cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რაიონი 9
რაიონი 9 (District 9) — სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის თრილერი, გამოსული 2009 წელს, გადაღებული რეჟისორ ნილ ბლომკემპის მიერ. სცენარის ავტორები არიან ბლომკემპი და ტერი ტეტჩელი, ხოლო პროდიუსერი - პიტერ ჯექსონი. ფილმში მთავარ როლებს ასრულებენ შარლტო კოპლი, ჯეისონ კოუპი და დევიდ ჯეიმზი.
ელექტროსტატიკა
კულონის კანონი
1785 წელს ფრანგმა ფიზიკოსმა კულონმა დაადგინა ელექტროსტატიკის ფუნდამენტური კანონი, რომელსაც შემდგომ ამავე პიროვნების პატივსაცემად უწოდეს ,,კულონის კანონი”. ეს კანონი ეხება ორი წერტილოვანი დამუხტული სხეულის ურთიერთქმედების რაოდენობრივ შეფასებას. დამუხტული სხეულები წერტილოვნად შეიძლება ჩაითვალოს, თუ მათი ფორმა და ზომები არსებით გავლენას არ ახდენს მათ ურთიერთქმედებაზე და ამასთანავე, ეს ზომები ბევრად მცირეა მათ შორის მანძილთან შედარებით. კულონმა ეს კანონი ცდების საფუძველზე დაადგინა, სადაც მან გამოიყენა გრეხითი სასწორი და დააკვირდა დამუხტულ ორ ბურთულას შორის ურთიერთქმედებას. ეს ბურთულები დამუხტული იყო ერთნაირი სიდიდისა და ნიშნის q მუხტით. აღმოჩნდა, რომ უცვლელი მუხტების დროს ბურთულებს შორის მაძილის ორჯერ გადიდებით F ძალა 4-ჯერ შემცირდა, ხოლო ამავე პირობებში მუხტების ორჯერ გადიდებით ურთიერთქმედების F ძალა 4-ჯერ გაიზარდა, რაც იმას ნიშნავს რომ წერტილოვან უძრავ დამუხტულ სხეულთა შორის ურთიერთქმედების ძალა ჰაერში ან ვაკუუმში პირდაპირპროპორციულია მათი მუხტების მოდულთა ნამრავლისა, უკუპროპორციულია მათ ცენტრებს შორის მანძილის კვადრატისა და მიმართულია სხეულთა ცენტრების შემაერთებელი წრფის გასწვრივ. სადაც q‘ და q“ ორ ურთიერთქმედ მუხტს აღნიშნავს, r - მათ შორის მანძილია, ხოლო k - პროპორციულობის კოეფიციენტია. k კოეფიციენტის სიდიდე დამოკიდებულია ფორმულაში შემავალი სიდიდეების ერთეულების შერჩევაზე და იმ გარემოს გვარობაზე, სადაც დამუხტული სხეულებია მოთავსებული(მისი რიცხობრივი მნიშვნელობა SI სისტემაში: 9,000,000,000ნმ²/კ²). ვაკუუმში მიჩნეულია რომ k=1, ხოლო გარემოში ε-ჯერ ნაკლებია. ε(ეფსილონი)- ამ სიდიდეს ეწოდება გარემოს დიელექტრიკული შეღწევადობა. ვაკუუმში ε=1. ყველა გარემოს განსხვავებული დიელექტრიკული შეღწევადობა გაჩნია. თუ კულონის კანონს სრულად ჩავწერთ ნებისმიერი გარემოსათვის, მაშინ ამ ფორმულას ექნება სახე:
რაიონი 9
სიუჟეტის მიხედვით, 1982 წლის 14 აპრილს იოჰანესბურგის თავზე ჩნდება გიგანტური კოსმოსური ხომალდი, რომელშიც უცხო რასის წარმომადგენლები სხედან. ავარიულ მდგომარეობაში მყოფი ხომალდიდან ევაკუირებულია ყველა უცხო არსება. მათ ასახლებენ სპეციალურ ბანაკში, რომელსაც „რაიონი #9“ ეწოდება. მაგრამ გადის დრო და ნიგერიულ მოსახლეობასთან მათ ბევრი პრობლემა უჩნდებათ. მთავრობა გადაწყვიტავს, გადაასახლოს 1.8 მილიონი ასეთი „ხამანწკა“ (როგორც მათ უწოდებენ) სხვა ბანაკში.
ელექტროსტატიკა
კულონის კანონი
კატეგორია:ელექტროდინამიკა
რაიონი 9
სქოლიო
კატეგორია:2009 წლის ფილმები კატეგორია:პიტერ ჯექსონის ფილმები
კობილიანე
კობილიანე (Кобиляне) — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის კირჯალის მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 300 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
ადგილობრივ კობილიანეს საკმეტოში, რომლის შემადგენლობაშიც შედის კობილიანე, კმეტის (უხუცესის) თანამდებობას ასრულებს ერხან მიუმიუნ იზეტი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — ჰასან აზისი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირჯალის მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
Lasioglossum perpunctatum
Lasioglossum perpunctatum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1913 წელს.
სქოლიო
perpunctatum
საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტრო
საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტრო — საქართველოს სამინისტრო 2010-2017 წლებში.
ისტორია
საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა დეპარტამენტი (შემდგომში საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტრო) შეიქმნა 2004 წლის 17 თებერვალს “საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად. შეიმუშავებს ქვეყნის პოლიტიკას კულტურის, კულტურული მემკვიდრეობის, სპორტისა და ახალგაზრდობის სფეროში და კოორდინაციას უწევს მის განხორციელებას. სამინისტროს სისტემაში შემავალი ერთ-ერთი სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულებაა სპორტის დეპარტამენტი. სპორტის სფეროში სამინისტროს ამოცანებია: ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის განვითარებისთვის ხელსაყრელი პირობების შექმნა, სპორტულ-გამაჯანსაღებელი მუშაობის ორგანიზაციული და მეთოდური ხელშეწყობა, ერთიანი სპორტული კლასიფიკაციის შემუშავება, სპორტის სახეობების, პროფესიონალური და მოყვარულთა სპორტული კლუბებისა და ორგანიზაციების სტატუსის განსაზღვრა, სპორტულ ორგანიზაციებთან თანამშრომლობა, მათი საქმიანობის კოორდინაცია, მასობრივ-გამაჯანსაღებელ და სპორტულ ღონისძიებათა ერთიანი კალენდარული გეგმის შემუშავება და სხვ.
საქართველოში ფიზიკური კულტურისა და სპორტის მართვის რესპუბლიკური და რეგიონალური ორგანოები შეიქმნა საბჭოურ პერიოდში, 1920-იანი წლებიდან. პირველი ასეთი ორგანიზაცია იყო 1923 წლის დეკემბერში საქართველოს ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის დეკრეტით ჩამოყალიბებული ფიზიკური კულტურის უმაღლესი საბჭო, რომლის პირველ თავმჯდომარედ დაინიშნა ბოლშევიკი ივანე სტურუა. 1930 წლიდან ამ საბჭოს ჯერ ლავრენტი ბერია ხელმძღვანელობდა, შემდეგ უშიშროების სახელმწიფო კომიტეტის მაღალჩინოსანი ვლადიმერ მილშტეინი. 1936 წლის ივნისში საქართველოს სახკომსაბჭოსთან შეიქმნა ფიზიკური კულტურისა და სპორტის საქმეთა კომიტეტი, რომელიც 1953 წლის მაისიდან ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს გაèგებლობაში გადავიდა. ერთი წლის შემდეგ, 1954 წლის აპრილში შეიქმნა ახალი ორგანიზაცია საქართველოს მინისტრთა საბჭოსთან არსებული ფიზიკური კულტურისა და სპორტის კომიტეტი, რომელმაც არაერთხელ შეიცვალა სახელწოდება, სტრუქტურა და სტატუსი: 1959 წლის მარტში ეწოდა სპორტულ საზოგადოებათა და ორგანიზაციათა კავშირი, 1968 წლის ივნისში კვლავ მინისტრთა საბჭოსთან არსებულ ფიზიკური კულტურისა და სპორტის კომიტეტად გადაკეთდა, 1986 წლის აპრილიდან კი ფიზიკური კულტურისა და სპორტის კომიტეტი ეწოდებოდა. 1991 წლის თებერვალში შეიქმნა საქართველოს სპორტის დეპარტამენტი, რომელიც სამი თვის შემდეგ სპორტისა და ტურიზმის სამინისტროში გაერთიანდა. საქართველოს პარლამენტის 1992 წლის ნოემბრის დადგენილებით შეიქმნა სპორტის კომიტეტი, 1993 წლის სექტემბერში სპორტის დეპარტამენტი, რომელიც 1995 წლიდან სპორტის სახელმწიფო დეპარტამენტად გარდაიქმნა. 2004 წლის თებერვლიდან ეს დეპარტამენტი, როგორც სახელმწიფო ქვესაუწყებო ორგანიზაცია, გაერთიანდა საქართველოს სპორტის, კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროში.
საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა მინისტრები
საქართველოს კანონში ცვლილების შეტანის თაობაზე (2017 წლის 7 დეკემბერი #1620-რს) საქართველოს კანონის შესაბამისად, სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტროს ახალგაზრდობის საქმეთა მართვის კომპონენტი შეუერთდა განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს, ხოლო სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტროს სპორტის კომპონენტი შეუერთდა კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს.
მიქაელ თავრიზიანი
მინიატიურა მიქაელ არსენის ძე თავრიზიანი (დ. 27 მაისი [ ძვ. სტ. 14 მაისი], 1907, ბაქო, აზერბაიჯანი — გ. 17 ოქტომბერი, 1957, ერევანი, სომხეთი) — სომეხი დირიჟორი, სსრკ სახალხო არტისტი (1956).
დაამთავრა ლენინგრადის კონსერვატორია ალტისა (1932) და სადირიჟორო (1934, ა. გაუკის კლასი) განხრებით. 1925 წლიდან უკრავდა ლენინგრადში ოპერისა და ბალეტის თეატრის ორკესტში და აგრეთვე სომფონირ ორკესტრებში. 1934 წელს იყო თბილისის ზ. ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დირიჟორი, 1935 წლიდან — ერევნის სპენდიარიანის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დირიჟორი, 1938-იდან კი — მთავარი დირიჟორი. ერევნის ოპერის თეატრში მისი დირიჟორობით დაიდგა როგორც ეროვნული, ისე რუსული და დასავლეთ ევროპული კლასიკური ოპერები (ჩუხაჭიანის „არშაკ II“, სტეფანიანის „გმირი ქალი“, ვერდის „ოტელო“ და „აიდა“, გლინკას „ივან სუსანინი“, ჩაიკოვსკის „პიკის ქალი“ და „იოლანტა“ და სხვა). გამოდიოდა როგორც სიმფონიის დირიჟორი. სსრკ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1946, 1951). სსრკ IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით და შრომის წითელი დროშის ორდენით.
ლიტერატურა
კატეგორია:სომეხი დირიჟორები კატეგორია:დაბადებული 27 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1907 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1957 კატეგორია:სომხეთის სსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:სომხეთის სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
არაშენდის ფერისცვალების ეკლესია
არაშენდის ფერისცვალების ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ არაშენდის განაპირას, აღმოსავლეთით, სასაფლაოზე. თარიღდება განვითარებული ფეოდალური ხანით.
ეკლესია დარბაზულია (7,1 X 5 მ), ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. სარკმლები მთლიან თლილ ქვაშია გამოკვეთილი. თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. უსწორო ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე ვიწრო თაღოვანი სარკმელია, სარკმლის ორივე მხარეს - სწორკუთხოვანი ნიშები. ჩრდილოეთ ნიშის ქვემოთ ქვით ნაგები ტუმბაა. სარკმლები დასავლეთ კედლის და სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილშიცაა. აგურის ცილინდრული კამარის საბჯენი თაღი გრძივი კედლების კრონშტეინებს ეყრდნობა. ეკლესია შიგნიდან შელესილია. აღმოსავლეთ ფასადის კეხში ჩადგმულია ქვა ჯვრის რელიეფით. ეკლესიას შემოვლებული აქვს აგურის ორი რიგისაგან შედგენილი ლავგარდანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გუგუნაყათი
გუგუნაყათი შეიძლება აღნიშნავდეს:
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი
ფშავი
ფშავი — საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე. ისტორიულად იგი ხევსურეთთან ერთად ფხოვად იწოდებოდა. უძველეს წყაროებში სწორედ „ფხოვი“ გვხვდება, ფშავი და ხევსურეთი შედარებით გვიან დამკვიდრებული სახელწოდებებია.
გეოგრაფიული აღწერა
ფშავი არაგვის ხეობაში მდებარეობს და დღევანდელ დუშეთის მუნიციპალიტეტს მოიცავს. მისი ფართობი დაახლოებით 550 კმ²-ია.
ფშავს ესაზღვრება: ჩრდილო-აღმოსავლეთით - კავკასიონის მთავარი ქედი, რომელიც მას ჰყოფს თუშეთისა და პირაქეთა ხევსურეთისაგან, დასავლეთით - პირაქეთა ხევსურეთი, გუდამაყარი, ხანდო და ჭართალი, სამხრეთით - შიდა ქართლი, აღმოსავლეთით - ერწო-თიანეთი. ფშავი ორად იყოფა: ფშავის არაგვის სათავიდან ორწყლამდე უკანა ფშავის თემია, ხოლო ორწყალს ქვემოთ, ფშავის არაგვის ქვემო წელში, მაღაროსკარის თემი. გეოგრაფიულად ფშავი მდებარეობს ქართლ-კახეთის საზღვარზე და წარმოადგენს ამ ორი კუთხის მთიანეთს, მაგრამ ტერიტორიულ-ადმინისტრაციულად ფშავი წინათ კახეთის პროვინციაში შედიოდა, ხოლო თანამედროვე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფით ფშავის მთელი ტერიტორია შედის მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში.
სამხრეთი საზღვარი იწყება შარახევიდან და ორწყალ ფშავის ხევით (შუაფხო-უკანაფშავი) მიემართება აღმოსავლეთით და ეკვრის კავკასიონის მთავარ ქედს.
ფშავის ზედაპირი სამხრეთით დაგეზებულია. იგი თუშეთ-ხევსურეთისაგან შედარებით უფრო დაბალია. მისი ჰიპსომეტრული სიმაღლე 1000-3000 მ-ია, ამიტომ ფშავის მიდამოს არ ამშვენებენ თეთრწვერად შევერცხლილი მყინვარები, თუმცა მისი ბუნება უფრო მრავალფეროვანია, ვიდრე ხევსურეთისა და თუშეთისა.
მოსახლეობა
დღეს ფშავლები გაფანტულნი არიან მდინარე არაგვის, ივრის, ილტოს და ალაზნის სათავეებში, მათი დიდი ნაწილი ცხოვრობს პანკისის ხეობაში. ფშავლები ცხოვრობენ აგრეთვე გომბორში, ერწო-თიანეთში და შირაქში, მაგრამ ფშავის ძირეული მოსახლეობა და მისი ისტორიულ-გეოგრაფიული ტერიტორია მოქცეულია ფშავის არაგვის ხეობაში.
ვახუშტი ბაგრატიონი ფშავლებს ასე ახასიათებს:
დიალექტი
ფშავური კილო აღმოსავლეთ საქართველოს მთის დიალექტთა ე.წ. ფხოური ჯგუფის ერთი წევრია და ამ ჯგუფის სხვა წევრებთან შედარებით თავისებურ მდგომარეობაშია. როგორც მისი პირველი მკვლევარი ა. შანიძე აღნიშნავდა: მეცნიერის ეს რამდენიმე ათეული წლის წინ თქმული სრულიად შეეფერება ფშაურის დღევანდელ ვითარებას. ამ კილოზე მოლაპარაკე მოსახლეობის ბარისა თუ მთისწინეთის სხვადასხვა ადგილებში გაძლიერებული მიგრაციების წყალობით, იგი კიდევ უფრო დაუახლოვდა ბარელთა მეტყველებას და დაშორდა თავის თავდაპირველ მოძმე კილოებს - თუშურს, ხევსურულსა და მოხეურს. ასე რომ, მას თავისი ფონეტიკური, მორფოლოგიური თუ სინტაქსური თავისებურებებით შუალედური მდგომარეობა უკავია აღმოსავლეთ საქართველოს ბარისა და მთის დიალექტებს შორის.
ფშავურმა კილომ ქართველი საზოგადოების ყურადღება ვაჟა-ფშაველასა და მისი ძმების სამწერლო ასპარეზზე გამოსვლისთანავე მიიპყრო, მათს შემოქმედებაში ფშაური დიალექტური ფორმების უხვმა და პრინციპულმა ხმარებამ მკითხველთა თუ კრიტიკოსთა მკვეთრი (ძირითადად უარყოფითი) რეაქცია გამოიწვია. შეიძლება გავიხსენოთ აკაკი წერეთლის დამოკიდებულება ამ საკითხის მიმართ. ფშავური დიალექტის მეცნიერული შესწავლა პირველად აკაკი შანიძემ დაიწყო.
ფლორა და ფაუნა
ფშავი მდიდარია მცენარეულობით და მთელი მისი მიდამო შუაფხომდე შემოსილია ხშირ ფოთლოვანი ტყით. პირმზეში იზრდება: მუხა, იფანი და რცხილა. პირჩრდილში: წიფელი და თელა. მთის მწვერვალზე არყია. ურთხელი დაცულია კაწალხევის ტყეში, რომლის მოჭრა აკრძალულია. ფიჭვი იზრდება კუდოს ტყეში (მაღაროს ზემო). მრავალია ტყის მსხალი, ვაშლი და თხილი. იზრდება და ხარობს კაკლის ხეც. ორწყალ-ზემო ფშავის არაგვის სათავისა და კავკასიონის ქედის მიმართებით ტყე თანდათანობით მცირდება, ის ბუჩქნარზე გადადის და მწვერვალებზე ალპიურ მდელოს ხალით იცვლება, სადაც ფართო სათიბები და საძოვრებია. ასეთი იალაღებით მდიდარია უკანაფშავის თემი, რომელიც უმთავრესად მესაქონლეობას მისდევს.
მდინარეები
ფშავის მთავარი მდინარე არაგვია, რომელშიაც იწურებიან ფშავის კავკასიონის მაღალ და დახრამულ მწვერვალებიდან გადმონახეთქი ნაკადები. ფშავის არაგვის სათავე ბოთანა - ბორბალოშია (3135 მ), რომელიც უმთავრესად შედგება სამი შენაკადისაგან: ბოთანას წყალი, ასისხევი და ბოგოჩარის ხევი. მარცხნივ კავკასიონიდან დაქანებული არაგვი უკანაფშავიდან თანდათანობით დავაკებით მიედინება, აქ მას უერთდება წაწადა და ვარეულა ახადთან, მათურხეულა (მათურის წყალი) დამასტესთან და ნაროულა და თეთრახევა შუაფხოსთან.
აღმოსავლეთიდან მომდინარე ფშავის არაგვი შუაფხოდან 7 კილომეტრის დაშორებით უხვევს სამხრეთით და აქ ის უერთდება ხევსურეთის არაგვს - ხევსურულას, სადაც იქმნება ეგრეთ წოდებული „ორწყალი“ (ფშავ-ხევსურეთის არაგვი).
კლიმატი
ფშავის კლიმატი ბართან შედარებით მკაცრია და განეკუთვნება მთის ტყეების ჰავის ზოლს. ატმოსფერული ნალექების წლიური რაოდენობა საშუალოა და მერყეობს 1000-1200 მმ-ს შორის. ფშავში ზომიერად ცივა, წლის საშუალო ტემპერატურა ქვემო საფეხურზე 11 გრადუსია, ხოლო ზემოთ 5-მდე ჩამოდის. ზამთარი ცივია. გაზაფხული გვიან დგება, ზაფხული თბილია, შემოდგომა კი მზიანი. წვიმიანი და ნისლიანი ამინდები უფრო გაზაფხულობით იცის. ზამთარი იშვიათად არის უხვთოვლიანი. როგორც წესი, თოვლის საფარი 1 მ-ს არ აღემატება, იშვიათად 1,5-2 მ.
პოეზია (კაფია)
ქართულ ხალხურ პოეზიაში ფშაურ პოეზიას განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს, განსაკუთრებით ფშაურ კაფიას (მილექსებას). პოეზიის ამ ჟანრს ახასიათებს ექსპრომტულ-დიალოგიური გაშაირება ორ მოპირდაპირე პირსა თუ ჯგუფს შორის. კაფია ფშავლების კუთვნილებაა. ლექსით საუბარს მარტო ფშავლებისგან თუ გაიგონებ. ფშავლებს სხვებზე ადრე უგრძვნიათ სიტყვის სიტკბო და სიმწარე. ფშავლები ხანჯალივით აჭრევინებენ სიტყვას, ამიტომაც ამბობენ მთაში:
კაფია (მილექსება) ფშავში გავრცელებული ჩვეულებაა და იციან ხატობაში, ქორწილში, მწყემსობაში, მგზავრობაში და სხვ. ფშაურმა პოეზიამ განსაკუთრებით დიდი ყურადღება მიიპყრო ვაჟა-ფშაველას სამწერლო ასპარეზზე გამოსვლისთანავე. ვაჟას გარდა ფშავის წიაღში სხვა მრავალი მოლექსე და სახალხო მთქმელიც იშვა, ესენი არიან:მიხა ხელაშვილი, ბაჩანა და თედო რაზიკაშვილი, ყრუვ გიორგი და სხვები.
თემები და სალოცავები
თორმეტივე თემისთვის საერთო სალოცავს წარმოადგენს ლაშარის ჯვარი და ღელე (თამარის სალოცავი).
ფშავში ხატი ღვთიშვილთან არის გაიგივებული. მათ ღვთისაგან საყმო აქვთ ნაბოძები. ისინი ოდესღაც ხორციელნი იყვნენ და აღსასრულის შემდეგ ანგელოზებად იქცნენ. ხორციელობის ჟამს ისინი ფშავში ცხოვრობდნენ და ადამიანთა მტრებს – დევ–კერპებს – ებრძოდნენ (მაგ. კოპალა, იახსარი, პირქუში). სწორედ ამის გამო უქცევია ღმერთს ისინი სულიწმინდებად და საბრძანისად ფშავის ხევი უჩუქებია. ამიტომ დღეს ფშავლები ამ სულიწმინდად ქცეული ხატების ყმებად მიიჩნევენ თავს.
ყველა ხატს თავისი საბრძანისი ადგილი აქვს ანუ ადგილი, სადაც ღამით ხატის ანგელოზი ნათელ სვეტად ეშვება. ხატის საბრძანისი წმინდა და შეუვალ ადგილს წარმოადგენს, რომელიც, როგორც წესი, მუხისა და იფნის ხეებით არის გარშემორტყმული. ხელშეუხებელია ხატის ეს ხეივანიც.
ხატის საბრძანისი და მისი ნაგებობები (დარბაზი, საზარე, სასანთლე) ფშავში ყველგან ერთნაირად არის წარმოდგენილი. ხატის ადგილი ჩვეულებრივ ღობე–ყორით არის შემოსაზღვრული. მისავალში ფიქალი ქვებისაგან აშენებულია პატარა სასანთლე. შორიახლოს აშენებულია ასევე საზარე, რომელშიც ერთი ან რამდენიმე სხვადასხვა ზომის ზარია დაკიდებული. იგი წარმოადგენს ოთხსვეტიან ნაგებობას. ძველი საზარეები პირამიდული ფორმის სიპი ქვებითაა გადახურული, რომელსაც ზედ აყუდია ფილთაქვის ფორმის შირიმის ქვა. შედარებით ახალ საზარეებს (რესტავრირებულებს) თუნუქის სახურავი აქვს, და ხშირად ჯვარიც უკეთია.
ხატის შუა მოედანზე ხატის „ნიშ–საბრძანისია“ განთავსებული. ნიში ქვის ფილისაგან (სიპი ქვისაგან) არის მშრალად აგებული. ფორმით ოთხუთხაა და წინ პატარა თახჩა აქვს გამოჭრილი. მისი სახურავი ასევე პირამიდული ფორმისაა. იქვეა ხატის „მკვრივი“ ანუ ხატის საგანძურის სამალავი. მკვრივი ოთხივე მხრივ შეკრულია (პირამიდული ფორმის ნაგებობა ფართით 2x2 მ), ნაგებია მკვიდრად და შეუვალია. სამალავის ახდა დაუშვებელია და თუ ვინმე ამას ჩაიდენს, მკაცრადაც ისჯება სიკვდილით ან ჭკვაზე გადაცდომით (ამის მაგალითები არა ერთია).
ხატის ნაგებობების კომპლექსში შედის ასევე ხატის ბეღელი, რომელიც ერთკარიანი პატარა ოთახს წარმოადგენს. ამ ბეღელში ინახება ხატის მამულებიდან აღებული ჭირ–ნახული. ზოგიერთ ხატში ბეღელთან ერთად არის „სახარბაკე“, სადაც ათავსებდნენ ხატისათვის შეწირულ ხარ – კურატებს. სახარბაკე ფორმით ბოსლის ტიპის გაგებობაა.
ყველა ხატში ასევე აგებულია სალუდე. იგი წარმოადგენს მიწურ გრძელ ოთახს, რომელშიც მოთავსებულია სალუდე (ალაოს მოსახარში) სპილენძის დიდი ქვაბები, თავისი ხელსაწყო–იარაღებით: საწურით, თუნგებით, ჯამებით და სხვა.
ხატში ასევე ცალკე ნაგებობებია საბერო და საჯარე. საბერო განკუთვნილია ხევისბრისა და მოწმინდრებისათვის, რომლებიც სადღესასწაულო დღეებში დგებიან და წმინდობენ.
აქვეა დარბაზი, ამ ადგილზე ვაჟა ამბობს:
ხატის გალავნის გარეთ ან სალუდესთან სიახლოვეს მოთავსებულია საჯარე. წინათ თითოეულ გვარს საკუთარი საჯარე ჰქონია, სადაც ამ გვარის შვილები დღეობებზე იკრიბებოდნენ და ღამეებს ათევდნენ.
ფშაური სამზარეულო
ფშაური სამზარეულოს განუყოფელ ნაწილად ითვლება ხინკალი. ფშაური ხინკლის შიგთავსის შესანელებლად იყენებენ ხახვს, პილპილს, ბეგქონდარს და დაკეპილ პიტნას. ეს ყველაფერი კერძს განსაკუთრებულ არომატს და საგემოვნო თვისებებს აძლევს.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები
გულეიკარი
გულეიკარი (ყოფილი: გულევლი, გულევლისკარი) — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის აბაშის მუნიციპალიტეტში, კეთილარის თემში. მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, მდინარე რიონის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 15 მეტრზე, აბაშიდან დაშორებულია 42 კილომეტრით., ნიგოითიდან 2 კილომეტრით.
ისტორია
სოფლის ტერიტორიაზე შემორჩენილია ძვ. წ. VIII-VII საუკუნეების პატარა გორნამოსახლარი „ნაოხვამუ“. “ სოფელს თავდაპირველად „გულევლი“ ერქვა, გულევლის წმინდა გიორგის ეკლესიის აშენების შემდეგ — გულევლისკარი. სახელწოდება ნიშნავდა გულოვანს, ანუ ახოვანს კარს. გულეიკარი წყაროებში პირველად 1628 წელს მოიხსენიება. სოფელი შედიოდა საჯავახოს მხარეში.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 321 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:აბაშის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მსხვილკუმფხალა
მსხვილკუმფხალა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში იმერეთიდან.
მსხვილკუმფხალა წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს.
სახელწოდება მიღებული აქვს ჯიშისათვის დამახასიათებელი მსხვილი მარცვლის (იმერ. კუმფხალი) გამო.
ლიტერატურა
კატეგორია:იმერეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი სასუფრე ქართული ჯიშები
ვლკოლინეცი
ვლკოლინეცი (სლოვაკ. Vlkolínec) — პეიზაჟური სოფელი სლოვაკეთში, ქალაქ რუჟომბეროკის ადმინისტრაციაში. მიუხედავად ახლანდელი მდგომარეობისა, ისტორიულად ის განცალკევებული სოფელი იყო. პირველი წერილობითი ინფორმაცია მის შესახებ 1376 წელს მიეკუთვნება და შემდეგ 1882 წელს, როდესაც ის რუჟომბეროკის ნაწილი გახდა. მისი სახელი სავარაუდოდ სლოვაკური სიტყვა "vlk"-დან მოდის, რაც მგელს ნიშნავს.
ვლკოლინეცი 1993 წლიდან შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში, ამავე დროს ერთ-ერთია იმ ათი სლოვაკური სოფლიდან, რომლებსაც ხალხური არქიტექტურის რეზერვაციების სტატუსი აქვთ. ეს სტატუსი სოფელს ებოძა იმის გამო, რომ ის თითქმის ხელშეუხებელია და კომპლექსური მაგალითია ხალხური, სასოფლო არქიტექტურისა ჩრდილოეთ კარპატების რეგიონში.
ვლკოლინეცი სლოვაკეთის ცენტრში მდებარეობს და ხელუხლებელი დასახლებით, ცენტრალური ევროპის სოფლის ტრადიციულ მახასიათებლებთან ერთად. იგი რეგიონის ტრადიციული, ამგავრი ხის სახლების ყველაზე ფართო ჯგუფს მოიცავს, რომლებიც ძირითადად მთიან არეალებში გვხვდება. სოფელი 45 ხის სახლს მოიცავს, თითოეული მათგანი შედგება 2 ან 3 ოთახისგან. ასევე დაცულია XVIII საუკუნის ხის სამრეკლო და ბაროკოს სტილის სამლოცველო. სახლები # 16 და 17 გადაკეთებულია ხალხურ მუზეუმებად, სადაც წარმოდგენილია ყოველდღიური საყოფაცხოვრებო და სამუშაო ინსტრუმენტები.
გილად შალიტი
გილად შალიტი (גלעד שליט; დ. 28 აგვისტო, 1986, ნაჰარია, ისრაელი) — ისრაელის შეიარაღებული ძალების ჯარისკაცი, რომელიც 2006 წლის 25 ივნისს გაიტაცეს ტერორისტული ორგანიზაცია ჰამასის წარმომადგენლებმა. 2011 წლის 18 ოქტომბერს გაათავისუფლეს ხუთწლიანი ტყვეობიდან. გილადის დასახსნელად, ისრაელი 1 027 ტერორისტის გათავისუფლებაზე დათანხმდა, რასაც ჰამასის ლიდერმა ხალედ მაშაალმა პალესტინის „სტრატეგიული გამარჯვება“ უწოდა.
ივანე I (რუსეთი)
ივანე I დანიელის ძე (Иван I Данилович Калита; 1288 – 31 მარტი, 1340) — მოსკოვის დიდი მთავარი 1325-1340 წლებში, ვლადიმირ-სუზდალის დიდი მთავარი 1328-1340 წლებში, ნოვგოროდის მთავარი 1328-1337 წლებში. დანიელისა და მარიას შვილი.
ქორწინება და შვილები
ივანე დაქორწინებული ოეჯერ იყო. მისი პირველი მეუღლე იყო ელენა, რომელთანაც რვა შვილი შეეძინა. ესენია:
ივანეს მეორე ცოლი იყო ალექსანდრა. ალექსანდრასთან შეეძინა ერთი შვილი:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის მეფეები კატეგორია:რუსეთის მონარქები კატეგორია:დაბადებული 1288 კატეგორია:გარდაცვლილი 1340
ჟორდი კოდინა
ჟორდი კოდინა როდრიგესი (Jordi Codina; დ. 27 აპრილი, 1982) — ესპანელი ფეხბურთელი, რომელიც ამჟამად საფეხბურთო კლუბ „ფუენლაბრადაში“ ასპარეზობს. პოზიციით მეკარე.
კოდინა რეალის აღზრდილია, თუმცა 2002 წელს ის სამეფო კლუბის ახალგაზრდულ გუნდში ესპანიოლიდან გადაბარგდა. მას შემდეგ, რაც რეალ მადრიდ კასტილია ძირითადმა კიპერებმა კარლოს სანჩესმა და დავიდ კობენიომ დატოვეს, კოდინას სასტარტოსკენ გზა გაეხსნა. მალე ჟორდი გუნდის ძირითადი მეკარე და კაპიტანი გახდა, მას კონკურენციას ანტონიო ადანი და კიკო კასილია უწევდნენ.
2007-08 წწ. სეზონში კოდინა რეალის მთავარ გუნდში გადმოიყვანეს. ის სამეფო კლუბის მესამე მეკარე გახდა იკერ კასილასისა და იერჟი დუდეკის შემდეგ. 2008 წლის 11 მაისს, ლევანტეს წინააღმდეგ რეალის რიგებში მისი ოფიციალური დებიუტიც შედგა. კოდინამ მატჩი სრულად ჩაატარა, რეალმა კი ანგარიშით 5-2 მოიგო.
2009-2015 წლებში ასპარეზობდა „ხეტაფეში“, სადაც საერთო ჯამში 68 მატჩი ჩაატარა. 2017 წლიდან კლუბ „ფუენლაბრადაშია“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპანელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:მადრიდის რეალის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:კატალონიელი ფეხბურთელები
დიმი
დიმი — სოფელი საქართველოში, ბაღდათის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: დიმი, საიმედო). სოფელში დგას XVII-XVIII საუკუნეების კოშკი.
გეოგრაფია
მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე ხანისწყლის მარჯვენა მხარეს. ბაღდათი-ზესტაფონის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 200 მეტრი, ბაღდათიდან 3 კილომეტრი.
იცის ზომიერი ცივი ზამთარი და შედარებით მშრალი ცხელი ზაფხული. ჰაერის საშუალო წლიური ტემერატურაა 14°C, იანვრის საშუალო ტემპერატურაა 4,4°C; ივლისისა — 23°C; აბსოლუტური მინიმუმი დაბლობზე -18°C, აბსოლუტური მაქსიმუმი შესაბამისად 42°C.
ისტორია
დიმი ისტორიულ წყაროებში პირველად მიხსენიება 1583 წელს, შემორჩენილია ფეოდალური ხანის კოშკი. 1820-იან წლებში სოფელში იყო 200 მოსახლე. სოფელი ეკუთვნოდათ თავად ჩხეიძეებს.
1905 წლის რევოლუციის დამარცხების შემდეგ, 1906 წლის 10 იანვარს დიმი გადაწვა რუსეთის იმპერიის სადამსჯელო რაზმმა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3251 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სოფლები
თადეოზ სტეფანწმინდელი
მინი|თადეოზ სტეფანწმინდელის სახელობის მონასტერი თადეოზ სტეფანწმინდელი, თათე მამებელი — VI საუკუნის შუა წლებში მოღვაწე ერთ-ერთი ათცამეტი ასურელი მამათაგანი, წმინდანი (ხს. დღე — 3 სექტემბერი). დააარსა სტეფანწმინდის მონასტერი. დასაფლავებულია იქვე.
ცხოვრება
ქართლში მოვიდა ანტიოქიიდან VI საუკუნის შუა წლებში იოანე ზედაზნელთან ერთად. ცხოვრობდა ზედაზნის მონასტერში. იქვე, ზედაზნის მთის ძირში, ააშენა მონასტერი. შემდეგ წლევის მთაში, ახლანდელი კასპის მახლობლად, დაუარსებია სტეფანწმინდის მონასტერი, სადაც დასაფლავებულია. მას მიეწერება აგრეთვე ურბნისში წმ. სტეფანეს ეკლესიის აშენება.
ხსენების დღე
საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია წმინდა თადეოზ სტეფანწმინდელის ხსენების დღეს 3 სექტემბერს [ძვ. სტ. 21 აგვისტო] აღნიშნავს.
ლაზეთი
მინი|350პქ|ლაზეთი (ჭანეთი) შუა საუკუნეებში ჭანეთი ან ლაზეთი — ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე თანამედროვე თურქეთისა და ნაწილობრივ საქართველოს ტერიტორიაზე, ისტორიულ სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში. დასახლებული იყო კოლხური ტომით — ჭანებით. იგივეა, რაც ლაზეთი, ლაზისტანი, ბერძნულ წყაროებში მოიხსენიება როგორც თიანიკე.
ისტორია
III-IV საუკუნეებში მოიცავდა შავიზღვისპირეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მთიანეთს, მდინარე ჭოროხის ზემო წელის აუზს. მოგვიანებით სახელწოდება გავრცელდა მის მიმდებარე ზღვის სანაპირო ტერიტორიაზე. IV საუკუნის ბოლოს ჭანები იჭრებოდნენ ბიზანტიის საზღვრებში, კაპადოკიაში, კილიკიასა და სირიაში.
თურქ-ოსმალთა მიერ ტრაპიზონის აღების შემდეგ ლაზისტანი ოსმალეთის ერთ-ერთ ვილაიეთად იქცა. 1463-1502 წლებში ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილი გურიის სამთავროს შემადგენლობაშია, 1502-1535 წლებში — სამცხე-საათაბაგოს შემადგენლობაში, 1535-47 წლებში კვლავ გურიას ეკუთვნის. ჭანეთი ოსმალეთმა საბოლოოდ 1547 წელს მიიტაცა. რუსეთ-ოსმალეთის ომების დროს რეგიონი ხელიდან ხელში გადადიოდა. 1921 წელს ერთა ლიგამ ლაზისტანი საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ნაწილად აღიარა, მაგრამ ეს მხოლოდ ქაღალდზე დარჩა და საქართველოს გავლენა რეგიონზე ნულოვანი აღმოჩნდა. 1921 წლიდან რეგიონის უმეტესი ნაწილი თურქეთის შემადგენლობაში მოექცა, მცირე ნაწილი (სოფელი სარფი) საქართველოს შემადგენლობაში დარჩა.
1878 წელს ბერლინის კონგრესის გადაწყვეტილებით, ოსმალეთმა დათმო ჭანეთის ნაწილი, ახლანდელი სოფელი სარფი და მისი მიმდებარე რეგიონი, რომელიც ამჟამად შედის საქართველოს შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები
ნიკოლაი გულაევის სახელობის სამხედრო-ისტორიული კომპლექსი
ნიკოლაი გულაევის სახელობის სამხედრო-ისტორიული კომპლექსი (Военно-исторический комплекс имени Н. Д. Гулаева) — მუზეუმი და ერთ-ერთი მთავარი ღირსშესანიშნაობა ქალაქ აქსაიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა 1998 წელს. მდებარეობს საოლქო მნიშვნელობის დაცული ტერიტორიის მუხინის აღკვეთილის ტერიტორიაზე.
ისტორია
სამხედრო-ისტორიული კომპლექსი ატარებს ავიაციის გენერალ-პოლკოვნიკის, ორგზის საბჭოთა კავშირის გმირის, საბჭოთა კავშირში თვითმფრინავების ჩამოგდების რაოდენობით მესამე ადამიანის, ნიკოლაი გულაევის სახელს. მისი სახელი შემთხვევით არ დარქმევია მუზეუმს. თავად გულაევი სწორედ სტანიცა აქსაისკის მაცხოვრებელი იყო.
კომპლექსში დაცულია იარაღების დიდი რაოდენობა. მათ შორის დაწყებული საარტილერიო იარაღიდან და დამთავრებული თვითმფრინავებით და რაკეტებით.
მუზეუმი შედგება ორი ძირითადი ნაწილისაგან. პირველი — „ჩრდილოეთ კავკასიის სამხედრო ოლქის სამეთაურო პუნქტი“. იგი მდებარეობს მიწის სიღრმეში და მასში განლაგებულია მრავალი საკომუნიკაციო დერეფანი ლაბირინთების მსგავსად. იგი ააგეს 1960-იან წლებში იმ შემთხვევისათვის თუ დაიწყებოდა მესამე მსოფლიო ომი.
მეორე ნაწილი წარმოადგენს ღია მოედანს სადაც გამოფენილია XX საუკუნის საბჭოთა და რუსული ჯარების სამხედრო იარაღი. ექსპონატებს შორისაა: ჯავშანტექნიკა (Т-72, БМП-2), საარტილერიო და საზენიტო იარაღი, რაკეტების მაკეტი, თვითმფრინავები  (АН-2, МиГ-23) და სხვა.
ღია ცის ქვეშ მდებარე გამოფენა ყოველწლიურად ივსება. ძალიან მალე იგეგმება სამხრეთ რუსეთში ყველაზე მსხვილი სამხედრო კოლექციის შექმნა XX საუკუნის ტქნიკისა და იარაღის გამოყენებით.
კომპლექსი მდებარეობს ბუნებისდაცვითი აღკვეთილის მუხინის ცენტრალურ ნაწილში, რომელიც ადგილობრივი მაცხოვრებლების საყვარელი დასვენების ადგილია.
სამხედრო-ისტორიული კომპლექსი მუშაობს ყოველდღიურად 9:00-დან 17:00 სთ-მდე, დასვენების დღეების გარეშე.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის მუზეუმები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
1956 წლის პროკლამაცია
1956 წლის პროკლამაცია მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი ქართული ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის დეკლარაციად იქცა. პროკლამაცია მოამზადა და თბილისის ქუჩებში გამოაკრა სკოლის მოწაფეების ჯგუფმა „გორგასლიანი“, რომელსაც ზვიად გამსახურდია და მერაბ კოსტავა მეთაურობდნენ. პროკლამაცია წარმოადგენდა პროტესტს საბჭოთა კავშირის მიერ უნგრეთში მომხდარი ანტიკომუნისტური აჯანყების სასტიკ და უკიდურესად სისხლიანი ჩახშობის მიმართ.
პროკლამაციის ტექსტი
ქართველებო!
ხომ არ დაგავიწყდათ ცხრა მარტის სისხლიანი ღამე? ხომ არ დაგავიწყდათ სისხლიანი ოცდაოთხი და ოცდაჩვიდმეტი, ქართველი ხალხის დარბევისა და გაჟლეტის წლები? როდემდის უნდა გვქონდეს ქედი მოხრილი მტარვალი კომუნისტების მახვილქვეშ? ჩვენს წინაპრებს სისხლი არავისთვის შეურჩენიათ და არც ჩვენ უნდა შევირცხვინოთ თავი.
დღეს, როდესაც მთელი შეგნებული კაცობრიობა აღშფოთებულია მოსკოვის საშინელი ბოროტმოქმედებით, ჩვენი ერის ყოფნა-არყოფნის საკითხი დგება, დროა, შევერთდეთ ერთი დროშის ქვეშ ჩვენი სამშობლოს დამპყრობლის წინააღმდეგ საბრძოლველად.
მიმოიხედეთ ირგვლივ, მსოფლიო ბობოქრობს. განკითხვის დღე მზადდება კრემლელი ჯალათებისათვის. თბილისში, პოზნანში, ბუდაპეშტში მათ მიერ დაღლილი უდანაშაულო მოსახლეობის სისხლი სამართალს ითხოვს. მათი აღსასრული მოახლოებულია.
ქართველებო! სხვა არავინაა ჩვენი მშველელი, ჩვენ საკუთარი თავის გარდა. ბრძოლით უნდა მივაღწიოთ თავისუფლებას! ძმური სალამი გმირ უნგრელ ხალხს! დაე, ყველა დამონებული ერისათვის მაგალითად იქცეს უნგრელთა გმირობა! ხელები შორს უნგრეთისაგან!
ძირს მოღალატე ქართველი კომუნისტები!
გაუმარჯოს თავისუფალ და დამოუკიდებელ საქართველოს!
რომელი მოღალატეც ამას ჩამოხსნის, სიკვდილი ელის!
დევნა და სასამართლო
14-15 დეკემბერს „გორგასლიანის“ წევრები დაიჭირეს, გარდა გურამ დოჩანაშვილისა, რომელიც მოგვიანებით შეიპყრეს - ის საავადმყოფოში მკურნალობდა - პროკლამაციების გაკვრისას მას სუკის თანამშრომლები ფიზიკურად გაუსწორდნენ (ზურგში დაჭრეს). გურამის ჯანმრთელობის მდგომარეობა მძიმე იყო, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ის 31 იანვარს ორჯერ გაიყვანეს დაკითხვაზე. იმის შიშით, რომ ეს ახალგაზრდა საპატიმროში არ მომკვდარიყო, პოდპოლკოვნიკ ნადირაძის ბრძანებით, სასწრაფოდ გაათავისუფლეს „მდგომარეობის გაუარესების“ გამო. სასამართლოს საჯარო სხდომა 1957 წლის 3 აპრილიდან 5 აპრილამდე გაიმართა. სასამართლოს თავმჯდომარეობდა გიორგაძე, მსაჯულები იყვნენ: თამაზაშვილი და ჩხაიძე. ბრალდებულებს სასამართლომ ასეთი განაჩენი გამოუტანა: 5 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს ზვიად გამსახურდიას, ოთხ-ოთხი წელი შეუფარდეს: მერაბ კოსტავას, ანატოლი მიქაძეს, ვლადიმერ სიხარულიძეს. სამ-სამი წელი მისცეს: თემურ მეტრეველს, თამაზ გუნჯუას, თეიმურაზ ცერცვაძეს, გურამ სხირტლაძეს და გურამ დოჩანაშვილს. სასამართლო კოლეგიამ მხედველობაში მიიღო შემამსუბუქებელი და საშეღავათო პირობები და მსჯავრდებულებს განსაზღვრული სასჯელი შეეცვალათ პირობითი მსჯავრით, საგამოცდო ვადით. გორგასლიანების დაჭერის ფაქტს მეორე დღესვე გამოეხმაურა გაზეთი „კომუნისტი“. „ისინი სახელს უტეხენ ჩვენს საუცხოო ახალგაზრდობას, გვევლინებიან მუწუკებად ჯანსაღ სხეულზე, მუწუკს ამოჭრა უნდა“ ნათქვამია სტატიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს უახლესი ისტორია კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ისტორია კატეგორია:ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობა
გურამ საღარაძე
გურამ საღარაძე (დ. 12 იანვარი, 1929 — გ. 17 იანვარი, 2013, თბილისი) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1973), სსრკ-ის სახელმწიფო (1979) შოთა რუსთაველის სახელობის (1976) და საქართველოს სახელმწიფო (1999) პრემიების ლაურეატი.
ბიოგრაფია
200px|მინი|right 1951 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი და ჩაირიცხა რუსთაველის თეატრის დასში. როლები: სოსო (ოთარ იოსელიანის „ადამიანი იბადება ერთხელ“), თესევსი, მასახარა და იულიუს კეისარი (უილიამ შექსპირის „ზაფხულის ღამის სიზმარი“, „მეფე ლირი“ და „იულიუს კეისარი“), ჰეილი (ართურ მილერის „სეილემის პროცესი“), ტიპოტესკუ (იონ ლუკა კარაჯალეს „დაკარგული ბარათი“), დურსუნი და ჭეიშვილი (ნოდარ დუმბაძის „მზიანი ღამე“ და საბრალდებო დასკვნა), მინდია (კონსტანტინე გამსახურდიას „ხოგაის მინდია“), შე ფუ, თავადი ყაზბეგი, ეფრეიტორი, ბერი (ბერტოლტ ბრეხტის „სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“ და „კავკასიური ცარცის წრე“), ტომი (ტენესი უილიამზის „შუშის სამხეცე“), გიორგი ჯაფარიძე (რევაზ თაბუკაშვილის „რაიკომის მდივანი“), უჩა (თამაზ ჭილაძის „როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“, შერიფი (რუსტამ იბრაგიბეკოვი „დაკრძალვა კალიფორნიაში“, დადიანი (კარლო გოლდონი, „მშვენიერი ქართველი ქალი“)  თამაშობდა  „თეატრალურ სარდაფში“ კურტი (ავგუსტ სტრინდბერგის „სიკვდილის როკვა“ ) და კლავდიუსი (უილიამ შექსპირის  „ჰამლეტი“)
საღარაძე ემოციური, ფართო დიაპაზონის მსახიობი და მხატვრული კითხვის ოსტატია. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით.
2006 წლის 13 ნოემბერს რუსთაველის თეატრის წინ გაიხსნა გურამ საღარაძის ვარსკვლავი.
გარდაიცვალა 2013 წლის 17 იანვარს საკუთარ სახლში, თბილისში, 84 წლის ასაკში. დაკრძალულია დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1929 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2013 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2001) კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები
ბენგალური ვიკიპედია
ბენგალური ვიკიპედია (বাংলা উইকিপিডিয়া) — ვიკიპედიის განყოფილება ბენგალურ ენაზე. თავისუფალი ენციკლოპედია. 2006 წლის ოქტომბრისათვის მოიცავდა 10,000 სტატიას, რითაც სამხრეთ აზიის ენებზე არსებულ განყოფილებებს შორის დაიკავა მეორე ადგილი. 2013 წლის 25 იანვრის მონაცემებით ბენგალურ ვიკიპედიაში არსებობს 25 205 სტატია. 2009 წლის სექტემბერში ბენგალური ვიკიპედიის განვითარებისთვის შეიქმნა არაკომერციული ორგანიზაცია „Wikimedia Bangladesh“.
ნათელა (ვაზის ჯიში)
ნათელა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში იმერეთიდან.
ნათელა წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს.
ლიტერატურა
კატეგორია:იმერეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი ქართული ჯიშები
1380
თარიღი უცნობია
*
Lasioglossum perscabrum
Lasioglossum perscabrum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1986 წელს.
ნიკოლოზ ტულაიკოვი
ნიკოლოზ ტულაიკოვი (დ. 7 აგვისტო [ ძვ. სტ. 26 ივლისი ], 1875, აკშუატი, ციმბირის გუბერნია — გ. 20 იანვარი, 1938) — რუსი აგრონომი და ნიადაგთმცოდნე, სსრკ-ს (1932) და სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემიის (1935) აკადემიკოსი, ლენინის პრემიის ლაურეატი (1929).
ბიოგრაფია
ნიკოლოზ ტულაიკოვი გლეხის ოჯახში დაიბადა ციმბირის სოფელ აკშუატში. სოფლის დაწყებითი სკოლის დამთავრები შემდეგ ქალაქ სარენსკის მარიამის მიწათმოქმედების სასწავლებელში, სარატოვის მახლობლად და ბოლოს მოსკოვის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტში (ამჟამად ტიმირიაზევის სახელობის მოსკოვის სასოფლო-სამეურნეო აკადემია). მხოლოდ განსაკუთრებული შრომისმოყვარეობისა და ნიჭის წყალობით გახდა ნიკოლოზ მაქსიმეს ძე ტულაიკოვი დიდი მეცნიერი და საზოგადო მოღვაწე.
პროფესიული საქმიანობა და და მოღვაწეობა
ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ ტულაიკოვი მისმა მასწავლებელმა, პროფესორმა ვილიამსმა მიიწვია კათედრაზე სამეცნიერო მუშაობისათვის. მაგრამ ტულაიკოვი არასოდეს არ ყოფილა კაბინეტის მეცნიერი, 1901-1907 წლები ტულაიკოვმა ექსპედიციებში გაატარა. მან შეისწავლა ტვერის გუბერნიისა და აღმოსავლეთ ამიერკავკასიაში მუღანის ველის ნიადაგები, გაეცნო კავკასიისა და დასავლეთ ამიერკავკასიის წითელმიწა ნიადაგებს, გამოიკვლია იმ დროს დასაპროექტებელი რკინიგზის გრუნტი და ნიადაგები აქტიუბინსკიდან ტურგაისა და აკმოლინსკის გავლით სემიპალატინსკამდე. უკვე პირველი თავის ნაშრომებში ტულაიკოვი მჭიდროდ უკავშირებდა ერთამნეთს ნიადაგების შემსწავლელ მეცნიერებასა და სასოფლო-სამეურნეო წარმოებას.
განსაკუთრებით ყურადღებას მეცნიერი უთმობდა ბიცობებისა და ნათესებისათვის გამოუსადეგარ სხვა მარილიან ნიადაგებს. ნიკოლოზ მაქსიმეს ძემ მიზნად დაისახა მოენახა ამ ნიადაგების გაუმჯობესების გზები, ისე რომ შესაძლებელი ყოფილიყო მათი გამოყენება სოფლის მეურნეობაში. ამ სამუშაოს მეცნიერმა რამდენიმე წელი მოანდომა და თავისი კვლევის ძირითადი შედეგები მოგვცა წიგნში „ბიცობები, მათი გაუმჯობესება და გამოყენება“ (1922) და უფრო ადრინდელ სტატიებშიც.
1908 – 1909 წლებში ტულაიკოვი საზღვარგარეთ იმყოფებოდა მივლინებით - ჯერ ამერიკაში, შემდეგ ინგლისსა და გერმანიაში. იგი კალიფორნიის უნივერსიტეტში გადიოდა ნიადაგმცოდნეობის კურსს, რომელსაც გამოჩენილი ამერიკელი პროფესორები კითხულობდნენ, და ეცნობოდა აგრონომიული განათლების მდგომარეობას შეერთებულ შტატებში. ამავე დროს ტულაიკოვი დიდი გულისყურით ეცნობოდა პრაქტიკაში გამოყენებულ დამლაშებული ნიადაგების გასაუმჯობესებელ ხერხებს და სარწყავი სისტემის მოწყობილობას სხვადასხვა შტატში.
ტულაიკოვმა ბევრი იშრომა ჩვენი ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთში ისეთი მეურნეობის შესაქმენლად, რომელიც სხვადასხვა ამინდის პირობებში მდგრად მოსავალს მოგვცმედა. ამ მხარეში მიწათმოქმედების უბოროტესი მტერია გვალვა. სწორედ გვალსავსთან ბრძოლა დაისახა მთავარ მიზნად მეცნიერმა.
უპირველეს ყოვლისა უნდა ესწავლათ ტენის მთელი სისრულით დაგროვება. ნიკოლოზ მაქსიმეს ძემ დაიწყო ცდების ჩატარება თოვლის დასაგროვებლად და თან ცდილობდა უამრავ მნიშვნელოვან საკითხზე გაეცა პასუხი: რა საშუალებით შეიძლება უფრო იაფად და უკეთ თოვლის შეკვება, როგორ უნდა განლაგდეს ფარები და თოვლის შემკავებელ მცენარეთა ნათესები, როგორ უნდა შეინახოს მოგროვილი წყალი ნიაგადში იმ მომენტამდე, ვიდრე იგი მცენარეს დასჭირდება?
მაგრამ ეს არ იყო საკმარისი გვალვის დასამარცხებლად, უნდა სცოდნოდათ, ყველა მცენარე ერთნაირად საჭიროებს წყალს, თუ სხვადასხვანაირად, შეიძლება თუ არა სასოფლო-სამეურნეო მცენარეების უამრავი ჯიშიდან ისეთი მცენარეების შერჩევა, რომელებიც დაზოგვით ხარჯავენ წყალს და ამის შემდეგ გამოვლინდეს ყველაზე „მომჭირნე“ ჯიშები, რომლებსაც გვალვიანი რაიონების მიწათმოქმედება დაეყრდნობა. ამ კითხვებზე პასუხის გასაცემად ტულიაკოვმა ჩაატარა ცდები სხვადასხვა სასოფლო-სამეურნეო კულტურებისა და მათი ჯიშების ტრანსპირაციული კოეფიციენტის შესასწავლად სხვადასხვა ნიადაგურ-კლიმატურ პირობებში. ტრანსპირაციული კოეფიციენტი ეს არის წყლის რაოდენობა გრამებში, რომელსაც მცენარე ხარჯავს თავისი სხეულის ერთი გრამი მშრალი ნივთიერების შესაქმნელად.
მეცნიერმა დააგროვა უმდიდრესი ექსპერიმენტული მალასა და დიდი სიზუსტით განსაზღვრა თითოეული კულტურული მცენარის წყლის რეჟიმი. გამოირკვა, რომ საგაზაფხულო ხორბალი და ყველა საგაზაფხულო მარცვლეული განსაკუთრებით საჭიროებენ წყალს ზაფხულის პირველ ნახევარში. სხვა კულტურები - ფეტვი, სიმინდი და სხვა ფესვოვანი ნაყოფი კარგად იტანს გაზაფხულის გვალვას, მშვენივრად სარგებლობენ ზაფხულის მიწურულის წვიმებით და კარგ მოსავალს იძლევიან. ნიკოლოზ მაქსიმეს ძემ დაადგნია, რა რაოდენობის წყალია აუცილებელი თითოეული კულტურისათვის, ზრდის რომელ პერიოდში სჭირდება მცენარეს ყველაზე მეტად წყალი, კარგი მოსავლის უზრუნველსაყოფად, რა სისწრაფით ისრუტავს მცენარე წყალს და როგორ აწესრიგებს მის აორთქლებას.
მიღებული შედეგები მეტად მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა. ამ შედეგებზე დაყრდნობით მეცნიერმა დაამტკიცა, რომ აქ, გვალვიან ვოლგისპირეთში, შეიძლება წარმატებით მოიყვანონ სულ სხვადასხვაგვარი კულტურები.
ტულაიკოვი განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა ხორბალს და ამუშავებდა მისი მოყვანის ხერხებს. სწორედ ვოლგისპირეთიდან მოდის განუმეორებელი ქარვისფერი მარცვალი. იგი 22 %-მდე ცილას შეიცავს, მაშინ, როცა სხვა რაიონების მარცვალში ცილის შემცველობა 10-დან 15 %-მდე მერყეობს. როგორ უნდა შექმნას ხორბლის მცენარემ ცილის ასეთი მაღალი პროცენტი? ნიკოლოზ მაქსიმეს ძემ უამრავი ცდა ჩაატარა. გამოირკვა, რომ ამ რაიონში ნიადაგის ხსნარი მარილებს დიდი რაოდენობით შეიცავს. ხოლო რაც უფრო მაღალია მარილების კონცენტრაცია ნიადაგის ხსნარში, მით მეტი ცილა წარმოიქმნება ხორბლის მარცვალში.
ტულაიკოვს სიმინდიც პერსპექტიულ კულტურად მიაჩნდა ვოლგისპირეთისათვის. თავის ლექციებში, ბროშურებსა და სტატიებში იგი ურჩევდა მეურნეებს უფრო დიდ ფართობზე მოეყვანათ ეს შესანიშნავი მცენარე და თვითონაც გამოყავდა ამ ზონისათვის სიმინდის პირველი ჯიშები.
ნიკოლოზ მაქსიმეს ძე დიდი ენერგიითა და გულმოდგინებით ეწეოდა მიწათმოქმედების რაციონალური ხერხების პროპაგანდას. მეცნიერმა თავის გარშემო შემოიკრიბა გლეხები, რომლებიც ცდებს ატარებდნენ. ისინი გლეხების ფართო მასებში ავრცელებდნენ მის იდეებს. ტულაიკოვი აქტიურ მონაწილეობას ირებდა კოლმეურნეობის ორგანიზაციაში.
ეს სიტყვები იყო მეცნიერის დევიზი
დიდი და ორიგინალური კვლევითი სამუშაოს პარალელურად ტულაიკოვი აქტიურად მონაწილეობდა საცდელი საქმის ორგანიზაციაში მთელი ქვეყნის მასშტაბით, ლენინის სახელობის საკავშირო სასოფლო-სამეურნეო მეცნიერებათა აკადემიის შექმნაში, რომლის ვიცე-პრეზიდენტიც იყო იგი დღიდან მისი დაარსებისა.
მეცნიერი ხშირად მოგზურობდა ქვეყნის ერთი კუთხიდან მეორეში, ყველგან აგრონომიულ კონსულტაციებს ატარებდა, აგროვებდა მისთვის საჭირო მასალას სოფლის მეურნეობის ორგანიზაციისთვის, ატარებდა ლექციებს, მოხსენებებს, სხვადასხვა ცნობებს აწვდიდა მეურნეებს და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:ლენინური პრემიის ლაურეატები კატეგორია:რუსი აგრონომები კატეგორია:რუსი ნიადაგთმცოდნეები
Private Parts and Pieces VI: Ivory Moon
Private Parts and Pieces VI: Ivory Moon — ინგლისელ გიტარისტ ენტონი ფილიპსის მეთერთმეტე სოლო-ალბომი. იგი გამოიცა 1986 წელს. მასში შეტანილი კომპოზიციები იწერებოდა სხვადასხვა, 1971-1985 წლების პერიოდში.
კომპაქტ დისკის ვერსიაში, რომელიც 1990 წლის ოქტომბერში გამოვიდა, შეტანილია ჯენესისის სიმღერის Let Us Now Make Love ფორტეპიანოს ვერსია.
სქოლიო
კატეგორია:ენტონი ფილიპსის ალბომები კატეგორია:1986 წლის ალბომები
იუჯინ შუმეიკერი
აშშ-ს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრი (1980).
ევგენი შუმიკერი გარდაიცვალა 1997 წლის 18 ივლისს, 70 წლის ასაკში, ავტოკატასტროფაში ავსტრალიაში მეტეორიტის კრატერის გამოკვლევისას.
ის გახდა პირველი ადამიანი, რომლის ნეშტი დაკრძალეს მთვარეზე: იუჯინ შუმიკერის ფერფლის ერთი უნცია გაგზავნილ იქნა აპარატ Lunar Prospector-ის საშუალებით. მთვარის სამხრეთ პოლუსზე კრატერს, სადაც კოსმოსურმა ხომალდმა მისია 1999 წლის 31 ივლისს დაასრულა, ეწოდა „შუმეიკერის კრატერი“. მეცნიერის სახელი მიენიჭა ასევე ასტეროიდ (2074) შუმეიკერსა და ავსტრალიაში კრატერ შუმეიკერს.
2020 წელს პოპულარულმა ფინურმა მეტალ ჯგუფმა Nightwish-მა ჩაწერა იუჯინ შუმეიკერისადმი მიძღვნილი სიმღერა და შეიტანა ალბომ Human. :II: Nature-ში.
ფრანსუა-პიერ ლა ვარენი
ფრანსუა-პიერ დე ლა ვარენი (François Pierre de la Varenne; დ. 1618 – გ. 1678), დაბადებით ბურგუნდიელი, ავტორი ნაშრომისა "Le cuisinier françois" (ფრანგული სამზარეულო, 1651), რაც თანამედროვე ფრანგული სამზარეულოს დამფუძნებელ ტექსტად ითვლება. ლა ვარენი იმ ფრანგ მზარეულთა ჯგუფის წამყვანი წევრი იყო, რომლებიც პროფესიონალთა წრეებისთვის წერდნენ. მათ ჩამოაყალიბეს ლუი XIV-ის ხანის ფრანგული სამზარეულოს კოდექსი. ჯგუფის დანარჩენი წევრები იყვნენ ნიკოლა დე ბონფონი, "ლე ჟარდინიე ფრანსუა" (1651) და "ლე დელის დე ლა კამპანი" (1654) და ფრანსუა მასიალოტი, "ლე კუიზინიე როალ ე ბურჟუა" (1691), რომელთა დამუშავება და მოდერნიზაცია კვლავაც გრძელდებოდა XVIII საუკუნის შუა წლებამდე.
XVII საუკუნეში მოხდა კულინარული რევოლუცია, რომელმაც ფრანგული გასტრონომია თანამედრო ეპოქაში გადაიყვანა. შუა საუკუნეების სამზარეულოდან მემკვიდრეობით მიღებული ჭარბი სანელებლებით გაჯერებული კერძები შეცვალა ბუნებრივი გემოს საკვებმა. ეგზოტიკური სანელებლები (შაფრანი, ცინამონი, ძირა, იმბირი, მუსკატი, ილი, კალინჯი და სხვ.) შეცვალა, წიწაკის გამოკლებით, ადგილობრივმა მცენარეებმა (ნიახური, ქინძი, თიმუსი, დაფნა, პიტნა, ტარხუნა). შემოტანილ იქნა ახალი ბოსტნეული კულტურების სახეობები, როგორიცაა, სატაცური, ლობიო, კიტრი, არტიშოკი. განსაკუთრებული ყურადღება დაეთმო ხორცის მომზადების წესს, გემოს მაქსიმალურად შენარჩუნებისთვის. ბოსტნეული აუცილებლად ახლად დაკრეფილი უნდა ყოფილიყო. ასევე თევზიც, ტრანსპორტირების გაუმჯობესებასთან ერთად, ახალთახალი უნდა ყოფილიყო. მომზადების პროცესში დიდი ყურადღება უნდა დათმობოდა როგორც ინგრედიენტების გემოს, ისე მათ ვიზუალურ მხარეს.
ლა ვარენის ნაშრომი პირველი იყო, რომელშიც წერილობით გადმოიცა XVII საუკუნის საფრანგეთში მიღწეული კულინარული ინოვაციები, სადაც სისტემატური მანერით დაწვრილებით იყო აღწერილი კერძების მომზადების წესი. მან შემოღო პირველი ბისკე და ბეშამელი. დაფშნილი პური მან შეცვალა რუთი, როგორც სოუსის ბაზა, ხოლო ლორი — კარაქით. მისსავე ნაშრომში პირველად არის გამოყენებული ტერმინები ბუკეტ გარნი, ნახარში ცხიმი (fonds de cuisine), და რედუქცია, ასევე კვერცხის ცილის გამოყენება. მასში პირველად არის აღწერილი "mille-feuille"-ის (ნამცხვარი "ნაპოლეონი") რეცეპტი. ასევე აღწერილია ბოსტნეულის კერძების მომზადებაც, რაც მანამდე უჩვეულო იყო. სატაცურისთვის სურნელოვანი სოუსის რეცეპტში ჩანს ჰოლანდეზის სოუსის მომზადების ადრეული ფორმა:
ლა ვარენმა თავის წიგნს წაუმძღვარა ტექსტი ტკბილეულობებზე — ჯემებზე, მურაბებზე და ჟელეზე — რომლებიც მოიცავდა რეცეპტებს სიროპებზე, კომპოტებსა და ხილის სასმელების მრავალ სახეობაზე. ის ასევე მოიცავდა განყოფილებას სალათებზე (1650).
ამ მნიშვნელოვანი ნაშრომის შემდეგ ლა ვარენმა გამოსცა მესამე წიგნი "Le Pâtissier françois" (პარიზი 1653), რომელიც საზოგადოდ მიიჩნევა, როგორც პირველი სრულყოფილი ფრანგული ნაშრომი ნამცხვრების მომზადებაზე. 1662 წელს გამოჩნა პირველი კომბინირებული გამოცემა, სადაც სამივე ნაშრომი ერთად იყო წარმოდგენილი. ლა ვარენის ნაშრომების ადრეული გამოცემები დაბეჭდილი პირველი სამოცდათხუთმეტი წლის განმავლობაში უიშვიათესია. ბავშვების წიგნების მსგავსად ისინი ყველაზე ხშირად გამოყენებადი წიგნები იყო.
გადმოცემით ლა ვარენმა პირველი წვრთნა მარიამ დე მედიჩის სამზარეულოში მიიღო. მისი წიგნების გამოცემის პერიოდისთვის ლა ვარენს შეფ-მზარეულის ათწლიანი გამოცდილება ჰქონდა ნიკოლა შალო დუ ბლეს, უქსელის მარკიზის სამზარეულოებში, რომელსაც მიუძღვნა მან საკუთარი ნაშრომი, და რომლის სახელიც უკვდავყო მან "დუქსელით", წვრილად დაჭრილი სოკოები მწვანილითა და ხახვი-შალოტით, რომელიც დღემდე რჩება თევზისა და ბოსტენულის შეკმაზვის ფავორიტად. უქსელის მარკიზი შალონ-სურ-სონის სამეფო გუბერნატორი იყო, რომელიც ლა ვარენის დაბადების ადგილად ითვლება.
"Le Cuisinier françois" ხელახლა გამოიცა 1983 წელს ჟან-მარი ფლანდრენის, ფილიპ ჰიმანისა და მარი ჰიმანის რედაქციითა და საფუძვლიანი შესავალი ესსეთი.
კატეგორია:ფრანგი მზარეულები კატეგორია:დაბადებული 1618 კატეგორია:გარდაცვლილი 1678
ციცქა გაბეხაური
ციცქა გაბეხაური — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში იმერეთიდან.
ციცქა გაბეხაური წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს.
ლიტერატურა
კატეგორია:იმერეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი ქართული ჯიშები
პიროს ბრეთელი
პიროს ბრეთელი — VI საუკუნის შუა წლებში მოღვაწე ერთ-ერთი ათცამეტი ასურელი მამათაგანი, წმინდანი (ხს. დღე — 28 მაისი). დააარსა ქართლში ბრეთის ეკლესია, დასაფლავებულია იქვე.
ცხოვრება
როგორც საეკლესიო მატიანე გადმოგვცემს, „წმიდა პიროს ბრეთელმა, ღვთაებრივმა ხატმან სინანულისამან, მდიანრე ჯვარისწყლის მარცხენა სანაპიროზე, ბრეთში დააარსა სავანე — დაჰყო ზემო ქართლს დვანის წყალსა ზედა და აღაშენა მუნ მონასტერი თვისი, მოახლო ბრეთისა სოფლისა“.
ხსენების დღე
საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიაში წმინდა პიროს ბრეთელის ხსენების დღეა 28 მაისი.
Trilogy (ალბომი)
Trilogy — შვედი სოლო-შემსრულებელ ინგვი მალმსტინის მესამე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1986 წლის 4 ნოემბერს ლეიბლზე Polydor Records.
სქოლიო
კატეგორია:ინგვი მალმსტინის ალბომები კატეგორია:1986 წლის ალბომები კატეგორია:Polydor Records-ის ალბომები
ჭართალი (მხარე)
ჭართალი, ჭართალეთი — ისტორიული მხარე აღმოსავლეთ საქართველოში, მდინარე მთიულეთის არაგვის შუა წელზე, სოფ. ანანურიდან მდინარე ხანდოსხევამდე (ახლანდ. მცხეთა-მთიანეთის მხარე, დუშეთის მუნიციპალიტეტის ჭართლის თემის ტერიტორია). ზოგჯერ მთიულეთის ნაწილადაც მოიაზრება. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ხანდო, სამხრეთით — ბაზალეთი, აღმოსავლეთით — ფშავი, ხოლო დასავლეთით — ქსნის ხეობა.