cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბასკუნჩაკი
ბასკუნჩაკზე განვითარებულია რუსეთში უძველესი და უმსხვილესი მარილის მრეწველობა. აქ წელიწადში მოიპოვება დაახლოებით 2 მლნ. ტ მარილი. სამრეწველო მარილის მარაგი 400 მლნ. ტ მეტია. მუშავდება ჰოლოცენური ასაკის ქვის მარილის ლინზისებრი ბუდობი, რომლის ფართობია 73 კმ², ხოლო მაქსიმალური სისქე ცენტრში 19 მ. ზედა სამუშაო ფენიდან მოიპოვება სამი სახეობის მარილი: „ნოვოსადკა“, „ჩუგუნკა“ და „გრანატკა“. იწარმოება სუფრის, ტექნიკური და აბაზანის მარილი. წიაღისეულის ცენტრია ტბის დასავლეთ ნაპირზე მდებარე დაბა ქვემო ბასკუნჩაკი.
ბასკუნჩაკი მოქცეულია ბოგდო-ბასკუნჩაკის ნაკრძალის ტერიტორიაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ასტრახანის ოლქის ტბები
ლაშეს ვანის ღვთისმშობლის ეკლესია
მინი|300პქ|ლაშეს ვანის ღვთისმშობლის აღდგენილი ეკლესია ლაშეს ვანის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლაშის ტერიტორიაზე, შემაღლებულ ბორცვზე. უფრო ადრე მის ადგილას ციხე ყოფილა გალავნით. ისტორიულ წყაროებში ეს ციხე ფიქსირებული არ არის. ზეპირი გადმოცემით, იგი დაუნგრევიათ და იმ მასალით აბაშიძეებს XVIII საუკუნეში საგვარეულო ეკლესია აუშენებიათ.
იგი დარბაზული ტიპის ეკლესია ყოფილა. ეკლესიას ჰქონია მოხარატებული კარი. 1926 წელს ეკლესია დაუნგრევიათ და მოხარატებული კარი ქუთაისის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმისათვის გადაუციათ. კარი ხელოვნების იშვიათ ნიმუშს წარმოადგენს. ლაშის ვანის ღვთისმშობლის ეკლესია წლების მანძილზე  დანგრეული იყო და 2010 წელს დაიწყო ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მოლაობა
მოლაობა (Mollaoba) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ლენქორანის რეგიონის  მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 3211 კაცი. .
სქოლიო
კატეგორია:მასალის რაიონის სოფლები
J-pop
მინი J-pop (J-POP, Japanese pop, ჯეი-პოპი; ინგლ. იაპონური პოპი) - იაპონიაში ფართოდ გავრცელებული მუსიკის ჟანრი, პოპ მუსიკის ქვეჟანრი. წარმოიშვა 1990-იან წლებში, შეიცავს ტრადიციული იაპონური მუსიკის და 1960-1970-იანი წლების პოპის და როკის ელემენტებს. მიუხედავად სხვა ტერმინების (კერძოდ J-rock-ის) არსებობის, ტერმინს ასევე ხმარობენ ზოგადად იაპონიაში შექმნილი მუსიკის ასაღწერად. ამის გამო ბევრი იაპონელი როკ-შემსრულებელი (არა მძიმე როკის) თავის შემოქმედებას J-pop-საც უქვემდებარებს. ნაკლებად პოპულარულია ტერმინები J-Punk, J-Club, J-Anime და ა.შ. სტილი J-Pop-ის ჩამოყალიბებაზე დიდი გავლენა იქონია დასავლურმა, კერძოდ ინგლისურენოვანმა შემსრულებლებმა, მაგ. "The Beatles" და "The Beach Boys". პოპულარული გახდა სიმღერებში ინგლისური სიტყვების,. იაპონური სიტყვების ინგლისურ ენასთან მიახლოებული წარმოთქმა და მუსიკის ჩაწერის დასავლური სისტემა. ამის გამო ტერმინს თავდაპირველად ხმარობდნენ უმეტესად დასავლური სტილის იაპონური მუსიკის ასაღწერად, თუმცა იაპონური ტრადიციული მუსიკის ელემენტები და სიმღერის ტექნიკა დღესაც პოპულარულია. J-Pop-ის პოპულარული სტილებია ტექნოპოპი, სითი პოპი და მსუბუქი როკი.
1920-1960
პირველად იაპონიაში დასავლური მუსიკის გავლენა 1920-30-იან წლებში დაიწყო ჯაზიზ და ბლუზის პოპულარიზაციისას. გავრცელდა იაპონიაში აქამდე უცნობი მუსიკალური ინსტრუმენტები - გიტარა, ვიოლინო და ა.შ. გაჩნდა იაპონური ბლუზი და ჯაზი, შემდგომში ქანთრი, რომელიც ამერიკელმა ჯარისკაცებმა შემოიტანეს. დასავლური მუსიკა იაპონიას ასევე ჩინელმა ჯაზ-მომღერლებმა გააცნეს, რომლებმაც დატოვეს ჩინეთი და იაპონიაში და ჰონგ-კონგში დასახლდნენ კომუნისტური პარტიის მიერ დაპყრობის და შემდეგ დასავლური მუსიკის აკრძალვის შემდეგ. ჯაზმა იქონია გავლენა J-Pop-ზე, თუმცა ვერ გახდა მისი ძირითადი მიმართულება.
1960-1990
1960-იან წლებში J-Pop-ის თანამედროვე სტილი ჩამოყალიბდა. ამ პერიოდში დასავლური გავლენის ქვეშ შექმნილ იაპონურ მუსიკას "კაიოკიოკუს" სახელით მოიხსენიებდნენ. დაიწყო იაპონიაში როკ-ნ-როლის პოპულარიზაცია, გაჩნდა ელვის პრესლის და სხვა მომღერლების სიმღერების თარგმნა და ქავერების შექმნა. იაპონელი მომღერლები აშშ-ში და აშშ-ს სამხედრო ბაზებზე მართავდნენ კონცერტებს. ზოგმა იაპონურმა სიმღერამ პოპულარობა მოიპოვა ამერიკაში. იაპონიაში ჩამოსული პირველი როკ-ჯგუფი "The Beatles" გახდა. შემდგომში ჯონ ლენონი აღიარებდა, რომ ეგონა, რომ იაპონიაში წარმატებას ვერ მიაღწიეს, მაგრამ მათ დიდი გავლენა იქონიეს J-pop-ის ჩამოყალიბებაზე და იაპონიაში ბითლომანია არასდროს შეჩერებულა. გაჩნდა პირველი იაპონური როკ-ჯგუფები, მაგრამ ბევრ შემსრულებელს როჯის ინგლისურის მაგივრად იაპონურად სიმღერა არ მიაჩნდა სწორად. შემდგომში დებატები შესრულების ენაზე იაპონურის გამარჯვებით დასრულდა და იაპონური როკის პოპულარობამ იმატა, განსაკუთრებით ჯგუფი "Happy End"-ის დამსახურებით. ამ პერიოდში გავრცელდა ფოლკ მუსიკა, შემდგომში კი ელექტრონული მუსიკა, ელექტრონული როკი, პოპ როკი და სინთპოპი.
1990-დღეს
1990-იან წლებში იაპონიაში მუსიკალური ინდუსტრიის განვითარების შედეგად გაჩნდა ტერმინი "J-Pop", რომლითაც მედია იაპონიაში შექმნილ პოპულარულ მუსიკას უცხოული მუსიკისგან გამოყოფდა. ამის შედეგად ტერმინიც და უკვე ჩამოყალიბებული ჟანრიც ფართოდ ცნობადი გახდა. XXI საუკუნის დასაწყისში ჟანრში დამკვიდრდა ჰიპ-ჰოპი და R'n'B. ამ პერიოდში პირველად გაჩნდა კომპანიების მიერ ხელოვნურად შექმნილი გოგონათა და ვაჟთა ჯგუფები, რომელთა სამიზნო აუდიტორია საწინააღმდეგო სქესის მოზარდებია. მათი მუსიკა გამოირჩევა სიმარტივით და ელექტრონული რითმებით, გათვლილია მასობრივ პოპულარობაზე. ასეთ ჯგუფებს "აიდოლ ჯგუფებს" უწოდებენ (ანგლ. Idol - კერპი) და დღეს ისინი იაპონიის და აზიის სხვა ქვეყნების გართობის ინდუსტრიის დიდ ნაწილს შეადგენენ.
წყაროები
კატეგორია:აზია კატეგორია:მუსიკა
ალაშანის უდაბნო
ალაშანის უდაბნო — ქვიშიანი უდაბნო ცენტრალურ აზიაში, ჩინეთის ჩრდილოეთ ნაწლში. გაწოლილია აღმოსავლეთით — ხელანშანის ქედსა და მდინარე ხუანხეს, დასავლეთით — მდინარე ჟოშუის, სამხრეთით — ნანინანიის მთისწინეთსა და ჩრდილოეთით — გობის ტექტონიკურ დეპრესიას შორის. ფართობი დაახლოებით 170 ათ. კმ². სიმაღლე 820 მ-იდან (ჩრდილო-დასავლეთით) 1660 მ-მდე (სამხრეთით). ალაშანი სტრუქტურული ფენობრივი ვაკეა და წარმოდგენილია რამდენიმე მაგიდა ჭიუხიანი ქედით, რომელთა შეფარდებითი სიმაღლეა 150–200 მ (ბაიან-ულა, ხარა-ულა და სხვა) და წვრილგორაკებით, რომლებიც აგებულია ძველი გნაისებით, გრანულიტებით, ამფიბოლიტებით, კვარციტებითა და სხვა.
დამახასიათებელია მრავალრიცხოვანი დახშული დეპრესიები არაღრმად განლაგებული გამტკნარებული ან მარილიანი გრუნტის წყლებით, ზოგჯერ დამშრალი მარილიანი ტბებით, რომელთა შორის გამოსაყოფია ხარა-ნური და ჯალათაი-დავსი. მოძრავი ქვიშების დიდი მასივები განლაგებულია სამხრეთ-დასავლეთით — ბადინ-ჯარანის, სამხრეთით — ხოლალისის, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — თენგერისა და ჩრდილო-აღმოსავლეთით ულანპუხოს სახით. ბადინ-ჯარანის მასივი წარმოდგენილია მეტად მძლავრი ქვიშის სერებით, რომელთა შეფარდებითი სიმაღლეა 300–400 მ.
მდინარეთა ქსელი საკმაოდ მდიდარია პერიოდული ნაკადებით, რომელთა კალაპოტი წყლით ივსება მხოლოდ ზაფხულში, მუსონური წვიმების პერიოდში ან თავსხმა ნალექების დროს. ყველაზე დიდი მდინარეებია ჟოშუი და შუიხე. არის მრავალრიცხოვანი, თუმცა ძირითადად, მცირე ფართობის ტბები. აღსანიშნავია სოგო-ნურისა და შარა-ბურდუს ტბები.
ძირითადი ლანდშაფტებია: გობი — წვრილგორაკები და მაგიდა ქედები, რომლებიც გაფანტულია ქვიშაკენჭიან ვაკეზე პრიმიტიული ღორღის ნიადაგებითა და გაუხშოებული ბუჩქნარი მცენარეულობით (ორყურა, ცხენისმუხლა და სხვა), სტეპური მცენარეულობის ელემენტებით; ბარხანული ქვიშების მასივები მეტად ღარიბი მცენარეულობით (უძრახელა, კრიალოსანა, ავშანი და სხვა); ცაიდამი — დადაბლება ახლომდებარე გრუნტული გამტკნარებული წყლებითა და მდიდარი ბალახოვანი მცენარეულობით (ლაქაში, ლერწამი, ლელქაში, ჩინური ვაციწვერა, ბრძამი, ძირტკბილა და სხვა); მლაშობები ჰალოფილური ფლორით (Kalidium, Nitraria, მლაშობურა); შავი საქსაულისგან შემდგარი საქსაულები ქვედა იარუსში წარმოდგენილი Nitraria-ით.
ცხოველთა სამყაროს წარმომადგენელთა შორისაა: საიგა, უდაბნოს კურდღელი, თრია, მექვიშია, მიწის კურდღელი და ქვეწარმავლები (კუები, ხვლიკები, გველები); იშვიათად გვხვდება კიანგი. მოსახლეობა უმეტესწილად მომთაბარეა. ძირითადი საქმიანობაა მესაქონლეობა. მუდმივი დასახლებული პუნქტები განლაგებულია დიდ ცაიდამებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩინეთის უდაბნოები
Mazzy Star
Mazzy Star — ამერიკული ალტერნატიული როკ-ჯგუფი ჩამოყალიბებული სანტა მონიკაში, კალიფორნია, 1989 წელს ჯგუფ Opal-ის წევრების, გიტარისტ დევიდ რობაკის და ბასისტ კენდრა სმითის მიერ. რობაკის მეგობარი ჰოუპ სანდოვალი გახდა ჯგუფის ვოკალისტი, როდესაც სმითმა დატოვა კოლექტივი.
ჯგუფის უახლესი სტუდიური ალბომი, Seasons of Your Day, გამოვიდა 2013 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული ალტერნატიული როკ-ჯგუფები კატეგორია:დრიმ–პოპ ჯგუფები კატეგორია:ნეო-ფსიქოდელიური ჯგუფები კატეგორია:შუგეიზინგ ჯგუფები კატეგორია:Capitol Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:1989 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
მოსე ხონელის შესახვევი
მოსე ხონელის შესახვევი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს კრწანისის რაიონში (ხარფუხი); სოღანლუღის შესახვევსა და მოსე ხონელის ჩიხს შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც სოღანლუღის ჩიხი. ასევე დატანილია თბილისის 1934 წლის გეგმაზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:კრწანისის რაიონის ქუჩები
პარიზის ხედი ვინსენტის ოთახიდან ლეპიკის ქუჩაზე
პარიზის ხედი ვინსენტის ოთახიდან ლეპიკის ქუჩაზე (Gezicht op de daken van Parijs) — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული 1887 წელს, ზეთის საღებავებით ტილოზე.
1887 წლის ნახატები
ვინსენტმა თეოსთან ერთად პარიზში ყოფნის პეროიდში მრავალი სხვადასხვა თემატიკის ტილო შექმნა. სწორედ ამ პერიოდშია დახატული ის ტილოებიც რომლებიზეც ვან გოგმა საკუთარი ფანჯრიდან დანახული ხედი გამოსახა. მათგან ორი დახატულია 1887 წელს. მეორე ნახატიც პირველის მსგავსად დახატულია ვინსენტის ფანჯრიდან, რომელიც ლეპიკის ქუჩას დაჰყურებს, თუმცა განსხვავებულია ხედვის კუთხე.
სქოლიო
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:1887 წლის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
Nujabes
ჯუნ სება (瀬葉 淳) — იაპონელი მუსიკოსი და პროდიუსერი, ცნობილი ფსევდონიმით Nujabes (ヌジャベス). არანჟირებას უკეთებდა ჰიპ-ჰოპის და ჯაზის ჩანაწერებს. თავის კარიერაში სამი სტუდიური ალბომი და ორი კომპილაცია გამოსცა. მისი შემოქმედება უფრო ცნობილი გახდა ანიმე-სერიალ „სამურაი ჩამპლუს“ შემდეგ. 2010, წლის 26 თებერვალს დაიღუპა ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონელი მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული 7 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 2010
მუსაქიუჩა
მუსაქიუჩა (Musaküçə) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ლენქორანის რეგიონის  მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4260 კაცი.
ბესარიონ ღოღობერიძე
ბესარიონ ღოღობერიძე (დ. 1832, გოჩაჯიხაიში — 6 მარტი, 1879, იქვე) — ქართველი პედაგოგი და რევოლუციონერი.
ბიოგრაფია
1849-1854 წლებში სწავლობდა ქუთაისის, შემდეგ თბილისის პირველ გიმნაზიაში. წარჩინებით დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. სწავლის პერიოდში იყო სტუდენტთა რევოლუციური კომიტეტის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. 1862 წელს ჩამოყალიბდა პეტერბურგის რევოლუციური ცენტრის მე-2 განყოფილება, სადაც მდივნად აირჩიეს; წინადადება მისცეს პეტერბურგში დარჩენილიყო მეცნიერული მუშაობისთვის, მაგრამ იგი დაბრუნდა საქართველოში. 1868 წელს დაინიშნა თბილისის პირველი გიმნაზიის მასწავლებლად; 1873 წელს ამიერკავკასიის ქალთა ინსტიტუტის დირექტორად; 1874 წელს თბილისის გუბერნიის სახალხო სკოლების დირექტორად. დიდი ღვაწლი მიუძღვის სწავლა-განათლების დანერგვის საქმეში, განსაკუთრებით კახეთში. მისი ინიციატივით გაიხსნა სკოლები საგარეჯოში, ყვარელში, ენისელში, გურჯაანში და სხვ. შემდეგ სამუშოდ ქუთაისში გადავიდა და სიცოცხლის ბოლო წლები იქ გაატარა. 1873 წელს მის მიერ შედგენილი იქნა ბანკის პროექტი, რომელიც ოფიციალურად გაიხსნა 1876 წლის პირველ მაისს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:XIX საუკუნის მამაკაცები კატეგორია:დაბადებული 1832 კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები კატეგორია:გარდაცვლილი 6 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1879 კატეგორია:ხონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები ბესარიონ
Panzer IV
Panzerkampfwagen IV (Pz.Kpfw. IV) — გერმანული საშუალო ტანკი, ცნობილია როგორც Panzer IV. ტანკი შექმნილია 1930-იანი წლებში და ინტენსიურად გამოიყენებოდა მეორე მსოფლიო ომში. ტანკი შექნილია ქვეითების დასახმარებლად და არ ევალებოდა ტანკების განადგურება. ტანკების გასანადგურებლად იყენებდნენ უფრო მსუბუქ Panzer III-ს, თუმცა T-34-ის გამოჩენისთანავე მალევე შეიცვალა Panzer IV-ის დანიშნულება და მას უკვე ტანკების გასანადგურებლადაც იყენებდნენ. ტანკი წარმოადგენს ყველაზე ფართოდ გამოშვებულ გერმანულ ტანკს მეორე მსოფლიო ომში, ტანკის ბაზაზე შექმნილია Sturmgeschütz IV, Jagdpanzer IV ტიპის ანტი-ტანკი, Wirbelwind თვითმავალი საზენიტო დანადგარი და Brummbär-ის ტიპის თვითმავალი საარტილერიო დანადგარი.
1936 წლიდან 1945 წლამდე 8515 რაოდენობით იქნა გამოსული, მისი მოდერნიზაცია და მოდიფიკაციები გამოდიოდა მოწინააღმდეგის ტანკებისდა მიხედვით. Panzer IV ყველაზე დიდი რაოდენობით გავიდა ექსპორტზე, რაც კი ნაცისტურ გერმანიას უწარმოებია, 300 ტანკი მიყიდული იქნა ფინეთზე, ესპანეთზე, ბულგარეთზე და რუმინეთზე, გარდა ამისა ომის შემდეგ საფრანგეთმა და ესპანეთმა მიყიდა სირიას და გამოიყენებოდა ექვსდღიან ომში. 350 ამ ტიპის ტანკი გამოყენებული იქნა წითელ არმიას.
Ausf. A to Ausf. F1
thumb|230px|left|Panzer IV Ausf A, ტანკის პირველი ვერსია ტანკის პირველი წარმოება 1937 წელს დაიწყო Panzer IV-ის ვერსიით Ausführung A (ნიშნავს: ვარიანტი ა), თავდაპირველ ვერსიას ჰქონდა მაიბახის 250 ცხ.ძლ-იანი ძრავა და SGR 75 ტიპის ტრანსმისია, მისი მაქსიმალური სიჩქარე 32 კმ/სთ იყო, ძირითადი შეიარაღება დაბალი სწრაფსროლის მქონდა 75 მმ-იანი ქვემეხი იყო, რომელიც ძირითადად ისროდა კუმულაციურ ჭურვებს, ამ ჭურვებით 400 კმ-დან შეეძლო 43 მმ-იანი ჯავშნის გახვრეტა, მეორადი შეიარაღება 1 MG 34-ი იყო, ტანკის ჯავშანის სისქე იყო 14,5 მმ-იანი კორპუსზე და 20 მმ-იანი ჯავშანი კოშკურაზე, ეს კი უზრუნველყოფდა დაეცვა ეკიპაჟი მსუბუქი ტყვიამფრქვევებისგან, საარტილერიო ჭურვების ნამსხრევებიისგან. thumb|250px|Panzer IV Ausf B 1937 წელს დაიწყო მისი ახალი ვერსიის Ausf. B-ს წარმოება, ა მოდიფიკაციის წარმოება კი დასრულდა 35 მანქანით. ახალ ვერსიას ეყენა უფრო ძლიერი 300 ცხ.ძლ-იანი HL 120TR-ი, ასევე დაუყენდა ახალი ტრანსმისია SSG 75 6 წინ მამოძრავებელი და 1 უკან მამოძრავებელი გორგოლაჭით, ტანკის წინა 17,7 ტონამდე გაიზარდა, წინა ჯავშნის სისქე - 28 მმ, ხოლო მაქსიმალური სიჩქარე კი 42 კმ/სთ იყო. სულ 42 მსგავსი მოდიფიკაცია გამოვიდა. ამის მერე გამოვიდა კიდევ უფრო ახალი და გაუმჯობესებული Ausf. C-ე, კოშკურის ჯავშანი 30 მმ-მდე გაიზარდა, ხოლო წონამ კი უკვე 18 ტონას მიაღწია, გარდა ამისა გაუმჯობესდა ძრავა და დაუყენდა ახალი HL 120TRM. წარმოებული იქნა მხოლოდ 140 მანქანა, მათი წარმოება ჩანაცვლდა Ausf. D-ი, სულ გამოშვებული იქნა 222-მდე მსგავი მანქანა, ახალ ვერსიაზე გაუმჯობესდა შასი, გვერდებზე გაუძლიერდა ჯავშანი 20 მმ-მდე. პოლონეთის კამპანიის დასასრულს გადაწყდა გაეზარდათ მათი წარმოება, თუმცა საფრანგეთში ბრძოლებისას გერმანულ ტანკებს უჭირდათ ბრიტანული Matilda-ის და Matilda II-ს გახვრეტა, ამის შემდეგ გადაწყდა, რომ დაეყენებინათ ახალი 50 მმ-იანი ტანკსაწინააღმდეგო ქვემეხი 5 cm Pak 38 Panzer IV Ausf. D-ზე. 1940 წელს Ausf. E გამოვიდა, გაძლიერებული ჯავშნით 50 მმ-მდე,კოშკურიდან ამოსასვლელმა გადაინაცვლა უკნიდან წინ, ტანკი იწარმოებოდა 1939 წლის ზამთრიდან 1941 წლამდე, ამავე წელს Panzer IV Ausf. F-ს წარმოება დაიწყო, რომელსაც შასზე და კოშკურაზე 50 მმ-იანი ჯავშანი ჰქონდა და ასევე დაყენებული დამატებითი ჯავშანი, Ausf. E-ზე კი გვერდებზე 30 მმ-მდე გაუზარდეს ჯავშანი, ტანკის წონა კი 24 ტონა გახდა.
Ausf. F2 to Ausf. J
thumb|250px|left|Ausf.F2 1941 წლის 26 მაისს ოპერაცია ბარბაროსადან რამდენიმე კვირა იყო გასული, როდესაც უკვე მოითხოვეს Panzer IV-ზე ქვემეხის გაძლიერება, კრუპმა ისევ 50 მმ-იანი Pak 38-ები დაუყენეს, თუმცა მას შემდეგ, რაც გამოჩნდნენ T-34 და KV ნათელი იყო, რომ ბევრად ძლიერი შეიარაღება იყო საჭირო, ამიტომაც 1941 წლის დეკემბერში კრუპის 50 მმ-იანი ქვემეხი მოუხსნენს და ახალი 75 მმ-იანი რაინმეტალის 7.5 cm Pak 40 ტიპის ტანკსაწინააღმდეგო ქვემეხი დაუყენეს, ქვემეხს ძლიერი უკუცემა ჰქონდა, რის გამოც მისი დამოკლება მოუწიათ და მიიღეს სატანკო ქვემეხი KwK 40, ჯავშანმხვრეტავი ჭურვის გასროლისას ჭურვი 430-დან 900 მეტრს გადიოდა წამში, ხოლო 1800 მეტრში შეეძლო 89 მმ-იანი ჯავშნის გახვრეტა.
Ausf. F-ს გაუკეთეს დაგრძელებული KwK 40 ტიპის ქვემეხი, წონა კი 23 ტონა გახდა. სულ 170 მსგავსი მოდიფიკაცია იქნა გამოსული. thumb|250px|Ausf.H დამატებითი ეკრანებით 1942 წელს დაიწყო Panzer IV Ausf. G-ის წარმოება 1943 წლამდე, ამ დროს კი ის მოდერნიზაციებს განიცდიდა, უპირველეს ყოვლისა მთლიანად მოიხსნა ჯავშანი და ახლიდან შეჯავშნეს, წინიდან 80 მმ-იანი ჯავშნით, ხოლო გვერდებიდან 30 მმ-იანით, ამავე წელს ადოლფ ჰიტლერმა გადაწყვიტა, რომ Panzer IV-ს უნდა გაძლიერებულიყო ჯავშანი 80 მმ-მდე, ასევე გაუმჯობესდა ძრავის გამაგრილებელი სისტემა, ასევე შეიცვალა გამაცხელებელი, რათა ძრავა არ გაყინულიყო, 1943 წელს პირველად გერმანულ ტანკებზე დაყენდა დამატებითი ეკრანები, Ausf. G-ზე დამატებით ჯავშანი გაიზარდა კოშკურაზე და უფრო დაუგრძელეს ქვემეხი და გააუმჯობესეს ქვემეხის პირი უკუცემის შესამცირებლად.
გარდა ამისა შეთავაზეს დაეყენებინათ პანტერის ქვემეხი, თუმცა კორპუსი უბრალოდ მას ვერ წაიღებდა, ამიტომ პროექტი ჩავარდა.
წარმოება
Panzer IV-ი თავდაპირველად მხოლოდ კრუპის ქარხანაში იწარმოებოდა, პოლონეთის ოკუპაციამდე სულ გამოსული იყო 262 ტანკი, მათ შორის 35 Ausf. A; 42 Ausf. B; 140 Ausf. C; და 45 Ausf. D. ოკუპაციის შემდეგ წარმოება გაგრძელდა ავსტრიაში, სადაც 223 Ausf. E მოდიფიკაცია დამზადდა, მესამე ქარხანა მდებარეობდა ჩეხეთში, იქ 1941 წლისთვის ყოველთვიურად 38 ტანკს აგებდნენ, 83 1942, 252 1943, ხოლო 1944 წელს კი 300. 1943 წელს კრუპის ქარხანა Sturmgeschütz IV-ის გამოშვებაზე გადაერთო, ხოლო ჩეხეთში კი 1944 წლიდან დაიწყო Jagdpanzer IV-ის წარმოება. 1944 წელს ავსტრიის ქარხნის დაბომბვისას ძლიერ დაზიანდა და 1945 წელს ქარხანამ მხოლოდ 83 ტანკის წარმოება შეძლო.
ექსპორტი
Panzer IV ექსპორტზე ყველაზე ფართოდ გავიდა გერმანიის მიერ, 1942 წელს 11 ტანკი მიიღო რუმინეთმა ხოლო უნგრეთმა კი 32, რომლის უმეტესობა 1942 წლის ბოლოს და 1943 წლის დასაწყისში განადგურდა აღმოსავლეთ ფრონტზე, რუმინეთმა ომის განმავლობაში 120-მდე სხვადასხვა მოდიფიკაციის პანზერ 4 მიიღო, გარდა ამისა გერმანია ამარაგებდა ბულგარეთს (42 ან 91), ასევე 12 ცალი შესთავაზეს იტალიას, ესპანეთი კი თხოვდა მიეცათ 100-მდე Panzer IV მარტისთვის, თუმცა გერმანელებმა მხოლო 10 მისცეს. 1943 წლის დეკემბრისთვის, ფინეთმაც 30 Panzer IV შეუკვეთა, მაგრამ მხოლოდ 15 მიიღო 1944 წელს, ხოლო ამავე წელს უნგრეთმა დამატებით ტანკები მიიღო ბრძოლაში განადგურებული ტანკების ასანაზღაურებლად. სულ ექსპორტზე 297 Panzer IV-ის სხვადასხვა მოდიფიკაცია გავიდა.
საბრძოლო ისტორია
Panzer IV ერთადერთი გერმანული ტანკია, რომელიც მეორე მსოფლიო ომშიც იბრძოდა და თან ექსპორტზეც გადიოდა, ეს ტანკი ვერმახტის სატანკო ჯარების 30 %-ს წარმოადგენდა მაშინ, როდესაც მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისამდე გერმანიის ჯარები უმეტესად მსუბუქი Panzer I და Panzer II-თ შედგებოდა, ესპანეთის სამოქალაქო ომში კი Panzer I ჩამოუვარდებოდა საბჭოთა T-26-ს.
დასავლეთ ფრონტი და ჩრდილოეთ აფრიკა
thumb|250px|1941 წელი [[ოპერაცია ჯვაროსანი, განადგურებული Panzer IV, მის გვერზე ბრიტანული კრუსაიდერი]] პოლონეთის ოკუპაციის შემდეგ გერმანიის სატანკო დივიზიები შედგებოდნენ: 1445 Panzer I, 1223 Panzer II, 98 Panzer III და 211 Panzer IV-სგან, ეს იმას ნიშნავდა, რომ თანამედროვე ტანკები მხოლოდ 10 % იყო, ყველაზე დაბალანსებული იყო პირველი სატანკო დივიზიონი, რომლის შეიარაღებაში შედიოდა: 17 Panzer I, 18 Panzer II, 28 Panzer III, და 14 Panzer IV, დანარჩენები კი დაახლოებით ესე იყვნენ: 34 Panzer I, 33 Panzer II, 5 Panzer III, და 6 Panzer IV, პოლონეთის ოკუპაციისას კი უკვე პრობლემები ნათლად გამოჩნდა, კერძოდ 200-მდე ტანკი დაზიანდა ტანკსაწინააღმდეგო ქვემეხებისგან. საფრანგეთის ოკუპაციისას კი უკვე გაზრდილი იყო თანამედროვე ტანკების რაოდენობა, თუმცა ჯერ მაინც უფრო მეტი იყო მსუბუქი ტანკი, ჰაინც გუდერიანის თქმით ომში გამოიყენებოდა 523 Panzer I, 955 Panzer II, 349 Panzer III, 278 Panzer IV, 106 Panzer 35(t) და 228 Panzer 38(t), გერმანულ Panzer IV-ებს ძალიან გაუჭირდათ თავიანთი 75 მმ-იანი ქვემეხებით ფრანგული Somua S35 და Char B1-ების განადგურება, სუმოას ჯავშანი 55 მმ-იანი იყო, მაშინ როდესაც პანზერი 45 მმ-იან ჯავშანს ხვრიტავდა, ხოლო Matilda Mk II-ს კი 78 მმ-იანი ჯავშანი ჰქონდა წინიდან, ხოლო გვერდებში კი 65 მმ-იანი.
აღმოსავლეთ ფრონტი
thumb|250px|ნაალაფარი Panzer IV საბჭოთა არმიაში ოპერაცია ბარბაროსას დაწყებისას საბჭოთა KV-ს და T-34-ის მოულოდნელმა გამოჩენამ, გერმანელებს აიძულა თავიანთი ტანკები გაეძლიერებინათ, ახალი 75 მმ-იანი გრძელი ქვემეხით შეეძლოთ 1200 მეტრიდან გაენადგურებინა T-34 ნებისმიერ კუთხით მოხვედრისას, პირველად ახალი ქვემეხებით 1942 წლის გაზაფხულზე გამოჩნდნენ (Ausf. F2) და მონაწილეობა მიიღეს თავდაცვაში, კერძოდ გეგმა:ბლუ-ში, ხოლო ამავე წლიდან Panzer IV-ი ძირითად ტანკად გადაიქცა, იმ დროისთვის ჯერ კიდევ არ იყო ფართოდ გავრცელებული თაიგერი და თანაც ბევრი ტექნიკური პრობლემა ჰქონდა, 1942 წელს Panzer IV ერთადერთი ტანკი იყო, რომელსაც შეეძლო T-34 და KV-1-ის დამარცხება. 1942 წელს სულ დაკარგეს 502 Panzer IV.
კურსკის ბრძოლაში Panzer IV-ს დიდი წვრილი მიუძღვოდა, რადგან ჯერ კიდევ არ იყო ფართოდ გავრცელებული პანტეა ან თუ იყო მასაც, როგორც ტიგერ ბევრი ტექნიკური პრობლემა ჰქონდა, ამ ბრძოლაში განადგურდა 841 Panzer IV, 1943 წელს სულ დაკარგეს 2352 ტანკი აღმოსავლეთ ფრონტზე, 1944 წელს კი 2643, რომლის აღდეგენა და წარმოება ძალიან რთული იყო. 1945 წელს კი 287, საბჭოთა ცნობებით მთლიან მეორე მსაფლიო ომში განადგურდა 6152 Panzer IV ანუ დაახლოებით 70 %.
დასავლეთ ფრონტი
thumb|250px|left|განადგურებული Panzer IV, ეტყობა რომ ეყენა დამატებითი ეკრანები ბორტებზე და ზიმერიტის ტიპის ჯავშანი მეორე ფრონტის გახსნისას დასავლეთ ფრონტზე ტანკების ნახევარი სწორედ Panzer IV-ებისგან შედგებოდნენ, სულ 11 სატანკო დივიზია იყო, ეს დივიზიები უმეტესად დაკომპლეკტებულნი იყვნენ Panzer IV-ებით და ახალი პანტერებით, სულ 160 ტანკამდე, გარდა ამისა დასავლეთ ფრონტზე გარდა ვერმახტის ჯარისა იყო ვაფენ სს-ი, რომელიც უკეთესად აღჭურვილნი და მომზადებულები იყვნენ, თუმცა მოკავშირეებმა ჰაერში კონტროლი მალევე დააწესეს და საშინელი ზარალი მიაყენეს გერმანიის სატანკო ჯარებს, მათ უბრალოდ შეტევაც კი არ შეეძლოთ, რადგან მათ მალევე ანადგურებდნენ ტანკსაწინააღმდეგო შეიარაღებით, ანდაც საერთოდ ბომბდამშენებით, გარდა ამისა მოწინააღმდეგეს დიდი რაოდენობით ჰქონდა ტანკსაწინააღმდეგო PIAT-ები, რომლებითაც ბორტებზე მოხვედრისას ადვილად ხვრიტავდა მოწინააღმდეგის ტანკებს, სწორედ ამის გამო ტანკებს დაუმონტაჟეს დამატებითი ეკრანები მათგან თავდასაცავად.
მოწინააღმდეგის მხარეს ყველაზე გავრცელებული იყო M4 Sherman, ტანკს ძალიან 50-63 მმ ჯავშანი და 75 -76,2 მმ შეიარაღება ჰქონდა, ემ-4 შერმანის 76,2 მმ ქვემეხს იგივე მახასიათებელი ჰქონდა, რაც გერმანულ 75 მმ გრძელლულიან ქვემეხს.
ბრიტანელებმა ტანკი გააძლიერეს ახალი 76,2 მმ ქვემეხით QF 17 pounder და მიიღეს ახალი ტანკი M4 ფაირფლაი, ეს ერთადერთი ტანკი იყო დასავლეთ ფრონტზე, რომელსაც შეეძლო პანტერბსა და ტიგერის ჯავშნის გახვრეტა წინიდან, გარდა ფაირფლაისა მსგავსი ქვემეხი ეყენა Cruiser Mk VIII Challenger-ს, მაგრამ ტანკს ბრძოლებში მონაწილეობა არ მიუღია.
Panzer IV დიდი რაოდენობით გამოიყენებოდა არდენის დაცვაში, თუმცა ამ ბრძოლაშიც უამრავი Panzer IV განადგურდა.
სხვა
thumb|250px|Sturmgeschütz IV 1944 წელს ფინელებმა 15 ახალი Panzer IV Ausf J იყიდეს, თითოში 5 000 000 ფინური მარკა გადაიხადეს, თუმცა ტანკებმა თითქმის ვერ მოასწრეს ბრძოლებში ჩართვა. ომის შემდგომ მას საწვრთნელი ფუნქცია ჰქონდა, გარდა ამისა მონაწილეობდა ფილმ უცნობი ჯარისკაცი-ში, სადაც გადაკეთებული იყო საბჭოთა კვ-დ.
1945 წლის შემდეგ ბულგარეთმა თავიანთი პანცერ-4-ები საცეცხლე წერტილებად გადააქცია თურქეთთან საზღვარზე.
რუმინეთმა ომის შემდეგ წითელი არმიისგან მიიღო 50 Panzer IV, თუმცა ტანკები ცუდ მდგომარეობაში იყო, უმეტესობას ნაწილები აკლდა. ტანკები 1950 წლამდე დარჩა შეიარაღებაში, ხოლო შემდეგ კი დაჭრეს და ჩაანაცვლეს საბჭოთა შეიარაღებით.
სირიამ ტანკები საფრანგეთისგან და ესპანეთისგან მიიღო, გამოიყენებოდა გოლანის მაღლობებზე და მდინარე იორდანზე.
ვარიანტები
thumb|250|Sturmpanzer IV
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის გერმანული ტანკები
ველიკი-პრესლავის თემი
ველიკი-პრესლავის თემი (Община Велики Преслав) — თემი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. შედის შუმენის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 14 850 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 277.63 კმ²-ს. მოიცავს 12 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ველიკი-პრესლავი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუმენის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ენგურჰესის ქუჩა
ენგურჰესის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, სამგორის რაიონში (საქჰიდროენერგომშენის დასახლება); გუმათჰესის ქუჩიდან ბესარიონ ჭიჭინაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნეში. სახელი დაერქვა 70-იან წლებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამგორის რაიონის ქუჩები
ვილკაბამბის რაიონი (დანიელ-ალსიდეს-კარიონი)
ვილკაბამბის რაიონი (დანიელ-ალსიდეს-კარიონი) (Distrito de Vilcabamba) — რაიონი პერუში, პასკოს რეგიონის დანიელ-ალსიდეს-კარიონის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 445 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 842 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 18 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 102.35 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პასკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:დანიელ-ალსიდეს-კარიონის პროვინციის რაიონები
აკორიზალი
აკორიზალი (Acorizal) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 164 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის სამხრეთ-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ როზარიუ-უესტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 516 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.56 კმ²-ზე. ფართობი 840 590 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
სიზმარა
სიზმარა — ქართული ანიმაციური ფილმი. გადაღებულია კინოსტუდია „ქართულ ფილმის“ მიერ 1986 წელს. ანიმაციური ფილმის ხანგრძლივობაა 10 წუთი. გადაღებულია ქართული ხალხური ზღაპრის მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:1986 წლის ანიმაციური ფილმები
ბაბაჯანა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ანიმაციური ფილმები
ხინოწმინდა
ხინოწმინდა — ხინოწმინდის საეპისკოპოსოს საკათედრო ტაძარი. მდებარეობდა სოფელ ხინოში, სოფლის განაპირას, მდინარის მარჯვენა ნაპირზე, მოვაკებულ ტერიტორიაზე. დღესდღეობით მისი მხოლოდ ნაშთებია შემორჩენილი.
ისტორია
ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობით ტაძარი გუმბათიანი იყო, მაგრამ დიმიტრი ბაქრაძე აღნიშნავდა, რომ ის კონსტრუქციით აჭის ეკლესიას ჰგავდა, რომელიც უგუმბათოა. ტაძარი დაზიანდა XVIII საუკუნეში ოსმალების ლაშქრობის დროს. ოსმალები ჭვანადან შევიდნენ ხინოში და ტაძარი ცეცხლს მისცეს, რაც ხის იყო, ყველაფერი დაიწვა, მხოლოდ ქვის გამურული კედლები გადარჩა. 1873 წელს დიმიტრი ბაქრაძეოს ეკლესია ძლიერ დაზიანებული დახვდა, მხოლოდ საკურთხევლის ნაწილი და ეგვტერი იყო გადარჩენილი, ფრესკები ჩამოცვენილი იყო. გადარჩენილი ნაწილები განზრახ დაანგრიეს 1864 წელს. მის შემდგომ დანგრევაში თავისი წვლილი შეიტანა მიწისძვრამაც, რის შემდეგადაც თითქმის ყველა კედელი დახეთქილა. ეკლესია საბოლოოდ დაანგრია ემილ ტარიელაძემ 1919 წელს. მას ეკლესიის ახლოს ხის სახლი ედგა და გადაწყვიტა ტაძრის ქვებით სახლი აეგო. მან დაიქირავა ლაზი მოხელებიი, რომლებსაც გაუჭირდათ ტაძრის დანგრევა და ის დინამიტით ააფეთქეს. მოგვიანებით ლაზები გაიპარნენ, მათ ეკლესიის ეზოში თიხის ქოთნით განძი უპოვიათ. ტარიელაძემ სახლის აშენება ვერ მოახერხა, ის მდინარე კინტრიშში დაიღრჩო. 1920 წელს ეკლესია უკვე აღარ არსებობდა.
არქიტექტურა
კომპლექსის ძირითად ნაგებობას წარმოადგენდა მთავარი ტაძარი, რომლიც ირგვლივაც იყო განლაგებული დანარჩენი შენობა-ნაგებობები - გალავანი და დამხმარე ნაგებებობები. ტაძარი ამჟამად დანგრეულია, შემორჩენილი კედლების სიმაღლე 3 მეტრს არ აღემატება. იგი თითქოს ერთ სიმაღლეზე გადაჭრეს. ტაძარი წარმოადგენს ბაზილიკური ტიპის ნაგებობას, თუმცა გვერდითი ნავები მთავარი სივრცისგან გამოყობილია კედლით. გვერდითი ნავები თავისთავად სამ მონაკვეთად არის გაყოფილი - აფსიდის კუთხეებში და მის დასავლეთით ორი გრძივი სადგომით. ამ სადგომებში მოხვედრა მთავრი ნავიდან იყო შესაძლებელი პატარა კარით. თაღი შემორჩენილია მხოლოდ აფსიდის ჩრდილოეთ სადგომის შესასვლელთან. უნდა აღინიშნოს, რომ ანალოგიური გეგმის ტაძარი საქართველოს ტერიტორიაზე ნაკლებად არის ცნობილი.
ტაძარი გარშემორტყმულია გალავნით, რომელშიც ჩართულია სხვადასხვა დანიშნულების ნაგებობები. გალავანი მთავარ ტაძარს უშუალოდ უვლის გარს. მას გეგმაზე მომრგვალებული ფორმა აქვს. ნაგებია ფლეთილი ქვით. მაქსიმალური სიმაღლე, რომელმაც ჩავენამდე მოაღწია 1 მეტრია. გალავანში სამხრეთ მხარეს ჩართულია სხვადასხვა დანიშნულების ნაგებობები, რომლებიც ამჟამად გეგმის დონეზეა შემორჩენილი.
სქოლიო
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში კატეგორია:საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის საეპისკოპოსო კათედრები კატეგორია:ქობულეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ერწოს ქუჩა
ერწოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ღრმაღელე); დასაწყისი დავით გურამიშვილის გამზირიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. 50-იან წლებში მე-4 ქუჩას ერწოს ქუჩა დაერქვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
ართუქიდები
ართუქიდები ან ართუქიდების დინასტია (Artuklu Beyliği) — თურქმანული დინასტია, რომელიც XI-XII საუკუნეებში, აღმოსავლეთ ანატოლიას და მესოპოტამიის ჩრდილოეთ ნაწილს განაგებდნენ.
ისტორია
1121 წელს, სელჩუკ-ართუქიდული ალიანსი, მეჰმედ I-ის და ილღაზის მეთაურობით, დიდგორის ბრძოლაში საქართველოს სამეფოს წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლაში დაამარცხდნენ. ილღაზი 1122 წელს გარდაიცვალა, თუმცა მისი შვილიშვილი ბალაკი, ჯერ კიდევ ნომინალურად აკონტროლებდა ალეპოს, რეალურად ქალაქს იბნ ალ-ხაშშაბი განაგებდა. ალ-ხაშაბი 1125 წელს მოკლეს და ალეპო მოსულის მართველმა დაიკავა. ბალაკის სიკვდილის შემდეგ ართუქიდების ბეილიქი ჰარპუტის, ჰასანკეფის და მარდინის მცირე ბეილიქებად დაყო. სოქმენის შვილი, ჰასანკეფის მართველი დავუდ ბეგი 1144 წელს გარდაიცვალა და მისი მემკვიდრეობა მის შვილს კარა ასლანს გადაეცა. კარა ასლანი, მოსულის წინააღმდეგ, ედესას მართველი ჟოსლენ II-ის მოკავშრე გახდა. ედესა 1144 წელს მოსულის მართველმა დაიკავა, ხოლო კარა ასლანი კი მისი ვასალი გახდა.
კარა არსლანის შვილი ნურ ად-დინ მუჰამედი, რუმის სასულთონს კილიჯ არსლანის წინააღმდეგ, აიაბიდების სულთანს, სალადინს დაუკავშირდა. მიუხედავად იმისა რომ ართუქიდები მოსულის ვასალად ითვლებოდნენ, აიაბიდებმა ართურქიდების ტერიტორია დაიკავეს. ართუქიდების დახმარებით, სალადინმა კონტორლი ასევე მოსულზეც დაამყარა.
სქოლიო
კატეგორია:აზიის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ანატოლიის ბეილიქები კატეგორია:თურქული დინასტიები
ნაზარობა
ნაზარობა (Nəzəroba) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ლენქორანის რეგიონის  მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 313 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:მასალის რაიონის სოფლები
ტაირონა
მინი|კოლუმბიამდელი კულტურები ტაირონა — სერა-ნევადა-დე-სანტა-მარტას მთიან მასივში არსებული რამდენიმე დამოუკიდებელი საბელადო. ტომების სამოსახლო ტერიტორიები დღეისთვის შედის კოლუმბიის შემდეგ დეპარტამენტებში: სესარის დეპარტამენტი, მაგდალენას დეპარტამენტი და ლა-გუახირის დეპარტამენტი. ეს გაერთიანება წარმოიშვა დაახლოებით I საუკუნეში და განსაკუთრებულად მრალავალ რიცხოვნებას მიაღწია XI საუკუნეში.
ტაირონას ხალხი წარმოადგენდა ჩიბჩა-მუისკების ორიდან ერთ-ერთ ძირითად ლინვისტურ ჯგუფს, მეორე ჯგუფი იყო მუისკების. არქეოლოგიური და გენეტიკური კვლევები აჩვენებს, რომ ამ ხალხებმა დღევანდელი კოლუმბიის ტერიტორიის ათვისება დაიწყო დაახლოებით ახალ წელთაღრიცხვამდე 200 წლის წინ. ეთნო-ისტორიული მონაცემები მოწმობს, რომ ტაირონას ხალხის და ესპანელების პირველი კონტაქტი მშვიდობიანი იყო, თუმცა 1600 წლისთვის მოხდა კომფრომტაცია და ტაირონებმა გადაინაცვლეს სერა-ნევადა-დე-სანტა-მარტას მთების სიღრმეში. ამან მათ მისცა საშუალება XVII-XVIII საუკუნის ესპანური კოლონიზაციის პერიოდისთვის თავი აერიდებინათ. დღეისთვის მაცხოვრებელი კოგიები, ვივაები, არჩუები და კანკუამოები ითვლებიან ტაირონას ხალხის პირდაპირ შთამომავლებად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოლუმბამდელი კულტურები კატეგორია:კოლუმბიის აბორიგენი ხალხები
ვერხოტორი
ვერხოტორი (Верхотор; Верхотор) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. ვერხოტორის სოფსაბჭოს ადმინისტრაციული ცენტრი. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 42 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 50 კილომეტრში. სოფელში დგას ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია, რომელიც აშენებულია 1788 წელს. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 818 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
პინდაროსი
პინდაროსის ბოლო პერიოდის ოდებში შეინიშნება მოწოდება სიმშვიდისაკენ. ძვ. წ. 458-457 წწ. შემდეგ თებეს ძალაუფლების დაქვეითებამ პესიმისტურად განაწყო პოეტი (პით. VIII). გარდაიცვალა იგი ძვ. წ. 438 წელს (ან ოდნავ გვიან) თეატრში, თავისი საყვარელი თეოქსენოსის მუხლებზე დამხობილი.
პინდაროსის სახელი გარდაცვალების შემდეგ ლეგენდებით შეიმოსა. პავსანიასი გადმოგვცემს, რომ ბერძნებს უხილავთ პანი ტყეში, რომელიც პინდაროსის სიმღერებს მღეროდა, რომ თავად პერსეფონეს შეუკვეთვს მისთვის შესანდობარი ოდა (IX,23) და სხვა. პინდაროსი მოღვაწეობდა იმ პერიოდში, როდესაც თხზულებათა წიგნადგამოცემის ხელოვნება ჯერ კიდევ არ იყო გავრცელებული. მისი ოდები ხანგრძლივი დროის განმავლობაში ინახებოდა მსმენელთა მეხსირებაში. ჩანს, მის ქმნილებათა შეკრება დაიწყო ძვ. წ. IV საუკუნიდან. არისტოტელეს მოწაფე ქამელეონს (ძვ. წ. 300 წ) პინდაროსისათვის მიუძღვნია მთელი თავი ჩვენამდე მოუღწეველ თხზულებაში ძველი პოეტების შესახებ. ამ მასალის საფუძველზე ძვ. წ. III ს-ში ალექსანდრიელ სწავლულებს შეუდგენიათ პინდაროსის თხზულებათა სრული კრებული 17 წიგნად, დაყოფილი ჟანრების მიხედვით. ამ გამოცემიდან უნდა მომდინარეობდეს პინდაროსის ოდათა ხელნაწერების ორივე ცალი: „პარიზული“ („ამბროსიანულ“) და „ვატიკანული“, რომელთა საფუძველზე XIX-XX საუკუნეებში შესაძლებელი გახდა პინდაროსის ტექსტის აღდგენა. ალექსანდრიელ სწავლულებს არისტოფანე ბიზანტიონელისა და არისტარქოსის მეთაურობით მიეწერებათ პინდაროსის ტექსტის კომენტარებიც (ჩვენამდე არ მოუღწევიათ). ძვ. წ I საუკუნეში ამ კომენტარების საფუძველზე ცნობილ გრამატიკოს დიდიმოსს შეუდგენია დიდი კონპილაცია, რომელიც გამოუყენებიათ გვიანი დროის კომენტატორებს და სქოლიასტებს, რომელთა სქოლიონები პინდაროსის ტექსტისა შემორჩა ჩვენამდე.
პინდაროსის „ცხოვრების აღწერილობიდან“ ცნობილია, რომ მისი პოეტური შემოქმედება მეტად მრავალფეროვანი ყოფილა. პინდაროსის ქმნილებათა რიცხვი ოთხი ათასს აღწევდა. ეს იყო ჰიმნები, პეანები, დითირამბები, ეპინიკიები და სხვა. ჩვენამდე შედარებით სრულყოფილად ეპინიკიათა ოთხმა წიგნმა მოაღწია: 45 ოდა და ფრანგმენტები. ოდები ეძღნება ოლიმპიურ, პითიურ, ნემეურ და ისთმოსურ ასპარეზობათა გამარჯვებულებს.
პინდაროსი იყო არა მარტო პოეტი, არამედ კომპოზიტორიცა და შემსრულებელიც. მისი ოდები, დაწერილი რთული მეტრული კომპოზიციაით, ეპოსის ენით, რომელსაც ეოლიური და დორიული ელემენტები ერწყმოდა და რომელიც ესადაგებოდა გარკვეულ მუსიკალურ ხმოვანებას, ძველი სამყაროს მსმენელთა ამაღლებასა და განწმენდას იწვევდა. მოგვიანებით პინდაროსს გაუგებარ და ჟამგარდასულ პოეტად მიიჩნევდნენ (ათენეოსი 1, 3 XIV, 638). დღეს მისი სახელი კვლავ იბრუნებს ოდინდელ დიდებას.
სქოლიო
კატეგორია:ძველი ბერძენი პოეტები
ვენეცის თემი
ვენეცის თემი (Община Венец) — თემი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. შედის შუმენის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 7 802 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 209.91 კმ²-ს. მოიცავს 13 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ვენეცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუმენის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
აკაკი ვასაძის ქუჩა
=ლიტერატურა=
ვასაძე
ჟანგადა (მატუ-გროსუ)
ჟანგადა (მატუ-გროსუ) (Jangada) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 178 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის სამხრეთ-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ როზარიუ-უესტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 696 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.56 კმ²-ზე. ფართობი 1 018 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
კიევის ტარას შევჩენკოს სახელობის ეროვნული უნივერსიტეტი
კიევის უნივერსიტეტი ან შევჩენკოს უნივერსიტეტი (ოფიციალურად კიევის ტარას შევჩენკოს სახელობის ეროვნული უნივერსიტეტი; Київський національний університет імені Тараса Шевченка) ― მდებარეობს უკრაინის დედაქალაქში, კიევში. უკრაინის მასშტაბით უდიდესი ეროვნული უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება საერთაშორისოდ აღიარებულია, როგორც უკრაინის ყველაზე პრესტიჟული უნივერსიტეტი. კიევის ეროვნული უნივერსიტეტი მსოფლიოს 650 საუკეთესო უნივერსიტეტს შორისაა. კეუ უკრაინაში მესამე უძველესი უნივერსიტეტია ლვივის უნივერსიტეტისა და ხარკივის უნივერსიტეტის შემდეგ. 2022 წლისთვის უნივერსიტეტი 15 დაწესებულებას (აკადემიურ განყოფილებას) და ხუთ ინსტიტუტს მოიცავს.
უნივერსიტეტი 1834 წელს რუსეთის იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა დააარსა, როგორც კიევის ვლადიმირ I დიდის საიმპერიო უნივერსიტეტი, რის შემდეგაც სახელი რამდენჯერმე შეეცვალა. საბჭოთა კავშირის პერიოდში კეუ კავშირის სამ საუკეთესო უნივერსიტეტს შორის იყო, მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან და ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან ერთად.
უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულებს შორის არიან: ნიკოლაი ბუნგე, მიხაილ დრაგომანოვი, მიხეილ გრუშევსკი, ნიკოლაი ბერდიაევი, მიხაილ ბულგაკოვი, ივან შმალჰაუზენი, ფეოდოსი დობრაჟანსკი, ვიაჩესლავ ჩორნოვილი, ლეონიდ კრავჩუკი და სხვ.
რეიტინგი
2014-2017 წლებში Quacquarelli Symonds-ის უნივერსიტეტების მსოფლიო რეიტინგში 650 საუკეთესო უნივერსიტეტს შორის იყო დასახელებული. 2009 წელს ჟურნალმა Delovoy ტარას შევჩენკოს უნივერსიტეტი უკრაინის საუკეთესო უნივერსიტეტად დაასახელა აკადემიური მიმართულებების სიძლიერის მიხედვით. Compas-ის მიერ ჩატარებულ რეიტინგში უკრაინის 228 უნივერსიტეტს შორის ტარას შევჩენკოს უნივერსიტეტმა პირველი ადგილი დაიკავა უკრაინის შრომით ბაზარზე კურსდამთავრებულთა შესაბამისობის მაჩვენებლით. Scopus-ის მიხედვით (2009), ყველა უკრაინულ უნივერსიტეტზე მაღალი მაჩვენებელი აქვს სამეცნიერო ნაშრომების რაოდენობით. Webometrics-ის უნივერსიტეტების მსოფლიო რეიტინგში კეუ 8 000 უნივერსიტეტს შორის 1 110-ე ადგილზეა, ცენტრალური და აღმოსავლეთ ევროპის 100 საუკეთესო უნივერსიტეტს შორის 63-ე ადგილზეა, ხოლო უკრაინის მასშტაბით, წამყვანი საგანმანათლებლო დაწესებულება.
საერთაშორისო თანამშრომლობა
კიევის ეროვნული უნივერსიტეტი 400-მდე უნივერსიტეტთან თანამშრომლობს და 40-მდე ქვეყნის უნივერსიტეტებთან გაცვლითი პროგრამები აქვს. ქვემოთ მოცემულია პარტნიორი უნივერსიტეტების არასრული სია:
სკოლები და ფაკულტეტები
უნივერსიტეტი 14 ფაკულტეტსა და 6 ინსტიტუტს მოიცავს: • ქიმიის ფაკულტეტი
• კომპიუტერული მეცნიერებისა და კიბერნეტიკის ფაკულტეტი
• გეოგრაფიის ფაკულტეტი
• გეოლოგიის ინსტიტუტი
• ეკონომიკის ფაკულტეტი
• ინფორმაციულ ტექნოლოგიათა ფაკულტეტი
• ისტორიის ფაკულტეტი
• ფილოსოფიის ფაკულტეტი
• ფიზიკის ფაკულტეტი
• რადიოფიზიკის, ელექტრონიკისა და კომპიუტერული სისტემების ფაკულტეტი
• ფსიქოლოგიის ფაკულტეტი
• სოციოლოგიის ფაკულტეტი
• მომზადების ფაკულტეტი
• სამართლის ინსტიტუტი
• ჟურნალისტიკის ინსტიტუტი
• საერთაშორისო ურთიერთობების ინსტიტუტი
• სამხედრო ინსტიტუტი
• სადოქტორო განათლების ინსტიტუტი
• მაღალ ტექნოლოგიათა ინსტიტუტი
• ბიოლოგიისა და მედიცინის ინსტიტუტი
სქოლიო
კატეგორია:კიევის ტარას შევჩენკოს სახელობის ეროვნული უნივერსიტეტი კატეგორია:1834 წელს დაარსებული საგანმანათლებლო დაწესებულებები კატეგორია:უკრაინის ეროვნული უნივერსიტეტები
გიორგი სტაროსტინი
გიორგი სტაროსტინი (Гео́ргий Серге́евич Ста́ростин, დ. 4 ივლისი, 1976, მოსკოვი)  — რუსი ლინგვისტი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი (2000), რუსეთის სახელმწიფო ჰუმანიტარული უნივერსიტეტის აღმოსავლეთის კულტურებისა და ანტიკურობის ინსტიტუტის ისტორიისა და ფილოლოგიის კათედრის გამგე, შორეული აღმოსავლეთისა და ეკონომიკის უმაღლესი სკოლის სამხრეთაღმოსავლეთ აზიის კლასიკური და ანტიკურობის ინსტიტუტის მთავარი მეცნიერ-მუშაკი და კათედრის გამგე.
სპეციალისტი სინოლოგიისა და შედარებით-ისტორიული მეცნიერების დარგში.
გიორგი სტაროსტინი არის ცნობილი რუსი ლინგვისტის სერგეი სტაროსტინის ვაჟი. ენათმეცნიერებაში გიორგი სტაროსტინი აგრძელებს მამის დაწყებულ ცნობილ სამეცნიერო პროექტებს.
გიორგი სტაროსტინი რუსეთის მედია სივრცეში ასევე ცნობილია მუსიკალური კრიტიკოსის სახელით, რომლის ავტორობით დაწერილი რეცენზიების პოვნა შესაძლებელია მისსავე შექმნილ მუსიკალურ გვერდზე.
ბმულები
კატეგორია:რუსი ენათმეცნიერები კატეგორია:რუსი ფილოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:დაბადებული 4 ივლისი
ოსკარის 32-ე დაჯილდოება
ოსკარის 32-ე დაჯილდოების ცერემონია — საუკეთესო ფილმებისა და კინოხელოვანების რიგით 32-ე დაჯილდოება კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემიის პრემიით.
ლაურეატები
კატეგორია:ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიები
Amblyopone
Amblyopone — პრიმიტიულ ჭიანჭველასებრნთა გვარი Amblyoponinae-ს ქვეოჯახიდან.
გავრცელება
გავრცელების არეალებია პანტროპიკები (ფართე გაგებით Amblyopone, ხოლო Stigmatomma-ის გარეშე ტაქსონი Amblyopone s.str. წარმოდგენილია მხოლოდ ავსტრალიაში, ახალ გვინეაში, ახალ ზელანდიაში და ახალ კალედონიაში).
კლასიფიკაცია
ცნობილია 9 სახეობა (ადრე ფართე მოცულობით მოიცავდა დაახლოებით 80 სახეობას). ადრე გვარი შეჰყავდათ Ponerinaeს ქვეოჯახში. 2012 წელს გამოითქვა მოსაზრება სინონიმიზირებიდან აღედგინათ გვარები Stigmatomma და Xymmer.
სახეობები
2012 წლამდე გვარში შედიოდა დაახლოებით 80 სახეობა:
სქოლიო
კატეგორია:Dolichoderinae
იანაუანკის რაიონი
იანაუანკის რაიონი (Distrito de Yanahuanca) — რაიონი პერუში, პასკოს რეგიონის დანიელ-ალსიდეს-კარიონის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 184 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 945 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 15 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 923.48 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პასკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:დანიელ-ალსიდეს-კარიონის პროვინციის რაიონები
შახტი
შახტი (Шахты) —  ქალაქი რუსეთში, როსტოვის ოლქში. მდებარეობს მდინარეებზე გრუშევკაზე, ატიუხტეზე და კადამოვკაზე. უკარინის საზღვრიდან 26 კმ-ში. მდინარე დონიდან 35 კმ-ში, ხოლო დონის როსტოვიდან 68 კმ-ში. ქალაქის მოსახლეობა 2017 წლის მონაცემებით შეადგენს 235 492 კაცს.
სამხრეთ რუსეთის საგანმანათლებლო და სამრეწველო ცენტრი. აქვს აღმოსავლეთ დონბასის აგლომერაციის ცენტრალური პუნქტის სტატუსი. 2011 წელს დაარსებული შახტის ეპარქია გახდა აღმოსავლეთ დონბასის კულტურულ-მართლმადიდებლური ცენტრი. ქალაქში გაიზარდა ცხრა ოლიმპიური და პარალიმპიური თამაშების ერთი ჩემპიონი.
1867 წლამდე დასახლება ცნობილი იყო გორნოე-გრუშევსკოეს დასახლების სახელით. 1881 წლიდან ეწოდებოდა ალექსანდროვ-გრუშევსკოე. თანამედროვე სახელწოდება მიიღო 1921 წელს.
გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს როსტოვის ოლქის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, დონეცის ჭიუხის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კალთებზე. ქალაქის ტერიტორიაზე 20-ზე მეტი წყალსატევია. მათ შორის ყველაზე უმსხვილესია არტემიოვის წყალსაცავი, რომლის სიგრძეა 2 კმ. იგი შეიქმნა გასული საუკუნის 20-იან წლებში შახტინსკის თერმული ელექტროსადგურის ასამუშავებლად. მეორე ტბა ლისიჩკონო კი ბუნების ძეგლია.
ქალაქის ფართობია 16 065,3 ჰა, სიმჭიდროვე - 1 574 კაცი/ კმ²-ზე. ქალაქის შემადგენლობაში შედის ოთხი სოფელი:აიუტინსკი, მაისკი, ტალოვი და სიდოროვო-კადამოვსკი. ოფიციალურად ქლაქს არ აქვს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა და იყოფა ექვს ტერიტორიულ დანაყოფად, მიკრორაიონად.
ისტორია
პირველი დასახლებული პუნქტები, რომელიც 1805 წელს დაარსდნენ ქალაქის ტერიტორიაზე იყვნენ პოპოვსკი, ვლასოვი და გრუშევსკოი. მათ სახელწოდება მიიღეს იმ დონელი კაზაკების გვარების მიხედვით, რომლებმაც მონაწიელობა მიიღეს მათს დაარსებაში. 1867 წელს დაარსდა გრუშევსკოეს მთის დასახლება ქალაქის სტატუსით. 1881 წლიდან 1921 წლამდე ქალაქი ატარებდა სახელს ალექსანდროვსკ-გრუშევსკი. 1897 წელს მასში ცხოვრობდა 16 479 ადამიანი. 1920-1924 წლებში ქალაქი შედიოდა უკრაინის სსრ-ის შემადგენლობაში. 1920 წლის 4 იანვარს ლუგანსკში შეიქმნა დონეცკის გუბერნიის რევკომი, რომლის თავმჯდომარეც იყო ვ. ანტონოვ-სარატოვსკი. 5 იანვარს ჩამოყალიბდა გუბერნიის საზღვრები, რომლის მიხედვითაც ყველა ქვანახშირის მწარმოებელი ტერიტორია გაერთიანდა ერთ ადმინისტრაციულ ერთეულში. მათ რიცხვში იყო ალექსანდროვსკ-გრუშევსკის რაიონი, რომლის ცენტრიც იყო ქალაქი შახტი. 1921წელს ქალაქს ეწოდა შახტი.
1923 წლიდან უკრაინის სსრ-ის ფარგლებში ჩამოყალიბდა შახტი-დონეცკის ოკრუგი, ხოლო შემდეგ 1924 წლიდან ეწოდა სამხრეთ-აღმოსავლეთის ოლქი და ჩრდილო-კავკასიის მხარის შემადგენლობაში რჩებოდა 1930 წლამდე. შახტის (1925 წლიდან შახტი-დონეცკის) ოკრუგი დაარსდა 1923 წელს უკრაინის სსრ-ის დონეცკის გუბერნიის შემადგენლობაში. ოკრუგის ცენტრი გახდა ქალაქი შახტი. 1925 წელს ოკრუგს შეუერთდა მოროზოვის ოკრუგის დიდი ნაწილი.
1930 წლის 30 ივლისს შახტი-დონეცკის ოკრუგი, ისევე როგორც სსრკ-ის ოკრუგების დიდი ნაწილი, გაუქმდა. მისი რაიონები პირდაპირ დაუქვემდებარეს ჩრდილო-კავკასიის მხარეს. დონის მხარის ნაწილი შეუერთდა უკრაინას. დიდი ხნის განმავლობაში უკრაინას ჰქონდა დავა რუსეთის ფედერაციასთან ქალაქ შახტის გამო.
საბჭოთა პერიოდში ქალაქი გახდა რსფსრ-ის ქვანახშირის მრეწველობის ცენტრი. 1954-1957 წლებში როსტოვის ოლქი გაყოფილი იყო როსტოვისა და კამენსკის ოლქებად. კამენსკის ოლქის ცენტრი კი იყო ქალაქი შახტი.
1942 წლის 22 ივლისიდან 1943 წლის 12 თებერვლამდე ქალქი ოკუპირებული იყო  გერმანელი ფაშისტების არმიის მიერ. ქალაქი ძლიერ დაზიანდა, განადგურდა ყველა სამრეწველო საწარმო, სახელმწიფო და სასწავლო დაწესებულებები. № 10 სკოლაში ფუნქციონირებდა ბანაკი სამხედრო ტყვეებისათვის. ყოველდღიურად სკოლის ეზოში ხვრეტდნენ ტყვეებს. მიუხედავად ამისა, ქალაქი ომის შემდეგ სწრაფად აღსდგა.
1990-2000 წლებში შახტების უდიდესი ნაწილის დახურვამ გამოიწვია ქალაქის ეკონომიკური დაცემა.
2007 წელს, რეგიონალური განვითარების სამინისტროს განცახდების შემდეგ, რომელიც ითვალისწინებდა აგლომერაციების ჩამოყალიბებას, შეიქმნა აღმოსვლეთ დონბასის აგლომერცია. შახტი გახდა ამ აგლომერაციის ცენტრი. ხოლო ქალაქი-თანამგზავრები გახდნენ კრასნი-სულინი, გუკოვო, ნოვოშახტინსკი და სხვა.
2015 წლის 29 აპრილს შევჩენკოს ქუჩაზე გაიხსნა იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ძეგლი. 30 აპრილს მაიაკოვსკის ქუჩაზე გაიხსნა ძეგლი „კატიუშა“.
განათლება
ქალაქ შახტის ტერიტორიაზე მოქმედებს ოთხი კოლეჯი, ერთი ტენიკუმი, ოთხი ლიცეუმი, ხუთი პროფესიული სასწავლებელი, ორი უმაღლესი სასწავლებელი, სამი კერძო უმაღლესი სასწავლებელი.
ღირსშესანიშნაობები
ქალაქ შახტში არის მთელი რიგი რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურის ძეგლები.
ქალაქში ასევე მოქმედებს შახტის ეპარქიის რამდენიმე ეკლესია: გრიგოლ განმანათლებლის ტაძარი, შახტის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი, მოციქულთასწორ ვლადიმირის ტაძარი, უფლის ამაღლების ტაძარი, ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია, დიდმოწამე პანტელეიმონის ტაძარი, სამების ტაძარი.
ქალაქში ასევე მოქმედებდა შახტის პეტრე-პავლეს ტაძარი, რომელიც დაანგრიეს XX საუკუნის 30-იან წლებში. ეკლესიის აგურით ააშენეს ინკუბატორული სადგური. ეკლესიის ადგილზე ააგეს ნოვოჩერკასკის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ფილიალი და ლენინის ძეგლი.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ქალაქები
ბორის გრიგოლაშვილი
ბორის არკადის ძე გრიგოლაშვილი (დ. 26 ოქტომბერი, 1933, თბილისი — გ. 29 ოქტომბერი, 1993, ქუთაისი, დაკრძალულია თბილისში) — ქართველი სამხედრო მეთაური, გენერალ-მაიორი (1993).
დაამთავრა თბილისის სამხედრო სასწავლებელი (1956). მსახურობდა საბჭოთა კავშირის შეიარაღებულ ძალებში (1953-1989), ჰქონდა პოლკოვნიკის წოდება (1980), დაჯილდოებულია სსრკ-ის 3 ორდენით და 14 მედლით.
1992 წლიდან იყო ქართულ არმიაში: საქართველოს ეროვნული გვარდიის მთავარი სამმართველოს შტაბის უფროსის პირველი მოადგილე, ოპერატიული სამმართველოს უფროსი, 1993 ივლისიდან — საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს I საარმიო კორპუსის შტაბის უფროსი, კორპუსის სარდლის პირველი მოადგილე. მინი|სსრკ-ის შეიარაღებულ ძალებში სამსახურის დროს (1983)|მარცხნივ იგი მონაწილეობდა საომარ მოქმედებებში აფხაზეთსა და სამაჩაბლოში (ცხინვალის რეგიონი). ბ. გრიგოლაშვილის ხელმძღვანელობით დაიგეგმა და წარმატებით განხორციელდა მრავალი სამხედრო ოპერაცია. იგი სასიკვდილოდ დაიჭრა და გმირულად დაიღუპა ბრძოლაში აფხაზეთის ომში. „ერისა და სამშობლოს წინაშე განსაკუთრებული დამსახურებისათვის, თავდადებისა და თავგანწირვისათვის, სამშობლოს დაცვისა და ერთიანობისათვის ბრძოლებში გამოჩენილი გმირული თავდადებისა და მამაცობისათვის, უნარიანი ხელმძღვანელობით უზრუნველყოფილი სამხედრო ნაწილებისა და ქვეგანაყოფების წარმატებისათვის, შემუშავებული და განხორციელებული საბრძოლო ოპერაციებისათვის“ გენერალ-მაიორი ბორის გრიგოლაშვილი სიკვდილის შემდეგ დააჯილდოვეს ვახტანგ გორგასლის I ხარისხის ორდენით (1993).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 26 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ოქტომბერი კატეგორია:აფხაზეთის ომის მონაწილეები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის I ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:სამხრეთ ოსეთის კონფლიქტი კატეგორია:გენერალ-მაიორები
კოჭბაანის სამაროვანი
კოჭბაანის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიიპალიტეტის სოფელ კოჭბაანში. განეკუთვნება VI-VII და XIV საუკუნეს. ძეგლი 1965 წელს აღმოჩნდა შემთხვევით. დანგრეული სამარხების ერთ ჯგუფში დაფიქსირდა ბრინჯაოს და მინისთავებიანი ბრინჯაოს საკინძები. მეორე ჯგუფში — მინის სამაჯურები, მინის, ძვლის, ფიანსის და ქალცედინის მძივები.