cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვიეტნამის საგარეო ურთიერთობები
ტაილანდი
ისტორიის მანძილზე ტაილანდი და ვიეტნამი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში ინტენსიური მეტოქეები იყვნენ. 1986 წლიდან ვიეტნამის საერთაშორისო საზოგადოებასთან ინტეგრირების შემდეგ ორ სახელმწიფოს შორის მშვიდობიანი ორმხრივი ურთიერთობები დამყარდა. სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციის დამფუძნებელი ტაილანდი ორგანიზაციაში ვიეტნამის გაწევრიანებას უჭერდა მხარს, რაც 1995 წელს მოხდა. შედეგად ერთ დროს დაძაბული ურთიერთობები სტრატეგიულ თანამშრომლობად და ალიანსად გარდაიქმნა. 2015 წელს ტაილანდი ვიეტნამში მე-10 უმსხვილესი ინვესტორი იყო. ინვესტიციების ღირებულება 7 მილიარდ ამერიკულ დოლარს უტოლდებოდა. ტაილანდი ვიეტნამის მე-5 უმსხვილესი სავაჭრო პარტნიორი იყო. ტაილანდის საელჩო ჰანოიში მდებარეობს, ხოლო ვიეტნამის საელჩო ― ბანგკოკში.
კატარი
კატარსა და ვიეტნამს შორის ოფიციალური ურთიერთობები 1993 წლის 8 თებერვალს დაიწყო. კატარის საელჩო ჰანოიში მდებარეობს, ხოლო ვიეტნამის საელჩო ― დოჰაში. 1986 წელს წარმატებული ეკონომიკური რეფორმის შემდეგ ვიეტნამი კატარელი ინვესტორებისთვის მთავარი დანიშნულების ადგილი გახდა. სპარსეთის ყურის ქვეყნებიდან ვიეტნამში უმსხვილესი ინვესტორი არაბთა გაერთიანებული საამიროებია, თუმცა მისგან განსხვავებით კატარის ინვესტიციები სოფლის მეურნეობის, ენერგიის, სექტორებსა და ორ სახელმწიფოს შორის ექსპორტისა და ვაჭრობის ხელშეწყობაზეა ფოკუსირებული.
სინგაპური
სინგაპურსა და ვიეტნამს შორის სავაჭრო ურთიერთობები XIX საუკუნეში დაიწყო. სინგაპურს ანტიკომუნისტური პოლიტიკა ჰქონდა და გაერთიანებამდე სამხრეთ ვიეტნამს უჭერდა მხარს. სინგაპურმა ფორმალური ფიპლომატიური ურთიერთობები ჩრდილოეთ ვიეტნამთან 1973 წლის 1-ელ აგვისტოს დაამყარა. ვიეტნამის გაერთიანების შემდეგ სინგაპურმა ვიეტნამის სოციალისტურ რესპუბლიკასთან ურთიერთობების გაუმჯობესება დაიწყო. ურთიერთობები გაუარესდა კამბოჯა-ვიეტნამის ომის დროს, თუმცა კიდევ ერთხელ გაუმჯობესდა კამბოჯიდან ვიეტნამის სახალხო არმიის გასვლის შემდეგ.
ორივე სახელმწიფო სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციის წევრია და ორმხრივი ურთიერთობები აქვთ მრავალ სფეროში. სინგაპურის საელჩო ჰანოიში მდებარეობს, ხოლო გენერალური საკონსულო ― ხოშიმინში. ვიეტნამის საელჩო სინგაპურშია განლაგებული.
სქოლიო
კატეგორია:ვიეტნამის საგარეო ურთიერთობები
Quercus jenseniana
Quercus jenseniana — ორლებნიანთა კლასის ხე წიფლისებრთა ოჯახიდან. გავრცელებულია ჩინეთში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუხა
მანუელინო
thumb|250px|[[ჟერონიმუშის მონასტერი — მანუელინოს კლასიკური სახე]] მანუელინო (Manuelino) – არქიტექტურული სტილი პორტუგალიაში. რენესანსის ეროვნული ვარიანტი. სახელი ეწოდა პორტუგალიის მეფის მანუელ I (1495–1521) პატივსაცემად. ესაა პერიოდი პორტუგალიის სამეფო ხელისუფლების სიძლიერისა, ქვეყანა გაძლიერდა და გახდა ანგარიშგასაწევი საზღვაო ძალა. პორტუგალია ზღვაზე კონკურენციას უწევს გენუას და ესპანეთს. ეკონომიკური და კულტურული განვითარების ფონზე მიმდინარეობდა აქტიური სამშენებლო საქმიანობა.
მანუელინო შეიცავს გოთიკის, მუდეხარისა და რენესანსის ელემენტებს. თამამად შეიძლება ითქვას, რომ აღნიშნულ სტილზე გავლენა იქონია ინდურმა ხელოვნებამ.
გალერეა
კატეგორია:არქიტექტურული მიმდინარეობები კატეგორია:პორტუგალიის არქიტექტურა
მარია ტერეზია ავსტრიელი
საკუთარი სახელი მარია ტერეზია ავსტრიელი შეიძლება აღნიშნავდეს:
იაკობაძეები (ხულოს მუნიციპალიტეტი)
იაკობაძეები — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ხულოს მუნიციპალიტეტში, დიოკნისის თემში.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 258 ადამიანი.
Camponotus lilianae cornutus
Camponotus lilianae cornutus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
სასწორი
მინიატიურა|პინებიანი სასწორი სასწორი — ხელსაწყო, რომელიც განსაზღვრავს სხეულთა მასას მათზე მოქმედი სიმძიმის ძალის გავლენით.
ისტორია
მრეწველობისა და ტრანსპორტის განვითარებას მოჰყვა ისეთი სასწორების შექმნა, რომლებიც დიდ დატვირთვებზე იყო გათვალისწინებული. XIX საუკუნის დასაწყისში შეიქმნა ათწილადი (სასწორის მასის დაყოფა დატვირთვასთან 1:10 — კვინტენცი, 1818) და ასწილადი (უ. ფერბენქსი, 1831) სასწორები. XIX საუკუნის დასასრულსა და XX საუკუნის დასაწყისში გაჩნდა უწყვეტი აწონისათვის განკუთვნილი სასწორები (კონვეიერული, სადოზირებელი და სხვა). სამეცნიერო კვლევისათვის შექმნეს ზუსტი სასწორები (ანალიზური, მიკროანალიზური და სხვა).
კლასიფიკაცია
დანიშნულების მიხედვით სასწორი არის სანიმუშო (საწონების შესამოწმებელი), ლაბორატორიული (მათ შორის ანალიზური) და საერთო დანიშნულების. მოქედების პრინციპის მიხედვით — ბერკეტული, ზამბარიანი, ელექტროტენზომეტრული, ჰიდროსტატიკური და ჰიდრავლიკური.
ბერკეტული სასწორის მოქმედების პრინციპი ემყარებაბერკეტის წონასწორობის კანონს. ბერკეტის (სასწორის „მხრეულის“) საყრდენი წერტილი შეიძლება იყოს შუაში (ტოლმხარა სასწორი) ან შუაწერტილიდან გადანაცვლებული (არატოლმხარა და ცალმხარა სასწორები). მრავალი ბერკეტიანი სასწორი წარმოადგენს 1-ლი და მე-2 რიგის ბერკეტების კომბინაციას. ტოლმხარა ბერკეტულ სასწორზე ასაწონი სხეული წონასწორდება საწონებით, ხოლო გადაჭარბება კომპენსირდება მომენტით, რომელიც წარმოიქმნება მხრეულით პირვანდელი მდგომარეობიდან მისი სომძიმის ცენტრის გადანაცვლების გამო.
ზამბარული და ელექტროტენზომეტრული სასწორების მოქმედების პრინციპი ემყარება ჰუკის კანონს.
ზამბარიანი სასწორის მგრძნობიარე ელემენტია სპირალური, ბრტყელი ან ცილინდრული ზამბარა, რომელიც სხეულის წონის გავლენით დეფორმირდება. სასწორის ჩვენებას აითვლიან სკალაზე, რომლის გასწვრივ გადაადგილდება ზამბარასთან შეერთებული ისარი. ზამბარიანი სასწორებით ზომავენ წონას და არა მასას.
გრეხით სასწორში მგრძნობიარე ელემენტად გამოყენებულია დრეკადი ძაფი ან სპირალური ზამბარები. დატვირთვას საზღვრავენ ზამბარის ძაფის დაგრეხვის კუთხით, რომელიც დატვირთვით წარმოქმნილი მგრეხი მომენტის პროპორციულია.
ჰიდროსტატიკური სასწორს ძირითადად იყენებენ მყარი სხეულებისა და სითხეების სიმკვრივის გასაზომად. მათი მოქმედების პრინციპი ემყარება არქიმედეს კანონს.
ყველა ტიპის სასწორის მახასიათებლებია: ზღვრული დატვირთვა, სკალის დანაყოფის სახვაობა, ცთომილების დასაშვები ზღვარი, ჩვენების დასაშვები ვარიაცია.
რესურსები ინტერნეტში
სასწორები
Camponotus lilianae
Camponotus lilianae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ლინკოლნის ცენტრი
საშემსრულებლო ხელოვნებათა ლინკოლნის ცენტრი (Lincoln Center for the Performing Arts) შენობათა კომპლექსია ქ. ნიუ-იორკში, რომელიც 12 მხატვრული საშემსრულებლო დასის ბინაა. კომპექსი აშენდა რობერტ მოზესის ურბანული აღორძინების პროგრამის პერიოდში 1960-იან წლებში, ჯონ დ. როკფელერ III-ის ინიციატივითა და ხელმძღვანელობით დაარსებული კონსორციუმის მიერ. ეს იყო პირველი დიდი თავშეყრა კულტურულ დაწესებულებათა ცენტრალიზებულ ადგილას აშშ-ის ქალაქში; კომპლექსი მდებარეობს კოლუმბუსისა და ამსტერდამის ავენიუებსა და 62-66-ე ქუჩებს შორის ზემო ვესტ-საიდზე, მანჰეტენი.
რესურესები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიუ-იორკის ღირსშესანიშნაობანი კატეგორია:მანჰეტენი კატეგორია:მუსიკალური დაწესებულებები კატეგორია:ხელოვნების ცენტრები კატეგორია:რობერტ მოზეს პროექტები
ბელენის ციხესიმაგრე
ბელენის ციხესიმაგრე (Torre de Belém) — ციხესიმაგრე ლისაბონში, მდინარე ტეჟუს კუნძულზე. აგებულია 1515–1521 წწ. ვასკო და გამას მიერ ინდოეთის აღმოჩენის პატივსაცემად.
ოთხსართულიანი შენობა 35 მეტრის სიმაღლისაა, აგებულია რენესანსის ეროვნული ვარიანტის მანუელინოს სტილში. 1983 წლიდან ციხესიმაგრე შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პორტუგალიაში
ნიკოლა ლებლანი
ნიკოლა ლებლანი (დ. 6 დეკემბერი, 1742, ივუა-ლე-პრე, დეპარტამენტი შერი, — გ. 16 იანვარი, 1806, სენ-დენი) — ფრანგი ქიმიკოსი. 1787-1789 წლებში ლებლანმა პირველმა შეიმუშავა სუფრის მარილისაგან (NaCl) სოდის მიღების სამრეწველო მეთოდი. 1791 წელს საფრანგეთში ამუშავდა სოდის პირველი ქარხანა, სადაც სოდას ლებლანის მეთოდით იღებდნენ. საფრანგეთის დიდი რევოლუციის წლებში ლებლანი იყო დენთისა და გვარჯილის წარმოების მმართველი. სოდის წარმოების პატენტის გაუქმებისა და სოდის ქარხნის დახურვის შედეგად ლებლანი გაკოტრდა და თავი მოიკლა.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ქიმიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1742 კატეგორია:გარდაცვლილი 1806
დრეზდენი
დრეზდენი (გერმ. Dresden) — ქალაქი გერმანიაში, საქსონიის დედაქალაქი.
იხილეთ აგრეთვე
* კატეგორია:გერმანიის ქალაქები კატეგორია:საქსონია კატეგორია:გერმანიის ფედერალური მხარეების დედაქალაქები
Privilegium Maius
„Privilegium Maius“ (დიდი პრივილეგია; 1358) — რომისა და საღვთოს რომის იმპერიის იმპერატორის ყალბი წერილებისა და ბრძანებების კრებული, რომლებიც განსაკუთრებულ უფლებებს ანიჭებდა ავსტრიის მონარქებს და ამტკიცებდა ავსტრიის სახელმწიფოს ფაქტობრივ დამოუკიდებლობას გერმანიისგან. კრებული შედგა 1358 წელს ავსტრიის ჰერცოგის, რუდოლფ IV-ის მიერ (1358-1365). „Privilegium Maius-ში“ პირველად არის მოხსენიებული ავსტრიის მმართველების ახალი ტიტული — ერცჰერცოგი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ავსტრიის ისტორია კატეგორია:1358 კატეგორია:საღვთო რომის იმპერია
ავსტრიის ჰიმნი
ავსტრიის ჰიმნი, 2012 წლის 1 იანვრიდან ოფიციალურად ავსტრიის რესპუბლიკის ფედერალური ჰიმნი (Bundeshymne der Republik Österreich) — გერბთან და დროშასთან ერთად ავსტრიის ერთ-ერთი ეროვნული სიმბოლოა. მისი მელოდია ცნობილია „ბუნდესლიდის“ სახლწოდებით, ხოლო ტექსტი წარმოადგენს ავსტრიულ ლექსს „მთების ქვეყანა“ (Land der Berge).
„ბუნდესლიდი“ 1946 წლის 22 ოქტომბერს ავსტრიის მინისტრთა საბჭოს მიერ დამტკიცდა ჰიმნის მელოდიად. ჰიმნის ტექსტად კი 1947 წლის 25 თებერვალს პაულა პრერადოვიჩის მიერ შემუშავებული ლექსი დამტკიცდა. ავსტრიის სისხლის სამარის კოდექსის 248-ე პარაგრაფით ავსტრიის ჰიმნის მიმართ აგდებული დამოკიდებულება ან მისი დამცირება მიიჩნევა სახელმწიფოსა და მისი სიმბოლოების დამცირებად და ამისთვის სასჯელია დაწესებული.
დღეს საკამათოა, თუ ვინაა „ბუნდესლიდის“ მელოდიის ავტორი. 1960-იან წლებამდე მიიჩნეოდა, რომ ეს იყო ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის მიერ სიკვდილამდე ცხრამეტი დღით ადრე დაწერილი მისი უკანასკნელი დასრულებული ნაწარმოები. 1960-იან წლებში მუსიკის მკვლევარებმა „ბუნდესლიდის“ წარმომავლობა ეჭვქვეშ დააყენეს და დაკვირვებების შედეგად წამოაყენეს ახალი აზრი, რომლის მიხედვითაც მელოდია უნდა ეკუთვნოდეს იმავე პერიოდის პიანისტს იოჰან ბაპტისტ ჰოლცერს.
ბანაბუიუ
ბანაბუიუ (Banabuiú) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სეარის შტატში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში. მიეკუთვნება სერტოინს-სეარენსისის მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 320 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 079.987 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.04 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სეარის შტატის მუნიციპალიტეტები
Constitutio Criminalis Carolina
thumb|200px|პირველი გვერდი კაროლინა (Constitutio Criminalis Carolina, შემოკლებით C.C.C., გერმანული სახელწოდება — Peinliche Gerichtsordnung Karls V, შემოკლებით P.G.O.) — 1532 წელს მიღებული და 1533 წელს გამოცემული გერმანელი ერის საღვთო რომის იმპერიის დანაშაულებრივ-სამართლებრივი დადგენილება. სახელწოდება მიიღო იმპერატორ კარლ V-ის პატივსაცემად (1519-1555).
კაროლინას მიზანი იყო ადგილობრივ სასამართლოებში სისხლის სამართლის საქმეების მოწესრიგება. ეს დადგენილება წარმოადგენს XVI საუკუნის სისხლის სამართლის კანონმდებლობის ერთ-ერთ ყველაზე სრულ კოდექსს. მთელი კოდექსი აგებულია ბრალის პრეზუმპციაზე, ანუ ბრალდებულს თავად უნდა დაემტკიცებინა საკუთარი უდანაშაულობა.
იგი გამოიცა გერმანიაში გლეხების ომის დამთავრებიდან სამი წლის შემდეგ, გამოირჩეოდა სიმკაცრით, დასჯის ნორმების სისასტიკითაც კი. მოქმედებდა XVIII საუკუნის ბოლომდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის სამართლის ისტორია კატეგორია:საღვთო რომის იმპერია
მილეტი
მინი|300პქ|მილეტი [[იონია|იონიის რუკაზე]]
მილეტი (Μίλητος) — უძველესი ქალაქი-სახელმწიფო ანატოლიის დასავლეთში.
მიგრაციის გზაჯვარედინზე
პირველი დასახლება ლატმიის ყურის (ლატმიკუსი) სამხრეთით მდინარე მეანდრის ყელთან გაჩნდა ნეოლითის დროიდან. ძვ. წ. IV ათასწლეულში გაჩნდა ქალაქის ცენტრი, რომლის პირველი მოსახლეობა, მითოლოგიის მიხედვით იყვნენ ლელეგები. წყაროებში გვხვდება მილეტის ორი „მეფის“ სახელი— ანაქთა (ანაკთა) და მისი ვაჟიშვილი ასტერი. პირველის სახელი ნიშნავს უბრალოდ „მფლობელს“, ასტერი ერქვა ასევე მოხუცი მინოსის მამას, ასე რომ შეიძლება ეს იყოს უფრო გვიანი ინტერპრეტაცია.
ძვ. წ. XVI–XV საუკუნეში ლატმიის ყურეში ჩნდებიან მინოსელები. გადმოცემის მიხედვით გადმოსახლებულებს სათავეში ჩაუდგა მილეტი — მინოს დიდის შვილიშვილი ან სარპედონის თანამოაზრე (კრიტის დასახლება მილატოსი მდებარეობს მალიასთან ახლოს, რომელსაც ზოგი მკვლევარი მიიჩნევს სარპედონის რეზიდენციად). ამ პერიოდს მიეკუთვნება ქალაქში ნაპოვნი ფრესკების ფრაგმენტები და A ხაზოვანი დამწერლობის ნიმუშები.
კატასტროფის შემდეგ, ძვ. წ. 1450 წ. მილეტში სახლდებიან ბერძნები. ქალაქი გარდაიქმნება დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ, რომელიც კავშირებს ამყარებს როგორც დასალეთ მდებარე მეზობლებთან ასევე, მატერიკულ საბერძნეთთან. პილოსის ტექსტებში მოხსენებულია „მილეტელები“ (mi-ra-ti-ja). ქალაქს მოიხსენიებენ ხეთების დოკუმენტები — სახელწოდებით „მილავანდა“ ან „მილავატა“ (მართალია ზოგი მკვლევარი მიიჩნევს ხეთების მილავანდას — მილიადად) — სადღაც სულ მცირე 50-მდე ასეთი მოხსენიება. თანდათან ბერძნები ერევიან ადგილობრივ მოსახლეობას, და ტროას ომის დროს მილეტი ითვლება უკვე კარიულ ქალაქად.
იონიის პირველი ქალაქი
მილეტი თავისმა ადგილმდებარეობამ გადააქცია იონიის ყველაზე დიდ და მდიდარ ქალაქად. ერთდროულად მოსახლეობის მატებამ და სოციალურმა დაძაბულობამ ქალაქში აიძულა ადგილობრივი მფლობელები ერთ-ერთ პირველებს შეექმნათ კოლონიები — პირველი მათ შორის იყო კიზიკი (ძვ. წ. 756) და სინოპი (ძვ. წ. 751).
მილეტელები იყვნენ ინიციატორები იონიის კავშირის შექმნის, რომელშიც თავდაპირველად შევიდა შვიდი ქალაქ-სახელმწიფო, რომლებიც მდებარეობდნენ ანატოლიის სანაპიროზე და ახლო მდებარე კუნძულებზე. დროთა განმავლობაში კავშირში მათი რიცხვე გაფართოვდა ოცდახუთამდე — კერძოდ იმ ქალაქების ხარჯზე რომლებიც არ იყვნენ იონური მოსახლეობის მიხედვით. კავშირის ყველაზე ცნობილი ერთიანი აქცია იყო ეგრეთ წოდებული მელიის ომი (მიახლოებით ძვ. წ. 730), რის შედეგადაც დაპყრობილი და დანგრეული იქნა კარიული ქალაქი მელია, რის ადგილზე აგებული იქნა საერთო პანიონები (საკურთხევლები), მიძღვნილი პოსეიდონს სადაც დროთა განმავლობაში სათათბიროდ იკრიბებოდნენ კავშირის წევრები.
მელიელების მიწების გაყოფის დროს იონიის ქალაქები ერთმანეთს გადაეკიდნენ. და ლელანტის ომის დროს (ძვ. წ. 720–660 წწ.) ომობდნენ ერთმანეთში. კერძოდ, მილეტი მხარს უჭერდა ერეთრიას და მისი მეფეები მეტად სარისკო რეიდებს აწყობდნენ ეგეოსის ზღვაზე, რაც მეტყველებს იმაზე, რომ მილეტელების ზეგავლენა ვრცელდებოდა არა მარტო ანატოლიის სანაპიროზე. რა თქმა უნდა, ყველა ექსპედიცია არ იყო წარმატებული, თუმცა მეფე ლეოდამანტმა შეძლო ქალაქი კარისტოსის აღება ევბეაზე.
მინი|260პქ|მილეტი [[стоя]] სამხედრო წარმატებებმა ვერ შეძლო კონფლიქტების დაწყნარება ქალაქის შიდა მოქალაქეებში. მეამბოხეებმა ამფიტრიუსის მეთაურობით მოკლეს ლეოდამანტი აპოლონის ტაძარში მისვლის დროს, სადაც უნდა აღენიშნათ ჰეგატომბაზე გამარჯვება. სამეფო შელისუფლება იქნა გაუქმებული. ლეოდამანტის ნათესავებმა და მისმა მოკავშირეებმა თავი შეაფარეს ასსესს, ქალაქის ახალმა ხელმძღვანელებმა ალყაში მოაქციეს ქალაქი. მაგრამ საბოლოოდ გამარჯვება მაინც გაქცეულებმა მოიპოვეს. ამფიტრიუსი მოჰკლეს დაღუპული მეფის შვილებმა. მონარქია უკვე არ აღუდგენიათ, ახალი პოლიტიკური წყობა რომელიც მილეთელებმა აირჩიეს იყო — ეპიმენას ესიმნეტი (შუამავალი), რაც ფართო უფლემოსილებას იძლეოდა (კერძოდ, მას შეეძლო „მოეკლა ყველა, ვისაც ისურვებდა“). თუ რა კანონები დააწესა ეპიმენამ წყაროები აზესტებენ, განისაზღვრებიან მხოლოდ შენიშვნით, რომ მეამბოხეები პასუხისგებაში გადაიცნენ და მათი ქონება კონფისკაციაში მიჰყვა.
თალასოკრატია. ფრასიბულას ტირანია
შუამავლური ვაჭრობა ამდიდრებდა უპირველეს ყოვლისა უშუალოდ, რა თქმა უნდა, მილეტის არისტოკრატიას, რომლებსაც მკვიდრად ეჭირათ ხელისუფლება ხელში, და არ უშვებდნენ თავიანთ რიგებში „ქვედა“ ფენიდან გამოსულებს. ერთდროულად სახელისუფლებო ჯგუფებს შორის კონკურენციის გაზრდამ შექმნა კარგი პირობები ტირანიის დამყარებისათვის. ძვ. წ. 616 მილეტში ხელისუფლება ხელში ჩაიგდო ფრასიბულმა. მისი პოლიტიკა მიმართული იყო სოციალური კონფლიქტების დაშოშმინებაზე და მათთან ბრძოლაზე, ვინც დიდი სიმდიდრით ცდილობდა საზოგადოებიდან გამოყოფას. ამადროულად ტირანი ცდილობდა ხელი შეეწყო მილეტელებზე ვაჭრობაში და კოლონიზაციაში, დაამყარა პარტნიორული კავშირები კორინთოსთან, დაიწყო საკუთარი მონეტის მოჭრა, და დახარჯა საკმაოდ დიდი თანხები ქალაქის კეთილმოწყობისათვის. ამ დროისათვის მილეტი შედგებოდა ორი ნაწილისაგან — გარე და შიდა ქალაქისაგან; უკანასკნელს ჰქონდა განსაკუთრებული ციხე-სიმაგრე, თუმცა ორივე ნაწილი იყო გარსშემორტყმული ერთიანი კედელით. ქალაქს ჰქონდა 4 ნავსაყუდელი, რომლებიც იყვნენ დაცული ტრაგასაის კუნძულებით (ლადე, დრომისკი, პერნო).
ისტორიკოსების უმრავლესობის მტკიცებით ფრასიბულის ტირანია იყო მილეტის განვითარების უმაღლესი მწვერვალი. მიუხედავად 12 წლიანი მომქაცველი ომისა მეზობელ ლიდიასთან (ძვ. წ. 612–600), რომლის დროსაც მოწინააღმდეგე ყოველწლიურად ანადგურებდა პურს და კაფავდა ხეებს მილეტის სამფლობელოებში. ორჯერ მილეტელებმა განიცადეს მარცხი სახმელეთო ბრძოლაში, მაგრამ რჩებოდნენ სრულ მბრძანებლებად ზღვაზე, ლიდიელებმა მაინც ვერ გაბედეს ქალაქის შტურმი. გადმოცემები მოწმობენ რომ მშვიდობა დამკვიდრდა მეფე ალიათის უეცარი ავადმყოფობის შედეგად და ფრასიბულის ეშმაკობით. რითაც მან განაპირობა ორი სახელმწიფოს მშიდობიანი ურთიერთ თანაარსებობა ნახევარი საუკინით.
ძვ. წ. VI საუკუნე გახდა მართლაც მილეტური კულტურის აყვავების ხანა. ფრასიბულის მრჩეველი იყო თალესი — მილეტის ფილოსოფიური სკოლის დამაარსებელი). მილეტი ასევე იყო ფილოსოფოს ანაქსიმანდრეს და ანაქსიმენეს, ლოგოგრაფების კადმი მილეტელის, ჰეკატეას და დიონისიის, მწერალი არისტიდის სამშობლო.
კონფლიქტები და დამოუკიდებლობის დაკარგვა
thumb|left|440px|მილეტის ბაზრის კარიბჭე, [[პერგამონმუზეუმი|პერგამის მუზეუმი, ბერლინი]] ფრასიბულის სიკვდილის შემდეგ ძვ. წ. 590 წელს მილეტში მეფობდნენ ტირანები ფოანტ მილეტელი და დამასენორი. წინამორბედთან განსხვავებით ისინი ეყრდნობოდნენ დიდ მიწათმფლობელებს და გემის მფლობელებს, ვისი სიმდიდრეც იზრდებოდა სზღვაო ვაჭრობის განვითარებით (ეგრეთ წოდებული Αειναυται). მით უფრო მეტ უკმაყოფილებას იწვევდა ტირანია ღარიბ და სშუალო ფენებში, რომლებიც ცდილობდნენ ტირანიის გადაგდებას. ტირანიის გადაგდების შემდეგ ისევ ახალი ძალით განახლდა სამოქალაქო კონფლოქტი — შეძლებურ ზედა ფენასა და (რომლის ინტერსებს იცავდა ჯგუფი, ვისაც უწოდებდნენ „პლუტისი“) და ქალაქის დანარჩენ მოსახლეობას — „ხაირომახებს“ შორის (ისინი ვინც თავისი ხელით ქმნიდა დოვლათს). თავდაპირველად ინიციატივა იყო დემოსის მხარეს. ოპონენტები იძულებული იქნენ თავს ეშველათ გაქცევით, ხოლო მათ შვილები ამოხოცეს — ისინი ხარებით გათელეს. როდესაც ოლიგარქიის მომხრეებმა აიღეს რევანში — მათმა სასტიკად იძიეს შური — ყველანი ვინც იყო ხოცვის მონაწლე ამოსვარეს ფისით დასწვეს ცოცხლად — შვილებთან ერთად კონფლიქტი გრძელდებოდა რამდენიმე ათწლეულს, სანამ მილეტელები იძულებული შეიქმნენ მიემართათ „გარე“ შუამავლებისთვის — პაროსელებისთვის. მათი დახმარებით ქალაქში დამყარებული იქნა ოლიგარხიის ზომიერი რეჟიმი, რომლებიც ეყრდნობოდნენ სოფლის მყარ მეურნეებსა და შეძლებულებს, ესიმენტის ეგიდით მოლპების რელიგიურ კორპორაციაში.
thumb|200px|მარმარილოს ლომი მილეტის სასაფლაოდან — ძვ. წ. VI ს., [[ლუვრი]]
პირველი მეფის კიროს დიდის ხელისუფლება მილეტელებმა ცნეს ნებაყოფლობით ძვ. წ. 547 წელს ჯერ კიდევ მანამ სანამ მან გაიმარჯვა კრეზზე. რის საპასუხოდ სპარსელებმა ცნეს მილეტის თვითმართველობა შიდა საქმეებში და ნაწილობრივ — სხვა ქვყნებთან ურთიერთობებშიც. თუმცა დარიუს I-ს ხელისუფლებაში მოსვლისას პოლიტიკა ბერძნულ ქვეშევრდომებთან გახდა უფრო მკაცრი და ხისტი. აქამენიდების დასავლეთ ანტალიის სამფლობელოები გაერთიანებულ იქნა ერთ სატრაპიაში რომლის ცენტრი იკო სარდი, იონიის ქალაქებში სპარსების დახმარებით ხელისუფლებას ტირანები იგდებდნენ ხელში. მილეტში ტირანია „არჩევითი“ იყო — თავიდან ძალაუფლება ქალაქში ხელში აიღო გისტიეიმ, ხოლო როცა ის გამოიძახეს სუზიში, მილეტელებმა აირჩიეს (επιτροπος) მისი სიძე არისტაგორი.
ძვ. წ. VI საუკუნეში მილეტის ეკონომიკური მდგომარეობა საგრძნობლად გაუარესდა. შავ ზღვაზე ვაჭრობის მონოპოლია თითქმის დაჰკარგა, როდესაც ათონელმა მილტიად უფროსმა დააარსა თრაკიის ხერსონესი, ზღვაოსნობა გაჭირდა სამოსელი პირატების გააქტიურებით, ასევე ძვ. წ. 510 წ. დანგრეულ იქნა სიბარისი — მილეტელების მთავარი სავაჭრო პარტნიორი დასავლეთში. უკმაყოფილება ქალაქში თანდათან იზრდებოდა, და არისთაგორმა გადაწყვიტა კიკლადის უდიდესი კუნძულის ნაკსოსის შემოერთება, სადაც გრძელდებოდა კონფლიქტი დემოსსა და დიდ მფლობელებს შორის, რომლებმაც მიმართეს მილეტს დახმარების თხოვნით. მაგრამ ნაკსოსის ექსპედიცია არისთაგორისათვის წარუმატებლად დამთავრდა. მაშინ ტირანმა გადაწყვიტა აჯანყების მოწყობა სპარსელების წინააღნდეგ, და ჩაუდგა მას სათავეში. ქალაქში აჯანყების მოწინააღდეგებიც საკმაოდ იყო. ჰეკატეოს მილეტელი, რომელიც აქემენიდების სახელმწიფოში მოგზაურობდა და კარგად იცოდა მისი შესაძლებლობები, აფრთხილებდა რომ ასეთი აჯანყება წინასწარვე განწირულია მარცხისათვის, მაგრამ მას არავინ უსმინა. არ დაუჭირეს მხარი მის მეორე წინადადებასაც — რათა მილეტის მოსახლეობა დროებით გადაესახლებინათ კუნძულ ლეროსიზე. ერთიანი იონიის ფლოტი, რომელზედაც ამბობდა ჰეკატეი, შექმნეს მაგრამ დაგვეიანებით. აჯანყების დასაწყისში მინისელებმა ზოგ წარმატებებს მიაღწიეს — ძვ. წ. 498 წ. აიღეს და გადაწვეს სარდი — წითადელის გარდა, სადაც ჩაიკეტა სატრაპი არტაფერნი, ძვ. წ. 497 წ. ბერძნების გაერთიანებულმა ფლოტმა (სადაც იყვნენ არა მარტო იონიის არამედ ათენის და ერეთრიას გემები) მოიპოვა გამარჯვება ფინიკიელებზე კვიპროსისთან ახლოს. მაგრამ ამან უფრო დააჩქარა ტრაგიკული ფინალი. სპარსელებმა მოიკრიბეს ძალები, და გადავიდნენ კონტრშეტევაზე, რომლის მთავარი მიზანი მილეტი გახდა. არისთაგორი არც დალოდებია მტერს ისე გაიქცა თრაკიაში, სადაც მოგვიანებით დაიღუპა. უკვე ძვ. წ. 495 წ. აჯანყებულებმა განიცადეს მარცხი კუნძულ ლადესსთან — ანუ მილეტის რეიდზე. ქალაქი ალყაში იყო და გაძლო მთელ ერთ წელს, როდესაც სპარსელებმა ის აიღეს გაანადგურეს ბოლომდე. დარჩენილი მოსახლეობა მონებად სპარსეთში, განასახლეს ბაბილონში, სპარსეთის ყურესთან (ძვ. წ. 494 წ.). ამ გამანადგურებელი მარცხის შემდეგ მილეტი უკვე ვერასდროს ვერ აღიდგენს თავის ძალებს, და ვერც თავის ზეგავლენას ბერძნულ სამყაროში.
აღორძინება და ბრძოლა ავტონომიისათვის
ძვ. წ. 492 წ. იონიის ქალაქებმა გააგზავნეს ელჩობა ჰეკატეის მეთაურობით სატრაპ არტაფერნთან. მან დაარწმუნა სატრაპი მიეცა თანხმობა დანგრეული ქალაქების აღდგენაზე, სპარსელებზე ხარკის სანაცვლოდ. შეიცვალა სპარსელების პოლიტიკა პოლისების შიდა წყობაზე. უკვე სპარსელები იყვნენ ტირანიის წინააღნდეგნი და მხარს უჭერდნენ ზომიერ ოლიგარქიულ რეჟიმს, კერძოდ მილეტშიც. მიქელეს კონცხთან ბრძოლისას (მილეტის ჩრდილო დასავლეთით) ძვ. წ. 479 წ.სპარსელების რიგებში უკვე იყო მილეტელების ჯგუფები — ისინი, მართალია ბრძოლისას გადავიდნენ სპარტისა და ათენის მხარეს. სპარსელების მარცხის შემდეგ ქალაქის აღმშენებლობა უფრო დაჩქარდა. მილეტი შევიდა დელოსის კავშირში, აღორძინებულ ქალაქში დამყარებული იქნა დემოკრატიული წყობა — ათენის პირდაპირი დახმარებით. სპარსელები არ თმობდნენ პრეტენზიას ქალაქზე, მაგრამ ძვ. წ. 449 წ. (კალიევის მშვიდობის შეთანხმებით), დაუთმეს ათენელებს ხარკის სანაცვლოდ, (ისინი კრეფდნენ ხარკს იონიის ქალაქებიდან საკავშირო ხაზინაში პრინციპით „იმდენივე რამდენსაც უხდიდნენ სპარსელებს“).
thumb|250px|მილეტის ქალაქის გეგმა IV ს. ჩ.წ.ა. პელოპონესის ომის დასაწყისში მილეტელები მხარს უჭერდნენ ათენელებს, დროთა განმავლობაში კავშირის ჰეგემონია იწვევდა სულ უფრო მეტ გაღიზიანებას. ძვ. წ. 412 წ. მილეტმა გაწყვიტა კავშირი ათენთან და ქალაქში შეუშვეს სპარსების გარნიზონი. ადგილობრივი სატრაპი ტისაფერნი მეამბოხეებს წყალობდა და შეინარჩუნა ქალაქის დემოკრატიული წყობაც კი. მაშინაც კი როდესაც არეულობის დროს დასწვეს სატრაპის რეზიდენცია, სატრაპმა არ გაწყვიტა სამოკავშირეო ურთიერთობები. ქალაქი აქტიურად შენდებოდა.
სპარსელების ლოიალობა არ აწყობდათ სპარტელებს, ვისი ფლოტი მოვიდა იონელების დასახმარებლად. ლისანდროსმა საერთოდ გადაიყვანა ფლოტილია ეფესში, საიდანაც დაიწყო ჰეტერიის ორგანიზება — ოლიგარქიული წყობის ერთგვარი მხარდამჭერთა პარტია — მთელს იონიაში. ამან გამოიწვია კონფლიქტი ტისაფერნთან, და საბოლოოდ მისი გადაყენება. ძვ. წ. 405 წ. ლისანდრი დაბრუნდა — ფლოტის ხელმძღვანელობაშიც და ანატოლიაშიც — და დაიწყო იონიის ქალაქებში დეკარქიის რეჟიმის დამყარება — როდესაც მთელი ძალაუფლება იყო კოლეგიის ხელში საიდუმლო „ოლიგარქული“ ჰეტერიების წევრების ათი კაცის შემადგენლობით. მილეტში ლისანდრი დაეხმარა ოლიგარქებს დემოკრატებზე გამარჯვებაში. ხოლო როდესაც მოწინააღმდეგებმა მიაღწიეს შერიგებას, მოახდინა ამბოხის პროვოცირება და მოიქცა — თითქოს როგორც მშვიდობისმყოფელი ისარგებლა — და ქალაქში შეიყვანა თავისი ჯარი. სპარტის ოკუპაციის დროს, პლუტრქეს მტკიცებით გრძელდებოდა ნამდვილი ტერორი დემოკრატიის მომხრეების მიმართ.
ბოლოს ლისანდრი გამოწვეულ იქნქ იონიიდან, მისი ადგილი დაიკავა ტისაფერნმა, რომელმაც აღადგინა ზომიერი დემოკრატია. მართალია გაჩნდა ახალი პრეტენდენტი — კიროს უმცროსი. მან მილეტი ალყაში მოაქცია მაგრამ წარმატებას ვერ მიაღწია. ერთი წლის შემდეგ კიროსი ეცადა უკვე მეფის ტახტის ხელში ჩაგდებას და ამ დროს ის გარდაიცვალა. ტსაფერნი გადააყენეს თანამდებობიდან და დასაჯეს ძვ. წ. 395 წ., სპარტის ფლოტმა განიცადა მარცხი ძვ. წ. 394 წ. კნიდოსთან, და ამის შემდეგ მილოსი დარჩა სპარსეთის ქვეშ თვითმართველობის შენარჩუნებით. ქალაქის აქამენიდების დაქვემდებარება სცნო სხვა ბერძნებმაც — ანტალკიდის სამშვიდობო ხელშეკრულებით ძვ. წ. 367 წ.
ტისაფერნის შემდეგ კარიის სატრაპი გახდა ადგილობრივი მეფე ჰეკატომნი, რომელმაც ნელ ნელა დაიწყო კარიის ავტონომიური საზოგადოებების და ბერძნული ქალაქების შემოერთება. მისმა ვაჟმა და მემკვიდრემ მავსოლიმ 377-375 წლებში რამდენიმე ცდის შემდეგ დაეუფლა მილეთს. ყველაფერი ნგრევის გარეშე მოხდა, უცვლელი დარჩა შიდა საზოგადოებრივი წყობაც. მავსოლის მიერ სამეფოს დედაქალაქის გადატანამ ჰალიკარნასში მილეტს გაუჩნდა მძლავრი სავაჭრო კონკურენტი. მაგრამ აქამენიდების უდიდესი სახელმწიფოს ფარგლებში ვაჭრობის განვითარებისას, მილეტმა მიიღო ხელმისაწვდომობა ვაჭრობაში, რასაც უდიდესი მოგება მოჰქონდა, რასაც მოქალაქეები გრძნობდნენ და კომფორტულადაც იყვნენ. thumb|left|180px|მილეტის აღება. ანდრე კასტანი (1898–1899)
ელინისტური ხანა
არაა გასაკვირი რომ, მილეტი და ჰალიკარნასი იყვნენ ერთადერთი ქალაქები დას. ანატოლიაში რომლებმაც გაუწიეს წინაამდეგობა ალექსანდრე მაკედონელს ძვ. წ. 334 წ. სპარსული გარნიზონის მეთაურმა გეგისტრაიმ ბრძოლის გარეშე დაუთმო მოწინააღმდეგეს ქალაქის გარე კედლები — რათა გაეჭიმა დრო სპარსელების ფლოტის მოსვლამდე, მაგრამ მაკედონელების ესკადრამ დაასწრო სპარსელებს, რითაც დაბლოკა ქალაქი ზღვიდან. მილეტელების დელეგაცია გლავკიპის მეთაურობით ცდილობდა დაერწმუნებინა ალექსანდრე რათა არ განეხორციელებინა ქალაქის შტურმი, და ჰპირდებოდნენ ნეიტრალიტეტს მის ომში სპარსელებთან, მაგრამ მეფემ მოითხოვა უსიტყვო ლაპიტულაცია. მეორე დღეს მაკედონიელები შეცვივდნენ ქალაქში და დესანტირდნენ ნავმისადგომებში. წინააღმდეგობა ძლიერი არ იყო და მეფემ გადაწყვიტა გამოეჩინა სულგრძელობა, შეიბრალა ისინი ვინც გადარჩა ცოცხალი, და განაცხადა ქალაქში დემოკრატიული წყობის დამტკიცების შესახებ. ქალაქში უკვე იყო მმართველი — სტეფანეფოროსი (στεφανεφορος), შემდეგ წელს არჩეულ იქნა თვით ალექსანდრე.
სპარსელები დამარცხებას არ შეეგუეს, რამდენიმე თვის შემდეგ ფლოტმა მაინც მოახერხა მილეტის აღება, თუმცა ალექსანდრეს სარდლებმა დაიბრუნეს უკან (ძვ. წ. 334 წ.). მეფის სიკვდილის შემდეგ ძვ. წ. 323 წ. იონია წილად ხვდა ანტიგონე I ცალთვალას. ადგილობრივების მხარდაჭერის იმედით სხვა დიადოხებთან, ძვ. წ. 313 წ. ანტიგონემ „დაუბრუნა“ მილეტს „თავისუფლება და თვითმართველობა“. ანტიგონე მალე გარდაიცვალა და მისი საქმე გააგრძელა ვაჟმა დემეტრიმ. ძვ. წ. 288 წ. ქალაქი ხდება ლისიმახის ხელისუფლების ქვეშ, მისი სიკვდილის შემდეგ სელევკ I-ს დარჩა (ძვ. წ. 281 წ.)
thumb|right|200px|ელინისტური ეპოქის მილეტის ცენტრალური ნაწილი. რეკონსტრუქცია სელევკიდები მილეტს განსაკუთრებულად უყურებდნენ. მათი მბრძანებლობის დროს იქნა აღდგენილი დემოკრატიული კონსტიტუცია (რა თქმა უნდა სამეფო ხელისუფლების აღიარებით). ფორმალურად მთლიანი ძალაუფლება ეკუთვნოდა სახალხო კრებას და მათ მიერ არჩეული ეპისტატი (επιστάται, „დამცველი“, „პროტექტორი“).
thumb|left|180px|აპოლონი კიფარით. სკულპტურა, ნაპოვნია მილეტში ძვ. წ. 279 წ. მილეტი დაიკავა პტოლემე II-მ. იმისათვის რომ სელევკს მოეკრიბა ძალები დასჭირდა რამდენიმე წელი ძვ. წ. 274 წ. მან დაიწყო ეგვიპტის წინააღმდეგ პირველი სირიული ომი, რომელიც მიდიოდა კერძოდ იონიის დასაპყრობად. გამარჯვება დარჩა პტოლომეს (ძვ. წ. 271 წ.). მილეტი შემდეგშიც ეგვიპტეს უჭერდა მხარს მაკედონელებთან ბრძოლისას (ძვ. წ. 267-262 წწ.). მილეტში სტიმარქმა დაამყარა თავისი ტირანია. რამდენიმე თვეში ტირანმა იმდენად დააშინა მოქალაქეები, რომ ძვ. წ. 260 წ. სტიმარქი ჩამოაგდო სირიის მეფემ ანტიოქე II-მ, ის ოფიციალურად გამოაცხადეს ღმერთად — მეფე ისტორიაში შევიდა როგორც „ანტიოქე თეოსი“. პტოლომე II-მ იძულებით აღიარა სელევკიდების ხელისუფლება მილეტზე.
მესამე სირიული ომის დროს (ძვ. წ. 246 წ.) მილეტი ისევ ხდება პტოლომეს ქვეშ. ძვ. წ. 228 წ. ეგვიპტელები გაყარა ქალაქიდან ანტიგონ III დოსონი. მაგრამ მაკედონელები კარიაში არ შეჩერებულან, ხოლო მოლეთი ფაქტობრივად ხდება დამოუკიდებელი. ალბათ ქალაქის ისტორიაში ბოლოჯერ შეიმჩნევა ცხოვრების დონის აწევა. ძვ. წ. 201 წ. ქალაქი მხარს უჭერს როდოსელებს მაკედონელ მეფესთან ფილიპე V ბრძოლაში — მათმა განიცადეს მარცხი პირდაპირ მილეტის ნავსაყუდელში. ახლა და შემდეგაც მაკედონელებს არ ეწერათ გამაგრებულიყვნენ ამ მიწებზე, თუმცა განიცადეს მარცხი ძველი რომისაგან.
რომის ხელისუფლება. შემცირებით
იმ დროისათვის მილეტი განიცდიდა დაკნინებას შემცირებას, რაც არ იყო გამოწვეული ოკუპაციითა და დანგრევებით, არამედ არსებობდა ბუნებრივ ობიექტური მიზეზები — ლატმიის ყურის დონიდ დაწევა. დაბალი დონე არ იძლეოდა გემების მიღების შესაძლებლობას მილეტში, თანდათან ზღვამ დაიხია რამდენიმე კილომეტრი. ქალაქი თავისი არსებობის წყაროს დაშორდა და მოსახლეობამაც დატოვა ის. ბიზანტიის ხანაში დიდი ქალაქის ადგილზე არსებობდა მხოლოდ ღარიბი სოფელი პალატია, ხოლო თეატრის ნარჩენები გამოიყენეს როგორც ფუნდამენტი პატარა ციხე-სიმაგრისათვის, რომლის ნანგრევები ეხლაც არის შემორჩენილი მილეტის მახლობლად.
მილეტელების სახელწოდება (Μιλήσιοι) ძველად გამოიყენებოდა ბედნიერი ადამიანების აღსანიშნავად „ბედნიერი საყვარელი“.
სქოლიო
კატეგორია:ძველბერძნული ქალაქები კატეგორია:მცირე აზიის ძველი ქალაქები კატეგორია:ანტიკური ქალაქები კატეგორია:იონია კატეგორია:საბერძნეთი კატეგორია:ბერძნული ქალაქ-სახელმწიფოები
ევროპის ერთა თასის VII გათამაშება
== ევროპის ერთა თასის მეშვიდე გათამაშება - 2009 == thumb|საქართველოს ნაკრები ერთა თასით ქართველებმა თასი შეინარჩუნეს. მათი მთავარი მოცილე რუსეთის ნაკრები იყო. რუსებმა გასვლაზე მოუგეს მატჩები პორტუგალიასა და რუმინეთს და ქართველებთან მატჩს ლიდერებად შეხვდნენ. შეხვედრა აგვისტოს ცნობილი მოვლენების გამო ნეიტრალურ მოედანზე ჩატარდა. რუსებმა, როგორც მასპინძლებმა, ასეთად უკრაინული ქალაქი, მარიუპოლი, აირჩიეს. ქართველებმა შანსი არ დაუტოვეს მეტოქეს და ზედიზედ მეორედ (სულ კი მესამედ) მოიგეს ევროპის ერების თასი. კვლავ სუსტად გამოვიდნენ რუმინელები, რომლებმაც ორი მარცხი განიცადეს შინ, რუსებთან და პორტუგალიელებთან. აღსანიშნავია, რომ ტურნირი ორწლიანი ციკლით იყო ჩაფიქრებული და ფირა-აერ-მა მხოლოდ მარიუპოლის მატჩის შემდეგ გამოაცხადა რომ ერთწლიან ციკლს უბრუნდებოდა და საქართველოს ნაკრები ჩემპიონად გამოაცხადა.
მეორე დივიზიონი - A
! style="background: #ddffdd;"|გუნდები ! style="background: #ddffdd;"|1 ! style="background: #ddffdd;"|2 ! style="background: #ddffdd;"|3 ! style="background: #ddffdd;"|4 ! style="background: #ddffdd;"|5 ! style="background: #ddffdd;"|მ ! style="background: #ddffdd;"|ფ ! style="background: #ddffdd;"|წ ! style="background: #ddffdd;"|ბ ! style="background: #ddffdd;"|ქ
მესამე დივიზიონი - A
მესამე დივიზიონი - B
მესამე დივიზიონი - D
კატეგორია:ევროპის ერთა თასი
გიორგი ჯავახიშვილი (ანთროპოლოგი)
გიორგი ალექსანდრეს ძე ჯავახიშვილი (დ. 9 ნოემბერი, 1877, სიღნაღი ― გ. 9 მაისი, 1956, თბილისი) — ქართველი ანთროპოლოგი, პროფესორი, მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1944).
ბიოგრაფია
1903 წელს დაამთავრა დერპტის (ტარტუს) უნივერსიტეტი. 1903-1905 წლებში მუშაობდა ბერლინის უნივერსიტეტში. 1905-იდან ― პეტერბურგის აკადემიის ზოოლოგიისა და ანთროპოლოგიის მუზეუმებში. 1911 თბილისის ქალთა უმაღლესი კურსების ლექტორი იყო. 1921 აირჩიეს თბილისის უნივერსიტეტის გეოგრაფიისა და ანთროპოლოგიის კათედრის დოცენტად, ხოლო 1921-1935 წლებში ზოოლოგიის კათედრის გამგედ. 1926 დააარსა ბათუმის (ციხისძირში) ბიოლოგიური სადგური, რომლის გამგეც თვითონ იყო. 1929 წელს თბილისის უნივერსიტეტის ზოოლოგიის კათედრასთან ჩამოაყალიბა პროტოზოოლოგიის ლაბორატორია.
ჯავახიშვილის ძირითადი შრომები ეხება ანთროპოლოგიის, ზოოლოგიისა და პალეონტოლოგიის საკითხებს. შეიმუშავა კრანიოლოგიის ახალი კონსტრუქციული მეთოდი. ავტორია მონოგრაფიებისა და სახელმძღვანელოებისა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ანთროპოლოგები კატეგორია:საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:სიღნაღში დაბადებულები გ კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
Camponotus lignitus
Camponotus lignitus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
სასვრეტელა
მინი სასვრეტელა, დრელი (გერმ. Drillbohrer) — ლითონში, ხეში ან სხვა მასალაში ნახვრეტების გასაკეთებელი ხელის მანქანა. შეიძლება ჰქონდეს ელექტრული ან პნევმატიკური ამძრავი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხელის იარაღები
Camponotus ligniperdus nigrescens
Camponotus ligniperdus nigrescens — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
Quercus jinpinensis
Quercus jinpinensis — ორლებნიანთა კლასის ხე წიფლისებრთა ოჯახიდან. გავრცელებულია ჩინეთში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუხა
ირემაძეები (ხულოს მუნიციპალიტეტი)
ირემაძეები — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ხულოს მუნიციპალიტეტში, დიდაჭარის თემში. ზღვის დონიდან 1020 მ., ხულოდან 10 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 453 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფლები
ბოა-ვიაჟენი (სეარა)
ბოა-ვიაჟენი (Boa Viagem) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სეარის შტატში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში. მიეკუთვნება სერტოინს-სეარენსისის მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 52 521 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 2 836.774 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.51 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სეარის შტატის მუნიციპალიტეტები
ივან კორდობა
ივან რამირო კორდობა სეპულვედა (დ. 11 აგვისტო, 1976) — კოლუმბიელი ფეხბურთელი, იტალიის სერია A-ს კლუბ „ინტერის“ და კოლუმბიის ეროვნული ნაკრების მცველი. ის არის ინტერის ვიცე-კაპიტანი და კოლუმბიის ნაკრების კაპიტანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:კოლუმბიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 11 აგვისტო
ჩათის მყინვარი
ჩათის მყინვარი, ჩაჩი — ხეობის ტიპის მყინვარი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს აღმოსავლეთ კავკასიონზე, ხოხის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. განფენილია მდინარე თერგის მარცხენა შენაკადის — ამალის სათავეში. სიგრძე 4,2 კმ, ფართობი 3,7 კმ². საზრდოობს მწვერვალების მაილისა და მყინვარწვერის კალთებიდან ჩამონადენი მყინვარული ნაკადებით. მყინვარიდან გამოედინება მდინარე ამალი.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის მყინვარები
0 (რიცხვი)
ნული — რიცხვი, რომელთანაც შეკრებისას ნებისმიერი რიცხვი უცვლელი რჩება. ნული აღინიშნება სიმბოლოთი 0. ნებისმიერი რიცხვის ნამრავლი ნულზე უდრის ნულს. a * 0 = 0. ნულზე გაყოფა მათემატიკაში განსაზღვრული არ არის და ყოველგვარ აზრსაა მოკლებული. თუ ორი ნამდვილი ან კომპლექსური რიცხვის ნამრავლი ნულის ტოლია, მაშინ ერთ–ერთი თანამამრავლი აუცილებლად ნულის ტოლია. ნულის ცნება განიხილება უფრო ზოგადი ბუნების ალგებრული სტრუქტურებისათვისაც (ჯგუფი, რგოლი, ველი და სხვ.).
რესურსები ინტერნეტში
0
მინსკი
მინსკი (Мінск; Минск) — ბელარუსის დედაქალაქი 1919 წლიდან. მინსკის მხარისა და მინსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი, იმის მიუხედავად, რომ მათ შემადგენლობაში არ შედის, გმირი ქალაქი. უმსხვილესი სატრანსპორტო კვანძი, პოლიტიკური, ეკონომიკური, კულტურული და სამეცნიერო ცენტრი. ქალაქში მდინარე სვისლოჩი მოედინება. 2018 წლის მონაცემების მიხედვით, მინსკის მოსახლეობაა 1,982 მლნ ადამიანი.
ისტორიული ცნობები
დასახელების ძველი ვარიანტებია მენსკი, მენესკი. ხალხური ეტიმოლოგიით სახელი სიტყვა менять  (ცვლიდან) უნდა მომდინარეობდეს, უფრო სარწმუნოდ  კი ქალაქის სახელდება მდინარე მენკედან უნდა შექმნილიყო, რომელიც მდ. ნემიგის შენაკადია. მდინარე ნემიგა შემდგომ მილების საშუალებით მიწისქვეშ ჩაუშვეს და ახლა იმავე სახელწოდების ქუჩის ქვეშ გაედინება.
მინსკის პირველი ხსენება ისტორიაში 1067 წელს განეკუთვნება, როდესაც მდინარე ნემიგასთან პოლონელი მთავრის ვსესლავ ბრიაჩისლავიჩსა და კიევის მთავარ იაროსლავ ბრძენის ვაჟებს შორის გაიმართა ბრძოლა, შედეგად კი ქალაქი დანგრეულა.
XIV საუკუნის დასაწყისში მინსკი ლიტვის დიდი სამთავროს შემადგენლობაში შევიდა. 1499 წელს (ზოგიერთი მონაცემით, 1496) ლიტვის დიდი მთავრის ალექსანდრეს ნებით ქალაქმა მაგდებურგის უფლება მოიპოვა. 1793 წელს მინსკი ბელორუსის ცენტრალურ ნაწილთან ერთად, რეჩპოსპოლიტას მეორე დანაწევრების შემდეგ რუსეთის იმპერიას მიერთდა, იმავე წლის აპრილში კი ახალი, მინსკის გუბერნიის ცენტრი გახდა. 1795 წელს რუსეთის სენატის განკარგულებით ქალაქს მაგდებურგის უფლება ჩამოერთვა.
1917 წლის ოქტმობრის რევოლუციის შემდეგ მინსკის საბჭოს აღმასკომმა გამოსცა ბრძანება № 1, სადაც ნათქვამია, რომ ქალაქის მმართველობა მუშათა საბჭოსა და სამხედრო დეპუტატების ხელში გადავიდა. 1918 წლის 21 თებერვლიდან 10 დეკემბრამდე ქალაქი  კაიზერული გერმანიის მიერ იყო  ოკუპირებული.
1922 წლიდან მინსკი ბელორუსიის სახალხო რესპუბლიკის, შემდეგ ბელორუსიის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის დედაქლაქია. 1941-1944 წლებში ქალაქი ბომბდამშენების სამიზნეა. ომის დასრულების შემდეგ, საბჭოთა მთავრობის დაკვეთით, ქალაქი ხელახლა ააშენეს. 1991 წლიდან მინსკი ბელარუსის  დედაქალაქია.
კლიმატი
მინსკში კიოპენის კლასიფიკაციით ნოტიო კონტინენტური კლიმატია, თუმცა ხშირად არაპროგნოზირებადი, რაც ატლანტის ოკეანიდან მონაბერი ნოტიო ქარებისა და ევრაზიის კონტინენტიდან წამოსული მშრალი ჰაერის დამსახურებაა. ამინდი არასტაბილურია და ხშირად იცვლება. იანვრის საშუალო ტემპერატურა -4.5°C-ია, როცა ივლისში ჰაერი საშუალოდ 18.5°C-მდე თბება. რაც შეეხება რეკორდულ მაჩვენებლებს, 1940 წლის 17 იანვარს, მინსკში ტემპერატურა -40°C-მდე დაეცა, ხოლო 2015 წლის 8 აგვისტოს ყველაზე მაღალი ტემპერატურა 35.8°C დაფიქსირდა. მინსკში ხშირად შეხვდებით ნისლს, განსაკუთრებით შემოდგომასა და გაზაფხულზე. აქ ყოველწლიურად საშუალოდ 690 მილიმეტრი ნალექი მოდის, აქედან ერთი მესამედი ცივ პერიოდებში (წვიმისა და თოვლის სახით). მთელი წლის განმავლობაში უმეტესად დასავლეთისა და ჩრდილო-დასავლეთის ქარები ქრის, რასაც ცივი და ნოტიო ჰაერი მოაქვს ატლანტის ოკეანიდან.
ეთნიკური ჯგუფები
დაარსებიდან პირველ საუკუნეებში, მინსკი იყო ძირითადად აღმოსავლეთ სლავური ხალხებით დასახლებული (თანამედროვე ბელარუსების წინაპრები). 1569 წლის შემდეგ, როცა პოლონეთისა და ლიტველთა კავშირი შედგა, ქალაქი გახდა დანიშნულების ადგილი პოლონელებისა (რომლებიც მუშაობდნენ როგორც მასწავლებლები, ჯარისკაცები, სასულიერო პირები და ა.შ) და ებრაელებისთვის (რომლებიც ძირითადად ვაჭრებად და ხელოსნებად მუშაობდნენ, რადგან იმდროინდელი დისკრიმინაციული კანონებით სხვა შესაძლებლობები არ ჰქონდათ). პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობის ბოლო საუკუნეებში, მინსკის ბევრმა მოსახლემ აითვისა დომინანტი პოლონელების ენა და ასიმილირდა მათ კულტურაში.
პოლონეთ-ლიტვის მეორე გაყოფის შემდეგ 1793 წელს, მინსკი და მისი მოზრდილი რეგიონი რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა. რუსებიც ისევე გაბატონდნენ ქალაქის კულტურაზე, როგორც წინა საუკუნეებში პოლონელები.
რუსეთის იმპერიის მიერ ჩატარებული 1897 წლის გამოკითხვით, ქალაქის ყველაზე დიდი ეთნიკური ჯგუფი ებრაელები იყვნენ. ისინი მოსახლეობის 52%-ს შეადგენდნენ, 91 000 ადამიანიდან მაშინდელ მინსკში 47 500 ებრაელი იყო. ასევე სხვა მოზრდილ ეთნიკურ ჯგუფებს მიეკუთვნებოდნენ რუსები (25.5%), პოლონელები (11.4%) და ბელარუსები (9%). უკანასკნელი მაჩვენებელი შეიძლება არც თუ ისე სწორი იყოს, ვინაიდან ბევრი ადგილობრივი ბელარუსი შეიძლება, როგორც რუსები ისე იყვნენ დაანგარიშებულნი.
პირველი და მეორე მსოფლიო ომების მაღალმა სიკვდილიანობამ ქალაქის დემოგრაფიაზე დიდი გავლენა მოახდინა. განსაკუთრებით ნაცისტების მიერ ებრაელთა განადგურებამ, რომელთაც საკონცენტრაციო ბანაკებში აგზავნიდნენ, მათი უმეტესობა კი იქვე იღუპებოდა. მინსკის ებრაულმა თემმა კატასტროფული ზიანი განიცადა ჰოლოკოსტის დროს. მაშინ როდესაც ომამდე ისინი ქალაქის მოსახლეობის ნახევარს შეადგენდნენ, ომის დასრულებიდან 10 წლის შემდეგ, ებრაელთა რაოდენობა მინსკში 10%-ს აღარ აღემატებოდა. 1980-იან წლებში, კომუნისტური რეჟიმის უწყვეტი ანტი-სემიტიზმისა და გაძლიერებული ნაციონალიზმის შედეგად, ებრაელთა უმეტესობა ისრაელსა და სხვა დასავლეთის ქვეყნებში წავიდა საცხოვრებლად. 1999 წლისთვის კი ქალაქში ებრაელთა რაოდენობა 1%-ზე ნაკლები იყო.
ომის შემდგომი პერიოდის პირველ სამ ათწლეულში, ძირითადად ახალი მოსახლეები ბელარუსის სხვადასხვა ნაკლებად განვითარებული ადგილებიდან ჩამოდიოდნენ. შედეგად ეთნიკური ბელარუსების შეფარდებამ მნიშვნელოვნად იმატა. მარჯვე ადამიანებმა მთელი საბჭოთა კავშირიდან, იწყეს ჩამოსვლა დასაქმებისთვის მზარდ საწარმოო სექტორში. 1959 წლისთვის ბელარუსები ქალაქის მოსახლეობის 63.3%-ს შეადგენდნენ. 1960 და 70-იან წლებში შიდა მიგრაცია გრძელდებოდა, რამაც ეთნიკური შეფარდება კვლავ შეცვალა. 1979 წელს, მინსკში ბელარუსების რაოდენობა 68.4% იყო, მეორე ადგილზე კი რუსები იყვნენ 22.2%-ით. მათ მოჰყვებოდნენ ებრაელები (3.4%), უკრაინელები (3.4%), პოლონელები (1.2%) და თათრები (0.2%).
რუსებისა და უკრაინელების რაოდენობამ მინსკში პიკს 1980-იანი წლების მეორე ნახევარში მიაღწია, თუმცა საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ მათმა უმეტესობამ საკუთარ სამშობლოში დაბრუნება არჩია.
ბოლო პერიოდში იმიგრაციის შედეგად კიდევ ბევრი ეთნიკური უმცირესობა დაემატა მინსკის საზოგადოებას. მათ შორის აღსანიშნავი არიან ემიგრანტები კავკასიური ქვეყნებიდან - სომხეთიდან, აზერბაიჯანიდან და საქართველოდან, რომელთა რაოდენობაც თითოეულის 2 000-დან 5 000-მდეა. მათ 1970-იანი წლებიდან დაიწყეს მინსკში ემიგრაცია და მას შემდეგ მათ უფრო და უფრო მეტი ადამიანი უერთდება.
ენები
მთელი ისტორიის განმავლობაში, მინსკი უამრავ ენათა ქალაქი იყო. თავდაპირველად მოსახლეობის უმეტესობა რუთენულ ენაზე საუბრობდა (რომელიც შემდგომში თანამედროვე ბელარუსულად გადაიქცა). თუმცა, 1569 წლის შემდეგ ოფიციალური ენა პოლონური იყო. XIX საუკუნეში უკვე რუსულმა მოიპოვა ოფიციალური სტატუსი და საუკუნის ბოლოსკენ ის გახდა ადმინისტრირების, სკოლებისა და გაზეთების ენა. ბელარუსულმა ეროვნულმა გამოღვიძებამ გაზარდა ინტერესი ბელარუსული ენის მიმართ და 1890-იანი წლებიდან მისი გამოყენება გაიზარდა, განსაკუთრებით ინტელიგენციაში. 1920-იან და 1930-იანი წლების პირველ ნახევარში, ბელარუსული იყო მინსკის ძირითადი ენა, რომელიც გამოიყენებოდა მართვა-გამგეობისა და განათლების სფეროებშიც. თუმცაღა, გვიანი 1930-იანი წლებიდან რუსულმა კვლავ დაიწყო დომინირება.
1990-იან წლებში მოხდა კიდევ ერთი, პატარა ეროვნული გამოღვიძება, რომელმაც კვლავ გაზარდა როგორც ბელარუსული ენის მიმართ ინტერესი, ისე მასზე მოსაუბრეთა რაოდენობა. მიუხედავად ამისა, 1994 წელს ახლად არჩეულმა პრეზიდენტმა ალექსანდრე ლუკაშენკომ ეს კურსი ნელ-ნელა შეცვალა. მინსკის მოსახლეები დღესდღეობით მხოლოდ რუსულს იყენებენ ყოველდღიურ ცხოვრებაში - სახლშიც და სამსახურშიც.
ყველაზე ხშირად გამოყენებადი უცხო ენა მინსკში, განსაკუთრებით ახალგაზრდა თაობათა შორის ინგლისურია.
ჯაჭვი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ჯაჭვი შეიძლება აღნიშნავდეს:
მინსკი
კრიმინალი
მინსკს ყველაზე მაღალი დანაშაულებრიობის დონე აქვს ბელარუსში - 193.5 შემთხვევა ყოველ 10 000 მოსახლეზე. ქვეყანაში ჩადენილი მძიმე დანაშაულების 20-25% მინსკზე მოდის, ისევე როგორც ქრთამის აღების შემთხვევების 55% და მობილური ტელეფონების ქურდობის 67%.
კრიმინალის დონე საგრძნობლად გაუარესდა 2009-2010 წლებში. მაგალითისთვის კორუფციასთან დაკავშირებული დანაშაულებებმა მხოლოდ 2009 წელს 36%-ით მოიმატა. კრიმინალური საქმეების გახსნის მაჩვენებელი მერყეობს და საშუალოდ 40.1%-ს შეადგენს. მკვლელობები ყველაზე ხშირად იხსნება - 92%, რასაც ვერ ვიტყვით ქურდობებზე - 13%.
ეკონომიკა
მინი|282x282პქ|ბელარუსის ეროვნული ბანკი მინსკი ბელარუსის ეკონომიკური დედაქალაქია. აქ განვითარებულია ინდუსტრიული და სერვისის სექტორები, რომელიც არა მარტო ქალაქს არამედ მთელს ქვეყანას ემსახურება. ბელარუსის ბიუჯეტის 46% მინსკზე მოდის. 2010 წლის შედეგებით, მინსკმა სახელმწიფო ბიუჯეტში 15 ტრილიონი ბელარუსული რუბლი შეიტანა, როცა ყველა სხვა დანარჩენი რეგიონის შენატანი 19.9 ტრილიონს შეადგენდა. 2013 წლის იანვრიდან 2013 წლის ოქტომბრამდე, გადასახადთა 70.6% ბიუჯეტში კერძო კომპანიებმა შეიტანეს, 26.3% - სახელმწიფო კომპანიებმა ხოლო 1.8% ინდივიდუალურმა მეწარმეებმა. პირველ 10 გადასახადების გადამხდელთა შორის, 5 ნავთობისა და გაზის კომპანია იყო (მათ შორის ორი გაზპრომის და ერთი ლუკოილის შვილობილი კომპანია), 2 მობილური კავშირგაბმულობის ოპერატორი, 2 ალკოჰოლური სასმელების მწარმოებელი კომპანია (მინსკ-კრისტალი და მინსკის ღვინის საწარმო) და 1 თამბაქოს პროდუქტების მწარმოებელი.
2012 წელს, მინსკის მრპ-ს ანუ მთლიან რეგიონულ პროდუქტს შეადგენდა მრეწველობა (26.4%), საბითუმო ვაჭრობა (19.9%), ტრანსპორტირება და კომუნიკაცია (12.3%), საცალო ვაჭრობა (8.6%) და მშენებლობა (5.8%).
მინსკის მთლიანი რეგიონული პროდუქტი რუბლებში 33 მილიარდია, რაც ბელარუსის მთლიანი შიდა პროდუქტის დაახლოებით ერთ მესამედს უდრის.
ინდუსტრია
მინსკი ბელარუსის მთავარი ინდუსტრიული ცენტრია. 2012 წლის სტატისტიკის მიხედვით მინსკში არსებული კომპანიები აწარმოებდნენ ელექტროენერგიის 21.5%-ს, სატვირთო ავტომობილების 76%-ს, ფეხსაცმლების 15.9%-ს, ტელევიზორების 89.3%-ს, სარეცხი მანქანების 99.3%-ს, შოკოლადის 30%-ს, გამოხდილი ალკოჰოლური სასმელების 27.7%-სა და თამბაქოს პროდუქტების 19.7%-ს. მინი|291x291პქ|მინსკის პანორამა დღესდღეობით ქალაქს 250-ზე მეტი ფაბრიკა და საწარმო აქვს. ინდუსტრიული განვითარება აქ 1860-იან წლებში დაიწყო და 1870-იან წლებში აშენებულმა სარკინიგზო ხაზებმა ეს პროცესი გაამარტივა. თუმცა, ინდუსტრიული ინფრასტრუქტურის უმეტესობა პირველი მსოფლიო ომისა და განსაკუთრებით მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში განადგურდა.
მთავარი ინდუსტრიული დამსაქმებლები არიან:
• მინსკის ტრაქტორების ქარხანა, რომელიც როგორც სახელი გვეუბნება ტრაქტორებს ამზადებს. 1946 წელს მინსკის აღმოსავლეთ ნაწილში დაარსდა და ბორბლებიანი ტრაქტორების მთავარი მწარმოებელია დსთ-ს ქვეყნებში.
• მინსკის ავტომობილების ქარხანა სპეციალიზირებულია სატვირთო ავტომობილების, ავტობუსებისა და ე.წ „მინივენების“ დამზადებაში. დაარსებულია 1944 წელს სამხრეთ-აღმოსავლეთ მინსკში და ასევე წამყვანი მწარმოებელია დსთ-ს ქვეყანათა შორის.
• მინსკის მაცივრების ქარხანა საოჯახო ნივთებს ამზადებს, როგორებიცაა მაცივრები, საყინულეები და ბოლო პერიოდიდან უკვე სარეცხი მანქანებიც. დაარსდა 1959 წელს, ქალაქის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში.
• ჰორიზონტი - აწარმოებს ტელევიზორებსა და აუდიო/ვიდეო ტექნიკას. ეს საწარმო ქალაქის ჩრდილო-ცენტრალურ ნაწილში 1950 წელს დაარსდა.
უმუშევრობა
2011 წლის ოფიციალური სტატისტიკით უმუშევრობა მინსკში 0.3%-ს უდრის. 2009 წლის გამოკითხვის დროს, შრომისუნარიან ასაკში მყოფი მინსკელების 5.6% თვლიდა თავს უმუშევრად.
ტურიზმი
მინი|291x291პქ|მინსკის საერთაშორისო აეროპორტი მინსკში 400-ზე მეტი ტურისტული სააგენტოა. მათი უმრავლესობა ტურ-ოპერატორებია, ხოლო დაახლოებით მეოთხედი ტურისტული აგენტის მომსახურებას სთავაზობს კლიენტებს.
სქოლიო
კატეგორია:ბელარუსის ქალაქები კატეგორია:ევროპის დედაქალაქები კატეგორია:სსრკ-ის გმირი ქალაქები
კერის მუხა
კერის მუხა (Quercus kerrii) — ორლებნიანთა კლასის ხე წიფლისებრთა ოჯახიდან. გავრცელებულია ვიეტნამში, ტაილანდსა და ჩინეთში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:წიფლისებრნი
სიძუოკის უნივერსიტეტი
სიძუოკის უნივერსიტეტი (静岡大学, Shizuoka Daigaku) ― ეროვნული უნივერსიტეტი სიძუოკის პრეფექტურაში, იაპონიაში.
რაზან ზაიტუნეჰი
რაზან ზაიტუნეჰი (رزان زيتونة; დ. 29 აპრილი 1977, სირია) — სირიელი ადამიანის უფლებათა დამცველი და სამოქალაქო საზოგადოების აქტივისტი. აქტიურად ჩართული იყო 2011 წლის პროტესტებში, რის შედეგად, იძულებული გახდა დამალულიყო მას შემდეგ, რაც სირიის მთავრობა ბრალი დასდო მას უცხოელ აგენტობაში, ხოლო მისი ქმარი დააკავეს. ზაიტუნეჰი იკვლევდა ადამიანის უფლებებს სირიაში, სირიის ადგილობრივი საკოორდინაციო კომიტეტებისთვის.
სიძუოკის უნივერსიტეტი
სიძუოკის უნივერსიტეტი ცნობილია ინჟინერიისა და შემოქმედებითი ინოვაციების სფეროში და შემდგომი თაობის ტექნოლოგიების გამოგონებებით. უნივერსიტეტის ერთ-ერთი ცნობილი კურსდამთავრებულია კენძირო ტაკაიანაგი, იაპონური ტელევიზიის მამა. საოიჩირო ჰონდა, გლობალური კორპორაციის, Honda Motor Co-ს დამფუძნებელი, ჰამამაცუს ტექნოლოგიის კოლეჯში სწავლობდა (ამჟამად სიძუოკის უნივერსიტეტის ინჟინერიის სკოლა). ჰეიჰაჩირო ჰორიუჩი, Hamamatsu Photonics-ის დამფუძნებელი, სიძუოკის უნივერსიტეტის ელექტრონიკის ინსტიტუტში სწავლობდა. სიძუოკის უნივერსიტეტს თანამშრომლობის შეთანხმებები აქვს დადებული არაერთ კორპორაციასთან, მათ შორის Yamaha Motor Co., Ltd-სთან.
სიძუოკის უნივერსიტეტის ბევრი კურსდამთავრებული სხვადასხვა სფეროს მოწინავე ლიდერია. ნაკასონე იასუჰირო, იაპონიის პრემიერ-მინისტრი, სიძუოკის უმაღლეს სკოლაში სწავლობდა, რომელიც დღეს უნივერსიტეტის ნაწილია. გაიუ უესუგს, ჩრდილოეთ ამერიკის Mitsubishi Motors-ის თავმჯდომარეს, სიძუოკის უნივერსიტეტის ინჟინერიის მაგისტრის ხარისხი აქვს. Suzuki Motor Corporation-ის თავმჯდომარე, ოსამუ სუზუკი, სიძუოკის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორია.
უნივერსიტეტში ფუნქციონირებს გარემოს ლიდერთა პროგრამა, რომელიც აზიისა და აფრიკის რეგიონებში გარემოსდაცვითი პრობლემების გადაჭრაზეა ფოკუსირებული.. Asia Brdige Program მეცნიერების, ბიზნესისა და საზოგადოების მომავალი ლიდერების გასაწვრთნელადაა დაარსებული.