cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დომენტი ყულუმბეგოვი
2009–2012 წლებში იყო ე. წ. სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარის მოადგილე; 2012 წლის მაისიდან 2013 წლის ივნისამდე — სამხრეთ ოსეთში რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის წარმომადგენლის თანაშემწე. 2013 წლის ივნისიდან იკავებდა სამხრეთ ოსეთის მთავრობის თავმჯდომარის პირველი მოადგილის პოსტს; 2014 წლის იანვარ-აპრილში იყო მთავრობის თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელი. 2014 წლის 2 აპრილს დაინიშნა სამხრეთ ოსეთის მთავრობის თავმჯდომარედ. 2017 წლის 24 აპრილიდან 16 მაისამდე ასრულებდა მთავრობის თავმჯდომარის მოვალეობას.
დაქორწინებულია, ჰყავს 3 შვილი. ფლობს რუსულ, ოსურ და გერმანულ (კითხვა, გააზრება) ენებს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოში დაბადებული ოსები კატეგორია:სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარეები კატეგორია:შრომითი მამაცობისათვის მედლით დაჯილდოებულები
ილია წინამძღვრიშვილი
ილია ივანეს ძე წინამძღვრიშვილი (დ.  13 სექტემბერი, წინამძღვრიანთკარი, მცხეთის რაიონი, — გ. 15 სექტემბერი, იქვე) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი და პუბლიცისტი.
ბიოგრაფია
16 წლის ილია პირველ კლასიკურ გიმნაზიაში მიაბარეს, სადაც გაიცნო და დაუმეგობრდა ილია ჭავჭავაძეს. 1858 წელს ილია დანიშნეს შტატგარეშე მოხელედ თბილისის გუბერნიის მმართველობაში, სადაც 10 წელი დაჰყო სხვადასხვა პოზიციაზე. 1868 წელს ილია წინამძღვრიშვილი აირჩიეს თბილისის მესამე განყოფილების მომრიგებელ მოსამართლედ. ილიამ ცოლად შეირთო ოლღა მიხეილის ასული არღუთაშვილი, რომელიც მალე დასნეულდა. იგი ილიამ საზღვარგარეთ წაიყვანა სამკურნალოდ, თუმცა მისი გადარჩენა ვერ მოხერხდა. შვილი არ ჰყოლიათ, რასაც განსაკუთრებით განიცდიდა წინამძღვრიშვილი. ოლღას ძალიან უნდოდა სოფლის გლეხებისთვის სკოლის გახსნა. ილიამ გადაწყვიტა თავისი და მეუღლის სურვილი განეხორციელებინა და სკოლა გაეხსნა, ვინაიდან იმ დროისთვის საგურამოს მხარეში არცერთი სკოლა არ არსებობდა. ილია წინამძღვიშვილის აზრით, „მამულის გაკეთება და ნივთიერის ცხოვრების წინ წასვლა შეიძლება მხოლოდ წერა-კითხვის, სოფლის სამეურნეო და სახელოსნო ცოდნის გავცელებით მცხოვრებთა შორის“. წინამძღვრიშვილმა მიიჩნია, რომ მხოლოდ წერა-კითხვის ცოდნა საკმარისი არ იქნებოდა, მოსწავლეებს უნდა შეესწავლათ ოჯახში საჭირო ყველა საქმე: მევენახეობა, ღვინის დაყენება, მებაღეობა, მებოსტნეობა, ფუტკრის და აბრეშუმი ჭიის მოვლა, ხვნა-თესვა, საქონლის მოვლა-მოშენება, დურგლობა, მჭედლობა.
— წერდა ი. წინამძღვრიშვილი 1883 წელს გაზეთ „დროებაში“. წინამძღვრიშვილმა საკუთარ სახლში მიიწვია თორმეტი პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე სკოლის წესდების, სასწავლო გეგმის და პროგრამების შესამუშავებლად. 1883 წლის 4 სექტემბერს ილია წინამძღვრიშვილის დიდი ძალისხმევით და მოწინავე ქართველი ინტელიგენციის მხარდაჭერითა და დახმარებით, წინამძღვრიანთკარში გაიხსნა საქართველოში პირველი სასოფლო-სამეურნეო სკოლა. სკოლაში სწავლა იაკობ გოგებაშვილის მიერ შედგენილი წესდებით და ნიკო ცხვედაძის მიერ შემუშავებული პროგრამებით მიმდინარეობდა. აღსანიშნავია, რომ სკოლაში სწავლება ქართულ ენაზე მიმდინარეობდა. ილიამ მთელი თავისი ქონება სასწავლებელს გადასცა. სასწავლებლის გახსნაზე სიტყვა წარმოთქვა ილია ჭავჭავაძემ.
როგორც ცნობილია ილია ჭავჭავაძემ პოემა „აჩრდილი“ ილია წინამძღვრიშვილს მიუძღვნა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1834 კატეგორია:გარდაცვლილი 1920 კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები
აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია
აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია (Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası (AMEA)) — დაარსდა 1945 წლის 23 იანვარს და მდებარეობს ბაქოში. წარმოადგენს ძირითად სახელმწიფო ორგანოს, რომელიც ახორციელებს კვლევებდ სა აზერბაიჯანის მაშტაბით კურირებას უწევეს სამეცნიერო და საზოგადოებრივი მეცნიერებების საქმიანობას.
აკადემიის პრეზიდენტია აკიფ ალიზადე, ხოლო აკადემიკოს-მდივანი რასიმ ალგულიევი,
ასოციაციები
აკადემია არის კავკასიის უნივერსიტეტის ასოციაციის წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს შენობა-ნაგებობები კატეგორია:აზერბაიჯანის ეკონომიკა კატეგორია:1940-იან წლებში დაარსებულები კატეგორია:სსრკ-ის აკადემიები
ზემო ბირცხის წმინდა დემეტრეს ეკლესია
ზემო ბირცხის წმინდა დემეტრეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოხუმის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ბირცხაში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო. აგებულია XX საუკუნეში.
ეკლესია დარბაზულია. ამ ადგილას ადრე იყო ძველი ეკლესია, რომელიც შემდეგ დანგრეულა და ამჟამად ჩანს მისი მხოლოდ საძირკვლის გადაადგილებული ფრაგმენტები. სამშენებლო მასალად გამოყენებული იყო კირქვა და დუღაბი. დღეს ძველი ეკლესიის საძირკველზე არის მოსახლეობის მიერ ახლად აშენებული დარბაზული ეკლესია, რომლის საკურთხეველიც ჩრდილო-აღმოსავლეთითაა მიმართული. დარბაზი გეგმაში კვადრატს უახლოვდება. შემოსასვლელი სამხრეთ-დასავლეთიდანაა, ხოლო გრძივ კედლებში, ერთმანეთის საპირისპიროდ თითო, თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. საკურთხეველი დარბაზისაგან გამიჯნულია ერთსაფეხურიანი მხრებით და მისი იატაკი დარბაზის იატაკზე ორი საფეხურითაა ამაღლებული. საკურთხევლის აბსიდი შებრტყელებულია. აფსიდის ცენტრში გაჭრილია მცირე არქიტრავული სარკმელი. იმის გამო, რომ რელიეფი სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ მკვეთრად დაქანებულია, ეკლესიას ამ მხარეს შედგმული აქვს რკინა-ბეტონის ხიმინჯები. ეკლესიის სახურავი ორქანობიანია, რომელიც მოწყობილია ხის კონსტრუქციაზე. ეკლესია გადახურულია შიფერით.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოხუმის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნანული სარაჯიშვილი
ნანული სარაჯიშვილი (დ. 13 იანვარი, 1948, თბილისი) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1990), საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი (2003)
დაიბადა 1948 წლის 13 იანვარს თბილისში. დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი 1971 წელს.
1971 წლიდან შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრის მსახიობია. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია მანანა („მანანა““, 1958), ტურფა („ვერის უბნის მელოდიები“, 1973), ვარდო („უჩინმაჩინის ქუდი“, 1976), მარო („გარიგება", 1993) და სხვა. 1993 წელს შავი ზღვის აუზის ქვეყნების საერთაშორისო კინოფესტივალზე დაჯილდოვდა „ოქროს არწივით“ ქალის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის.
სქოლიო
კატეგორია:13 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ვეჯინის ჯანიაანთ საყდარი
ვეჯინის ჯანიაანთ საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვეჯინის აღმოსავლეთით, 7 კილომეტრის მანძილზე, მდინარე ალაზნის მარჯვენა ნაპირზე. თარიღდება ადრინდელი შუა საუკუნეებით. ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილი კედლები 1,5-1,8 მეტრი სიმაღლისაა.
ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სწორხაზოვან რიგებად დაწყობილი, მოზრდილი, თითქმის თანაბარი ზომის რიყის ქვით. ერთადერთი შესასვლ დასავლეთიდან აქვს. ეკლესიის დარბაზი თითქმის კვადრატული ფორმისაა, აღმოსავლეთიდან მას ერთვის ღრმა, ნალისებრი აფსიდი, რომელშიც ღერძზე შემორჩენილია სარკმლის ძირის ნაწილი. აფისიდის ჩრდილოეთ გვერდში მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ახალსოფლის ღვთისმშობლის ეკლესია
ახალსოფლის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალსოფელში. აგებულია IX-X საუკუნეებში.
ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია რუხი ფერის ბაზალტის ქვის უხეშად გათლილი კვადრები. აღმოსავლეთი სარკმლის სათაური შემკულია გეომეტრიული ხასიათის რომბისებრი დეკორატიული მოტივით. დასავლეთი სარკმლის სათაური ორმაგია, შუა აღმართული გოლგოთის მცირე ჯვარი. იატაკზე ქვის ფილებია დაგებული.საკურთხეველში დგას მოჩუქურთმებული ქვის ტრაპეზი. ნაგებობა საინტერესოა თავისი ხუროთმოძღვრული გადაწყვეტით და მხატვრული მიდგომით. ეკლესია აღდგენილია 2010 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ანტონიო დი გოვეა
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1575 კატეგორია:გარდაცვლილი 1628 კატეგორია:პორტუგალიელი დიპლომატები კატეგორია:პორტუგალიელი მისიონერები
გრანდ-ტერი (ახალი კალედონია)
გრანდ-ტერი (Grande Terre) — მთავარი კუნძული ახალ კალედონიაში. კუნძული მდებარეობს წყნარი ოკეანის ტროპიკულ ზონაში, გადაჭიმულია ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ. კუნძულის გასწვრივ მდებარეობს ცენტრალური ქედი სიმაღლით 1628 მეტრამდე (მთა პანე).
სამხრეთ-დასავლეთი ფერდოები უფრო ნაკლებადაა დახრილი, მაგრამ ყველგან ქედის ფერდოები დაფარულია ტროპიკული ტყეებით.
კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ახალი კალედონიის კუნძულები
ვასილიევკა (დუბესარის რაიონი)
ვასილიევკა (Vasilievca) — სოფელი მოლდოვაში, დუბესარის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 170 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 185 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დუბესარის რაიონის სოფლები
მეგობრობის წმინდა გიორგის ეკლესია
მეგობრობის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია სოფელ ჭუბურხინჯში, გალის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო.
ეკლესია აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ლაშარის ნიში
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
საკენის ეკლესია
საკენის ეკლესია — ეკლესია საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გულრიფშის მუნიციპალიტეტის სოფელ საკენში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გულრიფშის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სონა ასლანოვა
სონა შახნაზარის ასული ასლანოვა (Sona Şahnəzərqızı Aslanova; დ. 1924 წლის 4 ოქტომბერი — გ. 2011 წლის 9 მარტი) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი მომღერალი, აზერბაიჯანის დამსახურებული არტისტი, კლასიკური საოპერო და ხალხური ვოკალური რეპერტუარების ცნობილი შემსრულებელი.
ბიოგრაფია
სონა ასლანოვამ დაამთავრა ჰაჯიბეკოვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორია. მოგვიანებით იგი ამ კონსერვატორიის პროფესორი გახდა და საოპერო სიმღერებს ასწავლიდა. ასლანოვა მრავალ რადიოგადაცემებსა და ფილმებში იღებდა მონაწილეობას. მის მიერ შესრულებული ზოგიერთი ცნობილი როლია: ნიჰიარი „ქოროღლი“, ასია „არშინ მალ ალან“ და ასლი „ასლი და კიარამი“. სამივე უზეირ ჰაჯიბეკოვის ნაწარმოებია, რომელიც კარიერის დასაწყისში პირადად ეხმარებოდა მომღერალს რჩევა - დარიგებებით.
სონა ასლანოვა წარმატებით გასრტოლირებდა საბჭოთა რესპუბლიკებში და „ახლო საზღვარგარეთის“ ქვეყნებში. იგი მუშაობდა აზერბაიჯანის კულტურის ისეთ გამოჩენილ ფიგურებთან როგორებიცაა, ბიულბიული და რაშიდ ბეიბუთოვი.
1994 წლიდან მომღერალი აშშ-ში ცხოვრობდა.
რეუცელი
რეუცელი (Răuţel) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 121 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4090 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
შაიიფლი
შაიიფლი (Şayıflı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ზანგილანის რაიონის სოფლები
ვალერიან შარიქაძე
ვალერიან შარიქაძე (დ. 28 თებერვალი, 1949) — ქართველი ეკონომისტი და პოლიტიკური მოღვაწე. ეკონომიკის მეცნიერებათა კანდიდატი.
ნახევარქათამა (2005 წლის ფილმი)
ნახევარქათამა (Chicken Little) — 2005 წლის ამერიკული 3D ანიმაციური ფილმი. იგი გადაიღო Walt Disney Feature Animation-მა, ხოლო დისტრიბუტორია Buena Vista Pictures. „ნახევარქათამა“ არის უოლტ დისნეის ანიმაციური სტუდიების რიგით 46-ე სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი. იგი აგრეთვე არის დისნეის სტუდიების პირველი მთლიანად სამგანზომილებიან გრაფიკაზე დაფუძნებული სრულმეტრაჟიანი ფილმი, ვინაიდან იგი მანამდე Pixar-ის ფილმებს მხოლოდ დისტრიბუციას უწევდა, ხოლო „დინოზავრი“ შეიცავდა ცოცხლად გადაღებულ ფონებსაც.
„ნახევარქათამა“ დისნეის მიერ ამავე სახელწოდების ამბის მეორე ადაპტირებაა (პირველი, 1943 წლის ფილმი, გამოვიდა მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში). ეს აგრეთვე არის დისნეის უკანასკნელი ანიმაციური ფილმი, შექმნილი ჯონ ლესეტერის აღმასრულებელ დირექტორად დანიშვნამდე და Walt Disney Feature Animation-ის სახელით გამოსული უკანასკნელი ფილმი (შემდგომში მას სახელი შეეცვალა და უბრალოდ „უოლტ დისნეის ანიმაციური სტუდიები“ ეწოდა) „ნახევარქათამას“ შემოსავალმა მსოფლიო მასშტაბით 314 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა.
ვალერიან შარიქაძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები
ნახევარქათამა (2005 წლის ფილმი)
სქოლიო
კატეგორია:2005 წლის ფილმები კატეგორია:უოლტ დისნეის სტუდიების ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:3D ფილმები კატეგორია:2005 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:Walt Disney Pictures-ის ფილმები
ჰომოთეტია
ჰომოთეტია — (ὁμός — „მსგავსი“ და θετος — „მდებარე“) — გარდაქმნა, რომლის დროსაც სიბრტყის ან სივრცის ნებისმიერ M წერტილს ეთანადება OM-ზე ( O არის ფიქსირებული წერტილი, ე.წ. ჰომოთეტიის ცენტრი, მდებარე M' წერტილი. ამასთან, OM'/OM= λ ყველა O წერტილისაგან განსხვავებული M წერტილისათვის (ფარდობა OM/OM' მიღებულია დადებითად, თუ M და M' წერტილები  O წერტილიდან ერთ მხარესაა, და უარყოფითად — საწინააღმდეგო შემთხვევაში). λ რიცხვს ეწოდება ჰომოთეტიის კოეფიციენტი; როცა λ<0, ჰომოთეტიას შექცეულს უწოდებენ; თუ λ=-1 , მაშინ ჰომოთეტია O წერტილის მიმართ სიმეტრიის გარდაქმნაა. ჰომოთეტიის დროს წრფე გადადის წრფეში, შენარჩუნებულია წრფეთა და სიბრტყეთა პარალელურობა, უცვლელია კუთხეები (ხაზოვანი და ორწახნაგა); ყოველი ფიგურა გარდაიქმნება თავის მსგავს ფიგურად; მართებულია შებრუნებული დებულებაც. ჰომოთეტია შეიძლება განისაზღვროს როგორც აფინური გარდაქმნა, რომლის დროსაც ყველა წრფე, რომლებიც აერთებენ შესაბამის წერტილებს, გადის ერთ წერტილზე (ჰომოთეტიის ცენტრი). ჰომოთეტიას იყენებენ გამოსახულებათა გასადიდებლად (პროექციული აპარატი) და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:სივრცითი გარდაქმნა
ტომსკის სამების ტაძარი
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ტომსკის ეპარქიას.
ისტორია
ტაძარი შენდებოდა 1841-1844 წლებში გუბერნიის არქიტექტორის, კარლ ტურსკის პროექტის მიხედვით. ეკლესიის მშენებლობის დასრულების შემდეგ იგი აკურთხა ტომსკისა და ენისეის ეპისკოპოსმა ათანასემ.
ტაძარი ააგეს ტომსკის ედინოვერების საზოგადოების დაფინანსებით. ძირითადი შემომწირველი იყო სტაროობრიადცელი ვაჭარი პ. ი. პოზდეევი.
1858 წელს ტაძარს მიაშენეს ჩრდილოეთის ეგვტერი მღვდელმოწამე ხარლამპი მაგნეზიელის სახელზე.
1876-1877 წლებში მიაშენეს სამხრეთი ეგვტერი დიდმოწამე დიმიტრი თესალონიკელის სახელზე. ეგვტერი აკურთხეს 1887 წელს.
ტაძართან მომქედებდა ორი ერთკლასიანი სასწავლებელი: ვაჟთა და ქალთა საკვირაო სასწავლებლები, რომლებიც ააგეს 1910 წელს არქიტექტორ ვიქტორ ხაბაროვის პროექტის მიხედვით. XX საუკუნის დასაწყისში ტომსკელმა ვაჭარმა ნ. ტიხონოვმა ეკლესიის გარშემო გააშენა ბაღი.
1920 წელს ტომსკის ედინოვერული საზოგადოება არ იყო მრავალრიცხოვანი. 1925 წლის 23 მაისს ტომსკის სამების ეკლესიის მრევლმა და ქალაქის აღმასკომმა ხელი მოაწერეს ხელშეკრულებას ღვთისმსახურებისათვის გაკუთვნილი ნივთების სასწრაფო და უფასო გამოყენების შესახებ.
1936 წელს ეპისკოპოსმა სერაფიმე შამშინმა დახურული აღდგომის ეკლესიიდან კათედრა გადაიტანა სამების ტაძრის ერთ-ერთ ეგვტერში. სამების ტაძარი მალევე გახდა საკათედრო. 1937 წელს სერაფიმე დააპატიმრეს და დახვრიტეს. ბოლშევიკებმა დაწვეს ხატები, წიგნები და საეკლესიო არქივი. ფაქტობრივად ტაძარმა მოქმედება შეწყვიტა 1937 წლის 27 სექტემბერს ტომსკის ქალაქის საბჭოს გადაწყვეტილების შესაბამისად. 1940 წლისათვის ტომსკის ეპარქიის ყველა ტაძარი დახურეს, გარდა სამების ტაძრისა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მსახურება განაახლა ტომსკის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარმა. 1990-იანი წლებისათვის ტომსკში მხოლოდ ეს ორი მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი იყო.
დღეისათვის ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა და ბიბლიოთეკა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ტომსკში კატეგორია:ტომსკის ტაძრები
მეთოდე I (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)
პატრიარქი მეთოდე I (Πατριάρχης Μεθόδιος Α΄; დ. 788/800, სირაკუზა, სიცილია — გ. 14 ივნისი, 847, კონსტანტინოპოლი) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 843–847 წლებში.
ბიოგრაფია
დაიბადა სირაკუზაში მდიდარი სიცილიელის ოჯახში. ჯერ კიდევ ახალგაზრდა გაემგზავრა ქიოსის მონასტერში. ხატმბრძოლი იმპერატორის, ლეონ სომეხის (813–820) მეფობაში, ნიკიფორე პატრიარქის მღვდელმთავრობისას მეთოდეს იმპერატორის კარზე მაღალი თანამდებობა ეკავა. ერთხელ პატრიარქმა იგი რომში გაგზავნა, პაპთან შესახვედრად. წმიდანს მობრუნება დაუგვიანდა, ამასობაში კი იმპერატორმა ნიკიფორე ტახტიდან ჩამოაგდო და მწყემსმთავრად ხატმბრძოლი თეოდოტე მილისინელი (815–821) დაადგინა. ახალი იმპერატორი კი მიხეილ II გამხდარიყო. მწვალებელთა წინააღმდეგ ბრძოლის გამო აკრიტის საპყრობილეში გამოამწყვდიეს. თეოფილეს მმართველობის პერიოდში მიიღო დროებითი თავისუფლება. სამშვიდობოს გამოსულმა მამამ კვლავ დაიწყო ერეტიკოსთა წინააღმდეგ ბრძოლა. არაბებთან ბრძოლაში დამარცხების შემდეგ, თეოფილემ მეთოდეს რისხვა დაატეხა თავს, ის ამტკიცებდა, რომ „კერპთაყვანისმცემლებთან“ (ასე უწოდებდნენ მწვალებლები ხატთაყვანისმცემლებს) დაახლოებისთვის სჯიდა ღმერთი. მეთოდე ჯერ აწამეს და შემდეგ კუნძულ ატიგონზე გადაასახლეს.
თეოფილეს გარდაცვალებისა და დედოფალ თეოდორას რეგენტობის პერიოდში მეთოდე გაათავისუფლეს და 843 წლის 4 მარტს პატრიარქად აირჩიეს.
გარდაიცვალა 847 წლის 14 ივნისს.
ვიქტორ ერისთავი
ვიქტორ ერისთავი (დ. 22 ივნისი, 1939, თბილისი — გ. 1 დეკემბერი, 2005, სან-ფრანცისკო) — ქართველი ქიმიკოსი.
ბიოგრაფია
ვიქტორ ერისთავი დაიბადა გამოჩენილი ქართველი ქიმიკოსის, აკადემიკოს დიმიტრი ერისთავის ოჯახში. მამის პროფესიამ თავიდანვე განსაზღვრა მისი ცხოვრების გზა. 1956 წელს თბილისის №25 საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, მან სწავლა გააგრძელა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ქიმიისა და კვების ტექნოლოგიის ფაკულტეტზე, რომელიც 1962 წელს დაამთავრა. ამავე წლიდან მუშაობა დაიწყო სპი-ს ჩაის მრეწველობის მანქანათმშენებლობის პრობლემურ ლაბორატორიაში.
1962-1963 წელებში მუშაობდა ჩაის წარმოების ნაკადური ხაზის კონსტრუქციის სამეცნიერო-კვლევითი ლაბორატორიის უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1963-1966 წლებში სწავლობდა ორგანულ ნივთიერებათა ტექნოლოგიის კათედრის ასპირანტურაში. 1966 წლიდან ვიქტორ ერისთავის მოღვაწეობა სპი-ს ანალიზური ქიმიის კათედრას უკავშირდება. ინიშნება კათედრის ასისტენტად. 1967 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და მიენიჭა ქიმიის მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხი. 1968-1972 წლებში ანალიზური ქიმიის კათედრის დოცენტია, კითხულობს ლექციებს და პედაგოგიური მოღვაწეობის პარალელურად ატარებს სამეცნიერო - კვლევით სამუშაოს რაოდენობრივი და თვისობრივი ანალიზის ფიზიკურ-ქიმიურ მეთოდებში. 1974 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე: კარბონატული ფორმის ანიონიტების გამოყენება იშვიათი ელემენტების ანალიზურ ქიმიაში და მიენიჭა ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი, ხოლო 1975 წელს - პროფესორის წოდება.
1975-1980 წლებში ვიქტორ ერისთავი ანალიზური ქიმიის კათედრის პროფესორია, პარალელურად ხელმძღვანელობს პრობლემური ლაბორატორიის სექტორს მეტად აქტუალური თემატიკით - გარემოს დაბინძურების კონტროლის ანალიზური მეთოდების შემუშავება. 1980 წლის სექტემბრიდან სათავეში ჩაუდგა ტექნიკური უნივერსიტეტის ახლად ჩამოყალიბებულ გარემოს დაცვისა და საინჟინრო ეკოლოგიის კათედრას. 1986 წლიდან ამავე ინსტიტუტის ატომურ-აბსორბციული სპექტროსკოპიის გამოყენების რესპუბლიკური ცენტრის ხელმძღვანელია. მისი კვლევების ძირითადი მიმართულება იყო დალექვითი და კომპლექსწარმოქმნითი ქრომატოგრაფიის თეორია და პრაქტიკული გამოყენება. პროფესორი ერისთავი 3 გამოგონების ავტორია; გამოქვეყნებული აქვს 2 მონოგრაფია; მისი თანაავტორობით გამოიცა რამდენიმე სახელმძღვანელო. ეცნიერი ხშირად იმაღლებდა კვალიფიკაციას საზღვარგარეთის სამეცნიერო ცენტრებში: 1971 და 1977 წლებში განათლების სამინისტროს ხაზით რუმინეთში და გერმანიაში იყო მივლინებული; 1978 – 1979 წლებში ანალოგიური პროგრამით ამერიკის შეერთებულ შტატებში იმყოფებოდა; 1991 წელს ლონდონის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში ორი თვის მანძილზე ეცნობოდა გარემოს დაცვის კათედრის მუშაობას.
1995 წელს მივლინებულ იქნა აშშ –ის კალიფორნიისა და სან-ფრანცისკოს სახელმწიფო უნივერსიტეტებში ეკოლოგიის გლობალურ საკითხებზე სამუშაოდ. 1995 წელს ვიქტორ ერისთავი აირჩიეს აშშ მეცნიერების, ინდუსტრიის, განათლებისა და ხელოვნების ინტერნაციონალური აკადემიის ნამდვილ წევრად, 1997 წელს კი საქართველოს ეკოლოგიური აკადემიის ნამდვილ წევრად. 2001 წლიდან სიცოცხლის ბოლო წუთამდე მეცნიერის მოღვაწეობა აშშ-ს უკავშირდება, თუმცა მისი ძალისხმევით შექმნილ გარემოს დაცვისა და საინჟინრო ეკოლოგიის კათედრასთან კავშირი არასოდეს გაუწყვეტია, გარდაცვალებამდე ასრულებდა კათედრის პროფესორ-კონსულტანტის როლს. ვიქტორ ერისთავი გარდაიცვალა ამერიკის შეერთებულ შტატებში ქალაქ სან-ფრანცისკოში, 2005 წლის 16 დეკემბერს. დაკრძალულია თბილისში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:დაბადებული 22 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2005 კატეგორია:ქართველი ქიმიკოსები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ჰომოთალიზმი
ჰომოთალიზმი (ὁμός — „მსგავსი“ და θαλλός — ტოტი, ამონაყარი) — ზოგიერთი წყალმცენარისა და სოკოს ორსქესიანობა. მაგ., სოკოებში ზიგოტა წარმოიშობა ერთნაირი მიცელიუმების (ზოგჯერ ერთი სპორიდან წარმოშობილის) შეხებისას.
ლიტერატურა
კატეგორია:მიკოლოგია
დოროცკაია
დოროცკაია (Doroţcaia) — სოფელი მოლდოვაში, დუბესარის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 59 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 206 ადამიანს შეადგენდა.
იანარდაღი
განსაკუთრებული სილამაზით ეს ალი ჩანს ღამე. ასეთი სახის ობიექტები ზოროასტრიზმის მიმდევრების სათაყვანისმცემლო ადგილებს წარმოადგენენ.
იანარდაგის მთაზე არსებული ცეცხლი არ წყვეტს წვას. იანარდაგის ნაკადები ცნობილია, როგორც იანარ ბულაკი — «წვადი წყაროები». მსგავსი წყაროები ასევე ხელმისაწვდომია მდინარე ვილასკეის მიმდებარე ტერიტორიაზე, სადაც ადგილობრივი მოსახლეობა სამკურნალო აბაზანებს იღებს.
ცეცხლი გამოდის მთის ფერდობის სათავეში მდებარე ქვიშის ფორმაციებში არსებული ნახვრეტებიდან. იანარდაგის გარდა ასევე არსებობს ატეშგიახის ტაძარი, რომელიც ზოროასტრიზმის რელიგიური მიმდინარეობის წმინდა ადგილს წარმოადგენს.
ცეცხლის ზედაპირზე გამოსვლის მიზეზები
იანარდაგი აზერბაიჯანის გეოლოგიური სამსახურის მიერ აღწერილია, როგორც «გორაზე 15 მეტრის მანძილზე გაღვივებული ინტენსიური ცეცხლი, რომლის სიმაღლე 2-4 მეტრს აღწევს». ცეცხლის ანთება და შენარჩუნება გრუნტის ფენებიდან მუდმივად გამომავალი გაზის შედეგია. ასევე დადგინდა, რომ ასეთი ხანძრების გაჩენის მიზეზი შეიძლება იყოს «თერმული მეტამორფოზა».
მეცნიერებისა და გეოლოგების მიერ ჩატარებული კვლევების თანახმად, იანარდაგის მთაზე აღებული ოთხი ნიმუშის ანალიზმა აჩვენა, რომ მაქსიმალური ნაკადის ფართობი განლაგებული იყო ქანებს შორის წარმოქმნილი ნაპრალის ზედა ნაწილში, სადაც შიდა წვა წარმოიქმნება და რომლიდანაც ალი გამოდის. დადგინდა, რომ დეგაზიფიკაციის ფართობი უფრო მეტია, ვიდრე სივრცე, რომელშიც იგი იქმნება, და არსებობს ალბათობა, რომ მიკროსეპარაცია გავრცელებულია ბზარის მთელს გაყოლებაზე. ბზარის ეს დეფექტი განისაზღვრება, როგორც ბალახან-ფატმაის უზარმაზარი სტრუქტურის ნაწილი აბშერონის ნახევარკუნძულზე.
სახელმწიფო ისტორიულ-კულტურული და ბუნებრივი ნაკრძალი
იანარდაგის ნაკრძალი რესტავრაციის შემდეგ
2007 წლიდან აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის განკარგულებით იანარდაგის ტერიტორია, რომელიც 64,55 ჰექტარს მოიცავს, სახელმწიფო ისტოირულ-კულტურულ და ბუნებრივ ნაკრძალად გამოცხადდა.
2018 წელს ხელმოწერილი იქნა განკარგულება ნაკრძალის სარეკონსტრუქციო ღონისძიებების შესახებ. 2019 წელს დასრულდა კაპიტარული სარემონტო სამუშაოები და 12 ივნისს რეკონსტუირებული ნაკრძალის გახსნა შესდგა.
მოხსენიება მოგზაურთა მიერ
ალექსანდრე დიუმამ, ამ ადგილებში თავისი მოგზაურობის დროს, მსგავსი ცეცხლი აღწერა ერთ-ერთ ზოროასტრიზმის მიმდევარ ტაძარში. აბშერონის ნახევარკუნძულის წიაღში ბუნებრივი აირის დიდი კონცენტრაციის გამო მრავალი საუკუნის განმავლობაში უწყვეტად ანთია ცეცხლი, რაზედაც გვაუწყებს მარკო პოლო თავის ერთ-ერთ შრომაში.
მარმარისკარის ეკლესია
მარმარისკარის ეკლესია — ეკლესია სოფელ მარმარისკარში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო.
ეკლესია აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
აზერბაიჯანის დიპლომატიური მისიების სია
მინი|მარჯვნივ|500პქ|ქვეყნები სადაც წარმოდგენილია აზერბაიჯანის დიპლომატიური მისიები ეს არის აზერბაიჯანის დიპლომატიური მისიების სია.
აფრიკა
მინი|მარჯვნივ|აზერბაიჯანის საელჩო ბერლინში მინი|მარჯვნივ|აზერბაიჯანის საელჩო ბერნში მინი|მარჯვნივ|აზერბაიჯანის საელჩო ჰააგაში მინი|მარჯვნივ|აზერბაიჯანის საელჩო ლონდონში მინი|მარჯვნივ|აზერბაიჯანის საელჩო მოსკოვში მინი|მარჯვნივ|აზერბაიჯანის საელჩო პარიზში მინი|მარჯვნივ|აზერბაიჯანის საელჩო პრაღაში მინი|მარჯვნივ|აზერბაიჯანის საელჩო ვენაში მინი|მარჯვნივ|აზერბაიჯანის საელჩო ვარშავაში მინი|მარჯვნივ|აზერბაიჯანის საელჩო ვაშინგტონში
სქოლიო
აზერბაიჯანი
საბუის ორმოცები
საბუეს ორმოცები — არქიტექტურული ძეგლი დგას ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ საბუეში. ეკლესია თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია ნატეხი ქვით — კირის ხსნარზე. კონსტრუქციული ნაწილების და კარ-სარკმლების წყობაში, გამოყენებულია კვადრატული აგური. დაზიანებულია. სახურავზე აყრილია კრამიტი. შესასვლელი დასავლეთითაა. კარი თარაზულადაა გადახურული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია. აფსიდის ღერძზე ნახევარწრიული თაღით გადახურული სარკმელია გაჭრილი. თითო მსგავსი სარკმელი სამხრეთ (ამოშენებულია) და დასავლეთ კედლებშიცაა. აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდში მოწყობილია სამი სხვადასხვა ზომის ნიშა. მათგან ერთი, შედარებით მოზრდილი, თაღოვანია, დანარჩენი ორი — სწორკუთხა. სამხრეთით, ერთი მეორის თავზე, ორი სწორკუთხა ნიშაა. ზედა ნიშაში სამალავია. კონქის თაღი ნახევარწრიულია. ნახევარწრიულია კამარაც. იგი სხმულია. ფასადები დასრულებულია მარტივპროფილიანი ლავგარდნით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჰომოზიგოტა
ჰომოზიგოტა (ὅμοιος — მსგავსი, ტოლი; ζυγωτός — შეჯვარებული, გაორმაგებული) — უჯრედი ან ორგანიზმი, რომლის ჰომოლოგიური ქრომოსომები გენის ერთნაირ ფორმას (ალელი) შეიცავენ. ვინაიდან ჰომოზიგოტას ერთნაირი ალელები აქვს (AA ან aa) მათში ერთი სახის გამეტები წარმოიქმნება (A ან a). ჰომოზიგოტის ერთმანეთთან შეჯვარებით ყოველთვის ერთგვაროვანი ფენოტიპი წარმოიქმნება.
ლიტერატურა
კატეგორია:გენეტიკა
კვერცხისებრი ყვითელი
კვერცხისებრი ყვითელი, დამ ბერი — ქლიავის ჯიში. მისი წარმოშობა გამოურკვეველია. ცნობილია მხოლოდ, რომ კვერცხისებრი ყვითელი ინგლისში კულტურაში იყო შემოტანილი ჯერ კიდევ XVII საუკუნეში. ძველი კულტურის გამო კვერცხისებრი ყვითელის ფარგლებში ცნობილია რამდენიმე ფორმა, როგორც საგვიანო, ისე ადრეულა და სხვა. საქართველოს რაიონებში ეს ჯიში დიდიხანია რაც შემოტანილია, მაგრამ ფართოდ არ არის გავრცელებული. გვხვდება ცალკე მდგომი ხეების სახით ქლიავის ნარგავებში.
ხე ძლიერი ზრდისაა, ინვითარებს მომრგვალო ვარჯს; დატოტვა თხელი ახასიათებს. ფოთოლი ოვალური ფორმისაა, სქელი; ფირფიტის ზედაპირი ოდნავ შებუსვილია, ქვედაპირი ძლიერ შებუსვილია. ყვავილობს გვიან. მწიფდება აგვისტოს ბოლო რიცხვებში. ნაყოფი ძალიან მსხვილია (5,3🞩4,1 სმ), საშუალო მასა 54 გრამს უდრის. ნაყოფის ფორმა კვერცხისებრია. კანი ყვითელია, მრგვალი კანქვეშა მსხვილი თეთრი წერტილებით. რბილობი ღია ყვითელი ფერისაა თეთრი ძარღვებით, ნაზი, წვნიანი, კარგად გამოხატული სიმჟავით. კურკა ნახევრად ან მთლიანად თავისუფალია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქლიავის ჯიშები
რეუცელულ-ნოუ
რეუცელულ-ნოუ (Răuţelul Nou) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 144 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 222 ადამიანს შეადგენდა.
იტალიური უნგრულა
იტალიური უნგრულა, ფელენბერგი, ფრანგული შავი ქლიავი — ქლიავის ჯიში. წარმოშობილია იტალიაში. გერმანიაში შეიტანა ფილიპ ფონ ფელენბერგმა 1823 წელს და ამ სახელწოდებით გავრცელდა ფართოდ. ინგლისში ეს ჯიში ცნობილი იყო უკვე 1831 წელს. აქედან იტალიური უნგრულა გადადის ამერიკაში, სადაც სტანდარტულ ასორტიმენტშია შესული 1862 წლიდან. სოჭის საცდელი სადგურის დირექტორმა გარბემ ეს ჯიში აქ 1886 წელს შეიტანა, ფართოდ გავრცელდა და სამრეწველო ხასიათის კულტურად გადაიქცა. სოჭიდან ის გავრცელდა გაგრისა და სოხუმის რაიონებში. იტალიურმა უნგრულამ შავი ზღვის სანაპირო რაიონებში საუკეთესო ბუნებრივი პირობები ჰპოვა თავისი ზრდა-განვითარებისა და საუკეთესო ხარისხის ნაყოფის განვითარებისათვის. სხვა რაიონებში იტალიური უნგრულა გვხვდება ცალკეულ ხეებად და ეს ცალკე მდგომი ხეები აჩვენებენ, რომ იტალიურ უნგრულას ასეთივე კარგი პროდუქტი შეუძლია მოიცეს სხვა რაიონებშიც (გორის, დუშეთის, თბილისის, კასპის).
სოფიკო ხუხაშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მოჭადრაკეები კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:დაბადებული 4 იანვარი
რეუცელულ-ნოუ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
იტალიური უნგრულა
იტალიური უნგრულა დიდ მოთხოვნილებას უყენებს გარემო პირობებს. კარგად ვითარდება მხოლოდ ღრმა, ნოყიერ თიხნარ ნიადაგებზე. მოსავლიანობა დიდად მერყეობს აგროტექნიკურ ღონისძიებათა მიხედვით. მის მოსავალს ძლიერ ამცირებს სოკოვანი დაავადებები და მავნებლები. ხე ზომიერი ზრდისაა, ინვითარებს უსწორმასწორო მომრგვალო ვარჯს. იტალიური უნგრულას შტამი ხშირად იგრიხება. ფოთოლი მოგრძო ოვალური ფორმისაა. ფოთლის ფირფიტის ზედაპირი მუქი მწვანე და ბრჭყვიალაა. თვითფერტილი ჯიშია.
ნაყოფი კარგად იტანს ტრანსპორტირებას. მისგან უმთავრესად მზადდება ჩირი, „შავქლიავი“, რომელიც შეიცავს 5% შაქარს და საუკეთესო ხარისხის გამოდის; სჯობნის საზღვარგარეთ ცნობილ ფრანგულ და კალიფორნიის შავქლიავს. ნაყოფი მწიფდება სექტემბრის პირველ რიცხვებში (აფხაზეთი), გადასამუშავებლად იკრიფება გადამწიფებული ნაყოფი, ამის გამო მოსავლის მასობრივი დაკრეფა სექტემბრის ოციან რიცხვებში ხდება.
ნაყოფი ოვალური ფორმისაა, ღარი არ არის ღრმა, მსხვილია (4,3🞩3,6🞩3,7 სმ). ნაყოფის საშუალო მასა 41,3 გრამს უდრის. კანი სქელია, მოშავო ლურჯი ფერის, ზევიდან გადაჰკრავს ძლიერი ცვილისებრი ნაფიფქი. რბილობი მოყვითალო ფერისაა, მკვრივი, წვნიანი და ტკბილი. კურკა ადვილად სცილდება რბილობს, შეადგენს ნაყოფის წონის 3%-ს. იტალიური უნგრულას ჩირი მზადდება კურკიანად, ჩირის გამოსავალი ნედლი პროდუქციის დაახლოებით 24–25%-ს შეადეგენს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქლიავის ჯიშები
ალიარ ალიევი
ალიარ იუსიფის ძე ალიევი (Əliyar Yusif oğlu Əliyev; დ. 14 დეკემბერი, 1957, ყაზიანი, გუბადლი, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ — გ. 3 ოქტომბერი, 1992, ლაჩინი, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი სამხედრო მოღვაწე, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული გმირი, ყარაბაღის ომის მონაწილე.
ადრეული წლები
ალიარ ალიევი, 1957 წლის 14 დეკემბერს, გუბადლის რაიონის სოფელ ყაზიანში დაიბადა. 1979 წელს, აზერბაიჯანის სახელმწიფო ფიზკულტურის ინსტიტუტი წარჩინებულის დიპლომით დამთავრების შემდეგ, გუბადლის სოფელ დონდარლის სკოლაში სპორტის მასწავლებლად მუშაობდა.
სამხედრო სამსახურის შემდეგ, სარანსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტმა მას, როგორც პროფესიონალ მასწავლებლად იწვევს სამუშაოდ, სადაც ალიევი ორი წელი ფიზკულტურის მასწავლებლად მუშაობს. მამამისის გარდაცვალების შემდეგ, ალიარი უკან ყაზიანში ბრუნდება და სოფლის სკოლის მასწავლებელი ხდება, ხოლო მოგვიანებით, რაიონის სპორტის საზოგადოების მწვრთნელად ინიშნება. 1985 წლიდან, ამავე საზოგადოების თავმჯდომარე ხდება.
ყარაბაღის ომში ჩართვა
ყარაბაღის ომის დაწყებისას, ალიარი ნებაყოფლობით უერთდება აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების რიგებს. ომში მხოლოდ მებრძოლი კაცივით არ გამოირჩევა, არამედ, როგორც სამხედრო საქმის ორგანიზატორივითაც აჩენს თავს. თავდაპირველად ინიშნება სადაზვერვო ნაწილს მეთაურად, ხოლო შემდეგ, ჯგუფ „ტაბორის“ მეთაურის მოადგილედ ინიშნება.
1988 წლიდან, სომეხი ბოევიკები აქტიურად იწყებენ გუბადლის ტერიტორიაზე ტერორისტული აქტების განხორციელებას. ზუსტად ამ დროს, ალიევი აყალიბებს კონტრტერორისტულ დაჯგუფებას „ტაბორს“. 1992 წლიდან, ხელმძღვანელობს ბრძოლებს ლაჩინის მიმართულებით.
ხოჯალის გენოციდის შემდეგ, ალიარ ალიევი თავის მებრძოლებთან ერთად, თავს ესხმის სომხეთის ქალაქ გორისს, სადაც 336 ადამიანი დაიღუპა. ამასთან დაკავშირებით, სომხეთში 3 დღიანი გლოვა გამოცხადდა.
სიკვდილი
თავისი ბოლო ბრძოლა ალიევმა 1992 წლის 3 ოქტომბერს გამართა, როდესაც სტრატეგიული სიმაღლის აღებას ცდილობდა. დაკრძალულია გუბადლის რაიონში.
მემკვიდრეობა
ბაქოს ნარიმანოვის რაიონში ერთ-ერთი ქუჩა მისი სახელობისაა. სუმგაითში მისი სახელობის სპორტული ცენტრია გახსნილი.
1992 წლის 10 ნოემბერს, აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ბრძანებით, მას აზერბაიჯანის ეროვნული გმირის წოდება მიენიჭა.
ბარტოლომე ესტებან მურილიო
მინი|ბარტოლომე ესტებან მურილიო ბარტოლომე ესტებან მურილიო (Bartolomé Esteban Murillo; დ. დეკემბერი, 1617, მოინათლა 1 იანვარი, 1618, სევილია — გ. 3 აპრილი, 1682, სევილია) — ესპანელი ფერმწერი.
სწავლობდა და მუშაობდა სევილიაში. ადგილობრივი სამხატვრო აკადემიის ერთ-ერთი დამაარესებელი (1660) და მისი პირველი პრეზიდენტი. მურილიოს ადრინდელ ნამუშევრებში იგრძნობა კარავაჯიზმის გავლენა. რელიგიურ სცენებში შეიტანა ცხოვრებისეული მოტივები. 1650-იან წლების ნამუშევრებისათვის დამახასიათებელია ფერწერილობა, ოქროსფერი შუქ-ჩრდილი. რელიგიურ კომპოზიციებში ღრმა ლირიზმით გადმოცემულია ეროვნული ხასიათები. მურილიოს სურათებს ხშირად იდეალიზაციისა და სენტიმენტალიზმის დაღიც აზის. მის შემოქმედებაში რეალიზმის ნიშნები განსაკუთრებით სრულყოფილად ჟანრული ხასიათის ნამუშევრებში გამოჩნდა.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანელი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 1617 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1682 კატეგორია:ბაროკოს მხატვრები
ჯემალ შონია
ჯემალ შონია (დ. 13 აგვისტო, 1947) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1971-1990 წლებში იყო გალის რაიონული გაზეთის რედაქციის ლიტმუშაკი, პასუხისმგებელი მდივანი. საქართველოს ჟურნალისტთა და მწერალთა კავშირების წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
ხონაქლი
ხონაქლი (Qonaqlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 114 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
ნინა (ცთომილი)
ნინაი — მცირე ცთომილი №779. აღმოაჩინა გ. ნეუიმინმა 1914 წლის 25 იანვარს სიმეიზის (ყირიმი) ობსერვატორიაში. მანვე უწოდა სახელი. ამავე დღეს სიმეიზის ობსერვატორიაში აღმოჩენილი იქნა ცთომილი „საქართველო“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცთომილები
შაპურ II
შაპურ II (ახალი სპარსული : شاپور‎, Šāpur), ცნობილი როგორც შაპურ II დიდი — ირანის მეათე სასანური მეფე (შაჰი). მისი მმართველობა ირანის ისტორიაში შესულია, როგორც ყველაზე გრძელვადიანი მმართველი, იგი მეფობდა მთელი 70 წლის განმავლობაში 309 წლიდან 379 წლამდე. ის იყო ჰორმზდ II-ის ვაჟი (დაბ. 302–309).
მისი მეფობის დროს დაიწყო ქვეყნის სამხედრო აღორძინება და ტერიტორიის გაფართოება, რაც აღნიშნა, როგორც პირველი სასანური ოქროს ხანის დასაწყისი. ამრიგად, იგი შაპურ I- სთან, კავად I- თან და ხოსრო I- სთან ერთად ერთ-ერთი ყველაზე თვალსაჩინო სასანური მეფეა. თავის მხრივ, მისი სამი პირდაპირი მემკვიდრე ნაკლებად წარმატებული იყო.
შაპურ II ატარებდა მკაცრ რელიგიურ პოლიტიკას. მისი მეფობის პერიოდში შეიკრიბა ავესტას უძველესი წიგნები, ზოროასტრიზმის წმინდა ტექსტები. ერეტიკოსებს სასტიკად სჯიდა, ხოლო ქრისტიანებს დევნიდა. ეს უკანასკნელი იყო რეაქცია კონსტანტინე დიდის მიერ რომის იმპერიაში ქრისტიანობის ოფიციალურ რელიგიად გამოცხადების წინააღმდეგ. შაპურ II, ისევე როგორც შაპურ I, იყო გულმოწყალე ებრაელების მიმართ, რომლებიც ცხოვრობდნენ შედარებით თავისუფლებაში და სარგებლობდნენ ბევრი პრივილეგიებით. შაპურის გარდაცვალების დროს სასანური იმპერია იყო ძლიერი, ვიდრე ოდესმე, მისი მტრები აღმოსავლეთით სრულად დამარცხებულნი იყვნენ, ხოლო სომხეთი სრულად ემორჩილებოდა ირანს.
ლიტერატურა
კატეგორია:IV საუკუნის სასანიანი მონარქები კატეგორია:გარდაცვლილი 379
ბარენტუ
ბარენტუ (ტიგრ. ባረንቱ, Barentu) — ქალაქი სამხრეთ-დასავლეთ ერიტრეაში, რომელიც მდებარეობს ქალაქ აკორდატის სამხრეთით. მოსახლეობა — დაახლოებით 21 000 ადამიანი (2005 წელი). ეს კუნამას ხალხის მთავარი ქალაქია. ქალაქი მდებარეობს ერიტრეის გაშ-ბარკის პროვინციაში და მისი ადმინისტრაციული ცენტრია.
ანტონ II (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)
პატრიარქი ანტონ II (Πατριάρχης Αντώνιος Β΄; დ. უცნობია — გ. 12 თებერვალი, 901, კონსტანტინოპოლი) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 893–901 წლებში.
ბარენტუ
ქალაქი იყო რეგიონის სამთომომპოვებელი და სასოფლო-სამეურნეო ცენტრი. ქალაქმა განიცადა მნიშვნელოვანი ნგრევა ეთიოპია-ერიტრეის კონფლიქტის დროს, მაგრამ შემდეგ ის აღდგა.
ანტონ II (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)
ბიოგრაფია
20 წლის ასაკში აღიკვეცა ბერად. მოგვიანებით ხელი დაასხეს მღვდლად და შემდეგ აირჩიეს კონსტანტინოპოლის ერთ-ერთი ტაძრის იღუმენად. ანტონმა დაიკავა იმპერატორ ლეონ VI-ის მხარე მასსა და პატრიარქ ფოტიოს I-ს შორის ბრძოლის დროს. 893 წელს მადლიერმა იმპერატორმა თავისი ძმის, პატრიარქ სტეფანე I-ის გარდაცვალების შემდეგ ანტონი მის შემცვლელად დანიშნა.
ბარენტუ
კატეგორია:ერიტრეის ქალაქები
ანტონ II (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)
ბიოგრაფია
პატრიარქობის დროს იმპერატორის მხარდაჭერით დააარსა კავლიის მონასტერი. რომელ მონასტერშიც იგია დაკრძალული. გარდაიცვალა 901 წელს. გარდაცვალების შემდეგ შერაცხეს წმინდანად. პატივს სცემს როგორც კათოლიკური, ასევე მართლმადიდებლური ეკლესია. მისი ხსენების დღეა ახ. სტილთ 25 თებერვალი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კონსტანტინოპოლის პატრიარქები კატეგორია:გარდაცვლილი 12 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 901
საბერიოს ეკლესია (ჩქოტუების)
საბერიოს ეკლესია (ჩქოტუების) — ეკლესია სოფელ საბერიოში, გალის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო.
ეკლესია აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კორჟოვა (დუბესარის რაიონი)
კორჟოვა (Corjova) — სოფელი მოლდოვაში, დუბესარის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 91 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 231 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დუბესარის რაიონის სოფლები
ალახაძის ეკლესიების კომპლექსი
ალახაძის ეკლესიების კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლების კომპლექსი გაგრის მუნიციპალიტეტის სოფელ ალახაძიში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო. მდებარეობს აჰაშინხის ბორცვზე. არქიტექტურულ კომპლექსში შედის პატარა სამნავიანი და სამაფსიდიანი ეკლესია, და მეორე, დიდი სამნავიანი ბაზილიკა შვიდწახნაგოვანი აფსიდით.
დიდი ტაძრიდან კარგად შემორჩა სამხრეთის და დასავლეთის კედლების ფრაგმენტები. ტაძარი აგებულია კირქვის ბლოკების, აგურის ოთხფენიანი სარტყლისა და ქვიშაქვის ფილების რიგების მონაცვლეობით. საკურთხეველი დიდი ზომით გამოირჩევა, დარბაზი გაყოფილია სამ ნავად სვეტების ორი რიგით. მის ჩრდილო-დასავლეთით, ხუთ მეტრზე არის პატარა ეკლესიის ნანგრევები. ისიც აგებულია მოთეთრო ფერის კირქვის კვადრებით, გამოყენებულია აგრეთვე დამუშავებული ქვიშაქვის ბრტყელი მასიური ფილები, აგრეთვე ადგილზე დამზადებული ბრტყელი აგური, გამოყენებულია რიყის ქვაც. ეკლესიების გადასახურავად გამოყენებულია ორი სახის კრამიტი, ბრტყელი და ღაროვანი (კალიპტერები). ეკლესიები თარიღდება IV-VI საუკუნეებით, მაგრამ სამშენებლო მასალის ერთგვაროვნების მიუხედავად ძნელია მსჯელობა მათ სინქრონულობაზე. წერილობით წყაროებში არ იხსენიება.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის  შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაგრის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პაველ ადამოვიჩი
პაველ ბოგდან ადამოვიჩი (Paweł Bogdan Adamowicz; დ. 2 ნოემბერი, 1965, გდანსკი, პოლონეთის სრ — გ. 14 იანვარი, 2019, გდანსკი, პოლონეთი) — პოლონელი პოლიტიკოსი და იურისტი, რომელიც 1998 წლიდან 2019 წლამდე, სანამ დანით მოკლავდნენ, იყო პომერანიის სავოევოდოს ქალაქ გდანსკის მერი.
ადამოვიჩი 1988 წლის გაფიცვის ერთ-ერთი ორგანიზატორი და გაფიცვის კომიტეტის თავმჯდომარე იყო. 1990 წელს აირჩიეს გდანსკის საკრებულოს წევრად, 1994 წელს, მეორე ვადით არჩევის შემდეგ, გახდა საკრებულოს თავმჯდომარე; ამ პოსტს 1998 წლამდე იკავებდა. 1998 წელს აირჩიეს გდანსკის მერად, 2002 წელს ხმების 72%-ით კვლავ დარჩა ამ თანამდებობაზე. 2018 წელს ისევ აირჩიეს მერად, როგორც დამოუკიდებელი კანდიდატი. ცნობილი იყო როგორც პროგრესული ხმა, ლგბტ თემის უფლებების, ემიგრანტებისა და უმცირესობათა ჯგუფების მხარდამჭერი.
2019 წლის 13 იანვარს, ადამოვიჩი გდანსკში მიმდინარე საქველმოქმედო ღონისძიების დროს დანით დაჭრეს. მომდევნო დღეს, ადამოვიჩი 53 წლის ასაკში, მიღებული ჭრილობის შედეგად გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2019 კატეგორია:პოლონელი პოლიტიკოსები
კამელოტი
კამელოტი — ციხე–სიმაგრე, დაკავშირებული მეფე ართურთან. კამელოტი პირველად გაჩნდა XII საუკუნის ფრანგული რომანსებიდან და საბოლოოდ აღწერილი იქნა, როგორც ართურის სამეფოს ფანტასტიკური ქალაქი და ართურისეული მსოფლიოს სიმბოლო.
ართურის ეპოქის შემსწავლელი, ნორის ჯ. ლეისი წერდა, რომ „კამელოტი, რომელსაც გარკვეული მდებარეობა არ გააჩნია, შესაძლებელია, იყოს ყველგან.“
სქოლიო
კატეგორია:გამოგონილი ადგილმდებარეობები კატეგორია:მითოლოგიური ადგილები
რედიულ-დე-სუსი
რედიულ-დე-სუსი (Rediul de Sus) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 90 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 114 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
სამუკაანთ წმინდა გიორგის ეკლესია
სამუკაანთ წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარელში, გიორგი სააკაძის ქუჩაზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია, უფასადოა. აღმოსავლეთით იგი სწორი კედლითაა დასრულებული. შენობა ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთ კედლის შუაში გაჭრილია სწორკუთხა სარკმელი. თითო მსგავსი სარკმელია დანარჩენ კედლებშიც. სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ კიდეში მოწყობილია ერთი ოთხკუთხა ნიშა, ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ კიდეში — ორი. მსგავსი ორ-ორი ნიშა ამავე კედლების შუა ნაწილშიცაა. დასავლეთ ფასადზე, ფრონტონში, კედლის წყობაში შეღრმავებული ჯვრის გამოსახულებაა. შენობა დაბურულია კრამიტით, რომლის დიდი ნაწილი ჩამოცვენილია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სელენ სოიდერი
სელენ სოიდერი (selen soyder; დ. 26 დეკემბერი, 1986, სოლინგენი, გერმანია) — თურქი მსახიობი და მოდელი. სელენ სოიდერი, ემიგრანტი მშობლების ერთადერთი შვილი, დაიბადა 1986 წლის 26 დეკემბერს, თურქეთის ქალაქ იზმირში. დაწყებითი და საშუალო განათლება მიიღო სალიჰ იშგორენის სახელობის სკოლაში. შემდეგ სწავლობდა იზმირის სელმა იგიტალპის ლიცეუმში. ჩააბარა ანატოლიის უნივერსიტეტში საზოგადოებასთან ურთიერთობის ფაქულტეტზე.
სამოდელო კარიერა
სელენ სოიდერი ცნობილი მოდელია,რომელიც 2007 წელს გადხა მის თურქეთი. მანამდე, 2006წელს მან მონაწილეობა მიიღო “Miss Model of Turkey” (მის თურქეთის მოდელი) და მოიპოვა საუკეთესო მოდელის ტიტული. ასევე მან მონაწილეობა მიიღო ჩინეთში გამართულ კონკურსში "Miss Bikini Universe" ( მის სამყარო ბიკინი), ის შევიდა საუკეთესო ხუთეულში და მიიღო პრიზი საუკეთესო ეროვნული კოსტუმის ნომინაციაში.
სამსახიებო კარიერა
სელენ სოიდერმა 2010 წელს მონაწილეობა მიიღო FOX TV-ის მიერ წარმოებულ სერიალ "Yer Gök Aşk"-ში, სადაც შეასრულა Toprak Karagül-ის როლი. 2011 წელს, იგი იმავე როლით მიიწვიეს ამავე არხის წარმოებულ სერიალში - "Lale Devri". 2014 წელს, სელენმა მონაწილეობა მიიღო STAR TV-ის სატელივიზიო სერიალში "Reaksiyon". 2015 წელს, ასევე ითამაშა მოკლემეეტრაჟიან კომედიურ ფილმში "Cahide's Open Marriage", 2016 წელს კი "TRT TV"-ის სერიალ "Hangimiz Sevmedik"-ში.
ჯილდო გულშემატკივრებისგან (2013)
2013 წელს, გამოკითხვების შედეგად გულშემატკივრებს უნდა გამოევლინათ წლის ყველაზე პოპულარული მსახიობი ქალი და მამაკაცი. გამოკითხვების შედეგად, წლის ყველაზე პოპულარულ ქალად დასახელდა სელენ სოიდერი, და თაყვანისმცემლებისგან მიიღო სამახსოვრი ჯილდოც.
პირადი ცხოვრება
2015 წელს, იგი დაქორწინდა ბიზნესმენ Oren Frances-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 26 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:თურქი მოდელები
ჰომოზიგოტურობა
ჰომოზიგოტურობა — ორგანიზმის მემკვიდრული აპარატის ისეთი მდგომარეობა, როდესაც ჰომოლოგიური ქრომოსომები გენის ერთსა და იმავე ფორმას (ალელი) შეიცავენ. ტერმინი ჰომოზიგოტურობა შემოიღო ინგლისელმა მეცნიერმა უილიამ ბეტსონმა 1902 წელს. ჰომოზიგოტურობა (AA ან aa) მიიღება ერთნაირი (A ან a) ალელის მქონე გამეტების შერწყმით. ჰომოზიგოტურობა ორგანიზმის სტრუქტურასა და ფუნქციაში (ფენოტიპი) განაპირობებს რეცესიული გენების გამოვლენას, რომელთა მოქმედება ჰეტეროზიგოტულობისას ითრგუნება დომინანტური ალელების ზემოქმედებით. ჰომოზიგოტურობას ჰიბრიდოლოგიური ანალიზის სპეციფიკა, ე.წ. საანალიზო შეჯვარებით (საკვლევ ინდივიდს უჯვარებენ რეცესიულ ფორმას) ადგენენ. უკიდურესი ჰომოზიგოტურობა ვლინდება აგამიურ (მხოლოდ უსქესოდ მრავლდებიან) ფორმებში, თვითმტვერია მცენარეებსა და თვითდამთესლავ ჰერმაფროდიტულ ცხოველებში. ჰომოზიგოტურობა მცირე პოპულაციებში განაპირობებს გენთა დრეიფს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გენეტიკა
კამპინას-დუ-პიაუი
კამპინას-დუ-პიაუი (Campinas do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 230 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 408 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.51 კმ²-ზე. ფართობი 831 201 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ქოშა
ქოშა (Qoşa) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —	167 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
კირკე (ქლიავის ჯიში)
კირკე — ქლიავის ჯიში. წარმოშობილია ინგლისში და ატარებს სანერგის პატრონის გვარს, რომელმაც გაავრცელა ეს ჯიში. საქართველოს პირობებში იგი ხშირად გვხვდება ქლიავის სხვა ჯიშებს შორის, თითო-ოროლად დარგული. ახასიათებს მოსავლიანობა უხვი, კარგად ეგუება სხვადასხვა პირობას.
ხე ხასიათდება საშუალო ზრდით, მაღალი შენების გადაშლილი ვარჯით. ფოთოლი ოვალური ფორმისაა, სქელი, მუქი მწვანე ფერის. ყვავილობა საშუალო პერიოდისა აქვს. თვითსტერილი ჯიშია. საუკეთესო დამამტვერიანებლად ცნობილია მწვანე რენკლოდი და ეკატერინე.
კუბენსკის ტბა
კუბენსკი (Кубенское озеро) — ტბა რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში. 1917 წლიდან გადაიქცა წყალსაცავად. ფართობი 648 კმ². სიღრმე 3,5 მეტრი, სიგრძე 60 კილომეტრი, სიგანე 15 კილომეტრი. მდებარეობს 109 მეტრ სიმაღლეზე. ნაპირები დაბალი აქვს. შერეული საზრდოობისაა. დონეების რყევა 1,5 მეტრამდეა. იცის ძლიერი ღელვა. იყინება ოქტომბერ-ნოემბერში, ყინულძვრა აპრილის ბოლოსა და მაისშია. ტბიდან გამოდის მდინარე სუხონა, შედის ვოლგა ჩრდილო დვინის წყლის გზის სისტემაში. ტბაში განვითარებულია თევზჭერა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ვოლოგდის ოლქის ტბები
მარიკინა
მარიკინაში განვითარებული ფეხსაცმლის ინდუსტრია და „ფილიპინების ფეხსაცმლის დედაქალაქის“ სახელითაც იცნობენ. ფილიპინებში წარმოებული ფეხსაცმლის 70% სწორედ მარიკინაზე მოდის. ქალაქში მდებარეობს ფილიპინების ფეხსაცმლის საერთაშორისო ცენტრი და ფეხსაცმლის მუზეუმი, სადაც ყოფილი პირველი ლედის, ფილიპინელი დიქტატორის, ფერდინანდ მარკოსის მეუღლის, იმელდა მარკოსის ფეხსაცმლის კოლექციაცაა დაცული.
მარიკინა ანტიპოლოს რომის კათოლიკური ეკლესიის ეპარქიის დაქვემდებარებაშია.
ეტიმოლოგია
ქალაქის სახელწოდებასთან დაკავშირებით ჩანაწერები არ არსებობს. სამაგიეროდ, მარიკინის ბარიოების მცხოვრებლებს შორის ქალაქის სახელწოდებასთან დაკავშირებული სხვადასხვა ლეგენდა არსებობს: ერთი ვერსიით, ხესუს დე ლა პენას ტაძრის ერთ-ერთი მშენებელი ახალგაზრდა მღვდელი მარიკინა იყო, რომელიც ამ ადგილებში ბავშვებს ნათლავდა. ქალაქს სახელი მის პატივსაცემად ეწოდა. მეორე ვერსიით, ესპანელთა ჩამოსვლამდე ქალაქში ლამაზი, თავაზიანი და ინტელიგენტი ქალი მარია კუინა ცხოვრობდა. ბიზნეს ნიჭის გამო ის მდიდარი ქალი გახდა და ქველმოქმედებას მიჰყო ხელი. საბოლოოდ ის მთელ მანილაში გახდა ცნობილი. კიდევ ერთი ვერსიის თანახმად, ესპანეთში, ბისკაიას პროვინციაში მდებარეობს ქალაქი მარიქინა-ხემეინი. ქალაქი მდინარე ჩარმანგის გასწვრივ მდებარეობს. სწორედ აქედან იყვნენ იეზუიტთა ორდენის ის წევრები, რომლებმაც ფილიპინებში ხესუს დე ლა პენას ტაძარი ააგეს. ქალაქს სახელი მათი წარმოშობის ადგილის პატივსაცემად უწოდეს. ხოლო 1901 წელს კომისარმა ტავერამ დასახელებაში ქ კ-თი შეცვალა. მუნიციპალური მთავრობის საპატიმროს ჩანაწერების მიხედვით, 1787 წელს ქალაქ მარიკიტ-ნა ეწოდებოდა, ხოლო შემდეგში მარიკინა ეწოდა. ტრინიდად პარდო დე ტავერას მიხედვით, ქალაქს სახელი ეწოდა კაპიტან ფელიქს ბერენგურ დე მარკინას პატივსაცემად.