cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ესტონეთის ისტორია
პირველი რესპუბლიკა
ესტონური ეკონომიკა, რომელიც გასაოცარი სისწრაფით განაგრძობდა პროგრესს, 180 გრადუსით შემობრუნდა და რუსული ბაზრიდან ევროპულ ბაზარზე გადაერთო. 1929–1932 წლების მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისის მიუხედავად ესტონეთში ცხოვრების დონე ისეთივე იყო, როგორიც სკანდინავიაში.
ბევრად ნაკლები სტაბილურობით გამოირჩეოდა პოლიტიკური ცხოვრება. ერთმანეთის მიყოლებით იცვლებოდა მთავრობები. ეს სიტუაცია გაგრძელდა 1934 წლამდე, როდესაც დემოკრატიის სათავეში მოვიდნენ „დამაარსებელი მამები“ პრეზიდენტი კონსტანტინ პიატსი და გენერალი იოჰან ლიადონერი. ამის შემდეგ, მეორე მსოფლიო ომამდე ესტონეთში მთავრობა არ შეცვლილა.
საბჭოთა ოკუპაცია
1940 წლის გაზაფხულზე ესტონელმა კომუნისტებმა, რომელთა რიცხვი სულ 133 ადამიანს მოითვლიდა, რუსი ბოლშევიკების მითითებით დადგეს ფარსი სპექტაკლი – რეფერენდუმი ესტონეთის საბჭოთა კავშირთან შესაერთებლად. ესტონეთის მთავრობამ ეს რეფერენდუმი არ ცნო.
რუსებს არც კი უფიქრიათ დაემალათ თავიანთი სამხედრო ძალდატანება ესტონელთა მიმართ „დემოკრატიული გადაწყვეტილებების მიღებისას.“ 1940 წლის 14 ივნისს, სწორედ მაშინ როდესაც გაოგნებული მსოფლიო უმწეოდ შეჰყურებდა ვერმახტის შესვლას პარიზში, საბჭოთა კავშირმა ბალტიისპირეთის „დემოკრატიული“ ოკუპაცია მოახდინა.
გამარჯვების ეიფორია ესტონელ კომუნისტებს მალე მწარე სინანულით შეენაცვლათ. სტალინის ვერდიქტის თანახმად, რომლის მიხედვითაც ყველა მოკავშირე რესპუბლიკაში ადგილობრივი კომუნისტები რუს, ცენტრალურ კომუნისტებს უნდა დამორჩლებოდნენ, საბჭოელებმა ესტონელი კომუნისტების ლიდერი, ესტონეთის კპ ცკ-ის პირველი მდივანი, ედუარდ ლაამანი დააპატიმრეს და შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის სამკაციანი ტრიბუნალის ბრძანებით, დახვრიტეს. ქვეყანაში ესტონელი კომუნისტების დევნა დაიწყო მათი ნაციონალისტურ-უკლონისტური გადახრების გამო.
მოსკოვს სურდა არა მხოლოდ ესტონური სახელმწიფოებრიობის, არამედ ესტონური საზოგადოების, ქვეყნის ინტელექტუალური ნაღების განადგურება, რომელიც ცხადია მისთვის საფრთხეს წარმოადგენდა. დაიწყო ინტელიგენციის და ყველა დონის სახელმწიფო მოხელეების მასობრივი რეპრესიები, რაც ხშირად დახვრეტით გამოიხატებოდა.
სულ მალე, ივლისში რეპრესიები ინტელიგენციის და სახელმწიფო მოსახლეობის მიმართ გადაიზარდა მასობრივ ტერორში. დაიწყო ესტონელთა მასობრივი რეპრესიები. მიახლოებითი შეფასების თანახმად, 1 მილიონიან ერში 100 000 ადამიანი, ასაკის და სქესის განურჩევლად დააპატიმრეს და ან ციმბირში გადაასახლეს, ანდა ყოველგვარი გასამართლების გარეშე ადგილზევე დახვრიტეს.
მეორე მსოფლიო ომი
საბჭოთა ოკუპაციას ერთი წლის შემდეგ ფაშისტური გერმანიის ანექსია მოჰყვა. ესტონელთა აბსოლუტური უმრავლესობა სიხარულით შეეგება გერმანელებს და მათ მხარდამხარ იბრძოდა უკან დახეული რუსების წინააღმდეგ. მიუხედავად ფაშისტების კაცთმოძულე განზრახვებისა, ესტონელებისთვის ეს იყო ბრძოლა სამშობლოსათვის. თუმცა იმედები ხანმოკლე აღმოჩნდა. გერმანელები სულაც არ აპირებდნენ ესტონეთის დამოუკიდებლობის აღდგენას. პირიქით, მათ რეპრესიების ახალი ტალღა დაიწყეს ებრაელების, კათოლიკეების, კომუნისტებისა და პრო-დასავლური ესტონელი ნაციონალისტების მიმართ. უმეტესობისთვის მიუღებელი გახდა ბრძოლა ფაშისტებთან ერთად კომუნისტების წინააღმდეგ, ანდა კომუნისტებთან ერთად ფაშისტების წინააღმდეგ. ამიტომაც ისინი ფინურ არმიაში გადავიდნენ და ბრძოლა გამოუცხადეს ფაშიზმსაც და კომუნიზმსაც. მათი აბსოლუტური უმრავლესობა კარელიის ფრონტზე იბრძოდა. მაგრამ მათი მცდელობა უშედეგო აღმოჩნდა. ესტონეთი ოსტზეეს რაიხსკომისარიატის ნაწილი გახდა.
1944 წლის დამდეგს ომი დაბრუნდა ესტონეთში. ნარვას და ვაივარის ბრძოლები იყო ყველაზე სასტიკი 1944 წლის მთელი გაზაფხულ–ზაფხულის კამპანიისას. ჯერ კიდევ მარტში ტალინის ცენტრი მძიმედ დაზიანდა. ხოლო ბაროკოს სტილით აგებული ქალაქი ნარვა, ესტონეთის ერთ-ერთი უძვირფასესი კულტურული მემკვიდრეობა, ვარშავის მსგავსად საფუძვლებამდე განადგურდა. ქალაქი მთლიანად გაცამტვერდა.
ესტონეთის ეროვნულმა მთავრობამ, რომლის ფორმირება გერმანული თავდაცვის კოლაფსისას წარმოქმნილ ქაოსში მოხდა, გამოაცხადა დამოუკიდებლობის აღდგენა და ნეიტრალიტეტი ფაშისტებს და კომუნისტებს შორის. ესტონური სამხედრო შენაერთების და დასავლეთიდან აღიარების მოპოვებისთვის სასოწარკვეთილი ძალისხმევა წარუმატებელი აღმოჩნდა და გვიან შემოდგომაზე წითელმა არმიამ ესტონეთის ხელახალი ოკუპაცია მოახდინა.
ბოლშევიკების დაბრუნების წინ ათეულ ათასობით ესტონელი მასობრივად გაიქცა ესტონეთიდან – უმეტესად სკანდინავიის ქვეყნებში. ხალხი არამცთუ გემებით, არამედ სახელდახელოდ შეკოწიწებული ნავებით ტოვებდა სამშობლოს. ხშირი იყო ბალტიის ზღვის გადაცურვის მცდელობები ყოველგვარი ტრანსპორტის გარეშე, რაც ხშირად ფატალური შედეგით მთავრდებობა. 1944–1945 წლების ზამთარი ძალიან მკაცრი და ყინვიანი აღმოჩნდა. იმდენად, რომ ფინეთის ყურე მთლიანად გაიყინა. ესეც ერთ-ერთი საშუალება იყო ესტონელებისთვის, რომ ფეხით გადაელახათ ეს ყურე ბოლშევიკებისგან თავდასაღწევად. ესტონეთი ტოტალურად განადგურდა.
ესტონეთში აქტიური პარტიზანული მოქმედებები დაიწყო. განსაკუთრებით ცნობილია არნოლდ ლეეტსაარის დაჯგუფება, რომელიც თავზარს სცემდა ბოლშევიკებს. იმ მიზნით, რომ პარტიზანთა მომარაგების ბაზები გაენადგურებინათ და აგრეთვე წვრილი მესაკუთრე გლეხობის – ესტონური ეროვნული თვითშეგნების გასანადგურებლად 1949 წელს კვლავ დაიწყო მასობრივი რეპრესიები. ხალხს ციმბირში გადასახლების წინ მხოლოდ ერთ საათს აძლევდნენ პირადი ნივთების შესაგროვებლად. გზაში ათასობით ესტონელი დაიღუპა. 1940–1949 წლებში ესტონეთმა თავისი მოსახლეობის 20%-ზე მეტი დაკარგა.
ესტონეთის სსრ
thumb|300px|საბჭოთა ესტონეთის დროშა 1945 წელს შეიქმნა პირველი ესტონური კოლმეურნეობა – „წითელი მდელო“ პეტსერიმააში. დაიწყო ესტონეთის მასობრივი რუსიფიკაცია. იმ საბაბით, რომ ადგილზე არ არსებობდა კადრები, რომელნიც შეძლებდნენ ახლად დაარსებული გიგანტური წარმოებების კონტროლს, ხდებოდა რუსული მოსახლეობის მასობრივი იმიგრაცია ესტონეთში. ამის შედეგად მარტო ჩრდილოეთ ესტონეთში ესტონელების ხვედრითი წილი მოსახლეობის ეთნიკურ შემადგენლობაში 1940 წლის 88%–დან 1990 წელს 61%–მდე დაეცა. 1950 წლის დასაწყისი უკიდურესად დაძაბული იყო, ქვეყანა ახალი რეპრესიების ზღვარზე იდგა, მაგრამ სტალინის სიკვდილმა და ხრუშჩოვის „რეფორმებმა“ ხალხს „ადამიანური სოციალიზმის“ იმედი ჩაუსახა.
დაიწყო მასობრივად გადასახლებულთა ასევე მასობრივი უკან დაბრუნება. ამასთან ერთად, მინიმალურ დონეზე, მაგრამ მაინც კავშირები აღდგა უცხოეთთან. განსაკუთრებით ფინეთთან, რომელთანაც ესტონელებს ისტორიული, კულტურული, და რაც მთავარია, ეთნოლინგვისტური ერთობა აკავშირებთ. (ზოგიერთი მეცნიერი მიუთითებს, რომ ფინელები და ესტონელები არსებითად ერთი ეთნოსია და მათი ენების დივერგენცია უბრალოდ ფინეთის სრუტით იზოლირების შედეგია. ესტონური და ფინური ენები იმდენად ჰგვანან ერთმანეთს, რომ ფინელისთვის არ არსებობს ესტონური ენის, ანდა ესტონელისთვის ფინური ენის შესწავლის საჭიროება). ამას ხელს უწყობდა ესტონეთში ფინური ტელევიზიების ტრანსლირების შესაძლებლობა. 1965 წელს ფინეთის მიმართულებით გაემგზავრა ხომალდი ვანემუინე, რითაც აღდგა ნაოსნობა ფინეთთან, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ იყო შეწყვეტილი. უზომოდ პოპულარული იყო სატელევიზიო პროგრამა ,,ჰოროსკოოპ" (ჰოროსკოპი); რომელიც ევროვიზიის ზოგიერთი სიმღერის ტრანსლირებას ახდენდა, რაზეც ცენზურა თვალებს ხუჭავდა.
1968 წელს პრაღის გაზაფხულის ჩახშობის შემდეგ კვლავ გაძლიერდა იდეოლოგიური წნეხი. საბჭოთა მთავრობამ დაიწყო ,,Homo soveiticus" ფორმირება. დაიწყო ახალი საწარმოების და მაღლივი საცხოვრებელი სახლების მასობრივი მშენებლობა. აღლუმების, ყრილობების, მიტინგების, არჩევნების და ა.შ რუტინა კვლავ გრძელდებოდა „დიადი მომავლის“ მხარდასაჭერად. უნდა ითქვას, რომ ეს არ იყო მხოლოდ ესტონეთის ცხოვრების ნაწილი. ეს იყო მთელი საბჭოთა კავშირის ისტორია, ვინაიდან ამ რეალიების უნიფიცირება მთელი სიმძავრით ხდებოდა ამ უზარმაზარ იმპერიაში.
თავშესაფარად იქცა კულტურა და ხელოვნება. განსაკუთრებით პოპულარული გახდა ლიტერატურა, სადაც დაკვირვებული მკითხველი სტრიქონებს შორის თვალნათლივ ამოიკითხავდა პროტესტს. თეატრები დგამდნენ სპექტაკლებს, სადაც მაყურებელს შეეძლო პროტესტის შეგრძნება. იმდროინდელ ესტონეთში უზომოდ პოპულარული იყო კარგად ცნობილი ახალგაზრდა პოეტი პაულ-ეერიკ რუმო, რომელიც დისიდენტურ მოღვაწეობას ეწეოდა.
ბრძოლა დამოუკიდებლობისთვის
ტალინში და განსაკუთრებით ტარტუში, გახშირდა სტუდენტური გამოსვლები. 1988 წელს მეტად ცვალებადი და მერყევი იყო ქვეყნის ისტორიაში. პროტესტის კულმინაცია აღმოჩნდა 1989 წლის 23 აგვისტოს ცოცხალი ჯაჭვის საყოველთაოდ ცნობილი მოვლენა, როდესაც 600 კილომეტრზე, ტალინიდან რიგის გავლით ვილნიუსამდე დაახლოებით 2 მილიონი ესტონელი, ლატვიელი და ლიტველი ჩადგა რიგში ხელიხელჩაკიდებული 1939 წლის 23 აგვისტოს მოლოტოვ-რიპენტროპის პაქტის გასაპროტესტებლად, რომლის ძალითაც საბჭოთა კავშირმა და გერმანიამ ურთიერთშორის გაიყვეს აღმოსავლეთ ევროპა და შესაბამისად – ბალტიისპირეთიც. ამ უნიკალურმა მოვლენამ მთელი მსოფლიოს მასმედია მოიცვა.
მოსკოვი თავიდან არ ცდილობდა სამხედრო ჩარევას. მან შექმნა ე.წ. ინტერფრონტები - რუსი მოსახლეობით დაკომპლექტებული ორგანიზაციები, რომელთაც დაევალათ ბრძოლა დამოუკიდებლობის მომხრეების წინააღმდეგ. „ინტერფრონტის“ წევრები მასობრივ ტერორზე გადავიდნენ. 1990 წელს მათ უზენაესი საბჭოს შენობის შტურმით აღებაც კი სცადეს. ზოგმა ადგილობრივმა კომუნისტმაც ბრძოლა დაიწყო. საქმეში უკვე სამხედრო ძალით ჩაერთო მოსკოვიც. ქვეყანაში სიტუაცია სულ უფრო და უფრო იძაბებოდა. მთელი ესტონეთი დამოუკიდებლობის მოთხოვნით გამოდიოდა. 1988 წელს მიიღეს ახალი კონსტიტუცია, რომლითაც განისაზღვრა ქვეყნის სუვერენიტეტი. სიტუაცია მთელ საბჭოეთში უკიდურესად დაიძაბა. მიხეილ გორბაჩოვი ახალ-ახალ დათმობებზე მიდიოდა იმ იმედით, რომ მოდერნიზებულ საბჭოთა კავშირს შეინარჩუნებდა. მაგრამ რესპუბლიკებმა დამოუკიდებლობის გამოცხადება დაიწყეს. ამის პრეცედენტი ჯერ კიდევ 1990 წელს შეიქმნა ლიტვის სახით. მალე მას საქართველო, ლატვია და 1991 წლის 20 აგვისტოს ესტონეთიც მიჰყვა. აგვისტოს ბოლოს საბჭოთა არმიამ ტალინი დატოვა.
რამდენიმე დღის შემდეგ პირველმა ისლანდიამ სცნო ესტონეთის დამოუკიდებლობა. მის მაგალითს სხვებმაც მიბაძეს. მიუხედავად იმისა, რომ ფორმალურად ადრეც იყო გაერო-ს წევრი, მხოლოდ ახლა მიიღო ესტონეთმა გაერო-ს სრულუფლებიანი წევრობა, როდესაც გაერომ მისი დამოუკიდებლობა აღიარა. ეს იყო ბოლო ნაბიჯი დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის გზაზე.
ესტონეთის რესპუბლიკა
სასწრაფო წესით დაიწყო იურიდიული საფუძვლების შექმნა ახალი სახელმწიფოსთვის. უპირველეს ყოვლისა ეს შეეხო საზღვრების დაცვას, კანონმდებლობას, საფოსტო სერვისს და საბანკო საქმეს. 1992 წელს ჩატარდა საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნები. მოსკოვი იძულებული გახდა ესტონეთისთვის გადაეცა სახელმწიფო რეგალიები – ესტონეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტის სახელმწიფო დიდი ბეჭედი და ესტონეთის რესპუბლიკის სახელმწიფო ყელსაბამი გერბის მედალიონით. ეს უიშვიათესი საიუველირო ღირებულებების ოქროს, ფირუზის, ბრილიანტების და ლალისგან დამზადებული ორი ნაკეთობა 1940 წლიდან კრემლის დაჯავშნულ საცავში ინახებოდა, როგორც სამხედრო ნადავლი.
1992 წლის ივნისში ესტონეთი გახდა პირველი პოსტსაბჭოთა სახელმწიფო, რომელმაც მიმოქცევაში ეროვნული ვალუტა,  ესტონური კრონა გაუშვა. 1 დეკემბერს რუსულენოვანი მოსახლეობის მასობრივი და შეიძლება ითქვას, რომ გაცოფებული პროტესტის მიუხედავად ესტონეთში სახელმწიფო ენად მხოლოდ და მხოლოდ ესტონური გამოცხადდა, ხოლო ფინურს და რუსულს გავრცელებული ენების სტატუსი მიენიჭათ.
ჰქონდა რა უდიდესი ეკონომიკური მხარდაჭერა სკანდინავიის ქვეყნებიდან და უპირველეს ყოვლისა ფინეთიდან, ესტონეთის მთავრობამ ჯერ კიდევ 1990 წელს დაიწყო ეკონომიკაში ნეოლიბერალური შოკური თერაპიის გატარება. მასობრივი სახე მიიღო პრივატიზაციამ და ფასების ლიბერალიზებამ. დაფუძნდა თავისუფალი ვაჭრობა უცხოეთთან. ვალუტის კურსის სტაბილურობაზე ზრუნვა სახელმწიფო პრიორიტეტად გამოცხადდა.
1994 წლის 31 აგვისტოს, ხანგრძლივი და მძიმე მოლაპარაკებების შემდეგ უკანასკნელმა რუსულმა სამხედრო შენაერთებმა დასტოვეს ესტონეთი. თუმცა მათ აქ გაუნაღმავი ტერიტორიები, დაბინძურებული წყლები, ტერიტორიები და ბირთვული ნარჩენები დატოვეს.
ჯერ კიდევ 1991 წელს დაიწყო მოლაპარაკებები ევროკავშირთან და ნატოსთან გასაწევრიანებლად.2002 წლის ბოლოს ესტონეთის უახლეს ისტორიაში ორი მნიშვნელოვანი მოვლენა მოხდა - ქვეყანამ მიიღო ოფიციალური მიწვევა ნატოსა და ევროკავშირში გაწევრიანებაზე, 2004 წლის აპრილში კი ამ ორგანიზაციათა სრულუფლებიანი წევრი გახდა.
გარდა ეკონომიკური წარმატებებისა, სწრაფი რეფორმებების ერთ-ერთი მიზანი რეგიონების მიხედვით ქვეყანაში სამრეწველო და ეკონომიკური დონის სხვადასხვაობის მოსპობა იყო, რაც ასე გულმოდგინედ იმალებოდა საბჭოთა დროს; როდესაც მხოლოდ ჩრდილოეთ ესტონეთში იყო მრეწველობის ობიექტები განლაგებული, დანარჩენი რაიონები კი ღვთის ანაბარა იყო მიტოვებული. 1991 წლის შემდეგ თითქმის ყველა ახალი საწარმოს გახსნა სამხრეთ და აღმოსავლეთ ესტონეთში ხდება და ასე გრძელდება დღესაც. ესტონეთის ეკონომიკური მიღწევები იმდენად თვალსაჩინოა, რომ მრავალ ქვეყანას მოუნდა მისგან გამოცდილების გაზიარება. ასე მაგალითად, ესტონეთის ყოფილი პრემიერ-მინისტრი (1992-1994 და 1999-2002 წწ.) მარტ ლაარი საქართველოს პრეზიდენტის, მიხეილ სააკაშვილის მრჩეველი იყო. მსოფლიო აღიარება მოიპოვა ესტონურმა კულტურამაც, როდესაც ტიია-ესთერ ლიოტმემ და მისმა გოგონების ქორალმა გრემის ჯილდო მიიღეს ლოს-ანჟელესში.
საბჭოთა მემკვიდრეობა თავის კვალს დღესაც ამჩნევს ქვეყნის ცხოვრებას - რუსულენოვანი მოსახლეობა პრაქტიკულად მოქალაქეობის არმქონეა. ამის მიზეზია, ის ფაქტი რომ ერთი ნაწილი ვერ აბარებს გამოცდას სახელმწიფო ენის ცოდნაზე, ხოლო მეორე ნაწილი ვერ ხედავს ესტონეთის მოქალაქეობის მიღების აუცილებლობას. მიუხედავად უდიდესი ეკონომიკური და პოლიტიკური მიღწევებისა, მიუხედავად ევროკავშირში და ნატოში გაწევრიანებისა, ქვეყნის წინ კვლავ მრავალი ამოცანა დგას.
სქოლიო
*
რადივოე კორაჩის თასი
კორაჩის თასი დაარსდა 1972 წელს ბელგრადის საკალათბურთო კლუბის ოკკ-ს წინადადებით, რომელშიც თამაშობდა ეს სერბი კალათბურთელი. თითოეულ ქვეყანას უფლება ჰქონდა გამოეყვანა 4 გუნდი, გუნდებს თავად ეროვნული ფედერაცია არჩევდა. ეს ტურნირი მესამე საკლუბო ტურნირად ით[ლებოდა ჩემპიონთა და თასის მფლობელთა თასების შემდეგ. 2003 წელს ევროპული საკლუბო თასების რეორგანიზაციის შემდეგ ტურნირი ამ სახელით აღარ გაგრძელებულა და ევროპულმა კომიტეტმა მესამე ტურნირად ევროპის ჩელენჯ-ქაფი შემოიღო.
გამარჯვებულები და ფინალისტები
! s! style="background: #ddffdd;"|წელი ! s! style="background: #ddffdd;"|ჩატარების ადგილი ! s! style="background: #ddffdd;"|გამარჯვებული ! s! style="background: #ddffdd;"|ფინალისტი ! s! style="background: #ddffdd;"|შედეგი
შენიშვნა: გუნდებს რომლებსაც  უწერიათ  ორი  ქვეყანა (მაგ., ხორვატია), პირველი  ნიშნავს  იმ  ქვეყანას  რომელსაც  წარმოადგენდა  გუნდი  მოცემულ  წელს, ხოლო  მეორე - ქვეყანას  რომელასაც  გუნდი  წარმოადგენს დღევანდელ  დღეს
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კალათბურთი კატეგორია:საერთაშორისო ტურნირები კალათბურთში კატეგორია:ევროპის საკლუბო ტურნირები კალათბურთში
ოხლიუვეცი
ოხლიუვეცი (Охлювец) — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის კირჯალის მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 218 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
ადგილობრივ ჩილიკის საკმეტოში, რომლის შემადგენლობაშიც შედის ოხლიუვეცი, კმეტის (უხუცესის) თანამდებობას ასრულებს სელიახტინ სეიდახმედ იბრიამი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — ჰასან აზისი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირჯალის მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
ლიმა
ლიმა (Lima) — პერუს დედაქალაქი და ქვეყნის უმსხვილესი ქალაქი. გაშენებულია მდინარეების — ჩილონის, რიმაკის და ლურინის ველებზე, ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, წყნარი ოკეანის უდაბნოს ტიპის სანაპიროზე. საზღვაო ნავსადგურ კალიაოსთან ერთად ქმნის ლიმის მეტროპოლიას. დაახლოებით 9 მილიონი მცხოვრებით, ლიმა ლათინური ამერიკის მეხუთე უდიდესი ქალაქია მეხიკოს, სან-პაულუს, ბუენოს-აირესისა და რიო-დე-ჟანეიროს შემდეგ. ქალაქში განლაგებულია ლათინური ამერიკის ერთ-ერთი უდიდესი საფინანსო კვანძები. გლობალიზაციისა და მსოფლიო ქალაქების კვლევის ქსელის (GaWC) მიერ იგი განისაზღვრება როგორც ბეტა რანგის ქალაქი.
ქალაქი 1535 წლის 18 იანვარს ესპანელმა კონკისტადორმა ფრანსისკო პისარომ დააარსა და სიუდად-დე-ლოს-რეიესი ანუ „მეფეთა ქალაქი“ უწოდა. იგი გახდა ესპანური პერუს ვიცე-სამეფოს დედაქალაქი და ყველაზე მნიშვნელოვანი ქალაქი. პერუს დამოუკიდებლობისათვის ომის შემდეგ, ლიმა პერუს რესპუბლიკის დედაქალაქი გახდა. დღეისათვის, პერუს მოსახლეობის დაახლოებით 1/3 ლიმის მეტროპოლიურ არეალში ცხოვრობს.
ლიმაში მდებარეობს ახალი სამყაროს უძველესი უმაღლესი სასწავლებელი, სან-მარკოსის ეროვნული უნივერსიტეტი, რომელიც ესპანეთის კოლონიური რეჟიმის პერიოდში, 1551 წლის 12 მაისს დაარსდა და უძველესი, დღემდე უწყვეტად ფუნქციონირებადი უნივერსიტეტია ამერიკის კონტინენტზე.
ეტიმოლოგია
ადრეული ესპანური ქრონიკების თანახმად, ლიმის არეალს ერთ დროს იჩიმა ერქვა, რაც ადგილობრივი მოასახლეობისგან გამომდინარეობდა. XV საუკუნეში არეალის ინკების მიერ დაპყრობამდე, მდინარე რიმაკის ხეობაში მდებარე ორაკული მნახველთათვის ცნობილი იყო როგორც ლიმაკი (რაც სანაპირო ზოლის კეჩუას ენაზე მოსაუბრეს ნიშნავს). ეს ორაკული შემდეგში ესპანელებმა დაანგრიეს და ეკლესიით ჩაანაცვლეს, მაგრამ სახელი „ლიმაკი“ ადგილობრივე ენაში, როგორც ქრონიკები მოწმობს „იჩმამ“ ჩაანაცვლა, როგორც არეალის საერთო სახელმა.
თანამედროვე სწავლების თანახმად, სახელი „ლიმა“ მომდინარეობს ლიმაკიდან. ამ თეორიას აძლიერებს ლინგვისტური მსგავსებაც, მით უფრო, რომ სალაპარაკო ესპანური ენა უარყოფს თანხმოვანზე დაბოლოებულ სიტყვებს, როგორც ამ შემთხვევაშიც დამკვიდრდა საბოლოოდ ეს სიტყვა. ქალაქი დაარსდა 1535 წელს სახელით „მეფეთა ქალაქი“ (Ciudad de los Reyes) რადგან მისი დაფუძნება 18 იანვარს, ნათლისღების დღესასწაულზე გადაწყდა. მაგრამ ეს სახელი მალევე დაკნინდა არგამოყენების გამო და ქალაქს სახელად ლიმა შეურჩიეს. პერუს ძველ ესპანურ რუკებზე შესაძლებელია ორივე სახელის — ლიმას და სიუდად-დე-ლოს-რეიესის ერთდროული გამოყენების ხილვა.
ისტორია
მინი|250პქ|პაჩაკამაკი — ლიმის სიახლოვეს მდებარე მნიშვნელოვანი რელიგიური ცენრტრი ესპანელთა მოსვლამდე კოლუმბამდელ პერიოდში, თანამედეროვე ლიმის ტერიტორია დასახლებული იყო ინდიელთა რამდენიმე ჯგუფით, რომლებიც ინკების იმპერიის შემადგენლობაში შედიოდნენ. 1532 წელს, ესპანელებმა ფრანსისკო პისაროს ხელმძღვანელობით დაიპყრეს ინკების იმპერია, რის შემდეგაც პისარო დაპყრობილი ტერიტორიის გუბერნატორი გახდა. მან დედაქალაქის გასაშენებლად მდინარე რიმაკის ველი აირჩია და 1538 წლის 18 იანვარს, ახალ ქალაქს Ciudad de los Reyes (მეფეთა ქალაქი) უწოდა. 1536 წლის აგვისტოში, ქალაქს ადგილობრივთა რაზმებმა მანკო ინკა იუპანკის ხელმძღვანელობით ალყა შემოარტყეს. ესპანელებმა ადგილობრივი მოკავშირეების დახმარებით აჯანყებულები ადვილად დაამარცხეს.
მინი|250პქ|მარცხნივ|აივნები ლიმის არქიტექტურის მთავარ მახასისათებელს წარმოადგენდა კოლონიურ პერიოდში
5 წლის შემდეგ, ლიმა ახლად ჩამოყალიბებული პერუს ვიცე-სამეფოს დედაქალაქი გახდა. მომდევნო საუკუნის განმავლობაში, ლიმა უმსხვილესი სავაჭრო კვანძი ხდება, საიდანაც ვიცე-სამეფო კონტაქტებს ამყარებდა ამერიკის სხვა ვიცე-სამეფოებს, ევროპასა და შორეულ აღმოსავლეთთან. მაგრამ 1687 წელს მომხდარმა ძლიერმა მიწისძვრამ ქალაქის უდიდესი ნაწილი დაანგრია. მეორე უდიდეს საფრთხეს ლიმისთვის წყნარი ოკეანის მეკობრეები წარმოადგენდნენ, რის გამოც 1684-1687 წლებში ლიმის დამცავი კედელი ააშენეს. 1687 წლის მიწისძვრა უდიდესი დარტყმა აღმოჩნდა ლიმისთვის, რადგან მას ძალა აღარ შესწევდა კონკურენცია გაეწია რეგიონის სხვა სავაჭრო კვანძებისთვის, მაგალითად, ბუენოს-აირესისთვის.
1746 წელს, ძლიერმა მიწისძვრამ სასტიკად დააზიანა ლიმა და დაანგრია კალიაო. მასობრივი აღდგენითი სამუშაოები ვიცე-მეფე ხოსე ანტონიო მანსო დე ველასკომ ჩაატარა. XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში ქალაქის განვითარება ფორმირებული იყო განმანათლებლობის იდეებით საჯარო ჯანმრთელობისა და სოციალური კონტროლის თაობაზე. ამ პერიოდის განმავლობაში ლიმა სასტიკად დაზარალდა ბურბონების რეფორმებით და შედეგად მან დაკარგა მონოპოლია ზღვისგადაღმა ვაჭრობასა და კონტროლი ზემო პერუს სამთო-მოპოვებით რეგიონზე. ქალაქის ეკონომიკურმა დაკნინებამ მისი ელიტა სამეფო და ეკლესიურ მმართველობაზე ძლიერ დამოკიდებული გახადა, შედეგად, კიდევ უფრო გაიზარდა მოთხოვნა დამოუკიდებლობისადმი.
1820 წელს, სამხრეთ ამერიკაში არგენტინელმა და ჩილელმა პატრიოტებმა გენერალ ხოსე სან მარტინის მეთაურობით, ესპანელებისგან დამოუკიდებლობის მოპოვებისათვის მასიური ბრძოლა წამოიწყეს. 1821 წელს მათ ლიმიდან ესპანელები და პერუს ვიცე-სამეფოს ვიცე-მეფე, ხოსე დე ლა სერნა განდევნეს. რის შემდეგაც სან მარტინი ლიმაში შედის და პერუს დამოუკიდებლობას აფორმებს. ამ მომენტიდან ომი შეწყდა. მომდევნო ორი წლის განმავლობაში, ქალაქი მნიშვნელოვნად შეიცვალა.
მინი|250პქ|ლიმის კედლები, რომლებიც [[1684-1687 წლებში აშენდა]]
დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, ლიმა პერუს რესპუბლიკის დედაქალაქი გახდა, მაგრამ ეკონომიკური სტაგნაცია და პოლიტიკური არეულობა მისი ურბანული განვითარების ხელისშემშლელ მთავარ ფაქტორებად რჩება. ასეთი მდგომარეობა 1850-იან წლებში დასრულდა, როდესაც გაიზარდა გუანოს ექსპორტიდან მიღებული სახელმწიფო და კერძო შემოსავლები, რამაც ქალაქის სწრაფი განვითარება განაპირობა. ექსპორტზე დამყარებულმა ექსპანსიამ ასევე გააფართოვა უფსკრული სიმდიდრესა და სიღარიბეს შორის, რაც საზოგადოებრივ მღელვარებაში გადაიზარდა. 1879–1883 წლებში მიმდინარე წყნარი ოკეანის ომისას, ჩილეს ძალებმა ლიმის ოკუპაცია მოახდინეს, შედეგად გაიძარცვა საზოგადოებრივი მუზეუმები, ბიბლიოთეკები, სასწავლო დაწესებულებები. ამავე დროს, განრისხებულმა ბრბოებმა შეძლებულ მოქალაქეებსა და აზიელ მოსახლეობას შეუტიეს; მიისაკუთრეს მათი ქონება და წარმოებები. ომის შემდეგ, 1890-1920-იან წლებში ქალაქში მიმდინარეობდა განახლებისა და გაფართოების პროცერსი. ამ პერიოდში, ლიმის ურბანული სახე შიეცვალა დიდი გამზირებით, რომლებიც მას გზაჯვარედინებით კვეთდა და აერთებდა მეზობელ ქალაქებთან.
1940 წელს, მიწისძვრამ კვლავ დაანგრია ქალაქის უდიდესი ნაწილი, რომელიც იმ დროისათვის ძირითადად ადობესა და კინჩასგან იყო ნაგები. 1940-იანი წლებიდან ლიმა იწყებს სწრაფი ზრდის ხანას, რაც ძირითადად განპირობებული იყო პერუს ანდური რეგიონებიდან მიგრაციით, რადგან სოფლის მოსახლეობა აქ სამუშაოსა შოვნისა და განათლების მიღების უკეთესი შესაძლებლობების იმედით მოისწრაფოდა. 1940 წელს არსებულმა მოსახლეობის 0,6 მლნ ნიშნულმა 1960 წელს 1,9 მლნ-ს მიაღწია, ხოლო უკვე 1980 წელს 4,8 მლნ-ს. ამ პერიოდის დასაწყისისათვის, ქალაქის ურბანულ არეალს სამკუთხედის ფორმა გააჩნდა, რომელიც შემოიფარგლებოდა ქალაქის ისტორიული ცენტრით, კალიაოთი და ჩორილიოსით. მომდევნო დეკადებში დასახლებები გავრცელდა ჩრდილოეთით - მდინარე რიმაკამდე, აღმოსავლეთით ცენტრალური გზატკეცილის გასწვრივ, ასევე სამხრეთით. ახალმა მიგრანტებმა, რომლებიც თავდაპირველად ლიმის საქამიანი ნაწილის ჯურღმულებში სახლდებოდნენ, წარმართეს მსხვილმასშტაბიანი გაფართოება ახალი მიწების შემოერთების ხარჯზე, რომლებიც შემდეგ ქოხების ქალაქად გარდაიქმნა. ისინი დღეისათვის პუებლოს-ხოვენესის (pueblos jóvenes) სახელწოდებითაა ცნობილი.
გეოგრაფია
მინი|250პქ|ლიმის თანამგზავრული ფოტო ლიმის ურბანული არეალი 800 კმ²-ს მოიცავს. იგი მდებარეობს მთლიანად ბრტყელ ზედაპირზე, პერუს სანაპირო ზოლის ვაკეზე, მდინარე ჩილონის, რიმაკისა და ლურინის ველებზე. ქალაქი ნელ-ნელა აიზიდება წყნარი ოკეანის სანაპიროდან ხეობებისა და მთებისაკენ, რომელთა სიმაღლეც ზღვის დონიდან 500 მეტრს არ აღემატება. ქალაქის შიგნით არსებობს იზოლირებული ბორცვები, რომლებიც არაა დაკავშირებული გარშემორტყმულ ბორცვთა ჯაჭვებთან; ასეთებია მაგალითად ელ-ავგუსტინოს, სან-კოსმეს, ელ-პინოს, ლა-მილლიას, მულერიასა და პროს ბორცვები. სან-კროსტობალის ბორცვი რიმაკის რაიონში, რომელიც ქალაქის საქმიან ნაწილს ჩრდილოეთიდან გადმოჰყურებს, ანდური ბორცვების ადგილობრივ უკიდურესობას წარმოადგენს.
ლიმის მეტროპოლიური არეალი 2 672,28 კმ² -ს შეადგენს, საიდანაც 825,88 კმ² (31%) ქალაქის ძირითადი ნაწილია, ხოლო 1 846,40 კმ² (69%) გარეუბნები. ურბანული არეალი გადაჭუმულია 60 კმ-ზე ჩრდილოეთიდან სამხრეთის მიმართულებით და 30 კმ-ზე დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ. ქალაქის ცენტრი მდებარეობს მდინარე რიმაკის ნაპირებზე, რომელიც, თავის მხრივ, ლიმის სასიცოცხლო რესურსს წარმოადგენს — უზრუნველყოფს მოსახლეობას სასმელი წყლით, ხოლო მასზე აგებული ჰიდროელექტრო დამბები — ელექტროენერგიით. მიუხედავად იმისა, რომ არ არსებობს ქალაქის (ლიმის) ოფიციალური ადმინისტრაციული განსაზღვრება, მიიჩნევა, რომ იგი მოიცავს ლიმის პროვინციის 43 რაიონიდან 30 ცენტრალურს. ქალაქი წარმოადგენს ლიმის მეტროპოლიური არეალის გულს, რომელიც ერთ-ერთია ამერიკის კონტინენტის ათი უდიდესი მეტროპოლიიდან. ლიმა მსოფლიოს მეორე უდიდესი ქალაქია, რომელიც უდაბნოში მდებარეობს, ეგვიპტის დედაქალაქ კაიროს შემდეგ.
კლიმატი
ლიმის კლიმატი რბილი და კომფორტულია, მიუხედავად იმისა, რომ ის ტროპიკებსა და უდაბნოში მდებარეობს. თუმცა ის კლასიფიცირდება როგორც სუბტროპიკული, ლიმის სიახლოვე წყნარი ოკეანის ცივ წყლებთან განსაზღვრავს უფრო ცივ ტემპერატურას, ვიდრე ეს მოსალოდნელია სუბტროპიკულ უდაბნოში, შესაბამისად, კლიმატი უფრო ზუსტად შეიძლება კლასიფიცირდეს როგორც ცივი უდაბნოსი. ქალაქში არც ცივა და არც ძალიან ცხელა. მთელი წლის განმავლობაში ტემპერატურა იშვიათად ეცემა 12 °C (54 °F)-ზე ან იწევს 29 °C (84 °F) -მდე. შესაძლებელია ორი განსხვავებული სეზონის გამოყოფა: ზაფხულის — დეკემბრიდან აპრილის ჩათვლით და ზამთრის — ივნისიდან ოქტომბრის ჩათვლით. მაისი და ნოემბერი როგორც ყოველთვის გარდამავალი თვეებია, თბილიდან ცივში გარდამავალი ამინდით.
ზაფხული თბილია, ტენიანი და მზიანი. დღის ტემპერატურა მერყეობს 18 °C (64 °F) to 22 °C (72 °F) შორის, უმაღლესი ნიშნული კი 24 °C (75 °F) to 29 °C (84 °F) შორის. ცა, როგორც წესი, უღრუბლოა, განსაკუთრებით, დღის განმავლობაში. ხანდახან შესაძლებელია შემთხვევითი სანაპირო ზოლის ფოგის წარმოქმნა დილაობით და ღრუბლიანობა შუადღესა და საღამოს. ზამთრის ლიმა ცნობილია მრავალფერი დაისით, რასაც ადგილობრივები “cielo de brujas”-ს უწოდებენ (ჯადოქრების ცა), რადგან ცა გადადის ნარინჯისფერ, ვარდისფერ და წითელ ფერებში. ეს ყველაფერი, დაახლოებით, საღამოს 7 საათისკენ ხდება. ზამთრის ამინდი დრამატულად განსხვავებულია. წელიწადის ამ დროს ჭარბობს რუხი ცა, სიგრილე და დაბალი ტემპერატურა. არაა დამახასიათებელი ხანგრძლივი მოღრუბლულობა. ივნისიდან სექტემბრამდე იცის დილის მცირე წვიმა, რა დროსაც ქუჩები წყლის თხელი ფენით იფარება, რაც შუადღემდე, როგორც წესი, უკვე შრება. ლიმის ზამთრის ტემპერატურის დღეღამური მაჩვენებელი დიდად არ იცვლება. იგი მერყეობს 12 °C (54 °F) to 16 °C (61 °F) ნიშნულიდან 16 °C (61 °F) to 19 °C (66 °F)-ს შორის, ხოლო უკიდურეს აღმოსავლეთ რაიონებში იშვიათად 20 °C (68 °F) აღწევს.
შეფარდებითი ტენიანობა ყოველთვის საკმაოდ მაღალია, განსაკუთრებით დილაობით. მაღალი ტენიანობა განაპირობებს ხანმოკლე ფოგს დილაობით ზაფხულის განმავლობაში და ღრუბლების დაბალ სიმაღლეზე განფენილობას ზამთარში. წელიწადის განმავლობაში ლიმას მხოლოდ 1 284 მზიანი საათი გააჩნია, რაც ამ განედისათვის საკმაოდ იშვიათია და გამონაკლისს წარმოადგენს.
მიუხედავად იმისა, რომ შეფარდებითი ტენიანობის დონე მაღალია, ნალექების წლიური დონე საკმაოდ დაბალია, რაც ძლიერი ატმოსფერული სტაბილურობითაა განპირობებული. ნალექების ასეთი სიმწირე ლიმაში წყლის ნაკლებობას განაპირობებს, ამიტომ ის წყლით ჭებიდან და ანდებიდან მომდინარე მდინარეებიდან მარაგდება. შიდა რაიონებში ნალექების საშუალო წლიური მაჩვენებელი 1-6 სმ-ს შეადგენს, ისიც ძირითადად ზამთრის თვეებში მოდის, სანაპირო რაიონებში კი 1-3 სმ-ს. იშვიათია წვიმა ზაფხულის თვეებში. მაღალი ატმოსფერული მდგრადობით განპირობებული ნალექების ნაკლებობა თავის მხრივ განპირობებულია ნახევრად-მუდმივი სანაპირო ღრმა წყლების ამოწევით ზედაპირზე და ჰუმბოლდტის ცივი დინების კომბინაციით, ასევე ჰაერის ზედა თბილ მასებთან, რაც სამხრეთ წყნაროკეანურ ანტიციკლონთანაა დაკავშირებული.
ლიმის კლიმატი (ისევე როგორც თითქმის მთლიანი პერუს სანაპირო ზოლისა) კარდინალურად იცვლება ელ-ნინიოს მოვლენისას. ამ დროს სანაპირო ზოლში წყლის ტემპერატურა, რომელიც, როგორც ყოველთვის, საშუალოდ 17–19 °C (63–66 °F)-ია, უფრო იმატებს, (1998 წელს მან 26 °C (79 °F)-ს მიაღწია). შესაბამისად იწევს ჰაერის ტემპერატურაც. ასეთ შემთხვევას ჰქონდა ადგილი როდესაც ლიმაში დაფიქსირდა ყველა დროის რეკორდულად მაღალი ტემპერატურა 34 °C (93 °F). ცივი კლიმატი დამახასიათებელია ლა-ნინიას მოვლენის დროს. შესაბამისად სწორედ ამ შემთხვევის დროსაა დაფიქსირებული ქალაქის ყველა დროის რეკორდულად დაბალი ტემპერატურა 8 °C (46 °F) 1988 წლის ზამთარში.
დემოგრაფია
მინი|250პქ|ჯურღმულები ლიმის გარეუბნებში 2007 წლის მონაცემებით, ლიმის მუნიციპალური მოსახლეობა 7 605 743 ადამიანს შეადგენს, მეტროპოლიური არეალის 8 472 935-ს, სიმჭიდროვე 3 008,8 კმ²-ზე, შედეგად ის მსოფლიოს ყველაზე ხალხმრავალი სიდიდით 27-ე აგლომერაციაა. ქალაქის მოსახლეობა საკმაოდ მრავალფეროვანია რასობრივი და ეთნიკური თვალსაზრისით. უდიდესი ეთნიკური ჯგუფებია მეტისები, ადგილობრივ ინდიელებთან და ევროპელებთან (ძირითადად ესპანელებთან და იტალიელებთან) შერეული ხალხი. მეორე უმსხვილესი ჯგუფია ევროპელი პერუელები. მათ შორის ყველაზე ბევრია ესპანური, იტალიური და გერმანული წარმოშობის. ასევე მრავლადაა ფრანგული, ბრიტანული და ხორვატიული წარმოშობის ადამიანი. ლიმის უმცირესობებს შეადგენენ ადგილობრივი ინდიელები (ძირითადად კეჩუა და აიმარა) და აფრო-პერუელები, რომელთა წინაპრებიც აქ მონებად იქნენ ნაყიდი. ასევე მრავლადაა ევროპული წარმოშობის ებრაელი და ახლო აღმოსავლეთის ხალხი. მეტროპოლიის მოსახლეობის საკმაოდ დიდ რიცხვს შეადგენენ აზიელები, განსაკუთრებით ჩინური და იაპონური წარმომავლობის, რომელთა წინაპრებია აქ XIX საუკუნესა და XX საუკუნის ადრეულ წლებში დასახლდნენ. აღსანიშნავია, რომ სწორედ ლიმას ჰყავს მთელს ლათინურ ამერიკაში უდიდესი ეთნიკურად ჩინური საზოგადოება.
პირველი დასახლება, რომელიც შემდეგ ლიმად გადაიქცა მხოლოდ 117 სახლისგან შედგებოდა. 1562 წელს, მდინარე რიმაკის მეორე ნაპირზე გააშენეს ახალი რაიონი, ხოლო 1610 წელს მათი დამაკავშირებელი პირველი ქვის ხიდი ააგეს. ამ დროისათვის ლიმის მოსახლეობა დაახლოებით 26 000 ადამიანი იყო, მათ შორის 40% თეთრკანიანი და 38% შავკანიანი. 1748 წლისთვის თეთრი მოსახლეობის რაოდენობა 16 000–18 000 იყო. 1861 წლისთვის მოსახლეობის რაოდენობა 100 000-მდე გაიზარდა, 1927 წელს კი ეს რიცხვი გაორმაგდა.
XX საუკუნის ადრეულ წლებში, ლიმაში ათასობით იმიგრანტმა იწყო ჩასახლება, მათ შორის ძირითადად მნიშვნელოვანი რაოდენობის ფრანგები, იტალიელები და გერმანელები იყვნენ, რომელთა უმრავლესობამაც შემდეგში პერუს საზოგადოებასთან ასიმილაცია განიცადა. ისინი ორგანიზებას უკეთებდნენ სოციალურ კლუბებს, აშენებდნენ საკუთარ სკოლებს, მაგალითად ამერიკულ-პერუული სკოლა, რომელიც მირაფლორესში მდებარეობს, ფრანგული ალიანსი (Alianza Francesa de Lima), ფრანგულ-პერუული გამორჩეული ლიცეუმი და ჰოსპიტალი. ასევე ბრიტანულ-პერუული სკოლა მონტერიკოში და რამდენიმე გერმანულ-პერუული სკოლა. იმიგრანტებმა გავლენა მოახსინეს პერუულ სამზარეულოზე, განსაკუთრებით იტალიელებმა.
ამავე პერიოდში, ლიმაში ჩამოსახლდა დიდი რაოდენობით ჩინელი და შედარებით მცირე რაოდენობის იაპონელი იმიგრანტი, რომლებიც ბარიოს-ალტოს შემოგარენში, ლიმის საქმიანი ცენტრის სიახლოვეს დამკვიდრდნენ. ლიმის ადგილობრივები ჩინურ დასახლებას კალე-კაპონს (Calle Capon) უწოდებენ. ქალაქის ამ ჩინურ ანკლავში მრავლადაა ჩინური რესტორანი.
ეკონომიკა
ლიმა პერუს სამრეწველო და ფინანსური ცენტრია და, ამავე დროს, ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი საფინანსო ცენტრი მთელ ლათინურ ამერიკაში. ამჟამად, აქ განლაგებულია მრავალი ეროვნული კომპანია. ლიმაში იწარმოება პერუში წარმოებული პროდუქციის 2/3-ზე მეტი და ქვეყნის მესამეული სექტორის უდიდესი ნაწილი.
მეტროპოლიური არეალი, აქ განლაგებული დაახლოებით 7 000 ქარხნით, ქვეყნის სამრეწველო განვითარების მთავარ ძალას წარმოადგენს, რაც ამავე დროს განპირობებულია სამუშაო ძალის რაოდენობითა და ხარისხით, იაფი ინფრასტრუქტურითა და მთლიან ქალაქში მაღალ დონეზე განვითარებული გზებითა და მაგისტრალებით. ყველაზე რელევანტური ინდუსტრიული სექტორებია ტექსტილი, ტანსაცმლის წარმოება და კვების მრეწველობა. ლიმაში ასევე იწარმოება ქიმიური ნივთიერებები, თევზი, ტყავი, ნავთობპროდუქტები.ფინანსური რაიონი მდებარეობს სან-ისიდროს რაიონში, მაშინ როდესაც სამრეწველო საქმიანობების უდიდესი ნაწილი თავმოყრილია ქალაქის სამქიანი ცენტრიდან დასავლეთით, კალიაოში მდებარე აეროპორტამდე გადაჭიმულ არეალზე. ლიმას სამხრეთ ამერიკაში უდიდესი საექსპორტო ინდუსტრია გააჩნია, ამავე დროს ის გადაზიდვების ინდუსტრიის რეგიონული კვანძია.
ინდუსტრიალიზაციის პროცესი ლიმაში 1930-იან წლებში დაიწყო და 1950-იანი წლებისთვის წარმოებამ მთლიანი ეროვნული პროდუქტის 14 % შეადგინა. 1950-იანი წლების ბოლოსათვის, მოხმარებული საქონლის 70 % ლიმაში განლაგებულ ქარხნებში იწარმოებოდა.
კალიაოს საზღვაო პორტი სამხრეთ ამერიკის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი თევზჭერისა და კომერციული პორტია, მასზე მოდის პერუს იმპორტის 75 % და ექსპორტის 25 %. კალიაოდან ექსპორტზე გამავალი მთავარი საქონელია ნავთობი, ფოლადი, ვერცხლი, თუთია, ბამბა, შაქარი და ყავა. ლიმა აწარმოებს პერუს მთლიანი შიდა პროდუქტის 53 %-ს. 2010 წელს, მთლიანმა შიდა პროდუქტმა ერთ სულ მოსახლეზე ლიმაში $2000 შეადგინა. ქვეყანაში მოღვაწე უცხოური კომპანიების უმრავლესობა ლიმაშია განლაგებული.
მნიშვნელოვანი ზრდა შეიმჩნევა მომსახურებისა და მაღალი ტექნოლოგიების ინდუსტრიაში. 2010 წელს პერუს მთლიანი შიდა პროდუქტი 8.8%-ით გაიზარდა, რაც ეკონომიკური ზრდის მეორე უმსხვილესი მაჩვენებელია მთელს სამხრეთ ამერიკაში პარაგვაის შემდეგ. ამ შემთხვევაშიც ლომის წილი სწორედ ლიმაზე მოდის. 2006 წელს ლიმის საფონდო ბირჟა 185,24 %-ით გაიზარდა, 2007 წელს კი 168,3 %-ით, რის შედეგადაც საფონდო ბირჟა ერთ-ერთი უსწრაფესად მზარდია მსოფლიოში. 2006 წელს ლიმის საფონდო ბირჟა მსოფლიოში ყველაზე მომგებიანი იყო. მეტროპოლიურ არეალში უმუშევრობის დონე 7.2%-ია.
ლიმამ უმასპინძლა აზია-ოკეანეთის ეკონომიკური თანამშრომლობისა და ლათინური ამერიკის, კარიბებისა და ევროკავშირის თანამშრომლობის სამიტებს.
ეროვნული მთავრობა
მინი|250პქ|[[პერუს პრეზიდენტის სასახლე]] ლიმა პერუსა და ლიმის დეპარტამენტის დედაქალაქის ფუნქციებს ასრულებს. აქედან გამომდინარე, ქალაქში განლაგებულია პერუს მთავრობის სამი შტო. აღმასრულებელი ხელისუფლება განლაგებულია მთავრობის სასახლეში, რომელიც პლასა-მაიორზე მდებარეობს; საკანონმდებლო ხელისუფლება — საკანონმდებლო სასახლეში, სადაც იკრიბება პერუს კონგრესი; სასამართლო ხელისუფლება — მინი|250პქ|მარცხნივ|იუსტიციის სასახლე ღამით იუსტიციის სასახლეში, სადაც მდებარეობს პერუს უზენაესი სასამართლო. მსგავსად ამისა, ყველა სამინისტრო ასევე ლიმაში მდებარეობს. ამავე დროს, ლიმაში მდებარეობს ანდების ერებისა და სამხრეთ ამერიკის ერების საზოგადოებების შტაბ-ბინები, ისევე როგორც სხვა რეგიონული თუ საერთაშორისო ორგანიზაციების.
იუსტიციის სასახლეში განლაგებულია პერუს უზენაესი სასამართლო, რომლის იურისდიქციაც ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე ვრცელდება. ასევე ლიმაშია განლაგებული მეორე ინსტანციის 28 უმაღლესი სასამართლო.
ადგილობრივი მთავრობა
ქალაქი ექვივალენტურია ლიმის პროვინციისა, რომელიც, თავის მხრივ, 43 რაიონად იყოფა. ქალაქის მთელი მმართველობა ლიმის მეტროპოლიური მუნიცილაპიტეტის ხელშია, მაშინ, როდესაც თითოეულ რაიონს თავის ადგილობრივი მთავრობა გააჩნია.
ქალაქის იერსახე
ლიმის უდიდესი პარკები განლაგებულია ქალაქის ისტორიული ცენტრის სიახლოვეს, რომელთა შორისაა ნაკრძალის პარკი, გამოფენის პარკი, კამპო-დე-მარტე და საუნივერსიტეტო პარკი. ნაკრძალის პარკში მდებარეობს მსოფლიოში უდიდესი შადრევნის კომპლექსი, რომელსაც ჯადოსნურად მბრუნავ წყალს უწოდებენ. მსხვილი პარკების გარკვეული ნაწილი ქალაქის ცენტრის გარეთ მდებარეობს, მათ შორისაა რედუქტოს პარკი, პანტანოს-დე-ვილია, ელ-გოლფი, ლას-ლეიენდასის პარკი (ლიმის ზოოპარკი),  ელ-მელეკონ-დე-მირაფლორესი და გოლფ-ლოს-ინკასი. ქალაქის ქუჩები ყველა მიმართულებით მიემართება მოედნების სისტემებიდან, რომლებიც წრიული გზაჯვარედინების ფუნქციას ასრულებენ. ამავე დროს, ამ მოედნების ერთ-ერთი დამატებითი ფუნქცია ისაა, რომ ისინი მოიცავენ ქალაქის ძირითად მწვანე არეალს, სხვადასხვა არქიტექტურული სტილის მონუმენტებსა და სტატუეტებს, ასევე შადრევნებს.
საზოგადოება და კულტურა
მინი|250პქ|ლიმის კათედრალი ეტყობა რა ევროპული, ანდური, აფრიკული და აზიური კულტურების ძლიერი გავლენა, ლიმა ერთგვარი სადნობი ქვაბია კულტურებისა, რაც უპირველეს ყოვლისა, კოლონიზაციით, იმიგრაციითა და ადგილობრივთა გავლენითაა განპირობებული. 1988 წელს ლიმის ისტორიული ცენტრი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. მსოფლიოს სხვა მრავალი დედაქალაქის მსგავსად, ლიმა მდიდარია პრესტიჟული მუზეუმებით, რომელთაგან ზოგიერთი მსოფლიოს ნამდვილ საოცრებას წარმოადგენს.
ლიმის სამზარეულო მსოფლიოში ერთ-ერთ საუკეთესოდაა აღიარებული და ქალაქი ცნობილია როგორც ამერიკის კონტინენტის გასტრონომიული დედაქალაქი. ლიმის გასტრონომია ესპანური, ანდური და აზიური კულინარიული ტრადიციების ნაზავია.
ლიმის პლაჟები, რომლებიც ქალაქის ჩრდილოეთ და სამხრეთ დაბოლოებებში მდებარეობს, ზაფხულის თვეებში უამრავ ადამიანს იზიდავს. დამსვენებელთა მოსამსახურებლად ამ ადგილებში გახსნილია არაერთი რესტორანი, კლუბი და სასტუმრო.
ლიმას საკმაოდ აქტიური თეატრალური ცხოვრება გააჩნია. ქალაქში უამრავი კლასიკური თეატრია, ასევე იმართება კულტურული წარმოდგენები, თანამედროვე და ექსპერიმენტული თეატრები, დრამები, საცეკვაო წარმოდგენები და საბავშვი თეატრები. ქალაქის უმნიშვნელოვანეს თეატრებს შორის აღსანიშნავია მუნიციპალური თეატრი, სეგურას თეატრი, იაპონურ-პერუული თეატრი, მარსანოს თეატრი, ბრიტანული თეატრი და ა. შ.
ენა
ლიმაში გავრცელებული ესპანური ენა პერუს სანაპირო ზოლის ესპანურითაა ცნობილი და ხასიათდება ძლიერი ინოტაციების ნაკლებობით, ისევე როგორც ესპანურენოვანი მსოფლიოს სხვა რეგიონების შემთხვევაში. მასზე შიემჩნევა იმ ისტორიული ესპანურის ძლიერი გავლენა, რომელზეც კასტილიაში ლაპარაკობდნენ. კოლონიურ ეპოქაში, ესპანელ დიდებულთა უდიდესი ნაწილი, რომლებიც ლიმაში დასახლდნენ, წარმოშობით სწორედ კასტილიიდან იყვნენ. ლიმის ესპანური ასევე ხასიათდება ვოსეოს (voseo) ნაკლებობით, შტრიხით, რომელიც ასევე დამახასიათებელია ლათინური ამერიკის სხვა ქვეყნების დიალექტებისთვის.
ლიმის ესპანური ცნობილია თავისი შედარებითი სისუფთავით ლათინურამერიკულ სხვა აქცენტებთან მიმართებით. მასზე ასევე გავლენა იქონიეს იტალიელმა, ანდალუსიელმა, ჩინელმა და იაპონელმა იმიგრანტთა ჯგუფებმა. უნდა აღინიშნოს ანგლიკანიზმის გავლენაც, როგორც გლობალიზაციის შედეგი, ასევე ანდური ესპანურის, რაც ბოლო პერიოდში ანდების მაღალმთიანეთიდან ლიმაში მიგრაციების გააქტიურების შედეგია.
რელიგია
ლიმაში მდებარეობს ლიმის არქისაეპისკოპოსო, რომელიც 1541 წელს დაარსდა როგორც საეპისკოპოსო, 1547 წელს კი არქისაეპისკოპოსოდ გადაკეთდა. იგი ერთ-ერთი უძველესია ამერიკის კონტინენტზე. ამჟამად, ლიმის არქისაეპისკოპოსოს ხელმძღვანელობს კარდინალი ხუან ლუის სიპრიანი. ქალაქში ასევე არსებობს ორი ისლამური მეჩეთი, ორი ებრაული სინაგოგა, უკანასკნელი დღეების წმინდანთა იესო ქრისტეს ეკლესიის მიმდევართა ტაძარი ლა-მოლინის რაიონში, მართლმადიდებლური ეკლესია პუებლო-ლიბრის რაიონში, ხუთი ბუდისტური ტაძარი და იესო ქრისტეს საერთაშორისო სამინისტროს ეკლესიის (Iglesia de Dios Ministerial de Jesucristo Internacional) სამი სამლოცველო.
პერუს მოსახლეობის 2007 წლის საყოველთაო აღწერის მიხედვით, ლიმის მოსახლეობის 12 წელზე მეტი ასაკის 82,83% თავს კათოლიკედ მიიჩნევს, 10,90% ევანგელისტური ეკლესიის მიმდევრად, 3,15% სხვა რელიგიების, ხოლო 3,13% არც ერთი რელიგიის წევრად. დედაქალაქის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი რელიგიური ღონისძიებაა სენიორ-დე-ლოს-მილაგროსის პროცესია, რომელიც ყოველი წლის ოქტომბერში იმართება ლიმის ქუჩებში. ის სათავეს ჯერ კიდევ კოლონიური პერიოდიდან იღებს. 1715 წლიდან სენიორ-დე-ლოს-მილაგროსი ლიმის მფარველად ითვლება, 2010 წლიდან კი მთელი პერუსი.
მუზეუმები
ლიმაში თავმოყრილია პერუს მუზეუმთა უდიდესი კონცენტრაცია, რომელთაგან ყველაზე აღსანიშნავია პერუს ისტორიის, არქეოლოგიისა და ანთროპოლოგიის ეროვნული მუზეუმი, ლიმის ხელოვნების მუზეუმი, ბუნების ისტორიის მუზეუმი, ერის მუზეუმი, იტალიური ხელოვნების მუზეუმი, ოქროს მუზეუმი და ლარკოს მუზეუმი. აღნიშნული მუზეუმები, ძირითადად, ფოკუსირდება ხელოვნებაზე, კოლუმბამდელ კულტურებზე, ბუნების ისტორიაზე, მეცნიერებასა და რელიგიაზე. ერთგვარად თავისებურია იტალიური ხელოვნების მუზეუმი — ის ერთადერთია პერუში, რომელიც ევროპულ ხელოვნებას ეძღვნება.
ტურიზმი
ლიმას, როგორც მთელი ქვეყნის ძირითად წერტილს, ტურიზმის მნიშვნელოვანი ინდუსტრია გააჩნია, რომელიც ხასიათდება მისი ისტორიული ცენტრით, არქეოლოგიური ძეგლებით,  ღამის ცხოვრებით, მუზეუმებით, ხელოვნების  გალერეებით, ფესტივალებითა და პოპულარული ტრადიციებით. ქალაქში არსებობს საკმარისი რაოდენობის რესტორნები, რომლებშიც წარმოდგენილია როგორც ადგილობრივი, ისე უცხოური სამზარეულო.
ლიმის ისტორიული ცენტრი, რომელიც მოიცავს ლიმისა და რიმაკის რაიონებს, 1988 წელს იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა, რაც განპირობებულია მისი არქიტექტურული მიღწევებით კოლონიურ პერიოდში. ამ პერიოდის არქიტექტურის მაგალითებია სან-ფრანსისკოს მონასტერი, პლასა-მაიორი, კათედრალი, ტორე-ტაგლეს სასახლე და ა. შ.
ტურისტებს შორის პოპულარულია ქალაქის ეკლესიების ტური. ცენტრალურ რაიონში პატარა გასეირნებით შესაძლებელია არაერთი ადრეული XVI-XVII საუკუნეების ეკლესიის ნახვა, რომელთაგან ყველაზე ნიშანდობლივია ლიმის კათედრალი და სან-ფრანსისკოს მონასტერი, რომლებსაც როგორც ამბობენ მიწისქვეშა გვირაბით შეაერთებენ. ორივე ეს ეკლესია მოიცავს ხელოვნების სხვადასხვა სკოლის ნახატებს, სევილიურ კრამიტსა და სკულპტურებია ხის ავეჯს.
ასევე გამორჩეული ადგილია ლას-ნასარენასის ტაძარი თავისი ფრესკით „სასწაულების ბატონი“ (Señor de los Milagros de Nazarenas) რომლის ფესტივალებიც ოქტომბერში ლიმის და მთლიანად პერუს ერთ-ერთ უმთავრეს რელიგიურ ღონისძიებას წარმოადგენს. დღეისათვის შემორჩენილია ლიმის ისტორიული კედლების ზოგიერთი ფრაგმენტი, რაც ტურისტებში ასევე დიდ ინტერესს იწვევს. შუა საუკუნეების ეს ესპანური ფორტიფიკაცია ლიმის მეკობრეთაგან დასაცავად ააგეს. ზაფხულის თვეებში პოპულარულია პლაჟები, რომლებიც პანამერიკული გზატკეცილის გასწვრივ მდებარეობს, ქალაქის სამხრეთით, ლურინის, პუნტა-ერმოსას, სანტა-მარია-დელ-მარის, სან-ბარტოლოსა და აზიის რაიონებში. ამ ადგილებში გახსნილია ბევრი რესტორანი, ღამის კლუბი, ბარი, კლუბი და სასტუმრო, რომლებიც დამსვენებლებს ემსახურებიან.
ქალაქის სუბურბანული რაიონები — სიენეგილია, პაჩაკამაკი და ჩოსიკა პოპულარული ტურისტული ატრაქციებია ადგილობრივებს შორის, რადგან ისინი გეოგრაფიულად ლიმაზე მაღლა მდებარეობენ და მასზე მეტ მზის სხივებსა და სითბოს იღებენ ზამთრის თვეებში.
სპორტი
მინი|250პქ|სტადიონი ესტადიო მონუმენტალი "U" პერუს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების თამაშისას ლიმაში განვითარებულია სპორტის მრავალი სახეობა. მათ შორის აღსანიშნავია ფეხბურთი, ფრენბურთი და კალათბურთი, რომლებიც ძირითადად კერძო კლუბებითაა წარმოდგენილი. ლიმელებს შორის პოპულარული სპორტის სახეობაა ფრონტონი, ჩოგნიანი სპორტი, რომელიც ლიმაში გამოგონებული სკაშის მსგავსია. ქალაქში მდებარეობს საერთაშორისო კლასის 7 გოლფის მოედანი. ასევე პოპულარულია ცხენოსნობა, არსებობს მისი უამრავი კერძო კლუბი, ისევე როგორც მონტერიკოს იპოდრომის საცხენოსნო ტრასა. მიუხედავად ამისა, ლიმის ყველაზე პოპულარული სპორტი მაინც ფეხბურთია, მრავალი პროფესიონალური დონის კლუბით.
დაყოფა
ლიმა შედგება 30 მჭიდროდ დასახლებული რაიონისაგან, რომელთაგან თითოეულს ხელმძღვანელობს ადგილობრივი მერი, ხოლო მთლიანად ლიმის მერის ძალაუფლება, აღნიშნული რაიონების გარდა, ლიმის პროვინციის 13 გარე რაიონზეც ვრცელდება.
ქალაქის ისტორიული ცენტრი მდებარეობს სერკადო-დე-ლიმას რაიონში, ადგილობრივები მას უბრალოდ ლიმას ან ელ-სენტროს ("El Centro") უწოდებენ. ამ ნაწილში მდებარეობს ლიმის კოლონიური წარსულის უამრავი ნაშთი, პრეზიდენტის სასახლე (Palacio de Gobierno), ლიმის მეტროპოლიური მუნიციპალიტეტი (Consejo municipal metropolitano de Lima) და დიდი რაოდენობით სასტუმრო, რომლებიც მასპინძლობენ ადგილობრივ თუ საერთაშორისო ელიტას.
მაღალი კლასის სან-ისიდროს რაიონი ქალაქის საფინანსო ცენტრია. აქ ცხოვრობს მრავალი გამოჩენილი პიროვნება, მათ შორის, პოლიტიკოსები. აქ ასევე განლაგებულია პერუს უმთავრესი ბანკები და მსოფლიოს სხვადასხვა ბანკის ფილიალი. სან-ისიდროშო ბევრი პარკია, მათ შორისაა ელ-ოლივარი, სადაც დარგულია ზეთისხილის ხეები, რომლებიც XVII საუკუნეში ესპანეთიდან ჩამოიტანეს.
სხვა მაღალი კლასის რაიონია მირაფლორესი, სადაც განლაგებულია მრავალი მდიდრული სასტუმრო, მაღაზია და რესტორანი. მირაფლორესს სამხრეთ ლიმაში უფრო მეტი პარკი და მწვანე არეალი აქვს, ვიდრე სხვა რომელიმე რაიონს. აქ მდებარეობს ლანკომარი — კლდეზე აშენებული პოპულარული სავაჭრო და გასართობი ცენტრი, რომელიც წყნარ ოკეანეს გადაჰყურებს. რაიონში ასევე მრავალი გამორჩეული ბარი, საწეკვაო კლუბი, კინოთეატრი, კაფე, მაღაზია, ბუტიკი და გალერეაა. ღამის ცხოვრება, გართობა და საშოპინგე ცენტრები ასევე თავს იყრის კენედის პარკის გარშემო, მირაფლორესის შუაგულში, სადაც ყოველთვის ალიაქოთი, უამრავი ხალხი და ცოცხალი წარმოდგენებია.
ლიმის სამი სხვა მდიდრული რაიონია ლა-მოლინა, სან-ბირხა და სანტიაგო-დე-სურკო. აქ მდებარეობს აშშ-ის საელჩო და ქალაქის ექსკლუზიური კლუბი პოლო.
ლიმის ყველაზე ხალხმრავალი რაიონები ქალაქის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კიდეებშია განლაგებული (Cono Norte, Cono Sur - კონო-ნორტე, კონო-სური). ეს რაიონები, ძირითადად, დასახლებულია XX საუკუნის მეორე ნახევარსა და ბოლო წლებში ანდებიდან ცხოვრების უკეთესი პირობების საძებნელად ანდებიდან ჩამოსული იმიგრანტებით ან მაოსიტურ-კომუნისტურ ორგანიზაცია „ნათელ გზასთან“ 80-90-იან წლებში მიმდინარე შიდა კონფლიქტის დროს გამოქცეული ადამიანებით. რაიონების მაცხოვრებელთა ძირითადი ნაწილი საშუალო ან დაბალ-საშუალო კლასს განეკუთვნება.
სწავლა-განათლება
ლიმაში მდებარეობს მთელი ახალი მსოფლიოს უძველესი უმაღლესი სასწავლებელი — სან-მარკოსის ეროვნული უნივერსიტეტი, რომელიც 1551 წელს დაარსდა. ქალაქში განლაგებულია მრავალი უნივერსიტეტი, ინსტიტუტი, სკოლა — უმაღლესი სასწავლებლების უდიდესი კონცენტრაცია მთელს კონტინენტზე, რომლებსაც მსოფლიო აღიარება გააჩნიათ. თავის მხრივ, ზოგადად პერუ სამხრეთ ამერიკის ერთ-ერთი ყველაზე განათლებული ქვეყანაა. სან-მარკოსის ნაციონალური უნივერსიტეტი, რომელიც 1551 წელს, ესპანური კოლონიური რეჟიმის დროს დაარსდა, უძველესი, დღემდე უწყვეტად ფუნქციონირებადი უნივერსიტეტია ამერიკის კონტინენტზე.
ინჟინერიის ეროვნული უნივერსიტეტი (Universidad Nacional de Ingeniería —UNI), რომელიც 1876 წელს პოლონელმა ინჟინერმა ედუარდო დე ჰაბიჩმა დააარსა, ქვეყნის ყველაზე მნიშვნელოვანი საინჟინრო სკოლაა. ტექნოლოგიებსა და კვლევებში ასევე უმნიშვნელოვანეს როლს თამაშობს სხვა საჯარო უნივერსიტეტები, მაგალითად, ფედერიკო ვილიარეალის ეროვნული უნივერსიტსტი (მეორე უდიდესი ქვეყანაში), ლა-მოლინას ეროვნული აგრარული უნივერსიტსტი (Universidad Nacional Agraria La Molina) სადაც ერთ დროს ექს-პრეზიდენტი ალბერტო ფუხიმორი სწავლობდა, ასევე კალიაოს ეროვნული უნივერსიტეტი.
1917 წელს დაარსებული პერუს საპონტიფიკოსო კათოლიკური უნივერსიტეტი (Pontificia Universidad Católica del Perú) ქვეყანაში უძველესი კერძო უნივერსიტეტია. ქალაქში მდებარე სხვა კერძო უმაღლესი სასწავლებლებია: წყნარი ოკეანის უნივერსიტეტი (Universidad del Pacifico), ლიმის უნივერსიტეტი (Universidad de Lima), სან-მარტინ დე პორესის უნივერსიტეტი (Universidad San Martín de Porres), კაეტანო ერედიას პერუს უნივერსიტეტი (Universidad Peruana Cayetano Heredia), სამხრეთის მეცნიერების უნივერსიტსტი (Universidad Cientifica del Sur), სან-იგნასიო დე ლოიოლას უნივერსიტეტი (Universidad San Ignacio de Loyola) და რიკარდო პალმას უნივერსიტეტი (Universidad Ricardo Palma).
საჰაერო ტრანსპორტი
ლიმას ემსახურება კალიაოში მდებარე ხორხე ჩავესის საერთაშორისო აეროპორტი (LIM). ის ქვეყნის უდიდესი აეროპორტია საშინაო თუ საერთაშორისო გადაზიდვებით. ასევე ასრულებს მთავარი კვანძის ფუნქციას ლათინური ამერიკის საჰაერო ქსელში და მეოთხე უდიდესი საჰაერო კვანძია სამხრეთ ამერიკაში და წარმოადგენს კონტინენტის გადაზიდვების უმსხვილეს კვანძს. დამატებით, ლიმა ფლობს ოთხ სხვა აეროპორტს, ესენია: ლას-პალმასის საჰაერო ძალების ბაზა, კოლიკეს აეროპორტი და ასაფრენი ბილიკები სანტა-მარია-დელ-მარში, სან-ბარტოლოსა და ჩილკაში.
სახმელეთო ტრანსპორტი
ლიმას გააჩნია ავტობუსების დიდი ტერმინალი-სადგური, რომელიც ქალაქის ჩრდილოეთით, სავაჭრო ცენტრ პლასა-ნორტეს გვერდით მდებარეობს. ეს სადგური ავტობუსებით ჩამოსვლისა და გამზგავრების მთავარი წერტილია, როგორც საშინაო, ისე საერთაშორისო დატვირთვით. ქალაქის მასშტაბით ასევე გახსნილია სხვადასხვა კომპანიის ავტობუსების სადგურები. ქალაქის სამხრეთით, ცენტრში და ჩრდილოეთით არსებობს ავტობუსების არაფორმალური სადგურები; ეს ავტობუსები იაფია, მაგრამ სახიფათო და არაა რეკომენდებული უცხოელთათვის.
საწყლოსნო ტრანსპორტი
ლიმის სიახლოვე საზღვაო ნავსადგურ კალიაოთან, ამ უკანასკნელს მთელი მეტროპოლიის მოწინავე ნავსადგურად აქცევს. კალიაოს გარშემო კონცენტრირებულია მეტროპოლიის ყველა საწყლოსნო ტრანსპორტი. ლურინის რაიონში ასევე მდებარეობს პატარა პორტი, რომლის ძირითადი დანიშნულებაც ნავთობის ტანკერების მიღება-გაშვებაა, რაც ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის სიახლოვითაა განპირობებული. მიუხედავად ამისა, საწყლოსნო ტრანსპორტი ლიმის შიგნით, უმნიშვნელოა კალიაოსთან შედარებით, რომელიც ქვეყანაში წამყვანი და ლათინურ ამერიკაში ერთ-ერთი უმსხვილესი პორტია.
სარკინიზგო ტრანსპორტი
ცენტრალური ანდების რეგიონთან ლიმა დაკავშირებულია ცენტრალური ანდების რკინიზგით (Ferrocarril Central Andino), რომელიც ლიმიდან ხუნინის, უანკაველიკას, პასკოსა და უანუკოს რეგიონებისკენ მიემართება. ამ ხაზის გასწვრივ მდებარე მნიშვნელოვანი ქალაქებია: უანკაიო, ლა-ოროია, უანკაველიკა და სერო დე-პასკო. ამჟამად უმოქმედო სარკინიგზო ხაზი ლიმიდან ასევე მიემართება ჩრდილოეთით, ქალაქ უაჩოსკენ.
საზოგადოებრივი ტრანსპორტი
ურბანული სატრანსპორტო სისტემა შედგება 652 სატრანზიტო გზისგან, რომლებიც ემსახურება ავტობუსებს, მიკროავტობუსებსა თუ ავტომობილებს. სისტემა არაორგანიზებულია და ფორმალობების ნაკლებობით ხასიათდება. სერვისს ახორციელებს 464 კერძო კომპანია, რომლებიც ადგილობრივი მთავრობის მიერ მწირად რეგულირდებიან. მგზავრობის საფასური საშუალოდ ერთი სოლი ან 0.30 აშშ დოლარია. ლიმას ასევე გააჩნია 100 კმ-ზე მეტი სიგრძის ველო-ტრასა.
ტაქსები ქალაქში ძირითადად არაფორმალურია. ისინი შედარებით იაფია, მაგრამ სახიფათო. არ არსებობს მანძილის გაზმოვის სისტემა, ამიტომ საჭიროა მძღოლთან საფასურზე შეთანხმება უშუალოდ ტაქსიში ჩაჯდომამდე. ტაქსების ზომა მერყეობს პატარა, ოთხკარიანი მანქანებიდან დიდ ფურგონებამდე. ისინი ქალაქის ყველა ნაწილში არიან. უმრავლეს შემთხვევაში, ესაა კერძო მანქანები, რომლებსაც მიმაგრებული აქვთ ტაქსის ნიშანი. ასევე არსებობს რამდენიმე კომპანია, რომელიც ტაქსი-გამოძახებით სერვისს ახორციელებენ. მინი|250პქ|მეტროსადგური ვილია-ელ-სალვადორში მეტროპოლიური სატრანსპორტო სისტემა, იგივე ელ-მეტროპოლიტანო საზოგადოებრივ სატრანსპორტო სისტემას წარმოადგენს, რომელიც ინტეგრირებულია შემკრებ კორიდორთან — სატრანსპორტო ავტობუსებთან და ის ცნობილია მისი ესპანური ინიციალებით COSAC 1. სისტემა ერთამანეთთან აკავშირებს ლიმის მეტროპოლიური არეალის მნიშვნელოვან წერტილებს, პროექტის პირველი ფაზა მოიცავს ოცდაცამეტი კმ-ის სიგრძის ხაზს ქალაქის ჩრდილოეთით, ჩორილიოსის რაიონიდან ქალაქის სამხრეთ ნაწილამდე. კომერციული საქმიანობა მან 2010 წლის 28 ივლისს დაიწყო და ის კოლუმბიის დედაქალაქ ბოგოტაში არსებული ტრანსმილენიოს მსგავსია.