cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გაჯავრებული ახალგაზრდები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიტერატურული საზოგადოებები კატეგორია:XX საუკუნის ბრიტანული ლიტერატურა
გვერდისუბნის ღვთისმშობლის ეკლესია
გვერდისუბნის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ გვერდისუბანში, მდებარეობს სოფლის ჩრდილო-დასავლეთ განაპირას, ბორცვის კალთაზე, ფიჭვებით შემოსაზღვრული ეკლესიის ნანგრევებია.
ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ჩრდილოეთის მცირე მინაშენით. კედლები მხოლოდ 1,5-2 მეტრის სიმაღლეზეა შემორჩენილი. ეკლესიის ასაგებად გამოყენებულია უხეშად გათლილი, დიდრონი, რუხი ფერის ქვები. ტაძრის შიგნით ნალესობა არ შეიმჩნევა. ძეგლს ერთადერთი შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს, რომელსაც უხეშად გათლილი მოზრდილი არქიტრავის ქვა ასრულებს. აღნიშნული ტაძრის აგებას ხუროთმოძღვრული მონაცემების საფუძველზე, ფართო ქრონოლოგიური მონაკვეთით VIII-X საუკუნის დასაწყისით ათარიღებენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ალჟირი 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ალჟირმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთერთმეტედ 2008 წელს, ჩინეთის დედაქალაქ პეკინში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ 1 ვერცხლისა და 1 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ალჟირი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
მჟაუნა
მჟაუნა (Rumex acetosa) — მრავალწლოვანი ორსახლიანი ბალახოვანი მცენარე მატიტელასებრთა ოჯახისა. აქვს სწორი ღერო, რომლის სიმაღლე 30-100 სმ აღწევს, მოგრძო ისრისები ფოთოლი და მუქი ყავისფერი პრიალა კაკლუჭა ნაყოფი.
საქართველოში იზრდება ბუჩქნარებში, ნატყევარ მდელოებსა და ტყის პირებზე თითქმის სუბალპურ სარტყლამდე. საადრეო ბოსტნეულია, ფოთოლი შეიცავს მჟაუნმჟავას, A და C ვიტამინებს.
მდიდარია რკინითა და კალიუმით. მჟაუნას ჯიშებიდან კულტურაშია ბელვილური, ოდესური 17, მაიკოპური 10 და ფართოფოთლიანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:მატიტელასებრნი კატეგორია:ბოსტნეული კატეგორია:ფხალი
ფსიქიატრია
მინი|270პქ|პაციენტებისთვის განკუთვნილი ოთახი ფსიქიატრია ( – სული და ιατρός – ექიმი; ιατρικός – საექიმო, სამედიცინო) — მედიცინის დარგი, რომელიც შეისწავლის ფსიქიკურ დაავადებათა გამოვლინებებს, მიმდინარეობას, წარმოშობის მიზეზებს, განვითარების მექანიზმებს, მკურნალობასა და პროფილაქტიკას. განარჩევენ ზოგად ფსიქიატრიას (შეისწავლის ფსიქიკური მოშლილობების ძირითადად კანონზომიერებებს) და კერძოს (შეისწავლის ცალკეულ ფსიქიკურ დაავადებას). ფსიქიატრიის დარგებია:
ფაიქიატრიის ცალკე მიმართულებაა ეგრეთ წოდებული მცირე ფსიქიატრია, რომლის შესწავლის საგანია მოსაზღვრე მდგომარეობანი (ნევროზი, ფსიქოპათია, რეაქტიული მდგომარეობა).
ისტორია
ფსიქიკური დაავადებანი ცნობილი იყო უძველესი დროიდან. ჰიპოკრატეს აღწერილი აქვს მანია, მელანქოლია, ეპილეფსია, პარანოია. ფსიქიკურ დაავადებათა შესახებ ცნობებს ვხვდებით აგრეთვე ძველ ქართულ სამედიცინო ტრაქტატებში (ქანანელის „უსწორო კარაბადინი“, XI საუკუნე; ხოჯა ყოფილის „წიგნი სააქიმიო“, XIII საუკუნე; ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილის „სამკურნალო წიგნი“, XV საუკუნე და სხვ.). შუა საუკუნეების დასავლეთ ევროპაში ფსიქიკურ დაავადებათა ბუნებაზე გაბატონებული იყო მისტიკური შეხედულებები. აღმოსავლეთის ზოგიერთი ექიმი ეძებდა მათი წარმოქმნის ბუნებრივ მიზეზს.
ფსიქიატრია მედიცინის დამოუკიდებელ დარგად ჩამოყალიბდა XIX საუკუნის დამდეგს, რაც დაკავშირებული იყო ვინჩენცო კიარუჯის (იტალია) ფილიპ პინელის (საფრანგეთი), ჯონ კონოლის (ინგლისი), ვილჰელმ გრიზინგერის (გერმანია), ვასილი საბლერისა და პავლე მალინოვსკის (რუსეთი) მოღვაწეობასთან. XX საუკუნის დასაწყისში ფსიქიატრიამ განვითარების მაღალ საფეხურს მიაღწია. ამ პერიოდის გამოჩენილ ფსიქიატრთა შორის აღსანიშნავი არიან ი. ბალინსკი, ს. კორსაკოვი, ვ. ბეხტერევი, ე. კრეპელინი, კ. ვერნიკე, ე. კრეჩმერი, ჯ. ჯექსონი, ე. დიუპრე, ვ. მანიანი და სხვ.
მეცნიერული ფსიქიატრიის განვითარებას საქართველოში საფუძველი ჩაეყარა მას შემდეგ, რაც 1921 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტთან შეიქმნა ფსიქიტრიის კლინიკა, ხოლო 1925 წელს ფსიქიატრიის ინსტიტუტი. ფსიქიატრიის დარგისა და ფსიქონევროლოგიურ დახმარების ჩამოყალიბებასა და მის განვითარებაში დიდი ღვაწლი მიუძღვით მიხეილ ასათიანს და მის უახლოეს თანამშრომლებს ავლიპი ზურაბაშვილს, ა. გოცირიძეს, ი. მენთეშაშვილს, ე. გობრონიძეს და სხვ. 1930 წელს დაარსდა საქართველოს ფსიქიატრთა სამეცნიერო საზოგადოება. 1967 წელს თბილისში ჩატარდა ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის საერთაშორისო სემინარი ფსიქიატრიის დარგში, ხოლო 1970-1973 წლებში მოეწყო ფსიქიატრთა მსოფლიო ასოციაციის სიმპოზიუმები შიზოფრენიის საკითხებზე.
შიზოფრენია
ფსიქიკური დაავადება შიზოფრენია დღეს ძალიან გავრცელებული დაავადებააა, განსაკუთრებით არის აღსანიშნავი ამერიკის შეერთებული შტატები, სადაც მეცნიერთა კვლევამ აჩვენა რომ სრულიად მოსახლეობის 1 პროცენტი დაავადებულია შიზოფრენიით განსაკუთრებით ახალგაზრდები რომელთა ასაკი მერყეობს 20-25 წლებს შორის. თუმცა მოცემული დაავადების მოსახლეობას ეშინია და მას ხშირად არასწორად იგებენ, შიზოფრენია მკურნალობას ემორჩილება და განკურნებად სამედიცინო მდგომარეობას წარმოადგენს. შიზოფრენია ხშირად ზემოქმედებს პიროვნების მკაფიოდ აზროვნების უნარზე, ანუ უნარზე გამოარჩიოს რეალობა ფანტაზიისაგან, მართოს თავისი ემოციები, მიიღოს გადაწყვეტილებები და კონტაქტი დაამყაროს სხვებთან. შიზოფრენიის პირველი ნიშნები, როგორც წესი, ჩნდება თინეიჯერულ ასაკში ან 20-25 წლის ასაკში, ხოლო ქალებში კი — ხშირად შედარებით უფრო მოგვიანებით. შიზოფრენიის მქონე ადამიანების უმრავლესობა ქრონიკულად ან ეპიზოდურად ებრძვის ამ დაავადებას მთელი ცხოვრების მანძილზე, და ისინი ყოველთვის სტიგმატიზირებულნი არიან გარშემო მყოფი საზოგადოების მიერ დაავადების შესახებ არასწორი შეხედულებისა და მისი არასწორი გაგების გამო. შიზოფრენიას არც ცუდი მზრუნველობა და მოვლა, და არც პიროვნული სისუსტე იწვევს. შიზოფრენიის მქონე პიროვნებას არ ახასიათებს „პიროვნების გაორება“ და შიზოფრენიის მქონე თითქმის არც ერთი ადამიანი არ არის საშიში ან აგრესიული სხვების მიმართ მკურნალობის პერიოდში. ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციამ განსაზღვრა შიზოფრენია როგორც ადამიანებზე მოქმედი ათი დაავადებიდან ერთ-ერთი ყველაზე დამაუძლურებელი დაავადება.
მანიაკალურ-დეპრესიული ნიშნები
მწვავე მანიაკალურ მდგომარეობაში საკუთარი მდგომა რეობის მიმართ კრიტიკა მნიშვნელოვნადაა დაქვეითებული. პაციენტს არ ესმის, რატომ უნდა შეიკავოს თავი გრანდიოზული გეგმებისაგან ან შეამციროს ხარჯები და უარი თქვას ექსტრავაგანტური ნივთების შეძენაზე. იგი იშვიათად მიიჩნევს თავს ავადმყოფად ან თვლის, რომ სჭირდება მკურნალობა. პაციენტების უმრავლესობას შეუძლია თავისი მდგომარეობის გაკონტროლება და დისიმულაცია, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მათი მკურნალობის საკითხი განიხილება; ამიტომ, თუ კი ამის საშუალება არსებობს, მნიშვნელოვანია Udslim შემდეგნაირად აღწერა ეს პრობლემა: ისევე, როგორც არაღრმა თრობისას, ნაკლებად გამო ხატული მანიაკალური მდგომარეობის დროს, პიროვნებას შეუძლია, დაძაბოს გონება, თავი მოუყაროს აზრებს, გააკონტროლოს თავისი ქცევა და მცირე დროის მანძილზე ისაუბროს მშვიდად და გონივრულად ისე, რომ შეცდომაში შეიყვანოს გამოუცდელი მოსაუბრე.
შერეული აფექტური მდგომარეობები დეპრესიული და მანიაკალური სიმპტომები ზოგჯერ ერთ დროულად აღმოცენდება. პაციენტს, რომელსაც აღენიშნება ჭარბსიტყვიანობა და ენერგიის მოზღვავება, შესაძლოა, ჰქონდეს გამოხატული დეპრესიული აზრები. ზოგიერთი პაციენტის შემთხვევაში მანია და დეპრესია სწრაფად ენაცვლება ერთმანეთს; მაგ., მანიაკალური პაციენტი შესაძლოა რამდენიმე საათით გახდეს უკიდურესად დეპრესიული და შემდეგ სწრაფად დაუბრუნდეს მანიაკალურ მდგომარეობას, რაც აღწერილია გრიზინგერის ადრეულ ნაშრომებში მანიაკალური მდგომარეობების შესახებ. ბოლო წლებში საკითხი კვლავ აქტუალური გახდა, ვინაიდან ასეთი მდგომარეობების სამკურნალოდ, სხვა გუნებგანწყობის სტაბილიზატორებთან შედარებით, ყველაზე ეფექტურად ვალპროატი გამოიყენება.
ეპილეფსია
ეპილეფსია გულყრას იწვევს თავის ტვინის უჯრედებში განვითარებული პათოლოგიური განმუხტვა, გულყრამ შესაძლოა დაარღვიოს ნებისმიერი პროცესი, რომელსაც ტვინი უწევს კოორდინირებას. გულყრა შეიძლება გამოვლინდეს შემდეგი გარდამავალი (ძირითადად თვითშეჩერებადი) სიმპტომებით: კონფუზია (დეზორიენტაცია დროსა და გარემოში) მეტყველების შეჩერება არაკონტროლირებადი კრუნჩხვითი მოძრაობები ხელებსა და ფეხებში ცნობიერების ან სიფხიზლის დაკარგვა ფსიქიკური სიმპტომები (ქცევის და აზროვნების შეცვლა) სიმპტომების გამოვლინება დამოკიდებულია გულყრის ტიპზე. უმეტეს შემთხვევებში, ეპილეფსიის მქონე ადამიანს აქვს ერთი და იმავე ტიპის გულყრები, შესაბამისად ყოველ შემდგომ ეპიზოდში სიმპტომები მსგავსია. ექიმი ახდენს გულყრის კლასიფიცირებას იმის მიხედვით, თუ როგორ იწყება ტვინში პათოლოგიური აქტივობა (ფოკალური ანუ ლოკალური თუ გენერალიზებული, რომელიც მოიცავს მთელ ტვინს). კლასიფიკაცია: კლასიფიცირება ხდება გულყრის ტიპის, გამომწვევი მიზეზის, ეპილეფსიური სინდრომის და ასევე იმ მდგომარეობის შეფასებით რაც ახლავს გულყრას. 2001 წლის ეპილეფსიური გულყრებისა და სიდრომების კლასიფიკაციის ახალი პროექტი მოიცავს იმ დაავადებების ჩამონათვალსაც, რომლების ასოცირებულია ეპილეფსიურ გულყრებთან.
Vaya Con Dios
thumb|დანი კლაინი Vaya Con Dios (წარმოითქმის: ვაია კონ დიოს; ესპ. „ღმერთი შენკენ“) — ბელგიური ბლუზ-როკ ჯგუფი. დაარსდა 1986 წელს შემდეგი შემადგენლობით: დანი კლაინი, დირქ შოუფსი, უილი ლამბერტი, რომელიც შემდგომ ჟან-მიშელ ჟელენმა შეცვალა.
ჯგუფმა საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა შემდეგი სიმღერებით: Just a Friend of Mine, What’s a Woman?, Nah Neh Nah, Don’t Cry for Louie, Puerto Rico, Heading for a Fall, Johnny, Don’t Break My Heart.
2010 წელს სიმღერა Nah Neh Nah ხელახლა ჩაიწერა  გერმანულ Milk&Sugar-თან ერთად დუეტში.
ჯგუფს გაყიდული აქვს ალბომების 7 მილიონზე მეტი ეგზემპლარი და 3 მილიონზე მეტი სინგლი.
ჯგუფმა შემოქმედებითი კარიერა 1986 წელს დაიწყო და ზუსტად ათი წლის თავზე, 1996 წელს დაიშალა. რამდენიმეწლიანი პაუზის შემდეგ Vaya Con Dios-ის წევრებმა გადაწყვიტეს, აღედგინათ ერთ დროს პოპულარული ჯგუფი და 2004 წელს ისევ გაერთიანდნენ. ჯგუფი Vaya Con Dios დღემდე განაგრძობს მუსიკალურ მოღვაწეობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელგიური ჯგუფები კატეგორია:ბლუზ-როკ ჯგუფები
ნორთლენდის რეგიონი
250px|მინიატიურა|[[აგათისის ხე]] ნორთლანდი (Northland Region; მაორ. Te Tai-tokerau) — ახალი ზელანდიის ერთ-ერთი რეგიონი. როგორც სახელიდან ჩანს, იგი ქვეყნის ადმინისტრაციული რეგიონებიდან ყველაზე ჩრდილოეთით მდებარეობს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ფანგარეი.
გეოგრაფია
იმის გამო, რომ ის ჩრდილოეთით მდებარეობს, კლიმატი რბილია. უჭირავს 285 კმ სიგრძის ოკლენდის ნახევარკუნძულის 80 %. ფართობი 13 940 კმ²-ს შეადგენს, ქვეყნის დაახლოებით 5%-ს. დასავლეთით ესაზღვრება ტასმანის ზღვა, აღმოსავლეთით წყნარი ოკეანე. რელიეფი გორაკ-ბორცვიანია. მიწის დაახლოებით ნახევარი ტყეებსა და სასოფლო-სამეურნეო არეალებს უკავია.
მიუხედავად იმისა, რომ XIX საუკუნეში აგათისის ტყეები თითქმის განადგურდა, მცირე რაოდენობით იგი დღესაც გვხვდება.
აღმოსავლეთი სანაპირო უფრო უსწორმასწოროა და გამოირჩევა უბეებითა და ნახევარკუნძულებით.
ისტორია
მაორის მითოლოგიის თანახმად, ჩრდილოეთ კუნძული უზარმაზარი თევზი ყოფილა, რომელიც გმირ მაუის დაუჭერია. ამის გამო, ნორთლანდს ხშირად ზედმეტსახელად „თევზის კუდს“ უწოდებენ.
კუნძულზე ევროპული დასახლებების გაჩენის საწყის წერტილად სწორედ ეს რეგიონი მიიჩნევა. მეტად მნიშვნელოვანია დასახლება ვაიტანგი, სადაც 1840 წლის 6 თებერვალს, მაორის ტომებსა და ბრიტანეთის სამეფო ტახტს შორის ხელი მოეწერა ახალი ზელანდიის დაარსების დოკუმენტს.
დემოგრაფია
ნორთლანდი ახალი ზელანდიის ყველაზე ნაკლებურბანიზებული რეგიონია. ურბანულ არეალებში მოსახლეობის მხოლოდ 50 % სახლობს. მათ შორის უდიდესია ქალაქი ფანგარეი 52 200 მცხოვრებით (2011).
ეკონომიკა
2003 წელს, ნორთლანდის მთლიანი შიდა პროდუქტი US$3,243 მლრდ-ს შეადგენდა, ახალი ზელანდიის მშპ-ის 2 %-ს.
რეგიონის ეკონომიკა ეფუძნება სოფლის მეურნეობას, მეთევზეობას, ხე-ტყის გადამუშავებასა და მებაღეობას.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის რეგიონები
ვლადიმერ სოლოვიოვი
ვლადიმერ სოლოვიოვი (Владимир Сергеевич Соловьёв; დ. 28 იანვარი [ძვ. სტ. 16 იანვარი], 1853 — გ. 13 აგვისტო, 1900) — რუსი ფილოსოფოსი, პოეტი, ლიტერატურათმცოდე; მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვის XIX საუკუნის  ბოლოს რუსული ფილოსოფიის განვითარებაში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ფილოსოფოსები კატეგორია:რუსი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1853 კატეგორია:გარდაცვლილი 1900
ეიკონის დისკოგრაფია
thumb|150px
ეს არის რიტმ ენდ ბლიუზის მუსიკოსის, ეიკონის დისკოგრაფია
სქოლიო
კატეგორია:დისკოგრაფიები კატეგორია:ეიკონი
თარხუნთი
მინი|ხეთური ამინდის ღმერთი, მეხით და ნაჯახით ხელში თარხუნთი, მძლეველი გმირი — ამინდის ღვთაება ლუვიურსა და გვიანდელ ხეთურ სამყაროში (სამხრეთ მცირე აზიასა და ჩრდილოეთ სირიაში ძვ.წ. II-I - სს). დაკავშირებული იყო სიუხვის მომტან წყლებთან და ქვეყნის ნაყოფიერებასთან. ძირითადი ატრიბუტია — ყურძნის მტევანი და თავთავების კონა. მისი შესატყვისი იყო შუმერული იშქური, სემიტური ადადი, ხურიული თეშუბი. თარხუნთს გენეტიკურად უკავშირდებიან ღვთაებები — კილიკიური ტროკო, ლიკიური trqq, ძველსომხური „ტორქ“ და ეტრუსკული ტარქონი. ძვ.წ. II-I ათასწლეულში მცირე აზიაში „თარხუნთ-თარხუ“ კომპონენტისგან ნაწარმოები იყო მრავალი თეოფორული საკუთარი სახელი (თარხუნთასა, თარხულარა, თარხუნთაცითი და სხვა.)
ლიტერატურა
კატეგორია:მითოლოგია კატეგორია:ძველი აღმოსავლეთი
ელი ჰობეიკა
ელიე ჰობეიკა (არაბ. إيلي حبيقة)  22  სექტემბერი, 1956, კლეატი — გ. 24 იანვარი, 2002, ბეირუთი) —ლიბანელი მებრძოლი და ფალანგისტი პოლიტიკოსი, მემარჯვენე ქრისტიანული პარტია ქათაიბის უსაფრთხოების სამსახურის უფროსი. სამოქალაქო ომის აქტიური მონაწილე, „ლიბანის ძალების“ საველე მეთაური. მას ბრალი დასდეს ომის დანაშაულებში, მათ შორის საბრასა და შატილაში ხოცვა-ჟლეტის ორგანიზებაში. ითვლებოდა სირიის სპეცსამსახურების აგენტად, იყო ლიბანის პარლამენტის წევრი, ეკავა თანამდებობები მთავრობაში. დაიღუპა ტერაქტის შედეგად.
ადრეული წლები
დაიბადა მარონიტების ოჯახში, მთიანი ლიბანის  კესერვანის რაიონის სოფელ კლეატში —რეგიონი, სადაც ძირითადად ლიბანელი ქრისტიანები ცხოვრობენ. ელი ჰობეიკას მამა იყო მექანიკოსი, დედა —მკერავი. სკოლის შემდეგ ელიე ჰობეიკა მუშაობდა ბანკის მოხელედ.
მემარჯვენე ქრისტიანი — ძალოსანი
1975 წელს ლიბანში დაიწყო სამოქალაქო ომი მემარჯვენე ქრისტიან (კატაიბი, ეროვნულ-ლიბერალური პარტია, კედარის მცველები, მარადა, ლიბანის ახალგაზრდული მოძრაობა) და "მემარცხენე მუსლიმ" (პალესტინის გათავისუფლების ორგანიზაცია, პროგრესულ-სოციალისტური პარტია, ლიბანის კომუნისტური პარტია) ძალებს შორის. მემარჯვენეების ქრისტიანული ბანაკი გაერთიანდა ლიბანის ფრონტის ბლოკში, რომლის სამხედრო ფრთას შეადგენდნენ „ლიბანის ძალები“.
იმ დროისთვის 18 წლის ელიე ჰობეიკა უკვე სერიოზული ავტორიტეტით სარგებლობდა ფალანგისტთა შორის. იგი მეთაურობდა ფალანგისტთა მილიციის ქვედანაყოფს, აქტიურად მონაწილეობდა ბრძოლებსა და დარბევებში. მათ შორის იყო:  ბრძოლა თელ ზაატარისათვის და ბეირუთის შავი შაბათი. ბრიტანული გაზეთ The Guardian- ის თანახმად, ჰობეიკას ოჯახის  წევრები და მისი საცოლე მოკლეს პალესტინელმა შეიარაღებულმა პირებმა დამურის  ხოცვა-ჟლეტის დროს (1976).
ელიე ჰობეიკა ფალანგისტ ბოევიკებშიც კი თავისი სისასტიკითა და დაუნდობლობით გამოირჩეოდა. მან შეარქვეს მეტსახელი "HK" იმის გამო, რომ მუდამ თან ატარებდა პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევს  ჰეკლერსა და კოხს. 1977 წლის ივლისში ჰობეიკა, რომელიც მაშინ იყო ცნობილი ფსევდონიმით „შეფი ედუარდი“ ხელმძღვანელობდა ტყვედ ჩავარდნილი პალესტინელი ბოევიკების და მშვიდობიანი მოსახლეობის სადამსჯელო ოპერაციას  სამხრეთ ლიბანის სოფელ იარინაში. 80 – მდე ადამიანი, რომელთაგან 20 – დან 30 – მდეს არ ჰქონდა კავშირი შეიარაღებულ ფორმირებთან, სკოლის წინ გამოიყვანეს და დახვრიტეს.
1979 წელს ელიე ჰობეიკა სათავეში ჩაუდგა ქათაიბის უსაფრთხოების სისტემისა და „ლიბანის ძალების“ უსაფრთხოების სააგენტოს (ჯიჰაზ ალ-ამინი). იგი ასევე გახდა ქათაიბის პარტიის დამაარსებლის პიერ ჯემაიელის შვილის– ფალანგისტური მილიციისა და ლიბანის ძალების მეთაურის, ბაშირ ჯემაიელის პირადი მცველი, ამრიგად, ჰობეიკა გახლდათ  ერთ – ერთი წამყვანი მემარჯვენე ქრისტიანული ძალოსანი ფიგურა.
ჰობეიკამ აქტიური მონაწილეობა მიიღო ქრისტიანების შიდა სამოქალაქო დაპირისპირებაში. 1978 წლის 13 ივნისს მან მონაწილეობდა  ედენის სისხლიან ანგარიშსწორებაში — "მარადას“ მილიციის მეთაურის ტონი ფრანჟიე უმცროსის (ლიბანის პრეზიდენტის სულეიმან ფრანჟიეს შვილი) და მისი ოჯახის მკვლელობაში. 1980 წლის 7 ივლისს  ხელმძღვანელობდა საფრაში ეროვნულ-ლიბერალური პარტიის აქტივისტებისა და „ვეფხვების მილიციის“ მებრძოლების მკვლელობის ოპერაციას. „მარადამ“ დიდი  დანაკლისი განიცადა. ამ სისხლიანმა მოქმედებებმა დაადასტურა ქათაიბის დომინირება მემარჯვენეების ქრისტიანების ბანაკში. ბაშირ ჯემაიელი გახდა მემარჯვენე ქრისტიანთა უდავო სამხედრო-პოლიტიკური ლიდერი, ხოლო ელიე ჰობეიკა  —  მისი უახლოესი თანამებრძოლი.
მომდევნო წლებში ჰობეიკამ მჭიდრო კავშირი დაამყარა ისრაელის სამხედროებთან და აშშ – ს ცენტრალურ სადაზვერვო ბიუროსთან.
მინისტრი სირიის ოკუპაციის პერიოდში
ელი ჰობეიკა ორჯერ —1992 და 1996 წლებში —ვაადის პარტიიდან აირჩიეს ლიბანის პარლამენტში. მას ეკავა რამდენიმე სამთავრობო თანამდებობა:  იყო ემიგრანტების საკითხთა სახელმწიფო მინისტრი (1992 წლის მაისიდან ოქტომბრამდე), სახელმწიფო მინისტრი სოციალური დაცვისა და ინვალიდ პირთა საკითხებზე  (1992 წლის ოქტომბრიდან 1994 წლის სექტემბრამდე), წყლის რესურსებისა და ელექტროენერგიის მინისტრი (1993 წლის ივნისიდან 1998 წლის დეკემბრამდე) წყლის რესურსების სამინისტროს სათავეში ჰობეიკამ ხელი შეუწყო მსხვილი ენერგეტიკული პროექტების განხორციელებას ბადდავიში და ზაჰრანში, ზუკასა და ბაალბექში. შეიქმნა დიდი ელექტრო ქსელები მთელ   ლიბანში, მათ შორის შორეულ ადგილებში. ამასთან, ენერგეტიკის განვითარებას ხელს უშლიდა სამხედრო და პოლიტიკური დაძაბულობა ქვეყნის სამხრეთით. ზოგიერთი ობიექტი განადგურდა ისრაელის  სამხედრო ოპერაციის დროს.
90-იანი წლების ბოლოს ელიე ჰობეიკას დამასკოთან ურთიერთობა მკვეთრად გაუარესდა. სირიის სპეცსამსახურები პერიოდულად ანადგურებდნენ ლიბანის პოლიტიკური ელიტის ყველაზე ოდიოზურ და ამბიციურ წარმომადგენლებს. 2000 წელს ჰობეიკამ დაკარგა საპარლამენტო მანდატი: მისი არჩევა სინამდვილეში დაბლოკეს სირიელებმა.
The World Lebanese Cultural Union თანახმად, 2001 წლის 11 სექტემბერს შეერთებულ შტატებში ტერორისტული თავდასხმების შემდეგ, ჰობეიკამ აშშ- ს ცენტრალურ სადაზვერვო ბიუროს  შესთავაზა, რომ დაეხმარებოდა  ჰეზბოლა--ს ტერორისტული ორგანიზაციის დაზვერვის ყოფილი უფროსი იმად მუგნიას დაჭერაში. ამის შემდეგ, 2001 წლის ბოლოს, სირიელებმა მთლიანად შეწყვიტეს ჰობეიკას დაცვა და ლიბანის იურიდიულ ორგანოებს დაავალეს შესაბამისი ზომები მიეღოთ მის წინააღმდეგ, ან თუნდაც მუქარით შეეშინებინათ.
მკვლელობა
ელიე  ჰობეიკა მოკლეს 2002 წლის 24 იანვარს 45 წლის ასაკში. მის სახლთან ბეირუთში,  ხაზმიეს გარეუბანში დანაღმული მანქანა აფეთქდა. აფეთქების შედეგად სამი ადამიანი დაიღუპა, მათ შორის მისი ორი მცველი, ხოლო ექვსი პირი დაშავდა.
ოჯახი
ელიე ჰობეიკა 1981 წლიდან დაქორწინებული იყო ჯინა რაიმონდ ნაჰათზე. წყვილს ორი შვილი ჰყავდა — ქალიშვილი საბინა, რომელიც ადრეულ ასაკში გარდაიცვალა (როგორც ამბობდნენ, მამის მითითებით ევთანაზია გაუკეთეს)  და ვაჟიშვილი ჯოზეფი.
ელიე ჰობეიკას სასიყვარულო კავშირები ჰქონდა ლიბანის ბოჰემურ და ელიტურ ქალბატონებთან,  რაც ოჯახში დაძაბულობის მიზეზი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:ლიბანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ლიბანის სამხედრო მეთაურები კატეგორია:ლიბანელი ნაციონალისტები კატეგორია:მარონიტი პოლიტიკოსები
ვარსკვლავური გზა: აჯანყება
ვარსკვლავური გზა: აჯანყება (Star Trek: Insurrection) — მეცხრე სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი, რომლის მოქმედება მიმდინარეობს ვარსკვლავური გზის სამყაროში.
სიუჟეტი
პლანეტა „ბა-კუ“ ნამდვილი სამოთხეა. აქაური მაცხოვრებლები არ ბერდებიან და ფლობენ პარაფსიქოლოგიურ შესაძლებლობებს. ფედერაციის აგენტები საიდუმლოდ იმყოფებიან პლანეტაზე და ცდილობენ ამოხსნან უკვდავების საიდუმლო. მათი მოქმედება არღვევს ვარსკვლავური ფლოტის „პირველ დირექტივას“, ამიტომ როცა კაპიტანი პიკარი იგებს ამის შესახებ, გადაწყვეტს ნებისმიერი საშუალებით შეაჩეროს საიდუმლო მოქმედებები პლანეტაზე.
ფილმის მოქმედება მიმდინარეობს 2375 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ვარსკვლავური გზა (ფილმების სერია) კატეგორია:1998 წლის ფილმები
აკატარავა
აკატარავა (Akatarawa) — მდინარე ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ კუნძულზე.
მდინარე საკმაოდ მოკლეა, მხოლოდ 20 კმ. სათავეს იღებს კლდოვან ხეობებში და აკატარავის ხეობის გავლით ერწყმის მდინარე ჰათს.
მრავალბორცვიანები
მრავალბორცვიანები (Multituberculata) — უძველესი ნამარხი ძუძუმწოვრების რიგი. ჰქონდათ მრავალბორცვიანი ძირითადი კბილები და კარგად განვითარებული საჭრელები. მეზოზოურ ძუძუმწოვართა შორის მრავალბორცვიანები გამოირჩევიან სიდიდით. ზოგიერთის აზრით, ხეზე მცოცავნი უნდა ყოფილიყვნენ. იკვებებოდნენ მცებარეთა ნაყოფით. გავრცელებული იყვნენ დასავლეთ ევროპაში, ცენტრალურ აზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. ცხოვრობდნენ იურულიდან შუა ეოცენამდე.
კუპე
კუპე (Kupe) — მაორის მითოლოგიის წარმოდგენით, პოლინეზიელი მეზღვაური-მკვლევარი, რომელმაც ახალი ზელანდია აღმოაჩინა.
ლეგენდის მრავალრიცხოვანი ინტერპრეტაცია არსებობს, თუმცა „ორთოდოქსული“ ვერსიით კუპე იყო ჰავაიკის ტომის დიდი ბელადი, რომელიც ახალ ზელანდიაში ახალი წელთაღრიცხვის 925 წელს ჩამოვიდა. მას საკუთარი ბიძაშვილი ზღვაში სათევზაოდ გასულ ექსპედიციაში მიუტოვებია დასახრჩობად, შემდეგ კი მისი ცოლი კურამაროტინი მოუტაცია და მასთან ერთად დიდი კანოეთი გაქცეულა. მოგზაურობისას მათ მრავალი თავგადასავალი შეხვედრიათ, მრავალი მონსტრი და ზღვის ეშმაკი, მათ შორის დიდი ოქტოპუსი ტე ვეკე-ა-მუტურანგი, ბოლოს კი ახალი ზელანდია აღმოუჩენიათ. ჰავაიკიში დაბრუნებულ კუპეს თანამემამულეებისთვის მოუყოლია საკუთარი თავგადასავლების შესახებ და დაუყოლებია ისინი მასთან ერთად ახალ მიწაზე გადასახლებაზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:მაორის მითოლოგია კატეგორია:ახალი ზელანდიის ისტორია
ინაკსესიბლე (კუნძული)
ინაკსესიბლე (Inaccessible Island) – პატარა ვულკანური წარმოშობის კუნძული ატლანტის ოკეანეში. არქიპელაგ ტრისტანი-და-კუნიას შემადგენლობაში. მიეკუთვნება დიდი ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიას — წმინდა ელენე, ამაღლება და ტრისტანი-და-კუნია. კუნძულის ფართობია 14 კმ².
გეოგრაფია
კუნძული ყველა მხრიდან გარშემორტყმულია კლდეებით და მასთან მიდგომა საკმაოდ რთულია. კარგ ამინდშიც კი კუნძულზე გადასვლა საკმაოდ სარისკოა თვითმფრინავიდანაც კი. სავარაუდოდ, ასეთი მდგომარეობის გამო კუნძულზე შენარჩუნებულია უნიკალური ბუნება. კუნძულ გოფთან ერთად 1995 წელს შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ბუნება
კუნძულის ბუნება პრაქტიკულად ხელშეუხებელია. ნაიტინგეილის და ინაკსესიბლეს კუნძულები — მეკლდეური პინგვინის (Eudyptes chrysocome) და ყვითელნისკარტა ალბატროსის (Thalassarche chlororhynchos) ბინადრობის ერთ-ერთი იშვიათი ადგილია.
ნაპირზე ასევე ბევრი სელაპია, ხოლო კუნძულის სიახლოვეს არსებულ წყლებში ბინადრობენ ვეშაპები.
ისტორია
თავისი სახელწოდება კუნძულმა მიიღო 1652 წელს ნიდერლანდების გემ t’Nachtglas-ის ეკიპაჟის კუნძულზე გადასვლის უშედეგო ცდის შემდეგ.
1871 წელს კუნძულზე დასახლდნენ ძმები სტოლტენჰოფები გერმანიიდან, რომლებსაც უნდოდათ იქ დაკავებულიყვნენ სელაპების დაჭერით. მათ ვერ გაითვალისწინეს, რომ კუნძულს იშვიათად სტუმრობდნენ გემები და იძულებულები გახდნენ დაეტოვებინათ იგი მხოლოდ 1873 წელს.
1922 წელს ბოტანიკოსმა ერნესტ შეკლტონმა კუნძულზე აღმოაჩინა ფრინველი Nesospiza wilkinsi. 1938 წელს ნორვეგიელმა მეცნიერებმა აღმოაჩინეს რამდენიმე მცენარე, რომლებიც კუნძულ ინაკსესიბლეს გარდა ხარობენ ნაიტინგეილის კუნძულზე. მეორე დიდი ექსპედიცია შედგა 1962 წელს.
1976 წლიდან ნაიტინგეილის და ინაკსესიბლეს კუნძულები გამოცხადნენ ველური ბუნების ნაკრძალებად, მაგრამ ტრისტანი-და-კუნიას არქიპელაგის მოსახლეობას ნება ეძლეოდათ ენადირათ ზღვის ფრინველებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გაერთიანებულ სამეფოში კატეგორია:ატლანტის ოკეანის კუნძულები კატეგორია:დაუსახლებელი კუნძულები კატეგორია:ტრისტანი-და-კუნია
ვლადიმირის ოლქი
{{ინფოდაფა რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი| RuNm=ვლადიმირის| RuPostfix=ოლქი| FSFlag=125px| FSCoA=125px| FlagLnk=ვლადიმირის ოლქის დროშა| CoALnk=ვლადიმირის ოლქის გერბი| FSMapName=Vladimir| FSCtrWhat=ადმინისტრაციული ცენტრი| FSCtrNm=ვლადიმირი| AreaRnk=66-ე| TotArea=29 000| WaterPrcnt=0,3| PopRnk=30-ე| PopQty={ 1 439,8 ათასი.| PopCtDate=2009| PopDens=49,6 | GDP=111,9| GDPCtDate=2006| GDP(PPP)=76,3| FedDistrNm=ცენტრალური | EcRegNm=ცენტრალური| CadNo=33| OfLangs=რუსული| HeadTtl=გუბერნატორი| HeadNm=ნიკოლოზ ვინოგრადოვი| LegislTtl=| LegislNm=| MSKS=±0| }} ვლადიმირის ოლქი (რუს. Влади́мирская о́бласть) — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი, შედის ცენტრალურ ფედერალურ ოლქში.
გეოგრაფია
ვლადიმირის ოლქი რუსეთის ევროპულ ნაწილში, ვოლგა-ოკას შუამდინარეთის სამხრეთით მდებარეობს. ოლქის სიგრძეა 170 კმ ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ და 280 კმ დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ.
კლიმატი
ოლქის ჰავა ზომიერად კონტინენტურია, 0 °C ქვემოთ ტემერატურის დღე-ღამური ხანგრძლივობა 137 დღეა, საშუალო წლიური ტემპერატურა 5 °C-ია (სტანდარტული გადაცდომა 12 °C), იანვრის საშუალო ტემპერატურაა −13 °C, ივლისისა +19 °C, თოვლის საფარის საშუალო სისქე 40 მმ-ია (დაახლოებით 144 დღე დევს). ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობაა 420—740 მმ, ვეგეტაციური პერიოდის ხანგრძლივობა 160-180 დღეა.
რეგიონის ისტორია
ნაპოვნია ადამიანის სადგომები - „სინგირი“ - ზემო პალეოლითის დროიდან (დაახ. 25 ათასი წლის წინ ჩვენს ერამდე). მურომის არქეოლოგიური გათხრებით ამ მიწების ფინო-უგორული წარმომავლობა მტკიცდება. შუა საუკუნეებიდან ამ ტერიტორიებს უკვე რუსები იკავებენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ფედერაციის ოლქები
კალე ფეოდოსიშვილი
კალე ფეოდოსიშვილი (ნამდვილი სახელი და გვარი: კალისტრატე ივანეს ძე ვეკუა; დ. 1905, ხობი, — გ. 30 მარტი, 1938, ქ. ვორკუტა, ახლანდ. კომის რესპუბლიკა, რუსეთის ფედერაცია) — ქართველი საბჭოთა პოეტი.
ლიტერატურულ ასპარეზზე გამოვიდა საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების იძულებითი დამყარების შემდეგ, 1920-იანი წლების დასაწყისში. მიეკუთვნებოდა „საქართველოს პროლეტარულ მწერალთა ასოციაციას“. გამოირჩეოდა ბოლშევიკური რევოლუციის და საბჭოთა ხელისუფლების ფანატიკური ერთგულებით, თავს ესხმოდა ეროვნული პატრიოტიზმის გამოვლინებებს, ქართული ლიტერატურის კლასიკოსებს. მის თხზულებათა შორისაა ლექსი „ქალაქის ბაღში“, რომელიც ცნობილი გახდა სტრიქონით: „მე მამას მოვკლავ, დავახრჩობ დედას, რევოლიუციამ თუ კი მიბრძანა!“ (ჟურნალი „მერცხალი“, 1926, №4). 1935 წელს „ტროცკისტული ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით საქართველოდან გაასახლეს. 1937 წელის დეკემბერში დააპატიმრეს კომის ავტონომიური რესპუბლიკის ტერიტორიაზე და 1938 წლის მარტში დახვრიტეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1905 კატეგორია:გარდაცვლილი 1938 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 მარტი კატეგორია:ხონში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
ფუტიეთის მონასტერი
ფუტიეთის მონასტერი – მონასტერი რაჭაში, სოფელ ფუტიეთში, ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში. შემორჩენილია მონასტრის ტაძრის საძირკველი. მდებარეობს სოფლის სიახლოვეს, მდინარე ჭალის მარცხენა ნაპირას. მონასტრის შესახებ არავითარი წერილობითი საბუთი არ არის შემორჩენილი. მოსახლეობა მონასტერს „ბერების ეკლესიად“ მოიხსენიებს. ნანგრევებს შორის ყურადღებას იწვევს დიდი ზომის შენობა (დაახ. 20X10 მ.), გაყოფილი სამ დარბაზად. საყდრის ახლოსვე აღმოჩნდა აკლდამისებური ქვითკირის ნაგებობა (დაახ. 3X1,5 მ.) ზევიდან დახურული ქვითკირისავე თაღით, რაც განძსაცავი უნდა იყოს. მონასტრიდან 150–200 მეტრის მოშორებით პატარა წყაროა, რომელსაც ხალხი „წმინდა წყაროს“ ეძახის. წყაროდან 100 მეტრში, ნაკადულის პირას, ქვითკირის ძველი კედელია, რომელიც სამონასტრო მეურნეობის შემადგენელ ნაწილს უნდა წარმოადგენდეს.
ფუტიეთის სავანის დაარსება შუა საუკუნეებს უნდა მიეკუთვნოს. ხოლო რაც შეეხება მონასტრული ცხოვრების მოშლას, ხალხში არსებობს მინიშნება იმის თაობაზე, რომ სავანის გაუკაცრიელება გამოიწვია რუსთა სასტიკმა ანგარიშსწორებამ 1819–1820 წლებში იმერეთის აჯანყების საპასუხოდ.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს მონასტრები კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ზედა ლია
ზედა ლია — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში. ლიის თემი (სოფლები: ზედა ლია, ლია, მახარია, პალური). მდებარეობს მდინარე ენგურის მარცხენა სანაპიროზე, ზუგდიდი–ჯვრის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 320 მეტრზე. წალენჯიხიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 402 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:წალენჯიხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ხოსე მანუელ პანდო
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ბოლივიის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 27 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1849 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1917
ნაირი
ნაირი — ასურეთის ჩრდილოეთით, ვანისა და ურმიის ტბების გარშემო არსებული ტერიტორია. სავარაუდოა, რომ ნაირის ვარიანტია ნაჰარინისა, როგორც ზოგჯერ მითანის სამეფოს უწოდებდნენ. ძვ.წ. XIII-XI სს ასურეთის მმართველთა წარწერებში გვხვდება ცნობები ნაირის წინააღმდეგ ლაშქრობათა შესახებ. თუქულთი-ნინურტა I (ძვ.წ. 1245-09) წერს, რომ ილაშქრა ნაირისა და „ზემო ზღვის პირას მდებარე ქვეყნებზე“, დაიპყრნა ისინი და მათი 40 მეფე დაიმორჩილა. მეფე ტიგლათფილესერ I (ძ.წ. 1115-1077) უფრო ვრცლად აგვიწერს თავის ბრძოლას ნაირის 23 ქვეყნის გაერთიანებულ ლაშქართან. ამ დროის წარმოდგენებით „ნაირის ქვეყნები“ იწყებოდა მდინარეების ევფრატისა (ყარასუ) და აღმოსავლეთ ევფრატის (მურადსუ) შესართავთან და ვრცელდებოდა ჩრდილოეთ შუამდინარეთისა და შავი ზღვის მიმართულებით. ნაირის შესახებ ცნობების გვხვდება აგრეთვე ძვ.წ. IX საუკუნის ასურულ წყაროებში. ამ დროს ეს სახელი თავის ზოგად მნიშვნელობასთან ერთად ვიწრო მნიშვნელობითაც იხმარებოდა და აღნიშნავდა ვანის ტბის სამხრეთით მდებარე ხუბუშქიას სამეფოს მიწა-წყალს. გვიანდელ ხანაში ძველი ნაირის ტერიტორია თითქმის მთლიანად ურარტუს სამეფოს ფარგლებში მოექცა და ტერმინი „ნაირი“ უკვე იშვიათად იხსენიება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაირი კატეგორია:ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:მცირე აზია
ნორვეგიის ისტორია
პრე-ისტორია (ძვ.წ. 10 000–800)
ბოლომდე გაურკვეველი რჩება, თუ როგორ დასახლდა ნორვეგია. ერთი ვერსიით, ქვეყანა ჩრდილოეთიდან სახლდებოდა, შემდგომ ცენტრალური და დასავლეთი იქნა ათვისებული. ზოგიერთი ისტორიკოსის აზრით კი, დასახლება სამხრეთიდან ჩრდილოეთის მიმართულებით მოხდა. ამ მოსაზრებას არქეოლოგიური გათხრები ამყარებენ. საგების თანახმად, ნორვეგიელები ვიკეს ყურიდან დრონტჰეიმამდე იკავებდნენ მიწებს (წინანდელი სახელი ნიდაროსე), მაგრამ მათ, ისევე როგორც გოთებსა და შვედებს, ცენტრალიზებული ხელისუფლება არ გააჩნდათ. მოსახლეობა 20-30 სხვადასხვა ჯგუფად იყოფოდა, ნორვეგიულად ფილკე. ყოველ ფილკეს თავისი მეფე ან ბელადი ჰყავდა. ერთიანი სახელმწიფოს შექმნის მიზნით რამდენიმე მათგანი გაერთიანდა და ერთიან ყრილობად - თინგად გადაიქცა. თინგი ყოველი კონკრეტული საჭიროებისას იკრიბებოდა, მასზე დასწრება ნებისმიერ თავისუფალ მოქალაქეს შეეძლო, მაგრამ საქმეს მეფის მიერ დანიშნული უფლებამოსილი პირები განაგებდნენ. თინგი უმაღლესი საბჭოსი და უმაღლესი სასამართლოს სახეს ატარებდა. თინგის უფლებამოსილთა შორის მეფეზე დამოკიდებული პიროვნებები დაშვებულნი არ იყვნენ.
მოგვიანებით ქვეყანა ოთხ უდიდეს ოლქად გაიყო, ყოველ კუთხეს თავისი თინგი ჰქონდა. სოგნეფიორდის ჩრდილოეთით მდებარე ფილკეები და ფროსტატბინგი, სამხრეთ-დასავლეთის ფილკეების, ასევე უპლანდისა და ვიკეს თინგების მომცველი გულათინგი, ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთი, ცენტრალური მთის სისტემის ჩათვლით - ეიძათინგე და ბოლოს თავად ვიკე, რომელიც განცალკევებულ თინგად ჩამოყალიბდა.
თავად ფიულკი ასად - herad იყოფოდა და თითოეულ ჰერადს hersir (ჰერსირი) ედგა სათავეში, რომლის თანამდებობა მემკვიდრეობით ხასიათს ატარებდა და მას მხარის სამოქალაქო და რელიგიური საკითხების გადაჭრა შეეძლო. მეფეები, რომლებიც წოდება yngling-ს ატარებდნენ, ღვთიური წარმოშობისად მიიჩნეოდნენ და თავიანთი ფილკეების საგარეო წარმომადგენლები იყვნენ, ჯარს სარდლობდნენ და უფლებებიც პირადული ხარისხითა და სამფლობელოს ფართით განესაზღვრებოდათ. აქვე უნდა ითქვას, რომ ყველა დანარჩენი მნიშვნელოვანი საქმის გადამწყვეტი თავად ხალხი, უბრალოდ გლეხები და თინგი იყო.
გლეხები მშვიდობის დარღვევის შემთხვევაში მეფეს ბეგარას უხდიდნენ, მათ ასევე შეეძლოთ ნებაყოფლობითი ძღვენიც მიერთმიათ გვირგვინოსნისთვის. თუკი ”მეფე ავსა იქმდა წესისა წინააღმდეგ” მაშინ მთელ ფილკეს ისრები ეგზავნებოდა, ნიშნად იმისა, რომ მეფე დასაჭერი და მოსაკლავი იყო. თუკი მეფის ლიკვიდირება ვერ ხერხდებოდა, მაშინ მას საუკუნოდ აძევებდნენ ქვეყნიდან. ასეთ შემთხვევაში, ტახტის უფლება როგორც კანონიერ, ისევე უკანონო კავშირის შედეგად შეძენილ მემკვიდრეებს ეძლეოდათ, რკინით გამოცდის შემდეგ.
ძველნორვეგიული საზოგადოება ორი ფენისგან: არისტოკრატებისა და თავისუფალი მოსახლეების - გლეხებისგან შედგებოდა. მათ დაქვემდებარებაში თავისუფლებააყრილი ხალხი ან მონები შედიოდნენ. უნდა აღინიშნოს რომ, პატრონები სასტიკად არ ექცეოდნენ მათ. უუფლებონი მეტწილად ტუსაღები იყვნენ. მიწიერ ცხოვრებაში ისინი თავიანთ მფლობელებს ეკუთვნოდნენ, გარდაცვალების შემდეგ კი არ მიიშვებოდნენ ვალჰალთან, სადაც იღებდნენ მხოლოდ თავისუფალ ადამიანებს, რომლებიც ბრძლისას იყვნენ დაღუპულნი. ორი ძირითადი კასტა ერთმანეთზე არ იყო დამოკიდებული, გლეხის წოდება საამაყოც კი იყო. მეფის სამსახურში შესვლა ზოგჯერ სამარცხვინო საქმედ მიიჩნეოდა და დასჯის შემთხვევაში გამოიყენებოდა ხოლმე. მეფე ყველაზე დიდი მიწათმფლობელი იყო და თავის მამულებში ამუშავებდა პირებს, რომელთაც armadr ეწოდებოდათ. მეფის კარზე მეომართა პოლკი ცხოვრობდა. ისინი ნარჩევი, მამაცი რაინდები იყვნენ და შინა ხალხი ეწოდებოდათ. ისინი მეფეზე დამოკიდებულებად მიიჩნეოდნენ, ამიტომაც, მათ თავისუფალ ადამიანებად არ თვლიდნენ, იმის მიუხედავად, რომ მეომრები ყველანაირი პირადი თავისუფლებით სარგებლობდნენ.
ძველნორვეგიელთა საყვარელი საქმიანობა ომი, ძარცვა, სამხედრო ვარჯიში და ნადირობა იყო. ისინი ფარიკაობებს მართავდნენ, სადაც მანდილოსნების მიწვევა აუცილებელობას წარმოადგენდა. უყვარდათ მოლხენა, თუმცა, მუდამ გმირულად დაღუპვის მონატრულნი იყვნენ. შერკინებაში ქალებიც კი გადიოდნენ.
ვიკინგთა ეპოქა
250px|thumb|ოსებერგის ხომალდის კიჩო thumb|220px|1030 წელს გამართული [[სტიკლესტადის ბრძოლა.]] thumb|220px|1066 წელს გართული [[სტამფონ-ბრიჯის ბრძოლა.]] ნაკლებნაყოფიერმა ნიადაგმა და მწირმა ბუნებრივმა პირობებმა უბიძგა ნორვეგიელებს, უცხო მიწების დალაშქვრით დაეკმაყოფილებინათ განდიდებისა და გამდიდრების სურვილი. ჯერ კიდევ ადრეულ შუა საკუნეებში დაიწყეს ნორვეგიელებმა უცხო მიწებზე თავდასხმები. ასეთი შორეული ექსპედიციები უკვე VIII საუკუნიდან ეწყობოდა. IX საუკუნის დამლევს ნორვეგიაში მსხვილი სახელმწიფოები იწყებს ჩამოყალიბებას, რომელთა მეფეები მეზობელი მიწების ათვისების ყველანაირი ძალის გამოყენებით ცდილობდნენ. შორეულ ლაშქრობებში წამსვლელთა რიცხვი კი დღითი-დღე მატულობდა. ხანდახან მხოლოდ დაპყრობისა და დარბევის მიზნით იგზავნებოდა ხომალდები შორეულ ზღვებში თავად მეფეების სარდლობით. ვიკინგთა ექსპედიციების ორ პერიოდს განარჩევენ: პირველში ნორვეგიელები მცირე რაზმებით ცურავენ, თავს ესხმიან სანაპიროებსა და კუნძულებს, არბევდნენ, სძარცვავენ და დაზამთრებისთანავე შინ ბრუნდებიან. მეორე პერიოდში უფრო დიდი ლაშქრით გადიოდნენ ზღვაში, შეჭრილ ქვეყანაშიც უფრო ღრმად შედიან, აღარც ზამთრობით ბრუნდებიან უკან, აგებენ სიმაგრეებს და სახლდებიან დაპყრობილ მიწებზე. ეს პერიოდი ვიკინგთა მიერ მანამდე მონახულებულ ტერიტორიებზე სხვადასხვა დროს იწყება, მაგალითად ირლანდიაში 835 წელს, საფრანგეთში, ლუარის ხეობაში იგივე დროს, ხოლო ინგლისში 851 წლიდან.
ნორვეგიელები ევროპის სამხრეთ-აღმოსავლეთშიც აღწევდნენ და დღევანდელი თურქეთის ტერიტორიასაც ესხმოდნენ თავს კონსტანტინეპოლის სიმდიდრით მოხიბლულნი, რომელსაც ისინი მიუკლგორდს უწოდებდნენ. IX საუკუნის დამლევს ნორვეგია ერთიან სახელმწიფოდ იქცა, სწორედ ამ პერიოდს ემთხვევა ისეთი საისტორიო წყაროების გამოჩენა, რომლებიც დღევანდელი გადასახედიდან გაცილებით სარწმუნოა და ლოგიკურ კავშირშია ერთმანეთთან. ვიკის დასავლეთ სანაპიროზე ვესტფიოლდის მომცრო მხარე მდებარეობდა, რომელსაც, ხალხის გადმოცემით, ის მეფეები მართავდნენ, რომლებიც ერთ დროს უფსალაში მეფობდნენ. ვესტფიორდის პირველი მეფე, რომელიც ისტორიას შემორჩა, ჰაფდან შავი იყო. მან როგორც ოჯახური კავშირებით, ასევე საკუთარი ძალისხმევით, ქვეყნის შიდა ტერიტორიები ტბა მიეზენამდე შემოიერთა. ჰაფდანი ადრე გარდაიცვალა, მას 10 წლის მემკვიდრე ჰარალდ ჰორფაგრე დარჩა. ამ უკანასკნელმა მამამისის მიერ წამოწყებული საქმიანობა განაგრძო და ერთიან ნორვეგიას დაუმორჩილა ყველა მეზობელი მცირე სამეფო თუ სათავადო და დაამყარა ერთხელისუფლებიანობა. ბევრი აზნაური და სარდალი ცდილობდა, არ დამორჩილებოდა მეფეს, რადგან არ ეთმობოდათ ძველი მდგომარეობა, თუმცა, მცდელობა მარცხით დასრულდა და უმეტესობას ზღვით ქვეყნის დატოვება მოუხდა. ჰარალდმა ქვეყნის ეკონომიკურ და საზოგადოებრივ წყობაში სრული გადატრიალება მოახდინა. ახალი წესებით უკმაყოფილოთა მასები ისლანდიაში, შეტლანდიის, ჰებრიდის და ორკნეის კუნძულებზე გაემგზავრნენ. ჰარალდმა სიცოცხლის ბოლოს სახელმწიფო წყობა შეცვალა, თავის ვაჟებს მცირე სამეფოებად დაუყო ქვეყანა, ცოლის მხრიდან მემკვიდრეებს კი საგრაფოები ჩამოურიგა.
მისმა მემკვიდრე ჰარალდ სასტიკმა დანიელებთან უწყვეტი ბრძოლები წამოიწყო: მას ჩრდილოეთის გაელვებას და დანიური კუნძულების მაოხრებელს უწოდებდნენ. ის ინგლისის დაპყრობის სურვილმა შეიპყრო. გასცურა ალბიონისკენ და დაიღუპა. ამის შემდეგ ქვეყანაში შედარებით წყნარმა ცხოვრებამ დაისადგურა. ეს კი ულავ მშვიდად წოდებული მეფის 27 წლიანმა მმართველობამ მოიტანა. იმხანად ნორვეგიამ მნიშვნელოვან კეთილდღეობას მიაღწია. 1095 წელს, ულავის გარდაცვალების შემდეგ ქვეყანა ისევ ორ სახელმწიფოდ გაიყო და შინაომების კერად იქცა, სანამ ერთ-ერთი მეფე - მაგნუს ბარფუდი კვლავ ერთიანი ნორვეგიის ხელმწიფე არ გახდა. მან შორეული ლაშქრობის შედეგად, ჰებრიდის და ორკადის კუნძულები, ასევე ინგლისის კუნძული მენი დაიპყრო, 1103 წელს კი ირლანდიაში ის მოკლეს.
ნორვეგია შუა საუკუნეებში (1103–1380)
მაგნუსი მეზობელ სამეფოებთან მშვიდობას ინარჩუნებდა, ამიტომაც, მას კანონების გამაუმჯობესებელი ეწოდა. მან ერთიანი კანონები შემოიღო მთელი სამეფოსთვის, რასაც ქვეყნის ძველი კანონმდებლობა გულათინგი, ფროსტათინგი და სხვები დაუდო საფუძვლად. სასჯელები შემსუბუქდა, დაწესდა დაზუსტებული კანონები ტახტის გადაცემასთან დაკავშირებით, რაც მეფობის არა არჩევითობას, არამედ მემკვიდრეობითობას ითვალისწინებდა. მეფის მსახურთა საერთო პრესტიჟი და მეფის ხელისუფლების ძალმოსილება უფრო ამაღლდა. მეფე ჰოკონმა 1319 წელს ლენდერმერთა წოდება ისე გააუქმა, რომ მცირე წინააღდეგობასაც არ გადასწყდომია. გაუქმდა მსხილი მიწათმფლობელობა. ნორვეგია გლეხების - წვრილი მემამულეების ქვეყნად დარჩა. ჰოკონი მამრობითი სქესის მემკვიდრის გარეშე გარდაიცვალა. დედის მხრიდან მისი ნათესავი შვედი უფლისწული მაგნუს ერიქსონი იყო, რომელიც ნორვეგიელებმა მეფედ შერაცხეს: ნორვეგიის ტახტი შვედეთის ხაზზე გადავიდა, თუმცა, ორივე ქვეყანამ საკუთარი კანონმდებლობა და საბჭოები შეინარჩუნა. ნორვეგიაში ოთხი საბჭო ორეთინგი და ერთი საერთო საბჭო იყო, რომელიც მეტწილად ბერგენში იკრიბებოდა. უფრო მსხილ ქალაქებს საკუთარი თვითმმართველობა გააჩნდათ.
უნია დანიასთან და შვედეთთან
მთელი XV საუკუნის მანძილზე, ნორვეგიელთა უფლებები დაკნინებული იყო, ისინი ცდას არ აკლებდნენ საკუთარი უფლებების დაცვას. დანიელ მეფეებს ნორვეგიელები მხოლოდ დიდი ხნის ყოყმანისა და წინააღმდეგობის შემდეგ აღიარებდნენ. ნორვეგიელებს განსაკუთრებით ის გარემოება აღიზიანებდათ, რომ მეტად მნიშვნელოვანი და ძველი კოლონიები - ორკნეისა და შეტლანდის კუნძულები კრისტიან I-მა 1468 წელს შოტლანდიის მეფეს მიაგირავა და უკან ჯერაც არ იყო დაბრუნებული. უცხომიწელთა წინააღმდეგ გამუდმებით ხდებოდა შეიარაღებული აჯანყებები. მას მერე რაც დანიიდან განდევნილი მეფე კრისტიან II ნორვეგიის მფარველობის ქვეშ აღმოჩნდა, დანიის რიგსდაგმა 1536 წელს, კალმარის უნიის დარღვევით, ნორვეგია დამოკიდებულ პროვინციად აქცია. გაუქმდა ნორვეგიის ცალკეული სეიმი, არმია და ფლოტი, ფინანსები და სხვა. ანულირება განიცადა ნორვეგიულმა უმაღლესმა სასამართლომ. ყველა პროცესი კოპენჰაგენში დანიელი მოსამართლეების მიერ წყდებოდა. კოპენჰაგენში ხდებოდა ეპისკოპოსთა ხელდასმაც. ახალგაზრდობა იქვე იღებდა განათლებას. ნორვეგიელი ჯარისკაცები და მატროსები დანიის ფლოტისა და არმიის რიგებს ავსებდნენ. ნორვეგიის მართვა დანიელ ფოგტებს ევალებოდათ. ერთად-ერთი, რასაც დანიელები ვერ ეხებოდნენ, ეს იყო უფლება მიწაზე. პოლიტიკური დამოუკიდებლობის დაკარგვამ, ნორვეგიის განვითარებაზე დამთრგუნველად იმოქმედა. ნორვეგია თითქოს ერთ ადგილას გაიყინა, განსაკუთრთებით რეფორმაციის შემდეგ, რაც ისევე ძალმომრეობით იქნა ქვეყნისათვის თავს მოხვეული, როგორც თავის დროზე ქრისტიანობა. ნორვეგიის ვაჭრობის ჩაძირვა ყოვლისშემძლე ჰანზამ მოახერხა. წარმოება არ ვითარდებოდა. როგორც ფინანსები, ისე ქვეყნის მოსახლეობა შვედეთთან გამუდმებული ომებით პარტახდებოდა, რომლის ჯარისკაცები ყოველნაირად აჩანაგებდნენ მოსაზღვრე მხარეებს. იმხანად შვედეთმა ნორვეგიის სამი პროვინცია: იემტლანდი, ჰერიესდალენი და ბოჰუსლენი დაიკავა. ქვეყნის გონებრივ განვითარებაში სრული სტაგნაცია დაიწყო. შეწყდა ძველი ხელნაწერების გადაწერაც კი. მაგრამ თუ ამხრივ ნორვეგია ბევრ რამეში ჩამორჩა, დანიის უღელქვეშ მყოფი უფრო მეტად დემოკრატიული განვითარებით წავიდა სახელმწიფო მოწყობის საქმეში. ფეოდალიზმის ნარჩენები საბოლოოდ XVII საუკუნეში გაქრა, არისტოკრატია კი სამეფო კარის არარსებობის გამო ვეღარ ჩამოყალიბდა. 1613 წელს ჰანზასგან დამოუკიდებლობის მიღწევის შემდეგ, ნორვეგიის ვაჭრობა, ტყისა და თევზჭერის მრეწველობა სწრაფი ტემპებით განვითარდა. მოსახლეობის მთელი ნამატი ქალაქებისკენ იძვროდა, რაც ურბანული ცენტრების განვითარებასა და აყვავებას უწყობდა ხელს.
XVIII საუკუნის დამლევს დანია-ინგლისის ომის დროს, ნორვეგიელებში დამოუკიდებლობისკენ სწრაფვამ გაიღვიძა. ინგლისის კრეისერები იმდენი წლები იდგნენ დანიის ნაპირებთან, რომ ორი ქვეყნის განშორება თავისუფლად მოხერხდებოდა, რომ არა უფლისწულ ავგუსტ-ქრისტიან ჰოლშტეინ-გლუსბურგელის სწორი მართვა, რომელმაც ნორვეგიელებს თავი შეაყვარა და უდიდესი ნდობა გამოიწვია ხალხის მასებში. მისი სიკვდილის შემდეგ, 1809 წელს, დამოუკიდებლობის აღდგენის აზრი კვლავ გაღვივდა. ჩამოყალიბდა ნორვეგიის კეთილდღეობის საზოგადოება. საზოგადოებამ 1811 წელს დანიელთა მხრიდან ხანგრძლივი წინააღმდეგობის შემდეგ, მაინც მოახერხა ქრისტიანიაში უნივერსიტეტის დაარსება, ამდენად, კოპენჰაგენმა ნორვეგიული კულტურის ცენტრის სტატუსი დაკარგა. განსაკუთრებულად მაშინ გამძლავრდა ნორვეგიელთა დამოუკიდებლობისადმი ბრძოლა, როდესაც ცნობილი გახდა, რომ შვედეთის მეფემ 1814 წელს დანიის მეფე აიძულა ნორვეგია მისთვის დაეთმო.
ნორვეგია XIX საუკუნეში
კილის შეთანხმებით შემდეგი იყო გათვალისწინებული: ნორვეგია შვედეთის მეფეს უნდა ეკუთვნოდეს და შვედეთთან ერთად გაერთიანებულ სამეფოს უნდა წარმოადგენდეს, ახალი მეფე კი ნორვეგიას ისე უნდა წარმართავდეს, როგორც დამოუკიდებელ ქვეყანას ადგილობრივი კანონების, უფელებებისა და პრივილეგიების გათვალისწინებით. ნორვეგიელი ისტორიკოსები ამტკიცებენ, რომ დანიას შვედეთისთვის არ დაუთმია უფლება ნორვეგიის ფლობისა, რადგან თავად დანიას არ ჰქონია ასეთი უფლება. ნორვეგია და დანია ტყუპი ძმებივით იყვნენ, თუმცა დამოუკიდებელი ქვეყნების სტატუსით და მათ მხოლოდ ერთი მონარქი აერთიანებდათ. მას მხოლოდ ერთ რამეში ჰქონდა თავისუფლება — უარი ეთქვა ტახტზე, ასეთ დროს კი ნორვეგია უფლებას მიიღებდა დამოუკიდებლად ემართა ქვეყანა. ნორვეგიის მმართველი იმხანად პრინცი ქრისტიან-ფრიდრიხი იყო. მან დაინახა ნორვეგიელთა შეურიგებელი წინააღმდეგობა, რომ ქვეყანა შვედეთის პროვინციად არ ქცეულიყო, მან საბჭო იწვია და თავი რეგენტად გამოაცხადა, ნორვეგიელებს კი სთხოვა ეიდსვოლდეში სეიმი გაემართათ, რომელიც ახალ კონსტისტუციას შეიმუშავდებდა. ამის შემდეგ ჯარმა და სამოქალაქო გვარდიამ მოედანზე საზეიმოდ დადო ფიცი, რომ ნორვეგიის დამოუკიდებლობას დაიცავდა. ეს ფიცი ხალხმა და რეგენტად ქცეულმა უფლისწულმაც გაიმეორეს. ეროვნულ დამფუძნებელ ყრილობაზე არჩევნები ჩატარდა. 10 აპრილს კრება გაიხსნა, კომიტეტში 15 ადამიანი იყო ფალზენის წარმომადგენლობით, მათ კონსტიტუციის მოსამზადებლად კანონპროექტი შეიმუშავეს შემდეგი ძირითადი მახასიათებლებით:
1814 წლის 19 მაისს ნორვეგიის მეფედ რეგენტი უფლისწული ქრისტიან-ფრიდრიხი ერთხმად იქნა არჩეული. შვედეთის ხელისუფლება ნორვეგიელი ხალხის გადაწყვეტილებას არ დაემორჩილა. შვედეთმა ნორვეგიის დასაპყრობად ჯარი მიმართა. უცხო სახელმწიფოთა მხრიდან კონფლიქტის დიპლომატიური გზით გადაჭრის მცდელობები იყო, მაგრამ წარუმატებლად. ნორვეგიულ ჯარებს გამოუცდელი ადამიანები სარდლობდნენ, რამაც რიგითი ჯარისკაცები ღალატსა და გაცემაზე აალაპარაკა. მეორე მხრივ, შვედეთის მემკვიდრე პრინცი კარლ-იოანი ერთობ წინდახედულად მოქმედებდა, დიდი ყოყმანის შემდეგ მან ნორვეგიელებთან, როგორც დამოუკიდებელ და ღირსეულ ერთან, გადაწყვიტა შეკავშირება. წინადადება მიღებულ იქნა, საზღვაო კონვენციას ხელი 14 აგვისტოს მოეწერა, კილის ხელშეკრულება კი თავად შვედეთის მხრიდან გაუქმდა. მეფე ქრისტიანმა ტორთინგი 1814 წლის 7 აგვისტოს იწვია. მსჯელობისას თანდათან გამოიკვეთა, რომ გაერთიანება გამოსავალი იყო, რადგან ნორვეგიას ძვირადღირებული ბრძოლის გაგრძელების საშუალება აღარ ჰქონდა. მეფემ ყრილობას გზავნილი გადასცა, სადაც გამოხატავდა განზრახვას დაეტოვიბინა ტახტი და შესაბამისად, გაეთავისუფლებინა ნორვეგია ფიცისგან. ნორვეგიისა და შვედეთის გაერთიანების საკითხზე მოლაპარაკებების საწარმოებლად, ქვეყანას შვედი კომისრები ეწვივნენ. შემუშავდა შემდეგი მოლაპარაკება: ნორვეგია ჩამოაყალიბებს თავისუფალ და დამოუკიდებელ სამეფოს, რომელსაც ერთიანი მეფე ეყოლება შვედეთთან. ყველა შინა საქმეში ნორვეგია აბსოლუტური თავისუფლებით ისარგებლებს, საგარეო საქმიანობაში კი შვედეთის მხარეს იქნებოდა. ნორვეგიას საკუთარი საგარეო საქმეები მარტოს უნდა ეწარმოებინა, თუმცა, თუკი ორივე სახელმწიფოს შეეხებოდა საკითხი, მაშინ შვედეთ-ნორვეგიის გაერთიანებულ საბჭოს უნდა გამოეტანა გადაწყვეტილება. ნორვეგიას ყოველთვის შეეძლო შვედეთის საშინაო საქმეებში ჩარევა, როდესაც კი სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის საკითხს შეეხებოდა საქმე. ამ მშვენიერ იმედებს ახდენა არ ეწერა. შვედეთმა ამოჩემებულ იდეას — ნორვეგიის დაპყრობას — ვერ უღალატა, ხოლო ნორვეგიას თავდაცვითი პოზიციიდან არ დასცალდა გამოსვლა. პირველ ხანებში შვედებს უხაროდათ, მიიჩნევდნენ, რომ ნორვეგია საბოლოოდ იყო დაპყრობილი, ზოგიერთი კი ფიქრობდა, რომ ნორვეგია თანდათან თვითონაც გადაწყვეტდა შვედეთთან შერწყმას, ამდენად, ერთი მთლიანი ერის მიღება გახდებოდა შესაძლებელი. მაგრამ, ვინაიდან საქმე სურვილებისამებრ არ წავიდა, შვედეთში უკნაყოფილებამ იმატა.
პირველი შეტაკება ნორვეგიისა შვედეთთან 1815 წელს მოხდა, როდესაც სტორთინგმა ადგილობრივი თავად-აზნაურობა და სამემკვიდრეო უფლებები გააუქმა. კარლ-იოანი სტორთინგის გადაწყვეტილებას არ დაეთანხმა. იყო პრესის შეზღუდვის მცდელობები, სხვა სახელმწიფოთა ჩარევით დამუქრებები, მაგრამ, დემოკრატიულად განწყობილ ნორვეგიას აზრი ვერ შეაცვლევინეს. ასევე შეუდრეკლად აგრძელებდნენ მოღვაწეობას ნორვეგიის წარმომადგენლები მომავალშიც. მეფემ 1824 წელს, კონსტიტუციაში შესატანად, მთელი რიგი შემზღუდავი ცვლილებებისა წარმოადგინა. არც ერთი ეს წინადადება ტორთინგმა არ მიიღო. დიდ სირთულეს ქმნიდა საკითხი ნორვეგიის საგარეო წარმომადგენლობის შესახებ. 1836 წელს დადგინდა, რომ ნორვეგიას როგორც გაერთიანებული საბჭოს წევრ-ქვეყანას სახელმწიფოებრივი საკითხების გადაჭრისას ხმის უფლება ეძლეოდა, თუმცა, ამ ხმას ნულოვანი მნიშვნელობა ჰქონდა. ასეთი „დათმობა“ არავის აწყობდა. იმავე წელს გაუქმდა მიწის უკანასკნელი გადასახდელიც. 1838 წელს სოფლის მეურნების საქმიანობა იქნა რეფორმირებული, შედეგად, მასზე ადმინისტრაციული ჩარევის უფლება ყველას ჩამოერთვა. 1839 წელს ახალი წინადადება დაისვა, შეცვლილიყო სამეფო ვეტო აბსოლუტურით და მომხდარიყო სტორთინგის ნატურალიზაცია. 1842 წელს სტორთინგმა გადაწყვიტა, რომ ნორვეგიაში ნატურალიზაციისთვის მეფის სანქცია არ იყო საჭირო. 1840-იან წლებში ახალი ბრძოლა დაიწყო შტატჰალტერობაზე, რაც N 14 კონსტიტუციით გადაწყდა, რომ სამეფოში შტატჰალტერობის უფლება განურჩევლად ჰქონდა შვედსაც და ნორვეგიელსაც. მოკლე ხანში ნორვეგიელებს აღარ მოეწონათ ამ კანონის შედეგები და შტატჰალტერობის საერთოდ გაუქმება მოითხოვეს.
XIX საუკუნის მეორე ნახევარი
1859 წელს ტახტზე ასვლისას მეფე კარლ XV-მ დაპირება დადო, რომ ნორვეგიელთა მოთხოვნები დაკმაყოფილდებოდა, თუმცა, მას რიგსდაგი არ დაეთანხმა და მანაც ვერ შეასრულა დანაპირები. ამან ნორვეგიელები საშინლად აღაშფოთა. სტორთინგი ნორვეგიის შიდა საქმეებში შვედური რიგსდაგის ჩარევის სასტიკი წინააღმდეგი გამოდიოდა. ამის მიუხედავად, unionskomité მაინც იქნა წვეული, რომელმაც ახალი სამოკავშირეო საბჭო დააწესა ორივე ქვეყნისათვის, ამასთან, ორივე ქვეყანას საერთო მინისტრები უნდა ჰყოლოდათ და საერთო კონსტიტუცია უნდა ეღიარებინათ, რომელიც მაღლა იდგებოდა ცალკე რომელიმე სახელმწიფოს საკუთარ კონსტიტუციაზე. სტორთინგი ამ გადაწყვეტილებას შეძლებისდაგვარად უწვდა წინააღმდეგობას, მაგრამ, უკვე ნათელი იყო, მას საკმარისი ძალა აღარ შესწევდა ბრძოლისა, როდესაც საქმე ნორვეგიის დამოუკიდებლობის საკითხებს ეხებოდა. 1872 წელს ტახტზე ასულმა ოსკარ II-მ ნორვეგიული სტორთინგის განწყობა არაერთი დათმობით მოიპოვა. განწყობა იმდენად სახეცვლილი იყო, რომ ნორვეგია შვედეთს საბაჟო საქმიანობის (1874) გამარტივებასა და საერთო სკანდინავიური მონეტების მოჭრის საქმეშიც ეთანხმებოდა (1875). 1880 წელს ბრძოლა განახლდა. ხელისუფლება არმიისა და ფლოტის გაზრდას მოითხოვდა, სტორთინგი კი წინააღმდეგი იყო და ამ საკითხის გვერდის ავლით, შვეიცარიულის ყაიდაზე, მილიციის ინსტიტუტი დააწესა. მეფემ ეს პროექტი არ დაამტკიცა. სტორთინგმა მინისტრებს უჩივლა და გასამართლებასაც მიაღწია, მაგრამ, მეფემ განაჩენი გააუქმებინა. უნიის საკითხი ხელახლა 1885 წელს ამოტივტივდა, როდესაც შვედეთმა უცხოეთთან ურთიერთობების საკითხი ნორვეგიის უკითხავად გადაწყვიტა. მეფემ შეწყვიტა საგარეო საქმეთა მართვა, ეს საქმე საგარეო საქმეთა სამინისტროს დაევალა, რომელიც კონსტიტუციურ პასუხიმგებლობას კისრულობდა თავის თავზე. ამგვარად, რადგან შვედეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის ხელში გადაიოდა ნორვეგიის საგარეო ურთიერთობების მართვის სადავეები, ეს იმას ნიშნავდა, რომ ნორვეგიის საგარეო საკითხების მართვას ამიერიდან შვედეთი მოახერხებდა. გარდა თავისი იდეური მნიშვნელობისა, საკითხს პრაქტიკული ხასიათის მნიშვნელობაც ჰქონდა, რომელსაც თავისუფლად შეეძლო ნორვეგიის ეროვნულობისა და სახელმწიფოებრიობის არსებობისთვის წერტილი დაესვა. საგარეო პოლიტიკა ნორვეგიისთვის მეტად მნიშვნელოვანი იყო როგორც სავაჭრო ქვეყნისთვის, განსხვავებით მიწათმოქმედი შვედეთისაგან. დაიწყო ნორვეგიის სვერდრუპის საგარეო საქმეთა სამინისტროსა და შვედეთის ანალოგის მოლაპარაკებები. შედეგად, 1885 წლის 15 მაისს პროტოკოლი იქნა მიღებული: