cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მალოე-იბრაევო
მალოე-იბრაევო  (Кесе Ибрай) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 9  ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 33 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (67%).
სქოლიო
კატეგორია:აურგაზის რაიონის სოფლები
ვახუშტი აბაშიძე
ვახუშტი ლევანის ძე აბაშიძე (გ. 1746) — ქართლის სამეფოს პოლიტიკური მოღვაწე XVIII საუკუნის პირველ ნახევარში, ვახტანგ VI-ის პოლიტიკის მიმდევარი. 1711 აბაშიძე იმერეთიდან ქართლს გადავიდა, ვახტანგს ეყმო და მისგან მიიღო უძეოდ გადაგებული პაატა აბაშიძის მამული (ქვიშხეთი, ტაშისკარი, ციხისძირი, მონასტერი და სხვ.). ამასთან ვახუშტის მამულიც (იმერეთის სოფელი ვახანი, ციხით, მიმდგომი ადგილებითა და ყმებითურთ) ქართლის სამეფოს ფარგლებში შევიდა. ამ ფაქტს დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა ოსმალო და ლეკ მოთარეშეთაგან ქართლის დასავლეთ საზღვრების დასაცავად (ვახანზე გადიოდა ახალციხიდან ქართლისაკენ მიმავალი ერთ-ერთი გზა). 1712 წელს ვახტანგ VI-მ აბაშიძეს მიათხოვა თავისი ასული ანუკა ბატონიშვილი (დ. 1698 — გ. 1746, თბილისის სიონი). XVIII საუკუნის 40-იან წლებში აბაშიძე სხვა თავადებთან ერთად მეთაურობდა ქართლის აჯანყებას ნადირ შაჰის წინააღმდეგ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი დიდი ფეოდალები ვ კატეგორია:გარდაცვლილი 1746
დანი გარსია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:ციხიდან გაქცევის მსახიობები კატეგორია:კუბელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 5 ივლისი
ერიდანი
ერიდანი (Ηριδανός) — ნაკადული საბერძნეთში. გაედინება საბერძნეთის დედაქალაქის ათენის ტერიტორიაზე. ერთვის მდინარე ილისოსს. ერიდანი ათენის წყალმომარაგების მნიშვნელოვანი ობიექტი იყო.
მდინარე აღწერილი აქვთ ძველ ბერძენ გეოგრაფებს სტრაბონსა და პავსანიუსს. ითვლებოდა, რომ ერიდანი ჩავარდა მითურ ფაეტონში, ამასთანავე მიიჩნეოდა, რომ ერიდანს ჰყავდა საკუთარი ღმერთი.
მდინარის საპატივცემულად არაერთ ობიექტს ეწოდა მისი სახელი, მათ შორის ცის სახრეთ ნახევარსფეროს თანავარსკვლავედს.
მდინარე ერიდანს ადარებდნენ პოს, ევფრატს, დასავლეთის დვინას.
ლიტერატურა
კატეგორია:საბერძნეთის მდინარეები
ტაუის მუნიციპალიტეტი
ტაუის მუნიციპალიტეტი (Tahua) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, პოტოსის დეპარტამენტის დანიელ-კამპოსის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 5 721 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 3 272 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოტოსის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ჯინსების თაობა
„ჯინსების თაობა“ — დათო ტურაშვილის 2008 წლის რომანი. წიგნი მოგვითხრობს 1983 წელს მომხდარ თვითმფრინავის გატაცებაზე, რომელსაც არაერთი ქართველი შეეწირა. 2001 წლის 19 მაისს ქართველმა რეჟისორმა დავით დოიაშვილმა თავისუფალ თეატრში დადგა სპექტაკლი „ჯინსების თაობა“. პიესის ავტორია საკუთრივ დათო ტურაშვილი.
სიუჟეტი
რომანში სიუჟეტი თვითმფრინავის ბიჭების საქმის გარშემო ტრიალდება. წიგნის მთავარი გმირები ერთმანეთზე შეყვარებული ახალგაზრდები, გეგა და თინა არიან. წიგნში მოყოლილია თუ როგორ სცადა შვიდმა ქართველმა საბჭოთა საქართველოდან თვითმფრინავის გატაცება და ამ გზით ამერიკაში მოხვედრა. თვითმფრინავის გატაცებაში გეგა კობახიძე, დავით მიქაბერიძე, სოსო წერეთელი, კახა ივერიელი, პაატა ივერიელი, გია ტაბიძე და თინა ფეტვიაშვილი მონაწილეობდნენ. სამგზავრო თვითმფრინავი ტუ-134A თბილისიდან ბათუმში უნდა გაფრენილიყო, ისინი აეროპორტში დაშვებამდე თვითმფრინავის უახლოეს კაპიტალისტურ ქვეყანაში — თურქეთში გატაცებას გეგმავდნენ. გამტაცებელთა გეგმები მკვეთრად შეიცვალა, როდესაც აღმოაჩინეს, რომ თვითმფრინავი არა თურქეთის, არამედ თბილისის აეროპორტში დაეშვა. გია ტაბიძე ატეხილი სროლის შედეგად ადგილზევე გარდაიცვალა. ყელში დაიჭრა და მოგვიანებით სისხლისგან დაიცალა სოსო წერეთელი, რომელთანაც, როგორც ამბობენ, ექიმები არ მიუშვეს. სასოწარკვეთილმა დავით მიქაბერიძემ კი, როგორც კი თბილისის აეროპორტში დასხდნენ, თავი მოიკლა. რაც შეეხებათ დანარჩენებს, ისინი დააპატიმრეს. ასევე დააბატიმრეს სასულიერო პირი მამა თეოდორე, იგივე თეიმურაზ ჩიხლაძე, რომელიც თვითმფრინავში საერთოდ არ იმყოფებოდა და უბრალოდ გამტაცებელთა მეგობარი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:დათო ტურაშვილის ნაწარმოებები კატეგორია:2008 წლის რომანები კატეგორია:ქართული რომანები
Voss
მინი|390x390პქ| კარბონატული წყალი Voss Voss — არტეზიული ჩამოსხმული წყლის ნორვეგიული ბრენდი. ჩამოსხმულია სოფელ ვატნესტრემში, ივლენდის მუნიციპალიტეტი, ეუსტ-აგდერის საგრაფო. პოპულარული რწმენის საწინააღმდეგოდ, წყალი არ არის ჩამოსხმული ვოსის მუნიციპალიტეტში, რომელიც 400 კილომეტრითაა დაშორებული ჩამოსასხმელი ადგილიდან. წყალი ხელმისაწვდომია როგორც არაკარბონატული, ასევე როგორც კარბონატული წყალი.
განვითარება
Voss-ის წყალს ამერიკული კომპანია Voss of Norway AS ასხამს. კომპანიის ოფისი მდებარეობს ნიუ იორკში. წყალი იყიდება 50 -ზე მეტ ქვეყანაში, განსაკუთრებული აქცენტი კი შეერთებული შტატების ბაზარზე კეთთება. ვოსი ირწმუნება, რომ მისი ყალი სრულიად თავისუბალია ნახშირბადისგან.
Აღიარება
2007 წელს ჟურნალმა ქალთა ჯანმრთელობა Voss საუკეთესოდ აღიარა რამდენიმე ჩამოსხმულ წყალს შორის. ტელევიზიით გასართობად, ფინეთის ეროვნული სამაუწყებლო კომპანიის, Yle- ს მიერ დაფინანსებულ ტესტებში, სამმა თვალდახუჭულმა ღვინის ექსპერტმა Voss-ის წყალი შეაფასა ყველაზე დაბალ დონისად ექვს წყალს შორის, მათ შორის იყო ჰელსინკის საზოგადოებრივი ონკანის წყალი.
ლიდერობა
2016 წელს, Reignwood Group– მა, ტაილანდურ-ჩინურმა კომპანიამ, Voss– ის აქციათა საკონტროლო პაკეტი შეიძინა. ვოსის თავმჯდომარეა ლიზა ვანგი და ვიცე -თავმჯდომარე ჯონ დ. შულმანი.
ბოთლის დიზაინი პოპულარულ კულტურაში
ნილ კრაფტმა შექმნა ვოსის ცილინდრული მინის ბოთლი. 2015 წელს გამოჩენილი ჯეიმზ ბონდის ფილმში „სპექტრი“, ვოსის ბოთლი თავდაპირველად იყიდებოდა ექსკლუზიურად მაღალი კლასის სასტუმროებსა და რესტორნებში მაგრამ მას შემდეგ გაფართოვდა Amazon– ზე გაყიდვა მრავალჯერადი ღირებულებით ($ 8+/ბოთლი) რეცენზენტები, რომლებიც ყიდულობენ მას ექსკლუზიურად დიზაინის ხელახალი გამოყენებისათვის.
ზოგიერთ ქვეყანაში, მათ შორის აშშ -ში, დიდ ბრიტანეთსა და ავსტრალიაში, Voss- ის წყალი კვლავ შეფუთულია ოდნავ მოკლე და ფართო პლასტმასის ბოთლებში, რომლებიც ინარჩუნებენ ცილინდრულ დიზაინს.
აბრეშუმის დიდი გზა
აბრეშუმის დიდი გზა (絲綢之路; გამარტ. ჩინ. 丝绸之路; ; İpekyolu; Жибек жолу) — ტრანსკონტინენტური სავაჭრო-საქარავნო გზა, რომელიც ჩინეთს ხმელთაშუა და შავი ზღვების სანაპიროებთან აკავშირებდა.
ამ გზით ვაჭრობას დასაბამი მიეცა ძვ. წ. II საუკუნეში. აბრეშუმის დიდი გზა იწყებოდა სიანში. ქ. დუნხუანიდან იგი ორ განშტოებად მიემართებოდა დასავლეთისაკენ. ორივე გზა - პირველი ლობნორის ტბის ჩრდილოეთით ქ. ტურფანის, მეორე კი იმავე ტბის სამხრეთით ქ. ხოტანისა და ქ. იარქენდის გავლით - ქ. კაშგარში იყრიდა თავს. აქედან ჩრდილოეთის გზა კასპიის ზღვით უკავშირდებოდა ამიერკავკასიას, გადაკვეთდა საქართველოს და ფასისიდან შავი ზღვით ბიზანტიანსა და რომს აღწევდა. მეორე გზა კაშგარიდან ბალხსა და ჩრდილოეთ ირანზე გავლით შუამდინარეთისაკენ, იქიდან კი ხმელთაშუა ზღვის ნაპირებისაკენ მიემართებოდა.
Voss
ჩამოსხმის წყაროს წინააღმდეგობა
2010 წლის ოქტომბერში ნორვეგიის ტელევიზია 2 იტყობინება, რომ ვოსს აქვს იგივე წყარო, როგორც ონკანის წყალი იველენდის მუნიციპალური წყალმომარაგებიდან და, Voss– ის მარკეტინგის საწინააღმდეგოდ, რომ ეს არ არის არტეზიული. TV 2 აგრძელებდა ამ პრეტენზიების შენარჩუნებას Voss– ის წინააღმდეგობის მიუხედავად.
აბრეშუმის დიდი გზა
აბრეშუმის დიდი გზით უმთავრესად გაჰქონდათ მაღალხარისხოვანი ჩინური აბრეშუმი, რომლის მთავარი მომხმარებელი რომის წარჩინებულები იყვნენ. აბრეშუმის ექსპორტი რომში (შემდეგ ბიზანტიაში) ახლო აღმოსავლეთის დიდი სახელმწიფოების - პართიისა და მოგვიანებით სასანიანთა ირანის - შუამავლობით ხორციელდებოდა. ჩინური აბრეშუმის შეტანა რომს ყოველწლიურად 100 ათასი სესტერციუსი უჯდებოდა. ჩინეთიდან შეჰქონდათ აგრეთვე ოქრო. აბრეშუმის დიდი გზის იმ მონაკვეთისათვის, რომელიც ახლო აღმოსავლეთზე გადიოდა, რომსა და ბიზანტიას საუკუნოვანი ომები ჰქონდათ ჯერ პართიასთან, შემდეგ სასანიანთა ირანთან (აღსანიშნავია, რომ აბრეშუმის დიდი გზის მარშრუტები პართიაში სახელმწიფო საიდუმლოებად ითვლებოდა). VII-IX საუკუნებში ამ გზით შემოტანილი საქონლით ვაჭრობას არაბთა სახალიფო უწევდა კონტროლს. შემდეგ მასზე მონღოლებმა დაამყარეს მონოპოლია. აბრეშუმის დიდი გზამ მნიშვნელობა დაკარგა XVII საუკუნის მიწურულში, როდესაც ევროპელებმა საბოლოოდ აითვისეს საოკეანო გზა აფრიკის შემოვლით.
Voss
გარე ბმულები
ოფიციალური საიტი
კატეგორია:წყალი კატეგორია:ჩამოსხმული წყლის ბრენდები კატეგორია:კარბონატული წყლები
აბრეშუმის დიდი გზა
აბრეშუმის დიდმა გზამ ხელი შეუწყო ეკონომიკურ და კულტურულ ურთიერთობის განვითარებას აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ქვეყნებს შორის. ამ გზით შევიდა ჩინეთში მინა, ფუფუნების საგნები, გავრცელდა ზოგიერთი კულტურული მცენარე, არაბული ცხენი და სხვა, შეაღწია აგრეთვე რელიგიურმა და ფილოსოფიურმა მოძღვრებებმა (ბუდიზმი, მანიქეველობა, იუდაიზმი, ისლამი, ნესტორიანელობა).
ლიტერატურა
კატეგორია:ევრაზიის ისტორია კატეგორია:სავაჭრო გზები კატეგორია:ჩინეთის ისტორია კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ყაზახეთში კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ყირგიზეთში კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩინეთში
შარაბიძეები (ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტი)
შარაბიძეები — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: შარაბიძეები, ერგე, ზედა ერგე, ქვედა ჯოჭო, ზედა ჯოჭო, სოფელი ხელვაჩაური, ზანაქიძეები, მახვილაური). მდებარეობს კახაბრის ვაკის აღმოსავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 70 კმ, ბათუმის რკინიგზის სადგურიდან 7 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1019 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
რუისის საეპისკოპოსო
რუისის საეპისკოპოსო — ქართლის ერთ-ერთი უძველესი საეპისკოპოსო კათედრა. რუისის ეპისკოპოსი ანუ მროველი მონაწილეობდა 506 წელს დვინის საეკლესიო კრებაზე. ეპისტოლეთა წიგნში იგი მოხსენიებულია როგორც „მარუელი“. რუისის საეპისკოპოშო შედიოდა რუისის ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე შიდა ქართლის სოფლები ლიხ-ტაშისკარამდე. აწყურის საეპისკოპოსოს გაუქმების შემდეგ (XVII საუკუნე) ხეობისა და სადგერის სოფლებიც მროველს დაექვემდებარა. 1715 წელს რუისის სამწყსოში შედიოდა 84 სოფლის 1839 კომლი. 1811 წელს რუისის საეპისკოპო გაუქმდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუისის საეპისკოპოსო
სამსონ აბაშიძე
სამსონ ივანეს ძე აბაშიძე (დ. 1835 ― გ. 1894) — ქართველი პუბლიცისტი, კრიტიკოსი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა ქუთაისის გიმნაზია. მსახურობდა ალექსანდრე II-ის სამხედრო ამალაში („კონვოიში“). იყო პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის თავისუფალი მსმენელი. იქვე დაუახლოვდა მომავალ „თერგდალეულებს“. ქართველ „სამოციანელთა“ შეხედულებების დასაცავად „ცისკარში“ დაბეჭდა ცნობილი წერილი „თერგდალეულეის“ ფსევდონიმით (1862). მისი კრიტიკული-პუბლიცისტური და სატირული თხზულებანი იბეჭდებოდა „ცისკარსა“ და „საქართველოს მოამბეში“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი კრიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1835 კატეგორია:გარდაცვლილი 1894 ს კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები
ტოკუგავა იეიასუ
thumb|right|ტოკუგავა იეიასუ ტოკუგავა იეიასუ (徳川 家康 დ. 31 იანვარი, 1543, ოკაზაკის ციხე, აიჩის პრეფექტურა —  გ. 1 ივნისი, 1616, კუნაძანი, შიძუოკის ახლოს) — იაპონელი ფეოდალი, ტოკუგავას შოგუნთა დინასტიის დამაარსებელი. ჰ. ტოიოტომის ერთ-ერთი უახლოესი თანამოაზრე. ჰ. ტოიოტომის გარდაცვალების შემდეგ (1598) სათავეში ჩაუდგა ფეოდალთა ერთი ნაწილის კოალიციას და სეკიგაჰარასთან ბრძოლაში (1600) დაამარცხა თავისი მოწინააღმდეგენი. 1603 აიძულა იმპერატორი მიეცა მისთვის შოგუნის ტიტული. 1605 ხელისუფლება ოფიციალურად გადასცა თავის ვაჟიშვილს ჰიდეტადას, მაგრამ ფაქტობრივად თვითონ მართავდა ქვეყანას. გამოსცა რამდენიმე ბრძანებულება გლეხთა დაყმევების შესახებ, მთავრებისა და აზნაურების ასევე იმპერატორისა და მისი კარის მოხელეთა ყოფაქცევის კოდექსები, რითაც ისინი სიოგუნატის კონტროლს დაუქვემდებარა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 31 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1543 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1616
პარაკლიტონი
პარაკლიტონი — 8 ხმაზე გაწყობილი სადა დღეების (ორშაბათი-შაბათი) საგალობელთა კრებული. ეს საგალობლები ბერძნულიდან ქართულად X საუკუნეში უნდა იყოს თარგმნილი, XI საუკუნის დასაწყისში კი ჩამოყალიბდა პარაკლიტონის კრებულებიც. ცნობილია პარაკლიტონის 2 ძველი რედაქცია: იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის მაშენებლის გიორგი-პროხორესი (ხელნაწერთა ინსტიტუტი, Ier-48) და გიორგი მთაწმიდლისა (ხელნაწერთა ინსტიტუტი, A-93), რომელიც უთარგმნია ვრცელი რედაქცია. ქართულ სინამდვილეში, ბერძნულის მსგავსად, კვირეულის საგალობლები ორ წიგნად იყო გაყოფილი. მაგრამ, ბერძნულისაგან განსხვავებით, პირველ წიგნში მოთავსებული იყო 4 ძირითადი (ავთენტური) Xმის მასალა, მეორეში კი — დამხმარე (პლაგალური) ხმებისა. ორივე წიგნი გაერთიანებული იყო და მას ერთი სახელი — პარაკლიტონი ერქვა. სინური წარმომავლობის ქართულ ხელნაწერთა ანდერძებში ამ ტიპის საგალობელთა კრებული ოქტოიხოსის სახელითაა მოხსენიებული (ხელნაწერთა ინსტიტუტი, sin-3 - XI საუკუნე).
ლიტერატურა
კატეგორია:საგალობლები კატეგორია:ქრისტიანული ლიტერატურა
პირველი იტკულოვო
პირველი იტკულოვო (1-се Этҡол) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბაიმაკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 926 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბაიმაკიდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სიბაი, რომელიც დაშორებულია 71 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბაიმაკის რაიონის სოფლები
ახალი შუამთა
მინი|მარჯვნივ|250პქ| ახალი შუამთის მონასტერი ჯაბა ლაბაძის ფოტო ახალი შუამთის ხახულის ღვთისმშობლის დედათა მონასტერი — გვიანი შუა საუკუნეების ქართული მართლმადიდებლური დედათა მონასტერი კახეთში, ახლანდელ თელავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ქალაქ თელავთან ახლოს, ცივგომბორის მთის კალთაზე. მონასტერი დაფუძნდა XVI საუკუნის 50-იან წლებში, მას შემდეგ, რაც ძველი შუამთის მონასტერი დაცარიელდა. ახალი მონასტერი კახეთის მეფის ლევანის მეუღლის, თინათინის მიერ დაარსდა, რომელიც მონაზვნად აღიკვეცა და ახალი შუამთის მონასტერშია დაკრძალული.
1842 წელს მონასტერში იმყოფებოდა ანდრია მრევლიშვილი, რომელმაც არქიმანდრიტ სოფრონისაგან ნოტებზე ჩაიწერა კახური გალობის ნიმუშები.
ახალი შუამთის ღვთისმშობლის ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სიძველეები
მინი|ხახულის ღვთისმშობლის ხატი ახალი შუამთის მონასტრის ერთ-ერთი უმთავრესი სალოცავი ხახულის ღვთისმშობლის ხატია. იგი დაბრძანებული ყოფილა ტაძრის კანკელის წინ, მარჯვენა მხარეს. ოდიგიტრიის ტიპის ჩვილედი ღვთისმშობლის ფერწერული სახე ოქროთი და ძვირფასი ქვებითაა მოოჭვილი. ხატს ზურგზე 44 წმინდა ნაწილი აქვს. დღეს ეს ხატი თბილისში, საქართველოს ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის საგანძურშია დაცული.
სქოლიო
კატეგორია:კახეთის მხარის მონასტრები კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კახეთის მხარეში კატეგორია:ახალი შუამთის მონასტერი
ბრაქიკეფალია
ბრაქიკეფალია (ბერძ. brachys – მოკლე და kephale – თავი) — მოკლეთავიანობა. ქალას სიგრძისა და სიგანის ისეთი შეფარდება, როდესაც სიგანე სიგრძის 0,8-ს აღემატება.
ლიტერატურა
*
ჟინვალის წყალსაცავი
ჟინვალის წყალსაცავი — კომპლექსური დანიშნულების წყალსაცავი აღმოსავლეთ საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, დაბა ჟინვალის ჩრდილოეთით, თბილისიდან 70 კმ-ში. მდებარეობს მდინარე არაგვის შუა წელში. მოქცეულია ალევის, გუდამაყრისა და ქართლის ქედებს შორის. ფართობი 11,5 კმ². წყლის მოცულობა 520 მლნ. მ³, სასარგებლო მოცულობა 370 მლნ. მ³. მაქსიმალური სიღრმე 75 მ. შეიქმნა 1985 წელს ჟინვალის ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობასთან დაკავშირებით მდინარე არაგვის ხეობაში. გამომუშავებული ელექტროენერგიის წარმადობა 130 000 კვტ-ია. მდინარე არაგვის ნაწილი, სადაც ჟინვალის წყალსაცავი აშენდა, გაუქმდა და ამ ყოფილი მდინარის ნაწილში მდინარის ეკოსისტემა აღარ არსებობს. ჟინვალის წყალსაცავს დიდი მნიშვნელობა აქვს ქალაქ თბილისის წყლით მომარაგების საკითხში. აღსანიშნავია, რომ ჟინვალის წყალსაცავი თბილისის მოსახლეობის დაახლოებით ნახევარს ამარაგებს სასმელი წყლით. ჟინვალის ჰიდროკომპლექსის მშენებლობის დაწყებისას, წყლის ქვეშ მოექცა XII საუკუნის ჯვარიპატიოსნის სახელობის ეკლესია, რომელიც 6 თვე წყალშია მოქცეული, ხოლო 6 თვე წყლისგან თავისუფლდება.
სქოლიო
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის წყალსაცავები კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტი
ანგრევანი
ანგრევანი — სოფელი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის დმანისის მუნიციპალიტეტში (ამამლოს თემი), მდებარეობს მდინარე მაშავერის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დინიდან 1160 მეტრზე, დმანისიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 162 კაცი.
ანგრევანი შეიძლება იყოს შუა საუკუნეების ქართული წყაროების „ანგრიანი“, რომელიც დაახლ. 1258 წ. ძაგან აბულეთისძეს შიომღვიმის მონასტრისათვის შეუწირია.
ისტორია
სოფლის სახელწოდება „ანგრევანი“ დაფიქსირებულია 1898 წლის რუსეთის ერთვერსიან რუკაზე „Ангреванъ“ სახით.
სქოლიო
კატეგორია:დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ალანგალანგი
ალანგალანგი (ოფიციალურად ალანგალანგის მუნიციპალიტეტი;Lungsod sa Alangalang; Bayan ng Alangalang) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი ლეიტეს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 57 185 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 54 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ლეიტეს პროვინციის მუნიციპალიტეტები
ტინგიპაიის მუნიციპალიტეტი
ტინგიპაიის მუნიციპალიტეტი (Tinguipaya) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, პოტოსის დეპარტამენტის ტომას-ფრიასის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 31 967 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 351 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოტოსის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ამერიკული ზღაპრები
შინაარსი
„ამერიკული ზღაპრები“ მცირე რომანია, რომელიც 16 ქვეთავისაგან შედგება. ეს არის ისოტორია ქართველი ახალგაზრდა მწერლისა, რომელიც 37 მანეთად მოსკოვში გადაფრენის ნაცვლად, სპეციალური პროგრამით მიდის ამერიკაში, ქვეყანაში სადაც ზღაპარსა და რეალობას შორის ზღვარი თითქმის არ არსებობს. იმ 100 დღის განმავლობაში, რაც ნაწარმოების მთავარმა გმირმა ამერიკაში გაატარა, მოასწრო ეპოვნა ძველი შეყვარებულის ყოფილი საცხოვრებელი, შეხვედროდა და ესაუბრა ამერიკელ მწერალთან — კურტ ვონეგუტთან, წაეკითხა ლექცია საქართველოსა და ქართულ კულტურაზე ამერიკელთათვის და არა მარტო მათთვის, შესწრებოდა 11 სექტემბრის მოვლენებს, შემთხვევით შეხვედროდა ამერიკული გარეგნობის ქართული წარმომავლობის გოგონას, ემოგზაურა ჩიკაგოში (თვითონ ავტორი მას მოიხსენიებს, როგორც „შიქეიგოუ“) და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია შეხვედროდა, გაეცნო და შეყვარებოდა ამერიკელი მუსიკოსი პიეტა ბრაუნი. რომანში სწორედ ეს მოვლენებია გადმოცემული.
ტოკუგავა
მინი|[[ტოკუგავა იეიასუ]] ტოკუგავა — იაპონიის სამხედრო ფეოდალ-გამგებელი — შოგუნთა მესამე დინასტია (1603-1867). დააარსა ტოკუგავა იეიასუმ. სახელმწიფოს გაძლიერების მიზნით ტოკუგავამ გაატარა შემდეგი რეფორმები: შემოიღო ყველა წოდების ვალდებულებებისა და უფლებების მკაცრი რეგლამენტაციის სისტემა; გლეხები მიწას მიაჯაჭვა; შეზღუდა სავაჭრო-სავახშო კაპიტალის განვითარება; მკაცრი პოლიტიკური კონტროლი დააწესა მთავრებზე. გარეშე მტრებისაგან თავდაცვისა და ფეოდალური წესების ურყევად შენარჩუნების მიზნით ტოკუგავას მთავრობამ XVII საუკუნის 30-იან წლებში შემოიღო გარე სამყაროსთან იაპონიის თვითიზოლაციის პოლიტიკა. აშშ და ევროპის სახელმწიფოებმა აიძულეს შოგუნატი შეეწყვიტა ქვეყნის თვითიზოლაციის პოლიტიკა და 1854-1858 წლებში იაპონიას თავს მოახვიეს არათანასწორუფლებიანი ანსეის ხელშეკრულებები. 1867-1868 წლების დაუმთავრებელი ბურჟუაზიული რევოლუციის შედეგად შოგუნატი დაემხო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ედოს პერიოდი კატეგორია:დინასტიები
სპარსეთის მმართველთა სია
სტატიაში წარმოდგენილია ირანის მეფეების სია უძველესი დროიდან 1979 წლამდე.
შუთრუქიდების დინასტია (ძვ.წ 1210 – 970)
==== Humban-Tahrid (Neo-Elamite)     (c. 830–521 BC) ====
მიდიის იმპერია, ძვ.წ 728–550
მიდიის იმპერია გაანადგურა აქემენიდების იმპერიამ, ამიტომაც შეწყდა მიდიის მონარქების დინასტია
აქემენიდების იმპერია, ძვ.წ 550–330 پادشاهان هخامنشی
აქემენიდების იმპერია გაანადგურა ალექსანდრე მაკედონელმა.
სელევკიდების დინასტია, ძვ. წ. 305–164
სელებკიდების დინასტია დასრულდა, მაშინ როდესაც პართიამ დაიპყრო სელევკეიდების სირიის ტერიტორია. სელევკეიდების ტერიტორიას განაგებდნენ პართიის შაჰები არშაკიდების დინასტიიდან.
პართიის იმპერია
კასპიის ზღვის სამხრეთ-აღმოსავლეთით შეიქმნა სახელმწიფო, რომლის სათავეში არშაკიდების დინასტია იყო. პართიის სახელმწიფო სწორედ მაშინ წარმოიქმნა როდესაც ალექსანდრე მაკედონელის უზარმაზარი იმპერია დაინგრა .III საუკუნის დასაწყისისთვის პართია საკმაოდ დასაუსტებული იყო. პართია გაანადგურა სასანიდების იმპერიამ 224 წელს.
არაბთა ხალიფატი
661 და 867 წლებში სპარსეთის ყველა პროვინციას განაგებდნენ არაბთა ხალიფები.
გამოეყო, 867–1029 წლებში
სელჯუკები, 1029–1194 سلجوقیان
დაიყო, 1194–1256 წლებში
ხვარაზმელები, 1096–1230 خوارزمشاهیان
ხვარაზმელების იმპერია, წარმოიშვა ზერბაიჯანში. ხვარაზმელებმა დაიპყრეს ირანი და ცენტრალური აზია. ხვარაზმელთა სახელმწიფო დაიპყრო მონღოლების იმპერიამ.
ილხანატი, 1256–1380 ایلخانان
მონღოლთა იმპერიის დაშლის შემდეგ ჩამოყალიბდა, რამდენიმე მონღოლური სახელმწიფო რომელთაგანაც ერთ-ერთი იყო ილხანთა სახელმწიფო.
ილხანთა სახელმწიფოს დაშლის შემდეგ, წარმოიშვა ახალი სახელმწიფოები , მათგან ერთ-ერთი იყო ახალი მონღოლური სახელმწიფო თემურიდების იმპერია. იმპერიის დამაარსებელი იყო თემურლენგი.
მუზაფარიდების დინასტია, 1314–1393 مظفریان
1387 წელს თემურ ლენგმა დაიპყრო მუზაფარიდების დედაქალაქი ისპაჰანი.
თემურიდების დინასტია, 1380–1507
თემურ ლენგის გარდაცვალების შემდეგ იმპერია დასუსტდა.
1410 წელს თურქმანულმა ურდომ ყარა-ყოიუნლუმ (შავბატკნიანელები) დაიპყრეს ბაღდადი და იქ დააარსეს, მათი დედაქალაქი. თემურიდების დინასტია პრაქტიკულად დაშლილი იყო სხვადასხვა ნაწილად.
მარევარახნის მმართველები:
ხორასანის მმართველები:
აბუ საიდი, შავ ბატკნიანი თურქმანების ლიდერი.
სამარყანდის მმართველები:
დაიპყრო უზბეკებმა
ჰერათის მმართველები:
თანამედროვე ირანის შაჰები
თანამედროვე ირანის მონარქების მმართველობა იწყება 1502 წლიდან როდესაც ქვეყნის სათავეში მოდიან სეფიანელები.
ფეჰლევიანთა დინასტია, 1925–1979 دودمان پهلوی
1979 წლის რევოლუციის შედეგად. ირანში დაემხო შაჰის ხელისუფლება და ქვეყანაში დამყარდა ისლამური რესპუბლიკა
სქოლიო
სპარსეთი * კატეგორია:მმართველთა სიები
ტრიუგვე ლი
ტრიუგვე ლი (Trygve Halvdan Lie;; დ. 16 ივლისი, 1896, ოსლო, ნორვეგია — გ. 30 დეკემბერი, 1968, გეილო, ნორვეგია) — ნორვეგიელი პოლიტიკური მოღვაწე. გაეროს 1-ლი გენერალური მდივანი (1946-1952 წწ.).
ბიოგრაფია
დაიბადა ოსლოში, სწავლობდა ოსლოს უნივერსიტეტში სადაც მიიღო იურისტის დიპლომი.
ტრიუგვე ლი თანამდებობიდან გადადგა 1952 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 16 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1968 კატეგორია:გაეროს გენერალური მდივნები კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის პოლიტიკური ლიდერები
ჯოდი ლინ ო’კიფი
ჯოდი ლინ ო'კიფი (Jodi Lyn O'Keefe; დ. 10 ოქტომბერი, 1978) — ამერიკელი ჯილდოს მფლობელი მოდელი და მსახიობი. სახელი გაითქვა გრეტჩენ მორგანის როლის თამაშით ტელესერიალ ციხიდან გაქცევაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მოდელები კატეგორია:ციხიდან გაქცევის მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
History, Hits & Highlights '68–'76
History, Hits & Highlights '68–'76 — Deep Purple-ის ორმაგი DVD დისკი, გამოცემული 2009 წელს. დისკში შეტანილი იქნა ვიდეომასალა ჯგუფის ისტორიის სხვადასხვა პერიოდებიდან. კრებულზე წარმოდგენილია საკმაოდ იშვიათი მასალები, ხოლო ჯგუფის პერიოდები ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით არის ნაჩვენები.
ალექსანდრე მალინინი
ალექსანდრე ნიკოლოზის ძე მალინინი (Алекса́ндр Никола́евич Мали́нин; 1988 წლამდე ატარებდა გვარს ვიგუზოვი ; დ. 16 ნოემბერი, 1958, სვერდლოვსკი, რსფსრ, სსრკ) — საბჭოთა და რუსი პოპ მომღერალი, კომპოზიტორი, მსახიობი, აკადემიური ვოკალის მასწავლებელი. რუსეთის ფედერაციის სახალხო არტისტი (1997), უკრაინის სახალხო არტისტი ( 2004 წ.). რუსეთის შინაგან საქმეთა სამინისტროს (1998) და ლენინური კომკავშირის (1991) პრემიის ლაურეატი.
ადრეული წლები
დაიბადა 1958 წლის 16 ნოემბერს სვერდლოვსკში, რკინიგზის მუშაკთა ოჯახში. მამა — ნიკოლაი სტეპანეს ძე ვიგუზოვი (დ. 10 ნოემბერი, 1939 — გ. 3 დეკემბერი, 2018) დედა — ანგელინა ანატოლის ასული მალინოვა.
ბავშვობაში უყვარდა სპორტის სხვადასხვა სახეობა (ყინულის ჰოკეი, ციგურაობა), ესწრებოდა საგუნდო, სასულე (უკრავდა ალტზე) და საცეკვაო წრეებს. თოთხმეტიდან თხუთმეტ წლამდე მსახურობდა საბჭოთა არმიის (СА) სამხედრო ორკესტრში. ის უკრავდა ვალტორნაზე, ცხოვრობდა ყაზარმებში და სწავლობდა ღამის სკოლაში. საშუალო სკოლის მერვე კლასის შემდეგ ჩაირიცხა სვერდლოვსკის რკინიგზის პროფესიულ სასწავლებელში, სადაც მხოლოდ ოთხი დღე სწავლობდა.
1974 წელს იგი აირჩიეს კანდიდატთა დიდი რაოდენობით და შევიდა სვერდლოვსკის რეგიონალურ ფილარმონიულ საზოგადოებაში საესტრადო ხელოვნების სტუდიაში, სადაც მისი მასწავლებლები იყვნენ ნეონილა მალგინოვა (ხალხური სიმღერა) და დიდი თეატრის ყოფილი მომღერალი ტატიანა ტალახაძე (კლასიკური სიმღერა). 1975 წელს ჩაირიცხა ურალის სახელმწიფო რუსულ ხალხურ გუნდში ვაჟთა გუნდში მეორე ბარიტონად.
1977 წლის გაზაფხულზე გამოიძახეს სამხედრო სამსახურში საბჭოთა არმიის რიგებში. მსახურობდა სოლისტად ურალის სამხედრო ოლქის სიმღერისა და ცეკვის ანსამბლში, უკრავდა 32-ე სამხედრო ქალაქის ორკესტრში (1977-1979).
კარიერა
რეზერვში გადაყვანის შემდეგ (1979 წლის 10 ივნისი) გადავიდა მოსკოვში, დაიწყო კარიერა მოსკოვის რეგიონალურ ფილარმონიაში. მუშაობდა ვოკალურ-ინსტრუმენტულ ანსამბლებში „ლურჯი გიტარები" (1981), „ფანტაზია", „მეტრონომი". მინი|250x250პქ| ალექსანდრე მალინინი (ცენტრში) სტას ნამინის ჯგუფის „ყვავილების“ შემადგენლობაში, 1986 წ.
1983 წელს სამუშაოდ წავიდა „გოსკონცერტში“. გამოდიოდა სტას ნამინის ჯგუფის „ყვავილების" შემადგენლობაში (1983-1986).
1986 წელს ავარიაში მოყვა. იმავე წელს მოინათლა.
მომღერლის ერთ-ერთი პირველი სოლო სპექტაკლი გამოჯანმრთელების შემდეგ შედგა „როკ-პანორამა-87“ ფესტივალზე 1987 წლის 8 დეკემბერს, სადაც მალინინმა შეასრულა რამდენიმე სიმღერა აკუსტიკური გიტარით (კერძოდ, „შავი ყვავი“ და „მეეტლევ, შეანელე“). 1987 წელს იგი ამერიკელმა მომღერალმა და კომპოზიტორმა დევიდ პომერანცმა მიიწვია შეერთებულ შტატებში მუსიკალური პროექტის განსახორციელებლად და იქ ჩაწერეს მათი ერთობლივი საბჭოთა-ამერიკული გრამფირფიტა „შორი ქვეყნები“.
ნამდვილი პოპულარობა ალექსანდრე მალინინს ოცდაცხრა წლის ასაკში ეწვია. 1988 წლის ივლისში მან მოიპოვა გრან პრი მესამე საკავშირო სატელევიზიო კონკურსზე საბჭოთა პოპ სიმღერების ახალგაზრდა შემსრულებლებისთვის იურმალაში (ლატვიის სსრ), შეასრულა სიმღერები „კორიდა" (მუსიკა — ელენა ვანინა, ტექსტი — მიხაილ გუსკოვი), „სიყვარული და განშორება" (მუსიკა — ისააკ შვარცი, ტექსტი — ბულატ ოკუჯავა), „ფუჭი სიტყვები" (მუსიკა — დავიდ ტუხმანოვი, ტექსტი — ლარისა რუბალსკაია ) და „ფრთხილად, კარები იკეტება" (ი. ოსკოლკოვი - ო. ჩისტიაკოვი; ანსამბლ „მეტრონომის“ რეპერტუარი). სიმღერა „კორიდა" მალინინმა კონკურსზე ორჯერ შეასრულა: პირველ და მეორე ტურში. ჟურნალისტი იური ფილინოვი, რომელიც ესწრებოდა კონკურსს, წერდა: „კორიდა“ უბრალოდ კონკურსის განუმეორებელი ტრიუმფი იყო. იურმალას მთელ ისტორიაში არცერთ კონკურსანტს არ გამოუწვევია ისეთი აღფრთოვანება, როგორიც მალინინს. მან შემაძრწუნა, მაიძულა თავისუფლების განცდისგან გავყინულიყავი და გავგუდულიყავი. ნაკლებად სავარაუდოა, რომ იმ მომენტში ვინმეს ეჭვი ეპარებოდა, რომ ეს კონკრეტული მომღერალი იყო გამარჯვებული. იმავე წელს სიმღერისთვის „კორიდა" ა.მალინინს მიენიჭა საბჭოთა მშვიდობის კომიტეტის პრიზი „ბროლის თასი" — „სიმღერა მსოფლიოს"" და 1993 წლიდან 1995 წლამდე ალექსანდრე მალინინი უკვე იყო რუსეთის სატელევიზიო კონკურსის ჟიურის წევრი ახალგაზრდა პოპ შემსრულებლებისთვის „მოსკოვი-იალტა-ტრანზიტი" მოსკოვში, რომელიც გახდა საკავშირო სატელევიზიო კონკურსის მემკვიდრე ახალგაზრდა შემსრულებლებისთვის. საბჭოთა საესტრადო სიმღერები გაიმართა ჯერ იურმალაში (1986-1989), შემდეგ — იალტაში (1990-1991) და მოსკოვში (1992-1996).
1988 წელს ალექსანდრე ვიგუზოვმა, სტას ნამინის ინიციატივით, ოფიციალურად მიიღო უფრო ჰარმონიული გვარი მალინინი. მიუხედავად იმისა, რომ დედამისს გვარი მალინოვა იყო, სტასმა შესთავაზა დაბოლოება „ოვ" ჩაენაცვლებინა „ინ"-ით.
იმავე წელს, კიევში გამართულ კონცერტზე, მან პირველად შეასრულა რომანსი „ლეიტენანტი გოლიცინი". სცენაზე თავისი ადგილის მოსაძებნად, იგი მცირე ხნით მუშაობდა ალა პუგაჩოვას სიმღერის თეატრში. იმღერა იური რიბჩინსკისა და გ. ტატარჩენკოს როკ-ოპერაში „ხმებით შეპყრობილი“ (1989). იყო მრავალი საბჭოთა სატელევიზიო გადაცემის მონაწილე („წლის სიმღერა", „დილის ფოსტა " და სხვა).
1990 წელს მიენიჭა ლენინური კომკავშირის პრემია კულტურის დარგში, რომლის ფულადი კომპონენტი გადასცა საპატრიარქოს ფონდს სოფლის ეკლესიის აღსადგენად. იმავე წელს სერგეი ლისოვსკი ხდება ა.მალინინის პროდიუსერი. მისი ფირმა „ლისი" ახორციელებს და ატარებს საკონცერტო შოუ პროგრამას სახელწოდებით „ალექსანდრე მალინინის წვეულება" მოსკოვის სპორტულ-საკონცერტო კომპლექს „ოლიმპიურში", რომელსაც 20 დღეში 360 ათასი მაყურებელი ეწვია. მას შემდეგ ალექსანდრე მალინინის წვეულებები ტრადიციული გახდა და იმართება ქალაქის უდიდეს საკონცერტო დარბაზებში. რეპერტუარი ეფუძნება „თეთრი გვარდიის სიმღერების" ციკლს, ძველ რუსულ ხალხურ სიმღერებსა და რომანსებს, „ესენინის ციკლს", სიმღერებს „ფუჭი სიტყვები" (მუსიკა — დ. ტუხმანოვი, ლექსი — ლ. რუბალსკაია), „თეთრი ცხენი" (მუსიკა — ელენა ვანინა, ტექსტი — მიხაილ გუსკოვი). მომღერალი ასრულებს ბევრ საკუთარ საავტორო სიმღერას: „ღამე", "ლოცვა" (სიტყვები ნ. ზინოვიევის) და სხვ. მღერის საკუთარი თანხლებით გიტარაზე, ორკესტრთან, ინსტრუმენტულ ანსამბლთან ერთად. გამართული აქვს ათზე მეტი ასეთი პროგრამა: „ჩემი სულის სააღდგომო დღესასწაული“, „ალექსანდრე მალინინის საშობაო დღესასწაული“, „მეცხრე დღესასწაული“, „ვარსკვლავური დღესასწაული“, „ჩემი ცხოვრების ნაპირები“ და სხვა.
1996 წლიდან მალინინის გენერალური პროდიუსერი არის მისი მეუღლე ემა მალინინა (ზალუკაევა), პროფესიით ექიმ-გინეკოლოგი. ქმრის სასიმღერო კარიერის გარდა, ემა მალინინა ფარმაცევტული ბიზნესით არის დაკავებული და ფლობს საკუთარ გინეკოლოგიურ კლინიკას.
1999 წელს მან გაახმოვანა ვოკალური პარტიები მულტფილმისთვის „ტარზანი" (აშშ) საუნდტრეკის რუსულენოვან ვერსიაში.
2002 წელს კონცერტი გამართა სიმფონიურ ორკესტრთან ერთად მოსკოვის კონსერვატორიის დიდ დარბაზში. 2004 წლის იანვარში მან გასტროლები გამართა აშშ-სა და კანადაში.
2003 წელს დაამთავრა მ. მ. იპოლიტოვ-ივანოვის სახელობის სახელმწიფო მუსიკალური პედაგოგიური ინსტიტუტი სპეციალობით „აკადემიური ვოკალის მასწავლებელი".
2021 წელს ალექსანდრე და ნიკიტა მალინინებმა მონაწილეობა მიიღეს პირველ არხზე მუსიკალურ პროექტში: „ორი ვარსკვლავი — მამები და შვილები“.
პირადი ცხოვრება
მინი|200x200პქ| ალექსანდრე მალინინის ავტოგრაფი
დისკოგრაფია
მინი|201x201პქ| დისკის აქციზური მარკა „დაწყევლილი ღამეები"
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის სახალხო არტისტები კატეგორია:რუსეთის მეგობრობის ორდენის კავალრები კატეგორია:XXI საუკუნის მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის მსახიობები კატეგორია:რუსი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის კომპოზიტორები კატეგორია:XX საუკუნის კომპოზიტორები კატეგორია:რუსი კომპოზიტორები კატეგორია:საბჭოთა კომპოზიტორები კატეგორია:XXI საუკუნის მომღერლები კატეგორია:XX საუკუნის მომღერლები კატეგორია:რუსი მომღერლები კატეგორია:საბჭოთა მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:დაბადებული 16 ნოემბერი
თავის მაჩვენებელი
თავის მაჩვენებელი – თავის განივი და სიგრძივი დიამეტრის პროცენტული შეფარდება. თუ თავის მაჩვენებელი 74,9–ს აღემატება, აღინიშნება გრძელთავიანობა (დოლიქოკეფალია), 75–დან 79,9–ის ფარგლებში მრგვალთავიანობა (მეზოკეფალია), ხოლო როდესაც თავი 80,0–ზე მეტია – მოკლეთავიანობა (ბრაქიკეფალია). თავის მაჩვენებელის მიხედვით დიდი რასების ფარგლებში გამოყოფენ ლოკალურ ანთროპოლოგიურ ტიპებს. თავის მაჩვენებელს კავშირი არ აქვს გონებრივ განვითარებასთან. იხ. აგრეთვე ანთროპოლოგია, ანთროპომეტრია.
ლიტერატურა
*
მერაბ კოჭლაშვილი
მერაბ კოჭლაშვილი (დ. 22 ნოემბერი, 1956) — ქარველი მწვრთნელი. სხვადასხვა წლებში წვრთნიდა „ვიტ ჯორჯიას“, ასევე იყო „ზესტაფონის“ თავკაცი.
კარიერა
ფეხბურთელობისას თამაშობდა საბჭოთა კავშირისა და საქართველოს პირველობის მეორე ლიგის სხვადასხვა გუნდებში. მწვრთნელობა ბავშვთა ფეხბურთში დაიწყო, შემდეგ მუშაობდა საქართველოს ეროვნული ჩემპიონატის უმაღლესი ლიგის არაერთ გუნდში, გორის „დილაში“, ბოლნისის „სიონში“, თბილისის „მრეტებში“, ხაშურის „ივერიაში“, „ზესტაფონში“, „თსუ“-ში. „ვიტ ჯორჯიაში“ მერაბ კოჭლაშვილი 2000 წელს მივიდა, ოთხი წლის შემდეგ სწორედ მისი ხელმძღვანელობით „ვიტ ჯორჯია“ პირველად გახდა საქართველოს ჩემპიონი. 2005-06 წლების სეზონში წვრთნიდა „ზესტაფონა“. „ვიტ ჯორჯიაში“ 2006 წელს დაბრუნდა და მუშაობდა მეორე გუნდში. შემდეგი სეზონი ძირითად გუნდთან გაატარა, რის შემდეგაც კლუბი დატოვა. მისი „ვიტ ჯორჯიაში“ მოღვაწეობის ბოლო პერიოდი იყო 2012-13 წლების სეზონი
სიმონეთი
სიმონეთი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში, თხილნარის თემში. მდებარეობს მდინარე ჭოროხის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 220 მ სიმაღლეზე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 258 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ლას-პინიასი
ლას-პინიასი (ოფიციალურად ქალაქი ლას-პინიასი; Lungsod ng Las Piñas) ― პირველი კლასის მაღალურბანიზებული ქალაქი ეროვნული დედაქალაქის რეგიონში. 2020 წლის აღწერით, ქალაქის მოსახლეობა 606 293 ადამიანს შეადგენს.
ფილიპინების MoneySense-მა, 2008 წლისთვის ლას-პინიასი მეექვსე ადგილზე დაასახელა ფილიპინების „საუკეთესო საცხოვრებელ ადგილებს“ შორის. ქალაქის ღირსშესანიშნაობებს შორისაა: ევიას სავაჭო ცენტრი, ლას-პინიასი-პარანიაკეს კრიტიკული ჰაბიტატისა და ეკოტურიზმის ტერიტორია და სხვ.
ეტიმოლოგია
ქალაქის სახელწოდების წარმოშობის რამდენიმე ვერსია არსებობს. ერთ-ერთი ვერსიით, კავიტელ და ბატანგასელ ვაჭრებს piñas (ესპანურად ანანასები) გასაყიდად ჯერ ქალაქში ჩაჰქონდათ, სანამ მახლობელ ბაზრებში დაანაწილებდნენ. კიდევ ერთი ვერსიით, ქალაქის სახელწოდება მომდინარეობს „Las Peñas“-დან, რაც კლდეებს ნიშნავს და ქალაქის შენობებისა და ხიდების ამგებ ქვებსა და ადობს უკავშირდება. წმინდა იოსებ დამწინდველის ტაძრის ძველ ზარზე გაკეთებულია წარწერა: „Siendo cura del pueblo de Laspeñas el M.R.P. Padre Diego Cera se fundió este equilón año de 1820“, რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ ჯერ კიდევ დიეგო სერას, ქალაქის პირველი მღვდლის დროს, ქალაქს „Las Peñas“ ეწოდებოდა, რომელიც დროთა განმავლობაში ლას-პინიასად გადაკეთდა.
ადრეული ისტორია
ლას-პინიასი მანილის ყურის ნაპირებზე მეთევზეთა ერთ-ერთული უძველესი დასახლება იყო. იგი მანილის პროვინციად 1762 ან 1797 წელს გამოცხადდა. ესპანელის ისტორიკოსების, აგუსტინისა და ხუან დე მედინას ცნობებით, პროვინცია 1762 წელს შეიქმნა. ლას-პინიასს წარსულში ლას-პილასს უწოდებდნენ, რადგანაც პარანიაკეს ტომებს შორის კონფლიქტების გამო გამოეყო. მეორე მხრივ, მანუელ ბუსეტას ცნობებით, ლას-პინიასი 1797 წელს დაფუძნდა. ქალაქის პირველი gobernadorcillo ფელის ტიმბანგი იყო, ხოლო ქალაქ ლას-პინიასის პირველი მუნიციპალური პრეზიდენტი მარიანო ორტისი გახდა.
ლას-პინიასის ტაძარი 1824 წელს დიეგო სერას ხელმძღვანელობით აშენდა. 1880 წელს ქალაქი ქოლერის ეპიდემიამ მოიცვა. წლების შემდეგ, ფილიპინების რევოლუციის დროს ლას-პინიასი ესპანელებსა და ფილიპინელებს შორის ბრძოლის ველად იქცა. 1896 წელს ქალაქი გენერალმა ემილიო აგინალდომ დაიკავა და ქალაქი ფილიპინების რევოლუციის მთავარ საომარ თეატრად იქცა. მეორე მსოფლიო ომის დროს ლას-პინიასი იაპონიის საიმპერატორო არმიამ დაიკავა. ომის დასასრულს, ქალაქი ამერიკელთა და ფილიპინელთა გაერთიანებულმა ძალებმა გაათავისუფლეს.
1901 წელს ლას-პინიასის მუნიციპალიტეტი მანილას გამოეყო და ფილიპინების კომიის №137 აქტის საფუძელზე ახლადშექმნილი რისალის პროვინციის შემადგენლობაში შევიდა. ორი წლის შემდეგ, №942 აქტის საფუძველზე ქალაქი პარანიაკეს შეუერთდა. ფილიპინების კომისიის №1625 აქტის საფუძველზე, 1907 წლის 27 მარტს ლას-პინიასი პარანიაკეს გამოეყო და კვლავ დამოუკიდებელი მუნიციპალიტეტი გახდა. 1975 წლის 7 ნოემბერს, №824 საპრეზიდენტო დეკრეტის თანახმად, ლას-პინიასი რისალის პროვინციას გამოეყო და ეროვნული დედაქალაქის რეგიონს მიეკუთვნა.
თანამედროვე ისტორია
1980-იან წლლებსი სანაპირო გზატკეცილის მშენებლობამ ეკონომიკურ ზრდას შეუწყო ხელი. დღეისთვის ლას-პინიასი კალაბარსონისკენ გასასვლელს წარმოადგენს.
1997 წლის 12 თებერვალს, პრეზიდენტ ფიდელ რამოსმა ხელი მოაწერა ინიციატივას ლას-პინიასის ქალაქად გარდაქმნის შესახებ. ერთი თვის შემდეგ ჩატარებულ პლებისციტში მუნიციპალიტეტის მოსახლეობამ ლას-პინიასისთვის ქალაქის სტატუსი მინიჭებას მხარი დაუჭირა. 1997 წლის 26 მარტს ლას-პინიასი ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის მე-10 ქალაქი გახდა. 2021 წლისთვის ქალაქის მერი იმედლა აგილარია, ხოლო ვიცე-მერი აპრილ ტ. აგილარ-ნერი.
გეოგრაფია
ლას-პინიასს ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან პარანიაკე ესაზღვრება, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ― მუნტინლუპა, დასავლეთიდან და სამხრეთ-დასავლეთიდან ― ბაკოორი, ჩრდილო-დასავლეთიდან ― მანილის ყურე. ქალაქის ტერიტორიის ნახევარი საცხოვრებელ ნაწილს უკავია, დარჩენილი ნაწილი კი კომერციული, სამრეწველო და ინსტიტუციური დანიშნულებით გამოიყენება. თანამედროვე ლას-პინიასის ფიზიოგეოგრაფია სამ ზონას მოიცავს: მანილის ყურეს, სანაპირო საზღვრებს და გვადალუპეს პლატოს.
ლას-პინიასი 20 ბარანგაიდ იყოფა, რომლებიც ორ საკანონმდებლო რაიონად ჯგუფდება. პირველი რაიონი ქალაქის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილს მოიცავს, ხოლო მეორე რაიონი ― დარჩენილ ნახევარს.
დემოგრაფია
ლას-პინიასის მოსახლეობის მშობლიური ენა ტაგალური ენაა. მოსახლეობის უმრავლესობას ინგლისური ენაც ესმის.
მოსახლეობის უმრავლესობა რომის კათოლიკური ეკლესიის მიმდევარია. ლას-პინიასის კათოლიკური მონასტრები პარანიაკეს ეპარქიის იურისდიქციის ქვეშაა. სხვა რელიგიურ ჯგუფებს მიეკუთვნებიან პროტესტანტული კონფესიები, იეჰოვას მოწმეები, ქრისტეს ეკლესიის მიმდევრები, მეშვიდე დღის ადვენტისტები, ინდუისტები, ბუდისტები და მუსლიმები.
სქოლიო
კატეგორია:ლას-პინიასი კატეგორია:ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის ქალაქები კატეგორია:მანილის ყურის დასახლებული ადგილები კატეგორია:ფილიპინების მაღალურბანიზებული ქალაქები
თუთის აბრეშუმხვევია
right|thumb|თუთის აბრეშუმხვევია თუთის აბრეშუმხვევია, აბრეშუმის პეპელა (Bombyx mori) — პეპელა ნამდვილი აბრეშუმხვევების (Bombycidae) ოჯახისა. განვითარების ფაზებია: კვერცხი (გრენა), ჭია (მუხლუხი, მატლი), ჭუპრი, პეპელა.
გრენის ფაზაში ჩანასახი ვითარდება. არამოზამთრე გრენა იმავე წელიწადს გვაძლევს ჭიას, ხოლო მოზამთრე — დიაპაუზის გავლის შემდეგ მომავალ წელიწადს. გრენიდან გამოსული ჭია მაშინვე იწყებს ჭამას, იზრდება და აგროვებს საკვებს მომდევნო ფაზებისათვის და აბრეშუმის პარკის გასაკეთებლად. 25-30 დღეს ცოცხლობს. ამ პერიოდში 4-ჯერ იცვლის კანს და 5 სხვადასხვა ასაკს გადის. იკვებება თუთის ფოთლით. ერთი ჭია სიცოცხლეში 20-25 გ ფოთოლს ჭამს. თუთის აბრეშუმხვევიას სხეული წაგრძელებულია, თითქმის ცილინდრული ფორმა აქვს, შეიცავს სეგმენტებს და შედგება თავის, მკერდისა და მუცლისაგან. მე-5 ასაკში ჭიის სქესის გარკვევა ადვილია: დედალს მუცლის ქვედა მხარეს, მერვე და მეცხრე სეგმენტზე, აქვს ოთხი პატარა ლაქა შუაში წერტილებით, რომლებსაც იშივატის დიკოები ეწოდება. ჭია საძაფე (აბრეშუმგამომყოფი) ჯირკვლებიდან პირველივე ასაკიდან გამოყოფს აბრეშუმის ძაფს, ხოლო მე-5 ასაკში ჯირკვლები ინტენსიურად ეზრდება და სხეულის საერთო მასის 40%-ს აღწევს. ამის შემდეგ ჭია წყვეტს კვებას, ადის ცახზე და ახვევს პარკს. ეს პროცესი 3 დღეს გრძელდება.
პარკში ჭია ჭუპრად იქცევა. ეს მეტამორფოზის ფაზაა. ჭუპრს თითისტარისებრი ფორმა აქვს, ჯერ ყვითელია, შემდეგ — მუქი ყავისფერი, 10-15 დღეს ცოცხლობს. მისგან გამოსული პეპელა ზრდასრული ფაზაა. პეპლის ფუნქციაა გამრავლება, ფრენის უნარი მას დაკარგული აქვს. მამალი უფრო აქტიურად მოძრაობს. პეპელა უმთავრესად მოთეთროა, მისი სხეული მთლიანად დაფარულია ქერცლით. დედალი პეპელა 500–700 გრენს დებს და 10-15 დღეს ცოცხლობს.
უხურდავებელი მონეტა
„უხურდავებელი მონეტა“ — ქართველი თანამედროვე მწერლის ზურაბ ლეჟავას მოთხრობების კრებული. გამოქვეყნდა 2010 წელს „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის“ მიერ. კრებულში შესულია სხვადასხვა დროს შექმნილი 5 მოთხრობა.
თუთის აბრეშუმხვევია
თუთის აბრეშუმხვევიას ჯიშები განსხვავდებიან წარმოშობის ადგილის მიხედვით, ჭიის ფაზების ხანგრძლივობით, გრენის ზომით, შეფერილობით, პარკის სიდიდით, წონით, ფორმით, ფერით, მარცვლოვნებით და სხვა. გეოგრაფიული წარმომავლობის მიხედვით არის თუთის აბრეშუმხვევიას იაპონური, ჩინური, ევროპული, მცირეაზიური, კავკასიური და სხვა ჯიშები.
უხურდავებელი მონეტა
რესურსები ინტერნეტში
ზურაბ ლეჟავა – უხურდავებელი მონეტა
კატეგორია:ზურაბ ლეჟავას ნაწარმოებები
თუთის აბრეშუმხვევია
ვოლტინურობის მიხედვით — მონოვოლტინური (იძლევა 1 თაობას), ბოვოლტინური (იძლევა 2 თაობას) და პოლივოლტინური (იძლევა რამდენიმე თაობას). საქართველოში უმთავრესად გავრცელებულია ადგილობრივი გამოყვანილი თეთრპარკიანი ჯიშები: „იმერული“, „კახური“, „თბილნიიშ-3“, „ქართლი“, „თბილისური“, „ჩინებული“, „ივერია“ და ძირითადად მათი ჰიბრიდები.
სქოლიო
კატეგორია:აბრეშუმხვევიასებრნი
ტომავეს მუნიციპალიტეტი
ტომავეს მუნიციპალიტეტი (Tomave) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, პოტოსის დეპარტამენტის ანტონიო-კიხაროს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 14 225 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 8 242 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
ლუი პარტრიჯი
ლუი პარტრიჯი (Louis Partridge; დ. 3 ივნისი, 2003) — ინგლისელი მსახიობი და მოდელი. მან თავისი სამსახიობო კარიერა დაიწყო მცირე როლების შესრულებით მოკლემეტრაჟიან ფილმებში, როგორიცაა „წყლის ქვეშ“ და „ძაღლის შესახებ“. ის ცნობილია ტეუკსბერის როლით Netflix- ის ორიგინალურ ფილმში„ენოლა ჰოლმზი“, მილი ბობი ბრაუნთან ერთად, ასევე მისი როლით Sid Vicious–ს მინისერიალში „პისტოლეტი“.
ადრეული ცხოვრება
პარტრიჯი დაიბადა 2003 წლის 3 ივნისს ვანთსვორთში, ლონდონში. ჰყავს ერთი უფროსი და ერთი უმცროსი და.
კარიერა
პარტრიჯის სამსახიობო დებიუტი შედგა 2014 წელს მოკლემეტრაჟიან ფილმში „წყლის ქვეშ“. მან თავდაპირველად მოიპოვა აღიარება, როგორც პიერო დე მედიჩი მედიჩში და გამოჩნდა პადინგტონ 2-ში. იგი კიდევ უფრო ცნობილი გახდა, როდესაც ითამაშა ტეუკსბერი ენოლა ჰოლმზში. ეს როლი ჰქონდა ამავე ფილმის მეორე ნაწილშიც. 2019 წელს ის შეუერთდა The Lost Girls-ის მსახიობებს, უკვდავი ბიჭის პიტერ პენის როლით.
2021 წლის იანვარში პარტრიჯი შეუერთდა FX-ის Pistol- ის მსახიობებს, როგორც ტიტულოვანი ჯგუფის ბასისტი. იმავე წელს, მოგვიანებით, ოქტომბერში, ის გადაიღეს ეპიკურ ფანტასტიკურ რომანში „Ferryman“. შემდეგ პარტრიჯი გადავიდა თრილერის ჟანრში და შეუერთდა Apple TV-ის Disclaimer-ის მსახიობებს 2022 წლის მაისში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 3 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 2003 კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი ტელემსახიობები კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ინგლისელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ბრიტანელი მსახიობები
ტოიოტომი ჰიდეიოსი
thumb|right|ტოიოტომი ჰიდეიოსი ტოიოტომი ჰიდეიოსი (იაპ. 豊臣秀吉) (დ. 2 თებერვალი, 1536 — გ.  18 სექტემბერი, 1598, ფუსიმი), ფეოდალური იაპონიის სახელმწიფო მოღვაწე და მხედართმთავარი. ოდა ნობუნაგასთან ერთად იბრძოდა ცენტრალიზებული სახელმწიფოს შესაქმნელად. ოდას გარდაცვალების შემდეგ 1582, ტოიოტომიმ ფაქტობრივად აიღო ხელში მთელი ძალაუფლება, ფორმალურად კი ეკავა კანცლერის თანამდებობა. განახორციელა რეფორმები ფეოდალური წყობილების განსამტკიცებლად. 1589–1595 გაატარა ღონისძიებები ბატონყმობის აღდგენის მიზნით: აღწერა მიწის სამფლობელოები; გლეხებს, რომელთაც რეესტრის წიგნში განსაზღვრული მიწის ნაკვეთი ჰქონდათ, აეკრძალათ მიწიდან წასვლა. 1592–1598 ტოიოტომის მეთაურობით იაპონელი ფეოდალები დასაპყრობად ეომებოდნენ კორეას, ვარაუდობდნენ აგრეთვე ჩინეთისა და შორეული აღმოსავლეთის სხვა ქვეყნების დაპყრობას, მაგრამ დამარცხდნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:იაპონელი მხედართმთავრები კატეგორია:დაბადებული 2 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1536 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1598
კუბის პროვინციები
ადმინისტრაციულად, კუბა იყოფა 15 პროვინციად და ერთ სპეციალურ მუნიციპალიტეტად, რომელიც არც ერთ პროვინციას არ მიეკუთვნება. ბოლო ცვლილებები მიღებულ იქნა 2010 წლის აგვისტოში (კუბის ეროვნული ასამბლეის მიერ), როდესაც ჰავანის პროვინცია ორ ახალ პროვინციად გაიყო: არტემისა და მაიაბეკე. ახალმა პროვინციებმა არსებობა 2011 წლის 1 იანვრიდან დაიწყო. ქალაქ ჰავანის პროვინციამ (Ciudad de La Habana) თავის თავდაპირველი სახელი — ლა-ჰაბანა (La Habana) დაიბრუნა.
პროვინციების სია
დასავლეთიდან აღმოსავლეთით, კუბის პროვინციებია:
ისტორია
ფაილი:CubaSubdivisions1.png‎
1976 წლამდე, კუბა შემდეგ პროვინციებად იყოფოდა (დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ):
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ადმინისტრაციული დაყოფა კატეგორია:კუბა
ამიერკავკასიის სოციალისტური ფედერაციული საბჭოთა რესპუბლიკა
ამიერკავკასიის სოციალისტური ფედერაციული საბჭოთა რესპუბლიკა (ამიერკავკასიის ფედერაცია, ასფსრ) — საბჭოთა რესპუბლიკა, რომელმაც 1922–1936 წლებში იარსება; მასში შედიოდნენ საქართველოს, სომხეთისა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკები, ასევე აფხაზეთის სსრ 1922-1931 წლებში. 1936 წლის შემდეგ ამიერკავკასიის სამი ქვეყანა საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში ცალ-ცალკე შევიდა.
ისტორია
ამიერკავკასიის სფსრ-ს შექმნა აუცილებლად მიაჩნდა ლენინს. 1921 წლის აპრილში ამიერკავკასიის რესპუბლიკებს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება რკინიგზების გაერთიანების შესახებ, ივნისის დასაწყისში შეიქმნა საგარეო ვაჭრობის ერთიანი ცენტრი. 1921 წლის ნოემბერში რუსეთის კომუნისტური პარტიის კავკასიის ბიურომ მიიღო გადაწყვეტილება ამიერკავკასიის ერთიანი ფედერაციის შექმნის შესახებ და 29 ნოემბერს დაამტკიცა ლენინის პროექტი ასფსრ-ის შექმნის შესახებ. ასფსრ-ს შექმნას ეწინააღმდეგებოდნენ ქართველი ბოლშევიკები ბუდუ მდივანი, მალაქია ტოროშელიძე, სერგო ქავთარაძე, მ. ოკუჯავა, კ. ცინცაძე, რომლებიც ამ წინააღმდეგობის გამო შემდგომში ნაციონალ-უკლონისტებად მიიჩნიეს და რეპრესიების მსხვერპლნი გახდნენ. 1922 წლის 12 მარტს ამიერკავკასიის რესპუბლიკათა შორის დაიდო ხელშეკრულება ამიერკავკასიის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების ფედერაციული კავშირის შექმნის შესახებ. ხელისუფლების ორგანოებად გამოცხადდა წარმომადგენელთა კონფერენცია და საკავშირო საბჭო. 1922 წლის 13 დეკემბერს ამიერკავკასიის საბჭოების I ყრილობაზე გაფორმდა ასფსრ-ის შექმნა, მიღებულ იქნა პირველი კონსტიტუცია. ასფსრ ერთი რეპსუბლიკის სახით შევიდა სსრკ-ში.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 1926 წ.:
<br style="clear: both" />
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სსრკ-ის რესპუბლიკები კატეგორია:ამიერკავკასიის ისტორია კატეგორია:ომებსშორისი პერიოდის ყოფილი სახელმწიფოები კატეგორია:კომუნიზმი საქართველოში
თავისუფლება (სოხუმის მუნიციპალიტეტი)
თავისუფლება — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, სოხუმის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: გორანა, ზემო იაშთხვა, ქვემო იაშთხვა). მდებარეობს აბიანდა-ჩაამის ქედის სამხრეთ მთისწინეთში, ზღვის დონიდან 120 მ, სოხუმიდან 4 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეთამბაქოეობა, მოქმედებდა კირის ქარხანა. ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ დე-ფაქტო აფხაზეთის რესპუბლიკაში სოფელს უწოდებენ იაშთხვას.
სქოლიო
კატეგორია:თავისუფლების თემის სოფლები
უილიამ ფიხტნერი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:ციხიდან გაქცევის მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 27 ნოემბერი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:ამერიკის დრამატული ხელოვნების აკადემიის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ტელემსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ვიდეო თამაშების მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი გამხმოვანებლები კატეგორია:გერმანელი ამერიკელები
ლიბანის სამზარეულო
მინი| ლიბანური სალათის შემადგენლობა: [[ოხრახუში, ზეითუნის ზეთი, პიტნა, ლიმონი, პომიდორი, მარილი, წიწაკა. ]] ლიბანური სამზარეულო ( المطبخ اللبناني) - ლიბანიდან წარმოშობილი კულინარიული ტრადიციები და პრაქტიკა. იგი მოიცავს მთელი მარცვლეულის, ხილის, ბოსტნეულის, ახალი თევზისა და ზღვის პროდუქტებს. შინაურ ფრინველს უფრო ხშირად მიირთმევენ, ვიდრე წითელ ხორცს, ხოლო როდესაც წითელ ხორცს მიირთმევენ, ეს ჩვეულებრივ ცხვრისა და თხის ხორცია. იგი ასევე შეიცავს უამრავ ნიორს და ზეითუნის ზეთს, ხშირად სუნელებს ან ლიმონის წვენს. წიწიბურა და ოხრახუში ასევე ლიბანის რაციონის ძირითადი ელემენტებია.
კარგად ცნობილი კერძებია ბაბა განაუჯი, შემწვარი ბადრიჯნი ; ფალაფელი, პატარა ღრმად შემწვარი ღვეზელი, რომელიც მზადდება დაფქვილი მუხუდოთი, ფავას ლობიოთი ან ორივეს კომბინაციით და შაურმა, სენდვიჩი მარინირებული ხორცით დაჭრილი და დიდ წნელებზე მოხარშული. მნიშვნელოვანი კომპონენტია ჰუმუსი, დამზადებული დაბლენდერებული მუხუდოსგან, სეზამის ტაჰინის, ლიმონის წვენისა და ნიორისგან. როგორც წესი, მიირთმევენ ბრტყელ პურთან ერთად. კარგად ცნობილი დესერტია ბაქლავა, რომელიც მზადდება ფენოვანი ფილოსგან (თხლად გახვეული საკონდიტრო ნაწარმი), რომელიც სავსეა თხილით და გაჟღენთილია ფინიკის სიროფით ან თაფლით. ზოგიერთი დესერტები, რომლებიც სპეციალური შემტხვევებისთვის მზადდება: მეღლი (პუდინგი დესერტი, ერთმანეთში არეული ანისი, კვლიავი და დარიჩინი ). ეს მაგალითად, შეიძლება გაკეთდეს ოჯახში ახალშობილი ბავშვის აღსანიშნად.
არაკი არის ანისულის (არომატული სუნელის) არომატიზირებული ლიქიორი და არის ლიბანის ეროვნული სასმელი, რომელსაც ჩვეულებრივ მიართმევენ ტრადიციული ლიბანურ კერძთან ერთად. კიდევ ერთი ისტორიული და ტრადიციული სასმელია ლიბანური ღვინო.