cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ამინომჟავები
250px|მინიატიურა|ამინომჟავების ზოგადი სტრუქტურა არაიონიზებული ფორმით ამინომჟავები  — ჰეტეროფუნქციური ნაერთები, რომელთა მოლეკულები ერთდროულად შეიცავს კარბოქსილის ჯგუფსა (-COOH) და ამინოჯგუფს (-NH2).
500-მდე ამინომჟავაა ცნობილი, მაგრამ მათგან მხოლოდ 20 გამოიყენება ადამიანის ორგანიზმის მიერ ცილების ბიოსინთეზში. ერთ-ერთი მათგანი (პროლინი) იმინომჟავაა. 20-დან 11 ამინომჟავის წარმოება შეუძლია ადამიანის ორგანიზმს ხოლო დარჩენილი 9-ადამიანმა საკვებთან ერთად უნდა მიიღოს, მათ ესენციური ამინომჟავები ეწოდება.
20 პროტეინგენური ამინომჟავაა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამინომჟავები
სამბალესი
სამბალესი (Lalawigan ng Zambales; ილოკ: Probinsia ti Zambales; პან: Luyag na Zambales) — ფილიპინების პროვინცია. მდებარეობს ცენტრალური ლუსონის რეგიონში. პროვინციის დედაქალქია იბა, რომელიც პროვინციის ცენტრში მდებარეობს. სამბალესის ჩრდილოეთით და ჩრდილო-აღმოსავლეთით პანგასინანი მდებარეობს, აღმოსავლეთით — ტარლაკი, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — პამპანგა, სამხრეთით — ბატაანი, ხოლო დასავლეთით — დასავლეთ ფილიპინის ზღვა. პროვინციის ფართობი 3 830.83 კმ²-ია (დამოუკიდებელ ქალაქ ოლონგაპოს ჩათვლით). ცენტრალური ლუსონის პროვინციებს შორის სამბალესი მეორე ადგილზეა ფართობის მიხედვით, ნუევა-ესიხას შემდეგ. პროვინციაში უხვად იზრდება მანგო, განსაკუთრებით იანვრიდან აპრილამდე პერიოდში.
ეტიმოლოგია
პროვინციი სახელწოდება დაკავშირებულია სიტყვა zambal-თან, რაც ტერმინის Sambali ესპანიზირებული ფორმაა. Zambal ავსტრონეზიული წარმოშობის ადგილობრივების სალაპარაკო ენას ეწოდება. ერთ-ერთი ვერსიით, პროვინციის სახელწოდება წარმოდგება სიტყვიდან samba, თაყვანისცემას ნიშნავს.
პროვინციის სახელწოდება შეიძლება დაკავშირებული იყოს სიტყვასთან Zambo (სამბო). პროვინციის აბორიგენ მოსახლებას აეტას ტომები შეადგენდნენ, რომელთაც აფრიკული მახასიათებლები აქვთ. ამ ტერმინს კი ესპანელები და პორტუგალიელები აფრიკული წარმოშობის ადამიანების მიმართ იყენებდნენ.
გეოგრაფია
ბოტოლანის მუნიციპალიტეტში, სამბალესის პამპანგისა და ტარლაკის საზღვარზე პინატუბოს მთა და იმავეს სახელობის ტბა მდებარეობს. პინატუბო ჩამქრალი ვულკანი ეგონათ, თუმცა ის 1991 წლის ივნისში ამოიფრქვა. ამოფრქვევის შედეგად ვულკანის მწვერვალი განადგურდა და 2.5 კმ-ის სიფართის კალდერამ ჩაანაცვლა. შედეგად პინატუბოს ტბა წარმოიქმნა. ტბის საშუალო სიღრმე 800 მეტრია და ფილიპინების ყველაზე ღრმა ტბაა. კალდერის უმაღლესი წერტილი ზღვის დონიდან 1 485 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს, 260 მეტრით დაბლა, ვიდრე ვულკანის ამოფრქვევამდე.
სამბალესის კლიმატში ორი სეზონი გამოიყოფა: მშრალი სეზონი ოქტომბრიდან ივნისამდე, ხოლო წვიმების სეზონი ივლისიდან სექტემბრამდე გრძელდება.
ადმინისტრაციული დაყოფა
პროვინცია 13 მუნიციპალიტეტესა და 1 მაღალურბანიზებულ ქალაქს მოიცავს, რომლებიც ორ საკანონმდებლო რაიონად იყოფა. ოლონგაპო მაღალურბანიზებული ქალაქია და პროვინციისგან დამოუკიდებლად იმართება.
პროვინციის ტერიტორიაზე 247 ბარანგაი მდებარეობს. 2010 წლის აღწერით ყველაზე მეტი ადამიანი ოლონგაპოში მდებარე სანტა-რიტის ბარანგაიში ცხოვრობს, ხოლო ყველაზე ცოტა — ბოტოლანში მდებარე ოვაოგ-ნიბლოკის ბარანგაიში. ოლონგაპოს ბარანგაების გამოკლებით, ყველაზე მეტი ადამიანი სუბიკში მდებარე კალაპაკუანის ბარანგაიში ცხოვრობს.
დემოგრაფია
2015 წლის აღწერით პროვინციის მოსახლეობა 590 848 ადამიანს შეადგენს. მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელი 160 ადამიანია 1 კვ. კმ-ზე. ქალაქ ოლონგაპოს ჩათვლით სამბალესის მოსახლეობა 823 888 ადამიანს უტოლდება, ხოლო მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელი 215 ადამიანს 1 კვ. კმ-ზე.
დღევანდელი სამბალესის პროვინციის უძველეს მოსახლეობას აეტას ხალხები შეადგენენ, რომლებსაც დროთა განმავლობაში სამბალები და ავსტრონეზიელი ხალხები შეერივნენ. პროვინციის ხუთ უდიდესი ეთნიკურ ჯგუფს ტაგალები, ილოკანოები, სამბალები, კაპამპანგანები და პანგასინანები წარმოადგენენ. სუბაკის ყურის აშშ-ის სამხედრო-საზღვაო ბაზაზე მუშაობის გამო ამერიკული მმართველობის პერიოდში პროვინციის სამხრეთ ნაწილში ქვეყნის სხვადასხვა ნაწილიდან უამრავი ადამიანი ჩავიდა, მათგან ბევრმა სამსახური იშოვა და იქვე დარჩა.
ენა
სამბალესის მკვიდრთათვის სამი მშობლიური ენაა: სამბალური, ტაგალური და ილოკანური ენა. ილოკანური მშობლიური ენაა 115 337 ადამიანისთვის, სამბალური — 114 637 ადამიანისთვის, ხოლო ტაგალური — 250 637 ადამიანისთვის. 119 126 ადამიანი მშობლიური ენის გარდა სხვა ენებზეც საუბრობს: კაპამპანგანურ, პანგასინანურ, ინგლისურ და ჩინურ ენებზე. მოსახლეობის დაახლოებით 75%-ს ინგლისური ენა ესმის.
რელიგია
სამბალესის მოსახლეობის უმრავლესობა (დაახლოებით 78.22%) რომის კათოლიკური ეკლესიის მიმდევარია. მოსახლეობის 6.12% აგლიპაიანური ეკლესიის, 4.89% კი ქრისტეს ეკლესიის მიმდევარია. სხვა რელიგიურ უმცირესობებს მიეკუთვნებიან: უკანასკნელი დღის იესო ქრისტეს ეკლესიის, მეთოდისტთა გაერთიანებული ეკლესიის მიმდევრები, იეჰოვას მოწმეები, მეშვიდე დღის ადვენტისტები და მუსლიმები.
მმართველობა
პროვინციის აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაური გუბერნატორია. საკანონმდებლო ორგანოს პროვინციული საბჭო (Sangguniang Panlalawigan) წარმოადგენს, რომელსაც ვიცე-გუბერნატორი ხელმძღვანელობს, რომელიც გუბერნატორის დროებითი ვაკანსიის დროს აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაურის უფლებამოსილებასაც ასრულებს. გუბერნატორი, ვიცე-გუბერნატორი და პროვინციული საბჭო სამი წლის ვადით აირჩევა და ზედიზედ სამჯერ შეიძლება იქნენ არჩეული. სამბალესის ამჟამინდელი გუბერნატორი ჰერმოგენეს ებდანეა, ხოლო ვიცე-გუბერნატორი — ჯეფერსონ ხონგუნი.
სქოლიო
კატეგორია:სამბალესი კატეგორია:ფილიპინების პროვინციები კატეგორია:ლუსონი კატეგორია:1578 წელს დაარსებული ქვეყნები და ტერიტორიები კატეგორია:1578 წელს დაარსებულები ფილიპინებში
რასურის რაიონი
რასურის რაიონი (Distrito de Rázuri) — რაიონი პერუში, ლა-ლიბერტადის რეგიონის ასკოპეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 8 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 611 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 24 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 317.09 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-ლიბერტადის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ასკოპეს პროვინციის რაიონები
ფინგოლფინი
ფინგოლფინი — ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში ნოლდო, ფინუეს მეორე ძე, აგრეთვე ფეანორისა და ფინარფინის ძმა. ფეანორის ძმა (მისი დედა იყო ფინუეს მეორე ცოლი, ინდისი, წარმოშობით - ვანია). სხვადასხვა ვერსიით, ფინგოლფინს ჰყავდა დები - ფინდისი და ირიმე (სხვა ვერსიით - ფინუაინი), ხოლო კიდევ ერთი ვერსიით - მესამე დაც, სახელად ფანიელი (დანარჩენი დებიც ინდისის ასულები იყვნენ).
ფინგოლფინი იყო ფინუეს შვილთაგან ყველაზე ძლიერი და მამაცი. მას თავად ორი ვაჟი, ფინგონი და ტურგონი და ასული არედელი ჰყავდა. სხვა ვერსიებით, არსებობდა მესამე ძე, არაკანო (დაღუპული ან ალკვალონდეს ბრძოლის, ან ჰელკარაქსზე მოგზაურობის, ან ორკებთან პირველი ომის დროს). ფინგოლფინის ცოლმა ანაირემ უარი თქვა ამანის დატოვებაზე.
მას შემდეგ, რაც მელკორს, რომელიც მანამდე ამანში იყო გამოკეტილი, მიუტევეს და თავისუფლება მიანიჭეს, მან დაიწყო ფეანორსა და მის ძმებს შორის უნდობლობის გაღვივება. ღია კამათი ფეანორსა და ფინგოლფინს შორის ფინუეს სახლთან მოხდა. ვალარებმა იგი თორმეტი წლით ტირიონიდან გააძევეს და ამ ქალაქის მმართველად ფინგოლფინი დატოვეს (ფინუე თავის შვილს გაჰყვა).
ვალინორში ერუს სადიდებელი ზეიმისას ფინგოლფინი და ფეანორი შერიგდნენ მანვეს ტახტის წინაშე (თუმცა ფინგოლფინი ამ შერიგებისას უფრო გულახდილი იყო). ფინგოლფინი მას შეპირდა, რომ ყველგან გაჰყვებოდა, თუმცა არ იცოდა, როგორ მოუბრუნდებოდა ეს დაპირება.
ნოლდორთა აჯანყებისას, ტელპერიონისა და ლაურელინის განადგურების შემდეგ ფინგოლფინი გამოვიდა სიტყვით ფეანორის წინააღმდეგ. მათი შეჯახება კინაღამ დიდ ბრძოლად იქცა. თუმცა, ფეანორის მხარეს უამრავი ნოლდო მოექცა და ამანიც დატოვა. ნოლდორები ამასთან, ფინგოლფინს უფრო დიდ პატივს სცემდნენ და მათმა ნაწილმა ფეანორი მეფედ არ აღიარა, ასე რომ ეს პატივი წილად ფინგოლფინს ერგო.
უცნობია, იყო თუ არა ფინგოლფინი ალქუალონდეს ბრძოლის მონაწილე (თუმცა მისი ხალხის ნაწილი, ფინგონის მეთაურობით ნამდვილად იყო). მაგრამ მას შემდეგ, რაც ჩრდილოეთის წინასწარმეტყველება გახდა ცნობილი, უკან არ დაბრუნებულა.
არამანში ფეანორმა მოიპარა ტელერების გემები, გადავიდა შუახმელეთში და გაანადგურა ისინი. ფინგოლფინმა და მისმა ხალხმა შორიდან იხილა ამ ხანძრის ნათება და ყველა მიხვდა, რომ მათ უღალატეს. ამანში დაბრუნების სურვილი აღარ ჰქონდათ, მთავარი იყო შუახმელეთში დაბრუნება და ფეანორთან შეხვედრა. ამ მიზნით ფინგოლფინის ხალხმა სცადა ჰელკარაქსის ყურის გადალახვა. მთვარის პირველი ამოსვლისთანავე ისინი შუახმელეთში გამოჩნდნენ.
შუახმელეთში ფინგოლფინის ელფები დასახლდნენ ჰითლუმში, მითრიმის ტბის ჩრდილო ნაპირებზე. მანამდე იქ ფეანორის შვილები ცხოვრობდნენ, რომლებმაც იხილეს მოახლოებული სტუმრები. შეშინებულებმა, მათ მიატოვეს ეს ადგილები და სამხრეთ ნაპირებზე გადავიდნენ.
მოხდა ისე, რომ ფინგონმა მაედროსი თანგოროდრიმის კლდიდან გადაარჩინა. მაშინ ფეანორისა და ფინგოლფინის დინასტიები შერიგდნენ. მაედროსმა უარი თქვა ნოლდორთა მართვაზე და ძალაუფლება ფინგოლფინს, იმ დროიდან უკვე ბელერიანდის ნოლდორთა მეთაურს გადასცა. ფინგოლფინი და ფინგონი დასახლდნენ ჰითლუმში და იცავდნენ ბელერიანდის ჩრდილო-დასავლეთ საზღვრებს.
შუახმელეთში გამოჩენიდან 20 წლის შემდეგ ფინგოლფინმა ნაროგის სათავესთან გამართა დიდი ზეიმი, რომელსაც გაერთიანების ზეიმი ეწოდა. იქ არა მხოლოდ სხვადასხვა ნოლდო, არამედ, ბელერიანდის ნაწილებიდან მოსული სინდარები, ოსირიანდის ელფები და დორიათელი სტუმრები, მაბლუნგი და დაერონი იმყოფებოდნენ.
მაედროსთან ერთად დაგორ აგლარების, დიდებული ბრძოლის დროს ფინგოლფინმა მორგოთის შეტევა მოიგერია.
ბელერიანდში გამოჩენილ ახალ ხალხს ფინგოლფინი ყოველთვის მიესალმებოდა. ჰადორს, ედანთა ერთ-ერთ მეთაურს მან გადასცა დორ-ლომინის სამფლობელო, რომელიც ჰადორის ხალხის დიდი ნაწილის თავშესაფრად იქცა.
იცოდა რა, რომ ბელერიანდს საშიშროება ემუქრებოდა, სანამ მორგოთი ანგბანდში იყო, ფინგოლფინი დარწმუნებული იყო, რომ ანგბანდზე იერიშის მიტანა აუცილებელი იყო. მაგრამ ნოლდორები დარწმუნებულები იყვნენ, რომ ამას აზრი არ ჰქონდა. მათ არ სურდათ დიდი ომის დაწყება.
დაგორ ბრაგოლახის, უეცარი ცეცხლის ბრძოლისას ფინგოლფინი და ფინგონი არდ-გალენიდან ჰითლუმში დაბრუნდნენ, მაგრამ არდ-გალენი მორგოთმა ვერ დაიკავა ერედ ვეთრინის გამაგრებისა და ჰითლუმის მცველთა გამო. ფინგოლფინი ვერ აწვდიდა ხმას თავის მოკავშირეებს. როდესაც ჰითლუმში ცნობილი გახდა, თუ რა გადახდა ფინგოლფინსა და ფინარფინს, აგრეთვე ანგროდისა და აეგნორის დაღუპვის შესახებ, განრისხებული ფინგოლფინი გამოვიდა ჰითლუმიდან და ანგბანდთან მივარდა, სადაც მორგოთი ორთაბრძოლაზე იხმო.
მან მორგოთი შვიდჯერ დაჭრა, აქედან ერთხელ და ყველაზე ღრმად - ფეხში, თუმცა საბოლოოდ, თავად იქნა დაჭრილი და მოკლული. არწივი თორონდორი ჩამოფრინდა კრისაეგრიმის მწვერვალიდან და ფინგოლფინის ცხედარი აიტაცა, ამასთან მორგოთი სახეში დაჭრა თავისი ბრჭყალებით. გონდოლინიდან ჩრდილოეთით მდებარე მთაზე, სადაც ფინგოლფინი დაასაფლავეს, ტურგონმა ააგო ქვების ტრადიციული პირამიდა.
ეტიმოლოგია
ელფთა ტრადიციის მიხედვით, მეორე სახელს შვილს დედა არქმევდა. ამ წესით, ფინგოლფინს არაკანო ერქვა. ქუენიურად მამისგან მიღებული მისი სახელი ჟღერდა როგორც ნოლოფინუე (ფინუე მცოდნე). ფინგოლფინი თავად არის ნოლოფინუეს სახელის სინდარული ადაპტირება. ამასთან, ეს არა სინდარულ ენაზე თარგმანი, არამედ უბრალოდ ზოგადი ადაპტირებაა, რაც მას სინდარულ ჟღერადობას ანიჭებს. ფინგოლფინმა სახელი შეიცვალა და საკუთარი სახელის წინ მამის მიერ მოცემული სახელი დააყენა. ამით იგი ხაზს უსვამდა ნოლდორებზე ბატონობის სურვილს.
ფინგოლფინის ხმალს ერქვა რინგილი. მისი საგვარეულოს სიმბოლო იყო ლურჯი, ვერცხლისფერი ელემენტებით.
სქოლიო
Figuren in Tolkiens Welt Lista Calaquendich
სან-სილვესტრე-დე-გუსმანი
სან-სილვესტრე-დე-გუსმანი (San Silvestre de Guzmán) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების უელვის პროვინციის კოსტა-ოქსიდენტალის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 49 კმ². მოსახლეობა — 614 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უელვის მუნიციპალიტეტები
კუბარა
კუბარა (Cubará) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 286 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 462 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.55 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 164 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სან-ანდრესი (კატანდუანესი)
სან-ანდრესი (ოფიციალურად სან-ანდრესის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Andres) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი კატანდუანესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 38 480 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 38 ბარანგაის.
გლიცინი
მინიატიურა|250პქ|გლიცინის ცვიტერიონული ფორმა გლიცინი  (აღინიშნება როგორც  GLY  ან  G ) იგივე გლიკოკოლი (ბერძ. glykys-ტკბილი) — ორგანული უფერო, ტკბილი გემოს მქონე კრისტალური ნივთიერება  ფორმულით NH2CH2COOH. გლიცინი 20 პროტეინგენური ამინომჟავიდან ყველაზე პატარაა. გენეტიკურ კოდში მისი კოდონებია GGU, GGC, GGA, GGG.
ყველა პროტეინგენური ამინომჟავა ოპტიკურად აქტიურია გარდა გლიცინისა, რადგან ის არ შეიცავს ქირალურ ნახშირბადატომს.
გლიცინი როგორც ნეიროტრანსმიტერი
გლიცინი თანამედროვე წარმოდგენებით არის მაინჰიბირებელი ნეირომედიატორი ცნს-ში (ცენტრალური ნერვული სისტემა), განსაკუთრებით ზურგის ტვინში, ტვინის ღეროსა და ბადურაში. როდესაც გლიცინის რეცეპტორები აქტივირდება ქლორის იონები შედის ნეირონში და იწვევს მაინჰიბირებელ პოსტსინაფსურ  პოტენციალს. გლიცინს აქვს დამაწყნარებელი მოქმედება და აუმჯობესებს მეტაბოლურ პროცესებს თავის ტვინის ქსოვილში. გლიცინი ასევე ტესტირებული იყო შიზოფრენიის მკურნალობაში დამატებით საშუალებად. შედეგები პოზიტიურია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამინომჟავები
ვილიაბლანკა
ვილიაბლანკა (Villablanca) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების უელვის პროვინციის კოსტა-ოქსიდენტალის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 98 კმ². მოსახლეობა — 2885 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უელვის მუნიციპალიტეტები
კუკაიტა
კუკაიტა (Cucaita) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.760 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 474 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 104.05 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 43 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სანტიაგო-დე-კაოს რაიონი
სანტიაგო-დე-კაოს რაიონი (Distrito de Santiago de Cao) — რაიონი პერუში, ლა-ლიბერტადის რეგიონის ასკოპეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 8 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 059 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 160 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 128.72 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-ლიბერტადის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ასკოპეს პროვინციის რაიონები
თეია
თეია, თეა (Θεία — „ქალღმერთი“) — ბერძნულს მითოლოგიის მიხედვით, ერთ-ერთი ტიტანიდი, ურანოსის და გეას უფროსი ასული. ტიტან ჰიპერიონის და და მეუღლე, პირველი მთვარის ქალღმერთი. გაუმიჯნურდა ჰიპერიონს და შვა დიადი მზე (ჰელიოსი), კაშკაშა მთვარე (სელენე) და აისი (ეოსი), რომელიც ყველა მიწიერისა და უკიდეგანო ზეცის მფლობელი უკვდავი ღმერთისთვის პირველ სინათლეს ჰფენს ქვეყნიერებას''.
სქოლიო
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია
ნელი სალაძე
ნელი სალაძე (დ. 12 დეკემბერი, 1939, თბილისი, საქართველო) — ქართველი სპორტული ტანმოვარჯიშე. სსრკ ორგზის ჩემპიონი ჯგუფურ ვარჯიშში (1961, 1962), სსრკ უნივერსიადაში გამარჯვებული (1964). მწვრთნელად მუშაობა დაიწყო 1971 წლიდან, იყო საქართველოს ნაკრების მთავარი მწვრთნელი (1976–1993), სსრკ ნაკრების მწვრთნელთა შტაბის წევრი (1977–1982). მისი ხელმძღვანელობით საბჭოთა ნაკრები აბსოლუტური ჩემპიონი გახდა (1979). ავარჯიშებდა ბელგიისა (1999–2001) და იაპონიის (1992, 1996, 2000, 2002) კლუბების სპორტსმენებს. სსრ კავშირის დამსახურებული მწვრთნელი, ღირსების ორდენის კავალერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სპორტული ტანმოვარჯიშეები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
ნინა დრონოვა
ნინა დრონოვა (დ. 13 იანვარი, 1958, თბილისი, საქართველო) — სპორტული ტანმოვარჯიშე. მსოფლიოს ჩემპიონი გუნდურ პირველობაში (1974), სსრკ მესამე პრიზიორი ბჯენით ხტომაში (1974), იუნიორთა საკავშირო სპარტაკიადის აბსოლუტური ჩემპიონი (1971, მოიგო ოთხივე დისციპლინა). საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი. ღირსების ორდენის კავალერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:ქართველი სპორტული ტანმოვარჯიშეები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
ქალები ჩრდილოეთ კორეაში
ქალები ჩრდილოეთ კორეაში — სტატუსი ბოლომდე არ არის გასაგები, ჩრდილოეთ კორეის პოლიტიკური იზოლაციის გამო. აგრეთვე, ჩრდილოეთ კორეის ხელისუფლებას არ აქვს სურვილი მისცეს უცხოელ გამომძიებლებს ქვეყანაში შესვლის და ურთიერთსაწინააღმდეგო ცნობების არსებობის უფლება. ჩრდილოეთ კორეის მთავრობის ოფიციალური პოზიციაა, რომ ქალებს და მამაკაცებს აქვთ თანაბარი უფლებები.
ჩრდილოეთ კორეამ მიიღო ისეთი კანონები, როგორებიცაა კანონი სქესთა თანასწორობის შესახებ, შრომის კანონი და აუცილებელი ინდუსტრიების ნაციონალიზაციის შესახებ. მიუხედავად იმისა, რომ ეს სოციალური სისტემები ბოლომდე წარმატებული არ არის, ისინი ინტეგრირებულნი არიან ყოველდღიურ ცხოვრებაში, რათა დაეხმარონ ქალებს. განხორციელებული რეფორმებით გათვალისწინებული იყო ქალთა უფლებები სამსახურში, მემკვიდრეობის და საკუთრების გაზიარების უფლებები, უფასო ქორწინებისა და განქორწინების უფლებები. ჩრდილოეთ კორეამ პოლიგამია უკანონოდ გამოაცხადა. სახელმწიფომ ჩამოართვა კერძო საკუთრებაში არსებული ყველა მიწა, აღმოფხვრა ქონებრივი დისკრიმინაცია. დღეს ჩრდილოეთ კორეაში ქალები მონაწილეობენ სხვადასხვა სამუშაო ძალებში და საკმაოდ დიდი რაოდენობით არიან მაღალ თანამდებობებზე. ასევე, ქალებისთვის მრავალი საშუალებაა სანატორიუმები, დასასვენებელი სახლები და სამშობიარო სახლები.
მაღალანაზღაურებადი სამუშაოების მქონე ქალებისა და მამაკაცების თანაფარდობა მნიშვნელოვნად დაბალია, ვიდრე დაბალანაზღაურებადი სამუშაოების. გარდა ამისა, საზოგადოების მაღალ თანამდებობებზე მყოფი ქალების უმეტესობის ნათესავები არიან უმაღლესი ლიდერების მეუღლეები. მიუხედავად რეფორმებისა, რომლებიც ცდილობენ პატრიარქალური სოციალური სტრუქტურების შესუსტებას, პოლიტიკური ატმოსფერო კვლავ იგივე რჩება. ჩრდილოეთ კორეა არ მისდევს ჩინეთსა და ვიეტნამს კონფუციანობის საწინააღმდეგო კამპანიებში.
სამხედრო
2015 წლის დასაწყისში ჩრდილოეთ კორეის მთავრობამ გადაწყვიტა, სამხედრო სამსახური სავალდებულო გახადოს ქვეყნის საზღვრებში მცხოვრები ყველა ქალისთვის. მიზანი არის ქვეყნის შემცირებული სამხედრო ძალების გაუმჯობესება. 17-დან 20 წლამდე ასაკის ქალებისთვის, რომლებმაც საშუალო სკოლა დაამთავრეს, ახლა გაწვევა მოთხოვნაა. 2015 წლამდე ქალები მხოლოდ ნებაყოფლობით მსახურობდნენ, ხოლო კაცები ყოველთვის იძულებულნი იყვნენ ემსახურათ.
კლასები და კასტები
მიუხედავად იმისა, რომ ჩრდილოეთ კორეის მთავრობის ოფიციალური წარმომადგენლები საჯაროდ აცხადებენ, რომ ჩრდილოეთ კორეა, როგორც ქვეყანა, არის მხოლოდ კლასობრივი საზოგადოება, ზოგიერთმა პირიქით დაადასტურა. აშკარაა განხეთქილება მდიდარ, განათლებულ და პოლიტიკურად ძლიერ მოქალაქეებს შორის, პოლიტიკურად ძალაუფლების არმქონე პირებთან შედარებით. მოხდა სიმდიდრისა და პრივილეგიების არათანაბარი განაწილება მთელ ჩრდილოეთ კორეაში.
ქალის სტატუსი არასდროს ყოფილა ბოლომდე მამაკაცის ტოლი. მამაკაცებს ბევრად დიდი უპირატესობა აქვთ წარმატების მიღწევაში, ვიდრე დაბალი კლასის ქალებს. დაბალი კლასის ქალებმა, როგორც ჩანს, კარიერა დაასრულეს დაქორწინების შემდეგ, რაც მამაკაცების შემთხვევაში არ ხდება. მეორეს მხრივ, მაღალი რანგის ოჯახებიდან მოსულ ქალებს ბევრად მეტი შესაძლებლობა აქვთ.
შრომის დაყოფა
მინი|მოსწავლეები ჩრდილოეთ კორეაში, მძიმე ხელით შრომას, ტრადიციულად, აკეთებენ კაცები, ხოლო ქალებს მსუბუქ სამუშაოს უნიშნავენ. ინდივიდუალური დასაქმება განისაზღვრება სახელმწიფოს მიერ ოჯახის პრესტიჟის, შესაძლებლობების და უნარ-ჩვევების განსჯის შესაბამისად. საბოლოო ჯამში, ჩრდილოეთ კორეელი ქალებისა და მამაკაცებისათვის თითოეული მოქალაქის საქმიანობა მთლიანად უნდა იყოს გათვლილი და განხილული ხელისუფლების მიერ.
როლი ოჯახში
მეორე მსოფლიო ომის დასრულებიდან დღემდე ქალის როლი რამდენჯერმე შეიცვალა ოჯახის სფეროში და საზოგადოებრივ სფეროში. ომის შემდეგ, ქალები დიდი რაოდენობით ჩაირიცხნენ სოციალისტურ ეკონომიკაში და დიდი როლი ითამაშეს ქვეყნის აღმშენებლობაში. მოგვიანებით ათწლეულების განმავლობაში ეკონომიკის გაუმჯობესებისთანავე, ქალები ნაკლებად იყვნენ საჭირო სამუშაო ძალაში და უფრო ტრადიციული როლებისკენ სვლა გამოჩნდა.
პროსტიტუცია
ჩრდილოეთ კორეაში პროსტიტუცია უკანონოა, მაგრამ გავრცელებული ინფორმაციით, ეს ხდება კიპუმჯოს მეშვეობით - ჩრდილოეთ კორეის სახელმწიფოს მეთაურის მიერ დაქირავებული ქალები და გოგონები კორეის მუშათა პარტიის (WPK) მაღალჩინოსნების სექსუალური დაკმაყოფილების მიზნით.
საკონცენტრაციო ბანაკი
ბევრი ქალი და გოგონა დაპატიმრებულია, ზოგი მათგანი იოდოკის საკონცენტრაციო ბანაკში იმყოფება.
პირადი თავისუფლებები
ქალები ჩრდილოეთ კორეაში, ისევე როგორც მამაკაცები, მკაცრად შეზღუდული არიან ყოველდღიურ ცხოვრებაში: სიტყვის თავისუფლება, გადაადგილების თავისუფლება და მსგავსი უფლებები მკაცრად კონტროლდება სახელმწიფოს მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალთა უფლებები ქვეყნის მიხედვით კატეგორია:ჩრდილოეთი კორეა კატეგორია:ქალები ქვეყნების მიხედვით
სიაოშენგსიანი
იმპერატორის მეუღლე სიაოშენგსიანი (孝聖憲皇后; დ. 12 იანვარი, 1692 — გ. 2 მარტი, 1777) — ჩინელი არისტოკრატი და ნიოხურუს კლანის წარმომადგენელი. ჩინეთის იმპერატორ იონგჟენგის მეუღლე 1704 წლიდან და მისი ოფიციალური ქვრივი 1745-1777 წლებში.
ბიოგრაფია
1704 წელს იგი ჩინეთის იმპერატორ კანგსის მეოთხე ვაჟის, იონგჟენგის მეორე ცოლი გახდა, რის გამოც მისი ოფიციალური კონსორტი არასდროს ყოფილა. აღსანიშნავია, რომ იგი ქმარზე 14 წლით უმცროსი იყო და ქორწინებამდე, მისი საყვარელიც იყო. 1711 წლის 25 სექტემბერს მან ახალგაზრდა იმპერატორს ვაჟი, პრინცი ციანლონგი გაუჩინა, რომელიც შემდეგში იმპერატორი გახდა.
1722 წლის 20 დეკემბერს იმპერატორი კანგსი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე სიაოშენგსიანის მეუღლე, იონგჟენგი ავიდა. 1723 წლის 28 მარტს მას „იმპერატორის კეთილშობილი მეუღლის“ წოდება მიენიჭა, თუმცა იმპერიული კონსორტის ოფიციალური წოდება იონგჟენგის პირველ ცოლს, სიაოჯინგსიანს ეკავა, რომელიც 1731 წლის 29 ოქტომბერს გარდაიცვალა, მაგრამ სიაოშენგსიანი კონსორტი მაინც ვერ გახდა. ამის მიუხედავად, იგი განაგებდა იმპერატორის ჰარამხანას, რაც დიდი პატივი იყო. ამით იგი ფაქტობრივად დე ფაქტო კონსორტად აქცია.
1735 წლის 8 ოქტომბერს იმპერატორი იონგჟენგი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტი სიაოშენგსიანის ვაჟმა, იმპერატორმა ციანლონგმა დაიკავა, რომელმაც მას საბოლოოდ მიანიჭა განსვენებული იმპერატორის კონსორტის, ანუ იმპერატორის ქვრივის წოდება.
იმპერატორი ციანლონგი დედას დიდ პატივს სცემდა და მას ხშირად მიმართავდა კონსულტაციისთვის. ამის გამო, იგი სიაოშენგსიანს ხშირად სტუმრობდა. იმპერატორის ქვრივი თან ახლდა თავის ვაჟს შენგიანსა და მდინარე იანგძის ხეობაში მოგზაურობისას. როდესაც სიაოშენგსიანი მოხუცდა და მგზავრობა აღარ შეეძლო, იმპერატორმა მის პატივსაცემად თავადაც შეწყვიტა მოგზაურობები და მხოლოდ მისი გარდაცვალების შემდეგ განაახლა.
ციანლონგმა დედის 60 წლის იუბილე საოცრად აღნიშნა. მის პატივსაცემად მოირთო დედაქალაქის ქუჩები და ღმერთებს მსხვერპლიც კი შესწირეს. ასევე მის პატივსაცემად, იმპერატორის ბრძანებით რიპლეს ტბის ნაპირას დიდი სასახლე ააგეს, რომელსაც კუნმინგი ეწოდა.
სიაოშენგსიანი გარდაიცვალა 1777 წლის 2 მარტს, 85 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს დასავლეთ ცინის მავზოლეუმში, განსვენებული მეუღლის გვერდით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 12 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1692 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1777 კატეგორია:ცინის დინასტია კატეგორია:ჩინეთის იმპერატორების მეუღლეები
დეივიდ ვუდარდი
დეივიდ ვუდარდი (David Woodard; დ. 6 აპრილი, 1964, სანტა-ბარბარა, კალიფორნია) — ამერიკელი მწერალი და დირიჟორი. 1990-იან წლებში მან შემოიტანა ტერმინი პრექვიემი, პრეემპტივისა და რეკვიემის ნაზავი, რაც წარმოადგენს მისი ბუდისტური პრაქტიკის გამოვლინებას, რომელიც ისეთი მუსიკის შექმნაა, რომელიც იკვრებოდა მისი სუბიექტის გარდაცვალების მომენტში ან ოდნავ ადრე.
ლოს-ანჯელესის მემორიალურმა სამსახურმა, სადაც ვუდარდი მუშაობდა როგორც დირიჟორი და მუსიკალური დირექტორი, 2001 წელს უმასპინძლა სამოქალაქო ცერემონიას. რომელიც გაიმართა ამჟამად დახურულ ენჯელს ფლაითის ფუნიკულიორზე, და ეძღვნებოდა ლეონ პრაპორტისა და მისი მეუღლის, ლოლას ტრაგედიას. ასევე, მან უდირიჟორა რეკვიემებს ველური ბუნების მხარდასაჭერად, მათ შორის კალიფორნიის ყავისფერი პელიკანის ბინადრობის ადგილას, სანაპიროზე.
ვუდარდი ცნობილია თავისი „ოცნებების მანქანით“, იგი წარმოადგენს სპეციალურად დამზადებულ, ფსიქოტიურ ნათურას, რომელიც გამოფენილია სხვადასხვა ხელოვნების მუზეუმში, მთელ მსოფლიოს მასშტაბით. გერმანიასა და ნეპალში ის ცნობილია თავისი წვლილით ლიტერატურული ჟურნალ „Der Freund“-ში მუშაობით, ცნობილია ისეთი შინაარსის ნაწარმოებებით როგორც არის კარმა, მცენარეთა ცნობიერება და პარაგვაის დასახლება ნუევა-გერმანია (Nueva Germania).
განათლება
ვუდარდმა განათლება მიიღო ქალაქ სანტა-ბარბარაში, სოციალური კვლევების კალიფორნიის უნივერსიტეტში.
ნუევა-გერმანია
2003 წელს ვუდარდი აირჩიეს ჯუნიპერ ჰილსის საქალაქო საბჭოს წევრად (ლოს-ანჯელესის ოლქი, კალიფორნია). ამ თანამდებობაზე ყოფნისას, მან ლობირება გაუწია ურთიერთობის გამყარებას და დაძმობილებას ქალაქ ნუევა-გერმანიასთან (პარაგვაი). საკუთარი გეგმის განხორციელების მიზნით, ვუდარდმა იმოგზაურა ყოფილი ვეგეტარიანული / ფემინისტური უტოპიის სავანეში და შეხვდა მის მუნიციპალურ ხელმძღვანელობას. თავდაპირველი ვიზიტის შემდეგ, მან გადაწყვიტა არ გაეღრმავებინა ურთიერთობა, ამის ნაცვლად მან იქ არსებულ საზოგადოებაში აღმოაჩინა განსაკუთრებული შესწავლის ობიექტი, რაც მოგვიანებით თავის ნაწარმოებებშიც ასახა. მის განსაკუთრებულ ინტერესს წარმოადგენდა პროტო-ტრანსჰუმანისტური იდეები, რაც ეკუთვნოდათ რიჩარდ ვაგნერსა და ელისაბედ ფორსტერ-ნიცშეს, რომელიც მის ქმართან ბერნარ ფორსტერთან ერთად ცხოვრობდა კოლონიაში 1886-1889 წლებში.
2004 წლიდან 2006 წლამდე ვუდარდი ხელმძღვანელობდა მრავალ ექსპედიციას ნუევა გერმანიაში, რადგანაც სარგებლობდა აშშ-ს ვიცე-პრეზიდენტის დიკ ჩეინის მხარდაჭერით. 2011 წელს ვუდარდმა ნება დართო შვეიცარიელ რომანისტს კრისტიან კრახტს გამოექვეყნებინა მათი პირადი კორესპონდენცია, რომელთა უმრავლესობა ეხებოდა ნუევა გერმანიას, ის გამოიცა ორ ტომად ჰანოვერის უნივერსიტეტში. გამოქვეყნებული მიმოწერის მიხედვით, როგორც Frankfurter Allgemeine Zeitung-ი მოგვითხრობს: „[ვუდარდი და კრახტი] გასცდნენ სიცოცხლისა და ხელოვნების საზღვრებს“. შპიგელი-ი ამტკიცებს, რომ პირველი ტომი, Five Years (ხუთი წელი), არის „სპირიტუალური მოსამზადებელი სამუშაოები“ კრახტის შემდგომი ნოველის „Imperium“-თვის. thumb|ვუდარდი და ბეროუზი ოცნებების მანქანასთან ერთად, დაახლოებით 1997 წ
ენდრიუ მაკკენის სიტყვებით, „კრახტი გაჰყვა ვუდარდს იმ ადგილისაკენ, სადაც თავდაპირველი მოსახლეების შთამომავლები ცხოვრობენ, რადიკალურად შეცვლილ პირობებში. როგორც კორესპონდენცია გვიჩვენებს, კრახტი ვუდარდს აკისრებდა საზოგადოების კულტურული პროფილის წინსვლის მოვალეობას, ამისათვის მას უნდა აეშენებინა ბეირუთისეული მსგავსი მინიატურული საოპერო სახლი, იქ სადაც ოდესღაც ელისაბედ ფორსტერ-ნიცშეს საოჯახო რეზიდენციის ადგილი იყო.“ ბოლო წლებში ნუევა გერმანიამ უფრო მეტად გაიმყარა თავისი უნიკალური დანიშნულება, როგორც ტურისტული ადგილი და ისტორიული მუზეუმი.
ოცნებების მანქანა
1989 წლიდან 2007 წლამდე, ვუდარდი აგებდა ოცნებების მანქანის ასლებს, რომელიც წარმოადგენდა ბრიონ გისინისა და იან სომერვილის მიერ შექმნილ სპილენძისა ან ქაღალდისაგან დამზადებულ ცილინდრს, რომელშიც განთავსებულია ელექტრო ნათურა. ხანგრძლივი დაკვირვებისა და ზემოქმედების შედეგად, მანქანამ შეიძლება გამოიწვიოს ნარკოტიკული ნივთიერებების ზემოქმედების მსგავსი მხედველობითი ჰალუცინაციები და შეგრძნებები.
ვუდარდმა ერთი ოცნებების მანქანა უილიამ სიუარდ ბეროუზს აჩუქა 1996 წლის LACMA ვიზუალური წარმოდგენისათვის, სახელწოდებით Ports of Entry, ვუდარდი დაუმეგობრდა ავტორს და უბოძა მას ოცნებების მანქანის ე.წ. „ბოჰემური მოდელი“ (ქაღალდის) მისი 83 წლის, საბოლოო დაბადების დღეზე. ეს მოწყობილობა 2002 წელს სოტბის აუქციონზე შეიძინა კერძო კოლექციონერმა და ამჟამად სპენსერის ხელოვნების მუზეუმში ინახება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი კომპოზიტორები კატეგორია:ამერიკელი დირიჟორები კატეგორია:გერმანელი ამერიკელები
შოთა კვირაია
შოთა ოთარის ძე კვირაია (დ. 5 ივნისი, 1952, ცხაკაია, საქართველოს სსრ — გ. 10 იანვარი, 2011, მოსკოვი, რუსეთი) — საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრი 1995 წლის 2 სექტემბრიდან — 1997 წლის 30 ივნისამდე, გენერალ-ლეიტენანტი, სუკის ყოფილი ოფიცერი, ერთ-ერთი გავლენიანი წევრი ედუარდ შევარდნაძის მთავრობაში.
ბიოგრაფია
შოთა კვირაია დაიბადა 1952 წლის 5 ივნისს ქ. ცხაკაიაში, იქვე დაამთავრა საშუალო სკოლა. 1970 წლის მაისიდან 1972 წლის აპრილამდე მოიხადა სამხედრო-სავალდებულო სამსახური, მსახურობდა საჰაერო-სადესანტო ძალებში. 1977 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი ინჟინერ-მშენებლის სპეციალობით. 1978 წელს დაამთავრა საბჭოთა კავშირის შინაგან საქმეთა სამინისტროს კაუნასის მილიციის უმაღლესი სკოლა, 1987 წელს კი — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი სამართალმცოდნეობის სპეციალობით.
1997 წელს ის იძულებული გახდა გასულიყო პენსიაში. მას შემდეგ ცხოვრობდა მოსკოვში, სადაც გარდაიცვალა 2011 წლის 10 იანვარს, თირკმელის უკმარისობით. თბილისში ჩამოასვენეს 2011 წლის 12 იანვარს.
ჯილდოები და მედლები
შოთა კვირაია 1991 წლის 28 ივნისს დაჯილდოვდა შინაგან საქმეთა სამინისტროს დამსახურებული მუშაკის სამკერდე ნიშნით. 1996 წლის 29 ნოემბერს მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების საპატიო თანამშრომლის წოდება. არის სსრკ შსს დამსახურებული მუშაკი. საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1995 წლის 8 ნოემბრის #473 ბრძანებულებით, დაჯილდოვდა პირველი ხარისხის ვახტანგ გორგასლის ორდენით. მიღებული აქვს აგრეთვე ათი მედალი. იყო სპორტის ოსტატი და საქართველოს სამგზის ჩემპიონი კრივში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 5 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2011 კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის I ხარისხის ორდენის კავალრები
ჰარიმის ბრძოლა
ჰარიმის ბრძოლა — სამხედრო კონფლიქტი ჯვაროსნებსა და მუსლიმებს შორის, რომელთაც ნურ ალ-დინ ზანჯი მეთაურობდა. ქრისტიანების არმიაში შედიოდა ტრიპოლის საგრაფოს, ანტიოქიის სამთავროს, ბიზანტიის და კილიკიის სამხედრო ნაწილები. ბრძოლისას უამრავი მათი ლიდერი ტყვედ ჩავარდა.
წინარე ისტორია
1163 წელს იერუსალიმის მეფე ამალარიკი ეგვიპტეში შეიჭრა, რის შემდეგაც ჯვაროსანთა ქვეყნები აღმოსავლეთის მხრიდან დაუცველნი დარჩნენ. ამით ისარგებლა ზანჯიმ, მაგრამ მოულოდნელად იგი დაამარცხა ქრისტიანთა გაერთიანებულმა არმიამ ალ-ბუქაიის ბრძოლაში. ამ ბრძოლის დროს თვითონ ზანჯიც ძლივს გადარჩა ცოცხალი. შემდეგ იგი დაიძრა ჩრდილოეთით, მოიხმო მუსლიმი მმართველები, შეიჭრა ანტიოქიის სამთავროში და ალყა შემოარტყა ჰარიმის ციხეს (1164). ვილჰელმ ტვიროსელის ცნობით: „მან მოათავსა საალყო მანქანები ჩვეული ხერხით და დაიწყო იერიში სიბრაზით, არ აძლევდა მოსახლეობას დასვენების საშუალებას“.
ბრძოლა
რეინალდ სენტ-ვალერელმა, ჰარიმის მმართველმა დასახმარებლად მოუხმო რაიმუნდ III-ს, ბოემონდ III-ს და ჟოსლენ III-ს, რათა დაემარცხებინათ მუსლიმები. მათ შეუერთდნენ კონსტანტინე კალამანი, კილიკიის ბიზანტიელი მმართველი, თოროს II და მლეჰი, ასევე ჰუგო VIII დე ლუზინიანი და ჯოფრი მარტელი (იგი იყო გიიომ IV ანგულემელის ძმა). ეს ორი უკანასკნელი ჩამოსული იყვნენ მოსალოცად.
შედეგები
ნურ ალ-დინ ზანჯიმ განაახლა ალყა და რამდენიმე დღის შემდეგ ჰარიმი დაიპყრო. ამალრიკ I ეგვიპტეში იმყოფებოდა, სამივე ჯვაროსნული სახელმწიფო მმართველის გარეშე დარჩა, ზანჯიმ გადაწყვიტა ანტიოქიისთვის არ შეეტია, რადგან იგი ბიზანტიის ფორმალური ვასალი იყო და მისი შეეშინდა. კრიტიკოსების თქმით მან თქვა: „მე მირჩევნია მეზობლად ბოემონდი მყავდეს, ვიდრე ბერძნების მეფე!“. მალე ზანჯიმ დაიპყრო ბანიასი. ამალრიკმა მიატოვა ეგვიპტე და გაემგზავრა ჩრდილოეთით ტიერ ელზასელთან ერთად, რათა თურქთა შეტევებისგან დაეცვათ ანტიოქია. ბოემონდი ტყვეობიდან განთავისუფლდა 1165 წელს, ხოლო რაიმუნდი ტყვეობაში დარჩა 1173 წლამდე.
სქოლიო
კატეგორია:XII საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:მეორე ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდგომი პერიოდი
კიმონო
კიმონო (Jap.) — იაპონური ეროვნული ტანსაცმელი, ფართოსახელოებიანი ხალათი. იკვრება სპეციალური ქამრით. მას იცვამენ როგორც ქალები ასევე მამაკაცები დღესასწაულებსა და ღირსშესანიშნავ დღეებში. კიმონო წარმოადგენს გეიშას ან მაიკოს (მომავალი გეიშა) სამუშაო ტანსაცმელს.
ტრადიციულ სამოსს თან ახლავს ოცამდე აქსესუარი (ელემენტი) რომელიც აუცილებელია ჩაცმის დროს. კიმონოს ჩაცმას დაახლოებით 3 ადამიანი უნდება, არსებობს სპეციალური ლიცენზირებული სამსახური კიმონოს კოსტუმერები, რომლებსაც სპეციალურად ქირაობენ, რათა სრულყოფიალდ ჩაიცვან იაპონური კიმონო. იაპონელები არ უარყოფენ, რომ კიმონო ყოველდღიურ ცხოვრებაში ძალიან მოუხერხებელი და არაკომფორტულია. იაპონელი ქალები დღესდღეობით კიმონოს იცვამენ გამარტივებული მეთოდებით, არ იკეთებენ ყველა ელემენტს და აქსესუარს. მხოლოდ ქორწილებსა და ოფიციალურ მიღებებზეა აუცილებელი კიმონოს სრულყოფილი ჩაცმა. იაპონელები ძალიან დიდ ყურადღებას აქცევენ, თუ რა არის გამოსახული კიმონოზე. ამით ისინი მეტ ყურადღებას იმსახურებენ გარშემომყოფებისგან. ძალიან პოპულარულია ის კიმონო, რომელზეც გამოსახულია წლის სეზონები. აუცილებლად ნახატი უნდა ემთხვეოდეს წლის სეზონს. მაგალითად, იაპონელი ქალი არასოდეს ჩაიცვამს კიმონოს, თუ ზედ გამოსახულია ზამთარი და ბამბუკის ხეები და ამ დროს ზაფხულია. არსებობს სხვადასხვა სახის კიმონოები, რომლებსაც იმის მიხედვით იცვამენ - გასათხოვარია თუ ახალგათხოვილი ქალი, ოფიციალურ წვეულებაზე მიდის თუ სტუმრების სახლში მისაღებად ემზადება და ა.შ.
დამატებითი აქსესუარები
იმისათვის, რომ კიმონოში იგრძნოთ თავი კომფორტულად და სრულყოფილად, აუცილებელია გეტას - იაპონური ფეხსაცმელის ჩაცმა. გეტა კეთდება ხის მასალისგან. მას ებმება ორი ტყავის ზონარი, რომელზეც ფეხის თითები თავსდება. ქუსლის ზომა უნდა იყოს 10 სმ-მდე.
უცხოელებისთვის გეტაზე დგომა არც თუ უსაფრთხოა. რაც უნდა საოცარი იყოს, იაპონელები გეტათი აქტიურად გადაადგილდებიან, მშვენივრად ხმარობენ ყოველდღიურ ცხოვრებაში. ძველად მეომრებს გეტა ეცვათ ომის დროსაც კი. გეტასთან ერთად კიმონოზე ქალს უნდა ჰქონდეს გაკეთებული ლამაზი თმის ვარცხნილობა, რომელზეც ცალკე აქსესუარები და ელემენტები მაგრდება. ასევე, უნდა ჰქონდეს სახის მაკიაჟი იაპონურ სტილში.
კიმონოს ჩაცმა ყველასთვის არ არის ხელმისაწვდომი, რადგან ის თავისი აქსესუარებით საკმაოდ ძვირი ფუფუნებაა. მისი ფასი შესაბამისი აქსესუარებით მერყეობს 500-2000 იენის ფარგლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხელოვნება იაპონიაში კატეგორია:იაპონური კულტურა კატეგორია:იაპონია კატეგორია:კულტურა
ჩინური ლიტერატურა
250px|მინი ჩინური ლიტერატურა — ათასობით წლის განმავლობაში ვითარდებოდა ადრეული დინასტიური სასამართლოს არქივებიდან მინგის დინასტიის დროინდელ ხალხურ მხატვრულ და გასართობ რომანებამდე. ფართოდ გავრცელებული გრავიურები დაინერგა თანგის დინასტიის დროს (618–907), ხოლო მოძრავი ტიპით ბეჭვდა გამოიგონა ბი შენგმა (990-1052) სუნგის დინასტიის პერიოდში (960-1279), ამის საშუალებით წერილობითი ცოდნა სწრაფად გავრცელდა მთელ ჩინეთში. უფრო თანამედროვე პერიოდში მწერალმა ლუ სუნმა (1881-1936) დააფუძნა ბაიჰუა ლიტერატურა ჩინეთში.
ძველი ჩინური ლიტერატურა
250px|მინი|ბაი ძიუი თანგის დინასტიის ცნობილი პოეტი და სახელმწიფო მოღვაწე ჩინური ლიტერატურა ათასობით წელს ითვლის.
პოეზიის კლასიკური განმარტება გადმოცემულია უძველეს ჩინურ წიგნში „სიმღერების წიგნი“ („შიძინგი“), რომელიც დაიწერა ჭოუს დინასტიის დროს და მასში შევიდა 305 ლექსი. აქ პოეზია განმარტებულია, როგორც მისწრაფებათა გამოხატვა.
„სიმღერების წიგნის“ შემდეგ ჩნდება პოეტური ნაწარმოებების სახეობა - „ჩუ ც“ (ჩუს სტროფები). ეს პოეზია ძვ.წ. მეოთხე საუკუნეში გამოჩნდა. ამ პოეზიის მთავარი წარმომადგენელი არის - ციუ იუანი. ია არის ჩინელი ხალხისთვიის ყველაზე საპატივცემულო პოეტი. 150px|მინი|მარცხნივ|ვენ ჩანგი ჩინური ლიტერატურის ღვთაება ხანის დინასტიის დროს არსებობდა მუსიკალური დაწესებულება სახელწოდებით „ხან იუეფუ“. ეს დაწესებულება აგროვებდა ლექსებს, სიმღერებს. კლასიკური ლირიკის ოქროს ხანად ითვლება თანგის ეპოქა. ლექსების შეთხზვამ მიაღწია დაუჯერებელ მასშტაბებს ამ პერიოდიდან დღემდე შემორჩენილია ორმოცდარვა ათასი ლექსი, ხოლო პოეტების რაოდენობა ორი ათასს აღემატება. იმ პერიოდის საუკეთესო პოეტები იყვნენ: ვან ვეი, ტუ ფუ, ლი პო, მენ ხაოჟანი, პაი ძიუი და სხვა.
კლასიკური ლირიკის ახალი აყვავების ეპოქა დაიწყო სუნგის დინასტიის დროს, როდესაც იქმნებოდა „ცი“ - პოეტური ჟანრის ახალი ფორმა ანუ „სიმღერა“. დიდი წვლილი ამ ფორმის განვითარებაში შეიტანა პოეტმა ლუ იუიმ (მეათე საუკუნე), დაკავშირებულია ისეთი პოეტების სახელებთან, როგორებიცაა ლუ იუი, ლი ძინსი, სუ ში და სხვა. სუნის საუკეთესო პოეტებმა დაუბრუნე პოეტურ ტრადიციებს ჭეშმარიტება და სტილის ლაკონიურობა, მოქალაქეობრივი პათოსი და ფსიქოლოგიური სიღრმე. სუნგის ლირიკოსების ახალ შემოქმედებაში შეიმჩნევა გავლენა ბუდიზმისა და კონფუცის ფილოსოფიური იდეების. ხუთსიტყვიანი პოეზიის მსგავსად, ეს ახალი ფორმა მჭიდროდ იყო დაკავშირებული მუსიკალურ ხელოვნებასთან, კერძოდ, მელოდიასთან, რომელიც შემოვიდა ჩინეთში შუა აზიიდან. „ც“ წარმოადგენდა თხრობას (დეკლამაციას) გარკვეული მელოდიის თანხლებით. მინგის და სუნგის ეპოქებში კლასიკური პოეტური ტრადიციები არ იქნა განდიდრებული ახალი ჟანრებით. გვიანი ჩინური პოეზია გახდა ფორმალური ვარჯიშობა და მიმსგავსება. მას ჰქონდა არა ლიტერატურული, არამედ სოციალური, უფრო მეტიც, რიტუალური დატვირთვა.
მინგისა და ცინგის დინასტიების დროს შეიქმნა ჩინური ლიტერატურის ოთხი უდიდესი კლასიკური რომანი. ესენია: 150px|მინი|სიზმარი წითელ სასახლეში
თანამედროვე ლიტერატურა
ცინგის დინასტიის ბოლო პერიოდში გაძლიერდა სატირული ლიტერატურა. ამ პერიოდის ლიტერატურული ენა სულ უფრო უახლოვდებოდა სალაპარაკო ენას. რეალიზმისთვის დამახასიათებელმა ახალმა ხაზმა, გაჟღენთილმა შხამიანი სარკაზმით, თავი იჩინა XX საუკუნის ცნობილი მწერლის ლუ სუნის (1881-1936) ნაწარმოებში „შეშლილის დღიურები“, რომელიც გამოქვეყნდა 1918 წელს. რამდენიმე წლის შემდეგ, ლუ სუნმა გამოსცა მოთხრობა „ა ქიუს ნამდვილი ისტორია“ - ახალი ჩინური ლიტერატურის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწარმოები. 150px|მინი|ლუ სუნი 1921 წელს იაპონიიდან დაბრუნდა სტუდენტთა ჯგუფი, მათ შორის იყვნენ პოეტი კუო მოჟუო და დრამატურგი თიენ ხანი, რომელთაც ჩამოაყალიბეს „ხელოვნების საზოგადოება“. 150px|მინი|მარცხნივ|მო იენი
ამავე პერიოდში თავისი რომანები გამოაქვეყნა თანამედროვე ჩინეთის მეორე უდიდესმა რომანისტმა პა ძინმა. მოგვიანებით, 30-იან წლებში შექმნა თავისი საუკეთესო ნაწარმოები კიდევ ერთმა პროზაიკოსმა ლაო შემ, რომლის შემოქმედება აღსავსეა კეთილი იუმორით. მისი ყველაზე ცნობილი ნაწარმოებია „რიქშა“(1938).
თანამედროვე ჩინელ მწერლებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე თვალსაჩინო წარმომადგენელია - მო იენი, რომელმაც 2012 წელს ნობელის პრემია მიენიჭა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინური ლიტერატურა კატეგორია:ჩინური კულტურა
მედისონ ბიერი
მედისონ ელ ბიერი (Madison Elle Beer დ. 5 მარტი, 1999 წელი, იერიქონი, ნიუ-იორკი, აშშ) - ამერიკელი მომღერალი და კომპოზიტორი. ის დაიბადა ნიუ-იორკში ებრაულ ოჯახში. მედისონმა დაიწყო YouTube– ზე ქავერების განთავსება 2012 წლის დასაწყისში. მედისონმა მედიის ყურადღება პირველად მიიპყრო მაშინ როდესაც ჯასტინ ბიბერმა გამოაქვეყნა მისი ერთ-ერთი ქავერის ბმული. მედისონის სადებიუტო სინგლი "Melodies" 2013 წელს გამოვიდა. 2018 წლის თებერვალში ბიერმა გამოუშვა თავისი სადებიუტო EP - As She Pleases. შემდეგ წელს, Beer- მა ხელი მოაწერა Epic Records-სთან კონტრაქტს და გამოუშვა სადებიუტო ალბომი Life Support 2021 წლის 26 თებერვალს.
ადრეული ცხოვრება
მედისონ ელ ბიერი დაიბადა იერიქონში, ნიუ-იორკი, 1999 წლის 5 მარტს. მისი მამა იყო რობერტ ბირი, უძრავი ქონების დეველოპერია ხოლო დედამისი ტრეისი კი ინტერიერის დიზაინერი იყო, მაგრამ ეს გვერდზე გადადო, რომ მედისონის კარიერაში დახმარებოდა. მედისონი Child Magazine- ის გარეკანზე გამოჩნდა მას შემდეგ, რაც 4 წლის ასაკში მოდელის კონკურსში გაიმარჯვა. მისი მშობლები განქორწინდნენ, როდესაც ის მოზარდი იყო. მას ასევე ჰყავს უმცროსი ძმა, სახელად რაიდერი, მედისონის ოჯახი ებრაელია.
კარიერა
ბირმა YouTube– ზე დაიწყო ვიდეოების გამოქვეყნება, სადაც პოპულარული სიმღერების ქავერებს მღეროდა, 2012 წლის დასაწყისში. მან ჯასტინ ბიბერის ყურადღება მიიპყრო, რომელმაც დატვიტა მედისონის ქავერი. ამან გამოიწვია ბიერის პოპულარობა Twitter– ზე და მიიპყრო მნიშვნელოვანი მედიასაშუალებების ყურადღება. მედისონი პარტნიორობდა Monster High- ს და ჩაწერა სიმღერა ფრენჩაიზისთვის სახელწოდებით "We Are Monster High". 2013 წლის თებერვალში, კოდი სიმპსონმა კვლავ გამოუშვა სიმღერა "Valentine" მედისონთან ერთად. მან შემდეგ გამოუშვა სადებიუტო სინგლი და მუსიკალური ვიდეო სახელწოდებით "Melodies", რომელიც დაწერეს პიტერ კელეჰერმა, ბენ კონმა, ტომას ბარნსმა და ინა ვროლდსენმა. ბიერმა დაიწყო მუშაობა მისი სადებიუტო ალბომისთვის, რომელიც იყო პოპის და R&B-ის ჟანრის. "Unbreakable" იყო მეორე სინგლი, რომელიც გამოუშვა ბირმა. სიმღერა გამოვიდა 2014 წლის 17 ივნისს და დაწერა ჯესიკა ეშლიმ, ევან ბოგარტმა, ჰეზერ ჟანეტ მაილმა, მეტ შვარციმ, ემანუელ კირიაკოუმ და ენდრიუ გოლდსტეინმა. ბირი წერდა მის EP-ს სახელწოდებით, As She Pleases, სამი წლის განმავლობაში. იგი გამოვიდა 2018 წლის 2 თებერვალს. იმავე თვეში, მან მილანის მოდის კვირეულზე Dolce & Gabbana Fall 2017 შოუზე გაიარა. "Dead" გამოვიდა EP- ს წამყვანი სინგლის სახით, 2017 წლის 19 მაისს. მუსიკალური ვიდეო გამოვიდა 2017 წლის 3 აგვისტოს. შემდეგ ბირმა გამოუშვა "Say It to My Face", როგორც მეორე სინგლი EP- დან, 2017 წლის 3 ნოემბერს. მუსიკალური ვიდეო გამოვიდა 2017 წლის 15 ნოემბერს. 2020 წლის იანვარში მან გამოუშვა "Good in Goodbye", როგორც მომავალი სტუდიური ალბომის, Life Support-ს სინგლი. ამას მოჰყვა მისი მეორე სინგლი "Selfish" და სარეკლამო სინგლი "Stained Glass". მან "Baby" - მესამე სინგლი გამოუშვა 2020 წლის 21 აგვისტოს, მუსიკალურ ვიდეოსთან ერთად. 2020 წლის სექტემბერში კოსმეტიკური ბრენდის Morphe- მა მედისონის თაოსნობით დაიწყო კოლექცია, სახელწოდებით Morphe x Madison Beer.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 5 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1999 კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მომღერლები
სან-მიგელი (კატანდუანესი)
სან-მიგელი (ოფიციალურად სან-მიგელის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Miguel) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი კატანდუანესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 15 680 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 24 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:კატანდუანესის მუნიციპალიტეტები
გულუბრყვილო ბატი ტასიკოს თავგადასავალი
გულუბრყვილო ბატი ტასიკოს თავგადასავალი — 1984 წლის ქართული ანიმაციური ფილმი. გადაღებულია სტუდიაში ქართული ფილმი.
სიუჟეტი
ბატი ტასიკო გაებუტება მეგობარს და სახლს ტოვებს. გაიპარება რა ტყეში, იგი მგელთან აღმოჩნდება, მაგრამ ტასიკოს გადაარჩენენ მეგობრები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1984 წლის ფილმები კატეგორია:1985 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ქართული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ანიმაციური ფილმები
კუტივა (ბოიაკა)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სვიმეონ მესვეტე უმცროსი
სვიმეონ მესვეტე უმცროსი, იგივე სვიმეონ საკვირველთმოქმედი — არქიმანდრიტი (521–597) - მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი. დაიბადა ანტიოქიაში. წმინდა სვიმეონმა გააგრძელა მესვეტეობის ის ასკეტური ღვაწლი, რასაც მისმა წინამორბედმა, ასევე სვიმეონმა დაუდო სათავე. მის ხსენებას მართლმადიდებლური ეკლესია 24 მაისს, მისი გარდაცვალების დღეს აღნიშავს.
დაბადება და პირველი წლები
სვიმეონის მამა – იოანე, წარმოშობით ედესელი იყო, რომელიც სიჭაბუკის ასაკში მშობლებმა ანტიოქიაში წაიყვანეს საცხოვრებლად, სადაც ნელსაცხებლებისა და საკმეველის დამზადებით ირჩენდნენ თავს. მათვე შერთეს მას ამავე ქალაქის მკვიდრი მართა, რომელიც თავიდან ამის წინააღმდეგი იყო, რადგან ქალწულებრივ ცხოვრების გზაზე სურდა დადგომა. როგორც კი შეიტყო, რომ გათხოვებას უპირებდნენ, მაშინათვე იოანე ნათლისმცმლის ტაძარში გაიქცა, რომელის ქალაქის შესასვლელთან მდებარეობდა და ტირილით შესთხოვა წმინდანს, ეუწყებინა მისთვის, როგორ უნდა მოქცეულიყო. მხოლოდ ამის შემდეგ დაეთანხმა იგი მშობლების სურვილს. იოანე და მართა მოკრძალებულად ცხოვრობდნენ, მეუღლის სათნო ცხოვრებამ იოანეზეც მოახდინა გავლენა, რადგან ისიც უბიწო და ღვთისმსახური ადამიანი იყო. მართა სულ უფრო და უფრო ხშირად დადიოდა იოანე ნათლისმცემლის ტაძარში და წმინდანს შესთხოვდა, რომ ეოხა მას მისთვის ღვთის წინაშე, რათა მისცემოდა მას ძე სადიდებლად უფლისა. ამ თხოვნით იგი მთელი დღეები იმყოფებოდა ტაძარში, საკვებად მხოლოდ პურსა და მარილს იყენებდა, სასმელად კი წყალს, ძილით კი იქვე, დამჯდარს ეძინა მცირე ხნით. ერთ ღამესაც მას იოანე ნათლისმცემელი გამოეცხადა და უთხრა, რომ შეწირული იყო მისი ლოცვა, და ნიშნად ამისა ხელთ საკმეველი მისცა. ჩვენებით გაკვირვებულ მართას გამოეღვიძა და აღმოაჩნა, რომ ხელში საკმეველი ეკავა. გახარებული წამოდგა და ღმერთს მადლობა შესწირა, მერე კი წმინდანის მიერ მიცემული საკმეველი აკმია, რომელმაც ისეთი კეთილსურნელება გამოსცა, რომ ყველას უკვირდა. რამდენიმე დღის შემდეგ მართას კვლავ გამოეცხადა იოანე ნათლისმცემელი და უთხრა, რომ შობდა ძეს, რომლისათვის სახელი სვიმეონი უნდა დაერქმია. უთხრა, რომ როცა წამოიზრდებოდა, ყრმას ხორცი და ღვინო არ უნდა მიეღო, არამედ პურით, თაფლითა და მარილით გამოკვებილიყო, სასმელად კი წყალი ჰქონოდა, და რომ როცა ყრმას ორი წელი შეუსრულდებოდა, მაშინ მოენათლათ.
გახარებული მართა სახლში გაიქცა და ქმარს მოუყვა ყველაფერი. ცოტა ხანში მათ მართლაც შეეძინათ შვილი, რომელსაც, წმინდანის უწყებისამებრ, სვიმეონი დაარქვეს. ორი წლის შემდეგ, როდესაც სვიმეონი მონათლეს, შვიდი დღის განმავლობაში ასეთ სიტყვებს იმეორებდა: „მყავს მე დედა და არ მყავს მე დედა, მყავს მე მამა და არ მყავს მე მამა“, თითქოს ამ სიტყვებით მასწავებდა, რომ მომავალში ის უარს იტყოდა ყოველივე ამქვეყნიურზე და სათნოებათა სისრულემდე აღიწეოდა.
მიწისძვრა ანტიოქიაში და მამის გარდაცვალება
როდესაც სვიმეონს ხუთი წელი შეუსრულდა, ანტიოქიაში დიდი მიწისძვრა მოხდა, მრავალი სახლი დაინგრა და მოსახლე დაიღუპა, მათ შორის წმინდანის მამაც, რომელიც მათი სახლის ნანგრევებში მოყვა. ამ დროს სვიმეონი დედასთან ერთად სტეფანე პირველმოწამის სახელობის ტაძარში იმყოფებოდა. არეულობაში დედა–შვილმა ერთმანეთი დაკარგა. ბავშვი ერთმა მორწმუნე ქალმა იპოვა და დროებით თავისთან ერთად მთაში გახიზნა. დედა შვილს შვიდი დღის განმავლობაში ეძებდა, ეგონა, რომ ისიც მიწისძვრის დროს დაიღუპა, მაგრამ მას იოანე ნათლისმცემელი გამოეცხადა და შვილს ადგილმდებარეობა აუწყა. შვილის პოვნით გახარებულ დედას, კეთილისმყოფელი ქალბატონი გაკვირვებით უყვებოდა, რომ ამ ერთი კვირის მანძილზე ყრმამ სხვა საზრდელი არაფრით არ მიიღო გარდა პურისა და წყლისა, ისიც მხოლოდ ორჯერ მთელი კვირის განმავლობაში.
მაცხოვრის პირველი გამოცხადება
ერთ დღეს, როდესაც ყრმა იმ ადგილას იმყოფებოდა, რომელსაც „ქერობინი“ ეწოდებოდა, ანგელოზთა დასთა და წმინდანებთან ერთად უფალი, იესო ქრისტე გამოეცხადა, უჩვენა მას საშინელი სამსჯავროს დღე და უთხრა:–„ისმინე, ყრმაო, და გულისხმა–ყავ საცხოვნებელი სიტყვა, და ამ ჩვენების ხილვითა და მასზე ფიქრით უფლისთვის სათნო და მართალი ცხოვრება მოიპოვე, და იცოდე, რომ აღდგომა ჭეშმარიტად მოხდება და არა მოჩვენებით, და უფლის სუფევით წმინდათათვის სიხარულია განმზადებული და სამარადისო სასუფეველი აყვავებულია დაუსრულებელი ნაყოფით, ხოლო სხვათათვის საუკუნო ცეცხლია აღგზებული; მაშ, შეურაცხ–ყავ ბოროტი და გამოირჩიე კეთილი, რათა აირიდო ამგვარი სატანჯველი და საუკუნო სიკეთეებს მიემთხვიო, რომლებიც ღვთისმოყვარეებისათვისაა განმზადებული“. ამ ჩვენების შემდეგ ყრმას უფრო განუმტკიცდა ღვთის შიში და აღივსო ღვთიური სიბრძნით.
სვიმეონის "ტიბერიანის" მონასტერში მისვლა და მოღვაწეობის დასაწყისი
მაცხოვრის გამოცხადებიდან რამდენიმე დღეში სვიმეონს თეთრსამოსიანი, საოცარი სახის მქონე მამაკაცი გამოეცხადა და უკან გაყოლა სთხოვა. მამაკაცმა ის ქალაქ სელევკიის მახლობელ ადგილას მიიყვანა. სვიმეონი რამდენიმე დღე დარჩა ამ უდაბნოში გარეულ ცხოველებთან ერთად. საკვებს ის უცნობი მამაკაცი აწვდიდა, რომელმაც ამ ადგილას მოიყვანა, თან კი მოძღვრავდა და ასწავლიდა.
გარკვეული დროის შემდეგ, უცნობის მითითებით, სვიმეონი მთის მწვერვალზე ავიდა და პატარა მონასტერი ნახა, რომლის წინამძღვარ იოანესაც წინასწარ ეუწყა მისი მოსვლის შესახებ. როდესაც ნეტარი სვიმეონი მონასტერში მივიდა, ძმები გაოცდნენ, რადგან მათ წინაშე პატარა ბიჭი იდგა, რომელსაც ჯერ ექვსი წელიც კი არ შესრულებოდა. მონასტრის წინამძღვარი ყრმის დანახვისთანავე მიხვდა, რომ მოსული სწორედ ის იყო, ვვის შესახებაც მას წინასწარ ეუწყა. გახარებულმა სტუმარი გულში ჩაიკრა და ღმერთს მადლობა შესწირა წყალობისათვის.
ბიჭი მეტად ლამაზი იყო, ნათელი გამოხედვა ჰქონდა და ყველას სიხარულით აღავსებდა. მეტად სიტყვაძუნწი იყო და მკაცრად მარხულობდა. ცოტა ხანში მან წინამძღვარს სვეტზე ასვლის ნებართვა სთხოვა. ღირსი იოანეს კურთხევით მონასტრის ძმებმა შორიახლოს ახალი სვეტი ააგეს. ახლად ბერად აღკვეცილი სვიმეონი სულიერად სწრაფად იზრდებოდა და მალე გაასწრო ტავის გამოცდილ მოძღვარს. განსაკუტრებული ღვთისმოშიშებისა და ფიცხელი მოღვაწეობისათვის წმინდანმა ღვთისაგან კურნების ნიჭი მიიღო. ამის შემდეგ სვიმეონმა უფრო მარალ სვეტზე ასვლა გადაწყვიტა. სანამ ახალ სვეტზე ავიდოდა, მას დიაკვნად დაასხეს ხელი. სვიმეონი ორმოც საფეხურიან სვეტზე ავიდა, სადაც რვა წლის განმავლობაში მოღვაწეობდა.
წინამძღვარ იოანეს გარდაცვალების შემდეგ წმინდა სვიმეონმა ასეთი ცხოვრების წესი დაუდგინა საკუთარ თავს: მზის ამოსვლიდან მეცხრე ჟამამდე (დღის 3 საათი) ლოცულობდა, შემდეგ მზის ჩასვლამდე კითხულობდა წიგნებს და წერდა. ღამეს ლოცვაში ათევდა, მცირეოდენი შესვენების შემდეგ კი კვლავ იწყებდა ლოცვას.
საკვირველ მთაზე გადასვლა
"ტიბერიანის" მონასტერში მრავალწლიანი უმკაცრესი მოღვაწეობისა და წინამძღვრის გარდაცვალების შემდეგ, როდესაც სვიმეონის სახელი მთელს ქვეყანაზე განითქვა და უამრავი ადამიანი მოაწყდა მის სამყოფელს, რომელთაც მრავალგვარი შფოთი შემოჰქონდათ მონასტერში, სვიმეონმა მოციქულის სიტყვები გაიხსენა – "ნუუკუე სხუათა უქადაგებდე და მე გამოუცდელი ვიპოვო", და საღმრთო შთაგონებით თავისი სამყოფელის მიტოვება და იქვე, ახლოს მდებარე მაღალ მთაზე ასვლა გადაწყვიტა, რომელიც ძალზე უდაბური და უწყლო იყო.