cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ისტორიის, ენისა და ლიტერატურის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი
ისტორია
13 წლიანი გადასახლების შემდეგ (ინგუშებისა და ჩეჩნების დეპორტაცია), 1957 წელს აღდგა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ, ამავე წლის 7 ივნისს კი — ისტორიის, ენის, ლიტერატურისა და ხელოვნების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი. მისი აღდგენის ორგანიზებაში ყველაზე აქტიური მონაწილეობა მიიღო მალსაგოვმა.
ინსტიტუტის განვითარების პირველი წლები იყო ნათელი და ნაყოფიერი. გამოიცა სამეცნიერო შრომები ინგუშთა ისტორიის, ფილოლოგიის, კულტურის, ეკონომიკის შესახებ.
1970-დან 1991 წლამდე ინსტიტუტის დირექტორები იყვნენ ბაიბულატოვი, მანკიევი და აკაევი.
1970-1990 წლებში ინსტიტუტი მდებარეობდა პეტრე კოსენკოს სახლში. ინსტიტუტს ჰქონდა დიდი ბიბლიოთეკა, რომელშიც შედიოდა დიდი რაოდენობით უნიკალური ისტორიული დოკუმენტები. ინსტიტუტმა არსებობა შეწყვიტა 1995 წელს, ჩეჩნეთის პირველი ომის დაწყების შემდეგ. ბრძოლის დროს განადგურდა ინსტიტუტის საბიბლიოთეკო ფონდი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: კავკასია კატეგორია: კავკასიის უნივერსიტეტები
ხეობა
მინი|[[კალჩაკის ხეობა, არგენტინა]] მინი|U-ებრი ხეობა [[გლეიშერის ეროვნული პარკი|გლეიშერის ეროვნულ პარკში, მონტანა, აშშ]] ხეობა — მდინარის ეროზიული მოქმედების შედეგად გამომუშავებული რელიეფის უარყოფითი ფორმა. ძირი ნაწილობრივ მდინარის კალაპოტს უჭირავს, ფერდობებზე ხშირად ტერასებია. განივკვეთი უმთავრესად V-ებრი პროფილისა აქვს, მყინვარის მოქმედების შედეგად გადამუშავებულ ხეობას კი — U-ებრი. მთებისთვის დამახასიათებელია ვიწრო და ღრმა ხეობები, ვაკისათვის — გაშლილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გეომორფოლოგია
ევა ბრუნე
გერდ ევა სესილია ბრუნე (Gerd Eva Cecilia Brunne; დ. 7 მარტი, 1954, მალმო, შვედეთი) — შვედეთის ეკლესიის ეპისკოპოსი. 2009-2019 წლებში იყო სტოკჰოლმის ეპისკოპოსი. მსოფლიოში ცნობილია, როგორც პირველი ღიად ლესბოსელი ეპისკოპოსი საეკლესიო ცხოვრებაში და შვედეთის ეკლესიის პირველი ეპისკოპოსი, რომელიც იმყოფება ოფიციალურად ერთსქესიან ქორწინებაში.
განათლება და კარიერა
ბრუნე 1954 წლის 7 მარტს, შვედეთის ქალაქ მალმოში დაიბადა, სადაც გაიზარდა. კოლეჯის შემდეგ, ლუნდის უნივესტიტეტის თეოლოგიის სტუდენტი გახდა. 1978 წელს ბრუნე აკურთხეს მღვდლად და დაიწყო მსახურება ლუნდის ეპარქიაში, რომელიც მოიცავს შვედეთის ყველაზე სამხრეთ ბლეკინგესა და სკონეს პროვინციებს. მღვდლობის პირველი წლები მან ბლეკინგესა და კარლსკრონაში გაატარა. 1980 წელს, შვედეთის სტუდენტური ქრისტიანული მოძრაობის გენერალურ მდივნად დანიშვნის შემდეგ, ბრუნემ მუდმივად საცხოვრებელად სტოკჰოლმში გადმოვიდა. 1990 წელს, სანდბიბერგის სამწყსოს მღვდლის პოსტის დაკავებამდე, იგი მსახურობდა უნივერსიტეტის კაპელანისა და ეპისკოპოსის მრჩეველის თანამდებობაზე. სანდბიბერგში რვაწლიანი მღვდლობის შემდეგ, ბრუნემ კიდევ რვა წელი გაატარა, როგორც ფლემინგსბერგის მღვდელი. 2000 წელს, ბრუნე გახდა ჰადინგესა და ბოტკირკას დეკანოზი, სადაც 2006 წლამდე მსახურობდა.
ეპისკოპოსობა
1997 წლიდან 2005 წლამდე სტოკჰოლმის ლუთერანული ეპარქიის სათავეში სასულიერო პირად გატარების შემდეგ, 2006 წელს ის ეპარქიის დეკანოზი გახდა. 2009 წლის 26 მაისს ბრუნე სტოკჰოლმის ეპისკოპოსად აირჩიეს, სადაც ის კაროლინ კრუკი შეცვალა. ამით ის გახდა მსოფლიოში პირველი ღიად ლესბოსელი ეპისკოპოსი და შვედეთის ეკლესიის პირველი ეპისკოპოსი, რომელიც ცხოვრობს ერთსქესიან ქორწინებაში.
პირადი ცხოვრება
2001 წლიდან ბრუნე რეგისტრირებულ ქორწინებაშია განილა ლინდენთან, რომელიც ასევე შვედეთის ეკლესიის მღვდელია. წყვილის ურთიერთობამ საეკლესიო კურთხევაც მიიღო და ჰყავთ ვაჟი, დაბადებული 2005 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:დაბადებული 7 მარტი კატეგორია:შვედი სასულიერო პირები კატეგორია:ქალი ლუთერანი ეპისკოპოსები
როლანდ კემულარია
როლანდ კემულარია (დ. 5 აპრილი, 1956, სოფელი ახალხიბულა, ხობის რაიონი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ისტორიკოსი, პოლიტიკოსი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი.
1978 წელს დაამთავრა თბილისის ალექსანდრე პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის ისტორიის ფაკულტეტი და საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 5 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის პედაგოგიური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ხობის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები როლანდ
ალექსეი მასლოვი
ალექსეი მასლოვი (Маслов, Алексей Александрович; დ. 5 ოქტომბერი, 1964), — რუსი აღმოსავლეთმცოდნე, სინოლოგი: სპეციალისტი ჩინეთის ცივილიზაციის სულიერი და კულტურული ტრადიციების დარგში. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
ალექსეი მასლოვი ფლობს ინგლისურ, ჩინურ და ფრანგულ ენებს.
კვლევითი და საგანმანათლებლო აქტივობები
ალექსეი მასლოვი შედგება ნამდვილ წევრად ისეთ ორგანიზაციებში, როგორიცაა
ალექსი მასლოვი არის ავტორი 15 სამეცნიერო მონოგრაფიისა. გარდა ამისა, მის კალამს ეკუთვნის არაერთი სამეცნიერო-პოპულარული წიგნი უშუს (武术 Wǔshù, ქართ. „საბრძოლო ხელოვნება“) შესახებ.
პროფესორ ალექსეი მასლოვის დღემდე გამოქვეყნებულ თითქმის ასზე მეტ სამეცნიერო სტატიაში, ავტორი აღმოსავლეთ აზიის არაერთი ქვეყნის დღევანდელობის საჭირბოროტო საკითხებსა და მათს ისტორიულსა და მემკვიდრეობით განზომილებებს იკვლევს.
ალექსეი მასლოვის შრომები თარგმნილია მსოფლიოს არაერთ ენაზე.
რესურსები ინტერნეტში
* * კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:დაბადებული 5 ოქტომბერი კატეგორია:რუსი ისტორიკოსები კატეგორია:რუსი პუბლიცისტები კატეგორია:რუსი აღმოსავლეთმცოდნეები
Gemmula damperierana
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
დვაბზუს ეკლესიები
დვაბზუს ეკლესია — კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი სოფელ დვაბზუში, გურიაში. ეკლესია და სამრეკლო დგას სოფლის ცენტრში, სასაფლაოზე. კომპლექსის ეზოში დგას ასევე 1874 წელს აშენებული წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია, რომელიც ასევე კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია.
ლეგენდა
ლეგენდის თანახმად, დვაბზუს მეზობელ სოფელ მელექედურში იდგა წმინდა გიორგის ეკლესია, სადაც ინახებოდა წმინდა გიორგის ორი ერთნაირი ხატი. მღვდელს ხატები გამუდმებით იატაკზე დაყრილი ხვდებოდა. მას სიზმარში წმინდა გიორგი გამოეცხადა და უთხრა, რომ ორი ხატი ერთ ტაძარში ვერ მოისვენებდა და დაავალა, შეება ერთი უღელი ხარი, დაესვენებინა ზედ ერთი ხატი და გაეშვა. სადაც ურმის ღერძს ცეცხლი გაუჩნდებოდა, იქ აეგოთ ახალი ტაძარი. ასე აშენდა ტაძარი სოფელ დვაბზუში.
ისტორია
დვაბზუს წმინდა გიორგის ეკლესია ნახსენებია როსტომ გურიელის დროს შედგენილ საბუთში, რომელიც გადაწერილია ლაზარე ხავთასის მიერ. 1828 წელს ეკლესიის მრევლი შეადგენდა 68 კომლს. 1874 წელს აშენდა წმინდა გიორგის სახელობის ახალი ეკლესია. მშენებლები იყვნენ იოანე და კონსტანტინე ბერძნები, პირველი მღვდლები — გიორგი და იონა ღლონტები. იონა ღლონტი 1909 წელს საკურთხეველთან მოკლა კიკია მამულაიშვილმა და გავარდა ფირალად. მკვლელობის მიზეზი გახდა შენიშვნა, რომელიც მღვდელმა მამულაიშვილს მისცა ტაძარში ქუდით დგომისა და სიგარეტის მოწევის გამო. 1910 წლის 5 აგვისტოს ეკლესიის ეზოში დაიწყო არქეოლოგიური გათხრები, აღმოჩნდა ბოლნური ჯვარი. ტაძარი მოქმედებდა 1930 წლამდე და აღდგა 1990-იანი წლებიდან.
VI საუკუნის ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია და განეკუთვნება V-VI საუკუნეებს, აღდგენილია 2010-იან წლებში. თავდაპირველი ეკლესია ნაგები იყო რიყის ქვით დუღაბზე. პერანგად გამოყენებული იყო დიდი ზომის და სხვადასხვა ფორმის ქვები. ძველი ეკლესიისგან შემორჩენილი იყო ორი შესასვლელი - ჩრდილოეთის თაღოვანი და დასავლეთის ნახევარწრიული აბსიდის შუაში სარკმელი იყო გაჭრილი, რომლის ორივე მხარეს ტრაპეციის ფორმის თითო ნიშა იყო ამოჭრილი, ზემოთ კი კედლებში ჩატანებული იყო ქვევრები. ჩრდილოეთ კედელზე შემორჩენილი იყო პილასტრის დამასრულებელი კაპიტელი. სამხრეთის კედელი სრულად, ხოლო დასავლეთის კედელი ნაწილობრივ იყო დანგრეული. ეკლესიას აღდგენის შემდეგ შესასვლელი აღმოსავლეთის გარდა ყველა კედელში გაუკეთდა. ინტერიერი შელესილია და თეთრად შეღებილი, იატაკად ბრტყელი აგურია დაგებული. გადახურულია კრამიტით.
სამრეკლო-კოშკი, დგას ტაძრის დასავლეთით. ამჟამად გადაკეთებულია. ნაგებია რუხი ფერის ქვით. პირველი სართული ოთხკუთხაა და დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენაა თაღებით გახსნილი. მეორე და მესამე სართული მთლიანად ახლიდანაა აშენებული და ოვალური ფორმისაა. მეორე სართულს აივანი აქვს გაკეთებული, მესამე სართული კი თაღოვანი ფანჩატურია. კომპლექსის დასავლეთით, გზის პირას, კოშკზე მიდგმულია ახალი ყორე კედელი შესასვლელით.
წმინდა გიორგის ეკლესია
წმ. გიორგის სახელობის ეკლესია საამშენებლო თარიღის მიხედვით 1874 წელსაა აგებული. შვერილაბსიდიანი დარბაზული ეკლესია ნაგებია რიყის ქვით, საპერანგე ქვად რუხი ფერის ფილებია გამოყენებული. ეკლესიას სამი შვერილი ნახევარწრიული აბსიდი აქვს. მათგან შუალა უფრო მოზრდილია. ბსიდებს მთავარი სივრცისაგან დამოუკიდებელი გადახურვა აქვს. შესასვლელი აღმოსავლეთის გარდა ყველა კედელშია გაჭრილი. ასევე ყველა კედელში სამ-სამი ფართო და სწორკუთხა სარკმელია. ეკლესია დასრულებულია თაროსებრი ქვის ლავგარდნით. გადახურულია თუნუქით. დარბაზი სიგრძეზე აღმართული ორი წყვილი სვეტითაა დანაწევრებული. თითოეული მათგანი აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდით სრულდება, რომელთა ღერძზე თითო სარკმელია გაჭრილი. დასავლეთის შესასვლელის ტიმპანზე ჯვრის მიერ გველეშაპების დათრგუნვაა გამოსახული. აქვეა საამშენებლო წარწერა მოცემული. მარტივადაა გაფორმებული ჩრდილოეთის და სამხრეთის კარები. ჩრდილოეთის კარის არქიტრავზე ასევე საამშენებლო წარწერაა მოთავსებული:
ეკლესია XIX ს. საქართველოში დამკვიდრებული არქიტექტურული სტილის ნიმუშია, რომლებიც სხვადასხვა სოფელში არაერთია შემორჩენილი. ამავე დროს, ეს არის იშვიათი გამონაკლისი, გურიაში აშენებული ამ ეპოქის ძეგლებისა, რომელიც XX ს. 20-30-იან წლებში კომუნისტურ რეჟიმს გადაურჩა და არ დაინგრა. გარდა ამისა, ეკლესია ღირებულია თავისი საამშენებლო წარწერის გამოც, რომელიც ტაძრის მშენებლობაში ბერძენთა მონაწილეობაზე მიუთითებს. ეკლესია მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და 2002 წლიდან დროებით ხარაჩოებშია ჩასმული.
სქოლიო
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები გურიის მხარეში
მექსიკის დროშა
მექსიკის დროშა (Bandera de México) — მექსიკის ეროვნული სიმბოლო. წარმოადგენს სწორკუთხა ნაჭერს პროპორციით 4:7. შედგება სამი ტოლდიდი ვერტიკალური ზოლისაგან, რომელთა ფერებია მწვანე, თეთრი, წითელი. თეთრი ზოლის ცენტრში გამოსახულია მექსიკის გერბი. დროშის მწვანე ფერი აღნიშნავს იმედს, თეთრი – სიწმინდეს, წითელი – ქვეყნის დამოუკიდებლობისათის დაღვრილ სისხლს. დროშა მიიღეს 1968 წლის 16 სექტემბერს. მისი ავტორია მექსიკელი მხატვარი   ფრანსისკო ეპენს ელგერა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მექსიკის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები
ხევი (ხეობა)
მინი|[[ლიხტენშტეინკალმი - ლიხტენშტეინის ხეობა.]] ხევი — მშრალი ან დროებითი ნაკადიანი ღრმა ხეობა. დამახასიათებელია არიდული მხარეებისათვის (გვხვდება ტყესტეპის ზონაშიც). გამომუშავებულია ნიაღვრების ეროზიული მოქმედების შედეგად. სიღრმე და სიგანე რამდენიმე ათეული ან ასეული მ, სიგანე — რამდენიმე ათეული კმ. ხევს უწოდებენ წყლის დროებით ნაკადსაც, რომელიც მოდის ეპიზოდურად, მცირე დროის განმავლობაში, დიდი თავსხმის დროს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გეომორფოლოგია
MTV
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:MTV კატეგორია:სატელევიზიო არხები
უმერ აკმოლა ადამანოვი
უმერ აკმოლა ადამანოვი (ყირიმ.თათრული Ümer Aqmolla Adamanov, ( Umer Achmołła Adamanow ;  დ. 30 მარტი (12 აპრილი), 1916 წ. აი-ვასილი, დერეკოი ვოლოსტი, იალტის ოლქი, ტაურიდის პროვინცია, რუსეთის იმპერია — 1 ივნისი, 1943, იუზეფოვი, ლუბლინის პოვიატი, პოლონეთი, მესამე რაიხი ) — ყირიმელი თათარი, საბჭოთა წითელი არმიის რიგითი, პოლონეთის ლუდოვის გვარდიის კაპიტანი.
ახალგაზრდობა და სამხედრო სამსახური
უმერ აკმოლა ადამანოვი დაიბადა 30 მარტი სოფელ აი-ვასილში, დერეკოი ვოლოსტი, იალტის უეზდი, ტაურიდას პროვინცია, რუსეთის იმპერია (მოგვიანებით ვასილიევკა, იალტის ოლქი, ყირიმის ასსრ ). დედა — უმუგული, და —ხადიჯა. მამა 1929 წელს გააკულაკეს და გადაასახლეს ურალში, სადაც გარდაიცვალა ტიფისგან.
უმერ ადამანოვი მუშაობდა მძღოლად მასანდრას სახელმწიფო მეურნეობაში. 1939 წლის 5 აგვისტოს იალტის სამხედრო კომისარიატმა გაიწვია წითელ არმიაში. უმერი სტალინგრადში გაგზავნეს. სახლში დარჩნენ მეუღლე ვერა და ერთი წლის ვაჟი შევქეთი.
ტყვეობა და პარტიზანული რაზმი
1942 წლის 28 ოქტომბერს ოგურცოვი დაიღუპა  ბრძოლაში გერმანელებთან სოფელ ზელიონესთან,     პარტიზანულ რაზმს სათავეში ადამანოვი ჩაუდგა. 1943 წლის მარტში ადამანოვის რაზმი შევიდა ტადეუზ კოსტიუშკოს ოპერატიული ჯგუფის შემადგენლობაში, როგორც სახალხო გვარდიის ნაწილი, პოლონეთის მუშათა პარტიის სამხედრო ფრთის რანგში. პარტიზანებში ადამანოვი ცნობილი იყო მეტსახელით "მიშკა-თათარი" ( Miszka Tatar ). იგი პატივისცემით ეპყრობოდა პოლონელებს, მათ უზიარებდა ნადავლს და საკვებს, ცნობილი იყო უშიშრობითა და გამბედაობით გერმანელებთან ბრძოლებში, მის შესახებ ლეგენდები დადიოდა. 1943 წლის გაზაფხულზე საოკუპაციო ხელისუფლებამ ადამანოვის თავისთვის 100 000 ზლოტი გამოაცხადა ჯილდოდ.
1943 წლის მარტიდან ივნისამდე რაზმმა ადამანოვის მეთაურობით ჩაატარა არაერთი წარმატებული დივერსია, რის შედეგადაც განადგურდა 12 ტანკი და 2 თვითმფრინავი, ასევე სამხედრო ტექნიკით დატვირთული მატარებლები. 1 აპრილს, სოფელ მაზიაჟეს მახლობლად პარტიზანებმა გერმანელები დაამარცხეს ორსაათიან ბრძოლაში,  რისთვისაც ადამანოვმა სარდლობისგან მადლობა დაიმსახურა. 5 აპრილს პარტიზანებმა ჩამოაგდეს გერმანული სადაზვერვო თვითმფრინავი. 24 აპრილს რაზმის რამდენიმე ნაწილმა დატოვა მტრის გარემოცვა მტრის ხაზს მიღმა, გაანადგურა 7 გერმანელი ჯარისკაცი, წაართვა იარაღი და საბრძოლო მასალა. 25 აპრილს, გლუხეს რეგიონში, პარტიზანებმა მტრის რაზმი გაანადგურეს. 1 მაისს პარტიზანები თავს დაესხნენ სახერხი საწარმოს ტერეშპოლში, მოკლეს გვარდიის კომენდანტი, წაართვეს საბრძოლო მასალა და გადაწვეს შენობა. 16 მაისს რაზმმა დაამარცხა სახერხი საამქროების დაცვა დლუგი-კონტში და კრასნობრუდში. 19 მაისს, პარტიზანებმა დამინეს სარკინიგზო ლიანდაგების ზვიერზინეცის სადგურის მიდამოში, რეიოვეცსა და რავა-რუსკაიას შორის, რის შედეგადაც მტრის ეშელონი რელსებიდან გადავარდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1943 კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის ბრძოლებში დაღუპულები კატეგორია:პარტიზანები კატეგორია:პარტიზანული მოძრაობა დიდი სამამულო ომის დროს
უიბულატოვო
უიბულატოვო (Уйбулат; Уйбулатово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 262 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 33 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 66 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეკმაგუშის რაიონის სოფლები
ჰელსინკის ბრძოლა
ჰელსინკის ბრძოლა-ეს იყო 1918 წლის ფინეთის სამოქალაქო ომის ბრძოლა, რომელიც მოხდა 12–13 აპრილს გერმანიის ჯარებსა და ფინელ თეთრებს შორის ფინელი ,,წითლების '' წინააღმდეგ ჰელსინკიში, ფინეთში. ტამპერესა და ვიბორგის ბრძოლებთან ერთად, ეს იყო ფინეთის სამოქალაქო ომის სამი ძირითადი ურბანული ბრძოლადან ერთ-ერთი. გერმანელები შეიჭრნენ ჰელსინკიში, ფინეთის თეთრი არმიის ლიდერის კარლ გუსტავ ემილ მანერჰაიმის წინააღმდეგობის მიუხედავად, რომელსაც სურდა დედაქალაქზე თავდასხმა საკუთარი ჯარით მას შემდეგ, რაც 6 აპრილს ტამპერე დაეცა. გერმანელებს საკუთარი ინტერესი ჰქონდათ. მათ სურდათ რაც შეიძლება სწრაფად აეღოთ ჰელსინკი და შემდეგ უფრო აღმოსავლეთით გამართულიყვნენ რუსეთის საზღვრისკენ. ქალაქი ომის დაწყებიდან 11 კვირის განმავლობაში იყო წითელი კონტროლის ქვეშ.
გერმანული ბალტიის ზღვის დივიზია 3 აპრილს მივიდა ფინეთში და რვა დღის შემდეგ შევიდა ჰელსინკის ტერიტორიაზე. ქალაქის ცენტრში დამცველ წითელებს არ ჰქონდათ თავდაცვითი ხაზები ან ბარიკადები, მაგრამ იბრძოდნენ ცალკეულ შენობებსა და ბლოკებში, რომლებიც შემდეგ გერმანელებს სათითაოდ უნდა აეღოთ. ბრძოლის დროს ჰელსინკიში ცხოვრება ჩვეულ რეჟიმში მიმდინარეობდა. ღია იყო მაღაზიები და რესტორნები, ფუნქციონირებდა საზოგადოებრივი ტრანსპორტი და მუშაობდა ქარხნები. ცნობისმოყვარე მაყურებლები ისე ახლოს მიდიოდნენ, რომ გერმანელები მათ ეუბნებოდნენ, რომ უკან დაბრუნებულიყვნენ. შიუცკორის მხარდამჭერებმა გერმანელები განმათავისუფლებლებად მიიჩნიეს და მათ ყვავილები, ჩაი, ყავა და საჭმელი გადასცეს.
აალება
აალება — საწვავი ნივთიერების ანთება სითბოს წყაროს (ალის, ელექტრული ნაპერწკლის, გახურებული სხეულის) შეხებით. აალებას გარეგანი სითბოს წყაროს გარეშე თვითაალება ჰქვია.აალების უნარი აქვს საწვავი აირების ნარევებს:მეთანსა და ჰაერის ან ჟანგბადის,ბენზინის ორთქლის და ჰაერის,წყალბადის და ჟანგბადის,წყალბადის და ქლორის და სხვა ნარევებს.სითხეების აალებას წინ უსწრებს სითხის აორთქლება და ორთქლის ჰაერთან შერევა. იწვის არა სითხე(სპირტი, ბენზინი), არამედ მისი ორთქლი.ტემპერატურას, რომელზედაც გახურებულ ზედაპირთან კონტქტში მყოფი ნივთიერება ალდება, აალების ტემპერატურა ეწოდება.
ჰელსინკის ბრძოლა
ბრძოლაში 500-მდე ადამიანი დაიღუპა. მათ რიცხვში შედის დაახლოებით 400 წითელი გვარდიის მებრძოლი, რომლებიც მოკლეს ან სიკვდილით დასაჯეს კაპიტულაციის შემდეგ, 54 გერმანელი და 23 თეთრი გვარდიის წევრი. სიკვდილით დასჯილი წითლების რაოდენობა გაურკვეველია, მაგრამ იგი შეფასებულია 20-დან 50-მდე. ბრძოლის შემდეგ დააპატიმრეს 4000-დან 6000-მდე წითელი გვარდიის წევრი ან მხარდამჭერი.
აალება
ლიტერატურა
კატეგორია:ქიმიური პროცესები
ჰელსინკის ბრძოლა
ძალები
ბალტიის ზღვის 10000 კაციანმა დივიზიმ შეუტია ჰელსინკს 6000 კაცით, მათ შორის იყო ორი ქვეითი პოლკი, ერთი ჯეგერის ბატალიონი (Jäger Movement), საარტილერიო ბატარეა და რამდენიმე მხარდამჭერი ჯარი. საიმპერატორო გერმანიის საზღვაო ფლოტმა 400 საზღვაო ქვეითი ჩამოსვა კატაჯანოკას რაიონში. ისინი შევიდნენ ქალაქის ცენტრში და შეუერთდნენ ბალტიის დივიზიას. გერმანელებს მხარს უჭერდა 2000 ჰელსინკის თეთრი გვარდიის წევრი, რომლებიც აქტიურობდნენ მიწისქვემოთ ქალაქის წითელი კონტროლის დროს. თეთრებს არ ჰქონდათ რაიმე მნიშვნელოვანი როლი იმიტომ, რომ ისინი ბრძოლას გვიან ეტაპზე შეუერთდნენ.
წითელი გვარდიის ქვედანაყოფები, რომლებიც იცავდნენ ჰელსინკის, ძირითადად გამოუცდელი რეზერვებით იყვნენ დაკომპლექტებული. იმ დროს ჰელსინკის წითელი გვარდიის ძირითადი საბრძოლო ძალები ტავასტიის ფრონტზე იბრძოდნენ. მათ ხელმძღვანელობდნენ ედვარდ ნიკვისტი, რომელიც მსახურობდა ქალაქის მილიციის უფროსად და ინდუსტრიის მუშა ფრედრიკ ედვარდ იოჰანსონისგან, რადგან 8 აპრილს წითელი გვარდიის გენერალურმა შტაბმა, ისევე როგორც წითელმა მთავრობამ, დატოვა ჰელსინკი და გაიქცა სხვა ქალაქში, კერძოდ ვიბორგის აღმოსავლეთ ფინეთში. ქალაქში ჯერ კიდევ იყო წითელი გვარდიის მხარდამჭერი რუსული ჯარები, მაგრამ ბრესტ-ლიტოვსკის ხელშეკრულებით (რომელიც გაფორმდა საბჭოთა რუსეთსა და ცენტრალურ ძალებს შორის) მათ არ მიიღეს მონაწილეობა ბრძოლაში.
ბრძოლა ჰელსინკის გარეთ
ბალტიის ზღვის დივიზია 3 აპრილს დაეშვა ჰანკოში, ჰელსინკიდან დასავლეთით 120 კილომეტრში და დაიწყო მსვლელობა აღმოსავლეთით. პირველი ბრძოლა გერმანიის ჯარებსა და ფინელ წითლებს შორის სამი დღის შემდეგ, ქალაქ კარისში გაიმართა. გერმანელებმა დაკარგეს ცხრა მებრძოლა, მაგრამ აიღეს ეს მნიშვნელოვანი სარკინიგზო კვანძი, შემდეგ დახურეს ჰელსინკი სანაპირო რკინიგზით და ჩაკეტეს ტურკუ-ჰელსინკის გზატკეცილი. ლოჰჯასა და კირკონუმში მცირე შეტაკებების შემდეგ, გერმანელები საბოლოოდ შევიდნენ კრეპოსტ სვეაბორგის წინა პლანზე, რუსეთის მიერ აშენებული სიმაგრეების სისტემა ჰელსინკის ირგვლივ, ესპოოს სოფელ ლეპევაარააში, ჰელსინკიდან დასავლეთით 10 კილომეტრში. ლეპავაარას ბრძოლა 11 აპრილს გაიმართა. გერმანელებმა შეუტიეს წითელ თავდაცვით პუნქტებს და მოახერხეს მათი ბრძოლიდან განდევნა. წითელი გვარდიის დანაკარგმა შეადგინა 13 კაცი, ხოლო გერმანელებს მხრიდან ორი კაცი დაიღუპა. წითლების უკან დახევისას გერმანელებს ჰქონდათ ღია გზა ჰელსინკის გარეუბნებისკენ.
მეორე დილით გენერალმა რუდიგერ ფონ დერ გოლცმა 500 კაციან ჯგუფს ტიკკურილაზე შეტევა უბრძანა, (ჰელსინკიდან ჩრდილოეთით 16 კილომეტრში) რათა გაეჭრა ჰელსინკი-რიიჰიმაკის რკინიგზა და ჩაეკეტა ქალაქიდან გასასვლელი. გერმანელები იბრძოდნენ ადგილობრივი წითელი გვარდიის წევრების წინააღმდეგ, რომლებიც იცავდნენ საკუთარ სახლებს და ეზოებს ჯავშანტექნიკის გარკვეული მხარდაჭერით. ბალტიის ზღვის დივიზიამ საბოლოოდ აიღო ტიკკურილას სარკინიგზო სადგური საღამოს 5 საათზე და მალე შევიდა მალმის სარკინიგზო სადგურში, ტიკკურილადან სამხრეთით, 3 კილომეტრში. ცუდად აღჭურვილ წითლებს ჰყავდათ სულ მცირე 25 კაცი დაღუპული ტიკკურილაში, ზოგიერთი წყაროს მიხედვით 100-იც კი, მაგრამ გერმანელებმა მხოლოდ ორი დაკარგეს.
ბრძოლა გარეუბანში
ბალტიის ზღვის დივიზია 12 აპრილის დილას შევიდა პიკუ ჰუოპალათის და მეილაჰტის ჩრდილოეთ გარეუბანში. ჯარები გაემართნენ ქალაქის ცენტრში ტურკუს გზატკეცილის გავლით, რომელიც დღეს ცნობილია როგორც Mannerheimintie, ჰელსინკის მთავარი ქუჩა. პირველი შეტაკებები მოხდა დილის 6 საათზე ტილკას კლდოვან ბორცვებზე, რომელიც გერმანელებმა სამი საათის შემდეგ მიიღეს. შემდეგი თავდაცვითი ხაზი მხოლოდ ნახევარი კილომეტრით იყო წინ. როდესაც გერმანელებმა მეორე ხაზი გაარღვიეს დილის 10 საათზე, წითლები თავს დაესხნენ მათ მარცხენა ფლანგს პასილას რაიონიდან. ორსაათიანი ბრძოლის შემდეგ გერმანელებმა უკან დააბრუნეს წითლები და აიღეს პასილას სარკინიგზო სადგური, რომელიც მდებარეობს ჰელსინკის რკინიგზის სადგურიდან ჩრდილოეთით სამ კილომეტრში. ახლა მათ საბოლოოდ შეძლეს ქალაქში შესვლა.
ბრძოლა ქალაქში
მინი|მუშების სახლი ცეცხლის ალში 13:30 საათზე გერმანელებმა მიაღწიეს ტოოლოს რაიონს. როდესაც წითლებმა შეძლეს შემოჭრილი ჯარების შეჩერება, გერმანელმა პოლკოვნიკმა ჰანს ფონ ცქირშკიმ და ბოგენდორფმა ორი დანაყოფი შექმნეს. ერთმა ქვედანაყოფმა განაგრძო შეტევა მანერჰეიმინტიეს გასწვრივ, როდესაც მეორე ჰიეტალაჰტის რაიონი ქალაქის სამხრეთ ნაწილებისკენ დაიძრა. პარალელურად რკინიგზის გასწვრივ პასილადან ქალაქში მესამე რაზმი შემოდიოდა. სროლა დაიწყო ტურკუს გარნიზონიდან, რომელიც დღევანდელი ლასიპალაცის შენობასთან მდებარეობდა. ახლა გერმანელებს ტურკუს გარნიზონისთვის თავის არიდება მოუწიათ. მოგვიანებით გარნიზონი შენობის ცეცხლის წაკიდებით აიღეს.
საღამოს 5:30 საათზე გერმანელებმა მიაღწიეს ეროტაიას მოედანს, სადაც აიღეს შვედეთის თეატრი კაპიტულირებული წითლების ადამიანურ ფარებად გამოყენებით. კიდევ ერთი ცნობილი შემთხვევა, როდესაც გერმანელებმა ადამიანური ფარი გამოიყენეს, იყო მოგვიანებით იმავე საღამოს, როდესაც ისინი 300 კაპიტულირებული წითლების უკან პიტკასილტას ხიდზე გადავიდნენ. ფინელი ჟურნალისტის მიერ გამოკითხული გერმანელი ოფიცრის თქმით, მათ ეს მეთოდი ინგლისელებისგან ისწავლეს. ამ დროს მძიმე ბრძოლები მიმდინარეობდა როგორც ჰელსინკის რკინიგზის სადგურზე, ასევე მიმდებარე კლუუვის რაიონში. საღამოს 7 საათზე გერმანიის საზღვაო ძალების რაზმი კატაჯანოკკაზე დაეშვა და მალევე შევიდა კრუნუნჰაკას რაიონში. მინი|293x293პქ|წითელი გვარდიის მებრძოლი თეთრი დროშით მეორე დილით გერმანელებმა შეუტიეს წითელი გვარდიის შტაბს, სმოლნას შენობას,კარტინკაუპუნკის რაიონში. სმოლნის საბოლოოდ კაპიტულაცია დილის 7 საათზე მოახდინეს. ბოლო საბრძოლო წითლები ახლა იმყოფებოდნენ ჩრდილოეთ მუშათა რაიონებში კალიოსა და ჰაკანიემიში, სადაც მძიმე არტილერიის ცეცხლი იყო მიმართული. სხვა შენობებთან ერთად, ძლიერ დაზიანდა მუშათა სახლი. ბოლოს საღამოს 2 საათზე კალიოს ეკლესიის კოშკზე თეთრი დროშა აღმართეს და ბრძოლა დასრულდა.
დაპყრობის შემდეგ
ჰელსინკის დაკარგვის შემდეგ, წითელი თავდაცვის სარდლობა გადავიდა რიჰიმაკიში (რომელიც ასევე მოიცავდა ჰივინკაას ბრძოლას), სადაც მას ხელმძღვანელობდა მხატვარი და
კონგრესმენი ეფრაიმ კრონკვისტი. გერმანელთა ჯარებმა 15 აპრილს ჩრდილოეთიდან შეუტიეს ჰელსინკს, ოთხი დღის შემდეგ დაიპყრეს კლაუკკალა და განაგრძეს ჰამენლინამდე. ამავდროულად, ლოვიისაში, გერმანული რაზმი გაემართა აღმოსავლეთ უუსიმაადან ლაჰტისკენ, სადაც ჰელსინკის რეგიონიდან გაქცეული წითლები შეიპყრეს. ჰელსინკი და ფინეთი დარჩნენ გერმანიის ოკუპაციის ქვეშ იმპერატორ ვილჰელმ II-ის დაცემამდე და პირველი მსოფლიო ომის დასრულებამდე. ფინეთში ქვეყნის ოფიციალური წარმომადგენელი იყო რიდიგერ ფონ დერ გოლცი.
შემდგომი
მინი|306x306პქ|დატყვევებული წითლები ბრძოლის შემდეგ, 4000–6000 წითელი გვარდიის მხარდამჭერი დააპატიმრეს და გადაიყვანეს ჰელსინკის ციხის ბანაკში სუომენლინას კუნძულებზე. ბრძოლის მსვლელობისას 10 000-ზე მეტი წითელი გვარდიის წევრი და მათი ოჯახი გაიქცა ჰელსინკის ზონიდან. მათი უმეტესობა ტყვედ ჩავარდა ლაჰტის ბრძოლის შემდგომ პერიოდში, რადგან ათიათასობით წითელი ლტოლვილი ჩავარდა გერმანელებისა და თეთრი გვარდიის ხელში. იმ ბედის საპირისპიროდ, რაც დაემართა ქალაქ ტამპერესა და ვიბორგს, ჰელსინკში მასობრივი სიკვდილით დასჯა არ მომხდარა. ეს, სავარაუდოდ, გერმანელების გამო იყო, რომლებმაც ხელი შეუშალა თეთრებს მათი ტყვეების მოკვლაში, თუმცა, 1918 წლის ზაფხულში 1400-ზე მეტი წითელი პატიმარი გარდაიცვალა ჰელსინკის ციხის ბანაკში სიკვდილით დასჯის, შიმშილისა და დაავადების შედეგად.
გერმანელმა სარდალმა რუდიგერ ფონ დერ გოლცმა გადაწყვიტა გამარჯვების აღლუმი გაემართა კვირას, 14 აპრილს, ბრძოლის დასრულებიდან ერთი დღის შემდეგ. ის გაიმართა სენატის მოედანზე, სადაც ფონ დერ გოლცს მიესალმა მერი იოჰანეს ფონ ჰაარტმანმი და გუბერნატორი ბრუნო ჯალანდერი. აღლუმის დროს, ქალაქის ირგვლივ ჯერ კიდევ იყო სროლა ერთი წითელი გვარდიის შეიარაღებული პირების მიერ. გერმანულ ფლოტს ასევე ესროდნენ სხვადასხვა რუსული გემები. ადმირალ უგო მეურერის ნავსაც კი მოუწია უკან დახევა და, შედეგად, აღლუმში მონაწილეობა ვერ შეძლო.
ბულგარეთი 2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბულგარეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთექვსმეტედ იასპარეზა 2000 წელს, ავსტრალიის ქალაქ სიდნეიში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 13 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბულგარეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
შალვა ჩილაჩავა
1931-1942 წლებში მუშაობდა ზუგდიდში. დიდი სამამულო ომის დროს 1941-1945 წლებში იბრძოდა ჩრდილოეთ კავკასიაში, ბელორუსიის I და II ფრონტებზე. 1946 წლიდან ზუგდიდის რაიონში ხელმძღვანელ პარტიულ და სამეურნეო სამუშაოებზე მუშაობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი   1988 კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის II  მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები კატეგორია:ზუგდიდში დაბადებულები შ კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
ნარუტო
ნარუტო მანგის სერიებად გამოსცა გამომცემლობა Shueisha-მ 1999 წელს, გაზეთ Weekly Shōnen Jump-ში გამოიცა ტანკობონის ფორმით რომელსაც 72 ტომი აქვს. მანგამ მალევე მოიპოვა პოპულარობა და ამის გამო ის გამოიცა ანიმე სერიებადაც, რომლის შემქმნელებიც არიან კომპანია Studio Pierrot და Aniplex. შემდეგ მისი ჩვენების უფლებამოსილება მოიპოვა იაპონიის მსხვილმა ტელეარხმა TV Tokyo-მ 2002 წლის 2 ოქტომბერს და ანიმეს პირველი ნაწილი (ბავშვობის ნაწილი) დასრულდა 220 სერიით. 2007 წლის 15 თებერვალიდან დაიწყო მისი ახალი ნაწილი (თინეიჯერობის სერიები) რომლის სახელიცაა ნარუტო ქარიშხლის ქრონიკები (ナルト-疾風伝) რომელიც 2017 წლის 23 მარტს დასრულდა 500 სერიით, ჯამში 700-ზე მეტი სერია გამოიცა. ამ სერიების გამოცემის დროს გამოიცა ასევე ნარუტოს თერთმეტი ფილმი და თორმეტი ორიგინალური ვიდეო ანიმაცია (OVAs). ნარუტოს სამყარო მოიცავს ასევე ვიდეო თამაშებსაც სადაც შექმნილია ათზე მეტი თამაშის სერია.
ნაწილი I
მთავარი გმირი, ნარუტო უძუმაკი, მეოთხე ჰოკაგეს — მინატო ნამიკაზეს შვილია. მინატომ ახალშობილი  ბავშვის  სხეულში  ცხრაკუდა მელა დაამწყვდია,  რათა მშობლიური  სოფელი, კონოჰა გადაერჩინა. იმავე დღეს დაიღუპნენ ნარუტოს მშობლები.
უფროსებს ნარუტო  სძულთ, რადგან  მასში  ხედავენ  დემონს, რომელმაც  თითქმის გაანადგურა  მათი სოფელი. ნარუტოს არც თანატოლებთან აქვს ურთიერთობა, ვინაიდან მათი მშობლები მასში საფრთხეს ხედავენ და შვილებს ნარუტოსთან მიახლოვებას უშლიან. ნარუტო ვერ ხვდება რატომ ეპყრობიან ასე ცუდად, რამეთუ არსებობს   დაუწერელი  კანონი, რომლის  თანახმადაც  უმცროს თაობასთან დემონზე საუბარი არ შეიძლება. პირველი ადამიანი, რომელმაც ნარუტო აღიარა და შეიყვარა, იყო  მისი მასწავლებელი ირუკა უმინო, შემდეგ კი მისი თანაგუნდელები —  საკურა ჰარუნო და სასკე უჩიჰა. დროთა განმავლობაში ადამიანებმა ნამდვილი  ნარუტო აღმოაჩინეს და მიიღეს ისეთი, როგორიც  სინამდვილეშია.
ნინძების გუნდები ასრულებენ მისიებს ჰოკაგეს დავალებით. ნარუტოს აგრეთვე აქვს ცხრაკუდას ძალა, რომელსაც უწოდებენ ჯინჩურიკის ძალას. ცხრაკუდას ყველა ძლევამოსილად თვლის და ხალხს მისი ეშინია, მაგრამ საბოლოოდ ის მაინც შეიყვარეს.
ანიმეს დასაწყისში, ნარუტოს კლონის შექმნა არ გამოსდის, რის გამოც ვერ იღებს გენინის წოდებას, მაგრამ შემდგომ, აკრძალული გრაგნილის მეშვეობით სწავლობს უამრავი კლონის შექმნას და ამარცხებს მიზუკის. ამის შემდეგ თავდაუზოგავი შრომით იგი იღებს გენინის წოდებას და თანატოლებთან, სასკე უჩიჰასთან და საკურა ჰარუნოსთან ერთად ხვდება გუნდში (გუნდი 7), რომელსაც კაკაში ჰატაკე ხელმძღვანელობს.
რამდენიმე მისიის შემდეგ გუნდი მეშვიდეს მეთაურმა, კაკაში ჰატაკემ მისცა მათ იმის უფლება, რომ მიეღოთ მონაწილეობა ნინძის გამოცდაში, რომელიც ჩუნინების გამოცდის სახელითაა ცნობილი. ეს გამოცდა მათ დაეხმარებოდათ იმაში, რომ მიეღოთ უფრო მაღალი წოდება, რის შემდეგაც მათ ექნებოდათ უფრო რთულ მისიებზე წასვლის უფლება. გამოცდის დროს, ძებნილი დამნაშავე ოროჩიმარუ თავს ესხმის კონოჰას და შურისძიების მიზნით ის კლავს კონოჰას მესამე ჰოკაგეს ჰირუზენ სარუტობის. ჯირაია რომელიც ერთ-ერთი ლეგენდარული სანინი იყო და ამავდროულად ჰირუზენ სარუტობის ყოფილი მოსწავლე, შესთავაზეს ჰოკაგეს ტიტული რომელზედაც მან უარი განაცხადა. რაკიღა ჯირაიამ უარი თქვა ჰოკაგეობაზე, ჰოკაგე ხდება მისი ყოფილი გუნდელი ცუნადე.
ოროჩიმარუს ძებნის პროცესში გაირკვა, რომ მას სურდა სასკეს გადმობირება მისი შესანიშნავი გენეტიკის გამო. სასკეს ჰქონდა შარინგანი, რომელიც მხოლოდ უჩიჰას კლანს აქვს გენეტიკურად. სასკეს მიზანი თავისი უფროსი ძმის, იტაჩი უჩიჰას მოკვლა იყო რომელმაც საკუთარი კლანი ამოხოცა და ცოცხლად მხოლოდ სასკე დატოვა. სასკეს მის მიმართ უსაზღვრო ზიზღი გააჩნდა, მან ბევჯერ სცადა იტაჩის მოკლვა მაგრამ ის საკმარისად ძლიერი არ იყო და სწორედ ამის გამო ის ოროჩიმარუსთან მიდის სავარჯიშოდ. როდესაც ეს ამბავი ცუნადემ გაიგო, მის დასაბრუნებლად ის გზავნის ნინძებისგან დაკომპლექტებულ გუნდს რომლის ერთ-ერთი წევრი არის ნარუტო. საბოლოოდ მათ ის მაინც ვერ შეაჩერეს. მარცხის მიუხედავად ნარუტო ხელს არ იქნევს ყოფილ გუნდელზე და საკურას პირდება, რომ მას აუცილებლად დააბრუნებდა და ამის შემდეგ ის სოფლიდან მიდის ჯირაიასთან სავარჯიშოდ, რათა თავადაც უფრო ძლიერი გახდეს და ჰქონდეს სასკეს დასაბრუნებლად საკმარისი ძალა.
ნაწილი II
ორწლინახევარის შემდეგ, ნარუტო ბრუნდება ჯირაიას ვარჯიშიდან. ამ დროს აკაცუკი იწყებს მასიურ სპეც-ოპერაციას რომელიც ითვალისწინებს დატყვევებას ყველა კუდიანის, ანუ ჯინჩურიკების. გუნდი 7 და კონოჰას სხვა ნინძები იბრძვიან მათ წინააღმდეგ, ასევე ეძებენ ყოფილ თანასოფლელს სასკე უჩიჰას რომელმაც ორ წელზე მეტია დატოვა თავისი სოფელი კონოჰა. აკაცუკიმ წარმატებით მოახერხა შვიდი ჯინჩურიკის დატყვევება და მათი სხეულიდან კუდიანის ამობეჭდვა. (როდესაც კუდიანს და ჯინჩურიკს ვაცალკევებთ ერთმანეთისგან, ჯინჩურიკი კვდება) შესაბამისად კუდიანების ამობეჭდვისას მოკვდნენ ჯინჩურიკები გაარას გამოკლებით. გაარა დღეს-დღეობით უკვე კაზეკაგეა, ის ყველაზე ახალგაზრდა მმართველია ვინც კი ყოფილა შინობთა სამყაროში რომელმაც სულ რაღაც 14-15 წლის ასაკში მიიღო კაზეკაგეს ტიტული. ამასობაში სასკე ღალატობს ოროჩიმარუს და ამ ღალატის შემდეგ ის შურისძიების მიზნით იტაჩისთან მიდის პირისპირ საბრძოლველად და მან წარმატებით იძია მასზე შური. მას შემდეგ რაც იტაჩი სასკესთან ბრძოლისას გარდაიცვალა, სასკე აკაცუკის დამფუძნებლისგან, ტობისგან შეიტყობს იტაჩის შესახებ სიმართლეს, რომ იტაჩის თავისით არ მიუღია გადაწყვეტილება კლანის ამოხოცვის შესახებ, მან ეს ბრძანება მიიღო კონოჰას უხუცესებისგან, რომ გაენადგურებინა თავისი კლანი გადატრიალების თავიდან ასაცილებლად. მან მიიღო იგი იმ პირობით, რომ მას უფლება ექნებოდა ცოცხლად დაეტოვებინა თავისი უმცროსი ძმა სასკე. ამის გაგების შემდეგ სასკე სიძულვილით აღივსო საკუთარი სოფლის მიმართ და უერთდება აკაცუკის, რის შემდეგაც ქმნის საკუთარ გუნდს, რომ შურისძიების მიზნით გაანადგუროს კონოჰა. როდესაც კონოჰას ნინძები აკაცუკის რამდენიმე წევრს ამარცხებენ, აკაცუკის ლიდერი ნაგატო კლავს ჯირაიას და ანადგურებს კონოჰას, მაგრამ ის საბოლოოდ ნარუტომ შეაჩერა. ნარუტომ ამ ბრძოლით პირველი ნაბიჯი გადადგა ჰოკაგეობისაკენ, რადგან ხალხმა ამ ბრძოლის შემდეგ ის აღიარა და შეიყვარა, მას ამ ბრძოლის გამო სოფელში გმირადაც მოიხსენიებდნენ.
ნაგატოს სიკვდილის შემდეგ, ტობი ეცნობა ხალხს როგორც მადარა უჩიჰა (კონოჰას ერთ-ერთ დამფუძნებელი), მისი მიზანი ისევ ის იყო რაც აკაცუკის სურდა, ჩაებეჭდა ყველა კუდიანი, რათა შეესრულებინა ილუზია რომელიც საკმარისად ძლიერი იქნებოდა სამყაროს ილუზიაში მოქცევისთვის. ის თვლიდა, რომ მშვიდობის მიღწევა მხოლოდ ამ გზით იქნებოდა შესაძლებელი. ამის შემდეგ შინობთა ხუთივე სოფელი ერთიანდება და ყალიბდება როგორც საერთო ალიანსად, რის შემდეგაც იწყება შინობთა მეოთხე მსოფლიო ომი ამ გეგმის წინააღმდეგ. ხუთი კაგე ცდილობს ნარუტოს დაცვას რომელსაც სიმართლეს არ ეუბნებიან რადგან ის ერთ-ერთი ჯინჩურიკი იყო და ისინი მას გზავნიან დაცულ უკაცრიელ კუნძულზე დამალული ღრუბლის სოფლის მახლობლად, მაგრამ ნარუტომ საბოლოოდ სიმართლე შეიტყო და უკან დაბრუნდა რვა კუდას ჯინჩურიკთან, კილერ ბისთან ერთად. უკან დაბრუნებისას კი ნარუტომ მისი დახმარებით შეძლო და ისწავლა თავისი დემონის, ცხრა კუდას ჩაკრის გაკონტროლება, რის შემდეგაც ისინი ბრძოლის ველზე მიდიან.
ომის დროს გაირკვა, რომ ტობი სინამდვილეში არა მადარა უჩიჰა, არამედ კაკაშის ყოფილი გუნდელი, ობიტო უჩიჰა იყო რომელიც ყველას მკვდარი ეგონა. აღმოჩნდა, რომ ის მადარამ გადაარჩინა და ამის შემდეგ ერთად მოქმედებდნენ. მას შემდეგ რაც სასკე შეიტყობს კონოჰას ისტორიას, მათ შორის იმ გარემოებებსაც, რამაც გამოიწვია მისი კლანის დაცემა, იგი გადაწყვეტს დაიცვას სოფელი და კვლავ შეუერთდეს ნარუტოს და საკურას მადარასა და ობიტოს შეჩერებაში. მადარას სხეულს კაგუია ოცუცუკი იმორჩილებს. უძველესი პრინცესა, რომელსაც ჩაკრის შემქმნელადაც მოიხსნენიებენ, ის მთელი კაცობრიობის დამორჩილებას აპირებს. რეფორმირებული ობიტო მსხვერპლს სწირავს გუნდ 7-ს, მის შეჩერებაში. კაგუიას დაბეჭდვის შემდეგ მადარაც კვდება. სასკე იყენებს სიტუაციას და ყველა კუდიან მხეცზე იღებს კონტროლს, ის ამჟღავნებს თავის ახალ მიზანს, რომ გახდება ჰოკაგე და შეცვლის სოფელში არსებულ სისტემას. ნარუტო ამის გამო უპირისპირდება სასკეს და მათ შორის გაიმართა საბოლოო ბრძოლა. მას შემდეგ, რაც ისინი თითქმის კლავენ ერთმანეთს საბოლოო ბრძოლაში, სასკე დამარცხებას და ცოდვებს აღიარებს, მათ ამ ბრძოლისას ცალი ხელი დაკარგეს. ამ ყველაფრის შემდეგ, კაკაში ხდება მეექვსე ჰოკაგე და შეიწყალებს სასკეს დანაშაულებისათვის. რამდენიმე წელში კი კაკაში გადადგა ჰოკაგეობიდან, ხოლო ნარუტოს ცოლად მოჰყავს ჰინატა ჰიუგა და კაკაშის გადადგომის შემდეგ ის ხდება მეშვიდე ჰოკაგე, რომელიც ზრდის შემდეგ თაობას.
შექმნის ისტორია
1995 წელს, Shueisha-მ გამოსცა მოკლე მანგა სახელად კარაკური, რომლის ავტორიცაა მასაში კიშიმოტო. ამ მანგის გამოცემამ კიშიმოტოს წარმატება მოუტანა და მან 1996 წელს მიიღო ,,Hop Step Award" ( ホップ☆ステップ賞) რომელიც არის ჟურნალ Shonen Jump-ის პრემია, ახალგაზრდა ავტორის ჯილდო,  მაგრამ მომდევნო რამდენიმე წლის განმავლობაში მისი რედაქციები უარყო ჟურნალის გამომცემლობამ. ბოლოს მან გადაწყვიტა დაეხატა ისტორია მის საყვარელ კერძზე — რამენზე. მანგას ორიგინალი ვერსია მთლიანად ეძღვნებოდა ლაფშების საიდუმლო ინგრედიენტებს, მაგრამ ,,მცირე” გამოცემის შემდეგ იგი გადაიქცა როგორც ,,ნარუტო '' — თქვა კიშიმოტომ.
კიშიმოტოს თავდაპირველად სურდა, ნარუტო გამხდარიყო ბავშვი, რომელსაც შეეძლო მელად გადაქცევა, ამიტომ მან შექმნა ნარუტოს პატარა მანგა, რომელიც 1997 წლის ზაფხულს გამოსცა გამომცემლობა Akamaru Jump-ის იდეის საფუძველზე. მიუხედავად დადებითი გამოხმაურებისა, რომელიც მან მკითხველების გამოკითხვის შედეგად მიიღო, კიშიმოტო უკმაყოფილო იყო ხელოვნებით და სიუჟეტით, ამიტომ მან იგი გადაწერა, როგორც ნინძების ამბავი.
ნარუტოს პირველი რვა თავი კარგად იყო დაგეგმილი მანამ სანამ ის გამოიცემოდა Weekly Shōnen Jump-ში, თავდაპირველად ამ თავებში ყველაზე დიდი დრო დაეთმო სოფელ კონოჰას ილუსტრაციას, კიშიმოტოს თქმით, გარემო "ნარუტოს" სამყაროში სპონტანურადაა შექმნილი. კონოჰას ლანდშაფტი მან თავისი მშობლიური ქალაქის ოკაიამა პრეფექტურის ინსპირაციით დახატა. მან ასევე გამოიყენა ჩინური ზოდიაქოს ტრადიცია, რომელსაც დიდი ხნის ისტორია აქვს იაპონიაში; ზოდიაქოს ხელის ნიშნები სწორედ აქედან მოდის. კიშიმოტო ნარუტოს მანგაში შეშფოთებული იყო იმის გამო, რომ ჩაკრა (ენერგიის წყარო, რომელსაც ნინძები იყენებენ ნარუტოში) სერიალს ძალიან იაპონურად აქცევდა, მაგრამ მას მაინც სჯეროდა, რომ ეს მაინც სასიამოვნოს გახდიდა მის წაკითხვას. კიშიმოტო გოძილას თაყვანისმცემელია, სწორედ ეს იყო მისი ინსპირაცია, რომ შეექმნა კუდიანი მხეცები. მან ასევე თქვა, რომ ნარუტოს I ნაწილში მთავარი თემაა ის, თუ როგორ მიიღებენ ადამიანები ერთმანეთს, რომელსაც ნათლად ვხედავთ ნარუტოს პერსონაჟის განვითარების მაგალითზე.
მანგის II ნაწილისთვის კიშიმოტომ სცადა სიუჟეტი ადვილად შეენარჩუნებინა მკითხველისთვის და თავიდან აეცილებინა ტიპური მანგის სტილის გადაჭარბება. იგი მიიჩნევს, რომ მისი ხატვის სტილი შეიცვალა "კლასიკური მანგას სახედან რაღაც უფრო რეალისტურიდან". კიშიმოტოს სურდა, რომ დასრულებულიყო არკა, სადაც მონაწილეობდა სასკე უჩიჰა და მას სურდა თავისი ძმის მოძებნა. ეს შემდეგი ტომისთვის იყო გათვალისწინებული მაგრამ კიშიმოტომ ეს ყველაფერი ერთ ტომში მოაქცია და გადაწყვიტა, რომ ორმოცდამესამე ტომს უფრო მეტი თავი უნდა ჰქონოდა ვიდრე წინა სხვა ტომებს. ამის გამო, კიშიმოტომ ბოდიში მოუხადა მკითხველს, რადგან ორმოცდამესამე ტომი უფრო ძვირი იყო სხვა წინა ტომებთან შედარებით.
პერსონაჟები
როდესაც მანგა ნარუტო მასაში კიშიმოტოს საუკეთესო ნამუშევარი გახდა, ინტერვიუში მან ისაუბრა პერსონაჟების შექმნის პროცესზე. ნარუტოს პერსონაჟები კიშიმოტომ სხვა შონენ მანგების ინსპირაციით შექმნა, მაგრამ ის შეეცადა, რომ მისი პერსონაჟები რაც შეიძლება განსხვავებული ყოფილიყო სხვებისგან. პერსონაჟების გუნდებში დაყოფა მოხდა ისე, რომ თითოეულ გუნდს უნიკალური თვისებები ჰქონოდა. კიშიმოტომ ასევე სცადა, რომ გუნდის თითოეულ წევრს, გამოეჩინა საკუთარი უნიკალური ნიჭი და დაუცველობა. რაც შეეხება მანგის დასასრულს, კიშიმოტომ ჯერ კიდევ 2006 წელს თქვა, რომ იგი ბევრს ფიქრობდა ბოლო თავის, ისტორიასა და ტექსტზე. ამასთან, ავტორმა აღნიშნა, რომ მის დასრულებას დიდი დრო დასჭირდებოდა, ვინაიდან კიდევ ბევრი პრობლემა არსებობდა, რომელთა მოგვარებაც აუცილებელი იყო თხრობის პროცესში. .
დასასრული
როდესაც სერიალიზაცია დაიწყო, კიშიმოტომ გადაწყვიტა, რომ ანიმე ნარუტოს და სასკეს ბრძოლით დასრულდებოდა. ამასთან, მისი აზრით, ეს ორი პერსონაჟი არ იყო ტოლი, რადგან პირველი (ნარუტო) არ იყო ომის მსხვერპლი, როგორც მეორე (სასკე), რომლის ოჯახი მოკლეს შესაძლო სამოქალაქო ომის შესაჩერებლად. ნაგატოს არკამ გზა გაუხსნა ნარუტოს დასრულებისკენ. ნაგატო როგორც, ბოროტმოქმედი გამოირჩეოდა ომის დაწყების და ნარუტოს მენტორის, ჯირაიას მკვლელობის გამო. ომის შიშის გამო, ნარუტოს ხასიათი და გამძლეობა უფრო გაძლიერდა მას მერე რაც ნაგატოს შეხვდა, თითქოს ის არ იქნებოდა ისეთი ძლიერი ომში, რომ არა ნაგატო. ეს მოვლენები იმით მთავრდება, რომ ნარუტო საბოლოოდ პატიობს სასკეს, როგორც მან აპატია ნაგატოს თავისი ცოდვები საბოლოო ბრძოლაში.
სქოლიო
კატეგორია:1999 მანგა კატეგორია:2002 ანიმე ტელესერიალი კატეგორია:2003 ანიმე OVAs კატეგორია:2004 ანიმე OVAs კატეგორია:2005 ანიმე OVAs კატეგორია:2007 ანიმე ტელესერიალი კატეგორია:2009 ანიმე OVAs კატეგორია:2014 კომიქსები კატეგორია:სათავგადასავლო ანიმე და მანგა კატეგორია:ანიმე სერიები მანგაზე დაფუძნებით კატეგორია:Aniplex კატეგორია:კომედიური მანგა და ანიმე კატეგორია:ფანტასტიკური ანიმე და მანგა
1031
მმართველები
*
სან-ფრანცისკოს სიმფონიური ორკესტრი
სან-ფრანცისკოს სიმფონიური ორკესტრი (ცნობილი ასევე როგორც სან-ფრანცისკოს სიმფონია ან SFS) სან-ფრანცისკოში დაარსებული სიმფონიური ორკესტრია. ამჟამად მისი მუსიკალური დირიჟორია მაიკლ ტილსონ ტომასი, რომელსაც ეს პოზიცია უკავია 1995 წლის სექტემბრიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული ორკესტრები კატეგორია:სან-ფრანცისკო
ბერნჰარდ II (საქსონია)
ბერნარდ II (გერმ. : Bernhard II.) (დ. 990 — გ. 29 ივნისი, 1059) —  ბილუნგების დინასტიის წარმომადგენელი და  საქსონიის ჰერცოგი 1011-1059 წლებში. ბერნარდ I-სა და მისი მეუღლის ჰილდეგარდის ვაჟი. 1045 წელს მისი ბრძანებით ქალაქ ჰამბურგში აიგო ალშტენბურგის ციხესიმაგრე. გარდაცვალების შემდეგ იგი დაკრძალეს ლიუნებურგის სანქტ-მიხაელის ეკლესიაში.
შთამომავლობა
ბერნარდ II-ის მეუღლე იყო აილიკა (გ. 1055), ნორდგაუს მარკგრაფის ჰაინრიხ ფონ შვაინფურტის ასული, რომელთანაც მას 4 შვილი ჰყავდა:
კატეგორია:საქსონიის ჰერცოგები კატეგორია:დაბადებული 990 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1059
Gemmula diomedea
Gemmula diomedea — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
კონგოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი
thumb|150px|კონგოს დროშა კონგოს პრეზიდენტი – კონგოს რესპუბლიკის სახელმწიფოს მეთური. მოსახლეობა ირჩევს 7 წლის ვადით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კონგოს რესპუბლიკა კატეგორია:აფრიკის ქვეყნების პრეზიდენტები *
ბულგარეთი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბულგარეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეჩვიდმეტედ იასპარეზა 2004 წელს, საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 12 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბულგარეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
505
თარიღი უცნობია
*
ლუიზიანური ხავსი
ლუიზიანური ხავსი (Tillandsia usneoides) — ბრომელიასებრთა ოჯახის ყვავილოვანი ეპიფიტური მცენარე.
ფაუნტინის სააბატო
მონასტერი 1132 წელს დაარსდა იორკის წმინდა მარამის სააბატოში მომხდარი აჯანყების შემდეგ. აჯანყებისას სააბატოდან 30 ბერი განდევნეს, რომლებიც იორკის არქიეპისკოპოსმა შეიფარა და მდინარე სკელის ხეობაში გაუშვა. დახურული ხეობა ყველანაირ პირობას იძლეოდა იქ ახალი მონასტრის დასაარსებლად. მრავლად იყო შესაფარი ცუდი ამინდის დროს, ხე-მასალა ახალი ნაგებობების ასაშენებლად და მომდინარე წყალი. სულ მალე ბერები ცისტერიანულ ორდენს შეუერთდნენ.
ლუიზიანური ხავსი
გავრცელებულია აშშ-ის სამხრეთ-აღმოსავლეთ შტატებიდან არგენტინასა და ჩილემდე. მისი ძალზე წვრილი, ძაფისებრი და დატოტვილი ღეროები ლიქენების მსგავსად გრძელ რუხ ფოჩებად კიდია ხეებზე. ლუიზიანური ხავსის ღეროებს ლეიბებისა და რილი ავეჯის დასატენად ხმარობენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერთლებნიანები
ფაუნტინის სააბატო
სააბატო 400 წლის განმავლობაში, 1539 წლამდე ფუნქციონირებდა, როდესაც ის ინგლისის მეფე ჰენრი VIII-ის ბრძანებით დაიხურა. 1540 წელს, სააბატოს შენობები და მის გარშემო მდებარე 500 აკრი მიწა ვაჭარმა, სერ რიჩარდ გრეშამმა იყიდა.
1846 წელს, არქეოლოგებმა ყოფილი სააბატოს მიმდებარე ტერიტორიების გათხრა დაიწყეს.
გალერეა
კატეგორია:ინგლისის ეკლესიები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გაერთიანებულ სამეფოში
აპოკრიფი
აპოკრიფი (ძვ. ბერძ. ἀπόκρῠφος — დაფარული, საიდუმლო) — გვიანიუდაური და ადრექრისტიანული ლიტერატურული არაკანონიკური თხზულებები. თავდაპირველად ეს ტერმინი იხმარებოდა გნოსტიკური ხასიათის თხზულებების მიმართ, რადგან გნოსტიკოსები ცდილობდნენ თავიანთი სწავლება საიდუმლოდ შეენახათ, მოგვიანებით ტერმინი დაუკავშირდა ასევე ადრექრისტიანულ ტექსტებს (სხვადასხვა არაკანონიკურ სახარებებს, ეპისტოლეებს, გამოცხადებებს), რომლებიც ქრისტიანული ეკლესიის მიერ არ იქნა ცნობილი ღვთივშთაგონებულად და არ შევიდნენ ბიბლიურ კანონში.
აპოკრიფები იყოფა ძველი აღთქმის და ახალი აღთქმის აპოკრიფებად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქრისტიანული ლიტერატურა
მეზანინი
thumb|250px|ანტრესოლის კონსტრუქცია გამიზნული ინდუსტრიული სასაწყობო ფართის შესაქმნელად. მეზანინი ან ანტრესოლი (mezzanino - შუალედური) — არქიტექტურაში შუალედური სართული მოქცეული შენობის ძირითად სართულებს შორის. ტიპურად არ ითვლება შენობის სართულების რაოდენობაში. ხშირად მეზანინი დაბალჭერიანია და შიდა აივნის, იარუსის ფორმა აქვს. ამ ტერმინით ასევე მოიხსენიებენ თეატრის ქვედა იარუსს, ან ამ იარუსის სკამების პირველ რამდენიმე რიგს.
ლიტერატურა
კატეგორია:არქიტექტურული ელემენტები
კამჩატკის მხარე
კამჩატკის მხარე — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი და შორეული აღმოსავლეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენელი ნაწილი.
ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. პეტროპავლოვსკ-კამჩატსკი.
ჩრდილოეთით ესაზღვრება მაგადანის ოლქს და ჩუკოტკის ავტონომიურ ოკრუგს.
შეიქმნა 2007 წლის 1 ივლისს კამჩატკის ოლქისა და კორიაკთა ავტონომიური ოლქის შეერთების შედეგად.
გეოგრაფიული მდებარეობა
კამჩატკის მხარეს უკავია ნახევარკუნძული კამჩატკა და მისი მიმდებარე კონტინენტის ნაწილი, აგრეთვე კომანდორის კუნძულები და კარაგის კუნძული.
სქოლიო
კატეგორია:კამჩატკის მხარე
წარმოსახვითი სიყვარული
წარმოსახვითი სიყვარული (Les Amours Imaginaires) — 2010 წლის კანადური დრამა, რომლის რეჟისორია ქსავიე დოლანი. კინოსურათი ორი მეგობრის შესახებ მოგვითხრობს, რომელთაც ერთი ადამიანი უყვარდებათ. ფილმის პრემიერა 2010 წლის კანის კინოფესტივალზე განსაკუთრებული ხედვის სექციაში შედგა.
კრიტიკული გამოხმაურება
საიტზე Rotten Tomatoes ფილმს 72%-იანი რეიტინგი აქვს, ხოლო Metacritic-ზე 100-დან 70 ქულითაა შეფასებული, რაც „ძირითადად დადებით გამოხმაურებას“ გულისხმობს.
The New York Times-მა ფილმის შესახებ დაწერა: „დოლანის პირველი ფილმისგან განსხვავებით, წარმოსახვით სიყვარულში სტილი ბევრად უფრო სერიოზულადაა განვითარებული, როგორც ალუზიური გამოხატვის ფორმებით – რაშიც ფრანგული ახალი ტალღის რეჟისორებისა და ვონგ კარ ვაის სტილის ელემენტებს ვხვდებით ‒ აგრეთვე თემების შერჩევაშიც, რომელთა შორისაა საზოგადოებასთან მორგება, იმედგაცრუება და განუხორციელებელი სურვილები.“
სქოლიო
კატეგორია:2010 წლის ფილმები კატეგორია:კანადური ფილმები კატეგორია:ფრანგულენოვანი ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ქსავიე დოლანის ფილმები
პუიეუეს ეროვნული პარკი
პუიეუეს ეროვნული პარკი (Parque Nacional Puyehue) — ეროვნული პარკი, ჩილეში. მდებარეობს ჩილეს ლოს-ლაგოსისა და ლოს-რიოსის რეგიონებში. დაარსდა 1941 წელს. ფართობი 1,068 კმ².
ღაჟოსებრნი
სქოლიო
* კატეგორია:ბეღურასნაირნი
Gemmula ducalis
Gemmula ducalis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
კენზო (მოდის სახლი)
კენზო (Kenzo) — ტანსაცმელების, ფეხსაცმელების, პარფიუმერიის და სხვა „ლუქსის“ კატეგორიის პროდუქციის ფრანგული ბრენდი.
მოდის სახლი დააარსა იაპონელმა დიზაინერმა კენზო ტაკადამ 1970 წელს სახელწოდებით „Jungle Jap“, 1980 წელს ბრენდმა მიიღო დამაარსებლის სახელი — „კენზო“.
იაპონიაში დაბადებული კენზო ტაკადა პარიზში გადავიდა 1964 წელს, მოდის სამყაროში კარიერის დასაწყებად. იგი იაპონურ შტრიხებს ოსტატურად უხამებდა ევროპული მაღალი მოდის კანონებს. ჯუნგლების თემატიკა მისი შთაგონების წყარო იყო და ხშირად იყენებდა. თავდაპირველად კენზოს შემუშავებული დიზაინით გამოდიოდა ქალის ტანსაცმელი, რომელიც ხელით მზადდებოდა. 1983 წლიდან კინზომ დაიწყო ჯერ მამაკაცის, შემდეგ საბავშვო ტანსაცმლის გამოშვება. მის ცნობილ მაისურს ვეფხვით და ბრენდის სხვა ნაწარმს ატარებდნენ მსოფლიოში ცნობილი მომღერლები და მსახიობები: ბიონსე, რიანა, სპაიკ ჯოუნზი, სელენა გომესი, ზოუი დეშანელი, ლორდი და სხვ. 1987 წელს კენზომ დაიწყო პროდუქციის გამოშვება ინტერიერის დეკორისთვის.
1993 წელს „კენზო“ შეისყიდა „ლუის ვიტონმა“ (LVMH) და წარმოადგენს მის შვილობილ კომპანიას. მინი|კენზოს ფეხსაცმლის ანიმაცია
თანამშრომლობა
2016 წელს „კენზომ“ გამოაცხადა თანამშრომლობა H&M-თან. მათი ერთობლივი კოლექცია გამოვიდა 2016 წლის 3 ნოემბერს. მოდის სახლი თანამშრომლობს ასევე პოლონურ ბრენდ Inglot Cosmetics-თან, რომელიც აწარმოებს პროდუქციას მაკიაჟისთვის და ითვლება ერთ-ერთ წარმატებულ კომპანიად თავის სფეროში.
2018 წლის 21 მარტს „კენზომ“ ბრიტნი სპირსი თავისი ახალი კამპანიის „La Collection Memento No. 2“-ს სახედ გამოაცხადა.
სქოლიო
კატეგორია:ტანსაცმლის ბრენდები კატეგორია:ფრანგული ბრენდები
ჰაერის უფლებები
საჰაერო ნავიგაცია და ჰაერის უფლებები
თავდაპირველად, როცა ადამიანებმა უძრავ ქონებაზე საკუთრების დაკანონება დაიწყეს, ჰერზე უფლებები უსაზღვრო იყო. ეს თემა განხილვის საგანი XX საუკუნემდე არ გამხდარა. პირველი ლეგალური ზღვარი ჰაერის უფლებებზე თვითმფრინავის გამო დაწესდა. შედეგად, მესაკუთრეების უფლება საჰაერო სივრცეზე შეიზღუდა იმით, რისი გამოყენებაც რეალურად შესაძლებელი იყო. საჰაერო ნავიგაციის განვითარებისთვის არაპრაქტიკული იქნებოდა, თუ ყოველი კერძო მესაკუთრე მისი ნაკვეთის თავზე ჰაერს უსაზღვროდ დაისაკუთრებდა, ვინაიდან თვითმფრინავები მათ საკუთრებას უნებლიეთ მუდამ დაარღვევდა.
აშშ-ში ფედერალური ავიაციის ადმინისტრაციას ქვეყნის ტერიტორიაზე საჰაერო სივრცის კონტროლი ექსკლუზიური უფლება აქვს და მკაფიოდ განსაზღვრავს მისი გამოყენების წესებსა და მოთხოვნებს. ტიპურად, საჰერო სივრცის "უკონტროლო" კატეგორიაში ნებისმიერ პილოტს შეუძლია იფრინოს ნებისმიერი სახის თვითმფრინავით ისე ახლოს მიწასთან, როგორც მოისურვებს, ამასთან უნდა დაიცვას 150 მ (500 ფუტი) დისტანცია ადამიანთა და ნაგებობათაგან, გარდა აფრენა-დაფრენის მომენტისა. შედეგად, ის კვეცს ნებისმიერ ინდივიდუალურ უფლებას საჰაერო სივრცეზე, განსაკუთრებით აეროპორტებთან.
რკინიგზა და ჰაერის უფლებები
thumb|200px|მეტლაიფ ბილდინგი გრანდ სენტრალ სადგურის უკან (მოჩანს მხოლოდ სახურავის ნაწილი) რკინიგზა პირველი კომპანია იყო, რომელმაც მისი საჰაერო უფლებებით ფულის კეთების პოტენციალი აღმოაჩინა. ამის ერთ-ერთი თვალსაჩინო მაგალითია გრანდ სენტრალ ტერმინალი ქალაქ ნიუ-იორკში. თავდაპირველად, სარკინიგზო კომპანიამ ტერმინალი მარტივად ააგო ზედ ლიანდაგების პლატფორმაზე. ეს უბრალოდ სივრცის ეფექტიანი გამოყენება იყო, ლიანდაგბის გვერდით მიწის ნაკვეთის დაკავების ნაცვლად. 1950-იან წლებში რკინიგზის კომპანიები მიხვდნენ, რომ მათ შეეძლოთ ჰაერის უფლებები გაეყიდათ და სხვა კომპანიებისთვის მიეცათ საშუალება შენობები დაედგათ ლიანდაგების პლატფორმების თავზე. სწორედ ამგვარად აშენდა მეტლაიფ ბილდინგი გრანდ სენტრალ ტერმინალის გვერდით, მეტრო ნორზის სარკინიზგო ბაქნების თავზე.