cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იესო ქრისტე სუპერვარსკვლავი
„იესო ქრისტე სუპერვარსკვლავი“ (Jesus Christ Superstar) — როკ-ოპერა, შექმნილი კომპოზიტორ ენდრიუ ლოიდ უებერისა და ტექსტების ავტორ ტიმ რაისის მიერ. იგი ეფუძნება სახარების ცნობილ სიუჟეტს, მაგრამ აქცენტი გადააქვს იესოსა და იუდა ისკარიოტელის ურთიერთობებზე.
„იესო ქრისტე სუპერვარსკვლავი“ აგრეთვე გამოვიდა როგორც ფილმი და დაიდგა მსოფლიოს უამრავ თეატრში.
მოქმედება I
მოციქული იუდა ისკარიოტელი ჩნდება თავისი მონოლოგით, რომელშიც მწუხარებას გამოთქვამს, რომ იესოს აღიარებენ მეფედ და აფრთხილებს, რომ ეს უარყოფით გავლენას იქონიებს მის მომავალზე. მას უყვარს იესო და დარწმუნებულია, რომ იგი მხოლოდ ადამიანია და არა ღმერთი. მისი აზრით, რომაელები დაიჭერენ მასწავლებელს და მის თანმხლებ პირებს. იესოს ეკითხებიან, შევლენ თუ ისინი იერუსალიმში, ის კი პასუხობს, რომ ეს მოხდება მხოლოდ მაშინ, როდესაც ამას ღმერთი გადაწყვიტავს.
მარიამ მაგდალინელი ხედავს, რომ იესო იღლება მოციქულების მხრიდან მუდმივი კითხვებით და მას შესვენებას სთავაზობს, ასევე ფეხს ზეთით ჰბანს. იუდას აწუხებს, რომ იესო ესაუბრება ისეთ მეძავს, როგორიც მარიამია. მას აქვს ეჭვი, რომ ამ საკითხში იესო საკუთარ მოძღვრებას ეწინააღმდეგება და ფიქრობს, რომ ესეც მის წინააღმდეგ იქნება გამოყენებული. მაგრამ იესო მიმართავს - ’ნუ განიკითხავ სხვას, სანამ თავად უმანკო არ იქნები’. ის ასევე მიმართავს სხვა მოციქულებს და ეუბნება, რომ მათ შორის არავის ადარდებს მისი ბედი. მაგდალინელი ცდილობს, დაამშვიდოს იგი. იუდა გამოთქვამს ვარაუდს, რომ ის ფული, რომელიც დაიხარჯა ზეთის შეძენაზე, ღარიბებსაც გამოადგებოდა. იესო უხსნის, რომ შეუძლებელია, ყველას დაეხმაროს.
იუდა თავად პოულობს მღვდლებს და ჰპირდება, რომ დაეხმარება იესოს აყვანაში, თუმცა კარგად აცნობიერებს, რომ სამუდამოდ იქნება დაწყევლილი. ამის სანაცვლოდ კაიაფა მას სთავაზობს 30 ვერცხლს, რაზეც იუდა უარს ეუბნება. კაიაფა კვლავ იმეორებს შემოთავაზებას, იმ მოტივით, რომ ფულის გამოყენება საქველმოქმედო მიზნითაც შეიძლება. საბოლოოდ, იუდა ნებდება და გაანდობს მათ, რომ სამშაბათის საღამოს იესო გეთსიმანიის ბაღში გაატარებს.
მოქმედება II
სამშაბათს იმართება უკანასკნელი ვახშამი, სადაც იესო სხვებს აწოდებს პურს და უსხამს ღვინოს. იგი ეუბნება, რომ მომავალში უნდა იფიქრონ ღვინოზე, როგორც მის სისხლზე და პურზე, როგორც მის სხეულზე და მისი მირთმევისას გაიხსენონ იგი. ის წინასწარმეტყველებს, რომ მოციქული პეტრე მას სამჯერ უარყოფს, ხოლო თორმეტიდან ერთ-ერთი მას უღალატებს. იუდა ფიქრობს, რომ მან უკვე ყველაფერი იცის, აღიარებს ამას და მიდის რომაელი ჯარისკაცების მოსაყვანად. თერთმეტი მოციქული იძინებს. იესო მიმართვას ღმერთს და სთხოვს, არ ააცილოს ის საშინელი სიკვდილი, რომელიც ელის. მას არ ესმის, რატომ მოევლინა ამ ქვეყანას მესიად და დაღლილია ამით. მისი თხოვნა და კითხვები უპასუხოდ რჩება და იესო დარწმუნებულია, რომ ვერ შეცვლის ღმერთის ნებას. იგი შესთხოვს უფალს, რაც შეიძლება მალე წაართვას სიცოცხლე. მისი მოციქულები აღმართავენ მახვილებს, მაგრამ იესო სთხოვს, დაუშვან ისინი, ვინაიდან ვეღარაფერს შეცვლიან.
რაზიკაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი რაზიკაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
იესო ქრისტე სუპერვარსკვლავი
მოქმედება II
გზად ბრბო (რომელიც წარმოდგენილია თანამედროვე რეპორტიორების სახით) იესოს ეკითხება, რას აპირებს იგი, რაზეც ის არ პასუხობს. როდესაც მიიყვანენ სინედრიონთან, კაიაფა ეკითხება, არის თუ არა იგი ღმრთის შვილი. იესო მიმართავს ’შენ ამას თავად ამბობ’. ეს პასუხი აღაშფოთებს სხვა მღვდლებს და იესოს პილატესთან აგზავნიან. ამასობაში მოციქულ პეტრეს იესოს შესახებ ეკითხება სამი სხვადასხვა პიროვნება - მოხუცი, ჯარისკაცი და ქალი, მაგრამ პეტრე სამჯერ უარყოფს, რომ იცნობს მას. მარიამი ეკითხება, თუ რატომ უარყო იესო. პეტრეს თქმით, მან ამით საკუთარი თავის გადარჩენა სცადა. მარიამი გაოგნებულია იმით, რომ იესომ წინასწარ იცოდა ამის შესახებ.
პილატეც ეკითხება იესოს, არის თუ არა იგი ღმრთის შვილი. იესო იგივე პასუხს ეუბნება, რაც კაიაფას წინაშე წარმოთქვა. ვინაიდან იესო გალილეიდან არის, პილატე მას თავიდან იშორებს იმ მიზეზით, რომ გალილეა მეფე ჰეროდეს იურისდიქციის ქვეშ არის. როდესაც იესოს სცემენ და დასცინიან, ბრბო გაჰყვირის, ’სად გაქრა შენი ძალა?’. მეფე ჰეროდეც დასცინის მას და სთავაზობს, დაამტკიცოს თავისი ზებუნებრივი ძალების არსებობა და გადააქციოს მისი წყალი ღვინოდ, მაგრამ იესო ამას ყურადღებას არ აქცევს. ჰეროდე ფიქრობს, რომ ის მხოლოდ კიდევ ერთი თვითმარქვია მესიაა და მას ისევ პილატესთან აბრუნებს. იუდა ხვდება, რომ უსამართლოდ მოექცა იესოს, მირბის მღვდლებთან, სადაც ამბობს, რომ ეშინია, რომ მას მუდამ გაიხსენებენ, როგორც მოღალატეს. კაიაფა აიმედებს, რომ მის მიერ შესრულებული თხოვნა ყველას საკეთილდღეოა. ეულად დარჩენილი იუდა უკვე ადანაშაულებს ღმერთს იმაში, რომ მას ასეთი მძიმე როლი ერგო. იგი თავს იკლავს.
იესოს საბოლოო განაჩენის ჟამი. პილატე ეკითხება ბრბოს, სურთ თუ არა იესოს, მათი მეფის ჯვარცმა, რაზეც ისინი პასუხობენ ’კეისრის გარდა სხვა მეფე არ გვყავს’. პილატე იხსენებს სიზმარს, სადაც ეს ბრბოც იხილა. იგი კვლავ მიმართავს ხალხს და სთავაზობს, რომ იესო არა მოკლული, არამედ ციხეში გამომწყვდეული იქნას. მაგრამ ხალხი ჯიუტად გაჰყვირის, რომ იესო რომაელების წინაშე გამომწვევად იქცეოდა. პილატე განრისხებულია, მან იცის, რომ სინამდვილეში ისინი ვერ იტანენ რომაელებს და მათ რეჟიმს. იესოს გაშოლტავენ, რითაც პილატე ცდილობს, დაუოკოს ხალხს მისი ჯვარცმის სურვილი, მაგრამ იესოს თქმით, ყველაფერი უკვე გადაწყვეტილია და ამას პილატეც ვერ შეცვლის. ხალხი ამასობაში ჯიუტად მოითხოვს ჯვარცმას და პილატე იხსენებს, რომ კეისარს ემსახურება და ვალდებულია, მშვიდობა დაამყაროს. ის თანხმდება იესოს ჯვარცმაზე.
ჯვარცმამდე იესო ხედავს იუდას სულს. ეს უკანასკნელი ეკითხება მას, თუ რატომ მოქმედებდა ასე და იყო თუ არა მთელი ეს ისტორია ღმერთის ჩანაფიქრი. იესოს ჯვარზე აკრავენ და აწამებენ. იგი კვდება.
ალბომიდან ბროდვეიმდე
thumb|right|220px|ალბომის Jesus Christ Superstar 1970 ბრიტანული გამოცემის ყდა იესო ქრისტე სუპერვარსკვლავი ბროდვეიზე და ლონდონის უესტ-ენდის თეატრში დადგმამდე გამოჩნდა მუსიკალური ალბომის სახით. ორიგინალურ ალბომზე იესოს პარტიას ასრულებს იენ გილანი, ჯგუფ Deep Purple-ის ვოკალისტი, ხოლო იუდას პარტიას - მიურეი ჰედი. გერი გლიტერი მღერის ერთ-ერთი მღვდლის პარტიას, ხოლო მაიკლ დ’აბო - მეფე ჰეროდეს როლშია. სასათაურო კომპოზიცია Superstar, რომელსაც ასრულებს იუდა და I Don't Know How to Love Him (მარია მაგდალინელი ივონ ელიმენის შესრულებით) დიდ ჰიტებად იქცა. უკანასკნელის ქავერ-ვერსი, ჰელენ რედის შესრულებით, 1971 წელს მოხვდა აშშ პოპ-სინგლების სიის #15 ადგილზე. 1992 წელს ჯგუფმა Afghan Whigs შეიტანა The Temple საკუთარ ალბომში Congregation.
ორიგინალურ ალბომზე როკ-მუსიკის სტილისტიკა უფრო გამოკვეთილია, ვიდრე უებერის თავდაპირველ ჩანაფიქრში. ნაწილობრივ, ამის მიზეზია მიურეი ჰედისა და იენ გილანის ემოციური შესრულების სტილი, სესიური გიტარისტების ნილ ჰაბერდისა და კრის სპედინგის, ბასისტ ალან სპენერისა და ბრიუს ჰოლენდის (დასარტყმელი საკრავები) სოლო-პარტიები. მუსიკალური არანჟირებები პოლიფონიურია, შეიცავს როგორც როკ, ასევე კლასიკური მუსიკის ელემენტებს. მრავალი მსმენელი თვლის, რომ ეს მიუზიკლის საუკეთესო ვარიანტია.
სქოლიო
კატეგორია:როკ-ოპერები კატეგორია:ბროდვეის მიუზიკლები კატეგორია:1971 წლის მიუზიკლები კატეგორია:ტიმ რაისის მიუზიკლები კატეგორია:ენდრიუ ლოიდ უებერის კომპოზიციები
Isodaphne
Isodaphne — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
წრეწირი
წრეწირი — ჩაკეტილი ბრტყელი წირი, რომლის ყველა წერტილი ერთი და იმავე მანძილითაა დაშორებული მოცემული წერტილიდან (წრის ცენტრი), ამასთან ეს წერტილი მდებარეობს იმავე სიბრტყეში, რომელშიც მდებარეობს წირი. R მონაკვეთს, რომელიც აერთიანებს წრეწირის ცენტრს მის ნებისმიერ წერტილთან, ეწოდება წრეწირის რადიუსი. წრეწირის სიგრძის ფარდობა მის დიამეტრთან მუდმივი სიდიდე და აღინიშნება π ასოთი, π=3,14159..., მისი სიგრძე განისაზღვრება ფორმულით :. წრეწირის ნებისმიერი ორი წერტილის შემაერთებელ მონაკვეთს წრეწირის ქორდა ეწოდება. ყველაზე დიდი ქორდა დიამეტრია, თუმცა მისგან განსხვავებით დიამეტრი აუცილებლად გადის წრეწირის ცენტრზე. ორი რადიუსის მიერ ჩამოჭრილ ნაწილს - სექტორი ეწოდება, ხოლო ქორდის მიერ ჩამოჭრილს კი სეგმენტი. ჩვენ შეგვიძლია წრეწირში ჩავხაზოთ სხვადასხვა ფიგურები, თუმცა იმისათვის რომ იგი ჩახაზულად ჩაითვალოს, აუცილებელია მისი ყველა წვერო ეხებოდეს წრეწირს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გეომეტრიული ფიგურები
კულდესაკი
კულდესაკი (Culdesac) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, ნეზ-პერსის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 380 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიდაჰოს ქალაქები
ესე იტყოდა ზარატუსტრა
250px|thumb|ასე თქვა ზარატუსტრამ
ესე იტყოდა ზარატუსტრა: წიგნი ყველასთვის და არავისთვის (Also sprach Zarathustra: Ein Buch für Alle und Keinen) — გერმანელი ფილოსოფოსის, ფრიდრიხ ნიცშეს, ფილოსოფიური ნოველა. ნამუშევარი 1883-85 წლებში დაიწერა და ოთხი ნაწილისაგან შედგება. ნამუშევრის უმეტესი ნაწილი ეხება ისეთ თემებს, როგორიცაა „კვლავდაბრუნების იდეა“, „ღმერთის გარდაცვალების“ ქარაგმა, და ზეადამიანის „წინასწარმეტყველება“, რომელიც პირველად ნიცშემ მხიარულ მეცნიერება-ში ახსენა. წიგნი, რომელსაც თავად ნიცშე „ყველა დროის ყველაზე ღრმა“ ნამუშევარს უწოდებდა, წარმოადგენს ეზოთერულ ტრაქტატს ფილოსოფიასა და მორალზე. წიგნის პროტაგონისტი არის განდეგილი წინასწარმეტყველი — ზარათუშტრა, რომელიც ასკეტიზმს მიატოვებს და კაცობრიობას დაუბრუნდება საქადაგებლად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფრიდრიხ ნიცშეს ნამუშევრები კატეგორია:1883 წლის წიგნები
რაზმაძე
საკუთარი სახელი რაზმაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
მზიური (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი მზიური შეიძლება აღნიშნავდეს:
მერგარჰი
220px|მინიატიურა|მარგარჰის მდებარეობა პაკისტანის რუკაზე 220px|მინიატიურა|ქალის სტატუა მერგარჰიდან მერგარჰი ან მერგარი (Mehrgarh, م‍ﮩ‍رگڑھ) — ნეოლითის ხანის (ძვ.წ. 7000 — 3200) პაკისტანის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი არქეოლოგიური ძეგლი. მდებარეობს კაჩის ვაკეზე პაკისტანის ბელუჯისტანში. ეს არის სამხრეთ აზიაში ერთ-ერთი პირველი ადგილი, სადაც განვითარდა სოფლის მეურნეობა: ხორბლისა და ქერის მოყვანა და მსხვილფეხა და წვრილფეხა (ცხვარი, თხა.) საქონლის მოშენება.
მერგარჰი 1974 წელს აღმოაჩინა ფრანგი არქეოლოგების ჯგუფმა ჟან-ფრანსუა ჟარიჟის ხელმძღვანელობით. გათხრები მიმდინარეობდა 1974-1986 წლებში უწყვეტად. მერგარჰის ყველაზე ადრეული დასახლება ყოფილა პატარა სოფელი, რომელიც თარიღდება 7000 — 5500 წლით ჩვენს ერამდე.
ავიამოდელიზმი
thumb|225px|რადიომართვადი ავიამოდელი ავიამოდელიზმი, ავიამოდელირება - სამოდელო სპორტის სახეობა, რომელიც მოიცავს საფრენ აპარატთა კონსტრუირებასა და აგებას, როგორც სპორტული, ისე ტექნიკური მიზნით. ტექნიკური ავიამოდელიზმის მიზანია საფრენი აპარატების შესაქმნელად საჭირო სამენიერო-ტექნიკური ცდას უმნიშვნელოვანეს ამოცანათა გადაწყვეტა. თანამედროვე აპარატების აგება შეუძლებელია მათი მოდელების აეროდინამიკურ მილში გამოუცდელად.
მერგარჰი
მერგარჰის კულტურა დღეისათვის განიხილება როგორც ჰარაპას ცივილიზაციის წინაპარი. „მერგარჰის აღმოჩენამ შეცვალა მთელი წარმოდგენა ინდის ხეობის ცივილიზაციაზე“, წერს აჰმად ჰასან დანი, ისლამაბადში კუაიდ-ი-აზამის უნივერსიტეტის არქეოლოგიის პროფესორი. „ახლა ჩვენ აღვადგინეთ პირველი დასახლებების წარმოქმნიდან დაწყებული თანმიმდევრობა“.
ავიამოდელიზმი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამოდელო სპორტი კატეგორია:ჰობი
ნიკარაგუელები
ნიკარაგუელები — ხალხი, რომლებიც სახლობენ ან წარმომავლობით არიან ნიკარაგუიდან. ნიკარაგუელების უმეტესობა ცხოვრობს ნიკარაგუაში, თუმცა მნიშვნელოვანი დიასპორა გააჩნიათ კოსტა-რიკასა და შეერთებულ შტატებში. ასევე არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ცხოვრობენ ნიკარაგუაში, მაგრამ არ არიან ნიკარაგუელები, რადგანაც არ დაბადებულან ან არ აღზრდილან ნიკარაგუაში, ან საერთოდაც არ აქვთ ნიკარაგუის მოქალაქეობა.
მერგარჰი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არქეოლოგია პაკისტანში კატეგორია:არქეოლოგია ინდოეთში კატეგორია:აზიის ნეოლითი კატეგორია:ბელუჯისტანი
ნიკარაგუელები
მოსახლეობა
გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ცნობით ნიკარაგუის მოსახლეობა 5,743,000 (1 ივლისი, 2009) აღწევს. მოსახლეობის მატების ტემპი კი 1.31%-ს უდრის, ახალშობილთა რაოდენობა- 24.9/1,000., რაც სიდიდით მესამეა რეგიონში. სიცოცხლის ხანგრძლივობის საშუალო მაჩვენებელი არის 72.9 წელი. 69.9 მამაკაცებში, 76.0-ქალებში.
ნიკარაგუის ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული ქალაქი არის მანაგუა 1.2 მილიონიანი მოსახლეობით (2005). 2004 წლის მონაცემებით 4,4 მილიონი ადამიანი ცხოვრობდა წყნარი ოკეანის სანაპიროზე, ქვეყნის ცენტრალურ და ჩრდილოეთ ნაწილში 2,7.
ეთნიკური ჯგუფები
ნიკარაგუის მოსახლეობის უმეტესობა არიან თეთრკანიანები და მეტისები. ზუსტად 69% არის მეტისი და 17% თეთრკანიანები. თეთრკანიანები და მეტისები განფენილი არიან ქვეყნის დასავლეთ ტერიტორიაზე და ერთად აღებული ნიკარაგუის მოსახლეობის 86%-ს შეადგენენ, 4,8 მილიონს. შავკანიანები და აფრო-ნიკარაგუელები ნიკარაგუის მოსახლეობის 9%- შეადგენენ. მათი განსახლების არეალი ქვეყნის მეჩხრად დასახლებული აღმოსავლეთ რეგიონია-კარიბის ზღვისპირეთი. შავკანიანების უმეტესობა ვესტ-ინდიური წარმოშობისაა და მათი წინაპრები იყვნენ იამაიკიდან მონებად ჩამოყვანილები, ბრიტანეთის პროტექტორატის დროს. ნიკარაგუას ჰყავს ყველაზე დიდი რაოდენობის აფრო-ლათინოსები მთელს ცენტრალურ ამერიკაში. ზემოთცამოთვლილ ეთნიკურ ჯგუფებს შორის ასევე ცხოვრობენ გარიფუნას ხალხი, რომელთაც აქვთ კარიბული, ანგოლური, კონგოური და ავარაკული წარმომავლობა.
დარჩენილი 5% არიან ამერინდიელები-ნიკარაგუის ენდოგენური მოსახლეობის წმინდა სისხლის შთამომავლები. ნიკარაგუის კოლუმბიმდელი მოსახლეობის შთამომავლები ნიკარაგუის ტერიტორიაზე აერთიანებენ არაერთ ეთნოსს. დასავლეთ რეგიონში სახლობს ნიკარაოს ხალხი, რომლების კულტურულად ძალზედ ახლოს იყვნენ მაიას ტომებთან და რომელთა მიხედვითაც დაერქვა ნიკარაგუას დღევანდელი სახელი. ნიკარაგუის კარიბის ზღვის სანაპირო დასახლებული იყო ჩიბჩას ტომებით, რომლების ამ ტერიტორიწებზე გადმოსახლდნენ სამხრეთ ამერიკიდან, დღევანდელი კოლუმბიიდან და ვენესუელიდან. ეს ჯგუფი აერთიანებს შემდეგ ხალხებს: რამა, მოსკიტო, სუმო. მეცხრამეტე საუკუნეში ენდოგენური მოსახლეობის რაიოენობა საკმაოდ დიდი იყო, თუმცა ისინი მეტისების უმრავლესობაში შეეთქვიფნენ. მათი უფლებებისთვის ნიკარაგუის მთავრობამ 1983 წელს სელაიას დეპარტამენტი დაჰყო ორ ავტონომიურ რეგიონად, რათა ნიკარაგუაში მცხოვრებ უმცირესობებს საკუთარი თვითმმართველობა ჰქონოდათ.
იმიგრაცია
ნიკარაგუაში ხშირად ხდებოდა უცხო ქვეყნებიდან ჩამოსახლება, თუმცა ჩამოსახლებულთა რაოდენობა არასოდეს აღემატებოდა ნიკარაგუის მოსახლეობის 1% 1995 წლამდე. 2005 წლის მონაცენებით ამ მაჩვენებელმა 1,2%-დმე აიწია.
1880-იან წლებში ნიაკარაგუას გადაუარა ევროპიდან იმიგრირებულთა ტალღამ. ოჯახები ჩამოდიოდნენ გერმანიიდან, ესპანეთიდან, საფრანგეთიდან, იტალიიდან, ბელგიიდან, რათა დაეწყოთ საქმიანობა ნიკარაგუაში. ისინი დაკავდნენ, როგორც სამეურნეო საქმიანობაში, შაქრისა და ყავის წარმოება, ისევე, კომერციულ ბიზნესში საბანკო საქმიანობა, გაზეთებისა და სატუმროების მფლობელობა.
ნიკარაგუელები საზღვარგარეთ
ნიკარაგუას, ისევე როგორც, ცენტრალური ამერიკის ქვეყნებს, აქვს დიდი ხნის ისტორია შეერთებულ შტატებში მიგრაციისა. ნიკარაგუა რეგიონის ერთადერთი სახელმწიფოა, რომლის მოსახლეობა კოსტა-რიკაში მიდის ემიგრაციაში. ნიკარაგუის ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს მონაცემებით ნიკარაგუელი ოჯახების 11%-ს ჰყავს მინიმუმ 1 ადამიანი ცხოვრობს საზღვარგარეთ.
ნიკარაგუელლები კოსტა-რიკაში
ნიკარაგუელები კოსტა რიკაში მე-19 საუკუნიდან მიგრირებენ. ლათინური ამერიკის სხვა ქვეყნებისგან განსხვავებით ნიკარაგუელებისთვის შეერთებული შტატები არ არის მიგრაციის უპირველესი ობიექტი, არამედ კოსტა-რიკა. კოსტა-რიკის მოსახლეობის 10% (400,000 - 600,000) არის ნიკარაგუელი. ისინი სეზონურ სამუშაოებზე ჩადიან კოსტა-რიკაში და ისევ ბრუნდებიან სამშობლოში. 1998 წელს ნიკარაგუამ და კოსტა-რიკამ ხელი მოაწერეს სეზონური მიგრაციის გასაკონტროლებელ ხელშეკრულებას. ეს ხელშეკრულება ნიკარაგუელებს უფლებას აძლევს გადალახონ კოსტა-რიკის დასავლეთი საზღვარი პან-ამერიკული გზატკეცილით. კოსტა-რიკის ჩრდილოეთ ნაწილში 200,000 ნიკარაგუელი ცხოვრობს. იქვე არის კათოლიკური ეკლესია, რომელიც საკუთარი პროგრამით აქტიურად იცავს მიგრანტთა უფლებებს.
ნიკარაგუელი ამერიკელები
ამერიკის შეერთებული შტატები არის საზღვარგარეთ მცხოვრები ნიკარაგუეკების სიდიდით მეორე სახლი. უფრო კონკრეტულად კი მაიამის მიმდებარე რაიონები. მათი რიცხვი 2006 წელს აღწევდა 281,167.
ნიკარაგუადან აშშ-ში მიგრირებული ადამიანების შესახებ ზუსტი ინფირმაციის ამსახველი ადრინდელი დოკუმენტები არ არსებობს. ასეთი ასახავს არა ერთი ქვეყნის, არამედ  მთელი ცენტრალური ამერიკის ქვეყნებიდან აშშ-ში მიგრირებულთა მაჩვენებლებს. აშშ-ს აღწერის ბიუროს მონაცემებით 1967-1976 ლწებში 7, 500 ადამიანი ლეგალურად ჩავიდა აშშ-ში ნიკარაგუიდან. 1970 წელს ნიკარაგუელი ამერიკელების რიცხვი 28,620 ადამიანს გაუტოლდა. მათი 90%-მა თავის ნებით დატოვეს ნიკარაგუა, როგორც თეთრკანიანებმა. 1960-იან წლებში მიგრირებული ნიკარაგუელების უმეტესობა იყო ქალი, ყოველ მიგრირებულ 100 ქალზე 60 მამაკაცი მოდიოდა. 1998 წელს ორი მილიონი ნიკარაგუელი უსახლკაროდ დარჩა ქარიშხალ მიჩის გამო. 1990-იანი წლების ბოლოს უსახლკაროდ დარჩენილებმა მიიღეს მუდმივი საცხოვრებელი და დროებით შეფარებულთა სტატუსი.
აშშ-ს 1990 წლის მონაცემებით 202,658 ნიკარაგუელიდან 168,659 ადამიანი ნიკარაგუაში დაბადებული იყო. 1992 წლისთვის ნიკარაგუის მოსახლეობის 10–12% ემიგრირებული იყო.
ნიკარაგუელთა თავმოყრის მნიშვნელოვანი ადგილები აშშ-ში
ნიკარაგუელთა თავმოყრის მნიშვნელოვანი ადგილები აშშ-ში არის მაიამი, სადაც 79,559 ადამიანი ცხოვრობს. ისინი ძირითადად თავმოყრილი არიან სვითუოთერისა და „პატარა მანაგუაში“. 2000 წლის მონაცემებით სვითუოთერის მოსახლეობის 16,63% ნიკარაგუული წარმოშობისაა. ეს არის ყველაზე დიდი პროცენტობრივი მაჩვენებელი ნიკარაგუელების ხვედრითი წილისა მათი განსახლების არეალებში.
მეორე დიდი რაიონი ამერიკელი ნიკარაგუელების თავმოყრისა არის კალიფორნია, სადაც ცხოვრობს 51,336 ადამიანი 2000 წლის მონაცემებით.
კულტურა და ტრადიციები
ნიკარაგუული მუსიკა არის ნარევი ადგილობრივი ინდიელებისა და ევროპელების, განსაკუთრებით ესპანელების, მუსიკალური გემოვნებისა. მუსიკალურ ინსტრუმენტებს შორისაა მარიმაბა და ცენტრალური ამერიკის სხვა მსგავსი ინსტრუმენტები. მარიმაბას აკომპანემენტს უწევენ ბას ვიოლინო, გიტარა და გიტარილა(პატარა გიტარა, მონდოლინას მსგავსი). მარიმაბას ამზადებენ ხის მერქნისგან, რომელსაც ათავსებენ მეტალის ან ბამბუკის მილებთან მრავალხმოვნობის მისაღებად. მასზე კი უკრავენ ორი ან ოთხი დასარტყამით. ნიკრაგაუის კარიბული სანაპირო ცნობილია ცოცხალი და რიტმული საცეკვაო სიმღერით- პალო დე მაიო. პალო დე მაიოს ფესტივალი იმართება მაისში. გარიფუნას ხალხს აქვს განთქმული მუსიკა, ეწოდება პუნტა. ნიკარაგუული ლიტერატურა სათავეს იღებს კოლონიამდელი პერიოდიდან, მითებისა და ზეპირსიტყვიერების სახით. ზოგიერთი ასეთი მოთხრობა დღესაც ცნობილია ნიკარაგუაში. ნიკარაგუაში ლიტერატურაზეც დიდი გავლენა მოახდინეს ესპანელმა კონკისტადორებმა. იმავდროულად კი ნიკარაგუული პოეზია იყო მნიშვნელოვანი წყარო ესპანურენოვან პოეზიაში. რუბენ დარიომ, რომელიც აღიარებულია მოდერნიზმის ფუძემდებლად მე-19 საუკუნეში, ნიკარაგუულ პოეზიას საერთაშორისო დიდება მოუტანა. სხვა ლიტერატურულ პერსონათაგან აღსანიშნავია ერნესტო კერდენალი, ჯოკონდა ბელი, კლარიბელ ალეგრია, ხოსე კორონელ ურტეჩო.
ელ გუეგუენსე არის სატირული დრამა და მიიჩნევა კოლუმბამდელი ეპოქის პირველ ლიტერატურულ ნაშრომად. იგი აღიარებულია კოლონიამდელი ეპოქის ლათინური ამერიკის ყველაზე შთამბეჭდავ ნაწარმოებად და ნიკარაგუული ფოლკლორის შედევრად, რომელშიც გაერთიანებულია მუსიკა, ცეკვა და თეატრი. თეატრალური პიესა დაწერილია მე-16 საუკუნის უცნობი ავტორის მიერ. ელ გუეგუენსე არის ყველაზე ძველი ენდოგენური თეატრალური ნამუშევარი დასავლეთ ნახევარსფეროში. მრავალი საუკუნის შემდეგ ეს ისტორია წიგნად გამოქვეყნდა 1942 წელს.
სიმბოლოები
ნიკარაგუის სახელმწიფო დროშა მიღებულია 1971 წლის 21 აგვისტოს. იგი ემყარება ცენტრალური ამერიკის გაერთიანებული პროვინციების დროშას. ორი ლურჯი ზოლი აღნიშნავს ატლანტისა და წყნარ ოკეანეებს, თეთრი ფერი კი მშვიდობას. დღეს გაბატონებულია შეხედულება, რომ ლურჯი ზოლები აღნიშნავს სამართლიანობასა და შემწყნარებლობას, თეთრი კი-ღირსებასა და სათნოებას. სახელმწიფო გერბზე მონიშნული სწორკუთხა სამკუთხედი განასახიერებს თანასწორობას. მასში ჩასმული ხუთი ვულკნი ფედერაციის ხუთ სუბიექტს. ასევე ფრიგიული ქუდი (თავისუფლების ქუდი)-თავისუფლება, ცისარტყელა-მშვიდობას და მზის შუქით- ავისუფლებას.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ამერიკის ხალხები *
ბანკროფტი
ბანკროფტი (Bancroft) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, კარიბუს ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 377 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიდაჰოს ქალაქები
იაპონიის კაპიტულაცია
მინი|იაპონიის საგარეო საქმეთა მინისტრი მამორუ შიგემიცუ ხელს აწერს იაპონიის კაპიტულაციის აქტს USS მისურის ბორტზე, რასაც გენერალი რიჩარდ კ. საზერლენდი უყურებს, 1945 წლის 2 სექტემბერი. მინი|USS იაპონიის იმპერიის წარმომადგენლები მისურის ბაქანზე გადაცემის აქტის ხელმოწერამდე. იაპონიის იმპერიის კაპიტულაცია იაპონიის იმპერატორმა ჰიროჰიტომ გამოაცხადა 15 აგვისტოს და ოფიციალურად ხელი მოაწერა 1945 წლის 2 სექტემბერს, რითაც დაასრულა მეორე მსოფლიო ომის საომარი მოქმედებები. 1945 წლის ივლისის ბოლოს იაპონიის საიმპერატორო საზღვაო ფლოტს (IJN) უნარი აღარ შესწევდა ჩაეტარებინა სამხედრო ოპერაციები და მოკავშირეთა შეჭრა იაპონიაში გარდაუვალი იყო. დიდ ბრიტანეთსა და ჩინეთთან ერთად, შეერთებულმა შტატებმა იაპონიის შეიარაღებული ძალების უპირობო კაპიტულაცია მოითხოვა პოტსდამის დეკლარაციაში 1945 წლის 26 ივლისს — ალტერნატივა იყო „სწრაფი და სრული განადგურება“. „სისხლის უკანასკნელ წვეთამდე“ ბრძოლის საჯარო დაპირებების მიუხედავად, იაპონიის ლიდერებმა (ომის ხელმძღვანელობის უმაღლესი საბჭო, ასევე ცნობილი, როგორც „დიდი ექვსეული“) ფარულად მიმართეს ფორმალურად ნეიტრალურ საბჭოთა კავშირს იაპონელებისთვის უფრო ხელსაყრელი სამშვიდობო პირობების თხოვნით. იაპონელებთან დიპლომატიური ურთიერთობის საკმარისი დონის შენარჩუნების მიუხედავად, სსრკ ფარულად ემზადებოდა თავდასხმისთვის იაპონურ ძალებზე მანჯურიასა და კორეაში (სამხრეთ სახალინსა და კურილის კუნძულებთან ერთად) იმ პირობის შესასრულებლად, რომელიც მან ფარულად მისცა შეერთებულ შტატებსა და გაერთიანებულ სამეფოს თეირანისა და იალტის კონფერენციებზე.
1945 წლის 6 აგვისტოს, ადგილობრივი დროით დილის 8:15 საათზე, ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა იაპონიის ქალაქ ჰიროშიმაში ატომური ბომბი გამოიყენეს. 16:00 საათის შემდეგ, ამერიკის პრეზიდენტმა ჰარი ს. ტრუმენმა კვლავ მოუწოდა იაპონიას კაპიტულაციისკენ და გააფრთხილა, რომ „ჰაერიდან უნდა მოელოდნენ ნგრევის წვიმას, რომლის მსგავსი არასოდეს უნახავთ დედამიწაზე“. 1945 წლის 8 აგვისტოს გვიან საღამოს, იალტის შეთანხმებების შესაბამისად, მაგრამ საბჭოთა-იაპონიის ნეიტრალიტეტის პაქტის დარღვევით, საბჭოთა კავშირმა ომი გამოუცხადა იაპონიას და 1945 წლის 9 აგვისტოს შუაღამის შემდეგ შეიჭრა იაპონიის იმპერიის მარიონეტულ მანჯოუ-გოში. რამდენიმე საათში შეერთებულმა შტატებმა მეორე ატომური ბომბი ჩამოაგდო, ამჯერად იაპონიის ქალაქ ნაგასაკიში. ამ მოვლენების შემდეგ, იმპერატორი ჰიროჰიტო ჩაერია და უბრძანა ომის ხელმძღვანელობის უმაღლეს საბჭოს, მიეღო პირობები, რომლებიც მოკავშირეებმა დააწესეს პოტსდამის დეკლარაციაში ომის დასრულებისთვის. კულისებს მიღმა რამდენიმედღიანი მოლაპარაკებებისა და წარუმატებელი სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, იმპერატორმა ჰიროჰიტომ 15 აგვისტოს იმპერიის მასშტაბით გაავრცელა ჩაწერილი რადიო-მიმართვა და იაპონიის კაპიტულაცია გამოაცხადა.
28 აგვისტოს დაიწყო იაპონიის ოკუპაცია მოკავშირეთა ძალების უმაღლესი სარდლის ხელმძღვანელობით. კაპიტულაციის ცერემონია გაიმართა 2 სექტემბერს, შეერთებული შტატების საზღვაო ძალების საბრძოლო ხომალდ USS მისურიზე, სადაც იაპონიის მთავრობის წარმომადგენლებმა ხელი მოაწერეს იაპონიის კაპიტულაციის აქტს, რითაც დასრულდა საომარი მოქმედებები. მოკავშირეთა მოქალაქეები და სამხედრო პერსონალი ერთნაირად აღნიშნავდნენ „იაპონიაზე გამარჯვების დღეს“ - ომის დასრულებას; თუმცა, კაპიტულაციის მიუხედავად, ცალკეული ჯარისკაცები და აზიასა და წყნარ ოკეანეში მიმოფანტული იაპონიის შორეული ძალების პერსონალი თვეებისა და წლების შემდეგაც უარს ამბობდნენ კაპიტულაციაზე, ზოგი 1970-იან წლებშიც კი უარზე იყო. იაპონიის კაპიტულაციაში ატომური დაბომბვების როლსა და ორი განხორციელებული თავდასხმის ეთიკურობის შესახებ დებატები ჯერ კიდევ მიმდინარეობს. საომარი მდგომარეობა ოფიციალურად დასრულდა, როდესაც სან-ფრანცისკოს ხელშეკრულება 1952 წლის 28 აპრილს ძალაში შევიდა. კიდევ ოთხი წელი გავიდა მანამ, სანამ იაპონიამ და საბჭოთა კავშირმა ხელი მოაწერეს 1956 წლის საბჭოთა-იაპონიის ერთობლივ დეკლარაციას, რომელმაც ოფიციალურად დაასრულა მათ შორის საომარი მდგომარეობა.
ისტორიული ფონი
მინი|მოკავშირეთა დესანტი წყნარი ოკეანის ოპერაციების არეალში, ფოტო გადაღებულია 1942 წლის აგვისტოდან 1945 წლის აგვისტომდე. 1945 წლისთვის იაპონელებმა თითქმის ორი წლის განმავლობაში განიცდიდნენ მარცხს მარცხზე სამხრეთ-დასავლეთ წყნარ ოკეანეში, ინდოეთში, მარიანას კუნძულებსა და ფილიპინების არქიპელაგზე. 1944 წლის ივლისში, საიპანის დაკარგვის შემდეგ, გენერალი ჰიდეკი ტოძიო პრემიერ მინისტრის პოსტზე შეცვალა გენერალმა კუნიაკი კოისომ, რომელმაც განაცხადა, რომ ფილიპინები იქნებოდა გადამწყვეტი ბრძოლის ადგილი. იაპონელების მიერ ფილიპინების დაკარგვის შემდეგ, კოისო თავის მხრივ შეცვალა ადმირალმა კანტარო სუძუკიმ. 1945 წლის პირველ ნახევარში მოკავშირეებმა დაიპყრეს ახლომდებარე კუნძულები ივო ძიმა და ოკინავა. ოკინავა უნდა ყოფილიყო ადგილი ოპერაცია "დაცემისთვის", მოკავშირეთა შეჭრა იაპონიის კუნძულებზე. გერმანიის დამარცხების შემდეგ, საბჭოთა კავშირმა ფარულად დაიწყო თავისი საბრძოლო ძალების გადანაწილება ევროპული თეატრიდან შორეულ აღმოსავლეთში, იმ ორმოცი დივიზიის გარდა, რომლებიც იქ იყო განთავსებული 1941 წლიდან, მილიონიანი კვანტუნის არმიის საპირწონედ.
ორეგონი
ორეგონი (Oregon) — შტატი აშშ-ში, მდებარეობს წყნარი ოკეანის რეგიონში. სახელი ალგონკინელთა ენაზე „ლამაზ წყალს“ ნიშნავს. 1811 წელს შეიქმნა წყნარი ოკეანის ტყავეულის კომპანია. 1848 ტერიტორია მოიცავდა ვაშინგტონის ახლანდელ შტატსაც. 1859-დან აშშ-ის შტატია.
იაპონიის კაპიტულაცია
ისტორიული ფონი
მოკავშირეთა წყალქვეშა კამპანიამ და იაპონიის სანაპირო წყლების მოპოვებამ დიდწილად გაანადგურა იაპონიის სავაჭრო ფლოტი. მცირე ბუნებრივი რესურსებით, იაპონია დამოკიდებული იყო ნედლეულზე, განსაკუთრებით ნავთობზე, რომელიც იმპორტირებული იყო მანჯურიიდან და აღმოსავლეთ აზიის კონტინენტის სხვა ნაწილებიდან, და ჰოლანდიის ოსტინდოეთის დაპყრობილი ტერიტორიიდან. იაპონიის სავაჭრო ფლოტის განადგურებამ, იაპონური ინდუსტრიის სტრატეგიულ დაბომბვასთან ერთად, გაანადგურა იაპონიის ომის ეკონომიკა. ქვანახშირის, რკინის, ფოლადის, რეზინისა და სხვა სასიცოცხლო მნიშვნელობის მარაგების წარმოება მხოლოდ მცირე ნაწილი იყო ომამდე არსებული წარმოების. მინი| ხელახლა აშენებული საბრძოლო ჰარუნა ჩაიძირა მის სამაგრებთან საზღვაო ბაზა [[კურე|კურეში, 24 ივლისს განხორციელებული აფეთქებების სერიის დროს.]] იაპონიის საიმპერატორო საზღვაო ფლოტმა (IJN) მიღებული დანაკარგების შედეგად შეწყვიტა ეფექტურ საბრძოლო ძალად არსებობა. კურეში იაპონურ ნავსაშენზე მთელი რიგი თავდასხმათა შემდეგ, საბრძოლო წყობის ძირითადი საომარი ხომალდები იყვნენ ექვსი ავიამზიდი, ოთხი კრეისერი და ერთი საბრძოლო ხომალდი, რომელთაგან სათანადოდ ვერც ერთი ვერ საზრდოობდა საწვავით. მიუხედავად იმისა, რომ 19 გამანადგურებელი და 38 წყალქვეშა ნავი ჯერ კიდევ მუშაობდნენ, მათი გამოყენება შეზღუდული იყო საწვავის ნაკლებობის გამო.
თავდაცვისთვის მზადება
მოკავშირეთა წინსვლის შეჩერების უკანასკნელი მცდელობის სახით იაპონიის საიმპერატორო სარდლობამ დაგეგმა კიუშუს სრული დაცვა, კოდური სახელწოდებით - „ოპერაცია კეცუგო“. ეს უნდა ყოფილიყო რადიკალური გადახვევა სიღრმისეული თავდაცვის იმ გეგმებიდან, რომლებიც იაპონელებმა გამოიყენეს პელელიუს, ივო ძიმასა და ოკინავას ბრძოლებში. ამის ნაცვლად, ყველაფერი სანაპიროზე იყო დამოკიდებული; 3000-ზე მეტი კამიკაძე გაიგზავნება ამფიბიურ ტრანსპორტზე თავდასხმის მიზნით, სანამ ჯარები და ტვირთი სანაპიროზე ჩამოიშვებოდა.
თუ ეს არ შეაკავებდა მოკავშირეებს, იაპონელებმა დაგეგმეს კიდევ 3500 კამიკაძის, 5000 თვითმკვლელი მოტორიანი ნავი „შინიოსა“ და „საზღვაო ძალების მოქმედი ფლოტის უკანასკნელი“ გამანადგურებლებისა და წყალქვეშა ნავების სანაპიროსთან გაგზავნა. თუ ეს ვერ შეაჩერებდა მოკავშირეებს და ისინი კიუშუზე გამაგრდებოდნენ, დარჩენილი კუნძულების დასაცავად 3000 თვითმფრინავი რჩებოდა, თუმცა კიუშუ „სისხლის უკანასკნლელ წვეთამდე“ უნდა ყოფილიყო დაცული.
კიუშუში ბოლო გამაგრების სტრატეგია ეფუძნებოდა საბჭოთა ნეიტრალიტეტის გაგრძელების ვარაუდს.
ომის ხელმძღვანელობის უმაღლესი საბჭო
მინი|სუძუკის კაბინეტი 1945 წლის ივნისში იაპონიის პოლიტიკის შემუშავებაზე პასუხისმგებელი იყო ომის ხელმძღვანელობის უმაღლეს საბჭო (შექმნა 1944 წელს პრემიერ-მინისტრის კუნიაკი კოისომ), ე.წ. „დიდი ექვსეული“ - პრემიერ მინისტრი, საგარეო საქმეთა მინისტრი, თავდაცვის მინისტრი, საზღვაო ძალების მინისტრი, არმიის გენერალური შტაბის უფროსი და საზღვაო ძალების გენერალური შტაბის უფროსი. 1945 წლის აპრილში სუძუკის მთავრობის ფორმირებისას, საბჭოს წევრები იყვნენ:
ყველა ეს თანამდებობა ნომინალურად იყო დანიშნული იმპერატორის მიერ და მათი მფლობელები უშუალოდ მის წინაშე იყვნენ პასუხისმგებელნი. მიუხედავად ამისა, იაპონიის სამოქალაქო კანონმდებლობა 1936 წლიდან მოითხოვდა, რომ თავდაცვისა და საზღვაო ძალების მინისტრები უნდა ყოფილიყვნენ აქტიური დროშის მორიგე ოფიცრები ამ შესაბამისი სამსახურებიდან, ხოლო იაპონიის სამხედრო კანონი მანამდე დიდი ხნით ადრე კრძალავდა მომსახურე ოფიცრებისთვის პოლიტიკური თანამდებობების მიღებას მათი შესაბამისი სამსახურის შტაბიდან ნებართვის მიღების გარეშე, რომელიც მინიჭების შემთხვევაში შეიძლება ნებისმიერ დროს გაუქმდეს. ამრიგად, იაპონიის არმიას და საზღვაო ძალებს ჰქონდათ კანონიერი უფლება, წარედგინათ (ან უარი ეთქვათ მათ წარდგენაზე) შესაბამისი მინისტრები და, ასევე, ამ მინისტრებისთვის თანამდებობების დატოვება ებრძანებინათ.
იმპერატორი ჰიროჰიტო და პირადი ბეჭდის მცველი კოიჩი კიდო ასევე ესწრებოდნენ ზოგიერთ შეხვედრებს იმპერატორის სურვილის შესაბამისად. როგორც ირის ჩანგი იუწყება, „...იაპონელებმა გენერალ მაკარტურის მოსვლამდე განზრახ გაანადგურეს, დამალეს ან გააყალბეს მათი საიდუმლო საომარი დოკუმენტების უმეტესი ნაწილი.“
იაპონიის ხელმძღვანელობის განყოფილებები
უმეტესწილად, სუძუკის სამხედრო-დომინირებული კაბინეტი მხარს უჭერდა ომის გაგრძელებას. იაპონელებისთვის კაპიტულაცია წარმოუდგენელი იყო - იაპონიას არასოდეს წაუგია ომი ან დაუპყრიათ წარმატებულად თავისი ისტორიის მანძილზე. მხოლოდ მიცუმასა იონაი, საზღვაო ძალების მინისტრი, იყო ცნობილი, რომ სურდა ომის ადრეული დასრულება. ისტორიკოს რიჩარდ ბ. ფრანკის მიხედვით:
ომის შემდეგ სუძუკიმ, მისმა მთავრობამ და მათმა აპოლოგეტებმა განაცხადეს, რომ ისინი ფარულად მუშაობდნენ მშვიდობისთვის და არ შეეძლოთ მისი საჯაროდ დაცვა. მათ მოჰყავთ ჰარაგეის იაპონური კონცეფცია - "დამალული და უხილავი ტექნიკის ხელოვნება" - რათა გაამართლონ დისონანსი მათ საჯარო ქმედებებსა და კულისებს მიღმა სავარაუდო საქმიანობას შორის. თუმცა, ბევრი ისტორიკოსი უარყოფს ამას. რობერტ ჯ.ჩ. ბუტოუმ დაწერა:
იაპონიის ლიდერები ყოველთვის წარმოიდგენდნენ ომის მოლაპარაკების გზით მოგვარებას. მათი ომამდელი დაგეგმვა მოელოდა სწრაფ გაფართოებასა და კონსოლიდაციას, ბოლოს კონფლიქტს შეერთებულ შტატებთან და მის საბოლოოდ დარეგულირებას, რა დროსაც ისინი თავიანთი დაპყრობილი ტერიტორიების შენარჩუნებას მაინც შეძლებდნენ. 1945 წლისთვის იაპონიის ლიდერები შეთანხმდნენ, რომ ომი ცუდად მიმდინარეობდა, მაგრამ ჰქონდათ უთანხმოება მისი დასრულებისთვის საჭირო საუკეთესო მოლაპარაკების თაობაზე. არსებობდა ორი ბანაკი: ეგრეთ წოდებული "მშვიდობის" ბანაკი ემხრობოდა დიპლომატიურ ინიციატივას, რათა დაეყოლიებინა საბჭოთა კავშირის ლიდერი იოსებ სტალინი, რომ ეშუამავლა მოკავშირეებსა და იაპონიას შორის; და "მკაცრი ხაზის" წარმომადგენლები, რომლებიც მხარს უჭერდნენ ბოლო "გადამწყვეტი" ბრძოლის გამართვას, რომელიც მოკავშირეებს იმდენ მსხვერპლს მიაყენებდა, რომ ისინი მზად იქნებოდნენ შეეთავაზებინათ უფრო მსუბუქი პირობები. ორივე მიდგომა ეფუძნებოდა იაპონიის გამოცდილებას, ორმოცი წლით ადრე, რუსეთ-იაპონიის ომში, რომელიც შედგებოდა ძვირადღირებული, მაგრამ დიდწილად გადაუწყვეტელი ბრძოლებისგან, რასაც მოჰყვა ცუშიმას გადამწყვეტი საზღვაო ბრძოლა. მარცხნივ|მინი| როგორც პრემიერ მინისტრი, ადმირალი კანტარო სუძუკი ხელმძღვანელობდა იაპონიის მთავრობას ომის ბოლო თვეებში. 1945 წლის თებერვალში პრინცმა ფუმიმარო კონოემ იმპერატორ ჰიროჰიტოს გადასცა მემორანდუმი, რომელიც აანალიზებდა სიტუაციას და უთხრა, რომ თუ ომი გაგრძელდებოდა, საიმპერატორო ოჯახს შესაძლოა უფრო დიდი საფრთხე დამუქრებოდა შიდა რევოლუციისგან, ვიდრე დამარცხებისგან. დიდი ჩემბერლენის ჰისანორი ფუჯიტას დღიურის მიხედვით, იმპერატორმა, რომელიც ეძებდა გადამწყვეტ ბრძოლას ( ტენნოძან ), უპასუხა, რომ ნაადრევი იყო მშვიდობის ძიება, "სანამ ჩვენ არ მივიღებთ კიდევ ერთ სამხედრო მოგებას". ასევე, თებერვალში, იაპონიის სახელშეკრულებო განყოფილებამ დაწერა მოკავშირეთა პოლიტიკაზე იაპონიის მიმართ, რომელიც ეხებოდა: „უპირობო დანებებას, ოკუპაციას, განიარაღებას, მილიტარიზმის აღმოფხვრას, დემოკრატიულ რეფორმებს, ომის დამნაშავეების დასჯასა და იმპერატორის სტატუსს“. მოკავშირეთა მიერ დაწესებული განიარაღება, იაპონელი ომის დამნაშავეების დასჯა და, განსაკუთრებით, ოკუპაცია და იმპერატორის გადაყენება, არ იყო მისაღები იაპონიის ხელმძღვანელობისთვის.
5 აპრილს საბჭოთა კავშირმა გამოაცხადა საჭირო 12 თვის გაფრთხილება, რომ არ განაახლებდა საბჭოთა-იაპონიის ნეიტრალიტეტის პაქტს (რომელიც ხელმოწერილი იყო 1941 წელს ნომონჰანის ინციდენტის შემდეგ ). იაპონელებისთვის უცნობი იყო, თეირანის კონფერენციაზე 1943 წლის ნოემბერ-დეკემბერში მიღებული შეთანხმება, რომ საბჭოთა კავშირი იაპონიის წინააღმდეგ ომში ჩაებმებოდა გერმანიის დამარცხების შემდეგ. 1945 წლის თებერვალში, იალტის კონფერენციაზე, შეერთებული შტატები არსებით დათმობებზე წავიდა საბჭოთა კავშირისთვის, რათა დაეცვა მისი პირობა, რომ ისინი ომს გამოუცხადებდნენ იაპონიას გერმანიის კაპიტულაციიდან სამი თვის განმავლობაში. მიუხედავად იმისა, რომ ნეიტრალიტეტის ხუთწლიანი პაქტი არ ამოწურულა 1946 წლის 5 აპრილამდე, ამ განცხადებამ გამოიწვია იაპონიის დიდი მღელვარება, რადგან მას მოაგროვილი ჰქონდა თავისი ძალები სამხრეთში აშშ-ს გარდაუვალი თავდასხმის მოსაგერიებლად, რითაც მისი ჩრდილოეთ კუნძულები დაუცველი დატოვა საბჭოთა შემოჭრის მიმართ. საბჭოთა კავშირის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ვიაჩესლავ მოლოტოვმა მოსკოვში და იაკოვ მალიკმა, საბჭოთა კავშირის ელჩმა ტოკიოში, დიდი ძალისხმევა გასწიეს, რათა დაერწმუნებინათ იაპონელები, რომ "პაქტის მოქმედების პერიოდი არ დასრულებულა". მინი|საგარეო საქმეთა მინისტრი შიგენორი ტოგო მაისში მაღალი დონის შეხვედრების სერიისას დიდმა ექვსეულმა პირველად სერიოზულად განიხილა ომის დასრულება, მაგრამ არცერთი გზა არ იყო მისაღები მოკავშირეებისთვის. იმის გამო, რომ ვინც ღიად უჭერდა მხარს იაპონიის კაპიტულაციას, ემუქრებოდა მკვლელობა ერთგული არმიის ოფიცრების მიერ, შეხვედრები დახურული იყო ყველასთვის, გარდა დიდი ექვსეულის, იმპერატორისა და პირადი ბეჭდისა. მეორე და მესამე ეშელონის ოფიცრებს არ შეეძლოთ დასწრება. ამ შეხვედრებზე, მიუხედავად მოსკოვიდან იაპონიის ელჩის სატოს გზავნილებისა, მხოლოდ საგარეო საქმეთა მინისტრმა ტოგომ გააცნობიერა, რომ რუზველტი და ჩერჩილი შესაძლოა უკვე წასულიყვნენ დათმობებზე სტალინთან, საბჭოთა კავშირის იაპონიის წინააღმდეგ ომში ჩართვისთვის. ამ შეხვედრების შედეგად, ტოგოს უფლება მიეცა, დაკავშირებოდა საბჭოთა კავშირს, რათა ეცადა, შეენარჩუნებინა ნეიტრალიტეტი, ან (მიუხედავად ძალიან მცირე ალბათობისა) შეექმნა ალიანსი.
ახალი მთავრობის ჩვეულების შესაბამისად, რომელიც აცხადებდა თავის მიზნებს, მაისის შეხვედრების შემდეგ არმიის შტაბმა მოამზადა დოკუმენტი „ძირითადი პოლიტიკა, რომელიც ამიერიდან უნდა დაიცვან ომის მსვლელობისას“, რომელშიც ნათქვამი იყო, რომ იაპონელი ხალხი იბრძოლებდა გადაშენებამდე, ვიდრე დანებდებოდა. ეს პოლიტიკა დიდმა ექვსეულმა 6 ივნისს მიიღო. (ტოგო ეწინააღმდეგებოდა მას, ხოლო დანარჩენმა ხუთმა მხარი დაუჭირა.) სუძუკის მიერ იმავე შეხვედრაზე წარდგენილი დოკუმენტები სთავაზობდა იაპონიას, რომ სსრკ-სთან დიპლომატიური მოლაპარაკებისას შემდეგი მიდგომა ეცადა:
9 ივნისს იმპერატორის რწმუნებულმა მარკიზ კოიჩი კიდომ დაწერა "გეგმის პროექტი კრიზისული სიტუაციის კონტროლისთვის", რომლითაც გააფრთხილებას იძლეოდა, რომ წლის ბოლომდე იაპონიას თანამედროვე ომის წარმოების შესაძლებლობა აღარ ექნებოდა და მთავრობა ვერ შეძლებდა სამოქალაქო არეულობის შეკავებას. "... ჩვენ არ შეგვიძლია დარწმუნებული ვიყოთ, რომ არ გავიზიარებთ გერმანიის ბედს და დავალთ არახელსაყრელ ვითარებამდე, რომლებშიც ჩვენ ვერ მივაღწევთ ჩვენს უზენაეს მიზნებსაც კი, დავიცვათ საიმპერატორო სახლი და შევინარჩუნოთ ეროვნული პოლიტიკა. ” კიდომ ურჩია იმპერატორს, მიეღო ზომები და შეეთავაზებინა ომის დასრულება "ძალიან კეთილშობილური პირობებით". კიდომ შესთავაზა, რომ იაპონიას დაეტოვებინა ყოფილი ევროპული კოლონიები, რომელიც ოკუპირებული ჰქონდათ, იმ პირობით, რომ მათ მიენიჭებოდათ დამოუკიდებლობა და, ასევე, ურჩია, იაპონიას ეღიარებინა ფილიპინების დამოუკიდებლობა, რომელზეც იაპონიას ძირითადად უკვე დაკარგული ჰქონდა კონტროლი და რომლისთვისაც ცნობილი იყო, რომ აშშ დიდი ხანია დამოუკიდებლობის მინიჭებას გეგმავდა. დაბოლოს, კიდომ შესთავაზა იაპონიის განიარაღება იმ პირობით, რომ ეს არ მოხდებოდა მოკავშირეთა ზედამხედველობის ქვეშ და რომ იაპონია გარკვეული დროით ყოფილიყო "კმაყოფილი მინიმალური თავდაცვით". კიდოს წინადადება არ ითვალისწინებდა მოკავშირეთა მიერ იაპონიის ოკუპაციას, ომის დამნაშავეების დევნას ან იაპონიის მმართველობის სისტემაში არსებით ცვლილებას, კიდოს, ასევე, არ შეუთავაზებია ის, რომ იაპონიას შესაძლოა განეხილა 1937 წლამდე შეძენილი ტერიტორიების დათმობა, მათ შორის ფორმოსა, კარაფუტო, კორეა, ყოფილი გერმანული კუნძულები წყნარ ოკეანესა და მანჯოუ-გოც კი. იმპერატორის ნებართვით კიდომ უზენაესი საბჭოს რამდენიმე წევრს, "დიდ ექვსეულს" მიმართა. ტოგო ძალიან მხარდამჭერი იყო. სუზუკი და ადმირალი მიცუმასა იონაი, საზღვაო ძალების მინისტრი, ორივე ფრთხილად უჭერდნენ მხარს; თითოეულს აინტერესებდა რას ფიქრობდა მეორე. გენერალი კორეჩიკა ანამი, თავდაცვის მინისტრი, ამბივალენტური იყო და ამტკიცებდა, რომ დიპლომატიას უნდა მოეცადა, სანამ "შეერთებული შტატები დიდ დანაკარგებს განიცდიდა" ოპერაცია კეცუგოში.
ივნისში იმპერატორმა დაკარგა ნდობა სამხედრო გამარჯვების მიღწევის შანსების მიმართ. ოკინავას ბრძოლაში დამარცხდნენ და მან ჩინეთში შეიტყო იაპონური არმიის სისუსტე, მანჯურიაში - კვანტუნის არმიის, საზღვაო ფლოტისა და არმიის, რომელიც იცავდა მშობლიურ კუნძულებს. იმპერატორმა მიიღო პრინცი ჰიგაშიკუნის მოხსენება, საიდანაც მან დაასკვნა, რომ "ეს არ იყო მხოლოდ სანაპირო დაცვა; დივიზიებს, რომლებიც რეზერვირებულნი იყვნენ გადამწყვეტ ბრძოლაში მონაწილეობისთვის, ასევე, არ გააჩნდათ საკმარისი რაოდენობის იარაღი". იმპერატორის თქმით:
22 ივნისს იმპერატორმა დიდი ექვსეული შეკრებაზე მოიწვია. მან უჩვეულოდ პირველმა დაიწყო საუბარი: „მინდა, რომ ომის დასრულების კონკრეტული გეგმები, არსებული პოლიტიკით შეუფერხებელი, სწრაფად იყოს შესწავლილი და მათ განსახორციელებლად გაწეული იყოს ძალისხმევა“. შეთანხმდნენ, რომ მოითხოვათ საბჭოთა დახმარება ომის დასრულებაში. სხვა ნეიტრალური ქვეყნები, როგორიცაა შვეიცარია, შვედეთი და ვატიკანი, ცნობილი იყო, რომ მზად იყვნენ ეთამაშათ როლი მშვიდობის დამყარებაში, მაგრამ ისინი იმდენად პატარები იყვნენ, რომ არ შეეძლოთ მეტის გაკეთება, ვიდრე მოკავშირეთა კაპიტულაციის პირობების მიწოდება და იაპონიის მიღება ან უარყოფა. იაპონელები იმედოვნებდნენ, რომ საბჭოთა კავშირი დაარწმუნეს, რომ შეერთებულ შტატებთან და ბრიტანეთთან მოლაპარაკებებში იაპონიის აგენტად ემოქმედა.
საბჭოთა კავშირის მოლაპარაკებების მცდელობები
მინი|ნაოტაკე სატო 30 ივნისს ტოგომ უთხრა ნაოტაკე სატოს, იაპონიის ელჩს მოსკოვში, რომ ეცადა, დაემყარებინა "მტკიცე და ხანგრძლივი მეგობრული ურთიერთობები". სატოს უნდა განეხილა მანჯურიის სტატუსი და "ნებისმიერი საკითხი, რომელსაც რუსები ისურვებდნენ". კარგად იცოდა რა საერთო ვითარება და მოკავშირეებისთვის მიცემული დაპირებები, საბჭოთა კავშირმა უპასუხა დაგვიანებული ტაქტიკით, რათა გაემხნევებინა იაპონელები არაფრის დაპირების გარეშე. სატო საბოლოოდ 11 ივლისს შეხვდა საბჭოთა კავშირის საგარეო საქმეთა მინისტრს ვიაჩესლავ მოლოტოვს, მაგრამ უშედეგოდ. 12 ივლისს ტოგომ უბრძანა სატოს, რომ საბჭოელებისთვის ეთქვა შემდეგი:
იმპერატორმა შესთავაზა პრინცი კონოეს გაგზავნა სპეციალურ დესპანად, თუმცა ის ვერ შეძლებდა მოსკოვში ჩასვლას პოტსდამის კონფერენციამდე.
სატომ ურჩია ტოგოს, რომ სინამდვილეში, "უპირობო კაპიტულაცია ან მასთან მჭიდროდ ექვივალენტური პირობები" იყო ყველაფერი, რისი მოლოდინიც იაპონიას უნდა ჰქონოდა. უფრო მეტიც, მოლოტოვის კონკრეტული წინადადებების შესახებ მოთხოვნის საპასუხოდ, სატომ თქვა, რომ ტოგოს მესიჯები არ იყო „ნათელი მთავრობისა და სამხედროების შეხედულებების შესახებ ომის შეწყვეტასთან დაკავშირებით“, რითაც ეჭვქვეშ აყენებდა, უჭერდა თუ არა მხარს ტოგოს ინიციატივას იაპონიის ძალაუფლების სტრუქტურის ძირითადი ელემენტები.
17 ივლისს ტოგომ უპასუხა:
პასუხად სატომ განმარტა:
21 ივლისს, კაბინეტის სახელით საუბრისას, ტოგომ გაიმეორა:
ამერიკელმა კრიპტოგრაფებმა დაარღვიეს იაპონიის კოდების უმეტესი ნაწილი, მათ შორის Purple კოდი, რომელსაც იაპონიის საგარეო საქმეთა სამინისტრო იყენებდა მაღალი დონის დიპლომატიური მიმოწერის კოდირებისთვის. შედეგად, შეტყობინებები ტოკიოსა და იაპონიის საელჩოებს შორის მოკავშირეთა პოლიტიკის შემქმნელებს მიეწოდებოდათ თითქმის ისევე სწრაფად, როგორც განკუთვნილ მიმღებებს.
საბჭოთა ზრახვები
შორეულ აღმოსავლეთთან დაკავშირებით საბჭოთა გადაწყვეტილებებში უსაფრთხოების საკითხები დომინირებდა. მათ შორის მთავარი იყო წყნარ ოკეანეში შეუზღუდავი წვდომის მოპოვება. საბჭოთა წყნარი ოკეანის სანაპირო ზოლის მთელი წლის განმავლობაში ყინულისგან თავისუფალი ტერიტორიები, კერძოდ, ვლადივოსტოკი, შეიძლებოდა ყოფილიყო ბლოკირებული ჰაერითა და ზღვით სახალინისა და კურილის კუნძულებიდან. ამ ტერიტორიების მოპოვება, რითაც სოიას სრუტეზე თავისუფალი წვდომის გარანტია ექნებოდათ, იყო მათი მთავარი მიზანი. მეორადი მიზნები იყო იჯარა ჩინეთის აღმოსავლეთის რკინიგზაზე, სამხრეთ მანჯურიის რკინიგზაზე, დაირენზე და პორტ არტურზე.
ამ მიზნით სტალინი და მოლოტოვი აწარმოებდნენ მოლაპარაკებებს იაპონელებთან, რაც მათ საბჭოთა შუამავლობით მშვიდობის ცრუ იმედს აძლევდა. ამავდროულად, შეერთებულ შტატებთან და ბრიტანეთთან ურთიერთობაში, სსრკ დაჟინებით მოითხოვდა კაიროს დეკლარაციის მკაცრ დაცვას, რომელიც კვლავ დადასტურდა იალტის კონფერენციაზე, რომ მოკავშირეები არ მიიღებდნენ ცალკე ან პირობით მშვიდობას იაპონიასთან. იაპონელებს მოუწევდათ ყველა მოკავშირეს წინაშე უპირობო კაპიტულაცია. ომის გასახანგრძლივებლად საბჭოთა კავშირი ეწინააღმდეგებოდა ამ მოთხოვნის შესუსტების ნებისმიერ მცდელობას. ეს მისცემდა საბჭოთა კავშირს დროს, რომ დაესრულა თავისი ჯარების გადაყვანა დასავლეთის ფრონტიდან შორეულ აღმოსავლეთში და დაეპყრა მანჯურია, შიდა მონღოლეთი, ჩრდილოეთ კორეა, სამხრეთ სახალინი, კურილები და, შესაძლოა, ჰოკაიდო (რუმოიში დაშვებით დაწყებული).
მანჰეტენის პროექტი
რამდენიმეწლიანი წინასწარი კვლევის შემდეგ, პრეზიდენტმა ფრანკლინ დ. რუზველტმა 1942 წელს ატომური ბომბების აგების მასიური, საიდუმლო პროექტის დაწყების ნება დართო. მანჰეტენის პროექტმა, გენერალ-მაიორ ლესლი რ. გროვზ უმცროსის ხელმძღვანელობით დაასაქმა ასობით ათასი ამერიკელი მუშა ათეულობით საიდუმლო ობიექტში შეერთებული შტატების მასშტაბით, და 1945 წლის 16 ივლისს, სამების ბირთვული გამოცდის დროს პირველი პროტოტიპი იარაღი ააფეთქეს.
მიუხედავად იმისა, რომ წინა ვიცე-პრეზიდენტი, ჰენრი ა. უოლესი, თავიდანვე იყო ჩართული მანჰეტენის პროექტში, მის მემკვიდრეს, ჰარი ს. ტრუმენს, სტიმსონმა არ მიაწოდა ინფორმაცია პროექტის შესახებ 1945 წლის 23 აპრილამდე, თერთმეტი დღის შემდეგ, რაც იგი გახდა პრეზიდენტი რუზველტის გარდაცვალების დღეს, 1945 წლის 12 აპრილს. 1945 წლის 2 მაისს, ტრუმენმა დაამტკიცა დროებითი კომიტეტის შექმნა, მრჩეველთა ჯგუფის, რომელიც მოხსენებას გააკეთებდა ატომური ბომბის შესახებ. მასში შედიოდნენ სტიმსონი, ჯეიმზ ფ. ბირნსი, ჯორჯ ლ. ჰარისონი, ვანევარ ბუში, ჯეიმზ ბრაიანტ კონანტი, კარლ ტეილორ კომპტონი, უილიამ ლ. კლეიტონი და რალფ ოსტინ ბარდი, რომელთა მრჩეველიც იყო სამეცნიერო პანელი, შემდგარი: რობერტ ოპენჰაიმერის, ენრიკო ფერმის, ერნესტ ლოურენსისა და ართურ კომპტონისგან. 1 ივნისის მოხსენებაში კომიტეტმა დაასკვნა, რომ ბომბი უნდა გამოეყენებინათ რაც შეიძლება მალე ომის ქარხნის წინააღმდეგ, რომელიც გარშემორტყმული იყო მუშათა სახლებით და რომ არ უნდა გაეცათ გაფრთხილება ან მოეხდინათ დემონსტრაცია.
კომიტეტის მანდატი არ მოიცავდა ბომბის გამოყენებას - ვარაუდობდნენ მის გამოყენებას დასრულების შემდეგ. პროექტში ჩართული მეცნიერების პროტესტის შემდეგ, ფრანკის ანგარიშის სახით, კომიტეტმა ხელახლა განიხილა ბომბის გამოყენება და დაუსვა კითხვა სამეცნიერო პანელს, უნდა ყოფილიყო თუ არა ბომბის "დემონსტრირება" ბრძოლის ველზე რეალურ განლაგებამდე. 21 ივნისის შეხვედრაზე სამეცნიერო პანელმა დაადასტურა, რომ ალტერნატივა არ არსებობდა.
ტრუმენმა ძალიან მცირე როლი ითამაშა ამ დისკუსიებში. პოტსდამში ის მოხიბლული იყო სამების ტესტის წარმატებული ანგარიშით და მის გარშემო მყოფებმა შენიშნეს დადებითი ცვლილება მის დამოკიდებულებაში, თვლიდნენ, რომ ბომბი მას აძლევდა ბერკეტს როგორც იაპონიასთან, ასევე საბჭოთა კავშირთან მიმართებით. გარდა იმისა, რომ მხარს უჭერდა სტიმსონის თამაშს კიოტოს სამიზნე სიიდან ამოსაღებად (რადგან სამხედროები აგრძელებდნენ მისკენ სწრაფვას, როგორც სამიზნე), ის სხვაგვარად არ მონაწილეობდა რაიმე გადაწყვეტილების მიღებაში ბომბთან დაკავშირებით, ამბის შემდგომი გადმოცემის საპირისპიროდ (მათ შორის ტრუმენის მიერ გაფორმებული).
მოვლენები პოტსდამში
მოკავშირეთა მთავარი ძალების ლიდერები პოტსდამის კონფერენციაზე შეიკრიბნენ 1945 წლის 16 ივლისიდან 2 აგვისტომდე. მონაწილეები იყვნენ საბჭოთა კავშირი, დიდი ბრიტანეთი და შეერთებული შტატები, რომლებსაც წარმოადგენდნენ სტალინი, უინსტონ ჩერჩილი (მოგვიანებით კლემენტ ეტლი ) და ტრუმენი.
მოლაპარაკებები
მიუხედავად იმისა, რომ პოტსდამის კონფერენცია ძირითადად ევროპის საკითხებს ეხებოდა, იაპონიის წინააღმდეგ ომიც დეტალურად იყო განხილული. ტრუმენმა წარმატებული სამების ტესტის შესახებ კონფერენციის დასაწყისშივე შეიტყო და ეს ინფორმაცია ბრიტანეთის დელეგაციას გაუზიარა. წარმატებულმა ტესტირებამ აიძულა ამერიკული დელეგაცია გადაეხედა საბჭოთა მონაწილეობის აუცილებლობას, რისთვისაც აშშ სერიოზულად ლობირებდა თეირანისა და იალტის კონფერენციებზე. შეერთებული შტატების პრიორიტეტთა სიაში პირველ ადგილზე იყო ომის პერიოდისა და ამერიკელთა მსხვერპლის შემცირება - როგორც ჩანს, საბჭოთა ინტერვენცია ორივეს გააკეთებდა, მაგრამ შესაძლოა საბჭოთა კავშირის მიერ, თეირანსა და იალტაში დაპირებული ტერიტორიის მიღმა ტერიტორიის დაპყრობის ფასად და, ასევე, გამოეწვია იაპონიის ომისშემდგომი დაყოფა, ისე, როგორც ეს გერმანიაში მოხდა.
სტალინთან ურთიერთობისას ტრუმენმა გადაწყვიტა საბჭოთა ლიდერისთვის ბუნდოვანი მინიშნებები მიეცა მძლავრი ახალი იარაღის არსებობის შესახებ დეტალებში შესვლის გარეშე. თუმცა, სხვა მოკავშირეებმა არ იცოდნენ, რომ საბჭოთა დაზვერვამ შეაღწია მანჰეტენის პროექტში მის ადრეულ ეტაპებზე, ამიტომ სტალინმა უკვე იცოდა ატომური ბომბის არსებობის შესახებ, მაგრამ მის პოტენციალს შთაბეჭდილება არ მოუხდენია.
პოტსდამის დეკლარაცია
გადაწყდა გამოქვეყნებულიყო განცხადება, პოტსდამის დეკლარაცია, რომელშიც განისაზღვრა "უპირობო კაპიტულაცია" და განიმარტა, თუ რას ნიშნავდა ეს იმპერატორის თანამდებობისა და პირადად ჰიროჰიტოსთვის. ამერიკისა და ბრიტანეთის მთავრობები კატეგორიულად არ ეთანხმებოდნენ ამ საკითხს - შეერთებულ შტატებს სურდა გაეუქმებინა თანამდებობა და შესაძლოა გაესამართლებინა იგი, როგორც ომის დამნაშავე, ხოლო ბრიტანელებს სურდათ პოზიციის შენარჩუნება, ჰიროჰიტოს შესაძლო მმართველობით. გარდა ამისა, მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად იგი არ იქნებოდა დეკლარაციის მხარე, საბჭოთა მთავრობასთან ასევე უნდა ჰქონოდათ კონსულტაცია, რადგან მოსალოდნელი იყო, რომ იგი მხარს დაუჭერდა მას ომში შესვლისთანავე. პოტსდამის დეკლარაციამ გაიარა მრავალი პროექტი, სანამ არ მოიძებნა ყველასთვის მისაღები ვერსია.
26 ივლისს შეერთებულმა შტატებმა, ბრიტანეთმა და ჩინეთმა გამოაქვეყნეს პოტსდამის დეკლარაცია, რომელიც აცხადებდა იაპონიის კაპიტულაციის პირობებს, გაფრთხილებით: „ჩვენ არ გადავუხვევთ მათ. ალტერნატივა არ არსებობს. ჩვენ არ დავაგვიანებთ." იაპონიისთვის, დეკლარაციის პირობები მითითებულია:
მინი| [[პოტსდამის კონფერენცია|პოტსდამის კონფერენციის სესია - მათ შორის არიან კლემენტ ეტლი, ერნესტ ბევინი, ვიაჩესლავ მოლოტოვი, იოსებ სტალინი, უილიამ დ. ლიჰი, ჯეიმზ ფ. ბირნსი და ჰარი ს. ტრუმენი.]] თავის მხრივ, განცხადებაში ნათქვამია, რომ:
იმის საპირისპიროდ, რაც მის კონცეფციაში იყო გამიზნული, დეკლარაციაში საერთოდ არ იყო ნახსენები იმპერატორი. ამგვარად, მოკავშირეთა განზრახვები იაპონელებისთვის უაღრესად მნიშვნელოვანი საკითხების შესახებ, მათ შორის, უნდა ჩაითვალოს თუ არა ჰიროჰიტო ერთ-ერთ მათგანად, ვინც „შეცდომაში შეიყვანა იაპონელი ხალხი“ ან თუნდაც ომის დამნაშავედ, ან, ალტერნატიულად, შეიძლება თუ არა იმპერატორი გახდეს „მშვიდობისკენ მიდრეკილი და პასუხისმგებლიანი მთავრობის“ ნაწილი, გამოუცხადებელი დარჩა.
„სწრაფი და სრული განადგურების“ პუნქტი ინტერპრეტირებული იყო, როგორც ფარული გაფრთხილება ატომური ბომბის ამერიკელების ფლობის შესახებ (რომელიც წარმატებით იქნა გამოცდილი კონფერენციის პირველ დღეს). მეორეს მხრივ, დეკლარაციაში ასევე გაკეთდა კონკრეტული მითითებები იმ განადგურებაზე, რომელიც მიაყენეს გერმანიას ევროპის ომის დასრულების ეტაპებზე. ორივე მხარის თანამედროვე მკითხველისთვის, რომლებმაც ჯერ არ იცოდნენ ატომური ბომბის არსებობის შესახებ, დეკლარაციის დასკვნის ინტერპრეტაცია მარტივი იყო, რომელიც ჩვეულებრივი იარაღის გამოყენებით იაპონიის მსგავსი განადგურების საფრთხეს მოასწავებდა.