cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დავით არსენიშვილი
ბიოგრაფია
1955 წელს დავით არსენიშვილმა ლენინგრადის ისტორიულ არქივში აკაკი წერეთლის მანამდე უცნობი ბიოგრაფიული ცნობები გამოავლინა, კერძოდ გაირკვა რომ პოეტი პეტერბურგის უნივერსიტეტის აღმოსავლურ ენათა ფაკულტეტის სომხურ-ქართულ-თათრულ განყოფილებაზე სწავლობდა, სადაც თემაზე — „პოემა „ვეფხისტყაოსნის“ ორიგინალურიბის შესახებ“ დისერტაცია დაწერა. აღსანიშნავია, რომ აღმოჩენამდე ამ ფაქტის დამადასტურებელი ოფიციალური დოკუმენტაციის მოძიება ვერ ხერხდებოდა იმავე 1955 წელს დავითმა პეტერბურგში ბაგრატიონების სამეფო გვარის წარმომადგენელთა და პეტერბურგის ქართული კოლონიის სხვა წევრთა საფლავებიც მოიძია. იქვე, ალექსანდრე ნეველის ლავრაში ეპიტაფიათა ნუსხა შეადგინა.
1949 წელს დავით არსენიშვილი ანდრეი რუბლიოვის მუზეუმის პირველ დირექტორად დაინიშნა. მის სახელს უკავშირდება მაცხოვრის სახელობის ანდრონიკეს მონასტრის რესტავრაცია და დანგრევას გადარჩენა. იგი მონასტრის ერთ-ერთ ცივსა და ბნელ კელიაში დასახლდა და არქიტექტურული ძეგლის ყოველი გოჯისათვის ბრძოლა დაიწყო, მან მონასტრის ტერიტორიიდან ადგილობრივი მცხოვრებლების მიერ აშენებული სააბაზანო და საპირფარეშო გაიტანა, ძველი ნეკროპლის ტერიტორიაზე მოწყობილი საფეხბურთო მოედანიც დაშალა. არსენიშვილმა თანამებრძოელებთან ერთად მთელი რუსეთის ტერიტორიაზე მოიძია და მუზეუმში გადაიტანა არამარტო ანდრეი რუბლიოვისა და სხვა ხატმწერების ძვირფასი მემკვიდრეობა, არამედ საეკლესიო ლიტურგიკული ნივთებიც. არსენიშვილს ხშირ შემთხვევაში საკუთარი სახსრებით შორეული ციმბირიდან და ურალიდან ურმებითა და ციგებით მუზეუმში გადმოჰქონდა ძვირფასი ხატები. ქრისტიანული ხელოვნებისადმი ასეთმა ზრუნვამ საბჭოთა ხელისუფლების დიდი გაღიზიანება გამოიწვია და 1959 წელს მუზეუმის გახსნადმე ერთი წლით ადრე დავით არსენიშვილი დაკავებული თანამდებობიდან გაათავისუფლეს.
დავით არსენიშვილი იმავე წელს საქართველოში დაბრუნდა, თუმცა უკვე ჯანმრთელობა შერყეული და მორალურად განადგურებული 1963 წელს დავით არსენიშვილი თბილისის ერთ-ერთ საავადმყოფოში გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ქართველი ხელოვნებათმცოდნეები კატეგორია:დაბადებული 13 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1905 კატეგორია:გარდაცვლილი 1963 კატეგორია:ტყიბულში დაბადებულები
ბაირაკი (დიკანკის რაიონი)
ბაირაკი (Байрак) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის დიკანკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 436 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დიკანკის რაიონის სოფლები
აცეტილსალიცილმჟავა
მარჯვნივ|200px მარჯვნივ|200px აცეტილსალიცილმჟავა, ასპირინი, C9H8O4 — სამკურნალო პრეპარატი, სიცხის დამწევი, ოფლის მომგვრელი, ანთების საწინააღმდეგო და ტკივილგამაყუჩებელი საშუალება. თეთრი კრისტალური ფხვნილი. ცუდად იხსნება წყალში, კარგად — სპირტში, მწვავე ნატრიუმისა და ნატრიუმკარბონატის ხსნარებში, დნობის ტემპერატურა არის 133–136°C. იყენებენ ნევრალგიის, შაკიკის, ციებ-ცხელებითი დაავადებების, რევმატიზმისა და სხვათა დროს. აცეტილსალიცილმჟავა შედის მზა კომბინირებული ტაბლეტების შედგენილობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამკურნალო პრეპარატები
ალეკო შენგელია
ალეკო სოფრომის ძე შენგელია (დ. 7 ნოემბერი, 1901, სოფ. ხაბუმე, ახლანდ. ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტი — გ. 7 მაისი, 1975, თბილისი) — ქართველი პოეტი.
ბიოგრაფია
1930-1933 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე.
მისი პირველი ლექსი გამოქვეყნდა 1938 წელს ჟურნალში „ჩვენი თაობა“, ალეკო შენგელიამ პირველი წიგნი 1940 წელს გამოაქვეყნა. ამას მოჰყვა ლექსებისა და პოემების კრებულები: „გაზაფხულის სიმღერები“, „მე მიყვარს“, „ლექსები“, „რჩეული“, „ლექსები და პოემები“, „დღეები“, „ოცნებები და ნაფეხურები“, „საბავშვო ლექსები და პოემები“ და სხვა. იგი აგრეთვე ავტორია ისტორიულ-რევოლუციური პიესისა „ციმბირის პაპა“, რომელიც ოზურგეთის სახელმწიფო თეატრის სცენაზე დაიდგა 1966 წელს. პოეტის მრავალი ლექსი გაითავისა მკითხველმა, მრავალი მათგანი სიმღერად აქცია და გაახალხურა.
ან
იყო გამომცემლობა „ნაკადულის“ მთავარი რედაქტორი და ლიტფონდის დირექტორი. დაჯილდოვებული იყო „საპატიო ნიშნის“ ორი ორდენით.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1914 კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ზემო ნაქალაქარის პირველი ნასოფლარი
ზემო ნაქალაქარის პირველი ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ნაქალაქარის განაპირას, სამხრეთით, ბუჭურად წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია ათიოდე ნასახლარი ბუდე. გეგმით სწორკუთხა შენობები (8x5, 6x3, 5x4 მეტრი და ასე შემდეგ) ნაგებია რიყის ქვით. ჩანს კედლების წყობის 2-6 რიგი. კედლების სისქეა 0,5-0,7 მეტრი. ნასოფლარის ტერიტორიაზე შეგროვდა გვიანდელი შუა საუკუნეების დამახასიათებელი, აგურისფრად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ნატეხები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ჰოსტომელის ბრძოლა
ჰოსტომელის ბრძოლა — სამხედრო დაპირისპირება რუსეთისა და უკრაინის შეიარაღებულ ძალებს შორის 2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრის დროს, ქალაქ ჰოსტომელზე კონტროლისთვის. კიევის კამპანიის ფარგლებში, რუსული ძალები ცდილობდნენ დაეკავებინათ ჰოსტომელი, ბუჩა და ირპინი, რათა დასავლეთიდან მიმდგარიყვნენ და ალყაში მოექციათ უკრაინის დედაქალაქი კიევი. შეტევის ინტენსივობის გამო, კიევის ოლქის სახელმწიფო ადმინისტრაციამ ჰოსტომელი, ირპინი, ბუჩა, გზატკეცილი M06 და ვიშჰოროდი კიევის ოლქის ყველაზე საშიშ ადგილებად დაასაგხელა. მინი| განადგურებული [[ან-225.]]
ფონი
2022 წლის 24 თებერვალს, რუსეთის საჰაერო-სადესანტო ძალები ვერტმფრენებით ჩავიდნენ ჰოსტომელის აეროპორტში და მის დასაკავებლად უკრაინულ ძელბთან ჩაებნენ ბრძოლებში. უკრაინულმა ნაწილებმა თავდაპირველად უკუაგდეს აეროპორტიდან რუსული საჰაერო-სადესანტო ჯარები, მაგრამ მალევე შეტევაში ჩაერთვნენ რუსეთის დამხმარე ნაწილები. 25 თებერვალს მათ ხელახლა დაიკავეს ჰოსტომელის აეროპორტი. შედეგად, ბრძოლამ აეროპორტიდან ახლომდებარე ქალაქში გადაინაცვლა, რამდენადაც რუსულმა ძალებმა ჰოსტომელში გამაგრება და წინსვლა დაიწყეს.
25–28 თებერვალი
მარცხნივ|მინი| რუსული [[ბმდ-4 ჰოსტომელში 4 მარტს მომხდარი შეტაკების შედეგად.]] აეროპორტის ბრძოლის შემდეგ უკრაინული და რუსული ჯარები ჰოსტომელში და მის გარშემო შეეტაკნენ ერთმანეთს. სოციალურ მედიაში გამოქვეყნებულ ვიდეოებში ჩანდა როგორ იწვოდა რუსული სატანკო კოლონა ქალაქის გარეუბანში, უკრაინული მი-24-ები კი საცხოვრებელი ზონის თავზე რაკეტებს ისროდნენ რუსეთის პოზიციების მიმართულებით. გავრცელებული ინფორმაციით, კადიროველები ქალაქის გარეუბანში ან აეროპორტში განთავსდნენ უკრაინის პრეზიდენტის ვოლოდიმირ ზელენსკის მკვლელობის მოსამზადებლად. უკრაინის უშიშროების სამსახური იტყობინებოდა, რომ კადიროველთა კოლონა 250-ზე მეტი ერთეული ტექნიკისგან და 1500-ზე მეტი „ ჩეჩნეთის რესპუბლიკის საუკეთესო მებრძოლისგან“ შედგებოდა. უკრაინის დაზვერვამ განაცხადა, რომ მათ ეს ცნობები ეფ-ეს-ბეს იმ ჯგუფებისგან მიიღეს, რომლებიც შეჭრას ეწინააღმდეგებოდნენ.
26 თებერვალს, ადრინდელი დაზვერვის ანგარიშის საფუძველზე, უკრაინულმა ძალებმა შეაჩერეს და გაანადგურეს ჩეჩნური დამრტყმელი ჯგუფი, რომელსაც პრეზიდენტ ზელენსკის მკვლელობა ევალებოდა. ამას გარდა, ჰოსტომელთან უკრაინულმა უპილოტო საფრენმა აპარატებმა ორი ადგილი დააფიქსირეს, სადაც ჩეჩენი მებრძოლები იკრიბებოდნენ. უკრაინის ეროვნულმა გვარდიამ და „ალფა“ ჯგუფმა მოგვიანებით შეუტიეს ამ ადგილებს და გაანადგურეს რუსული ჯავშანტექნიკის კოლონა. უკრაინისი ოფიციალური პირების თქმით, თავდასხმის დროს დაიღუპა ჩეჩენი გენერალი და რუსეთის ეროვნული გვარდიის 141-ე მოტომსროლელი პოლკის მეთაური მაგომედ თუშაევი. უკრაინული მხარის თანახმად, ამ თავდასხმების შედეგად კადიროველებმა დიდი დანაკარგები განიცადეს.
1–5 მარტი
4 მარტს, მხარეები მეორედ ჩაბნენ ქუჩის ბრძოლებში, გაანადგურეს ბმდ და ბმ-21 „გრადის“ რაკეტებით დაბომბეს რუსული ძალები. სხვა ადგილებში უკრაინელმა ჯარისკაცებმა დაამარცხეს კადიროველთა ნაწილები და წაართვეს მათი იარაღი, აღჭურვილობა და ჯავშანმანქანა. მოგვიანებით უკრაინულმა მხარემ განაცხადა, ჰოსტომელზე კონტროლი აღადგინა. უკრაინის დაზვერვის ცნობით, ჰოსტომელში ბრძოლების შედეგად რუსეთის 31-ე საგვარდიო საჰაერო-სადესანტო ბრიგადამ სულ მცირე 50 სამხედრო დაკარგა. გავრცელებული ინფორმაციით, ბრძოლაში მონაწილეობდნენ უკრაინის დაზვერვის მთავარი სამმართველოს სპეციალური ძალები, მე-3 სპეციალური დანიშნულების პოლკი და ადგილობრივი წინააღმდეგობის მებრძოლები. უკრაინელებმა ხელთ იგდეს რუსული იარაღი, აღჭურვილობა, პერსონალი და პირადი დოკუმენტები. გამოსაყენებლად გამოსადეგი იარაღი ადგილობრივ წინააღმდეგობას გადასცეს. დაზვერვის სამმართველო იტყობინებოდა, რომ დაღუპულ რუს ჯარისკაცებს არ გააჩნდათ პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტები; მხოლოდ ვაქცინაციის სერტიფიკატები და ცარიელი სამედიცინო წიგნები აღმოაჩნდათ. იმავე დღეს უკრაინულმა ძალებმა განაცხადეს, რომ ჰოსტომელის აეროპორტთან მოკლეს მაიორი ვალერი ჩიბინეევი. რუსული ძალები, გავრცელებული ინფორმაციით, 31-ე საგვარდიო საჰაერო-სადესანტო ბრიგადის ჯარისკაცები, მოგვიანებით დაბრუნდნენ ჰოსტომელში და საცხოვრებელი კომპლექსი დაიკავეს, მძევლად აიყვანეს 40 ან მეტი მცხოვრები.
ერთმა ჟურნალისტმა, სახელად რუსლან ვინიჩენკომ, დეტალურად აღწერა მისი ექვსდღიანი ტყვეობა ბინის სარდაფში. მისი თქმით, რუსმა ჯარისკაცებმა სარდაფში შეკრიბეს 60 ადამიანი (მათ შორის თავადაც), მსგავსს ჰქონდა ადგილი მეზობელ საცხოვრებელ კომპლექსში, სადაც 90 ადამიანი ჰყავდათ დატყვევებული. ჩამოართვეს და გაანადგურეს ტელეფონები, გაძარცვეს მათი ბინები და გაავრცელეს ცრუ ინფორმაცია ომის მდგომარეობის შესახებ, როგორიცაა რუსული ძალების მიერ კიევისა და ოდესის ვითომ აღება. ერთადერთი შემთხვევა, როდესაც მოსახლეობას სარდაფის დატოვების უფლებას აძლევდნენ, იყო მოწევა ან წყლის შეგროვება. 10 მარტს, გაქცევის დღეს, ვინიჩენკო იტყობინებოდა რუსი ჯარისკაცების განცხადების შესახებ, რომ ისინი ბელარუსში გადასაყვანად აგროვებდნენ მოსახლეობას. ჟურნალისტი ცდილობდა დაერწმუნებინა დანარჩენი მაცხოვრებლები, რომ მასთან ერთად გაქცეულიყვნენ, მაგრამ ისინი ძლიერ შეშინებულები იყვნენ. ვინიჩენკო შეყვარებულთან ერთად გაიქცა და ქალაქიდან გამვლელ მძღოლს გაჰყვა. სამმა რუსმა ჯარისკაცმა შენიშნა ისინი, მაგრამ არ უცდიათ მათი შეჩერება.
5 მარტს რუსულმა ძალებმა ჰოსტომელი დაიკავეს. მშვიდობიან მოქალაქეებს ევაკუაციის საშუალება არ მისცეს.
უკრაინული კონტრშეტევები
7 მარტს რუსულმა ძალებმა რამდენიმე სხვა მოხალისესთან ერთად მოკლეს ჰოსტომელის მერი იური პილიპკო, ისინი მოსახლეობას საკვებსა და წამლებს ურიგებდნენ. გავრცელებული ინფორმაციით, მისი ცხედარი მახე-ნაღმებით დანაღმეს. როდესაც ადგილობრივი მღვდელი მისი ცხედრის ასაღებად მივიდა, ერთ-ერთმა რუსმა ჯარისკაცმა შეაჩერა იგი, გააუვნებელყო ხაფანგი და მერის ცხედრის საკაცეზე გადატანაში დაეხმარა. იური ადგილობრივი ეკლესიის მახლობლად პატივით დაკრძალეს. რაღაც მომენტში უკრაინულმა ძალებმა შეძლეს ჰოსტომელის ზოგიერთი ნაწილის დაბრუნება. საპასუხოდ რუსეთმა ჰოსტომელშიორი საბატალიონო ტაქტიკური ჯგუფი გადაისროლა შეტევისთვის მოსამზადებლად.
8 მარტს უკრაინელებმა ჰოსტომელში ღამის თავდასხმა მოიგერიეს. ცნობილი გახდა, რომ უკრაინული ძალები ჰოსტომელის მაცხოვრებლების ფართომასშტაბიანი ევაკუაციისა და ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებისათვის ემზადებოდნენ. მეორე დღეს მათ კიევის ოლქის მასშტაბით ფართომასშტაბიანი ევაკუაცია განახორციელეს, მათ შორის ჰოსტომელიდან. კიევის ოლქში 20 000-მდე მშვიდობიანი მოქალაქის ევაკუაცია მოხდა. პროცესი მომდევნო დღესაც გაგრძელდა.
11 მარტს მაცხოვრებლებმა განაცხადეს, რომ რუსული ძალები აკონტროლებდნენ ჰოსტომელის უმეტეს ნაწილს, რაც უკიდურესად ართულებდა ქალაქიდან მშვიდობიანი მოსახლეობის ევაკუაციას ან ჰუმანიტარული დახმარების მიღებას. რუსული სამხედრო ტექნიკა ქალაქის ცენტრში და საცხოვრებელ უბნებში განათავსეს, მათ მომარაგება შვეულმფრენებით მიეწოდებოდა. თვითმხილველებმა ასევე განაცხადეს, რომ კადიროველები ჰოსტომელის ირგვლივ ტრიალებდნენ და წვრილმანი მიზეზების გამო სჯიდნენ სამოქალაქო პირებს. ამის მიუხედავად, 12 მარტს წარმატებით შეძლეს ქალაქიდან მოსახლეობის ავტობუსებით ევაკუაცია.
13 მარტს, უკრაინული ძალები თავს დაესხნენ მოწინააღმდეგეს, რომელიც მახლობლად მდინარე ჰოსტომელის გადაკვეთას ცდილობდა პონტონური ხიდის გამოყენებით. განადგურდა ხიდი და რამდენიმე რუსული მანქანა.
14 მარტს ჩეჩნეთის რესპუბლიკის მეთაურმა რამზან კადიროვმა განაცხადა, რომ ჰოსტომელში ჩავიდა. განცხადების გადამოწმება ვერ მოხდა. იგი ეჭვქვეშ დადგა იმის გამო, რომ რუსული სახელმწიფო მედიის მიერ იყო გავრცელებული. პრეზიდენტის მრჩეველმა ოლექსი არესტოვიჩმა ასევე ეჭვი შეიტანა კადიროვის ნათქვამში, რადგან ის მის განცხადებამდე ერთი დღით ადრე გროზნოში ნახეს. დღის განმავლობაში ჰოსტომელში განხორციელდა სამოქალაქოების ორი ევაკუაცია. 10 ავტობუსისგან შემდგარმა პირველმა კოლონამ წარმატებით გაიყვანა ქალაქიდან დედები, ბავშვები, მოხუცები და შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირები. ოთხი ავტობუსისგან შემდგარ მეორე კოლონას ნაღმსატყორცნებით გაუხსნეს ცეცხლი. თავდასხმის შედეგად ერთი ქალი დაიღუპა და ორი მამაკაცი დაშავდა.
16 მარტს უკრაინულმა ძალებმა კონტრშეტევა დაიწყეს კიევის გარშემო, მ.შ. ჰოსტომელშიც. კიევის ოლქის პოლიციის უფროსის ანდრიი ნებიტოვის თქმით, საარტილერიო დარტყმების შემდეგ შეძლეს რუსული პოზიციების გარღვევა. მან ასევე აღნიშნა, რომ კონტრშეტევამ ჩაშალა რუსული ძალების გეგმა უშუალოდ შეეტიათ კიევისათვის.
რუსული ძალების უკან დახევა
1 აპრილს კიევის ოლქის სამხედრო ადმინისტრაციის ხელმძღვანელმა ოლექსანდრ პავლიუკმა განაცხადა, რომ რუსულმა ძალებმა ჰოსტომელი დატოვეს. 2 აპრილს მთელი კიევის ოლქი, და მ.შ. ჰოსტომელიც, უკრაინის თავდაცვის სამინისტრომ რუსი სამხედროებისგან თავისუფლად გამოაცხადა.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ბრძოლები კატეგორია:უკრაინის ბრძოლები კატეგორია:რუსეთის შეჭრა უკრაინაში (2022)
გორშევარდნის ეკლესია
გორშევარდნის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მელიასხევში,             1 კილომეტრზე, გორშევარდნის მთის წვერზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვის შერეული წყობით, რომელშიც შირიმის გათლილი ქვებია ჩართული. ეკლესიის გადახურვა ჩამონგრეულია. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია, კარის გადახურვა ჩამოშლილია. სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ტრაპეზიაა მიდგმული. ეკლესიის სამხრეთით, რამდენიმე ნაბიჯზე, ოთხკუთხა კოშკის ნანგრევია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მერი (სპილო)
მერი (Mary; დ. დაახლ. 1894 — გ. 13 სექტემბერი, 1916, ერვინი, ტენესის შტატი, აშშ), დიდი მერი (Big Mary), აგრეთვე ცნობილია, როგორც მკვლელი მერი (Murderous Mary) — დედალი აზიური სპილო, რომელიც გამოდიოდა ძმებ სპარქსების ცირკში (Sparks World Famous Shows). ცნობილი გახდა მას შემდეგ, რაც სიკვდილით დასაჯეს ადამიანის მკვლელობისათვის.
1916 წლის 11 სექტემბერს, ტენესის შტატის ქალაქ კინგსპორტში, უსახლკარო კაცი, სახელად რედ ელდრიჯი, დაიქირავეს სპილოს მომთვინიერებლის თანაშემწედ, თუმცა მან არ იცოდა ცხოველებთან მოპყრობა. მეორე დღეს 12 სექტემბერს, ერთ-ერთი გამოსვლის წინ, როდესაც სპილო სცენაზე უნდა გამოეყვანა, ელდრიჯმა მას ყური გაუხვრიტა კაუჭით, რაზეც სპილო განრისხდა, შემოახვია ელდრიჯს ხორთუმი, ძირს დაანარცხა და თავზე ფეხი დაადგა (არსებობს ამ ამბის სხვადასხვა ვერსიები). ატყდა პანიკა. დაიწყეს სროლა სპილოს მიმართულებით, თუმცა მისი ლიკვიდაცია ვერ შეძლეს. საბოლოოდ ძლივს მოხდა მისი შეჩერება. ქალაქის შერიფმა „დააპატიმრა“ მერი და ციხესთან ახლოს მდებარე გალიაში გამოკეტა. მეზობელი ქალაქების მცხოვრებლებმა განაცხადეს, რომ არ მივიდოდნენ ცირკში, სანამ სპილო ცოცხალი იყო.
საზოგადოების ზეწოლის გამო ცირკის მფლობელებმა გადაწყვიტეს მისი სიკვდილით დასჯა — ჩამოხრჩობა. ჯაჭვი, რომლითაც სპილო ამწეზე ჩამოკიდეს, პირველ ჯერზე გაწყდა და ცხოველმა ბარძაყი მოიტეხა. იგი მეორედაც ჩამოკიდეს და საბოლოოდ დაიღუპა. დამარხეს სიკვდილის ადგილზე.
სქოლიო
კატეგორია:აზიური სპილო
როსტომ სხირტლაძე
როსტომ სხირტლაძე (დ. 13 მარტი, 1965, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი, თანამდებობის პირი.
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ვაჭრობის ეკონომიკისა და საქონელმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ოთუზიქილარი
ოთუზიქილარი (Otuzikilər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	  	2 280 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
ესტუბენი
ესტუბენი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 6,4 კმ². მოსახლეობა — 125 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
პედრასა (მაგდალენა)
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8.016 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 310 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მაგდალენას დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
კუიტე-დი-მამანგუაპი
კუიტე-დი-მამანგუაპი (Cuité de Mamanguape) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 75 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლიტორალ-ნორტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 202 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 57.19 კმ²-ზე. ფართობი 108 448 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
აკობამბის რაიონი (აკობამბა)
აკობამბის რაიონი (Distrito de Acobamba) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის აკობამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 940 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 62 868 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 69 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 910.82 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:აკობამბის პროვინციის რაიონები
ლოდების წმინდა გიორგის ეკლესია
ლოდების წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის დაბა სიონის ჩრდილოეთით, 2 კილომეტრზე, ტყის პირას. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, სწორკუთხა საკურთხევლიანი. ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვითა და შირიმით. დასავლეთ და აღმოსავლეთ კედლების ზედა ნაწილი მოგვიანებით წვრილი ნატეხი ქვით აღუდგენიათ. ეკლესიის გადახურვა და სამხრეთ კედელი თითქმის მთლიანად დანგრეულია. ჩრდილოეთ კედელი 1 მეტრის სიმაღლეზეა შემორჩენილი. სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში შემორჩენილია შესასვლელის დასავლეთის წირთხლი. აღმოსავლეთის კედლის სამხრეთ ნაწილში გაჭრილია სწორკუთხა სარკმელი, რომელსაც გარედან შირიმის თაღი და მარტივი თავსართი აქვს. ეკლესიის გარშემო შემორჩენილია წრიული გალავნის ფრაგმენტები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (26 მაისის ჩიხი 10)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექურული ძეგლი თელავში. რომელიც მდებარეობს 26 მაისის ჩიხში (N 10). თარიღდება XIX საუკუნის შუა ხანებით.
სახლი ორსართულიანია. ნაშენია კვადრატული აგურით. აქვს ხის აივანი, აჟურულად დამუშავებული მოაჯირითა და ფრიზით. სვეტები და სვეტისთავები წახნაგოვანია. კარ-სარკმელები მშვილდისებრი  თაღითაა გადახურული. კედლების სისქე სიძველეზე მიანიშნებს. სახლის მეორე სართულის აივანი ეყრდნობა აგურით ნაშენ მძლავრ ბურჯებს. პირველი სართულის წინ ღია ტერასაა, რომელზეც აგურია დაგებული. შენობა გადახურულია კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აშაღი-გელენხური
აშაღი-გელენხური (Aşağı Qələnxur) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 94 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
კირენიის ციხესიმაგრე
კირენიის ციხესიმაგრე (ბერძნ. Κάστρο της Κερύνειας) —  XVI საუკუნის ციხესიმაგრე, რომელიც მდებარეობს კირენიის ძველი ნავსადგურის აღმოსავლეთ ნაწილში. ციხესიმაგრე ააშენეს ვენეციელებმა ჯვაროსანთა ფორტიფიკაციაზე. მისი კედლების შიგნით არის XII საუკუნის სამლოცველო და ჩაძირული გემების მუზეუმი, სადაც გამოფნილია ძვ.წ. IV საუკუნის კირენიის გემის ნაშთები.
ისტორია
ადგილზე ჩატარებულმა კვლევამ აჩვენა, რომ ციხესიმაგრე ააგეს ბიზანტიელებმა VII საუკუნეში ნავსადგურის დასაცავად არაბთა თავდასხმებისგან. ისტორიულ წყაროებში ციხესიმაგრე პირველად 1191 წელს არის მოხსენიებული, როდესაც ინგლისის მეფე რიჩარდ I-მა (ლომგულმა) იგი აიღო მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობისკენ მიმავალ გზაზე, დაამარცხა რა ისააკ I კომნენოსი, ადგილობრივი გუბერნატორი, რომელმაც თავი იმპერატორად გამოაცხადა. გარკვეული პერიოდის შემდეგ რიჩარდ ლომგულმა კუნძული მიჰყიდა ტამპლიერებს, რომლებმაც ვერ შეძლეს მისი გაკონტროლება გლეხთა აჯანყების გამო. შემდეგ კი — თავის ბიძაშვილს გი დე ლუზინიანს, იერუსალიმის ყოფილ მეფეს. ამგვარად, კვიპროსზე ჯვაროსნების სამეფო (1192–1489), ჩამოყალიბდა, რომელსაც  300 წელი ფრანგი ლუზინიანების დინასტია განაგებდა. მინი|ბიზანტიური სამლოცველო ციხესიმაგრის შიგნით თავდაპირველად ციხესიმაგრე ძალიან პატარა იყო. ლუზინიანების ბრძანებით 1208-1211 წწ. ნაგებობა მნიშვნელოვნად გააფართოვა ჟან იბელინმა, რის შედეგადაც ციხის ტერიტორიაზე გაჩნდა XII საუკუნის წმინდა გიორგის ბიზანტიური სამლოცველო, ააგეს ახალი კუთხის კოშკები, სიმაგრის მთავარი შესასვლელი და სამეფო რეზიდენცია, სადაც კვიპროსელი მეფეები თავს აფარებდნენ გენუელთა თავდასხმების დროს 1373 წელს, როცა ციხესიმაგრე ნაწილობრივ განადგურდა და მე-15 საუკუნის შუა ხანებში, როდესაც ციხის წარუმატებელი ალყა რამდენიმე წელი გაგრძელდა. მარცხნივ|მინი|ციხესიმაგრის ხედი ნავსადგურიდან მინი|გემის ნაშთი კირენიის ციხესიმაგრის მუზეუმში 1489 წელს ციხესიმაგრე ვენეციელთა მმართველობაში გადავიდა. ნაგებობა აღადგინეს 1540 წელს, კოშკები გაამაგრეს, ხოლო კედლები ადაპტირებული იქნა თანამედროვე ქვემეხებისთვის. თუმცა, 1570 წელს ციხის გარნიზონმა კაპიტულაცია მოახდინა ოსმალეთის არმიის წინაშე. ოსმალეთის მიერ კვიპროსის აღების შემდეგ სიმაგრე მხოლოდ სამხედრო ბაზად გამოიყენებოდა და იქიდან მშვიდობიანი მოსახლეობა გაასახლეს. 1878 წელს, როდესაც კვიპროსი გადაეცა დიდ ბრიტანეთს,  ციხესიმაგრე პოლიციის ბაზის ფუნქციას ასრულებდა.
1950 წელს ციხესიმაგრე გადაეცა კირენიის სიძველეთა დეპარტამენტს, მაგრამ მალე, კვიპროსის გათავისუფლების ეროვნული ორგანიზაციის მიერ პროვოცირებული არეულობის შემდეგ, მას სამხედრო ფუნქცია დაუბრუნდა. 1959 წელს დეპარტამენტმა საკუთრება აღიდგინა და 1960 წელს დამოუკიდებლობის მიღებასთან ერთად ციხესიმაგრე  გაიხსნა საზოგადოებისთვის, თუმცა 1963-1967 წლებში ბერძნულ-თურქული არეულობის დროს მასში განთავსებული იყო კვიპროსის ეროვნული გვარდიის ძალები. 1974 წელს კირენიის ჩრდილოეთ კვიპროსის შემადგენლობაში  გადასვლის შემდეგ, ციხესიმაგრეში განთავსდა მუზეუმი, სადაც 1965 წელს აღმოჩენილი კირენიის გემის გარდა, გამოფენილია ხატები, რომელთა კონფისკაცია მოხდა ქალაქის მიმდებარე ეკლესიებიდან და არქეოლოგიური აღმოჩენების დროს ნაპოვნი ნივთები.
სქოლიო
კატეგორია:ციხესიმაგრეები კატეგორია:ციხესიმაგრეები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:ციხესიმაგრეები ანბანის მიხედვით კატეგორია:კვიპროსის ციხესიმაგრეები კატეგორია:კვიპროსის მუზეუმები
Kay Suzanne Memorial Cup
Kay Suzanne Memorial Cup (ძველად ცნობილი იყო, როგორც Kay Suzanne Memorial Trophy) — სნუკერის პროფესიონალურ-სამოყვარული ტურნრი, რომელიც იყო Players Tour Championship-ის ნაწილი. ტურნირი დაიწყო 2011 წელს და გაიმართა The Capital Venue-ზე გლოსტერში (ინგლისი). ტურნირის უკანასკნელი ჩემპიონი იყო მარკ ალენი.
ალუდა ქეთელაური (მომღერალი)
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 15 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ივნისი
კურალ-დი-სიმა
კურალ-დი-სიმა (Curral de Cima) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 75 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლიტორალ-ნორტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 209 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 61.21 კმ²-ზე. ფართობი 85 096 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბაირაკი (ლებედინის რაიონი)
ბაირაკი (Байрак) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს სუმის ოლქის ლებედინის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 63 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლებედინის რაიონის სოფლები
ზემო ნაქალაქარის მეორე ნასოფლარი
ზემო ნაქალაქარის მეორე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ნაქალაქარის განაპირას, აღმოსავლეთით, ქარსაანთხევის მარჯვენა ნაპირზე, ადგილ ნაყვერსში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ნასოფლარზე შემორჩენილია ათიოდე ნასახლარი ბუდე. შენობები გეგმით სწორკუთხაა (12x6; 8x4; 6x4 მეტრი და ასე შემდეგ), ნაგებია რიყის ქვით. შემორჩენილია კედლების (სისქე 0,5-0,6 მეტრი) წყობის 4-6 რიგი. შენობები ზურგით მთის ფერდობშია შეჭრილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ალფრედ ჰუგენბერგი
ალფრედ ერნსტ კრისტიან ალექსანდრ ჰუგენბერგი (Alfred Ernst Christian Alexander Hugenberg; დ. 19 ივნისი, 1865, ჰანოვერი — გ. 12 მარტი, 1951, კიუკენბრუჰი) — გერმანელი პოლიტიკოსი და ბიზნესმენი. ადოლფ ჰიტლერის ერთ-ერთი მომხრე. გერმანიის ნაციონალური სახალხო პარტიის ლიდერის როლში წვლილი შეიტანა ჰიტლერის კანცლერად დანიშვნაში. იყო ჰიტლერის პირველი კაბინეტის წევრი 1933 წელს, მაგრამ მალევე დაატოვებინეს პოსტი. ამის შემდეგ დაკარგა ყველანაირი პოლიტიკური გავლენა. გარდაიცვალა 1951 წელს, ქალაქ კიუკენბრუჰში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:გერმანელი მეწარმეები კატეგორია:დაბადებული 18 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1865 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1951 კატეგორია:რაიხსტაგის დეპუტატები (ვაიმარის რესპუბლიკა) კატეგორია:რაიხსტაგის დეპუტატები (მესამე რაიხი)
ფერნაქლარი
ფერნაქლარი (Pernaklar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
ათლიხანი
ათლიხანი (Atlıxan) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 664 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
ამირან ტაკიძე
ამირან ტაკიძე (დ. 24 აგვისტო, 1958, სოფელი ალამბარი, ქობულეთის რაიონი) —  ქართველი  მათემატიკოსი, პოლიტიკოსი.
1980 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექნიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „მშვიდობა“. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
სიონის ნამოსახლარი
სიონის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის დაბა სიონის კაშხალთან, წყალგადამყვანის სათავესთან. განეკუთვნება ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის ადრეულ ეტაპს. გამოავლინა ისტორიის ინსტიტუტის სიონის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი რ. რამიშვილი) 1962 წელს. სადაზვერვო თხრილში აღმოჩნდა თიხის ჭურჭლის, კერისა და ხელსაფქვავის ნატეხები. ნამოსახლარი დაფარულია ბეტონის სქელი ფენით. აღმოჩენილი არქეოლოგიური მასალა ინახება არქეოლოგიის კვლევით ცენტრის სიღნაღის არქეოლოგიურ ბაზაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ფუენტე-ლა-იგერა
ფუენტე-ლა-იგერა (Fuente la Higuera, La Font de la Figuera) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 84,34 კმ². მოსახლეობა — 2027 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ანდაბამბის რაიონი (აკობამბა)
ანდაბამბის რაიონი (აკობამბა) (Distrito de Andabamba) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის აკობამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 460 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 082 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 50 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 81.85 კმ²-ია.
ტრასტამარას დინასტია
ტრასტამარას დინასტია (ესპ. Casa de Trastámara) — ესპანეთის სამეფო დინასტია. ტრასტამარას დინასტია წარმოადგენდა ივრეას დინასტიის განშტოებას. ტრასტამარას დინასტია დააფუძნა მეფე ენრიკე II-მ 1366 წელს. ტრასტამარები მეფობდნენ კასტილიაში, ლეონში, არაგონში, ნეაპოლში, სიცილიაში, ნავარაში, ვალენსიაში, ბარსელონასა და მაიორკაში. ტრასტამარების მმართველობის პერიოდში გაერთიანდა დაშლილი ესპანური სამეფოები. ისინი გაერთიანდა დედოფალ ისაბელ კასტილიელისა და მეფე ფერდინანდ არაგონელის ქორწინებით. ორივე მათგანი ტრასტამარა იყო. მათი ქალიშვილი ხუანა I კი გახდა ამ საგვარეულოს უკანასკნელი წარმომადგენელი. ხუანა გათხოვილი იყო ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ I ჰაბსბურგზე, ხუანას გარდაცვალების შემდეგ კი 1555 წელს ტრასტამარები ჰაბსბურგებმა შეცვალეს.
ტრასტამარების მეფობის პერიოდს მიეკუთვნება ესპანეთის ისტორიაში მომხდარი გარდამტეხი მოვლენები, როგორებიცაა რეკონკისტას დასრულება და არაბების იბერიის ნახევარკუნძულიდან გაძევება, ესპანეთის გაერთიანება და კოლუმბის მოგზაურობის დაფინანსება, რასაც ახალი კონტინენტის აღმოჩენა და ესპანეთის კოლონიურ სახელმწიფოდ გარდაქმნა მოჰყვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის სამეფო დინასტიები კატეგორია:მსოფლიოს სამეფო დინასტიები კატეგორია:ესპანეთის ისტორია
გრიგოლ ქურდიანი
გრიგოლ ქურდიანი (დ. 5 მარტი, 1873, საგარეჯო — გ. 14 ივნისი, 1957, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი.
ბიოგრაფია
საშუალო განათლება თბილისის რეალურ სასწავლებელში მიიღო. 1898 წელს დაამთავრა ხარკოვის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. წლების განმავლობაში მუშაობდა ალავერდის სპილენძისადნობი ღუმლების მშენებლობაზე და ქალაქ თბილისის მთავარი ინჟინერ-არქიტექტორი. ხელმძღვანელობდა თბილისისა და ქუთაისის წყალმომარაგების სისტემის რეკონსტრუქციასა და შექმნას. 1917 წელს მონაწილეობდა საქართველოს ეროვნული ყრილობის მუშაობაში. 1918 წლის 26 მაისს ხელი მოაწერა საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტს. დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ განახლებული ეროვნული საბჭო სრულად პარტიული სისტემით დაკომპლექტდა, რის შემდეგაც ეროვნული საბჭო დატოვა. 1918 წელს დააარსა ტექნიკური საზოგადოება. დამოუკიდებლობის პერიოდში ეწეოდა აქტიურ პროფესიულ საქმიანობას. კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. საქართველოში. 1921-1922 წლებში მუშაობდა სახელმწიფო ნაგებობათა თბილისის კომიტეტში, 1922-1924 წლებში ჩატახის თუჯსადნობი ქარხნის აღდგენაზე, 1922-1924 წლებში იყო თბილისის ქალაქის აღმასკომის მთავარი ინჟინერი. 1925 წელს გერმანიაში წავიდა სასწავლებლად. მუშაობდა მტკვრის ნაპირების გამაგრებისა და ხიდების საკითხზე. აგრძელებდა პედაგოგიურ საქმიანობას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სამხატვრო აკადემიასა და პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. საფუძველი ჩაუყარა ნატახტრისა და ბულაჩაურის წყალსადენების საკველვაძიებო სამუშაოებს, გაიყვანა 200-ზე მეტი სასოფლო და რაიონული წყალსადენი.ა ვტორია რამდნეიმე ქართულენოვანი სახელმძღავნელოსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 5 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1873 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1957 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრები
ივეოსი
ივეოსი (Plegadis falcinellus) — ფრინველი ივეოსისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 50–65 სმ, მასა 530–770 გრამი. ნისკარტი გრძელი, წვრილი და ქვემოთკენ მოღუნულია; შიშველი კანი მის ძირთან — შავი, შეჯვარების დროს ცისფერი, წვრილი თეთრი ზოლით შემოქობილი. კისერი და ფეხები გრძელი. შებუმბვლა მოწითალო-ყავისფერი; შუბლი, კეფა, ზურგი და კუდზედა მიდამო მომწვანო-იისფერი ლითონისებრი ბზინვარებით; ფრთები და ბოლო შავია, მწვანე ელფერით. შეფერილობა ზრდასრული ფრინველებისა ზამთარში და მოზარდებისა ბზინვარების გარეშეა; თავი და კისერი თეთრი წინწკლებით. მამალს თავზე აქვს კარგად გამოხატული ქოჩორი. ოჯახის ერთადერთი სახეობაა, რომელიც ორივე ნახევარსფეროშია გავრცელებული; გვხვდება ევრაზიის სამხრეთში, აფრიკაში, მადაგასკარზე, ავსტრალიაში, ჩრდილოეთ ამერიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთში და დიდი ანტილის კუნძულებზე; საქართველოში გვხვდება მიმოფრენისას. უპირატესობას ანიჭებს გაბარდულ მტკნარ და მარილიან წყალსატევებს; მთის ტბებზე გვხვდება ზღვის დონიდან 2000 მეტრზე (სომხეთი). იკვებება წყლისა და ხმელეთის ცხოველებით, უმთავრესად მწერებით, კიბოსნაირებითა და მოლუსკებით, აგრეთვე მცირე ზომის თევზებით, ამფიბიებითა და ქვეწარმავლებით. ბუდეს აშენებს ხეზე ან ლერწმის ხერგებზე. დიდ კოლონიებში (ხშირად სხვა ყარყატისნაირებთან ერთად) ვხვდებით რამდენიმე ათას წყვილს. დებს 3–7 (ჩვეულებრივ 4) კვერცხს; კრუხობს ორივე მშობელი 21–22 დღის განმავლობაში; ბარტყებს ბუდეში დაახლოებით 28 დღე კვებავენ; 50 დღის ასაკში მოზარდები ფრენის უნარს იძენენ. ახლო სახეობები — სათვალიანი (P. chihi) და წვრილნისკარტა (P. ridgwayi) ივეოსები ბინადრობენ ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკაში.
ვაჟა გოგოლაძე
ვაჟა გოგოლაძე (დ. 19 იანვარი, 1927, გოგოლესუბანი, ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი, საქართველო — გ. 2006) — ქართველი ლოტბარი, მომღერალი, ანსამბლ „გურიის“ დამაარსებელი და ხელმძღვანელი, საქართველოს კულტურის დამსახურებული მოღვაწე, ღირსების ორდენის კავალერი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1927 წლის 19 იანვარს, ჩოხატაურის რაიონის სოფელ გოგოლესუბანში. მამა — ბარნაბა გოგოლაძე (პროფესიით ხურო, 1937 წელს გადაასახლეს), დედა — ელისაბედ ჯიბლაძე — მომღერალ-მგალობლები იყვნენ. კარგად მღეროდნენ დებიც — შურა (ბანი) და მარგალიტა (წვრილი, კრიმანჭული). და-ძმებს ჩინებული საოჯახო ტრიო ჰქონდათ (ვაჟა დამწყები ხმა იყო). ოთხწლიანი განათლება გოგოლესუბანში მიიღო, საშუალო — ჩოხატაურის გიმნაზიაში (№1 საშ. სკოლა), რომელიც დაამთავრა 1945 წელს. 1945 წლიდან ვაჟა გოგოლაძე თავის დებთან და ბიძაშვილებთან ერთად საჯაროდ კონცერტებს მართავს. ამავე წლებში მოღვაწეობს დამწყებ მსახიობად და ტექნიკურ რეჟისორად ახლადშექმნილ სახელმწიფო დრამატული თეატრის დასში.
1950 წლიდან ჩოხატაურის გუნდში (ხელმძღვანელი ვლადიმერ ბერძენიშვილი) ერთ-ერთ ლოტბარად მიიწვიეს, რადგან თბილისში გაიარა სპეციალური სადირიჟორო კურსები. 1954 წლიდან უკვე თავად ხელმძღვანელობდა ამ გუნდს.
1957 წლიდან გადმოვიდა თბილისში, სადაც დაამთავრა სამუსიკო სასწავლებელი გუნდის დირიჟორის სპეციალობით და გაიგზავნა ქალაქ რუსთავში ოლიმპიადისთვის გუნდის მოსამზადებლად.
1960-79 წლებში მოღვაწეობდა ქალაქ რუსთავში, შექმნა 120-კაციანი გუნდი, რომელმაც 1961 წელს თბილისში, რესპუბლიკურ დათვალიერებაზე დაიმსახურა პირველი ადგილი და ფესტივალის პრემია.
მომდევნო წლებში მოღვაწეობდა სხვადასხვა საშუალო სკოლაში და რუსთავის მეტალურგიულ ქარხანაში.
1967 წლის ზაფხულში გურიაში შექმნა მომღერალთა გუნდი, რომელსაც „გურია“ უწოდეს (ანსამბლს მოგვიანებით სახალხო წოდება მიენიჭა). აქედან მოყოლებული, ვაჟა გოგოლაძე „გურიის“ უცვლელი ხელმძღვანელი იყო.
ვაჟა გოგოლაძე სხვადასხვა დროს დაჯილდოებულია: შრომის ვეტერანის მედლით, სახალხო განათლების წარჩინებულის მედლით, ღირსების ორდენით, არის კულტურის დამსახურებული მოღვაწე და ჩოხატაურის საპატიო მოქალაქე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 19 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1927 კატეგორია:გარდაცვლილი 2006 კატეგორია:ქართველი ლოტბარები კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები ვ კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გულგულის კვირაცხოვლის ეკლესია
გულგულის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ გულგულის ჩრდილოეთ განაპირას, სამეურნეო ნაგებობებით შემოფარგლულ, ოთხკუთხა მოხაზულობის ვრცელ ეზოში. ეზოს ირგვლივ მდგარი ნაგებობების ნაწილი XX საუკუნის დასაწყისშია აგებული. ნაწილი კი საბჭოთა პერიოდისაა. წლების განმავლობაში ეკლესია სხვადასხვა დანიშნულებით გამოიყენებოდა, რის გამოც მას თავდაპირველი სახე მნიშვნელოვნად აქვს შეცვლილი.
ძეგლი, ქრონოლოგიურად განსხვავებული, ორი ძირითდი ნაწილისგან შედგება, მცირე ზომის დარბაზული ეკლესიისგან (9x6,3 მ), რომელიც, სავარაუდოდ, გვიანდელ შუა საუკუნეებს განეკუთვნება და მოგვიანებით მასზე დასავლეთიდან მიდგმული, იგივე სიგანის, მაგრამ ორჯერ უფრო მოკლე მინაშენისგან (5,2x6,2 მ), რომლის მიშენების დროს ეკლესიის დასავლეთ კედელი თითქმის მთლიანად მოუშლიათ და ამით მლოცველთათვის განკუთვნილი სივრცე მნიშვნელოვნად გაუზრდიათ.
შენობის ორივე ნაწილი რიყის ქვითაა ნაგები, რომელთა წყობა ირეგულარულია. ეკლესიის კამარა და საბჯენი თაღები გამოყვანილია კვადრატული აგურით. მინაშენი კედლები ოდნავ უფრო წვრილი ქვისაა, რომლებიც დაწყობილია, მეტნაკლებად, თარაზულად გამავალ რიგებად. კონსტრუქცია და არქიტექტურული ელეემნტების წყობაში გამოყვანილია კვადრატული აგური. ორივე ნაწილის კედლები შიგნიდან და გარედან კირითაა შელესილი და შეთეთრებულია.
ეკლესიის აღმოსავლეთ ნახევრის კედლებში აშკარად განირჩევა ქრონოლოგიულად განსხვავებული ორი საშენი ფენა, რომლებიც განსხვავებული საშენი მასალითაა შესრულებული. კედლების ქვემო ნაწილები (1,3-1,5 მეტრის სიმაღლეზე) რიყის ქვისაა, ზემონაწილებში კი რიყის ქვასთან ერთად აგურიცაა გამოყენებული. მშენებლობის ქრონოლოგიური თანმიმდევრობის მიხედვით ჩანს, რომ ადრე ამ ადგილას მდგარი ეკლესიის შემორჩენილი კედლები ჩართს გვიანდელი შუა საუკუნეებში განახლებული ეკლესიის კორპუსში.
შესასვლელი ორია. ორივე კარი სამხრეთიდანაა. ერთ დავდაპირველ ნაწილშია, მეორე (ამოშენებულია) მოგვიანებით მიშენებულ ნაწილში. ორივე კარი თარაზულადაა გადახურული.
ეკელსიის შიდა სივრცე აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწლიური აფსიდით. აფსიდის ღერძი გაჭრილი იყო ისრული თაღით ( შემორჩენილია თაღის ნაწილი) გადახურული სარკმელი, რომელიც მოგვიანებით (როგორც ჩანს, მინაშენის მიშენების დროს) ძლიერ გაუგანიერებიათ (საკმაოდ დაუდევრად). XX საუკუნეში კი შიგ ხის შემინული, ოთხკუთხა ჩარჩო ჩაუსვამთ. აფსიდში, სარკმლის აქეთ-იქით, თითო, შეისრულთაღიანი ნიშაა. ნაწილების ქრონოლოგიური განსხვავება აფსიდის ორივე ბოლოშიცაა შესამჩნევი. აშკარად ჩანს, რომ ძველი აფსიდის მხრებზე, წინიდან, კედელია მიშენებული (როგორც ჩანს, აფსიდის სიღრმის გაზრდის მიზნით) ზემოთ კი აფსიდის კედელი ერთიანდება. ნიშების ოდნავ ზემოთ, კედლის სისქეში, მოწყობილი იყო თითო, მცირე ზომის სამალავი, რომლებსაც აფსიდი ვიწრო, შეისრულთაღოვანი ღიობით უკავშირდებოდა. ღიობები შელესილობითაა დამალული და თითქმის არ შეიმჩნევა.
აფსიდი გადახურულია შეისრული თაღის მქონე კონქით. შეისრულია კამარაც, იგი აფსიდის თაღის გარდა, კიდევ ორ საბჯენ თღს ეყრდნობა. საბჯენი თაღები, კი შეკიდულ პილასტრებს. მათგან ერთი დარბაზის შუაშია, ხოლო მეორე, დასავლეთ კედელთანაა შერწყმული. პილასტრებს სამ-სამ საფეხურად დამუშავებული ბოლოები აქვს.
აღმოსავლეთ სარკმლის გარდა, თითო სარკმელი თავდაპირველი ნაგებობის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების აღმოსავლეთ ნაწილშიცაა. მათ შორის სამხრეთისა, აღმოსავლეთ სარკმლის მსგავსად, მოგვიანებით იმდენად ძლიერ გაუგანიარებიათ, რომ გარედან მას კვადრატს მიახლოებული სწორკუთხედის ფორმა აქვს. გადაკეთბულია ასევე ჩრდილოეთ სარკმელიც.
მინაშენის კამარაც, ორ, შეკიდულ, საბჯენ თაღზეა დაყრდნობილი. მინაშენის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების შუაშუ გაჭრილია თითო, განიერი სარკმელი. სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების ორივე ბოლოში და დასავლეთ კედლის ჩრდილოეთ ნაწილში თითო, სწორკუთხა ნიშაა. ჩრდილოეთ კედლის ცენტრში ბუხარია (ამოშენებულია), რომელსაც აღმოსავლეთ გვედი და თაღის ნაწილი შემორჩა.
გარედან შენობის ორივე ნაწილის ფასადები ერთქვაროვანია, მოკლებულია ყოველგვარ დეკორატიულ სამკაულს. ეკლესიის ნაწილთა ქრონოლოგიური განსხვავება და სხვადასხვა შეკეთებების კვალი ოთხივე ფასადზე აშკარად შეიმჩნევა. თავდაპირველი ეკლესიის ფასადებიდან მხოლოდ დასავლეთისა ყოფილა მორთული. ამ ფასადის მცირე ნაწილები ამჟამად მინაშენის ინტერიერშია მოქცეული. ფასადის შემორჩენილი ნაშთებიდან ჩანს, რომ კედლის განაპირა ნაწილებში, მიწიდან დაახლოებით 1 მეტრის სიმაღლეზე, მოწყობილი იყო თითო, შეისრულთაღოვანი ნიშა, რომელიც საფეხურით შეღრმავებულ, სწორკუთხა არეში იყო ჩასმული. სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფასადების აღმოსავლეთ ნაწილში, თითო მცირე, კვადრატული ღიობია, რომლითაც აფსიდის გვერდებზე მოწყობილი სამალავები ნათდება.
ეკლესიის კედლები დასრულებულია მაღალი, ორსაფეხურიანი ლავგარდნით (დიდი ნაწილი ჩამოშლილია), რომლის თითოეული საფეხური კუთხით შვერილი და ჩვეულებრივადდაწყობილი აგურების თითო-თითო რიგისგან შედგება. შენობა გადახურულია ღარისებრი კრამიტით.
მინაშენის დასავლეთ კედელზე დადგმულია მაღალი, მთლიანად აგურით ნაგები, ხუთწახნაგა სამრეკლო. სამრეკლოს საფუძველი სიმაღლეში ორ ნაწილადაა გაყოფილი. ქვედა ნაწილი კვადრატულია, ზედა კი რვაწახნაგა. სამრეკლოს თითოეულ წახნაგში, თითო განიერი, ბრტყელი თაღით დასრულებული ღიობია. იგი ჩასმულია საფეხურით ჩაღრმავებულ არეში, რომელსაც ამოზნექილგვერდებიანი თაღი აგვირგვინებს. თაღის ოდნავ ზემოთ, მისივე ფორმის რელიეფური ზოლია, უფრო ზევით კი სამკუთხა პოსტამენტზე დაყრდნობილი ჯვრის რელიეფური გაოსახულება, რომლის ზედა მკლავი ლავგარდნაზეა მიყრდნობილი.თუ როგორ იყო დაკავშირებული ეკლესია სამრეკლოსთან, ამჟამად არ ჩანს. სავარაუდოა, რო სამრეკლოსთან დამაკავშირებელი ხვრელი, მინაშენის დასავლეთ კედლის სისქეში, იატაკიდან სამიოდე მეტრის სიმაღლეზე იყო მოწყობილი, რომელიც, აფსიდში არსებული სამალავების მსგავსად, მოგვიანებით ამოაშენეს.
სამრეკლოს აგურით გამოყვანილი პირამიდისებრი სახურავი აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ავარანი
ავარანი (Avaran) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	1 341 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
ოტკრიტიე არენა
ისტორია
მინი|250პქ|მარცხნივ|მოედნის ხედი C ტრიბუნიდან 2006 წლის ნოემბერში ტუშინოს აეროდრომის რაიონში ახალი სტადიონის აშენება გადაწყდა. მშენებლობის დაფინასებას საკუთარ თავზე „სპარტაკის“ დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე და გაერთიანებული სააქციო საზოგადოება ლუკოილის ვიცე-პრეზიდენტი ლეონიდ ფედუნი იღებდა. 2007 წლის 2 ივნისს სიმბოლური პირველი ქვის ჩადების ცერემონია გაიმართა. მშენებლობის პროცესი რამდენჯერმე შეჩერდა: თავდაპირველად ბიუროკრატიისა და მდებარეობის თავისებურების გამო (მასთან ახლოს მდებარეობს მოსკოვის მეტროს ტაგანსკო-კრასნოპრესნენსკაიას ხაზი), მოგვიანებით მსოფლიო ფინანსურ-ეკონომიკური კრიზისის გამო. თუკი მშენებლობის დასრულების თავდაპირველ ვადებად 2009-2010 წელი იყო ნავარაუდევი, თუმცა 2009 წლის მდგომარეობით სტადიონი მხოლოდ პროექტირების სტადიაზე იყო. უფრო მეტიც 2010 წელს სამშენებლო პროექტი კიდევ ერთხელ გადაიხედა, რადგან დამტკიცებული ვარიანტი არქიტექტურის საბჭომ დაიწუნა. სტადიონის პროექტი ამერიკულმა კომპანია AECOM-მა შეასრულა. მშენებლობის დაწყებამდე დასრულდა ტაგანსკო-კრასნოპრესნენსკაიას ხაზის მეტროსადგურ სპარტაკის მშენებლობაც, რომელიც 1975 წლიდან დაკონსერვებული იყო.
2013 წლის 19 თებერვალს ცნობილი გახდა, რომ ახალ სტადიონს სპონსორის ბანკ ოტკრიტიეს მსგავსად „ოტკრიტიე არენა“ დაერქმეოდა. გარიგებამ 1 მილიარდ 208 მილიონი რუბლი შეადგინა, რაც სტადიონისთვის სახელის 6 წლით შენარჩუნებას გულისხმობს.
მინი|250პქ|მარჯვნივ|ჩრდილოეთის ტრიბუნასთან დამონტაჟებული ძმები სტაროსტინების მემორიალი 2014 წლის 21 აგვისტოს სტადიონის სახბურთო მინდორთან ახლოს ძმები სტაროსტინების მემორიალი დაიდგა. სტადიონთან ახლოს 24,5 მეტრის სიმაღლის გლადიატორის ძეგლი გაიხსნა (ავტორი — ალექსანდრე რუკავიშნიკოვი). 2013 წელს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ იგეგმებოდა სხვა სახელგანთქმული სპარტაკელების — იგორ ნეტოსა და ნიკიტა სიმონიანის ძეგლების დადგმაც. 2015 წლის 12 ოქტომბერს სტადიონთან ახლოს „სპარტაკისა“ და სსრკ-ის ნაკრების ლეგენდარული ფეხბურთელის ფიოდორ ჩერენკოვის ბრინჯაოს მემორიალი გაიხსნა. დასავლეთ ტრიბუნის მეოთხე სართულზე გახსნილია კლუბ „სპარტაკის“ დიდების დარბაზი.
2014 წლის 27 აგვისტოს გაიხსნა მეტროსადგური სპარტაკი, იმავე დღეს სტადიონი რუსეთის სპორტის მინისტრმა ვიტალი მუტკომ, მთავრობის თავმჯდომარე დიმიტრი მედვედევმა და რუსეთის პრეზიდენტმა ვლადიმერ პუტინმა მოინახულეს. 30 აგვისტოს სტადიონზე საფეხბურთო კლუბ „სპარტაკის“ ვეტერანი ფეხბურთელების მატჩი გაიმართა (2 ოცწუთიანი ტაიმი), მატჩს 8000-მდე მაყურებელი დაესწრო.
მინი|250პქ|მარცხნივ|გლადიატორის ძეგლი სტადიონის შესასვლელთან 2014 წლის 5 სექტემბერს გახსნის მატჩში „სპარტაკმა“ სერბულ ცრვენა ზვეზდას უმასპინძლა. მატჩს 37 734 მაყურებელი ესწრებოდა. ახალ სტადიონზე პირველი ბურთი „სპარტაკის“ მცველმა დიმიტრი კომბაროვმა გაიტანა.
ახალ სტადიონზე „სპარტაკმა“ პირველ ოფიციალურ მატჩში მოსკოვის ტორპედო 3:1 დაამარცხა (სპოარტაკის მხრიდან 2 გოლი პრომესმა, ხოლო ერთი ხოსე ხურადომ გაიტანა). წითელ-თეთრების პირველ ოფიციალურ მატჩს 36 058 მაყურებელი დაესწრო. საკუთარ მოედანზე პირველი მარცხი „სპარტაკმა“ 2015 წლის 8 მარტს კრასნოდარის წინააღმდეგ იწვნია (1:3).
2014 წლის 12 ოქტომბერს სტადიონზე პირველი მატჩი რუსეთის ეროვნულმა საფეხბურთო ნაკრებმა 2016 წლის ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევ ეტაპზე მოლდოვის წინააღმდეგ გამართა. მატჩი 1:1 დასრულდა. რუსეთის მხრიდან ერთადერთი გოლი, პენალტით „სპარტაკის“ თავდამსხმელმა არტიომ ძიუბამ გაიტანა.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის სტადიონები
ხენოვესი
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ზემო ნაქალაქარის მესამე ნასოფლარი
ზემო ნაქალაქარის მესამე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ნაქალაქარის სამხრეთით, 3 კილომეტრზე, საყდრისგორაზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია ათამდე გეგმით სწორკუთხა (8x4 მეტრი; 6x4 მეტრი; 5x3 მეტრი), ნასახლარი ბუდე. შენობები ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. ჩანს კედლის წყობის 2-6 რიგი. შენობები ზურგით შეჭრილია მთის ფერდობში.
ვახტანგ ტალახაძე
ვახტანგ ტალახაძე (დ. 21 აგვისტო, 1955, ქ. რუსთავი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
ზემო ნაქალაქარის მესამე ნასოფლარი
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
შოტლანდიის პირველი მინისტრი
შოტლანდიის პირველი მინისტრი (First minister of Scotland; Prìomh Mhinistear na h-Alba) — მთავრობის ხელმძღვანელი და პოლიტიკური ლიდერი შოტლანდიაში. თანამდებობა პირველი მინისტრი დაარსდა 1999 წელს, 1997 წლის საყოველთაო რეფერენდუმის შემდეგ.
ვახტანგ ტალახაძე
1977 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საინჟინრო ფიზიკის ფაკულტეტი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“.
შოტლანდიის პირველი მინისტრი
ეს სია მოიცავს ხუთ შოტლანდიელ პოლიტიკოსს, რომლებსაც ეკავა პირველი მინისტრის პოსტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შოტლანდიის პოლიტიკა
ვახტანგ ტალახაძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1977) კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები
იტაპოროროკა
იტაპოროროკა (Itapororoca) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 81 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლიტორალ-ნორტის შემადგენლობაში.
ბაირაკი (ლიპოვა-დოლინის რაიონი)
ბაირაკი (Байрак) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს სუმის ოლქის ლიპოვა-დოლინის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 734 კაცს შეადგენდა.
იტაპოროროკა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 997 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 116.36 კმ²-ზე. ფართობი 146 067 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
მიზეზობრივი კავშირი
მიზეზობრივი კავშირი, მიზეზობრიობა, ასევე კაუზალობა სამართალში ეწოდება მიზეზშედეგობრივ დამოკიდებულებას პირის რაიმე ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის. მიზეზობრივი კავშირის დადგენა ხშირად აუცილებელი პირობაა სწორი სამართლებრივი შეფასებისათვის. მაგალითად, სისხლის სამართალში შედეგიანი ან საფრთხის შემქმნელ დელიქტების დროს დანაშაულებრივი ქმედების დასადასტურებლად აუცილებელი წინაპირობა მიზეზობრივი კავშირის დადგენა პირის ქმედებასა და დანაშაულებრივ შედეგს ან შექმნილ კონკრეტულ საფრთხეს შორის.
მიზეზობრივი კავშირი სისხლის სამართალში
სისხლის სამართალში მიზეზობრივი კავშირი განიხილება იმ შემთხვევაში, როდესაც ჩადენილი ქმედება მხოლოდ მაშინ ითვლება დამთავრებულად, როდესაც შედეგი დადგება ან შეიქმნება კონკრეტული საფრთხე; აღნიშნული ეხება როგორც განზრახ, ისე გაუფრთხილებელ დანაშაულებს. მიზეზობრივი კავშირი დანაშაულის სამსაფეხურიან სისტემაში ქმედების შემადგენლობის, კერძოდ ობიექტური შემადგენლობის ეტაპზე განიხილება; თუკი მიზეზობრივი კავშირი ვერ დადგინდა, გამოირიცხება ქმედების შემადგენლობა (პირს არ ჩაუდენია სისხლის სამართლით დასჯადი ქმედება), შესაბამისად აღარაა აქტუალური და აღარ განიხილება პირის მიერ ჩადენილი ქმედების მართლწინააღმდეგობა და ინდივიდუალური ბრალი.
ეკვივალენტურობის თეორია მიზეზობრიობის წრეს საკმაოდ ფართოდ განიხილავს, ამგვარად ატიპური პირობებიც მიზეზობრივ კავშირშია შედეგთან. მაგალითად, დამნაშავის მშობლის ქმედება — შვილის გაჩენა — მიზეზობრივ კავშირში იქნება მისი შვილის მიერ ჩადენილი ქმედების შედეგთან (დამნაშავე რომ არ დაბადებულიყო, შედეგი არ დადგებოდა). ეკვივალენტურობის თეორიის ამგვარი ფართო საზღვრები სხვადასხვაგვარად იზღუდება; ერთ-ერთი ასეთი საშუალებაა მოძღვრება ობიექტური შერაცხვის შესახებ, რომლის თანახმადაც, მიუხედავად მიზეზობრივი კავშირის არსებობისა, პირის შედეგი ობიექტურად შეერაცხება, თუ მან ამ ქმედებით შექმნა ან აამაღლა სამართლებრივად დასაზრახი რისკი.
ეკვივალენტურობის თეორიის ასეთი ფართო საზღვრების გამოსწორებას შეეცადა რელევანტურობის თეორია, რომლის მიხედვითაც, მიზეზობრივი კავშირის დასადგენად საკმარისი არაა მხოლოდ იმისი გარკვევა, მოცემული პირობა გამოიწვევდა თუ არა შედეგს კონკრეტული ფორმით; დამატებით უნდა გაირკვეს, რელევანტურია თუ არა ქმედება სისხლის სამართლებრივად; ამგვარად, ეკვივალენტურობის თეორიისაგან განსხვავებით, რელევანტურობის თეორიის მიხედვით, ობიექტური შერაცხვა მიზეზობრიობის ნაწილია.
გარდა აღნიშნულისა სისხლის სამართლის მეცნიერებაში აგრეთვე ცნობილია გენერალური მიზეზობრიობის თეორია. სისხლის სამართლის დოგმატიკა აგრეთვე განასხვავებს მიზეზობრიობის სხვადასხვა სახეებს, როგორიცაა ალტერნატიული ანუ ორმაგი, კუმულაციური, ჰიპოთეტიური და სხვაგვარი მიზეზობრიობები.
სქოლიო
კატეგორია:სამართალი კატეგორია:სისხლის სამართლის ზოგადი ნაწილი