cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლაო (ხალხი)
კულტურა
ლაოსს თავისი ეროვნული თეატრი აქვს. იგი შეიქმნა ტაილანდის თეატრის გავლენით. სამეფო კარზე თეატრი ძალიან პრესტიჟული იყო. მუსიკალური ინსტრუმენტები ძირითადად ბამბუკისგან კეთდება. არსებობდა ასევე ჩრდილის თეატრები.
ლაოსის საერო ლიტერატურა ნაკლებად არის ცნობილი. მისი ძეგლები მცირეა, მაგრამ მდიდარი და გამორჩეული ფოლკლორული მასალაა.
ლაოსის მუსიკალური კულტურა კი ჯერ კიდევ რჩება ერთ-ერთი ყველაზე ნაკლებად ცნობილ და ნაკლებად შესწავლილ სფეროდ.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიოს ხალხები
რეხეტრე
რეხეტრე — ძველი ეგვიპტის დედოფალი მეოთხე დინასტიიდან, ეგვიპტის ძველი სამეფოს პერიოდის დროს. რეხეტრე ეგვიპტის ფარაონის ხეფრენის ქალიშვილი იყო. დანამდვილებით უცნობია მისი მეუღლის სახელის, სავარაუდოდ რეხეტრე ხეფრენის რომელიმე ვაჟის მეუღლე იყო, შესაძლოა რეხეტრე ფარაონ მენკაურას მეუღლე იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები კატეგორია:ეგვიპტის მეოთხე დინასტიის დედოფლები
არეშის მაზრა
250პქ|მინი|მარჯვნივ|რუკა არეშის მაზრა (Арешский уезд) — იყო რუსეთის იმპერიის, შემდეგ კი აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის ელიზავეტპოლის გუბერნიის ერთ-ერთი უეზდი (ადმინისტრაციული ერთეული), რეგიონი მდებარეობდა კავკასიაში, ხოლო მისი ადმინისტაციული ცენტრი 1874 წლიდან იყო ქალაქი აღდაში, საბჭოთა ხელისუფლების მიერ 1929 წლის ოფიციალურ გაუქმებამდე.
ისტორია
არეშის უეზდის ტერიტორია მდებარეობდა მდინარე ტურიანის აუზის მიდამოებში. ტერიტორიას შუა საუკუნეებში არეშს ეძახდნენ (ərəş) და იყო შირვანის პროვინციის ერთ-ერთი შემადგენელი ნაწილი, რომელიც მნიშვნელოვნად შესუსტდა ოსმალეთ - სეფიანთა განმეორებადი ომების შედეგად, საბოლოოდ კი რეგიონი დაიმორჩილა შაქის სახანომ 1750-იან წლებში. რუსული მმართველობის დამყარების შემდეგ, არეში ბაქოს გუბერნიის შაქის უეზდის ნაწილი იყო. 1874 წელს ტერიტორია გადავიდა ახლადშექმნილ ელიზავეტპოლის გუბერნიის შემადგენლობაში. იგი საბოლოოდ გააუქმა 1929 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ და მის ადგილას შეიქმნა 1930 წელს ახალი აღდაშის რაიონი.
სქოლიო
კატეგორია:კავკასია
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (საბუროვო)
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (Храм Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთის ადმინისტრაციული ოლქის მოსკვორეჩიე-საბუროვოს რაიონში.
ტაძარს აქვს სამი საკურთხეველი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ხოლო ეგვტერები ელია წინასწარმეტყველისა და ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.
ისტორია
ეკლესიის ისტორია დაკავშირებულია საბუროვების გვარის ისტორიასთან.
1571 წელს ივანე მრისხანეს შვილმა ცოლად მიიყვანა ევდოკია საბუროვა, მისმა მამამ მიიღო მიწის ნედელი მდინარე მოსკოვის სანაპიროზე, ასე დაარსდა სოფელი საბუროვო. პეტრე I დიდის პერიოდში სოფელი ეკუთვნოდა იმპერატორის მრჩეველს, თავად დიმიტრი კანტემირს, აქ იყო მისი მამული.
წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიაც სწორედ საბურვოში ააგეს 1595 წელს (სხვა მონაცემებით 1592 წ.). თავდაპირველად ეკლესია იყო ხის. 1675-1677 წლების ჩანაწერთა წიგნში ვკუთხულობთ, რომ „სოფელი საბუროვო მდებარეობს მდინარე მოსკოვზე, სადაც არის ეკლესია წმინდა ნიკოლოზის სახელზე, ეკლესიას აქვს ეგვტერი ელია წინასწარმეტყველის სახელზე. ეკლესია ხისაა, მოძველებული, აქვს ორი შესასვლელი. სამრეკლოზე სამი ზარი კიდია“.
1812 წელს ეკლესია გაძარცვეს ფრანგებმა, გადარჩა მხოლოდ კანკელი ხატებით და ხის ხატი ელია წინასწარმეტყველის გამოსახულებით.
1861 წელს ტაძრის შენობა დაშალეს და 1865 წლამდე მოსკოველი ვაჭრების ტარასოვების ფინანსებით კვლავ ააშენეს, გააფართოეს სატრაპეზო, მიაშენეს ორი საკურთხეველი: ელია წინასწარმეტყველისა და ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, ასევე ააგეს ახალი სამრეკლო. ეკლესია ააგეს აგურისაგან, ფუნდამენტი, ცოკოლი და კარნიზები თეთრი ქვისაგან დაამზადეს. სამრეკლო სამიარუსიანი იყო და ეკიდა ექვსი სპილენძის ზარი. სახურავი თუნუქის ფირფიტებით გადახურეს, რომელიც შეღებეს მწვანე ფერში. ინტერიერი შელესეს და მოხატეს.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ბოლშევიკურმა ხელისუფლებამ მთელი საეკლესიო ქონება ჩამოართვა ტაძარს და 1940 წელს კიდეც დახურეს. დიდი სამამულო ომის შემდეგ ეკლესიის შიგნით განათავსეს გარაჟი, 1960-იან წლებში კი - მექანიკური სახელოსნო.
1991 წლიდან მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარში აღსდგა ღვთისმსახურება. 1994 წელს აღადგინეს ელია წინასწარმეტყველის ეგვტერი, 1998 წლიდან კი აღადგინეს სამრეკლო. ყოველწლიურად ტაძრის დღესასწაულზე (ელია წინასწარმეტყველის ხსენების დღე) იმართება სამრეკლოს ზარების ფესტივალი.
ჭარხლის ბაღლინჯო
ჭარხლის ბაღლინჯო (Polymerus cognatus) — მწერი ნახევრადხეშეშფრთიანების რიგისა. მისი სხეულის სიგრძეა 3—5 მმ. ზრდასრულის ფრთები ყვითელი-მურა ფერისაა, შავი სურათით და სოლისებრი ან სამკუთხა ლაქით. ხორთუმი მოყვითალო-რუხია, წინა ზურგის უკანა კუთხეებში აქვს ორი შავი ლაქა. ფრთები მინისებრი და გამჭირვალეა. ბაღლინჯოს მატლი მწვანე ფერისაა, აქვს წითელი თვალები და შავი მრგვალი ლაქა ზედა მხარეს შუა ადგილზე. ფარზე აქვს ორი შავი წერტილი. გავრცელებულია ევროპასა და აზიაში.
მავნებელი მწერია. იკვებება და ზიანს აყენებს ჭარხალს, სოიოს, მზესუმზირას, კანაფს, სელს, სამყურას, ლობიოს, ბარდას, ოსპს, ცერცველას, აბუსალათინს, მდოგვს და სხვ. ზამთარს მკვებავი მცენარეების ღეროს ქსოვილში და ფოთლის ძარღვებში ატარებს კვერცხის სტადიაში. გაზაფხულზე (მარტის ბოლო – აპრილის დასაწყისი) იჩეკებიან მატლები და მალევე იმავე მცენარეზე იწყებენ კვებას, რომელზეც გამოიჩეკნენ. სიგრძეში 4,4 მმ-მდე არიან. მატლი მცენარეში უშვებს ხორთუმს და წოვს წვენს. მისი განვითარება გრძელდება 3–4 კვირის განმავლობაში, რის შემდეგაც იქცევა ზრდასრულ ბაღლინჯოდ და იწყებს გამრავლებას. სქესობრივად მომწიფებული ბაღლინჯო კვერცხს დებს ჭარხლის აღმონაცენის ფოთლის ყუნწში ან მთავარ ძარღვში. კვერცხის დასადებად ხორთუმით ჩხვლეტს მცენარის ზედაპირს და კვერცხს დებს შიგ ქსოვილში. ფოთლიდან პატარა მუქი წერტილის სახით ჩანს მხოლოდ კვერცხის საცობი. მავნებლის მიერ დადებული კვერცხების რაოდენობა დამოკიდებულია თაობაზე, გარემო პირობებსა და მცენარის სახეობაზე. ამ ფაქტორების მიხედვით კვერცხის რაოდენობა მერყეობს 20-დან 2000 ცალამდე. ემბრიონული განვითარება კლიმატური პირობების და თაობის მიხედვით 4 დღიდან 2 კვირამდე გრძელდება. წელიწადში იძლევა 2–4 თაობას.
მავნებელი ზოგიერთი ვირუსული დაავადების გადამტანია; ჭარხალზე მიყენებული პირდაპირი ზიანის გარდა, შეუძლია გაავრცელოს მოზაიკური დაავადების გამომწვევი ვირუსი. მის მიერ დაზიანებულ ჭარხლის აღმონაცენებს ზრდაში ჩამორჩენა აქვთ, კლებულობს მათი პროდუქტიულობაც. რიგ შემთხვევებში მცენარის დაზიანებული ფოთოლი ჭკნება, განიცდის დეფორმაციას და საბოლოოდ მცენარე იღუპება, მავნებლის მოქმედების შედეგად მოზაიკური დაავადების გაჩენის შემთხვევაში კიდევ უფრო მეტად ზიანდება.
ბრძოლის ღონისძიებები: ბრძოლა სარეველების წინააღმდეგ, პარკოსანი მცენარეების ადრესაგაზაფხულოდ მოთიბვა დაბალ სიმაღლეზე, ჭარხლის თესლის ინსექტიციდებით დამუშავება, მზრალად ხვნა, მცენარეული ნარჩენების განადგურება, მინერალური სასუქების სწორი შეტანა, შესაბამისი ქიმიური წამლობების დროული და ხარისხიანი განხორციელება.
სქოლიო
კატეგორია:ბრმა ბაღლინჯოები
ანტიციკლონი
მინი|ანტიციკლონის სატელიტური გამოსახულება მინი|ანტიციკლონი ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში ანტიციკლონი — მაღალი ატმოსფერული წნევის არე, რომელიც მოთავსებულია ციკლონებს შორის. წნევების განაწილების რუკაზე ანტიციკლონი წარმოდგენილია კონცენტრული, უსწორო, დაახლოებით ოვალური ფორმის იზობარებით (ერთნაირი წნევის ხაზებით). უდიდესი წნევაა ანტიციკლონის ცენტრში, პერიფერიისაკენ კლებულობს. ზღვის დონეზე ანტიციკლონის ცენტრში წნევა 1025-1040 მბარ-მდე იზრდება, ზოგჯერ კი (მაგალითად ზამთრობით აზიაში) 1070 მბარ-მდე (როდესაც ზღვის დონეზე საშუალო წნევა 1010-1015 მბარია) (1000 მბარი ≈750 მმ ვწყ. სვ. ≈1,02 კგძ/სმ²).
ანტიციკლონი ყოველდღიურად ვითარდება ტროპოსფეროში (ატმოსფეროს ქვედა ნაწილში) ციკლონებთან ერთად; ერთიცა და მეორეც ატმოსფეროს ზოგადი ცირკულაციის შემადგენელი ნაწილია და ქმნის ჰაერის განედთშორის ცვლას. წელიწადში ორივე ნახევარსფეროს ტროპოსფეროში იქმნება მრავალი ასეული ანტიციკლონი. ცალკეული ანტიციკლონი არსებობს რამდენიმე დღე-ღამის ან კვირის განმავლობაში. ანტიციკლონი მოძრაობს ტროპოსფეროს ჰაერის გადაადგილების მიმართულებით, ესე იგი დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ, ამასთანავე გადაიხრება დაბალი განედების მიმართულებით 30 კმ/სთ სიჩქარით ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში და 40 კმ/სთ სიჩქარით სამხრეთში.
ანტიციკლონში ქარი ქრის საათის ისრის მიმართულებით და ცენტრის გარშემოვლით ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში, ხოლო საათის ისრის საწინააღმდეგოდ — სამხრეთ ნახევარსფეროში. ქარი ანტიციკლონის შუა ნაწილში სუსტია, პერიფერიისკენ ძლიერდება და აჩენს გრიგალებს. ანტიციკლონის სიმაღლე რამდენიმე ათასი კილომეტრია. ანტიციკლონში ღრუბლიანობა და ნალექი მცირეა. ხასიათდება მოწმენდილი ამინდით. ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში გამოიყოფა აზორის ანტიციკლონი, რომელიც წარმოადგენს ატმოსფეროს მოქმედების უმნიშვნელოვანეს ცენტრს. აღსანიშნავია აგრეთვე ჰავაის ანტიციკლონი და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეტეოროლოგია
უაჩაკის რაიონი
უაჩაკის რაიონი (Distrito de Huachac) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ჩუპაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 355 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 040 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 150 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 20.15 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩუპაკის პროვინციის რაიონები
გელა ოთარაშვილი
გელა ოთარაშვილი (დ. 12 აგვისტო, 1953) — ქართული კინოსა და თეატრის მსახიობი. დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი.
რუსთაველის თეატრის მსახიობია 1980 წლიდან. აღსანიშნავი როლებია: ტრეტილევიჩი („შეთქმულება“, გ. ქავთარაძე), აშორდია („კვაჭი კვაჭანტირაძე“, ა. ვარსიმაშვილი), ჯარისკაცი („მაკბეტი“, რ. სტურუა), მაცნე (ბ. ბრეხტი „კავკასიური ცარცის წრე“, რეჟისორი — რ. სტურუა), ელდარ ბაწაშვილი („სულიერი არსებები“, დ. საყვარელიძე). მონაწილეა სპექტაკლებისა: „სტიქსი“, „ვგავართ ახლა ჩვენ ლტოლვილებს?!“, „მეფე ლირი“, „მერი პოპინსი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:ქართველი მსახიობები
სულეიმან სანი ახუნდოვი
სულეიმან სანი ახუნდოვი (დ. 3 ოქტომბერი [ძვ. სტ. 21 სექტემბერი], 1875,  ქ. შუშა — გ. 29 მარტი, 1939, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი მწერალი.
1894 წელს დაამთავრა გორის საოსტატო სემინარია, ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ბაქოში. მისი პირველი ნაწარმოებია კომედია „ძუნწი“ (1899). ავტორია პიესებისა> „დიბდათ ბეი“, „თურქთა ერთობა“ (ოროვე 1906), „ბედის ტრიალი“, „შავარდნის ბუდე“, „წყვდიადიდან სინათლისაკენ“, „მოლა ნასრედინი ბაქოში“ (ოთხივე 1921), „სიყვარული და შურისძიება“ (1922), „ახალი ცხოვრება“ (1923).
სულეიმან სანი ახუნდოვი ერთ-ერთი პირველი აზერბაიჯანელი საბჭოთა პროზაიკოსია (მოთხრობები: „შავტუხა გოგონა“ (1913), „მილოცვა“ (1925), „ორი მეგობარი“, „ორი მტერი“ (1927) და სხვა). დიდი წვლილი შეიტანა აზერბაიჯანულ საბავშვო ლიტერატურის განვითარებაშიც (საბავშვო მოთხრობების კრებული „შემზარავი მოთხრობები“ 1912-1914).
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 3 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1875 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1939 კატეგორია:აზერბაიჯანელი მწერლები
ნავაზ შარიფი
მიან მუჰამედ ნავაზ შარიფი (میاں محمد نواز شریف; დ. 25 დეკემბერი 1949, ლაჰორი, პენჯაბი, პაკისტანი) — 2013 წლის ივნისიდან 2017 წლის ივლისამდე პაკისტანის მე-12 პრემიერ-მინისტრი. ვეტერანი პოლიტიკოსი და მრეწველი, მას ეკავა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა 1990 წლის ნოემბრიდან 1993 წლის ივლისამდე და 1997 წლის თებერვლიდან 1999 წლის ოქტომბრამდე. შარიფი პაკისტანის მუსლიმთა ლიგის პრეზიდენტია, რომელიც წარმოადგენს საპარლამენტო უმრავლესობას 2013 წლიდან. როგორც „Ittefaq Group“-ის მფლობელი, რომელიც წამყვანი ბიზნეს-კონგლომერატია, ის არის ქვეყნის ერთ-ერთი ყველაზე მდიდარი ადამიანი.
დაიბადა მდიდარი შარიფების ოჯახში კაჰორში, იგი არის „Ittefaq Group“-ის დამფუძნებლის მუჰამედ შარიფის შვილი და პენჯაბის სამჯერ არჩეული გუბერნატორის შაჰბაზ შარიფის ძმა სამი. შარიფი სწავლობდა ბიზნესს სამთავრობო კოლეჯის უნივერსიტეტში და მოგვიანებით სამართალს პენჯაბის უნივერსიტეტში სანამ არ შევიდოდა პოლიტიკაში 1970 წლების მიწურულს. 1981 წელს, შარიფი დაინიშნა სამხედრო ხელისუფლების მიერ, პენჯაბის რეგიონის ფინანსთა მინისტრად. 1988 წელს, სამხედრო მდგომარეობის დასრულების შემდეგ, ფხვიერი კონსერვატიული კოალიციის მხარდაჭერით, ის აირჩიეს პენჯაბის მთავარ მინისტრად, ამის შემდეგ ის კიდევ ერთხელ აირჩიეს ამ თანამდებობაზე, როგორც კანდიდატი ცენტრისტულ-მემარჯვენე პაკისტანის მუსლიმთა ლიგიდან. 1990 წელს, შარიფი ხელმძღვანელობდა კონსერვატიული ალიანსით, რომელიც გაიმარჯვა არჩევნებში და ის გახდა ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი. გამოძიება არჩევნების შემდეგ დაადგინა, რომ არჩევნები გაყალბდა შარიფის სასარგებლოდ, პაკისტანის დაზვერვის მეშვეობით, რომელიც მილიონობით რუპით დააფინანსა მისი საარჩევნო კამპანია.
შარიფის პირველი პრემირ-მინისტრობა დასრულდა, როდესაც მაშინდელმა პრეზიდენტმა გულამ იშაქხანმა სცადა დაეთხოვა შარიფი კორუფციის ბრალდებით. შარიფი გადაწყვეტილება გაასაჩივრა უზენაეს სასამართლოში და მოიგო, მაგრამ საბოლოოდ გადადგა 1993 წელს, როდესაც სიტუაციაში არმიის მხედართმთავარი აბდულ კაკარი ჩაერია. 1993-1996 წლებში, შარიფი ოპოზიციის ლიდერი იყო, რაც გამოიწვია მუსლიმთა ლიგის სუპერ ურავლესობად გადაქცევა პაკისტანის ეროვნულ ასამბლეაში. მისი მთავრობის მიერ, კონსტიტუციაში შეტანილი ცვლილების შემდეგ, პრეზიდენტს შეეზღუდა მთავრობის გადაყენების უფლება. მისი მეორე მმართველობა აღსანიშნავია პაკისტანის პირველი ბირთვული ტესტის ჩატარებით, რომელიც პასუხი იყო მეზობელი ინდოეთისთვის. ამის საპასუხოდ, როდესაც დასავლეთის ქვეყნებმა შეაჩერეს უცხოური დახმარება, შარიფმა გაყინა ქვეყნის სავალუტო რეზერვები, რათა თავიდან აიცილოს კაპიტალის გადინება, მაგრამ ეს მხოლოდ გაუარესა ეკონომიკური პირობები.
უმუშევრობასთან ერთად რეკორდულად გაიზარდა საგარეო ვალიც, ასევე შარიფის მეორე ვადამ ნახა ბევრი კონფლიქტი სასამართლოსთან და სამხედროებთან. შარიფი დაიბარეს უზენაესს სასამართლოში 1997 წელს მას შემდეგ, რაც ის პარლამენტში გამოსვლისას გააკრიტიკა ბოლოდროინდელი გადაწყვეტილებებისთვის სასამართლო სისტემის ხელმძღვანელი საჟად ალი შაჰი. შარიფმა ასევე თავისი პოლიტიკური გუნდიდან იძულებით გაათავისუფლა გაერთიანებული შტაბის თავმჯდომარე გენერალი ჯეჰანგირ კარამატი ბრძანება და მის ნაცვლად დანიშნა პერვეზ მუშარაფი 1998 წელს. თუმცა, მას შემდეგ, რაც პაკისტანმა უსისტემოდ წარდგა კარგილის ომში, მისი ურთიერთობები მუშარაფთან ასევე გაუარესდა. 1999 წელს 12 ოქტომბერს, როდესაც შარიფმა სცადა დაეთხოვა მუშარაფი თანამდებობიდან, სამხედროებმა მოაწყვეს გადატრიალება, გააძევეს შარიფის მთავრობა, ხოლო თვითონ შარიფი ჯერ დააკავეს, შემდეგ გადაასახლეს საუდის არაბეთში.
2008 წელს შარიფი დაბრუნდა და მისმა პარტიამ მონაწილეობა მიიღო 2008 წლის არჩევნებში, ხოლო მისმა ძმამ, შაჰბაზ შარიფმა, დააკომპლექტა პენჯაბის პროვინციის მთავრობა, რომლის ხელმძღვანელად 2013 წლამდე დარჩა. მან წარმატებით წამოაყენა მუშარაფის იმპიჩმენტის საკითხი და აღადგინა სასამართლო სისტემის ხელმძღვანელი იფტიხარ ჩაუდრი. 2008-2013 წლებში, შარიფი იყო ქვეყნის მთავარი ოპოზიციური პარტიის ხელმძღვანელი. 2013 წლის, საპარლამენტო არჩევნებში მისმა პარტიამ მიიღო ხმების უდიდესი რაოდენობა და მან ჩამოაყალიბა მთავრობა. ასე, იგი გახდა პაკისტანის მე-20 პრემიერ-მინისტრი, თოთხმეტი წლის შემდეგ დაბრუნდა თავის პოზიციაზე, უპრეცედენტო მესამე ვადით. შარიფის მესამე ვადამ მოიტანა მაკროეკონომიკური სტაბილურობა, ძირითადად საერთაშორისო სავალუტო ფონდისგან აღებული არსებითი სესხების და „ჩინეთ-პაკისტანის ეკონომიკური კორიდორის“ მრავალმილიარდიანი საინვესტიციო გარიგებების მეშვეობით, რომელიც გამოასწორებს ქრონიკული ებერგიის დეფიციტს. 2015 წელს, მისმა მთავრობამ წამოიწყო სამხედრო ოპერაცია, ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ტერიტორიებიდან ექსტრემისტული დაჯგუფებების გასაძევად და გააუქმა მორატორიუმი სიკვდილით დასჯაზე. შარიფის მესამე ვადა გამყარებულია სოციალურ ცენტრიზმზე ვიდრე სოციალურ კონსერვატიზმზე, რომელიც დამახასიეთებელი იყო მისი წინა ორ ვადაზე.
ბიოგრაფია და განათლება
ნავაზ შარიფი დაიბადა 1949 წლის 25 დეკემბერს ქალაქ ლაჰორში, პენჯაბში. შარიფების ოჯახი წარმოშობით ქაშმირელი პენჯაბელებია. მისი მამა, მუჰამედ შარიფი, ზედა საშუალო კლასის ბიზნესმენი და მრეწველი იყო, რომლის ოჯახმა წავიდა ემიგრაციაში ქაშმირის ანანტნაგის რაიონიდან და საბოლოოდ დასახლდნენ სოფელ ჯათი უმრაში, ამრიცარის რაიონში, პენჯაბში მეოცე საუკუნის დასაწყისში. დედის ოჯახი ქაშმირის ქალაქ პულვამიდანაა. მას შემდეგ, რაც მუჰამედ ალი ჯინას ხელმძღვანელობით, პაკისტანის ეროვნულმა მოძრაობამ მიაღწია 1947 წელს პაკისტანის დამოუკიდებლობას, ნავაზის მშობლებმა საცხოვრებლად ამრიცარიდან ლაჰორში გადმოვიდნენ. მამამისი აჰლ ალ-ჰადის სწავლების მიმდევარი იყო. მისი ოჯახი ფლობს Ittefaq Group-ს, რომელიც მრავალმილიონი დოლარის ფოლადის კონგლომერატია და Sharif Group-ს, კონგლომერატი კომპანია და ჰოლდინგი სოფლის მეურნეობაში, სატრანსპორტო და შაქრის ქარხნების სფეროში.
დაოჯახებულია კალსუმ ნავაზიზე. მისი ძმა შაჰბაზ შარიფი პენჯაბის პროვინციის მოქმედი მთავარი მინისტრია, ხოლო მისი დისშვილი ჰამზა შაჰბაზ შარიფი ეროვნული ასამბლეის წევრი და ასევე პენჯაბის უფროსი მთავარი მინისტრია. მისი ქალიშვილი მარიამ ნავაზი, როგორც ჩანს დიასახლისია, მაგრამ ზოგჯერ აქტიურია მამის პარტიაშიც, ხოლო ამჟამად პრემიერ-მინისტრის ახალგაზრდული ინიციატივის თავმჯდომარეა. მარიამი დაოჯახებული პოლიტიკოს მუჰამედ საფდარ ავანზე. მისი მეორე ქალიშვილი, ასმა ნავაზი, დაოჯახებულია ალი დარზე, რომელიც პაკისტანის მოქმედი ფინანსთა მინისტრის შვილია. შარიფების ოჯახის პირადი რეზიდენციაა რაივინდის სასახლე, რომელიც მდებარეობს ჯათი უმრაში, რაივინდში, ლაჰორის გარეუბანში. ის ასევე ფლობს რეზიდენციას ჯიდაში, საუდის არაბეთში, რომელიც ცნობილია როგორც Sharif Villa, სადაც ის ცხოვრობდა დევნილობის დროს. მისი ვაჟი, ჰუსაინ ნავაზ შარიფი, ამ დროისთვის ცხოვრობს ჯიდის სახლში.
სწავლობდა ლაჰორის წმინდა ანტონის უმაღლეს სკოლაში. დაამთავრა სამთავრობო კოლეჯის უნივერსიტეტი (GCU) ხელოვნებისა და ბიზნესის ხარისხით და შემდეგ მიიღო სამართლის ხარისხი, პენჯაბის უნივერსიტეტის სამართლის კოლეჯში, ლაჰორში.
ჯანმრთელობის პრობლემები
2016 წლის მაისში, ნავაზ შარიფს ჩაუტარდა გულის ოპერაცია ლონდონში. ეს იყო ღია გულზე მისი მეორე ოპერაცია.
მისი ჯანმრთელობის გაუარესება და საბოლოოდ ღია გულის ოპერაცია მოხდა, ქვეყნის წლიური ბიუჯეტის წარდგენამდე სამი დღით ადრე. ოპოზიციის და იურიდიული სფეროს ბევრმა ლიდერმა, მათ შორის ყოფილი მთავარი მოსამართლე იფტიხარ მუჰამედ ჩაუდრი, წამოაყენა მნიშვნელოვანი კითხვები ქვეყანაში მოსალოდნელ კონსტიტუციურ კრიზისთან დაკავშირებით. ჩაუდრიმ მოუწოდა პრემიერ-მინისტრის შუალედური არჩევნებისკენ, თავიდან კრიზისის აცილების მიზნით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:პაკისტანის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:პაკისტანელი პოლიტიკოსები
OCLC
OCLC (Online Computer Library Center, Inc.) — „არაკომერციული წევრობის კომპიუტერული ბიბლიოთეკური სერვისი და სამეცნიერო-კვლევითი ორგანიზაცია, რომლის საზოგადოებრივი მიზანია მსოფლიო ინფორმაციასთან წვდომის გაფართოება და ინფორმაციაზე ხარჯების შემცირება“. დაარსდა 1967 წლის 6 ივლისს, როგორც არაკომერციული ოჰაიოს კოლეჯის ბიბლიოთეკური ცენტრი. მსოფლიოს 170 ქვეყანაში და ტერიტორიაზე საბიბლიოთეკო მასალების მოსაპოვებლად, შესაძენად, კატალოგიზაციისთვის, იჯარით ასაღებად და შესანახად 72 ათას ბიბლიოთეკაზე მეტი იყენებს OCLC-ის მომსახურებას. ორგანიზაცია დაარსებულია ფრედ კილგურის (Fred Kilgour) მიერ, სათაო ოფისი მდებარეობს აშშ-ის ოჰაიოს შტატის ქალაქ დუბლინში.
მომსახურება
OCLC ახორციელებს ბიბლიოგრაფიულ, ანოტაციურ და მთლიან ტექსტურ ინფორმაციასთან დაშვებას.
OCLC და მისი წევრი ბიბლიოთეკები ერთობლივად ქმნიან და მხარს უჭერენ WorldCat — OCLC Online Union Catalog-ს, მსოფლიოში უდიდეს ბიბლიოგრაფიულ კატალოგს (online public access catalog, OPAC). WorldCat ინახავს ჩანაწერებს მთელი მსოფლიოს სახელმწიფო და კერძო ბიბლიოთეკებიდან. Open WorldCat-ის პროგრამა ბიბლიოთეკების კუთვნილ მასალებს იწერს WorldCat OCLC-ის მონაცემთა ბაზაში, რომელიც ინტერნეტით, ბიბლიოგრაფიული და წიგნებით სავაჭრო საიტებითაა მისაწვდომი. 2005 წლის ოქტომბერში OCLC-ის ტექნიკურმა პერსონალმა დაიწყო Wiki-პროექტი, რამაც მკითხველებს საშუალება მისცა დაემატებინათ კომენტარები და ინფორმაციის სტრუქტურირებული მინდვრები, რომლებიც დაკავშირებულები არიან WorldCat-ის ნებისმიერ ჩანაწერებთან.
OCLC ფლობდა მიკროფილმების და გაშიფრვის, რომელსაც ერქვა OCLC Preservation Service Center, შენახვის ცენტრს, ხოლო მისი სათაო ოფისი მდებარეობდა აშშ-ის პენსილვანიის შტატის ქალაქ ბეთლემში. ცენტრი 2009 წელს მიეყიდა Backstage Library Works-ს.
ონლაინ მონაცემთა ბაზები
OCLC-ს კატალოგიზაციისთვის და ძიებისათვის აქვს მონაცემთა ბაზა, რომელსაც ბიბლიოთეკარები და საზოგადოება იყენებს. მიმდინარე კომპიუტერული პროგრამა — Connexion, ექსპლოატაციაში შევიდა 2001 წელს, ხოლო მისი შემქმნელი, კომპანია OCLC Passport, შეჩერდა 2005 წლის მაისში.
ბაზა შეიცავს მანქანაწამკითხველი კატალოგიზაციის (MARC, MAchine Readable Cataloging) ფორმატში ჩანაწერებს, რომლებსაც მთელ მსოფლიოში ბიბლიოთეკური კატალიზატორები იყენებენ, როგორც კატალოგიზაციის ინსტრუმენტს. MARC-ის ფორმატში შექმნილი ჩანაწერები შემდგომში იტვირთება ადგილობრივ ბიბლიოთეკურ კატალოგთა სისტემებში. ეს ბიბლიოთეკებს საშუალებას აძლევს მოძებნოს და ჩატვირთოს მონაცემები მასალებზე და თითოეული მონაცემი ცალ-ცალკე, კატალოგიზაციის ხანგრძლივი პროცესის გარეშე, დაამატოს ადგილობრივ კატალოგში.
სქოლიო
კატეგორია:საბიბლიოთეკო საქმე კატეგორია:საერთაშორისო არასამთავრობო ორგანიზაციები
Zoom (Electric Light Orchestra-ს ალბომი)
Zoom — ბრიტანული სიმფონიური როკ-ჯგუფ Electric Light Orchestra-ს მე-12 სტუდიური ალბომი. გამოიცა 2001 წელს. ამასთან, იგი ითვლება ჯეფ ლინი სოლო-ნამუშევრად, დამატებითი მუსიკოსების (ჯორჯ ჰარისონი, რინგო სტარი და სხვები) მონაწილეობით. ჯგუფის ერთ-ერთი წევრი, რიჩარდ ტენდი, მხოლოდ ერთი სიმღერის ჩაწერაში და რამდენიმე პრომო-კონცერტში მონაწილეობდა.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - ჯეფ ლინი.
ბანი (პანგასინანი)
ბანი (ოფიციალურად ბანის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Bani; ტაგ: Bayan ng Bani) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 50 306 ადამიანს შეადგენს.
ისტორია
ბანი 1769 წლის 18 მარტს დაარსდა. 1903 წლის 21 ნოემბერს იგი ალამინოსთან, ბოლინაოსთან, ინფანტასა და სან-ისიდრო-დელ-პოტოტთან ერთად პანგასინანის შემადგენლობაში შევიდა. 1918 წელს ალამინოსსა და ბანის შორის გზის გაყვანა დაიწყეს. სამხედრო მდგომარეობის დროს ბანის მერი ლიბერალური პარტიის წევრი მარსელო ნავარო იყო.
გეოგრაფია
ბანი ტამბაკის ყურიდან დასავლეთ ფილიპინის ზღვამდე, ალამინოსიდან ბოლინაომდეა გადაჭიმული. მუნიციპალიტეტის ფართობი 19 243.6075 ჰექტარია.
სქოლიო
კატეგორია:პანგასინანის მუნიციპალიტეტები
ყარაბეილი
ყარაბეილი (Qarabəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ქალჰატა
ქალჰატა — ძველი ეგვიპტის დედოფალი ოცდამეხუთე დინასტიიდან, მესამე გარდამავალი პერიოდის დროს. ქალჰატა ეგვიპტის ფარაონის შაბაკას მეუღლე და ფარაონ ტანტამანის დედა იყო.
ბიოიიუქი-ფირალი
ბიოიიუქი-ფირალი (Böyük Pirəli) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —   1 362  კაცი.
ქალჰატა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები კატეგორია:ეგვიპტის ოცდამეხუთე დინასტიის დედოფლები
აუგსბურგის ტრამვაი
აუგსბურგის ტრამვაი სიდიდით მეორე ტრამვაის სისტემაა ბავარიაში, მიუნხენის შემდეგ და ნიურნბერგის წინ. ლიანდაგების საერთო სიგრძე 45.4 კმ-ია და მოქმედებს 5 ჩვეულებრივი და 2 სპეციალური მარშრუტი. ტრამვაის ხაზები ქალაქის საზღვრებს სამ ადგილზე ცდება. აუგსბურგში ტრამვაის პირველი ხაზი 1881 წელს გაიხსნა, რომელიც ცხენის წევაზე მუშაობდა, ხოლო პირველი ელექტროფიცირებული ხაზი 1898 წელს გაიხსნა.
მოძრავი შემადგენლობა
2019 წლის მდგომარეობით აუგსბურგის ტრამვაის ქსელში მოქმედებს სამი MAN M8C მარკის ტრამვაი, 41 ცალი Siemens Combino NF8 და 27 Bombardier Flexity Cityflex CF8. 2022 წლისთვის „შტადლერმა“ ქალაქს უნდა მიაწოდოს 11 ახალი ტრამვაის ვაგონი, რომლებიც ჩაანაცვლებენ მოძველებულ M8C და GT6M-ებს.
ბიბლიოგრაფია
კატეგორია: ტრამვაის ქსელები ქალაქების მიხედვით
აზერბაიჯანის ხალხური ინსტრუმენტების სახელმწიფო ორკესტრი
საიდ რუსტამოვის სახელობის აზერბაიჯანის ხალხური ინსტრუმენტების სახელმწიფო ორკესტრი (Səid Rüstəmov adına Azərbaycan Dövlət Xalq Çalğı Alətləri Orkestri) — აზერბაიჯანული ხალხური ინსტრუმენტების პირველი სანოტო ორკესტრი 1931 წლის 1 მაისს აზერბაიჯანული პროფესიონალური მუსიკის დამაარსებლ უზეირ ჰაჯიბეკოვის ინიციატივით დაარსდა სიმფონიური ორკესტრის
პრინციპის საფუძველზე. მთავარი დირიჟორი იყო უზეირ გაჯიბეკოვი, ხოლო დირიჟორის დამხმარე და კონცერტმეისტერი იყო საიდ რუსტამოვი.
ისტორია
აზერბაიჯანის ხალხური ინსტრუმენტების ორკესტრი წარმოადგენს პირველ მსგავს ხალხური ინსტრუმენტების ორკესტრს მთელს აღმოსავლეთში, რომელიც ნოტებით უკრავდა. მან მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქვეყნის ეროვნული მუსიკალური კულტურის განვითარებაში. ორკესტრის თავდაპირველი შემადგენლობა შედგებოდა სულ რაღაც ხუთი ინსტრუმენტისაგან — თარი, ქამანჩა, ბალაბანი, დეფა და დოლი. შემდგომ ხმოვანების გაძლიერების მიზნით ორკესტრში დამატებით შეტანილი იქნა მუსიკალური ინსტრუმენტების სხვადასხვა სახეობა — ისეთები როგორიცაა ნაღარა, ზურნა, ტიუტეკი, განუნი, და ასევე ისეთი ევროპული ინსტრუმენტები, როგორიცაა ფორტეპიანო, კონტრაბასი, კლარნეტი და სხვ.
უზიერ გაჯიბეკოვმა ამ ორკესტრისათვის გადაამუშავა ხალხური სიმღერები და ცეკვები, დასავლეთევროპელი და რუსი კომპოზიტორების ნაწარმოებები, ორკესტრისათვის შექმნა ფანტაზიები «შურ» и «ჩარგაიახ». 1935 წლიდან ორკესტრის დირიჟორის თანამდებობა ჩაიბარა საიდ რუსტამოვმა, რომლის სახელიც ორკესტრისათვის იქნა მინიჭებული მისი გარდაცვალების შემდეგ.
ორკესტრი წარმოადგენს მრავალი ღონისძიების მუდმივ მონაწილეს სახელმწიფო მაშტაბით, წარმატებით გადის გასტროლებზე მთელს მსოფლიოში, გამოდიდა მრავალкаких?] პრესტიჟულ საერთაშორისო ფესტივალზე. ამგვარად, 2004 და 2005 წლებში კოლექტივმა ორჯერ დაიმსახურა «გიზიკ ჩიანგ»-ის მაღალი პრემია XIX და ХХ საერთაშორისო მუსიკალურ ფესტივალზე «ფადჟრ», რომელიც ირანის ისლამურ რესპუბლიკის დედაქალაქში – თეირანში გაიმართა.
ორკესტრის დირიჟორი
ორკესტრის სამხატვრო ხელმძღვანელი და მთავარი დირიჟორი გახლავთ აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი, პროფესორი აგავერდი პაშაევი.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული მუსიკა
პატარეშნესი
პატარეშნესი — ძველი ეგვიპტის დედოფალი ოცდამეორე დინასტიიდან, მესამე გარდამავალი პერიოდის დროს. პატარეშნესი ეგვიპტის ფარაონის შეშონქ I-ის მეუღლე იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები კატეგორია:ეგვიპტის ოცდამეორე დინასტიის დედოფლები
უამანკაკა-ჩიკოს რაიონი
უამანკაკა-ჩიკოს რაიონი (Distrito de Huamancaca Chico) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ჩუპაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 186 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 365 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 390 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 11.3 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩუპაკის პროვინციის რაიონები
ჰორომაირის მონასტერი
ჰორომაირის მონასტერი (Հոռոմայրի վանք) — სამონასტრო კომპლექსი სომხეთში. მდებარეობს ლორეს პროვინციის სოფელ ოძუნიდან სამხრეთით 1 კმ-ში.
მონასტერი აგებულია კლდეზე. ასევე კლდეზეა აშენებული სამრეკლო, რომელიც მონასტრიდან ოდნავ მოშორებით დგას. მონასტერთან არის ასევე კლდეში ნაკვეთი გამოქვაბულები, ხაჩქარები, შემკულია ჩუქურთმებით. წმინდა მარკოზის სახელობის ეკლესია აგებულია ზაქარია და ივანე მხარგრძელების მიერ 1187 წელს. დანარჩენი შენობა-ნაგებობები კი ააშენა იღუმენმა სამუელმა 1206 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მონასტრები
ჯონ მარტინი
ჯონ მარტინი  ნამდვილი სახელი იენ დევიდ მაკ-გიჩი (დ. 11 სექტემბერი, 1948 — გ. 29 იანვარი, 2009, ) — ბრიტანელი მომღერალი-სიმღერების ავტორი და გიტარისტი, აგრეთვე ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის ოფიცერი. 40 წლიანი კარიერის განმავლობაში გამოსცა 21 სტუდიური ალბომი, იმუშავა სხვადასხვა ცნობილ შემსრულებელთან (ერიკ კლეპტონი, დევიდ გილმორი, ფილ კოლინზი). The Times-ის აღწერით, მან „მოშალა საზღვრები ბლუზს, ჯაზს, როკსა და ხალხურ მუსიკას შორის“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 11 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2009 კატეგორია:ანგლო-შოტლანდიელები კატეგორია:ბრიტანელი ფოლკ მომღერლები კატეგორია:ბრიტანელი გიტარისტები კატეგორია:ბრიტანელი კლავიშისტები კატეგორია:ბრიტანელი მომღერლები კატეგორია:Island Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:შოტლანდიელი ინგლისელები კატეგორია:ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის ოფიცრები
სამარსკოეს სამების ტაძარი
სამარსკოეს სამების ტაძარი (Храм Троицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ სამარსკოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.
მისამართი: 346751, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი სამარსკოე, პირველი მაისის შესახვევი № 84.
ისტორია
XIX საუკუნის 50-იან წლებში როსტოვის ოლქის სოფელ სამარსკოეში ააგეს ხის ეკლესია. ახალი ეკლესია იყო ერთსაკურთხევლიანი, მასზე მიშენებული იყო აგურის სამრეკლო. ზარები ჩამოსხმული იყო ყოველგვარი წარწერებისა და გამოსახულებების გარეშე. ეკლესია შემოღობილი იყო რკინის მესრით, ჰქონდა ასევე რკინის კარი. ეკლესიაში დაკრძალულნი იყვნენ მღვდლები: მამა სტეფანე და მამა როდიონი.
თავდაპირველად ეკლესიის მსახურთა სიაში შედიოდა მღვდელი და მეფსალმუნე. XX საუკუნის დასაწყისში ეკლესიაში მოღვაწეობდა ორი მღვდელი: მამა ავტანომ ივანოვი და მამა თევდორე ზაიცევი, მეფსალმუნე ალექსი ბაშინსკი და დიაკვანი იოანე ივანოვი.
საბჭოთა ხელისუფლების წლებში 1931-1932 წლებში ეკლესია დაანგრიეს. ეკლესიის აგური გამოიყენეს სოფლის საავადმყოფოს ასაშენებლად. ეკლესიისაგან დარჩა მხოლოდ ღობე, ისიც მხოლოდ XX საუკუნის 60-იან წლებამდე იდგა. ამჟამად ყოფილი სამების ეკლესიის ადგილზე დგას სამარსკოეს № 1 საშუალო სკოლა.
1991 წელს სოფელ სამარსკოეში კვლავ ჩამოყალიბდა სამების მრევლი. მათ ღვთისმსახურებისთვის გადაეცათ შესყიდვების კანტორის შენობა. 1991 წელსვე აქ გაიხსნა სამლოცველო სახლი.
1990-იან წლებში სოფელში გადაწყვიტეს აეშენებინათ ახალი აგურის ეკლესია. მომავალი ეკლესიის ასაშენებლად მრევლს გადაეცა ადგილი პირველი მაისის შესახვევთან. ეკლესია ააგეს მრევლის შემოწირულობით. 1998 წელს უკვე ამოიყვანეს კედლები. 2007 წელს ეკლესიას დაადგეს გუმბათი, ჩაუყენეს ფანჯრები, შიგნიდან შელესეს, დააგეს ბეტონის იატაკი. 2008 წელს ეკლესიას ჩაუყენეს კარი. 2010 წლის აპრილში ეკლესიის კედლებში გაიმართა სააღდგომო ღვთისმსახურება. 2012 წლის 7 აპრილიდან კი ეკლესიაში მუდმივად მიმდინარეობს მსახურება. ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა.
ეკლესიის წინამძღვრია იაკობი (ოლიხოვატოვი).
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
მელისა ბენოისტი
მელისა მარიე ბენოისტი (Melissa Marie Benoist; დ. 4 ოქტომბერი, 1988) — ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი. ცნობილია თავისი შესრულებული როლით, როგორც კარა დანვერსი CBS/CW-ს სატელევიზიო სერიალ „სუპერგოგონა“-ში (2015-დღემდე).
2013 წლიდან 2014 წლამდე მონაწილეობას იღებდა Fox-ის კომედიურ სატელევიზიო დრამა–„გუნდი“-ში, სადაც თამაშობდა მერლი როუზის როლს. გადაღებულია რამდენიმე ფილმში, მათ შორისაა: „შეპყრობილი“ (2014), „დენი კოლინზი“ (2015), „ყველაზე გრძელი გზა“ (2015), „პატრიოტის დღე“ (2016), „ლოულაიდერები“ (2016) და „მზიანი ძაღლები“ (2017). 2018 წელს კი, მინისერიალ „უეიკო“-ში, დევიდ კორეშის ცოლის, რეიჩელ ჯონსის როლი ითამაშა.
ბენოისტის პირველი ფილმი 2008 წლის ამერიკული დრამა „Tennessee“-ია, ფილმში მან მონაწილეობა მომღერალთან, მარია ქერისთან ერთად მიიღო. ამის შემდეგ გამოჩნდა რამდენიმე სატელევიზიო სერიალში, მათ შორისაა: „Law & Order: Criminal Intent“, „ცისფერი სისხლი“ და „კარგი ცოლი“.
ადრინდელი ცხოვრება
მელისა ბენოისტი 1988 წლის 4 ოქტომბერს ჰიუსტონში, ტეხასში დაიბადა. არის ჯული და ჯიმ ბენოისტის ქალიშვილი. მელისას მშობლები მაშინ განქორწინდნენ როდესაც, მელისა ბავშვი იყო. მისი დიდი ბაბუა ფრანგი იყო. ჰყავს ორი ბიოლოგიური და, ჯესიკა-ნოველისტი და ქრისტინა-ეკოლოგიის მეცნიერი. მამამისის მეორე ქორწინებიდან კი 5 ნახევარ და-ძმა. მშობლების განქორწინების შემდეგ, იგი დედამისთან ერთად კოლორადოში ცხოვრობდა.
3 წლის ასაკში მან ბალეტის და ჯაზის გაკვეთილებზე სიარული დაიწყო. 4 წლის ასაკში მან დეიდამისის შექნილ სპექტაკლში მიიღო მონაწილეობა.
გია მელიქიშვილი
გია მელიქიშვილი (დ. 9 დეკემბერი, 1939, თბილისი — გ. 17 ივლისი, 2008, საფრანგეთი) — ქართველი მუსიკოსი.
მელისა ბენოისტი
ადრინდელი ცხოვრება
2007 წელს მან დაამთავრა „Arapahoe“-ს უმაღლესი სკოლა, ხოლო შემდგომ საცხოვრებლად ნიუ-იორკში გადავიდა, რათა მუსიკალური თეატრის კარიერა გაეგრძელებინა. 2011 წელს დაათავრა „მერიმაუნთის მანჰეტენის კოლეჯი“. კოლეჯში სწავლისას მონაწილეობა მიიღო რამდენიმე სპექტაკლში, მათ შორისაა: „Thoroughly Modern Millie“ და „ As You Like It“.
პირადი ცხოვრება
მელისა კოლეჯში ველოსიპედის ტარებას სწავლობდა, მას მარცხენა ფეხზე ტატუ აქვს, სადაც ველოსიპედია გამოსახული. 2015 წელს, ცნობილი გახდა ფაქტი რომ ბენოისტი და ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი ბლეიკ ჯენერი დაქორწინდნენ. თუმცა, მელისამ ერთ-ერთ ინტერვიუზე ამ საკითხთან დაკავშირებით თქვა რომ ისინი დიდი ხნის წინ დაქორწინდნენ. ზოგი წყარო ირწმუნება რომ წყვილს ქორწილი 2013 წელს ჰქონდა. 2016 წლის დეკემბერს, ბენოისტმა განქორწინება მოითხოვა, ხოლო 2017 წლის დეკემბერს მათი ურთიერთობა განქორწინებით დამთავრდა.
გია მელიქიშვილი
ბიოგრაფია
გია (გიორგი) ოთარის ძე მელიქიშვილი დაიბადა თბილისში, 1939 წლის 9 დეკემბერს. 1961 წელს დაამთავრა „ნიჭიერთა ათწლედი“ ვიოლინოს განხრით. პედაგოგი: ლუარსაბ იაშვილი. მასთანვე განაგრძო სწავლა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში (1962-1966).
მელისა ბენოისტი
პირადი ცხოვრება
ბენოისტს ღრმა ბავშვობაში, 13 წლის ასაკში შფოთვითი დეპრესია ჰქონდა.
გია მელიქიშვილი
ბიოგრაფია
ჯერ კიდევ მუსიკალურ ათწლედში სწავლის დროს გია მელიქიშვილმა სახელმწიფო სიმფონიურ ორკესტრთან ერთად შეასრულა ალექსი მაჭავარიანის ძალზე რთული სავიოლინო კონცერტი. მასთან ერთად სოლო პარტიას ასრულებდა მაშინდელი მუსიკალური სამყაროს კორიფე, პიანისტი ალექსანდრ იოხელესი, რომელმაც დიდი მომავალი უწინასწარმეტყველა ახალბედა მევიოლინეს. ამ კონცერტმა საბოლოოდ განსაზღვრა კიდეც მისი მომავალი. კონსერვატორიის დამთავრების შემდეგ უკრავდა ჯერ საქართველოს სახელმწიფო კამერულ ორკესტრში, შემდგომ კი სახელმწიფო სიმებიან კვარტეტში და არაერთგზის გახდა იმ თავბრუდამხვევი წარმატების მონაწილე, რომლითაც ეს კვარტეტი მსოფლიოს მრავალი ქვეყნის მუსიკალურ სამყაროს აოცებდა.
მელისა ბენოისტი
პირადი ცხოვრება
მელისამ და ამერიკელმა მსახიობმა, კრის ვუდმა დაანონსეს რომ 2019 წლის 10 თებერვალს სასიყვარულო ურთიერთობა დაიწყეს, ხოლო ამავე წლის სექტემბერს იქორწინეს. 2020 წლის 4 მარტს, წყვილმა სოციალური ქსელის მეშვეობით გაასაჯაროვეს რომ ისინი თავიანთ პირველ შვილს ელოდებიან.
გია მელიქიშვილი
ბიოგრაფია
1992 წელს შეიქმნა რადიოსა და ტელევიზიის სიმებიანი კვარტეტი: გია მელიქიშვილი (I ვიოლინო), ია ხინთიბიძე (ვიოლინო), ტატო ხარაძე (ალტი) და რეზო მაჩაბელი (ჩელო). ომისა და გაჭირვების გამო საქართველოში მუსიკისთვის არავის ეცალა, კვარტეტს კი უამრავი ქვეყანა იწვევდა თავისთან სამუშაოდ და ერთი წლის შემდეგ ქართველი მუსიკოსები საფრანგეთში გაემგზავრნენ. უცხოეთში მათ თავიანთ კვარტეტს „თბილისი“ დაარქვეს და სულ მალე იმდენად პოპულარულები გახდნენ, რომ მათ გარეშე თითქმის არც ერთ მნიშვნელოვან მუსიკალურ ფესტივალსა თუ დღესასწაულს არ ჩაუვლია, არა მხოლოდ საფრანგეთის, არამედ მსოფლიოს მრავალი ქვეყნის ქალაქებში.
გია მელიქიშვილი პარიზის მახლობლად მდებარე ქალაქ ბლუაში დასახლდა ოჯახთან ერთად. მალე თეიმურაზ მათურელთან (ფორტეპიანო) და რეზო მაჩაბელთან (ჩელო) ერთად შექმნა საფორტეპიანო ტრიო, რომელიც ასევე პოპულარული გახდა საფრანგეთში. სამწუხაროდ, ეს ტრიო მალე დაიშალა მისი ერთ-ერთი წევრის, თეიმურაზ მათურელის მოულოდნელი გარდაცვალების გამო.
გია მელიქიშვილს მიღებული ჰქონდა საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტის წოდება. მის რეპერტუარში შედიოდა: ქართული ნაწარმოებები – ს. ნასიძე, სიმებიანი კვარტეტი, №1, სიმებიანი კვარტეტი №2, მ. დიაკვნიშვილი, „მუსიკა სიმებიანი კვარტეტისათვის“, ს. ცინცაძე, სიმებიანი კვარტეტი №7, ი. ბარდანაშვილი „საფორტეპიანო ტრიო ბიზეს ხსოვნისადმი“. უცხოური ნაწარმოებები: ვივალდი, კონცერტი ორი ვიოლინოსათვის (ლიანა ისაკაძესთან ერთად), ბარტოკის დივერტისმენტი და სხვა.
ქართველმა მუსიკოსმა წარმატებით განაგრძო შემოქმედებითი ცხოვრება საზღვარგარეთის ქვეყნებში. გასტროლებით მოიარა გერმანია, დანია, იტალია. სხვადასხვა დროს მას იწვევდნენ საფრანგეთის კამერულ თუ სიმფონიურ ორკესტრებსა და ანსამბლებში. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობასაც. საქართველოშიც არაერთი მოსწავლე ჰყავდა. ერთხანს გორის სამუსიკო სასწავლებელშიც კი ასწავლიდა, შემდგომ თბილისში, ნიჭიერთა ათწლედში, კონსერვატორიაში. საკუთარ შვილებსაც გაუკვალა გზა დიდი მუსიკისკენ – ნინო და ოთარ მელიქიშვილები ფრანგულ მუსიკალურ სამყაროში საკმაოდ ცნობილ მევიოლინეებად მიიჩნევიან. ოთარი ვიოლინოს გამოთლა-დამზადების ხელოვნებასაც დაეუფლა, გიას მუდამ მხარში ედგა მეუღლე, ნათელა გუნია, უნიჭიერესი მუსიკოსი, რომელმაც თავისი კარიერა ოჯახს ანაცვალა.
1999 წელს გია მელიქიშვილმა კონცერტი გამართა მონატრებულ თბილისში, კამერული ორკესტრის „თბილისის კონცერტინოს“ თანხლებით. შესრულდა ბახისა და ვივალდის კონცერტები ორი ვიოლინოსთვის. ვირტუოზ მევიოლინეს პარტნიორობას უწევდნენ მისი მეგობრების ვაჟები, მისივე მოსწავლე – მევიოლინე პაატა ჭანტურიშვილი და დირიჟორი გოგა შილაკაძე.
გია მელიქიშვილი გარდაიცვალა საფრანგეთში, 2008 წლის 17 ივლისს. საფრანგეთის მუსიკალურმა საზოგადოებამ და ქალაქ ბლუას მუნიციპალიტეტმა პატივი მიაგეს მათ ქვეყანაში მოღვაწე ქართველ მუსიკოსს და საფრანგეთის გამორჩეულ მოღვაწეთა პანთეონში მიუჩინეს ადგილი.
2009 წლის დეკემბერში თბილისში, გოეთეს ინსტიტუტის საკონცერტო დარბაზში გია მელიქიშვილის ხსოვნისადმი მიძღვნილი საღამო გაიმართა. თბილისის კამერულ ორკესტრს გოგა შილაკაძემ უდირიჟორა.
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (პრეობრაჟენის სასაფლაო)
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (Храм Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის პრეობრაჟენსკოეს რაიონში.
ტაძარს აქვს ორი საკურთხეველი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ხოლო ეგვტერი ღვთისმშობლის მიძინების  სახელზე.
ყვითელფეხა ჭოვილო
ყვითელფეხა ჭოვილო (Tringa flavipes) — ფრინველი ჩიბუხასებრთა ოჯახისა. წააგავს დიდ ჭოვილოს. მისი სხეულის სიგრძეა 23–25 სმ, ნისკარტისა — 3–4 სმ. ზრდასრულებს ყვითელი ფეხები აქვთ, სიგრძით 5–7 სმ. ფრთის შლილი 58–64 სმ შეადგენს, იწონის 60-დან 100 გ-მდე. დედალ-მამალი ერთნაირად არიან შეფერილი. თავი ღია რუხი ან მოთეთროა წვრილი, მუქი ლაქებით. სხეული ზევიდან მორუხო-ყავისფერია, ქვევიდან — თეთრი. კისერი და მკერდი მუქ ყავისფერ ზოლებიანია, კუდი — თეთრი. ნეოარქტიკული სახეობაა. ბინადრობს ალასკისა და კვებეკის ტაიგის ტყეებში ტბორებთან ახლოს. ბუდეს მიწაზე იკეთებს, ჩვეულებრივ ღია, მშრალ ადგილებში. გადამფრენია, ზამთარში მიგრირებს აშშ-ის სანაპიროებზე მექსიკის ყურეში და სამხრეთ ამერიკაში. უმთავრესად იკვებება მწერებით, რომელსაც მიწის და წყლის ქვეშ იჭერს, აგრეთვე მცირე ზომის თევზებითა და თესლებით. საკვების ძიების დროს დარბის და სწრაფი მოძრაობებით იჭერს ნადავლს. ზოგჯერ წყალზეც დარბის. გამრავლების პერიოდში მონოგამური წყვილები ახასიათებს. ბუდეს წარმოადგენს ბალახებში კარგად შენიღბული ორმო. დედალი ჩვეულებრივ დებს 4 კვერცხს, ისინი ფერად რუხი ან ღია ზეთისხილისფერია ყავისფერი ლაქებით. ინკუბაცია 22–23 დღე-ღამე გრძელდება. ორივე მშობელი იღებს მონაწილეობას კრუხობაში და ბარტყების გამოკვებაში. 22–23 დღის ბარტყები უკვე დამოუკიდებლები არიან. სქესობრივ სიმწიფეს 2 წელში აღწევენ.
სქოლიო
კატეგორია:ჭოვილო
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (პრეობრაჟენის სასაფლაო)
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
თავდაპირველად ტაძარი ააგეს 1784-1790 წლებში, ფსევდოგოთიკურ სტილში. ტაძრის არქიტექტორად ითვლებოდა ვასილი ბაჟენოვი, მაგრამ უკანასკნელი კვლევების მიხედვით პროექტის ავტორია ფიოდორ სოკოლოვი.
1850-იან წლებში იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა აქტიურად დაიწყო ბრძოლა სექტანტების წინააღმდეგ. ამ პერიოდში სტარობრიადელების თემი პრეობრაჟენის სასაფლაოზე შერისხეს. დაიწყო გამოძიება, რის შედეგადაც სტაროობრიადელები დაადანაშაულეს სამშობლოს ღალატში, რადგან ისინი სიხარულით შეხვდნენ ნაპოლეონის ჯარებს და რადგან პრეობრაჟენის სათნოების სახლში აღმოაჩინეს რუსეთის იმპერატორის კარიკატურული ნახატი. სექტის ზოგიერთი ლიდერი მოსკოვიდან გაასახლეს.
1854-1857 წლებში ეკლესია გადააკეთეს არქიტექტორ ალექსანდრე ვივენის პროექტის მიხედვით. სატრაპეზოში შექმნეს ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 1854 წლის 3 აპრილს პატრიარქმა ფილარეტმა არასრულა წმინდა ნიკოლოზის სახელობის საკურთხევლის კურთხევის ცერემონიალი. ეს დღე ითვლება ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძრის დაბადების დღედ.
საკურთხეველი მიაშენეს 1857 წელს. აფსიდის მიშენების შემდეგ 1857 წლის 2 ივნისს მიტროპოლიტმა ფილარეტმა მთავარი საკურთხეველი აკურთხა ღვთისმშობლის მიზინების სახელზე.
1866 წელს ტაძარი გახდა სტაროობრიადცების მონასტრის ერთ-ერთი ნაგებობა.
1923 წელს მონასტერი დახურეს და მონასტრს დიდი ნაწილი კომუნალურ ბინებად გადააკეთეს.
1920-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი ობნოვლენცებს გადასცა, მაგრამ სტაროობრიადცების მიმდინარეობამ მონასტრის ნაწილი არ დაუთმო ობნოვლენცებს. ეკლესია ორ ნაწლად გაყვეს აგურის კედლით. 1940-იან წლებში ობნოვლენცების ნაწილი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.
შუშის ხოცვა-ჟლეტა
მინი|300პქ|მარჯვნივ|ქალაქ შუშის სომხური ნაწილის ნანგრევები, მას შემდეგ რაც იქ [[აზერბაიჯანი|აზერბაიჯანული არმია შევიდა 1920 წელს. სურათის ცენტრში ჩამონგრეული სომხური ეკლესია ჩანს.]] შუშის ხოცვა-ჟლეტა (Շուշիի ջարդեր – შუშიი ჯარდერ) — ქალაქ შუშის სომეხი მოსახლეობის მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა და ქალაქის სომხური ნაწილის განადგურება, რომელიც აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის წინააღმდეგ 1920 წლის სომეხი მოსახლეობის აჯანყების  ჩახშობას მოჰყვა.
ხოცვა-ჟლეტა 1920 წლის 22 მარტიდან 26 მარტამდე გრძელდებოდა, საფუძვლად კი ედო კონფლიქტი ტერიტორიის საკუთრებაზე, რომელზეც პრეტენზიას სომხეთიც და აზერბაიჯანიც აცხადებდნენ. შედეგად შუშის სომეხი მოსახლეობა სრულად განადგურდა და დაინგრა მათი საცხოვრებელი ნაწილი.
ფონი
პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ მთიანი ყარაბაღის ტერიტორია სადავო გახდა ორ ახლად დაარსებულ სომხეთისა და აზერბაიჯანის დემოკრატიულ რესპუბლიკებს შორის. ყარაბაღის უდიდესი დასახლება და რეგიონის დედაქალაქი შუშა, რომელიც დასახლებული იყო ძირითადად სომეხი და აზერბაიჯანელი მოსახლეებით, დავის ეპიცენტრში მოექცა.
1919 წლის 15 იანვარს აზერბაიჯანის ხელისუფლებამ ბაქოში ყარაბაღის ტერიტორიის ანექსიის შესახებ გამოაცხადა და მის გენერალ-გუბერნატორად ხოსროვ ბეკ სულთანოვი გამოაცხადა, რომელიც პანთურქიზმის მიმდევარი და თურქული ერთობისა და პროგრესის კომიტეტის წევრი იყო. ბრიტანეთი (რომელსაც მცირე რაზმები ჰყავდა შუშის ტერიტორიაზე) დათანხმდა სულთანოვის დანიშვნას, თუმცა განაცხადა, რომ ტერიტორიის მფლობელობაზე საბოლოო გადაწყვეტილება მომავალ საზავო კონფერენციაზე მიიღებოდა.
სულთანოვის დანიშვნის საპასუხოდ ყარაბაღის სომხურმა გენერალურმა ასამბლეამ (სომხეთის გენერალურმა საბჭომ ყარაბაღში) 19 თებერვალს შეხვედრა გამართა, უარყო აზერბაიჯანის ყველა პრეტენზია ყარაბაღზე და განაცხადა, რომ ეს ტერიტორია სომხეთის განუყოფელი ნაწილია.
1919 13 აპრილს ყარაბაღის ეროვნული საბჭო ისევ შეიკრიბა შუშაში და უარყო აზერბაიჯანის მოთხოვნა სუვერენიტეტზე, თითქოს ისინი ითხოვდნენ თვითგამორკვევის უფლებით სარგებლობას. ამის შემდეგ ადგილობრივი აზერბაიჯანელების რაზმმა შუშის სომხური მოსახლეობა ალყაში მოაქცია და მათგან ციხის დათმობა მოითხოვა. დაიწყო სროლაც, თუმცა ბრიტანელების შუამდგომლობის შემდეგ სომხები დათანხმდენ ციხის აზერბაიჯანელებისთვის გადაცემას.
1919 წლის 4-5 ივნისს შუშაში შეტაკებები მოხდა, სომეხ და აზერბაიჯანელ მაცხოვრებლებს შორის, ამის გამო სულთანოვმა დაიწყო შუშის სომხური ნაწილის ბლოკადა. ამერიკელმა ექთნებმა, რომლებიც შუშაში მუშაობდნენ, დაწერეს თათრების მიერ 700 ქრისტიანი მცხოვრების მკვლელობის შესახებ. ცეცხლი სწრაფად შეწყდა მას შემდეგ, რაც სომხები დათანხმდნენ სულთანოვის გუბერნატორობას, სომხურმა ეროვნულმა საბჭომ კი დატოვა შუშა. თუმცა ახალი ძალადობრივი ტალღა დაიწყო მას შემდეგ, რაც ივნისის შუა რიცხვებში 2000-მდე შეიარაღებული აზერბაიჯანელი თავს დაესხა მეზობელი სოფლების სომხურ მოსახლეობას, გაძარცვეს და დაწვეს სომხური სოფლები და დაახლოებით 600 სომეხი მოკლეს.
1919 წლის 13 აგვისტოს შუშაში დაიწყო სომხეთის მეშვიდე კონგრესი, რომელიც 22 აგვისტოს შეთანხმებით დაგვირგვინდა. შეთანხმების მიხედვით, ყარაბაღი უნდა ყოფილიყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის შემადგენლობაში, სანამ საბოლოოდ არ გაირკვეოდა მისი სტატუსი პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე.
1920 წლის 19 თებერვალს სულთანოვმა წარადგინა მოთხოვნა სომხეთის ეროვნულ საბჭოში, რომ სასწრაფოდ დაემტკიცებინათ ყარაბაღის საბოლოოდ გადაცემა აზერბაიჯანისთვის. საბჭოს მერვე კონგრესი 23 თებერვლიდან 4 მარტამდე მიმდინარეობდა, მათ განაცხადეს რომ აზერბაიჯანმა დაარღვია 22 აგვისტოს შეთანხმება და გააფრთხილა ისინი რომ განმეორებით შემთხვევაში ყარაბაღის დასაცავად შესაბამის ზომებს მიიღებდნენ. მთიან ყარაბაღში მცხოვრები სომხებმა კი აზერბაიჯანელების წინააღმდეგ აჯანყებისთვის მზადება დაიწყეს.
აჯანყება
რიჩარდ ოვანისიანის თქმით ხანქენდისთან დამარცხებამ ჩაკეტა გზა შუშისკენ, როგორც დაგეგმილი იყო ვარანდის მილიცია შუშაში 22 მარტის საღამოს შევიდა, რომ მიეღო ანაზღაურება და მიელოცა გენერალ-გუბერნატორისთვის ნოვრუზი. იმავე ღამეს, დაახლოებით 100 შეიარაღებული კაცი, რომელთაც ნერსეს აზბეკიანი ხელმძღვანელობდა, ქალაქში შეუმჩნევლად შევიდა, რათა განეიარაღებინათ აზერბაიჯანელები. თუმცა ყველაფერი ჩაიშალა, რადგან მილიციელებმა მთელი ღამე დღესასწაულის აღნიშვნაში გაატარეს, ბევრი დალიეს და პოზიციები დროულად ვეღარ დაიკავეს. ნერსესის ჯგუფმა მილიციელებთან დაკავშირება ვეღარ მოახერხა და ცეცხლი გახსნა. სროლამ აზერბაიჯანელები გამოაფხიზლა და მათ შეიარაღება დროულად მოახერხეს. სომხურ მილიციას კი საკუთარი დავალება შესრულებული არ ჰქონდა. სროლა გათენებამდე გაგრძელდა, ვიდრე აზერბაიჯანელები შეიტყობდნენ, რომ ხანქენდისთან ბრძოლა მათ სასარგებლოდ დასრულდა. აზერბაიჯანელებმა შუშის სომხურ ნაწილში შესვლა დაიწყეს. ღამით განვითარებულმა მოვლენებმა შუშის სომეხი მოსახლეობა შეაშინა და რამდენიმე ათასმა მოსახლემ ქალაქის გარეუბანს მიაშურა თავდასაცავად.
აუდრეი ალტსტადსი წერს: როგორც ბრიტანელმა ჟურნალისტებმა შეიტყვეს, მოკავშირე ძალებმა, რომლებიც რეგიონში იმყოფებოდნენ გადაწყვიტეს, რომ ყარაბაღის პოლიცია თანაბარი რაოდენობის სომეხი და აზერბაიჯანელი მოსახლეობისგან უნდა შექმნილიყო. თუმცა 1920 წლის მარტში სომხურმა ნაწილმა აზერბაიჯანელების დახოცვა გადაწყვიტა ნოვრუზის აღნიშვნის დროს.
ხოცვა-ჟლეტა
რიჩარდ ოვანისიანის თქმით:
აზერბაიჯანელი კომუნისტი მუსაევის თქმით: ისტორიამ შემოინახა ჩანაწერი სადაც, სულთანოვი ჯიჰადზე საუბრობს და მოუწოდებს აზერბაიჯანელებს სომხების სრული განადგურებისკენ განურჩევლად სქესისა და ასაკისა.
საბჭოთა ენციკლოპედიის (1970 წლის მესამე გამოცემა) მიხედვით ამ მოვლენებმა 2096 მოსახლე იმსხვერპლა და მხოლოდ რამდენიმე სომხური ოჯახი გადარჩა.
ნადეჟდა მანდელშტამი ქალაქ შუშაზე წერს:
1936 წლის 21 იანვარს კრემლში აზერბაიჯანის დელეგაციის მიღების დროს სერგო ორჯონიკიძემ გაიხსენა 1920 წელს შუშაში ნანახი:
ბუმი (გაბალი)
ბუმი (Bum) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —   5 095 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაბალის რაიონის სოფლები
შუშის ხოცვა-ჟლეტა
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის ისტორია
თამარ გურჩიანი
თამარ გურჩიანი (დ. 27 იანვარი, 1980) — ქართველი იურისტი, სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოების გამგეობის თავმჯდომარე. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამართლის სკოლის ასოცირებული პროფესორი.
ბიოგრაფია
თამარ გურჩიანმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის იურიდიული ფაკულტეტი 2003 წელს; ვირჯინიის უილიამისა და მერის კოლეჯის სამაგისტრო პროგრამა. 2004–2010 წლებში მუშაობდა საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციაში ინფორმაციის თავისუფლებისა და ანტიკორუფციული პროგრამების კოორდინატორად; 2007–09 წლებში იყო ადამიანის უფლებათა ინსტრუქტორი საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს აკადემიაში; 2010–11 წლებში მიიღო სამართლის მაგისტრის ხარისხი უილიამისა და მერის კოლეჯში (ვირჯინია, აშშ); ამავე პერიოდში სტაჟირება გაიარა ორგანიზაციებში: ეროვნული უსაფრთხოების არქივი და Sunlight Foundation (ვაშინგტონში, აშშ); 2011–15 წლებში სხვადასხვა ქვეყანაში მუშაობდა კონსულტანტად შემდეგ სფეროებში: ადამიანის უფლებები, არჩევნების მონიტორინგი და სამოქალაქო ორგანიზაციების შესაძლებლობათა განვითარება; არის „რადიო თავისუფლების“ ქართული ბიუროს ბლოგერი და რეგულარულად წერს ადამიანის უფლებების შესახებ; აღმოსავლეთ-დასავლეთის მართვის ინსტიტუტის „სამოქალაქო საზოგადოების განვითარებისა და მოქალაქეების ჩართულობის პროექტის“ (ACCESS) ორგანიზაციული განვითარების მენეჯერი; ის არის არასამთავრობო ორგანიზაციების გამგეობის წევრი: სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოება, საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია „ორბელიანი“. სამეცნიერი ინტერესის სფეროები: ადამიანის უფლებათა სამართალი, ანტიდისკრიმინაციული სამართალი; ადმინისტრაციული სამართალი, შესავალი სამართალმცოდნეობაში. სამართლის სკოლის ასოცირებული პროფესორი საჯარო სამართლის მიმართულებით, ადამიანის უფლებათა მიმართულების ხელმძღვანელი.