cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gnamptogenys hartmani
Gnamptogenys hartmani — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Gnamptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
იდეოლოგია
იდეოლოგია (ιδεολογία < ιδεα — „იდეა“; — „სიტყვა“, „მოძღვრება“) — იდეების, შეხედულებების ერთობლიობა, რომელიც ადამიანების გარკვეულ ჯგუფში (მაგალითად სახელმწიფოში) მიღებულ ნორმად, სახელმძღვანელო იდეებად არის აღიარებული, ან შეიძლება იყოს აღიარებული.
გარკვეული კლასის, პოლიტიკური პარტიის, საზოგადოებრივი ჯგუფის და ა.შ. იდეათა, შეხედულებათა სისტემა, რომელიც ვლინდება საზოგადოებრივი ცნობიერების სხვადასხვა ფორმაში — ფილოსოფიაში, პოლიტიკაში, სამართალში, ხელოვნებაში და ა. შ.
იდეოლოგიის ცნება საფრანგეთის რევოლუციის შემდეგ პერიოდში შეიქმნა. ვინაიდან საფრანგეთის რევოლუციამ ეკლესია სახელმწიფოსაგან გამოყო და უარყო პოლიტიკის რელიგიურ იდეებზე დამყარების ტრადიცია, საჭირო გახდა რელიგია შეცვლილიყო რაღაც სხვა მოძღვრებით, რომელიც იმავე ფუნქციას შეასრულებდა, ოღონდ, ახალი დროების შესაფერისად და ორიენტირებული იქნებოდა რაციონალობაზე, მეცნიერებაზე (სიტყვის მეორე ნაწილი — ლოგია — სწორედ ამაზე მიანიშნებს).
შემდგომში სიტყვა „იდეოლოგია“ სხვადასხვა აზრით იხმარებოდა, მაგრამ უპირატესად იგი მაინც სხვადასხვა პოლიტიკური პროგრამის ფილოსოფიური წინამძღვრების ერთობლიობას აღნიშნავს, ანუ მასში ძირითადად იგულისხმება სამი ელემენტი:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლიტოლოგია კატეგორია:სოციოლოგია კატეგორია:ტერმინები
მასიუ
მასიუ (ოფიციალურად მასიუს მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Masiu; Bayan ng Masiu) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ლანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 33 580 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 35 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ლანაოს მუნიციპალიტეტები
1959
ნობელის პრემიის ლაურეატები
*
შავყელა მურტალა
შავყელა მურტალა, ყურებიანი მურტალა (Podiceps nigricollis) — წყალმცურავი ფრინველი მურტალასებრთა ოჯახისა. საშუალო სიდიდისაა, სხეულის სიგრძე 28–34 სმ-ია, ფრთა 12–14,5 სმ, ფრთების შლილი — 52–55 სმ, ნისკარტი — 20–25 მმ, მასა — 300–400 გ. სიდიდესა და შეფერილობაში სქესობრივი დიმორფიზმი არ გამოიხატება. ზრდასრული ფრინველი ზაფხულში ზურგის მხარეს მურა-შავია. თავი და კისერი ზემოდან — კიდევ უფრო მუქი შავი. ყურების მიდამოებში გრძელი და წვრილი, მოყვითალო, ოქროსფერი და ქარცი ბუმბულთა კონებია. სხეულის გვერდები ქარცია, აყრია მუქი ლაქები. კუდქვეშა ბუმბულები კვამლისფერია, კისერი ქვემოდან და ჩიჩახვი შავი; დანარჩენი ქვემო მხარე — თეთრი. მეორე რიგის მომქნევი ბუმბულები და რამდენიმე შიგნითა პირველი რიგის მომქნევი თეთრია. ნისკარტი — შავი, ნესტოებთან ოდნავაა ჩაზნექილი, ხოლო წვერო ზემოთკენ წამოწეულია. ფეხები გარეთა მხრიდან მოშავოა, შიგნითა მხრიდან — წენგოსფერ-რუხი. თვალები წითელია. ზამთარში ზემო მხარე მურა-შავი ხდება, ქვემო მხარე, ყელისა და თავის გვერდების ჩათვლით — თეთრი. კისრის წინა მხარე კვამლისფერია. წაგრძელებული ბუმბულები თხემზე და ყურების მიდამოებში აღარ არის. ცურვის დროს კისერი ვერტიკელურადაა დაყენებული. ფრენის დროს შეიმჩნევა ფრთების მუქი ბოლოები. ფეხები საკმაოდ უკან აქვს განლაგებული. თითოეული თითზე შემოკრულია ფართო ლაპოტები. გამოსცემს საკმაოდ მრავალფეროვან ხმებს — მაგ., „პიიტი“ ან „უიტ“ და რაკრაკის ხმები.
ბუდობს რამდენიმე იზოლირებულ რეგიონში. მათ შორის ყველაზე ფართოდ გვხვდება ევროპის დიდ ნაწილში, მცირე, წინა და შუა აზიაში, ციმბირის სამხრეთ ნაწილში, აღმოსავლეთით მდინარე ობამდე, ჩრდილოეთით მინსკამდე, მოსკოვამდე, პერმამდე და ომსკამდე. მეორე არეალი მდებარეობს ზღვისპირეთსა და ჩრდილოეთ მანჯურიაში. ბუდობს აგრეთვე ჩრდილოეთი ამერიკის დასავლეთ ნაწილში, აფრიკის ჩრდილო-დასავლეთსა და სამხრეთ ნაწილებში, აგრეთვე ეთიოპიაში. ზამთრობს ინგლისში, ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროებზე, ამიერკავკასიაში, თურქმენეთში, ისიკ-ყულის ტბაზე, კორეაში, ჩინეთსა და იაპონიაში. ამერიკაში უმთავრესად წყნარი ოკეანის სანაპიროებზე გვხვდება — კლდოვანი მთებიდან, აღმოსავლეთით ნევადისა და ტეხასის შტატებამდე, ჩრდილოეთით ვაშინგტონამდე, ხოლო სამხრეთით — გვატემალამდე. საქართველოში ცნობილია როგორც მობინადრე ფრინველი, ანუ მთელი წლის განმავლობაში შეიმჩნევა. გვხვდება ჯავახეთის ტბებზე. ზამთარში შეინიშნება შავ ზღვაზე.
კარგად ყვინთავს. მიწაზე სიარული არ შეუძლია, მხოლოდ დაბობღავს. ბინადრობს სხვადასხვა სიდიდის დამდგარ წყალსატევებზე, თუმცა გვხვდება მდინარეებსა და მათ ყურეებშიც. სხვა მურტალებთან შედარებით ნაკლებადაა დაკავშირებული ლელიანთან. თავს არ არიდებს ღია ადგილებსაც. ზამთარში შეინიშნება ღია შიდა წყალსატევებსა და ზღვებზეც. გადაფრენის დროს — მთის მდინარეებზეც. ბუდობს უპირატესად კოლონიებად, წყლის მცენარეებისაგან აკეთებს ჩვეულებრივად მცურავ ბუდეს. მაისში დებს 3–6 კვერცხს. ნაჭუჭი მოთეთროა. მორიგეობით კრუხობს ორივე მშობელი. ინკუბაცია 20—21 დღემდე გრძელდება. წელიწადში ერთ თაობას იძლევა, იშვიათად — ორს.
შავყელა მურტალას საკვებ რაციონში თევზები ცოტაა, ისიც მხოლოდ წლის ცივ პერიოდში. გამრავლების დროს უმთავრესად იკვებება წყლის მწერებით, მოლუსკებით, კიბოსნაირებით, იშვიათად — თავკომბალებითა და მცენარეულობით. პოპულაციას საფრთხეს უქმნის წყალსატევთა დაბინძურება (მ.შ. სულფიდებით), საკვების ნაკლებობა (წყლის ტემპერატურის ცვლილების შედეგად) და სხვ. რაიმე პრაქტიკული მნიშვნელობა არ გააჩნია.
ქვესახეობები
აღწერილია 3 ქვესახეობა. საქართველოში მოიპოვება ჩვეულებრივი შავყელა მურტალა (P. c. nigricollis).
ლაჟედანი
ლაჟედანი (Lajedão) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 733 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 613.907 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.08 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
ომსკი
ომსკი (Омск) — ქალაქი ცენტრალურ რუსეთში. 2007 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 1,134,016 ადამიანს და რუსეთის ქალაქებს შორის მოსახლეობის მიხედვით 7-ე ადგილი უკავია, საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 1,979 ადამიანს. ქალაქის ფართობი შეადგენს 573 კმ²-ს. ომსკი 2,700 კილომეტრითაა დაცილებული ქვეყნის დედაქალაქ მოსკოვს. ქალაქი ომსკი დაარსდა 1714 წელს. ქალაქი გაშენებულია მდინარე ირტიშის ნაპირებზე. ომსკის ყველაზე ცხელი თვეებია ივნისი და ივლისი, ხოლო ყველაზე ცივი თვეებია იანვარი და თებერვალი. ქალაქის ყოველწლიური ნალექების რაოდენობა შეადგენს 400 მმ-ს. ომსკი არის ომსკის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ომსკის ოლქის ქალაქები
მადელაინ მაკდაეულ ბრეკინრიჯი
მადელაინ მაკდაუელ ბრეკინრიჯი (Madeline McDowell Breckinridge; დ. 20 მაისი, 1872 – გ. 25 ნოემბერი, 1920) — ქალთა საარჩევნო უფლებებების მოძრაობის ამერიკელი ლიდერი. დაქორწინდა დეშა ბრეკინრიჯზე, Lexington Herald-ის რედაქტორზე, რომელიც ემხრობოდა ქალთა უფლებებს. წამოიწყო პროგრესული რეფორმები სკოლაში სწავლისა და ბავშვთა შრომის კუთხით. მან დააარსა მრავალი სამოქალაქო ორგანიზაცია, მათ შორის კენტუკის ასოციაცია ტუბერკულოზის პრევენციისა და მკურნალობისთვის. აღსანიშნავია, რომ თვითონაც ამ დაავადებით იტანჯებოდა. ხელმძღვანელობდა ისეთ პროექტებს, რომლებიც მიმართული იყო ბავშვებისა და მოზარდებისთვის სამოდელო სკოლების, პარკებისა და დასასვენებელი ობიექტების პროგრამების დანერგვისკენ.
თავიანთ წიგნში, კენტუკის ახალი ისტორია, ლოუელ ჰარისონი და ჯეიმზ კ. კლოტერი აცხადებენ, რომ ბრეკინრიჯი იყო ყველაზე გავლენიანი ქალი შტატში. მისი პორტრეტი გამოფენილია კენტუკის შტატის კაპიტოლიუმში.
ადრეული ცხოვრება და ოჯახი
მადელაინ ბრეკინრიჯი დაიბადა ვუდლეიკში, კენტუკიში და გაიზარდა ეშლენდში, ფერმაში, რომელიც შექმნილია მისი დიდი ბაბუის, მეცხრამეტე საუკუნის სახელმწიფო მოღვაწე ჰენრი კლეის მიერ. მისი დედა იყო ჰენრი კლეი უმცროსის ქალიშვილი, ენ კლეი მაკდაუელი, ხოლო მამა იყო მაიორი ჰენრი კლეი მაკდაუელი, რომელიც მსახურობდა ამერიკის სამოქალაქო ომში. მათ შეიძინეს ეშლანდის სახლი 1882 წელს.
ის იყო შვიდი შვილიდან ერთ-ერთი. ჰყავდა ოთხი ძმა, ჰენრი კლეი, უილიამ ადერი, თომას კლეი და ბალარდი. მისი დები იყვნენ ნანეტა და ჯულია. ძმა ჰენრი იყო ფედერალური მოსამართლე, ხოლო თომასი ცნობილი იყო ჯიშიანი სარბოლო ცხენების მწვრთნელობით, რომელმაც მოიგო 1902 წლის კენტუკის დერბი.
ბრეკინრიჯი დოქტორ ეფრემ მაკდაუელის შვილიშვილი იყო. მისმა შორეულმა ბიძაშვილმა, ლორა კლეიმ, 1888 წელს დააარსა კენტუკის თანაბარი უფლებების ასოციაცია, რომლის პრეზიდენტიც მოგვიანებით ბრეკინრიჯი გახდა.
განათლება
მან განათლება მიიღო ლექსინგტონში, კენტუკიში, მის პორტერის სკოლაში. 1890 წლიდან 1894 წლამდე სწავლობდა სახელმწიფო კოლეჯში (ამჟამად კენტუკის უნივერსიტეტი). კოლეჯის წლებში ავადმყოფობდა და ძვლის ტუბერკულოზის გამო ფეხის ამპუტანცია გახდა საჭირო. წიგნის მიმოხილვებს წერდა Lexington Herald-ისთვის და სწავლობდა გერმანულ ფილოსოფიასა და ლიტერატურას სხვა „Fortnightly Club“-ის წევრებთან ერთად.
ქორწინება
1898 წლის 17 ნოემბერს, მადელაინ მაკდაუელი დაქორწინდა დეშა ბრეკინრიჯზე, Lexington Herald-ის რედაქტორზე. დეშა იყო ადვოკატის და სოციალური მუშაკის სოფონისბა ბრეკინრიჯის ძმა, რომელმაც დაწერა თავისი რძლის ბიოგრაფია სათაურით მადელაინ მაკდაუელ ბრეკინრიჯი: ლიდერი ახალ სამხრეთში.
იგი 1903 და 1904 წლებში იყო დენვერის, კოლორადოს სანიტარიუმის პაციენტი. დაახლოებით 1904 წელს, როდესაც 32 წლის იყო, მან ინსულტი გადაიტანა.
სამოქალაქო საქმიანობა
1900 წელს მან მონაწილეობა მიიღო „ლექსინგტონის სამოქალაქო ლიგის“ შექმნაში, რომელმაც შემდგომ შექმნა საჯარო საბავშვო ბაღები და პარკები. იმავე წელს ბრეკინრიჯმა Associated Charities-ის დაარსებაშიც დიდი როლი ითამაშა. ბრეკენრიჯი იბრძოდა ისეთი კანონების ამოქმედებისთვის, რომლებიც შეეხებოდა ბავშვთა შრომის საკითხებს, სკოლაში სავალდებულო სიარულსა და შტატში არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების სისტემის განვითარებას. ლექსინგტონის სამოქალაქო ლიგის ძალისხმევით, მან დააარსა სოციალური დასახლება, რომელსაც დაერქვა ლინკოლნის სკოლა რობერტ ტოდ ლინკოლნისთვის, ტოდ ლინკოლნმა $30,000 გაიღო ამ პროექტისთვის. სკოლას, რომელიც გაიხსნა 1912 წელს, ჰქონდა საკლასო ოთახები ბავშვთა დღის და მოზრდილთა ღამის გაკვეთილებისთვის, საცურაო აუზები, გიმნაზია, სამრეცხაო, დურგლის მაღაზია და საკონსერვო ქარხანა. ის განკუთვნილი იყო ლექსინგტონის ღარიბი მოსახლეობისთვის, მათ შორის ირლანდიელი ემიგრანტების ნაკადისთვის, რომელთაგან ბევრი წერა-კითხვის უცოდინარი იყო.
ბრეკინრიჯი თავმჯდომარეობდა კენტუკის ქალთა კლუბების ფედერაციის საკანონმდებლო კომიტეტს 1908, 1910 და 1912 წლებში.
გარდაცვალება
მადელაინ ბრეკინრიჯს ჯანმრთელობის პრობლემები აწუხებდა, ჰქონდა ტუბერკულოზის დაავადება. 1920 წელს, მადლიერების დღეს, 48 წლის ასაკში ინსულტის შედეგად გარდაიცვალა. მისი ნაშრომები ინახება კენტუკის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკებში.
სქოლიო
კატეგორია:შოტლანდიელი ამერიკელები კატეგორია:ინგლისელი ამერიკელები კატეგორია:ამერიკელი სუფრაჟისტები კატეგორია:გარდაცვლილი 1920 კატეგორია:დაბადებული 1872
ურულაფუ
ლიტერატურა
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მთები
გენიუსი
იმპერიის პერიოდში გენიუსისათვის მსხვერპლი იმპერატორსაც კი მიჰქონდა. ხალხი გენიუსს გველის სახითაც წამოიდგენდა. ხელოვნებაში გენიუსი, ჩვეულებრივ — ფრთოსან არსებად გამოისახებოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომაული ღმერთები
Gnamptogenys haytiana
Gnamptogenys haytiana — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Gnamptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
პუმა
პუმა ანუ მთის ლომი კატისებრთა ოჯახის წარმომადგენელია. ამ ძუძუმწოვარს ერთ-ერთი ყველაზე ფართო გავრცელების არელი აქვს, იუკონიდან სამხრეთ ანდებამდე. იგი მეოთხე ყველაზე მძიმე კატაა ვეფხვის, ლომის და იაგუარის შემდეგ, მიუხედავად იმისა, რომ მცირე კატებს ენათესავება.
პუმა ნადირობს როგორც გარეულ, ისე შინაურ ცხოველებზე. მისი კვების რაციონში ზოგჯერ მწერებიც კი ხვდებიან. პუმა, დიდი კატების უმრავლესობის მსავსად, საზღვრავს მის ტერიტორიას და იცავს მას. მიუხედავად იმისა, რომ პუმა საკმაოდ დიდი მტაცებელია, იგი ყოველთვის დონიმანტად არ ითვლება: მას კონკურენცია უწევს სხვა ხორცისმჭამელებთან, მაგალითად მგლებთან, გრიზლისთან, და იაგუართან.
პუმა თავს არიდებს ადამიანებთან კონტაქტს. ადამიანებზე თავდასხმის ფაქტები იშვიათია, მაგრამ ბოლო ხანებში მათმა რიცხვმა იმატა.
ამერიკის კოლონიზაციამ და ქალაქების გაფართოებამ ხელი შეუწყო პუმების შევიწროებას. მათ დატოვეს ძველი საცხოვრებელი ადგილები, თუმცა კონტინენტის საკმაოდ დიდი ნაწილი კვლავ რჩება მათი გავრცელების ზონად. პუმა კარგად ცნობილი იყო ინდიელებისთვისაც. იგი ხშირად გვხვდება მათ კულტურაში.
= ევოლუცია = პუმა ყველაზე დიდია მცირე კატების ქვეჯგუფიდან. ვარაუდობენ, რომ ეს ქვეჯგუფი წარმოიშვა აზიაში 11 მილიონი წლის წინ. ამ სფროში ცოდნის უმეტესი ნაწილი ეყრდნობა ნამარხებზე და მიტოქონდრიულ დნმ-ზე ჩატარებულ გამოკვლევებს.
უახლესმა კვლევებმა გვიჩვენეს, რომ თანამედროვე ვეფხვისებრი კატების, ფოცხვერის, და პუმას წინაპრები ბერინგის ხიდის (რომელიც გამყინვარების პერიოდში ციმბირსა და ალასკას აერთებდა) საშუალებით ამერიკაში მოხვდნენ დაახლოებით 8 მილიონი წლის წინ. მეცნიერების აზრით თანამედროვე პუმა და იაგუარუნდი ენათესავებიან აზიურ და აფრიკულ ავაზებს, მაგრამ ეს საკითხი ბოლომდე გაურკვევლად რჩება. ერთი ვერსიის მიხედვით ავაზების ხაზი გამოეყო პუმებს ამერიკაში და თვითონ დაბრუნდა აზიასა და აფრიკაში. მეორე ვერსია კი ამტკიცებს, რომ ჯერ კიდევ ამერიკაში მიგრაციამდე ავაზები ცალკე გვარს წარმოადგენდნენ.
საინტერესოა ის ფაქტიც, რომ ჩრდილოამერიკულ პუმებს ერთმანეთთან ძლიერი გენეტიკური მსგავსება ახასიათებთ. ეს იმითაა გამოწვეული, რომ ბოლო გამყინვარების ხანის განმავლობაში პუმების რიცხვი მკვეთრად შემცირდა და ჩრდილოეთ ამერიკის კონტინენტი ხელახლა აითვისა სამხრეთიდან გადმოსული პუმების მცირე ჯგუფმა. თანამედროვე ჩრდილოამერიკული პუმები მათი შთამომავლები არიან. მინი|მიუხედავად სიდიდისა, პუმას მცირე კატებს მიაკუთვნებენ.
ქვესახეობები
1990 წლისთვის პუმების 32 ქვესახეობა იყო აღნიშნული, მაგრამ კვლევების შედეგად გაირკვა, რომ ბევრი მათგანი მეტისმეტად მსგავსია იმისთვის, რომ ცალკე ქვესახეობად იყოს მიჩნეული. დღესდღეობით გამოყოფენ 6 ქვესახეობას, რომელთაგან 5 მხოლოდ ლათინურ ამერიკაში გვხვდება.
ფიზიკური მახასიათებლები
პუმა საკმაოდ მასიური და მოქნილი კატაა. ზრდასრული ინდივიდების სიმაღლე მხრებამდე 60-70 სმ-ს აღწევს, ხოლო საშუალო სიგრძე ცხვირიდან კუდის ბოლომდე კი 2.4 მ, თუმცა შეიძლება 1.5-2.7 მეტრს შორის მერყეობდეს. მამრების საშუალო წონა 53-72 კილოგრამია, მდედრებში ეს მაჩვენებელი 34-38 კგ-მდე მცირდება. ყველაზე პატარა პუმები ეკვატორის სიახლოვეს გვხვდებიან, ყველაზე დიდები კი პოლუსებისკენ. მინი|მარცხნივ|[[შინაური კატა|შინაურ კატასთან მსგავსების მიუხედავად, პუმა ზრდასრული ადამიანის ზომისაა.]] პუმას თავი მრგვალია, ყურები - წვეტიანი. მისი ძლიერი კისერი და ყბები ხელს უწყობს დიდი ნადავლის დაჭერასა და შეკავებას. განვითარებული ბრჭყალები და წინა ფეხები მორგებულია პუმას ნადირობის პრინციპს.
პუმა თითქმის იაგუარის ზომისაა, მაგრამ ნაკლებ კუნთოვანი და ძლიერია. როდესაც ამ ორი სახეობის გავრცელების ზონები ერთმანეთს კვეთს, პუმები საშუალოზე პატარები იზრდებიან. მიუხედავად იმისა, რომ ლეოპარდისა და პუმას საშუალო წონა თითქმის ერთნაირია, ამ უკანასკნელს დიდ კატებს არ მიაკუთვნებენ, რადგან ვერ ღრიალებს. შინაური კატების მსგავსად, პუმები დაბალ, სისინის მაგვარ ხმას გამოსცემენ. ისინი ასევე ცნობილი არიან თავიანთი უცნაური ”ყვირილით”, თუმცა ამ ხმას ზოგჯერ სხვა ცხოველების ხმაში ურევენ. მინი|პუმას უკანა თათი პუმას ბეწვი ერთი ფერისაა, მაგრამ სხვადასხვა ინდივიდებში შეიძლება იცვლებოდეს მოვერცხლისფრო-ნაცრისფრიდან მოწითალომდე. ახალშობილებს ლურჯი თვალები და კუდის ბოლოს ზოლები აქვთ, ხოლო მათი ბეწვი დაწინწკლულია. მელანიზმის შემთხვევები პუმებში არასოდეს დაფიქსირებულა. ტერმინი ”შავი პანთერა” ხშირად გამოიყენება მელანისტურ კატებთან, ძირითადად იაგუარებსა და ლეოპარდებთან მიმართებაში.
პუმას საკმაოდ მოზრდილი თათები და პროპორციულად ყველაზე დიდი უკანა ფეხები აქვს კატების ოჯახში. ეს გრძელ დისტანციაზე ხტომის საშუალებას აძლევს. ყველაზე დიდ ნახტომად დაფიქსირებულია 5.4 მეტრი ვერტიკალურად, ხოლო ჰორიზონტალური ნახტომი შეიძლება 6-12 მეტრი იყოს. პუმა 55-72 კმ/სთ სიჩქარეს ავითარებს, მაგრამ იგი ხტომისთვის უფროა ადაპტირებული, ვიდრე დიდ მანძილებზე დევნისთვის. და მიუხედავად იმისა, რომ პუმა წყალთან არ არის ასოცირებული, იგი კარგად ცურავს.
ალექსანდრე აფხაზი
ალექსანდრე გიორგის ძე აფხაზი (დ. 1893, მანგლისი, საქართველო — გ. 1957, ვისბადენი, გერმანია) — ქართველი დიპლომატი, კინოსტატისტიკოსი.
1918 წლიდან იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დიპლომატიურ სამსახურში, ხელმძღვანელობდა აზერბაიჯანში საქართველოს საელჩოს დაზვერვის განყოფილებას. 1920 წელს წითელი არმიის აზერბაიჯანში შეჭრის შემდეგ რამდენიმე თვე ბოლშევიკების ტყვეობაში გაატარა. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ მიენიჭა კაპიტნის წოდება. 1921 წლის მარტამდე პარიზში საქართველოს სამხედრო ატაშეს მოადგილე იყო. შემდეგ ცხოვრობდა რომსა და ბერლინში. 1922 წელს ვისბადენში ცოლად შეირთო ნინო ჭავჭავაძე, რომელიც იმავე წლის ოქტომბერში გარდაიცვალა. 1924 წლიდან წერდა ფსევდონიმით „იაზონი“. 1925 წლიდან ხელმძღვანელობდა კინომრეწველობის სხვადასხვა კავშირთან არსებულ სტატისტიკურ ბიუროებს. 1926 წელს ცოლად შეირთო მართა კუნი (შვილები არ ჰყოლია). შემდგომ წლებში განაგრძობდა კინოსტატისტიკაზე მუშაობას, ასევე მოღვაწეობდა ქართულ ემიგრანტულ ორგანიზაციებში. მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ საზოგადოებრივ ცხოვრებას და კინოს ჩამოსცილდა.
ბიოგრაფია
ალექსანდრე აფხაზი დაიბადა 1893 წელს, მანგლისში, თავად აფხაზების ოჯახში. იგი გენერალ კოტე აფხაზის ძმის, გიორგი აფხაზის მესამე ვაჟია. კოტე და გიორგი კი ილია ჭავჭავაძის დისწულები იყვნენ. ალექსანდრეს დედა — ალექსანდრა მურომცევა, რუსულ–გერმანული არისტოკრატიის წარმომადგენელი იყო, დედის მხრიდან ფონ ბენკენდორფების შთამომავალი.
ალექსანდრე 1910 წლამდე მანგლისის მამულში იზრდებოდა. 1910–1913 წლებში თბილისის მე-5 ჰუმანიტარულ გიმნაზიაში სწავლობდა, 1913–1917 წლებში კი იურისპრუდენციას ეუფლებოდა მოსკოვის უნივერსიტეტში, რომელიც პირველი ხარისხის დიპლომით დაამთავრა. 1917 წელს სწავლობდა პეტერბურგში კონსტანტინეს არტილერიის სკოლაში. 1918 წელს დამოუკიდებელი საქართველოს არმიის არტილერიის ლეიტენანტობა მიენიჭა. ამავე წლიდან ჩადგა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დიპლომატიურ სამსახურში. 1918–1920 წლებში აზერბაიჯანში საქართველოს საელჩოს დაზვერვის განყოფილებას ხელმძღვანელობდა. 1920 წლის მაისში წითელი არმიის აზერბაიჯანში შეჭრის შემდეგ რამდენიმე თვე ბოლშევიკების ტყვეობაში გაატარა. გათავისუფლებულ იქნა რუსეთსა და საქართველოს შორის სამშვიდობო ხელშეკრულების დადების შედეგად. 1920 წლის აგვისტოში არტილერიის კაპიტნის წოდება მიენიჭა და საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის ადიუტანტად დაინიშნა.
ალექსანდრე აფხაზი 1925–1926 წლებში ხელმძღვანელობდა კინომრეწველობის სხვადასხვა კავშირთან არსებულ სტატისტიკურ ბიუროებს. მის მიერ „გერმანელ კინოთეატრების მფლობელთა საიმპერიო კავშირთან“ და „გერმანიის კინოგამქირავებელთა ცენტრალურ კავშირთან“ დაარსებული ორივე სტატისტიკური ბიურო 1926–1927 წლებში უსახსრობის გამო დაიხურა. 1926 წელს იგი მონაწილეობას იღებდა, როგორც გერმანიის დელეგაციის წევრი, კინოს პირველ საერთაშორისო კონგრესზე პარიზში. კონგრესზე მან წარადგინა მემორანდუმი „საერთაშორისო სტატისტიკური ბიურო, როგორც ძირეული პირობა წარმატებული თანაშრომლობისათვის“, რომელიც ერთხმად იქნა მოწონებული თითქმის 20 სახელმწიფოს წარმომადგენელთა მიერ.
მას შემდეგ, რაც ვერ შედგა ალექსანდრე აფხაზის თანამშრომლობა სხვადასხვა ორგანიზაციებთან, მან დამოუკიდებლად განაგრძო კინოსტატისტიკაზე მუშაობა. მისი სტატიები გამოქვეყნებულია 20-ზე მეტ ჟურნალ-გაზეთში, გერმანიასა და მის ფარგლებს გარეთ. 1924 წლიდან წერდა ფსევდონიმით „იაზონი“. 1938 წელს მწერლობის საიმპერიო პალატისათვის დაწერილი ბიოგრაფიიდან ირკვევა, რომ მას ფსევდონიმი იაზონი ბიძამისის, თბილისის გუბერნიის თავადაზნაურობის ბოლო მარშლის, გენერალ კოტე აფხაზის ბოლშევიკების მიერ დახვრეტის შემდეგ აუღია, რათა სამშობლოში დარჩენილი ნათესავებისთვის კიდევ უფრო არ გაერთულებინა ცხოვრება.
ალექსანდრე აფხაზმა (იაზონმა) პირველმა მიაპყრო ყურადღება, რა კავშირი იყო მოსახლეობის რაოდენობასა და კინოთეატრების რაოდენობას, კინოთეატრებში ადგილების რაოდენობასა და მათში ადგილების კატეგორიებს შორის, კინომაყურებელთა რაოდენობის, ბაჟის, გადასახადებისა და ფასების განვითარებას, კინოპროდუქციასა და გაქირავებაში მომუშავე პერსონალის პროფესიულ და რიცხობრივ განვითარებას, კინოში დასაქმებულ ხელოვანთა და მუშაკთა კატეგორიებს და ა.შ. მან 1895 წლიდან მოყოლებული კინობაზრის შესწავლა დაიწყო, განსაზღვრა კინოინდუსტრიის ადგილი და როლი საერთო ეკონომიკაში, შეადარა სხვადასხვა ქვეყნის მონაცემები. მისმა კვლევებმა მეცნიერული საფუძველი დაუდო კინოს, როგორც მეურნეობის დარგის შესწავლას.
1925 წელს გერმანიაში გამოიცა ალექსანდრე იაზონის წიგნი „ფილმი ციფრებსა და რიცხვებში“ (Der FIlm in Ziffern und Zahlen), რომელსაც იმთავითვე სპეციალისტებისა და პრესის დიდი ყურადღება ხვდა წილად. ამ ნაშრომს კინოს მკვლევარნი დღესაც გვერდს ვერ უვლიან. პოპულარობით სარგებლობს მისი სხვა წიგნებიც: „კინომრეწველობის ცნობარი“ (Handbuch der Filmwirtschaft) 3 ტომი (ბერლინი, 1929, 1931, 1932), „კინოს ცნობარი“ (Handbuch des Films), რომელიც მე-4 ტომად ითვლება (ბერლინი, 1935) და „კინოწარმოება გერმანიაში 1935–1939“ (Das Filmschaffen in Deutschland 1935-1939) (ხელნაწერის სახით, 2 ტომი, ბერლინი, 1940). 1926 წელს ალექსანდრე აფხაზმა ცოლად მოიყვანა მართა კუნი. შთამომავლობა არ დარჩენია.
ალექსანდრე აფხაზი აქტიურად იღებდა მონაწილეობას ქართული ემიგრაციისა და განსაკუთრებით გერმანიის ქართული სათვისტომოს ცხოვრებაში, რომელიც სახელწოდებით „ქართველ მოქალაქეთა საზოგადოება გერმანიაში“ (Gesellschaft Georgischer Buerger in Deutschland e.V) 1922 წლის 22 ოქტომბერს გატარდა ბერლინ-შარლოტენბურგში რეგისტრაციაში. 1935–1936 წლებში საზოგადოებას ალექსანდრე აფხაზი თავმჯდომარეობდა.
ალექსანდრე აფხაზს არც შემდგომ წლებში შეუწყვეტია კინოსტატისტიკაზე მუშაობა. 1937 წლიდან კონიუნქტურის კვლევის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი იყო. სხვადასხვა წყაროებიდან ირკვევა, რომ ალექსანდრე იაზონი ამ ინსტიტუტის, რომელსაც შემდეგში ეკონომიკის კვლევის ინსტიტუტი ეწოდა, კინოს რეფერატის (განყოფილების) დამაარსებელი და ხელმძღვანელი ყოფილა.
ალექსანდრე აფხაზი გარდაიცვალა გერმანიაში, ქალაქ ვისბადენში 1957 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1893 კატეგორია:გარდაცვლილი 1957 კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:ქართველი სამხედრო ოფიცრები კატეგორია:ქართველი დიპლომატები ალექსანდრე კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ცირკი (გროზნო)
გროზნოს ცირკი — ერთ-ერთი გამორჩეული კულტურული ცენტრი გროზნოში. აღნიშნული ცირკი გაიხსნა 1976 წელს, ეს იყო ერთ–ერთი უდიდესი ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, გამორჩეული თავისი შენობით და დასით. თუმცა რეგიონში განვითარებული მოვლენების გამო გროზნოს ცირკის ძველი შენობა ომის დროს განადგურდა.
ისტორია
ცირკი გაიხსნა 1976 წლის 18 თებერვალს. გროზნოს ცირკის პროექტის მიხედვით ქვეყნის კიდევ ოთხ ქალაქში აშენდა ცირკი: გომელში, სტავროპოლში, ზაპოროჟიესა და კრასნოდარში. პროექტის არქიტექტორები იყვნენ მოტორინი, შულმეისტერი და კუდრიავცევი. პროექტი სპეციალურად შემუშავდა მოსკოვის სანახაობრივი შენობებისა და სპორტული ობიექტებისთვის.
შენობას, რომელიც მდებარეობს სუნჯას ნაპირზე და რომელსაც ადგილობრივი მოსახლეობა „მფრინავ თეფშს“ უწოდებდა, იმ დროისთვის ყველაზე მოწინავე ტექნიკური აღჭურვილობა ჰქონდა და დაახლოებით 2 ათასამდე მაყურებელს იტევდა. გროზნოს ცირკში გამოდიოდნენ ცნობილი საბჭოთა ცირკის მხატვრები: კარანდაში, იგორ კიო, თამერლან ნუგზაროვი, ოლეგ პოპოვი და მრავალი სხვა.
გროზნოს ცირკში 1984 წლის თებერვალში გაიმართა სსრკ-სა და აშშ-ს ჭიდაობის ეროვნული გუნდების ერთ-ერთი მატჩიც.
ნეანდერტალელი
ნეანდერტალელი, ძველი ადამიანი — თანამედროვე ადამიანის პარალელურად განვითარებული გონიერი არსება და პითეკანთროპის შთამომავალი. ცხოვრობდა ქვედა და შუა პალეოლითის ხანაში. სიმაღლით 160 სმ-მდე, ჯმუხი, შედარებით მოკლე ქვედა და გრძელი ზედა კიდურებით, წინ წაწეული თავ-კისერით. თავის ქალის მოცულობა დაახლოებით 1400-1700 კუბ.სმ., შუბლი დაქანებული ჰქონდა, წარბზედა ლილვი მკვეთრად გამოხატული, ნიკაპის ბორცვი არ იყო გამოკვეთილი, ხერხემალი - თანამედროვე ადამიანებისათვის დამახასიათებელი ნადრეკების გარეშე, ტერფი შედარებით ბრტყელი. დაერქვა ხეობა ნეანდერთალის მიხედვით (დიუსელდორფი, გერმანია), სადაც 1856 წელს პირველად აღმოაჩინეს მისი ჩონჩხის ნაწილები.
ცირკი (გროზნო)
ისტორია
გროზნოს ცირკის შენობა ჩეჩნეთში ომის დროს განადგურდა. გროზნის ცირკი ყველაზე დიდი იყო ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, ჰქონდა საკუთარი საცირკო სკოლა და განთქმული იყო თავისი მხედრებით.
ნეანდერტალელი
პირველი აღმოჩენა
ნეანდერტალელის, აქამდე უცნობი სახეობის ადამიანის ჩონჩხი 1856 წელს დუსელდორფთან, ნეანდერტალის ხეობაში, აღმოაჩინეს პირველად და ხეობის მიხედვით უწოდეს სახელი.
ცირკი (გროზნო)
ისტორია
ახალი ცირკის შენობა გაიხსნა 2014 წელს. ცირკი გათვლილია 1,2 ათას ადგილზე.
ნეანდერტალელი
პირველი აღმოჩენა
არსებობს მოსაზრება იმის შესახებ,რომ ნეანდერტალელი  ადამიანი,თანამედროვე ადამიანის უშუალო წინაპარი და პითეკანტროფის  შთამომავალი იყო.ასევე აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ ნეანდერტალელი ადამიანი ცხოვრობდა ქვედა და შუა პალეოლითის ხანაში. ნეანდერტალელი ადამიანი ხასიათდებოდა შემდეგი გარეგნული მონაცემებით, ის სიმაღლით იყო 160 სმ-მდე, ჯმუხი, შედარებით მოკლე ქვედა და გრძელი ზედა კიდურებით .თავის ქალის მოცულობა დაახლოებით 1400-1700 კუბ.სმ. შუბლი დაქანებული ჰქონდა, წარბზედა ლილვი მკვეთრად გამოხატული, ხოლო ნიკაპის ბორცვი არ იყო გამოკვეთილი. რაც შეეხება ხერხემალს, იგი თანამედროვე ადამიანებისათვის დამახასიათებელი, გარეშე ტერფი კი შედარებით ბრტყელი.
ცირკი (გროზნო)
ისტორია
გროზნოს ცირკი ექვემდებარება „როსგოსკირკს“, რომელიც შეარჩევს პროგრამას და ჯგუფს წარმართავს გასტროლებზე, შენობის შესაძლებლობების გათვალისწინებით.
ნეანდერტალელი
პირველი აღმოჩენა
დღეს ნეანდერტალელის ჩონჩხი აღმოჩენილია ათეულობით, როგორც ევროპაში ისე დასავლეთ აზიაში. სავარაუდოდ ისინი 40 000 წლის წინ გადაშენდნენ. მეცნიერების აზრით მათ გაუძლეს დიდ გამყინვარებას, მაგრამ თუ როგორ და რატომ გადაშენდნენ ისინი, ეს დღემდე საიდუმლოთია მოცული. აფრიკიდან ევროპაში გადმოსულმა ჰომო საპიანსების გამოჩენის შემდეგ ქრება ნეანდერტალელების კვალი.
ნეანდერტალელის გადაშენება
ნეანდერტალელის გადაშენების რამდენიმე თეორია არსებობს: 1. ნეანდერტალელი განსხვავებული სახეობა იყო და თანამედროვე ადამიანის, ჰომო საპიენსის გაჩენამ და მასთან კონფლიქტმა მისი განადგურება გამოიწვია;  2. ნეანდერტალელი ჰომო საპიენსის ქვესახეობა იყო  და მასთან ურთიერთობის პროცესში გარდაიქმნა;  3. კლიმატური ცვლილებები.
მეცნიერების ვარაუდით ადამიანების და ნეანდერტალელების შეხვედრას შესაძლოა გამოეწვია კონფლიქტი მათ შორის, რადგან ისინი იყვნენ ერთმანეთისგან განსხვავებულები: ვიზუალურად, ინტელექტუალურად და ფიზიკურად, მაგრამ უნდა აღინიშნოს, რომ  ეს მოსაზრება არც თუ ისე მყარია. ასევე არსებობს კიდევ ერთი მოსაზრება, რომ ნეანდერტალელებმა ვერ გაუძლეს თანამედროვე ადამიანებთან კონკურენციას. ანთროპოლოგი ერიკ ტრინკაუსის მოსაზრებით მათ აღმოსავლეთ ევროპიდან დასავლეთ ევროპისკენ გადაინაცვლეს, ამ ფაქტს გვიდასტურებს ისიც, რომ საქართველოში 30 000 წლის წინ ნეანდერტალელები არსებობდნენ, რაც ეწინააღმდეგება იმ აზრს, რომ ნეანდერტალელები 40 000 წლის წინ იყვნენ გადაშენებული.
ცირკი (გროზნო)
ფილატელისტიკა
1982 წელს სსრკ-მ გამოუშვა საფოსტო ბარათი, რომელზეც გროზნოს ცირკი არის გამოსახული.
ნეანდერტალელი
ნეანდერტალელის ცხოვრების სტილი
მეცნიერების აზრით და ბევრი დაკვირვების შედეგად დამტკიცდა, რომ ნეადერტალელის ცხოვრება მნიშვნევლოვნად განსხვავდებოდა თანამედროვე ადამიანის ამჟამინდელი ცხოვრებისა და ცხოვრების პირობებისგან. 1899 წელს ხორვატიაში  სოფელ  ტრაპინას გამოქვაბულებში  ნეანდერტალელთა  სამარხის  აღმოჩენის  შემდეგ  არქეოლოგი  დრაგუტინ გოტიანოვიჩ-კრამბერგერი ხშირად იმეორებდა:  „ნეანდერტალელი ცხოვრობდა ღია ბუნებაში, იკვებებოდა  ნატურალური საკვებით, იყო  ჯანმრთელი და ნაკლებად  ემართებოდა  თანამედროვე  ადამიანისათვის  დამახასიათებელი  ავადმყოფობები.“ პირველყოფილი ადამიანები  არსებობისთვის  ბრძოლაში უმთავრესად ფიზიკურ დაზიანებებს  იღებდნენ, რასაც  ადასტურებდა  120000 წლოვან  ძვლებზე  არსებული  ტრამვების კვალი.
ევოლუციონისტი მეცნიერი, როგორიც იყო თომას ჰაქსლი გამოთქვა მოსაზრება, რომ ნეანდერტალელი თანამედროვე ადამიანისგან  არც ისე განსხვავდებოდა, მაგრამ სხვა მეცნიერების აზრით, ის პათოლოგიური სიმახინჯის ცალკეული ინდივიდი იყო. ერთ-ერთი ასეთი მეცნიერი, რომელიც თომას ჰაქსლის ეწინაღმდეგებოდა იყო მარსელინ ბულე, რომლის მოსაზრებითაც ნეანდერტალელები ვერ იქნებოდნენ ჩვენი წინაპრები თავიანთი ცხოველური და პრიმატული ბუნების წყალობით. ხშირი აგზნება, რაც ხშირად ერთმანეთს აპირისპრებდა ნეანდერტალებს, მათი შეტაკება სისხლისმღვრელი შეიძლეობოდა გამხდარიყო. მათი აფექტი მხეცებად აქცევდა მათ, რის შედეგადაც მეტყველბა იმპულსური ხდებოდა, ერნესტ კასირერი მზგავს მეტყველებას პირველ კომუნიკაციად მიიჩნევს იმდროინდელი ადამიანებისთვის. ევროპასა და ახლო აღმოსავლეთში გაკეთებულმა არქეოლოგიურმა აღმოჩენებმა დაადასტურა ის ფაქტი, რომ აღმოსავლეთ  ხმელთაშუა ზღვის პირეთში კერძოდ ლევანტეში ნეანდერტალელების და თანამედროვე ადამიანების ნაშთები ერთადა აღმოჩენილი. ამ ვარაუდით ჰომინიდების ეს ორი სახეობა ერთად თანაარსებობდა, ეს აღმოჩნები ასევე გაკეთდა ისრაელში მაუნთ კარმელის რამდენიმე გამოქვაბულში, მაგრამ მეცნიერები ფაქტებზე დაყრდნობით გამოთქვამდნენ მოსაზრებას, რომ ისინი ერთმანეთთან არ შეჯვარებულან და ერთმანეთისგან არ უსწავლიათ იარაღის დამზადების ტექნოლოგია. უნდა აღინიშნოს ის ფაქტი,რომ  დროთა განმავლობაში ქრებოდა ნეანდერტალელების ქვის იარაღები და გვევლინება ადამიანის ქვის იარაღები, რაც მიუთითებს ნეანდერტალელების ნელ-ნელა გადაშენებას.
ნეანდერტალელის გენეტიკა
ახლო წარსულში მეცნიერებმა შეისწავლეს ადამიანის გენომი და მოხდა სენსაცია, ადამიანში 3 დან 5 პროცენტამდე გენების მიღებული აქვს ნეანდერტალელისგან. ნებისმიერ ადამიანს ნეანდერტალელეის გენები, იქ სადაც ცხოვრობდა ნეანდერტალელი ევროპასა და დასავლეთ აზიაში, არის გენეტიკურად დაკავშირებული აქ მაცხოვრებელ მოსახლეობასთან. რუმინეთში ნაპოვნი ყბის ძვლის დნმ პირველი მტკიცებულება აღმოჩნდა იმისა, რომ დაახლოებით 40 ათასი წლის წინათ თანამედროვე ადამიანები ევროპის ტერიტორიაზე ნეანდერტალელებთან ჯვარდებოდნენ. ყოველ შემთხვევაში, ასეთი აღმოჩენის შესახებ იუწყება ერთ-ერთი ავტორიტეტული სამეცნიერო ჟურნალი Nature. ჩვენ ჰომოსაპიანსებმა ნეანდერტალელებისგან სიცივისგან გამძლეობა და მაღალი იმუნიტეტი მივღეთ, თანამდეროვე ადამიანის გამოჩენიდან ნეანდერტალელები 10000 წლის შემდეგ გაქრნენ,  ერთ-ერთი მოსაზრებით იმიტომ რომ ნაკლებად სოციალურები იყვნენ. ადამიანისგან განსხვავებით ნეანდერტალელი სიმაღლით იყო შედარებით პატარა ვიდრე ჰომოსაპიენსი, მისი სიმაღლე იყო 160 სმ-მდე ჯმუხი შედარებით მოკლე ქვედა და გრძელი ზედა კიდურებით, თავის ქალის მოცულობა დაახლოებით 1400-1700 კუბ.სმ, ხერხემალი თანამედროვე ადამიანებისათვის დამახასიეთებელი ნადრეკების გარეშე, ტერფი შედარებით ბრტყელი, ნიკაპის ბორცვი არ იყო გამოკვეთილი და მას ჰქონდა აგრეთვე წინ წაწეული შუბლი და კისერი, მოკლე ფეხები მას ეხმარებოდა ენერგიის შენარჩუნებაში, მისი ტანი იყო დაკუნთული, დაბალი და დაკუნთული სხეული მას ხელს უწყობდა სითბოს შენარჩუნებაში, ასევე ერთ-ერთი საინტერესო ფაქტი, რომელიც მეტყველებს იმაზე რომ ნეანდერტალელები ტანსაცმელს იყენებდნენ, არქეოლოგიური გათხრის შედეგად აღმოჩენილი იქნა ოცდაექვსათასწლოვანი ნემსი, სავარაუდოდ ნეანდერტალელები იკერავდნენ ტანისამოსს. როგორ არქეოლოგიური გათხრები მოწმობს, ნეანდერტალელები საკუთარ  მიცვალებულს პატივის მიაგებდნენ დამარხვით, ასევე იცოდნენ მუსიკალური ინსტურმენტების დამზადება და იზიარებდნენ ადამიანების კულტურას.
ნეანდერტალელის საცხოვრებელი
არქეოლოგი რობერტ ბილფორდი ფიქრობდა, რომ ნეანდერტალელები იყვნენ განსხვავებული ჯგუფები ჰომოსაპიენსებისგან, რადგან ისინი ცხოვრობდნენ მცირე ჯგუფებად და მათი ქალები და ბავშვები ცხოვობდნენ ცალკე, ეს იქედან გამომდინარე ხდებოდა, რომ მამრები ფიზიკურად იყვნენ უფრო მეტად ძლიერები ვიდრე ქალები, რომ არ გაენაწილებინათ ქალებისთვის და ბავშვებისთვის საკვები, მათ გადაწყვიტეს ცალკე ცხოვრება, ქალებიც ჩვეულებრივ ნადირობდნენ და თავის თავს თვითონ ირჩენდნენ, მამაკაცები მათთან მხოლოდ შეჯვარების დროს მიდიოდნენ. ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი, რის გამოც ნეანდერტალელებს თანამედროვე ადამიანისგან განსხვავებულ სახეობად თვლიდნენ არის ის, რომ მათი მატერიალური კულტურა ადრეული ადამიანის კულტურასთან შედარებით პრიმიტიული იყო, როგორც ცნობილია თანამედროვე ადამიანის ქცევა დამოკიდებულია სწავლაზე, სწავლას კი ბავშვობაში ძალიან დიდი დრო ეთმობა, ფაქტია, რომ  როდესაც ადამიანი სხვაზეა დამოკიდებული უფრო მეტ ცოდნას იღებს. შესაძლოა, ნეანდერტალელის მომწიფების პერიოდი უფრო ხანმოკლე იყო, ამიტომ მათი კულტურული ქცევების შესასწავლად დროც უფრო მოკლე ყოფილიყო. ამის დასადგენად ცდა ჩააატარა პალეონთროპოლოგმა ნენსი მაინუგ-პურვისმა და დაადგინა რომ 10 წლის ნეანდერტალელი ბიჭის ჩონჩხს ზრდასრული ნეანდერტალელისათვის დამახასიეთებელი ყველა ნიშანი ჰქონდა ეს ფაქტი გვეუბნება იმას რომ ნეანდერტალელი ბავშვი უფრო მალე აღწევდა მომწიფების ასაკს ვიდრე ადამიანი, მაგრამ ნეანდერტალელების კბილებზე ცვეთის კვალი გვიდასტურებს იმას, რომ ისინი პირით იკავებდნენ საგანს როდესაც ხელები დაკავებული ჰქონდათ, რაც კბილებსა და ყბებს ტვირთავდა და ძლიერი კუნთები კბილებსა და ყბებს ბავშვობის ასაკიდანვე ავითარებდა, ეს მოსაზრება ეკუთვნის ასევე მაინუგ-პურვისის ამიტომაც მისი მეორე მოსაზრების თანახმად, შესაძლოა 10 წლის ბავშვების ჩონჩხების შედარებას არანაირი შედეგი არ ჰქონოდა.
ევროპასა და ახლო აღმოსავლეთში, შუა პალეოლითი ს საცხოვრებლების უმეტესობა, ჰომოსაპიანსებისგან განსხვავებით გამოქვაბულებსა და კლდის მღვიმეებში მდებარეობს, ამ საფარებში ნაცრის სქელი ფენაა აღმოჩენილი, რაც მათ ინტელექტზე მიგვითითებს, ნაცარში ნაკვერჩხალი დიდი ხანი რჩება და შეიძლება ის მეორე დღისთვისაც გამოიყენო, ასევე ეს ფაქტი ადასტურებს იმას, რომ ისინი თბებოდნენ ცეცხლით და იცოდნენ მისი დანთება, მაგრამ ეს ფაქტი მაინც არ ადასტურებს მათი ხშირი საცხოვრებელი კლდის ნაპრალები და მღვიმები იყო იმიტომ, რომ გაშლილ ველზე მათი ბანაკები დროთა განმავლობაში დაეფარა, ნალექს ნაგავს და მრავალი სახის მტვერს, ამასთან ერთად არის რამდენიმე ბანაკი აღმოჩენილი გარე სივრცეში, რომლებიც ნეანდერტალელებს ეკუთვნოდათ, თუ იმას გავითვალისწინებთ, რომ იმ დროინდელი ადამიანები მასობრივად იყვნენ უფრო მეტნი ვიდრე ჩვენთვის კარგად ნაცნობი ნეანდერტალელები, მათი ბანაკების უმეტესობა გამოქვაბულების გარეთ არის აღმოჩენილი.
ასევე უნდა აღინიშნოს ის ფაქტი, რომ ნეანდერტალელი ადამიანები, თანამედროვე ადამიანებისგან განსხვავებით ჯანსაღ და ბევრად სუფთა გარემოში ცხოვრობდნენ, თუმცა უცნაურია, რომ გამოქვაბულში ცხოვრების წესი, კოცონის კვამლი, უთუოდ, იქნებოდა მრავალი დაავადების, მათ შორის, გენური  მუტაციების წარმოშობის მიზეზებიც.
კვლევა  ავოლუციის უფრო კარგად გაგებაში გვეხმარება, რომელიც გაიარა ადამიანმა ძველი დროიდან დღემდე. ასევე უნდა აღინიშნოს, რომ გაული საუკუნის მანძილზე  განმეორებითმა კვლევებმა ნაპოვნ ძვლებზე ართრიტის, ტუბერკულოზის, პერიოდონტიტის კვალი გამოავლინა. ახლახან კი ნეანდერტალელის ნეკნის ძვლები მიკრო-კომპიუტერული ტომოგრაფიის საშუალებით კიდევ  ერთხელ  შეისწავლეს. რადიოგრაფიით კი დადგინდა ძვლის  კეთილთისებიანი  სიმსივნის-ფიბროზული  დისპლაზიის არსებობა.
კულტურა
ტრადიციულად ითვლება, რომ მოაზროვნე ადამიანი იყო პირველი ვინც თავის მორთვა დაიწყო, ხოლო ნეანდერტალელებმა ეს ცოდნა მათგან გადაიღეს. ეს ფაქტი დაკავშირებულია იმასთან, რომ Homo Sapiens უფრო კარგად აქვს განვითარებული აბსტრაქტული აზროვნება, ამიტომაც იგი ისწრაფვის ხელოვნებისკენ, ხოლო ნეანდერტალელებში იგი თითქმის არაა განვითარებული. დევიდ ფრაიერის კანზასის უნივერსიტეტიდან  და მისი ხორვატი კოლეგების გამოკვლევები აჩვენებს, რომ შესაძლოა ნეანდერტალელები სულაც არ ჩამოუვარდებოდნენ მოაზროვნე ადამიანის მორთვის მისწრაფებებში. თავიანთი ნამუშევარი მათ ჟურნალ PLOS ONE-ის ახალ ნომერში გამოაქვეყნეს.
უნდოკლდის მღვიმის ლეგენდა-უნდოკლდე არქეოლოგმა ნიკა თუსაბრაშვილმა 2006 წელს აღმოაჩინა. თუმცა დღემდე მღვიმეში მხოლოდ დაზვერვითი სამუშაოების ჩატარება მოხერხდა. ამ მღვიმეში აღმოცენილია კედლის მხატვრობა, რომლის შესახებაც არსებობს არქეოლოგთა მოსაზრება, რომ ეს ნახატები არის ნეანდერტალელთა მიერ შესრულებული. არქეოლოგის თქმით ამ გამოქვაბულში ძირითადად  მუსტიეს (გვიანდელი ნეანდერტალელთა ეპოქა) პერიოდის წვეტანებს ვხდებით, რომელიც სავარაუდოდ შუბის პირად გამოიყენებოდა. მასალაში ჭარბობს სამონადირეო იარაღი. ის თითქმის 80%  შეადგენს. ასევე არქეოლოგის თქმით ამ მღვიმეში ნაპოვნია ადამიანის კბილი, რომელიც წინასწარი შესწავლით, ნეანდერტალელს უნდა ეკუთვნოდეს.
კაცობრიობის ისტორიას მეცნიერება აღადგენს არქეოლოგიური მასალით, ეთნოგრაფიული, კულტურის თუ წერილობითი ძეგლებით, ენების ანალიზით, ზოგჯერ- თანამედროვე ნაკლებად განვითარებული ხალხების იმ ეთნოგრაფიული თავისებურებებით, რომელიც წარსულთან ანალოგიის საშუალებას იძლევა. უნდა აღინიშნოს, რომ გვიანი პალეოლითის დარსულების პერიოდში ევოლუცია განიცადა ადამიანის ანთროპოლოგიურმა ტიპმა და ამ პერიოდში წარმოიქმნა ნეანდერტალელი ადამიანის ტიპი.
აღმოჩენილი გენეტიკური კვალი
ნეანდერტალელთა გენეტიკური კვალი - კოპენჰაგენის უნივერსიტეტის  მკვლევართა ჯგუფმა მიაგნო მუტაციას, რომელიც ხნის მისტიურ მოვლენას ზოგიერთ ადამიანში-ღია ფერის თვალებს. ყველა ცისფერთვალება ბავშვი დაკავშირებულია ერთ დამიანთან, რომელიც შავი ზღვისპირა რეგიონში 6-10 ათასი წლის წინათ ცხოვრობდა და ეს ადამიანი ეკუთვნოდა ნეანდერტალელთა ოჯახს.ექიმი ჰანს ეიბერგი აცხადებს,რომ იქამდე ყველა ადამიანს ყავისფერი თვალები ჰქონდა. მისი თქმით ამ გენეტიკურმა მუტაციამ გავლენა მოახდინა თვალის გენზე  ჩვენს ქრომოსომებში, რამაც ყავისფერი თვალების გენი ფაქტობრივად გამორთო .როდესაც ცისფერთვალება ადამიანები იორდანიიდან, დანიიდან და თურქეთიდან გამოიკვლიეს, აღმოჩნდა, რომ მათი გენეტიკური განსხვავებები დედის გენით იყო განპირობებული, თუმცა ყავსფერი თვალის პიგმენტი კვლავ დომინანტია. ბოლო გამყინვარების შემდეგ ევროპულმა რასამ განიცადა მუტაცია, რომელიც განასხვავებს მათ მთელი კაცობრიობისგან. ევროპელების 95%-ს სკანდინავიურ ქვეყნებში ცისფერი თვალები აქვთ. მათ თმა და კანიც ღია ფერის აქვთ. სხვადასხვა ეროვნების ადამიანების სისხლის შერევის შემდეგ, ქერატმიანი და ცისფერთვალება ადამიანი პირველად 25000 წლის წინათ გამოჩნდა .მკვლევარები ამას ნეანდერტალელთა წარმომადგენლებს მიაწერენ. მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ ნეანდერტალელის დნმ არცერთი თანამედროვე ჰომო საპიენსის გენში არ აღმოუცენიათ, მეცნიერებს მაინც  სწამთ, რომ ეს თეორია სწორია,რადგან უკეთესი მიგნება ჯერჯერობით არ აქვთ.
არქეოლოგიური აღმოჩენა Homo Sapiens და ნეანდერტალელის ნაჯვარი - არქეოლოგიური აღმოჩენა ლისაბონიდან 85 მილის დაშორებით, ლაპედოს დაბლობზე, გამოქვაბულში გააკეთეს. 4 წლის ბიჭის გასაოცრად კარგად შენახული ჩონჩხი, რომელიც ნახევრად ჰომო საპიენსია, ნახევრად კი ნეანდერტალელი.
ნეანდერტალელები იყვნენ ადამიანთა მოდგმის, ჰომო საპიენსისგან განსხვავებული ნაირსახეობა, უფრო განუვითარებელი ტვინითა და ძლიერი სხეულით. ბოლო ნეანდერტალელები 30-40 ათასი წლის წინ  გაწყდნენ. ეს არის გავრცელებული მოსაზრება, რომელსაც ეს აღმოჩენა ეწინააღმდეგება. ითვლება,რომ ნეანდერტალელები ადამიანთა წინაპრები არ არაიან. ადამიანთა წინაპრები კრომანიონელები არიან. მაგრამ, არც მთლად ასე არ ყოფილა საქმე...
2010 წელს ჩატარებულმა კვლეევბმა აჩვენა, რომ ბევრ ერს აქვს ნენადერტალელის გენი 1 დან  4%. პორტუგალიაში გაკეთებული არქეოლოგიური აღმოჩენა კი პირველი შემთხვევაა, როდესაც ნაპოვნ ჩონჩხს ორივე სახეობის ნიშნები აქვს.
აღმოჩენა 1998 წელს გაკეთდა, როდესაც ლაპედოში გამოქვაბულში კლდეზე ნახატები აღმოაჩინეს. აქვე აღმოაჩინეს ადამიანთა სადგომი და  დაათარიღეს აღმოცენები 23170-20220 წლით ჩვენს წელთ აღრიცხვამდე.
აღმოჩენა იმითაა გასაოცარი, რომ ბავშვს სხეულის ქვედა  ნაწილი ნეანდერტალელის აქვს, ზედა ნაწილი კი -ჰომო საპიენსის. თავის ქალას კი რომელიც თითქმის მთლიანად ჰომო საპიენსისას ჰგავს, აქვს ერთი დეტალი, დამახასიათებელი მხოლოდ ნეანდერტალელისთვის.
ამ აღმოცენამ აიძულა მეცნიერებს შეიცვალონ აზრი და დაუშვან, რომ შესაძლოა ნეანდერტალელები არ გაწყდნენ, არამედ შეერივნენ ჰომო საპიენსებს. ამას ადასტურებს ეს აღმოჩენა და დნმ-ის კვლევა, 1-4%  ნეანდერტალელის გენი, რომელიც აქვთ ბევრს ერს. რადგან ჰომო საპიენს აფრიკიდან წმაოვიდნენ, ნეანდერტალელები კი ჩრდილოეთში ცხოვრობდნენ და შერევაც აქ მოხდა.
უძველესი მხატვრობა ევროპაში - ესპანეთში ნაპოვნი გამოქვაბულის მხატვრობის ნიმუშები ევროპაში უძველესად აღიარეს. ეს ნახატები წარმოადგენენ ადამიანის ხელის მტევნის გამოსახულებას. წითელ წრეებს ან ცხოველთა ფიგურებს. გამოქვაბულის მხატვრობის ასაკის დადგენისთვის  მეცნიერებმა დათარიღების განსაკუთრებით  ზუსტი მეთოდები  გამოიყენეს. შედეგად, გამოსახულებათაგან  ერთ-ერთი წითელი წრე მინიმუმ 40 ათასი წლით დათარიღდა.
„კანტაბიაში, ელ-კასტილოს გამოქვაბულში ამოტვიფრულია ადამიანის ხელის მტევნის გამოსახულება, რომელიც  უძველესმა მხატვრებმა გამოქვაბულის კედელზე მიდებულ ხელზე  საღებავის  დასხმით შექმნეს“, - ამბობს ბრისტოლის უნივერსიტეტის პროფესორი ალისტერ პაიკი. ზემოთ აღნიშნული ნახატის ავტორად კი მიიჩნევიან ნეანდერტალიელები, რომელზეც კონკრეტულად და დაწვრილებით ქვემოთ ვისაუბრებთ.
მეცნიერებმა  ნახატების ასაკის დადგენისთვის  დათარიღების კარბონული მეთოდი გამოიყენეს. ნახატების ასაკი ევროპაში თანამედროვე ადამიანს, ანუ ჰომო საპიენსის გადმოსახლების  პირველ ტალღას ემთხვევა. ის დაახლოებით 41 ათასი წლის წინ დაიწყო, მანამდე კი ევროპაში ნეანდერტალელები სახლობდნენ .მკვლევართა ჯგუფის ერთ-ერთი წევრი, ბარსელონას უნივერსიტეტის პროფესორი ჟოან ზილიანი მიიჩნევს, რომ ნახატები სწორედ ნეანდერტალელებს ეკუთვნით.„
ახლა ჩვენ სხვა გამოსახულებათა შესწავლა და ისეთების პოვნა მოგვიწევს, რომელიც 42-44 ათას წელზე მეტი ხნისაა. ჩვენ უკვე გვაქვს ნიმუშები ესპანეთის, პორტუგალიისა და დასავლეთ ევროპის ქვეყნების სხვა გამოქვაბულებიდან“ ,ამბობს ესპანელი არქეოლოგი.
ახლა მეცნიერები ცდილობენ გაარკვიონ ვის ეკუთვნის ეს გამოსახულებები. მათი ავტორები თუ ახალ გადმოსახლებულები იყვნენ, გამოდის, ამ საქმიანობას მიგრაციის პირველივე ტალღისას, ევროპაში გამოჩენისთანავე მიჰყვეს ხელი, ხოლო გამოსახულებები თუ ნეანდერტალელებმა დატოვეს, ეს მათი მაღალი კულტურული  და ინტელექტუალური დონის დადასტურება იქნება.
ნეანდერტალელი ადამიანის გადაშენება - ფიზიკურად ნეანდერტალელი  გაცილებით მძლავრი იყო ვიდრე ვიდრე იმ დროის ადამიანი. ტვინის  მოცულობაც გაცილებით დიდი ჰქონდა და ასევე კულტურის  თვალსაზრისითაც ძალიან განვითარებულნი იყვნენ, მაგრამ ადამიანმა მოახრეხა გადარჩენილიყო, ხოლო ნეანდერტალელმა ვერა.
ერთ-ერთი ჰიპოთეზის მიხედვით, ნეანდერტალელი კაციან, ქალიან და ბავშვიან, იყო მხოლოს დიდი ზომის ცხოველებზე სპეციალიზირებული. ადამიანები კიდევ, კაცები ნადირობდნენ როგორც დიდი ასევე პატარა ზომის ცხოველებზეც. ხოლო ქალები და ბავშვები  მცენარეულ საკვების შეგროვებაზე. კლიმატის  უეცარი შეცვლის გამო, სავარაუდოდ რამდენიმე ათეული  წლების წინ ძალიან დიდმა ტემპერატურულმა ცვალებადობამ  გამოიწვია დიდი ზომის ცხოველების შემცირება-გადაშენება  და ამით გაუქრა ნეანდერტალელს ძალიან მოკლე დროში მთავარი საკვები წყარო. ხოლო მოკლე დროის გამო ვერ მოახერხეს ცხოვრების სტილის  რადიკალური შეცვლა.
მეცნიერების აზრით, უკანასკნელმა ნეანდერტალელებმა პლანეტაზე, თავშესაფარი შესაძლოა ურალის ქედზე იპოვეს. ამის შესახებ ფრანგი არქეოლოგების მოსაზრება გამოქვეყნდა. თანამედროვე კვლევების მიხედვით, ნენადერტალელები და მათი ახლო „ნათესავები“ ევროპაში, ახლო აღმოსვალეთსა და შუა აზიაში დაახლოებით 150-140 წლის წინ გამოჩნდნენ.
ეს ეპოქა, რომელსაც არქეოლოგები შუა პალეოლითის ხანად მიიჩნევენ, იმ პერიოდამდე გრძლდებოდა, ვიდრე ევროპასი ახალი „მსხვილი მოთამაშე“ - თანამედროვე ადამიანის ტიპი (ჰომო საპიენს) გაჩნდებოდა, რომელიც აფრიკიდან 40 ათასი წლის წინა პერიოდში  გადმოვიდა.
მეცნიერებმა გამოაკვლიეს  სხვადასხვა ადგილას  ნაპოვნი ქვის იარაღები  და დაასკვნეს, რომ ეს იმ კულტურას ეკუთვნის, რასაც  ნეანდერტალელებს მიაკუთვნებენ. ეს ფაქტი კი ამტკიცებს, რომ ამ ტიპის  ადამიანი ევროპაში კიდევ  დიდხნას არსებობდა მეცნიერების აზრით ამ კვლევებმა არქეოლოგიაში და სხვადასხვა მეცნიერებებში  შესაზლოა დიდი გარდატეხა მოახდინოს.
დაკვირვებების შედეგად  უკანასკნელი ნეანდერტალელების კვალი გვხდება არქტიკული წრის მახლობლად. არქტიკული პოლარული წრის მახლობლად ნაპოვნი კვალი 28500 წლით თარიღდება, ანუ ნეანდერტალელი ადამიანის  თეორიული გადაშენბიდან 8000 წლით გვიანი თარიღით. ეს აღმოჩენა რა თქმა უნდა გამაოგნებელია და თეორიებსაც არყევს: ნუთუ ნენადერტალელმა ადამიანმა  უფრო დიდხანს იარსება ვიდრე გვეგონა?! კვალი რომელიც არქეოლოგებმა იპოვეს, მუსტერულ კულტურას ეკუთვნის. ეს კულტურა  შუა პალეოლითურ (300000-დან 33000 წლამდე) ხანაში განვითარდა. ის გამოირჩევა  ნამტვრევებზე სამუშაო ინსტრუმენტების ძალზედ  მრავალფეროვანი სპექტრის გამოყენებით, ძირითადად ევრაზიაში ნეანდერტალელი ადამიანის, ახლო აღმოსავლეთში კი - ჰომო საპიენსის მიერ. ამ არქაულად  აღქმულ კულტურას  არ უნდა  მიეცა საშუალება ნენანდერტალელისათვის, რომ  პლანეტის უკიდურესი  ჩრდილოეთ რეგიონების კოლონიზება მოეხდინა 33000 თუ 36000 წლის წინ მას ადგილი თანამედროვე  ადამიანისათვის უნდა დაეთმო, რომელსაც, თავის მხრივ, ევრაზიის სივრცეები უნდა დაეკავებინა თავის წინამორბედებთან შედარებით  უფრო პროგრესული  ტენქოლოგიების წყალობით.
სქოლიო
კატეგორია:ნეანდერტალელები კატეგორია:პალეოლითი კატეგორია:პალეოანთროპები კატეგორია:ქვის ხანის ევროპა
გუატოპოს ეროვნული პარკი
გუატოპო (Parque Nacional Guatopo) — ეროვნული პარკი ვენესუელაში, მირანდასა და გუარიკოს შტატებს შორის. ჩრდილოეთით ესაზღვრება კორდილიერა-დე-ლა-კოსტას შუა ნაწილი და ქარიანი დაბლობი, სამხრეთით ლიანოსის მთისწინები, აღმოსავლეთით — სერნაია-დელ-ინტერიორის მთის მასივი, ხოლო დასავლეთით — იგივე მასივი და ტუის ხეობა.
პარკის ფართობი 122,464 ჰექტარია. დაფარულია ციცაბო ფერდობებით, რომელთა შორის უმაღლესია სერო-ასული (1 430 მ), მიმდებარე არეალების სიმაღლე კი 200—600 მეტრს შორის მერყეობს.
გუატოპო მნიშვნელოვანი ბიომრავალფეროვნებით გამოირჩევა. მის ტერიტორიაზე დომინირებს მარადმწვანე ტყეები, დიდი სიმაღლე ზღვის დონიდან და სიმჭიდროვე. პარკის ველურ ბუნებაში გავრცელებულია საფრთხის ქვეშ მყოფი იაგუარი, ტაპირი, მტაცებელი არწივი მაიმუნი და ჩანთოსნები.
პარკში ასევე წარმოდგენილია კორდილიერა-დე-ლა-კოსტას ზოგიერთი ენდემი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენესუელის ეროვნული პარკები კატეგორია:1958 წელს დაარსებული დაცული ტერიტორიები კატეგორია:მირანდას შტატის გეოგრაფია კატეგორია:გუარიკოს შტატის გეოგრაფია კატეგორია:1958 წელს დაარსებულები ვენესუელაში კატეგორია:მირანდას შტატის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:გუარიკოს შტატის ღირსშესანიშნაობები
ოლღა ბელენკო
ოლღა ბელენკო (დ. 3 ივლისი, 1914, თბილისი ― გ. 1999, იქვე) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1967).
ბიოგრაფია
1932 წელს მუშაობა დაიწყო მოზარდ მაყურებელთა რუსულ თეატრში მსახიობად, სადაც ათეული წლების მანძილზე მოღვაწეობდა. მისი შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: კატერინა ლიპოჩკა, ლარისა, აგნია (ა. ოსტროვსკის „ჭექა-ქუხილი“, „უდანაშაულო დამნაშავენი“, „შინაურები ვართ, მოვრიგდებით“, „უეცარი სიმდიდრე“, „ყოველთვის ყველიერი არ არის“), აგაფია (ნ. გოგოლის „ქორწინება“), გაიანე (ა. სუმბათაშვილის „ღალატი“), ამალია, ლუიზა (ფ. შილერის „ყაჩაღები“, „ვერაგობა და სიყვარული“), ჯულიეტა (უ. შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“), ემილია (მ. ლერმონტოვის „ესპანელები“), ბეატრიჩე (კ. გოლდონის „ორი ბატონის მსახური“), მაშა (ა. პუშკინის „დუბროვსკი“), ლუბკა შევცოვა (ა. ფადეევის „ახალგაზრდა გვარდია“), ოლგა (კ. ტრენიოვის „გიმნაზიელები“), ლიზა (ვ. გუსიევის „რიბაკოვის შვილი“), ფარელი (ლ. ჰელმანის „ფარელის ოჯახი კარგავს მოსვენებას“) და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 3 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1914 კატეგორია:გარდაცვლილი 1999 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
Gnamptogenys horni
Gnamptogenys horni — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Gnamptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
გროტაფერატა
გროტაფერატა (იტალ. Grottaferrata) — ქალაქი იტალიაში, მდებარეობს ლაციოს რეგიონში, ექვემდებარება ადმინისტრაციულ რომის ცენტრს.
2004 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 19 606 ადამიანს, მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 962 კაც./კმ². უკავია 18 კმ² ფართობი. საფოსტო ინდექსი — 046. სატელეფონო კოდი — 06.
დასახლებული პუნქტის მფარველი წმინდანია ნილოს როსანელი (910 – 1005). დღესასწაული არის ყოველი წლის 26 სექტემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: იტალიის ქალაქები
ჩეხეთის რაიონები
ქვემოთ მოცემულია ჩეხეთის რაიონები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხეთის რაიონები
სენეგამბიის მეგალითური წრეები
2006 წელს, ქვის წრეები იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა, როგორც შედგება ქვის წრეების ოთხი ფართო ჯგუფისგან, რომლებიც წარმოადგენს 1000-ზე მეტი მონუმენტის განსაცვიფრებელ კონცენტრაციას, განფენილს 350 კმ სიგრძეზე მდინარე გამბიის გასწვრივ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სენეგალში კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გამბიაში კატეგორია:მეგალითური ნაგებობები
დჰოტი
thumb|200px|[[მაჰათმა განდის ძეგლი დჰოტით]]დჰოტი (ჰინდ. धोटी) — მამაკაცის ტრადიციული სამოსი ინდოეთში. 2-5 მეტრი სიგრძის ქსოვილის სწორი ნაჭერი (თეთრი ან სადა, ზოგჯერ ორნამენტირებული), რომელსაც წვივებსა და თეძოებზე იხვევენ ისე, რომ ერთ ბოლოს ფეხებს შუა გაატარებენ, რაც შარვლის შთაბეჭდილებას ქმნის. სამხრეთ ინდოეთსა და პენჯაბში მას შემოკალთული ქვედატანით იცვამენ. მაღალ კასტებში უპირატესად გრძელი დჰოტია გავრცელებული, დაბალში - სამუშაოდ მოსახერხებელი, მოკლე. ამჟამად ინდოეთში დჰოტი შარვალმა და შორტებმა შეცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდური კულტურა კატეგორია:ეროვნული ტანსაცმელი
მულონდო (სამხრეთი ლანაო)
მულონდო (ოფიციალურად მულონდოს მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Mulondo; Bayan ng Mulondo) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ლანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 19 932 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 26 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ლანაოს მუნიციპალიტეტები
აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები (1959)
აფხაზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს 1959 წლის არჩევნები — აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატების რიგით მეხუთე არჩევნები, რომელიც გაიმართა 1959 წლის 15 მარტს. კენჭისყრის შედეგად ავტონომიური რესპუბლიკის მოსახლეობამ უმაღლესი წარმომადგენლობითი ორგანოს შემადგენლობა დააკომპლექტა. აფხაზეთის ასსრ-ის მეხუთე მოწვევის უმაღლესი საბჭოს პირველი სესია შედგა 1959 წლის 8 აპრილს ქალაქ სოხუმში.