cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რაიმონდ პაულსი
ბიოგრაფია
უკვე ბავშვობაში უკრავდა ფორტეპიანოზე. სამი წლიდან სწავლობდა 1-ლი მუსიკალური ინსტიტუტის საბავშვო ბაღში, სადაც დაიწყო მისი მუსიკალური განათლება. 10 წლის ასაკში ჩაირიცხა ლატვიის კონსერვატორიის მუსიკალურ სკოლაში — რიგის ე. დარზინშის სახელობის მუსიკალურ სკოლაში. სკოლის დამთავრების შემდეგ, 1953-1958 წლებში სწავლობდა ლატვიის კონსერვატორიაში (ახლანდელი ვიტოლსის სახელობის ლატვიის მუსიკალური აკადემია), ფორტეპიანოს კლასში, პროფესორ გ. ბრაუნთან. 1962-1965 წლებში კვლავ სწავლობდა ლატვიის კონსერვატორიაში, უკვე კომპოზიციის განყოფილებაში იანის ივანოვის ხელმძღვანელობით.
1958 წელს კონსერვატორიის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა ლატვიის ფილარმონიის რიგის საესტრადო ორკესტრში, ატარებდა კონცერტებს საქართველოში, სომხეთში, უკრაინასა და საზღვარგარეთ. 1964-1971 წლებში იყო ამ ორკესტრის სამხატვრო ხელმძღვანელი. 1967 წლიდან არის ლატვიის სსრ-ის კომპოზიტორთა კავშირის წევრი. ლატვიის სსრ-ის კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი.
ლატვიის სსრ კულტურის მინისტრის, ვლადიმირ კაუპუჟის წყალობით, პაულსის სიმღერები 1970 წლიდან შედის ლატვიის სიმღერისა და ცეკვის ფესტივალის რეპერტუარში. პაულსმა მინისტრის პირველ წინადადებას დაეწერა ნაწარმოები სპეციალურად დღესასწაულისთვის, ხუმრობით უპასუხა — ამბობენ, რომ ის არ არის პომპეზური ჟანრის მოყვარული. მაგრამ კულტურის სამინისტრომ, კომპოზიტორის თანხმობის გარეშე, აიღო მისი სიმღერა „Лиепае“ და შეუკვეთა არანჟირება კაცთა გუნდისთვის განზოგადებული სახელწოდებით „ჩემი ქალაქი”. პაულსი მივიდა რეპეტიციაზე და მას ისე მოეწონა არანჟირება და ის სიყვარული, რომლითაც მისი სიმღერა სრულდებოდა, რომ 1973 წლის საიუბილეო ზეიმისთვის მან უკვე სპეციალურად დაწერა საზეიმო სიმღერა „ჩემი სამშობლო" იანის პიტერსის ლექსზე. მას დიდი წარმატება ხვდა წილად და ორჯერ შესრულდა ბისზე.
ფართო პოპულარობას არა მხოლოდ დადებითი შედეგები მოჰყვა: 1976 წელს სერიული მკვლელი იური კრინიცინი დაემუქრა პაულსს მოკვლით და მას 17 ათასი მანეთი გამოსძალა. პაულსმა მონაწილეობა მიიღო დამნაშავის დაკავებაში.
1973 წლიდან 1978 წლამდე — ინსტრუმენტული ანსამბლის „მოდოს" სამხატვრო ხელმძღვანელი.
1978-1982 წლებში იყო ლატვიის რადიოსა და ტელევიზიის მსუბუქი და ჯაზის მუსიკის ორკესტრის დირიჟორი. პირველი მუსიკოსი, ვინც შეასრულა „მუსიკალური პაუზა" სატელევიზიო თამაშში „რა? სად? როდის?“ 1979 წლის იანვარში. 1982 წლიდან 1988 წლამდე იყო ლატვიის რადიოს მუსიკალური გადაცემების მთავარი რედაქტორი. სპეციალურად საბჭოთა ტელევიზიის საინფორმაციო გადაცემის „ვრემიას" ამინდის პროგნოზის მუსიკალური გაფორმებისთვის, კომპოზიტორმა დაწერა ინსტრუმენტული კომპოზიცია „მოღრუბლული ამინდი".
1986 წელს მისი ინიციატივით მოეწყო პოპულარული მუსიკის ახალგაზრდა შემსრულებელთა საერთაშორისო კონკურსი „იურმალა", რომელიც გაგრძელდა 1992 წლამდე.
მიუხედავად იმისა, რომ საბჭოთა პერიოდში პაულსი არ იყო ლატვიის კომუნისტური პარტიის წევრი, იგი აირჩიეს ლატვიის სსრ-ის მე-11 მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად (1985-1989 წწ.). მოგვიანებით გახდა სსრკ-ის სახალხო დეპუტატი (1989-1991) ლატვიის სახალხო ფრონტიდან.
1988 წლიდან — ლატვიის სსრ კულტურის სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარე, 1989 წლიდან 1991 წლამდე — ლატვიის სსრ კულტურის მინისტრი ლატვიის სსრ-ს ბოლო საბჭოთა მთავრობაში. 1991 წლიდან 1993 წლამდე — ლატვიის კულტურის მინისტრი ივარს გოდმანისის კაბინეტში. 1992 წელს პაულსის ბრძანებით დაიხურა რიგის ახალგაზრდული თეატრი გამოჩენილი რეჟისორის ადოლფ შაპიროს ხელმძღვანელობით, ლიკვიდირებული იქნა რუსული დასი, შემდეგ კი საბოლოოდ დაიხურა რიგის სახელმწიფო ოპერეტის თეატრი.
1993 წელს შევიდა „ლატვიის გზის“ პარტიაში და გახდა ლატვიის პრეზიდენტის გ.ულმანისის მრჩეველი კულტურის საკითხებში (1998 წლამდე). 1994 წლიდან 1995 წლამდე — ლატვიის რადიოსა და ტელევიზიის ჯაზ ორკესტრის (ბიგ-ბენდი) სამხატვრო ხელმძღვანელი და მთავარი დირიჟორი.
1998 წელს მონაწილეობა მიიღო „ახალი პარტიის“ შექმნაში, გახდა მისი პირველი თავმჯდომარე და აირჩიეს მე-7 სეიმში პარტიული სიათ. 1999 წელს წარდგენილი იყო ლატვიის პრეზიდენტის პოსტზე, მაგრამ მოხსნა კანდიდატურა. 2000 წელს მან დატოვა „ახალი პარტია“, ხოლო 2002 და 2006 წლებში აირჩიეს მე-8 და მე-9 სეიმში უკვე „სახალხო პარტიიდან“. მე-8 სეიმის მუშაობისას ტრიბუნიდან მხოლოდ ერთხელ ისაუბრა. მე-10 სეიმის არჩევნებში კომპოზიტორს თავისი კანდიდატურა არ წამოუყენებია და პოლიტიკურ საქმიანობას თავი დაანება.
„მე ვიყავი დეპუტატი. მე დავინახე, როგორ ცვლის პოლიტიკა ადამიანებს. და ჩემს მიმართ დამოკიდებულებაც კი განსხვავებული იყო იქ ყოფნისას და პოლიტიკიდან წასვლის შემდეგ. თითქოს სხვა ადამიანი გავხდი, მაგრამ მე ხომ იგივე ვიყავი. მაგრამ ჩვენ ამ სეიმში ვიჯექით ჯგუფებად ორი-სამი ინტელექტუალი და ჩვენგან არავითარი ხეირი არ იყო. თუ დეპუტატის ხელფასი ყველა იმ გადატრიალების დროს სტაბილური იყო, ეს მხოლოდ პირადი პლუსი იყო“ — აღიარა პაულსმა.
2002 წელს, იგორ კრუტოისთან ერთად, მან წამოიწყო საერთაშორისო კონკურსი „ახალი ტალღა“ (იურმალა) ახალგაზრდა პოპ-მუსიკის შემსრულებელთათვის. 2010-იან წლებში ის ძირითადად პიანისტად გამოდიოდა, მათ შორის სიმფონიურ ორკესტრთან ერთად, ძირითადად ლატვიაში.
2010 წლის 6 ივლისს რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტმა დიმიტრი მედვედევმა ხელი მოაწერა განკარგულებებს ლატვიელი ხელოვნების მოღვაწეთა, მათ შორის რაიმონდ პაულსის, ღირსების ორდენით დაჯილდოების შესახებ ფორმულირებით „რუსულ-ლატვიური კულტურული კავშირების განმტკიცებასა და განვითარებაში დიდი წვლილისთვის. რუსული ენის პოპულარიზაცია ლატვიაში“. აღსანიშნავია, რომ ეს ჯილდო დაემთხვა არასახელმწიფო ენებზე (მათ შორის რუსულ) მაუწყებლობაზე შეზღუდვების დაწესების მცდელობას. თავად პაულსმა თქვა, რომ მან მხოლოდ მცირედი რუსული იცოდა. იყო ჟურნალ „დეტექტივი და პოლიტიკა“-ს სარედაქციო კოლეგიის წევრი.
ოჯახი
მხოლოდ ზრდასრულ ასაკში აღმოაჩინა რაიმონდ პაულსმა თავისი რუსული ფესვები: მისი ბებია ალექსანდრა (ჩეტინიკი ), რუსი იყო. მამას კი, ლატვიიზაციის კამპანიამდე, ვოლდემარი კი არა, ვლადიმერი ერქვა. მისი ერთ-ერთი ბიძა, ვასილი, 1941 წელს წავიდა წითელ არმიასთან ერთად და დაიღუპა ბრძოლებში ნარო-ფომინსკის მახლობლად. კიდევ ერთი ბიძა მობილიზებული იყო ლატვიის ლეგიონში, მსახურობდა დამხმარე ნაწილებში. გადარჩა და სახლში დაბრუნდა. მამიდას, ოლგა ერქვა.
შემოქმედება
ავტორია მრავალი საესტრადო პოპულარული ჰიტის, ჯაზის კომპოზიციისა და მელოდიების ფილმებისთვის. მან დაწერა თავისი ყველაზე ცნობილი სიმღერები ილია რეზნიკთან, ანდრეი ვოზნესენსკისთან და იანის პეტერსთან თანამშრომლობით. მის სიმღერებს ასრულებდნენ: ალა პუგაჩოვა, ვალერი ლეონტიევი, ლაიმა ვაიკულე, ედიტა პიეხა, ნიკოლაი გნატიუკი, სოფია როტარუ, აია კუკულე, ლარისა დოლინა, ვალერია, იაკ იოალა, ალექსანდრე მალინინი, ანდრეი მირონოვი, ლიუდმილა სენჩინა, როზა რიმბაევა, რენატ იბრაგიმოვი, ტატიანა ბულანოვა, ინტარს ბუსულისი, მირზა ზივერე, ანე ვესკი, ვალენტინა ლეგკოსტუპოვა, ქრისტინა ორბაკაიტე, როდრიგო ფომინსი და სხვები. ასევე ჯგუფები „მოდო", „კრედო" და „რემიქსი"; ბავშვთა ანსამბლი „კუკუშეჩკა"; ვოკალური და ინსტრუმენტული ანსამბლები „მხიარული ახალგაზრდები“, „დალდერი", "„არიელი" და „ეოლიკა"; ანსამბლი „ახალგაზრდობა"; რიგის საესტრადო ორკესტრი; ვოკალური კვარტეტი „საბჭოთა სიმღერა"; ლატვიის რადიოს საესტრადო ორკესტრი; ტ.კალნინის სახელობის გუნდი; კარაველის ორკესტრი (საფრანგეთი).
სიმღერები და მელოდიები
კომპოზიტორის ბევრი ცნობილი სიმღერა რუსულ ენაზე თავდაპირველად ლატვიურ ენაზე სრულდებოდა.
ფილმოგრაფია
რაიმონდ პაულსმა შექმნა მუსიკა მხატვრული, დოკუმენტური, მოკლემეტრაჟიანი ფილმებისთვის: „სამს პლუს ორი“ (1963), „ფარვანას ცეკვა“ (1971), „რობინ ჰუდის ისრები“ (ვ.ვისოცკისთან ერთად) (1975), „საჩუქრები ტელეფონით“ (1977), „გრძელი გზა დიუნებში“ (1981), „ესპანური ვარიანტი“ (1980), „ორმაგი ხაფანგი“ (1985) და სხვა. თავად გადაღებულია (ძირითადად პიანისტის და კამეოს როლებში) მხატვრულ-მუსიკალურ და დოკუმენტურ ფილმებში.
მარკუს ემილიუს ლეპიდუსი (ტრიუმვირი)
მარკუს ემილიუს ლეპიდუსი (M·AEMILIVS·M·F·Q·N·LEPIDVS), (დ. ძვ. წ. 89 ან 88 — გ. ძვ. წ. 13 წლის ბოლოს ან ძვ. წ. 12 წლის დასაწყისში) — ძველი რომაელი პატრიციუსი, მეორე ტრიუმვირატის წევრი ოქტავიანესა (შემდგომში ავგუსტუსი) და მარკუს ანტონიუსთან ერთად და რომის რესპუბლიკის უკანასკნელი პონტიფექს მაქსიმუსი. თავდაპირველად, ლეპიდუსი იულიუს კეისრის ახლო მოკავშირე იყო.
მიუხედავად იმისა, რომ ლეპიდუსი ნიჭიერი სამხედრო მეთაური იყო და კეისრის გამოსადეგი მიმდევარიც, მას ყოველთვის ტრიუმვირატის ყველაზე სუსტ წევრად წარმოაჩენდნენ. თავისი ეპოქის მოვლენათა ასახვისას, როგორც წესი, იგი წარმოჩინდება, როგორც მარგინალური ფიგურა, განსაკუთრებით, შექსპირის პიესებში. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი მკვლევარი იწონებს ამ შეხედულებას, სხვები ამტკიცებენ, რომ ამის დამამტკიცებელი საბუთები საკმარისი არაა საიმისოდ, რომ გათვალისწინებული არ იქნას ლეპიდუსის მტრების, ძირითადად, ციცერონისა და შემდეგ უკვე ავგუსტუსის მიერ მის წინააღმდეგ წარმოებული პროპაგანდა.
ოჯახი
ლეპიდუსი იყო მარკუს ემილიუს ლეპიდუსის ძე; დედამისი კი შესაძლოა, ლუციუს აპულეიუს სატურნინუსის ქალიშვილი ყოფილიყო. მამამისი სულას სიკვდილის შემდეგ, ხელახლა აღორძინებული პოპულარების ფრაქციის პირველი ლიდერი იყო და ოპტიმატების წინააღმდეგ მოწყობილ წარუმატებელ ამბოხებას მეთაურობდა. ლეპიდუსს ჰყავდა ძმა — ლუციუს ემილიუს ლეპიდუსი.
ლეპიდუსი დაქორწინებული იყო იუნია სეკუნდაზე, მარკუს იუნიუს ბრუტუსისა და იუნია ტერტიას, კასიუს ლონგინუსის ცოლის დაზე. მას და იუნიას სულ მცირე, ერთი შვილი მაინც ჰყავდათ — მარკუს ემილიუს ლეპიდუს უმცროსი.
კეისრის მოკავშირე
ლეპიდუსი პონტიფიკთა კოლეგიას ჯერ კიდევ ბავშვობაში შეუერთდა. მან თავისი cursus honorum დაიწყო, როგორც Triumvir Monetalis-მა, მონეტების მოჭრის ზედამხედველმა, ძვ. წ. 62-58 წლიდან. სულ მალე, ლეპიდუსი იულიუს კეისრის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი მხარდამჭერი გახდა. ძვ. წ. 49 წელს იგი პრეტორად დაინიშნა და სანამ კეისარი საბერძნეთში პომპეუსს დაამარცხებდა, რომსაც განაგებდა. მან უზრუნველყო კეისრის დიქტატორად არჩევა, რაც ამ უკანასკნელმა კონსულად გახდომისათვის გამოიყენა და თერთმეტი დღის შემდეგ დიქტატორობაზე უარი თქვა. ლეპიდუსი ესპანეთის პროვინციის პროკონსულის თანამდებობით დაჯილდოვდა.
ძვ. წ. 46 წელს, აღმოსავლეთში პომპეუსის განადგურების შემდეგ, ლეპიდუსმა კონსულის თანამდებობა მიიღო. კეისარმა იგი, აგრეთვე, მხედართა მეთაურადაც, ფაქტობრივად, კი საკუთარ მოადგილედ დანიშნა. როგორც ჩანს, კეისარი რომში წესრიგის შენარჩუნების საკითხში ლეპიდუსს მარკუს ანტონიუსზე მეტად ენდობოდა, მას შემდეგ, რაც ძვ. წ. 47 წელს ამ უკანასკნელის ემოციურმა ქმედებებმა არეულობები გამოიწვია. ლეპიდუსი გულწრფელად შოკირებული ჩანდა, როდესაც ლუპერცალიის ფესტივალზე ანტონიუსმა კეისარს პროვოკაციულად შესთავაზა გვირგვინი. ამ ქმედებამ ბიძგი მისცა კეისრის მოსაკლავად ნაჩქარევი შეთქმულების მოწყობას.
როდესაც ძვ. წ. 44 წლის თებერვალში სენატმა კეისარი სამუდამო დიქტატორად აირჩია, მან ლეპიდუსი კიდევ ერთხელ დანიშნა მხედართა მეთაურად. ლეპიდუსისა და კეისრის ხანმოკლე ალიანსს ძვ. წ. 44 წლის 15 მარტს ამ უკანასკნელის მკვლელობამ უეცრად დაუსვა წერტილი. მკვლელობის წინა ღამეს, კეისარმა ლეპიდუსის სახლში ისადილა. შეთქმულების ერთ-ერთი მეთაური, გაიუს კასიუს ლონგინუსი, ამტკიცებდა, რომ მათ ლეპიდუსი და მარკუს ანტონიუსიც უნდა დაეხოცათ, თუმცა მარკუს იუნიუს ბრუტუსი შეეწინააღმდეგა მას და აღნიშნა, რომ მათი ქმედება სიკვდილით დასჯის აღსრულება იყო და არა პოლიტიკური გადატრიალება.
კეისრის სიკვდილის შემდეგ
როგორც კი ლეპიდუსმა კეისრის მკვლელობის შესახებ შეიტყო, მან გაბედული ქმედება წამოიწყო წესრიგის შესანარჩუნებლად და კამპუს მარტიუსისკენ ჯარი გაგზავნა. თავის არმიაზე დაყრდნობით მან მკვლელების დასჯის წინადადებაც წამოაყენა, თუმცა მარკუს ანტონიუსმა და ავლუს ჰირციუსმა გადაათქმევინეს. მომდევნო დღეს, ლეპიდუსი და ანტონიუსი სენატში სიტყვით გამოვიდნენ და თავიანთი თანამდებობებისა და კეისრის რეფორმების შენარჩუნების სანაცვლოდ, მკვლელებისათვის ამნისტიას დასთანხმდნენ. ლეპიდუსმა პონტიფექს მაქსიმუსის თანამდებობაც მიიღო.
ამ მდგომარეობაში, პომპეუსის გადარჩენილმა ვაჟმა, სექსტუს პომეუსმა, სცადა ესარგებლა არეულობით და ესპანეთს დამუქრებოდა. ლეპიდუსი მასთან მოსალაპარაკებლად გაიგზავნა. მან წარმატებით შეძლო სექსტუსთან შეთანხმების მიღწევა, რითაც მშვიდობა შენარჩუნდა. სენატმა ლეპიდუსს საჯარო სამადლობელი ფესტივალი მიუძღვნა. ამის შემდეგ, იგი მართავდა ესპანეთსაც და ნარბონის გალიასაც.
მეორე ტრიუმვირატი
ანტონიუსსა და ლეპიდუსს ახლა უკვე ოქტავიანესთან, კეისრის დის შვილიშვილსა და შვილობილთან ჰქონდათ საქმე მოსაგვარებელი. იგი იმ ძალების ერთადერთი გადარჩენილი სარდალი იყო, რომლებმაც ანტონიუსი მუტინასთან (თანამედროვე მოდენა) დაამარცხეს. სენატმა მას ამ ძალების დეციმუს ბრუტუსისათვის გადაცემა მოსთხოვა, მაგრამ ოქტავიანემ უარი განაცხადა. ანტონიუსი და ლეპიდუსი ოქტავიანეს შეხვდნენ მდინარის კუნძულზე, შესაძლოა მუტინასთან ახლოს, თუმცა უფრო სავარაუდოა, რომ ბოლონიის მახლობად. მათი არმიები მოპირდაპირე ნაპირებზე განლაგდნენ. მათ ჩამოაყალიბეს მეორე ტრიუმვირატი და ლეგალიზება მოიპოვეს, როგორც რესპუბლიკის დამადასტურებელმა ტრიუმვირებმა კონსულარული ძალაუფლებით (Triumviri Rei Publicae Constituendae Consulari Potestate) ძვ. წ. 43 წელს გამოცემული საგანგებო კანონით (Lex Titia). რადგანაც ტრიუმვირები რიცხობრივ უპირატესობას ფლობდნენ, დეციმუს ბრუტუსის შემორჩენილი ძალები დაიშალა და ტრიუმვირატმა დასავლეთის პროვინციებზე სრული კონტროლი მოიპოვა.
კეისრის, პომპეუსისა და კრასუსის მიერ შექმნილი პირველი ტრიუმვირატისაგან განსხვავებით, მეორე ტრიუმვირატი სამართლებრივად იყო ჩამოყალიბებული. ფაქტობრივად, იგი ჩამოშორდა კონსულებსა და სენატს და რესპუბლიკის აღსასრულის მაცნედ იქცა. ტრიუმვირატის სამართლებრივი არსებობის ვადა ხუთი წლით განისაზღვრა. დასაწყისში, ლეპიდუსს დაუმტკიცდა ესპანეთის ორივე პროვინციასა და ნარბონის გალიის ფლობა, თუმცა, იგი, აგრეთვე, დაეთანხმა, რომ ოქტავიანესა და ანტონიუსისათვის გადაეცა თავისი შვიდი ლეგიონი, რათა მათ ბრუტუსისა და კასიუსის წინააღმდეგ ლაშქრობა გაეგრძელებინათ, რომლებიც რომის ტერიტორიის აღმოსავლეთ ნაწილს აკონტროლებდნენ. დამარცხების შემთხვევაში, ლეპიდუსის ტერიტორიები მათი უკან დასახევი პოზიციები უნდა გამხდარიყო. ლეპიდუსი, აგრეთვე, გახდა კონსული და დაუმტკიცდა პონტიფექს მაქსიმუსის სტატუსიც. ანტონიუსისა და ოქტავიანეს არყოფნის პერიოდში, მას რომის კონტროლიც საკუთარ თავზე უნდა აეღო.
ლეპიდუსის ბიოგრაფის, რიჩარდ დ. ვეიგელის მიხედვით, ლეპიდუსის მზადყოფნამ დაეთმო თავისი ლეგიონები, მას გარდაუვლად მოუტანა მეორეხარისხოვანი როლი ტრიუმვირატში.
ლეპიდუსი, აგრეთვე, დაეთანხმა პროსკრიფციების გამოქვეყნებასაც, რამაც ციცერონი და კეისრის ფრაქციის სხვა მოწინააღმდეგეები იმსხვერპლა. შემდეგი ისტორიკოსები, გარკვეულწილად, აკრიტიკებდნენ მას საკუთარი ძმის, ლუციუს პაულუსის სიკვდილის გამო, რომელიც ციცერონის მომხრე იყო, თუმცა დიონ კასიუსი მიანიშნებს, რომ ლეპიდუსი პაულუსს გაქცევაში დაეხმარა.
პალმეირას-დი-გოიასი
პალმეირას-დი-გოიასი (Palmeiras de Goiás) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 600 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-რიუ-დუს-ბოისის შემადგენლობაში.
მარკუს ემილიუს ლეპიდუსი (ტრიუმვირი)
ფილიპის ბრძოლის შემდეგ
აღმოსავლეთში მშვიდობის აღდგენისა და ფილიპის ბრძოლაში კეისრის მკვლელების ფრაქციის დამარცხების შემდეგ, რომლის დროსაც ლეპიდუსი რომში რჩებოდა, ანტონიუსმა და ოქტავიანემ მისი ტერიტორიების უმეტესობა დაიკავეს, თუმცა ნუმიდიასა და აფრიკაზე უფლებები მაინც დაუტოვეს. გარკვეული დროით, მან მოახერხა თავი შორს დაეჭირა მოქიშპე კოლეგების, ანტონიუსისა და ოქტავიანესაგან. როდესაც ძვ. წ. 41 წელს პერუზიის ომი დაიწყო, ოქტავიანემ ლეპიდუსს ლუციუს ანტონიუსისგან, მარკუს ანტონიუსის ძმისაგან, რომის დაცვა დაავალა. ლუციუსმა, უპირატესი ჯარით იოლად აიღო ქალაქი. ლეპიდუსი იძულებული გახდა ოქტავიანეს ბანაკში გაქცეულიყო. მალე ლუციუსმა რომიდან უკან დაიხია და ოქტავიანემ ხელახლა აიღო ქალაქი. ამის შემდეგ, ლეპიდუსმა ანტონიუსის ექვსი ლეგიონი მიიღო აფრიკის სამართავად. ძვ. წ. 37 წელს, ტარენტუმის ზავით, ტრიუმვირატის ფუნქციონირების სამართლებრივი ვადა კიდევ ხუთი წლით გახანგრძლივდა.
პალმეირას-დი-გოიასი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 338 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.16 კმ²-ზე. ფართობი 1 539 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
მარკუს ემილიუს ლეპიდუსი (ტრიუმვირი)
ფილიპის ბრძოლის შემდეგ
აფრიკის გუბერნატორად ყოფნის პერიოდში, ლეპიდუსმა ხელი შეუწყო ვეტერანთათვის მიწების გადაცემას, რაც, შესაძლოა, კლიენტების ქსელის შექმნის მიზანს ემსახურებოდა. როგორც ჩანს, ლეპიდუსმა ხელი შეუწყო ნუმიდიაში ტიბილისის რომანიზებას და დაანგრია აკრძალული მშენებლობები კართაგენის ტერიტორიაზე, რათა მესამე პუნიკური ომის შემდეგ დანგრეული ძველი ქალაქის დაწყევლილი ტერიტორია ხელახლა აღარ განაშენიანებულიყო.
ძალაუფლების დაკარგვა
ძვ. წ. 36 წელს, სიცილიაში სექსტუს პომპეუსის ამბოხებისას, ლეპიდუსმა მის დასამორჩილებლად 14 ლეგიონისაგან შემდგარი დიდი არმია შეკრიბა, თუმცა ამას პოლიტიკურად არაკეთილგონივრული ნაბიჯი მოჰყვა, რამაც ოქტავიანეს ლეპიდუსის ძალაუფლებისაგან ჩამოსაშორებლად საჭირო საბაბი მისცა. პომპეუსის დამარცხების შემდეგ, ლეპიდუსმა სიცილიაში თავისი ლეგიონები განალაგა და წამოჭრა საკითხი თუ ვის უნდა ჰქონოდა ხელისუფლება კუნძულზე — მას თუ ოქტავიანეს. ლეპიდუსმა პირველმა გადმოსხა თავისი ძალები სიცილიაში და რამდენიმე ძირითადი ქალაქიც დაიკავა, თუმცა ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, რომ ოქტავიანე მას არა როგორც თანასწორს, არამედ, როგორც ხელქვეითს ისე უყურებდა. მან განაცხადა, რომ სიცილია მისი გავლენის სფეროში უნდა შესულიყო. მოლაპარაკების შემდეგ, მან ალტერნატივა შესთავაზა: ოქტავიანე მიიღებდა სიცილიასა და აფრიკას, თუ იგი დასთანხმდებოდა ლეპიდუსისათვის მისი ძველი პროვინციების დაბრუნებას ესპანეთსა და გალიაში, რომლებიც Lex Titia-ის მიხედვით, სამართლებრივად, ისედაც მისი უნდა ყოფილიყო. ოქტავიანემ ლეპიდუსი ძალაუფლების უკანონო მოპოვებისა და ამბოხების მოწყობის მცდელობებში დაადანაშაულა. საბოლოოდ, ლეპიდუსის ლეგიონები სიცილიაში ოქტავიანეს მხარეს გადავიდნენ და თავად ლეპიდუსიც იძულებული გახდა მას დამორჩილებოდა.
ძვ. წ. 36 წლის 22 სექტემბერს ლეპიდუსი პონტიფექს მაქსიმუსობის გარდა ყველა თანამდებობიდან გადააყენეს და ოქტავიანემ იგი კირკეიაში გადაასახლა. ძვ. წ. 30 წელს ანტონიუსის დამარცხების შემდეგ, ლეპიდუსის ვაჟმა, ლეპიდუს უმცროსმა, ოქტავიანეს მოსაკლავად მოწყობილ შეთქმულებაში იყო ჩართული, თუმცა მათი განზრახვა გაიუს მეცენატმა გამოააშკარავა. ლეპიდუს უმცროსი სიკვდილით დასაჯეს. მამამისისთვის ხელი არ უხლიათ, თუმცა მის ცოლს, იუნიას, თანამონაწილეობა წაუყენეს ბრალად. ლეპიდუსს მოუწია ყოფილი მტრისათვის, ლუციუს სენიუსისათვის მიემართა შუამდგომლობით, რათა იუნია თავდებობით გაეთავისუფლებინათ.
ლეპიდუსს, რომელმაც თავისი ცხოვრების დარჩენილი წლები გაურკვევლობაში გაატარა, პერიოდულად ნებას რთავდნენ რომში დაბრუნებულიყო, რათა მონაწილეობა მიეღო სენატის ზოგიერთ საქმეში. უკვე ავგუსტუსის სახელით ცნობილი ოქტავიანე, გადმოცემის მიხედვით, ლეპიდუსს ამცირებდა ხოლმე, რადგანაც მის ხმას ყოველთვის ყველაზე ბოლოს კითხულობდა. ლეპიდუსი სიმშვიდეში გარდაიცვალა ძვ. წ. 13 წლის ბოლოს ან ძვ. წ. 12 წლის დასაწყისში.
The Libertines (ალბომი)
The Libertines — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Libertines-ის მეორე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 2004 წლის 30 აგვისტოს. ალბომი ასახავს ჯგუფის წევრების, კარლ ბარატის და პიტ დოერტის ურთიერთობებს.
სიმღერების სია
იაპონური გამოცემის დამატებები <li>Don't Look Back into the Sun (ახალი ვერსია) (დოერტი, ბარატი) <li>Cyclops (დოერტი, პიტ ვულფი) <li>Dilly Boys (დოერტი, ბარატი) </ol>
ავსტრალიური გამოცემის დამატებები <li>France (დოერტი, ბარატი) <li>Never Never (დოერტი, ბარატი) <li>I Got Sweets (დოერტი, ბარატი) </ol>
იაპონური და მექსიკური გამოცემის დამატებითი DVD
სქოლიო
კატეგორია:2004 წლის ალბომები კატეგორია:The Libertines-ის ალბომები კატეგორია:Rough Trade Records-ის ალბომები
ფრესნოს წმინდა სამების ეკლესია
ფრესნოს წმინდა სამების ეკლესია (Սուրբ Երրորդութիւն եկեղեցի) — სომხური სამოციქულო ეკლესია ფრესნოში, კალიფორნია. აშენდა 1914 წელს. იგი სომხური ეკლესიის ტრადიციული არქიტექტურის ტიპის პირველი ეკლესიაა ამერიკის შეერთებულ შტატებში.
წმინდა სამების ეკლესია ყველაზე ძველია დასავლეთ ამერიკის შეერთებულ შტატებში მდებარე სომხურ ეკლესიებს შორის. 1986 წლის 31 ივლისს, იგი აშშ-ის ისტორიული ადგილების ეროვნულ სიას დაემატა.
სქოლიო
კატეგორია:სომხური სამოციქულო ეკლესია ამერიკის შეერთებულ შტატებში
დონსოლი
დონსოლი (ოფიციალურად დონსოლის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Donsol) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი სორსოგონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 50 281 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 51 ბარანგაის.
ალმაჩარი
ალმაჩარი (Almáchar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების მალაგის პროვინციის ახარკია-კოსტა-დელ-სოლის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 15 კმ². მოსახლეობა — 1817 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:მალაგის მუნიციპალიტეტები
ტაილანდის სამხედრო გადატრიალება (2014)
ტაილანდის სამხედრო გადატრიალება — 2014 წლის 22 მაისს ტაილანდში სამეფო არმიის ხელმძღვანელობის მიერ განხორციელებული სამხედრო გადატრიალება. გადატრიალებას სათავეში ედგა სამეფო არმიის მთავარსარდალი, პრაიუთ ჩან-ოჩა.
20 მაისის ადგილობროვი დროით დილის 5 საათზე, ყველა ეროვნულმა ტელეარხმა გადასცა სამეფო არმიის ხელმძღვანელის განცხადება, რომელიც აღნიშნავდა, რომ ქვეყანაში არსებული პოლიტიკური კრიზისიდან გამოსვლის გამო, რომლის შედეგად დაიღუპა 28 და დაიჭრა ასობით ადამიანი, ცხადდებოდა სამხედრო მდგომარეობა. სამხედრო მდგომარეობის გამოცხადების ოფიციალური მიზეზი იყო „ქვეყანაში მშვიდობისა და წესრიგის აღდგენა“. ტაილანდის კონსტიტუციის თანახმად, სამხედრო ძალებს აქვთ უფლება, უკიდურეს შემთხვევაში, ხელში აიღონ ძალაუფლება და იზრუნონ საზოგადოების უსაფრთხოებისათვის.
ტაილანდის პრემიერ-მინისტრის უფროსმა მრჩეველმა უსაფრთხოების საკითხებში, პარადონ პატანაბუტმა, განაცხადა, რომ ხელისუფლება არ იყო ინფორმირებული სამხედრო მდგომარეობის გამოცხადების შესახებ და დროებითი მთავრობა პრემიერ ნივათჰუმრონგ ბუნსონპაისანის ხელმძღვანელობით მუშაობას განაგრძობს. არმიის ოფიციალურმა წარმომადგენელმაც ასევე დაადასტურა, რომ სამხედრო მდგომარეობის შემოღება არ მოახდენდა გავლენას დროებით მთავრობაზე, რადგან აღნიშნული მდგომარეობა გამოცხადდა ქვეყანაში წესრიგის აღდგენის მიზნით. 20 მაისის დილას პრაიუთ ჩან-ოჩას ბრძანებით შეიქმნა მშვიდობისა და წესრიგის აღმდგენი საბჭო. 22 მაისს კი გენერალმა ჩან-ოჩამ გამოაცხადა სამხედრო გადატრიალების შესახებ. მისი განცხადებით „ხელისუფლებას ახლა არმია ფლობს, რათა ქვეყანაში აღადგინოს წესრიგი და გაატაროს საჭირო რეფორმები“. მალევე გაუქმებულად გამოცხადდა ტაილანდის კონსტიტუციაც.
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის ისტორია კატეგორია:სამხედრო გადატრიალებები ტაილანდში
ჩინური სახელი
ადამიანის დარქმევა ჩინურ, და ასევე მასთან დაკავშირებულ კულტურებში განსხვავდება დასავლეთში მიღებული სახელების სისტემისგან. მეტად თვალსაჩინო ნიშანი ამ განსხვავებისა ისაა, რომ ჩინურ სრულ სახელში თავიდან იწერება გვარი, და მხოლოდ მის შემდეგ - საკუთარი სახელი.
გვარი
ჩინური დასახელების სისტემა წარმოადგენს საფუძველს ადამიანის დარქმევის მრავალი ტრადიციული ხერხისთვის აღმოსავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში. პრაქტიკულად აღმოსავლეთ აზიის ყველა ქვეყანა და ზოგიერთი სამხრეთ-აღმოსვალეთ აზიის სახელმწიფო მიყვება ჩინურს მიმზაგვსებულ ან პირდაპირ ჩინური კულტურიდან ამოღებულ ტრადიციებს.
სახელების მრავალფეროვნება ჩინურ ენაზე დიდწილად დამოკიდებულია საკუთარი სახელისაგან და არა გვარისგან. ჩინური გვარების უმრავლესობა ჩაიწერება ერთი იეროგლიფით, და მხოლოდ რამდენიმე — ორით (ჩსრ-ში ოფიციალური სიები ასეთ „არასტანდარტულ“ მხოლოდ 20 გვარს შეიცავს, მაშინ, როდესაც სხვა დანარჩენი მიყვანილია სტანდარტულ ერთ სახიან კომპლექსამდე, უმცირესობების ჩათვლით, რომელთა გვარებიც ხშირ შემთხვევაში ორ მარცვლიანზე გრძელია. მეტად გავრცელებული ჩინური გვარები: ლი (李), ვანგ (王), ჯანგ (張).
სახელი
ჩვეულებრივსამებრ ჩინელებს გააჩნიათ ერთ ან ორ მარცვლიანი სახელები, რომლებიც იწერება გვარის შემდეგ. არსებობს წესი, რომელსაც ჩინური სახელი უნდა ექვემდებარებოდეს ფუთუნხვაზე თარგმნისას. ამ წესთან დაკავშირებულია ცნობილი ამბავი, როდესაც მამას — ინტერნეტის მომხმარებელს უარი განუცხადეს შვილის რეგისტრაციაზე სახელით „@“.
იეროგლიფების დამწერლობასთან დაკავშირებით, საკუთარი სახელის არჩევისას არა მხოლოდ ისეთი ასპექტები თვალისწინდება, როგორიცაა მნიშვნელობა და კეთილხმოვანება, არამედ იეროგლიფური წარწერაც, რომელიც ქმნის სიტყვის მარცვალს. თვალთახედვაში წერის არა მხოლოდ სიადვილე/სირთულე/სილამაზეა, მაგრამ ამ იეროგლიფების შემადგენელი ელემენტებიცაა, რომელთაც საკუთარი ინტერპრეტაციაა გააჩნიათ (ხელსაყრელი/არახელსაყრელი, მამაკაცის/ქალის, დაკავშირებული გარკვეულ სტიქიასთან და ა.შ.).
ჩინეთში ათასწლეულების მანძილზე არსებობდა სახელების რიტუალური ცვლის ტრადიცია, გარკვეულ ასაკამდე მიღწევასთან ან საქმიანობის შეცვლასთან დაკავშირებით. დაბადებიდან ჩვილი იღებდა ოფიციალურ სახელს (მინგ, 名) და „ჩვილურ“, ან ბავშვობის სახელს (სიაო-მინგ, 小名). სკოლაში მისვლისას ბავშს არქმევდნენ მოსწავლის სახელს — შუემინგ (学名) ან სიუნმინგ (訓名). სრულწლოვნობას მისულ მოზარდს ვაჟს/ქალიშვილს მშობლები ანიჭებდნენ ე.წ „მეორე სახელს“, — სწორედ ამის შემდეგ ამგვარად უნდა მიემართათ უცხო ხალხს. გამოცდების წარმატებით ჩაბარების შემდეგ დამინგ (大名, „დიდი სახელი“) ან გუანგმინგ („ოფიციალური სახელი“), რომელიც ცხოვრების ბოლომდე რჩებოდათ და იყენებდნენ ოფიციალურ შემთხვევებში გვარის შემდეგ. დამსახურებების შემთხვევაში კეთილშობილების წარმომადგენელი იღებდა სახელს (ჰაო, 号).
ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის განვითარებასთან ერთად რთულმა სახელის სისტემამ ცვლილებები განიცადა. ჩინური სახელების კომპონენტური სიები ძალიან გაადვილდა. იმპერატორულ წოდებასთან და ტიტულებთან ერთად წარსულს მიებარა მეორე ინდივიდუალური სახელი - ძი, ზედმეტსახელები ბეჰაო, სასკოლო სახელი სიუმინგ. საბავშვო სახელები იყენება დღემდე, თუმცა მათი მიღების წესი შეცვლილია.
ბავშვობის სახელი
მაგალითად, ლი ჯუნ ფენი (ბრიუს ლი) გააჩნდა ბავშვობის სახელი ლი სიულუნგი (ლი პატარა დრაკონი), რომელიც შემდგომში მისი მეტსახელი გახდა.
მეორე სახელი
მეორე სახელი (字, zì) — ეს სახელი, ენიჭებოდა სრულწლოვნობის ასაკს მიღწეულს (字, zì), რომელიც იყენებოდა ცხოვრების განმავლობაში. 20 წლის შემდეგ მეორე სახელი ენიჭება როგორც პატივისცემის სიმბოლოდ. თავდაპირველად ასეთი სახელები გამოიყენებოდა მამაკაცური სახელების შემდეგ, ადამიანს შეეძლო მიეღო მეორე სახელი მშობლებისგან, პირველი მასწვალებლისგან სკოლის პირველ დღეს ან შეეძლო თვითონ აერჩია თავისთვის მეორე სახელი. მეორე სახელების გამოყენების ტრადიცია თანდათანობით შესუსტდა 4 მაისის (1919) ქმედებისას. არსებობს მეორე სახელის ორი გავრცელებული ფორმა: ძი 字 (zì) და ჰაო 號 (hào).
დარქმევა
ჰაო — ეს მეორე ალტერნატიული სახელია, რომელიც ჩვეულებრივ როგორც ფსევდონიმი იყენება. ხშირად იწერება ორი ან სამი იეროგლიფი და, შესაძლებელია, თავიდან იმიტომ გახდა პოპულარული რადგან ბევრი ადამიანი ატარებდა ასეთ მეორე სახელს. ხშირ შემთხვევაში ხალხი თვითონ ირჩევდა ჰაო სახელს თავისთვის და შეეძლო რამდენიმე მეორე სახელი ჰქონოდა. ჰაო არანაირად არ იყო დაკავშირებული ადამიანისთვის დაბადებისას მინიჭებულ და მეორე სახელთან; მეტსახელი უფრო რაღაც პირადული იყო ექსცენტრული. ფსევდონიმის არჩევას შესაძლებელია განეხორციელებინა ალუზია, ან შეიცავდა რთულ იეროგლიფს, ისევე როგორც შეიძლება მოხდომოდა მეტად განათლებულ ფილოლოგს. სხვა შესაძლებლობა — ადამიანის საცხოვრებელი ადგილის გამოყენება ფსევდონიმად;
ინგლისურ-ჩინური და რუსულ-ჩინური სახელები საზღვარგარეთ მყოფი ჩინელებისთვის
მინი ჩინელების სახელებმა, რომლებიც ემიგრაციაში არიან ჩინეთიდან სხვა ქვეყნებში, შესაძლებელია განიცადონ ტრანსფორმაცია. ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული - ინგლისური სახელის დამატება ჩინურ სახელთან. ამგვარად გადათარგმნის შემთხვევაში იწყება ინგლისურიდან, შემდგომ - ჩინური გვარი და შემდეგ საკუთარი სახელი, იმისდა მიუხედავად, რომ ინგლისურად ხშირ შემთხვევაში იწერება ინგლისური სახელი, ჩინური სახელი, ჩინური გვარი. ჩინელები, მცხოვრები რუსეთში, ხშირად ამატებენ ჩინურ გვარს და სახელს რუსულ სახელს და მამის სახელს, მაშინ იწერება ჩინური გვარი, ჩინური სახელი, რუსული გვარი და მამის სახელი ან ჩინური გვარი, რუსული სახელი და მამის სახელი.
სქოლიო
კატეგორია:სახელები წარმომავლობის მიხედვით კატეგორია:სახელები კატეგორია:ჩინური ენა კატეგორია:ჩინური კულტურა
შარაფხანლი
შარაფხანლი (Şərəfxanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღჯაბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 725 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღჯაბადის რაიონის სოფლები
სიმბალის რაიონი
სიმბალის რაიონი (Distrito de Simbal) — რაიონი პერუში, ლა-ლიბერტადის რეგიონის ტრუხილიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 576 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 164 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 11 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 390.55 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-ლიბერტადის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტრუხილიოს პროვინციის რაიონები
კირა მურატოვა
კირა გეორგიევნა მურატოვა (Кіра Георгіївна Мура́това; ქალიშვილობის გვარი კოროტკოვა; დ. 5 ნოემბერი, 1934 — გ. 6 ივნისი, 2018 ) — საბჭოთა და უკრაინელი კინორეჟისორი, სცენარისტი და მსახიობი. ცნობილია უჩვეულო სარეჟისორო სტილით. მურატოვამ კარიერის დიდი ნაწილი ოდესაში გაატარა, სადაც ფილმებს ადგილობრივ სტუდიებთან და ძირითადად ადგილობრივ მსახიობებთან ერთად იღებდა.
ადრეული წლები და კარიერა
კირა კოროტკოვა 1934 წლის 5 ნოემბერს, სოროკში, რუმინეთში (დღევანდელი მოლდოვა) დაიბადა. მამამისი რუსი, ხოლო დედა - რუმინელი იყო. მშობლები კომუნისტები იყვნენ და რუმინეთის კომუნისტური პარტიის რიგებშიც ირიცხებოდნენ. მამამისი, იური კოროტკოვი მეორე მსოფლიო ომის დროს მოლდოვის ანტიფაშისტურ პარტიზანულ მოძრაობაში იყო ჩართული. რუმინეთის სამხედრო ძალებმა იგი დააკავეს და დაკითხვის შემდეგ დახვრიტეს. ომის შემდეგ კირა ბუქარესტში დედასთან ერთად ცხოვრობდა.
1959 წელს მურატოვამ მოსკოვში კინემატოგრაფიის გერასიმოვის ინსტიტუტი დაამთავრა, სარეჟისორო მიმართულებით. სწავლის დასრულების შმდეგ კოროტკოვამ ოდესაში კინოსტუდიაში რეჟისორის თანამდებობა მიიღო. მისი პირველი პროფესიონალური ფილმი 1961 წელს გადაიღო და სტუდიასთან 1978 წლამდე მუშაობდა, რის შემდეგად ლენინგრადში გადასახლება მოუწია. აქ მან Киностудия Ленфильм-ში დაიწყო მუშაობა და ერთი ფილმი გადაიღო, რის შემდეგაც კვლავ ოდესაში დაბრუნდა. მურატოვას ფილმები მუდმივად საბჭოთა ცენზურის ქვეშ იყო, რადგანაც იდიოსინკრატული კინოენა სოციალისტური რეალიზმის ნორმებს არ შეესაბამებოდა. კინომკვლევარი ისა ვილინგერი მურატოვას კინომატოგრაფიულ ფორმას საბჭოთა ავანგარდისტულ სტილს ადარებდა, განსაკუთრებით ეიზენშტეინის მონტაჟს. მურატოვას ხშირად უკრძალავდნენ რეჟისორად მუშაობას.
1960-იან წლებში კირა ოდესის სტუდიის რეჟისორზე, ალეკსანდრ მურატოვზე დაქორწინდა და შემდეგში მასთან ერთად რამდენიმე ფილმზეც იმუშავა. წყვილს ქალიშვილი, მარიანა შეეძინა, თუმცა მალე დაშორდნენ და მურატოვა კიევში გადავიდა, სადაც დოვჟენკოს კინოსტუდიაში დაიწყო მუშაობა. მურატოვამ ყოფილი ქმრის გვარი დაიტოვა, მიუხედავად იმისა, რომ შემდეგში ლენინგრადელ მხატვარსა და დიზაინერზე, ევგენი გოლუბენკოზე იქორწინა.
პოსტსაბჭოთა პერიოდი
1990-იაი წლებიდან მურატოვასთვის ძალიან ნაყოფიერი პერიოდი დაიწყო. ორ-სამ წელიწადში ერთხელ იგი სრულმეტრაჟიან ფილმებს იღებდა და ხშირად ერთსა და იმავე მსახიობებთან და ჯგუფის წევრებთან მუშაობდა. მურატოვამ რენატა ლიტვინოვა და ნატალია ბუზკო მიყოლებით დაიქირავა. მისი ფილმები ჩვეულებრივ უკრაინის ან რუსეთ-უკრაინის ერთობლივი ნაწარმი იყო. მურატოვას ფილმები რუსულენოვანია. მიუხედავად იმისა, რომ რეჟისორი უკრაინულ ენაზე საუბრობდა, თუმცა უკრაინული კინოს უკრაინიზაციას არ ისახავდა მიზნად.
2014 წელს მურატოვა მხარს უჭერდა ევრომაიდანზე გამართულ საპროტესტო გამოსვლებსა და რევოლუციას.
მურატოვას ფილმების პრემიერა კანში, ბერლინში, მოსკოვში, რომში, ვენეციასა და სხვა ქალაქებში საერთაშორისო კინოფესტივალებზე შედგა. ალექსანდრე სოკუროვის შემდეგ იგი ყველაზე იდიოსინკრატულ თანამედროვე რუსულენოვან კინორეჟისორად მიიჩნევა. ნამუშევრები პოსტმოდერნულ, ეკლექტიკურ, პაროდიულ, წყვეტილ თხრობასა და ინტენსიურ ვიზუალურ და ხმის სტიმულებს შეიცავს.
აღიარება და ჯილდოები
მურატოვამ აღიარება და პირველი ჯილდოები პერესტროიკის დროს მოიპოვა. 1988 წელს საფრანგეთში გამართულ ქალთა საერთაშორისო კინოფესტივალზე მისი ნამუშევრების პირველი რეტროსპექტივა აჩვენეს. 1988 წლის კანის კინოფესტივალზე მურატოვას ფილმი „ნაცრისფერ ქვებს შორის“ Un Certain Regard სექციაში აჩვენეს. 1990 წელს ფილმმა „სისუსტის სინდრომი“ ბერლინალეზე ჟიურის გრანპრი მოიპოვა. 1994 წელს ლოკარნოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე (შვეიცარია) მურატოვას ღირსების ლეოპარდი გადაეცა. 2000 წელს რეჟისორს ანდრეი ვარდას თავისუფლების პრემია მიენიჭა. 1997 წელს ფილმი „სამი ამბავი“ ბერლინის 47-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე აჩვენეს. 2002 წელს „ჩეხოვის მოტივები“ მოსკოვის 24-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე აჩვენეს. ფილმ „ტიუნერის“ ჩვენება ვენეციის კინოფესტივალზე (2004) გაიმართა. 1991, 1995, 2005, 2007, 2009 და 2013 წლებში მურატოვას ფილმებმა კინოპრემია „ნიკა“ დაიმსახურა. 2005 წელს ნიუ-იორკში, ლინკოლნის ცენტრში მურატოვას რეტროსპექტივა მოეწყო. 2013 წელს მურატოვას ფილმების სრული რეტროსპექტივა როტერდამის საერთაშორისო კინოფესტივალზე შედგა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 5 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:უკრაინელი კინორეჟისორები კატეგორია:უკრაინელი ქალი კინორეჟისორები კატეგორია:საბჭოთა კინორეჟისორები კატეგორია:უკრაინელი სცენარისტები კატეგორია:ქალი სცენარისტები კატეგორია:საბჭოთა ქალი კინორეჟისორები
თურქეთის ავიახაზები
თურქეთის ავიახაზები ან Turkish Airlines (Türk Hava Yolları) — თურქეთის ეროვნული დროშის მატარებელი ავიაკომპანია, რომლის სათაო ოფისი და გენერალური მენეჯმენტი სტამბოლის აეროპორტში მდებარეობს. 2015 წლის თებერვლისთვის, იგი მოქმედებს და ემსახურება 280 მიმართულებით ევროპაში, აზიაში, აფრიკასა და ამერიკაში, რაც მას ხდის სიდიდით მეოთხე გადამზიდავს მსოფლიოში მიმართულების რაოდენობით. თურქიშ ეირლაინსი ასევე არის მსოფლიოს ყველაზე მეტ ქვეყანაში გადამზიდავი ავიაკომპანია. ასევე 10 თვითმფრინავით, რომელიც ტვირთის სამმართველოს ემსახურება, მსოფლიოს 52 მიმართულებით. სტამბოლის ათათურქის აეროპორტთან ერთად, სადაც ის ძირითად ბაზირდება, თურქულ გადამზიდავს აქვს საშუალო ჰაბებიც, როგორიცაა ესენბოღას საერთაშორისო აეროპორტი, საბიჰა გიოქჩენის საერთაშორისო აეროპორტი და ადნან მენდერესის აეროპორტი. თურქეთის ავიახაზები 2008 წლის 1 აპრილიდან Star Alliance წევრია.
ომის შემდგომი პერიოდი
thumb|right|თურქეთის ავიახაზების "Fokker F.27 Friendship" ჯდება [[ათენის (ჰელენიკონი) აეროპორტში 1973 წელს]] 1945 წელს, რამდენიმე "Douglas DC-3s" და "Douglas C-47s" იყო ეტაპობრივად გამოყენებაში. თავდაპირველად შეიქმნილი, როგორც შიდა გადამზიდავი, ავიაკომპანიამ დაიწყო საერთაშორისო მომსახურების გაწევა, ანკარა-სტამბოლი-ათენის რეისის ინაუგურაციით, 1947 წელს ; "DC-3s"-მა და "C-47s"-მა საშუალება მისცა გადამზიდავი ქსელის გაფართოებას.
ახალი თვითმფრინავები, მათ შორის "Vickers Viscounts", "Fokker F27s" და "Douglas DC-3s" დაემატა ფლოტს 1950-იანი წლების ბოლოს და ადრეულ 1960-იან წლებში. 1967 წელს, Turkish Airlines-მა დაიწყო თავისი პირველი რეაქტიული თვითმფრინავის ექსპლუატაცია, რომელიც იყო "McDonnell Douglas DC-9". ამას მოჰყვა სამი "Boeing 707" თვითმფრინავის დამატება 1971 წელს. 1970-იანი წლების სხვა საჰაერო ხომალდების სიაში შედიოდა "McDonnell Douglas DC-10" და "Fokker F28", რომლებიც ექსპლუატაციაში შევიდნენ 1972 წელს და 1973 წელს შესაბამისად.
1980-იანი და 1990-იანი წლები
1983 წელს ახალი ხელისუფლების მოსვლის შემდეგ, რომელიც აღიარა ავიაკომპანიის მნიშვნელობა, როგორც თურქეთის ელჩი მსოფლიოში, დაიწყო ავიაკომპანიის მოდერნიზება. გამოაცხადეს, რომ იგი შეინახავს ერთ-ერთ ყველაზე ახალგაზრდა ფლოტს მსოფლიოში. გაძლიერდა უსაფრთხოება, რამაც გამოიწვია ერთი მგზავრის შეადარება იგი ისრაელის "El Al"-თან, დაგვიანების მინიმუმ თვალსაზრისით. thumb|right|250px|თურქეთის ავიახაზების კუთვნილი "Boeing 737" ციურიხის აეროპორტში, [[1995 წელს.]] 1984 წელს THY-მ ააშენა ახალი, სახელმწიფო ტექნიკური ცენტრი ათათურქის აეროპორტში. ავიაკომპანიას შეეძლო შეინარჩუნა, როგორც მსუბუქი, ასევე მძიმე ტიპის თვითმფრინავი, აგრეთვე მთელი რიგი სხვადასხვა თვითმფრინავის ტიპი. ტექნიკური პერსონალი შემდეგში შეადგინა ერთი მეოთხედი ავიაკომპანიის მთლიანი 6000 პერსონალიდან, "Air Transport World"-ის მიხედვით. 1984 წელს, კომპანიის კაპიტალი გაზარდეს 60 მილიარდ ლირამდე, რომელიც კლასიფიცირდებოდა, როგორც სახელმწიფოს ეკონომიკური საწარმო. სამი წლის შემდეგ, კაპიტალი კიდევ გაზარდეს 150 მილიარდი ლირით.
1980-იანი წლების შუაში, THY-ს ფლოტს ჰქონდა 30 თვითმფრინავი. ჰყავდა დაახლოებით სამი მილიონი მგზავრი წელიწადში, მიფრინავდა 16 შიდა მიმართულებებით და სამი ათეული საერთაშორისო. ავიაკომპანია იყო თურქეთის უცხოური ვალუტის შემოდინების უმსხვილესი წყარო.1985 წელს, Turkish Airlines-მა დაამატა ფლოტში "Airbus A310s", რომელიც საშუალება მისცა სინგაპურის მიმართულებით რეისების დამატებაზე 1986 წელს. მარშრუტი ნიუ-იორკის მიმართულებით, ბრიუსელის გავლით, დაემატა 1988 წელს.
კომპანიამ გამოაქვეყა დანაკარგები 1987 წელს და 1988 წელს, მეტწილად თავისი მაღალი გადასახადები დაკავშირებული იყო ათეული ახალი "Airbus A310s" ყიდვით, "Air Transport World"-ის მონაცემებით. ფლოტი ასევე შეიცავს თერთმეტ "Boeing 727s" და ცხრა "Douglas DC-9s". THY-მ ათწლეული დაასრულა 8,500 თანამშრომლით.
კომპანიამ განიცადა გლობალური საავიაციო კრიზისი, სპარსეთის ყურის ომის შემდეგ და არ დაარღვია კიდევ ერთხელ, 1994 წლამდე. თუმცა, ბიზნესი განიცდის კვლავ ბუმს 1990-იან წლებში, ყველაზე დიდი ზრდა მოდის ჩრდილოეთ ამერიკის მიმართულებით. 1994 წლის ივლისში, THY-მ დაიწყო პირდაპირი რეისი შესრულება ნიუ-იორკის მიმართულებით.
კომპანიის კაპიტალმა განაგრძო ზრდა და 1995 წელს მიაღწია 10 ტრილიონ ლირას. ამ წლის განმავლობაში, ავიაკომპანიამ თავისი სამი "Boeing 727s" გადააქცია სატვირთო თვითმფრინავად. ასევე უკვე გაყიდა "DC-9s". კომპანიამ გამოაქვეყნა $6 მილიონი მოგება, $1 მილიარდი შემოსავლიდან, წლის განმავლობაში. მიუხედავად იმისა, რომ მომგებიანი წელი იყო, THY-ს მოუწია ბრძოლა თურქეთის ინფლაციასთან, რაც გახადა კაპიტალის გაუმჯობესება რთული.
შიდა ბაზარი 1996 წელს დერეგულირდა, რომელიც საშუალება მისცა ახალი ოთხი ავიაკომპანიის გამოჩენას და კონკურენციის გაზრდას. ამავე დროს, უფრო დიდი საერთაშორისო გადამზიდავები უწევდნენ ძლიერ კონკურენციას დასავლეთ ევროპის მარშრუტებზე. THY-მ გააფორმა მარკეტინგული შეთანხმება სხვა საერთაშორისო ავიაკომპანიებთან, რომ გააძლიერონ თავიანთი კონკურენტუნარიანობა. კომპანიამ "Japan Airlines:-თან ერთად შესთავაზა მომსახურება ოსაკასა და ტოკიოში, 1997 და 1998 წლებში. სხვა ერთობლივი ფრენები მალევე მოჰყვა Austrian Airlines-თან, "Swissair"-თან და "Croatia Airlines"-თან.
2000-იანი და 2010-იანი წლები
ავიაკომპანიისათვის ახალი ტერმინალი გაიხსნა 2000 წლის იანვარში, სტამბოლის ათათურქის აეროპორტში. Turkish Airlines-მა განაგრძო საერთაშორისო მიღწევების გაზრდა, გააფორმა მარკეტინგული შეთანხმებები "Asiana Airlines"-თან, "American Airlines"-თან, მალაიზიის ავიახაზთან, "LOT Polish Airlines"-თან, ჩეხეთის ავიახაზებთან და "Cathay Pacific"-თან, 2000 წელს. ანტალია-ფრანკფურტის მარშრუტი დაემატა 2001 წელს, „კოდ-გაზიარების“ შეთანხმების მეშვეობით "Sun Express"-თან. თუმცა, მათ უარი თქვეს "Swissair"-ს ეგიდით ჩამოყალიბებულ "Qualiflyer" ალიანსზე, რომ მოიზიდონ სტრატეგიული ინვესტორი მათი პრივატიზაციისთვის.
თურქეთმა, 2001 წლის უმეტესობაში განიცადა ეკონომიკური კრიზისი, როდესაც, კერძოდ შემცირდა შიდა მარშრუტების რაოდენობა. THY-მ შეძლო ამერიკის შეერთებული შტატების 11 სექტემბრის ტერაქტების შემდეგ, მთავრობის დახმარების გარეშე გადაელახა მასობრივი დათხოვნები, მიუხედავად იმისა, რომ 300 დაბალი კატეგორიის თანამდებობა ლიკვიდირებულ იქნა, 400 ადამიანი, რომელიც ნახევარი დღე მუშაობდა, იქნა დათხოვილი და ხელფასები 10 პროცენტით დაქვეითდა.
2003 წელს, ერაყში ომმა აიძულა თურქეთის ავიახაზებს დაეხურა გარკვეული მარშრუტები სპარსეთის ყურეში, ხოლო რეისები აზიაში შეჩერებული იყო „SARS“ ეპიდემიის გამო. თუმცა, ავიაკომპანიამ მალე გამოსწორდა წელში, გაზარდა მოძრაობის არსებული მარშრუტები, დაემატა მომსახურება ნიუ-დელის მიმართულებით, 11 წლიანი ვადის ამოწურვის შემდეგ.
სხვა ფლოტის გაფართოების პროგრამა დაიწყო 2004 წელს, რომელიც ეხმარება თურქეთის ავიახაზებს, ერთ-ერთი ახალგაზრდა ფლოტის შენარჩუნებას ევროპაში. ივლისში, ავიაკომპანიამ განაცხადა $2.8 მილიარდის ღირებულების 36 თვითმფრინავის ყიდვა Airbus-გან, ამას დამატებული 15 "Boeing 737s"-იც.
თურქეთის ავახაზები ახალი თვითმფრინავების შეკვეთის გარდა, აპირებს დახარჯოს $350 მილიონი, ახალი ტექნიკური და სასწავლო დაწესებულებაში სტამბოლის გამოუყენებელი საბიჰა გოქჩენის საერთაშორისო აეროპორტში. ავიაკომპანიამ ააშენა მნიშვნელოვანი ტექნიკური მომსახურების ოპერაცია, რომელიც არა მხოლოდ საკუთარი თვითმფრინავების შენარჩუნებას უზრუნველყოფდა, მაგრამ ასევე მესამე მხარის თვითმფრინავების. "Turkish Technic"-ში დასაქმებულთა რაოდენობა 2,700 კაცს ითვლიდა და რომელიც გეგმავდა დაექირავა კიდევ 2,000 კაცი 2010 წლისთვის. თურქეთის ავახაზებს ასევე ჰქონდა სამი ფრენის ტრენაჟორი და სთავაზობდა ფრენის სასწავლო მომსახურებას.
თურქეთის ავიახაზების წინაშე გაჩნდა ახალი კონკურენტები, საავიაციო ბაზარზე მათი შესვლის გზით, რაც თურქული საავიაციო ბაზრის ლიბერალიზაცია მოახდინა. თუმცა, ტურიზმმა ბუმი განიცადა, რა დროსაც ქვეყანას 20 მილიონი ადამიანი ეწვია 2005 წელს, წინააღმდეგ 12 მილიონისა 2003 წელს. ასევე, 2005 წელს თურქეთის ავიახაზებმა გაყიდა თავისი 50% წილი კვიპროსის თურქულ ავიახაზებში (Kibris Turk Hava Yollari).
მიუხედავად იმისა, რომ კომპანია საჯაროა, ამავე დროს კომპანიის 98%-იანი წილი მთავრობას ეკუთვნის. პრივატიზაციის პროგრამა აღდგა 2004 წელს, როდესაც საჯაროდ კომპანიის 20% წილი სტამბოლის საფონდო ბირჟაზე განთავსდა. თურქეთის მთავრობის საკუთრებაში იყო აქციების 75%, მას შემდეგ, რაც კომპანიის აქციები საფონდო ბირჟაზე განთავსდა, რომელიც $170 მილიონი მიიზიდა კომპანიაში. ამჟამად, თურქეთის რესპუბლიკის პრემიერ-სამინისტროს პრივატიზების ადმინისტრაცია ფლობს თურქეთის ავახაზების 49,12%, ხოლო 50,88% აქციების საჯარო გაცვლაშია.
2008 წლის 1 აპრილს, "Turkish Airlines" შეუერთდა Star Alliance, 18-თვიანი ინტეგრაციის პროცესის შემდეგ, რომელიც დაიწყო 2006 წლის დეკემბერში, და გახდა მეშვიდე ევროპული ავიაკომპანია 20-კაციან ალიანსში.
2010 წლის აპრილში, TURKISH შეიცვალა TURKAIR-ად, როგორც ახალი გამოძახების ნიშანი "Turkish Airlines"-თვის.
2011 წლის დეკემბერში, თურქეთის მთავრობამ გამოაქვეყნა ადენ ადდეს საერთაშორისო აეროპორტის, რომელიც მდებარეობს მოგადიშოში (სომალი), მოდერნიზაციის გეგმა, რომელიც გახდა ერთ-ერთი უახლესი ფრენის მიმართულება გადამზიდავისთვის 2012 წელს. რეაბილიტაციის პროექტი, ნაწილია თურქეთის ფართო ჩართულობის ადგილობრივი პოსტკონფლიქტური აღმშენებლობის პროცესში. მათ შორის დაგეგმილია სარემონტო სამუშაობები ახალი სააეროპორტო სისტემების და ინფრასტრუქტურის, ასევე თანამედროვე საკონტროლო-კოშკის აშენება, საჰაერო სივრცის მონიტორინგისთვის. 2012 წლის მარტში, "Turkish Airlines"-ი გახდა პირველი საერთაშორისო გადამზიდავი, რომელიც განაახლა რეისები სომალიში, 1990-იან წლების სამოქალაქო ომის დაწყების შემდეგ.
2013 წლის ბოლოს, "Turkish Airlines"-მა გაზარდა თავისი ფრენების რაოდენობა 241 მიმართულებით მსოფლიოში (199 საერთაშორისო და 42 შიდა).
კორპორატიული საქმიანობა
thumb|თურქეთის ავიახაზების შტაბ-ბინა thumb|თურქეთის ავიახაზების თბილისის ოფისი 2016 წელს
მმართველი
2016 წლის აპრილისთვის, თამელ ქოთილი ფლობს კომპანიის პრეზიდენტის და აღმასრულებელი დირექტორის პოზიციას.
ბიზნეს ტენდენციები
ძირითადი ტენდენციები "Turkish Airlines"-ის, ბოლო 13 წლის განმავლობაში ნაჩვენებია ქვემოთ (2016 წლის 24 მარტისთვის):
ბონუსური პროგრამა
Miles & Smiles — თურქეთის ავიახაზების ხშირი კლიენტების ბონუსური პროგრამაა, რომელიც გაიხსნა 2000 წელს, როდესაც ავიაკომპანიამ დატოცა Qualiflyer-ი. დაგროვილი მილები მომხმარებელმა შეიძლება გამოიყენოს, როგორც თურქეთის ავიახაზების რეისებზე, ასევე Star Alliance ქსელის რეისებზე. Miles & Smiles Classic Plus ბარათის მფლობელებს, უფლება აქვთ იგივე შეღავათებზე, რაც Star Alliance-ის Silver ბარათის მფლობელებს.
სასპონსორო და ხელშემწყობი ხელშეკრულებები
thumb|თურქეთის ავიახაზები ასევე აფინანსებებს [[გერმანიის საფეხბურთო ბუნდესლიგა|ბუნდესლიგის კლუბს ბორუსია დორტმუნდს. ]] thumb|upright=1.05|თურქეთის ავიახაზების თვითმფრინავი, გაფორმებული [[ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2016-ის ემბლემით.]] თურქეთის ავიახაზები შეირჩა ოფიციალურ გადამზიდავად რამდენიმე ევროპული საფეხბურთო კლუბის, როგორიცაა ბარსელონა, ბორუსია დორტმუნდი, გალათასარაი, ოლიმპიკი მარსელი, ასტონ ვილა, სარაევო, ჰანოვერი 96 და რომა.
ავიაკომპანიამ გააფორმა სასპონსორო და ხელშემწყობი ხელშეკრულება ცნობილ სპორტსმენებთან და მსახიობებთან, მათ შორის: ლიონელ მესი, კობი ბრაიანტი, კაროლინა ვოზნიაცკი, კევინ კოსტნერი, უეინ რუნი და დიდიე დროგბა.
გარდა ამისა, 2010 წლიდან კომპანია Turkish Airlines ევროლიგის ძირითადი სპონსორია, მათ შორის 2010 ფიბა-ს მსოფლიო ჩემპიონატის სპონსორიც იყო.
2013 წლის 22 ოქტომბერს, თურქეთის ავიახაზებმა და ევროლიგამ, ხელი მოაწერეს შეთანხმებას, არსებული სასპონსორო გარიგების ხუთი წლის ვადით გახანგრძლივებაზე, 2020 წლამდე.
2014 წლის სექტემბერში, თურქეთის ავიახაზებმა იაპონური Bj-ლიგის მთავარი სპონსორი გახდა.
თურქეთის ავიახაზები სპონსორია Turkish Airlines Open-ის, გოლფის ევროპული ტური 2013 წლიდან ყოველწლიურად ტარდება თურქეთში.
თურქეთის ავიახაზები გახდა გალათასარაის ნაკრების სპონსორი 2014-2015 უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგაზე.
2015 წლის 10 დეკემბერს, თურქეთის ავიახაზებმა და უეფამ, ხელი მოაწერეს სასპონსორო გარიგებას უეფას ევრო 2016-სთვის, ამით იგი გახდა პირველი ავიაკომპანია, რომელიც სპონსორია ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ტურნირებში.
2016 წლის 29 იანვარს, 2016, თურქეთის ავიახაზებმა გამოაცხადა თავისი პარტნიორობა Warner Bros-თან, რომელიც გაუწევს სპონსორობას Batman v Superman: Dawn of Justice ფილმს. ფილმში, გადამწყვეტი სცენა ვითარდება თურქეთის ავიახაზების თვითმფრინავის ბორტზე 777.
მიმართულებები
2015 წლის თებერვლისთვის, თურქეთის ავიახაზები ასრულებს რეისებს 113 ქვეყანაში, 282 მიმართულებით.
კოდშეარის შეთანხმებები
2016 წლის თებერვლისთვის, თურქეთის ავიახაზებს აქვს კოდშეარის შეთანხმება შემდეგ ავიაკომპანიებთან:
ფლოტი
thumb|[[Boeing 737-800 Star Alliance-ის შეფერილობით პრაღის ვაცლავ ჰაველის საერთაშორისო აეროპორტში.]] thumb|[[Airbus A310|Airbus A310-300F ძველი ლოგოთი]] thumb|[[Airbus A330-300 ახალი ლოგოთი]] thumb|[[Boeing 737-900ER ახალი ლოგოთი]] thumb|თურქეთის ავიახაზების [[Boeing 777-300ER]] 2016 წლის ივნისისთვის, თურქეთის ავიახაზების ფლოტი შედგება შემდეგი თვითმფრინავებისგან:
შეფერილობა
წარსულში, თვითმფრინავი შეიღებილი იყო თეთრ ფერად ოთხი წითელი ზოლებით, რომელიც გადიოდა მთელ ფიუზელაჟზე და კუდი თეთრი ფერის წითელი ცენტრით, რომელიც მოიცავდა ემბლემას; ნაცვლად თეთრი ემბლემისა წითელ წრეში, ემბლემა იყო წითელი ფერის თეთრი წრეში.
რედიზაინი
ლოგო კუდზე შეიცვალა 2010 წლის მაისში: ემბლემა არის თეთრი ლოგო წითელ ფონზე, ხოლო ადრე იყო წითელი ლოგო და თეთრ ფონზე.
გარდა ამისა, წარწერამ "Turkish" ჩაანაცვლა "Turkish Airlines", ფიუზელაჟის წინა მარცხენა და წინა მარჯვენა მხარე.
თურქეთის ავიახაზების აკადემია
თურქეთის ავიახაზების აკადემია დაარსდა 28-ე THY-ს საბჭოს გადაწყვეტილებით 2004 წლის 10 ნოემბერს და პირველი ტრენინგი დაიწყო 16 იუნკრით 2006 წლის 1 მაისს. აკადემია ბაზირებულია სტამბოლის ათათურქის აეროპორტში და იყენებს მიმდებარე ჩორლუს აეროპორტსაც, სასწავლო საქმიანობისთვის.
აკადემიის ფლოტი შედგება შემდეგი 14 თვითმფრინავისგან:
თურქეთის ავიახაზების სარემონტო ცენტრი
თურქეთის ავიახაზების გააჩნია თავისი ტექნიკური მომსახურების ცენტრი, რომელიც მდებარეობს სტამბოლის ათათურქის სახელობის აეროპორტში. ტექნიკური მომსახურების ცენტრი, ე.წ. Turkish Technic, არის პასუხისმგებელი შეინარჩუნოს ჩაატაროს სარემონტო და კაპიტალური რემონტი თავისი და მესამე მხარის თვითმფრინავების, მათ შორის პლანერის, შასის და სხვა ქვესისტემების.
Turkish Technic, Pratt & Whitney ერთად, 2010 წლის იანვარში გახსნა ძრავის ცენტრი საბიჰა გიოქჩენის საერთაშორისო აეროპორტში (SAW), რომელსაც ჰქვია TEC (თურქული ძრავის ცენტრი). დაწესებულება უზრუნველყოფს ძრავის შენარჩუნებას, სარემონტო და კაპიტალურ სარემონტო მომსახურებას, მომხმარებლებს მსოფლიოს მასშტაბით. Turkish Engine Center. Turkish Technic. Retrieved on 2010-12-16.
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ავიაკომპანიები კატეგორია:თურქული ბრენდები კატეგორია:თურქეთის ავიახაზები
პალმინოპოლისი
პალმინოპოლისი (Palminópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 719 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-რიუ-დუს-ბოისის შემადგენლობაში.
სალმან მუსაევი
სალმან მუსაევი (Salman Musayev; დ. 1958, ამამლო, დმანისის მუნიციპალიტეტი, საქართველო) — კავკასიის მუსლიმთა XI მუფთი.
პალმინოპოლისი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 557 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.17 კმ²-ზე. ფართობი 387 693 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები