cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სოფიის ოლქი
thumb|left|200px|ჩანჩქერი სოფელ კოსტენეცის სიახლოვეს ოლქის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 7 059 კმ², აქ ცხოვრობს 254,996 ადამიანი. სოფიის ოლქში გაბატონებული მდგომარეობა აქვს, მთიან რელიეფს. ჩრდილოეთიდან სამხრეთით ვრცელდება ბალკანეთის მთები, სამხრეთით მდებარეობს რილას მთიანი სისტემა, ოლქის უმაღლესი წერტილია მთა მუსალა, ეს მთა მდებარეობს უკიდურეს სამხრეთ ტერიტორიაზე სოფიისა და ბლაგოევგრადის ოლქის ადმინისტრაციულ საზღვარზე. აქ აგრეთვე მდებარეობს სხვა შედარებით დაბალი სიმაღლის მთები და ვაკეები. მთიან ადგილებში განვითარებულია ტურიზმი, აქ მრავლადაა სათხილამურო კურორტები, მათგან ყველაზე ცნობილია ბორევეცი, ეს კურორტი მდებარეობს ქალაქ სმაკოვოს სამხრეთით.
სოფიის ტერიტორიაზე განსაკუთრებით მრეწველობაა განვითარტებულია.
სოფიის ოლქს ესაზღვრება
თემები
thumb|300px|სოფიის პროვინცია და მისი თემები სოფიის ოლქი (област) იყოფა 22 თემად. აქ მოცემულ სიაში ნაჩვენებია თემების ქართული და კირილიცური სახელწოდებები, მნიშვნელოვანი ქალაქები და სოფლები და აგრეთვე 2009 წლის აღწერის შედეგად თემების მოსახლეობა.
ჯგილათი
ჯგილათი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, თუზის თემი. მდებარეობს მდინარე ბუჯის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 420 მეტრი. თერჯოლიდან 17 კილომეტრი.
ბალბასი
ბალბასი, უხეშმატყლიანი, ცხიმკუდიანი, სახორცე-სამატყლე-სარძეო მიმართულების ცხვრის ჯიში. გამოყვანილია მრავალსაუკუნოვანი ხალხური სელექციით. ბალბასისათვის დამახასიათებელია სახტომ სახსარზე დაბლა დაშვებული ორბალიშიანი ცხიმკუდი, თეთრი ფერის კიდურებზე, თავსა და ყურების წვერზე - მუქი ლაქები. ერკემლის ცოცხალი მასაა 85-90 კგ (უდიდესისა 110); ნერბისა 55-60 კგ (უდიდესისა 75); ნაკლავის გამოსავალი 45-50%; კუდზე ცხიმოვანი დანაგროვი ერკემლისა 12 კგ-მდე, ნერბისა - 5-6 კგ. მატყლი არაერთგვაროვანია, სიგრძით 11-17 სმ. ნაპარსი ერკემლისა 2,8-3,2 კგ, ნერბისა 2,0-2,1 სუფთა მატყლის გამოსავალი 50-65%, იყენებენ ნოხის, ნაბდისა და კამვოლური ნართის დასამზადებლად. მერძეულობა 124-130 კგ. ნაყოფიერება 112-120 ბატკანი 100 ნერბიდან. ბალბასი კარგად ეგუება მაღალმთიან საძოვრებს. აშენებენ სომხეთში, აზერბაიჯანში, ჩრდილოეთ ირანსა და თურქეთში.
ჯგილათი
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 42 ადამიანი.
ბალბასი
ლიტერატურა
კატეგორია:ცხვრის ჯიშები
ჯგილათი
სქოლიო
კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფლები
გროზნოს 1958 წლის აჯანყება
გროზნოს 1958 წლის აჯანყება — 23-27 აგვისტოს, გროზნოში ( საბჭოთა კავშირი ) დაიწყო მცირე მასშტაბის აჯანყება, რომელიც მალევე გადაიქცა მთავარ მოვლენად ქალაქის, ჩეჩნეთისა და რუსეთ-ჩეჩნური ურთიერთობების ისტორიაში. დაიწყო ეთნიკური არეულობების სერია, რომელიც გაგრძელდა 1965 წლამდე.
ევრობასკეტი 2011 ჯგუფი B
ჯგუფი B — ევრობასკეტი 2011-ის მეორე ჯგუფი, სადაც მატჩები გაიმართა 2011 წლის 31 აგვისტოდან - 5 სექტემბრის ჩათვლით. ჯგუფის ყველა თამაში ჩატარდა შიაულიაი არენაზე ქალაქ შიაულიაიში, ლიეტუვა.
გროზნოს 1958 წლის აჯანყება
მყისიერი და გრძელვადიანი მიზეზები
აჯანყება ინგუშების მიერ ერთი რუსის მოკვლით დაიწყო. რუსმა მეზღვაურმა ინგუში ქალი საცეკვაოდ გაიწვია და მისი სეცდენა სცადა, ქალის საქმრო ჩაერია, დაპირისპირება ჩხუბში გადაიზარდა და საბოლოოდ რუსის გარდაცვალებით დასრულდა.
არეულობის რეალური მოტივი კი იყო ეთნიკური კონფლიქტი რუსებსა და შუა აზიაში გადასახლებიდან დაბრუნებულ ჩეჩენებს შორის, რომელთა უმეტესობა უმუშევარი იყო, რადგან საბჭოთა ხელისუფლებამ არაფერი გააკეთა უთანხმოების მოსაგვარებლად. რუსები გროზნოს ოლქში 13 წელი ცხოვრობდნენ, 1957 წელს დაბრუნდნენ და უკმაყოფილონი იყვნენ მათი დაბრუნება, რადგან ვაინახის მიწაზე ვაინახურ სახლებში ცხოვრობდნენ და მათ მიერ გადასახლებამდე შესრულებულ სამუშაოებს აკეთებდნენ. ვაინახების (ინგუშებისა და ჩეჩნების) დაბრუნება ორ ჯგუფს შორის საცხოვრებლებისა და სამუშაო ადგილების გამო კონკურენციის მიზეზი გახდა, რომელიც კიდევ უფრო გამწვავდა ისტორიული ფონით.
ევრობასკეტი 2011 ჯგუფი B
ჯგუფში წარმოდგენილნი იყვნენ იტალიის, ისრაელის, საფრანგეთის, ლატვიის, გერმანიის და სერბეთის ნაკრებები. სამი საუკეთესო ნაკრები გადავიდა მეორე რაუნდში.
გროზნოს 1958 წლის აჯანყება
მყისიერი და გრძელვადიანი მიზეზები
ვაინახები (განსაკუთრებით ჩეჩნები) რუსებს არა მხოლოდ მჩაგვრელებად, არამედ მოპარულ მიწაზე მცხოვრებ არალეგიტიმურ მოლაშქრეებადაც თვლიდნენ. ამასობაში რუსები ვაინახს მათზე მდაბლებად თვლიდნენ და უფრო მეტიც, თურქეთის ინტერესების დივერსიულ აგენტებად შერაცხეს. ამრიგად, ერთი რუსი მეზღვაურის ჩხუბი და გარდაცვალება მხოლოდ ნაპერწკალი იყო, რომელმაც აჯანყებული რუსული ბრბოს ჩამოყალიბება გამოიწვია.
რუსების მოთხოვნები ხელისუფლებისგან
არეულობა თავდაპირველად დაიწყო, გროზნოს მოედანზე შეიარაღებული 10000 რუსის შეკრებით, დაღუპული მეზღვაურის დაკრძალვის შემდეგ.
ევრობასკეტი 2011 ჯგუფი B
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევრობასკეტი 2011
გროზნოს 1958 წლის აჯანყება
რუსების მოთხოვნები ხელისუფლებისგან
რუსმა ქალმა, რომელიც ამტკიცებდა, რომ ადრე იყო რეგიონალური პარტიის კომიტეტისა და მინისტრთა საბჭოს წევრი  გააჟღერა რუსების მოთხოვნები. მათ შრის იყო: „რუსული ძალაუფლების“ ჩამოყალიბება, ყველა ჩეჩნებისა და ინგუშების მასობრივი ჩხრეკა და განიარაღება (იარაღის მესაკუთრეთა ადგილზე დახვრეტა) და შემდეგ ჩეჩნებისა და ინგუშების ხელახალი განდევნა.
27 აგვისტოს (აჯანყების მეხუთე დღეს) რამდენიმე რუსმა კომუნისტურ ხელისუფლებას შემდეგი წინადადებით მიმართა: ჩეჩნე-ინგუშური მოსახლეობის ველური დამოკიდებულების გამოჩენის გათვალისწინებით სხვა ეროვნების ხალხის მიმართ, რაც გამოიხატება ხოცვა-ჟლეტით, მკვლელობებით, ძალადობითა და შევიწროებით, ქალაქ გროზნოს მშრომელი ხალხის სახელით. მოსახლეობის უმრავლესობა გვთავაზობს:
27-ში სამხედრო საავიაციო სკოლის გენერალ-მაიორმა სტეპანოვმა ადგილობრივ საბჭოს ულტიმატუმი წაუყენა, რომ ჩეჩნები უნდა დაბრუნებულიყვნენ ციმბირში, წინააღმდეგ შემთხვევაში, მათი დახოცვით იმუქრებოდნენ
შეიარაღებული რუსული ბრბო და წითელი თავსაბურავი
ბრბოს წინასწარ შემუშავებული გეგმით მოქმედების რამდენიმე მტკიცებულება არსებობს- ქალაქში მცხოვრებმა რუსებმა (კომუნისტების ჩათვლით) თავზე წითელი თავსაფრები მიამაგრეს, რათა ვაინახებში არ აღრეულიყვნენ. სასიკვდილოდ სცემეს ერთი მოხუცი ჩეჩენი ურუს-მარტანიდან, სამართალდამცავებს ძალადობაზე რეაგირება არ ჰქონიათ.
ისინი შეიჭრნენ სამთავრობო უწყებებში და მოითხოვდნენ გროზნოს ოლქის აღდგენას და ჩეჩნების გადასახლებიდან დაბრუნების რეგულირებას.
ბრბო უფრო და უფრო ამწვავებდა თავის ქმედებებს. 500 კაციანი აჯანყებულთა დაჯგუფება თავს დაესხა ფოსტას და მოსკოვში ცენტრალურ საბჭოთა ხელისუფლებასთან აუდიენცია მოითხოვა. 27-ში 23:00 საათზე რკინიგზის სადგურს მიაღწიეს. მათ მიზანს წარმოადგენდა ძმებისთვის ხმის მიწოდება (ე.ი. სხვა რუს ინოგოროდებსა და კაზაკებზე).
თუმცა ხელისუფლება მხოლოდ მაშინ ჩაერია, როცა რუსულმა/კაზაკთა ბანდამ დაიწყო სამთავრობო შენობების (ანუ ფოსტის, სატელეფონო სადგურისა და მატარებლის სადგურის) ძარცვა.
ხელისუფლება, აქამდე, დიდწილად თანაუგრძნობდა მომიტინგეების მიზნებს (და ბევრი მონაწილეობდა კიდეც), თუნდაც იმიტომ, რომ ისინი თავადაც ეთნიკურად რუსები იყვნენ. თუმცა რუსებისა და კაზაკების მიერ რკინიგზის სადგურის აღება ბოლო წვეთი აღმოჩნდა. 27 აგვისტოს შუაღამისას სამართალდამცავები მიუახლოვდნენ აქციის მონაწილეების მიერ დაკავებულ მატარებლის სადგურს, იმ იმედით, რომ აღადგენდნენ კანონიერებას და წესრიგს უბრძოლველად. თუმცა, უკვე ძალიან აღელვებულმა აჯანყებულებმა მათ ქვები და სხვადასხვა მძიმე საგნები დაუშინეს.
საბოლოოდ აქციის მონაწილეებმა სადგური დატოვეს და ცხოვრება ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდა. მიუხედავად იმისა, რომ პროტესტი დაგმეს, როგორც "შოვინისტური" და "ანტისაბჭოთა", მოვლენებზე პასუხისმგებლობა არავის აუღია.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეჩნეთის ისტორია
ქანთარია
საკუთარი სახელი ქანთარია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
კლადონია
კლადონია (Cladonia) — მღიერების გვარი. აქვთ ორგვარი თალუსი: პირველადი — ჰორიზონტალური, ქაფისებრი ან ქერქლისებრი. მეორეული — ვერტიკალური, აღმოცენდება ხოლმე პირბელადისაგან, სადგისებრი, რქისებრი ან დაბუჩქული გამონაზარდების — პოდეციუმების სახით. ცნობილია 300-მდე სახეობა. სახლობენ ძირითადად ნიადაგზე, ტყეში (მეტწილად ფიჭვნარში), ტუნდრასა და ჭაობში. ზოგი სახეობა ჩრდილოეთი ირმის საკვებია, ზოგი უსნინის მჟავას შეიცავს და სამკურნალოა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლიქენები
ბრილიანტ დადაშოვა
ბრილიანტ სულეიმან ქიზი დადაშოვა (Brilliant Süleyman qızı Dadaşova; დ. 15 სექტემბერს, 1959 ან 1965 წელი, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ)  — აზერბაიჯანელი პოპ მომღერალი.
ცხოვრება
ბრილიანტ დადაშოვა დაიბადა 1959 ან 1965 წლის (ზუსტი თარიღი უცნობია) 15 სექტემბერს,  ბაქოში, აზერბაიჯანის სსრ. მას ხუთი დედმამიშვილი ჰყავს. მისი უფროსი დები ბრილიანტის მსგავსად მომღერლები არიან.
ბრილიანტ დადაშოვა პირველად სცენაზე 1985 წელს გამოვიდა აზერბაიჯანელი კომპოზიტორის ელდარ მანსუროვის სიმღერით. 1986 წელს მან მონაწილეობა მიიღო ყოველწლიურ საერთაშორისო ახალგაზრდულ ფესტივალში მოსკოვში. ორი წლის შემდეგ მან მოიგო პრესტიჟული პოპ მომღერლების კონკურსი, სიმღერის კონკურსი საბჭოთა კავშირის რესპუბლიკების წარმომადგენლებს შორის. 1990 წელს მან დაამთავრა აზერბაიჯანის ეროვნული კულტურისა და ხელოვნების ინსტიტუტი.
ბრილიანტ დადაშოვა არის ერთ-ერთი იმ პოპ მომღერლებს შორის, რომლებიც აზერბაიჯანის საზღვრებს გარეთ მოღვაწეობენ. დადაშოვას კონცერტი გამართული აქვს მრავალ ქვეყანაში, მათ შორისაა: ამერიკის შეერთებული შტატები, კანადა, გაერთიანებული სამეფო, გერმანია, ავსტრია, შვედეთი, რუსეთი და თურქეთი. 1995 წელს მისი სიმღერა Züleyha მოხვდა რუსული ჩარტის ტოპ 10-ში. 1997 წელს დადაშოვა იყო იმ მუსიკოსებს შორის, რომლებიც მონაწილეობდნენ ალბომის Landet vi kommer fra (,,მიწა საიდანაც მოვედით"; გამოვიდა კირკელიგ კულტურვერკსტედის მიერ, ნორვეგიაში) ჩაწერაში, რომელშიც შედიოდა აზერბაიჯანული ხალხური სიმღერები.
1999 წელს ბრილიანტ დადაშოვა აირჩიეს ბაქოს საკრებულოში. 2001 წლიდან 2006 წლამდე მას ჰქონდა საკუთარი ტოქშოუ Gözəllik dünyanı xilas edəcək (,,სილამაზე გადაარჩენს სამყაროს") Space TV-ში.
2012 წელს, მისი სიმღერა ვოკალიზი (2001 წლის აზერბაიჯანული ხალხური ცეკვის ჰანგების მეიდანისა და ბაკის ვოკალური იმპროვიზაცია, ასევე ვაგიფ გარაიზადეს ნოვრუზუს მუსიკალური კომპოზიცია) დავის საგანი გახდა მას შემდეგ, რაც სავარაუდოდ სომეხმა მომღერალმა ვარდუ ვარდანიანმა შეასრულა ეს სიმღერა, რომელიც დაადანაშაულეს საავტორო უფლებების დარღვევაში. ვარდანიანმა სასტიკად უარყო ბრალდებები და განაცხადა, რომ სიმღერა არის ტრადიციული სომხური ხალხური სიმღერა.
2006 წლის სექტემბრიდან ბრილიანტ დადაშოვა აქტიურად იყო ჩართული აკადემიის სატელევიზიო პროექტში (ვარსკვლავების აკადემიის აზერბაიჯანული ვერსია), რომელიც მიზნად ისახავდა ნიჭიერი ახალგაზრდების პროფესიონალურ მუსიკალურ მომზადებას დიდი სცენისთვის.
თავისი კარიერის განმავლობაში ბრილიანტ დადაშოვას გამოშვებული აქვს შვიდი ალბომი. მისი უკანასკნელი საერთაშორისო ალბომი Saninlayam (,,მე შენთან ვარ") გამოვიდა 2002 წლის სექტემბერში და მიეძღვნა კომპოზიტორ რაფიგ ბაბაევის ხსოვნას. მან შემდეგ კიდევ გამოუშვა ერთი სტუდიური ალბომი, სახელწოდებით Masal Dunyam, აზერბაიჯანსა და თურქეთში 2008 წლის აგვისტოში.
დადაშევა აზერბაიჯანელი მსახიობის მელიქ დადაშევას დისშვილია.
ბრილიანტ დადაშოვა დაქორწინებულია მსახიობ ადალატ ჰაჯიევზე და ჰყავს ვაჟი, ჯაჰადი. 2011 წლის მარტში ბრილიანტ დადაშოვამ გამოაცხადა, რომ მან შეიტანა განქორწინების შესახებ განცხადება სასამართლოში გრძელვადიანი რთული ურთიერთობის გამო. 2020 წელს ბრილიანტ დადაშოვამ აღნიშნა ქორწინების 32 წელი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი მომღერლები
სტარა-ზაგორის ოლქი
მინი|მარჯვნივ|250px|სტარა ზაგორას ოლქი სტარა-ზაგორა (Област Стара Загора) — ოლქი ცენტრალურ ბულგარეთში. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სტარა-ზაგორა. 2008 წლის 16 ივნისის მონაცემებით აქ ცხოვრობს 371 917 კაცი. ეს ტერიტორია უძველესი დროიდანვე იყო მსოფლიოს იმპერიების რიგითი გუბერნია.
სტარა ზაგორას ოლქის ფართობი შეადგენს — 5151 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის ოლქები
Lasioglossum speculatum
Lasioglossum speculatum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1995 წელს.
სქოლიო
speculatum
კლაიდესდალური ცხენი
კლაიდესდალური ცხენი — ტვირთმზიდი ცხენის ჯიში. გამოყვანილია XIX საუკუნის დასაწყისში შოტლანდიაში. ულაყის ცოცხალი მასაა 900-1000 კგ. ფერად ქურანა ან წაბია. რუსეთში შემოიყვანეს XIX საუკუნეში. მას იყენებდნენ ვლადიმირის, ივანოვის, ულიანოვსკის, ტამბოვის ოლქებში ადგილობრივი შესაბმელი ცხენების გასაუმჯობესებლად. კლაიდესდალური ცხენის მოშენებას მისდევენ ინგლისში, აშშ-ში, კანადაში, იტალიაში, სამხრეთ ამერიკასა და ავსტრალიაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცხენის ჯიშები
დოლნო-პრახოვო
დოლნო-პრახოვო (Долно Прахово) — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის არდინოს მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 134 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
ადგილობრივ დოლნო-პრახოვოს საკმეტოში, რომლის შემადგენლობაშიც შედის დოლნო-პრახოვო, კმეტის (უხუცესის) თანამდებობას ასრულებს ახმედ რამადან ემინი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — რესმი მეჰმედ მურადი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არდინოს მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
ქარაია
საკუთარი სახელი ქარაია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
სერგეი სტროენკო
სერგეი სტროენკო (დ. 27 თებერვალი, 1967 — გ. 24 დეკემბერი, 2013) — მოლდოველი ფეხბურთელი, თამაშობდა მცველის პოზიციაზე. კარიერის დიდი ნაწილი გაატარა ტირასპოლის „ტილიგულში“. არის რეკორდსმენი ჩატარებული თამაშების რაოდენობით მოლდოვის საფეხბურთო ჩემპიონატში, — 445. მოლდოვის ეროვნულ ნაკრებში ჩატარებული აქვს 46 მატჩი.
გარდაიცვალა 2013 წლის 24 დეკემბერს, ავტოავარიაში, 46 წლის ასაკში.
Lasioglossum speculellum
Lasioglossum speculellum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1918 წელს.
სქოლიო
speculellum
იმპერიული ტაძრები
იმპერიული ტაძრების (Kaiserdom) სახელით მოიხსენიებენ გერმანიის რამდენიმე რომაული სტილის ტაძარს, რომლებიც განსაკუთრებულადაა დაკავშირებული გერმანელი ერის საღვთო რიმის იმპერატორის სახელთან.
სამი რომაული ტაძარი მაინცში, ვორმსსა და შპაიერში ხშირად მოიხსენიებიან, როგორც რაინის იმპერიული ტაძრები.
შპაიერის ტაძარი იმპერატორ კორნარდ II-ის ბრძანებით დაახლოებით 1030 წელს აიგო, როგორც სალიების დინასტიის წარმომადგენელ მეფეთა და იმპერატორთა საძვალე, მოგვიანებით კი, 1082-1104 წლებში ჰაინრიხ IV-ის დროს აამაღლეს და კამაროვანი გადახურვა გაუკეთეს.
მაინცის ტაძრის მშენებლობა დაიწყო 975 წლის შემდეგ ვილიგისის მიერ, რომელიც მცირეწლოვანი ოტო III-ის დროს ფაქტობრივ მმართველს წარმოადგენდა; 1081 წელს ხანძრის შედეგად დამწვარი ტაძარი ჰაინრიხ IV-მ განაახლა და თავიდან ააშენებინა. მაინცის ტაძარში მოხდა რამდენიმე გერმანლი მმართველის კორონაცია: ფილიპ შვაბი, ფრიდრიხ II, ჰაინრიხ IV რასპე, ჰაინრიხ II (სავარაუდოდ ჯერ კიდევ მშენებარე ტაძარში) და კორნარდ II.
ვორმსის ტაძარს იმპერიულ ტაძართა სიაში თავისი მასშტაბებისა და ბრწყინვალების გამო ათავსებენ. გარდა ამისა, იგი იმპერატორ კორნარდ II-ის ოჯახის საძვალეს წარმოადგენდა.
იმპერიულ ტძრებად მიიჩნევენ ასევე საქსონიელი კაიზერის ლოთარ III-ის მიერ აგებულ ტაძარს კენიგსლუტერში და ჰაინრიხ II-ის მიერ აგებულ ბამბერგის ტაძარს. გარდა ამისა, ვინაიდან აახენისა და ფრანკფურტის ტაძრებიც ისტორიულად რომაულ-გერმანული იმპერატორებისა და მეფეების კორონაციის ტრადიციული ადგილები იყო, მათაც იმპერიულ ტაძრებს მიათვლიან.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერმანიის ტაძრები კატეგორია:გერმანიის ისტორია
High Times (სიმღერა)
„High Times“ — ბრიტანული ფანკ-ჯგუფ Jamiroquai-ს სიმღერა. გამოიცა, როგორც მეხუთე და უკანასკნელი სინგლი მისი მესამე სტუდიური ალბომიდან Travelling Without Moving, 1997 წლის დეკემბერში. ბრიტანეთის ჩარტში იგი #20 პოზიციამდე ავიდა.
სიმღერაში გამოყენებული სემპლი ესთერ უილიამსის და ჯო უილერის „Last Night Changed It All“-იდან.
მუსიკალური ვიდეო
სიმღერის ოფიციალური ვიდეო გადაღებულია როგორც დოკუმენტური ფილმი, პატარა ციფრული კამერით ჯგუფის ლათინოამერიკული ტურნეს დროს. რამდენიმე ქვეყანაში ვიდეოს უკანასკნელი კადრები ამოჭრა, მათში მარიხუანის გამოყენების გამო.
სქოლიო
კატეგორია:Jamiroquai-ს სიმღერები კატეგორია:1996 წლის სიმღერები კატეგორია:1997 წლის სინგლები
პალადიუმი
პალადიუმი (Palladium; ქიმიური სიმბოლო — ) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეხუთე პერიოდის, მერვე ჯგუფის (მოძველებული კლასიფიკაციით — მერვე ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, VIIIბ) ქიმიური ელემენტი. მისი ატომური ნომერია 46, ატომური მასა — 106.42, tდნ — 1554.9 °C, tდუღ — 2963 °C, სიმკვრივე — 12.023 გ/სმ3. პლასტიკური გარდამავალი მორუხო-თეთრი ფერის კეთილშობილი ლითონი, პლატინის ლითონთა ჯგუფიდან. ბუნებრივი პალადიუმი შედგება ექვსი (,, , , და ) სტაბილური იზოტოპისაგან.
ისტორია
პალადიუმი აღმოჩენილია ინგლისელი მეცნიერის უილიამ ჰაიდ უოლასტონის (William Hyde Wollaston) მიერ 1803 წელს. ვოლასტონმა ის გამოჰყო პლატინის მადნიდან, რომელიც ჩამოტანილი იყო სამხრეთ ამერიკიდან. thumb|left|250px|[[უილიამ ჰაიდ უოლასტონი (1766—1828) — პალადიუმის პირველაღმომჩენი]] ელემენტის გამოსაყოფად ვოლასტონმა მადანი გახსნა სამეფო წყალში (aqua regia) მჟავა გაანეიტრალა NaOH-ის ხსნარით, შემდეგ პლატინა დალექა ამონიუმის ქლორიდის NH4Cl ხსნარის მოქმედებით (ილექება ამონიუმის ქლორპლატინატი). შემდგმომ ხსნარს დაამატა ვერცხლისწყლის ციანიდი, ამ დროს წარმოიქმნებოდა პალადიუმის ციანიდი. სუფთა პალადიუმი ციანიდიდან გამოყოფილი იქნა გახურებით.
სახელწოდების წარმომავლობა
სახელწოდება მიეცა პალადის ასტეროიდის მიხედვით, რომელიც აღმოაჩინა გერმანელმა ასტრონომმა ოლბერტსონმა 1802 წელს, ანუ პალადიუმის აღმოჩენამდე სულ ცოტა ხნით ადრე. თავის მხრივ ასტეროიდს სახელი ათენა პალადისის (ძველბერძნული მითოლოგია) პატივსაცემად დაერქვა. პალადიუსი — ათენას ლეგენდარული ხის გამოსახულებაა, რომელიც ციდან ჩამოვარდა. იყო ტროას სიმტკიცისა და დაუმარცხებლობის ერთ ერთი გარანტი. ტროა დაეცა მას შემდეგ, რაც ქალღმერთი მოპარული იქნა ოდისევსისა და დიომედეს მიერ ღამით.
ფიზიკური თვისებები
პალადიუმი — მოვერცხლისფრო თეთრი ფერის გარდამავალი ლითონია, აქვს Cu-ის ტიპის წახნაგცენტრირებული კუბური მესერი (a = 0,38902 ნმ; Z = 4; სივრცული ჯგუფია Fm3m).
პალადიუმი პლასტიკურია, ნიკელის, კობალტის, როდიუმის ან რუთენიუმის მიკროდანამატები აუმჯობესებენ Pd-ის მექანიკურ თვისებებს, ზრდიან სიმაგრეს.
პალადიუმის ძირითადი ფიზიკური და მექანიკური თვისებები:
წყალში არ იხსნება; სიმკვრივეა — 12,02 (20 °C, გრ/სმ³); განსაკუთრებულ პირობებში წარმოქმნის კოლოიდურ პალადიუმს და პალადიუმის შავს. დნობის ტემპერატურაა — 1554 °C (ზოგ წყაროში 1552 °C); დუღილის ტემპერატურაა მიახლოებით 2940 °C. დნობის სითბოა — 37,8 კალ./გრ; კუთრი თბოტევადობა 20 °C-ზე არის — 0,0586 კალ./(გრ·გრად); კუთრი ელექტრო წინაღობა 25 °C-ზე არის — 9,96 მკომი/სმ; თბოგამტარობაა — 0,161 კალ./(სმ·წმ·გრად), სიმაგრე ბრეილის მიხედვით არის 52 კგს/მმ2.
ქიმიური თვისებები
პალადიუმი არ რეაგირებს წყალთან, გაზავებულ მჟავეებთან, ტუტეებთან, ამიაკის ხსნართან. რეაგირებს კონცენტრირებულ გოგირდმჟავასთან აზოტმჟავასთან, «სამეფო წყალთან», ჰალოგენებთან, გოგირდთან. იჟანგება კალიუმის ჰიდროსულფატთან KHSO4 შედნობის შელღვობის დროს:
კატალიზატორები
პალადიუმის ქლორიდი გამოყენება როგორც კატალიზატორი ჰაერში და აირის ნარევებში მიკრორაოდენობის ნახირჟანგის აირის აღმოსაჩენად.
ელექტრო კონტაქტები
პალადიუმი და მისი შენადნობები ელექტროტექნიკაში გამოიყენებიან — სულფიდების მიმართ მედეგი საფარებისათვის (უპირატესად ვერცხლის).
კერძოდ კი პალადიუმი მუდმივად გამოიყენება მაღალი სიზუსტის რეოქორდების წარმოებაში (სამხედრო და აეროკოსმოსური ტექნიკა), მათ შორის ვოლფრამთან ერთად შენადნობში. მისი გამოყენება განპირობებულია მაღალი ცვეთამედეგობით, რაც იდეალურად მიესადაგება კონტაქტურ ჯგუფებში მის გამოყენებას.
ასევე პალადიუმი შედის კერამიკული კონდენსატორების შემადგენლობაში (ტიპი КМ), რადიომაუწყებლობაში,ტელევიზიაში, რადიოკავშირში მაღალსიხშირიან აპარატურებში.
საიუველირო ნაკეთობები და ზარაფხანა
thumb|25 მანეთიანი ნომინალის სამახსოვრო მონეტა «ივანე III» (სსრკ, 1989 წ.). დამზადებულია 999 სინჯიანი პალადიუმისაგან.
წარმოებისა და მოხმარების მაჩვენებლები
ლონდონის კვლევითი კომპანიის GFMS შეფასებით, 2009 წ. რფ-იამ მიახლოებით გაყიდა 1100 ათასი უნცია პალადიუმი, 2010—800 ათ. უნცია, 2011 წელს ექსპორტი ანალოგიური იყო.
ბალბისებრნი
ბალბისებრნი (Malvaceae) — ორლებნიან მცენარეთა ოჯახი. ძირითადად ბალახებია, იშვიათად — ხეები ან ბუჩქები, რომლებსაც მორიგეობით განლაგებული თათისებრდანაკვთული ფოთლები  აქვს. ყვავილები დიდია, მკვეთრად შეფერილი, ორსქესიანი. ყვავილის ძირში განვითარებულია ე. წ. გარეთა ჯამი. შიგნითა მტვრიანა მრავალია და ძაფებით მილადაა შეზრდილი. ბუტკო ერთია. ნაყოფი მშრალია — კოლოფი ან დანაწევრებული კაკლუჭა.
ცნობილია 1600-მდე სახეობა, რომელთა უმრავლესობა ტროპიკებსა და სუბტროპიკებშია გავრცელებული. საქართველოში გვხვდება 20. ოჯახში ძირითადად ბოჭკოვანი მცენარეებია. დიდი ეკონომიური მნიშვნელობისაა ბამბის ბუჩქი, შედარებით ნაკლებისა — კენაფი და შვია.
აღსანიშნავია სამკურნალო სახეობები ტუხტი და ბალბა. დეკორატიულია — ქატმი, ჩინური ტუხტი და ბაღის ტუხტი და სხვა.
ლიტერატურა
*
აბიანის მუჰაფაზა
აბიანის მუჰაფაზა (أبين) — იემენის მუჰაფაზა. მდებარეობს იემენის სამხრეთ ნაწილში. ესაზღვრება 4 მუჰაფაზა: ადენი, ლაჰჯი, ელ-ბეიდა და შაბვა.
აბიანის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრია ზინჯიბარი. ფართობი შეადგენს 21,939 კმ²-ს. 2012 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა უდრიდა 513,701 ადამიანს. მუჰაფაზაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული.
სქოლიო
კატეგორია:იემენის მუჰაფაზები
ტირგოვიშტეს ოლქი
ტირგოვიშტეს ოლქი (Област Търговище) — ოლქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი და უდიდესი ქალაქია ტირგოვიშტე, სხვა მნიშვნელოვანი ქალქებია: ანტონოვო, ომურტაგი, ოპაკი და პოპოვო. მდებარეობს ბორცვიან ადგილას, ნაწილობრივ სტარა-პლანინის მთისწინეთში, ფართობი 2,7 ათასი კმ2. 1975 წლის მონაცემებით ცხოვრობდა 176 ათასი ადამიანი, 2011 წლის მონაცემებით 120 ათასი. ოლქში განვითარებულია მრეწველობა და სოფლის მეურნეობა.
თემები
thumb|250px|ტირგოვიშტეს ოლქი და მისი თემები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტირგოვიშტეს ოლქი
გუარიკოს შტატი
მინი|300პქ|სან-ხუან-დე-ლოს-მოროსი გუარიკო (Estado Guárico) — შტატი ვენესუელაში. დედაქალაქია სან-ხუან-დე-ლოს-მოროსი. ფართობი შეადგენს 64 986 კმ²-ს, მოსახლეობა კი 2007 წლის მონაცემებით 745 100 ადამიანია. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, ლიანოსის რეგიონში. შტატს სახელი „გუარიკო“ 1856 წლის 8 აპრილს ეწოდა და მომდინარეობს ამავე სახელწოდების მდინარისგან, რომელიც სათავეს კარაბობოს შტატის სიახლოვეს იღებს.
ვენესუელაში ევროპელთა მოსვლის პერიოდში, ეს ტერიტორია ადგილობრივი ინდიელებით იყო დასახლებული.
მუნიციპალიტეტები და მუნიციპალური ცენტრები
გუარიკოს შტატი შედგება 15 მუნიციპალიტეტისაგან:
Cerapachys fragosus
Cerapachys fragosus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
მოლეკულა
thumb|400px|[[სამ განზომილებიანი სივრცე|სამ განზომილებიანი გამოსახულება მარცხნივ და ცენტრში. ორ განზომილებიანი მარჯვნივ.]]
მოლეკულა — მოცემული ნივთიერების უმცირესი ფორმა. მოლეკულები შედგებიან მინიმუმ ორი ატომისგან, რომლებიც ერთმანეთს უკავშირდებიან ქიმიური კავშირით. მოლეკულები არიან ნეიტრალური მუხტის მატარებლები.
სქოლიო
* კატეგორია:ბიოლოგია კატეგორია:ქიმია
ტერორის მმართველობა
მინი|ლუი XVI-ის ეგზეკუცია ტერორის მმართველობა, შემოკლებით ტერორი (La Terreur) — დაახლოებით 10-თვიანი პერიოდი საფრანგეთის რევოლუციის დროს, რომლის დროსაც რადიკალურად მიმართული მოწინააღმდეგე ფრაქციები ერთმანეთს სასტიკად უსწორდებოდნენ, გილიოტინაზე მასიური დასჯის ჩათვლით. ეს პერიოდი ზოგადად ასოცირდება რობესპიერისა და ჟორჟ დანტონის ფიგურებთან და რევოლუციური ძალადობის არქეტიპს წარმოადგენს.
ტერორი 1793 წლის 5 სექტემბერს დაიწყო. რეპრესიებმა პიკს მიაღწია 1794 წლის ივნის-ივლისში, პერიოდი რომელსაც "გრანდ-ტერორს" (la Grande Terreur) უწოდებენ და რომელიც გაგრძელდა 1794 წლის 27 ივლისის გადატრიალების ეგზეკუციამდე, რომელშიც თვით ტერორის მმართველობის რამდენიმე წამყვანი ლიდერი გაასამართლეს, მათ შორის სენ-ჟუსტი და მაქსიმილიან რობესპიერი.
ტერორმა 40,000-მდე ადამიანის სიცოცხლე იმსხვერპლა. მხოლოდ ამ პერიოდის ბოლო თვეს 1900 ადამიანს მოკვეთეს თავი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის რევოლუცია კატეგორია:საფრანგეთის ისტორია
ჯოვანა ნეაპოლელი
ჯოვანა ნეაპოლელი (Giovanna di Napoli; დ. 15 აპრილი, 1479, ნეაპოლი, იტალია ― გ. 27 აგვისტო, 1518, ნეაპოლი, იტალია) ― ტრასტამარის დინასტიის წარმომადგენელი. ნეაპოლის მეფე ფერდინანდ I-ისა და დედოფალ ხუანა არაგონელის ქალიშვილი. ნეაპოლის დედოფალი 1496 წლის ივლისიდან სექტემბრამდე, როგორც თავისი ძმისწულის, ფერდინანდ II-ის ერთადერთი მეუღლე.
ადრეული წლები
ჯოვანა დაიბადა 1479 წლის 15 აპრილს ნეაპოლში. იგი იყო ნეაპოლის მეფე ფერდინანდ I-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ ხუანა არაგონელის პირველი საერთო შვილი. მამის პირველი ქორწინებიდან მისი დედმამიშვილები იყვნენ: ნეაპოლის მეფე ალფონსო II, ფერარისა და მოდენის ჰერცოგინია ელეონორა, ნეაპოლის მეფე ფედერიკო და უნგრეთისა და ბოჰემიის დედოფალი ბეატრიჩე.
მას შემდეგ, რაც 1494 წელს მამამისი, მეფე ფერდინანდი გარდაიცვალა, ტახტი ჯოვანას ნახევარ-ძმამ, ალფონსომ დაიკავა.
დედოფლობა
1495 წელს შექმნილი მძიმე ვითარების გამო, ნეაპოლის სამეფო ოჯახი იძულებული გახდა სიცილიაში გაქცეულიყო. მალევე მეფე ალფონსო ტახტიდან თავისი ვაჟის, ფერდინანდ II-ის სასარგებლოდ გადადგა. ვინაიდან ნეაპოლი ფრანგების მიერ იყო ოკუპირებული, დედოფალი ხუანა მათთან მოლაპარაკებებს აწარმოებდა და როდესაც სამეფო ოჯახმა მოახერხა ხელისუფლების აღდგენა და დაბრუნება, ხუანამ გადაწყვიტა თავისი პოზიციების გასამტკიცებლად რაიმე ეღონა. ამის გამო მან მეფე ფერდინანდ II-ს შესთავაზა თავის ქალიშვილ ჯოვანაზე ქორწინება, რასაც იგი დათანხმდა, თუმცა აღსანიშნავია, რომ ისინი ერთმანეთის მამიდა და ძმისწული იყვნენ.
1496 წლის 26 ივლისს 17 წლის ჯოვანა დააქორწინეს მის 27 წლის ძმისწულ ფერდინანდ II-ზე. ამით იგი ნეაპოლის დედოფალი გახდა, მაგრამ ეს დიდ ხანს არ გაგრძელებულა, რამეთუ იმავე წლის 7 სექტემბერს ფერდინანდი მალარიით გარდაიცვალა და ვინაიდან ჯოვანას მისგან შვილი არ დარჩენია, ტახტი მათმა ძმამ, მეფე ფედერიკომ დაიკავა.
მემკვიდრეობა
მეფე ფედერიკოს არც ისე თბილი ურთიერთობა ჰქონდა ჯოვანასა და დედამისთან, რამეთუ ისინი ერთობ ამბიციური დედოფლები იყვნენ, ტახტზეც ჰქონდათ პრეტენზია და ძლიერი მოკავშირეებიც ჰყავდათ. აღსანიშნავია, რომ ნეაპოლს მანამდე უკვე ჰყავდა ორი დედოფალი ჯოვანა, ამიტომაც ხალხში მუსირებდა აზრი, რომ მასაც შეეძლო ტახტის დაკავება. ფედერიკოს ისიც აშინებდა, რომ ჯოვანა ჯერ კიდევ ახალგაზრდა იყო და მას თავისუფლად შეეძლო ვინმე ისეთზე ქორწინება, ვინც მხარს დაუჭერდა და მის დამხობაში დაეხმარებოდა.
პროტესტის ნიშნად ჯოვანამ დედასთან ერთად დატოვა სამეფო კარი. აღსანიშნავია, რომ ორივე მათგანი ხალხში მოწყენილი დედოფლის სახელით იყო ცნობილი და ისინი დოკუმენტებზე ხელსაც ასე აწერდნენ. 1499 წელს ხუანასგან წამოვიდა წინადადება, რომ ჯოვანა დაქორწინებულიყო ფედერიკოს ვაჟზე, კალაბრიის ჰერცოგ ფერდინანდზე, მაგრამ მოლაპარაკებები მალევე ჩაიშალა. იმავე წელს მათ იტალია დატოვეს და ესპანეთში ჩავიდნენ, სადაც ჯოვანა პირველად შეხვდა თავის ბიძას, არაგონის მეფე ფერდინანდ II-ს.
1501 წელს ჯოვანა პირველად შეხვდა თავის ნახევარ-დას, უნგრეთისა და ბოჰემიის დედოფალ ბეატრიჩე ნეაპოლელს, რომელიც დიდი ხნის შემდეგ, მეორე ქმართან განქორწინების გამო დაბრუნდა სამშობლოში.
დარჩენილი ცხოვრება
1501 წელს ფრანგები კიდევ ერთხელ შეიჭრნენ ნეაპოლში. ამჯერად მეფე ლუი XII-მ მოახერხა ფედერიკოს ჩამოგდება და თავი ნეაპოლის მეფედ გამოაცხადა, რის გამოც ჯოვანასა და დედამისს ესპანეთში მოუწიათ ემიგრაციაში წასვლა. იქ ყოფნისას მან არაერთი საქორწინო წინადადება მიიღო.
1503 წელს, როდესაც ინგლისის დედოფალი ელისაბედ იორკელი გარდაიცვალა, ჯოვანას ბიცოლამ, დედოფალმა ისაბელ I-მა მის ქვრივს, მეფე ჰენრი VII-ს ჯოვანას თავი შესთავაზა საცოლედ, თუმცა მან 1505 წელს უარი თქვა ქორწინებაზე, რამეთუ ჰენრი დაინტერესებული იყო თავად ფერდინანდისა და ისაბელის ქალიშვილ კატალინაზე ქორწინებით, რომელიც, უნდა აღინიშნოს, რომ მისი ძის, პრინცი არტურის ქვრივი იყო.
უკვე 1504 წელს ფერდინანდ II არაგონელმა მოახერხა ფრანგების ნეაპოლიდან გაძევება და იქ თავად გამეფება, რის გამოც ჯოვანა დედასთან ერთად ბრუნდება ნეაპოლში. ისინი ერთად დასახლდნენ ჯოვანას ნახევარ-დასთან, ბეატრიჩესა და მათ ძმისწულთან, მილანის ჰერცოგის ქვრივ იზაბელასთან ერთად. დარჩენილი ცხოვრება ერთად გაატარეს და ხუანა არაგონელი 1517 წელს გარდაიცვალა, უცნობი დაავადებით. სულ ერთ წელიწადში, 1518 წლის 27 აგვისტოს, 40 წლის ჯოვანაც იმავე დაავადებით გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 15 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1479 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1518 კატეგორია:ტრასტამარის დინასტია კატეგორია:ნეაპოლის დედოფლები
ხუანა არაგონელი
ხუანა არაგონელი (Juana de Aragón; დ. 16 ივნისი, 1455, ბარსელონა, ესპანეთი ― გ. 9 იანვარი, 1517, ნეაპოლი, იტალია) ― ტრასტამარის დინასტიის წარმომადგენელი. არაგონის მეფე ხუან II-ისა და დედოფალ ხუანა ენრიკესის უმცროსი ასული. ნეაპოლის დედოფალი 1476-1494 წლებში, როგორც მეფე ფერდინანდ I-ის მეორე მეუღლე.
ადრეული წლები და დედოფლობა
ხუანა დაიბადა 1455 წლის 16 ივნისს ბარსელონაში. იგი იყო არაგონის მეფე ხუან II-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ ხუანა ენრიკესის ნაბოლარა ქალიშვილი. მას ერთადერთი ღვიძლი ძმა ჰყავდა, მეფე ფერდინანდ II არაგონელის სახით, თუმცა მამის პირველი ქორწინებიდან ასევე ჰყავდა ნახევარ-დედმამიშვილები.
მას შემდეგ, რაც 1469 წელს მამამისმა თავისი ძე, ფერდინანდი კასტილიის დედოფალ ისაბელ I-ზე დააქორწინა და ასე აღადგინა ალიანსი კასტილიელ ტრასტამარებთან, გადაწყვიტა, რომ ხუანას ქორწინებით ნეაპოლელ ტრასტამარებს დაახლოვებოდა. ამ მიზნით მან 1476 წლის 14 სექტემბერს ნავარაში ხუანა ცოლად შერთო ნეაპოლის დაქვრივებულ მეფე ფერდინანდ I-ს, რომელიც მას ბიძაშვილად ერგებოდა. ქორწინების შემდეგ იგი ნეაპოლის დედოფალი გახდა და ქმრისაგან საქორწინო საჩუქრის სახით მიიღო ისეთი საჰერცოგოები და ქალაქები, როგორებიცაა: სარენტო, თეანო, ისერნია, სულმონა, ფრანკავილა და ნოჩერა. ამასთან ერთად, ფერდინანდმა მას წლიური პენსიის სახით 20,000 დუკატიც დაუნიშნა. მოგვიანებით, 1477 წლის 14 სექტემბერს ნეაპოლში შედგა მათი ჯვრისწერა. აღსანიშნავია, რომ მათ ჯვარი კარდინალმა როდრიგო ბორჯიამ დასწერა, რომელიც შემდეგში რომის პაპი გახდა ალექსანდრე VI-ის სახელით.
დედოფალი ხუანა პოლიტიკაში არასოდეს ერეოდა. ნეაპოლში ჩასვლიდან მალევე, 1479 და 1480 წლებში მან ორი ბავშვი გააჩინა და დაიწყო თავისი, როგორც დედოფლის მოვალეობების შესრულება. 1485 წლის აგვისტოში იგი თავის ქალიშვილ ჯოვანასთან ერთად იტალიის გარშემო სამოგზაურო ტურში წავიდა და უკან ერთი წლის შემდეგ დაბრუნდა. ამ ტურის დროს მან ძირითადად იტალიური ეკლესია-მონასტრები და წმინდა ადგილები მოინახულა.
ქვრივობა და გარდაცვალება
1494 წლის 25 იანვარს მეფე ფერდინანდ I 71 წლის ასაკში გარდაიცვალა. ამის გამო ხუანა ქვრივი დედოფალი გახდა და ტახტი მისმა გერმა, ალფონსო II-მ დაიკავა. ცნობილია, რომ ამის ხუანა ცნობილი იყო, როგორც მოწყენილი დედოფალი. აღსანიშნავია, რომ იგი არ დასწრებია ალფონსოს მეფედ კურთხევას.
ალფონსოს გამეფებასთან ერთად ბევრი რამე შეიცვალა არა მხოლოდ ნეაპოლში, არამედ სრულიად ევროპაში. მალევე ნეაპოლის მეფობაზე პრეტენზია გამოთქვა საფრანგეთის მეფე შარლ VIII-მ, როგორც ნეაპოლის პრინცესა მარიას შვილიშვილმა, რის შემდეგაც იგი ნეაპოლში შეიჭრა დ დაიწყო იტალიური ომები. შექმნილი პირობების გამო ალფონსო ტახტიდან გადადგა თავისი ძის, ფერდინანდ II-ის სასარგებლოდ და თავად სიცილიაში გაიქცა. ვინაიდან შარლმა ნეაპოლი მალევე აიღო, სამეფო ოჯახის დარჩენილი წევრებიც, მათ შორის ხუანა და მისი ქალიშვილიც, იძულებულნი გახდნენ სიცილიაში გადასულიყვნენ. 1495 წლის 13 ოქტომბერს ისინი უკან დაბრუნდნენ და მოახერხეს ფრანგების გაძევება, სამეფო კარზე პოზიციების გასამტკიცებლად კი ხუანამ გადაწყვიტა თავისი ასული ახალი მეფისათვის შეერთო ცოლად. მან მიზანს მიაღწია და 1496 წლის 28 თებერვალს ფერდინანდ II-მ ცოლად შეირთო თავისი მამიდა, პრინცესა ჯოვანა ნეაპოლელი, ხუანას ერთადერთი ქალიშვილი. ქორწინება დიდ ხანს არ გაგრძელებულა და იმავე წლის 7 სექტემბერს ფერდინანდი მალარიით დაიღუპა და ჯოვანა 17 წლის ასაკში დაქვრივდა, თანაც ისე, რომ არც შვილი დარჩენია. ამის შემდეგ, დედის მსგავსად ჯოვანაც მოწყენილი დედოფლის სახელით გახდა ცნობილი.
ამგვარ პირობებში ნეაპოლის ტახტი ხუანას მეორე გერმა, მეფე ფედერიკომ დაიკავა, თუმცა ხუანამ თავის ძმას, არაგონის მეფე ფერდინანდ II-ს შესთავაზა, რომ ნეაპოლის ტახტი დაეკავებინა. ამის გამო ახალ მეფესა და დედოფალ ხუანას შორის თავიდანვე ცივი ურთიერთობა ჩამოყალიბდა. მეტიც, მის გამეფებასთან დაკავშირებით პროტესტის ნიშნად ხუანამ დატოვა ნეაპოლი და ავერსაში გადავიდა. აღსანიშნავია, რომ იგი არც ფედერიკოს კორონაციას არ დასწრებია.
1501 წელს ფრანგებმა ომი გააახლეს და საფრანგეთის მეფე ლუი XII-მ მოახერხა ფედერიკოს დამხობა, რის შემდეგაც თავი ნეაპოლის მეფედ გამოაცხადა. ამგვარ პირობებში ფედერიკო ცოლთან ერთად გაიქცა ქვეყნიდან, ახალმა მეფემ კი ხუანაცა და მისი ქალიშვილიც, როგორც წინა სამეფო ოჯახის წევრები, სამეფოდან გააძევა. დედოფალმა ხუანამ შვილთან ერთად თავი ესპანეთს შეაფარა, ძმის სამეფო კარზე. 1504 წელს მისი ძმა, მეფე ფერდინანდ II ახერხებს ლუის დამხობას, ფრანგების გაძევებასა და თავის ნეაპოლის მეფედ გამოცხადებას, რის შემდეგაც იგი თავის დასა და მის ასულს უკან აბრუნებთ, ნეაპოლში. დარჩენილი წლები ხუანამ იქ გაატარა და თავის ძმას ეხმარებოდა ქვეყნის მართვაში. იგი 1517 წლის 9 იანვარს ნეაპოლში გარდაიცვალა 61 წლის ასაკში, უცნობი დაავადებით. სულ ერთ წელიწადში გარდაიცვალა მისი ქალიშვილიც, იმავე დაავადებით.
შვილები
ხუანას ქმრისაგან სულ ორი შვილი შეეძინა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 16 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1455 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1517 კატეგორია:ტრასტამარის დინასტია კატეგორია:არაგონის ინფანტები კატეგორია:ნეაპოლის დედოფლები
აუსატრუარფიელაგიზი
აუსატრუარფიელაგიზი (Ásatrúarfélagið, აუსატრუს საზოგადოება) — ისლანდიური ნეოპაგანური რელიგიური ორგანიზაცია, რომლის მიზანია ნორვეგიული კერპთაყვანისმცემლობის განვითარების ხელის შეწყობა. დაარსდა 1972-ის ზაფხულის პირველ დღეს, 1973-დან დარეგისტრირდა ლეგალურ რელიგიურ ორგანიზაციად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რელიგიური ორგანიზაციები კატეგორია:ისლანდია
ანდრია გრიგორიევი
ბიოგრაფია
1907 წელს დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტი, რის შემდეგ გეოგრაფიის სწავლა განაგრძო ბერლინისა და ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტებში (1907–1909); 1909–1916 წლებში თანამშრომლობდა ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონის გეოგრაფიის განყოფილებაში; 1918 წლიდან მონაწილეობდა ლენინგრადის გეოგრაფიული ინსტიტუტის ორგანიზაციაში, იყო ამ ინსტიტუტის პროფესორი და დეკანი; 1925–1936 წლებში ლენინგრადის უნივერსიტეტის პროფესორი; 1951 წლამდე — სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის გეოგრაფიული ინსტიტუტის დირექტორი, შემდეგ ამავე ინსტიტუტის განყოფილების გამგე.
ჩაატარა საველე გამოკვლევები დიდი მიწის ტუნდრაში, სამხრეთ ურალში, იაკუტიასა და კოლის ნახევარკუნძულზე. იყო მოკლე გეოგრაფიული ენციკლოპედიის მთავარი რედაქტორი.
1928 წელს ანდრია გრიგორიევს მიენიჭა ნიკოლოზ პრჟევალსკის სახელობის მედალი; დაჯილდოებულია 2 შრომის წითელი დროშის ორდენით (1943 და 1963 წწ.), ლენინის ორდენით, სამამულო ომის II ხარისხის ორდენითა და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1883 კატეგორია:საბჭოთა გეოგრაფები კატეგორია:რუსი გეოგრაფები კატეგორია:სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრები კატეგორია:რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის გეოგრაფიის ინსტიტუტის დირექტორები კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:სამამულო ომის II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:სტალინური პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ნოვოდევიჩიეს სასაფლაოზე დაკრძალულები
ბელინცონის ციხესიმაგრეები
ბელინცონის სამი ციხესიმაგრე — საფორტიფიკაციო ნაგებობათა ჯგუფი შვეიცარიის ტიჩინოს კანტონის ქალაქ ბელინცონის გარშემო. ჯგუფი შედგება კასტელგრანდეს, მონტებელოსა და სასო-კორბაროს ციხესიმაგრეებისგან. კასტელგრანდე თავის გამაგრებულ კედლებთან ერთად, რომელიც ძველ ქალაქს იცავს და უკავშირდება მონტებელოს, მდებარეობს ბორცვზე, რომელიც მთელს ხეობას გადაჰყურებს. მესამე ციხესიმაგრე (სასო-კორბარო) მდებარეობს იზოლირებულ კონცხზე, დანარჩენი ორი ნაგებობის სამხრეთით. 2000 წლიდან, სამივე ციხესიმაგრე შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
ბელინცონის ყოველთვის ეკავა მნიშვნელოვანი გეოგრაფიული მდებარეობა ალპებში. რამდენიმე უმთავრესი ალპური გზა სწორედ ქალაქის სიახლოვეს ერთდებოდა, რაც მას წამყვან სავაჭრო ცენტრად აქცევდა. კასტელგრანდეს ციხესიმაგრე ძვ. წ. I საუკუნეში, რომის იმპერატორ ავგუსტუსის მმართველობისას აშენდა. მომდევნო საუკუნეებში ის დანგრევის პირას მივიდა, მაგრამ IV საუკუნეში აღადგინეს და მნიშვნელოვნად გააფართოვეს. დიოკლეტიანესა და კონსტანტინე დიდის მეფობისას, ჩრდილოეთ იტალიის დასაცავად თავდასხმებისაგან, ბელინცონაში სიმაგრეთა მთელი ჯაჭვი და მათთან არსებული სადარაჯო კოშკები აშენდა. ქალაქის მდებარეობა მიიჩნეოდა თავდაცვის მთავარ გასაღებად და კასტელგრანდეს საფუძვლებზე მოზრდილი ციხესიმაგრე აიგო, რომელსაც 1000 კაციანი კოჰორტა შეეძლო დაეტია. მისი პირველი გამოცდა 475 წელს შედგა, როდესაც ალემანების 900 კაციანი ჯგუფი ციხის გარნიზონმა გაანადგურა.
მონტებელოს ციხესიმაგრე 1313 წელს აშენდა, სასო-კორბარო კი 1478 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები შვეიცარიაში
გასპაჩო
გასპაჩო (gazpacho) — ესპანური კერძი, ცივი წვნიანი პამიდვრებისგან. დამატებითი ინგრედიენტებია — წყალი, პური, ზეითუნის ზეთი, ნიორი, შავი პილპილი და მარილი. ასევე ემატება წვრილად დაჭრილი კიტრი, წიწაკა, ხახვი, ცოტაოდენი ძმარი და სანელებლები. კერძი წარმოშობით ანდალუსიიდან არის და ტიპური ხმელთაშუაზღვისპირა დიეტის ნაწილია. არსებობს ასევე ლამანჩის გასპაჩო, რომელსაც არავითარი კავშირი არ აქვს ანდალუსიურთან. ეს წვნიანი ნანადირევი ფრინველით კეთდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპანური სამზარეულო კატეგორია:პორტუგალიური სამზარეულო
ორხონი
ორხონი (Орхон гол) — მდინარე მონღოლეთში, სელენგის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 1124 კმ, აუზის ფართობი 132,8 ათასი კმ². სათავე აქვს ხანგაის მთებში; ზემო წელზე ვიწრო, ადგილ-ადგილ კანიონისებრი ხეობა აქვს, წარმოქმნის 20-მდე მეტრის სიმაღლის ჩანჩქერს; შუა წელზე ხეობა ღრმა და დაკლაკნილია; ქვემო წელზე, მთებიდან გამოსვლის შემდეგ, კალაპოტი 100–150 მეტრამდე განიერდება. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან ახლოს 120 მ³/წმ-ია. იკვებება უმეტესად წვიმის წყლით. გაზაფხულზე სეზონური თოვლის დნობის დროს წყალდიდობა იცის; ზაფხულის წვიმების დროს წყალმოვარდნები ახასიათებს. გაყინულია ნოემბრიდან აპრილამდე. სანაოსნოა ქალაქ სუხე-ბატორამდე, წყალდიდობის დროს — მდინარე ტუულის შესართავამდე. გამოიყენება ხე-ტყის დასაცურებლად.
სქოლიო
კატეგორია:მონღოლეთის მდინარეები
Cerapachys fuscior
Cerapachys fuscior — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
Lasioglossum speculiferum
Lasioglossum speculiferum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1912 წელს.
სქოლიო
speculiferum
კოკო შანელი
ბიოგრაფია
მისი ბავშვობის შესახებ ბევრი არ არის ცნობილი. მხოლოდ ცნობილია, რომ დედა ხშირად ავადმყოფობდა და მალე გარდაიცვალა. ბავშვების აღზრდაზე მამამ უარი თქვა და ამიტომ მიაბარეს ბავშვთა სახლში, სადაც ის გაიზარდა და ისწავლა კერვა. 20 წლის ასაკში კოკო შანელი წამოვიდა ბავშვთა სახლიდან და დაიწყო მუშაობა ტრიკოტაჟის მაღაზიაში ქალაქ მულენში. პარალელურად საღამოობით მღეროდა ერთ–ერთ კაფეში. იგი ხშირად ასრულებდა ერთ სიმღერას, საიდანაც მოდის მეტსახელი „კოკო“.
ამავე კაფეში გაიცნო ახალგაზრდა ოფიცერი ეთენ ბალზანი (Etienne Balsan), რომელიც იყო ტექსტილის მწარმოებელთა დინასტიის შთამომავალი. 3 წელი ისინი ცხოვრობდნენ ბალზანის სასახლეში. სწორედ ამ პერიოდში დაიწყო შანელმა საკუთარი ტანსაცმლის და ქუდების მოდელების შექმნა და ექსპერიმენტები. (მიაჩნდა, რომ მაშინდელი მაღალი საზოგადოების ქალების ტანისამოსი ძალიან რთული და ძნელად სატარებელი იყო).
მალე კოკომ გაიცნო ახალგაზრდა ინგლისელი არტურ კაპელი და მასთან ერთად გადავიდა საცხოვრებლად პარიზში. არტურის ფინანსური დახმარებით 1910 წელს შანელმა პარიზში გახსნა თავისი პირველი ქუდების ატელიე, რომელმაც ძალიან მალე მოიპოვა პოპულარიბა პარიზის მაღალ წრეებში. 1913 წელს იხსნება შანელის მეორე მაღაზია, ხოლო 1919 წელს იგი იწყებს ქალის ტანსაცმლის მოდელების შექმნას ჯერსის ნაჭრისგან, რომელიც მანამდე გამოიყენებოდა მხოლოდ მამაკაცის სამოსისთვის.
კოკო შანელი მოდის ისტორიაში შევიდა როგორც ქალის ტანისამოსში მამაკაცის სტილის შემომტანი. მან პირველმა შემოიტანა ქალებისთვის ტანისამოსის თავისუფალი სტილი, რითაც გაათავისუფლა ქალები მკვეთრად შემოჭერილი ტანისამოსისგან, შექმნა შარვლის მოდელები მანდილოსნებისთვის. მას მოსწონდა ეს სტილი. 1917 წელს მოკლედ შეიჭრა თმები და ამით საფუძლელი დაუდო ქალის მოკლე ვარცხნილობებს.
1919 წელს არტურ კაპელი მოულოდნელად იღუპება ავტოკატასტროფაში, რაც უდიდესი ტრაგედიაა შანელისთვის. ამ პერიოდიდან იწყება შანელის ცნობილი მოკლე შავი კაბების პერიოდი. მას არ ჰქონდა უფლება ტრაურის ტარების, რადგან არ იყო არტურის ოფიციალური მეუღლე. ბოროტი ხმები იმასაც ამბობდნენ, რომ შავი ფერი შანელმა იმისთვის შემოიტანა, რომ პარიზის ცნობილ ქალებს ტრაურში ეტარებინა. ასეა თუ ისე, ეს ფერი შემოდის იმ პერიოდის მოდაში.
უამრავი თაყვანისმცემლების მიუხედავად, რომლებიც შანელს შემდეგ ჰყავდა, მას არ ჰყოლია არც მეუღლე და არც შვილები.
1920 წელს  იგი ხვდება ცნობილ გენიალური ქიმიკოს–პარფიუმერის ერნესტ ბოს და დაძაბული ერთობლივი მუშაობის შედეგად ქმნიან  80 კომპონენტისგან შემდგარი ცნობილი „სუნამო ქალებისთვის ქალის სურნელით“   Chanel №5., რომელიც დღესაც გამორჩეულია სუნამოებს შორის თავისი სურნელით.
30–იანი წლების ბოლოს მეორე მსოფლიო ომის კრიზისთან დაკავშირებით შანელი იღებს გადაწყვეტილებას შეაჩეროს წარმოება. ხოლო 1954 წელს იგი 70 წლის ასაკში ბრუნდება მოდის სამყაროში და ხსნის ახალ ბუტიკს Rue Cambon –ს.
უკანასკნელი 30 წლის განმავლობაში იგი ცხოვრობდა პარიზის სასტუმროში Ritz ის ერთ–ერთ ნომერში.
პეკინი
პეკინი, ბეიძინი — ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის დედაქალაქი. პეკინი ჩინეთის ოთხი მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთია, რაც პროვინციის ეკვივალენტურია ჩინეთის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ სტრუქტურაში. პეკინის მუნიციპალიტეტი ესაზღვრება ხებეის პროვინციას ჩრდილოეთით, დასავლეთითა და სამხრეთით, და აღმოსავლეთის მცირე ნაწილით ტიანძინის მუნიციპალიტეტს.
პეკინი ჩინეთის სიდიდით მეორე ქალაქია მოსახლეობის მიხედვით, შანხაის შემდეგ. ის მთავარი სატრანსპორტო კვანძია, უამრავი სარკინიგზო ხაზით, გზებითა და ავტოსტრადებით ყველა მიმართულებით. ის ასევე ჩინეთის საერთაშორისო საჰაერო რეისების მთავარი პუნქტია. პეკინი ჩინეთის პოლიტიკური, საგანმანათლებლო და კულტურული ცენტრია, მაშინ როდესაც შანხაი და ჰონგ-კონგი მისი ეკონომიკური დასაყრდენია.
პეკინი ერთ-ერთია ჩინეთის ოთხ უძველეს დედაქალაქთა შორის.
ისტორია
თანამედროვე პეკინის რაიონის ტერიტორიაზე დაახლებული პუნქტის შესახებ ცნობები განეკუთვნება ძვ. წ. II ათასწლეულს. ძვ. წ. I ათასწლეულში აღმოცენდა ქალაქი ძი — იანის სახელმწიფოს დედაქალაქი (ამის გამო ზოგჯერ გამოიყენება ქალაქის პოეტური დასახელება იანძინი — იანის დედაქალაქი). ძვ. წ. III საუკუნის ბოლოს ცინის იმპერიის შემადგებლობაში შევიდა. ახ. წ. I ათასწლეულში განვითარდა როგორც ჩრდილოეთ ჩინეთის მნიშვნელოვანი სავაჭრო ცენრტი და სტრატეგიული პუნქტი. IV საუკუნეში ეწოდა იუჯოუ (ოლქის სახელწოდების მიხედვით). 938 წლიდან, კიდანების მიერ ჩრდილოეთ ჩინეთის დაპყრობის შემდეგ, გახდა კიდანების სახელმწიფო ლიაოს სამხრეთი დედაქალაქი (ნანძინი). 1153 წლიდან, ჯურჯენების მიერ ლიაოს განადგურების შემდეგ, იყო ჯურჯენების სახელმწიფოს, ძინის, ცენტრალური დედაქალაქი (ჯუნდუ).
1215 წელს დაიპყრეს მონღოლებმა. 1264 წელს მონღოლთა ყაენმა ყუბილაიმ აქ დააარსა მონღოლთა იმპერიის დედაქალაქი. 1267 წელს მისი ბრძანებით ჯუნდუდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით დაიწყო ახალი, დიდ დედაქალაქად წოდებული ქალაქის მშენებლობა (ჩინ. დადუ; რიგ არაჩინურ წყაროებში ფიგურირებს თურქული სახელით ხანბალიკი — „ხანის ქალაქი“). მონღოლური დინასტიის იუანის დროს, დიდი არხის მშენებლობის დასრულების შემდეგ, წყლის გზით შეერთდა ქვეყნის სამხრეთ ნაწილთან. XIII საუკუნის უკანასკნელ მესამედში აღწერეს მარკო პოლომ და სხვა ევროპელმა მოგზაურებმა. 1368 წელს მონღოლთა ბატონობისაგან გაათავისუფლეს ჩინელმა აჯანყებულებმა ჯუ იუანჯანის მეთაურობით და უწოდეს ბეიპინი (ჩრდილოეთის სიმშვიდე). 1421 წლიდან მინის იმპერიის დედაქალაქი იყო, ეწოდა ბეიძინი (სიტყვასიტყვით — ჩრდილოეთის დედაქალაქი). 1644 წელს აჯანყებულთა არმიამ ლი ძინჩენის მეთაურობით დაიკავა ქალაქი და დაამხეს მინის დინასტია, მაგრამ დამარცხდნენ მანჯურიელთა გაერთიანებული ძალებისა და მათი მხარდამჭერი ჩინელი მებრძოლების მიერ. ცინის მანჯურიული დინასტიის მმართველობის დროს კვლავ იმპერიის დედაქალაქად დარჩა.
1856–1860 წლების ანგლო-ფრანკო-ჩინური ომის დროს დაიპყრეს და გაძარცვეს ინგლისელმა და ფრანგმა მებრძოლებმა (1860); აქ გაფორმდა არათანასწორუფლებიანი შეთანხმებები ბრიტანეთ-ჩინეთ და საფრანგეთ-ჩინეთს შორის, აგრეთვე რუსეთ-ჩინეთის პეკინის ტრაქტატი. 1900 წლის ივნისში ქალაქი დაიკავეს აჯანყებულებმა, რომლებმაც ალყაში მოაქციეს ელჩების კვარტალი და მოაწყვეს უცხოელთა და ქრისტიანთა მასობრივი მკვლელობები. რვა სახელმწიფოს მებრძოლთა მიერ ამ აჯანყების ჩახშობის დროს პეკინი ხელახლა გაიძარცვა. სინხაის რევოლუციის (1912) შემდეგ გამოცხადდა ჩინეთის რესპუბლიკის დედაქალაქად, ფაქტობრივად გადაიქცა ჩრდილოეთის მილიტარისტული დაჯგუფებების ბანაკად იუან შიკაის, მოგვიანებით დუან ციჟუის და სხვათა მეთაურობით. პარტია გომინდანის (სუან იატსენის მეთაურობით) ირგვლივ გაერთიანებულმა სამხრეთ ჩინეთის რესპუბლიკელებმა არ სცნეს პეკინის დედაქალაქის სტატუსი და ჩინეთის დედაქალაქად გუანჯოუ გამოაცხადეს.
1919 წლის 4 მაისს პეკინში გამართულმა სტუდენტურმა დემონსტრაციამ სათავე დაუდო ანტიიმპერიალისტური და ანტიფეოდალური მოძრაობის აღმავლობას, რომელიც ოქტომბრის რევოლუციის გავლენის შედეგად გაიშალა (იხ. „ოთხი მაისის“ მოძრაობა). 1921 წელს ჩინეთის კომუნისტური პარტიის (ჩკპ) ჩამოყალიბების შემდეგ ქალაქში მოქმედებდა ჩკპ ცკ-ის იატაკქვეშა ბიურო ლი დაჯაოს ხელმძღვანელობით. 1927 წლის 6 აპრილს მილიტარისტული დაჯგუფების (რომელიც პეკინში მბრძანებლობდა) ლიდერის ჯან ძოლინის პოლიციამ პროვოკაციული თავდასხმა მოაწყო საბჭოთა სრულუფლებიან წარმომადგენლობაზე. 1928 წლის ბოლოს, ჩრდილოეთის ლაშქრობის წარმატებულად დასრულებისა და ჩრდილოელი მილიტარისტების მიერ ჩან კაიშის მეთაურობით გომინდანის ძალაუფლების ცნობის შემდეგ (მოქმედებდა ქალაქ ნანკინში), პეკინს ხელახლა ეწოდა ბეიპინი. 1935 წლის 9 დეკემბერს აქ შედგა სტუდენტური დემონსტრაცია გომინდანის სამოქალაქო ომის გაღვივებისა და იაპონიისადმი დათმობითი პოლიტიკის წინააღმდეგ, ამ დემონსტრაციამ სათავე დაუდო „ცხრა დეკემბრის“ მოძრაობას. 1937–1945 წლებში ოკუპირებული იყო იაპონიის მიერ; გახდა ჩრდილოეთ ჩინეთის პროიაპონული მარიონეტული დროებითი მთავრობის (არსებობდა 1940 წლამდე) ადგილსამყოფელი. 1945–1949 წლებში გომინდადის ხელისუფალთა კონტროლის ქვეშ იყო. 1949 წლის 31 იანვარს დაიკავა ჩინეთის ეროვნულ-განმათავისუფლებელმა არმიამ. 1949 წლის სექტემბერში ჩინეთის ეროვნული საკონსულტაციო საბჭოს პირველმა სესიამ დაუბრუნა სახელი ბეიძინი; გამოცხადდა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის დედაქალაქად. 1950-იანი წლების დასაწყისიდან სწრაფად გაიზარდა, გახდა ქვეყნის ერთ-ერთი წამყვანი სამრეწველო ცენტრი. 1976 და 1989 წლებში ქალაქის ცენტრალურ მოედან ტიანანმინზე გაიართა ოპოზიციური ჩკპ პოლიტიკური ძალების გამოსვლები. 2000-იან წლებში დაიწყო ეკოლოგიურად ბინძური წარმოებების პეკინიდან ქვეყნის სხვა ქალაქებსა და რაიონებში გადატანა.
დიხა გუძუბა
დიხა გუძუბა — ბრინჯაოს ხანის ნამოსახლარი ბორცვი კოლხეთის დაბლობზე, ანაკლიის მახლობლად, მდ. ენგურის შესართავთან. გაითხარა 1934-1936 წლებში. შეისწავლა ბ. კუფტინმა. დიხა გუძუბაზე დადგენილია 4 კულტურული ფენა. I-ში აღმოჩნდა ხელით ნაძერწი კერამიკა და მეტალურგიული წარმოების ნაშთები (ბრინჯაოს ჩამოსასხმელი ყალიბები, წიდა). ეს ფენა თარიღდება ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის დასასრულით (ძვ. წ. III - ძვ. წ. II ათასწლეულთა მიჯნა). II-III ფენები შუა ბრინჯაოს ხანას განეკუთვნება (ძვ. წ. XVIII- ძვ. წ. XV სს.). ამ ფენებში აღმოჩნდა ხის ძელურ ნაგებობათა ნაშთები, მდიდრულად ორნამენტირებული თიხის ჭურჭელი, მახას და ფეტვის მარცვალი და სხვა. IV ფენაში (გვიანდელი ბრინჯაოს ხანა) აღმოჩენილი კერამიკა ჩარხზე ნაკეთებია და განსხვავდება ქვედა ფენის კერამიკისაგან.
ლიტერატურა
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ვარნის ოლქი
მინი|მარჯვნივ|250px|ვარნას პროვინცია
ვარნას აღმოსავლეთით მდებარეობს შავი ზღვა, ესაზღვრება ბურგასის, დობრიჩის და შუმენის ოლქები.
ვარნას ოლქის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 3820 კმ², აქ ცხოვრობს 495 056 ადამიანი (მთელი მოსახლეობის 6,1 %).
მოსახლეობის ეთნიკური სტრუკტურა: ბულგარელები — 85,3 %, თურქები — 8,1 %, ბოშები — 3,3 %.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის ოლქები კატეგორია:ვარნის ოლქი
All That You Can't Leave Behind
All That You Can't Leave Behind — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს მეათე სტუდიური ალბომი. ამ ალბომით ჯგუფი დაუბრუნდა მისთვის უფრო დამახასიათებელ ჟღერადობას, ალტერნატიული როკისა და ელექტრონული მუსიკის ნაზავის შემდეგ. All That You Can't Leave Behind კომერციულად წარმატებული დისკი იყო და გაიყიდა 12 მილიონი ასლის სახით. მან ჯგუფს მოუტანა შვიდი გრემი, ალბომისთვის და მისი სინგლებისათვის. თუმცა, მიუხედავად ამ წარმატებისა, ჯგუფის ალბომი The Unforgettable Fire კვლავ რჩება მათ ისტორიაში ჩარტებში ყველაზე მაღლა მდგომ დისკად.
ისტორია
კრიტიკოსები და მოყვარულები ახალ დისკს საკმაოდ თბილი სიტყვებით აფასებდნენ. მათმა ნაწილმა მას ჯგუფის მესამე დიდი ალბომი უწოდა, The Joshua Tree და Achtung Baby-ს შემდეგ. იგი იქცა ჯგუფის რიგით მეოთხე ყველაზე გაყიდვად დისკად.