cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ეზიდები
ეზიდიზმი სინკრეტული მონოთეისტური რელიგიაა, ენათესავება ზოროასტრიზმს, იუდაიზმის, ქრისტიანობისა და ისლამის ელემენტებით. ეზიდიზმის ფუძემდებლად ითვლება შეიხი ადი (XII ს.), რომელსაც ეზიდები თავიანთ წინასწარმეტყველად მიიჩნევენ.
ეზიდები ერთ ღმერთს აღიარებენ და თაყვანს სცემენ მთავარანგელოზ მალაქ-ტაუსს, რომელიც ფარშევანგის სახით ყავთ წარმოდგენილი; თაყვანს სცემდნენ აგრეთვე შამსს, რომელიც მზის ღვთაებაა ეზიდთა მითოლოგიაში. განსაკუთრებით პატივს სცემენ აღმოსავლეთ მხარეს, ანუ მზის ამომავალ მხარეს. საზოგადოება იყოფა საერო (მიურიდები) და სასულიერო (თარიყები, რუჰანი) კასტებად. სასულიერო კასტაში, თავის მხრივ, განასხვავებენ მაღალ (ემირი, შეიხი, ფირი) და დაბალ (ყავალი) წოდებებს. ცნობები ეზიდების საზოგადოებრივი წყობის და რელიგიის შესახებ გადმოცემულია რელიგიურ წიგნებში: „გამოცხადების წიგნი“ (აღსარების წიგნი), „შავი წიგნი“, რომელიც საიდუმლო შრიფტითაა დაწერილი. ეზიდების ერთადერთი საკულტო ნაგებობაა შეიხ ადის ტაძარი (ლალეში (ერაყი), სადაც მათი წინასწარმეტყველის საფლავია).
ისტორია
ეზიდები მრავალი საუკუნეა ცხოვრობენ ერაყის ტერიტორიაზე. ეზიდების დევნა დაიწყო VIII საუკუნეში, ამ დროს ეზიდების დიდი ნაწილი გადასახლდა პაკისტანში, ინდოეთსა და ტაჯიკეთში. XII საუკუნეში გატარებული ზეწოლის შედეგად ეზიდების დიდმა ნაწილმა მაჰმადიანობა მიიღო, ხოლო უკვე 1812 წლისთვის იეზდთა რაოდენობა შემცირდა 1 მილიონამდე, ხოლო ქურთ-მაჰმადიანთა რიცხვი გაორმაგდა.
დემოგრაფია
thumb|right|200px|ეზიდების დროშა
ერაყი
კომპაქტურად ეზიდები ცხოვრობენ მოსულის გუბერნიის, დახუკის რაიონის სინჯარში. სწორედ იქ არა ერთი საუკუნე დგას იეზდების წმინდა ტაძარი — ლალეში. ერაყის ეზიდთა კავშირი აცხადებს რომ მათი რიცხვი ერაყში 500 000 აჭარბებს, ხოლო ერაყის არასამთავრობოების მონაცემებით ერაყში 300 ათასზე ნაკლები ეზიდი ცხოვრობს.
სომხეთი
ეზიდების მიგრაცია სომხეთში დაკავშირებული იყო პირველ მსოფლიო ომთან. ისინი რუსეთის იმპერიას უჭერდნენ მხარს და მასთან თანამშრომლობდნენ. ამ დროს ეზიდები ჯანგირ აღას და უსვ ბეგს მიჰყავდა. ეზიდების რაოდენობა სომხეთში 67 000 ადამიანია.
საქართველო
thumb|180px|ჩობან-აღა ეზიდების პირველი დაკავშირება საქართველოსთან მოხდა 1770 წლის 13 აგვისტოს, როდესაც ასურელმა ეპისკოპოსმა ისაიამ და ეზიდების მეთაურმა ჩობან-აღამ მისწერეს მეფე ერეკლე II თხოვნით, შეეფარებინათ თავი საქართველოში და გაეძლიერებინათ ძალა ოსმალეთთან ბრძოლაში.
ჩობან-აღას წერილი ერეკლე მეფეს, 13 აგვისტო, 1770.
ყუდრო (მარნეულის მუნიციპალიტეტი)
ყუდრო — სოფელი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის მარნეულის მუნიციპალიტეტში, შაუმიანის სადაბო. მდებარეობს ლოქის ქედის ჩრდილოეთ მთისწინეთში, მდინარე საღზაღანისწყლის (ხრამის მარჯვენა შენაკადი) ზემოთში. ზღვის დონიდან 950 მ სიმაღლეზე. ქალაქ მარნეულიდან დაშორებულია 36 კილომეტრით.
ეზიდები
საქართველო
ერეკლე მეფის პასუხი, 26 სექტემბერი, 1770.
ყუდრო (მარნეულის მუნიციპალიტეტი)
სოფლის მიდამოებში შემონახულია შუა საუკუნეების ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლები: ნაქალაქარი, დარბაზული ეკლესია, 2 ეკლესიის ნანგრევები და ციხე.
ეზიდები
საქართველო
ერეკლე II და ჩობან–აღას ამ წერილებმა ნაყოფი მოიტანა. 1772 წელს ყარსისა და ვანის ვილაიეთებიდან კახეთში გადმოსახლდა ასურელთა 78 და ეზიდთა 201 ოჯახი, რომლებმაც შემდგომში ქართული გვარები და ქრისტიანობა მიიღეს.
ყუდრო (მარნეულის მუნიციპალიტეტი)
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 26 ადამიანი.
ეზიდები
საქართველო
XIX ს-ის ქართული პრესის პირველი ცნობები ეზიდებზე:
ყუდრო (მარნეულის მუნიციპალიტეტი)
სქოლიო
კატეგორია:მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ეზიდები
საქართველო
XX საუკუნის დასაწყისში დაიწყო ეზიდთა მასიური გადასახლება სომხეთიდან და ოსმალეთის იმპერიიდან.
ეზიდური დიასპორა 1990-იან წლებამდე 30 000 კ. მეტს შეადგენდა, 2002 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მონაცემებით კი საერთო რაოდენობამ საქართველოში 48 000 კ. შეადგინა.
ვეფხისტყაოსანი
ვეფხისტყაოსანი — XII საუკუნის ქართველი პოეტის, შოთა რუსთაველის ჩვენამდე მოღწეული ერთადერთი პოემა. შედგება პროლოგის, ძირითადი ნაწილისა და ეპილოგისაგან. შინაარსის მხრივ, ვეფხისტყაოსანი რთული ნაწარმოებია; აქ ორი პარალელური ამბავია მოთხრობილი — არაბეთისა და ინდოეთისა, თუმცა ორივე მათგანი ერთმანეთთან სიუჟეტურად დაკავშირებულია. პოემა მდიდარია პერსონაჟებით. დაწერილია შაირის სტილში, თექვსმეტმარცვლიანი საზომით.
ეზიდები
საქართველო
2015 წლის 16 ივნისს თბილისში გაიხსნა ეზიდთა სასულიერო და კულტურის ცენტრი.
ვეფხისტყაოსანი
დღემდე მოღწეული არაა ტექსტის პირვანდელი ვარიანტი; უძველესი ხელნაწერი, რომელიც დღეისათვისაა ცნობილი, XVI საუკუნით თარიღდება. საუკუნეების განმავლობაში პოემის ტექსტი იცვლებოდა, ინტერპოლატორების (ყალბისმქნელების) მიერ ხშირად ემატებოდა ახალი სტროფები, ზოგჯერ კი მთელი თავებიც; დღეს პოემის ეს დამატებული თავები „ვეფხისტყაოსნის გაგრძელებების“ სახელითაა ცნობილი.
დღემდე მოღწეულია ვეფხისტყაოსნის 160-ზე მეტი ხელნაწერი წიგნი. ბეჭდურად პოემა პირველად 1712 წელს ვახტანგ VI-ის მიერ გამოიცა. ვეფხისტყაოსნის ზოგიერთი ხელნაწერი ნუსხა გაფორმებულია მდიდრული ორნამენტებითა და მინიატიურებით. სხვადასხვა მხატვრის მიერ შექმნილია ილუსტრაციები. პოემა გადათარგმნილია მსოფლიოს მრავალ ენაზე.
ეზიდები
რელიგია
მუსულმანებისა და ნესტორიანელების შეცდომით, ეზიდი ხალხი შევიდა ახლო აღმოსავლეთის ისტორიაში, როგორც ეშმაკის თაყვანისცემელი ხალხი. დღესაც ბევრი შეცდომით, ეზიდიზმს კერპთაყვანისმცემლობად (მზისთაყვანისმცემლობად) და ზოროასტრიზმად აღიქვამს. ეზიდიზმი მონოთეისტური რელიგიაა და ერთ ღმერთს აღიარებს. მთავარი ანგელოზი მალაქ-ტაუსია (მეფე-ფარშავანგი, ან ანგელოზი-ფარშავანგი).
ვეფხისტყაოსანი
შუა საუკუნეებშიც და შემდეგ დროშიც ვეფხისტყაოსანი დიდ როლს ასრულებდა ქართველი ერის, განსაკუთრებით კი ქართული ლიტერატურის თვითმყოფადობის საკითხებში; ვეფხისტყაოსანი ქართველთათვის ერთ-ერთ საყვარელ წიგნად რჩებოდა. მისი გავლენა კიდევ უფრო მეტად გაიზარდა ახალი დროის ქართველ მწერლებში. დღეს ვეფხისტყაოსანი მსოფლიო ლიტერატურის ერთ-ერთ შედევრად ითვლება.
ეზიდები
რელიგია
thumb|250px|ეზიდთა ტაძარი, [[ლალეში, ერაყი, 2005 წ.]]
ეზიდიზმის წმინდა წიგნებია: ქტება ჯალვა (აღსარების წიგნი) და მასხაფე რაშ (შავი წიგნი). აგრეთვე ეზიდებს თავისი წმინდა ტაძარი ლალეში აქვთ, რომელიც მდებარეობს ერაყის ჩრდილოეთ ნაწილში, დაჰუკის რაიონში, სოფელ სინჯარში.
ვეფხისტყაოსანი
პროლოგი და ეპილოგი
ვეფხისტყაოსნის პროლოგი და ეპილოგი გარკვეულ ცნობებს იძლევა პოემის ისტორიულ-ლიტერატურული საკითხებისა და თავად ავტორის შეხედულებების შესახებ. ზოგიერთი მოსაზრებით პროლოგი ეპილოგთან ერთად გვიანი ხანის დამატებაა და არ ეკუთვნის პოემის ძირითადი ნაწილის ავტორს; სხვა მოსაზრებით კი პროლოგსა და ეპილოგში მხოლოდ რამდენიმე სტროფია შემდეგ დამატებული, ძირითადი ნაწილი კი შოთა რუსთაველს ეკუთვნის. ამ უკანასკნელ მოსაზრებას იცავს რუსთველოლოგი ალექსანდრე სარაჯიშვილი, რომელიც ყალბად აცხადებს პროლოგის რიგ სტროფებს, თუმცა იქვე აღნიშნავს, რომ პროლოგი ვეფხისტყაოსნის ღირსებაა და მასში შოთა რუსთაველმა მოკლედ გადმოსცა პოემის მთავარი სათქმელი :
ალექსანდრე სარაჯიშვილის მსგავსი მოსაზრება შედარებით ადრე გამოთქმული აქვს ასევე ალექსანდრე ნანეიშვილსაც. საპირისპიროს ამტკიცებდა რუსთველოლოგი დავით კარიჭაშვილი. მისი აზრით, ვეფხისტყაოსნის პროლოგიცა და ეპილოგიც გაყალბებულია და არანაირი საერთო არა აქვთ პოემის მთავარ ნაწილთან. დავით კარიჭაშვილის მოსაზრებით, ეს ორი ნაწილი ცალ-ცალკეც ერთიანს არაფერს წარმოადგენენ და მათი ცალკეული ტაეპები სხვადასხვა დროს სხვადასხვა პირთაგანაა დაწერილი. დავით კარიჭაშვილის ეს მოსაზრება მკაცრად გააკრიტიკა ნიკოლოზ მარმა თავის რუსთველოლოგიურ ნაშრომში. დავით კარიჭაშვილმა, მიუხედავად ნიკოლოზ მარის კრიტიკისა, საკუთარი მოსაზრებანი უცვლელად გაიმეორა სპეციალურ ნარკვევში „ვეფხისტყაოსნის შემადგენლობა“. ეს მოსაზრებები გაიზიარა და კიდევ უფრო განავითარა რუსთველოლოგმა ალექსანდრე სვანიძემ. დავით კარიჭაშვილს ერთი პერიოდი მხარს უჭერდა კორნელი კეკელიძეც. ეს მოსაზრება პროლოგ-ეპილოგის სიყალბის შესახებ მოგვიანებით გააკრიტიკა ალექსანდრე ბარამიძემ. მისი თქმით პროლოგი და ეპილოგი გარკვეულ ტრადიციულ პრინციპებს ეფუძნება. კომპოზიციური თვალსაზრისით პროლოგის ტექსტი ძირითად ნაწილთან სრულ წესრიგშია, პოემა სამივე ნაწილით თანმიმდევრული და სანიმუშოა. ვეფხისტყაოსნის თანმიმდევრულობისა და სანიმუშოობის შესახებ ამგვარადვე ფიქრობდა ვაჟა-ფშაველაც.
ძირითადი ნაწილი
ვეფხისტყაოსნის ძირითადი ნაწილი წარმოადგენს შედარებით მარტივ ფაბულურ ამბავს, რომელიც სიუჟეტური წყობითაა გართულებული. ძირითად ნაწილში ორი ამბავია მოთხრობილი, არაბეთისა და ინდოეთისა. ეს ორი ამბავი ერთმანეთთან მჭიდროდაა დაკავშირებული და გადახლართული, იმგვარად, რომ სიუჟეტურად ვეფხისტყაოსანი მაინც ერთიანი ნაწარმოებია. პოემის ძირითადი სიუჟეტური ამბავი გამდიდრებულია შემავალი ეპიზოდებით; ასეთებია, მაგალითად, ნადირობა, ფრიდონის ამბავი, ფატმანის ამბავი. ეს შემავალი ეპიზოდები თავის მხრივ მცირედ დასრულებული, სიუჟეტური ამბებია. გარდა ამ ამბებისა, ვეფხისტყაოსნის ძირითად ნაწილში ხშირია ე. წ. სტატიკური ელემენტები, როგორიცაა ანდერძები, ეპისტოლეები, დიალოგები, აღწერილობები, ლირიკული გადახვევები, აფორიზმები და სხვა.
ეზიდები
დღესასწაულები და მარხვები
როჟე ეზიდ არის სამდღიანი მარხვა, რომელსაც დეკემბერში იცავენ. მარხვა ეძღვნება ერთიან ღმერთს, რომელსაც ეზიდები სლტან ეზიდს ეძახიან. ამ დღეებში სახლში არ უნდა იყოს ეზიდიზმით აკრძალური საკვები: ღორის ხორცი, კომბოსტო, თევზი, ქათმის ხორცი (მამლის ხორცი შეიძლება).
ხდრ ნაბი-ხდრ აილას — ეს არის სამდღიანი მარხვა. ამ მარხვის დროს, ეზიდი ახალგაზრდები მკითხაობენ, თუ ვინ გაბედნიერდება მომდევნო წელს. მარხვა ეძღვნება ეზიდურ წმინდანს ხდრ ნაბის.
ვეფხისტყაოსანი
ძირითადი ნაწილი
პოემის ძირითადი ნაწილის შინაარსიდან გამომდინარე, ტრადიციული თვალსაზრისით ვეფხისტყაოსნის მთავარ თემად მიჩნეული იყო სიყვარული. ეს მოსაზრება საკამათო გახადა ნიკოლოზ მარმა, რომელმაც გამოთქვა აზრი, რომ მთავარი თემა პოემაში არის არა სიყვარული, არამედ ძმობა და მეგობრობა. ნიკო მარს დაეთანხმა ივანე ჯავახიშვილი და აღნიშნა, რომ სწორედ ხალხთა მეგობრობისა და ძმობის იდეაა მთავარი რუსთაველის პოემაში. ზურაბ ავალიშვილი თვლის, რომ სიყვარულსა და მეგობრობას შორის ვეფხისტყაოსანში არჩევანის გაკეთება რთულია და მათ თანაბარმნიშვნელოვან თემებად მიიჩნევს პოემაში. აკადემიკოსი ვ. შიშმარიოვი მიიჩნევს, რომ ვეფხისტყაოსანი სიყვარულის პოემაა და ამაში დაეჭვება შეუძლებელია. ინგლისელი ლიტერატურათმცოდნე მორის ბაურას მოსაზრებითაც ვეფხისტყაოსანში უპირატესია სიყვარულის იდეა და არა მეგობრობისა. ამავეს ამბობს ამერიკელი ქართველოლოგი ლუის სოლანოც. სიყვარული მიიჩნია ვეფხისტყაოსნის მთავარ თემად ქართველმა რუსთველოლოგმა ალექსანდრე ბარამიძემაც.
ეზიდები
დღესასწაულები და მარხვები
მარზალი არის დღე, როდესაც მთელი იეზდიხანა მიდის სასაფლოზე საკუთარი მიცვალებულებისთვის პატივის მისაგებად. მარზალის დღე ინიშნება შეიხების და ფირების შეკრების დროს, ან, როგორც წესი, უნდა ჩატარდეს ივნისის მე-3 ხუთშაბათს.
ივან მილევი
ივან მილევი (Иван Милев; დ. 19 თებერვალი, 1897, კაზანლიკი — გ. 25 იანვარი, 1927, სოფია) — ბულგარელი მხატვარი და სცენოგრაფი, ბულგარეთის მოდერნის ერთ-ერთი მთავარი წარმომადგენელი.
ვეფხისტყაოსანი
ძირითადი ნაწილი
აღსანიშნავია, რომ ვეფხისტყაოსნის ძირითადი ნაწილის ყველა სტროფი, ზოგიერთი მკვლევარის აზრით, არ უნდა ეკუთვნოდეს შოთა რუსთაველს. არსებობს მოსაზრება, რომ ინდო-ხატაელთა ამბავი ვეფხისტყაოსანში მოგვიანებითაა დამატებული; გარდა ამ თავისა, საეჭვოა ზოგიერთი ცალკეული სტროფის წარმომავლობაც (უფრო ვრცლად ამის შესახებ იხილეთ ამავე სტატიის სექცია ავტორი, ვეფხისტყაოსნის გამგრძელებლები).
პროლოგისა და ეპილოგის შინაარსი
მინიატიურა|193პქ|თინათინის გამეფების სცენა წერეთლისეული ვეფხისტყაოსნიდან მინიატიურა|193პქ|უცხო მოყმის ნახვის სცენა თავაქალაშვილისეული ვეფხისტყაოსნიდან მინიატიურა|193პქ|ავთანდილისა და ტარიელის შეხვედრა, [[მიხაი ზიჩის ილუსტრაცია]] მინიატიურა|193პქ|ნესტან-დარეჯანის გაგზავნა ქაჯეთში, მინიატიურა წერეთლისეული ვეფხისტყაოსნიდან ვეფხისტყაოსნის პროლოგი და ეპილოგი შინაარსობრივად გარკვეულ ტრადიციულ პრინციპზეა აგებული. პროლოგის დასაწყისში ავტორი ქებითა და ლოცვით მიმართავს სამყაროს შემოქმედს (1. და 2. სტროფები). ღვთისადმი მიმართვის შემდეგ რუსთაველი ქებას უძღვნის ამქვეყნიურ მეფეებს (3-5 სტროფები), სადაც იგი აღნიშნავს, რომ არ იცის, როგორ შეჰკადროს ხოტბის შესხმა თამარ მეფის „ლომს“. სიტყვა „ლომი“ პოემის მესამე სტროფში ნახმარია მეტაფორული მნიშვნელობით და აღნიშნავს თამარ მეფის მეუღლეს. ეპილოგში იგი უკვე საკუთარი სახელით — დავითითაა მოხსენიებული. მეოთხე სტროფი საგანგებოდ საკუთრივ თამარ მეფეს ეძღვნება :
ეზიდები
იეზდიხანა
იეზდიხანა (სრულიად ეზიდები) იყოფა სამ კასტად: შეიხები, ფირები და მრიდები. თითოეული კასტა იყოფა მრავალ ტომად. თითოეულ კასტას თავისი მოვალეობა აქვს. ამ კასტებს შორის აუცილებელია თანამშრომლობა, მაგრამ მათ ერთმანეთზე დანიშვნის უფლება არ აქვთ.
ივან მილევი
ბიოგრაფია
დაიბადა 1897 წლის 19 თებერვალს კაზანლაკის მასწავლებლის მილუ ლალევის ოჯახში. 1916 წელს, პირველი მსოფლიო ომის დროს, მობილიზებული იყო სოფიაში ქვეითთა ყაზარმაში და სამხედრო მხატვრად ჩაირიცხა საჰაერო ძალების შტაბში. 1917 წელს იბრძოდა რუმინეთის ფრონტზე ჯარისკაცი. იმავე წლის 18 ნოემბერს, შვებულების დროს, მან გახსნა ორდღიანი პერსონალური გამოფენა კაზანლიკში. 1918 წელს დემობილიზებულია, მომდევნო წელს კი მშობლიურ ქალაქში საშუალო სკოლა დაამთავრა. 1919-1920 წლებში მუშაობდა მასწავლებლად ჰასკოვსკოში, სოფელ კორუჩეშმეში. 1920 წელს ჩაირიცხა სოფიაში სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში. 1920-1922 წლებში გაიარა ზოგადი კურსი, ხოლო 1922-1925 წლებში გადავიდა დეკორატიულ განყოფილებაში, პროფესორ სტეფან ბაჯოვის ხელმძღვანელობით. სწავლის პერიოდში გამართა სამი პერსონალური გამოფენა. თანამშრომლობდა გაზეთ „Червен смях“-თან, როგორც ილუსტრატორი და კარიკატურისტი. 1922 წელს მან დაასურათა ვლადიმერ პოლიანოვის წიგნი „სიკვდილი“, სვეტოსლავ მინკოვის „ლურჯი ქრიზანთემა“, ედგარ ალან პოს „ფანტაზიები“, ჰანს ჰაინც ევერსის „საშინელება“. 1923 წლის აგვისტოში იგი ეწვია კონსტანტინოპოლს, ათენს, კეკირას, ნეაპოლს, რომს, ფლორენციას და ვენეციას თანაკლასელებთან ერთად. იგი გაეცნო იტალიური რენესანსისა და ბაროკოს მიღწევებს. 1924 წლის იანვარში ივან პენკოვთან ერთად მან გააფორმა სცენა ლეონიდ ანდრეევის ნაციონალურ თეატრში. 1925 წლის 29 ივნისს მიიღო სამხატვრო აკადემიის სრული კურსის წარჩინებით გავლის სერთიფიკატი დეკორაციის სპეციალობით. მარცხნივ|მინი|240x240პქ შემდგომში მუშაობდა კერძო სახლებში დამოუკიდებელ მხატვრად, ილუსტრატორად და ფრესკების მხატვრად. ვასილ ვიჩევთან ერთად მან მონაწილეობა მიიღო 1925 წელს შიპკას მთაზე ძეგლის კონკურსში. მათი პროექტი მეორე ადგილზე გავიდა. 1926 წლის გაზაფხულზე მიიღეს „მშობლიური ხელოვნების“ საზოგადოებაში და აპრილ-მაისში მონაწილეობა მიიღო მის გამოფენაში „ღვთისმშობელი“ და „სვეტოგორსკის ლეგენდა“.
ვეფხისტყაოსანი
პროლოგისა და ეპილოგის შინაარსი
ღვთისა და საქართველოს სამეფოს მმართველთა ქების შემდეგ პოემის ავტორი პროლოგში საკუთარ თავზე და შემოქმედებაზე საუბრობს. მე-6 და მე-7 სტროფებში უკვე პოემის მთავარი გმირის, ტარიელის სახელია ნახსენები. იმავე მე-7 და შემდეგ სტროფებში კი ავტორი ორჯერ იხსენიებს საკუთარ თავს რუსთველის სახელით :
ლარგვისის ოთხთავი
მინიატიურა|250პქ|ლარგვისის ოთხთავი, მინიატიურა ლარგვისის ოთხთავი — XIII საუკუნის ქართული ხელნაწერი ოთხთავი, სავარაუდოდ საგანგებოდ უნდა იყოს გადაწერილი დიდგვაროვანი ფეოდალური წრის წარმომადგენლისათვის. გადაწერილია ნიკოლოზ კატარაწისძის მიერ. ამ პერიოდის ერთ-ერთი საუკეთესო კალიგრაფიული ნიმუშია.
ვეფხისტყაოსანი
პროლოგისა და ეპილოგის შინაარსი
ამ ყველაფრის შემდეგ რუსთაველი პროლოგში ავითარებს ორ თეორიას შაირობისა და მიჯნურობის შესახებ. შაირობაზე საუბრისას იგი თავიდანვე განსაზღვრავს მის (პოეზიის) არსს და მის ბუნებას; კერძოდ, პოემის მე-12 სტროფის მიხედვით პოეზია სიბრძნის დარგადაა მიჩნეული და მისი შემეცნებითი მნიშვნელობაა ხაზგასმული. პოეტის თქმით, პოეზია „მსმენელისთვის დიდი მარგია“, გარდა ამისა შაირობას რუსთაველი საღმრთო საქმედ მიიჩნევს, რომელსაც საამქვეყნო დანიშნულებაც აქვს.
პოეზიის ბუნებისა და დანიშნულების განსაზღვრის შემდეგ რუსთაველი მის სპეციფიკაზე საუბრობს და ამბობს: „გრძელი სიტყვა მოკლედ ითქმის, შაირია ამად კარგი“. მოშაირეს თავის საქმეში ისეთივე გაწაფულობა მოეთხოვება, როგორც სპორტის ოსტატს (მობურთალს). ლექსის ყოველი მთხზველი შოთას პოეტად არ მიაჩნია. იგი მელექსეებს თავიანთი შესაძლებლობების მიხედვით ჰყოფს სამ კატეგორიად და ამ დახარისხებას იძლევა მე-15, მე-16 და მე-17 სტროფებში. პირველ კატეგორიას რუსთაველი მიაკუთვნებს ერთი-ორი უმსგავსო ლექსის ავტორებს, რომლებსაც, პოეტის თქმით, „მოშაირე არა ჰქვია“. მეორე კატეგორიაში შოთა ათავსებს მელექსეებს, რომლებსაც არ შეუძლიათ ძლიერი ემოციური ზეგავლენა მოახდინონ მკითხველზე. ამგვარ პოეტებს რუსთაველი გაუწაფავ ყმაწვილ მონადირეს ადარებს, რომელსაც დიდი მხეცის მონადირება არ შეუძლია. მესამე კატეგორიაში კი პოეტს შეჰყავს მელექსეები, რომელთა ნაწარმოებებიც გასართობად, დროის მოსაკლავად გამოსადეგია. აქ რუსთაველი არ უარყოფს მსუბუქი ჟანრის წვრილი, სალაღობო ლექსების მნიშვნელობას.
ვეფხისტყაოსნის პროლოგში შაირობის თემას უშუალოდ, ლოგიკურად, აზრობრივად ებმის მიჯნურობის თემა. რუსთაველის თქმით, კარგი მელექსე თავის შემოქმედებას ფუჭად კი არ უნდა ფანტავდეს, არამედ ამ ხელოვნებას მიჯნურის საქებად, სიყვარულის სადიდებლად უნდა იყენებდეს. პოეტი ერთმანეთისაგან მკაცრად ასხვავებს ნამდვილ მიჯნურობასა და ხორციელ წადილს, სიძვას :
მოშაირეების მსგავსად შოთა სიყვარულსაც სამ კატეგორიად ყოფს. „პირველი მიჯნურობა“ პროლოგის მიხედით „საზეო საქმეა“, ღვთაებრივი მოვლენაა. მეორეა ამქვეყნიური, მიწიერი, ხორციელი სიყვარული, ადამიანური გრძნობა (რომელსაც შოთა სიძვისაგან მკაცრად მიჯნავს). მიჯნურობის მესამე სახეს, ხორციელ წადილს, სქესობრივი ჟინით გატაცებას პოეტი სიყვარულის ცნებიდან საერთოდ გამორიცხავს და დაუფარავად აკრიტიკებს :
ლარგვისის ოთხთავი
საწერ მასალად გამოყენებულია ეტრატი. შეიცავს 268 ფურცელს, რომელთა ზომებია 23,5X17,5 სანტიმეტრი. ნაწერია ნუსხური დამწერლობით, სათაურები შესრულებულია წითელ ფონზე ოქრომელნით. ოთხთავი მოხატულია ცალკეული ორნამენტული ელემენტებით, კამარებით, საზედაო ასოებით; ახლავს ოქრომელნით შესრულებული მარკოზ და ლუკა მახარებლების მინიატიურები, აგრეთვე ხარების, შობის, იერუსალიმში შესვლის კომპოზიციები.
ვეფხისტყაოსანი
პროლოგისა და ეპილოგის შინაარსი
რუსთაველი უარყოფს მიჯნურობის ორივე უკიდურეს ფორმას — საზეო-საიმქვეყნო სიყვარულსა და ხორციელ გატაცებას (სიძვას) და პროლოგში ხსნის, რომ მისი პოემა ამქვეყნიურ, ადამიანურ გრძნობაზე, ნამდვილ სიყვარულზეა დაწერილი. კარგი მიჯნურისაგან პოეტი მოითხოვს ერთგულებას, სიტურფეს, სიუხვეს, კარგ ენასა და გონებას, სიძლიერეს და სიმდიდრესაც.
ლარგვისის ოთხთავი
ლარგვისის ოთხტავი დღეს ინახება ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდში (A-26).
ვეფხისტყაოსანი
პროლოგისა და ეპილოგის შინაარსი
პროლოგში პოეტი ამბობს, რომ პოემაში მოთხრობილი ამბავი დასრულდა, პოემის გმირებმა დაასრულეს ამქვეყნიური ცხოვრება და გარდაიცვალნენ. პროლოგის პირველ სტროფში კიდევ ერთხელაა მოხსენიებული რუსთაველი (თუმცა, პროლოგის სტროფების დაწერას ტრადიციულად შოთა რუსთაველს არ მიაწერენ). დასასრულში პოეტი კიდევ ერთხელ აქებს საქართველოს მმართველებს, თამარ მეფესა და დავით სოსლანს. უკანასკნელ სტროფში მოხსენიებულია იმ პერიოდის ნაწარმოებები მათი ავტორებითურთ, მათ შორის დასახელებულია რუსთაველი, ტარიელის მაქებარი. აღსანიშნავია, რომ აქ რუსთავლი მესამე პირშია დასახელებული, რაც ერთ-ერთი მიზეზია იმისა, რომ პროლოგის სტროფების ავტორად ზოგჯერ შოთა რუსთაველს არ მიიჩნევენ (ვრცლად ამის შესახებ იხილეთ ამავე სტატიის ქვეთავი ავტორი, ვეფხისტყაოსნის გამგრძელებლები).
ეზიდები
ნაციონალური ტანსაცმელი
250px|thumb|ეზიდი ქალი ქალის ნაციონალური ტანსაცმელი ძალიან მრავალფეროვანია. ის შედგება მრავალი კაბისა და მონეტისგან. ტანზე ქალს აცვია ფრაკივით კაბა, ანუ ამ კაბას წინ ქვედა ნაწილი არ აქვს. ქვევიდან წინ ქალი კაბას იცვამს, რომელიც ნახევრად არის დაყოფილი, ანუ რამდენიმე კაბით ქალი იფარება. ეზიდური ტანსაცმლის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ატრიბუტი თავსაბურავი ქოფია. ეს არის ხის ცილინდრი, რომელიც არის გახვეული უბრალო მატერიაში და მოწყობილი ათასობით მონეტებითა და მძივებით. ამ ქოფიზე ქალი იფარებს ქტანს — შარფს რომელიც თეთრი ფერიასაა და სხვადასხვა წესით არის მოქსოვილი.
ვეფხისტყაოსანი
ძირითადი სიუჟეტი
მინი|ტარიელი, ავთანდილი და ფრიდონი უყურებენ ქაჯეთის ციხეს, [[მიხაი ზიჩი|მიხაი ზიჩის ილუსტრაცია]] ვეფხისტყაოსნის ძირითად ნაწილში ორი ერთმანეთთან მჭიდროდ დაკავშირებული ამბავია მოთხრობილი; ერთია არაბეთის ამბავი, ხოლო მეორე ინდოეთისა. პოემა იწყება არაბეთის (მეფე როსტევანი, თინათინი და ავთანდილი) ამბით. არაბეთის მეფის, როსტევანის მოხუცებულობის გამო ტახტზე მეფის სურვილით მისი ერთადერთი ქალიშვილი, თინათინი ადის. თინათინსა და სპასპეტ ავთანდილს ერთმანეთი უყვარდებათ. ერთხელ, ნადირობისას მეფე და ავთანდილი წყლის პირას მტირალ უცხო მოყმეს წააწყდებიან, რომელიც ვეფხის ტყავითაა შემოსილი (ვეფხისტყაოსანი). მეფემ მისი გაცნობა მოისურვა, თუმცა უცხო მოყმე გაუჩინარდა. მეფე დანაღვლიანდა. თინათინმა ავთანდილს დაავალა უცხო მოყმის მოძებნა, ავთანდილმა შეასრულა მისი დავალება, იპოვა მოყმე — ტარიელი, მოისმინა მისგან სიყვარულის ტრაგიკული ამბავი, დაუძმობილდა და დახმარება აღუთქვა. მართლაც, ავთანდილმა მიაგნო ტარიელის დაკარგული სატრფოს კვალს და ბოლოს და ბოლოს ძმადნაფიცმა მოყმეებმა — ავთანდილმა, ტარიელმა და ფრიდონმა — იხსნეს ქაჯების მიერ შეპყრობილი ნესტანი, ტარიელის სატრფო.
ინტელექტი
ინტელექტი (ლათ. Intellectus — გაგება, შემეცნება, გონება) — პიროვნების თვისება, რომელიც აზროვნების უნარის, აზროვნების ფსიქოლოგიურ საფუძველს წარმოადგენს.
ინტელექტი- არსებობს ორი სახის ადამიანური და ხელოვნური. ადამიანური ინტელექტი ენის გაგების უნარი, უნარი გადაიტანოს ვერბალური აღწერა მოქმედებაში და იმოქმედოს საკუთარი კულტურის, წესების შესაბამისად. ზოგიერთი მეცნიერი თვლის, რომ ადამიანს მრავალმხრივი ინტელექტი აქვს.
ვეფხისტყაოსანი
ძირითადი სიუჟეტი
მეორე ამბავი არის ის ტრაგიკული ისტორია, რომელიც ტარიელმა ავთანდილს უამბო. ინდოეთის ამირბარსა და ინდოეთის მეფის ასულს, ტარიელსა და ნესტან-დარეჯანს, ერთმანეთი შეუყვარდათ. მშობლები ქალის სხვაზე მითხოვებას აპირებდნენ. ნესტანის რჩევით ტარიელმა სასიძო მოკლა. მეფესა და ამირბარს შორის კონფლიქტი მოხდა. ნესტანი უმაგალითოდ დასაჯეს — ზღვის შორეულ სივრცეში გადასაკარგავად გაატანეს მონა-ზანგებს. ტარიელი უშედეგოდ ეძებდა თავის სატრფოს, თუმცა იმედგაცრუებული ბოლოს გაშორდა საზოგადოებას და უდაბნოში, გამოქვაბულში დასახლდა ნესტანის მსახურ ერთგულ ასმათთან ერთად. ეს ისტორია სიუჟეტის თანმიმდევრობაში ჩართულია იმ ადგილას, სადაც ავთანდილი იპოვნის ტარიელს და ტარიელი მას თავის ამბავს უამბობს.
ივან მილევი
ბიოგრაფია
1925 წლის 19 ივლისს მილევი დაქორწინდა ოპერის მომღერალ ეკატერინა ნაუმოვაზე. მან არაერთხელ დახატა ის. მისი თვისებები გვხვდება ნახატში „აჩინორა“. 1926 წლის 18 მაისს მათ შეეძინათ ქალიშვილი მარია მილევა, რომელიც შემდეგში არქიტექტორი გახდა.
ვეფხისტყაოსანი
პერსონაჟები
ვეფხისტყაოსანი საკმაოდ მდიდარი პოემაა პერსონაჟთა წრით. მოქმედება ფართო გეოგრაფიულ არეზეა გაშლილი და პერსონაჟებიც სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენლები არიან, მათ შორის გამოგონილი ქვეყნებისაც (როგორიცაა, მაგალითად, მულღაზანზარი). პოემაში არაა გამოყვანილი ეროვნებით ქართველი პერსონაჟი. ზოგიერთი მკვლევარის აზრით, ვეფხისტყაოსანში დასახელებულ სამეფოებში იმდროინდელი საქართველოს კუთხეები იგულისხმება. ივანე ჯავახიშვილის თქმით, შოთა რუსთაველის გმირებში ქართული გული ძგერს და მათ მაშინდელი საქართველოს საკითხები აღელვებთ.
ინტელექტი
ლიტერატურა
კატეგორია:შემეცნება
ვეფხისტყაოსანი
პერსონაჟები
ვეფხისტყაოსნის პერსონაჟებთან დაკავშირებით ნარკვევები გამოქვეყნებული აქვთ აკაკი წერეთელსა   და ილია ჭავჭავაძეს. აკაკის მოსაზრებით, ვეფხისტყაოსნის ქვეყნები გადარქმეული საქართველოს სხვადასხვა კუთხეებია, შესაბამისად ხალხიც ქართველია. აკაკი პირდაპირ ასახელებს, რომ ტარიელი წარმოშობით ამერიდანაა (აღმოსავლეთ საქართველოდან), ავთანდილი იმერიდან (დასავლეთიდან), ხოლო ფრიდონი შავიზღვისპირელი ქართველია — ამ სამი გმირის ერთობა კი ერთიან, შეკავშირებულ ქართველ ხალხს იძლევა. აკაკიმ ნესტანი წარმოიდგინა საქართველოს სიმბოლოდ, რომელსაც ქართველი ხალხი მხოლოდ ერთიანი ძალებით თუ უშველის. ამგვარად აკაკიმ სცადა ქართველთა სუბეთნიკურ ნიადაგზე ვეფხისტყაოსნის პერსონაჟთა ტიპური ბუნების გარკვევა. აკაკის მოსაზრებას დაეთანხმა დავით კარიჭაშვილიც, თუმცა მან აღნიშნა, რომ ქართველი ხალხის ეთნოგრაფიული წარმომადგენლები რუსთაველს განგებ კი არ დაუხატავს, არამედ ეს თავისთავად, პოეტის უნებურად მოხდა. ვეფხისტყაოსნის პერსონაჟებზე აკაკის აზრი მკაცრად გააკრიტიკა ილია ჭავჭავაძემ. მისი თქმით, აკაკიმ „ვიწრო ფარგლებში მოამწყვდია“ დიდებული ქართული პოემის მნიშვნელობა, ხოლო მისი ავტორი უბრალო ეთნოგრაფად გამოაჩინა. ილიას აზრით, რუსთაველის პერსონაჟები არიან „ზოგადი ადამიანების ტიპები“ და არა რომელიმე „ქართლელი, კახელი, პეტრე, ივანე“.
ლარგვისის ოთხთავი
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული სასულიერო ხელნაწერები კატეგორია:ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდი კატეგორია:ქართული ოთხთავები კატეგორია:XIII საუკუნის ხელნაწერები
ივან მილევი
შემოქმედება
მისი გარდაცვალების შემდეგ, 1927 წლის 27 თებერვალს, მოეწყო გარდაცვალების შემდგომი გამოფენა სოფიაში, ტრუპკოვას გალერეაში. 1997 წლის მაის-ივნისში, მხატვრის დაბადებიდან 100 წლისთავთან დაკავშირებით, მოეწყო საიუბილეო რეტროსპექტიული გამოფენა ეროვნულ სამხატვრო გალერეაში და კაზანლიკის სამხატვრო გალერეაში. მინი|344x344პქ| ანა კამენოვას პორტრეტი (1924)
მილევი ბულგარეთის სახვითი ხელოვნების საღებავების და აკვარელის ტექნიკის ოსტატია. მისთვის უცხო არ არის სოციალური საკითხები. მის უაღრესად ორიგინალურ დეკორატიულ სტილზე გავლენა მოახდინა მოდერნმა, რომელიც იმ დროისთვის მოდური იყო ევროპაში, მაგრამ უფრო მეტად იყო დაკავშირებული ხალხურ ტრადიციებთან და ხატწერასთან. მისი 1924 წლის „ანა კამენოვას პორტრეტი“ არის მოდერნის სტილში და გამოირჩევა დეკორატიული სიმდიდრით, სტილიზაციით და ეგზოტიკური დეტალებით.
ივან მილევის ნამუშევრები ინახება ეროვნულ სამხატვრო გალერეაში, სოფიას სამხატვრო გალერეაში, შუმენის, კაზანლიკის და სხვა ქალაქების გალერეებში.
მხატვრის ოცდაათი ნამუშევარი დატოვა მისმა მეუღლემ სოფიას დაბომბვის შემდეგ, სავაჭრო ბანკის საცავში. მათ შორის არის მილევის საუკეთესო ნახატები მისი მოწიფულობის პერიოდიდან (1925-1927). როდესაც 1957 წელს მის ახლობლებს სურდათ მათი გატანა მხატვრის გარდაცვალების 30 წლისთავთან დაკავშირებით გამოფენისთვის, აღმოჩნდა, რომ ნახატები გაქრა. მათი ბედი უცნობია. ვარაუდობენ, რომ ზოგიერთი მათგანი ბულგარეთის ფარგლებს გარეთ იმყოფება. ოცდაათი ნახატი დოკუმენტირებული იყო 1937 წელს, ევდოკია პეტევა-ფილოვას მიერ მონოგრაფიაში მისი გარდაცვალების ათი წლისთავთან დაკავშირებით.
მილევი ასევე არის აგრეთვე ლექსების, პოემებისა და პროზაული ნაწარმოებების ავტორი.
ივან მილევის პორტრეტი გამოსახულია 5 ლევიან (1999-2009 წწ. გამოშვება) ბანკნოტის ავერსზე, რამდენიმე მის ნამუშევართან ერთად, რომლებიც ბანკნოტის რევერსზეა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1897 კატეგორია:გრიპით გარდაცვლილები კატეგორია:გარდაცვლილი 25 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1927 კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით კატეგორია:XX საუკუნის მხატვრები
ეზიდები
ნაციონალური ტანსაცმელი
მამაკაცის ტანსაცმელი შედგება შარვლისგან, რომელიც ძალიან განიერია; პერანგისგან, რომელიც აუცილებლად უნდა იყოს ღია ფერის და ჟილეტისგან, რომელიც შეკერილია ირმის ან ძროხის ტყავისგან.
გარიგება
საქორწინო გარიგება ეზიდებში დღემდე მიღებული ტრადიციაა, რომელიც როგორც წესი ქალიშვილის ოჯახში ხდება. თავდაპირველად, ვაჟის მხრიდან სტუმრობენ მთხოვნელები, ძირითადად უფროსი თაობის წარმომადგენლები 3-4 კაცი (მამაკაცებიც და ქალებიც). დათვალიერების შემდეგ, ქალიშვილის მოწონების შემთხვევაში, სტუმრები მასპინძლებს უთანხმდებიან სასიძოს საცოლესთან და მის მშობლებთან გაცნობის თარიღზე. გაცნობის შემდეგ, თუ სასიძო თანახმაა შეირთოს ქალი, ვაჟის მშობლები ხელს სთხოვენ ქალის მშობლებს. წესისამებრ, საპატარძლოს მშობლები ცოტა დროს ითხოვენ, ოჯახში მოსათათბირებლად, სინამდვილეში კი გადამწყვეტი სიტყვა საპატარძლოზეა. ქალიშვილის მხრიდან დადებითი პასუხის შემთხვევაში, სასიძოს მხარე, საპატარძლოს უკეთებს თითზე ბეჭედს, ე.წ. „ბელგას“ (Gostîlkê Serbend) და იწყება მზადება ნიშნობისთვის;
ნიშნობაც საპატარძლოს ოჯახში ხდება, სადღესასწაულო სუფრისა და მუსიკის თანხლებით, რომელსაც სასიძოს მშობლების გარდა, უახლოესი ნათესავებიც ესწრებიან. სასიძოს მხარე საჩუქრებს გადასცემს საპატარძლოს ოჯახის წევრებს - დედას, მამას, ბებიას, პაპას და ა.შ. რის შემდეგაც, სტუმრების თანდასწრებით აცხადებენ ქალ-ვაჟის ნიშნობას. ადათის მიხედვით, ამ დროს ქალიშვილს უკეთებენ ე.წ. „შარა ბუკეს“, ე.ი. საპატარძლოს თავსაფარს, რომელიც მოხატულია თეთრი, წითელი და ყვითელი ფერის (ყვავილებით), რაც ეზიდიზმის სიმბოლოა. საპატარძლოს უკეთებენ მთავარ - ნიშნობის ბეჭედს (Gostîlkê Nişanî), რომელიც ქალიშვილის ოფიციალური დანიშვნის მაუწყებელია. წინათ სულ ერთი იყო, რომელ ხელზე ატარებდნენ ნიშნობის ბეჭედს, ან რომელ თითზე, მაგრამ ყველაზე ხშირად ეს იყო შუა თითი ან არათითი. ასევე - მესამე ბეჭედსაც, იმის აღსანიშნავად, რომ სასიძოს უფლება აქვს ესტუმროს თავის საცოლეს (Gostîlkê riya wekirnê). მესამე ბეჭედი შეიძლება საჩუქრად მიართვან საპატარძლოს მოგვიანებითაც, ერთი კვირის ან ერთი თვის შემდეგ, თუმცა როგორც წესი ჩუქნიან ნიშნობის დღეს. ბეჭდის ნაცვლად შესაძლებელია ოქროს სამაჯურის, ძეწკვის, კულონის ან ოქროს საათის ჩუქება და ა.შ.
ცერემონიის შემდეგ, ქალიშვილის მშობლები აწარმოებენ მოლაპარაკებას სასიძოს მშობლებთან გამოსასყიდის (Qalim) და ე.წ. „სე ხალატე ბუკეს“ (სამი რამ პატარძლისთვის) შესახებ. დღეს ეზიდთა უმრავლესობაში გამოსასყიდის (Qalim) წესი აღარ მოქმედებს, რაც არ შეიძლება ითქვას „ხალატე ბუკეზე“. ეს კი გულისხმობს, რომ ქორწილამდე სასიძო ვალდებულია მიართვას ის, რაც მოითხოვეს პატარძლის ნათესავებმა. ძირითადად ესენია: მშობლისთვის ქურქი, ან ტყავის ქურთუკი საპატარძლოს ძმისთვის ან დისთვის, საქორწილო კაბა პატარძლისთვის და ა.შ.
ქორწილამდე ქალიშვილი ჯერ კიდევ მშობლების სახლშია, სასიძოს მშობლები ნათესავებთან ერთად სტუმრობენ საპატარძლოს (Sertêdan) საჩუქრებით ყველა ქურთულ და საოჯახო დღესასწაულზე, როგორიცაა „როჯიე ხერდენაბი“ და „როჯიე ეზინადე“ (Şîv Paşîvê bûke), ასევე ეზიდთა ახალი წლის დროს მარტში (Kloç’a serê salê), კიდევ საერო დღესასწაულების დროს: ახალ წელს, 8 მარტს, საპატარძლოს დაბადების დღეს და ა.შ. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ ეზიდებს ეკრძალებათ ქორწილის გადახდა აპრილში, რადგან აპრილი ითვლება წლის პირველ თვედ (სხვანაირად უწოდებენ „ბუკე სალეს“, ქართ. „წლის საპატარძლო“).
გარდა ზრდასრულთა გარიგებით ქორწინებისა, ეზიდებში დღემდე მოქმედებს ბავშვების აკვნად ყოფნისას ნიშნობის ადათი - „ბეშკეტმა“. მცირეწლოვანმა ბავშვებმა იციან, თუ ვინ არის მათი საბედო. მოზრდილ ასაკს მიღწეულები კი ქორწინდებიან.
ქორწილი
ქორწილი, როგორც წესი სასიძოს სახლში იმართება. დილიდანვე იკრიბებიან ყველა ახლო ნათესავი, მეზობლები და ოჯახის ახლობლები. შუადღისას სიძის ოჯახის უახლოესი ნათესავები მიემართებიან საპატარძლოსთან მუსიკის თანხლებით, სადაც სტუმრებისათვის პირდაპირ ქუჩაში გაშლილია სუფრა. მამაკაცები გაწყობილ სუფრაზე ადღეგრძელებენ მომავალ დღესასწაულს. ქალები კი ცეკვით დიდ მრგვალ ლანგარზე (Sinî) მიართმევენ საპატარძლოს საჩუქრებს (მათი რიცხვი ხუთზე ნაკლები არ უნდა იყოს). ლანგრები შეფუთულია გამჭვირვალე ფოლგაში, სხვადასხვა ფერის ბაფთებით. ლანგრები ქორწილისთვის აუცილებლობას წარმოადგენს. საჩუქრებს შორისაა შამპანური, ძვირფასი ღვინოები, სხვადასხვა სახეობის ხილი, ტკბილეული, ტკბილღვეზელა და რაც ყველაზე მთავარია, საქორწილო კაბა. საპატარძლოს ნათესავები ვალდებულნი არიან მიიღონ ეს საჩუქრები. საპატარძლოს სახლში შესვლამდე, სასიძოს და საპატარძლოს სტუმრები ერთად ასრულებენ ტრადიციულ, ეზიდების საყვარელ ცეკვას „გოვანდს“ (Gowend).
ცეკვის შემდეგ ყველა სტუმარს პატარძლისთვის მორთმეულ საჩუქრებს უჩვენებენ სახლში. საჩუქრების მიღების და სამადლობელო სიტყვების წარმოთქმის შემდეგ, პატარძლის ნათესავები უძღვნიან საჩუქრებს მომავალ სიძეს, უმეტეს შემთხვევებში ეს არის ქორწინების ბეჭედი, რომელსაც პატარძალი თითზე უკეთებს სასიძოს. წინათ სასიძოს სხვა საჩუქრებს სჩუქნიდნენ როგორიც იყო მარგალიტი, ძვირფასი პიჯაკი შარვლით. მშობლები სტუმრებს უჩვენებენ საპატარძლოს მზითებს (Cêhêz), რომელიც პატარძლის მოსვლამდე გადააქვთ სასიძოს სახლში. მზითები ითვალისწინებს ყველა საჭირო ნივთს ახალშექმნილი ოჯახისთვის, ესენია: ყავადანი, სარეცხის მანქანა, მაცივარი, ტელევიზორი და ავეჯი. მათ შორისაა უმთავრესი საპატარძლოს საწოლის თეთრეული (Nivîn) (საბანი, ლეიბი, ბალიშები). პატარძალს, გარდა საქორწინო კაბისა, ასევე უძღვნიან წითელ (ეზიდიზმის სიმბოლო) აბრეშუმის ნაჭერს ე.წ. „ხელს“ (Xel), თითქმის ისეთსავეს როგორიც „შარა ნიშანია“ (Şarê nîşan). „ხელი“ უნდა იყოს ორი ცალი, ერთი მოაქვთ სასიძოს ნათესავებს, მეორე კი საპატარძლოს ოჯახშია. ქორწილის დროს ამ ორ შალს ერთმანეთს გადაბმულს, პატარძალს თავზე ახვევენ, რასაც ქორწილის დასრულებამდე ატარებს. ამჟამად ეს ადათ-წესი აღარ იხმარება.
სადღასასწაულო სუფრიდან პატარძლის წაყვანამდე, აუცილებლად მისი ძმა მას წელზე სამჯერ შემოახვევს ბაფთას: პირველი გულისხმობს კეთილდღეობის ჩასახვას, მეორე სიკეთის დანერგვას, მესამე კი კეთილ საქმეს. ამას გარდა სასიძო ვალდებულია გამოისყიდოს ე.წ. „ბალგიე ბუკე“ (Belgiyê), ანუ სარძლოს ბალიში სარძლოს ნათესავებისაგან და მხოლოდ ამ წესის შესრულების შემდეგ სასიძოს უფლება ეძლევა წაიყვანოს უკვე პატარძალი სახლიდან. ვაჭრობა შეიძლება გაგრძელდეს დიდხანს, ეს დამოკიდებულია იმაზე, თუ როგორ შეაფასებენ საპატარძლოს ბალიშს მისი ნათესავები. გამოსყიდვის შემდეგ, სიძეს სამჯერ ნელა ჩაარტყამენ თავში ბალიშს სიტყვებით: შეაბერდით ერთ ბალიშზეო.
thumb|250px|ეზიდთა ქორწილი [[სომხეთი|სომხეთში, ალხაგაზრდებს ხელებში „ბედის ხე“ და „ბედის ბალიში“ უჭირავთ.]]
გზად, მეფე-პატარძალს მცირე ხნით მხარზე ულაგებენ ლავაშს, რომელიც ოჯახში კეთილდღეობას და მშვიდობიანობას ნიშნავს. ვაჟის სახლის ზღურბლზე გადაბიჯებისას მეფე-პატარძალმა ერთდროულად უნდა გატეხონ წინასწარ გამზადებული თეფში. ამბობენ, თუ თეფში პირველად სასიძომ გატეხა, მაშინ პირველი ბავშვი მამრობითი სქესის ეყოლებათ, ხოლო თუ პატარძალმა, მაშინ - მდედრობითი სქესის. წესის მიხედვით სტუმრები ვერ მიუსხდებიან საქორწილო მაგიდას მანამ, სანამ არ მოვლენ მშობლები და სტუმრები პატარძლის მხრიდან. საპატარძლოს მშობლების მოსაწვევად, როგორც წესი აგზავნიან ვაჟის ნათესავს. სტუმრების მოსვლის შემდეგ ყველას მუსიკის თანხლებით იპატიჟებენ სახლში. სუფრაზე, ქალები ცალკე სხდებიან, მამაკაცები ცალკე. ქეიფი იწყება თამადის დანიშვნით, რომელიც ვალდებულია თვალყური ადევნოს ქორწილის მსვლელობას.
ქორწილის დროს მიმდინარეობს ე.წ. „ხნის დარიგება“ (Xina-Zerbil). ხნას მოაქვს ბედნიერება და ახალდაქორწინებულ ახალგაზრდებსაც ბედნიერებას მოუტანს. ეს ადათ-წესი ძალიან ძველია და დაფიქსირებულია არა მხოლოდ ეზიდებთან, არამედ ბევრ ირანული წარმოშობის ხალხშიც (სპარსელები, ტაჯიკები, ქურთები, ოსები, ასურელები). ხნას სასიძოს სახლში დაატარებენ თეფშით, რომელიც მოთავსებულია ლანგარზე, ძველი ადათ-წესის თანახმად ამ ლანგარს დაატარებს ვაჟის ნათესავი, უფრო ხშირად კი სიძის და. მსგავსად „დარა მრაზას“ შესრულების დროს, ქვრივებს კატეგორიულად ეკრძალებათ მონაწილეობა ამ ადათის შესრულებაში. როდესაც ხნით სავსე თეფშიან ლანგარს მიართმევენ სტუმარს, მან თეფშში უნდა ჩაყოს ნეკის თითი და ამასთან ერთად ლანგარზე უნდა დადოს გარკვეული რაოდენობა თანხისა. ეს იმ გოგონასთვისაა განწესებული, ვინც ხნას დაატარებს. ქორწილობის დროს სრულდება ყველაზე სერიოზული ადათ-წესი: დაგვირგვინება-კურთხევა - „მერ ბერინი“ (ქრისტიანობაში ჯვრისწერა). იგი, ტრადიციის თანახმად, უნდა შეასრულოს შეიხმა შეიხესენის საგვარეულოდან. ეს ადათ-წესი, შეიძლება შესრულდეს ქორწინებიდან ერთი ან რამდენიმე წლის შემდეგაც. „მერ ბერინ”-ის შესრულებამდე, სრულდება „ნინიკი“ – იგი შეუძლია შეასრულოს სამღვდელოების ყველა წარმომადგენელმა.
ვეფხისტყაოსანი
პერსონაჟები
ვეფხისტყაოსნის პერსონაჟების დახასიათებას უძღვნა ნაშრომი ვლადიმერ ნორაკიძემ. მისი თქმით, ტარიელი და ავთანდილი, ასევე ფრიდონიც არიან მსგავსი ხასიათების ადამიანები, თუმცა ისინი მაინც არ კარგავენ საკუთარ ინდივიდუალობას. ამ მხრივ დიამეტრულად განსხვავებული მოსაზრება აქვს ივანე ჯავახიშვილს. მისი თქმით, პირიქით, ვეფხისტყაოსნის მთავარი გმირები (ტარიელი და ავთანდილი) იმდროინდელი საქართველოს ორ აბსოლუტურად განსხვავებულ ტიპს წარმოადგენენ; ჯავახიშვილი ხსნის, რომ განსხვავება კონკრეტულად ის არის, რომ ტარიელი იბრძვის, არის მამაცი, თუმცა მის ბრძოლას არ აქვს იდეური ხასიათი, ავთანდილი კი პირიქით, ხმალს მხოლოდ იმისათვის იშიშვლებს, რომ შეურაცხყოფილებს დაეხმაროს, გაათავისუფლოს ჩაგრულები. ამ საკითხში ივანე ჯავახიშვილს არ ეთანხმება ალექსანდრე ბარამიძე.
ფაბულის წყარო
ვეფხისტყაოსნის ფაბულის ორიგინალობაზე ეჭვი დაბადა თავად პოემის პროლოგის ერთ-ერთმა სტროფმა, რომელშიც ავტორი წერს :
ამ სტროფის მიხედვით, რუსთაველს ხელთ ჰქონია სპარსულ ენაზე დაწერილი და შემდეგ ქართულად ნათარგმნი პროზაული მოთხრობა და ის გაურითმავს, ლექსად „გარდაუთქვამს“. ამ სტროფის აზრი ამგვარად, პირდაპირი მნიშვნელობით ესმოდათ XVIII საუკუნემდე. პირველად ვეფხისტყაოსნის ფაბულის სპარსულობაში ეჭვი ვახტანგ VI-ს შეეპარა; იგი თავის კომენტარებში კრიტიკულად განიხილავს ამ საკითხს და აღნიშნავს :
ვეფხისტყაოსნის სიუჟეტის სპარსულიდან წარმოშობის თეორიას იცავდა ნიკოლოზ მარი. მას ერთ დროს ბრიტანეთის მუზეუმში ეგულებოდა რუსთაველის პოემის სპარსული პროტოტიპის ხელნაწერი, თუმცა მისი მოლოდინი არ გამართლდა. მიუხედავად ამისა, იგი თავის მონოგრაფიულ ნაშრომებში მაინც ვეფხისტყაოსნის ფაბულის სპარსულობას იცავს. ამ მოსაზრებას ეწინააღმდეგებოდა ვაჟა-ფშაველა და აღნიშნავდა, რომ თუ პოემის ფაბულა სპარსულია, მას სპარსეთშიც ბევრი გალექსავდა. XX საუკუნის მკვლევართა უმრავლესობამ უარყო ძველი შეხედულებები, საყოველთაოდ აღიარეს ვეფხისტყაოსნის სიუჟეტური ორიგინალურობა. მოგვიანებით სარგის კაკაბაძემ მივიწყებული თეორიის აღდგენა სცადა და ივარაუდა, რომ ვეფხისტყაოსანი სპარსულ ენაზე მეხოტბე ჩახრუხაძის ძმამ პროზაულად დაწერა; იგი ქართულად გადმოთარგმნა სარგის თმოგველმა, ხოლო საბოლოოდ კი შოთა რუსთაველმა გალექსა. ამ აზრმა მეცნიერებაში ფეხი ვერ მოიკიდა; იგი გააკრიტიკა რუსთველოლოგმა ალექსანდრე ბარამიძემ, გაიოზ იმედაშვილმა, სოლომონ ცაიშვილმა.
დღეს როგორც საზოგადოების, ისე მკვლევართა შორის გავრცელებული და მიღებულია მოსაზრება, რომ შოთა რუსთაველმა „სპარსული ამბის“ მომიზეზებით გამოიყენა მსოფლიო ლიტერატურაში ფართოდ გავრცელებული სიუჟეტის ხელოვნურად შენიღბვისა და გაუცხოების ხერხი. ეს ხერხი ფართოდ იყო გავრცელებული განსაკუთრებით შუა საუკუნეებში როგორც ევროპის ქვეყნებში, ისე საქართველოში. სიუჟეტის გაუცხოების აუცილობლობა, ალექსანდრე ბარამიძის აზრით, გამოწვეული იყო ვეფხისტყაოსანში ასახული გამჭვირვალე ისტორიული ასოციაციებითა და პოემაში გატარებული შეხედულებების რადიკალიზმით.
ვეფხისტყაოსნის ფაბულის ორიგინალურობის თეორიას ამყარებს იმ მკვლევართა მოსაზრებები, რომლებიც პოემის სიუჟეტში შოთა რუსთაველის თანადროული საქართველოს ისტორიულ სინამდვილეს ხედავენ. რუსთველოლოგთა უმრავლესობა პოემაში აღწერილ თინათინისა და ნესტან-დარეჯანის ამბებში საქართველოს რეალური მეფის, გიორგი III-ის მიერ თამარის გამეფების, რუმის სულთნის მიერ ხელის თხოვნის ისტორიებთან პოულობს მსგავსებას. ამგვარ აზრს ავითარებდნენ მარი ბროსე, დავით ჩუბინაშვილი , დიმიტრი ბაქრაძე , მოსე ჯანაშვილი , ვაჟა-ფშაველა. ეს აზრი მოგვიანებით გაიზიარეს სხვებმაც: დიმიტრი ბენაშვილმა, დ. ქუმსიშვილმა, ნიკო მარმა და სხვებმა. საკმაოდ გავრცელებულია მოსაზრება, რომ შოთა რუსთაველი თავად მონაწილეობს პოემაში, როგორც პერსონაჟი, ავთანდილის ან ტარიელის სახით. ამ აზრს იცავდნენ და ავითარებდნენ ვაჟა-ფშაველა, სერგი გორგაძე , პავლე ინგოროყვა.
„ვეფხისტყაოსნის ქართული“
ვეფხისტყაოსნის ენისათვის განსაკუთრებით დამახასიათებელია ის, რომ აქ ერთმანეთის გვერდით გვხვდება ერთი და იმავე სიტყვის როგორც ახალი, ისე ძველი ფორმები. არნოლდ ჩიქობავამ დაასაბუთა, რომ ვეფხისტყაოსანში შეინიშნება დიალექტიზმები, როგორც დასავლური (მაგალითად აქანა), ისე აღმოსავლური (მაგალითად დაღმა), თუმცა, მისივე თქმით, ეს დიალექტიზმები ავტორისეული არაა და ეს ზოგადად იმდროინდელი სალიტერატურო ენის თვისება იყო. ვეფხისტყაოსნის ქართულს, ძველი ენისაგან განსხვავებით, ახასიათებს მიდრეკილება სინტაქსური სიახლისა და სიმარტივისადმი. ამ მხრივ განსაკუთრებით აღსანიშნავია მოთხრობითი ბრუნვის ნიშნის ახალი ხმარების წესი პოემაში. მიუხედავად ამ სიახლეებისა, რუსთაველის ენა ინარჩუნებს ძველ წესებსაც, ძველი და ახალი ფორმები მის პოემაში პარალელური ფორმების სახით გვხვდება.
ვეფხისტყაოსნის ქართული მეტად თავისუფალი ენაა; ავტორი ხშირად ქმნის ახალ სიტყვებს, ნეოლოგიზმებს (მაგალითად ნაგუშინდლევი, უმისჟამისო), სახელებს კი ხშირად ზმნებად აქცევს (იირმოს, ითხოს, ეაგეთა და სხვა). რუსთაველის მიერ გამოყენებული უჩვეულო სიტყვები ზოგ შემთხვევაში გამოწვეულია ლექსის საჭიროებით, რითმისა და რიტმის უკეთ შეწყობისათვის, თუმცა ხშირად პოეტი სიტყვების უჩვეულო ფორმებს სალექსო მოთხოვნილებების ყოველგვარი აუცილებლობის გარეშეც იყენებს. ვეფხისტყაოსნის ქართულისათვის ჩვეულებრივი მოვლენაა ე. წ. დიდებულების მრავლობითობა, ანუ მხოლობითი შინაარსის სიტყვების დასმა მრავლობით რიცხვში განსაკუთრებული პატივისცემის გამოსახატავად.
როგორც მკვლევარები აღნიშნავენ, რუსთველის ენა იმდენადაა დაახლოებული ხალხის მეტყველებასთან, რომ იგი მარტივად გასაგებია და სპეციალურ განმარტებას არ საჭიროებს. თუმცა არის იშვიათი გამონაკლისებიც, როდესაც ცალკეული სიტყვებისა და გამოთქმების შინაარსი დაუდგენელია და მათ შესახებ სპეციალისტებიც ვერ თანხმდებიან.
მხატვრული ენა
ვეფხისტყაოსნის მხატვრული ენა გამოირჩევა ე. წ. დარბაისლური მონუმენტური სტილით. პოეტი ხშირად იყენებს ისეთ მხატვრულ ხერხებს, როგორიცაა მეტაფორა, შედარება, გამეორება, ალიტერაცია, ბუნების აღწერები და სხვა. რუსთაველის ენისათვის დამახასიათებელია აფორიზმების სიმრავლე.
მეტაფორები
ვეფხისტყაოსანში მეტაფორები იმდენად უხვადაა, რომ პოემის მხატვრულ ენის სტილად ხშირად სწორედ მეტაფორულობას თვლიან. აზრის გამოხატვის მეტაფორული ხერხი ვეფხისტყაოსანში უმთავრესი მხატვრული ხერხია. რუსთაველის ზოგიერთი მეტაფორული სახე, რომელიც ყველაზე ხშირად მეორდება პოემაში, სხვადასხვა კონტექსტში სხვადასხვა მნიშვნელობითაა გამოყენებული. ასეთებია, მაგალითად: ვარდი, ნარგიზი, მელნის ტბა, მზე, მთვარე, მარგალიტი, ბროლი და სხვა. ვარდი ზოგჯერ ადამიანის სახის ცალკეულ ნაკვთს გამოხატავს, ზოგჯერ კი მთელ პირისახეს. მაგალითად, ქვემოთ მოყვანილ ნაწყვეტში ვარდი პირს აღნიშნავს, ძოწ-მარგალიტი კი კბილებს :
მკვლევართა აზრით, რუსთაველის მეტაფორა ხელს უწყობს აზრის სწორად და მოხდენილად ჩამოყალიბებას. ვეფხისტყაოსნის მეტაფორები არ აბუნდოვანებენ ტექსტის შინაარსს. ალექსანდრე ბარამიძის აზრით, რუსთველი ამ მხრივ განსხვავდება ზოგიერთი აღმოსავლელი პოეტისაგან, რომლებიც რომლებიც „თვითმიზნური მეტაფორიზაციით“ არიან გატაცებულნი.
ეზიდები
ქორწილი
ქორწილის შემდეგ რძალს ელოდება ე.წ. „ბუკტი“ (Bûkti), რომელიც გულისხმობს რომ რძალს არ აქვს უფლება ელაპარაკოს მამამთილს და ხანდაზმულ ხალხს, განსაკუთრებით მამაკაცებს. არ აქვს უფლება, აგრეთვე მათი თანდასწრებით მიიღოს საკვები. „ბუკტი“ უპირველეს ყოვლისა არის ქცევის მანერა, რომელიც მიუთითებს თავდაბლობაზე და გამოხატავს გარშემომყოფთა მიმართ პატივისცემას. გარკვეული დროის განმავლობაში რძალი მოიპოვებს უფლებას ელაპარაკოს თავის მამამთილს. ამ შემთხვევაში მამამთილი რძალს რაიმე სახის საჩუქარს უძღვნის და სთხოვს დალაპარაკებას, რძალი ვალდებულია მიიღოს საჩუქარი და სიტყვიერი მადლობაც გადაუხადოს.
ვეფხისტყაოსანი
ეპითეტები
პერსონაჟების აღწერისას ხშირად გამოყენებულია შემდეგი ეპითეტები: ამაყი, ლაღი, უკადრი, კუშტი, მხნე, ლაღადმავალი, ტანის მრხეველი, მხიარული, მორჭმული და სხვა. ვეფხისტყაოსანში გვხვდება ასევე უეცარი და ორიგინალური ეპითეტებიც, როგორიცაა, მაგალითად ხმა შაქრისფერი. ხშირია ე. წ. მუდმივი ეპითეტები, რომლებსაც უშუალო მხატვრული იერი დაკარგული აქვთ: ცხელი ცრემლი ან ცეცხლი ცხელი და სხვა.
მხატვრული შედარება
პოემაში ბევრია მხატვრული შედარებებიც. ხშირია ორიგინალური, ცოცხალი, რეალისტური შედარებები, რომლებშიც აღბეჭდილია ეროვნული, უბრალო ხალხის ყოფა-ცხოვრება. ზოგიერთი შედარება გამოირჩევა ექსპრესიულობით. აღსანიშნავია, რომ რუსთაველის მხატვრულ შედარებებს ხშირად ჰიპერბოლური ხასიათი აქვთ, თუმცა ვეფხისტყაოსნის ყოველი ჰიპერბოლური შედარების საფუძველი სინამდვილეა და იგი არასოდეს ეხება ფანტასტიკურ წარმოდგენებს.
ეზიდები
სქოლიო
კატეგორია:ეზიდიზმი კატეგორია:ეზიდები
ვეფხისტყაოსანი
გამეორება
ეპიკური განმეორებები ვეფხისტყაოსანში სხვადასხვაგვარია. არის როგორც მოტივურ-აზრობრივი, ასევე სიტყვიერ-ფრაზეოლოგიური განმეორებებიც. მოტივურ-აზრობრივი განმეორების შემთხვევაში, ზოგჯერ რომელიმე სტროფის შინაარსი სხვა სტროფშიცაა გადმოცემული. აღსანიშნავია, რომ იმ სტროფებს, რომლებშიც წინა სტროფის შინაარსია გამეორებული, მკვლევართა ერთი ნაწილი ყალბად მიიჩნევს და შემდეგი დროის დამატებად თვლის.
ნიკო მარი აღნიშნავდა, რომ ეპიკური სიტყვიერ-ფრაზეოლოგიური განმეორებები შოთა რუსთაველის ერთ-ერთი საყვარელი მხატვრული ხერხია. ამის დასადასტურებლად იგი რამდენიმე მაგალითს ასახელებს, მათ შორისაა პროლოგის ერთ-ერთი სტროფი :
ამგვარი ლექსიკური განმეორებები ვეფხისტყაოსანში ათეულობით მოიპოვება. მათთვის, მიუხედავად სიტყვების გამეორებისა, დამახასიათებელია ტავტოლოგიის არარსებობა. განმეორების განსაკუთრებული სახეა, როდესაც სიტყვა რამდენიმეჯერ სხვადასხვა ფორმით მეორდება:
გამეორების ამგვარი ფორმები ვეფხისტყაოსანში გამოიკვლია კ. ჭიჭინაძემ. პავლე ინგოროყვა აცხადებს, რომ ამგვარი სპეციფიკური განმეორებანი იშვიათად მოიძებნება მსოფლიო პოეზიაში და მათ შეიძლება „ვერბალური ალიტერაციაც“ ეწოდოს. ვეფხისტყაოსანში გამოყენებული განმეორებების ერთ-ერთი სახეა სინონიმური სიტყვების დაჯგუფება.
ალიტერაცია
ვეფხისტყაოსნისათვის ბგერული გამეორების ორივე სახეა დამახასიათებელი, ასონანსიცა და ალიტერაციაც, თუმცა უფრო ხშირია ალიტერაცია. მაგალითად, ქვემოთ მოცემულ ტაეპში გამოყენებულია როგორც ალიტერაცია, ისე ასონანსი :
ვეფხისტყაოსნისათვის ასევე დამახასიათებელია ალიტერაციის განსაკუთრებული სახე, სიტყვათა ნაწილაკების, ზმნისწინების გამეორება; მაგალითად ერთსა და იმავე ტაეპში გვხვდება: წავე ... წა, წაგვივიდა ... წა , მირთმა ... მი , მისრულვარ ... მი , გავიდა ... გა , მომხვდეს ... მო , მოგკლავს ... მო და სხვა. ყველა ამ მაგალითში მეორე ნაწილაკი წინა სიტყვის უბრალოდ შემოკლებული გამეორებაა, მათი ერთ ტაეპში არსებობა კი ერთგვარ ალიტერაციას ქმნის.
ბუნების აღწერა
ბუნების სურათები ვეფხისტყაოსანში შედარებით ნაკლებადაა. რუსთაველი ბუნებას თითქმის არსად არ ხატავს თავისთავად, სიუჟეტისაგან მოწყვეტილად; ვეფხისტყაოსნის ბუნების აღწერილობანი დაკავშირებულია უშუალოდ პერსონაჟებთან, მათ განცდებთან და განწყობასთან. პოემის პერსონაჟებს ბუნება ერთგვარად თანაუგრძნობს მწუხარებას, ხოლო სიხარულის დროს მათთან ერთად „მხიარულობს“. ბუნების შესაბამისობის მოტივი ადამიანის შინაგან სამყაროსთან მოგვიანებით, XIX საუკუნის ქართული კლასიკური მწერლობისათვის ტრადიციული გახდა.
აფორიზმები
მინიატიურა|193პქ|ერთ-ერთი გვერდი ვეფხისტყაოსნის ბეგთაბეგისეული ნუსხიდან. თითოეული ტაეპის ბოლოს გარითმული სიტყვა წითელი მელნით, გაშლილადაა დაწერილი, რათა უკეთ გამოჩნდეს, თუ როგორ ზუსტად შეესაბამება ერთმანეთს გარითმული სიტყვების უკანასკნელი ასოები ვეფხისტყაოსანი მდიდარი ნაწარმოებია აფორიზმებით. რუსთველოლოგის, ალექსანდრე ბარამიძის აზრით, შოთას, როგორც აფორიზმებით მაზროვნე პოეტს, მსოფლიო ლიტერატურაში ტოლი არ ჰყავს. რუსთაველი აფორიზმების საშუალებით მოკლედ, სხარტად გადმოსცემს ბრძნულ აზრებს. ჩვეულებრივ, ვეფხისტყაოსნის აფორიზმები ერთი სტროფის ფარგლებშია მოქცეული. სტროფის პირველ სამ ტაეპში პოეტი ავითარებს საჭირო მოსაზრებას, თვალსაზრისს, რასაც მეოთხე ტაეპის სახით მოსდევს უფრო ზოგადი აზრის შემცველი დასკვნითი აფორიზმი. ხშირად აფორისტული ხასიათისაა წინა სამი ტაეპიც, შესაბამისად, მთელი სტროფი აფორიზმია, თუმცა გადამწყვეტი მნიშვნელობა ყოველთვის უკანასკნელ, მეოთხე ტაეპს ენიჭება.
რუსთაველის აფორიზმები შთამაგონებელ-აღმზრდელობითი ხასიათისაა. ისინი ფართოდ გავრცელდა ხალხში ხალხური სიბრძნის სახით. აღსანიშნავია, რომ ხალხმა შოთა რუსთაველს მიაწერა ზოგიერთი ხალხური სიბრძნეც.
ლექსი
რაოდენობის მიხედვით პოემაში დაბალი შაირი უფრო მეტია, ვიდრე მაღალი. აზრობრივი თვალსაზრისით რაიმე ზუსტად განსაზღვრული წესი დაბალი და მაღალი შაირების ხმარებისა არ არსებობს, თუმცა გარკვეული ტენდენციები იგრძნობა. მაგალითად, ვუკოლ ბერიძის მოსაზრებით მაღალი შაირით უფრო მეტად მხიარული, სალაღობო სცენებია გადმოცემული, ხოლო დაბალი შაირით, პირიქით, უმეტესად სევდისმომგვრელი სურათებია წარმოდგენილი.
დაბალი და მაღალი შარირების რიტმულ წყობას განსხვავებული რითმები შეესაბამება. რითმების ხმარების წესი ვეფხისტყაოსანში მკაცრადაა მოწესრიგებული. ორივე სახის შაირის სტროფი ოთხტაეპიანია, თითოეული ტაეპი ერთმანეთს ერითმება aaaa სქემით. ვეფხისტყაოსანში არ გვხვდება შიდა რითმები. დაბალი შაირის რითმა სამმარცვლიანია, მაღალისა კი ოთხმარცვლიანი. რუსთაველის რითმა, ჩვეულებრივ, ზუსტია, გარითმულ სიტყვებში ზუსტად ემთხვევა არა მარტო ხმოვნები, არამედ თანხმოვნებიც; ნაკიან რითმას ვეფხისტყაოსანი არ იცნობს. მაღალი შაირის რიგს განეკუთვნება ვეფხისტყაოსანში არცთუ იშვიათად გამოყენებული ე. წ. მაჯამა (მაჯამური რითმა), როდესაც ომონიმების საშუალებით რითმაში მთელი სიტყვა შედის.
ავტორი
[[შოთა რუსთაველის ფრესკა იერუსალიმში, ჯვრის ქართულ მონასტერში|მინიატიურა|193პქ]]
ვეფხისტყაოსნის ავტორია XII-XIII საუკუნეების მიჯნაზე მოღვაწე შოთა რუსთაველი. ავტორის საკითხზე, ისევე როგორც პოემის სხვა ისტორიულ-ლიტერატურულ საკითხებზე, ინფორმაციას თავად პოემა იძლევა, კონკრეტულად კი პოემის პროლოგი და ეპილოგი. პროლოგში ავტორი ორჯერ ამჟღავნებს თავის ვინაობას და თავის თავს რუსთველს უწოდებს :
ავტორის სახელი, რუსთველი, ორჯერაა დასახელებული ვეფხისტყაოსნის ეპილოგშიც :
აღსანიშნავია, რომ პროლოგში ავტორის სახელი ორივეგან პირველ პირშია, ეპილოგში ორივეგან მესამეში; ამის გათვალისწინებით, მიიჩნევა, რომ ვეფხისტყაოსნის ეპილოგი დაწერილია არა რუსთველის, არამედ მისი გამგრძელებლის მიერ; ამაზე პირდაპირ მიუთითებს ეპილოგის პირველივე სტროფის სიტყვები „მე რუსთველისად ამისა“, რომელიც ალექსანდრე ბარამიძემ ამგვარად გაშიფრა: „რუსთველის მიხედვით, ან რუსთველის კვალობაზე, რუსთველის მსგავსად“. მიუხედავად ამისა, ეს სტროფი მნიშვნელოვანია ვეფხისტყაოსნის ძირითადი ტექსტის ავტორის დასადგენად — გამგრძელებელი ავტორად რუსთველს მიიჩნევს. ამ მხრივ მნიშვნელოვანია ასევე 1669-ე სტროფიც, რომლის ავტორიც ასევე უცნობია, თუმცა ჩანს, რომ იგი კარგად ყოფილა გარკვეული თავისი დროის ქართულ ლიტერატურაში. ამ სტროფის ავტორი ასახელებს კლასიკური პერიოდის ახვადასხვა ქართველ მწერლებს თავიანთი ნაწარმოებებითურთ და მათ შორის მოჰყავს რუსთველიც, რომელიც, სტროფის ავტორის თქმით, ტარიელისათვის არის „ცრემლშეუშრომელი“. ამგვარად, პოემის ეპილოგის სტროფები, ვისი დაწერილიც არ უნდა იყოს ისინი, ადასტუურებენ, რომ ვეფხისტყაოსნის ავტორი რუსთველია.
ვეფხისტყაოსანსა და მის ავტორზე არანაირი ცნობა არ მოიპოვება XIII-XIV საუკუნეებიდან. XV-XVIII საუკუნეების ქართული მწერლობა კი ვეფხისტყაოსანს ერთხმად მიაწერს რუსთველს, უფრო გავრცელებული ფორმით კი — რუსთაველს. რუსთველოლოგთა უმრავლესობა მიიჩნევს, რომ ეს ფორმა (რუსთაველი) უფრო გაუმართლებელია, ვიდრე რუსთველი, ვინაიდან პოეტი თავის თავს სწორედ რუსთველს უწოდებს. ფორმა რუსთაველი პირველად შემოიღო ანტონ კათალიკოსმა XVIII საუკუნეში.