cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სანქტ-პეტერბურგი
სამი რევოლუციის ქალაქი. საბჭოთა პეტროგრადი — ლენინგრადი
thumb|left|თებერვლის რევოლუციის დროს დაღუპულთა მემორიალი, მარსის მოედანი thumb|left|კრეისერი „ავრორა“ 1897 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 1 265 ათას ადამიანს შეადგენდა, ხოლო პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისისთვის პეტროგრადის მოსახლეობა უკვე 2 მილიონს აჭარბებდა (მე-3 ადგილი ევროპაში ლონდონისა და პარიზის შემდეგ). 1905—1907 წლების რევოლუციების შედეგად, რომელთა დაწყების მიზეზიც სისხლიანი კვირა გახდა, პირველად რუსეთის ისტორიაში შეიქმნა პარლამენტი — სახელმწიფო დუმა. მეოცე ასწლეულის დასაწყისში ქალაქის ეკონომიკა სწრაფად ვითარდებოდა და იზრდებოდა. 1913 წლისათვის პეტროგრადის სამრეწველო წარმოების საერთო მოცულობამ 632 მილიონი რუბლი შეადგინა, 1012 საწარმოში დასაქმებულთა საერთო რიცხვი 242,6 ათას ადამიანს აღწევდა. ქალაქი რუსეთის საერთო ინდუსტრიული პროდუქციის 12 % აწარმოებდა, მათ შორის მნიშვნელოვანი რაოდენობით: ელექტროენერგეტიკულ ნაწარმს, ქიმიურ პროდუქციას, მანქანებსა და ტექსტილებს. ქალაქში განთავსებული იყო 767 ბანკი. დედაქალაქის ინდუსტრიის ელექტროენერგიას უზრუნველყოფდა 294 ელექტრო და 3 თბოელექტროსადგური. 1914 წლისთვის პეტროგრადის 60 უმაღლეს სასწავლებელში დაახლოებით 40 ათასი სტუდენტი სწავლობდა.
პირველი მსოფლიო ომის დაწყებამ მნიშვნელოვნად შეცვალა ქალაქში არსებული სიტუაცია. ჯერ კიდევ 1914 აგვისტოში ქალაქი ანტიგერმანულმა განწყობამ მოიცვა, 1917 წლისათვის უკვე სასურსათო მარაგის პრობლემა გაჩნდა, რაც ქალაქში არსებული გრძელი რიგებით გამოიხატებოდა. ამავე წლის 23-27 თებერვლის მოვლენები თებერვლის რევოლუციის ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი გახდა. 25 ოქტომბერს (7 ნოემბერი) ქალაქის მმართველი ორგანოები შეიარაღებული მოქმედებების შედეგად ბოლშევიკებმა დაიკავეს, მათვე ჩამოაყალიბეს რუსეთის საბჭოთა რესპუბლიკა, რომლის დედაქალაქი პეტროგრადი გახდა. სამოქალაქო ომის მსვლელობისას ანტიბოლშევიკური არმიის მმართველებთან სიახლოვის გამო ლენინი გაემგზავრა მოსკოვში, 1918 წლის 5 მარტს კი ქვეყნის დედაქალაქი მოსკოვი გახდა. 1924 წლის 26 იანვარს ლენინის სიკვდილის შემდეგ პეტროგრადს საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის აღმასრულებელი კომიტეტის ბრძანებით ეწოდა ლენინგრადი. .
1917—1919 წლის კატასტროფული მოვლენების შემდეგ ქალაქის მოსახლეობა მნიშვნელოვნად შემცირდა, 1920 წლისათვის მოსახლეობა მხოლოდ 722 000 ადამიანს შეადგენდა. ამ ყველაფრის მიუხედავად ქალაქში ცხოვრება მაინც უმჯობესდებოდა. ქალაქის გარეუბნებიდან ცენტრალურ რაიონებში ამ პერიოდში 300 ათასი ადამიანი გადასახლდა. 1919 წელს შეიქმნა „პეტროგრადისა და მისი შემოგარენის რეგულირების საბჭო“. 1923 წლიდან დაიწყო საბინაო მშენებლობები. 1930-იან წლებში კეთილმოეწყო ელაგინისა და კრესტოვსკის კუნძულები ფინეთის ყურისკენ გასასვლელ ხაზთან ერთად. 1924 წლის 23 სექტემბერს ქალაქში წყალდიდობა მოხდა, რომელიც თავისი ისტორიის განმავლობაში სიდიდით მეორე იყო, წყლის ორდინარი 380 სანტიმეტრით იყო მომატებული. 1933 წელს კრესტოვსკის კუნძულის დასავლეთ კიდეში დაიწყო კიროვის სტადიონის მშენებლობა. 1935—1937 წლებში პირველად შემუშავდა ლენინგრადის განვითარების გენერალური გეგმა, რომლის თანახმადაც ქალაქის განვითარება სამხრეთით, პულკოვის მაღლობამდე, უნდა მომხდარიყო. ქალაქის ცენტრი საერთაშორისო გამზირისა (დღევანდელი მოსკოვის გამზირი) და ცენტრალური რკალისებრი მაგისტრალის კვეთაზე არსებული მოედანი უნდა გამხდარიყო, საბჭოს სახლსა და სხვა ადმინისტრაციულ შენობებთან ერთად. 1939 წელს შემუშავდა ქალაქის გენერალური გეგმის ახალი ვარიანტი, რომელიც არ დამტკიცდა, თუმცა გარკვეულწილად მაინც იქნა გათვალისწინებული და დაიწყო საცხოვრებელი კვარტლების მშენებლობა პატარა ოხტაზე, ივანოვსკის ქუჩაზე, ავტოვოსა და საერთაშორისო გამზირზე. მთელ ქალაქში შენდებოდა კულტურის სახლები — 1930-იანი წლებისთვის კი უკვე ქალაქის ყველა სამრეწველო რაიონში იყო. 1932 წელს გაიხსნა ლენინგრადის პირველი აეროპორტი — პულკოვო. 1934 წლის 1 დეკემბერს ლენინგრადის საოლქო კომიტეტის პირველი მდივანი და კომუნისტური პარტიის პოლიტბიუროს წევრი სერგეი კიროვი მოკლეს, ამ ფაქტის შემდეგ მთელ საბჭოთა კავშირში დაიწყო მსხვილმასშტაბიანი რეპრესიები (ე. წ კიროვის ნაკადი), კიროვის მაგივრად დაინიშნა ანდრეი ჟდანოვი.
thumb|გამარჯვების მოედანი thumb|[[დიდი რვიანის 32-ე სამიტის მონაწილენი კონსტანტინოვსკის სასახლეში]] ლენინგრადის მკვიდრთა გმირობა და გამძლეობა მეორე მსოფლიო ომის დროს გამოვლინდა. 1941 წლის 8 სექტემბერს მოწინააღმდეგეთა ჯარები მოვიდნენ ლადოგის ტბამდე, დაიკავეს ქალაქი შლისელბურგი, თავიანთი კონტროლის ქვეშ მოაქციეს ნევის შესართავი და ბლოკირება გაუკეთეს ლენინგრადს. სწორედ ეს დღე მიიჩნევა გერმანელებისა და ფინელების მიერ ქალაქის ბლოკადის დაწყების თარიღად. თითქმის 900 დღე-ღამის განმავლობაში მიმდინარეობდა ბლოკადა, ამ დროის განმავლობაში ლენინგრადის მცხოვრებლებმა არა მარტო შეინარჩუნეს ქალაქი, არამედ დიდი დახმარება გაუწიეს ფრონტსაც. ამ ხნის განმავლობაში სხვადასხვა წყაროების მიხედვით 650 ათასიდან 1,2 მილიონამდე ადამიანი დაიღუპა. 1943 წლის 18 იანვარს ლენინგრადისა და ვოლხოვის ფრონტებზე განხორციელებული ოპერაცია „ისკრას“ წყალობით ბლოკადის ხაზი გაარღვიეს, თუმცა მხოლოდ 1944 წლის 27 იანვარს მოხერხდა ქალაქის ბლოკადისგან სრული განთავისუფლება. ამ პერიოდისათვის ქალაქში მხოლოდ 560 ათასი ადამიანი იყო დარჩენილი.
ბლოკადის მოხსნის შემდგომ ქალაქის აღდგენა-განვითარება სწრაფი ტემპით დაიწყო. 1950 წელს კვლავ განახლდა კიროვის სტადიონის მშენებლობა. მომდევნო წელს ლენინგრადის განვითარების ახალი გეგმა, რომლის მიხედვითაც ქალაქი თავისი ისტორიული ცენტრის გარშემო, ყველა მიმართულებით უნდა განვითარებულიყო. 1950-იან წლებში შეიქმნა მთელი რიგი არქიტექტურული ანსამბლები: ლენინის, კალინინისა და კომსომოლსკაიას მოედნები, მოსკოვის გამზირის დასრულებული არქიტექტურული სახე, ასევე ენგელსის, სტაჩეკის, სრედნეოხტინსკისა და პრიმორსკის გამზირები. 1951 წელს ამუშავდა პულკოვოს პირველი სადგური (1973 წელს ახალი შენობა აიგო ამ სადგურისთვის). 1955 წელს ექსპლუატაციაში შევიდა პეტერბურგის მეტროპოლიტენის პირველი შემადგენლობა. 1957 წელს პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრიდან ყოველ შუადღეს ქვემეხის სროლის ტრადიცია აღსდგა, ხოლო მარსის მოედანზე პირველად რუსეთის ისტორიაში მემორიალური „მუდმივი ცეცხლი“ აენთო. ამავე წელს ანდრე მარტის სახელობის გემთმშენებელი ქარხნიდან წყალში ჩაეშვა მსოფლიოში პირველი ატომური ყინულმჭრელი „ლენინი“. 1962 წელს კიროვის ქარხნიდან დაიწყო ტრაქტორების სერიის „კიროვეცების“, იგივე „К-700-ის“ წარმოება. 1960 წელს პისკარიოვსკოეს სასაფლაოზე ბლოკადის დროს დაღუპულთა მემორიალი გაიხსნა და ასევე დასრულდა ფინეთის სადგურის ახალი შენობა. 1962 წელს აპტეკარსკის კუნძულზე აღიმართა 316 მეტრიანი ტელეანძა და ახალი ტელეცენტრი. 1960-იან წლებში დაწყებული მსხვილი საბინაო მშენებლობების ფონზე რამდენიმე მსხვილმა სამშენებლო კომბინატმა ლენინგრადშიც დაიწყო ხრუშჩოვკების მასობრივი მშენებლობები, ხოლო 1970-იან წლებში 600 (ე.წ სახლი-გემის) ტიპის საბინაო მშენებლობები დაიწყეს. 1965 წლის 6 მაისს ლენინგრადს მიენიჭა გმირი ქალაქის წოდება. 1966 წელს დამტიკცდა საბჭოთა ლენინგრადის ბოლო გენერალური გეგმა. ამე გეგმის მიხედვით 1960-იან წლებში დაიწყო ვასილევსკის კუნძულის დასავლეთ ნაწილის მასობრივი განაშენიანება, ნოვოიზმაილოვსკის, იური გაგარინისა და კოსმონავტების გამზირების გასწვრივ. ახალი მსხვილი საცხოვრებელი რაიონები გახდა კუპჩინო, ავტოვო, ულიანკა, დაჩნოე, გრაჟდანკა, პოლიუსტროვო და ოხტა. 1967 წლის ოქტომბერში აშენდა სპორტის სასახლე „საიუბილეო“ და დიდი საკონცერტო დარბაზი „ოქტიაბრსკი“. 1970-იან წლებში გაშენდა ლიგოვო, სოსნოვაია-პოლიანა, მხიარული დაბა, მურიინსკის წყაროების ჩრდილოეთ რაიონი, ყოფილი კომენდანტსკის აეროდრომი ტერიტორია, კუპჩინოს სამხრეთ ნაწილი, შუვალოვო, ოზერკი, სამხრეთ-დასავლეთის რაიონი, რჟევკა და პოროხოვიე. 1979 წელს ფინეთის ყურეში დაიწყო დამბის მშნებლობა, რომელსაც ქალაქი წყალდიდობისგან უნდა დაეცვა. 1982 წელს ვასილესკის კუნძულის დასავლეთ ნაწილში (გავანი) აშენდა საზღვაო სადგური. 1988 წელს ქალაქის მოსახლეობამ 5 მილიონს გადააჭარბა. 1990 წელს ქალაქის ისტორიული ცენტრი და მასთან დაკავშირებული ძეგლები იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შევიდა.
პოსტსაბჭოთა პერიოდი
1991 წელს ჩატარებული რეფერენდუმის შედეგებით ლენინგრადელების 54%-ს სურდა ქალაქს თავისი ისტორიული სახელი — სანქტ-პეტერბურგი დაბრუნებოდა. ამავე წლის 6 სექტემბერს მოსახლეობის ეს მოთხოვნა რუსეთის ფედერაციის უმაღლესმა საბჭომ დააკმაყოფილა,, 21 აპრილს ქალაქის სახელის შეცვლის შესახებ შესწორება შეიტანეს რუსეთის 1978 წელს მიღებულ კონსტიტუციაში. 26 ივნისს ანატოლი სობჩაკი აირჩიეს ქალაქის პირველ და უკანასკნელ მერად. 1996 წლის 13 მარტს ქალაქის სააღმსრულებლო ორგანო გადავიდა პეტერბურგის მთავარი სამმართველოს შემადგენლობაში, ჩამოყალიბდა სანქტ-პეტერბურგის გუბერნატორის თანამდებობა, ხოლო მერის უფლებები და თანამდებობა საერთოდ გაუქმდა. 1994 წელს ქალაქში ჩატარდა კეთილი ნების თამაშები, რომელსაც ქალაქისათვის იმ დროს არსებული ძნელბედობის ჟამს დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა. 1995 წელს პეტერბურგის მეტროპოლიტენზე, სადგურებს „ლესნაიასა“ და „მამაცობის მოედანს“ შორის, მომხდარი ავარიის შემდეგ მატარებლების მიმოსვლა შეწყდა (2004 წელს დაუბრუნდა ჩვეულ რეჟიმს). 1991—2007 წლებში ქალაქში მრავალი ძეგლი დაიდგა, რესტავრაცია ჩაუტარა და აღდგა კონსტანტინეს სასახლე, ქრისტეს აღდგომის ტაძარი და მრავალი სხვა. 1991 წლის 25 იანვარს პირველად ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ ყაზანის ტაძარში აღევლინა საეკლესიო ღვთისმსახურება. 2000 წელს აშენდა ყინულის სასახლე, რომელშიც ამავე წლის ყინულის ჰოკეის მსოფლიო ჩემპიონატი გაიმართა. 1998—2011 წლებში ქალაქის გარშემო დაიგო რგოლისებრი ავტომაგისტრალი, 2004 წელს გაიხსნა დიდი ობუხოვსკის ხიდი. 2005 წელს ქალაქის საკანონმდებლო ხელისუფლებამ დაამტკიცა სანქტ-პეტერბურგის განვითარების ახალი გეგმა, რომელშიც ასახულია ქალაქის განვითარება 2025 წლამდე.
1997 წლიდან სანქტ-პეტერბურგში ყოველწლიურად ტარდება რუსეთისა და დსთ-ის ქვეყნების ეკონომიკური სამიტი — პეტერბურგის საერთაშორისო ეკონომიკური ფორუმი, რომელიც მნიშვნელოვან საერთაშორისო პოლიტიკური და ეკონომიკურ ღონისძიებას წარმოადგენს, არაოფიციალურად ამ ფორუმს „რუსულ დავოსსაც“ კი უწოდებენ. ამ ფორუმმა 2006 წლიდან გარკვეულწილად შეიცვალა ფორმატი და გახდა ღონისძიება მსხვილი რუსული და უცხოური კომპანიების მმართველების, სახელმწიფო და პოლიტიკური ლიდერების, მთავრობის წარმომადგენლების, ვიცე-პრემიერების, მინისტრებისა და გუბერნატორების მონაწილეობით (მაგალითისთვის: 2012 წელს ამ ფორუმზე 60-ზე მეტი ქვეყნის დაახ. 4000 წარმომადგენელმა მიიღო მონაწილეობა). 2006 წლის 15—17 ივლისს დაბა სტრელნაში მდებარე კონსტანტინოვსკის სასახლეში ჩატარდა დიდი რვიანის 32-ე სამიტი. 2009 წელს დაიწყო ცათამბჯენ „ლიდეთ-თაუერის“ მშენებლობა, რომელიც ამჟამად დასრულებულია და 142 მეტრისაა. 2011 წლის 31 აგვისტოს ქალაქის გუბერნატორი გიორგი პოლტავჩენკო გახდა.
მოსახლეობა
thumb|260px|სანქტ-პეტერბურგის მოსახლეობის დინამიკა სანქტ-პეტერბურგი მოსახლეობის რაოდენობით ევროპის ქალაქებს შორის მეოთხეა, ხოლო ევროპის ქალაქებს შორის, თუ არ ჩავთვლით დედაქალაქებს მეორე ადგილზეა (სტამბოლის შემდეგ), ქალაქი სანქტ-პეტერბურგის აგლომერაციის ცენტრია. 2012 წლის 1 იანვრის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 4 951 600 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო ამავე წლის 22 სექტემბრისთვის 5 მილიონს გადააჭარბა. 1990-იანი წლებიდან მოყოლებული 2007 წლის ჩათვლით ქალაქის მოსახლეობამ დეპოპულაცია განიცადა: 1990 წელს ქალაქის მოსახლეობა 5 მილიონ ადამიანზე მეტს შეადგენდა, 2007 წელს კი 4 571 184 ადამიანს შეადგენდა. 2008 წლიდან მოყოლებული მოსახლეობის მატება დაიწყო, ეს მაჩვენებელი 2008 წელს +0,3 %, ხოლო 2009 წელს +0,4 %-ს შეადგენდა. 2002 წლიდან 2010 წლამდე მოსახლეობის ზრდამ 4% შეადგინა, მოსახლეობა 4661,2 ათასიდან 4879,6 ათასამდე გაიზარდა. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქში შობადობამ 12 პრომილი, მოკვდავობამ კი 14 პრომილი შეადგინა. 2010 წლის რუსეთის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის შედეგების მიხედვით სანქტ-პეტერბურგის მოსახლეობა 4 879 566 ადამიანს შეადგენდა, რომლის 45,6%-ს — კაცები, 54,4%-ს კი ქალები შეადგენდნენ (ამ მონაცემების მიხედვით ქალების შეფარდება კაცებთან ≈ 0,83 შეადგენდა). ქალაქი ყველაზე მეტად პრიმორსკის რაიონში იყო დასახლებული, მოსახლეობა 507,2 ათას ადამიანს შეადგენდა. 2007 წლის მონაცემებით სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა ქალაქში მცხოვრებ კაცებს შორის იყო 64 წელი, ხოლო ქალებს შორის კი 75 წელი. 2008 წლის მდგომარეობით ქალაქის 4571 ათას მცხოვრებს შორის 1100 ათასი ადამიანი პენსიონერი იყო (მათი დაახ.55% ინვალიდი იყო). ამ პედიოდისთვის ქალაქში 139 ათასი ადამიანი 80-90 წლის იყო, 13,4 ათასი 90-100 წლის, ხოლო 188 მცხოვრები 100 წელს გადაცილებული.
რუსეთის 2010 წლის საყოველთაო აღწერის მიხედვით სანქტ-პეტერბურგში 200-ზე მეტი ეროვნების წარმომადგენელი ცხოვრობდა: რუსები — 3 909 000 (92,5 %), უკრაინელები — 64 ათასი (1,52 %), ბელარუსები — 38 ათასი (0,9 %), თათრები — 31 ათასი (0,73 %), ებრაელები — 24 ათასი (0,57 %), უზბეკები — 20,3 ათასი (0,48 %), სომხები — 20 ათასი (0,47 %), აზერბაიჯანელები — 17,7 ათასი (0,36 %), ტაჯიკები — 12,1 ათასი (0,29 %), ქართველები — 8,3 ათასი (0,2 %), მოლდაველები — 7,2 ათასი (0,17 %), ყაზახები — 3,4 ათასი (0,08 %), ფინელები — 2,6 ათასი (0,06 %). 15 წელს გადაცილებული მოსახლეობის 31,7 %-ს ჰქონდა სრული ან არასრული უმაღლესი განათლება, 26,7 %-ს საშუალო პროფესიული განათლება, 13,8 %-ს საშუალო სავადებულო განათლება, 2287 ადამიანი (0,06 %) კი წერა-კითხვის უცოდინარი იყო. 2011 წლის მონაცემებით უმუშევართა რიცხვი 1,9 %-ს შეადგენდა. საშუალო სახელფასო გადასახადი 41 653 რუბლს შეადგენდა.
ეკონომიკა
thumb|190px|კიროვის ქარხანა thumb|190px|საადმირალოს გემთმშენებელი ქარხნის ჩრდილოეთ შესასვლელი thumb|190px|ტურისტული კატერი მდინარე მოიკაზე სანქტ-პეტერბურგი — რუსეთის ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი და მნიშვნელოვანი ეკონომიკური ცენტრია. სანქტ-პეტერბურგის ეკონომიკური განვითარების, მრეწველობისა და ვაჭრობის კომიტეტის ინფორმაციით ქალაქის მთლიანი ეკონომიკური პროდუქტის საერთო მოცულობამ 1,927 ტრილიონი რუბლი შეადგინა (2010 წლის მონაცემებით ეს მონაცემები 1,662 ტრილიონი რუბლი იყო). ეკონომიკის მთავარი მიმართულებებია: დამუშავებითი მრეწველობა (24,1 %), საბითუმო და საცალო ვაჭრობა (18,7 %), უძრავი ქონების ბიზნესი (18,2 %), ტრანსპორტი და კავშირები (9,9 %), მშენებლობა (7,8 %) და დანარჩენი მიმართულებები (21,3 %). ქალაქის ფინანსური ბაზარი ქვეყნის მასშტაბით რიგით მეორეა სიდიდის მიხედვით, პეტერბურგში მოქმედებს სავალუტო ბირჟა, სატვირთო ბირჟა „სანქტ-პეტერბურგი“, საფონდო ბირჟა „სანქტ-პეტერბურგი“, ფიუჩერსული ბირჟა, ნავთობის ბირჟა „სანქტ-პეტერბურგი“. სანქტ-პეტერბურგში დარეგისტრირებულია 42 კომერციული ბანკი (მათ შორისაა: ვთბ-ბანკი, სანქტ-პეტერბურგის ბანკი, ბანკი „რასია“, კიტ ფინანსი, ბალტინვესტბანკი, სანქტ-პეტერბურგის საერთაშორისო ბანკი და სხვა), დაახ. 100 ბანკის ფილიალი და 400-მდე ფინანსური და საბროკერო კომპანია.
მრეწველობა
ქალაქის მრეწველობის ძირითად ბირთვს 700-ზე მეტი მსხვილი და საშუალო, ხოლო 20 ათასზე მეტი წვრილი საწარმო წარმოადგენს. 2011 წელს სამრეწველო საქონლის საერთო წლიურმა ტვირთბრუნვამ 1 965,9 მილიარდი რუბლი შეადგინა, რაც წინა წელთან შედარებით 34,5 პროცენტიანი მატება იყო. წარმოებული პროდუქციის 48 % კოკსისა და ნავთობპროდუქტების წარმოებაზე მოდიოდა, 22 % — მანქანათმშენებლობაზე, 13 % — კვების პროდუქტებზე, სასმელებსა და თამბაქოზე, 6 % — მეტალურგიულ პრუდქციასა და მზა მეტალის ნაწარმზე.
სანქტ-პეტერბურგის მრეწველობის ძირითადი მიმართულება მძიმე ინდუსტრიაა. ქალაქში მუშაობს ისეთი გემთსაშენი საწარმოები, როგორებიცაა: „საადმირალოს გემთმშენებელი ქარხანა“ (გემები სამხედრო-საზღვაო ფლოტისთვის, ტანკერები, წყალქვეშა ნავები), „ბალტიის გემთმშენებელი ქარხანა“ (ნაწილები საზღვაო ფლოტისთვისა და ყინულმჭრელი გემებისთვის), „ჩრდილოეთის ვერფი“ (ნაწილები სამხედრო-საზღვაო ფლოტისთვის); მანქანათმშენებლობა — „ლენინგრადის მეტალურგიული ქარხანა“ (ორთქლის, გაზისა და ჰიდრავლიკური ტურბინები), „ელექტროსილა“ (ელექტრომანქანები და გენერატორები), „კიროვის ქარხანა“ (ტრაქტორები, ლითონის სხვადასხვა პროდუქცია, სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკა). ქალაქში, ასევე მოქმედებს Ford-ის, Toyota-ს, General Motors-ის, Scania-ს, Nissan-ისა და Hyundai Motor-ის საავტომობილო ქარხნები. ქალაქის მრეწველობაში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია იარაღის წარმოებასაც. ქალაქში განვითარებულია შავი (იჟორის მილების მწარმოებელი ქარხანა) და ფერადი მეტალურგია, ქიმიური, პოლიგრაფიული და მსუბუქი მრეწველობა.
კვების მრეწველობის მსხვილ საწარმოებს შორისაა: „ბალტიკა“ (ლუდი, უალკოჰოლო სასმელები და მინერალური წყლები), „ჰეინეკენი“ (ლუდი), „სტეფან რაზინის სახელობის ლუდის ქარხანა“, „პურის სახლი“ (პურ-ფუნთუშეული და საკონდიტრო ნაწარმი), „პეტმოლი“ (რძის პროდუქტები), „პოლიუსტროვო“ (მინერალური წყლები), „Japan Tobacco“ (თამბაქოს ნაწარმი), სხვადასხვა ხორცკომბინატები, თევზეულის კომბინატები და მრავალი სხვა.
მშენებლობა და ინვესტიციები
2011 წელს ქალაქში შესრულდა 335,7 მილიარდი რუბლის სამშენებლო სამუშაობები, ექსპლუატაციაში შევიდა 2705,7 მ² საცხოვრებელი ფართი. ამავე წელს სამშენებლო სფეროში ჩადებული ინვესტიციების საერთო კაპიტალმა 293,6 მილიარდი რუბლი შეადგინა (უცხოური კაპიტალი 6,121 მილიარდს შეადგენდა, მისი 71,5 % დამუშავებით სამრეწველო ბიზნესში ჩაიდო). კაპიტალის ძირითადი ნაწილი დიდი ბრიტანეთიდან (საერთი კაპიტალის 17%), სამხრეთ კორეიდან (9,5 %), კვიპროსიდან (9,3 %), ჩინეთიდან (8,8 %), გერმანიიდან (6,8 %), ავსტრიიდან (5,1 %) და ყაზახეთიდან (4,9 %) იყო. ქალაქში მიმდინარეობს მთელი რიგი უმსხვილესი საინვესტიციო პროექტები, რომლებიც 2015 წლამდე დასრულდება, ესენია: დასავლეთის ჩქაროსნული დაიმეტრის (დჩქ ავტომაგისტრალი) მშენებლობა, პულკოვოს აეროპორტის განვითარება, საზღვაო სამგზავრო ტერმინალის მშენებლობა და ვასილევსკის კუნძულის დასავლეთ ნაწილის განვითარება, კომპლექს „ბალტიის მარგალიტის“ მშენებლობა, კომპლექს „ნევის რატუშას“ მშენებლობა, ახალი-საადმირალოს კუნძულის განვითარება, სამხრეთ-დასავლეთის თბოელექტროსადგურის მშენებლობა, ახალი ჰოლანდიისა და აპრაშკის გარდაქმნა-რესტავრაცია, მარიინსკის თეატრის მეორე სცენის მშენებლობა, სავაჭრო ზონებში ახალი ობიექტების აშენება და სხვა.
ტურიზმი
ქალაქის ეკონომიკაში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია ტურისტულ ბიზნესს, რომელიც დაკავშირებულია რუსეთისა და მსოფლიოს სხვადასხვა ადგილებიდან ჩამოსულ ხალხთან, ასევე დაკავშირებულია დასაქმებულთა სფეროში ეკონომიურ აქტიურობაზე. ქალაქი წარმოადგენს მნიშვნელოვან კულტურულ-ისტორიულ მემკვიდრეობას, რომელიც ძალიან მიმზიდველ ტურისტულ პროდუქტს წარმოადგენს. პეტერბურგს 2010 წლის მონაცემებით ევროპის ყველაზე პოპულარულ და მონახულებად ქალაქებს შორის მე-7 ადგილი ეკავა, ხოლო მსოფლიოს ქალაქებს შორის კი — მე-20 ადგილი.
2010 წელს ქალაქი 2,3 მილიონმა უცხოელმა (მათი უმრავლესობა ფინეთიდან, გერმანიიდან, აშშ-იდან, შვედეთიდან და საფრანგეთიდან იყო) და 2,8 მილიონმა რუსმა ტურისტმა მოინახულა. ქალაქში მდებარეობს 260-ზე მეტი დიდი და საშუალო ზომის სასტუმრო, რომელიც საერთო ჯამში დაახ. 27 ათას ნომერს მოიცავს (მათ შორისაა: „გრანდ-ოტელ ევროპა“, „გრანდ-ოტელ ემერალდი“, „ასტორია“, „ბალტიისპირეთი“, „პულკოვსკაია“, „სანქტ-პეტერბურგი“, „მოსკოვი“, „რუსეთი“, „ოქტიაბრსკაია“, „აზიმუტი“ და სხვა).
პეტერბურგის ადმინისტრაცია ყოველმხრივ ცდილობს ქალაქში კიდევ უფრო განავითაროს ტურისტული ბიზნესი. ქალაქის მმართველმა ორგანოებმა ქალაქის რეკლამირებაზე 150 მილიონი რუბლი დახარჯეს. ამის გარდა, ასევე დახარჯეს 45 მილიონი რუბლი ქალაქის რეკლამირებაზე ევროპის სხვადასხვა ქვეყნებსა და ტოკიოში. ბიუჯეტიდან გამოყოფილია 45 მილიონი, რომლის საშუალებითაც მონაწილეობა უნდა მიიღონ საერთაშორისო გამოფენებსა და საპრეზენტაციო ორგანიზაციებში.
ტრანსპორტი
thumb|190px|ვიტებსკის სადგური thumb|190px|პულკოვოს აეროპორტი thumb|190px|ზვენიგოროდსკაიას მეტროსადგური thumb|190px|ტრამვაი მოსკოვის ჭიშკრის მოედანზე სანქტ-პეტერბურგი — ჩრდილო-დასავლეთ რუსეთის უმსხვილესი სატრანსპორტო კვანძი (ქვეყანაში რიგით მეორეა, მოსკოვის შემდეგ). ქალაქში ერთიანდება სარკინიგზო, საზღვაო, სამდინარო, საავტომობილო და საჰაერო გზები, რომელიც მნიშვნელოვან სატრანსპორტო ქსელს ქმნის. ქალაქში გადის: ორი მნიშვნელოვანი ევრაზიული სატრანსპორტო კორიდორი „ჩრდილოეთი-სამხრეთი“ და „ტრანსსიბი“, პანევროპული სატრანსპორტო კორიდორი № 9, ევროპული მარშრუტი E18, რომელიც სკანდინავიას აკავშირებს ცენტრალურ რუსეთთან. 2010 წელს სანქტ-პეტერბურგის სატრანსპორტო სისტემის მიერ განხორციელებული ტვირთების საერთო მასამ შეადგინა: სარკინიგზო — 101 მლნ. ტონა, მილსადენური სატრანსპორტო ქსელი — 85 მლნ. ტონა, საზღვაო — 9 მლნ. ტონა, საავტომობილო — 4 მლნ. ტონა (გარდა მცირე სამეწარმეო ტვირთებისა), შიდა წყლის ტრანსპორტი — 1,2 მლნ. ტონა.
სანქტ-პეტერბურგში სატრანზიტო მოძრაობის შესამცირებლად აშენებულია რგოლისებრი ავტომაგისტრალი. ქალაქი სხვა რაიონებთან დაკავშირებულია ძლიერი სატრანსპორტო ქსელით: პრიმორსკის გზატკეცილი, ვიბორგის გზატკეცილი, პრიოზიორსკის გზატკეცილი, ცხოვრების გზა, მურმანსკის გზატკეცილი (კოლა), პეტროზავოდსკის გზატკეცილი, მოსკოვის გზატკეცილი, პულკოვოს გზატკეცილი — კიევის გზატკეცილი, ტაპლინსკის გზატკეცილი, პეტერგოფის გზატკეცილი.
ქალაქის ტერიტორიაზე მდებარეობს: სანქტ-პეტერბურგის დიდი პორტი, რომელიც თავის მხრივ 5 აუზს მოიცავს (აღმოსავლეთის, ბაროკოს, სამგზავრო, ხე-ტყის დასაცურებელ და ქვანახშირის ნავმისადგომ აუზებს), ვასილის კუნძულის სატვირთო პორტი, კრონშტადტსკის პორტი, ლომონოსოვის პორტი. ამ პორტებში მიმდინარეობს ნავთობპროდუქტების, მეტალურგიული ნაწარმის, ხე-ტყის, კონტეინერების, ქვანახშირის, მადნის და ქიმიური პროდუქტების გადატვირთვა. დიდი პორტის საერთო წლიურმა ტვირთბრუნვამ 2010 წელს შეადგინა 26,35 მლნ. ტონა (წინა წელთან შედარებით 6,4 %-იანი მატება დაფიქსირდა). სანქტ-პეტერბურგის პორტი ზღვასთან არხებით არის დაკავშირებული, რომელთა საერთო სიგრძე 27 მილია, ეს არხები მთელი წლის განმავლობაში სრული დატვირთვით მუშაობენ. ვასილის კუნძულის დასავლეთ სანაპიროსთან მდებარეობს მგზავრთა საზღვაო ტერმინალი, რომელიც ლაინერებისა და ბორნების მიღება-გაგზავნას უზრუნველყოფს. ტრანსპორტირების სახეობებს შორის მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია სამდინარო გადაზიდვებს, ქალაქის ტერიტორიაზე ამგვარი ტრანსპორტირება ძირითადად მდინარე ნევაზე ხორციელდება, რომელიც ლადოგის ტბას უკავშირდება, სადაც სრულდება ვოლგო-ბალტიის სანაოსნო მარშრუტი.
სანქტ-პეტერბურგში მგზავრთა საჰაერო გადაყვანები პულკოვოს აეროპორტიდან ხორციელდება, რომელიც ქალაქის სამხრეთით მდებარეობს. მგზავრთა გადასაყვანი მხოლოდ ერთი აეროპორტია ქალაქში. აეროპორტში მდებარეობს სამგზავრო ტერმინალი — პულკოვო1 (სრულდება მგზავრთა გადაყვანები რუსეთის სხვადასხვა ქალაქებსა და დსთ-ის ქვეყნებში) და პულკოვო2 (სრულდება მგზავრთა გადაყვანები საერთაშორისო მიმართულებებით). 2013 წლის დასასრულისთვის ექსპლუატაციაში შევა კიდევ ერთი ახალი სამგზავრო ტერმინალი, რომელსაც შეეძლება წელიწადში 14 მლნ-მდე მგზავრის გადაყვანა შეეძლება. სანქტ-პეტერბურგში დარეგისტრირებულები არიან სახელმწიფო ავიაკომპანიები: „რასია“ და „ტრანსაერო“.
სანქტ-პეტერბურგი ჩრდილო-დასავლეთ რუსეთის მნიშვნელოვანი და უმსხვილესი სარკინიგზო კვანძია. ქალაქში მოქმედებს 5 სარკინიგზო სადგური (ბალტიის, ვიტებსკის, ლადოგის, მოსკოვისა და ფინეთის სადგურები), ორი სახარისხებელი სადგური (სანქტ-პეტერბურგის მახარისხებელი სადგური და შუშარი), ორი საპორტო სადგური (ავტოვო და ახალი პორტი). ქალაქში მდებარეობს ოქტომბრის რკინიგზის ხაზის მმართველობა.
1955 წლიდან ქალაქში მუშაობს მეტროპლიტენი. 2012 წლის ბოლოსთვის სანქტ-პეტერბურგის მეტროპოლიტენი 67 სადგურს მოიცავდა, რომელიც ხუთ ხაზზე იყო განლაგებული, აქვს 7 გადასასვლელი ხაზი, მეტროსადგურების საერთო სიგრძე 120 კილომეტრია. 2001 წლის მონაცემებით სანქტ-პეტერბურგის ტრამვაის სისტემა მსოფლიოში უდიდესი იყო. ბოლო წლებში კი ეს ტრამვაის ქსელი მნიშვნელოვანად შემცირდა. პეტერბურგში მოქმედებს საავტობუსო და სატროლეიბუსო ქსელი. ხალხის გადაყვანაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ტაქსებიც. საზოგადოებრივი ტრანსპორტის მდგომარეობა, ხარისხი, უსაფრთხოების ზომები და გადამყვანი ორგანიზაციები ვერ აკმაყოფილებენ თანამედროვე მოთხოვნებს, რის გამოც მუდმივი კრიტიკის ქვეშ არიან. ქალაქში არსებულ მდინარეებსა და არხებზე მოქმედებს წყლის ტრანსპორტი — აკვაბუსები. 2010 წელს ქალაქში არსებული საზოგადოებრივი ტრანსპორტით გადაყვანილი მგზავრების ოდენობამ შეადგინა: მეტროპოლიტენით — 777 მლნ. ადამიანი, ტრამვაით — 477 მლნ., ავტოტრანსპორტი — 473 მლნ., ტროლეიბუსით — 281 მლნ., სარკინიგზო ტრანსპორტი — 136 მლნ., საზღვაო ტრანსპორტი — 4 მლნ. 2011 წელს ქალაქის მოსახლეობის 70 % მგზავრობდა საზოგადოებრივი ტრანსპორტით, ისინი დღის განმავლობაში დაახ. 56 წუთს ატარებენ გზაში.
განათლება და მეცნიერება
thumb|მარცხნივ|[[სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტი]] ქალაქში 2012 წლის იანვრის მონაცემებით 1054 სკოლამდელი საგანმანათლებლო (ბაგა-ბაღები) დაწესებულება იყო. თითქმის ყველა დაწესებულება ქალაქის ადმინისტრაციის ბალანსზე ირიცხება. პეტერბურგში 690 ზოგადსაგანმანათლებლო სასწავლო დაწესებულებაა (609 სკოლა, მათგან 135-ში ცალკეული საგნების გაძლიერებული სწავლება მიმდინარეობს, 72 გიმნაზია, 45 ლიცეუმი, 21 საღამოს სკოლა, 40 გამოსასწორებელი სკოლა, 8 სკოლა-ინტერნატი, 19 სპეც. დანიშნულების სკოლა), 58 დამატებითი საგანმანათლებლო დაწესებულება ბავშვებისთვის, 48 დაწყებითი და საშუალო პროფესიული განათლების დაწესებულება. მათ შორისაა: ვაგანოვის რუსული ბალეტის აკადემია, სანქტ-პეტერბურგის მუსიკალური კოლეჯი. სამხედრო სასწავლო დაწესებულებებია: სანქტ-პეტერბურგის სუვოროვის სამხედრო სასწავლებელი, ნახიმოვის სასწავლებელი, პეტრე დიდის სახელობის სამხედრო-კოსმოსური კადეტთა კორპუსი, საზღვაო კადეტთა კორპუსი და სხვა.
პეტერბურგი რუსეთის ერთ-ერთი უმსხვილესი სასწავლო-სამეცნიერო ცენტრია, სადაც რუსეთის სასწავლო რესურსების 10 %-ზე მეტი მდებარეობს. ქალაქში დაახ. 350 სასწავლო ორგანიზაცია მდებარეობს (მათ შორის 70 რუსეთის მეცნიერების აკადემიის რიცხვში შედის). პეტერბურგში მდებარეობს რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის სანქტ-პეტერბურგის სამეცნიერო ცენტრი, რომელიც დაახ. 60-მდე აკადემიურ ინსტიტუტსა და სხვა სამეცნიერო-კვლევით დაწესებულებას აერთიანებს. ქალაქის სამხრეთით მდებარეობს რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის მთავარი ობსერვატორია.
ჯანდაცვა
thumb|220px|left|ს.პ ბოტკინის სახელობის კლინიკური ინფექციური საავადმყოფო სანქტ-პეტერბურგის პირველი სტაციონალური სამკურნალო დაწესებულებები იყო სახმელეთო და საადმირალო ჰოსპიტალები, რომლებიც 1715—17 წლებში გაიხსნენ. 1775-1828 წლებში ქალაქის საავადმყოფოებს და ხანაგებს თავშესაფართა გაერთიანებები მართავდნენ, ხოლო მოგვიანებით ეს დაწესებულებები იმპერატრიცა მარია თედორეს ასულის სამეფო კარის სამმართველო კავშირის დაქვემდებარებაში გადავიდა. 1868 წელს შეიქმნა კომისია, რომელსაც სამოქალაქო ჰოსპიტალების მშენებლობა დაევალა, თუმცა მათ მიერ წარმოდგენილი პროექტი უარყოფილი იქნა. 1878 წელს ქალაქის დუმის დადგენილებით შეიქმნა ჯანდაცვის საზოგადო კომისია. ამ კომისიის მეშვეობით ქალაქის ხანაგებს გადაეცათ 2500 ადგილიანი საბავშვო თავშესაფარი, ასევე ქალაქის გამგებლობის ქვეშ მოქმედი 6 საავადმყოფო (კალინკინსკის, ობუხოვსკის, წმინდა მარიამ მაგდალინელის, პეტრე-პავლეს, ალექსანდროვისა და წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის), რომლებიც საერთო ჯამში 9889 ადამიანზე იყო გათვლილი. ს.პ ბოტკინის ინიციატივით 1882 წელს პირველად რუსეთში შეიქმნა ქალაქის დუმის ექიმთა ინსტიტუტი და ამბულატორიული ქსელი. ჯანდაცვის დაწესებულებების მართვისთვის კი შეიქმნა ქალაქის საავადმყოფოებისა და სანიტარული კომისიები, რომლებიც განთავსებული იყო ქალაქის დუმის შენობაში. პირველის მმართველობაში იყო ქალაქის საავადმყოფოები, აფთიაქები, სასულიერო ხანაგები, ხოლო მეორეს მმართველობაში იყო — სადეზინფექციო კამერები, ყვავილის დაავადების სამკურნალო ინსტიტუტები, სამშობიარო სახლები, დღენაკლულ ბავშვთა სახლები, ქალაქის სასაფლაო, ვეტერინარულ-სანიტარული სამსახური, ცხენების ამბულატორიული დაწესებულება, სამჭედლო, სანიტარები, დუმის ექიმები, ამბულატორიის სპეციალური ექიმები, მეანთა ინსტიტუტები და სანიტარ-ვეტერინარი ექიმები. .
მინი|მარჯვნივ|სანქტ-პეტერბურგის ჰომეოპათიური კლინიკა
სანქტ-პეტერბურგში მდებარე ჯანდაცვის დაწესებულებების უმრავლესობა რუსეთის ჯანდაცვის სამინისტროს დაქვემდებარებაში შედის და იყოფა სამ ჯგუფად: სანქტ-პეტერბურგის ჯანდაცვის კომიტეტის დაქვემდებარებაში მყოფი დაწესებულებები, რუსეთის ჯანმრთელობის სამინისტროს ფედერაციული დაწესებულებები და ლენინგრადის ოლქის დაწესებულებები. ქალაქის ჯანდაცვის კომიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფო აღმასრულებელ ორგანოს ჯანდაცვის პოლიტიკის სფეროში. რუსეთის ჯანდაცვის სამინისტროში შემავალი დაწესებულებების მსგავსად ქალაქში არსებობს სხვადასხვა უწყების ჯანდაცვის დაწესებულებებიც, ასევე მდებარეობს ჯანდაცვის კერძო დაწესებულებები.
მინი|მარცხნივ|ოპერაცია ელენინსკის მეან ქალთა ინსტიტუტში (1903)
კულტურა და ხელოვნება
thumb|190px|მიხაილოვის სასახლე, [[რუსული მუზეუმი (სანქტ-პეტერბურგი)|რუსული მუზეუმის შენობა]] 190px|thumb|რუსეთის ნაციონალური ბიბლიოთეკა thumb|190px|[[მარიინსკის თეატრი]] thumb|190px|მოსკოვის მოედანი სანქტ-პეტერბურგი მსოფლიო მნიშვნელობის კულტურულ ცენტრს წარმოადგენს, მას „კულტურის დედაქალაქსაც“ უწოდებენ. ქალაქში კულტურული მემკვიდრეობის 8464 ძეგლია (ისტორიის და კულტურის ძეგლები), მათ შორის 4213 ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია, რაც რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების თითქმის 10 %-ია. სანქტ-პეტერბურგში ორასზე მეტი მუზეუმი და მათი ფილიალია. მათ შორისაა: ერმიტაჟი (მოიცავს მსოფლიო ხელოვნებისა და კულტურის დაახ. 3 მილიონ ეგზემპლარს), რუსული მუზეუმი (რუსული ხელოვნების ყველაზე დიდი მუზეუმი), ცენტრალური სამხედრო-საზღვაო მუზეუმი, რუსეთის ხელოვნების აკადემიის მუზეუმი, ქალაქის სკულპტურების სახელმწიფო მუზეუმი, სანქტ-პეტერბურგის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმი, პეტრე დიდის ანთროპოლიგიისა და ეთნოგრაფიის მუზეუმი (კუნსტკამერა), პეტერგოფის სასახლისა და პარკის მუზეუმი-ნაკრძალი, ორანიენბაუმი, ცარსკოე-სელო, პავლოვსკი, პუშკინსკაია (ხელოვნების ცენტრი), ერარტა (თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი), პუშკინის ნაციონალური მუზეუმი, თავდაცვისა და ლენინგრადის ბლოკადის სახელმწიფო მემორიალური მუზუმი, საგამოფენი კომპლექსი ლენექსპო. 70-ზე მეთი თეატრი: ალექსანდრეს თეატრი, მიხაილოვის თეატრი, ტოვსტონოგოვას დიდი დრამატული თეატრი, სანქტ-პეტერბურგის კომედიის აკადემიური თეატრი, ბალტიის სახლი, კომისარჟევსკაიას აკადემიური დრამატული თეატრი. ქალაქში მდებარეობს, ასევე კოლუნადები: ლიცედეი, სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო ცირკი და სხვა მრავალი. 1100 ბიბლიოთეკა: რუსეთის ნაციონალური ბიბლიოთეკა, რუსეთის მეცნიერების აკადემიის ბიბლიოთეკა, ელცინის სახელობის პრეზიდენტის ბიობლიოთეკა. 50-ზე მეტი კულტურულ-დასასვენებელი დაწესებულება, 50-ზე მეტი კინოთეატრი. პეტერბურგში რამდენიმე შემოქმედებითი უნივერსიტეტია: რიმსკისა და როსაკოვის სახელობის სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო კონსერვატორია, სანქტ-პეტერბურგის თეატრალური ხელოვნების აკადემია, როპინის სახელობის სანქტ-პეტერბურგის ფერწერის, სკულპუტურისა და არქიტექტურის ინსტიტუტი, სანქტ-პეტერბურგის ხელოვნებისა და მრეწველობის აკადემია, სანქტ-პეტერბურგის სახელოვნებო სასწავლებელი. ქალაქში მოქმედებს დაახ. 10 კინო-სტუდია: „ლენფილმი“, „ლენაუჩფილმი“ და სხვა.
ქალაქში ყოველწლიურად ასეულობით კულტურული ღონისძიება ტარდება, 2011 წლის მონაცემებით ქალაქში 1000 გამოფენა, 120-ზე მეტი კინო-პრემიერა და თითქმის 300 ფესტივალი ჩატარდა, მათ შორისაა: საერთაშორისო ბალეტის ფესტივალი „მარიინსკი“, ხელოვნების საერთაშორისო ფესტივალი „თეთრი ღამის ვარსკვლავები“, საერთაშორისო ზამთრის ფესტივალი „ხელოვნების მოედანი“, საერთაშორისო ბალეტის ფესტივალი „Dance Open“, საერთაშორისო მუსიკალური ფესტივალი „სანქტ-პეტერბურგის სასახლეები“, ჯაზის საერთაშორისო ფესტივალი „თეთრი ღამის სვინგი“, ხელოვნების საერთაშორისო ფესტივალი „ავანგარდიდან დღემდე“, ბაიკერების საერთაშორისო ფესტივალი ოლგინოს რაიონში, საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალი ბალტიის სახლი.
1981 წლიდან 1990-იანების დასაწყისამდე ლენინგრადში მოქმედებდა როკ-კლუბი, რომელიც როკ-ჯკუფების ლეგალიზაციასა და პოპულარიზაციას უწყობდა ხელს. ამ კლუბში მოქმედებდა შემდეგი როკ-ჯგუფები: პიკნიკი, აკვარიუმი, ზოოპარკი, მითები მოგვიანებით მათ შეუერთდა აუკციონი, კინო, ალისა, პოპ-მექანიკა, DDT, ნული და სხვა. ამჟამად ქალაქში მოქმედებს ვიქტორ ცოის კლუბი-მუზეუმი „კამჩატკა“, მომღერლის საფლავი ბოგოსლოვსკოეს სასაფლაოზე წარმოადგენს მისი თაყვანისმცემლების „სალოცავ ადგილს“.
არქიტექტურა
მინი|მარჯვნივ|200პქ|ზამთრის არხი ზამთრის სასახლესთან thumb|250პქ|მარცხნივ|[[1776 წლის სანქტ-პეტერბურგის „ახალი“ გეგმა]]
სანქტ-პეტერბურგი დაარსების პირველი დღიდანვე პასუხობდა ტრადიციულ ატქიტექტურულ და კულტურულ მოთხოვნებს, ასე გრძელდება მთელი თავისი ისტორიის განმავლობაში, ქალაქი ყოველწლიურად იზრდება და ვითარდება. პეტრე დიდს გადაწყვეტილი ჰქონდა პეტერბურგი ვენეციისაამსტერდამის მსგავსად აეშენებინა და მოეწყო: ქუჩების მაგივრად უნდა ყოფილიყო წყლის არხების მთელი ქსელი, რომლებშიც მოსახლეობა პატარა ნავებით უნდა გადაადგილებულიყო. საბოლოოდ მეფის ეს სურვილი შეუსრულებელი დარჩა. ქალაქის პირველი 1716 წლის გენერალური გეგმის ავტორი იტალიელი არქიტექტორი დომენიკო ტრეზინი იყო. ამ გეგმის მიხედვით პერპენდიკულარული ქუჩები და ფართო გამზირები პეტერბურგისთვის დამახასიათებელი იყო. ასე იყო დაგეგმარებული ვასილევსკის კუნძული და „სამკაპი“, რომელიც მოიცავდა — ნევის გამზირს, გოროხოვაიას ქუჩას და ვოზნესენსკის გამზირის. ქალაქის ცენტრალური ნაწილის განაშენიანება შედარებით მოგვიანებით მოხდა, თუმცა მისი ცალკეული ნაწილების, ქუჩებისა და მოედნების, გეომეტრიულ ჩარჩოებში მოქცევა და განვითარება დღესაც აქტიურად მიმდინარეობს. გადამწყვეტი როლი ქალაქის დაარსებაში და შემდგომ განვითარებაში პეტრე I-ს მიუძღვის, რომელმაც თვითონვე შეარჩია ადგილი ნევის გამზირის, სადმირალოსა და პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრისთვის, ქალაქის დაგეგმარება და განაშენიანება მკაცრი კონტროლით მიმდინარეობდა. პეტრე დიდის ბრძანებით შენობები ასაგებად ქვა უნდა ყოფილიყო გამოყენებული (თუმცა ამავდროულად რუსეთის სხვა ქალაქებში შენობების ასაგებად ქვის საშენ მასალად გამოყენება აკრძალული იყო). ამავე პერიოდიდან გავრცელდა პეტრესეული ბაროკოს სტილი (პეტრეს ბაროკო), რომლის წარმომადგენლები იყვნენ იტალიელი დომენიკო ტრეზინი, ჟოვანი ფონტანა და ნიკოლო მიკეტი, ფრანგი ჟან-ბატისტ ლებლონი, გერმანელი ანდრეას შლიუტერი, ჯორჯ მატარნოვი და რუსი მიხაილ ზემცოვი. ქალაქში ამჟამადაც არის პეტრესეული ბაროკოს სტილში გადაწყვეტილი რამდენიმე შენობა: პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრე პეტრე-პავლეს ტაძართან ერთად, პეტრე I-ის ზაფხულის სასახლე, კუნსტკამერა, 12 კოლეგის შენობა, მენშიკოვის სასახლე. XVIII საუკუნის შუა ხანებიდან ძირითადა უპირატესობა ელიზაბეტისეულ ბაროკოს (ელიზაბეტის ბაროკო) სტილს ენიჭებოდა, ამ სტილის მიმდევარი არქიტექტორები იყვნენ: ფრანჩესკო რასტრელი (ზამთრის სასახლე, სმოლნის მონასტერი, დიდი პეტერგოფის სასახლე პეტერგოფში, ეკატერინეს სასახლე ცარსკოე-სელოში) და სავა ჩავაკინსკი (წმინდა ნიკოლოზის საზღვაო ტაძარი).
XX საუკუნის შუა ხანებიდან ქალაქში გამოჩნდა მოდერნიზმის სტილში გადაწყვეტილი შენობები, რომელთა შორისაა: ზინგერის სახლი (წიგნების სახლი), ელისეევის სავაჭრო ცენტრი, სასტუმრო „ასტორია“, ვიტებსკის სადგური. ცოტა მოგვიანებით დამკვიდრდა ნეოკლასიციზმი: „შენობები კოშკებით“ ლევ ტოლსტოის მოედანზე, 1920-იან წლებში, ნეოკლასიციზმი შეიცვალა კონსტრუქტივიზმით (გორკის სახელობის კულტურის სასახლე და „დიდი სახლი“ ლიტეინის გამზირზე) და სტალინისტური არქიტექტურით (მოსკოვის მოედნის ანსამბლები, მოსკოვის გამზირი, სტაჩეკის გამზირი, კალინინის მოედანი, პეტერბურგის მეტროპოლიტენის პირველი ხაზის სადგურები). 1923 წლიდან ქალაქის შედარებით ახალ რაიონებში დაიწყო საბინაო კომპლექსური მშენებლობები. 1960-იანი წლებიდან ხრუშჩოვკების, ხოლო 1970-იანებიდან „სახლი-გემის“ ტიპის სახლების მშენებლობა. ამავე წლებში დაიწყო ინდივიდუალური პროექტებით ბინების მშენებლობა: სპორტული კომპლექსი „საიუბილეო“, „გამარჯვების მოედნის“ ანსამბლი, სასტუმრო „ბალტიისპირა“, საკონცერტო-სპორტული კომპლექსი „პეტერბურგსკი“, აეროპორტ „პულკოვოს“ შენობა).
ქალაქის ისტორიულ ცენტრში ბოლო პერიოდში მრავალი შენობა დაანგრიეს: პრეობრაჟენსკის პოლკი (ერთ-ერთი ყველაზე ძველი რუსეთში),საპიორნის ბატალიონი, ნევის გამზირზე მდებარე 5 სახლი, XVIII საუკუნის შენობა, ჩიჩერინის სახლის ინტერიერი, რამდენიმე სახლი აღორძინების ქუჩაზე და ლიტეინის გამზირზე, ვაზნესენსკის გამზირზე მდებარე სახლი, პეტროგრადსკის მხარეში მთელი რიგი შენობები და სხვა. ამ დანგრეულ სახლთა შორის ზოგიერთს არქიტექტურის ძეგლის სტატუსი ჰქონდა. 2008 წელს საკანონმდებლო ორგანოს ცვლილება დაამტკიცა, რომლის მიხედვითაც აკრძალვა დაწესდა ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლების პრივატიზაციაზე. ამ საპრივატიაზაციო ნუსხაში დაახ. 650 კულტურული ძეგლია, რომელიც ფედერალური მნიშვნელობისაა.
ქალაქი ლიტერატურასა და ხელოვნებაში
კლასიციზმის ეპოქაში რუსეთი აქტიურად უწევდა პროპაგანდას მაჟორულ სანქტ-პეტერბურგს, რათა წარმოეჩინა იგი, როგორც იდეალური ქალაქი. ამის საპირისპიროს გამოსახავდნენ განმანათლებლებლები. ევროპაში ეკატერინე II ხშირად მოიხსენიებოდა, როგორც ჩრდილოეთის შამურამატი, ხოლო პეტერბურგი, როგორც — ჩრდილოეთის პალმირა. სამეფო კარზე მოღვაწე პოეტები ხშირად მოიხსენიებდნენ ქალაქს თავიანთ ოდებში, ფიოდორ ალექსეევის გარშემო მოღვაწე მხატვრები კი თავიანთ ნახატებში გამოსახავდნენ პეტერბურგის უკიდეგანო გამზირებსა და მოედნებს, მათ ნახატებში გრანდიოზული შენობების ფონზე იკარგებოდა ადამიანთა სტაფაჟები.
ალექსანდრე პუშკინმა ბრინჯაოს მხედარში (1883) შექმნა გონებაჭვრეტით კონსტრუირებული სივრცის, პეტერბურგის, სახე, როგორც განათლების ეპოქის რაციონალური ნაყოფი. რომელიც ჭაობზე მონარქის ნების შედეგად აშენდა და შეიწირა უამრავი ადამიანის სიცოცხლე. სწორედ ამ ყველაფრიდან მოდის მტრული გრძნობები და „პატარა ადამიანების“ სიხარული. „პეტერბურგის ნოველებში“ გოგოლი წერს: ყველაფერი სველი, გლუვი, სწორი, ფერმკრთალი, რუხი და ნისლიანია. იმპრესიონისტური მოზაიკების ავტორი იმპერიის დედაქალაქს ხატავს, როგორც: უსულდგმულო სახელმწიფო დეპარტამენტების ადგილს, შევსებულს მრავალი პატარა უბადრუკი მოხელეებით (სერგეი ვოლკოვი).
წინასწარმეტყველებები ამ სულის გამყინავი გოლიათის გარდაუვალი დაღუპვის შესახებ, თუ წყალდიდობისგან არა, ხანძრისგან მაინც, უფრო და უფრო ხშირად ისმოდა „ვერცხლის საუკუნის“ ლიტერატურაში, განსაკუთრებით, საფაბრიკო გარეუბნების ზრდასთან ერთად. მ. კუზმინის დღიურის ჩანაწერის მიხედვით, პეტერბურგელი ინტელექტუალები უმზერდნენ „მუქ ფაბრიკებს იმგვარი პირქუში და შეშინებული სახით, გეგონებოდა ისინი ქალაქის კედლებთან მოჯარულ ჰუნებს უცქერდნენ ქალაქის საგუშაგო კოშკიდან“. მკვლევარები ამ ბოლო განწყობასთან საერთო შტრიხებს პოულობენ პეტრე ჩაიკოვსკის მიერ პეტერბურგის აღწერასთან „პიკის ქალში“. მსტისლავ დობუჟინსკის ჩანახატებში, ალექსანდრე ბლოკის ქალაქურ ლექსებსა და ანდრეი ბელის რომანში „პეტერბურგი“ გამომჟღავნებულია საიმპერიო დედაქალაქის ინფერნალური, მიღმური აურა. ჩამოთვლილი ნაწარმოებები ქმნიან თავისებურ რეკვიემს, სადაც პეტერბურგი წარმოჩენილია, როგორც „უკვე განწირული დასაღუპავად, მაგრამ ჯერ ისევ მშვენიერი თავის სიკვდილისწინა, აჩრდილისმაგვარი სილამაზით“ (ევგენი ზამიატინი).
მსგავსი მითების შეთხზვისგან პეტერბურგის დასაცავად ნეოკლასიციზმის პოზიციიდან გამოვიდნენ „ხელოვნების სამყაროს“ მხატვრები ალექსანდრე ბენუას მეთაურობით, რომელიც წუხდა: „ისე ჩანს, რომ არ არსებობს მთელს მსოფლიოში ქალაქი, რომელიც ნაკლები სიმპათიით ისარგებლებდა, ვიდრე პეტერბურგი“. აკვარელებში XVIII საუკუნის ისტორიიდან და საგანმანათლებლო სტატიების ციკლში („ფერწერული პეტერბურგი“, „პეტერბურგის სილამაზე“ და სხვები) ბენუა აღნიშნავს ძველი ქალაქის გმირულ არქიტექტურას და თავისებურ პოეტურ მომხიბვლელობას: „მთელს პეტერბურგში გამეფებულია გასაოცრად ღრმა და შესანიშნავი მუსიკალურობა“. ეს ნოსტალგიური მოტივები შემდგომში ანა ახმატოვას შემოქმედებაში იქნა გაგრძელებული. დედაქალაქის მოსკოვში გადატანასთან ერთად (1918 წელს) რუსული კულტურა მოურიდებელი მამხილებლიდან გადაიქცა ნევაზე გაშენებული იმავე ქალაქის „დამტირებლად და დამცველად“, რომელიც ასე ცოტა ხნის წინ არაადამიანური ეჩვენებოდა. ახმატოვას ლექსში „რეკვიემი“ ეს ქალაქი უკვე წამებულად არის წარმოჩენილი, რადგანაც XX საუკუნის შუა წლებისკენ
რელიგია
სანქტ-პეტერბურგში 268 კონფესია და რელიგიური გაერთიანებაა: რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის 131 გაერთიანება, სტაროვერებისა და სომხური სამოციქულო ეკლესიის — 2, რომის კათოლიკური ეკლესიის — 7, ევანგელისტურ-ლუთერანული ეკლესიის — 19, მუსლიმთა — 3, ბუდისტთა 5 გაერთიანება და კიდევ მრავალი სხვადასხვა რელიგიური გაერთიანება. რელიგიური გაერთიანებების დაქვემდებარებაში ქალაქში არსებული 239 საკულტო შენობაა, მათ შორისაა ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლები: ისააკის ტაძარი, ყაზანის ტაძარი, სმოლნის ტაძარი, სამპსონის ტაძარი, პეტრე-პავლეს ტაძარი, ვლადიმირის ტაძარი და მრავალი სხვა. ქალაქში ასვენია ასევე ალექსანდრე ნეველის, იოან კრონშტადტელისა და ქსენია პეტერბურგელის წმინდა ნაწილები.
სპორტი
250px|thumb|პეტროვსკის სტადიონი სანქტ-პეტერბურგში საკმაოდაა განვითარებული, როგორც სამოყვარულო, ისე პროფესიონალური სპორტი. ქალაქში 13 სტადიონია, რომელთა ტრიბუნებიც 1500 კაცზე მეტს იტევს. ასევე არის 1649 სპორტული დარბაზი, 10 სპორტის სასახლე, 17 დახურული ხელოვნური ყინულის მოედანი, 118 აუზი, ველოდრომი, 18 სათხილამურო ბაზა, 11 სანაოსნო ბაზა და არხი. 2007 წლიდან კრესტოვსკის კუნძულის დასავლეთით შენდება ახალი საფეხბურთო სტადიონი, რომლის მაყურებელთა ტევადობაც 69 ათას ადამიანს შეადგენს. პეტერბურგის სპორტულ დაწესებულებებს შორისაა: პეტროვსკის სტადიონი, სპორტის სასახლე „საიუბილეო“, ყინულის სასახლე, ზამთრის სტადიონი, სპორტული და საკონცერტო კომპლექსი „პეტერბურგსკი“, სანქტ-პეტერბურგის საცურაო აუზები. ქალაქის მთავარ სპორტული კულტურის დაწესებულებას წარმოადგენს ლესგაფტის სახელობის სახელმწიფო ფიზკულტურის, სპორტისა და ჯანმრთელობის ინსტიტუტი.
ქალაქის მდებარეობა, როგორც ბალტიის ზღვის სანაპიროსთან, ასევე მდინარე ნევის ნაპირებზე მნიშვნელოვნად უწყობს ხელს პეტერბურგში წყლის სპორტის განვითარებას. ქალაქს რუსეთში ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია ნაოსნობაში, წყლის მოტორიანი ნავების სპორტში, ნიჩბოსნობასა და სხვა ღია წყლის სპორტში.
სანაოსნო სპორტი რუსეთში პირველად პეტრე დიდმა შემოიღო. 1718 წელს მან სანქტ-პეტერბურგში შექმნა ნევის იახტ-კლუბი „გალერნაია-გავანი“, რომელიც უძველესია რუსეთში. დღესდღეობით ქალაქში ტარდება მრავალი ტურნირი წყლის სპორტში, მათ შორისაა: დიდი ნევის თასი, ნაოსნობის კვირეული და მრავალი სხვა.
ქალაქში განლაგებულია შემდეგი პროფესიონალური კლუბები:
სანქტ-პეტერბურგმა (იმ დროს ლენინგრადმა) მიიღო მონაწილეობა 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ჩატარებაში, ქალაქში მდებარე კიროვის სახელობის სტადიონზე გაიმართა ფეხბურთის რამდენიმე მატჩი. ქალაქმა, ასევე უმასპინძლა 1994 წლის კეთილი ნების თამაშებს, რომელიც ოლიმპიური თამაშებისთვის ბოიკოტის გამოცხადებისთვის ტარდება. მრავალი ოლიმპიური ჩემპიონია პეტერბურგიდან, რომლებიც სპორტის სხვადასხვა სახეობებში ასპარეზობენ.
სქოლიო
* კატეგორია:მსოფლიოს უდიდესი ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში კატეგორია:ჩრდილო-დასავლეთის ფედერალური ოკრუგი კატეგორია:ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მასპინძელი ქალაქები კატეგორია:სსრკ-ის გმირი ქალაქები
Divinities: Twelve Dances With God
Divinities: Twelve Dances With God — ბრიტანელი პროგრესული როკ-მუსიკოს იენ ანდერსონის მეორე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1995 წელს. ალბომის 12 კომპოზიცია ინსტრუმენტულია. მათზე გავლენა იქონია სხვადასხვა ქვეყნების ხალხურმა მუსიკამ, რომელთა შორის არის კელტური, ესპანური და აფრიკული მოტივები.
სქოლიო
კატეგორია:1995 წლის ალბომები კატეგორია:იენ ანდერსონის ალბომები
დემეტრიო ალბერტინი
დემეტრიო ალბერტინი (Demetrio Albertini; დ. 23 აგვისტო, 1973) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. კარიერის უდიდესი ნაწილი „მილანში“ გაატარა. კლუბთან ერთად მოიგო იტალიის ჩემპიონატი, ჩემპიონთა ლიგა და სხვა უამრავი ტიტული. ალბერტინიმ ასევე ითამაშა ესპანურ „ბარსელონაში“.
ათი წლის განმავლობაში იცავდა იტალიის ნაკრების ღირსებას და გუნდის ძირითადი შემადგენლობის ფეხბურთელი იყო.
მილანი
დემეტრიო ალბერტინი მილანის გარეუბანში დაიბადა, ამიტომ ფეხბურთელის კარიერა „მილანის“ ბავშვთა გუნდში დაიწყო, სადაც 14 წელი გაატარა. 17 წლის ასაკში კი ძირითად გუნდში უხმეს და 1989 წელს მისი დებიუტიც შედგა. მომავალ სეზონში ახალგაზრდა ნახევარცველი პადოვაში 1 წლით გაანათხოვრეს. 1991-1992 წლების სეზონში მილანის მთავარი მწვრთნელის პოსტი ფაბიო კაპელომ დაიკავა და ალბერტინიც გუნდში დააბრუნა. ევროპულ ფეხბურთში „მილანის“ ზეობის ხანა იწყებოდა და დემეტრიოც ამ დიდი გუნდის წევრი იყო. იმ სეზონში მილანმა სერია ა წაუგებლად დაასრულა და სკუდეტო მოიგო, შემდეგ იტალიის თასი. ტიტული მომდევნო სამ სეზონშიც დაიცვეს.
ალბერტინის კარიერაში განსაკუთრებული გამოდგა 1994 წელი. სკუდეტოსთან ერთად იტალიის სუპერთასი, ჩემპიონთა ლიგა და ევროპის სუპერთასი მოიგო. დაუვიწყარია ლიგის ფინალი, სადაც მილანელები კრუიფის გაწვრთნილ ბარსელონას დაუპირისპირდნენ და 4:0 გაანადგურეს მეტოქე. 1994 წელს მოგებული ჩემპიონთა ლიგა ალბერტინის კარიერაში პირველი და უკანასკნელი გამოდგა. „როსონერი“ მომდევნო სეზონშიც გავიდა ფინალში, მაგრამ ამსტერდამის აიაქსთან 0:1 დამარცხდა.
საერთო ჯამში ალბერტინიმ „მილანის“ შავ-წითელი მაისურით 300-მდე მატჩი ჩაატარა. ჩემპიონთა ლიგაში 41-ჯერ ითამაშა. ამ ხნის განმავლობაში 3-ჯერ მოიგო იტალიის ჩემპიონატი, ამდენჯერვე იტალიის სუპერთასი, ჩემპიონთა ლიგის სამ ფინალში (1993,1994,1995) ითამაშა, თუმცა მხოლოდ ერთხელ ასწია თასი. „მილანიდან“ კი 2002 წელს წავიდა.
მილანის შემდეგ
„როსონერიდან“ წასვლის შემდეგ დემეტრიო ალბერტინიმ სამშობლო დატოვა და მადრიდის „ატლეტიკოში“ გადავიდა, ესპანეთში მხოლოდ ერთი სეზონი (2002-2003) გაატარა. იმ დროს ალბერტინი უკვე ვეტერანი ფეხბურთელი იყო და საქმე არც ისე კარგად წაუვიდა.
2003 წელს ალბერტინი სამშობლოში დაბრუნდა, თუმცა ამჯერად „ლაციოსთან“ გააფორმა კონტრაქტი. იმ წელს ალბერტინიმ კარიერაში პირველი იტალიის თასი მოიგო, თუმცა არც რომში დარჩენილა დიდხანს, მომდევნო ერთი სეზონი ატალანტაში გაატარა, 2005 წელს, ზამთრის სატრანსფერო ფანჯრის გახსნისთანავე კვლავ ესპანეთში წავიდა და 33 წლის ასაკში ბარსელონას მაისური მოირგო. იმ დროს კატალონიელებს ალბერტინის ყოფილი თანაგუნდელი ფრანკ რეიკარდი წვრთნიდა. ბარსას შემადგენლობაში სულ 5 შეხვედრა ჩაატარა და შემდეგ კარიერა დაასრულა.
სანაკრებო კარიერა
დემეტრიო ლაბერტინიმ სანაკრებო კარიერა ჯერ კიდევ ასაკობრივ ნაკრებებიდან დაიწყო. საკუთარი ნიჭისა და კარგი თამაშოს წყალობით ალბერტინიმ მწვრთნელთა ყურადღება ჯერ კიდევ 17 წლის ასაკში მიიპყრო და ახალგაზრდა ნახევარმცველს 18 წლამდელთა ნაკრებში უხმეს, შემდეგ იყო 21 წლამდე ნაკრები, ძირითად გუნდშიც იმავე პერიოდში გამოიძახეს და ფაქტობრივად ორივე ნაკრებში უწევდა თამაში. 1991 წელს ალბერტინი ოლიმპიური ნაკრების შემადგენლობაშიც იყო.
სკუადრა აძურაში მისი დებიუტი 1991 წლის დეკემბერში შედგა. მას შემდეგ სტაბილურად ირგებდა ქვეყნის პირველი გუნდის მაისურს. ნაკრების შემადგენლობაში იყო 1994 და 1998 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე. პირველ შემთხვევაში იტალიის ნაკრები ფინალში ბრაზილიასთა პენალტების სერიაში დამარცხდა, მეორე ჩემპიონატზე კი მასპინძელმა და მომავალმა ჩემპიონმა საფრანგეთის ნაკრებმა გამოთიშა ტურნირს.
ორი წლის შემდეგ ეს ორი ნაკრები უკვე ევროპის ჩემპიონატის ფინლაში დაუპირისპირდნენ ერთმანეთს, დემეტრიო მაშინაც ნაკრების ღირსებას იცავდა. თამაში დრამატული გამოდგა - იტალიელები მთელი მატჩის განმავლობაში 1:0 უგებდნენ ფრანგებს, თუმცა თამაშის დამთავრებამდე რამდენიმე წუთით ადრე სილვიენ ვილრტორდმა ანგარიში გაათანაბარა დამატებით დროში კი დავიდ ტრეზეგემ ”ოქროს გოლი” გაიტანა და აძურა ტიტულის გარეშე დატოვა.
დემეტრიო ალბერტინიმ რამდენიმეჯერ უკაპიტნა კიდეც ნაკრებს.
კარიერის დასასრული
დემეტრიო ალბერტინი ფეხბურთიდან 2006 წლის 15 მარტს გააცილეს. ამხანაგური მატჩი სან სიროზე შედგა, ერთმანეთს მილანისა და ბარსელონას ფეხბურთელები დაუპირისპირდნენ. იმ შეხვედრაში მარკო ვან ბასტენი, ფრანკ რეიკარდი, ფრანკო ბარეზი, რუუდ გულიტი და სხვა ვეტერანები იღებდნენ მონაწილეობას. ალბერტინიმ ერთი გოლი გაიტანა, ის შეხვედრა მილანმა 4:2 მოიგო.
2006 წლის იტალიური ფეხბურთის სკანდალის შემდეგ დემეტიო ფედერაციის ვიცე პრეზიდენტად დაინიშნა, თუმცა მას შემდეგ რაც გუიდო როსიომ პრეზიდენდის პოსტი დაიკავა, ალბერტინი თანამდებობიდან გადადგა.
საკლუბო
იტალიის ჩემპიონი: 1992, 1993, 1994, 1996, 1999 იტალიის სუპერთასი: 1992, 1993, 1994 ჩემპიონთა ლიგა: 1994 ევროპის სუპერთასი: 1994
წამწე
thumb|წამწის სქემა წამწე, ფერმა — ბოლოებით ერთმანეთთან დაკავშირებული ძელებისგან შემდგარი კონსტრუქცია. სამშენებლო მექანიკაში წამწე ეწოდება ნებისმიერ ძელებიან კონსტრუქციულ სისტემას, რომელიც ხისტი კვანძების სახსრებით ჩანაცვლების შემთხვევაშიც გეომეტრიულად უცვლელი რჩება. წამწის ელემენტებში, მათი დისცენტრულობისა და კვანძგარეთა დატვირთვების გარეშე, წარმოიქმნება გამჭიმავი და შემკუმშავი ძალები. წამწის ელემენტებია: სარტყელი, დგარი და ირიბანა. წამწე ფართოდ გამოიყენება ინჟინერიაში, მექანიკის თითქმის ყველა დარგში.
„წამწე“ ძველქართულად ეწოდება სხვადასხვა ფორმით გადაბმულ ხიდის მზიდ ძელებს და თავად ამ კონსტრუქციაზე შეკიდულ ხიდს. „ფერმა“ უცხო სიტყვაა და ფარანგულიდან დამკვიდრდა (ფრანგ. ferme), რაც თავის მხრივ, ლათინურიდან (ლათ. firmus) მომდინარეობს და მტკიცეს ნიშნავს.
მინი|350პქ|წამწე, რკინიგზის ხიდის მაგალითზე
სქოლიო
კატეგორია:სამშენებლო მექანიკა კატეგორია:არქიტექტურა
არისტოკრატია
არისტოკრატია (ἀριστεύς „არისტენს“ — საუკეთესო, დიდგვაროვანი; „კრატოს“ — ძალაუფლება) — მმართველობის ფორმა, რომლის დროსაც ძალაუფლება უჭირავთ არისტოკრატებს.
ძველ საბერძნეთში არისტოკრატიის გაძლიერებას ხელი შეუწყო უხუცესთა შერჩევამ გვარისს ერთი და იგივე ოჯახებიდან. წარჩინებულთა გვარებმა თანდათან მიითვისეს სახელმწიფო ხელისუფლება. პლატონა და არისტოტელემ გამოიყენეს ტერმინი არიტოკრატია არისტოკრატების მიერ დამყარებული მმართველობის აღსანიშნავად და განასხვავეს ის დემოკრატიისაგან. მონათმფლობელური არისტოკრატიული რესპუბლიკის ნიმუშს წარმოადგენდა სპარტა, რომის რესპუბლიკა და კართაგენი. სავაჭრო არისტოკრატია იყო გაბატონებული ფეოდალურ ქალაქ-რესპუბლიკა ვენეციაში. არისტოკრატიის მმართველობის უპირატესობას XVII-XVIII საუკუნეებში ასაბუთებდნენ სპინოზა, ტომას ჰობზი, კანტი, მონტესკიე.
ლიტერატურა
კატეგორია:სახელმწიფო მმართველობის ფორმები კატეგორია:ძველი საბერძნეთის მთავრობა
Lasioglossum yamanei
Lasioglossum yamanei — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 2006 წელს.
სქოლიო
yamanei
ლევანტი
მინი|ლევანტი ლევანტი (ძვ. Soleil levant მზის ამოსვლა) — ხმელთაშუა აღმოსავლეთ ზღვისპირეთის საერთო სახელწოდება, რომელიც მოიცავს რამდენიმე ქვეყანას (სირია, ლიბანი, თურქეთი, იორდანია, ისრაელი, პალესტინა, ეგვიპტე), ხშირად ეს ტერმინი უფრო ვიწრო წრეს მოიცავს. არაბები უძველესი ხანიდან ამ ტერიტორიას მოიხსენიებენ, როგორც მაშრიყი, ებრაელები კი, როგორც შამი ან შაამი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლევანტი კატეგორია:ახლო აღმოსავლეთი კატეგორია:ხმელთაშუა ზღვა
დანიის გერბი
გერბი შედგება ოქროსფერი ფარისაგან, რომელზეც გამოსახულია სამი დაგვირგვინებული ლომი, გარშემორტყმული გულებით, რომელთა რაოდენობა შეადგენს ცხრას. ფარს ზემოთ გამოსახული გვირგვინი ცნობილია, როგორც მეფე კრისტიან V-ს (1670 - 1699 წწ.) გვირგვინი. დანიის გერბის თანამედროვე ვერსია მიღებულ იქნა 1819 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სახელმწიფო გერბები კატეგორია:დანიის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:გერბები ლომის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები გვირგვინის გამოსახულებით