cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კოჩოსონი
ჩინურ და კორეულს წყაროებში უძველესი ხოსონის ეპოქა ხშირად იყოფა სხვადასხვა პერიოდებად, სახელდობრ, ის უკავშირდება თითოეული იმ პერიოდის დასაწყისში მდგომ ლიდერებს. ეს განყოფილება მოიცავს კოჩოსონ ტანგუნას (2333 - 1100 ძვ,წ.), როდესაც სახელმწიფოს მართავდა უკვდავი ღმერთი ტანგუნი. ასევე უკავშირდება კოჩოსონ კინჯას (1100 - 194 ძვ.წ.) საუკუნეების განმავლობაში ჩინეთის მოთხოვნების გასამართლებლად ამ მიწებზე და კოჩოსონ ვაიმანს (194 - 108 ძვ.წ.), მაგრამ ისტორიული მეცნიერება ასევე ეხება უძველეს კოჩოსონსაც, როგორც მუდმივად არსებული ტომობრივ კავშირის. ეს დანაწევრება უკავშირდება არა ისტორიას, არამედ იმ მითოლოგიას, რომელიც ჩამოყალიბდა საჩივრის დასაბუთების სისტემის შექმნისას.
ხალხი
უძველესი კოჩოსონის ხალხი ალბათ ჰიპოტეტურ ენათა ოჯახს, პუესკოს ეკუთვნოდა, თუმცა ეს არ არის ცნობილი დაზუსტებით, რადგან რამდენიმე ცნობილი სიტყვა მხოლოდ ჩინურ გადმოცემაში შემორჩა. ისინი გადანაწილდნენ მანჩურიაში, ლიონონინგის ნახევარკუნძულზე და კორეის ნახევარკუნძულზე. კოჩოსონი გავრცობილი იყო ქვემო მანჯურიასა და კორეის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთით.
გეოგრაფია
უძველესი დასახლებებისა და არქეოლოგიური მტკიცებულებების სხვადასხვა ინტერპრეტაციით წარმოდგენილი სახელების მიხედვით, კოჩოსონის ისტორიული ცენტრი იქნებოდა თანამედროვე თანამედროვე ფხენიანის მიდამოზე, ან ლიოხის მდინარის არეალში, ჩრდილო-აღმოსავლეთით ჩრდილო-კორეასა და ჩინეთს შორის.
კულტურის ამ სახელმწიფო შეიძლება ცალსახად განისაზღვროს, როგორც კულტურა, რომელიც ჩნდება ძვ.წ. VIII საუკუნეში.
დაახლოებით 300 ძვ.წ. უძველესმა კოჩოსონმა იანთან ომის შემდეგ დასავლეთში დაკარგა დიდი ტერიტორია. რაც აღწერილია მე -13 საუკუნეში ნაწარმოებში სახელად "ისტორიული შენიშვნები".
ლეგენდა
ლეგენდის მიხედვით, ტანგუნის მამა ზეციდან ჩამოვიდა. ლეგენდის თანახმად, კორეის დამფუძნებელი არის ლეგენდარული ტანგუნი. კორეის დამფუძნებელი მითის უძველესი ჩანაწერი გამოჩნდა X-XI ს-ის ქრონიკაში სამგუკ იუსი. მსგავსი ამბავი შეგიძლიათ იხილოთ ჩევან უნგში.
ცის უფალს ხვანინს (환인; 桓 因, რომლის სახელიც ასევე გვხვდება ინდურ ბუდისტურ ნაწერებში), რომელიც იყო შვილი ჰვანინისა, სურდა დედამიწაზე ცხოვრება ხალხთან ერთად. ხვანინი ჩამოვიდა მთა პექტუსანიდან სამი ათასი თანაშემწის თანხლებით და დააარსა ქალაქი [Sinsi] (신시; 神 市, "ღვთის ქალაქი" ან "წმინდა ქალაქი"). ღრუბლების, წვიმისა და ქარის მინისტებთან ერთად მან შეიმუშავა კანონის უზენაესობა და მორალური კანონები და ასწავლიდა ხალხს ხელოვნებას, მედიცინას და სოფლის მეურნეობას.
მათი შვილი, ტანგუნი ტახტზე ავიდა. იაო (იმპერატორი)ს 50 წლის მეფობის შემდეგ. მან ქალაქის დედაქალაქი ასადალში გადასცა მთა პეგაკზე (ან კიოლჰოლში).
დავა კიჯის შესახებ
მითი, რომ ჩინეთის ზოგიერთმა მეთაურმა 1100 წელს ჩორონში ძალაუფლება მოიპოვა, პირველად მე-2 საუკუნის ჩინურ თხზულებებში გამოჩნდა. ეს ლეგენდა კონფუციანზმის ფარგლებში მართლმსაჯულებას უკავშირდებოდა იმ აზრით, რომ ცნობილი ოთხი სახანო ყოველთვის ჩინეთზე იყო დამოკიდებული. ადრეული კოჩოსონის პერიოდში ეს მითი კორეის სახელმწიფო იდეოლოგიის მიხედვით იყო მოწონებული. კიჯის საფლავიც კი იპოვეს. თუმცა, 1945 წლის შემდეგ, იდეოლოგიის გადახედვა მოხდა და კიჯის საფლავი, რომელიც ფხენიანში იყო, დაინგრა. ამგვარად, დაპირისპირება დაიწყო კორეელ და ჩინელ მეცნიერებს შორის მისი წარმოშობის შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:კოჩოსონი
პალოტინა
პალოტინა (Palotina) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 335 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
This Is All Yours
This Is All Yours — ინგლისური ინდი–როკ ჯგუფის, alt-J-ს (∆), მეორე სტუდიური ალბომი, გამოშვებელი 2014 წლის 22 სექტემბერს Infectious Records-ის მიერ.
წინაპირობა და ჩაწერა
2012 წლის 25 მაისს alt-J-მ გამოუშვა სადებიუტო ალბომი An Awesome Wave, რომელმაც 2012 წლის ბრიტანული Mercury Prize მოიგო. alt-J ასევე იყო ნომინირებული Brit Awards-ის სამ დაჯილდოებაზე (წლის აღმოჩენა, წლის საუკეთესო ალბომი და წლის საუკეთესო ჯგუფი). ბასისტმა გვილ სეინსბერმა დატოვა ჯგუფი 2014 წლის იანვარში. ალბომის ჩაწერა ჯგუფმა დაიწყო 2014 აპრილში. ის იწერებოდა იმავე ადგილას, რაც An Awesome Wave — Iguana Studios. გას უნგერ-ჰამილტონი ის აღწერა, როგორც „ერთგვარი პატარა ადგილი მეორადი საბურავების მაღაზიის უკან“.
კრიტიკული შეფასება
მისი გამოცემის შემდეგ, This Is All Yours-მა, ძირითადად დადებითი შეფასებები მიიღო მუსიკის კრიტიკოსებისგან. საიტზე Metacritic, რომელიც ანიჭებს ნაწარმოებებს გათანაბრებულ ქულას (100-დან) გავლენიანი კრიტიკოსების მიმოხილვებზე დაყრდნობით, ალბომმა მიიღო საშუალო ქულა 70, რაც მიუთითებს „ძირითადად დადებით მიმოხილვებზე”. ალბომი იყო ნომინირებული გრემის 57-ე ყოველწლიურ დაჯილდოებაზე საუკეთესო ალტერნატიული ალბომისთვის და IMPALA-ს წლის საუკეთესო ალტერნატიული ინდი-ალბომის ჯილდოზე.
სქოლიო
კატეგორია:2014 წლის ალბომები კატეგორია:Alt-J-ს ალბომები კატეგორია:Atlantic Records-ის ალბომები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ალბომები კატეგორია:Infectious Music-ის ალბომები
იანაკანჩის რაიონი (ჩუპაკა)
იანაკანჩის რაიონი (Distrito de Yanacancha) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ჩუპაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 806 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 350 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 751.86 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩუპაკის პროვინციის რაიონები
კონოტოპი
კონოტოპი (Конотоп) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს სუმის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 88411 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:სუმის ოლქის ქალაქები
აზირიდინი
აზირიდინი — ორგანული ნაერთი, რომელიც შეიცავს აზირიდინის ფუნქციონალურ ჯგუფს. არი სამკუთხა ჰეტეროციკლური ნაერთი, შეიცავს ერთ აზოტის ჰეტეროატომს, ერთ ამინის (-NH-) ჯგუფს და ორ მეთილენის ხიდს (--). მისი მოლეკულური ფორმულაა. არის ძალზე ტოქსიკური ნივთიერება.
უზბეკეთის პასპორტი
2010 წლიდან, უზბეკეთი თანდათანობით გადავიდა ბიომეტრიული პასპორტის სისტემაზე. ძველი (არაბიომეტრიული) პასპორტები 2018 წლის თებერვლის შემდეგ გამოუსადეგარია, როგორც ეროვნულ, ისევე საერთაშორისო დონეზე.
აზირიდინი
სქოლიო
კატეგორია:ქიმიური შენაერთები კატეგორია:ჰეტეროციკლური ნაერთები
უზბეკეთის პასპორტი
უზბეკეთის პასპორტის მფლობელებს შეუძლიათ გამგზავრონ რიგ ქვეყნებში უვიზოდ ან მიიღონ ვიზა ჩასვლისთანავე.
საინფორმაციო გვერდი
უზბეკეთის პასპორტი შეიცავს შემდეგ მონაცემებს:
სქოლიო
კატეგორია:პასპორტები ქვეყნების მიხედვით
ფავარეტა
ფავარეტა (Favareta, Benicull de Favara) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის რიბერა-ბახის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 9 კმ². მოსახლეობა — 2504 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ადამიანის უფლებები ფილიპინებში
მინი|[[ფილიპინების დროშა]] მინი|[[ფილიპინების გერბი]] ადამიანის უფლებები ფილიპინებში  — ადამიანის უფლებები ფილიპინების არქიპელაგში. ფილიპინების კონტექსტში „ადამიანის უფლებების“ ცნება, ძირითადად, ეხება ფილიპინებში (მაგრამ არ შემოიფარგლება) მცხოვრები ადამიანის სამოქალაქო და პოლიტიკურ უფლებებს 1987 წლის ფილიპინების კონსტიტუციის შესაბამისად. ადამიანის უფლებები ადგენს მორალურ სტანდარტებს კაცობრიობის წარმომადგენელთათვის, არა მხოლოდ კონკრეტული საზოგადოების ან მოქალაქეებისათვის. ადამიანთა რასის წევრობა ერთადერთი კვალიფიკაციაა ამ უფლებების მისაღებად. ადამიანის უფლებები, საერთაშორისო კანონების სპეციფიკური კონვენციებისგან განსხვავებით (მაგალითად ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენცია და სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებებისა და ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების საერთაშორისო პაქტი), საყოველთაოდ გამართლებულია, რადგან იგი ეხება მთელ კაცობრიობას, განურჩევლად გეოგრაფიული მდებარეობისა.
წამება
2017 წლის მონაცემებით, მრავალმა წყარომ აღნიშნა, რომ წამება ხდებოდა პოლიციისა და სხვა უსაფრთხოების ძალების მიერ.
შრომის კოდექსი
ფილიპინებში მარკოსის საომარი ეპოქის დაწყებამდე, შრომის ყველა კანონი არ იყო კოდიფიცირებული. პრეზიდენტმა მარკოსმა დაავალა კომიტეტს ე.წ. შრომის დეპარტამენტიდან (ახლანდელი შრომისა და დასაქმების დეპარტამენტი ან DOLE), რათა გაერთიანებულიყო ფილიპინების ყველა არსებული შრომითი კანონი. კონსოლიდაცია დასრულდა 1974 წლის 1 მაისს და ძალაში შევიდა 1974 წლის 1 ნოემბერს.
მარკოს ადმინისტრაცია (1965–1986)
1972 წლის 21 სექტემბერს პრეზიდენტმა ფერდინანდ მარკოსმა ფილიპინებში საომარი მდგომარეობა გამოაცხადა. მარკოსმა შეიარაღებულ ძალებს მისცა უფლება, აღეკვეთათ ნებისმიერი აჯანყება ან აჯანყების აქტი. ჯამში დაფიქსირდა 398 გაუჩინარება, 1,388 არაკანონიერი მკვლელობა და 1,499 მოკლული და დაჭრილი ხოცვა-ჟლეტის შედეგად, მაგრამ ყველა მსხვერპლის აღრიცხვა არ მოხდა.
არიოს ადმინისტრაცია (2001–2010)
არიოს ადმინისტრაციას აწუხებდა ადამიანის უფლებების დარღვევის რამდენიმე ფორმა. ამათგან უმეტესობა მოიცავს სამხედრო ძალაუფლების ბოროტად გამოყენებას, განსაკუთრებით მუსლიმურ მინდანაოში.
ბენინო აკინოს ადმინისტრაცია (2010–2016)
2010 წლის 30 ივნისს ბენინო აკინო III დაინიშნა ფილიპინების პრეზიდენტის თანამდებობაზე. მისი უფლებამოსილების განმავლობაში აღსანიშნავია K-12 პროგრამის განხორციელება, შუაღამის დანიშვნის გაუქმება, ფილიპინების სიმართლის კომისიის დაარსება, ფილიპინების სტატისტიკის ორგანოს (PSA) შექმნა. ადმინისტრაციამ პირობა დადო, რომ მოსპობს კორუფციას სამთავრობო სისტემაში, მაგრამ ჯერ კიდევ არ არის გადაჭრილი ეს პრობლემა.
დუტერტეს ადმინისტრაცია (2016 - დღემდე)
2020 წლის 26 ივნისს ფილიპინების პოლიციამ ლგბტ პრაიდის ღონისძიებაზე 20 ადამიანი დააკავა. ისინი აპროტესტებდნენ ანტიტერორისტულ კანონპროექტს, რომელიც აღმოფხვრიდა მათ იურიდიულ დაცვას და პოლიციას შეეძლო დაეკავებინა ჯგუფები და პირები ყოველგვარი ორდერის გარეშე ტერორიზმის ნიშნით. 2020 წლის 3 ივლისს Amnesty International–მა გააკრიტიკა სადავო ანტიტერორისტული აქტი, რომელსაც ხელს აწერს პრეზიდენტი როდრიგო დუტერტე და ამბობს, რომ ახალი კანონი არის ქვეყნის ადამიანის უფლებების მუდმივად გაუარესების ისტორიის უკანასკნელი მაგალითი.
შრომისა და დასაქმების დეპარტამენტი
თავდაპირველად შრომისა და დასაქმების დეპარტამენტი ეწოდა შრომის ბიუროს 1908 წლის 18 ივნისს, რომელიც ვაჭრობისა და პოლიციის დეპარტამენტის დაქვემდებარებაში ფუნქციონირებდა. მას სახელი დაერქვა და დაარსდა როგორც შრომის დეპარტამენტი, 1933 წლის 8 დეკემბერს, No4121 საკანონმდებლო აქტის შესაბამისად. 1982 წელს სრული შიდა რესტრუქტურიზაციის შემდეგ მას ეწოდა შრომისა და დასაქმების დეპარტამენტი. იგი ეხება ფილიპინელი მშრომელების უფლებების დაცვას და კეთილდღეობას როგორც ქვეყანაში, ასევე საზღვარგარეთ და პასუხობს სოციალურ-პოლიტიკურ და ეკონომიკურ გამოწვევებს, რომლებიც გავლენას მოახდენს მუშაკებზე. შრომისა და დასაქმების დეპარტამენტმა შექმნა ოფისები და სააგენტოები: 16 რეგიონალური ოფისი, 83 საველე ოფისი, 4 სატელიტური ოფისი, 28 საზღვარგარეთის ფოსტა, 6 ბიურო, 7 პერსონალის მომსახურება და 11 თანდართული სააგენტო. ამ ქვეჯგუფებს ევალებათ მჭიდროდ გააკონტროლონ და კოორდინაცია გაუწიონ პოლიტიკისა და პროგრამების განხორციელებას.
შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციამ აღნიშნა, რომ „გენდერულ თანასწორობაზე დისკუსიის საშუალებით, პრობლემები გაღრმავდა ყველაზე დაუცველი ფენისთვის, მათ შორის ქალებისთვის, რომლებიც ჩართულნი არიან საშინაო საქმეში. მიუხედავად იმისა, რომ გლობალურმა ეკონომიკურმა კრიზისმა ხელი შეუწყო მათი მოწყვლადობის გამწვავებას, ისინი მაინც ცდილობენ რეალიზაციას საზოგადოების დამოკიდებულების შეცვლის გზით.“
სქოლიო
კატეგორია:ფილიპინები კატეგორია:ადამიანის უფლებები კატეგორია:ადამიანის უფლებები ქვეყნის მიხედვით
კოზიმა ვაგნერი
კოზიმა ვაგნერი (Cosima Wagner; დაბადებისა: ფრანჩესკა გაეტანა კოზიმა ლისტი; დ. 24 დეკემბერი, 1837, ბელაჯიო, ლომბარდო-ვენეციის სამეფო — გ. 1 აპრილი, 1930, ბაიროითი, ბავარია, ვაიმარის რესპუბლიკა) — გერმანელი კომპოზიტორის, რიხარდ ვაგნერის მეორე ცოლი და მუზა, ბაიროითის ფესტივალის თანადამფუძნებელი და მრავალწლიანი ხელმძღვანელი.
კოზიმა უნგრელი კომპოზიტორისა და პიანისტის ფერენც ლისტის ასული იყო. 1857 წელს, იგი ცოლად გაჰყვა დირიჟორ ჰანს ფონ ბიულოვს, რომლისგანაც ორი შვილი ეყოლა. 1863 წელს, კოზიმასა და ვაგნერის რომანი იწყება, 1870 წელს კი ისინი დაქორწინდნენ. რიხარდ ვაგნერთან ერთად დააფუძნა ბაიროითის ფესტივალი, სადაც ვაგნერის ოპერები კომპოზიტორის ჩანაფიქრის მიხედვით იდგმებოდა. ვაგნერის სიკვდილის შემდგომ, 1883 წელს, კოზიმა ჩაუდგა სათავეში ბაიროითის ფესტივალს და ცხოვრება მის შენარჩუნებასა და შემოქმედებითი მემკვიდრეობის განთქმას მიუძღვნა.
კოზიმა ვაგნერი დარწმუნებული იყო, რომ აუცილებელია კომპოზიტორის მთავარი ჩანაფიქრის შენარჩუნება და ეწინააღმდეგებოდა ყოველგვარ თეატრალურ ინოვაციას. ამავე შეხედულებას იზიარებდნენ მისი მემკვიდრენიც, მას შემდეგ, რაც კოზიმამ 1907 წელს ფესტივალის ხელმძღვანელობიდან გადადგა. ამის გამო და იმის გამოც, რომ კოზიმა იზიარებდა თავისი მეუღლის ნაციონალისტურ და ანტისემიტურ შეხედულებებს, მისი მემკვიდრეობა იწვევს არაერთგვაროვან შეფასებებს.
ბავშვობა
მინი|მარცხნივ|ფერენც ლისტი 1847 წელს. ფრანჩესკა გაეტანა კოზიმა ლისტი, კომპოზიტორ ფერენც ლისტისა ფრანგი მწერალის მარია დ'აგუს მეორე ასული იყო. ფერენც ლისტი მაშინ 26 წლის იყო. ფერენცი და მარია არ იყვნენ დაქორწინებულნი; ლისტის გამო, რომელიც მასზე ექვსი წლით უმცროსი იყო, მარია თავის ქმარს — გრაფ შარლ დ'აგუს დაშორდა და პარიზი დატოვა. კოზიმა, 1837 წლის 24 დეკემბერს, იტალიური კურორტის — ბელაჯიოს სასტუმროში დაიბადა და მისი სახელი წმინდა კოზმას, ექიმთა მფარველის საპატივცემულოდ დაარქვეს. მშობლებმა ევროპაში მოგზაურობა გააგრძელეს, ხოლო კოზიმა და მისი უფროსი და, ბლანდინა, ძიძას დაუტოვეს, რაც მაშინ საკმაოდ გავრცელებული პრაქტიკა იყო. 1839 წელს, ლისტსა და დ'აგუს გაუჩნდათ მესამე შვილი, ერთადერთი ვაჟი — დანიელი.
1839 წელს, მარიამ თავის ასულებთან ერთად პარიზში დაბრუნება დააპირა, მაგრამ მისმა დედამ უარი განაცხადა ქორწინებაგარეშე ბავშვების აღიარებაზე. ეს იმას ნიშნავდა, რომ საზოგადოებაში უწინდელ სტატუსს ვერ აღიდგენდა. ლისტის ასულები მის დედასთან — ანასთან ცხოვრობდნენ, მოგვიანებით მათ დანიელიც შეუერთდა. მომდევნო წლებში ლისტსა და დ'აგუს შორის ურთიერთობები გაუარესდა და 1845 წელს, ისინი ერთმანეთთან მხოლოდ შუამავალთა მეშვეობით ურთიერთობდნენ. ლისტმა აუკრძალა დედასა და ასულებს ერთმანეთთან საუბარი და მალე მარია უკვე აღარ ცდილობდა მათთან ურთიერთობას. მიუხედავად იმისა, რომ ერთსა და იმავე ქალაქში ცხორობდნენ, ერთმანეთს მხოლოდ ხუთ წელში, 1850 წელს შეხვდნენ.
ახალგაზრდობა
1847 წელს ლისტმა გაიცნო კაროლინა ვიტგენშტეინი, რუსი გენერლის ცოლი, რომელიც იმ დროს უკვე ქმრისგან განცალკევებულად ცხოვრობდა. 1848 წლის შემოდგომისკენ მათი რომანი იღებს დასაბამს, კაროლინა მისი ცხოვრების მუდმივი თანამგზავრი გახდა. როდესაც 1850 წელს ლისტმა გაიგო, რომ მისი ქალიშვილები დედას ხვდებიან, მისი მითითებით კაროლინამ გოგონები სკოლიდან გამოიყვანა და 62 წლის აღმზრდელის — მადამ პატერსის მეთვალყურეობის ქვეშ მოაქცია. მადამ პატერსი კოზიმასა და ბლანდინას აღმზრელი ოთხი წლის განმავლობაში იყო.
1853 წლის 10 ოქტომბერს ლისტი მადამ პატერსის სახლს ეწვია, 1845 წლის შემდეგ პირველად მოინახულა თავისი ასულები. ლისტს ორი კომპოზიტორი ახლდა — ჰექტორ ბერლიოზი და რიხარდ ვაგნერი. როგორც კაროლინას შვილი — მარი, რომელიც ამ შეხვედრაზე იმყოფებოდა, იხსენებს, კოზიმა იყო „ახალგაზრდობის ყველაზე ცუდ დროში, მაღალი და მოუქნელი, მიწის ფერი სახით... მამას დაემსგავსა. მხოლოდ მისი გრძელი უცნაური ელფერის მქონე ოქროსფერი თმები იყო მშვენიერი“. ოჯახური ნადიმის შემდგომ ვაგნერმა შეკრებილთ მომავალი „ღმერთების დაღუპვიდან“ უკანასკნელი აქტის ნაწყვეტი წაიკითხა. კოზიმას მასზე შთაბეჭდილება არ დაუტოვებია, დღიურში ვაგნერმა აღნიშნა, რომ ორივე გოგონა ძალიან მორცხვნი იყო.
ურთიერთობა ჰანს ფონ ბიულოვთან
მინი|მარჯვნივ|ჰანს ფონ ბიულოვი როდესაც ლისტის ასულნი წამოიზარდნენ, მან ისინი საცხოვრებლად ბერლინში გადაიყვანა, მიუხედავად დ'აგუს მკაცრი პროტესტისა. ბერლინში გოგონების აღმზრდელი ფრანცისკა ფონ ბიულოვი გახდა, რომლის ვაჟიც — ჰანს ფონ ბიულოვი, პიანისტი და დირიჟორი, ლისტის ერთ-ერთი გამოჩენილი მოსწავლე იყო. ჰანსიც მონაწილეობდა გოგონების აღზრდაში — აძლევდა მათ მუსიკალურ განათლებას. ბიულოვი აღტაცებული იყო კოზიმას პროგრესით და მალე მათ შორის რომანტიკული ურთიერთობები ჩამოყალიბდა. ლისტმა ამას კეთილი განწყობით შეხედა, ხოლო 1857 წლის 18 აგვისტოს ბერლინის წმინდა იადვიგის ტაძარში კოზიმა და ჰანსი დაქორწინდენ. თაფლობის თვეზე ჰანსი, კოზიმა და ლისტი ესტუმრნენ ვაგნერს მის სახლში, ციურიხის მახლობლად. მომდევნო წელს ისევ ეწვიეს ვაგნერს და წასვლის წინ კოზიმამ კომპოზიტორი ემოციური სცენით გააოცა, რომლის შესახებაც კომპოზიტორი იგონებდა: „იგი მუხლებზე დაეცა და ჩემი ხელები ცრემლებითა და კოცნით დაფარა. ... მე ვფიქრობდი იმ საიდუმლოს შესახებ, რომლის ახნსაც არ შემეძლო“.
კოზიმა, რომელმაც განათლება პარიზში მიიღო, ვერ შეეგუა ბერლინში ცხოვრებას, მით უმეტეს იმ დროისთვის შედარებით პროვინციულ ქალაქში. მის მცდელობებს, რათა მიეღო მონაწილეობა ადგილობრივ საზოგადოებრი ვცხოვრებაში, მარი ვიტგენშტეინის მოგონებების მიხედვით, ხელს უშლიდა „მისი მაღალი თვითშეფასება და თანდაყოლილი გესლიანობა“. თუმცა თავდაპირველად კოზიმა ინტერესს ავლენდა მეუღლის კარიერის მიმართ და არწმუნებდა მას, რომ მეტი დრო უნდა დაეთმო მუსიკისთვის. ერთხელ კოზიმამ ქმრისთვის ჯადოქრის — მერლინის ცხორებიდან ოპერის ლიბრეტო დაწერა, რომელმაც დიდი ყურადღება არ მიიქცია. ბიულოვის კონცერტირების შედეგად დატვირთვის გამო კოზიმა სახლში ხშირად რჩებოდა მარტო; ამ დროს ის სტატიებს წერდა და ფრანკულენოვანი ჟურნალიდან — Revue germanique თარგმნიდა ჩანაწერებს. 1859 წლის დეკემბერს ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგად გარდაიცვალა მისი ძმა — დანიელი. მის საპატივცემულოდ კოზიმას ასულს, რომელიც 1860 წლის 12 ოქტომბერს დაიბადა, დანიელა დაარქვეს. 1862 წელს მას ახალი სამწუხარო ამბავი გადახდა: ბლანდინა, რომელიც იურისტსა და საფრანგეთის მომავალ პრემიერ-მინისტრს — ემილ ოლივიეს გაჰყვა ცოლად, მშობიარობისას გარდაიცვალა. კოზიმას მეორე შვილმა, რომელიც 1863 წლის მარტს დაიბადა, მიიღო სახელი ბლანდინა ელიზაბეტ ვერონიკა.
ბიულოვი ვაგნერის დიდი თაყვანისმცემელი იყო; 1858 წელს იგი ამზადებდა ვოკალურ პარტიტურას „ტრისტანი და იზოლდასთვის“, ხოლო 1862 წელს ფონ ბიულოვები ვაგნერს ვისბადენში ეწვივნენ. დღიურში ვაგნერი აღწერს, თუ როგორ „გარდაიქმნა“ კოზიმა, როდესაც „ვალკირიიდან“ „ვოტანის გამომშვიდობებას“ ასრულებდა. თავად ვაგნერის პირადი ცხოვრება იმ დროს სიმშვიდეს მოკლებული იყო: მაშინ მისი ცოლი ჯერ კიდევ მსახიობი მინა პლანერი იყო (იგი გარდაიცვალა 1866 წელს) და, ამავე დროს, რამდენიმე სხვა რომანიც ჰქონდა. 1863 წლის 28 ნოემბერს ვაგნერი ბერლინს ეწვია. სანამ ფონ ბიულოვი კონცერტს რეპეტირებდა, ვაგნერი და კოზიმა ეკიპაჟით ხანგრძლივ მოგზაურობაში გაემგზავრნენ. მათ შორის მძაფრი ურთიერთობები ჩამოყალიბდა.
მიუნხენი და ტრიბშენი
მინი|მარცხნივ|ლუდვიგ მეორე ბავარიელი. 1864 წელს ვაგნერის მატერიალური მდგომარეობა გაუმჯობესდა ახალი პატრონის — ლუდვიგ II-ს დამსახურებით. მან დაფარა კომპოზიტორის ვალები და დაუნიშნა ყოველწლიური უხვი სარჩო. მონარქმა მიუნხენში ვაგნერს ცალკე სახლი უბოძა და კიდევ ერთი სახლი შტარნბერგის ტბის სანაპიროზე. ვაგნერის რჩევის მიხედვით, ბიულოვმა მიიღო წინადადება, გამხდარიყო „სამეფო პიანისტი“ ლუდვიგის სასახლეში, იგი ცოლთან ერთად გადავიდა მიუნხენში და შეიძინა სახლი, რომელიც ვაგნერის სახლის მახლობლად მდებარეობდა, თითქოს იმისათვის, რათა კოზიმას შეეძლო რიხარდის მდივნად მუშაობა. 1864 წლის 29 ივნისიდან კოზიმა და რიხარდი კვირაზე მეტხანს იყვნენ ერთად შტარნბერგის ტბასთან, სანამ მათ ჰანსი არ შეუერთდა. ვაგნერის მოახლე იხსენებს, „თვალსაჩინო იყო, რომ ფრაუ კოზიმასა და რიხარდ ვაგნერს შორის რაღაც ხდებოდა“. იგი ასევე ყვება, თუ როგორ შენიშნა ჰანსმა კოზიმა რიხარდ ვაგნერის საძინებელ ოთახში, მაგრამ ახსნა არ მოსთხოვა არც ცოლსა და არც ვაგნერს. ცხრა თვის შემდგომ, 1865 წლის 10 აპრილს, კოზიმას დაებადა გოგონა - იზოლდა. ბიულოვი იმდენად აღმერთებდა ვაგნერს, რომ ბავშვი თავის შვილად აღიარა და დაარეგისტრირა როგორც ჰანსისა და კოზიმა ფონ ბიულოვის „კანონიერი შვილი“. ამავე წლის 10 ივნისს ფონ ბიულოვი დირიჟორობდა „ტრისტანსა და იზოლდას“ ბავარიის ოპერაში.
ვაგნერის გავლენა ლუდვიგზე მონარქის გარემოცვაში სულ უფრო დიდ აღშფოთებას იწვევდა. როდესაც ვაგნერმა მეფეს მოსთხოვა, ერთდროულად მოეხსნა თანამდებობიდან კაბინეტის მდივანი და პრემიერ-მინისტრი, უკმაყოფილებამ იმატა და ლუდვიგი ვალდებული გახდა, რომ ვაგნერი ბავარიიდან გაესახლებინა. მაგრამ მატერიალურად იგი მაინც მხარში ედგა კომპოზიტორს. 1866 წლის მარტში ვაგნერი ჟენევაში გაემგზავრა, მოგვიანებით კი ლუცერნში და იქ, ტრიბშენში, ქალაქისგან მოშორებით აიღო სახლი, რომელიც ტბის სანაპიროზე მდებარეობდა, ხარჯები კი მეფემ დაფარა.
მინი|მარჯვნივ|ვილა ტრიბშენი შვეიცარიაში, სადაც ვაგნერი 1866 წლიდან 1872 წლამდე ცხოვრობდა ვაგნერის მოწვევით ფონ ბიულოვები ბავშვებთან ერთად საზაფხულოდ ესტუმრნენ კომპოზიტორს. ხანმოკლე დროით ფონ ბიულოვები მიუნხენში დაბრუნდნენ, შემდგომ ჰანსი ბაზელში გაემგზავრა, ხოლო კოზიმა ტრიბშენში დაბრუნდა. ამ პერიოდში ფონ ბიულოვი ერთ-ერთ მეგობარს სწერს: „1865 წლის თებერვლიდან ოდნავი ეჭვიც არ გამჩენია ამ სიტუაციის უკიდურესად დელიკატური ბუნების შესახებ“. იმისათვის, რათა კოზიმა საჯარო სკანდალისგან აერიდებინა, ვაგნერმა ტყუილით დაარწმუნა ლუდვიგი, რომ 1866 წლის ივნისს განცხადება გაკეთებინა, რომლის მიხედვითაც მეფე აღიარებდა ფონ ბიულოვთა ქორწინების სისუფთავეს, ხოლო ის, ვინც საწინააღმდეგო აზრის იქნებოდა, დაისჯებოდა. ამავე დროს, კოზიმა მეორე ბავშვით იყო ფეხმძიმე, ისევ რიხარდისგან; იგი დაიბადა 1867 წლის 17 თებერვალს, ტრიბშენში, და მიიღო სახილი ევა. ბიულოვი, რომელიც ბავარიის ოპერის დირექტორად იყო დანიშნული და ისევ დიდ პატივს სცემდა ვაგნერს, ხელმძღვანელობდა მზადებას „ნიურბერგის მეისტერზინგერების“ პრემიერისთვის. 1868 წლის 21 ივნისს პრემიერა ბიულოვის მართვის ქვეშ წარმატებით ჩაიარა. მალევე კოზიმა ისევ დაბრუნდა ტრიბშენში. ვაგნერმა მეფეს ეს იმით ახუსნა, რომ კოზიმას არ შეეძლო მუდმივი შეურაცხყოფების მოთმენა მიუნხენში და განმარტოება სურდა.
მინი|მარცხნივ|რიხარდი და კოზიმა. 1872 წელი. 1868 წლის ოქტომბერს კოზიმამ ქმარს განქორწინება მოსთხოვა. თავდაპირველად ბიულოვი ამის წინააღმდეგი იყო, ხოლო ცოლის არყოფნას ნაცნობებთან დედინაცვლის შვილთან ვერსალში გამგზავრებით ხსნიდა. 1869 წლის ივნისში, რიხარდისგან მათი მესამე და უკანასკნელი შვილის - ზიგფრიდის გაჩენისთანავე, კოზიმამ მისწერა ფონ ბიულოვს, მისი სიტყვებით, „გაგების მოპოვების უკანასკნელი მცდელობით“. საპასუხო წერილში ბიულოვი აღიარებდა, რომ კოზიმამ „საკუთარი გულისა და გონების საგანძური უმაღლეს არსებას მიუძღვნა“. ისინი ოფიციალურად 1870 წლის 18 ივლისს განქორწინდნენ. განქორწინების შემდგომ ბიულოვმა შეწყვიტა ვაგნერთან და კოზიმასთან ურთიერთობა.
1870 წლის 25 აგვისტოს რიხარდმა და კოზიმამ ჯვარი პროტესტანტულ ეკლესიაში დაიწერეს, თუმცა კათოლიკურად მონათლული კოზიმა ლუთერანელი მხოლოდ ორი წლის შემდგომ გახდა. ლისტს დაქორწინების შესახებ წინასწარ არ აცნობეს და ამის შესახებ გაზეთებიდან გაიგო. 25 დეკემბერს, როდესაც კოზიმა თავის დაბადების დღეს აღნიშნავდა (თუმცა დაბადების დღე 24 დეკემბერს ჰქონდა), იგი მუსიკის ხმამ გააღვიძა. ტრიბშენის სახლში კიბეებზე ვაგნერის მიერ მოწვეული კამერული ორკესტრი ნაწარმოებს ასრულებდა, რომელიც შემდგომ ცნობილი ხდება როგორც „ზიგფრიდ-იდილია“.
ბაიროითი
ტყუილი, რომელიც რიხარდისა და კოზიმას ურთიერთობებთან იყო დაკავშირებული, არსებითად აისახა ვაგნერისა და ლუდვიგის მეგობრობაზე. გარდა ამისა, ლუდვიგი, კომპოზიტორის წინააღმდეგობის მიუხედავად, ითხოვდა, რომ ორი დასრულებული ოპერა ციკლიდან „ნიბელუნგის ბეჭედი“, „რეინის ოქრო“ და „ვალკირია“ რაც შეიძლება სწრაფად დადგმულიყო. თავად კომპოზიტორის აზრით, დადგმა მხოლოდ ციკლის მთლიანად დასრულების შემდგომ იქნებოდა შესაძლებელი. მიუხედავად ამისა, ვაგნერის ნების წინააღმდეგ ორივე ოპერა დაიდგა 1869 წლის 22 სექტემბერსა და 1870 წლის 26 ივნისს ფრანც ვიულნერის ხელმძღვანელობით. ამ ფაქტმა გაამყარა კომპოზიტორის აზრი იმასთან დაკავშირებით, რომ აუცილებელია პირადი თეატრი და შესაძლებლობა, რომ მთლიანად თავად აკონტროლებდეს სამხატვრო პროცესს. 1870 წლის 5 მაისს კოზიმამ, როგორც მისი დღიურიდან ჩანს, ვაგნერს ურჩია „წაიკითხოს ენციკლოპედიაში სტატია ბაიროითის შესახებ“ (ქალაქის სახელწოდება კი შეცდომით დაწერა: Baireuth). 1871 წლის აპრილში გაემგზავრნენ ბაიროითში და მაშინვე მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ იქვე დასახლებულიყვნენ და აეშენებინათ თეატრი.
თავისი პირველი ფესტივალი ვაგნერმა 1873 წელს დანიშნა. სწორედ ბაიროითში დაიდგა ნიბელუნგების ციკლის პრემიერა. საქალაქო საბჭომ, რომელმაც ეს პატივისცემად მიიღეს, კომპოზიტორს გორაკზე, საიდანაც მთელი ქალაქი ჩანდა, უზარმაზარი მიწის ნაკვეთი აჩუქა, რათა მასზე აეშენებინათ თეატრი. ლუდვიგმა უარყო პროექტის დაფინანსება, თეატრის მშენებლობისა და პირველი ფესტივალის თარიღი გადაიწია, მაგრამ 1874 წელს მეფემ გასცა საჭირო თანხები. თეატრთან ერთად ქალაქგარეთ სახლიც (ვანფრიდი) აშენდა, რომელშიც ვაგნერთა ოჯახი 1874 წლის 18 აპრილს დასახლდა. 1875 წელს თეატრის მშენებლობა დასრულდა.
ამ პერიოდში კოზიმამ ლუთერანობა მიიღო. ამის ერთადერთი მიზეზი, სავარაუდოდ, ვაგნერის შეხედულებები იყო; ჰილმსის სიტყვებით, „კოზიმა სიცოცხლის ბოლომდე კათოლიკედ დარჩა“.
მინი|მარჯვნივ|ვაგნერთა ოჯახი ბაიროითის ფესტივალზე. კოზიმა, რომელიც ხელით ზიგფრიდს ეფერება, წინა პლანზე მარცხნივ ზის. რიხარდი უკანა პლანზე მისგან მარჯვნივ. ლისტი მარჯვნი, როიალთან.
1876 წლის მარტში კოზიმამ გაიგო, რომ მარია დ'აგუ პარიზში გარდაიცვალა. კოზიმა ქმართან ერთად ბერლინში იმყოფებოდა და დაკრძალვას ვერ დაესწრო. ივნისიდან მისი დღიურის ჩანაწერები თითქმის მთლიანად „ნიბელუნგის ბეჭედის“ რეპეტიციებს ეხება. ფესტივალი იმართებოდა 1876 წლის 13-დან 30 აგვისტომდე და ნიბელუნგის ციკლის სამი საპრემიერო წარდგენისგან შედებოდა; ყოველ დადგმაზე ოპერებს ჰანს რიხტერი დირიჟორობდა.
ფესტივალის დასრულების შემდგომ რიხარდი, კოზიმა და ბავშვები ვენეციაში გაემგზავრნენ და წლის ბოლომდე იქ გაჩერდნენ. ფესტივალმა დიდი წაგება მოიტანა და კომპოზიტორის იმედგაცრუება გამოიწვია, ამიტომ ვაგნერი პროექტის დახურვაზე ფიქრობდა. მომდევნო წელს რიხარდმა ლონდონიდან საკონცერტო მოწვევა მიიღო. ვაგნერებმა ბავშვები დატოვეს და ლონდონში ორი თვე გაატარეს. კოზიმა ხვდებოდა მწერალ ჯორჯ ელიოტს, პოეტ რობერტ ბრაუნინგს და მხატვარ ედვარდ ბიორნ-ჯონსონს; ამ უკანასკნელმა კოზიმას პორტრეტის რამდენიმე მონახაზი გააკეთა. 17 მაისს ვაგნერებმა დედოფალ ვიქტორიასთან ვინდზორის სასახლეში აუდიენცია მიიღეს.
ინგლისურმა გასტროლებმა დიდი შემოსავალი არ მოიტანა, მაგრამ ვაგნერის შთაგონების წყაროდ იქცა. დაბრუნებისთანავე „პარსიფალზე“ დაიწყო მუშაობა, რომელიც მომდევნო ხუთი წლის განმავლობაში გაგრძელდა. კომპოზიტორის სიტყვებით, მას ერთი ნოტის დაწერაც არ შეეძლო, როდესაც ცოლი ახლოს არ იყო. როდესაც ვაგნერი კრედიტორებმა შეაწუხა, რომლებიც ფესტივალისთვის აღებული ვალის დაბრუნებას ითხოვდნენ, კოზიმამ ლუდვიგი დაარწმუნა, რომ თანხა გამოეყო, რომლითაც იგი ვალებს დაფარავდა და პერსპექტივას გაუხსნიდა ბაიროითის მეორეს ფესტივალის გატარებას. კოზიმას დაბადების დღეზე 1878 წელს ვაგნერმა დაიქირავა ორკესტრი, რომელმაც „პარსიფალი“ და „ზიგფრიდ-იდილია“ შეასრულა.
„პარსიფალზე“ მუშაობა კომპოზიტორის სუსტი ჯანმრთელობის გამო დაყოვნდა, მაგრამ 1880 წელს მან გამოაცხადა, რომ მომდევნო ფესტივალი 1882 წელს დაიდგმება და მთლიანად ახალ შემოქმედებას მიეძღვნება. რიხარდი ითხოვდა, რომ „პარსიფალი“ მხოლოდ ბაიროითში დადგუმლიყო, მაგრამ სამაგიეროდ ლუდვიგმა მოითხოვა, რომ ფესტივალზე დირიჟორობა სამეფო კარის პირველ კაპელმეისტერს — გერმან ლევის უნდა გაეწია. ამან ვაგნერის აღშფოთება გამოიწვია, იგი წინააღმდეგი იყო, რომ „ქრისტიანული“ ოპერის დირიჟორი „იუდაისტი“ ყოფილიყო. როგორც რიხარდი, ისე კოზიმაც ანტისემიტისტები იყვნენ. ჰილმსის ვარაუდით, კოზიმას ანტისემიტური შეხედულებები მამისგან, კაროლინა ვიტგენშტეინისაგან და, შესაძლოა, მადამ პატერსისგან, მოგვიანებით კი — ფონ ბიულოვისგან („პირველხარისხოვანი ანტისემიტისგან“) გადაეცა. მარეკის აზრით, კოზიმას ანტისემიტისტურ შეხედულებებზე მნიშვნელოვანწილად ვაგნერმა იქონია გავლენა. კოზიმას დღიურში ებრაელთა შესახებ ნეგატიური დამოკიდებულება ხუთი ათასი ფურცლიდან საშუალოდ ყოველ მეოთხე ფურცელზე გვხვდება. ჰილმსი აღნიშნავდა განსხვავებას კომპოზიტორსა, რომლის ანტისემიტური შეხედულებებიც დროდადრო იცვლებოდა, და კოზიმას შორის, რომლის ანტისემიტიზმიც უცვლელი დარჩა. მუსიკათმცოდნის — თომას გრეის აზრით, ვაგნერის გარდაცვალების შემდგომ კოზიმას ანტისემიტისტური შეხედულებები უფრო გამძაფრდა.
მიუხედავად კომპოზიტორის პროტესტებისა, ლევი დირიჟორად დაინიშნა. მოგივანებით ლევის ხელმძღვანელობით შესრულებული „პარსიფალი“ ეტალონად იქნა აღიარებული. ბაიროითის მეორე ფესტივალზე „პარსიფალი“ თექვსმეტჯერ შესრულდა. უკანასკნელ წარდგენაზე პირადად ვაგნერი დირიჟორობდა. კომპოზიტორიცა და მისი მეუღლეც კმაყოფილნი იყვნენ მეორე ფესტივალით, გარდა ამისა, მათ შემოსავალიც აკმაყოფილებდა. ახალი ოპერა კრიტიკულად შეაფასა ფრიდრიხ ნიცშემ, ვაგნერის ყოფილმა მეგობარმა და თაყვანისმცემელმა, ხოლო მომავალში მოწიანაღმდეგემ: იგი „პარსიფალს“ საზიზღრობად თვლიდა და ამაში კოზიმას დანაშაულს ხედავდა, ამ უკანასკნელმა კომპოზიტორი გარყვნა და შეიჭრა გერმანულ კულტურაში, რომელსაც თავად არ მიეკუთვნებოდა.
ვენეცია და ქვრივობა
ფესტივალის დასრულებისთანავე ვაგნერთა ოჯახი ვენეციაში გაემგზავრა. ვაგნერებს დიდი სახლი ესაჭიროებოდათ, რათა მას ბავშვები და მოსამსახურეები დაეტია და რათა სტუმრების მიღება შეეძლოთ, ამიტომ ცალკე სახლი — პალაცო ვენდრამინ კალერჯი დაიქირავეს, რომლის ფასადიდანაც გრანდ-კანალზე იხსნებოდა ხედი. შემოდგომასა და ზამთარში ვაგნერის ჯანმრთელობა გაუარესდა. 12 თებერვალს კოზიმამ თავის დღიურში უკანასკნელი ჩანაწერი გააკეთა: იგი იუწყებოდა, რომ ვაგნერი ფუკეს „უნდინას“ კითხულობდა და ფორტეპიანოზე „ოქროს რეინიდან“ რეინის ასულთა ტირილს უკრავდა. 13 თებერვალს, როგორც იზოლდა ვაგნერი იგონებს, რიხადმა და კოზიმამ ცხარედ იკამათეს: კოზიმა ეჭვიანობდა კერი პრინგლზე, ინგლისელ-სოპრანოზე, რომელიც „პასიფალზე“ მღეროდა და რომელთანაც კომპოზიტორს თითქოსდა რომანი ჰქონდა. ჩვენამდე არ მოსულა იმის მტკიცებულება, რომ ეს რომანი მართლაც არსებობდა. დაახლოებით შუადღით ვაგნერმა გულის შეტევა გადაიტანა და იმავე დღეს გარდაიცვალა.
კოზიმამ ქმრის სხეულთან დღეზე მეტხანს გაჩერდა, უარს ამბობდა შესვენებასა და საჭმელზე (თუმცა, კარი ვარაუდობს, რომ კოზიმას წუხილი შეიძლება გაზვიადებული იყოს). მომდევნო ორი დღის განმავლობაში, სანამ მკვდარს დაკრძალვისთვის ამზადებდნენ, კოზიმა თითქმის არ სცილდებოდა მიცვალებულს. მან თავის ასულებს სთოხვა, რომ თმები მოეჭრათ, რომლებიც შემდგომ პატარა ბალიშში შეფუთეს და მიცვალებულს მკერდზე დაადეს. 16 თებერვალს სამგლოვიარო კორტეჟმა ვენეცია დატოვა და ორ დღეში ვანფრიდში ჩავიდა. კომპოზიტორი თავისი სახლის ბაღში დაასაფლავეს. ქმრის გარდაცვალების შემდგომ კოზიმამ მომდევნო თვეები განმარტოებულად გაატარა, შვილებთანაც კი იგი ძირითადად მიმოწერით ურთიერთობდა. ტელეგრამა გაუგზავნა ფონ ბიულოვმაც, რომელმაც მისწერა: „დაო, უნდა იცხოვრო“.
ბაიროითის ფესტივალის ხელმძღვანელობა
მინი|მარცხნივ|ვანფრიდი (1995) ვაგნერს არ დაუტოვებია არც ანდერძი, არც არავითარი განკარგულება, რომელიც ბაიროითის ფესტივალის ბედს გადაწყვეტდა. ის წერდა: „მე ... არ შემიძლია არავის წარმოდგენა, ვინც იმას იტყოდა, რასაც მე ვფიქრობ ხოლმე ... მე პრაქტიკულად არ შემიძლია დავეყრდნო ვინმეს აზრს“. ფესტივალის მომავალი უფრო უცნობი დარჩა, როდესაც მას კოზიმაც ჩამოსცილდა. ეს უკანასკნელი არავის ესაუბრებოდა, გარდა თავისი ასულებისა და მეგობრისა — ადოლფ ფონ გროსისა. 1883 წლის ფესტივალი კოზიმას გარეშე ჩატარდა და შედგებოდა, როგორც ვაგნერს ჰქონდა ჩაფიქრებული, „პარსიფალის“ თერთმეტი წარმოდგენისგან. ფესტივალის სამხატვრო ხელმძღვანელი ბას-ბარიტონი ემილ სკარია იყო, ხოლო დირიჟორად ისევ ლევი დარჩა.
1885 წელს კოზიმამ გამოაცხადა, რომ 1886 წლის ფესტივალი მისი ხელმძღვანელობით ჩატარდება. იგი ხელმძღვანელობდა 22 წლის განმავლობაში, 1907 წლამდე. ამ ხნის განმავლობაში 13 ფესტივალი ჩატარდა, ხოლო რეპერტუარს ვაგნერის სხვა შემოქმედებებიც ავსებდა, რომლებმაც საბოლოოდ ჩამოაყალიბეს ე.წ. ბაიროითული კანონი, იგი შედგებოდა ვაგნერის ათი შედევრისგან. 1894 წლამდე ფესიტვალზე დირიჟორთა ტრიუმვირატი მუშაობდა: ლევი, რიხტერი და ფელის მოტლი. 1894 წელს ლევი წავიდა, დარჩნენ მხოლოდ მოტლი და რიხტერი, რომელთაც შემდგომ სხვა წამყვანი დირიჟორებიც შეუერთდნენ. ფონ ბიულოვმაც არაერთხელ მიიღო მოწვევა, მაგრამ ყოველ ჯერზე უარყოფდა მას. კოზიმა უარყოფდა ნიცშეს მიერ ოდესღაც გამოთქმულ და შემდგომ ვაგნერის თაყვანისმცელმების მიერ ატაცებულ აზრს, რომლის თანახმადაც ვაგნერის მუსიკის მართვა მხოლოდ გერმანელებს შეუძლიათ. კოზიმას ხელმძღვანელობით ფესტივალმა მდგრადი ფინანსური მხარდაჭერა მიიღო და შემოსავლიან საწარმოდ იქცა, რომელმაც ვაგნერების ოჯახი გაამდიდრა.
კოზიმამ დიდი ძალისხმევით მოახერხა, რომ ბაიროითი ერთადერთი ადგილი ყოფილიყო, სადაც „პარსიფალს“ დადგამდნენ. ლუდვიგმა ეს უფლება აღიარა; ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდოგმ 1886 წელს სახელმწიფოს სათავეში ლუიტპოლდ ბავარიელი ჩაუდგა როგორც რეგენტი სულიერად დაავადებული მეფის - ოტო I-ისა, და სწორედ ამ პერიოდში იყო მცდელობა პრივილეგიების გადავებისა, მაგრამ კოზიმამ გროსის მეშვეობით მოახერხა თავისი ინტერესების დაცვა. 1903 წელს თეატრმა მეტროპოლიტენ-ოპერამ ნიუ-იორკში გამოაცხადა, რომ „პარსიფალის“ დადგმა იგეგმება, მათ კანონმდებლობა ვერ შეეწინააღმდეგა, ვინაიდან აშშ-სა და გერმანიას შორის არ არსებობდა საავტორო უფლებების დაცვის შესახებ შეთანხმება. კოზიმა ცდილობდა, რომ დაებრკოლებინა დადგმა, მაგრამ 1903 წლის 24 დეკემბერს ნიუ-იორკში წარმატებით ჩაიარა „პარსიფალის“ პრემიერამ, რომელსაც შემდგომ კიდევ ათი წარმოდგენა მოჰყვა. კოზიმა ნიუ-იორკისეულ დადგმას „გაუპატიურებად“ მიიჩნევდა და ცხოვრების ბოლომდე არ გაჰქრობია სიძულვილი მეტროპოლიტენ-ოპერის მიმართ.
ახალი ასწლეულის დასაწყისში კოზიმას სამი ქალიშვილი გათხოვდა. ბლანდინა ცოლად გაჰყვა გრაფ ბიაჯო გრავინს, დანიელა — ხელოვნების ისტორიკოსს, ჰენრი ტოდეს, ხოლო იზოლდა, კოზიმასა და ვაგნერის პირველი ასული — 1900 წელს ცოლად გაჰყვა დირიჟორ ფრანც ბეიდლერს. უმცროსი ასული — ევა უარყოფდა თაყვანისმცემელთა უამრავ შემოთავაზებას და ფესტივალის ხელმძღვანელობისას დედის დამხმარე და მდინავი იყო.
1906 წლის 8 დეკემბერს, როდესაც კოზიმა თავად ჰერმან გოგენლოე-ლანგენბურგელს ეწვია, მან მორგან – ადამს – სტოქსის სინდრომი გადაიტანა. 1907 წლის მაისისკენ ცნობილი გახდა, რომ ჯანმრთელობის გაუარესების გამო, კოზიმა ვეღარ შეძლებს ბაიროითის ხელმძღვანელობას და დირექტორის პოსტი გადაეცა ზიგფრიდს, რომელსაც კოზიმა დიდი ხანი ამზადებდა მემკვიდრის როლისთვის. ამ გადაწყვეტილებას ბეიდლერი შეედავა, რომელიც ასევე პრეტენდირებდა პოსტზე, და იმოწმებდა, რომ უფრო მდიდარი დირიჟორული გამოცდილება აქვს და რომ მან და იზოლდამ 1901 წელს კოზიმას ერთადერთი შვილიშვილი აჩუქეს. ეს კამათი ხანგრძლივი ოჯახური მტრობის მიზეზი გახდა.
უკანასკნელი წლები
მინი|კოზიმა ვაგნერი 1905 წელს. კოზიმა განმარტოვდა ვანფრიდის უკანა ნაწილის ოთახებში და ფესტივალს აღარ წვეულობდა. თავდაპირველად ზიგფრიდი მასთან ერთად დადგმებს არჩევდა. მომდევნო წლების განმავლობაში ის აგრძელებდა დედის იდეას და ვაგნერის ოპერებს მის პირველად ფორმაში დგამდა.
1908 წლის დეკემბერში ევა, რომელიც უკვე 41 წლის იყო, ცოლად ჰიუსტონ ჩემბერლენს, ბრიტანელ ისტორიკოსს გაჰყვა. ეს უკანასკნელი აღტაცებული იყო ვაგნერის შემოქმედებებით, 1888 წლიდან იცნობდა კოზიმას, ხოლო ევაზე დაქორწინებამდე ჯერ ბლანდინასთან ცდილობდა დაახლოებას, შემდომ — იზოლდასთან. ჩემბერლენის თეორიები (იგი გერმანული ნაციონალიზმის იდეების მომხრე იყო და მას საკუთარ თეორიებითაც ავსებდა) ახლო იყო კოზიმასთვის. იგი დიდ როლს ასრულებდა ვაგნერთა წრეში და გავლენა იქონია ოჯახის ბეიდლერებთან ურთიერთობების გაწყვეტაზე; ჩემბერლენი და ევა კოზიმას უმალავდნენ იზოლდას წერილებს. 1913 წელს იზოლდამ სასამართლოში წააგო დავა, რომელიც ვაგნერის ქონებაზე უფლების გავრცელებას ეხებოდა, რის შემდგომაც სამუდამოდ გაწყვიტა კოზიმასთან კავშირი; იგი გარდაიცვალა ექვსი წლის შემდგომ. 1915 წელს ზიგფრიდ ვაგნერი დაქორწინდა თვრამეტი წლის ვინიფრედ უილიამსზე, რომლის მამინაცვალიც — კარლ კლინდვორტი ემეგობრებოდა რიხარდ ვანგერსა და ფერენც ლისტს. 1917 წლის 5 იანვარს დაიბადა მათი პირველი შვილი და კოზიმამ ამ მოვლენის საპატივცემულოდ მეუღლის ფორტეპაინოზე „ზიგფრიდ-იდილიიდან“ ნაწყვეტი დაუკრა.
1914 წელს პირველი მსოფლიო ომის დაწყება ფესტივალის დასრულების მიზეზი გახდა. ომი, რევოლუცია და რღვევა არ იძლეოდა ფესტივალის გატარების საშუალებას მომდევნო ცხრა წლის განმავლობაშიც. 1923 წელს ვანფრიდს პირველდა ეწვია ადოლფ ჰიტლერი, რომელსაც ახლად დაეწყო პოლიტიკური კარიერა და რომელიც ვაგნერის მუსიკას ადიდებდა. იგი კოზიმამ არ მიიღო, მაგრამ ოჯახის სხვა წევრებს დაუმეგობრდა და ხშირად წვეულობდა მათ. ჩემბერლენები და ვინიფრედ ვაგნერი გაწევრიანდნენ NSDAP-ში. 1924 წელს შესვენების შემდგომ პირველი ფესტივალი ერთდროულად ნაცისტთა ტრიბუნადაც იქცა. ამ ფესტივალს კოზიმაც ეწვია.
1927 წელს კოზიმას ოთხმოცდაათწლიან იუბილეზე მის საპატივცემულოთ ბაიროითის ერთ-ერთ ქუჩას დაარქვეს. ამის შესახებ თავად მან არ იცოდა: მისი ჯანმრთელობა იმ დროისთვის მნიშვნელოვნად გაუარესდა და ოჯახი არ უყვებოდა კოზიმას ზეიმობის შესახებ. ბოლო წლების განმავლობაში იგი ლოგინად იყო ჩავარდნილი და დაბრმავდა. კოზიმა გარდაიცვალა 1930 წლის 1 აპრილს 92 წლის ასაკში. გამომშვიდობება შესრულდა ვანფრიდში, რის შემდეგაც სხეული კობურგში გადაასვენეს და კრემაცია გაუკეთეს. 1977 წელს კოზიმას ნეშტი გადაასვენეს ვანფრიდში, მისი მუღლის საფლავის გვერდზე.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი კომპოზიტორები კატეგორია:უნგრელი კომპოზიტორები
Time (Electric Light Orchestra-ს ალბომი)
Time — ბრიტანული სიმფონიური როკ-ჯგუფ Electric Light Orchestra-ს 1981 წლის სტუდიური ალბომი. ეს არის კონცეპტუალური ალბომი ადამიანზე, რომელიც 1980-იანებიდან ინაცვლებს მომავალში და მოხვდება 2095 წელს. ალბომს უმალვე წარმატება ხვდა წილად და იგი ითვლება 1981 წლის ჩარტებში რიგით მერვე ყველაზე წარმატებულ ალბომად.
სოფია ნალკოვსკაია
სოფია ნალკოვსკაია (, Zofia Nałkowska, ვარშავა, პოლონეთის სამეფო, დ. 10 ნოემბერი 1884 — გ. 17 დეკემბერი 1954, ვარშავა) — პროზაული ნაწარმოების პოლონელი მწერალი, დრამატურგი და ნაყოფიერი ესეისტი. ის როგორც აღმასრულებელი წევრი მსახურობდა ლიტერატურის პოლონურ აკადემიაში (1933–1939) შუა ომის პერიოდში.
Time (Electric Light Orchestra-ს ალბომი)
სქოლიო
კატეგორია:1981 წლის ალბომები კატეგორია:ალბომები ჯეფ ლინის პროდიუსერობით კატეგორია:Electric Light Orchestra-ს ალბომები კატეგორია:Epic Records-ის ალბომები კატეგორია:Jet Records-ის ალბომები კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები კატეგორია:როკ-ალბომები
სოფია ნალკოვსკაია
ნაკოვსკაია დაიბადა ინტელექტუალების ოჯახში, რომელთაც მიუძღვით სოციალური სამართლიანობის საკითხები და სწავლობდნენ საიდუმლო მფრინავ უნივერსიტეტში რუსული ანექსიის ქვეშ. პოლონეთის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ქვეყანაში ის გახდა ერთ-ერთი ყველაზე გამოჩენილი რომანების, ნოველებისა და თეატრალური დადგმების ფემინისტური ავტორი, რომლებსაც ახასიათებდა სოციორეალიზმი და ფსიქოლოგიური სიღრმე.
ლიტერატურული აღმავლობა
მწერლის პირველი ლიტერატურული წარმატება იყო Romans Teresy Hennert (ტერეზა ჰენტერის რომანი, 1923) და შემდგომ კიდე სხვა ბევრი რომანი. ის მეტად ცნობილია თავისი წიგნების Granica (საზღვარი, 1935), Węzły życia (ცხოვრების ობლიგაციები, 1948) და Medaliony-ს (მედალიონები, 1947) გამო.
...საჭიროა რაციონალური, ნეტიდიციონური, ინტელექტუალური ეროტიზმთან მიდგომის წახალისება და გაძლიერება, რომ ეროტიზმი განიხილოს ცხოვრების ადამიანური საზოგადოების ასპექტებთან შეხამებაში. ეროტიზმი არ არის ადამიანის კერძო საქმე. მას აქვს თავისი განშტოებები ადამიანის ცხოვრების ყველა სფეროში, და შეუძლებელია მისი გამოყოფა მორალის, თავისუფალი არჩევის, ან მით უმეტეს იერარქიისა და დამსახურებული ინტელექტუალური ყურადღების დაქვეითების მიხედვით: ის არ შეიძლება იყოს იზოლირებული ან დაკავშირებული მეცნიერებასთან იმისათვის რომ სუფთა ბიოლოგიურად განისაზღვროს 150პქ|right
სქოლიო
კატეგორია:მწერალი ქალები კატეგორია:პოლონელი მწერლები კატეგორია:პოლონელი დრამატურგები კატეგორია:პოლონელი რომანისტები
სვერდიაკი
სვერდიაკი (Sverdiac) — სოფელი მოლდოვაში, რიშკანის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 143 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 552 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიშკანის რაიონის სოფლები
ბინალონანი
ბინალონანი (ოფიციალურად ბინალონანის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Binalonan; ტაგ: Bayan ng Binalonan) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 54 555 ადამიანს შეადგენს.
გეოგრაფია
ბინალონანი პანგასინანის პროვინციის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს. მუნიციპალიტეტს ჩრდილოეთიდან პოსორუბიო და სისონი ესაზღვრება, სამხრეთიდან - ურდანეტა, აღმოსავლეთიდან - სან-მანუელი და ასინგანი, ხოლო დასავლეთიდან - ლაოაკი.
მუნიციპალიტეტი ლინგაიენიდან 51 კმ-ით, ხოლო ქვეყნის დედაქალაქიდან 190 კმ-ითაა დაშორებული.
ბარანგაები
ბინალონანი 24 ბარანგაიდ იყოფა.
• ბალანგობონგი
• ბედი
• ბუგაიონგი
• კამანგაანი
• კაპასი
• კილი
• დუმაიატი
• მანგკასუი
• მორენო
• ჩრდილოეთი პასილენგი
• სამხრეთი პასილენგი
• პობლასიონი
• ცენტრალური სან-ფელიპე
• სამხრეთი სან-ფელიპე
• სან-პაბლო
• სანტა-კატალინა
• ჩრდილოეთი სანტა-მარია
• სანტიაგო
• სანტო-ნინიო
• სუმაბნიტი
• ტაბუიოკი
• ვაკანტე
გრიგორ I აშოტიანი
გრიგორ I აშოტიანი (Գրիգոր Ա Աշոտյան; დ. უცნობია — გ. 1072 ან 1084) — სიუნიქის სამეფოს მეოთხე მეფე 1044/1051—1072/1084 წლებში.
ლუკაშ კრპალეკი
ლუკაშ კრპალეკი (დ. 15 ნოემბერი, 1990, იიჰლავა, ჩეხეთი) — ჩეხი ძიუდოისტი. ასპარეზობს +100კგ წონით კატეგორიაში. 2016 წელს მოიგო ოლიმპიური თამაშები -100კგ წონით კატეგორიაში. 2014 წელს გახდა მსოფლიო ჩემპიონი -100კგ წონით კატეგორიაში. 2011 და 2013 წლებში მსოფლიო ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი -100კგ წონით კატეგორიაში. 2013 წელს მოიგო ყაზანის უნივერსიადა. 2013 და 2014 წლებში გახდა ევროპის ჩემპიონი -100კგ წონით კატეგორიაში. 2015 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ევროპულ თამაშებზე, -100კგ წონით კატეგორიაში. 2017 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ევროპის ჩემპიონატზე, +100კგ წონით კატეგორიაში. 2018 წელს ამავე წონით კატეგორიაში გახდა ევროპის ჩემპიონი. 2019 წელს +100კგ წონით კატეგორიაში გახდა მსოფლიო ჩემპიონი. 2016 და 2019 წლებში დასახელდა ჩეხეთის წლის სპორტსმენად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:ჩეხი ძიუდოისტები
გრიგორ I აშოტიანი
ბიოგრაფია
არ ჰყავდა მემკვიდრე და სამეფო ტახტი გადასცა უფროს ცოლის ძმას სენექერიმს, რომელიც ხაჩენის სამთავროდან იყო წარმოშობით.
ყარაქეჩდი
ყარაქეჩდი (Qarakeçdi, Լեռնահովիտ Lernahovit) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
პატუ-ბრაგადუ
პატუ-ბრაგადუ (Pato Bragado) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 563 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 822 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 35.64 კმ²-ზე. ფართობი 135 286 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბოლეხივი
ბოლეხივი (Болехів) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ივანო-ფრანკივსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 10797 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ივანო-ფრანკივსკის ოლქის ქალაქები
ემპირიოკრიტიციზმი
ლიტერატურა
კატეგორია:პოზიტივიზმი
მარკ მენსონი
მარკ მენსონი (დ. 9 მარტი, 1984) — ამერიკელი მწერალი და ბლოგერი. არის ორი წიგნის ავტორი. მისი ცნობილი ნამუშევარია წიგნი „ფეხებზე დაკიდების ნატიფი ხელოვნება“ რომელიც 2016 წელს გამოიცა. წიგნი მოხვდა ნიუ-იორკ ტაიმზის ბესტსელერებს შორის. მენსონმა პირველი ბლოგი 2008 წელს გამოაქვეყნა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:ამერიკელი ბლოგერები კატეგორია:ამერიკელი მწერლები
ეროვნული ლიგა 2020
ეროვნული ლიგა 2020 — საქართველოს უმაღლესი ლიგის 32-ე გათამაშება.
ფორმატი
ჩემპიონატში მონაწილეობას იღებს 10 გუნდი, ერთმანეთთან გუნდები ოთხ თამაშს თამაშობენ. საბოლოო ჯამში თითო გუნდმა 36 მატჩი უნდა ითამაშოს.
ტურნირის გამარჯვებული ჩემპიონთა ლიგაზე მონაწილეობას დაიწყებს I შესარჩევი ეტაპიდან. მეორე და მესამე ადგილზე გასული გუნდები და საქართველოს თასის გამარჯვებული მონაწილეობას მიიღებს კონფერენციების ლიგაზე I შესარჩევი რაუნდიდან. თუ თასის გამარჯვებული გახდება გუნდი ჩემპიონატის ცხრილის პირველი სამეულიდან, ევროპის ლიგაზე მონაწილეობის საშუალება მიეცემა ჩემპიონატის IV-ადგილოსან გუნდს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეროვნული ლიგის სეზონები კატეგორია:უმაღლესი ლიგის სეზონები
კუბიტი
კვანტურ ინფორმაციის თეორიაში, კუბიტი, ან კვანტური ბიტი (ზოგჯერ კბიტი ან კვბიტი) — კვანტური ინფორმაციის ერთეული. კვანტური ბიტი კლასიკური ბიტის კვანტური ანალოგია. კუბიტი, ორ მდგომარეობიან კვანტურ სისტემებს აღწერს, მაგალითად ფოტონის პოლარიზაციას, ან ელექტრონის სპინს.
კლასიკურ სისტემაში, ბიტი ორი მდგომარეობიდან აუცილებლად ერთ-ერთში უნდა იყოს. თუმცა, კვანტური მექანიკის მიხედვით კუბიტს შეუძლია ორი მდგომარეობის სუპერპოზიციაში იყოს. კვანტური ინფორმაციის ამ თვისებას მნიშვნელოვანი გამოყენება აქვს კვანტური კომპიუტერებისთვის.
ბიტის და კუბიტის შედარება
კვანტურ ბიტს კლასიკურ ბიტთან რამდენიმე მსგავსება აქვს, მაგრამ ბევრი თვისებით საკმაოდ განსხვავდება მისგან. კუბიტისთვისაც ნებისმიერი გაზომვის შედეგი შეიძლება 0 ან 1 იყოს. განსხვავება ისაა, რომ თუ კლასიკური ბიტის მდგომარეობა ყოველთვის არის ან 0 ან 1, კუბიტის მდგომარეობა ასევე შეიძლება ამ ორი მდგომარეობის სუპერპოზიციაც იყოს.
ერთი კლასიკური ბიტი შეგვიძლია ერთი კვანტური ბიტის საშუალებით შევინახოთ, თუმცა კუბიტი კლასიკურ ბიტზე მეტ ინფორმაციას იტევს. მაგალითად, ერთი კვანტური ბიტის და ერთი წინასწარ გამზადებული ბელის წყვილის საშუალებით შესაძლებელია ორი კლასიკური ბიტის გადაცემა.
კიდევ ერთი განსხვავება ის არის, რომ n კომპონენტიანი (ბიტიანი) სისტემის სრული აღწერა კლასიკურ ფიზიკაში მხოლოდ n ბიტის გამოყენებას მოითხოვს, კვანტურ ფიზიკაში კი ასეთი სისტემის აღსაწერად 2n-1 კომპლექსური რიცხვია საჭირო.
აღნიშვნა
ორ მდგომარეობას, რომელის მიმართაც კუბიტი შეიძლება გაიზომოს, საბაზისო მდგომარეობებს უწოდებენ. როგორც ნებისმიერი სახის კვანტურ მდგომარეობას, ამ მდგომარეობებსაც დირაკის „ბრა-კეტ“ აღნიშნვით წარმოვადგენთ. შესაბამისად, პირველ მათგანს ავღნიშნავთ როგორც |0\rangle და მეორეს როგორც |1\rangle.
კუბიტის მდგომარეობები
ე.წ. სუფთა კუბიტი (ანუ კუბიტი რომელიც არ არის არცერთ სხვა სისტემასთან გადახლართული) შეიძლება იყოს საბაზო მდგომარეობების ნებისმიერ წრფივ სუპერპოზიციაში. ეს ნიშნავს, რომ კუბიტის მდგომარეობა შეიძლება ჩავწეროთ როგორც |0\rangle და |1\rangle მდგომარეობების წრფივი კომბინაცია:
სადაც α და β შესაბამის მდგომარეობაში ყოფნის ამპლიტუდებია და ზოგადად შეიძლება კომპლექსური რიცხვები იყოს.
თუ კუბიტს სტანდარტულ ბაზისში გავზომავთ შედეგი |0\rangle-ის ალბათობა არის |\alpha|^2 და შედეგს |1\rangle-ის ალბათობა კი - |\beta|^2. რადგან ამპლიტუდების კვადრატები ალბათობების ტოლფასია, α და β შემდეგ განტოლებას უნდა აკმაყოფილებდნენ:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინფორმაციის საზომი ერთეულები
ლებედინი
ლებედინი (Лебедин) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს სუმის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 26158 კაცს შეადგენდა.
ტიბო კურტუა
ტიბო ნიკოლა მარკ კურტუა (Thibaut Nicolas Marc Courtois; დ. 11 მაისი, 1992) — ბელგიელი ფეხბურთელი, პოზიციით მეკარე, „რეალ მადრიდის“ წევრი. 2013-2014 წლებში ლონდონის „ჩელსიდან“ იჯარის წესით განათხოვრებული იყო ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის კლუბ მადრიდის „ატლეტიკოში“. ასევე არის ბელგიის ეროვნული ნაკრების მეკარე.
მიუხედავად მისი ახალგაზრდული ასაკისა, კურტუა მიიჩნევა მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო მეკარედ. 2012-2013 წლების სეზონში მან მოიგო რიკარდო ზამორას ტროფი „ატლეტიკოსთან“ ერთად.
ადრეული კარიერა
ტიბო კურტუა დაიბადა ბრეში, ბელგიაში. კარიერა დაიწყო ადგილობრივ კლუბ „ბილზენში“, სადაც თავდაპირველად თამაშობდა მარცხენა მცველის პოზიციაზე. მალე, 1999 წელს ის შეუერთდა „გენკს“ 7 წლის ასაკში და ის გადაიყვანეს მეკარის პოზიციაზე.
ანდრეი შეპტიცკი
ანდრეი შეპტიცკი (Митрополит Андрей Шептицький, Andrzej Szeptycki; დ. 29 ივლისი, 1865 — გ. 1 ნოემბერი, 1944) — უკრაინის ბერძნული კათოლიკური ეკლესიის მიტროპოლიტი 1901 წლიდან 1944 წლამდე, გარდაცვალებამდე. ის მოვალეობას ასრულებდა ორი მსოფლიო ომისა (პირველი მსოფლიო ომი და მეორე მსოფლიო ომი) და შვიდი პოლიტიკური რეჟიმის დროს (ავსტრია-უნგრეთის იმპერია, რუსეთის იმპერია, უკრაინის სახალხო რესპუბლიკა, პოლონეთის მეორე რესპუბლიკა, საბჭოთა კავშირი, ნაცისტური გენერალური მთავრობა და კვლავ საბჭოთა კავშირი).
ტიბო კურტუა
გენკი
thumb|left|კურტუა [[გენკი (საფეხბურთო კლუბი)|„გენკში“ 2010-2011 წლების სეზონში]] „გენკის“ ახალგაზრდულ გუნდში წარმატებული თამაშის შემდეგ, კურტუას დებიუტი შედგა მთავარ გუნდში „გენტთან“ მატჩში 2009 წლის 17 აპრილს, როცა ის იყო 16 წლის და 341 დღის. ის იყო ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა, როცა „გენკმა“ მოიგო ბელგიის ჩემპიონატი 2010-2011 წლების სეზონში. მან მიიღო წლის მეკარის და „გენკის“ წლის საუკეთესო მოთამაშის ჯილდო. იმ სეზონში მან 40 მატჩში გაუშვა მხოლოდ 32 გოლი, 14 მატჩში კარი მშრალად შეინახა.
ანდრეი შეპტიცკი
საეკლესიო ისტორიკოსი, იაროსლავ პელიკანი ამბობდა: „სავარაუდოდ, მიტროპოლიტი ანდრეი შეპტიცკი XX საუკუნის უკრაინული ეკლესიის მთელს ისტორიაში ყველაზე გავლენიანი ფიგურა იყო“. ლვოვის ეროვნული მუზეუმი 1905 წელს შეპტიცკიმ დააარსა და დღეს ის სწორედ ანდრეის სახელს ატარებს.
ტიბო კურტუა
ჩელსი
2011 წლის ივლისში კურტუა შეუერთდა ინგლისის პრემიერ ლიგის კლუბ „ჩელსის“. კლუბთან გააფორმა ხუთწლიანი კონტრაქტი.
ანდრეი შეპტიცკი
მის სახელს ატარებს უკრაინის კათოლიკური უნივერსიტეტის საინფორმაციო-რესურსცენტრი, რომელიც ოფიციალურად გაიხსნა 2017 წლის სექტემბერში.
ტიბო კურტუა
იჯარით ატლეტიკო მადრიდში
thumbnail|კურტუა თამაშობს [[ატლეტიკო მადრიდი (საფეხბურთო კლუბი)|„ატლეტიკო მადრიდში“ 2013 წელს.]] „ჩელსიში“ გადასვლიდან რამდენიმე კვირის შემდეგ, კურტუა იჯარით გაუშვეს ლა ლიგის კლუბ „ატლეტიკო მადრიდში“. „ატლეტიკო მადრიდში“ კურტუას გადაეცა 13 ნომრიანი მაისური, რომელსაც მანამდე ატარებდა დავიდ დე ხეა, სანამ გადავიდოდა „მანჩესტერ იუნაიტედში“ 2011 წლის ივნისში.