cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯაყოს ხიზნები
რომანის სიუჟეტი და ძირითადი თემები
რომანში რეალისტური ხერხებით არის დახატული ის ფონი, სადაც სამოქმედოდ გამოჩნდება თეიმურაზ ხევისთავი, არა მხოლოდ როგორც განსაქიქებელი და „კრიტიკის ქარცეცხლში გასატარებელი“ პერსონაჟი, არამედ ადამიანი, რომელიც მოდის თავისი დატვირთული წარსულით (გვარიშვილობა, ადგილ-მამული, განათლება), ცდილობს ცხოვრებასთან დიალოგის გაბმას, ვერ ხედავს აწმყოს რეალურ სურათს თავისი დაღლილი, „ბეცი თვალებით“, რასაც ობიექტური მიზეზებიც აქვს და სუბიექტურიც, კარგავს ყველაფერს, რაც კარგვადია და ღატაკი, უპოვარი, ხიზანი საკუთარ მამულში, აღმოაჩენს მარადიულ, წარუვალ, გაძრცვილ მშვენიერებას, რომლის ერთადერთი პატრონი თავად არის.
მინიატიურა|მარცხნივ|რომანის ილუსტრაცია
მიხეილ ჯავახიშვილი, როგორც ქვეყნის საზოგადოებრივი თუ კულტურული მდგომარეობის ფრიადი მცოდნე, გამოწვლილვით აღწერს და აჩვენებს მიზეზებს, რაც ერის დაცემასა და მის სახიფათო მომავალს განსაზღვრავს, მაგრამ, ამავე დროს, მოვლენათა მიღმა ის ზოგადი კანონზომიერებებიც იკითხება, რომელთა წინაშე ადამიანი უმეტესწილად უძლურია. სწორედ ასეთი ორმაგი ხედვა განაპირობებს, რომ მთავარი პერსონაჟი, რომლის სახეც სატირული ხერხებით არის დახატული და, შესაბამისად, მკითხველში უარყოფით განცდებს აღძრავს, განსხვავებით მთელი რომანის მანძილზე მისდამი ჩამოყალიბებული შეხედულებისა, ფინალში სრულიად სხვაგვარ დატვირთვას იძენს, ანტიგმირი ლამის გმირადაც კი იქცეს.
თავისთავად ცხადია, თეიმურაზ ხევისთავის სახის ამგვარ გააზრებას მწერლის მსოფლხედვა უდევს საფუძვლად, რაც ქრისტიანულ ფილოსოფიას ემყარება და ამ ხედვაზე დაყრდნობით შესაძლებელია უკიდურეს სულიერ-ხორციელ დაცემას პიროვნების აღდგენა მოჰყვეს. რომანში ნაჩვენებია თეიმურაზ ხევისთავის უკიდურესი კრიზისული მდგომარეობა. იგი განათლებულია, მცოდნეა, მაგრამ მისი ცოდნა უნიადაგოა, აღარავის სჭირდება, ამიტომ ვეღარ პოულობს ადგილს ქალაქში და ნელი-ნელ კარგავს სულიერ თუ მატერიალურ, კულტურულ მონაპოვნებს. საგვარეულო განძს, თავის უსაყვარლეს წიგნებს და ბოლოს, ქალაქშივე უუცხოვდება თავის ერთადერთ მეგობარს მარგოს, რომელიც, შეიძლება ითქვას, კრებითი სახეა ზოგადად ფასეულობათა და სწორედ ამ დროს, როდესაც ქალაქში კრიზისი ახრჩობს თეიმურაზს, ჯაყო ჯივაშვილი – წინააღმდეგობის ხორცშესხმული ხატება – თეიმურაზს უბიძგებს თავისი კერისკენ, მხოლოდ, ხიზანის მდგომარეობით.
თეიმურაზის მსჯელობები ამგვარ ადამიანს ამხელს (სკეპტიკოსს, ნიჰილისტს), ამიტომაც, მიუხედავად იმ შემზარავი დაცემებისა (უძლურება, პიროვნული ღირსების დაკარგვა, მონური მორჩილება, რასაც წინ უძღვის უმწეო ამბოხი), ნაშინდარში იმსხვრევა ძველი თეიმურაზი, გახლეჩილი პიროვნება, რომლის ცოდნა და გულისთქმა ერთმანეთს ებრძვის და ამ თვალსაზრისით შესანიშნავად არის მოცემული კრიზისის, როგორც უკიდურესი სულიერი თუ მატერიალური სივიწროვის პოზიტიური მნიშვნელობა. ის ტანჯვები, ის „მწარე სასუმელი“, რაც ცხოვრებამ უხვად შეასვა დამდნარ ნაკაცარს, ჩრჩილს, წიგნის ჭიას, ამავე დროს, ერთადერთ საშუალებად აღიქმება უკიდურესი სულიერი სიცარიელის დასაძლევად, რადგანაც „ტანჯვა არის ჭეშმარიტი და მძლავრი რეალობა“. ამ რეალობას მანამდე თამაშად აღიქვამდა თეიმურაზ ხევისთავი. როგორც თვითონ ამბობს. „კმარა ესოდენი ფუტურო სიტყვა და ავი ოცნება. კმარა! ხალხი დავახრჩეთ სიტყვების ზღვაში“.
რომანის პრობლემატიკა
ნაშინდარში დაბრუნებული ნელ-ნელა ივიწყებს ფუტურო სიტყვებს და დიალოგებში ავლენს საკუთარი ტანჯვის მიზეზებს.რომანში მძაფრად გაისმის სიახლის ძიების, ახალი ადამიანის, ახალი ცხოვრების, ახალი წესრიგის მოთხოვნები, რაც კონკრეტულმა ისტორიულმა დრომაც განაპირობა და, ამავე დროს, აუცილებელი გახდა ამ სიახლის სწორი, მიუკერძოებელი შეფასება, რადგანაც ხშირად არაობიექტურად ხდებოდა ამ მოვლენების ანალიზი, იმის მიხედვით, თუ „რომელ ნაპირზე“ იდგა თავად მწერალი თუ მოაზროვნე.ერთი შეხედვით ძნელია, სატირის ბასრი იარაღით გამოკვეთილი ხევისთავის სახეში მომავლის ადამიანი დავინახოთ, მაგრამ, როგორც წესი, ამ დიდ კოლიზიებში (რასაც ვხედავთ თეიმურაზის სულიერ განცდებში), უნდა იშვას ახალი, ჭეშმარიტად ფასეული სულიერი მონაპოვარი, რადგან თეიმურაზი სვამს მარადიულ კითხვებს და პერსონაჟის სულიერი გრადაცია ამ კითხვებზე პასუხის გაცემას გულისხმობს.
მათი პასუხები კი ადამიანის სულში უნდა იშვას, როგორც პირმშო, როგორც გამართლება სულიერი ყოფიერებისა. ისიც აღსანიშნავია, რომ გონებას არ ძალუძს მათი ამოხსნა.
„რა არის ჭეშმარიტება?“ – კითხულობს სამყაროს უდიდესი მისტერიის უშუალო მონაწილე, რომის პროკურატორი და „თვალწინ უდგას“ ჭეშმარიტება. შესანიშნავადაა ეს კითხვა გაგრძელებული ბულგაკოვის მიერ: „რა არის ჭეშმარიტება“ – თქვა ეს პროკურატორმა და უმალვე გაიფიქრა: „ო, ღმერთებო, ისეთ რაღაცას ვეკითხები, რაც სასამართლოზე საკითხავი არ არის… გონება აღარ მემორჩილება“. ჭეშმარიტების წინაშე გონება უძლურია, აქ იგი „ვიღაც სხვას“ უთმობს ასპარეზს. ნახუცარ ივანესთან საუბარში თეიმურაზი აღიარებს, რომ მასში რწმენის სული ჩაკლულია, რომ გონება ცოდნისკენ მიუწევს, გული კი რწმენისკენ და ამით ეპოქის სატკივარს გამოხატავს. მაგრამ ამავე დროს ეს აღიარება საკუთარი გაორებისა მასში იწვევს იმგვარი სულიერი ძალების აღორძინებას, რამაც უნდა მოკლას წარმავალი, დროითი და შვას მარადიული.
კლასიკურ განმარტებას გვაძლევს ამ მხრივ ნ. ბერდიაევი.
„მხოლოდ ხელახალი დაბადება, სულიერი ადამიანის დაბადება, რომელიც ადრე თვლემდა და ჩახშული იყო, არის ნამდვილი მოვლინება ახალი ადამიანისა, რაც შესაძლებელია მხოლოდ ძველ ადამიანზე გამარჯვებით. მაგრამ საიდუმლო კაცობრიული არსებობისა გულისხმობს განვითარების სუბიექტს. არ არსებობს განვითარება იმის გარეშე, რაც ან ვინც ვითარდება“ და აქვე მსჯავრს გამოუტანს იმ ცრუ იდეოლოგებს, რომელნიც ღვთიბოძებულ წესრიგს ცრუ მრწამსით არღვევენ, თითქოს შესაძლებელი იყოს მხოლოდ უტილიტარულ მისწრაფებებზე დაყრდნობით ახალ ფასეულობათა შექმნა. „ახალი ადამიანის დაბადება თითქმის შეუძლებელია რევოლუციის გზით, რადგან რევოლუცია არის ბედისწერის პირმშო და არა თავისუფლებისა“. ის, რაც ასეთ დროს ამოტივტივდება, ვერ იქნება კულტურის მსაზღვრელი, ვინაიდან კულტურა თავისუფალ შემოქმედებას გულისხმობს. რომანში ამგვარი ნიადაგი თეიმურაზ ხევისთავის, როგორც წარსულით დატვირთული სულიერი ფენომენის სახეში არსებობს. მწერალს ნაკლებად აინტერესებს დროის მიერ ცხოვრების ზედაპირზე ამოტივტივებულ ადამიანთა ბედი, რადგან ისინი შემთხვევამ დააყენა აქ და შემთხვევა შეუცვლის ადგილს. მთავარი ის არის, რომ უკიდურესი კრიზისის ჟამს დროებისგან წელში მოხრილი არისტოკრატი თეიმურაზ ხევისთავი, რომელსაც „დაშლია“ თავისი „ცოცხალი ხატი“, სავსება, იწყებს საკუთარი სულიერი ძალების კულტივირებას, რაც ზოგადად თვითშემეცნებაში ვლინდება.
მინიატიურა|მარჯვნივ|რომანის მეორე გამოცემა
„ყველაზე ძლიერად ეს მოწოდება საკუთარი თავისადმი („შეიცან თავი შენი!“) გაისმის მაშინ, როდესაც ადამიანს ანდა ხალხს ემუქრება საფრთხე, როდესაც კულტურას ემუქრება დაცემა… ასე იყო სოკრატესა და პლატონის ხანაში, ასე იყო რომის ცივილიზაციის დაღმასვლისას და ა.შ. ისტორიის იგივე რიტმი, იგივე დიალექტიკა შეიმჩნევა ჩვენს ეპოქაში, ყოველმხრივი კრიზისის პირობებში კვლავ დაისვა თვითშემეცნების პრობლემა საკაცობრიო სულის ყველა სფეროში“ (ბ. ვიშესლავცევი).
ნიშანდობლივია, რომ თეიმურაზ ხევისთავში ინგრევა ის „სულიერი მონაპოვარი“, რაც წინა საუკუნის (XIX ს.) ნიჰილისტურმა აზროვნებამ „უწყალობა“ („ღმერთი არ მწამს, მაგრამ ქრისტე მაინც ღმერთკაცი იყო“ – თეიმურაზის ეს სიტყვები ნიცშეს პერიფრაზია) და აღორძინდება ტრადიციული სული, რაც აბრუნებს მას თავის ძირებთან და ეს უკვე თეიმურაზის კულტურული მონაპოვარია. შეიძლება ითქვას, თეიმურაზი შემოქმედია თავისი სულისა.
თეიმურაზ ხევისთავის ადგილი საზოგადოებაში
„ჯაყოს ხიზნები“ თეიმურაზ ხევისთავის პიროვნული კულტურის ჩამოყალიბების გზად გვესახება, თუ პიროვნულ კულტურას შევხედავთ, როგორც თვითშემეცნების შედეგად მოპოვებულ მდგომარეობას, რასაც წინ უძღვის დიდი სულიერი კატაკლიზმები.
რომ არა მწერლის ამგვარი მრწამსი, თეიმურაზ ხევისთავი რწმენაში კი არ ჰპოვებდა ხსნას, არამედ რეალურ-ისტორიული და ყოფითი სინამდვილე საბოლოოდ ჩაკლავდა მასში ღვთისკენ მიმართულ მზერას. მომლოდინე თეიმურაზი კი, ბუნებითი პატრონი ქვეყნისა, გზას აგრძელებს ისევე, როგორც ზოგადად ერის სული, რომელსაც სიკვდილი არ უწერია.
ახალი ადამიანის დაბადების პრობლემა დღესაც მეტად აქტუალურია, მით უმეტეს, რომ კრიზისი მთელი მისი განშტოებებით აქტიურ ფაზაშია. ადამიანი და მთლიანად ერი განიცდის შემაშფოთებელ შიშს არსებობის წინაშე, თავისი მაღალი მისიის ხელახალ გადასინჯვასაც ახდენს. ეგებ აქ უნდა დამთავრდეს ყოველივე, ჩემში?! ეგებ ოდინდელი მოწოდების („შეიცან თავი შენი!“) არსი ამოწურულია, ეგებ მხოლოდ ფიზიკური გადარჩენაა მთავარი და ამიტომაც „ყველაფერი ნებადართულია“?! ეს მაცდური კითხვა-პასუხებია და ამ საფრთხის წინაშე ყოველთვის თრთოდა ზნეობრივი ადამიანი, მაგრამ რაკიღა სამყაროს ძირეული მოდელები არ შეცვლილა და ამაღლების მოდელი წარმავალის დათმობაზე შენდება, უნდა ვიგულვოთ, რომ კრიზისს ის გაუძლებს, ვინც ცხოვრების შოლტების ცემისაგან წელში მოხრილი ამაყად იტყვის: „მე მომღუნეს, შეიძლება მომტეხონ, მაგრამ ვერასოდეს დამიმორჩილებენ!“, „რაც მოსავალია, მოვიდეს!“; „ორგულობა და ორპირობა არ შემიძლიან!“, „მე ბავშვს ისეთ რამეს ვერ ვასწავლი, რაც მე თვითონ არა მწამს“.
ხოლო სულიერი არისტოკრატიზმით განბრძნობილი ამასაც დასძენს: „ჯაყო უბრალო შემთხვევაა და ჩემს უბედურებაში ბრალი არ მიუძღვის“ (ამ დასკვნამდე მიდის თეიმურაზი მას შემდეგ, საბოლოოდ ჩაუღრმავდება რა მარგოს დაკარგვის მიზეზებს).
მომავლის კონტურები მხოლოდ თვითჩაღრმავების შემდეგ ესახება თეიმურაზს. „ვნახე, განვიცადე, მწამდა, ვტიროდი“ – კედელზე აწერენ მარგო ყაფლანიშვილი და თეიმურაზ ხევისთავი და ამით თავიანთი სულიერი მონაპოვრის ფიქსაციას ახდენენ. ისინი მარადიულ ადამიანებად იქცევიან, რადგან მათი მსაზღვრელი წმინდა გულია და არა გონება, რომელსაც ჭეშმარიტების წვდომა არ ძალუძს.
მხოლოდ, ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ მიხეილ ჯავახიშვილის რომანი უპირველესად ეროვნულ ტრაგედიას აღწერს და ამ მდგომარეობის დაძლევას ისახავს მიზნად, ამიტომ ქვეყნის პატრონის თეიმურაზ ხევისთავის პიროვნული გამთლიანება იმ დანაკარგის დაბრუნებასაც გულისხმობს, რაც მას ეკუთვნის – იგი კვლავ ხევისთავთა საგვარეულო სასახლეში ცხოვრობს და რწმენით სავსე ელოდება მარგოს.
„კიდობანში ძველი ხატი აქვს დამალული. იმ ხატს კუთხეში დაასვენებს, სანთელს აუნთებს და პირქვე დაემხობა. მეტანიით, სასოებით და ცრემლით ლოცულობს თეიმურაზ ხევისთავი…
…ისევ ელის ნაქმრევი ნაცოლარს. ისევ დაყუდებული შიო მღვიმელივით იცდის თეიმურაზ ხევისთავი“.
ამიტომ სავსებით გასაგებია, რას გულისხმობს მიხეილ ჯავახიშვილი, როდესაც წერს: „უცნაურია, ყველაზე მეტი დავა „ჯაყოს ხიზნებმა“ გამოიწვია, მაგრამ ყველაზე მეტი სიხარულიც ამ რომანის დასრულებამ მაგრძნობინა. იმ დღეს ნამდვილად ბალღად გადავიქეცი, რომელსაც გაუძლისი ბედნიერება დაატყდა. ვეღარც მე ვცნობდი ჩემს თავს და ვეღარც ჩემი ცოლ-შვილი მცნობდა“.
რომანის ამგვარი ფინალი კი მკითხველსაც უღვივებს რწმენას, რომ კრიზისიდან თავის დახსნა შესაძლებელია, თუ ადამიანი ანდა მთლიანად ერი შეიმეცნებს თავის შეცდომებს და შეცოდებებს.
ჯაყოს ხიზნები - დაუსრულებელი რომანი?
ზოგიერთ მკვლევარს „ჯაყოს ხიზნები“ დაუსრულებელ ნაწარმოებად მიაჩნია, ამის მტკიცებულებად ისინი შემდეგ საბუთს იშველიებენ: 1925 წელს შალვა დადიანს „ჯაყოს ხიზნების“ პიესად გადაკეთება და მოსკოვის ქართული სტუდიის სცენაზე მისი დადგმა განუზრახავს. ამის შესახებ მან წერილობით აცნობა ავტორს. იგი ჯავახიშვილისგან ნებართვას ითხოვდა, რომ პიესის ფინალი გადაეკეთებინათ და, ამრიგად, მაყურებლისათვის უფრო საინტერესო გაეხადათ, რაზეც მიხეილ ჯავახიშვილმა უპასუხა: „ეხლა ჯაყოზე არ გირჩევთ დროის დაკარგვას ჯერ ერთი იმიტომ, რომ ოთხი მოქმედისაგან პიესა არ გამოვა. მეორე: რომანი არც სრულია, არც დასრულებული. აკლია რამდენიმე მოქმედი (თეიმურაზის ანტიპოდი და სხვა) და მეოთხე ნაწილი. მეორე ვარიანტი თავში თავიდანვე მქონდა დაწერილი, მაგრამ დასასრული სულ სხვანაირი იქნება, ვიდრე თქვენ აპირებთ. ნინიკა მარგოს წაართმევს, ჯაყოს საქართველოდან გადაასახლებს. რაც დიდმა ილიამ ვერ გაჰბედა და ვერ გაჰბედავდა – მე უნდა გავბედო და თავად–გლეხთა შორის ჩატეხილი ხიდი უნდა გავამთელო. აბა, მაშინ გექნებათ თქვენ სადრამო მასალა. მანამდე კი უნდა მოითმინოთ“. ამ წერილთან ერთად მნიშვნელოვანი წყაროა მწერლის უბის წიგნაკი, სადაც ჯაყოს ხიზნების შესახებ ჩანაწერებია გაკეთებული. ლელა წიქარიშვილს კი მიაჩნია, რომ „რომანის ფინალის გადაკეთების საფრთხეს მიხეილ ჯავახიშვილმა დაუპირისპირა ტექსტის დაუსრულებლობის ლეგენდა და დაპირებები ახალი ჯაყოს დაწერისა“. რაზეც გიორგი გოგოლაშვილმა შემდეგი პასუხი გასცა: „თუ მწერალი დაუსრულებლობის ლეგენდას თავის დასაზღვევად, ხელისუფლებისაგან გულისწყრომის შესამსუბუქებლად, ცენზორების თვალისასახვევად ქმნიდა, რატომ არაფერს ამბობდა მათ გასაგონად?“ მისივე თქმით, მწერალი გაგრძელების ვარიანტებს მხოლოდ უბის წიგნაკში ინიშნავდა სხვა ჩანაწერებთან ერთად, რომელშიც ანტისაბჭოთა მოსაზრებებიც იყო გამოთქმული. გოგოლაშვილის დასკვნა ასეთია:„დღეს ეს რომანი დასრულებულია... ამაზე არავინ დავობს, რომ ასე არ არის... სხვა საქმეა, თუ ავტორი გააგრძელებდა, რა სახეს მიიღებდა ნაწარმოები“.
Lophiotoma dickkilburni
Lophiotoma dickkilburni — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
ჯაყოს ხიზნები
ენა და სტილი
სამწერლობო ლექსკისათვის საჭირო „მუდმივობის, მოქნილობისა და გამჭვირვალების“ შესახებ მიხეილ ჯავახიშვილი თავის ერთ-ერთ წერილში განმარტავდა: „ზოგი სიტყვა კვდება, ზოგი იბინდება, ზოგიც თითქოს ისვენებს და შემდეგ ხელახლად ბრუნდება. ჩვენც მათი გაცოცხლებისა და შენარჩუნების გზას უნდა გავყვეთ და ფრთხილად გავამდიდროთ ჩვენი ენა ხალხურითა და ზოგიერთი მივიწყებული სიტყვებით“. როგორც ვხედავთ, მიხეილ ჯავახიშვილი არც თეორიულად და არც პრაქტიკულად არ ყოფილა მომხრე, ასე ვთქვათ, „ნეოლოგისტური“, ხელოვნური სიტყვათქმნადობისა. „ჭეშმარიტმა მხატვარმა უნდა დაიცვას და შეითვისოს მარტივობა (უბრალოება), მკაფიობა (ნათელობა), გულწრფელობა და ზომიერება, რომელნიც ამავე დროს ნამდვილი ანარეკლები არიან ჩვენი ხალხის ბუნებისა“ („ლიტერატურული განცხადება“).
Lophiotoma dickkilburni
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ჯაყოს ხიზნები
რომანის სიმბოლიკა
„ჯაყოს ხიზნებში“ მწერალმა გვიჩვენა ერის ცოცხალი ორგანიზმის ორი წყლული — ფეოდალური არისტოკრატიის უკანასკნელი ნაშიერი, რევოლუციური ეპოქის მიერ გარიყული თავადი თეიმურაზ ხევისთავი და ბნელი სულითა და მოზღვავებული მტაცებლური ენერგიით აღჭურვილი ჯაყო. ავტორი ერთმანეთს უპირისპირებს ტლანქ, გაუნათლებელ, უზნეო ჯაყოსა და მის მსხვერპლ თავად თეიმურაზს - სუსტი ნებისყოფის, განათლებულ ინტელიგენტს, რომელსაც მისი მოურავი (ჯაყო) ცხვირწინ გამოაცლის საკუთარ ქონებას, მის მშვენიერ და საყვარელ ცოლს მარგოს და ბოლოს, სულიერ სიმშვიდესაც კი. თეიმურაზის თვალში მკითხველი აკვირდება ძველი არისტოკრატიული ფენის დაცემას, იმედგაცრუებასა და დემორალიზაციას, რომელიც ხანმოკლე დამოუკიდებელი საქართველოს დაცემას მოჰყვა შედეგად. რომანში ჯავახიშვილმა განათლებულ უმოქმედობას გაუნათლებელი მოქმედება დაუპირისპირა და ორივე საზოგადოებისათვის საშიშ მოვლენად მიიჩნია.
მკვლევარმა ლელა წიქარიშვილმა გახსნა რომანის ბოლოს ნახსენები შიო–მღვიმის სიმბოლიკა (ფრაზაში „ისევ ელის ნაქმრევი ნაცოლარს. ისევ დაყუდებული შიო–მღვიმელივით იცდის თეიმურაზ ხევისთავი“). მან დაასაბუთა, რომ შიო მღვიმელის ხსენება „ჯაყოს ხიზნების“ ფინალში შემთხვევითი არ იყო. ეს ფრაზა მინიშნებაა 1924 წლის აგვისტო–სექტემბრის ანტიბოლშევიკურ ამბოხებაზე, უშუალოდ კი მის ერთ–ერთ ტრაგიკულ ფურცელზე: საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის წევრები, ამ აჯანყებას რომ ამზადებდნენ, შიო–მღვიმის მონასტრის სიახლოვეს დააპატიმრეს. სხვა მკვლევარი მიუთითებს, რომ თეიმურაზი მიხეილ ჯავახიშვილის ალტერ–ეგოა, მწერალი „არ ყოფილა შეიარაღებული აჯანყების მომხრე და ლოდინის პოლიტიკას ამჯობინებდა. იგი, როგორც სამხედრო კომისიის წევრი, ცდილობდა არალეგალური ანტიბოლშევიკური საქმიანობა გადაექცია ლეგალური სახის წინააღმდეგობად, სადაც შენარჩუნებული იქნებოდა რუსული კაბალიდან ადრე თუ გვიან თავდახსნის სულისკვეთება“, ამიტომაც ხევისთავი სწორედ შიო მღვიმელივით უნდა იცდიდეს.
ლელა წიქარიშვილს საგულისხმოდ მიაჩნია რომანში ნახსენები აღდგომა ღამე. ის შეიძლება უკავშირდებოდეს 1922 წლის – 16 აპრილს, როცა აღდგომა ღამეს დაარსდა პარიტეტული კომიტეტი. ამავე დღეს ანჩისხატის საყდარში სააღდგომო ქადაგების დროს კათალიკოს–პატრიარქმა ამბროსიმ ამხილა ბოლშევიკები და მათ მიერ საქართველოს ოკუპაცია.
თვით ნაწარმოები დაწერილია აჯანყებიდან ახლო ხანში – მწერლის თქმით, „ჯაყოს 1924 წლის სექტემბერ–ოქტობერში ვწერდი. ვწერდი და ვგრძნობდი, რომ ჩემს გულს ცეცხლი ედებოდა. ჯაყო გმინვაა ჩემი სულის“. მწერლის უბის წიგნაკში შემონახულია მისი ტრაგიკული განცდა: „ზოგჯერ მგონია, ჩემს დასაფლავებას ვესწრობი მეთქი“.
გოჩა კუჭუხიძემ ერთი სტატია „ჯაყოს ხიზნების“ მთავარი პერსონაჟის სახელის ეტიმოლოგიას მიუძღვნა. მისი თქმით, ჯავახიშვილი საგანგებოდ არჩევდა სახელებს. სახელი ჯაყო არ არსებობს, იგი მიხეილ ჯავახიშვილმა გამოიგონა. ჯაყო „ჯუღას“ ჰგავს და, მისი ფიქრით, ეს შემთხვევითი არ არის, გვარი ჯივაშვილიც წააგავს სტალინის გვარს.
პერსონაჟები და მათი პროტოტიპები
„ჯაყოს ხიზნების“ გმირები არ არიან იდეალურნი, ისინი უფრო ანტიგმირები არიან. თავიდანვე შეიძლება დავსვათ ასეთი კითხვა: რა არის არსი ამ ნაწარმოებისა? ნაკაცარი თეიმურაზ ხევისთავის ტრაგედიის ჩვენება, ჯაყო ჯივაშვილის ავხორცობისა და ბოროტების წარმოჩენა, თუ მარგო ყაფლანიშვილის უმწეობისა და უბედურების ასახვა? და, მართლაც, ამ სამი პიროვნების ცხოვრება რომ განაპირობებს ერთმანეთის ბედისწერას და, ფაქტობრივად, ნაწარმოების პრობლემატიკასაც ერთ მთლიანობაში კრავს. და კიდევ, რაც არანაკლებ საყურადღებოა: „ჯაყოს ხიზნებში“ არც სხვა რომელიმე პერსონაჟია, განსაკუთრებულ სიმპათიას რომ იმსახურებდეს. იმ ისტორიულ ფონზე, როდესაც ეს თხზულება იქმნებოდა, ჩანს, მიხეილ ჯავახიშვილის ლიტერატურული ჩანაფიქრი სხვა გზით არც შეიძლებოდა წარმართულიყო. „ჯაყოს ხიზნების“ პერსონაჟთა გაცნობისთანავე შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ ეს თხზულება დაწერილია მხილებისათვის, მკაცრი, პირუთვნელი სინამდვილის ჩვენებისათვის. ისევე როგორც თავის დროზე ილიამ დიდი გულისტკივილით ამხილა თათქარიძეობა“, მიხეილ ჯავახიშვილმაც იმდროინდელ საზოგადოებაში აღმოაჩინა და სამსჯავროზე გამოიტანა, ერთი მხრივ, „ნაკაცარობა“, ხოლო, მეორე მხრივ, „ჯაყოობა“.
ჯაყოს შესახებ მწერალი წერდა: „ჯაყო ოსია: შემთხვევითი ამბავია: ცოცხალი ვნახე და ავწერე. გარდა ამისა, ოსური ჟარგონი დიდ ძალას აძლევს რომანს: არავითარი ეროვნული სარჩული ჯაყოს ოსობას არა აქვს.
ჯაყო სულ სხვანაირად წარმოიშვა. 30 წლის წინათ ჯავის ხეობაში უცნაური ვინმე შემხვდა – ბრგე, ბანჯგვლიანი, ცბიერი, ხარბი. ამავე დროს მარდი და მოხერხებული. მისი სახელი აღარ მახსოვს. 10 წლის შემდეგ ინჟ. ფიდო ყაზბეგმა ქართულ კლუბში ასეთი ანეკდოტი მიამბო:
ნაყმევმა თავის კნეინას ძღვენი მიართვა. მაშა, მაშა, აგრე ვიცის ჯაყომა! – მიუგო ნაყმევმა. ანეკდოტი ჩემს ხსოვნაში ხუთიოდე წუთის მეტს ვერა სძლებს, მაგრამ ამ უწმაწურ ანეკდოტს ჯაველი ოსი ჩაეხლართა და ამ სახემ ჩემი ხსოვნის ერთ–ერთ კუნჭულში დაიბუდა“.
თეიმურაზ ხევისთავი
თეიმურაზ ხევისთავი ტრაგიკული პიროვნებაა. იგი საოცრად კეთილია, მაგრამ მისი სიკეთე უფრო სისულელესა და გულუბრყვილობაზე მეტყველებს. თეიმურაზის პიროვნება უსუსურობის გამო მკითხველის გაღიზიანებას ან თითქმის ზიზღსაც იწვევს. თავის სიმართლეში დარწმუნებული ხევისთავი ახალ ცხოვრებას ვერ შეეწყო, რადგან ეს მისთვის საკუთარი პრინციპების ღალატს ნიშნავდა. ხევისთავს არ სჯეროდა, რომ „ახალი ცხოვრება“ ბედნიერებასა და ძლიერებას მოუპოვებდა საქართველოს. იგი ფრიად განსწავლული კაცი კი იყო, რადგან კამათში თითქმის ვერასოდეს ჩაგრავდნენ ნათავადარს, მაგრამ, ამავდროულად, უკიდურესობამდე სიცოცხლისუუნარო იყო. მისი პიროვნების არასტაბილურ ხასიათსა და მერყეობას ქვეცნობიერად თითქოს ენაბლუობაც ადასტურებს ყველაფერთან ერთად: თეიმურაზის ცხოვრებისეული ბორძიკი საოცრად ემთხვევა მისი მეტყველებისა და ქცევის მანერებს.
თავისი სისუსტით, ბეჩაობითა და ბედოვლათობით თეიმურაზ ხევისთავი კარგავს და წყალს ატანს ყველაფერს; წინაპართა ძლიერი მხრები, რომლებზედაც იგი მყარად უნდა დამდგარიყო, სუსტი ფეხების გამო გამოეცალა. ამიტომ კითხვის მეტს აღარაფერს აკეთებდა, სულ იმის ცდაში იყო, გაეგო, რა ხდებოდა მსოფლიოში, საკუთარი მამულის ამბები კი არც აინტერესებდა: „თუ თეიმურაზი დღეში ათზე ნაკლებ გაზეთს წაიკითხავდა, ის დღე მისთვის დაკარგული იყო. გაახელდა თუ არა დილით თვალებს, უმალ ახალ-ახალ გაზეთებს დასწვდებოდა, და ჭამა-სმის დროსაც, ცხვირი რომ მათლაფაში ჰქონდა, ერთი თვალი გაზეთზე ეჭირა“. თეიმურაზ ხევისთავი ქართველი ხალხისა და უუნარო ინტელიგენციის სიმბოლოა. მარგო - საქართველოს, ხოლო ჯაყო ნებისმიერი სახის მტრის.
გამოხმაურება
ამ ნაწარმოებთან დაკავშირებით თავისთავად ტრადიციული შეხედულებებიც არსებობს. მითითებულია, რომ რომანის კრიტიკოსები თავის შენიშვნებში უმთავრესად ორ ამოსავალ საფუძველს ეყრდნობოდნენ. ერთნი ფიქრობდნენ, რომ მწერალი მეტისმეტად მკაცრად მოეკიდა ქართველ ინტელიგენციას და ერთგვარი შეურაცხყოფაც მიაყენა მას თეიმურაზ ხევისთავის მხატვრული სახით, მეორეთა აზრით კი, მწერალი ზედმეტად გაიტაცა უარყოფითი მოვლენებისა და ტიპების მხატვრულმა განზოგადებამ, რამაც მას ზომიერების გრძნობა დააკარგვინა და, ამდენად, სინამდვილეც ცალმხრივად, ნეგატიურად წარმოასახვინა. მინიატიურა|მარცხნივ|რომანის რუსული გამოცემის პოსტერი
„ჯაყოს ხიზნების“ გამოქვეყნებას მწვავე რეაქცია მოჰყვა. შალვა ამირეჯიბმა „ბოლშევიზმის მეტოქი ცხოვრების ვერდანახვა“ უსაყვედურა, მეტიც, ემიგრაციიდან „განხორციელებული ბოროტება“ უწოდა.
1959 წელს დიმიტრი ბენაშვილი წერდა: „ილია ჭავჭავაძის „ოთარაანთ ქვრივის“ შემდეგ არ გვეგულება მეორე ბელეტრისტული ნაწარმოები, რომელსაც ისეთი ცხოველი დისკუსია, აზრთა სხვადასხვაობა გამოეწვიოს, ისეთი ღრმა სოციალური და ფილოსოფიური კონცეფცია წამოეყენებინოს, როგორც მიხეილ ჯავახიშვილის „ჯაყოს ხიზნებს“.
მიხეილ ჯავახიშვილს გული სწყდებოდა, როცა თეიმურაზისადმი ავტორის თანაგანცდას ვერ ამჩნევდნენ: ავტორის გლოვა თეიმურაზის ბედისა არ გესმის – მიუწერია მწერალს ერთი წერილისათვის.
1925 და 1928 წლებში „ჯაყოს ხიზნების“ შესახებ გაიმართა დისკუსიები. მწერლის პირად არქივში დაცულია მასალები, რომლებიც 1925 წელს რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრში რომანის შესახებ გამართულ ლიტერატურულ კამათს ეხება. პირველი დისკუსია 1925 წლის 17 მაისს ჩატარდა ჟურნალ „თეატრი და ცხოვრების“ თაოსნობით. შემონახულია მიხეილ ჯავახიშვილის თეზისები, რომლითაც მან დისკუსიაზე ოპონენტებს პასუხი გასცა. თეზისების მეხუთე თავში მიხეილ ჯავახიშვილი საზოგადოების ერთი ნაწილის მიერ გამოთქმულ მოსაზრებებს განმარტავს, რომელსაც მიაჩნია, რომ „თეიმურაზ ხევისთავი ზოგადი ტიპი არ არის, იგი ყალბი ტიპია“. ავტორი ეთანხმება ამ მოსაზრებას და აღნიშნავს, რომ სწორია ის აზრი, რომ თეიმურაზი ზოგადი ტიპი არ არის, მაგრამ როგორც ტიპი, იგი არსებობს და ცოცხლობს. ამასთან დაკავშირებით მწერალს მოჰყავს ლიტერატურაში ცნობილი ტიპები: დონ კიხოტი და ლუარსაბ თათქარიძე, რომლებიც ზოგადი ტიპები არ არიან, მაგრამ, როგორც მხატვრული ლიტერატურის ტიპები, მსოფლიო კლასიკურ ლიტერატურაში მაინც დარჩნენ.
თეზისების მეცხრე ნაწილი დათმობილი აქვს პრესის განხილვას და „ჯაყოს ხიზნების“ შეფასებას. მწერალი აღნიშნავს, რომ სწორი არ არის მისი მისამართით გამოთქმული საყვედური იმის თაობაზე, რომ ავტორმა ახალი ცხოვრება, ახალი ხალხი რომანში არ გამოიყვანა. ის ამბობს, რომ ეს საყვედური სიმართლეს არ შეესაბამება, ვინაიდან რომანში საბჭოთა რეჟიმი ყოველი სტრიქონიდან მოჩანს.
რომანის თარგმანები
„ჯაყოს ხიზნები“ 1929 წელს ავტორისეული თარგმანით გამოიცა. იმავე წელს გამოდის რომანის ახალი თარგმანი, შესრულებული დ. ეგორაშვილის მიერ, რომელიც ჯერ ცალკე თავებად აფხაზეთის გაზეთ სოვეტსკაია აფხაზიაში იბეჭდებოდა, ხოლო შემდეგ ცალკე წიგნად გამოვიდა. რომანი ასევე თარგმნილია უკრაინულ ენაზე, რომელიც ლევიცკის ეკუთვნის.
რომანი თარგმნილია რუსულადაც და პირველად გამოიცა 1959 წელს. რუსულად - „Обвал“. „ჯაყოს ხიზნები“ შესულია მწერლის ხუთ ტომეულში, რომელიც 1969 წელს გამოიცა გამომცემლობა „მერანის“ მიერ.
ეკრანიზაცია და სპექტაკლი
ნაწარმოების მიხედვით რეჟისორმა თემურ ჩხეიძემ 1979 წელს ამავე სახელწოდების სატელევიზიო დადგმა გადაიღო, შემდეგ კი მარჯანიშვილის თეატრში სპექტაკლი დადგა.
2009 წელს ნაწარმოების მიხედვით რეჟისორმა დავით ჯანელიძემ გადაიღო ფილმი, რომელმაც საზოგადოების არაერთგვაროვანი შეფასება დაიმსახურა.
ფუნდურა
ფუნდურა, ფუნაგორია (Geotrupidae) — ხოჭოების ჯგუფი მოცურალასებრთა ოჯახისა, მოიცავს რამდენიმე ქვეოჯახს (Apholiinae, Geotrupinae, Scarabaenae და სხვ.). მათი სხეულის სიგრძე 70 მმ აღწევს. ფერად მურა ან შავია, ზოგჯერ ლითონისებრი ბზინვარება დაკრავს. ხოჭო და მატლი ნაკელით იკვებება, ზოგი კი ლეშით, იშვიათად კი მცენარეებით. ჯგუფში 6000 სახეობაზე მეტია, აქედან ყოფილ სსრკ-ში 450-მდე სახეობა. საქართველოში აღსანიშნავია სიმინდის ფუნაგორია (ლათ. Pentodon idiota), რომელიც აზიანებს შაქრის  ჭარხალს, სიმინდს, მზესუმზირასა და სხვ. ფუნაგორიებს დიდი მნიშვნელობა აქვთ როგორც ასენიზატორებს, ზოგი კი პარაზიტული ჭიების შორისული მასპინძელია.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოცურალასებრნი
1229
თარიღი უცნობია
*
Lasioglossum amnestum
Lasioglossum amnestum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1987 წელს.
სქოლიო
amnestum
ჰულაგუიანები
ჰულაგუიანები — ჩინგიზ-ყაენის შვილიშვილის ჰულაგუ-ყაენის შთამომავლები. მონღოლური დინასტია, რომელიც მართავდა ახლო და ცენტრალურ აღმოსავლეთს XIII-XIV საუკუნეებში. ჰულაგუიანთა სახელმწიფოს მმართველები ატარებდნენ ილხანის (ულუსის ხანის) ტიტულს. იყვნენ ჰულაგუ-ხანის შთამომავლები.
რესურსები ინტერნეტში
* კატეგორია:ირანის ისტორია კატეგორია:დინასტიები კატეგორია:ჩინგიზ-ყაენის შთამომავალი დინასტიები
წიფორის მთა
წიფორის მთა, წიფარიო — მთა საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ასპინძის მუნიციპალიტეტი. მდებარეობს თრიალეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარეების ოთისა და ლაშიხევის წყალგამყოფის შტოქედზე. სიმაღლე 2085 მ. აგებულია ზედაეოცენური ბაზალტებითა და ტრაქიტებით. შემოსილია სუბალპური მდელოს ბალახოვანი მცენარეებით.
სქოლიო
კატეგორია:სამცხე-ჯავახეთის მხარის მთები
თეზამი
თეზამი — მდინარე აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, მდინარე არაგვის მარცხენა შენაკადი. სათავე აქვს იალნოს ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1477 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 28 კმ, საზრდოობს წვიმის, თოვლისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — წლის დანარჩენ დროს. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 1,25 მ³/წმ. დეკემბერში ჩნდება და თებერვალ-მარტამდეა ყინულნაპირისი. თეზამს იყენებენ სარწყავად. შესართავის სიმაღლე ზღვის დონიდან 518 მ სიმაღლეზეა.
მდინარე თეზამის მარჯვენა ნაპირზე სოფელ ცხვარიჭამიაში მდებარეობს VIII-IX საუკუნეების დარბაზული ტიპის ეკლესია ცხვარიჭამიას პატარა საყდარი. მდინარე თეზმის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1180 მ სიმაღლეზე გაშენებულია სოფელი ცხვარიჭამია. მდინარე თეზმის ნაპირებზე გაშენებულია მრავალი დასახლებული პუნქტი: მათ შორის: ჯიღაურა, ახალსოფელი, არაშენდა, ბურიანი, გალავანი, ნავდარაანთკარი და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის მდინარეები კატეგორია:არაგვის შენაკადები
ახალი ამსტერდამი
thumb|250px|ჰოლანდიური სტილის აღორძინების მცდელობა ადრეულ XX საუკუნეში პერლის ქუჩაზე ქვემო [[მანჰეტენი|მანჰეტენზე ქალაქის ნიდერლანდური წარმოშობის აღსანიშნავად. ახალი ამსტერდამის XVII საუკუნის არქიტექტურა სრულიად დაიკარგა და მისგან მხოლოდ არქეოლოგიური ფრაგმენტებია დარჩენილი]] ახალი ამსტერდამი (ნიდ.: Nieuw Amsterdam) — XVII საუკუნეში ახალი ნიდერლანდების პროვინციის გამაგრებული დასახლების სახელი; დაარსდა 1624 წელს და მოგვიანებით ნიუ-იორკის ნაწილი გახდა. დაფუძნდა რა ჰოლანდიური ვესტ-ინდოეთის კომპანიის მიერ, ქალაქი მდებარეობდა მანჰეტენის კუნძულის სტრატეგიულ, გამაგრებულ სამხრეთ ბოლოში და მისი დანიშნულება იყო მდინარესთან მისასვლელის დაცვა კომპანიის ბეწვეულის ვაჭრობის წარმოებისთვის ჰუდზონის ხეობაში. ახალი ამსტერდამი გადაიქცა უდიდეს ნიდერლანდურ კოლონიურ დასახლებად ახალი ნიდერლანდების პროვინციაში, ამჟამად ნიუ-იორკის ტრაი-შტატის რეგიონი, და ნიდერლანდელთა მფლობელობაში დარჩა 1664 წლამდე, როდესაც ის ინგლისელთა ხელში ჩავარდა. ნიდერლანდელებმა უკან დაიბრუნეს იგი 1673 წლის აგვისტოში და მას ახალი სახელი „ნიუ-ორანჟი“ დაარქვეს, თუმცა 1674 წლის ნოემბერში ინგლისელებმა ქალაქის წართმევა ისევ მოახერხეს. ქალაქის დაარსების წელი 1625 ამჟამად ოფიციალურად არის აღნიშნული ნიუ-იორკ სიტის ბეჭედზე (მანამდე, ბეჭედზე 1664 - ინგლისელთა მიერ ქალაქში შესვლის თარიღი იყო აღბეჭდილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიუ-იორკი კატეგორია:აშშ-ის ისტორია
ქარელის ღვთისმშობლის ეკლესია
ეკლესიის აღმოსავლეთ ფასადზე სამი ნახევარწრიული ნიშია. ნიშებს შორის გამოსახულია ჩაღრმავებული ჯვრები. სამხრეთ ფასადზე, შესასვლელის ორივე მხარეს, თითო წყვილი პილასტრია. მარჯვნივ, პილასტრებს შორის, სარკმელია, მის ქვემოთ კი ნიში (ამოქოლილია). შესასვლელის მარცხენა მხარეს, პილასტრებს შორის, ზემოთ გამოსახულია ჩაღრმავებული ჯვარი, ქვემოთ შესასვლელია (ამოქოლილია). ეკლესიის სამხრეთ შესასვლელის არქიტრავის ქვაზე ამოკვეთილია სამშენებლო წარწერა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიები
ძუკია
ძუკია ან დაინავა — ლიეტუვის ხუთიდან ერთ-ერთი ეთნოგრაფიული რეგიონი.
გეოგრაფია
ძუკია სამხრეთ ლიეტუვაშია და მოიცავს ვარენის მუნიციპალიტეტს, ალიტუსის მაზრას, ალიტუსს, შალჩინიკაის რაიონს, ტრაკაის მუნიციპალიტეტს, ვილნიუსის მაზრას, ლაძიიაის რაიონს, სვენჩიონის სამხრეთსა და ელექტრენაის თვითმმართველობას. რეგიონის ნაწილი პოლონეთშია (ჩრდილო-აღმოსავლეთით) მოქცეული, ნაწილი კი ბელარუსში. ვილნიუსი, გარდინასი, ლიდა და ალიტუსი მხარის უდიდესი ქალაქებია, ეს უკანასკნელი რეგიონის უმთავრეს ქალაქადაც კი მიიჩნეოდა, მაგრამ, ძუკიას პოლიტიკური სტატუსი არასდროს ჰქონია. ლიეტუვა ხუთ ეთნოგრაფიულ რეგიონად არის დაყოფილი, რაც სოფლის ცხოვრების წესით, ფოლკლორით, სალაპარაკო ენაში განსხვავებებით გამოირჩევა. ძუკიის ჩრდილოეთით აუქშტაიტიის რეგიონია. ძუკიის დიდი ნაწილი ტყეებით არის დაფარული, ამდენად, მცხოვრებთა სიმჭიდროვე კვადრატულ კილომეტრზე 4 კაცს შეადგენს. აქვეა ქვეყნის უდიდესი ჭაობი ჩეპკელიუ.
ძუკიაშია ლიეტუვის ეროვნული პარკების უმეტესი ნაწილი თავმოყრილი.
ისტორია
კატეგორია:ლიეტუვის ისტორია
ბოლოკიანი
ბოლოკიანი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (კართუბნის თემი), მდებარეობს მდინარე ღვინიანთწყლის (ალაზნის შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 260 მეტრი, ლაგოდეხიდან 20 კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
აფროდიტე
აფროდიტე (Ἀφροδίτη) — სილამაზისა და სიყვარულის ქალღმერთი ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში, ზევსისა და დიონეს ასული. ჰესიოდეს თანახმად, იშვა ზღვის ქაფიდან კუნძულ კვიპროსთან (აქედან — მისი ერთ-ერთი ეპითეტი „კიპრიდა“). ზღვისგან ნაშობი სიყვარულის ქალღმერთის იდეა და კულტი საბერძნეთში აზიიდან გავრცელდა (შდრ. ასტარტე). თავდაპირველად აფროდიტე ბუნების ძალას განასახიერებდა და ნაყოფიერების ქალღმერთად ითვლებოდა. მისი კულტი ფართოდ იყო გავრცელებული ბერძნულ სამყაროში, განსაკუთრებით კუნძულ კვიპროსზე, მცირე აზიისა და იონიის კუნძულებზე. ძველ რომაულ მითოლოგიაში აფროდიტეს შესატყვისია ვენერა (ვენუს). ანტიკურ სახვით ხელოვნებაში აფროდიტე წარმოდგენილია იდეალური სილამაზის შიშველი ქალის სახით. აფროდიტეს ქანდაკებიდან განსაკუთრებით ცნობილია პრაქსიტელეს კნიდოსის აფროდიტე (ძვ. წ. IV ს.) და აფროდიტე (ვენერა) მილოსელი (ძვ. წ. II ს.).
სქოლიო
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია კატეგორია:ილიადას ღვთაებები კატეგორია:ბერძნული ქალღმერთები კატეგორია:სიყვარულის და ვნების ქალღმერთები კატეგორია:ზევსის შვილები
ნოვა-პრაცია (ჰენიჩესკის რაიონი)
ნოვა-პრაცია (Нова Праця) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ჰენიჩესკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 92 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰენიჩესკის რაიონის სოფლები
ტოპოლოგია
ტოპოლოგია (ბერძნ. topos – ადგილი, logos – სწავლა) — მათემატიკის დარგი, რომლის შესწავლის ობიექტებია ტოპოლოგიური სივრცეები, უწყვეტი ასახვები, და დაკავშირებული მათემატიკური ცნებები. მისი მეშვეობით ხდება მათემატიკაში ისეთი ფუნდამენტური ცნებების ფორმალიზება, როგორიცაა ბმულობა, კრებადობა, უწყვეტობა და ა.შ. მე-20 საუკუნის დასაწყისში დარგის დაარსებისას, მას geometria situs (ლათ. „ადგილის გეომეტრია“) და analysis situs (ლათ. „ადგილის ანალიზი“) უწოდებდნენ. 1925-75 წლებში მატემატიკის განვითარების ყველაზე მნიშვნელოვანი სფერო იყო.
thumb|200px|[[მობიუსის ლენტი, ერთმხრიანი ზედაპირი. მსგავსი ფიგურები ხშირად გვხვდება ტოპოლოგიაში]]
ელემენტარული აღწერა
ხშირად ტოპოლოგიას აღწერენ როგორც გეომეტრიის ნაწილს, გეომეტრიული ობიექტების უზოგადესი თვისებების შესახებ, თვისებების რომლებიც უცვლელი რჩება უწყვეტი დეფორმაციების დროს (შეკუმშვა, გაწელვა, მოღუნვა; იხ. ნახატი ქვემოთ). გეომეტრიული ფიგურები, რომლებიც ერთიმეორისგან ამგვარი უწყვეტი დეფორმაციების საშუალებით მიიღება, ტოპოლოგიის თვალსაზრისით არ განსხვავდება (ჰომეომორფიზმი).
ალგებრული ტოპოლოგიის ზოგადი მეთოდია სხვადასხვა „გეომეტრიული“ ობიექტებისთვის უფრო გამოთვლადი „ალგებრული“ (დისკრეტული) ინვარიანტების შეთანადება. ამბობენ რომ ალგებრული ტოპოლოგია სწავლობს გეომეტრიას, ალგებრის გამოყენებით. (ტოპოლოგიის სხვადასხვა დარგების შესახებ იხილეთ ქვემოთ).
ტოპოლოგიამ უმთავრესი გავლენა მოახდინა მათემატიკის ისეთ დარგებზე როგორიცაა: ალგებრული გეომეტრია, დიფერენციალური გეომეტრია, დინამიკური სისტემები, დიფერენციალური განტოლებები და სხვ.
ისტორია
ტოპოლოგიური სივრცეები ბუნებრივად ჩნედება მათემატიკურ ანალიზში და გეომეტრიაში. როგორც მათემატიკის დამოუკიდებელი დისციპლინა ტოპოლოგია ჩამოყალიბდა მმე-20 საუკუნის დასაწყისში და მალევე მათემატიკური კვლევის ერთ-ერთი უმთავრესი მიმართულება გახდა. ტოპოლოგიის წარმოშობას წინ უძღოდა მე-19 საუკუნის ბოლოს გეორგ კანტორის მიერ სიმრავლეთა თეორიის შექმნა. ტოპოლოგია არის მათემატიკის პირველი დარგი, რომლის ფორმულირება სიმრავლეთა თეორიის მეშვეობით განხორციელდა. ეს, თავის მხვრივ, გახდა სიმრავლეთა თეორიის თანამედროვე მათემატიკს დაფუძნების სტანდარტულ საშუალებად ქცევის მნიშვნელოვანი პირობა.
ტოპოლოგიის მიმართულებები
thumb|left|125px|პოლიჰედრა (კუბო- ჰემიოკტაჰედრონი) ტოპოლოგია მოიცავს ერთმანეთისგან საკმაოდ დაშორებულ რამდენიმე ქვედარგს.
thumb|right|145px|კვანძების თეორია. ტოპოლოგიის ქვედარგი
ტოპოლოგიის სხვა მიმართულებებია, მაგალითად, კვანძების თეორია, (კო)ბორდიზმების თეორია, ტოპოლოგიური K-თეორია და სხვ.
უფრო ზოგადი თეორიები
შედეგების ანალიზს და შემდგომ მათემატიკურ აბსტრაგირებას მივყავართ უფრო ზოგადი სტრუქტურების კვლევისკენ. უწერტილო ტოპოლოგია სწავლობს ტოპოლოგიურ სივრცეებთან დაკავშირებულ თვისებებს კიდევ უფრო ზოგად სიტუაციებში. თავდაპირველად ტოპოლოგიაში გაჩენილმა იდეებმა აგრეთვე განვითარება ჰპოვა კატეგორიათა თეორიის სხვადასხვა კონტექსტში.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მათემატიკა კატეგორია:ტოპოლოგია კატეგორია:გეომეტრია
ვლადიმერ აშხაცავა
ვლადიმერ არდაშის ძე აშხაცავა (აშხაწავა) (Владимир Ардашь-иԥа Ашьхацаа; დ. 1936 — გ. 29 მარტი, 2018) — აფხაზი სახელმწიფო მოღვაწე, ინჟინერი. სკკპ წევრი (1962). აფხაზეთის ასსრ-ის XI და XII მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.
ბიოგრაფია
1963 წელს გადაჰყავთ პარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის აპარატში სამრეწველო-სატრასპორტო განყოფილების ინსტრუქტორის თანამდებობაზე, ხოლო 1969 წელს ამტკიცებენ ამ განყოფილების გამგედ.
1975 წელს შევიდა სკკპ ცკ-თან არსებული უმაღლეს პარტიული სკოლაში, რომლის დამთავრების შემდეგ 1976-1980 წლებში მუშაობდა პარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის ჯერ ორგანიზაციულ-პარტიული მუშაობის განყოფილების გამგის მოადგილედ, ხოლო შემდეგ — საფინანსო-სამეურნეო განყოფილების გამგედ.
1980 წლიდან ვ. აშხაცავა პარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის მშენებლობისა და საქალაქო მეურნეობის განყოფილების გამგეა. 1987 წლის 29 იანვარს დაინიშნა აფხაზეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავჯდომარის მოადგილისა და სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტის თავჯდომარის თანამდებობაზე. მოგვიანებით ეკონომიკის მინისტრად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის XII მოწვევის უზენაესი საბჭოს დეპუტატები
Lophiotoma friedrichbonhoefferi
Lophiotoma friedrichbonhoefferi — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ნსანეს რაიონი
ნსანეს რაიონი (Nsanje District) — ყველაზე სამხრეთული მალავის რაიონი, მდებარეობს მალავის სამხრეთ რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ნსანე. ფართობი — 1942 კმ². მოსახლეობა — 238 103 კაცი (2008 წელი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მალავის რაიონები
BAFTA-ს 65-ე დაჯილდოება
BAFTA-ს 65-ე დაჯილდოება — ბრიტანეთის ფილმისა და სატელევიზიო ხელოვნების აკადემიის დაჯილდოება, რომელიც გაიმართა 2012 წლის 12 თებერვალს. ცერემონიაზე გამოვლინდნენ 2011 წლის საუკეთესო ნამუშევრები კინემატოგრაფიის დარგში. ნომინანტები დასახელდა 17 იანვარს. ყველაზე მეტი, 12 ნომინაცია ერგო ფრანგულ ფილმს არტისტი. BAFTA-ს ყოველწლიური საპატიო ჯილდო გადაეცა მარტინ სკორსეზეს.
ამომავალი ვარსკვლავი
ამომავალი ვასკვლავის კატეგორია დაწესებულია Orange UK-ის მიერ და ერთადერთია ნომინაციაა, რომელშიც გამარჯვებულები ხალხის ხმის მიცემით ვლინდება.
სქოლიო
კატეგორია:BAFTA-ს დაჯილდოებები
Athletic Model Guild
Athletic Model Guild ან AMG — გეი პორნოგრაფიული კომპანია. დაარსდა 1945 წელს ბობ მიზერის მიერ. ომის შემდგომ პერიოდში ამერიკაში მოქმედი ცენზურა კრძალავდა მამაკაცების საჯაროდ გაშიშვლებას. მიზერმა თავისი საქმიანობა დაიწყო იმით, რომ უღებდა ფოტოებს გეი და ჰეტეროსექსუალ მამაკაცებს. მისი სუბიექტები ხშირად პოზიორობდნენ სურათებისთვის, რომლებიც თითქოს განკუთვნილი იყო ფიტნეს რჩევების საილუსტრაციოდ, მაგრამ აშკარად ატარებდა ჰომოსექსუალურ ხასიათს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გეი პორნოგრაფიული სტუდიები
კორჟენევსკაიას პიკი
კორჟენევსკაიას პიკი (Қуллаи Корженевскӣ) — მწვერვალი მეცნიერებათა აკადემიის ქედის ჩრდილო-დასავლეთ შტოქედზე. მდებარეობს ტაჯიკეთში, მუშკეტოვის მყინვარის სათავეში. სიმაღლე 7105 მ. ისმაილ სამანის პიკიდან მდებარეობს 13 კილომეტრში. მწვერვალი აღმოაჩინა 1910 წელს რუსმა გეოგრაფმა ნიკოლოზ კორჟენევსკიმ. სახელი ეწოდა ნიკოლოზ კორჟენევსკის მეუღლის ევგენია კორჟენევსკაიას პატივსაცემად. ასვლის პირველი ცდა ეკუთვნით ა. ჯაფარიძესა და ნ. გუსაკს. პირველი ასვლა განხორციელდა 1953 წელს ალექსი უგაროვის ხელმძღვანელობით.
სქოლიო
კატეგორია:ტაჯიკეთის მთები
სამყურისწვერი
სამყურისწვერი — მთა საქართველოში, კახეთის მხარეში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კახეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე, მდინარე ალაზნის ერთ-ერთი შენაკადის — სამყურისწყლის სათავეში. სიმაღლე 3258 მ. სამყურისწვერის მიდამოები აგებულია იურული თიხაფიქლების ინტენსიურად დანაოჭებული წყებებით. მთის კალთები შემოსილია წიფლის ტყით, თხემი — სუბალპური და ალპური მდელოებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის მხარის მთები კატეგორია:კახეთის კავკასიონის მთები
25 ივნისი
25 ივნისი — გრიგორიანული კალენდრის 176-ე დღე (ნაკიან წლებში – 177-ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 189 დღე.
სხვა თვეები
0625
დიდი ვაშლი
„დიდი ვაშლი“ (Big Apple) — ქალაქ ნიუ-იორკის მეტსახელი ან ალტერნატიული ტოპონიმი. მეტსახელის პოპულარობა განაპირობა 1970-იან წლებში ნიუ-იორკის კონვენციისა და ვიზიტორთა ბიუროს პრომო-კამპანიამ. მისი ადრეული წარმოშობის ისტორია ნაკლებად ცნობილია. ყველაზე სანდო ვარაუდია 2004 წელს ნიუ-იორკის ისტორიული საზოგადოების ვერსია, რომლის მიხედვით ეს მეტსახელი პირველად პოპულარიზებული იყო ჯონ ფიცჯერალდის მიერ, რომელმაც ის პირველად გამოიყენა „ნიუ-იორკ მორნინგ ტელეგრაფის“ ცხენით ჯირითის სიახლეების გვერდზე, 1921 წელს. შემდეგში მან მეტსახელის წარმოშობა 1924 წლის 18 თებერვლის სტატიაში ახსნა, მიანიჭა რა მისი მოგონება შავკანიან ამერიკელ მეჯინიბეს ნიუ-ორლეანიდან:
ერთი დეკადით გვიან მრავალი ჯაზის მუსიკოსი ქალაქს, განსაკუთრებით კი ჰარლემს, „დიდ ვაშლს“ უწოდებს, გულისხმობენ რა მასში მსოფლიოს ჯაზის დედაქალაქს. მალე ეს მეტსახელი ნიუ-იორკ სიტისა და მისი კულტურული ნაირფეროვნების სინონიმი გახდა. ადრეულ 1970-იანებში ამ სახელმა დიდი როლი შეასრულა ქალაქისთვის ტურისტული ეკონომიკის წამოწევის კამპანიაში. ამჟამად ეს მეტსახელი ქალაქის საერთაშორისო განსაზღვრებად იქცა და ასოცირდება ნიუ-იორკის კულტურულ და ტურისტულ ღირსშესანიშნაობებთან. დასავლეთ 54-ე ქუჩისა და ბროდვეის კუთხე, სადაც ჯონ ფიცჯერალდი ცხოვრობდა 1934-1963 წლებში, ამჟამად „დიდი ვაშლის კუთხედ“ იწოდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიუ-იორკი
Prototype
Prototype (პროტოტიპი) — Radical Entertainment-ის მიერ შექმნილი მოქმედებითი თამაში. თამაში პირველად გამოქვეყნდა სამხრეთ ამერიკაში 2009 წლის, 9 ივნისს, ხოლო ჩრდილოეთ ამერიკის სამხრეთ დასავლეთ ნაწილსა და ოკეანიაში 10 ივნისს. ევროპაში ის გამოქვეყნდა 12 ივნისს. თამაში შესაძლებელია, Microsoft Windows, Xbox 360 და PlayStation 3 პლათფორმებზე.
თამაში მიმდინარეობს ნიუ იორკში, სადაც ამერიკის სამხედრო ძალა ცდილობს დავირუსებული მოსახლეობის განადგურებას. ისტორიის პროტაგონისტი არის ალექს მერსერი, რომელსაც გააჩნია მტრის განადგურების სხვადასხვა ძალები. მას შეუძლია მიიღოს სხვისი მახსოვრობა, გამოცდილება, ბიომასა და ფსიქიკური ფორმა, მტრის ზურგში შეუმჩნევლად შეღწევისათვის. ალექსს ასევე გააჩნია შეტევის, დაცვისა და სენსორული ზრდის სპეციალური ფორმები. ყველაფერი ეს მოთამაშეს საშუალებას აძლევს არაერთგვაროვნად მართოს თამაშის სიუჟეტი და ასევე არაერთგვაროვნად დაამთავროს იგი.
ისტორია
ალექს მერსერი დაიღუპა GENTEK-თან, დოქტორ რეიმონდ მაქმალენის მეთაურობით შექმნილი Black Light Virus-ის ნიმუშის მოპარვისას. ის მოკლულ იქნა Black Watch ოპერატიული მუშაკის მიერ. ძირს დაცემისას მას გაუტყდა ვირუსის შემცველი კონტეინერი. ვირუსმა, რომელმაც შეაღწია ალექსის ცხედარში, გააცოცხლა იგი და მისი უჯრედები გამოიყენა ზეადამიანური ძალის შესაქმნელად. მას შემდეგ რაც ალექსი „დაიღუპა“, მისი ცხედარი GENTEK-ის მორგში გადაიტანეს. ტექნიკურად ალექს მერსერი აღარ არსებობს, ის უკვე Black Light Virus-ია, რის გამოც სამხედროები მას ალექსს აღარ ეძახდნენ. მისი კოდური სახელია - ზევსი.
თამაშში მოქმედება მიმდინარეობს ნიუ იურკში. ქალაქი დავირუსებულია უცნობი ვირუსით, რომელიც მოსახლეობას მუტანტებად აქცევს. ალექს მერსერი გონზე მოდის მიწისქვეშა საიდუმლო მორგში. მას არაფერი ახსოვს თავისი განვლილი ცხოვრებიდან, გარდა საკუთარი სახელისა. მორგიდან გაქცევის შემდგომ ის ნიუ იურკის ქუჩებში ხვდება, რომელიც მუტირებული ადამიანების წინააღმდეგ, ამერიკის სამხედრო ძალების, Black Watch დივიზიის მოქმედებების ქაოსშია ჩაფლული. მალე მერსერი აღმოაჩენს, რომ მას შეუძლია მიიღოს ყველა თავისი მსხვერპლის ფორმა, მახსოვრობა და ცოდნა. ამ შესაძლებლობის გამოყენებით ალექსი სცდილობს გაარკვიოს თუ რა მოხდა მის თავს და ვინ არის დამნაშავე ქალაქის დავირუსებაში.
ალექსის უმცროსი და დანა თავისი ჟურნალისტური განათლებით, ალექსს ეხმარებოდა სხვადასხვა კვლევების წარმოდგენაში. ის თამაშის დასაწყისში ინფორმატორის როლს ასრულებს. მოგვიანებით მას გაიტაცებს „ლიდერი მონადირე“. დანას ალექსის მიერ განთავისუფლების შემდგომ ის მიდის ალექსის მოკავშირესთან, დოქტორ რეგლანდთან. ამის შემდგომ გაურკვეველია რა გადახდა მის თავს.
ალექსს თამაშის დასაწყისში ეხმარება თავისი ყოფილი შეყვარებული კარენ პარკერი, მაგრამ შემდგომ ირკვევა რომ ის მუშაობს Blackwatch-ზე, რის შემდეგადაც ის ქრება ქალაქიდან.
''თუ თქვენ ბოლომდე გახვალთ თამაშში, მაშინ ბოლო სცენაში თქვენ მიხვალთ განსაზღვრულ ადგილას,სადაც ბოლომდე გაირკვევა კარენის ხრიკები. თუმცა ბოლოს მაინც უცნობად რჩება მისი ბედი.''
პერსონაჟები
200px|thumb|მუტანტი ალექს მერსერი
200px|thumb|უზენაესი მონადირე
'''დოქტორი ალექსანდრე ჯ. მერსერი/კოდური სახელი ზევსი'''
მთავარი პერსონაჟი, ცნობილი როგორც ალექს მერსერი. მას იმის გარდა რომ შეუძლია თავისი მსხვერპლის ფორმის მიღება, ასევე გააჩნია ზეადამიანური ძალა, სიმარჯვე, სიჩქარე და ინტელექტი. ასევე ის თითქმის არ ემორჩილება გრავიტაციის კანონებს.
'''დანა ა. მერსერი'''
ალექსის უმცროსი და. ის თავისი ძმის გზას გაყვა და ოცნებების ასასრულებლად ადრეულ ასაკში გაიქცა სახლიდან. ის თავისი ჟურნალისტური განათლებით, ალექსს ეხმარებოდა სხვადასხვა კვლევების წარმოდგენაში.
კარენ პარკერი
GENTEK-ის მკვლევარი და ალექსის ყოფილი შეყვარებული.
დოქტორი ბრედლი რეგლანდი
ექიმი, რომელმაც ალექსი გასინჯა, მანამ სანამ მასში გაიღვიძებდა ზეადამიანური ძალები. ის არის ალექსის ერთ-ერთი მოკავშირე.
დოქტორ რეიმონდ მაქმალენი
GENTEK-ის ლაბორატორიისა და მასში მიმდინარე კვლევების მეთაური. მას დიდი წვლილი მიუძღვის აიდაჰოს შტატში მიმდინარე მოვლენებში.
სპეციალისტი/კაპიტანი ქროსი
Blackwatch-ის საუკეთესო მებრძოლი. მას დავალებული აქვს ალექსის მოკვლა. მას არაფერი აკვირვებს ბიოლოგიურ ომში. მას ყველაფერი აქვს ნანახი და საბოლოო ჯამში ის შეუბრალებელი ადამიანია. ის კარგადაა აღჭურვილი მსგავსი ინფექციისაგან თავის დასაცავად, ასევე მთავარი პერსონაჟისაგან თავის დასაცავად. თამაშის ბოლოს ირკვევა რომ ქროსი შთანთქმულ იქნა „უზენაესი მონადირის“ მიერ.
ელიზაბეთ გრინი/კოდურისახელი: დედა
გეიმპლეი
თამაშში ქმედება მიმდინარეობს ნიუ იორკში, მანჰეტენზე. აქ მოთამაშეს შეუძლია სხვადასხვა მიმდევრობითა და ხელმისაწვდომი შესაძლებლობებით შეასრულოს, როგორც სიუჟეტური, ასევე დამატებითი მისიები. სათამაშო არეში ორიენტაციისათვის არსებობს რუკა, რომელზეც დატანილია ყველა ხელმისაწვდომი მისია, ასევე მუტანტებისა და სამხედროების სტრატეგიული წერტილები.
„Prototype-ში“ შესაძლებელია პერსონაჟის ნაბიჯ-ნაბიჯ განვითარება. განვითარება ხდება თამაშის მსვლელობისას მოგროვებული ქულებით. ზოგჯერ სხვადასხვა შესაძლებლობების შეძენა ხდება სიუჟეტური მისიების შესრულების შემდგომ.
გეიმპლეის მთავარ შესაძლებლობად მიჩნეულია ის, რომ პერსონაჟს შეუძლია შეიცვალოს სხეულის ფორმა. თამაშში ეს შესაძლებლობა ითვლება საუკეთესო იარაღად. მერსერს შეუძლია თავისი ხელების უროებად, მჭრელ თითებად, ხმლად, მათრახად და ფარად გადაქცევა. ალექსს შეუძლია გაიძლიეროს მუსკულები, რათა ასწიოს და ისროლოს მძიმე საგნები. ასევე მას შეუძლია კანის ბრონად გადაქცევა. ამასთან მთავარ გმირს შეუძლია დაინახოს ყველაფერი სიბნელეში და გაარჩიოს ინფიცირებული და ჯანმრთელი ადამიანები.
საკუთარი ძალისა და ტანის გარდა, მერსერს მტრის წინააღმდეგ შეუძლია გამოიყენოს ავტომატური იარაღი და სარაკეთო დანადგარები.
ინტერაქტიულობა
თამაში საკმაოდ დინამიურია. მოთამაშეს შეუძლია ასწიოს და ისროლოს მანქანები, ყუთები, რაკეტები და ვერტმფრენებიც კი.... ასევე მოთამაშეს შეუძლია ბაკების აფეთქება, ინფიცირებული სახლების დანგრევა. შესაძლებელია ხეების და გარე განათების მოგლეჯვა. ეს ყველაფერი საშუალებას გვაძლევს არაერთგვაროვნად შევასრულოთ მისიები.
საინტერესო
მთლიანად თამაშის სიუჟეტი საკმაოდ საინტერესოა. იმდენად საინტერესოა ისტორიის დასასრული რომ მოთამაშე დროის სვლას ვერ გრძნობს.
თამაშში ასევე ჩაშენებულია საინტერესო, არასიუჟეტური მისიები.
საინტერესოა ნიუ იორკის უმაღლესი შენობების მწვერვალების დაპყრობა(თუმცა უმეტეს შემთხვევაში ეს საკმაოდ ძნელია).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:2009 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:მოქმედებითი-სათავგადასავლო თამაშები კატეგორია:Activision-ის თამაშები კატეგორია:ღია სამყაროს ვიდეო თამაშები კატეგორია:PlayStation 3-ის თამაშები კატეგორია:PlayStation 4-ის თამაშები კატეგორია:Prototype (სერია) კატეგორია:Radical Entertainment-ის თამაშები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკური ვიდეო თამაშები კატეგორია:სტელსი ვიდეო თამაშები კატეგორია:თამაშები სუპერგმირების მონაწილეობით კატეგორია:კანადაში შემუშავებული ვიდეო თამაშები კატეგორია:Xbox 360-ის თამაშები კატეგორია:Xbox One-ის თამაშები
ნოვი-აზოვი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰენიჩესკის რაიონის სოფლები
ბაზისბანკი
ბაზისბანკი — უნივერსალური ბანკი, რომელიც 1993 წლიდან ოპერირებს ქართულ საბანკო სექტორში.
2008 წელს, EBRD-ი „ბაზისბანკის“ აქციების 15%-იანი პაკეტის მფლობელი გახდა და კომპანიაში დაიწყო ორგანიზაციული სტრუქტურის სრულყოფის პროცესები. 2012 წელს, ჩინურმა კომპანია „ჰუალინგ ჯგუფმა“, ბანკის აქციების 90%-ი შეისყიდა, მოგვიანებით კი, თავისი წილი 92,30%–მდე გაზარდა.
3 მილიარდ ლარამდე აქტივებით, „ბაზისბანკი“ დღეს უმსხვილესი ქართული ბანკების სამეულშია. ამასთან, „ბაზისბანკის“ ჯგუფის ჰოლდინგი აერთიანებს სადაზღვევო და სალიზინგო კომპანიებს — ბბ დაზღვევასა და ბბ ლიზინგს. ემსახურება, როგორც საცალო მომხმარებელს, ასევე მცირე, საშუალო და მსხვილ ბიზნესებს.
დღეს „ბაზისბანკი“ საბანკო მომსახურებასთან ერთად, დაზღვევისა და ლიზინგის ბიზნესმიმართულებებსაც აერთიანებს.
ისტორია
ბაზისბანკი დაფუძნდა 1993 წელს, იმ დროს, როდესაც ქვეყანაში რთული ბიზნეს გარემო იყო შექმნილი.
ბაზისბანკი იყო პირველი პარტნიორი ბანკი სპეციალური პროგრამის Georgian Financial System Framework (GFSF) ფარგლებში, რომელიც ევროპის რეკონსტრუქციისა და განვითარების ბანკმა (en:EBRD) საქართველოს ფინანსური სექტორისთვის შეიმუშავა. თანამშრომლობა 2008 წლის მაისში გაფორმებული ხელშეკრულებით გაგრძელდა, რომლის მიხედვითაც ევროპის რეკონსტრუქციისა და განვითარების ბანკი (en:EBRD) ბაზისბანკის აქციონერი გახდა.
2012 წელს ბაზისბანკის აქციათა 90%–იანი წილის მფლობელი ჩინეთში მოღვაწე Xinjiang Hualing Industry & Trade (Group) Co. Ltd (ჰუალინგ ჯგუფი) გახდა, 2014 წლის მიწურულს კი, თავისი წილი 92,78% გაზარდა. აღნიშნული გარიგება პირველი შემთხვევაა, როდესაც ჩინური კერძო კომპანია საქართველოში იძენს მნიშვნელოვან წილს კომერციულ ბანკში. ჰუალინგ ჯგუფის გენერალური დირექტორის მოადგილის, ჯან ჯუნის, განცხადებით, რომელიც ბაზისბანკის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარეცაა, ჰუალინგ ჯგუფი გეგმავს ბაზისბანკის მომსახურების ქსელის გაფართოებას.
„ბაზისბანკს ექნება შესაძლებლობა მნიშვნელოვნად გაზარდოს კლიენტების რაოდენობა. ასევე გააფართოვოს ბიზნესი ცენტრალურ ევროპასა და აზიაში.“ განაცხადა ბატონმა ჯანმა.
დღეს ბაზისბანკის ჯგუფი ქვეყნის წამყვანი ფინანსური ინსტიტუტია და საბანკო მომსახურებასთან ერთად, დაზღვევისა და ლიზინგის ბიზნესმიმართულებებსაც აერთიანებს.