cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ფარსმის წმინდა თევდორეს ხატი
სალოცავი გეგმით (5,3 X 4,8 მ) სწორკუთხა კოშკია. ნაგებია ფიქალით - მშრალად. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილია პირველი სართული და მეორე სართულის კედლების ნაწილი. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი ისრული თაღითაა გადახურული. სართულის დანარჩენი კედლები ყრუა. შენობის კონსტრუქციული მდგრადობის მიზნით, შიგნით, ოთხივე კუთხეში, მთელ სიმაღლეზე, გადებულია ფიქლის მოზრდილი ფილები. მათ შორის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხის ერთ-ერთ ფილაზე აწყვია სარიტუალო ინვენტარი. გარედან შესასვლელის თავზე, კედლიდან გამოშვერილია ხის ძელი. ამავე ფასადზე წყობის ორ ქვაზე მარტივი გეომეტრიული სახეებია გამოსახული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
შოთა სამსონია
1963 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქიმიის ფაკულტეტი. 1967–1969 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ორგანული ქიმიის კათედრის ასისტენტი; 1970-1977 წლებში დოცენტი; 1978–1990 წლებში პროფესორი და კათედრის გამგე ; 1995 წლიდან არის საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის „საქპატენტის“ მეცნიერ–კონსულტანტი; სოროსის ფონდის პროფესორი(1995). არის 460–ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, 27 წიგნის, სახელმძღვანელოს და მონოგრაფიის, 18 პატენტის ავტორი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „პოლიესტერკარბონატების სინთეზი და კვლევა“, დაიცვა 1967 წელს; სადოქტორო დისერტაციის თემა – „ბენზოლის ბირთვით შეუღლებული პიროლოინდოლებისა და ბისინდოლების სინთეზი და კვლევა“, დაიცვა 1984 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 2022 კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი ქიმიკოსები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ინოვატორი
ინოვატორი (innovator) — ქართული წარმოშობის კომპანია, რომელიც საქმიანობს საინფორმაციო და სატელეკომუნიკაციო ტექნოლოგიების ბიზნესში.
კომპანია
კომპანია სატელეკომუნიკაციო სფეროში მუშაობს და მის ძირითად მიმართულებებს წარმოადგენს:
კომპანია წარმოადგენს ამ სფეროში წამყვანი მწარმოებელი კომპანიების წარმომადგენელს. კომპანია ახდენს სამაუწყებლო და კინოტექნიკის დისტრიბუციას. ინოვატორი ასევე საქმიანობს CIS-ის ქვეყნების ტერიტორიაზე.
ინოვატორს აქვს სხვადასხვა მწარმოებლის მიერ ავტორიზირებული სერვის ცენტრი, რომელიც ახორციელებს სამაუწყებლო ტექნიკის საგარანტიო და პოსტსაგარანტიო მომსახურებას. ინოვატორს აქვს კომპანია Sony-ს, Panasonic-ის, Vinten-ის, Sachtler-ის, JVC-ისა და Egripment-ის ავტორიზირებული სერვის ცენტრები.
ისტორია
კომპანია ინოვატორი დაარსდა 2005 წელს. კომპანიის დამფუძნებელია ზურაბ გეგენავა. წლების განმავლობაში კომპანია სისტემურ ინტეგრატორად ჩამოყალიბდა. კომპანია ხელს უწყობს ტელესაკომუნიკაციო სფეროს განვითარებას. მისი პიველი ნაბიჯი ამ მიზნით იყო საერთაშორისო ფესტივალის „ოქროს თვალის“ ჩატარება 2009 წელს.
კომპანია ინოვატორი 2009 წლიდან დღემდე არის არაკომერციული საწევრო ასოციაცია TRACE-ის წევრი და ასევე ევროპის რეგიონების ასამბლეის ბიზნეს ასოციაციის თანადამფუძნებელი.
პარტნიორები
კომპანიის პარტნიორები არიან:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს კომპანიები
ნინო ხარატიშვილი
ბიოგრაფია
ნინო ხარატიშვილი დაიბადა 1983 წლის 8 ივნისს, თბილისში.
2005 წელს, მოკლემეტრაჟიანი ფილმით ,,მტრედები“, დიპლომი დაიცვა თბილისში, ხოლო 2007 წელს, ,,მედეას“ საკუთარი ვერსიით, ჰამბურგის თეატრის აკადემია დაამთავრა.
2006 წელს გაცვლითი პროგრამით იმყოფებოდა რუსეთის თეატრალური ხელოვნების უნივერსიტეტის (მოსკოვი, GITIS) თეატრის რეჟისურის ფაკულტეტზე.
2008 წელს, ჰამბურგში დაბრუნების შემდეგ კი, საკუთარი პიესის სცენაზე განხორციელებისთვის ბევრი იბრძოლა. საბოლოოდ, მისი პიესა, სახელწოდებით ,,Z“, ისეთი წარმატებული აღმოჩნდა, რომ მიწვეულ იქნა რამდენიმე ფესტივალზე. ასევე მიიღო თეატრალური პრემიები: როლფ-მარეს პრიზს „აგონიის“ დადგმისათვის ჰამბურგის „ლიხტჰოფის“ თეატრში და ჰაიდელბერგის თეატრალური ფესტივალის მთავარ პრიზი პიესისათვის „ლივ შტაინი“. სწორედ მაშინ მიიქცია გამომცემლობა ,,ფერლაგ დერ აუტორენ“–ის ყურადღება."
ამჟამად ნინო ხარატიშვილი ცხოვრობს ჰამბურგში (გერმანია) და მუშაობს გერმანიის, შვეიცარიისა და ავსტრიის სხვადასხვა თეატრში. მისი პიესები წარმატებით იდგმება ვენაში, მოსკოვში, ვისბადენში, ბერლინში, ჰამბურგში, თბილისში, ბრუხზალში, გიოტინგენში, საარბრიუკენში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი დრამატურგები კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 1983
პაჩიის რაიონი
პაჩიის რაიონი (Distrito de Pachía) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის ტაკნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 090 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 747 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 603.68 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაკნის პროვინციის რაიონები
პერუშინ-გავიხის სახლი
პერუშინ-გავიხის სახლი (Дом Перушиной-Гавиха) — სამსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი. სახლი აგებულია XIX საუკუნის შუა წლებში. სახლი 2002 წლის 31 დეკემბრის № 124 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.
მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვსკის ქუჩა № 79, 81.
ისტორია
ტაგანროგისათვის არატიპიური სახლი ადრე ორ ნაწილად იყო გაყოფილი, მდებარეობდა პეტროვსკის ქუჩა ნომერ 79 და 81-ში. სახლი აგებულია XIX საუკუნის 70-იან წლებში.
მარცხენა ორსართულიანი ნაწილი ააგეს 1871 წელს მეორე გილდიის ვაჭრის ქვრივის მატრენ ბატაშევას სახსრებით. მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ ქვრივი ქალი განაგრძობდა ქმრის კომერციულ საქმიანობას - ვაჭრობდა შაქრით. მის მიერ აშენებული ორსართულიანი სახლი გამოირჩეოდა დახვეწილი არქიტექტურით. მეორე სარტულზე შენობას ჰქონდა შვიდი ფანჯარა. მის მარცხენა ნაწილში იყო მთავარი შესასვლელი, რომელიც თაღში იყო მოქცეული.
მშენებლობის დასრულების შემდეგ პერუშინის მარცხენა ნაწილში განთავსდა სასტუმრო „დონი“, სახლის სარდაფში განთავსდა წიგნის მაღაზია და ლინიცკის ბიბლიოთეკა.
XX საუკუნის დასაწყისში პირველი გილდიის ვაჭრის ოტო გავიხის (1853-1911 წწ.) მეთვალყურეობით სასტუმრო „საფრანგეთის“ ადგილზე გაიხსნა კომფორტული სასტუმრო „Европейская“. 1911 წლის 2 აპრილს სწორედ აქ მოიკლა თავი სახლის მეპატრონემ.
პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში შენობაში ლაზარეთი იყო გახსნილი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ გავიხის სახლში ბინა იქირავა ისტორიისა და გეოგრაფიის მაწავლებელმა დიმიტრი დრობიაზგომ. სამოქალაქო ომის დროს კი აქ განთავსებული იყო თეთრგვარდიელების შტაბი. მოგვიანებით სახლი დაიკავა რევკომმა, ხოლო 1918 წელს გერმანელების ოკუპაციის პერიოდში - გერმანულმა კომენდატურამ. გერმანელების წასვლის შემდეგ შენობაში განთავსდა ანტონ დენიკინის მოხალისეთა არმიის შტაბი. სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ შენობა რკინიგზელთა საბავშვო ბაღმა დაიკავა. 1928-1941 წლებში შენობაში მოქმედებდა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატი (ნკვდ).
უვეა (ახალი კალედონია)
გეოგრაფია
thumb|200px|left|ატოლის ხედი კოსმოსიდან. უვეა წარმოადგენს ნახევარმთვარის ფორმის ატოლს. ატოლის სიგრძე შეადგენს დაახლოებით 50 კმ-ს, სიგანე — 7 კმ-ს. ატოლი მდებარეობს ახალი კალედონიის მთავარი კუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. უვეა შედგება ორი დიდი, ერთმანეთთან ყელით შეერთებული კირქვიანი კუნძულისაგან და ორი მომცრო კუნძულისაგან, რომლებიც მათგან სამხრეთითაა განლაგებული. უვეას ხმელეთის საერთო ფართობი შეადგენს 132,1 კმ²-ს.
პერუშინ-გავიხის სახლი
ისტორია
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ პერუშინისა და გავიხის სახლები გააერთიანეს ერთ სახლად და მასში განათავსეს საზღვაო საავიაციიო სასწავლებელი. მოგვიანებით გაერთიანებულ შენობებს დაადგეს მესამე სართულიც.
უვეა (ახალი კალედონია)
გეოგრაფია
ატოლის ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს ლაგუნა, რომლის დასავლეთ ნაწილში 35 კმ სიგრძეზე მდებარეობს 21 მომცრო კუნძულების (ანუ მოტუს) ჯაჭვი, რომლებსაც სახელად ჰქვია პლეადები (Pléiades).
უვეაზე წლის საშუალო ტემპერატურა შეადგენს 24 °C-ს. ყველაზე ცივი სეზონი გრძელდება აპრილიდან სექტემბრის ჩათვლით.
პერუშინ-გავიხის სახლი
ისტორია
ამჟამად სახლის მარცხენა ნაწილში განთავსებულია „როსტოვის სამოქალაქო პროექტი“ და „სტანდარტიზაციისა და მეტროლოგიის ცენტრი“, ხოლო მარჯვენა ნაწილში კალმიკოვის სახელობის რადიოტექნიკური უნივერსიტეტის მიკროპროცესორული სისტემის კათედრა. სარდაფში მოქმედებს კაფე „რუსული ჩაი“.
უვეა (ახალი კალედონია)
მოსახლეობა
2009 წელს ატოლ უვეას მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 3392 ადამიანს, რომელთა დიდ ნაწილს შეადგენენ მელანეზიელები. ატოლის დასახლება მოხდა მელანეზიელების და პოლინეზიელების მიგრაციის შედეგად, ამასთან პოლინეზიელების გავლენა უვეას ატოლზე უფრო შესამჩნევი იყო, ვიდრე მის მეზობელ მარეს და ლიფუს კუნძულებზე. მაგალითად, XVIII საუკუნეში ატოლზე დასახლდნენ უვეას (უოლისის და ფუტუნას კუნძულები) კუნძულიდან წამოსულები, რომლებიც თავიანთ კუნძულს ასევე ეძახდნენ უვეას.
ადმინისტრაციულად ატოლი უვეა იყოფა სამ რაიონად: სენ-ჟოზეფი (Saint-Joseph), ფაიაუე (Fayaoué) და მული (Mouli). ორი ტერიტორია, ტაკეჯი (Takedji) და გოსანა (Gossanah), თვითმართვადია: მათ მართავს ცალკეული ბელადები. ადმინისტრაციული ცენტრია — სოფელი ფაიაუე.
ატოლ უვეაზე ადგილობრივი ენაა: იააის ენა (კანაკების ენა) და ფაგა-უვეა (პოლინეზიური ენა).
პერუშინ-გავიხის სახლი
ისტორია
კედელზე განთავსებულია მემორიალური დაფა, რომელიც გვაუწყებს 1928-1941 წლებში შენობაში ნკვდ-ს მოღვაწების შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
უვეა (ახალი კალედონია)
ეკონომიკა
მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობაა — თევზჭერა, კოპრის წარმოება.
სქოლიო
კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ახალი კალედონიის კუნძულები
დავით პეტრიაშვილი
დავით პეტრიაშვილი (დ. 24 აგვისტო, 1917 — გ. 1977) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი, ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი, პროფესორი.
ბიოგრაფია
მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ იგი დაბრუნდა თავის ინსტიტუტში და იკვლევდა შიგაწვის ძრავებს. მიღებული შედეგების საფუძველზე მან 1948 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და მიენიჭა ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატის წოდება. იმავე წელს სამუშაოდ გადავიდა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომობილების, ტრაქტორებისა და ავტოსატრანსპორტო ძრავების კათედრაზე, მისი შემდგომი მოღვაწეობა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტთან იყო დაკავშირებული. 1948-1950 წლებში იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომობილების, ტრაქტორების და ავტოსატრანსპორტო ძრავების კათედრის ასისტენტი: 1950-1970 წლებში ამავე კათედრის დოცენტი. 1961-1967 წლებში იყო მექანიკა-მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე. 1967-1971 წლებში ამავე ფაკულტეტის დეკანი. 1971 წელს მისი ხელმძღვანელობით ჩამოყალიბდა ავტომექანიკური ფაკულტეტი, რომელსაც სიცოცხლის ბოლომდე ხელმძღვანელობდა. კითხულობდა ლექციების კურსს — „ძრავის კონსტრუქციის და თეორიის საფუძვლები“, „საავტომობილო და სატრანსპორტო ძრავების კვება“, „საავტომობილო და სატრაქტორო ძრავების კონსტრუქცია და ანგარიში“, „ავტომობილების და ტრაქტორების ელექტრომოწყობილობა“. მისი ხელმძღვანელობით შეიქმნა საავტომობილო ძრავების, მათი სისტემებისა და აგრეგატების გამოცდის ლაბორატორია. ავტორია ქართულ ენაზე დაწერილი ახალი მეთოდური და ძირითადი სახელმძღვანელოებისა. იყო მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. მისი მეცნიერული კვლევის შედეგებს, მრავალრიცხოვან შრომას, დიდი თეორიული და პრაქტიკული მნიშვნელობა ჰქონდა. დიდი ღვაწლი მიუძღვის მცირეგაბარიტიან ტრაქტორ „რიონის“ ძრავის ახალი ვარიანტის შექმნაში, რომლის ორიგინალურმა კონსტრუქციამ ფართო აღიარება მოიპოვა. იკვლევდა სასიმაღლო პირობების გავლენას ძრავის მუშაობაზე, ჟანგბადის გაიშვიათებით გამოწვეული სიმძლავრის კომპენსირების გზებს. მუშაობდა ძრავის კარტერის ვენტილაციის სისტემის ახალი სქემის შექმნაზე. მისი ხელმძღვანელობით საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში შეიქმნა ორი ძლიერი კერა — „შიგაწვის ძრავების“ კათედრა და ავტომექანიკური ფაკულტეტი, საიდანაც სათავე დაედო მთელ რიგ მეცნიერულ მიმართულებას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ვაჩნაძიანის მეორე ეკლესია
ვაჩნაძიანის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაჩნაძიანის სამხრეთით, გუჯიაურებად წოდებულ ტერიტორიებზე, ოთხსართულიანი კოშკებიდან ათიოდე მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (7,6X5,5 მ),ნაგებია რიყის წვრილი ქვითა და კირის დუღაბით - წყობაში მეტნაკლებად გამოყვანილია სწორხაზოვანი რიგები. შიგნით კედლები შელესილი და შეთეთრებულია.
ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია. ჩამოშლილია საბურავი,ლავგარდნის უმეტესი ნაწილი და აქა-იქ კედლების ზედა ნაწილები,დაბზარულია კამარა.
ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთ კედლის ჩრდილოეთ ნაწილშია გაჭრილი. ღიობი გარედან გადახურულია კვადრატული აგურით ნაწყობი ოდნავ შეისრული თაღით, შიგნით კი - მოზრდილი ზომის ბრტყელი ქვით (თარაზულად). ნახევარწრიულ აფსიდში დაბალია და განიერი თაღოვანი სარკმელია და მის სამხრეთით მდებარე მცირე კვადრატული ნიშაა. აფსიდის თაღი დადაბლებული პროპორციებისაა, მისი წვერი აგურითაა გამოყვანილი. აფსიდის თაღის ანალოგიური ფორმისაა კამარიც.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
შარპლანური ნაგაზი
შარპლანური ნაგაზი (Шарпланинец) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია მაკედონიაში შუა საუკუნეებში.
შარპლანური ნაგაზი ყურადღებიანი მცველია, ის ჯერ კიდევ საკმაო რაოდენობითაა შემორჩენილი ალბანეთსა და მაკედონიაში, თუმცა წარმოშობით კრაშის ნაგაზზე უფრო ძველია (თუმცა ბერძნულ ნაგაზსა და თურქულ აკბაშზე უფრო ახალგაზრდაა). პირველად ეს ჯიში დარეგისტრირდა 1930 წელს. დღესდღეობით ხდება მათი ექსპორტირება აშშ-ში კოიოტებთან საბრძოლველად. ბოსნიაში მიმდინარე მოვლენებმა შეამცირეს ამ ჯიშის წარმომადგენლების რაოდენობა, თუმცა 1975 წლიდან ხდებოდა მათი გაყვანა აშშ-სა და კანადაში, სადაც ის უსაფრთხოდაა.
შარპლანური ნაგაზი თავდაჭერილი, დამოუკიდებელი ძაღლია და ძალიან სერიოზულად ეკიდება თავის მოვალეობებს: ცხვრების დაცვისას, ამოწმებენ ყველაფერ საეჭვოს და დაუფიქრებლად ჩაებმებიან თავისზე დიდ ცხოველთან ბრძოლაში. ის ძნელად ეგუება ქალაქის პირობებში ცხოვრებას და ბავშვებს. ძნელად იწვრთნება. აქვს 10 სმ. სიგრძის, ხშირი ბალანი, რომლის შეფერილობა შეიძლება იყოს თეთრი, ნაცრისფერი, ჟღალი-ყავისფერი, შავი. ნუშისებრ, მუქ თვალებს მელანქოლიური გამოხედვა ახასიათებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეცხვარე და მოდარაჯე ძაღლები კატეგორია:მაკედონიური წარმოშობის ძაღლის ჯიშები კატეგორია:მოლოსერები
ფსალტის სახლი
მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვსკის ქუჩა № 82.
ისტორია
ტაგანროგში პეტროვსკის ქუჩაზე მდებარე ერთსართულიანი სახლი ააგეს XIX საუკუნის შუა წლებში ვაჭარ ნიკოლოზ ფსალტის სახსრებით. მშენებლობის დასრუების შემდეგ შენობის ერთ-ერთი სათავსო დაიქირავა პორტრეტების ფოტოგრაფმა სიმონ ისაკოვიჩმა. ეს იყო ქალაქში პირველი ფოტოგრაფიული კაბინეტი. XIX საუკუნის 60-იან წლებში აქ რამდენიმე ხნით მუშაობდა ბერძნული წარმოშობის რუსი მხატვარი, პეიზაჟის ოსტატი არხიპ კუინჯი. ამ პერიოდში მოხდა ფოტოს პირველი დაბეჭდვა ქაღალდზე. 1876 წელს სახლი მთლიანად გადავიდა ფოტოგრაფ სიმონ ისაკოვიჩის მფლობელობაში.
XX საუკუნის დასაწყისში სახლი შეიძინა კბილის ექიმმა აბრამ მაიოროვმა, ხოლო 1910-იანი წლებიდან სახლის მფლობელი გახდა თავადი ვ. სედოვი. სედოვის დროს სახლს დააშენეს მეორე სართული. სახლის მეორე სართულზე ცხოვრობდა თავად მფლობელი შვილთან და მეუღლესთან ერთად, ხოლო პირველი სართული იჯარით ჰქონდათ გაცემული კბილის ტექნიკოს ც. ნორდშტეინზე. ნორდშტეინის ძმამ ა. ნორდშტეინმა ამავე სახლში გახსნა ფოტოგრაფიული კაბინეტი. პირველ სართულზე ასევე მუშაობდა ბერმანის ქალთა ქუდების მაღაზია.
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. საბჭოთა ხელისუფლების დროს პირველ სართულზე მუშაობდა პოლიტიკური წიგნების მაღაზია „ფაკელი“, ფოტოატელიე „ეტიუდი“. ამჟამად სახლში განთავსებულია საკანცელარიო მაღაზიია „პერსონა“ და ფოტო ატელიე.
არქიტექტურა
სიმეტრიული აგურის ორსართულიანი შენობა ორი აივნით, აგებულია კლასიკურ სტილში. მეორე სართულის ფანჯრები დამშვენებულია კლდის ქვით. კუთხის ფანჯრების თავზე ფრონტონებია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ბოჭორმის მეოთხე ნამოსახლარი
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მუცამუდუ
მუცამუდუ (Mutsamudu, არაბ.: موتسامودو) — მოსახლეობის რაოდენობით კომორის კუნძულების კავშირის მეორე ქალაქი, რომელიც დაარსდა 1482 წელს. ასევე კუნძულ ნძუანის (ანჟუანი) ცენტრი და ყველაზე დიდი ქალაქია. მუცამუდუში დაიბადა კომორის კუნძულების კავშირის პრეზიდენტი აჰმედ აბდალა სამბი.
ქალაქში მდებარეობს საზღვაო პორტი, ძველი ციტადელი, ბევრი მაღაზია ვიწრო ქუჩებში.
ქალაქში კლიმატი ზღვის ტროპიკულია. ტემპერატურის საშუალო დიაპაზონია — 27 °C-დან 32 °C-მდე. ყველაზე ცხელი პერიოდი (ზაფხული) იწყება დეკემბერში და მთავრდება აპრილში.
სქოლიო
კატეგორია:კომორის კუნძულების ქალაქები
რადოსტიცე
რადოსტიცე — სოფელი ჩეხეთში, სამხრეთ მორავიის მხარეში, ბრნო-ვენკოვის რაიონში. განფენილია ბობრავის მაღლობზე, ბობრავას ბუნებრივი პარკის განაპირას. ცხოვრობს 775 მცხოვრები.
ისტორია
წერილობით წყაროებში რადოსტიცე პირველად 1330 წელს იხსენიება. მე-18 საუკუნის დასაწყისში აქ იყო 17 სახლი, რომელთაგან ოცდაათწლიანი ომის შემდეგ (1618–1648) მხოლოდ სამში ცხოვრობდა ხალხი. 1790 წელს უკვე 31 სახლი და 143 მცხოვრები იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხეთის სოფლები კატეგორია:ბრნო-ვენკოვის რაიონი კატეგორია:სამხრეთ მორავიის მხარე
ფიგერასი
სალვადორ დალის მუზეუმი რომელიც მდებარეობს კატალონიის ქალაქ ფიგერასში.მუზეუმი არის განთავსებული ქალაქის ძველი თეატრის შენობაში, სადაც 14 წლის სალვადორ დალიმ პირველად გამოფინა თავისი ნამუშევრები. ესპანეთში სამოქალაქო ომის დროს ძველი თეატრი დაიბომბა და დიდი ხნის განმავლობაში ნანგრევებში იდგა. 1961 წელს, როდესაც ფიგერასის ახლადარჩეულმა მერმა მხატვარს თხოვა ქალაქისათვის ერთი სურათის ჩუქება, სალვადორ დალიმ ქალაქისათვის მუზეუმის ჩუქება გადაწყვიტა.
კოტაიქი (სოფელი)
კოტაიქი (Կոտայք) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 500 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 792 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 82 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 21.94 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
UTC-10:00
450px|right|thumb|UTC-10:00 მსოფლიოს სასაათე სარტყელის რუკაზე: ლურჯი — UTC-10:00-ის ზონა [[ზამთარი|ზამთარში (ნოემბერი-მარტი) ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში — ალეუტის კუნძულები — (ზაფხულში (აპრილი-ოქტომბერი) — UTC-09:00) და UTC-10:00-ის ზონა ზაფხულში (ნოემბერი-მარტი) სამხრეთ ნახევარსფეროში — სამოა — (ზამთარში (აპრილი-ოქტომბერი) — UTC-11:00); ცისფერი — UTC-10:00-ის ზონა ოკეანეებში; ღია-ყვითელი — UTC-10:00-ის ზონა მთელი წლის განმავლობაში; ფორთოხლისფერი — UTC-10:00-ის ზონა ზაფხულში (აპრილი-ოქტომბერი) ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში და UTC-10:00-ის ზონა ზამთარში (აპრილი-ოქტომბერი) სამხრეთ ნახევარსფეროში]]
UTC-10:00 — სასაათო სარტყელი, რომელიც გამოიყენება შემდეგ სახელმწიფოებსა და ტერიტორიებში:
სქოლიო
UTC-10:00
მირზა გელოვანის ძეგლი
მირზა გელოვანის ძეგლი — მონუმენტი ხელოვნების ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის დაბა თიანეთის საშუალო სკოლის ეზოში. გაიხსნა 1964 წელს. გრანიტის პიედესტალზე (სიმაღლე 2 მეტრი) დგას პოეტის მარმარილოს ბიუსტი (მოქანდაკე ბ. ავალიშვილი). სკოლის შენობაზე მიმაგრებულია თეთრი მარმარილოს დაფა წარწერით: „ამ სკოლაში სწავლობდა პოეტი–მეომარი, საქართველოს კომკავშირისა და რუსთაველის პრემიების ლაურეატი მირზა (რეზო) გედეონის ძე გელოვანი“.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ძეგლები
ტედ კრუზი
ტედ კრუზი, სრული სახელი რაფაელ ედვარდ ტედ კრუზი (Rafael Edward "Ted" Cruz; დ. 22 დეკემბერი 1970, კალგარი, ალბერტა, კანადა) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, ტეხასის შტატის სენატორი 2013 წლის 3 იანვრიდან. რესპუბლიკური პარტიის წევრი. მონაწილეობას იღებდა 2016 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების რესპუბლიკელთა პრაიმერში, დაიკავა მეორე ადგილი დონალდ ტრამპის შემდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:აშშ-ის სენატორები კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:დაბადებული 22 დეკემბერი
პალკის რაიონი (ტაკნა)
პალკის რაიონი (Distrito de Palca) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის ტაკნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 935 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 106 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.78 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 417 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაკნის პროვინციის რაიონები
გია თორაძე
გია ედუარდის ძე თორაძე (დ. 23 აპრილი, 1957, თბილისი) — ქართველი სამხედრო მეთაური, გენერალ-მაიორი (1995 წ. 7 მაისი).
1978 წ. დაამთავრა თბილისის უმაღლესი საარტილერიო სამეთაურო სასწავლებელი. საბჭოთა სამხედრო სამსახურში იყო უნგრეთში, მოსკოვის ოლქსა და კავკასიაში. იყო საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს I მექანიზებული ბრიგადის პირველი მეთაური 1992–1993 წლებში, I საარმიო კორპუსის მეთაურის მოადგილე 1993–1994 წლებში, საქართველოს შინაგანი ჯარების სარდალი 1994 წლის 21 სექტემბერიდან 1995 წლის 23 ნოემბრამდე, თავდაცვის სამინისტროს აღმოსავლეთ მიმართულების სარდალი 1998–1999 წლებში, თავდაცვის ეროვნული აკადემიის პირველი პრორექტორი 1999-2002 წლებში. 2002 წლიდან, არის წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის რეგიონული ექსპერტი სამხრეთ კავკასიაში უშიშროების და სამხედრო ძალებთან მუშაობის დარგში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 23 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები გია
ბაღლანის პროვინცია
ბაღლანი (დარი بغلان Baġlān,  პუშტუ بغلان) — პროვინცია ავღანეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი პული-ხუმრი. დასავლეთით ესაზღვრება სამანგანის პროვინცია, ჩრდილოეთით ყუნდუზის პროვინცია, ჩრდილო-აღმოსავლეთით თახარის პროვინცია, სამხრეთ აღმოსავლეთით ფანჯშირის პროვინცია, სამხრეთ დასავლეთით ბამიანის პროვინცია, სამხრეთით ფარვანის პროვინცია.
ისტორია
ბაღლანის პროვინცია წარმოიქმნა 1964 წელს კატაგჰანის პროვინციის გაყოფის შედეგად. 1998 წლის 25 აგვისტოდან 2001 წლამდე პროვინციას აკონტროლებდა მოძრაობა თალიბანი.
მოსახლეობა
პროვინციაში ცხოვრობენ ისლამიტი ჰაზარელები (15 %), ტაჯიკები (55 %), პუშტუნები (20 %), უზბეკები (9 %) და თათრები
ადმინისტრაციული დაყოფა
პროვინცია 15 რაიონისგან შედგება. ესენია:
სქოლიო
კატეგორია:ავღანეთის პროვინციები
სამუელ ეტო’ო
სამუელ ეტო’ო ფილსი (დ. 10 მარტი, 1981, დუალა, კამერუნი) — კამერუნელი ფეხბურთელი, თავდამსხმელი. ეტოოს უთამაშია ისეთ კლუბებში, როგორიცაა: „რეალი“, „ბარსელონა“, „ინტერი“, „ჩელსი“, „ევერტონი“ და ა.შ. 2003, 2004, 2005 და 2010 წლებში მოიპოვა აფრიკის საუკეთესო ფეხბურთელის წოდება. ასევე დაიკავა მესამე ადგილი ფიფა-ს წლის ფეხბურთელის ტიტულის ნომინანტთა შორის 2005 წელს.
რეალი
1996 წელს ეტოო შეუერთდა „მადრიდის რეალს“, თუმცა მხოლოდ მეორე გუნდთან ერთად უწევდა ვარჯიში. „რეალ მადრიდ ბ“ ესპანეთის რანგით მესამე ჩემპიონატში დაქვეითდა, სადაც ევროკავშირის არაწევრი ქვეყნის მოქალაქეებს არ ჰქონდათ თამაშის უფლება. ამის გამო ეტოო 1997 წელს „ლეგანესში“ არენდით გადავიდა, სადაც 30 მატჩში 4 გოლის გატანა მოახერხა. 1999 წელს ასევე არენდით კამერუნელი კატალონიურ „ესპანიოლში“ ჩაირიცხა, თუმცა ვერცერთი მატჩის ჩატარება ვერ მოახერხა.
2000 წელს სამუელ ეტოო იჯარის წესით ლა ლიგაში მოასპარეზე „მალიორკაში“ გადავიდა, სადაც 19 შეხვედრაში 6 გოლი გაიტანა. სეზონის დასრულების შემდეგ კლუბმა კამერუნელი 4.4 მილიონ გირვანქა სტერლინგად გამოისყიდა. ეტოომ გუნდში 2004 წლამდე ითამაშა, ჩაატარა 120 შეხვედრა და გაიტანა 48 გოლი. ასევე გახდა ესპანეთის სამეფო თასის გამარჯვებული 2003 წელს, რომლის ფინალშიც „რეკრეატივოს“ წინააღმდეგ დუბლის შესრულება მოახერხა. ის კლუბის ისტორიაში დღემდე ყველაზე მეტი გოლის ავტორია.
ბარსელონა
2004 წლის ზაფხულში სამუელ ეტო’ო „ბარსელონაში“ გადავიდა. კლუბმა მის სანაცვლოდ 24 მილიონი ევრო გადაიხადა. მისი დებიუტი შედგა 29 აგვისტოს ლა ლიგის პირველ ტურში, „სანტანდერის რასინგის“ წინააღმდეგ. პირველივე სეზონში ეტოომ ლა ლიგის მოგება მოახერხა. 2005-2006 წლების სეზონი კიდევ უფრო წარმატებული გამოდგა. კამერუნელი გახდა ესპანეთის ჩემპიონატის, ესპანეთის სუპერთასისა და ჩემპიონთა ლიგის გამარჯვებული. ასევე მოიპოვა ლა ლიგის ბომბარდირის ტიტული. 2006 წლის ჩემპიონთა ლიგის ფინალში „არსენალის“ წინააღმდეგ ეტოომ მოახერხა გოლის გატანა, რომელმაც ანგარიში გაათანაბრა. საბოლოოდ მატჩი 2-1 დასრულდა.
მომდევნო წელი საკმაოდ წარუმატებლად დაიწყო, ვინაიდან ეტოომ სექტემბერში „ვერდერის“ წინააღმდეგ მენისკის ტრავმა მიიღო. კამერუნელს თითქმის ხუთი თვე დასჭირდა სრულად გამოსაჯანმრთელებლად. აღნიშნული სეზონი წარუმატებელი გამოდგა გუნდისთვისაც, რადგან „ბარსელონამ“ ვერცერთი ტიტულის მოპოვება ვერ შეძლო 2007 წელს. ასევე 2007-2008 წლების სეზონიც უტიტულო აღმოჩნდა ესპანური გუნდისთვის.
2008 წლის ზაფხულში გუნდში ხოსეპ გვარდიოლა მოვიდა. მან სრულიად ახალი „ბარსელონა“ ჩამოაყალიბა, რომლის მნიშვნელოვანი ფიგურა იყო სამუელ ეტოო. კამერუნელმა ლიონელ მესისა და ტიერი ანრისთან ერთად შეკრა თავდასხმის ტრიო, რომელმაც ჯამში ზუსტად 100 გოლის გატანა მოახერხა. 25 ოქტომბერს ეტოომ კლუბის ისტორიაში უსწრაფესი ჰეტ-ტრიკი შეასრულა (23 წუთში 3 გოლი) „ალმერიას“ წინააღმდეგ. მალევე, 8 ნოემბერს მან „ვალიადოლიდის“ წინააღმდეგ პირველივე ტაიმში შეძლო 4 გოლის გატანა. ჯამში ესპანეთის ჩემპიონატში 30 გოლის გატანა მოახერხა და მხოლოდ დიეგო ფორლანს ჩამორჩა პიჩიჩისთვის (ესპანეთის ჩემპიონატის ბომბარდირი) ბრძოლაში. ეტოოს უკანასკნელი მატჩი „ბარსელონაში“ ჩემპიონთა ლიგის ფინალი იყო 2009 წელს, „მანჩესტერ იუნაიტედის“ წინააღმდეგ, სადაც ანგარიშის გახსნა მოახერხა. საბოლოოდ მატჩი 2-0 დასრულა და ესპანური გუნდი ტრებლის მფლობელი გახდა.
ინტერი
2009 წლის ზაფხულში „ბარსელონამ“ „ინტერს“ ზლატან იბრაჰიმოვიჩის სანაცვლოდ 46 მილიონი ევრო გადაუხადა. ასევე თანხას კამერუნელი ფეხბურთელი დაუმატა და შედეგად ის იტალიური კლუბის რიგებში ჩაირიცხა. პირველივე სეზონი ეტოოსთვის წარმატებული გამოდგა, მან წინა სეზონის მსგავსად ყველა ტურნირის მოგება მოახერხა. 2010 წლის ზაფხულში გუნდი დატოვა ტრიუმფატორმა ჟოზე მოურინიომ, რის შემდეგაც გუნდმა რეგრესი დაიწყო. რაფაელ ბენიტესმა ვერ შეძლო წინამორბედის მსგავსი შედეგების ჩვენება, რის გამოც თანამდებობა ახალ წლამდეც კი ვერ შეინარჩუნა. თუმცა კონკრეტულად სამუელ ეტოოსთვის 2010-2011 წლების სეზონი კარგი გამოდგა, ვინაიდან წინა სეზონთან შედარებით 21 გოლით მეტი გაიტანა (37) და 8 ასისტით მეტი გააკეთა (15).
ანჟი
2011 წლის 23 აგვისტოს სამუელ ეტოო „მაჰაჩყალის ანჟიში“ გადავიდა, რომელიც მილიარდელმა სულეიმან კერიმოვმა შეიძინა. ამის შემდგომ კლუბში სენსაციური ტრანსფერები გაკეთდა, როგორცაა ეტოოს, რობერტო კარლოსის, ლასანა დიარას და სხვა. ასევე გუნდი მზად იყო „ბარსელონასთვის“ მესის სანაცვლოდ 250 მილიონი ევრო გადაეხადა და თავად არგენტინელისთვის უდიდესი ხელფასი დაენიშნა, თუმცა მესიმ მშობლიურ კლუბში დარჩენა ამჯობინა. ეტოო კლუბის ბომბარდირი გახდა ორჯერ, რის შემდეგაც 2013 წელს გუნდი დატოვა.
საკლუბო
მალიორკა ბარსელონა ინტერი ჩელსი
სანაკრებო
კამერუნი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1981 კატეგორია:ბარსელონის ფეხბურთელები კატეგორია:კამერუნელი ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ლეგანესის ფეხბურთელები კატეგორია:მადრიდის რეალის ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:მაჰაჩყალის ანჟის ფეხბურთელები კატეგორია:ჩელსის ფეხბურთელები კატეგორია:ევერტონის ფეხბურთელები კატეგორია:მალიორკის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 10 მარტი
ბოჭორმის მეხუთე ნამოსახლარი
ბოჭორმის მეხუთე ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოჭორმის აღმოსავლეთით, 3 კილომეტრზე, მქლიავანად წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია ნასახლარი ბუდეები. შემორჩენილია კედლების წყობის 5-10 რიგი, რომლებიც ნაგებია რიყისა და ფლეთილი ქვით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მიხაილოვის კორომი
400px|მინი მიხაილოვის კორომი (Михайловская роща) — კორომი ტომსკის ოქტომბრის რაიონში. წარმოადგენს ბუნების ძეგლს. კორომის ტერიტორია სამხრეთიდან და სამხრეთ-დასავლეთიდან მდინარე უშაიკის მარჯვენა სანაპიროთია შემოსაზღვრული, დასავლეთიდან ესაზღვრება კომკავშირის პროსპექტი, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — დასახლება ბლიჟნი, ჩრდილოეთიდან — ტომსკის ყოფილი საკისარების ქარხანა. კორომის ფართობია 53,7 ჰა.
ადგილობრივ პრესაში კორომს ზოგჯერ „ტომსკის ბულონის ტყეს“ უწოდებენ.
ისტორია
საბჭოთა პერიოდში მიხაილოვის კორომის ტერიტორიაზე გარკვეული დროის განმავლობაში მოქმედებდა პიონერთა ბანაკი. აქვე იყო განთავსებული საფეხბურთო მოედანი და ტანვარჯიშის ძელები.
კორომის ტერიტორიაზე ხარობს ისეთი მცენარეები, როგორიცაა ნეკერჩხალი, მუხა, თელა, ცაცხვი, ვაშლი და მანჯურიული კაკალი.
2013 წელს კორომს მიენიჭა განსაკუთრებულად დაცული ტერიტორიის სტატუსი.
რიჩარდ ბარტონი
რიჩარდ ბარტონი (Richard Burton დაბადების სახელი რიჩარდ უოლტერ ჯენკინსი (უმცროსი)     (Richard Walter Jenkins Jr.) დ. 10 ნოემბერი, 1925 — გ. 5 აგვისტო, 1984) — ვალიელი თეატრისა და კინოს მსახიობი. მიიჩნეოდა ლორენს ოლივიეს მემკვიდრედ. გამოირჩეოდა თავისი ბარიტონით.
პირადი ცხოვრება
ბარტონი ხუთჯერ იყო დაქორწინებული და ჰყავდა ოთხი შვილი. მისი პირველი მეუღლე იყო უელსელი მსახიობი და პროდიუსერი სიბილ უილიამსი. მასთან ბარტონს შეეძინა ორი ქალიშვილი. ორჯერ იმყოფებოდა ქორწინებაში ცნობილ მსახიობ ელიზაბეთ ტეილორთან. მასთან პირველმა ქორწინებამ 10 წელი გასტანა, ხოლო მეორემ მხოლოდ ერთი წელი. ბარტონმა იშვილა ტეილორის ქალიშვილი. წყვილმა შვილად აიყვანა კიდევ ერთი ქალიშვილი, გერმანელი გოგონა. ბარტონისა და ტეილორის ქორწინება აისახა ფილმში „ვის ეშინია ვირჯინია ვულფის?“ (1966). 1976 წლის აგვისტოში ბარტონი საბოლოოდ დაშორდა ტეილორს და ცოლად შეირთო ავტმრბოლელ ჯეიმზ ჰანტის ყოფილი მეუღლე სუზი მილერი. მისი უკანასკნელი მეუღლე იყო გრიმიორი სალი ჰეი, რომელთანაც მსახიობი სიკვდილის ბოლომდე იმყოფებოდა ქორწინებაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უელსელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 10 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1925 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1984
ფომბონი
ფომბონი (Fomboni, არაბ.: فمبونى) — მოსახლეობის რაოდენობით კომორის კუნძულების კავშირის მესამე ქალაქი (18 277 მაცხოვრებელი 2012 წელს). ასევე კუნძულ მვალის (მოჰელი) ცენტრი და ყველაზე დიდი ქალაქია. ქალაქში არის ძველი ბაზარი და ნავმისადგომი.
სქოლიო
კატეგორია:კომორის კუნძულების ქალაქები
მიხაილოვკა (ჩიმიშლიის რაიონი)
მიხაილოვკა  (Mihailovca) — სოფელი მოლდოვაში, ჩიმიშლიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 95 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3371 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩიმიშლიის რაიონის სოფლები
ელენე გოკიელი
{{ინფოდაფა სპორტსმენი {{დროშა|საქართველო|1990}} თარჯრბენი სიგრძეზე ხტომა {{ვერცხლის მედალი |ოსლო 1946 |80 მ თ.}} {{ბრინჯაოს მედალი |ოსლო 1946 |4×100 მ}} {{ბრინჯაოს მედალი |ბრიუსელი 1950 |4×100 მ}} }} ელენე სტეფანეს ასული გოკიელი (დ. 25 აგვისტო, 1918, თბილისი — გ. 26 დეკემბერი, 1992, იქვე) — ქართველი და საბჭოთა სპორტსმენი (მძლეოსნობა, თარჯრბენი, სიგრძეზე ხტომა). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1946)
ბიოგრაფია
1939 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტი, 1956 წელს საქართველოს ფიზკულტურის ინსტიტუტი. საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი (1944, 1945) გამორბენით სიგრძეზე ხტომაში. საბჭოთა კავშირის რეკორდსმენი 80 მ-ზე თარჯრბენში (მოსკოვი, 1949; ჰელსინკი, 1952). ევროპის ჩემპიონატის (1946, ოსლო) ვერცხლის პრიზიორი თარჯრბენში. სხვადასხვა დროს 51-ჯერ დაამყარა საქართველოსა და ამიერკავკასიის რეკორდი.
1969 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის კათედრის გამგე. მინიჭებული ჰქონდა საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატის (1946), საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მწვრთნელის (1972), საქართველოს ფიზკულტურისა და სპორტის დამსახურებული მუშაკის (1972) წოდებები, სახელმწიფო ჯილდოები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1918 კატეგორია:დაბადებული 25 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 დეკემბერი კატეგორია:ქართველი მძლეოსნები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ელენე კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
ჯანგო (ფილმი)
ჯანგო (Django) — 1966 წლის იტალო-ვესტერნი. ფილმის რეჟისორია სერჯო კორბუჩი. მთავარ როლს ასრულებს ფრანკო ნერო. ნერომ ასევე შეასრულა ეპიზოდური როლი 2012 წელს გამოსულ ვესტერნში „ჯანგო გათავისუფლებული“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვესტერნები კატეგორია:1966 წლის ფილმები კატეგორია:იტალიური ფილმები კატეგორია:იტალიურენოვანი ფილმები
მარია ჯუზეპინა სავოიელი
მარია ჯუზეპინა სავოიელი (Maria Giuseppina di Savoia, Marie Joséphine de Savoie; დ. 2 სექტემბერი, 1753 — გ. 13 ნოემბერი, 1810) — სავოიის დინასტიის წარმომადგენელი. სარდინიის მეფე ვიტორიო ამადეო III-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ მარია ანტონია ფერდნანდა ესპანელის ასული. პროვანსის გრაფინია, ანჟუსა და ვანდომის ჰერცოგინია 1771-95 და საფრანგეთისა და ნავარის დედოფალი 1795-1810 წლებში როგორც ლუი XVIII-ის მეუღლე. საფრანგეთის რევოლუციის გამო გარდაიცვალა დევნილობაში, ბრიტანეთის სამეფო კარზე.
ადრეული წლები და ოჯახი
მარცხნივ|მინი|289x289პქ|მარია ჯუზეპინა ბავშვობაში მარია ჯუზეპინა დაიბადა 1753 წლის 2 სექტემბერს, სარდინია-სავოიის სამეფოს დედაქალაქ ტურინის სამეფო სასახლეში. იგი იყო სარდინიის მეფე ვიტორიო ამადეო III-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ მარია ანტონია ფერნანდა ესპანელის ქალიშვილი. მამის მხრიდან მისი ბებია-ბაბუა იყვნენ სარდინიის მეფე კარლო ემანუელე III და მისი ცოლი, დედოფალი ანა მარი ორლეანელი. დედის ხაზით კი მისი ბებია-ბაბუა იყვნენ ესპანეთის მეფე ფილიპე V და მისი მეორე ცოლი, დედოფალი ელიზაბეტა ფარნეზე. მას უამრავი და-ძმა ჰყავდა. მისი ძმები კი სავოია-სარდინიის უკანასკნელი მეფეები — კარლო ემანუელე IV, ვიტორიო ემანუელე I და კარლო ფელიჩე I იყვნენ, ვინაიდან მათმა ვაჟებმა უკვე იტალიის ერთიანი სამეფო შექმნეს.
ქორწინება
მარია ჯუზეპინა დანიშნეს საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის შუათანა შვილიშვილზე, პროვანსის გრაფ ლუი სტანისლაზე. ეს ნიშნობა მარია ჯუზეპინას მამიდების — მარია ლუიზა სავოიელისა და ელეონორა სავოიელის დამსახურება იყო, რომელთაც ახლო ურთიერთობა ჰქონდათ ლუი XV-თან.
ეს ქორწინება იყო გაგრძელება დიდი ფრანკო-სავოიური დინასტიური ალიანსისა, რომელიც ქორწინებებით ჯერ კიდევ მეფე ანრი IV-ის დრო დაიწყო. ეს ალიანსი ამ ნიშნობამდე რვა წლით ადრე განახლდა, როდესაც მარია ჯუზეპინას ბიძაშვილი, პრინცესა მარია ლუიზა ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფის ბიძაშვილს, პრინც ლამბელ ლუი ალექსანდერს. მარია ჯუზეპინასა და ლუი სტანისლასთან ერთად, იგეგმებოდა კიდევ ერთი დინასტიური ქორწინება მარია ჯუზეპინას დას, პრინცესა მარია ტერეზა სავოიელსა და ლუი სტანისლას უმცროს ძმას, არტუას გრაფ შარლს შორის. მარია ტერეზასა და შარლის ქორწინება 1773 წელს შედგა. 1775 წელს კი ეს დიდებული ფრანკო-სავოიური ალიანსი კიდევ უფრო გამყარდა, მას შემდეგ რაც მარია ჯუზეპინას ძმამ, მეფე კარლო ემანუელე IV-მ ცოლად შეირთო ლუი სტანისლას და, საფრანგეთის პრინცესა მარი კლოტილდა, ამ ამბამდე ერთი წლით ადრე, 1774 წელს კი ლუი სტანილას უფროსმა ძმამ, საფრანგეთის დოფინმა ლუი ავგუსტმა ცოლად შეირთო მარია ანტუანეტა ავსტრიელი. მარცხნივ|მინი|მადამ დე პროვანსი 1772 წელს თავად მარია ჯუზეპინასა და ლუი სტანისლას მარიონეტული ქორწინება 1771 წლის 16 აპრილს შედგა ტურინში. ამის შემდეგ პრინცესა დაუყოვნებლივ გაემგზავრა საფრანგეთის სამეფო კარზე, სადაც იგი ვერსალის სასახლეში ამავე წლის 14 მაისს ჩავიდა. მარიონეტული ქორწინების შემდეგ სავოიის სამეფო კარზე დიდი საზეიმო ბანკეტები და ცერემონიები გაიმართა, რის შემდეგაც იგი თავისი ამალითურთ დაიძრა საფრანგეთისკენ. როგორც კი საზღვარს მიუახლოვდა მას ფრანგები შეეგებნენ, რომლებმაც ყველაფერი უკან გაატანეს. ფრანგული წესის მიხედვით სამეფო პატარძალს ყველაფერი უნდა დაეტოვებინა, რაც უცხო სამეფო კარიდან ჰქონდა წამოღებული. იგი ფრანგულად გამოპრანჭეს და ასე ჩაიყვანეს საქმრომდე. საფრანგეთის სამეფო ოჯახი მას თავიდან ფონტენბლოს სასახლეში დახვდა, მანამდე კი გზად დიდი სიხარულით შეეგება მისი ბიძაშვილი, პრინცესა დე ლამბელი. ჩასვლიდან მალევე, 20 მაისს შედგა მისი და ლუი სტანისლას ქორწინება, რასაც დიდი ბალი მოჰყვა.
ვინაიდან იგი საფრანგეთის შვილიშვილზე დაქორწინდა (ფრანგულად Petit-fils de France), მასაც ანალოგიურად საფრანგეთის შვილიშვილის წოდება მიენიჭა. ქორწინებიდან სულ სამ წელიწადში, 1774 წელს მისი მამამთილი, მეფე ლუი XV გარდაიცვალა, ტახტზე კი ავიდა მისი მაზლი, ლუი XVI და მისი ცოლი, დედოფალი მარია ანტუანეტა ავსტრიელი. სანამ მათ ვაჟი შეეძინებოდათ და სანამ ის ვაჟი ცოლს შეირთავდა, მანამდე მარია ჯუზეპინა დედოფლის შემდეგ ქვეყნის ყველაზე გავლენიან ქალად იქცა. საფრანგეთის სამეფო კარზე მისი ქორწინებისა და წოდების გამო მას მადამ დე პროვანსს ეძახდნენ.
პროვანსის გრაფინია
მინი|404x404პქ|მარია ჯუზეპინა სავოიელი, რომელიც ხელს თავისი ქმრის ბიუსტისა და თავისი მამის პორტრეტისკენ იშვერს მარია ჯუზეპინას ქორწინება მთლიანად მეფე ლუი XV-ის ორგანიზებული იყო. ვინაიდან საფრანგეთის დოფინთა ქორწინება კონსუმირებული (ანუ არ ჰქონიათ სქესობრივი აქტი) არ იყო და შესაბამისად მემკვიდრეც არ ჰყავდათ, ეს პროვანსის გრაფსა და გრაფინიას დიდ უპირატესობას ანიჭებდათ, რადგან მათ რომ შვილი გაეჩინათ მეფის კეთილგანწყობას მიიღებდნენ. ფრანკო-სავოიური ალიანსი ვერც კი შეედრებოდა მარია ანტუანეტას ქორწინებით შექმნილ საფრანგეთის ალიანსს ავსტრიის იმპერიასთან და მის უძლიერეს იმპერატრიცა მარია ტერეზიასთან, რომელიც ქალიშვილს გამუდმებით ჩააგონებდა სამოქემედო გეგმასა და მის მოვალეობებს. ავსტრიის იმპერატრიცა საფრანგეთის დოფინს ყოველთვის ასწავლიდა თუ როგორ არ უნდა დაეკარგა მეფის კეთილგანწყობა და დაეჩრდილა სავოიელი პრინცესები. სავოია ჩრდილო იტალიური სახელმწიფო იყო რომელიც ავსტრიის დაუძინებელი მტერი იყო და ვრცელ ტერიტორიებსაც ართმევდა, ამიტომაც მარია ტერეზიას მარია ჯუზეპინას განადგურებით სურდა შურის ძიება. თუმცაღა ვინაიდან მარია ჯუზეპინასა და ლუი სტანისლას აქტიური სექსუალური ცხოვრება ჰქონდათ, არსებობდა დიდი შიში იმის შესახებ, რომ იგი უფრო ადრე გააჩენდა მემკვიდრეს.
ასე იყო თუ ისე, ლუი XV მაინც მარია ანტუანეტას ანიჭებდა უპირატესობას. მეფემ სულ 300, 000 ლივრის ღირებულების სამკაულები აჩუქა მარია ჯუზეპინას, რაც მარია ანტუანეტასთვის ნაჩუქარი სამკაულთა ღირებულების მხოლოდ მეოთხედია.
საფრანგეთში ჩასულმა მარია ჯუზეპინამ ფრანგულ არისტოკრატიაზე კარგი შთაბეჭდილება ვერ მოახდინა. საფრანგეთის სამეფო კარის მემატიანე მას აღწერს როგორც პატარას, ჩვეულებრივს, ხორბლისფერი კანითა და სწორი ცხვირით. იგი დიდად არც განათლებითა და დახვეწილი მანერებით არ გამოირჩეოდა, რადგან სავოიის სამეფო კარზე გაცილებით მეტი თავისუფლება იყო ამ მხრივ, ვიდრე ვერსალში, სადაც ყველაფერი ბოლომდე იყო გაწერილი. გარდა ამ ყველაფრისა მას ასევე ჰქონდა ცუდი კბილები და სქელი წარბები, ამასთან ერთად იგი არც სუნამოებს იყენებდა. განსაკუთრებულად ცუდად გამოჩნდა მისი ერთი ქმედება. მან იცოდა, რომ ვერსალში აბაზანები არ ჰქონდათ, რის გამოც ტურინიდან მან საკუთარი აბაზანა წაიღო და ვერსალში საკუთარ ოთახში მოათავსა. სისუფთავის მოძულებულმა იმ დროს იფრანგებმა ეს ძალიან ცუდ ტონად მიიღეს. მან მეფესაც კი განუცხადა, რომ სასახლეში ტუალეტი, აბაზანა და ელემენტარული ჰიგიენის საშუალებები აუცილებელი იყო რათა სისუფთავე ყოფილიყო და ადამიანებიც უფრო მოვლილები ყოფილიყვნენ. მან ასევე ისიც თქვა, რომ ჰიგიენის დაცვა ბევრ დაავადებას აარიდებდათ თავიდან, რაც საზოგადოებისათვის მეტად სასაცილო განცხადება გამოდგა. მიუხედავად ამისა, მარია ჯუზეპინას მთავარმა ფრეილინამ, მადამ დე ვალენტინომ სპეციალურად მისთვის სავოიის ელჩს ტურინიდან მსგავსი ჰიგიენის დაცვისთვის აუცილებელი ნივთები ჩამოატანინა.
საფრანგეთის სამეფო კარსა და ზოგადად, მთლიანად ევროპაში დადიოდა საფუძვლიანი ჭორები, რომ მისი მაზლი, საფრანგეთის დოფინი ლუი ავგუსტი იმპოტენტი იყო. ამის მიზეზი კი ძალიან მარტივი იყო: მისი ცოლი მარია ანტუანეტა დაქორწინებიდან წლების შემდეგაც ქალწული იყო, აგრეთვე მას არც ცოლის შერთვამდე და არც მის შემდეგ არ ჰყოლია საყვარელი, რაც სწორედ ამ გონივრულ ეჭვს ბადებდა. ცხადია ამით მარია ჯუზეპინას ქმარი დიდად სარგებლობდა, რადგან თუ ლუი ავგუსტს შვილი არ ეყოლებოდა, მემკვიდრეც ცხადია ლუი სტანისლა იქნებოდა. მარია ანტუანეტას საშინელ სტრესში აგდებდა ყოველივე ეს. გაურკვეველი მიზეზებით, მართალია მისი ქმრის ამბავი ყველამ იცოდა, მაგრამ უშვილობას დედამისის ჩათვლით ყველა მას აბრალებდა. 1772 წელს კი მარია ანტუანეტამ მარია ჯუზეპინას იმპერატრიცა მარია ტერეზიასთან წერილიც კი გააგზავნინა, სადაც მადამ დე პროვანსი იმპერატრიცას გულწრფელად ატყობინებდა, რომ უშვილობა მისი სიძის ბრალი იყო და არა ქალიშვილის. 1774 წელს საზეიმოდ გამოაცხადეს მარია ჯუზეპინას ორსულობა. ამან ცხადია დიდი უპირატესობა მისცა მას მადამ დოფინთან შედარებით, თუმცა სულ რამდენიმე თვეში მას მუცელი მოეშალა. 1781 წელს იგი ხელმეორედ დაფეხმძიმდა, თუმცა ამჯერადაც ვერ მოახერხა ნაყოფის შენარჩუნება. ამის შემდეგ მადამ დე პროვანსი აღარ დაორსულებულა, რის გამოც მათი ქორწინება უშვილო იყო. მარცხნივ|მინი|301x301პქ|მარია ჯუზეპინა დაახლ. 1770-80 წლებში ქორწინების პირველი წლების მანძილზე სამეფო წყვილები: პროვანსის გრაფი და გრაფინია, არტუას გრაფი და გრაფინია და საფრანგეთის დოფინი და მადამ დოფინი ძალიან ახლო და მეგობრულ ურთიერთობაში იყვნენ. მათთან ახლოს იყვნენ პრინცი და პრინცესა ლამბელები. ისინი ძალიან ხშირად ერთად ნადირობდნენ, თამაშობდნენ აზარტულ თამაშებს, დადიოდნენ ოპერასა და თეატრში და ერთობლივადაც სეირნობდნენ ბაღებში. ამ წლების განმავლობაში პროვანსის გრაფი და გრაფინია ძალიან დაახლოვდნენ და ისინი მალე ერთმანეთისთვის უბრალო მეუღლის გარდა მეგობრებიც გახდნენ, რომლებიც ერთად დადიოდნენ უამრავ ბალ-მასკარადებზე, სპექტაკლებზე, ბალეტებსა და ოპერაში, ჯირითობდნენ და ასევე სეირნობდნენ კიდეც ერთად. როგორც საფრანგეთის სამეფო კარზე რიგით მეორე ყველაზე გავლენიანმა ქალმა, მარია ჯუზეპინამ მადამ დოფინ მარია ანტუანეტასთან ერთად დაიწყო თავისი ოფიციალური და წარმომადგენლობითი როლის შესრულება.
თუმცაღა ეს საოცრად ჰარმონიული ოჯახური ურთიერთობა კატასტროფულად აიწეწა 1774 წლიდან, ანუ მას შემდეგ რაც ტახტზე ლუი XVI ავიდა. მეფე და მისი ძმა ლუი სტანისლა ძალიან ხშირად, საკმაოდ სერიოზულად ჩხუბობდნენ, ისევე როგორც მათი ცოლები. მას შემდეგ რაც დედოფალმა მარია ანტუანეტამ მამრობითი სქესის მემკვიდრე გააჩინა, მან ყველაფერი გააკეთა, რათა პროვანსის გრაფი და გრაფინია მრგვალი მაგიდიდამ მოეცილებინა. ცხადია მესამე მემკვიდრედ ქცევამ მარია ჯუზეპინასა და მის ქმარს ყოველნაირი პოლიტიკური ძალაუფლება წაართვა. სწორედ ამან, კიდევ უფრო დაძაბა, ისედაც დაძაბული ოჯახური ურთიერთობა. ლუი სტანისლა ძალიან ხშირად გამოდიოდა საკუთარი ძმის პოლიტიკის წინააღმდეგ. 1777 წელს, როდესაც საფრანგეთს მარია ანტუანეტას ძმა, ავსტრიის იმპერატორი იოზეფ II ეწვია სტუმრად, მან პროვანსის გრაფინიაზე განაცხადა:
მარია ჯუზეპინასა და მის ქმარს დიდწილად ცალ-ცალკე ცხოვრება ჰქონდათ. ისინი მხოლოდ პოლიტიკური საჭიროების შემთხვევაში უმაგრებდნენ ერთმანეთს ზურგს, სხვა შემთხვევებში კი ორივე თავის "ფავორიტებთან" ატარებდა დროს. ცნობილი და დადასტურებული ფაქტია, რომ მარია ჯუზეპინა ლესბოსელი იყო. იგი არ მალავდა და სრულიად თამამადაც აცხადებდა, რომ საკმაოდ რომანტიკულ ურთიერთობაში იყო თავის ერთ-ერთ ფრეილინა მარგარიტა დე გურბილონთან. გრაფინია დე პროვანსმა თავის საყვარელ მარგარიტასთან ერთად ვერსალიდან მოშორებით აიშენა საკუთარი სასახლე, სახელწოდებით ქალბატონთა პავილიონი, რომელიც ქალაქ მონრეალში მდებარეობს. სწორედ აქ გაატარა თავისი ქორწინების წლების უმეტესობა მარია ჯუზეპინამ, სადაც ყველაფერი ძალიან მოდურად და მდიდრულად, თავისივე გემოვნებით მოიწყო. ეს სასახლე გაფორმებული იყო უამრავი მარმარილოს სვეტებით, უძვირფასესი ხელოვნების ნიმუშებით, ავეჯით, ბაღებითა და ჭურჭლით. იგი ამბობდა, რომ ეს იყო მისი ბედნიერების, სიყვარულისა და მეგობრობის ადგილი.
გენერალური შტატების მოწვევამდე და სიტუაციის არევამდე, სამეფო ოჯახის ყველა წევრი უკიდურესად ლანძღავდა მარია ჯუზეპინას მისი ლექსების, ჰომოსექსუალობისა და ალკოჰოლიზმის გამო.
რევოლუცია
მინი|298x298პქ|გრაფინია დე პროვანსი 1782 წელს განსხვავებით მისი დისა და სიძისგან, ანუ არტუას გრაფისა და გრაფინიისაგან, რომელთაც მაშინვე დატოვეს საფრანგეთი რაც ფრანგმა რევოლუციონერებმა ბასტილიის ციხე აიღეს, პროვანსის გრაფი და გრაფინია, მეფე-დედოფალთან ერთად საფრანგეთში დარჩა. ისინი მაშინაც კი სასახლეში იმყოფებოდნენ, როდესაც 1789 წლის 5 ოქტომბერს შედგა "ქალების მარში ვერსალისკენ".
1791 წელს, როდესაც სიტუაცია უკიდურესად დაიძაბა, მეფე-დედოფალმა გაქცევა სცადა ავსტრიულ ნიდერლანდებში, მაგრამ ისინი საზღვარზე იცნეს და უკან დააბრუნეს. პროვანსის გრაფი და გრაფინია ამ შემთხვევაში უფრო წარმატებულად მოიქცნენ, რადგან ხალხში ისინი თითქმის არ ჩანდნენ, ვერც იცნეს საზღვარზე. მათ მესაზღვრეებს თავი ვაჭრებად გაასაღეს და ამგვარად გააღწიეს საფრანგეთიდან. მართალია მათ მოახერხეს გაქცევა, მაგრამ მარია ჯუზეპინას საყვარელი მარგარიტა მანამდე დააკავეს რევოლუციონერებმა. ასევე პარიზის ქუჩაში მოკლეს პრინცესა დე ლამბელი. ნამიურის საგრაფოს სამეფო კარზე მყოფ მარია ჯუზეპინასა და მის ქმარს სულ უფრო და უფრო ცუდი ამბები მისდიოდათ საფრანგეთიდან.
გაძევება
მარცხნივ|მინი|359x359პქ|მარია ჯუზეპინა 1790 წელს ავსტრიულ ნიდერლანდებში, ლუი სტანისლასთან ერთად ბრიუსელში ცხოვრების შემდეგ, მარია ჯუზეპინა გერმანიაში გაემგზავრა, სადაც მან რამდენიმე ქალაქში იმოგზაურა და შექმნა სამეფო ემიგრაციის კარი. მარია ჯუზეპინას ქმართან ერთად დიდხანს დარჩენა არ სურდა, რის გამოც იგი ჯერ ჟენევის ჰერცოგთან გადასახლდა, შემდეგ კი მშობლიურ ტურინს ეწვია. ვინაიდან საფრანგეთში მიმდინარე მძიმე ვითარების გამო, საფრანგეთს სხვა მონარქიულ ქვეყნებთან ურთიერთობა აერია, მამამისმა მარია ჯუზეპინას სთხოვა ტურინში მარტო ჩასულიყო, რადგან თავის მიწაზე არცერთი ფრანგის ნახვა არ სურდა. 1792 წელს იგი თავის საყვარელ სამშობლოს დაუბრუნდა.
1794 წლის ბოლოს პროვანსელი წყვილი ერთმანეთს ვერონაში შეხვდა. 1793 წელს ჯერ ლუი XVI-ს, შემდეგ მარია ანტუანეტას, საბოლოოდ კი ლუის დას, პრინცესა ელიზაბეტს რევოლუციონერებმა მოჰკვეთეს თავი. ფორმალურად საფრანგეთის მეფე მარია ანტუანეტისა და ლუის ვაჟი, ლუი XVII გახდა, რომელიც მალევე, ათი წლის ასაკში, 1795 წლის 8 ივნისს გარდაიცვალა. ამავე დღეს საფრანგეთისა და ნავარის ტიტულარულ მეფე-დედოფლად მარია ჯუზეპინა სავოიელი და მისი ქმარი, ახლა უკვე ლუი XVIII აკურთხეს. მაგრამ მათ საფრანგეთში დაბრუნება არ შეეძლოთ, იქ გამძვინვარებული რევოლუციის გამო.
1796 წელს ნაპოლეონის ჩრდილოეთ იტალიაში შემოჭრის გამო მარია ჯუზეპინამ და ლუი XVIII-მ ვერონა დატოვეს და გერმანიაში, კერძოდ კი მეკლენბურგში გაიქცნენ. მალე მარია ჯუზეპინა თავის საყვარელ მარგარიტა დე გურბილონს შეხვდა და მასთან ერთად შლეზვიგ-ჰოლშტაინის მხარეში დასახლდა. 1799 წელს დევნილი ფრანგული არისტოკრატია რუსეთის ცარ პავლე I-ის კარზე კვლავ შეიკრიბა, სადაც ლუი XVI-ისა და მარია ანტუანეტას ამ დროისთვის ერთადერთი ცოცხალი ქალიშვილი მარი ტერეზ შარლოტა ცოლად გაჰყვა მისსავე ბიძაშვილს, მარია ჯუზეპინას დის შვილ ლუი ანტუანს, ანჟულემის ჰერცოგს. ამის შემდეგ მარია ჯუზეპინამ ცარს სთხოვა, როგორმე ადგილი გურბილონისთვისაც გამოეყო სამეფო სასახლეში. ცარისაგან მას პასუხი არ მიუღია, რის გამოც მან დატოვა მისი კარი და იგი იელგავას სასახლისკენ დაიძრა, სადაც მას მისი საყვარელი მარგარიტა ელოდა. ცხადია ამას როგორც არისტოკრატიის, ისე ხალხის დაბალ ფენაში დიდი პროტესტი მოჰყვა. ამიტომაც იგი განუდგა სამეფო კარს და საყვარელთან გაიქცა. თუმცაღა ცნობილია, რომ ალკოჰოლზე დამოკიდებულ მარია ჯუზეპინას დიდი უთანხმოება მოუვიდა მარგარიტასთან, რის შემდეგაც იგი გამუდმებით მარტო იყო ოთახში, ლიქიორს სვამდა და ტანსაცმელსაც კი არ იცვლიდა. მოგვიანებით მარგარიტამ შური იძია ყოფილ საყვარელზე და იმდენი მოახერხა, რომ 1801 წელს ცარმა ლუის უბრძანა ან ცოლი გაეშვა, ან მასთან ერთად დაუყოვნებლივ დაეტოვებინა რუსეთი. ვინაიდან ლუის წასასვლელი არსად ჰქონდა, მარია ჯუზეპინა რუსეთიდან გაამგზავრა, თავად კი კვლავ ცარის კარზე დარჩა. მინი|277x277პქ|დედოფალი მარია ჯუზეპინა სავოიელი 1804 წელს ლუი იძულებული გახდა დაეტოვებინა ცარის კარი და ცოლთან ერთად ელგავაში (თანამედროვე ლატვიის ტერიტორია) დასახლებულიყო, რადგან მათი ხარჯები ამდენს ვეღარ უძლებდა. 1808 წელს მარია ჯუზეპინა მარი ტერეზ შარლოტასთან და მის ქმართან ერთად დიდი ბრიტანეთი სამეფო კარზე დასახლდა. საფრანგეთის სამეფო ოჯახსა და ფრანგულ არისტოკრატიას ბრიტანელები დიდი მოწიწებითა და პატივისცემით ეპყრობოდნენ. ინგლისელებმა მათ საკუთარი რეზიდენცია და პენსიაც კი უბოძეს. ბრიტანეთში ჩასვლიდან მალევე იგი უმძიმესი შეშუპებით დაავადდა.
გარდაცვალება
1810 წლის 13 ნოემბერს შეშუპებისაგან გარდაიცვალა მარია ჯუზეპინა, 57 წლის ასაკში. სიცოცხლის უკანასკნელ დღეებში საფრანგეთის სამეფო კარსა და ლუის მან თავისი შეცდომების გამო მიტევება სთხოვა. მისი გვამის საფრანგეთში გადასვენების ნება იმპერატორმა ნაპოლეონმა დართოთ, მეტიც მან ასევე საფრანგეთის სამეფო ოჯახის ყველა წევრს მისცა მის დაკრძალვაზე დასწრების უფლება, რის შემდეგაც ისინი ქვეყნიდან კვლავ გააძევა. მის დაკრძალვას ასევე ესწრებოდნენ ბრიტანეთის სამეფო ოჯახის წევრებიც. მისი დაკრძალვიდან ერთ წელიწადში იგი გადაასვენეს მის მშობლიურ სარდინიაში, სადაც იგი კალიარის მონასტერში დაასაფლავეს.
წინაპრები
მარია ჯუზეპინა სავოიელის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 2 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1753 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1810 კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები კატეგორია:ნავარის დედოფლები კატეგორია:საფრანგეთის რევოლუცია კატეგორია:სავოიელთა დინასტია
ბოჭორმის მეექვსე ნამოსახლარი
ბოჭორმის მეექვსე ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოჭორმის აღმოსავლეთით, 4 კილომეტრზე, საჯდომგორაზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. შენობები გეგმით სწორკუთხაა (7 x 4 მეტრი; 5 x 4 მეტრი; 6 x 5 მეტრი და ასე შემდეგ). შემორჩენილია ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით ნაგები კედლების წყობის 3-5 რიგი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ლერნანისტი
ლერნანისტი (Լեռնանիստ) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 980 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 080 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 75 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 40.83 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
არგენტინული დოგი
არგენტინული დოგი (Dogo argentino) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია არგენტინაში 1920-იან წლებში.