cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბაჰრეინის ისტორია
სპარსეთის იმპერია
ძვ.წ. VI საუკუნიდან, ძვ.წ. III საუკუნემდე ბაჰრეინი იყო სპარსეთის იმპერიის უდიდესი ნაწილი. ძვ.წ. III საუკუნიდან მე-7 საუკუნემდე, ისლამის მოსვლამდე, ბაჰრეინს აკონტროლებდა ორი სხვადასხვა ირანული დინასტია, პართიელები და სასანიანები. დაახლოებით ძვ.წ. 130 წლისთვის, პართიელთა დინასტიამ სპარსეთის ყურე თავის დაქვემდებარებაში მოაქცია და გავლენის სფერო გააფართოვა. ვინაიდან მათ სჭირდებოდათ სპარსეთის ყურის სავაჭრო გზის გაკონტროლება, პართიელებმა შექმნეს გარნიზონები სპარსეთის ყურის სამხრეთ სანაპიროს გასწვრივ. მინი|არდაშირ I-ის მონეტა ჩვენს წელთაღრიცხვამდე III საუკუნეში სასანიანებმა წარმატებას მიაღწიეს და ტერიტორია გააფართოვეს. არდაშირ I, ირანის სასანიანთა დინასტიის პირველი მმართველი, მიემართებოდა ომანისა და ბაჰრეინისკენ, როდესაც დაამარცხა სანატრუკი, რომელიც დიდი ალბათობით ბაჰრეინის პარტიული მმართველი იყო. მან ბაჰრეინის გამგებლად დანიშნა თავისი ვაჟი შაპურ I. შაპურმა იქ ააგო ახალი ქალაქი და დაარქვა ბათან არდაშირი. ამ დროს ბაჰრეინს შეუერთდა სამხრეთ სასანიური პროვინცია, რომელიც ფარავდა სპარსეთის ყურის სამხრეთ სანაპიროს და ბაჰრეინის არქიპელაგს. სასანიანების სამხრეთ პროვინცია სამ ნაწილად იყო დაყოფილი; ჰაგარი (ახლანდელი ალ-ჰაფუფის პროვინცია, საუდის არაბეთი), ბატან არდაშირი (ახლანდელი ალ-ქატიფის პროვინცია, საუდის არაბეთი) და მიშმაჰიგი (ახლანდელი ბაჰრეინის კუნძული).
კუნძული ტილოსი
ძველი ბერძნები ბაჰრეინში მდებარე კუნძულ ტილოსს მარგალიტის ვაჭრობის ცენტრად თვლიდნენ. როდესაც საბერძნეთის ადმირალი, ნეარჩუსიც დაეთანხმა ამ თვალსაზრისს, როცა აქ პირველად მოხვდა. ნეარჩუსი მსახურობდა ალექსანდრე დიდთან, რომელმაც დაამარცხა ალ ჰამარის მმართველი ტომი.
ნეარჩუსი ბაჰრეინს ეწვია და იპოვა მდიდარი მიწა, რომელიც ფართო სავაჭრო ქსელის ნაწილი იყო. მან ჩაწერა: ”რომ კუნძულ ტილოსში, რომელიც მდებარეობს სპარსეთის ყურეში, არის ბამბის ხის დიდი პლანტაციები, საიდანაც იწარმოება ტანსაცმელი. ამ ტანსაცმელს ეწოდება სინდონები, რომელიც წარმოდგენილია განსხვავებული ხარისხის მაჩვენებლებით. ზოგიც ძვირი ღირს, ზოგიც უფრო ძვირი. ამით მხოლოდ ინდოეთი არ შემოიფარგლება, ვრცელდება არაბეთშიც. ” ბერძენი ისტორიკოსი, თეოფრასტუსი, ამბობს, რომ ამ ბამბის ხეებში ბევრი კუნძული იყო დაფარული. ასევე ამბობს იმასაც, რომ ტილოს კუნძული ემბლემებით ამოტვიფრული მოსიარულე ლერწმების ექსპორტს აწარმოებდა ბაბილონში.
არ არის ცნობილი, იყო, თუ არა ბაჰრეინი სელევკიდების იმპერიის შემადგენლობაში, თუმცა ერთ-ერთი არქეოლოგიური ადგილი ბაჰრეინში იქნა წარმოდგენილი, როგორც სელევკიდების ბაზა სპარსეთის ყურეში. ტილოსი ბერძნული ათლეტური შეჯიბრების ადგილად იქცა.
სტრაბონმა, ბერძენმა ისტორიკოსმა, გეოგრაფმა და ფილოსოფოსმა აღნიშნა, რომ ფინიკიელები ბაჰრეინიდან ჩამოვიდნენ, სადაც მათ ჰყავთ მსგავსი ღმერთები და აქვთ მსგავსი სასაფლაოები და ტაძრები. ეს თეორია მიიღო მე-19 საუკუნის გერმანელმა კლასიკოსმა არნოლდ ჰერენმა. ტირესის, კერძოდ, ლიბანის, ხალხმა დიდი ხანია, შეინარჩუნა სპარსეთის ყურე და მსგავსება აღმოაჩინეს სიტყვებში "ტილოსი" და "ტირე". მინი|სტრაბონი ჰეროდოტეს მოხსენება (დაწერილი ძვ. წ. 440 წ.) ეხება ბაჰრეინიდან წარმოშობილ ფინიკიელებს.
ისტორია გვიამბობს, რომ ხალხი, რომლებიც ადრე ერითრეის ზღვის ნაპირებზე ცხოვრობდა (არაბეთის ნახევარკუნძულის აღმოსავლეთი ნაწილი), გადავიდა ხმელთაშუა ზღვაში და დასახლდა იმ ნაწილებში, სადაც ახლაც ბინადრობენ. შემდეგ დაიწყეს მოგზაურობები, გემების დატვირთვა ეგვიპტისა და ასურეთის საქონლით და ა.შ.
ტერმინ ,,ტილოსს" ჩვეულებრივ იყენებდნენ კუნძულებზე პტოლემეს გეოგრაფიამდე, სანამ მოსახლეობა მოიხსენიებოდა როგორც "თილუანოი".
ისლამი
VII საუკუნიდან XVII დასაწყისამდე, ისლამის გაჩენის პერიოდში ბაჰრეინის სახელი მოიხსენიებოდა უფრო ფართო ისტორიულ რეგიონში, რომელიც გადაჭიმული იყო ბასრადან ჰორმუზის სრუტემდე, სპარსეთის ყურის სანაპიროს გასწვრივ. ეს იყო იკლიმ ალ-ბაირინი, ანუ ბაჰრეინის პროვინცია. პროვინციაში მცხოვრები არაბები იყვნენ არაბული ტომის ბანი აბდ ალ-ქისის შთამომავლები.
ბაჰრეინმა ისლამი მიიღო 629 წელს (ჰიჯრის მეშვიდე წელი); წინასწარმეტყველი მუჰამედი განაგებდა ბაჰრეინს მისი ერთ-ერთი წარმომადგენლის მეშვეობით. უმარ I - ის დროს, წინასწარმეტყველის ცნობილი თანამგზავრი აბუ ჰურაირა იყო ბაჰრეინის მმართველი. ალ ხამის მეჩეთი, რომელიც დაარსდა 692 წელს, იყო ერთ-ერთი ადრეული მეჩეთი, რომელიც აშენდა ბაჰრეინში, უმაიადის ხალიფის, უმარ II- ის ხანაში. ისლამამდე ბაჰრეინი ნესტორიანული ქრისტიანობის ცენტრი იყო.
ისლამის გავრცელებას გავლენა არ მოუხდენია ბაჰრეინის ვაჭრობის დამოუკიდებულებაზე. მისი ვაჭრობა ჩვეული რეჟიმით მიმდინარეობდა მესოპოტამიის ბაზრებზე. 750 წელს ბაღდადი ხალიფის ადგილად იქცა და ისლამური ცივილიზაციის მთავარ ცენტრი გახდა, რის შემდეგაც, ბაჰრეინს დიდი მოგება მოუტანა ქალაქის გაზრდილმა მოთხოვნილებებმა, განსაკუთრებით ჩინეთიდან და სამხრეთ აზიიდან. ბაჰრეინი ინტელექტუალთა კერა გახდა ასობით წლის განმავლობაში, რაც გრძელდებოდა ისლამის ადრეული პერიოდიდან, მე-6 საუკუნიდან მე-18 საუკუნემდე, რასაც ბაჰრეინის ფილოსოფოსები ძალიან აფასებდნენ.
ბაჰრეინი და პორტუგალია
ასევე ნახეთ: https://en.wikipedia.org/wiki/Portuguese_Empire
არაბი აღმომჩენი და მოგზაური, აჰმად იბნ მაჯიდი, 1489 წელს ეწვია ბაჰრეინის. აღნიშნა, რომ 360 სოფელია და ასევე ისიც, რომ უამრავ ადგილას შეიძლება შეგვხვდეს მტკნარი წყალი. ბაჰრეინის გარშემო არის უამრავი კუნძული, სადაც აქტიურად ვაჭრობენ მარგალიტებით. ამ საქმიანობით 1000 ხომალდი მაინცაა დაკავებული.
მე-16 საუკუნის დასაწყისში, ინდოეთის ოკეანეში მიმდინარეობდა ვასკო და გამას საძიებო მოგზაურობები, რომლებშიც პორტუგალიელები ოსმალებს გამუდმებით ებრძოდნენ სპარსეთის ყურის სანაპიროებზე. 1485 წელს პორტუგალიის გემები პირველად შემოვიდნენ ყურეში. პირველი ცნობილი პორტუგალიელი მოგზაური, რომელიც ბაჰრეინს ეწვია, იყო დუარტე ბარბოსა. 1507 წელს ჰორმუზის სამეფო დაეცა, რის შედეგადაც დასრულდა პოლიტიკური კონტროლი ბაჰრეინზე. ანტონიო კორრეიას მეთაურობით გაერთიანებულმა ძალებმა 1521 წელს დაიპყრო ბაჰრეინი. ამის საპასუხოდ, პორტუგალიელებმა კიდევ ერთი ექსპედიცია გაგზავნეს ბაჰრეინსა და არაბეთის სანაპიროებზე.
მოგვიანებით პორტუგალიამ გააძლიერა კუნძულის პოზიცია და აღადგინა ბაჰრეინის ციხე, რომელიც უნდა ემსახურებოდეს პორტუგალიის გარნიზონს. ითვლება, რომ პორტუგალიელები კუნძულებს მართავდნენ ძალის გამოყენებით  ოთხმოცი წლის განმავლობაში, მიუხედავად მრავალი აჯანყებისა და პროტესტის განხორციელებისა. (რომელთაგან ერთ – ერთმა დროებითი დამოუკიდებლობა მიიღო 1534 წელს). ერთ-ერთი ასეთი აჯანყება მოხდა 1529 წელს.
1559 წლის ხანმოკლე პერიოდში ოსმალეთის გუბერნატორი ალ-ჰასა ცდილობდა კუნძულების ოკუპაციას, მაგრამ მოიგერიეს. პორტუგალიელები კუნძულზე დარჩნენ მანამ, სანამ ისინი 1602 წელს არ გამოიყვანეს. აჯანყებამ რუქნ ად-დინის მეთაურობით აიღო ბაჰრეინის ციხესიმაგრე. აჯანყება მოხდა გუბერნატორის ბრძანებით. პორტუგალიის მცდელობები ბაჰრეინის ხელში ჩაგდებისა ჩაიშალა შირაზის თავადის დახმარების გამო. აჯანყება დაემთხვა ევროპულ ძალებს შორის რეგიონულ დავებს.
დამოუკიდებლობა
1968 წელს, როდესაც ბრიტანეთის მთავრობამ გამოაცხადა გადაწყვეტილება სპარსეთის ყურესთან შეთანხმების დამთავრების შესახებ, ბაჰრეინი შეუერთდა კატარსა და შვიდ სახელმწიფოს (რომლებიც ახლა ქმნიან არაბთა გაერთიანებულ საემიროებს). ბაჰრეინი დამოუკიდებლობის მოპოვებას ცდილობდა, როგორც ცალკეული სუბიექტი.
1970 წლის დასაწყისში ირანის მთავრობამ გაეროს გენერალურ მდივანს სთხოვა, შეეფასებინა ბაჰრეინის ხალხის სურვილი სუვერენიტეტის თაობაზე. გამოკითხვის (ზოგჯერ "რეფერენდუმსაც" უწოდებენ ) ძირითადი მიზანი იყო, რომ გაეგოთ, კუნძულები დამოუკიდებლობას ანიჭებდნენ უპირატესობას თუ - ირანულ კონტროლს. ამ გამოკითხვის შედეგად დადგინდა, რომ ბაჰრეინის ხალხს სურდა სრული დამოუკიდებლობა.
შედეგად, 1970 წლის 11 მაისს, გაეროს უსაფრთხოების საბჭომ ერთხმად მიიღო რეზოლუცია. იმავე თვეში ირანმა უარი თქვა კუნძულზე. ბაჰრეინის სახელმწიფოს დამოუკიდებლობა გამოცხადდა 1971 წლის 15 აგვისტოს, ხოლო ოფიციალურად დამოუკიდებელი გახდა 1971 წლის 16 დეკემბერს.
დამოუკიდებლობის დროს, სამეფო საზღვაო ძალების მუდმივი ყოფნა ბაჰრეინში დასრულდა.
ნავთობის ფასის ზრდა დაიწყო 1973 წლის იომ-ქიფურის ომის შემდეგ; ბაჰრეინის საკუთარი რეზერვები იწურებოდა, ნავთობის მაღალი ფასი იმას ნიშნავდა, რომ სამეფოს მეზობელ სახელმწიფოებში მასიური კაპიტალიზაცია მოხდა. სამეფომ შეძლო სიტუაციის აღმოფხვრა 1975 წელს ლევანტის კიდევ ერთი ომის წყალობით, რომელიც ლიბანის სამოქალაქო ომის სახელითა ცნობილი. ბეირუთი დიდი ხანია არაბული სამყაროს ფინანსური ცენტრი იყო, მაგრამ ქვეყანაში საომარი მოქმედებების დაწყებამ უშუალო გავლენა მოახდინა საბანკო ინდუსტრიაზე. ფინანსური ცენტრის შექმნის შესაძლებლობის გაცნობიერებამ განაპირობა ქვეყნის სხვა ინდუსტრიების ზრდა.
სქოლიო
კატეგორია:ქვეყნები კატეგორია:ისტორია კატეგორია:ბაჰრეინი კატეგორია:ბაჰრეინის ისტორია კატეგორია:ჰეროდოტე კატეგორია:ისლამი კატეგორია:ვაჭრობა კატეგორია:დამოუკიდებლობა კატეგორია:კუნძულები კატეგორია:ლევანტის ისტორია კატეგორია:ინდუსტრია
გუალაკა
გუალაკა (Gualaca) — ქალაქი პანამაში, ჩირიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 009 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ჩირიკის პროვინციის დასახლებული პუნქტები
ასკაროვო (ბურზიანის რაიონი)
ასკაროვო (Аҫҡар) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. ასკაროვოს სოფსაბჭოს ცენტრი. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 49 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 161 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 487 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბურზიანის რაიონის სოფლები
ნიკოლოზ პრჟევალსკის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)
ნიკოლოზ პრჟევალსკის ძეგლი (Памятник Пржевальскому) — რუსი მოგზაურის, გეოგრაფის, ცენტრალური აზიის მკვლევარისა და ბუნებისმცოდნის ნიკოლოზ პრჟევალსკის ძეგლი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის საადმირალოს რაიონში, ალექსანდრეს ბაღში.
ისტორია
რუსი მოგზაურის, გეოგრაფისა და ცენტრალური აზიის მკვლევარის ნიკოლოზ პრჟევალსკის ძეგლი აღმართეს იმ პროექტის მიხედვით, რომელიც შეიმშავა მისმა მეგობარმა გენერალ-მაიორმა ალექსანდრე ალექსანდრეს ძე ბილდერლინგმა და რომელიც დაამტკიცეს 1891 წლის 13 ივნისს. ძეგლის მოდელი დაამზადა მოქანდაკე აკადემიკოსმა ივან ნიკოლოზის ძე შრედერმა. ძეგლის აღსამართავად შეარჩიეს ალექსანდრეს ბაღი. ძეგლის აღმართვისათვის ფინანსები გაიღო რუსეთის გეოგრაფიულმა საზოგადოებამ. ივანე შრედერის მოდელის მიხედვით ბრინჯაოს ქანდაკება ჩამოასხეს კ. ბრეტოს ქარხანაში, ხოლო კვარცხლბეკი, რომელსაც გრანიტის კლდის ფორმა აქვს დაამზადეს რობერტ იოჰანეს ძე რუნებერგის ფირმაში „Бюро Вега“.
ძეგლი წარმოადგენს ნიკოლოზ პრჟევალსკის ბრინჯაოს ბიუსტს, რომელიც დგას გრანიტის კვრაცხლბეკზე. კვარცხლბეკთან მდებარეობს აქლემის ბრინჯაოს ფიგურა, რომელსაც ხურჯინი აქვს გადაკიდებული. კვარცხლბეკზე შემდეგი წარწერაა გაკეთებული:
ПРЖЕВАЛЬСКОМУ первому изслѣдователю
природы
ძეგლის სიმაღლე შეადგენს 1,5 მეტრს, კვარცხლბეკის სიმაღლე კი — 3,3 მეტრს. ძეგლი გაიხსნა 1892 წლის 20 ოქტომბერს.
თანამედროვე ეპოქაში ძეგლი წარმოადგენს სტუმრობისა და ფოტოგრაფირების პოპულარულ ადგილს. ზოგჯერ, გარეგნული მსგავსების გამო პრჟევალსკის ძეგლი მნახველებს იოსებ სტალინის ძეგლი ჰგონიათ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ტყუპების პარადოქსი
ტყუპების პარადოქსი — ფიზიკაში, აზრითი ექსპერიმენტი ფარდობითობის სპეციალურ თეორიაში, რომელიც იდენტური ტყუპებისგან შედგება, ერთი ტყუპისცალი დედამიწაზე რჩება და მეორე მიემგზავრება ხანგრძლივ კოსმოსურ მოგზაურობაში სუბსინათლის სიჩქარით, მისი დაბრუნების შემდეგ აღმოჩნდება, რომ დედამიწაზე დარჩენილი ტყუპისცალი უფრო ასაკოვანია, ხოლო ის ვინც გაემგზავრა ახალგაზრდა, რადგან დედამიწაზე მყოფი დამკვირვებლისათვის დრო კოსმოსურ ხომალდში უფრო ნელა მიდის მისი წარმოუდგენელი სიჩქარის გამო. ამ ფაქტის პარადოქსულობა იმაში მდგომარეობს, რომ იგივე დასკვნა შეუძლია გამოიტანოს მეორე, მოგზაურობაში წასულმაც.
რესურსები ინტერენტში
კატეგორია:ალბერტ აინშტაინი კატეგორია:დრო ფიზიკაში
იენი-აირიჯა
იენი-აირიჯა (Yeni Əyricə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —     	1 572 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
ზიულფიუ ლივანელი
ზიულფიუ ლივანელი (Zülfü Livaneli, დ. 20 ივნისი 1946, ილგინი) — თანამედროვე თურქი მუსიკოსი, კომპოზიტორი, მწერალი, კინორეჟისორი და პოლიტიკური მოღვაწე.
ზიულფიუ ლივანელი მრავალრიცხოვანი თურქული და საერთაშორისო პრემიების ლაურეატია. ავტორია 300-ზე მეტი სიმღერის და 30 კინოფილმის. დაწერა მუსიკა ბალეტისათვის და 5 თეატრალური დადგმისათვის. არის ოქროს პალმის (1989) და ოქროს ანტილოპას პრემიების ლაურეატი.
2002-2007 წლებში თურქეთის პარლამენტის დეპუტატია სახალო რესპუბლიკური პარტიის რიგებიდან.
სქოლიო
კატეგორია:თურქი კომპოზიტორები კატეგორია:თურქი მუსიკოსები კატეგორია:თურქი მწერლები კატეგორია:თურქი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1946
სალკაბამბის რაიონი
სალკაბამბის რაიონი (Distrito de Salcabamba) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ტაიაკახის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 037 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 415 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 28 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 192.52 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაიაკახის პროვინციის რაიონები
რესტრიქცია-მოდიფიკაციის სისტემა
სქოლიო
კატეგორია:მოლეკულური ბიოლოგია კატეგორია:ფერმენტები
პანაჯი
ალტ=პანაჯი|მინი|პანაჯის ეკლესია ალტ=პანაჯი-გოას ინდუსტრიული განვითარების კორპორაცია|მინი|პანაჯი-გოას ინდუსტრიული განვითარების კორპორაცია პანაჯი (კონკანი पणजी, ინგლ. Panaji, პორტ. Pangim) — ინდოეთის ყველაზე პატარა შტატის-გოას დედაქალაქი და გოას ჩრდილოეთ რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარე მანდოვის პირას. მოსახლეობა-58 785  ადამიანი(114 759 გარეუბნების ჩათვლით). პანაჯი გოას შტატში მე-3  ყველაზე ხალხმრავალი ქალაქია მარგაოსა და ვასკო და გამას შემდეგ.
ისტორია
მარცხნივ|მინი|პანაჯი მინი 1961 წლის დეკემბერში, პორტუგალიის კოლონიალური მმართველობის დასრულების შემდეგ, პანაჯი,   გოას დანარჩენ ტერიტორიებთან ერთად, ინდოეთის შემადგენლობაში  შევიდა. 1961-1987 წლებში პერიოდში. პანაჯი იყო გოას, დამანისა და დიუს კავშირის ტერიტორიის დედაქალაქი. 1987 წლის მაისიდან იგი გოას შტატის დედაქალაქი და გოას ჩრდილოეთ რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი გახდა.
ქალაქი პირველად მოიხსენიება 1107 წელს თავიდან პანაჯი იყო  Velha Goa (ძველი გოა) პატარა გარეუბანი. ალტ=პანაჯი-სახელმწიფო არქეოლოგიური მუზეუმი|მინი|პანაჯი-სახელმწიფო არქეოლოგიური მუზეუმი რამდენიმე ეპიდემიის შემდეგ (მე -18 საუკუნის პირველი ნახევარი) ქალაქმა  უფრო და უფრო მეტი მნიშვნელობა შეიძინა: 1759 წელს აქ გადავიდა  კოლონიის გამგებლის რეზიდენცია. 1843 წელს პანაჯი გახდა კოლონიის დედაქალაქი და დაარქვეს Nova Goa. ინდოეთის არმიის მიერ გოას ოკუპაციის შემდეგ 1961 წელს, პანაჯი (კვლავ) გახდა გოას, დამანისა და დიუს კავშირის ტერიტორიების დედაქალაქი.
პანაჯი უდიდესი ქალაქია გოას შტატში. ამასთან, მრავალი სამთავრობო უწყებისა და ორგანიზაციის წყალობით, მნიშვნელოვნად გაიზარდა მოსახლეობის რაოდენობა.
პანაჯი მდინარე მანდოს მარცხენა სანაპიროზე მდებარეობს. ქალაქის ცენტრში, პორტუგალიის კოლონიური არქიტექტურის სტილის ბევრი ნაგებობაა, რომელთა სიახლოვეს მდებარეობს  სხვა არქიტექტურული ღირშესანიშნაობები. დღეისათვის პანაჯი ასევე თანამედროვე მზარდი ეკონომიკური მნიშვნელობის ქალაქია 2016 წლის 15 და 16 ოქტომბერს, პანაჯში BRICS- ის მე -8 სამიტი გაიმართა.
გეოგრაფია
პანანჯი ზღვის დონიდან 7 მ (26 ფუტი) მდებარეობს
კლიმატი
ალტ=პანაჯის სანაპირო|მინი|პანაჯის სანაპირო ზაფხულში ჰაერის ტემპერატურა 40 ° C- ს აღწევს, ზამთარში კი იგი 20 ° C - 32 ° C- ს შორის მერყეობს. მუსონური პერიოდი ივლისიდან სექტემბრამდეა და ხასიათდება ძლიერი ნალექითა და ქარებით.
მოსახლეობა
2001 წელს ქალაქის მოსახლეობა შეადგენდა 58 785 ადამიანს, კაცები 51% და ქალები 49%. წიგნიერების მაჩვენებელი 81% -ია, რაც უფრო მაღალია, ვიდრე ქვეყნის სხვა რეგიონებში. წიგნიერება მამაკაცებში 85%, ქალებში 77%. მოსახლეობის 9% 6 წლამდე ასაკის ბავშვები არიან. 2018 წლის აპრილის მონაცემებით, პანაჯის და მისი შემოგარენის მოსახლეობა 250 ათასს შეადგენდა.
ღირსშესანიშნაობები
მარცხნივ|მინი ალტ=სანელებლები|მინი|სანელებლები ქალაქის ცენტრია წარმოადგენს მოედანი. აქ  მდებარეობს 1541 წელს აშენებული ღვთისმშობლის სახელობის პორტუგალიური ეკლესია. XVI საუკუნით დათარიღებული სხვა ღირსშესანიშნაობებია მენეზეს ბრაგანცას ინსტიტუტი, მაჰალაქშის ტაძარი, ჯამა მასჯიდის მეჩეთი, წმინდა სებასტიანის სამრეკლო.
პანაჯის ღირსშესანიშნავი ადგილებია: „18 ივნისის გზა“ (ქალაქის ხალხმრავალი, სავაჭრო  ცენტრი   ტურისტებისა და ადგილობრივი მოსახლეობისათვის),  მალა სკვერი, მირამარის სანაპირო და კალას აკადემია (არქიტექტორ ჩარლზ კორეას მიერ აგებული კულტურული ცენტრი). კალას აკადემიაში იმართება  გოას კულტურისა და ხელოვნების ნიმუშების გამოფენები.
განათლება
გოას ერთადერთი უნივერსიტეტი მდებარეობს პანაჯი ტელეგაიოს გარეუბანში.
სქოლიო
კატეგორია:ინდოეთი კატეგორია:გოას შტატი კატეგორია:ინდოეთის ქალაქები კატეგორია:გოას შტატის დედაქალაქი კატეგორია:პანაჯი კატეგორია:ინდოეთის შტატების დედაქალაქები
კამპუს-ჟერაისი
კამპუს-ჟერაისი (Campos Gerais) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 266 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვარჟინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 27 300 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 35.48 კმ²-ზე. ფართობი 769 504 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
მალხაზ მაკარაძე
მალხაზ მაკარაძე (დ. 25 ივნისი, 1975, სოფ. ოლადაური, ახლანდ. შუახევის მუნიციპალიტეტი, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა) — ქართველი სამხედრო პირი, ბრიგადის გენერალი (2019).
დაამთავრა გაერთიანებული სამხედრო აკადემიის ისტორიული ფაკულტეტი და მოტომსროლელი ჯარების სამეთაურო-საშტაბო კურსი (ორივე 1999). 2000-2002 წლებში სხვადასხვა სამეთაურო თანამდებობები ეკავა კოჯრის სპეციალური დანიშნულების ძალების ბაზაზე, შემდეგ იყო სახმელთო ჯარების G-3 ოპერატიული სამმართველოს უფროსი ოფიცერი (2003-2004), ლოჯისტიკის ცალკეული ბატალიონის მეთაური (2004-2006), საქართველოს თავდაცვის ეროვნული აკადემიის კაპიტნის საკარიერო (2007-2008) და სახმელეთო ჯარების ოფიცერთა მომზადების (2008) კურსების უფროსი, V ბრიგადის შტაბის უფროსი (2008), თავდაცვის ეროვნული აკადემიის რექტორის მოადგილე (2008-2009), V ბრიგადის მეთაური (2009-2010), წვრთნებისა და სამხედრო განათლების სარდლის მოადგილე (2010-2012), სერჟანტთა მომზადების სკოლის მეთაური (2012), სახმელეთო ძალების შტაბის უფროსი (აღმოსავლეთ ოპერატიული დაჯგუფების შტაბის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი, 2012-2013), თავდაცვის ეროვნული აკადემიის რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი (2015-2016), წვრთნებისა და სამხედრო განათლების სარდალი (2016-2018). 2019 წელს დაინიშნა დავით აღმაშენებლის სახელობის საქართველოს ეროვნული თავდაცვის აკადემიის რექტორად და მიენიჭა ბრიგადის გენერლის წოდება.
მონაწილეობა აქვს მიღებული სამშვიდობო მისიებში კოსოვოსა (2002-2003) და ერაყში (2005). მიღებული აქვს სხვადასხვა სახელმწიფო და უწყებრივი ჯილდო, მ. შ. მედალი „მხედრული მამაცობისათვის“ და ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:შუახევის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენის კავალრები მალხაზ
მიჰრი მიუშფიკ ჰანიმი
მიჰრი მიუშფიკ ჰანიმი (Mihri Müşfik Hanım; დაბ. მიჰრი აჩბა (Mihri Achba); დ. 26 თებერვალი, 1886, ქადიქიოი, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია — გ. 1954, ნიუ-იორკი, აშშ), ასევე ცნობილია, როგორც მიჰრი რასიმი — ერთ-ერთი პირველი და ცნობილი თურქი ქალი მხატვარი. პირველი თანამედროვე სამხატვრო ნამუშევრების შემსწავლელი. განსაკუთრებით აღიარებულია მისი საპორტრეტო ნამუშევრებით. შეუქმნია ისეთი ცნობილი ადამიანების პორტრეტები, როგორიცაა მუსტაფა ქემალ ათათურქი და პაპი ბენედიქტე XV.
ადრეული წლები
ექსცენტრიული და ბოჰემური მხატვარი მიჰრი მიუშფიკ ჰანიმი დაიბადა 1886 წლის 26 თებერვალს სტამბოლში, ქადიქიოის რაიონში, ანჩაბაძეების დინასტიაში, როგორც ანჩაბაძის პრინცესა, რასიმ ფაშას სასახლეში. მისი აფხაზი მამა, პრინცი და დოქტორი აჰმედ რასიმ ფაშა, იყო ანატომიის სპეციალისტი და ინსტრუქტორი მედიცინის სამხედრო სკოლაში. ფორმალურ დოკუმენტებში და ოჯახის წერილებში, იგი ასევე მოიხსენიება ამ დაწესებულების პრეზიდენტად. აჰმედ რასიმ ფაშის დახვეწილი გემოვნება და მუსიკის, მხატვრობისა და ლიტერატურის ინტერესმა, მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა მისი ქალიშვილის მხატვრული გეზის ფორმირებაში. გარდა ამისა, მისი, როგორც ექიმის რეპუტაციის გარდა, რასიმ ფაშა ასევე ცნობილი იყო თავისი მუსიკის, საღამო შეკრებისა და საზზე დაკვრის ინტერესით. ამ მხრივ, ის სტამბოლის ელიტების მაგალითია, როგორც „შემთხვევითი მრავალფეროვნება“. მიჰრი ჰანიმის აფხაზი დედა, ფატმა ნეშედილ ჰანიმი, რასიმ ფაშას ცოლებიდან ერთ-ერთი იყო. მისი უმცროსი და, ენისე ჰანიმი იყო სხვა განთქმული მხატვრის, ჰალე ასაფის დედა.
ევროპაში გამგზავრება
ტიპური დასავლური განათლების მიღებით, მიჰრი ჰანიმი დაინტერესდა ლიტერატურით, მუსიკითა და ფერწერით. პირველი კერძო გაკვეთილები მიიღო იტალიელი აღმოსავლეთმცოდნე მხატვარისგან, ფაუსტო ზონაროსგან, სტამბოლის ბეშიქთაშის რაიონში მდებარე მის სტუდიაში. მიჰრი ჰანიმს შეუყვარდა აკრობატული კომპანიის იტალიელი დირექტორი, რომელიც სტამბოლს სტუმრობდა. ამის შემდგომ, მიჰრი ჰანიმი ჯერ რომში და შემდეგ პარიზში გაემგზავრა, როგორც ჩანს, ხელოვნების წრეებში ჩართვის სურვილით. ერთ დროს, ის ცხოვრობდა და მუშაობდა მონპარნასში მდებარე ბინაში, არსებობისთვის, იგი პორტრეტებს ხატავდა და ბინის ერთ ოთახს სტუდენტებზე აქირავებდა. ერთ-ერთი ასეთი დამქირავებელი მიუშფიქ სელამი ბეი გახდა, სორბონის უნივერსიტეტის პოლიტიკის მეცნიერების სტუდენტი, რომელზეც მოგვიანებით დაქორწინდა. მიუშფიქ ბეი, ბურსის ცნობილი პიროვნების, სელამი ბეის ვაჟი გახლდათ, რომელიც დაინტერესებული იყო პოლიტიკით, ისტორიითა და ლიტერატურით. მათი ქორწინების თარიღი უცნობია.
სტამბოლში დაბრუნება
მიჰრი ჰანიმი წარუდგინეს ოსმალეთის ფინანსთა მინისტრ ჯავიდ ბეის, რომელიც ბალკანეთის ომის დასრულების შემდეგ წარგზავნილი იყო პარიზში საფრანგეთის მთავრობასთან მოლაპარაკების საწარმოებლად.
მან ოსმალეთის განათლების მინისტრს მიჰრი ჰანიმის სარეკომენდაციო დეპეშები გაუგზავნა. საბოლოოდ, ის სტამბოლის ქალთა მასწავლებელთა სკოლის ხელოვნების პედაგოგად დანიშნეს 1913 წელს. როდესაც 1914 წელს დაარსდა გოგონების სახვითი ხელოვნების სკოლა, მათემატიკოს სალიჰ ზეკი-ბეისთან შეხვედრის შემდეგ, მიჰრი ხანიმი დირექტორის და მასწავლებლის თანამდებობაზე დაინიშნა.
მიჰრი ჰანიმი მეგობრობდა ახალი ლიტერატურული მოძრაობის პოეტებთან, განსაკუთრებით მის ერთ-ერთ ლიდერთან, თევფიკ ფიქრეტთან. მისი სახლი აშიანში გარკვეული პერიოდი მიჰრი ჰანიმის სტუდია გახდა.
მიჰრი ჰანიმი კრიტიკის ქარცეცხლში გაეხვია ჟურნალისტ ჰუსეინ ჯამიტ იალჩინთან და მსჯავრდებულ, ყოფილ ფინანსთა მინისტრ, ჯავის ბეისთან ვიზიტის გამო. საპასუხოდ იგი თავის მოსწავლეებთან ერთად 1919 წელს ეწვია გაზეთ Tanin-ს და დაგმო ბრალდებები. მისმა მჭიდრო ურთიერთობამ ერთიანობისა და პროგრესის პარტიასთან აიძულა ანტანტის მიერ სტამბოლის ოკუპაციის დროს ქალაქი დაეტოვებინა და გამგზავრებულიყო იტალიაში 1919 წელს. დაბრუნებიდან ერთი წლის შემდეგ მიჰრი ჰანიმი დაუბრუნდა მასწავლებლობას გოგონების სახვითი ხელოვნების სკოლაში.
მოგზაურობა იტალიაში
1922 წლის ბოლოს მიჰრი ჰანიმი კვლავ გაემგზავრა იტალიაში, ხოლო მომდევნო წელს მეუღლეს დასცილდა. იტალიაში მას ჰქონდა რომანი ადგილობრივ პოეტთან, გაბრიელე დ’ანუნციოსთან, რომელიც გაიცნო მეგობარი მხატვარის რენატო ბროზის საშუალებით. გაბრიელე დ’ანუნციოს წყალობით მხატვარს მიეცა პაპის პორტრეტის დახატვის და სამლოცველოში ფრესკების აღდგენაზე მუშაობის შესაძლებლობა.
გვიანდელი პერიოდი და გარდაცვალება
რესპუბლიკის დაარსებიდან მიჰრი ჰანიმი მალევე დაბრუნდა თურქეთში, სადაც დახატა ათათურქის პორტრეტი და პირადად წარადგინა პრეზიდენტის რეზიდენციაში-ჩანკაის სასახლეში ანკარაში.
შემდეგ მიჰრი ჰანიმი გაემგზავრა რომში, პარიზში, შემდეგ კი აშშ — ში (ნიუ – იორკი, ბოსტონი, ვაშინგტონი და ჩიკაგო). გაურკვეველია მისი თურქეთიდან წასვლისა და ამერიკაში ჩასვლის დეტალები.
შალვა ჯაბახიძე
შალვა იოსების ძე ჯაბახიძე (დ. 19 ივნისი, 1973, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი, გენერალ-მაიორი (2019) და სპორტსმენი (ძიუდო).
დაამთავრა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს გაერთიანებული სამხედრო აკადემიის საარტილერიო და სახმელეთო ჯარების სამეთაურო-ტაქტიკური ფაკულტეტები, გაიარა კაპიტნის საკარიერო და სამეთაურო–საშტაბო კურსები. მოხალისედ იბრძოდა აფხაზეთის ომში (1992-1993). შემდეგ მისდევდა სპორტულ კარიერას (სამბო) საქართველოსა და საბერძნეთში. 1998 წლიდან მსახურობს საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. მონაწილეობდა სამშვიდობო მისიაში ერაყში (2006-2007). სხვადასხვა დროს იყო IV მექანიზირებული ბრიგადის მეთაური (2015-2016), სახმელეთო ჯარების დასავლეთის სარდალი (2016), გენერალური შტაბის უფროსის მოადგილე (2016-2019). 2019 წლიდან ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციაში (ეუთო) საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო წარმომადგენელი. მიღებული აქვს თავდაცვის სამინისტროს სხვადასხვა უწყებრივი ჯილდო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები
გუარუმალი
გუარუმალი (Guarumal) — ქალაქი პანამაში, ჩირიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 700 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ჩირიკის პროვინციის დასახლებული პუნქტები
ქართული წიგნის ეროვნული ცენტრი
frameless|right ქართული წიგნის ეროვნული ცენტრი — საჯარო სამართლის იურიდიული პირი (სსიპ), შეიქმნა საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს მიერ, 2014 წლის 20 მარტს, მთავრობის დადგენილების საფუძველზე. 2019 წლის მაისში ქართული წიგნის ეროვნული ცენტრი და მწერალთა სახლი გაუქმდა და მათ ნაცვლად სსიპ ლიტერატურის ეროვნული ფონდი შეიქმნა.
ცენტრს დაეკისრა ქართული წიგნისა და ლიტერატურის საზღვარგარეთ პოპულარიზაციის მიმართულებით სახელმწიფო პოლიტიკის განხორციელება, მათ შორის ქართული ლიტერატურის და უცხოური ლიტერატურის თარგმნის პროცესის განვითარების, ლიტერატურის მეშევეობით კულტურთაშორისო დიალოგის გაღრმავების და საერთაშორისო ლიტერატურულ და საგამომცემლო სივრცეში საქართველოს ინტელექტუალური რესურსის წარმოჩენის ხელშეწყობა.
ატიკოვო
ატიკოვო (Әтек) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. მიეკუთვნება ატიკოვოს სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 22 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სიბაიდან 174 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 455 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბურზიანის რაიონის სოფლები
იერლიაღალი
იერლიაღალი (Yerliağalı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —    191 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
სოლომონ გეგელაშვილი
სოლომონ გეგელაშვილი (დ. 1 მაისი, 1885 — გ. 4 თებერვალი, 1972) — ქართველი სამხედრო პირი.
ბიოგრაფია
სოლომონ გეგელაშვილი წარმოშობით ყარსის ოლქიდან იყო. სამხედროები იყვნენ მისი მამა და ბაბუაც. შესაბამისად სოლომონიც სამხედრო სასწავლებელში განამწესეს. დაამთავრა ვორონეჟის კადეტთა კორპუსი და მიხეილის საარტილერიო სასწავლებელი. გაანაწილეს ნოვგოროდში განლაგებულ 22-ე საარტილერიო ბრიგადაში პოდპორუჩიკის ჩინით. 1914 წელს სოლომონ გეგელაშვილი იმავე ბრიგადის შემადგენლობაში ჩაება პირველ მსოფლიო ომში, ოღონდ უკვე, როგორც ბრიგადის მეთაური. ბრძოლაში გამოჩენილი მამაცობისთვის დაჯილდოვდა წმ. ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენით მახვილებითა და ბაფთით და გიორგის ოქროს იარაღით. წარჩინებისთვის მიანიჭეს პოლკოვნიკის წოდება. 1917 წლიდან პოლკოვნიკი გეგელაშვილი 22-ე საარტილერიო ბრიგადის დივიზიონს მეთაურობდა, სანამ 1918 წლის დასაწყისში არტილერისტები ფრონტიდან კვლავ ნოვგოროდში არ დაბრუნდნენ. ბრიგადის დაშლის შემდეგ იგი სამხრეთ რუსეთში გაემგზავრა ბოლშევიკებთან საბრძოლველად. თავდაპირველად მსახურობდა მოხალისეთა არმიის ოფიცერთა ბატალიონში. მოგვიანებით იყო II მსუბუქი საარტილერიო დივიზიონის II ბატარეის მეთაური სამხრეთ რუსეთის შეიარაღებულ ძალებში. 1919 წლის 12 იანვრიდან ხელმძღვანელობდა სასწავლო–მოსამზადებელ საარტილერიო სკოლის ბატარეას, ხოლო შემდეგ II საარტილერიო ბრიგადას. 22 ივლისიდან ოქტომბრამდე იმავე ბრიგადის III დივიზიონის მეთაური იყო, ნოემბრიდან კი — კორნილოვის საარტილერიო ბრიგადის II დივიზიონის უფროსი. მონაწილეობდა „ბრედის ლაშქრობაში“ პოლონეთის ფრონტზე, ხოლო 1920 წლის მაისიდან ირიცხებოდა ყირიმში დისლოცირებული რუსული არმიის შემადგენლობაში.
1920 წლის ნოემბერში სოლომონ გეგელაშვილი კორნილოვის საარტილერიო ბრიგადის შემადგენლობაში ევაკუირებულ იქნა თურქეთში, გალიპოლის ნახევარკუნძულზე. გალიპოლის ბანაკიდან მოხალისეთა კორპუსის შემადგენლობაში გადავიდა ბულგარეთში. 1921 წლის თებერვალში მსახურობდა კორნილოვის საარტილერიო დივიზიონის II ბატარეაში. 1924 წელს სოლომონ გეგელაშვილი დედასთან, დებთან და დისშვილებთან ერთად ჩეხოსლოვაკიაში გადავიდა. ამ ქვეყნის მთავრობას სპეციალისტები სჭირდებოდა, როგორც სამოქალაქო, ასევე, სამხედრო განხრით. გენერალ ვრანგელის ნებართვით პოლკოვნიკი გეგელაშვილი ჩეხოსლოვაკიის არმიაში შევიდა. მეთაურობდა საარტილერიო ბატარეას, დივიზიონს, I საარტილერიო პოლკს. სულ მალე დაიმსახურა ჩეხ და სლოვაკ თანამებრძოლთა პატივისცემა. 1939 წლისთვის იგი უკვე ჩეხოსლოვაკიის არმიის მაიორი იყო. სოლომონ გეგელაშვილის მთელი ოჯახი გალიპოლელთა ყოველდღიურ ცხოვრებაში აქტიურ მონაწილეობას იღებდა. მისი და, კლეოპატრა ასეევა ხელმძღვანელობდა „გალიპოლელთა საზოგადოების“ ქალთა კომიტეტს, ხოლო დედას, ქალბატონ ანას, პრაღის რუსი მოსახლეობა „პრაღის გალიპოლელთა ბებიას“ ეძახდა. თავად სოლომონ გეგელაშვილი იყო „რუსული საერთო-სამხედრო კავშირის” განყოფილების უფროსი, აგრეთვე, „გალიპოლელთა საზოგადოების“ თავმჯდომარე პრაღაში.
1939 წელს, გერმანიის მიერ ჩეხოსლოვაკიის ოკუპაციის შემდეგ, ჩეხოსლოვაკიის არმია დემობილიზირებულ იქნა. ჯარიდან განთავისუფლებულმა სოლომონ გეგელაშვილმა განაგრძო საქმიანობა რუს სამხედრო ვეტერანთა ორგანიზაციებში, რადგან ნაცისტები არ დევნიდნენ მათ, ვინც სამოქალაქო ომში ბოლშევიკების წინააღმდეგ იბრძოდა. 1944 წლის შემოდგომაზე ცხადი გახდა, რომ ჩეხოსლოვაკიაში მალე საბჭოეთის ძალები შევიდოდნენ. პოლკოვნიკმა გეგელაშვილმა შეძლო გერმანიის საოკუპაციო ხელმძღვანელობისგან პრაღის რუსი მოსახლეობისთვის მიეღო დოკუმენტები, რომელთა მეშვეობით 1945 წლის აპრილში გალიპოლელები ბავარიაში გაემგზავრნენ. სწორედ აქ მოუსწრო მათ ომის დამთავრებამ. მოკავშირეებმა ისინი ლტოლვილთა ბანაკში მოათავსეს, სადაც ბატონი სოლომონი მამასახლისად აირჩიეს და ისიც ძალ-ღონეს არ იშურებდა რუსი ვეტერანებისა თუ საბჭოთა ტყვედყოფილების მდგომარეობის შესამსუბუქებლად. 1945 წლის ბოლოდან იგი იყო „POBC“-ის განყოფილების უფროსი გერმანიაში. 1948 წელს არგენტინის მთავრობამ გამოთქვა მზადყოფნა, მიეღო რუსი ემიგრანტები. რადაგანაც ომისშემდგომ ევროპაში ჭირდა სამსახურის შოვნა, იმავე წლის ოქტომბრის თვეში გეგელაშვილების ოჯახი შორეულ ქვეყანაში გაემგზავრა. დასახლდნენ ბუენოს-აირესში. გარკვეული ხნის შემდეგ სოლომონ გეგელაშვილი გახდა „POBC“-ის სამხრეთ ამერიკის განყოფილების უფროსის მოადგილე, ხოლო შემდეგ უფროსი და „გალიპოლელთა საზოგადოების იქაური განყოფილების თავმჯდომარე“ მან აღადგინა კავშირი ჟურნალების – „Перекличка“ და „Часовой“, რედაქციებთან, აგრეთვე, გენერალ ა. ა. ფონ-ლამპესთან, რომელიც 1957 წლიდან თავმჯდომარეობდა „რუსულ საერთო–სამხედრო კავშირს“. სოლომონ გეგელაშვილი სიცოცხლის ბოლომდე რუსეთის საიმპერატორო არმიის ერთგული იყო. გარდაიცვალა ბუენოს-აირესში, 1972 წლის 4 თებერვალს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 1 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1885 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1972
Consequence of Sound
Consequence of Sound (შემოკლებით CoS) — ჩიკაგოში დაფუძნებული ამერიკული ელექტრონული ჟურნალი, აქვეყნებს მუსიკის და კინოს ახალ ამბებს, სარედაქციო სტატიებს და მიმოხილვებს. ამის გარდა, ის მოიცავს მიკროსაიტ Festival Outlook-ს, რომელიც წარმოადგენს მუსიკალური ფესტივალების ახალი ამბების და ჭორების ონლაინ მონაცემთა ბაზას.
საიტი დააარსა 2007 წლის სექტემბერში ალექს იანგმა — ამჟამად მას უკავია საიტის გენერალური დირექტორის და გამომცემლის თანამდებობა — და მისი შტატი აერთიანებს 50–ზე მეტ ავტორს, დიზაინერს და ფოტოგრაფს. . მაიკლ როფმანი არის თავმჯდომარე და მთავარი რედაქტორი, ადამ კიველი არის მმართველი რედაქტორი, ხოლო ბენ კეი — ახალი ამბების რედაქტორი. საიტმა სახელი მიიღო რეგინა სპეკტორის სიმღერისგან „Consequence of Sound“. .
Consequence of Sound ითვლება ერთ–ერთ ყველაზე გავლენიან მუსიკალურ საიტად Technorati-ს მიხედვით. 2010 წელს About.com-მა მიანიჭა Consequence of Sound-ს წლის საუკეთესო მუსიკალური ბლოგის სტატუსი, „Technorati-ს რეიტინგზე და წლის განმავლობაში ონლაინ აღელვებაზე“ დაყრდნობით. 2014 წლის გაზაფხულში Style of Sound-მა დაასახელა ის ნომერ მეორე ყველაზე გავლენიან მუსიკალურ ბლოგად.
2012 წლის თებერვალში საიტმა გაუშვა დიდი ზომის სტატიების განყოფილება, Aux.out. 2012 წლის მარტში საიტმა გაუშვა მისი პირველი მობილური აპლიკაცია, South by Southwest ფესტივალისთვის. 2014 წლის სექტემბერში საიტმა გააფართოვა თავისი ინტერესების ზონა ფილმების სექციით.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული მუსიკალური ჟურნალები კატეგორია:ამერიკული ელექტრონული ჟურნალები კატეგორია:მუსიკალური განხილვების საიტები
კარმუ-და-კაშუეირა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 836 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23.38 კმ²-ზე. ფართობი 506 333 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბაკეუ
ბაკეუ (Bacău) — ქალაქი აღმოსავლეთ რუმინეთში, მდინარეების ბისტრიცისა და სირეტის შესართავთან. ბაკეუს ჟუდეცის ადმინისტრაციული ცენტრი. 144 307 მცხოვრები (2011). არის ნავთობისა და ხე-ტყის დამუშავების ცენტრი. ქალაქში მდებარეობს ხის დასამუშავებელი კომბინატი და ცელულოზა-ქაღალდის ფაბრიკა. განვითარებულია ნავთობის მრეწველობის მოწყობილობის წარმოება, ტყავ-ფეხსაცმლის, სამკერვალო, კვებისა (ხორცკომბინატი, მშრალი რძის დამზადება, ლუდის ქარხანა და სხვ.) და ქიმიური მრეწველობა. ბაკეუ ცნობილია XV საუკუნიდან.
კრისტიან III
კრისტიან III (Christian 3., Christian III; დ. 12 აგვისტო, 1503 — გ. 1 იანვარი, 1559) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიისა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ I-ისა და ანა ბრანდენბურგელის ვაჟი. 1533 წელს, მამის დაღუპვის შემდეგ დაიწყო ბრძოლა სამეფო ტახტისთვის, რაც ერთ წელს გაგრძელდა. ეს პერიოდი ისტორიაში ცნობილია როგორც „უმეფობის ხანა“, რომელიც 1534 წელს დასრულდა კრისტიანის ტახტზე ასვლით. იგი იყო დანიისა და ნორვეგიის ისტორიაში პირველი ლუთერანი მონარქი, რამაც ამ ქვეყნებში ფაქტობრივად დაასრულა პროტესტანტული რეფორმაცია.
ბაკეუ
მოსახლეობა
ქალაქის მოსახლეობამ 2002 წლიდან დაიკლო და 2011 წელს 144 307 კაცი შეადგინა. მათ შორის ეთნიკური ჯგუფები იყვნენ:
სქოლიო
კატეგორია:რუმინეთის ქალაქები
კრისტიან III
ადრეული წლები
1523 წელს, იგი იძულებული გახდა დანიაში დაბრუნებულიყო, სადაც დიდი არეულობა იყო. ამ წელს მამამისმა, ახლა უკვე დანიისა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ I-მა ტახტიდან ჩამოაგდო თავისი ძმისწული, მეფე კრისტიან II და ქვეყნიდან გააძევა იგი. ამ დროისათვის კრისტიანი საღვთო რომის იმპერიაში იყო, რომელსაც კრისტიან II-ის ცოლის ძმა მართავდა, რის გამოც ფრედერიკს ძლიერ ეშინოდა, რომ გერმანელები მას ან მოკლავდნენ, ან დაატყვევებდნენ, რის გამოც დაუყოვნებლივ დააბრუნა დანიაში. უკან დაბრუნებული კრისტიანი, მამასა და დიდებულებთან ერთად აქტიურ ლუთერანულ კამპანიას ეწეოდა. 1526 წელს, როგორც დანიის დიდებულთა საბჭოს თავმჯდომარემ, ხოლო 1529 წელს როგორც ნორვეგიის ვიცე-მეფემ, კრისტიანმა საოცარი დიპლომატიური უნარ-ჩვევები გამოავლინა.
სამოქალაქო ომი და რეფორმაცია
1533 წელს, 61 წლის ფრედერიკ I გარდაიცვალა. წესით მეფე კრისტიანი უნდა გამხდარიყო, თუმცა მას ტახტში მისი ბიძაშვილი, ყოფილი მეფე კრისტიან II ეცილებოდა. ამას ორ კრისტიანს შორის დაპირისპირება და ტახტისათვის ბრძოლის გაჩაღება მოჰყვა, რა დროსაც მეფე არცერთი იყო. კრისტიან II-ს ზურგს ჰაბსბურგები და კათოლიკური ეკლესია, ხოლოდ კრისტიანს ინგლისის მეფე ჰენრი VIII, შვედები და გერმანელი პროტესტანტები უმაგრებდნენ. სულ მალე, კრისტიანმა ჰენრი VIII-ის ტირანული მაგალითის მიხედვით, 12 აგვისტოს საეკლესიო გადატრიალება მოაწყო. მან კოპენჰაგენში დაიბარა ყველა კათოლიკე მღვდელმთავარი და რვა ეპისკოპოსი, რომელთა ხოცვაც ღამის ოთხ საათზე დაიწყეს მის მიერ დაქირავებულმა გერმანელმა მეომრებმა. მხოლოდ როსკილეს ეპისკოპოსმა მოახერხა თავის გადარჩენა, რომელიც ფანჯრიდან გაიპარა. ამრიგად, ამის შემდეგ დანია ოფიციალურად გამოცხადდა ლუთერანულ სახელმწიფოდ და უკვე კათოლიკების შევიწროვება დაიწყო. ამაში მას შვედეთის ლუთერანი მეფე გუსტავ I-ც დაეხმარა. ამრიგად, კრისტიან II-მ დანიაში თავისი მოკავშირეების ძირითადი ნაწილი დაკარგა, რის გამოც 1534 წელს კრისტიან III დანიისა და ნორვეგიის მეფედ გამოცხადდა. მისი გავლენით, ლუთერანული სარწმუნოება ელვისებური სისწრაფით გავრცელდა დანიის კუთვნილ ისლანდიასა და ნორვეგიაშიც. ლუთერანები ამ სახელმწიფოებში ყველანაირად ცდილობდნენ ყოველივე კათოლიკურის წაშლას, რა დროსაც არც ეკლესია-მონასტრებისა და წმინდა წიგნების გადაწვას ერიდებოდნენ.
მეფობა
დანიისა და ისლანდიისაგან განსხვავებით, ნორვეგიაში რეფორმაცია ეკლესიის განწმენდის ნაცვლად ძარცვა-გლეჯვად იქცა. მართალია კალმარის უნიის დაშლის შემდეგ ნორვეგია კვლავ დანიის დაქვემდებარებაში დარჩა, მაგრამ იგი მაინც ინარჩუნებდა დამოუკიდებლობის გარკვეულ ელემენტებს.
პროტესტანტულ სახელმწიფოდ ქცევამ, დანიას მოკავშირეებთან ერთად უამრავი მტერიც გაუჩინა, რომელთაგან განსაკუთრებით ჰაბსბურგები აქტიურობდნენ. საღვთო რომის იმპერატორი კარლ V, რომლის დაც, იზაბელა ავსტრიელი კრისტიან II-ს ჰყავდა ცოლად, ყოველნაირად ცდილობდა თავისი სიძისთვის ტახტის, ხოლო დანიის კათოლიკურ წიაღში დაბრუნებას. 1541 წელს იგი კრისტიან III-თვის ომის გამოცხადებას აპირებდა, თუმცა შმალკადენის ომებმა შეაჩერა. 1542 წელს კარლმა დანიას ომი გამოუცხადა და შლეზვიგ-ჰოლშტაინის მხარეში შეიჭრა, რომელიც ოფიციალურად საღვთო რომს ექვემდებარებოდა. 1544 წელს, კარლი ნიდერლანდებში ატეხილი არეულობის გამო, იძულებული გახდა დაზავებოდა კრისტიანს.
ამის შემდეგ, კრისტიან III იმპერიაში შემავალ პროტესტანტებს ყველანაირად ეხმარებოდა და ხელს უწყობდა ომების წამოწყებაში. ამას მოჰყვა 1546 წელს შმალკადენის ომების განახლება, ასევე 1553 წელს დააფინანსა მეამბოხე საქსონიის ჰერცოგი, რომელმაც იმპერატორი შიევერჰაუზენის ბრძოლაში დაამარცხა. საქმეები კრისტიანის სასიკეთოდ მიდიოდა, თუმცა ამავე 1553 წელს ინგლისის ტახტი კათოლიკე დედოფალმა მერი I-მა დაიკავა, რომელიც მალევე კარლ V-ის ვაჟზე დაქორწინდა, რამაც დანიას ინგლისი, როგორც უდიდესი მოკავშირე წაართვა.
შვილები
1525 წლის 29 ოქტომბერს, ლაუენბურგის სასახლეში კრისტიანმა ცოლად შეირთო საქსენ-ლაუენბურგის ჰერცოგ მაგნუს I-ისა და კათარინა ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელის ასული დოროთეა საქსენ-ლაუენბურგელი, რომელთანაც ხუთი შვილი შეეძინა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 12 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1503 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1559 კატეგორია:ოლდენბურგები კატეგორია:დანიის მეფეები კატეგორია:ნორვეგიის მეფეები
კიშუარის რაიონი (ტაიაკახა)
კიშუარის რაიონი (Distrito de Quishuar) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ტაიაკახის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 130 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 023 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 32 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 31.54 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაიაკახის პროვინციის რაიონები
აბესალომ მანჯავიძე
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1972 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი გენერლები
როვშან მამედოვი
როვშან მამედოვი (Rövşən Raqif oğlu Məmmədov; დ. 15 ივნისი, 1979, აღსთაფის რაიონი, აზერბაიჯანის სსრ) – აზერბაიჯანელი ჟურნალისტი, „აზერბაიჯანის ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის“ დახურული სააქციო საზოგადოების თავმჯდომარე.
სერგო ევლახიშვილი
სერგო ევლახიშვილი (დ. 10 ნოემბერი, 1872 — გ. 23 ნოემბერი, 1946, თბილისი) — ანტრეპრენიორი, საოპერო მომღერალი, ბარიტონი, მსახიობი.
როვშან მამედოვი
ჟურნალისტიკა
როვშან მამედოვი მრავალი წლის განმავლობაში მუშაობდა Lider TV- ში და დაიწყო თავისი კარიერა როგორც სპორტის კორესპოდენტად. მოგვიანებით მუშაობდა რეპორტიორად და სპორტის კომენტატორად. 2010 წელს იყო „Lider TV“-ის სპორტის განყოფილების უფროსი. როვშან მამედოვი დაშორდა „Lider TV“-ს 2015 წელს და განაგრძო საქმიანობა პოლიტიკურ სფეროში.
მამედოვმა დაიწყო მუშაობა „AzTV“-ზე. მოგვიანებით დაინიშნა აზერბაიჯანის ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის „სოციალურ-პოლიტიკური პროგრამებისა და უცხოური ახალი ამბების სტუდიის“ დირექტორად. 2019 წლის 15 იანვარს იგი დაინიშნა იმავე კომპანიის თავმჯდომარედ.
კეიოს უნივერსიტეტი
კეიოს უნივერსიტეტი (慶應義塾大学) — კერძო კვლევითი უნივერსიტეტი იაპონიაში, რომელიც ტოკიოში, მინატოს რაიონში მდებარეობს. უნივერსიტეტი, რომელიც ერთ-ერთი უძველესი საგანმანათლებლო დაწესებულებაა იაპონიაში, 1858 წელს ფუკუზავა იუკიჩიმ დააარსა. უნივერსიტეტს თერთმეტი კამპუსი აქვს, რომლებიც ტოკიოსა და კუნაგავაშია განლაგებული. სასწავლებელში ათი მოქმედი ფაკულტეტია, მათ შორისაა ლიტერატურა, ეკონომიკა, ბიზნესი და კომერცია, მედიცინა, მეცნიერება და ტექნოლოგია, საპოლიციო მენეჯმენტი და ფარმაცია. მსოფლიო უნივერსიტეტების რეიტინგში კეიოს უნივერსიტეტი მსოფლიოში 34-ე, ხოლო აზიაში მესამე ადგილს იკავებს.
როვშან მამედოვი
ლექტორობა
როვშან მამედოვი მუშაობდა ლექტორად აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან არსებული სახელმწიფო მმართველობის აკადემიაში, ბაქოს ევრაზიის უნივერსიტეტისა და ბაქოს სლავური უნივერსიტეტიში. ის აგრეთვე არის რამდენიმე სახელმძღვანელოს ავტორი.
სამეცნიერო საქმიანობა
როვშან მამედოვის პირველი სამეცნიერო წიგნი, აზერბაიჯანული დიასპორა და ეროვნული პრესა, გამოქვეყნდა 2004 წელს. 2013 წელს მან გამოაქვეყნა წიგნები: აზერბაიჯანული დიასპორა ევროპაში და წამყვანი ჟურნალისტი . მას დაწერილი აქვს ათობით სამეცნიერო სტატია აზერბაიჯანულ, ინგლისურ და რუსულ ენებზე და მონაწილეობა მიუღია საერთაშორისო კონფერენციებში.
კეიოს უნივერსიტეტი
კეიოს უნივერსიტეტი საუკეთესო გლობალური უნივერსიტეტების პროექტის წევრია, რომელიც იაპონიის განათლების, კულტურის, სპორტის, მეცნიერებისა და ტექნოლოგიის სამინისტროს მიერ ფინანსდება. კეიო ერთერთია იმ ორ იაპონურ უნივერსიტეტს შორის, რომელიც მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის გლობალური უნივერსიტეტების ლიდერების ფორუმის წევრია.
უნივერსიტეტი მრავალი გამოჩენილი ადამიანის ალმა-მატერია, კეიოს კურსდამთავრებულებს შორის არიან სამი ყოფილი პრემიერ-მინისტრი, ორი ასტრონავტი და ექვსი ამერიკის ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემიის საერთაშორისო საპატიო წევრი.
სერგო ევლახიშვილი
ბიოგრაფია
დაიბადა მწერლის ოჯახში. მუსიკა დედამ შეაყვარა. I ვაჟთა გიმნაზია დაამთავრა თბილისში. სწავლისას მონაწილეობდა კონცერტებში და სოლოპარტიებს ასრულებდა. მუსიკალური განათლების მიღება მოსკოვის კონსერვატორიაში დაიწყო, სადაც 1891 წლიდან ვოკალურ ხელოვნებას პროფ. ტალიაბუესთან ეუფლებოდა. შემდეგ სწავლა მილანში - პროფესორ ვიდალთან განაგრძო და დაასრულა. 1897 წლიდან ფსევდონიმით „ბრიუნეტი“ იტალიის ქალაქებში საოპერო კარიერას იწყებს. ბარიტონის პარტიებს ასრულებდა ოპერებში: „ტრუბადური“, „ერნანი“, „ფაუსტი“ და სხვ. 1898 წ-ის ზამთარში პერმში (რუსეთი) იმღერა. 1899 წლიდან გამოდიოდა მსოფლიოს სხვადასხვა საოპერო თეატრებში და მნიშვნელოვან პარტიებს ასრულებდა. 1900 იტალიაში - ტოსკანის, 1902-1903 წლებში - თბილისის, 1905-1906 წლებში კი დონის ანტრეპრიზაში მღეროდა. 1909-1910 წლებში ა. ეიჰენვალდთან, 1913-1914 წლებში კი ივანე ფალიაშვილთან თანამშრომლობდა.
კეიოს უნივერსიტეტი
უნივერსიტეტის მისია
წარმოგიდგენთ უნივერსიტეტის მისიას, დაფუძნებულს ფუკუზავს სიტყვაზე, რომლითაც 1896 წლის 1 ნოემბერს მან გამოსაშვებ საღამოზე სტუდენტებს მიმართ:
ისტორია
კეიოს უნივერსიტეტი 1858 წელს ფუკუზავა იუკიჩის მიერ, როგორც კერძო სკოლა დაარსდა. სასწავლებელს კეიო 1868 წელს იაპონიის ისტორიული პერიოდის (1865-1868) პატივსაცემად დაერქვა, რომელიც წინ უსწრებდა მეიძის რესტავრაციას. 1890 წელს კეიომ, როგორც კოლეჯმა დაიწყო ფუნქციონირება. ფუკუზავას მიზანი იყო ავტორიტარული მთავრობის მიერ კონტროლირებადი უნივერსიტეტებისგან განსხავებით, რომლებიც ეროვნულ მიზნებს ემსახურებოდნენ, თავისუფალ განვითარებაზე დაფუძნებული უნივერსიტეტი შეექმნა. იაპონიის განათლების სამინისტრომ კეიო უნივერსიტეტად მხოლოდ 1920 წელს აღიარა, რამაც უნივერსიტეტს თავისუფალი და ინდივიდუალურ განვითარებაზე ორიენტირებული აკადემიური გარემოს ჩამოყალიბების საშუალება მისცა. იმის გამო, რომ XIX საუკუნის ბოლოდან იაპონიაში უნივერსიტეტების კურსდამთავრებულებს სამთავრო სამსახურში დასაქმების შესაძლებლობები შეეზღუდათ, კეიო თავისი კურსდამთავრებულების კერძო სექტორში დასაქმებაზე გახდა ორიენტირებული.
კვლევითი ცენტრები
კეიოს კვლევითი ცენტრები ქვეყანაში წამყვან პოზიციებს იკავებენ. უნივერსიტეტის 30 კვლევითი ცენტრი ხუთ მთავარ კამპუსსა და სხვადასხვა შენობებშია გადანაწილებული. 1996 წელს კეიოს უნივერსიტეტმა მსოფლიო ქსელის კონსორციუმს უმასპინძლდა, რისთვისაც მასაჩუსეტსის ტექლონოგიების ინსტიტუტსა და კომპიუტერული მეცნიერებების ლაბორატორიას შეუერთდა. კონსორციუმზე მსოფლიო ქსელის თავჯდომარემ, ალბერტ ვეზამ აღნიშნა, რომ „კეიოს უნივერსიტეტი იაპონიაში კომპიუტერული მეცნიერებების საუკეთესო კვლევითი ცენტრია.“
სწავლის საფასური
სხვა ქვეყნებისგან განსხვავებით, იაპონიაში უნივერსიტეტში სწავლის პირველ წელს სწავლის საფასურის გარდა აუცილებელია ჩარიცხვის საფასურს გადახდა, რის გამოც დარჩენილ წლებთან შედარებით, სტუდენტებს პირველი წელი შედარებით ძვირი უჯდებათ. კეიოს უნივერსიტეტში საბაკალავრო პროგრამაზე ჩარიცხვის საფასური 200 ათასი იენია, ხოლო სამაგისტრო პროგრამაზე – 310 ათასი იენი.
სწავლის საფასური ფაკულტეტების მიხედვით იცვლება. ყველაზე ძვირი სამედიცინო სკოლაა, სადაც საბაკალავრო საფეხურზე ერთი სასწავლო წლის საფასური 3.61 მილიონ იენს შეადგენს. აღსანიშნავია, რომ საბაკალავრო საფეხურთან შედარებით, სამაგისტრო საფეხურზე სწავლის საფასური შედარებით იაფია. მაგალისთვისთვის, სოციალური მეცნიერებებისა და ჰუმანიტარული ფაკულტეტის საბაკალავრო პროგრამების წლიური საფასური 1.11 მილიონი იენია, ხოლო სამაგისტრო პროგრამების — 690 ათასი იენი.
კურსდამთავრებულები
866 კურსდამთავრებულთა ასოციაციაში კეიოს 320 ათასი კურსდამთავრებული ჰყავს. კეიოს გამოჩენილ კურსდამთავრებულებს შორის არიან იაპონიის პრემიერ-მინისტრები: იუნიჩირო კოიზუმი (2001-2006), რიუტარო ჰაშიმოტო (1996-1998) და ცუიოში ინუკაი (1931-1932). აგრეთვე მრავალი კურსდამთავრებული ტოკიოს საფონდო ბირჟის წამყვანი კომპანიის აღმასრულებელი დირექტორია.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონიის უმაღლესი სასწავლებლები
სერგო ევლახიშვილი
ბიოგრაფია
1914-1915 წლების სეზონიდან თბილისის ოპერის თეატრის ანტრეპრიზას ჩაუდგა სათავეში. კარგი ორგანიზატორული ნიჭი გამოავლინა და საუკეთესო შემსრულებლებს მოუყარა თავი. მისი დირექტორობის დროს დამოუკიდებელ საქართველოში 1918-1920 წლების სეზონებში იდგმება პირველი ქართული ოპერები. 1919 (ზოგიერთი ცნობით კი 1918) წელს ინიშნება თბილისის ოპერის თეატრის დირექტორად. 1921 წელს აირჩიეს თეატრისა და დასის მეთაურად. აღნიშნულ თანამდებობაზე 1928 წლამდე დარჩა. 1925 წელს იუბილე გადაუხადეს. ოპერის თეატრში მოღვაწეობას სიცოცხლის ბოლომდე აგრძელებდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 10 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1872 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1946 კატეგორია:ქართველი საოპერო მომღერლები ს
როვშან მამედოვი
პირადი ცხოვრება
მშობლიური აზერბაიჯანულის გარდა, ფლობს რუსულ და ინგლისურ ენებს. იგი დაოჯახებულია და ჰყავს ორი შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:აზერბაიჯანელი ჟურნალისტები
ორკონსიტოსი
ორკონსიტოსი (Horconcitos) — ქალაქი პანამაში, ჩირიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 978 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ჩირიკის პროვინციის დასახლებული პუნქტები
ირაკლი ძნელაძე
ირაკლი ძნელაძე (დ. 10 მაისი, 1968, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი, ბრიგადის გენერალი (2019).
დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მექანიკა-მანქანათმშენებლობის ტექნოლოგიის ფაკულტეტი (1992) და საქართველოს გაერთიანებული სამხედრო აკადემია (1999). 1986-1988 წლებში სავალდებული სამხედრო სამსახური გაიარა საბჭოთა კავშირის არმიაში. 1992 წლიდან მსახურობდა საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში, მ. შ. კადრების განყოფილების ოფიცრად, განყოფილების უფროსად გაერთიანებული შტაბის J-5 სტრატეგიული დაგეგმვის და შეიარაღების კონტროლის და J-3 ოპერატიული დეპარტამენტებში, სახმელეთო ძალების სარდლობის მართვის ცენტრის (2005), J-3 ოპერატიული დეპარტამენტის (2006-2007), G3 ოპერატიული სამმართველოს (2009-2012) და J-2 დაზვერვის დეპარტამენტის (2011) უფროსად, საქართველოს სამხედრო ატაშედ უკრაინაში, მოლდოვასა და ბელარუსში (2011). 2012-2013 წლებში იყო საქართველოს შეიარაღებული ძალების გაერთიანებული შტაბის უფროსი, 2014-2017 წლებში — საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო წარმომადგენელი ნატოში, 2017 წლიდან — საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის J-3 ოპერატიული დეპარტამენტის უფროსი.
მიღებული აქვს სხვადასხვა სახელმწიფო და უწყებრივი ჯილდო, მ. შ. მედალი „საბრძოლო დამსახურებისათვის“ (2000), ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენი (2013).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები (1992)
ნორმან ბეიტსი
ნორმან ბეიტსი (Norman Bates) — გამოგონილი პერსონაჟი, რომელიც შექმნა ამერიკელმა მწერალმა რობერტ ბლოხმა, როგორც თავისი 1959 წლის რომანის, „ფსიქოს“ მთავარი პროტაგონისტი. ალფრედ ჰიჩკოკის 1960 წლის ეკრანიზაციაში „ფსიქო“ და ფრენჩაიზის მომდევნო ფილმებში მისი როლი შეასრულა ენტონი პერკინსმა. „ფსიქოს“ 1998 წლის ვერსიაში ნორმანის როლი შეასრულა ვინს ვონმა, ხოლო ტელესერიალ „ბეიტსის მოტელში“ (2013-2017 წწ.) — ფრედი ჰაიმორმა.