cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯოენა კესიდი
კარიერა
კესიდის დებიუტი შედგა 1973 წლის ამერიკულ ფილმში, "ეკიპირება" (1973). გამოჩნდა ისეთ სერიალებში, როგორიცაა: 1966 წლის სატელევიზიო სერიალი მისია:შეუძლებელია, Starsky &amp; Hutch და სერიალი ტაქსი. მას მცირე როლი ჰქონდა ფილმში „დარჩი მშიერი“ (1976), ფილმი ეხებოდა ბოდიბილდინგს, რომელშიც ასევე მონაწილეობდა ახალგაზრდა არნოლდ შვარცენეგერი. კესიდი განიხილებოდა სატელევიზიო სერიალის, ქალი საოცრების როლზე, თუმცა საბოლოოდ, აღნიშნულ სერიალში გადაიღეს ლინდა კარტერი. მოგვიანებით, მან ითამაშა ფილმში ჩვენი გამარჯვებული სეზონი (1978). მისი პირველი რეგულარული როლი იყო შერიფის მფრინავი მორგან უეინვრიტი, მოქმედ სათავგადასავლო სერიალში 240-რობერტი (1979), თუმცა სერიალმა მხოლოდ ორი შემოკლებული სეზონი გასტანა. ამის შემდეგ, კესიდი გამოჩნდა რამდენიმე სერიალში, მათ შორისაა 1987 წლის ტელესერიალი დალასი და ფალკონ კრესტიt, ასევე ჰქონდა რეგულარული როლი მოკლევადიან კომიქსში Buffalo Bill (1983) (რისთვისაც მან მიიღო ოქროს გლობუსის პრემია). მან შემდეგ ითამაშა NBC-ს სატელევიზიო სერიალში Code Name: Foxfire (1985).
გარდა ამისა, გადაღებულია სხვა ფილმებსა და სერიალებში, მათ შორისაა: ბარბაროსები კარიბჭესთან (1993), სტივენ კინგის The Tommyknockers-ის მინისერიული ადაპტირება (1993) და უეს კრეივენის ვამპირი ბრუკლინში (1995). კესიდიმ ასევე გაახმოვანა ინსპექტორი მეგი სოიერის ხმა The Wb-ს სერიალში  სუპერმენი: ანიმაციური სერიალი". მოგვიანებით გამოჩნდა სატელევიზიო სერიალებში:  LA კანონი, მელროუს ადგილი, დიაგნოზი:მკვლელობა და ოლქი''.
კესიდი გადაიღეს ფილმში "მარსის მოჩვენებები" (2001), რომლის რეჟისორი ჯონ კარპენტერია, და განმეორებითი როლი, მარგარეტ ჩენოვიტი ითამაშ HBO-ს დრამატულ სერიალში ექვსი ფუტი მიწის ქვეშ, რისთვისაც მან მიიღო ემის ჯილდო. 2004 წელს მან მიიღო მონაწილეობა ვარსკვლავური გზა: ენტრეპრაიზის ორ ეპიზოდში. 2006 წელს მას ჰქონდა განმეორებითი როლი, ბევერლი ბრიჯი სერიალში Boston Legal. მან გაახმოავანა კომპიუტერულ თამაშში Nox (2000) და კიდევ ერთხელ გაახმოვანა მეგი სოიერის პერსონაჟი 2002 წელს, ვიდეო თამაშში სუპერმენი: აპოკოლიპსის ჩრდილი.
მინი|240x240პქ| ჯოენა კესიდი [[1976 წელს]] გამოჩნდა NBC-ს სერიალში, გმირების მეორე სეზონში. მან ვიქტორია პრატის როლი მოირგო მეორე სეზონის მე-10 ეპიზოდში,  სიმართლე და შედეგები , ამ ეპიზოდში მისი პერონაჟი მოკლეს.
2008-2009 წლებში, კეისიდი გამოჩნდა სერიალებში: აჩრდილთან მოსაუბრე, სასოწარკვეთილი დიასახლისები, ''სამართალი და წესრიგი: დიდი ბრიტანეთი. და ასევე, ამანდა ჰოტორნის როლი მოირგო, სამედიცინო დრამაში, ჰოტორნი''.
2015 წელს კასიდიმ მიიღო საპატიო ჯილდო ოლდენბურგის საერთაშორისო კინოფესტივალზე.
სქოლიო
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი ვიდეო თამაშების მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1945
ამირან ქადეიშვილი
ამირან ქადეიშვილი (დ. 4 მარტი, 1936, ოზურგეთი — გ. 6 ოქტომბერი, 2021, თბილისი) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი. საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი. ხელოვნების ქურუმის ჯილდოს მფლობელი (2018).
1953–1985 წლებში მოღვაწეობდა ოზურგეთის წუწუნავას სახელობის თეატრში და თეატრ „ძველი სახლის“ სცენაზე. 1970 წლიდან მუშაობდა კინოში, სხვადასხვა ჟანრის ფილმებში. მის მიერ შესრულებული როლებია: ნიკოია („სემირამიდას ბაღები“, ს. დოლიძე, 1970), კვეგვე ტარბა („მთვარის მოტაცება“, თ. მელიავა, 1973), კურა-მუჰამედი („ციმბირელი პაპა“, გ. კალატოზიშვილი, 1973), ჭოლა („პირველი მერცხალი“, ნ. მჭედლიძე, 1975), ნიკო („გაქცევა გათენებისას“, ს. დოლიძე, 1975), ხირხალა („სიყვარული ყველას უნდა“, გ. შენგელაია, მ. ჭიაურელი უმცროსი, 1980), კობიძე („სახლი ლესნაიაზე“, ნ. სანიშვილი, 1980), ერმილე მამალაძე („მევლუდი“, ნ. სანიშვილი, 1985), მმართველი („წინამორბედი“, ი. კვაჭაძე, 1988). მონაწილეობა აქვს მიღებული ფილმებში: „კავკასიის ტყვე“ (გ. კალატოზიშვილი, 1978), „როგორ ვიცხოვრო უშენოდ“ (გ. მგელაძე, 1980), „თბილისი, პარიზი, თბილისი“ (ლ. აბაშიძე, 1980), „ჟამი მოქცევისა“ (ნ. ომიაძე, 1982), „სათნოებათა კიბე“ (ნ. წულაძე, 1986) და სხვ.
გარდაიცვალა 2021 წლის 6 ოქტომბერს, 85 წლის ასაკში, ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ, თბილისის ნოდარ ბოხუას სახელობის კარდიოვასკულარულ ცენტრში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 6 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2021 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები
შამლუღი
შამლუღი — ქალაქი სომხეთში, მდებარეობს მდინარე დებედის მარცხენა სანაპიროზე. ერევნიდან 203 კილომეტრი, ალავერდიდან 8 კილომეტრი, ხოლო უახლოესი რკინიგზის სადგურ ახტალიდან 8 კილომეტრი.
მანტუა
მინიატიურა|მარცხნივ მანტუა (Màntova) — ქალაქი და კომუნა იტალიაში, ლომბარდიის რეგიონში, წარმოადგენს ამავე სახელწოდების პროვინციის დედაქალაქს. 2009 წლის მონაცემებით მისი მოსახლეობა 48 353 ადამიანს შეადგენს. მანტუას ისტორიულმა ძალაუფლებამ გონზაგების ოჯახის მმართველობის ქვეშ, ის ჩრდილოეთ იტალიის და ზოგადად მთელი ქვეყნის კულტურისა და ხელოვნების ერთ–ერთ მნიშვნელოვან ცენტრად აქცია. ქალაქი გამოირჩევა მისი მნიშვნელოვანი როლით ოპერის ისტორიაში, ასევე ცნობილია არქიტექტურული საგანძურის არაერთი ნიმუშით, მათ შორისაა დახვეწილი სასახლე და ქალაქის რენესანსული ზოგადი იერსახე. უილიამ შექსპირის რომეო და ჯულიეტას მიხედვით, სწორედ მანტუაში განდევნეს რომეო. მანტუა უახლოესი ქალაქია ცნობილი რომაელი პოეტის, პუბლიუს ვერგილიუს მარონისს დაბადების ადგილიდან.
ქალაქი სამი მხრიდან შემოსაზღვრულია XII საუკუნეში შექმნილი ხელოვნური ტბებით. ისინი გარდას ტბიდან გამომავალი მდინარე მინჩოს წყლით საზრდოობენ.
მანტუის სიახლოვეს, მდინარე მინჩოს სანაპიროებზე დასახლებები ჯერ კიდევ ძვ. წ. 2000 წელს არსებოდბა, რომლებიც ბუნებრივად დაცული იყო. ძვ. წ. VI საუკუნეში დასახლებები ეტრუსკულ სოფლად გადაიქცა.
2008 წელს, მანტუა ქალაქ საბიონეტასთან ერთად იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიის ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იტალიაში
საფრანგეთის გეოგრაფია
საფრანგეთის მეტროპოლიის ფართობი შეადგენს 551 500 კმ² (675 417 კმ² ზღვისგადაღმა პროვინციების ჩათვლით). საფრანგეთი გადაჭიმულია 1000 კმ-ზე სამხრეთიდან ჩრდილოეთისაკენ. იგი ფართობით მესამე ქვეყანაა ევროპაში რუსეთისა და უკრაინის შემდეგ, ხოლო თუ ჩავთვლით ზღვისგადაღმა ტერიტორიებს მაშინ მეორე ადგილს იკავებს.
ზღვის დონიდან ყველაზე დაბლა მდებარეობს მდინარე რონის დელტა (ზღვის დონიდან 2 მ), ქვეყნის უმაღლესი მწვერვალი კი არის  — მონბლანი (4 810 მ).
საფრანგეთში წარმოდგენილია ლანდშაფტების მდიდარი ნაირსახეობა. ატლანტის ოკეანის კლდოვანი სანაპირო, მდინარეათა ფართო ველები, მაღალი დათოვლილი მთები, ხმელთაშუაზღვისპირა ქვიშიანი სანაპიროები. ჩრდილოეთ საფრანგეთის დიდი ნაწილი უჭირავს ისეთი ფართო მდინარეების დაბლობებს, როგორიცაა სენა და მარნა, ამ მოსავლიან მიწებს დასავლეთით ესაზღვრება ნორმანდიული კლდნოვანი მთები, აღმოსავლეთით კი, ბელგიის საზღვარზე იჭიმება ტყეები, რომლები სამხრეთით ქვეყნის შვეიცარიასთან საზღვარზე გადადის მთის მასივში.
სამხრეთ საფრანგეთის ნაწილი უჭირავს საფრანგეთის სცენტრალურ მასივს, ეს სარის ჩამქრალი ვულკანების მხარე. ქვეყნის სამხრეთ აღმოსავლეთ ნაწილში, საფრანგეთის ცენტრალური მასივის მიდამოებში, სევენის მთებში სათავეს იღებს ქვეყნის უგრძესი მდინარე ლუარა. სამხრეთ – დასავლეთ რაიონი, მდინარე გარონის აუზი, ესაა წიწვოვანი ტყის მხარე. ცნობილია როგორც ლანდა. პირინეის მთების წარმოადგენს საზღვარს საფრანგეთსა და ესპანეთს შორის. საფრანგეთის ცენტრალური მასივის აღმოსავლეთით გაშლილია მდინარეების სონასა და რონას უხვმოსავლიანი დაბლობები. საფრანგეთისა და იტალიის საზღვართან იჭიმება ალპები, ევროპის ყველაზე მაღალი მთათა სისტემა
ჰავა და ჰიდროგრაფია
სევენები საფრანგეთს ყოფს ორ კლიმატურ რაიონად: ხმელთაშუაზღვური და ატლანტის, ასევე ოთხ კლიმატურ ზონად: ოკეანური, მშრალი კონტინენტური, ხმელთაშუაზღვური და მთის. საფრანგეთის ჩრდილოეთი რაიონების კლიმატი რბილი და ნესტიანია. გაზაფხულზე ამინდი ცვალებადია, სითბო და მზე იცვლება წვიმებითა და ქარებით. ზაფხული შედარებით თბილია, შემოდგომაზე დილას და საღაომოობით გრილა, არ იცის მკაცრი ზამთარი. საშუალო ტემპერატურა მერყეობს იანვარში 0 გრადუსსა და აგვისტოში +25 გრადუსს შორის, პარიზის საშუალო ტემპერატურა მერყეობს ზამთარში 0 (+10) გრადუსებს შორის, ხოლო ზაფხულში +20 (+30) გრადუსებს შორის. ქვეყნის სამხრეთით კლიმატი რბილი და თბილია, ზამთრობით მთებში ხშირად არის დიდთოვლობა, ტემპერატურის მერყეობა ზამთარსა და ზაფხულში უმნიშვნელოა. ალპები სამხრეთ –აღმოსავლეთით ხელს უშლის ხმელთაშუაზღვური კლიმატის გავრცელებას ქვეყნის სიღრმეებში, ასე რომ აღნიშნული კლიმტი ვრცელდება რონისა და ლიონის დაბლობებში მდინარეები და ტბები.
რბილი და ნესტიანი კლიმატი საფრანგეთში ხელ უწყობს ხშირი სამდინარო ქსელის განვითარებას, წყალუხვობასა და გაუყინვადობას. წყლის სიუხვის რეჟიმისა და დინების ხასიათის მიხედვით საფრანგეთში გამოიყოფა მდინარეთა ოთხი ტიპი:
საფრანგეათის დიდი მდინარეებია: ლუარა – 1010 კმ, რონა – 522 კმ, სენა – 780 კმ, გარონა – 650 კმ. ევროპის ერთ – ერთი მნიშვნელოვანი საწყლოსნო არტერიაა მდინარე რაინი, რომელიც 190 კოლომეტრის სიგრძეზე მიუყვება საფრანგეთ – გერმანიის საზღვარს. ქვეყნის უმსხვილესი მდინარეები გამოიყენება სანაოსნოდ, ლუარასა და გარონას აქვს შემოვლითი არხები. საფრანგეთი ღარიბია ტბებით, ალპებში საფრანგეთს ეკუთვნის ჟენევის ტბის სამხრეთი სანაპირო. სავის ალპები მოიცავს საკმაოდ დიდ ყინულოვან ტბებს: ანესი და ბურჟე. საფრანგეთის ცენტრალურ მასივში ვხვდებით ვულკაური წარმოშობის ტბებს, ხმელთაშუა ზღვის კუნძულებსა და ბისკაის ყურეში მნიშვნელოვნად გავრცელებულია ლაგუნისებური ტბები.
საზღვრები
საფრანგეთს ესაზღვრება 11 ქვეყანა. აქედან მეტროპოლია ესაზღვრება 8-ს, ხოლო ზღვისგადაღმა ტერიტორიები - სამს. სახმელეთო საზღვრის საერთო სიგრძე შეადგენს 4 082,2 კმ. ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთის ბუნებრივი საზღვრების გამოკლებით, აქ საფრანგეთს აქვს ბუნებრივი საზღვრები: რეინი, იურა, ალპები, პირენეები.
მეტროპოლიის საზღვრები:
ზღვისგადაღმა ტერიტორიების საზღვრები:
სანაპირო ზოლის საერთო სიგრძეა — 3 427 კმ. საფრანგეთს ესაზღვრება ჩრდილოეთის ზღვა, ლა-მანში, ატლანტის ოკეანე და ხმელთაშუა ზღვა.
მდინარეები
thumb|right|250px|მდინარე ლუარა ქალაქ [[ნანტი|ნანტში]] საფრანგეთის მდინარეების უმრავლესობა სათავეს იღებს ცენტრალურ მასივზე და ერთვის ატლანტის ოკეანეს ან ხმელთაშუა ზღვას.
უმთავრესი მდინარეებია:
ფლორა და ფაუნა
საფრანგეთის ტერიტორიის დაახლოებით მესამედი უკავია ტყეს. საკმაოდ დიდი ტყის მასივები განთავსბულია აკვიტანიაში, ალპებში, პირინეებში, ვოგეზებში. აკვიტანიის აღმოსავლეთით მუხნარი ტყეები გადადის წაბლნარში, აქ ასევე წარმოდგენილია სუბტროპიკული მცენარეთა ელემენტები. ქვეყნის ჩრდილოეთში განთვასებულია მუხნარი და წიფელის ტყეები. ქვეყნის ჩრდილო დასავლეთით მიდამოები გამოყენებულია საძოვრებად. ხმელთაშუაზღვურ სამხრეთში დამახასიათებელია ბუჩქნარებით შეთხელებული ტყეები. ალპებში მუხნარი და წაბლის ტყეები 700 - 800 მეტრზე იცვლება წიფლნარი, ნაძვნარი და ფოთლოანი ტყეებით, რომლებიც 1600 – 1900 მეტრზე მდებარეობს. პირინეებში ტყეთა ზემო საზღვარი აღწევს 1800 – 2100მ. უფო ზემოთ (სუბალპურ ზონაში) ვხვდებით ბუჩქნარსა და მაღალბალახოვან მინდვერბს. საფრანგეთის ტყეებში, განსაკუთრებით მთებში ადვილად ვხვდებით გარეულ კატას, მელას, ირემს, შველს, კურდღელს, ტახს, ციყვს. მაღალ მთებში ვხვდებით მთის თხას. განსხვავებულ ფრინველებს: კაკაბი, ქორი, ყვავი, სამხრეთში ვხვდებიათ ფლამინგოს.
ტყეებს უკავით ტერიტორიის 27 %. ქვეყნის ჩრდილოეთ და დასავლეთ ტერიტორიებზე გვხვდება ხის ისეთი ჯიშები როგორიცაა: კაკალი, არყის ხე, მუხა, ნაძვი, კორპის ხე, ხოლო ხმელთაშუაზღვის სანაპიროზე გავრცელებულია პალმები და ციტრუსები.
ფაუნის წარმომადგენლებიდან ბევრია ირემი და მელა. შველი ბინადრობს ალპების რეგიონში, შორეულ ტყეებში კი - ველური ღორი.
საფრანგეთში ასევე გავრცელებულია ფრინველების მრავალი სახეობა, მათ შორის ბევრია გადამფრენი. ქვეწარმავლები ნაკლებადაა წარმოდგენილი, გველებიდან გვხვდება მხოლოდ ჩვეულებრივი გველგესლა.
ზღვის სანაპირო წყლებში ბევრია თევზი: ქაშაყი, სკუმბრია, სარდინი, ვირთევზა, თინუსი, ვერცხლისფერი ხეკი და ა. შ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის გეოგრაფია კატეგორია:საფრანგეთი
Lasioglossum hazarani
Lasioglossum hazarani — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1982 წელს.
სერგო ორჯონიკიძე
გრიგოლ (სერგო) კონსტანტინეს ძე ორჯონიკიძე (დ. 24 ოქტომბერი [ძვ. სტ. 12 ოქტომბერი], 1886, სოფ. ღორეშა, ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი — გ. 18 თებერვალი, 1937, მოსკოვი) — ბოლშევიკი რევოლუციონერი, საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწე, კომპარტიის წევრი 1903 წლიდან. პოლიტბიუროს წევრი, სტალინთან დაახლოებული პირი.
ბიოგრაფია
დაიბადა აზნაურის ოჯახში. 1903 წლიდან რადიკალურ პოლიტიკაში ჩაება და თბილისში მიხაილოვის ჰოსპიტალის სამედიცინო სკოლის დამთავრების შემდეგ მალევე დააპატიმრეს იარაღის კონტრაბანდისთვის. საპატიმროდან გამოსვლის შემდეგ გერმანიაში მიდის, თუმცა 1907 წელს რუსეთში ბრუნდება და ბაქოში სტალინსა და მის თანამზრახველებს უერთდება. სერგოს მონაწილეობა აქვს მიღებული სპარსეთის საკონსტიტუციო რევოლუციაში, როგორც ბოლშევიკთა წარგზავნილს და ამგვარად გარკვეული პერიოდი თეირანში მოუხდა ყოფნა (დაახ. 1909), მოგვიანებით კი ასევე მონაწილეობდა გილანის (ირანი) სოციალისტური რესპუბლიკის ჩამოყალიბებაში 1920-21 წლებში.
ბაქოში ყოფნისას ის დააპატიმრეს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრობისთვის და ციმბირში გაამწესეს, თუმცა სამ წელიწადში გაქცევა მოახერხა. 1912 წელს ის სტალინთან ერთად სანქტ-პეტერბურგში ბრუნდება, თუმცა ისევ იქნა დაჭერილი და სამი წლით კატორღაზე გაგზავნილი. რუსეთის სამოქალაქო ომის პერიოდში ის უკრაინის კომისარი გახდა, შემდეგ კი კავკასიაში ბრძოლაში იღებს მონაწილეობას, სადაც სომხეთში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებაში მიუძღვის წვლილი. 1921 წელს მან უხელმძღვანელა ბოლშევიკთა შემოჭრას საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში და საქართველოს სოციალისტური რესპუბლიკა ჩამოაყალიბა. მოგვიანებით ის საქართველოს საქმის (1922) წამყვანი მონაწილე ხდება.
1926 წელს ორჯონიკიძე პილიტბიუროს წევრი გახდა, თუმცა 1936 წლიდან სტალინმა ეჭვქვეშ დააყენა მისი ლოიალობა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც აღმოაჩინა, რომ ორჯონიკიძე მის გავლენას იყენებდა ნკვდ-ს გამოძიების ქვეშ მყოფი ზოგიერთი ფიგურის დასაცავად. ამასობაში, ხმები ვრცელდებოდა, რომ 1937 წლის პლენუმზე ორჯონიკიძე სტალინის დაგმობას აპირებდა საკუთარ გამოსვლაში. ორჯონიკიძეს სიტყვით გამოსვლა არ დასცალდა, ის პლენუმამდე მცირე ხნით ადრე მკვდარი იპოვეს. მისი გარდაცვალების ოფიციალურ მიზეზად დასახელდა ინფარქტი. ხრუშჩოვის მემუარების მიხედვით, ორჯონიკიძეს ანასტას მიქოიანისთვის გაუმხელია თვითმკვლელობამდე ერთი დღით ადრე, რომ მას უკვე აღარ შეეძლო იმის ატანა, თუ რა ხდებოდა პარტიაში (განსაკუთრებით პარტიის წევრების მკვლელობების).
ჯილდოები
დაჯილდოებულია ლენინის, საბრძოლო წითელი დროშისა და შრომის წითელი დროშის ორდენებით. დაკრძალულია მოსკოვში, წითელ მოედანზე, კრემლის კედელთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები კატეგორია:სსრკ-ის პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 24 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ათეისტები კატეგორია:რსდმპ(ბ)-ის VI ყრილობის დელეგატები
ვინუესა
ვინუესა (Vinuesa) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების სორიის პროვინციის პინარესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 143 კმ². მოსახლეობა — 840 კაცი (2022 წ.).
ჟაგუაკარა
ჟაგუაკარა (Jaguaquara) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ-ცენტრალურ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 51 019 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 960.398 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 53.12 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
ქომეთიანი
საკუთარი სახელი ქომეთიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
კატეგორია:ქართული გვარები
აზერბაიჯანის ფიზიკური კულტურისა და სპორტის სახელმწიფო აკადემია
აზერბაიჯანის ფიზიკური კულტურისა და სპორტის სახელმწიფო აკადემია (Azərbaycan Dövlət Bədən Tərbiyəsi və İdman Akademiyası) — უმაღლესი პროფესიული განათლების დაწესებულება აზერბაიჯანში. აკადემიის რექტორია ფუად ჰაჯიევი.
დაარსდა 1930 წლის 8 ნოემბერს, როგორც ამიერკავკასიის ფიზიკური კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტი. 1936-1999 წლებში ამ უმაღლეს სასწავლებელს ეწოდა აზერბაიჯანის ფიზიკური კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტი. საბჭოთა პერიოდში უნივერსიტეტს ს.მ.კიროვის სახელს ატარებდა.
1999 წლის 23 მარტიდან აგრძელებს საქმიანობას როგორც ფიზიკური კულტურისა და სპორტის აკადემია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აკადემია აზერბაიჯანში კატეგორია:სასწავლო დაწესებულება კატეგორია:განათლება აზერბაიჯანში კატეგორია:აზერბაიჯანის უნივერსიტეტები
ივანე ანდრონიკაშვილი
ივანე მალხაზის ძე ანდრონიკაშვილი (დ. 11 ნოემბერი, 1798,  სოფ. ქოდალო, ახლანდელი გურჯაანის რაიონი ― გ. 19 სექტემბერი, 1868, იქვე) — ქართველი თავადიშვილი, რუსეთის არმიის კავალერიის გენერალი (1868).
ბიოგრაფია
ივანე ანდრონიკაშვილი კავკასიის არმიის მამაც, გამჭრიახ და გაბედულ გენერალთა რიცხვს ეკუთვნის. იგი იყო უბრალო, გულით კეთილი, სულით მამაცი, უშიშარი, პატიოსანი და სამართლიანი ადამიანი. წარმოშობით ივანე ანდრონიკაშვილი ქართველი არისტოკრატიული წრიდანაა. ივანე მალხაზის ძე ანდრონიკაშვილი დაიბადა ქოდალოში, იმხანად ქართლ-კახეთის სამეფოში, თავადი მალხაზ ანდრონიკაშვილისა და მარიამ ბაგრატიონის ოჯახში. დედამისი მარიამი ერეკლე II-ის შვილიშვილი და იმერეთის უკანასკნელი მეფის სოლომონ II-ის დისშვილი იყო. ივანეს მამას ― მალხაზს დიდი მამულები ჰქონდა კახეთში და ცოლის მხრიდან იმერეთში. მას ჰყავდა ორი შვილი ― ივანე და ანა. ივანე იზრდებოდა დედის ოჯახში, იმერეთში.
ადრეული სამხედრო კარიერა
1810 წელს, როდესაც იმერეთის სამეფო რუსეთმა შეიერთა, ივანე და დედამისი ვორონჟეს ,,გაგზავნეს", ხოლო 1812 წელს პეტროგრადში გადაიყვანეს. აქვე იყო იმერეთის დედოფალი მარიამი, რომელმაც ივანეს აღზრდა იკისრა. 17 წლის ივანე ლაიბ-გვარდიის ცხენოსან ლეგიონში განაწესეს. სამხედრო საქმიტ გატაცებული ახალგაზრდა სწრაფად იწევდა წინ. 1822 წელს იგი პოდპორუჩიკია, ხოლო 1824 წელს გვარდიის შტაბს-როტმისტრი. ამ დროს ივანეს მამა გარდაეცვალა. გვარდიაში სამსახური დიდ ხარჯებს ითხოვდა, მისი მამულები კი უპატრონობის გამო გაპარტახდა და შემოსავალს აღარ იძლეოდა. იგი იძულებული გახდა დრაგუნთა ლეგიონში გადასულიყო, სადაც შტაბს-როტმისტრობის ნაცვლად მაიორობა უბოძეს. ანდრონიკაშვილის სამხედრო დამსახურება 1826―1828 წლების რუსეთ-ირანის, 1828―1829 წლების რუსეთ-თურქეთის და 1853―1856 წლების ყირიმის ომებთანაა დაკავშირებული. 1816 წელს საქართველოში მთავარმმართველად და კავკასიის კორპუსის მთავარსარდლად ერმოლოვი დაინიშნა. მეფემ მას დაავალა სპარსეთთან ურთიერთობის მოწესრიგება, მაგრამ რუსეთი დათმობაზე არ წავიდა, რასაც ომი მოჰყვა ირანთან.
რუსეთ-ირანის ოომი
1826 წ. 13 სექტემბერს ელიზავეტოპოლთან რუსეთის რაზმი მოწინააღმდეგეს შეხვდა სპარსელებს თვით ტახტის მემკვიდრე აბას-მირზა სარდლობდა. ბრძოლაში ნიჟეგოროდის პოლკიც მონაწილეობდა, რომლის ერთ-ერთ დივიზიონს ი.ანდრონიკაშვილი მეთაურობდა. როდესაც მრავალრიცხოვან მრავალრიცხოვან მოწინააღმდეგეებს ნიჟეგოროდელები ეკვეთნენ, ი.ანდრონიკაშვილი თავისი დივიზიონით მტრის განლაგებაში შეიჭრა, ხოლო ქვეითმა ნაწილმა ხიშტებით მიიტანა იერიში და სპარსელებმა გაქცევით თავს უშველეს; ბრძოლის ველზე დარჩა მრავალი მოკლული და დაჭრილი, სამხედრო ქონება და ტყვეთა რიცხვიც დიდი იყო. ბრძოლის გმირი ი.ანდრონიკაშვილი წმინდა ვლადიმერის მეოთხე კლასის ორდენით დააჯილდოვეს, ეს იყო მისი პირველი საბრძოლო ჯილდო. ამ ბრძოლაში მან როგორც საუკეთესო კავალერისტმა პასკევიჩის ყურადრება მიიპყრო. სპარსეთთან ომი გაგრძელდა, ანდონიკაშვილი პასკევიჩთან ერთად მონაწილეობდა ლაშქრობაში და კვლავ ისახელა თავი ციხესიმაგრე აბას-აბადის ალყასა და აღებაში.1827 წ. 5ივნისს, როდესაც აბას-აბდი ალყაში იყო, ციხის გარნიზონის გადასარჩენად აბას-მირზა მივიდა 16-ათასიანი მებრძოლით. პასკევიჩმა მოწინააღმდეგეს მთელი თავისი კავალერია დაუპირისპირა. მძაფრი ბრძოლა მისი გამარჯვებით დამთავრდა. ანდრონიკაშვილის დივიზიონი მტერს დევნიდა, იგი დაეწია სპარსეთის კავალერიის ერთ ნაწილს, რომელსაც ნაჯავ-ხანი მეთაურობდა, სამი დელიბაში ივანეს ხმლის მსხვერპლი გახდა, თვით ხანი შეპყრო და მთავარსარდალს მიჰგვარა. ამ ბრძოლაში განსაკუთრებული სიმამაცისათვის ი.ანდრონიკაშვილი წმ. ანას მეორე ხარისხის ორდენით დააჯილდოვეს. შემდგომ იგი მონაწილეობდა გენერალ-ლეიტენანტ სუხოტინის ლაშქრობაში. განსაკუთრებით თავი ისახელა ეჩმიაძინთან 14 და 24 სექტემბერს ბრძოლაში და ერევანზე იერიშში. აქ მოწინააღმდეგის კავალერიაზე ბრწყინვალე გამარჯვებისათვის ი.ანდრონიკაშვილს პოდპლკოვნიკის ჩინი უბოძეს. 1827 წ. 19 სექტემბერს ანდრონიკაშვილი თავრიზზე ლაშქრობასა და ქალაქის აღებაში მონაწილეობს.
რუსეთ-ოსმალეთის ომი
300px|thumb|ყარსის ალყა 1828|right 1828 წლის 10 თებერვალს სპარსეთთან ომი დამთავრდა, მაგრამ იმავე წლის 14 აპრილს ომი დაიწყო თურქეთთან. ბრძოლებში დაღლილი და დაქანცული ყარსისაკენ დაიძრა. ი. ანდრონიკაშვილის დივიზიონი ავანგარდში მოქმედებდა. 19 ივლისს ეს დივიზიონი ყარსთან ახლოს თურქების მოწინავე ძალებს შეხვდა. ბრძოლა მოულოდნელად გაჩაღდა; ი. ანდრონიკაშვილის მეომრები მტერს ეკვეთნენ და უკუაგდეს. ბრძოლა გამარჯვებით დაგვირგვინდა. მოწინააღმდეგეს დადევნებული რუსი მეომრები მათთან ერთად შეიჭრნენ ციხეში. აქედან პასკევიჩი ახალქალაქისაკენ დაიძრა, გადალახა ჩიდლირის უღელტეხილი და ციხესთან ანდრონიკაშვილის დივიზიონი მტრის კავალერიასთან ხელჩართულ ბრძოლაში ჩაება. მოწინააღმდეგე, რომელიც ალყაში მყოფი გარნიზონის დასახმარებლად მიდიოდა, დამარცხებული და განდევნილ იქნა; 24 ივლისს კი ახალქალაქი ჩაბარდა. ახალქალაქის ბრძოლაში წარმატებისათვის პოდპოლკოვნიკ ი. ანდრონიკაშვილ ალმასებით შემკული წმინდა ანას მეორე ხარისხის ორდენი უბოძეს. შემდეგ მისი დივიზიონი პასკევიჩთან ერთად ახალციხისკენ დაიძრა. 5 აგვისტოს, როდესაც ქალაქი ალყაში იყო, მის დასახმარებლად ციხეს თურქეთის 30-ათასიანი კორპუსი მიუახლოვდა. მას მაგომედ ფაშა და მუსტაფა ფაშა მეთაურობდნენ. 9 აგვისტოს პასკევიჩმა იერიში მიიტანა თურქთა კორპუსზე. ხანგრძლივი სისხლისმღვრელი ბრძოლების შემდეგ თურქები გაანადგურა. მრავალ ტყვეს შორის მუსტაფა ფაშაც აღმოჩნდა. 15 აგვისტოს რუსეთის კორპუსის იერიშის შედეგად ახალციხე დაეცა. 9 აგვისტოს ბრძოლებში მამაცობისა და ბრძოლის კარგი ორგანიზაციისათვის ი. ანდრონიკაშვილს პოლკოვნიკობა უბოძეს. ამ დროს, როდესაც რუსეთის მთელი ჯარი ბრძოლის ასპარეზზე იყო ლეკებმა თავდასხმები გაახშირეს კახეთზე, სადაც რეგულარული არმიისა და მილიციის მცირერიცხოვანი ნაწილები იდგა. კახეთის დასაცავად და მოქმედი კორპუსის ზურგში სიმშვიდის შესანარჩუნებლად საჭირო იყო სამხედრო მონაცემებით ავტორიტეტიანი ადამიანი, რომელიც მცირერიცხოვანი ჯარით და მისი სახელით მტერს შეაჩერებდა. ასეთი პიროვნება პასკევიჩის აზრით პოლკოვნიკი ი. ანდრონიკაშვილი იყო.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:დაბადებული 11 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1798 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1868 კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ი კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერლები
რეზენდი (რიო-დე-ჟანეირო)
რეზენდი (Resende) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიო-დე-ჟანეიროს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 407 მეტრზე. მიეკუთვნება რიო-დე-ჟანეიროს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-პარაიბა-ფლუმინენსის შემადგენლობაში.
ქაიხოსრო ანდრონიკაშვილი
ქაიხოსრო ანდრონიკაშვილი (გ. 30 ივნისი, 1792) — ქართლ-კახეთის სამეფოს სახელმწიფო მოღვაწე, მდივანბეგი, დიპლომატი და მწერალი.
ბიოგრაფია
1770-იან წლებში რუსეთში ელჩობისას ახლდა თავის სიძეს, ლევან ბატონიშვილს. შემდეგ ერეკლე II-მ დიპლომატიური მისიით გაგზავნა ირანში. ელჩობის მიზანი იყო დაეშოშმინებინა ირანის ვექილი (გამგებელი) ქერიმ-ხანი, რომელიც ერეკლე II-ის რუსული ორიენტაციის გამო საქართველოში გამოლაშქრებას აპირებდა. ეს დავალება ანდრონიკაშვილმა წარმატებით შეასრულა. 1778, როდესაც განჯის სახანო გაუქმებულ იქნა და მასზე ქართლ-კახეთის სამეფოსა და ყარაბაღის სახანოს ერთობლივი მმართველობა დაწესდა, ერეკლე II-მ ანდრონიკაშვილი განჯის მმართველად დანიშნა. 1785 განჯაში აჯანყებამ იფეთქა, ერეკლე II-მ ჩააქრო აჯანყება და ანდრონიკაშვილი საქართველოში გამოიწვია.
რეზენდი (რიო-დე-ჟანეირო)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიო-დე-ჟანეიროს შტატის მუნიციპალიტეტები
ქაიხოსრო ანდრონიკაშვილი
ბიოგრაფია
ანდრონიკაშვილს ეკუთვნის პოემა „მიჯნურთ ბადე“, რომელშიც მოთხრობილია ფრანგისტან ჭაბუკისა და გულბაჰრ მზეთუნახავის სიყვარულის ამბავი. პოემა დაწერილია 16-მარცვლიანი შაირით, ცალკეული ეპიზოდები და პოეტური სამკაულები ნასესხებია „ვეფხისტყაოსნიდან“, „ვისრამიანიდან“ და „ბარამგულანდამიანიდან“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1792 ქ
1723
თარიღი უცნობია
*
მარიამ სტიუარტი
მარიამ I, მერი (დაბადებული მარიამ სტიუარტი (Mary Stewart; დ. 8 დეკემბერი 1542 — გ. 8 თებერვალი 1587) — შოტლანდიის დედოფალი დაბადებიდან, საფრანგეთის დედოფალი 1559–1560 წწ. (როგორც ფრანსუა II-ის მეუღლე) და ინგლისის სამეფო ტახტის მემკვიდრეობის ერთ-ერთი პრეტენდენტი. იგი ძალზედ ცნობილი გახდა თავისი ტრაგიკული ისტორიით, რომელიც სხვადასხვა მწერალმა აღწერა საკუთარ ნაწარმოებში.
მარიამი, ჯეიმზ V-ის ერთადერთი კანონიერი შვილი, მხოლოდ 6 წლის იყო, როცა მამამისი გარდაიცვალა და მან ტახტი დაიკავა. ბავშვობის დიდი ნაწილი მარიამმა საფრანგეთში გაატარა, შოტლანდიას კი რეგენტები მართავდნენ. 1558 წელს იგი დაქორწინდა საფრანგეთის დოფინზე, ფრანსუა II-ზე. ახალგაზრდა დოფინი საფრანგეთის ტახტზე 1559 წელს ავიდა, შესაბამისად მარიამი საფრანგეთის დედოფალი იყო 1560 წლის 5 დეკემბრამდე, ქმრის გარდაცვალებამდე. დაქვრივების შემდეგ მარიამმა შოტლანდიაში დაბრუნება გადაწყვიტა და 1561 წლის 19 აგვისტოს შოტლანდიის საპორტო ქალაქ ლითში ჩავიდა. ოთხი წლის შემდეგ იგი დაქორწინდა თავის მამიდაშვილზე, ჰენრი სტიუარტზე, მაგრამ მათი ქორწინება უიღბლო აღმოჩნდა. 1567 წელს დღემდე უცნობი მიზეზების გამო მისი რეზიდენცია აფეთქდა და ჰენრი სტიუარტი ბაღში მკვდარი იპოვეს.
ჯეიმზ ჰეპბერნი, ბოთუელის მე-4 გრაფი, ჰენრის სიკვდილში მთავარ ეჭვმიტანილად ითვლებოდა, თუმცა 1567 წლის აპრილში იგი გაამართლეს, რის შემდეგაც ერთ თვეში მარიამ სტიუარტზე იქორწინა. წყვილის წინააღმდეგ მოწყობილი აჯანყების შემდეგ მარიამი ლოხლევენის ციხესიმაგრეში იყო დატყვევებული. 1567 წლის 24 ივლისს იგი იძულებული გახდა, გადამდგარიყო თავისი ერთი წლის ვაჟის, ჯეიმზის სასარგებლოდ, რომელიც მას დარნლის ჰერცოგისაგან ჰყავდა. ტახტის დაბრუნების წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ მარიამი სამხრეთის მიმართულებით გაიქცა და მფარველობა სთხოვა ინგლისის დედოფალ ელისაბედ I-ს. მანამდე მარიამს პრეტენზია ჰქონდა ინგლისის ტახტზე და ელისაბედის ადგილის მოსაპოვებლად იბრძოდა. მეტიც, ბევრი ინგლისელი კათოლიკე სწორედ მას მიიჩნევდა ინგლისის ტახტის კანონიერ მემკვიდრედ. ელისაბედმა მარიამი საფრთხედ მიიჩნია და დაატყვევა. თვრამეტწლიანი ტუსაღობის შემდეგ მარიამს ბრალი დასდეს ელისაბედის მკვლელობის მცდელობაში და სიკვდილით დასაჯეს.
ახალგაზრდობის წლები (1542-1560)
მინი|მარცხნივ|მარიამი და მისი მამა — ორივენი [[ლინლითგოუს სასახლეში დაიბადნენ. ]] მარიამი დაიბადა 1542 წლის 7 ან 8 დეკემბერს ლინლითგოუში, დასავლეთ ლოთიანში (შოტლანდია). იგი შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ V-ის და ფრანგი პრინცესა მარია დე გიზის ქალიშვილი იყო. მარიამი ნაადრევად დაიბადა და მეფე ჯეიმზის ერთადერთი ქალიშვილი იყო. იგი ინგლისის მეფე ჰენრი VIII-ის დის, მარგარეტ ტიუდორის შვილიშვილი იყო. 14 დეკემბერს, მარიამის დაბადებიდან 6 დღის შემდეგ, გარდაიცვალა მისი მამა, მეფე ჯორჯ V, რომელმაც ვერ გადაიტანა შოტლანდიელების დამამცირებელი მარცხი სოლუეი-მოსესთან და თავისი ორი ვაჟის სიკვდილი (სხვა ვერსიით მან ლაშქრობის დროს მოწამლული წყალი დალია). მარიამის გარდა მეფეს არ ჰყავდა კანონიერი შვილები და იქიდან გამომდინარე, რომ სტიუარტების დინასტიის პირველი მეფის, რობერტ II-ის პირდაპირი შთამომავლებიდან ამ დროისთვის აღარავინ იყო ცოცხალი, მარიამ სტიუარტი შოტლანდიის დედოფლად გამოცხადდა.
პოპულარული ლეგენდა, რომელიც პირველად ჩაიწერა ჯონ ნოქსმა, იუწყება, რომ სიკვდილის სარეცელზე მყოფმა ჯეიმზმა, როცა გაიგო, რომ მისმა ცოლმა ქალიშვილი შვა, ნაღვლიანად წამოიძახა, „ქალით მოვიდა, ქალითვე დასრულდება!“ სტიუარტების სახლმა შოტლანდიის ტახტი მიიღო შოტლანდიის მე-6 ლორდ-სტიუარდის, უოლტერ სტიუარტის ქორწინებით მარჯორი ბრიუსზე, რობერტ ბრიუსის (მოგვიანებით რობერტ I, შოტლანდიის მეფე) ქალიშვილზე. გვირგვინი ჯეიმზის ოჯახმა ქალის მეშვეობით მიიღო და ქალის გამოვე დაკარგავდა მას. ეს ლეგენდარული განცხადება მოგვიანებით მართლაც ახდა, ოღონდ არა მარიამის, არამედ მისი შთამომავლის, დედოფალ ანას დროს.
დაბადებიდან მალევე მარიამი მოინათლა ახლომდებარე წმინდა მიქაელის ეკლესიაში. ხმები გავრცელდა, რომ იგი სუსტი და უსუსური იყო, მაგრამ ინგლისელმა დიპლომატმა, რალფ სადლერმა, როდესაც 1543 წლის მარტში ლინლითგოუს სასახლეში ჩვილი მარიამი იხილა, დაწერა: „it is as goodly a child as I have seen of her age, and as like to live“.
იქიდან გამომდინარე, რომ ტახტზე ასვლისას მარიამი ჩვილი იყო, მის ზრდასრულობამდე შოტლანდია იმართებოდა რეგენტის მიერ. თავიდანვე გაჩნდა რეგენტობის მსურველი ორი მხარე: ერთი კათოლიკე კარდინალი ბიტონი, ხოლო მეორე — პროტესტანტი არანის გრაფი ჯეიმზ ჰამილტონი, რომელიც ტახტის რიგით მეორე მემკვიდრე იყო. ბიტონის პრეტენზიები ემყარებოდა გარდაცვლილი მეფის ანდერძს, რომელიც მოწინააღმდეგეებმა ყალბ დოკუმენტად შერაცხეს. არანმა, მეგობრებისა და ნათესავების დახმარებით, რეგენტობა მოიპოვა 1554 წლამდე, სანამ მარიამის დედამ არ მოახერხა მისი ჩამოგდება და ჩანაცვლება.
გრინვიჩის ხელშეკრულება (1542-1543)
მინი|მარჯვნივ|1553 წლის მონეტა: შოტლანდიის გერბი (ავერსი), სამეფო მონოგრამა (რევერსი) შოტლანდიაში დაბრუნდნენ ემიგრანტი-დიდგვაროვნები — ინგლისთან კავშირის მომხრეები, რომლებიც განდევნეს ან გაიქცნენ ქვეყნიდან ჯორჯ V-ის დროს, რომელიც პროფრანგულ პოლიტიკას ატარებდა. მათი დახმარებით რეგენტმა 1543 წლის იანვარში შექმნა პროინგლისური ხელისუფლება, შეწყვიტა პროტესტანტების დევნა და დაიწყო მოლაპარაკებები ახალგაზრდა დედოფლისა და ინგლისის ტახტის მემკვიდრის ქორწინებასთან დაკავშირებით. 1543 წლის ივლისში ეს მოლაპარაკებები დასრულდა გრინვიჩის ხელშეკრულებით, რომლის თანახმადაც მარიამი ცოლად უნდა გაჰყოლოდა ინგლისის მეფე ჰენრი VIII-ის ვაჟს, პრინც ედუარდს, რასაც მომავალში უნდა მოჰყოლოდა შოტლანდიისა და ინგლისის ერთი დინასტიის ქვეშ გაერთიანება. ამ დროისთვის — 1543 წლის 9 სექტემბერს — მარიამ სტიუარტი შოტლანდიის დედოფლად აკურთხეს სტერლინგის ციხესიმაგრეში. მინი|მარცხნივ|150px|მარიამ სტიუარტი ახალგაზრდობაში
ომი ინგლისთან (1543-1548)
ძალისხმევამ შოტლანდიელი დიდგვაროვნების პროფრანგული პარტიისა, რომელსაც სათავეში ედგა კარდინალი ბიტონი და დედა დედოფალი, ასევე ჰენრი VIII-ის მოთხოვნამ, გადაეცათ მისთვის მარიამ სტიუარტი, გამოიწვია გადატრიალება შოტლანდიის პოლიტიკაში. 1543 წლის მიწურულს პროინგლისური ბარონები, რომლებსაც ანგუსის გრაფი მეთაურობდა, ჩაანაცვლეს, ხელისუფლებაში კი მოვიდნენ კარდინალი ბიტონი და მისი პროფრანგული ორიენტაციის მომხრეები. ამას არ შეიძლებოდა, რომ არ მოჰყოლოდა საპასუხო რეაქცია ინგლისის მხრიდან. 1544-1545 წლებში ინგლისის ჯარები ჰერტფორდის გრაფის მეთაურობით არაერთხელ შეიჭრნენ შოტლანდიაში, გაანადგურეს კათოლიკური ეკლესიები და გააღატაკეს შოტლანდიური მიწები. ამავდროულად ქვეყანაში ფართოვდებოდა პროტესტანტიზმის გავლენა, რომლის მიმდევრებსაც ინგლისთან დაახლოვება სურდათ. 1546 წლის 29 მაისს რადიკალური პროტესტანტების ჯგუფმა მოკლა კარდინალი ბიტონი და დაიპყრო სენტ-ენდრიუსის ციხე-სიმაგრე. შოტლანდიის ხელისუფლება ვერ გაუმკლავდა ამ სიტუაციას და დახმარების თხოვნით მიმართა საფრანგეთს.
საფრანგეთის ჯარი შოტლანდიაში ჩამოვიდა 1547 წლის დასაწყისში. ჯარმა პროტესტანტები სენტ-ენდრიუსიდან განდევნა. ამის საპასუხოდ ინგლისის ჯარმა ხელახლა გადალახა ანგლო-შოტლანდიური საზღვარი და 1547 წელს გაანადგურა შოტლანდიელები პინკის ბრძოლაში. ინგლისელებმა აიღეს შოტლანდიის ძირითადი ციხე-სიმაგრეები ლოტიანსა და ფერტ-ოფ-ტეის ნაპირებზე. მათ ამგვარად დაიმორჩილეს შოტლანდიის სამეფოს უმნიშვნელოვანესი ნაწილი. მარია დე გიზი იძულებული გახდა გადაემალა თავისი ქალიშვილი დამბარტონის ციხე-სიმაგრეში. ამ დროისთვის საფრანგეთის ტახტზე ავიდა ანრი II — ინგლისთან გადამწყვეტი ბრძოლის მომხრე. მისი შეთავაზებით 1548 წლის 7 ივნისს ხელი მოეწერა დედოფალ მარიამ სტიუარტისა და საფრანგეთის პრინც ფრანსუას ქორწინებას. შოტლანდიაში გადასხეს საფრანგეთის ჯარი, რომელმაც 1550 წლისთვის პრაქტიკულად შეძლო ინგლისელების ქვეყნიდან გაძევება. 1548 წლის 7 აგვისტოს დედოფალმა მარიამ სტიუარტმა, რომელსაც იმ დროისთვის ხუთი წელი შეუსრულდა, საფრანგეთში გაცურა.
ცხოვრება საფრანგეთში (1548-1554)
ახალგაზრდა მარიამთან ერთად 1548 წლის 13 აგვისტოს საფრანგეთში ჩამოვიდა მისი მცირე ამალა, რომელიც მოიცავდა მის ერთსისხლა ძმას, მორეის გრაფს, და „ოთხ მარიას“ — შოტლანდიელი არისტოკრატების ოთხ ახალგაზრდა ქალიშვილს ერთი და იმავე სახელით. საფრანგეთის სამეფო კარი, რომელიც, სავარაუდოდ, იმ დროისთვის ყველაზე შესანიშნავი იყო ევროპაში, ახალგაზრდა პატარძალს გულუხვი ზეიმით შეხვდა. მეფე ჰენრი II მარიამ სტიუარტისადმი სიმპათიით იყო განწყობილი და იგი საუკეთესო განათლებით უზრუნველყო: ახალგაზრდა დედოფალი შეისწავლიდა ფრანგულ, ესპანურ, იტალიურ, ძველბერძნულ და ლათინურ ენებს, ანტიკური და თანამედროვე ავტორების ნაშრომებს. მან ასევე ისწავლა სიმღერა, ბარბითზე დაკვრა, შეიყვარა პოეზია და ნადირობა. მარიამმა მოხიბლა საფრანგეთის სამეფო კარი, მას ლექსებს უძღვნიდნენ ლოპე დე ვეგა, ბრანტონი და რონსარი.
1550 წელს საფრანგეთში ჩამოვიდა დედოფლის დედა — მარია დე გიზი, — რომელიც დაკავებული იყო ფრანკო-შოტლანდიური კავშირის გამყარებით. თუმცა იგი არ დარჩა საკუთარ შვილებთან ერთად და 1551 წელს დაბრუნდა შოტლანდიაში, რათა რელიგიური დავებით დანაწევრებულ ქვეყანაში თავისი ქალიშვილი უზრუნველეყო სტაბილური ძალაუფლებით. 1554 წელს მარია დე გიზმა შეძლო ხელისუფლებიდან არანის გრაფის ჩამომოშორება და თვითონ ჩაუდგა სათავეში შოტლანდიის ხელისუფლებას.
მარია დე გიზის რეგენტობა (1554-1559)
მარია დე გიზის მმართველობა გამოიხატა შოტლანდიაში ფრანგული გავლენის გაზრდით. საფრანგეთის ჯარები განლაგდნენ შოტლანდიურ ციხე-სიმაგრეებში, სამეფო ადმინისტრაციაში დომინირებდნენ ფრანგები. 1558 წელს 24 აპრილს პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარში შედგა მარიამ სტიუარტისა და პრინც ფრანსუას ქორწილი. საქორწილო კონტრაქტის საიდუმლო შეთანხმებით ამ ქორწინებიდან ბავშვების არ ყოლის შემთხვევაში დედოფალი საფრანგეთის მეფეს გადასცემდა შოტლანდიას.
ასეთ პოლიტიკას არ შეეძლო არ გამოეწვია შოტლანდიური არისტოკრატიის დიდი ნაწილის უკმაყოფილება. ამავდროულად პროტესტანტიზმის გავრცელებამ საბოლოოდ გაყო შოტლანდიური საზოგადოება. მდგომარეობა გაუარესდა 1558 წელს ინგლისის ტახტზე ელისაბედ I-ის ასვლით, რომელმაც მხარი დაუჭირა შოტლანდიელ პროტესტანტებს. რომის კათოლიკური ეკლესიის კანონიკური წესის მიხედვით ელისაბედ I ითვლებოდა უკანონოდ შობილად, ამიტომაც მარიამ სტიუარტმა, რომელიც ინგლისის მეფე ჰენრი VII ტიუდორის შვილთაშვილი იყო, თავი ინგლისის დედოფლად გამოაცხადა. მარიამის ეს გადაწყვეტილება საბედისწერო აღმოჩნდა: შოტლანდიას არ ჰქონდა იმის ძალა, რომ მისი უფლებები ინგლისის ტახტზე დაეცვა, ინგლისთან ურთიერთობები კი უიმედოდ გაფუჭდა.
1559 წლის 10 ივლისს გარდაიცვალა ჰენრი II და საფრანგეთის ტახტზე ავიდა ფრანსუა II. მარიამ სტიუარტი საფრანგეთის დედოფალიც გახდა.
პროტესტანტული რევოლუცია (1559-1560)
ფრანსუა II სუსტი მეფე გამოდგა, ამიტომ საფრანგეთში მთავარ როლს იკავებდა დედა დედოფალი ეკატერინე მედიჩი და გიზები — მარიამ სტიუარტის ბიძები. ამავდროულად შოტლანდიაში დაიწყო პროტესტანტული რევოლუცია. შოტლანდიური არისტოკრატიის უდიდესი ნაწილი მიემხრო აჯანყებულ პროტესტანტებს და დახმარება ინგლისს სთხოვა. ქვეყანაში შევიდა ინგლისის ჯარი, რომელსაც პროტესტანტები ისე ხვდებოდნენ, როგორც გამათავისუფლებელს. დედოფალი მარია დე გიზი და საფრანგეთის გარნიზონი ალყაში მოექცა ლეიტში. მარიამ სტიუარტმა ვერ მოახერხა დედისთვის სამხედრო დახმარების გაწევა: ამბუაზიურმა შეთქმულებამ 1560 წლის მარტში დაამხო გიზების მმართველობა სამეფო კარზე. საფრანგეთში იმ დროისთვის იწყებოდა რელიგიური ომები კათოლიკეებსა და ჰუგენოტებს შორის, ამიტომ ეკატერინე მედიჩის არ სურდა ინგლისთან ურთიერთობის გამწვავება. 1560 წლის 11 ივნისს გარდაიცვალა მარია დე გიზი — ქვეყანაში პროტესტანტიზმისა და შოტლანდიის ინგლისთან კავშირისკენ მოძრაობის უკანასკნელი დაბრკოლება. მარიამ სტიუარტმა უარი განაცხადა ამ შეთანხმების დადასტურებაზე, რადგან იგი მოიცავდა ელისაბედ I-ის ინგლისის დედოფლად გამოცხადებას.
1560 წლის 5 დეკემბერს გარდაიცვალა ფრანსუა II. ეს ნიშნავდა, რომ მარიამ სტიუარტი მალე შოტლანდიაში უნდა დაბრუნებულიყო. კათოლიკე დედოფლის მოსვლის პერსპექტივამ შოტლანდიელ პროტესტანტებს აიძულა დაეჩქარებინათ ახალი სახელმწიფო ეკლესიის გაფორმება: ქვეყნის პარლამენტმა დაამტკიცა პროტესტანტული რწმენის სიმბოლო და დისციპლინირებული ქარტია, გამოაცხადა შოტლანდიური ეკლესიის რომის პაპთან კავშირის გაწყვეტისა და კათოლიკური მესის აკრძალვის შესახებ.
შოტლანდიაში დაბრუნება (1561-1565)
მინი|მარცხნივ|მარიამ სტიუარტი შოტლანდიაში დაბრუნების შემდეგ
საშინაო პოლიტიკა (1561-1563)
1561 წლის 19 აგვისტოს თვრამეტი წლის დედოფალი შოტლანდიაში ჩავიდა. ქვეყანა, რომელშიც იგი დაბრუნდა, წარმოადგენდა გაყოფილ ერს. კონსერვატორები, რომლებსაც სათავეში ჰანტლის გრაფი ედგათ, მზად იყვნენ უსიტყვოდ დამორჩილებოდნენ დედოფალს, რომელმაც ფრანსუა II-ის გარდაცვალების შემდეგ შეწყვიტა ფრანგული დომინირების განსახიერება. რადიკალური პროტესტანტები ჯონ ნოქსის მეთაურობით დედოფლისგან ითხოვდნენ კათოლიციზმსთან კავშირის გაწყვეტას და პროტესტანტების ერთ-ერთი ლიდერის — არანის გრაფთან ქორწინების გაუქმებას. ჯეიმზ სტიუარტსა და სახელმწიფო მდივანს, უილიამ მეიტლანდს მარიამ სტიუარტისთვის დახმარების გაწევა შეეძლოთ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ქვეყანაში შენარჩუნდებოდა პროტესტანტული რელიგია და მოხდებოდა ინგლისთან დაახლოვება.
თავისი მმართველობის პირველივე წლებიდან მარიამ სტიუარტმა ფრთხილი პოლიტიკის გატარება დაიწყო. იგი არ ცდილობდა კათოლიციზმის რესტავრირებას, მაგრამ ამავდროულად არც პროტესტანტიზმში გადადიოდა. სამეფო ადმინისტრაციაში მთავარ ადგილს ინარჩუნებდნენ ჯეიმზ სტიუარტი, რომელიც მორეის გრაფი გახდა, და უილიამ მეიტლანდი. უკიდურესი პროტესტანტები ცდილობდნენ მოეწყოთ შეთქმულება დედოფლის დატყვევების მიზნით, მაგრამ შეთქმულება ჩაიშალა. არანი მალე ჭკუიდან შეიშალა, ჯონ ნოქსის რადიკალიზმი კი მხარდაჭერას ვეღარ გრძნობდა შოტლანდიელი დიდგვაროვნების ფართო ფენის მხრიდან. სხვა მხრივ, 1562 წელს კონსერვატორულ მხარეს თავი მოჰკვეთეს: ჰანტლის გრაფმა, რომელსაც მორეის საგრაფოს მოპოვება სურდა, წამოიწყო აჯანყება მარიამ სტიუარტის წინააღმდეგ, მაგრამ მარცხი განიცადა ლორდ ჯეიმზთან და მალევე გარდაიცვალა. 1562-1563 წლებში დედოფალმა ოფიციალურად აღიარა პროტესტანტიზმი შოტლანდიის სახელმწიფო რელიგიად და შემოიღო საეკლესიო შემოსავლების განაწილების წესი რელიგიურ და სახელმწიფო მოთხოვნებზე. მარიამ სტიუარტმა უარი განაცხადა შოტლანდიური დელეგაციის გაგზავნაზე ტრენტის საბჭოზე, რომელიც კათოლიკური დოქტრინის გაფორმებით დამთავრდა. ამავდორულად მას კავშირი არ გაუწყვიტავს რომთან, აგრძელებდა პაპთან მიმოწერას, სახელმწიფო კარზე კი ტარდებოდა კათოლიკური მესა. საბოლოოდ, მარიამ სტიუარტის მმართველობის დასაწყისი გამოირჩევა შედარებითი პოლიტიკური სტაბილურობის მიღწევით.
დიდგვაროვნების დახმარება დიდწილად აიხსნებოდა ახალი შესაძლებლობებით, რომლებიც ახალგაზრდა შოტლანდიელ არისტოკრატებს გაეხსნათ მას შემდეგ, რაც მარიამის ჰოლირუდის სასახლეში შეიქმნა სამეფო კარი ფრანგული მაგალითის მიხედვით. ახალგაზრდა, მოხდენილ, ლამაზ დედოფალს, რომელსაც უყვარდა მუსიკა, ცეკვები, მასკარადები, ნადირობა და გოლფი, არ შეეძლო არ მიეზიდა შოტლანდიელი დიდგვაროვნები, რომლებიც სამოქალაქო ომების დროს გადაეჩვივნენ სამეფო კარზე ცხოვრებას. მარიამმა ყოველდღიური ადმინისტრაციული სამუშაოები მორეისა და მეიტლანდს გადააბარა. ამგვარად მან ჰოლირუდში ლუვრის პატარა ვარიანტი შექმნა.
საგარეო პოლიტიკა (1563-1565)
საგარეო პოლიტიკა მარიამ სტიუარტისთვის დიდ პრობლემას წარმოადგენდა. შოტლანდიის ხელისუფლების ლიდერები — მორეი და მეიტლანდი — ანგლო-შოტლანდიური კავშირის ერთგული მომხრეები იყვნენ. თვითონ დედოფალი მარიამი უარს ამბობდა ელისაბედ I-ის ინგლისის დედოფლად აღიარებაზე. იგი იმედს იტოვებდა, რომ შეძლებდა ინგლისის ტახტზე საკუთარი უფლებების რეალიზებას. კომპრომისი შესაძლებელი იყო მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მარიამი ინგლისის ტახტისადმი საკუთარ პრეტენზიაზე უარს განაცხადებდა ელისაბედ I-ის სიცოცხლეში, იმის სანაცვლოდ, რომ იგი ინგლისის ტახტის მემკვიდრე გახდებოდა მისი გარდაცვალების შემდეგ. მაგრამ არც მარიამი, რომელსაც თავდაჯერებული იმედები ჰქონდა, და არც ელისაბედ I, რომელიც არ იყო მზად, ინგლისის ტახტის მემკვიდრის საკითხი გადაეწყვიტა, არ აპირებდნენ დაახლოვებას.
ამავდროულად გაჩნდა მარიამ დედოფლის ახალი ქორწინების საკითხი. მის ხელზე პრეტენდირებდა მრავალი ევროპელი მონარქი (საფრანგეთის, შვედეთის, დანიის მეფეები, ავსტრიის ერცჰერცოგი). ყველაზე სავარაუდო საქმროდ დიდი ხნის განმავლობაში ითვლებოდა დონ კარლოსი — ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ის ვაჟი. ამ შეუღლებასთან დაკავშირებულმა მოლაპარაკებებმა ინგლისი შეაშფოთა: ელისაბედ I იმაზეც კი იყო მზად, რომ მარიამი თავის მემკვიდრედ აღეარებინა, თუ იგი ესპანეთის პრინცთან ქორწინებაზე უარს იტყოდა. თუმცა 1563 წლის მიწურულისთვის ნათელი გახდა, რომ დონ კარლოსი ფსიქიკურად გაუწონასწორებელი იყო, ამიტომ მოლაპარაკებები ჩაიშალა. ელისაბედმა თავის მხრივ ხელი შესთავაზა რობერტ დადლის, ლესტერის გრაფს, თავის შესაძლო საყვარელს, რამაც, რასაკვირველია, გამოიწვია შოტლანდიის დედოფლის აღშფოთება.
კრიზისი და მარიამ სტიუარტის დაცემა (1565-1587)
მინი|150px|მარცხნივ|მარიამ სტიუარტი და ჰენრი, დარნლის ლორდი
მეორე ქორწინება და რიჩოს მკვლელობა (1565-1566)
შედეგად, 1566 წლის დასაწყისისთვის შეიქმნა დედოფლისადმი მტრულად განწყობილი დარნლისა და შოტლანდიის პროტესტანტი ლორდების კოალიცია, რომელსაც სათავეში ედგათ მორეი და მორტონი. 1566 წლის 9 მარტს ფეხმძიმე დედოფლის თვალწინ ოპოზიციის ლიდერებმა სასტიკად მოკლეს დავიდ რიჩო — მარიამ სტიუარტის ერთ-ერთი უახლოესი მეგობარი, ფავორიტი და პირადი მდივანი. სავარაუდოდ, ამ ბოროტმოქმედებით შეთქმულებს სურდათ დედოფლისთვის, მის სიცოცხლეზე საფრთხის შექმნით, ეიძულებინათ დათმობაზე წასვლა. თუმცა მარიამის ეფექტურმა მოქმედებებმა კვლავ გაანადგურა ოპოზიციის გეგმები: დედოფალი სახალხოდ შეურიგდა ქმარსა და მორეის, რამაც შეთქმულებს შორის აზრთა სხვადასხვაობა გამოიწვია. მარიამი მკვლელობის შემსრულებლებს მკაცრად გაუსწორდა. მორტონი და მისი თანამოაზრეები ინგლისში გაიქცნენ.
დარნლის მკვლელობა და დედოფლის ჩამოგდება (1567-1568)
მარიამ სტიუარტის ქმართან შერიგება მოკლევადიანი აღმოჩნდა. მალე ნათელი გახდა მისი სიმპათია ბოთუელის გრაფთან, ჯეიმზ ჰეპბერნთან, რომელიც ძლიერ განსხვავდებოდა დარნლისგან თავისი ძალით, სიმამაცითა და გამბედაობით. დედოფლისა და მეფის განხეთქილება შემდგარი ფაქტი ხდება: დარნლი უარს ამბობს მათი შვილის, მომავალი მეფე ჯეიმზ VI-ის, ნათლობაზე მისვლას. მარიამ სტიუარტის პოლიტიკა უფრო და უფრო იწყებს გრძნობებით განსაზღვრას, უპირველეს ყოვლისა, ბოთუელისადმი სიყვარულის გამო. დარნლი ხდება წინაღობა, რომელიც ჩამოშორებულ უნდა იქნას.
1567 წლის 10 თებერვალს ამოუცნობი მიზეზების გამო აფეთქდა სახლი კიორკ-ო'ფილდში, ედინბურგის გარეუბანში, სადაც დარნლი იყო გაჩერებული. თვითონ დარნლი კი უბედურ პაჟთან ერთად მკვდარი იპოვეს ბაღში. იგი სახლიდან გაქცევის მცდელობისას გაგუდეს. საკუთარი ქრმის მკვლელობის ორგანიზებაში მარიამ სტიუარტის მონაწილეობის მიღებასთან დაკავშირებული საკითხი ერთ-ერთი ყველაზე მწვავეა შოტლანდიის ისტორიაში. როგორც ჩანს, მოსალოდნელი ბოროტმოქმედების შესახებ, როგორც მინიმუმ, იცოდნენ მორეის გრაფმა და მეიტლანდმა და შესაძლოა, მონაწილეობაც კი მიიღეს ამაში. ასევე შესაძლოა საკმაოდ გაბედულად ითქვას დარნლის წინააღმდეგ შეთქმულების შესახებ რიჩოს მკვლელობაში მისი ყოფილი პარტნიორების მხრიდან, რომლებსაც სათავეში მორტონი ედგა და რომლებსაც მეფემ უღალატა. შეთქმულებაში ბოთუელის გრაფის მონაწილეობაც შესაძლებელია. თანაც, თუ ბოთუელი მარიამ დედოფლის ხელისკენ გზის გათავისუფლებას აპირებდა, მაშინ მორტონისა და მორეის ჯგუფები, შესაძლოა, დარნლის მკვლელობით დედოფლისადმი ნდობაში კრიზისის გამოწვევასა და დედოფლის ტახტიდან ჩამოგდებას ცდილობდნენ. შესაძლოა, ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი ჯგუფი ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად მოქმედებდა.
ყოველ შემთხვევაში, ვინც არ უნდა ყოფილიყო მეფის მკვლელი, ამ დანაშაულში შოტლანდიის საზოგადოებამ ბრალი გარკვეულწილად დედოფალს დასდო, როგორც ორგულ ცოლს. მარიამ სტიუარტს არაფერი გაუკეთებია თავისი უდანაშაულობის დასამტკიცებლად. პირიქით, 1567 წლის 15 მაისისთვის ჰოლირუდში შედგა მარიამისა და ბოთუელის გრაფის ქორწილი. მეფის სავარაუდო მკვლელთან ქორწილმა მარიამ სტიუარტს ქვეყანაში ყოველგვარი მხარდაჭერა დაუკარგა, რითიც დაუყოვნებლივ ისარგებლეს პროტესტანტმა ლორდებმა და მორეის გრაფის მომხრეებმა. მათ შექმნეს ლორდთა „კონფედერაცია“ და საკმარისი სამხედრო ძალების შეგროვების შემდეგ დედოფალი და ბოთუელი ედინბურგიდან განდევნეს. 1567 წლის 15 ივნისს დედოფლის ჯარი, რომელიც კარბერთან შეხვდა კონფედერაციის ჯარს, დაიშალა. მარიამ სტიუარტი იძულებული გახდა დანებებულიყო, თუმცა წინასწარ უზრუნველჰყო ბოთუელის უსაფრთხოდ წასვლა. დედოფალი აჯანყებულებმა მიიყვანეს ლოხლევენის ციხე-სიმაგრეში, სადაც 24 ივლისს მარიამმა ხელი მოაწერა დოკუმენტს ტახტიდან გადადგომის შესახებ, თავისი ვაჟის, ჯეიმზ I-ის სასარგებლოდ. მეფის სრულწლოვანებამდე ქვეყნის რეგენტად დაინიშნა მორეის გრაფი.
გაქცევა ინგლისში (1568-1573)
thumb|მარიამ სტიუარტი ინგლისში, დაახ. [[1578 წელს]] კანონიერი დედოფლის ჩამოგდებას არ შეიძლებოდა არ გამოეწვია შოტლანდიელი ლორდების ნაწილის უკმაყოფილება. „კონფედერატების“ კავშირი სწრაფად დაიშალა, მორეების რეგენტობის დაწესებამ გამოიწვია ჰამილტონების ოპოზიციაში გადასვლა. 1568 წლის 2 მაისს მარიამ სტიუარტი გაიქცა ლოხლევენის ციხიდან. მას დაუყოვნებლივ შეუერთდნენ ოპოზიციონერი ბარონები. თუმცა 13 მაისს დედოფლის მცირერიცხოვანი არმია დამარცხდა რეგენტების არმიის მიერ ლანგსაიდთან ბრძოლაში. მარიამი გაიქცა ინგლისში, სადაც დახმარება ელისაბედ I-ს სთხოვა.
თავდაპირველად ელისაბედი მარიამს დახმარებას დაპირდა, თუმცა ის შორს იყო იმ იდეისგან, რომ ინგლისის ტახტის კონკურენტისთვის დახმარება გაეწვია. ელისაბედმა თავის თავზე აიღო მომრიგებლის ფუნქცია მარიამსა და მორეის გრაფს შორის და შოტლანდიის მეფის მკვლელობის გამოძიების ინიციატივა თავის თავზე აიღო. გამოძიების პროცესში რეგენტის მომხრეებმა წარმოადგინეს საბუთი მარიამ სტიუარტის ღალატის შესახებ, აგრეთვე მას ბრალი დასდეს ქმრის წინააღმდეგ შეთქმულებაში მონაწილეობაში, რის დასამტკიცებლად მოიშველიეს „ზარდახშის წერილები“. როგორც ჩანს, ამ წერილების ნაწილი (მაგალითად ბოთუელისადმი მიძღვნილი ლექსები) იყო ნამდვილი, მაგრამ მეორე ნაწილი — ყალბი. მემკვიდრეობის შედეგი გახდა ელისაბედ I-ის 1569 წლის ბუნდოვანი ვერდიქტი, რომელმაც საშუალება მისცა მორეას რეჟიმს განემტკიცებინა პოზიციები შოტლანდიაში და ამასთან ერთად მიეღო ინგლისის მხრიდან აღიარება.
მარიამ სტიუარტის საქმე ჯერ კიდევ ბოლომდე არ იყო წაგებული. 1570 წელს მორეას მკვლელობის შემდეგ შოტლანდიაში დაიწყო სამოქალაქო ომი დედოფლის მომხრეებსა და მეფის პარტიას შორის. მხოლოდ ელისაბედის ჩარევის შემდეგ, 1573 წლის 23 თებერვალს მხარეებმა ხელი მოაწერეს „პერტის შერიგებას“, რომლის თანახმადაც შოტლანდიის მეფედ აღიარეს ჯეიმზ I. მალე მორტონის ჯარებმა აიღეს ედინბურგი და დააპატიმრეს დედოფლის უკანასკნელი მომხრე, მეიტლანდი. ეს ნიშნავდა, რომ მარიამ სტიუარტმა რეგენტობის უკანასკნელი იმედი დაკარგა.
მარიამ სტიუარტის დაპატიმრება და სიკვდილით დასჯა (1574-1587)
მინი|მარჯვნივ|ელისაბედ I-ის მიერ ხელმოწერილი სასიკვდილო განაჩენი მინი|მარჯვნივ|მარიამ სტიუარტის სიკვდილით დასჯა შოტლანდიაში მარცხმა არ გატეხა დედოფალი. ის კვლავ ინგლისის ტახტის პრეტენდენტი იყო. მარიამი წინააღმდეგი იყო, უარი ეთქვა საკუთარ უფლებებზე, რაც ძალზედ აშფოთებდა ელისაბედ I-ს. ინგლისში მარიამი იმყოფებოდა შეფილდის ციხესიმაგრეში მეთვალყურეობის ქვეშ. არ შეიძლება ითქვას, რომ მარიამ სტიუარტის შინა პატიმრობა გამოირჩეოდა სიმკაცრით: მას ჰყავდა საკმარისი რაოდენობის მსახურები, დედოფლის რჩენის ხარჯების დასაფარად ინგლისი და საფრანგეთი საკმაოდ დიდ ფულად დახმარებას იძლეოდნენ. თუმცა ის დაშორებული იყო შოტლანდიელი მეგობრებისაგან და ნელ-ნელა ბერდებოდა მარტოობაში.
მარიამი არ ეშვებოდა ინტრიგებს ელისაბედ I-ის წინააღმდეგ, აწარმოებდა საიდუმლო მიმოწერებს ევროპულ სახელმწიფოებთან, თუმცა ინგლისის დედოფლის წინააღმდეგ აჯანყებებში რეალურად არ მონაწილეობდა. ამის მიუხედავად, ჰენრიხ VII ავსტრიელის კანონიერი შვილიშვილის, მარიამ სტიუარტის სახელი აქტიურად მოიხსენიებოდა ელისაბედ I-ის წინააღმდეგ შეთქმულებაში მონაწილეთა შორის. 1572 წელს გამოაშკარავდა რიდოლფის შეთქმულება, რომლის მონაწილეებიც აპირებდნენ ელისაბედ I-ის დამხობას და ინგლისის ტახტზე მარიამ სტიუარტის აყვანას. 1586 წელს ელისაბედის მინისტრის, ფრენსის უოლსინჰემის და მისი ტუსაღის, ემიას პაულეტის მონაწილეობით მარიამ სტიუარტი გარეული აღმოჩნდა კათოლიკეების აგენტთან, ენტონი ბაბინგტონთან გაუფრთხილებელ მიმოწერაში, რომელშიც ის მხარს უჭერდა ელისაბედ I-ის მკვლელობას. თუმცა შეთქმულება გამოაშკარავდა და წერილები ხელში ჩაუვარდა ინგლისის დედოფალს. მარიამ სტიუარტი წარდგა სასამართლოს წინაშე, რომელმაც მას სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანა. 1587 წლის 8 თებერვალს ფოტერინგის ციხეში მარიამ სტიუარტს თავი მოჰკვეთეს.
დედოფალი დაკრძალეს პეტერბორის ტაძარში, ხოლო 1612 წელს, მისი შვილის, ჯეიმზის ბრძანებით, რომელიც ელისაბედ I-ის გარდაცვალების შემდეგ ინგლისის მეფე გახდა, მარიამ სტიუარტის ნეშთი გადმოასვენეს უესტმინსტერის სააბატოში, სადაც დაკრძალეს სიცოცხლეში თავისი უპირველესი მეტოქის, ელისაბედის საფლავის გვერდით.