ოსტპოლიტიკა
ისტორია
1969 წელს, როდესაც გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის (გფრ) არჩევნებში სოციალ-დემოკრატიულმა პარტიამ (SPD) გაიმარჯვა და ქვეყნის პრეზიდენტის პოსტიც ამ პარტიის წარმომადგენელმა, გუსტავ ჰაინემანმა დაიკავა, დასავლეთ გერმანიამ პირველად შეიცვალა ხელისუფლება. ქრისტიან-დემოკრატიული კავშირის (CDU) და ქრისტიან -სოციალური ერთობის (CSU) ალიანსის ოცწლიანი პოლიტიკური დომინაცია, სოციალ-დემოკრატებისა და თავისუფალი დემოკრატების (FDP) კოალიციამ ჩაანაცვლა. ქვეყნის კანცლერი სოციალ-დემოკრატი ვილი ბრანდტი, ხოლო საგარეო საქმეთა მინისტრი თავისუფალი დემოკრატი ვალტერ შეელი გახდა. გფრ-ის სოციალ-ლიბერალურმა კოალიციამ ქვეყნის შიგნით რიგი რეფორმები განახორციელეს, თუმცა მათი მთავარი შემოქმედება აღმოსავლეთ გერმანიასთან და აღმოსვალეთ ევროპის კომუნისტურ ქვეყნებთან ურთიერთობის ცვლილება გახდა. დასავლურ ალიანსთან მოკავშირეობის შენარჩუნებასთან ერთად, გფრ-ის ახალმა ხელისუფლებამ რადიკალური, თამამი „აღმოსავლური პოლიტიკა“, იგივე ოსტპოლიტიკა წამოიწყო. მანამდე დასავლეთ გერმანია უარს აცხადებდა აღმოსავლეთ გერმანიის, გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის (გდრ) აღიარებაზე. გფრ-ის კანცლერის კონრად ადენაუერის საგარეო საქმეთა მინისტრის, ვალტერ ჰალშტაინის დოქტრინის მიხედვით, გფრ-ს გაწყვეტილი ჰქონდა დიპლომატიური ურთიერთობები იმ ქვეყნებთან, რომლებიც გდრ-ს აღიარებდნენ, გარდა საბჭოთა კავშირისა. ხელისუფლებაში ახალი დუეტის, ბრანდტი-შეელის მოსვლით ამ პოლიტიკამ მიმართულება რადიკალურად შეიცვალა და აღმოსავლეთ გერმანისათან პირდაპირი მოლაპარაკებები დაიწყო ორ გერმანიას შორის ურთიერთობების ნორმალიზებისთვის. ოსტპოლიტიკის შეთანხმებები ოსტპოლიტიკის ფარგლებში რამდენიმე მნიშვნელოვანი ხელშეკურლება გაფორმდა დასაველთ გერმანიასა და კომუნისტური ბლოკის ქვეყნებს შორის. შეთანხებაზე მუშაობა დასაწყისში გართულდა, რადგან დასავლური ძალები და საბჭოთა კავშირი „ბერლინის სტატუსის“ ინტერპრეტაციაზე ვერ თანხმდებოდნენ. მოლაპარაკებებში ოფიციალური მოსკოვი ორ მნიშვნელოვან დათმობაზე წავიდა: მიმოსვლა დასაველთ გერმანიასა და დასავლეთ ბერლინს შორის მომავალში არ შეფერხდებოდა, რითაც მოხდა გფრ-ისა და დასავლეთ ბერლინს შორის კავშირის დე-ფაქტო აღიარება. მაგრამ საბჭოთა კავშირი ამტკიცებდა, რომ დასავლეთ ბერლინი გფრ-ის ტერიტორია არ იყო და არ შეიძლებოდა მისი ოფიციალური ბონის მმართველობაში გადასვლა. ოსთპოლიტიკას დასავლეთ გერმანიაში ქრისტიან-დემოკრატებისგან წინააღმდეგობა შეხვდა. ისინი მიიჩნევდნენ, რომ ეს იყო დანებება, რითაც გერმანია საბოლოოდ კარგავდა 1945 წლამდე მის შემადგენლობაში არსებულ აღმოსავლურ ტერიტორიებს. ქრისტაინ-დემოკრატების წინააღმდეგობა გამოიხატა აღმოსავლეთ გერმანიის, როგორც დიქტატორული რეჟიმის აღიარების მიმართ, სადაც თავისუფალი არჩევნები არ ტარდებოდა, ნარჩუნდებოდა ბერლინის კედელი და დასავლეთ ბერლინში გადამსვლელთა მსურველებისთვის სასაზღვრო პოლიციას უფლება ჰქონდა ესროლა. შედეგად, ქრისტიან-დემოკრატების მთავარი დაპირება 1972 წლის არჩევნებში ძირითადი ხელშეკურლების გაუქმება იყო. თუმცა ამ არჩევნებში გერმანელმა ამომრჩეველმა საკუთარი მანდატი კვლავ ბრანდტის მთავრობას გადასცა, სოციალ-დემოკრატიულმა პარტიამ თავისუფალ-დემოკრატებთან ერთად ბუნდესტაგში პოზიციები გაიმყარეს. ძირითად ხელშეკრულებას 1972 წლის მიწურულს მოეწერა ხელი, ხოლო მომდევნო წელს ორივე გერმანია გაერთიანებული ერების ორგანიზაციამ (გაერო) საკუთარ წევრებად მიიღო. ოსტპოლიტიკის მიმართ ამერიკულ პოლიტიკურ წრეებში ხშირად წუხილი გამოითქმოდა, რომ ამ ნაბიჯით კომუნისტური ქვეყნების ლეგიტიმაცია მოხდა და მათზე დასავლური დემოკრატიების წნეხი შესუსტდა. თუმცა აშშ-ის პრეზიდენტის, რიჩარდ ნიქსონის ადმინისტრაცია გფრ-ს მხარს უჭერდა აღმოსავლეთ გერმანიასთან დაძაბულობის შესუსტებაში. ორი ქვეყნის ეროვნული უსაფრთხოების საბჭოს წევრები, ჰენრი კისინჯერი და ჰელმუთ ზონენფელდტი მუდმივად აკვირდებოდნენ გფრ-სა და გდრ-ს შორის ურთიერთობების განვითარების პროცესს, რათა ამერიკული ინტერესი არ დაზიანებულიყო საბჭოთა კავშირის სასარგებლოდ. კისინჯერი გფრ-ის სურვილს დაახლოებოდა აღმოსავლეთ გერმანიას ლეგიტიმურად თვლიდა. მას მიაჩნდა, რომ აშშ-ის მხირდან ნებისმიერ საწინააღმდეგო ჩარევას შეიძლება გაეღრმავებინა სკეპსისი დასავლური ალიანსის მიმართ. იგი ეგონ ბარს შეპირდა, რომ აშშ-ის დამოკიდებულება გფრ-ის მიმართ იქნებოდა პარტნიორული და არა კლიენტელისტური. ბარის ინიციატივით, კისინჯერთან ფარული არხით ოსტპოლიტიკაზე ისე მიმდინარეობდა თანამშროლობა, რომ აშშ-ის სახლემწიფო დეპარტამენტი საქმის კურსში არ ყოფილა. თუმცა უკვე მოაგვიანებით, აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტის ერთ-ერთი სადაზვერვო რეპორტი ოსტპოლიტიკას აფასებდა და მის მიმართ ოპტიმისტურ ანალიზს ავლენდა.