cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (ბოლვანოვკა)
ისტორია
1990 წელს ეკლესია დაუბრუნდა მორწმუნეებს. დიდი შრომის ფასად მოხდა ეკლესიის რესტავრაცია. ეკლესია მიწერილია მეზობლად მდებარე ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესიაზე.
ეკლესიაში დაცული იყო სერგი რადონეჟელის ხატი, რომელიც დაწერილი იყო მისი ძმისშვილის, ფიოდორის მიერ, რომელიც იყო სიმონოვის მონასტრის არქიმანდრიტი და შემდეგ როსტოვის მთავარეპისკოპოსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძრები რუსეთში კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
ყირიმის ოპერაცია
ყირიმის ოპერაცია — საბჭოთა ჯარების შეტევითი ოპერაცია მეორე მსოფლიო ომის მპერიოდში, ყირიმის გათავისუფლების მიზნით. მიმდინარეობდა 1944 წლის 8 აპრილიდან 12 მაისამდე. ოპერაციაში მონაწილეობდა პრიმორსკის და უკრაინის მეოთხე არმიები. საბჭოთა ჯარების შეტევას მხარს უჭერდა შავი ზღვის ფლოტი და აზოვის სამხედრო ფლოტილია. გერმანიის მე-17 არმიას ყირიმში ეკავა ღრმად ეშელონირებული თავდაცვითი პოზიციები. 8 აპრილს საბჭოთა ჯარები გადავიდნენ შეტევაზე და დაიკავეს არმიანსკი, ხოლო 11 აპრილს ქერჩი და ჯანკოი. 15-16 აპრილს საბჭოთა ჯარები მიადგნენ სევასტოპოლს, რომელიც შტურმით აიღეს 9 მაისს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოპერაციები და ბრძოლები დიდ სამამულო ომში
ქართული ძალა
მინი|ორგანიზაციის დროშა ქართული ძალა — ქართული ნაციონალისტური ორგანიზაცია საქართველოში 2015 წლიდან. ქართული ძალის წარმომადგენლების თქმით, ისინი მკაცრად აპროტესტებენ საქართველოში რუსული სპეცსამსახურეების პოლიტიკის გატარებას, ამავდროულად ეწინააღმდეგებიან დასავლეთიდან ლიბერალური ფასეულობების შემოტანასაც.
ისტორია
ორგანიზაცია დაფუძნდა 2015 წლის 31 ივლისს. 19 აგვისტოს, ბათუმის ცენტრში ქართულმა ძალამ გამართა გაცნობითი ხასიათის მარში. 29 სეექტემბერს, სოხუმის დაცემის წლისთავზე გმირთა მოედანზე და თბილისის პარლმენტის შენობის წინ გაიმართა მდუმარე აქცია ჩირაღდნებით, ლოზუნგით „აფხაზეთი და სამაჩაბლო საქართველოა!“. იმავე წლის 27 ნოემბერს მიტინგი რუსთაველის ძეგლთან, რომლის მთავარი მოთხოვნაც თბილისში ქართველი გენერლის, გიორგი მაზნიაშვილის ძეგლის დადგმა იყო. აქტივისტებმა ამ საქმის შესასრულებლად ხელმოწერების შეგროვებაც დაიწყეს.
2016 წლის 3 აპრილს გაიმართა მცირე მსვლელობა-მარში რუსთაველის გამზირიდან გერმანიის საელჩოს მიმართულებით. საპროტესტო აქცია საპატრულო პოლიციის თანამშრომლების თანხლებით წარიმართა, პროტესტის მოტივი კი სირიიდან და ერაყიდან, სირიის სამოქალაქო ომის მიზეზით წამოსულ ლტოლვილთა მიღების თემის წინ წამოწევა იყო.
2016 წლის 17 მაისს „ქართული ძალის“ აჭარელი აქტივისტების მონაწილეობით „ოჯახის სიწმინდისა და ტრადიციული ღირებულებების დაცვის დღის“ აღსანიშნავად მოეწყო მსვლელობა ბათუმში, ილია ჭავჭავაძის ძეგლიდან საკათედრო ტაძრის მიმართულებით.
2016 წლის 27 სექტემბერს „ქართული ძალის“ წევრებმა თბილისის „დინამოს“ ულტრასებთან ერთად სოხუმის დაცემის დღეს მოაწყვეს მსვლელობა თბილისის დავით აღმაშენებლის გამზირზე, რომელიც თურქული მაღაზიების და ბარების დარბევით დასრულდა. აქციაზე წარმოდგენილი იყო თეთრი ნაციონალიზმის სიმბოლიკა.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს საზოგადოებრივი ორგანიზაციები კატეგორია:ქართული ნაციონალიზმი კატეგორია:საქართველოს დისიდენტური ორგანიზაციები
ჩივა (ესპანეთი)
ჩივა (Chiva, Xiva) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ოია-დე-ბუნიოლის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 178,7 კმ². მოსახლეობა — 15 414 კაცი (2020 წ.).
კალასიაო
კალასიაო (ოფიციალურად კალასიაოს მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Calasiao; ტაგ: Bayan ng Calasiao) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 98 154 ადამიანს შეადგენს.
მუნიციპალიტეტის სახელწოდება მომდინარეობს ადგილობრივი სიტყვიდან Kalasian, რაც ითარგმნება როგორც „ადგილი, სადაც ხშირად ელავს“. ფუძე lasi „ელვას“ ნიშნავს. ესპანელები ამ ადგილს „Lugar de Rayos“-ს უწოდებდნენ.
კალასიაოს მუნიციპალიტეტი პანგასინანის ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს. ის 24 ბარანგაისა და 31 სიტიოსგან შედგება. პროვინციის ფართობი 4 836 ჰექტარია.
ბაღრამიანი (ვაღარშაპატი)
ბაღრამიანი (Բաղրամյան) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 078 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 290 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 10.6 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
მონრეალის პროტოკოლი
მინი|250პქ|უდიდესი ოზონის ხვრელი ანტარქტიკის თავზე 2006 წელს. მონრეალის პროტოკოლი ოზონის შრის დამშლელი ნივთიერებების შესახებ (The Montreal Protocol on Substances That Deplete the Ozone Layer) — 1985 წლის ვენის კონვენციის საერთაშორისო პროტოკოლი, რომელიც შეიმუშავეს ოზონის ფენის დაცვის მიზნით. პროტოკოლი ხელმოსაწერად გაამზადეს 1987 წლის 16 სექტემბერს და ძალაში შევიდა 1989 წლის 1 იანვარს. პროტოკოლის ძალაში შესვლას 1989 წლის მაისში ჰელსინკის შეხვედრა მოჰყვა. ამის შემდეგ პროტოკოლი 7-ჯერ შეიცვალა: 1990 (ლონდონი), 1991 (ნაირობი), 1992 (კოპენჰაგენი), 1993 (ბანგკოკი), 1995 (ვენა), 1997 (მონრეალი) და 1999 (პეკინი) წწ. თუკი ხელმომწერი ქვეყნები დაიცავენ პროტოკოლის მითითებებს ოზონის ფენა აღდგება 2050 წლისთვის. გაეროს გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა (1997–2006 წწ.) განაცხადა:
2009 წლის მდგომარეობით პროტოკოლს ხელს აწერს გაეროს 196 წევრი ქვეყანა. ყოველი ქვეყანა ახდენს ყველა მიღებული ჩასწორების რატიფიცირებას. პეკინის შესწორება რატიფიცირებულია 191 ქვეყნის მიერ. საქართველომ პროტოკოლს ხელი მოაწერა 1992 წლის 26 მაისს.
იზჰორი
იზჰორი (Izzhor) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
დრამკირანი
დრამკირანი (Droim Caorthainn) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. 2006 წლის მონაცემებით სოფლის მოსახლეობა 249 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტრიმის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ბარდაჩა
ბარდაჩა (Језеро Бардача) — ტბებსა და ჭაობების კომპლექსი ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. მდებარეობს სერბთა რესპუბლიკის ქალაქ სრბაცის მუნიციპალიტეტში. კომლექსში შედის ჭაობები, დატბორილი ტერიტორიები, ტყე, სასოფლო-სამეურნეო მიწები და დასახლებული პუნქტები.
ტბა მდებარეობს ბანია-ლუკიდან 45 კმ-ის დაშორებით. ზღვის დონიდან 100 მ-ზე. ტბის სგრძეა 5,5 კმ, ხოლო სიგანე — 1,7 კმ. მაქსიმალური სიღრმეა 2,5 მ., ხოლო ფართობი — 7,32 კმ². ტბა და მიმდებარე კომპლექსი დაცულია და წარმოადგენს ბუნების ძეგლს.
ტბების კომპლექსის ტერიტორიაზე გაედინება სამი მდინარე: მატურა, სტუბლაია და ბრზაია.
ტბის გარშემო მდებარეობს ქალაქები: გრადიშკა — 25 კმ-ში, ლაკტაში — 30 კმ-ში და ბანია-ლუკა — 45 კმ-ში.
ტბაში გვხვდება 280 სახეობის მცენარე, 178 სახეობის ფრინველი და 26 სახეობის თევზი.
პარაკალე
პარაკალე (ოფიციალურად პარაკალეს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Paracale) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 60 198 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 27 ბარანგაის.
ქარქი
ქარქი  (Karki) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, სადარაქის რაიონში. 1990 წლის 19 იანვარს სომხეთის შეიარაღებულმა ძალებმა მოახდინეს ტერიტორიის ოკუპაცია, რომელიც წარმოადგენს ანკლავს.
პარაკალე
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
ქარქი
სქოლიო
კატეგორია:სადარაქის რაიონის სოფლები
დალაპორტეს სახლი
დალაპორტეს სახლი (Дом Даллапорте) — ძველი ორსართულიან სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში.
მისამართი: ტაგანროგი, იტალიის შესახვევი № 9.
ისტორია
ორსართულიანი სახლი იტალიის შესახვევში ააგეს XIX საუკუნის მეორე ნახევარში დონელი კაზაკების მაიორის ალექსანდრე ეგოროვის სახსრებით. მოგვიანებით პირველი გილდიის ვაჭრის ივან პავლეს ძე დალაპორტეს ცოლის ეკატერინა ეგორის ასულის თხოვნით, რომელიც ამ დროისათვის უკვე სახლის ახალი დიასახლისი იყო, დააშენეს მეორე სართული.
სახლის მფლობელის, დალაპორტეს ოჯახში 1834 წელს დაიბადა ბიჭი, პანაგი. თავად ივანე პავლეს ძე გარდაიცვალა 1870 წელს მძიმე ავადმყოფობის შედეგად 70 წლის ასაკში.
XX საუკუნის დასაწყისში დალაპორტეს მემკვიდრეებმა გაყიდეს. იგი იყიდა ტაგანროგის მემკვიდრეობით საპატიო მოქალაქემ მინა ეგორის ძე სინოდი-პოპოვმა და კონსტანტინე ნიკოლოზის ძის ცოლმა ელენა სემიონის ასული ავერინომ. 1921 წლის მაისში ელენა ავერინო გარდაიცვალა ინფარქტის შედეგად 78 წლის ასაკში. ამ პერიოდისათვის სახლი შეფასებული იყო 26 000 რუბლად.
საბჭოთა მმართველობის პერიოდში მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. ამჟამად შენობაში განთავსებულია სილამაზის სალონი და საყოფაცხოვრებო ქიმიის მაღაზია. მეორე სართულზე განთავსებულია საცხოვრებელი ოთახები.
აღწერა
იტალიის შესახვევში მდებარე დალაპორტეს ორსართულიანი აგურის შენობა ასიმეტრიულია. პირველი სართულის ფასადზე ექვსი ფანჯარაა, ხოლო მეორე სართულზე - 5. შენობას აქვს ნახევრად სარდაფის სართული ფანჯრებით. ზედა სართულის ნაპირა ფანჯრები გაფორმებულია სანდრიკებით, ოთხ-ოთხი პილასტრით.
ბინის წინ 2010 წელს დადგეს აკოფ ხალაფიანის სკულპტურული კომპოზიცია „მეგობრობა არ ჟანგდება“(„კლოუნი და კომპანია“).
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
პეტრე I-ის კუნძული
კუნძულზე პრეტენზიას აცხადებს ნორვეგია და მას თვლის საკუთარ დამოკიდებულ ტერიტორიად. მაგრამ, ის მდებარეობს სამხრეთი განედის 60°-ის სამხრეთით — რეგიონში, სადაც ტერიტორიული პრეტენზიები არ არის აღიარებული უმრავლესი სახელმწიფოების მიერ.
გეოგრაფია
კუნძულის ზომებია — 19 კმ სიგრძეში და 11 კმ სიგანეში, მისი ფართობია — 156 კმ². უმაღლესი წერტილია (ლარს კრისტენსენის პიკი), რომლის სიმაღლეა 1640 მეტრი ზღვის დონიდან  — ესაა ვულკანური მასივის მწვერვალი, რომლისგანაც შედგება კუნძული. ის თითქმის მთლიანად (95 %-ით) დაფარულია ყინულით, მხოლოდ სანაპიროს ზოგიერთ მონაკვეთებზე არსებობს ხმელეთის ქვის მცირე ზოლები. არსებობს მხოლოდ სამი ადგილი, სადაც შესაძლებელია ნავიდან სანაპიროზე გადმოსვლა.
ისტორია
კუნძული აღმოჩენილია 1821 წლის 11 იანვარს (ძველი სტილი) რუსული ექსპედიციის მიერ ფადეი ბელინსგაუზენის მეთაურობით და სახელი დაერქვა რუსეთის ფლოტის დამაარსებლის — იმპერატორ პეტრე I-ის პატივსაცემად. განუწყვეტელი ყინულების გამო, რომელიც ფარავს ზღვას, ექსპედიციის გემებმა ვერ შეძლეს კუნძულთან 14 საზღვაო მილზე (26 კმ) უფრო ახლოს მიახლოება, ამიტომ გადასვლა კუნძულზე ვერ მოხერხდა.
ადამიანები პეტრე I-ის კუნძულზე პირველად მივიდნენ მისი აღმოჩენიდან მხოლოდ 108 წლის შემდეგ. 1929 წლის 2 თებერვალს კუნძულზე გადავიდნენ ნორვეგიის პოლარული ექსპედიციის მონაწილეები გემით «ნორვეგია». მათ აღმართეს ნორვეგიის დროშა და კუნძული გამოაცხადეს ნორვეგიის საკუთრებად. 1931 წელს ეს პრეტენზია დაადასტურა ნორვეგიის პარლამენტმა.
სქოლიო
კატეგორია:ნორვეგიის საგრაფოები კატეგორია:ნორვეგიის კუნძულები კატეგორია:ნორვეგიის ზღვისიქითა ტერიტორიები კატეგორია:ანტარქტიდის კუნძულები
ნაფთონუ
ნაფთონუ (Naftonu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში.
სქოლიო
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
ბამბაკაშატი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
ქარაქიზი
ქარაქიზი (Karakyz) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში.
კაშიმა (იბარაკი)
— ქალაქი იაპონიაში, იბარაკის პრეფექტურაში. 2018 წლის აპრილისთვის ქალაქის მოსახლეობა 67 650 კაცს შეადგენდა, სიმჭიდროვე კი 631კაცი/კმ²-ს. მისი ფართობი 106.02კმ²-ია. კაშიმას საფეხბურთო სტადიონი გამოყენებული იქნა 2002 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის დროს. აქ მდებარეობს შინტოს ტაძარი, რომელიც მრავალი იაპონური ფარიკაობის ხელოვნების (კენძიუცუს) წარმოშობის ადგილად მიიჩნევა. ის აღმოსავლეთში მდებარე ტაძართა შორის ერთ-ერთი უძველესია.
გეოგრაფია
კაშიმა მდებარეობს იბარაკის პრეფექტურის სამხრეთ აღმოსავლეთ ნაწილში. მას აღმოსავლეთით ესაზღვრება წყნარი ოკეანე, ხოლო დასავლეთით — ტბა კასუმიგაურა.
ისტორია
კაშიმა განვითარადა ნარას პერიოდში. მეიძის რესტავრაციის შემდეგ დაარსდა ქალაქი კაშიმა. 1954 წელს მან შეიერთა მიმდებარე სოფლები: ტაკამაცუ, ტოიოსუ, ტოისატო და ნამინო. 1995 წლის 1 სექტემბერს შეურთდა სოფელ ონოს.
ეკონომიკა
კაშიმა არის კაშიმას ინდუსტრიული ზონის ცენტრალური ქალაქი. იქ დაახლოებით 1500 ქარხანაა, ძირითადად ფოლადისა და ნავთობის გადამამუშავებელი. იაპონიის ხელისუფლებამ ეს ზონა 1963 წელს შექმნა და მისი განვითარება 1973-ში დაამთავრა.
განათლება
კაშიმას აქვს 12 დაწყებითი, 6 საშუალო და 4 უმაღლესი სკოლა.
სპორტი
„კაშიმა ანტლერს“ არის ადგილობრივი საფეხბურთო კლუბი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონიის ქალაქები
ჰასან ხაჩენცი
ჰასან ხაჩენცი (Հասան Խաչենցի; დ. უცნობია — გ. 1170) — სიუნიქის სამეფოს მეექვსე და უკანასკნელი მეფე. მეფობდა 1166-1170 წლებში.
ბიოგრაფია
ჰასანი ხაჩენცი იყო გრიგორ II სენექერიმიანის შვილიშვილი, კატას და ხაჩენის სამთავროს მთავრის, ვახტანგის შვილი. გრიგორ II-მ იგი მემკვიდრედ დანიშნა რადგანა არ ჰყავდა ვაჟი. 1170 წელს სიუნიქის სამეფო სელჩუკებმა დაიპყრეს
სქოლიო
კატეგორია:სიუნიქის მეფეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1170
სან-ლორენსო-რუისი (ჩრდილოეთი კამარინესი)
სან-ლორენსო-ლუისი (ოფიციალურად სან-ლორენსო-ლუისის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Lorenzo Ruiz) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 15 757 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 12 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
სომხეთის ამერიკული უნივერსიტეტი
სომხეთის ამერიკული უნივერსიტეტი (საუ) (Հայաստանի Ամերիկյան Համալսարան) — კერძო, დამოუკიდებელი სასწავლო დაწესებულება სომხეთის დედაქალაქ ერევანში, რომელიც 1991 წელს დაარსდა. უნივესტიტეტის გახსნის იდეა სპიტაკის მიწისძვრის შემდეგ გაჩნდა. სომხეთის ამერიკული უნივერსიტეტი არის პირველი დასავლური სტილის სასწავლო დაწესებულება სომხეთში.
უნივესტიტეტში სამაგისტრო სწავლებას მიმდონარეობს რვა ძირითადი მიმართულებით, ესენია: ბიზნეს ადმინისტრირება, სამრეწველო ინჟინერია და მართვის სესტემები, კომპიუტერული და საინფორმაციო მეცნიერებები, პოლიტიკური მეცნიერებები, საზოგადოერივი ჯანდაცვა, სამართალი, სამართლებლივი კვლევები და ინგლისური ენის სწავლება. 2013 წლიდან უნივერსიტეტმა დაიწყო საბაკალავრო სწავლება შემდეგი მიმართულებებით: კომპიუტერული მეცნიერებები, ბიზნესი, ინგლისური და კომუნიკაცია. სომხეთის ამერიკული უნივესტიტეტი ცდილობს სწავლა ხელმისაწვდომი გახადოს უცხოელებისთვისაც.
სტუდენტებს შეუძლიათ მიიღონ სერთიფიკატი გარემოს დაცვის სამეცნიერო-კვლევებში. სასწავლო პროგრამის არჩევისას „საუ“ ასევე სთავაზობს სტუდენტებს ინგლისური ენისა და კომპიუტერული პროგრამების სწავლებას.
ისტორია
250px|მინიატიურა|მარცხნივ|უნივერსიტეტის შენობა ქალაქის ფონზე. 250px|მინიატიურა|მარჯვნივ|შენობის წინა ხედი. 1988 წელს მომხდარი სპიტაკის მიწისძვრის შემდგომ, უამრავი გეოლოგი ჩავიდა სომხეთში დასავლეთიდან, რომ დახმარებოდნენ ეპიცენტრის რეკონსტრუქციაში. 1989 წელს იური სარქისიანმა, რომელიც ერევნის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის რექტორი იყო, ურჩია არმენ დერ კიურეგიანს—კალიფორნიის უნივერსიტეტის პროფესორს, რომ დასავლურ მოდელზე მორგებული ტექნიკური სასწავლებელი ხელს შეუწყობდა სომხეთში განათლების პროგრესს.
მიზანი იყო ამერიკულ მოდელზე დაფუძნებული უნივერსიტეტის დაარსება სომხეთში. დერ კიურეგიანმა და კალიფორნიის უნივერსიტეტის პროფესორმა მირან აგბაბიანმა გადაწყვიტეს იდეის რეალიზება. ამერიკელი და სომეხი აკადემიკოსების ნაწილმა მხარი დაუჭირა უნივერსიტეტის კონცეფციას. იდეის ავტორებმა კი წინადადებით სომხეთის მთავრობას მიმართეს.
უნივერსიტეტის შესაქმნელად ორი ორგანიზაცია სომხეთის გენერალური საქველმოქმედო კავშირი და კალიფორნიის უნივერსიტეტი გაერთიანდა. გარდა ამისა სომხეთის მთავრობამ და სომხეთის განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრომ ფინანსური მხარდაჭერა აღუთქვა უნივერსიტეტს, მაშინ როცა სომხეთში არც ისე სახარბიელო ეკონომიკური მდგომარეობა იყო. საჭირო თანხის დიდი ნაწილი სომხეთის გენერალურმა საქველმოქმედო ფონდმაც გაიღო. დამფუძვნებლებდა დახმარება კალიფორნიის უნივერსიტეტის პრეზიდენტ დავით გარდნერს სთხოვეს, რომელმაც შექმნა ჯგუფი, რომელიც იკვლევდა სომხეთში მსგავსი უნივერსიტეტის დაარსების მიზანშეწონილობას. 1990 წელს ჯგუფი სომხეთს ესტუმრა და კალიფორნიის უნივერსიტეტის სახელით მხარი დაუჭირა სომხეთის ამერიკული უნივერსიტეტის დაარსებას. კალიფორნიის უნივერსიტეტმა ასევე ტექნიკური მხარდაჭერა აღმოუჩინა დამფუძვნებლებს, გამოცდილების გაზიარებით და კადრების გადამზადებით. 1991 წლის 21 სექტემბერს სომხეთის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ „საუ“-მ ფუნქციონირება დაიწყო. თავდაპირველად 101 სტუდენტით. კალიფორნიის უნივერსიტეტის დახმარებით „საუ“-მ 2006 წლის აგვისტოში ამერიკიული აკრედიტაცია მოიპოვა.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის უნივერსიტეტები
ყარააღაჯი (სადარაქი)
ყარააღაჯი  (Qaraağac) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, სადარაქის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 3 859 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სადარაქის რაიონის სოფლები
გაბრიელ სარქისიანი
გაბრიელ ედუარდ სარქისიანი (Գաբրիել Էդուարդի Սարգսյան; დ. 3 სექტემბერი, 1983, ერევანი, სომხეთის სსრ, საბჭოთა კავშირი) — სომეხი მოჭადრაკე. წოდებით გრანდმასტერი. იგი 2006, 2008 და 2012 წლებში გამართულ ჭადრაკის ოლიმპიადების ოქროსმედალოსანთა სომხეთის გუნდში შედიოდა. იგი აგრეთვე არის 2012 წლის მსოფლიო ჭადრაკის (გუნდური) ჩემპიონატის ოქროს მედალოსანთა ჯგუფის წევრი. 2006 წლის ივნისში იგი მოვსეს ხორენაცის მედლით დაჯილდოვდა. 2009 წელს მიენიჭა სომხეთის რესპუბლიკის სპორტის დამსახურებული ოსტატის ტიტული.
ადრეული წლები
გაბრიელ სარქისიანი დაიბადა 1983 წლის 3 სექტემბერს, ერევანში. თამაშის ჭადრაკი მას, 6 წლის ასაკში, ბაბუამ ასწავლა. 1996 წელს მოიგო მსოფლიო ჭადრაკის ახალგაზრდული ჩემპიონატი (14-წლამდელთა), ხოლო 1998 წელს - ევროპის ახალგაზრდული ჩემპიონატი ჭადრაკში (16-წლამდელთა). ამ წელს იგი გახდა საერთაშორისო მასტერი.
გუნდური შეჯიბრებები
სარქისიანი სომხეთის ჭადრაკის ოლიმპიადაზე თამაშობდა 2000, 2002, 2004, 2006, 2008, 2010 და 2012 წლებში. მან გუნდური ბრინჯაოს მედლები აიღო 2002 და 2004 წელს, ხოლო გუნდური ოქროს მედალი 2006, 2008 და 2012 წლებში. 2008 წლის ჭადრაკის ოლიმპიადაზე მან ოქროს მედალი ინდივიდუალური პერფორმენსით მოიპოვა. 2011 წლის მსოფიო გუნდირი ჭადრაკის ჩემპიონატში (ნიგბოში)იგი იყო ოქროსმედალოსან (გამარჯვებულთა) სომხეთის გუნდში. იგი სომხეთის სახელით აგრეთვე თამაშობდა ევროპის გუნდური ჭადრაკის 2007, 2009, 2011, 2013 და 2015 წლებში ჩატარებულ ჩემპიონატებში (ვერცხლის მედალი მოიგო 2007 და 2015 წელს, ხოლო ინდივიდუალური ოქრო 2009 წელს). სარგისიანს „მიკა ერევანის“ სახელით მონაწილეობა მიღებული აქვს 2008, 2009, 2010, 2011 წლების ევროპის საჭადრაკო კლუბურ ჩემპიონატებში.
ჯილდოები
2006 წელს სარგისიანმა მიიღო მოვსეს ხორენაცის მედალი, 2009 წლის დეკემბერში მიიღო მედალი სამშობლოს სამსახურში შეტანილი წვლილისათვის, ხოლო 2014 წლის ივლისში გადასცეს სომხეთის რესპუბლიკის ღირსების ორდენი.
ჭადრაკის სკოლა
2012 წელს, ლევონ არონიანთან ერთად მან ერევანში საჭადრაკო სკოლა დააარსა; აქ სწავლობენ 10-დან 18-წლამდე ასაკის ყველაზე ნიჭიერი მოჭადრაკეები.
პირადი ცხოვრება
სარქისიანი დაქორწინებულია სომხეთის ეროვნული აგრარული უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულ ლიონა ავოიანზე. ქორწილი გაიმართა 2013 წლის 28 ივნისს, ერევნის წმინდა სარქისის საკათედრო ტაძარში, რომელსაც სომხეთის პრეზიდენტი სერჟ სარქისიანი ესწრებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 3 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1983 კატეგორია:სომეხი მოჭადრაკეები
დოს-აგუასი
დოს-აგუასი (Dos Aguas, Dosaigües) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ოია-დე-ბუნიოლის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 121,5 კმ². მოსახლეობა — 327 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ჯიკჯი
thumb|300პქ|ჯიკჯის ასლი, ინახება პარიზის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში ჯიკჯი (직지) — ბუდისტური დოკუმენტების შემოკლებული სახელწოდება. დაიბეჭდა კორეაში კორეს დინასტიის მეფობის პერიოდში 1377 წელს. ჯიკჯი პირველი წიგნია, რომელიც ტიპოგრაფიული წესით დაიბეჭდა. ამჟამად წიგნი ინახება პარიზის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში. 2001 წელს შევიდა იუნესკოს „მსოფლიო მეხსიერების“ რეესტრში.
სახელწოდება
თავდაპირველად წიგნს ეწოდა „პულჩო სიმჩხე ოჯოლ“, უწოდებენ, აგრეთვე „პულჩო ჯიკჯი სიმჩხე ოჯოლ“, „სიმო“, „სიმჩხე ოჯოლ“ „ჯიკჯი“, „ჯიკჯი სიმგონ“ „ჯიკჯი სიმჩხე“, „ჯიკჯი სიმჩხე იოჯოლ“. შესიტყვება „ჯიკჯი“ ნიშნავს: „თუ პირდაპირ ჩახედავ ადამიანს სულში, შეიძლება დაინახო, რომ ეს ბუდას სულია“.
ავტორი
„ჯიკჯის“ ტექსტი დაწერა ბუდისტმა ბერმა პეგუნ ხვასანმა კორეს მეფობის ბოლო წლებში. პეგუნ-ხვასანი ავტორის ფსევდონიმია, ხოლო ბუდისტური სახელია - კიონხანი. პეგუნ-ხვასანი ბუდას მიმდევარი გახდა 1353 წელს 54 წლის ასაკში. ბერად მსახურობდა ქალაქ ხეჯუს ტაძრებში, ფოკუსირებდა ბუდიზმში ძენ-ის მიმართულებაზე. „ჯიკჯი“ პეგუნ-ხვასანის მთავარი ნაშრომი შექმნილია ახალგაზრდებისთვის ბუდიზმის - იმ დროისათვის კორეის ძირითადი რელიგიის - შესწავლის მიზნით.
შინაარსი და წიგნის სტრუქტურა
„ჯიკჯი“ შედგება 2 ტომისაგან და შეიცავს 307 თავს. წიგნის ძირითადი შინაარსია ბუდას და სხვა მასწავლებლების ქადაგებები, რომლებიც ხსნიან ამ რელიგიური სწავლების დედააზრს. გარდა ამისა წიგნში მოცემულია ინდოელი და ჩინელი ბერების ცხოვრების აღწერა.
ბეჭდვის ტექნოლოგია
„ჯიკჯის“ ბოლო გვერდზე არის ინფორმაცია წიგნის გამოცემების შესახებ, სადაც ნათქვამია, რომ წიგნი დაიბეჭდა ვანა უს მეფობის მეშვიდე წელს (1377 წლის ივნისი) ლითონის შაბლონების გამოყენებით ქალაქ ჩხონჯუს ხინდოქსის ტაძარში. დღეს ამ ადგილზე არის კორეის წიგნის ბეჭდვის მუზეუმი, სადაც წარმოდგენილია წიგნის ბეჭდვის პროცესის ყველა ძირითადი სტადია. წიგნები დაბეჭდეს პეგუნის მოწაფეებმა სოკ ჩხანმა და ტალ ჯამმა 78 წლით ადრე, ვიდრე ევროპაში იოჰან გუტენბერგი გამოსცემდა პირველ ნაბეჭდ წიგნს ევროპაში.
წიგნების შენახვა
დიდხანს თვლიდნენ, რომ ტიპოგრაფიული წესით დაბეჭდილი პირველი წიგნი იყო 1452-1457 წლების ი. გუტენბერგისეული „ბიბლია“. თუმცა ჩხუნჩხონ-პუკოს პროვინციაში 78 წლით ადრე დაბეჭდილი „ჯიკჯის“ აღმოჩენამ მეცნიერები ჩიხში მოაქცია.
XIX საუკუნემდე წიგნი ინახებოდა კორეაში, შემდეგ კორეის ფრანგმა კონსულმა კოლინ დე პლანსიმ ქვეყნიდან ძველ ნივთებთან ერთად გაიტანა წიგნები, რომელთა შორის იყო „ჯიკჯის“ ერთ-ერთი გამოცემის მეორე ტომი. 1911 წელს პლანსის კოლექცია აუქციონით გაიყიდა და მისი ნაწილი აღმოჩნდა ძველი წიგნების კოლექციონერის ანრი ვევერის ხელში, ხოლო 1950 წელს მისი ანდერძის თანახმად კოლექცია გადაეცა პარიზის ეროვნულ ბიბლიოთეკას, სადაც დღემდე ინახება.
XX საუკუნის შუა წლებიდან მრავალი კორეელი ცდილობდა დაემტკიცებინა, რომ ტიპოგრაფიული შრიფტი კორეაში გაცილებით ადრე შეიქმნა, ვიდრე გერმანიაში. შუა საუკუნეების ცნობილი კორეელი პოეტი ლი გიუ ბო ამბობდა, რომ უკვე 1234 წელს მეტალის შრიფტს იყენებდნენ წიგნში „სავალდებული რიტუალების ძველი და ახალი ტექსტები“ - კრებული, რომელიც აღწერს სასახლის ცერემონიებს. თუმცა მეცნიერებს არ ჰქონდათ საკმარისი მტკიცებულებები. ამ ისტორიის გასაღებდ იქცა კორეელი მეცნიერის პაკ პიონ სონის მიწვევა პარიზის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში, რომელმაც სამეცნიერო ხარისხი სორბონის უნივერსიტეტში მიიღო. ეს ღონისძიება ეძღვნებოდა წიგნის საერთაშორისო დღეს, რომელიც აღინიშნა 1972 წელს.
დღეისათვის შერმორჩენილია მეორე ტომის 38 გვერდი, თუმცა არსებობს ქსილოგრაფიული ბეჭდვის რამდენადმე გვიანდელი გამოცემებიც, რომლებიც კორეაში ინახება. ეს საშუალებას გვაძლევს ვივარაუდოთ, რომ კორეის ბუდისტური მონასტრების არქივებში არის წიგნების სხვა ასლები. მრავალი წელია კორეელი მეცნიერები ეძებენ ამ წიგნებს.
სამხრეთ კორეა დიდი ხანია იბრძვის, სამშობლოში უნიკალური ისტორიული ექსპონატის დასაბრუნებლად. 1989 წელს საფრანგეთის პრეზიდენტმა ფრანსუა მიტერანმა დადო პირობა, რომ კორეაში დააბრუნებდა ჯიკჯის, თუ კორეაში აშენდებოდა სწრაფმავალი რკინიგზა, მაგრამ პარიზის ეროვნულმა ბიბლიოთეკამ უარი თქვა და ეს ინიციატივა ჩაიშალა.
ჯიკჯი დღეს
წიგნი შევიდა კორეის ეროვნულ საგანძურში ნომრით 1132, ხოლო 2001 წლის 4 სექტემბერს იუნესკომ შეიტანა მსოფლიო მეხსიერების სიაში. 2004 წლიდან იუნესკომ დააწესა ჯიკჯის პრემია. როგორც სამხრეთ, ისე ჩრდილოეთ კორეაში „ჯიკჯი“ სროვნული კულტურისა და მეცნიერების სიმბოლოა. არსებობს ჯიკჯის მუზეუმიც.2003 წლის სექტემბერში გერმანიაში ჩატარდა სამეცნიერო კონფერენცია „Korea-Germany Early Printing Culture“
ჯიკჯიმ კაცობრიობის კულტურულ მემკვიდრეობაში არა მარტო თავისი არსებობით დატოვა კვალი. შეიქმნა ხელოვნების რამდენიმე ნიმუში, რომელიც მიეძღვნა ჯიკჯის: ოპერა „ჯიკჯი“, რეჯისორ ნამ იუსონის დოკუმენტური ფილმი „Metal Printing Types, The Greate Invention“ (ლითონის საბეჭდი ფორმები - უდიდესი აღმოჩენა) , მრავალი მცირე გამოფენა, ბიენალე და სხვ.
აღბულაგი (მრავალმნიშვნელოვანი)
აღბულაგი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ყილინჩლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ქილინჯლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ქარდაში
ქარდაში (Kardash) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში.
მაკედონიის რესპუბლიკის სახელმწიფო არქივი
მაკედონიის რესპუბლიკის სახელმწიფო არქივი (Државeн архив на Република Македонија, შემოკლებით ДАРМ) — სახელმწიფო არქივი მაკედონიის რესპუბლიკაში. დაარსდა 1951 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ. 1926-1941 წლებში არქივი ბელგრადში მდებარე სერბეთის სახელმწიფო არქივის ნაწილს წარმოადგენდა.
საარქივო მასალების მოგროვებისა და დაცვის აუცილებლობიდან გამომდინარე 1945 წლის 3 მაისს სახალხო განათლების სამინისტრო სკოპიეს ეროვნულ ბიბლიოტეკაში მაკედონიის ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის არქივის შექმნის ინიციატივით გამოვიდა. ამ ინიციატივის ხორცშესხმა რამდენიმე მიზეზის გამო ვერ მოხერხდა, მაგრამ მცირე დროის გასვლის შემდეგ მაკედონიის სახალხო რესპუბლიკის სახალხო განათლების სამინისტროს 1946 წლის 31 მაისის 2543-ე დადგენილებით შეიქმნა საარქივო მასალების მოგროვებაზე პასუხისმგებელი კომიტეტი. კომისიამ თავისი მუშაობა პედაგოგების მოზიდვით დაიწყო, რომელთაც საარქივო მასალების მოგროვება ევალებოდათ. მიუხედავად ყველაფრისა ამ სამუშაომ შედეგი ვერ გამოიღო. 1946-1947 წლებში საარქივო მასალების კრებულში ახლადშექმნილი ფილოსოფიის ფაკულტეტი და ეროვნული ისტორიის ინსტიტუტი ჩაერთო.
1949 წელს მაკედონიის კომუნისტური პარტიის ცენტრალურმა კომიტეტმა ისტორიული არქივი შექმნა, რომლის ამოცანა მუშათა მოძრაობასთან, სახალხო-განმათავისუფლებელ მრძოლასთან და მაკედონიის კომუნისტურ პარტიასთან დაკავშირებული საარქივო და მემუარული მასალების შეგროვება და დამუშავება იყო. ამ არქივში დღეს დაცული, შეგროვებული მასალები მაკედონიის არქივში ინახება.
1950 წელს იუგოსლავიაში სახელმწიფო არქივების შესახებ მიღებული საერთო კანონის შემდეგ, 1951 წლის 6 იანვარს მაკედონიის სახალხო რესპუბლიკის ეროვნულმა კრებამ ეროვნული არქივების შესახებ კანონი მიიღო, რამაც მაკედონიის არქივის (მაშინ მაკედონიის სახალხო რესპუბლიკის სახელმწიფო არქივი) შექმნას საფუძველი ჩაუყარა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის არქივები
ბერქაშატი
ბერქაშატი (Բերքաշատ) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 395 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 104 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3.79 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
დრომაჰერი
დრომაჰერი (Droim dhá Thiar) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. 2006 წლის მონაცემებით სოფლის მოსახლეობა 503 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტრიმის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
აშშ-ის უზენაესი სასამართლო
მინიატიურა|აშშ-ის უზენაესი სასამართლოს გერბი აშშ-ის უზენაესი სასამართლო — აშშ-ის უმაღლესი სასამართლო ინსტანცია. სასამართლოს შემადგენლობაში შედის 9 მოსამართლე, რომელთაგან ერთ-ერთი თავჯდომარეა. მოსამართლეებს სამუდამო ვადით ნიშნავს პრეზიდენტი სენატის თანხმობით.
უზენაესი სასამართლო დაარსდა 1789 წელს. თავისი პირველი გადაწყვეტილება 1792 წელს გამოიტანა. 1835 წლამდე უზენაესის სასამართლოს წევრები იყვნენ მამაკაცი-პროტესტანტები. 1835 წელს ენდრიუ ჯექსონმა მოსამართლედ დანიშნა კათოლიკე როჯერ ტოუნი. 1916 წელს პრეზიდენტმა ვუდრო უილსონმა მოსამართლედ დანიშნა ებრაელი ლუის ბრანდესისი. 1967 წელს ტარგუდ მარშალი გახდა პირველი აფრო-ამერიკელი უზენაესი სასამართლოს მოსამართლეებს შორის. 1981 წელს რონალდ რეიგანმა მოსამართლედ დანიშნა პირველი ქალი უზენაესი სასამართლოს ისტორიაში - სანდრა დეი ო’კონორი. 2009 წლის აგვისტოში უზენაესი სასამართლოს წევრად პირველად დანიშნეს ლათინოამერიკული წარმოშობის სონია სოტომაიორი.
მოსამართლეები
2005 წლიდან, სასამართლოს უწოდებენ „რობერტსის სასამართლოს“ (Roberts Court), გამომდინარე თავმჯდომარის, ჯონ რობერტსის გვარიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის უზენაესი სასამართლო კატეგორია:აშშ-ის მთავრობა
ბორისლავ პეკიჩი
ბორისლავ პეკიჩი (Борислав Пекић; დ. 4 თებერვალი, 1930, პოდგორიცა — გ. 2 ივლისი, 1992, ლონდონი) — სერბული წარმოშობის იუგოსლავიელი მწერალი, დრამატურგი, სცენარისტი. 1985 წლიდან სერბეთის მეციერებათა აკადემიის წევრი. შედიოდა იმ 13 ინტელექტუალის შემადგენლობაში, რომელთაც 1990 წელს დააარსეს სერბეთის დემოკრატიული პარტია.
1945 წლიდან ცხოვრობდა ბელგრადში. აქტიურად იყო ჩართული იუგოსლავიის პოლიტიკურ ცხოვრებაში. 1948 წელს ოპოზიციური განწყობის გამო დააპატიმრეს და მიუსაჯეს 15 წელი. 1953 წელს შეიწყალეს. გათავისუფლების შემდეგ, სწავლობდა ბელგრადის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტზე. 1950-იანი წლების ბოლოს დაიწყო სცენარების წერა.
1971 წელს ემიგრაციაში წავიდა. სიკვდილის ბოლომდე ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ლონდონში. გარდაიცვალა 1992 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:სერბი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1930 კატეგორია:გარდაცვლილი 1992
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (ტვერი)
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (Храм Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური სტაროობრიადცული ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია X საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტვერის რაიონში. არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლი.
ტაძრის მშენებლობა დაიწყო 1914 წელს, ხოლო აკურთხეს 1921 წელს. მეორე მსოფლიო ომის შემვეგ მასში განათვასეს სმხატვრო სახელოსნო. თემს გადაეცა 1990-იან წლებში, 1995 წლიდან აღსდგა ღვთისმსახურება.
ისტორია
XIX საუკუნეში ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესის ადგილზე მდებარეობდა ხის სამლოცველო და სტაროობრიადცული სამლოცველო. სავარაუდოდ იგი ააგეს 1815 წელს ვაჭარ ნიკოლოზ დიმიტრის ძე ცარსკის ფინანსებით, რომლის პატივსცემის ნიშნადაც სამლოცველომ მიიღო არაოფიციალური სახელწოდება „ცარსკის სამლოცველო“. მოგვიანებით ნაგებობა გადავიდა რახმანოვების ხელში და თემის სახელიც უკვე ამის მიხედვით შეიცვალა. 1870-იან წლებში სამლოცველოს მიაშენეს საკურთხეველი და 1905 წელს იგი ჩამოყალიბდა როგორც ტაძარი, ეს ის დროა როცა სტაროობრიადცელებმა მიიღეს საკუთარი ტაძრის ლეგალური აშენების უფლება.
ტაძრის პირველი პროექტი შეასრულა არქიტექტორმა ივან კონდრატენკომ 1908 წელს ი. რახმანოვის დაკვეთით. საქალაქო მმართველობამ პროექტი დაამტკიცა, მაგრამ გაურკვეველი მიზეზების გამო იგი გადაიდო. ექვსი წლის შემდეგ ახალი პროექტის შესამუშავებლად თემმა მოიწვია ახალი არქიტექტორი ანტონ გუჟიენკო. ტაძარი ააშენეს ახალრუსულ სტილში, რომელიც ორიენტირებული იყო ადრეულ ნოვგოროდულ ხუროთმოძღვრებაზე და ძალიან ჰგავდა ნერედიცის ეკლესიას, რომელიც დიდ ნოვგოროდში იდგა.
პირველი მსოფლიო ომის დროს ეკლესიის შენებლობა შენელდა, თუმცა არ შეჩერებულა. მშენებლობა დასრულდა 1915 წელს, ხოლო ტაძრის კურთხევა შედგა 1921 წელს, როცა საბოლოოდ დასრულდა შიდა სამუშაოები.
1940-1941 წლებში ტაძარში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა. დიდი სამამულო ომის დაწყებამდე მის სარდაფში განთავსებული იყო მეშვიდე დღის ადვენტისტების სამლოცველო. ომის დროს ეკლესიის შიგნით განთავსებული იყო მოსკოვის საჰაერო თავდაცვის საწყობი, ხოლო შემდეგ მოქანდაკე სერგეი ორლოვის სახელოსნო. 1989 წელს სახელოსნო გაიტანეს შენობიდან და იგეგმებოდა საკონცერტო დარბაზის გახსნა.
პირველი ლოცვა აღევლინა 1995 წელს ელია წინასწარმეტყველის ეგვტერში და დაიწყო ტაძრის გადაცემის პროცესი სტაროობრიადცელების თემისთვის.
ტაძარში ამჟამად ელექტოენერგიას იყენებენ დამხმარე ოთახებში, ღვთისმსახურების დროს ანთია მხოლოდ კანდელები და სანთლები. ტაძარში დაცული ყველაზე ძველი ხატია წმინდა ზოსიმე და საბატი სოლოვკელების ხატი, რომელიც დაწერილია XIX საუკუნეში.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:მოსკოვის სტაროობრიადცული ტაძრები კატეგორია:ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძრები რუსეთში კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კოფრენტესი
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
სალსკის დიმიტრი როსტოველის ეკლესია
მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი სალსკი, ყირიმის ქუჩა № 25-ა.
ისტორია
2006 წელს ეპარქიის ხელმძღვანელობამ მიიღო გადაწყვეტილება ქალაქ სალსკში ყირიმის ქუჩაზე დაეწყოთ ახალი ეკლესიის მშენებლობა. ეკლესიის მშენებლობის დაწყება შესაძლებელი გახდა ადგილობრივი მოსახლეობის შემოწირულობით, რომლებმაც მოაგროვეს 40 მლნ რუსული რუბლი.
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს ამავე წლის 7 ივლისს, მშენებლობის ადგილზე ლოცვა არავლინა და მშენებლობა დალოცა მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა, მანვე ეკლესიის საძირკველში ჩადო პირველი ქვა. აქედან რამდენიმე თვეში ჩაასხეს ფუნდამენტი. პირველი ღვთისმსახურება გაიმართა 2008 წლის 21 სექტემბერს ღვთისმშობლის შობის დღესასწაულზე. 2009 წლის ივნისში ეკლესიაზე დააყენეს გუმბათი.
2010 წლის 7 ნოემბერს დასრულებული ეკლესია აკურთხა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა.
დიმიტრი როსტოველის ეკლესია გახდა პირველი ტაძარი სალსკში, რომელიც ააშენეს XIX საუკუნის შუა წლების შემდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
რუბენ ფლეიშერი
რუბენ სემიუელ ფლეიშერი (Ruben Samuel Fleischer; დ. 31 ოქტომბერი, 1974) — ამერიკელი კინორეჟისორი და პროდიუსერი. ცნობილი გახდა სადებიუტო ფილმით „ზომბილენდი“. აგრეთვე მისი მეტნაკლებად ცნობილი ნამუშევრებია „მოასწრო 30 წუთში“ (2011), „განგსტერებზე მონადირენი (2013), „ორი ღამის ამბავი“ (2014), „მარტორქების მაღაზია“ (2017)
2018 წელს გახდა კომერციულად წარმატებული ფილმის „ვენომის“ რეჟისორი.
რუბენ ფლეიშერი დაიბადა ვაშინგტონში, 1974 წლის 31 ოქტომბერს. უესლიანის უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ გადავიდა სან-ფრანცისკოში, სადაც მუშაობა დაიწყო პროგრამისტად. სანამ კინორეჟისორი გახდებოდა, დაკავებული იყო სარეკლამო და მუსიკალური ვიდეოების გადაღებებით.
2017 წლის მაისში ცნობილი გახდა, რომ ფლეტჩერი იქნებოდა „ზომბილენდის“ მეორე ნაწილის რეჟისორი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 31 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:საშინელებათა ფილმების რეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი პროდიუსერები კატეგორია:ამერიკელი ტელეპროდიუსერები
სან-ვისენტე (ჩრდილოეთი კამარინესი)
სან-ვისენტე (ოფიციალურად სან-ვისენტეს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Vicente) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 12 579 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 9 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
დონატელოს დავითი 2015
დონატელოს დავითის (Premio David di Donatello) დაჯილდოების, რიგით მე-60 ცერემონია გაიმართება რომში 2015 წლის 12 ივნისს. ამერიკული ოსკარების ამ იტალიური ექვივალენტი კინო - პრიზების გადაცემის საღამოს გაუძღვება მსახიობი, რეჟისორი და ტელეწამყვანი ტულიო სოლენი (Tullio Solenghi); ეთერში გადაიცემა მსოფლიოში ერთ-ერთი უძველესი, 1924 წელს დაარსებული იტალიური საზოგადოებრივი მაუწყებლის „რაის“ (Rai) ქვედანაყოფის „Rai Movie“ მიერ.
„დონატელოს დავითის“ გადაცემის ცერემონიას 1956 წლიდან ყოველწლიურად მართავს იტალიური კინოს აკადემია (Accademia del Cinema Italiano). 2006 წლიდან პრიზები გადაიცემა 24 კატეგორიაში. ეს არის ადრინდელი აღორძინების ხანის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წარმომადგენლის, იტალიელი მოქანდაკის დონატელოს მიერ 1430-40 წლებში შექმნილი „დავითის“ ქანდაკების მოოქროვილი ასლი. ქანდაკება დგას მალაქიტის კვადრატის ფორმის სადგამზე, რაზეც მიმაგრებულია მოოქროვილი ფირფიტა, სადაც მითითებულია პრიზის კატეგორია, წელი და გამარჯვებული.
ნომინაციები გამოცხადდა 2015 წლის 11 მაისს. ყველაზე მეტი, 16 ნომინაცია შეხვდა ფილმს Anime nere (რეჟ:ფრანჩესკო მუნცი); ასევე მარიო მარტონეს ფილმს Il giovane favoloso (14 ნომინაცია); ნანი მორეტის - Mia madre (10); ერმანო ოლმის - Torneranno i prati (8) და სავერიო კოსტანცოს ფილმს Hungry Hearts (7).
სქოლიო
კატეგორია:კინემატოგრაფიული ჯილდოები კატეგორია:იტალიური კინო
ჭონთიო
ჭონთიო — ნასოფლარი საქართველოში, მდებარეობს ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, კახეთის მხარეში, ისტორიულ მხარე თუშეთში, ისტორიულ პირიქითა თემში, სოფელ ომალოდან დაახლოებით 50 კილომეტრში, მდინარე ქვახიდისწყლის მარცხენა ნაპირზე, მაღლა მთაზე. ჭონთიოდან ორი მნიშვნელოვანი გზა მიდის: ერთი დასავლეთის მიმართულებით აწუნთის უღელტეხილით ხევსურეთში გადადის, მეორე – ჩრდილოეთის ქერიღოს უღელტეხილით ჩეჩნეთში.
სოფლის მოსახლეობა დაცარიელებამდე 25 კომლს მოიცავდა. სოფელში ძირითადად შემდეგი გვარები სახლობდნენ: იუკურები (იუკურიძე), ითიურები (ითიურიძე). ჯერ სოფლის მოსახლეობა გირევში გადავიდა, შემდგომ უმეტესობა კახეთში ჩასახლდა. სოფელს ორი დღეობა ჰქონდა: „მადოლობა“, რომელსაც მკათათვის დასრულებისას ზეიმობდნენ და იოანე ნათლისმცემლის სახელობის იყო. ხოლო მეორე – „თურსიეხობა“, აღდგომიდან 2 თვის თავზე იმართებოდა.
ნასოფლარ ჭონთიოს 2018 წელს, თუშეთის კიდევ ცხრა პუნქტთან ერთად, საქართველოს მთავრობის დადგენილებით მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის ძეგლის სტატუსი.
ღირსშესანიშნაობები
ნასოფლარის ტერიტორიაზე მდებარეობს ციხე-სახლი და კოშკი. კოშკი მდებარეობს ნასოფლარ ჭონთიოს განაპირას, ჩრდილოეთით. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. იგი ხუთსართულიანია, ზემოთკენ შევიწროებული (ზომები პირველი სართულის დონეზე 5,6 X 5,3 მ.), ნაგებია ფიქლით, წყობა მშრალია. ძეგლი დაზიანებულია, ჩამოშლილია სართულშუა გადახურვა.
ციხე-სახლი მდებარეობს ნასოფლარ ჭონთიოს ტერიტორიაზე, ნასოფლარის განაპირას. განეკუთვნება XVIII საუკუნეს. შენობა ხუთსართულიანია. აღმოსავლეთიდან ეკვრის გვიანდელი მინაშენი. ორივე ნაგებობა ფიქლითაა ნაშენი. ციხე-სახლის მეორე და მესამე სართულების კედლები შიგნიდან მიწანარევი ნაკელითაა შელესილი. ძეგლი დაზიანებულია: ჩამონგრეულია ციხე-სახლის მეხუთე სართულის კედლების ზედა ნაწილები და სართულშუა გადახურვა, დანგრეულია მინაშენის უმეტესი ნაწილი.
სქოლიო
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ტაფაჰი
ტაფაჰი (Tafahi) — მომცრო კუნძული ტონგის სამეფოს ნიუასის კუნძულების ჯგუფში, წყნარ ოკეანეში. კუნძულის ისტორიული დასახელებაა — ქოქოს-ეილანტი (Cocos Eylant) და ბოსკავენი (Boscawen). მდებარეობს 9 კმ-ში ჩრდილო-აღმოსავლეთით კუნძულ ნიუატოპუტაპუდან. ადმინისტრაციულად კუნძული შედის ნიუასის ოლქში.
გეოგრაფია
thumb|175px|left|ტაფაჰის და ნიუატოპუტაპუს კუნძულების კოსმოსური ხედი. ტაფაჰის კუნძული გამოსახულია ზემოთ, მარჯვნივ. thumb|175px|left|ტაფაჰის კუნძული გამოსახულია ზემოთ, მარჯვნივ. ტაფაჰის კუნძულს აქვს ვულკანური წარმოშობა და სტრატოვულკანისთვის ტიპური კონუსის ფორმა. კუნძულის უმაღლესი წერტილი ზღვის დონიდან — მთა პიუ-ო-ტაფაჰი (Piu-ʻo-Tafahi) — 560 მეტრი. ნიადაგს ასევე აქვს ვულკანური წარმოშობა და იდეალურია ვანილის და კავის მოყვანისათვის, რითაც დაკავებულია ტაფაჰის მოსახლეობა. კუნძულის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს უბე.
ისტორია
ტაფაჰის კუნძული 1616 წელს აღმოაჩინეს ნიდერლანდელმა მოგზაურებმა ვილემ სხაუტენმა და იაკობ ლემერმა, რომლებმაც კუნძულს დაარქვეს ქოქოს-ეილანტი (Cocos Eylant), ანუ ქოქოსის კუნძული. მაგრამ კუნძულზე გადასვლა ზღვაოსნებმა ვერ შეძლეს, სათანადო ადგილის არარსებობის გამო. მიუხედავად ამისა საკუთარ გემის ჟურნალში ნიდერლანდელებმა აღწერეს ადგილობრივი მოსახლეობა, როგორც საკმაოდ მეგობრულები და ყველაფრით დაინტერესებულები. მოსახლეობა გულუხვად სთავაზობდა მოგზაურებს ქოქოსს და იამსს, ხოლო სანაცვლოდ იღებდნენ ლითონის ნაკეთობებს (ძირითადად ლურსმნებს).
მოსახლეობა
2011 წელს ტაფაჰის კუნძულის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 43 ადამიანს. ტაფაჰის ერთადერთი დასახლება მდებარეობს მთის ჩრდილოეთი ნაწილის პლატოზე. კუნძულზე არსებობს სახელმწიფო დაწყებითი სკოლა.
სქოლიო
კატეგორია:ტონგა კატეგორია:ტონგის კუნძულები კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ოკეანეთის კუნძულები
დალარნის პროვინცია
დალარნა (მოძველ. დალეკარლია, Dalarna) — ისტორიული პროვინცია შვედეთში, სვეალანდის რეგიონში.
სახელწოდება
სახელწოდება „დალარნა“ მომდინარეობს სიტყვა „dal-ის“ (ხეობა) მრავლობითი რიცხვიდან და, როგორც ჩანს, დაკავშირებულია ხეობებთან ორი დიდი მდინარისა, რომლებიც პროვინციაში მდებარეობს, კერძოდ, მდინარე ვესტერდალელვენისა და ესტერდალელვენის ხეობებთან. ისინი შეერთებისას წარმოქმნიან მდინარე დალელვენს.
გეოგრაფია
დალარნის დასავლეთი საზღვარი ეკვრის ნორვეგიას, მისგან ჩრდილოეთით განლაგებულია ჰელსინგლანდი და ესტრიკლანდი, სამხრეთით — ვესტმანლანდი, სამხრეთ-დასავლეთით — ვერმლანდი. პროვინციის ფართობი შეადგენს 29 086 კმ²-ს, მოსახლეობა — 276,505 ადამიანი (2009 წლის აღწერის მონაცემებით).
დალარნაში მდებარეობს შვედეთის სიდიდით მეშვიდე ტბა — სილიანი. მისი ფართობია 290 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:შვედეთის პროვინციები
ქაზმაბუდუგი
ქაზმაბუდუგი (Kazmabudug) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
ადამიანის უფლებები ლიბანში
მინი|[[ლიბანის დროშა]] მინი|[[ლიბანის გერბი]] ადამიანის უფლებები ლიბანში — ადამიანის უფლებათა დაცვა ლიბანში, რომელიც ჩაითვალა გლობალური სტანდარტების ნაწილად 2004 წელს ამბობენ, რომ ზოგიერთი კრიმინალი და ტერორისტი დააკავეს ბრალდების გარეშე, როგორც მოკლე, ისე ხანგრძლივი ვადით. სიტყვისა და პრესის თავისუფლება მოქალაქეებისთვის უზრუნველყოფილია ლიბანის კანონებით, რომლებიც იცავს თითოეული მოქალაქის თავისუფლებას. ლიბანში მცხოვრები პალესტინელები ძლიერ მოკლებულნი არიან ძირითად სამოქალაქო უფლებებს. მათ არ შეუძლიათ ფლობდნენ სახლებსა და მიწებს, ეკრძალებათ გახდნენ იურისტები, ინჟინრები და ექიმები. ლიბანის მთავრობამ ბოლო პერიოდში შეამცირა შეზღუდული სამუშაო ადგილების რაოდენობა და შექმნა ეროვნული დიალოგის კომიტეტი. არაბული გაზაფხულის პერიოდში, ლიბანში მიმდინარეობდა საპროტესტო და სექტანტური ძალადობა, მაგრამ თავიდან აიცილეს ფართომასშტაბიანი პოლიტიკური არეულობა.
2015 წლის იანვარში, ეკონომისტის სადაზვერვო განყოფილებამ გამოაქვეყნა მოხსენება, რომელშიც ნათქვამია, რომ ლიბანმა მე–2 ადგილი დაიკავა შუა აღმოსავლეთში და 98–ე ადგილი მსოფლიოს 167 ქვეყანას შორის დემოკრატიის ინდექსში 2014 წლის მიხედვით. ქვეყანა შეფასდა ჩართულობის, პოლიტიკური კულტურის, პლურალიზმის, სამთავრობო ფუნქციების და ძირითადი თავისუფლებების მიხედვით.
ისტორია
ლიბანის ელჩმა გაეროში, ჩარლზ მალიკმა მონაწილეობა მიიღო ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის შემუშავებაში, რომელიც ლიბანმა მიიღო 1948 წელს.
წამება
არსებობს ცნობები, რომ უსაფრთხოების ძალებმა შეიძლება გამოიყენონ ძალა დაკავებული პირების მიმართ და, ზოგიერთ შემთხვევაში, აწამონ  პატიმრები. მთავრობამ დაადასტურა, რომ ძალადობა ჩვეულებრივ ხდებოდა პოლიციის განყოფილებებში და სამხედრო დაწესებულებებში ჩატარებული წინასწარი გამოძიების დროს, როდესაც ეჭვმიტანილები იკითხებოდნენ ადვოკატის გარეშე. გავრცელებული ინფორმაციით, წამების მეთოდებს მიეკუთვნებოდა ზურგს უკან ხელების გაკოჭვა და ცემა. პატიმრობაში ერთი ადამიანი გარდაიცვალა. ადგილობრივ ჟურნალისტებსა და უფლებადამცველ ორგანიზაციებს არ მიეცათ წვდომა იარზის ციხეში, რომელსაც აკონტროლებს თავდაცვის სამინისტრო. ფრანგულ ანგარიშში აღწერილია წამების მეთოდები, რომლებიც გამოიყენება ამ ციხეში.
პოლიტიკური დაკავება
2005 წლამდე სირიის ძალებმა ლიბანში დააკავეს პოლიტიკური ოპონენტები ბრალდების გარეშე. 2005 წელს სირიის ძალების ლიბანიდან უკანდახევის შემდეგ, სირიის მთავრობის მოწინააღმდეგეები არ დააკავეს. ამასთან, დააპატიმრეს სირიის უსაფრთხოების მომხრე გენერლები. ოთხი გენერალის წინააღმდეგ არანაირი ბრალი არ წაუყენებიათ, ისინი არასდროს წარუდგენიათ სასამართლო პროცესზე. მიუხედავად ამისა, თითქმის ოთხი წლის განმავლობაში იყვნენ დაკავებულები. 2009 წლის 29 აპრილს, პროკურორ დანიელ ბელემარეს თხოვნის საფუძველზე, ტრიბუნალმა ბრძანა, დაუყოვნებლივ და უპირობოდ გაეთავისუფლებინათ გამოძიების დროს დაკავებული მხოლოდ ოთხი ეჭვმიტანილი, მათ წინააღმდეგ სანდო მტკიცებულების არარსებობის გამო.
სიტყვის თავისუფლების შეზღუდვები
2005 წლის აპრილში ლიბანიდან 25,000 კაციანი სირიის ჯარის გაყვანის შემდეგ გაუმჯობესდა მდგომარეობა, რასაც დასავლეთმა კედარის რევოლუცია უწოდა. ცნობილია, რომ სირიის მიმართ კრიტიკულად განწყობილი ჟურნალისტები და პოლიტიკოსები ტერორისტების სამიზნეები იყვნენ. აკრძალულია ფილმები, მაგალითად, „შინდლერის სია“, სიონისტური სიმპათიის გაღრმავების გამო, რასაც ამართლებს ის ფაქტი, რომ ლიბანი ოფიციალურად ომობს ისრაელთან. სხვა წიგნები და ფილმები აიკრძალა რელიგიის სავარაუდო შეურაცხყოფისთვის, რადგან კანონები მკაცრად კრძალავს რელიგიურ შეურაცხყოფას და თითოეულ ადამიანს იცავს ასეთი შეურაცხყოფისაგან, მაგალითად „და ვინჩის კოდი“ და „ სატანური ლექსები“, მაგრამ ახლა ისინი შეგიძლიათ იხილოთ წიგნების დიდ მაღაზიებში.
ბავშვთა შრომა
ბავშვთა შრომა პრობლემაა. ბავშვის დასაქმების მინიმალური ასაკია 13 წელი. ამასთან, 10-დან 14 წლამდე ასაკის ბავშვების 1.8 პროცენტი შრომობს, როგორც ეს ნათქვამია მოხსენებაში „ბავშვთა მდგომარეობა ლიბანში 2000“, რომელიც სტატისტიკის ცენტრალურმა ადმინისტრაციამ 2002 წელს გაეროს ბავშვთა ფონდთან (UNICEF) თანამშრომლობით გამოაქვეყნა. მშრომელ ბავშვთა 90 პროცენტს აქ აქვს ჯანმრთელობის დაზღვევა.
პალესტინელების დისკრიმინაცია
ლიბანში 400,000-ზე მეტი პალესტინელი ლტოლვილი ცხოვრობს. მათ არ აქვთ საკუთრების უფლება და სპეციალური ნებართვაც კი სჭირდებათ ლტოლვილთა ბანაკებიდან გასასვლელად. ლიბანში სხვა უცხოელებისგან განსხვავებით, მათ ეკრძალებათ ლიბანის ჯანდაცვის სისტემით სარგებლობა. ლიბანის მთავრობამ უარი უთხრა მიწის საკუთრების უფლებაზე. შეზღუდვების რაოდენობა იზრდება 1990 წლიდან. 2010 წელს ლიბანის მთავრობამ მოხსნა სამუშაო შეზღუდვები პალესტინელებისთვის, რაც მათ საშუალებას აძლევს მიიღონ სამუშაო ნებართვა და იმუშაონ კერძო სექტორში. 2007 წლის კვლევაში საერთაშორისო ამნისტიამ დაგმო პალესტინელების „შემზარავი სოციალური და ეკონომიკური მდგომარეობა“ ლიბანში.
რელიგიის თავისუფლება
ლიბანის კონსტიტუცია ითვალისწინებს რელიგიის თავისუფლებას და რელიგიური წეს-ჩვეულებების შესრულების თავისუფლებას, საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვის პირობებში. კონსტიტუცია აცხადებს უფლებებისა და მოვალეობების თანასწორობას ყველა მოქალაქისათვის დისკრიმინაციისა და უპირატესობის გარეშე, მაგრამ ადგენს ძალთა ბალანსს ძირითად რელიგიურ ჯგუფებს შორის. მთავრობა ზოგადად პატივს სცემს ამ უფლებებს. ამასთან, პოლიტიკური ოფისების განაწილების კონსტიტუციური დებულება, რელიგიური კუთვნილების შესაბამისად, შეიძლება განვიხილოთ, როგორც არსებითად დისკრიმინაციული. პოლიტიკური ძალაუფლების შეჯიბრით გამოწვეული რელიგიური დაძაბულობის მიუხედავად, ეკლესიები, მეჩეთები და სხვა თაყვანისცემის ადგილები აგრძელებენ თანაარსებობას, საუკუნეების განმავლობაში. არარელიგიური ლიბანელები ძალადობას განიცდიდნენ, რაც აღარ ხდება, რადგან მათი უფლებები ლიბანის ნებისმიერი სხვა მოქალაქის უფლებებს უტოლდება და ამას ქვეყნის კანონმდებლობა განამტკიცებს.
ჰომოსექსუალებისადმი დამოკიდებულება
2014 წლიდან ლიბანში ჰომოსექსუალური ურთიერთობა აღარ არის უკანონო, რადგან სასამართლო ხელისუფლებამ გააუქმა სისხლის სამართლის კოდექსის 534-ე მუხლი. ეს მუხლი ითვალისწინებდა, როგორც ქალისა და მამაკაცის ჰომოსექსუალობის კრიმინალიზაციას, ასევე სხვა სექსუალურ პრაქტიკას, რომელიც მიჩნეული იყო დევიანტურად და არანორმალურად. ლიბანში გეი და ლესბოსელ ინდივიდებს განსაკუთრებული დაცვა არ აქვთ, მაგრამ გეებისა და ლესბოსელების ცხოვრების პირობების გაუმჯობესების მიზნით რამდენიმე ორგანიზაცია და მოძრაობა არსებობს.
ქალთა ხმის მიცემის უფლებები
ქალებმა ხმის მიცემის უფლება 1952 წელს მიიღეს, კაცების შემდეგ 5 წლის დაგვიანებით, რომლებმაც ის მიიღეს 1947 წელს საფრანგეთის მანდატისგან დამოუკიდებლობის შემდეგ. 1957 წელს გაუქმდა მოთხოვნა, რომელიც ქალს ხმის მისაცემად წინაპირობად უწესებდა განათლების მიღებას.
ინტერნეტის შეზღუდვები
მრავალი ვებსაიტი დაბლოკილია, გარკვეულწილად, არათანმიმდევრულად. ცნობილია, რომ ტელეკომუნიკაციების სამინისტრომ ბრძანა სათამაშო საიტებისა და რამდენიმე პორნოგრაფიული საიტის დაბლოკვა, სასამართლო გადაწყვეტილებების საფუძველზე.
სქოლიო
კატეგორია:ლიბანი კატეგორია:ადამიანის უფლებები კატეგორია:ადამიანის უფლებები ქვეყნის მიხედვით
ევგენი ევტუშენკო
ევგენი ევტუშენკო (გვარი დაბადებისას — განგნუსი, დ. 18 ივლისი 1932 (პასპორტით 1933) , ზიმა; სხვა ცნობებით — ნიჟნეუდინსკი , ირკუტსკის ოლქი —გ. 1 აპრილი 2017, ტულსა, ოკლაჰომა, აშშ ) — საბჭოთა და რუსი პოეტი. სახელი გაითქვა, როგორც პროზაიკოსმა, რეჟისორმა, სცენარისტმა, პუბლიცისტმა და მსახიობმა. საბჭოთა პერიოდში გამოდიოდა დისიდენტების, იოსებ ბროდსკის, ალექსანდრე სოლჟენიცინის და იული დანიელის დაცვით.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი პოეტები კატეგორია:საბჭოთა პოეტები კატეგორია:რუსი რეჟისორები კატეგორია:რუსი სცენარისტები კატეგორია:რუსი პუბლიცისტები
დაშტი
დაშტი (Դաշտ) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 993 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 328 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3.03 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
ყილინჩლი (ლაჩინი)
ყილინჩლი (Qılınclı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
კინლოხი
კინლოხი (Cionn Locha) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. 2006 წლის მონაცემებით სოფლის მოსახლეობა 690 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტრიმის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
აღბულაგი (შაჰბუზი)
აღბულაგი (Ağbulaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შაჰბუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 445 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:შაჰბუზის რაიონის სოფლები