cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რიწის დაცული ტერიტორია
იოსებ სტალინის საზაფხულო აგარაკი
იოსებ სტალინის საზაფხულო აგარაკი - იოსებ ბესარიონის ძე სტალინის ერთ-ერთი აგარაკია, მდებარეობს გაგრიდან 50 კილომეტრში, ზღვის დონიდან 300 მეტრზე.
თავდაპირველად, 1937 წელს, აგარაკის ადგილზე აშენებული იყო პატარა „სანადირო ქოხი“, რომელიც სამთავრობო წარმომადგენლებისთვის იყო განკუთვნილი. ომის შემდეგ ის სრულად დაანგრიეს და ააშენეს სახლი. ამჟამად არსებული ნაგებობა აშენდა 1947 წელს. მოგვიანებით, 1961 წელს, თავდაპირველი ნაგებობისგან მოშორებით ნიკიტა ხრუშოვმა მსგავსი აგარაკი ააშენა, რომელიც ასევე შენარჩუნებულია. ლეონიდ ბრეჟნევის მმართველობის დროს ორივე შენობა გალერეად გამოცხადდა. რიწის ტბის პირად არსებული აგარაკი მწვანე ფერისაა და დღევანდელ დრომდე თავდაპირველი სახით არის შემორჩენილი.
მოცემული ნაგებობა სრულიად დაგეგმილი იყო არქიტექტორ ანდრეი ბუროვის მიერ. მშენებლობა მიმდინარეობდა მიგრან მერჟენიანცის ხელმძღვანელობით, რომელსაც რეკომენდაცია გაუწია კ. ვოროშილოვმა. , როდესაც სტალინი ახალ აგარაკს აპროექტებდა, მოითხოვდა, რომ მოსაპირკეთებელი და საშენი მასალა, ასევე ავეჯი და ოთახების წყობა, მისი კრემლის სახლის იდენტური ყოფილიყო.
სახლის ინტერიერი სრულიად შესრულებულია ნატურალური ხისგან. გამოყენებული იყო სამშიტი, სოჭი, ფიჭვი და მსგავსი სახის ძვირადღირებული მასალა. უშუალოდ ავეჯი კი შესრულებული იყო შედარებით იაფფასიანი მასალებისგან. ძირითად დასასვენებელ ადგილში მოწყობილია კონოთეატრი, საბილიარდო ბუხრითა და იზოლირებული სველი წერტილით. ფანჯრები ზღვას გადაჰყურებს. საინტერესოა ისიც, რომ ამ აგარაკის თითქმის ყველა ოთახი ნახევრად ჩამობნელებული იყო. ერთადერთი ოთახი, რომელიც გალაქული იყო (რასაც შეეძლო შუქი აერეკლა), გახლდათ მისაღები ოთახი, ის რომელიღაც აფრიკული ხით იყო მოპირკეთებული და ითვლებოდა, რომ თუ არ გაილაქებოდა, ჯანმრთელობისთვის ზიანის მოტანა შეეძლო.
აგარაკისგან 3 კილომეტრით მოშორებით ააშენეს ჰიდროელექტროსადგური, რომელიც ამარაგებდა სახლს ელექტროენერგიით. ტერიტორია მკაცრად იყო დაცული, სტალინის ადგილზე ყოფნის დროს სპეციალური დანიშნულების რაზმი გაძლიერებულად იცავდა 60 ჰექტარს. ასევე პერიმეტრზე გაყვანილი იყო რამდენიმე რიგად რკინის მავთულები. აგარაკის თითოეულ ოთახში დამონტაჟებული იყო სიგნალიზაციის სისტემა, რომელიც აკადემიკოს ბეხტერევმა დააპროექტა.
რიწის ტბა
რიწის ტბა, დიდი რიწა — ტბა საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, მდინარე ბზიფის აუზში, ზღვის დონიდან 884 მ, სარკის ფართობი 1,49 კმ², აუზის ფართობი 154 კმ², მოცულობა 94 მლნ/მ³, მაქსიმალური სიღრმე 101 მ. ქვაბული წარმოიქმნა გაგრის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კალთიდან ჩამოქცეული კლდეზვავით, მდინარე ლაშიფსეს დაგუბების შედეგად.
რიწის წყლის დონეები განისაზღვრება მისი შენაკადებით. მას ერთვის 6 მდინარე, ყველაზე დიდია ლაშიფსე. ტბიდან გაედინება მდინარე იუფშარა. წყლის მოცულობის დონე ყველაზე მაღალია მაისში, უმცირესი — თებერვალში. სექტემბერში დონის მეორეული მინიმუმია, ოქტომბერში მეორეული მაქსიმუმი. დონეების წლიური რყევის საშუალო ამპლიტუდა 166 სმ-ია, მაქსიმალური 234 სმ, მინიმალური 108 სმ. წყლის ტემპერატურა თებერვალში — 3,8 °C, აგვისტოში — 17.8 °C. საშუალო წლიური ნალექი დაახლოებით 2000-2200 მმ-ია. ზამთარი დროგამოშვებით თოვლიანია.
რიწის წყალი მეტად მტკნარია (66 მგ/ლ). გაზაფხულზე მომწვანო ფერისაა, ზამთარში — მოცისფრო-მოლურჯო. მდიდარია ფიტოპლანქტონით. თევზებიდან იცის მხოლოდ კალმახი. რიწა უღრმესი ტბაა ამიერკავკასიაში. მის გარშემო მთების სიმაღლე მერყეობს 2200-3500 მ შორის. ტბის გარშემო წიწვოვან ნაძვთა მრავალი ნაირსახეობა ხარობს, ზოგი მათგანის სიმაღლე 70 მეტრს აღწევს.
1946 წელს შეიქმნა რიწის დაცული ტერიტორია (16 289 ჰა) ტბისა და მისი შემოგარენის ბუნების დასაცავად. ზღვიდან ამომავალი სატრანსპორტო გზა 1936 წელს დაიგო. ტბა მნიშვნელოვანი ტურისტული ღირსშესანიშნაობა იყო საბჭოთა პერიოდში და მის დასათვალიერებლად დღეში 1000-მდე ტურისტი ამოდიოდა.
რიწის ტბის ფორმირება
რიწის ტბა ახალგაზრდა ტბად ითვლება, მისი ასაკი დაახლოებით 260-300 წელია. მისი ფორმირების ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვით ძლიერი მიწისძვრის შედეგად მთას დიდი ქვის მასისი მოწყდა, რომელმაც სრულიად გადაკეტა წყლის სვლა და ჩამოყალიბდა რიწის ტბა. მეორე ვერსიის მიხედვით დაახლოებით 300 წლის წინ კლდე ფშეგიშხვაზე არსებული თოვლილის დიდი საფარი ჩამოიშალა, გაზაფხულის დადგომის შემდეგ კი არსებული მასა დადნა და შეავსო ხეობა, რის შედეგადაც ჩამოყალიბდა ტბა.
საინტერესო ცნობები ტბის შესახებ
ცნობილმა ქართველმა კომპოზიტორმა ანდრია ბალანჩივაძემ რიწის ტბას 1941 წელს დაწერილი სიმფონიური სურათი მიუძღვნა. ამ მელოდიის შესახებ საინტერესო მოგონება აქვს გამოჩენილ ქართველ პოეტს ანა კალანდაძეს:
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ნაკრძალები
შაუმიანოვკა
შაუმიანოვკა — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გულრიფშის მუნიციპალიტეტში (დრანდის თემი), მდინარე სკურჩის ნაპირზე. ზღვის დონიდან 120 მ, გულრიფშიდან 18 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
ლიტერატურა
კატეგორია:დრანდის თემის სოფლები
კნინობით-ალერსობითი სახელები
კნინობით-ალერსობითი სახელი — წარმოქმნილი სახელი, რომელიც ძირეული სიტყვით აღნიშნულ საგანს შემცირებულად წარმოგვიდგენს. ასეთი ფორმა ხშირად ალერსობითის მნიშვნელობით იხმარება.
ქართულ ენაში კნინობითი ფორმის მაწარმოებელი სუფიქსებია: ა, აკ, ია, იკო, ილო. მაგალითად:
„იკო“ და „ილო“ სუფიქსები გვხვდება ადამიანთა სახელებში და ალერსით თქმას გამოხატავენ.
კნინობით სახელს ზოგჯერ ორი ან სამი სუფიქსიც აწარმოებს, მაგალითად, „კაც-უნ-ა“.
ქართულისათვის უცხოა ასეთი წარმოება: ანიჩკა, ვერიჩკა, ელიჩკა და ა.შ.
კატეგორია:გრამატიკა
ვილიაფუფრე
სქოლიო
კატეგორია:კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კანტაბრიის ქალაქები
რომან აბრამოვიჩი
რომან აბრამოვიჩი (დ. 24 ოქტომბერი 1966, სარატოვი, რსფსრ) — რუსი მეწარმე. 2000-2008 წლებში იყო ჩუკოტკის ავტონომიური ოკრუგის გუბერნატორი. 2008 წლის 12 ოქტომბრიდან ჩუკოტკის დუმის დეპუტატი. 2008 წლის 22 ოქტომბრიდან — ჩუკოტკის ავტონომიური ოკრუგის დუმის თავმჯდომარე.
რომან აბრამოვიჩი დაიბადა 1966 წლის 24 ოქტომბერს რუსეთის ქალაქ სარატოვში, ებრაულ ოჯახში. რომან აბრამოვიჩს მძიმე ბავშვობა ჰქონდა. დედა — ირინა ვასილიევის ასული (ქალიშვილობაში მიხაილენკო) 18 თვის ასაკში სეფსისის შედაგად გარდაეცვალა, ხოლო მამა — არონი (არკადი) ნახიმოვის ძე აბრამოვიჩი (დ. 1937−გ.1969) ოთხი წლის რომანს მშენებლობაზე მომხდარი უბედური შემთხვევის დროს დაეღუპა. ბავშვის აღზრდა დროებით ბიძამ, ლეიბ აბრამოვიჩმა ითავა. 8 წლიდან კი მოსკოვში მეორე ბიძასთან იზრდებოდა.
რომან აბრამოვიჩის კარიერა 1987 წელს მოსკოვის პატარა სამშენებლო საწარმოში მექანიკოსობიდან დაიწყო. აქტუალურ კომერციულ საქმიანობას 1990-იან წლებში შეუდგა, ე. წ. „პერესტროიკის“ დროს მომხდარი ცვლილებებით და რეფორმებით ისარგებლა და წვრილ-წვრილი კერძო საწარმოები, კოპერატივები შექმნა. თავდაპირველად პოლიმერული სათამაშოების მწარმოებელ კოპერატივს ხელმძღვანელობდა. საბჭოთა კავშირის დაშლისა და ეკონომიკის მასიურ ლიბერალიზაციასთან ერთად საბირჟო საქმიანობით დაინტერესდა. ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც ადგილობრივი მწარმოებლებისგან ნავთობს ყიდულობდა, შემდეგ კი საექსპორტო ლიცენზიით უცხოეთში ყიდდა. 2008 წლის „Forbes“-ის მონაცემებით, წარმოშობით ებრაელი, რუსი მილიარდერი 23, 5 მილიარდი დოლარით მე-15 ადგილზე იმყოფება.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი მეწარმეები კატეგორია:რუსი მილიარდერები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს მეწარმეები კატეგორია:დაბადებული 1966 კატეგორია:დაბადებული 24 ოქტომბერი
NGC 7407
NGC 7407 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1873 წლის 13 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
ედუარდ მუტესა II
მინი|250პქ|ედუარდ მუტესა II, მარჯვნიდან მეორე ედუარდ მუტესა II (დ. 19 ნოემბერი, 1924 — გ. 21 ნოემბერი, 1969) — ბუგანდის სამეფოს 36-ე მმართველი 1939 წლიდან, უგანდის რესპუბლიკის პირველი პრეზიდენტი 1962 –1966  წლებში.
NGC 7407
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
ედუარდ მუტესა II
1962 წელს მილტონ ობოტეს აქტიური მხარდაჭერით გახდა უგანდის პირველი პრეზიდენტი, მაგრამ ობოტესთან აზრთა სხვაობის გამო, რაც ბუგანდის ეთნოსის სტატუსსა და დამოუკიდებელ უგანდაში მეფის დომენს ეხებოდა, 1966 წელს ის დაამხეს. დამხობის ოპერაცია ჩაატარა ქვეყნის მომავალმა (მესამე) პრეზიდენტმა იდი ამინმა.
ედუარდ მუტესა 1969 წელს ალკოჰოლური მოწამვლით გარდაიცვალა ლონდონში. სადავოა, მოკლეს, თუ თავი მოიკლა. დაწერილი აქვს წიგნი „ჩემი სამეფოს წაბილწვა“
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უგანდის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 19 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1969
Camponotus sanctaefidei hondurianus
Camponotus sanctaefidei hondurianus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
აშშ-ის ისტორია
XVI საუკუნის მიწურულში, როდესაც ევროპის ქვეყნების კარაველები ოკეანეებს სერავდნენ და შორეულ ტერიტორიებისკენ ექსპედიციებს აწყობდნენ. ამერიკის კონტინენტზე ცხოვრობდნენ მრავალრიცხოვანი ტომები, რომლებიც განვითარების სხვადასხვა საფეხურზე იმყოფებოდნენ. მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი თავს ნადირობით და თევზჭერით ირჩენდა, მათ გამოჰყავდათ სპეციალური ჯიშის კულტურული მცენარეული ჯიშები, მათი დიდი მიღწევა იყო სიმინდის — მაისის გამოყვანა.
დღევანდელი აშშ-ის სამხრეთ ტერიტორიებზე ვრცელდებოდა აცტეკების იმპერიის დიდი გავლენა.
ინგლისის კოლონიები ჩრდილო ამერიკაში
thumb|250 px|[[მეიფლაუერი|’’მეიფლაუერი’’]] thumb|250 px|[[ბოსტონის ჩაის სმა 1773 წელს.]] thumb|150px|დიდი ბრიტანეთის მეფე [[ჯეიმზ I, სწორედ ჯეიმზის მმართველობის დროს დაიწყო ამერიკის კონტინენტის კოლონიზაცია.]] thumb|left|200px|ახალი საფრანგეთი. საფრანგეთის კუთვნილი ტერიტორიები ჩრდილოეთ ამერიკაში. thumb|left|200px|ინგლისელების მიერ დაარსებული პირველი კოლონია [[ვირჯინია.]] ინგლისელებმა ამერიკის კონტინენტის კოლონიზაცია შედარებით გვიან დაიწყეს. პირველი ინგლისური კოლონიები ამერიკის კონტინენტზე ჯეიმზ I-ის დროიდან გაჩნდა. კოლონიების დაარსების უფლება თავდაპირველად სავაჭრო კომპანიებს მიეცა, მათ კოლონისტები ამერიკის კონტინენტზე უნდა გადაეყვანათ და ახალ ადგილებზე დამკვიდრებაში ხელი შეეწყოთ.
1607 წელს ჯეიმზ I-მა ჩრდილო ამერიკაში ინდიელებით დასახლებული ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე, კოლონიის დაარსების ნებართვა მისცა ლონდონის სააქციო კომპანიას. ამ კოლონიას ვირჯინია ეწოდა. მეფემ თავი აარიდა ყოველგვარ პასუხისმგებლობას, აღმოეჩინა მფარველობა და დაეცვა ეს კოლონია. ვირჯინიამ მოგების თვალსაზრისით აქციონერების იმედები ვერ გაამართლა. მოგვიანებით უკვე ჩრდილოეთ ამერიკის ატლანტის ოკეანის სანაპიროებზე უფრო მომგებიანი კოლონიების დაარსება დაიწყეს.
ინდიელთა ტომები ამ პერიოდში გვაროვნულ თემებად ცხოვრობდნენ ისინი კეთილი გულით შეხვდნენ ინგლისელ კოლონიზატორებს. ინდიელები თავიდან ინგლისელებს ეხმარებოდნენ სურსათ-სანოვაგით, ასწავლიდნენ სიმინდის, თამბაქოს მოყვანას. მალე ინდიელების და ინგლისელების ურთიერთობები დაიძაბა რადგან ინგლისელები ჩალის ფასად ყიდულობდნენ ინდიელების სამოსახლოებს, ხშირად კი ძალადობასაც მიმართავდნენ. ინგლისელებმა მიზანს მიაღწიეს ინდიელები თავიანთი სამოსახლოებიდან განდევნეს.
ინგლისელ კოლონიზატორებს დიდ სიძნელეებს უქმნიდა ესპანეთი და ნიდერლანდები. ესპანეთი ეწინააღმდეგებოდა ინგლისის კოლონიების შექმნას ამიტომ ინგლისური კოლონიები მუდმივი საფრთხის ქვეშ იყვნენ. ნიდერლანდს კი სურდა მას შეექმნა ახალი კოლონიები ჩრ ამერიკაში. XVII-XVIII საუკუნეებში ინგლისს ომები ჰქონდა ესპანეთთან და ნიდერლანდთან სადაც ეს ქვეყნები დამარცხდნენ ინგლისმა ესპანეთი აიძულა, რომ ფლორიდის ნახევარკუნძული დაეტოვებინა.
XVII-XVIII საუკუნეებში ჩრდილოეთ ამერიკის ატლანტის ოკეანის სანაპიროებზე 13 ინგლისური კოლონია იყო. კოლონიები მეურნეობის ხასიათის მიხედვით სამ ჯგუფად იყოფოდა. ჩრდილოეთის ოთხ კოლონიას ახალ ინგლისს უწოდებდნენ, აქ კოლონისტები პატარა სოფლებად ცხოვრობდნენ, თითოეულ ოჯახს დასამუშავებლად თავისი საკუთარი მიწები ჰქონდათ. იქაური მოსახლეობა მეთევზეობას, მონადირეობას, ზღვაოსნობას, გემთმშენებლობას მისდევდნენ. ოთხი ცენტრალური კოლონიაში ხორბალი, ბოსტნეული კულტურები, სიმინდი მოჰყავდათ და მეცხოველეობას მისდევდნენ.
სამხრეთის ხუთ კოლონიაში გაშენებული იყო მსხვილი მეურნეობები-პლანტაციები სადაც მოჰყავდათ: თამბაქო, ბრინჯი, მცენარეული საღებავი ინდიგი, მოგვიანებით დაიწყეს ბამბის მოყვანა.
XVII საუკუნის შუა ხანებისთვის კოლონიებში მოსახლეობის რაოდენობამ 2 მილიონს გახდა მოსახლეობის უმრავლესობა ინგლისელები იყვნენ. მოსახლეობის მნიშვნელოვან ნაწილს შეადგენდა შოტლანდიელები, ირლანდიელები და გერმანელები.
ამერიკის სამეურვეო წარმატებები არ მოსწონდა ინგლისს. ინგლისური საქონლის ამერიკული მეტროპოლიებისგან დაცვის მიზნით ინგლისის პარლამენტმა კოლონიებში ვაჭრობა-წარმოების განვითარების შეზღუდვას ცდილობდა. ამის გამო მეტროპოლიასა და ინგლისს შორის მდგომარეობა ძალზედ დაიძაბა 1756-1763 წლების ომების შემდეგ ინგლისი დაეპატრონა საფრანგეთის კოლონია კვებეკს (კანადა).
ამერიკულ კოლონიებში გადასახადები და ბეგარის შემოღებისას ინგლისი კოლონიებისგან აქტიურ წინააღმდეგობას წააწყდა. ინგლისის მეფემ და პარლამენტმა გადაწყვიტა ძალის გამოყენებით გაეტეხათ კოლონიების წინააღმდეგობა. მათ უარი თქვეს ამერიკის კოლონიების პირველ კონტინენტურ კონგრესთან მოლაპარაკებაზე. კონგრესი შეიქმნა ქალაქ ფილადელფიაში 1774 წელს.
1775 წელს მასაჩუსეტში ბოსტონთან ახლოს ინგლისურ არმიასა და კოლონისტებს შორის შეიარაღებული შეტაკება მოხდა. ეს იყო ჩრ.ამერიკის კოლონიების დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლის დასაწყისი. ბოსტონთან შეტაკების შემდეგ ჩრდილო ამერიკულ კოლონიებში საბოლოოდ გამოჩნდა ინგლისის მომხრეები და მოწინააღმდეგეები ტორები და ვიგები (ლოიალები და პატრიოტები). ტორების ბანაკში იყვნენ მეფის ხელისუფლებისადმი ლოიალურად განწყობილი პირები. კოლონიებში მყოფმა არმიამ, ანგლიკანური ეკლესიის მსახურებმა, გლეხებმა, არისტოკრატებმა, პლანტატორებმა ვიგების ბანაკს დაუჭირეს მხარი.
1775 წელს ფილადელფიაში შეიკრიბა მეორე კონტინენტური კონგრესი რომელზეც 13 კოლონიის წარმომადგენელი იყო კონგრესის გადაწყვეტილებით ინგლისთან ურთიერთობები შეწყდა. მოხალისეებისგან შეიქმნა არმია, არმიის სარდლად დაინიშნა განმათავისუფლებელი მოძრაობის გამოჩენილი წევრი სამხედრო საქმეების მცოდნე ჯორჯ ვაშინგტონი. ამგვარად კონგრესის 13 კოლონიის წარმომადგენლების სათათბიროდან საკანონმდებლო ორგანოდ პარლამენტად გადაიქცა.
ამერიკის შეერთებული შტატების შექმნა
thumb|დამოუკიდებლობის გამოცხადება|250px thumb|ვაშინგტონი გადადის დელავერზე (ჯორჯ ვაშინგტონი დამოუკიდებლობის ომში)– ავტ. [[ემანუელ ლეუცე, 1815 წ., მეტორპოლიტენ მუზეუმი.|right|250px]] thumb|200px|როშამბორსა ლაფაიეტი მეორე კონტინენტურმა კონგრესმა მიიღო გადაწყვეტილება რომლის ძალითაც 13 კოლონია შტატად გამოცხადდა. კონგრესმა 1776 წლის 4 ივლისს დაამტკიცა დამოუკიდებლობის დეკლარაცია, რომელიც ეროვნული მოძრაობის თვალსაჩინო წევრმა თომას ჯეფერსონმა შეადგინა. დამოუკიდებლობის დეკლარაციაში ნათქვამი იყო, რომ ადამიანები თანასწორნი შექმნილან მათი ხელშეუხებელი უფლებებია სიცოცხლე. თავისუფლება და ბედნიერებისკენ სწრაფვა. დეკლარაციის შემქმნელებმა დაგმეს კოლონიური ჩაგვრა და ადამიანის წოდებად დაყოფა. კაცობრიობის ისტორიაში პირველად საკანონმდებლო წესით მოისპო ფეოდალური წოდებები, დამყარდა პოლიტიკური თანამდებობები. ეს ყველაფერი მხოლოდ თეთრკანიან მოსახლეობას შეეხო. პლანტატორების კატეგორიული მოთხოვნის შემდეგ დეკლარაციიდან ამოღებული იქნა ზანგების მონობისგან განთავისუფლება. კონგრესს არავითარი გადაწყვეტილება არ მიუღია ინდიელთა შესახებ.
ამრიგად მეორე კონტინენტურმა კონგრესმა ინგლისისაგან თავი დამოუკიდებლად გამოაცხადა. ჩრდილოეთ ამერიკის კონტინენტზე შეიქმნა ახალი სახელმწიფო ამერიკის შეერთებული შტატები შემოკლებით აშშ. 4 ივლისი ამერიკის შეერთებული შტატების ეროვნულ დღესასწაულად გამოცხადდა. აშშ-ის სახელმწიფო დროშაზე 13 თეთრ წითელი ზოლი და ვარსკვლავი გამოსახეს. შემდგომში შტატების მატებასთან ერთად სახელმწიფო დროშაზე ვარსკვლავების რაოდენობა გაიზარდა, ამჟამად ვარსკვლავების რაოდენობა 50-ს შეადგენს, ხოლო ზოლების რაოდენობა უცვლელი დარჩა.
ომი დამოუკიდებლობისთვის
დამოუკიდებლობისთვის ომის დაწყების შემდეგ ინგლისელებმა საზღვაო დესანტი აშშ-ის ტერიტორიაზე გადასხეს, აიღეს მდინარე ჰუდსონის შესართავთან მდებარე ქალაქი ნიუ-იორკი და ჩრდილოეთისკენ დაიძრნენ, ხოლო კანადიდან შემოიჭრა ინგლისის არმია და სამხრეთისაკენ მდინარე ჰუდსონის შესართავამდე მოძრაობდა. მდინარე ჰუდსონის აუზში ამ ორი არმიის შეერთების შემთხვევაში აშშ ორად გაიყოფოდა, ინგლისელები კი ორად გაყოფილ ქვეყანას უფრო ადვილად დაიპყრობდნენ. 1777 წელს სარათოგასთან ამერიკელებმა კანადიდან შემოსული არმია დაამარცხეს და დაატყვევეს. ამ ყველაფერმა ინგლისის გეგმები ჩაშალა. ინგლისელებმა ჩრდილოეთის შტატების წინააღმდეგობა ვერ გატეხეს, ამიტომ საბრძოლო მოქმედებები სამხრეთ შტატებზე, ძირითადად კი კაროლინაზე გადაიტანეს. ინგლისელები იმედოვნებდნენ, რომ თუ სამხრეთ შტატებში მოიპოვებდნენ წარმატებებს, კონსერვატორულად განწყობილ პლანტატორ მონათმფლობელებთან საერთო ენას გამონახავდნენ.
აშშ-ის მიერ პარიზში გაგზავნეს ბენჯამინ ფრანკლინი. მისმა საერთაშორისო ავტორიტეტმა და დიპლომატიურმა უნარმა ძირფესვიანად შეცვალა აშშ-ის საერთაშორისო მდგომარეობა. თავდაპირველად საფრანგეთი ამ ომში არ ერეოდა, ის მხოლოდ იარაღით, ფულით და სურათით ეხმარებოდა ამერიკელებს. სარათოგასთან ამერიკელების გამარჯვების შემდეგ საფრანგეთმა ცნო აშშ-ის დამოუკიდებლობა და ინგლისს ომი გამოუცხადა. საფრანგეთს მიჰბაძა ბევრმა ქვეყანამ და მათაც აშშ-ს დამოუკიდებლობა აღიარეს. ამერიკის შეერთებული შტატების და საფრანგეთის გაერთიანებულმა ჯარმა გამარჯვება 1781 წელს მოიპოვა ვირჯინიაში იორკთაუნთან. იორკთაუნის ბრძოლაში ინგლისური ჯარი დანებდა ჯორჯ ვაშინგტონს და მის ფრანგ მოკავშირეს როშამბორსა ლაფაიეტს. სამხედრო მოქმედებები შეწყდა დაიწყო საზავო მოლაპარაკებები.
დამოუკიდებლობისათვის ომში გამარჯვების შემდეგ 1783 წელს აშშ-მა მოიშორა ინგლისელთა კოლონიური უღელი. ოთხი წლის შემდეგ 1787 წელს ფილადელფიაში ჯორჯ ვაშინგტონის თავმჯდომარეობით შეიკრიბა პარლამენტი-კონვენტი. კონვენტმა ჯეიმზ მედისონის პროექტის საფუძველზე, შეიმუშავა კონსტიტუცია, რომელიც ამერიკის შეერთებულ შტატებს რესპუბლიკად აცხადებდა. 1787 წლის კონსტიტუცია დღესაც მოქმედებს, მაგრამ მასზე სამ ათეულამდე შესწორება განხორციელდა. პირველი ათი შესწორება „უფლებათა ბილის (კანონის)“ სახელწოდებით 1791 წელს შეიტანეს.
აშშ-ს პირველ პრეზიდენტად 1789 წელს აირჩიეს ჯორჯ ვაშინგტონი. 1787 წელს მიღებული კონსტიტუციით ინდიელთა მიწები სახელმწიფო საკუთრებად გამოცხადდა. 1800 წლიდან აშშ-ს დედაქალაქი გახდა ვაშინგტონი.
1787 წელს მიღებული კონსტიტუციით თითოეულ შტატს დიდი უფლებები მიენიჭა, მათ თვითონ უნდა გადაეწყვიტათ ზანგების მონობის საკითხი. არჩევნებში მონაწილეობისთვის თავიდან დააწესეს ქონებრივი ცენზი, ანუ ამომრჩეველი უნდა ყოფილიყო საკუთრების მფლობელი. XIX საუკუნის პირველ ნახევარში შემოიღეს საყოველთაო საარჩევნო უფლება თეთრკანიანი მამაკაცებისთვის.
ამერიკის შეერთებული შტატების ტერიტორიული გაფართოება
thumb|აშშ-ის ტერიტორიული გაფართოება|left|200px thumb|მექსიკა-აშშ-ის ომი. ბრძოლა მონტერეისთან|left|200px 1783 წელს ინგლისთან დადებული პარიზის ზავით აშშ-ის სახელმწიფოს საზღვრებში მოექცა უზარმაზარი ტერიტორია. 1803 წელს ნაპოლეონ ბონაპარტიმ აშშ-ის ჩალის ფასად მიჰყიდა, ინგლისური ფლოტის მიერ საფრანგეთისგან მოკვეთილი ლუიზიანა, რომლის ტერიტორია მოიცავდა მისისიპიდან დასავლეთით კლდოვან მთებამდე. ამან აშშ-ს ფართობი ორჯერ გაზარდა. ამ საქციელით ნაპოლეონმა განამტკიცა საფრანგეთ-აშშ-ის ურთიერთობა და გაამწვავა აშშ-ინგლისის ურთიერთობა.
მართლაც 1812 წელს დაიწყო აშშ-ინგლისის მეორე ომი, რომელიც დამოუკიდებლობისთვის მეორე ომის სახელით არის ცნობილი. ომი ორ წელიწადს გაგრძელდა. ეს ომი გარდამავალი უპირატესობით მიდიოდა. ერთხანს ინგლისელები ვაშინგტონსაც დაეუფლნენ, მაგრამ მერე უკანვე დაიხიეს და ქალაქი გადაწვეს. საბოლოოდ ამ ომში წარმატებას ვერცერთმა მხარემ ვერ მიაღწია.
ინგლისმა ვერ შეძლო აშშ-ის კოლონიურ სახელმწიფოდ გადაქცევა. ვერც აშშ-მა ვერ შეძლო კანადის შეერთება. 1812-1814 წლების ომის შემდეგ აღდგა ომამდელი მდგომარეობა. მაგრამ ამ ომს აშშ-ისთვის მაინც დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა რადგან ინგლისი დარწმუნდა ახალი სახელმწიფოს სიძლიერეში, ამან განაპირობა ის, რომ როდესაც XIX საუკუნის 40-იან წლებში ატყდა დავა დიდ ბრიტანეთსა და აშშ-ის შორის ორეგონის ტერიტორიის გამო, ინგლისმა დაუთმო აშშ-ის ორიგონი გარდა კუნძულ ვანკუვერისა.
1821 წელს ესპანეთისგან განთავისუფლდა მექსიკა. მექსიკის შემადგენლობაში იყო ტეხასი, რომლის ტერიტორიაზე მალე იწყეს დასახლება აშშ-იდან წამოსულმა მონათმფლობელმა პლანტატორებმა. 1836 წელს აშშ-იდან ჩამოსახლებულმა პლანტატორებმა ტეხასიდან განდევნეს მექსიკელთა ჯარები და შექმნეს ახალი სახელმწიფო, რომელმაც დააკანონა ზანგთა მონობა. 1845 წელს ტეხასელი პლანტატორების კატეგორიული მოთხოვნით ტეხასი შეუერთდა აშშ-ს, რამაც გამოიწვია აშშ-მექსიკის ომი.
გარდაუვალი კონფლიქტი
thumb|კონფედერაციის მმართველები|right|200px thumb|კონფედერაციაში შესული შტატები|right|200px ამერიკის გაფართოების კვალდაკვალ იზრდებოდა შტატების რაოდენობა. 1820 წელს მიღებული იქნა მისურის კომპრომისი რომლის ძალითაც ჩრდილოეთის შტატებში აიკძალა მონობა.
XIX საუკუნის 40-50 წლებიდან აშშ-ს ჩრდილოეთი შტატები მსხვილ მრეწველობაში წამყვან ძალად იქცა. XIX საუკუნის შუა წლებიდან აშშ-ში ღრმავდებოდა დაპირისპირება თავისუფალი შრომის მომხრეებსა და მონობის მსურველთა შორის. მისურის კომპრომის საფუძველი ეცლებოდა. მონათმფლობელები მთელ ამერიკის კონტინეტზე მონობის დამკვიდრებისკენ მიისწრაფვოდნენ. გლეხები, მუშები და ზანგები მონობის გაუქმებას მოითხოვდნენ. ეს არ იყო შემთხვევითი კონფლიქტი, იგი დამოკიდებული იყო აშშ-ის განვითარების სიღრმისეული პროცესებით. მოგვიანებით ამ შეურიგებელ დაპირისპირებას გარდაუვალი კონფლიქტი ეწოდა.
1854 წელს მონობის მოწინააღმდეგეებმა შექმნეს რესპუბლიკური პარტია, რომელმაც 1860 წლის არჩევნებზე გაიმარჯვა. მონობის მომხრე დემოკრატიულმა პარტიამ, რომელსაც 32 წელი ძალაუფლება ხელთ ეპყრა, დაკარგა ძალაუფლება. აშშ-ის პრეზიდენტი გახდა რესპუბლიკელი აბრაამ ლინკოლნი.
1860 წელს მონობის მოწინააღმდეგე რესპუბლიკური პარტიის კანდიდატის აბრაამ ლინკოლნის გამარჯვებას მოჰყვა მონათმფლობელური სამხრეთის შტატების აჯანყება. მათ შექმნეს სამხრეთის შტატების კონფედერაცია, რომელსაც სათავეში ჯეფერსონ დეივისი ჩაუდგა.
1861 წელს აშშ-ის 34 შტატიდან 23 ცენტრალურ ხელისუფლებას ემორჩილებოდა, 11 შტატი კონფედერაციას მიემხრო. 1861 წლისათვის ჩრდილოეთის შტატების მოსახლეობა 22 მილიონს შეადგენდა. კონფედერაციაში შემავალი შტატების მოსახლეობის რაოდენობა კი 9 მილიონი იყო, აქედან 4 მილიონი მონა იყო. კონფედერაციას განაგებდა 8000 ოჯახი, რომლებსაც საშუალოდ 50 მონა ჰყავდათ. მონების აჯანყების შიშის გამო დამყარებული იყო ტერორისტული რეჟიმი ძლიერი სამხედრო ორგანიზაციით. სამხრეთის შტატების ეკონომიკა აგრარული ხასიათის იყო. სოფლის მეურნეობაში გაბატონებული იყო ბამბისკულტურა რომელიც მონა ზანგების შრომით მოჰყავდათ.
ჩრდილოეთის შტატების ეკონომიკა კი ძალზედ განვითარებული იყო აქ მოდიოდა სამრეწველო კაპიტალის 3/4. მიუხედავად ყველაფრისა სამოქალაქო ომი-ის ინიციატორად სამხრეთის შტატები გამოვიდნენ. სამხრეთის შტატები კარგად მოემზადა სამოქალაო ომისთვის. მონათმფლობელები ვარაუდობდნენ ჩრდილოეთზე სწრაფ გამარჯევებას. თავდაპირველად ჩრდილოეთის შტატების ხელისუფლება ვერ ხვდებიდა მოახლოებული საშიშროებას. მათ ეგონათ რომ სამხრეთის შტატების მმართველ წრეებთან საერთო ენას გამონახავდნენ.
1861-1865 წლების სამოქალაქო ომი
1861-1862 წლებში სამხრეთელებმა თითქმის ვაშინგტონიც კი იგდეს ხელთ. ნათელი გახდა რომ მოქმედება ჩრდილოელების გეგმის მიხედვით, რომელიც გულისხმობდა სამხრეთელების ალყაში მოქცევას და განადგურებას ომის გაჭიანურებას გამოიწვევდა. ჩრდილოელებისათვის ომში გამარჯვებისთვის აუცილებელი იყო ბრძოლისხასიათის ძირფესვიანად შეცვლა.
1862 წელს ჩრდილოეთის მთავრობამ მიიღო კანონი ჰომსტედების შესახებ. ეს კანონი ითვალისწინებდა იმას რომ ყოველ ამერიკელს ვისაც სურვილი ექნებოდა შეეძლო დასავლეთით მიწის ნაკვეთები მიღება სრულიად უფასოდ. 1862 წელს ლინკოლნმა ხელი მოაწერა განთავისუფლების პროკლამაციას, ანუ 1863 წლის 1 იანვრიდან ყველა მონა თავისუფლდებოდა. ამ ორმა ღონისძიებამ ხელი შეუწყო აშშ-ის ცენტრალური ხელისუფლების მომხრეთა ზრდას და მოსახლეობის მისწრაფებას, რაც შეიძლება მალე მოეღოთ ბოლო ამბოხებისთვის. ამ პერიოდიდან დაიწყო ჩრდილოეთის შტატების წარმატებები.
1863 წელს ჩრდილოეთის შტატების ჯარი დაეუფლა მდინარე მისისპის ქვემო წელს. ეს უდიდესი წარმატება იყო, რადგან იზოლირებული იქნა კონფედერაციის დასავლეთი ნაწილი, რაც აადვილებდა საომარ ოპერაციებს. 1864 წელს ჩრდილოეთის სამმა არმიამ გენერალ შერმანის სარდლობით დაიწყო შეტევა ჯორჯიის შტატზე. 1864 წელს შერმანმა დაიკავა ქალაქი ატლანტა, ხოლო დეკემბრის მიწურულს მექსიკის ყურეს მიადგა. შერმანმა შეასრულა თავისი არმიის წინაშე დასახული ამოცანები, იგი შეიჭრა მოწინააღმდეგის ზურგში დაიკავა ჯორჯია და გადაკეტა სარკინიგზო მაგისტრალები. ამის შემდეგ გენერალმა შერმანმა არმია დაძრა ჩრდილო აღმოსავლეთით რიჩმონდისაკენ, სადაც შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალს გენერალ გრანტს კონფედერაციის დედაქალაქი ალყაში ჰქონდა მოქცეული. 1865 წლის 3 აპრილს ცენტრალური მთავრობის ჯარებმა აიღეს რიჩმონდი. რამდენიმე დღის შემდეგ 9 აპრილს კონფედერაციის ჯარების მთავარსადალი გენერალი ლი დანებდა გენერალ გრანტს. 1865 წლის 14 აპრილს კაროლინის შტატში მდებარე სამტერის ფორტზე გამარჯვებულებმა სამოქალაქო ომის დასრულების ნიშნად აღმართეს აშშ-ს სახელმწიფო დროშა.
ამბოხების ჩახშობის შემდეგ სამხრეთის შტატებში უნდა განხორციელებულიყო სოციალური და პოლიტიკური ხასიათის რეფორმები. პარლამენტარებს კარგად ესმოდათ, რომ ლინკოლნი სამხრეთში რეფორმებს ისეთივე სიმტკიცით გაატარებდა, როგორც ჩრდილოეთში. ამიტომ პარლამენტარებმა მოისყიდეს მსახიობი, რომელმაც ვაშინგტონის თეატრში 1865 წლის 14 აპრილს სასიკვდილოდ დაჭრა აბრაამ ლინკოლნი.
ამერიკის შეერთებული შტატების ისტორია 1865–1918 წლებში
სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ აშშ-ში ორი პარტია იყო დემოკრატიული რომელიც მონობის მომხრეები იყვნენ და რესპუბლიკური პარტია, რომელიც მონობის მოწინააღმდეგეები იყვნენ. სამოქალაქო ომიდან პირველ მსოფლიო ომამდე 50 წლის განმავლობაში 13 საპრეზიდენტო არჩევნები ჩატარდა, აქედან 12 ჯერ რესპუბლიკელებმა გაიმარჯვეს. რესპუბლიკელები ხალხს ახსენებდნენ რომ სამოქალაქო ომი სწორედ დემოკრატებმა გააჩაღეს.
XIX საუკუნის მიწურულისთვის ესპანეთის ერთ დროს უზლიერესი კოლონიური იმპერია დაშლილი იყო. ესპანეთს მხოლოდ ორი ქვეყანა კუბა და ფილიპინები ჰყავდა კოლონიური უღლის ქვეშ. კუბელები და ფილიპინელები იარაღით ებრძოდნენ კოლონიზატორებს. შექმნილი ვითარებით ისარგებლა აშშ-მ და 1898 ესპანეთთან ხანმოკლე ძლევამოსილი ომის შემდგომ, ამერიკელები დაეუფლნენ კუბას და ფილიპინებს. კუბამ ფორმალურად დამოუკიდებლობა შეინარჩუნა, ფილიპინები კი აშშ-ს კოლონია გახდა. ამავე 1898 წელს აშშ-მ შეიერთა წყნარ ოკეანეში მდებარე ჰავაის კუნძულები.
ამერიკის შეერთებული შტატების ჩაბმა პირველ მსოფლიო ომში
1917 წლის რუსეთის თებერვლის რევოლუციამ დააჩქარა აშშ-ს ჩაბმა ომში. ვინაიდან უცნობი იყო შქლებდა თუ არა რუსეთის ახალი მთავრობა გერმანიასთან გამკლავებას რუსეთის ომიდან გამთიშვის შემთხვევაში ძალთა თანაფარდობა მკვეთრად შეიცვლებოდა გერმანიის სასარგებლოდ. აშშ-კი ძალზედ იყო დაინტერესებული ანტანტის გამარჯვებით. რადგან ინგლის საფრანგეთის მარცხის შემთხვევაში, აშშ კარგავდა ინგლისისთვის და საფრანგეთისთვის მიცემულ უამრავ სესხს. თანაც მას მოუხდებოდა მსოფლიოს პირველობისთვის ძალზედ გაძლიერებულ გერმანიასთან დაპირისპირება.
აშშ-მ გერმანიასთან ომის დაწყების საბაბად გამოიყენა ბერლინიდან მექსიკაში გაგზავნილი საიდუმლო დეპეშა, რომლის გაშიფვრის შემდეგ გაირკვა, რომ გერმანია აქეზებს მექსიკას დაეწყო ომი აშშ-ს წინააღმდეგ. 1917 წლის 6 აპრილს აშშ-მ ომი გამოუცხადა გერმანიას.
ამერიკის შეერთებული შტატების ისტორია 1918-1945 წლებში
thumb|230px|აშშ-ს პრეზიდენტი [[უილსონი, ვუდრო|ვუდრო უილსონი კონგრესის წინაშე ოფიციალურად აცხადებს გერმანიასთან დიპლომატიური კავშირის გაწყვეტას. 1917 წლის 3 თებერვალი]] thumb|იაპონელების მიერ პერლ ჰარბორის დაბობვა.|right|230px პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ აშშ უაღრესად ხელსაყრელ პირობებში აღმოჩნდა. აშშ გადაურჩა საომარ ნგრევას, ომში მისი დანაკარგები მცირე იყო — 40 000 მოკლული და 230 000 დაჭრილი. შეიცვალა აშშ-ს საერთაშორისო ფინანსური მდგომარეობა — ის მოვალე ქვეყნიდან კრედიტორ ქვეყნად იქცა. 1920 წლისათვის უცხოეთისთვის მიცემული სესხების რაოდენობა 11 მილიარდ დოლარს აღწევდა.
სწორედ ასეთ პირობებში 1932 წელს აშშ-ს პრეზიდენტი გახდა ფრანკლინ დელანო რუზველტი - დემოკრატიული პარტიის წარმომადგენელი. ერთ-ერთი საარჩევნო კრების დროს რუზველტმა თქვა. სწორედ ეს სახელი დაერქვა რუზველტის მიერ გატარებულ რეფორმატორულ ღონისძიებებს. რეფორმების ძირითადი არსი გამოიხატებოდა სახელმწიფოს მიერ ეკონომიკის რეგულირებაში. ახალი კურსით გათვალისწინებულ სარეფორმო პროგრამაში უმნიშვნელოვანესი ადგილი ეკავა კანონს ეროვნული მრეწველობის აღდგენის შესახებ.
უმუშევრობის შემცირების მიზნით მთავრობამ შექმნა შრომითი დასაქმების ბანაკები ხალხი აშენებდა ტყეებს გაჰყავდათ გზები და ავტოსტრადები აგებდნენ ხიდებს. ამ ღონისძიებების შემდებ უმუშევართა რიცხვმა საგრძნობლად იკლო. რუზველტის ახალი კურსის ნაწილი იყო სოფლის მეურნეობის მძიმე მდგომარეობიდან გამოყვანის პროგრანა. შეიქმნა სოფლის მეურნეობის ადმინისტრაცია რომლის მიზანი იყო სოფლის მეურნეობის პროდუკტებზე ფასების აწევა.
1935 წლიდან დაიწყო ახალი კურსის მეორე ეტაპი, გატარდა მრავალი რეფორმა. მიღებული იქნა მუშათა კანონმდებლობა, 1935 წელს რუზველტმა ხელი მოაწერა კონგრესის მიერ მიღებულ კანონს შრომითი ურთიერთობების შესახებ რომელიც ვაგნერის კანონის სახელით არის ცნობილი. ამ კანონის საფუძველზე მუშებს ეძლეოდათ უფლება შეექმნათ პროპკავშირები. ამ პერიოდში იქნა მიღებული სოციალური დაზღვევის კანონი რომელიც ითვალისწინებდა უმუშევართა დახმარებას და მოხუცებულებისთვი პენსიის გაცემას.
აშშ-ს მოსახლეობის განწყობა ქვეყანას პოლიტიკურ და ეკონომიკურ იზოლირებიაკენ უბიძგებდა. ამან გამოიწვია 1935 წელს მიღებული კანონი რომლის ძალითაც აშშ ნეიტრალურ ქვეყნად ცხადდებოდა, ეს კანონი ითვალისწინებდა რომ აშშ-ს არ უნდა მიეღო მონაწილეობა არცერთ ომში.
ამერიკის შეერთებული შტატების ჩაბმა მეორე მსოფლიო ომში
ამერიკის შეერთებული შტატები თავიდან ფორმალურ ნეიტრალიტეტს იცავდა მეორე მსოფლიო ომში. მოსახლეობის უმრავლესობის ანტისაომარი განწყობა ხელს უშლიდა პრზიდენტ რუზველტს პირდაპირ მიეღო მოანწილეობა ომში დიდი ბრიტანეთისა და სსრკს მხარეზე. თუმცა ფარულად ამერიკა ყოველგვარ შესაძლებელ დახმარებას უწევდა ბრიტანეთს. 1941 წლის 11 მარტს მიღებული კანონით ამერიკის კონგრესმა ეს დახმარება კანონიერი გახადა. ამის შემდეგ აშშ დიდი რაოდენობით საბრძოლო და სამეურნეო იარაღს აწვდიდა როგორც ბრიტანეთს, ისე საბჭოთა კავშირს. იაპონიის თავდასხმის შემდეგ აშშ-ს წყნარი ოკეანის ფლოტზე პერლ–ჰარბორში, 1941 წლის 7 დეკემბერს, ამერიკა იძულებული გახდა მეორე დღეს, 8 დეკემბერს, ომი გამოეცხადებინა გერმანიისა და იაპონიისათვის წინააღმდეგ.
ამერიკის შეერთებული შტატების ისტორია 1945-1968 წლებში
thumbnail|left|200px|[[1945 წელს ამარიკელების მიერ იაპონიის ქალაქ ნაგასაკიში ჩამოგდებული ბირთვული ბომბი.]] left|thumb|1963 წელს [[ვაშინგტონი (ქალაქი)|ვაშინგტონში გამართული გრანდიოზული მანიფესტაცია, სწორედ აქ წაროთქვა მარტინ ლუთერ კინგმა თავისი ცნობილი სიტყვები - ”მე ვოცნებობ”. კინგი ოცნებობდა ყველა ადამიანის თანასწორობაზე.|200px]] ევროპის სახელმწიფოებისგან განსხვავებით აშშ მეორე მსოფლიო ომიდან მინიმალური ზარალით გამოვიდა დაიღუპა 300 000 კაცი. ქვეყნის ეკონომიკა კი გაძლიერებული დარჩა. ომის შემდგომ შეერთებული შტატების ხელთ იყო სამრეწველო სიმძლავრეთა 2/3 და მსოფლიოში ინვესტირებული საქონლის 3/4, შესაბამისად გაცილებით სწრაფად მოხდა მეურნეობის ხელახალი აღორძინება. პრეზიდენტმა ჰარი ტრუმენმა განაგრძო მისი წინამოებედის ფრანკლინ დელანო რუზველტის ახალი კურსი და მას დაუმატა საკუთარი სოციალური პროგრამები რომელსაც ”სამართლიანი კურსი” ეწოდა.
1952 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში გაიმარჯვა რესპუბლიკელმა გენერალმა დუაიტ დეივიდ ეიზენჰაუერმა მეორე მსოფლიო ომის გმირმა ბევრისთვის საყვარელმა აიკმა (ეიზენჰაუერის მეტსახელი). ეიზენჰაუერის სოციალური პოლიტიკა ძირითადად საყოველთაო კეთილდღეობის საზოგადოების განხორციელების მიზანს ემსახურებოად. ეიზენჰაუერი სოციალურ პოლიტიკაზე დამატებით 4 მილიარდ დოლარს ხარჯავდა ვიდრე მისი წინამორბედები. მიუხედავად ამ ყველაფრისა ვერც ეიზენჰაუერმა შეძლო სიმდიდრესა და სიღარიბეს შორის მზარდი განსხვავების შემცირება. მიუხედავად ყველაფრისა 50-იანი წლები აშშ-ს ისტორიაში ხასიათდება როგორც წარმოების და კეთილდღეობის დონის ზრდით.
1947 წელს ტრუმენმა ცივი ომი გამოუცხადა კომუნიზმს ქვეყნის გარეთ. იმავე წელს დაიწყო კომუნიზმთან ბრძოლა ქვეყნის შიგნითც. კომუნისტების და რუსეთის აგენტების დაპატიმრებით დაკავებული იყო სპეციალური სამსახურები მაგ: ფედერალური საგამოძიებო ბიურო. აგრეთვე შეიქმნა ახალი სპეეციალური სამსახური ანტიამერიკულ საქმეთა საგამოძიებო კომისია. ეს კომისია ადგენდა შავ სიებს, შემოწმება შეეხო ჰოლივუდს, რადიოს, ტელევიზიას. ბევრი შავ სიაში მოხვედრილი პირი აიძულეს დაეტოვებინათ სამსახურები. ვითარება გამწვავდა მას შემდეგ რაც ჩინეთში კომუნისტებმა გაიმარჯვეს, საბჭოთა კავშირმა კი საკუთარი ატომური იარაღი გამოსცადა. 1951 წელს სიკვდილით დასჯა მიესაჯა საბჭოთა კავშირის სასარგებლოდ ატომური შპიონჟში, ბრალდებულ ცოლ-ქმარ როზემბერგებს. 1953 წელს მათ სიცოცხლე ელექტროსკამზე დაასრულეს. 50-იანი წლების ამერიკის საზოგადოების ანტიკომუნისტურ გაანწყობას ხშირად რესპუბლიკელი სენატორის ჯოზეფ მაკარტის სახელთან აიგივებენ. შესაბამისად უკიდურეს კომუნიზს მაკარტიზმს უწოდებენ. სენატორმა მაკარტიმ საზოგადოების ყურადღება პირველად მიიქცია 1950 წელს, ის ერთ-ერთ გამოსვლაში ირწმუნებოდა, რომ სახელმწიფო დეპარტამენტი სავსე იყო კომუნისტი აგენტებით, რომ მას ხელთ ჰქონდა ამ ჯაშუშ მოხელეთა 205 კაციანი სია. მიუხედავად იმისა რომ მაკარტის ბრალდება არ დადასტურდა, სახელმწიფო აპარატებში მაინც ჩატარდა წმენდა. მაკარტიზმის აღსასხული დააჩქარა ტელევიზიამ, მან საშუალება მისცა დაახლოებით 20 მლნ ადამიანს საკუთარი თვალით ენახა მაკარტის უზნეო საქციელი სენატში. 1954 წელს სენატმა დაგმო მაკარტის საქციელი. სენატის ტრადიციების საწინააღმდეგო საქციელის გამო, ოფიციალურად იქნა დაგმობილი ანტიკომუნისტური კამპანიაც.
1960 წელს ამერიკის პრეზიდენტი გახდა ჯონ ფიცჯერალდ კენედი თავისი ხანმოკლე (1960-1963) მმართველობის დროს კენედიმ სცადა წინამორბედი დემოკრატიული პარტიების მიერ არჩეული კურსის განვრცობა საკუთარი პროგრამით ''”ახალი მიჯნები”',' რაც უპირველეს ყოვლისა ქვეყანაში არსებული სოციალურ რასობრივი პრობლემის მოგვარებას ითვალისწინებდა. საკანონმდებლო ორგანოს წინააღმდეგობის გამო კენედმა ვერ შეძლო თავისი პროგრამის ბოლომდე განხორციელება.
გაცილებით წარმატებული იყო დემოკრატი პრეზიდენტის ლინდონ ჯონსონის საქმიანობა. მან შეძლო კენედის პროგრამის განხორციელება ახალი მიჯნების გაფართოება საკუთარი პროგრამით ”დიდებული საზოგადოება”. ჯონსონმა შეურიგებელი ბრძოლა გამოუცხადა სიღარიბეს, რომელიც ქვეყნის განვითარებას საგრძნობლად აფერხებდა. თუ 1960 წელს აშშ-ს მოსახლეობის 22,4 % სიღარიბის ქვემოთ იმყოფებოდა უკვე 1970 წელს 12,6 % შეადგენდა. ჯონსონის წარმატებულმა საშინაო პროგრამა დაჩრდილა ვიეტნამში სამხედრო წარუმატებლობამ, ამ პერიოდში აშშ-ს მოსახლეობის უმრავლესობა ვიეტნამის ომის წინააღმდეგ იყვნენ.
საზოგადოებრივი საპროტესტო მოძრაობა შეერთებულ შტატებში
60-იანი წლების შუა ხანებიდან ირღვევა სამოქალაქო თანხმობა ამერიკულ საზოგადოებაში. ანუ მოსახლეობის უმრავლესობა აღარ ეთანხმება ხელისუფლების, როგორც საშინაო, ასევე საგარეო პოლიტიკას. საზოგადოების პროტესტს ბიძგი მისცა მოუგვარებელმა რასობრივმა პრობლემამ და ვიეტნამის ომმა.
შეერთებულ შტატებში მონობა სამოქალაქო ომის შემდგომ კი გაუქმდა, მაგრამ შავკანიანი მოსახლეობა ერთი საუკუნის შემდგომაც კი არ იყვნენ უფლებრივად თეთრების თანასწორები. ჩრდილოეთის შტატებში უთანასწორობა არსებობდა ფაქტობრივად, სამხრეთის შტატებში კი იურიდიულადაც. შავი ამერიკის გამოღვიძება 50-იანი წლებიდან დაიწყო, 60-იან წლებში კი ამ ყველაფერმა ფართო ხასიათი მიიღო, ზანგები იბრძოდნენ როგორც მშვიდორიანი, აგრეთვე ძალისმიერი მეთოდებითაც. უმრავლესობამ მშვიდობიანი ბრძოლა არჩია, მათი ლიდერი იყო ბაპტისტი მოძღვარი მარტინ ლუთერ კინგი.
1963 წელს მარტინ ლუთერ კინგის მომხრეებმა დაიწყეს მოქმედებები ქალაქ ბირნინჰესის სეგრეგაციის დასაძლევად და აღსაკვეთად. ამ ყველაფრის საპირისპიროდ ადგილობრივი ხელისუფლება ძალას ხმარობდა. შავკანიანთა ნაწილმა დაკარგა იმედები კინგის მშვიდობიანი გზებით მიზნის მიღწევამდე. ისინი გაჰყვენ ძალისმიერი მეთოდების მომხრეებს კინგის მშვიდობიანი გზები უარყვეს რადიკალურმა ორგანიზაციებმა ”შავი მუსლიმები” და ”შავი ძალაუფლება” რადიკალური ორგანიზაციების მოქმედებებს თან ზდევდა ამბოხებები დიდი ქალაქების ზანგურ უბლებში. პირველი ასეთი ამბოხება მოხდა 1965 წელს ქალაქ ლოს ანჯელესში. მომდევნო სამი წლის შემდგომ ამბოხებათა რაოდენობა 110-ს გადააჭარბა. ზანგები წვავდნენ სახლებს, იყო მსხვერპლიც. მარტო დეტროიტში 1967 წლის ერთ-ერთ არეულობაზე დაიღუპა 43 ადამიანი, 5000 კი უსახლკაროდ დარჩა.
1964 წელს პრეზიდენტ ჯონსონი-ს ინიციატივით მიღებული იქნა სამოქალაქო უფლებათა ბილი ეს კანონი კრძალავდა რასობრივ დისკრიმინაციას. ზანგებს მიეცათ არჩვნებში მონაწილეობის უფლებაც.
ამერიკის შეერთებული შტატების ისტორია 1970-1980 წლებში
thumb|220px|ამერიკის ორი პრეზიდენტი. [[რონალდ რეიგანი და ჯორჯ ბუში]] thumb|220px|ამერიკული თვითმფრინავები ბომბავენ ქუვეითის ტერიტორიას. 1991 წელს დაწყებული [[სპარსეთის ყურის ომი (1990-1991)|სპარსეთის ყურის ომი]] ვიეტნამის ომში მარცხმა შეარყია საკუთარი სახელმწიფოს ძლიერების რწმენა ამერიკელ ხალხში, ეჭვის ქვეშ დადგა აგრეთვე დემოკტრატიული სისტემის ურყეობაც. რესპუბლიკელმა პრეზიდენტმა რიჩარდ ნიქსონმა ბოროტად გამოიყენა ძალაუფლება, მან აღმასრულებელი ხელისუფლების დარღვევა სცადა. სახელმწიფო სისტემის ეს კრიზისი ცნობილია როგორც უოტერგეიტის სკანდალის სახელით. 1972 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში ნიქსონი არ მოერიდა აკრძლული ხერხების გამოყენებას. მისი დავალებით სპეციალურმა საიდუმლო სამსახურის წარმომადგენლებმა დაამონტაჟეს მოსასმენი აპარატურა ვაშინგტონის ადმინისტრაციულ სასტუმრო კომპლექსში უოტერგეიტში.
უოტერგეიტის საქმის გამო ატეხილი სკანდალი თითქმის ორ წელიწადს გაგრძელდა. ნიქსონმა კიდევ ერთხელ დაარღვია კანონი და სასამართლოს არ გადასცა მტკიცებულებები. კონგრესმა აღძრა პრეზიდენტის იმპიჩმენტის პროცესი. ნიქსონი არ დაელოდა გადაწყვეტილებას და 1974 წელს თანამდებობიდან გადადგა.
70-იანი წლების ეკონომიკურმა კრიზისმა ამერიკული საზოგადოება დააფიქრა იმის შესახებ თუ რამდენად რალურია ამერიკული ოცნებისკენ წინსვლა. 70-იან წლწბში აშშ იმპორტულ საწვავს მოიხმარდა. მას შემდეგ რაც ნიქსონმა 1973 წლის იომ ქიფურის ომში მხარი ისრაელს დაუჭირა. ნავთობის ექსპორტიორმა არაბულმა ქვეყნებმა აშშ-ს ნავთობის მიწოდება შეუწყვიტეს. ქვეყანაში დაიწყო ენერგეტიკული კრიზისი. 1974 წელს ნავთობის კრიზისი შეწყდა, მაგრამ ოპეკმა აშშ-ს გაზრდილი ფასები დაუწესა. გაზრდილმა ფასებმა აშშ-ში ინფლაცია გამოიწვია.
1980 წელს აშშ-ს პრეზიდენტი გახდა რესპუბლიკელი რონალდ რეიგანი. საზოგადოება მზად აღმოჩნდა ახალი პრეზიდენტის კონსერვატიული პოლიტიკის მისაღებლად. რეიგანის პროგრამის ძირითადი პრინციპები იყო ძველი ფასეულობების აღდგენასა და განმტკიცებაში. სახელმწიფოს როგორც მარეგულირებელი ფუნქციები მკვეთრი შეუმცირდა. ძველ ფასეულათა შორის რეიგანისთვის მთავარი ინდივიდუალიზმი იყო. 1982 წელს ნავთობზე ფასების დაცემამ ხელი შეუწყო ინფლაციის შეჩერებას. 1983-1984 წლებში დაიწყო მეურნეობის საგრძნობი გამოცოცხლება. აშშ ეკონომიკის აღმავლობის ერთ ერთ ყველაზე ხანგრძლის პერიოდში შევიდა. 1982-1987 წლებში ქვეყანაში გაჩნდა 13 მლნ ახალი სამუშაო ადგილი.
1988 წლის არჩევნებში პრეზიდენტი გახდა ჯორჯ ბუში. ბევრი ხმა ბუშმა ყოფილი პრეზიდენტის პოპულარობით მიიღო. თავდაპირველად ბუში ინარჩულებდა რეიგანის კონსერვატიულ პოლიტიკას. 1991 წლიდან კი დაიწყო ეკონომიური დაღმავლობა. გადაუჭრელი რჩებოდა სოციალური პრობლემებიც. ამერიკის პრეზიდენტებს შორის ბუშს ხვდა წილად ეწარმოებინა ვიეტნამის ომის შემდგომ ყველაზე დიდი ომი.
ყირიმის სახალხო რესპუბლიკა
ყირიმის სახალხო რესპუბლიკა (Qırım Halq Cumhuriyeti) — სახელმწიფო, რომელიც ყირიმის ნახევარკუნძულზე არსებობდა 1917–1919 წლებში. ყსრ იყო პირველი ისლამური წყობის რესპუბლიკა (აზერბაიჯანმა დამოუკიდებლობა მიიღო 1918 წელს).
სახალხო რესპუბლიკა შეიქმნა 1917 წელს ოქტობრის რევოლუციის შემდეგ. მოსახლეობის უმრავლესობა იყვნენ ყირიმელი თათრები, ასევე ცხოვრობდნენ რუსები, უკრაინელები, სომხები და ბერძნები.
სერბეთი
სერბეთი (Србија, Srbija), ოფიციალურად სერბეთის რესპუბლიკა (Република Србија) — ზღვაზე გასასვლელის არმქონე სახელმწიფო ცენტრალურ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში, ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე. ესაზღვრება უნგრეთი ჩრდილოეთით; რუმინეთი და ბულგარეთი — აღმოსავლეთით; ჩრდილოეთი მაკედონია და ალბანეთი — სამხრეთით; ხოლო მონტენეგროს, ხორვატიასა და ბოსნია-ჰერცეგოვინას — დასავლეთით. სერბეთის ტერიტორიაზე მდებარეობს თვითაღიარებული სახელმწიფო კოსოვო, რომლის მოსახლეობის უმეტესობას ეთნიკური ალბანელები შეადგენენ. რესპუბლიკის მოსახლეობა კოსოვოს გამოკლებით დაახლოებით 7 მილიონია, ხოლო კოსოვოს ჩათვლით - დაახლოებით 8.8 მილიონი. მისი დედაქალაქი, ბელგრადი, არის სამხრეთ ევროპის უდიდესი და უძველესი ქალაქი.
ქვეყნის ტერიტორია პალეოლითის ხანიდან დასახლებულია. 1217 წელს სერბეთის სამეფომ მიიღო აღიარება წმინდა საყდრისა და კონსტანტინოპოლისგან; 1346 წელს მიაღწია ტერიტორიულ მაქსიმუმს და მცირე დროით (1346-1371) იწოდებოდა სერბეთის იმპერიად. XVI საუკუნის შუა წლებში დღევანდელი სერბეთის ტერიტორია ოსმალებმა დაიქვემდებარეს. ოსმალების მმართველობა რამდენჯერმე გაწყვიტა ჰაბსბურგის იმპერიამ, რომელმაც XVII საუკუნის ბოლოს ცენტრალური სერბეთისკენ დაიწყო გაფართოება. XIX საუკუნის დასაწყისში სერბეთის რევოლუციის შედეგად ჩამოყალიბდა სამთავრო, რომელიც რეგიონის პირველ კონსტიტუციურ მონარქიას წარმოადგენდა; სამთავრომ შემდგომში ტერიტორიები გააფართვა. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, რომელმაც სერბები ძლიერ დააზიანა, ქვეყანა გახდა ხორვატების, სლოვენიისა და სერბების სამეფოების ცენტრი. იუგოსლავიის დაშლის დროს, სერბეთმა ჩამოაყალიბა კავშირი მონტენეგროსთან, რომელიც მშვიდობიანად დაიშალა 2006 წელს და 1928 წლის შემდეგ პირველად, სერბეთმა, როგორც სუვერენულმა სახელმწიფომ, დამოუკიდებლობა მოიპოვა. 2008 წელს კოსოვოს პროვინციის პარლამენტმა ცალმხრივად გამოაცხადა დამოუკიდებლობა, რასაც საერთაშორისო საზოგადოების მხრიდან განსხვავებული პასუხები მოჰყვა. სერბეთი არის ერთ-ერთი ევროპული ქვეყანა, სადაც ეროვნული უმცირესობების დიდი რაოდენობაა რეგისტრირებული; ხოლო ვოევოდინა, ავტონომიური პროვინცია, აღიარებულია თასივი მრავალ-ეთნიკური და მრავალ-კულტურული თვითმყოფადობით.
უნიტარული საპარლამენტო კონსტიტუციური რესპუბლიკა, სერბეთი, არის UN-ს, CoE-ს, OSCE-ს, PfP-ს, BSEC-ს, CEFTA-ს წევრი; აგრეთვე უერთდება WTO-ს. 2025 წლისთვის ევროკავშირში შესვლის პერსპექტივით, 2014 წლიდან ქვეყანა ევროკავშირთან აქტიურად აწარმოებს მოლაპარაკებებს.
ისტორია
სერბეთის ისტორია ათვლას იწყებს VI საუკუნიდან, სლავებით დასახლების მომენტიდან, დასავლეთ ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე. VIII-IX საუკუნეებში შეიქმნა სერბეთის პირველი სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნი. XII საუკუნის დასასრულს სერბეთი გათავისუფლდა ბიზანტიისგან და XIV საუკუნეში ჩამოყალიბდა დიდ ძალად, რომელიც მოიცავდა ბალკანეთის თითქმის მთელ დასავლეთ ნაწილს. სერბეთს აყვავების ხანა დაუდგა სტეფან დუშანის მმართველობის დროს (1331-1355). მაგრამ მისი გარდაცვალების შემდეგ, სახელმწიფო დანაწევრებულ იქნა. 1389 წელს სერბი მთავრები დამარცხდნენ თურქებთან ბრძოლაში კოსოვოს ველზე. საბოლოოდ, თურქებმა სერბეთი 1459 წელს დაიპყრეს. შემდგომი 350 წლის განმავლობაში, სერბეთს მართავს ოსმალთა იმპერია, ხოლო ჩრდილოეთ ტერიტორიები XVII საუკუნის მეორე ნახევრიდან ავსტრიის იმპერიის ნაწილი იყო.
სერბეთის სამეფო შეიქმნა სერბების პირველი აჯანყების (1804-1813) შედეგად ოსმალების წინააღმდეგ. უმაღლეს ლიდერად, ამბოხებულებმა აირჩიეს გიორგი პეტროვიჩი, მეტსახელად „კარაგიორგი“, რომელიც ადრე ავსტრიის არმიაში მსახურობდა. 1811 წელს ბელგრადში კარაგიორგი გამოაცხადეს სერბეთის მემკვიდრეობით მმართველად. თუმცა 1813 წელს ამბოხება ჩახშობილ იქნა, კარაგიორგი ავსტრიაში გაიქცა. 1815 წელს დაიწყო სერბეთის მეორე ამბოხება, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პირველი აჯანყების წევრი მილოშ ობრენოვიჩი. აჯანყებამ წარმარტებით ჩაიარა, თუმცა მხოლოდ თხუთმეტი წლის შემდეგ სულთანმა აღიარა ოფიციალურად სულთანმა მილოშ ობრენოვიჩი სერბეთის მმართველად. 1817 წელს კარაგიორგი დაბრუნდა სერბეთში, თუმცა მილოშ ობრენოვიჩის ბრძანებით მოკლულ იქნა. 1878 წელს სერბეთმა მოიპოვა დამოუკიდებლობა, ხოლო 1882 წელს გამოაცხადა სამეფო. XX საუკუნის დასაწყისში სერბეთი კონსტიტუციურ მონარქიად გარდაიქმნა, მონარქიას სწრაფი ზრდის ტემპები ჰქონდა ეკონომიკისა და კულტურის სფეროებში. ორი გლეხური წარმოშობის დინასტია – კარაგიორგის და ობრენოვიჩის მემკვიდრეები ერთმანეთს ცვლიდნენ სერბეთის ტახტზე 1903 წლამდე. 1903 წელს მეფე ალექსანდრე ობრენოვიჩი და მისი ცოლი დრაგა მოკლეს სასახლის გადატრიალების შედეგად. 1912-1913 წლებში ბალკანეთის ომების დროს სერბეთმა შემოიერთა კოსოვო და მაკედონია. პირველ მსოფლიო ომში, სერბეთი „ანტანტის“ მხარეზე იბრძოდა. ომის შედეგად, სერბეთმა დაკარგა მოსახლეობის მესამედი. ომის შემდეგ, სერბეთი გახდა ბირთვი სერბების, ხორვატიის და სლოვენიის სამეფოსი. მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1941 წლის აპრილში სერბეთი დაიპყრო ჰიტლერულმა გერმანიამ. ტერიტორიების ნაწილი გადაეცა გერმანიის სატელიტ ქვეყნებს – უნგრეთს, ბულგარეთს და ალბანეთს. 1944-1945 წლებში სერბეთი გათავისუფლდა საბჭოთა არმიისა და იუგოსლავიის პარტიზანული და რეგულარული სახალხო განმათავისუფლებელი ჯარების მიერ.
1945 წელს გამოცხადდა იუგოსლავიის ფედერაციული სახალხო რესპუბლიკა (1963 წლიდან – იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკა), რომლის შემადგენლობაშიც სერბეთის სოციალისტური რესპუბლიკაც შევიდა. 1990 წლის დასაწყისში დაიწყო იუგოსლავიის ომები, რაც საბოლოოდ, მისი დაშლით დასრულდა. სოციალისტების სერბეთის ხელისუფლების სათავეში ყოფნის ხანგრძლივი პერიოდი დასრულდა 1999 წელს ნატო-ს მიერ სერბული ქალაქების დაბომბვისა და გაეროს სამშვიდობო ძალების კოსოვოში შესვლის შემდეგ. 2006 წელს ჩატარებული რეფერენდუმის შედეგად, არსებობა შეწყვიტა სერბეთისა და ჩერნოგორიის სახელმწიფოების კავშირმა და სერბეთმა დაკარგა ზღვაში გასასვლელი.
2008 წლის 18 თებერვალს სერბეთისგან დამოუკიდებლობა გამოაცხადა კოსოვომ. სერბეთის კონსტიტუციის თანახმად, კოსოვო არის კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარის ნაწილი, რომლის პარლამენტსაც არ აქვს დამოუკიდებლობის გამოცხადების უფლება. დღეს კოსოვო სუვერენიტეტს აღიარებს 114 ქვეყანა, თუმცა სერბეთი საერთაშორისო საზოგადოებას მოუწოდებს პატივი სცეს სერბეთის ტერიტორიულ მთლიანობას.
გეოგრაფია
სერბეთი მდებარეობს ცენტრალური და სამხრეთ ევროპის საზღვარზე, ბალკანეთის ნახევარკუძულსა და შუა დუნაის დაბლობზე. მოქცეულია ჩრდილოეთ განედის 41° და 47° პარალელებსა და აღმოსავლეთ გრძედის 18° და 23° მერიდიანებს შორის. სერბეთის ფართობი 88,361 კვადრატურლი კილომეტრია; ამ მაჩვენებლით ქვეყანა მსოფლიოში 113-ე ადგილს იკავებს; კოსოვოს გამოკლებით, საერთო ფართობი 77,474 კვადრატული კილომეტრია; აღნიშნული მაჩვენებლით იგი მსოფლიოს სიდიდით 117-ე ქვეყანაა. საზღვრების საერთო სიგრძე 2,027 კმ-ია (ალბანეთთან 115 კმ, ბოსნია და ჰერცეგოვინასთან 302 კმ, ბულგარეთთან 318 კმ, ხორვატიასთან 241 კმ, უნგრეთთან 151 კმ, ჩრდილოეთ მაკედონიასთან 221 კმ, ჩერნოგორიასთან 203 კმ და რუმინეთთან 476 კმ). კოსოვოს ყველა საზღვარი ალბანეთთან (115 კმ), ჩრდილოეთ მაკესონიასა (169 კმ) და მონტენეგროსთან (79 კმ) კოსოვოს სასაზღვრო პოლიციის მიერ კონტროლდება. სერბეთი კოსოვოსა და მას შორის 352 კმ სიგრძის საზღვარს განიხილავს, როგორც „ადმინისტრაციულ ხაზს“; საზღვარი კოსოვოს სასაზღვრო პოლიციისა და სერბეთის პოლიციის ძალების საერთო კონტროლის ქვეშ იმყოფება; ვხვდებით 11 სასაზღვრო გამტარ პუნქტს. შუა დუნაის დაბლობი ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილის მესამედს ფარავს, ხოლო უკიდურესი აღმოსავლეთ ტერიტორია ქვემო დუნაის ვაკეს უკავია. ქვეყნის ცენტრალური ნაწილის („სამადიას“) რელიეფი, ძირითადად წარმოადგენს მდინარეებით დაქსელილ მიმოფანტულ გორაკებს. სერბეთის სამხრეთ ნაწილში უმეტესად მთიან რელიეფს ვხვდებით. დასავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით გადაჭიმულია დინარის მთიანეთი. სერბეთის აღმოსავლეთ ნაწილში ჩრდილოეთიდან სამხრეთის მიმართულებით ვხვდებით კარპატებსა და სტარა-პლანინას.
ქვეყნის სამხრეთ-საღმოსავლეთით მდებარე უძველესი მთები როდოპებს ეკუთვნის. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2,169 მეტრიდან (ბალკანეთის მთიანეთის უმაღლესი მთის, მიძორის, მწვერვალიდან) 17 მეტრამდე (მდინარე დუნაის მახლობლად მდებარე დასახლების, პრაჰოვოს სიმაღლემდე) მერყეობს. ქვეყნის უდიდესი ტბა დერდაპის ტბაა (163 კვადრატული კილომეტრი), ხოლო უგრძესი მდინარე სერბეთის პერიტორიაზე დუნაია (587.35 კილომეტრი).
კლიმატი
სერბეთის კლიმატი ევრაზიის ტეროტორის, ატლანტის ოკეანისა და ხმელთაშუა ზღვის გავლენის ქვეშაა მოქცეული. იანვარში საშუალოდ 0 გრადუსითა და ივლისის საშუალო 22 გრადუს ტემპერატურით, კიოპენის კლასიფიკაციის მიხედვით სერბეთის კლიმატი შეიძლება ნოტიო კონტინენტურად ან ნოტიო სუბტროპიკულად მივიჩნიოთ. ქვეყნის ჩრდილოეთით კლიმატი უფრო კონტინენტურია, რომელიც ცივი ზამთრითა და ცხელი, ტენიანი ზაფხულით, აგრეთვე კარგად განაწილებული ნალექებით ხასიათდება. სამხრეთით, ზაფხული და შემოდგომა შედარებით მშრალია, ზამთარი - უფრო ცივი, მთებში დიდი თოვლით.