cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ტიბეტის ისტორია
ტიბეტი ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის შემადგენლობაში
1950 წელს ცუდად შეიარაღებული ტიბეტის არმიის განადგურების შემდეგ ჩსრ-ს შემადგენლობაში შევიდა ტიბეტის რეგიონი ჩამდო. 1951 წელს (შესაძლოა ჩინეთის მხარის ზეწოლით) დალაი ლამას წარმომადგენლებმა უფლებამოსილების გადამეტებით ხელი მოაწერეს შეთანხმებას პეკინთან ტიბეტის მშვიდობიანი განთავისუფლების შესახებ, რომელიც ამტკიცებდა ჩინეთის უფლებებს ტიბეტზე. 1951 წლის 24 ოქტომბერს დალაი ლამას სახელით მაო ძე დუნისადმი გაგზავნილ იქნა ხელშეკრულების მხარდაჭერის ტელეგრამა.
შემდგომში ჩინელები თანდათანობით ზრდიდნენ თავიანთ ყოფნას ტიბეტში. მათ მოახდინეს საკუთარი ტაქტიკის დეკლარირება - "კეთილი საქმეებით შეეძინათ მეგობრები". 1956 წელს შეიქმნა ტიბეტის ავტონომიური რაიონის შესაქმნელად მოსამზადებელი კომიტეტი. 1950-ანი წლების შუა ხანებში ჩინეთის პროვინციებში შემავალ ტიბეტის მიწებზე - კხამი და ამდო - დაიწყო ფორსირებული რეფორმები, რომელსაც თან სდევდა მასობრივი რეპრესიები, ჩამოხრჩობანი, რელიგიის დევნა და ჩინიზაცია. ამან ხალხის უკმაყოფილება გამოიწვია. დაიწყო აჯანყება, რომელიც 1959 წელს გავრცელდა ცენტრალურ ტიბეტში (უ-ცანგში ანუ რეგიონში, რომელსაც ლჰასას ხელისუფლება აკონტროლებდა). აჯანყების ჩახშობის პარალელურად მიმდინარეობდა რეფორმები, რომელიც გამოიხატა მონასტერთა უმრავლესობის დახურვასა და განადგურებაში. ბუდისტური სტატუები გატანილ იქნა ჩინეთში. ძვირფასი ლითონები გადაადნეს, ძვირფასი ქვები დათხარეს, რელიგიური ხასიათის ხელოვნების ქმნილებები ძირითადად გაანადგურეს, მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილი რეპრესირებული ან განადგურებულო იქნა. ჩინური დოკუმენტების თანახმად, ქვეყანაში ჩატარდა "დემოკრატიული რეფორმები", რომლის დროსაც ლიკვიდირებულ იქნა "ჩამორჩენილი ფეოდალურ-ბატონყმური რეჟიმი".
ტიბეტის ხელისუფლების მოღვაწეთა ნაწილი დალაი ლამასთან და ათობით ათას სხვა ტიბეტელთან ერთად გაიქცა. 1959 წლიდან ინდოეთის ტერიტორიაზე ქალაქ დჰარამსალაში ფუნქციონირებს ტიბეტის ხელისუფლება დევნილობაში. 1965 წელს ოფიციალურად დაარსდა ტიბეტის ავტონომიური რეგიონი (ტარ-ი). დღემდე ჩინეთი ეწევა ტიბეტის ინტეგრაციის აქტიურ პოლიტიკას, მისი ინფრასტრუქტურისა განვითარებას და ჩინიზაციას. ტიბეტის ტერიტორიაზე განლაგებულია ჩინეთის სამხედრო შეიარაღებული ძალები. მნიშვნელოვნად გაიზარდა ჩამოსული ეთნიკური ჩინელების რაოდენობა.
„კულტურული რევოლუციის“ დროს (1966 წლიდან), როგორც მთელი ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა მაო ძე დუნის რეჟისორობით, ტიბეტიც მოიცვა ქაოსმა. ამ პერიოდში დაინგრა და განადგურდა თითქმის ყველა გადარჩენილი ტაძარი და მონასტერი, ბუდისტური ხელოვნების გადარჩენილი ნაწარმოებები და წიგნები მთლიანად განადგურდა. ბერები რეპრესირებულ იქნენ.
ტიბეტის დევნილი ხელისუფლების მტკიცებით ჩინელებმა ტიბეტის ტერიტორიაზე (ტარ-სა და ჩინეთის სხვა პროვინციებში შემავალ ტიბეტურ მიწებზე) რაოდენობით გადააჭარბეს ადგილობრივ ძირძველ მოსახლეობას. 2005 წელს ჩინეთის მიერ ტარ-სათვის ჩატარებულ ოფიციალურ აღწერებში ეს არ ჩანს. სხვადასხვა მონაცემების შედარებით, შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ ეთნიკური ჩინელების უდიდესი უმრავლესობა თავმოყრილია ძირითადად ლჰასას რაიონში, სადაც მათი რაოდენობა დაუზუსტებელია. ტარ-ის დანარჩენ რაიონებში ტიბეტელები სჭარბობენ. ხოლო ისტორიული ტიბეტის სხვა, მათ შორის, ჩინეთის პროვინციებში შემავალ ტერიტორიებზე დომინანტობენ ჩინელები.
ჩინეთის ხელისუფლების პერიოდში ტიბეტის ავტონომიურ რაიონში გაიზარდა მარცვლელულის მოსავალი, განვითარდა მესაქონლეობა. სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა გაიზარდა 36-დან 67 წლამდე. მოსახლეობის რაოდენობა თითქმია 3-ჯერ გაიზარდა და 2009 წლისათვის მიაღწია 3 მილიონ ადამიანს.
2008 წელს ტიბეტში დაიწყო მასობრივი არეულობა. ბერებმა მოაწყეს მშვიდობიანი აქცია დალაი ლამას ინდოეთში დევნილობის წლისთავის აღსანიშნავად, რომელიც მოგვიანბით უწესრიგობაში გადაიზარდა. სიჩუანის პროვინციაში მოხდა ჩინეთის პოლიციის უბანზე თავდასხმა. დაიწყო პოლიციის მიერ მიტინგის დარბევა. ზოგიერთი მონაცემით ჩინეთის პოლიციამ გამოიყენა ცეცხლსასროლი იარაღი, რასაც უარყოფს ჩინეთის მხარე.
ტიბეტელთა უმრავლესობა ცხოვრობს შორეულ სოფლებში ან მომთაბარეობს. ისინი მწყემსავენ იაკებს ან ამუშავებენ მიწას. უკანასკნელ წლებში ჩინეთის ხელისუფლება ატარებს მომთაბარე ხალხის დასახლების აქტიურ პოლიტიკას, რასაც ტრადიციული ცხოვრების წესის და მეურნეობის დაკარგვასთან მივყავართ. იმავე დროს ცენტრალური ხელისუფლების ფართო ინვესტიციის წყალობით ამჟამად ტიბეტის მსხვილი ქალაქები განიცდიან ბუმს. ბუმი, რომელიც დამკვირვებელთა სიტყვებით, მკვიდრი ტიბეტელების საზიანოდ კვალიფიციური ჩინელების სარგებლობაზე მოდის. ტიბეტელები არა უბრალოდ ღარიბები არიან, არამედ განათლების უკიდურესად დაბალი დონე არ უტოვებს მათ შანსებს მიიღონ დიდ ქალაქებში მუდმივი, მაღალანაზღაურებადი სამუშაო, - ამბობენ პროსტიტუციის ზრდის პრობლემისადმი მიძღვნილი ტიბეტის საინფორმაციო ქსელის შეტყობინებები.
უკანასკნელ პერიოდში მწვავედ დგას ტიბეტის უნიკალური კულტურის გადარჩენის პრობლემა. თანამედროვე ტიბეტელები განიცდიან ჩინელებთან ასიმილაციას, რასაც მივყავართ ტიბეტური ენისა და მრავალსაუკუნოვანი კულტურის დაკარგვასთან. თუმცა ინდოეთში დევნილობაში მყოფი ტიბეტის ხელისუფლება თავგამოდებით ცდილობს ტიბეტური კულტურის გადარჩენისათვის ზომების მიღებას, მაგრამ ეს საკმარისი არ არის.
ექვთიმე (ელიაშვილი)
ეპისკოპოსი ექვთიმე (ერისკაცობაში — ესტატე პლატონის ძე ელიაშვილი; დ. 1846, ქვემო ავჭალა — გ. 1918, მოსკოვი) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე, რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი, ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი.
ბიოგრაფია
დაიბადა მღვდლის, დეკანოზი პლატონ ნიკოლოზის ძე ელიაშვილის ოჯახში. 1859 წელს თბილისის სასულიერო სემინარიაში ჩაირიცხა, რომელიც 1865 წელს დაამთავრა და თბილისის სასულიერო სასწავლებელში მასწავლებლად დაინიშნა. 1866 წელს ესტატე ელიაშვილი დიაკვნად აკურთხეს, ხოლო შემდეგ მღვდლად დაასხეს ხელი და თბილისის წმინდა მარინეს ეკლესიის მღვდელმსახურად განამწესეს. 1873 წელს იგი თბილისის სასულიერო სასწავლებლის ზედამხედველის თანაშემწედ, წმინდა მარინეს სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად და წმინდა ნინოს სახელობის ქალთა სასწავლებელში საღვთო სჯულის მასწავლებლად დაინიშნა. 1880 წლიდან თბილისის ვაჟთა მე–2 გიმნაზიაში საღვთო სჯულის მასწავლებლად გადაიყვანეს. 1879 წლიდან იგი იყო „ქართველთა შორის წერა–კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების“ ნამდვილი წევრი და აქტიურ მონაწილეობას ღებულობდა საზოგადოების საქმიანობაში. 1884 წელს ესტატე ელიაშვილს დეკანოზის წოდება მიენიჭა და სიონის საკათედრო ტაძრის კანდელაკად განამწესეს. 1887 წელს წმინდა ანას III ხარისხის ორდენით დაჯილდოვდა. 1891 წელს იგი გადადგა სიონის ტაძრის კანდელაკობიდან და მასწავლებლობაზეც უარი განაცხადა. ამავე წლიდან ჟურნალების – „საქართველოს საეგზარქოსოს სასულიერო უწყებანის“ და „პასტორის“ ცენზორად დაინიშნა. 1891 წელს წმინდა ანას II ხარისხის ორდენი ეწყალობა. 1892 წელს წმინდა სინოდის განჩინებით, საქართველო-იმერეთის სინოდალური კანტორის წევრად იქნა არჩეული. 1895 წელს წმინდა ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენით დაჯილდოვდა. 1899 წელს ენქერი უბოძეს, ხოლო 1902 წლიდან თბილისის ქაშვეთის წმინდა გიორგის ეკლესიის წინამძღვრად დაადგინეს. 1903 წელს წმინდა ვლადიმერის III ხარისხის ორდენი მიიღო და ამავე წლის ნოემბერში დეკანოზი ესტატე სანქტ-პეტერბურგში გაიწვიეს. საქართველოს ეგზარქოსმა ალექსი I სანქტ-პეტერბურგის წმინდა ალექსანდრე ნეველის სახელობის ლავრაში იგი ბერად აღკვეცა და სახელად ექვთიმე უწოდა. ბერი ექვთიმე თბილისის მაცხოვრის ფერისცვალების სახელობის მამათა მონასტრის წინამძღვრად დაინიშნა და არქიმანდრიტის წოდება მიენიჭა. არქიმანდრიტი ექვთიმე წმინდა სინოდმა ალავერდის ეპარქიის მღვდელმთავრად დაამტკიცა. ამავე წელს წმინდა ალექსანდრე ნეველის ლავრის ყოვლადწმინდა სამების სახელობის ტაძარში ეპისკოპოსად დაასხეს ხელი და ალავერდის ეპარქიის მმართველად და საქართველოს ეგზარქოსის მეორე ქორეპისკოპოსად დანიშნეს. 1905 წელს ეპისკოპოსი ექვთიმე გორის ეპარქიაში გადაიყვანეს. 1906 წლის ივნისში სანქტ-პეტერბურგში გამართულ კრებაზე, სადაც საქართველოს ავტოკეფალიის საკითხი განიხილებოდა, მან რუსეთის ეკლესიის მხარე დაიჭირა და ამის გამო საქართველოში დაბრუნება ვეღარ შეძლო. იგი ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიის ბალახნინის ეპისკოპოსად დაინიშნა. 1909 წელს ჯანმრთელობის გაუარესობის გამო, თავისი თხოვნის საფუძველზე, პენსიაზე გავიდა და მოსკოვში გადავიდა. აქ იგი სტავროპიგიალური ზაიკონოსპასკის სახელობის მამათა მონასტრის წინამძღვრად დაინიშნა. 1911 წლიდან მოსკოვის სინოდალური კანტორის უშტატო წევრია. 1914 წელს ეპისკოპოსი ექვთიმე მოსკოვის მაცხოვრის სახელობის სტავროპიგიალური მამათა მონასტრის წინამძღვრად გადაიყვანეს, სადაც სიცოცხლის უკანასკნელი წლები გაატარა. ცნობილია, რომ 1918 წელს ეს მონასტერი კომუნისტებმა საპატიმროდ გადააკეთეს და მათთვის არასასურველი პირები გამოამწყვდიეს. ვარაუდობენ, რომ ეპისკოპოსი ექვთიმეც ამ პატიმართა რიცხვში იყო და იგი იმავე წელს გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1846 კატეგორია:გარდაცვლილი 1918 კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები
ნოვა-სანტა-როზა
ნოვა-სანტა-როზა (Nova Santa Rosa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 417 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 626 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37.26 კმ²-ზე. ფართობი 204 665 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ლიულაქარანი
ლიულაქარანი (Lüləkəran) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 578 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
კუდნემსა ნამგალა
კუდნემსა ნამგალა (Hirundapus caudacutus) — ფრინველი ნამგალასებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 21 სმ. ფეხები და კუდი მოკლეა, საჭის ბუმბულების ღეროები 3–5 მმ-ზეა გამოწეული და ერთგვარ ეკლებს წააგავს, რომლებიც ცოცვაში ეხმარება. შეფერილია მურად, ზურგის შუა ნაწილი უფრო ღიაა; კუდქვეშა მიდამო, ყელი და შუბლზე არსებული ლაქები თეთრი. გავრცელებულია შუა ციმბირიდან და ჩრდილოეთ მონღოლეთიდან სახალინამდე, კურილის კუნძულებზე (იაპონია), აგრეთვე ჰიმალაიდან, დასავლეთ სიჩუანიდან და დასავლეთ ინდოჩინეთიდან სუმატრასა და იავამდე. კარგად ფრენს. იკვებება მწერებით, რომლებსაც ჰაერში იჭერს. ბუდეს ფუღუროებში და კლდეებზე იკეთებს. დებს 3–7 კვერცხს. კრუხობს ორივე მშობელი 18–20 დღის განმავლობაში, ბარტყებზეც ორივე ზრუნავს.
სქოლიო
კატეგორია:კუდნემსა ნამგალა
ბუნუდი
ბუნუდი (Bunud) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —   	819 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაბალის რაიონის სოფლები
არტაკ ალექსანიანი
არტაკ ალექსანიანი (Արտակ Ալեքսանյան; დ. 10 მარტი, 1991, ერევანი, სომხეთის სსრ) — სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით მცველი/ნახევარმცველი. იგი ამჟამად თამაშობს სომხეთის ეროვნული საფეხბურთო პრემიერლიგის კლუბ არარატი ერევანსა და სოხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში. მას ასევე აქვს რუსეთის მოქალაქეობა.
საკლუბო კარიერა
ორი წლის ასაკში არტაკი და მისი ოჯახი საცხოვრებლად მოსკოვში გადავიდნენ. ალექსანიანმა ფეხბურთის თამაში 9 წლის ასაკში დაიწყო. მისი პირველი საფეხბურთო სკოლა იყო სპარტაკი მოსკოვი.
2009 წლის იანვარში მან ხელი მოაწერა კონტრაქტს სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგის კლუბ პიუნიკ ერევანთან. მოედანზე იგი პერიოდულად თამაშობდა. პიუნიკის შემადგენლობაში შედგა მისი დებიუტი 2009-2010 წლის ჩემპიონთა ლიგაზე. კლუბი საშინაო კედლებში, 2009 წლის 14 ივლისს, დინამო ზაგრებს დაუპირისპირდა. ალექსანიანი თამაშში სათადარიგოთა სკამიდან 68-ე წუთზე შემოვიდა.
დეკემბერში მისი კონტრაქტი პიუნიკთან დასრულდა. რამდენიმე კლუბთან მოლაპარაკების შემდეგ, იანვარში მან კონტრაქტი გააფორმა რუსეთის ეროვნული საფეხბრთო ლიგის კლუბ ურალთან. გაფორმებული კონტრაქტი ერთწლიანი იყო.
ურალის პირველ გუნდში უთამაშებლობის გამო მან გადაწყვიტა კლუბი შეეცვალა. 2011 წლის იანვარში ჩავიდა მორდოვიას სარანკში მდებარე ბანაკში და დაიწყო მათი მომზადება. თუმცა, მცირე დროის შემდეგ, ალექსანიანი ჩავიდა ერევანში და კვიპროსში მდებარე ბანაკში პიუნიკთან ერთად დაიწყო ვარჯიში. ამის შემდგომ ორივე მხარის შეთანხმებით ერთწლიანი კონტრაქტი გაფორმდა, თუმცა ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე ეს კონტრაქტი მალევე შეწყდა.
31 აგვისტოს კლუბ ხიმკის პრეზიდენტმა არტაკ ალექსანიანი საკუთარ შემადგენლობაში წარადგინა. მან კლუბთან ხელშეკრულება გააფორმა, რომელიც 2012 წლამდე გაგრძელდა. ივნისის ბოლო პერიოდში, არტაკ ალექსანიანმა არტურ იედგარიანთან და ედგარ ტატოიანთან ერთად კლუბი დატოვა. თუმცა, ივლისის ბოლოს, იგი კვლავ დაბრუნდა კლუბში და ახალი კონტრაქტი გააფორმა.
პირადი ცხოვრება
არტაკის დედას ჰქვია ნუნე, ხოლო მამას ლევონი. აგრეთვე მას ჰყავს უმცროსი ძმა არტური.
მისი აგენტია ვალერი ალექსანიან ოგანეშიანი.
მიღწევები
არტაკ ალქსანიანის კარიერული მიღწევები შემდეგნაირია: იგი არის სომხეთის პრემიერლიგის ჩემპიონი (2009), სომხეთის პრემიელ ლიგის მეორეადგილოსანი (2011), სომხეთის თასის მფლობელი(2009), სომხეთის სუპერთასის მეორეადგილოსანი.
მასთაილი
მასთაილი (Mastail) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 916 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
სან-ხუან-დე-ისკოსის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩუპაკის პროვინციის რაიონები
გელა ზავრაშვილი
გელა ზავრაშვილი (დ. 8 თებერვალი, 1965, გურჯაანი) — ქართველი ინჟინერი.
ბიოგრაფია
1991 წელს დაამთავრა მოსკოვის საინჟინრო-სამშენებლო უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი სამრეწველო-სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით.
განაწილებით მუშაობას იწყებს მოსკოვის საერთაშორისო სამშენებლო კომპანიაში მენეჯერად და პრაქტიკულ საინჟინრო სამუშაოებს აწარმოებს, როგორც უბნის უფროსი სამოქალაქო მშენებლობის ხაზით, ასევე აქტიურად მონაწილეობს სამშენებლო ინდუსტრიის და მექანიზაციის განვითარების საქმეშიც. 2003-2008 წლებში რუსეთის ერთ-ერთი უმსხვილესი სამშენებლო კომპანია „დინმშენის“ მექანიზაციის სამმართველოს გენერალური დირექტორია. 2008 წლიდან როგორც დამფუძნებელი და გენერალური დირექტორი სათავეში უდგას სამშენებლო ორგანიზაცია „გროს ბულდინგს“. მისი უშუალო მონაწილეობით და ხელმძღვანელობით აშენებულია რუსეთში, განსაკუთრებით კი ქალაქ მოსკოვში ისეთი მრავალფუნქციური დანიშნულების მნიშვნელოვანი ობიექტები როგორიცაა: საცხოვრებელი კომპლექსები „ტრიუმფ პალასი“, „ალიე პარუსა“, „დომ ნა ბეგოვოი“, სპორტულ-გამაჯანსაღებელი კომპლექსი მოსკოვის ოლქის სოფელ ბარვიხაში, მრავალფუნქციური კულტურულ-გასართობი და სავაჭრო ცენტრი მოსკოვში მიკლუხო-მაკლაის ქუჩაზე (28 800 კვ.მ), საერთაშორისო სავაჭრო-საოფისე კომპლექსი ქალაქ მოსკოვში ნახიმოვის პროსპექტზე (29 930 კვ.მ), 17-25- სართულიანი მონოლითური საცხოვრებელი სახლი მოსკოვის ოლქის ქალაქ ხიმკიში, სოციალურ-ადმინისტრაციული საცხოვრებელი კომპლექსები „ფლოტილია“ და „უტიოსოვი“ ქალაქ მოსკოვში, დაწყებითი სასკოლო განათლების ცენტრი ქალაქ მოსკოვში მიტინსკის ქუჩაზე, მოსკოვის დიდი თეატრის მიმდებარე „ხამიკოვის სახლი“ რეკონსტრუქცუია პეტროვკაზე და ასე შემდეგ. აღსანიშნავია, რომ პროფესიული საქმიანობის პარალელურად იგი ხელმძღვანელობს კულტურულ-ჰუმანიტარული და ეკონომიკური ურთიერთთანამშრომლობის საერთაშორისო ცენტრს, რომელიც მოქმედებს და პრაქტიკულად წარმართავს რუსეთსა და საქართველოს ხალხთა ურთიერთობების აღდგენისა და განვითარების საკითხებს კულტურის, მეცნიერების, სამართლის, სპორტისა და ეკონომიკის სფეროში. ამ ორ ქვეყანას შორის ერთიანი საინფორმაციო-კულტურული სივრცე ფორმირებისა და სრულყოფისათვის, საქმიან-საპარტნიორო და ეკონომიური კავშირების აღსადგენად, ასევე ჰუმანიტარული და საქველმოქმედო დახმარების აღმოსაჩენად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
ნოვოჩერკასკის სამხედრო-ავტომობილისტების ძეგლი
ნოვოჩერკასკის სამხედრო-ავტომობილისტების ძეგლი (Памятник воинам-автомобилистам) — ძეგლი ქალაქ ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა 2004 წელს.
ისტორია
ნოვოჩერკასკის სამხედრო-ავტომობილისტების ძეგლი მვებარეობს როსტოვისა და სილიკატნაიას ქუჩების გადაკვეთაზე. ძეგლი გაიხსნა 2004 წლის ოქტომბერში ავტომობილისტების დღეს.
ავღანეთის კამპანიის წლებში და ჩრდილოეთ კავკასიაში ანტიტერორისტული კამპანიის პერიოდში სამშობლოში ვერ დაბრუნდა ნოვოჩერკასკის საავტომობილო ბატალიონის 10 სამხედრო მოღვაწე. ჩეჩნეთის ქალაქ არღუნთან ახვრიტეს ფედერალური ძალების კოლონა. რამდენიმე მანქანის საჭესთან ისხდნენ ნოვოჩერკასკული ავტობატალიონის მებრძოლები. ძეგლი გაიხსნა ავღანეთში და ჩეჩნეთში დაღუპული ავტომობილისტების ხსოვნის პატივისცემის ნიშნად.
ძეგლის პროექტი შეიქმნა როსტოვის ინსტიტუტში „დონპროექტი“ და შეუთანხმეს სამხედრო ნაწილის ხელმძღვანელობას. ძეგლის მშენებლობაში მონაწილეობა მიიღეს საავტომობილო ბატალიონის წარმომადგენლებმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ძეგლები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ბაუტისტა (პანგასინანი)
ბაუტისტა (ოფიციალურად ბაუტისტის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Bautista; ტაგ: Bayan ng Bautista) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 32 307 ადამიანს შეადგენს.
გეოგრაფია
ბაუტისტა პანგასინანის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს და პროვინციის მეხუთე საკონგრესო რაიონს მიეკუთვნება. მუნიციპალიტეტის ფართობი 8 213 ჰექტარია და დაგუპანიდან 32 კმ-ის დაშორებით მდებარეობს. ბაუტისტის ჩრდილოეთით ალკალა მდებარეობს; სამხრეთით - ბაიამბანგი, ხოლო აღმოსავლეთით - მონკადა.
ბარანგაები
ბაუტისტა პოლიტიკურად 18 ბარანგაიდ იყოფა.
სქოლიო
კატეგორია:პანგასინანის მუნიციპალიტეტები
დუბროვნიკ-ნერეტვა
დუბროვნიკ-ნერეტვა — ჟუპანია ხორვატიის უკიდურეს სამხრეთში, ადრიატიკის ზღვის პირას. ესაზღვრება სპლიტ-დალმაციას, ბოსნია და ჰერცეგოვინასა და ჩერნოგორიას. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი დუბროვნიკი. 2011 წლის აღწერის მიხედვით, ოლქში ცხოვრობს 122 783 ადამიანი.
ჟუპანიის კლიმატი ყველაზე თბილია მთელს ხორვატიაში. ახასიათებს მშრალი, ცხელი ზაფხული და თბილი, წვიმიანი ზამთარი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხორვატიის ოლქები
ორუ-ვერდი-დუ-უესტი
ორუ-ვერდი-დუ-უესტი (Ouro Verde do Oeste) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 555 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 692 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.42 კმ²-ზე. ფართობი 293 042 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ფრენკი დე იონგი
ფრენკი დე იონგი (Frenkie De Jong; დ. 12 მარტი, 1997, გორინხემი, ნიდერლანდები) — ნიდერლანდელი ფეხბურთელი, პოზიციით ცენტრალური ნახევარმცველი. 2019 წლიდან ასპარეზობს კატალონიურ „ბარსელონაში“. 2018 წლიდან არის ნიდერლანდების ეროვნული ნაკრების წევრი.
საკლუბო
აიაქსი: (2)
ბარსელონა: (1)
სანაკრებო
ნიდერლანდები:
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:დაბადებული 12 მაისი კატეგორია:ნიდერლანდელი ფეხბურთელები კატეგორია:ერედივიზიის ფეხბურთელები კატეგორია:ამსტერდამის აიაქსის ფეხბურთელები კატეგორია:იონგ აიაქსის ფეხბურთელები კატეგორია:ბარსელონის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ნიდერლანდების ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:ნიდერლანდების პირველი დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ანტიკომუნიზმი
ანტიკომუნიზმი — პოლიტიკური მოძრაობა და იდეოლოგია, რომელიც ეწინააღმდეგება კომუნიზმს. იგი კომუნიზმის წინააღმდეგობით გამოირჩეოდა სოციალისტურ სახელმწიფოებშიც და უპირისპირდებოდა ისეთ პარტიებს, რომლებიც მარქსიზმ-ლენინიზმის იდეოლოგიას ატარებდნენ. ორგანიზებული ანტიკომუნიზმი განვითარდა 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ და მიაღწია გლობალურ დონეს ცივი ომის დროს, როდესაც ამერიკის შეერთებული შტატები და საბჭოთა კავშირი ინტენსიურად მეტოქეობდნენ.
პირველი ორგანიზაცია, რომელიც დაუპირისპირდა კომუნიზმს, იყო რუსეთის იმპერიაში ჩამოყალიბებული თეთრი მოძრაობა, რომელიც ბოლშევიკური მთავრობის წინააღმდეგ რუსეთის სამოქალაქო ომიდან იბრძოდა. თეთრ მოძრაობას სამხედრო დახმარება მოკავშირე უცხო ქვეყნის რამდენიმე მთავრობამ გაუწია, რომლებიც წარმოადგენდნენ ანტიკომუნიზმის პირველ ინსტანციას, როგორც სამთავრობო პოლიტიკას. მიუხედავად ამისა, წითელმა არმიამ დაამარცხა თეთრი მოძრაობა და საბჭოთა კავშირი მაინც შეიქმნა 1922 წელს. საბჭოთა კავშირის შექმნის შემდგომ პერიოდში ანტიკომუნიზმი გავრცელდა მთელ მსოფლიოში. შეერთებულ შტატებში ანტიკომუნიზმი ყვაოდა 1919-1920 წლებში. 1920-იან და 1930-იან წლებში, ევროპაში, კომუნიზმის იდოლოგიას წინააღმდეგობას უწევდნენ კონსერვატორები, ფაშისტები, ლიბერალები და სოციალ-დემოკრატები. ფაშისტები კომუნიზმის მთავარი ოპონენტები იყვნენ 1930-იან წლებში და მათ 1936 წელს დაამტკიცეს ანტიკომუნისტური პაქტი, იგივე ანტიკომუნისტური ალიანსი. ამ პერიოდის აზიაში, ყველაზე ძლიერ ანტიკომუნისტურ ძალას იაპონიის იმპერია წარმოადგენდა.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, ღერძის სახელმწიფოების დამარცხების გამო, ფაშიზის უმთავრესი პოლიტიკური მოძრაობები შეწყდა. ანტიჰიტლერული კოალიციის წევრები, პირველ რიგში, შეერთებული შტატები, გაერთიანებული სამეფო და საბჭოთა კავშირი, რომლებიც იყვნენ ძირითადი ძალა ომში, თუმცა ომის დასრულების შემდგომ მოკავშირეებს შორის, კერძოდ, ამერიკასა და საბჭოთა კავშირს შორის დაიწყო დაპირისპირება, რომელიც ცივი ომის სახელით არის ცნობილი და სწორედ ამ პერიოდის განმავლობაში შეერთებული შტატების მთავრობამ წამყვანი როლი ითამაშა გლობალური ანტიკომუნიზმის მხარდაჭერასა და გავრცელებაში. მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში კომუნისტებსა და ანტიკომუნისტებს შორის მრავალი სამხედრო კონფლიქტი მოხდა, მათ შორისაა ჩინეთის სამოქალაქო ომი, კორეის ომი, ვიეტნამის ომი, ავღანეთის ომი და სხვა. ნატო დაარსდა, როგორც ანტიკომუნისტური სამხედრო ალიანსი 1949 წელს. ანტიკომუნიზმი რჩება მრავალი თანამედროვე პოლიტიკური მოძრაობის მნიშვნელოვან ელემენტად, რომელიც განსხვავებული ხარისხით არსებობს ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში და სხვა ქვეყნებში, რომელსაც დღესაც მართავენ კომუნისტური პარტიები.
ალბანეთი
ცივი ომის პირველ წლებში, მიდჰათ ფრაშერი შეეცადა გაეერთიანებინა ანტიკომუნისტური ოპოზიციური ძალების კოალიცია ბრიტანეთსა და შეერთებულ შტატებში. „თავისუფალი ალბანეთის“ ეროვნული კომიტეტი ოფიციალურად შეიქმნა 1949 წლის 26 აგვისტოს, პარიზში. ფრაშერი იყო მისი თავმჯდომარე, საბჭოს სხვა წევრებთან ერთად. მას მხარს უჭერდა ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტო (CIA) და თავისუფალი ევროპის ეროვნული კომიტეტი.
ჩინეთი
ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის დაარსებამდე კუომინტანგი (ასევე ცნობილია როგორც ჩინეთის ნაციონალისტური პარტია), რომელსაც ხელმძღვანელობდა ჩან კაიში, ასევე ხელმძღვანელობდა ჩინეთს და მკაცრად ეწინააღმდეგებოდა ჩინეთის კომუნისტურ პარტიას. 1927 წლის 12 აპრილს ჩიანგ ჩან კაიშმა, როგორც ცნობილია, დაიწყო ქვეყნის კომუნისტებისგან გაწმენდა, ამ ისტორიულ მომენტს „შანხაის ხოცვა-ჟლეტის“ სახელით იცნობენ. სწორედ ამ ფაქტმა გამოიწვია ჩინეთის სამოქალაქო ომი. საბოლოოდ ჩინეთში კომუნისტური წყობა დამყარდა.
ჩეხოსლოვაკია
შუალედურ პერიოდში ჩეხოსლოვაკიაში არსებობდნენ ფაშისტური მოძრაობები, რომლებსაც რასაკვირველია გააჩნდათ ანტიკომუნისტური იდეები. მორავიელ ფაშისტებს ჰყავდათ კარგი მფარველები. ერთ-ერთი მფარველთაგანი იყო ინდუსტრიალისტთა კავშირი, რომელიც მათ ფინანსურად ეხმარებოდა. მათ ასევე მხარს უჭედნენ ანტიბოლშევიკური იდეოლოგიის მქონე რუსები. მორავიელი ფაშისტები მტრულად იყვენ განწყობილი საბჭოთა კავშირის მიმართ და მუდმივად ავრცელებდნენ ანტიკომუნისტურ იდეოლოგიას.
საბჭოთა კავშირთან ურთიერთობა დამყარდა 1920-იან წლებში. 1922 წელს, მას შემდეგ, რაც ჩეხოსლოვაკიასა და რუსეთის კომუნისტურ პარტიას შორის ხელი მოეწერა სავაჭრო ხელშეკრულებას, ამ პერიოდში ანტიკომუნისტების ძალისხმევა მაქსიმალურად გაიზარდა, რომელიც მიმართული იყო მთავრობის მხარეს. ქვეყანაში ცნობილმა ფაშისტმა, რედოლა გაჯდამ დააფუძნა ეროვნული ფაშისტური მოძრაობა. ნაციონალური ფაშისტური მოძრაობა გმობდა გერმანიიდან ისეთი ლტოლვილების მიღებას, რომლებიც იყვენენ ებრაელები, კომუნისტები ან ანტიფაშისტური იდეოლოგიის მატარებლები. 1923 წლის იანვარში, ქვეყნის ფინანსთა მინისტრის მკვლელობის მცდელობის შემდეგ, ქვეყანაში ანტიკომუნისტური კამპანია ძლირ გააქტიურდა.
1953 წელს, პლზენში ჩეხოსლოვაკიელი მუშები აჯანყდნენ, ეს აჯანყება ანტიკომუნისტური ხასიათის იყო. ხავერდოვანი რევოლუცია ან ნაზი რევოლუცია, რომელიც 1989 წელს მიმდინარეობდა, იყო არაძალადობრივი რევოლუცია ჩეხოსლოვაკიაში, შედეგად ჩეხოსლოვაკიის კომუნისტური პარტიის რეჟიმი დაემხო და ქვეყანაში საპარლამენტო მმართველობა დამყარდა. 1989 წლის 17 ნოემბერს სპეცრაზმმა ჩაახშო პრაღაში მშვიდობიანი სტუდენტური მიტინგი. ამ მოვლენამ გამოიწვია მასობრივი დემონსტრაცია. 20 ნოემბრის ჩათვლით, პრაღაში შეკრებილი მშვიდობიანი მომიტინგეების რაოდენობამ სავარაუდოდ 200 000-დან ნახევარ მილიონამდე მიაღწია. ორსაათიანი გენერალური გაფიცვა, რომელშიც ჩეხოსლოვაკიის ყველა მოქალაქე მონაწილეობდა, 27 ნოემბერს გაიმართა.
საფრანგეთი
1920-იან წლებში, საერთაშორისო ანტიკომუნიზმმა, უდიდესი როლი ითამაშა ფრანგო-გერმანულ-საბჭოთა ურთიერთობებში. 1932 წლის ბოლოს, ფრანსუა დე ბოისჯოლინმა შექმნა ანტიკომუნისტური ორგანიზაცია. ორგანიზაციის წევრები ძირითადად სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთის რეგიონიდან იყვნენ. 1939 წელს, ფრანსუა დე ბოისჯოლინი და მისი ორგანიზაციის წევრები დააპატიმრეს.
1947 წლისთვის, რეიმონდ არონი (1905-83) წამყვანი ინტელექტუალი, რომელიც უკიდურეს მემარცხენედ მიიჩნეოდა საფრანგეთის ინტელექტუალური საზოგადოების დიდ ნაწილში. დაუპირისპირდა კომუნიზმსა და მის მომხრეებს, მათ შორის ჟან-პოლ სარტრსაც, რომელიც კომუნიზმის იდეოლოგიის მატარებელი იყო და იცავდა სტალინს. არონმა შეაქო ამერიკული კაპიტალიზმი, მხარი დაუჭირა ნატოს და დაგმო მარქსიზმ-ლენინიზმის იდეოლოგია, როგორც ტოტალიტარული მოძრაობა, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა დასავლური ლიბერალური დემოკრატიის ფასეულობებს.
გერმანია
ნაცისტურ გერმანიაში ნაცისტურმა პარტიამ აკრძალა კომუნისტური პარტიების არსებობა. რაიხსტაგის ხანძრის შემდეგ, მოიერიშე რაზმების მიერ კომუნისტური ძალების ძალადობით ჩახშობა მთელ ქვეყანაში განხორციელდა, რის შედეგადაც გერმანიის კომუნისტური პარტიის 4 000 წევრი დააპატიმრეს. ნაცისტურმა პარტიამ ასევე დააარსა საკონცენტრაციო ბანაკები მათი პოლიტიკური ოპონენტებისთვის, როგორებიც იყვნენ კომუნისტები.
ნაცისტური გერმანიის ლიდერი ადოლფ ჰიტლერი ორიენტირებული იყო კომუნიზმის მხრიდან წამოსულ საფრთხეზე. ჰიტლერის მთელი კარიერის განმავლობაში, ანტიკომუნიზმი იყო მისი პროპაგანდის მნიშვნელოვანი ნაწილი. გერმანიაში ნაცისტებმა ძალაუფლების ხელში ჩაგდების შემდეგ მოახდინეს კომუნისტების რეპრესირება. 1933 წლიდან დაწყებული ნაცისტები სასტიკად უსწორდებოდნენ კომუნისტებს, მათ შორის გავრცელებული იყო საკონცენტრაციო ბანაკებში წაყვანა, დაპატიმრება და წამება. დახაუს საკონცენტრაციო ბანაკი, რომელიც პირველ საკონცენტრაციო ბანაკს წარმოადგენდა ფაშისტურ გერმანიაში, აქ პირველი პატიმრები სწორედ კომუნისტები იყვნენ. ამ პერიოდის გერმანიაში უკვე ებრაელებისა და კომუნისტების წინააღმდეგ ერთნაირი სადამსჯელო ღონისძიებები ტარდებოდა. ჰიტლერი თვლიდა, რომ ებრაელებმა დაამყარეს მმართველობა რუსებსა და სხვა ეროვნებებზე და ცდილობდნენ თავიანთი მმართველობის გაფართოებას დანარჩენ ევროპასა და მსოფლიოში.
უნგრეთი
უნგრეთის საბჭოთა რესპუბლიკა ჩამოყალიბდა 1919 წლის მარტში. მას ხელმძღვანელობდნენ კომუნისტები და სოციალისტები, თუმცა რესპუბლიკამ მხოლოდ 4 თვე იარსება. საფრანგეთის მთავრობის მხარდაჭერით, რუმინული არმია, ჩეხეთისა და იუგოსლავიის ძალებთან ერთად, შეიჭრა და დაამხო კომუნისტური მთავრობა დედაქალაქ ბუდაპეშტში, 1919 წლის 6 აგვისტოს. შემდგომში უნგრეთში დამყარებულმა რეჟიმმა უარი თქვა საბჭოთა რუსეთთან რაიმე დიპლომატიური ურთიერთობების ქონაზე. სავარაუდოდ, 5 000 ადამიანი სიკვდილით დასაჯეს 1919-1920 წლების უნგრეთის თეთრი ტერორის პერიოდში, ხოლო ათობით ათასი დააპატიმრეს. ქვეყანაში იდევნებოდნენ კომუნისტები და ასევე ებრაელები, რომლებსაც კომუნისტებთან კავშირში ადანაშაულებდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:ანტიკომუნიზმი კატეგორია:კომუნიზმი კატეგორია:ფაშიზმი კატეგორია:პოლიტიკური მოძრაობები კატეგორია:ანტიმარქსიზმი კატეგორია:პოლიტიკური მოძრაობები მიმართულების მიხედვით კატეგორია:პოლიტიკური იდეოლოგიები კატეგორია:პოლიტიკური კულტურა კატეგორია:პოლიტიკური ფილოსოფია კატეგორია:საზოგადოებრივი მოძრაობები კატეგორია:სოციალური ცვლილებები კატეგორია:XX საუკუნე კატეგორია:XX საუკუნე ევროპაში კატეგორია:XX საუკუნე აზიაში
გავაზის კოშკი
ტერმინი გავაზის კოშკი შეიძლება აღნიშნავდეს:
Warner Bros. Television
Warner Bros. Television (WBTV) — ამერიკული ტელეპროდუქციის მწარმოებელი კომპანია, რომელსაც ფლობს Warner Bros. Entertainment.
მაჰლეაბადი
მაჰლეაბადი (Məhləabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 69 კაცი.
Warner Bros. Television
კომპანია დაარსდა 1955 წელს, როდესაც დაიწყო ტელეპროგრამების სერიის გამოცემა. 1989 წელს იგი შეიძინა კომპანია Lorimar-მა. 1993 წელს Lorimar Television WBTV-ის ნაწილად იქცა.
მაჰლეაბადი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
Warner Bros. Television
2006 წელს WBTV-მა გახსნა ტელეპროგრამების უფასო ელექტრონული ბიბლიოთეკა.
2015 წლის მონაცემებით WBTV Sony Pictures Television-თან ერთად ითვლება ტელეპროგრამების ყველაზე მსხვილ მწარმოებლად მსოფლიოში.
სქოლიო
კატეგორია:Warner Bros. Television კატეგორია:აშშ-ის სატელევიზიო ნაწარმოებების კომპანიები კატეგორია:1955 წელს დაარსებული გასართობი კომპანიები კატეგორია:1955 წელს დაარსებული მედიაკომპანიები კატეგორია:აშშ-ის გასართობი კომპანიები
მაიას კალენდარი
მინი| მაიას კალენდრის ნიმუში მაიას კალენდარი — კალენდარული სისტემა კოლუმბამდელ ცივილიზაციებში მესოამერიკას, გვატემალისა და მექსიკის დღევანდელ ტერიტორიებზე. მაიას ცივილიზაციას წელიწადის გამოთვლის ორი სისტემა ჰქონდა: „ცოლკინ“, ანუ 260 დღიანი წმინდა წელიწადი და საერთო წელიწადი „ჰააბი“, რომელიც 365 დღისაგან შედგებოდა (18 ოცდღიანი თვისა და 5 დამატებითი დღისგან). „ჰააბი“ ჩვეულებრივი კალენდარული წელთაღრიცხვისათვის იხმარებოდა, „ცოლკინს“ კი რელიგიური დატვირთვა ჰქონდა. ყოველ დღესა და თვეს განსაზღვრული იეროგლიფი აღნიშნავდა. მაიას კალენდრის ძირითადი ერთეული იყო დღე – „კინ.“ კალენდრის ციკლების ურთიერთდამოკიდებულება ასეთია:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასტროლოგიის ისტორია კატეგორია:კალენდარი
მარიკა დარჩია
მარიკა დარჩია (დ. 23 ივნისი, 1953) — ქართველი ჟურნალისტი, პიარტექნოლოგი და პოლიტიკოსი. თბილისის VI მოწვევის საკრებულოს წევრი.
ბიოგრაფია
საზოგადოებაში ცნობილია, როგორც „მედია პალიტრის“ კრეატიული დირექტორი და პირველი PR ორგანიზაციის დამფუძნებელი. 1993 წელს, მარიკა დარჩიამ ბრიტანეთში მაღალკვალიფიციური კურსების გავლით საზოგადოებასთან ურთიერთობის საფუძვლები შეისწავლა და საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, თანდათან ეს ახალი დარგი განავითარა სამშობლოში. სწორედ მისი თქმით, თავდაპირველად, ამ სფეროს სკეპტიკურად უყურებდნენ და ვერ აღიქვამდნენ მის მნიშვნელობას, მაგრამ დროთა განმავლობაში თანდათანობით გამოიკვეთა თუ რა დიდი როლი აქვს ზოგადად პიარს ნებისმიერ საქმესა თუ ურთიერთობაში.
1995 წელს მან „თბილისის PR ცენტრი“ ჩამოაყალიბა და ასე შეუწყო ხელი „პიარის პიარს“. 2007 წელს, იგი „მედია პალიტრის“ კრეატიული დირექტორი გახდა. სწორედ, მისი იდეით განხორციელდა რამდენიმე მნიშვნელოვანი პროექტი. მაგალითად: „50 წიგნი, რომელიც უნდა წაიკითხო სანამ ცოცხალი ხარ“ და „მაკლიტერატურა“.
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.
უყვარს ლიტერატურა და თითოეული პერსონაჟის გაცოცხლება. წიგნის კითხვა და მხატვრული ლიტერატურა.
2013 წელს, მან ჟურნალისტის როლიც მოირგო და დააფუძნა საავტორო გადაცემა „სტუმრად მარიკა დარჩიასთან ერთად“. იგი, ამ ახალი პროექტით ცდილობდა მსმენელისთვის სხვადასხვა ცნობილი ადამიანები განსხვავებული კუთხით, განსხვავებული ამპლუით გაეცნო.
1998 წელს ის თბილისის საკრებულოს წევრი და საზოგადოებასთან ურთიერთობისა და საგარეო საქმეთა კომისიის თავმჯდომარე იყო.
2004-2007 წლებში კი შეფასებისა და გამოცდების ეროვნული ცენტრის საზოგადოებასთან ურთიერთობის ჯგუფის ხელმძღვანელი.
2013 წელს თბილისის მერიის კულტურულ ღონისძიებათა ცენტრის საგამომცემლო კომისიის წევრი გახდა, დაახლოებით ორ წელში კი საქართველოს ეროვნული მუზეუმის მეგობრების საზოგადოებასთან ურთიერთობის კონსულტანტი.
2014 წელს, ის „ოქროს ფრთის“ გამარჯვებული გახდა და მას მიენიჭა ჯილდო, როგორც ქართულ ჟურნალისტიკაში ყველაზე ინტელექტუალ ადამიანს.
2017-2021 წლებში იყო ქალაქ თბილისის მე-6 მოწვევის საკრებულოს წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: "ქართული ოცნება - დემოკრატიული საქართველო". საკრებულოს წევრობისას დარჩია იყო საკრებულოს თავმჯდომარის მოადგილე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: თბილისის საკრებულოს წევრები კატეგორია: ქართველი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია: დაბადებული 1953 კატეგორია: დაბადებული 23 ივნისი
ტრეს-დე-დისიემბრეს რაიონი
ტრეს-დე-დისიემბრეს რაიონი (Distrito de Tres de Diciembre) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ჩუპაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 180 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 042 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 100 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 20.2 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩუპაკის პროვინციის რაიონები
უზბეკეთის სავიზო პოლიტიკა
thumb|უზბეკეთის ვიზა უზბეკეთის ვიზიტორებმა უნდა მიიღონ ვიზა უზბეკეთის რესპუბლიკის დიპლომატიურ მისიებში, თუ ვიზიტორი მოქალაქეა იმ ქვეყნის, სადაც ვრცელდება უზბეკეთის სავიზო პოლიტიკა.
სავიზო პოლიტიკის რუკა
thumb|centre|800px|{{legend|#ff0000|უზბეკეთი}}{{legend|#027F45|უვიზო რეჟიმი - 90 დღე}}{{legend|#2BAF4B|უვიზო რეჟიმი - 60 დღე}}{{legend|#B5E407|უვიზო რეჟიმი - 30 დღე}}
უვიზო რეჟიმი
მომდევნო 9 ქვეყნის მოქალაქეებს, შეუძლიად უზბეკეთს ეწვიონ უვიზოდ 90 დღის განმავლობაში:
უვიზო რეჟიმი ასევე ვრცელდება შემდეგი ქვეყნების დიპლომატიური პასპორტის მქონე მოქალაქეებზე: ბრაზილია, ჩინეთი, უნგრეთი, პოლონეთი, სამხრეთი კორეა, ტაჯიკეთი, თურქეთი და ვიეტნამი, და ასევე დიპლომატიური და სამსახურებრივი პასპორტის მქონე შემდეგი ქვეყნის მოქალაქეებზე: ლატვია, რუმინეთი და სლოვაკეთი.
ვიზა არ არის საჭირო აშშ-ის სამხედრო და აშშ-ის თავდაცვის დეპარტამენტის სამოქალაქო პერსონალისთვის, შესაბამისი დოკუმენტაციის წარდგენის შემთხვევაში.
ვიზა ჩასვლისას
ვიზა დადასტურების (ბეჭედი) მფლობელებს, რომელიც გაცემულია უზბეკეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ, შეუძლიათ მიიღონ ვიზა ტაშკენტის საერთაშორისო აეროპორტში ჩამოსვლის.
გამარტივებული პროცედურა
შემდეგი ქვეყნის მოქალაქეებმა შეუძლიათ მიიღონ მრავალჯერადი ვიზები 1 თვის ვადით, არავითარი ტურისტული და მოსაწვევი წერილის გარეშე. ვიზები გაიცემა მათზე, 2 სამუშაო დღის ვადაში. დასაშვები ქვეყნებია:
სატრანზიტო ვიზა ასევე ხელმისაწვდომია ყველა ეროვნების მოქალაქეებისთვის, ხანგრძლივობით 72 საათის განმავლობაში, რომელსაც არ სჭირდება მოწვევის წერილი და საგზური.
სავიზო განაცხადის ფორმა ივსება ონლაინ, ბეჭდვითი და წარედგინება დიპლომატიურ მისიაში.
სქოლიო
კატეგორია:სავიზო პოლიტიკა ქვეყნების მიხედვით
ბაიამბანგი
ბაიამბანგი (ოფიციალურად ბაიამბანგის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Bayambang; ტაგ: Bayan ng Bayambang) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 118 205 ადამიანს შეადგენს.
წარსულში ბაიამბანგის შემადგენლობაში იყო ბაუტისტის, ალკალის, სანტო-ტომასის, როსალესის, პანიქეს, ჯერონასა და კამილინგის მუნიციპალიტეტებიც. ბაიამბანგი მე-16 საუკუნეში დაარსდა.
მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მდებარეობს პანგასინანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მთავარი კამპუსი.ბაიამბანგს ახლო კავშირები აქვს ქალაქ სან-კარლოსთან და მალასიკეს მუნიციპალიტეტთან.
სქოლიო
კატეგორია:პანგასინანის მუნიციპალიტეტები
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (ზვონარი)
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (Храм Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის მეშჩანის რაიონში. ტაძარი არის ესტონეთში მდებარე პიუჰტიცის მონასტრის მეტოქი.
ტაძარს აქვს ორი საკურთხეველი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, გარდა ამისა აქვს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ალექსი მიტროპოლიტის, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის, სერგი რადონეჟელის, ღვთისმშობლის მიძინებისა და დიმიტრი როსტოველის სახელობის ეგვტერები.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
პირველი ეკლესია ძველის ადგილზე ააგეს ჯერ კივევ ივანე მრისხანეს დროს. ამ პერიოდში აქ იდგა ხის ეკლესია, რომელიც წმინდა ნიკოლოზის სახელს ატარებდა და ცნობილი იყო ნიკოლოზის ღვთისსახლის (Николы Божедомского) ეკლესია, მასთან ახლოს მდებარეობდა ღატაკტა სახლი (убогий дом), სადაც კრძალავდნენ უბადრუკ ადამიანებს.
ეკლესია რომელიც მოიხსენიება 1619წელს იყო ხის და შემდეგ პერიოდში რამდენჯერმე დაიწვა, რის შემდეგაც ხდებოდა მისი აღდგენა მრევლის ფინანსებით. 1657 წლისათის იგი უკვე მოიხსენიება როგორც ქვის ნაგებობა. მას შემდეგ, რაც მის გარშემო ჩამოყალიბდა ზვონარის სლობოდა ეკლესიას 1677 წლიდან უკვე ზვონარის წმინდა ნიკოლოზის სახელი ეწოდა. 1760 წელს გრაფ ივანე ვორონცოვის თანხებით დაიწყეს ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა. პროექტის არქიტექტორი იყო კარლ ბლანკი. ტაძრის მშენებლობა გაგრძელდა 1781 წლამდე. ეკლესია ააგეს ბაროკოს სტილში, რომელსაც კლასიციზმის მცირე გავლენაც ეტყობოდა. ტაძრის ფასადი გაფორმებულია თეთრი ქვის დეკორით.
ამ სახით ეკლესია შემონახულია ჩვენს დრომდე, თუმცა მცირე ცვლილებები განიცადა 1812 წლის რუსეთ-საფრანგეთის ომის შემდეგ. 1900 წელს მიმდინარეობდა ტაძრის რესტავრაცია.
ანდრო ბუაჩიძე
ანდრო ბუაჩიძე (დ. 29 მარტი, 1957, თბილისი, საქართველო) — ქართველი პოეტი, ესეისტი, კრიტიკოსი, მთარგმნელი, ლიტერატურული პრემია „საბას“ ორგზის ლაურეატი (2005, 2017).
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (ზვონარი)
ისტორია
1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და გადააკეთეს საწყობად. შემდეგ აქ განათავსეს მოსკოვის არქიტექტურის ინსტიტუტის სურათების კათედრა.
ანდრო ბუაჩიძე
ბიოგრაფია
დაიბადა 1957 წელს, თბილისში. 1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა საზოგადოებრივ-ლიტერატურულ ჟურნალ „მნათობში“ მთავარი რედაქტორის მოადგილედ. ასევე ჟურნალ „საუნჯეში“, „ცისკარში“ და ქართული ლიტერატურის სახელმწიფო მუზეუმში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 29 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:ქართველი კრიტიკოსები კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები კატეგორია:საბას პრემიის ლაურეატები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (ზვონარი)
ისტორია
1996 წელს პატრიარქმა ალექსი II-მ მიიღო პიუჰტიცის მონასტრის მეტოქის შექმნაში. პატრიარქმა მონასტრის მთავარ ტაძრად შეარჩია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი. 1994 წელს მიმდინარეობდა ტაძრის აღდგენითი სამუშაოები.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, გარდა ამისა აქვს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ალექსი მიტროპოლიტის, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის, სერგი რადონეჟელის, ღვთისმშობლის მიძინებისა და დიმიტრი როსტოველის სახელობის ეგვტერები. ყველაზე ღირებული ხატია ღვთისმშობლის მიძინების ხატი, რომელიც გადაარჩინეს მძიმე წლებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძრები რუსეთში კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
მისთანი
მისთანი (Mistan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  430 კაცი.
ფრანცისკ ვარსლავანი
ბიოგრაფია
ფრანცისკ ვარსლავანი დაიბადა 1899 წლის 10 ოქტომბერს რეზეკნეში, ხელოსნის ოჯახში. წარმოშობით ლატგალიადან იყო და თავს ლატგალელ მხატვარს უწოდებდა. 1911 წელს ის ოჯახთან ერთად გადავიდა სანქტ-პეტერბურგში, სადაც მიიღო სამხატვრო განათლება, 1915 წლიდან 1917 წლამდე სწავლობდა ხელოვნების პოპულარიზაციის იმპერიული საზოგადოების სკოლაში რუსი პეიზაჟისტის არკადი რილოვის ხელმძღვანელობით (დირექტორი ნიკოლოზ რერიხი). მონაწილეობდა სამოქალაქო ომში, მოგვიანებით ჩავიდა ვლადივოსტოკში, სადაც მუშაობდა მხატვართა კლუბ „ბალაგანჩიკში". მუშაობდა ბორტზე პოლინეზიის კუნძულებსა და ჩინეთში. იგი დაბრუნდა ლატვიაში 1920 წელს და განაახლა ცხოვრება რეზეკნეში, სადაც მუშაობდა ხატვის მასწავლებლად სახელმწიფო მასწავლებელთა ინსტიტუტში და რეზეკნეს ლატვიურ გიმნაზიაში, ასევე დეკორატორად ლატვიის ლატგალიურ თეატრში (1921-1925). კულტურის ფონდის სტიპენდიის წყალობით, იგი ეწვია ვენას, პრაღას, რომს, ფლორენციას, ბერლინს (1923) და პარიზს (1925), სადაც 1927 წელს მუშაობდა იტალიურ პანტომიმის თეატრში. მოგვიანებით, 1929 წელს, ის იყო ორთქლის გემის გუნდის წევრი, რომელიც წავიდა ბრაზილიაში, რეცხავდა ჭურჭელს, აცხობდა პურს და იყო საცეკვაო პარტნიორი.
1940 წელს, ლატვიის სსრკ-თან შეერთების შემდეგ ვარსლავანი აქტიურ მონაწილეობას იღებდა რეზეკნეს რეგიონალური მუზეუმის ჩამოყალიბებაში და დაინიშნა მის პირველ დირექტორად. 1940-1941 წლებში იყო რიგის სახვითი ხელოვნების განყოფილების ინსპექტორი. მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში იგი 1941 წელს ევაკუირებული იყო ტაშკენტში, იყო ჰივას თეატრის დეკორატორი და მუშაობდა ლატვიის სსრ სახელმწიფო სამხატვრო ანსამბლში (1942-1944). 1944 წელს დაბრუნდა ლატვიაში და დასახლდა რიგაში, სადაც იყო ლატვიის საორგანიზაციო კომიტეტის წევრი და სსრკ ხელოვნების ფონდის უფლებამოსილი წარმომადგენელი ლატვიაში (1944-1946). 1944 წელს გახდა მხატვართა კავშირის წევრი. მიენიჭა ლატვიის სსრ დამსახურებული მხატვრის წოდება (1943), ასევე მედალი „1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში გმირობისთვის“ (1946 წ.). გარდაიცვალა 1949 წლის 28 ნოემბერს რიგაში, დაკრძალეს რაინისის სასაფლაოზე.
გამოფენები
გამოფენაში პირველად 1918 წელს მიიღო მონაწილეობა. მონაწილეობდა დამოუკიდებელი მხატვრების ერთეულის (1924-1926) და ლატვიის ახალგაზრდა ხელოვანთა გაერთიანების „მწვანე ყვავის" (1927-1931) გამოფენებში, ასევე ლენინგრადსა და მოსკოვში (1934), პრაღაში, ბუდაპეშტში, ვენაში (1937 წ.), ლონდონში და პარიზში (1939).
პერსონალური გამოფენები
პერსონალური გამოფენები გაიმართა რიგაში (1924, 1926, 1930, 1934, 1935, 1949), რეზეკნეში (1924). მემორიალური გამოფენები გაიმართა რიგაში (1975, 2000), ასევე საოჯახო გამოფენები რეზეკნეში (1985), (2018).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1899 კატეგორია:გარდაცვლილი 1949 კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ნოემბერი კატეგორია:ლატვიაში დაბადებულები კატეგორია:ლატვიელი მხატვრები კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით
ზურაბ ორაგველიძე
ბიოგრაფია
1972 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სატრანსპორტო ფაკულტეტი, ხიდების და გვირაბების მშენებლობის სპეციალობით ხოლო 1981 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საინჟინრო-ეკონომიკური ფაკულტეტი მშენებლობის ეკონომიკისა და ორგანიზაციის სპეციალობით და მიენიჭა ინჟინერ-ეკონომისტის კვალიფიკაცია.
ჰლუხივი
სქოლიო
კატეგორია:სუმის ოლქის ქალაქები
ყარაჩანლი (ლაჩინი)
ყარაჩანლი (Qaraçanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
ზურაბ ორაგველიძე
ბიოგრაფია
1972 წლიდან მუშაობა დაიწყო საქართველოს სსრ საავტომობილო გზების სამინისტროს საპროექტო-კვლევით კანტორაში ინჟინრად; 1973-1979 წლებში მუშაობდა იმავე სამინისტროს გზების ინვენტარიზაციის სექტორის უფროს ინჟინრად; 1979 წლიდან გადაყვანილ იქნა საქართველოს საავტომობილო გზების სამინისტროს გზათა სამეცნიერო-კვლევით და საწარმოო-ტექნოლოგიურ კომპლექსურ უნივერსიტეტში, ხელოვნურ ნაგებობათა განყოფილების უფროს ინჟინრად; 1986 წლიდან არის გაერთიანება „საქგზამეცნიერების“ ხელოვნური ნაგებობების განყოფილების ხიდსაცდელი ლაბორატორიის უფროსი. 1978 იდებისა და გვირაბების კათედრის დოცენტი; 1999 წელს არჩეულ იქნა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში სატრანსპორტო სპეციალობებში სამეცნიერო საბჭოს სწავლულ მდივნად; იყო „თბილისი-სენაკი-ლესელიძის“ საერთაშორისო მნიშვნელობის საავტომობილო გზის 28-95 კმ-ის მონაკვეთებზე რეკონსტრუქცია-მოდერნიზაციის საპროექტო სამუშაოების უფროსი ექსპერტი; გამოქვეყნებული აქვს 40-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი საქართველოში და მის ფარგლებს გარეთ; გამოცემული აქვს ორი სახელმძღვანელო ხიდების სპეციალობისათვის; მონაწილეობდა მრავალ კონკურსში. ამ მხრივ აღსანიშნავია 1990 წელს ჩატარებული კონკურსი, მდ. მტკვარზე ქ. თბილისის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში სახიდე გადასასვლელის პროექტზე, რომელმაც დაიმსახურა პირველი პრემია; არის მრავალი გამოგონების და რაციონალიზატორული წინადადების ავტორი; მის მიერ დამუშავებულია გასახსნელ-დასაკეცი, მოძრავშპრენგლიანი ხიდის ახალი სახეობა, რომელიც წარმატებითაა დანერგილი საავტომობილო გზების სისტემაში.
ყარაჩანლი (ლაჩინი)
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ზურაბ ორაგველიძე
ბიოგრაფია
სადოქტორო დისერტაციის თემა — დაიცვა 2005 წელს „საქართველოს რეგიონებისათვის საავტომობილო საგზაო ნაგებობათა კონსტრუქციების ოპტიმიზირება რთული გეოლოგიური პირობების გათვალისწინებით“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ჯუნის ონიანი
ჯუნის ონიანი (დ. 29 მარტი, 1926, ჟახუნდერი, ლენტეხის რაიონი, საქართველოს სსრ — გ. 23 მაისი, 2012, ჟახუნდერი, ლენტეხის მუნიციპალიტეტი, საქართველო) — ქართველი ეთნოლოგი, ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი, პედაგოგი.
ბიოგრაფია
ჯუნის ონიანი დაიბადა 1926 წლის 29 მარტს, ლენტეხის რაიონ სოფელ ჟახუნდერში. აქვე დაამთავრა საშუალო სკოლა, რის შემდეგაც 1944-1948 წლებში სწავლობდა ქუთაისის პედაგოგიურ ინსტიტუტში, ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. ჯუნის ონიანმა საზოგადოებრივი საქმიანობა ლენტეხის რაიონში დაიწყო. სხვადასხვა პერიოდში მუშაობდა საშუალო სკოლის დირექტორად, განათლების განყოფილების გამგედ, აღმასკომის თავმჯდომარის მოადგილედ, სიცოცხლის ბოლომდე კი მშობლიურ სოფელში სკოლის დირექტორად. ჯუნის ონიანი ეწეოდა სამეცნიერო საქმიანობასაც. 1969 წელს პროფესორ ვერა ბარდაველიძის ხელმძღვანელობით, ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხის მოსაპოვებლად, დაიცვა დისერტაცია თემაზე „ქართველთა უძველესი სარწმუნოების ისტორიიდან (სვანური „მურყვამობა-კვირიაობა“)“.
ჯუნის ონიანს ცოლად ჰყავდა პროფესიით პედაგოგი ქალბატონი, ალექსანდრა. წყვილს შეეძინა სამი შვილი: რამაზი, ავაგი და ხორეშანი. იგი დაჯილდოვებული იყო მედლებით სხვადასხვა შრომითი საქმიანობის ღირსეულად შესრულების გამო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ეთნოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:დაბადებული 29 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 მაისი
გივი გიგინეიშვილი
გივი გიგინეიშვილი (დ. 15 ივლისი, 1935 — გ. 16 ივლისი, 2007) — ქართველი გეოგრაფი, საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე. მოღვაწეობდა ჰიდროლოგიაში. გეოგრაფიის მეცნიერების დოქტორი (1979).
1988-1996 წლებში წლებში იყო საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების ვიცე-პრეზიდენტი, ხოლო 1996-2007 წლებში — პრეზიდენტი. საქართველოს ჰიდრომეტეოროლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის თავმჯდომარის მოადგილე (2000 წლიდან). 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს პარლამენტის წევრი, 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“, გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების კომიტეტის თავმჯდომარე. მისი უშუალო ხელმძღვანელობით და მონაწილეობით მომზადდა და დამტკიცდა 20-ზე მეტი კანონი გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სფეროში.
1953 წელს წარჩინებით დაამთავრა საშუალო სკოლა, ხოლო 1958 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ხმელეთის ჰიდროლოგიის სპეციალობით. 1957 წლიდან მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში, 1980-1995 წლებში ხელმძღვანელობდა ჰიდროლოგიის განყოფილებას, სადაც ეკავა მთავარი მეცნიერ თანამშრომლის პოზიცია. 1976 წლიდან პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. გიგინეიშვილის შრომები ძირითადად შეეხება კარსტის ჰიდროლოგიის აქტუალურ საკითხებს, მთის ჰიდროლოგიას, კავკასიისა და საქართველოს წყლის ბალანსისა და წყლის რესურსების შესწავლას, გარემოს დაცვის პრობლემებს. იგი 130-მდე სამეცნიერო ნაშრომის, მათ შორის 8 მონოგრაფიის ავტორია. მისი შრომების გარკვეული ნაწილი გამოყენებითი მნიშვნელობისაა. მისმა გამოკვლევებმა აღიარება ჰპოვეს როგორც საქართველოში, ისე მის ფარგლებს გარეთ (მაგალითად, კუბის წყლის რესურსების შეფასებისა და წყლის ბალანსის გაანგარიშებისთვის ფართოდ გამოიყენება გივი გიგინეიშვილის მეთოდიკური სისტემა).
დაჯილდოებული იყო საქართველოს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის (1984), აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის (1962) საპატიო სიგელებით, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის საიუბილეო პრემიით (1981), საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების ალექსანდრე ჯავახიშვილის სახელობის პრემიით (1993) და ღირსების ორდენით (2000). აღსანიშნავია, რომ გივი გიგინეიშვილის ბიძა იყო საქართველოში ჰიდროლოგიური მეცნიერების ფუძემდებელი ბესარიონ ყავრიშვილი. გივი გიგინეიშვილი გარდაიცვალა 2007 წლის 16 ივლისს.
კოჩოსონი
კოჩოსონი (, "უძველესი" იოზეონი) — პირველი კორეული სახელმწიფო. "[Samguk Yusa]" და სხვა შუა საუკუნეების კორეული ისტორიული ნაშრომების თანახმად, იგი დაარსდა ძვ.წ. 2333 წელს ტანგუნის მიერ მდინარეების ლიაოხესა და ტედონგანი-ს ნაპირებზე და დაფარა ჩრდილოეთით კორეის ნახევარკუნძული და სამხრეთ მანჩურია. ეს ადრეული დაფუძნების თარიღი კითხვის ნიშანს ბადებს მკვლევარებში. არ არსებობს წერილობითი მითითებები ამ სახელმწიფოში, ში ცზის (ისტორიული შენიშვნები) ნამუშევრებამდე, ანუ ძვ.წ. პირველ საუკუნეში აღწერილი უცნობ წყაროებზე მიკვლევამდე.