cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
უეფა-ს სუპერთასი
1972–99 წლებში, სუპერთასს ჩემპიონთა თასისა/ლიგისა და თასების მფლობელთა თასის გამარჯვებულები ეცილებოდნენ ერთმანეთს. თასების მფლობელთა თასის გაუქმების შემდეგ ის უეფა-ს თასმა შეცვალა, რომელსაც 2009 წელს უეფა-ს ევროპა ლიგა ეწოდა. ამასთანავე, 1998 წლამდე სუპერთასი 2 მატჩად იმართებოდა, ორივე მონაწილე გუნდის მოედანზე; 1998 წლიდან შეხვედრა წინასწარ გამოცხადებულ არენაზე ტარდება.
გათამაშების ისტორიაში, ყველაზე წარმატებული კლუბები არიან „ბარსელონა“ და „მილანი“. ორივე კლუბს სუპერთასი ხუთჯერ აქვს მოგებული. სულ უეფა-ს სუპერთასი 24 სხვადასხვა კლუბს აქვს მოგებული. მოქმედი გამარჯვებულია „ატლეტიკო მადრიდი“.
ისტორია
სუპერთასის ჩატარების იდეა ჰოლანდიელ სპორტულ ჟურნალისტ ანტონ ვიტკამპს დაებადა. ამ დროს ევროპაში „ტოტალური ფეხბურთი“ დომინირებდა, ევროტურნირების მთავარ ფავორიტებად კი ჰოლანდიური კლუბები მიიჩნეოდნენ. მისი მიზანი იყო გაერკვია, თუ რომელი იყო რეალურად ევროპის საუკეთესო კლუბი და კიდევ უფრო გამოეცადა ამსტერდამის აიაქსის შესაძლებლობები, რომელსაც იმ დროის ერთ-ერთი უძლიერესი ფეხბურთელი იოჰან კრუიფი ლიდერობდა.
1972 წელს ვიტკამპმა თავისი იდეა აიაქსის ხელმძღვანელობას გააცნო. ხელმძღვანელობამ ეს იდეა მოიწონა და ერთად ციურიხს ეწვივნენ, სადაც უეფას-გან გათამაშებისათვის ოფიციალური სახის მიცემა მოითხოვეს. ამ ეტაპზე ორგანიზაციამ უარი თქვა და სწორედ ამიტომ, 1972 წლის შეხვედრა აიაქსსა და რეინჯერსს შორის, არაოფიციალურად მიიჩნევა.
ქვეყნების მიხედვით
ქვეყნების მიხედვით ყველაზე მეტი გამარჯვებული ესპანეთს ჰყავს. ესპანურმა გუნდებმა 15-ჯერ მოახერხეს უეფა-ს სუპერთასის მოგება და 12-ჯერ დამარცხდნენ. სულ 12 ქვეყნის გუნდებმა მოახერხეს უეფა-ს სუპერთასის მოპოვება.
ეროვნების მიხედვით
მოცემულია მწვრთნელთა ტიტულების რაოდენობა მათი ეროვნების მიხედვით.
სქოლიო
კატეგორია:უეფა-ს სუპერთასი კატეგორია:უეფა-ს ტურნირები
ფრანც ფონ პაპენი
ფრანც იოზეფ ჰერმან მიხაელ მარია ფონ პაპენი (Franz Joseph Hermann Michael Maria von Papen) ერბზელცერი ცუ ვერლ უნდ ნოივერკი (Erbsälzer zu Werl und Neuwerk; დ. 29 ოქტომბერი, 1879, ვერლი, ვესტფალია — გ. 2 მაისი, 1969, ობერზასბახი, ბადენ-ვიურტემბერგი) — გერმანელი პოლიტიკური მოღვაწე, გერმანიის რაიხსკანცლერი 1932 წელს და ვიცე-კანცლერი 1933–1934  წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვაიმარის რესპუბლიკა კატეგორია:გერმანიის კანცლერები კატეგორია:გერმანიის რაიხსკანცლერები კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:გერმანელი დიპლომატები კატეგორია:დაბადებული 29 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1879 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1969
ტუკუპიტის მუნიციპალიტეტი
ტუკუპიტა — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, დელტა-ამაკუროს შტატში. წარმოადგენს დელტა-ამაკუროს შტატის 4 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია ტუკუპიტა, ფართობი 10 996 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ტუკუპიტის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 93 368 ადამიანი. მოსახლეობის სიჭიდროვე შეადგენს 8.5 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:დელტა-ამაკუროს შტატის მუნიციპალიტეტები
გოლობრადი
გოლობრადი (Голобрад) — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის არდინოს მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 203 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
ადგილობრივ გოლობრადის საკმეტოში, რომლის შემადგენლობაშიც შედის გოლობრადი, კმეტის (უხუცესის) თანამდებობას ასრულებს შაბალ კამილოვ მესტანოვი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — რესმი მეჰმედ მურადი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არდინოს მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
ჯერონიმო
ჯერონიმო (Geronimo) ასევე გუიაჰლე (ჩირიკაჰუა Goyaałé [kòjàːɬɛ́] მთქნარა; 16 ივნისი, 1829 – 17 თებერვალი, 1909) — განთქმული ამერიკელი ინდიელი ლიდერი ჩირიკაჰუას აპაჩთა ტომიდან, რომელიც 25 წლის განმავლობაში ებრძოდა აშშ-ის მიერ მათი მიწების ათვისებას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდიელები კატეგორია:ჩირიკაჰუა კატეგორია:დაბადებული 1829 კატეგორია:გარდაცვლილი 1909
სამსონ თოდუა
დეკანოზი სამსონ თოდუა  (გ. 1938, სოფ. ხაბუმე, ახლანდ. ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი სასულიერო პირი (დეკანოზი) და პუბლიცისტი.
მოღვაწეობდა დღევანდელი ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე. მისი პუბლიცისტური წერილებიდან გამსაკუთრებულად ცნობილია სასულიერო ჟურნალ „მწყემსში“ გამოქვეყნებული წერილი ოცინდალეს მონასტერზე, რის შედეგადაც საზოგადოებამ გაიგო ამ კომპლექსის შესახებ
ბაბუა დავით თოდუა ასევე იყო მღვდელი სოფელ თაიაში ჰყავდა ოთხი ძმა (ბესარიონი, ათანასე, აკი, თეოდორე) და ორი და. ხუთივე ძმა იყო სასულიერო პირი. ამაში დიდი წვლილი მიუძღოდა მათ ბაბუას მღვდელ დავითს. დეკანოზმა სამსონმა დაამთავრა ოდესის სასულიერო სასწავლებელი. ძმებიდან ჩხოროწყუში დარჩა ორი- დეკანოზი სამსონი და დეკანოზი ათანასე. დანარჩენები მსახურობდნენ ზუგდიდსა და ქუთაისში. ხუთივე ძმის სახელს უკავშირდება დაწყებითი სკოლებისა და ბიბლიოთეკების ორგანიზება იმ ადგილებში, სადაც მსახურობდნენ. დეკანოზ სამსონს ჯუმითში დაუარსებია ორკლასიანი სკოლა, რომელიც შემდეგ ოთხწლედად გადაუკეთებიათ. აშკარაა, რომ ასეთი საქმიანობა უკავშირდებოდა იმ პერიოდში ქვეყანაში არსებული საქართველოში წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების მოღვაწეობას.
დეკანოზი სამსონი განათლებული პიროვნება იყო. ზუგდიდსა და სენაკის სასულიერო სკოლებში იგი სჯულის კანონს ასწავლიდა. ამ სკოლებში მისი დასწრების გარეშე არც გამოსაშვები გამოცდები ტარდებოდა და არც სწავლის დასრულების ცნობა გაიცემოდა.
დეკანოზმა სამსონმა გერმანიიდან გამოიწერა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების იარაღები, რაც სოფლის მოსახლეობისთვის იმ დროსთვის ნამდვილი საოცრება იყო. მას ასევე წვლილი მიუძღვის სოფელ ხაბუმის ფოსტის დაარსებაში. დააარსა სკოლა სოფელ თაიაში.
სოფელ ჯუმითში ადგილობრივი მოსახლეობის დახმარებით დეკანოზმა სამსონმა ააგო ხის პატარა ეკლესია სადაც მსახურობდა და იყო წინამძღვარი. ბოლშევიკების მოსვლის შემდეგ 1921 წელს მას აუკრძალეს მსახურება, ეკლესია კი საწყობად გადააკეთეს.1930 წელს ხაბუმის ოლქის მღვდელუხუცესი სამსონ თოდუა ეკლესიიდან „მიდის“ ამის შემდეგ დეკანოზი სამსონი სახლში მალულად ასრულებდა იმ რიტუალებს, რისი უფლებაც კანონიკურად მღვდელმსახურს აქვს სახლის პირობებში. წლების შემდეგ კი ეკლესია საერთოდ დაანგრიეს. დეკანოზი სამსონი ავად გახდა და 1938 წელს გარდაიცვალა. დაკრძალულია ჯუმითში, წმინდა გიორგის ეკლესიის ეზოში, შვილთან ერთად
მისი შთამომავალი, შვილთაშვილი ილია კარტოზია წმ. ნიკოლოზის საფლავის მოსალოცად იტალიაში მიმავალი გემის ჩაძირვისას ადრიატიკის ზღვაში დაიღუპა, დაუთმო რა თავისი ადგილი ბავშვს სამაშველო ნავზე.
სქოლიო
კატეგორია:ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1938
KolibriOS
KolibriOS (აგრეთვე ცნობილია როგორც KOS-ი ან Kolibri) — 32-ბიტიანი ოპერაციული სისტემა ინტელის x86 ტიპის პროცესორებით აღჭურვილი კომპიუტერებითვის. იგი შექმნილია კოლიბრიოესის პროექტის ჯგუფის მიერ.
KolibriOS არის MenuetOS-ის ვერსია, რომელიც სრულად დაწერილია FASM-ში, მაგრამ პროგრამების დასაწერად შეიძლება C--, C, C++, Free Pascal ან Forth-ის გამოყენება.
KolibriOS ხელმისაწვდომია ინგლისურ, რუსულ და გერმანულ ენებზე.
Virtual Insanity
მუსიკალური ვიდეო
სიმღერის ოფიციალური ვიდეოს რეჟისორია ჯონათან გლეიზერი. მასში ჯგუფის ლიდერი ჯეი კეი ცეკვავს და ასრულებს სიმღერას განათებულ თეთრ ოთახში, რუხი ფერის იატაკით. თავად ოთახის კედლები ერთ ადგილზე დგას, მაგრამ იატაკი სხვადასხვა მიმართულებით მოძრაობს.
Cerapachys edentatus
Cerapachys edentatus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
თევდორე კველთელი
1609 წელს ოსმალთა ჯარი ქართლში შეიჭრა და ცდილობდა გზა გაეკვლია მეფის ბანაკისაკენ. ოსმალებმა სოფ. კველთის მღვდელი თევდორე კველთელი შეიპყრეს და მეგზურობა უბრძანეს. თევდორე კველთელმა მტერი სხვა მიმართულებით გაიტყუა და დააშორა ისინი ცხირეთის ციხეს, სადაც მეფის ბანაკი იდგა. ბოლოს ოსმალები მიუხვდნენ განზრახვას და წამებით მოკლეს. თევდორე კველთელის თავგანწირვამ მრავალი ადამიანის სიცოცხლე იხსნა და საშუალება მისცა მეფე ლუარსაბ II-ს მომზადებული დახვედროდა მტერს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გარდაცვლილი 1609 კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები
ივანე შჩუკინი
1911 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი. 1918 წლიდან იყო მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის კათედრის დოცენტი. ივანე შჩუკინი საბჭოთა გეომორფოლოგიური სკოლის ერთ-ერთი შემქმნელია. 1944 წელს ჩამოაყალიბა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიული ფაკულტეტის გეომორფოლოგიური კათედრა (გამგე 1944–1960).
შჩუკინის მრავალწლიანი სამეცნიერო ექსპედიციები კავკასიასა და შუა აზიაში საფუძვლად დაედო მის შრომებს ზოგად და რეგიონულ გეომორფოლოგიასა და ფიზიკურ გეოგრაფიაში.
შეადგინა ფიზიკური გეოგრაფიის ტერმინოლოგიის „ოთხენოვანი ენციკლოპედიური ლექსიკონი“ (1980). მნიშვნელოვანია ასევე მისი შრომები (ტომებში) გეომორფოლოგიის კარდინალურ საკითხებზე.
დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 2 სხვა ორდენით, აგრეთვე მედლებით. ივანე შჩუკინის სახელი დაერქვა ჰისარ-ალაის 2 მწვერვალს, ყურეს კუნძულ ურუპთან, მთებს აღმოსავლეთ ანტარქტიდაში, მყინვარს ჯუნღარის ალათაუზე.
სქოლიო
კატეგორია:საბჭოთა გეოგრაფები კატეგორია:რუსი გეოგრაფები კატეგორია:გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
თეოდორე თაფლაისძე
თეოდორე თაფლაისძე — ქართველი ხუროთმოძღვარი. X საუკუნის დასაწყისში აუშენებია ერედვის წმ. გიორგის ტაძარი (ყოფილი ცხინვალის რაიონი). როგორც სამშენებლო წარწერა გვამცნობს, საძირკველი ჩაუყრია 906. ნაგებობა სამეკლესიიანი ბაზილიკაა. მიეკუთვნება შენობათა იმ ტიპს, რომელიც ადრინდელ ხანაში შეიქმნა და მხოლოდ საქართველოშია ცნობილი. შენობის მთლიანი კომპოზიცია, განსაკუთრებით შინაგანი სივრცის მხატვრული გადაწყვეტა, დამახასიათებელია იმ გარდამავალი საფეხურისათვის, რომელიც უშუალოდ წინ უსწრებს ფეოდალური ხანის ქართული ხუროთმოძღვრების მეორე აყვავების პერიოდს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ხუროთმოძღვრები
კაპატაგანი
კაპატაგანი (ოფიციალურად კაპატაგანის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Kapatagan; Bayan ng Kapatagan) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ლანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 200 498 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 15 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ლანაოს მუნიციპალიტეტები
Lasioglossum solidaginis
Lasioglossum solidaginis — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1960 წელს.
სქოლიო
solidaginis
ჯონ პოსტელი
ჯონათან ბრიუს პოსტელი (Jonathan Bruce Postel; დ. 6 აგვისტო, 1943, ალტადენა, კალიფორნია, აშშ — გ. 16 ოქტომბერი, 1998, სანტა-მონიკა, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი მეცნიერი ინფორმაციული ტექნოლოგიების დარგში, ინფორმაციულ მეცნიერებათა ინსტიტუტის მკვლევარი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა კალიფორნიის უნივერსიტეტი, სადაც მიიღო ინჟინრის ბაკალავრისა (1966) და მაგისტრის (1968) წოდება. 1974 წელს მიიღო კომპიუტერულ მეცნიერებათა ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი.
ჯონ პოსტელი ინტერნეტში გამოყენებული ყველა ადრეული ქსელური სტანდარტების (პროტოკოლების) ძირითადი შემქმნელი იყო (IP, ICMP, TCP, UDP, Telnet, FTP, DNS). მონაწილეობა აქვს მიღებული ორასზე მეტ RFC-ს შექმნაში. ხელმძღვანელობდა ორგანიზაციას „Internet Assigned Numbers Authority“ (IANA).
1973 წლის სექტემბრამდე პოსტელი მუშაობდა ARPANET-ში. ის ეხმარებოდა ელიზაბეტ ფეინლერის შექმნილ ქსელური ინფორმაციის ცენტრს. შემდეგ გადავიდა MITRE Corporation-ში. 1977 წლიდან მუშაობდა სამხრეთ კალიფორნიის უნივერსიტეტთან არსებულ ინფორმაციულ მეცნიერებათა ინსტიტუტში მეცნიერ-მკვლევარად.
ჯონ პოსტელი გარდაიცვალა 1998 წლის 16 ოქტომბერს გულზე გადატანილი ოპერაციის შემდგომი გართულების გამო.
ხსოვნა
ჯონ პოსტელის ხსოვნის უკვდავსაყოფად მისი სახელი ეწოდა სამხრეთ კალიფორნიის საინფორმაციო მეცნიერებების უნივერსიტეტთან არსებულ ცენტრს და დაწესდა მისი სახელობის ყოველწლიური პრემია. ვინტონ სერფმა მისი ნეკროლოგი დაწერა და გამოაქვეყნა, როგორც RFC 2468 დოკუმენტი პოსტელის და მისი შემოქმედების ხსოვნის პატივსაცემად.
2012 წელს ჯონ პოსტელი შეიყვანეს ინტერნეტის დიდების დარბაზში. 2016 წელს დომენების რეესტრის შენობას ნორმანდიის კუნძულებზე მიენიჭა მისი სახელი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მეცნიერები ინფორმატიკის დარგში კატეგორია:ინტერნეტის პიონერები კატეგორია:დაბადებული 1943 კატეგორია:დაბადებული 6 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1998 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 ოქტომბერი კატეგორია:ინტერნეტის დიდების დარბაზი
დამოუკიდებლობის დარბაზი
დამოუკიდებლობის დარბაზი (Independence Hall) — შენობა აშშ-ის ქალაქ ფილადელფიის დამოუკიდებლობის ეროვნულ ისტორიულ პარკში. ეს ადგილი უპირველესად იმითაა ცნობილი, რომ აქ იქნა განხილული და მიღებული როგორც აშშ-ის დამოუკიდებლობის დეკლარაცია, ისე კონსტიტუცია.
შენობა 1753 წელს აშენდა და განკუთვნილი იყო პენსილვანიის პროვინციის საკანონმდებლო ორგანოსათვის. შემდეგში, 1775—1783 წლებში აქ მიმდინარეობდა მეორე კონტინენტური კონგრესი, 1787 წელს კი კონსტიტუციური ყრილობა. ნაგებობა განეკუთვნება დამოუკიდებლობის ეროვნულ ისტორიულ პარკს და 1979 წლიდან შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის ისტორიული ძეგლები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები აშშ-ში
ბაკური
საკუთარი სახელი ბაკური შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ელემენტარული ნაწილაკების ფიზიკა
მინი|[[სტანდარტული მოდელი]] ელემენტარული ნაწილაკების ფიზიკა — ფიზიკის ნაწილი, რომელიც სწავლობს მატერიის უმცირეს ელემენტარულ ნაწილაკებს და მათ შორის არსებულ ურთიერთქმედებებს. დღეისათვის ცნობილია 17 ელემენტარული ნაწილაკი, ასევე არსებობს თეორიული ნაწილაკები, როგორებიც არიან ტაქიონები, ბნელი მატერია და გრავიტონები. ელემენტარული ნაწილაკების ცხრილი იყოფა კვარკებად, ლეფტონებად, ურთიერთქმედების გადამტან ბოზონებად. არსებობს კვარკების სამი თაობა; გარდა პირველისა, რომელშიც შედის ზედა და ქვედა კვარკები, ყველა არასტაბილურია და ნუკლონების წარმოქმნაში (პროტონები და ნეიტრონები) მხოლოდ პირველი თაობის კვარკები მონაწილეობენ. ასევეა ლეფტონების შემთხვევაში; არსებობს სამი თაობა. აქედან ატომის შედგენილობაში შედის მხოლოდ პირველი თაობის წარმომადგენელი — ელექტრონი. ყველა ლეპტონს გააჩნია მისი სახელწოდების ნეიტრინო. ნეიტრინო ძალზე სუსტად ურთიერთქმედებს; მაგალითისთვის ნეიტრინოს უფრო მარტივად შეუძლია გააღწიოს დედამიწაში, ვიდრე ფოტონს მინაში. ურთიერთგადამტანი ბოზონებიდან გლუონი შედის ნუკლონების შედგენილობაში. ის ერთმანეთთან აერთებს კვარკებს ნეიტრონის თუ პროტონის ბირთვში. ფოტონი არის ელექტრომაგნიტური გამოსხივების კვანტი, მათ შორის ხილული სინათლის. სკალარული ბოზონი ანუ ჰიგსის ბოზონი განსაზღვრავს ყველა სხვა ელემენტარული ნაწილაკის მასას. კვანტური ფლუქტუაციის ეფექტის თანახმად მთელი სამყარო ცურავს ჰიგსის ბოზონების ოკეანეში ანუ ვაკუუმში. ვაკუუმი არის უჰაერო სივრცე, მაგრამ ის სავსეა ელემენტარული ნაწილაკებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ელემენტარული ნაწილაკების ფიზიკა
Cerapachys elegans
Cerapachys elegans — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
თეოდოს I
თეოდოს I — აფხაზთა მეფეთა დივანის (ქრონიკის) მიხედვით, აფხაზთა მე-7 „მეფე“ (ერისთავი) VIII საუკუნეში, დემეტრე (დიმიტრი) I-ის ძე.
იტალიის აფრიკისა და აღმოსავლეთის ინსტიტუტი
იტალიის აფრიკისა და აღმოსავლეთის ინსტიტუტი (იტალიურად L'Istituto Italiano per l'Africa e l'Oriente, შემოკლებით IsIAO) — იტალიის საზოგადოებრივი არაკომერციული ორგანიზაცია, რომელიც იტალიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დაქვემდებარებაშია. იგი შექმნილია წევრადობის პრინციპზე და აერთიანებს 300 წევრს.
იტალიის აფრიკისა და აღმოსავლეთის ინსტიტუტი არის ქვეყნის ყველაზე დიდი ცენტრი აფრიკანისტიკისა და აღმოსავლეთმცოდნეობის დარგებში. ინსტიტუტი დიდ როლს ასრულებს იტალიის სახელმწიფოს აფრიკისა და აღმოსვლეთის ქვეყნებთან კულტურული ურთიერთობების განვითარების საქმეში. იტალიის აფრიკისა და აღმოსავლეთის ინსტიტუტი აერთიანებს სამეცნიერო-კვლევით ცენტრებს, ეწევა გამოფენების, კონფერენციებისა და სპეციალური სემინარების ორგანიზებას, აქვეყნებს ჟურნალებსა და სამეცნიერო გამოცემებს. 1950 წლებიდან მოყოლებული ატარებს აფრიკული და აღმოსავლური ენებისა და კულტურების კურსებს, აწარმოებს არქიტექტურული ძეგლების რესტავრაციას (მაგ.; პერსეპოლისი, ირანი), და ახორციელებს ძეგლთა რესტავრაციისადმი მიძღვნილ თემატურ პროგრამებს.
ინსტიტუტი მდებარეობს ქალაქ რომში, Via Ulisse Aldrovandi, 16-ში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღმოსავლეთმცოდნეობა
Lasioglossum solis
სქოლიო
solis
პოლიბიოსი
ბიოგრაფია
პოლიბიოსი დაიბადა მეგალოპოლში აქაიის არისტოკრატიულ ოჯახში, მისი მამა ლიკორტი იყო აქაიის კავშირის თვალსაჩინო სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე. მისი დაბადების ზუსტი თარიღი უცნობია, სავარაუდოდ იგი ძვ. წ. 205 - ძვ. წ. 200 წლებში დაიბადა. ადრეული ბავშვობიდან პოლიბიუსი დაკავშირებული იყო აქაიის კავსირის ყველაზე გამოჩენილ პოლიტიკურ მოღვაწეებთან, რამაც განაპირობა მისი წარმატებული კარიერა.
აღზრდიდან და გარემოცვიდან გამომდინარე პოლიბიუსი მხარს უჭერდა აქაიის დამოუკიდებელ პოლიტიკას. იგი, როგორც მამამისი ეწინააღმდეგებოდა აქაიაში რომის გავლენის ზრდას.
ახალგაზრდა პოლიბიუსი ძვ. წ. 180 წელს შედიოდა ეგვიპტეში გასაგზავნი ელჩობების დელეგაციაში, თუმცა მგზავრობა ჩაისალა ეგვიპტის ფარაონის პტოლომეუს V-ს სიკვდილის გამო.
ძვ. წ. 169 წელს პოლიბიუსი დაინიშნა აქაიის კავშირის ჰიპაქოსად, ანუ გახდა აქაიაში მეორე კაცი. ამ დროს მესამე მაკედონური ომი მძვინვარებდა. პოლიბიუსი ცდილობდა დაემყარებინა კავშირები რომის მოკავშირეებთან და დიპლომატიური მისიით ჩავიდა მაკედონიაში რომაულ სამხედრო ბანაკში დახმარების შესათავაზებლად. მიუხედავად ამისა იგი ცდილობდა შეენარჩუნებინა აქაიის კავშირის ნეიტრალიტეტრი და დამოუკიდებლობა. ძვ. წ. 168 წელს, ეოდესაც რომაელებმა დაამარცხეს მაკედონია, აქაიამ და მთელმა საბერძნეთმა პრაქტიკულად დაკარგა დამოიკიდებლობა. პოლიბიუსი დააპატიმრეს მაკედონიის უკანასკნელი მიფესადმი სიმპატიის ბრალდებით და მძევლად წაიყვანეს რომში.
რომში პოლიბიოსმა გაიცნო პუბლიუს კორნელიუს სციპიონი ემილიანუს უმცროსი, რომელიც იყო ლუციუს ემულიუს პავლეს, მაკედონიის დამმარცხებლის შვილი და პუბლიუს კორნელიუს სციპიონ აფრიკელის ნაშვილები შვილიშვილი. პოლიბიუსი სციპიონის მეგობარიც და დამრიგებელიც გახდა. სციპიონის მეშვეობით იგი საკმაოდ პოპულარული გახდა რომაულ არისტოკრატიულ ახალგაზრდებში. დაახლოებით ამ პერიოდში დაიწყო მან თავისი განთქმული "ისტორიის" წერა.
მოგვიანებით პოლიბიოსმა მონაწილეობა მიიღო ხმელთაშუა ზღვის და ატლანტის ოკეანის კვლევის ექსპედიციაში. ამ მოგზაურობის შესახებ დაწვრილებითმა ცნობებმა ჩვენამდე ვერ მოაღწია. ამის გარდა მან იმოგზაურა ეგვიპტეში და გადესში.
ძვ. წ. 151 წელს იგი ოფიციალურად აღარ იყო მძევალი და შეეძლო სამშობლოში დაბრუნება. ძვ. წ. 146 წელს კი იგი უშუალოდ თვალს ადევნებდა კართაგენის აღებას და დანგრევას. იმავე წელს იგი დაბრუნდა საბერძნეთში, სადაც გახდა კორინთოს აღების მოწმე. შემდეგ ძვ. წ. 145 წელს საბერძნეთში ჩამოვიდნენ რომის სენატის წარმომადგენლები ქვეყნის პოლიტიკური რეორგანიზაციისთვის. მათ მუშაობაში პოლიბიუსიც იღებდა მონაწილეობას. იგი ცდილობდა რომ პოლიტიკური ცვლილებები რაც შეიძლება რბილად ასახულიყო ბერძნული ქალაქების ცხოვრებაზე და არ გამოეწვია ამ ყველაფერს არეულობა, რასაც რომაელთა მხრიდან სასტიკი პასუხი მოყვებოდა. პოლიბიუსი ხშირად მოგზაურობდა სხვა-დასხვა ქვეყანაში, ის ცდილობდა საკუთარი თვალით ენახა ისტორიული ძეგლები, და მათი აღწერა მოეხდინა. პოლიბიოსი გარდაიცვალა ძვ. წ. 120 წელს 82 წლის ასაკში, ცხენიდან გადმოვადნისგან.
ისტორია
პოლიბიოსმა თავის ისტორიაში აღწერა მოვლენები რომლის მოწმე ან თვითონ იყო, ან რაზეც მოგონებები ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო. უპირველეს ყოვლისა, იგი საკუთარ მეხსიერებას ეყრდნობოდა, წარსულის მოვლენების აღსადგენად კი იყენებდა თავისი წინამორბედების ნაშრომებს. იგი ასევე ხშირად იყენებდა ორიგინაალურ დოკუმენტებს, რომლებიც რომის და საბერძნეთის არქივებში ინახებოდა.
იგი წინააღმდეგი იყო ისტორიის დრამატიზაციის, მიიჩნევდა რომ ასე ხდება რეალობის არასწორად ასახვა. ამით იგი დააუპირისპირდა ბერძნულ ტრადიციულ ისტორიოგრაფიას. მისი აზრით ისტორიკოსი ერთ ადგილას არ უნდა მჯდარიყო, არამედ ემოგზაურა და მოენახულებინა ის ისტორიული ადგილები, რომლის შესახებაც წერდა, ისტორიკოსს ასევე უნდა სცოდნოდა სამხედრო ტაქტიკა და პოლიტიკა, რათა მისი ნაშრომები გამოსადეგი ყოფილიყო მომავლის ტაქტიკოსებისთვის და პოლიტიკური მოღვაწეებისთვის. მან ჩამოაყალიბა ე.წ. პრაგმატული ისტორია.
მისი ნაშრომებით ფართოდ სარგებლობდნენ შემდეგი თაობების ისტორიკოსები. ტიტუს ლივიუსი პუნიკური ომების აღწერისას არა მხოლოდ ხშირად მიმართავდა პოლიბიოსის ნაშრომებს, არამედ მთელ ნაწყვეტებს თარგმნიდა. პილიბიოსის მიერ გამოყენებულ წყაროებს ჩვენამდე არ მოუღწევიათ, თვითონ მისმა ისტორიამაც სრულად ვერ მოაღწია ჩვენამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ბერძენი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 203 კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 120
იაკობ ცურტაველი
იაკობ ცურტაველი (ხუცესი) — V საუკუნის II ნახევრის ქართველი მწერალი, ჰაგიოგრაფი. ავტორია „შუშანიკის მარტვილობისა“ („წამებაჲ წმიდისა შუშანიკისი დედოფლისაჲ“), ჩვენამდე მოღწეული უძველესი ქართული ორიგინალური ძეგლისა, რომელშიც აღწერილია, თუ როგორ უღალატა ქართლის პიტიახშმა ვარსქენმა ქვეყანას, დაგმო თავისი სარწმუნოება, სპარსელთა გულის მოსაგებად მიიღო მაზდეანობა და ქრისტიანობის ერთგულებისათვის აწამა მეუღლე.
იაკობ ცურტაველის შესახებ ცნობები შემოინახა მისმავე ნაწარმოებმა, საიდანაც ჩანს, რომ ის ყოფილა ვარსქენ პიტიახშის კარის მღვდელი, შუშანიკთან დაახლოებული პირი, ქართლის პიტიახშის კარზე, დაბა ცურტავში, მომხდარი ტრაგედიის თანამედროვე და მონაწილე. თხზულება დაწერილია 476-483, შუშანიკის მოწამებრივი აღსასრულის შემდეგ, ვახტანგ გორგასლის მიერ ვარსქენის სიკვდილით დასჯამდე. ფიქრობენ, რომ უფრო გვიან იაკობ ცურტაველი გახდა ცურტავის ეპისკოპოსი და 506 დაესწრო საეკლესიო შეკრებას (ამ კრების მონაწილეთა შორის მოიხსენიება ცურტავის ეპისკოპოსი იაკობი). მისი ნაწარმოები მოღწეულია შეცვლილი სახით (უნდა აკლდეს დასაწყისი, ზოგი დეტალი გამოტოვებულია და ა.შ.). უძველესი ხელნაწერი X საუკუნისაა. „შუშანიკის მარტვილობით“ იწყება ქართული ლიტერატურის ისტორია და მას განუზომელი მნიშვნელობა აქვს ქართული კულტურისათვის.
იაკობ ცურტაველი მხატვრული სიტყვის შესანიშნავი ოსტატია. ბუნებრივი თხრობა და მოქმედების ექსპრესიული განვითარება, პერსონაჟთა სულიერი ცხოვრების ღრმა ფსიქოლოგიური ანალიზი, მხატვრული დეტალების ოსტატური დამუშავება, ცხოვრებისეული მოსველების შეუფარავად ასახვა და მძაფრი სიტუაციების რელიეფურად წარმოჩენა, ლაკონიური სტილი და მდიდარი ლექსიკა, გმირთა მეტყველების ინდივიდუალობა და დრამატული ინტონაციებით დატვირთული დიალოგები, მაღალი ესთეტიკური-ლიტერატურული გემოვნებითა და შემოქმედებითი ფანტაზიით შექმნილი შთამბეჭდავი სახეები თვალსაჩინოს ხდის იაკობ ცურტაველის ტალანტს, ხოლო მის ნაწარმოებს პირველხარისხოვან ქართული ლიტერატურის ძეგლთა გვერდით მიუჩენს ადგილს. ნაწარმოების იდეური მიზანდასახულობითა და ჟანრობრივი სპეციფიკით გამოწვეული შეზღუდულობის მიუხედავად, იაკობ ცურტაველმა ჰარიოგრაგიული ტრაფარეტის ნაცვლად შექმნა მაღალმხატვრული ნაწარმოები. მწერალმა შთამომავლობას მისაბაძ მაგალითად დაუსახა თავისი გმირის სულიერი მხნეობა, შუშანიკი დაგვიხატა მტკიცე პიროვნებად, ქრისტიანობისა და ქართლის ეროვნული ინტერესების დამცველ ქალად, რომელიც წინ აღუდგა სამშობლოს მოღალატე მეუღლის პოლიტიკურ-სარწმუნოებრივ ზრახვებს და ამით დაიცვა არა მხოლოდ ქალური ღირსება, არამედ სარწმუნოება და ქართლის ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობა. ნაწარმოებში მხილებულია ირანელთა აგრესიული გეგმები და ქართლის ზოგიერთი დიდებულის ანტიეროვნული საქციელი. შუშანიკის მოწამებრივი ღვაწლის აღწერასთან ერთად ნაწარმოებში მოცემულია V საუკუნის ქართლის ყოფა-ცხოვრების უტყუარი სურათები, ასახულია ქვეყნის პოლიტიკური-ეკონომიკური და სოციალური მდგომარეობა, საეკლესიო ორგანიზაცია, ზნე-ჩვეულებები, კულტურული ვითარება. ამიტომ იგი შესანიშნავი ისტორიული წყაროც არის. ნაწარმოების მაღალმხატვრული დონე და იდეურ-შინაარსობრივი სიღრმე საფიქრებელს ხდის, რომ იგი არ უნდა ყოფილიყო იაკობ ცურტაველის შემოქმედების ერთადერთი ნაყოფი. ეს მით უფრო სავარაუდებელია, რომ ავტორს წინასწარ განუზრახავს შუშანიკის ღვაწლის აღწერა. „შუშანიკის მარტვილობა“ ადრევე ითარგმნა სომხურ ენაზე, ამ თარგმანის გადამუშავების საფუძველზე შეიქმნა სომხური მოკლე რედაქცია. არსებობს „შუშანიკის მარტვილობის“ მოკლე ქართული რედაქციაც, რომელიც სომხური მოკლე რედაქციიდანაა თარგმნილი არაუგვიანეს 940-ისა.
ძეგლი პირველად გამოსცა მ. საბინინმა (1882), ლათინურად თარგმნა პ. პეეტერსმა (1935), რუსულად — კ. კეკელიძემ (1956), ვ. დონდუამ (გამოქვეყნდა 1978), ფრანგულად — ს. წულაძემ, ინგლისურად — ე. ფულერმა, გერმანულად — ნ. ამაშუკელმა, ესპანურად — მ. იშტვანოვიჩმა, ნიდერლანდურად — ა. ჯავახაძემ (2018). ინგლისური პარაფრაზი ეკუთვნის დ. ლანგს (1956). 1978 ქართულმა საზოგადოებრიობამ ფართოდ აღნიშნა „შუშანიკის წამების“ 1500 წლისთავი. იუნესკოს გადაწყვეტილებით 1979—1983 აღინიშნა „შუშანიკის წამების“ 1500 წლისთავი მსოფლიო მასშტაბით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მწერლები
იოჰან ლუდვიგ შვერინ ფონ კროზიგკი
გრაფი იოჰან ლუდვიგ ლუც შვერინ ფონ კროზიგკი (Johann Ludwig (»Lutz«) Graf Schwerin von Krosigk; დ. 22 აგვისტო, 1887, რათმანსდორფი — გ. 4 მარტი, 1977, ესენი) — გერმანელი იურისტი და პოლიტიკოსი, რაიხის ფინანსთა მინისტრი 1932–1945 წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 22 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1977
GAU თბილისის პიარსკოლა
GAU თბილისის პიარსკოლა — პიარისა და მარკეტინგული კომუნიკაციების სასწავლო დაწესებულება.
ისტორია
გაუ–თბილისის პიარ სკოლის შექმნის იდეა თიბისი ბანკის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსს, მაიკო ძირკველიშვილს და პიარისა და მარკეტინგული კომუნიკაციების კომპანია "ჯეპრას" დამფუძნებლებს 2006 წლის ოქტომბრის ბოლოს გაუჩნდათ. 2006 წლის დასასრულს ერთობლივი პროექტის განხორციელების სურვილით მათ ქართულ–ამერიკულ უნივერსიტეტს (GAU) მიმართეს. 2007 წლის აპრილიდან გაუ-თბილისის პიარ სკოლა ოფიციალურად ფუნქციონირებს.
2010 წლიდან, ინტეგრირებული მარკეტინგული კომუნიკაციების კურსის პარალელურად, გაიხსნა სხვადასხვა ტიპის სასწავლო კურსებიც, როგორებიცაა სოციალური მედია - ახალი ტექნოლოგიები პიარსა და მარკეტინგში, Government 2.0. - საზოგადოებასთან ურთიერთობის თანამედროვე მეთოდი საჯარო უწყებებისთვის, შემოქმედებითი მარკეტინგი - მომხმარებლის კმაყოფილების ხელოვნება და პროექტების მართვა - სტრატეგიული მენეჯმენტიდან კონკრეტული ამოცანების განხორციელებამდე.
მისია
გაუ-თბილისის პიარ სკოლის მისიაა საქართველოში პიარისა და მარკეტინგული კომუნიკაციების სწავლების ინოვაციური და თანამედროვე მიდგომების ტექნოლოგიური და მეთოდოლოგიური მიღწევების დანერგვა–განხორციელება და ამ დარგში მაღალი დონის პროფესიონალური კადრების მომზადება.
სტრუქტურა
thumb|right|იუსტიციის მინისტრის მოადგილე გიორგი ვაშაძე კითხულობს საჯარო ლექციას პიარსკოლაში (2011 წლის 28 თებერვალი)
საინტერესო ცნობები
2009 წლის 2 ოქტომბერს გაუ–თბილისის პიარ სკოლაში პიარ კლუბი ჩამოყალიბდა. ამ ეტაპზე კლუბში გაწევრიანება მხოლოდ პიარ სკოლის კურსდამთავრებულს შეუძლია. კლუბის მზრუნველთა საბჭოში გაუსა და ჯეპრას წარმომადგენლების გარდა, თითოეული ჯგუფის მიერ არჩეული პიროვნება შედის. პიარკლუბის მეშვეობით პიარსკოლის კურსდამთავრებულები აგრძელებენ კავშირსა და თანამშრომლობას მათს სასწავლებელთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თბილისის უნივერსიტეტები
მთიელი (ფილმი)
მთიელი (Highlander) — 1986 წლის ფენტეზის ჟანრის ფილმი, რომლის რეჟისორია რასელ მალკეჰი. იგი ეფუძნება გრეგორი ვიდენის მიერ მოგონილ ისტორიებს. მასში მონაწილეობენ: კრისტოფერ ლამბერტი, შონ კონერი, კლენსი ბრაუნი და როქსენ ჰარტი.
ფილმში მოთხრობილია უკვდავ მებრძოლთა შორის შეტაკებებზე, რაც უხსოვარი დროიდან ხდება. როდესაც რომელიმე მათგანი მეორეს ამარცხებს, უნდა მოკვეთოს თავი, რასაც მოჰყვება ამა თუ იმ დამარცხებულის ენერგიის მასში შესახლება. ფილმის ძირითადი ფრაზა არის „დარჩება მხოლოდ ერთი“.
ფილმის მუსიკა ეკუთვნის ჯგუფს Queen. მასში გაჟღერებული სიმღერების ნაწილი ასევე შეტანილია Queen-ის ალბომში A Kind of Magic.
Cerapachys faurei
Cerapachys faurei — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
ჩხარი
ჩხარი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფ. ოქტომბერი). მდებარეობს მდინარე ჩხარის ზემოთში, ზღვის დონიდან 280 მეტრზე. სოფელში არის საჯარო სკოლა, საავადმყოფო, აფთიაქი, ურთხელის კორომი.
ისტორია
არქეოლოგიური მონაცემებით დასტურდება, რომ ჩხარის მიდამოები ჯერ კიდევ ქვის ხანაში ადამიანის საცხოვრისს წარმოადგენდა, ხოლო ბრინჯაოსა და რკინის ხანაში ფართოდ იყო ათვისებული. ოქონის გორაზე აღმოჩენილია II საუკუნის სამარხებში მოთავსებული ვერცხლის, რკინის, ბრინჯაოს ნივთები და რომაული მონეტები.
იხსნიება XVII საუკუნიდან, როგორც სავაჭრო-სახელოსნო დასახლება. გვიან ფეოდალურ ხანაში ჩხარი მეფეთა და მიტროპოლიტების საზაფხულო რეზიდენციას წარმოადგენდა.
XVII საუკუნის 40-იან წლებში დადიანისგან განადგურებული ჩხარი კვლავ აღდგა XVIII საუკუნის 30-იან წლებში. ჩხარი დატანილია 1737 წელს ტიმოთე გაბაშვილის მიერ შედგენილ იმერეთის რუკაზე. 1819-1820 წლების აჯანყების დროს ჩხარი ააჯანყების ძლიერი კერა იყო, ხოლო ჩხარის ეპისკოპოსი, გენათელი მიტროპოლიტი ექვთიმე — აჯანყების ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. აჯანყების ჩახშობის დროს ჩხარი გადაწვეს. XIX საუკუნის დასაწყისში უკვე სოფლად ქცეულ ჩხარში იმერლების (მართლმადიდებლების და გრიგორიანელების) 100-მდე ოჯახი ცხოვრობდა და მოქმედებდა ერთი ბაზარი. 1930-1950 წლებში სოფელში გამოდიოდა ადგილობრივი გაზეთი „ჩხარის კოლმეურნე“
წმინდა გიორგის ეკლესია
ავთენტური სახითაა შემორჩენილი ეკლესიის სამრეკლო. თორმეტკუთხა სამრეკლო ორსართულიანია, თორმეტი ფრონტონი აქვს, ფასადებზე რელიეფური გამოსახულებებია, ხოლო სარკმელები მოჩუქურთმებულია.
სადგერ-ჩხარის ჯვარი
წმიდა გიორგის ეკლესიაში ინახებოდა სხვადასხვა სიძველეები, რომელთაგან აღსანიშნავია წმიდა საბას კარედი (1780 წ.), წმინდა საბას შეჭედილი ხატი, წმინდა გიორგის ხატი ვერცხლის ფირფიტაზე, ოქროთი დაფერილი და ძვირფასი ქვებით შემკული სადგერ-ჩხარის მუხის ჯვარი (XVI საუკუნე) და სხვა ნივთები.
ჯვარი შესრულებებულია XVI საუკუნეში მამნე ოქრომჭედლის მიერ. იგი ამჟამად დაცულია ხელოვნების მუზეუმში.
სხვა ეკლესიები
სოფელში იდგა ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია და სამრეკლო, რომელიც XV საუკუნის დამლევს ააშენა, ან განაახლა იმერეთის მეფე ალექსანდრე II-მ (1484-1510). ეკლესიის მხოლოდ ნანრევებია გადარჩენილი. უკეთაა შემორჩენილი 1894 წელს აგებული დაბლა მაცხოვრის ეკლესია. ძველი ეკლესიის ნანგრევებს წარმოადგენენ აგრეთვე საკვირაოსა და საჯვარეს ნაშთები.
ცნობილი ადამიანები
სოფელში დაიბადნენ:
სქოლიო
კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფლები კატეგორია:საქართველოს ისტორიული ქალაქები
ლუმბა-ბაიაბაო
ლუმბა-ბაიაბაო (ოფიციალურად ლუმბა-ბაიაბაოს მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Lumba-Bayabao; Bayan ng Lumba-Bayabao) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ლანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 45 909 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 38 ბარანგაის.
გორნო-პრახოვო
პოლიტიკური სიტუაცია
ადგილობრივ გორნო-პრახოვოს საკმეტოში, რომლის შემადგენლობაშიც შედის გორნო-პრახოვო, კმეტის (უხუცესის) თანამდებობას ასრულებს გიულჯან საფეტ ემრულა (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — რესმი მეჰმედ მურადი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არდინოს მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
ვერონიკა დუდაროვა
ვერონიკა დუდაროვა (Верони́ка Бори́совна Дуда́рова; Дудараты Барисы чызг Вероникæ; დ. 5 დეკემბერი, 1916 – გ. 15 იანვარი, 2009) — საბჭოთა და რუსი დირიჟორი. პირველი ქალი, რომელმაც მიაღწია წარმატებას როგორც სიმფონიური ორკესტრის დირიჟორმა, მე-20 საუკუნეში. 1947 წელს დუდაროვა გახდა მოსკოვის სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრის დირიჟორი და ხელმძღვანელობდა ამ და სხვა ორკესტრებს სამოცი წლის განმავლობაში. 1991 წელს მან დააარსა რუსეთის სიმფონიური ორკესტრი.
დუდაროვა დაიბადა ბაქოში, აზერბაიჯანის სსრ-ში, ეთნიკურად ოსების, ყოფილი არისტოკრატების ოჯახში. იგი სწავლობდა ბაქოს მუსიკალურ სკოლაში (სტეფან შტრასერის კლასი), აგრეთვე სწავლობდა ლენინგრადის კონსერვატორიის საფორტეპიანო განყოფილებასა (1933–1937) და მოსკოვის კონსერვატორიის დირიჟორთა განყოფილებაში (1939–1947).
ცამეტი წლის განმავლობაში, 1947 წლიდან 1960 წლამდე, დუდაროვა იყო უმცროსი დირიჟორი მოსკოვის სახელმწიფო სიმფონიურ ორკესტრში. 1960 წელს გახდა მთავარი დირიჟორი და ხელმძღვანელობდა ორკესტრს 1989 წლამდე. ხელმძღვანელობდა რუსეთის სიმფონიურ ორკესტრს 1991 წლიდან 2003 წლამდე. 2003 წლიდან გარდაცვალებამდე, 2009 წლის იანვრამდე იყო ორკესტრის სამხატვრო მენეჯერი.
1977 წელს მას მიენიჭა საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტის წოდება.
1987 წლის კრისტინა ოლფოსონის დოკუმენტურ ფილმში „A Woman Is a Risky Bet: Six Orchestra Conductors“, დუდაროვა ხელმძღვანელობს მოსკოვის სახელმწიფო სიმფონიურ ორკესტრსა და დირიჟორობს გუნდს მოცარტის რეკვიემის შესრულების დროს. ერთ-ერთ ასტეროიდს მინიჭებული აქვს მისი სახელი „9737 დუდაროვა“. .
მისი ვაჟის, მიხაილის თქმით, 1993 წელს ანდორაში გამართული კონცერტის დროს, დუდაროვას დირიჟორობის ინტენსიური სტილის გამო, იგი დაეცა პოდიუმზე, მაგრამ განაგრძო ორკესტრის დირიჟორობა იატაკზე დაწოლილმა, მარჯვენა ხელით და ნაწარმოები ბოლომდე შესრულდა ყოველგვარი შეფერხების გარეშე.
მიღებული აქვს ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი, საპატიო ნიშნის ორდენი, სსრკ-ის სახალხო არტისტი, ორდენი „მამულის წინაშე დამსახურებისათვის“ მე-2 ხარისხი, ორდენი „მამულის წინაშე დამსახურებისათვის“ მე-3 ხარისხი, რსფსრ-ის სახალხო არტისტი წოდება, რსფსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის სტატუსი, რსფსრ-ის გლინკას სახელობის სახელმწიფო პრემია და სხვ.
ლოგიკური ვენტილი
ლოგიკური ვენტილი (Logic gate) — ციფრული დიზაინის საბაზისო სამშენებლო ბლოკი, ახდებს მარტივი ლოგიკური ფუნქციის რეალიზაციას და ამრიგად გარდაქმნის შემავალ ლოგიკურ სიგნალთა სიმრავლეს ერთ ან ორ გამომავალში. დღესდღეობით ლოგიკური ვენტილების უმრავლესობა საველე ტრანზისტორების გამოყენებით იქმნება.
სქოლიო
კატეგორია:ციფრული ელექტრონიკა
პოლონეთის ჰიმნი
მინი|მარჯვნივ|200პქ|[[იუზეფ ვიბიცკის ხელნაწერი ჰიმნის ტექსტი]] პოლონეთის ჰიმნის ინსტრუმენტული ვერსია|thumb პოლონეთის ჰიმნი (Mazurek Dąbrowskiego) – პოლონეთის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან და დროშასთან ერთად. ტექსტის ავტორია იუზეფ ვიბიცკი, კომპოზიტორი უცნობია, მოქმედებს 1926 წლიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლონეთის ეროვნული სიმბოლოები
Lasioglossum solisortus
Lasioglossum solisortus — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1994 წელს.
სქოლიო
solisortus
მემცენარეობა
მემცენარეობა აღნიშნავს როგორც სოფლის მეურნეობის დარგს ასევე მეცნიერებას.
როგორც სოფლის მეურნეობის დარგი
მემცენარეობა, სოფლის მეურნეობის ერთ-ერთი დარგი, რომლის მიზანია უმთავრესად კულტურული მცენარეების მოყვანა მცენარეული პროდუქციის წარმოების მიზნით. მემცენარეობა იძლევა სასურსათო პროდუქტებს, პირუტყვისათვის — საკვებს, კვების, საფეიქრო და მსუბუქი მრეწველობისათვის — მცენარეულ ნედლეულს. მემცენარეობა მოიცავს მებოსტნეობას, მეხილეობას, მევენახეობას, მემდელოეობას, მეტყევევეობას, მეყვავილეობას. მემცენარეობა მჭიდროს არის დაკავშირებული მეცხოველეობასთან.
როგორც მეცნიერება
მემცენარეობა არის მეცნიერება კულტურული მცენარეებისა და მათი მოყვანის მეთოდებზე, რომლის მიზანია საუკეთესო ხარისხის მაღალი მოსავლის მიღება შრომისა და მატერიალური საშუალებების უმცირესი დანახარჯებით; მემცენარეობა როგორც სასწავლო დისციპლინა, გაიგივებულია მემინდვრეობასთან. იგი შედის აგრონომიის მეცნიერებია კომპლექსში. მჭიდროდაა დაკავშირებული ნიადაგთმცოდნეობასთან, ზოგად მიწათმოქმედებასთან, მცენარის სელექციასთანჰ, სასოფლო-სამეურნეო მატეოროლოგიასთან, მცენარის ფიზიოლოგიასთან, ბიოქიმიასთან, გენეტიკასთან, სასოფლო-სამეურნეო მიკრო-ბიოლოგიასთან, აგროფიზიკასთან, აგროქიმიასთან. მემცენარეობის შესწავლის ობიექტია სასოფლო-სამეურნეო მცენარე, მისი ბიოლოგია, დამოკიდებულებას გარემოსთან — აგროეკოლოგიურ პირობებთან.
მემცენარეობა სწავლობს მცენარეთა ზრდა-განვითარების კანონზომიერებას, გარემო პირობებსა და აგროტექნიკაზე დამოკიდებულებით ცალკეული კულტურების მოსავლის გადიდების საშუალებებსა და სისტემებს: თესვა-მოყვანისა და მოსავლის აღბის ტექნოლოგიას — ჯიშის შერჩევას, ნიადაგის დამუშავებას, განოყიერებას, თესვას, ნათესის მოვლის ღონისძიებებს, თესლბრუნვაში კულტურების გაადგილებას და სხვა. მემცენარეობა კვლევისას იყენებს მინდვრის სავეგეტაციო და ლაბორატორიულ მეთოდებს.
რუსეთში მემცენარეობის განვითარებაში დიდი წვლილი შეიტანეს მ. ლომონოსოვმა, ა. ბოლოტოვმა, ა. სოვეტოვმა, ა. ენგელგარდტმა, დ. მენდელეევმა, ი. სტებუტმა, ს. დოკუჩაევმა, პ. კოსტიჩევმა, კ. ტიმირიაზევმა, დ. პრიანიშნიკოვმა, პ. ჟუკოვსკიმ და სხვებმა. მემცენარეობის პირველი კათედრის გამგე იყო ი. სტებუტი. მანვე დაწერა პირველი სასწავლო კურსი.
ცალკე უნდა აღინიშნოს ნ. ვავილოვის დიდი ღვაწლი სასოფლო-სამეურნეო მცენარეთა ინტროდუქციასა და კულტურული მცენარეთა წარმოშობის კერების შესწავლისა და მსოფლიო კოლექციის შექმნაში.
მემცენარეობა საქართველოში სოფლის მეურნეობის უძველესი დარგია, საქართველო და საერთოდ ამიერკავკასია ითვლება მსოფლიოში კულტურული მცენარეთა წარმოქმნის ერთ-ერთ ცენტრად. მინდვრის კულტურების შესწავლის მნიშვნელოვან წყაროდ უნდა მივიჩნიოთ ივანე ჯავახიშვილის შრომები „საქართველოს ეკონომიკური ისტორიის შესახებ“, — აგრეთვე სულხან-საბა ორბელიანის „სიტყვის კონა“ და ვახუშტი ბაგრატიონის „აღწერა სამეფოსა საქართველოსი“, სადაც განხილულია საქართველოში გავრცელებული სასოფლო-სამეურნეო დარგები და კულტურები, განმარტებულია მრავალი სამიწათმოქმედო ტერმინი.
მემცენარეობის პრობლემებისადმი ინტერესი განსაკუთრებით გაძლიერდა XIX საუკუნის 60-70-იან წლებში, როდესაც ქართული ჟურნალ-გაზეთები — „გუთნის დედა“, „სასოფლო გაზეთი“, „მეურნე“, „საქართველოს კალენდარი“ და სხვა ფართოდ აქვეყნებდნენ სტატიებს სასოფლო-სამეურნეო კულტურების მოვლა-მოყვანის წესების შესახებ. ამ მხრივ საყურადღებოა მ. ზაალიშვილის სტატიები მიწათმოქმედებაზე.
მემცენარეობას მეცნიერული საფუძვლები ჩაეყარა XIX საუკუნის დამლევს, როდესაც საქართველოში დაარსდა ყარაიის, საქარის, აჯამეთის, ოზურგეთის საცდელი მინდვრები. 1920 წელს თსუ-ში გაიხსნა მემცენარეობის (კერძო მიწათმოქმედების) კათედრა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ი. ლომოური, მანვე დაწერა პირველი სახელმძღვანელო: „მარცვლეული კულტურები“ (I და II ნაწილი).
საქართველოში მემცენარეობის საკითხებს სწავლობს და ამუშავებს ი. ლომოურის სახელობის საქართველოს მიწათმოქმედების სამეცნიერო-კვლევითი, საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო, საქართველოს ზოოტექნიკური-სავეტერინარო სასწავლო-კვლევითი და საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტების შესაბამისი კათედრები. საქართველოში მემცენარეობის საკითხებს განიხილავს ჟურნალი „საქართველოს სოფლის მეურნეობა“ (1921-დან). მემცენარეობის საკითხები შუქდება სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტების, საცდელი სადგურისა და უმაღლესი სასწავლებლების სამეცნიერო შრომებში.
ლიტერატურა
*
საქართველოს საპარლამენტო არჩევნები 2004
წინაპირობა
2003 წლის ნოემბრის არჩევნების შედეგებმა მოსახლეობის მასობრივი პროტესტი გამოიწვია. ნოემბრის განმავლობაში თბილისში საპროტესტო აქციები მიმდინარეობდა. 22 ნოემბერს მანიფესტანტებმა ხელი შეუშალეს ახალარჩეული პარლამენტის შეკრებას. 23 ნოემბერს გადადგა პრეზიდენტი ედუარდ შევარდნაძე, ხოლო უზენაესმა სასამართლომ გააუქმა არჩევნების შედეგები. მომავალი არჩევნების ორგანიზებამდე, რამდენიმე თვის განმავლობაში მოქმედებას განაგრძობდა 1999 წლის მოწვევის პარლამენტი.
ხელახალი არჩევნები დაინიშნა 2004 წლის 28 მარტს. არჩევნები ტარდებოდა მხოლოდ პროპორციული, რადგანაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ გაუქმებული იყო 2003 წლის ნოემბრის არჩევნების შედეგები მხოლოდ პროპორციული სისტემით, ხოლო მაჟორიტარული არჩევნების შედეგები სასამართლომ ძალაში დატოვა.
რესურსები ინტერნეტში
2004 კატეგორია:2004 წლის არჩევნები
ყადორის უღელტეხილი
ყადორის უღელტეხილი (Кодорский перевал) — უღელტეხილი საქართველოსა და რუსეთს, კერძოდ, დაღესტანს შორის. სიმაღლე 2366 მ. ყადორის უღელტეხილის მიდამოები აგებულია ქვედაიურული თიხაფიქლებითა და ქვიშაქვებით. მდინარე ინწობის (ალაზნის აუზი) ხეობიდან მდინარე ორწყლის (ანდის ყოისუს აუზი) ხეობაში გადადის საჭაპანო გზა (კახეთის მხარეს აკავშირებს დაღესტანთან).
სლივენის ოლქი
მინი|მარჯვნივ|250px|სლივენის ოლქი სლივენი (Област Сливен) — ოლქი ცენტრაულ ბულგარეთში. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი და უდიდესი ქალაქია სლივენი. სლივენის ესაზღვრება ბულგარული ექვსი ოლქი, ეს ტერიტორია იყოფა სამ თემად: კოტელი, ნოვა-ზაგორა და ტვირდიცა.
ოლქიდან 288 კილომეტრში მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქი სოფია, 108 კილომეტრში მდებარეობს ქალაქი ბურგასი, ხოლო 108 კილომეტრში ვარნა.
მოსახლეობა
2001 წლის აღწერის შედეგად, ოლქში ცხოვრობს 218 474 ადამიანი. აქედან 163 188 ადამიანი არის ბულგარელი, 22 971 თურქი, ხოლო 26 777 ადამიანი რომას ეთნიკური ჯგუფის წარმომადგენელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის ოლქები
Cerapachys favosus
Cerapachys favosus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლური ფაკულტეტი
სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლური ფაკულტეტი (რუსულად Восточный факультет СПбГУ [ვოსტოჩნიჲ ფაკულ'ტეტ ეს-პე-ბე-გე-უ]) - რუსეთის უძველესი აღმოსავლეთმცოდნეობითი ფაკულტეტი. იგი ფუნქციონირებს 1855 წლიდან.
მეფის რუსეთი
1854 წლის 22 ოქტომბერს იმპერატორ ნიკოლოზ პირველის განკარგულებით სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბაზაზე ჩამოყალიბდა აღმოსავლური ენების ფაკულტეტი. ფაკულტეტის საზეიმო გახსნა შედგა 1855 წლის 27 აგვისტოს. სწორედ 1855 წლიდან ხდება ფაკულტეტის სისხლსავსე აკადემიური და სამეცნიერო ცხოვრების ათვლა.
საბჭოთა პერიოდი
В 1919 წელს მოხდა ფაკულტეტის რეორგანიზაცია, აღმოსავლეთმცოდნეობითი დისციპლინების სწავლებას შეუდგნენ უნივერსიტეტის სხვადასხვა ისტორიულ-ფილოლოგიურ ქვეგანყოფილებებში. ფაკულტეტი აღდგა 1944 წელს.
აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის კათედრა
ფაკულტეტს აქვს 16 კათედრა:
ენები, რომლებსაც ფაკულტეტზე შეისწავლიან
ფაკულტეტი ამზადებს სპეციალისტებს აღმოსავლური ენების განხრით, რომელთა შორისაა:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აღმოსავლეთმცოდნეობა
ჰანს-დიტრიხ გენშერი
ჰანს-დიტრიხ გენშერი (Hans-Dietrich Genscher; დ. 21 მარტი, 1927, ჰალე, გერმანია — გ. 31 მარტი, 2016, ვახტბერგი, გერმანია) — გერმანელი სახელმწიფო მოღვაწე და გერმანიის თავისუფალი დემოკრატიული პარტიის (FDP) წევრი, რომელსაც ეკავა გერმანიის შინაგან საქმეთა ფედერალური მინისტრის თანამდებობა 1969-1974 წლებში, ხოლო საგარეო საქმეთა ფედერალური მინისტრისა და გერმანიის ვიცე-კანცლერის პოსტები 1974-1992 წლებში (გარდა 1982 წელს ორკვირიანი შესვენებისა, როდესაც თავისუფალმა დემოკრატებმა ჰელმუტ შმიდტის მესამე კაბინეტი დატოვეს).
გენშერი გერმანიის ისტორიაში ერთადერთი პიროვნებაა, რომელიც ქვეყნის უმნიშვნელოვანეს პოლიტიკურ თანამდებობებს იკავებდა 20 წლის განმავლობაში და ორი განსხვავებული კანცლერის მმართველობის პერიოდში. 1991 წელს იგი გახდა ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის (ეუთო) თავმჯდომარე.
1989 წელს პრაღაში გერმანიის საელჩოს აივნიდან გენშერმა მიმართა შეკრებილ აღმოსავლეთგერმანელებს, რომლებსაც დასავლეთ გერმანიაში გადასვლა სურდათ. მან შეატყობინა შეკრებილებს, რომ მიაღწია შეთანხმებას საბჭოთა საგარეო საქმეთა მინისტრ ედუარდ შევარდნაძესთან გერმანელების ჩეხოსლოვაკიიდან გამოშვების თაობაზე. მისი სიტყვების შემდეგ „ჩვენ თქვენთან მოვედით, რომ გითხრათ, რომ დღეს თქვენი გამგზავრება...“ (Wir sind zu Ihnen gekommen, um Ihnen mitzuteilen, dass heute Ihre Ausreise) შეკრებილებმა სიხარულის ყიჟინით მას სიტყვა გააწყვეტინეს. ეს მოვლენა მიჩნეულია გერმანიის გაერთიანების ერთ-ერთ გარდამტეხ მომენტად.
რეალპოლიტიკის მომხრე, გენშერი აღიარებულია, როგორც „დიპლომატიის ოსტატი“. სწორედ გენშერი იყო „გერმანიის გაერთიანების მთავარი არქიტექტორი.“ გენშერმა მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა იუგოსლავიის დაშლის დროს, როდესაც მხარი დაუჭირა ხორვატიის, სლოვენიის და სხვა რესპუბლიკების დამოუკიდებლობის აღიარებას, რითაც შეაჩერა დიდი სერბეთის ჩამოყალიბების ტენდენცია.
თანამდებობიდან წასვლის შემდეგ იგი მუშაობდა იურისტად და საერთაშორისო კონსულტანტად. ის იყო გერმანიის საგარეო ურთიერთობათა საბჭოს (DGAP) პრეზიდენტი და იყო ჩართული სხვადასხვა საერთაშორისო ორგანიზაციაში. მოგვიანებით, ჩეხეთის ყოფილ პრეზიდენტთან ვაცლავ ჰაველთან ერთად, ბერლინში ცივი ომის მუზეუმის აშენება მოითხოვა.
ადრეული წლები
გენშერი დაიბადა 1927 წლის 21 მარტს რადებურგში (საქსონიის პროვინციაში)], ამჟამად ეს პროვინცია შესულია ჰალეში, მოგვიანებით ის გახდა აღმოსავლეთ გერმანიის ნაწილი. იგი იყო ჰილდა კრეიმესა და კურტ გენშერის ვაჟი. მამამისი, იურისტი, გარდაიცვალა მაშინ, როდესაც გენშერი ცხრა წლის იყო. 1943 წელს იგი გაიწვიეს საჰაერო ძალების დამხმარე პერსონალის წევრად (ლუფტვაფენჰელფერში) 16 წლის ასკაში. 17 წლის ასაკში მეორე მსოფლიო ომის დასრულებამდე, ის და მისი თანამებრძოლეები ნაცისტური პარტიის წევრები გახდნენ.ვერმახტის დანაყოფის კოლექტიური განაცხადის (სამმელანტრაგი) გამო. მოგვიანებით მან თქვა, რომ იმ დროს არ იცოდა ამის შესახებ.
ომის ბოლოს გენშერი ჯარისკაცად ირიცხებოდა გენერალ ვალტერ ვენკის მე -12 არმიის რიგებში, რომელსაც ევალებოდა ბერლინის ალყის შემსუბუქება. გერმანიის ჩაბარების შემდეგ ის იყო მოკავშირეების სამხედრო ტყვე, მაგრამ ორი თვის შემდეგ გაათავისუფლეს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მან ჰარლი-ვიტენბერგის მარტინ ლუთერის უნივერსიტეტის და ლაიფციგის უნივერსიტეტებში იურიდიული და ეკონომიკური მიმართულებები შეისწავლა და შეუერთდა აღმოსავლეთ გერმანიის ლიბერალ დემოკრატიული პარტიას (გლდპ) 1946 წელს.
პოლიტიკური კარიერა
1952 წელს, გენშერი გაიქცა დასავლეთ გერმანიაში, სადაც იგი შეურთდა გერმანიის თავისუფალი დემოკრატიული პარტიას (FDP). მან ჩააბარა მეორე სახელმწიფო გამოცდა სამართალში ჰამბურგში 1954 წელს და გახდა ადვოკატი ბრემენში. ომის შემდეგ წლებში, გენშერი განუწყვეტლივ ებრძოდა ავადმყოფობას. 1956-1959 წლებში იგი იყო (FDP) საპარლამენტო  ჯგუფის მკვლევარ-ასისტენტი ბონში. 1959-1965 წლებში იგი იყო FDP ჯგუფის მმართველი დირექტორი, ხოლო 1962-1964 წლებში იყო FDP-ს ეროვნული მდივანი.
1965 გენშერი აირჩიესდასავლეთ გერმანიის პარლამენტში ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალიის FDP სიიდან  და პარლამენტის წევრად დარჩა პენსიაზე გასვლამდე, 1998 წლამდე. იგი არჩეულ იქნა ეროვნული თავმჯდომარის მოადგილედ 1968 წელს. 1969 წლიდან იგი მუშაობდა შინაგან საქმეთა მინისტრად გსდპ-FDP კოალიციურ მთავრობაში კანცლერ ვილი ბრანტის მეთაურობით.
დამოუკიდებლობის დარბაზი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინი დამოუკიდებლობის დარბაზი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ჰანს-დიტრიხ გენშერი
პოლიტიკური კარიერა
1974 წელს იგი გახდა საგარეო საქმეთა მინისტრი და ვიცე-კანცლერი, იგი ორივე თანამდებობაზე 18 წლის მანძილზე იყო. 1974 წლის 1-ლი ოქტომბრიდან 1985 წლის 23 თებერვალმდე იგი იყო FDP-ს თავმჯდომარე. მისი პარტიის თავმჯდომარედ ყოფნის პერიოდში გდთპ გამოვიდა სოციალურ-ლიბერალური კოალიციიდან და 1982 წლიდან კოალიციიაში შევიდა გქდკ-სთან ერთად. 1985 წელს მან დათმო ეროვნული თავმჯდომარის პოსტი. საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობიდან გადადგომის შემდეგ, 1992 წელს გენშერი დაინიშნა FDP–ს საპატიო თავმჯდომარედ.
შინაგან საქმეთა ფედერალური მინისტრი
1969 წლის ფედერალური არჩევნების შემდეგ გენშერმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა კანცლერი ვილი ბრანდტის სოციალურ-ლიბერალური კოალიციის ჩამოყალიბებაში და 1969 წლის 22 ოქტომბერს დაინიშნა შინაგან საქმეთა ფედერალურ მინისტრად. 1972 წელს, როდესაც შინაგან საქმეთა მინისტრი გენშერი იყო, უარყო ისრაელის  შეთავაზება, რომ ისრაელის სპეცდანიშნულების რაზმს ემოქმედა გერმანიაში მიუხენის ოლიმპიადის მძევლების კრიზისის დროს. გერმანული პოლიციის ოპერაცია ფიურშტენფელდბრუქის საჰაერო ბაზაზე სამაშველო მცდელობამ გამოიწვია სისხლისღვრა, რის შედეგადაც თერთმეტივე მძევალი, ხუთი ტერორისტი და ერთი გერმანელი პოლიციელი დაიღუპა. გენშერის პოპულარობა ისრაელში კიდევ უფრო შემცირდა, როდესაც მან მხარი დაუჭირა სამი თავდამსხმელის განთავისუფლებას თვითმფრინავის გატაცების შემდეგ, 1972 წლის 29 ოქტომბერს. გსდპ-FDP კოალიციის დროს, გენშერი დაეხმარა ბრანდს ჩამოეყალიბებინა კომუნისტური აღმოსვალეთის მიმართ, რომელსაც ოსტპოლიტიკა ეწოდა. აღნიშნული პოლიტიკის გატარება მოგვიანებითაც გაგრძელდა კანცლერი ჰელმუტ შმიდტის დროს. მოგვიანებით იგი იყო მამოძრავებელი ძალა ამ პოლიტიკის გაგრძელებაში, ახალ კონსერვატიულ-ლიბერალურ კოალიციაში ჰელმუტ კოლის მეთაურობის დროს.
ვიცე-კანცლერი და ფედერალური საგარეო საქმეთა მინისტრი
1976 წლის დასავლეთ გერმანიის ფედერაციის არჩევნების დროს, გენშერს დასჭირდა 73 დღე, რათა შეთანხმება მიეღწია კანცლერ ჰელმუტ შმიდტთან კოალიციური მთავრობის ჩამოსაყალიბებლად გსდპსა და FDP-ს შორის. .
როგორც საგარეო საქმეთა მინისტრი, გენშერი მხარს უჭერდა აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის კომპრომისული პოლიტიკის შემუშავებას და შეიმუშავა სტრატეგია საერთაშორისო დაძაბულობის განტვირთვა აღმოსავლეთ – დასავლეთის დიალოგის გაგრძელებისათვის სსრკ-სთან. იგი ცნობილი იყო იმით, საერთაშორისო პრობლემის გადასაჭრელად  ყველაზე კარგ საშუალებად მოლაპარაკები მიაჩნდა.
გენშერი ჰელსინკის შეთანხმების მთავარი აქტორი იყო. 1976 წლის დეკემბერში გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალურ ასამბლეაში მიიღეს გენშერის წინადადება ანტიტერორისტული კონვენციის შესახებ. აღნიშნულის მიზანი იყო ტერორისტების ყველა მოთხოვნის შესრულება, ნებისმიერი გარემოების მიუხედავად.
გენშერი იყო FDP- ს მამოძრავებელი ძალა, როდესაც 1982 წელს პარტიამ გსპდ- სთან კოალიციიდან გამოვიდა და მხარი გქცკ-ს დაუჭირა, რათა მოქმედი კანცლერი ჰელმუტ შმიდტი შეცვლილიყო ოპოზიციის ლიდერით ჰელმუტ კოლით. მთავარი მიზეზი ახალი კოალიციის ჩამოყალიბებისა გახდა ეკონომიკური და სოციალური განსხვავებების ზრდა. კოალიციის შეცვლა საკმაოდ საკამათო გამოდგა გდთპ-ს პარტიის შიგნით.