cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
ისტორია
ბიბლიოთეკაში სხვა და სხვა დროს მოღვაწეობდნენ ცნობილი მკვლევარ-ბიბლიოგრაფები და ქართული საბიბლიოთეკო საქმის თვალსაჩინო ორგანიზატორები: გიორგი ბაქრაძე, თამარ მაჭავარიანი, ივანე ციციშვილი, ვიქტორ ბროსე, თამარ კუცია-ღვალაძე, ნიკოლოზ ლორთქიფანიძე, ნიკოლოზ აკერმანი, ალექსანდრა კავკასიძე და სხვანი.
2013 წელს ეროვნულ ბიბლიოთეკაში გაიხსნა საქართველოში ყველაზე დიდი ელექტრონული დარბაზი - 40 პლანშეტური კომპიუტერი, თავისუფალი ინტერნეტ-ზონა (პუფებით, სავარძლებით, ელექტრონული მკითხველებით), გამომცემლობების კუთხე უახლესი წიგნებით, საპრეზენტაციო და კინო-კუთხე, ასევე ქართველოლოგიის ელექტრონული დარბაზი და განახლებული საბავშვო ოთახი.
2014 წელს, ახალი დარბაზების რიცხვს მიემატა: საბავშვო ოთახი, ემგრაციის დარბაზი, ეროვნული ციფრული ფოტომატიანე, წერა–კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების დარბაზი, ამავე წელს ეროვნულ ბიბლიოთეკას გადაეცა შენობა ქუთაისში, სადაც ეროვნული დეპოზიტარიუმის და უცხოელ სტიპენდიანტთა საცხოვრებლის შექმნა გადაწყდა.
გიორგი კეკელიძის ინიციატივით, ჩოხატაურში გაიხსნა სტიქიის დროს დაღუპული ივლიტა ჯიბუტის სახელობის თანამედროვე მედიათეკა. 2016 წლიდან, ეროვნული ბიბლიოთეკა მოძრაობა ეკივილბრიუმთან ერთად იწყებს სოფლის ბიბლიოთეკების განახლების და აღდგენის პროექტს. პროექტის ფარგლებში 600 მეტი ბიბლიოთეკა აღდგა ან განახლდა. 2017 წელს „ეკვილიბრიუმმა“ ქალაქებსა და სოფლებში სკვერის ბიბლიოთეკების შექმნა დაიწყო.
2017 წელს ეროვნულ ბიბლიოთეკასა და ბიზნესორგანიზაციების თანამშრომლობის შედეგად, განახლდა ეროვნული ბიბლიოთეკის I კორპუსი – ვახტანგ VI, განახლებულ კორპუსში განთავსებულია ნიკოლოზ ბარათაშვილის სამკითხველო-საკონფერენციო დარბაზი, ბარბარე ჯორჯაძის, ნოდარ დუმბაძის, ვახტანგ როდონაიას, გურამ შარაძის გიგლა ფირცხალავას, ალექსანდრე ქართველის, რაულ ჩილაჩავას, მაქსიმე ბერძნიშვილის და ჯანრი კაშიას საარქივო კაბინეტები.
2017 წლის 17 ნოემბერს საქართველოს პარლამენტის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში იშვიათ გამოცემათა განყოფილების ბაზაზე, თბილისის წიგნის მუზეუმი შეიქმნა. წიგნის მუზეუმში დაცული 19000 გამოცემა ეროვნულ საგანძურს წარმოადგენს. აქ ინახება ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ბიბლითეკა, ძველნაბეჭდი ქართული წიგნების კოლექცია, სხვადასხვა ეპოქაში მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში დაბეჭდილი სხვა იშვიათი გამოცემები, მათ შორის ინკუნაბულას ფრაგმანტი.
მუზეუმი ოთხი სივრცისგან შედგება, ესენია:
საგამოფენო დარბაზი, სადაც საგამოფენო სტენდებზე დღეს ძველნაბეჭდი ქართული წიგნის ისტორიაა წარმოდგენილი: 1629 წლის ქართულ-იტალიური ლექსიკონით დაწყებული 1817 წელს საჩხერეში დაბეჭდილი სახარებით დასრულებული.
ვეფხისტყაოსნის დარბაზი, სადაც პოემის ქართული და თარგმნილი გამოცემებია წარმოდგენილი.
ვიქტორ ბროსეს სახელობის საცავში, რომელიც დამთვალიერებლისთვის დახურულია, განსაკუთრებული ფასეულობის მქონე ცალები ინახება.
მუზეუმში შესვლა თავისუფალია. ცვლადი ექსპოზიციების შესახებ ცნობები ბიბლიოთეკის გვერდზე განთავსდება.
1991 წლიდან საბიბლიოთეკო ასოციაციების საერთაშორისო ფედერაციის (IFLA ) წევრია.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის ბიბლიოთეკები კატეგორია:თბილისის არქიტექტურული ძეგლები
ლუი ანრი I (კონდეს პრინცი)
ლუი ანრი I დე ბურბონ-კონდე (Louis Henri Ier de Bourbon-condé; დ. 18 აგვისტო, 1692 — გ. 27 იანვარი, 1740) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი III-ისა და ლუი XIV-ის ასულ ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის უფროსი ვაჟი. კონდეს პრინცი 1710-40 წლებში და საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის პრემიერ-მინისტრი 1723-26 წლებში.
ადრეული წლები
ლუი ანრი დაიბადა 1692 წლის 18 აგვისტოს ვერსალის სასახლეში. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი III-ისა და მისი მეუღლის, საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მისი სამეფო საყვარლის, მადამ დე მონტესპანის უფროსი ლეგიტიმური ქალიშვილის, ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის მეორე და უფროსი ვაჟი.
იგი "დიდი კონდეს" შვილიშვილი იყო მამის მხრიდან და ატარებდა "სისხლისმიერი პრინცის" წოდებას. გარდა ამისა, მას ასევე ჰქონდა ენგიენისა და ბურბონის ჰერცოგის ტიტულები. გარდა ამისა, აღსანიშნავია, რომ იგი მეფის ვაჟისა და მისი ძმის შვილის შემდეგ, რიგით მესამე ტახტის მემკვიდრე იყო. მის შესახებ სამეფო კარის მემატიანე წერდა:
"იგი ჭეშმარიტად კარგი შესახედაობის ახალგაზრდა კაცია, მაგრამ მას შემდეგ რაც საკმარის სიმაღლეს მიაღიწია, ზრდა შეწყვიტა, თუმცა თინეიჯერობის ასაკში შესვლასთან ერთად მას ბურბუშელის ტყესავით მშრალი ხასიათი განუვითარდა."
რეგენტობა
1715 წლის სექტემბრის დასაწყისში ლუი XIV გარდაიცვალა, ტახტზე კი მისი ხუთი წლის შვილთაშვილი ლუი XV ავიდა, რომლის რეგენტადაც ლუი XIV-ის ძმის შვილი, ორლეანის ჰერცოგი ფილიპ II დაინიშნა. ამ დროს 23 წლის ლუი ანრი რეგენტის პირველი კონსული ხდება.
1718 წელს იგი თანამდებობიდან მოხსნეს და მის ადგილას მისი ბიძა, ლუი XIV-ის ვაჟი, მაინის ჰერცოგი ლუი ავგუსტი დაინიშნა, თავად ლუი ანრი კი მეფის განათლებაზე მეთვალყურედ გადაიყვანეს. ეს მოხდა 26 აგვისტოს, როდესაც ლუი XIV-ისა და მონტესპანის ვაჟები სამეფო საბჭომ ლეგიტიმურ შვილებად სცნო, რამაც ლუი ანრი ცხადია ტახტსა და ძალაუფლებას კიდევ უფრო ჩამოაშორა. მისთვის დამამცირებელი იყო მცირეწლოვანი მეფის მასწავლებლებთან კონტაქტი და მათთან მუშაობა.
პრემიერ-მინისტრი
1723 წელს ფილიპ ორლეანელის გარდაცვალებით დასრულდა ლუი XV-ის რეგენტობის პერიოდი. ამის შემდეგ ძალაუფლება ხელში კარდინალმა დიუბუამ აიღო ხელში, რომელმაც საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრად ლუი დანიშნა. დიუბუა ამავე წლის აგვისტოში გარდაიცვალა, თუმცა ლუი ანრი მეფეს ძალიან დაუახლოვდა. იგი მეფის უახლოესი და ნდობით აღჭურვილი პირი გახდა, რომელიც ყოველდღე ხვდებოდა მას. სულ მალე ლუი XV კარდინალ ფლორის ხვდება, რომელმაც მასზე ასევე დიდი გავლენა მოახდინა, დროთაგანმავლობაში კი დიდი ძალაუფლება მოიპოვა. რამდენიმე წლის განმავლობაში კონდეს, ორლეანელებსა და ფლორის შორის დიდი ბრძოლა მიმდინარეობდა მეფის ფავორიტობისათვის, რომელშიც საბოლოოდ კარდინალმა ფლორიმ გაიმარჯვა.
ლუი ანრის პირველი ნაბიჯი პრემიერ-მინისტრის ამპლუაში იყო პოლიციის უფროს დ'არჟენსონის თანამდებობიდან გადაყენება და მის ადგილას თავისი ნათესავის, ნიკოლა რავო დ'ობრევალის, იგივე მარკიზ დე პრიეს დანიშნვა. ცხადია ამან მას საშუალება მისცა უფრო მეტად ეკონტროლებინა ადამიანები.
ალექსანდრე შუშანაშვილი
ალექსანდრე შუშანაშვილი (დ. 23 ივლისი, 1935) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. იურიდიულ მეცნიერებათა კანდიდატი.
ლუი ანრი I (კონდეს პრინცი)
პრემიერ-მინისტრი
იგი ასევე დიდ ყურადღებას უთმობდა საფრანგეთის მარშლებს. მისი რამდენიმეწლიანი პრემიერ-მინისტრობისას უამრავი მარშალი მოიხსნა და დაინიშნა თანამდებობაზე.
ჰუგენოტების დევნა
ლუი XIV-ის დროს დაწყებული ჰუგენოტების სასტიკი დევნა და ხოცვა დროებით შეწყდა ფილიპ ორლეანელის რეგენტობისას, თუმცა იგი ლუი ანრის პრემიერ-მინისტრად დანიშვნისთანავე განახლდა. ჰუგენოტები დიდად აპროტესტებდნენ ამას, თუმცა მათ ორი არჩევანი ჰქონდათ: ან კათოლიციზმი უნდა მიეღოთ, ან სიკვდილს შეხვედროდნენ. ლუი ანრის ამაში განსაკუთრებულად რუანის არქიეპისკოპოსი და რომის პაპი ეხმარებოდნენ. მიუხედავად მათ მიერ გატარებული უმკაცრესი ზომებისა, ჰუგენოტების უმეტესობამ შეინარჩუნა თავისი რწმენა და მხოლოდ მცირე რიცხვმა უშველა თავს კათოლიკობის მიღებით.
ცნობილია, რომ ამისათვის ლუი ანრის სასულიერო წოდება დიდ პატივს სცემდა და მას "ერესის მგობელს" უწოდებდნენ.
The Witcher
„The Witcher“ (Wiedźmin; მხედვარი) — მოქმედებითი როლური ვიდეო თამაში, შექმნილი CD Projekt Red-ის და გამოცემული Atari-ს მიერ 2007 წლის 26 ოქტომბერს ევროპაში, 20 ოქტომბერს — ჩრდილოეთ ამერიკაში, 9 ნოემბერს — ავსტრალიაში. თამაში დაფუძნებულია ანჯეი საპკოვსკის ამავე სახელწოდების რომანების სერიაზე.
სიუჟეტი მიმდინარეობს შუა საუკუნეების ფენტეზის სამყაროში, სადაც მოთამაშე აკონტროლებს გერალტ რივიელს — მხედვარის სახელით ცნობილი ურჩხულებზე მონადირე, რომელსაც სჭირს ამნეზია და იძულებულია ხელახლა შეისწავლოს თავისი ხელობა. მოთამაშე დგას მორალური არჩევნის წინაშე, რაზეც დამოკიდებული არის თამაშის სამყაროს შემდგომი ბედი. თამაშში ნათლად არის ასახული რომანების სამყაროს ბნელი ატმოსფერო.
„The Witcher“-ზე მუშაობა მიმდინარეობდა ოთხი წლის განმავლობაში. მასში გამოყენებულია BioWare-ის Aurora Engine-ის განახლებული ძრავა. 2009 წლისთვის დაგეგმილი იყო კონსოლური ვერსიის „The Witcher: Rise of the White Wolf“-ის გამოცემა, რომელსაც უნდა ქონოდა განახლებული ძრავა და საბრძოლო სისტემა, თუმცა მასზე მუშაობა შეწყდა.
თამაში დადებითად მიიღო სათამაშო პრესამ და გადაეცა რამდენიმე ჯილდოც, მათ შორის „წლის PC-ის როლური თამაშის“ ტიტული GameSpy-სგან და „წლის როლური თამაშის“ ტიტული IGN-სგან. მათ ძირითადად შეაქეს სიუჟეტი, გრაფიკა და ხმა, თუმცა გააკრიტიკეს ტექნიკური პრობლემების გამო, რომელთა უმეტესობა აღმოფხვრილი იქნა 2008 წელს გამოსულ „დამატებით გამოცემაში“, რომელშიც აგრეთვე დამატებულია ახალი ისტორია. საერთო განხილვების საიტ Metacritic-ზე ფლობს 81/100. 2010 წელს პროექტი შეყვანილი იქნა წიგნში „1001 ვიდეო თამაში, რომელიც უნდა ითამაშო სანამ ცოცხალი ხარ“. 2011 წელს გამოვიდა თამაშის გაგრძელება „The Witcher 2: Assassins of Kings“.
სქოლიო
კატეგორია:2007 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:მოქმედებითი როლური ვიდეო თამაშები კატეგორია:Atari-ს თამაშები კატეგორია:Games for Windows-ისთვის სერტიფიცირებული თამაშები კატეგორია:Hack and slash როლური ვიდეო თამაშები კატეგორია:Mac OS X-ის თამაშები კატეგორია:როლური ვიდეო თამაშები კატეგორია:ერთმოთამაშიანი ვიდეო თამაშები კატეგორია:The Witcher-ის თამაშები კატეგორია:წიგნებზე დაფუძნებული ვიდეო თამაშები კატეგორია:სლავურ მითოლოგიაზე დაფუძნებული ვიდეო თამაშები კატეგორია:პოლონეთში შემუშავებული ვიდეო თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები ალტერნატიული დასასრულით კატეგორია:ვიდეო თამაშები სტერეოსკოპიური 3D გრაფიკით კატეგორია:Windows-ის თამაშები
ლუი ანრი I (კონდეს პრინცი)
მეფის ნიშნობები
ლუი ანრის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ცხოვრებისეული მიღწევა იყო მეფე ლუი XV-ის ქორწინების მოწყობა. 1721 წლიდან ლუი XV დანიშნული იყო ესპანეთის მეფე ფილიპე V-ის უფროს ასულ მარიანა ვიქტორია ესპანელზე, რომელიც ნიშნობის შემდეგ საფრანგეთის სამეფო კარზე ცხოვრობდა. ნიშნობის დროს მარიანა ვიქტორია მხოლოდ სამი წლის იყო, ლუი XV კი თერთმეტის. 1724 წელს მეფე თოთხმეტი წლის გახდა, თუმცა სანამ მარიანა ვიქტორია ქორწინებისათვის შესაბამის ასაკს (რომელის იმ დროს 14 წელი იყო) მიაღწევდა, კიდევ მრავალი წელი იყო დარჩენილი. ბევრი ფიქრობდა, რომ ამის გამო გარკვეული პერიოდით საფრანგეთი მემკვიდრის გარეშე დარჩებოდა. ეს განსაკუთრებით თავად ლუი XV-ს აღელვებდა, რომელიც ფიქრობდა, რომ თუ იგი მემკვიდრის გარეშე გარდაიცვლებოდა, ფილიპე V მასთან დადებულ უტრეხტის ხელშეკრულებას უარყოფდა და საფრანგეთის ტახტსაც დაეპატრონებოდა.
ცნობილია, რომ ლუი ანრისა და მის საყვარელ მადამ დე პრიესაც დიდად არ მოსწონდათ მეფის კვლავ ესპანეთის ინფანტაზე ქორწინების იდეა (ვინაიდან მის წინამორბედებს, ლუი XIV-სა და ლუი XIII-ს ასევე ესპანეთის მეფის ასულები ჰყავდათ ცოლებად), თუმცა ნიშნობის ჩაშლას მაინც ვერ ბედავდნენ, რადგანაც ესპანელების რეაქციის ეშინოდათ. ამას დაერთო ისიც, რომ 1724 წელს ფილიპე V-ის ვაჟის, პრინცი ლუისის ცოლი ლუიზ ელიზაბეტი, რომელიც ლუი XV-ის ბიძაშვილი იყო, დაქვრივების შემდეგ ესპანელებმა უხეშად დააბრუნეს საფრანგეთში, რამაც მარიანა ვიქტორიასა და ლუის შორის პირველი დიდი ბზარი გააჩინა.
ამ ყოველივეს საპასუხოდ ლუი ანრის ბრძანებით მარიანა ვიქტორიასა და მეფის ნიშნობა გაუქმდა და აპრილში იგი ესპანეთში დააბრუნეს, რის შემდეგაც მეფისათვის მეორე საცოლის ძიება დაიწყო. თავდაპირველად ლუის საცოლეებად ლუი ანრი ინგლისის მეფე ჯორჯ II-ის ასულებს: ანას ან ამელიას განიხილავდა, თუმცა მოლაპარაკებები ჩაიშალა, როდესაც მათ უარი განაცხადეს კათოლიციზმის მიღებაზე.
ამის შემდეგ კიდევ მრავალი საპატარძლო შეირჩა და ჩაიშალა მოლაპარაკებები ისეთ კანდიდატებთან, როგორებიცაა რუსეთის იმპერატრიცა ელიზავეტა I, პრინცესა ანა შარლოტ ლოთარინგიელი და ლანდგრაფინია კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელი (რომელიც შემდეგში მეფის ნაცვლად თავად ლუი ანრის გაჰყვა ცოლად).
მარია ლეშჩინსკა
საბოლოო არჩევანი ლუი ანრიმ პოლონეთის მეფე სტანისლავ I-ის უმცროს ქალიშვილ მარია ლეშჩინსკაზე შეაჩერა. ამ დროისათვის სტანისლავ I უკვე ჩამოგდებული იყო პოლონეთის ტახტიდან და შვედეთის მეფე კარლ XII-ის კარზე ცხოვრობდა ოჯახთან ერთად. ცნობილია, რომ გარდა შვედებისა, სტანისლავსა და მის ცოლ-შვილს თავად რუსეთის საიმპერატორო კარიც მფარველობდა და აფინანსებდა. მარია მართალია დიდი სილამაზით არ გამოირჩეოდა, თუმცა იგი ძალიან განათლებული, მოხდენილი, გემოვნებიანი, დახვეწილი და ღვთისმოსავი კათოლიკე გოგონა იყო, რასაც ისიც ემატებოდა, რომ წარმოშობით იგი პოლონეთის პრინცესა იყო, რაც მას საფრანგეთის მეფის შესაფერის საცოლედ აქცევდა.
მიუხედავად იმისა, რომ მას დიდი მზითვი არ მოჰყოლია, თუმცა მან ლუი მოხიბლა. საქორწინო ხელშეკრულება ლუი ანრიმ შეადგინა, რომლის მიხედვითაც სტანილავ I-ს სამართავად ლოთარინგია ებოძებოდა და მას პოლონეთის დაბრუნებასაც აღუთქვამდნენ, სანაცვლოდ კი იგი ნებისმიერ დროს უნდა გამოსულიყო როგორც საფრანგეთის სამხედრო მოკავშირე.
მარია ლეშჩინსკას დიდი თავგამოდებით ეწინაღმდეგებოდა კარდინალი ფლორი, თუმცა ლუი XV-მ საბოლოოდ მაინც ლუი ანრისა და მადამ დე პრიეს დაუჭირა მხარი და 1725 წლის აპრილში იგი მარიას შეხვდა და დაინიშნა მასზე, სექტემბერში კი დაქორწინდა კიდეც, რის შემდეგაც მარია ლეშჩინსკა საფრანგეთის დედოფალი და ლუი ანრის დიდი მფარველი ხდება.
დარჩენილი ცხოვრება
1726 წელს მისი თანამდებობიდან მოხსნის შემდეგ მან დატოვა ვერსალი და თავის მფლობელობაში მყოფ შატო დე შანტილში გადასახლდა, პარიზიდან 40 კილომეტრში ჩრდილოეთით. მან ეს შატო გაარემონდა და ბრწყინვალე რეზიდენციად აქცია, სადაც ცოლთან ერთად გაატარა სიცოცხლის უკანასკნელი წლები. იგი გარდაიცვალა 1740 წლის 27 იანვარს, 47 წლის ასაკში. ამის შემდეგ კონდეს პრინცი მისი ოთხი წლის ვაჟი ხდება. ლუი ანრის გარდაცვალებიდან სულ ერთ წელიწადში გარდაიცვალა მისი ცოლი კაროლინაც.
ქორწინებები და შვილები
ლუი ანრისა და მარი ანას შვილები არ ჰყოლიათ. იგი 1720 წელს გარდაიცვალა. ცნობილია, რომ მარი ანამ მთელი თავისი ქონება თავის დას, ლა როშე-სურ-იონის მადმუაზელ ლუიზ ადელაიდას დაუტოვა.
1728 წლის 23 ივლისს ლუი ანრი მეორედ დაქორწინდა ჰესენ-როტენბურგის ლანდგრაფ ერნესტ ლეოპოლდისა და მისი ცოლის, ელეონორა ლოივენშტაინ-ვერთეიმელის ქალიშვილ კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელზე. სწორედ მასთან შეეძინა ლუი ანრის თავისი ერთადერთი ვაჟი და მემკვიდრე:
ლუი ანრიზე ქორწინებამდე, კაროლინა მეფე ლუი XV-ის ერთ-ერთ საცოლედ განიხილებოდა. მათმა ქორწინებამ მეფე განარისხა და ისინი სამეფო კარიდან გააძევა, თუმცა 1730 წელს ისინი შეიწყალა და კვლავ დართო ვერსალში დაბრუნების ნება, თუმცა ისინი ბურბონის სასახლეში ცხოვრობდნენ, რომელის ლუი ანრის დედამ, ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონმა ააშენა.
ქვრივობის პერიოდში, ლუი ანრის თავის საყვარელთან, არმანდა ფელიჩე დე ლა პორტე მაზარინთან (რომელიც გათხოვილი ქალი იყო) შეეძინა ერთი არალეგიტიმური ქალიშვილი:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 18 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1692 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1740 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:კონდეს პრინცები კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
ალექსანდრე შუშანაშვილი
დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1958-1961 წლებში იყო საქართველოს ალკკ თიანეთის რაიკომის მეორე მდივანი, რაისაბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარე. 1962-1964 წლებში იყო იურიდიულ მეცნიერებათა საკავშირო ინსტიტუტის ასპირანტი, 1965-1970 წლებში ეწევა მეცნიერულ მუშაობას, 1970-1976 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პროკურატურის განყოფილების უფროსი, რესპუბლიკის პროკურორის მოადგილე, 1976-1987 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის იუსტიციის მინისტრი, 1987-1990 წლებში ეწევა მეცნიერულ მუშაობას, 1990 წლიდან იყო საქართველოს რესპუბლიკის გენერალური პროკურორის მოადგილე. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს იუსტიციის მინისტრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ლაჰიჯის სპილენძის ხელობა
მინი|მესპილენძე ლაჰიჯში ლაჰიჯის სპილენძის ხელობა (Lahıc misgərlik sənəti) — ჭურჭლის და სხვადასხვა სპილენძის პროდუქციის წარმოება აზერბაიჯანის, ისმაილის რაიონის, დაბა ლაჰიჯში. 2015 წელს იგი შეიყვანეს იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ისტორია
ლაჰიჯი უკვე დიდი ხანია ცნობილია, როგორც ხელნაკეთობების წარმოების ცენტრი. თავის განვითარების პერიოდში ლაჰიჯის სპილენძის წარმოებამ მაღალ დონეს მიაღწია. დაღესტანში, სომხეთსა და საქართველოში ფართოდ იყო გავრცელებული ლაჰიჯის სპილენძის პროდუქცია.
სპილენძის წარმოების წარმატებულმა განვითარებამ ხელი შეუწყო ლაჰიჯში დამხმარე ხელნაკეთობების შექმნას — სამკალაოს, მჭედელობისა და ნახშირის წარმოებას. ზოგადად, XIX საუკუნეში ლაჰიჯში განვითარებული იყო 40 სახის ხელნაკეთობები და დამხმარე საწარმოები.
მე -19 საუკუნის ბოლოს, იაფი რუსული პროდუქციის იმპორტის შედეგად, ლაჰიჯის პროდუქციის რაოდენობა მნიშვნელოვნად შემცირდა. სპილენძის წარმოების პარალელურად, სხვა სახის ნამუშევრები შემცირდა — მჭედელობის, ტყავისა და იარაღის.
ლაჰიჩის ოსტატების პროდუქცია მაღალ შეფასებას იღებდა სხვადასხვა გამოფენებზე. ლუვრში არის  აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე არსებული ხელნაკეთი სპილენძის ჭურჭელი. ბერნის მუზეუმში წარმოდგენილია ცეცხლსასროლი იარაღისა და ცივი იარაღის ნიმუშები აზერბაიჯანიდან, რომელთა შორის ლაჰიჯის ტყვიამფრქვევი იარაღია, მრავალფეროვანი დეკორაციებითა და ორნამენტებით.
2010 წლის 19 აპრილს ლაჰიჯში, ისმაილიში გაიხსნა სპილენძის წარმოების კურსები.
2015 წლის იანვარში აზერბაიჯანმა და რუმინეთმა გამოუშვეს საერთო საფოსტო მარკები, რომლებიც მიეძღვნა ორივე ქვეყნის სახალხო ხელოვნებას. ერთ-ერთ მარკაზე გამოსახულია ლაჰიჯის მესპილენძეების ნამუშევრები.
სქოლიო
კატეგორია:კაცობრიობის ზეპირი და არამატერიალური მემკვიდრეობის შედევრები კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
ალექსანდრე ოზეროვი
მინი|ა. ოზეროვი ალექსანდრე გრიგოლის ძე ოზეროვი (Александр Григорьевич Озеров; დ. 3 აგვისტო, 1849, სოფ. მანგლისი, — გ. ნოემბ. 1922, თბილისი) — რუსი არქიტექტორი; რევოლუციამდელი თბილისის მშენებლობის ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური მოღვაწე.
დაიბადა საქართველოში მომსახურე რუსი სამხედრო ექიმის ოჯახში. დაამთავრა პეტერბურგის სამოქალაქო საინჟინრო სასწავლებელი 1872 წელს. 1873 წლიდან მოღვაწეობდა თბილისში. 1879–1885 წლებში თბილისის საქალაქო არქიტექტორი იყო. 1888 წელს მსახურობს ქუთაისის საგუბერნიო ინჟინრად, 1891–1892 წლებში — თბილისის ხანძრისაგან დამზღვევი საზოგადოების არქიტექტორად, მოგვიანებით — თბილისის საგუბერნიო მმართველობის სამშენებლო განყოფილების შტატგარეშე ტექნიკოსად, ხოლო უფრო გვიან, 1898-1907 წლებში — კავკასიაში საუფლისწულო მამულების ინსპექტორის სამმართველოს არქიტექტორად. 1885-87 წლებში ოზეროვი მონაწილეობდა ავჭალის წყალსადენის, ასევე თბილისის საკრებულოს შენობის აგებაში, ბორჯომი-ახალციხის და კოჯრის გზატკეცილის დაგეგმარებაში. 1874 წელს არჩეული იყო კავკასიის სამხატვრო საზოგადოების ნამდვილი წევრად. საუფლისწულო მამულების არქიტექტორად ყოფნისას აშენებდა წინანდალში, კარდანახში, თბილისშიც.
ოზეროვი ტიპური ექლექტიკოსი იყო. მის შენობათა ფასადებში უხვადაა „ირანული“, „მავრული“, „რენესანსულ-ბაროკოული“ ელემენტები. აქვს ცალკეული ცდები ქართული ისტორიული არქიტექტურის მოტივების გამოყენებისა — ღვინის №1 ქარხანა, დავით სარაჯიშვილის სახლი სიონის ქუჩაზე (1896). მისი შენობები ერთგვაროვანია: იგი მიმართავს მოდერნს, თუმცა აქაც გოტიკურ ელემენტებს იყენებს. მის მიერ აშენებული ბევრი საცხოვრებელი სახლი დღესაც დგას: ყოფილი კულტურის სამინისტროს შენობა (1910; შოთა რუსთაველის გამზირი), ძმები ფორების საცხოვრებელი სახლი (1910; დავით აღმაშენებლის გამზირი №1121), დიდი „საშემოსავლო სახლი“ (1913; ჭოროხის ქუჩა), სახლი №2 ქეთევან წამებულის გამზირზე, სახლი №10 პუშკინის ქუჩაზე (1910), ალექსანდრე სარაჯიშვილისეული სახლი მერაბ კოსტავასა და ნიკო ნიკოლაძის ქუჩების კუთხეში (1905) და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1849 კატეგორია:დაბადებული 3 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1922 კატეგორია:რუსი არქიტექტორები კატეგორია:თბილისელები კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
პოპეშტი-დე-სუსი
პოპეშტი-დე-სუსი (Popeştii de Sus) — სოფელი მოლდოვაში, დროკიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 131 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 784 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დროკიის რაიონის სოფლები
ბენედიქტა ჰენრიეტა კურპფალცელი
ბენედიქტა ჰენრიეტა კურპფალცელი (Benedicta Henriette von der Pfalz; დ. 14 მარტი, 1652, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 12 აგვისტო, 1730, პარიზი, საფრანგეთი) — ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. სიმერნის პფალცგრაფ ედუარდის ასული. ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგ იოჰან ფრიდრიხის მეუღლე 1668-1679 წლებში. მოდენის ჰერცოგ შარლოტასა და საღვთო რომის იმპერატრიცა ვილჰელმინა ამალიას დედა.
ბიოგრაფია
დედის გადაწყვეტილებით ბენედიქტას წარსულში არისტოკრატი და მწერალი ლუიზა ლა ფაიეტი ზრდიდა, რომელიც იმ დროს უკვე მონაზვნად იყო აღკვეცილი და ცნობილი იყო და ლუიზ-ანჟელიკას სახელით.
ბენედიქტა ჰენრიეტა გარდაიცვალა 1730 წლის 12 აგვისტოს, თავის ფრანგულ რეზიდენციაში, 78 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 14 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1652 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1730 კატეგორია:ვიტელსბახები კატეგორია:პარიზელები
ხმაურსაზომი
ხმაურსაზომი — ბგერათა ხმამაღლობის დონის საზომი ხელსაწყო. შემადგენელი ნაწილები: მიკროფონი, მაკორექტირებელი ფილტრები, ელექტრული რხევების მაძლიერებლები, კვადრატიკული დეტექტორი და ინდიკატორი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საზომი ხელსაწყოები
ჩეკალინი
ზოგიერთი მკვლევარის აზრით, ნაქალაქარ კოზი-ოსტროვის ადგილზე, ჩეკალინის ახლობლად, განლაგებული იყო ძველრუსული ქალაქი კოზელსკი, რომელიც 1238 წელს, თათარ-მონღოლთა თავდასხმის დროს განადგურდა. წარმოიშვა (ან აღდგა) XVI საუკუნის I ნახევარში როგორც ქალაქი ლიხვინი. 1563/1564 წლამდე იყო თავად ოდოევსკების ლიხვინის სამფლობელოს ცენტრი. პირველად იხსენიებენ 1564 წლის ოქტომბრის თანრიგებში. მდებარეობდა ოპრიჩნინაში (1565–1572), ამ დროს აშენდა ხის სიმაგრეები. XVI–XVII საუკუნეებში შევიდა დიდი ხერგიანი ხაზის (Большая засечная черта) შემადგენლობაში, იყო ლიხვინის ხერგის ცენტრი. XVI საუკუნის მეორე ნახევრიდან მაზრის ცენტრია. 1613 წელს დაწვეს კაზაკებმა, თუმცა მალევე აღდგა. 1616 წელს გაუძლო ალექსანდრე ლისოვსკის რაზმების თავდასხმას. იყო მოსკოვის გუბერნიის სამაზრო ქალაქი (1708–1776, 1719-დან ამავე გუბერნიის კალუგის პროვინციისა). კალუგის გუბერნიის (1796-მდე კალუგის სამეფისნაცვლოს) სამაზრო (1776–1796, 1802–1929) და შტატგარეშე (1796–1802) ქალაქი. 1905 წელს გაიხსნა მოძრაობა ვიწროლიანდიან სარკინიგზო ხაზზე ტულა – ლიხვინი.
საბჭოთა ხელისუფლება დამყარდა 1917 წლის დეკემბერში. შედიოდა მოსკოვის ოლქის კალუგის ოკრუგის ჩერეპეტის რაიონში (1929–1930), მოსკოვის ოლქში (1930–1937), ტულის ოლქში (1937–1940). 1940–1958 წლებში იყო ტულის ოლქის ჩერეპეტის (1944-დან ჩეკალინის) რაიონის ცენტრი. დიდ სამამულო ომში 1941 წლის 19 ოქტომბრიდან 27 დეკემბრამდე იყო გერმანელ მებრძოლთა ოკუპაციის ქვეშ. 1944 წელს სახელი შეეცვალა და ჩეკალინი ეწოდა ქალაქში სიკვდილით დასჯილი პარტიზანის, ალექსანდრე პავლეს ძე ჩეკალინის (1925–1941) პატივსაცემად. 1958 წლიდან სუვოროვის რაიონის შემადგენლობაშია.
ქალაქში ძირითადად შემორჩენილია კვარტალთა სწორკუთხიანი ბადე, რომელიც 1776 წლის გენგეგმით განაშენიანდა (არქიტ. პ. რ. ნიკიტინი). შემონახულია: სამაზრო საერო კრების (1784), თავადაზნაურთა კრების (1810), სამაზრო სასამართლოს (XIX საუკუნის დასაწყ.), მაზრის სამხედრო უფროსის სამმართველოს (XIX საუკუნის I ნახევარი), პოლიციის სამმართველოს (1810-იანები) შენობები, ციხეები (1815); ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია (1821–1835); ვაჭრების სახლები (XVIII–XIX სს.), მათ შორის ი. ა. პრონინის (XVIII საუკუნის ბოლო), ვაჭრების ნ. ი. მილენუშკინის (1810), ტერეხოვების (1815), პრონინების (1810-იანები), პ. ნ. ანასოვისა და ე. ო. მისინსკის (ორივე XIX საუკუნის I ნახევარი); საავადმყოფოს შენობა მოდერნის სტილში (1905). საბჭოთა კავშირის გმირის ა. პ. ჩეკალინის ძეგლი (1958).
ჩეკალინთან ახლოს არის ნაქალაქარი დუნა (XI–XIII საუკუნეების ძველრუსული ქალაქის დევიაგორსკის ნაშთები, იგი პირველად იხსენიება იპატიევის ხელნაწერში 1147 წელს).
სქოლიო
კატეგორია:ტულის ოლქის ქალაქები
კარლოს ბაკა
კარლოს ბაკა (Carlos Arturo Bacca Ahumada; დ. 8 სექტემბერი, 1986, პუერტო-კოლუმბია, კოლუმბია) — კოლუმბიელი ფეხბურთელი. ამპლუით თავდამსხმელი, თამაშობს მილანში.
= საკლუბო კარიერა =
ატლეტიკო ხუნიორი
ბაკამ პროფესიონალური კარიერა დაიწყო 2006 წელს ატლეტიკო ხუნიორში სადაც სათამაშოდ ბევრი შანსი არ ეძლეოდა.
ფეხბურთის თამაშის პარალელურად ბაკა მუშაობდა ავტობუსის მძღოლის ასისტენტად დამატებით ფულის გამოსამუშავებლად რადგანაც მისი ოჯახი ძალიან გაჭირვებული იყო. 2007 წელს იგი იჯარის სახით გადავიდა ბარანკილიაში სადაც 27 თამაშიდან 12 გოლი გაიტანა.შემდეგ კი ვენესუელულ კლუბ მინერვენში გადავიდა ერთ წლიანი იჯარით. ბაკამ გუნდი ლიგაში მეორე ადგილას გაიყვანა გაიტანა რა 12 გოლი 29 მატჩში. 2008 წელს ბაკა კვლავ დაბრუნდა ბარანკილიაში სადაც 14 გოლი გაიტანა 19 მატჩში.
ატლეტიკო ხუნიორში დაბრუნების შემდეგ ბაკამ სწრაფად მოიპოვა ძირითად შემადგენლობაში ადგილი და გახდა 2009 წლის კოლუმბიის თასის ბომბარდირი.2010 და 2011 წლებში ბაკა გახდა პრომერა A-ს ბომბარდირი.
ბაკას ეს გაბრწყინება შეუმჩნეველი არ დარჩენიათ ისეთ ევროპულ კლუბებს როგორებიც არიან მოსკოვის ლოკომოტივი და კიევო. მოსკოვის ლოკომოტივი ძალიან ახლოს იყო ბაკასთან კონტრაქტის გაფორმებასთან მაგრამ მათ არჩევანი ეკვადორელ თანდამსხმელ ფელიპე საისედოზე შეაჩერეს.
ბრიუგე
2012 წლის დასაწყისში ბაკამ ხელი მოაწერა 3 წლიან კონტრაქტს ბელგიურ კლუბ ბრიუგესთან.
ბაკას დებიუტი შედგა 21იანვარს 2012 წელს, შეცვალა რა ლიორ რაფაელოვი 68 წუთზე.
სევილია
9 ივლისს 2013 წელს ბაკა შეუერთდა ესპანურ კლუბ სევილიას. მისი პირველი გოლი ევროპა-ამერიკის თასზე გაუტანა ბარსელონა ს.კ.-ს 26 ივლისს.
2014 წლის უეფა-ს ევროპის ლიგა მოიგო გაიტანა პენალტი ბენფიკას კარში
2014 წლის 30 სექტემბერს ბაკამ 2018 წლამდე გაახანგრძლივა კონტრაქტი. და ზედიზედ მეორედ მოიგო უეფა-ს ევროპის ლიგა.
მილანი
2015 წლის 2 ივლისს ბაკა შეუერთდა იტალიურ გრანდ მილანს €30 მილიონის სანაცვლოდ.
მისი დებიუტი შედგა ინტერის წინააღმდეგ ქალაქ შენძენში, ჩინეთში. ბაკას ოფიციალური დებიუტი შედგა იტალიის საფეხბურთო თასზე 17 აგვისტოს პერუჯას წინააღმდეგ სან სიროზე. პირველი გოლი კი 29 აგვისტოს გაიტანა ემპოლის წინააღმდეგ.
სანაკრებო კარიერა
ბაკამ პირველი გოლი ნაკრების შემადგენლობაში გაიტანა დებიუტშივე 11 აგვისტოს 2010 წელს ბოლივიის ნაკრების წინააღმდეგ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოლუმბიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 8 სექტემბერი
ჟაკოს სახლი
ჟაკოს სახლი (Дом Жако) ასევე ცნობილია, როგორც დაშკოვის სახლი (Дом Да́шкова) — XIX საუკუნის პირველი ნახევრის საცხოვრებელი სახლი. აგებულია კლასიციზმის სტილში. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ისტორიულ ცენტრში ხელოვნების მოედნისა და იტალიური ქუჩის კუთხეში. აგებულია დაახლოებით 1820-1830-იან წლებში. შემდეგში არაერთხელ გადააკეთეს. სხვადასხვა დროს ეკუთვნოდა არქიტექტორ ჟაკოს, ბუკინისტსა და კოლექციონერს პავლე დაშკოვს. თანამედროვე ეპოქაში სახლი საცხოვრებელია, გარდა სარდაფისა და პირველი სართულისა, სადაც განთავსებულია მომსახურების სფეროს კომპანიები.
ისტორია
1821 წელს არქიტექტორმა კარლ როსიმ, მიხაილოვსკის სასახლის დამპროექტებელმა იმპერატორს შესთავაზა ახალი სახლის მშენებლობა, მაგრამ უარი მიიღო.
მოგვიანებით ტერიტორია შეიძინა არქიტეტორმა პავლე ჟაკომ. საკუთარი სახლი თავად ააშენა 1831 წლისათვის. შენობა ამ პერიოდისათვის იმყოფებოდა პავლე ჟაკოს მეუღლის კუთვნილებაში. სახლს ჰქონდა რუსული Г-ს ფორმის დაგეგმარება. ქუჩის მხრიდან იგი იყო სამსართულიანი, ხოლო ეზოს მხრიდან სარდაფიც ემატებოდა. ეზოში მდებარეობდა ერთსართულიანი სამსახურეობრივი ფლიგელი, მაგრამ უკვე 1836 წელს ჟაკომ მეოთხე სართულამდე დააშენა ჩრდილოეთის ფლიგელი და მიჰყიდა კრედიტორ ივან იაკოვლევს.
1862 წელს სახლი შეიძინა დიპლომატმა, შვედეთში რუსეთის ელჩმა, საიდუმლო მრჩეველმა იაკობ დაშკოვმა, რომელმაც გადააკეთა სახლი 1862-1863 წლებში. არქიტექტორი იყო იერონიმე კორსინი. 1862 წელს, ჯერ კიდევ ჟაკოს მიშენებული ფლიგელის პირველი სართული გადააკეთეს საცხოვრებლად.
1928-1940 წლებში სახლში ცხოვრობდა საბჭოთა მოქანდაკე ვასილი კოზლოვი. 1976-1998 წლებში კი — მხატვარი, აკადემიკოსი პეტრე ფომინი.
ლიტერატურა
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
დონდარლი (გუბადლი)
დონდარლი (Dondarlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
ჟერემი მენეზი
ჟერემი მენეზი (Jérémy Ménez; დ. 7 მაისი, 1987, ლონგიმეუ, ესონა, საფრანგეთი) — ფრანგი ფეხბურთელი. ამპლუით თავდამსხმელი, თამაშობს ბორდოში.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:საფრანგეთის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:მონაკოს ფეხბურთელები კატეგორია:რომას ფეხბურთელები კატეგორია:პარი სენ-ჟერმენის ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:ბორდოს ფეხბურთელები კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 7 მაისი
არჩეპიტივკა
არჩეპიტივკა (Арчепитівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ოდესის ოლქის ლიუბაშივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 405 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიუბაშივკის რაიონის სოფლები
პედრუ-ლაურენტინუ
პედრუ-ლაურენტინუ (Pedro Laurentino) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 200 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 407 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.77 კმ²-ზე. ფართობი 870 338 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
პოპეშტი-ნოი
პოპეშტი-ნოი (Popeştii Noi) — სოფელი მოლდოვაში, დროკიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 131 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 102 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დროკიის რაიონის სოფლები
კუკური ჩაფიჩაძე
კუკური ჩაფიჩაძე (დ. 10 აპრილი, 1948) — ქართველი პოლიტიკოსი. ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი.
დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი. 1971 წლიდან იყო საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის არაორგანული ქიმიისა და ელექტროქიმიის ინსტიტუტის თანამშრომელი, უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
ზინობიანის სამაროვანი
ტერმინი ზინობიანის სამაროვანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
კაშუნკა
კაშუნკა (Caşunca) — სოფელი მოლდოვაში, ფლორეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 122 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 003 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფლორეშტის რაიონის სოფლები
მოდულით შებრუნებული რიცხვი
მოდულით შებრუნებული რიცხვი a რიცხვისა მოდულით m არის ისეთი მთელი x რიცხვი, რომ
შეგვიძლია x აღვნიშნოთ როგორც a^{-1}.
შევნიშნოთ, რომ a^{-1} ყოველთვის არ არსებობს. მაგალითად, დავუშვათ m=4 და a=2, თუ შევამოწმებთ  - ის  ყველა მნიშვნელობას, ვნახავთ, რომ ვერ ვიპოვით x-ს, რომელიც აკმაყოფილებს ზემოთხსენებულ ტოლობას. დამტკიცებულია, რომ მხოლოდ და მხოლოდ მაშინ არსებობს, როდესაც a და m არიან ურთიერთმარტივი რიცხვები, ანუ მათი უ.ს.გ 1-ია ((a,m)=1).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პროგრამირება კატეგორია:ალგორითმები კატეგორია:მათემატიკა კატეგორია:რიცხვთა თეორია
ტრინიდადი (ურუგვაი)
ტრინიდადი (Trinidad) — ქალაქი ურუგვაიში. ფლორესის დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ქალაქი დაარსდა 1805 წელს და ეწოდებოდა პორონგოსი. 1903 წელს მიიღო დღევანდელი სახელწოდება და ქალაქის სტატუსი.
სქოლიო
კატეგორია:ურუგვაის ქალაქები
აბილჯა
აბილჯა (Əbılcə) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
კალუგა (თევზი)
კალუგა (Huso dauricus) — სვიის გვარის თევზი ზუთხისებრთა ოჯახისა. სიგრძე — 5,6 მ-მდე, იწონის 1 ტ-ს. პირი დიდი და ნახევარმთვარის ფორმისაა. გავრცელებულია ამურის აუზში. იგი სქესობრივ სიმწიფეს მე-17–მე-20 წელს აღწევს. ტოფობა მაისის ბოლოს-ივნისშია. ახალგაზრდები იკვებებიან ფსკერის უხერხემლოებით; ზრდასრულები მტაცებლები არიან, იკვებებიან კეტათი და ღურკანით. იზამთრებს ამურის კალაპოტში. ძვირფასი სარეწაო თევზია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სვია (თევზი)
იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის სია აზერბაიჯანში
აზერბაიჯანში იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის სიის ჩამონათვალი 2018 წლისთვის მოიცავს 11 დასახელებას. პირველი ამ სიაში მოხვდა მუღამი, 2008 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაცობრიობის ზეპირი და არამატერიალური მემკვიდრეობის შედევრები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის სია კატეგორია:აზერბაიჯანის კულტურული მემკვიდრეობა კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
ჭიკაანის კვირაცხოვლის ეკლესია
ჭიკაანის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის, სოფელი ჭიკაანის სამხრეთით, სასაფლაოზე. თარიღდება XVI საუკუნით.
აღწერა
ეკლესია გუმბათიანია, ჩახაზული ჯვრის ტიპის. ნაგებია აგურით. შიგნიდან და გარედან შეთეთრებულია.
1982 წელს ძეგლზე სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაატარა სპეციალურმა სამეცნიერო-სარესტავრაციო სახელოსნომ. ინტერიერში მოიხსნა გვიანდელი ბათქაში. აღდგა ლავგარდნის და აქა-იქ კედლების ჩამოშლილი ნაწილები. ეკლესია გადაიხურა კრამიტით.
შენობას სამი შესასვლელი აქვს. დასავლეთიდან და სამხრეთიდან - ჯვრის მკლავებში, ჩრდილოეთიდან კი დასავლეთ კუთხის ნაწილში. კარები შიგნით თარაზული კარითაა, გარედან კი - შეისრულთაღოვანი.
საკურთხევლის კედლებზე სამკვეთლო და სადიაკვნეა. ორივე სათავსო აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით და დასავლეთ კედელში გაჭრილი კარით ეკლესიის ძირითად სივრცეს უკავშირდება. საკმვეთლო სწორკუთხა კარით ბუმასთანაცაა დაკავშირებული. სათავსოებს შეისრული კამარა ხურავს.
ეკლესიის შიდა სივრცის შემქმნელი ჯვრის მკლავები გადახურულია შეისრული კამარებით. თითოეული მკლავის კამარას შუაში აქვს საბჯენი თაღი. სამხრეთ, დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თაღები კონსოლებზეა დაყრდნობილი, აღმოსავლეთ მკლავში კი - პილასტრებზე.
დასავლეთ კუთხის ნაწილები შეისრული კამარებითაა გარახურული, რომელთა ქუსლები კედლის ზედაპირიდან ოდნავ გამოშვერილია. ორივე ნაწილი მიმდებარე მკლავებს თოთო შეისრული თაღით უკავშირდება.
ეკლესიის ჯვრის მკლავებიდ გადაკვეთაზე აღმართულია შიგნიდან წრიული, ხოლო გარედან რვაწახნაგა გუმბათი, რომელიც საკურთხევლის კუთხეებსა და დასავლეთით მდგომ ორდაბალ, უკვარცხლბეკო, მრგვალ ბოძს ეყრდნობა. გუმბათქვეშა ოთხივე თაღი შეისრულია. საკურთხევლის კუთხეებთან თაღები ეყრდნობა პილასტრებს.
გუმბათქვეშა კვადრატიდან გუმბათის ყელის წრიულ საფუძველზე გადასვლა განხორციელებულია აფრებით.
ეკლესიის თითოეული ფასადი, შეღრმავებული თაღოვანი არეებით, შიდა აღნაგობის შესაბამისად, დაყოფილია სამ-სამ ნაწილად. შუა არეები ოთხივე ფასადზე, ნახევარწრიული თაღითაა დასრულებული, ხოლო გვერდითები, გარეთ ფასადებზე - შეისრულთაღოვანია, გრძელ ფასადებზე კი - სწორკუთხა. აღმოსავლეთ ფასადის შუა არეში, ქვემოთ, საკურთხევლის სარკმელია, ზემოთ კი, წყობის შეღრმავებით, გამოსახულია მოზრდილი ჯვარი. გვერდით არეებზე სამკვეთლოსა და სადიაკვნოს სარკმლები ჩასმულია საფეხურით შეღრმავებულ, სწორკუთხა ჩარჩოში, რომელიც ქვემოთ გახსნილია და ბოლოებით დაკავშირებულია მის გვერდებზე არსებულ, ოდნავ დაბალ, შეისრულთაღოვან შეღრმავებასთან. ორივე სარკმლის ზემოთ თითო შეღრმავებული ჯვარია.
დასავლეთ ფასადი აგებულებით აღმოსავლეთის მსგავსია, მაგრამ მასზე სარკმლები, აღმოსავლეთ ფასადთან შედარებით, მნიშვნელოვნად მაღლაა განლაგებული და ჯვარი მხოლოდ შუა არეშია გამოსახული. ცენტრალური სარკმლის ზემოთ, სწორკუთხა შეღრმავებაა, როგორც ჩანს, წარწერიანი ქვის ფილის ჩასასმელად. ფასადზე შესასვლელი ჩასმულია სწორკუთხა შეღრმავებაში, რომელიც დასრულებულია აგურის ხერხულა ფრიზით. ფასადის გვერდის არეებშიც სარკმლები სწორკუთხა მოჩარჩოებაშია ჩასმული. აქაც, მათ გვერდებზე, თითო, დაბალი, შეისრულთაღოვანი შეღრმავებაა. ორივე არეში, შეღრმავების ფუძის დონეზე, გამოყვანილია განიერი, ჰორიზონტალური ზოლურა - ორ-ორი საფეხურით.
სამხრეთ ფასადის მორთულობა შუა არეში, ისეთივე მარტივია, როგორც აღმოსავლეთისა. გვერდით, შედარებით დაბალი არეების ზემოთა ნაწილში, ერთ მთლიან ზოლადაა გამოყოფილი კუთხით დაწყობილი აგურის ორი რიგი და მის ქვემოთ ურთიერთდაკავშირებული სამი მცირე, შეისრული ნიშა.
ჯვრის ოთხივე მკლავის გვერდითა ფასადები გაფორმებულია გვერდიგვერდ განლაგებული სამ-სამი, დაბალი, შეისრულთაღოვანი ნიშით, რომელთა თაღები ჩასმულია საფეხურით შეღრმავებულ სწორკუთხა არეში.
გუმბათის ყელის წიბოებს, მთელ სიმაღლეზე, ლეკალური აგურით ნაწყობი ლილვი აუყვება. თითოეულ წახნაგზე შეისრული თაღით დასრულებული, განიერი, შეღრმავებული არეა, რომლის ზემოთ, ჰორიზონტალური ლილვით გამოყოფილია დაბალი, სწორკუთხა, შუაში რომბისმაგვარი შეღრმავების მქონე არე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ექვთიმე I (იერუსალიმის პატრიარქი)
ექვთიმე I — იერუსალიმელი პატრიარქი ?-1084 წლებში.
მოხსენიებულია 1083 წლის პეტრიწონის მონასტრის ტიპიკონში. მან პეტრიწონის მონასტრის დამაარსებელ გრიგოლ ბაკურიანის ძესთან ერთად ხელი მოაწერა ტიპიკონს, როდესაც იყო მასთან სტუმრად ფილიპოპოლის პრასტინაში. პატრიარქი მეფეს გაეწვია თესალონიკში, რომ მონაწილეობა მიეღო მეომარი ბერძნებისა და ფრანგების გაზავების საქმეში. გრიგოლ ბაკურიანის-ძეს, როგორც ბიზანტიის იმპერიის დასავლეთის დიდ დომესტიკოსს, უშუალო კავშირი ჰქონდა საბერძნეთის ომსა და ზავის საქმეებთან და აუცილებლად იქნებოდა საზავო მოლაპარაკების დროს თესალონიკში და იერუსალიმელი პატრიარქი თავის ფილიპოპოლის სასახლეში აუცილებლად წაიყვანია სტუმრად, როცა იგი იერუსალიმს უნდა გაბრუნებულიყო. დიდი დომესტიკოსი პატრიარქს უთუოდ თავის ახლად აშენებულ მონასტერსაც აჩვენებდა, რომლის კურთხევასაც მრავალი პირი დაესწრებოდა.
ციტატა ქართულენოვანი ტიპიკონიდან:
ლიტერატურა
კატეგორია:იერუსალიმის პატრიარქები კატეგორია:იერუსალიმის მართლმადიდებელი პატრიარქები
არშიცია
არშიცია (Аршиця) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნივცის ოლქის სტოროჟინეცის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 873 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტოროჟინეცის რაიონის სოფლები
სერგეუკა (დროკიის რაიონი)
სერგეუკა (Sergheuca) — სოფელი მოლდოვაში, დროკიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 152 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 83 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დროკიის რაიონის სოფლები
რევი თუთისანი
რევი თუთისანი (დ. უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი). შეზღუდულ შესაძლებლობათა მქონე პირთა შორის მსოფლიო ჩემპიონატში ვერცხლის მედლის მფლობელი (2019, კონსტანცა, რუმინეთი). შშმ პირთა შორის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის მედლის პრიზიორი (2019, ლატრაკი, საბერძნეთი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:ქართველი მკლავჭიდელები
აფანდილარი (გუბადლი)
აფანდილარი (Əfəndilər) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
ციპორდეი
ციპორდეი (Ţipordei) — სოფელი მოლდოვაში, ფლორეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 189 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 464 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფლორეშტის რაიონის სოფლები
არშიჩინი
არშიჩინი (Аршичин) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს რივნეს ოლქის მლინივის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 210 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მლინივის რაიონის სოფლები
შინდისი (2019 წლის ფილმი)
შინდისი — დიტო ცინცაძის 2019 წლის ქართული დრამა. ფილმის პრემიერა გაიმართა შანხის საერთაშორისო კინოფესტივალზე 2019 წლის ივნისში. 2019 წელს ფილმმა მოიგო ვარშავის 35-ე კინოფესტივალის გრან-პრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დრამატული ფილმები კატეგორია:2019 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
დუდუხანა წეროძე
დუდუხანა წეროძე (დ. 8 ნოემბერი, 1918 — გ. 8 მაისი, 2000) — ქართველი კინომსახიობი. საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1958), საქართველოს სახალხო არტისტი (1965). სკკპ წევრი 1947 წლიდან. სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. 1938 წელს დაამთავრა „სახკინმრეწვთან“ არსებული კინოსკოლა. 1949 წლიდან მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობია. 1955 წლიდან ისევ კინოსტუდია „ქართულ ფილმშია“ და ქმნის მნიშვნელოვან კინემატოგრაფიულ სახეებს. 1934 წლიდან იღებენ კინოში. შესრულებული აქვს როლები: მარო („უკანასკნელი მასკარადი“, 1934), პეპელა („დაკარგული სამოთხე“, 1937), ნანი („კოლხეთის ჩირაღდნები“, 1941), მაგდანა („მაგდანას ლურჯა“, 1955), თამარი („ჩვენი ეზო“, 1956), თამარი („განაჩენი“, 1959), კესარია („უდიპლომო სასიძო“, 1961), ეკა („პალიასტომი“, 1963), კაკანო („მე ვხედავ მზეს“, 1965), ბარბალე („ტარიელ გოლუა“, 1968), ივლიტა („სემირამიდას ბაღები“, 1970), დომნა („ჩარი რამა“, 1972), ასპიროზი („ყვარყვარე“, 1978), ეფროსინე („გამოაღეთ ფანჯრები“, 1981), მართა („კუკარაჩა“, 1982). განსაკუთრებით აღსანიშნავია მაგდანას როლი ფილმში „მაგდანას ლურჯა“; ახალგაზრდა ქართველი რეჟისორების, რევაზ ჩხეიძის და თენგიზ აბულაძის ნამუშევარმა კანის კინოფესტივალზე საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმის პრიზი აიღო (1956).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1918 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2000 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ქალი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
სარგის არარატიანი
სარგის შაჰნაზარ არარატიანი (Սարգիս Արարատյան; დ. 1886 — გ. 1943) — სომეხი პოლიტიკოსი, ქიმიკოსი, სომხეთის დემოკრატიული რესპუბლიკის ფინანსთა მინისტრი 1919-1920 წლებში და სოციალური დაცვის მინისტრი 1920 წელს.
1918 წელს, იგი ბაქოს საკრებულოს წევრად აირჩიეს და მოლაპარაკებების წარმოების მიზნით, ირანში გაგზავნეს. 1918 წლის მიწურულს, მას შემდეგ, რაც სომხეთმა დამოუკიდებლობა მოიპოვა, იგი ერევანში გადავიდა. 1919-1920 წლების განმავლობაში, იგი ARF-ს ბიუროს და პარლამენტის წევრად აირჩიეს. 1919 წლის აგვისტოდან 1920 წლის მაისამდე, მას ფინანსთა და სურსათის მინისტრის თანამდებობები ეკავა, ხოლო 1920 წლის მაისიდან დეკემბრამდე, დახმარების და რეკონსტრუქციების მინისტრი იყო. 1920 წელს, არარატიანმა ერევანი დატოვა და ბუქარესტში გადავიდა საცხოვრებლად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 1943 კატეგორია:სომეხი პოლიტიკოსები კატეგორია:სომეხი ქიმიკოსები
ამარკოში
ამარკოში  (სანსკრიტი „বাংলা“ — ამარის ლექსიკონი, ავტორის სახელი „ამარა“ ნიშნავს „უკვდავს“, „კოში“ („კოშა“) ნიშნავს „ლექსიკონს“) — სანსკრიტული ენის ყველაზე ძველი და ყველაზე ცნობილი ლექსიკონი. მას აქვს მეორე სახელწოდება „ნამლინგანუშასანი“.
ავტორის შესახებ
ლექსიკონი შექმნილია VI-ს. სწავლულის ამარის ან ამარასინგხის მიერ. ამარასინგხის რელიგიური კუთვნილების შესახებ განსხვავებული აზრი არსებობს. ზოგიერთის აზრით, ის იყო ბუდიზმის მიმდევარი, ზოგიერთის აზრით კი იყო ჯაინისტი. მისმა ლექსიკონმა დროის მოთხოვნებს გაუძლო.
ზოგიერთი მკვლევარის აზრით, ამარასინგხი იყო ერთ-ერთი ნავარატნატი გუპტას მეფის ჩანდრაგუპტა II-ის კარზე. ზოგიერთი წყარო მიუთითებს, რომ ის მიეკუთვნებოდა ვიკრამადიტის ეპოქის მე-7 საუკუნეს.
მირაში მიუთითებს ამარკოშის შედგენის თარიღს, რომლის თანახმად, ლექსიკონი მე-9 საუკუნეს უნდა მიეკუთვნებოდეს.
თარგმანები
ლექსიკონი ევროპულ ენებზე ცნობილი გახდა მხოლოდ 1798 წელს, როცა მისი პირველი ნაწილი გამოქვეყნებული იქნა რომში. იგი სრულად გამოიცა ინგლისური თარგმანით 1808 წელს სანსკრიტოლოგ გ.ტ. ქოულბრუკის მიერ. 1839 წელს გამოიცა ლექსიკონის ფრანგული თარგმანი, ა.ლ. დელონშანის მიერ შესრულებული. დღეისათვის თარგმნილია, აგრეთვე, გერმანულ და სხვა ევროპულ ენებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდოეთის ისტორია კატეგორია:სანსკრიტული ტექსტები კატეგორია:ლიტერატურის ისტორია კატეგორია:შუა საუკუნეების ლიტერატურა
პარანოიდული პიროვნების აშლილობა
გამომწვევი მიზეზები
ბიოლოგიური ხედვის მიხედვით, პარანოიდული თვისებების გარკვეულწილად გენეტიკურია. ასევე შესაძლო არსებობდეს გენეტიკური კავშირი ამ პიროვნების პათოლოგიასა და შიზოფრენიას შორის.
ფსიქო-სოციალური თეორიები აკავშირებენ უარყოფითი შინაგანი გრძნობების პროექციას და მშობლის აღმზრდელობით მოდელებს.
კოგნიტური თეორეტიკოსები პარანოიდული პიროვნების აშლილობის გამომწვევ მიზეზად ადამიანის ერთ-ერთ ფუნდამენტურ რწმენას და თვითობის აღქმას ასახელებენ. (ეს ფუნდამენტური რწმენაა-ადამიანები არიან მტრულად განწყობილი ერთმანეთის მიმართ).
ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაცა
ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის დაავადებების საღელმძღვანელო ICD-10 მიაკუთვნებს პპა-ს პიროვნებათა აშლილობის რიცხვს. ICD-10-ში ის მოიხსენიება:  პიროვნების პარანოიდული აშლილობა.
ICD-10-ის მოთხოვნის თანახმად ნებისმიერი სპეფიციური პიროვნების აშლილობის დიაგნოზი ასევე უნდა აკმაყოფილებდეს ზოგადი პიროვნების პათოლოგიის კრიტერიუმებს.
ამერიკული ფსიქიატრიის ასოციაცია
ამერიკული ფსიქიატრიის ასოციაციის სახელმძღვანელოში (DSM-5) პპა-ს დიაგნოსტიკური კრიტერიუმები ჰგავს ICD-10-ში მოცემულ პარანოიდალური პიროვნების აშლილობის დიაგნოსტიკურ კრიტერიუმს. DSM-5-ში პპა მიეკუთვნება A კლასტერს.
დიფერენციალური დიაგნოზი
პარანოიდული პიროვნების აშლილობის მქონე პირმა შეიძლება გამოსცადოს, სტრესი ფონზე, მოკლე ფსიქოზური ეპიზოდები (ხანგრძლივობა: ერთი წუთიდან რამდენიმე საათამდე). თუ ეს ეპიზოდები ხანგრძლივია აშლილობა შეიძლება განვითარდეს და  ბოდვითი აშლილობის ან შიზოფრენიის სახით მოგვევლინოს.
კომორბიდულობა
პარანოიდული პიროვნების აშლილობის მქონე პირების უფრო დიდი შანსი აქვთ განუვითარდეთ დეპრესიული აშლილობები, აგორაფობია, ობსესიურ-კომპულსური აშლილობა ან ალკოჰოლიზმი და სხვა ნივთიერებათა მოხმარების აშლილობა. ხშირად ამ პიროვნების აშლილობის მქონე ადამიანები აკმაყოფილებენ სხვა პიროვნული პათოლოგიების დიაგნოსტიკურ კრიტერიუმებსაც. იხილეთ:
მკურნალობა
პარანოიდული პიროვნების აშლილობის მქონე პირის უნდობლობა, ხშირად, ართულებს მკურნალობის პროცეს, მიუხედავად ამისა, ფსიქოთერაპიას, ანტიდეპრესანტებს, ანტიფსიქოზურ და ფორიაქის-საწინააღმდეგო მედიკამენტებს შეუძლიათ ადამიანის მდგომარეობის გაუმჯობესება, თუ ის მზად არის მიიღოს მკურნალობის კურსი.
ეპიდემიოლოგია
პპა გვევლინება ზოგადი პოპულაციის დაახლოებით 0,5 % - 2,5 %. ფსიქიატრიულ ამბოლატორულ განყოფილებებში პარანოიდული პიროვნების აშლილობის მქონე პირების პოპულაცია 2 % - 10 %. ეს აშლილობა უფრო ხშირად გვხვდება მამაკაცებში ვიდრე ქალბატონებში.
ერთ-ერთი ნორვეგიული, ლონგიტუდუი კვლევის თანახმად პარანოიდული პიროვნების პათოლოგია დიდწილად მემკვიდრეობითია და იზიარებს შიზოიდური და შიზოტიპური პიროვნებათა აშლილობების გენეტიკურ და გარემოებრივ რისკფაქტორებს.
სქოლიო
კატეგორია:ფსიქიატრია კატეგორია:ფსიქოლოგია კატეგორია:ჯანმრთელობა კატეგორია:პარანოია კატეგორია:A კლასტერი კატეგორია:დარღვევა კატეგორია:აშლილობა კატეგორია:პიროვნების აშლილობა კატეგორია:დაავადებები კატეგორია:ფსიქიკა კატეგორია:პათოლოგია კატეგორია:პიროვნება
ყირიმული ფიჭვი
ყირიმული ფიჭვი, პალასის ფიჭვი (Pinus nigra subsp. pallasiana) — მარადმწვანე ხე, ფიჭვისებრთა ოჯახისა. სიმაღლე 20-30 მ, ზოგჯერ 45 მ-მდე. ყირიმული ფიჭვის სამშობლოა ყირიმის მთები.
მისი გავრცელების არეალი მოიცავს ყირიმს, იაილის სამხრეთ კალთებსა და კავკასიის შავიზღვისპირა სანაპიროს ჩრდილოეთ ნაწილს. უწინ ყირიმული ფიჭვი თითქმის მთლიანად ფარავდა ყირიმის მთების კალთებსა და შტოქედებს. სინათლის მოყვარული მცენარეა, კარგად იზრდება ღია მზიან ადგილებში. ვარჯი ფართოა, პირამიდისებური; ტოტები ჰორიზონტალური.
ქერქი შავი ან მურაა, ნაპრალოვანი. ნორჩი ყლორტი მოყვითალო-მურა ფერისაა, კრიალა. კვირტი მსხვილია, სწორი. სიცოცხლის ხანგრძლივობა 500-600 წელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფიჭვი
გერი მარშალი
გერი მარშალი (Garry Marshall; დ. 13 ნოემბერი, 1934, ნიუ-იორკი, აშშ — გ. 19 ივლისი, 2016, ბარბანკი, აშშ) — ამერიკელი კინორეჟისორი, სცენარისტი, პროდიუსერი და მსახიობი. ცნობილია ფილმებით „ლამაზმანი“ და „გაქცეული პატარძალი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:დაბადებული 13 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2016
ლუიზიადის არქიპელაგი
ლუიზიადის არქიპელაგი (Louisiade Archipelago) — არქიპელაგი მარჯნის ზღვაში, კუნძულ ახალი გვინეის სამხრეთ-აღმოსავლეთით (მელანეზია). შედის პაპუა-ახალი გვინეის ტერიტორიის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციულად მიეკუთვნება რეგიონ პაპუას პროვინცია მილნ-ბეის.