cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
საქართველოს ეროვნული მუზეუმი
გამოფენები
მუზეუმის საგანგებო საცავში გამოფენილია საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში - კახეთსა და თრიალეეთში (ძვ. წ III-II ათასწლ.) ვანსა და ახალგორში (ძვ. წ. V-IV სს.), მცხეთაში, ზღუდერში, ჟინვალსა და ურეკში (I-IV სს.), დმანისში (XIII ს.) და სხვ. აღმოჩენილი ოქრომჭედლობის უნიკალური ნივთები. მუზეუმში წარმოდგენილია საქართველოში მოჭრილი და უცხოური მონეტების ყველა ტიპი, რომელიც ძვ. წ. VI საუკუნიდან XX საუკუნის დასაწყისამდე მიმოიქცეოდა საქართველოში.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის მუზეუმები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები თბილისში
ყიზყალასი
ქალწულის კოშკი ან ყიზყალასი (აზერბ. Qız Qalası) — XII საუკუნის ხუროთმოძღვრული ძეგლი ბაქოში. აგებულია სარტყლისებრ განლაგებული ქვის შვერილი რიგების მონაცვლეობით. ნაგებობა ცილინდრული ფორმისაა (სიმაღლე 28 მ, კედლების სისქე საძირკველთან 5 მ, შიგნით დანაწევრებულია 8 იარუსად) - მთელ სიმაღლეზე ებჯინება მასიური შვერილი კედელი (ე. წ. კონტრფონრი). თავდაპირველად იგი ზღვის პირას იყო აგებული, ახლა კი მასსა და ზღვას შორის პროსპექტი და ხეივანი მდებარეობს.
ისტორია
ქალწულის კოშკის მშენებლობის თარიღი უცნობია. შესასვლელის მარჯვენა მხარეს კოშკის ზედა ნაწილში დამონტაჟებულია ქვის ფირფიტა ორ-ხაზიანი ქუფური წარწერით, სადაც აღნიშნულია: „მასუდ იბნ-დავუდის გუბბე (გუმბათი)“. ამ წარწერის გამო კოშკს მე-11 საუკუნით ათარიღებენ, თუმცა არსებობს ვარაუდი, რომ ის უფრო ადრე არის აშენებული.
კოშკი ორ ეტაპად აშენდა. პირველი, სავარაუდოდ, ისლამის წინა ეპოქას ეხება, ხოლო წარწერა უფრო ძველ დროს ეკუთვნის.
XVIII-XIX საუკუნეებში ყიზყალასი გამოიყენებოდა შუქურად. 1858 წლის 13 ივნისს შუქურამ ციმციმი დაიწყო, მანამდე კი მასზე ციხის დროშა ფრიალებდა. მოგვიანებით, 1907 წელს შუქურა გადაიტანეს კუნძულ ბოუქ-ზირაში.
ქალწულის კოშკი არაერთხელ დარესტავრირდა. XIX საუკუნეში რუსული სამხედრო განყოფილების მიერ ჩატარებული სარემონტო სამუშაოებისას კოშკის თავიდან გაქრა ქონგურები, რომლებიც თავდაცვას ემსახურებოდნენ. 1964 წელს ქალწულის კოშკი მუზეუმი გახდა, ხოლო 2000 წელს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ნუსხაში შევიდა. ბოლოს კოშკი რესტავრირება 2012-2013 წლებში განხორციელდა. ცენტრი|მინი|262x262პქ|ქუფური წარწერა კოშკის კედელზე
აგებულება
მარცხნივ|მინი|237x237პქ|კოშკის გარე იერსახე მე -12 საუკუნეში ყიზყალასი შევიდა ბაქოს თავდაცვით სისტემაში და ბაქოს ციხის მთავარი დასაყრდენი იყო — შირვანშაჰების ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი ციხე. მაგრამ კოშკის შემდგომმა  კვლევებმა მთლიანად უარყო ყველა ვარაუდები მისი თავდაცვითი მიზნის შესახებ. არც თავისი ფორმით, არც შიდა სტრუქტურით, არც ადგილმდებარეობით ის არ შეესაბამება რაიმე თავდაცვით ამოცანებს, ის უბრალოდ გამოუსადეგარი იყო აღნიშნული მიზნისთვის.
კოშკი, შესაძლებელია, ყოფილიყო ზოროასტრიზმის „დუმილის კოშკი“, რომელიც სასანიანთა დინასტიის პერიოდში აღმართეს ან კიდე მათზე ადრე.
ნაგებობა ცილინდრული ფორმისაა (სიმაღლე 28 მ, კედლების სისქე საძირკველთან 5 მ, შიგნით დანაწევრებულია 8 იარუსად) - მთელ სიმაღლეზე ებჯინება მასიური შვერილი კედელი (ე. წ. კონტრფონრი).
ლეგენდები
მინი|267x267პქ|ყიზყალასი შიგნიდან ქალწულის კოშკის წარმოშობის შესახებ ბევრი ლეგენდა არსებობს. მათი უმრავლესობა დაკავშირებულია სიტყვა „ქალწულის“ მნიშვნელობასთან. ერთ-ერთი ლეგენდის თანახმად,  შაჰმა გადაწყვიტა თავისი ქალიშვილის გათხოვება იმ კაცზე, რომელიც ქალწულს არ უყვარდა. თავისი თავის გადასარჩენად და მამის გადაწყვეტილების შესაცვლელად, ქალწულმა სთხოვა მამას ააშენოს კოშკი და დაიცადოს, სანამ მისი მშენებლობა დასრულდება. მშენებლობის დასრულების შემდეგ შაჰმა მაინც არ შეცვალა თავისი გადაწყვეტილება, რის შემდგომაც  ქალწული ავიდა კოშკის თავზე და იქიდან ზღვაში გადახტა. ამის შემდეგ, ქვა, რომელზეც ქალწული დაიმტვრა „ქალწულის ქვა“ ეწოდა.
ამ ლეგენდის კიდევ სხვა ვერსია არსებობს: მას შემდეგ, რაც ქალწული გადახტა ზღვაში, მისმა შეყვარებულმა შური იძია და შაჰი მოკლა, მაგრამ მალე მან გაიგო, რომ ქალთევზებმა გოგონა გადაარჩინეს. რამდენიმე დროის შემდეგ შეყვარებულებმა ერთმანეთი იპოვეს და დაორწინდნენ. ლეგენდის თანახმად, კასპიის ზღვა ქალწულის კოშკის ძირს იმყოფებოდა.
ლეგენდის თანახმად, ქალწულის კოშკთან სიკვდილით დასაჯეს წმინდა ბართლომე, იესო ქრისტეს თორმეტი მოციქულიდან ერთ-ერთი. ბაქოს ტერიტორიაზე ბართლომე გამოჩნდა პირველ საუკუნეში, რომელიც ქრისტიანობას ქადაგებდა წარმართულ ტომებს შორის. ბართლომეს სწავლება უარყოფილ იქნა და ის ქალწულის კოშკის კედლებთან სიკვდილით დასაჯეს. გათხრების დროს კოშკის ტერიტორიაზე აღმოაჩინეს ძველი ტაძრის ნაშთები. თუმცა, ქალაქ ალბანოპლის ზუსტი მდებარეობის შესახებ, სადაც წყაროების მიხედვით გარდაიცვალა  ბართლომე, სხვადასხვა ვერსია არსებობს.
ქალწულის კოშკი კულტურაში
მინი|247x247პქ|ბალეტი "ქალწულის კოშკი" 1923 წელს ცნობილმა აზერბაიჯანელმა დრამატურგმა ჯაფარ ჯაბარლიმ დაწერა პოემა სახელწოდებით „ქალწულის კოშკი“. მომდევნო წელს ეკრანებზე გამოვიდა პირველი საბჭოური ფილმი, რომელიც აზერბაიჯანში გადაიღეს, რომელიც ეფუძნებოდა ლეგენდის სიუჟეტს. პირველი აზერბაიჯანული ბალეტი, რომელიც 1940 წელს აფრასიაბ ბადალბეილის მიერ შეიქმნა, ეძღვნება ქალწულის კოშკს. აზერბაიჯანელმა პოეტმა რასულ რზამ ყიზყალასის ლექსიც მიუძღვნა.
2010 წლიდან ქალწულის კოშკის პოპულარიზაციის მიზნით ტარდება საერთაშორისო ფესტივალი „ქალწულის კოშკი“, რომლის ფარგლებში სხვადასხვა ქვეყნის მხატვრები კოშკის მაკეტს ამშვენებენ.
ქალწულის კოშკს ეძღვნება საბჭოთა კავშირისა და აზერბაიჯანის მარკები.
სქოლიო
კატეგორია:კოშკები კატეგორია:აზერბაიჯანის შენობა-ნაგებობები კატეგორია:აზერბაიჯანის მუზეუმები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები აზერბაიჯანში კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:ბაქო კატეგორია:აზერბაიჯანის ციხესიმაგრეები კატეგორია:აზერბაიჯანის ეროვნული სიმბოლოები
დიეგო კონტენტო
დიეგო არმანდო კონტენტო (Diego Contento; დ. 1 მაისი, 1990; მიუნხენი, ბავარია, გერმანია) — გერმანელი ფეხბურთელი, გერმანიის ბუნდესლიგის კლუბ „ფორტუნაში“ მარცხენა მცველი.
კონტენტოს ოჯახი არის ნეაპოლიდან, იტალიიდან და მას სახელი დაარქვეს „ნაპოლის“ ყოფილი ფეხბურთელის, დიეგო მარადონას პატივსაცემად. მისი ძმები, ვინჩენცო და დომენიკო ადრე თამაშობდნენ „ბაიერნის“ ახალგაზრდულ გუნდებში.
კონტენტომ „ბაიერნის“ პირველ გუნდში პირველად ითამაშა სეზონისწინა მოსამზადებელი პერიოდის ამხანაგურ მატჩებში 2009 წელს. 2009-2010 წლების სეზონში „ბაიერნის“ ჩემპიონთა ლიგის განაცხადში შეიყვანეს და გადასცეს 26-ნომრიანი მაისური. 2010 წლის იანვარში ცნობილი გახდა, რომ ის ივარჯიშებდა კლუბის პირველ გუნდთან.
2014 წელს კონტენტომ დატოვა „ბაიერნი“ და შეუერთდა ფრანგულ კლუბ „ბორდოს“, სადაც ოთხი წელი იასპარეზა.
ტიტულები
ბაიერნი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები კატეგორია:მიუნხენის ბაიერნის ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ბაიერნი II-ის ფეხბურთელები კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები კატეგორია:ბორდოს ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის მესამე ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:დიუსელდორფის ფორტუნას ფეხბურთელები
83
თარიღი უცნობია
*
80er
კოდავარდისუბანი
კოდავარდისუბანი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (მოხისის თემი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 760 მეტრი, ქარელიდან 21 კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლები
.an
.an — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ნიდერლანდის ანტილიის კუნძულებისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
an კატეგორია:კომუნიკაციები ნიდერლანდის ანტილიის კუნძულებზე
Toppdomän
ტემზლინკი
ტემზლინკი (Thameslink) — ორმოცდაათსადგურიანი ბრიტანული რკინიგზის ხაზი, რომლის სიგრძე 225 კმ-ს (140 მილი) შეადგენს. იგი იწყება ბედფორდში და სნოუ ჰილის გვირაბის (ცენტრალური ლონდონი) გავლით, ბრაიტონში მთავრდება. ხაზი ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან მარშრუტად ითვლება და ემსახურება ისეთ აეროპორტებს, როგორიცაა გატვიკი და ლუტონი.
აზერბაიჯან-პაკისტანის ურთიერთობები
პაკისტან-აზერბაიჯანის ურთიერთობები —  წარმოადგენს  ურთიერთობებს აზერბაიჯანსა და პაკისტანს შორის. აზერბაიჯანმა დამოუკიდებლობა გამოაცხადა სსრკ-სგან 1991 წლის 30 აგვისტოს, ხოლო პაკისტანი იყო მეორე ქვეყანა (თურქეთის შემდეგ), რომელმაც აზერბაიჯანი დამოუკიდებლად სცნო. დიპლომატიური ურთიერთობა ქვეყნებს შორის დამყარდა 1992 წელს. პაკისტანი იყო პირველი ქვეყანა რომლის საელჩოც გაიხსნა ბაქოში, მოქმედებს აზერბაიჯანის საელჩო ისლამაბადშიც. პაკისტანი აღიარებს აზერბაიჯანის ტერიტორიულ მთლიანობას და მთიან ყარაბაღს განიხილავს, როგორც აზერბაიჯანის რეგიონს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აზერბაიჯანის დიპლომატიური ურთიერთობები კატეგორია:პაკისტანის დიპლომატიური ურთიერთობები
იონჩა
იონჩა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ძვილეთის თემი). მდებარეობს მდინარე შუა ფრონის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 760 მეტრი, ყორნისიდან 8 კილომეტრი. შიდა ქართლის 1955 წლის დაზვერვითმა ექსპედიციამ იონჩაში მიაკვლია ადრეული და გვიანი ბრინჯაოს ხანის სამოსახლო გორებს.
სქოლიო
კატეგორია:ძვილეთის თემის სოფლები
მაკმილანის გეგმა
მაკმილანის გეგმა (McMillan Plan) — არქიტექტურული გეგმა ვაშინგტონისთვის ჩამოყალიბებული 1901 წელს კოლუმბიის ოლქის სენატის პარკების განვითარების კომისიის მიერ, რომელიც კონგრესის მიერ შეიქმნა ერთი წლით ადრე. კომისია უკეთ ცნობილი იყო როგორც "მაკმილანის კომისია", რომელსაც სახელი კოლუმბიის ოლქის კომიტეტის თავმდჯომარის მიჩიგანის სენატორი ჯეიმზ მაკმილანის დაერქვა. მაკმილანის კომისიაში იმ დროის უდიდესი არქიტექტორები გაერთიანდნენ, მათ შორის დენიელ ბარნჰემი, ფრედერიკ ლოუ ოლმსტედი, ჩარლზ მაკკიმი და მოქანდაკე ოგიუსტ გოდენი.
კომისიის შთაგონება არქიტექტორი პიერ შარლ ლ'ანფანის 1791 წლის ქალაქის გეგმა იყო, რომელიც არასდროს განხორციელებულა. კომისიის წევრები ასევე ცდილობდნენ ევროპული დედაქალაქების — პარიზის, ლონდონის და რომის — დიდებულება შეექმნათ. მათზე დიდი გავლენა იქონია მოძრაობამ "ქალაქი-მშვენიერი", პროგრესული იდეოლოგია, რომლის მიზანი მნიშვნელოვანი, მონუმენტური არქიტექტურით სოციალური თანასწორობის შექმნა იყო ურბანულ ცენტრებში.
მაკმილანის გეგმა ქალაქის განახლების ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული ფორმა იყო, რომელმაც ღარიბი უბნები მოაშორა დედაქალაქს, შეცვალა რა ისინი ახალი სახალხო მონუმენტებითა და სამთავრობო შენობებით. ამ გეგმით შეიქმნა ეროვნული მოლი და ბარნჰემის პროექტის მონუმენტური იუნიონ-სტეიშენი (რკინიგზის სადგური). გეგმის განხორციელებას ხელი შეუშალა პირველმა მსოფლიო ომმა, თუმცა მშენებლობა ომის დასრულების შემდეგ გაგრძელდა და 1922 წელს დასრულდა ლინკოლნის მემორიალით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ურბანისტიკა კატეგორია:ვაშინგტონი (ქალაქი)
კირიგამი
მინი|კირიგამის მაგალითი კირიგამი (切り紙) — ორიგამის ნაირსახეობა, ქაღალდისაგან სხვადასხვა ფიგურების და ბარათების კეთების იაპონური ხელოვნება. კირიგამის შემთხვევაში ქაღალდებს ჭრიან და კეცავენ, რათა სამგანზომილებიანი დიზაინის ფიგურა შეიქმნას. ჩვეულებრივ ფიგურა იქმნება ერთი ქაღალდისგან, წებოს გამოყენების გარეშე. მის დამაარსებლად ითვლება იაპონელი არქიტექტორი მასახირო ტიატანი (Masahiro Chatani). თავად ტერმინი კირიგამი აშშ-ში შემოიღო ფლორენს ტემკომ 1962 წელს, როცა თავისი წიგნი დაასათაურა „Kirigami, Creative Art of Paper cutting“. წიგნმა ისეთი პოპულარობა მოიხვეჭა, რომ „კირიგამი“ მიღებული გახდა ქაღალდის ჭრის ხელოვნების დასავლურ სახელწოდებად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქაღალდის ხელოვნება კატეგორია:იაპონური კულტურა კატეგორია:იაპონური ხელოვნება კატეგორია:დეკორატიულ-გამოყენებითი ხელოვნება
89
თარიღი უცნობია
*
80er
.ao
.ao — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ანგოლასთვის.
რესურსები ინტერნეტში
Toppdomän
გლიოგი
მინი|ჭიქა გლიოგი მარჯვნივ|მინი|გლიოგი მზადდება ფორთოხლის კანითა და სანელებლებით გლიოგი ან გლოგი ( gløgg, gløgg, glögg, glögi, glögi ) — სანელებლიანი ალკოჰოლური სასმელი, გლინტვეინი ან სპირტი. ეს არის ტრადიციული სკანდინავიური სასმელი ზამთარში, განსაკუთრებით შობის დღესასწაულის განმავლობაში.
XVI საუკუნიდან სკანდინავიაში ცხელი ღვინო გავრცელებული სასმელია. გლიოგის თავდაპირველი ფორმა სანელებლებიანი ალკოჰოლური სასმელი იყო, რომელსაც მოიხმარდნენ კურიერები და ფოსტალიონები. ისინი ცხენით ან თხილამურებით მოგზაურობდნენ ცივ ამინდში და მგზავრობისას ხშირად მიირთმევდნენ სანელებლებიან ცხელ ღვინოს. XIX საუკუნის დასაწყისიდან გლიოგი გახდა ზამთრის ჩვეულებრივი სასმელი, რომელიც იყო სხვადასხვა ინგრედიენტების ნაზავი. ის იყო თბილი წვენი, სიროფით და ზოგჯერ უფრო ძლიერი ალკოჰოლური სასმელებით ან პუნშით.
გლიოგის რეცეპტები ძალიან განსხვავდება ერთმანეთისგან. ვარიაციები, ჩვეულებრივ, იწყება თეთრი ან ტკბილი ღვინით ან კიდევ სხვა ალკოჰოლური სასმელებით, როგორიცაა კონიაკი ან ბრენდი. გლიოგის წარმოება იწყება წყლის ადუღებით და მასში სანელებლების დამატებით. რამდენიმე წუთის ხარშვის შემდეგ, ნარევი სათანადოდ გაჟღენთილია და მას ემატება ხილის წვენი, ღვინო ან სუფთა სპირტი. გლიოგის შემადგენლობაში ყველაზე გავრცელებული სანელებლები არის მიხაკის ხე, დარიჩინი, ილი და ჯანჯაფილი. სხვა საერთო ინგრედიენტებში შეიძლება შევიდეს ციტრუსის კანი ფორთოხლისგან ან ლიმონისგან, ქიშმიში ან ნუში.
გლიოგის მიღება შესაძლებელია ალკოჰოლის გარეშეც, ღვინის ხილის ან კენკრის წვენების ჩანაცვლებით. მაღაზიებში მზა გლიოგი ჩვეულებრივ ემყარება ყურძნის წვენს, ზოგჯერ ასევე მოცხარის წვენს, შერეულ ხილის წვენს, ვაშლის წვენს ან ღვინოს. ასევე არსებობს უფრო ძლიერი გლიოგი რომის შემცველობით. მაღაზიიდან შეძენილი მზა გლიოგი თბება გამოყენებამდე, მაგრამ თუ იგი შეიცავს ღვინოს ან სხვა სახეობის ალკოჰოლს, იგი არ უნდა გაცხელდეს დუღილის წერტილამდე. ჩვეულებრივია, რომ ნუშს ან ქიშმიშს დაუმატებთ წვნიანს, როდესაც ის თბება ან დალევის წინ.
სქოლიო
კატეგორია:ალკოჰოლური სასმელები კატეგორია:ღვინოები
Adelomyrmex longinoi
Adelomyrmex longinoi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Adelomyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Myrmicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Adelomyrmex
Help! (სიმღერა)
Help! — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის სიმღერა. იგი შეტანილია ალბომში Help!, რომელიც გამოვიდა 1965 წელს. იგი აგრეთვე გამოიცა სინგლის სახით და აშშ-სა და ბრიტანეთში სამი კვირის მანძილზე ჩარტის პირველ პოზიციაზე იმყოფებოდა.
"Help!"-ის ძირითადი ავტორია ჯონ ლენონია, მაგრამ ავტორებად მითითებულები არიან ლენონი/მაკ-კარტნი. ჟურნალთან Playboy 1984 წელს პოლ მაკ-კარტნიმ განაცხადა, რომ სიმღერის სათაური „სასოწარკვეთისას“ შეიქმნა.
სქოლიო
კატეგორია:The Beatles-ის სიმღერები კატეგორია:1965 წლის სიმღერები
ჰედმარკი
ჰედმარკი — ნორვეგიის საგრაფო. სულ ესაზღვრება 4 საგრაფო, ესენია: სამხრეთიდან – ესტფოლდი, დასავლეთიდან – ოპლანი, სამხრეთ-დასავლეთიდან – აკერსხუსი, ჩრდილოეთიდან – სერ-ტრენდელაგი. ჰედმარკი აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება სამხრეთ-დასავლეთ შვედეთს. საგრაფოს ადმინისტრაციული ცენტრია ჰამარი. ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული მუნიციპალიტეტი რინგსაკერი. ნორვეგიის საგრაფოებში სიდიდით მე-3 ადგილი უკავია.
მუნიციპალიტეტები
აკერსხუსი იყოფა 22 მუნიციპალიტეტად. ესენია:
მინი|მარჯვნივ|460 პქ|ჰედმარკის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნორვეგიის საგრაფოები
ნანორტალიკი
ნანორტალიკი, ყოფილი ნენორტალიკი (Nanortalik, Nennortalik) — ქალაქი სამხრეთ გრენლანდიაში, კუიალეკის მუნიციპალიტეტში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 1,448 კაცს. ამ მაჩვენებლით ის ქვეყნის მასშტაბით მეათეა. სახელწოდება ნანორტალიკი ნიშნავს „პოლარული დათვების ადგილს“ ან „ადგილს, სადაც პოლარული დათვები მიდიან“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გრენლანდიის ქალაქები
კრეშჩენკა (ბაშკირეთი)
კრეშჩენკა  (Крещенка; Крещенка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბურაევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 5 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბურაევოდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია იანაული, რომელიც დაშორებულია 95 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები (57 %) და ბაშკირები (36 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ბურაევოს რაიონის სოფლები
No Way Out (ალბომი)
No Way Out — რეპერ Puff Daddy-ს სადებიუტო სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1997 წლის 22 ივლისს. თავდაპირველად, შონის მეგობარ The Notorious B.I.G.-ის მკვლელობამდე მას ეწოდებოდა Hell Up in Harlem. გამოსვლიდან პირველი კვირის განმავლობაში ალბომი აშშ-ში 561.000 ასლის ოდენობით გაიყიდა, ხოლო შემდეგ წელს მის შემქმნელს მოუტანა გრემი წლის საუკეთესო ალბომის კატეგორიაში.
ალბომიდან გამოიცა სინგლები „Can't Nobody Hold Me Down“, „I'll Be Missing You“ (ორივე „ბილბორდში“ #1 პოზიციას იკავებდა),  „Been Around the World“ და „It's All about the Benjamins“. დიდი წარმატება იქონია სიმღერის „Victory“ მუსიკალურმა ვიდეომ. იმავე პერიოდში დაწერილი სიმღერა No Way Out შეტანილია მხოლოდ ფილმის „ფული გადამწყვეტია“ საუნდტრეკში.
სქოლიო
კატეგორია:1997 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:შონ კომბსის ალბომები კატეგორია:Bad Boy Records-ის ალბომები
ასურეთული შალა
ასურეთული შალა — ადგილწარმოშობის დასახელების, კონტროლირებადი უმაღლესი ხარისხის ღვინო.
„ასურეთული შალა“ წითელი მშრალი ღვინოა, რომელიც უნდა აკმაყოფილებდეს შემდეგ მოთხოვნებს:
წარმოების გეოგრაფიული არეალი და ზონები
ასურეთული შალას მიკროზონა მდებარეობს თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ ასურეთში, მდინარე ალგეთის მარცხენა სანაპირო ზოლში. მიკროზონა მოიცავს სოფელ ასურეთის სავარგულებს.
ვაზის ჯიშები
„ასურეთული შალა“ შეიძლება დამზადდეს მხოლოდ ასურეთული შალას მიკროზონაში მოწეული ასურეთული შავის ჯიშის ყურძნიდან. დასაშვებია ასურეთულ შავთან ერთად თავკვერისა და შავკაპიტოს გამოყენებაც 15%-ის ფარგლებში.
ვენახის გაშენება, სხვლა-ფორმირება და მოვლა
ასურეთული შალას მიკროზონაში, ღვინო „ასურეთული შალასთვის“ განკუთვნილი სამეწარმეო ვენახები გაშენებული უნდა იყოს ზღვის დონიდან 400-750 მეტრის სიმაღლეზე; ვაზის გაშენება, მისი გასხვლა-ფორმირება და დაცვა მავნებლებისა და დაავადებისაგან, ასევე, ნიადაგის დამუშავება, მისი განაყოფიერება და სხვა ოპერაციები ხორციელდება მევენახეობის პრაქტიკაში დანერგილი და აპრობირებული მეთოდების გათვალისწინებით. გასათვალისწინებელია, აგრეთვე, ის გარემოება, რომ ასურეთული შავის და თავკვერის ჯიშების ყვავილები ფუნქციონალურად მდედრობითი სქესისაა და მათი გაშენებისას საჭირო იქნება დამამტვერიანებლების შერჩევა.
ყურძნის სიმწიფე, რთველი, ტრანსპორტირება
ფოლადისაგან დამზადებული ან სპეციალური საღებავით შეღებილი ძარებით; გამოყენება; დაბინძურებისგან.
ყურძნის მოსავალი და ღვინის გამოსავალი
ყურძნის მოსავალი 1 ჰექტარ ვენახზე არ უნდა აღემატებოდეს 10 ტონას. ღვინის გამოსავალი არ უნდა აღემატებოდეს 650 ლიტრს 1 ტონა ყურძნიდან და 6500 ლიტრს 1 ჰა ვენახიდან.
ყურძნის გადამუშავება, ღვინის დამზადება და ჩამოსხმა
ყურძნის გადამუშავება და ღვინის დამზადება უნდა განხორციელდეს მხოლოდ ასურეთული შალას მიკროზონის საზღვრებში, ხოლო ჩამოსხმა დასაშვებია ამ მიკროზონის გარეთაც, საქართველოს ტერიტორიაზე.
„ასურეთული შალა“ მზადდება დურდოს სრული ალკოჰოლური დუღილის გზით.
„ასურეთული შალას“ წარმოებისას დასაშვებია მხოლოდ იმ ოპერაციების, მასალებისა და ნივთიერებების გამოყენება, რომელიც ნებადართულია საქართველოს კანონმდებლობით (საქართველოს მთავრობის 2018 წლის 6 ნოემბრის №524 დადგენილებით დამტკიცებული ტექნიკური რეგლამენტი „ღვინის წარმოების ზოგადი წესისა და ნებადართული პროცესების, მასალებისა და ნივთიერებების ჩამონათვალის განსაზღვრის შესახებ“).
კავშირი ღვინის განსაკუთრებულ ხარისხს, რეპუტაციასა და გეოგრაფიულ ადგილს შორის
კლიმატი – ხასიათდება ზომიერად ცივი ზამთრითა და ხანგრძლივი თბილი ზაფხულით. ჰაერის საშუალო ტემპერატურა 15°C, ყველაზე თბილი თვის (აგვისტო) საშუალო ტემპერატურა 20°C-დან 24°C-მდე მერყეობს, ყველაზე ცივი თვის (იანვრი) საშუალო ტემპერატურა კი მერყეობს -0,7-დან -3°C-მდე. ჰაერის საშუალო დღეღამური ტემპერატურის 10°C-ზე ზევით მდგრადი გადასვლა აპრილის პირველ დეკადაში (5-10 აპრილი) ხდება, ხოლო ტემპერატურის 10°C-ზე ქვევით დაცემა ნოემბრის პირველ დეკადაში (5-10 ნოემბერი) აღინიშნება.
მიკროზონაში აქტიურ ტემპერატურათა ჯამი შეადგენს 3069°С-ს. ატმოსფერული ნალექების საშუალო წლიური ჯამი 450-დან 500 მმ-მდე მერყეობს. ნალექების მაქსიმუმი მაისშია, ხოლო მინიმუმი – დეკემბერში. ნიადაგი – მევენახეობის ამ ზონაში გავრცელებული ნიადაგური საფარი ძირითადად წარმოდგენილია ყავისფერი, მცირე ჰუმუსიანი ნიადაგებით.
მექანიკური შედგენილობის მიხედვით, ნიადაგები მიეკუთვნებიან თიხნარი ნიადაგების ტიპს და წარმოდგენილნი არიან საშუალო სისქის ნიადაგებით. ზედა ჰუმუსიანი ჰორიზონტის სტრუქტურა კოშტოვანმარცლოვანია. ზედაპირიდანვე გამოიყოფა შედარებით ფხვიერი, ნაკლებად სტრუქტურული ფენა.
პროფილის ზედა 70-80 სანტიმეტრიან ფენაში არ შეინიშნება CaC03. 80-130 სმ-იან ფენაში მისი შემცველობა 29-33%-ის ფარგლებშია. ჰუმუსის მაჩვენებელი სახნავ ფენაში 3,09-3,17%-ის ფარგლებშია. აზოტის (N) ჯამური შემცველობა 0,150-0,175%-ს, ხოლო ფოსფორის (P2O5) – 0,08 %-ს შეადგენს. ნიადაგის ხსნარის რეაქცია ზედა ფენაში 7,25-7,75, ხოლო ქვედა ფენაში 8,13-8,45-ს შეადგენს.
ადამიანური ფაქტორი
მე-19 საუკუნის 20-იანი წლებიდან მეფის რუსეთის მიერ, საქართველოში გერმანელი კოლონისტების (შვაბების) გადმოსახლება დაიწყო, რომელთა დიდი ნაწილი თბილისის შემოგარენში დასახლდა. ასე შეიქმნა 1818 წელს გერმანული დასახლება „ელიზაბეტტალი“ (დღევანდელი ასურეთი).
მე-19 საუკუნის დასასრულისათვის „ელიზაბეტტალი“ კარგად განვითარებული და, სამეურნეო თვალსაზრისით, სანიმუშო სოფელი იყო. გერმანელები მისდევდნენ მევენახეობას, მესაქონლეობას, მიწათმოქმედებას და ხელოსნობას. გერმანელმა კოლონისტებმა ასურეთში შექმნეს მნიშვნელოვანი საზოგადოებრივ-კულტურული დაწესებულებები, რომლებიც დიდ როლს ასრულებდა მოსახლეობის სოციალურ-ეკონომიკურ და კულტურულ ცხოვრებაში. დღემდე შემორჩენილია მათი ყოფის უნიკალური მატერიალური ძეგლები: უნიკალური ღვინის მარანი, გოგირდის აბანო, გოთური სტილით ნაგები ლუთერანული ეკლესია და ძველი გერმანული არქიტექტურული სტილით ნაშენი საცხოვრებელი სახლები.
აღსანიშნავია, რომ ვაზის ძველი ენდემური ჯიში ასურეთული შავი, ძველი ასურეთის ნასახლარზე, ტყეში იპოვა გერმანელმა ოტო შალლმა, რომელმაც ის, გააკულტურა და გაამრავლა. გერმანელებმა მისგან დააყენეს ღვინო, რომელსაც მოგვიანებით, ოტო შალლის პატივსაცემად, „შალა“ უწოდეს. ასურეთში წარმოებული ღვინის რეალიზაციისთვის სპეციალური მაღაზიები იყო გახსნილი თბილისში, ბაქოსა და ერევანში. ვენახები გააშენეს სოფლიდან 7 კილომეტრში, მდინარე ალგეთის ნაპირებზე, რაც განაპირობებდა მაღალი ხარისხის მოსავლის მიღებას. გერმანელებმა ააშენეს უნიკალური სამსართულიანი ღვინის მარანი, სადაც დაახლოებით 5000 ტონამდე ღვინოს აყენებდნენ.
აღსანიშნავია, რომ 2017 წელს ასურეთში მდებარე უნიკალურ ღვინის მარანს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა. ამრიგად, ასურეთული შალას მიკროზონაში ვენახები, ძირითადად, გაშენებულია თიხნარ ნიადაგებზე, რომელიც გამოირჩევა კოშტოვან-მარცლოვანი სტრუქტურით და, მეზოკლიმატთან ერთობლიობაში, ძალზედ ხელსაყრელია მევენახეობისთვის და ანიჭებს ღვინოს მდიდარ გემოსა და კომპლექსურობას, სრულსხეულიანობას, სიტკბოსა და სიმჟავის ბალანსს, სიმრგვალესა და ტანინის კარგად დაბალანსებულ სტრუქტურას. ყველაფერი ეს განაპირობებს ღვინო „ასურეთული შალას“ განსაკუთრებულ ორგანოლეპტიკურ მახასიათებლებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ღვინო კატეგორია:ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოები საქართველოში
გადიგინა
გადიგინა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (თერეგვანის თემი). მდებარეობს მდინარე შუა ფრონეს ხეობაში. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი, ყორნისიდან 22 კილომეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თერეგვანის თემის სოფლები
.aq
.aq — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ანტარქტიდისთვის. დომენი დარეზვერვებულია იმ კომპანიებისათვის, რომლებიც კონტინენტზე სამეცნიერო საქმიანობას ეწევიან.
რესურსები ინტერნეტში
aq კატეგორია:ანტარქტიდა
Toppdomän
აზერბაიჯან-შვეიცარიის ურთიერთობები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აზერბაიჯანის დიპლომატიური ურთიერთობები კატეგორია:შვეიცარიის დიპლომატიური ურთიერთობები
ნათიძე
საკუთარი სახელი ნათიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
კატეგორია:ქართული გვარები
ოქსანა მადარაში
ოქსანა მადარაში (დ. 12 სექტემბერი, 1969, ქ. ბუჩაჩი, ტერნოპილის ოლქი) — უკრაინელი დირიჟორი. უკრაინის სახალხო არტისტი (2019). ახალგაზრდა საგუნდო დირიჟორთა სრულიად საკავშირო კონკურსის ლაურეატი (მიკოლაივი, 1988, მე-2 პრემია). სტეფან ტურჩაკის სახელობის სიმფონიურ დირიჟორთა მე-2 ეროვნული კონკურსის სპეციალური პრიზის „იმედის ვარდი“ მფლობელი (კიევი, 1988). დაამთავრა უკრაინის ეროვნული მუსიკალური აკადემია (კიევი, 1994, საგუნდო დირიჟორობა, ვიქტორ პეტრიჩენკოს კლასი; 1999, საოპერო-სიმფონიური დირიჟორობა, ევჰენ დუშჩენკოს კლასი) და მასთან არსებული ასპირანტურა-სტაჟირება (2005). 1994–2002 წლებში მუშაობდა საგუნდო კაპელაში „დუმკა“ (კიევი). 2002 წლიდან — კიევის ოპერეტის თეატრის დირიჟორი, ამავდროულად კიევის საბავშვო ხელოვნების აკადემიის ახალგაზრდა სტუდენტთა კამერული ორკესტრის სამხატვრო ხელმძღვანელი. იყო დირიჟორ-დამდგმელი: გაეტანო დონიცეტის კომიკური ოპერა „ზარი“, იოჰან-სებასტიან ბახის სპექტაკლი „ყავის კანტატა“, ჟორჟ ბიზეს ოპერა „კარმენი“, მიკოლა არკასის ოპერა „ეკატერინა“, იოჰან შტრაუსის ოპერეტა „ღამურა“, ფრედერიკ ლოუს „ჩემი მომხიბვლელი ლედი“, იმრე კალმანის „მონმარტის ია“, ყოველწლიური სიმფონიური კონცერტი „შტრაუსი ოპერეტაში“ (2012-დან), საერთაშორისო კონცერტები „ვივატ, ოფენბახ!“, „დუნაის მარგალიტი“, „სიმფონიური კოქტეილი ბლუზის სტილში“, „ფერენც ლეჰარი“. დირიჟორობდა სპექტაკლებს: სერგეი რახმანინოვის „ალეკო“, პეტრე ჩაიკოვსკის „ევგენი ონეგინი“, ჟაკ ოფენბახის „დაპატიჟებული ვახშამი იტალიელებთან“, იმრე კალმანის „მისტერ იქსი“, „სილვა“ („ცირკის პრინცესა“), ჯუზეპე ვერდის „რიგოლეტო“, ჯოაკინო როსინის „სევილიელი დალაქი“, იჰორ პოკლადის „ასეთია ევროპული ბედნიერება“, იოჰან შტრაუსის „ბოშათა ბარონი“ და სხვ. არის მუსიკალური კონკურსების ჟიურის წევრი.
ადოლფ დირი
ადოლფ დირი (Adolf Dirr; დ. 17 დეკემბერი, 1867, აუგსბურგი — გ. 	9 აპრილი, 1930, პასაუ) — გერმანელი ენათმეცნიერი და ეთნოგრაფი.
ოქსანა მადარაში
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინელი დირიჟორები
ადოლფ დირი
ბიოგრაფია
ადოლფ დირი დაიბადა 1867 წლის 17 დეკემბერს, აუგსბურგში, მიუნხენის სიახლოვეს, სადაც დაამთავრა სკოლა და გიმნაზია. ამ უკანასკნელის დაუმთავრებლად ის სავაჭრო სასწავლებელში გადავიდა. ამრიგად, საშუალო განათლების ატესტატი არ მიუღია. მიუხედავად ამისა, 1891-1892 წლებში ის ბერლინში აღმოსავლური ენების სემინარს ესწრებოდა. 1892-1896 წლებში სობორნას თანამედროვე აღმოსავლური ენების ეროვნული სკოლასა და პარიზის კოლეჯში სწავლობდა. ამასთან ერთად პარიზის ანთროპოლოგიის სკოლის მსმენელიც იყო. სწავლის დასრულების შემდეგ ადოლფ დირი 1901 წლამდე პარიზში ენების მასწავლებლად მუშაობდა.
ადოლფ დირი ენების შესწავლის განსაკუთრებული ნიჭით იყო დაჯილდოვებული. თანამედროვე ევროპული ენები მან თავისუფლად შეისწავლა. სწავლის დროს აფრიკაში მოგზაურობდა, წყნარი ოკეანის სამხრეთში და, სავარაუდოდ, სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაშიც, რადგან ჯერ კიდევ 1893 წელს გამოაქვეყნა სასაუბრო არაბულის გრამატიკა, 1894 წელს ანამიტური ენის გრამატკიკა და 1895 წელს ჰაუსას სასაუბრო.
ადოლფ დირი თბილისში პირველად 1900 წელს ჩამოვიდა, რის შემდეგაც, 1901-1902 წლებში, „პარიზის აკადემიის სტიპენდიის“ მეშვეობით, კავკასიაში ლინგვისტურ კვლევებს მიჰყო ხელი. ის არამარტო ტფილისის გუბერნიას, არამედ ელიზავეტპოლის გუბერნიასაც სტუმრობდა, რაზეც 1904 წელს მის მიერ გამოცემული ქართული და უდიური ენის გრამატიკას ეხებოდა. თავისი კვლევების პარალელურად 1902 წელს დირი ტფილისის რეალური სასწავლებლის ინგლისური და გერმანული ენების მასწავლებლად მუშაობდა, შემდეგ კი — თემირ-ხან-შურას სახელმწიფო საშუალო სკოლაში. 1908 წელს ის კვლავ თბილისშია და მაღალ კლასებში ასწავლის გერმანულს, ინგლისურს და ზოგად ენათმეცნიერებას. 1913 წელს ის ტოვებს კავკასიას და მიუნხენის სამეფო ეთნოგრაფიულ მუზეუმში მართავს გამოფენას.
ძალიან ნაყოფიერი გამოდგა მისი მოღვაწეობა დაღესტანში. დადიოდა ყველაზე მაღლა განლაგებულ სოფლებშიც. საუკეთესოდაა დოკუმენტირებული 1904-1905 წლების ექსპედიციები ანდის ყოისუს ხეობაში, კურახის, სამურის ხეობებში, ასევე ბაქოს გუბერნიაში მდებარე ყუბას ოლქის ყუდიალჩაის, ყარაჩაის, ყუსარჩაის ხეობებში. დირმა მოიარა ცენტრალური დაღესტანიც, უპირველეს ყოვლისა, ყაზიყუმუხის ყოისუ და მისი მიმდებარე მდინარეები. ამის გარდა 1904 წელს იმყოფებოდა თუშეთში ბაცბური ენის შესახებ მასალების შესაგროვებლად. 1909 წელს ის კიდევ ერთხელ იმყოფებოდა სამხრეთ დაღესტანში. იმავე წლის ექსპედიციის დროს მოიარა ზაქათალის ოლქის სოფელი სარიბაში. 1913 წელს ის კვლავ ბრუნდება ამ მიდამოებში, რომლის დროსაც მოიარა ელიზავეტპოლის გუბერნიის აღმოსავლეთით მოსაზღვრე მთიანეთი, ძირითადად ნუხა. 1911 წელს დირი ეწვია აფხაზეთსაც და ოსეთსაც. 1913 წელს მიუნხენში დაბრუნებამდე დირი სანქტ-პეტერბურგის რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის დაკვეთით, სამხრეთ ანატოლიაში ატარებდა ენათმეცნიერულ კვლევებს ლტოლვილ უბიხებთან. კვლევის ადგილად დირი ასახელებდა „კირკბუნარს“, ანუ კირკპინარს საპანჩას ტბასთან, იზმირსა და ანდაფაზარს შორის.
1913 ნლის 1 სექტემბურს ადოლფ დირმა მიუნხენის სამეფო ეთნოგრაფიული მუზეუმის ერთადერთი კურატორის თანამდებობა დაიკავა. 1912 წელს მეორე სამეცნიერო თანამდებობის შექმნამდე მას, როგორც ჩანს, ამოცანების ძალიან დიდ სფეროსთან უნევდა გამკლავება. მისგან მოელოდნენ, რომ ის მუზეუმის ყველა რეგიონალურ განყოფილებაზე იზრუნებდა, რადგანაც საკუთარი გამგებლები არ ჰყავდათ. ყოველ შემთხვევაში, ის აფრიკის, ისევე როგორც ევრაზიის (სავარაუდოდ, ირანისა და შუა აზიის ჩათვლით) ნანილებზე იყო პასუსისმგებელი. შერმანის ინტერესების სფერო აზიაში მოიცავდა სამხრეთ აზიას, ცენტრალურ აზიასა და სამსრეთ-აღმოსავლეთ აზიასაც.
დირი მუზეუმში მუშაობის დანყების შემდეგაც აგროვებდა კავკასიური ენების მასალებს. პირველი მსოფლიო ომის დროს (უფრო ზუსტად, 1916 წლის ივნისიდან) ის გერმანულ სამხედრო ტყვეთა მრავალ ბანაკში რუსეთის იმპერიიდან კავკასიური წარმოშობის ტყვეებთან ლინგვისტურ კვლევებს აწარმოებდა. იმხანად მსგავსი კვლევები გავრცელებული პრაქტიკა იყო. ამ დროს დირრი პრუსიის სამეფო განათლებისა და კულტურის სამინისტროს ფონოგრაფული კომისიის დავალებით იყენებდა ფონოგრაფული ჩანერის ტექნიკას.
დიაპაზონი თემებისა, რომლებითაც 1914-1918 ნლებში დირი თავის მრავალრიცხოვან, თუმცა მეტწილად ერთობ მოკლე სამეცნიერო პუბლიკაციებში ეხებოდა, მოიცავს ენათმეცნიერებასა და ტექსტების პუბლიკაციას, ეთნოგრაფიასა და მუსიკის ეთნოლოვდას. გარდა ამისა, ის კვლავაც ცდილობდა კავკასიური კთლექციის გაფართოებას.
1918 ნლის 26 მაისს საქართველომ, გერმანიის იმპერიის მხარდაჭერით, დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. აქედან გამომდინარე ვალდებულებების ფარგლებში, დირი, საგარეო საქმეთა სამინისტროს 1918 ნლის 30 მაისით დათარიღებული მოთხოვნის თანახმად, 1918 ნლის 1 ივნისს კვლავ გაათავისუფლეს სამსახურიდან, და „გერმანული კავკასიის კომისიის“ შტაბთან ერთად, კერძოდ, გენერალმაიორი ფრიდრიხ კრეს ფონ კრესენშტაინის მეთაურობით „კავკასიაში საიმპერატორო გერმანული დელეგაციის“ შემადენლობაში სასნრაფოდ იქნა მივლენილი საქართველოში. ეს დავალება სავსებით შეესაბამებოდა დირის საგარეო პოლიტიკურ შეხედულებებს ომამდე და ომის დროს, ისევე როგორც მის პოზიტიურ დამოკიდებულებას კავკასიის დამოუკიდებლობისაკენ სნრაფვის მიმართ ვინაიდან ამ შტაბის დელეგაციის განლაგების ადგილი თბილისი იყო, დირს, გდრემოებების შესაბამისად, ძირითადად, აქვე უწევდა ყოფნა. ეთნოგრაფიული მასალის შეგროვებისთვის ეს პრობლემა გახდა, რის შესახებაც დირი 1918 ნლის 15 ოქტომბერს შერმანს სნერდა. „მჯერა, სნორად გამოგებთ, თუ გეტყვით, რომ ამჟამად რამის მეთოდურად შეგროვება მეუძლებელია. ერთი მსრივ, ამას ნინ ნარმოუდგენელი ფასები უდგას, მეორე მხრივ კი ამის შეუძლებლობა, რომ იმ მხარეებში მოვხვდე, სადაც სისტემურ შეგროვებას აზრი ექნებოდა. ოსებს, ინგუშებს, სვანებს დავუკავმირდი, და იმედი მაქვს, რომ ამ ადამიანებისაგან, როცა ოდესმე ქვეყანაში უფრო მშვიდობიანი ვითარება იქნება, რამეს მივიღებთ თუმცა, მასალის შეგროვებისთვის საჭირო მშვიდობის მოლოდინმა არ გაამართლა. დირის მიერ 27 წელს გაგზავნილი წერილიდან ჩანს, რომ მან მიუნხენის ეთნოგრაფიის მუზეუმისთვის განკუთვნილი ეთნოგრაფიული მასალით სავსე ოთხი ყუთი თბილისიდან მიმავალ სამხედრო მატარებელს გაატანა, და რომ ის თავად, გერმანული ჯარების კავკასიიდან გასვლის გათვალისწინებით, თავადაც მალე იქნება „შინ“ სადაც, მართალია, მსოლოდ 1919 ნლის მარტში ჩააღწია.
ამასობაში, ნოემბრის ბოლოს, შერმანმა მიიღო 1916 ნლის 23 ნოემბრით დათარიღებული საველე ბარათი იმ სერჟანტისაგან, რომელიც, სსვებთან ერთად, მიუნხენის ეთნოგრაფიული მუზეუმისთვის განკუთვნილ ოთხ ყუთზე იყო პასუსისმგებელი: კავკასიიდან მომავალი ორი ვაგონისგან შემდგარი სამხედრო მატარებელი, რომელშიც ყუთები იმყოფებოდა, ბერლინში მუშათა და ჯარისკაცთა საბქოს მიერ იყო კონფისკებულირ უმალვე და მრავალი არხით გაჩადებულმა ვდმოძიებამ ვედარაფერი შეცვალა, ყველა ყუთი გატეხილი და გაძარცვული იყო. დირი შედეგებს ასე აფასებს. „ბერლინში, შლეზიის სადგურზე, სადაც კავკასიის გერმანული დიპლომატიური დელეგაციის სამსედრო მატარებელი ჩამოდგა, კოლექცია გაიძარცვა, ისე, რომ გარკვეული ექსპონატები გვაკლია. ობიექტების მდგომარეობა, ზოგადად, დამაკმაყოფილებელია, თუმცა, ძარცვის დროს ცალკეული ნივთები დაზიანდა. ამ დრამატული მოვლენების შემდეგ დაახლოებით 90 ობიექტიდან მსოლოდ 77 გადარჩა, 1919 ნლის ივლისში მათ მუზეუმში ჩააღნიეს. ამჯერად, 1918 ნლის მოგზაურობის დროს, დირმა მსოლოდ ძალიან შეზღუდულად შეძლო მესრულება საჯაროდ გამოთქმული სურვილისა, ეთნოგრაფიის მუზფუმის კავკასიური კოლექცია შეევსო. შემდგომში პოლიტიკურმა ვითარებამ დირს ამ მხარეში გამგზავრებას ხელი შეუშალა. როგორც ჩანს, 1918 წელს დირის კავკასიაში ყოფნის მემდეგ, კავკასიური კოლექცია სისტემატურად აღარ გამდიდრებულა.
მას მერე, რაც 1923 წელს ეთნოგრაფიის მუზეუმი, გაფართოების მიზნით, ჰოფგარტენის გალერეის შენობიდან მაქსიმილიანშტრასეზე მდებარე დიდებულ მენობაში გადავიდა, შერმანმა დირის მთავარ კონსერვატორად დაწინაურება მოითხოვა, რასაც იმით ასაბუთებდა, რომ მუზეუმის მიმართ სულ უფრო მზარდი საზოგადოებრივი ინტერესი გამგეობის წევრებს „სულ უფრო მაღალი მოთხოვნების წინაშე აყენებს და ეს, რასაკვირველია, დირექტორთან ერთად კონსერვატორის მოვალეობებზეც აისასება“.
მუზეუმის ახალ შენობაში ვდდასვლისათვის მზადებას და თავად გადასვლას 1925 ნლის შემოდგომაზე, ისევე, როგორც ახალი შენობის ოფიციალურ გახსნას 1926 ნლის 10 ივლისს, არნახული დატვირთვა ასლდა თან.
1926 წელს, ახალი მუზეუმის გახსნის შემდეგ, დირის სამუზეუმო დატვირთვა შემცირდა. იმავე წელს მუზეუმის პერსონალთან დაკავშირებული ვითარებაც გაუმჯობესდა: მანამდე დირის ერთადერთ სრულფასოვან სამეცნიერო თანამდებობას 1926 ნლის ნოემბერში „სრული ასისტენტის“ თანამდებობა დაემატა, რომელიც მისიონერმა და აფრიკანისტმა მაინულფ კიუსტერმა დაიკავა. 1925 ნლიდან დირმა თავისი სამეცნიერო ნაშრომების გამოქვეყნება განაახლა. 1928 წელს, სხვათა შორის, გამთქვეყნდა ნაშრომი, რომელმაც მას ენათმეცნიერების, განსაკუთრებით კი კავკასიოლოგიის ისტორიაში დაუმკვიდრა ადგილი: მისი „შესავალი კავკასიური ენების შესნავლაში“ წლების განმავლობაში შეუცვლელ ნაშრომად იყო მიჩნეული. ახლა დირმა თავისი თავდაპირველად რუსულად დაწერილი და ომის დროს ნანილობრივ დაკარგული სამეცნიერო ნაშრომიც „უბისების ენა“ გერმანულად გამოაქვეყნა. 1929 ნლისთვის დირი დიდ კვლევით ექსპედიციას გეგმავდა მაღალმთიან აზიაში, რომლის მასალებითაც არა მხოლოდ მიუნხენის კოლექციების გამდიდრება ჰქონდა ჩაფიქრებული, არამედ საკუთარი კვლევების არეალის გაფართოებაც ეწადა.
ავადმყოფობის გამო გადავადებული მოგზაურობა ვეღარ შედგა. 1930 ნლის 9 აპრილს ადოლფ დირი ოპერაციის დროს გარდაიცვალა.
სამეცნიერო-საველე სამუშაოები
მოგზაურობების დროს დირმა მრავალი მასალის კოლექციას ჩაუყარა საფუძველი. ჩანანერები, ტექსტისა და მუსიკის ფონოგრაფული ჩანაწერები, ფოტოგრაფია და ეთნოგრაფიული ობიექტები. ის ამას „სამეცნიერო საველე სამუშაოებს“ უნოდებდა. ხშირად დამნერლობის არმქონე და თითქმის გამოუკვლეველი ენის ნერილობითი დოკუმენტაციისთვის მან „პანსტენოგრაფია“ შეიმუშავა, რომელიც ყველა ენის ჩასანერად იყო განკუთვნილი. დირმა თავისი ლინგვისტური კვლევები მრავალ ევროპულ ენაზე გამოაქვეყნა მეტი ნილი გერმანულად და რუსულად. 1913 წელს უკვე ცხრა სხვადასხვა ჩრდილოკავკასიური ენის შესახებ პუბლიკაციების მითითება შეეძლო, რომლებიც ლეკურ ენებს, ნახურ-დაღესტნური ენების ქვეჯგუფს განეკუთვნებოდა. უდიური, თაბასარიული, ანდიური, აღულური, არჩიბული, ანდიურ-დიდოური, რუთულური და ნახური ენები. მთლიანობაში მან, 1930 წელს გარდაცვალებამდე, სულ მცირე, 13 კავკასიური, ძირითადად, დაღესტნური ენების შესახებ მნიშვნელოვანი კვლევები გამთაქვეყნა. დაღესტნის შვიდი ენისა და უბიხურის შემთხვევაში, პირველაღმომჩენის ფასდაუდებელ წვლილზეა ლაპარაკი.
ის, რომ იმჟამინდელ საუნივერსიტეტო ცხოვრებაში აღიარებული კოლეგები დირის კვლევებს ძალიან აფასებდნენ, მრავალი აკადემიური ჩანანერიდან ჩანს. მიუნხენში მოდვაზე სემიტისტი პროფესორის, დოქტორ ფრიც ჰომელის და ინდოლოგისა და შედარებითი ენათმეცნიერების სპეციალისტის, პროფესორ დოქტორ ერნსტ ქუნის ინიციატივით, მიუნხენის ლუდვიგ მაქსიმილიანის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტის მიერ 1906 წელს დირს, კავკასიური ენების შესანიშნავი კვლევებისთვის, საპატიო დოქტორის წოდება მიენიჭა. 1909 წელს მას რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის მიტოროპოლიტ მაკარის პრემია გადასცეს.
გარდა ამისა, ადოლფ დირი ეთნოლოგიური და ანთროპოლოგიური თემებითაც იყო დაკავებული, რასაც 1903-1913 ნლებში გამთქვეყნებული მისი ნაშრომები ცხადყოფს, მაგალითად „დაღესტნის ეთნოგრაფიული კვლევები“ (1903), „ჩვენი ეთნოგრაფიული მუზეუმები როგორც სახელოვნებო ფორმების საგანძურის მარცხი“ (1906), „რასობრივი და კულტურული ურთიერთკავშირები აზიასა და ევროპაში“ (1906), „ასალი თვალსაზრისი ხევსურების წარმოშობის შესასებ“ (1909), „ლინგვისტური პრობლემები ეთნოლოგიურ, ანთროპოლოგიურ და გეოგრაფიულ შუქში“ (1909-1910), „საოჯახო ხელოსნობის გავრცელება დაღესტანში“ (1910), „კავკასიის ხალხების ანთროპოლოგიური და ეთნოგრაფიული მიმოსილვა“ (1912), „კავკასიური მონადირული რნმენები“ (1912). ამ ნაშრომთაგან რამდენიმე ეთნოდემოგრაფიული გამოკვლევების შედეგია, რომლებიც დირმა 1909 წელს „კავკასიის მეფისნაცვლის კანცელარიის“ დაკვეთით განახორციელა. 1911 წელს ოსეთში ჩატარებული კვლევები მის ისტორიულ-ეთნოლოგიურ ინტერესებზე მიუთითებს, მაგრამ მთლიანობაში თვალსაჩინოა, რომ დირის მრავალი ეთნოგრაფიული კვლევა მჭიდროდ იყო დაკავშირებული ენათმეცნიერებასა და ლინგვისტურ საკითხებთან.
ფოტოგრაფია
რამდენადაც ცნობილია, ფოტოსურათები გადაღებულია დაღესტნის მთიანეთის ხეობებში, საქართველოს გულში მდებარე ქართლში (მათ მორის თბილისში) და იმერეთში (ცალკეული სურათები კახეთსა და სამეგრელოში), ოსეთის, თუშეთისა და ზაქათალას მთიანეთში (მათ შორის სარიბაშში), ყოფილ ელიზავეტპოლის გუბერნიაში, სამხრეთ კავკასიის ფერდობებზე ისევე, როგორც მოშორებით, სამხრეთკავკასიელ სომხებთან და დასავლეთანატოლიელ უბიხებთან.
გადაღებული ადგილებისა და დირის ზემოთ ჩამოთვლილი მოგზაურობების თანხვედრა მიუთითებს, რომ ეს ფოტოსურათები 1913 ნლამდე, მუზეუმში მუშაობის დაწყებამდე შეიქმნა. მართალია, 1913 წელს დირი კვლავ ეწვია კავკასიას ექვსი-შვიდი თვით, გერმანიის სამხედრო დელეგაციის ფარგლებში, მაგრამ მისი ვიზიტი მეტწილად თბილისით იყო შემოფარგლული და დანამდვილებით ვერ ვიტყვით, ამ დროს ფოტოებს საერთოდ თუ იღებდა.
ეთნოგრაფიული ობიექტები
ჯერ კიდევ 1995 წელს, თხზულებაში „ჩვენი ეთნოგრაფიული მუზფუმები როგორც სასელოვნეგო ფორმების სავდნძურის მარცხი“ დირმა ახსენა თავისი საკუთარი კოლექცია და ის ფაქტი, რომ რამდენიმე თვის განმავლობაში კავკასირი ერთი პატარა ეთნოგრაფიული მუზეუმის თანამშრომელიც იყო.
როგორც ცნობილია, სამეფო ეთნოგრაფიული მუზეუმის სისტემური კოლექციისთვის საფუძვლის ჩაყრის გადამნყვეტი ბიძგი დირს 1910 წელს ლუციან შერმანმა მისცა, რომელიც 1907 ნლიდან მუზეუმის დირექტორი იყო. 1910-1912 ნლების მიმონერა, რომელიც დირის მიუნხენში ყოფნას ეხებოდა, მისი ოფიციალური კოლექციონერობის დაწყების ახსნას იძლევა: „კოლექციის შესახებ სულ ვიფიქრებ“ ნერს თბილისიდან დირი შერმანს 1910 ნლის 14 სექტემბერს. ვალტერ ლემანი, დირის წინამორბედი ერთადერთი კურატორის თანამდებობაზე, იმხანად ბრიტანულ ინდოეთში მყოფი დირექტორის დავალებით, 1911 ნლის 17 იანვარს პასუსობს: „დიდი იმედი მაქვს, რომ თქვენთვის... უესაძლებელი იქნება, ჩვენი მუზუმისთვის რამე ეთნოგრაფიული და ეგებ არქეოლოგიური მასალაც შეაგროვოთ“.
მართლაც, ადოლფ დირმა 1912-1913 ნლებში მუზეუმისთვის მთლიანობაში 380 ობიექტის გაგზავნა შეძლო. ისინი იყო არამარტო თბილისიდან და კავკასიის იმ მხარეებიდან, სადაც დირმა იმოგზაურა, არამედ ნაწილობრივ ირანიდან და იმჟამინდელი ოსმანური იმპერიიდანაც, მაგალითად, ანატოლიიდან, ჩანაქკალედან და კონსტანტინოპოლიდან. დირისეული კავკასიური კოლექცია მიუნხენის სამეფო ეთნოგრაფიულ მუზეუმში, ბერლინის (ეთნოლოგიის მუზეუმის), ვენის (ბუნებისმეტყველების ისტორიის მუზეუმის, ანთროპოლოგიურ-ეთნოგრაფიული განყოფილების) და მოზერ შარლოტენფელსის ჩაუცასიცა კოლექციასთან (რომელიც 1914 ნლიდან დაცულია ბერლინის ისტორიის მუზეუმში) ერთად გერმანულენოვან სივრცეში ამ წარმოშობის ოთს ყველაზე მნიშვნელოვან საჯარო კოლექციას განევუთვსებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი ენათმეცნიერები კატეგორია:გერმანელი ეთნოგრაფები
მარიანას ღარი
thumb|200px|ჩელენჯერის უფსკრული (წითლად), მარიანას ღარი, წყნარი ოკეანე. მარიანას ღარი, მარიანას ღრმული — ვიწრო დეპრესია წყნარი ოკეანის დასავლეთ ნაწილში, ფილიპინის ზღვაში. გადაჭიმულია დაახლოებით 2500 კმ-ზე მარიანას კუნძულების გასწვრივ. აქვს V-სებრი პროფილი, ციცაბო (ქანობი 7-9°) კალთები, ბრტყელი ძირი (სიგანე 1-5 კმ). სიღრმე 11023 მ (სიღრმე გაზომა 1957 წელს სსრკ-ს საკვლევ გემ „ვიტიაზის“ ექსპედიციამ, პირველი გაზომვა — 11034 მ), რითაც ის მსოფლიო ოკეანის უღრმესი ადგილია. დაზუსტებით, რომელიც იაპონურმა ზონდმა აწარმოა 1995 წელს – 10920 მ–ს არ აღემატება. ბოლო გაზომვით კი, რომელიც 2011 წელს ამერიკულმა ოკეანოგრაფიულმა ექსპედიციამ ჩაატარა, დაფიქსირდა 10,994 მ (± 40 მ) სიღრმე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:წყნარი ოკეანე
ტრიბუნი
ტრიბუნი (tribunus) — თანამდებობა ძველ რომში.
სახალხო ტრიბუნი
ტრიბუნების არჩევა ხდებოდა ყოველწლიურად კომიციაზე. თავდაპირველად ირჩევდნენ ორ ტრიბუნს, ხოლო დროთა განმავლობაში მათი რაოდენობა გაიზარდა, ძვ. წ. 450 წელს უკვე 10 ტრიბუნი ირჩეოდა. ტრიბუნები ხელშეუხებლები იყვნენ, მათ ჰქონდათ უფლება ჩარეულიყვნენ სხვა მაგისტრატუსების საქმეებში და სარგებლობდნენ ვეტოს უფლებით (veto - ლათინურად ნიშნავს ვკრძალავ). მათ ასევე ერთმანეთის საქმიანობისთვის შეეძლოთ ვეტოს დადება (დიქტატორის გარდა).
ტრიბუნის სახლი ყოველთვის ღია უნდა ყოფილიყო და იგი ყოველთვის ხელმისაწვდომი უნდა ყოფილიყო რათა პლებეებისთვის აღმოეჩინა დახმარება. ტრიბუნი ერთადერთი მაგისტრატუსი იყო, ვისაც შეეძლო პლებეების კომიციაზე თავმჯდომარეობა. მას ასევე შეეძლო სენატის სხდომაზე წამოეყენებინა მოთხოვნები. მიუხედავად ამისა ტრიბუნის ძალაუფლება ქალაქის გარეთ არ ვრცელდებოდა.
ძვ. წ. 421 წლამდე ტრიბუნატი პლებსისთვის ერთადერთი ხელმისაწვდომი მაგისტრატურა იყო. გვიანი რესპუბლიკის ეპოქაში კი პატრიციუსებმაც დაიწყეს კენჭის ყრა ამ თანამდებობაზე. ტრიბუნების ძალაუფლება საგრძნობლად შეკვეცა ლუციუს კორნელიუს სულამ. შემდეგ კრასუსისა და პომპეუსის კონსულობის დროს ტრიბუნების უწინდელი ძალაუფლება აღდგა.
იმპერის ეპოქაში ტრიბუნატმა უწინდელი მნიშვნელობა დაკარგა, ხოლო იმპერატორის ერთ-ერთი წოდება გახდა სახალხო ტრიბუნი, რომელიც მას ცხოვრების ბოლომდე ეკუთვნოდა.
სახალხო ტრიბუნატმა იარსება III საუკუნემდე.
ადრეული რესპუბლიკა
იხ. სამხედრო ტრიბუნების სია
ძვ. წ. 444 - ძვ. წ. 367 წლებში რომის რესპუბლიკაში ხდებოდა კონსულების ნაცვლად კონსულის ძალაუფლებით სამხედრო ტრიბუნების არჩევა. მათი რიცხვი 3-დან 8-მდე მერყეობდა. ამ თანამდებობაზე პლებეებსაც შეეძლოთ არჩევა.
გვიანდელი რესპუბლიკა
რესპუბლიკის პერიოდში სამხედრო ტრიბუნი (tribuni militum) ხელმძღვანელობდა ლეგიონს. ყოველწლიურად ირჩეოდა 24 ახალგაზრდა (30 წლამდე) სენატორთა კლასის წარმომადგენლები, ისინი ხელმძღვანელობდნენ ლეგიონებს, თანამედროვე ოფიცრების მოვალეობებს ასრულებდნენ.
Resident Evil 7: Biohazard
Resident Evil 7: Biohazard, იაპონიაში ცნობილია, როგორც Biohazard 7: Resident Evil (バイオハザード7 レジデント イービル) — survival horror-ის ჟანრის ვიდეო თამაში, რომელიც შექმნა და გამოსცა იაპონურმა კომპანია Capcom-მა, 2017 წლის 24 იანვარს Microsoft Windows-ის, PlayStation 4-სა და Xbox One-ის პლატფორმებისთვის. PlayStation 4-ის ვერსიას გააჩნია PlayStation VR-ის მხარდაჭერა, ხოლო (2018 წლიდან Microsoft Windows-ის და Xbox One-ის ვერსიებსაც ექნებათ ვირტუალური რეალობის მხარდაჭერა). ეს არის რიგით მეთერთმეტე ძირითადი თამაში Resident Evil-ის სერიიდან და პირველი ძირითადი თამაში სერიიდან პირველი პირის ხედვით.
სიუჟეტი მიმდინარეობს ეთანი ვინტერის გარშემო, გამოგონილ ქალაქ დალვიში (Dulvey), ლუიზიანას შტატი, რომელიც მიემართება დაკარგული მეუღლის საპოვნელად. მოგზაურობისას გადააწყდება სახლს, სადაც ცხოვრობს ბიკერების ოჯახი, რომელთა წინააღმდეგაც უწევს პროტაგონისტს ბრძოლა.
თამაშმა მიიღო დადებითი შეფასებები სათამაშო პრესისგან. ჟურნალმა „GamesRadar“ „ სიაში „20 საუკეთესო საშინელებათა თამაში“ მას მეხუთე ადგილი მიუჩინა. მიმოხილველებმა ძირითადად შეაქეს გეიმპლეი, გრაფიკა, დიზაინი და სიუჟეტი. თუმცა მათ უარყოფითად დაახასიათეს ბოსებთან ბრძოლის სცენები და თამაშის ბოლო თავი. საერთო განხილვების საიტ GameRankings-ზე PC ვერსია ფლობს 80 %-ს, PS4 — 86.59%, XONE — 88.09%, ხოლო Metacritic-ზე შედეგები ამგვარად გადანაწილდა: PC — 83/100, PS4 — 86/100, XONE — 86/100.
ის ასევე წარმატებული აღმოჩნდა კომერციულადაც, გამოსვლიდან დღემდე მსოფლიოს მასშტაბით გაიყიდა 3.5 მილიონი ეგზემპლარი. Capcom-ში ვარაუდობენ, რომ თამაშის გაყიდვები 10 მილიონამდე გაიზრდება.
სქოლიო
კატეგორია:2017 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:საშინელებათა ვიდეო თამაშები კატეგორია:ბიოტერორიზმი მხატვრულ ლიტერატურაში კატეგორია:Capcom-ის თამაშები კატეგორია:Resident Evil-ის თამაშები კატეგორია:PlayStation 4-ის თამაშები კატეგორია:PlayStation VR-ის თამაშები კატეგორია:ერთმოთამაშიანი ვიდეო თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები შემუშავებული იაპონიაში კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Xbox One-ის თამაშები კატეგორია:ალტერნატიული დასასრულის მქონე ვიდეო თამაშები კატეგორია:Xbox Play Anywhere-ის თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები გადმოტვირთვადი კონტენტებით კატეგორია:2017 წელს მიმდინარე ვიდეო თამაშები კატეგორია:ლუიზიანაში მიმდინარე ვიდეო თამაშები
92
თარიღი უცნობია
90er
Helter Skelter (სიმღერა)
Helter Skelter — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის სიმღერა. იგი დაწერა პოლ მაკ-კარტნიმ, ხოლო ავტორებად მითითებულები არიან ლენონი/მაკ-კარტნი. იგი შეტანილია ალბომში The Beatles, რომელიც გამოვიდა 1968 წელს.
ჯონ ლენონის თქმით, უწესრიგობის (Helter Skelter) თემა მან გამოიყენა, როგორც დაშლის პროცესში მყოფი ჯგუფის მეტაფორა.
სქოლიო
კატეგორია:The Beatles-ის სიმღერები კატეგორია:1968 წლის სიმღერები
ლუნა ლეოპოლდი
ლუნა ბერგერ ლეოპოლდი (Luna Leopold; დ. 8 ოქტომბერი, 1915, ალბუკერკე, ნიუ-მექსიკო — გ. 23 თებერვალი, 2006, ბერკლი, კალიფორნია) — წამყვანი ამერიკელი გეომორფოლოგი და ჰიდროლოგი. აშშ-ის ეროვნული მეცნიერებათა აკადემიის (1967), ამერიკის ხელოვნებისა და მეცნიერებათა აკადემიისა (1971) და ამერიკის ფილოსოფიური საზოგადოების (1972) წევრი. ამერიკის გეოლოგიური საზოგადოების პრეზიდენტი (1972). ცნობილი ეკოლოგის ალდო ლეოპოლდის შვილი.
ბიოგრაფია
ლუნა ლეოპოლდი დაიბადა 1915 წლის 8 ოქტომბერს, ქალაქ ალბუკერკეში, აშშ-ში. 1936 წელს უისკონსინის უნივერსიტეტში მიენიჭა ბაკალავრის წოდება სამშენებლო ინჟინერიის დარგში, 1944 წელს კალიფორნიის უნივერსიტეტში მაგისტრის წოდება ფიზიკა-მეტეოროლოგიის დარგში, ხოლო 1950 წელს ჰარვარდის უნივერსიტეტში ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი გეოლოგიის დარგში.
იგი ფართოდ გახდა ცნობილი ფლუვიალური გეომორფოლოგიის დარგში მოღვაწეობითა და თანაავტორობით შექმნილი კლასიკური წიგნით „ფლუვიალური პროცესები გეომორფოლოგიაში“ (1995). ლეოპოლდმა გეოლოგიურ, გეოგრაფიულ, კლიმატურ, ტრადიციულ ეკონომიკურ, სოციალურ და პოლიტიკურ ფაქტორებზე დაყრდნობით წამოაყენა ახალი ფილოსოფია წყლის მენეჯმენტის შესახებ. მისი აზრით, წყლის რესურსების მენეჯმენტი არ შეიძლება წარმატებული იყოს, მანამ სანამ იგი გულუბრყვილოდ იქნება აღქმული ეკონომიკური და პოლიტიკური თვალსაზრისით.
1937–40 წლებში ქალაქ ნიუ-მექსიკოში ინჟინრად მუშაობდა ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამსახურში, ხოლო 1940 წელს სამხედრო სამსახურში გაიწვიეს, სადაც 1946 წლამდე დარჩა.
1946–50 წლებში ჰავაიში პაინეპლის კვლევით ინსტიტუტში მთავარ მეტეოროლოგად მუშაობდა, ხოლო 1950–72 წლებში ამერიკის გეოლოგიურ სამსახურში ჰიდროტექნიკოსად (1950–56), მთავარ ჰიდროლოგად (1956–66) და უფროს მკვლევარ ჰიდროლოგად (1966–72).
1972 წლიდან კალიფორნიის უნივერსიტეტის გეოლოგიისა და გეოფიზიკის დეპარტამენტისა და ლანდშაფტური არქიტექტურის დეპარტამენტის პროფესორია.
მიღებული აქვს კალუმის გეოგრაფიული მედალი, სამეცნიერო ეროვნული მედალი, რობერტ ჰორტონის მედალი, პენროუზის მედალი, ბენჯამინ ფრანკლინის ჯილდო და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი გეოლოგები კატეგორია:ამერიკელი გეოგრაფები
Adelomyrmex mackayi
Adelomyrmex mackayi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Adelomyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Myrmicinae-ს ქვეოჯახს. .
ბარბიკენი (სადგური)
ბარბიკენი (Barbican) — ლონდონის მეტროპოლიტენის და რკინიგზის სადგური, რომელიც ბარბიკენის ცენტრს ემსახურება, რომელიც ლონდონის სიტიში, ინგლისი მდებარეობს.
Adelomyrmex mackayi
სქოლიო
კატეგორია:Adelomyrmex
ბარბიკენი (სადგური)
კატეგორია:წრიული ხაზის სადგურები კატეგორია:მეტროპოლიტენის ხაზის სადგურები კატეგორია:ჰამერსმით-ენდ-სიტის ხაზის სადგურები
ვახტანა
ვახტანა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (თერეგვანის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს ლიხის ქედის აღმოსავლეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 900 მეტრი, ყორნისიდან 8 კილომეტრი. შიდა ქართლის 1955 წლის დაზვერვითმა ექსპედიციამ ვახტანაში მიაკვლია გვიანი ბრინჯაოს ხანის სამოსახლო გორას.
სქოლიო
კატეგორია:თერეგვანის თემის სოფლები
კუდაშევო (ბურაევოს რაიონი)
კუდაშევო  (Ҡоҙаш; Кудашево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბურაევოს რაიონში.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (81 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბურაევოს რაიონის სოფლები
სამი კაბალერო
სამი კაბალერო (The Three Caballeros) — 1944 წლის სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი. იგი გამოუშვა Walt Disney Productions-მა, RKO Radio Pictures-ის დისტრიბუციით. ფილმის პრემიერა 1944 წლის 21 დეკემბერს, მეხიკოში გაიმართა, აშშ-ში — შემდეგი წლის 3 თებერვალს, ხოლო ბრიტანეთში — მარტში. ამ, რიგით მეშვიდე დისნეის სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმების სერიაში, ისევე, როგორც ფილმში „სალამი, მეგობრებო“, მოქმედება კვლავ ლათინურ ამერიკაში მიმდინარეობს. მასში შერწყმულია მსახიობების და ანიმაციური პერსონაჟების მოქმედება. „სამი კაბალერო“ მეორეა დისნეის მიერ 1940-იანებში გადაღებულ ფილმებში, რომლებიც ნოველებისგან შედგება.