cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ერნესტო ჩე გევარა
მოგზაურობა მოტოციკლით
1948 წელს, გევარა ბუენოს-აირესის უნივერსიტეტში მედიცინის ფაკულტეტზე ჩაირიცხა. „მსოფლიოს შეცნობის წყურვილმა“ სწრაფად განდევნა მისი საუნივერსიტეტო საქმიანობები, უკანა პლანზე გადაიტანა ინტერესი სწავლისადმი და უბიძგა ხანგრძლივი თვითდაკვირვებადი მოგზაურობისკენ, რომელმაც ფუნდამენტალურად შეცვალა მისი ხედვები, განსაკუთრებით ლათინური ამერიკის იმდროინდელ ეკონომიკურ პირობებთან დაკავშირებით. პირველი ექსპედიცია 1950 წელს განახორციელა ველოსიპედით, რომელსაც პატარა ძრავი დაუმონტაჟა; 4 500 კმ მანძილზე მან მარტომ იმოგზაურა ჩრდილოეთ არგენტინის პროვინციებში. ამას მოჰყვა 1951 წლის ცხრათვიანი კონტინენტური მოგზაურობა მოტოციკლით თითქმის მთლიანი სამხრეთ ამერიკის მასშტაბით; გზის სიგრძემ 8 000 კმ შეადგინა. მოგვიანებით, მან სასწავლებელში 1-წლიანი შესვენება აიღო, რათა თავის მეგობარ ალბერტო გრანადოსთან ერთად პერუში, სან-პაბლოში, მდინარე ამაზონის ნაპირებთან მდებარე კეთროვანთა კოლონიაში წასულიყო მოხალისედ სამუშაოდ.
thumb|upright|left|230პქ|გევარას 1952 წლის მოგზაურობის რუკა. წითლად აღნიშნულია საჰაერო მოგზაურობა thumb|250პქ|alt=black and white photograph of two men on a raft, fitted with a large hut. The far bank of the river is visible in the far distance|გევარა (მარჯვნივ) ალბერტო გრანადოსთან ერთად (მარცხნივ) თავიანთ „მამბო-ტანგო“ ტივზე მდინარე ამაზონში, 1952 წლის ივნისი. ეს ტივი იმ [[კეთრი|კეთროვნების საჩუქარი იყო, რომლებსაც ისინი მკურნალობდნენ. ]]
ჩილეში, ჩე გევარა განარისხა ანაკონდასა და ჩუკუკატამის სპილენძის საბადოების მაღაროელთა სამუშაო პირობებმა, ასევე წინა ღამით ატაკამის უდაბნოში შეხვედრილმა დევნილმა კომუნისტმა ცოლ-ქმარმა, რომლებსაც საკუთარი საბანიც კი არ გააჩნდათ, აღწერდა რა მათ როგორც „სისხლითა და ხორცით აკანკალებულ, კაპიტალისტური ექსპლუატაციის მსხვერპლებად“. ანდების მაღალმთიანეთში, მაჩუ-პიქჩუსკენ მიმავალი ჩე კიდევ ერთხელ შეძრა მიმდებარე დასახლებებში არსებულმა გამანადგურებელმა სიღარიბემ, სადაც გლეხები მდიდარი მიწათმფლობელების პატარა ნაკვეთებში შრომობდნენ. მოგზაურობის შემდეგ ეტაპზე, განსაკუთრებით მოხიბლული დარჩა კეთროვანთა კოლონიაში მცხოვრებთა მეგობრული სულისკვეთებით, რაც შეაფასა როგორც „ადამიანური სოლიდარობისა და ერთგულების უმაღლესი ფორმა ასეთ მარტოსულ და სასოწარკვეთილ ხალხში“. ამ მოგზაურობისას, გევარა აწარმოებდა ჩანაწერებს, რომლებსაც „მოტოციკლისტის დღიურები“ უწოდა და რომლებიც შემდეგ „ნიუ-იორკ ტაიმსის“ ბესტსელერად იქცა, 2004 წელს კი მათზე გადაღებულმა ამავე სახელწოდების ფილმმა სხვადასხვა ჯილდოები მოიპოვა.
ერნესტომ და ალბერტო გრანადომ დაახლოებით 8 თვის შემდეგ მიაღწიეს თავდაპირველ მიზანს, კარაკასს — ვენესუელის დედაქალაქს. კარაკასში გრანადომ საავადმყოფოში დაიწყო მუშაობა და იქვე დარჩენა გადაწყვიტა. ერნესტომ კი მოგზაურობა მარტომ განაგრძო.
საბოლოო ჯამში, მოგზაურობისას ჩე გევარამ გაიარა არგენტინა, ჩილე, პერუ, ეკვადორი, კოლუმბია, ვენესუელა, პანამა და მაიამი, საიდანაც ბუენოს-აირესში დაბრუნდა. მოგზაურობის დასასრულს, იგი ლათინურ ამერიკას განიხილავდა არა მხოლოდ როგორც ცალკეული ერების ერთობას, არამედ როგორც ერთ მთლიანობას, რომელიც მოითხოვდა კონტინენტური მასშტაბის განთავისუფლების სტრატეგიას. მისი კონცეფცია უსაზღვრებო, გაერთიანებული ესპანური ამერიკის შესახებ, რომელიც გაერთიანდებოდა საერთო ლათინური მემკვიდრეობით, ის საკითხი იყო, რომელიც წინა პლანზე იდგა მის გვიანდელ რევოლუციურ საქმიანობებში.
არგენტინაში დაბრუნების შემდეგ, გევარამ გადაწყვიტა რაც შეიძლება სწრაფად დაესრულებინა სწავლა, რადგან მას უკვე ახალი გეგმები ჰქონდა მოგზაურობასთან დაკავშირებით. 1952 წლის აგვისტოში მან ბუენოს-აირესის უნივერსიტეტში სწავლა განაახლა და 1953 წლის ივნისში, სამედიცინო ხარისხი მიიღო — ოფიციალურად გახდა „დოქტორი ერნესტო გევარა“.
მოგვიანებით გევარა აღნიშანვდა, რომ ლათინური ამერიკის გარშემო მოგზაურობისას ის „უშუალოდ აწყდებოდა სიღარიბეს, შიმშილსა და ავადმყოფობას“, ისევე როგორც „ბავშვის მკურნალობის შეუძლებლობას უფულობის გამო“ და „გამუდმებული შიმშილითა და სასჯელით გამოწვეულ გაოცებას“, რაც მამას უბიძგებდა „დათანხმებულიყო ვაჟის, როგორც უმნიშვნელო ნივთის დაკარგვას“. სწორედ ამ გამოცდილებამ დაარწმუნა გევარა დახმარებოდა ამ ხალხს, რაც მედიცინის სამყაროს დატოვებას და შეიარაღებული ბრძოლების პოლიტიკურ არენაში ჩართვას მოითხოვდა.
გვატემალა
ქალაქ გვატემალაში, გევარამ გაიცნო ილდა გადეა აკოსტა — პერუელი ეკონომისტი, რომელიც პოლიტიკურად მემარცხენე მიმართულების ამერიკის სახალხო-რევოლუციური ალიანსის (Alianza Popular Revolucionaria Americana APRA) წევრი იყო. მან გევარა არბენსის მთავრობის მაღალი რანგის ოფიციალურ შეხვედრებზე გაიცნო. ამის შემდეგ გევარა კავშირს ამყარებს კუბელ დევნილთა ჯგუფთან, რომლებიც ფიდელ კასტროსთან და 1995 წლის 26 ივლისს ქალაქ სანტიაგო-დე-კუბის მონკადას ყაზარმაზე თავდასხმასთან იყვნენ კავშირში. ამ პერიოდში, მას შეარქვეს თავისი ცნობილი ზედმეტსახელი „ჩე“ იმ მიზეზით, რომ ის ხშირად იყენებდა არგენტინულ კნინობით შორისდებულს ჩე (che), წოდებითი ბრუნვის ნაწილაკს, რომელიც გამოიყენებოდა ყურადღების მისაქცევად ან იმის დასადგენად, გაგებული იყო თუ არა ნათქვამი.
არბენსის რეჟიმის დამხობის შემდეგ, გევარას შეხედულებაში, აშშ სამუდამოდ ჩამოყალიბდა როგორც იმპერიალისტური ძალაუფლება, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა და ანადგურებდა იმ მთავრობებს, რომლებსაც სოციოეკონომიკური უთანასწორობის გამოსწორება სურდათ, რაც განსაკუთრებით ლათინურ ამერიკასა და სხვა განვითარებად ქვეყნებში იგრძნობოდა. ამ გადატრიელებაზე საუბრისას, გევარა შენიშნავდა:
გევარას რწმენით, შეიარაღებული ბრძოლით მიღწეული და შეიარაღებული მოსახლეობისგან დაცული მარქსიზმი, ერთადერთი გამოსავალი იყო ასეთი წყობის დასაცავად და გასაძლიერებლად. მოგვიანებით გადეა წერდა: „სწორედ გვატემალაში დარწმუნდა ის საბოლოოდ შეიარაღებული ბრძოლისა და იმპერიალიზმის წინააღმდეგ გალაშქრების აუცილებლობაში. რაც დრო გადიოდა, ის ამაში უფრო მეტად რწმუნდებოდა.“
მეხიკო და სამზადისი
მინი|250პქ|მარცხნივ|1953 წელს [[ფიდელ კასტროს გარშემო შემოკრებილი კუბელი ნაციონალისტების მიერ შექმნილი 26 ივლისის მოძრაობის დროშა]]
ამ დროის განმავლობაში, მან განაახლა მეგობრობა ნიკო ლოპესთან და სხვა კუბელ დევნილებთან, რომლებიც გვატემალაში გაიცნო. ნიკომ მას რაულ კასტრო გააცნო, რომელმაც თავის მხრივ შემდეგში ჩეს თავის უფროსი ძმა, ფიდელ კასტრო გააცნო — რევოლუციური ლიდერი, რომელმაც ჩამოაყალიბა 26 ივლისის მოძრაობა და რომელიც ახლა დიქტატორ ფულხენსიო ბატისტას რეჟიმის დამხობის გეგმას ადგენდა. ფიდელთან პირველი შეხვედრის ღამის ხანგრძლივი საუბრის დროს, გევარამ დაასკვნა, რომ კუბის შემთხვევა ერთ-ერთი მათგანი იყო, რასაც ის ამდენ ხანს ეძებდა და ჯერ კიდევ განთიადამდე, ხელის მოწერით დაადასტურა 26 ივლისის მოძრაობაში შესვლა. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი პიროვნულად განსხვავდებოდნენ, ამ მომენტიდან ჩემ და ფიდელმა მეგობრობა დაიწყეს, რასაც მათი ბიოგრაფი სიმონ რეიდ-ჰენრი უწოდებს „რევოლუციურ მეგობრობას, რომელსაც მსოფლიოს შეცვლა შეეძლო“, რაც იქნებოდა მათი საერთო ვალდებულების შედეგი იმპერიალიზმის წინააღმდეგ.
თავის ცხოვრების ამ ეტაპზე, გევარას მიაჩნდა, რომ აშშ აკონტროლებდა კონგლომერატებს და მთელი მსოფლიოს მასშტაბით მხარს უჭერდა რეპრესიულ რეჟიმებს. ამ შეხედულებით, ბატისტა მას მიაჩნდა „აშშ-ის მარიონეტად, რომლელსაც თოკების შეჭრა ესაჭიროებოდა“. მიუხედავად იმისა, რომ დაჯგუფებათა სამხედრო ექიმობას ლამობდა, გევარა მოძრაობის სხვა წევრების გვერდით სამხედრო წვრთნებშიც მონაწილეობდა. სწავლების მთავარი ნაწილი ეხებოდა დარტყმისა და უკან დახევის ტაქტიკას პარტიზანულ ომში. გევარამ სხვებთან ერთად ფეხით გაიარა 15 საათიანი მარშრუტი ციცაბო მთებში; გადაკვეთა მდინარეები, ხშირი ბუჩქნარი და შედეგად, ისწავლა და სრულყო ჩასაფრებისა და სწრაფი უკანდახევის პროცედურები. წვრთნების დასაწყისიდანვე გევარა ალბერტო ბაიოს „რჩეული სტუდენტი“ გახდა ყველა სხვა დანარჩენს შორის, რომელმაც ყველა დავალებაში უმაღლესი შეფასება დაიმსახურა. კურსების დასრულებისას, მათი ინსტრუქტორი, გენერალი ბაიო მას „მათ შორის საუკეთესო პარტიზანს“ უწოდებდა.
შეჭრა, პარტიზანული ომი და სანტა-კლარა
მინი|400პქ|კუბის რუკა. ნაჩვენებია ადგილი, რომელსაც „[[გრანმა (იახტა)|გრანმა“ მიადგა ]] thumb|left|250პქ|ჯორზე ამხედრებული გევარა, [[სანტა-კლარას პროვინცია|ლას-ვილიასის პროვინცია, კუბა, 1958 წლის ნომბერი]] მინი|250პქ|მარცხნივ|სიერა-მაესტრის ხედი კასტროს გეგმის პირველი ნაბიჯი იყო მექსიკიდან კუბაზე შეტევა გრანმით — მოძველებული კაბინიანი კრუიზერით. 1956 წლის 25 ნოემბერს ისინი კუბისკენ გაემგზავრნენ. გადასხდომიდან სულ მალე, მათ ბატისტას სამხედროებმა შეუტიეს, რა დროსაც ორივე მხრიდან 82 კაცი დაიღუპა ან დატყვევების შემდეგ დახვრიტეს. როგორც გევარა წერდა, სწორედ ამ სისხლიან ბრძოლაში გადააგდო მან თავისი სამედიცინო დახმარების ყუთი და სანაცვლოდ, ხელში გაქცეული ამხანაგის დავარდნილი ჭურვი აიღო, რითაც სიმბოლურად დასრულდა მისი გარდასახვა ექიმიდან მებრძოლში.
გადარჩენილ რევოლუციონერთა მხოლოდ მცირე დაჯგუფებამ თავი სიერა-მაესტრას მთების სიღრმეს შეაფარა და ხელახლა შეჯგუფება დაიწყო, სადაც მათ მხარდაჭერა მიიღეს ფრანკ-პაისის საქალაქო პარტიზანული ომის ქსელისგან, 26 ივლისის მოძრაობისგან და ადგილობრივი გლეხობისგან. დაჯგუფების უკან დახევის შემდეგ სიერა-მაესტრას მთებში, მთელი მსოფლიო ბჭობდა ცოცხალი იყო თუ არა კასტრო, მაგრამ მითქმა-მოთქმას ბოლო 1957 წლის დასაწყისში მოეღო, როდესაც ნიუ-იორკ ტაიმზში ჰერბერთ მეთიუსის ინტერვიუ გამოქვეყნდა. სტატიაში წარმოდგენილი იყო კასტროსა და პარტიზანული ომის მტკიცე, თითქმის მითური სურათი. ინტერვიუში გევარა არ იყო წარმოდგენილი, მაგრამ უახლოეს თვეებში მან მკაფიოდ გააანალიზა მედიის მნიშვნელობა მათს ბრძოლაში. ამასობაში, საკვების მარაგები გამოილია, დაეცა მორალური მდგომარეობაც; მწერების დაკბენის შედეგად გევარას ალერგია განუვითარდა, რამაც სხეულზე აუტანელი, კაკლის ზომის ბუშტები გამოიწვია; ამ პერიოდს ჩე „ომის ყველაზე მტანჯველ დღეებად“ მიიჩნევდა.
მინი|400პქ|[[სიერა-მაესტრა|სიერა-მაესტრის რუკა]]
სიერა-მაესტრას მთებში, ღარიბ გლეხებს შორის მალულად ცხოვრებისას, ჩე გევარამ აღმოაჩინა, რომ აქ არც სკოლები იყო, არც ელექტროენერგია, არც ჯანდაცვის მინიმალური საშუალებები, მოზარდთა 40%-ზე მეტი კი წერა-კითხვის უცოდინარი იყო. ომის მსვლელობისას, გევარა აჯანყების განუყოფელი ნაწილი გახდა, რომელიც „კასტროს თავდაჯერებულობას მატებდა კომპეტენტურობით, დიპლომატიითა და მოთმინებით“. გევარამ ყუმბარების საწარმოებლად შექმნა ფაბრიკები, ააშენა პურის საცხობი ღუმლები, ახალწვეულებს ასწავლა სხვადასხვა ტაქტიკები და ორგანიზება გაუკეთა სკოლების მოწყობას, რომლებშიც უწიგნურ გლეხებს წერა-კითხვას ასწავლიდნენ. გარდა ამისა, გევარამ დააარსა ჯანდაცვის კლინიკები, სამხედრო ტაქტიკის სასწავლო საამქროები და გაზეთი, რომელსაც ინფორმაცია უნდა გაევრცელებინა. როგორც ერთმა კაცმა, სამი წლის შემდეგ ჟურნალ ტაიმს განუცხადა: „კასტროს ტვინი“, ამ მომენტიდან ფიდელმა არმიის მეორე დანაყოფის კომანდანტეს (სარდალი) რანგში აიყვანა.
გევარა, როგორც ერთადერთი კომანტანდე ფიდელ კასტროს შემდეგ, სასტიკი პედანტი იყო, რომელიც ხანდახან განდგომილებს ესროდა კიდეც. დეზერტირებს, როგორც მოღალატეებს სჯიდნენ, გევარა როგორც წესი, მათი ნაკვალევის საძებნად ბრიგადებს გზავნიდა. შედეგად, თავისი სისასტიკითა და ულმობელებით ჩე ყველას შიშის ზარს სცემდა. პარტიზანული ომის კამპანიისას, გევარა ასავე პასუხისმგებელი იყო სიკვდილით დაესაჯა ინფორმატორობაში, დეზერტირობასა და ჯაშუშობაში ბრალდებულნი. თავის დღიურებში, იგი იხსენებს პირველ ასეთ შემთხვევას, როდესაც სიკვდილით დასაჯა ეუტიმიო გერა — არმიის მეგზური გლეხი, რომელსაც ბრალად ედებოდა ღალატი, ის ათი ათასი პესოს დაპირების სანაცვლოდ მზად იყო კუბის საჰაერო ძალებისთვის აჯანყებულების ადგილმდებარეობა ეცნობებინა. ინფორმაციის გაჟონვის გამო ბატისტას არმია აჯანყებულების მიმართ კეთილგანწყობილი გლეხების სახლებს ცეცხლს აძლევდა. გერას თხოვნაზე, „სწრაფად მოეღოთ მისი სიცოცხლისთვის ბოლო“, ჩემ წინ წაიწია და მას თავში ესროლა, როგორც შემდეგში წერდა „სიტუაცია საკმაოდ უსიამოვნო იყო ხალხისთვისაც და ეუტიმოსთვისაც, ამიტომ მე მას a .32 პისტოლეტით ტვინის მარჯვენა ნაწილში ვესროლე, ისე რომ ტყვიამ მარჯვენა საფეთქელთან დასვა ნახვრეტი“. მოგვიანებით, გევარამ ერთი შემთხვევის ლიტერატურული ანგარიში გამოაქვეყნა სათაურით „მოღალატის სიკვდილი“, სადაც მან ერთ-ერთ ქვეთავში „რევოლუციური იგავი მსხვერპლად შეწირვით გამოსყიდვის შესახებ“ ეუტიმიოს მუხანათობა და სიკვდილისწინა თხოვნა ახსნა სიტყვებით: „რევოლუცია ზრუნავს თავის პირმშოზე“.
thumb|upright|left|250პქ|ჩიბუხით პარტიზანული ომის ბაზაში, [[სიერა-დელ-ესკამბრაი|სიერა-დელ-ესკამბრაის მთებში]]
მიუხედავად იმისა, რომ მომთხოვნისა და ულმობელის მიდრეკილებებს ინარჩუნებდა, გევარა თავის, როგორც სარდლის როლს რიგით მასწავლებლადაც ხედავდა, ჯარისკაცებს საქმეებს შორის შესვენებისას რობერტ ლუის სტივენსონის, სერვანტესისა და ესპანური ლირიკის კითხვით ართობდა. ამ როლითა და ხოსე მარტის პრინციპით „წიგნიერება საზღვრებს გარეშე“ შთაგონებული გევარა თანდათან დარწმუნდა, რომ მის მებრძოლებს ყოველდღიურად დრო უნდა გამოენახათ იმ გაუნათლებელი გლეხებისათვის წერა-კითხვის სასწავლად, რომლებთანაც ისინი ცხოვრობდნენ, რასაც გევარა „უმეცრების წინააღმდეგ ბრძოლას“ უწოდებდა.
3 დეკემბერი
3 დეკემბერი — გრიგორიანული კალენდრის 337-ე დღე (ნაკიან წლებში – 338-ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 28 დღე.
ერნესტო ჩე გევარა
შეჭრა, პარტიზანული ომი და სანტა-კლარა
მისი კომანდორ-ოფიცერი ფიდელ კასტრო გევარას აღწერდა როგორც ინტელგენტს, გამბედავს, სამაგალითო ლიდერს, რომელსაც „მთელს მის ჯარში უდიდესი მორალური ავტორიტეტი ჰქონდა“. კასტრო ასევე შენიშნავდა, რომ გევარა საკმაოდ ბევრ რისკს იღებდა თავის თავზე და მუდამ ჰქონდა „მიდრეკილება გამბედაობისკენ“. გევარას მოზარდი თანაშემწე, ხოელ იგლესიასი თვის დღიურებში სწორედ ასეთ ქმედებებს აღწერს ზედმიწევნით და შენიშნავს, რომ გევარას ქცევა ბრძოლაში, მოწინააღმდეგეთა აღფრთოვანებასაც კი იწვევდა. ერთგან იგლესიასი იხსენებს იმ შემთხვევას, როდესაც ის ბრძოლაში დაიჭრა: „ჩემ მოირბინა ჩემთან, ტყვიები ამომიღო, მხარზე გადამიკიდა და იქიდან გამიყვანა. გვარდიელებმა მისთვის ცეცხლის გახსნა ვერ გაბედეს... მოგვიანებით, როგორც მათ მითხრეს, მათზე იმდენად დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემკენ გამოქცეულმა ჩემ, რომელსაც იარაღიც კი ხელში ჭერის ნაცვლად ქამარში გაერჭო და ყველანაირი შიში დაევიწყებინა, რომ სროლაც კი ვერ გაუბედეს“.
1958 წლის თებერვალში, გევარას ძალისხმევით შეიქმნა პირატული რადიოსადგური „რადიო რებელდე“ (აჯანყებულთა რადიო), რომელიც კუბელ ხალხს აწვდიდა ახალ ამბებს, 26 ივლისის მოძრაობის განცხადებებს და უზრუნველყოფდა რადიოსატელეფონო კომუნიკაციას მთელი კუნძულის მასშტაბით მზარდ აჯანყებულ შენაერთებს შორის. რადიოს შექმნა გევარას გვატემალის გამოცდილებამ შთააგონა, სადაც მან დაინახა თუ როგორი ეფექტური გავლენა მოახდინა პრეზიდენტ ხაკობო არბენს გუსმანის რეჟიმის დამხობაში ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს მიერ გადაცემულმა რადიომ.
3 დეკემბერი
იხილეთ აგრეთვე
სხვა თვეები:
ერნესტო ჩე გევარა
შეჭრა, პარტიზანული ომი და სანტა-კლარა
1958 წლის ივლისის ბოლოს, ჩე გევარამ გადამწყვეტი როლი ითამაშა ლას-მერსედესის ბრძოლაში, სადაც მან თავის დანაყოფთან ერთად ბატისტას გენერალ კანტილიოს 1500 კაციანი ძალა შეაჩერა, რომელიც კასტროს ძალების ალყაში მოქცევას და განადგურებას გეგმავდა. ერთი წლის შემდეგ, აშშ-ის საზღვაო კორპუსის გენერალმა ლარი ბოკმენმა ამ ბრძოლაში ჩეს ტაქტიკური სვლა გააანალიზა და აღწერა როგორც „ბრწყინვალე“. ამ დროის განმავლობაში, გევარა ასევე გახდა ბატისტას არმიაზე შეტევებისა და უკან დახევის ტაქტიკების „ექსპერტი“, ამის შემდეგ კი უკან, სოფელში დაბრუნდა, სანამ არმია კონტრშეტევას შეძლებდა.
3 დეკემბერი
იხილეთ აგრეთვე
1203
ერნესტო ჩე გევარა
შეჭრა, პარტიზანული ომი და სანტა-კლარა
გრძელდებოდა რა ომი, გევარა მებრძოლთა ახალ შენაერთს დასავლეთით, ჰავანაზე საბოლოო დარტყმის მიზნით გაუძღვა. ისინი რთულ, 7 კვირიან გზას ფეხით გაუდგნენ, გადაადგილდებოდნენ მხოლოდ ღამით და ხშირად, რამდენიმე დღის განმავლობაში არაფერს არ ჭამდნენ. 1958 წლის დეკემბრის ბოლო დღეებში, გევარას ამოცანა იყო ლას-ვილიასის პროვინციის აღება, რითაც ის კუნძულს შუაზე გახლეჩდა. ამ დღეების განმავლობაში, მან აღასრულა „ბრწყინვალე ტაქტიკური გამარჯვებები“, რითაც მთელს პროვინციაზე კონტროლო დაამყარა, გარდა დედაქალაქ სანტა-კლარასი. ამის შემდეგ, გევარამ თავის „თვითმკვლელი რაზმით“ სანტა-კლარას შეუტია, რაც რევოლუციის გადამწყვეტი, ფინალური სამხედრო გამარჯვება აღმოჩნდა. ბრძოლამ ექვს კვირას გასტანა. ჩეს საბოლოო გამარჯვება, მიუხედავად მოწინააღმდეგის რიცხოვნული უპირატესობისა პროპორციით 10:1, ზოგიერთი დამკვირვებლის შეფასებით, დღემდე რჩება „ძალების შესანიშნავ გამოჩენად თანამედროვე პარტიზანულ ომში“.
thumb|upright|250პქ|[[სანტა-კლარა (კუბა)|სანტა-კლარას ბრძოლის შემდეგ, 1959 წლის 1 იანვარი]] მინი|250პქ|მარცხნივ|[[ფიდელ კასტრო და ჩე გევარა მარშის დროს, ჰავანა]]
1958 წელს, ახალი წლის წინა დღეს, რადიო რებელდემ გადასცა პირველი ცნობები გევარას რაზმის მიერ სანტა-კლარას აღების შესახებ. საწინააღმდეგოს ამტკიცებდნენ რეჟიმის მიერ ძლიერ კონტროლირებადი ნაციონალური მედია-საშუალებები, რომლებიც ბრძოლაში გევარას დაღუპვის შესახებაც კი იუწყებოდნენ. 1959 წლის 1 იანვრის დღის 3 საათზე, ფულხენსიო ბატისტამ შეიტყო რა, რომ მისი გენერლები გევარასთან სამშვიდობო მოლაპარაკებებს აწარმოებდნენ, საკუთარი თვითმფრინავით, ჰავანიდან დომინიკელთა რესპუბლიკაში გაიქცა, თან წაიღო „მექრთამეობითა და გადასახადებით დაგროვილი 300 000 000 აშშ დოლარზე მეტი“. მომდევნო დღეს, 2 იანვარს, საბოლოო კონტროლის ასაღებად გევარა დედაქალაქ ჰავანაში შევიდა. ფიდელ კასტროს ჩამოსასვლელად 6 დღე დასჭირდა, რადგან რამდენიმე დიდ ქალაქში იგი მხარდამჭერთა აქციებზე შეყოვნდა, მაგრამ 1959 წლის 8 იანვარს ის გამარჯვებით შევიდა კუბის დედაქალაქში. 1959 წლის იანვრის შუა რიცხვებში, ასთმის სასტიკი შეტევების მოსაგერიებლად, გევარა ტარარას საზაფხულო ვილაში წავიდა საცხოვრებლად. აქვე მან დაიწყო ტარარას ჯგუფის ჩამოყალიბება, რომელიც განიხილავდა და აყალიბებდა კუბის სოციალური, პოლიტიკური და ეკონომიკური განვითარების ახალ გეგმებს. ამავე დროს, ტარარაში ყოფნის დროს ჩემ თავისი წიგნის — პარტიზანული ომის წერა დაიწყო.
თებერვალში, რევოლუციურმა მთავრობამ გევარა „დაბადებიდან კუბის მოქალაქედ“ გამოაცხადა, რითაც აღიარებდა მის როლს ტრიუმფალურ გამარჯვებაში. მანამდე, იანვრის ბოლოს, როდესაც ილდა გადეა კუბაში ჩავიდა, გევარამ მას განუცხადა, რომ სხვა ქალით იყო გატაცებული; განქორწინებაზე ორივე თანახმა იყო და პროცესი საბოლოოდ 22 მაისს დასრულდა. 1959 წლის 2 ივნისს, ჩემ 26 ივლისის მოძრაობის კუბელ წევრზე — ალეიდა მარჩზე იქორწინა, რომელთანაც ის 1958 წლის ბოლოდან ცხოვრობდა. ივნისშივე წყვილი თაფლობის თვის გასატარებლად ზღვისპირა სოფელ ტარარაში გაემგზავრა. შვილები გევარას ორივე ქორწინებიდან ჰყავდა: ილდა გადეასთან (იქორწინა 1955 წლის 18 აგვისტოს; გაეყარა 1959 წლის 22 მაისს) ილდა ბეატრის გევარა გადეა — დაიბადა 1956 წლის 15 თებერვალს მეხიკოში, გარდაიცვალა 1995 წლის 21 აგვისტოს ჰავანაში; ალეიდა მარჩთან (იქორწინა 1959 წლის 2 ივნისს) კი ალეიდა გევარა მარჩი — დაიბადა 1960 წლის 24 ნოემბერს ჰავანაში, კამილო გევარა მარჩი — დაიბადა 1962 წლის 20 მაისს ჰავანაში, სელია გევარა მარეჩი (დ. 1963 წ. 14 ივნისი, ჰავანა) და ერნესტო გევარა მარჩი (დ. 1965 წლის 24 თებერვალი, ჰავანა). გარდა ამისა, გევარას ასევე ჰყავდა ერთი ქორწინებისგარეშე შვილი — ომარ პერესი, რომელიც მას ლილია როსა პერესთან შეეძინა 1964 წლის 19 მარტს ჰავანაში.
ლა-კაბანია, მიწის რეფორმა და წიგნიერება
მინი|მარცხნივ|250პქ|(მარჯვნიდან მარხცნივ) აჯანყებულთა ერთ-ერთი ლიდერი [[კამილო სიენფუეგოსი, კუბის პრეზიდენტი მანუელ ურუტია და ჩე გევარა, 1959 წლის იანვარი]] პირველი პოლიტიკური კრიზისი წარმოიშვა იმასთან დაკავშირებით, თუ რა უნდა ექნათ ბატისტას დატყვევებული ოფიციალური პირებისთვის, რომლებიც სასტიკ რეპრესიებზე იყვნენ პასუხისმგებელნი. ბატისტას დიქტატურის წინააღმდეგ აჯანყების პერიოდში, არმიის გენერალურმა სარდლობამ, რომელსაც ფიდელ კასტრო ხელმძღვანელობდა, წარმოადგინა XIX საუკუნეში გათავისუფლებული ტერიტორიების სისხლის სამართლის კანონი, რომელსაც ლეი დე ლა სიერას (Ley de la Sierra — სიერას კანონები) უწოდებდნენ. ეს კანონი უკიდურესად მძიმე კრიმინალისთვის სიკვდილით დასჯას ითვალისწინებდა, იქნებოდა ის ჩადენილი ბატსტას რეჟიმის თუ რევოლუციის მხარდამჭერთა მიერ. 1959 წელს, რევოლუციურმა მთავრობამ ეს კანონი მთელს რესპუბლიკაზე განავრცო. კუბის იუსტიციის სამინისტროს ცნობით, ამ ნაბიჯს მხარს უჭერდა მოსახლეობის უმრავლესობა და ის იგივე პროცედურებით ჩატარდებოდა, როგორც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მოკავშირეების მიერ მოწყობილი ნიურნბერგის პროცესი.
ამ გეგმის განხორციელების ერთ ნაწილში, კასტომ გევარა ხუთი თვით დანიშნა ლა-კაბანიის ციხესიმაგრის საპყრობილის კომანდირად. მას ევალებოდა ბატისტას არმიის გასუფთავება და გამარჯვების განმტკიცება გადაჭარბებული „რევოლუციური სამართლიანობით“, ძირითადად მათ წინააღმდეგ, ვინც ბრალდებული იყო ღალატში, ინფორმატორობასა (chivatos) და ომის კრიმინალში. ლა-კაბანიის მეთაურის მოვალეობის შესრულებისას, გევარა განიხილავდა რევოლუციური სასამართლოს პროცესში დამნაშავედ ცნობილთა მიმართვებს. ზოგიერთ შემთხვევაში, ტრიბუნალის მიერ გამოტანილი განაჩენი ჯგუფურად დახვრეტით სიკვდილს ითვალისწინებდა. როგორც კუბის იუსტიციის სამინისტროს მრჩეველი, რაულ გომეს ტრეტო აცხადებდა, ასეთი განაჩენის გამამართლებელი საბუთი იყო მოქალაქეების დაცვა თვითმკვლელობისგან, როგორც ეს მოხდა ოცი წლის წინ, მაჩადოს წინააღდმეგ აჯანყების დროს. ბიოგრაფები შენიშნავენ, რომ 1959 წლის იანვარში, კუბის მთელი საზოგადოება „ლინჩის განწყობაზე“ იყო და როგორც იმ დროის მიმოხილვები აჩვენებენ, მოსახლეობის 93%-ისთვის ტრიბუნალის გადაწყვეტილებები მისაღები იყო. უფრო მეტიც, 1959 წლის 22 იანვარს, აშშ-ის სამაუწყებლო კომპანია „Universal Newsreel“-მა გადასცა ფიდელ კასტროს მიმართვა დაახლოებით ერთი მილიონი კუბელის წინაშე იმის თაობაზე, ემხორბოდნენ თუ არა ისინი ამ სასიკვდილო განაჩენებს, როდესაც მთელმა ბრბომ დაიღრიალა "¡Si!" (დიახ). დაახლოებით 20 000 კუბელი გამოესალმა სიცოცხლეს ბატისტასთან მოთანამშრომლეთა ხელიდან, ომის ბევრ კრიმინალს მიესაჯა წამებითა და სხვა ფიზიკური მანიპულაციებით სიკვდილი, ახალი მთავრობა კი სიკვდილით დასჯებს აგრძელებდა, რაც ნათლად გამოიხატებოდა ბრბოთა ღრიალში — "¡paredón!" (კედელთან), რასაც ბიოგრაფი ხორხე კასტანიედა „სამართლებრივი გარანტიების უპატივცემულობას“ აფასებს.
მიუხედავად იმისა, რომ სხვადასხვა ანგარიშებში განსხვავებული მონაცემებია, შეფასებულია, რომ ამ პერიოდში ქვეყნის მასშტაბით რამდენიმე ასეული კაცი იქნა სიკვდილით დასჯილი, მათ შორის, გევარას იურისდდიქციის ქვეშ მყოფ ლა-კაბანიის ციხესიმაგრეში 55 — 164 ადამიანი დაიღუპა. დღემდე კამათის საგანია თუ როგორი იყო გევარას პოზიცია ლა-კაბანიის სიკვდილით დასჯებთან მიმართებაში. როგორც ზოგიერთი გადასახლებული ოპოზიციონერი ბიოგრაფი იუწყება, დახვრეტის რიტუალების ორგანიზებას გევარა აკეთებდა და ხშირად მასში თავადაც სიამოვნებით მონაწილეობდა, მაშინ, როდესაც სხვები იმაზე მიუთითებენ, რომ გევარამ იმდენი პატიმარი შეიწყალა, რამდენიც შეეძლო. მაგრამ, რაზეც ორივე მხარე თანხმდება ისაა, რომ გევარა „გამოწრთობილი“ კაცი გახდა, რომელსაც ეჭვი არ ეპარეობდა სიკვდილით დასჯებისა და კოლექტიური სასამართლოების სამართლიანობაში, რადგან ერთადერთი გზა „რევოლუციის დასაცავად იყო მისი მტრების მოსპობა, მას ეს შეხედულება ვერ შეაცვლევინა ვერც ჰუმანისტურმა და ვერც პოლიტიკურმა არგუმენტებმა“. ეს ასევე დამტკიცდა 1959 წლის 5 თებერვალს გევარას მიერ ბუენოს-აირესში, ლუის პარადეს ლოპესისადმი მიწერილ წერილში, სადაც ის ცხადად ახსენებს, რომ „დახვრეტები არა მხოლოდ აუცილებელია კუბელი ხალხისთვის, არამედ ის მათდამი ერთგვარი კომპენსაციაცაა“.
მინი|მარცხნივ|250პქ|გევარა თავის ჩვეულ ფორმაში — ჯარისკაცის მწვანე ზეთისხილისფერ სამხედრო სამოსსა და ბერეტში
„რევოლუციურ სამართლიანობაში“ დარწმუნებული გევარას სხვა მთავარი, პირველადი ამოცანა იყო სასოფლო-სამეურნეო მიწის რეფორმის დაწყება. რევოლუციის წარმატებიდან სულ მოკლე ხანში, 1959 წლის 27 იანვარს, გევარას მიერ წარმოთქმულ ერთ-ერთ საყურადღებო მოხსენებაში ის საუბრობდა „აჯანყებულთა არმიის სოციალურ იდეებზე“. ამავე მოხსენებაში მან გაახმოვანა, რომ კუბის ახალი მთავრობის მთავარი საზრუნავი იყო „სოციალური სამართლიანობა, რომელიც მიწის ახალ გადანაწილებას უნდა მოეტანა“. რამდენიმე თვის შემდეგ, 1959 წლის 17 მაისს, ძალაში შევიდა გევარას მიერ წარმოდგენილი მიწის რეფორმის ახალი კანონი, რომელიც ყველა მეურნეობას მაქსიმალურ ტერიტორიად 1 000 აკრს (4 კმ²) უწესებდა. ნებისმიერი მფლობელობა, რომელიც ამ ლიმიტს დაარღვევდა, მთავრობის მიერ ექსპროპრორებული იქნებოდა და ის ან გლეხებს გადაუნაწილდებოდა, თითოეულს 67 აკრი, ან სახელმწიფო კომუნებს გადაეცემოდა. კანონი ასევე ითვალისწინებდა, რომ შაქრის ლერწმის პლანტაციის მფლობელი ვერ იქნებოდა უცხოელი.
1959 წლის 12 ივნისს, კასტრომ გევარა სამთვიან მისიაში გააგზავნა ბანდუნგის პაქტის 14 ქვეყანასა (მაროკო, სუდანი, ეგვიპტე, სირია, პაკისტანი, ინდოეთი, შრი-ლანკა, ბირმა, ტაილანდი, ინდონეზია, იაპონია, იუგოსლავია, საბერძნეთი) და ასევე ქალაქ სინგაპურსა და ჰონგ-კონგში. გევარას ჰავანიდან გამგზავრების შემდეგ, კასტრომ თითქოს საკუთარი თავის დისტანცია დაიჭირა ერნესტოსა და მისი მარქსისტული სიმპატიებისგან, რაც ასე აშფოთებდა როგორც აშშ-ს, ისე კასტროს 26 ივლისის მოძრაობის ზოგიერთ წევრს. გევარამ იაპონიაში 12 დღე დაჰყო (15–27 ივლისი) და მონაწილეობა მიიღო კუბასა და იაპონიას შორის სავაჭრო ურთიერთობების გაფართოებისადმი მიძღვნილ მოლაპარაკებებში. ვიზიტისას, მან უარი თქვა მეორე მსოფლიო ომში დაკარგულ ჯარისკაცთა მიმართ პატივისცემის გამომხატველ უცნობი ჯარისკაცის საფლავთან მისვლასა და გვირგვინის დადებაზე, რადგან შენიშნავდა, რომ „იაპონელმა იმპერიალისტებმა მილიონობით აზიელი მოკლეს“. სანაცვლოდ, გევარამ მოითხოვა ჰიროსიმას მონახულება, სადაც ამერიკელმა სამხედროებმა 14 წლით ადრე ატომური ბომბი ჩამოაგდეს. მიუხედავად იმპერიული იაპონიის გაკიცხვისა, ამ დაბომბვებისათვის გევარა პრეზიდენტ ტრუმენს „პირქუშ მასხარას“ უწოდებდა; ჰიროსიმას მსოფლიო მშვიდობის მემორიალური მუზეუმის მონახულების შემდეგ, მან კუბაში საფოსტო ბარათი გაგზავნა, სადაც ის იუწყებოდა — „იმისათვის რომ უკეთ იბრძოლო მშვიდობისთვის, ერთხელ მაინც უნდა ნახო ჰიროსიმა“.
1959 წლის სექტემბერში, გევარას კუბაში დაბრუნებისას, უკვე აშკარა იყო, რომ კასტრო ახლა ბევრად მეტ პოლიტიკურ ძალაუფლებას ფლობდა. სასოფლო-სამეურნეო მიწის რეფორმის ფარგლებში, მთავრობას უკვე დაეწყო მიწების კონფისკაცია, მაგრამ მიწის მესაკუთრეთათვის კომპენსაციის გადახდის პასუხისმგებლობას თავიდან ირიდებდა, სანაცვლოდ კი სთავაზობდა ნაკლებ საინტერესო „თავდებს“; ამ ნაბიჯმა აშშ-ის განგაში გამოიწვია. ამ რეფორმით დაზარალებულმა კამაგუეის მდიდარმა მესაქონლეებმა მიწის ახალი გადანაწილების საწინააღმდეგო კამპანია წამოიწყეს; ახლადაჯანყებული უკმაყოფილო ხალხის ლიდერი უბერ მატოსი 26 ივლისის მოძრაობის ანტი-კომუნისტურად განწყობილ ფრთას შეუერთდა და ერთად დაიწყეს „კომუნისტური ხელყოფის“ კრიტიკა. ამ პერიოდში, დომინიკელთა რესპუბლიკის დიქტატორმა, რაფაელ ტრუხილიომ მისსავე ქვეყანაში მოქმედ „კარიბის ანტი-კომუნისტურ ლეგიონს“ დახმარება შესთავაზა. ეს მარავალეროვნული ძალა, რომელიც ძირითადად ესპანელებისა და კუბელებისაგან, თუმცა ასევე ხორვატიელების, გერმანელების, ბერძნებისა და მემარჯვენეს დაქირავებული მებრძოლებისგან შედგებოდა, კასტროს ახალი რეჟიმის დამხობას გეგმავდა.
ასეთმა საფრთხეებმა უფრო მოიმატა მას შემდეგ, რაც 1960 წლის 4 მარტს, ჰავანის უბეში, ორმა მასიურმა აფეთქებამ გაანადგურა ფრანგული ფრეგატი ლა-კუბღი (La Coubre), რომელსაც ანტვერპენის პორტიდან ბელგიური იარაღი შემოჰქონდა. აფეთქების შედეგად დაიღუპა 76 და დაშავდა რამდენიმე ასეული ადამიანი, რომელთაც პირველადი სამედიცინო დახმარება თავად გევარამ აღმოუჩინა. კუბის ლიდერმა ფიდელ კასტრომ „ტერორისტულ აქტში“ დაუყოვნებლივ დაადანაშაულა აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტო და უახლესი რამდენიმე დღე დაღუპულთა პატივსაცემად ქვეყანაში გლოვა გამოაცხადა. სწორედ ხსოვნიდადმი მიძღვნილი მოვალეობის შესრულებისას გადაუღო ალბერტო კორდამ ჩე გევარას სახელგანთქმული ფოტო, რომელსაც ამჟამად გერილიერო ეროიკოს (Guerrillero Heroico) უწოდებენ.
მინი|250პქ|გევარა მეუღლესთან, ალეიდა მარჩთან (მარჯვნივ) ერთად [[ჰავანა|ჰავანის ქუჩაში, 1960 წ.]]
აღნიშნული აქტები კასტრომ სამომავლო კონტრ-რევოლუციის საფრთხედ აღიქვა და გევარას მიწის რეფორმის რადიკალურად დაჩქარება მოსთხოვა. ამ გეგმის განსახორციელებლად და რეფორმის მართვის მიზნით, შეიქმნა ახალი სამთავრობო ორგანო — სოფლის მეურნეობის რეფორმის ინსტიტუტი. სულ მალე ის ქვეყნის ყველაზე მნიშვნელოვანი სამთავრობო უწყება გახდა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა გევარა, როგორც მრეწველობის მინისტრი. ჩეს მმართველობისას, ინსტიტუტმა შექმნა საკუთარი, 100 000 კაციანი მილიცია, რომლის თავდაპირველი მოვალეობა იყო მთავრობის მიერ მიწის კონფისკაციის აღსრულება და შემდეგ მისი გადანაწილებისთვის თვალყურის დევნება, მოგვიანებით კი მისი ფუნქცია კოოპერატიული მეურნეობების დაარსება გახდა. ჩამორთმეულმა მიწის ფართობმა 480 000 აკრი (1 900 კმ²) შეადგინა, რაც ძირითადად აშშ-ის კორპორაციებს ეკუთვნოდა. თვეების შემდეგ, შტატების პრეზიდენტმა დუაიტ ეიზენჰაუერმა სამაგიეროს გადახდის მიზნით მკვეთრად შეამცირა კუბური შაქრის ლერწმის იმპორტი, რის შემდეგაც, 1960 წლის 10 ივლისს, გევარას მოწოდებაზე საპრეზიდენტო სასახლის წინ 100 000 მუშა შეიკრიბა, რომელთაც მან სიტყვით მიმართა და აშშ-ის „ეკონომიკური აგრესიის“ დაგმობისკენ მოუწოდა.
მიწის რეფორმის პარალელურად, ერთ-ერთი უპირველესი სფერო, რაზეც გევარა განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებდა, იყო წიგნიერების დონის გაუმჯობესება. 1959 წლამდე, ოფიციალური მონაცემებით წერა-კითხვის დონე კუბაში 60–76% იყო, რისი ძირითად მიზეზი სასოფლო დასახლებებში განათლებისადმი დაბალი ხელმისაწვდომობა და მასწავლებელთა ნაკლებობა იყო. შედეგად, გევარას დაჟინებული მოთხოვნითა და განკარგულებით, 1961 წელი „განათლების წლად“ გამოცხადდა, მობილიზებული იქნა 100 000 მოხალისე, რომლებიც ე. წ. „წიგნიერების ბრიგადებში“ გაერთიანდნენ და გაგზავნილ იქნენ სოფლებში სკოლების ასაგებად, ახალი მასწავლებელების მოსამზადებლად, მთავარი მიზანი კი მაინც უწიგნური გუახიროებსითვის (გლეხები) წერა-კითხვის სწავლება იყო. გევარას შემდგომი, ბევრი ეკონომიკური ინიციატივისგან განსხვავებით, ეს კამპანია შეფასებულ იქნა, როგორც „შესანიშნავი წარმატება“. კუბის წიგნიერების კამპანიის დასრულებისას, წერა-კითხვა შესწავლილი ჰქონდა 707 212 მოზარდს, რის შედეგადაც ქვეყანაში წიგნიერების მაჩვენებელმა 96 %-ს მიაღწია.
„ახალი ადამიანი“, ღორების ყურე და კარიბის კრიზისი
მინი|250პქ|შეხვედრა ფრანგ [[ეგზისტენციალიზმი|ეგზისტენციალისტ ფილოსოფოსებთან — ჟან პოლ სარტრთან და სიმონა დე ბოვუართან 1960 წლის მარტში. ესპანურის გარდა, გევარა თავისუფლად ფლობდა ფრანგულსაც.]] მინი|250პქ|გევარა ჰავანის სანაპიროსთან თევზაობისას, 1960 წლის 15 მაისი. ფიდელ კასტროსთან ერთდ, გევარა სამშობლოდან გაძევებულ მწერალს, [[ერნესტ ჰემინგუეის ეჯიბრებოდა ე. წ. „ჰემინგუეის თევზაობის პაექრობაში“]]
ამ ეტაპზე, გევარამ დამატებით მიიღო ფინანსთა მინისტრისა და ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის თანამდებობა. შედეგად, გევარა, რომელსაც ამავე დროს მრეწველობის მინისტრის პოსტიც ეკავა, თავის ძალაუფლების ზენიტში აღმოჩნდა, როგორც კუბის ეკონომიკის „ფაქტობრივი მეფე“. მისი, როგორც ცენტრალუირ ბანკის ხელმძღვანელის მოვალეობა იყო ხელი მოეწერა კუბის ვალუტაზე, რომლის კუპიურებზეც მისი ხელმოწერა გამოისახებოდა. სრული სახელის ნაცვლად, ჩეკებზე მან მხოლოდ „ჩე“ მოაწერა. ამ სიმბოლურმა ქმედებამ კუბის ფინანსური სექტორის ბევრი წარმომადგენელი აღაშფოთა, რადგან ამით გევარა მიუთითებდა თავის ზიზღზე ფულისა და მის მიერ მოტანილი კლასობრივი განსხვავებისადმი. როგორც გევარას დიდი ხნის მეგობარი რიკარდო როხო მოგვიანებით შენიშნავდა, „იმ დღეს, როდესაც მან ჩეკებზე ხელი მოაწერა როგორც ჩე, მან ზუსტად მიუთითა იმ ფართოდ გავრცელებულ რწმენაზე, რომ ფული წმინდა რამეა“.
გევარას პირველი, ყველაზე სასურველი მიზანი იყო ქვეყნის მასშტაბით ეხილა მატერიალური მოტივების აღძვრის შესუსტება მორალურის სასარგებლოდ, რაც თანხვედრაში მოდიოდა მის სიძულვილთნ სიმდიდრისადმი. იგი კაპიტალიზმს უყურებდა როგორც „მგლების შეჯიბრს“, სადაც „გამარჯვებული მხოლოდ ერთი გამოდიოდა, ისიც სხვების ხარჯზე“, ამიტომაც სურდა ეხილა „ახალი ქალისა და კაცის“ შექმნა. გევარა განუწყვეტლივ ხაზს უსვამდა, რომ სოციალისტური ეკონომიკა „არ სწყალობდა ძალას, მსხვერპლშეწირვას, ომისა და ნგრევის რისკებს“ და მას თუ დაანგრევდა მხოლოდ „სიხარბე და ინდივიდუალური ამბიციები კოლექტივიზმის ნაცვლად“. შესაბამისად, გევარას უპირველესი მიზანი გახდა „ინდივიდუალური ცნობიერებისა“ და ღირებულებების რეფორმა, რათა შეექმნა უკეთესი მუშები და მოქალაქეები. მისი ხედვით, კუბელ „ახალ ადამიანს“ ექნებოდა იმის უნარი, რომ გაადაებიჯებინა ეგოტიზმისა და ეგოიზმისათვის, რაც მას ასე ეზიზღებოდა და რაც მხოლოდ კაპიტალისტური საზოგადოებების ინდივიდებისთვის იყო დამახასიათებელი. „განვითარების“ ამ ახალი მეთოდის აღწერისას, გევარა ამბობდა:
გევარას აკვიატებული ჰქონდა ფრაზა „ინდივიდებისა და მასებს შორის ერთობა“ რომლის შემდგომი განუყრელი რამ მისი რწმენით, იყო და იქნებოდა მოხალისეობრივი შრომა. ამის საილუსტრაციოდ, გევარა თავად აძლევდა მაგალითს და დასვენების დღეებშიც „დაუსრულებლად მუშაობდა მინისტრის პოსტზე, მშენებლობაზე და შაქრის ლერწმის ჭრაზეც კი“. ცნობილი იყო იმით, რომ მუშაობდა 36 საათი გადაბმულად, შეხვედრებს შუაღამის შემდეგ მართავდა და გაქცეული ჭამდა. ასეთი ქცევები სიმბოლური იყო გევარას მორალური სტიმულების ახალი პროგრამისა, რომლის მიხედვითაც აუცილებელი იყო მუშას შეხვედროდა განსაზღვრული წილი და ეწარმოებინა განსაზღვრული ოდენობის საქონელი. გევარას მიერ გაუქმებული გადასახადების ზრდის სანაცვლოდ, მუშა, რომელიც გადააჭარბებდა თავის კვოტას, ახლა მხოლოდ ქების სიგელს მიიღებდა, ის კი ვინც ვერ შეასრულებდა კუთვნილ კვოტას, ხელფასი დაექვითებოდა. გევარა თავგამოდებით იცავდა მოტივაციასთან და მუშებთან დაკავშირებულ თავის პერსონალურ ფილოსოფიას და ამბობდა:
აშშ-სთან კომერციული კავშირების დაკარგვის შემდეგ, გევარა აქტიურად ცდილობდა იგი ჩაენაცვლებინა აღმოსავლეთის ბლოკის ქვეყნებთან ახლო კომერციული ურთიერთობებით, რის გამოც ის მარქისიტულ სახელმწიფოებს სტუმრობდა და მათთან შეთანხმებებს აფრომებდა. 1960 წლის მიწურულს იგი ესტუმრა ჩეხოსლოვაკიას, სსრკ-ს, ჩრდილოეთ კორეას, აღმოსავლეთ გერმანიას და და ხელი მოაწერა მაგალითად, სავაჭრო შეთანხმებას აღმოსავლეთ ბერლინში 1960 წლის 17 დეკემბერს. ასეთი შეთანხმებები კუბის ეკონომიკას მნიშვნელოვნად ეხმარებოდა, მაგრამ ამავე დროს გააჩნდა არასახარბიელო მომენტები, რაც აღმოსავლეთის ბლოკზე მზარდ ეკომომიკურ დაქვემდებარებაში გამოიხატებოდა. სწორედ აღმოსავლეთ გერმანიაში, გევარა შეხვდა ტამარა ბუნკეს (შემდეგში ცნობილი როგორც „ტანია“), რომელიც მისი თარჯიმნის მოვალეობას ასრულებდა და რომელიც წლების შემდეგ მას შეუერთდა და მასთან ერთად იქნა მოკლული ბოლივიაში.
გევარას ეკონომიკური პრინციპების ყოველი ღირსებისა თუ ნაკლის მიუხედავად, მისი პროგრამა წარუმატებელი აღმოჩნდა. მუშებისთვის განკუთვნილმა მისმა „მორალური სტიმულების“ პროგრამამ განაპირობა პროდუქტიულობის სწრაფი დაცემა და სამუშაოს გაცდენების ზრდა. გევარას ხედვების კოლექტიური წარუმატებლობის დასამოწმებლად, რეპორტიორმა ისადორ ფეინსტეინ სტოუნმა, რომელმაც ამ პერიოდში ჩეს ორჯერ ჩამოართვა ინტერვიუ, შენიშნა, რომ ის იყო „გალაჰადი და არა რობესპიერი“, ამავე დროს, გამოთქვამდა აზრს, რომ „მისი მდგომარეობა წააგავდა ზოგიერთი ადრეული წმინდანისას, რომელთან თავშესაფარი უდაბნოში ჰპოვეს. მხოლოდ იქ იყო შესაძლებელი რწმენის სიწმინდის დაცვა ადამიანური ბუნების გარდაუქმნელი რევიზიონისმისგან“.
მინი|მარცხნივ|250პქ|გევარა (მარცხნივ) და [[ფიდელ კასტრო, ალბერტო კორდას ფოტო, 1961 წ.]]
1961 წლის 17 აპრილს, ღორების ყურის ინვანსიისას, კუბაში აშშ-ის მიერ გაწვრთნილი 1400 ქვეყნიდან განდევნილი ადამიანი შემოიჭრა. ამ ბრძოლაში გევარას მთავარი როლი არ უთამაშია, რამდენადაც ინვანსიამდე ერთი დღით ადრე, გაყალბებული ფლოტი პინარ-დელ-რიოს დასავლეთ სანაპიროზე შეიჭრა და ამ რეგიონის გევარას კონტროლირებადი ძალები მიიტყუა. მიუხედავად ამისა, ისტორიკოსები უფრო სანდოს მის გამარჯვებას მიიჩნევენ, რადგან ამ დროისთვის გევარა კუბის შეიარაღებული ძალების წვრთნების დირექტორი იყო. ერთ-ერთი ავტორი ტად შულცი, კუბის გამარჯვებაზე საუბრისას შენიშნავს გევარასადმი რწმენას: „რევოლუციონერებმა გაიმარჯვეს, რადგან ჩე გევარამ, როგორც რევოლუციური შეიარაღებული ძალების წვრთნების ხელმძღვანელმა და მილიციაზე პასუხისმგებელმა ომისათვის გაწვრთნა 200 000 კაცი და ქალი“. სწორედ ამ კამპანიის მიმდინარეობისას მოხდა ლამის საბედისწერო შემთხვევა, როდესაც მისი პისტოლეტი ბუდიდან ამოვარდა და შემთხვევით გავარდნილმა ტყვიამ გევარას ლოყასთან ჩაუქროლა ისე, რომ ოდნავ შეეხო კიდეც.
1961 წლის აგვისტოში, ურუგვაის საკურორტო ქალაქ პუნტა-დელ-ესტეში, ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის ქვეყნების ეკონომიკური კონფერენციის მიმდინარეობისას, ჩერ გევარამ აშშ-ის პრეზიდენტ ჯონ ფიცჯერალდ კენედის „მადლობის“ წერილი გაუგზავნა თეთრი სახლის ახალგაზრდა მდივნის, რიჩარდ გუდვინის ხელით, სადაც ეწერა: „მადლობა პლაია-ხირონისთვის (ღორების ყურე). ინვანსიამდე, რევოლუცია არამყარი იყო, ახლა კი ის ისე ძლიერია, როგორც არასდროს“. აშშ-ის ფინანსთა მინისტრის, დუგლას დილონის საპასუხოდ, რომელიც „ალიანსს პროგრესისთვის“ (Alliance for Progress) წარმოადგენდა, რომლის რატიფიკაციაც შეხვედრაზე უნდა მოეხდინათ, გევარამ ანტაგონისტურად შეუტია აშშ-ის მოთხოვნას „დემოკრატიის“ დამყარების თაობაზე; შენიშნა, რომ ასეთი სისტემა შეუთავსებელი იყო „ფინანსურ ოლიგარქიასთან, ზანგების დისკრიმინაციასთან და კუ კლუქს კლანის უხეშ სამართალდარღვევებთან“. გევარამ გამოსვლა „დევნის“ წინააღმდეგ საუბრით გააგრძელა, რაც მისი ხედვით „გამოიხატებოდა ისეთი მეცნიერების თანამდებობებიდან გაძევებაში, როგორიც იყო მაგალითად რობერტ ოპენჰეიმერი, წლების განმავლობაში სიტყვის დაძვრას უკრძალავდა ისეთ გასაოცარ ხმას, როგორიც იყო პოლ რობსონი და შოკისმომგვრელი სიტყვებისთვის სასიკვდილოდ გზავნიდა იულიუს და ეთელ როზენბერგებს“. სიტყვის ბოლოს, გევარამ მიუთითა, რომ აშშ არ იყო დაინტერესებული რეალური რეფორმებით და გესლიანად, დამცინავად შენიშნა, რომ „ამერიკელი ექსპერტები არასოდეს საუბრობენ აგრარულ რეფორმაზე, ისინი უფრო უსაფრთხო თემებს ამჯობინებენ, წყალმომარაგების გაუმჯობესების მსგავსებს. მოკლედ, როგორც ჩანს, ისინი ტუალეტების რევოლუციას ამზადებენ“.
გევარამ, რომელიც კუბა-საბჭოთა კავშირის ურთიერთობების პრატქიკულად არქიტექტორი იყო, გადამწყვეტი როლი ითამაშა კუბაში საბჭოთა ატომური ბალისტიკური ქობინების შეტანაში, რომლებმაც 1962 წლის ოქტომბერში კარიბის კრიზისი გამოიწვია და მსოფლიო ატომური ომის ზღვარზე მიიყვანა. კრიზისიდან რამდენიმე კვირის შემდეგ, ბრიტანულ კომუნისტურ გაზეთ დეილი ვორკერთან (Daily Worker) ინტერვიუში გევარა ჯერ კიდევ გაშმაგებული იყო სსრკ-ის ღალატით და როგორც კორესპოდენტ სემ რასელს განუცხადა, იმ შემთხვევაში, თუ ქობინები კუბის კონტროლქვეშ დარჩებოდა, ისინი მათ მიერ გასროლილ იქნებოდა. შემდეგში, ამ ინციდენტის განმარტებისას გევარამ კვლავ გაიმეორა, რომ „იმპერიალისტური აგრესიის“ წინააღმდეგ მიმართული სოციალისტური განთავისუფლებისათვის დასაშვები იყო „ატომური ომის მილიონობით მსხვერპლიც“ კი. კარიბის კრიზისმა შემდგომში გევარა დარწმუნა, რომ მსოფლიოს ორი სუპერძალა (აშშ და სსრკ) თავიანთ გლობალურ სტრატეგიებში კუბას, როგორც პაიკს ისე იყენებდნენ. ამის შემდეგ, საბჭოთა კავშირს ის ისევე ხშირად კიცხავდა, როგორც ამერიკელებს.
საერთაშორისო დიპლომატია
thumb|left|300px|მსოფლიო რუკა, რომელზეც წითლად გამოსახულია ქვეყნები, რომლებსაც სტუმრობდა ან ცხოვრობდა ჩე გევარა. ის სამი ქვეყანა კი სადაც ის შეიარეღებულ რევოლუციას ახორციელებდა, მწვანედაა გამოსახული. 1964 წლის დეკემბერში, ჩე გევარა წარმოჩნდა როგორც „მსოფლიო მნიშვნელობის რევოლუციონერი სახელმწიფო მოღვაწე“ და აქედან გამომდინარე, კუბის დელეგაციას ნიუ-იორკში წარუძღვა გაეროში სიტყვით გამოსასვლელად. ჟინიანი მიმართვისას, მან გაკრიტიკა გაერო სამხრეთ აფრიკაში არსებულ „აპართეიდის მხეცური პოლიტიკის“ წინააღმდეგ გამოჩენილი უუნარობისთვის და იკითხა: „გაეროს ამის შესაჩერებლად ნუთუ არაფერი შეუძლია?“ შემდეგ გევარამ გააკრიტიკა აშშ-ის პოლიტიკა თავის შავკანიან მოქალაქეებთან მიმართებაში და განაცხადა:
აღშფოთებულმა გევარამ თავის გამოსვლა ჰავანის მეორე დეკლარაციის ჩაკითხვით დაამთავრა, რომელიც ლათინურ ამერიკას აცხადებდა როგორც „200 მილიონიანი ძმების ოჯახს, რომლებიც ერთი და იმავე უბედურებით იტანჯებიან“. ეს „ეპიკა“ როგორც გევარამ განაცხადა, შესაძლოა დაწერილი ყოფილიყო „დამშეული ინდიელი მასების, უმიწაწყლო გლეხების, ექსპლუატირებული მუშებისა და პროგრესული მასების მიერ“. გევარასთვის კონფლიქტი იყო მასისა და იდეების ბრძოლა, რომელიც ამიერიდან წარიმართებოდა მათ მიერ, ვისაც „ულმობლად მოექცა და აბუჩად აიგდო იმპერიალიზმმა“, რომლებიც წინათ მიიჩნეოდნენ „სუსტ და მორჩილ ბრბოდ“. ამ „ბრბოსთან“ ერთად, გევარა ამჯერად ამტკიცებდა, რომ „იანკების მონოპოლიური კაპიტალიზმი“ ახლა შეძრწუნებული ხედავდა თავის „საფლავის მთხრელებს“. სწორედ ამ „განკითხვის საათის“ დროს, რომელზეც გევარა საუბრობდა, „უცნობი მასა“ საკუთარ ისტორიას „საკუთარი სისხლით დაწერდა“ და მოითხოვდა „უფლებებს, რომლებიც ყველას მიერ დაცინული იყო მთელი 500 წლის მანძილზე“. გაეროს გენერალურ ასამბლეაზე გევარამ თავისი გამოსვლა დაასრულა ვარაუდით, რომ „ბრაზის ეს ტალღა“ „გაწმენდდა ლათინური ამერიკის მიწას და მშრომელთა მასები, რომლებიც „შემოაბრუნებდნენ ისტორიის ბორბალს“ პირველად „გამოიღვიძებდნენ ხანგრძლივი, სასტიკი ძილისგან“.
thumb|right|250px|გევარა [[მოსკოვი|მოსკოვში, წითელ მოედანზე. 1964 წლის ნომებერი]] მინი|250პქ|ჩე გევარა [[გამალ აბდელ ნასერი|გამალ აბდელ ნასერთან, 1965 წ.]]
როგორც გევარამ მოგვიანებით შეიტყო, გაეროს კომპლექსში ყოფნის დროს, ადგილი ჰქონდა მისი სიცოცხლის ხელყოფის ორ წარუმატებელ მცდელობას კუბიდან განდევნილთა მხრიდან. პირველი მომდინარეობდა მოლი გონსალესისგან, რომელმაც მისი გავლისას ბარიკადების გარღვევა სცადა ხელში მომარჯვებული 7 დიუმიანი სანადირო დანით, შემდეგ კი მისი სიტყვით გამოსვლისას გილერმო ნოვომ მდინარე ისტ-რივერიდან გაეროს შტაბ-ბინას ტანკსაწინააღმდეგო ტაიმერიანი ყუმბარა ესროლა. შემდეგში, ამ ინცინდენტებზე კომენტარის გაკეთებისას, გევარა აღნიშნავდა, რომ „უმჯობესია ქალმა მოგკლას დანით, ვიდრე კაცმა თოფით“, ამავე დროს, სიგარის დუნე კვამლის ფონზე დაამატა, რომ ამ აფეთქებამ „ყველაფერს უფრო მეტი არომატი შესძინა“.
ნიუ-იორკში ყოფნისას, გევარამ ასევე მონაწილეობა მიიღო ტელეკომპანია CBS-ის საკვირაო ახალი ამბების პროგრამაში „ერის სახე“ (Face the Nation) და შეხვდა ისეთი რანგის პიროვნებებს, როგორებიც იყვნენ ამერიკელი სენატორი ეჯენ მაკ-კართი და მისი პარტნიორი მალკოლმ იქსი. მალკოლმ იქსი გევარასადმი თავის აღფრთოვანებას ვერ ფარავდა და მას აღიარებდა „ამ დროისათვის ერთ-ერთ ყველაზე რევოლუციონერ ადამიანად ამ ქვეყანაში“ და მისი განცხადება ხალხის წინაშე აუდუბონ ბალრუმის თერტრშიც კი წაიკითხა.
17 დეკემბერს, გევარა პარიზში გაემგზავრა, საიდანაც 3 თვიანი მოგზაურობა დაიწყო, რომლის განმავლობაშიც ის ესტუმრა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკას, ჩრდილოეთ კორეას, გაერთიანებულ არაბულ რესპუბლიკას (ეგვიპტე), ალჟირს, განას, გვინეას, მალის, ბენინს, კონგოს რესპუბლიკას და ტანზანიას, თუმცა მანამდე ჯერ ირლანდიასა და პრაღას ეწვია. ირლანდიაში, გევარამ გაიხსენა საკუთარი ირლანდიური წარმომავლობა და ქალაქ ლიმერიკში წმინდა პატრიკის დღე აღნიშნა. ამ ვიზიტის შესახებ ის თავის მამას იუმორით სწერდა: „მე შენი წინაპრების მწვანე ირლანდიაში ვარ. როდესაც მათ ამის შესახებ გაიგეს, ჩემთან ტელევიზია მოვიდა და ლინჩების გენეალოგიაზე მკითხეს, მაგრამ ამ შემთხვევაში, ისინი ცხენის ქურდებს ან რაღაც ამდაგვარს ჰგავდნენ, სხვა არაფრის თქმა შემიძლია“.
ამ ვოიაჟის დროს, მან წერილი მისწერა კარლოს კიხანოს, ურუგვაული ყოველკვირეული ჟურნალის გამომცემელს, რომელსაც შემდეგ სახელი შეეცვალა და ეწოდა სოციალიზმი და ადამიანი კუბაში. ამ ტრაქტატში გამოიკვეთებოდა გევარას მოწოდებები ახალი ცნობიერების შექმნის, მუშაობის სტატუსისა და ინდივიდის როლის თაობაზე. იგი ასევე არ ფარავდა თავის ანტიკაპიტალისტური განწყობის მიღმა არსებულ მიზეზებს და აცხადებდა:
ალჟირი, საბჭოთა კავშირი და ჩინეთი
1965 წლის 24 თებერვალს, ალჟირის დედაქალაქ ალჟირში, აფრო-აზიური სოლიდარობის სემინარზე გევარამ გააკეთა მოხსენება, რომელიც საერთაშორისო დონეზე მისი საბოლოო საჯარო გამოჩენა აღმოჩნდა. მან ზუსტად განსაზღვრა სოციალისტური ქვეყნების მორალური ვალი და ისინი დაადანაშაულა დასავლეთის ქვეყნებთან ექსპლუატაციის პროცესში ფარულ მონაწილეობაში. მან რამდენიმე სხვადასხვა სახის მონახაზი გააკეთა, რითაც აჩვენა, რომ კომუნისტური სახელმწიფოები იარაღი უნდა ყოფილიყვნენ იმპერიალიზმის საბოლოო მარცხისთვის. მან ასევე საჯაროდ გააკრიტიკა საბჭოთა კავშირი (კუბის უპირველესი ფინანსური მხარდამჭერი). 14 მარტს გევარა კუბაში დაბრუნდა, სადაც ჰავანის აეროპორტში ფიდელ და რაულ კასტროებმა, ოსვალდო დორტიკოსმა და კარლოს რაფაელ როდრიგესმა საზეიმო დახვედრა მოუწყვეს.
გულაჩი
გულაჩი — სიგრძის საზომი ერთეული ოსმალეთის იმპერიაში. გავრცელებული იყო სამხრეთ საქართველოშიც. შეადგენდა 213,6 სმ.
ერნესტო ჩე გევარა
ალჟირი, საბჭოთა კავშირი და ჩინეთი
ალჟირში საბოლოო საჯარო გამოსვლის შემდეგ, გევარას ხედვით, ჩრდილოეთ ნახევარსფერო სამხრეთის ექსპლუატაციას ახდენდა, სადაც ძირითადი მჩაგვრელები იყვნენ აშშ დასავლეთით და სსრკ აღმოსავლეთით. ის ძლიერ უჭერდა მხარს კომუნისტებს ჩრდილოეთ ვიეტნამში, ვიეტნამის ომის მიმდინარეობისას და განვითარებადი ქვეყნის ხალხებს ხელში იარაღის აღებისკენ უბიძგებდა, რათა შეექმნათ კიდევ „ბევრი ვიეტნამი“.
გულაჩი
ლიტერატურა
კატეგორია:სიგრძის საზომი ერთეულები კატეგორია:ოსმალეთის იმპერია
ერნესტო ჩე გევარა
ალჟირი, საბჭოთა კავშირი და ჩინეთი
გარდა ამისა, გევარას შეხედულებები, რომლებიც ამავე დროს თანხვედრაში მოდიოდა მაო ძედუნის ჩინეთის კომუნისტური მთავრობის კურსთან, კუბისთვის უფრო მეტად პრობლემატურ ელფერს იძენდა, რადგან ქვეყნის ეკონომიკა უფრო და უფრო დამოკიდებული ხდებოდა საბჭოთა კავშირზე. კუბის რევოლუციის ჯერ კიდევ ადრეული დღეებიდან მოყოლებული, ბევრი გევარას ლათინურ ამერიკაში მაოისტური სტრატეგიის მხარდამჭერად და კუბის სწრაფი ინდუსტრიალიზაციის გეგმის ავტორად მიიჩნევდა, რომელსაც ხშირად ადარებდნენ ჩინურ „დიდ ნახტომს მომავალში“. კასტრო უკვე დაღლილი აღმოჩნდა საბჭოთა რეკომენდაციებთან და პირობებთან გევარას წინააღმდეგობით, რომლებსაც კასტრო უყურებდა როგორც აუცილებელს, გევარა კი მათ გახრწნილსა და „პრე-მონოპოლისტურს“ უწოდებდა.
ამ პერიოდის პირად ნაწერებში გევარა აძლიერებს საბჭოთა პოლიტეკონომიის კრიტიკას და მიაჩნია, რომ მათ „დაივიწყეს მარქსი“. ეს უბიძგებს გევარას საბჭოთა ექსპლუატაციის მთელი რიგი წესების დაგმობისკენ, მათ შორის იყო როგორც ის უწოდებს, მათი მცდელობები „კაპიტალიზმიდან სოციალიზმში გადასვლისათვის განუყრელი კლასობრივი ბრძოლის დამახასიათებელი ძალადობის ჰაერის გასუფთავებისა“, შეერთებულ შტატებთან მშვიდობიანი თანაარსებობის მათი „სახიფათო“ პოლიტიკა, მუშაობის იდეის „ცნობიერების შეცვლის“ მათი წარუმატებელი ბიძგები და მათი მცდელობა სოციალისტური ეკონომიკის „ლიბერალიზებისა“. გევარას სურვილი იყო ეხილა ფულის, პროცენტების, სასაქონლო პროდუქციის, საბაზრო ეკონომიკისა და „მერკანტილური ურთიერთობების“ მოსპობა; მსოფლიო კომუნიზმის დამყარების შემდეგ ყველა იმ გარემოების გაქრობა, რომლებსაც საბჭოთა კავშირი ამტკიცებდა. ამ მზარდ მიდგომასთან წინააღმდეგობასთან ერთად, საბჭოთა პოლიტეკონომიის სახელმძღვანელოს კრიტიკამ გევარას ზუსტად აწინასწარმეტყველებინა, რომ მას შემდეგ, რაც საბჭოთა კავშირი მზად არ აღმოჩნდა ფასეულობათა თეორიის (მარქსიზმი) მოსასპობად (როგორც გევარას სურდა), ისინი საბოლოოდ კვლავ კაპიტალიზმს დაუბრუნდებოდნენ.
ალჟირში სიტყვით გამოსვლიდან ორი კვირის შემდეგ, გევარა საჯარო ცხოვრებიდან მთლიანად გაუჩინარდა. მისი ადგილსამყოფელი კუბაში დიდ საიდუმლოს წარმოადგენდა, ვინაიდან იგი ძალაუფლებაში საკუთარ თავს ყოველთვის მეორედ მიიჩნევდა კასტროს შემდეგ. მისი გაუჩინარება სხვადასხვაგვარად დაკავშირებული იყო ინდუსტრიალიზაციის გეგმის ჩავარდნასთან, რომელსაც ის მრეწველობის მინისტრის პოსტზე ყოფნისას ახორციელებდა, ასევე საბჭოთა ოფიციალური პირების მიერ კასტროზე განხორციელებულ წნეხთან, რომლებიც გმობდნენ გევარას პრო-ჩინურ კომუნისტურ პოზიციას ჩინეთ-საბჭოთა განხეთქილებაში, ისევე როგორც კუბის ეკონომიკური განვითარებისა და იდეოლოგიური ხაზის შეხედულებებში გევარასა და პრაგმატიკოს კასტროს ხედვებს შორის სერიოზულ განსხვავებასთან. გევარას სიკვდილის შესახებ საერთაშორისო არენაზე გავრცელებულმა ხმებმა კასტრო აიძულა 1965 წლის 16 ივნისს განეცხადებინა, რომ ხალხს ინფორმაციას თავად გევარა მიაწვდიდა მაშინ, როდესაც იგი ამას საჭიროდ ჩათვლიდა. თუმცა ჭორები კვლავ ვრცელდებოდა, როგორც კუბაში, ისე მის ფარგლებს გარეთ. 1965 წლის 3 ოქტომბერს, კასტრომ საჯაროდ გამოამზეურა რამდენიმე თვით ადრე გევარას მიერ მისთვის მიწერილი დაუთარიღებული წერილი, რომელშიც ის კიდევ ერთხელ ადასტურებდა თვის მტკიცე მხარდაჭერას კუბის რევოლუციის მიმართ, მაგრამ სააშკარაოზე გამოჰქონდა თავის ჩანაფიქრი, რომ სულ მალე კუბას დატოვებდა და რევოლუციური ბრძოლების გასამართად საზღვარგარეთ გაემგზავრებოდა. ამავე დროს, იგი ტოვებდა მის ყველა პოზიციას მთავრობასა და პარტიაში და უარს ამბობდა კუბის მოქალაქეობაზე.
კონგო
მინი|250პქ|[[კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა. მონიშნულია ჩე გევარას მოქმედების არეალი.]] thumb|upright|left|250პქ|37 წლის გევარა აფრიკელი ბავშვით ხელში, აფრო-კუბელ ჯარისკაცთან ერთად კონგოს კრიზისში, 1965 წ. მინი|250პქ|მარცხნივ|გევარას ყალბი პასპორტი ადოლფო მენა გონსალესის სახელზე, რომელიც მას 1964 წელს კუბელმა საიდუმლო აგენტმა დაუმზადა სამხრეთ ამერიკაში გასამგზავრებლად