cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Angel and the Dark River
მუსიკალური სტილი
ალბომი განსხვევდება მისი წინამორბედი ორი სტუდიური ალბომისგან, რადგან დეზ მეტალის ელემენტები ნაკლებადაა და გიტარის რიფებიც დუმ მეტალისთვის ნელ ტემპშია შესრულებული. ძირითადი აქცენტი მუსიკის მელოდიურობაზეა გაკეთებული.
ტექსტები
ტექსტების მხრივ ეს ალბომი წინა ალბომების ერთგვარი გაგრძელებაა. რელიგიური სიმბოლიზმი და პრობლემები ურთიერთობაში, სწორედ ეს არის სიმღერების ძირითადი თემა. ენდრიუ კრეიგანის თქმით, სიმღერების ინსპირაცია ჯგუფის წევრებმა თავიანთი საცხოვრებელი ადგილიდან მიიღეს. ისინი ინგლისის ჩრდილოეთ მხარეს ცხოვრობენ, რომელიც ძელი ციხე-სიმაგრეებით, საშინელი წვიმით, სიცივით და საცოდავი ყოფით გამოირჩევა.
ტურნე Iron Maiden-თან
My Dying Bride იყო ჯგუფი, რომელმაც Iron Maiden-ის 1995 წლის მსოფლიო ტურნე გახსნა. აარონის თქმით, მას სტივ ჰარისმა დაურეკა და პირადად მოიწვია ტურნეზე. ასევე უთხრა, რომ მისი აზრით „The Angel and the Dark River“ მკვლელი ალბომია.
სქოლიო
კატეგორია:1995 წლის ალბომები კატეგორია:My Dying Bride-ს ალბომები კატეგორია:Peaceville Records-ის ალბომები
ვაინახური მითოლოგია
ვაინახური მითოლოგია — ჩრდილოეთ კავკასიაში ბინადარი ვაინახების მითოლოგია. ჩეჩნეთსა და ინგუშეთში ისლამიზაცია შედარებით გვიან, ადრეულ თანამედროვე პერიოდში მოხდა, რის გამოც იორდანიელი ისტორიკოსი ამჯად ჯაიმუხა ვაინახური მითოლოგიის პრე-ისლამური ელემენტების რეკონსტრუქციის იდეა წამოაყენა, რომელიც წინაპართა პატივისცემასა და დაკრძალვის რიტუალებსაც მოიცავს. ჩრდილოეთ კავკასიის სხვა ხალხების, განსაკუთრებით ჩერქეზებისა და ოსების მსგავსად, ვაინახებიც ხეებს ეთაყვანებოდნენ და თვლიდნენ, რომ მათში ადამიანთა სულები იყო ჩასახლებული. ხეებისთვის თაყვანსაცემად ვაინახებს არაერთი რიტუალი ჰქონდათ. ვაინახთა მითოლოგიაში განსაკუთრებული ადგილი მსხლის ხეს ეკავა.
მონღოლთმცოდნეობა
მონღოლთმცოდნეობა — კომპლექსური სამეცნიერო დისციპლინა, რომელიც შეისწავლის მონღოლი ხალხების ისტორიას, ეკონომიკას, არქეოლოგიას, ეთნოგრაფიას, ენასა და ლიტერატურას. მონღოლთმცოდნეობის განვითარებას საფუძველი ჩაუყარა XIII—XVII საუკუნის მონღოლი ავტორების თხზულებებმა, ჩინური დინასტიურმა ქრონიკებმა, ჩინელი, სპარსი, არაბი, სომეხი, ქართველი ავტორებისა და რუსი მემატიანეების თხზულებებმა, XIII საუკუნის მოგზაურობისა და ელჩების მემუარებმა (პლანო კარპინი, ვ. რუბრუკი, მარკო პოლო და სხვ.).
ვაინახური მითოლოგია
შედარებითი მითოლოგია
კ. სიხარულიძის აზრით, ანტიკურ ხანაში კავკასიის რეგიონის ხალხები ერთი, რეგიონული კულტურის მატარებელი ხალხი იყო. ვაინახებისა და ქართველთა მითოლოგიების კვლევა ბევრ მსგავსებას ავლენს.
მონღოლთმცოდნეობა
ევროპაში მონღოლთმცოდნეობის განვითარება დაიწყო XVIII საუკუნეში, როდესაც ფრანგმა მისიონერსინოლოგებმა ჟ. ბ. დიუგალდმა, ჟ. დე გინმა და სხვ. პირველად შემოიტანეს მეცნიერებაში ჩინური ქრონიკებიდან და ისტორიული თხზულებებიდან ცნობები მონღოლების შესახებ. ამავე პერიოდში რუსეთში ისტორიკოსებმა გ. მილერმა და ი. ფიშერმა გამოიყენეს რუსული არქივების დოკუმენტები მონღოლეთის შესახებ. ტერიტორიულმა სიახლოვემ და რუსეთ-მონღოლეთის ხანგრძლივმა ურთიერთობამ განაპირობა XIX საუკუნეში რუსეთის აღიარება მსოფლიო მონღოლთმცოდნეობის ცენტრად. ი. შმიდტის მონღოლურმა გრამატიკამ (XIX საუკუნის დასაწყისი) დასაბამი მისცა მონღოლური ენათმეცნიერებისა და საზოგადოდ მონღოლური ფილოლოგიის განვითარებას რუსეთსა და დასავლეთ ევროპაში. ამ დროს მონღოლთმცოდნეობის ძირითადი მიმართულება რუსეთში იყო წყაროთმცოდნეობა, ძეგლების პუბლიკაცია, ფილოლოგია, ისტორიის ფეროში კი — მედიევისტიკა (ს. ლიპოვცევი, პ. კაფაროვი, დ. ბანზაროვი, ა. პოზდნეევი, ნ. ბიჩურინი, ი. ბერეზინი, ვ. ვასილიევი, ვ. უსპენსკი, ვ. რადლოვი, ვ. ბარტოლდი და სხვ.). დასავლეთევროპელ მკვლევრებს შორის მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია შვედ მეცნიერს ა. დ’ოსონს (XIX საუკუნე), რომელმაც შრომაში მონღოლეთს ისტორიის შესახებ პირველად გამოიყენა რაშიდ ალ-დინის „მატიანეების კრებული“, ჯუვეინისა და სხვა სპარსი ავტორების თხზულებები, ზოგიერთი წყარო სომხურ, არაბულ, ქართულ და სხვა ენებზე.
ვაინახური მითოლოგია
შედარებითი მითოლოგია
ჯაიმუხა (2005) ვაინახთა რელიგიის შესწავლისას (უმეტესწილად დასავლეთ ინდო-ევროპული კულტურების რკინის ხანის მითოლოგიის შესწავლისას) განსაკუთრებით ყურადღებას ამახვილებს და პარალელებს ავლებს კელტურ პოლითეიზმთან. ისეთი ტრადიციები, როგორიცაა კონკრეტული ხეების (როგორიცაა ფიჭვის ხის) თაყვანისცემა, სავარაუდოდ დაკავშირებულია ისეთ თანამედროვე ტრადიციებთან,როგორიცაა საშობაო ნაძვის ხის მორთვის ტრადიცია, ჰელოუინი და ა.შ.
მონღოლთმცოდნეობა
ოქტომბრის სოციალისტური რევოლუციის შემდეგ დაიწყო ახალი ეტაპი მონღოლთმცოდნეობაში, საბჭოთა მეცნიერების ი. მაისკისა და ა. კალინიკოვის შრომებში გამოკვლეული იქნა მონღოლეთის სოციალურ-ეკონომიკური ურთიერთობების, ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის, 1921 წლის სახალხო რევოლუციური პრობლემები და სხვ. ბ. ვლადიმირცოვის წიგნმა მონღოლების საზოგადოებრივი წყობილების შესახებ მტკიცე საფუძველი ჩაუყარა რევოლუციამდელი მონღოლეთის (მომთაბარე ხალხებისა საერთოდ) ისტორიის მარქსისტულ შესწავლას. ს. კოზინმა გამოაქვეყნა XIII საუკუნის ძეგლის „ფარული თქმულების“ ტექსტი და რუსული თარგმანი, მანვე გამოიკვლია ეპოსები „გესერიადა“ და „ჯანგარიადა“. მნიშვნელო ყურადღება ეთმობა მონღოლთმცოდნეობის პრობლემებს სსრკ რესპუბლიკებში: მონღოლთმცოდნეობის საკითხები დამუშავებულია გეოგრაფების (ვ. ობუჩევი, ე. მურზაევი), არქეოლოგების (ს. კისელიოვი, ა. ოკლადნიკოვი), ფილოლოგები (გ. სანჟეევი, ი. რერიხი, ტ. ბერტაგაევი და სხვ.), ისტორიკოსების (ა. იაკუბოვსკი. ლ. პუჩკოვსკი, ი. ზლატკინი, პ. სტარიცინა, ნ. შასტინა და სხვ.), ეკონომისტების (ს. როშჩინი, გ. მატვეევა და სხვ.) შრომებში.
ვაინახური მითოლოგია
მთავარი ღვთაებები
ისტორიკოსი ამჯად ჯაიმუხა თავის წიგნში ვაინახთა ღვთაებების პანთეონს აღადგენს. ვაინახთა პანთეონში უზენაესი ღმერთი და დემიურგი დეელა (იგივე დელა) იყო. სიბნელის ღმერთს ჰელა ერქვა. ვაინახთა პანთეონში უმნიშვნელოვანესი ადგილი ეკავა ვარსკვლავების,ელვისა და ჭექა-ქუხილის ღმერთ სეელას (იგივე სელა). ვაინახთა მითებში სეელა ხშირად ბოროტ და სასტიკ ღმერთადაა გამოყვანილი. ცხოველთა ტყავისგან დამზადებულ ჩანთაში ღვთაება „ღამეს“ (ვარსკვლავები, ელვა, ჭექა-ქუხილი) ინახავდა. ვაინახთა წარმოდგენით, სეელა მყინვარწვერზე სახლობდა და ცეცხლოვანი ეტლი ჰქონდა. ცეცხლის მოპარვის გამო სეელამ პხარმატი მთაზე მიაჯაჭვა. სწორედ ამიტომაც, ოთხშაბათ დღეს ვაინახებს ჩირაღდნების ტარება ეკრძალებოდათ. ჩეჩნეთსა და ინგუშეთში გაქრისტიანების დროს, სეელა ელია წინასწარმეტყველთან გააიგივეს. ბერძნულ მითოლოგიაში უზენაესი ღმერთის, ზევსის მსგავსად, ადამიან ქალთა მიმართ სურვილებს ვერც სეელა უმკლავდებოდა. მის ცოლს ფურკი ერქვა. მოკვდავ ქალწულთან სექსუალური კავშირის შედეგად მას ქალი ღვთაება, სელა სათა შეეძინა. სელა სათა (იგივე სათა) ერთი ვერსიით სეელას ცოლია, მეორე ვერსიით - ქალიშვილი. სელა ქალთა ხელსაქმის ქალთმერთი იყო ჩრდილო-დასავლეთ კავკასიელთა და სეთენაისთან აკავშირევენ. სელას სახეს მზის ბრწყინვალებას ადარებენ. სწორედ სელა გაუძღვა მყინვარწვერზე პხარმატს და ცეცხლის მოპარვასა და დედამიწის მკვიდრთათვის გადაცემაში დაეხმარა.
მონღოლთმცოდნეობა
მონღოლთმცოდნეობის განვითარებაში დიდი წვლილი შეაქვთ მონღოლ მეცნიერებს. სახალხ0 ხელისუფლების წლებში მათ შექმნეს ფუნდამენტური გამოკვლევები ისტორიაში (ბ. ხშირენდიბი, შ. ნაცაგდორჟი, ხ. პერლეე, ნ. სერ-ოჯავი და სხვ.), ეკონომიკაში (ნ. ჟაგვარალი, დ. დუგარი), გეოგრაფიაში (შ. ცეგმიდი, ბ. გუნგადაში), ლიტერატურასა (ც. დამდინსურენი, შ. ლუვსავანდანი, ბ. რინჩენი და სხვ.) და ხელოვნებაში.
ვაინახური მითოლოგია
მთავარი ღვთაებები
ვაინახთა პანთეონში სოფლის მეურნეობისა და მოსავლის, ასევე სუსტთა დამცველი ღმერთი მაეცილია. სიცოცხლისა და სიკვდილის ლორდი, ასევე საიქიოს მმართველი იშთარ-დეელაა, რომელიც დამნაშავეთ სჯიდა. ომის ღმერთი მოლიზ-იერდი იყო, რომელსაც ვაინახთათვის გამარჯვება მოჰქონდა. ნადირობისადა ცხოველთა ღვთაება ელთა იყო. მამამისთან, დეელასთან დაუმორჩილებლობის გამო, ის ცალი თვალით ბრმა იყო. პანთეონის მცირე ღვთაება იყო ამგალი. ვაინახთა რწმენით, ბედისწერის მბრძანებელი თაამაში სიმშვიდის დროს პატარა იყო, თუმცა განრისხებისას დიდდებოდა.
მონღოლთმცოდნეობა
40-იანი წლების დასასრულიდან მონღოლთმცოდნეობა განვითარდა სოციალისტურ ქვეყნებში: მონღოლთმცოდნეობის ძირითადი მიმართულება ბურჟუაზიულ ქვეყნებში არის წყაროთმცოდნეობა, ენათმეცნიერება, ფილოლოგია და წყაროების პუბლიკაცია. შეიქმნა მნიშვნელოვანი გამოკვლევები მონღოლეთის ისტორიაში, ენასა და ლიტერატურაში (ვ. ჰაისიგი — გერმანიაში; გ. სეროისი, ფ. ლესინგი, ჯ. კრიუგერი, ჯ. ბოსონი აშშ-ში; კ. საკამოტო, მ. მურაკამი, ს. ივამურა, ს. ოძავა — იაპონიაში).
მონღოლთმცოდნეობის ცენტრები ყოფილ სსრკ-ში: აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი მოსკოვში, მისი ლენინგრადის (დღ. სანქტ-პეტერბურგი) განყოფილება; სსრკ მეცნიერებათა აკადადემიის ეთნოგრაფიის, მსოფლიო სოციალისტური სისტემის ეკონომიკის, არქეოლოგიის ინსტიტუტები; სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ციმბირის განყოფილების ისტორიის, ლიტერატრისა და ფილოსოფიის ინსტიტუტი ნოვოსიბირსკში და სხვ.
ვაინახური მითოლოგია
მთავარი ღვთაებები
ნაყოფიერების ქალღმერთი, თუშოლი მამამისზე, დეელაზე უფრო მეტად იცავდა ხალხს. ვაინახთა წარმოდგენით, სწორედ მან შექმნა წმინდა ტბა გალაინ-ამი. მკვლევართა აზრით, ადრეულ წარმოდგენებში თუშოლი დომინანტი ღვთაება იყო. ხალხი მას ჯანმრთელ ჯანმრთელობას, უხვ მოსავალსა და ბევრ მსხვილფეხა რქოსან პირუტყვს შესთხოვდა. მოგვიანებით თუშოლს ძირითადად უშვილო ქალები ეთაყვანებოდნენ. თუშოლის დღეს ქალებს ღვთაებისთვის წითლი ირმის რქები უნდა მიეტანათ დეელას მთაზე (სადაც არასამღვდელო პირებს ასვლა ეკრძალებოდათ). თუშოლის დღე „ბავშვთა და ქალთა“ დღედ იყო მიჩნეული. თუშოლის ფრინველი ოფოფი იყო და უმაღლესი სასულიერო პირების თანხმობის გარეშე მასზე ნადირობა იკრძალებოდა. ქარიშხლისა და ზვავების ქალღმერთია დარცა-ნაანა. მან მყინვარწვერზე ჯადოსნური წრე შემოავლო, რომლის გადაკვეთაც არცერთ მოკვდავს შეუძლია. წრესთან მიახლოებისთანავე დარცა-ნაანა უცხოებს მომაკვდინებელ თოვლის ქარიშხალს უგზავნის და უფსკრულში ჩეხავს.
მონღოლთმცოდნეობა
XX საუკუნის დასაწყისში, მონღოლთმცოდნეობის თემაზე ამერიკის შეერთებულ შტატებში მუშაობდნენ ისეთი მეცნიერები, როგორიცაა იერემია კიორტინი, ბერტოლდ ლაუფერი და როი ჩეპმენ ენდრიუსი. კალიფორნიის უნივერსიტეტმა (ბერკლი) პირველმა შესთავაზა შეერთებული შტატების მოსახლეობას მონღოლური ენის სასწავლო პირველი კურსი ფერდინანდ ლესინგის მიერ, 1936 წელს. ჰარვარდის უნივერსიტეტშიც ასევე იყვნენ მეცნიერები, რომლებიც მუშაობდნენ ამ სფეროში, მაგ., ფრენსის ვუდმან კლივზი და ანტუან მოსტერი; ჯოზეფ ფლეტჩერი კლივზის ერთ-ერთი სტუდენტი და მომავალი მონღოლთმცოდნე იყო.
სქოლიო
*
ვაინახური მითოლოგია
მცირე ღვთაებები
ვაინახური მითოლოგიის სხვა ღვთაებები არიან:
ფოლადლი (გუბადლი)
ფოლადლი (Poladlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1957
საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1957 — საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის მეცხრამეტე გათამაშება. გამარჯვებული გახდა მოსკოვის „დინამო“, მეორე ადგილზე გავიდა მოსკოვის „ტორპედო“, მესამეზე – მოსკოვის „სპარტაკი“. დაიწყო 31 მარტს და დასრულდა 8 დეკემბერს.
ეროვნული ლიგა დემოკრატიისათვის
ეროვნული ლიგა დემოკრატიისათვის (အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်) — პოლიტიკური პარტია მიანმარში. დაარსდა 1988 წლის 27 სექტემბერს. პარტიას ხელმძღვანელობს გენერალური მდივანი აუნ სან სუ ჩი. 2010 წლის 6 მაისს პარტია არალეგალურად გამოაცხადეს.
საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1957
რესურსები ინტერნეტში
1957 კატეგორია:1957 წელი ფეხბურთში
ეროვნული ლიგა დემოკრატიისათვის
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მიანმარის პოლიტიკური პარტიები
გიგი ქურხული
გიგი ქურხული (დ. საგარეჯო) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა). ჭაბუკებს შორის საერთაშორისო ტურნირის ოქროს მედლის მფლობელი (2018, გალაბოვო, ბულგარეთი). ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის მედლის პრიზიორი (2018, დიორი, უნგრეთი). ჭაბუკებს შორის ევროპის ბრინჯაოს პროზიორი (2017, ბელგრადი,სერბეთი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში
დეიტერიუმის ფთორიდი
დეიტერიუმის ფთორიდი — არაორგანული ნივთიერება, ქიმიური ფორმულით DF. არის გამჭვირვალე, დამახასიათებელი სუნის მქონე, ძლიერ მომწამლავი თხევადი ნივთიერება. კარგად იხსნება წყალში.
სინთეზი
მიიღება დეიტერიუმისა და ვერცხლის ფთორიდის 110 გრადუსზე გაცხელებით.
მიიღება ბენზოილის ფთორიდისა და მძიმე წყლის ურთიერთქმედებით დაბალ ტემპერატურაზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:წყალბადის ნაერთები კატეგორია:ფთორის ნაერთები კატეგორია:მჟავები
ქარადაგლი (აღდამი)
ქარადაგლი  (Karadagly) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
უორტონის ოლქი
უორტონის ოლქი (Wharton County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. უორტონი. შეიქმნა 1846 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
ლურჯფერა შაშვი
გავრცელებულია აზიის მთათა სისტემებში — პამირ-ალაიდან და ტიან-შანიდან ჰიმალაიმდე, აღმოსავლეთ ჩინეთამდე, სუმატრისა და იავის კუნძულებამდე. ახასიათებს სეზონური ვერტიკალური მომთაბარეობები; ზამთარში მთისწინებისკენ ეშვება, ზაფხულში ზღვის დონიდან 5100 მეტრამდე ადის. ეტანება ნაკადულთა ქვიან სანაპიროებს, კალაპოტისპირა ტყეებსა და ბუჩქნარებს. გადაადგილდება დიდი ნახტომებით, თავს კუდით აბალანსებს.
კვების რაციონში შედის კენკრა, თესლები, ჭიები, მოლუსკები, ფეხსახსრიანები; ბარტყებს უპირატესად ლოქორებით კვებავს. დედალი მასიურ ჯამისებურ ბუდეს აშენებს, რომელიც ძნელადმისაღწევ ადგილზე მდებარეობს (იგი შესაძლოა რამდენიმე წლის განმავლობაშიც გამოიყენოს). დებს 3–6 კვერცხს, კრუხობს მხოლოდ დედალი. ტროპიკებში ერთ სეზონზე 2 თაობას ჩეკს. ხშირად ჰყავთ ტყვეობაში.
სქოლიო
*
აღიაზი (კახი)
აღიაზი  (Ağyazı) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  733  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახის რაიონის სოფლები
აბრაუს ტბა
ტბის წყალშემკრები ფართობის (61 %) დიდ ნაწილს იკავებს იკავებს მდინარე აბრაუს აუზი; ტბის შემდინრე სხვა ნაკადულები იკავებენ 6,3 კმ²-ს (31 %), დანარჩენი 1,6 კმ² (8 %) მოდის საკუთრივ წყლის სარკეზე. მტკნარწყლიანია და მასში ჭაობის მცენარეულობა არ არის განვითარებული. წყალში გახსნილი კირქვის გამო, მისი წყალი მოთეთრო-მოლურჯოა ან ზურმუხტისფერი. ტბის რაიონში განვითარებულია ხმელთაშუაზღვის მშრალი კლიმატი, რომელიც გავლენას ახდენს მის ჰიდროგრაფიაზე: მასში წყლის მაქსიმალური დონე ნოემბრიდან მარტამდე შეინიშნება. ზაფხულში წყალმცირეა.
კლიმატი
ტბა ზამთარში არ იყინება. წყლის ზედა ფენის მინიმალური საშუალო თვიური ტემპერატურა ნაპირებთან თავის წლიურ მინიმუმს იანვარში აღწევს და საშუალოდ უდრის 0,2°C-ს. წყლის ტემპერატურის სწრაფი მატება ზედა ფენებში იწყება აპრილში და გრძელდება ივლისის ბოლომდე. წყლის საშუალო თვიური ტემპერატურის მაქსიმუმია 24,8°C, ხოლო აგვისტოდან მოყოლებული წყალი თანდათან გაციებას იწყებს. წყლის ზედა ფენის მაქსიმალური ტემპერატურა დარეგისტრირებულია 1954 წელს (29,8°C).
ფლორა და ფაუნა
ტბის ფლორა და ფაუნა საკმაოდ მრავალფეროვანია. ტბა მდიდარია თევზით, სულ გვხვდება თევზის 15 სახეობა, მათ შორის: კუმჟა, ფარფლწითელა, კვირჩხლა, იდი, კობრი და სხვა. უშუალოდ ტბის ირგვლივ ხარობს ლავანდა, როზმარინი, ლეღვი და ყურძენი.
სქოლიო
კატეგორია:კრასნოდარის მხარის ტბები
მაიდლინგ-ჰაუპტშტრასე (ვენის მეტრო)
მაიდლინგ-ჰაუპტშტრასე (Meidling Hauptstraße) — ვენის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს U4 ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1980 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენის მეტროსადგურები
ყარაჯალი (გუბადლი)
ყარაჯალი (Qaracallı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
პილარ-დი-გოიასი
პილარ-დი-გოიასი (Pilar de Goiás) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 753 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 773 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.06 კმ²-ზე. ფართობი 906 650 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
დიმიტრი ფირბარი
დიმიტრი ფირბარი (დ. 1 აგვისტო, 1978, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, თეოლოგი, აღმოსავლეთმცოდნე, სასულიერო პირი, ჰუმანიტარი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტი მწვანე მშენებლობის არქიტექტურის სპეციალობით, აგრეთვე თბილისის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტის აღმოსავლეთის ქვეყნების ისტორიისა და საერთაშორისო ურთიერთობათა ფაკულტეტი არაბული ქვეყნების ისტორიის სპეციალობით.
2003 წელს კაიროს უნივერსიტეტში გაიარა არაბული ენის კურსები. მუშაობს ქურთების ისტორიისა და რელიგიის (იეზიდიზმის) საკითხებზე. 2007-2008 წლებში იყო საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის რადიოგადაცემების (იეზიდურ ენაზე) რედაქტორი. 2010-2012 წლებში იყო სათემო ცენტრის „საქართველოს იეზიდთა სახლის ოფიციალური საიტის sarhad.ge“-ის რედადაქტორი. 2011-2013 წლებში — საქართველოს ეზიდთა სახლის გაზეთის „Новый Взгляд“ (ახალი მზერა) სარედაქციო კოლეგიის წევრი. 2019 წლიდან გიორგი წერეთლის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი) ეზიდოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელი. არის იეზიდთა სასულიერო პირი, ეზიდური წმინდა ტექსტების საღვთისმეტყველო კვლევების, ეზიდების ისტორიას და ეთნოგრაფიას მიძღვნილი სტატიების და მონოგრაფიების ავტორი. უდიდესი წვლილი შეაქვს საქართველოს კულტურული და რელიგიური მრავალფეროვნების განვითარების საქმეში. იგი ავტორია ფუნდამენტური კვლევისა, რომელიც შესაძლებელობას აძლევს მეცნიერებისა და საზოგადოების წარმომადგენლებს გაეცნონ იეზიდურ სულიერ მემკვიდრეობას. მის მიერ ნათარგმნი იეზიდური ტექსტები ნამდვილი შენაძენია მსოფლიო ცივილიზაციისა და კულტურის მკვლევართათვის. არის წიგნებისა და მრავალი სამეცნიერო და პუბლიცისტური სტატიის ავტორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი თეოლოგები კატეგორია:ქართველი აღმოსავლეთმცოდნეები კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:დაბადებული 1 აგვისტო კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
კამბოვე
კამბოვე (Kambove) — ქალაქი კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, ზემო კატანგის პროვინციაში.
მდებარეობს ზღვის დონიდან 1457 მეტრზე. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 71 756 ადამიანს შეადგენდა. კამბოვეში განვითარებულია კობალტის მოპოვება.
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ქალაქები
ოდესის საერთაშორისო აეროპორტი
ოდესის საერთაშორისო აეროპორტი (Міжнародний аеропорт Одеса) — უკრაინის აეროპორტი, რომელიც მდებარეობს ოდესაში.
მინი|300პქ|ტერმინალი
იაუნპიებალგის მხარე
იაუნპიებალგის მხარე (Jaunpiebalgas novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ვიძემეს რეგიონში. მხარე მოიცავს 2 თემს. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი იაუნპიებალგა.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას ცესისის რაიონის ტერიტორიის ნაწილზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 2 671 კაცს. მხარის ფართობია 251 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
ქაბლაჰიუსეინლი
ქაბლაჰიუსეინლი  (Kəbləhüseynli) — სოფელი აზერბაიჯანში,   აღდამის რაიონში.
აფხაზეთის ავტონომია
აფხაზეთის ავტონომია — ავტონომიური ერთეული საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შემადგენლობაში, მოიცავდა ისტორიული აფხაზეთის ტერიტორიას.
ისტორია
1919 წლის 20 მარტს ახლად არჩეულმა აფხაზეთის სახალხო საბჭომ მიიღო „აქტი ავტონომიის შესახებ“ და დასამტკიცებლად საქართველოს დამფუძნებელ კრებას წარუდგინა, მასში ნათქვამი იყო:
ნოე ჟორდანიამ დამფუძნებელ კრებაზე სიტყვით გამოსვლისას გაახმოვანა საქართველოს ხელისუფლების დამოკიდებულება აფხაზთის სტატუსის მიმართ:
ავტონომიური აფხაზეთის კონსტიტუციის შემმუშავებელ შერეულ საკონსტიტუციო კომისიაში აზრთა სხვადასხვაობა იყო ავტონომიის დონის თაობაზე, ეთნიკურად აფხაზი დეპუტატების ნაწილი კი საერთოდ ეწინააღმდეგებოდა ავტონომიას. დებატები წელიწადზე მეტხანს გაგრძელდა. შეიქმნა რამდენიმე წინასწარი პროექტი, რომლებმაც ვერ მიიღეს ხმების აუცილებელი ორი მესამედი. იყო ინტენსიური კონსულტაციები თბილისთან. საბოლოოდ, ძირითადი შიდა უთანხმოებების გადალახვა მოხერხდა. 1920 წლის 1 ივლისს აფხაზეთის სახალხო საბჭომ საქართველოს პარლამენტს წარუდგინა ავტონომიური აფხაზეთის კონსტიტუციის სამი პროექტი, დამფუძნებელი კრების სხდომაზე ერთ-ერთი მათგანის დამტკიცების მიზნით. ამ პროექტებს აერთიანებდა შემდეგი ძირითადი დებულებები:
1920 წლის 16 ოქტომბერს აფხაზეთის სახალხო საბჭომ დაამტკიცა აფხაზეთის ავტონომიის კონსტიტუციის პროექტი და გააგზავნა საქართველოს დამფუძნებელ კრებაში. კონსტიტუცია ადასტურებდა აფხაზეთის ავტონომიურ სტატუსს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. პროექტის პირველ მუხლში ეწერა:
შეთანხმება ავტონომიისა და თბილისსა და სოხუმს შორის სახელისუფლებო უფლებამოსილებების გამიჯვნის შესახებ მიღწეულ იქნა. 1920 წლის 29 დეკემბერს საქართველოს დამფუძნებელი კრების მცირე საკონსტიტუციო კომისიამ მიიღო „ავტონომიური აფხაზეთის მართვის დებულება“. საქართველოს დამფუძნებელმა კრებამ აფხაზეთის ავტონომიის ძირითადი პრინციპები შეიტანა საქართველოს კონსტიტუციაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ადმინისტრაციული დაყოფა კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია კატეგორია:აფხაზეთის ისტორია
შილდის ამაღლების წმინდა გიორგის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კარლ ლაგერფელდი
კარლ ოტო ლაგერფელდი (Karl Otto Lagerfeld; დ. 10 სექტემბერი, 1933, ჰამბურგი, მესამე რაიხი — გ. 19 თებერვალი, 2019, ნეიი-სიურ-სენი, საფრანგეთი) — გერმანელი მოდის დიზაინერი, ფოტოგრაფი, კოლექციონერი და გამომცემელი. სიკვდილამდე იყო იტალიური მოდის სახლ Fendi-ის (1965 წლიდან) და ფრანგული Chanel-ის (1983 წლიდან) შეუცვლელი მთავარი მოდის დიზაინერი. 1966–1983 და 1992–1997 წლებში კოლექციებს ქმნიდა Chloé-სათვის. დააარსა საკუთარი მოდის სახლი Karl Lagerfeld (1984).
ბიოგრაფია
კარლ ლაგერფელდი დაიბადა 1933 წლის 10 სექტემბერს ჰამბურგში, მსხვილი მეწარმის, შედედებული რძის გამომშვები ქარხნის მფლობელის, ოტო ლაგერფელდის ოჯახში. ჰყავდა და, რომელიც 1957 წლიდან აშშ-ში ცხოვრობდა და 2015 წელს გარდაიცვალა, და ნახევარდა. .
1934 წელს მშობლებმა დიდი მამული იყიდეს ბად-ბრამშტედტში. 1939 წელს ოჯახი ჰამბურგში დაბრუნდა. 1944 წელს, როდესაც ქალაქი თითქმის მთლიანად განადგურდა მოკავშირეთა დაბომბვებისაგან, ლაგერფილდები ისევ ბად-ბრამშტედტში დასახლდნენ. 1949 წელს ისევ დაბრუნდნენ ჰამბურგში. კარლმა სწავლა გააგრძელა ოტო ფონ ბისმარკის სახელობის სკოლაში.
1953 წელს დედასთან ერთად გადავიდა პარიზში, სადაც მიიღო სამოდელო განათლება. 1954 წელს დაჯილდოვდა პირველი პრემიით მემოდელეებს შორის გამართულ კონკურს Fashion Design Competition-ში. 1955 წელს მიიღო პრემია პალტოს დიზაინისათვის. შემდეგ, 1958 წლამდე პიერ ბალმენის ასისტენტი იყო.
1959 წელს მიიწვიეს ჟან პატუს მოდის სახლში დიზაინერად. 1965 წელს სათავეში ჩაუდგა იტალიურ Fendi-ის, სადაც უშვებდა ტანსაცმლს ტყავისა და ბეწვისაგან. 1966 წლიდან იყო ფრანგული მოდის სახლის, Chloé-ის მთავარი მემოდელე, რომელთანაც 1980-იანი წლების შა ხანებამდე თანამშრომლობდა.
1973 წელს გადაეცა პრემია „ოქროს ჯარა“. 1979 წელს მოწვევა მიიღო ვენის გამოყენებითი ხელოვნების უმაღლესი სკოლიდან პროფესორის თანამდებობაზე.
1983 წელს გახდა Chanel-ის სამხატვრო დირექტორი. 1984 წელს დააარსა საკუთარი მოდის სახლი — Karl Lagerfeld Impression. გამოუშვა ხაზები KL და KL by Karl Lagerfeld.
1987 წლიდან დაკავდა ფოტოგრაფიით, გამოაქვეყნა რამდენიმე წიგნი. 1987–1995 წლებში თანამშრომლობდა მსხვილ გერმანელ ტანსაცმლის მწარმოებელთან, კლაუს შტაილმანთან. 1992–1997 წლებში ისევ იყო Chloé-ის მთავარი მემოდელე.
1998 წელს პარიზში გახსნა სამხატვრო გალერეა — Lagerfeld Gallery — Studio 7L.
2015 წლის ბოლოს პირველად წარადგინა „მაღალი ბეწვის“ კოლექცია Fendi-საგან, რომლის ფარგლებშიც შემნა მსოფლიოში ყველაზე ძვირი ქურქი, რომელიც 1 მლნ აშშ დოლარად იყო შეფასებული და სიასამურის ტყავისაგან დამზადებული.
ლაგერფელდი წიგნების დიდი მოყვარული იყო, მის პირად ბიბლიოთეკაში ინახებოდა 300 ათასი ტომი. 2000 წელს პარიზში დააარსა საკუთარი საგამომცემლო სახლი 7L და გახსნა ამავე სახელის წიგნის მაღაზია. ამავე წელს, Christie's-ის აუქციონზე გაყიდა საკუთარი წიგნების კოლექციის ნაწილი XVIII საუკუნის ფრანგული ხელოვნების შესახებ.
ცნობილი იყო, როგორც პარფიუმერი. გამოუშვა არომატები Chloé (1975), KL (1982), Jako (1997), აგრეთვე არომატი წიგნის სუნით.
2019 წლის 18 იანვარს მოხდა მისი ჰოსპიტალიზირება. მეორე დღეს, 2019 წლის 19 იანვარს 85 წლის ასაკში გარდაიცვალა, მიზეზი პანკრეასის სიმსივნე გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი მოდის დიზაინერები კატეგორია:დაბადებული 10 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 2019
ჯოვანა I ნეაპოლელი
ჯოვანა I ნეაპოლელი (Giovanna I di Napoli, დ. მარტი 1328 - გ. 27 ივლისი 1382) — ანჟუს დინასტიის წარმომადგენელი. კალაბრიის ჰერცოგ კარლო ანჟუელისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის პრინცესა მარი დე ვალუას ქალიშვილი. ნეაპოლის, სიცილიისა და იერუსალიმის დედოფალი, პროვანსისა და ფორსალკიერის გრაფინია, აქაიის პრინცესა 1343-1382 წლებში.
ტახტზე ავიდა 17 წლის ასაკში. იგი მსოფლიო ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე გარყვნილი მონარქის სახელითაა შესული. ცნობილია, რომ მას ერთდროულად რამდენიმე მამაკაცთან ჰქონდა ხოლმე ინტიმური კავშირი. ტახტზე ასვლისთანავე სასახლე საროსკიპოდ გადააქცია. გათხოვილი იყო ოთხჯერ. მან მოაწამლინა სახელმწიფო პირები, რომლებიც არ მოსწონდა და გაგუდა პირველი ქმარი, რომელიც ტახტის გაყოფას სთხოვდა. ჯოვანა მრავალფეროვანი პიროვნება იყო. მაგალითად ის პატრონობდა ხელოვნებას და ლიტერატურას. მას ძალიან მოსწონდა ჯოვანი ბოკაჩოს ეროტიკული ნოველები. ის მიდიოდა დედოფალთან და თავად უკითხავდა მათ.
ლეო რჩეულიშვილი
ბიოგრაფია
1932 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი.
ჯოვანა I ნეაპოლელი
თავისი მრავალწლიანი მეფობის პერიოდში იგი მონაწილეობდა უამრავ როგორც შიდა, ისე გარე კონფლიქტებში. საბოლოოდ იგი მისმა ბიძაშვილმა, უნგრეთის მეფე კარლომ ჩამოაგდო ტახტიდან, რის შემდეგაც ჯოვანა მალევე მოკლეს.
ლეო რჩეულიშვილი
ბიოგრაფია
იყო ხელოვნების მუზეუმის "მეტეხის" თანამშრომელი 1936 წლიდან, 1941-1986 წლებში კი ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის. 1954-1986 წლებში იგი იყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის კათედრის გამგე, პროფესორი. იკვლევდა შუა საუკუნეების საეკლესიო და საერო ხუროთმოძღვრებას, XX საუკუნის ქართველ მხატვართა შემოქმედებას. ვ. ბერიძესა და ზ. ქურდიანთან ერთად გამოსცა წიგნი „თბილისი“, არქიტექტურის ისტორიკოსთა ჯგუფთან ერთად მოამზადა მონოგრაფია „თბილისის მეტეხის ტაძარი“. გამოკვლეული აქვს 1930-იან წლებში განადგურებული ე. წ. „გუბერნატორის სახლი“, საგანგებოდ შეისწავლა ძველი თბილისის სახე ე. ახვლედიანის შემოქმედებაში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
ჯოვანა I ნეაპოლელი
დაბადება და ადრეული წლები
ჯოვანა ნეაპოლელი დაიბადა 1328 წლის მარტში, თუმცა იშვიათად, მაგრამ მაინც ზოგიერთი ისტორიკოსი მიიჩნევს, რომ იგი 1326 წელსაა დაბადებული, მიუხედავად იმისა, რომ ყველა წყარო 28 წელზე მიუთითებს. ჯოვანა იყო კალაბრიის ჰერცოგ კარლო ნეაპოლელისა (ნეაპოლის მეფე რობერტო ნეაპოლელის ვაჟი) და მისი მეუღლის, პრინცესა მარი დე ვალუას (საფრანგეთის მეფე ფილიპ VI-ის და) ქალიშვილი. მას ჰყავდა ორი უფროსი და - ელიზა (დ./გ. 1325) და მარია (1326-28), გარდა ამისა ასევე ჰყავდა ერთი უმცროსი ძმა კარლ მარტელი (1329). ვინაიდან მისი და-ძმები ჩვილობაშივე დაიღუპნენ, ჯოვანა ნეაპოლის ტახტის პირველ მემკვიდრედ იქცა. ჯოვანას მამა მისი დაბადებიდან რამდენიმე თვეში, 1328 წლის 9 ნოემბერს გარდაიცვალა, რის შედეგადაც იგი ბაბუის, ანუ ნეაპოლის მეფის ერთადერთ მემკვიდრედ იქცა. სულ რაღაც ორ წელიწადში, 1331 წლის 23 ოქტომბერს, ჯოვანას დედა მარი დე ვალუა, ბარში მოლოცვის დროს გარდაიცვალა.
ვაჟის ანუ კალაბრიის ჰერცოგის გარდაცვალების შემდეგ მეფე რობერტო დიდ განსაცდელში ჩავარდა. მას ტახტი უნდა დაეტოვებინა ან ქალი შვილიშვილისათვის, ან თავისი ძმისშვილისთვის. იმის გამო, რომ რობერტოს მისი ძმა არაერთხელ აჯანყებია, მან არჩევანი შვილიშვილზე შეაჩერა, მიუხედავად იმისა, რომ იგი გოგონა იყო. როგორც ტახტის მემკვიდრეს, 1330 წელს ჯოვანას უბოძეს კალაბრიის ჰერცოგინიის, ხოლო 1334 წელს სალერნოს პრინცესის წოდებები მიანიჭეს.
ლეო რჩეულიშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1909 კატეგორია:გარდაცვლილი 1986 კატეგორია:კასპში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
ჯოვანა I ნეაპოლელი
დაბადება და ადრეული წლები
1343 წლის 20 იანვარს, როდესად ჯოვანა 17 წლის იყო, მეფე რობერტო ნეაპოლელი გარდაიცვალა. მან ტახტი და მისი აბსოლუტური ძალაუფლება ჯოვანას დაუტოვა და ანდერძში ახსენა, რომ მმართველობასთან ანდრაშს არანაირი კავშირი არ უნდა ჰქონოდა. ასევე რობერტოს ანდერძით, თუ ჯოვანა უშვილოდ დაიღუპებოდა ტახტი უნგრელებს არ უნდა დარჩენოდა და ამ შემთხვევაში ტახტზე რობერტოს უმცროსი და, პრინცესა მარია უნდა ასულიყო.
ვინაიდან ამ დროისათვის ჯოვანა ახალგაზრდა და გამოუცდელი იყო, ქვეყნის სამართავად შეიქმნა სამეფო საბჭო, რომელშიც შევიდნენ ნეაპოლელი არისტოკრატები და აგრეთვე ჯოვანას ბებიანაცვალი, ქვრივი დედოფალი სანჩა მაიორკელი. საბჭოს სხვა წევრები იყვნენ ვიცე კანცლერი ფილიპო დე კაბასოსი, კავილიონის ეპისკოპოსი, ფილიპო დი სამინეტო და ადმირალი ჯოფრედო დი მარცანო. საბჭოს არაეფექტური მმართველობიდან გამომდინარე, რომის პაპმა გადაწყვიტა მისი დაშლა და ამისათვის ნეაპოლში თავისი ლეგატი, კარდინალი აიმერ დე შატელოსი გააგზავნა.
წინაპრები
ჯოვანა I ნეაპოლელის წინაპრები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1328 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1382 კატეგორია:ნეაპოლის დედოფლები კატეგორია:ნეაპოლის მეფეები კატეგორია:XIV საუკუნის ევროპის მონარქები კატეგორია:ქალი მმართველები კატეგორია:იერუსალიმის მეფეები კატეგორია:პროვანსის გრაფები კატეგორია:სიცილიის დედოფლები კატეგორია:სიცილიის მეფეები კატეგორია:ანჟუს დინასტია
მალიჰა ლოდჰი
მალოჰა ლოდჰი, ზოგჯერ მოიხსენიება როგორც მალიჰა ლოდი   (مليحه لودهى; დ. 15 ნოემბერი, 1952, ლაჰორი, პაკისტანი  ) — პაკისტანელი პუბლიცისტი, პოლიტოლოგი, განათლების მოღვაწე და დიპლომატი. პაკისტანის ელჩი აშშ-სა და დიდ ბრიტანეთში, 2015 წლის თებერვლიდან  — პაკისტანის მუდმივი წარმომადგენელი გაეროში  (პირველი ქალი ამ თანამდებობაზე).
ბიოგრაფია
მალიჰა ლოდჰი დაიბადა საშუალო კლასის ოჯახში, მისი მამა იყო ყოფილი საზღვაო ოფიცერი, შემდეგ ჩაერთო ნავთობის ბიზნესში და ეკავა ხელმძღვანელი თანამდებობა ბრიტანულ-პაკისტანურ ნავთობკომპანია „Attock Oil Co.“-ში. დედამისი იყო ჟურნალისტი, ჰქონდა მიწვევა სწავლის გასაგრძელებლად აშშ-ში, მაგრამ გადაწყვეტილება მიიღო ოჯახისა და შვილების სასარგებლოდ.
მალიჰამ საშუალო განათლება მიიღო ლაჰორში, კარაჩიში და რავალპინდის კათოლიკურ სკოლაში. ამის შემდეგ გაემგზავრა დიდ ბრიტანეთში უმაღლესი განათლების მისაღებად. 1972 წელს შევიდა ლონდონის ეკონომიკისა და პოლიტიკურ მეცნიერებათ სკოლაში, რომელიც ბაკალავრის ხარისხით დაასრულა 1976 წელს. შემდეგ დაიცვა დისერტაცია თემზე: „ბჰუტო, პაკისტანის სახალხო პარტია და პაკისტანის პოლიტიკური განვითარება 1967-1977 წლებში“ და 1980 წელს მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი პოლიტოლოგიაში.
მცირე ხნის განმავლობაში კაიდ-ი-აზამის უნივერსიტეტში კითხულობდა ლექციების კურსს, 1980-1985 წლებში ასწავლიდა პოლიტოლოგიასა და პოლიტიკურ სოციოლოგიას საკუტარ ალმა-მატერში. ამავე პერიოდში ცოლად გაჰყვა ლონდონელ ბანკირს, მაგრამ ხუთი წლის შემდეგ დაშორდა, მისგან დარჩა შვილი ფეისალი.
1986 წელს პაკისტანში დაბრუნების შემდეგ დაკავდა ჟურნალისტური საქმიანობით, თანამშრომლობდა ინგლისურენოვან გაზეთ „The Muslim“-თან. რამდენიმე წელი ეკავა მთავარი რედაქტორის თანამდებობა, ხოლო მოგვიანებით მონაწილეობდა უმსხვილესი ინგლიურენოვანი გაზეთის „The News International“-ის ჩამოყალიბებაში. ითვლება, რომ ჟურნალისტურმა მოღვაწეობამ და ლოდჰისთან კავშირმა დიდი როლი ითამაშა პაკისტანის პრემიერ-მინისტრის პოსტზე ბენაზირ ბჰუტოს დაბრუნებაში, ამავე დროს მალიჰა ლოდჰი არ ითვლებოდა ბენაზირ ბჰუტოს აპოლოგეტად და გამოირჩეოდა მის მიმართ მკაცრი კრიტიკით.
დიპლომატიური კარიერა დაიწყო 1993 წელს, როდესაც ბენაზირ ბჰუტოსაგან მიიღო შეთავაზება დაეკავებინა აშშ-ში პაკისტანის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის თანამდებობა. 1997 წლამვე ელჩის თანამდებობაზე დარჩა. აღნიშნული თანამდებობა ეკავა ასევე 1999-2002 წლებში. მოგვიანებით გაიგზავნა ლონდონში უმაღლესი კომისრის (საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის ანალოგი თანამეგობრობის ქვეყნებში) რანგში. ამერიკის ელჩის მეორე კადენციის პერიოდში მოხდა 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერორისტული აქტი. ტერაქტის შემდგომ პერიოდში მისი დამსახურებით პაკისტანი ამერიკის პარტნიორად იქცა.
2015 წლის სექტემბრიდან მალიჰას უკავია გაეროში პაკისტანის მუდმივი წარმომადგენლის თანამდებობა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:პაკისტანელი პოლიტოლოგები კატეგორია:პაკისტანელი პედაგოგები კატეგორია:პაკისტანელი პუბლიცისტები კატეგორია:პაკისტანელი დიპლომატები კატეგორია:პაკისტანელი ჟურნალისტები კატეგორია:პაკისტანელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:პაკისტანის ელჩები აშშ-ში კატეგორია:პაკისტანის უმაღლესი კომისრები დიდ ბრიტანეთში კატეგორია:პაკისტანის მუდმივი წარმომადგენლები გაეროში
მუ სოჩუა
მუ სოჩუა (មូរ សុខហួ; დ. 15 მაისი, 1954, პნომპენი, კამბოჯა) — კამბოჯელი პოლიტიკოსი და უფლებათადამცველი. კამბოჯის პარლამენტის წევრი ბატამბანგის პროვინციიდან. 2005 წელს „Vital Voices Foundation“-საგან მიიღო ლიდერობის პრემია, აღნიშნული ფონდის თანადამფუძნებელია ჰილარი კლინტონი. 2002 წელს მუმ მოახდინა 12 000 ქალის მობილიზება და ისინი კანდიდატებად ჩართო ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში, მათგან 900-მა მოახერხა გამარჯვება და დღემდე აქტიურად არიან ჩართულნი გენდერულ საქმიანობებში ადგილობრივ დონეზე.
ბიოგრაფია
მუ სოჩუა დაიბადა პნომპენში, დაწყებითი განათლება მიიღო ფრანგულ ლიცეუმში. 1972 წელს მშობლებმა გაამგზავრეს პარიზში განათლების მისაღებად. ერთი წლის შემდეგ გაემგზავრა სან-ფრანცისკოში, სადაც ცხოვრობდა მისი ძმა. წითელი ქმერების ხელისუფლებაში მოსვლის შემვეგ მისი მშობლები გაქრნენ. სოჩუამ ვერ შეძლო სამშობლოში დაბრუნება და დარჩა დევნილობაში მომდევნო 18 წლის განმავლობაში.
მუ სოჩუა სამშობლოში დაბრუნდა 1989 წელს და დაკავდა უფლებათა დაცვით. მან შექმნა ქალთა პირველი ორგანიზაცია „ხემარა“ და გაწევრიანდა პოლიტიკურ პარტიაში ეროვნული გაერთიანების ფრონტი დამოუკიდებელი, ნეიტრალური მშვიდობიანი კამბოჯისათვის. 1998 წელს მიიღო მანდატი ეროვნულ ასამბლეაში ბატამბანგის პროვინციიდან. მალევე გახდა ქალთა და ვეტერანთა საქმეების მინისტრი.
2004 წელს დატოვა მინისტრის თანამდებობა და თითქმის მაშინვე გაწევრიანდა სემა რაინსის პარტიაში, სადაც მან დაიკავა კომიტეტის თავჯდომარის მოადგილის თანამდებობა.
პირადი ცხოვრება
1984 წელს ცოლად გაჰყვა ამერიკელ სკოტ ლეიპერს, შეეძინათ სამი გოგო. ლეიპერი გარდაიცვალა 2006] წელს. 18 წლის განმავლობაში ცხოვრობდა [[აშშ-ში, მშობლიურ ენაზე საუბრობს აქცენტებით.
ბარამგულიჯანიანი
ბარამგულიჯანიანი (უწოდებენ „მცირე ბარამიანსაც“) — XVIII საუკუნის ქართული ლიტერატურული ძეგლი. პოეტ ონანა მდივანს ბარამისა და გულიჯანის სამიჯნურო თავგადასავალი 1726 წელს ასტრახანში გაულექსავს. პროზაულ ბოლოსიტყვაში ავტორი გვამცნობს — ეს თხზულება სპარსულად დაუწერია ჩუბინ ბრძენს, თემით ქირმანელს, შემდეგ პროზით უთარგმნიათ ქართულად, მე კი მხოლოდ ლექსად გავაწყეო. არც ერთის, არც მეორის დამადასტურებელი წყარო ჩანს. მკვლევრები ცდილობდნენ ჩუბინ ქირმანელის დაკავშირებას ხაჯუ ბენ ქირმანელთან (XIV ს.). ამ გარემოებამ, აგრეთვე ბარამგულიჯანიანის დიდმა სიუჟეტურმა და მხატვრულმა მსგავსებამ „ვეფხისტყაოსანთან“,ზოგ მკვლევარს აფიქრებინა, რომ ეს ბოლოსიტყვა ლიტერატურულ ფიქციას წარმოადგენს, ხოლო თავად პოემა ონანას ორიგინალური ნაწარმოებია, რუსთველის დიდი ზეგავლენით შექმნილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:XVIII საუკუნის ლიტერატურული ძეგლები კატეგორია:ქართული პოემები
ჰიცინგი (ვენის მეტრო)
ჰიცინგი (Hietzing) — ვენის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს U4 ხაზზე და შედგება 2 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1981 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენის მეტროსადგურები
ლევან მამალაძე
ლევან მამალაძე (დ. 17 იანვარი, 1968, თბილისი) —  ქართველი ინჟინერი, იურისტი, პოლიტიკოსი.
1980 წელს დაამთავრა თბილისის ზოოვეტერინარული ინსტიტუტის ზოოსაინჟინრო ფაკულტეტი, 1991 წელს — ბოლონიის უნივერსიტეტი, ხოლო 1998 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1991-1994 წლებში იყო ზოოვეტერინარული ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი; 1994 წლიდან პრეზიდენტის რწმუნებული ქვემო ქართლში. არის რამდენიმე სამეცნიერო ნაშრომის, მათ შორის, მონოგრაფიების ავტორი.1998 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა - „ჯიშთაშორისი შეჯვარების მეთოდით პროდუქტიულობის ამაღლება მეცხოველეობაში“. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „მწვანეების პარტია“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
ზიგმუნტ კრასინსკი
გრაფი ნაპოლეონ სტანისლავ ადამ ფელიქს ზიგმუნტ კრასინსკი (დ. 19 თებერვალი 1812 – გ. 23 თებერვალი 1859) ცნობილი როგორც ზიგმუნტ კრასინსკი — პოლონელი პოეტი. პოლონური რომანტიზმის უმნიშვნელოვანესი წარმომადგენელი. დაიბადა პარიზში ვინსენტ კრასინსკის და მარია ურსულა რაძივილის ოჯახში. ვარშავის საჰერცოგოში ცხოვრებისას მამამ ზიგმუნტს იმ დროისთვის ყველაზე სახელოვანი მასწავლებლები აუყვანა განათლების მისაღებად. დედის ტუბერკულოზით დაღუპვის შემდგომ მისმა მასწავლებლებმა დიდი როლი ითამაშეს მის აღზრდაშიც. ზიგმუნტს გასაოცრად უყვარდა მამა, რომელიც მისთვის მისაბაძი პიროვნება იყო. იგი ბავშვობიდავე ოცნებობდა თავისუფალ პოლონეთზე. ზიგმუნტს ძლიერი ანტი-რუსული გრძნობები გააჩნდა, რომელიც მომავალში რუსების ნამდვილ სიძულვილშიც გადაეზარდა, განსაკუთრებით იმ ფაქტის გამოც რომ მამამისი საფრანგეთ-რუსეთის ომშიც მონაწილეობდა. ზიგმუნტმა ჟენევაში გაიცნო ადამ მიცკევიჩი. ქორწინებაში იმყოფებოდა ელიზა ბრანიცკაზე. გარდაიცვალა პარიზში.
რიალმა
რიალმა (Rialma) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 582 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერისის შემადგენლობაში.
ზიგმუნტ კრასინსკი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1812 კატეგორია:გარდაცვლილი 1859 კატეგორია:პოლონელი პოეტები
რიალმა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 523 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39.2 კმ²-ზე. ფართობი 268 466 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
შილდის ღვთაების ეკლესია
შილდის ღვთაების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტში, სოფელ შილდის ცენტრში, ილია ჭავჭავაძის ქუჩაზე. ჩრდილოეთი შესასვლელის ზემოთ არსებული ექვსსტრიქონიანი წარწერის თანახმად ძეგლი აშენებულია 1865 წელს, გიორგი, სოლომონ ასაბაშვილის და ივანე ლომოურის მიერ.
აღწერა
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია აგურით. შენობას ორი შესასვლელი აქვს. ჩრდილოეთი კედლის შუაში და დასავლეთ კედელში ორივე კარი გარედან და შიგნიდან თაღოვან შეღრმავებაშია ჩასმული. ეკლესიის ვრცელი დარბაზი აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით, რომლის ღერძზე განიერი, მაღალი ნახევარწრიული თაღით გადახურული სარკმელია. აფსიდში ოთხი თაღოვანი ნიშაა. მათგან ორი, რომლებიც სარკმლის აქეთ-იქით, ერთმანეთის სიმეტრიულადაა მოწყობილი, გეგმით ნახევარწრიულია, ხოლო ორი სწორკუთხა. მათ შორის ერთი სარკმლის ქვემოთაა, მეორე - აფსიდის ჩრდილოეთი გვერდის ბოლოსთან. თითო თაღოვანი ნიშაა, ერთმანეთის მოპირდაპირედ, გრძივი კედლების აღმოსავლეთ ნაწილში. საკურთხევლის სარკმლის გარდა, ეკლესიას კიდევ ხუთი თაღოვანი სარკმელი აშუქებს: ერთი -დასავლეთით, შესასვლელის ზემოთაა, ორ-ორი კი - ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედელში. აფსიდის იატაკი ოდნავ შემაღლებულია და შუაში ნახევარწრიული ამბიონი აქვს. აფსიდს მთელ სიგრძეზე საფეხური გასდევს, რომლის შუაში მოწყობილია ტახტი. დარბაზის გრძივი კედლები დანაწევრებულია სამ-სამი ერთსაფეხურიანი პილასტრითა და მათზე გადაყვანილი საფეხურით შეღრმავებული სამ-სამი თაღით. პილასტრების გასწვრივ სამსაფეხურიანი კრონშტაინებია, რომლებსაც კამარის საბჯენი თაღები ეყრდნობა.
ეკლესიას დასავლეთი მხრიდან მიდგმული აქვს გეგმით კვადრატული, სამსართულიანი სამრეკლო, რომლის პირველი სართული განიერი მაღალი თაღებითაა გახსნილი. თაღები გადაყვანილია ოთხივე კუთხეში მდგარ ოთხკუთხა ბოძებზე. სართული გადახურულია გუმბათოვანი კამარით. პირველი სართულის მსგავსადაა გადაწყვეტილი მეორე სართულიც, მაგრამ, პირველთან შედარებით, იგი ოდნავ დაბალია, გადახურვის გარეშე. ორივე სართულის თაღების ქუსლებთან გამოყოფილია სამსაფეხურიანი იმპოსტები. მესამე სართული შიგნიდან წრიული, გარედან ექვსწახნაგიანი ფანჩატურია. ფანჩატურის წიბოებს, მთელ სიმაღლეზე, სამ-სამი ნახევარსვეტი ასდევს, რომლებიც დაყრდნობილი ანალოგიური ლილვებისგან შედგენილ ჰორიზონტალურ სარტყელზე თითოეულ წახნაგში თითო, ვიწრო, მაღალი, თაღია, თაღებს გარედან ლილვებით შედგენილი განიერი საპიე ევლება. ფანჩატურს ზედა ნაწილი მონგრეული აქვს.
ეკლესიის ფასადები ერთსაფეხურიანი პილასტრებითა და მათზე გადაყვანილი თაღებითაა დანაწევრებული. გრძივ ფასადებზე ექვს-ექვსი თაღია, აღმოსავლეთ ფასადზე - სამი, დასავლეთ ფასადზე კი - ორი. თაღების ქუსლებთან გამოყოფილია სამსაფეხურიანი იმპოსტები. აღმოსავლეთ ფასადის ფრონტონზე სამი შეღრმავებული ჯვარია გამოსახული. სამრეკლოს პირველი სართულის სამივე ფასადზე, თაღებს ზემოთ, მოწყობილია მშვილდისებრი თაღით გადახურული ნიშა, რომლის ორივე მხარეს თითო შეღრმავებული რომბია. ფასადებს აგურის საფეხუროვანი ლავგარდნი ასრულებდა. ეკლესია დარბაზული იყო, ღარისებრი კრამიტით.
იაუნპილსის მხარე
იაუნპილსის მხარე (Jaunpils novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, ზემგალეს რეგიონში. მხარე მოიცავს 2 თემს. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი იაუნპილსი.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას ტუკუმის რაიონის ტერიტორიის ნაწილზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 2 743 კაცს. მხარის ფართობია 210,2 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
მოანდა (კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა)
მოანდა (Moanda) — ქალაქი კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, ცენტრალური კონგოს პროვინციაში. მდებარეობს ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე, იქ სადაც მდინარე კონგო უერთდება ოკეანეს.
2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობაა 86 896 ადამიანი. .
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ქალაქები
თორნიკე შაინიძე
თორნიკე შაინიძე (დაბადების თარიღი უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა). ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის მედლის მფლობელი (2019, კრაკოვი, პოლონეთი). ჭაბუკებს შორის საერთაშორისო ტურნირის ოქროს მედლის პრიზიორი (2019, ბაქო, აზერბაიჯანი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
ხაჩინდორბათლი
ხაჩინდორბათლი  (Xaçındərbətli, Արմենակավան / Armenakavan) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
უილერის ოლქი (ტეხასი)
უილერის ოლქი (Wheeler County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. უილერი. შეიქმნა 1876 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
ფლორენციის რესპუბლიკა
ფლორენციის რესპუბლიკა (Repubblica Fiorentina ან Repubblica di Firenze) — შუა საუკუნეებისა და რენესანსის პერიოდის სახელმწიფო, რომლის ცენტრიც მდებარეობდა ფლორენციაში. რესპუბლიკის ჩამოყალიბება მოხდა 1115 წელს, როდესაც ფლორენციელი ხალხი მატილდა ტოსკანელის გარდაცვალების შემდეგ აჯანყდა ტოსკანის მარკის წინააღმდეგ, რომელიც მოიცავდა ვრცელ ტერიტორიებს ფლორენციის ჩათვლით. ნაცვლად იმისა, რომ მატილდას მემკვიდრეს დამორჩილებოდნენ, ფლორენციელებმა შექმნეს კომუნა. რესპუბლიკას მართავდა ფლორენციის სინიორიის სახელით ცნობილი საბჭო. სინიორიას ირჩევდა გონფალონერი (ქალაქის ტიტულოვანი მმართველი), რომელიც, თავის მხრივ, ყოველ ორ თვეში ერთხელ აირჩეოდა ფლორენციის გილდიის წევრთა მიერ.
რესპუბლიკის ისტორია აჭრელებულია სხვადასხვა ფრაქციების წინააღმდეგ მიმართული გადატრიალებებითა და კონტრ-გადატრიალებებით. 1434 წელს კოზიმო მედიჩის ხელმძღვანელობით ქალაქზე მმართველობა მედიჩების ფრაქციამ მოიპოვა. მედიჩები ფლორენციაზე კონტროლს 1494 წლამდე ინარჩუნებდნენ. ჯოვანი მედიჩიმ (შემდეგში პაპი ლეო X) რესპუბლიკა ხელახლა დაიპყრო 1512 წელს.
ფლორენციამ მედიჩების მმართველობა კიდევ ერთხელ დაამხო 1527 წელს კონიაკის ლიგის ომის მსვლელობისას. 1531 წელს ქალაქის 11 თვიანი ალყის შემდეგ მედიჩებმა კიდევ ერთხელ აიღეს ხელში ძალაუფლება. რესპუბლიკური მთავრობა 1532 წელს დაიშალა, როდესაც პაპმა კლემენტ VII-მ ალესანდრო მედიჩი „ფლორენციის რესპუბლიკის ჰერცოგად“ დანიშნა, რამაც „რესპუბლიკა“ მემკვიდრეობით მონარქიად აქცია.
ფონი
ქალაქი ფლორენცია ძვ. წ. 59 წელს დააარსა იულიუს კეისარმა. 1115 წელს მატილდა ტოსკანელის გარდაცვალებამდე ქალაქი 846 წელს დაარსებული ტოსკანის მარკის შემადგენლობაში შედიოდა. ფლორენცია არ დამორჩილდა მატილდას მემკვიდრე რაბოდოს (ზეობდა 1116-1119 წლებში), რომელიც ქალაქთან დავაში მოკლეს. უცნობია თუ ზუსტად როდის ჩამოაყალიბა ქალაქმა მარკისაგან დამოუკიდებელი საკუთარი ხელისუფლების ორგანოები. ფლორენციის რესპუბლიკა პირველად ნახსენებია 1138 წელს, როდესაც ტოსკანის ირგვლის მდებარე რამდენიმე ქალაქმა კავშირი შეკრა ჰენრი X ბავარიელის წინააღმდეგ. ქვეყანა, ფორმალურად, საღვთო რომის იმპერიის ნაწილი იყო.
მე-12 საუკუნე
სხვა ქვეყნებთან აქტიური ვაჭრობის გამო მე-12 საუკუნეში ფლორენცია მნიშვნელოვნად აყვავდა, რამაც ქალაქის დემოგრაფიული ზრდის საფუძველი შექმნა, რომელმაც, თავის მხრივ, გამოიწვია ეკლესიებისა და პალაცოების მშენებლობა. ქალაქის აყვავება და განვითარება შეაფერხა 1185 წელს იმპერატორ ფრიდრიხ I ბარბაროსას მიერ აპენინის ნახევარკუნძულზე შემოჭრამ. შედეგად, ტოსკანის მარკამ ხელახლა დაიმორჩილა ფლორენცია და მისი მიწები. 1197 წელს საღვთო რომის იმპერატორ ჰაინრიხ VI-ის გარდაცვალების შემდეგ ფლორენციელებმა კვლავ აღიდგინეს დამოუკიდებლობა.
მე-13 საუკუნე
მე-13 საუკუნეში ფლორენციის მოსახლეობა ზრდას განაგრძობდა და 30 000-ს მიაღწია. როგორც ამბობდნენ, ჭარბი მოსახლეობა ხელს უწყობდა ქალაქის ვაჭრობას და პირიქით. აშენდა რამდენიმე ახალი ხიდი და ეკლესია, რომელთაგან განსაკუთრებით მნიშვნელოვნის, სანტა მარია დელ ფიორეს მშენებლობა 1294 წელს დაიწყო. ამ პერიოდის შენობები ფლორენციული გოთიკის საუკეთესო ნიმუშებია. პოლიტიკური თვალსაზრისით, ფლორენცია ძლივს ახერხებდა დაპირისპირებულ ფრაქციებს შორის მშვიდობის შენარჩუნებას. მყიფე მშვიდობა, რომელიც ქალაქში საუკუნის დასაწყისში სუფევდა 1216 წელს დაირღვა, როდესაც გველფებისა და გიბელინების სახელით ცნობილმა ფრაქციებმა ომი წამოიწყეს. გიბელინები ფლორენციის წარჩინებულ მმართველებს უჭერდნენ მხარს, ხოლო გველფები - უბრალო ხალხს.
გიბელინები, რომლებიც ქალაქს 1244 წლიდან მოყოლებული ფრედერიკ ანტიოქიელის ხელმძღვანელობით მართავდნენ, 1250 წელს გველფებმა დაამხეს. გველფებმა ხელი შეუწყეს ფლორენციის კიდევ უფრო მეტად აყვავებას. მათი უპირველესად მერკანტილური ორიენტაცია მალევე გახდა აშკარა 1252 წელს მათი ერთ-ერთი ადრეული მიღწევით - ახალი მონეტის, ფლორინის შექმნით. ფლორინი ფართოდ გამოიყენებოდა ფლორენციის საზღვრებს მიღმაც მისი სანდო, მყარად განსაზღვრული ოქროს შემცველობის გამო და სულ მალე ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული საგადამხდელო საშუალება გახდა ევროპასა და ახლო აღმოსავლეთში. იმავე წელს აიგო პალაცო დელ პოპოლოც. 1260 წელს სიენის რესპუბლიკასთან გამართულ მონტაპერტის ბრძოლაში კატასტროფული მარცხის შემდეგ გველფებმა მართვის სადავეები დაკარგეს. გიბელინებმა აღიდგინეს ძალაუფლება და გველფების მრავალი მიღწევა გაანადგურეს. დაანგრიეს მრავალი კოშკი, სახლი თუ სასახლე. მათი მმართველობის არამყარმა მდგომარეობამ გიბელინები აიძულა არბიტრი მოეძებნათ რომის პაპ კლემენტ IV-ის სახით, რომელიც ღიად უჭერდა მხარს გველფებს და ისინი დააბრუნა კიდევაც ხელისუფლებაში.
ბათუმისათვის ბრძოლა
მინი|200პქ|გიორგი მაზნიაშვილი — ქართული ჯარის მეთაური ბათუმისთვის ბრძოლაში.
ბათუმისათვის ბრძოლა — 1921 წელს გამართული ბრძოლა ქალაქ ბათუმისათვის საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და თურქეთს შორის.
ფლორენციის რესპუბლიკა
მე-13 საუკუნე
ფლორენციის ეკონომიკამ ზენიტს მე-13 საუკუნის მეორე ნახევარში მიაღწია და მისი წარმატება აირეკლა არნოლფო დი კამბიოს მიერ დაპროექტებულ პალაცო დელა სინიორიაში. 1292 წელს ფლორენციის მიწები ადმინისტრაციულ ერთეულებად დაიყო. 1293 წელს გამოქვეყნდა იუსტიციის ორდონანსები, რომლებიც იტალიური რენესანსის განმავლობაში ფლორენციის რესპუბლიკის კონსტიტუციის როლს ასრულებდა. ქალაქის მრავალი მდიდრული სასახლის ირგვლივ სულ უფრო მრავლდებოდა ჯერ არნახულად გამდიდრებული ხელოსანთა კლასის სახლები. 1298 წელს გაკოტრდა სიენის ბონსინიორების ოჯახი, ერთ-ერთი უმთავრესი ბანკირთა ოჯახი მთელ ევროპაში და სიენამ მთავარი საბანკო ცენტრის სტატუსი ფლორენციას დაუთმო.
მე-14 საუკუნე
1304 წელს გველფებსა და გიბელინებს შორის მიმდინარე ომმა დიდი ხანძარი გამოიწვია, რომელმაც ქალაქის უმეტესი ნაწილი შეიწირა.
ფლორენციის რესპუბლიკის ოქროს ფლორინი იყო პირველი ევროპული ოქროს მონეტა, რომელიც საკმარისი რაოდენობით იყო მოჭრილი, რომ მნიშვნელოვანი როლი ეთამაშა კონტინენტის ფინანსურ ცხოვრებაში მე-7 საუკუნის შემდეგ. რამდენადაც ფლორენციული ბანკები საერთაშორისო კომპანიები იყო, რომელთაც ევროპის მასშტაბით ჰქონდათ ფილიალები, ფლორინი მალევე გახდა დომინანტი სავაჭრო მონეტა დასავლეთ ევროპაში დიდი მოცულობით ანგარიშსწორებისას.
ბათუმისათვის ბრძოლა
17 მარტს, ბათუმში მყოფ თურქულ ნაწილებზე დაყრდნობით, ქიაზიმ-ბეიმ თავი ბათუმის ოლქის გუბერნატორად გამოაცხადა, თურქულმა ნაწილებმა დაიკავეს ყაზარები, ფოსტა-ტელეგრაფიის, მილიციის და სხვა შენობები. 17-18 მარტს, ქუთაისის მოლაპარაკების შედეგად, რუსეთ-საქართველოს ომი დასრულდა. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძვნებელი კრების გადაწყვეტილებით, მთავრობა ემიგრაციაში წავიდა და ქვეყნის ოკუპაცია იურიდიულად არ ცნო. ქუთაისის მოლაპარაკების ერთ-ერთი მთავარი მიზანი კი, ომის შეწყვეტასთან ერთად, ბათუმიდან თურქული ნაწილების განდევნა იყო. 18-19 მარტს ქალაქში მყოფმა ქართულმა ნაწილებმა გენერალ გიორგი მაზნიაშვილის სარდლობით თურქ ასკერებს ბრძოლა გაუმართეს და მათი დამარცხება მოახერხეს. 20 მარტს კი თურქებმა ბათუმი დატოვეს. ბრძოლაში საქართველოს მხრიდან დაიღუპა 84 ჯარისკაცი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ბრძოლები კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია კატეგორია:თურქეთის სამხედრო ოპერაციები კატეგორია:XX საუკუნის ბრძოლები