cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ენობრივი პოლიტიკა ლატვიაში
სქოლიო
კატეგორია:ენა კატეგორია:ენათა კლასიფიკაცია
კატეგორია:ენობრივი პოლიტიკა კატეგორია:ლატვიური ენა კატეგორია:ენობრივი უმცირესობა კატეგორია:ენობრივი უფლებები
აფარი ენა
აფარი, აფარი ენა, აფარული ენა (თვითსახელწოდება — Qafaraf) — აფრაზიულ ენათა მაკრო ოჯახის, ქუშიტური ენათა ოჯახის, აღმოსავლეთ-ქუშიტური ჯგუფის, საჰო-აფარი ქვეჯგუფის ენა. გავრცელებულია ქვეყნებში: ჯიბუტში, ერიტრეასა და ეთიოპიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აფარი ენა კატეგორია:ჯიბუტის ენები კატეგორია:ერიტრეას ენები კატეგორია:ეთიოპიის ენები
თაზაქენდი (ლაჩინი)
თაზაქენდი (Təzəkənd, Նորաշենիկ) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ყვითელი აბედა
ყვითელი აბედა, ტყის ქათამი (Laetiporus sulphureus) — სოკოს სახეობა ლაეტიპორუსის გვარისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს მსოფლიოს ყველა კონტინენტს, გარდა ანტარქტიდისა.
კარგი ხარისხის საჭმელი სოკოა. გემოზე ქათმის ხორცს მოგვაგონებს. საკვებად ვარგისია თერმულად დამუშავების შემდეგ, მხოლოდ ნორჩი ეგზემპლარები. პარაზიტი სოკოა. იწვევს მერქნის ლპობას. იზრდება ცოცხალ ფოთლოვან, იშვიათად წიწვოვან ხეებზე, გზისპირებში, პარკებსა და ტყეებში.
სოკო პირველად აღწერა ფრანგმა მიკოლოგმა პიერ ბიულიარმა 1789 წელს როგორც Boletus sulphureus. მიმდინარე ბინომიალური სახელწოდება მიანიჭა ამერიკელმა მიკოლოგმა უილიამ ალფონსო მერილმა 1920 წელს.
სამეცნიერო სინონიმები:
აღწერა
ნაყოფსხეული — ერთწლოვანი. ასაკთან ერთად მისი ნაყოფსხეული მაგრდება, იღებს აბედასოკოებისთვის დამახასიათებელ „ყურის“ ფორმას და რამდენიმე შრედ ყალიბდება. ქუდის დიამეტრი 10-40 სმ-მდე აღწევს. სოკოს მაქსიმალური წონა 10 კგ-მდე აღწევს. კიდეები ტალღოვანია და გაყოფილია ღრმა ლაპოტიანი ნაპრალებით. ნარინჯისფერი ან ყვითელია, სიბერეში მკრთალდება, იღებს ნაცრისფერ-ყვითელ შეფერილობას.
რბილობი — რბილი და წვნიანი,  თეთრი ფერის, გემოზე მომჟავო. სუსტად გამოხატული სუნით, თავიდან ლიმნის, მოგვიანებით არასასიამოვნო, თაგვის მსგავსი.
ჰიმენოფორი — მილებიანი, ვიწრო მომრგვალო ან დაკბილული ფორებით (3-5 მმ), გოგირდოვან-ყვითელი. ნორჩობაში სოკო მრავლად გამოყოფს ყვითელი ფერის წვეთებს. მილები ყვითელი, მოკლე, 2-4 მმ სიგრძის.
სპორების მტვერი — მკრთალ-ყვითელი. სპორები — უფერული, გლუვი, კვერცხისებრი, ოვალური ან წვეთისებრი, 5-6,5×3,5-4,5 მკმ.
ნაირსახეობები
სოკოს, რომელიც იზრდება წიწვოვან ხეებზე, ზოგჯერ დამოუკიდებელ სახეობად განიხილავენ. მისი საკვებად მოხმარება არ არის რეკომენდირებული, რადგანაც შესაძლოა გამოიწვიოს მცირე მოწამვლა, განსაკუთრებით ბავშვებში.
ეკოლოგია და გავრცელება
გავრცელების არეალი მოიცავს მსოფლიოს ყველა კონტინენტს, გარდა ანტარქტიდისა. უმეტესად გავრცელებულია ჩრდილოეთ ამერიკასა და ევროპაში.
იზრდება ცოცხალ ფოთლოვან, იშვიათად წიწვოვან ხეებზე, გზისპირებში, პარკებსა და ტყეებში. პარაზიტია. იწვევს მერქნის ლპობას. ძირითადად აავადებს ვერხვს, მუხას, ტირიფს, ცაცხვს, არყს, კედარს, ფიჭვს, ნეკერჩხალს, წაბლს და ა.შ.
კვებითი ღირებულება
კარგი ხარისხის საჭმელი სოკოა. გემოზე ქათმის ან კრაბის ხორცს წააგავს. საკვებად ვარგისია თერმულად დამუშავების შემდეგ მხოლოდ ნორჩი ეგზემპლარები. უმად მიღება რეკომენდირებული არაა, რადგანაც შესაძლოა გამოიწვიოს კუჭის მომნელებელი სისტემის მოშლა. ახასიათებს სასიამოვნო სუნი და მომჟავო გემო. გამოიყენება შემწვარი, დამარილებული და დამარინადებული. ხმარობენ სალათებსა და წვნიან კერძებში. შესაძლებელია სოკოს გაყინვა. ფართოდ გამოიყენება ვეგეტარიანულ სამზარეულოში.
შესაძლო გვერდითი მოვლენები
ყვითელი აბედა საკვები სოკოა და არ შეიცავს მომწამვლელ ნივთიერებებს, თუმცა (იშვიათად), შესაძლოა გამოიწვიოს საჭმლის მომნელებელი სისტემის მოშლა, რომელსაც თან ახლავს გულისრევა, დიარეა და სისუსტე. ამის მიზეზი შესაძლოა იყოს წიწვოვან და შხამიან ხეებზე დაკრეფილი ან გადაბერებული ეგზემპლარები.
აუცილებელია შეგროვდეს მხოლოდ ნორჩი ეგზემპლარები, რომლებიც ჯერ კიდევ რბილია და არ ახასიათებთ უსიამოვნო სუნი.
გამოყენება მედიცინაში
მრავალმხრივი ფარმაკოლოგიური თვისებების წყალობით, ყვითელი აბედა, ევროპისა და აზიის ტრადიციულ ხალხურ მედიცინაში გამოიყენებოდა ანთებითი დაავადებების, კუჭის კიბოს, კუჭ-ნაწლავის, გულ-სისხლძარღვთა დაავადებებისა და რევმატიზმის სამკურნალოდ.
სქოლიო
კატეგორია:აბედოვანნი კატეგორია:საჭმელი სოკოები
კალტი
კალტი — თუშური ტრადიციული პროდუქტი, რომელსაც ზაფხულის პერიოდში თუშური გუდის ყველის წარმოების შემდეგ დარჩენილი შრატისგან ამზადებენ მწყემსები. შრატს აცხელებენ (ჩვეულებრივ, შეშის ცეცხლზე), ურევენ ხის კოვზით, რათა კალტი არ მიეკრას ჭურჭლის ძირს. მიღებული კალტი იწურება ქსოვილის ტომსიკებში. კალტს აშრობენ მოწნულ გალიაში — „კიშტეში“.
გასახმობად ნედლი კალტის ბურთულებს ალაგებენ ფიცრებზე, ხოლო ნედლი სახით — მარილით გადაზელავენ და დებენ ცხვრის ტყავში — გუდაში. კალტს მკვეთრი სუნი აქვს, რბილი კონსისტენციისაა და ცხარე გემო დაჰკრავს. მწყემსები მას მცირე რაოდენობით, მხოლოდ საკუთარი მოხმარებისთვის ამზადებდნენ. მწყემსებისთვის ის ერთ-ერთი ძირითადი სასურსათო პროდუქტია ზამთრის პერიოდში.
საბანალარგა (ანტიოკია)
საბანალარგა (Sabanalarga) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.556 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 136 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 265 კმ²-ია.
კალტი
კალტს ჩვეულებრივ, ტრადიციულ ადგილობრივ ლუდთან — ალუდთან ერთად მიირთმევენ. ამჟამად ის პოპულარული გახდა ქალაქის მოსახლეობასა და ტურისტებს შორისაც. პროდუქციის ნახევარი ადგილობრივ ბაზრებზე იყიდება. ქვეყნით მასშტაბით მას „ხმელი კალტის“ ან „თუშური კალტის“ სახელით ყიდიან.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ყველი
საბანალარგა (ანტიოკია)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ვლადიმერ როინიშვილი
ვლადიმერ როინიშვილი (დ. 7 იანვარი, 1932, თბილისი — გ. 7 მარტი, 2016) — ქართველი ფიზიკოსი, მეცნიერი, ინჟინერი.
ბიოგრაფია
1957 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. ორი წლის განმავლობაში სწავლობდა კონსერვატორიის საორკესტრო ფაკულტეტზე (ჩელო). 1957-1962 წლებში იყო ფიზიკის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1962-1966 წლებში — უფროსი ინჟინერი. 1966-1969 წლებში — უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1969-1994 წლებში — მაღალი ენერგიების ფიზიკის ლაბორატორიის გამგე. 1994 წლიდან სამეცნიერო-ტექნიკური საბჭოს მრჩეველი. არის 120 სამეცნიერო სტატიისა და ერთი გამოგონების ავტორი.
1970 წელს მიენიჭა ლენინური პრემია გიორგი ჩიქოვანთან ერთად ელემენტარულ ნაწილაკთა სტრიმერული კამერის გამოგონებისათვის.
ვლადიმერ როინიშვილი ერთ–ერთი პირველი საბჭოთა მეცნიერია, მათ შორის, ვინც ჟენევაში მიიწვიეს CERN-ის ექსპერიმენტში მონაწილეობისთვის. ამ ამბავს იგი ასე იხსენებდა: „1957 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, სწავლა ასპირანტურაში გავაგრძელე, სადაც ჩემი ხელმძღვანელი იყო გიორგი ჩიქოვანი. ჩვენი ჯგუფი, ასევე გიორგი ჩიქოვანის ხელმძღვანელობით, ნაპერწკლოვანი კამერის დეტექტორის პროექტზე მუშაობდა, მაგრამ მოულოდნელად ბატონი გიორგი გარდაიცვალა. CERN-ში, სადაც იგი მოღვაწეობდა, უნდოდათ, რომ მისი საქმე ასევე ქართველ მეცნიერს გაეგრძელებინა, რათა გაგრძელებულიყო CERN-ისა და საქართველოს კავშირი. საბედნიეროდ ეს ქართველი მეცნიერი მე აღმოვჩნდი. მაშინ 37 წლის ვიყავი. ერთწლიანი მუშაობის შემდეგ CERN-მა აღნიშნული ექსპერიმენტი, თავისი დანადგარით პროტვინოს ინსტიტუტში (მოსკოვის ოლქი) გადმოიტანა. მეც იქ გადამიყვანეს“.
საბჭოთა მეცნიერები, ძირითადად, პროტვინოდან ხვდებოდნენ CERN-ში. ამ შემთხვევაში პირიქით მოხდა. ვლადიმერ როინიშვილმა რამდენიმე წელი იმუშავა სერპუხოვის ამაჩქარებელზე, 1972 წელს კი CERN-ის წარმომადგენლები წავიდნენ და თან წაიღეს თავისი დანადგარები. ამის შემდეგ, წლების განმავლობაში, მას CERN-თან აქტიური ურთიერთობა აღარ ჰქონია, თუმცა ზოგიერთ მეცნიერთან პერიოდულად თანამშრომლობდა. 1990-იანი წლებში დაიწყო CERN-თან ურთიერთობის ახალი ეტაპი. ელეფთერ ანდრონიკაშვილის სახელობის ფიზიკის ინსტიტუტის მეცნიერ–თანამშრომლები დღემდე იღებენ მონაწილეობას სხვადასხვა ექსპერიმენტში. ერთ-ერთ ექსპერიმენტს, CMS-ს, ვლადიმერ როინიშვილი ხელმძღვანელობდა. ამასთან, იგი იყო ექსპერიმენტ „კოლაიდერის“ და CERN-ის ავტორთა კოლექტივის წევრი. CERN-ში წელიწადში ორჯერ ჩადიოდა, რათა ახალი ხელმძღვანელობის არჩევნებში მიეღო მონაწილეობა ან ინსტიტუტის მუშაობის მიმართულებები განესაზღვრა. თუმცა, მსოფლიო მნიშვნელობის ფიზიკოსი წუხდა იმაზე, რომ შესაძლოა, ცოტა ხანში ქართველ მეცნიერებს CERN-ში მუშაობა ვეღარ გაეგრძელებინათ და ერთ–ერთ ინტერვიუში ავრცელებდა მიმართვას: „ვსარგებლობ შემთხვევით და მივმართავ თანადგომისთვის საქართველოში მეცნიერების განვითარებისათვის პასუხისმგებელ პირებს — სავარაუდოდ LHC–ი და CMS–ი ოცი წლის განმავლობაში იმოქმედებს და საქართველოს მეცნიერთა რამდენიმე თაობა შეძლებს ამ არაჩვეულებრივ დანადგარზე მუშაობასა და კვლევების ჩატარებას ფიზიკის ამ მეტად საინტერესო დარგში. თუმცა ამისთვის აუცლიებელია მიზანდასახული სახსრების გამოყოფა, რათა ჩვენ მოგვეცეს CMS-ში სრულფასოვანი თანამშრომლობის გაგრძელების შესაძლებლობა“ — ითხოვდა ღვაწლმოსილი მეცნიერი.
საკანდიდატო დისერტაცია — „იზოტროპული თვისებების მქონე ტრეკული ნაპერწკლოვანი კამერის მახასიათებლები და მუშაობის მექანიზმი“, დაიცვა 1964 წელს.
სადოქტორო დისერტაცია — „ინკლუზიურ მეზონ-ნუკლონური გამოკვლევა და მეზონური მდგომარეობები რეაქციებში სერპუხოვის ენერგიებზე“ — 1974 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ფიზიკოსები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
მოწითალო-მურა ტრიქოლომა
მოწითალო-მურა ტრიქოლომა — ტრიქოლომას გვარის სოკო ტრიქოლომასებრთა ოჯახისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს აზიას, ევროპასა და ჩრდილოეთ ამერიკას.
ერთი წყარო მას შხამიან ან არსაჭმელ სოკოდ მიიჩნევს, ხოლო მეორე წყარო — საჭმელად ვარგისად.
სოკო პირველად აღწერა შვედმა მიკოლოგმა ელიას მაგნუს ფრისმა 1818 წელს როგორც Agaricus ustalis. მიმდინარე ბინომინალური სახელწოდება მიანიჭა გერმანელმა მიკოლოგმა პაულ კუმერმა 1871 წელს.
სამეცნიერო სინონიმები:
აღწერა
ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები შეზრდილია ან ამოკვეთილი, მოთეთრო, ახასიათებს მურა ლაქები, მომწიფებისას მუქდება. ფეხის სიგრძე — 4-6 სმ, სისქე — 1-1,5 სმ, ცილინდრულია, ზოგჯერ ძირში დაწვრილებული, მთლიანი, მოთეთრო, შეზრდილია სიგრძივი მოწითალო-მურა ბეწვებით.
რბილობი — თეთრია, დაზიანებისას ოდნავ ყავსიფერდება. ახასიათებს ფქვილის სუნი და მომწარო გემო.
სპორები – 5-7x3-5 მკმ, კვერცხისებრი, სადა, უფერული.
გავრცელება და ეკოლოგია
იზრდება ნიადაგზე, ფოთლოვან და შერეულ ტყეებში, ასევე პარკებში, მხოლოდ მუხის ქვეშ.
გავრცელების არეალი მოიცავს აზიას, ევროპასა და ჩრდილოეთ ამერიკას.
სეზონი — ზაფხულ-შემოდგომით.
გამოყენება
წყაროთა ერთი ნაწილი მას შხამიან ან არასაჭმელ სოკოდ მიიჩნევს, ხოლო წყაროთა მეორე ნაწილი კი — საჭმელად.
იაპონიაში სადაც მისგან მოწამვლის შემთხვევები საკმაოდ გავრცელებულია, იაპონელმა მეცნიერებმა მასში ტოქსიკური ნივთიერება აღმოაჩინეს, რომელიც იწვევს საჭმლის მომნელებელი სისტემის მოშლას, ღებინებასა და დიარეას.
სქოლიო
კატეგორია:ტრიქოლომა კატეგორია:არასაჭმელი სოკოები
ფსიტაკოზავრები
ფსიტაკოზავრები (Psittacosaurus) — ნამარხი ქვეწარმავლების გვარი ფრინველმენჯა დინოზავრების რიგისა. მცირე ზომის (1— 1,5 მ სიგრძის) ცხოველები იყვნენ. დადიოდნენ უკანა კიდურებით. იკვებებოდნენ მცენარეებით. ქალას ფორმით და ყბების ნისკარტისებური აგებულებით რქოსან დინოზავრებს, ხოლო კბილებით ანკილოზავრებს ჰგავდნენ. ფსიტაკოზავრების ხუთთითიანი უკანა კიდურები წინა — ოთხთითიანზე ბევრად დიდი იყო; თათები სუსტად ჰქონდათ განვითარებული. ყველა თითი ბრტყელი, ჩლიქოსებური ფალანგით ბოლოვდებოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დინოზავრები
ანდრია ბენაშვილის ქუჩა
ანდრია ბენაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); გიორგი ჩიტაიას ქუჩიდან რკინიგზამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია იაკობ კოჩეტკოვის სახელით. 1992 წელს ანდრია ბენაშვილის სახელი ეწოდა. აქვს 1 გასასვლელი.
გასასვლელი
ანდრია ბენაშვილის გასასვლელი — გასასვლელი თბილისში, ჩუღურეთის  რაიონში (ახალი კუკია); ანდრია ბენაშვილის ქუჩიდან გიორგი ერისთავის ქუჩამდე.
ლიტერატურა
ბენაშვილი
ზინობიანის მესამე სამაროვანი
ზინობიანის მესამე სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზინობიანის ჩრდილოეთით 1 კილომეტრზე. ძეგლი თარიღდება ადრინდელი რკინის ხანით. 1978 წელს შეისწავლა ამც-ის არქეოლოგიურ ძეგლთა ნუსხის განყოფილებამ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ცქიტიშვილი. სამაროვანზე დადასტურდა ქვაყუთები და ორმოსამარხები. ქვაყუთები შედგებოდა მცირე ზომის ფილებისგან და ფილებითვე იყო გადახურული. ასევე არმოაჩინეს თიხის შავად გამომწვარი, უხეშკეციანი, სფერულმუცლიანი ჭურჭელი მომაღლო ყელითა და გადაშლილი პირით. ერთ-ერთ სამარხში გამოვლინდა რკინის შუბისპირი და ნაცრისფრად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ნამტვრევები.
ლიტერატურა
კატეგორია: ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ბენამეხი
ბენამეხი (Benamejí) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კორდობის პროვინციის სუბეტიკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 53,35 კმ². მოსახლეობა — 4966 კაცი (2020 წ.).
დონ-ჟუანის ტბა
დონ-ჟუანის ტბა — მცირე წყალსატევი, რომელიც მდებარეობს რაიტის ხეობაში ვიქტორიას მიწაზე ანტარქტიდაში. პრეტენზიას აცხადებს დედამიწის ყველაზე მარილიანი წყალსატევის წოდებაზე.
ისტორია
ტბა აღმოჩენილი იქნა 1961 წელს ვერტმფრენის მფრინავების დონ როს (Don Roe) და ჯონ ჰიკის (John Hickey) მიერ, რომელთა პატივსაცემადაც დაერქვა ტბას სახელი. ტბის აღმოჩენის დროს, წყლის ტემპერატურა იყო −30 °C, მაგრამ ყინული ტბაზე არ ყოფილა. 1977 წელს გამოცემულ ტოპოგრაფიულ რუკებზე ტბის ფართობი შეადგენდა 0,25 კმ²-ს. ბრტყელი ძირის მქონე ტბის საშუალო სიღრმე შეადგენდა 0,3 მეტრს. 1998 წელს ტბის ზომები შემცირდა 0,03 კმ²-მდე, სიღრმე შემცირდა 0,1 მეტრამდე. წყალსატევი აღიწერება, როგორც გრუნტის წყლების გამოსვლის ადგილი. მშრალი ხეობები, რომელშიც იმყოფებიან მსგავსი ტბები, ხასიათდება ძლიერი ქარებით და ჰაერის უკიდურესი სიმშრალით. ასეთ პირობებში გამდნარი წყალი, რომელიც წარმოიშვება ირგვლივ მყოფი მყინვარების დნობისაგან, აორთქლებისას, ტოვებს მასში მანამდე ათქვეფილ მთის ჯიშებისგან შემდგარ მინერალურ ნივთიერებებს. სულ ცოტა უკანასკნელი 2 მილიონი წლის განმავლობაში მშრალ ხეობებში არსებობდა პირობები, დღევანდელის მსგავსი, რომლის დროსაც ხდებოდა მარილების კონცენტრაცია. დონ-ჟუანის ტბა არ იყინება ზამთარშიც, ჰაერის ისეთ ტემპერატურაზეც კი, როდესაც ის ეცემა −53 °C-მდე. საანგარიშო წყლის შემადგენლობა −51,8 °C ტემპერატურის დროს შეადგენს 413 გრ/ლ CaCl2-ს და 29 გრ/ლ NaCl-ს.
მარილის შემცველობა (კალციუმის ქლორიდის CaCl2 დიდი ნაწილით) ამ წყალსატევში შეადგენს 40,2 %-ს — შედარებისათვის, მკვდარი ზღვის მარილიანობა შეადგენს 34,7 %-ს, ხოლო მსოფლიო ოკეანის საშუალო მარილიანობა — მხოლოდ 3,38 %-ს.
დონ-ჟუანის ტბის გამოკვლევისას დარეგისტრირდა აზოტის ოქსიდის საკმაოდ მნიშვნელოვანი შემადგენლობა. დედამიწაზე მას ქმნიან მიკროორგანიზმები, მაგრამ დონ-ჟუანის ტბაში არანაირი ცოცხალი არსებები აღმოჩენილი არ ყოფილა. აღმოჩნდა, რომ N2O (სხვა აირებთან ერთად — მაგალითად, წყალბადთან) კლდეების მარილწყალთან რეაქციის პროდუქტია. მკვლევარები ვარაუდობენ, რომ მსგავსი არაბიოლოგიური სახით აზოტის ოქსიდი შეიძლება ჩამოყალიბდეს მარსზე, რადგანაც ამ პლანეტის პირობები მსგავსია ანტარქტიდის მშრალი ხეობების პირობებთან.
აპოლონ წულაძე
აპოლონ იოანეს ძე წულაძე (დ. 1884, ჭანჭათი ― გ. 1942, თბილისი) — ქართველი მეფუტკრე, ეთნოგრაფი, ჟურნალისტი. ქართულ ენაზე მეფუტკრეობის შესახებ პირველი წიგნის ავტორი. 1915 წელს, აპოლონ წულაძის კაპიტალურმა ნაშრომმა „ფუტკარი და მეფუტკრეობა“ სოფლის მეუნეობის პროდუქციის საერთო კავკასიურ გამოფენაზე ოქროს მედალი დაიმსახურა.
ბიოგრაფია
აპოლონ წულაძე დაიბადა 1884 წელს წელს ოზურგეთის მაზრაში, სოფელ ჭანჭათში, მღვდლის იოანე წულაძის ოჯახში. ჰყავდა ორი ძმა ლავრენტი და ათინოგენი. გვარ წულაძის წარმოშობის შესახებ მოგვიანებით თავად წერდა:
წერა-კითხვა და-ძმებთან ერთად შეისწავლა. 1880 წელს მიაბარეს ოზურგეთის სასულიერო სასწავლებელში, საიდანაც მალე გარიცხეს, მაგრამ მალევე დააბრუნეს უკან. ისიდორე რამიშვილის რჩევით იგი მიაბარეს წინამძღვრიანთკარის სასოფლო-სამეურნეო სკოლაში. იქ ასწავლიდნენ რუსეთის იმპერიაში განთქმული მეფუტკრეები: ალექსანდრე რობაქიძე, ნიკოლაი შავროვი და კონსტანტინე გორბაჩოვი. წინამძღვრიანთკარში წულაძემ საფუძვლიანად შეიწავლა მეფუტკრეობა.
სასოფლო-სამეურნეო სკოლის დასრულების შემდეგ წულაძე სამრევლო სკოლაში სწავლობდა. სწავლის დასრულების შემდეგ თავად ასწავლიდა მეფუტკრეობასა და მეაბრეშუმეობას. წულაძე დადიოდა საქართველოს ყველა კუთხეში და თანამედროვე მეფუტკრეობის, სათაფლე ყვავილოვანი მცენერეებისა და დადანის სისტემის სკების გავრცელების აგიტაციას ეწეოდა. ქართულ ენაზე მეფუტკრეობის შესახებ პირველი ნაშრომები სწორედ აპოლონ წულაძეს ეკუთვნის, მათ შორის „დედაფუტკრის ნაამბობი“, „თაფლი და მისი სამკურნალო თვისებები“ და კაპიტალური ნაშრომი „ფუტკარი და მეფუტკრეობა“, რომელიც 1911 წელს გამოიცა. ეს წიგნი მეფუტკრეობის სახელმძღვანელოდ აღიარეს. 1915 წელს აპოლონ წულაძის წიგნი „ფუტკარი და მეფუტკრეობა“ ტიფლისში სოფლის მეუნეობის პროდუქციის საერთო კავკასიურ გამოფენაზე ოქროს მედლით დაჯილდოვდა. მისი სხვა ნაშრომები „დედაფუტკრის ნაამბობი“ და „თაფლი და მისი სამკურნალო თვისებები“ კი სპეციალური ჯილდოებით აღინიშნა. მეფუტკრეობისა პარალელურად აპოლონ წულაძე აქტიურად გაიტაცა ეთნოგრაფიამ. 1927 წელს ივანე ჯავახიშვილის კონსულტაციებით მან წერილების სახით გამოსცა ნაშრომი „ეთნოგრაფიული გურია“, რომელიც წიგნად მისი სიკვდილის შემდეგ გამოიცა (1971, 2009). აქ ეთნოგრაფმა პირველმა აღწერა გურული კალანდა
მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ქრისტიანი და მუსლიმი ქართველების დაახლოებაში. წულაძე ხშირად მოგზაურობდა აჭარაში, რომელიც 1878 წელს რუსეთის იმპერიამ შეიერთა. 1925 წელს გამოცემულ მისი წიგნში „ძმური სიტყვა ქართველ მუსლიმანებს“ აპოლონ წულაძე მუსლიმი ქართველებს ასემიმართავს:
თანამშრომლობდა გაზეთებთან „ივერია“, „კვალი“, „ცნობის ფურცელი“, „ეშმაკის მათრახი“. ის აქტიურად ილაშქრებდა როგორც რუსეთის იმპერიის ცარისტული პოლიტიკის, ისე ოსმალეთის ქემალისტური პოლიტიკის წინააღმდეგ. მისი წერილები იბეჭდებოდა ფსევდონიმებით: „პიტნა“, „ქერა“, „რიჟა“ და „წუნაძე“. სამჯერ დააპატიმრეს და გადაასახლეს პოლიტიკური შეხედულებების გამო. 1904 წელს ლანჩხუთიდან გადაასახლე ორენბურგის ოლქში, საიდანაც გამოიქცა. 1905 წელს მას ჟანდარმებმა სახლი გადაუწვეს ოზურგეთში, 1907 წელს კი გადაასახლეს ასტრახანში, სადაც პატიმრობაში დაწერა „ფუტკარი და მეფუტკრეობა“. 1924 წლის აჯანყების დამარცხების შემდეგ ისევ იძებნებოდა და იძულებული იყო გურია დაეტოვებინა. 1942 წლის ზაფხულში, მეორე მსოფლიო ომის დროს, 56 წლის აპოლონ წულაძე, როგორც „საბჭოთა ხალხის მტერი“ ისე დააკავეს. დაპატიმრების მიზეზი გახდა საუბარი ფილიპე მახარაძესთან. მახარაძის კითხვაზე „როგორ ცხოვრობო?“ წულაძეს უპასუხია: „არც ისე უსვინდისო ვარ, ამ დროში რომ კარგად ვიყოო“. დაპატიმრებიდან მალევე ციხეში გარდაიცვალა. 1956 წელს მოხდა მისი რეაბილიტაცია.
აპოლონს ცოლად ჰყავდა ხიდისთაველი თაფლო პანტელეიმონის ასული კალანდაძე, რომლისგანაც შეეძინა ვაჟი ბიძინა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1884 კატეგორია:გარდაცვლილი 1942 კატეგორია:ქართველი მეფუტკრეები კატეგორია:ქართველი ეთნოგრაფები კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ჩუხურ-გაბალა
ჩუხურ-გაბალა (Çuxur Qəbələ) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —   	913 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაბალის რაიონის სოფლები
იგორ დიაკონოვი
იგორ დიაკონოვი (И́горь Миха́йлович Дья́конов) (დ. 1915, 12 იანვარი — გ. 1999, 2 მაისი) — რუსი ისტორიკოსი, ენათმეცნიერი, ძველი ახლო აღმოსავლეთის ისტორიისა და ენების გამოჩენილი ექსპერტი.
ბიოგრაფია
დიაკონოვი აღიზარდა ნორვეგიაში. 1938 წელს დაამთავრა ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. იმავე წელს ერმიტაჟის მუზეუმის თანამშრომელი გახდა. 1949 წელს გამოაქვეყნა ვრცელი კველვა ასირიის შესახებ, რასაც 1956 წელს მოჰყვა მონოგრაფია მიდიაზე. მოგვიანებით, სერგეი სტაროსტინთან ერთად, იკვლევდა კავკასიურ, აფრაზიულ და ჰურო-ურარტულ ენებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1915 კატეგორია:გარდაცვლილი 1999 კატეგორია:რუსი ისტორიკოსები კატეგორია:რუსი აღმოსავლეთმცოდნეები კატეგორია:რუსი ენათმეცნიერები კატეგორია:საბჭოთა ენათმეცნიერები კატეგორია:საბჭოთა ისტორიკოსები კატეგორია:XX საუკუნის მთარგმნელები
ფადიმე შაჰინდალი
ფადიმე შაჰინდალი (Fadime Şahindal; დ. 2 აპრილი, 1975, ელბისტანი, თურქეთი — გ. 21 იანვარი, 2002, შვედეთი) — ეთნიკურად ქურთი ემიგრანტი, რომელიც შვიდი წლის ასაკიდან შვედეთში ცხოვრობდა, სადაც მისი ოჯახი თურქეთიდან გადავიდა. 2002 წლის იანვარში, მამამისი, რაჰმი შაჰინდალი ის ღირსების დაცვის მოტივით მოკლა.
ცხოვრება და მკვლელობა
ფადიმე შაჰინდალი წინააღმდეგი იყო მისი ოჯახის მიერ დაჟინებულად მოწყობილი ქორწინების, რა დროსაც მას თავისი შეყვარებული ჰყავდა. თავდაპირველად, ფადიმე თავის ურთიერთობას ოჯახისგან საიდუმლოდ ინახავდა, თუმცა, მამამისმა შეიტყო ამის შესახებ. შედეგად, შაჰინდალი იძულებული გახდა დაეტოვა ოჯახი და საცხოვრებლად სუნდსვალიში გადასულიყო. თუმცა, ახალ საცხოვრებელ ადგილას მას ძმამ მიაგნო და მოკვლით დაემუქრა. შედეგად, ფადიმემ პოლიციას მიმართა, სადაც მას ურჩიეს თავდაპირველად ოჯახს დაელაპაკებოდა. ამის შემდეგ, ფადიმემ თავისი ისტორია მედიას გააცნო, შემდეგაც იგი ისევ მივიდა პოლიციაში, ხოლო პოლიციამ მას იდენტობის შეცვლა და გასაიდუმლოება შესთავაზა. მასმედიასთან საუბრის შემდეგ, ფადიმემ შეძლო და მიიღო შვედეთის ხელისუფლებისგან შესაბამისი მხარდაჭერა, თუმცა, ოჯახისთვის თვალსაზრისით, შაჰინდალმა „სირცხვილი“ აჭმევინა თავისი ქმედებით ოჯახს, თან საჯაროდ. თავის მხრივ, ფადიმემ აგრეთვე სარჩელი შეიტანა სასამართლოში მუქარის ბრალდებით, თავისი მამის და ძმის წინააღმდეგ, სადაც გაიმარჯვა.
ფადიმეს დაგეგმილი ჰქონდა თავის შეყვარებულთან ერთად სხვა ქალაქში გადასავლა, თუმცა, პატრიკი 1998 წლის ივნისში ავტოავარიაში მოყვა და მიღებული ტრავმებით დაიღუპა. პატრიკი ქალაქ უფსალაშია დაკრძალული.
ფადიმეს შეყვარებულის უფსალაში დაკრძალვის შემდეგ, მამამისმა მას აუკრძალა უფსალაში ჩასვლა. თუმცა, ნალინ ფექგული, ქურთი წარმოშობის შვედი პარლამენტარი, ამ საკითხზე კომპრომის მიაღწია ოჯახთან, რა დროსაც შაჰინდალი დათანხმდა, რომ არ ჩავიდოდა უფსალაში, ხოლო თავის მხრივ მამამისი დაპირდა, რომ დაანებებდა ფადიმეს დევნას.
2001 წლის 20 ნოემბერს, ქალთა მიმართ ძალადობისთან ბრძოლის ქსელმა სემინარი მოაწყო თემაზე „ინტეგრაცია პირობებზე?“. სემინარის დროს, ფადიმემ რიქსდაგს თავისი ისტორია გააცნო.
2002 წლის 21 იანვარს, ფადიმემ ფარულად ესტუმრა თავის დედას და დებს უფსალაში. ვიზიტის მსვლელობისას, მამამისი სახლში დაბრუნდა და ფაქტით განრისხებული მამა, ცეცხსასროლი იარაღით ფადიმეს თავში ესროლა, დედამისის და ორი დის თვალწინ. პოლიციასთან საუბარში, ფადიმეს მამამ თავდაცვის მიზნით განაცხადა, რომ ის ავად იყო. მკვლელობის შემდეგ კი, ფადიმეს ერთ-ერთმა ბიძაშვილმა აღიარა მისი მკვლელობა და ამით ცდილობდა პოლიციის დარწმუნებას, რომ ფადიმე მამამის არ მოუკლავს.
საბოლოოდ, შვედეთის სასამართლომ მკვლელობისთვის ფადიმეს მამა გაასამართლა, რომელსაც სამუდამო პატიმრობა მიესაჯა.
ფადიმეს მკვლელობამ ფართო დებატები გამოიწვია შვედეთში ემიგრანტების ინტეგრაციისთან დაკავშირებით, აგრეთვე გაჩნდა დამატებითი კითხვები პატრიკის სიკვდილთან მიმართებაში.
ფადიმე უფსალაში დაკრძალეს.
2014 წლის აპრილში, შვედეთის პოლიციამ, წინააღმდეგობის გაწევის დროს ფადიმეს ძმა მოკლა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2002 კატეგორია:ღირსების მკვლელობები ევროპაში კატეგორია:2002 წელს მომხდარი მკვლელობები
ფლევი
ფლევი — ხაშურის რაიონის სოფლების დიდი ფლევისა და პატარა ფლევის ძველი სახელწოდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს სოფლების ძველი სახელწოდებები
ვერხვების ხეივანი შემოდგომაზე
ვერხვების ხეივანი შემოდგომაზე — ნიდერლანდელი პოსტ-იმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული ზეთის საღებავებით, ტილოზე, 1884 წელს, მას შემდეგ, რაც დაათვალიერა და აღწერა ვერხვების ხეივანი ძმასთან, თეო ვან გოგთან ერთად, „ბოლო, რაც გავაკეთე არის ის, რომ ღრმად შევისწავლე ვერხვების ხეივანი, ყვითელი შემოდგომის ფოთლებით, მზის სხივებით, აქაიქ მიწაზე ჩამოვარდნილი და აელვარებული ფოთლებით, მათი ღეროების გრძელი ჩრდილებით, გზის ბოლოში პატარა ქოხით და მის თავზე, შემოდგომის ფოთლების გასწვრივ ლურჯი ცით.“
თურაბი
თურაბი (Turaby) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
რადოკის ტბა
რადოკის ტბა — მტკნარი წყლის (გამდნარი) ტბა ანტარქტიდის აღმოსავლეთით, რომელიც ვრცელდება ბივერის ტბიდან სამხრეთ-დასავლეთით დაახლოებით 5 კმ-ში და არამისის ქედიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 24 კმ-ში. იგი უღრმესი ტბაა ანტარქტიდაზე და მისი სიღრმე აღწევს 362 მეტრს. პაგოდრომას მშრალი მთის ხეობით შეერთებულია ბივერის ტბასთან.
ტბა დატანილია რუკებზე ავსტრალიის ეროვნული ანტარქტიკული საკვლევი ექსპედიციის (ANARE) მიერ RAAF 1956 წლის საჰაერო ექსპედიციის ფოტოგრაფიით. სახელი ეწოდა მეტეოროლოგისა და გლაციოლოგის უვე რადოკის პატივსაცემად, რომელმაც დიდი დახმარება გაუწია ავსტრალიის ეროვნული ანტარქტიკული საკვლევი ექსპედიციის გლაციოლოგიურ პროგრამას. . რადოკი — ანტარქტიდის კონტინენტის ყველაზე ცნობილი ღრმა და ერთადერთი ცნობილი მტკნარი წყლის ტბაა, რომელშიც მცურავ მდგომარეობაში მდებარეობს მყინვარის ენა.
სქოლიო
კატეგორია:ანტარქტიდის ტბები კატეგორია:ყინულქვეშა ტბები
მოლდოვის დამოუკიდებლობის დღე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეროვნული დღესასწაულები
საბანეტა (კოლუმბია)
საბანეტა (Sabaneta) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.802 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 44 874 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 15 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ნუევე-დე-ხულიოს რაიონი
ნუევე-დე-ხულიოს რაიონი (Distrito de Nueve de Julio) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის კონსეფსიონის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 326 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 972 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 270 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 7.28 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კონსეფსიონის პროვინციის რაიონები
ანიორა
ანიორა (Añora) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კორდობის პროვინციის ვალიე-დე-ლოს-პედროჩესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 111 კმ². მოსახლეობა — 1530 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კორდობის მუნიციპალიტეტები
ჯეკ ლემონი
ჯონ ულერ „ჯეკ“ ლემონ III (Jack Lemmon დ. 8 თებერვალი, 1925 — გ. 27 ივნისი, 2001) — ამერიკელი მსახიობი და მუსიკოსი. კარიერის მანძილზე მონაწილეობა აქვს მიღებული 60-ზე მეტ ფილმში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 8 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1925 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2001 კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:ინგლისელი ამერიკელები
ბჰილები
ბჰილები ან ბჰელები — ეთნიკური ჯგუფი დასავლეთ ინდოეთში. ისინი საუბრობენ ბილურ ენებზე. 2013 წლის მონაცემებით, ბჰილების ტომი იყო ყველაზე დიდი ტომობრივი ჯგუფი ინდოეთში.
ბჰილები ძირძველი ხალხია: გუჯარათის, მადჰია- პრადეშის, ჩატისგარჰის, მაჰარაშტრასა და რაჯასტანის რეგიონებში. ისინი ცხოვრობენ დეკანის ზეგანის რეგიონებში და ცენტრალურ ინდოეთში, ასევე ტრიპურაში, იდოეთის აღმოსავლეთ ნაწილში, ბანგლადეშის საზღვართან. ბჰილები იყოფა რიგ ენდოგამიურ ტერიტორიულ განყოფილებებად, რომლებსაც, თავის მხრივ, აქვთ მთელი რიგი კლანები და საგვარეულოები. ახლა ბილთა უმეტესობა საუბრობს იმ რეგიონის ენაზე, სადაც ისინი ცხოვრობენ, მაგალითად მარათიულ, გუჯარათულ ან ჰინდუ-ურდუს ენებზე.
ისტორია
ახლანდელი გუჯურატის შტატში მცხოვრები ბჰილები რამდენიმეჯერ აჯანყდნენ ბრიტანეთის კოლონიური ეპოქის დროს, განსაკუთრებით 1846, 1857-58 და 1868 წლებში.
ბჰილები არიან მაჰია-პრადეშის დჰარის, ჯაბუა, ხარგონე და რატლამის რაიონების მკვიდრები. ბილების დიდი რაოდენობა ცხოვრობს მეზობელ შტატებში, მაჰარაშტრაში, გუჯარატსა და რაჯასტანში. ისინი ქმნიან ინდოეთის სიდიდით მესამე ტომს; პირველი ორი არიან გონდები და სანთალები. მინი| ბჰილურიი ენის ნაწილობრივი ნიმუში|მარცხნივ
ახლანდელი გარემოებები
ინდოეთის მთავრობის პოზიტიური დისკრიმინაციის სარეზერვო პროგრამის ფარგლებში, ბჰილი კლასიფიცირდება როგორც დაგეგმილი ტომი ანდჰრა-პრადეშში, ჩატისგარჰში, გუჯარათში, კარნატაკაში, მადჰია-პრადეშში, მაჰარაშტრაში, რაჯასტანსა და ტრიპურაში.
ენა
ენა, რომელსაც ბჰილები ჩვეულებრივ იყენებენ, არის ბილი. ბჰილს აქვს 36-მდე იდენტიფიცირებული დიალექტი და გამოთქმა განსხვავდება რეგიონების მიხედვით. ბჰილი დაფუძნებულია გუჯარათულ ენაზე, მაგრამ მისი დიალექტები თანდათან ერწყმის უფრო ფართოდ მოსაუბრე ენებს, როგორიცაა სამხრეთ – აღმოსავლეთში მარათჰი და ჩრდილო – დასავლეთით რაჯასტანი.
ენაზე მოლაპარაკე პირების შეფასებები ხშირად არაზუსტია, რადგან ცოტა ადამიანი საუბრობს ამ ენებზე. ხშირ შემთხვევაში მარათული ან გუჯარათი მოიხსენიება როგორც ბჰილების მშობლიური ენა.
კულტურა
ბჰილებს აქვთ მდიდარი და უნიკალური კულტურა. ბჰილალას ქვედანაყოფი ცნობილია პიტორას ფერწერული ტილოთი. ღოომოარი ბჰილის ტომის ტრადიციული ხალხური ცეკვა. ღოომარი ქალის სიმბოლოა. ამ ცეკვაში მონაწილეობას მხოლოდ ახალგაზრდა გოგონები იღებენ.მინი| გუჯარათელი ბჰილიების საკვების შესანახი ჭურჭელი
Ხელოვნება
ბჰილური მხატვროპა მეტწილად მრავალ ფეროვანი წერტილებისგან შედგება. ბჰური ბაი იყო ბჰილელი პირველი მხატვარი, ვინც ხატავდა მზა ფერების და ქაღალდის გამოყენებით. ბჰილელი ცნობილი მხატვრებია: ლადო ბაი, შერ სინგი, რამ სინგჰი და დუბუ ბარია. მინი| ბჰილელი გოგონა|მარცხნივ|294x294პქ
სამზარეულო
ბჰილელების ძირითადი საკვებია: სიმინდი, ხახვი, ნიორი და ცხარე წიწაკა, რომლებსაც ისინი მცირე მინდვრებში ამუშავებენ. ისინი ადგილობრივი ტყეებიდან აგროვებენ ხილსა და ბოსტნეულს. ხორბალსა და ბრინჯს იყენებენ მხოლოდ ფესტივალების და სხვა განსაკუთრებული დღეების დროს. ბჰილები თან ატარებენ თვითნაკეთ მშვილდ-ისარს, ხმლებს, დანებს, ცულებს და ა.შ. ეს იარაღები თავდაცვისა და ველურ ცხოველებზე სანადიროდ გამოიყენება, რომლებიც აგრეთვე მათი სამზარეულოს ძირითადი ნაწილია. ისინი უხვად იყენებენ მათ მიერ გამოხდილ ალკოჰოლს მაჰუას ყვავილიდან (Madhuca longifolia). სადღესასწაულო შემთხვევებში, განსაკუთრებული დღეებისთვის, კერძების დასამზადებლად გამოიყენება: სიმინდი, ხორბალი, ქერი, ალაო და ბრინჯი. ბჰილის კერძები ტრადიციულად არა ვეგეტერიანულია.
ტანსაცმელი
მამაკაცის ტრადიციული სამოსია: პაგრი, ანგარხა, დჰოტი და განჩჰა. ტრადიციულად ქალებს აცვიათ სარი და ღაგრა ჩოლი.
ბჰელებს მრავალი ტრადიციული ორნამენტი აქბთ. მამაკაცები იყენებენ კადას, ბაჯუბანდს, ჯაჭვებს, საყურეებსა და კარდჰანს. ქალებს აცვიათ მრავალფეროვანი ორნამენტებით გაფორმებული ტანისამოსი, ისინი თან იყენებენ: ჰანსლის, ბეჭედს, ზელე-ზუმკეს, საყურეს, სამაჯურებს, ნათნს (ცხვირი-ძვირფასეულობა) და ა.შ. ტატუირება ტრადიციული ჩვეულებაა. ქალები ტატუს ტრადიციულად ქორწინებამდე იკეთებენ.
ფესტივალები
ზოგიერთ ფესტივალის დროს ტარდება გვაროვნული ბაზრობები, რომლებიც ეწყობა რაიონების სხვადასხვა ადგილას.
ადგილობრივი პოლიტიკური სტრუქტურა
ბჰილის ტრადიციულ სოფლებს უძღვება უფროსი ( გემეტი ). გამეტის აქვს ერთპიროვნული გადაწყვეტილების მიღების უფლებამოსილება, რპმელიც ადგილობრივ დავებსა და საკითხებს შეეხება.
ბორის ანტონოვი
ბორის ანტონოვი (დ. 24 ოქტომბერი, 1924, თბილისი, საქართველოს სსრ, ამიერკავკასიის სფსრ, სსრკ) — ქართველი სპორტსმენი (სასტენდო და ტყვიის სროლა). სსრკ-ის ორგზის ჩემპიონი (1955, 1957), ორგზის მეორე (1954, 1956) და მესამე (1957) პრიზიორი. მსოფლიოს და ევროპის ჩემპიონი (1958,1955). სსრკ სპორტის დამსახურებული ოსტატი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:დაბადებული 24 ოქტომბერი კატეგორია:ქართველი მსროლელები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ფრიგიული ჩაჩი
ფრიგიული ჩაჩი ან თავისუფლების ჩაჩი რბილი კონუსუსრი ფორმის ქუდი, რომელიც წვეტით ბოლოვდება. ანტიკური ხანაში გამოიყენებოდა ანატოლიაში, დაკიაში და ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე, აგრეთვე თრაკიასა და ფრიგიაში. ადრეული თანამედროვე ევროპაში ის გახდა თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის სიმბოლო. ქუდი ასოცირდება პილოსთან, რომელიც ძველ რომში განთავისუფლებული მონების ქუდს წარმოადგენდა. ფრიგიული ჩაჩის უძველეს გამოსახულებას შევხვდებით პერსეპოლისში.
ფრიგიული ჩაჩი იმ ქვეყნის გერბზეც გამოიყენება, რომლებიც სამეფო გვირგვინის დაქვემდებარების ქვეშ იყვნენ და შემდეგ მოიპოვეს თავისუფლება. ის ასევე განსაზღვრავს ქვეყანაში რესპუბლიკური მმართველობის ტიპის არსებობას. ფრანგული რევოლუციის სიმბოლო მარიანა ასევე გამოისახება ფრიგიული ჩაჩით.
მიუხედავად იმისა, რომ ფრიგიული ქუდებს თავდაპირველად სიბოლური დატვირთვა არ გააჩნდათ, მათ ეს მნიშვნელობა ამერიკის, მოგვიანებით კი საფრანგეთის რევოლუციისას, შეიძინა. მე-16 საუკუნიდან მოყოლებული, როცა რომაული იკონოგრაფია აღორძინდა რომაული ემბლემებისა და ნუმიზმატიკის წიგნებში, თავსაბურავის, როგორც თავისუფლების სიმბოლოს, როლის საკმაოდ გაიზარდა მომდევნო ორი საუკუნის განმავლობაში, განსაკუთრებით კი ნიდერლანდებში.
მეცნიერთა ნაწილი მიუთითებს მის ისტორიულ, თუ კულტურულ კავშირზე კურხარებთან - ინგუშურ ეროვნულ ატრიბუტთან, რომელსაც თავსაბურავად ინგუში ქალები ხმარობენ.
ირანი
მას, რაც მომავალში იწოდა, როგორც ფრიგიული ჩაჩა, გამოიყენებდნენ ჯერ კიდევ ისეთი ირანული წარმოშობის ტომები, როგორებიც არიან სკვითები, მიდიელები და ძველი სპარსები. ბერძნული წყაროებიდან ირკვევა, რომ ფრიგიული ქუდის ირანული ვარიანტი რბილი თავსაბურავი იყო და ეწოდებოდა ტიარა. მას შემდეგ კი, რაც ბერძნებმა აღმოაჩინეს, რომ მეზობლეს მსგავსი დიზაინის მქონე თავსაბურავი გააჩნდათ, შეარქვეს მას "ფრიგიული ქუდი". ეს და სხვა ვარიანტები შეინიშნა პერსეპოლისის რელიეფებში. როგორც ჩანს, ორივე მათგანი დამზადებული იყო რბილი მასალისგან, ყურებზე და კისერზე გრძელი ფლაკუნებით, მაგრამ განსხვავებული ფორმებით - "სწორ ტიარას" ატარებდნენ მეფეები, ხოლო მაღალი კლასის წარმომადგენელთ მაღალი, ღერძიანი დიადემები ეფარათ.
ელინისტური ეპოქა
IV საუკუნისთვის ფრიგიული ქუდი ასოცირდებოდა ფრიგიელ ატისთან, კიბელეს მეუღლესთან. დაახლოებით ამავე დროს, მას შევხვდებოდით ლეგენდარული მეფის - მიდასისა - და სხვა ფრიგიელთა გამოსახულებებში, ბერძნულ მჭედლობასა და არქიტექტურაში.
ქუდი ასევე გავრცელებული იყო რამდენიმე არაბერძნულ ერზეც, მათ შორის ბარბაროსებზეც, აგრეთვე ტროასა და სხვა დასავლური ანატოლიის ხალხებში, რომელთა მთავარ გმირებსაც (პარისს, ენეასი ს, განიმედეს და სხვ.) რეგულარულად ფრიგიული ქუდით გამოსახავდნენ. აგრეთვე ანტიკურ არტეფაქტებზე შევხვდებით ამორძალებსა და ე.წ. სკვითელ მშვილდოსნებს, რომლებსაც სწორედ ეს ქუდი ეხურათ.
მიუხედავად იმისა, რომ ფრიგიული ქუდი მატყლის ან რბილი ტყავისგან დამზადებული იყო, ელინისტამდელ ხანაში ბერძნებმა უკვე შეიმუშავეს სამხედრო ჩაფხუტი, რომელსაც ჰქონდა მსგავსი დამახასიათებელი თვისებები. ესაა ფრიგიული მუზარადი, რომელიც, ჩვეულებრივ, ბრინჯაოსგან მზადდებოდა და მრავალ ელინისტურ დასახლებებში გამოიყენებოდა, როგორებიცაა თრაკია და ბერძნული ნასახლარები. მათი გამოყენება ძვ.წ. V საუკუნიდან რომის ეპოქამდე გაგრძელდა. ზედაპირული მსგავსებისდა გამო, ქუდისა და ჩაფხუტის ხელოვნების ნიმუშებზე გარჩევადობა პრობლემატურია. ქუდს მუზარადისგან, ძირითად შემთხვევაში, ან ყურის ნიჟრები ან გრძელი კისრის ფარები გამოარჩევს.
რომაული ეპოქა
ტრაიანეს სვეტზე, სადაც გამოსახულია იმპერატორ ტრაიანეს ეპიკური ომების სიუჟეტები, ასახულია დიკიელთა არმია, რომლის ჯარისკაცებსაც ფრიგიული ჩაჩა ახურავთ. ლაოდიკეაში გამოსახულ გამოსახულ ტრაიანეს მონუმენტზე გამოსახულია პატიმარი, რომელსაც ფრიგიული ქუდი ახურავს. ფრიგიული ქუდი პართიაშიც გავრცელდა, ამის სამხილად კი სეპტიმიუს სევერუსის თაღი მიიჩნევა, სადაც ასახულია აღნიშნული ომის კადრები, პართიელ ჯარისკაცებს კი ზემოხსენებული ქუდები ახურავთ.
ფრიგიული ქუდი ხელახლა იკიდებს ფეხს მითრაიზმის რელიგიაში, რომელიც იყო რომაული მისტერიული კულტი, რომლის საძირკვლად ასტროლოგია მიიჩნევა. მაგალითად, ე.წ. ტაუროქტონიის საკულტო გამოსახულებაში ღმერთი მითრას, ისევე როგორც მისი დამხმარე კაუტებისა და კაუტოპასების ფიგურები სწორედ ფრიგიული ქუდითაა დამშვენებული.ფრიგიული ქუდის ფუნქცია კულტში უცნობია, მაგრამ იგი პირობითად არის იდენტიფიცირებული, როგორც მისი პერსერიის აქსესუარი.
ადრეული ქრისტიანული ხელოვნებიდან მოყოლებული შუა საუკუნეებამდე მოგვებს, როგორც ასტროლოგიის, ალქიმიისა და მაგიის ექსპერტებს, ფრიგიული ქუდებით გამოსახავენ.
ფრიგიადან თავისუფლებამდე
გვიან რესპუბლიკურ რომში, რბილი ქუდები, სახელწოდებით pileus, თავისუფალთა, გათავისუფლებულთა სიმბოლოს წარმოადგენდა. ძვ.წ. 44 წელს, იულიუს კეისრის მკველობის შემდეგ, ბრუტუსმა და მისმა თანამოაზრეებმა პილოსის სიმბოლიზირებით აღნიშნეს კეისრის დიქტატურის დასასრული და რესპუბლიკური სისტემის დაბრუნება.
პილეუსის მსგავსი რომაული ასოციაციები გაგრძელდა შუა საუკუნეებამდე, სანამ პილოსი და ფრიგიული ქუდები საზოგადოებისთვის თითქმის იდენტური არ გახდა.
საფრანგეთი
მინი|"თავისუფლება უძღვება ხალხს", 1830. შევნიშნოთ, რომ მრავალი პერსონა აღნიშნულ ქუდს ატარებს. მსგავსი ქუდი ეცვათ 1792 წელს გათავისუფლებულ მარსელის პატიმრებს და იგი ასევე იყო იაკობინელების სიმბოლო საფრანგეთის რევოლუციის დროს. ამ ფაქტის წყალობით, თავისუფლების ისტორიული მნიშვნელობის გარდა, იგი შემდეგ მიიღეს როგორც თავად რევოლუციის სიმბოლო, სიმბოლო, რომელმად დიდი გავლენა იქონია ფრანგ რომანტისტ ეჟენ დელაკრუაზე, მან აღნიშნული დეტალი საკუთარ მაგნუმ ოპუსში ასახა. ადვილი შესამჩნევია, რომ საფრანგეთის რევოლუციური მოძრაობის სიმბოლო - მარიანა - აღნიშნულ ნახატში ზემოხსენებულ ქუდს ატარებს.
არც ფრიგიის ქუდი და არც პილუსი არ იყო აუცილებლად წითელი. რატომ შეიძინა მან, როგორც რევოლუციის სიმბოლომ ( კაპოტი რუჟი ), ეს ფერი, ზუსტად არ არის ცნობილი. როგორც ჩანს, გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ის მსჯავრდებულთა თავსაბურავს წარმოადგენდა. (აკრძალული იყო მათთვის ტარება 1793 წლის 23 სექტემბრის ბრძანებულებით ).
პილოსის ქუდი, როგორც გათავისუფლებული მონების ემბლემა, ასოცირდებოდა თავისუფლების ქალღმერთთან ( Libertas ) და, შესაბამისად, გვხვდება მარიანასა და კოლუმბიის, საფრანგეთისა და შეერთებული შტატების პერსონიფიკაციების, გამოსახულებებზე.
ტერორის პერიოდშ (სექტემბერი 1793 - ივლისი 1794) ქუდი გამოიყენებოდა ერთგვარ თავდაცვით მექანიზმად, ახალი რეჟიმისადმი ერთგულების რეკლამირების გზით. ქუდებს ქსოვდნენ ქალები, რომლებიც ცნობილია როგორც ტრიკოტეუსები, რომლებიც გილიოტინის გვერდით ისხდნენ პარიზში საჯარო სიკვდილით დასჯის დროს და განაგრძობდნენ ქსოვას პროცესიებს შორის. მინი|ფრიგიული ქუდი აშშ-ს სენატის ბეჭედზე.
აშშ
ამერიკის რევოლუციის წინა წლებში რესპუბლიკანიზმისა და ანტიმონარქისტული განწყობის სიმბოლო კვლავ გამოჩნდა აშშ-ში, კოლუმბიის ქუდის სახით, რომელიც დაფუძნებულია ფრიგიულ ქუდზე. იგი აშშ-ის ეროვნული პერსონიფიკაციაა.
აშშ-ის სენატის ემბლემაზე გამოსახულია ფრიგიული ქუდი.
აშშ-ის არმია 1778 წლიდან იყენებს გერბს, რომელზეც გამოსახულია დევიზი "ამას ჩვენ დავიცავთ" ფრიგიული ქუდის ფონზე.
1854 წელს, როცა თომას კროუფორდი - ამერიკელი მოქანდაკე - ამზადებდა მოდელებს ქანდაკებებისთვის ომის მდივან ჯეფერსონ დეივისისთვის, ამ უკანასკნელმა დაჟინებით მოითხოვა, რომ ქანდაკებას თან არ დართვოდა თავისუფლები ქანდაკებას (1863) ფრიგიული ქუდი იმ მოტივით, რომ "ამერიკული თავისუფლება ორიგინალურია და არა. გათავისუფლებული მონის თავისუფლება“.
გაერთიანებულ სამეფოში
მე-18 საუკუნეში ქუდი ხშირად გამოიყენებოდა ინგლისის პოლიტიკურ პარტიებში, როგორც სიმბოლო თავისუფლებისა. ბლეკბერნში, 1819 წლის 5 ივლისს, ქალი რეფორმატორები, როგორიცაა ალის ქითენი, დაესწრნენ რეფორმის პირველ შეხვედრას და ჯონ ნაითს საჩუქრად გადასცეს "თავისუფლების ულამაზესი ქუდი, დამზადებული ალისფერი აბრეშუმისგან ან ატლასისგან, გაფორმებული მწვანე მაქმანით, რომლის ბოლოც ოქროს ფოჩი იყო".
ლათინურ ამერიკაში
მრავალი სამხრეთამერიკული რევოლუციური აჯანყება შთაგონებული იყო ამერიკისა და საფრანგეთის რევოლუციებში გამოიყენებული სლოგნებითა თუ ლოზუნგებით. შედეგად, ქუდი აღმოჩნდა ლათინური ამერიკის მრავალი ქვეყნის სახელმწიფო დროშაზე. ასე, მაგალითად, ჰაიტის დროშაზე გამოსახული ფრიგიული ქუდი განასახიერებს მეამბოხე მონების მიერ დაარსებული ქვეყნის თავისუფლებას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიმბოლოები
მთისძირის მეექვსე ეკლესია
მთისძირის მეექვსე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ მთისძირში. დგას ვარდისგორად წოდებულ ადგილას. ეკლესია თარიღდება ადრინდელი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია, აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული, შვერილი აფსიდით. ეკლესიას ჩრდილოეთიდან ეკვრის გეგმით სწორკუთხა, ოდნავ მოკლე სათავსი, ხოლო დასავლეთიდან მთელ სიგანეზე - კარიბჭე. შენობა ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით. ჩაქცეულია გადახურვა. დანგრეულია კედლების ზედა ნაწილები და დასავლეთ კედლის ნახევარი, ასევე დანგრეულია აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდი, მონგრეულია ჩრდილოეთ სათავსის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხე.
ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს - სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. სამხრეთ კარი გარედან თარაზულადაა გადახურული, შიგნიდან - თაღოვანია. დასავლეთ კარიდან სამხრეთ წირთხლის ნაწილიღაა შემორჩენილი. ეკლესიის შიდა სივრცე განათებული იყო ორი სარკმლით. მათგან ერთი აფსიდშია, ხოლო მეორე სამხრეთ კედელში - შესასვლელის ოდნავ აღმოსავლეთით. დარბაზის ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთით მოწობილია ოთხკუთხა ნიშა, შუაში კი, თარაზულად გადახურული განიერი კარი, რომელიც ჩრდილოეთის სათავსში გადის.
კარიბჭის გვერდით კედლები ყრუა, დასავლეთით კი თითქმის მთელ სიგანეზე იყო გახსნილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
EXID
EXID ( / <span title="/iː/: 'ee' in 'fleece'">iː <span title="/ˈ/: primary stress follows">ˈ <span title="/ɛ/: 'e' in 'dress'">ɛ k s  <span title="/aɪ/: 'i' in 'tide'">aɪ  <span title="/ˈ/: primary stress follows">ˈ d <span title="/iː/: 'ee' in 'fleece'">iː  / ; იექსაიდი; ჰანგული: 이엑스아이디; "Exceed in Dreaming"), — სამხრეთ კორეული ჯგუფი, რომელიც 2012 წელს ჩამოყალიბდა. ჯგუფი შედგება ხუთი წევრისაგან: სოლჯი, LE, ჰანი, ჰიელინი და ჯონგჰვა. EXID-ის დებიუტი შედგა 2012 წლის თებერვალში, სინგლით „Whoz That Girl“. ალბომის მიერ მოპოვებული გარკვეული ყურადღების მიუხედავად, პოპულარობა ჯგუფმა მოულოდნელად 2014 წელს, სინგლით „Up & Down“ მოიპოვა, რომელმაც გაონის სინგლის ჩარტში პირველი ადგილი დაიკავა მათი ფანის მიერ გადაღებული პირდაპირი ეთერის პერფორმანსის ვიდეოს ინტერნეტში გავრცელების შემდეგ. EXID-მ გამოუშვა თავისი მეორე EP Ah Yeah 2015 წლის აპრილში, რომელმაც ასევე კომერციული წარმატება მოიპოვა. ამის შემდეგ გამოუშვეს ალბომი „Street“ (2016) და ორი „EP Eclipse“ და „Full Moon“ (2017).
სალგარი
სალგარი (Salgar) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.400 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 074 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 418 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
კიევის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი
უკრაინის ეროვნული ტექნიკური უნივერსიტეტი „კიევის იგორ სიკორსკის სახელობის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი“ (Націона́льний техні́чний університе́т Украї́ни «Ки́ївський політехні́чний інститу́т і́мені І́горя Сіко́рського») — უმაღლესი სასწავლებელი კიევში, რომელიც არის უკრაინაში ყველაზე დიდი უნივერსიტეტი. იგი შედგება 18 ფაკულტეტის, 7 საგანმანათლებლო და სამეცნიერო დაწესებულებების (მათ შორის ერთი სამხედრო), 15 კვლევითი ინსტიტუტისა და ცენტრისგან. ამჟამად ინსიტიტუტში არის 375 პროფესორი და დაახლოებით 36 ათასი სტუდენტი.
ინსტიტუტი დაფუძნდა 1898 წლის 31 აგვისტოს. თავდაპირველად არსებობდა სწავლის ოთხი მიმართულება: მექანიკური, ქიმიური, სასოფლო-სამეურნეო და საინჟინრო. პირველ წელს კიევის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში 360 სტუდენტი ჩაირიცხა, ხოლო პირველი რექტორი იყო ვიქტორ კირპიჩოვი. უმაღლესი სასწავლებლის დაარსებაში მონაწილეობას იღებდნენ გამოჩენილი რუსი მეცნიერები: ნიკოლაი ჟუკოვსკი, კლიმენტ ტემერაზევი და დიმიტრი მენდელეევი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უკრაინის უნივერსიტეტები
წყლის სამყურა
წყლის სამყურა (Menyanthes) — მცენარეთა გვარი წყლისსამყურასებრთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი ბალახია, გვარის ერთადერთი სახეობა - Menyanthes trifoiiata ჭაობის ტიპური მცენარეა და გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ტყის ზონაში. საქართველოში გვხვდება კოლხეთის დაბლობისა და მთის ტორფიან ჭაობში.
ფოთლები შეიცავს C ვიტამინს, მწარე გლიკოზიდებს, ალკალოიდებს და ფლავინოიდებს. სამკურნალოა, ხმარობენ მადის მომგვრელად. ფოთლების ექსტრატს იყენებენ მწარე ლიქიორის, ნარინჯის არაყისა და ლუდის წარმოებაში. ფოთლებიდან იღებენ მწვანე საღებავს.
წყლის სამყურას განამარხებული თესლი ნაპოვნია უძველეს დანალექებში მიოცენიდან მოყოლებული მეოთხეულ პერიოდამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:წყლისსამყურასებრნი
კაბრა (ესპანეთი)
კაბრა (Cabra) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კორდობის პროვინციის სუბეტიკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 228,0 კმ². მოსახლეობა — 20341 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კორდობის მუნიციპალიტეტები
Hunter × Hunter
„Hunter × Hunter“ (ハンター×ハンター) — იაპონური მანგას სერია, რომლის სცენარის ავტორი და მხატვარია იოსიჰირო ტოგასი. იგი გამოიცემა Weekly Shōnen Jump-ში 1998 წლის 3 მარტიდან, თუმცა 2006 წლიდან გამოშვება დროდადრო წყდება. 2017 წლის ივნისისთვის 34 ტომის სახით Shueisha-ს მიერ გამოიცა „Hunter × Hunter“-ის 360 თავი.
სერიის მთავარი პერსონაჟი გონ ფრიკსია, რომელიც შეიტყობს, რომ მამამისი, რომელიც დაღუპული ეგონა, სინამდვილეში ცოცხალია და ფლობს მონადირის პროფესიას. მონადირეები ამ სამყაროში ეძებენ იშვიათ არსებებს, განძს, იკვლევენ მანამდე უცნობ ადგილებს ან იჭერენ საშიშ დამნაშავეებს. მამის პოვნის მიზნით გონი გადაწყვიტავს, თავადაც მონადირე გახდეს. მოგზაურობებისას იგი ახალ მეგობრებს შეიძენს და მრავალ მტერს ხვდება.
1999 წელს Hunter × Hunter Nippon Animation-ის მიერ ადაპტირებული იქნა 62 ეპიზოდიან ანიმე-ტელესეირალად. იგი 2001 წლამდე Fuji TV-ზე გამოდიოდა. 2002–2004 წელს გამოვიდა 30 ეპიზოდისგან შემდგარი სამი ცალკე ოვა – 1999 წლის ტელესერიალის გაგრძელება და მისი მეორე ნაწილი. მანგას მიხედვით მეორე ტელესერიალი შეიქმნა Madhouse-ის მიერ. იგი გადიოდა Nippon Television-ზე 2011 წლის ოქტომბრიდან 2014 წლის სექტემბრამდე. 2013 წელს გამოვიდა იმავე სტუდიის ორი სრულმეტრაჟიანი ანიმე – „Hunter × Hunter: Phantom Rouge“ და „Hunter × Hunter: The Last Mission“
სიუჟეტი
მარცხნივ|მინი|Hunter x Hunter-ის სამყაროს რუკა
გამოგონილ სამყაროში მონადირეები ფლობენ განსაკუთრებულ შესაძლებლობებს. მაგალითად, მხოლოდ მათთვისაა ცნობილი, სად არის დაკარგული მიწები ან უძველესი განძი. მათთვის ცნობილია სამყაროს ყველაზე დიდი საიდუმლოებები. მათში ყველაზე რჩეულებს მინიჭებული აქვთ სისხლიანი შურისძიების, მკვლელობის და ადამიანებზე ნადირობის უფლებაც. გონ ფრიკსი, მთავარი პერსონაჟი, 12 წლის ახალგაზრდაა, რომელსაც უნდა მონადირეების გამოცდის ჩაბარება, რათა იპოვოს მამა. თუმცა, მამის ბიძაშვილი მიტო (რომელიც გონის აღმზრდელია) სასტიკი წინააღმდეგია, რადგან შიშობს, რომ იგი შეიძლება საკუთარი მამის კვალს გაჰყვეს, რომელმაც ნადირობის გამო ყველაფერი დატოვა, საკუთარი ოჯახიც კი. გონი იძენს მეგობრებს, კურაბიკას, ლეორიოს და კილუას, და მათთან ერთად უამრავ თავგადასავალს გადის.
ჯემალ გახოკიძე
ჯემალ ვლადიმერის ძე გახოკიძე (დ. 11 სექტემბერი, 1950, თბილისი, საქართველოს სსრ) — საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრი 1997 წლის 30 ივნისიდან – 1998 წლის 9 თებერვლამდე, გენერალ-ლეიტენანტი.
ბიოგრაფია
ჯემალ გახოკიძე დაიბადა 1950 წლის 11 სექტემბერს თბილისში. 1967 წელს დაამთავრა ქ. თბილისის მე-16 საშუალო სკოლა. 1967-1972 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა სამართალმცოდნის სპეციალობით.