cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კლიმენცია უნგრელი
ბიოგრაფია
კლიმენცია მიუხედავად იმისა, რომ აღარანაირი ძალაუფლება აღარ ჰქონდა, აქტიურად ერეოდა სამეფო კარის ცხოვრების წესში. იგი ასევე აქტიურად ერეოდა საფრანგეთის პოლიტიკაშიც, ფილიპ V- ის წინააღმდეგ აქეზებდა ნორმანდიის, შამპანისა და ბრეტანის მმართველებს. კლიმენცია სიცოცხლის ბოლომდე პარიზში ცხოვრობდა, მას აქტიურად უგზავნიდნენ წერილებს, ფულსა და საჩუქრებს პარიზიდან, უნგრეთიდან და რომიდან. 1328 წლის 12 ოქტომბერს კლიმენცია გარდაიცვალა, საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში. იგი დაკრძალეს სენ-დენის მეფეთა სასაფლაოზე, მისი მეუღის გვერდით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1293 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1328 კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები კატეგორია:ნავარის დედოფლები კატეგორია:უნგრელები კატეგორია:დედა დედოფლები
სამინისტროს პირველი სახლი
სამინისტროს პირველი სახლი (1-й Министе́рский дом) — ისტორიული შენობა პეტერგოფში. აგებულია 1839-1841 წლებში. შენობა არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. მდებარეობს საზღვაო დესანტის ქუჩაზე, სახლი 1, ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება გაყრის მოედანი.
ისტორია
სახლი ააშენეს არქიტექტორ იოსებ შარლემანის პროექტის მიხედვით. მშენებლობას ხელმძღვანელობდა ოსტატი ბერი. სახლის პროექტი დაამტკიცეს 1839 წლის 14 ივლისს. მშენებლობა კი დაიწყო ამავე წლის აგვისტოში და ორი თვის განმავლობაში დაანგრიეს სახლის ადგილზე მდგარი ძველი შენობა, ჩაყარეს სარძიკველი და სანახევროდ ამოიყვანეს კედლები. 1840 წლის ნოემბრში დასრულდა სამშენებლო სამუშაოები, დაამონტაჟეს წყალგაყვანილობა. შენობის გარკვეული ნაწილის მშენებლობა დაარულეს 1841 წელს.
სახლში განათავსეს სახაზინო ბინები მინისტრების დროებითი სტუმრობისათვის. სახლი ოთხჯერ გადააკეთეს უმნიშვნელოდ: 1877-1878, 1899-1900, 1935 და 1956-1957 წლებში. აღნიშნული ცვლილებები შეეხო შიდა გადახურვებს, გამოცვალეს ღუმელები, აბან, გადააკეთეს შესასვლელები. დიდი სამამულო ომის პერიოდში სახლი ოდნავ დაზიანდა. ომის შემდეგ მასში განათავსეს კომუნალური ბინები და განყოფილებები. 2012 წლამდე მასში განთავსებული იყო შინაგან საქმეთა სამინისტროს პეტროდვორეცის რაიონის განყოფილება, ხოლო 2012 წლიდან შენობა გადაეცა პეტერგოფის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალს.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ალექსანდრა საქსენ-ალტენბურგელი
ალექსანდრა საქსენ-ალტენბურგელი (Alexandra von Sachsen-Altenburg), სრული სახელია ალექსანდრა ფრედერიკა ჰენრიეტა პაულინა მარიანა ელიზაბეთ ფონ საქსენ-ალტენბურგი (Alexandra Frederike Henriette Pauline Marianne Elisabeth von Sachsen-Altenburg), აგრეთვე ცნობილია, როგორც ალექსანდრა იოსებოვნა (Александра Иосифовна; დ. 8 ივლისი, 1830, ალტენბურგი, გერმანია ― გ. 6 ივლისი, 1911, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი) ― გერმანელი პრინცესა, საქსენ-ალტენბურგის ჰერცოგ იოზეფის ქალიშვილი. რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის ძის, დიდ მთავარ კონსტანტინეს მეუღლე 1848-1892 წლებში. საბერძნეთის დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას დედა და მისი ხაზით ბრიტანეთის, ესპანეთის, საბერძნეთის, იუგოსლავიისა და რუმინეთის მონარქთა წინაპარი.
ადრეული ცხოვრება
პრინცესა ალექსანდრა დაიბადა 1830 წლის 8 ივლისს ალტენბურგში. იგი იყო საქსენ-ალტენბურგის ჰერცოგ იოზეფისა და მისი მეუღლის, პრინცესა ამალია ვიურტემბერგელის ქალიშვილი. ალექსანდრას სულ ხუთი და ჰყავდა: მარია, პაულინა, ჰენრიეტა, ელიზაბეთი და ლუიზა. იგი მათთან ერთად იზრდებოდა ალტენბურგის სასახლეში და იღებდა განათლებას, რომელიც სამომავლოდ მას სარფიანად გათხოვებაში უნდა დახმარებოდა.
ქორწინება
ცნობილია, რომ 1860-იანი წლების დამლევს დიდ მთავარ კონსტანტინეს საყვარლისაგან უკანონო შვილი გაუჩნდა, სახელად მარია კონდუსო, რომელიც ალექსანდრას ბრძანებით დაბადებისთანავე გააგზავნეს საბერძნეთში, დედოფალ ოლღასთან, რათა რუსეთის კარზე სკანდალი აეცილებინათ თავიდან. მიუხედავად ამისა, კონსტანტინემ განაგრძო ახალ-ახალ ქალებთან ურთიერთობა. მას რომანი ჰქონდა ანა ვასილიევნა კუზნეცოვასთან, რომელიც მასზე ოცი წლით უმცროსი იყო და რომელთანაც კონსტანტინეს ოთხი უკანონო შვილი ჰყავდა. მინი|288x288პქ|ალექსანდრა თავის ქალიშვილ ოლღასთან, მის შვილიშვილ მარიასთან და მის ვაჟ ლენარტთან ერთად, 1909 წელი.
დაქვრივება და გარდაცვალება
1889 წლის ივნისში პეტერბურგში ალექსანდრას შვილიშვილი, საბერძნეთისა და დანიის პრინცესა ალექსანდრა ჩადის და ქორწინდება დიდ მთავარ პავლე ალექსანდროვიჩზე, რომელიც იმპერატორ ალექსანდრე III-ის უმცროსი ძმა იყო. საქორწინო ზეიმის გადავლის შემდეგ დიდ მთავარ კონსტანტინე ნიკოლაევიჩს ინსულტმა დაარტყა, რასაც მალევე მეორე ინსულტი მოჰყვა, რის გამოც მან დაკარგა მეტყველებისა და სიარულის უნარი.
დარჩენილი ცხოვრება ჩალოგინებულმა კონსტანტინემ პავლოვსკის სასახლეში გაატარა, ალექსანდრას მზრუნველობის ქვეშ. ვინაიდან მას აღარაფრის კეთება აღარ შეეძლო, ალექსანდრამ ამით ისარგებლა და სამეფო კარიდან გააძევა მისი საყვარელიცა და უკანონო შვილებიც, რომელთაც მამასთან ამის შემდეგ კონტაქტი აეკრძალათ. მათი შვილიშვილი, საბერძნეთის პრინცი ქრისტოფერი იხსენებდა, რომ ამ ამბავმა კონსტანტინე იმდენად გაამწარა, რომ ერთხელ მან ალექსანდრა თმით მოქაჩა და ჯოხით სცემა. როდესაც პრინცი ქრისტოფერი ამ ამბავს შეესწრო მხოლოდ ოთხი წლის იყო, ამიტომ დანამდვილებით არაა ცნობილი ეს ფაქტი როგორ მოხდა, ან მართლა მოხდა თუ არა.
დიდი მთავარი კონსტანტინე საბოლოოდ 1892 წლის 25 იანვარს გარდაიცვალა, 64 წლის ასაკში. როგორც ცნობილია, ამ დროს ალექსანდრამ კონსტანტინეს საყვარელ ანა კუზნეცოვას ნება დართო, რომ მის დაკრძალვაზე მისულიყო და მისთვის ელოცა. თავად ალექსანდრა გარდაიცვალა 1911 წლის 6 ივლისს სანქტ-პეტერბურგში, 80 წლის ასაკში, თავის 81-ე დაბადების დღემდე სულ 2 დღით ადრე. დაკრძალულია დიდ მთავართა მავზოლეუმში, პეტერბურგში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 8 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1830 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1911 კატეგორია:რუსეთის დიდი მთავრები კატეგორია:ვეტინები
ადამიანის უფლებები თურქმენეთში
მინი|[[თურქმენეთის დროშა]] მინი|[[თურქმენეთის გერბი]]
ადამიანის უფლებები თურქმენეთში  — მწვავე კრიტიკის საგანი მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებისა და მეცნიერების მხრიდან. პრეზიდენტ საფარმურატ ნიაზოვის მმართველობის პერიოდში მნიშვნელოვნად შემცირდა სტანდარტები განათლებისა და ჯანმრთელობის სფეროში.
2006 წლის დეკემბრიდან, პრეზიდენტ გურბანგული ბერდიმუჰამედოვის მთავრობის მმართველობით, საერთაშორისო უფლებადამცველი ორგანიზაციების მხრიდან, ადამიანის უფლებებისა და სამოქალაქო თავისუფლების თვალსაზრისით რაიმე მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება არ შეინიშნებოდა.
ეთნიკური უმცირესობების დისკრიმინაცია
თურქმენეთის მთავრობის გადაწყვეტილებამ 2003 წელს რუსეთთან ორმაგი მოქალაქეობის შესახებ ხელშეკრულების გაუქმების თაობაზე ათასობით ეთნიკური რუსი აიძულა დაეტოვებინა თურქმენეთი, რადგან მათ დაკარგეს ქონება. გავრცელებული ინფორმაციით, ბევრ მათგანს, ეშინოდა იმ სახელმწიფოს ხაფანგში მოხვედრა, რომელიც ფართო კრიტიკით გამოირჩეოდა ადამიანის უფლებათა დარღვევის გამო. პარალელურად, ქვეყანამ მკაცრი შეზღუდვები დააწესა უცხოეთში მოგზაურობისთვის.
აკრძალულია ბელუჯების ეთნიკური უმცირესობის ადათ-წესებისა და ენის სწავლება. იგივე ეხება უზბეკებს, რომელთა ენა ზოგიერთ ეროვნულ სკოლაში ისწავლებოდა.
რელიგიის თავისუფლება
რელიგიის თავისუფლება გარანტირებულია თურქმენეთის კონსტიტუციის მე-11 მუხლით. ამასთან, ადამიანის სხვა უფლებების მსგავსად, პრაქტიკაში ის არ ხორციელდება. ყოფილი პრეზიდენტის საფარმურატ ნიაზოვის სულიერი მწერლობის წიგნი, რუნჰამა, დაწესებულია ყველა რელიგიური თემისთვის. საერთაშორისო ზეწოლის მიუხედავად, ხელისუფლება სასტიკად თრგუნავს ყველა რელიგიურ ჯგუფს და საკანონმდებლო ბაზა იმდენად მკაცრია, რომ ბევრს ურჩევნია არსებობდეს იატაკქვეშ და არა ყველა ოფიციალური ბარიერის გავლით. იეჰოვას მოწმეები პატიმრობაში იმყოფებოდნენ და მათ სცემდნენ სინდისის არქონის გამო. გაეროს ადამიანის უფლებათა კომიტეტმა აღნიშნა, რომ თურქმენეთში იეჰოვას მოწმე გაასამართლეს და დააპატიმრეს სავალდებულო სამხედრო სამსახურზე უარის თქმის გამო, მიუხედავად იმისა, რომ თურქმენეთის კონსტიტუციით უზრუნველყოფილი იყო რელიგიის აღსრულების უფლება.
ინტერნეტი
ინდივიდუალური წვდომა ინტერნეტზე პირველად 2008 წელს მიიღეს და მას შემდეგ წვდომა გაიზარდა.
თურქმენეთი ყველაზე რეპრესიულ და დახურულ საზოგადოებათა რიცხვშია მსოფლიოში. ინტერნეტი მკაცრად რეგულირდება და ხელმისაწვდომია მხოლოდ მოსახლეობის მცირე ნაწილისთვის. ცენზურა საყოველთაო და ფართოა. მეთვალყურეობა მნიშვნელოვანია, ხოლო რამდენიმე მოქალაქეს, ვისაც ინტერნეტით სარგებლობა აქვს, სახელმწიფო უწყებები აკვირდებიან. თვითცენზურა საერთოა.
პოლიტიკური თავისუფლება
ხელისუფლების ნებისმიერი წინააღმდეგობა ღალატად ითვლება და ისჯება თავისუფლების უვადო აღკვეთით. თურქმენეთს ჰყავს მრავალი პოლიტპატიმარი, რომელთაგან ყველაზე ცნობილია ბატირ ბერდიშოვი, შაზგელდი გიუნდოგდიევი და ბორის სიჰმირადოვი. გავრცელდა ინფორმაცია მათი გარდაცვალების შესახებ, მაგრამ ამის დადასტურება შეუძლებელია და უმეტესობის ადგილსამყოფელი უცნობია.
პოლიციის სისასტიკე
თურქმენეთში გავრცელებულია თვითნებური დაპატიმრებები და დაკავებული პირების მიმართ არასათანადო მოპყრობა, ისევე როგორც წამება აღიარების მოსაპოვებლად. 2004 წელს მესაზღვრეებმა დახვრიტეს და მოკლეს ექვსი ადამიანი, რომლებიც, სავარაუდოდ, უკანონოდ კვეთდნენ საზღვარს ირანიდან. არსებობს ცნობები იმის შესახებ, რომ პატიმრები კვდებოდნენ საკვებისა და სამედიცინო დახმარების აკრძალვის შემდეგ. ჟურნალისტი და უფლებადამცველი ოგულსაპარ მირადოვა, 2006 წლის სექტემბერში, ციხეში სასტიკის მოპყრობის შედეგად გარდაიცვალა.
აშშ–ს სახელმწიფო დეპარტამენტმა, ადამიანის უფლებების პრაქტიკის შესახებ 2018 წლის მოხსენებებში, თურქმენეთი დაგმო „სავარაუდო წამების“, თვითნებური დაპატიმრებებისა და დაკავების, უნებლიე პატიმრობის, პოლიტპატიმრების, მძიმე კორუფციის, თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების არარსებობისა და თავისუფლების შეზღუდვის გამო, რელიგიის, შეკრებისა და გადაადგილების თავისუფლების შელახვის გამო.
სქოლიო
კატეგორია:თურქმენეთი კატეგორია:ადამიანის უფლებები კატეგორია:ადამიანის უფლებები ქვეყნის მიხედვით
შაბრანი
შაბრანი (ასევე ეწოდებოდა: შაბარანი, შავარანი, საბარანი) (Şabran) — წარსულში იყო ისტორიული ქალაქი და რაიონი, რომელიც მე -5 საუკუნიდან  მე -18 საუკუნეებამდე არსებობდა. რეგიონი მოიცავდა იმ ტერიტორიას, რომელიც ამჟამად აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს, კავკასიონის უღელტეხილის საზღვრებში, რომელიც დედაქალაქ ბაქოსა და ქალაქ ყუბას შორისაა. ეს ისტორიული ქალაქი მთლიანად დაანგრიეს 1723 წელს.
ისტორია
შაბრანი მე-5 - მე-7 საუკუნეებში თავდაპირველად გამოჩნდა როგორც ციხე-ქალაქი, მაგრამ მე-9 - მე-10 საუკუნეებისთვის შირვანშაჰების მმართველობის დროს ქალაქი იქცა მთავარ პოლიტიკურ-ადმინისტრაციულ, სავაჭრო-ხელნაკეთობასა და კულტურულ ცენტრად. XI საუკუნის შუა პერიოდში, შირვანშაჰების საგვარეულო სამარხი სწორედ შაბრანში მდებარეობდა. შემდგომში ქალაქის სახელი მიენიჭა მიმდებარე ტერიტორებსაც.
XI საუკუნის შუა ხანებში ქალაქში მონღოლები შეიჭრნენ და მათ მიერვე ნაწილობრივ განადგურდა. ქალაქი აღდგა მე -13 საუკუნის ბოლოს და მე -14 საუკუნის დასაწყისში და არდებობდა გააგრძელა მე -15 საუკუნის ბოლომდე.
შემდგომში მე -18 საუკუნის პირველი მეოთხედში ოსმალეთ-სპარსეთის ომების შედეგად ქალაქი ძლიერ დაზიანდა და დაკარგა თავისი მნიშვნელობა. ამასთან, ქალაქის საბოლოო განადგურება დაკავშირებულია მიწისძვრასთან, რამაც ქალაქი პირდაპირი მნიშვნელობით მიწასთან გაასწორა. ქალაქის დარჩენილ მოსახლეობას შემდგომში გარეუბანში გადასახლდა მოუწია.
არქიტექტურა
ა.ბაკიხანოვი იყო პირველი, ვინც თქვა თავისი მოსაზრება იმის შესახებ, რომ შაბრანის რაიონის შაჰნაზარლის სოფელის მახლობლად მდებარე ნანგრევები მიეკუთვნებოდა შუა საუკუნეებში არსებულ ისტორიულ ქალაქ შაბრანს.
ქალაქის ტერიტორიაზე არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, 1979-1989 წლებში შესწავლილი ტერიტორიის მთლიანი ფართობი 45 00 კმ 2-ზე მეტს მოიცავდა. რეგიონში აღმოაჩინეს მე –10 საუკუნეში მდებარე ციხე. მეცნიერებმა დაადგინეს, რომ იგი აშენებული იყო თავდაცვითი მიზნებისთვის. ციხის კედლები გამაგრებული იყო ნახევარწრიული კოშკებით. ციხის მშენებლობისთვის გამოყენებული იყო კირქვა, ქვა და გამომწვარი აგური. ციხესიმაგრე არსებობდა XI საუკუნის შუა პერიოდამდე. XIV საუკუნეში დანგრეული ციხის დასავლეთ ნაწილში აშენდა პატარა ციხე-კოშკი რომელსაც ჰქონდა მართკუთხა ფორმა. არქიტექტორები იყენებდნენ შერეულ ფენებს მისი მშენებლობის დროს. გათხრები ქალაქის კვარტალური დაგეგმარების მტკიცებულებაა. აქ მდებარე სახლების საძირკველი და საყრდენი ძირითადად შენდებოდა გამომწვარი აგურით. ქალაქში იყო წყალმომარაგების სისტემა. მისი ეკონომიკა კი ემყარებოდა ხელნაკეთობების წარმოებას. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, აღმოაჩინეს სულ ათი ნივთის კერამიკული ნაკრები. ქალაქის ნანგრევების ქვეშ ასევე აღმოჩნდა კერამიკული სახელოსნოც. ქალაქში იწარმოებოდა, სპილენძი, სამკაულები, იარაღი და შუშა.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ქალაქები
ჩინეთ-იაპონიის ომი (1894-1895)
ჩინეთ-იაპონიის ომი 1894-1895 — დაპირისპირება ჩინეთსა და იაპონიას შორის, რომელიც იაპონიის დიდი სტრატეგიული გამარჯვებით დასრულდა და რომელმაც აჩვენა ჩინეთის პოლიტიკური სისუსტე.
ომის მიმდინარეობა
1894 წლის ოქტომბრიდან იაპონელებმა საომარი მოქმედებები გადაიტანეს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთის (დუნბეის) ტერიტორიაზე, სადაც ხელთ იგდეს მნიშვნელოვანი სტრატეგიული ბაზები. ნოემბრის თვეში იაპონელებმა ჯარები გადაიყვანეს ლიაოდუნის ნახევარკუნძულზე, დაეუფლნენ ლიუშუნს და სხვა მნიშვნელოვან პუნქტებს. მათ ბარბაროსულად ამოხოცეს ჩინელი მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილი. ამის შემდეგ იაპონელებმა კიდევ უფრო განავითარეს შეტევითი ოპერაციები და ახალ-ახალი ტერიტორიები გამოსტაცეს ჩინელებს. 1895 წლის დასაწყისისათვის ბრძოლები შანდუნის ნახევარკუნძულზე გადაიტანეს.
ჩინეთის მთავრობამ უკვე 1894 წლის მიწურულისათვის თხოვნით მიმართა დიდ სახელმწიფოებს მომრიგებლობის თაობაზე,მაგრამ უშედეგოდ. იაპონიის მთავრობა და სარდლობა არ ჩქარობდნენ ზავის დადებას უკვე დამარცხებულ ჩინეთთან. მათ სურდათ მეტი ბაზები და ტერიტორია დაეპყროთ, რათა შემდეგ ზავის მძიმე პირობები წაეყენებინათ ჩინეთისათვის.ევროპის დიდი სახელმწიფოები და აშშ, რომელთა პარპაში ჩინეთის ტერიტორიაზე ამ ქვეყნის ავბედობის ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი იყო, მშვიდად აკვირდებოდნენ ჩინეთ-იაპონიის ომს. მათი ჩაურევლობის ტაქტიკა მხოლოდ იაპონელებისათვის იყო ხელსაყრელი.
ჩინეთ-იაპონიის ომში, მიუხედავად იმისა, რომ ჩინეთი აშკარა აგრესიის ობიექტი იყო, იაპონია კი აგრესორი, ჩინელი ხალხის ფართო მასა პასიური დარჩა. ასეთ ვითარებაში ომის გაგრძელების შეუძლებლობა კარგად დაინახა ჩინეთის რეაქციულმა ზედაფენამ, რომელმაც 1895 წლის თებერვალში მიიღო გადაწყვეტილება ზავის დადების შესახებ. იაპონიის მთავრობის მოთხოვნითჩინეთის დელეგაციას სათავეში ჩაუყენეს ლი ხუნჯანი.
საზავო მოლაპარაკება მიმდინარეობდა იაპონიის ქალაქ სიმონოსეკში. ლი ხუნჯას მრჩევლის სახით თან ახლდა ამერიკელი დიპლომატი ფოსტერი, რომელმაც ცუდი სამსახური გაუწია მას და თავისი სახელმწიფოს ინტერესების შესაბამისად იაპონიის მხარე დაიკავა. საზავო მოლაპარაკება 1895 წლის აპრილში დამთავრდა, 17 აპრილს მხარეებმა ხელი მოაწერეს სიმონესკის საზავო ხელშეკრულებას.
სიმონოსეკის ზავით ჩინეთი ცნობდა კორეის დამოუკიდებლობას, უთმობდა იაპონიის ლიაოდუნის ნახევარკუნძულს თავისი ბაზებით, კუნძულ ტაივანს და პენჰულედაოს კუნძულებს. ამას გარდა იაპონიამ მოიპოვა ყველა ის პრივილეგია, რომლითაც სარგებლობდნენ დასავლეთის დიდი კაპიტალისტური სახელმწიფოები. სიმონოსეკის ზავმა მტრული გამოძახილი პოვა მეფის რუსეთში, გერმანიასა და საფრანგეთში, რომლებსაც გარკვეული ეგოისტურ-აგრესიული მიზნები ამოქმედებდათ ჩინეთის მიმართ. ჩინეთ-იაპონიის ომის შედეგებმა ერთხელ კიდევ საქვეყნოდ გამოავლინა ჩინეთის ჩამორჩენა და უმწეობა. მან წინააღმდეგობა ვერ გაუწია მასთან შედარებით პატარა მეზობლის აგრესიას, ვერ შეძლო ფეოდალური ჩინეთის განმტკიცება, ვერ დაიცვა მისი სუვერენიტეტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1894 წლის კონფლიქტები კატეგორია:1895 წლის კონფლიქტები კატეგორია:იაპონიის ომები კატეგორია:ჩინეთის ომები
რეიჩელ ტეილორი
რეიჩელ მეი ტეილორი (Rachael May Taylor; დ. 11 ივლისი, 1984) — ავსტრალიელი მსახიობი და მოდელი. მან მთავარი როლი პირველად ავსტრალიურ სატელევიზიო დრამატულ სერიალში, „headLand“-ში 2005-2006 წლებში ითამაშა. შემდგომ გადაიღეს რამდენიმე ფილმში, მათ შორისაა: ავსტრალიური საშინელებათა ჟანრის ფილმი-„Man-Thing“ (2005), „ბოროტებას ვერ ვხედავ“ (2006), ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკა-„ტრანსფორმერები“ (2007), კომედიური დრამა „ბოთლით დარტყმა“ (2008), საშინელებათა ჟანრის ფილმი „ფანტომები“ (2008), „Cedar Boys“ (2009), რომანტიკული კომედია-„Splinterheads“ (2009), ავსტრალიური კომედიური დრამა-„წითელი ძაღლი“ (2011) და კომედია-„ყველაფერი სიყვარულის გარდა“ (2012).
ადრინდელი ცხოვრება
რეიჩელ ტეილორი 1984 წლის 11 ივლისს დაიბადა ლონსესტონში, ავსტრალიაში. არის ქრისტინა და ნიგელ ტეილორის ქალიშვილი. ტეილორს ბავშვობიდან სურდა სამსახიობო კარიერის შექმნა, სწორედ ამის გამო, იგი ხშირად იღებდა მონაწილეობას სასკოლო სპექტაკლებში. მან 2002 წელს დაამთავრა „რივერსაიდის უმაღლესი სკოლა“.
კარიერა
ტეილორი მოდელობდა „Skye-Jilly International“-ისთვის, იგი წარმატებით ასპარეზობდა „მისის ტასნანიის“ ფინალში. მან მონაწილეობა მიიღო რამდენიმე ამერიკულ ფილმში და სატელევიზიო სერიალში. მათ შორისაა სერიალი „დინასტია“, სადაც იგი თამაშობდა კათრინ ოქსენბერგის როლს, და ამერიკელი საშინელებათა ჟანრის ფილმები: „Man-thing“ და „ვერ ვხედავ ბოროტებას“.
ტეილორმა ავსტრალიურ დრამა სერიალში–„headLand“-ში საშა ფორბესის როლი ითამაშა, 2006 წლის 3 აპრილს კი ნომინირდა „Logie Award“-ზე როგორც ყველაზე პოპულარული ახალგაზრდა ქალი მსახიობი.
მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი როლი დღემდე არის მეგის-სიგნალის ანალიტიკოსის როლი, რომელიც ითამაშა ფილმში-ტრანსფორმერებში მეგან ფოქსთან და შაია ლაბუფთან ერთად. მოგვიანებით, ტეილორმა დაადასტურა რომ იგი „ტრანსფორმერების“ გაგრძელებაში აღარ მიიღებდა მონაწილეობას. 2008 წელს, მან მთავარი როლი ითამაშა ამერიკულ საშინელებათა ჟანრის ფილმ „ფანტომები“-ში.
2009 წელს იგი გადაიღეს ავსტრალიურ ფილმში „Cedar Boys“-ში და „Splinterheads“-ში. 2010 წელს, მსახიობ ალექს დიმიტრიადესთან ერთად, გადაიღეს რომანტიკულ დრამაში, „Summer Coda“-ში. 2011 წელს, სერიალ გრეის ანატომია-ში, ლუსი ფიელდსის როლს თამაშობდა. ამავე წელს გადაიღეს სერიალ „ჩარლის ანგელოზები“-ში, მნიშვნელოვანი როლით კი, მიიღო მონაწილეობა ფილმ „წითელი ძაღლი“-ში. ტეილორი ასევე გადაღებულია რუსულ სამეცნიერო ფანტასტიკაში, „მოჩვენება“-ში.
2012-2013 წლებში, გადაიღეს ახალ დრამაში, „666 პარკ ავენიუ“-ში, ხოლო 2014 წელს მონაწილეობა მიიღო NBC-ს სერიალ „კრიზისი“-ში, სერიალის მხოლოდ პირველი სეზონი გამოვიდა. 2015 წელს გადაიღეს სატელევიზიო სერიალში, „ჯესიკა ჯონსი“-ში, სადაც მან ტიტულოვანი პერსონაჟის საუკეთესო მეგობრის, ტრიშ ვოლკერის როლი ითამაშა.
2014 წელს, ტეილორი ავსტრალიელ მსახიობთან, ისაბელა ლუკასთან ერთად ტრილერში, „სხვენი“-ში გადაიღეს. 2018 წელს გამოჩნდა ავსტრალიურ კომედიურ დრამაში, „ქალები შავებში“-ში.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 11 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1984
საერთაშორისო რეაქცია 2016 წლის თურქეთის სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობაზე
აქ მოცემულია საერთაშორისო ლიდერების და მთავრობების გამოეხმაურება 2016 წლის თურქეთის სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობასთან დაკავშირებით.
სქოლიო
კატეგორია:სამხედრო გადატრიალებები თურქეთში კატეგორია: საერთაშორისო რეაქციები
ქემანქეშ ქარა ალი-ფაშა
ქემანქეშ ქარა ალი-ფაშა (გ. 3 აპრილი, 1624) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე. დიდი ვეზირი 1623 წლის აგვისტოდან 1624 წლის აპრილამდე, სულთნების: მუსტაფა I–სა და მურად IV–ის დროს.
ქარა ალი-ფაშა აღიზარდა ენდერუნის სამხედრო სკოლაში. 1600-იან წლებში იყო იანიჩარი, ხოლო 1613-1621 წლებში მართავდა ბაღდადისა და დიარბაქირის სანჯაყებს. 1622 წელს მონაწილეობა მიიღო ოსმან II-ის ტახტიდან ჩამოგდებაში. იმავე წელს ახალი დიდი ვეზირი, ქარა დავუდ-ფაშა სწორედ ალი-ფაშას ღალატით ჩაუვარდა ქიოსემ სულთნის მომხრე იანიჩარებს ხელში.
1623 წლის 10 სექტემბერს, სულთანი მუსტაფა ტახტიდან ჩამოაგდეს და მის მაგივრად ტახტზე სულთან აჰმედ I–ის 11 წლის შვილი, მურადი აიყვანეს. ალი-ფაშამ ჰალიმე სულთანს მისცა პირობა იმის შესახებ, რომ სულთან მუსტაფას სიცოცხლეს საფრთხე არ დაემუქრებოდა. ასეც მოხდა, მუსტაფა I სასახლის კაფესში გამოკეტეს, სადაც ცხოვრების ბოლო წლები გაატარა.
ალი-ფაშა მონაწილეობდა ირან–ოსმალეთის 1623-1639 წლების ომში.
1624 წლის 3 აპრილს, ქიოსემ სულთანმა ქემანქეშ ფაშას დიდი ვეზირის ბეჭედი ჩამოართვა და მის მაგივრად ვეზირად ჩერქეს მეჰმედ-ფაშა დანიშნა. იმავე დღეს, ალი-ფაშა ღალატის ბრალდებით სიკვდილით დასაჯეს.
რესურსები ინტერნეტში
• Tektaş, Nazım. (2009), Sadrâzamlar - Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı. İstanbul:Çatı Kitapları. ISBN 9789758845000
• Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ოსმალეთის დიდი ვეზირები კატეგორია:გარდაცვლილი 3 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1624
კალინივკა
კალინივკა (Калинівка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ვინიციის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 20078 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ვინიციის ოლქის ქალაქები
ჯორჯ ბალანჩინის ქუჩა
ჯორჯ ბალანჩინის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (დიღომი); გიორგი მინდელის ხიდიდან დავით აღმაშენებლის ხეივნამდე. ქუჩას ჯორჯ ბალანჩინის სახელი ეწოდა 2005 წელს. ქუჩაზეა ამერიკის შეერთებული შტატების საელჩო.
ლიტერატურა
ბალანჩინი
ჰოვტამეჯი
ჰოვტამეჯი (Հովտամեջ) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 396 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 508 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 2.75 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
The Elder Scrolls
თამაშები
მობილური პლატფორმებისთვის
მიმოხილვა
2012 წელს ჟურნალმა  Complex-მა The Elder Scrolls სერია დააყენა 20-ე ადგილზე ყველა დროის 50 საუკეთესო ფრენჩაიზების სიაში, ხოლო 2013 წელს თამაშს GameSpot-ისგან მიენიჭა ათწლეულის საუკეთესო თამაშების სერიის ტიტული (დაჯილდოებაში წარმოდგენილი იყო 64 მონაწილე). თამაში გადავიდა ფინალში, სადაც დაამრცხა Grand Theft Auto სერია 52.5 %-ით.
საერთო განხილვის ქულები 2015 წლის 6 თებერვლის მონაცემით
სქოლიო
კატეგორია:მოქმედებითი როლური ვიდეო თამაშები კატეგორია:ღია სამყაროს ვიდეო თამაშები კატეგორია:The Elder Scrolls
კონჩუკოსის რაიონი
კონჩუკოსის რაიონი (Distrito de Conchucos) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის პალიასკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3180 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 027 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13.72 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 585.24 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პალიასკის პროვინციის რაიონები
ხილეტი
ხილეტი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კამპო-დე-მორვედრეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11,3 კმ². მოსახლეობა — 3404 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
შაილა სტაილზი
პირადი ცხოვრება
ჰყავდა მეუღლე ბობ ფრედლენდი, რომელთანაც ქორწინებაში იყო 2002-2003 წლებში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:კანადელი ქალი პორნომსახიობები კატეგორია:კანადელი ქალი მსახიობები
სტივენ რი
სტივენ რი (Stephen Rea; დ. 31 ოქტომბერი 1946) — ირლანდიელი კინოსა და თეატრის მსახიობი. აქვს შესრულებული როლები ფართო პროფილის ფილმებში: „V ანუ ვენდეტა“, „მაიკლ კოლინზი“, „ინტერვიუ ვამპირთან“, „საუზმე პლუტონზე“. ნომინირებული იყო ოსკარის პრემიაზე შესრულებული როლისთვის ფილმში „სასტიკი თამაში“. დაიბადა ქალაქ ბელფასტში. სწავლობდა დუბლინში სააბატოს თეატრში. 1970-იანი წლების ბოლოს გაბრიელ ბირნთან და კოლმ მინისთან ერთად გამოდიოდა დუბლინის ერთ-ერთ თეატრალურ ჯგუფში. რი ხშირად თანამშრომლობს ირლანდიელ რეჟისორთან ნილ ჯორდანთან. 1980 წელს რიმ მონაწილეობა მიიღო „Field Day Theatre Company“-ის დაარსებაში. 2004 წელს მიენიჭა საპატიო დოქტორის ხარისხი. სტივენ რი გაეროს ბავშვთა ფონდის ელჩია ირლანდიაში.
Grand Theft Auto (მრავალმნიშვნელოვანი)
Grand Theft Auto შეიძლება აღნიშნავდეს:
საგი მუკი
საგი მუკი (დ. 17 მაისი, 1992, ნეთანია, ისრაელი) — ებრაელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -81კგ წონით კატეგორიაში. 2015 წელს მოიგო ევროპული თამაშები. ფინალში დაამარცხა ნუგზარ ტატალაშვილი. 2018 წელს გახდა ევროპის ჩემპიონი. 2019 წელს მოიგო მსოფლიო ჩემპიონატი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ებრაელი ძიუდოისტები კატეგორია:დაბადებული 17 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1992
მარგარეტ სტიუარტი
მარგარეტ სტიუარტი (დ. 25 დეკემბერი, 1424 — გ. 16 აგვისტო, 1445), აგრეთვე ცნობილი, როგორც მარგარიტა შოტლანდიელი — სტიუარტთა დინასტიის წარმომადგენელი. შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ I-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ჯოან ბეფორტის ქალიშვილი. საფრანგეთის დოფინი, როგორც ლუი დე ვალუას მეუღლე. მათი ქორწინება არ იყო ბედნიერი, მარგარეტი გარდაიცვალა 20 წლის ასაკში, უშვილოდ.
ბიოგრაფია
მარგარეტის მცირეწლოვანების დროს შედგა ფრანკო-შოტლანდიური ალიანსი, რომელიც მიმართული იყო ინგლისის წინააღმდეგ. ამ ალიანსის განსამტკიცებლად შოტლანიის მეფე ჯეიმზ I-მა და საფრანგეთის მეფე შარლ VII-მ გადაწყვიტეს მათი შვილები დაექორწინებინათ. ჯეიმზ I-მა ქალიშვილებიდან საფრანგეთში გასათხოვებლად მარგარეტი აირჩია. მარგარეტი უნდა მისთხოვებოდა შარლის ვაჟს, საფრანგეთის დოფინ ლუი დე ვალუას. მარგარეტსა და ლუის პირველივე შეხვედრიდან ერთმანეთზე საშინელი წარმოდგენა შეექმნათ. რამდენიმე ისტორიკოსი ფიქრობს, რომ ლუის მარგარეტი სძულდა. ისინი 1436 წლის 24 ივნისს დაქორწინდნენ, ქორწილში ლუი თავის პატარძალს ზედაც არ უყურებდა.
ქორწილის შემდეგ მეფე შარლი და ლუი საფრანგეთის სხვა რეგიონებში წავიდნენ მოკავშირეების შესაგროვებლად, ახლად გათხოვილი მარგარეტი კი სამეფო სასახლის ინტიგან ქალებთან მარტო დარჩა. თუმცა უნდა ითქვას, რომ მარგარეტს კარგი ურთიერთობა ჰქონდა დედამთილთან, დედოფალ მარია ანჟუელთან, რომელიც ძალიან კეთილი და გულისხმიერი ქალი იყო.
მარგარეტი იყო ლამაზი, სასიამოვნო და ძალიან ლამაზი, ასევე ჰქონდა ლექსების წერისა და ულამაზესი კომპოზიციების შექმნის ნიჭი. იგი მალევე ჩაება საფრანგეთის სამეფო კარზე მიმდინარე ინტრიგნულ და გაბედულ ცხოვრებაში. მან მალევე მოაწონა თავი მამამთილს, მეფე შარლ VII-საც, რასაც ვერ ვიტყვით მის ქმარ ლუიზე. იგი ასევე ძალიან მოსწონდათ საფრანგეთში ჩასულ უცხოურ დელეგაციებსაც. თუმცა იგი საფრანგეთის სამეფო კარზე თავს ძალიან მარტოსულად გრძნობდა და მალე ღრმა დეპრესიაში ჩავარდა.
მას დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდა თავის ქმართან, რომელსაც მარგარეტი სძულდა. უნდა ითქვას, რომ მეფე შარლი ყოველთვის რძლის მხარეს იჭერდა ხოლმე, რაც ლუიში მარგარეტისადმი ზიზღს უფრო აღვივებდა. მარგარეტს არ უნდოდა ლუისგან დაორსულებულიყო, ამიტომაც იმ დროისთვის ცნობილ ყველა ხერხს მიმართავდა რათა არ დაორსულებულიყო. ამისათვის ყოველთვის ატარებდა ძალიან მაგრად მოჭერილ კორსეტს, ჭამდა მწვანე ვაშლს და ხშირად სვავდა ალკოჰოლურ სასმელს. თუმცა ლუის მისდამი დამოკიდებულება მარგარეტის დეპრესიას უფრო აძლიერებდა.
1445 წლის 16 აგვისტოს, შალონ-ან-შამპანში 20 წლის მარგარეტი გარდაიცვალა. მისმა ექიმმა განაცხადა, რომ ის ფილტვების ანთებამ შეიწირა.
მარგარეტი დაკრძალეს ქალაქ ტურის წმინდა ლეონის სახელობის ტაძარში. მისი გარდაცვალებიდან რამდენიმე წელიწადში ლუიმ ახალი ცოლი შეირთო, შარლოტა სავოიელი, რომელიც მარგარეტისგან განსხვავებით სიცოცხლის ბოლომდე უყვარდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1424 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1445 კატეგორია:სტიუარტები კატეგორია:საფრანგეთის მადამ დოფინები კატეგორია:შოტლანდიის პრინცესები
ლიპოვეცი
ლიპოვეცი (Липовець) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ვინიციის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 8691 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ვინიციის ოლქის ქალაქები
შამქორის ოპერაცია
შამქორის ოპერაცია — ამიერკავკასიაში ბოლშევიკური მმართველობის დამყარების მცდელობა ოქტომბრის გადატრიალების შემდეგ, 1918 წლის იანვარ-თებერვალში.
ამიერკავკასიის კომისარიატის შექმნამ რსფსრ-ს წინაშე დააყენა ამიერკავკასიაში ბოლშევიკური მმართველობის დამყარების საკითხი. ამ მიზნის განმახორციელებლ ძალად მიჩნეულ იქნენ კავკასიის ფრონტიდან მოხსნილი ბოლშევიზებული რუსი სამხედროები. რსფსრ სახალხო კომისართა საბჭოს დადგენილებით სტეფანე შაუმიანი იქნა დანიშნული კავკასიის საგანგებო კომისრად და მას გადაეცა 500 ათასი ოქროს მანეთი. რსფს-ის გეგმა ითვალისწინებდა თბილისის აღებას, ბაქო-თბილისი-ბათუმის რკინიგზის გაკონტროლებას და ამიერკავკასიიაში ბოლშევიკური მმართველობის დამაყრებას. ამ მიზნით რსფსრ-ს მზადყოფნაში ჰყავდა სარიყამიშის ფრონტიდან მოხსნილი 7 000 და ყარსის ფრონტიდან მოხსნილი 9 ათასი ჯარისკაცი, სულ 16 ეშელონი, შეიარაღებული სამთო ქვემეხებით. ოპერაციას შაუმიანთან ერთად ხელმძღვანელობდნენ კუზნეცოვი და პეტრენკო.
1918 წლის თებერვალში საქართველსოკენ დაიძრა რუსი ჯარისკაცების მეორე ნაკადი. სადგურ ნავთლუღში შესული რუსული ეშელონები სადგურ ევლახამდე კვლავ ჯავშნოსანმა მატარებელმა გააცილა ვალოდია გოგიაძის მეთაურობით. 8 თებერვალს თბილისიდან დაახლოებით 300 კილომეტრის მანძილზე უკვე თავმყორილი იყო 13 ეშელონი (15 ათასი ჯარისკაცი). გოგუაძემ გააფრთხილა რუსები, რომ თუ თბილისისკენ დაიძვრებოდნენ, ცეცხლს გაუხსნიდა მათ ჯავშნოსანიდან. მისი ენერგიული მოქმედებების შედეგად 16 ტებერვალს ეშელონები დაიძრნენ ყარაიასა და ტაუზის მიმართულებით. 10 კილომეტრის მანძილზე განლაგებული ეშელონების უსაფრთხოებას აზერბაიჯანელების თავდასხმისგან იცავდა გოგუაძის ჯავშნოსანი. 19 თებერვალს რუსული ეშელონები სადგურ ევლახში მივიდნენ.
ამით რსფსრ-ის გეგმა ფრონტიდან მოხსნილი ეშელონებით თბილისის აღებისა, ჩაიშალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
ლაბრადორი (პანგასინანი)
ლაბრადორი (ოფიციალურად ლაბრადორის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Labrador; ტაგ: Bayan ng Labrador) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 23 201 ადამიანს შეადგენს.
ბარანგაები
ლაბრადორი პოლიტიკურად 10 ბარანგაიდ იყოფა.
სქოლიო
კატეგორია:პანგასინანის მუნიციპალიტეტები
პრინცი ედუარდი (სადგური)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცუენ-ვანის ხაზი კატეგორია:კვუნ-ტონგის ხაზი
მენგუჯეკიდები
მენგუჯეკიდები ან მენგუჩეკიდები (Mengüçoğulları, Mengücek Beyliği ან Mengüçlü Beyliği) — იყო ანატოლიური ბეილიქი, რომელიც მანასკერტის ბრძოლის შემდეგ შეიქმნა. XII-XIII საუკუნეებში, აღმოსავლეთ ანატოლიაში, მენგუჯეკიდები ერზინჯანის და დივრიგის მნიშვნელოვან ნაწილს აკონტროლებდნენ. ცოტა რამ არის ცნობილი ბეილიქის შემქმნელ მენგუჯეკ ღაზიზე, ის სავარაუდოდ ალფ-არსლანის არმიის ერთ-ერთი მთავარსარდალი იყო. 1142 წელს, ემირ იშაკის სიკვდილის შემდეგ, მენჯუკიდების ბეილიქი ორ მცირე ერზინჯანის და დივრიგის ბეილიქებად დაიყო. ერზინჯანი ბეილიქი, 1228 წელს რუმის სასულთნომ დაიმორჩილა, ხოლო დივრიგი, 1277 წელს ილხანებმა გაანადგურეს.
მმართველები
ერზინჯანის მენგუჯიკიდები დივრიგის მენგუჯიკიდები
ჯანფიდა
ჯანფიდა (Ջանֆիդա) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 331 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 224 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 14.88 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
უაკასჩუკეს რაიონი
უაკასჩუკეს რაიონი (Distrito de Huacaschuque) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის პალიასკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3100 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 671 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 10.55 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 63.59 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პალიასკის პროვინციის რაიონები
ბანაკის დასახლება
ბანაკის დასახლება — დასახლება თბილისში, ისნის რაიონში; დასახლება ავლაბარსა და საბარგოს დასახლებას შორის. მეფის რუსეთის დროს აქ განთავსებული იყო სამხედრო ბანაკები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ისნის რაიონის დასახლებები კატეგორია:თბილისის დასახლებები
გატოვა
გატოვა (Gátova, Gàtova) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კამპო-დე-ტურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 30,4 კმ². მოსახლეობა — 405 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ბედიჩენი
ბედიჩენი (Bădiceni) — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 218 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 238 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოროკის რაიონის სოფლები
უზბეკეთის დემოგრაფია
მინი|უზბეკეთის დემოგრაფია 1950-2008 წლებში. უზბეკეთის დემოგრაფია — უზბეკეთის მოსახლეობის დემოგრაფიული მახასიათებლები. სტატია მოიცავს ისეთ მონაცემებს როგორიცაა: მოსახლეობის ზრდა, სიმჭიდროვე, ეთნიკური შემადგენლობა, განათლების დონე, ეკონომიკური სტატუსი, რელიგიური კუთვნილება და სხვა ასპექტები. უზბეკეთის მოსახლეობის უმეტესობა საკუთარ თავს უწოდებს უზბეკს.
დემოგრაფიული ტენდენციები
მინი|უზბეკეთის მოსახლეობის დაახლოებით მეოთხედზე მეტი14 წელზე ნაკლები ასაკისაა. უზბეკეთი ცენტრალური აზიის ყველაზე მეტად დასახლებული ქვეყანაა. 2011 წლის მონაცემებით მისი მოსახლება 28,1 მილიონს შეასდგენს, რაც მთლიანი რეგიონის თითქმის ნახევრის ტოლია.
უზბეკეთის მოსახლეობის 34.1% 14 წელზე ნაკლები ასაკისაა. ოფიციალური მონაცემებით მთლიანი მოსახლეობის დაახლოებით 80%-ს უზბეკები შეადგენენ. 1996 წლის მონაცემებით სხვა ეთნიკურ უმცირესობებს შეადგენენ: რუსები (5.5%), ტაჯიკები (5%), ყაზახები (3%), ყარაყალპაყები (2,5%) და თათრები (1,5%). ტაჯიკების ზუს რაოდენობაზე არსებობს განსხვავებული მოსაზრებებიც, რადგან ეთნიკური ტაჯიკების ნაწილი აღწერის დროს სხვა და სხვა მიზეზების გამო ყაზახად რეგისტრირდებოდა. ზოგიერთ დასავლელი მკვლევარი ქვეყანაში ტაჯიკების რაოდენობას 20%-ის ან სულაც 25-30%-ის ფარგლებში მიიჩნევს.
უზბეკეთში ცხოვრობენ ეთნიკური კორეელები, რომლებიც საბჭოთა კავშირის პერიოდში (1937-1938 წლებში) შორეული აღმოსავლეთიდან იძულებით გადმოასახლეს. უზბეკეთში ასევე არის სომხების მცირე ჯგუფიც, ძირითადად ტაშკენტსა და სამარყანდში. მოსახლეობის 88% მუსლიმანია, ძირითადად სუნიტები და ასევე შიიტური (5%) უმცირესობა. მოსახლეობის 9% აღიარებს მართლმადიდებლობას და სხვა ქრისტიანულ მიმდევრობებს, ხოლო 3% სხვა და სხვა რელიგიებს (ბუდიზმი, ბაჰაიზმი და სხვა). ბუხარელი ებრაელები დაახლოებით 1000 წელია რაც ცენტრტალურ აზიაში (ძირითადად უზბეკეში) ცხოვრობენ. 1989 წელს უზბეკეთში 94,900 ებრაელი ცხოვრობდა (რაც მოსახლეობის დაახლოებით 0,5%-ს შეადგენდა). საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ მათი უმეტესობა ამერიკის შეერთებულ შტატებში ან ისრაელში გადასახლდა. 2007 წლის მონაცემებით უზბეკეთში 5000-ზე ნაკლები ებრაელი ცხოვრობს.
როცა ქვეყანა საბჭოთა კავშირის ნაწილს წარმოადგენდა მოსახლეობის უმეტესობა ჩართული იყო ბამბის კოლექტიურ სოფლის მეურნეობაში. მოსახლეობის უმეტესობა დღესაც სოფლად ცხოვრობს და მისდევს მცირე სოფლის მეურნეობას. 1990 წლის შემდეგ უზბეკეთის სოფლის მეურნეობა კოლექტიური მეურნეობის სისტემიდან ინდივიდუალურ მეურნეობებზე გადავიდა.
ენები
ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს მონაცემებით უზბეკეთში შემდეგი ენებია გავრცელებული: უზბეკური 74.3%, რუსული, ტაჯიკური 4.4% და სხვა 7,1%. 1990-იანების შუა რიცხვებში ლათიურმა დამწერლობამ ჩაანაცვლა კირილიცა. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ უზბეკური გახდა ქვეყნის ოფიციალური ენა. 1995 წელს მთავრობამ მიიღო კანონი სახელმწიფო ენის შესახებ, რომელიც მოსახლეობას ავალდებულებდა უზბეკური ენის გამოყენებას საზოგადოებრივ სფეროებში და სამსახურებში, მიუხედავად ამისა რუსული რჩება დე-ფაქტო სახელმწიფო ენად განსაკუთრებით სამეცნიერო, ბიზნეს და ინტერ-ეთნიკურ წრეებში.
კვლევების მიხედვით სპარსულად მოსაუბრე ტაჯიკების რაოდენობა ქვეყანაში შეიძლება შეადგენდეს 25-30%-ს.
მამედ საიდ ორდუბადის სახლ-მუზეუმი
მამედ საიდ ორდუბადის სახლ-მუზეუმი — ცნობილი აზერბაიჯანელი მწერლის მამამიდ საიდ ორდუბადი სახლ-მუზეუმი სადაც 1938 წლიდან 1950 წლამდე.
აღნიშნული მუზეუმი მდებარეობს ბაქოში. ამჟამად მუზეუმს მართავს კულტურის სამინისტრო. 2006 წელს მუზეუმი დაიხურა რეკონსტრუქციისთვის. 2009 წელს, მუზეუმის შექმნის 30 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, დაიწყო ექსპოზიციის შერჩევა მუზეუმისთვის.
მუზეუმის კოლექცია შეიცავს დაახლოებით 2000 ექსპონატს. მათგან 300 გამოფენილია მუზეუმში. ექსპოზიცია მდებარეობს ორ ოთახში, საერთო ფართი 60 მეტრ კვადრატი. პირველი ოთახი იყო ნახატების, ფოტოების, ფერწერული ტილოების, ზეთოვანი საღებავებით შესრულებული ნამუშევრებისა და წიგნების. მუზეუმში დაცულია, მათ შორის საყოფაცხოვრებო ნივთები, ავეჯი, ასევე ცნობილი ისტორიული რომანები. ოთახის ზოგადი ხედი იგივე დარჩა, როგორც მწერლის ცხოვრების ბოლო პერიოდში იყო. თავად მწერალი ცხოვრობდა შენობის მეორე ოთახში. ეს ოთახი ასახავს ორდუბადის მუშაობას. მუზეუმის დამთვალიერებელს ასევე შეუძლია გაეცნოს იმ სახლის განლაგებას, სადაც მწერალი ნახჩივანში დაიბადა. კულტურული და საგანმანათლებლო დაწესებულებების გარდა, მუზეუმში ასევე იკვლევენ მ. ორდუბადის კულტურულ მემკვიდრეობას.
მწერლის ბავშვობა არც თუ ისე ადვილი იყო. შვიდი წლის ასაკში მან დაკარგა მამა და სამსახური მიიღო ქარხანაში, მძიმე შრომა გადაიტანა მადრილაში სწავლის დროს. სინამდვილეში, მისი სახელი იყო მუჰამედი, მაგრამ იგი არასოდეს წერდა თავისი ნამდვილი სახელით, ამჯობინებდა ლიტერატურული ფსევდონიმის - საიდის გამოყენება, რაც არაბულად ნიშნავს "ბედნიერ". ამ არჩევანში კონცენტრირებული იყო პოეტის დიდი სურვილი, რომელიც გაიზარდა დეპრესიასა და სურვილში, უბრალო ადამიანური ბედნიერებისკენ მისწრაფვაში.
სახლში ყველაზე დიდ ღირებულებას ექსპონატებიდან წარმოადგენს მაგიდა, სადაც მან შექმნა თავისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევრები: "ხმალი და კალამი". ასევე აღსანიშნავია, რომ ორდუბადს ძალიან უყვარდა ჩაი და მუშაობის დროს, ყოველთვის ჭიქა იდგა მის გვერდით. დღესაც მაგიდაზე განთავსებულია ჭიქა, რომლითაც ბოლო პერიოდში სვამდა ჩაის მწერალი.
კედელზე შეგიძლიათ ნახოთ მემედ საიდ ორდუბადის პორტრეტი, რომელიც მხატვრის ალტაი ჰაჯიევის ავტორობით შეიქმნა. მან ეს გადასცა მუზეუმს საჩუქრად, მუზეუმის გახსნის დღეს. ამ სურათის ქვემოთ არის დივანი, სადაც ისვენებდა ხოლმე დასვენების დროს მწერალი.
მუზეუმში ასევე არის ბეკერის ფორტეპიანო, რომელზეც პოეტი და მეგობრები ხშირად მღეროდნენ სიმღერებს, მათ შორისაა მისი საყვარელი სიმღერა "Gülərəm gülsən",
მისაღები ოთახის კედლებზე განთავსებულია შავი და თეთრი ფოტომასალა, რომელიც ასახავს მამედ საიდ ორდუბადის ცხოვრებისეულ ეტაპებს. ასევე აქ შეგიძლიათ იხილოთ მისი მეუღლის ტაისია ვასილიევას ფოტოებიც კი.
აღნიშნულ მუზეუმში ბოლო პერიოდში არაერთი მნიშვნელოვანი გამოფენა გაიმართა, რომელიც უკავშირდება ორდუბადს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აზერბაიჯანის მუზეუმები
ნემირივი (ვინიციის ოლქი)
ნემირივი, ნემიროვი (Немирів) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ვინიციის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 11900 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ვინიციის ოლქის ქალაქები
ლუი II (ბურბონის ჰერცოგი)
ლუი II დე ბურბონი (Louis II de Bourbon), მეტსახელად კეთილი (le Bon; დ.4 თებერვალი, 1337 — გ.  10 აგვისტო, 1410) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ პიერ I-ისა და იზაბელ დე ვალუას უფროსი ვაჟი. ბურბონის ჰერცოგი და კლერმონის გრაფი 1356-1410 წლებში.
ბიოგრაფია
ლუი დაიბადა 1337 წლის 4 თებერვალს. იგი იყო ბურბონის ჰერცოგ პიერ I-ისა და მისი მეუღლის, საფრანგეთის მეფე ფილიპ VI-ის დის, იზაბელ დე ვალუას პირველი შვილი. ლუის და, ჟანა მომავალში საფრანგეთის დედოფალი გახდა როგორც შარლ V-ის მეუღლე, სწორედ მისი ვაჟი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VI შლეგი. მისი მეორე და, ბლანკა კი კასტილიისა და ლეონის დედოფალი გახდა. ცხადია, ეს იმაზე მიუთითებს, რომ ბურბონები უმაღლესი არისტოკრატიული ფენის წარმომადგენლები იყვნენ, რაც ასეც იყო, რადგან ისინი მეფე ლუი IX-ის პირდაპირი შთამომავლები იყვნენ.
1356 წელს, როდესაც ლუი გარდატეხის ასაკში იყო, პუატიეს ბრძოლაში მოკლეს მამამისი, ჰერცოგი პიერ I, რის შემდეგაც ჰერცოგი ლუი ხდება.
1371 წლის 19 აგვისტოს ლუიმ ცოლად შეირთო ოვერნის დოფინ ბეროდ II-ის ასული, ფორეს გრაფინია ანა ოვერნელი, რომელთანაც მრავალწლიან ქორწინებაში მხოლოდ ოთხი შვილი შეეძინა:
1390 წელს ლუი ცდილობდა ახალი ჯვაროსნული ლაშქრობის წამოწყებას ტუნისის წინააღმდეგ, რომელში დახმარებასაც მას გენუის დოჟი შეჰპირდა. მათ წამოიწყეს კიდევაც ლაშქრობა, თუმცა ქალაქ მაჰდიასთან მათი არმია მთლიანად მიწასთან გასწორდა, რის გამოც უკან დაბრუნება მოუწიათ. იგი გარდაიცვალა 1410 წელს, 73 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 4 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1337 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1410 კატეგორია:ბურბონები
ანა ოვერნელი
ანა ოვერნელი (Anne de Auvergne; დ. 1358 — გ. 22 სექტემბერი, 1417) — ოვერნის დოფინ ბეროდ II-ისა და ფორეს გრაფინია ჟანა დე ფორეს ასული. ვინაიდან ანა მათი ერთადერთი შვილი იყო, ოვერნიცა და ფორეც მემკვიდრეობით მის ვაჟს, ჟან I ბურბონს ერგო. ბურბონის ჰერცოგინია 1371-1410 წლებში როგორც ლუი II-ის მეუღლე.
ბიოგრაფია
ანა დაიბადა 1358 წელს. იგი იყო ოვერნის დოფინ ბეროდ II-ისა და მისი პირველი ცოლის, ჟანა დე ფორეს ასული, რომელიც ფორეს გრაფინია იყო. ანას დედა მაშინ გარდაიცვალა, როდესაც იგი მხოლოდ რვა წლის იყო. ვინაიდან მათ ანას გარდა სხვა შვილი არ ჰყავდათ, ბეროდი კიდევ ორჯერ დაქორწინდა. ანას მამის მხრიდან ჰყავდა ნახევარ-და-ძმები, რომლებიც მას მესამე ცოლთან, მარგარიტა დე სანკერთან ჰყავდა.
ბურბონის ჰერცოგინია
როდესაც ანას ათი წელი შეუსრულდა, იგი დანიშნეს მიისავე ბიძაშვილზე, ბურბონის ჰერცოგ ლუი II-ზე. საქორწინო კონტრაქტი 1368 წლის 4 ივლისს დაიდო მონბრიზონში, თავად ქორწინება კი 1371 წლის 19 აგვისტოს შედგა ქალაქ არდეში. ვინაიდან ისინი ბიძაშვილები იყვნენ, მათ ქორწინებაზე პაპის თანხმობა იყო საჭირო, რომელიც მხოლოდ 1370 წლის 15 სექტემბერს მიიღეს.
ოვერნის დოფინი
1400 წელს ანას მამა გარდაიცვალა. მართალია მას მესამე ცოლთან ჰაყვდა შვილები, თუმცა ვინაიდან ანა უფროსი შვილი იყო, პრეტენზია გამოთქვა ოვერნის დოფინატზე. ანას გააფთრებით ეწინააღმდეგებოდა მისი დედინაცვალი მარგარიტა, თუმცა საბოლოოდ ოვერნის დოფინობა მაინც ანამ მიიღო, რომელსაც ბურბონები და ვალუები ეხმარებოდნენ. 1410 წელს ანას მეუღლე, ლუი II გარდაიცვალა. ანამ მხოლოდ შვიდი წელიღა იცოცხლა და 1417 წლის 22 სექტემბერს ისიც გარდაიცვალა. საბოლოოდ ფორეც და ოვერნის ბურბონთა მმართველობაში გადავიდა, ანრი IV-ის გამეფების შემდეგ კი სამეფო დომენს მიუერთდა.
ჯრარატი (არმავირი)
ჯრარატი (Ջրառատ) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 090 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 265 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 11.66 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
ტედროს ადანომ გებრეისუსი
ტედროს ადანომ გებრეისუსი (ቴዎድሮስ አድሓኖም ገብረኢየሱስ; დ. 3 მარტი 1965, ასმერა, ეთიოპია) — ეთიოპიელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, ეთიოპიის საგარეო საქმეთა მინისტრი 2012-2016 წლებში, ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის დირექტორი 2017 წლის 1 ივლისიდან.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1965 წლის 3 მარტს ასმერაში (ამჟამად ერიტრეა), ინჟინრის ოჯახში.
1986 წელს ბაკალავრის ხარისხით დაასრულა ასმერის უნივერსიტეტი ბიოლოგიის სპეციალობით და ლაბორანტად დაიწყო მუშაობა ეთიოპიის ჯანდაცვის სამინისტროში. 1991 წელს, მენგისთუ ჰაილე მარიამის სამხედრო რეჟიმის დამხობის შემდეგ საშუალება მიეცა სწავლა გაეგრძელებინა საზღვარგარეთ. 1992 წელს დაასრულა ლონდონის უნივერსიტეტის მაგისტრატურა ინფექციური დაავადებების იმუნოლოგის სპეციალობით. 2000 წელს ნოტინგემის უნივერსიტეტში მიიღო დოქტორის ხარისხი საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სფეროში. მისი სადისერტაციო ნაშრომი ეძღვნებოდა ეთიოპიის ტიგრაის რეგიონშ მალარიასთან ბრძოლის პრობლემებს. დამატებითი საგნმანათლებლო კურსები გაიარა დანიასა და შვედეთში.
2001-2003 წლებშ იყო ტიგრაის რეგიონის ჯანმრთელობის დაცვის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი. 2003 წელს დაინიშნა ეთიოპიის ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილედ. 2005-2012 წლებში ეთიოპიის ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრია. ამ თანამდებობაზე მუშაობისას მან გაატარა ქვეყნის ჯანდაცვის სისტემის რეფორმა, რათა გაეზარდა სამედიცინო მომსახურების ხელმისაწვდომობა. ამ პერიოდში შეიქმნა 3 500 ჯანდაცვის ცენტრი და 16 000 სამედიცინო პუნქტი. 7-ჯერ გაიზარდა ჯანდაცვის მუშაკთა რაოდენობა.
2012-2016 წლებში ეთიოპიის საგარეო საქმეთა მინისტრია. 2013 წელს აფრიკის კავშირის აღმასრულებელი საბჭოს ხელმძღვანელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 3 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის გენერალური დირექტორები კატეგორია:ეთიოპიელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ეთიოპიის საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:ეთიოპიელი ექიმები
წინანდლის პარკი
300px|მინი|წინანდლის პარკში მდებარე სასახლე წინანდლის პარკი, ალექსანდრე ჭავჭავაძის მამულის კომპლექსი — არქიტექტურული, ისტორიული ძეგლი თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინანდალში. შედგება სასახლის, ღვინის სარდაფის, სასტუმროს, მეურნეთა და მოურავის სახლების, მაცივრის, სანერგის, ეკლესიის ნაშთის, სამთავრობო რეზიდენციის, პარკისა და გალავნისაგან.
წინანდლის ჭავჭავაძეთა მამულების ისტორია XVII საუკუნიდან იღებს სათავეს, როდესაც ერეკლე I-მა, სოფლის გაძლიერების მიზნით, სოფელ ჭავჭავიდან (მთიულეთი) ჭავჭავაძეთა წინაპრები(მამუჩის შვლები) ჩამოასახლა. 1680 წელს კი წინანდალში დაასახლა და აზნაურობა უბოძა, შემდეგ მეფე თეიმურაზმა მათ გვარს მცირ თავადის ტიტული მიანიჭა, მცირე რაოდენობით ყმა და მამული მისცა. ერეკლე II-მ კი ჭავჭავაძეობა დაუმტკიცა.
1797 წელს ერეკლე II-მ გარსევან ჭავჭავაძეს (საქართველოს ელჩს რუსეთში), წინანდალთან ერთად უბოძა სოფლები: ზეგაანი, ნაფარეული და მუღანლო. გარსევან ჭავჭავაძემ თავისი სასახლე წინანდალში ააშენა.
1818 წელს აქვე აშენებს პირველ, ხოლო 1831 წელს მეორე სასახლე მისი ძე — ალექსანდრეც. 1829 წელს გაჰყავს წყალსადენი და 12 ჰა ტერიტორიაზე, ტყით დაფარულ მამულში აწყობს პარკს, რისთვისაც იწვევს ევროპელ დეკორატორებს. 1840 წელს ალექსანდრე ჭავჭავაძემ ააშენა ღვინის მარანი. მის სახელ უკავშირდება ვაზის ახალი ჯიშების გამოყვანა და მეღვინეობაში ტექნოლოგიური სიახლეების დანერგვა. ამ პერიოდისათვის რომანტიკოსი პოეტის მამული მოწინავე საზოგადოების თავშეყრის ადგილად იქცა, სადაც ხდებოდა ტრადიციული ქართული და ევროპული კულტურების დაახლოება.
ლაოაკი
ლაოაკი (ოფიციალურად ლაოაკის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Laoac; ტაგ: Bayan ng Laoac) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 31 497 ადამიანს შეადგენს.
წინანდლის პარკი
1946 წელს ალექსანდრე ჭავჭავაძის გარდაცვალებიდან 100 წლისთავის აღსანიშნავად, გიორგი ლეონიძის თაოსნობით გაიხსნა პოეტის სახლ-მუზეუმი.
ლაოაკი
ბარანგაები
ლაოაკი პოლიტიკურად 22 ბარანგაიდ იყოფა.
სქოლიო
კატეგორია:პანგასინანის მუნიციპალიტეტები
წინანდლის პარკი
ალექსანდრე ჭავჭავაძის მამულის კომპლექსს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ოპერაცია ანტროპოიდი
ოპერაცია ანტროპოიდი — რაინჰარდ ჰაიდრიხის მკვლელობის ოპერაციის კოდური სახელწოდება. რაინჰარდ ჰაიდრიხი იყო მესამე რაიხის ხანის გერმანიის სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე, სს-ის (შუცტაფელი) ობერგრუპენფიურერი და პოლიციის გენერალი, რაიხის უშიშროების მთავარი სამმართველოს (RSHA) ხელმძღვანელი, ბოჰემიის და მორავიის რაიხსპროტექტორის მოადგილე. მას პრაღაში სასტიკი პოლიტიკის გატარების გამო ,,პრაღელი ჯალათი” შეარქვეს.
ოპერაცია 1942 წლის 27 მაისს ჩეხოსლოვაკიის დედაქალაქ პრაღაში ჩატარდა, რომლის დროსაც რაინჰარდ ჰაიდრიხი ტანკსაწინააღმდეგო ყუმბარით მიყენებული ჭრილობით რამდენიმე დღეში, 4 ივნისს გარდაიცვალა. თავდამსხმელებმა ოპერაციის დასრულების შემდეგ თავი ახლოს მდებარე ეკლესიას შეაფარეს, სადაც სს-ის ჯარებმა ყველა დახოცეს. ოპერაციას ხელმძღვანელობდა ჩეხოსლოვაკიის გაძევებული მთავრობა, რომელიც ოპერაციას ლონდონიდან მართავდა.
სქოლიო
კატეგორია:1942 წლის კონფლიქტები კატეგორია:კოდური სახელწოდებები
ბექსანი
ბექსანი (Băxani) — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 249 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 915 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოროკის რაიონის სოფლები
უანდოვალის რაიონი
უანდოვალის რაიონი (Distrito de Huandoval) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის პალიასკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3035 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 144 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9.86 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 116 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პალიასკის პროვინციის რაიონები
ყიშლაყი (39° 36' ჩ. გ. 46° 43' ა. გ.)
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ჯრარბი
ჯრაბი (Ջրարբի) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 686 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 604 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 2.79 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
ჰამადის საერთაშორისო აეროპორტი
ისტორია
აეროპორტის გეგმა 2003 წელს შემუშავდა, ხოლო მშენებლობა 2005 წელს დაიწყო. ახალი აეროპორტი ამჟამინდელი აეროპორტიდან 5 კილომეტრით აღმოსავლეთით აშენდა. ის განთავსებულია 3600 ჰექტარ ტერიტორიაზე.
ჰამადის საერთაშორისო აეროპორტის აშენების მთავარი მიზეზი გაზრდილი ტრაფიკი იყო რომელსაც არსებული აეროპორტი ვეღარ უმკლავდებოდა. ახალ აეროპორტს გახსნისას წელიწადში 29 მილიონი მგზავრის მომსახურების საშუალება ექნება, რაც ამჟამინდელზე სამჯერ მეტია. დასრულების შემდეგ წელიწადში 50 მილიონი მგზავრის მომსახურებას შეძლებს, ზოგიერთის გათვლით კი აეროპორტს წელიწადში 93 მილიონი მგზავრის მომსახურება შეეძლება, რაც მას დუბაის შემდეგ მეორე უდიდეს აეროპორტად აქცევს რეგიონში. გარდა ამისა, დაგეგმილია, რომ აეროპორტი 320 000 თვითმფრინავსა და 2 მილიონ ტონა ტვირთს მოემსახურება. სარეგისტრაციო და სავაჭრო ზონები დღეს არსებულზე 12-ჯერ დიდი იქნება. აეროპორტი ქალაქ დოჰის ფართობის 2/3 ზომის იქნება.
აეროპორტს გააჩნია ოაზისის თემატიკა. ბევრ ნაგებობას გააჩნია წყლის მოტივები, ტალღისებური სახურავითა და უდაბნოს მცენარეულობით.