cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კემარი
აღნიშნულ თამაშს ბევრი საერთო აქვს თანამედროვე სტანდარტულ ფეხბურთთან, როგორც წესებით. კემარი არა მარტო იაპონიაშია პოპულარული, არამედ აზიის სხვა ქვეყნებშიც, ერთ-ერთ პოპულარულ და საყოველთაო თამაშად ითვლება.
ეგნატე და ვახტანგ ფიფიების ქუჩა
ეგნატე და ვახტანგ ფიფიების ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს დიდუბის რაიონში (დიდუბე); რკინიგზიდან აკაკი წერეთლის გამზირამდე. წარმოიქნმა XIX საუკუნის მიწურულს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ტრამვაის ქუჩა, 70–იან წლებში – ვლადიმერ ვორონინის, 1997 წელს ეგნატე და ვახტანგ ფიფიების სახელი ეწოდა.
ლიტერატურა
ფიფიები
ნამსხვრევები
ნამსხვრევები (Paramparça) — თურქული ტელესერიალი, რომელიც გადაღებულია „Endemol Turkey“-ის მიერ სადაც მთავარ როლს ასრულებენ ებრუ იოზქანი, ერკან პეტეკაია, ნურგულ იეშილჩაი.
შინაარსი
ორი ადამიანის ცხოვრება უბედური შემთხვევის დროს იკვეთება, გულსერენი (ნურგულ იეშილჩაი) ახალგაზრდა ორსული გოგონაა, რომელიც სტამბულის გარეუბანში ცუდ სამეზობლოში ცხოვრობს, მას უბედური შემთხვევის დროს მშობიარობა ეწყება და საავადმყოფოში გადაიყვანენ, დილარა (ებრუ იოზკანი) ერთ-ერთი ყველაზე მდიდარი ბიზნესმენის ასიმ ტერზიოღლუს შვილია, იმავდროულად მასაც მშობიარობა ეწყება, ისინი ერთ სავადმყოფოში მოხვდებიან და გვარების მსგავსების გამო (გულსერენ გულფინარი/დილარა გურფინარი) საავადმყოფოს ექთნებს შეცდომა მოსდით და შვილებს მშობლებს არასწორად გადასცემენ: გულსერენის გოგონას ჯანსუს მისცემენ დილარას და დილარას გოგონას ჰაზალს გულსერენს. 15 წლის შემდეგ გულსერენი კვლავ ცხოვრობს სტამბოლის გარეუბანში დილარას შვილთან ჰაზალთან ერთად. ის ცდილობს საუკეთესო გარემო შეუქმნას თავის შვილს ჰაზალს, იგი ქმარმაც მიატოვა. გულსერინი მუშაობს მაღაზიაში გამყიდველად, იმავდროულად დილარა ცხოვრობს გულსერენის ქალიშვილთან ჯანსუსთან და მის უფროს ვაჟიშვილთან ოზანთან ერთად სასახლეში ბოსფორზე, აღუწერელ სიმდიდრეში. ის სტამბოლში ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან და პატივცემულ ქალად ითვლება, მიუხედავად იმისა, რომ ის ცხოვრობს სიმდიდრეში, მისი ცხოვრება მეუღლესთან ჯიჰანთან (ერკანი) პრობლემურია. 15 წლის შემდეგ ჯანსუ ავტოკატასტროფაში მოჰყვება, რითაც მშობლები გაიგებენ სიმართლეს. ორი ოჯახის ინტრიგა, შვილების და მშობლების დაპირისპირების მიზეზი ხდება, სიტუაცია იძაბება, როდესაც დილარას ქმარს (ჯიჰანს) გულსერენი უყვარდება, მათი სიყვარული ბევრი დაპირისპირების მიზეზი გახდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2014 წლის სერიალები კატეგორია:თურქული სერიალები კატეგორია:ენდემოლის სერიალები
გუანაის მუნიციპალიტეტი
გუანაის მუნიციპალიტეტი (Guanay) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის ლარეკახის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 11 433 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 6 706 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-პასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
კაკლიანის ეკლესია
კაკლიანის ღმრთისმშობლის ეკლესია — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარეში დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ კაკლიანში. ტაძარი ერთნავიანია და დათარიღებულია XI საუკუნით. კედელზე შემორჩენილია ლაპიდარული წარწერა.
ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:დმანისის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ქვემო ქართლის მხარეში
ჩიგუატის რაიონი
ჩიგუატის რაიონი (Distrito de Chiguata) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2946 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 686 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.83 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 460.81 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
Lost Sirens
სქოლიო
კატეგორია:New Order-ის ალბომები კატეგორია:2013 წლის ალბომები კატეგორია:Rhino Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები სტიუარტ პრაისის პროდიუსერობით კატეგორია:2013 წლის კომპილაციური ალბომები
ნიჟნეგალეევო
ნიჟნეგალეევო (Нижнегалеево; Түбәнге Ғәле) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, ზილაირის რაიონში. მიეკუთვნება ვერხნეგალეევის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ ზილაირიდან განლაგებულია 80 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სიბაიდან 120 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 2 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ზილაირის რაიონის სოფლები
სპარსეთის ყურის ომის სინდრომი
სპარსეთის ყურის ომის სინდრომი, აგრეთვე ცნობილი როგორც სპარსეთის ყურის ომის დაავადება — ქრონიკული და მულტისიმპტომური დაავადება, რომელიც აღენიშნებათ 1990-1991 წლების სპარსეთის ყურის ომის სამხედრო ვეტერანებს და სამოქალაქო პირებს.
სინდრომი ხასიათდება მწვავე ტკივილებით და ახლავს განსხვავებული სიმპტომები, მათ შორის დაღლილობა, კუნთების ტკივილი, გონებრივი პრობლემები, გამონაყარი და დიარეა. 697 000 ამერიკელ სამხედრო ვეტერანთაგან 250 000 მათგანს, რომლებიც შეიარაღებულ ძალებში მსახურობდნენ 1991 წლის სპარსეთის ყურის ომის დროს, აღენიშნებათ აღნიშნული დაავადების სიმპტომები, რომლებმაც სერიოზული შედეგები გამოიწვია. 1995 წლიდან 2005 წლამდე შუალედში, იმ მებრძოლების მდგომარეობა, რომლებიც იბრძოდნენ ზემოაღნიშნულ ომში, გაუარესდა მათთან შედარებით, ვინც ამ ომში მივლენილი არ ყოფილან.
სქოლიო
კატეგორია:სინდრომები
New Line Cinema
New Line Productions Inc., საქმიანობას ახორციელებს New Line Cinema-ს სახელწოდების ქვეშ — ამერიკული კინომწარმოებელი სტუდია, რომელსაც ფლობს Warner Bros.
კომპანიას მონაწილეობა აქვს მიღებული ისეთი ცნობილი პროექტების გამოშვებაში როგორებიცაა კინოტრილოგიები „ბეჭდების მბრძანებელი“ და „ჰობიტი“, ფილმების სერია „ბლეიდი“, „დანიშნულების ადგილი“, „ჩლუნგი და ჩლუნგზე უფრო ჩლუნგი, „საშინელება თელების ქუჩაზე“, „ძაღლის კუდის ქიცინი“, „სასიკვდილო ბრძოლა“, „პიკის საათი“ და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:New Line Cinema კატეგორია:Warner Bros. კატეგორია:აშშ-ის კინოდისტრიბუტორი კომპანიები კატეგორია:ამერიკული კინოკომპანიები კატეგორია:1967 წელს დაარსებული ამერიკული კომპანიები კატეგორია:1967 წელს დაარსებული მედიაკომპანიები კატეგორია:1967 წელს დაარსებულები აშშ-ში
სამღერეთის ქუჩა
სამღერეთის ქუჩა - ნაძალადევის რაიონის (ლოტკინი): დიმიტრი ჟღენტის ქუჩიდან ნიკოლოზ ხუდადოვის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნეში. 40-იან წლებში. ადრე პიონერის II ქუჩა ერქვა. 1990წელს. ს.ქ. ეწოდა. სამღერეთი - სოფელი თეთრი წყაროს რ-ნში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონი
მანანა გაბაშვილი
1968 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი და ასპირანტურა 1971 წელს.
1972-1990 წლებში ეწეოდა საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის გიორგი წერეთლის სახელობის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი, ამავე ინსტიტუტის ახალგაზრდა მეცნიერ მუშაკთა და ასპირანტთა საბჭოს თავმჯდომარე, ახალგაზრდა აღმოსავლეთმცოდნეთა სამეცნიერო ჟურნალის „ჯევან მარდის“ რედაქტორი. საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი: საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა-თავისუფალი საქართველო“, საქართველოს ეროვნულ-ლიბერალური კავშირი, საგარეო ურთიერთობათა კომისიის წევრი, აღმოსავლეთის ქვეყნებთან ურთიერთობის ქვეკომისიის თავმჯდომარე. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი. თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლექტორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
გუაკის მუნიციპალიტეტი
გუაკის მუნიციპალიტეტი (Guaqui) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის ინგავის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 9 507 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 183 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-პასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ტაჯიკეთი 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ტაჯიკეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეხუთედ 2012 წელს, დიდი ბრიტანეთის დედაქალაქ ლონდონში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ 1 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
ხაკობო-უნტერის რაიონი
ხაკობო-უნტერის რაიონი (Distrito de Jacobo Hunter) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 250 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 46 216 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2 300 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 20.37 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
ნოვოალექსანდროვკა (ზილაირის რაიონი)
ნოვოალექსანდროვკა (Новоалександровка; Александровка) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, ზილაირის რაიონში. მიეკუთვნება ბერდიაშის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ ზილაირიდან განლაგებულია 28 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სარაქთაშიდან 108 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 119 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ზილაირის რაიონის სოფლები
ძარის ტრაგედია
მინი|ძარის ტრაგედიის ამსახველი ფოტო ძარის ტრაგედია — 1992 წლის 20 მაისს (საქართველოს ტერიტორიაზე კონსტიტუციური ხელისუფლების არარსებობის პერიოდში) ჯავა-ცხინვალის დამაკავშირებელ მონაკვეთზე სოფელ ძარის გზაზე მომხდარი ტრაგედია, რომლის დროსაც სატვირთო ავტომობილში დაუდგენელი შეიარაღებული დაჯგუფების მიერ ჩაიცხრილა ჩრდილოეთ ოსეთში მიმავალი ეთნიკური ოსი მშვიდობიანი მოსახლეობა. ტრაგედიას 33 ადამიანი ემსხვერპლა, მათ შორის, ქალები და ბავშვები, 16 ადამიანი კი, დაშავდა.
20 მაისს, საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭომ ამ ფაქტთან დაკავშირებით მოიწვია საგანგებო სხდომა. სხდომის დასაწყისში სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარემ, ედუარდ შევარდნაძემ აღნიშნა, რომ ოსი მოსახლეობის მიმართ ჩადენილი დანაშაული წინასწარ გააზრებული ბოროტებაა. იგი იმ ძალებმა განახორციელეს, ვისაც დღეს საქართველოში სიმშვიდე და სტაბილური მდგომარეობა არ აწყობს.
ცხინვალის რეგიონში ბოლო სამი დღე სიმშვიდით გამოირჩეოდა. ქართული და ოსური მხარეების ხელმძღვანელები რეალურად შეთანხმდნენ ცეცხლის შეწყვეტის თაობაზე. აღნიშნული დანაშაული ჩადენილია მაშინ, როდესაც საქართველოში იმყოფება ევროპაში უშიშროებისა და თანამშრომლობის თათბირის ექსპერტთა ჯგუფი.
სახელმწიფო საბჭოს პრეზიდიუმის წევრმა ბატონმა ჯაბა იოსელიანმა ამ ვანდალური აქტის განხორციელებაში ბრალი დასდო ყოფილ ექს-პრეზიდენტს. მან გაიხსენა ბატონი ზვიად გამსახურდიას მიმართვა, რომელშიც საქართველოში დესტაბილიზაციის მიღწევის მიზნით თავის მომხრეებს დივერსიებისა და ტერორისაკენ მოუწოდებდა.
სახელმწიფო საბჭოს წევრებმა კატეგორიულად მოითხოვეს დამნაშავეთა სწრაფი გამოაშკარავება. დაისვა საკითხი სპეციალური კომისიის შექმნის თაობაზე, რომელიც კონტროლს გაუწევს ბოროტმოქმედთა დადგენისა და გამოძიების საქმეს.
ცხინვალში 20 მაისი გამოცხადებულია გლოვის დღედ. ამ დღეს, ყოვეწლიურად დაღუპულთა ხსოვნის პატივსაცემად იმართება ღონისძიებები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთ ოსეთის კონფლიქტი კატეგორია:ტრაგედიები საქართველოში
კოლხეთის სატრაპია
კოლხეთის სატრაპია — სპარსეთის იმპერიის ერთ-ერთ რეგიონი, აქემენიანთა სახელმწიფოს ეპოქაში. ჰეროდოტეს ცნობით, აქემენიანთა იმპერიის 20 ოლქიდან (სატრაპიიდან) იყო რიგით მე-19 და საიმპერიო კარს ყოველწლიურად უხდიდა ხარკს, 300 ვერცხლის ტალანტის ოდენობით. გეოგრაფულად მოიცავდა სამხრეთ კოლხეთს და აერთიანებდა აქ მცხოვრებ ქართველურ ტომებს. მასში, ჰეროდოტეს მიხედვით, შედიოდნენ მოსხები, ტიბარენები, მაკრონები, მოსინოჲკები და მარები.
მაკრონებსა და მოსინიკებს არტაიკტესი — ჰელესპონტის სატრაპი, მარებისა და კოლხების სათავეში კი იდგა ფარანდატე.
სატრაპიაში, არ შედიოდა ჩრდილოეთ კოლხეთი — კოლხეთის სამეფოს კლასიკური ტერიტორია. ფაზისის გარშემო მცხოვრები კოლხები ხარკს ნატურით იხდიდნენ. ისინი ყოველწლიურად 100 ბიჭსა და 100 გოგოს გზავნიდნენ სპარსეთში, ამის სანაცვლოდ კი მათ დარიოს I-ის მიერ გატარებული ადმინისტრაციული რეფორმა არ შეეხოთ და ნომინალური დამოუკიდებლობა შეინარჩუნეს.
სქოლიო
კატეგორია:აქემენიანთა სატრაპიები კატეგორია:კოლხეთი
ოქროს გლობუსის მე-12 დაჯილდოება
ოქროს გლობუსის მე-12 დაჯილდოება გაიმართა 1955 წლის 24 თებერვალს. მასში 1954 წლის ფილმები მონაწილეობდნენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოქროს გლობუსი
ძველი ბაზარი (სკოპიე)
250px|მინიატიურა|ძველი ბაზრის ტიპური ქუჩა ძველი ბაზარი (Стара Чаршија) — ძველი სკოპიეს სავაჭრო უბანი. მდებარეობს მდინარე ვარდარის აღმოსავლეთ სანაპიროზე. ეს ადგილი XII საუკუნიდან ქალაქის მნიშვნელოვანი სავაჭრო ცენტრია.
ძველმა ბაზარმა თავის განვითარების უმაღლეს წერტილს ოსმალურ ეპოქაში მიაღწია, როდესაც მის გარშემო იყო 30 მეჩეთი, რამდენიმე ტაძარი და ქარვასლა. ამჟამად ძველი ბაზარი ეროვნული კულტურული ნაკრძალის სტატუსს ატარებს.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის ისტორია
ანდრიივსკე (კონოტოპის რაიონი)
ანდრიივსკე (Андріївське) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს სუმის ოლქის კონოტოპის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 58 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კონოტოპის რაიონის სოფლები
საბუის შესახვევი
საბუის შესახვევი — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); მდებარეობს გრემისა და ბურების შესახვევებს შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩუღურეთის რაიონის ქუჩები
Game Critics Awards
საუკეთესო სიმულატორი
(Combat, Flight, Non-Combat)
ნეპალის ცენტრალური ზოოპარკი
ნეპალის ცენტრალური ზოოპარკი — ზოოპარკი ჯავალახელში, ნეპალი. ზოოპარკში ცხოვრობს 109 სახეობის 870 ცხოველი. მას ხელმძღვანელობს ბუნების დაცვის ეროვნული ფონდი (NTNC). თავდაპირველად მას კერძო ზოოპარკის სტატუსი ჰქონდა, მაგრამ 1956 წლიდან იგი საჯაროა.
ბოტო ჯატრას ფესტივალის განმავლობაში, ზოოპარკს 34 000-მდე სტუმარი ჰყავს.
ისტორია
ცენტრალური აკვარიუმი მეფე სიდჰი-ნარსინგ-მალის მმართველობის დროს აშენდა, რაც ერთ დროს ლალიტპურისათვის წყლის ერთადერთი წყარო იყო.
ცხოველები
ზოოპარკში 109 სახეობის 870 ცხოველია წარმოდგენილი, მათ შორის 15 ადგილობრივი სახეობა, რომელთა შორისაა ბენგალური ვეფხვი და ინდური მარტორქა. ასევე, წარმოდგენილნი არიან ცხოველთა სახეობები მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებიდან, მაგალითად: ბეჰემოტები, სიამანგები, აფრიკული სირაქლემები და მრავალი სახეობის ფრინველი. ასევე ის მოიცავს აკვარიუმს სუბტროპიკული თევზებისთვის.
ძუძუმწოვრებიდან ზოოპარკში აღსანიშნავია: აზიური სპილო, ასამური მაიმუნი, მუნტჟაკი, გარნა, ნილგაუ, გულმანი, მურა ლეოპარდი, ინდური მაჩვზღარბა, ჰიმალაიური დათვი, კუკუ-იამანი, ბეჰემოთი, ტურა, ლელიანის კატა, ბენგალური კატა, ინდური მარტორქა, ბენგალური ვეფხვი, სიამანგი, აქსისი, ზოლებიანი აფთარი და აზიური კამეჩი .
ფრინველებიდან აღსანიშნავია: ჟაკო, წეროტურფა, აზიური ყარყატი, ინდური იბისი, ხუჭუჭა თუთიყუში, ბუ, ტრამალის არწივი, აფრიკული სირაქლემა, მთის ბატი, რუხი ყანჩა, ჰიმალაიური სვავი, შავი ხოხობი, ინდური სვავი, ინდური წერო, Anthracoceros albirostris, ვერცხლისფერი ხოხობი, ხოხობი, დიდი თეთრი ვარხვი, თეთრთვალა კაკაჩა, დიდი რქოსანი კაკადუ, თეთრი ყარყატი.
სქოლიო
კატეგორია:ნეპალის ზოოპარკები
პინკ ფლოიდის 1974 წლის ტურნეები
1974 წელს ჯგუფმა პინკ ფლოიდმა გამართა კონცერტების სერია.
ფრანგული ტურნე
ჯგუფის 1974 წლის ფრანგული ტურნე დაიწყო 18 ივნისს და დასრულდა 26 ივნისს.
ბრიტანული ტურნე
ბრიტანული ტურნე დაიწყო 4 ნოემბერს და დასრულდა 14 ნოემბერს. 16 ნოემბრის შოუ ჩაიწერა BBC Radio One-ის მიერ. ჩანაწერები ამ კონცერტიდან შეტანილი იქნა კომპლექტებში Dark Side of the Moon და Wish You Were Here, გარდა „Echoes“-ის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პინკ ფლოიდის საკონცერტო ტურნეები კატეგორია:1974 წლის საკონცერტო ტურნეები
ჩემი მოკლე ისტორია
ჩემი მოკლე ისტორია (My Brief History) — ინგლისელი ფიზიკოსის, სტივენ ჰოკინგის ავტობიოგრაფიული, მემუარული ჟანრის ნაწარმოები, სადაც ჰოკინგი მსუბუქი იუმორით მოუთხრობს მკითხველს თავისი ცხოვრების უმთავრესი და საინტერესო მომენტების შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:2013 წლის წიგნები
ნოვოპოკროვსკი (ბაშკირეთი)
ნოვოპოკროვსკი (Новопокровский; Яңы Покровка) — ხუტორი რუსეთში, ბაშკირეთში, ზილაირის რაიონში. მიეკუთვნება დმიტრიევის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ ზილაირიდან განლაგებულია 40 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სარაქთაშიდან 151 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 65 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ზილაირის რაიონის სოფლები
ხოსე-ლუის-ბუსტამანტეს რაიონი
ხოსე-ლუის-ბუსტამანტეს რაიონი (Distrito de José Luis Bustamante) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 310 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 76 270 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7 000 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 10.83 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
სეგმენტური ხე
სეგმენტური ხე კომპიუტერულ მეცნიერებაში — ორობითი ხე, რომელიც მასივის სეგმენტების ან ინტერვალების შესანახად გამოიყენება. თითოეული კვანძი წარმოადგენს მასივის გარკვეული სეგმენტის შესახებ ინფორმაციას. ის ძალიან ზოგადი მონაცემთა სტრუქტურაა და უამრავ ამოცანას წარმატებით ხსნის. ყველაზე ცნობილია გარკვეულ სეგმენტზე ჯამის, ან მინიმალური/მაქსიმალური მნიშვნელობის პოვნა. ამ ყველა ოპერაციას სეგმენტური ხე ლოგარითმულ დროში აკეთებს, რაც გაცილებით სწრაფია ვიდრე პირდაპირი, ბრუტ-ფორს მიდგომა. სეგმენტური ხისთვის ძირითადად სამ ოპერაციას განიხილავენ: მისი აგება, სეგმენტის შესახებ ინფორმაციის მოძიება და განახლება. როგორც წესი, რადგან სეგმენტური ხე ორობითი ხეა, ის წრფივ მონაცემთა სტრუქტურაში იწერება.
სეგმენტური ხე სტატიკურია, რადგან აგების შემდეგ მისი სტრუქტურის შეცვლა არ ხდება, მხოლოდ კვანძების მნიშვნელობების შეცვლა ხდება განახლების ოპერაციის დროს.
სეგმენტური ხის აგებას O(n) დრო სჭირდება, მაგრამ თუ ყოველი ელემენტისთვის გავუშვებთ განახლების ფუნქციას იმუშავებს O(n\log n)-ში, რადგან თითოეული nელემენტისთვის საჭიროა განახლების ოპერაციის გამოყენება, რომელიც O(\log n) დროში მუშაობს. რაც შეეხება მეხსიერებას, მისი ასიმპტოტიკა O(n\log n) - ია. შევნიშნოთ, რომ სეგმენტური ხის აგების შემდეგ, სეგმენტის შესახებ ინფორმაციის მოძიება და განახლება O(\log n) - დროში მუშაობს, სწორედ ეს არის მისი უპირატესობა.
სტრუქტურა და იმპლემენტაცია
განახლების ფუნქცია C++ - ზე
ფუნქციის არგუმენტები :
node - მიმდინარე კვანძი, თავიდან ვიწყებთ პირველიდან.
start და end - სეგმენტის ბოლოები
index - ინდექსი, რომლის მნიშვნელობაც ხდება val
ინფორმაციის მოძიების ფუნქცია, ამ შემთხვევაში მინიმალური მნიშვნელობის პოვნა C++ - ზე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პროგრამირება კატეგორია:ალგორითმები
ნამული
ნამულის მთის ქვედა კალთებზე ჭარბობს ჩაის პლანტაციები. შუა სიმაღლის კალთებზე ხდება სასოფლო-სამეურნეო სამუშაოები. უახლოესი ქალაქია გურუე, რომელიც ჩაის დიდი პლანტაციების რაიონია მოზამბიკში.
ნამულის მთა 1886 წლის აგვისტოში აღმოაჩინა ჰენრი ედვარდ ო'ნილმა, რომელიც იყო დიდი ბრიტანეთის კონსული მოზამბიკში 1879 წელს. ეს აისახა იუბერ ლაინსის და ჯეკი ვინსენტის ორნითოლოგიურ ექსპედიციაში 1931/1932 წლებში. მოზამბიკის სამოქალაქო ომის და ცუდი გზების გამო ექსპედიციები ვერ ტარდებოდა 1998 წლამდე, როდესაც სამხრეთაფრიკელმა ორნითოლოგთა ჯგუფმა მიიღო შესაძლებლობა გამოეკვლია ტყეები ნამულის მთაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოზამბიკის მთები
შალვა რადიანის ქუჩა
შალვა რადიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ვაკის რაიონში (ვაკე); ირაკლი აბაშიძის ქუჩიდან ბადრი შოშიტაშვილის ქუჩამდე. ადრე ვასილ ბარნოვის IV ჩიხი იყო. ქუჩას შალვა რადიანის სახელი დაერქვა 1981 წელს.
ლიტერატურა
რადიანი
რუდოლფი (ავსტრიის კრონპრინცი)
რუდოლფ ავსტრიელი (Rudolf von Österreich; დ. 21 აგვისტო, 1858, ლაქსენბურგი, ავსტრია — გ. 30 იანვარი, 1889, მაიერლინგი, ავსტრია) — ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელთა დინასტიის წარმომადგენელი. ავსტრია-უნგრეთის იმპერატორ ფრანც იოზეფ I-ისა და იმპერატრიცა ელისაბედ ბავარიელის ერთადერთი ვაჟი. ავსტრიის კრონპრინცი, რომლის თვითმკვლელობასაც მოჰყვა მემკვიდრული ხაზის შეცვლა.
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|338x338პქ|კრონპრინცი 1887 წელს რუდოლფი დაიბადა 1858 წლის 21 აგვისტოს შლოს ლაქსენბურგში, ვენასთან ახლოს. იგი იყო ავსტრია-უნგრეთის იმპერატორ ფრანც იოზეფ I-ისა და იმპერატრიცა ელისაბედ ბავარიელის მესამე შვილი და ერთადერთი ვაჟი. მას სახელი ისტორიაში პირველი ჰაბსბურგი მმართველის, გერმანიის მეფე რუდოლფ I-ის (1218-1291) პატივსაცემად დაარქვეს.
თავისი აღმზრდელის, ფერდინანდ ფონ ჰოხშტეტერის გავლენით, რუდოლფი ყოველთვის გამოირჩეოდა მეცნიერებისადმი ინტერესით. იგი ადრეული ასაკიდანვე იკვლევდა და აგროვებდა სხვადასხვა სახის მინერალებს. მისი გარდაცვალების შემდეგ მისი მინერალების კოლექცია ვენაში მდებარე აგრარულ უნივერსიტეტს გადაეცა.
1877 წლიდან ახალგაზრდა კრონპრინცის ხელმძღვანელად გრაფი ბომბელი დაენიშნა, რომელიც მანამდე რუდოლფის ბიცოლის, მექსიკის იმპერატრიცა შარლოტ ბელგიელის სამსახურში იყო და საიმპერატორო ოჯახის მხრიდან დიდი ნდობით სარგებლობდა.
რუდოლფი თავის უფროს დასთან, ერცჰერცოგინია გიზელასთან ერთად იზრდებოდა, რის გამოც ისინი ყოველთვის ახლოს იყვნენ ერთმანეთთან. ექვსი წლის ასაკში რუდოლფი დას ჩამოაშორეს, რამეთუ მას, როგორც მომავალ იმპერატორს, კარგი განათლება და სამხედრო გამოცდილება უნდა მიეღო. ამან მათი ურთიერთობა არ შეცვალა მანამ, სანამ გიზელამ ავსტრია არ დატოვა, ვინაიდან იგი ბავარიის ჰერცოგზე დააქორწინეს და იძულებული გახდა მიუნხენში გადასახლებულიყო.
ღრმად კონსერვატორი მამისაგან განსხვავებით, რუდოლფი ლიბერალური შეხედულებებით გამოირჩეოდა. ამით იგი უფრო დედას ჰგავდა. ამის მიუხედავად, მას დედასთან დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდა. მარცხნივ|მინი|272x272პქ|რუდოლფისა და სტეფანიას ქორწინების ალეგორიული ნახატი
ქორწინება
1881 წლის 10 მაისს ვენაში რუდოლფმა ცოლად შეირთო პრინცესა სტეფანია ბელგიელი (1864-1945), ბელგიის მეფე ლეოპოლდ II-ისა და დედოფალ მარია ჰენრიეტა ავსტრიელის ქალიშვილი. მათი ქორწინება თავიდან ბედნიერი იყო, თუმცა მას შემდეგ, რაც 1882 წლის 2 სექტემბერს სტეფანიამ თავიანთი ერთადერთი შვილი, ერცჰერცოგინია ელიზაბეთ მარია გააჩინა, წყვილი ერთმანეთს დაშორდა. ცნობილია, რომ კრონპრინცი სტეფანიასთან ქორწინებაში იმდენად უბედურად თვლიდა თავს, რომ მან სმა და მეგობრებთან ერთად საროსკიპოებში სიარულიც დაიწყო. საბოლოოდ რუდოლფმა განქორწინების თხოვნით რომის პაპ ლეო XIII-საც კი მიმართა, მაგრამ იმპერატორმა აუკრძალა ამაზე ფიქრი და თხოვნა უკან გამოაწვევინა. 1886 წელს რუდოლფსაც და სტეფანიასაც გონორეას დიაგნოზი დაუსვეს, რამაც მათი ცოლქმრული ცხოვრება სამუდამოდ დაასამარა. მინი|285x285პქ|რუდოლფი და მარია
რომანი და სუიციდი
1886 წელს რუდოლფმა მაიერლინგში სანადირო სახლი იყიდა. უკვე 1888 წლის ბოლოს, 30 წლის კრონპრინცი პირველად შეხვდა 17 წლის ბარონესა მარია ვეტშერას, რომელთანაც მალევე გააბა რომანი. 1889 წლის 30 იანვარს რუდოლფი და მარია მაიერლინგის სანადირო ლოჟაში გარდაცვლილები იპოვეს. ექსპერტიზამ დაადგინა, რომ ორივე მათგანმა თავი ერთდროულად მოიკლა. ვინაიდან თვითმკვლელობა ხელს შეუშლიდა რუდოლფს ქრისტიანული წესებით დაკრძალვაში, მისი ოჯახის წევრებმა ექიმი მოისყიდეს და განაცხადეს, რომ მან ეს „ფსიქიკური დისბალანსის“ გამო ჩაიდინა, რის შემდეგაც ის კათოლიკური წესების დაცვით დაკრძალეს ვენაში, საიმპერატორო მავზოლეუმში. რაც შეეხება ვეტშერას, მისი გვამი მალულად გაიტანეს და შუა ღამით ასევე მალულად დაკრძალეს ჰაილიგენკროიცის სოფლის სასაფლაოზე. მაიერლინგის სანადირო ლოჟა იმპერატორმა ფრანც იოზეფმა მონასტრად გადააკეთა და იქ მცხოვრებ მონაზვნებს რუდოლფის სახელზე ყოველდღიური გალობა და ლოცვებში მოხსენიება დაავალა.
იმპერატორი ფრანც იოზეფი, იმპერატრიცა ელისაბედი და პრინცესა სტეფანია გარდაცვლილი რუდოფლის საწოლთან მაიერლინგში მარცხნივ|მინი|246x246პქ|იმპერატორი ფრანც იოზეფი, იმპერატრიცა ელისაბედი და პრინცესა სტეფანია გარდაცვლილი რუდოლფის საწოლთან მაიერლინგში 2015 წელს აღმოაჩინეს ვეტშერას პირადი წერილები, საიდანაც საბოლოოდ გაირკვა, რომ ის და რუდოლფი სუიციდისათვის ერთად ემზადებოდნენ, ვინაიდან მათ ერთმანეთი უყვარდათ, მაგრამ არ შეეძლოთ ერთად ყოფნა.
რუდოლფის გარდაცვალების შედეგები
რუდოლფის ტრაგიკულმა სიკვდილმა იმპერატრიცა ელისაბედი სასოწარკვეთაში ჩააგდო. ცნობილია, რომ იგი სიცოცხლის ბოლომდე მხოლოდ შავ სამოსს იცვამდა და რაც დრო გადიოდა, სულ უფრო იშვიათად ტოვებდა საიმპერატორო სასახლეს. იმპერატრიცა ელისაბედი 1898 წელს შვეიცარიაში ვიზიტისას დანით მოკლა იტალიელმა ანარქისტმა ლუიჯი ლუჩენიმ.
პოლიტიკური თვალსაზრისით, რუდოლფის გარდაცვალებამ იმპერატორი ფრანც იოზეფი მამრობითი სქესის მემკვიდრის გარეშე დატოვა. ამის გამო ტახტის ახალი მემკვიდრე ფრანც იოზეფის ძმის, კარლ ლუდვიგის ვაჟი, ფრანც ფერდინანდი იქცა, რომელიც 1914 წელს ცოლთან ერთად მოკლეს სარაევოში, რასაც მოჰყვა პირველი მსოფლიო ომის დაწყება. თავად იმპერატორი ფრანც იოზეფი 1916 წელს გარადიცვალა და ტახტზე ფრანც ფერდინანდის ძმისწულმა, კარლ I-მა დაიკავა, რომლის არაეფექტურ მმართველობასაც 1918 წელს იმპერიის დაშლა და მონარქიის დამხობა მოჰყვა.
ბაქოს ბავშვთა თეატრი
ბაქოს საბავშვო თეატრი — არის ახალგაზრდა მაყურებლის თეატრი ყარაჩუშურში, აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქო. თეატრი დაარსდა 2001 წელს. მონაწილეობს ეროვნულ და საერთაშორისო თეატრალურ ფესტივალებში, თანამშრომლობს საერთაშორისო ორგანიზაციებთან და მასპინძლობს სპეციალური საჭიროების ბავშვების თეატრალურ სტუდიას.
ისტორია
ბაქოს ბავშვთა თეატრი 2001 წელს ბაქოს ქალაქის აღმასრულებელი ხელისუფლების №260-ე ბრძანებით და ბაქოს ქალაქის კულტურისა და ტურიზმის დეპარტამენტის №32-ე ბრძანებულებით დაარსდა. ინტიგამ სულთანი თეატრის დირექტორია 2002 წლის 1 მაისიდან.
ბაქოს ბავშვთა თეატრი მუშაობდა ზღვისპირა ეროვნული პარკის შენობაში 2008 წლის 23 მაისამდე. 2008 წლის 24 მაისიდან 2013 წლის 31 მარტამდე თეატრი განთავსდა სარაბსკის სახელობის კულტურის სახლში. 2013 წლიდან ბაქოს ბავშვთა თეატრი ფუნქციონირებს ქარაჩუხურის დასახლებაში, აბასოვის სახელობის კულტურის სახლში.
ფესტივალები
ბაქოს ბავშვთა თეატრმა მონაწილეობა მიიღო ფაჯრის 34-ე საერთაშორისო თეატრალურ ფესტივალში, რომელიც ჩატარდა 2016 წლის 21 იანვრიდან - 1 თებერვლამდე ირანში. თურქეთში] [[სინოპი|სინოპის თეატრალურ ფესტივალზე ჯგუფმა შეასრულა სპექტაკლი „ქანდაკება“.
დღემდე, თეატრმა შექმნა 100-მდე თაეტრალური-მხატვრული წარმოდგენა. ერთ-ერთი გამორჩეული სპექტაკლია „ჰუმაის ოცნება“, რომელიც დაფუძნებულია ელჩინ აფანდიევის შემოქმედებაზე, განკუთვნილია არის 3-7 წლის ბავშვებისთვის.
აღნიშნული სპექტაკლი ეხება, ბავშვის ცხოვრებას, რომელიც მუდამ ცუდად იქცევა თავის სათამაშოებთან, ჰუმეი ხედავს სათამაშოებს თავის ოცნებაში. ისინი მასთან არ თამაშობენ, სჯიან. ჯადოსნურ სამყაროში აღორძინებული სათამაშოები მოუწოდებენ დაეხმარონ ამ ჯადოსნური სამყაროს ბრძანებელს. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ცდილობენ დააწყნარონ ის, სათამაშოები აპროტესტებენ. ჰუმა ჰპირდება, რომ არ დააზარალებს მის სათამაშოებს. წარმოდგენა დაახლოებით 45 წუთს გრძელდება.
სქოლიო
კატეგორია: ბაქოს თეატრები კატეგორია: ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
ჭერამი
250პქ|მინი|მარჯვნივ|ჭერმის ნაყოფიანი ტოტი ([[მცხეთა)]] ჭერამი — გარგარის (Prunus armeniaca) ადგილობრივი ფორმა. გავრცელებულია აღმოსავლეთ საქართველოს სხვადასხვა რაიონში, დიდი რაოდენობითაა თბილისის შემოგარენსა და გარდაბნის მუნიციალიტეტში. გვხვდება გაფანტული სახით და უფრო ვრცლადაა ვიდრე გარგარის კულტურული ჯიშები. ცნობილია ჭერმის ჯიშური ფორმები, რომლებიც ერმანეთისაგან განირჩევიან სიმწიფის დროით, ნაყოფის სიმსხოთი და შეფერვით. ამ თესლნერგებიდან მოსახლეობა „ყაისის“ სახელწოდებით არჩევს ფორმებს, რომლებსაც კურკაში ტკბილი თესლი აქვს. ფორმებს შორის არის ისეთებიც, რომლებიც წარმოებისათვის ღირსშესანიშნავია. ჭერმის ნაყოფს უმთავრესად ფაფის, საწებლებისა და წვენის დასამზადებლად იყენებენ. იხმარება აგრეთვე ნედლადაც.
ძლიერად ზრდადი ხეა, იზრდება 10–15 მეტრამდე. აქვს გადაშლილი ფორმის ვარჯი. ნაყოფი წვრილი ან საშუალო ზომისაა, ფერად ყვითელი, აქვს სხვადასხვა ინტენსივობის შეფერილობა. რბილობი ძარღვიანი და ფხვიერია, ხასიათდება ძლიერ არომატული საგემოვნო თვისებებით, თესლი მწარეა. მწიფს ივნისის ბოლოდან ივლისის შუა რიცხვებამდე. დაავადებებს კარგად უძლებს, ნემატოდების მიმართ საკმაოდ მაღალ გამძლეობას ამჟღავნებს. გამოირჩევა ხანგრძლივი სიცოცხლის უნარით, უხვი, რეგულარული მოსავლიანობით, მაღალი ყინვა- და გვალვაგამძლეობით, თესლის აღმოცენების მაღალი უნარით. ნიადაგის მიმართ ნაკლებად მომთხოვნია. კარგად იზრდება მლაშე ნიადაგებზეც. ვერ იტანს ჭარბტენიანობას. კარგად ეგუება ნიადაგის მაღალ კარბონატობას. გამოიყენება ატმის საძირედ შიდა ქართლისა და თბილისის საგარეუბნო ზონაში, ზოგჯერ — გარგარისადაც.
სქოლიო
კატეგორია:გარგარი
ძიტო
იმპერატორი ძიტო (持統天皇; დ. 645 — გ. 703) — იაპონიის რიგით 41-ე იმპერატორი 686-697 წლებში. იმპერატორ ტენძის ქალიშვილი და იმპერატორ ტენმუს მეუღლე.
ბიოგრაფია
ძიტო დაიბადა 645 წელს. იგი იყო იაპონიის იმპერატორ ტენძის ქალიშვილი. დედამისი იყო მინისტრ იო-ომ სოგა ნო იამადას ასული სოგა ნო ოჩი-ნო ირაცუმე. 673 წელს, ტახტზე ასვლისას ძიტო თავის ბიძაზე, იმპერატორ ტენმუზე დააქორწინეს.
როგორც ცნობილია, ქორწინების პერიოდში ძიტოს უნონოსარარა, ან უნონოსასარა, ან უნო ერქვა.
მასა და ტენმუს მხოლოდ ერთი ვაჟი, კუსაკაბე შეეძინათ, რომელმაც მართალია ტახტზე ასვლა ვერ მოახერხა, თუმცაღა ორი იმპერატორის მამა გახდა.
686 წელს, იმპერატორ ტენმუს გარდაცვალების შემდეგ ტახტი ძიტომ დაიკავა, რომელსაც თავიდან მხოლოდ სასამართლო და ადმინისტრაციული მოვალეობები უნდა შეესრულებინა. 687 წელს იგი ოფიციალურად გახდა იაპონიის იმპერატორი, რათა თავისი ვაჟის უფლებები დაეცვა. თავისი ხანმოკლე მონარქობისას, ძიტო ქვეყანას ფუძივარას სასახლიდან მართავდა. 689 წელს მან აკრძალა სამაგიდო თამაშ სუგოროკუს თამაში. 690 წელს ბრძანება გააუქმა და სოგოროკუს თამაში კვლავ ნებადართული გახდა. რამდენადაც ცნობილია, ძიტოს ეს ნაბიჯი მისმა მინისტრმა, მივა-ნო-ასონო-ტაკეშიმარომ უკარნახა.
პრინცი კუსაკაბე ძიტოს მემკვიდრედ ითვლებოდა და კრონპრინცის წოდებასაც ატარებდა, თუმცაღა იგი სრულიად მოულოდნელად, 689 წელს გარდაიცვალა 27 წლის ასაკში. ამის გამო, ძიტომ თავის მემკვიდრედ კუსაკაბეს უფროსი ვაჟი, პრინცი მომუ გამოაცხადა, რომელმაც მამისაგან განსხვავებით მოახერხა საიმპერატორო ტახტის დაკავება.
ძიტოს მმართველობა იაპონიაში სულ 11 წელს გაგრძელდა. იგი იაპონიის ისტორიაში 7 ქალი მმართველიდან ერთ-ერთია, რის გამოც დღეისათვის ფემინისტური ორგანიზაციები აქტიურად იბრძვიან იმპერატორ აკიჰიტოს ქალიშვილის მემკვიდრეობისათვის.
697 წელს იმპერატორი ძიტო ტახტიდან თავისი ნებით გადადგა საკუთარი შვილიშვილის, მომუს სასარგებლოდ. როგორც იმპერატორ ტენმუს ქვრივი, ძიტო დარჩენილი ცხოვრების განმავლობაში ატარებდა იმპერატორის ქვრივის წოდებას.
აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ 707 წელს, იმპერატორ მომუს გარდაცვალების შემდეგ ტახტი არა მისმა ვაჟმა, არამედ დედამისმა, ძიტოს ვაჟის ქვრივმა, იმპერატორმა გემეიმ დაიკავა, რომელიც ქვეყანას რვა წელი მართავდა, რის შემდეგაც თავისმა ქალიშვილმა, იმპერატორმა გენშო მ დაიკავა. თავად გენშო, იაპონიის ტახტზე 1724 წლამდე იჯდა.
გადადგომის მიუხედავად, ძიტო აქტიურად ერეოდა პოლიტიკაში და ქვეყანაში კვლავ დიდი ძალაუფლებით სარგებლობდა. იგი 703 წელს, 57-58 წლის ასაკში გარდაიცვალა ფუძივარა-კიოში, თუმცა მისი დაკრძალვის ადგილი დღემდე უცნობია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 645 კატეგორია:გარდაცვლილი 703 კატეგორია:იაპონიის იმპერატორები კატეგორია:ქალი მმართველები
მონღოლეთის ისტორია
წინარეისტორია
ჰომო ერექტუსი მონღოლეთის ტერიტორიაზე დაახლოებით 850,000 წლის წინ სახლობდა. თანამედროვე ადამიანმა მონღოლეთს ზედა პალეოლითში (40-12 ათ. წლის წინ) მიაღწია და ჩამოყალიბდა მატრიარქალურ-გვაროვნული წყობილება. მნიშვნელოვანი წინარეისტორიული სანახაობებია პალეოლითის ხანის ჩრდილოეთის ლურჯი გამოქვაბულის ნახატები (Khoid Tsenkheriin Agui) ხოვდის პროვინციაში და ასევე თეთრი გამოქვაბულის (Tsagaan Agui) ნახატები ბაიანხონგორის პროვინციაში. დორნოდის პროვინციაში ნაპოვნია ნეოლითის ხანის, მეურნეობაში ჩართული დასახლება. დასავლეთ მონღოლეთში თანამედროვე აღმოჩენები მოიცავს მხოლოდ მონადირეებისა და მეთევზეების დროებით საცხოვრისებს.
მონღოლეთის სპილენძის ხანის მოსახლეობა მიიჩნევა პალეომონღოლიდურად, ამ პერიოდში პირველად გამოჩნდა ცხენზე ამხედრებული მომთაბარე ტომები, რომლებიც შუა მონღოლეთში ხანგაის მთიანეთში წარმოშობილ აფანასევოს კულტურას მიეკუთვნებოდნენ (ძ. წ. 3500–2500). ამ კულტურის სამარხებში აღმოჩენილი გადაადგილების ბორბლიანი საშუალებები ძვ. წ. 2200 წლით თარიღდება. ძვ. წ. II ათასწლეულში, ბრინჯაოს ხანის დროს, დასავლეთ მონღოლეთში გავრცელდა: ოკუნევის (ძვ. წ. 2000), ანდრონოვოს (ძვ. წ. 2300–1000) და კარასუკის (ძვ. წ. 1500–300) კულტურები რომლების დროსაც მომთაბარეობა კიდევ უფრო განვითარდა. კულმინაცია იყო ძვ. წ. 209 წელს ხუნუს იმპერიის წარმოქმნა. ამ პერიოდში ჩნდება მონღოლეთში ირმის ქვები, ყორღანები და ქვის ფილების საფლავები. სხვა თეორიების თანახმად ირმის ქვები ძვ. წ. VII-VIII საუკუნეებს მიეკუთვნებიან.
ადრეული ხანის ისტორია
წინარეისტორიული ხანის შემდგომ მონღოლეთში მომთაბარე ტომები სახლდებიან, რომლებიც დროდადრო ქმნიან დიდ კავშირებს, ვითარდებიან და დიდ მნიშვეოლბასაც იძენენ. პირველი მათგანი იყო ხუნუ. ამ ტომმა ძვ. წ. 209 წელს შექმნა გაერთიანება მოდე ჩანი. ისინი იქცნენ დიდ წინაღობად ცინის დინასტიისათვის და იყვნენ ერთ-ერთი უკანასკნელთაგანი ვისაც აიძულეს მონაწილეობის მიღება ჩინეთის დიდი კედლის მშენებლობაში. ხიონგუს ტომის მმართველობა შეცვალა ქოქ-თურუქების მმართველობამ (555–745), რომელიც საუკუნეების განმავლობაში ბატონობდა მონღოლეთში. VII-VIII საუკუნეებში ისინი დაამარცხეს უიღურებმა (745–840) და შემდეგ კიტებმა და ჯურჩებმა. X საუკუნისათვის, ქვეყანა დაყოფილი იყო სხვადასხვა ტომებად.
მონღოლეთის იმპერია
thumbnail|300 px|ხიონგუს იმპერია XII საუკუნის მიწურულისათვის თემუჩინმა, რომელიც თავდაპირველად ყაჩაღთა მეთაური იყო, მოახერხა მონღოლეთის გაერთიანება მანჯურიიდან ალთაის მთებამდე. 1206 წელს მან მიიღო ჩინგის ხანის ტიტული. ცნობილი იყო თავისი სისასტიკითა და მრისხანებით. დაიპყრო აზიის დიდი ნაწილი და შექმნა მონღოლეთის იმპერია, ყველაზე დიდი მომიჯნავე იმპერია მსოფლიო ისტორიაში. ყაენის მემკივიდრეებმა მისი იმპერია გადაჭიმეს დასავლეთით დღევანდელ პოლონეთამდე, აღმოსავლეთით კორეამდე, ჩრდილოეთით ციმბირამდე და სამხრეთით ვიეტნამამდე. იმპერიის ფართობი იყო 33,000,000 კმ 2 (მსოფლიო მიწის 22 %), მოსახლეობა 100 მილიონი კაცი. thumbnail|300 px|მონღოლეთის იმპერია ჩინგის ხანის სიკვდილის შემდგომ იმპერია დაიყო ოთხ სახანოდ. ერთ-ერთი მათგანი - დიდი სახანო მოიცავდა დღევანდელ მონღოლეთსა და ჩინეთს. მას მართავდა ჩინგის ხანის შვილიშვილი ყუბულაი (იუანის დინასტია). დიდი სახანოს დედაქალაქი იყო დღევანდელი პეკინი, მაგრამ ორი საუკუნის შემდგომ, 1368 წელს მონღოლები განდევნეს ჩინეთიდან. ჩინეთის არმიამ დაანგრია და გააცამტვერა უამრავი მონღოლური ქალაქი, მათ შორის მონღოლეთის დედაქალაქი ყარაყორუმი. წაიშალა იმ კულტურული პროგრესის ნაკვალევი, რომელსაც მიაღწია მონღოლეთმა იმპერიის დროს. 1380 წელს კულიკოვოს ბრძოლით დაიწყო რუსეთის განთავისუფლება მონღოლ-თათართა უღლისაგან. XIV საუკუნის II ნახევარში მონღოლეთის ბატონობა დაემხო ირანში, ამიერკავკასიასა და შუა აზიაში.
იმპერიის შემდგომი პერიოდი
იმპერიის დაცემის შემდეგ, საუკუნეების განმავლობაში მიმდინარეობდა სისხლისმღვრელი ბრძოლები ძალაუფლებისათვის. დამოუკიდებელ ფეოდალურ სახანოებსა და სამთავროებს სჭირდებოდათ ბაზარი მესაქონლეობის პროდუქტისა და პირუტყვის გადასაცვლელად ბინადარი ხალხების ხელოსნურ და სხვა ნაწარმზე. ასეთი ბაზარი იმ დროს შეიძლებოდა ყოფილიყო მხოლოდ ჩინეთი, მაგრამ იგი დიდად არ იყო დაინტერესებული ასეთი გაცვლით. დაიწყო მონღოლური ეკონომიკის კრიზისი. XV საუკუნეში ორგზის წარუმატებლად დამთავრდა ფეოდალური დაქუცმაცებულობის დაძლევისა და მონღოლური სახელმწიფოს აღდგენის ცდა. საუკუნის დასაწყისში გამარჯვება მოიპოვეს ოირატებმა. მათი მეთაური იყო ესენ ტაისი. ოირატებმა ერთ-ერთი შეტაკების დროს (1449 წელს) მძევლად აიყვანეს ჩინეთის იმპერატორი. 1454 წელს ესენ ტაისი მოკლულ იქნა და ხელისუფლება დაუბრუნდათ ჩინგის ხანის შთამომავლებს. XVI საუკუნის დასაწყისში ძალაუფლება ხელში ჩაიგდო ალტან ხანმა. მან დააარსა ჰოჰოტი 1557 წელს, 1578 წელს ის შეხვდა დალაი ლამას, რამაც ხელი შეუწყო მონღოლეთში ბუდიზმის გავრცელებას. მას შემდეგ, რაც ახალი ხანი აბთაი ხანი გახდა ბუდისტი (1585 წელს), მან ააშენა ბუდისტური მონასტერი ერდენ-ზუუ 1586 წელს.
XVI-XVII საუკუნეების მიჯნაზე მონღოლეთი მანჯურიელ ფეოდალთა ექსპანსიის ობიექტი გახდა. 1634 წელს მათ გაანადგურეს სამხრეთ მონღოლეთში უდიდესი ჩახარის სახანო. 1636 წელს, სამხრეთ მონღოლეთის ნოინებმა აღიარეს მანჯურიელთა ბატონობა. იმ დროიდან სამხრეთ მონღოლეთს ეწოდა შიდა მონღოლეთი.
XVII საუკუნის 1630-იან წლებში დასავლეთ მონღოლეთში შეიქმნა ოირატთა ფეოდალური სახელმწიფო. 1640 წელს ჯუნღარიაში (დას. მონღოლეთი) მონღოლეთის საერთო ყრილობაზე ხანებმა და მთავრებმა სცადეს გაერთიანება, მაგრამ უშედეგოდ. 1691 ფეოდალებმა სცნეს მანჯურიელთა ბატონობა. ამის შემდეგ მხოლოდ ოირატთა დამოუკიდებელი ფეოდალური სახანო უწევდა წინააღმდეგობას ჩინელ-მანჯურიელთა შემოსევებს. 1755-1758 წლებში გაიშალა ფართო ანტიმანჯურიული განმათავისუფლებელი მოძრაობა ოირატთა მთავრის ამურსანასა და ხალხას ნოინის ჩინგუნჟაბის ხელმძღვანელობით, თუმცა მანჯურიელებმა აჯანყება ჩაახშეს. 1758 წელს მანჯურიელებმა გაანადგურეს ოირატთა სახელმწიფო და გაჟლიტეს მისი მოსახლეობის დიდი ნაწილი. ამ დროიდან მთლიანი მონღოლეთი ცინის დინასტიას, ჩინეთს დაემორჩილა. 1911 წლამდე მონღოლებს ჩინელები მართავდნენ.
დამოუკიდებლობა
1911 წელს გარე მონღოლეთში ანტიმანჯურიული გამოსვლების, ჩინეთის რევოლუციის და რუსეთის დახმარების შედეგად დაემხო მანჯურიელთა ბატონობა. ყველა მონღოლურმა ტომმა გამოხატა მზაობა მონღოლეთის დამოუკიდებლობისათის. ფეოდალებმა შექმნეს დამოუკიდებელი ფეოდალური, თეოკრატიული სახელმწიფო. რუსეთ-ჩინეთ-მონღოლეთის შეთანხმებით 1915 წელს მონღოლეთი ჩინეთის ავტონომიური ტერიტორია გახდა. 1919 წელს, რუსეთის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ჩინეთის ჯარებმა დაიკავეს მონღოლეთის დედაქალაქი, მაგრამ მათი გამარჯვება დროებითი იყო. 1918-1921 წლებში იაპონიამაც თავის მხრივ სცადა გარე მონღოლეთის დამორჩილება თუმცა რუსმა მოგზაურმა, ბარონმა უნგერმა (სისხლიანი ბარონი), რომელიც იბრძოდა თეთრი არმიის მხარეს წითლების წინააღმდეგ ციმბირში, გამოუშვა შენაერთი მონღოლეთში და დაამარცხა აქ მდგარი ჩინელების შენაერთი. მალევე შეიქმნა მონღოლეთის სახალხო რევოლუციური პარტია დამდინ სუხე-ბატორისა და ხორლოგიინ ჩოიბალსანის მეთაურობით. 1921 წლის 13 მარტს შეიქმნა დროებითი სახალხო მთავრობა და სახალხო რევოლუციური არმიის მთავარსარდლად დაინიშნა სუხე-ბატორი. 18 მარტს გათავისუფლებულ იქნა ქალაქი მაიმაჩენი. რევოლუციამ გაიმარჯვა და ქვეყანას სათავეში ჩაუდგა ახალი ხელისუფლება - სახალხო ხურალები. საკანონმდებლო წესით განმტკიცდა მშრომელი არატების დიქტატურის თავისებური ფორმა. მიუხედავად სახალხო მთავრობისა, რომლის ხელშიც იყო მთელი ძალაუფლება, 1921-1924 წლებში მონღოლეთი ფორმალურად მაინც შეზღუდულ მონარქიად რჩებოდა. სახელმწიფოს სათავეში იდგა ბოგდო-გეგენი (ლამაისტური ეკლესიის მეთაურის ტიტული მონღოლეთში). ამ წლებში სახალხო მთავრობამ განახორციელა მრავალი ანტიიმპერიალური და ანტიფეოდალური ხასიათის გარდაქმნა, რევოლუციის გამარჯვებამ და ანტიფეოდალურმა გარდაქმნებმა გამოიწვია ძალთა გამიჯვნა და კლასობრივი ბრძოლის გამწვავება, დაიწყო კონტრრევოლუციური შეთქმულებები (1922, 1924 წლები), რომლებიც ხელისუფლებამ ჩაახშო. მტკიცდებოდა რევოლუციური მთავრობის კავშირი საბჭოთა კავშირთან. 1921 წლის ნოემბერში მონღოლეთის დელეგაცია შეხვდა ლენინს. 1924 წელს პირველმა სახალხო ხურალმა მონღოლეთი სახალხო რესპუბლიკად გამოაცხადა და მიიღო პირველი კონსტიტუცია. 1929 წელს დაიწყო მსხვილი ფეოდალური საკუთრების ექსპროპრიაცია. კლასების ლიკვიდაციის პროცესს თან სდევდა სხვადასხვა შეიარაღებული გამოსვლები.
მონღოლეთის სახალხო რესპუბლიკა
1924 წელს, მას შემდეგ რაც გარდაიცვალა მეფე და რელიგიური ლიდერი ბოგდო-ხანი, საბჭოთა კავშირმა ოფიციალურად გამოუცხადა მხარდაჭერა მონღოლეთს. 1924 წელს ხორლოგიინ ჩოიბალსანის ხელში მოექცა ძალაუფლება. მის სახელს უკავშირდება კოლექტივიზაცია, ასევე მონასტრების გადაწვა და ბერების ხოცვა. მონღოლეთში 1920 წლისათვის მამაკაცთა დაახლოებით ერთი მესამედი იყო ბერი და XX საუკუნის დასაწყისში დაახლოებით 750 მონასტერი ფუნქციონირებდა სტალინის დიდი წმენდის შემდეგ, რომელიც 1937 წელს დაიწყო, მონღოლეთში 30 000-ზე მეტი ადამიანი დაიღუპა. იაპონური იმპერიალიზმი კი სულ უფრო და უფრო მეტ საშიშროებას წარმოადგენდა საბჭოთა კავშირისთვის. 1939 წლის იაპონია-საბჭოთა კავშირის ომის დროს, საბჭოთა კავშირმა წარმატებით დაიცვა მონღოლეთი იაპონიისაგან. 1945 წელს მონღოლმა მებრძოლებმა მონაწილეობა მიიღეს მანჯურიის ოპერაციაში. 1945 წლის 20 ოქტომბერს ჩატარდა რეფერენდუმი და გამოკითხულთა 100 %-მა (ოფიალური ინფორმაციით) მხარი დაუჭირა დამოუკიდებლობას. 1949 წლის 6 ოქტომბერს მოხდა ჩინეთის მხრიდან მოღოლეთის ოფიციალური აღიარება.
მიხეილ ავენარიუსი
მიხეილ ავენარიუსი (Михаи́л Авена́риус; დ. 19 სექტემბერი, 1835, ცარსკოე-სელო — გ. 16 სექტემბერი, 1895, კიევი) — გერმანული წარმოშობის რუსი მეცნიერი და ფიზიკოსი.
ბიოგრაფია
მიხეილ ავენარიუსი დაიბადა 1835 წლის 19 სექტემბერს ცარსკოე-სელოში (ამჟამად პუშკინი), იურისტისა და პროტესტანტი მღვდლის ოჯახში; ამ ოჯახის 15 შვილს შორის მიხეილი მეცხრე იყო. მან 1854 წელს დაამთავრა პეტერბურგის მეხუთე გიმნაზია, რის შემდეგ შევიდა ამავე ქალაქის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე. 1858 წელს ავენარიუსმა აღნიშნული ფაკულტეტი წარჩინებით დაამთავრა და ფიზიკა-მათემატიკის კანდიდატის ხარისხი მიანიჭეს.
ავენარიუსების გვარი სამეცნიერო ასპარეზზე XVI საუკუნიდან მოღვაწეობდა. XIX საუკუნის დასაწყისში ამ საგვარეულოს ერთი შტო, ალექსანდრე ავენარიუსი გერმანიიდან რუსეთში გადასახლდა; მას შემდეგ ეს შტო რუსულ მეცნიერებასა და ლიტერატურას ემსახურება. ავენარიუსის სწავლის პერიოდში პეტერბურგის უნივერსიტეტის ფიზიკის კათედრას ხელმძღვანელობდა გამოჩენილი ფიზიკოსი ემილ ლენცი, ამიტომ, ბუნებრივია, რომ მისი მოწაფეების ერთი ნაწილი სამეცნიერო-კვლევით მუშაობას უნდა შედგომოდა.
მიხეილ ავენარიუსის შრომები
უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ ავენარიუსი ოთხი წლის განმავლობაში მასწავლებლობდა გიმნაზიაში (ასწავლიდა მათემატიკას), ხოლო 1862 წელს სხვა ახალგაზრდა ფიზოკოსებთან ერთად იგი ბერლინში მიავლინეს. იქ ფიზიკოს გ. კვინკეს რჩევითა და დახმარებით შეიძინა ფიზიკური ხელსაწყოები და სინათლის ინტერფერენციის შესწავლა დაიწყო. პარალელურად იგი ისმენდა პროფესორ ი.პოგენდორფის ლექციებს ფიზიკის ისტორიაში, 1863 წლიდან კი მიიღო ჰ. მაგნუსის ლაბორატორიაში მუშაობის უფლება, სადაც თერმოელექტრობის შესწავლას მიჰყო ხელი. ბერლინის უნივერსიტეტის ნებართვით ჰ. მაგნუსის ლაბორატორია მის კერძო ბინაზე იყო მოწყობილი იქ იმართებოდა სემინარები და ფიზიკაში შესრულებილი შრომების განხილვა.
1863 წელს გამოქვეყნდა ავენარიუსის პირველი შრომა თერმოელექტრობაში ამ სტატიაში ავტორი თერმოელექტრობის მოვლენას იხილავს კონტაქტური თეორიის თვალსაზრისით. ერთი თვის შემდეგ კვლავ გამოქვეყნდა ავენარიუსის შრომა, რომელშიც მან დაასაბუთა, რომ თერმოელემენტის ემძ შეიძლება განვიხილოთ როგორც ტემპერატურის მეორე ხარისხის ფუნქცია; ამ ორი შრომის შედეგებმა ავტორს სადოქტორო დისერტაციის მასალა მისცა. 1864 წელს ავენარიუსი კვალიფიკაციის ასამაღლებლად ჯერ პარიზს გაემგზავრა, შემდეგ კი გერმანიაში დაბრუნდა და გ. კირხჰოფს მიეკედლა.
1876 წელს მეცნიერული დამსახურებისათვის ავენარიუსი აირჩიეს პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტად. 1889 წელს, მან აქტიური მონაწილეობა მიიღო კიევის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის საზოგადოების ჩამოყალიბებაში. 1890 წელს ავენარიუსს დამსახურებული პროფესორის წოდება მიენიჭა, ერთი წლის შემდეგ კი ჯანმრთელოის მდგომარეობის გამო იძულებული იყო სამუშაოდან გადამდგარიყო.
მაღალ შეფასებას აძლევს ავენარიუსის მოღვაწეობას რუსი ფიზიკოსი ქ. სტოლესტოვი, მისი სიტყვებით ავენარიუსი იყო საქმისათვის თავდადებული, კეთილი, მაგრამ პრინციპული, მიუდგომელი, პირდაპირი და სამართლიანი. მიხეილ ავენარიუსმა და მისმა სკოლამ მეცნიერებას დაუტოვეს მნიშვნელოვანი მემკვიდრეობა ნივთიერების კრიტიკული მდგომარეობის შესწავლის შედეგებისა და იმ დროს ფიზიკის მეტად მნიშვნელოვანიდარგის - სითბოს თეორიის კვლევის მეთოდების სახით.
მიხეილ ავენარიუსი გარდაიცვალა 1895 წლის 16 სექტემბერს, 60 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსი ფიზიკოსები
მარიანა ნიდერლანდელი
მარიანა ნიდერლანდელი (სრული სახელი Wilhelmina Frederika Louise Charlotte Marianne; დ. 9 მაისი, 1810 — გ. 29 მაისი, 1883) — ნიდერლანდების მეფე ვილემ I-ისა და ვილჰელმინა პრუსიელის უმცროსი შვილი.
პრინცესა მარიანა იყო ქალი, რომელიც თავის დროზე ძალიან არატრადიციულად ცხოვრობდა, მან მოღალატე ქმარი პრუსიის პრინცი ალბერტი მიატოვა, ჰყავდა არაკანონიერი შვილი (ღიად აღიარებდა) თავის პარტნიორ იოჰანეს ვან როსუმთან. იგი გააძევეს პრუსიის სამეფოდან.
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი| პრინცესა მარიანა, ნისას მუზეუმი, [[პოლონეთი]]
ბერლინში დაბადებული მარიანა იყო ვილემ I-ის და მისი მეუღლის ვილჰელმინა პრუსიელის მეორე ქალიშვილი. მისი უფროსი და, პაულინი, მის დაბადებამდე დიდი ხნით ადრე გარდაიცვალა, ამიტომ მარიანა მშობლების ერთადერთი ქალიშვილი იყო. მისი ორი უფროსი ძმები იყვნენ პრინცი უილიამ ფრედერიკ ჯორჯ ლუი (ნიდერლანდების მომავალი მეფე ვილემ II) და პრინცი უილიამ ფრედერიკ ჩარლზი.
მას შემდეგ, რაც საფრანგეთმა დაიპყრო ნიდერლანდები 1795 წელს, პრინცი უილიამი და მისი ოჯახი გაიქცნენ ჯერ დიდ ბრიტანეთში, შემდეგ კი მის სიმამრთან ბერლინში. მარიანა სწორედ ბერლინში 1810 წლის 9 მაისს დაიბადა; მარიანა დაარქვეს ჰესენ-ჰომბურგის პრინცესა მარიანას საპატივცემულოდ. მონათლეს ოცდაორი დღის შემდეგ, 31 მაისს, უფროს ძმასთან უილიამ ფრედერიკთან ერთად, რომელიც მისი ერთ-ერთი ნათლია იყო.
როდესაც 1813 წელს მათი სამშობლო განთავისუფლდა ნაპოლეონის მმართველობისგან, მათი იმიგრანტული ცხოვრება ბერლინში დასასრულს მიუახლოვდა. ცოტა ხნის შემდეგ მარიანა დედასთან და ძიძა ბონინკთან ერთად ჩავიდა ჰააგაში, ნიდერლანდებში. ოჯახი დროებით ცხოვრობდა Huis Huguetan-ში, თუმცა, განახლების შემდეგ ნორდეინდის სასახლესა და ჰუიზ ტენ ბოში გადავიდნენ. ისინი ზაფხულის თვეებს ატარებდნენ აპელდორნის ჰეტ ლოში. 1814 წლის 30 მარტს მამამისი ნიდერლანდების სუვერენულ მმართველად დაინიშნა. მისი ინაუგურაცია გაიმართა ამსტერდამში, ნიუვე-კერკში. მას შემდეგ რაც ნიდერლანდებმა ბელგია შეიერთა, 1815 წლის 21 სექტემბერს ბრიუსელში ვილემ I-ის ინაუგურაციის ცერემონია შედგა, ამჯერად როგორც ბრიუსელის მეფის. ნიდერლანდების და ბელგიის მეფესა და დედოფალს ქალიშვილის მისახედად ცოტა დრო ჰქონდათ; მათ მარიანას გუვერნანტად დანიშნეს გრაფინია იაკობა ბენტინკი, რომელიც შემდგომ დაქორწინდა მიდახტენის ლორდზე. იგი მარიანამ მკაცრად აღზარდა, მიუხედავად იმისა, რომ კერძო მასწავლებლებთან უცხო ენებში ემზადებოდა, გერმანულსა და ფრანგულს საუბრის დროს ერთმანეთში ურევდა, ასევე არ იცოდა ჰოლანდიურიც.
ქორწინება პრუსიის პრინც ალბერტთან
1830 წლის 14 სექტემბერს ჰააგაში, ნოორდეინდეს სასახლეში, მარიანა დაქორწინდა თავის პირველ ბიძაშვილზე, პრინც ალბერტზე, დედის ძმის, პრუსიის მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ III-ის მეოთხე ვაჟზე. წყვილი ცხოვრობდა ბერლინში, თავდაპირველად პანკოვის შონჰაუზენის სასახლეში, ხოლო 1832 წლიდან ფრიდრიხშტადტის პრინც-ალბრეხტ-სასახლეში, რომელიც აშენდა კარლ ფრიდრიხ შინკელის მიერ; მარიანამ 1838 წელს ასევე იყიდა Schloss Kamenz-ის სასახლე სოფელ კამიენიც ზაბკოვიცკიში, ქვემო სილეზიაში, სამხრეთ-დასავლეთ პოლონეთში. მარცხნივ|მინი| პრუსიის პრინცი ალბერტი და პრინცესა მარიანა თუმცა, ისინი ამ ქორწინებით მალე გაუბედურდნენ: მგრძნობიარე, ღრმად რელიგიური მარიანა და სამხედრო განათლების მქონე პრუსიელი ალბერტის ხასიათები არ ემთხვეოდნენ ერთმანეთს; 1845 წელს, მას შემდეგ რაც მარიანამ აღმოაჩინა, რომ ალბერტმა  სასიყვარულო ურთიერთობა დაიწყო როზალი ფონ რაუხთან (პრუსიის ომის მინისტრის გუსტავ ფონ რაუხის ქალიშვილი), საბოლოოდ მიატოვა იგი და გადავიდა ქალაქ ვორბურგში, მდებარეობს ჰოლანდიის სამხრეთ ჰოლანდიის პროვინციის დასავლეთ ნაწილში. მან განქორწინება მოითხოვა, მაგრამ არც პრუსიის და არც ჰოლანდიის სასამართლომ არ მისცა თანხმობა. ამის შემდეგ მან ევროპაში იმოგზაურა, რჩებოდა თავის მამულებში იტალიაში, სილეზიასა და ნიდერლანდებში;
კავშირი იოჰანეს ვან როსუმთან
1848 წლის 7 მარტს მარიანმა იყიდა Buitenplaats Rusthof, სადაც დასახლდა თავის საყვარელთან, უკვე დაქორწინებულ იოჰანეს ვან როსუმთან ერთად, რომელიც მისი პირადი მწვრთნელი იყო; ამ ნაბიჯით მან დიდი სკანდალი გამოიწვია. როდესაც გაირკვა, რომ ვან როსუმისგან შვილს ელოდა, კიდევ უფრო დიდი სკანდალის თავიდან ასაცილებლად, ჰააგის და ბერლინის სასამართლოებმა თანხმობა განაცხადეს მარიანას და ალბერტის განქორწინებაზე. 1849 წლის 28 მარტს მარიანა და ალბერტი ოფიციალურად განქორწინდნენ, ხოლო 30 ოქტომბერს მარიანს შეეძინა ვაჟი, იოჰანეს ვილჰელმ ფონ რაინჰარტჰაუზენი, რომელიც დაიბადა სიცილიაში მოგზაურობისას. პრუსიის სამეფოში არსებობდა ოფიციალური გადასახლების განკარგულება, რომელიც მას პრუსიის მიწაზე ყოფნის უფლებას აძლევდა მხოლოდ 24 საათის განმავლობაში, ამრიგად, მარიანა პრუსიის სამეფოდან გააძევეს. მინი| მარიანა, იან ბაპტისტ ვან დერ ჰულსტის პორტრეტი. 1834 წ.) მას ალბერტთან საერთო შვილებიც ჩამოართვეს; მეურვეობა გადაეცა პრუსიის დედოფალ ელიზაბეთს. მათი შვილის დაბადებიდან მალევე, მან იმოგზაურა იოჰანეს ვან როსუმთან ერთად ევროპასა და აღმოსავლეთში (ეგვიპტე, პალესტინა, სირია), შემდეგ კი საბოლოოდ დასახლდა რომში, ვილა სელიმონტანაში. მან თავად გადაწყვიტა უკანონო შვილის აღზრდა, რამაც ააღშფოთა სამეფო ოჯახები.
სქოლიო
კატეგორია:ჰოენცოლერნები კატეგორია:პრუსიის პრინცესები კატეგორია:გარდაცვლილი 1883 კატეგორია:დაბადებული 1810 კატეგორია:დაბადებული 9 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 29 მაისი
ანდრიივსკე (პოლოჰის რაიონი)
ანდრიივსკე (Андріївське) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ზაპორიჟიის ოლქის პოლოჰის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 93 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლოჰის რაიონის სოფლები
სარკინეთის წმინდა ბასილის ეკლესია
სარკინეთის წმინდა ბასილის ეკლესია — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი საქართველოში, დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ სარკინეთში. ტაძარი თარიღდება VIII-IX საუკუნეებით.
ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.