cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აშშ-ის არმიის სპეცდანიშნულების ძალები
დავალება
სპეცდანიშნულების ძალების პერსონალი კვალიფიცირდება როგორც მოწინავე სამხედრო უნარებში, ისინი ასევე სპეციალისტები არიან მსოფლიოს განსაზღვრული ნაწილების რეგიონულ ენებსა და კულტურებში. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მეტად არიან ცნობილი თავიანთი პარტიზანული საომარი შესაძლებლობებით, ისინი ასევე ასრულებენ სხვა მისიებს, რომლებიც მოიცავს პირდაპირი მოქმედების რეიდებს, სამშვიდობო ოპერაციებს, კონტრპროლიიფკაციას, ნარკოტიკების საწინააღმდეგო საკონსულტაციო როლებს და სხვა სტრატეგიული მისიებს. როგორც სტრატეგიული რესურსები, ისინი ანგარიშს უწევენ ან USSOCOM-ს ან რეგიონულ ერთიან საბრძოლო სარდლობას. მათი პირდაპირი ქმედებით შესაძლებლობების გასაძლიერებლად, შეიქმნა სპეციალური დანაყოფები სპეცოპერაციების პირდაპირი მოქმედების მხარეზე. თავდაპირველად ცნობილია, როგორც მეთაურის ექსპტემალური სიტუაციების ძალები (CIF), შემდეგ კრიზისზე რეაგირების ძალები (CRF), ისინი ახლა ჩაანაცვლეს ძლიერი სამიზნის დამარცხების (HTD) კომპანიებმა.
SF გუნდის წევრები მჭიდროდ მუშაობენ ერთმანეთთან და ეყრდნობიან ერთმანეთს იზოლირებულ გარემოებებში ხანგრძლივი დროის განმავლობაში, როგორც გაფართოებული განლაგების დროს, ასევე გარნიზონში. ამის გამო მათ უვითარდებათ კლანური ურთიერთობები და ხანგრძლივი პირადი კავშირები. SF უნტეროფიცრები (NCO) ხშირად ატარებენ მთელ თავიანთ კარიერას სპეცრაზმში, როტაციაში არიან დავალებათა რაზმებში, უმაღლესი შტაბის ბილეტებში, მოკავშირე პოზიციებზე და ინსტრუქტორებად აშშ-ის არმიის ჯონ კენედის სპეციალური ომის ცენტრსა და სკოლაში (USAJFKSWCS). შემდეგ მათ მოეთხოვებათ გადავიდნენ საშტატო პოზიციებზე ან უმაღლესი სამეთაურო ეშელონებში. USSOCOM-ის შექმნით, SF-ის მეთაურები ამაღლდნენ აშშ-ს არმიის სარდლობის უმაღლეს რანკებამდე, მათ შორის USSOCOM-ის, არმიის შტაბის უფროსი და ერთიანი შტაბის უფროსი.
ისტორია
მინი| ODA 525 გუნდის სურათი გადაღებულია ერაყში ინფილტრაციამდე ცოტა ხნით ადრე, 1991 წლის თებერვალი
სპეცრაზმი სათავეს იღებს, როგორც არმიის არატრადიციული ომის მთავარი მომხრე სპეციალურად შექმნილი სპეცოპერაციების ქვედანაყოფებიდან, როგორებიცაა: ალამოს სკაუტები, ფილიპინელი პარტიზანები, პირველი სპეცსამსახურის ძალები და სტრატეგიული სერვისების ოფისის (OSS) ოპერატიული ჯგუფები (OGs). მიუხედავად იმისა, რომ OSS არ იყო არმიის ორგანიზაცია, ბევრი არმიის პერსონალი დაინიშნა OSS-ში და მოგვიანებით გამოიყენეს თავიანთი გამოცდილება სპეციალური ძალების ჩამოყალიბებაზე გავლენის მოხდენის მიზნით.
კორეის ომის დროს, ისეთი პირები, როგორიცაა ფილიპინელი პარტიზანების ყოფილი მეთაურებმა, პოლკოვნიკი ვენდელ ფერტიგი და ვიცე-პოლკოვნიკი რასელ ვოლკმანი, გამოიყენეს თავიანთი ომისდროინდელი გამოცდილება არატრადიციული ომის შესახებ დოქტრინის ჩამოსაყალიბებლად, რომელიც გახდა სპეციალური ძალების კვარცხლბეკი.
1951 წელს გენერალ-მაიორმა რობერტ ა. მაკკლურმა აირჩია OSS-ის ყოფილი წევრი პოლკოვნიკი აარონ ბანკი პენტაგონში ფსიქოლოგიური ომის შტაბის სპეციალური ოპერაციების განყოფილების (OCPW) ოპერატიული ფილიალის უფროსად.
1952 წლის ივნისში შეიქმნა მე-10 საჰაერო-სადესანტო სპეცდანიშნულების ჯგუფი პოლკოვნიკი აარონ ბანკის მეთაურობით, ფსიქოლოგიური ომის სკოლის დაარსებიდან მალევე, რომელიც საბოლოოდ გახდა დღევანდელი ჯონ კენედის სპეციალური ომის ცენტრი და სკოლა. მე-10 სპეციალური ძალების ჯგუფი გაიყო, კადრები, რომლებმაც შეინარჩუნეს აღნიშვნა მე-10 სპეციალური დავალებათა ჯგუფი, განლაგდნენ ბად ტოლცში, გერმანიაში 1953 წლის სექტემბერში. ფორტ ბრეგში დარჩენილმა კადრებმა ჩამოაყალიბეს 77-ე სპეცდანიშნულების რაზმი, რომელიც 1960 წლის მაისში განხორციელდა რეორგანიზაცია და შეიქმნა დღევანდელი მე-7 სპეციალური დავალებების ჯგუფად.
სპეციალური ძალების ფილიალი შეიქმნა, როგორც შეერთებული შტატების არმიის ძირითადი ფილიალი 1987 წლის 9 აპრილს არმიის დეპარტამენტის გენერალური ბრძანებით No. 35.
ორგანიზაციული სტრუქტურა
1-ელი საჰაერო-სადესანტო სპეცდანიშნულების ძალების სარდლობა ცენტრი|900x900პქ
სპეცდანიშნულების რაზმები (SFG)
მინი| ჯარისკაცები არმიის შვიდი სპეცდანიშნულების ჯგუფიდან (გაითვალისწინეთ ბერეტის შვიდი განსხვავებული სიმბოლო) პრეზიდენტ ჯონ კენედის საფლავზე 2011 წლის ნოემბერში. მინი| MH-60L-ს 160-ე SOAR-იდან გადაჰყავს ODA-ის მე-7 SFG (A)-ის წევრებს აშშ-ის წყალქვეშა ნავზე ერთობლივი წვრთნებისთვის.
1957 წელს ორ თავდაპირველ სპეცდანიშნულების ჯგუფს (მე-10 და 77-ე) შეუერთდა 1-ელი, რომელიც დისლოცირებული იყო შორეულ აღმოსავლეთში. დამატებითი ჯგუფები შეიქმნა 1961 და 1962 წლებში მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტი ჯონ კენედი ეწვია სპეცრაზმს ფორტ რეგის 1961 წელს. 1961 წელს სარეზერვო კომპონენტებისთვის მოეწყო ცხრა ჯგუფი. მათ შორის იყვნენ მე-16 და მე-17 სპეცდანიშნულების რაზმები. თუმცა, მე-17 სპეციალური ძალების ჯგუფი, ეროვნული გვარდიის ფორმირება, ელემენტებით ვაშინგტონში, დაიშალა 1966 წლის 31 იანვარს.
XXI საუკუნის დასაწყისში სპეციალური ძალები იყოფა ხუთ აქტიურ ჯგუფად (AD) და არმიის ეროვნული გვარდიის ორ (ARNG) სპეცდანიშნულების რაზმად. თითოეულ სპეცდანიშნულების ჯგუფს (SFG) აქვს კონკრეტული რეგიონული ფოკუსი. ამ ჯგუფებში დანიშნული სპეცდანიშნულების ჯარისკაცები გადიან ინტენსიურ ენობრივ და კულტურულ მომზადებას მათი რეგიონული პასუხისმგებლობის ზონის (AOR) ქვეყნებისთვის ტერორიზმის წინააღმდეგ ომში სპეციალური ძალების ჯარისკაცების გაზრდილი საჭიროების გამო, ყველა ჯგუფი - ეროვნული გვარდიის ჩათვლით (მე-19 და მე-20 SFG) - განლაგებულია მათი სამოქმედო ტერიტორიების (AOs) გარეთ, ერაყსა და ავღანეთში. ახლახან გამოქვეყნებულმა მოხსენებამ აჩვენა, რომ სპეცრაზმი, როგორც ალბათ ყველაზე მეტი განლაგებული SOF USSOCOM-ის მეთაურობით, ჯგუფის მიუხედავად, თავისი კარიერის 75%-ს მსახურობს საზღვარგარეთ, რომელთაგან თითქმის ყველა იყო ერაყსა და ავღანეთში.
2014 წლამდე SF ჯგუფი შედგებოდა სამი ბატალიონისგან, მაგრამ მას შემდეგ, რაც თავდაცვის დეპარტამენტმა უფლება მისცა 1-ელ სპეცდანიშნულების ძალების სარდლობას გაზარდოს მისი უფლებამოსილი ძალა ერთი მესამედით, 2012 წლისთვის თითოეულ აქტიურ კომპონენტთა ჯგუფში გააქტიურდა მეოთხე ბატალიონი.
სპეცდანიშნულების რაზმი ისტორიულად დანიშნულია ერთიან საბრძოლო სარდლობაში ან ოპერაციების თეატრში. სპეციალური ძალების ოპერატიული რაზმი C ან C-რაზმი (SFODC) პასუხისმგებელია თეატრზე ან მთავარ ქვეკომპონენტზე, რომელსაც შეუძლია უზრუნველყოს 18-მდე SFODA-ის, სამი SFODB-ის ან ამ ორის ნაზავის ბრძანება და კონტროლი. მის დაქვემდებარებაშია სპეციალური ძალების ოპერატიული რაზმი Bs ან B რაზმები (SFODB), რომელსაც შეუძლია უზრუნველყოს ექვსი SFODA-ის ბრძანება და კონტროლი. უფრო დაქვემდებარებული, SFODA-ები, როგორც წესი, ზრდიან კომპანიის ბატალიონის ზომის დანაყოფებს არატრადიციულ საომარ მისიებში ყოფნისას. მათ შეუძლიათ შექმნან ექვსკაციანი „გაყოფილი A“ რაზმები, რომლებიც ხშირად გამოიყენება სპეციალური დაზვერვისთვის.
ბატალიონის შტაბის ელემენტი – SF ოპერატიული რაზმი-C-ის (SFODC) შემადგენლობა
SFODC ან „C-გუნდი“ არის სპეციალური ძალების ბატალიონის შტაბის ელემენტი. როგორც ასეთი, ის არის სამეთაურო, რომელსაც აქვს ოპერაციების, წვრთნების, სიგნალისა და ლოგისტიკური მხარდაჭერის პასუხისმგებლობა მისი სამი დაქვემდებარებული კომპანიისთვის. ვიცე-პოლკოვნიკი მეთაურობს ბატალიონს, ისევე როგორც C-გუნდს, ხოლო ბატალიონს სარდლობს უფროსი სერჟანტი, რომელიც არის ბატალიონის და C-გუნდის უფროსი NCO. არის დამატებითი 20-30 სპეცრაზმის პერსონალი, რომლებიც ავსებენ საკვანძო პოზიციებს ოპერაციებში, ლოჯისტიკაში, დაზვერვაში, კომუნიკაციებსა და სამედიცინო სფეროში. სპეციალური ძალების ბატალიონი, როგორც წესი, შედგება ოთხი კომპანიისგან: A, B, C და შტაბი/მხარდაჭერა.
კომპანიის შტაბ-ბინის ელემენტი – SF ოპერატიული რაზმი-B-ის (SFODB) შემადგენლობა
მარჯვნივ|მინი| სპეცრაზმის კომპანიის მეთაური ხვდება უხუცესებს და 209-ე ANA კორპუსის წევრებს [[ჰილმენდის პროვინცია|ჰილმანდის პროვინციაში, ავღანეთი, დაახლოებით 2007 წელი]] მინი| ჯარისკაცი A კომპანია, 1st ბატალიონი, მე-7 SFG (A)-დან ავღანელ ბიჭს აძლევს გასაფერადებელ წიგნს [[ყანდაარის პროვინცია|ყანდაარის პროვინციაში ადგილობრივ ლიდერებთან შეხვედრისას, დაახლოებით 2008 წელი]] ODB, ან „B-გუნდი“, არის სპეციალური ძალების კომპანიის შტაბის ელემენტი და ის ჩვეულებრივ შედგება 11-13 ჯარისკაცისგან. მიუხედავად იმისა, რომ A-გუნდი, როგორც წესი, ახორციელებს პირდაპირ ოპერაციებს, B-გუნდის მიზანია კომპანიის A-გუნდების მხარდაჭერა როგორც გარნიზონში, ასევე საველე პირობებში. განლაგებისას, მათი დამხმარე როლის შესაბამისად, B-გუნდი ჩვეულებრივ გვხვდება უფრო უსაფრთხო უკანა ადგილებში. თუმცა, ზოგიერთ გარემოებებში B-გუნდი განლაგდება მტრულ ზონაში, როგორც წესი, მრავალი A-გუნდების საქმიანობის კოორდინაციის მიზნით.
ODB-ს ხელმძღვანელობს 18A, ჩვეულებრივ მაიორი, რომელიც არის კომპანიის მეთაური (CO). CO-ს ეხმარება მისი კომპანიის აღმასრულებელი ოფიცერი (XO), სხვა 18A, ჩვეულებრივ კაპიტანი. XO-ს თავად ეხმარება კომპანიის ტექნიკოსი, 180A, ზოგადად, მთავარი ორდერის ოფიცერი სამი, რომელიც ეხმარება ორგანიზაციაში, წვრთნებში, დაზვერვაში, კონტრდაზვერვისა და კომპანიისა და მისი რაზმების ოპერაციებში. ასეულის მეთაურს ეხმარება უფროსი NCO, 18Z, ჩვეულებრივ, უფროსი სერჟანტი. მეორე 18Z მოქმედებს, როგორც ოპერაციების სერჟანტი, ჩვეულებრივ, მასტერ-სერჟანტი, რომელიც ეხმარება XO-ს და ტექნიკოსს საოპერაციო მოვალეობებში. მას ჰყავს 18F, დამხმარე ოპერაციების სერჟანტი, რომელიც ჩვეულებრივ პირველი კლასის სერჟანტია. კომპანიის მხარდაჭერა მოდის 18D სამედიცინო სერჟანტისგან, როგორც წესი, პირველი კლასის სერჟანტისა და ორი 18E კომუნიკაციის სერჟანტისგან, როგორც წესი, პირველი კლასის სერჟანტი და შტაბის სერჟანტი.
შემდეგი სამუშაო ადგილები არის სპეციალური ძალების 18-სერიის კარიერის მართვის სფეროს (CMF) გარეთ, მაგრამ იკავებს პოზიციებს სპეცდანიშნულების ძალების B-გუნდში. ამ პოზიციებზე მყოფი ჯარისკაცები არ არიან „სპეციალური ძალების კვალიფიკაციის“, რადგან მათ არ გაუვლიათ სპეცდანიშნულების რაზმის საკვალიფიკაციო კურსი (SFQC ან Q კურსი); თუმცა, მათ აქვთ პოტენციალი მიენიჭოთ სპეციალური კვალიფიკაციის იდენტიფიკატორი (SQI) S (სპეციალური ოპერაციები/სპეციალური ოპერაციების მხარდაჭერა) მას შემდეგ, რაც დაასრულებენ შესაბამის ქვედანაყოფში წვრთნას, გაატარებენ 24 თვეს თავიანთ სპეცდანიშნულების რაზმთან და საბაზისო საჰაერო-სადესანტო სკოლაში:
ძირითადი ელემენტი – SF ოპერატიული რაზმი-A-ის (SFODA) შემადგენლობა
სპეციალური ძალების ასეული ჩვეულებრივ შედგება ექვსი ოპერატიული რაზმი-A (ODA ან A-გუნდები). თითოეული ODA სპეციალიზებულია ინფილტრაციის უნარში ან კონკრეტულ მისიაში (მაგალითად: ნახტომი მაღალი სიმაღლიდან პარაშუტის დაბალ სიმაღლეზე გახსნით (HALO), საბრძოლო ყვინთვა, სამთო ომი, საზღვაო ოპერაციები და ა.შ.). ODA იდენტიფიცირებულია მისი ჯგუფის, ბატალიონის, ასეულისა და თავად გუნდის მიხედვით. მაგალითად, ODA 1234 იქნება მეოთხე გუნდი 1-ელი სპეცდანიშნულების ჯგუფის მეორე ბატალიონის მესამე ასეულში.
ODA შედგება 12 ჯარისკაცისაგან, რომელთაგან თითოეულს აქვს კონკრეტული ფუნქცია (MOS ან სამხედრო პროფესიული სპეციალობა) გუნდში; თუმცა, ODA-ს ყველა წევრი ატარებს ჯვარედინი წვრთნებს. ODA-ს ხელმძღვანელობს 18A (რაზმის მეთაური), კაპიტანი და 180A (რაზმის მეთაურის თანაშემწე), რომელიც არის მათი მეორე სარდალი, ჩვეულებრივ, პირველი კლასის ორდერის ოფიცერი ან მეორე კლასის უფროსი ორდერის ოფიცერი. გუნდში ასევე შედიან შემდეგი რეგისტრირებული ჯარისკაცები: ერთი 18Z (ოპერაციების სერჟანტი) (ცნობილია როგორც გუნდის სერჟანტი), ჩვეულებრივ მასტერ-სერჟანტი, ერთი 18F (ოპერაციებისა და დაზვერვის სერჟანტის თანაშემწე), ჩვეულებრივ პირველი კლასის სერჟანტი და თითო, 18Bs (იარაღის სერჟანტი), 18Cs (ინჟინერი სერჟანტი), 18Ds (სამედიცინო სერჟანტი) და 18Es (კომუნიკაციის სერჟანტი), ჩვეულებრივ, პირველი კლასის სერჟანტები, შტაბის სერჟანტები ან სერჟანტები. ეს ორგანიზაცია ხელს უწყობს 6 კაციანი „გაყოფილი გუნდის“ ოპერაციებს, ზედმეტობას და მენტორობას უფროს სერჟანტებსა და მათ უმცროს თანაშემწეს შორის.
კვალიფიკაცია
მარჯვნივ|მინი| სპეცრაზმის კანდიდატი ატარებს მისიის წინასწარ რეპეტიციას როლურ პარტიზანულ მებრძოლებთან რობინ სეიჯის დროს. მინი| 1-ელი სპეცდანიშნულების ჯგუფის ჯარისკაცები ატარებენ ნახტომი მაღალი სიმაღლიდან პარაშუტის დაბალ სიმაღლეზე გახსნით (HALO) იაკიმას სასწავლო ცენტრის თავზე, დაახლოებით 2014 წელი მინი| მე-20 სპეცდანიშნულების ჯგუფის ჯარისკაცები ჩაყვინთვის ოპერაციებისას ძირითადი მოთხოვნები, რომლებიც გასათვალისწინებელია სპეციალურ ძალებში შესვლისთვის, არის:
შერჩევა და წვრთნა
სპეცდანიშნულების ჯარისკაცი მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში რეგულარულად ვარჯიშობს. პირველადი ფორმალური სასწავლო პროგრამა სპეციალურ ძალებში შესვლისთვის დაყოფილია ოთხ ფაზად, რომლებიც ერთობლივად ცნობილია, როგორც სპეციალური ძალების საკვალიფიკაციო კურსი ან, არაფორმალურად, „Q კურსი“. Q კურსის ხანგრძლივობა იცვლება განმცხადებლის ძირითადი სამუშაო სფეროდან სპეცდანიშნულების რაზმებში და მათთვის მინიჭებული უცხო ენის ცოდნის უნარის მიხედვით, მაგრამ ჩვეულებრივ გაგრძელდება 55-დან 95 კვირამდე. სპეციალური ძალების საკვალიფიკაციო კურსის წარმატებით დასრულების შემდეგ, სპეცდანიშნულების რაზმის ჯარისკაცებს შეუძლიათ გაიარონ მრავალი მოწინავე უნარების კურსი. მათ შორისაა, სამხედრო თავისუფალი ვარდნის პარაშუტისტების კურსი (MFF), საბრძოლო ყვინთვის საკვალიფიკაციო კურსი, სპეციალური ოპერაციების საბრძოლო მედიკოსი და სპეციალური ძალების სნაიპერების კურსი (SFSC) და სხვები.
მწვანე ბერეტი
მინი| სპეცდანიშნულების ჯარისკაცები ემზადებიან საბრძოლო ყვინთვის სასწავლო ოპერაციისთვის აშშ-ის საზღვაო გემზე ოკინავას მახლობლად, იაპონია 1956 წელს, თავიანთი მწვანე ბერეტებით. მინი| სპეცდანიშნულების ჯარისკაცები მონაწილეობენ გამოსაშვებ ცერემონიაში [[ტეგუსიგალპა|ტეგუსიგალპაში, ჰონდურასი 2014 წელს, თავიანთი მწვანე ბერეტებით]] აშშ-ის არმიის სპეცრაზმმა მიიღო მწვანე ბერეტი არაოფიციალურად 1954 წელს, თავსაბურავის ძებნის შემდეგ, რომელიც მათ ვიზუალურად გამოარჩევდა. 77-ე SFG-ის წევრებმა დაიწყეს დაგროვილი ბერეტების ძებნა და დასახლდნენ კაპიტან მიგელ დე ლა პენიას კოლექციის ჭაობისფერზე. კაპიტან ფრენკ დალასს ჰქონდა ახალი ბერეტი შექმნილი და წარმოებული მცირე რაოდენობით მე-10 და 77-ე სპეცდანიშნულების რაზმების წევრებისთვის.
მათი ახალი თავსაბურავი პირველად ეცვა 1955 წლის 12 ივნისს ფორტ ბრეგში გამართულ საპენსიო აღლუმზე გენერალ-ლეიტენანტი ჯოზეფ პ. კლელანდს, XVIII საჰაერო-სადესანტო კორპუსის ყოფილ მეთაურს. დამთვალიერებლებს ეგონათ, რომ ოპერატორები ნატოს უცხოური დელეგაცია იყო. 1956 წელს გენერალმა პოლ დ. ადამსმა, ფორტ ბრეგის მეთაურმა, აკრძალა გამორჩეული თავსაბურავის ტარება (თუმცა სპეცრაზმის წევრებმა განაგრძეს მისი ტარება ფარულად ). ეს შეცვალა 1961 წლის 25 სექტემბერს, როდსაც არმიის დეპარტამენტის გზავნილი 578636, რომელმაც მწვანე ბერეტი დანიშნა არმიის სპეცრაზმის ექსკლუზიურ თავსაბურავად.
1961 წელს პრეზიდენტმა ჯონ კენედიმ მწავნე ბერეტის გამოყენების უფლება მხოლოდ აშშ-ის სპეცრაზმს მისცა. 12 ოქტომბერს სპეციალური ომის ცენტრში, ფორტ ბრაგში, ჩრდილოეთ კაროლინაში, ვიზიტისთვის მზადებისას, პრეზიდენტმა უბრძანა ცენტრის მეთაურს, პოლკოვნიკ უილიამ პ. იარბოროს, სპეციალური ძალების ყველა ჯარისკაცს ღონისძიების ფარგლებში დაეხურათ მწვანე ბერეტები. პრეზიდენტი თვლიდა, რომ რადგან მათ განსაკუთრებული მისია ჰქონდათ, სპეცრაზმს უნდა ჰქონდეთ რაღაც, რაც გამოარჩევდა მათ დანარჩენებისგან. 1962 წელს მან მწვანე ბერეტს უწოდა „აღმატებულობის სიმბოლო, გამბედაობის ნიშანი, თავისუფლებისთვის ბრძოლაში გამორჩეული ნიშანი.“
ფორესტ ლინდლი, გაზეთ Stars and Stripes-ის მწერალი, რომელიც ვიეტნამში სპეცრაზმთან ერთად მსახურობდა, კენედის უფლებამოსილების შესახებ თქვა: „ეს იყო პრეზიდენტი კენედი, რომელიც იყო პასუხისმგებელი სპეცრაზმის აღდგენაზე და დაგვიბრუნა ჩვენი მწვანე ბერეტი. ხალხს ჩუმად ეცვათ ისინი [მწვანე ბერეტები], როცა ძალები არ იმყოფებოდნენ ტერიტორიაზე და ეს იყო კატისა და თაგვის თამაში. შემდეგ კენედიმ დანიშნა მწვანე ბერეტი, როგორც განმასხვავებელი ნიშანი. მათ ისინი კანადიდან ჩამოჰქონდათ, ზოგი ხელნაკეთი იყო, საღებავი წვიმაში ფუჭდებოდა“.
კენედის ქმედებებმა განსაკუთრებული კავშირი შექმნა სპეცრაზმის შიგნით, სპეციფიკური ტრადიციებით, რომელიც განხორციელდა მისი დაკრძალვის შემდეგ, როდესაც სერჟანტმა, რომელიც საფლავს იცავდა სპეცდანიშნულების ჯარისკაცების დეტალებს, თავისი ბერეტი კუბოზე დადო. ეს მომენტი განმეორდა კენედის გარდაცვალების 25 წლისთავის აღსანიშნავად – თქვა გენერალმა მაიკლ დ. ჰილიმ (გადამდგარი), ვიეტნამის სპეცრაზმის ბოლო მეთაური და მოგვიანებით ჯონ კენედის სპეციალური საომარი ცენტრისა და სკოლის მეთაური, არლინგტონის ეროვნულ სასაფლაოზე, რის შემდეგაც კენედის საფლავზე გვირგვინი მწვანე ბერეტის სახით დაასვენეს.
დანაყოფების განმასხვავებელი ნიშნები
მარჯვნივ|მინი|150x150პქ| სპეცდანიშნულების რაზმის განმასხვავებელი ქვედანაყოფის განმასხვავებელი ნიშანი
ვერცხლის ფერის ლითონისა და მინანქრის მოწყობილობა 2.86 სმ-ია სიმაღლეში, რომელიც შედგება წყვილი ვერცხლის ისრისგან სალტეში, ისრები მიმართულია ზევით და მათ გადაკვეთის ადგილზე აღმართულია V-42 სტილეტოს ვერცხლის ხანჯლით შავი სახელურით ზემოთ; ვერცხლის ასოებით წარწერაა „DE OPPRESSO LIBER“ (ჩაგრულთა გათავისუფლებისთვის).
პირველი სპეცდანიშნულების რაზმის განმასხვავებელი ნიშანი არის გადაჯვარედინებული ისრების საყელო, მეორე მსოფლიო ომის, რომელიც შერწყმულია საბრძოლო დანასთან, რომელიც გამორჩეული ფორმისაა და ნიმუშია, რომელიც მხოლოდ პირველი სპეცსამსახურის ძალისთვისაა გაცემული. დევიზი ითარგმნება როგორც „ჩაგვრისგან ჩვენ გავათავისუფლებთ მათ“.
განმასხვავებელი ერთეულის ნიშნები დამტკიცდა 1960 წლის 8 ივლისს. 1-ელი სპეცდანიშნულების რაზმის ნიშნების ტარების უფლება მიიღო აშშ-ის არმიის საჰაერო-სადესანტო სპეციალური ძალების სარდლობამ და მისი დაქვემდებარებული ქვედანაყოფების პერსონალმა 1991 წლის 7 მარტს. განმასხვავებელი ნიშნების ტარება აშშ-ის არმიის საჰაერო-სადესანტო სპეცდანიშნულების ძალების სარდლობამ და მის ქვეშევრდომ დანაყოფებმა გააუქმეს და მისი ტარების უფლება მიიღეს 1-ელი საჰაერო-სადესანტო სპეცდანიშნულების რაზმის პერსონალმა და მათმა დაქვემდებარებულმა ქვედანაყოფებმა, რომლებსაც არ აქვთ უფლება განმასხვავებელი ქვედანაყოფის საკუთარი ნიშნები უფლება და სიმბოლიზმის შეცვლის უფლება, 2016 წლის 27 ოქტომბერს.
სამხრე განმასხვავებელი ნიშნები
აშშ-ის არმიის 1-ელი საჰაერო-სადესანტო სპეცდანიშნულების ძალების სარდლობის სამხრე განმასხვავებელი ნიშნებს (SSI) ატარებს ყველა ის პირი, ვინც დანიშნულია სარდლობაზე და მის დაქვემდებარებულ ქვედანაყოფებზე და არ აქვთ საკუთარი SSI, როგორიცაა სპეციალური ძალების ჯგუფები. აშშ-iს არმიის ჰერალდიკის ინსტიტუტის მიხედვით, SSI-ში გამოსახულ ფორმასა და ნივთებს განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს: „ისრის თავი მიანიშნებს ამერიკელი ინდიელების საბრძოლო ხელოვნებებზე და უნარებზე, რომლებშიც სპეცდანიშნულების ძალების პერსონალი მაღალი ხარისხით იწვრთნება. ხანჯალი წარმოადგენს სპეცდანიშნულების ძალების ოპერაციების არატრადიციულ ხასიათს და სამი ელვა მიუთითებს მათ უნარზე, სწრაფად გადავიდნენ შეტევაზე ზღვიდან, ჰაერიდან და ხმელეთიდან. არმიის სპეცრაზმი იყო პირველი სპეციალური ოპერაციების განყოფილება, რომელმაც გამოიყენა „ზღვა, ჰაერი, ხმელეთი“ კონცეფცია თითქმის ათი წლით ადრე, სანამ ისეთი ქვედანაყოფები შექმნეს, როგორიცაა Navy SEALs.
SSI-ის 1-ელი სპეციალური ძალების სარდლობის დაარსებამდე, სპეცდანიშნულების რაზმები, რომლებიც 1952-1955 წლებში მსახურობდნენ, ატარებდნენ საჰაერო-სადესანტო SSI-ის. აშშ-ის არმიის ჰერალდიკის ინსტიტუტის თანახმად, საჰაერო-სადესანტო SSI აღდგა 1952 წლის 10 აპრილს, 1947 წელს დაშლის შემდეგ, და ნებადართული იყო გარკვეული კლასიფიცირებული ქვედანაყოფებისთვის, როგორიცაა ახლად ჩამოყალიბებული მე-10 და 77-ე სპეციალური ძალების ჯგუფები. სანამ 1955 22 აგვისტოს შეიქმნა 1-ელი საჰაერო-სადესანტო სპეციალური ძალების სარდლობა.
სპეციალური ძალების ნიშანი
ჯილდოს კვალიფიკაცია:
შენიღბვა
1981 წლიდან 2000-იანი წლების შუა პერიოდამდე ისინი ატარებდნენ საბრძოლო ტანსაცმლის ფორმას (BDU).
ტერორის წინააღმდეგ ომის შემდეგ, მათ ეცვათ MultiCam და Operational Camouflage Pattern (OCP) ფორმები სხვადასხვა მისიების დროს. ისინი ატარებდნენ უნივერსალური შენიღბვის ნიმუშებს, მაგრამ იშორებდნენ MultiCam-სა და OCP-ს.
იარბოროს დანა
ეს დანა შექმნა ბილ ჰარსიმ კრის რივ ნაივსთან თანამშრომლობით. 2002 წლიდან დაწყებული, საკვალიფიკაციო კურსის ყველა კურსდამთავრებულს ეძლევა იარბოროს დანა, შექმნილი ბილ ჰარსი უმცროსის მიერ და დასახელებული გენერალ-ლეიტენანტი უილიამ იარბოროს პატივსაცემად, რომელიც ითვლება თანამედროვე სპეცრაზმის მამად. ყველა დანას აქვს ინდივიდუალური სერიული ნომრით და ყველა ჯილდოს მფლობელის სახელები ჩაწერილია სპეციალურ ჟურნალში.
ტრანსპორტი
მწვანე ბერეტების მისიების დროს სხვა ქვეყნებში, ისინი გამოიყენებდნენ სახმელეთო მობილურ სატრანსპორტო საშუალებას (GMV)-S Humvee-ეს სხვადასხვა მიზნებისთვის ან დანიშნულების ტექნიკურ ტექნიკას უხეში რელიეფის პატრულირებისთვის და დაეხმარებოდნენ მათ საიდუმლო ოპერაციების გატარებაში, რადგან მათი მისიების ბუნება კლასიფიცირებულია. ბოლო წლებში ისინი ასევე მართავენ General Dynamics-ის მიერ დამზადებული არმიის სახმელეთო მობილურ სატრანსპორტო საშუალების M1288 GMV 1.1 ვარიანტს, რომელსაც შეიძლება ჰქონდეს TenCate Advanced Armor-ის მიერ წარმოებული ახალი დანამატების ნაკრები უკეთესი დაცვისთვის. ისევე როგორც Oshkosh M-ATV სპეცდანიშნულების ძალების MRAP-ების ვარიანტი.
აშშ-ს სამხედროების და მისი სპეცდანიშნულების ძალების/სპეციალური ოპერაციების ძალების დანაყოფების გარდა სხვა თვითმფრინავებისთვის, ისინი ფართოდ იყენებდნენ CIA-ს მიერ მართულ სამხედრო შვეულმფრენების Mi-8 და Mi-17 ვარიანტებს ავღანეთში, ოპერაცია შეუზღუდავი თავისუფლების საწყის ეტაპებზე.
იარაღები
მწვანე ბერეტები გაწვრთნილი არიან სხვადასხვა ტიპის იარაღის გამოყენებაში, პირველი მსოფლიო ომიდან ბოლო კონფლიქტებამდე. ასე რომ, ოპერატორებს შეუძლიათ გაეცნონ რამდენიმე სპეციფიკურ იარაღს, რომელსაც იყენებენ როგორც მტრები, ასევე მოკავშირეები სხვადასხვა მისიების დროს, ადვილად გამოიყენებენ ასეთ იარაღს ნებისმიერ ქვეყანაში და ავარჯიშებენ სხვადასხვა ფრაქციას ამ იარაღის გამოყენებით ბრძოლაში.
ტერმინი „სპეციალური ძალების“ გამოყენება
აშშ-ის გარდა, სხვა ქვეყნებში ტერმინი „სპეციალური ძალები“ ან „სპეციალური ოპერაციების ძალები“ (SOF) ხშირად გამოიყენება ზოგადად ელიტარული წვრთნებისა და სპეციალური მისიების კომპლექტების მქონე დანაყოფებზე. აშშ-ის არმიაში „სპეციალური ძალები“ არის სათანადო (კაპიტალიზებული) არსებითი სახელი, რომელიც ეხება ექსკლუზიურად აშშ-ს არმიის სპეციალურ ძალებს („მწვანე ბერეტები“). მედია და პოპულარული კულტურა ხშირად არასწორად იყენებს ტერმინს Navy SEAL-ების და აშშ-ის სპეციალური ოპერაციების ძალების სხვა წევრებზე.
ტერმინი „ოპერატორის“ გამოყენება
მინი| „სპეციალური ძალების ოპერატორის კოდექსი“, c. 1959 წელი, ეს მაგალითი, სხვებთან ერთად, „დელტაზე“ ძველია
ტერმინი „ოპერატორი“ თარიღდება ამერიკულ სპეცოპერაციებზე ძველია და გვხვდება წიგნებში, რომლებიც ეხება ფრანგულ სპეცოპერაციებს ჯერ კიდევ მეორე მსოფლიო ომის დროს. მაგალითებია ალისტერ ჰორნის „ველური მშვიდობის ომი“ და ჟან ლარტეგუის „ცენტურიონები“.
ამერიკულ სპეცოპერაციებში ტერმინის ოპერატორის წარმოშობა მომდინარეობს აშშ-ის არმიის სპეცრაზმიდან. არმიის სპეცრაზმი შეიქმნა 1952 წელს, NAVY SEAL-ებამდე ათი წლით ადრე და დელტამდე 25 წლით ადრე. ყველა სხვა თანამედროვე აშშ-ის სპეციალური ოპერაციების განყოფილება არმიაში, საზღვაო ძალებში, საჰაერო ძალებში და საზღვაო ქვეითებში დაარსდა 1977 წლის შემდეგ. Veritas: Journal of Army Special Operations History, ჩარლზ ჰ. ბრისკო აცხადებს, რომ არმიამ „სპეციალურმა ძალებმა არ მიითვისეს ეს დასახელება. არმიის სპეციალური ოპერაციების ძალების (ARSOF) საზოგადოების წევრთა უმეტესობამ არ იცოდა რომ, ეს სახელი სპეციალური ძალების მიერ იქნა მიღებული 1950-იანი წლების შუა პერიოდში. ის აცხადებს, რომ ყველა კვალიფიციურ წვევამდელს და სპეცდანიშნულების რაზმის ოფიცერი „ნებაყოფლობით დაემორჩილება „სპეციალური ძალების ოპერატორის კოდექსს“ და დაედო ფიცი მისი პრინციპების მიმართ, დამოწმებული ხელმოწერით.“ ეს ყველა სხვა სპეციალური ოპერაციების ერთეულზე, რომელიც ამჟამად იყენებს ტერმინს/სათაურს ოპერატორს, ძველია.
შეერთებული შტატების სპეციალური ოპერაციების საზოგადოებაში, ოპერატორი არის Delta Force-ის წევრი, რომელმაც დაასრულა შერჩევა და დაამთავრა OTC (ოპერატორების მომზადების კურსი). ოპერატორი გამოიყენებოდა დელტას მიერ დანაყოფზე დანიშნულ ოპერატიული და არაოპერატიული პერსონალის გასარჩევად. სხვა სპეციალური ოპერაციების ძალები იყენებენ სპეციფიკურ სახელებს თავიანთი სამუშაოებისთვის, როგორიცაა არმიის რეინჯერები და საჰაერო ძალების პარამედიკოსები. საზღვაო ძალები იყენებს აკრონიმს SEAL როგორც მათი სპეციალური საომარი მოქმედებების განვითარების გუნდისთვის, ასევე მათი ცალკეული წევრებისთვის, რომლებიც ასევე ცნობილი არიან, როგორც სპეციალური ოპერატორები. 2006 წელს საზღვაო ფლოტმა შექმნა „სპეციალური საომარი მოქმედებების ოპერატორი“ (SO), როგორც რეიტინგი ჩარიცხული პერსონალის შეფასებისთვის, რანკებში E-4-დან E-9-მდე. ოპერატორი არის ოპერატიული პერსონალის სპეციფიური ტერმინი და გახდა სასაუბრო ტერმინი თითქმის ყველა სპეცოპერაციის ძალებისთვის აშშ-ის არმიაში, ისევე როგორც მთელ მსოფლიოში.
შენიშვნები
კატეგორია:აშშ-ის სპეციალური ქვედანაყოფები კატეგორია:აშშ-ის არმია კატეგორია:მწვანე ბერეტები კატეგორია:საჰაერო-სადესანტო დანაყოფები აშშ-ის არმიაში
ვრაჩარის თემი
ვრაჩარის თემი (Врачар) — თემი სერბეთში, შედის ბელგრადის ოლქში.
თემის მოსახლეობა შეადგენს 55 880 ადამიანს (2007 წლის აღწერის მონაცემები), მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 18627 ადამ./კმ². თემის ფართობი — 3 კმ².
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ვრაჩარი. ვრაჩარის თემი შედგება 1 დასახლებული პუნქტისგან, მათი საშუალო ფართობია 3.0 კმ².
რიჩარდ ფლორიდა
რიჩარდ ფლორიდა (Richard Florida; დ. 26 ნოემბერი, 1957, ნიუარკი, აშშ) — ამერიკელი ეკონომისტი, გეოგრაფი და სოციოლოგი, შემოქმედებითი კლასის თეორიის ავტორი.
საქმიანობა
ფლორიდა რატგერსის კოლეჯში სწავლობდა, რომელიც 1979 წელს პოლიტიკურ მეცნიერებაში ბაკალავრის ხარისხით დაამთავრა. 1986 წელს დაამთავრა კოლუმბიის უნივერსიტეტი, სადაც მას დოქტორის ხარისხი მიენიჭა. 1987-2005 წლებში კარნეგი მელონის უნივერსიტეტში ასწავლიდა. დღემდე ტორონტოს უნივერსიტეტში ჯოზეფ როტმანის მენეჯმენტის სკოლის პროფესორია.
ფლორიდა ცნობილია თავისი შემოქმედებითი კლასის თეორიით. მისი კვლევის თანახმად, შემოქმედებითი ელიტა არის მთავარი ფაქტორი ქალაქებისა და რეგიონების წარმატებული ეკონომიკური განვითარებისათვის. კულტურის განვითარებასთან ერთად, რეგიონების წარმატების ერთ-ერთი ფაქტორად ის ტოლერანტობის დონეს ასახელებს. იგი ხაზს უსვამს უშუალო დამოკიდებულებაზე არატრადიციული სექსუალური ორიენტაციის წარმომადგენელთა რაოდენობისა და ერთი მხრივ ბოჰემისა და ემიგრანტებს და მეორეს მხრივ შემოქმედებით პიროვნებებს რაოდენობებს შორის. ფლორიდა ამას ხსნის იმით, რომ ღია და ტოლერანტული გარემო იზიდავს შემოქმედებით ადამიანებს, სადაც ისინი უფრო თავისუფალნი არიან თავიანთ მოქმედებებში და თვითგამოხატვაში. თავის შემდგმოგ კვლევებში ის ფოკუსირდება ინოვაციებთან დაკავშირებულ საკითხებზე, მათ შორის საავტომობილო კორპორაციების მიერ წარმოების უწყვეტ გაუმჯობესებაზე, როგორიცაა Toyota.
სქოლიო
კატეგორია:ფილოსოფიის დოქტორები კატეგორია:ამერიკელი ეკონომისტები კატეგორია:ამერიკელი გეოგრაფები კატეგორია:ამერიკელი სოციოლოგები
ანტონოვიჩი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ანტონოვიჩი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
აფრიკული სამზარეულო
ალტ=აფრიკა|მინი|აფრიკა ტრადიციულად, აფრიკის სხვადასხვა სამზარეულოში უხვად გამოიყენება ადგილობრივი ხილი, ბოსტნეული, მარცვლეული, ხორცპროდუქტები და რძე.. როგორც წესი, საკვების იმპორტი არ ხდება კონტინენტის სხვა რეგიონებიდან.
ბათერსტი
ბათერსტი (Bathurst) — ქალაქი ავსტრალიის ახალი სამხრეთი უელსის შტატში, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 33 110 კაცს. შტატის ადმინისტრაციულ ცენტრ სიდნეიდან დაშორებულია 200 კილომეტრით. მდებარეობს ზღვის დონიდან 650 მ სიმაღლეზე. დაარსდა 1813 წელს.
აფრიკული სამზარეულო
ცენტრალურ აფრიკას, აღმოსავლეთ აფრიკას, ჩრდილოეთ აფრიკას, სამხრეთ აფრიკასა და დასავლეთ აფრიკას თითოეულს აქვს საკუთარი განსაკუთრებული კერძები და მომზადების მეთოდები.
ცენტრალური აფრიკა
ცენტრალური აფრიკა გადაჭიმულია ტიბესტის მთიანეთიდან ჩრდილოეთით მდინარე კონგოს  უკიდეგანო ტროპიკული ტყეების აუზამდე, კივუს მაღალმთიანებამდე და კატანგას სავანამდე. ამ რეგიონმა განიცადა სუაჰილის კულინარიული გავლენა (კულტურა, რომელიც ჩამოყალიბდა ბანტუს, იემენის, ომანისა და ინდოეთის კულტურების კომბინაციით)   აღმოსავლეთ აფრიკაში მონებით ვაჭრობის დროს. სუაჰილის კულინარიული გავლენა იგრძნობა ისეთ კერძებზე, როგორიცაა მანდანზი, ბრინჯის ფლავი, კაჩუმბარი, სამბსუსა, კუკუ პაკა და ა.შ. ცენტრალური აფრიკის სამზარეულომ ასევე განიცადა პორტუგალიელთა გავლენა კონგოსა და ნდონგოს სამეფოს  საშუალებით. მარილიანი თევზი რეგიონში XVII საუკნის ბოლოს ვაჭრობის განვითარების შედეგად შევიდა, ხოლო მარილიანი თევზის სახელწოდება მაკაიაბუ მოდის ტერმინიდან ბაკალჰაუ. პორტუგალიელთა კულინარიამ განსაკუთრებული კვალი დატოვა ანგოლის, სან-ტომეს და ეკვატორული გვინეის  სამზარეულოებზე. ასევე დიდია რეგიონში აღმოსავლეთ, დასავლეთისა და სამხრეთ აფრიკის რეგიონების სამზარეულოების გავლენა. ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული კერძია ბაბუტე/ბობოტიე.
ძირითადი ინგრედიენტებია ბანანი, კასავა, ბრინჯი, კვანგა (კასავური პელმენი) და იამსი. სახამებლიანი საკვები, როგორიცაა ფუფუ, ჩვეულებრივ მზადდება დადუღებული კასავის ფესვებისგან, მაგრამ მათი დამზადება ასევე შეიძლება მცენარეული სიმინდისა და იამისგან. ფუფუს მიირთმევენ შვედური მაგიდის სტილში, შემწვარი ხორცით, თევზით, სოუსით, მწვანილებით და წიწაკით. სხვა კერძების მომზადება ხდება ადგილობრივი სხვადასხვა ინგრედიენტების გამოყენებით, მაგალითად, ისპანახის, ჩაშუშული პომიდვრის, წიწაკის, ჩილის, ხახვისა და არაქისის კარაქით. ცენტრალური აფრიკის აღმოსავლეთის სამზარეულოს ერთ-ერთი წამყვანი პროდუქტი კარტოფილია, რადგან ადვილად მოყავთ. მიირთმევენ კასავას, როგორც მოხარშულ მწვანილს. ამზადებენ არაქისის რაგუს, რომლის შემადგენლობაში შედის: ქათამი, ბამია, კოჭა და სხვა სანელებლები. კიდევ ერთი ჩვეულებრივი კერძია  ბამბარა, ბრინჯის, არაქისის კარაქისა და შაქრისგან დამზადებული ფაფა. საყვარელი ხორცის კერძებია ქათამი და თევზი, მაგრამ ზოგჯერ  ასევე მიირთმევენ ნიანგის, სპილოს, ანტილოპის და ვარტოჯის კერძებს.
აღმოსავლეთ აფრიკა
მინი|უგალი [[კომბოსტო|კომბოსტოს გარნირით]] ალტ=მთავარი კერძი ერტრეულ სამზარეულოში|მინი|Kitcha fit-fit, ერიტრეული სამზარეულოს პოპულარული კერძი, ახალი იოგურტით და ბერბერით (სანელებელი). ალტ=ეთიოპური სამზარეულო - ვეგეტარიანული ნაირსახეობა|მინი|ეთიოპური სამზარეულო - ვეგეტარიანული სუფრა
დაახლოებით 1000 წლის წინ ომანელი და იემენელი ვაჭრები სუაჰილის სანაპიროზე დასახლდნენ, რის გამოც  შუა აღმოსავლეთის გავლენა განსაკუთრებით აისახება სუაჰილის სამზარეულოში - ორთქლზე მომზადებული ან მოხარშული ბრინჯი სპარსული სტილის სანელებლებით; ზაფრანა, მიხაკი, დარიჩინი და კიდევ რამდენიმე სანელებელი; და ბროწეული ს წვენი.
საუკუნეების შემდეგ ჩამოვიდნენ ბრიტანელები და ინდოელები, რომლებმაც თან ჩამოიტანეს საკვები, როგორიცაა ინდური პიკანტური ბოსტნეულის კარი, ოსპის სუპები, ჩაპატი და სხვადასხვა მწნილები. ამან ადგილობრივ კერძებს ახალი გემო და არომატი შესძინა. რეგიონში ფართოდაა გავრცელებული: ფორთოხალი, ლიმონი, ცაცხვი, ჩილის წიწაკა,  სიმინდი, პომიდორი და მარწყვი.
ე.წ. აფრიკის რქის მხარეში, ერიტრეას და ეთიოპიური სამზარეულოს მთავარი ტრადიციული კერძებია ტსებჰი( წვნიანი), რომელსაც ინჯერათი (ბრტყელი პური, რომელსაც ამზადებენ ტეფით, ხორბლით ან სორგოთი) და ჟილბეტი (პასტა პარკოსნებისგან, ძირითადად ოსპისა და ფავას ლობიოსგან). ერიტრეული და ეთიოპიური სამზარეულოებს ბევრი საერთო აქვთ (განსაკუთრებით ჩრდილოეთ ნაწილში)  რაც ორივე ქვეყნის საერთო ისტორიულმა წარსულმა განაპირობა. ალტ=ეთიოპიური და ერიტრეული სამზარეულოს ტიპური კერძი: ინჯერა|მარცხნივ|მინი|[[ეთიოპიური სამზარეულო|ეთიოპიური და ერიტრეას სამზარეულოს ტიპური კერძი: ინჯერა]] ერიტრეელებისა და ეთიოპელების კვების ჩვევები განსხვავდება რეგიონის მიხედვით. მაღალმთიანი  ტიგრინიას  მთავარი საკვებია ინჯერა და ყოველდღიურად მიირთმევენ. ინჯერა მზადდება ტეფის, ხორბლის, ქერის, სორგოს ან სიმინდისგან და ჰგავს ფოროვან, ოდნავ მჟავე ბლინს. ტრაპეზის დროს კერძი სუფრაზე მიაქვთ დიდი  ლანგრით, რომელსაც განათავსებენ დაბალი სასადილო მაგიდის ცენტრში. მასზე მოთავსებულია ინჯერა და სხვადასხვა პიკანტური წვნიანი. ყველა მიირთმევს საერთო ლანგრიდან.
დაბლობში, მთავარი კერძია  აკელეტი- ფაფის მსგავსი კერძი, რომელიც მზადდება ხორბლის ფქვილის ცომისგან.მის ამოსაღებადიყენებენ სპეციალურ ჩამჩას -ლადიეს.
ყველაზე ცნობილი ეთიოპურ-ერიტრეული სამზარეულო შედგება სხვადასხვა ბოსტნეულის ან ხორცის გარნირისა და წასახემსებლებისაგან, ჩაშუშული ხირცისაგან. მათთან ერთად ინჯერას მიირთმევენ, რაც ხშირად ჭურჭლის მაგივრობას ასრულებს. ალტ=ჰალვას სომალური ვერსია, სადღესასწაულო კერძია სომალის სამზარეულოში.|მინი|ჰალვას სომალური ვერსია,- სადღესასწაულო კერძია სომალის სამზარეულოში. მოხალული ქერი ს ფქვილისგან დამზადებული ტიჰლო დიდი პოპულარობით სარგებლობს ამჰარაში, აგამაში და ავლაელოში (ტიგრეი). ეთიოპიის ტრადიციულ სამზარეულოში არ გვხვდება  ღორის ხორცი ან  მოლუსკები, რადგან ისინი აკრძალულია ებრაული და  ეთიოპური მართლმადიდებლური რწმენით. კერძ მოაქვთ სუფრის ცენტრში და ადამიანთა ჯგუფი მიირთმევს საერთო სინიდან.
სომალის სამზარეულო განსხვავდება რეგიონების მიხედვით და წარმოადგენს სხვადასხვა კულინარიული გავლენის ეგზოტიკურ ნაზავს. ეს არის სომალის მდიდარი სავაჭრო და კომერციული ტრადიციების პროდუქტი. მრავალფეროვნების მიუხედავად, ერთი რამ რჩება, რომელიც აერთიანებს სხვადასხვა რეგიონალურ სამზარეულოს: ყველა კერძი ჰალალურია. აქედან გამომდინარე, არ არსებობს ღორის კერძები, არ მიირთმევენ ალკოჰოლს და ისეთ ხორცპროდუქტს, რაც ბუნებრივადაა გარდაცვლილი. სისხლი არ  შედის რაციონში. კადო ან ლანჩი ხშირად მძიმეა.
ძირითადი კერძი ჩვეულებრივ არის ბარიის (ბრინჯის) ნაირსახეობა, რომელთაგან ყველაზე პოპულარული ალბათ ბასმატია. სხვადასხვა ბრინჯის კერძებისათვის არომატის მისაცემად იყენებენ სანელებლებს:  კუმინი, ილი, მიხაკი, დარიჩინი და სალბი. სომალელები სადილს 21:00 საათამდე  მიირთმევენ. რამადანის დროს, ტარავიჰის ლოცვის შემდეგ ხშირად -საღამოს 11 საათზეც კი.
ჰალვო (ჰალვა) ან ჰალვა პოპულარული საკონდიტრო ნაწარმია, რომელსაც განსაკუთრებულ შემთხვევებში მიირთმევენ, მაგალითად, ეიდის დღესასწაულების ან საქორწილო მიღებების დროს. იგი მზადდება შაქრით, სიმინდის სახამებლით, კარდამონისა და   ჯავზის (მუსკატის კაკალი) ფხვნილით და გამდნარი კარაქით. ზოგჯერ არაქისს ამატებენ ტექსტურისა და არომატის გასაუმჯობესებლად ტრაპეზის შემდეგ, სახლებში ტრადიციულად არომატიზებულ საკმეველებს ლიუბანს ან კუუნსის იყენებენ. ამზადებენ  საკმევლის საშრობში, რომელსაც დაბკაადი  ეწოდება.
ჩრდილოეთ აფრიკა
ალტ=კუსკუსი ბოსტნეულით|მინი|[[კუსკუსი ბოსტნეულით]] ჩრდილოეთ აფრიკა მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის გასწვრივ და მოიცავს რამდენიმე ქვეყანას, მათ შორის მაროკოს, ალჟირს, ლიბიას, ტუნისს, ეგვიპტეს და სუდანს. ამ რეგიონის სამზარეულო სათავეს იღებს ჩრდილოეთ აფრიკის ანტიკური იმპერიებიდან, განსაკუთრებით ეგვიპტიდან, სადაც ქვეყნის მრავალი კერძები და კულინარიული ტრადიციები აფრიკის ანტიკური ხანიდან მოდის.
საუკუნეების განმავლობაში ვაჭრები, მოგზაურები, დამპყრობლები, მიგრანტები და ემიგრანტები გავლენას ახდენდნენ ჩრდილოეთ აფრიკის სამზარეულოზე. I საუკუნეში ფინიკიელებმა ძეხვეული შეიტანეს, კართაგენელებმა კი ხორბალი და ბურღულეული. ბერბერებმა მანანის ბურღულისაგან (semolina) შექმნეს რეგიონის ყველაზე პოპულარული კერძი-კუსკუსი. ზეთისხილი და ზეითუნის ზეთი დაინერგა რომაელების გამოჩენამდე.
VII საუკუნიდან არაბების ექსპანსიის შედეგად ჩრდილოეთ აფრიკის რეგიონში შევიდა სხვადასხვა სანელებლები, როგორიცაა ზაფრანა, ჯავზი, დარიჩინი, კოჭა და კარდამონი, რომლებმაც გავლენა იქონიეს ადგილობრივი სამზარეულოზე  და ხელი შეუწყეს  კულინარიული კულტურის განვითარებას. თურქ-ოსმალებმა შეიტანეს ტკბილეული ნამცხვრები და სხვა საკონდიტრო ნაწარმი, ხოლო ახალი სამყაროდან ჩრდილოეთ აფრიკამ შეიძინა კარტოფილი, პომიდორი, ყაბაყი და ჩილის წიწაკა. ალტ=ტაჯინი-მაროკო|მარცხნივ|მინი|[[ტაჯინი- მაროკო]] ჩრდილოეთ აფრიკის ქვეყნების უმეტესობას აქვს რამდენიმე მსგავსი კერძი, ზოგჯერ თითქმის ერთი და იგივე - განსხვავებული სახელწოდებით (მაროკოს ტანჯია და ტუნისის კუშა არსებითად ერთი და იგივე კერძია, ქოთანში ჩაშუშული ხორცის წვნიანი და ღამით მოხარშული საზოგადოებრივ ღუმელსი), ზოგჯერ ინგრედიენტებისა და სამზარეულოს სტილის მცირედი განსხვავებული ვარიაციებით. ასევე, ორ სრულიად განსხვავებულ კერძს შეიძლება ჰქონდეს იგივე სახელი (მაგ., "ტაჯინი" მაროკოში დაბალ ცეცხლზე მოხარშული ხორცია, ხოლო ტუნისური "ტაჯინი" - გამომცხვარი ომლეტი მოხარშული კრემით). აღსანიშნავია განსხვავებები სხვადასხვა ხალხის სამზარეულოს სტილებს შორის, დაწყებული მაროკოს სასახლის სამზარეულოს რთული, მდიდარი არომატით დამთავრებული ტუნისის სამზარეულოს ცეცხლოვანი კერძებით, ეგვიპტისა და ალჟირის უფრო მოკრძალებული და უბრალო სამზარეულოებით.
სამხრეთ აფრიკა
ალტ=ტრადიციული სამხრეთ აფრიკული სამზარეულო|მინი|ტრადიციული სამხრეთ აფრიკული სამზარეულო სამხრეთ აფრიკის სამზარეულოს ზოგჯერ უწოდებენ "ცისარტყელას სამზარეულოს", რადგან ამ რეგიონში საკვები მრავალი კულტურის ნაზავია: ადგილობრივი აფრიკული საზოგადოებები, ევროპული და აზიური. ადგილობრივი აფრიკული სამზარეულოს გასაგებად მნიშვნელოვანია რეგიონის სხვადასხვა ძირძველი ხალხის გაგება. სამხრეთ აფრიკის მკვიდრი მოსახლეობა იყოფა ორ ჯგუფად და რამდენიმე ქვეჯგუფად. ალტ=Potjiekos|მინი|Potjiekos - ნაკვერჩხალზე მომზადებული ტრადიციული კერძი ყველაზე დიდი ჯგუფი შედგებოდა ბანტუს ენაზე მოსაუბრეებისაგან, რომელთა შთამომავლებს დღეს საკუთარი თავის იდენტიფიცირება შეუძლიათ სხვადასხვა ქვეჯგუფის სახელებიდან, როგორიცაა ნდებელე, შონა, ვენდა, ზულუ, კოსა, სვაზი, სოტო, ცვანა, პედი, შანგაანი და ცონგა. ისინი ამ რეგიონში დაახლოებით 2000 წლის წინ ჩავიდნენ და თან ჩაიტანეს მიწათმოქმედება, მეცხოველეობა და მეტალის ხელსაწყოების დამზადების ხელოვნება. აქედან გამომდინარე, ბანტუზე მოსაუბრეები ინტენსიურად ამუშავებდნენ მარცვლეულ კულტურებს და ზრდიდნენ მსხვილფეხა საქონელს, ცხვარს და თხას. ასევე მოყავდათ დაახლაც აგრძელებენ გოგრის, ლობიოს და ფოთლოვანი მწვანილის, როგორც ბოსტნეულის მოყვანა.
ალტ=Potjiekos არის ტრადიციული აფრიკული ჩაშუშული ხორცი, რომელიც მზადდება თუჯის ქვაბებში ნახშირზე ხორცისა და ბოსტნეულისგან.|მარცხნივ|მინი|Potjiekos არის ტრადიციული აფრიკული ჩაშუშული ხორცი, რომელიც მზადდება თუჯის ქვაბებში ნაკვერჩხალზე ხორცისა და [[ბოსტნეული კულტურები|ბოსტნეულისგან.]] უფრო მცირე ჯგუფს რეგიონის პრიმიტიული ბინადრები შეადგენდნენ, ხოისანები, რომლებიც, ზოგიერთი არქეოლოგის თანახმად, რეგიონში სულ მცირე 10 000 წლის განმავლობაში ცხოვრობდნენ. ხოისანელთა შთამომავლების ახლა სამხრეთ აფრიკის მოსახლეობას შეადგენენ. ხოისანები თავდაპირველად მონადირე-შემგროვებლები იყვნენ (რომლებსაც ბანტუს ენაზე მოსაუბრეები "სან-ს"უწოდებდნენ, ხოლო ევროპელები ბუშმენებად მოიხსენიებდნენ). ამასთან, ბანტუს ენაზე მოსაუბრეთა მოსვლის შემდეგ, ზოგიერთმა ხოისანმა მეცხოველეობას მიჰყო ხელი, მაგრამ არ მოჰყავდათ მოსავალი.ხოისანები, რომლებმაც  მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვის მოშენება დაიწყეს,  თავიანთ თავს "ჰოი-ჰოის" უწოდებდნენ და ევროპელებისათვის "ჰოტენტოტების" სახელით გახდნენ ცნობილები.
ალტ=მაგეუ, პოპულარული ტრადიციული გამაგრილებელი სასმელი,|მინი|მაგეუ, პოპულარული ტრადიციული უალკოჰოლო გამაგრილებელი სასმელი, რომელიც მზადდება დადუღებული ხილის ფქვილისაგან. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ადამიანებს გარკვეულწილად განსაზღვრავდნენ იმის მიხედვით, თუ რა საკვებს მიირთმევდნენ. ბანტუს ენაზე მოსაუბრეები მიირთმევდნენ მარცვლეულის, ხორცის, რძისა და ბოსტნეულისგან დამზადებულ საკვებს, აგრეთვე ფერმენტირებულ მარცვლეულსა და რძის პროდუქტებს, მაშინ როდესაც ჰოი-ჰოი-ს ჯგუფი მიირთვდა ხორცსა და რძეს, ხოლო სანი ნადირობდა გარეულ ცხოველებზე, აგროვებდა გარეულ კენკროვანებსა და ბოსტნეულს. მრავალი თვალსაზრისით, სამხრეთ აფრიკელი მკვიდრი ოჯახების ყოველდღიური საკვები შეიძლება ითვალისწინებდეს ადგილობრივ საკვებს, რომელსაც მათი ადგილობრივი აფრიკელი წინაპრების საკვებ რაციონში შედიოდა. ხოისანები მიირთმევდნენ შემწვარი ხორცს და ასევე ხორცს ახმობდნენ შემდგომი გამოყენებისათვის.
ზოგადად სამხრეთ აფრიკულთა მწვადისადმი სიყვარული აისახა სამზარეულოზე. მწვადი (ჩვეულებრივ სამხრეთ აფრიკაში მოხსენიებულია აფრიკელი "ბრაიით") და ბილტუნგი (გამხმარი ხორცის კონსერვი). ტრადიციული ლუდი ყველგან გავრცელებული იყო დუღილმა ლუდს დამატებით საკვები ნივთიერებები დაუმატა. სტუმრისსათვის დიდი რაოდენობით ლუდის შეთავაზება ნებისმიერი ოჯახის ტრადიციული მოვალეობა იყო. ლუდის მოხარშვით ძირითადად ქალები იყვნენ დაკავებულები და მათი, როგორც დიასახლისის სტატუსი სამხრეთ აფრიკის  წინა კოლონიალისტურ პერიოდში, დიდწილად დამოკიდებული იყო გემრიელი ლუდის მოხარშვის უნარზე.
რძე სამხრეთ აფრიკელთა საკვები რაციონის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი პროდუქტია ისტორიულად. მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვი მამაკაცის ყველაზე ფასეულ საკუთრებად ითვლებოდა. დაქორწინებისას ვალდებული იყო პირუტყვის სახით კომპენსაცია გადაეხადა საცოლის ნათესავებისათვის, ხოლო დაქორწინებულს ცოლ-შვილი უხვი რძითა და დაკლული საქონლის ხორცით უნდა უზრუნველყო  იმის გამო, რომ მაცივარი არ იყო,  რძისგან ხშირად ბუნებრივად იოგურტს ღებულობდნენ.
ძირითადი ინგრედიენტებია ზღვის პროდუქტები, ხორცის პროდუქტები (მათ შორის, გარეული ცხოველების ხორცი), ფრინველი, ასევე მარცვლეული, ახალი ხილი და ბოსტნეული. ხილში შედის ვაშლი, ყურძენი, მანგო, ბანანი, პაპაია, ავოკადო, ფორთოხალი, ატამი და გარგარი. დესერტი შეიძლება უბრალოდ ხილის იყოს, თუმცა ასევე პოპულარულია დასავლური პუდინგები. Malva Pudding, მსგავსია Sticky toffee pudding- ს, რომელიც შეიქმნა ბრიტანული და ნიდერლანდური სამზარეულოს შთაგონებით. ხორცპროდუქტებში შედის ცხვრის ხორცი და გარეული ცხოველები, როგორიცაა ირემი, სირაქლემა და იმპალა. ზღვის პროდუქტებში შედის კიბორჩხალა,კრევეტები, ტუნა, კალმარი, სკუმბრია და ლობსტერი. ასევე არსებობს ტრადიციული და თანამედროვე ალკოჰოლური სასმელების რამდენიმე ტიპი, მათ შორის ევროპული ლუდის მრავალსახეობა.
დასავლეთ აფრიკა
ალტ=მააფე|მინი|[[სენეგალი|სენეგალელი მზარეულის მიერ მომზადებული დასავლეთ აფრიკის მააფე - არაქისის რაგუ. ]] დასავლეთ აფრიკის ტიპური კერძი მზადდება სახამებლიანი საკვებით. შეიცავს: ხორცს, თევზს, სხვადასხვა სანელებლებს და მწვანილებს. პოპულარული კერძებია: ფუფუ, ბანკუ, კენკეი (წარმოშობით განა დან), ფუტუ, კუსკუსი და ჰარი. მათ სუფლეებთან და ჩაშუშული ხორცის წვნიანთან ერთად მიირთმევენ. ფუფუს ხშირად ამზადებენ სახამებლის შემცველი ბოსტნეულისგან, როგორიცაა იამი, კოკოიამი ან კასავა, ასევე მარცვლეული, როგორიცაა ფეტვი, სორგო ან ბანანი.
ძირითადი მარცვალეული პროდუქტები განსხვავდება რეგიონებისა და ეთნიკური ჯგუფების მიხედვით, თუმცა სიმინდი ყველგან გავრცელებულია, რადგან იგი იაფია, დიდ ფართობზე იზრდება და ქმნის თეთრ ულამაზეს პროდუქტს, რომელიც ძალიან პოპულარულია. ბანკუ და კენკი ძირითადი საკვებია. ისინი მზადდება სიმინდის ცომისგან, ხოლო გარი მზადდება გამხმარი, გახეხილი კასავასგან. ბრინჯის კერძები ასევე ფართოდ არის გავრცელებული ამ რეგიონში, განსაკუთრებით საჰელის შიდა მშრალ სარტყელში. ასეთი კერძების მაგალითებია ბენჰაინი გამბიიდან და ბრინჯის ჯოლოფი, არაბული კაბსას მსგავსი დასავლეთ აფრიკული ბრინჯის კერძი.
დასავლეთ აფრიკის ადგილობრივი მცენარის გვინეა ს წიწაკის ( ეწოდება Aframomum melegueta, ასევე სამოთხის მარცვლები ან წიწაკა მელაგეტა) თესლს იყენებდნენ სანელებლად და შუა საუკუნეებში ჩრდილოეთ აფრიკელი შუამავლების საშუალებით ევროპაშიც კი მოხვდა. ევროპის გავლენამდე საუკუნეებით ადრე დასავლეთ აფრიკელები არაბულ სამყაროსთან ვაჭრობდნენ. იმ დროისათვის უკვე პოპულარული სანელებლები დარიჩინი, მიხაკი და პიტნა  ადგილობრივი არომატიზატორების შემადგენელი ნაწილი იყო. საუკუნეების შემდეგ პორტუგალიელებმა, ფრანგებმა და ბრიტანულებმა გავლენა იქონიეს  რეგიონალურ სამზარეულოზე, თუმცა მათი წვლილი უმნიშვნელო იყო. მინი|ჯოლოფის ბრინჯი - [[დასავლეთი აფრიკა|დასავლეთ აფრიკის სამზარეულოს პოპულარული კერძი.]] დასავლეთ აფრიკის სამზარეულო და რეცეპტები ღრმად არის ფესვგადგმული ადგილობრივ ჩვეულებებსა და ტრადიციებში. გავრცელებული ინგრედიენტებია: ადგილობრივი ბრინჯი (Oryza glaberrima), ბრინჯი, ფონიო, ფეტვი, სორგო, ბამბარა არაქისი და ჰაუსას არაქისი, შავთვალა ბარდა, ყავისფერი ლობიო, იამი, კოკოიამი, ტკბილი კარტოფილი და კასავა.
იცვლება დასავლეთ აფრიკის კულინარიული ტექნოლოგია. ადრე გაცილებით ნაკლებ ხორცს მიირთმევდნენ და იყენებდნენ ადგილობრივ ზეთებს (პალმის ზეთი სანაპიროზე და შიის კარაქი საჰელის რეგიონებში). ბაობაბის ფოთოლი და მრავალნაირი ადგილობრივი მწვანილი ძირითადი ყოველდღიური პროდუქტი იყო. დღეს საკვები რაციონი ბევრად უფრო მდიდარია ხორცით, მარილით და ცხიმებით. ბევრი კერძები აერთიანებს თევზსა ​​და ხორცს, მათ შორისაა ხმელი და ფერმენტირებული თევზი. ფილეს და ხმელ თევზს ხშირად აცხობენ ზეთში და ზოგჯერ ამზადებენ სოუსით ცხარე წიწაკასთან, ხახვთან, პომიდორთან და სხვადასხვა სანელებლებთან (მაგალითად, სუმბალასთან) და წყალთან ერთად იმისათვის, რომ ხორცის კერძს უფრო მძაფრი არომატი მისცენ).
ალტ=პალმის ღვინო|მინი|გამაგრილებელი [[პალმის ღვინო]] ზოგიერთ რეგიონში პოპულარულია საქონლისა და ცხვრის ხორცი, ადგილობრივები უპირატესობას თხის წითელ ხორცს ანიჭებენ. სუია - გრილზე შემწვარი ხორცის მწვადი, არაჟანითა და სხვა სანელებლების არომატით, ქუჩის მოვაჭრეები ყიდიან როგორც წასახემსებელს ან სავახშმოდ. ამზადებენ ძროხის ან ქათმის ხორცით. ჩვეულებრივ, ზღვის პროდუქტები ჭარბობს და როგორც უკვე აღვნიშნეთ, ზღვის პროდუქტებს ზოგჯერ სხვა ხორცის პროდუქტებსაც ურევენ. ასევე სიამოვნებით მიირთმევენ გვინეის ფრინველისა და ქათმის კვერცხს.
რაც შეეხება სასმელებს, წყალს დასავლეთ აფრიკის ბევრ ქვეყანაში (განსაკუთრებით მშრალ რეგიონებში) დეფიციტის გამო ძალიან მნიშვნელოვანი რიტუალური დატვირთვა აქვს და ხშირად პირველია, რასაც აფრიკელი მასპინძელი სთავაზობს თავის სტუმრებს პატივისცემის ნიშნად. პალმის ღვინო ასევე ჩვეულებრივი სასმელია. მზადდება სხვადასხვა სახის პალმის ფერმენტირებული წვენიდან. იყიდება როგორც ტკბილი, ასევე მჟავე..ფეტვის ლუდი კიდევ ერთი გავრცელებული სასმელია.
აგრეთვე იხილეთ
= სქოლიო =
კატეგორია:აფრიკული სამზარეულო კატეგორია:აფრიკული კულტურა კატეგორია:სამზარეულო კონტინენტის მიხედვით
გაიუს სულპიციუს პატერკულუსი
გაიუს სულპიციუს პატერკულუსი - რომის კონსული ძვ. წ. 258 წელს. მონაწილეობას იღებდა პირველ პუნიკურ ომში. მეთაურობდა სულცის ბრძოლაში, რომელიც რომის გამარჯვებით დამთავრდა.
კატეგორია:რომის რესპუბლიკის კონსულები კატეგორია:რომაელი მხედართმთავრები კატეგორია:ძვ. წ. III საუკუნის რომაელები
ეე
thumb|260px|კუნძულ ეეს მდებარეობა ეე (Öhe) — გერმანიის კუნძული ბალტიის ზღვაში. კუნძულ რიუგენზე მდებარე შაპროდეს რაიონს უკავშირდება ბორნით და ადმინისტრაციულად ეკუთვნის მას. კუნძულის ფართობი დაახლოებით 72 ჰექტარს უდრის. მასზე მდებარე დროებით დანგრეული სამოსახლო ეკუთვნის შილინგების ოჯახს, რომელიც XIII საუკუნის მესაკუთრეთა პირდაპირი შთამომავალია. 1990 წლიდან ადგილ–მამული აღდგა და კვლავ დასახლდა. კუნძულის უმაღლესი ადგილია 3,3 მეტრი სიმაღლის ფუქსბერგის გორაკი.
კოორდინატები: 54° 30′ N, 13° 10′ O
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის კუნძულები
Hughes Turner Project
Hughes Turner Project (HTP) — მუსიკალური პროექტი, რომელიც 2001 წელს ჩამოყალიბდა გლენ ჰიუზისა და ჯო ლინ ტერნერის მიერ. ისინი თავდაპირველად ალბომის გამოცემას 1989 წელს აპირებდნენ. დუეტმა გამოსცა ორი ალბომი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრიტანული როკ-ჯგუფები კატეგორია:გლენ ჰიუზი კატეგორია:ჯო ლინ ტერნერი
კოლა (გამაგრილებელი სასმელი)
კოლა — გამაგრილებელი სასმელი, რომელიც შეიქმნა ქალაქ ატლანტაში 1886 წელს, ჯონ სტიტ პემბერტონის მიერ.
ჩრდილოეთ ამერიკა
მინი| მინი|
Cataulacus cestus
Cataulacus cestus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cataulacus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ცაგერის მუნიციპალიტეტის გერბი
აღწერილობა
გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია ჭიშკრით.
ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-ლაჟვარდის ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „ცაგერი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური გერბები კატეგორია:ცაგერის მუნიციპალიტეტი
ნეოიმპრესიონიზმი
ნეოიმპრესიონიზმი (Neo-impressionism) — მიმდინარეობა ფერწერაში.
იგი 1885 წელს აღმოცენდა საფრანგეთში. მისი წარმომადგენლები იყვნენ ჟორჟ სერა და პოლ სინიაკი. ისინი ავითარებდნენ იმპრესიონიზმის ტენდენციებს. განსაკუთრებით აინტერესებდათ ოპტიკისა და ფერთა ახალი თეორიის დარგში მიღწეული სიახლეები და პრაქტიკულად იყენებდნენ მათ.
ნეოიმპრესიონისტების თაიმლაინი
ნეოიმპრესიონისტები
ლიტერატურა
კატეგორია:მხატვრული მიმდინარეობები