cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნატალი დესე
ბიოგრაფია
ადრეულ ასაკში ნატალი ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად ბორდოში გადავიდა. ქალიშვილი ბალეტზე ოცნებობდა, მაგრამ მოხდა ისე, რომ ის ბორდოს დრამატული ხელოვნების კონსერვატორიის სამსახიობო ოსტატობის და ვოკალურ განყოფილებებზე ჩაირიცხა. სწავლის ხუთწლიანი კურსი ნატალიმ ერთ წელიწადში დაასრულა. 1989 წელს, ვოკალისტთა კონკურსში „ახალი ხმები“ მეორე პრემიის მიღების შემდეგ, დესე პარიზის ოპერის სიმღერის სკოლაში ჩაირიცხა. სკოლის დამთავრების შემდეგ მან ბასტილიის ოპერაში ცნობილი კინორეჟისორის რომან პოლანსკის მიერ დადგმულ ოფენბახის „გოფმანის ზღაპრებში“ ოლიმპიას პარტია იმღერა. ამას მოჰყვა ვენის ოპერაში შესრულებული ბლონდხენის პარტია მოცარტის ოპერაში „გატაცება სერალიდან“. შემდგომში „საფრანგეთის იმედი“ (სწორედ ასე უწოდეს ნატალის კრიტიკოსებმა) მღეროდა მსოფლიოს უმსხვილეს საოპერო თეატრებში, სადაც ასრულებდა წამყვან პარტიებს მოცარტის, იგლუკის, ბელინისა და რიხარდ შტრაუსის ოპერებში. ფრანგ საოპერო ვარსკვლავზე მთელი მსოფლიო ალაპარაკდა. 2001 წელს ბასტილიის ოპერაში მან უდიდესი წარმატებით იმღერა ლუჩიას პარტია დონიცეტის ოპერაში „ლუჩია დი ლამერმურ“.
სპექტაკლის დამთავრების შემდეგ მომღერალი ბევრჯერ გამოიძახეს სცენაზე – გიგანტური თეატრის ბოლომდე შევსებული დარბაზი ფეხზე ადგომით მიესალმა ნატალი დესეს. ასეთი თბილი მიღება ფრანგების მხრიდან არ იყო შემთხვევითი: საქმე ისაა, რომ ფრანგული ვოკალური სკოლა არ არის იმდენად მდიდარი ტალანტებით, როგორც, ვთქვათ,იტალიური ან გერმანული, და როდესაც 90-იანი წლების დასაწყისში სცენაზე გამოჩნდა სუსტი აღნაგობის ტანმორჩილი, ბრწყინვალე ნიჭით დაჯილდოებული დესე, ფრანგების სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. სამწუხაროდ, სწორედ იმ პერიოდში იჩინა თავი ნატალის ხმასთან დაკავშირებულმა პრობლემებმა: მომღერალმა ვენის ოპერაში წინდაწინ დაგეგმილი ყველა სპექტაკლი გააუქმა, ხოლო 2002 წლის ივლისში მას ხმის იოგების ოპერაცია ჩაუტარდა. წარმატებული ოპერაციის შემდეგ, უკვე 2003 წლის თებერვალში, ნატალი სოლო კონცერტით გამოვიდა პარიზში, მაგრამ სულ მალე მას კვლავ დაეწყო ხმის პრობლემები, რასაც კიდევ ერთი ოპერაცია მოჰყვა - ორი უმძიმესი ოპერაცია ორი წლის განმავლობაში! ბევრს ეგონა, რომ დესეს ვოკალურ კარიერას წერტილი დაესვა - ბევრს, მაგრამ არა ნატალის. მან გადალახა ყველა დაბრკოლება და, შეიძლება ითქვას, ხელახლა ისწავლა სიმღერა. 2005 წლის შუაგულიდან მომღერალმა აქტიური სასცენო მოღვაწეობა განაახლა.
ცნობილია, რომ დესესთან მუშაობა არ არის იოლი. მას თავისებური ხასიათი აქვს - სწრაფად ფეთქდება, ვერ იტანს ხალტურას, მუშაობაში წვრილმანებამდე კირკიტაა. საოპერო რეჟისორი რობერტ კარსენი ასე წერს მომღერალზე: „ნატალი დესე იმდენად გახსნილია ნებისმიერი მოულოდნელობის მიმართ, რომ მასთან მუშაობისას არასდროს მეშინია ექსპერიმენტებისო“. ნატალი ოთხჯერ იყო ფრანგული პრემია „მუსიკალური გამარჯვებების“ მფლობელი, 2007 წელს კი საოპერო ხელოვნებაში განსაკუთრებული მიღწევებისათვის მას ლოურენს ოლივიეს სახელობის პრემია მიენიჭა. 2009 წელს სან-ფრანცისკოს ოპერაში დესემ შეასრულა ვიოლეტას პარტია ვერდის „ტრავიატაში“. სპექტაკლში ჟორჟ ჟერმონის პარტია მისმა მეუღლემ,ცნობილმა ფრანგმა ბას-ბარიტონმა ლორენ ნაურიმ იმღერა.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:დაბადებული 19 აპრილი
იტალო კალვინო
იტალო კალვინო (Italo Calvino დ. 15 ოქტომბერი, 1923 — გ. 19 სექტემბერი, 1985) — იტალიელი მწერალი და ჟურნალისტი. მის ყველაზე ცნობილ ნაწარმოებებს შორისაა მოთხრობათა კრებული „კოსმიკომიქსი“ (1965), ასევე პოსტმოდერნისტული რომანები „უხილავი ქალაქები“ (1972) და „თუ ზამთრის ღამით მოგზაური“ (1979).
მშობლები
იტალო კალვინო 1932 წელს კუბაში, ჰავანის გარეუბანში, დაიბადა. მისი მამა, მარიო, ტროპიკული აგრონომი და ბოტანიკოსი იყო. იგი 1885 წელს იტალიაში, სან-რემოში, დაიბადა, 1909 წელს კი მექსიკაში ემიგრირდა, სადაც სოფლის მეურნეობის მინისტრი გახდა. ავტობიოგრაფიულ ესეში კალვინო მამამისზე წერს, რომ „ახალგაზრდობაში იგი ანარქისტი, კროპოტკინის მიმდევარი, შემდეგ კი სოციალისტი რეფორმისტი იყო.“ 1917 წელს, მექსიკაში რევოლუციის რეჟიმში ცხოვრების შემდეგ, მარიო სამეცნიერო ექსპერიმენტების ჩასატარებლად კუბაში გადავიდა.
კალვინოს დედა, ჯილიანა ლუჯია ეველინა „ევა“ მამელი, ბოტანიკოსი და უნივერსიტეტის პროფესორი იყო. იგი სარდინიელი, კერძოდ, სასარელი იყო და 11 წლით უფროს მარიოზე ჯერ კიდევ მაშინ დაქორწინდა, როცა პავიას უნივერსიტეტში უმცროსი ლექტორი იყო. ევამ შვილს სახელი თავისი იტალიური ფესვების შესახსენებლად დაარქვა. კალვინო მიიჩნევდა, რომ მისი სახელი „გამომწვევად ნაციონალისტურად“ ჟღერდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1985 კატეგორია:საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალერები კატეგორია:იტალიელი მწერლები კატეგორია:იტალიელი ჟურნალისტები კატეგორია:XX საუკუნის იტალიელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:იტალიელი ათეისტები კატეგორია:იტალიელი კომუნისტები კატეგორია:იტალიელი ფოლკლორისტები კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი ჟურნალისტები კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:იტალიელი ჟურნალის რედაქტორები კატეგორია:მაგიური რეალიზმის მწერლები კატეგორია:პოსტმოდერნისტი მწერლები კატეგორია:ფლორენციის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ვიარეჯოს პრემიის მფლობელები კატეგორია:ტურინის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ფენტეზის მსოფლიო პრემიის ლაურეატები
პინდალის კანტონი
პინდალის კანტონი (Cantón Pindal) — კანტონი ეკვადორში, ლოხის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — პინდალი. ფართობი 194 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლოხის პროვინციის კანტონები
ვარშავის რკინიგზის სადგური (სანქტ-პეტერბურგი)
ვარშავის რკინიგზის სადგური (Варшавский вокзал) — მგზავრთა მომსახურებისათვის განკუთვნილი ისტორიული შენობა საქნტ-პეტერბურგში. მდებარეობდა პეტერბურგ-ვარშავის რკინიგზის დასაწყისში.
ამჟამად პირველადი დანიშნულებით არ მოქმედებს. არის არქიტექტურული ძეგლი, რეკონსტრუქციის შემდეგ ფუნქციონირებს, როგორც სავაჭრო-გასართობი ცენტრი.
ისტორია
რკინიგზის სადგური ააშენეს 1852-1853 წელს არქიტექტორ ქსავერ სკარჟინსკის პროექტის მიხედვით და განსაზღვრული იყო რკინიგზისათვის რომელიც უნდა გაეყვანათ დედაქალაქიდან გატჩინის სამეფო რეზიდენციამდე. გზის სიგრძე იყო 44,6 კმ. რკინიგზა გაიხსნა 1853 წლის 31 ოქტომბერს. შენობას თავდაპირველად სამი მხრიდან გარს ერტყა ბაქანი, რომელიც ერთმანეთთან დაკავშირებული იყო მეტალისა და რკინის თაღოვანი კონსტრუქციით.
1859 წელს გზა გააგრძელეს ფსკოვამდე (273 კმ), 1862 წლის 15 (27) დეკემბერს გაიხსნა მოძრაობა ვარშავამდე. ცალკე ტოტმა პრუსიის საზღვრამდე (ლანდვაროვო-ვერჟბოლოვო) სანქტ-პეტერბურგი დააკავშირა ევროპის სახელმწიფოთა დედაქალაქებს. ვარშავის ხაზების მატარებლები გამოირჩეოდნენ კომფორტული და კეთილმოწყობილი ვაგონებით, რომლებიც, პირველ რიგში, პირველი კლასის მგზავრებისთვის იყო განკუთვნილი. სწორედ სანქტ-პეტერბურგიდან გაემგზავრა ევროპაში ვლადიმერ ნაბოკოვი „ჩრდილოეთის ექსპრესით“.
პირველი მსოფლიო ომის დროს ვარშავის ვაგზალი, როგორც ნაკლებდატვირთული, დაჭრილების ეშელონს იღებდა. მათ მისაღებად სპეციალური რკინიგზის ხაზი დაამონტაჟეს.
1930-იან წლებში ვარშავის სადგურის ახლოს ააშენეს სარკინიგზო-ტრამვაის სატვირთო სადგური, რომელმაც მოგვიანებით მიიღო ევგენი კრასუცკის სახელწოდება. სანქტ-პეტერბურგის 1935 წლის გენერალური გეგმის თანახმად იგეგმებოდა იზმაილოვის პროსპექტის გაგრძელება რკინიგზის სადგურამდე, რის გამოც ვაგზლის შენობა უნდა დანგრეულიყო, თუმცა ამ გეგმის განხორციელება არ შედგა.
დიდი სამამულო ომის პერიოდში შენობა დაბომბვებისაგან სერიოზულად დაზიანდა. სარესტავრაციო სამუშაოები დასრულდა 1949 წელს. სადგურის მთავარ ფასადზე, ნიშში დააყენეს ვლადიმერ ლენინის ქანდაკება. საბჭოთა პერიოდში ვარშავის ვაგზლიდან იგზავნებოდა მატარებლები ბალტიისპირეთში, დასავლეთ უკრაინაში, ასევე საერთაშორისო რეისები (ბერლინი, ვარშავა. პრაღა).
2001 წლის 15 მაისს სადგური დაიხურა სარესტავრაციო სამუშაოებისთვის.
სადგურის სახელიდან მომდინარეობს მთელი რიგი ტოპონიმები: მატარებლის, ხიდის, ტაძრისა და ქუჩის სახელწოდებები.
მარია ფერნანდა ესპინოსა
მარია ფერნანდა ესპინოსა გარსესი (María Fernanda Espinosa Garcés; დ. 7 სექტემბერი 1964, კასაბლანკა, ესპანეთი) — ეკვადორელი პოლიტიკური, სახელმწიფო და დიპლომატიური მოღვაწე. ფილოსოფიის დოქტორი. განათლებით გეოგრაფი, ანთროპოლოგი და პოლიტოლოგი. ეკვადორის ტურიზმის მინისტრი 2009-2012 წლებში, თავდაცვის მინისტრი 2012-2014 წლებში, საგარეო საქმეთა მინისტრი 2017-2018 წლებში. გაეროს გემერალური ასამბლეის 73-ე სესიის თავმჯდომარე. გარდა ძირითდი პოლიტიკური საქმიანობისა ცნობილია, როგორც პოეტი და ესეისტი.
ბიოგრაფია
მარია ფერნანდა ესპინოსა დაიბადა 1964 წლის 7 სექტემბერს ესპანეთის ქალაქ სალამანკაში, მისი მშობლების იქ ყოფნის დროს. მისი მამა, ცეზარ ესპინოზა არის ცენტრალური ბანკის იურისტი და ოფიციალური პირი. იგი კარგად ფლობს ფრანგულ და ინგლისურ ენებს, ასევე ფლობს პორტუგალურ ენას სამუშაო დონეზე.
დაასრულა კიტოს ლათინოამერიკული ინსტიტუტის სოციალური მეცნიერებების ასპირანტურა ანთროპოლოგიისა და პოლიტოლოგიის სპეციალობით, ასევე სწავლობდა გამოყენებით ლინგვისტიკას ეკვადორში, პაპის კათოლიკური უნივერსიტეტში. აქვს სოციალური მეცნიერებებისა და ამაზონის მკვლევარის მაგისტრის ხარისხი.
1996-1997 წლებში სწავლობდა აშშ-ში რატგერსის უნივერსიტეტის ასპირანტურაში. აქვე დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია ეკოლოგიურ გეოგრაფიაში.
პოლიტიკური კარიერა
პრეზიდენტ რაფაელ კორეას მთავრობაში 2007 წლის იანვრიდან დეკემბრამდე ეკავა საგარეო საქმეთა მინისტრის, ვაჭრობისა და ინტეგრაციის მინისტრის თანამდებობა. 2007 წლიდ დეკემბრიდან 2008 წლის თებერვლამდე მუშაობდა ეკვადორის დამფუძნებელი ასამბლეის (კონსტიტუციური ასამბლეის) ხელმძღვანელის ალბერტო აკოსტას სპეციალურ მრჩევლად. 2008 წლის 7 მარტიდან დაინიშნა გაეროში ეკვადორის მუდმივ წარმომადგენლად.
2009 წლის ოქტომბრიდან 2012 წლამდე მუშაობდა ეროვნული მემკვიდრეობისა და ტურიზმის კოორდინატორ-მინისტრად. 2011 წელს სპორტის მინისტრია.
2012-2014 წლებში ეკვადორის ეროვნული თავდაცვის მინისტრის თანამდებობა უკავია. თანამდებობა დაიკავა მაშინ როდესაც მინისტრი მიგელ კარვახალი გადადგა 2013 წლის ეროვნული კრების არჩევნებში მონაწილეობის გამო. გახდა ეკვადორის მესამე ქალი თავდაცვის მინისტრი გუადალუპე ლარივასა და ლორენა ესკუდეროს შემდეგ. 2014 წლის ოქტომბერშ ესპინოსა დაინიშნა ჟენევაში გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მუდმივ წარმომადგენლად.
2017 წლის მაისიდან 2018 წლის ივნისამდე ეკვადორის საგარეო საქმეთა და მიგრაციის მინისტრია პრეზიდენტ ლენინ მორენოს თავრობაში. როგორც საგარეო საქმეთა მინისტრმა, მარია ფერნანდა ესპინოსა გარსესი, გაატარა ღონისძიებები და აღდგინა დიალოგი გაერთიანებულ სამეფოსთან რათა გადაეწყვიტათ ვიკილიქსის დამფუძნებლის ჯულიან ასანჟის საკითხი.
2018 წლის დასაწყისში, პრეზიდენტმა ლენინ მორენომ შეიყვანა თანამდებობიდან გათავისუფლებული რესპუბლიკის ვიცე-პრეზიდენტის, ხორხე გლასას თანამდებობის დამკავებელ კანდიდატთა სიაში, მაგრამ შედეგად, ვიცე-პრეზიდენტად დაინიშნა მშენებლობის მინისტრი მარია ალეხანდრა ვიკუნია.
2018 წლის ივნისში ესპინოსა აირჩიეს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის 73-ე სესიის ხელმძღვანელად. გენერალური ასამბლეის არსებობის ისტორიაში იგი მეოთხე ქალი იყო ვინც ამ თანამდებობაზე აირჩიეს. კენჭისყრის დროს მას მხარი დაუჭირა 128 სახელმწიფომ, ხოლო მის კონკურენტს, ჰონდურასის წარმომადგენელს 62-მა ქვეყანამ. უკანასკნელად გენერალური ასამბლეის პრეზიდენტად ქალი იყო არჩეული 10 წლის წინ, როდესაც ეს თანამდებობა ეკავა ბაჰრეინის წარმომადგენელს ჰაია რაშიდ ალ-ხალიფას.
გამოქვეყნებული აქვს ხუთი პოეტური კრებული. 1990 წელს მოიგო ეკვადორის პირველი ეროვნული პრემია პოეზიაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:ეკვადორელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ეკვადორის თავდაცვის მინისტრები კატეგორია:ეკვადორის საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:ეკვადორის ტურიზმის მინისტრები კატეგორია:გაეროს გენერალური ასამბლეის თავმჯდომარეები
ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენცია
ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენცია (ასევე ცნობილი, როგორც ბიომრავალფეროვნების კონვენცია) ― მრავალმხრივი ხელშეკრულება. კონვენციას სამი მთავარი მიზანი აქვს: ბიომრავალფეროვნების კონსერვაცია, ბიოლოგიური რესურსების მდგრადი გამოყენება და გენეტიკური რესურსების გამოყენებით მიღებული სარგებლის სამართლიანი და თანასწორი განაწილება. კონვენცია მიზნად ისახავს ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონსერვაციისა და მდგრადი მოხმარების ეროვნული სტრატეგიების განვითარებას და ხშირად მდგრადი განვითარების ძირითად დოკუმენტად მიიჩნევა.
კონვენცია ხელმოსაწერად 1992 წლის 5 ივნისს გაიხსნა რიო-დე-ჟანეიროში, დედამიწის სამიტზე და ძალაში შვიდა მომდევნო წლის 29 დეკემბერს. ამერიკის შეერთებული შტატები გაეროს ერთადერთი წევრი სახელმწიფოა, რომელსაც კონვენცია არ აქვს რატიფიცირებული. კონვენციის ორი დამატებითი შეთანხმებაა კარტახენის ოქმი და ნაგოიის ოქმი.
„ნაგოიის ოქმი გენეტიკური რესურსების ხელმისაწვდომობისა და მათი გამოყენებით მიღებული სარგებლის სამართლიანი და თანაბარი განაწილების შესახებ“ ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის კიდევ ერთი დამატებითი შეთანხმებაა. ოქმი გამჭვირვალე იურიდიული ჩარჩოა ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის სამიდან ერთ-ერთი მიზნის ეფექტიანი განხორციელებისთვის. ნაგოიის ოქმი2010 წლის 29 ოქტომბერს მომზადდა იაპონიის ქალაქ ნაგოიაში და 2014 წლის 12 ოქტომბერს შევიდა ძალაში.
2010 წელი ბიომრავალფეროვნების საერთაშორისო წელი იყო და ფოკუსის წერტილი ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის სამდივნოზე იყო მოქცეული. 2010 წლის დეკემბერში, ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის ხელმომწერთა რეკომენდაციით, გაერომ 2011-2020 წლები გაეროს ბიომრავალფეროვნების დეკადად გამოაცხადა. 2010 წელს შეიქმნა კონვენციის ბიომრავალფეროვნების სტრატეგიული გეგმა 2011-2020, რომელიც აიტის ბიომრავალფეროვნების სამიზნეებსაც მოიცავს.
კონვენციის ხელმომწერი მხარეების შეხვედრები ცნობილია როგორც მხარეთა კონფერენციები. მხარეთა პირველი კონფერენცია 1994 წელს ნასაუში, ბაჰამის კუნძულებზე გაიმართა, ხოლო ბოლო, მე-15 კონფერენცია ― კუნმინში, ჩინეთში.
მხარეთა კონფერენცია
კონვენციის მმართველი ორგანოა მხარეთა კონფერენცია, რომელიც კონვენციის მონაწილე მთავრობების (რომლებმაც რატიფიკაცია მოახდინეს) წარმომადგენლებისგან (და რეგიონული ეკონომიკური ინტეგრაციის ორგანიზაციებისგან) შედგება. კონფერენციაზე კონვენციის ფარგლებში მიმდინარე პროგრესი განისაზღვრება, ახალ პრიორიტეტებს განსაზღვრავენ და წევრებისთვის სამოქმედო გეგმებს შეიმუშავებენ. მხარეთა კონფერენციას კონვენციის შესწორებების მიღების, ექსპერტთა საკონსულტაციო ორგანოების შექმნის, პროგრესის შესახებ წევრი სახელმწიფოების მოხსენებების შემოწმების და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებთან და შეთანხმებებთან კოლაბორაციის უფლება აქვს.
კონვენციის სამდივნო
ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის სამდივნო მონრეალში (კვებეკი, კანადა) მდებარეობს, რომელიც გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გარემოსდაცვითი პროგრამის ქვეშაა. სამდივნოს მთავარი ფუნქცია შეხვედრების ორგანიზება, დოკუმენტების მონახაზების შექმნა, მთავრობების მხარდაჭერა სამუშაო პროგრამის იმპლემენტაციაში, სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებთან კოორდინაცია და ინფორმაციის შეგროვება და გავრცელებაა.
სამეცნიერო, ტექნიკური და ტექნოლოგიური კონსულტაციის შვილობილი ორგანო
სამეცნიერო, ტექნიკური და ტექნოლოგიური კონსულტაციის შვილობილი ორგანო კომიტეტია, რომელიც კონკრეტულ სფეროებში წევრი მთავრობების ექსპერტებითაა დაკომპლექტებული. კომიტეტი მნიშვნელოვან როლს თამაშობს მხარეთა კონფერენციისთვის სამეცნიერო და ტექნიკურ საკითხებზე რეკომენდაციების გაცემისას. 2020 წლისთვის კომიტეტი 23-ჯერ შეიკრიბა, ხოლო 24-ე შეხვედრა ჟენევაში, შვეიცარიაში 2022 წელს იმართება.
იმპლემენტაციის შვილობილი ორგანო
2014 წელს მხარეთა კონფერენციამ იმპლემენტაციის შვილობილი ორგანო დააარსა. იმპლემენტაციის შვილობილი ორგანოს ოთხი მთავარი ფუნქციაა: იმპლემენტაციის პროგრესის რეცენზია, სტრატეგიული მოქმედეები იმპლემენტაციის გასაძლიერებლად, იმპლემენტაციის საშუალებები გამყარება და კონვენციისა და ოქმების ოპერაციები. იმპლემენტაციის შვილობილი ორგანოს პირველი შეხვედრა 2016 წლის 2-6 მაისს გაიმართა (მონრეალი, კანადა), ხოლო მეორე 2018 წლის 9-13 ივლისს (მონრეალი, კანადა). მესამე შეხვედრა [[2022 წლის მარტში ჟენევაში, შვეიცარიაში გაიმართა. იმპლემენტაციის შვილობილი ორგანოს ბიუროს ფუნქციას მხარეთა კონფერენციის ბიურო ასრულებს. იმპლემენტაციის შვილობილი ორგანოს ამჟამინდელი თავმჯდომარეა შარლოტა სერქვისტი.
მხარეები
2016 წლისთვის კონვენციას 196 მხარე ჰყავს, რომელთა შორის გაეროს 195 წევრი სახელმწიფო და ევროპის კავშირია. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ყველა სახელმწიფოს რატიფიცირებული აქვს ხელშეკრულება, გარდა ამერიკის შეერთებული შტატებისა. გაეროს არაწევრი სახელმწიფოებიდან ხელშეკრულება რატიფიცირებული აქვს კუკის კუნძულებს, ნიუესა და პალესტინის სახელმწიფოს. წმინდა საყდარი და არაღიარებული სახელმწიფოები კონვენციის მხარეები არ არიან. აშშ-ს კონვენციაზე ხელი აქვს მოწერილი, მაგრამ არა - რატიფიცირებული, რადგანაც რატიფიკაციისთის სენატის 2/3-ის თანხმობაა საჭირო და რესპუბლიკური პარტიის სენატორების მიერ იბლოკება.
კონვენციის მხარეთა მიერ ვალდებულებების განხორციელების ორი საშუალება არსებობს:
ბიომრავალფეროვნების ეროვნული სტრატეგიები და სამოქმედო გეგმები
სინგაპურმა შეიმუშავა დეტალური ბიომრავალფეროვნების ეროვნული სტრატეგია და სამოქმედო გეგმა. ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციაზე სინგაპურს ბიომრავალფეროვნების ეროვნული ცენტრი წარმოადგენს.
ეროვნული მოხსენებები
კონვენციის 26-ე პარაგრაფის მიხედვით, ხელმომწერი მხარეები კონვენციის იმპლემენტაციის სტატუსთან დაკავშირებით ეროვნულ მოხსენებებს ამზადებენ.
კარტახენის ოქმი
კარტახენის ოქმი ბიოუსაფრთხოების შესახევ, ასევე ცნობილი როგორც ბიოუსაფრთხოების ოქმი, 2000 წლის იანვარში მომზადდა. რამდენიმე გადავადების შემდეგ კარტახენის ოქმი 2000 წლის 29 იანვარს მიიღეს. ბიოუსაფრთხოების ოქმი ბიოლოგიური მრავალფეროვნების თანამედროვე ბიოტექნოლოგიების შედეგად მიღებული მოდიფიცირებული ცოცხალი ორგანიზმების მიერ წარმოშობილი პოტენციური რისკებისგან დაცვას ისახავს მიზნად.
კონვენციის მისაღებად 50 სახელმწიფოს მიერ რატიფიკაცია იყო აუცილებელი, რაც 2003 წლის მაისში შესრულდა. კონვენციის 37-ე პარაგრაფის შესაბამისად, ოქმი 2003 წლის 11 სექტემბერს შევიდა ძალაში.
მცენარეთა კონსერვაციის გლობალური სტრატეგია
2002 წლის აპრილში გაეროს ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის მხარებმა მცენარეთა კონსერვაციის გლობალური სტრატეგიის მოთხოვნის შესახებ გრან-კანარიის დეკლარაციის რეკომენდაციები მიიღეს და 16 პუნქტიანი გეგმა მიიღეს, რომლის მიხედვითაც 2010 წლისთვის მსოფლიოში მცენარეთა გადაშენების სიხშირე უნდა შეემცირებინათ.
ნაგოიის ოქმი
„ნაგოიის ოქმი გენეტიკური რესურსების ხელმისაწვდომობისა და მათი გამოყენებით მიღებული სარგებლის სამართლიანი და თანაბარი განაწილების შესახებ“ 2010 წლის 29 ოქტომბერს ნაგოიაში (აიტის პრეფექტურა, იაპონია), მხარეთა მეათე კონფერენციაზე მიიღეს. ოქმი ძალაში შევიდა 2014 წლის 12 ოქტომბერს. ოქმის ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის დამატებითი შეთანხმებაა და მიზნად ისახავს კონვენციის სამი მიზნიდან ერთ-ერთის განხორციელებას: ბიომრავალფეროვნების კონსერვაციისა და მდგრადი გამოყენების მეშვეობით გენეტიკური რესურსების გამოყენებით მიღებული სარგებლის სამართლიან და თანასწორ განაწილებას.
ბიომრავალფეროვნების სტრატეგიული გეგმა 2011-2022
2010 წლის 18-29 ოქტომბერს გამართულ მხარეთა მეათე შეხვედრაზე მიიღეს რედაქტირებული და განახლებული „ბიომრავალფეროვნების სტრატეგიული გეგმა 2011-202“. დოკუმენტი მოიცავს აიტის ბიომრავალფეროვნების სამიზნეებს, რომელიც 20 სამიზნეს მოიცავს და გეგმით გათვალისწინებულ 5 სტრატეგიულ მიზანს მიესადაგება. სტრატეგიული გეგმა შემდეგ სტრატეგიულ მიზნებს მოიცავს:
მდგრადი განვითარების მიზნების მიღების შემდეგ ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციამ გამოუშვა ტექნიკური ნოტა, რომელშიც მდგრადი განვითარების 17 მიზანი და აიტის ბიომრავალფეროვნების 20 მიზანია გაერთიანებული.
პოსტ-2020 ბიომრავალფეროვნების გლობალური ჩარჩო
ახალი გეგმა, პოსტ-2020 ბიომრავალფეროვნების გლობალური ჩარჩო 2030 წლამდე სამოქმედო გეგმას წარმოადგენს. ჩარჩოს პირველი მონახაზი 2021 წლის ივლისში შემუშვდა. ჩარჩო არაერთ ამბიციურ მიზანს მოიცავს, მათ შორის, მსოფლიოს ხმელეთისა და ზღვის 30%-ის დაცულ ტერიტორიად გამოცხადებას.
მხარეთა შეხვედრები
მხარეთა კონფერენცია თავდაპირველად ყოველწლიურად ტარდებოდა, შემდეგ კი, ორ წელიწადში ერთხელ.
მხარეთა I კონფერენცია
კონვენციის მხარეთა პირველი შეხვედრა 1994 წლის ნოემბერ-დეკემბერში ჩატარდა, ნასაუში, ბაჰამის კუნძულებზე.
მხარეთა II კონფერენცია
კონვენციის მხარეთა მეორე შეხვედრა 1995 წლის ნოემბერში, ჯაკარტაში, ინდონეზიაში გაიმართა.
მხარეთა IV კონფერენცია
კონვენციის მხარეთა მეოთხე შეხვედრა 1998 წლის მაისში, ბრატისლავაში, სლოვაკეთში გაიმართა.
ექსტრაორდინარული შეხვედრა (კარტახენა)
მხარეთა კონფერენციის პირველი ექსტრაორდინარული შეხვედრა 1999 წლის თებერვალში, კარტახენაში, კოლუმბიაში ჩატარდა. შეხვედრების ციკლის შემდეგ, 2000 წლის იანვარში ბიოუსაფრთხოების შესახებ კარტახენის ოქმი მიიღეს, რომელიც 2003 წელს შევიდა ძალაში.
მხარეთა VI კონფერენცია
მხარეთა მეექვსე შეხვედრა 2002 წლის აპრილში, ჰააგაში, ნიდერლანდებში შედგა.
მხარეთა VII კონფერენცია
მხარეთა მეშვიდე კონფერენცია 2004 წლის თებერვალში, კუალა-ლუმპურში, მალაიზიაში ჩატარდა.
მხარეთა VIII კონფერენცია
კონვენციის მხარეთა მერვე შეხვედრა 2006 წლის მაისში, კურიტიბაში, ბრაზილიაში ჩატარდა.
მხარეთა IX კონფერენცია
მხარეთა მეცხრე კონფერენცია 2008 წლის მაისში, ბონში, გერმანიაში გაიმართა.
მხარეთა X კონფერენცია
2010 წელი ბიომრავალფეროვნების საერთაშორისო წელი იყო და ფოკუსის წერტილი ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის სამდივნოზე იყო მოქცეული. 2010 წლის დეკემბერში, ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის ხელმომწერთა რეკომენდაციით, გაერომ 2011-2020 წლები გაეროს ბიომრავალფეროვნების დეკადად გამოაცხადა
მხარეთა XI კონფერენცია
კონვენციის მხარეთა მეთერთმეტე კონფერენცია ბიომრავალფეროვნების შესახებ ჰაიდარაბადში, ინდოეთში გაიმართა 2012 წელს.
მხარეთა XII კონფერენცია
2014 წლის თებერვალში თემის, „ბიომრავალფეროვნება მდგრადი განვითარებისთვის“, ფარგლებში, მთავრობების წარმომადგენლები, არასამთავრობო ორგანიზაციები, აბორიგენები, მეცნიერები და კერძო სექტორის წარმომადგენლები ფიონგჩანგში, სამხრეთ კორეაში, მხარეთა მეთორმეტე კონფერენციაზე შეიკრიბნენ.
კონფერენციაზე გაეროს ბიომრავალფეროვნების დეკადის (2011-2020) ნახევარი შეაფასეს, რომელიც ბუნების კონსერვაციასა და მდგრად მოხმარებას უწყობს ხელს. შეხვედრაზე 35 გადაწყვეტილება მიიღეს. შეხვედრის ბოლოს მიიღეს „ფიონგჩანგის საგზაო რუკა“.
მხარეთა XIII კონფერენცია
მხარეთა მეცამეტე კონფერენცია 2016 წლის 2-17 დეკემბერს გაიმართა მექსიკის ქალაქ კანკუნში.
მხარეთა XIV კონფერენცია
კონფერენციის მეთოთხმეტე შეხვედრა 2018 წლის 17-29 ნოემბერს შარმ-ელ-შეიხში, ეგვიპტეში გაიმართა. 2018 წლის გაეროს ბიომრავალფეროვნების კონფერენცია 2018 წლის 29 ნოემბერს დაიხურა. მხარეებმა მიიღეს მითითებები გლობალურ დათბობასთან ადაპტაციის ეკოსისტემაზე დაფუძნებული მიდგომებისა და კატასტროფების რისკების შემცირების ეფექტიანად განხორციელებისთვის. მთავრობები შეთანხმდნენ აიტის ბიომრავალფეროვნების სამიზნეების დაჩქარებაზეც. ამ მიზნების მისაღწევად საჭირო სამუშაოები გლობალურ, რეგიონულ, ეროვნულ და სუბეროვნულ დონეზე ხორციელდება.
მხარეთა XV კონფერენცია
მხარეთა XV კონფერენცია კუნმინში, ჩინეთში ჩატარდა. შეხვედრა თავდაპირველად 2020 წლისთვის იყო ჩანიშნული, მაგრამ COVID-19 პანდემიის გამო რამდენჯერმე გადაიდო. სამჯერ გადავადების შემდეგ, კონვენცია ორ სესიად გაიყო. ონლაინ-ღონისძიება 2021 წლის ოქტომბერში გაიმართა, რომელზეც 100-ზე მეტმა სახელმწიფომ ბიომრავალფეროვნების შესახებ კუნმინის დეკლარაციას მოაწერა ხელი. დეკლარაციის თემა იყო: „ეკოლოგიური ცივილიზაცია: გაზიარებული მომავლის მშენებლობა დედამიწის ყველა სულიერისთვის“. ფიზიკური შეხვედრა 2022 წლის აპრილისთვის ჩაინიშნა, მაგრამ სავარაუდოდ, 2022 წლის 29 აგვისტო-9 სექტემბერს გაიმართება.
ამერიკა (საფეხბურთო კლუბი)
thumb|right|280პქ| [[უგო სანჩესი „ამერიკაში“ თამაშის დროს. ]] ამერიკა (Club de Fútbol América S.A. de C.V.) — მექსიკური საფეხბურთო კლუბი ქალაქ მეხიკოდან. ჩამოყალიბდა 1916 წლის 12 ოქტომბერს. ასპარეზობს მექსიკის საფეხბურთო ჩემპიონატის უმაღლეს დივიზიონში და ითვლება ერთ-ერთ ყველაზე უფრო ტიტულოვან და პოპულარულ გუნდად მექსიკური ფეხბურთის ისტორიაში. მექსიკის ცამეტგზის ჩემპიონი და მექსიკის საფეხბურთო თასის ექვსგზის მფლობელი, მექსიკის ჩემპიონთა ჩემპიონის თასის ექვსგზის და კონკაკაფის ჩემპიონთა თასის შვიდგზის მფლობელი, კოპა ინტერამერიკანას ორგზის და კონკაკაფის გიგანტთა თასის მფლობელი.
სქოლიო
კატეგორია:მექსიკის საფეხბურთო კლუბები
ჰარისონის ოლქი (ტეხასი)
ჰარისონის ოლქი (Harrison County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. მარშალი. შეიქმნა 1839 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
მესალინა
მინი|მესალინა რომაულ მონეტაზე ვალერია მესალინა (Valeria Messalina; დ. 25 იანვარი, 17 ან 20 – გ. 48) — ძველი რომაელი არისტოკრატი ქალი, რომის იმპერატორ კლავდიუსის ნათესავი და მესამე ცოლი. სარგებლობდა დიდი გავლენითა და ძალაუფლებით, ასევე ვერაგი და მეტად გარყვნილი ქალის რეპუტაციით. ბრალი დასდეს ქმრის წინააღმდეგ შეთქმულების მოწყობაში და სიკვდილით დასაჯეს. მესალინა ცუდი ყოფაქცევის ქალის ზოგად სახელად იქცა, თუმცა, შესაძლოა, მისი ასეთი რეპუტაცია რომაელი ავტორების მიერ პოლიტიკურად მიკერძოებული შეფასების შედეგი იყოს.
ბიოგრაფია
მინი|მესალინა და მისი ვაჟი ბრიტანიკუსი (ლუვრი, პარიზი) მინი|მესალინას სიკვდილი (მხატვარი: ფერნარდ ლემატი, 1870) მესალინა იყო კონსულ მარკუს ვალერიუს მესალა ბარბატუსისა და მისი ბიძაშვილის, დორმიცია ლეპიდა უმცროსის ქალიშვილი. როგორც დედის, ისე მამის მხრიდან მესალინა იყო ავგუსტუსის დის ოქტავიას შთამომავალი. ასევე ენათესავებოდა კალიგულას, კლავდიუსს და ნერონს. კლავდიუსს ის ცოლად 18-20 წლის ასაკში, 38 წელს გაჰყვა. ქორწინებამდე მესალინას შესახებ ცოტა რამაა ცნობილი. კლავდიუსს და მესალინას ორი შვილი ჰყავდათ: ქალიშვილი კლავდია ოქტავია (39/40–62), იმპერატორ ნერონის მომავალი მეუღლე, და ვაჟიშვილი ბრიტანიკუსი (41–51).
41 წელს კალიგულას მკვლელობის შემდეგ პრეტორიანელებმა კლავდიუსი ახალ იმპერატორად გამოაცხადეს; მესალინა რომის დედოფალი გახდა. რომაელი ისტორიკოსები, განსაკუთრებით ტაციტუსი და სვეტონიუსი, მესალინას აღწერენ, როგორც დაუნდობელ და ვერაგ, გარყვნილ ქალს, რომელსაც კლავდიუსზე დიდი გავლენა ჰქონდა. ძალაუფლებისადმი სწრაფვის, სიმდიდრისა და დაუკოებელი სქესობრივი ჟინის დაკმაყოფილების საქმეში მესალინამ თავის მოკავშირეებად კლავდიუსის მონაყოფილი კარისკაცები გაიხადა. დედოფალი სარგებლობდა კლავდიუსის მალემრწმენობით და იოლად აჯერებდა იმპერატორს, რომ მისთვის არასასურველი პირები ღალატის ბრალდებით სიკვდილით დაესაჯა. ამ გზით მოაკვლევინა მესალინამ 42 წელს საკუთარი მამობილი, სენატორი აპიუს სილანუსი, რომელმაც, საისტორიო ტრადიციის მიხედვით, მესალინას მისდამი ლტოლვა არ გაიზიარა. მომდევნო წლებში იგივე ბედი ეწია სენატორ ვალერიუს აზიატიკუსს, რომლის მდიდრულ ვილაზე ლუკულუსის ბაღებში მესალინას ეჭირა თვალი, და კონსულ მარკუს ვინიციუსს, რომელმაც, გადმოცემით, უარი უთხრა მესალინას სარეცელის გაზიარებაზე. მესალინას ინტრიგებს ემსხვერპლა ასევე იულია ლივია, კლავდიუსის ძმისშვილი და კალიგულას და, რომელსაც გარყვნილებასა და ინცესტში დასდეს ბრალი და სიკვდილით დასაჯეს. მალევე, მესალინამ აიძულა მოკლული სენატორ აზიატიკუსის საყვარელი და დედოფლის საძულველი მეტოქე მსახიობ მნესტერის სიყვარულში, სილამაზით ცნობილი პოპეა საბინა უფროსი სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაესრულებინა.
მესალინას აღვირახსნილობაზე რომაელი ავტორები ლეგენდით გაჯერებულ ბევრ ცნობას გვაწვდიან, თუმცა მათი სანდოობა ხშირად საეჭვოა. მაგალითად, პლინიუს უფროსის მიხედვით, მესალინა გაეჯიბრა რომის ერთ ცნობილ მეძავს, რომელსაც 24-საათიან პაექრობაში 25 პარტნიორით აჯობა. პოეტი იუვენალისი ერთ-ერთ სატირაში წერდა, რომ მესალინა ღამ-ღამობით „ძუ-მგელის“ სახელით ფარულად საროსკოპოში მუშაობდა და მას meretrix augusta-ს („საიმპერატორო მეძავი“) უწოდებდა.
სენატორების სიკვდილმა მკვეთრად გაამწვავა ურთიერთობა იმპერატორის სახლობას და სენატს შორის. საბოლოოდ, მესალინას მიერ კლავდიუსის მონაყოფილის, პოლიბიუსის დაღუპვამ დედოფლის წინააღმდეგ ყოფილი მოკავშირეებიც აამხედრა. 48 წელს ერთ-ერთმა მათგანმა, ნარცისუსმა მოახსენა კლავდიუსს, რომ მესალინა და მისი საყვარელი, კონსულობის კანდიდატი გაიუს სილიუსი საჯაროდ დაქორწინებულიყვნენ იმპერატორის რომში არყოფნის დროს და ძალაუფლების ხელში ჩაგდება ჰქონდათ განზრახული. კლავდიუსი სასწრაფოდ რომში დაბრუნდა და მესალინა თავისთან მოიხმო. ნარცისუსი შიშობდა, რომ იმპერატორი ქალს მიუტევებდა და მესალინას დაუყოვნებლიც პრეტორიანელები მიუგზავნა თითქოსდა კლავდიუსის ბრძანებით, რომ სიკვდილის ღირსეული სახე — თვითმკვლელობა აერჩია. მესალინამ სუიციდი ვერ შეძლო და ერთ-ერთმა პრეტორიანელმა თავისი მახვილით მოკლა. კლავდიუსი ცოლის აღსასრულის ამბავს აუღელვებლად შეხვდა. მოგვიანებით, მან ცოლად საკუთარი ძმისშვილი და სიკვდილით დასჯილი იულია ლივიას და, აგრიპინა შეირთო.
ძველი სათამაშოები
ძველი სათამაშოები — ირაკლი ჩარკვიანის 1989 წლის მოთხრობების კრებული.
შედის მოთხრობები:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ირაკლი ჩარკვიანის ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული მოთხრობები კატეგორია:1989 წლის წიგნები
გობუსტანი (მრავალმნიშვნელოვანი)
გობუსტანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
გაბროვნიკი
გაბროვნიკი (Габровник) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ჩაშკის თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 617 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 0 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩაშკის თემის სოფლები
სან-მიგელ-დე-აკოს რაიონი
სან-მიგელ-დე-აკოს რაიონი (Distrito de San Miguel de Aco) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის კარუასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2925 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 552 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 19.06 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 133.89 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კარუასის პროვინციის რაიონები
სოსორანგის კანტონი
სოსორანგის კანტონი (Cantón Sozoranga) — კანტონი ეკვადორში, ლოხის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — სოსორანგა. ფართობი 412 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლოხის პროვინციის კანტონები
ფედერიკა მოგერინი
ფედერიკა მოგერინი (Federica Mogherini; დ. 16 ივნისი 1973, რომი) — იტალიელი პოლიტიკოსი, იტალიის საგარეო საქმეთა მინისტრი მატეო რენცის მთავრობაში (22 თებერვალი — 31 ოქტომბერი 2014), ევროპის კავშირის უმაღლესი წარმომადგენელი საგარეო საქმეთა და უშიშროების პოლიტიკის სფეროში 2014 წლის 1 ნოემბრიდან.
ბიოგრაფია
დაიბადა იტალიელი რეჟისორის ფლავიო მოგერინის ოჯახში. სწავლობდა პოლიტიკას საპიენცის უნივერსიტეტში.
მოგერინის პოლიტიკური კარიერა 1996 წელს დაიწყო, როდესაც ახალგაზრდულ მემარცხენე ორგანიზაციას „სინისტრა ჯოვანილეს“ (Sinistra giovanile) შეუერთდა. 2001 წელს მემარცხენე დემოკრატების ეროვნულ საბჭოში შევიდა, მოგვიანებით კი მათ პოლიტიკურ კომიტეტშიც გაწევრიანდა. 2003 წელს მან შინაგანი კავშირების დეპარტამენტში დაიწყო მუშაობა, სადაც კოორდინატორი გახდა და ერაყისა და ავღანეთის პრობლემებზე მუშაობდა.
2007წელს შევიდა დემოკრატიულ პარტიაში. 2008 წელს აირჩიეს XVI მოწვევის დეპუტატთა პალატაში. 2013 წელს კი XVII მოწვევის პალატის წევრიც გახდა. 2013-2014 წლებში ნატოს საპარლამენტო კომისიის წევრია.
სულეიმანიის მუჰაფაზა
სულეიმანიის მუჰაფაზა, იგივე სულეიმანიის პროვინცია (پارێزگای سلێمانی) - ერთ-ერთი ერაყის 18 მუჰაფაზიდან. შედის ქურთისტანის შემადგენლობაში. 2014 წლის მონაცემებით მისი მოსახლეობა 2 050 000 ადამიანს შეადგენს. განფენილია 17 023 კმ²-ზე და მისი ადმინისტრაციული ცენტრია სულეიმანია. მუჰაფაზა ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ერაყის მუჰაფაზები
ფედერიკა მოგერინი
ბიოგრაფია
ჰყავს მეუღლე და 2 შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:იტალიის საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:ევროკომისრები კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:დაბადებული 16 ივნისი
პრეზიდენტი-კასტელუ-ბრანკუ
პრეზიდენტი-კასტელუ-ბრანკუ (Presidente Castelo Branco) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 570 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ასტორგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 784 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30.72 კმ²-ზე. ფართობი 155 734 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
კონსტრუქტორი (ობიექტზე ორიენტირებული პროგრამირება)
როგორც წესი, კონსტრუქტორები გამოიყენება ობიექტის ცვლადებისთვის საწყისი მნიშვნელობების მისანიჭებლად, ან ინიციალიზების ნებისმიერი სხვა პროცედურის შესასრულებლად, რომლებიც აუცილებელია ობიექტის შესაქმნელად. ყველა კლასს აქვს კონსტრუქტორი მიუხედავად იმისა, ის განსაზღვრულია თუ არა.
სან-პედრო-დე-ჩაულანის რაიონი
სან-პედრო-დე-ჩაულანის რაიონი (Distrito de San Pedro de Chaulán) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის უანუკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 552 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 558 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 275.06 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:უანუკოს პროვინციის რაიონები
მსუქანა (ბომბი)
მინი|ბომბი „მსუქანა“ მსუქანა — აშშ-ის ბირთვული იარაღის კოდური სახელწოდება, რომლითაც აშშ-მა იაპონიის ქალაქი ნაგასაკი დაბომბა 1945 წლის 9 აგვისტოს. დაბომბვის დღეს დაახლოებით 35 000-40 000 ადამიანი დაიღუპა. სამი დღით ადრე, 6 აგვისტოს, აშშ-მა, ასევე, ქალაქ ჰიროსიმაშიც ჩამოაგდო ბირთვული ბომბი, რომლის სახელწოდებაც იყო ბიჭუნა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კოდური სახელწოდებები კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომი
სანტა-ფე (პარანა)
სანტა-ფე (Santa Fé) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 538 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ასტორგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 432 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37.76 კმ²-ზე. ფართობი 276 241 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ძახილი
ძახილი (Haray) — 1993 წელს გადაღებული აზერბაიჯანელი რეჟისორის ორუჯ ყურბანოვის მხატვრული ფილმი. ფილმი გადაღებულია ნუშაბა მამედოვას ამავე სახელწოდების მქონე პიესის მიხედვით. ფილმი მოგვითხრობს ორი მოზარდის ტრაღედიაზე, რომლებიც გახდნენ ხოჯალის გენოციდის მსხვერპლნი. ფილმი იწყება ყურანის სურით «ალ - ფათიჰა»-თი და ჩინგიზ მუსტაფაევის მიერ ხოჯალის გენოციდის ამსახავი დოკუმენტალური კადრებით. ფილმში მოთხრობილია იმის შესახებ, თუ ორი მოზარდი — და და ძმა — როგორ ხდებიან ხოჯალის გენოციდის მოწმეები. სომხური ალყიდან გამოსვლის მცდელობაში მთავარი გმირები ხტებიან უფსრულში და ასე იკლავენ თავს. კომპოზიტორმა მამედ გალიბმა დაწერა ფილმის მუსიკა.
ხალილ გოზალიშვილი
ხალილ გოზალიშვილი (დ. 25 აპრილი, 1925, ვალე — გ. 8 მარტი, 1995) — ქართველი ისტორიკოსი.
ბიოგრაფია
1944 წელს, როცა მუსლიმი მესხები თურქებად გამოაცხადეს და შუა აზიაში გადაასახლეს, იგი მეორე მსოფლიო ომში იბრძოდა. ომის შემდეგ მან დიდი გაჭირვებით, მოძებნა ოჯახი უზბეკეთში და 1956 წლამდე დამამცირებელი რეჟიმის პირობებში ცხოვრობდა. რეაბილიტაციის შემდეგ დეპორტირებულ მესხებს მეთვალყურეობა მოუხსნეს, მაგრამ სამშობლოში დაბრუნების უფლება არ მისცეს. იმ დღიდან დაწყებული მთელი თავისი ცხოვრება ხალილ გოზალიშვილმა სამშობლოში დაბრუნებისთვის ბრძოლას შეალია. იგი ამ საქმის აღიარებული მეთაური და წინამძღოლი იყო. 1962 წელს თანამოაზრეებთან ერთად შექმნა „დროებითი კომიტეტი“, რომელიც მიზნად ისახავდა მაჰმადიან მესხთა ერთიანი ქართველი ერიდან გამოცალკევებისა და გამოყოფის მიზეზთა შესწავლა-გამორკვევას, ქართული თვითშეგნების განვითარებასა და მესხთა ისტორიულ სამშობლოში დასაბრუნებლად აქტიური ზომების მიღებას. 1966 წელს აარსებს მესხთა არალეგალურ წრეს და ხელნაწერ გაზეთ „აღორძინება“-ს. წრის მიზანი იყო მესხთა შორის ქართული თვითშეგნების გაღვივება, მესხეთის, როგორც საქართველოს განუყოფელი ნაწილის, როლის გაცნობიერებას. 1976 წელს მჭიდრო კავშირს ამყარებს საქართველოს ადამიანთა უფლებების დაცვის საინიციატივო ჯგუფის წევრებთან: მერაბ კოსტავასთან, ზვიად გამსახურიასთან, ვასილ რცხილაძესთან, ი. კენჭოშვილთან და ბ. ბეგიაშვილთან. ჯგუფის თვითგამოცემებში ფართოდ შუქდება დეპორტირებულ მესხთა პრობლემები. 1989 წელს ზურაბ მამალაძესთან ერთად თბილისში ქმნის „ქართველი მუსლიმების უფლებების დაცვის ლიგა“-ს, მისი თანამოაზრე მესხების და თბილისელი ინტელიგენციის მცდელობების შედეგად 80-იან წლებში მაჰმადიანი მესხების ორასზე მეტი ოჯახი დაბრუნდა საქართველოში. 1989-1991 წლებში ას სამოცდაათი ოჯახი ისევ გააძევეს საქართველოდან. ეს ამბავი ფერღანის ტრაგიკულ მოვლენებს დაემთხვა, რაც შემთხვევითი არ იყო. 80-იანი წლების დასასრულს გოზალიშვილმა თავის მიერ შექმნილ „ქართველი მესხების წრე“-ს სახელი შეუცვალა და საზოგადოება „ხსნა“ ეწეოდა. „ხსნის“-ს მიზანი მესხთა სამშობლოში უმტკივნეულო, ეტაპობრივი დაბრუნება იყო. 1991 წელს „ხსნა“ ყაბარდოში ოფიციალურად დარეგისტრირდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1925 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1995 კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები
ტოფობა
მინი| [[კლოუნი თევზები|კლოუნი თევზის ქვირითი. შავი ლაქები განვითარების პროცესში მყოფი თვალებია. ]] ტოფობა — თევზების მიერ სასქესო პროდუქტების — მწიფე ქვირითისა და სპერმის — დაყრა და განაყოფიერება. თევზების ქვირითის განაყოფიერება უფრო ხშირად გარეგანია — წყალში, განსაზღვრულ ადგილას — სატოფეში, საადაც თაობის განვითარებისათვის ხელსაყრელი პირობებია. განარჩევენ ლითოფილურ თევზებს, რომლებიც ქვირითს ყრიან ქვებზე (ზუთხისებრნი, ორაგულები და სხვ.), ფიტოფილურ თევზებს, ქვირითს ყრიან მცენარეულობაზე (კობრი, კაპარჭინა და სხვ.) და პელაგოფილურ თევზებს, რომელთა ქვირითის განვითარება ხდება წყლის სიზრქეში (სქელშუბლა, გორდა-თევზი, კეფალი და სხვ.). ტოფობის დროს მრავალი სახეობის თევზებს უვითარდება საქორწინო მორთულობა.
ჯენიფერ კონელი
ჯენიფერ კონელი (Jennifer Connelly; დ. 12 დეკემბერი, 1970) — ამერიკელი მსახიობი. კარიერა დაიწყო როგორც საბავშვო მოდელმა. მონაწილეობდა ბეჭდურ და ტელერეკლამებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:ნორვეგიელი ამერიკელები კატეგორია:დაბადებული 12 დეკემბერი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ნიუ-იორკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:ირლანდიელი ამერიკელები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები კატეგორია:ამერიკელი ქალი გამხმოვანებლები
შილიის რაიონი
შილიის რაიონი (Distrito de Shilla) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის კარუასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3910 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 280 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 25.19 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 130.19 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კარუასის პროვინციის რაიონები
წკრიალა
წკრიალა (Procnias) — ფრინველთა გვარი კოტინგისებრთა ოჯახისა. გავრცელებული არიან ნეოტროპიკის ოლქში. ბინადრობენ ნესტიან ტროპიკულ და სუბტროპიკულ ტყეებში, იშვიათად დაბალ მთებსა და მთისწინეთებში. აქვთ ძალიან მაღალი ხმა (აქედან სახელწოდებაც).
აერთიანებს 4 სახეობას, საიდანაც 3 სამხრეთ ამერიკაში გვხვდება, ხოლო 1 — ცენტრალურ ამერიკაში.
ახასიათებთ ძლიერ გამოხატული სქესობრივი დიმორფიზმი. მამლები თეთრები არიან, აქვთ „ულვაშები“ და მოტიტვლებული სახე. დედლებს ასეთი რაღაც არ გააჩნია, შეფერილი არიან ზეთისხილისფრად, მუცლის მხარეს ბუმბულზე გასდევს მოყვითალო „ძარღვები“.
სქოლიო
* კატეგორია:კოტინგისებრნი
ჩაის ნახევარფაბრიკატის მახარისხებელი ქარხანა
ჩაის ნახევარფაბრიკატის მახარისხებელი ქარხანა შედგება მკვებავი ბუნკერის, საჭრელების, ელევატორების, მახარისხებელი ჩარჩოებისაგან. მანქანის ჩარჩოზე გადაჭიმულია ბადეები, რომელთა უჯრედები სხვადასხვა ზომისაა. ჩარჩო ჰორიზონტალურ სივრცეში ასრულებს წრიულ-გადატანითს მოძრაობას. ნახევარფაბრიკატი მკვებავი ბუნკერიდან გადაეცემა საჭრელს, შემდეგ ჩამჩებიან ელევატორსა და ზედა მახარისხებელ ჩარჩოს. პირველი საჭრელის ორივე ლილვაკი ერთნაირი სიჩქარით ბრუნავს, ამიტომ ჩაი ნაკლებად ქუცმაცდება და წვრილი ფრაქცია მსხვილისაგან ადვილად გამოიყოფა. გამოცრილი ჩაი გროვდება ტომრებში, ხოლო გაუცრელი გადაეცემა ქვედა მახარისხებელ ჩარჩოს, რომელსაც ორი შეწყვილებული ფრთა აქვს. პირველ ფრთაზე ჩაი გაივლის მეორე საჭრელს, რომლის ლილვაკები სხვადასხვა სიჩქარით ბრუნავს. დაჭრილი ჩაი გადაეცემა მეორე ფრთას, იცრება და ტომრებში გროვდება. დარჩენილი მსხვილი ფრაქცია ელევატორით გადადის მესამე საჭრელზე და შემდეგ ქვედა ფრთაზე ხარისხდება. ბოლო ფრთიდან გამოსულ მსხვილ ფრაქციას განმეორებით ახარისხებენ.
ჰარტლის ოლქი
ჰარტლის ოლქი (Hartley County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ჩენინგი. შეიქმნა 1876 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
კილანგის კანტონი
კილანგის კანტონი (Cantón Quilanga) — კანტონი ეკვადორში, ლოხის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — კილანგა. ფართობი 268 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლოხის პროვინციის კანტონები
ერთულვაშა წკრიალა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:წკრიალა
დიგორა
დიგორა (Дигора, Дыгурæ) — ქალაქი რუსეთში, ჩრდილოეთ ოსეთის ჩრდილოეთ ნაწილში, დიგორის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 10 089 მცხოვრები (2020). მდებარეობს ოსეთის ვაკეზე, მდინარე ურსდონზე, რკინიგზის სადგურ არდონიდან 12 კმ-ში. დაარსდა 1852 წელს როგორც აული ვოლნო-ხრისტიანოვსკი (მოგვიანებით სოფ. ნოვოხრისტიანოვსკოე, ხრისტიანოვსკოე). 1924 წლიდან რაიონული ცენტრია; 1934 წლიდან ატარებს ახლანდელ სახელს. ქალაქის სტატუსი 1964 წელს მიენიჭა. გამორჩეული არქიტექტურული ძეგლებია ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (2002), დრამატული თეატრი (1996). მოქმედებს გოფრირებული მუყაოს ტარის ქარხანა, სასურსათო კომბინატი; მიმდინარეობს ალკოჰოლური სასმელების წარმოება (რუსულ-ირლანდიური საწარმო „ბერდ-ლავერა“, მ.შ. ღვინო, ლიქიორ-არაყისა და კონიაკის პროდუქცია) და სხვ.
ქალაქის შემოგარენში ბევრი ტურისტული ობიექტია, მათ შორის, დიგორის ხეობა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთი ოსეთის ქალაქები
Steins;Gate (ტელესერიალი)
სიუჟეტი მიმდინარეობს 2010 წელს, ტოკიოში და მოგვითხრობს რინტარო ოკაბეზე, რომელიც თავის მეგობრებთან ერთად შემთხვევით აღმოაჩენს დროში მოგზაურობის მეთოდს, შედეგად მათ შეუძლიათ წარსულში შეტყობინებების გაგზავნა და აწმყოს შეცვლა.
მუსიკა ეკუთვნის ტაკესი აბოს, სერიის პროდიუსერები არიან მიკა ნომურა და იოსინაო დოი, რეჟისორები — ჰიროსი ჰამასაკი და ტაკუია სატო,  სცენარისტები — ძუკი ჰანადა, ხოლო ანიმაციის რეჟისორი და პერსონაჟების დიზაინერია კიუტა საკაი. ჯამში ნაჩვენები იქნა 24 ეპიზოდი 2011 წლის 6 აპრილიდან 2011 წლის 22 ივნისამდე, და ერთდროულად გადაიცემოდა სამხრეთ და ჩრდილოეთ ამერიკაში, აფრიკაში, შუა აღმოსავლეთში, დიდ ბრიტანეთსა და ევროპის გარკვეულ ნაწილში. სერიის 25-ე ეპიზოდი, მოგივანებით შესული იქნა DVD და Blu-ray გამოცემებში; ამ გამოცემებზე ჩრდილოეთ ამერიკაში პასუხისმგებელი იყო კოპმანია Funimation, დიდ ბრიტანეთში — Manga Entertainment. სერიამ აგრეთვე მოიცვა ოთხი ორიგინალური ონლაინ-ანიმაციური ეპიზოდი, ასევე გაგრძელება ფილმის სახით (პრემიერა შედგა 2013 წლის 20 აპრილს) და „Steins;Gate 0“ — ვიდეო თამაშ „Steins;Gate“-ის ადაპტაცია, რომლის პრემიერა შედგა 2018 წელს.
სერია დადებითად მიიღეს კრიტიკოსებმა. მათ ძირითადად შეაქეს სიუჟეტი და სცენარი. კარლოს სანტოსმა, საიტ „Anime News Network“-იდან, სერიალი დაახასიათა როგორც „ერთ-ერთი ყველაზე მიმზიდველი სამეცნიერო ფანტასტიკური თრილერი თანამედროვე ანიმეს ისტორიაში“. ხოლო „Kotaku“-ის რედაქტორ რიჩარდ ეისენბეისის თქმით „Steins;Gate“ არის ერთ-ერთი ყველაზე კარგი ანიმე, რაც კი ოდესმე უნახავს. მიუხედავად ამისა, ზოგიერთმა რეცენზენტამ უარყოფითად დაახასიათა სერიალის პირველი ნახევარი.
მელაანის პირველი ნამოსახლარი
მელაანის პირველი ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ მელაანის სამხრეთ - აღმოსავლეთით 3 კილომეტრზე. ფევრებისბოლოდ წოდებული ადგილი განეკუთვნება გვიან ბრიჯაოს ხანას. ნამოსახლარი გამართულია ხელოვნურ ბორცვზე. რომლის თხემიც მოსწორებულია. ბორცვს გარშემო საფეხურებიანი თავდაცვითი თხრილი შემოსდევს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მუკაჩევოს ციხე
პალანოკის ციხე, იგივე მუკაჩევოს ციხე (За́мок Пала́нок (Мука́чівський за́мок)) — ციხე ზაკარპატიიის ქალაქ მუკაჩევოში. შუა საუკუნეების ფორტიფიკაციური არქიტექტურის უნიკალური ნიმუში სხვადასხვა სტილის კომბინაციით, ეროვნული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი (№ 168).
დაარსებიდან XVII საუკუნის ბოლომდე
ზაკარპატიის XIV-XVII საუკუნეების ერთ-ერთი ყველაზე ფასეული ისტორიული და სამხედრო-არქიტექტურული ძეგლი — პალანოკის ციხე დგას მუკაჩევოს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ის აშენდა ვულკანური წარმოშობის მთაზე, 68 მეტრის სიმაღლეზე და მოიცავს 13,930 კვადრატულ მეტრ ფართობს. ციხის დაარსების ზუსტი დრო უცნობია, მაგრამ XI საუკუნით დათარიღებულ დოკუმენტებში უკვე მოხსენიებულია.
უნგრეთის მეფე იშტვან I ციხეს განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებდა, ამაგრებდა მის კედლებს. იშტვან I-ის საქმე გააგრძელა ლასლო I-მა.
1086 წელს მუკაჩევოს ციხე ალყაში მოაქციეს პაჭანიკებმა, მაგრამ ვერ აიღეს იგი.
1241 წელს უნგრეთის სამეფოს ტერიტორიაზე მონღოლები შეიჭრნენ. სამეფოზე მათი თავდასხმის ერთ-ერთი პირველი წერტილი იყო მუკაჩევო. ბათო-ყაენის 60000-იანმა არმიამ მთლიანად გაანადგურა ქალაქი, მაგრამ კარგად გამაგრებული ციხე ვერ დაიპყრო. 1396 წლიდან 1414 წლამდე ციხეს ფლობდა პოდოლსკის პრინცი ფედორ კორიატოვიჩი. მან გაამაგრა ციხე და საგრძნობლად გაზარდა მისი ფართობი, გადააქცია თავის რეზიდენციად. პარალელურად კლდოვან მთაზე 85 მეტრიანი ჭა გაიჭრა. XV-XVI საუკუნეებში ციხემ მრავალი მმართველის ხელში გამოიარა, რომლებიც აშენებდნენ და ამაგრებდნენ მას. ამ დროს ციხის თავდაცვით სისტემას 14 კოშკი ჰქონდა, ზედა ნაწილში კი დიდი სასახლე.
1567 წელს მუკაჩევოს ციხეს ალყა შემოარტყა ლაზარუს ფონ შვენდიმ.
მუკაჩევოს ციხე ეკუთვნოდა გრაფ ნიკოლაი ესტერჰაზის, რომელმაც იგი მიიღო ურსულა დერსფისთან ქორწინებით. 1622 წელს, წმინდა ნიკოლოზის ხელშეკრულების პირობებით, მუკაჩევოს ციხე გადავიდა გაბორ ბეთლენის მფლობელობაში. უნგრეთის ესტერჰაზის ოჯახთან ომის შედეგად, სემიგოროდის პრინცმა იური I რაკოციმ დაიბრუნა მუკაჩევოს ციხე, რომელიც მას შემდეგ რაკოცების ოჯახს ეკუთვნოდა.
1633 წელს მუკაჩევოს ციხე მემკვიდრეობის უფლებით ტრანსილვანიის პრინცმა იური I რაკოციმ შეიძინა. რაკოცის დინასტიის მთავრებმა ციხე თავიანთი სამთავროს დედაქალაქად აქციეს და 1711 წლამდე ფლობდნენ მას. იური I რაკოცის გარდაცვალების შემდეგ, 1648 წ. მისმა მეუღლემ ჟუჟანა ლორანტფიმ განაგრძო ციხის მშენებლობა და ააშენა კიდევ ორი ტერასა — შუა და ქვედა, ასევე გარე თავდაცვითი რგოლი. 1649 წელს ჰეტმან ბოგდან ხმელნიცკის ელჩები ეწვივნენ ციხეს და გამართეს მოლაპარაკებები იური II რაკოცისთან პოლონეთის წინააღმდეგ ერთობლივი მოქმედებების შესახებ. მინი|207x207პქ|გორაკის ხედი ციხესთან და მიმდებარე ტერიტორიასთან 1685 წლიდან 1688 წლამდე ციხე გადაურჩა ერთ-ერთ ყველაზე დიდ, ავსტრიის იმპერატორის ჯარების ალყას. ციხის დაცვას ხელმძღვანელობდა თავადი ფერენც I რაკოცის ქვრივი ილონა ზრინი. ციხის აღების შემდეგ ავსტრიელებმა ის აღადგინეს და ავსტრიის იმპერიის აღმოსავლეთით უძლიერეს ციხედ აქციეს.
მუკაჩევოს ციხის აღწერა 1690 წ.
ციხესიმაგრეს სამმაგი დაცვა ჰქონდა, ბოლო (მესამე) კედელში კი ციხე იყო. ციხეს კლდეების სიღრმეში სარდაფები იყო, სადაც მოსახლეობას შეეძლო დამალვა. მთის ფერდობზე არის ადგილი, რომელიც გარშემორტყმულია წყლებითა და წყლით თხრილით, 12 ფუტის სიღრმეზე. ირგვლივ ჭაობი იყო. ციხის ტერიტორიაზე გაკეთდა კლდეში გაჭრილი გადახურული ჭა, რომელიც თხრილს გადაჰყურებდა. თეოდორ კორიატოვიჩმა უნგრეთის მეფეების ჩარლზისა და ლუის ნებართვით 1350 წელს აქ დიდი ძალისხმევით ააგო ციხე. მინი| ციხის გეგმა
XVIII—XX საუკუნეები
1703 წლიდან 1711 წლამდე ციხე გახდა უნგრელი ხალხის ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ომის დასაყრდენი ავსტრიის ჩაგვრის წინააღმდეგ. ომს ხელმძღვანელობდა ილონა ზრინის ვაჟი ფერენც II რაკოცი.
ჩეხოსლოვაკიის რესპუბლიკის დროს (1919-1938 წწ.) ციხეში სამხედრო ნაწილები იყო განთავსებული. მეორე მსოფლიო ომის დროს ის უნგრეთის ჯარებმა დაიკავეს. საბჭოთა პერიოდში სხვადასხვა დროს ციხეში განთავსებული იყო მექანიზატორების სკოლა, კოლმეურნეების თავმჯდომარეების სკოლა და პროფესიული სასწავლებელი.
ციხე XXI საუკუნეში
დღეს მუკაჩევოს ციხეში განთავსებულია ისტორიული მუზეუმი.
2009 წლის 15 აპრილს უკრაინის უმაღლესმა რადამ მიიღო დადგენილება „პალანოკის ციხესიმაგრის კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნების ღონისძიებების შესახებ“ და გასცა რეკომენდაციები:
ციხე ახლახან ხელმისაწვდომი გახდა Google Street View-ზე სანახავად.
2018 წლის 5 ოქტომბერს ციხესიმაგრეში გამოჩნდა პრინც ფიოდორ კორიატოვიჩის ისტორიული მემორიალური ოთახი, რომელიც მიეძღვნა ლიტველი დიდგვაროვანის ბიოგრაფიას, რომელიც ციხის ერთ-ერთი მშენებელი იყო.