cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბეჭედი
ბეჭედი — თითზე წამოსაცმელი სამკაული, ძვლის, ქვის, მინისა და სხვადასხვა ლითონისაგან გაკეთებული. ძველ აღმოსავლეთისა და ანტიკურ ქვეყნებში გავრცელებული იყო ე.წ. საბეჭდავი ბეჭედი შუაში ამოკვეთილი წარწერით ან გამოსახულებით; ასეთი ბეჭდის ანაბეჭდი მისი მფლობელის ხელმოწერას ცვლიდა. ბეჭედში ხშირად ჩასმული იყო გემა ან კამეა.
ბეჭედი საქართველოში
საქართველოში ლითონის ბეჭედი ბრინჯაოს ხანიდანაა ცნობილი და განსაკუთრებით ფართოდ გავრცელდა ანტიკური პერიოდიდან. ამ ხანის სამარხებში ნაპოვნია ფერადი თვლებით, ხშირად გემებითა და კამეებით შემკული ბეჭდები. გემიანი ბეჭედი საბეჭდავადაც გამოიყენებოდა. ანტიკურ და ფეოდალურ ხანაში თვლიანი ბეჭედი მეფე-ერისთავთა ერთ-ერთ ინსიგნიას წარმოადგენდა. ასეთი ბეჭდის თვალზე ამოჭრილი იყო მისი მფლობელის სახელი, ინიციალები ან ჰერალდიკური ნიშანი და მას ოფიციალურ საბუთებსა და დოკუმენტებზე ბეჭდის დასასმელად იყენებდნენ. საქართველოს ეთნოგრაფიულ სინამდვილეში ოქრო-ვერცხლისა და სხვა ლითონის ბეჭდები შემორჩა როგორც სამკაულად („სამკაო ბეჭედი“), ისე ცოლქმრობის სიმტკიცის გამომხატველ სიმბოლოდ (საქართველოს მთაში გავრცელებული იყო უპირატესად ადგილობრივ ნაკეთები ვერცხლის უთვლო ბეჭდები, მეტწილად მოსევადებულ-მოვარყებული) ზოგან თვლიან ბეჭდებს (უმთავრესად სარდიონისას) მაგიურ დანიშნულებასაც მიაწერდნენ და „ავი თვალისაგან“ დასაცავად იკეთებდნენ.
საბეჭდავი ბეჭედი
ლითონის, ხის ან რეზინის საბეჭდავი (მეტწილად ბრტყელი რგოლის ფორმისა), რომელიც იხმარება მასზე პირუკუღმა ამობურცული წარწერისა თუ გამოსახულების აღსაბეჭდად ქაღალდზე, ლუქზე ან ცვილზე. ბეჭდის დანიშნულებაა საბუთის ნამდვილობის დადასტურება და ამა თუ იმ საგნის (მაგალითად კონვერტის) ხელუხლებლობის უზრუნველყოფა.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამკაულები
ლიპეცკის აეროპორტი
ლიპეცკის აეროპორტი (Аэропорт Ли́пецк) (IATA: LPK, ICAO: UUOL) — აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ ლიპეცკიდან ჩრდილოეთით 12 კმ-ში. აეროპორტი განკუთვნილია მცირე ზომის თვითმფრინავების მისაღებად.
თეატრალური სახელოსნო
თეატრალური სახელოსნო (Театральная мастерская) — თეატრი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მოქმედებდა XX საუკუნის დასაწყისში.
ისტორია
თეატრი შექმნა ახალგაზრდა რეჟისორმა პაველ ვეისბრიომმა 1917 წელს. როსტოვიდან თეთრების წასვლის შემდეგ ვეისბრიიომმა ოჯახთან ერთად რუსეთი დატოვა და გადასახლდა პარიზში.
ახალგაზრდა კოლექტივის რეპერტუარში წარმოდგენლი იყო მხოლოდ პოეტური ნაწარმოებები: „დღესასწაული ჭირიანობის დროს“, „მასკარადი“, ალექსანდრე ბლოკის, ალექსი რემიზოვის, კარლო გოცისა და სხვათა პიესები.
1920 წელს დონის როსტოვის კაფე „პოეტების სარდაფის“ მცირე სცენაზე შედგა ველემირ ხლებნიკოვის პიესის „სიკვდილის შეცდომის“ (რეჟისორი არკადი ნადეჟდოვი) პრემიერა. თავად ველემირ ხლებნიკოვი თავად დაესწრო რეპეტიციას „თეატრალურ სახელოსნოში“ და ასევე პრემიერას. ილია ბერეზარკი მიიჩნევდა, რომ ეს იყო პირველი თეატრალური წარმოდგენა ხლებნიკოვის შემოქმედებით ბიოგრაფიაში.
1920 წლიდან „თეატრალური სახელოსნო“ მუშაობდა ხელოვნების დონის საოლქო სახალხო განათლების დაქვემდებარებაში, როგორც დრამის მოძრავი თეატრი. თეატრი განთავსებული იყო დიდი სადოვაიის ქუჩაზე № 25-ში. თეატრი მართავდა ლიტერატურულ საღამოებს სხვადასხვა ორგანიზაციებში მთელი 1920-იანი წლების განმავლობაში. კერძოდ: ლელის ქარხანაში, ურიცკის სახელობის კლუბში, ავტოსარემონტო ქარხანაში, კოლბერგის ქარხანაში, ტაგანროგის ქარხანა „წითელი მექვაბის“ კლუბში, პანჩენკოს ფაბრიკაში და სხვა.
ყველა სერიოზული საორგანიზაციო საკითხი, მათ შორის მსახიობების ჯგუფში დაშვების ჩათვლით, წყდებოდა სპეციალურად შექმნილი საბჭოს მიერ.
1921 წელს „თეატრალურ სახელოსნოში“ დადგეს ნიკოლაი გუმილიევის დრამატული პოემა „გონდლა“. ავტორი მატარებლით ეწვია როსტოვს, გაეცნო ჯგუფს და დაპირდა კოლექტივს, რომ წაიყვანდა პეტროგრადში.
1921 წლის სექტემბერში თეატრი გაემგზავრა პეტროგრადში. პეტროგრადის გუბერნიის პოლიტიკურ*-აგანმანათლებლო განყოფილებამ თეატრი აიყვანა თავისი მფარველობის ქვეშ.
1922 წლის 8 იანვარს ლენინგრადში, ვლადიმირის კლუბში, ვლადიმირის პროსპექტ № 12-ში დაიწყო „თეატრალური სხელოსნოს“ სპექტაკლები. სპექტაკლები გაიხსნა გუმილიოვის პიესით, პუბლიკა შეძახილებით ითხოვდა ავტორს, მაგრამ ამ დროს უკვე გუმილიოვი დახვრეტილი იყო საბჭოთა ხელისუფლების მიერ.
პეტროგრადში თეატრი მოქმედებდა მცირე ხნის განმავლობაში, მშვიდად და შეუმნევლად.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:რუსეთის თეატრები
ალი აბასოვი
ალი მამად ოღლუ აბასოვი (Əli Abbasov Məmməd oğlu; დ. 1 იანვარი, 1953, ნახიჩევანი) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კომუნიკაციებისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების მინისტრი 2004-2015 წლებში.
ზოგადი ინფორმაცია
ალი მამად ოღლუ აბასოვი დაიბადა 1953 წლის 1 იანვარს, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ქალაქ ნახიჩევანში. 1976 წელს დაამთავრა მოსკოვის მექანიკური ინჟინერიის ინსტიტუტის ავტომატიკისა და ტელემექანიკის განყოფილება და სწავლა განაგრძო უკრაინის მეცნიერებათა აკადემიაში. 1981 წელს მან მიკროელექტრონიკის სფეროში თავისი თეზისი ჩამოაყალიბა და ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი მოიპოვა. 1994 წელს მან ამ თეზისს ინფორმაციის პროცესირებისა და სისტემების მენეჯმენტი უწოდა დატექნიკური მეცნიერებების დოქტორის აკადემიური ხარისხი მოიპოვა. 1996 წლიდან ის არის სრული პროფესორი, ხოლო 2001 წლიდან აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის სრული წევრი.
დაქორწინებულია და ჰყავს ორი ბავშვი.
სამეცნიერო კარიერა
1982-1992 წლებში ალი აბასოვი აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნულ აკადემიაში სხვადასხვა პოზიციაზე მუშაობდა და კომპიუტერული და სატელეკომუნიკაციო ქსელების განვითარებისთვის სამეცნიერო კვლევებს ატარებდა. 1992 წელს იგი აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ინფორმაციული და ტელეკომუნიკაციების სამეცნიერო ცენტრის (ამჟამინდელი ინფორმაციული ტექნოლოგიების ინსტიტუტი) დირექტორად დაინიშნა. აბასოვი ამ პოზიციაზე 2000 წლამდე დარჩა. ამ პერიოდში ხელმძღვანელობდა „რესპუბლიკის ავტომატური მენეჯმენტის სისტემების“ პროექტსა და ეროვნულ დონეზე კომპიუტერული და ინფორმაციული სისტემების სპეციალურ დიზაინირებას. ხელმძღვანელობდა აზერბაიჯანში ინტერნეტის ინფრასტრუქტურის შექმნის პროცესს.
პოლიტიკური კარიერა
2004 წელს აბასოვი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კომუნიკაციებისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების მინისტრად დაინიშნა. მან დიდი წვილი შეიტანა აზერბაიჯანის ინფორმაციულ საზოგადოებად გარდაქმნის პროცესში, ციფრული ეკონომიკის შექმნაში, ახალი ტექნოლოგიებისა და ელექტრონული სამთავრობო გადაწყვეტილებების მიღების განხროციელებასა და ქვეყანაში ინფორმაციული და კომუნიკაციური ტექნოლოგიების სფეროში ადამიანური რესურსებისა და ფართო ქსელის განვითარებაში. პროფესორი აბასოვი ხელმძღვანელობდა ეროვნულ და რეგიონულ პროექტებს, როგორიცაა: „ტრანს-ევრაზიული სუპერ ინფორმაციული მაგისტრალი“ (TASIM), „რეგიონული ინოვაციის ზონა“, „აზერბაიჯანული სივრცე“ - პირველი ეროვნული სატელიტი ოპერატორი და ა.შ. არის აზერბაიჯანის მეციერებათა ეროვნული აკადემიის, ინფორმაციზაციის საერთაშორისო აკადემიისა და ტელეკომუნიკაციის საერთაშორისო აკადემიის სრული წევრი,ელექტრული და ელექტრონული ინჟინერიის ინსტიტუტის წევრი და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური მდივნის დაქვემდებარებაში მყოფი ციფრული მდგრადი განვითარების კომისიის წევრი.
2017 წლის 27 დეკემბერს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის, ილჰამ ალიევის ბრძანების საფუძველზე ქვეყანაში ინფორმაციული და კომუნიკაციური ტექნოლოგიების განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის ტელეკომუნიკაციებისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების მინისტრი ალი აბასოვი დიდების ორდენით (Şöhrət ordeni) დაჯილდოვდა.
სოფლის მეურნეობა ესტონეთში
ისტორია
ესტონეთის სოფლის მეურნეობაში რეფორმები 1989 წელს პირადი ფერმის კანონის მიღებით დაიწყო. კანონი ფიზიკურ პირებს აძლევდა უფლებას დასამუშავებლად მიეღოთ 15 ჰექტარი მიწა. მიწა მემკვიდრეობით გადაეცემოდათ, თუმცა არ შეეძლოთ გაეყიდათ ან შეეძინათ. კანონის მიღებიდან 6 თვეში დაახლოებით 2000 ახალი ფერმერი დარეგისტრირდა, ხოლო წელიწადში კიდევ დაახლოებით 3500. 1991 წელს ფერმერებს მიწის სრული ფლობის უფლება მიეცათ, ამან მათი რაოდენობა წლიურად 7200-ით გაზარდა. 1993 წლისთავის ჯამში 8781 ახალი ფერმა იყო, რომელიც დაახლოებნით 225 000 ჰექტარ მიწას ამუშავებდნენ.
ინდივიდუალური ფერმების შექმნის პარალელურად ბევრი კოლექტიური ფერმა დაიშალა. გაიზარდა კორუფციის და ფერმების აღჭურვილობების სპონტანური პრივატიზაციის შემთხვევები. ესტონეთის ზოგიერთი წარმატებული ფერმა კოოპერატივად გადაკეთდა. მიუხედავად წარმატებული სოფლის მეურნეობისა საკუთარი მოწეული მოსავლის წვლილი მაინც დიდ წილს იკავებს. ესტონეთში ნაწარმოები საკვების დაახლოებით 20 % საკუთარი მოხმარებისთვის არის მოყვანილი.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონეთის ეკონომიკა კატეგორია:სოფლის მეურნეობა ქვეყნის მიხედვით
ამსტერდამ-ზეიდი
ამსტერდამ-ზეიდი („სამხრეთ ამსტერდამი“) — ნიდერლანდების დედაქალაქ ამსტერდამის ერთ-ერთი რაიონი, რომელსაც სტატუსი მიენიჭა 2010 წელს ყოფილი რაიონების აუთ-ზაუთის და ზაუთერამსტელის გაერთიანების შემდეგ. 2013 წლის აღწერის მიხედვით რაიონში ცხოვრობს თითქმის 138 000 მოსახლე. ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული რაიონი ამსტერდამში სადაც ერთ კვადრატულ კილომეტრზე 8500 ადამიანი სახლობს.
მდებარეობა
ამსტერდამ-ზეიდი მდებარეობს Singelgracht არხის სამხრეთ-დასავლეთით. დასავლეთით ესაზღვრება Vondelpark-ი, მდინარე ამსტელი აღმოსავლეთით და Kalfjeslaan-ი სამხრეთით.
ალფონსის კუნძულები
ალფონსის კუნძულები (Islands in the Alphonse Group) — კუნძულების ერთ-ერთი ჯგუფი, რომელიც შედის სეიშელის გარე კუნძულებში. მდებარეობს 395 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით კუნძულ მაედან და დედაქალაქ ვიქტორიადან.
კუნძულები
ალფონსის კუნძულები შედგება ორი ატოლისგან, რომელიც მოიცავს 3 კუნძულს: ყველა სამი კუნძულიდან დასახლებულია მხოლოდ ალფონსი. ხმელეთის საერთო ფართობი შეადგენს 2 კმ²-ზე ცოტა ნაკლებს, ხოლო საერთო ფართობი, რიფებისა და ლაგუნების ჩათვლით, დაახლოებით 50 კმ²-ს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სეიშელის კუნძულების კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები კატეგორია:აფრიკის კუნძულები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 352
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 352 მიიღეს 1974 წლის 10 ივნისს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ გრანადის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას გრანადის გაწევრიანების შესახებ.
ანაბაჯი
ანაბაჯი — სახელგანთქმული ქართველი ქალი, ერეკლე II-ის თანამედროვე. გამოირჩეოდა განსაკუთრებული ფიზიკური ძალით. ეხერხებოდა ცხენზე ჯდომა, ხმლის ხმარება, მტრის წინააღმდეგ ბრძოლა, ჭიდაობა და სახელოვან ფალავანთა დამარცხება. ანაბაჯის სახელი ქართველ ხალხს ძველი თბილისის აშუღმა, პოეტმა საიათნოვამ შემოუნახა. ერეკლე მეფის დაკვეთით მას დაუწერია ლექსი, რომელიც ასახავს ანას ვინაობას და გმირულ ბრძოლებს. საიათნოვას ლექსიდან ჩანს, რომ „პატარა კახი“ ანას პირადად იცნობდა, განსაკუთრებით აფასებდა და პატივს სცემდა. ისიც ცნობილია, რომ მეფეს სამშობლოს წინაშე თავდადებისათვის ანასთვის წარწერიანი ხმალი უჩუქებია. ძველი თბილისის აშუღს იეთიმ გურჯს დაწერილი აქვს საკმაოდ ვრცელი პოემა „გმირი ქალი ანა-ბაჯი“, რომელშიც მოთხრობილია ანას მამაცური თავგადასავალი. როგორც იოსებ გრიშაშვილი წერს, თათრებმა გულადობისათვის ქალს ძმობა აღუთქვეს და ანაბაჯი დაარქვეს. ანამ ბავშვობა თბილისში გაატარა, 16 წლის ასაკში ცოლად გაჰყვა მუხათელ კაცს და მუხათშივე დასახლებულა. ანას და მისი ქმრის გვარი ცნობილი არ არის. ახალგაზრდა ქალს ოჯახში 7 რძალი დახვდა და მათთან ერთად მუყაით შრომას შეუდგა, რითაც უფროსების დიდი პატივისცემა დაიმსახურა. ჰყავდა სამი შვილი, — ორი ვაჟი და ერთი ქალი. „ბაჯი“ შერქმეული სახელია და „დას“ ნიშნავს. ამ ქალის შთამომავლები მისი პატივისცემის მიზნით დღესაც ბაჯიაშვილებად იწოდებიან. ხალხის გადმოცემით, ანა უნდა დაბადებუიყო XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში, ქალაქ თბილისში, სიონის უბანში, ქართველი ღარიბი ხელოსნის ოჯახში. ანამ სახელი გაითქვა გულადობითა და განსაკუთრებული ფიზიკური ძალით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 352
რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად.
რესურსები ინტერნეტში
0352 კატეგორია:1974 წელი გრანადაში 0352 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები გრანადის შესახებ
ანაბაჯი
აღსანიშნავია, რომ მუხათში ერთ დილით რძლები კამეჩებს წველიდნენ, როდესაც უცებ მოვარდა ბუღა და პირუტყვს დაერია. ქალები წივილ-კივილით აქეთ-იქით გაიფანტნენ, ხოლო იქვე მდგომმა ანამ ბუღას ფეხეფში ხელი დაავლო და შორს მოისროლა. ანა გათხოვების ორი წლის თავზე სტუმრად იყო სოფელ წყნეთში. საღამო ხანს მეზობელი ქალები და გოგონები ტყეში შინდის საკრეფად წავიდნენ და თან ანაც წაიყვანეს. მოულოდნელად დაჭრილ დათვს გადააწყდნენ, რის გამოც ქალებმა წივილ-კივილი ატეხეს. ანა არ დაიბნა, ნადირს წინ დახვდა და შეებრძოლა, ფეხებში ხელი დაავლო და მიწაზე დააგდო. ამ დროს წყნეთში მისული იყო ცნობილი მონადირე თევდორე, რომელსაც ანამ ხმალი ამოაცალა და მხეცს ჩასცა. დათვის მოკვლის ამბავი მთელ სოფელს მოედო. ახალგაზრდა ქალს ყველა ულოცავდა სახელოვან გამარჯვებას.
ანაბაჯმა სახელი გაითქვა აგრეთვე როგორც კარგმა მოჭიდავემ. იგი მეუღლისა და მამამთილის თანხლებით წავიდა კვირაცხოვლობის დღეობაზე, სადაც იქ მყოფმა მამაკაცებმა ჭიდაობა გამართეს, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს ახლომახლო სოფლებიდან ჩამოსულებმა. თელეთელმა გიორგიმ წააქცია მუხათელი სიმონა. ამის შემდეგ მუხათიდან საჭიდაოდ აღარავინ გამოდიოდა. მუხათი დამარცხებულად გამოაცხადეს და ანამ თავი დამცირებულად იგრძნო.
ქმრისა და მამამთილის დაუკითხავად საჭიდაოდ წრეში შევიდა და რამდენიმე კაცი ზედიზედ წააქცია. თბილისელმა მოჭიდავემ გეო ტერტერაშვილმა გაიგო ანას ასეთი ძლევამოსილება და გიორგობა დღეს ახლანდელი ბოლნისის მუნიციპალიტეტის დალი-ხაჩინში საჭიდაოდ გამოიწვია. ანა საჭიდაოდ მამამთილისა და მაზლის თანხლებით წავიდა. ბორჩალოელმა ყაღაღმა ბაირამმა 8 ამხანაგით მდინარე ხრამთან დაიწყო მგზავრების ძარცვა. შედეგად მძარცველებმა ანას მამამთილი მოუკლეს, ხოლო მაზლი მკლავში დაჭრეს. ბაირამს ანა მოეწონა, ხელი საკოცნელად გადახვია, მაგრამ ანამ ყაჩაღს ხანჯალი ამოაცალა და თავი მოკვეთა, შემდეგ კი დანარჩენებიც დახოცა. ანამ მაზლს ხელი შეუხვია, ხოლო მკვდარი მამამთილი ცხენზე დასვა და მაზლს მუხათში გაატანა, ხოლო თვითონ ბაირამის იარაღი აიღო, შეჯდა მისსავე ცხენზე და ბოლნისისკენ დაიძრა.
მუხათში დაბრუნებულ ანას გარდაცვლილი მამამთილი დიდი პატივით დაუსაფლევებია. არსებობს გადმოცემა, რომ ანას ოჯახში ჰყავდა სტუმრები, ერთ-ერთმა მას საჭმელში საწამლავი ჩაუყარა, რის გამოც ანა შეუძლოდ გახდა, ხოლო მეორე დღეს გარდაიცვალა. თბილისიდან და ახლომახლო მდებარე სოფლებიდან ბევრი პატივისმცემელი ჩავიდა გმირი ქალის ცხედრის გამოსამშვიდობებლად. გარდაცვალების მეოთხე დღეს, დაკრძალეს მუხათის ტაძრის ეზოში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი სახალხო გმირები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები
დურ-შარუქინი
მინიატიურა|მფრინავი ხარი ადამიანის თავის გამოსახულებით, აღმოჩენილია ქალაქის ნანგრევებში, დაცულია [[ლუვრი|ლუვრის მუზეუმში]] დურ-შარუქინი (აქად. სარგონის ციხესიმაგრე) — ასურეთის დედაქალაქი სარგონ II-ის მმართველობის ბოლო პერიოდში. ქალაქი ააშენეს ძვ. წ. 713-707 წლებში. მეფის მოულოდნელი გარდაცვალების გამო მშენებლობა შეჩერდა და დედაქალაქი გადაიტანეს ნინევიაში. ძვ. წ. VII საუკუნის ბოლოს ქალაქი დაანგრიეს მიდიელებმა. ამჟამად ქალაქის ადგილზე მდებარეობს დასახლება ხორსაბადი, სადაც დღემდე ცხოვრობენ ასურელები.
სქოლიო
კატეგორია:ერაყის არქეოლოგიური ძეგლები
ქართული ფულის ფონდი (1918)
ქართული ფულის ფონდი — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ფინანსთა და ვაჭრობა-მრეწველობის სამინისტროსთან შექმნილი ფონდი, რომელსაც ოქროს ფონდსაც უწოდებდნენ. დაარსდა 1918 წელს. მოსახლეობის მიერ ამ ფონდში შეტანილი თანხა და ძვირფასეულობა უნდა გამხდარიყო მომავალი ეროვნული ვალუტის სტაბილური კურსის ერთ-ერთი გარანტი. იმდროინდელ ქართულ პრესაში სისტემატურად იბეჭდებოდა ინფორმაციები იმის თაობაზე, თუ ვინ რა წვლილი შეიტანა ამ მამულიშვილური ფონდის გაძლიერებაში. ფონდის შემომწირველთა სოციალური სპექტრი ფართო იყო. სასულიერო, საერო და სამხედრო პირები, მწერლები, მეცნიერების, ხელოვნების, მედიცინისა და სხვა სფეროთა წარმომადგენლები უშურველად სწირავდნენ სამშობლოს ეკონომიკური გაძლიერების საქმეს თავიანთ დანაზოგს და ძვირფასი ლითონებისაგან დამზადებულ ნივთებს. შემომწირველთა სიას ამშვენებს საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმინდესისა და უნეტარესის კირიონ II-ის სახელი,რომელმაც ფონდს მნიშვნელოვანი დახმარება გაუწია. პრესაში ქვეყნდებოდა მოწოდებები ქველმოქმედებისაკენ. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალმა, გენერალმა გიორგი კვინიტაძემ 1918 წლიის 8 ივნისს გაზეთში „სახალხო საქმე“ გამოაქვეყნა შემდეგი მოწოდება:
იმავე წლის 29 ივნისს გაზეთ „ერთობაში“ გამოქვეყნდა ქართველი მანდილოსნის მოწოდება, რომელშიც ვკითხულობთ: ეს ფონდი სასიკეთოდ წაადგა მომდევნო წელს მიმოქცევაში გამოშვებულ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ბონს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ფონდები
კრივიანსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია
კრივიანსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია (Церковь Покрова Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია ოქტომბრის რაიონის სტანიცა კრივიანსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.
მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, სტანიცა კრივიანსკაია, სკოლის ქუჩა, № 89.
ისტორია
1747 წელს სტანიცა კრივიანსკაიაში ააგეს ხის პატარა სამლოცველო. 1776 წლის 21 ივნისს სამლოცველოს ადგლზე ადგილობრივი მრევლის სახსრებით ააგეს ხის ეკლესია ანალოგიური სამრეკლოთი. ეკლესიის საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის საფარველის სახელზე. ახალი ეკლესიაც ააგეს მრევლის სახსრებითდა აკურთხეს 1777 წლის 30 სექტემბერს. ახალ ეკლესიაში ინახებოდა 1717 წელს გამოცემული „სახარება“, ხოლო ეკლესიის მთელი ჭურჭელი ვერცხლისა იყო. 1867 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა სამრევლო სასწავლებელი.
ახალი ეკლესია გადახურეს რკინის ფირფიტებით და შემოარტყეს ხის მესერი. მოგვიანებით მიიღეს გადაწყვეტილება ხის ეკლესია შეეცვალათ ქვის ეკლესიით. ეკლესიისსათვის საჭირო აგური მოიტანეს აგურის ქარხნიდან, რომელიც მუშაობდა სტანიცის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში.
საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, რომელიც ჯერ კიდევ ძველ ეკლესიაში გახსნეს მუშაობას აგრძელებდა ახლად აშენებულ ეკლესიაშიც.
საბჭოტა ხელისუფლების დროს ეკლესია დაძველდა და სრულიად დაინგრა. მისი სამრეკლოდან მოხსნეს ყველა გუმბათი. ხის კანკელი გამოიყენეს ტიხრად № 72 სკოლის ორი კლასის გაყოფისას. 1990 წელს სკოლის კაპიტალურ რემნტის პერიოდში ტიხარი მოხსნეს და აღმოაჩინეს ხატები.
XX საუკუნის 30-იან წლებში ეკლესიაში განათავსეს მანქანა-ტრაქტორთა სადგური, შემდეგ ეკლესია გამოიყენებოდა ხორბლის საწყობად.
მარიამ ქერდიკაშვილი
მარიამ ქერდიკაშვილი (დ. 19 დეკემბერი, 1996) — ქართველი ნიჩბოსანი. მონაწილეობა მიიღო 2019 წლის ევროპული თამაშების ფინალში 200 მეტრზე. 2018 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი 23 წლამდელთა ევროპის ჩემპიონატზე, 500 მეტრზე.
კრივიანსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია
ისტორია
ამჟამად ეს არის მოქმედი ეკლესია ძველი ხატებით და საეკლესიო ნივთებით. მიმდინარეობს აღდგენითი სამუშაოები. მისი კედლები აქამდე მოხატული არაა. ეკლესიაში აღდგენილია ღვთისმსახურება.
მარიამ ქერდიკაშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ნიჩბოსნები კატეგორია:დაბადებული 19 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1996
კრივიანსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია
ისტორია
ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი ანდრე (სუპრუნოვი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 37
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 37 მიიღეს 1947 წლის 9 დეკემბერს. რეზოლუციის მიხედვით მიიღეს პროცედურული ხასიათის დოკუმენტი ახალი წევრების მიღების შემთხვევისათვის.
რეზოლუცია მიიღეს კენჭისყრის გარეშე.
ფარნაკია (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინი ფარნაკია შეიძლება გამოიყენებოდეს შემდეგი მნიშვნელობით:
კურლინას სახლი
ალექსანდრა კურლინას სახლი (Особняк Александры Курлиной) — ისტორიული შენობა რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში, კრასნოარმეისკაიასა და ფრუნზეს ქუჩების კვეთაზე. მოდერნის სტილის სახლი ქალაქის არქიტექტურის ერთ-ერთ მთავარ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს. ამჟამად შენობაში მოდერნის მუზეუმია განთავსებული.
ისტორია
შენობა 1903 წელს I გილდიის ვაჭარმა ალექსანდრე კურლინმა თავისი მეუღლე ალექსანდრა კურლინასთვის ააგო, რომლის სახელსაც არაოფიციალურად ის დღეს ატარებს. სახლი სამარაში მდებარე ერთ-ერთი პირველი მოდერნისტული ნაგებობა იყო. შენობის პროექტი არქიტექტორ ალექსანდრე ზელენკოს ეკუთვნის.
1918 წლის სამოქალაქო ომის დროს სამარა ბოლშევიკების წინააღმდეგ აჯანყებულმა ჩეხოსლოვაკურმა კორპუსმა დაიკავა, ხოლო კურლინას სახლში ჩეხოსლოვაკური არმიის კონტრდაზვერვა განთავსდა.
1941-დან 1943 წლამდე დიპლომატიური კორპუსის მოსკოვიდან კუიბიშევში ევაკუაციის დროს, შენობაში შვედეთის საელჩო იყო განთავსებული.
1966 წელს კუიბიშევის საოლქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის დეპუტატების გადაწყვეტილებით, კურლინას სახლი დაცვის ქვეშ მყოფი შენობების სიაში შეიტანეს როგორც „სახლი, რომლის სარდაფშიც 1918 წელს ბელო-ესეროვის კონტრდაზვერვის მიერ მრავალი წითელარმიელი დახვრიტეს“. შენობაზე განთავსდა მემორიალური დაფა წარწერით „მუშათა კლასი პატივს მიაგებს, 1918 წელს ამ სახლის სარდაფში ჩეხური კონტრდაზვერვის მიერ მხეცურად ნაწამები მუშათა კლასის გმირების ნათელ ხსოვნას“. 1990-იან წლებში დაფის დემონტაჟი განხორციელდა.
1970-იან წლებში შენობა საოლქო მხარედმცოდნეობის მუზეუმს გადაეცა. 1995 წელს რუსეთის პრეზიდენტ ბორის ელცინის განკარგულებით „კურლინების სახლ-კარს“ ფედერალური მნიშვნელობის ისტორიისა და კულტურის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა.
არქიტექტურა
შენობაში 22 ოთახია, თავის მხრივ თითოელი მათგანი უნიკალური და ინდივიდუალურია. მეორე სართულზე ლითონის კიბე ადის. მოპირკეთებულია შორენკეცის ფერადი ფილებით.
შენობის ფასადი ცისფერი მოელვარე ფილებით არის მოპირკეთებული, რომელიც ჰარმონიულად ერწყმის მქრქალ ცოკოლსა და შორენკეცის მწვანე ჩანართებს. ფასადზე წარმოდგენილია რელიეფი: ქალის თავი (სახლის დიასახლისი) ფრონტონზე და ფანჯრის თავზე გრძელი ღეროების მქონე მცენარე. რკინის გისოსები პეპლის ფრთებს განასახიერებს. ჭრიჭინა სახურავზე და ბადისებრი კარები სახლს განუმეორებელ და ჰაეროვან იერსახეს აძლევს.
ანტონ აჟბე
250px|მინიატიურა|ანტონ აჟბეს ავტოპორტრეტი ანტონ აჟბე (Anton Ažbe; დ. 30 მაისი, 1862, დოლენჩიცე, სლოვენია — გ. 6 აგვისტო, 1905, მიუნხენი) — ავსტრია-უნგრელი მხატვარი, წარმოშობით სლოვენიელი.
დაიბადა 1862 წელს. სამხატვრო განათლება მიიღო ლიუბლიანაში. 1882 წელს გაემგზავრა ვენის სამხედრო აკადემიაში, ხოლო 1884 წელს მიუნხენში. 1891 წელს დააარსა მიუნხენის სამხატვრო სკოლა. მხატვრობაში რეალიზმის სტილის მიმდევარი იყო.
გარდაიცვალა 1905 წელს მიუნხენში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სლოვენი მხატვრები კატეგორია:ავსტრიელი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 30 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1862 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1905
პეტი-პალეს მუზეუმი
პეტი-პალე — მუზეუმი და ხელოვნების გალერეა ავინიონში, სამხრეთ საფრანგეთში. იგი გაიხსნა 1976 წელს და აქ დაცულია ავინიონის სკოლის რენესანსის ხანის მხატვრობის განსაკუთრებული კოლექცია, ისევე როგორც ფერწერული ტილოები იტალიიდან. მუზეუმი აერთიანებს რენესანსის პირველი პერიოდის ნამუშევრებს ჯამპიერო კამპანას კოლექციიდან. პეტი-პალეს მუზეუმი მდებარეობს XIV საუკუნის შენობაში, იმ სკვერის ჩრდილოეთში, რომელსაც გადმოჰყურებს პაპის სასახლე.
1995 წელს პეტი-პალეს მუზეუმი ავინიონის სხვა ისტორიულ ძეგლებან ერთად შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
კოლექცია
პეტი-პალეს მუზეუმში დაცულია ადრეული რენესანსის ისეთი წარმომადგენლების ნამუშევრები, როგორებიც არიან: სანდრო ბოტიჩელი (მადონა ყრმით), ვიტორე კარპაჩო, კარლო კრიველი, ბენოცო გოცოლი, რაფელინო დელ გარბო, ლორენცო მონაკო, იაკოპო დელ სელაიო, ფრანჩესკო ბოტიჩინი, ანგერან კარტონი, იოს ლიფერინკსი და სხვ.
სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის მუზეუმები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში
გოლუბინკის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი
გოლუბინკის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი (Храм Покрова Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია ბელოკალიტვინის რაიონის ხუტორ გოლუბინკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას.
მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ბელოკალიტვინის რაიონი, ხუტორი გოლუბინკა.
ისტორია
ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი ხუტორ გლუბინკაში ააშენეს 1888 წელს. ახალი ეკლესია იყო ხისგან აგებული.
ღვთისმშობლის კვართის ტაძრის კომპლექსი შედგება თავად ტაძრისაგან, საეკლესიო სამრევლო სკოლის შენობისაგან და საეკლესიო საყარაულოსაგან. სამრევლო სკოლის შენობა ასევე ხისგან იყო აგებული, იდგა ქვის ფუნდამენტზე და გადახურული იყო თუნუქის ფირფიტებით. საეკლესიო სამრევლო სკოლა მოითვლიდა 60 მოსწავლეს. 1910 წლიდან სამრევლო სკოლა გახდა ქალთა სკოლა. 1897 წლიდან ხუტორში ასევე მოქმედებდა სამრევლოს სკოლა.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი დახურეს. ტაძრის შენობა გამოიყენებოდა როგორც ხორბლის საწყობი.
ღვთისმშობლის კვართის ტაძარში ღვთისმსახურება აღსდგა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. 1997 წელს ეკლესიაში გაჩნდა ხანძარი, რამაც გამოიწვია ხის შენობის განადგურება. ღვთისმსახურების გასაგრძელებლად ადგილობრივმა მართლმადიდებელთა საზოგადოებამ გამოიყენა ძველი სკოლის შენობა და გადააკეთეს სამლოცველო სახლად.
ამჟამად ღვთისმშობლის კვართის სამლოცველო სახლში აღევლინება ღვთისმსახურება. მოხდა სამლოცველო სახლის გარემონტება. მთლიანად შეკეთდა სახურავი, გამოიცვალა ეკლესიის კარი, ჩააყენეს მეტალოპლასმასის ფანჯრები. გამოცვალეს სამლოცველო სახლის შესასვლელი კარის ჯვარი. სახურავზე დააყენეს პატარა გუმბათი ჯვრით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ბაჰარი (ბეილაგანი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
განათლება ავღანეთში
განათლება ავღანეთში განათლება ავღანეთში მიმდინარეობს K-12 და უმაღლესი განათლებით, რომელსაც დიდწილად ზედამხედველობს ქაბულში მდებარე განათლებისა და უმაღლესი განათლების სამინისტრო. ავღანეთი ქვეყნის მასშტაბით აღდგენის პროცესს გადის და, მიუხედავად იმისა, რომ ჩამორჩენილია, ქვეყნის მასშტაბით იქმნება ინსტიტუტები. 2013 წლისთვის ავღანეთში 10,5 მილიონი სტუდენტი სწავლობდა, როცა ქვეყნის მოსახლეობა 27,5 მილიონი ადამიანია.
ისტორია
ავღანეთში ერთ-ერთი უძველესი სკოლაა ქაბულში ჰაბიბიის საშუალო სკოლა, რომელიც ერის ელიტარული კლასის მოსწავლეებისათვის 1903 წელს არის აშენებული მეფე ჰაბიბულჰან ხანის მიერ. 1920-იან წლებში ქაბულში გერმანიის მიერ დაფინანსებული ამანის საშუალო სკოლა გაიხსნა და დაახლოებით ათი წლის შემდეგ დაიწყო ლიცეუმები, საბაზო სკოლები. 1932 წელს დაარსდა ქაბულის უნივერსიტეტი. thumb|ავღანელი სკოლის მოსწავლე გოგონები 2002
thumb |[[საბავშვო ბაღი (2004)]]
განათლება გაუმჯობესდა 1933-1973 წლებში მოჰამედ ზაჰირ შაჰის მმართველობის დროს, დაწყებითი სკოლები ხელმისაწვდომი იყო დაახლოებით ნახევარი მოსახლეობისთვის, რომლებიც იყო 12 წლამდე ასაკის. მთავრობამ გააფართოვა საბაზო სკოლის სისტემა და დააარსა ქაბულის უნივერსიტეტი.
ავღანეთის დემოკრატიული რესპუბლიკის დროს, განათლების სისტემის რეფორმა გაატარა ავღანეთის სახალხო დემოკრატიული პარტიის მთავრობამ. განათლების მიღების შესაძლებლობა ხაზგასმით გამოიხატა ორივე სქესისთვის და შეიქმნა პროგრამები ცოდნის გასაფართოვებლად. 1978 წლისთვის ქაბულში სამედიცინო უნივერსიტეტის 40 % და პედაგოგთა 60 % შეადგენდა ქალებს; 440 000 მდედრობითი სტუდენტი ჩაირიცხა საგანმანათლებლო დაწესებულებაში და 80 000-ზე მეტი გაერთიანდა წიგნიერების პროგრამებში.
გაუმჯობესების მიუხედავად მოსახლეობის დიდი ნაწილი მაინც უწიგნური იყო.
1979 წელს, საბჭოთა კავშირის ავღანეთში შემოჭრისთანავე, ომებმა პრაქტიკულად გაანადგურა ქვეყნის განათლების სისტემა. ომის დროს პედაგოგების ძირითადი ნაწილი გაიქცა მეზობელ ქვეყნებში. 90-იანი წლების შუა რიცხვებში 650 სკოლა დაანგრიეს და გაანადგურეს.
1996 წელს თალიბანმა გაამკაცრა ქალთათვის განათლების მიღება და ავღანეთის მედრესე გახდა დაწყებითი და საბაზო განათლების ძირითადი კერა. დაახლოებით 1,2 მილიონი სტუდენტი ჩაირიცხა თალიბების მმართველობის პერიოდში და მათ შორის მხოლოდ 50 000-მდე იყო გოგონა.
2001 წლის ბოლოს თალიბების დამხობის შემდეგ, განათლების სისტემის აღსადგენად მნიშვნელოვანი საერთაშორისო დახმარება მიიღო ჰარდი კარზაის ადმინისტრაციამ. 2003 წლის ბოლოსთვის დაახლოებით 7000 სკოლა ამოქმედდა 32 პროვინციაში, სადაც 27 000 პედაგოგი 4,2 მილიონ ბავშვს ასწავლიდა (მათ შორის იყო 1,2 მილიონი გოგონა). ამ რაოდენობაში დაახლოებით 3,9 მილიონი იყო დაწყებითი სკოლების მოსწავლე. გამოკითხულ მამაკაცთა 57 % და ქალთა 86 % ასახელებდა ძირითადი ეკონომიკური ზიანის მიზეზად განათლებული და გამოცდილი კადრების ნაკლებობას. 2002 წელს, როდესაც ქაბულის უნივერსიტეტმა მუშაობა განაახლა, უმაღლესი განათლებისთვის ჩარიცხული 24 000 კაცი და ქალი.
thumb|ტიპური საკლასო ოთახი
2006 წლისთვის, 4 მილიონზე მეტი მამრობითი და მდედრობითი სქესის სტუდენტი ჩაირიცხა ავღანეთის სკოლებში. ამავდროულად მიმდინარეობდა ზრუნვა სკოლის კეთილმოწყობაზე. დაწესებულებები გარემონტდა ან შეკეთდა. ყოველწლიურად უფრო მეტი თანამედროვე ტიპის სკოლები აშენდა. 2006 წელს ქაბულში დაარსდა ავღანეთის ამერიკული უნივერსიტეტი (AUAF). სხვა უნივერსიტეტები გარემონტდა ან გადაკეთდა, როგორიცაა კანდაჰარის უნივერსიტეტი სამხრეთით, ნანგარჰარ უნივერსიტეტი და ხოსტის უნივერსიტეტში აღმოსავლეთით, ჰერატის უნივერსიტეტი დასავლეთში და ბალყარეთის უნივერსიტეტში ჩრდილოეთით. მიუხედავად ამ მიღწევებისა, ავღანეთის განათლებაში კვლავ მნიშვნელოვანი დაბრკოლებები იყო, რომელთაგან ბევრი დაფინანსების ნაკლებობით აიხსნება. განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს სასწავლო პროგრამების და სასკოლო პროგრამების დაგეგმვა რთულია, რადგან განათლების ბიუჯეტის მნიშვნელოვანი ოდენობა გარე დონორებისგან მოდის. ეს კი ართულებს წლიური ბიუჯეტის პროგნოზირებას.
ადამიანური განვითარების ინდექსის თანახმად, 2011 წელს ავღანეთი მსოფლიოს 15 ყველაზე ნაკლებად განვითარებულ ქვეყნად დასახელდა.
2009 და 2010 წლებში, 5000 ერთი ლეპტოპი თითო ბავშვს ჩატარდა კანადჰარში ანონიმური ფონდის დაფინანსებით.
2011 წლის ივნისში ამერიკის შეერთებული შტატების ოფიციალურმა პირებმა ხელი მოაწერეს ერთობლივ განცხადებას განათლების მინისტრთან ერთად, რათა ხელი შეუწყონ აშშ-ს საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს (USAID) ავღანეთის განათლების სამინისტროს პირდაპირი ფინანსური მხარდაჭერის შესაძლებლობისთვის.
2013 წლის მაისში გავრცელდა ინფორმაცია, რომ 16 500 სკოლა ავღანეთში 10,5 მილიონი მოსწავლით იყო დატვირთული. განათლების მინისტრმა ვარდაკმა განაცხადა, რომ 3 მილიონი ბავშვი განათლების გარეშე დარჩა და 3 მილიარდ დოლარს ითხოვდა, რათა მომდევნო ორი წლის განმავლობაში 8000 დამატებითი სკოლა აეშენებინათ.
ავღანეთის მაგალითი განათლებაში კვლავ დიდი გამოწვევაა. სამ-ნახევარი მილიონი ბავშვი და მათ შორის 75 % გოგონა ჯერ კიდევ სკოლის გარეშეა. სიღარიბე, კვალიფიციური ქალი მასწავლებლების ნაკლებობა სასკოლო სკოლებში (რაც, განსაკუთრებით, გოგონების განათლებას უკავშირდება) და დაბალი ხარისხის სკოლის მოწყობა დაკავშირებილია სკოლებში დაბალ რეგისტრაციასთან. გარდა ამისა, სკოლების თითქმის ნახევარს არ აქვს შენობა-ნაგებობა და აღწურვილობა.
2015 წელს ქაბულის უნივერსიტეტში დაიწყო პირველი გენდერული სამაგისტრო კურსი ავღანეთში და ქალთა განათლება დაიწყო.
სქოლიო
კატეგორია:განათლება ავღანეთში
მედეა (1969 წლის ფილმი)
მედეა (Medea) — პიერ პაოლო პაზოლინის 1969 წლის ფილმი. ფილმი დაფუძნებულია ევრიპიდეს ამავე სახელწოდების ტრაგედიის მოტივებზე. მედეას როლს ასრულებს საოპერო მომღერალი მარია კალასი, რომელიც ფილმში არ მღერის. „მედეა“ კალასის ერთადერთი კინოროლი იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიური ფილმები კატეგორია:იტალიურენოვანი ფილმები კატეგორია:1969 წლის ფილმები კატეგორია:დრამატული ფილმები კატეგორია:პიერ პაოლო პაზოლინის ფილმები
როსტოვის ახალგაზრდული თეატრი
თეატრის მისამართი: 344019, რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი დონის როსტოვი, თავისუფლების ქუჩა № 3.
თეატრის ისტორია
1894 წლის 30 მარტს დონის ნახიჩევანის დრამატული ხელოვნების მოყვარულთა საზოგადოებამ შეიტანა შუამდგომლობა ქალაქის საკრებულოში „ქალაქში თეატრის შენობისა და კომერციული კლუბის მშენებლობის შესახებ“. საკრებულო შუამდგომლობას დათანხმდა და თეატრის პროექტის შემუშავება დაავალა ქალაქის არქიტექტორს ნიკოლაი დურბახს. თეატრის მშენებლობა გაგრძელდა ოთხი წელი და ორი თვე. 1899 წლის 16 დეკემბერს შედგა მისი გახსნა. ხოლო ინტერიერის გარკვეული ნაწილების მშენებლობა გრძელდებოდა 1907 წლამდე. პირველ სპექტაკლზე თამაშობდა ცნობილი თეატრალური მოღვაწის ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე სინელნიკოვის თეატრალური დასი.
თავისი თეატრალური მოღვაწეობის მანძილზე, რომლის დასაწყისად შეგვიძლია ჩავთვალოთ 1930 წელი, თეატრის სცენაზე თამაშობდნენ შემდეგი დასები:
მოზარდ მაყურებელთა თეატრი შეიქმნა 1964 წელს. მათ მიერ დადგმულმა სპექტაკლებმა მიიღეს არაერთი დიპლომი რუსეთის მასშტაბით გამართულ ფესტივალებზე. 1997 წელს მოზარდ მაყურებელთა თეატრმა მიიღო აკადემიური თეატრის სტატუსი. 2001 წელს ეწოდა როსტოვის საოლქო აკადემიური ახალგაზრდული თეატრი. თეატრში სპექტაკლებს დგამდნენ ისეთი ცნობილი რეჟისორები, როგორებიც არიან: არტურ ხაიკინი, იური ერიომინი, ვიაჩესლავ გვოზდკოვი, კირილ სერებრენიკოვი და სხვა.
1985 წლიდან თეატრის ხელმძღვანელია ვლადიმერ ჩიგიშევი.
1989 წლიდან თეატრის ბაზაზე იმართება ბავშვთა და მოზარდთა სპექტაკლების საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალი „მინიფესტი“.
შენობის არქიტექტურა
დონის როსტოვის ახალგაზრდული თეატრის შენობაზე წარმოდგენილია შერეული სტილი - ბაროკო, რენესანსი და კლასიციზმი. მას აქვს რთული დაგეგმარების სისტემა. შენობის ფასადს ამშვენებს სამკუთხა ფრონტონი, რომელიც ეყრდნობა ოთხ კორინთულ სვეტს. ფრონტონის ტიმპანში მდებარეობს კარტუში. თეატრის პირველი სართული რუსტირებულია. თეატრის ფოიე, ფარდები და დეკორაცია მოხატა მხატვარმა ი. კრილოვმა.
მაყურებელთა დარბაზს აქვს კარგი აკუსტიკა. სამსართულიან დარბაზს, რომლის ტევადობაც არის 650-700 ადამიანი, აქვს შეწეული ნახევარწრის ფორმა, რათა მაყურებელი ახლოს იყოს თეატრის სცენასთან.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:რუსეთის თეატრები
Alan's Psychedelic Breakfast
„Alan's Psychedelic Breakfast“ — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის მეხუთე და უკანასკნელი კომპოზიცია ალბომიდან Atom Heart Mother. მისი ძირითადი ავტორი ჯგუფის დრამერი ნიკ მეისონია, მაგრამ ავტორებად ჯგუფის ოთხივე წევრია მითითებულია. კომპოზიცია სამი ნაწილისგან შედგება.
ჩაწერა და ხმები
კომპოზიციაში პინკ ფლოიდის მუსიკა ფონის სახით ჟღერს, ხოლო მათი როუდ-მენეჯერი, ალან სტაილზი (რომელიც Ummagumma გარეკანზე არის გამოსახული) საუბრობს საუზმის შესახებ, პარალელურად მას ამზადებს, მოგვიანებით კი საუზმობს, აგრეთვე იხსენებს ერთ-ერთ საუზმეს ("Breakfast in Los Angeles. Macrobiotic stuff..."). სამ ნაწილს შორის არის შუალედები, რომლებშიც ჟღერს ალანის ბუტბუტი და მისი მოძრაობის ხმები, სხვა ხმაურებით. კომპოზიცია სამჯერ შესრულდა ჯგუფის ბრიტანული ტურნეს დროს, 1970 წელს.
დეივიდ გილმორი: „ამ კომპოზიციამ არ მიაღწია იმ ეფექტს, რომლისთვისაც გათვლილი იყო. მან მხოლოდ გვიჩვენა, რისი გაკეთება შეგვეძლო. ეს ჩვენი ერთადერთი შეცდომა იყო. პრაქტიკულად, ერთადერთი უაზრო კომპოზიცია, რომელიც ოდესმე გაგვიკეთებია“.
როჯერ უოტერსი: „ყოველთვის ვგრძნობდი, რომ განსხვავება ხმოვან ეფექტებსა და მუსიკას შორის უაზრობაა. შენი საქმეა, გიტარაზე დაუკრავ თუ წყლის ონკანით“.
წყლის ხმაური, რომელიც გაისმის კომპოზიციის ბოლოს, ფირფიტაზე უსასრულობამდე ჟღერდა - ფირფიტის ზედაპირზე სპეციალურად არ იყო ამოტვიფრული ნემსისთვის განკუთვნილი მანიშნებელი. ეფექტები ჩაიწერეს ნიკ მეისონის სამზარეულოში.
საკონცერტო ვერსიები
სცენაზე ჯგუფი არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ წინასწარ ჩაწერილი ხმოვანი ეფექტებით და ნამდვილი ფსიქოდელური საუზმის წარდგენა გადაწყვიტა. პირველ ნაწილში, „Rise and Shine“ დეივიდ გილმორი დიდი ხნის განმავლობაში სპეციალური ეფექტით გიტარის ხმას აფერხებდა. მისი დასრულების შემდეგ (აღწერა ეფუძნება ბუტლეგურ ჩანაწერს Alan's Psychedelic Mastertape, რომელიც ჩაწერილია 1970 წლის 22 დეკემბერს) გაისმა ხმა, რომელიც ჩაიდნის სტვენას ჰგავდა. ჯგუფის წევრები სცენაზე, დაბალ მაგიდასთან დასხდნენ და ჩაის სმის დროს მხიარული დიალოგებით და დარბაზთან საუბრით დაკავდნენ. როჯერმა წარმოთქვა: „როგორ ფიქრობთ, შაქარს ჩაიყრის? ის ყველაფერს გადმოყრის თუ კოვზს მაინც აიღებს? თუ ყველაფერს გადმოყრის, მაგრამ უკვე კოვზის დახმარებით?“
ჩანაწერზე დარბაზში სიცილი ისმის. ჯგუფი უბრუნდება ინსტრუმენტებს. უოტერსი და გილმორი ასრულებენ ნაწილ „Sunny Side Up“-ს („Grantchester Meadows“-ის სტილში). ამას კვლავ მოჰყვება ერთგვარი წარმოდგენა - პირდაპირ სცენაზე ამზადებენ ომლეტს, ხოლო დარბაზში გაისმის რადიოწამყვანის საუბრები. დასასრულს მთელი ჯგუფი ასრულებს საბოლოო ნაწილს - „Morning Glory“.
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის სიმღერები კატეგორია:1970 წლის სიმღერები კატეგორია:სიმღერები დეივიდ გილმორის ავტორობით კატეგორია:სიმღერები როჯერ უოტერსის ავტორობით
ალექსეი ტოლსტოის სახლ-მუზეუმი
ალექსეი ტოლსტოის სახლ-მუზეუმი (Музей-усадьба Алексея Николаевича Толстого) — სახლ-მუზეუმი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში ფრუნზეს ქუჩაზე.
ისტორია
შენობა 1881-1882 წლებში გადამდგარ შტაბსკაპიტან ა. ვერნერის დაკვეთით აიგო. 1899 წლის ბოლოს სახლის ალექსეი ტოლსტოის მამინაცვალ ალექსეი ბოსტრომის საკუთრება გახდა და 1918 წლამდე მას ეკუთვნოდა, სანამ შენობის ნაციონალიზაცია არ მოხდა და კომუნალურ საცხოვრებლად არ გადაკეთდა.
აღწერა
კარ-მიდამო ორი ერთნაირი დაგეგმარების ორსართულიანი სახლისგან, ფლიგელისგან და სამეურნეო ნაგებობებისგან შედგებოდა. შენობების წინა ნაწილში ხუთოთახიანი ბინები მდებარეობდა — თითოეულ სართულზე ორ-ორი. უკანა ნაწილში (მიშენებაში) მსახურთა სათავსოები, საწყობები და სამზარეულოები იყო განლაგებული. სახლის მეპატრონის, ალექსეი ბოსტრომის ოჯახი შენობის მარჯვენა მხარეს, მეორე სართულზე მდებარე ბინაში ცხოვრობდა. დანარჩენი ბინები ქირით გაიცემოდა. ფლიგელის პირველ სართულზე მდებარეობდა: მეეზოვის ოთახი, სამზარეულო, ხოლო სარდაფში სამრეცხაო. ეზოს ნაწილი ორ ფანჩატურიან ბაღს ეკავა, რომლებიც დიდებისა და პატარებისთვის განკუთვნილი სათამაშო მოედნებით იყო აღჭურვილი. კარ-მიდამოს ტერიტორია შემონახულია თავის ისტორიულ საზღვრებში, მასზე აღდგენილია საკარმიდამო ნაგებობები.
მუზეუმი
ძირითად სამუზეუმო ექსპოზიციებს წარმოადგენს ალექსეი ტოლსტოისა და მისი დედის — მწერალ ალექსანდრა ბოსტრომის წერილები, დღიურები, ფოტოები, წიგნები და პირადი ნივთები. მუზეუმის ფონდებში დაცულია ალექსეი ტოლსტოის ცხოვრებასა და მოღვაწეობასთან დაკავშირებული 10 ათასზე მეტი დოკუმენტი და მასალა. ექსპოზიციაში ცენტრალური ადგილი მემორიალურ ბინას უკავია, რომელშიც მომავალი ავტორი მშობლებთან ერთად ცხოვრობდა. დარბაზების შინაური მდგომარეობა დამთვალიერებელს XIX-XX საუკუნეების პროვინციული ქალაქის ატმოსფეროში ამოგზაურებს.
ინტერნეტ-რესურსები
კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები
მიხეილ მიშუსტინი
მიხეილ მიშუსტინი (Михаил Владимирович Мишустин; დ. 3 მარტი, 1966) — რუსი პოლიტიკოსი და ეკონომისტი. არის რუსეთის პრემიერ-მინისტრი 2020 წლის 16 იანვრიდან. მანამდე 2010-2020 წლებში ეკავა ფედერალური საგადასახადო სამსახურის უფროსის თანამდებობა.
პრეზიდენტმა ვლადიმერ პუტინმა დიმიტრი მედვედევისა და რუსეთის მთავრობის გადადგომის შემდეგ თანამდებობაზე მიშუსტინი წარადგინა. 2020 წლის 16 იანვარს დამტკიცებული იქნა თანამდებობაზე. მისი მოადგილე, ანდრეი ბელოუსოვი ასრულებდა პრემიერის მოვალეობას 2020 წლის აპრილიდან მაისამდე, მას შემდეგ რაც მიშუსტინს დაუდასტურდა კორონავირუსი.
პრემიერად არჩევა
2020 წლის 16 იანვარს რუსეთის სახელმწიფო დუმამ კენჭი უყარა მიხაილ მიშუსტინის პრემიერ-მინისტრად დანიშვნას. რუსეთის სახელმწიფო დუმამ მხარი დაუჭირა მიშუსტინის პრემიერ-მინისტრად არჩევას.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:რუსი ეკონომისტები
ორეხოვკის ჩანჩქერი
ორეხოვკის ჩანჩქერი (Ореховский водопад) — ჩანჩქერი რუსეთში, კრასნოდარის მხარეში. მოქცეულია სოჭის ეროვნული პარკის ფარგლებში. სიმაღლით მეორე ჩანჩქერია სოჭის ტერიტორიაზე. მდებარეობს მდინარე ბეზუმენკაზე. სახელწოდება მომდინარეობს ახლოს მდებარე ორეხოვკის დასახლებიდან. ოქტომბრის რევოლუციამდე ეწოდებოდა მელნიჩნი. სიმაღლე — 27,5 მ. ეროვნული მნიშვნელობის ბუნების ძეგლია. ჩანჩქერის ირგვლივ იზრდება მუხნარ-წაბლნარი, აგრეთვე გვხვდება ბზა, პონტოს როდოდენდრონი, სიახლოვეს კაკლის კორომებია. ფართო საზოგადებისთვის ჩანჩქერი ცნობილი გახდა ადგილობრივი ფოტოგრაფ-მოყვარულის ივანე სუტკოვოის წყალობით, რომელმაც ჩანჩქერის ფოტოგრაფია 1910 წელს გამოაქვეყნა. 1996 წელს ჩანჩქერის ტერიტორია კეთილმოწყობილი იქნა, 2014 წლის ზამთრის ოლიმპიური თამაშების წინადღეს რუსეთში გამოუშვეს მარკა, რომელზედაც ორეხოვკის ჩანჩქერია გამოსახული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ჩანჩქერები
მიაჩკოვოს აეროპორტი
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები
თამარ მიქაძე
თამარ მიქაძე (დ. 20 მაისი, 1959) — ქართველი მწერალი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი.
ბიოგრაფია
1984 წლიდან 2007 წლამდე მუშაობდა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტში, ახალი ქართული ლიტერატურის განყოფილებაში. ამჟამად ილია ჭავჭავაძის კვლევის ცენტრის უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელია; არის ჟურნალ ,,ანეულთან“ არსებული ლიტერატურული გაერთიანების წევრი.
2003 წ. გამომცემლობა ,,საარში“ გამოიცა მისი მინიატურული პროზის კრებული: ,,სევდიანიდან მხიარულამდე“.
2007 წ. გამომცემლობა ,,უნივერსალში“ გამოიცა მისი სადისერტაციო ნაშრომი ,,იოსებ ბაქრაძის ცხოვრება და მოღვაწეობა“.
2009 წ. გამოცემული ფოტოალბომის – დიმიტრი ყიფიანის ცხოვრება და მოღვაწეობა – პროექტის ავტორი და შემდგენელი.
2010 წ. გამოცემული ილია ჭავჭავაძის პერსონალური ენციკლოპედიის –,,სიტყვანი“ რედაქციის წევრი.
2013 წ. დიმიტრი ყიფიანის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესწავლისა და მისი პოპულარიზაციის საქმეში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის გადაეცა დიმიტრი ყიფიანის სახელობის მედალი.
2014 წელს გამოსცა მინიატურული პროზის კრებული „ძალიან პატარა ქალაქში“.
2016 წელს გამოცემული ალბომის ,,დიმიტრი ყიფიანი და მისი შთამომავალნი" შემდგენელი სოფიო ისაკაძესთან ერთად, აგრეთვე ფოტოალბომის გამოცემის პროექტის ავტორი.
2017 წელს გადაეცა დიმიტრი ყიფიანის სახელობის პრემია.
დიმიტრი ყიფიანის მე-6 თაობის შთამომავალი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი კატეგორია:დიმიტრი ყიფიანის პრემიის მფლობელები კატეგორია:დიმიტრი ყიფიანი თ
ბეიჩამის ციხე
ბეიჩამის ციხე, ჰურის ციხე — ციხე თურქეთში, ჰურდერეში, იურთლარის ხეობაში თანამედროვე სოფელ ბეიჩამში. ციხე აგებულია სოფლის ბოლოში. დაცული ნაშთების მიხედვით ჩანს, რომ დასავლეთის მხრიდან ციხე დაშენებული ყოფილა ბუნებრივ კლდეზე, ხოლო აღმოსავლეთით, სამხრეთით და ჩრდილოეთით თავის დროზე შემოსაზღვრული ყოფილა მაღალი გალავნის კედლებით. დღეისათვის ისინი საძირკვლების დონემდეა დანგრეული. აქა იქაა შემორჩენილი მცირე ნაშთები. მთავარი შესასვლელი როგორც ჩანს აღმოსავლეთის მხარეს ჰქონია. შიდა ტერიტორიაზე ანაკრეფი მასალების მიხევით, ციხე ადრე შუასაუკუნეებით შეიძლება დათარიღდეს. ეს ნაგებობაც ადგილობრივი მოსახლეობის ჭანების მიერ უნდა იყოს აგებული. მისი ძირითადი დანიშნულება უნდა ყოფილიყო გუმუშჰანე-ბაიბურთის ცენტრალური გზისაკენ ხეობიდან მიმავალი, ისე აქეთ მომავალი გზის გაკონტროლება.
პარიზის სამხედრო სკოლა
380px|მინიატიურა|მარჯვნივ|სამხედრო სკოლის ცენტრალური შენობა
სამხედრო სკოლა — სამხედრო შენობების ფართო კომპლექსი პარიზის მეშვიდე რაიონში, მარსის ველის სამხრეთ-აღმოსავლეთით.
იგი დააარსა 1750 წელს ლუი XV-მ ჟოზეფ პარი დუვერნის წინადადების საფუძველზე და მადამ დე პომპადურის მხარაჭერით, იმ მიზნით, რომ შეექმნათ აკადემიური კოლეჯი კადეტ-ოფიცრებისთვის, რომლებიც იყვნენ ღარიბი ოჯახებიდან. სამხედრო სკოლის შენობების არქიტექტორი იყო ანჟ-ჟაკ გაბრიელი. მშენებლობა დაიწყო 1752 წელს, თუმცა სკოლა არ გახსნილა 1760 წლამდე. 1777 წელს მისი რეორგანიზება მოახდინა გრაფმა სენ-ჟერმენმა და უწოდა École des Cadets-gentilshommes (ახალგაზრდა ჯენტლმენების სკოლა). 1784 წელს პარიზის სამხედრო სკოლაში სწავლობდა ახალგაზრდა ნაპოლეონ ბონაპარტი. მან აქ ორი წლის ნაცვლად ერთი წელი ისწავლა.
დღეს ამ შენობაში ორი დაწესებულება მდებარეობს:
1991 წელს მდინარე სენის სანაპიროზე მდებარე სხვა ძეგლებთან ერთად პარიზის სამხედრო სკოლის შენობაც შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 45
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 45 მიიღეს 1948 წლის 10 აპრილს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ ბირმის კავშირის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას ბირმის კავშირის გაწევრიანების შესახებ.
რეზოლუცია მიიღეს 10 ხმით, არგენტინამ კენჭისყრაში მონაწილეობისაგან თავი შეიკავა.
რესურსები ინტერნეტში
0045 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები მიანმარის შესახებ კატეგორია:1948 წელი მიანმარში 0045
ბაჰარაბადი (ბეილაგანი)
ბაჰარაბადი (Baharabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 741 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
ალჟირის ისტორია
ალჟირის ისტორია — იწყება ჩრდილოეთ აფრიკის ნაყოფიერ სანაპიროს დაბლობზე, რომელსაც ხშირად უწოდებენ მაღრობს. უწინ ჩრდილოეთ აფრიკა სატრანზიტო რეგიონს წარმოადგენდა, იმ ადამიანებისთვის, ვინც ევროპიდან ახლო აღოსავლეთისკენ მიდიოდნენ, ამრიგად, ამ რეგიონის მცხოვრებლებზე გავლენას ახდენდნენ სხვა ქვეყნიდან ჩამოსული ადამიანები, მათ შორის კართაგენელები, რომაელები და ვანდალები. ახ.წ. VIII საუკუნის დასაწყისში რეგიონი დაიპყრეს მუსლიმებმა, მაგრამ 740 წელს, ბერბერთა აჯანყების შემდეგ, მათ ტერიტორიები დატოვეს. ოსმალეთის მმართველობის პერიოდში ალჟირი იყო მონათა ვაჭრობის ცენტრი, რამაც მრავალი საზღვაო კონფლიქტი გამოიწვია. ქვეყნის უახლეს ისტორიაში ბოლო მნიშვნელოვანი მოვლენები იყო ალჟირის ომი და ალჟირის სამოქალაქო ომი.
პრეისტორია
ძველი წელთაღრიცხვით 4 000 წლიდან, ჩრდილოეთ აფრიკის მკვიდრმა ხალხმა დიდი წინააღმდეგობა გაუწია ფინიკიელთა, რომაელთა, ვანდალთა, ბიზანტიელთა, თურქთა და ფრანგთა დამპყრობლებს, მაგრამ მათ მიიღეს ისლამი მე-7-მე-9 საუკუნეებში, ამიტომაც დღესდღეობით ქვეყნის მოსახლეობის უმეტესობა არაბულ ენაზე საუბრობს.
კართაგენი
ფინიკიელი ვაჭრები ჩრდილოეთ აფრიკის სანაპიროებზე ძვ.წ. 900 წლამდე ჩავიდნენ და დაარსეს კართაგენი (ახლანდელი ტუნისის ტერიტორია).
ამ პერიოდში ბერბერებს განვითარებული ჰქონდათ სოფლის მეურნეობა, წარმოება და ვაჭრობა. კართაგენსა და ბერბერებს შორის მიმდინარეობდა ვაჭრობა, მაგრამ ტერიტორიულმა გაფართოებამ გამოიწვია ბერბერთა დამონება ან იძულებით სამხედრო სამსახურში ჩაბმა.
მესამე პუნიკურ ომში კართაგენის დამარცხების შემდეგ, ძვ.წ 146 წელს, ქალაქი საბოლოოდ დაეცა. კართაგენელთა ძალაუფლების დასუსტების შედეგად, ბერბერთა ლიდერების გავლენა კიდევ უფრო გაიზარდა.
ძველი წელთაღრიცხვით II საუკუნისთვის, წარმოიშვა რამდენიმე ბერბერთა სამეფო. ამის შემდეგ მეფე მასინისამ მოახერხა ნუმიდიის გაერთიანება და თავისი მმართველობის ქვეშ მოქცევა.
რომის იმპერია
მადგაცენი იყო ნუმიდიელთა დამოუკიდებელი სამეფოების მეფე, ძვ. წ.12-დან 3 -წლამდე. ალჟირის დაარსებამდე ტერიტორია დომინიკის რეპულიკისა და ესპანეთის მოქალაქეებით იყო დასახლებული, რომლებიც აქ ნავთობის მოსაპოვებლად მუშაობდნენ. მათ ჩრდილოეთ აფრიკელი ხალხის კოლონიზირება მოახდინეს. ქრისტიანობა აქ გავრცელდა II საუკუნეში. მე -4 საუკუნის ბოლოსთვის დასახლებული ადგილები ქრისტიანული გახდა და ზოგერთი ბერბერული ტომი მასობრივად გარდაიქმნა. დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემის შემდეგ, ალჟირი დაექვემდებარა ვანდალურ სამეფოს. მოგვიანებით, აღმოსავლეთ რომის იმპერიამ (ასევე ცნობილი როგორც ბიზანტიის იმპერია) ალჟირი წაართვა ვანდალებს.
შუა საუკუნეები
VIII საუკუნიდან ჩრდილოეთ აფრიკის მაღრიბი არაბებმა დაიპყრეს და დაიწყო კოლონიზაცია. არაბეთის ნახევარკუნძულიდან არაბი მიგრანტების მასობრივმა შემოსევებმა აღმოსავლეთ ტერიტორიებზე მათი ადათ-წესების გავრცელება გამოიწვია. ისლამისა და არაბული ენის დანერგვამ დიდი გავლენა მოახდინა ჩრდილოეთ აფრიკაზე. ახალი რელიგიისა და ენის შემოტანამ ცვლილებები გამოიწვია სოციალურ და ეკონომიკურ ურთიერთობებში, რითაც კავშირები დამყარდა არაბულ სამყაროსთან.
შუა საუკუნეების ისლამური ალჟირი
მეორე არაბულმა სამხედრო ექსპედიციამ მაღრიბში, 642-669 წლებში, რეგიონში ისლამის გავრცელება გამოიწვია. ომაიანები (ომაიანთა სახალიფოს დინასტია, რომელიც ქვეყანას მართავდა 661–750 წლებში) მიხვდნენ, რომ ხმელთაშუა ზღვვაზე დომინირებითვის ყველაზე სტრატეგიული ადგილი მათთვის ჩრდილოეთ აფრიკა იყო. 711 წლისთვის ბერბერებს უკვე ჰქონდათ ისლამი მიღებული, შემდგომში კი ისინი ომაიანებს დაეხმარნენ მთელი ჩრდილოეთ აფრიკის დაპყრობაში. 750 წელს აბასიანებმა ბოლო მოუღეს ომაიანთა ბატონობას, ხოლო აფრიკაში აქამდე დაპყრობილი ტერიტორიის ნაწილი დაკარგეს. ამის შემდეგ, ადგილობრივი დინასტია ფაქტობრივად განაგებდა ცენტრალური მაღრიბის უმეტეს ნაწილს თიარეთიდან, ალჟირის სამხრეთ-დასავლეთით.
შემდგომში ფატიმიდების მთავარი ინტერესის საგანი, ძირითადად, ეგვიპტედა ისლამური მიწები იყო. ფატიმიდებმა ალჟირის უმეტესი ნაწილი დატოვეს 972–1148 წლებში. ბერბერთა დინასტია, რომელიც თავიდან ალჟირში ადგილობრივ მთავარ ძალას წარმოადგენდა, ჯერ კიდევ ომში იყო ჩაბმული. ამ პერიოდში გახშირებული იყო კონფლიქტი, პოლიტიკური არასტაბილურობა და ეკონომიკური დაცემა. ეგვიპტიდან არაბი ბედუინების დიდი შემოტევების შემდეგ, რომელიც მე-11 საუკუნის პირველ ნახევარში დაიწყო, ნელ-ნელა ბერბერების არაბიზაცია გამოიწვია.