cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
პალმეირა-დუ-პიაუი
პალმეირა-დუ-პიაუი (Palmeira do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 270 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-გურგეიას შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 993 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.47 კმ²-ზე. ფართობი 2 023 512 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ტადო
ტადო (Tadó) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ჩოკოს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25.041 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 878 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩოკოს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ვიტალი ჯაში
დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1970-1974 წლებში იყო ამავე უნივერსიტეტის, თბილისის სამხატვრო აკადემიის, თბილისის საბჭოთა ვაჭრობის ტექნიკუმის პედაგოგი, 1974-1985 წლებში მუშაობდა წარმოების სხვადასხვა სფეროში, 1985-1990 წლებში მუშაობდა თბილისის სამრეწველო ეკონომიკურ ტექნიკუმში. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 31 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
სურიტეს რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუსკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ანტის პროვინციის რაიონები
შარლოტ დე როანი
შარლოტ დე როანი (Charlotte de Rohan; დ. 7 ოქტომბერი, 1737 — გ. 4 მარტი, 1760) — როანების ძველი გავლენიანი ფრანგული არისტოკრატიული საგვარეულოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინცესა 1753-60 წლებში როგორც ლუი ჟოზეფ I-ის პირველი მეუღლე. კონდეს უკანასკნელი პრინცის, ლუი ანრი II-ის დედა.
ბიოგრაფია
1739 წელს დედის გარდაცვალების შემდეგ შარლოტმა მემკვიდრეობით მიიღო გორდეს მარკიზატი და მონშას საგრაფო. 1745 წელს კი მას მიენიჭა გინიენის ვიკონტესას წოდება.
1753 წლის 3 მაისს ვერსალის სასახლეში შარლოტი დაქორწინდა კონდეს პრინც ლუი ჟოზეფ I დე ბურბონზე, საფრანგეთის მეფის გარე ბიძაშვილზე. ცნობილია, რომ მამამისმა მას მზითვში 20 მილიონი ლივრი გაატანა.
ლუი ჟოზეფი შარლოტზე სულ ერთი წლით იყო უფროსი. შარლოტს მამამთილად ერგებოდა უკვე განსვენებული კონდეს პრინცი ლუი ანრი I, რომელმაც მოაწყო მეფე ლუი XV-ისა და პოლონეთის პრინცესა მარია ლეშჩინსკას ქორწინება, რის გამოც დედოფალი ყოველთვის ახლო ურთიერთობაში იყო კონდეს ოჯახთან. ამ დროს შარლოტის დედამთილიც, კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელიც გარდაცვლილი იყო, იგი ქმრის დაღუპვიდან სულ ერთ წელიწადში გარდაიცვალა.
შარლოტმა, კონდეს ახალი პრინცესის რანგში სამეფო კარზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და მაშინვე გაერია უმაღლეს ფენებში. იგი დედოფალ მარია ლეშჩინსკასა და ორლეანის ჰერცოგინია ლუიზ ანრიეტა დე ბურბონის ახლო მეგობარი გახდა. იგი სასახლეში თავისი კეთილშობილი და უბრალო ბუნებით გახდა ცნობილი, რაც დიდი იშვიათობა იყო.
სან-სებასტიან-დუ-უესტი
სან-სებასტიან-დუ-უესტი (São Sebastião do Oeste) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ დივინოპოლისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 805 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.22 კმ²-ზე. ფართობი 408 096 კმ²-ია.
რელიგია ესტონეთში
ესტონეთი, ისტორიულად ლუთერანული ქრისტიანი ერია. ესტონეთი დღეს მსოფლიოში ერთ-ერთი "ყველაზე ნაკლებად რელიგიური" ქვეყანაა დეკლარირებული დამოკიდებულების თვალსაზრისით, მოსახლეობის მხოლოდ 14 პროცენტი მიჰყვება რელიგიას.
რელიგიური მოსახლეობა ძირითადად ქრისტიანია. იმის გამო, რომ ეთნიკური ესტონელების უმეტესობა დღეს არარელიგიურია, ხოლო რუსული მოსახლეობის დიდი ნაწილი რელიგიის მიმდევარია, ქვეყანაში აღმოსავლეთის მართლმადიდებლობა უფრო გავრცელებული გახდა, ვიდრე ლუთერანობა. რინგო რინგვეის თანახმად, ”რელიგიას არასოდეს აქვს მნიშვნელოვანი როლი პოლიტიკურ ან იდეოლოგიურ ბრძოლის ველზე” და ”ტენდენციები, რომლებიც გაბატონდა 1930-იანი წლების ბოლოს სახელმწიფოსა და ლუთერანულ ეკლესიას შორის უფრო მჭიდრო ურთიერთობისთვის, დასრულდა საბჭოთა კავშირის ოკუპაციით 1940 წელს”. შემდეგ იგი აცხადებს, რომ "რელიგიური ტრადიციების ჯაჭვი გატეხილ იქნა უმეტეს ოჯახებში" სახელმწიფო ათეიზმის საბჭოთა პოლიტიკის საფუძველზე. მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე ესტონეთში მოსახლეობის 80 პროცენტი პროტესტანტი იყო. 2001 – დან 2011 წლამდე აღწერით, აღმოსავლეთის მართლმადიდებლობამ გადააჭარბა ლუთერანიზმს და გახდა ყველაზე დიდი ქრისტიანული აღმსარებლობა ქვეყანაში, ეს გამოწვეული იყო რუსი მოსახლეობის რაოდენობის ზრდით. ლუთერანიზმი კვლავ რჩება ყველაზე პოპულარულ რელიგიურ ჯგუფად ეთნიკურ ესტონელებს შორის (მათი 11 პროცენტი ლუთერანია, ხოლო ასევე 2 პროცენტი მართლმადიდებელი), ხოლო აღმოსავლეთის მართლმადიდებლობას ძირითადად უმეტესწილად არა ძირძველი სლავური უმცირესობები იყენებენ (მათი დაახლოებით 45 პროცენტი მართლმადიდებელია). ტარტუს უნივერსიტეტის თანახმად, ურწმუნო ესტონელები სულაც არ არიან ათეისტები; 2010-იანი წლებიდან მოყოლებული ნეოპაგანული, ბუდისტური და ინდუისტური რწმენის გაზრდა მოხდა იმ მოსახლეობაში რომლებიც თავს არარელიგიურებად თვლიდნენ.
ისტორია
მინი|ტალინის წმინდა ოლაფის ეკლესია. მე -13 საუკუნეში ტევტონის რაინდებმა ესტონეთში გაავრცელეს ქრისტიანობა. მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე ესტონეთში მოსახლეობის დაახლოებით 80% პროტესტანტი იყო; უმეტესწილად ლუთერანები, კალვინიზმის მიმდევრები და სხვა პროტესტანტული შტოები. რობერტ თ. ფრანკოური და რაიმონდ ჯ. ნონანი წერენ, რომ "1925 წელს ეკლესია გამოეყო სახელმწიფოს, მაგრამ სასულიერო ინსტრუქციები სკოლებში დარჩა და სასულიერო პირები ასწავლიდნენ ტარტუს უნივერსიტეტის ღვთისმეტყველების ფაკულტეტზე. საბჭოთა კავშირის ოკუპაციითა განხორციელებული ანტიქრისტიანული კანონმდებლობის გამო, ეკლესიამ დაკარგა სამღვდელოების ორ მესამედზე მეტი. აიკრძალა ბავშვებთან, ახალგაზრდობასთან, პუბლიკაციებთან და ა.შ. მუშაობა, დაიხურა საღვთისმეტყველო ფაკულტეტი. ტორონტოს უნივერსიტეტის ისტორიის პროფესორი ალდის პურსი წერს, რომ ესტონეთში, ისევე როგორც ლატვიაში, ზოგი ევანგელური ქრისტიანი სასულიერო პირი შეეცადა წინააღმდეგობა გაეწია სახელმწიფო ათეიზმის საბჭოთა პოლიტიკის ანტირეჟიმული საქმიანობისთვის, მაგალითად, ბიბლიის კონტრაბანდით. მარშალის კავენდიშის მიერ გამოქვეყნებულ ტექსტში სახელწოდებით „მსოფლიო და მისი ხალხები: ესტონეთი, ლატვია, ლიეტუვა და პოლონეთი “ ნათქვამია, რომ ესტონეთში საბჭოთა ანტირელიგიური კამპანიის მიერ, მრავალი ”ეკლესია განადგურდა ესტონეთის ოკუპაციის დროს, 1941 წლიდან 1944 წლამდე და მეორე მსოფლიო ომში (1939-1945)”. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ეს ანტირელიგიური კანონმდებლობა გაუქმდა.
ესტონეთში ორი მართლმადიდებლური ქრისტიანული ეკლესია არსებობდა - ესტონეთის მართლმადიდებელი ეკლესია, რომელიც მოსკოვის საპატრიარქოს შემადგენლობაში იყო და ესტონეთის სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესია კონსტანტინოპოლში. ესტონეთის კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო მცირე ჯგუფია, რომლის შესახებაც ესტონეთის გარეთ ცნობილი არაა. 1996 წელს სამოციქულო მართლმადიდებლობის წევრობა დაახლოებით 30 000 იყო. 1840 წლიდან ბევრმა ლუთერანმა მიიღო მართლმადიდებლური ქრისტიანობა, რამაც გამოიწვია მართლმადიდებლების აღზევება ესტონეთში. 1920 წელს სამოციქულო მართლმადიდებლური ეკლესია რუსეთის საპატრიარქოსგან დამოუკიდებელი გახდა. საბჭოთა კავშირის მიერ ესტონეთის სახელმწიფოს ხელახალმა ოკუპაციამ დასრულდა ესტონეთის სამოციქულო მართლმადიდებლური ეკლესიის ავტონომია, თუმცა, 1996 წელს, ავტონომია აღდგა მას შემდეგ, რაც ესტონეთმა აღადგინა დამოუკიდებლობა საბჭოთა კავშირის ქვეშ. ესტონეთის სამოციქულო მართლმადიდებლური ეკლესიის რიცხვი საბჭოთა პერიოდში იყო დაახლოებით 200,000, აქედან 80% ადგილობრივი ესტონელები იყვნენ.
როტალ-ინის რაიონი
როტალ-ინის რაიონი (Landkreis Rottal-Inn) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი პფარკირხენი. რაიონი შედის ბავარიის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება ქვემო ბავარიის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 1.280 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 119 762 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 94 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 09 2 77.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბავარიის რაიონები
WTA-ის ტურის ფინალი
ტურნირი პირველად 1972 წელს ჩატარდა. მოთამაშეების რაოდენობა და ჩატარების ადგილი რამდენჯერმე შეიცვალა. 2003 წლიდან დღემდე, ერთეულთა ტურნირში 8 მოთამაშე იღებს მონაწილეობას, ხოლო წყვილთა ტურნირში 8 წყვილი. WTA-ის ფინალში კვალიფიკაციის გასავლელად, ჩოგბურთელები მთლიანი სეზონის განმავლობაში გამოდიან WTA-ის სხვადასხვა ტურნირებზე და საკმარისი სარეიტინგო ქულების დაგროვების შემთხვევაში, ისინი წლის ბოლოს მიიღებენ ტურნირზე მონაწილეობის უფლებას.
WTA-ის ფინალი არაოფიციალურად მეხუთე ყველაზე პრესტიჟულ საჩოგბურთო ტურნირად მიიჩნევა, დიდი სლემის ოთხი ტურნირის შემდეგ. აღნიშნული ტურნირების შემდეგ, WTA-ის ფინალს აქვს ყველაზე მეტი სარეიტინგო ქულა და საპრიზო ფონდი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:WTA-ის ტური
უნგია
უნგია (Unguía) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ჩოკოს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10.446 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1.307 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩოკოს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ალისა აქსიონოვა
მინი|აქსიონოვა [[2014 წელს.]] ალისა აქსიონოვა (Али́са Ива́новна Аксёнова; დ. 13 მარტი, 1931) — საბჭოთა და რუსი სამუზეუმო და საზოგადო მოღვაწე. ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი. რსფსრ-ის კულტურის დამსახურებული მუშაკი (1980) და რუსეთის ფედერაციის შრომის გმირი (2014).
ტირშენროითის რაიონი
ტირშენროითის რაიონი (Landkreis Tirschenreuth) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ტირშენროითი. რაიონი შედის ბავარიის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება ზემო პფალცის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 1.085,08 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 77 338 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 71 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 09 3 77.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბავარიის რაიონები
ბოხულა
ბოხულა (Бохула) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, კავადარცის თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 700 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 22 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:კავადარცის თემის სოფლები
ჭიდაობა სომხეთში
ჭიდაობას სომხეთში ღრმა ისტორიული ფესვები აქვს. ჭიდაობა სომხეთის მაღალმთიან რეგიონებში უძველესი დროიდან არსებობდა. სომხებს აქვთ ჭიდაობის საკუთარი ვარიანტი, რომელსაც კოხს უწოდებენ. დაფიქსირებულია, რომ 281 წელს ჩატარებული ძველი ოლიმპიური თამაშები ჭიდაობაში, სომხეთის მეფე ტირიდატეს III-მ მოიგო. საბჭოთა პერიოდიში, სომხეთში, ჭიდაობა გახდა ერთ – ერთი ყველაზე პრაქტიკული სპორტის სახეობა და 1991 წელს, ქვეყნის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგაც ასეთივედ დარჩა. ბოლო ორი ათწლეულის განმავლობაში, საერთაშორისო შეჯიბრებებში, სომეხმა სპორტსმენებმა მრავალ წარმატებას მიაღწიეს. ბევრი მათგანი გახდა მსოფლიო და ევროპის ჩემპიონი, როგორც ბერძნულ-რომაულ, ისე თავისუფალი სტილით ჭიდაობაში. სომხეთის 15 ოლიმპიურ მედალისტს შორის ნახევარზე მეტი სწორედ მოჭიდავეები არიან.
კოხი
კოხი (Կոխ) ანუ სომხეთის ჭიდაობის ეროვნული სახეობა ცნობილია ადრეული შუა-საუკუნეებიდან. იგი მიჩნეულია ჭიდაობის ერთ-ერთ უჭველეს ფორმად. მან გავლენა მოახდინა საბჭოთა საბრძოლო სპორტის სახეობაზე - სამბოზე.
ჩვეულებრივ, კოხის ერთი ბრძოლა 5-10 წუთი გრძელდება. კოხის ბრძოლებს ხშირად თან ახლავს სომხეთის ხალხური მუსიკა და მის დაწყებამდე მოჭიდავეების მიერ შესრულებული ხალხური ცეკვა.
ქვეყანაში კოხის ორი ვარიაცია არსებობს, ესენია: ლორის კოხი და შირაკის კოხი. მთავარი განსხვავება ორ სტილს შორის არის მოჭიდავეების ჩაცმულობა. 1980-იანი წლების მიწურულს, კოხი პრაქტიკაში ძირითადად სომხეთის სოფლებში გამოიყენებოდა, თუმცა არცერთი პროფესიონალი კოხის სპორტსმენი არ არსებობდა.
საბჭოთა პერიოდი
სომხეთში ზოგადად სპორტის სახეობებმა, და განსაკუთრებით ჭიდაობამ, პოპულარობა 1920-30-იან წლებში მოიპოვა. ამ პერიოდიდან სხვადასხვა ჩემპიონატებზე გამოჩნდნენ საბჭოთა სომხეთის ათლეტები. სარგის ვარდანიანი ორჯერ გახდა ბერძნულ-რომაული ჭიდაობის საბჭოთა ჩემპიონი (1940 და 1944 წლებში). სომხეთის მოჭIდავეებს შორის აღსანიშნავია: არტემ თერიანი (პირველი ჭიდაობის ოლიმპიური მედალოსანი), სურენ ნალბანდიანი (1976 წლის ოლიმპიური ჩემპიონი), სანასარ ოგანისიანი (1980 წლის ოლიმპიური ჩემპიონი), ნორეირ უშეგიანი (1958 წლის მსოფლიო ჩემპიონი), ბენურ ფაშაიანი (1982 და 1983 მსოფლიო ჩემპიონი), ლევან ჯუფალაკიანი (1986 წლის მსოფლიოს ჩემპიონი), მნაცაკან ისკანდარიანი (1990, 1991, 1994 მსოფლიო ჩემპიონი).
დამოუკიდებელი სომრეთი
სომხეთის თავისუფალი ჭიდაობის ფედერაცია და ბერძნულ-რომაული ჭიდაობის ფედერაცია დაარსდა 1992 წელს; 1996 წელს ფედერაციები ერთმანეთს შეუერთდნენ და საბოლოოდ სომხეთის ჭიდაობის ფედერაცია ჩამოყალიბდა. სწორედ ეს ორგანიზაცია არის სპორტის ეროვნული მმართველი ორგანო ქვეყანაში. სომხეთის ოლიმპიური კომიტეტის მდივნის, რაზმიკ სტეპანიანის თქმით, 2009 წლის მდგომარეობით, ქვეყანაში იყო 25 ჭიდაობის სკოლა, 104 მწვრთნელი და 7,454 სპორტსმენი.
სქოლიო
კატეგორია:სპორტი სომხეთში
კეროლ ბრაუნერი
კეროლ მართა ბრაუნერი (Carol Martha Browner; დ. 16 დეკემბერი, 1955, მაიამი, ფლორიდა, აშშ) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, გარემოს დამცველი და მეწარმე. 1993 წლიდან 2001 წლამდე პრეზიდენტ ბილ კლინტონის ადმინისტრაციაში ეკავა გარემოს დაცვის სააგენტოს ხელმძღვანელის თანამდებობა, ხოლო 2009 წლიდან 2011 წლამდე თეთრი სახლის ენერგეტიკისა და კლიმატური ცვლილებების სამმართველოს ხელმძღვანელია.
კეროლ მართა ბრაუნერი დაიბადა 1955 წლის 16 დეკემბერს ფლორიდის შტატში, სადაც მოგვიანებით დაასრულა ფლორიდის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, ფლორიდის წარმომადგენელთა პალატაში მუშაობის შემდეგ, ლიბერალურმა აქტივისტთა ჯგუფმა Citizen Action კეროლ ბრაუნერი მიიწვიეს ვაშინგტონში სამუშაოდ. ძალიან მალე იგი გახდა სენატორების ლოტონ ჩაილზისა და ალბერტ გორის მრჩეველი. 1991 წლიდან 1993 წლამდე ხელმძღვანელობდა ფლორიდის ეკონომიკური რეგულირების დეპარტამენტს, რომელიც მისი ხელმძღვანელობით გახდა შტატის ერთ-ერთი აქტიური სამმართველო.
1993 წლიდან 2001 წლამდე კეროლ ბრაუნერი ხელმძღვანელობს აშშ-ის გარემოს დაცვის დეპარტამენტს. ორი ვადით აღნიშნულ თანამდებობაზე მუშაობის დროს მოახდინა სტრუქტურის რეორგანიზაცია და კურირებდა ორ ახალ ეკოლოგიურ პროგრამას, რომელიც გულისხმობდა სამრეწველო საწარმოებთან მოქნილ პარტნიორობას გარემოსდაცვით საკითხებზე.
2001 წელს კეროლ ბრაუნერი, ყოფილ სახელმწიფო მდივან მადლენ ოლბრაიტთან ერთად გახდა კონსალტინგური კომპანიის Albright Stonebridge Group-ის დამფუძნებელი. გარდა ამისა იგი დირექტორთა საბჭოში რამდენიმე გარემოსდაცვით კომიტეტში მუშაობდა. ბარაკ ობამას ადმინისტრაციის დროს მიიღო მეტსახელი „კლიმატის დედოფალი“. მთელი 2010 წლის განმავლობაში, კეროლ ბრაუნერი იმყოფებოდა ფედერალურ კომისიაში Deepwater Horizon-ის ნავთობის პლატფორმაზე მომხდარი ავარიის მიზეზების გამოსაძიებლად.
ბიოგრაფია
კეროლ ბრაუნერი დაიბადა ფლორიდის შტატის ქალაქ მაიამში, იზაბელ ჰარტი-ჰიუგოსისა და მაიკლ ბრაუნერის ოჯახში. 1977 წელს ბრაუნერმა ფლორიდის უნივერსიტეტი დაამთავრა და მიიღო ხელოვნებისა და ინგლისური ენის ბაკალავრის ხარისხი. 1979 წელს დაასრულა ფლორიდის უნივერსიტეტის სამართლის სკოლა იურიდიულ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხით.
1980-1981 წლებში მუშაობდა ფლორიდის წარმომადგენელთა პალატის სახელმწიფო ოპერაციების კომიტეტის მთავარ მრჩევლად. 1983 წელს გადავიდა ვაშინგტონში, სადაც მუშაობდა აქტივისტთა ჯგუფის Citizen Action-ის დირექტორის მოადგილედ (ორგანიზაცია მუშაობდა ბუნებისდაცვით საკითხებზე).
1986 წლიდან 1988 წლამდე ბრაუნერს ეკავა დემოკრატი სენატორის ლოტონ ჩაილზის მთავარ საკანონმდებლო ასისტენტის თანამდებობა. 1989 წელს კი სენატის ენერგეტიკისა და ბუნების რესურსების კომიტეტის იურიდიული მრჩეველია. 1988-1991 წლებში კეროლ ბრაუნერი სენატორ ალბერტ გორის მთავარი საკანონმდებლო ასისტენტია.
1991-1993 წლებში ბრაუნერი ხელმძღვანელობდა ფლორიდის ეკოლოგიური რეგულირების დეპარტამენტს.
1992 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ ბრაუნერი დაინიშნა ვიცე-პრეზიდენტ ალბერტ გორის მრჩევლად. 1992 წლის 11 დეკემბერს ახლად არჩეულმა პრეზიდენტმა ბილ კლინტონმა გამოაცხადა კეროლ ბრაუნერის გარემოს დაცვის სააგენტოს ადმინისტრატორის ხელმძღვანელად დანიშვნის შესახებ. ამ თანამდებობაზე ორი ვადით მუშაობდა 1993 წლიდან 2001 წლამდე.
პირადი ცხოვრება
1983 წელს კეროლ ბრაუნერმა გაიცნო მაიკლ პოდჰორზერი, ორგანიზაცია Citizen Action-ის სპეციალისტი ჯანმრთელობის დაცვის საკითხებში. კეროლი და მაიკლი დაოჯახდნენ 1987 წელს. შეეძინათ ერთი შვილი ზაქარი. 2007 წელს ბრაუნერი ცოლად გაჰყვა ტომას დაუნს, ყოფილ კონგრესმენს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:აშშ-ის დემოკრატიული პარტიის წევრები კატეგორია:აშშ-ის გარემოს დაცვის სააგენტოს ადმინისტრატორები კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები
გოგოლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი გოგოლი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ბონდო ჯიქია
ბონდო ჯიქია (დ. 5 დეკემბერი, 1938, სოფ. ჭაქვინჯი, ახლანდ. ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი.
1961 წელს დაამთავრა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი. 1961-1964 წლებში იყო „საქსოფლტექნიკის“ ზუგდიდის რაიონული გაერთიანების ინჟინერ-მექანიკოსი, მმართველის მოადგილე, ენგურის ქაღალდკომბინატის სატრანსპორტო განყოფილების გამგე. 1988-1989 წლებში იყო კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის სოფლის მეურნეობისა და კვების მრეწველობის განყოფილების გამგე. სამეგრელოს ყოფილი გუბერნატორი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 5 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გრიგოლ დიასამიძე
გრიგოლ (გიგო) დიასამიძე (დ. 25 იანვარი, 1870, საქაშეთი, გორის მაზრა — გ.  13 აგვისტო, 1960, ნიუ–იორკი, აშშ) — ქართველი ჟურნალისტი, ისტორიკოსი, საზოგადო მოღვაწე. 1921 წლიდან მოღვაწეობდა ემიგრაციაში.
ბიოგრაფია
გრიგოლ დიასამიძე დაიბადა 1870 წლის 25 იანვარს, გორის მაზრის სოფელ საქაშეთში. პაპამისი, დავით დიასამიძე გორის თავადაზნაურობის მარშალი იყო, მამა ნიკოლოზ დიასამიძე კი იყო საზოგადო მოღვაწე. 1879–1880 წლებში სწავლობდა თბილისში, ბარონესა ტიზენჰაუზენის პანსიონში. 1881 წლიდან სწავლა გააგრძელა თბილისის პირველ ვაჟთა გიმნაზიაში, რომელიც 1888 წელს დაამთავრა და იმავე წელს ჩაირიცხა ნოვოროსიის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, რომელიც 1892 წელს დაამთავრა. 1893 წელს ჩააბარა სახელმწიფო გამოცდები და დაბრუნდა თბილისში. 1896–1901 წლებში გაიარა სავალდებულო სტაჟირება ნაფიცი მსაჯულობისთვის, მაგრამ იგი არ გაჰყვა იურისტის გზას და პედაგოგობა და ჟურნალისტ–ლიტერატორობა აირჩია.
1894–1895 წლებში გრიგოლ დიასამიძე ქართულ ენასა და ლიტერატურას ასწავლიდა ამიერკავკასიის ქალთა ინსტიტუტში, 1899–1904 წლებში მუშაობდა გორის მაზრის სასოფლო–სამეურნეო ამხანაგობაში და ერთ დროს იყო მისი თავმჯდომარეც. 1894–1916 წლებში იგი იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი. 1897 წელს გრიგოლ დიასამიძემ ცოლად შეირთო სოფიო დიმიტრის ასული ხიმშიაშვილი. 1901–1910 წლებში ეკავა დეპუტატის ადგილი თბილისის სათავადაზნაურო საკრებულოში გორის მაზრის თავად–აზნაურთაგან. ამავე დროს იყო „საქართველოს წითელი ჯვრის“ საზოგადოების ერთ–ერთი დამფუძნებელი და მუდმივი წევრი.
1902–1904 წლებში გრიგოლ დიასამიძემ საკრედიტო ამხანაგობები დააარსა სოფელ ჭრებალოსა და საგვარეულო სოფელ საქაშეთში, ხოლო სკოლები, იმავე ჭრებალოსა და საქაშეთის გარდა, გახსნა გორის მაზრის სოფელ ალში. მას ეკუთვნოდა თბილისში პირველი ელექტროსაბეჭდავი „გუტენბერგი“. მისი ინიციატივით გაიხსნა ფოსტა–ტელეგრაფი, საავადმყოფო და ბიბლიოთეკა–სამკითხველო ჭრებალოში. 1906 წელს გარდაეცვალა მეუღლე. 1906–1912 წლებში იყო სათავადაზნაურო ბანკის საკონტროლო კომიტეტისა და სახელმწიფო ბანკის ამიერკავკასიის განყოფილების წევრი.
იყო ერთ–ერთი მთავარი ორგანიზატორი 1912 წლის ზაფხულში რაჭა–ლეჩხუმში აკაკი წერეთლის მოგზაურობისა, რომელიც კინოფირზე აღბეჭდა ვასილ ამაშუკელმა. 1911–1915 წლებში აკაკი წერეთლის თანადგომითა და თანამშრომლობით გამოსცემდა ყოველკვირეულ გაზეთ „თემს“, რომლის რედაქტორიც თავად იყო. 1915 წელს თბილისში დააფუძნა შემნახველი სალარო და მებაღეობა–მევენახეობის ამხანაგობა „ალექსანდროული“. 1917 წელს გახდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების თბილისის განყოფილების დამფუძნებელი წევრი.
ცხოვრება ემიგრაციაში
1922 წელს ბერლინში დააარსა ქართული სათვისტომო, რომლის პირველი თავმჯდომარეც თავად იყო და 1945 წლამდე იგი მრავალჯერ აირჩიეს სათვისტომოს თავკაცად. 1936 წელს ბერლინის უნივერსიტეტმა გრიგოლ დიასამიძე აირჩია მუდმივ (ნამდვილ) წევრად აღმოსავლეთ ევროპის ისტორიის შემსწავლელი ინსტიტუტისა და ამ ინსტიტუტის ჟურნალ „აღმოსავლეთ ევროპის“ სარედაქციო კოლეგიის წევრ–თანამშრომლად. დიასამიძე თანამშრომლობდა პარიზში გამომავალ ჟურნალ „კავკასიასთან“. აქტიურად ეხმარებოდა კონსტანტინე ბალმონტს „ვეფხისტყაოსნის“ რუსულ ენაზე თარგმნაში. ვლადიმერ ახმეტელთან და გ. მარგველაშვილთან ერთად მან ბერლინში დააარსა „წითელი ჯვრის“ ქართული განყოფილება, მაგრამ ხელისუფლებაში ჰიტლერის მოსვლისთანავე ეს დაწესებულება დაშალეს. ის ასევე ხელმძღვანელობდა „ქართული კულტურის მეგობართა საზოგადოებას“.
გრიგოლ დიასამიძე 1960 წლის 14 მარტს გარდაიცვალა ნიუ–იორკში, 90 წლის ასაკში. განისვენებს იქვე ნოვო–დივეევოს მონასტერში. 1968 წლის მაისში მამის გვერდით დაკრძალეს ელენე დიასამიძეც. მას დარჩა ერთი ქალიშვილი ნინო – ქაქუცა ჩოლოყაშვილის შეფიცულის, ელიზბარ ვაჩნაძის ასული. ნინო ვაჩნაძე–კოვალსკი ნიუ–იორკში ცხოვრობს მეუღლესა და ორ ქალიშვილთან ერთად.
2013 წლის მაისში დიასამიძის არქივი საქართველოს ეროვნულ ბიბლიოთეკას გადაეცა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1870 კატეგორია:დაბადებული 25 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 14 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1960 კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები გრიგოლ კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
გოგოხია
საკუთარი სახელი გოგოხია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
რედენსან-დუ-გურგეია
რედენსან-დუ-გურგეია (Redenção do Gurguéia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 292 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-გურგეიას შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 400 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.4 კმ²-ზე. ფართობი 2 468 007 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ეილერის ფუნქცია
რიცხვთა თეორიაში ეილერის ფორმულა ითვლის მთელი დადებითი რიცხვების რაოდენობას რომელებიც არ n–ს და თანამრტივია n–თან. ეილერის ფუნქციას ავღნიშნავთ φ(n)–ით ანუ φ(n) არის ყველა ისეთი k რიცხვის რაოდენობა სადაც 1≤k≤n და უსგ(k,n)=1.
მაგალითად თუ n=9 მაშინ φ(n)=6; რადგან 9–სთან თანამარტივია 1,2,4,5,7,8. როცა n=1, φ(n)=1. რადგან უსგ(1,1)=1, მაგრამ ესაა ერთადერთი შემთხვევა როცა n თანამარტივია საკუთარ თავთან;
ეილერის ფორმულა მარტივი p რიცხვის შემთხვევაში თეორემა: თუ p მარტივია და k ≥ 1, მაშინ [1]
დამტკიცება: მართლაც ნაშთთა სრული სისტემა მოდულით შედგება 1,2,3......რიცხვებისგან მათგან –სთან თანამარტივია ისინი რომლებიც p–ზე არ იყოფა. ცხადია მოცემულ ნაშთთა სისტემაში p-ზე იყოფა რომელთა საერთო რაოდენობა ტოლია  მაშასადამე  –სთან თანამარტივ რიცხვთა რაოდენობა მოცემული სისტემიდან უდრის
მულტიპლიკაციურობა ეილერის ფუნქცია არის მულტიპლიკაციური რაც ნიშნავს რომ ნებისმიერი m და n რიცხვებისთვის რომლებიც თანამარტივი არიან ანუ უსგ(m,n)=1, სამართლიანია შემდეგი ტოლობა φ(mn) = φ(m)φ(n). მაგ: φ(36) = φ(9)φ(4)=6·2=12.
ეილერის ფუნქციის ფორმულა ნებისმიერი რიცხვისთვის ეილერის ფორმულის მულტიპლიკაციურობა საშუალებას გვაძლევს ვიპოვოთ ნებისმიერი რიცხვისთვის ეილერის მნშვნელობა.მართლაც ნებისმიერი რიცხვი წარმოსდგება მარტივ რიცხვთა ნამრავლის სახით აქედან გამომდინარე
მაგ:
თუ უსგ(a,m)=1  მაშინ
წყარო "რიცხვთა თეორია " მათემატიკის მეორე კურსი
^ Long (1972, p. 85)
^ Pettofrezzo & Byrkit (1970, p. 72)
^ Long (1972, p. 162)
^ Pettofrezzo & Byrkit (1970, p. 80)
^ See Euler's theorem.
ესტონეთის საპარლამენტო არჩევნები (1999)
ესტონეთის საპარლამენტო არჩევნები (1999) (1999. aasta Riigikogu valimised) — საბჭოთა კავშირისგან დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ მესამე საპარლამენტო არჩევნები ესტონეთში. არჩევნები გაიმართა 1999 წლის 7 მარტს. ამ არჩევნებზე ესტონეთის კოალიციურმა პარტიამ კატასტროფული შედეგი მიიღო, რომელმაც მხოლოდ 7 მანდატის მოპოვება შეძლო.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონეთის საკანონმდებლო ორგანოს არჩევნები კატეგორია:1999 წლის არჩევნები
ჰამფრი IV დე ბოჰუნი
ბიოგრაფია
ლენტონის ქრონიკა მას იხსენიებს, როგორც ჰერეფორდის გრაფსა და ინგლისის ლორდ-კონსტებლს, ერთი მხრივ, დოკუმენტურად დამტკიცებულია, რომ ის ატარებდა ჰერეფორდის გრაფის ტიტულს, თუმცა 1199/1200 წელს ჰერეფორდის გრაფი გახდა მისი შვილი. ინგლისის ლორდ-კონსტებლის წოდება კი მან მემკვიდრეობით დედისგან მიიღო, დაახლოებით 1172 წელს.
ჰამფრი მსახურობდა ჰენრი ახალგაზრდასთან, მეფე ჰენრი II-ის ვაჟთან, რომელიც მამის წინააღმდეგ აჯანყდა.
ჰამფრი მამამისზე ადრე გარდაიცვალა, 1180/1182 წელს. მემკვიდრედ დატოვა არასრულწლოვანი ვაჟი, ჰენრი.
ქორწინება და შვილები
ცოლი: მარგარიტა ჰანტინგდონი (დაახ. 1143/1144—1201), შოტლანდიელი პრინცესა, პრინც ჰენრი შოტლანდიელის, ჰანტინგდონისა და ნორთუმბრიის გრაფის ქალიშვილი. შვილები:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოჰუნები კატეგორია:ინგლისის ლორდ-კონსტებლები კატეგორია:XII საუკუნის ევროპის მმართველები კატეგორია:ინგლისის მმართველები
ტრაუნშტაინის რაიონი
ტრაუნშტაინის რაიონი (Landkreis Traunstein) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ტრაუნშტაინი. რაიონი შედის ბავარიის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება ზემო ბავარიის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 1.533,92 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 170 819 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 111 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 09 1 89.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბავარიის რაიონები
უნიონ-პანამერიკანა
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5.583 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩოკოს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ლიმუზენი (ოლქი)
ლიმუზენი (Limousin) — ისტორიული ოლქი საფრანგეთში, საფრანგეთის ცენტრალური მასივის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. ლიმუზენის ტერიტორიაზეა კორეზის, ნაწილობრივ ზემო ვიენის დეპარტამენტები. ფართობი 8,9 ათ. კმ². ეკონომიკის საფუძველია სახორცე მიმართულების მეცხოველეობა. განვითარებულია კვების, ფეხსაცმლის, შალეულის მრეწველობა, კერამიკის წარმოება. მთავარი სამრეწველო ცენტრებია ლიმოჟი, ტული, ბრივ-ლა-გაიარდი. იღებენ ურანის მადანს.
ლიტერატურა
კატეგორია:საფრანგეთის ისტორიული პროვინციები
აიფელი
აიფელი (Eifel) — დაბალი ქედი და პლატო გერმანიაში, ბელგიასა და ლუქსემბურგში. წარმოადგენს რაინის ფიქლოვანი მთების დასავლეთ ნაწილს. შემოსაზღვრულია მდინარე მოზელისა (სამხრეთით) და რაინის (აღმოსავლეთით) ხეობებით. სიგრძე დაახლოებით 90 კმ. მაქსიმალური სიმაღლე 747 მ (მთა ჰოე-ახტი). აგებულია უმეტესწილად ფიქლებით, რომლებიც ადგილ-ადგილ დაფარულია ბაზალტებითა და ტუფებით. პლატო წარმოდგენილია ძველი ვულკანების ცალკეული გუმბათებით, მაარებითა და ვულკანური რელიეფის სხვა ფორმებით. არის მრავალრიცხოვანი ტბები. აღსანიშნავია ვულკანური წარმოშობის ტბა ლაახერ-ზეე. გვხვდება ტორფნარი, ვერანი ადგილები, ჩრდილო-დასავლეთით წიწვოვანი და შერეული ტყე. ჩრდილოეთით არის ეიფელის ეროვნული პარკი. შუა საუკუნეებში მოიპოვებოდნენ რკინას, ტყვიასა და თუთიას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის ქედები კატეგორია:ბელგიის ქედები კატეგორია:ლუქსემბურგის ქედები
ჟოზეფინა ლოიხტენბერგელი
ჟოზეფინა ლოიხტენბერგელი (Josefina av Leuchtenberg, Joséphine de Leuchtenberg; დ. 14 მარტი, 1807, მილანი, იტალია — გ. 7 ივნისი, 1876, სტოკჰოლმი, შვედეთი) — ბოარნეების საგვარეულოს წარმომადგენელი. ბოლონიისა და გალიერას ჰერცოგინია დაბადებიდან 1813 წლამდე. საფრანგეთის იმპერატრიცა ჟოზეფინ ბოარნეს შვილიშვილი. შვედეთისა და ნორვეგიის დედოფალი 1844-1859 წლებში როგორც ოსკარ I- ის მეუღლე. შვედეთისა და ნორვეგიის ორი მეფის: კარლ XV-ისა და ოსკარ II-ის დედა.
ბიოგრაფია
ჟოზეფინა დაიბადა 1807 წლის 14 მარტს მილანში. იგი იყო იტალიის მეფისნაცვალ ევგენი დე ბოარნესა და მისი ცოლის, ავგუსტა ბავარიელის ქალიშვილი. მამის მხრიდან იგი იყო საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ ბონაპარტის პირველი ცოლის, დედოფალ ჟოზეფინ ბოარნეს (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს სახელი), ხოლო დედის მხრიდან ბავარიის მეფე მაქსიმილიან I-ის შვილიშვილი. აღსანიშნავია ისიც, რომ მისი და, ამელია ლოიხტენბერგელი იყო ბრაზილიის იმპერატრიცა, როგორც იმპერატორ პედრუ I-ის მეორე მეუღლე. მარცხნივ|მინი|285x285პქ|პრინცესა ჟოზეფინა 1835 წელს 1814 წელს, მამის მამინაცვლის ჩამოგდების შემდეგ მისმა ოჯახმა ძალაუფლება დაკარგა, რის გამოც ბოარნეები ჟოზეფინას დედის სამშობლოში, ანუ ბავარიაში გაიქცნენ, სადაც ევგენი ბოარნეს სიმამრმა ლოიხტენბერგის ჰერცოგობა უბოძა. 1823 წლის 22 მაისს მიუნხენში იგი ცოლად შერთეს შვედეთის მეფე კარლ XIV-ის უფროს ვაჟს, კრონპრინც ოსკარ ბერნადოტს. ამ ქორწინებას შვედების მხრიდან მიზეზად მათი მემკვიდრეობის ლეგიტიმაცია ედო საფუძვლად, რამეთუ ბერნადოტებს ტახტი არანაირად ერგებოდათ, ჟოზეფინა კი დედის მხრიდან შვედეთის მეფეთა შთამომავალი იყო, ე.ი. მათი შვილები გარკვეულწილად იქნებოდნენ ტახტის კანონიერი მემკვიდრეები. აღსანიშნავია ისიც, რომ რეალურად ჟოზეფინას არა შვედი, არამედ დანიის მეფე კრისტიან II-ის სისხლი ჰქონდა, რომელიც მხოლოდ რამდენიმე წელს მართავდა შვედეთს და ქვეყანაში არაპოპულარული მონარქი იყო.
შვედეთში ჩასვლისთანავე მას მისი მესამე სახელი: ნაპოლეონა გაუუქმეს, რადგან იმ დროში უკვე ნაპოლეონი მეტად უარყოფით ასოციაციებს იწვევდა ევროპელ მონარქებში, შვედეთის მომავალ დედოფალს კი ეს სახელი არ შეშვენოდა. მან მზითვში მხოლოდ ბებიისგან დანატოვარი რამდენიმე სამკაული წაიღო, რომლებიც პარიზის განთქმული იულველირების მიერ იყო დამზადებული. ეს სამკაულები დღემდე შვედეთის სამეფო ოჯახის წევრებს ეკუთვნით. მარცხნივ|მინი|267x267პქ|ჟოზეფინა 1837 წელს თაფლობის თვეში წყვილი ნორვეგიაში, კერძოდ კი ოსლოში გაემგზავრა, საიდანაც მხოლოდ 1824 წელს დაბრუნდნენ. აღსანიშნავია, რომ ქორწინების შემდეგ ჟოზეფინა ასრულებდა დედოფლის წოდებრივ-წარმომადგენლობით მოვალეობებს, რადგან მისი დედამთილი არ იყო დაინტერესებული ასეთი საქმეებით და სამეფო კარისგან მოშორებით, მარტო ცხოვრობდა.
1859 წელს იგი დაქვრივდა, რის გამოც ტახტი მისმა ვაჟმა, კარლ XV-მ დაიკავა. აღსანიშნავია, რომ მას ახლო ურთიერთობა ჰქონდა თავის რძალთან, დედოფალ ლუიზა ნიდერლანდელთან, რომელიც ახალ ქვეყანას რთულად შეეგუა. დედოფალი ჟოზეფინა აღშფოთებული იყო, როდესაც თავისი ვაჟისა და ერთ-ერთი მსახიობი ქალის სასიყვარულო ურთიერთობის შესახებ შეიტყო. რამდენადაც ცნობილია, იგი ღიად მოუწოდებდა შვილს „უღირსი ქმედებებისათვის“ თავის დანებებაზე. მინი|318x318პქ|შვედეთის სამეფო ოჯახი 1872 წელს მისი ვაჟი კარლ XV უძეოდ აღესრულა, ამიტომაც ტახტი ჟოზეფინას მეორე ვაჟმა, ოსკარ II-მ დაიკავა. თავად დედოფალი ჟოზეფინა 1876 წლის 7 ივნისს, სტოკჰოლმში გარდაიცვალა, 69 წლის ასაკში. იგი ქმრის გვერდით, კათოლიკური წესების სრული დაცვით დაკრძალეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 14 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1807 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1876 კატეგორია:შვედეთის დედოფლები კატეგორია:ნორვეგიის დედოფლები
გრანდ-ტერი
გრანდ-ტერი (Grande Terre) — კუნძული ინდოეთის ოკეანის სამხრეთით. ეს კუნძული საფრანგეთის ტერიტორიაა, რომელიც შედის კერგელენის არქიპელაგში. აქ მუდმივი მოსახლეობა არ ცხოვრობს, თუმცა წელიწადის ნებისმიერ დროს კუნძულზე იმყოფება 50-110 ადამიანი (70 ზამთარში, 110 ზაფხულში), რომლებიც ძირითადად კვლევით საქმიანობას ეწევიან.
კუნძული გრანდ-ტერი საფრანგეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების, საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორიის ნაწილია.
გეოგრაფია
კუნძული გრანდ-ტერის სიგრძეა დაახლოებით 150 კმ დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ, ხოლო სიგანეში 120 კმ ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ. მისი ფართობი შეადგენს 6675 კმ²-ს, რის გამოც იგი საფრანგეთის სიდიდით მესამე კუნძულია გრანდ-ტერის (ახალი კალედონია) და კორსიკის შემდეგ. ამას გარდა ის წარმოადგენს კერგელენის არქიპელაგის საერთო ფართობის 90 %-ს.
მწვერვალები
რელიეფი ძირითადად წარმოდგება მთებისგან, რომლებიც ერთმანეთისაგან ხეობებით იყოფა. კუნძულზე ბევრია ისეთი მთა, რომელთა სიმაღლე ზღვის დონიდან აღემატება 1000 მეტრს:
ნახევარკუნძულები
thumb|centre|300პქ|კუნძულ გრანდ-ტერის ნახევარკუნძულების ადგილმდებარეობის რუკა. კუნძულ გრანდ-ტერის სანაპირო საკმაოდ დაკლაკნილია და წარმოქმნის ბევრ ნახევარკუნძულს და ყელს. მათგან ყველაზე ძირითადებია:
მოსახლეობა
როგორც მთლიანი კერგელენის არქიპელაგი და საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორია, კუნძულ გრანდ-ტერიზეც არ არსებობს მუდმივი მოსახლეობა. მეორე მხრივ, კურბეს ნახევარკუნძულის სამხრეთ სანაპიროზე არსებობს დასახლებული პუნქტი პორტ-ო-ფრანსე, სადაც მუშაობს დაახლოებით 80 მეცნიერი ზამთარში და 120 ზაფხულში, ასევე ათობით ინჟინერი და ტექნიკოსი.
იხილეთ აგრეთვე
კერგელენი საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორია
სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორია კატეგორია:საფრანგეთის კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
მთავარი ჭკვიანი
მთავარი ჭკვიანი — ქართული ტელეგადაცემა მთავარი არხის ეთერში. ეთერში პირველად 2021 წელს გავიდა. გადაცემის წამყვანია ნიკა გვარამია. გადაცემა არის ვიქტორინის ტიპის და თითოეულ შეკითხვას ერთვის 5 სავარაუდო პასუხი. იმ შემთხვევაში თუ მოთამაშე ყველა შეკითხვას სწორ პასუხს გასცემს ის 50 000 ლარს მოიგებს. 50 000 ლარს მოიგებს. პირველი მოთამაშე რომელმაც გადაცემაში 50 000 ლარის მოგება მოახერხა არის მწერალი ბექა ადამაშვილი.
თამაშის ფორმატი
გადაცემა არის ვიქტორინის ტიპის და თითოეულ შეკითხვას ერთვის 5 სავარაუდო პასუხი. იმ შემთხვევაში თუ მოთამაშე ყველა შეკითხვას სწორ პასუხს გასცემს ის თამაშის პირველი ეტაპი (შეკითხვა #1-7) არის საქართველოს უნივერსიტეტის ზონა. ამ ეტაპზე მოგებულ თანხას მოთამაშე მიიღებს საქართველოს უნივერსიტეტისგან. სწორი პასუხის გაცემის შემთხვევაში მოთამაშე იგებს შესაბამის თანხას და აგრძელებს თამაშს. არასწორი პასუხის გაცემის შემთხვევაში მოთამაშე სრულად კარგავს უკვე მოგებულ თანხას. ამ ეტაპზე მოთამაშეს აქვს უფლება, ნებისმიერ დროს შეწყვიტოს თამაში და მოითხოვოს უკვე მოგებული თანხა. მე-7 კითხვაზე სწორი პასუხის გაცემის შემთხვევაში მოთამაშე იგებს 5000 ლარს. ეს არის გარანტირებული თანხა, რომელსაც მოთამაშე არ კარგავს მომდევნო კითხვებზე არასწორი პასუხის გაცემის შემთხვევაშიც კი. თამაშის მეორე ეტაპი შედგება 4 შეკითხვისგან (შეკითხვა #8-11). ამ ეტაპზე მოთამაშეს აღარ აქვს უფლება რომ შეწყვიტოს თამაში. მ თამაში გრძელდება მე-11 კითხვამდე და წყდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მოთამაშე არასწორ პასუხს გასცემს რომელიმე მანამდე დასმულ შეკითხვას. #8-დან #11-ის ჩათვლით რომელიმე შეკითხვაზე არასწორი პასუხის გაცემის შემთხვევაში მოთამაშეს გადაეცემა პირველ ეტაპზე მოგებული გარანტირებული თანხა – 5000 ლარი. მე-11 შეკითხვაზე სწორი პასუხის გაცემის შემთხვევაში მოთამაშე იგებს 10 000 ლარს და ეძლევა უფლება, შეწყვიტოს თამაში. ამის შემდეგ მას შეუძლია მიიღოს მოგებული 10 000 ლარი ან ითამაშოს ბოლო შეკითხვა 50 000 ლარისთვის. თამაშის მესამე ეტაპს წარმოადგენს ბოლო, მე-12 შეკითხვა. ამ შეკითხვაზე სწორი პასუხის გაცემის შემთხვევაში მოთამაშე იგებს 50 000 ლარს. არასწორი პასუხის გაცემის შემთხვევაში საქართველოს უნივერსიტეტი მოთამაშეს გადასცემს პირველ ეტაპზე მოგებულ გარანტირებულ თანხას - 5000 ლარს. მესამე ეტაპზე მოთამაშეს აღარ აქვს დახმარების გამოყენების უფლება. მე-12 შეკითხვის დროს წამყვანი და სტუმარი გადიან სტუდიიდან და მოთამაშე მარტო რჩება. მოთამაშეს ეძლევა 100 წამი რათა მოიფიქროს პასუხი, ამის შემდეგ სტუდიაში წამყვანი და სტუმარი ბრუნდებიან. ამის შემდეგ წამყვანი აცხადებს სწორ პასუხს.
სქოლიო
კატეგორია:მთავარი არხი
ვლადიმერ ჯოლოგუა
ვლადიმერ ჯოლოგუა (დ. 27 აგვისტო, 1938, სოხუმი — გ. 20 მაისი, 2012) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი. სხვადასხვა დროს გაგრის რაიონული გაზეთის კორექტორი, ლიტმუშაკი, საოკეანო ტრაილერის მეზღვაური, გაგრის რადიომაუწყებლობის კორესპონდენტი-ორგანიზატორი, საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, საქართველოს ჰელსინკის კავშირი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 27 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:სოხუმში დაბადებულები
Remixes 2: 81–11
Remixes 2: 81–11 — ბრიტანული ელექტრონული ჯგუფ Depeche Mode-ის რემიქსების კომპილაციური ალბომი. იგი გამოვიდა 2011 წლის 3 ივნისს ლეიბლზე. ეს არის ჯგუფის რემიქსების რიგით მეორე ოფიციალური კომპილაცია 2004 წლის Remixes 81–04-ის შემდეგ. იგი მოიცავს ჯგუფის მთლიან კარიერას. რემიქსების ავტორებს შორის არიან ვინს კლარკი და ალან უაილდერი, ჯგუფის ყოფილი წევრები. ეს არის ჯგუფის EMI-სთან გაფორმებული კონტრაქტის ფარგლებში გამოცემული უკანასკნელი დისკი.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - მარტინ გორი, გარდა მითითებულისა
სქოლიო
კატეგორია:Depeche Mode-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Depeche Mode-ის რემიქსული ალბომები კატეგორია:2011 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:2011 წლის რემიქსული ალბომები კატეგორია:Mute Records-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Reprise Records-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Mute Records-ის რემიქსული ალბომები კატეგორია:Reprise Records-ის რემიქსული ალბომები
გოგუა
საკუთარი სახელი გოგუა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ლანგედოკი
250px|მინი|მარჯვნივ|ლანგედოკი საფრანგეთის რუკაზე ლანგედოკი (Languedoc, Lengadòc) — ისტორიული ოლქი სამხრეთ საფრანგეთში, მდინარე რონის დასავლეთით, ცენტრალურ მასივსა, ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროსა და პირენეებს შორის. ლანგედოკის ტერიტორიაზეა ოდის, ეროს, გარის, ლოზერის, ტარნის, არდეშის, ნაწილობრივ ზემო გარონის, ტარნისა და გარონის, ზემო ლუარის დეპარტამენტები. ფართობი 42,1 ათ. კმ². ლანგედოკი ქვეყნის მევენახეობისა და მეღვინეობის მთავარი რაიონია (მის წილად მოდის საფრანგეთის ღვინის წარმოების 40%-ზე მეტი). განვითარებულია კვების მრეწველობის სხვა დარგები, აგრეთვე მანქანათსაშენი, ლითონდასამუშავებელ, ნავთობგადასამუშავებელი, ატომური მრეწველობა. იღებენ ქვანახშირსა და ბოქსიტს.
ისტორია
სახელწოდება ლანგედოკი წარმოიშვა XIII საუკუნეში (ამ ოლქში მცხოვრებთა ენის — la langue d’oc — სახელიდან) ტულუზის საგრაფოს ტერიტორიის აღსანიშნავად, რომელიც ალბიგოელთა ომების შედეგად შეუერთდა საფრანგეთს (1229, საბოლოოდ 1271). სამეფო დომენის შემადგენლობაში შესვლის შემდეგ მიიღო თვითმმართველი პროვინციის უფლება. XIV საუკუნიდან ჰქონდა თავისი პროვინციული შტატები. რელიგიური ომების დროს ლანგედოკის დიდი ნაწილი დაიპყრეს ჰუგენოტებმა. კარდინალ რიშელიეს დროს ლანგედოკის თვითმმართველობა შეიზღუდა, ძალაუფლება პროვინციის ინტენდანტების ხელში მოექცა. XVII საუკუნესა და XVIII საუკუნის დამლევს ლანგედოკში მოხდა გლეხთა ანტიფეოდალური და ქალაქების აჯანყებები (კროკანების მოძრაობა 1636–1637 და 1643, კაზიმირების აჯანყება 1702–1705). საფრანგეთის დიდი რევოლუციის დროს დაიყო დეპარტამენტებად.
ლიტერატურა
კატეგორია:საფრანგეთის ისტორიული პროვინციები
მიშელ ლეგრანი
მიშელ ლეგრანი (Michel Jean Legrand; 24 თებერვალი, 1932, პარიზი — 26 იანვარი, 2019, პარიზი) — ფრანგი კომპოზიტორი, პიანისტი, დირიჟორი და მომღერალი. სამგზის „ოსკარის“, ხუთჯერ - „გრემის“, ერთხელ „ოქროს გლობუსის“ ჯილდოს მფლობელი.
ბიოგრაფია
მიშელ ლეგრანი დაიბადა 1932 წლის 24 თებერვალს, პარიზში. იგი განსაკუთრებით ცნობილი გახდა კინოფილმებისთვის შექმნილი მუსიკით. მათ შორის „შერბურის ქოლგები“, კატრინ დენევის მონაწილეობით, რომელსაც 1964 წელს კანის კინოფესტივალზე მთავარი პრიზი „ოქროს პალმის რტო“ ერგო. მისი ნამუშევრები 13-ჯერ იყო ნომინირებული ოსკარზე და სამჯერ იყო ამ პრემიის ლაურეატი.
მიშელ ლეგრანი და საქართველო
მიშელ ლეგრანს საქართველოსთან განსაკუთრებით მომღერალი თამარ გვერდწითელი აკავშირებდა. 1991 წელს გვერდწითელი თავისმა ფრანგმა აგენტმა პარიზში მიიწვია, სადაც მიშელ ლეგრანი და ჟან დრეჟაკი გაიცნო. ლეგრანი მოიხიბლა ქართველი მომღერლით, რის შემდეგაც მათ კონტრაქტი გააფორმეს და პარიზის „ოლიმპიაში" პირველი კონცერტიც გაიმართა. ლეგრანმა, გვერდწითელის სამიათასიანი დარბაზისთვის წარდგენისას, განაცხადა: „პარიზო, დაიხსომე ეს სახელი!". ამის შემდგომ მათ არაერთი ერთობლივი კონცერტი გამართეს.
მიშელ ლეგრანი საქართველოს 2008 წლის დეკემბერში ეწვია და სოლო კონცერტი გამართა. ლეგრანის ცნობილი ნაწარმოებები ეროვნულმა სიმფონიურმა ორკესტრმა ნიკა მემანიშვილის დირიჟორობით შეასრულა. კონცერტი საქველმოქმედო იყო და პროექტის – „ხელოვანები ხელოვანთათვის” ფარგლებში ჩატარდა. შემოსული თანხა ომით დაზარალებულ ხელოვანებს მოხმარდათ. ფრანგი კომპოზიტორი საქართველოს მეუღლესთან, დასთან და ორ მუსიკოსთან ერთად ეწვია. იგი საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, ილია II-ს შეხვდა, ხოლო 22 დეკემბერს საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა მიიღო.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მომღერლები კატეგორია:ფრანგი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:დაბადებული 24 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 2019 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 იანვარი
კლინიკური ნეიროფსიქოლოგია
კლინიკური ნეიროფსიქოლოგია — ფსიქოლოგიის ქვე-დარგი, რომელიც უკავშირდება ტვინის ქცევითი ურთიერთობების გამოყენებით მეცნიერებას. კლინიკური ნეიროფსიქოლოგები იყენებენ ამ ცოდნას ნევროლოგიური, სამედიცინო, ნეიროგანვითარებადი და ფსიქიატრიული მდგომარეობის, ასევე სხვა კოგნიტური ან შესწავლითი დარღვევის მქონე პაციენტების შეფასების, დიაგნოზის დასმის, მკურნალობისა და/ან რეაბილიტაციისათვის. ნეიროფსიქოლოგიის განხრას, რომელიც ბავშვებსა და მოზარდებთან არის დაკავშირებული, პედიატრიული ნეიროფსიქოლოგია ეწოდება.
შეფასება, პირველ რიგში, ნეიროფსიქოლოგიური ტესტების გზით ხდება, თუმცა ის ასევე მოიცავს პაციენტის ისტორიას, ხარისხობრივ დაკვირვებას, შესაძლოა დაეყრდნოს ნეიროვიზუალური გამოსახვის მეთოდებს ან სხვა სამედიცინო დიაგნოსტიკურ პროცედურებს. კლინიკური ნეიროფსიქოლოგია საჭიროებს: ნეიროანატომიის, ნეირობიოლოგიის, ფსიქოფარმაკოლოგიისა და ნევროლოგიის ღრმა ცოდნას.
=ისტორია=
1800-იანი წლების ბოლოს ევროპელმა ექიმებმა ტვინის ქცევითი ურთიერთობები განმარტეს. ისინი აკვირდებოდნენ და ადგენდნენ ქცევით სინდრომებს, რომლებიც დაკავშირებული იყო ტვინის ფოკალურ დისფუნქციასთან.
შეფასება
მიურიელ ლეზაკი თავს უყრის ექვს ძირითად მიზეზს, რომელთა საფუძველზეც ნეიროფსიქოლოგიური შეფასებები ხორციელდება: დიაგნოსტიკა, პაციენტის მოვლა და მისი დაგეგმვა, მკურნალობის დაგეგმვა, მკურნალობის შეფასება, გამოკვლევა და სასამართლო ნეიროფსიქოლოგია. ამომწურავი შეფასების ჩატარებას, როგორც წესი, რამდენიმე საათი მიაქვს და შესაძლოა ერთზე მეტი პროცედურაც დასჭირდეს. სქრინინგის ბატარეის გამოყენების დროსაც, რომელიც რამდენიმე კოგნიტურ არეს ფარავს, შესაძლოა 1.5 – 2 საათი დასჭირდეს. შეფასების დასაწყისში, მნიშვნელოვანია კარგი კავშირი დამყარდეს პაციენტთან. ასევე, შემოწმდეს, რომ მათ საფუძვლიანად ესმით შეფასების ბუნება და მიზნები.
ნეიროფსიქოლოგიური შეფასება შეიძლება ჩატარდეს ორი ძირითადი პერსპექტივით, რომელიც დამოკიდებულია შეფასების მიზანზე. ეს მეთოდები შეიძლება იყოს ნორმატიული ან ინდივიდუალური. ნორმატიული შეფასება მოიცავს პაციენტის შედეგის შედარებას წარმომადგენელ მოსახლეობასთან. ეს მეთოდი შეიძლება იყოს შესაბამისი ზრდასრულთა ტვინის შეტევითი ინსულტის გამოსაკვლევად, როგორიცაა თავის ტვინის ტრავმული დაზიანება ან ინსულტი. ინდივიდუალური შეფასება შეიძლება შეიცავდეს სერიულ შეფასებებს, რათა დადგინდეს, ნორმალური დაბერების დროს მოსალოდნელი გაუარესების გარდა თუ შეიძლება, რომ თავი იჩინოს სხვამ, მაგალითად დემენციასთან ან სხვა ნეიროდეგენერაციულ მდგომარეობასთან დაკავშირებულმა გაუარესებებმა. შეფასება შეიძლება კიდევ დაიყოს ქვე-სექტორებად:
ისტორიის შედგენა
ნეიროფსიქოლოგიური შეფასება ძირითადად იწყება კლინიკური ინტერვიუთი იმ მიზნით, რომ შეგროვდეს ისტორია, რომელიც რელევანტური იქნება ნებისმიერი შემდგომი ნეიროფსიქოლოგიური ტესტის ინტერპრეტაციისთვის. დამატებით, ეს ინტერვიუ იძლევა ხარისხობრივ ინფორმაციას პაციენტის შესაძლებლობაზე იმოქმედოს სოციალურად მისაღები (შესაფერისი) მანერებით, დაგეგმოს და ეფექტიანად მიაწოდოს ინფორმაცია, ასევე უზრუნველყოფს პაციენტის ხასიათის, წარმოდგენებისა  და მოტივაციის მითითებებს. მხოლოდ პაციენტის ისტორიის კონტექსტში შეიძლება მათი ტესტირებისგან მიღებული ინფორმაციის სწორი ინტერპრეტაცია და, შესაბამისად, დიაგნოზის დასმა. კლინიკური ინტერვიუ უნდა ჩატარდეს მშვიდ გარემოში, სადაც ყურადღების გადატანა არ იქნება შესაძლებელი. ისტორიის მნიშვნელოვანი ელემენტები მოიცავს დემოგრაფიულ ინფორმაციას, წარმოდგენილი პრობლემის აღწერას, სამედიცინო ისტორიას (ბავშვობის ან განვითარების პრობლემების, ფსიქიატრიული და ფსიქოლოგიური ისტორიიის ჩათვლით), საგანმანათლებლო და საქმიანობის ისტორიას (და არსებობის შემთხვევაში სამართლებრივ და სამხედრო ისტორიას).
ნეიროფსიქოლოგიური ტესტების შერჩევა
ხშირია, როდესაც პაციენტები ნერვიულობენ ტესტირების გამო; იმის ახსნა, რომ ეს ტესტები უნივერსალურად არის შედგენილი, რათა ყველა იყოს გათვალისწინებული და რომ ყველა კითხვაზე სწორი პასუხის გაცემის მოლოდინი არავისგან აქვთ, შესაძლოა დაეხმაროს მათ დამშვიდებაში. ნებისმიერი ნეიროფსიქოლოგიური შეფასების მნიშვნელოვანი ნაწილია ყველა ძირითადი კოგნიტური ფუნქციების დაფარვა საბაზო დონეზე. ამის მისაღწევად ყველაზე ეფექტიანი გზა არის ერთნაირი ტიპის ტესტების ჯგუფი, რომელიც მოიცავს: ყურადღებას, ვიზუალურ აღქმასა და გააზრებას, სწავლებასა და მეხსიერებას, ვერბალურ ფუნქციებს, კონსტრუქციას, კონცეფციის ფორმირებას, აღმასრულებელ ფუნქციებს, მოტორულ შესაძლებლობებსა და ემოციურ სტატუსს. ამ ძირითადი ჯგუფის მიღმა, ნეიროფსიქოლოგიური ტესტის ჩატარების არჩევა ძირითადად ეყრდნობა იმას, თუ რომელი კოგნიტური ფუნქცია საჭიროებს შეფასებას იმისათვის, რომ მიღწეულ იქნას შეფასების მიზნები. ტექნოლოგიის განვითარებასთან ერთად, ბევრმა კლინიკურმა ფსიქილოგმა არჩია ონლაინ და iPad-ზე დაფუძნებული ტესტირების სერვისის გამოყენება, როგორიცაა Pearson Assessment-ის Q-interactive და PAR-ის iConnect.
ანგარიშის შედგენა
კლინიკურ ნეიროფსიქოლოგად ჩამოყალიბებისთვის საჭირო საგანმანათლებლო მოთხოვნები ქვეყნებს შორის განსხვავდება. ზოგ ქვეყანაში შესაძლოა საჭირო იყოს კლინიკური ფსიქოლოგიის ხარისხის აღება კლინიკური ნეიროფსიქოლოგიის შემდგომი კვლევების სპეციალობისათვის. ზოგიერთ ქვეყნებში ფსიქოლოგიისოთხწლიანი სწავლის შემდეგ სტუდენტებს ნეიროფსიქოლოგიის კურსების გავლის საშუალება აქვთ. ყველა კლინიკურ ნეიროფსიქოლოგს უნდა ჰქონდეს ასპირანტის ხარისხი, იქნება ეს მაგისტრი თუ დოქტორი (Ph. D, Psy. D ან D. Psych).
ავსტრალია
ავსტრალიაში კლინიკური ნეიროფსიქოლოგის პროფესია საჭიროებს: ავსტრალიური ფსიქოლოგიის აკრედიტების საბჭოს (APAC) მიერ აღიარებული სამწლიანი სწავლის შემდეგ მოპოვებულ ფსიქოლოგიის ბაკალავრის ხარისხს (undergraduate degree); დამატებით ერთწლიან ფსიქოლოგიის ბაკალავრის დამატებით პროგრამას “Honours”; ამის შემდეგ ორწლიან სამაგისტრო ან სამწლიან დოქტორანტურის (D. Psych) პროგრამას კლინიკურ ნეიროფსიქოლოგიაში. ეს კურსები მოიცავს საკურსო დავალებებს (ლექციებს, შეხვედრებს ხელმძღვანელთან, პრაქტიკებს და ა.შ.), დაკვირვების ხასიათის მქონე პრაქტიკაზე განთავსებასა და კვლევითი ნაშრომის შესრულებას. სამაგისტრო და სადოქტორო კურსები შეიცავს იმავე რაოდენობის საკურსო დავალებებს, მაგრამ განსხვავდება პრაქტიკების რაოდენობითა და საკვლევი თემის მოცულობით. სამაგისტრო კურსები მოითხოვს მინიმუმ 1000 საათს (125 დღე), ხოლო სადოქტორო - 15000 საათს (200 დღე). აუცილებელია, რომ ამ პრაქტიკების დროს სტუდენტებს საშუალება ჰქონდეთ ზედმიწევნით კარგად დააკვირდნენ ნევროლოგიის/ნეიროქირურგიის, რეაბილიტაციის, ფსიქიატრიის, გერიატრიისა და პედიატრიის პაციენტებს. ავსტრალიის ფსიქოლოგთა საზოგადოებას არც ერთი ხარისხის საბოლოო ნაშრომისთვის სიტყვების რაოდენობის მინიმუმი არ აქვს დაკონკრეტებული, თუმცა, ზოგადად სამაგისტრო ნაშრომისთვის არის ხოლმე 15000 ან მეტი და სადოქტოროსთვის - 50000-მდე. ამ კურსებზე მოხვედრა საკმაოდ რთული და კონკურენტულია და გადაწყვეტილება ძირითადად მიიღება აკადემიური მოსწრებაზე (H1 an H2 honour ქულაზე), სარეკომენდაციო წერილისა და ინტერვიუს პროცესზე დაფუძნებით. კლინიკურ პაციენტებთან მუშაობის გამოცდილება მიიჩნევა დიდ უპირატესობად და შერჩევის პროცესში, ხშირად, აუციბლადაც კი. ავსტრალიის უნივერსიტეტები, რომლებსაც აქვთ კლინიკური ნეიროფსიქოლოგიის სამაგისტრო და სადოქტორო ხარისხის კურსები: La Trobe University, Macquarie University, Monash University, University of Melbourne, University of Queensland and University of Western Australia. თითოეულ ამ უნივერსიტეტში სტუდენტთა ყოველწლიური მიღების რიცხვი მერყეობს დაახლოებით 7-დან 17 კანდიდატამდე. უნივერსიტეტის მიხედვით, ეს კურსები შეიძლება იყოს როგორც სახელმწიფოს მხრიდან დაფინანსებული (HECS/HELP), ისე - სრულიად უფასო.
კანადა
კანადაში კლინიკური ნეიროფსიქოლოგის პროფესია საჭიროებს: ფსიქოლოგიის ოთხწლიანი საბაკალავრო პროგრამის დასრულებას და ოთხწლიან სადოქტორო პროგრამას კლინიკურ ფსიქოლოგიაში. ხშირად, დოქტორის ხარისხის მოსაპოვებლად ჩასაბარებელ კურსებზე ორწლიანი სწავლა და მაგისტრის ხარისხია საჭირო. დოქტორის ხარისხი მოითხოვს საკურსო დავალებებსა და პრაქტიკულ გამოცდილებას (პრაქტიკა და სტაჟირება). პრაქტიკა მოიცავს სწავლის შედეგად შეძენილი უნარების პრაქტიკულ გამოყენებას 600-დან 1000 საათამდე. მინიმუმ 300 საათი უნდა იყოს ზედამხედველობის ქვეშ პირდაპირი კონტაქტი კლიენტთან. პრაქტიკა გულისხმობს სტუდენტების მომზადებას სტაჟირების/რეზიდენტურისათვის. სტაჟირება/რეზიდენტურა გრძელდება ერთი წელი, რომლის დროსაც სტუდენტი მოქმედებს როგორც ნეიროფსიქოლოგი, ზედამხედველობის ქვეშ. ამჟამად, კანადის ფსიქოლოგთა ასოციაციის მიერ აკრედიტებული სამი კლინიკური ნეიროფსიქოლოგიის სტაჟირება/რეზიდენტურაა კანადაში, თუმცა არსებობს არააკრედიტებულებიც. სტაჟირებამდე სტუდენტებს მოეთხოვებათ სადოქტორო ყველა საკურსო დავალების შესრულება, სადოქტორო თემის შეთავაზებაზე მიღებული დასტური (თუ დასრულებული ნაშრომი არა) და შესრულებული 600 საათიანი პრაქტიკა. კანადაში კლინიკური ნეიროფსიქოლოგიის კურსები აქვთ შემდეგ უნივერსიტეტებს: Université de Montréal, Simon Fraser University, University of Victoria, York University  და University of Windsor.