cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
პიერ ოგიუსტ რენუარი
ახალგაზრდობა
რენუარი ლიმოჟში, 1841 წლის 25 თებერვალს, მრავალშვილიანი, ღარიბი მკერავის ოჯახში დაიბადა. ოგიუსტი შვიდი შვილიდან მეექვსე იყო.
1854 წელს ოჯახი ბედის საძიებლად პარიზში გადასახლდა. პატარა პიერი იძულებული გახდა, სწავლასთან ერთად, სხვადასხვა სამხატვრო სამუშაო ეტვირთა, რომლის ნიჭი ადრე აღმოაჩნდა. ხატვის გარდა, იგი კარგად მღეროდა და ამ თვალსაზრისით, დიდ მომავალსაც უწინასწარმეტყველებდნენ, მაგრამ ოგიუსტში მაინც მხატვრის ნიჭმა გაიმარჯვა. 14 წლის არც კი იყო, როდესაც ფაიფურის მოხატვით ფულს შოულობდა, ხოლო შემდეგ მარაოების, შირმებისა და ფარდების მოხატვით დაკავდა. დაგროვილი ფულით რენუარმა 1862 წელს ნატიფი ხელოვნების სკოლაში ჩააბარა, ხოლო შემდეგ შარლ გლიერის სახელოსნოში. აქ მან კლოდ მონე, ალფრედ სისლეი და ფრედერიკ ბაზილი გაიცნო.
1865 წელს ის ფონტენბლოს ტყეებში მონეს, სისლეისა და კამილ პისაროს ხატავს ერთად. ამავე წელს ოგიუსტმა ახლოს გაიცნო გუსტავ კურბე, რომლის ხელოვნებითაც აღფრთოვანებული იყო.
1867 წელს რენუარი ხატავს სურათს „დიანა“, რომელიც პარიზის სალონმა არ მიიღო. თუმცა იმავე წელს შექმნილმა ტილომ „ლიზა“, 1868 წელს სალონში აღიარება მოიპოვა. ეს პორტრეტი მთელ სიმაღლეზეა შესრულებული. ადრეულ პერიოდში ასეთი ზომის ტილოს და მსგავს კომპოზიციას მხატვრები მხოლოდ სამეფო წევრების პორტრეტების ხატვის დროს იყენებდნენ. thumb|left|ალჟირელი ქალიშვილი, 1870
თანამედროვენი ხშირად ხედავდნენ რენუარს პლენერზე ფონტენბლოს ტყეებში, ან სენის სანაპიროზე მოლბერტით ხელში. მის ნამუშევრებში ჩანს მოძრაობის გადმოცემის სურვილი პლენერზე. ასეთია სურათი-პორტრეტი „ალფრედ სისლეი ცოლთან ერთად“.
1860-იან წლებში რენუარმა მონესთან ერთად რამდენიმეჯერ მოაწყო სენაზე გასეირნება, მხატვრების ერთობლივმა მუშაობამ დიდად გაამდიდრა მათი შემოქმედება. მათი ერთად მუშაობის შედეგია სურათი „ტბორი“ (1869 წ.).
რენუარის ადრეული სურათები მუქ ტონებში იყო შესრულებული, სადაც ხაზგასმით გამოკვეთილი ჰქონდა შავი ფერები.
იმპრესიონიზმის აყვავების პერიოდი
thumb|left|ცეკვა მულენ დე ლა გალეტში, 1876 ერთ მშვენიერ დღეს ერთ-ერთ ჩვენთაგანს გამოელია შავი ფერი, და ეს იყო იმპრესიონიზმის დაბადება. 1870-იანი წლები არის რენუარის იმპრესიონიზმის აყვავების პერიოდი. 1874 წლის 15 აპრილს სკანდალური გამოფენის შემდეგ, იგი ძალიან დუხჭირად ცხოვრობდა. ამ პერიოდში მას ახლო ადამიანები ეხმარებიან. მათ შორის იყო მისი ძმა ედმონი, რომელიც ჟურნალის გამომცემელი იყო. მას ასევე ეხმარებოდა ყოველდღიური ჟურნალის მფლობელი ჟორჟ შემპატიე.
მას დიდი აღიარება მოუტანა სურათმა „ცეკვა მულენ დე ლა გალეტში“. ეს ერთ-ერთი საუკეთესო და მნიშვნელოვანი ნამუშევარია, რომელიც 1876 წელს შექმნა. ეს სურათი მე-19 საუკუნის ერთ-ერთ საუკეთესო ტილოდ ითვლება.
thumb|საქანელა, 1876 1870-იანი წლების „მულენ დე ლა გალეტ“ (Moulin de la Galette ფრანგ. დიდი წისქვილი), რომელიც მონმარტრის მთაზე მდებარეობდა, წინათ წისქვილი იყო, რომელიც საცეკვაო დარბაზად გადააკეთეს. მისი ხშირი სტუმრები იყვნენ საშუალო კლასის და ბოჰემის წარმომადგენლები.
რენუარი ხშირად დგამდა თავის მოლბერტს პირდაპირ ბაღში, მაგიდებს შორის. სურათ „მულენ დე ლა გალეტზე“ მხატვრის ყველა მეგობარია გამოსახული. სურათი დიდი ზომისაა (131X175 სმ.) და, ერთი შეხედვით, ქაოსის შთაბეჭდილებას ტოვებს.
რენუარი, ისევე როგორც მისი კოლეგა და მეგობარი ედგარ დეგა, დაკვირვებებს თეატრსა და ცირკში აწარმოებდა. როდესაც რენუარი ხატავდა გრაციოზულ „ბალეტის მოცეკვავეებს“ ან „ორ პატარა ცირკის მსახიობს“, ის ამას აკეთებდა უფრო ნაზად და რბილად, ვიდრე დეგა. გარდა ამისა, რენუარი ხშირად აკვირდებოდა მაყურებელს. ამის მაგალითია სურათი „ლოჟა“, რომელშიც მამაკაცი მისი ძმაა, ხოლო ქალს პოზირებდა ნინი ლოპესი — პარიზელი ლამაზმანი.
მშრალი პერიოდი
thumb|ქოლგები, 1883 1883—87 წლებში მისი შემოქმედება განიცდის კრიზისს, იგი უარს ამბობს იმპრესიონისტულ მანერაზე და მუშაობს მკაცრ სტილში. ამ პერიოდს რენუარის შემოქმედებაში „მშრალ პერიოდს“ ან „ენგრის პერიოდს“ უწოდებენ. ამ პერიოდის სურათებია: „გოგონა შავში“, „ქოლგები“, „გოგონა ქოლგით“, „გოგონა მარაოთი“. ეს ტილოები დახატულია უფრო ცივად და მშვიდ ტონებში. რენუარი ამ სტილზე თანდათან გადადიოდა. thumb|left|გოგონა ქოლგით, 1883
1883 წელს დიურან რუელმა რენუარს თავისი ოთახისთვის შეუკვეთა სამი დეკორატიული პანელი. ეს არის სამი დიდი ვერტიკალური ტილო, რომელზეც მოცეკვავე წყვილებია გამოსახული. პირველ სურათზე ნაჩვენებია რესტორანი ბუჟივალში, სადაც მამაკაცს ჩალის ქუდი ახურავს. ეს მხატვარი პოლ ლოტია, ხოლო ქალი — სიუზან ვალადონი. მეორე ტილოზე გამოსახულია ისევ პოლ ლოტი და რენუარის ცოლი — ალინა ვიქტორინა შარიგო. მესამე სურათზე კი მხატვარმა წარმოგვიდგინა წყვილი მეჯლისზე. ესენი არიან სიუზან ვალადონი და მხატვარი ეჟენ პიერ ლესტრინგი.
ამავე პერიოდში, მხატვარი მუშაობდა პოლ სეზანთან და ბერტა მორიზოსთან ერთად. რენუარი აღფრთოვანებული იყო მორიზოს შემოქმედებითა და პიროვნებით.
ბოლო წლები
1892—95 წლებს რენუარი ატარებს ზაფხულს ზღვისპირა ქალაქ პონტავენში, რომელიც მხატვართა შორის პოპულარული იყო. აქ პოლ გოგენმა ჩამოაყალიბა ჯგუფი, რომელიც ერთად მუშაობდა. მათ შორის იყო რენუარიც.
რენუარების ოჯახი ხშირად სტუმრობდა ცოლის მშობლიურ ქალაქს, სადაც 1898 წელს იყიდეს სახლი. სწორედ ამ დროს რენუარს დაეწყო რევმატიული ართრიტის შეტევები.
1906 წელს მას გაუჩნდა მესამე ვაჟი, კლოდი, რომელსაც კოკოს ეძახდნენ. ის გახდა არაჩვეულებრივი ნატურა ოგიუსტის მრავალი სურათისთვის.
დროთა განმავლობაში, მხატვრის ავადმყოფობა უფრო პროგრესირდებოდა. უყავარჯნოდ გადაადგილება აღარ შეეძლო და ინვალიდის სავარძელში იჯდა. მას დამბლაც დაემართა. ამ პერიოდში ის ფუნჯს თვითონ ვერ იჭერდა, ამიტომ სხვისი დახმარებით, მოძრავ მოლბერტზე (სადაც ტილო ზევით-ქვევით მოძრაობდა) განაგრძობდა ხატვას.
ამ პერიოდში მან დაიწყო ქანდაკებების კეთებაც. ამისათვის მან „სხვისი ხელები გამოიყენა“. ახალგაზრდა ესპანელი მოქანდაკე, რიჩარდ გვინეო ძალიან დამჯერი და მონდომებული ასისტენტი აღმოჩნდა. ის რენუარის ჩანახატებს სამუშაოს დაწყებისათვის იყენებდა, ხოლო შემდეგ რენუარი კარნახობდა „ყოველ ნაბიჯს“.
ასე იქმნებოდა ქანდაკებები, რომელთაც არ შეხებია რენუარის ხელი, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ისინი მისი შემოქმედების შედევრია.
პირველი მსოფლიო ომის დროს, 1914 წელს მისი უფროსი შვილები, ჟანი და პიერი დაიჭრნენ. მათ დედა — ალინა შარიგო უვლიდა, რომელიც 1915 წელს გარდაიცვალა.
1919 წელს, რენუარი მისივე თხოვნით წაიყვანეს ლუვრში, რომ თავისი ტილო ძველ ოსტატთა ნამუშევართა შორის ეხილა. ამავე წლის 13 დეკემბერს პიერ ოგიუსტ რენუარი  გარდაიცვალა ფილტვების ანთებით. ის მისი ცოლის გვერდზე, ესუაში დაკრძალეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი მხატვრები კატეგორია:იმპრესიონისტი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 25 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1841 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1919
ბოლქვი (სოფელი)
ბოლქვი — ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო ბოლქვისა და ქვემო ბოლქვის ძველი სახელწოდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
ფირუზა ველიხანლი
ფირუზა ორხან ყიზი ველიხანლი (Firuzə Orxan qızı Vəlixanlı; დ. 26 ოქტომბერი, 1970) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი მოჭადრაკე, დიდოსტატი ქალთა შორის (1994). აზერბაიჯანის ქალთა ნაკრების შემადგენლობაში მონაწილეობა მიიღო FIDE-ს ოთხ საჭადრაკო ოლიმპიადაში (1992, 1994, 2002, 2004) და ევროპის ორ გუნდურ ჩემპიონატში (1992,1997).
დაიბადა 1970 წელს. 1990 წელს გახდა ქალთა შორის საერთაშორისო ოსტატი, 1994 წლიდან კი ქალთა დიდოსტატის წოდება აქვს.
1991 წელს მაღალი სპორტული შედეგებისთვის მიენიჭა აზერბაიჯანის სსრ საპატიო დიპლომი.
1995 წელს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა დაჯილდოვდა მედლით „პროგრესი“ ქვეყანაში სპორტის განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის.
ალანძიის ეკლესია
ალანძიის ეკლესია, ტოლოში — VIII-IX საუკუნეების ქართული მართლმადიდებლური ერთნავიანი დარბაზული ეკლესია მესხეთში, მდინარე ტაშლაყაშის მარჯვენა მხარეს (ასპინძის მუნიციპალიტეტი). სოფელ ტოლოშიდან მიდამოები, ნასოფლარი ალანძია.
ეთერის სიმღერა
ეთერის სიმღერა — სიკო დოლიძის 1956 წლის ქართული მხატვრული ფილმი. პირველი ჩვენება საკავშირო ეკრანზე შედგა 1957 წლის 1 თებერვალს. ფილმში ვოკალურ პარტიებს ასრულებენ: დ. გამრეკელი, ზ. ანჯაფარიძე, გ. დოლიძე, თ. თაქთაქიშვილი, ლ. გოცირიძე, მ. ამირანაშვილი, მ. ნაკაშიძე.
ალანძიის ეკლესია
ალანძას ჩრდილოეთ კედელთან შემორჩენილი აქვს მოკლე, სწორკუთხა მინაშენის ნაშთი. ნავის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებზე სვეტისთავებით დაგვირგვინებული თითო პილასტრია, რომლებსაც ნალისებრი მოხაზულობის საბჯენი თაღი ეყრდნობოდა. კედლის საშენ მასალად გამოყენებულია ტლანქად გათლილი ბაზალტის ქვები. ფასადებისა და კარ-სარკმლების კუთხეები ნაგებია სუფთად გათლილი ქვიშაქვით. ფასადები სადაა, მხოლოდ სამხრეთ ფასადზეა ცალკეული შემამკობელი ელემენტები.
ეთერის სიმღერა
სიუჟეტი
ფილმი ქართული მუსიკის კლასიკოსის ზაქარია ფალიაშვილის ცხოვებასა და შემოქმედებაზე მოგვითხრობს. ავადმყოფი კომპოზიტორი რადიოთი უსმენს „აბესალომ და ეთერის“ ტრანსლაციას და მის თვალწინ გაივლის პირადი ცხოვრებისა და ოპერის შექმნასთან დაკავშირებული წინააღმდეგობებით აღსავსე ეპიზოდები. ფილმი ოპერის საიუბილეო წარმოდგენითა და საყოველთაო ზეიმით მთავრდება.
ალანძიის ეკლესია
ისტორია
ტაძარი სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით კლდეების ფონზე დაფერდებულ მინდორზეა აგებული, დარბაზული ეკლესიის საყრდენად სამხრეთ და დასავლეთ მხარეს ორსაფეხურიანი ციკოლია აგებული. სამშენებლოდ გამოყენებულია ადგილობრივი ბაზალტის თანაბარი ზომის უხეშად დამუშავებული და სწორ რიგებად დალაგებული ქვა (ტაძრის გარე ზომებია 5,4 X 9,8 მ). შენობის კუთხეები, სამხრეთ ფასადზე ლუნეტი, პილასტრები ტაძარში, აფსიდის მხრები, სატრიუმფო თაღი და კონქი ამოყვანილია კარგად დამუშავებული ქვიშაქვით. დარბაზი აღმოსავლეთით ნალისებური მოხაზულობის აფსიდით სრულდება. ტაძარში ორი შესასვლელია-სამხრეთის ფასადზე ოდნავ გაწეულია დასავლეთისკენ და ჩრდილოეთის-არქიტრავით გადახურული ღიობი გაჭრილია საკურთხევლის სიახლოვეს. სამხრეთის კარი გარედან გადახურულია არქიტრავითა და ნალისებური ლუნეტით. დარბაზულ ეკლესიას ჩრდილოეთიდან მცირე ზომის სწორკუთხა აფსიდიანი სამლოცველო ჰქონდა მიშენებული.მინასენი დანგრეულია, მიწის ზევით 1 მეტრამდე სიმაღლეზეა შემორჩენილი (როგორც ჩანს, სამლოცველოში შესვლა მხოლოდ ტაძრიდან შეიძლებოდა, მას სხვა კარი არც ჰქონია).
დარბაზი პილასტერებით და საბჯენი თაღით გაყოფილია ორ არათანაბარ ნაწილად, დასავლეთის მონაკვეთით თიტქმის ორჯერ აღემატება საკურთხევლის წინა ნაწილს. დარბაზი სამი სარკმლით ნათდება. საკურთხევლის სარკმლის გარდა თითო სარკმელია სამხრეთისა და დასავლეთის კედლებში.
ტაძრის შიდა სივრცე საგრძნობლად მაღალია, სატრიუფო თაღი ნალისებურ მრუდს შემოხაზავს. ინტერიერი შელესილი და მოხატული ყოფილა, ნალესობის მცირე ფერადოვანი ფრაგმენტები დღესაცაა შემორჩენილი. დარბაზის იატაკზე ქვის ფილებია დაფენილი. სარკმელის ღიობები გარედან თაღოვანია (ნალისებური მოხაზულობა თვალნათლივ შეინიშნება), შიდა მხრიდან სწორკუთხაა და გადახურულია არქიტრავით.
ტაძრის ფასადები სადაა, მშენებელმა ოსტატმა ერთადერთი სამკაული, კარის ზემოთ ორსაფეხურიანი ლუნეტი, სამხრეთის ფასადზე განათავსა. კარი გადახურულია დააზლოებით 30-35 სმ. არქიტრავიტ და მასზე მორგებული ლუნეტის თაღით.
კედლის წყობიდან 10-12 სმ-ით წინაა წამოწეული. არქიტრავის კედლები თითო სფეროთი სრულდება, რომელსაც ეყრდნობა კიდეები თითო სფეროთი სრულდება, რომლებსაც ეყრდნობა ლუნეტის თაღი. ლუნეტის მეორე საფეხური, თაღი, ასევე ნალისებურ მრუდს შემოხაზავს, რომლის „საყრდენი“ წრიული ცილინდრია, მასზე ერთი ღარით სპირალია გამოყვანილი. ლუნეტის თავსართს მცირე წრეებისა და სწორი სწორი მონაკვეთების უწყვეტი ზოლი მიჰყვება, რომელიც ქვედა მხარეს შემკულია შეწყვილებული ბურთებით. ლუნეტი, სავარაუდოდ, გამჭოლი იყო და სიღრმეში „ჩავარდნილი“ კედელი მოგვიანებითაა დამატებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ალევი (სოფელი)
ალევი — ძველი სოფელი ქსნის მარცხენა შენაკად ალეურის ქვემოწელზე (ახლანდელი ახალგორის მუნიციპალიტეტი). იყოფოდა ქვემო და შუა უბნებად, რომლებიც შემდეგ ცალ-ცალკე სოფლებად იქცნენ (ახლანდელი ქვემო ალევი და შუა ალევი).
ადამიანს ამ მიდამოებში უკვე ბრინჯაოს ხანაში უცხოვრია. გვხვდება ანტიკური პერიოდის სამარხებიც. ფაოდალურ ხანაში ალევი ჯერ ქსნის ხევში შედიოდა, შემდეგ — ქსნის საერისთავოში. ეკუთვნოდა ალევის სამების ეკლესიას (VIII-IX სს.), რომელიც მის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 3-4 კმ-ზე უნაგირა მთის თხემზე დგას.
ალევის ე. წ. ოქროსკარიანი სამების ეკლესია მდიდარი და განთქმული სალოცავი იყო აღმოსავლეთ საქართველოში. ეკლესია დარბაზულია, სწორკუთხა საკურთხევლითა და ტრომპებზე დაყრდნობილი კონქით.
1804 წელს ალევში 500-ზე მეტი კაცი ცხოვრობდა 33 კომლად. 1865 იგი ქსნის საპოლიციო უბნის ზემო ალევის სასოფლო თემში შედიოდა და 50 კომლს ითვლიდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
ძვ. წ. 1490-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XV საუკუნე
ჰანგანი (მდინარე)
ჰანგანი (한강) — ყველაზე მნიშვნელოვანი მდინარე სამხრეთ კორეაში. იგი წარმოიქმნება მდინარე ნამჰანგანისა (სამხრეთ ჰანი) და მდინარე ბუგჰანგანის (ჩრდილოეთი ჰანი) შეერთებით, ტჰებექსანისა და კიმგანსანის მთებში. იგია მიედინება სეულში, რის შემდეგაც მასში ჩაედინება მდინარე იმჯინი.
ჰანგანი ჩაედინება კანჰვამანის ყურეში, ყვითელი ზღვის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. მდინარის ქვედა დინება წარმოადგენს საზღვარს სამხრეთ კორეასა და კორეის სახალხო დემოკრატიულ რესპუბლიკას შორის.
მდინარის სიგრძე - 514 კილომეტრია, სიგანე სეულის საზღვრებში ერთ კილომეტრს აღწევს. აუზის ფართობია 34,5 ათასი კმ². წყლის საშუალო მოხმარებაა 670 მ³/წმ. მინიმალური და მაქსიმალური ნაკადი განსხვავდება თანაფარდობით 1:318.
მდინარე ჰანის მთავარი დინება ჩრდილოეთ კორეაში ჰყოფს კუნძულ განჰვანდოს ქალაქ კესონისგან.
მინი|წყალმცენარეები მდინარეს მწვანე შეფერილობას აძლევენ
ეკოლოგია და თევზჭერა
ზამთარში მდინარე ნაწილობრივ დაფარულია ყინულით. ზაფხულში ხდება „წყლის აყვავება“, ანუ მიკროსკოპული წყალმცენარეების სწრაფი გამრავლება მდინარის ზედაპირზე.
KBS World Radio-ს ცნობით, 2012 წლისთვის მდინარე ჰანგანგში, მის ნაპირებსა და კუნძულებზე, დარეგისტრირებულია 1835 სახეობის ცხოველი და მცენარე, მათ შორის 420 სახეობის მწერი, იშვიათი ცხოველები, როგორიცაა პალეარქტიკული პეპელა, მონღოლური ხვლიკი, თეთრკუდა ფსოვი.
მდინარეში ცხოვრობენ წავები. ჰანგანზე არსებული კუნძულები გადამფრენი ფრინველების ჰაბიტატი ხდება.
2000 წლის თებერვალში აშშ-ს სამხედრო ბაზამ სეულის კანალიზაციის სისტემაში ჩაყარა ფორმალდეჰიდი, რომელიც ჩაედინება ჰანგანგში. სამხრეთ კორეის მთავრობა ცდილობდა ამერიკელი თანამშრომლის გასამართლებას, მაგრამ ამერიკელმა სამხედროებმა უარი თქვეს მის სამხრეთ კორეის მართლმსაჯულებისთვის გადაცემაზე. მოგვიანებით, სამხრეთ კორეელმა მოსამართლემ ის დამნაშავედ ცნო, მაგრამ თავად მსჯავრდებული სასამართლო პროცესს არც ესწრებოდა. საზოგადოება გაბრაზდა იმით, რომ მთავრობამ ვერ აღასრულა კანონი საკუთარ ქვეყანაში. 2005 წელს ბრალდებული სასამართლოში წარსდგა; თუმცა, მას სასჯელი ფაქტობრივად არც მოუხდია.
2013 წელს ძლიერი წვიმის შედეგად გამოწვეულმა წყალდიდობამ ჩინელი მუშის დაღუპვა გამოიწვია, რომელიც არემონტებდა ქალაქის წყლის სისტემას, სეულის მუნიციპალიტეტში, დონჯაკის რაიონში.
მინი|მარცხნივ|მდირე ჰანგანის პარკის ხედი
ნაოსნობა
1888 წლის აგვისტოში ორთქლმავალმა დაიწყო სამგზავრო მარშრუტები, ჰანგანგის გასწვრივ.
მდინარე ჰანი სანაოსნოა, მაგრამ დღეს ნაოსნობა რთულია პოლიტიკური მიზეზების გამო: მის ქვედა წელზე გადის საზღვარი კორეის რესპუბლიკასა და ჩრდილოეთ კორეას შორის. თუმცა, ქალაქის შიგნით მოკლე მანძილზე ნაოსნობა მაინც პოპულარულია.
2009 წელს კორეის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ლი მიონ ბაკმა განაცხადა, რომ სამხრეთ კორეის ტერიტორიაზე, ინჩხონის მახლობლად, მდინარე ჰანისა და ყვითელი ზღვის დამაკავშირებელი არხი გაითხრებოდა. 18 კმ სიგრძის არხის მშენებლობა 2012 წელს დასრულდა.
მიუხედავად ხიდების სიმრავლისა, რამდენიმე ათეულ რვაადგილიან ნავებს მდინარის გასწვრივ მგზავრები გადაჰყავს, ეს მარშრუტები განსაკუთრებით პოპულარულია პიკის საათებში, როცა ქალაქში საცობებია. ასევე შესაძლებელია წყლის ტაქსის გამოძახება.
სქოლიო
კატეგორია:სასაზღვრო მდინარეები კატეგორია:სამხრეთ კორეის მდინარეები კატეგორია:ჩრდლოეთ კორეის მდინარეები კატეგორია:ყვითელ ზღვაში ჩამდინარე მდინარეები
ჯანტარ-მანტარი
ჯანტარ-მანტარი — ობსერვატორია ინდოეთში. აგებულია 1727–1734 წლებში, რაჯასტანის რაჯას ჯაი სინგჰ II-ის მიერ ახლადდაარსებულ ქალაქ ჯაიპურში. ობსერვატორია ყველაზე დიდია მის მიერ აგებულ და დღემდე შემონახულ ობსერვატორიებს შორის.
1948 წელს ჯანტარ-მანტარი გამოცხადდა ეროვნულ ძეგლად, ხოლო 2010 წელს შეტანილი იქნა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რაჯასტანი კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ინდოეთში
ეჟენ გოდარი
ეჟენ გოდარი (დ. 27 აგვისტო, 1827, კლიში ― გ. 9 ნოემბერი, 1890, ბრიუსელი) — ფრანგი აერონავტი. დაახლოებით 2500-ჯერ გაფრინდა აეროსტატით. 1863 წელს ააგო იმ დროისთვის ყველაზე დიდი აეროსტატი. 1870-1871 წლებში ალყაშემორტყმულ პარიზში აეროსტატით გადაჰქონდა ფოსტა.
Polyrhachis nigriceps
Polyrhachis nigriceps — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
ეჟენ გოდარი
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1827 კატეგორია:დაბადებული 27 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1890 კატეგორია:ფრანგი მფრინავები
Polyrhachis nigriceps
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მსოფლიოს ქალი მხატვრები
„მსოფლიოს ქალი მხატვრები“ (Women Painters of the World) — წიგნი მსოფლიოს ქალი-მხატვრების შესახებ, აწყობილი და რედაქტირებული უოლტერ სპეროუს მიერ. მასში ჩამოთვლილია გამოჩენილი ქალი მხატვრები კატერინა ვიგრის (ეკატერინა ბოლონიელი) დროიდან (1413–1463) როზა ბონერამდე (1822-1899) და 1905 (გამოცემის) წლამდე.
წიგნის მიზანი იყო დაემტკიცებინა მცდარი განცხადება, რომ „ქალი მხატვრების მიღწევები მეორეხარისხოვანი იყო“. წიგნი მოიცავს 200-ზე მეტი მხატვარი ქალის 300-ზე მეტ ნახატს, რომელთა უმეტესობა XIX საუკუნეშია დაბადებული და მედლები მოიპოვა სხვადასხვა საერთაშორისო გამოფენებზე. წიგნი სასარგებლო საცნობარო ნაშრომია მათთვის, ვინც სწავლობს XIX საუკუნის დასასრულის ქალთა ხელოვნებას.
სქოლიო
კატეგორია:ქალი მხატვრები კატეგორია:XX საუკუნის წიგნები კატეგორია:XX საუკუნის ბრიტანული ლიტერატურა
სავარცხელა
სავარცხელა (Erodium) — მცენარეთა გვარი ნემსიწვერასებრთა ოჯახისა. ერთწლოვანი ან მრავალწლოვანი ბალახებია. ფრთისებრი ან ფრთისებრ განკვეთილი ფოთლები  აქვთ.
80-ზე მეტი სახეობა გავრცელებულია ევრაზიასა და ხმელთაშუაზღვისპირეთში. საქართველოში 5 სახეობაა, მათგან1 (Erodium anthemifolium) კავკასიის ენდემია. ჩვენში სავარცხელა იზრდება გზის პირებზე, ბალახოვან ფერდობებზე, უროიანებსა და ყანებში, ღორღიან ადგილებსა და მშრალ მდელოებზე. მთისწინებიდან მოკიდებული სუბალპურ სარტყლამდე.
მისი მწვანე ნაყოფის საგდულები ქვედა ნაწილში სპირალურად იგრიხება, ტენიან ამინდში კი იშლება და მიწაში ეფლობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნემსიწვერასებრნი
ძვ. წ. 1510-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XVI საუკუნე
ბარბარა უინდსორი
უინდსორმა კარიერა სცენაზე თამაშით 1950 წელს დაიწყო, 13 წლის ასაკში. პირველად ფილმში გადაიღეს 1954 წელს, ბრიტანულ კომედიაში, „ლამაზმანები სეინტ ტრინიანიდან“, სადაც მან სკოლის მოსწავლე გოგონას როლი მოირგო. 1963 წელს გადაიღეს ბრიტანულ ფილმში, „ბეღურები ვერ მღერიან“, რომლისთვისაც იგი დაჯილდოვდა BAFTA საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის მთავარ როლში. 1964 წელს ითამაშა ბროდვეის ეპიკურ მიუზიკლში, სახელწოდებით: „ოჰ, რა მშვენიერი ომია!“, აღნიშული როლისთვის მსახიობი დაჯილდოვდა ტონი ჯილდოთი. 1972 წელს მონაწილეობა მიიღო West End-ის თეატრის სპექტაკლში, „ტრიპენის ოპერა“.
1964 წლიდან 1974 წლამდე გადაიღეს რამდენიმე „Carry On“-ის ფილმში, მათ შორისაა: „გააგრძელე ჯაშუშობა“ (1964), „გააგრძელე ექიმობა“ (1967), „გააგრძელე კემპინგი“ (1969), „გააგრძელე ჰენრი“ (1971) და სხვა. ბარბარა უინდსორი გადაღებულია სხვა ფილმებშიც, მათ შორის არის: 1965 წლის ბრიტანული საშინელებათა ჟანრის თრილერი, „ტერორში ჩატარებული კვლევა“, 1968 წლის მიუზიკლი, „Chitty Chitty Bang Bang“. მან დორმაუსი გაახმოვანა ფილმებში: „ელისი საოცრებათა ქვეყანაში“ (2010) და „ელისი სარკის მიღმა“ (2016).
ადრეული ცხოვრება
ცნობილი ინგლისელი მსახიობი ბარბარა უინდსორი დაიბადა 1937 წლის 6 აგვისტოს, ლონდონში, ინგლისში. იყო ჯონ დიკის და მისი მეუღლის, როუზ ელის ერთადერთი ქალიშვილი. ოჯახი ცხოვრობდა ანგელას ქუჩაზე. მისი ერთ-ერთი დიდი ბებია მერი, იყო ირლანდიელი იმიგრანტების ქალიშვილი, რომლებიც ირლანდიის დიდი შიმშილისგან თავის დასაღწევად ირლანდიიდან დიდ ბრიტანეთში გაიქცნენ. 1939 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში, უინდსორის მამა ომში გაიწვიეს, ხოლო ბარბარა და დედამისი ბებიასთან გადავიდნენ საცხოვრებლად, სადაც ბარბარა „წმინდა მარიამის ჩვილთა სკოლაში“ დადიოდა. უინდსორის დედამ თავდაპირველად უარი თქვა ბარბარას ევაკუაციაზე, თუმცა მას შემდეგ რაც უინდსორის ერთ-ერთი სკოლის მეგობარი ბომბის მსხვერპლი გახდა, იგი საცხოვრებლად ბლეკპულში, დაქორწინებულ წყვილთან გადაიყვანეს. თუმცა წყვილი მასზე სექსუალურად ძალადობდა, ბარბარას ერთ-ერთმა მეგობარმა, მერიმ, რომელიც მის სახლთან ახლოს ცხოვრობდა, გაიგონა უინდსორის ყვირილი, შემდეგ კი თავის მშობლებს უთხრა ამის შესახებ, რომლებმაც ხელისუფლებას შეატყობინეს. წყვილი დაიჭირეს და გაირკვა რომ ისინი და-ძმანი იყვნენ. ამის შემდეგ, უინდსორი საცხოვრებლად გადავიდა მისი მეგობრის, მერის ოჯახში. მერის დედამ მეგობრები ცეკვაზე შეიყვანა. მოგვიანებით, მერის დედამ ბარბარა უკან, ლონდონში გააგზავნა.
მან სწავლა ერთ-ერთ დრამატული ხელოვნების სკოლაში დაიწყო. შემდეგ სწავლა განაგრძო „აიდა ფოსტერის სკოლა“-ში. როდესაც უინდსორის მამა შვილის გამოსვლის სანახავად, ტროლეიბუსის მძღოლის ფორმით მივიდა, მან ხალხის დიდი ყურადღება მიიქცია, რამაც ბარბარა დიდად განარისხა. 1953 წელს სცენის სახელად უინდსორი აირჩია. 16 წლის ასაკში უინდსორის მშობლები განქორწინდნენ, ბარბარამ თავისი სურვილის საწინააღმდეგოდ, სასამართლოში მამამისის წინააღმდეგ მისცა ჩვენება.
შემდგომი წლები
უინდსორმა 2005 წელს უმასპინძლა BBC-ს დოკუმენტური ფილმის Disaster Masters-ის ორ სერიას. მსახიობმა გაახმოვანა პერსონაჟი დორმაუსი, ლევის ქეროლის წიგნის ადაპტაციაში, „ელისი საოცრებათა ქვეყანაში“ (2010). 2011 წლის იანვარში გადაიღეს, ბრიტანულ დოკუმენტარული კომედიური ტერესერიალის, „მოდი ჩემთან ერთად იფრინეს“ ერთ-ერთ ეპიზოდში.
2011 წლიდან მოყოლებული, მსახიობი რეგულარულად მუშაობდა BBC Radio 2-ის მუსიკისა და შოუბიზნესის ისტორიების პროგრამებში. 2016 წელს კიდევ ერთხელ გაახმოვანა დორმაუსი, ფილმში „ელისი ფანჯრის მიღმა“.
2017 წელს გამოჩნდა მის შესახებ შექმნილ ფილმში, „ბაბსი“.
პირადი ცხოვრება
უინდსორი დაქორწინებული იყო სამჯერ, თუმცა შვილები არ ყოლია. 1964 წლის 2 მარტს ბარბარა დაქორწინდა ბრიტანელ ღამის კლუბის მფლობელზე, რონი ნაითზე. წყვილი განქორწინდა 1985 წლის იანვარს. 1986 წლის 12 აპრილს მსახიობი დაქორწინდა შეფ სტივენ ჰოლინგსზე, წყვილმა კუნძულ იამაიკაზე იქორწინეს. მათი ქორწინება 1995 წელს დამთავრდა. უინდსორის მესამე და საბოლოო ქორწინება დაკავშირებულია მსახიობთან, სკოტ მიშელთან, რომელზეც ბარბარამ 2000 წლის 8 აპრილს დაქორწინდა.
ბარბარა უინდსორი გარდაიცვალა 2020 წლის 10 დეკემბერს, 83 წლის ასაკში. „EastEnders“-ის შემდეგი ეპიზოდი, რომელიც 2020 წლის 11 დეკემბერს გამოვიდა, უინდსორს მიეძღვნა.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:დაბადებული 6 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 დეკემბერი კატეგორია:BAFTA-ს გამარჯვებულები (პიროვნებები) კატეგორია:XX საუკუნის ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის მსახიობები
მუჰამედჰასან ველიევ-ბაჰარლი
მუჰამედჰასან ბეი ველიევ-ბაჰარლი (Məhəmmədhəsən bəy Nəcəfqulu bəy oğlu Vəliyev; დ. 1896, შუშა — გ. 27 ივნისი, 1937, ბაქო) — აზერბაიჯანის სახელმწიფო ბანკის პირველი ხელმძღვანელი, ეკონომისტი, ეთნოგრაფი.
წინაპრები
მუჰამედჰასან ბეი დაიბადა 1896 წელს ქალაქ შუშაში. მამამისი ნაჯაფგულუ ბეი შეიდა პოეტი იყო. ბაბუამისი მირზა მაჰამადჰასან ბეი ველიევი, მსახურობდა მეფის რუსეთის ჯარში და კარგად ფლობდა არაბულ, სპარსულ და რუსულ ენებს. არაბულიდან რუსულად თარგმნისთვის ცარისტულმა მთავრობამ იგი მედლით დაჯილდოვა. დედამისი იმარათ ხანუმი კი აზერბაიჯანელი ჟურნალისტის, პუბლიცისტის, პირველი აზერბაიჯანული გაზეთის დამფუძნებლის ჰასან ბეი ზარდაბის დისშვილია.
მისი შთამომავლები იყვნენ ბაირამ ბეი ბაჰარლი და მისი ვაჟი მირზა ველი ბაჰარლი. ისინი მჭიდროდ იყვნენ ჩართულნი ყარაბაღის სახანოს სოციალურ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში, საშინაო და საგარეო პოლიტიკაში. მირზა ველი ბაჰარლი დაახლოებული იყო ყარაბაღის ხან იბრაჰიმხალილ ხანთან. ის მძევლად აიყვანა ირანის შაჰმა და იგი ტრაგიკულად დაიღუპა. ამის შემდეგ მისმა მომავალმა თაობამ მისი სახელი გვარად დაირქვა. აქედან მომდინარეობს მათი შთამომავლების გვარები - ველიევი, ველიბაოვი, ველიზადე, ველილი.
სწავლა და საქმიანობა
მუჰამედჰასან ველიევმა ბაქოს გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ სწავლა განაგრძო კიევის უნივერსიტეტში ეკონომიკური გეოგრაფიის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1915 წელს.
ველიევი ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის არსებობის პერიოდში დაარსებულ ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში. ეკავა აზერბაიჯანის სახელმწიფო ბანკის ხელმძღვანელის თანამდებობა. საბჭოთა ხელისუფლების მოსვლასთან ერთად მან განაგრძო შრომითი საქმიანობა აზერბაიჯანის სსრ სახელმწიფო დაგეგმარების კომიტეტში.
მუჰამედასან ბაჰარლის სამეცნიერო შემოქმედებას ღირებული წვლილი აქვს შეტანილი აზერბაიჯანოლოგიის კვლევებში.
მიუხედავად იმისა, რომ მისი წიგნის „აზერბაიჯანის ისტორია“ რუსულ და აზერბაიჯანულ ენებზე ხელნაწერი გაქრა, 1921 წელს გამოცემულმა წიგნმა „აზერბაიჯანმა“ მას სახელი მოუტანა, როგორც გეოგრაფს, ეთნოგრაფს და ეკონომისტს. ნაშრომი გამოიცა ბაქოში 1921 წელს ჯერ რუსულ, შემდეგ აზერბაიჯანულ ენაზე. ველიევის ორენოვანი წიგნის თარგმნა რუსულიდან აზერბაიჯანულზე ვასიფ გულიევის მიერ განხორციელდა. ცნობილმა აზერბაიჯანელმა მეცნიერებმა აღანაჯაფ ჰამიდოვმა და აბულფაზ რაჰიმლიმ ტექსტი არაბული დამწერლობიდან კირილურზე გადააკეთეს და ის 1993 წელს ბაქოში ხელახლა გამოიცა. მუჰამედჰასან ბაჰარლის ამ წიგნში ერთიანი აზერბაიჯანის იდეაა ასახული.
დაპატიმრება და სიკვდილი
1923-1929 წლებში იყო აზერბაიჯანის მეცნიერებისა და პროპაგანდის საზოგადოების წევრი. 1937 წლამდე იკავებდა აზერბაიჯანის ნაციონალურ ორგანიზაციაში მდივნის თანამდებობას, რაც არაოფიციალური სტრუქტურა იყო. 1926 წლამდე ველიევი გადასახლებაში იმყოფებოდა სოლოვეცკის ბანაკში, საიდანაც დაბრუნების შემდეგ 1937 წელს დააპატიმრეს.
1937 წლის 27 ივნისს კი დახვრიტეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:აზერბაიჯანელი ეკონომისტები კატეგორია:აზერბაიჯანელი აკადემიკოსები
ჩრდილოეთ პერუს რესპუბლიკა
ჩრდილოეთი პერუს რესპუბლიკა (República Nor-Peruana) — 1836-1839 წლებში პერუ-ბოლივიის კონფედერაციაში შემავალი საკმაოდ მოკლე ისტორიის მქონე სამი რესპუბლიკიდან ერთ-ერთი.
ჩრდილოეთ პერუ ჩამოყალიბდა პერუს რესპუბლიკის ორად გაყოფის შედეგად, როდესაც ის გაიყო ჩრდილოეთ და სამხრეთ პერუდ. 1836 წელს, ამ ორმა რესპუბლიკამ ბოლივიასთან ერთდ შექმნეს პერუ-ბოლივიის კონფედერაცია. კონფედერაციამ ზუსტად 3 წელი იარსება და შემდეგ იგი ომში დაამარცხა ჩილემ. 1839 წლის აგვისტოში, აგუსტინ გამარამ ხელი მოაწერა კონფედერაციის დაშლას. ჩრდილოეთ და სამხრეთ პერუს ბაზაზე შეიქმნა ერთი – პერუს გაერთიანებული რესპუბლიკა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:პერუს ისტორია
დამატებითი დრო
დამატებითი დრო (Extra time, Overtime) — სპეციალურად გამოყოფილი დრო სპორტის ზოგიერთ სახეობაში, იმ შემთხვევაში, თუ მატჩის ძირითადი დრო ვერ ავლენს გამარჯვებულს. იგი აღინიშნება ET ან AET (დ. დ.) ნიშნით.
ფეხბურთში ტურნირის ერთმატჩიანი ფორმატის შემთხვევაში იგი ინიშნება მატჩის ფრედ დამთავრების შემთხვევაში, ხოლო ორმატჩიან ფორმატში მოქმედებს სტუმრად გატანილი გოლის წესი. თუკი ეს წესიც ვერ ახერხებს გამარჯვებულის გამოვლენას, ამ შემთხვევაში თამაში გადადის დამატებით დროში. თუკი ამანაც ვერ მოიტანა შედეგი, მაშინ პენალტების სერია ავლენს გამარჯვებულს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ფეხბურთის წესები
ესაუბრე მას (ფილმი)
ესაუბრე მას (Hable con ella) — პედრო ალმოდოვარის 2002 წლის ფილმი. მთავარი თემებია გაუცხოება და ურთიერთობის გაძნელება სქესებს შორის, მარტოობა, საიდუმლო და ღალატი, შეუპოვრად ბრძოლა სიყვარულისთვის. 2005 წელს ჟურნალ Time-ის კინოკრიტიკოსებმა, რიჩარდ კორლისმა და რიჩარდ შიკელმა, ესაუბრე მას ყველა დროის 100 საუკეთესო ფილმში შეიტანეს.
სქოლიო
კატეგორია:2002 წლის ფილმები კატეგორია:პედრო ალმოდოვარის ფილმები კატეგორია:ესპანური ფილმები კატეგორია:ესპანურენოვანი ფილმები
მონსეფ მარზუკი
მონსეფ მარზუკი (დ. 7 ივლისი, 1945, გრომბალია, ტუნისი) – ტუნისელი პოლიტიკოსი, მწერალი და ექიმი. ტუნისის პრეზიდენტი 2011 წლის 13 დეკემბრიდან.
მარზუკი ტუნისის პირველი არჩეული პრეზიდენტია ზინ ელ-აბიდინ ბენ ალის დამხობისა და რევოლუციის შემდეგ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტუნისის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:დაბადებული 7 ივლისი
ბოლქვი
ბოლქვის ძირის წვერის კვირტიდან ან ბოლქვის ქერქლის უბის კვირტიდან ვითარდება მიწისზედა საყვავილე ყლორტი, ძირის ქვედა ნაწილიდან კი დამატებითი ფესვები გამოდის. ბოლქვის ქერქლის უბის კვირტიდან ყოველწლიურად ერთი ან რამდენიმე შვილეული ბოლქვი ანუ ბოლქვის კბილი წარმოიქმნება (მაგ., ნიორი). ბოლქვი ახასიათებს ძირითადად შროშანისებრთა და ამარილისისებრთა ოჯახის მცენარეებს. მისი საშუალებით მცენარე ადვილად ეგუება არახელსაყრელ პირობებს — განსაკუთრებით გვალვას და მრავლდება ვეგეტატიურად. ზოგჯერ წარმოიქმნება მიწისზედა ბოლქვები ანუ ბოლქვაკები, რომლებიც ვითარდება ყვავილედში (ნიორი, ხახვი) ან ფოთლის უბის კვირტებში (ზოგიერთი შროშანი).
ლიტერატურა
კატეგორია:მცენარეთა მორფოლოგია
სავარცხელა (სოკო)
სავარცხელა, სავარცხელა სოკო (Lacturius vellereus) — ქუდიანი სოკო რძიანა სოკოების გვარისა. მთლიანად თეთრია, ქუდის დიამეტრია 10-20 სმ. თავდაპირველად ბრტყლად ამოზნექილია, შემდეგ — ძაბრისებრი, მშრალი, თხლად შებუსული, კიდეებშეკეცილი. ფირფიტები მოყვითალო-თეთრია, ფეხი — მოკლე და მსხვილი. შეიცავს მწვავე თეთრ რძეწვენს. იზრდება ჯგუფურად ფოთლოვან ტყეში ივლისიდან ოქტომბრამდე. საჭმელად ვარგისია დამწნილებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:რძიანა სოკოები
ძვ. წ. 1520-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XVI საუკუნე
Polyrhachis nigrita
Polyrhachis nigrita — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სლავეთი
სლავეთი, ან სლავია წარმოადგენს ერთ-ერთ სამეცნიერო ცნება-ტერმინს კულტურის ისტორიაში და აღნიშნავს სლავი ხალხების სამკვიდრო გეოგრაფიულ, კულტურულ და ისტორიულ არეალს.
ეი, მაესტრო!
ეი, მაესტრო! — 1986 წლის ქართული ფილმი. რეჟისორი — ნოდარ მანაგაძე.
სლავეთი
სლავეთის კულტურულ-ისტორიული ტიპოლოგია
კულტურის ისტორიაში სლავეთს ტიპოლოგიურად დაჰყოფენ ერთი მთავარი კრიტერიუმის მიხედვით, კერძოდ კი იმისდა მიხედვით, თუ სლავ ხალხთაგან, რომლებმა გამოვლო, ან რომლებს არ გამოუვლია კულტურის ისტორიის განვითარების ისეთი ეპოქები, როგორიცაა ჰუმანიზმისა და რენესანსი.
ეი, მაესტრო!
სიუჟეტი
ფილმი შუა ხნის მამაკაცზე მოგვითხრობს, რომელსაც როგორც ჩანს ცხოვრების არც ისე იოლი გზა აქვს გავლილი. ჭეშმარიტ მუსიკოსად დაბადებული, გარკვეულ გარემოებათა გამო იძულებულია ფორტეპიანოს ხელოსნად იმუშავოს, შეხვდეს სრულიად განსხვავებული აზროვნებისა და ცხოვრების სტილის ადამიანებს. საბოლოო ჯამში იგი უიღბლო ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:1986 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
სლავეთი
სლავეთის კულტურულ-ისტორიული ტიპოლოგია
შესაბამისად ლათინური სამეცნიერო ტერმინოლოგიის მიხედვით ამ ორ ნაწილს ეწოდება სლავია რომანა (Slavia romana) და სლავია ორთოდოქსა (Slavia orthodoxa).
კულტურულად განსხვავებული სლავური ჯგუფები
ამ ქვეყნების დასახელებისას გასათვალისწინებელია ის, რომ ამ ქვეყნებს უმრავლესობას ცვალებადი ისტორიული ბედი ჰქონდა. ზოგიერთ მათგანის სახელმწიფოებრივი, ზოგჯერ კი ეთნიკური ჩამოყალიბება პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ გახდა შესაძლებელი, როგორც ეს მაკედონიელების შემთხვევაში მოხდა. მანამდე მაკედონიელები თავს ბულგარელებს მიაკუთვნებდენ, ხოლო მაკედონურ ენას – ბულგარულის ერთ-ერთ დიალექტს.
რომანული სლავეთი
რომანული სლავეთის მთავარ მახასათებლებად მიიჩნევა აგრეთვე ის, რომ
ამ სივრცეს მიეკუთვნებიან: ჩეხები, სლოვაკები, პოლონელები, სორბები, სლოვენები, ხორვატები.
მართლმადიდებლური სლავეთი
ამ სივრცეს მიეკუთვნებიან: რუსები, ბელარუსები, უკრაინელები, ბულგარელები, მაკედონელები, სერბები.
ისლამური სლავეთი
სლავია ისლამიკა შედარებითი ახალი ტერმინია და აქ, ძირითადად მაჰმადიანი ბოსნიელები იგულისხმება, რომლებიც საკმაოდ დიდი ხნის განმავლობაში დამატებითი დიაკრიტიკული ნიშნებით განვრცობილ არაბულ სადამწერლო სისტემას გამოიყენებდნენ. არაბული ანბანის ბოსნიურ ვარიანტს სამსხრეთ სლავები არებიცას უწოდებენ.
სლავეთის გეოგრაფიული და ენათმეცნიერული კლასიფიკაცია
სლავეთი ენობრივი, ან ენათმეცნიერული თვალსაზრისით სამ ჯგუფად, – აღმოსავლეთ, დასავლეთ და სამხრეთ სლავეთად. სლავეთის გეოგრაფიულ-კულტურული, კულტურულ-ისტორიული და სხვა ასპექტით შემსწავლელ მეცნიერებას სლავისტიკა ჰქვია. სლავისტიკა კი თავის მხრივ სხვადასხვა დარგებად და მიმართულებებად დაიყოფა კონკრეტული სახელმწიფოების (ქვეყანათმცოდნეობა) და ენების (ფილოლოგია) მიხედვით.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:კულტუროლოგია კატეგორია:სლავები კატეგორია:სლავთმცოდნეობა
საიტკულოვო (აბზელილოვოს რაიონი)
საიტკულოვო (Һәйетҡол; Саиткулово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 146 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 36 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტაშბულატოვო, რომელიც დაშორებულია 91 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
ბოლქვიანი მცენარეები
ბოლქვიანი მცენარეები — შროშანისებრთა ქვეოჯახი (Allioideae, Lilioideae) და ამარილისისებრთა ოჯახის მცენარეები, რომელთაც უვითარდებათ ბოლქვი. ბოლქვიანი მცენარეები ხარობს უმთავრესად მშრალსა და ცხელ ქვეყნებში, სადაც წლის ტენიან პერიოდში ზოგიერთ მცენარეთა თანასაზოგადოების ასპექტს ქმნის.
ბოლქვიანი მცენარეებს შორის ბევრია ეფემეროიდი. უმრავლესობა დეკორატიულია (შროშანი, ტიტა, ნარგიზი, სუმბული და სხვა), ზოგი — სამკურნალო (ზღვის ხახვი), ზოგიც — ბოსტნეული კულტურები (ხახვი, ნიორი, ჭლაკვი, პრასა).
ლიტერატურა
კატეგორია:შროშანისებრნი
ზენობია (სომხეთი)
ზენობია — ქართველი პრინცესა, ქართლის მეფის ფარსმან I-ის ვაჟის რადამისტის ბიძაშვილი და შემდგომ მეუღლე (I საუკუნის 60-იანი წლები) და სომხეთის დედოფალი.
რომაელი ისტორიკოსის ტაციტუსის ცნობით, როდესაც სომხეთში გამეფებულ რადამისტს აუჯანყდნენ და იგი სამშობლოსაკენ გაიქცა, ფეხმძიმე ზენობიამ ვერ გაუძლო ცხენზე ჯდომას და სთხოვა რადამისტს მოეკლა იგი, რათა მტრებს ხელში არ ჩავარდნოდა. დიდი მუდარის შემდეგ რადამისტმა შეუსრულა თხოვნა, დაჭრა და მდინარე არაქსში გადააგდო, ცოცხალ-მკვდარი ზენობია მწყემსებმა იპოვეს, გადაარჩინეს და სომხეთში გამეფებულ ტირიდატეს მიჰგვარეს ქალაქ არტაქსატაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:იბერიის სამეფო კატეგორია:ფარნავაზიანები კატეგორია:ქართველები სომხეთში
პენალტების სერია
პენალტების სერია ან უბრალოდ პენლები — მეთოდი სპორტულ შეხვედრაში გამარჯვებულის გამოსავლინებლად. მას მიმართავენ იმ შემთხვევაში, თუკი მატჩის ძირითადი დრო და დამატებითი დრო სრულდება ფრედ.
ფეხბურთი
ფეხბურთში პენალი ჩვეულებრივად სრულდება თერთმეტმეტრიანის ნიშნულიდან. დამრტყმელი ცდილობს მოატყუოს მეკარე და გაიტანოს გოლი კარში, მეკარე კი პირიქით, ცდილობს აიღოს დარტყმული ბურთი. ფეხბურთელის მიერ დარტყმული ბურთის აცილება მეკარის მიერ მისი აღების ტოლფასია.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ფეხბურთის წესები
ძვ. წ. 1530-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XVI საუკუნე
ვასილი შულეიკინი
ვასილი შულეიკინი (დ. 1 იანვარი, 1895, მოსკოვი ― გ. 25 აპრილი, 1979) — რუსი გეოფიზიკოსი, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1946).
ბიოგრაფია
1916 წელს დაამთავრა მოსკოვის უმაღლესი ტექნიკური სასწავლებელი. 1929-1941 წლებში ხელმძღვანელობდა შავი ზღვის ჰიდროფიზიკურ სადგურს. 1942 წლიდან ხელმძღვანელობდა სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიიის ჰიდროფიზიკურ ლაბორატორიას. 1943 წლიდან იყო მოსკოვის უნივერსიტეტში მიერ მიერ დაარსებული ზღვის ფიზიკის კათედრის გამგე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1895 კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 25 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1979 კატეგორია:რუსი გეოფიზიკოსები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრები
კამილო ხოსე სელა
კამილო ხოსე სელა (დ. 11 მაისი, 1916 ქ. პადრონი — გ. 17 იანვარი, 2002) — ესპანელი რომანისტი, პოეტი და ესეისტი, ესპანეთის სამეფო აკადემიის წევრი, სერვანტესის პრემიის ლაურეატი. მიიჩნევა თანამედროვე ესპანური ლიტერატურის კლასიკოსად. 1989 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ლიტერატურაში „მისი მდიდარი და ძლიერი პროზისთვის, რომელიც ფარული თანაგრძნობით წარმოაჩენს ადამიანის დაუცველობას“.
ქართულ ენაზე თარგმნილია მისი რომანი „პასკუალ დუარტეს ოჯახი“ და მოთხრობა „არტისტების კაფე“.
ბიოგრაფია
კამილო ხოსე სელა 1916 წლის 11 მაისს ქალაქ პადრონში, ლა-კორუნიის პროვინციაში დაიბადა. მამამისი, კამილო სელა ფერნანდესი გალისიელი იყო. იგი საბაჟოზე მსახურობდა, თავისუფალ დროს კი წერდა. სელას დედას, კამილა ტრულოკას ინგლისური და იტალიური წარმოშობა ჰქონდა. მათი ოჯახი 1921 წლიდან ვიგოში ცხოვრობდა, 1925 წლიდან კი მადრიდში გადავიდა.
სკოლის დამთავრების შემდეგ სელა მადრიდის უნივერსიტეტში ჩაირიცხა, სადაც მედიცინას, ჰუმანიტარულ მეცნიერებებსა და სამართალს ეუფლებოდა.
1931 წელს სელას ტუბერკულოზის დიაგნოზი დაუსვეს. სანატორიუმში მკურნალობისას იგი მუშაობდა რომანზე „Pabellón de repos“.
1935 წელს სელამ არგენტინულ ჟურნალში ავტობიოგრაფიული ჩანაწერი და რამდენიმე ლექსი გამოაქვეყნა.
სელამ 1936 წელს დაწერა ლექსების პირველი კრებული, რომელიც 1945 წელს გამოიცა.
1936 წელს ესპანეთის სამოქალაქო ომი დაიწყო. სელას პოლიტიკური შეხედულებები კონსერვატიული იყო. იგი არმიაში ჩაირიცხა. მალევე, სამხედრო სამსახურის შესრულებისას სელა დაიჭრა და ქალაქ ლოგრონოში მკურნალობდა.
მოღვაწეობა
სელამ პირველი რომანი „პასკუალ დუარტეს ოჯახი“, რომელმაც დიდი პოპულარობა მოუტანა, 1942 წელს არგენტინაში გამოაქვეყნა. ესპანეთში რომანი 1946 წელს გამოქვეყნდა, რადგან თავდაპირველად ესპანურმა ცენზურამ იგი ძალადობის სცენების გამო აკრძალა. „პასკუალ დუარტეს ოჯახი“ ალეგორიულად ასახავს ესპანეთის ომის შემდგომ მდგომარეობას და ყველაზე პოპულარული ესპანური რომანია დონ კიხოტის შემდეგ.
1943 წელს ხოსე ესპანეთის ცენზორი გახდა, რაც ირონიულია, რადგან მისი ნამუშევრები ესპანური ცენზურის მიერ იკრძალებოდა. მათ შორისაა რომანი „La colmena“, რომელიც 1951 წელს ბუენოს-აირესში გამოქვეყნდა. რომანი ფრაგმენტული ქრონოლოგიური ხაზითა და პერსონაჟთა სიმრავლით გამოირჩევა; მასში იგრძნობა ესპანელი რეალისტი მწერლების, მათ შორის მიგელ დე სერვანტესისა და ბენიტო პერეს გალდოსის, ასევე თანამედროვე ინგლისური და ფრანგულენოვანი ლიტერატურის წარმომადგენლების, მათ შორის ჯეიმზ ჯოისისა და ჟან-პოლ სარტრის გავლენა. რომანს სარკასტული, ხშირად გროტესკული რეალიზმი ახასიათებს.
ასევე სელას ცნობილი რომანებია „San Camilo, 1936“, “Cristo versus Arizona“ და გალისიური ტრილოგია: „Mazurca para dos muertos“ (მაზურკა ორი მკვდარი ადამიანისთვის), „La cruz de San Andrés“ (წმ.ანდრიას ჯვარი), „Madera de boj“ (ბოქლომი).
სელა მეგობრობდა ერნესტ ჰემინგუეისთან. ამ უკანასკნელს მან ''„ესპანური ამბები. უსინათლოები და სულელები“'' მიუძღვნა.
85 წლის მწერალის გულის შეტევის შედეგად 2002 წლის 17 იანვარს მადრიდში გარდაიცვალა.
ჯილდოები და აღიარება
1967 წლის 26 მაისს სელა ესპანეთის სამეფო აკადემიის წევრი გახდა. 1987 წელს მას ასტურიის პრინცესას პრემია გადაეცა. 1989 წელს გახდა ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურაში „მისი მდიდარი და ძლიერი პროზისთვის, რომელიც ფარული თანაგრძნობით წარმოაჩენს ადამიანის დაუცველობას“. 1994 წელს ესპანური ლიტერატურული პრემია, პლანეტა მიენიჭა, ხოლო 1995 წელს მიგელ დე სერვანტესის პრემია გადაეცა.
1996 წელს ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-მა სელას მარკიზის ტიტული უბოძა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:გარდაცვლილი 2002 კატეგორია:ესპანელი მწერლები კატეგორია:ესპანელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:გალისიელი მწერლები კატეგორია:ესპანელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ესპანელი რომანისტები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ძვ. წ. 1540-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XVI საუკუნე
რადამისტი
რადამისტი — ქართველი უფლისწული, სომხეთის მეფე 51-53 და 54-55 წლებში. უფროსი ძე მეფე ფარსმან I-სა.
გალერეა
მარცხნივ|მინი|რადამისტი დედოფალ ზენობიას მდინარეში აგდებს.ავტორი ფრანსუა ჩიფლარტი. მინი|238x238პქ|რადამისტი დაჭრილ ზენობიას აგდებს მდინარე არაქსში, ავტორი ფრანჩესკო ალბერი,1812 წ. ცენტრი|მინი|რადამისტი და ზენობია, ავტორი ჟან-ჟოზეფ ტაილასონი.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მეფეები კატეგორია:იბერიის სამეფო კატეგორია:ფარნავაზიანები კატეგორია:მეფის მკვლელები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი მონარქები კატეგორია:ქართველები სომხეთში კატეგორია:ტახტის მემკვიდრეები რომლებმაც ვერ შეძლეს ტახტზე ასვლა კატეგორია:გარდაცვლილი 58 კატეგორია:დის მკვლელები კატეგორია:ბიძის მკვლელები კატეგორია:უზურპატორები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები
ბოლშევიკი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ბოლშევიკი შეიძლება აღნიშნავდეს:
19 მარტი
19 მარტი — გრიგორიანული კალენდრის 78-ე დღე (ნაკიან წლებში – 79-ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 287 დღე.
ტუპაკ ამარუ II
ხოსე გაბრიელ ტუპაკ ამარუ II (1742-1781) — იგივე ხოსე გაბრიელ კონდორკანკი 1780 წელს სათავეში ჩაუდგა ინდიელთა აჯანყებას ესპანელი კოლონიზატირების წინააღმდეგ პერუში. მისმა მოძრაობამ მარცხი განიცადა, მაგრამ ტუპაკ ამარუ II-ის ფიგურა იქცა პერუს დამოუკიდებლობისა და ადგილობრივ ინდიელთა უფლებების დაცვისათვის ბრძოლის მითურ პერსონაჟად. 1871 წელს ის შეიპყრეს და კუსკოში თავი მოჰკვეთეს. მისმა საქციელმა და მოღვაწეობამ, ბიძგი მისცა ინდიელების შემდგომ მრავალრიცხოვან ამბოხებებს.
მსოფლიოს გარშემო
მის პატივსაცემად სახელი დაერქვა ტუპაკ ამარუ შაკურს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინკები
ლეპონტის ალპები
ლეპონტის ალპები (Alpi Lepontine) — ქედი დასავლეთ ალპებში, იტალია-შვეიცარიის საზღვარზე. შეჭრილია შვეიცარიის კანტონების — ვალეს, ტიჩინოსა და გრაუბიუნდენის ტერიტორიებზე და იტალიის პიემონტის რეგიონში. ვრცელდება სიმპლონის უღელტეხილსა (დასავლეთით) და მდინარე უკანა რაინს (აღმოსავლეთით) შორის. სიგრძე დაახლოებით 130 კმ. სიმაღლე 3553 მ-მდე (მთა მონტე-ლეონე).
ჩრდილო-დასავლეთით გამოეყოფა ბერნის ალპებს მდინარე რონის ხეობით, სამხრეთ-დასავლეთით პენინის ალპებს ფურკისა და სენ-გოტარდის უღელტეხილებით, ჩრდილოეთით გლარნის ალპებს წინა რაინის ხეობით. მდინარეები რონა და რაინი სათავეს იღებენ ლეპონტის ალპებში. შესამჩნევად დაბლდება აღმოსავლეთისაკენ.
ლეპონტის ალპები აგებულია გრანიტებით, გნაისებითა და ფიქლებით. აქვს ალპური ტიპის წვეტიანი მწვერვალებიანი ვიწრო თხემი, პატარა მყინვარები, დაფარულია მუდმივი თოვლით. კალთები შემოსილია ფართოფოთლოვანი და წიწვოვანი ტყეებით, 1600-1800 მ-ის ზევით მთის ბუჩქნარი და მდელოებია. სენ-გოტარდისა და სიმპლონის უღელტეხილებზე გადის საავტომობილო გზა და გაყვანილია სარკინიგზო გვირაბები. განვითარებულია ალპინიზმი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპების ქედები კატეგორია:იტალიის ქედები კატეგორია:შვეიცარიის ქედები
ელზა (ფილმი)
ელზა — 1992 წლის ქართული ფილმი. რეჟისორი — ჰარტმუტ გრისმაიერი.
სიუჟეტი
ფილმში მოთხრობილია ქართველი მამაკაცისა და ზაარბრიუკენელი ქალის სიყვარულის ამბავი; მათ ბედნიერებას ხელი შეუშალა განსხვავებულმა ცხოვრებისეულმა შეხედულებემა.
კოტორო
კოტორო (Cotorro) — კუბის დედაქალაქ ჰავანის ერთ-ერთი მუნიციპალიტეტი. მდებარეობს კარეტერა-სენტრალის ავტომაგისტრალის გასწვრივ. ძველი ჰავანიდან დაშორებულია 16 კმ-ით. დაარსდა 1822 წელს. 1950-იან წლებში კოტოროს ზრდამ განსაკუთრებით დიდ ნიშნულებს მიაღწია.
Polyrhachis nigropilosa
Polyrhachis nigropilosa — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
კოტორო
მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 74 650 ადამიანს შეადგენს.
Polyrhachis nigropilosa
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
კოტორო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუბის ქალაქები
ძვ. წ. 1550-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XVI საუკუნე
იამასასპი
იამასასპი, იამაზიდი — ქართლის (იბერიის) დედოფალი, ფარსმან I-ის მეუღლე, მითრიდატე II-ის დედა. მოხსენიებულია ვესპასიანეს არმაზის სტელაზე.
სქოლიო
კატეგორია:იბერიის სამეფო
ვალენტის აკვედუკი
thumb|right|250px|ვალენტის აკვედუკი ვალენტის აკვედუკი (, Bozdoğan, ბოზდოღანი, Bozdoğan Kemeri ნიშნავს „ნაცრისფერი შევარდნის აკვედუკი“) — რომაული აკვედუკი, რომელიც წარმოადგენდა აღმოსავლეთ რომის იმპერიის დედაქალაქ კონსტანტინოპოლის წყლით მომარაგების მთავარ სისტემას. ის ააშენეს გვიან IV საუკუნეში, იმპერატორ ვალენტის მიერ, ხოლო შემდგომ განახლდა რამდენიმე ოსმალო სულთნის მიერ. წარმოადგენს დღევანდელი სტამბოლის ერთ-ერთ მთავარ ღირსშესანიშნაობას.
სქოლიო
კატეგორია:აკვედუკები კატეგორია:ბიზანტიის იმპერია კატეგორია:სტამბოლი
საქართველოს კომუნისტი
საქართველოს კომუნისტი — საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის თეორიული და პოლიტიკური ჟურნალი. გამოდიოდა 1930 წლის აპრილიდან თბილისში; 1952 წლის ოქტომბრამდე „ბოლშევიკი“ ერქვა. ჟურნალის რედაქტორებად სხვადასხვა დროს მუშაობდნენ კ. ორაგველიძე, პ. შარია, ი. თავაძე, ა. ნუცუბიძე, დ. მჭედლიშვილი, ბ. ნანიტაშვილი, ი. ნატროშვილი, გ. გირცხალავა, შ. გაგოშიძე, გ. ვარდოსანიძე, ვ. ქარუმიძე. 1982 წლიდან რედაქტორი იყო ვ. კეშელავა. 1981 წლის ივნისიდან გამოდიოდა ქართულ და რუსულ ენებზე. ტირაჟი 30ათასი (1985).
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები
რეხის ბრძოლა
რეხის ბრძოლა — 76 წელს ფარსმან I-ის მცირეწლოვანი ვაჟის მირდატის მომხრეებმა ეგრისის და რომაელთა ჯარების დახმარებით დაამარცხეს იბერიის მეფე მირდატ IV. ეს უკანასკნელი ამ ბრძოლაში უნდა დაღუპულიყო, რადგან უკვე იმავე წელს იბერიის ტახტზე მირდატ V ზის.
კატეგორია:იბერიის სამეფო კატეგორია:საქართველოს ბრძოლები კატეგორია:I საუკუნის ბრძოლები
სავარცხლურები
სავარცხლურები (Ctenophora) — ზღვის უხერხემლო ცხოველთა კლასი ნაწლავღრუიანთა ტიპისა (ზოგჯერ განიხილავენ დამოუკიდებელ ტიპს). სავარცხლურები თავისუფლად მცხოვრები ცხოველებია. მოძრაობენ სხეულის ზედაპირზე მერიდიანულად 8 რიგად განლაგებული მოსასმელი ფირფიტებით ანუ სავარცხლებით. აქვთ გამჭვირვალე, პარკის მსგავსი სხეული, რომლის ერთ ბოლოზე პირია განლაგებული, მეორეზე — წონასწორობის ორგანო. ზოგს 2 საცეცი აქვს, რომლებიც დაგრძელება-დამოკლების უნარის გამო მათ საკვების მოპოვებაში ეხმარება. პირიდან საკვები გადადის ხახაში, შემდეგ კუჭში, საიდანაც პერიფერიისაკენ მიემართება რადიალური და მერიდიანული არხების მთელი სისტემა, რომელიც ყრუდ ბოლოვდება. სხეულის კედელსა და ნაწლავს შორის გამჭვირვალე ლაბოვანი ნივთიერების შრეა (მეზოგლეა). სავარცხლურები ჰერმაფროდიტები არიან. იკვებებიან წვრილი პლანქტონური ცხოველებით. სავარცხლურების უმრავლესობა მსურავ ცხოვრებას ეწევა, ზოგი ფსკერზე დაცოცავს. ცნობილია სავარცხლურების 100-ზე მეტი სახეობა. ზოგს ფოსფორული ნათება ახასიათებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაწლავღრუიანები
ძვ. წ. 1560-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XVI საუკუნე
როლინგ სტოუნის ყველა დროის 500 საუკეთესო სიმღერა
thumb|220px|right| ჟურნალ [[როლინგ სტოუნი|როლინგ სტოუნის "ყველა დროის 500 საუკეთესო სიმღერის" ყდა]] 2004 წელს ჟურნალმა როლინგ სტოუნმა გამოაქვეყნა იმ 500 სიმღერის სია, რომელიც 172-მა ცნობილმა მუსიკოსმა და კრიტიკოსმა შეადგინა. . 2010 წლის მაისში და შემდეგ 2011 წლის აპრილში ეს სია განახლდა, თუმცა უცვლელი დარჩა ზედა 25 პოზიციაზე განლაგებული სიმღერები.
სქოლიო
კატეგორია:როლინგ სტოუნი
მიხეილ შულეიკინი
მიხეილ შულეიკინი (დ. 21 ოქტომბერი, 1884, მოსკოვი ― გ. 17 ივლისი, 1939) — რუსი რადიოტექნიკოსი, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1939).
ბიოგრაფია
1908 წელს დაამთავრა სანქტ-პოლიტექნიკური ინსტუტუტი. 1919-1929 წლებში იყო რადიოსაინჟინრო საზოგადოების თავმჯდომარე.1939 წლიდან ხელმძღვანელობდა სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის რადიოკავშირგამბულობის კომისიას. მისი შრომები ეხებოდა რადიოტალღების გავრცელების საკითხებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1884 კატეგორია:დაბადებული 21 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1939 კატეგორია:რუსი რადიოტექნიკოსები კატეგორია:სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრები
სავეკუოს მღვიმე
სავეკუოს მღვიმე — კარსტული მღვიმე მდინარე ზანის ხეობის მარცხენა ფერდობზე, 230 მ სიმაღლეზე (ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტი). გამომუშავებულია ნეოგენური ასაკის კონგლომერატებსა და ქვიშაქვებში. მღვიმე სამსართულიანია, მთავარი (პირველი) დერეფნის სიგრძე 200 მ. სტალაქტიტური ნალექებით ღარიბია. გაედინება პატარა ნაკადული.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მღვიმეები
სალავატოვო
სალავატოვო (Салауат; Салаватово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 323 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტპგორსკი, რომელიც დაშორებულია 41 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები