cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მიანმარი
სამხედრო მმართველობა (1962-2011)
მთავრობის ძალადობრივმა და ქვეყნისათვის დამაზიანებელმა პოლიტიკამ 1988 წლის არეულობას დაუდო საფუძველი, რომელმაც მთელი ქვეყანა მოიცვა. მიანმარში დემოკრატიის მოთხოვნით სამოქალაქო დაუმორჩილებლობის აქციების სერია დაიწყო, რომელიც აჯანყება 8888-ის სახელწოდებითაა ცნობილი. სამართალდამცავებმა პროტესტის დარბევისას ათასობით ადამიანი მოკლეს. გენერალმა სო მაუნგმა პუტჩი მოაწყო და სამართლისა და წესრიგის აღდგენის სახელმწიფო საბჭო ჩამოაყალიბა, რომელმაც 1988 წელს ქვეყანაში საომარი მდგომარეობა გამოაცხადა. 1989 წელის 18 ივნისს საბჭომ ქვეყნის ოფიციალურ ინგლისურ სახელწოდებად „მიანმარის კავშირი“ გამოაცხადა.
1990 წლის მაისში მიანმარში არჩევნები ჩატარდა, რომელშიც დემოკრატიის ეროვნულმა ლიგამ, აუნ სან სუ ჩის პარტიამ გაიმარჯვა, რომელმაც მანდატების 80% მოიპოვა, თუმცა, სამხედრო ხუნტამ ძალაუფლების დათმობაზე უარი განაცხადა და 1997 წლამდე ქვეყანას სამართლისა და წესრიგის აღდგენის სახელმწიფო საბჭოს, ხოლო 2011 წლამდე მშვიდობისა და განვითარების სახელმწიფო საბჭოს სახელით მართავდა. 1997 წლის 23 მაისს, მიანმარი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციის წევრი გახდა. 2005 წლის ნოემბერში სამხედრო ხუნტამ დედაქალაქი იანგონიდან ქალაქ პინმანასთან გადაიტანა და 2006 წლის 27 მარტს ნაიფიიდო უწოდა, რაც „მეფეთა ქალაქს“ ნიშნავს. 2007 წლის აგვისტოში, საწვავზე ფასის ზრდამ ზაფრანის რევოლუციას დაუდო საფუძველი, რომელსაც ბუდისტი ბერები ხელმძღვანელობდნენ. 2007 წლის 16 სექტემბერს ხელისუფლება პროტესტანტებს სასტიკად გაუსწორდა. დარბევას უამრავი ბერის სიცოცხლე შეეწირა. შეუიარეღებელი მომიტინგეების მიმართ სამხედროთა მიერ ძალის გამოყენება საერთაშორისო დონეზე მრავალმა ქვეყანამ დაგმო. მიანმარის მთავრობას ეკონომიკური სანქციები დაეკისრა.
მიანმარი ძლიერ დააზარალა 2008 წლის მაისში მომხდარმა ციკლონმა, რომლის ეპიცენტრშიც მჭიდროდ დასახლებული ირავადის ოლქი აღმოჩნდა. ეს იყო ყველაზე ძლიერი და გამანადგურებელი ბუნებრივი კატასტროფა ქვეყნის ისტორიაში, რომლის შედეგადაც 200,000 ადამიანი დაღუპულად ან დაკარგულად გამოცხადდა, ხოლო ერთი მილიონი უსახლკაროდ დარჩა. სტიქიის მიერ მიყენებულმა ზარალის ოდენობამ 10 მილიონი ამერიკული დოლარი შეადგინა.
სამოქალაქო ომები
დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, მიანმარის პოლიტიკური და სოციალური სივრცე მუდმივად სამოქალაქო ომების ეპიცენტრს წარმოადგენდა, რომელთა ძირითადი შინაარსი ეთნიკური უმცირესობების ტერიტორიული ავტონომიისთვის ბრძოლა იყო.
2015 წლის თებერვალში ეთნიკურად ჩინელ ამბოხებულებს და მიანმარის შეიარაღებულ ძალებს შორის კონფლიქტი მწვავე დაპირისპირებაში გადაიზარდა, რის შემდეგაც 40,000-დან 50,000-მდე ადამიანმა საკუთარი სახლი დატოვა და თავშესაფრის საძიებლად ჩინეთში გადავიდა. ინციდენტის დროს, ჩინეთის მთავრობას აჯანყებულთათვის სახმედრო დახმარების გაწევაში დაედო ბრალი. მიანმარის ჯარსა და ადგილობრივ ამბოხებულებს შორის შეტაკებები კვლავ გრძელდება. უცხოელ ჟურნალისტებსა და ვიზიტორებს სამოქალაქო დაპირისპირების სივრცეში შესასვლელად სპეციალური ნებართვა სჭირდებათ.
დემოკრატიული რეფორმები
მიანმარის ლიბერალურ დემოკრატიაზე გადასვლასთან დაკავშირებით განსხვავებული მოსაზრებები არსებობს. ზოგიერთი ცნობის მიხედვით, ქვეყანაში სამხედრო ძალების მმართველობა კვლავ გრძელდება და ისინი ფარულად არიან ჩართულნი მიანმარის პოლიტიკაში. არსებობს ვერსია, რომ ქვეყანაში რეფორმები მხოლოდ სამხედროთა ინტერესების დაცვით ხორციელდება. ერთ-ერთი მოსაზრების მიხედვით, მიანმარი არა ლიბერალურ დემოკრატიაზე, არამედ კვაზი-მილიტარისტულ მმართველობაზე გადავიდა. 2010 წლის არჩევნების შემდეგ, მთავრობამ ქვეყნის ლიბერალურ დემოკრატიაზე გადასასვლელად მრავალი რეფორმა გაატარა, თუმცა აღსანიშნავია, რომ ამ უკანასკნელთა მოტივებთან დაკავშირებით გარკვეული ეჭვები არსებობს. მიანმარის მთავრობამ შემოიღო შერეული ეკონომიკური სისტემა, გაათავისუფლა 200-ზე მეტი პოლიტიკური პატიმარი. ასევე შინაპატიმრობიდან გათავისუფლდა პრო-დემოკრატთა ლიდერი აუნ სან სუ ჩი. დაარსდა ეროვნული ადამიანის უფლებათა კომისია, დასაშვები გახდა მშრომელთა გაერთიანებები და გაფიცვები, შესუსტდა ცენზურა საინფორმაციო საშუალებებზე.
2011 წლის დეკემბერში მიანმარს აშშ-ს სახელმწიფო მდივანი ჰილარი კლინტონი ეწვია, რომელიც ქვეყნის პრეზიდენტსა და ყოფილ სამხედრო მეთაურს, თეინ სეინსა და ასევე ოპოზიციის ლიდერს, აუნ სან სუ ჩის შეხვდა.
2012 წელს მიანმარში რიგგარეშე არჩევნები ჩატარდა, რომელშიც აუნ სან სუ ჩის პარტიამ, დემოკრატიის ეროვნულმა ლიგამ გაიმარჯვა, რასაც მთავრობის მიერ გარკვეული კანონების გაუქმებამ შეუწყო ხელი. პარტიამ 45-დან 43 მანდატი მოიპოვა. 2012 წლის რიგგარეშე არჩევნები იყო პირველი არჩევნები მიანმარში, რომელშიც საერთაშორისო წარმომადგენლებს კენჭისყრის პროცესში მონიტორინგის უფლება მიეცათ.
2015 წლის საყოველთაო არჩევნები
2015 წლის 8 ნოემბერს მიანმარში საყოველთაო არჩევნები ჩატარდა, რომელშიც ხმათა აბსოლუტური უმრავლესობა დემოკრატიის ეროვნულმა ლიგამ მოიპოვა. მიანმარის კონსტიტუცია კრძალავს ამ პარტიის ლიდერის, აუნ სან სუ ჩის პრეზიდენტად ყოფნას, შესაბამისად იგი ქვეყნის დე ფაქტო ლიდერი გახდა.
პარლამენტი ახალი შემადგენლობით პირველად 2016 წლის 1 თებერვალს შეიკრიბა. ამავე წლის 15 მარტს მიანმარის პრეზიდენტად თინ ჩო იქნა არჩეული, რომელიც 1962 წლის პუტჩის შემდეგ, ქვეყნის პირველი არასამხედრო მმართველია. 6 აპრილს, აუნ სან სუ ჩიმ სახელმწიფო მრჩევლის თანამდებობა დააწესა.
გეოგრაფია
მიანმარის ფართობი 678,500 კმ²-ია. ქვეყანა ჩ. გ. 9° და 29° და ა. გ. 92° და 102°-ს შორის მდებარეობს. 2011 წლის თებერვლის მონაცემებით, მიანმარში 14 შტატი და რეგიონი, 67 რაიონი, 377 ქალაქი, 2,914 საარჩევნო ოლქი და 68,290 სოფელია.
მიანმარს ჩრდილო-დასავლეთიდან ბანგლადეში და ინდოეთი ესაზღვრება, ჩრდილოეთიდან და ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან – ტიბეტის ავტონომიური რეგიონი, ხოლო სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან – ლაოსი და ტაილანდი. ქვეყანას სამხეთიდან და სამხრეთ-დასავლეთიდან ბენგალის ყურე და ანდამანის ზღვა აკრავს. სანაპირო ხაზის სიგრძე 2,285 კილომეტრია, რაც მიანმარის საზღვრის საერთო სიგრძის ერთი მეოთხედია.
კლიმატი
მიანმარის უდიდესი ნაწილი ჩრდილოეთის ტროპიკსა და ეკვატორს შორისაა მოქცეული. ქვეყანა აზიის მუსონების რეგიონში მდებარეობს. მის სანაპირო რეგიონებში წლიურად 5,000 მმ ატმოსფერული ნალექი ფიქსირდება. ეს რიცხვი დელტის რეგიონში 2500 მმ, ხოლო ცენტრალური მიანმარის მშრალ ზონაში 1000 მმ-ზე ნაკლებია. ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში საშუალო ტემპერატურა 21 °C, ხოლო დელტისა და სანაპირო რეგიონებში  32 °C-ია.
ხელისუფლება
right|thumb|მიანმარის პარლამენტი ამჟამად მიანმარში დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ მიღებული მესამე კონსტიტუცია მოქმედებს, რომელიც 2008 წელს ქვეყნის იმჟამინდელმა სამხედრო მმართველებმა შეადგინეს.
ქვეყანაში ორპალატიანი საპარლამენტო სისტემა მოქმედებს, სადაც მანდატების 25 % სამხედროებს ეკუთვნით, ხოლო დეპუტატთა 75%-ს საყოველთაო არჩევნების საშუალებით ირჩევენ. პარლამენტის ზედა პალატა 224 წევრისგან, ხოლო ქვედა (წარმომადგენელთა) პალატა 440 წევრისგან შედგება, რომელთაგაც 110 წევრს შეიარაღებული ძალები ნიშნავენ.
პოლიტიკური კულტურა
მიანმარის წამყვანი პოლიტიკური პარტიებია დემოკრატიის ეროვნული ლიგა და ერთიანი სოლიდარობისა და განვითარების პარტია.
საერთაშორისო ურთიერთობები
მიანმარის საერთაშორისო ურთიერთობები, განსაკუთრებით კი დასავლეთის ქვეყნებთან, ისტორიულად დაძაბულობით გამოირჩეოდა.
აშშ-ს ხაზინის დეპარტამენტმა მიანმარის მთავრობას ეკონომიკური სანქციები დააკისრა 1997, 2003, 2005, 2007, 2008 და 2012 წლებში. მიანმარს ასევე სანქციები დაუწესა ევროკავშირმა, მათ შორის იარაღის ემბარგო, შეუწყვიტა სავაჭრო შეღავათები და ყველანაირი სახის დახმარება, გარდა ჰუმანიტარულისა. აშშ-სა და ევროპის ქვეყნების მიერ დაკისრებულ სანქციებს მოჰყვა დემოკრატიული მოძრაობის მომხრეთა მიერ ბოიკოტი და პირდაპირი ზეწოლა უცხოურ კორპორაციების მიმართ, რის შედეგაც მიანმარი თითქმის ყველა ამერიკულმა და ევროპულმა კომპანიამ დატოვა. დაძაბული საერთაშორისო ურთიერთობები მიანმარში 2010 წლის არჩევნების შემდეგ გატარებულმა რეფორმებმა გამოასწორა, როცა დიპლომატიური იზოლაცია და ეკონომიკური და სამხედრო სანქციები გაუქმდა. 2012 წლის 13 იანვარს აშშ-მ მიანმართან დიპლომატიური ურთიერთობა ოფიციალურად განაახლა.
2013 წლის მაისში, თეინ სეინი თეთრ სახლში ბარაკ ობამას ეწვია. ამერიკის პრეზიდენტმა მას წარმატებული პოლიტიკური და ეკონომიკური რეფორმები და აშშ-სთან დაძაბული ურთიერთობის შეწყვეტა მიულოცა. პოლიტიკურმა ლიდერებმა შეხვედრაზე პოლიტიკურ პატიმართა გათავისუფლების, პოლიტიკურ რეფორმათა და კანონის უზენაესობის ინსტიტუციონალიზაცისაა და ეთნიკური კონფლიქტების დასრულების საკითხები განიხილეს. 21 მაისს მათ ორმხრივ სავაჭრო ხელშეკრულებას მოაწერეს ხელი.
2013 წლის ივნისში მიანმარში მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის აღმოსავლეთ აზიის რეგიონული სამიტი ჩატარდა, რომელსაც მთელი მსოფლიოდან 1,200 ადამიანი დაესწრო.
სოფლის მეურნეობა
მიანმარის ძირითადი სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტია ბრინჯი, რომელიც ქვეყნის დამუშავებული მიწების 60%-ს იკავებს. წონის მიხედვით, ბრინჯი ქვეყანაში წარმოებული მარცვლეული კულტურების პროდუქციის 97%-ს მოიცავს. 2008 წელს ქვეყანაში 50 მილიონი ტონა ბრინჯი მოიყვანეს.
ბუნებრივი რესურსები
მიანმარში მოიპოვება ძვირფასი თვლები, როგორებიცაა ლალი, საფირონი და მარგალიტი. ქვეყანაში მოპოვებული ძვირფასი თვლების უმრავლესობას ტაილანდი შეისყიდის. აღსანიშნავია, რომ მსოფლიოში ლალის 90% მიანმარში მოიპოვება.
ამერიკული და ევროპული საიუველირო კომპანიები, როგორებიცაა Bulgari და Tiffany and Cartier, უარს აცხადებენ მიანმარში მოპოვებული ძვირფასი თვლების იმპორტზე მაღაროებში დასაქმებულთა მძიმე სამუშაო პირობების გამო.
მიანმარი მდიდარია ნავთობით, ბუნებრივი აირითა და ლითონებით. ქვეყანაში იწარმოება სასოფლო-სამეურნეო პროდუქცია, ქსოვილები, ხის პროდუქცია და სამშენებლო მასალები.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მიხედვით, მიანმარის მცხოვრებთა რიცხვი 51,419,420 იყო, ხოლო 2018 წლისთვის ეს რიცხვი 53.7 მილიონამდე გაიზარდა. ქვეყანაში მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1 კმ²-ზე 76 ადამიანია.
ქვეყნის შობადობის მაჩვენებელი მოკვდაობის მაჩვენებელს მცირედით აღემატება და 2.23-ის ტოლია, რითაც საგრძნობლად ჩამორჩება სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის სხვა, მსგავსი ეკონომიკური მდგომარეობის მქონე ქვეყნებს.
მიანმარში ქორწინების საშუალო ასაკი კაცებისთვის 27.5, ხოლო ქალებისთვის 26.4-ია.
ეთნიკური ჯგუფები
მიანმარის მოსახლეობის 68%-ს ბირმელები შეადგენენ, 10%-ს – შანები და 7%-ს – კარენები. ეთნიკურ უმცირესობებს შორის არიან ჩინელები, ინდოელები, მონები და ჩინები.
2006 წლის შემდეგ, აშშ-ში 55,000 ბირმელი ლტოლვილი გადავიდა საცხოვრებლად. 2009 წლის მონაცემებით, ტაილანდის ლტოლვილთა ბანაკებში 110,000 ბირმელი ლტოლვილი ცხოვრობდა.
რელიგია
მიანმარში მოსახლეობის უმრავლესობა ბუდისტური აღმსარებლობისაა. მათი ძირითადი ნაწილი თერავადას სკოლის მიმდევარია. ქვეყანაში 500,000 ბუდისტი ბერი და 75,000 მონაზონია.
2014 წლის კვლევის მონაცემების მიხედვით, მოსახლეობის 87.9% ბუდიზმის მიმდევარია, 6.2% – ქრისტიანობის, 4.3% – ისლამის, 0.5% – ინდუიზმის, 0.2% – სხვა რელიგიების, ხოლო 0.1% თავს არც ერთი რელიგიის მიმდევრად არ თვლის.
განათლება
იუნესკოს სტატისტიკის ინსტიტუტის 2000 წლის კვლევის მიხედვით, მიანმარში წიგნიერების დონე 90%.
ქვეყანაში 146 უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებაა, მათ შორის 101 უნივერსიტეტი, 12 ინსტიტუტი და 33 კოლეჯი. რაც შეეხება სკოლებს, მიანმარში 2047 საშუალო, 2605 საბაზო და 29944 დაწყებითი სკოლაა.
სქოლიო
* კატეგორია:აზიის ქვეყნები კატეგორია:სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნები კატეგორია:გაეროს წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:ყოფილი სოციალისტური რესპუბლიკები
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ჯილდოები
ფიფა-ს მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის უმაღლესი საფეხბურთო ჯილდოა ფიფას ოქროს თასი. პირველი მოფლიო თასი შექმნა ფრანგმა იუველირმა აბელ ლეფლერმა. ოქროს თასი გამოხატავდა გამარჯვების ქალღმერთ ნიკეს, თასის სიმაღლე 30 სმ, ხოლო წონა კი 1 კგ და 800 გრ იყო. ეს თასი ორჯერ მოიპარეს, პირველად ლონდონიდან 1966 წელს, ის ერთ კვირაშივე იპოვეს. ბრაზილია 1970 წელს მესამედ გახდა მსოფლიო ჩემპიონი და წესების თანახმად თასი გადაეცა სამუდამოდ. 1983 წელს თასი მეორედ მოიპარეს, მაგრამ მისი პოვნა ვეღარ შეძლეს, მისი ბედი კი დღესაც უცნობია. 1974 წლიდან მსოფლიო ჩემპიონატებზე თამაშდება ახალი თასი რომელიც იტალიელმა იუველირმა სილვიო გაზანიგომ დაამზადა, ეს თასი სუფთა ოქროსგანაა დამზადებული, მისი წონა 4 კგ და 970 გრ., ხოლო სიმაღლე კი 36 სმ-ია.
ოქროს ბურთი
The Golden Ball award is presented to the best player at each FIFA World Cup finals, with a shortlist drawn up by the FIFA technical committee and the winner voted for by representatives of the media. Those who finish as runners-up in the vote receive the Silver Ball and Bronze Ball awards as the second and third most outstanding players in the tournament respectively. The award was introduced in the 1982 FIFA World Cup, sponsored by adidas and France Football.
ოქროს ბუცი
The Golden Boot or Golden Shoe Award goes to the top goalscorer of the FIFA World Cup. While every World Cup had a ranking of the goalscorers, the first time an award was given was in 1982, under the name Golden Shoe. It was rechristened Golden Boot in 2010. FIFA sometimes lists the top goalscorers of previous Cups among the Golden Boot winners.
If there is more than one player with the same amount of goals, since 1994 the tie-breaker goes to the player who has contributed the most assists - with the FIFA Technical Study Group deciding whether an assist is to be counted as such. If there is still more than one player, the tie-breaker since 2006 goes to the player who has played the least amount of time.
<div id="Footnote: Nejedlý">1 FIFA initially credited Nejedlý with only four goals, which would make him joint top scorer with Angelo Schiavio of Italy and Edmund Conen of Germany. However, FIFA changed it to five goals in November 2006, making Nejedlý the outright top scorer.
<div id="Footnote: Leônidas">2 FIFA initially credited Leônidas with eight goals. However, in November 2006, FIFA confirmed that in the quarter-final tie against Czechoslovakia, he had scored once, not twice as FIFA had originally recorded, meaning he had scored only seven goals in total.
3 There was controversy regarding the number of goals Brazilian Ademir had scored in 1950, as a result of incomplete data concerning the Final Round game Brazil vs. Spain (6–1). The 5–0 goal had been credited to Jair, but is now credited to Ademir
4 Salenko is the only player to win the award playing for a team that were eliminated in the group stages. His six goals are the only international goals he ever scored.
5 Despite the assist tiebreaker, Salenko and Stoichkov remained tied with 6 goals and one assist each, and both received the Golden Ball.
6 Romário and Andersson surpassed the other two players with five goals (Jürgen Klinsmann and Roberto Baggio) by having three assists each.
7 Both runner-ups had the same number of assists, and each received the Silver Ball.
8 During the tournament, after the group stage match against Costa Rica, Ronaldo logged a protest against the crediting of a goal as an own goal, and FIFA granted him the change.
9 Eight players had scored three goals. Ronaldo, Crespo and Zinedine Zidane stood out for having one assist, and then the two recipients were determined by less playtime (308 minutes for Crespo, 411 for Ronaldo, 559 for Zidane).
10 Müller, Villa, Sneijder and Forlán tied with 5 goals. Müller won by virtue of having more assists (3) than the rest (each had 1). Villa won the Silver Boot due to playing fewer minutes than Sneijder, and Sneijder won the Bronze Boot due to having played fewer minutes than Forlán.
11 Neymar, Lionel Messi and Robin Van Persie all had four goals in the tournament. Neymar got the Bronze Boot for playing fewer minutes than his competitors.
ოქროს ხელთათმანი
The Yashin Award was first awarded in 1994. The award was renamed the Golden Glove Award in 2010.
სქოლიო
ჯილდოები
Tripping the Live Fantastic
Tripping the Live Fantastic — ინგლისელი მუსიკოს პოლ მაკ-კარტნის პირველი ოფიციალური საკონცერტო ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1990 წელს. ალბომი გამოვიდა ორმაგ ფირფიტაზე, ორმაგ აუდიოკასეტაზე და ორმაგ კომპაქტ დისკზე.
ალბომში შეტანილია Flowers in the Dirt-ში შესული და The Beatles-ის სიმღერების საკონცერტო ვერსიები. აგრეთვე შეტანილია ჩანაწერები რეპეტიციიდან.
Tripping the Live Fantastic მოხვდა #16 ადგილზე ბრიტანეთის და #26 ადგილზე - აშშ ჩარტში. ალბომის შემოკლებული ვერსია Tripping the Live Fantastic: Highlights! გამოვიდა იმავე პერიოდში.
ალბომის სინგლების B-მხარეები არ იქნა შეტანილი საკონცერტო დისკში. განსხვავებულ ხედვას წარმოადგენს რიჩარდ ლესტერის საკონცერტო ფილმი Get Back.
გამოვიდა კიდევ ერთი ვიდეოფილმი Paul McCartney: Put it There. ფილმში წარმოდგენილია პოლ მაკ-კარტნის რეპეტიცია.
სქოლიო
კატეგორია:1990 წლის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:პოლ მაკ-კარტნის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:Parlophone-ის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:ალბომები პოლ მაკ-კარტნის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები ბობ კლირმაუნტინის პროდიუსერობით
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ბომბარდირები
ბომბარდირები
თუთაშვილი
საკუთარი სახელი თუთაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
785
თარიღი უცნობია
*
თუთბერიძე
საკუთარი სახელი თუთბერიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
Clavatula kraepelini
Clavatula kraepelini — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
სილამაზის კონკურსი
250px|thumb|მის დედამიწა - 2007 thumb|right|[[მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2016]] სილამაზის კონკურსი — შოუ, რომელშიც მონაწილეობას იღებენ პროფესიონალი მოდელები ან უბრალოდ ლამაზი გოგონები და ვაჟები. ღონისძიების ბოლოს ჟიურის შეფასებით საუკეთესო მონაწილე ვლინდება.
პირველი სილამაზის კონკურსი 1888 წლის 19 სექტემბერს ბელგიაში, ქალაქ სპაში, ჩატარდა (მანდილოსნებისთვის). 350 კანდიდატიდან ფინალში მარტო 21 კონკურსანტი მოხვდა. ფინალისტებს დახურულ კარს მიღმა მხოლოდ მამაკაცებისგან შემდგარი ჟიური ”ათვალიერებდა”. გამარჯვებული გახდა 18 წლის ბერტა საუქრატი გვადელუპიდან, რომელმაც ჯილდოდ 5000 ფრანკი მიიღო.
სჯული
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული კულტურა კატეგორია:ძველი ქართული სამართალი
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ჰეტ-ტრიკების სია
კატეგორია:მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი
თუშიშვილი
კატეგორია:ქართული გვარები
პირენეს ნახევარკუნძული
პირენეს ნახევარკუნძული (ასევე იბერიის) მდებარეობს ევროპის უკიდურეს სამხრეთ-დასავლეთში. გარს აკრავს ხმელთაშუა ზღვა, ატლანტის ოკეანე და ბისკაის ყურე; ჩრდილო-აღმოსავლეთით ესაზღვრება საფრანგეთი. ამჟამად ნახევარკუნძულზე მდებარეობს ქვეყნები: პორტუგალია, ანდორა, გიბრალტარი და ესპანეთი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ესპანეთის ნახევარკუნძულები კატეგორია:პორტუგალიის ნახევარკუნძულები კატეგორია:ანდორის ნახევარკუნძულები
სეიდხოჯალო
სეიდხოჯალო — სოფელი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის მარნეულის მუნიციპალიტეტში, შულავერის თემში. მდებარეობს მარნეულის ვაკეზე, მდინარე დებედის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 355 მ სიმაღლეზე. ქალაქ მარნეულიდან დაშორებულია 19 კილომეტრით, შულავრიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 3 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 501 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ევროპის თასის მფლობელთა თასი ხელბურთში
ევროპის ჩემპიონთა თასის გათმაშებების წარმატებებმა ხელბურთის საერთაშორისო ფედერაციას გადაწყვეტინა ჩაეტარებინა ანალოგიური ტურნირი ევროპის ქვეყნების თასის მფლობელთა შორისაც (თუ ქვეყანა არ ათამაშებდა საკუთარ თასს, მაშინ ტურნირში გამოსვლის უფლება ჰქონდა ეროვნულ ჩემპიონატში მეორე ადგილზე გასულ გუნდს). ვაჟთა შორის თასების მფლობელთა თასის პირველმა გათამაშებამ სტარტი 1976 წელს აიღო, ხოლო ერთი წლის შემდეგ ქალებმაც დაიწყეს ანალოგიური პრიზისათვის ბრძოლა.
გამარჯვებულები და ფინალისტები, ვაჟები
! style="background: #ddffdd;"|# ! s! style="background: #ddffdd;"|წელი ! s! style="background: #ddffdd;"|თასის მფლობელი ! s! style="background: #ddffdd;"|შედეგი ! s! style="background: #ddffdd;"|ფინალისტი
1978 წლამდე   ფინალი  შედგებოდა  ერთი  მატჩისაგან. ფინალები ჩატარდა  ბარსელონაში (1976), ზაპოროჟიეში (1977)  და  დორტმუნდში (1978). შემდეგ ფინალი  შედგებოდა  ორი  მატჩისაგან. გამონაკლისს წარმოადგენდა  მხოლოდ  1984  წელი. მაშინ ფინალი  ჩატარდა   ბარსელონაში.
გამარჯვებულები და ფინალისტები,  ქალები
! style="background: #ddffdd;"|# ! s! style="background: #ddffdd;"|წელი ! s! style="background: #ddffdd;"|თასის მფლობელი ! s! style="background: #ddffdd;"|შედეგი ! s! style="background: #ddffdd;"|ფინალისტი
1977 და  1978  წლების  ფინალური მატჩები  გაიმართა  ბერლინში  და  ბუდაპეშტში. დანარჩენი ფინალებში   მეტოქეები  ორჯერ (შინ  და  გარეთ)  ხვდებოდნენ  ერთმანეთს.
შენიშვნა: გუნდებს რომლებსაც  უწერიათ  ორი  ქვეყანა (მაგ., ხორვატია), პირველი ნიშნავს იმ ქვეყანას რომელსაც წარმოადგენდა გუნდი მოცემულ წელს, ხოლო მეორე - ქვეყანას რომელასაც გუნდი წარმოადგენს დღევანდელ დღეს
მოსკოვის მუზეუმი
მუზეუმი ყოველწლიურად მასპინძლობს 450 -ზე მეტ ღონისძიებას, მათ შორის გამოფენებს, ლექციებს და ღია დისკუსიებს. მუზეუმის ვიზიტორთა რაოდენობა წელიწადში 800 000 -ზე მეტია.
ისტორია
მოსკოვის მუზეუმი დაარსდა 1896 წელს ქალაქის დუმის ინიციატივით, როგორც ქალაქის ეკონომიკის მუზეუმი და განთავსებულია კრესტოვსკის წყლის კოშკებში. ექსპოზიცია ემყარება მასალებს მოსკოვის პავილიონიდან ნიჟნი ნოვგოროდში გამართულ რუსულ ხელოვნებისა და ინდუსტრიის გამოფენაზე. 1914 წლიდან 1925 წლამდე მუზეუმი განთავსებული იყო ლეონტიევსკის შესახვევის მე –15 სახლში. 1913-15 წლებში მუზეუმს ხელმძღვანელობდა ისტორიკოსი, მოსკოვის მეცნიერი პიოტრ ვასილიევიჩ სიტინი, რომელიც ამ თანამდებობაზე დაბრუნდა 1920-1928 წლებში.
1986 წელს სახელი კვლავ შეიცვალა და გადაკეთდა მოსკოვის ისტორიის მუზეუმად. 1993 წელს მუზეუმს ხელმძღვანელობდა გალინა ვედერნიკოვა. მისი ხელმძღვანელობით, მუზეუმი ოფიციალურად გახდა სამუზეუმო გაერთიანება, მასში შედიოდა ფილიალები: ძველი ინგლისის სასამართლო, არქეოლოგიის მუზეუმი, ლეფორტოვოს ისტორიის მუზეუმი, კუზმინკის ქონების მუზეუმი და ალფრედ მირეკის რუსული ჰარმონიკის მუზეუმი.
2009 წელს გადაწყდა ზუბოვსკის ბულვარში არსებული საწყობების შენობების მუზეუმში გადატანა, რომ მათში შეიქმნას თანამედროვე ქალაქის მუზეუმი. ახალ მისამართთან ერთად, მუზეუმმა მიიღო ახალი სახელი - მოსკოვის მუზეუმი. 2013 წელს სამუზეუმო გაერთიანებას ხელმძღვანელობდა ალინა საპრიკინა.
2019 წლის ივლისიდან ანა ტრაპკოვა დაინიშნა მოსკოვის მუზეუმის ახალ გენერალურ დირექტორად, რომელმაც ბოლო დანიშვნამდე დაიკავა გარაჟში გენერალური დირექტორის მოადგილის თანამდებობა რეკონსტრუქციისა და განვითარების პროექტებში.
საქმიანობა
მუზეუმი ფოკუსირებულია გამოფენებზე, რომლებიც აერთიანებს თანამედროვე ხელოვნების ნიმუშებს. სემიონ ფაიბისოვიჩის, ანდრეი გროსიცკის, კონსტანტინე ბატინკოვის, დიმიტრი ცვეტკოვის, ალექსანდრე პეტლიურას პერსონალური გამოფენები მოეწყო საწყობების სივრცეში.
მოსკოვის მუზეუმი მასპინძლობს ქალაქის მასშტაბით, რუსულ და საერთაშორისო ფესტივალებს-ახალგაზრდა მოდის მხატვრების გამოფენა-პრეზენტაციებს. აქ ჩატარდა FUTURUM MOSCOW, ტიპომანიის დიზაინის ფესტივალი, სეზონური კვების ბაზრები და ანტიკვარული ბაზრები. აქ არის ლექციების დარბაზი, ბავშვთა ცენტრი, დოკუმენტური ფილმების ცენტრი და პირველი მუზეუმის ველოსიპედის სკოლა ქალაქში.
მოსკოვის მუზეუმის სალექციო დარბაზი ღია სივრცეა ქალაქისა და მისი მოსახლეობისთვის სხვადასხვა საუბრისთვის ლექციებით, დისკუსიებით, კონფერენციებითა და პრაქტიკული სავარჯიშოებით. ორგანიზატორები იწვევენ ისტორიკოსებს, მუზეუმის მუშაკებს, მხატვრებს, ანთროპოლოგებს, სოციოლოგებს, ურბანისტებს, ჟურნალისტებს და კულტურის მეცნიერებს შესაბამისი და ინტერდისციპლინარული დიალოგის შესაქმნელად. 2018-2019 წლებში ლექტორები იყვნენ: ეკატერინა პრონიჩევა, ალისა პრუდნიკოვა, ანტონ ბელოვი, ოლგა გრაბელავა და სხვები.
ლიტერატურა
Москва. Наука и культура в зеркале веков. Все тайны столицы. — Москва: ОГИЗ, 2013. — С. 120. — 608 с. — ISBN 978-5-17-080060-5.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური ვებ-გვერდი
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის მუზეუმები
ავსტრონეზიელი ხალხები
ავსტრონეზიელი ხალხები — სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიასა და ოკეანეთში მცხოვრები ავსტრონეზიულ ენებზე მოსაუბრე ხალხები. (თუმცა ამ მოსაზრების წინააღმდეგ მიდიოდა ანთროპოლოგისტი ვილჰელმ სოლჰეიმი და თვლიდა რომ ხალხის გაერთიანება ენობრივი ჯგუფის მიხედვით არა სწორია. ) ეს ჯგუფში შედის როგორც: ტაივანის აბორიგენებს, აღმოსავლეთი ტიმორის, ინდონეზიის, მალაიზიის, ფილიპინების, ბრუნეის, მადაგასკარის, მიკრონეზიის და პოლინეზიის ეთნიკური ჯგუფების უმეტესობა ასევე ახალი ზელანდიის მაორები, ჰავაის მკვიდრი მოსახლეობა და მელანეზიის პაპუასები. ავსტრონეზიელებით დასახლებულ ტერიტორიას ზოგადად უწოდებენ ავსტრონეზიას.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრონეზიული ენები
786
თარიღი უცნობია
*
ლუგანო
ლუგანო — ქალაქი სამხრეთ შვეიცარიაში, იტალიურენოვან ტიჩინოს კანტონში, იტალიის საზღვართან. 2010 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 54 667 ადამიანს შეადგენს, ურბანული აგლომერაციის კი 145 000-ს. მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ, წარმოადგენს შვეიცარიის მე-9 ქალაქს და იტალიის ფარგლებს გარეთ არსებულ უდიდეს იტალიურენოვან ქალაქს.
გაშენებულია ლუგანოს ტბის ნაპირებზე. მისი თბილი კლიმატი მრავალ ადამიანს იზიდავს, ბოლო წლებში კი განსაკუთრებით ცნობილ ადამიანებს. ხშირად მას ზედმეტსახელად „შვეიცარიის მონტე-კარლოს“ უწოდებენ.
ისტორია
უკვე IX საუკუნეში, ლუგანო ვაჭრობის მნიშვნელოვანი ცენტრი იყო. იტალიურ ომებში, 1512 წელს ქალაქი შვეიცარიის კავშირს გადაეცა. საფრანგეთის რევოლუციის დროს, ლუგანო იგივე ჰელვეციის რესპუბლიკაში შედიოდა და თავისივე სახელწოდების კანტონის მთავარი ქალაქი იყო. 1803 წელს ის ტიჩინოს კანტონს გადაეცა. მიუხედავად იმისა, რომ 1881 წელს ადმინისტრაციული უფლებები ქალაქ ბელინცონას გადაეცა, ლუგანო მაინც დარჩა პოლიტიკური, კულტურული, ვაჭრობისა და კომერციის ცენტრად.
დემოგრაფიული ისტორია
მინი|ცენტრი|1000პქ| ლუგანოს პანორამული ხედი
სქოლიო
კატეგორია:შვეიცარიის ქალაქები
1014
მმართველები
*
Clavatula lelieuri
Clavatula lelieuri — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ტობი
ლიტერატურა
კატეგორია:კობრისებრნი
ავსტრონეზია
ავსტრონეზია — ტერიტორია რომელზეც სახლობენ ავსტრონეზიულ ენებზე მოსახლე ავსტრონეზიელი ხალხები. ის მოიცავს: მალაიზიას, ფილიპინებს, ინდონეზიას, ფიჯის, ჰავაის და ახალ ზელანდიას. ავსტრონეზიელების სამშობლოდ მიიჩნევა პრეისტორიული ტაივანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრონეზიული ენები
ჟანრი
ჟანრი (genre — სახეობა) — ლიტერატურული კომპოზიციის კატეგორიზებისთვის კრიტერიუმების თავისუფალი ერთობლიობა; ამ ტერმინს ხელოვნების ნებისმიერი სხვა სახის თუ გამონათქვამის ფორმის განსაზღვრისთვის იყენებენ.
ხელოვნების ნებისმიერ ფორმაში, ჟანრები ბუნდოვანი კატეგორიებია, რომელთაც მკვეთრად გამოხატული საზღვრები არ გააჩნიათ. ჟანრები კონვენციური ხასიათისაა და ხელოვნების არაერთი ნიმუში ერთსა და იმავე დროს რამდენიმე ჟანრს განეკუთვნება, ამა თუ იმ ჟანრის პრინციპების სესხებისა და გაერთიანების გამო. სიტყვა „ჟანრი“, როგორც წესი, ვრცელდება ხელოვნებასა და კულტურაზე, განსაკუთრებით ლიტერატურაზე. ჟანრის შესწავლის საკითხში ჟანრის კონცეფცია დოგმატურობას გამორიცხავს. უფრო მეტად, აღიარებულია, რომ ხელოვნების და ლიტერატურის ნიმუშებში აისახება ესა თუ ის ჟანრი ან მიესადაგება მათ კონვენციებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგული სიტყვები და ფრაზები
მწარე ბრინჯი
მწარე ბრინჯი (Riso Amaro) — რეჟისორ ჯუზეპე დე სანტისის 1949 წლის, ნეორეალისტური ფილმი. ფილმი 1950 წელს ნომინირებული იყო ოსკარის კატეგორიაში ოსკარი საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის, აგრეთვე მონაწილეობდა 1949 წლის კანის კინოფესტივალზე.
სქოლიო
კატეგორია:1949 წლის ფილმები კატეგორია:იტალიურენოვანი ფილმები კატეგორია:იტალიური ფილმები კატეგორია:ნეორეალისტური ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები
ტობის I მღვიმე
ტობის I მღვიმე, თურჩუ-ტობის მღვიმე, ონიორეს მღვიმე — კარსტული მღვიმე საქართველოში, მარტვილის მუნიციპალიტეტში, სოფელ მეორე ბალდის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 5 კმ-ზე. მდებარეობს ასხის კირქვული მასივის სამხრეთ ნაწილში, მდინარე ტობის აუზში, ზღვის დონიდან 670 მ სიმაღლეზე. გამომუშავებულია ზედაცარცულ შრეებრივ კირქვებში. შესასვლელი ქარაფის გასწვრივ იხსნება. მიემართება ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ სწორხაზოვნად. შესასვლელიდან 50–55 მ-ზე უხვევს აღმოსავლეთისაკენ და აწყდება 21 მ სიმაღლის ჩანჩქერს. აქ დარბაზის სიმაღლე 30 მ აღწევს. მღვიმის ჯამური სიგრძე 750 მ-ია. ქიმიური ნალქებიდან გვხვდება ზრდაშეჩერებული სტალაქტიტები; მექანიკურიდან — ნგრევის ადგილობრივი მასალა. ჰავა დინამიკურია. ჰაერის ტემპერატურა შესასვლელთან 14,5°C, ხოლო ჩანჩქერთან 12,5°C. შეფართებითი სინოტივე სიღრმეში 100%-ს აღწევს. მღვიმეში გაედინება ნაკადი, რომლის დებიტი 1,43 მ³/წმ, ხოლო წყლის ტემპერატურა 10,2°C შეადგენს. იგი მდინარე თურჩუს მიწისქვეშა გაგრძელებას წარმოადგენს. მღვიმიდან გამომავალი ნაკადი შესასვლელთან ეფექტური ფორმის — ონიორეს ჩანჩქერს წარმოშობს. წყლიან დერეფნებში ოთხი სიფონური ტბაა, ერთ-ერთი მათგანის სიგრძე 60 მ-ზე მეტია. მღვიმე ძნელი მისადგომია. შედგენილია გეგმა და ჭრილი. ბუნების ძეგლია.
სქოლიო
კატეგორია:IUCN კატეგორია III კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მღვიმეები კატეგორია:საქართველოს ბუნების ძეგლები
დურანგოს შტატი
დურანგო (Estado Libre y Soberano de Durango) — ერთ-ერთი უდიდესი შტატი მექსიკაში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-ცენტრალურ ნაწილში. დედაქალაქი დურანგო. შტატი დაარსდა 1824 წლის 22 მაისს.
შტატს ესაზღვრება:
შტატის უდიდესი ქალაქია დურანგო. შტატი მოიცავს 39  მუნიციპალიტეტს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მექსიკის შტატები
Clavatula marmarina
Clavatula marmarina — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
787
თარიღი უცნობია
*
ჯაიპური
ჯაიპური (जयपुर, Jaipur, აგრეთვე ცნობილი როგორც ვარდისფერი ქალაქი, ინგლ. Pink City) — ქალაქი ინდოეთში, რაჯასტანის შტატში. ისტორიულად ჯაიპურის სამთავროს დედაქალაქი. დაარსდა 1727 წელს ამბერის მმართველი მაჰარაჯა სავაი ჯაი სინგჰის მიერ. ქალაქის მოსახლეობა ამჟამად 5 მილიონს აღემატება.
სქოლიო
კატეგორია:რაჯასტანის ქალაქები
თხელიძე
საკუთარი სახელი თხელიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
მუსიკალური ჟანრი
მუსიკალური ჟანრი — მუსიკალური ნაწარმოების კატეგორია (ან ჟანრი), რომელიც „ძირითად მუსიკალურ ენას“ ან ამა თუ იმ სტილს განეკუთვნება. მუსიკა ასევე შეგვიძლია განვიხილოთ ისეთი არამუსიკალური კატეგორიის მიხედვით, როგორიცაა გეოგრაფიული წარმოშობა, რაც თავის მხრივ, მრავალ ქვე-ჟანრს მოიცავს. მუსიკალური ჟანრი (ან ქვეჟანრი) განისაზღვრება ხერხების, სტილის, კონტექსტისა და თემების (არსი, განწყობა) მიხედვით.
ლიტერატურა
*
კონტრერასი
კონტრერასი (Isla Contreras) — კუნძული წყნარ ოკეანეში, ჩილეს სანაპიროსთან, დედოფალ ადელაიდას არქიპელაგში, ჩილეს მაგალიანესი და ჩილეს ანტარქტიკის რეგიონში. მისი ფართობია 626 კმ².
ანტიპაპების სია
ანტიპაპი — ტერმინი კათოლიკურ ეკლესიაში, გამოიყენება იმ ადამიანის აღმნიშვნელად, რომელმაც მიითვისა პაპის წოდება. ტრადიციის თანახმად, პირველად III საუკუნეში გვხვდება ეს ტერმინი და ის ჰიპოლიტუსს მიაწერეს. ბოლოს ფელიქს V (1440— 1449 წწ).
ყველაზე რთული სიტუაცია შეიქმნა მაშინ როდესაც სხვადასხვა ქვეყნები აღიარებდნენ ჯერ ორ პაპს, შემდეგ კი სამს (რომი, ავინიონი, პიზა). ეს დიდი განხეთქილება დაიწყო XIV საუკუნის ბოლოდან და XV საუკუნის შუა ხანებამდე გაგრძელდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კათოლიციზმი
მიხეილ I (ანტიპაპი)
დეივიდ ალენ ბოუდენი (David Allen Bawden; დ. 22 სექტემბერი, 1959) — არჩეულია პაპი მიხეილ I 1990 წელს მცირერიცხოვანი ამერიკელი კონკლავისტების მიერ.
კატეგორია:დაბადებული 22 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:ანტიპაპები
788
თარიღი უცნობია
*
ტკაცუნა ხოჭოები
ტკაცუნა ხოჭოები, მავთულა ხოჭოები (Elateridae) — ხოჭოების ოჯახი. მათი სხეულის სიგრძე 2-50, უფრო ხშირად 7-20 მმ-ს აღწევს. წინა მკერდზე აქვთ გამონაზარდი, რომლის მეშვეობითაც ზურგზე დაცემული ხოჭო ტკაცუნით გადმობრუნდება ხოლმე. ოჯახში 10 000-ზე მეტი სახეობაა. გავრცელებულია მთელ დედამიწაზე. საქართველოში უმთავრესი მავნებლებია: ველის — მუქი, ყირიმული ზოლებიანი; ნათესის — მიხაკისფერი და სხვ. ტკაცუნა ხოჭოები, რომლებიც აზიანებენ პურეულ მარცვლოვნებს, თამბაქოს, შაქრის ჭარხალს, მზესუმზირას, ვაზს, ბამბას, საკვებ ბალახებსა და სხვა კულტურებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხოჭოები
ტკაცუნა ქართული
ტკაცუნა ქართული (Agriotes gurgistanus) — მავნებელი მწერი ხეშეშფრთიანების რაზმისა. აქვს შავი, მურა სხეული. ზედა ფრთები ხშირად წაბლისფერია; ულვაშები, ფეხები, მუცელი, ან მისი ნაპირები — მკრთალი. წინა მკერდი და წინა ზურგი დაფარულია წერტილებით. მისი სხეულის სიგრძე 10—13 მმ-ს აღწევს. გავრცელებულია აღმოსავლეთ და დასავლეთ საქართველოში. მცენარეს უმთავრესად აზიანებს მატლი, რომელიც იკვებება დათესილი მარცვლით, სიმინდის, პურეულის, ჭარხლის, კარტოფილის, მზესუმზირის, ვაზის და სხვა მცენრეთა ფესვებით. მავნებლის განვითარება 3—4 წელიწადს გრძელდება.
ბრძოლის ღონისძიებანი
მაღალი აგროტექნიკა, ნიადაგში სასუქთან ერთად ჰესტიციდების შეტანა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხოჭოები
დეპოკი
დეპოკი (Kota Depok) — ქალაქი ინდონეზიაში, დასავლეთ იავის პროვინციაში, ჯაბოდეტაბეკის მეტროპოლიურ არეალში, დასავლეთიდან ესაზღვრება ჯაკარტას.
ქალაქის ფართობი 200,29 კმ²–ია, მოსახლეობა კი 2010 წლის მონაცემებით 1 751 696 ადამიანს შეადგენს.
ისტორია
1696 წლის 18 მაისს, ჰოლანდიის ოსტინდოეთის კომპანიის ყოფილმა ოფიცერმა კორნელის კასტელენმა 12,44 კმ² მიწა იყიდა, დღევანდელი დეპოკის ტერიტორიის 6%. მან მიწის დამუშავება დაიწყო, გააშენა საწარმოები, რითაც საკმაოდ ეხმარებოდა ადგილობრივებს. გარდა ამისა, იგი მისიონერულ საქმიანობასაც ეწეოდა და ადგილობრივ ინდონეზიელებს ქრისტიანობაზე აქცევდა. ბოლოს, მან დააარსა პროტესტანტული კავშირი. ამ ტერიტორიის სახელად მანამდე უკვე გამოიყენებოდა სუნდური სახელი დეპოკი, რაც სახიზნავს ნიშნავდა.
სიკვდილის წინ, კასტელენმა ანდერძი დატოვა, რომლითაც ის ყველა მონას ათავისუფლებდა და საკუთრებაში გადასცემდა მიწისს ნაკვეთს.
სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
მიხეილ დადიანი
მიხეილ დადიანი (დ. 1899, 22 მარტი, თბილისი – გ. 9 აგვისტო, 1974, ვაშინგტონი) — ქართველი პოეტი და სამხედრო პირი. პოეტისა და პუბლიცისტის, ნიკოლოზ (კოკი) დადიანის (1878-1939) უფროსი ვაჟი. დედა ნინო (ლაისო) მიქელაძე, რომელიც ძალიან ადრე გარდაიცვალა, 1905 წელს მშობიარობას გადაჰყვა.
1917 წლის შემოდგომაზე მიხეილ დადიანმა გაიგო, რომ დაიწყო ქართული სამხედრო ნაწილების შედგენა. იგი ჯერ კიდევ გიმნაზიის მე-8 კლასის მოსწავლე იყო, მაგრამ ბევრი არ უფიქრია, გიმნაზიიდან გამოვიდა და დათიკო მიქელაძის ცხენოსან ასეულში ჩაეწერა. ამავე ასეულში მსახურობდა მამამისი, კოკი დადიანიც. ისინი ერთად მონაწილეობდნენ იმ პერიოდის ყველა ანტიეროვნული ამბოხების ჩაქრობაში. ასეულის დაშლის შემდეგ, 1918 წლის გაზაფხულზე, მიხეილ დადიანი ილიკო მამულაიშვილის ასეულში ჩაირიცხა. 1919 წლის სექტემბერში თბილისის სამხედრო სკოლის სტუდენტი გახდა. 1921 წლის თებერვალში, სხვა იუნკრებთან ერთად, ისიც იცავდა თბილისის მისადგომებს, კოჯორ-ტაბახმელასთან. 1921 წლის მარტში, ოჯახთან და სხვა იუნკრებთან ერთად, სამშობლო დატოვა. საქართველოს დევნილი მთავრობა დაეხმარა საზღვარგარეთ სამხედრო სასწავლებელში მოწყობაში. ვარშავის სამხედრო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ მიხეილ დადიანი პოლონეთის არმიის საკონტრაქტო ოფიცერი, კავალერიის ლეიტენანტი გახდა.
1930-იან წლებში ვარშავიდან პარიზში გადავიდა, სადაც ჰენესის საცხენოსნო კომპლექსში ინსტრუქტორად მუშაობდა. იგი მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანიის მხარეს იბრძოდა, ბერგმანის ბატალიონის ლეიტენანტი იყო და საბჭოთა რეჟიმის დამარცხებაზე ოცნებობდა. ომის შემდეგ ამერიკის შეერთებულ შტატებში ცხოვრობდა. მუშაობდა "ამერიკის ხმაში", სადაც იყო ქართული ენის რედაქტორი.
მიხეილ დადიანი ქართულ ემიგრანტულ გამოცემებში მიხა წყემელის ფსევდონიმით ლექსებს აქვეყნებდა. 1976 წელს, პარიზში გამომავალ ჟურნალ „კავკასიონში“ დაიბეჭდა მისი მოგონებები „რაც მახსოვს“, სადაც მოთხრობილია საქართველოში გატარებულ ბავშვობაზე, წინაპრებზე, ქართულ ჯარზე და საქართველოს ოკუპაციაზე. პოეტი ცხოვრობდა ვაშინგტონის გარეუბანში, არლინგტონში, სადაც იგი გარდაიცვალა. მეუღლესთან, თინა გომართელთან ერთად დაკრძალულია ვაშინგტონის კენედის სახელობის სასაფლაოზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1899 კატეგორია:დაბადებული 22 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1974 კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:გარდაცვლილი 9 აგვისტო კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
რიტა ჰეიუორთი და გაქცევა შოუშენკის საპატიმროდან
რიტა ჰეიუორთი და გაქცევა შოუშენკიდან (Rita Hayworth and Shawshank Redemption) 一 თანამედროვე ამერიკელი მწერლის, სტივენ კინგის 1982 წლის ნოველა, რომელიც გაერთიანებული იყო ავტორის ცნობილ ანთოლოგიაში, სახელწოდებით "წელიწადის დროები". მოთხრობის ნარატორად გვევლინება რედი, სიუჟეტის მთავარ ლაიტმოტივს კი წარმოადგენს ბანკის ყოფილი ვიცე-პრეზიდენტის, ენდრიუ (ენდი) დიუფრეინის თავს გადამხდარი ამბავი, როცა მას არასწორად დაედო ბრალად, ეჭვიანობის ნიადაგზე, მეუღლისა და ამ უკანასკნელის საყვარლის მკვლელობა. ვინაიდანაც მეინის შტატში სიკვდილით დასჯა დაკანონებული არ არის, დიუფრეინს შოუშენკის ციხეში სამუდამო პატიმრობა მიესაჯა. ისტორიის ძირითად ნაწილს მკითხველი სწორედ ციხეში არსებული, კორუფციითა და ძალადობით აღსავსე, ყოფაცხოვრების ფონზე ეცნობა.
კრიტიკოსები ერთხმად აღნიშნავენ, რომ, მიუხედავად მოთხრობის მწერლისთვის უჩვეულო ჟანრში შეთხზვისა, ის ავტორის შემოქმედებაში კვლავ ერთ-ერთ საუკეთესო ნაწარმოებს წარმოადგენს. თავად კინგმა ნაწარმოებზე საუბრისას თქვა, რომ ნოველა წარმოადგენს „ციხიდან გაქცევის ისტორიას, რომელიც  Warner Bros.-ის რამდენიმე ფილმის შთაგონებით მიღებულ ნაზავს ქმნის“.
ნაწარმოების ადაპტაცია, რომელიც შვიდჯერ იყო ნომინირებული ოსკარზე, ამერიკელმა რეჟისორმა, ფრენკ დარაბონტმა, 1994 წელს გადაიღო და, IMDb-ის ვერსიით, ყველა დროის 250 ყველაზე მაღალრეიტინგულ ფილმებს შორის პირველ ადგილზეა გამწესებული, მთავარ როლებს კი ტიმ რობინსი და მორგან ფრიმენი ასრულებენ. საინტერესოა ისიც, რომ ნოველა მორგან ფრიმენის ერთ-ერთ საყვარელ ლიტერატურულ ნაწარმოებს წარმოადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:სტივენ კინგის ნაწარმოებები კატეგორია:1982 წლის ლიტერატურული ნაწარმოებები
რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის მასპინძლები
200px|thumb|ედინბურგის „მერიფილდი“
დღემდე ჩატარებულ    ექვსი    ჩემპიონატის   მასპინძელი   სულ    8  ქვეყანა  იყო. აქედან  მხოლოდ   ავსტრალიამ  და  სამხრეთ  აფრიკამ  უმასპინძლა  ჩემპიონატს  მარტომ. საფრანგეთში ჩატარებულ  მეექვსე  ჩემპიონატში  5 მატჩი  ჩატარდა უელსში (3) და   შოტლანდიაში(2). ინგლისი, უელსი, ახალი  ზელანდია   და  ირლანდია   მხოლოდ  თანამასპინძლები  იყვნენ. თუმცა ახალი  ზელანდია (1987  წელს),  ინგლისი (1991  წელს)  და  უელსი (1999  წელს)  მთავარ  მასპინძლებად  ითვლებოდნენ,  ანუ  ფინალურ  მატჩს  ისინი  მასპინძლობდნენ.
სულ მსოფლიოს  ჩემპიონატების  მატჩებს  უმასპინძლა  60  ქალაქის  64  სტადიონმა.
! style="background: #ddffdd;"|# ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქალაქი ! s! style="background: #ddffdd;"|სტადიონი ! s! style="background: #ddffdd;"|ტევადობა ! s! style="background: #ddffdd;"|1987 ! s! style="background: #ddffdd;"|1991 ! s! style="background: #ddffdd;"|1995 ! s! style="background: #ddffdd;"|1999 ! s! style="background: #ddffdd;"|2003 ! s! style="background: #ddffdd;"|2007 ! s! style="background: #ddffdd;"|სულ
კატეგორია:რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატი
პეტრე II (ანტიპაპი)
პეტრე II (საერო სახელი მანუელ ალონსო კორალი (Manuel Alonso Corral; დ. 22 ნოემბერი, 1934 — გ. 15 ივლისი, 2011) — ანტი-პაპი. პალმარის კათოლიკური ეკლესიის ლიდერი. ანტიპაპი 2005-2011 წლებში.
კატეგორია:ანტიპაპები კატეგორია:დაბადებული 22 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2011
რუსეთი ევროვიზიის სიმღერის კონკურსზე
thumb||right|200px||[[იულია სავიჩევა სტამბოლში (2004)]]
thumb||right|200px|[[Serebro ჰელსინკიში (2007)]] thumb||right|200px|[[დიმა ბილანი ბელგრადში (2008)]] thumb||right|200px|[[ანასტასია პრიხოდკო მოსკოვში (2009)]]
რუსეთმა ევროვიზიის სიმღერის კონკურსში მონაწილეობა 13-ჯერ მიიღო. რუსეთის დებიუტი შედგა 1994 წელს, მას შემდეგ რაც რუსეთი გახდა ევროპის მაუწყებელთა გაერთიანების წევრი. 2000 და 2006 წლებში რუსეთი გავიდა მე-2 ადგილზე: ალსუ სიმღერით "Solo" და დიმა ბილანი სიმღერით "Never Let You Go". 2003 და 2007 წელს რუსეთმა მე-3 ადგილი დაიკავა ევროვიზიის სიმღერის კონკურსზე: ტატუ სიმღერით "Ne Ver', Ne Boysia" და Serebro სიმღერით "Song Number 1". რუსეთმა ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2008 წელს მოიგო, როდესაც დიმა ბილანმა, რომელიც მეორედ იღებდა მონაწილეობას, გაიმარჯვა სიმღერით Believe.
ხმის მიცემის ისტორია (1994-2009)
რუსეთმა მისცა ყველაზე მეტი ხმა...
რუსეთს მისცეს ყველაზე მეტი ხმა..
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსული მუსიკა
სერბეთ-ოსმალეთის ომები
სერბეთ-ოსმალეთის ომები-ასევე ცნობილი როგორც სერბეთ-თურქული ომები ან სერბეთის ომები დამოუკიდებლობისთვის. ეს იყო ორი თანმიმდევრული ომი (1876–1877 და 1877–1878), ბრძოლები მიმდინარეობდა სერბეთის სამთავროსა და ოსმალეთის იმპერიას შორის. მონტენეგროს სამთავროსთან ერთად სერბეთმა ომი გამოუცხადა ოსმალეთის იმპერიას 1876 წლის 30 ივნისს. დიდი ევროპული სახელმწიფოების ჩარევით ცეცხლის შეწყვეტის გადაწყვეტილება დაიდო შემოდგომაზე და მოეწყო კონსტანტინოპოლის კონფერენცია. მშვიდობის დოკუმენტი გაფორმდა 1877 წლის 28 თებერვალს. ფორმალური მშვიდობის ხანმოკლე პერიოდის შემდეგ, სერბეთმა ომი გამოუცხადა ოსმალეთის იმპერიას 1877 წლის 11 დეკემბერს. განახლებული საომარი მოქმედებები გაგრძელდა 1878 წლის თებერვლამდე. ომების საბოლოო შედეგი გადაწყვიტა ბერლინის კონგრესმა (1878). სერბეთმა მოიპოვა საერთაშორისო აღიარება, როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფო და მისი ტერიტორია გაფართოვდა.
კონფლიქტის დასაწყისში სერბეთის არმია ცუდად იყო გაწვრთნილი და არასათანადოდ აღჭურვილი, განსხვავებით ოსმალეთის იმპერიის ჯარებისგან. შეტევის მიზნები, ზედმეტად ამბიციური იყო ასეთი ძალებისთვის და მათ მრავალი მარცხი განიცადეს, რაც გამოწვეული იყო ცუდი დაგეგმვისა და ქრონიკულად არასწორი განვითარების შედეგად. ამან ოსმალეთის ძალებს საშუალება მისცა მოეგერიებინათ სერბეთის არმიის თავდაპირველი თავდასხმები და უკან დაეხიათ ისინი. 1876 ​​წლის შემოდგომაზე, ოსმალეთის იმპერიამ განაგრძო წარმატებული შეტევა, რომელიც დასრულდა ჯუნისის მაღლობებზე გამარჯვებით. მეორე კონფლიქტის დროს, 1877 წლის 13 დეკემბრიდან 1878 წლის 5 თებერვლამდე, სერბეთის ჯარები გადაჯგუფდნენ იმპერიული რუსეთის დახმარებით, რომლებიც იბრძოდნენ საკუთარ რუსეთ-თურქეთის ომში. სერბებმა შექმნეს ხუთი ბანაკი და შეუტიეს ოსმალეთის ჯარებს სამხრეთიდან. ერთმანეთის მიყოლებით მათ აიღეს ქალაქები:ნის, პიროტი, ლესკოვაცი და ვრანე. ომი დაემთხვა ბულგარეთის აჯანყებას, მონტენეგრო-ოსმალეთის ომს და რუსეთ-თურქეთის ომს, რომლებიც ერთად ცნობილია როგორც ოსმალეთის იმპერიის დიდი აღმოსავლური კრიზისი.
ფონი და მოწინააღმდეგე ძალები
1875 წელს ოსმალეთის იმპერიის პროვინცია ჰერცეგოვინაში სერბების აჯანყება დაიწყო, რომელიც მალევე გავრცელდა ბოსნიის ვილაეთის სხვა რაიონებში, ხოლო 1876 წლის გაზაფხულზე ქრისტიანული მოსახლეობის აჯანყება დაიწყო ბულგარეთშიც. მიუხედავად იმისა, რომ ოსმალეთის იმპერიამ სწრაფად ჩაახშო აჯანყება ბულგარეთში, ბრძოლები ჰერცეგოვინასა და ბოსნიაში გაგრძელდა. ამავდროულად, პოლიტიკურმა არასტაბილურობამ თურქეთის დედაქალაქში კულმინაციას მიაღწია 30 მაისს (1876), როდესაც სულთანი აბდულაზიზი გადააყენეს და შეცვალეს მურად V-ით. შესაძლებლობით ისარგებლეს სერბეთისა და ჩერნოგორიის ორმა ნახევრად დამოუკიდებელმა სამთავრომ და 1876 ​​წლის 18 ივნისს ოსმალეთის იმპერიას ომი გამოუცხადეს.
ძალები
სერბეთის მთავარი არმია მთავარსარდალ მიხაილ ჩერნიაევთან, რუსი გენერლის მეთაურობით, კონცენტრირებული იყო ალექსინაცის სამხრეთ ციხეზე. იგი შედგებოდა სამი სერბული დივიზიისგან და სხვადასხვა მოხალისეთა ფორმირებებისგან, რომლებიც სულ დაახლოებით 45 000 კაცს შეადგენდენ. ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მილოიკო ლეშჟანინი მეთაურობდა ქვეით დივიზიას (6000) კავალერიის მხარდაჭერით და ბულგარეთის ლეგიონს (2000). დასავლეთში იყო ორი სუსტი დივიზია (თითოში 3500), ერთი სამხრეთ-დასავლეთით უჟიცეში, რომელსაც მეთაურობდა ფრანტიშეკ ზახი და ერთი ჩრდილო-დასავლეთით შაბაცში, რომელსაც მეთაურობდა რანკო ალიმპიჩი. ძალიან ცოტა იყო საკავალერიო ესკადრონი, რომლებიც ასახავდნენ რელიეფის ბუნებას და ის, რაც არსებობდა, ცუდად იყო აღჭურვილი. იმ დროს სერბეთი იღებდა ყველა მოხალისეს. ბევრი მოხალისე იყო სხვადასხვა ქვეყნიდან, მათ შორის რუსები, ბულგარელები, ჯუზეპე გარიბალდის იტალიელი მიმდევრები და პრუსიელი ოფიცრები, ასევე ინგლისელები, ფრანგები, ბერძნები, რუმინელები და პოლონელები. ყველაზე დიდი რაზმები იყვნენ რუსები და ბულგარელები. 1876–77 წლების ომის დროს გარიბალდის ინიციატივით შეიქმნა რაზმი, რომელიც შედგებოდა რამდენიმე ასეული იტალიელი მოხალისესაგან. რუს მოხალისეთა რაზმები ფორმალურად დამოუკიდებელნი რუსული სახელმწიფოსგან, დადგნენ სერბეთის დასაცავად. რუსი მოხალისეების ყველაზე დიდი რაოდენობა იბრძოდა ტიმოკ-მორავას არმიაში, მათმა რაოდენობამ მიაღწია დაახლოებით 2200-ს, მათგან 650 ოფიცერი და 300 სამედიცინო პერსონალი იყო.
ოსმალეთის მთავარი არმია დაფუძნებული იყო სოფიაში, აბდულ ქერიმის მეთაურობით, 50 000 კაცით პლუს ,,უწესოები '' (ბაში-ბაზუკები) და ჩერქეზები. ნიშის სასაზღვრო ციხესთან იყო გარნიზონი მეჰმედ ალის მეთაურობით 8000 კაცით. ვიდინში ოსმან ნურის 23 000 კაცი ჰყავდა. დასავლეთით, ბოსნიის სანჯაკში, იყო პატარა გარნიზონები. ბიელინასა და ზვორნიკში, უფრო დიდი ძალით (12000 ძირითადად ეგვიპტელები) ორგანიზებული სამ ქვეით პოლკში ჰოსნი რაშიდ ფაშასა (ეგვიპტური არმია) და დერვიშ ფაშას მეთაურობით. ამ ომისთვის გამოიძახეს რედიფის ჯარების მნიშვნელოვანი რაოდენობა, რომლებიც ძირითადად შეიარაღებულნი იყვნენ ყოფილი ბრიტანული სნაიდერებით (Sniders). უმაღლესი Peabody–Martini უფრო ფართოდ ხელმისაწვდომი ხდებოდა და რა თქმა უნდა გამოიყენებოდა ეგვიპტური ჯარების მიერ. ყველაზე ხშირად მოხსენიებულია კრუპის თოფები, თუმცა ბრინჯაოს იარაღის მნიშვნელოვანი რაოდენობა უნდა ყოფილიყო. ოსმალეთის ჯარები კარგად მუშაობდნენ ომის დროს, თუმცა არასაკმარისი ოფიცრებით და არასაკმარისად მომარაგებით იბრძოდნენ.
პირველი ომი (1876-1877)
პირველი ეტაპი, რომელიც ცნობილია როგორც პირველი სერბეთ-ოსმალეთის ომი, გაგრძელდა 1876 წლის 30 ივნისიდან 1877 წლის 28 თებერვლამდე. სერბეთის მთავრობამ ომი გამოუცხადა ოსმალეთის იმპერიას სიმბოლურ ვიდოვდანზე (ვიდოვდანი სერბეთის ეროვნული და რელიგიური დღესასწაულია რომელიც აღინიშნავენ 27 ივნისს), კოსოვოს ბრძოლის დღეს (1389 წ.) (თუმცა ბრძოლა მოხდა XIV საუკუნის 15 ივნისს და მას არ სჭირდებოდა გრიგორიანულ კალენდარზე გადასვლა. ასეთი გადასვლის შემთხვევაშიც კი სწორი თარიღი უნდა ყოფილიყო 23 ივნისი, რადგან განსხვავება მე-14 საუკუნეში უნდა ყოფილიყო. იყოს 8 დღე.). თავდაპირველი სერბეთის სამხედრო გეგმა იყო ნიშის დაცვა და სოფიაზე თავდასხმა ჩერნიაევის მთავარი არმიით. სხვა არმიები ერთდროულად განახორციელებდნენ დივერსიულ შეტევებს, მაგრამ ისინი დასავლეთში მოიგერიეს. ჩრდილო-აღმოსავლეთით, გენერალი მილოიკო ლეშჟანინი დამარცხდა კიორთან, მას შემდეგ, რაც ვერ შეაჩერა ოსმალეთის წინსვლა მდინარე ტიმოკზე. მიუხედავად იმისა, რომ იგი უკან დაიხია საიკარის ციხესიმაგრეში, ოსმალეთის არმიამ იგი დაიპყრო 1876 წლის 7 აგვისტოს. სერბეთის არმიის მთავარი წინსვლა სამხრეთში, როგორც ჩანს, თავდაპირველად წარმატებული იყო, როდესაც ის სწრაფად გადავიდა ნიშავას ხეობაში და დაიპყრო მნიშვნელოვანი სიმაღლეები ბაბინა გლავაში, პიროტის ჩრდილოეთით. თუმცა, ისინი იძულებულნი გახდნენ უკან დაეხიათ, ოსმალებმა მათკენ სულეიმანისა და ჰაფიზის მეთაურობით ორი კოლონა გაგზავნეს სერბეთის პოზიციის გვერდით. გენერალმა რანკო ალიმპიჩმა გადალახა მდ. დრინა 1876 წლის ივლისში, მაგრამ წარუმატებელი აღმოჩნდა ბიელინას აღება.
ოსმალეთის სარდალმა, აბდულ ქერიმმა გადაწყვიტა არ გაემართა რთულ მთის რელიეფზე მდინარეებს ტიმოკსა და მორავას შორის ბრძოლა. სანაცვლოდ 40000 ჯარისკაცი მოახდინა ნიშში და მორავას ხეობის უფრო ადვილად ასაღემი ქვეყანისკენ, ალექსინაცისკენ გაემართა. ჩერნიაევს ჰყავდა 30 000-ზე ნაკლები კაცი. მან ისინი წვრილად გადაჭიმა მდინარე მორავას ორივე მხარეს და მთებში. შესაბამისად, როდესაც ორ ძალას შორის შედგა კონტაქტი, სერბეთის ჯარები ოსმალეთის მასიური ცეცხლსასროლი იარაღით დაიჩაგრა. მალევე მოჰყვა ბაიონეტის მუხტი და სერბეთის ჯარების ველიდან განდევნა. აბდულ კერიმის გაურკვევლობისა და ჰორვატოვიჩის ახალი ძალების მოსვლის წყალობით, ჯუნისში შეიქმნა ახალი სერბული თავდაცვითი ხაზი.
ამ მარცხისა შემდეგ, სერბეთმა თხოვნით მიმართა ევროპულ ძალებს, ომის დიპლომატიური გადაწყვეტის შუამავლობით. ევროპული ძალების ერთობლივმა ულტიმატუმმა აიძულა ოსმალეთის იმპერიას მიეღო ერთთვიანი ზავი სერბეთთან. ამ დროს გაიმართა სამშვიდობო მოლაპარაკებები. ოსმალეთის იმპერიის სამშვიდობო პირობები ევროპულმა ძალებმა მიიჩნიეს, როგორც ზედმეტად მკაცრი და ის უარყოფილ იქნა.