cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კრისტინა (შვედეთი)
დარჩენილი ცხოვრება
1656 წლისთვის კრისტინა რომში ჩავიდა, სადაც პაპ ალექსანდრე VII-ის ბრძანებით პალაცო ბარბერინიში მის პატივსაცემად დიდი ზეიმი გამართეს. პაპმა კათოლიკე დედოფალი დიდი პატივით მიიღო და საცხოვრებლად ფარნეზეს სასახლე უბოძა. პაპის სტუმართმოყვარეობას ისიც განაპირობებდა, რომ კრისტინას შვედეთიდან დიდი შემოსავალი ჰქონდა და არ აპირებდა მის ხარჯზე ცხოვრებას, როგორც ამას ბევრი სხვა ჩამოგდებული მონარქი აკეთებდა ხოლმე. იმავე წელს იტალიაში ჰერცოგი დე გიზის მეთაურობითა და კარდინალი მაზარინის ბრძანებით ნეაპოლი ფრანგებმა დაიპყრეს. აქამდე ნეაპოლს ესპანეთის მეფე ფილიპე IV მართავდა და ვინაიდან იგი დიდად არ სწყალობდა შვედეთის ყოფილ დედოფალს, კრისტინამ ფრანგების მხარი დაიჭირა. მალევე იგი თავად ჩავიდა საფრანგეთში, სადაც პირადად შეხვდა მეფე ლუი XIV-სა და დედამისს, დედა-დედოფალ ანა ავსტრიელს, რომლებზეც კარგი შთაბეჭდილება დატოვა. ცნობილია, რომ მეფე და დედა-დედოფალი კრისტინას ნეაპოლის დედოფლად დასმასაც კი აპირებდნენ, მაგრამ ფილიპე IV-მ თავისი ძალები მალევე აღიდგინა ნეაპოლიტანიაში. მარცხნივ|მინი|378x378პქ|დედოფალი კრისტინა მამაკაცის სამოსში იტალიაში დაბრუნებიდან მალევე რომს შავი ჭირის ეპიდემია მოედო, რის გამოც კრისტინა მალევე უკან, საფრანგეთში გაბრუნდა. 1657 წელს საფრანგეთის მეფემ კრისტინას ფონტენბლოს სასახლეში კერძო აპარტამენტები გამოუყო. სულ მალე კრისტინას სტუმრობა სამეფო ოჯახს აღარ მოეწონა მისი მოურიდებელი და აღვირახსნილი ქმედებების გამო. 1658 წლის მაისში იგი რომში დაბრუნდა, სადაც იგი პაპ ალექსანდრესთან ერთად აქტიურად დაინტერესდა იტალიური ხელოვნებით და რამდენიმე პორტრეტიც შეიძინა. მის შენაძენთა შორის მოხვდა ტიციანის „ვენერა და ადონისი“ (რომელიც მანამდე ფილიპე IV-ს ეკუთვნოდა და ფრანგებმა ნეაპოლიდან წამოიღეს) და კორეჯოს „დანაე“.
1660 წლის აპრილში კარლ X გუსტავი გარდაიცვალა, რამაც კრისტინა დიდად დაამწუხრა. შვედეთის ტახტი მეფის ხუთი წლის ვაჟმა, კარლ XI-მ დაიკავა. ამ ამბების გამო კრისტინამ მშობლიურ შვედეთში დაბრუნება განიზრახა. ხანგრძლივი ვიზიტის შემდეგ, 1662 წლის ზაფხულში იგი კვლავ რომში დარუნდა. 1667 წელს პაპი ალექსანდრე VII გარდაიცვალა, რომელიც პაპმა კლემენტ IX-მ ჩაანაცვლა. კრისტინას ახალ პაპთან უფრო ახლო ურთიერთობა ჰქონდა, ვიდრე წინამორბედთან, რის გამოც იგი საცხოვრებლად პაპის რეზიდენციაში გადავიდა.
1668 წლის სექტემბერში პოლონეთ-ლიტვის მეფე იან II კაზიმირმა დაკარგა ტახტი, რომელიც ვაზას დინასტიის უკანასკნელი მონარქი იყო პოლონური ხაზიდან. ვინაიდან რეჩ-პოსპოლიტაში არჩევითი მონარქია იყო, პოლონელებმა ტახტი კრისტინას, როგორც იან კაზიმირის ბიძაშვილსა და ასევე ვაზას დინასტიის წარმომადგენელს შესთავაზეს, თუმცა პოლონეთის ტახტზე მან უარი განაცხადა. ამის გამო ტახტი პოლონელმა დიდებულმა იან III-მ დაიკავა სობესკების გვარიდან. მინი|355x355პქ|1681 წელს დამზადებული კრისტინას ბიუსტი. ინახება ესპანეთის ქალაქ სეგოვიაში, რეალ დე ლა გრანხა დე სან ილდეფონსოს სასახლეში. კრისტინამ მთელი დარჩენილი ცხოვრება და ქონება იშვიათი და ძვირადღირებული ხელოვნების ნიმუშების შეგროვებას შეალია. მის კოლექციაში აღმოჩნდა ტიციანის, რაფაელის, კორეჯოს, ვარონეზესა და სხვა მხატვრების ნამუშევრები. ასევე კრისტინა დაეპატრონა წარსულში იმპერატორ კარლ V-ისა და მეფე ფილიპე IV-ის კუთვნილ უამრავ ხელოვნების ნიმუშს. მოგვიანებით მისი კოლექციის დიდი ნაწილი რუსეთის იმპერატრიცა ეკატერინე II-მ შეისყიდა, რის გამოც ბევრი მათგანი დღეს მოსკოვსა და პეტერბურგში ინახება. მისი ხელოვნების ნიმუშთა კოლექციის დანარჩენი ნაწილი ორლეანის ჰერცოგმა ფილიპ II-მ იყიდა და თავის საგვარეულო სასახლეში განათავსა, რომელთა უმეტესობაც მოგვიანებით, საფრანგეთის დიდი რევოლუციის დროს გაიტაცეს ან გაანადგურეს.
აღსანიშნავია, რომ კრისტინას კარგი ურთიერთობა ჰქონდა ოსმალეთისა და სპარსეთის მუსულმან მმართველებთან, რის გამოც მისი ძვირადღირებული ნივთების სიაში მოიპოვება თავად სპარსეთის შაჰ აბას I დიდის მიერ გაგზავნილი ხალათიც.
გარდაცვალება და დაკრძალვა
მარცხნივ|მინი|195x195პქ|კრისტინას სარკოფაგი დედოფალი კრისტინა 1689 წლის 19 აპრილის დილით, 62 წლის ასაკში, პნევმონიითა და მაღალი სიცხით გარდაიცვალა რომში. როგორც ცნობილია, უკანასკნელ წლებში მას ერისიპელასი და დიაბეტიც აწუხებდა. ხანგრძლივი გლოვის შემდეგ იგი იმავე წლის 2 მაისს დაკრძალეს წმინდა პეტრეს ბაზილიკაში, რომში. მისი დაკრძალვის ცერემონია თავად პაპმა ინოკენტი XI-მ ჩაატარა, რომელიც იმავე წლის აგვისტოში გარდაიცვალა.
1702 წელს რომის პაპ კლემენტ XI-ის ხელშეწყობით რომში დედოფალ კრისტინას სახელობის მონუმენტი დაიდგა მისი ხსოვნის უკვდავსაყოფად. ასევე პაპის მეოხებით განაახლა გამოჩენილმა მოქანდაკე კარლო ფონტანამ მისი სამარხი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 18 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1626 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1689 კატეგორია:ვაზას დინასტია კატეგორია:შვედეთის მეფეები კატეგორია:ქალი მმართველები კატეგორია:XVII საუკუნის ევროპის მმართველები კატეგორია:XVII საუკუნის ევროპის მონარქები კატეგორია:ტახტიდან გადამდგარი მონარქები
მონღოლეთ-საქართველოს ურთიერთობები
საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში მამუკა გამყრელიძე აკრედიტებულია მონღოლეთში 2012 წლის 20 მარტიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს დიპლომატიური ურთიერთობები კატეგორია:მონღოლეთის დიპლომატიური ურთიერთობები
მაკსიუტოვო (ზილაირის რაიონი)
მაკსიუტოვო (Максютово; Мәҡсүт) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, ზილაირის რაიონში. მიეკუთვნება კაშკაროვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ ზილაირიდან განლაგებულია 26 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სიბაიდან 92 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 83 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ზილაირის რაიონის სოფლები
გერმანე გობეჯიშვილი
გერმანე გობეჯიშვილი (დ. 17 იანვარი, 1911, ონის რაიონი, სოფელი ღები — გ. 10 ოქტომბერი, 1973) — ქართველი არქეოლოგი.
ბიოგრაფია
1945 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის არქეოლოგიის და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში; 1960–1973 წლებში იყო ბრინჯაოს ხანის არქეოლოგიური განყოფილების გამგე; 1936–1965 წლებში მისი ხელმძღვანელობით გათხარეს და შეისწავლეს ზემო რაჭის არქეოლოგიური ძეგლები; 1945–1948 წლებში ცხინვალში გათხარა სამოსახლო–საკულტო ძეგლი ნაცარგორა; 1956–1971 წლებში არქეოლოგიური გათხრები ჩაატარა თეთრიწყაროში; მის მიერ გამოვლენილ არქეოლოგიურ გათხრებს დიდი მნიშვნელობა აქვს მტკვარ–არაქსის კულტურის გენეზისისა და კავკასიის ისტორიის მონაკვეთის კვლევისათვის; ბედენზე ჩატარებულმა გათხრებმა ახლებურად დასვა ე.წ. თრიალეთის კულტურის წარმოშობა-გავრცელების საკითხი. იყო ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი.
კოლიანის მუნიციპალიტეტი
კოლიანის მუნიციპალიტეტი (Collana) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის არომას პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 4 061 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 104 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-პასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
მოსკოვის გამზირი
მოსკოვის გამზირი — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს სამგორის რაიონში (ნავთლუღი). ქეთევან დედოფლის გამზირიდან ქინძმარაულის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის II ნახევარში. სახელი დაერქვა 1960 წელს. გამზირზეა სააქციო საზოგადოებები „ქაშანური“ და „თბილხელსაწყო“, შპს „მზეკაბანი (TG)“. გამოდის მეტროს სადგური „სამგორი“.
მარია იოზეფა საქსონიელი (1867-1944)
მარია იოზეფა საქსონიელი (Maria Josepha von Sachsen; დ. 31 მაისი, 1867, დრეზდენი, საქსონია, გერმანია — გ. 28 მაისი, 1944, ერლანგენი, ბავარია, გერმანია) — ვეტინთა დინასტიის წარმომადგენელი. საქსონიის მეფე გეორგისა და მარია ანა პორტუგალიელის ასული. ავსტრიის ერცჰერცოგ ოტო ფრანცის ცოლი, ავსტრია-უნგრეთის იმპერატორ კარლ I-ის დედა.
ბიოგრაფია
მარია იოზეფა დაიბადა 1867 წლის 31 მაისს დრეზდენში. იგი იყო საქსონიის მეფე გეორგისა და მისი მეუღლის, ინფანტა მარია ანა პორტუგალიელის ქალიშვილი. მისი გაჩენისას ტახტზე ჯერ კიდევ ბიძამისი, ალბერტი იჯდა, რომელიც ქვეყანას 1902 წლამდე მართავდა. მარცხნივ|მინი|333x333პქ|მარია იოზეფა და ოტო ფრანცი ვაჟებთან ერთად 1884 წელს დედამისი გარდაიცვალა, თუმცა მალევე, 1886 წლის 2 ოქტომბერს, 19 წლის ასაკში, მარია იოზეფა დააქორწინეს ერცჰერცოგ ოტო ფრანც ავსტრიელზე (მეტსახელად სიმპათიური (der Schöne)), იმპერატორ ფრანც იოზეფ I-ის ძმისწულსა და სარაევოში მოკლულ ფრანც ფერდინანდის ძმაზე.
მათი ქორწინება უბედური იყო, რადგანაც ოტო ფრანცმა მასზე იძულებით იქორწინა, რათა მემკვიდრე გაეჩინა და საქსონიასთან არსებული ალიანსი შეენარჩუნებინა. ამის გამო ერცჰერცოგი მარია იოზეფას გამუდმებით ღალატობდა და სამეფო კარზე თითქმის არასოდეს იყო. ღრმადმორწმუნე მარია იოზეფას კი ეს ახარებდა კიდეც, რადგან მისი არყოფნა შესაძლებლობას აძლევდა, რომ „ვაჟები მამის მავნე ზემოქმედებისაგან“ დაეცვა. ცნობილია ისიც, რომ საბოლოოდ მარია იოზეფამაც გააბა რომანი, მისი რჩეული კი ცნობილი ავსტრიელი მსახიობი, ოტო ტრესლერი იყო, რომელიც პირდაპირ სასახლეში სტუმრობდა ხოლმე მას.
აღსანიშნავია, რომ იგი მოესწრო კარლის გარდაცვალებასაც და მეორე მსოფლიო ომის დაწყებასაც. მარია იოზეფა საქსონიელი გარდაიცვალა 1944 წლის 28 მაისს ერლანგენში, გერმანიაში, 76 წლის ასაკში. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს ვენაში, საიმპერატორო მავზოლეუმში.
შვილები
მარია იოზეფას ქმართან მხოლოდ ორი ვაჟი ჰყავდა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 31 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1867 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1944 კატეგორია:ვეტინები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები
მირიან მეფის ქუჩა
მირიან მეფის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); არჩილ მეფისა და ბაგრატ III-ის ქუჩებს შორის. უსახელო ქუჩას მირიან III-ის სახელი ეწოდა 1991 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:საბურთალოს რაიონის ქუჩები
დინამო თბილისის სეზონი 2016-2017
უმაღლესი ლიგა
თეთრი ჯგუფი - პირველი სამეული: თ = ჩატარებული შეხვედრა; მ = მოგებული; ფ = ფრე; წ = წაგებული; გტ = გატანილი გოლი; გშ = გაშვებული გოლი; გს = გატანილ და გაშვებულ გოლთა სხვაობა; ქ = ქულა
წავიდნენ
* — იჯარით
** — იჯარიდან
სქოლიო
2016-17
აბდ ალ-ლაჰ იბნ ალ-ზუბაირი
აბდ ალ-ლაჰ იბნ ალ-ზუბაირი (عبد الله بن الزبير; დ. 624 — გ. 692) — არაბი პოლიტიკური მოღვაწე კურაიშიტთა ტომისა, ანტიხალიფად წოდებული.
ედავებოდა ხალიფას იაზიდ იბნ მუავიას, რომლის გარდაცვალების შემდეგ 683 წელს თავი ხალიფად გამოაცხადა. აბდ ალ-ლაჰ იბნ ალ-ზუბაირის ძალაუფლებას ემორჩილებოდა ერაყი, სამხრეთ არაბეთი, ეგვიპტე და სირიის დიდი ნაწილი. 687 წელს ჩააქრო შიიტების აჯანყება. ომაიანთა ხელისუფლების განმტკიცების შემდეგ ხალიფა აბდ ალ-მალიქ იბნ მარვანის ლაშქარმა ჰაჯაჯ იბნ იუსუფის მეთაურობით 692 წელს ალყა შემოარტყა აბდ ალ-ლაჰ იბნ ალ-ზუბაირის მომხრეებს მექაში. აბდ ალ-ლაჰ იბნ ალ-ზუბაირი ამ ბრძოლაში დაიღუპა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 624 კატეგორია:გარდაცვლილი 692
ვამაზღონი
ვამაზღონი (Vamazğon) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 280 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
იოანე III (ტრაპიზონი)
იოანე III დიდი კომნენოსი (Μιχαήλ Μέγας Κομνηνός; დ. 1321, კონსტანტინოპოლი, ბიზანტიის იმპერია — გ. 1362, სინოპი) — ტრაპიზონის იმპერიის იმპერატორი 1342-1344 წლებში. მიხეილ კომნენოსის ვაჟი.
იოანემ სიცოცხლის უმეტესი ნაწილი კონსტანტინოპოლში გაატარა, სადაც მამამისი 1297 წლიდან ცხოვრობდა. როდესაც მიხეილი ტრაპიზონის იმპერატორი გახდა, სადაც მალევე დაამხეს და დააპატიმრეს, იგი კვლავ კონსტანტინოპოლში რჩებოდა. 1342 წელს ნიკეტას სქოლარესმა და გრიგორი მეიტზომატესმა იოანე მათთან ერთად ტრაპიზონში წასვლასა და ტახტის დაკავებაზე დაითანხმეს. ბიზანტიის მთავრობის მხარდაჭერითა და გენუელთა სამი გალერის დახმარებით, იოანემ ხანმოკლე, თუმცა სისხლისმღვრელი ბრძოლის შემდეგ 4 სექტემბერს ქალაქი დაიკავა. მისი კორონაციის შემდეგ გადაყენებული იმპერატორი ანა კომნენოსი დაახრჩვეს, მისი მხარდამჭერები კი სიკვდილით დასაჯეს ან გადაასახლეს.
იოანე III სუსტი მმართველი აღმოჩნდა, რომელიც მხოლოდ გართობასა და ფუფუნებაზე ფიქრობდა. მან საკუთარი მამის გასათავისუფლებლადაც კი არაფერი იღონა. მიხეილი პატიმრობიდან ნიკეტას სქოლარესმა გაათავისუფლა და ტრაპიზონში დააბრუნა. იოანე III წმინდა საბას მონასტერში გამოკეტეს, სადაც იგი ბიზანტიური დაცვის მეთვალყურეობის ქვეშ იმყოფებოდა, ხოლო ტახტზე კვლავ მიხეილ კომნენოსი ავიდა.
სქოლიო
კატეგორია:ტრაპიზონის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 1321 კატეგორია:გარდაცვლილი 1362 კატეგორია:დამხობილი მონარქები
კოლკენჩის მუნიციპალიტეტი
კოლკენჩის მუნიციპალიტეტი (Colquencha) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის არომას პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 10 586 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 340 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-პასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
არეკიპის რაიონი
არეკიპის რაიონი (Distrito de Arequipa) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 61 519 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4806.17 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 12.8 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
ტიბეთა
ტიბეთა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქედის მუნიციპალიტეტში, წონიარისის თემში (სოფლები: აბუქეთა, ვარჯანისი, კანტაური, საბადური, ტიბეთა, წონიარისი). მდებარეობს მდინარე აჭარისწყლის მარცხენა მხარეს, დაბა ქედიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 154 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ქედის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ვილიანუევა (ლა-გუახირა)
ვილიანუევა (Villanueva) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ლა-გუახირის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 275 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 605 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 87.43 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 270 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-გუახირის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ბენიამინ გოგიშვილი
ბიოგრაფია
1955 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიულ-გეოლოგიური ფაკულტეტი. 1955 წლიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა ა. თვალჭრელიძის სახელობის კავკასიური მინერალური ნედლეულის ინსტიტუტში; 1976 წლიდან იყო ჰიდროთერმული პროცესებისა და მინერალთა სინთეზის განყოფილების გამგე. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. არის მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის და 4 მონიგრაფიის ავტორი; საქართველოში ორი ახალი მიმართულების (ჰიდროთრმულად შეცვლილი ქანების პეტროლოგია და ექსპერ. მინერალოგია) ფუძემდებელი; შეისწავლა კავკასიური სხვადასხვა ტიპის ენდოგენური საბადოები, შეიმუშავა რეგიონული მეტალოგენიური ანალიზისა და საბადოების პროგნოზირების ახლებური საფუძვლები, დაადგინა ფერადი იშვიათი და კეთილშობილი ლითონების ფორმირების კანონზომიერებები; მისი გამოკვლევები საფუძვლად დაედო საქართველოს ზოგიერთ რეგიონში ოქროს საბადოების ძებნასა და პროგნოზირებას; შეიმუშავა ბუნებრივი მორდენიტის ტიპის ცეოლითის, ნატრიუმიანი მეტასილიკატისა და ვულკანური მინისაგან მინერალების მიღებისა და გალენიტის გადამუშავების იაფი და ეფექტიანი მეთოდი; მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი გეოლოგები ბენიამინ კატეგორია:აბაშის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
რადი ხაბიროვი
რადი ხაბიროვი (Радий Хəбиров; დ. 20 მარტი, 1964, საირანოვო, იშიმბაის რაიონი, ბაშკირეთი) — რუსი პოლიტიკოსი. ბაშკირეთის მეთაურის მოვალეობის შემსრულებელი 2018 წლის 11 ნოემბრიდან.
ბიოგრაფია
დაიბადა პედაგოგების ოჯახში. იყო სამი შვილიდან ყველაზე უმცროსი.
1984-1989 წლებში სწავლობდა ბაშკირეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, ხოლო 1992-1994 წლებში იყო თურქეთის დედაქალაქ ანკარაში მდებარე ბილკენტის უნივერსიტეტის მაგისტრანტი.
1981-1982 წლებში მუშაობდა იშიმბაის სატრანსპორტო მრეწველობის ქარხნის მღარავის თანაშემწედ.1889-1992 წლებში არის ბაშკირეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სახელმწიფო სამართლისა და იურიდიული ფაკულტეტის კათედრის ასისტენტი. 1994-1998 წლებში ამავე უნივერსიტეტის უფროსი მასწავლებელია. 2002 წლამდე იურიდიული ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე, ხოლო 2002-2003 წლებში უნივერსიტეტის სამართლის ინსტიტუტის დირექტორია.
პოლიტიკური კარიერა
2003-2008 წლებში ბაშკირეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელია. 2017 წლის 25 იანვრიდან მოსკოვის ოლქის ქალაქ კრასნოგორსკის საქალაქო ოლქის ხელმძღვანელის მოვალეობის შემსრულებელია, ხოლო ამავე წლის 28 მარტიდან ხელმძღვანელი.
2018 წლის 11 ოქტომბერიდან ბაშკირეთის რესპუბლიკის მეთაურის მოვალეობის შემსრულებელია. მეთაურის არჩევნები გაიმართება 2019 წლის 8 სექტემბერს.
ოჯახი
პირველი ქორწინებიდან ჰყავს ორი შვილი: სვეტლანა (1989 წ.) და რიტა (1998 წ. ). 2014 წელს სვეტლანა ხაბიროვა გათხოვდა ავსტრიაში.
მეორე მეუღლე კარინე ხაბიროვა (ქალიშვილობის გვარი — ავეტისიანი ) ექიმი-სტომატოლოგია, მასთან 2017 წელს შეეძინა შვილი ფარიტი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები კატეგორია:ბაშკირეთის მეთაურები
კორეის გვიანი სამი სამეფო
მინი|კორეის გვიანი სამი სამეფო კორეის გვიანი სამი სამეფოს (후삼국 시대, 892—936) შემადგენლობაში შედიოდა სილა, ჰუპექჩე (გვიანი პექჩე), ტხებონი (გვიანი კოგურიო). უკანასკნელი ორი, კორეის სამი სამეფოს მემკვიდრე გაერთიანებული იყო სილაში. კორეის ისტორიის ეს პერიოდი შიდა არეულობის შედეგია, რომელიც დედოფალ ჩინსონის დროს მიმდინარეობდა.
ტხებონი, რომლის მმართველი თავიდანვე გახდა კუნ ე, დაპყრობილ იქნა ტხეჯოს მიერ, რომელმაც ასევე დაიმორჩილა ჰუპექჩე და სილა. 936 წელს ტხეჯომ ახალი სახელმწიფოს, კორიოს ფორმირებაზე განაცხადა. ამ პერიოდში კორეის სამმა სამეფომ არსებობა შეწყვიტა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კორეის ისტორია
უკანგორის ეკლესია
უკანგორის ტაძარი — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი საქართველოში, დმანისის მუნიციპალიტეტის მაშავერას თემის სოფელ უკანგორში.
ტაძარი დათარიღებულია V-VI საუკუნეებით. იგი ერთნავიანი სიგრძივ მიმართული შენობაა, რომელსაც სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან აკრავს ოთხკუთხედი სადიაკვნო. სადიაკვნოს შესასვლელი მხოლოდ ეკლესიის შიგნიდან აქვს. შენობის კედლები ძალიან სქელია. როგორც გარედან, ისე შიგნიდან შემოსილია თლილი ქვის პერანგით. ამჟამად, ჩრდილო-აღმოსავლეთი ნაწილი მიწითაა დაფარული, მოპირდაპირე მხარე კი ჩაქცეულია. აქ კედლებიც ნაწილობრივ ჩამონგრეულია. ტაძარს ორი კარი აქვს, ამიტომაც ეძახიან ორკარიანს. სარკმელი სამია: სამხრეთ-დასავლეთიდან, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან და ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან. ტაძარი შიგნით წარმოადგენს მოგრძო ოთხკუთხედს, რომელიც გადახურულია ცილინდრული კამარით. ამბიონი შემაღლებულია ერთი საფეხურით. საკურთხევლის უკანა კედელზე, სარკმლის ქვეშ, მიშენებული აქვს ტრაპეზი, სიმაღლით 0,75 მ.
შემკულობა, თუ მხედველობაში არ მივიღებთ უადგილო ადგილას ჩაშენებულ ორნამენტულ ქვებს, როგორც ჩანს, არც გარეთ ჰქონია ტაძარს და არც შიგნით. ტაძრის გარშემო, სასაფლაოზე ნაპოვნია წარწერიანი ჯვრის კვარცხლბეკი, რომელიც დიდი ქვის კუბს წარმოადგენს. მასზე გვხვდება 6 სტრიქონიანი მთავრული წარწერა, რომლის მხოლოდ პირველი ოთხი სტროფი იკითხება. წარწერა ხანმეტია და ენათესავება ბოლნისის სიონის უძველეს წარწერებს. ამათ გარდა, ნაპოვნია სხვა წარწერიანი ქვები და ბარელიეფები.
ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:დმანისის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ქვემო ქართლის მხარეში
მალოიულდიბაევო
მალოიულდიბაევო (Малоюлдыбаево; Бәләкәй Юлдыбай) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, ზილაირის რაიონში. მიეკუთვნება იულდიბაევის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ ზილაირიდან განლაგებულია 43 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სიბაიდან 98 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 208 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ზილაირის რაიონის სოფლები
ჩაიკოვსკელები
250პქ|მინი|მარჯვნივ|პროპაგანდისტთა დაპატიმრება, ი. ე. რეპინი ჩაიკოვსკელები, პროპაგანდის დიდი საზოგადოება (Чайковцы, Большое общество пропаганды) — რევოლუციურ-ხელოსნური ორგნიზაცია რუსეთში. ჩაისახა 1868-1869 წლებში როგორც სერგეი ნეჩაევის მოწინააღმდეგეთა ჯგუფი. ნიკოლოზ ჩაიკოვსკის სახელი პირობითად ეწოდა. ორგანიზაციის ბირთვს შეადგენდა სამედიცინო-ქირურგიული აკადემიის სტუდენტთა თვითგანათლების წრე, რომელსაც ჩაიკოვსკი მიეკედლა. წრის ძირითად ამოცანას თვითგანათლების გარდა შეადგენდა პეტერბურგისა და სხვა ქალაქების მოწინავე სტუდენტთა გაერთიანება და შემდეგ კი რევოლუციური მომზადების მიზნით მუშებსა და გლეხებს შორის პროპაგანდა. ჩაიკოვსკელებმა გამოსცეს და გაავრცელეს კარლ მარქსის „კაპიტალის“ I ტომი და სხვა რევოლუციური ლიტერატურა. 1871 წელს მარკ ნატანსონის წრე გაერთიანდა ალექსანდრა კორნილოვას და სოფია პეროვსკაიას ქალთა თვითგანათლების წრესთან. 1872 წელს ჩაიკოვსკელებმა დაიწყეს მუშათა წრეების შექმნა სოფლად რევოლუციური მუშაობისთვის პროპაგანდისტთა მოსამზადებლად. პეტერბურგსა და ოდესაში გაერთიანდა დაახლოებით 400 მუშა. ჩაიკოვსკელების მიერ მომზადებული მუშები (ვიქტორ ობნორსკი, თ. კრავჩენკო და სხვ.) შემდგომ სათავეში ჩაუდგნენ მუშათა პირველ ორგანიზაციებს რუსეთში — „სამხრეთ რუსეთის მუშათა კავშირს“ და „რუს მუშათა ჩრდილოეთის კავშირს“. ორგანიზაციის დამამთავრებელი ეტაპი იყო „ხალხში სიარული“, რომლის ინიციატორებიც ჩაიკოვსკელები იყვნენ. 1873-1874 წლებში ორგანიზაცია ჟანდარმერიამ დაარბია. ჩაიკოვსკელების უმრავლესობა ე. წ. „193-ის პროცესზე“ გაასამართლეს, შემდგომში კი ისინი რევოლუციური ხალხოსნობის ყველა ორგანიზაციაში მონაწილეობდნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:რევოლუციური ორგანიზაციები
კონსტანტინე გოგიშვილი
კონსტანტინე სოლომონის ძე გოგიშვილი (დ. 14 იანვარი, 1905, სოფელი მარანი, სენაკის მაზრა — გ. 10 სექტემბერი, 1984, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1976), წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალერი (1943).
ბიოგრაფია
1927 წელს მუშაობა დაიწყო საქართველოს ჰიდრომეტეოლოროგიულ სამსახურის სამმართველოში; 1941 წელს დაინიშნა ამავე სამსახურის სამმართველოს უფროსის მოადგილედ, 1942 წელს უფროსად; II მსოფლიო ომის დროს ხელმძღვანელობდა ამიერკავკასიისა და ბელორუსიის I ფრონტების მეტეოროლოგიურ სამსახურს; სხვადასხვა წლებში მივლინებული იყო პოლონეთში, ავსტრიაში, უნგრეთში, გერმანიაში, ირანში; 1953 წელს მუშაობა დაიწყო ვახუშტის სახელობის გეოგრაფიულ ინსტიტუტში. 1969-1972 წლებში ორჯერ გაიგზავნა კუბაში, სადაც ხელმძღვანელობდა საბჭოთა მეტეოროლოგთა ჯგუფს; გოგიშვილის შრომაში „საქართველოს ჰავის გენეზისის ცირკულაციური ფაქტორების გამოკვლევა“ შესწავლილია სამხრეთ კავკასიაში ჰაერის ცივი მასების შემოჭრის პირობები, დამუშავებულია ჰაერის თბილი და ცივი ნაკადების გავრცელების მრავალწლიური რეჟიმი და სხვ. გოგიშვილს გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სამეცნიერო ნაშრომი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კონსტანტინე კატეგორია:გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორები
ივანე მაჩაბლის ქუჩა
ივანე მაჩაბლის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (სოლოლაკი); გიორგი ლეონიძის ქუჩიდან ლადო ასათიანის ქუჩამდე. ქუჩის განაშენიანება XIX საუკუნის 30–40-იან წლებში დაიწყო. თავდაპირველად ბაღის ქუჩა ერქვა, შემდეგ ეწოდა იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის შვილიშვილის, დიდი მთავრის სერგის სახელი. შეტანილია 1851 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში. 1923 წლიდან ივანე მაჩაბლის სახელი ჰქვია. ქუჩის ხუროთმოძღვრული სახე XIX საუკუნის ბოლო ათეულ წლებსა და XX საუკუნის დასაწყისში ჩამოყალიბდა და ამ პერიოდის თბილისის ხუროთმოძღვრების საუკეთესო ნიმუშად იქცა. შენობები ძირითადად რენესანსულ-ბაროკოული და მავრიტანული სტილისაა, მათგან აღსანიშნავია დავით სარაჯიშვილის საცხოვრებელი სახლი № 13 (შემდგომში მწერალთა კავშირის შენობა, 1905 არქიტექტორი კ. ცაარი), XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლი № 17 და სხვა. ქუჩაზე დგას სანდრო ახმეტელის (მოქანდაკე მერაბ ბერძენიშვილი, არქიტექტორი შოთა ყავლაშვილი) და გალაკტიონ ტაბიძის (მოქანდაკე ბიძინა ავალიშვილი) ბიუსტები.
ლიტერატურა
მაჩაბელი
გრიგოლ ურატაძე
გრიგოლ (გრიშა) ურატაძე (დ. 10 თებერვალი, 1878, აცანა — გ. 12 თებერვალი, 1959, პარიზი) — ქართველი პოლიტიკოსი, დიპლომატი, დამფუძნებელი კრების წევრი, რუსეთში საქართველოს პირველი ელჩი.
ბიოგრაფია
სოფლის ოთხკლასიანი სასწავლებლის დასრულების შემდეგ სწავლა განაგრძო სამასწავლებლო სემინარიაში, რომლის დასრულებაც ვერ შეძლო. შემდეგ სწავლობდა პეტერბურგის ფსიქონევროლოგიურ ინსტიტუტში, საიდანაც გარიცხეს. 1900-იანი წლების დასაყისში ასწავლიდა ნიგოითის სკოლაში. 1902 წელს მონაწილეობდა ნიგოითის გლეხთა გამოსვლაში. დააპატიმრეს 1903 წელს და იჯდა ქუთაისის ციხეში, გადაასახლეს ორენბურგში, საიდანაც გაიქცა და საქართველოში დაბრუნდა. აქტიურად მონაწილეობდა გურიის რევოლუციურ გამოსვლებში 1905 წელს. რევოლუციის დამარცხების შემდეგ აგრძელებდა არალეგალურ საქმიანობას გურიაში, ქუთაისსა და თბილისში. 1906 წელს იყო რსდმპ სტოკჰოლმის ყრილობის დელეგატი თბილისის ორგანიზაციიდან, ხოლო 1907 წელს იყო ლონდონის ყრილობის დელეგატი ფოთის ორგანიზაციიდან. 1909 წლის 6 მაისს მეორედ დააპატიმრეს. 1911 წელს არალეგალურად გაემგზავრა საზღვარგარეთ, ცხოვრობდა ჟენევაში. 1912 წელს ურატაძე ვლასა მგელაძესთან ერთად მონაწილეობდა ვენაში ქართული დელეგაციის მუშაობაში, სადაც ლევ ტროცკის ჰქონდა შექმნილი ლენინის პოლიტიკის საწინააღმდეგო სოციალ-დემოკრატიული ფრაქცია. მეფის რუსეთის დროს კიდევ სამჯერ იყო დაპატიმრებული, ორჯერ გააძევეს კავკასიიდან, ბოლოს დააპატიმრეს 1912 წელს პეტერბურგში და გადაასახლეს პერმის გუბერნიის ჩერდინის მაზრაში. გადასახლებიდან დაბრუნდა 1915 წელს და გამოსცემდა ჟურნალს „ახალი კვალი“
აქტიურ მონაწილეობას იღებდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ჩამოყალიბების საქმეში, 1917 წელს იყო საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი. 1918 წელს იყო ქუთაისის საქალაქო საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე, საქართველოს პარლამენტის წევრი. ხელი მოაწერა დამოუკიდებლობის აქტს. 1919 წლიდან იყო დამფუძნებელი კრების წევრი., სამანდატო კომისიის თავმჯდომარე. 1920 წლის აპრილის ბოლოს ხელმძღვანელობდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დელეგაციას მოსკოვში. მანვე მოაწერა ხელი 1920 წლის 7 მაისს საქართველოსა და რუსეთს შორის სამშვიდობო ხელშეკრულებას, რომლითაც მოხდა საქართველოს იურიდიული აღიარება. 1921 წელს საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაება წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 22 მაისს დააპატიმრა ჩეკამ. მოთავსებული იყო მეტეხის ციხეში. ივლისში გამოუშვეს ავადმყოფობის გამო. დაბრუნდა გურიაში, სადაც კვლავ დააპატიმრეს და მოათავსეს ოზურგეთის ციხეში, რამდენიმე თვის შემდეგ კი გურიიდან გააძევეს. 1922 წლის დასაწყისისთვის წავიდა ემიგრაციაში. თავდაპირველად ცხოვრობდა პრაღაში, შემდეგ პარიზში, საფრანგეთში. იქ დაწერა რამდენიმე მონოგრაფია და წერილი საქართველოში რევოლუციური მოძრაობის და საბჭოთა კავშირის პოლიტიკის შესახებ. 1929-1936 წლებში რედაქტორობდა გაზეთ „დამოუკიდებელ საქართველოს“. გარდაიცვალა ემიგრაციაში. დაკრძალეს 14 თებერვალს, ლევილის სასაფლაოზე. 1968 წელს სტენფორდის უნივერსიტეტმა გამოსცა ურატაძის „Reminescences of a Georgian Social Democrat".
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1878 კატეგორია:გარდაცვლილი 1959 კატეგორია:დაბადებული 10 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 12 თებერვალი კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:ქართველები საფრანგეთში კატეგორია:ქართველი დიპლომატები კატეგორია:დაკრძალულები ლევილის სასაფლაოზე
ვალაჩოლა
ვალაჩოლა (Vələçola) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
კოლკირის მუნიციპალიტეტი
კოლკირის მუნიციპალიტეტი (Colquiri) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის ინკისივის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 20 295 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 029 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-პასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ალაროდიული ენები
ალაროდიული ენები — ასე უწოდებდა XIX საუკუნის ზოგი დასავლეთევროპელი მეცნიერი (კერძოდ, ფ. ჰომელი) სავარაუდებელ ენობრივ ერთობას (ენათა ოჯახს), რომელშიც აერთიანებდნენ ქართველურ, სხვა კავკასიურ ენებსა და წინა აზიის მთელ რიგ ენებს (ხეთურს, ელამურს, ურარტულსა და სხვა). სახელწოდება „ალაროდიული ენები“ მომდინარეობს ალაროდების სახელიდან.
ლიტერატურა
კატეგორია:სავარაუდებელი ენათა ოჯახები
რუმინეთისა და მოლდოვის გაერთიანება
რუმინეთისა და მოლდოვას გაერთიანება (Unirea Republicii Moldova cu România) — ორი დამოუკიდებელი ქვეყნის გაერთიანების იდეა, რომელიც პოპულარული გახდა 80-იანი წლების ბოლოს, სსრკ-ის დაშლის პერიოდში. ორი რუმინულად მოსაუბრე ქვეყნის გაერთიანების მოძრაობის ხელისშემწყობი გახდა 1989 წლის რუმინეთის რევოლუცია და 1991 წელს მოლდოვის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვება. იდეა ფართოდაა გავრცელებული რუმინეთში, თუმცა მოლდოვაში მას მხარს მოსახლეობის მცირე ნაწილი უჭერს. გაერთანების მომხრეებს „იუნიონისტებს“ (unioniști) უწოდებენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინული ნაციონალიზმი კატეგორია:რუმინეთის პოლიტიკა კატეგორია:მოლდოვა-რუმინეთის ურთიერთობები კატეგორია:ირედენტიზმი
ურავლის ტრიკონქი
ურავლის ტრიკონქი — ეკლესია ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფელ ურაველში. მდებარეობს სოფელ ხეოთისაკენ მიმავალი გზის მარცხენა მხარეს ხევში. არქიტექტურული ნიშნებით თარიღდება XI საუკუნით.
ეკლესია მცირე ზომისაა და წარმოადგენს ტრიკონქის ტიპის ნაგებობას. ნაგებია წითელი, თითქმის აგურისფერი ქვით. ტაძრის გეგმა ჯვრის მოხაზულობისაა, რომლის აღმოსავლეთი, სამხრეთი და ჩრდილოეთი მკლავები შიგნიდან ნახევარწრიულადაა მომრგვალებული. აღნიშნული ტიპის ნაგებობები საქართველოში XI საუკუნეზე გვიან აღარ გვხვდება.
შენობას შერჩენილი აქვს მცირეოდენი მოხატულობა და წარწერა, რომელიც უთარიღოა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გერმანული კავკასიური ექსპედიცია
გერმანული კავკასიური ექსპედიცია — 1918 წელს, მსოფლიო ომის მიმდინარეობის ბოლო წელს კავკასიაში მოვლენები ძალიან სწრაფად იცვლებოდა. ბოლშევიკური გადატრიალების შემდეგ კავკასია, ფაქტობრივად, გამოეყო რუსეთს, ამასთანავე, კავკასიის ფრონტი დატოვა რუსულმა არმიამ, რომლის ჩანაცვლება მცირერიცხოვანმა კავკასიურმა ეროვნულმა შენაერთებმა დაიწყეს.
1918 წლის მარტში ბრესტ-ლიტოვსკის ხელშეკრულებით ზურგგამაგრებულმა ოსმალებმა კავკასიის ფრონტზე წარმატებული შეტევა დაიწყეს. ამავე პერიოდში კავკასიური პოლიტიკა გაააქტიურეს გერმანელებმაც, მათი დაინტერესება კავკასიით განპირობებული იყო ომისთვის საჭირო ნედლეულის მიღებით; გეოგრაფიული პლაცდარმის შექმნით მომავალში თურქესტანსა და ინდოეთში ინგლისის წინააღმდეგ საბრძოლველად; ქართული სამოკავშირეო არმიის ჩამოყალიბებით. გერმანია გამოვიდა შუამავლად საქართველოსა და ოსმალეთს შორის და გერმანიის პროტექტორატით საქართველომ 1918 წლის 26 მაისს დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. გერმანიის კავკასიური ექსპედიცია 1918 წლის ივნისიდან დაიწყო, ქვეყანაში შემოვიდა რამდენიმე ათასი გერმანელი ჯარისკაცი, მისიას ხელმძღვანელობდა გერმანელი გენერალ-მაიორი ფრიდრიხ კრეს ფონ კრესენშტაინი. მისიის შტაბი თბილისში იყო განთავსებული, მისიის ლეგაციის მდივანი იყო ფრიდრიხ შულენბურგი. გერმანული სამხედრო მისია არ ერეოდა საქართველოს შიდა საქმეებში, პირიქით, გერმანელი სამხედრო მრჩევლები ხელს უწყობდნენ ქართველებს შეიარაღებული ძალების ჩამოყალიბების საქმეში, ასევე, ზოგიერთ სამხედრო ოპერაციაში ქართული ჯარის გვერდით გერმანელი ჯარისკაცებიც იბრძოდნენ. გერმანული სამხედრო მისია კავკასიიდან გერმანელთა მიერ მსოფლიო ომის წაგების შემდეგ გავიდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
აბდ ალ-ლაჰ იბნ ალ-საიდ მუჰამადი
აბდ ალ-ლაჰ იბნ ალ-საიდ მუჰამადი (عبدالله بن سيد محمد خليفة; დ. 1846 — გ. 24 ნოემბერი, 1899) — მაჰდის გარდაცვალების შემდეგ სუდანის დამოუკიდებელი სახელმწიფოს გამგებელი (1885–1898).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1846 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1899 კატეგორია:სუდანელი პოლიტიკოსები
გიორგი მიროტაძის ქუჩა
გიორგი მიროტაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); კონსტანტინე გამსახურდიას გამზირიდან ვახტანგ ბოჭორიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ადრე ოჟიოს ქუჩა ერქვა. 1925-1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი“ შეტანილია საბურთალოს ახალი ქუჩების სიაში. აფხაზეთის ომში დაღუპული მედიკოსი სტუდენტის — გიორგი მიროტაძის სახელი ეწოდა 1994 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:საბურთალოს რაიონის ქუჩები
ჯამასპი
ჯამასპი ( გ. 540) – სასანიდური ირანის 21-ე შაჰინშაჰი 496-498 წლებში, პეროზ I-ის უმცროსი ვაჟი, კავად I-ის ძმა.
ჯამასპის ცხოვრების შესახებ მცირე რამ არის ცნობილი. 496 წელს აჯანყებულმა არისტოკრატიამ მისი უფროსი ძმა, კავად I ტახტიდან ჩამოაგდო და შაჰინშაჰის ტიტული სწორედ ჯამასპს უბოძა. ჯამასპი იყო ჭკვიანი მმართველი. სახელმწიფოს სტაბილიზაციის მიზნით შეამცირა მოსახლეობაზე დაკისრებული გადასახადები. ხელს უწყობდა მაზდეანობის გავრცელებას იმპერიის სხვადასხვა კუთხეში.
498 წელს სპარსეთში დიდმა აჯანყებამ იფეთქა. ამბოხებულთა ლიდერი, კავად I ეფთალიტების დახმარებით ქტესიფონში შეიჭრა. ჯამასპი ძმის სასარგებლოთ გადადგა და ცხოვრება სომხეთში განაგრძო. კავად-შაჰმა ჯამასპს სამართავად მამულებიც კი უბოძა. ჯამასპმა ხაზარების წინააღმდეგ გაილაშქრა, წაართვა მათ კავკასიაში დაკავებული ტერიტორიები და სასანიანთა ირანს შეუერთა.
ჯამასპი მისი ძმისშვილის, ხოსრო I-ის მმართველობის პერიოდში გარდაიცვალა. მოგვიანებით, მისმა შთამომავლებმა გილანში დააფუძნეს ფადუსპანიდთა დინასტია, რომელმაც 1598 წლამდე იარსება.
ლიტერატურა
კატეგორია:გარდაცვლილი 530-იანები კატეგორია:V საუკუნის სასანიანი მონარქები კატეგორია:სპარსეთის მონარქები კატეგორია:დამხობილი მონარქები კატეგორია:სასანიანი შაჰები
ფრაიბურგის ადმინისტრაციული ოლქი
ფრაიბურგის ადმინისტრაციული ოლქი — ერთ-ერთი ბადენ-ვიურტემბერგის ოთხი ადმინისტრაციული ოლქიდან. მდებარეობს გერმანიის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით, იყოფა 9 რაიონად და 1 თავისუფალ ქალაქად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის ადმინისტრაციული ოლქები
ვანედი
ვანედი (Vənədi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 996 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
ProSiebenSat.1 Media
ProSiebenSat.1 Media (აბრევიატურა:P7S1) — გერმანული მასობრივი მედია კომპანია. დაარსდა 2000 წელის 2 ოქტომბერს. თავმჯდომარე და აღმასრულებელი დირექტორი არის ტომას ებელინგი. კომპანიის შტაბ-ბინა მდებარეობს უნტერფერინგში, გერმანიაში.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანიის მედია კომპანიები კატეგორია:დანიის ტელევიზია
კომანჩეს მუნიციპალიტეტი
კომანჩეს მუნიციპალიტეტი (Comanche) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის პაკახესის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 3 490 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 461 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-პასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
არჯევან-სარვანის ეკლესია
300px|მინი არჯევან-სარვანის ეკლესია — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი ქვემო ქართლის მხარეში, წალკის მუნიციპალიტეტში, სოფელ არჯევან-სარვანში. მდებარეობს სოფლის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილიში. აგებულია X-XI საუკუნეებში. ზოგიერთი წყარო მას XI-XII საუკუნეებით ათარიღებს.
არჯევან-სარვანის ეკლესია წარმოადგენს დარბაზული ტიპის ნაგებობას. აშენებულია დიდი ზომის დამუშავებული კვადრებით. გადახურულია ლორფინით. ეკლესია გეგმაში მართკუთხაა, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდით, რომელშიც ორი თაღოვანი ნიშია. საკურთხევლის იატაკი დარბაზის იატაკთან შედარებით აწეულია ერთი საფეხურით. სამხრეთიდან არსებული შესასვლელი არქიტრავულია. არქიტრავზე ამოკვეთილია კვარცხლბეკზე აღმართული ჯვარი, რომელსაც შემოუყვება ბოლოებში ჰორიზონტალურად გაშლილი, ნახევარწრიული ლილვი. ეკლესიას აქვს თაღოვანი სარკმელები სამხრეთის და აღმოსავლეთის კედლებზე, რომლის საფუძველზეც ნათდება ინტერიერი. აღმოსავლეთის სარკმელს შემოვლებული აქვს მოჩუქურთმებული საპირე. სარკმლის მარჯვენა მხარეს ხუთსტრიქონიანი ასომთავრული წარწერაა, რომელშიც მოიხსენიება „მეფეთ მეფე გიორგი“ და ეკლესიის ამშენებელი მექარვე. ეკლესიის ეზოში სამაროვანია გამართული, ჩრდილო-აღმოსავლეთით კი ნამოსახლარის ნაშთები შეინიშნება.
არჯევან-სარვანის ეკლესიას კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა 2006 წლის 30 მარტს საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტროს მიერ, ხოლო ამავე წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის № 665 ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:წალკის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ალექს ჰიგინსი
ალექს ჰიგინსი (Alexander „Alex“ Gordon Higgins; დ., ბელფასტი, ჩრდილოეთი ირლანდია — გ. , ბელფასტი, ჩრდილოეთი ირლანდია) — ჩრდილოეთირლანდიელი პროფესიონალი სნუკერისტი. 1972 და 1982 წლების სნუკერის მსოფლიო ჩემპიონატის, 1983 წლის დიდი ბრიტანეთის სნუკერის ჩემპიონატის, 1978 და 1981 წლების მასტერსის, ასევე სხვა 20-ზე მეტი პროფესიონალური შეჯიბრის გამარჯვებული. თითქმის ორი ათწლეულის მანძილზე — 1970-იანების დასაწყისიდან დაწყებული 1980-იანების მიწურულამდე — ჰიგინსი ნებისმიერ მსხვილ ტურნირზე გამარჯვების პრეტენდენტთა სიაში იყო.
ალექს ჰიგინსი ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარული და ნიჭიერი სნუკერისტია სნუკერის ისტორიაში. მან მიიღო ზედმეტსახელი „ქარიშხალი“ თამაშის სწრაფი ტემპის გამო. მას, ჯიმი უაიტსა და რონი ო'სალივანს ზოგჯერ უწოდებენ სამ ყველაზე არაორდინალურ მოთამაშეს ბილიარდის ამ სახეობაში — თითოეულმა მათგანმა, თავის დროზე, შეძლო სნუკერის სათამაშო შესაძლებლობებისა და სნუკერზე წარმოდგენის გაფართოება ლამაზი და შემტევი სათამაშო სტილის მეშვეობით. ამასთან ერთად უნდა აღინიშნოს, რომ სწორედ ჰიგინსის წყალობით სნუკერის პოპულარობა მსოფლიოში მკვეთრად გაიზარდა.
გამოსვლების სტატისტიკა
ქვემოთ მოცემულია ალექს ჰიგინსის გამოსვლების სტატისტიკა სეზონის სამ ძირითად ტურნირზე — მსოფლიო ჩემპიონატზე, დიდი ბრიტანეთის ჩემპიონატსა და მასტერსზე.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები სნუკერში კატეგორია:ჩრდილოეთირლანდიელი სნუკერისტები კატეგორია:დაბადებული 18 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2010
ალტო-სელვა-ალეგრეს რაიონი
ალტო-სელვა-ალეგრეს რაიონი (Distrito de Alto Selva Alegre) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 500 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 72 818 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 10 000 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 6.98 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
მატრაევო (ზილაირის რაიონი)
მატრაევო (Матраево; Матрай) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, ზილაირის რაიონში. მიეკუთვნება მატრაევოს სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ ზილაირიდან განლაგებულია 58 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სიბაიდან 105 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 940 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ზილაირის რაიონის სოფლები
თემი
თემი — სოციალური ორგანიზაციის პირველი ფორმა.
ისტორია
საგვარეულო თემი წარმოიქმნა სისხლით ნათესაობის ბუნებრივ საწყისებზე საზოგადოებრივი განვითარების საწყის საფეხურზე. პირველყოფილი გვაროვნული თემები ჩამოყალიბდნენ მაშნ, როდესაც კოლექტიური და თემური ცხოვრება აუცილებელი იყო ადამიანის გადასარჩენად. დროთა განმავლობაში ის გადაიქცა ტერიტორიულ, სასოფლო თემად. პირველყოფილი გვაროვნული თემების დაშლის შემდეგ სასოფლო თემები განსაკუთრებულ როლს ასრულებდა გლეხური მეურნეობის, კერძოდ მიწათსარგებლობის მოწესრიგებაში. თემის ორგანიზაცია და ფუნქციები განისაზღბრებოდა სახელმწიფო ან ჩვეულებითი სამართლით. თემობრიობა ხასიათდებოდა კოლექტიური და კერძო საკუთრების თანაარსებობით, არსებოდბდა როგორც კერძო ოჯახის, ასევე საერთო სათემო საკუთრება. ინდოეთსა და ეგვიპტეში ჩამოყალიბდა კასტური თემური წყობილება, რომელიც ბევრად უფრო კარჩაკეტილი იყო, ვიდრე ანტიკური და გერმანული თემები. ძველი გერმანული, ევროპული და სლავურითემები („მარკა“, „ობშჩინა“, „კლანი“), ჩამოყალიბდა როგორც სასოფლო თემები, როგორც წვრილმწარმოებელთა ერთობლიობა. ეს თემები ფეოდალური ურთიერთობის პირობებში ინარჩუნებდა მმართველობის დემოკრატიულ საწყისებს და ფეოდალთაგან იცავდა მეთემეთა წვრილ მეურნეობას. დასავლეთ ევროპაში თემი ასევე წარმოადგენდა ქალაქის, ამქრის, გილდიის საწყის ნიმუშსაც. ფეოდალური ურთიერთობების დაშლის პერიოდში, ბატონყმობის გაუქმების შემდეგ თემმის ცხოვრებას აწესრიგებდა სახელმწიფო კანონები. თემები საბოლოოდ ჩამოყალიბდა სახელმწიფოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ ერთეულად.
თემი ევროპაში
თემი ევროპის ბევრმა ქვეყანამ შემოინახა. ევროპაში სათემო მმართველობა შუასაუკუნეობრივი ყოფის ერთ-ერთი დასაყრდენი იყო. თემს გააჩნდა სამეურნეო, ადმინისტრაციული და სოციალ-კულტურული ფუნქცია, თემი განაგებდა განუყოფელ მიწებს, ის რთავდა თემის წევრებს ამ მიწით სარგებლობის უფლებას. თემს გააჩნდა სასამართლო და ფისკალური ფუნქციებიც. სასოფლო თემი იყო ფეოდალის მმართველობის ქვეშ, თემის თავკაცობას (მამასახლისს, მსაჯულს) ან უშუალოდ ბატონი ნიშნავდა, ან თემი ირჩევდა ბატონის მეთვალყურეობით. თემს შეეძლო ფეოდალისთვის წინააღმდეგობის გაწევა და საკუთარი ტყე-ველისა და რენტის ოდენობის დაცვა. ზოგიერთი თემი ახერხებდა მიეღო თვითმმართველობის უფლება, რაც სპეციალური ქარტიითაც იყო დამოწმებული.
თემი საქართველოში
საქართველოში თემი მხოლოდ ტერიტორიული ერთეულის აღმნიშვნელი ტერმინი იყო. ის ქართულ წერილობით ძეგლებში ჩნდება XI საუკუნეში.ის პირველად ნახსენებია პეტრიწონის 1083 წლით დათარიღებულ ტიპიკონში. ქართული თემი მომდინარეობს ბერძნული თემადან. ქართულ წყაროებში ამ ტერმინით გამოიხატებოდა ქვეყნის ესა თუ ის ნაწილი, მაგ. ტაო, ჯავახეთი, კახეთი და ა. შ., გარდა ამისა, თემი აღნიშნავდა ერთ რომელიმე ხეობას (მაგ: ქვაბულიანთ თემი). შემდეგ თემის მნიშვნელობა ვიწროვდება და აღნიშნავს სოფელთა ჯგუფს ან სულაც ერთ დიდ სოფელს.
თემები შემონახულია საქართველოს თითქმის ყველა ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარის ტრადიციულ ყოფაში. მაგალითად პარხალში დღემდე არსებობს ეთნიკურად ქართული თემები ხევაი, ბალხი და ქობაი. სვანეთში თემი გამოიყენებოდა როგორც ტერიტორიული, ასევე გვაროვნული ერთობის აღსანიშნავად. XIX საუკუნის ბოლოს სვანეთში 15 ტერიტორიული თემი ფიქსირდება, აქედან 12 ზემო, ხოლო სამი ქვემო სვანეთში. ფშავში თერთმეტი ტერიტორიული თემია დაფიქსირებული. თითოეულ თემს თავისი ფუძე სოფელი და სათემო სალოცავი გააჩნდა. რვა თემი არსებობდა ისტორიულ ხევსურეთში და ასევე რვა — თუშეთში.
გვიანი შუა საუკუნეების საქართველოში თემი აღნიშნავდა ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ ერთეულს. იმერეთის სამეფოში ადმინისტრაციული დაყოფის ძირითად ერთეულს წარმოადგენდა სასოფლო-სამეზობლო თემი. თემი წარმოადგენდა რამდენიმე სოფლის გაერთიანებას. თემი იღებდა სამართლებრივი ძალის მქონე გადაწყვეტილებებს, მას ევალებოდა სასოფლო გზების მოვლა-პატრონობა, ეკისრებოდა კოლექტიური პასუხისმგელობა სხვადასხვა სამეფო თუ საეკლესიო ვალდებულებების შესრულებაში. თემი ორგანიზაციულად ეკლესიასთან იყო დაკავშირებული. ყველა თემს საკუთარი „თემის ხატი“ გააჩნდა, თემის ხატის დღეობა კი თემის მთავარ დღეობას წარმოადგენდა. აღმოსავლეთ საქართველოს მთაში არსებულ თემებს საერთო სარგებლობაში ჰქონდათ ტყე, საძოვრები და სახვნელი მიწის ნაწილი, ცალკე არსებობდა სათემო ჯვრის მიწები. სათემო მიწათმფლობელობა არსებობდა ქართლსა და კახეთში. აქ სათემო საერთო მიწებში შედიოდა როგორც სახვნელი, ასევე სათიბ-საძოვარი მიწები. ეთნოგრაფიულად დადასტურებულია ქიზიყში სათემო მიწების თავისუფალი და პერიოდული გადანაწილება.
XIX საუკუნეში ქართულ თემებსს ეწოდა სასოფლო საზოგადოებები და დაემორჩილა რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო კანონებს. სასოფლო საზოგადოება იმართებოდა კრების მეშვეობით. 1927-1929 წლებში თემები დაუმორჩილეს სასოფლო საბჭოებს. კოლექტივიზაციამ მოახდინა თემის ლიკვიდაცია. სათემო საკუთრება გადავიდა სოფსაბჭოების განკარგულებაში. საკუთრებაში. სახელმწოფო საბჭოებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თემი
კომბაიის მუნიციპალიტეტი
კომბაიის მუნიციპალიტეტი (Combaya) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის ლარეკახის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 2 433 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 80 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-პასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
მარტვილის ქუჩა
მარტვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს კრწანისის რაიონში (ორთაჭალა); ბეჟან კალანდაძის ქუჩიდან ვახტანგ გორგასლის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 40-იან წლებამდე ნადიკვრის II ქუჩა ერქვა, შემდეგ მარტვილის ქუჩა ეწოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კრწანისის რაიონის ქუჩები
აზერბაიჯანის სახელმწიფო აკადემიური ფილარმონიის დარბაზი
მინი|აზერბაიაჯანის სახელმწიფო აკადემიური ფილარმონიის დარბაზი
აზერბაიჯანის სახელმწიფო აკადემიური ფილარმონიის დარბაზი (აზერბ. Müslüm Maqomayev adına Azərbaycan Dövlət Akademik Filarmoniyası) — შენობა მდებარეობს ბაქოში, არის მთავარი საკონცერტო დარბაზი აზერბაიჯანში, რომელიც აშენდა 1910 წელს.
ისტორია
აზერბაიჯანის სახელმწიფო აკადემიური ფილარმონიის დარბაზი 1910–1912 წლებში აშენდა ქალაქის ელიტის თხოვნით და სომეხი არქიტექტორის გაბრიელ ტერ–მიქელოვის მიერ იყო შექმნილი იტალიის რენესანსის (ექსტერიერის) და გერმანული როკოკოს (ინტერიერის) სტილში. მისი დიზაინი შთაგონებული იყო მონტე-კარლოს კაზინოს შენობების არქიტექტურული სტილით, განსაკუთრებით მონტე-კარლოს ოპერადან.
საზოგადოებისთვის ეს ადგილი ცნობილია, როგორც საზოგადოებრივი შეკრების საზაფხულო ცენტრი. 1936 წლამდე თავდაპირველად იყო ორგანიზებული, როგორც ბაქოს მდიდარი ფენისთვის, რომლებიც ესწრებოდნენ ბანკეტებსა და სხვადასხვა გასართობებ ღონისძიებებს. რუსეთის სამოქალაქო ომის დროს იგი საზოგადოებრივი მიტინგების ადგილი იყო. 1936 წელს კლუბი გადაკეთდა ფილარმონიის რეზიდენციად და მიზნად ისახავდა აზერბაიჯანული კლასიკური და ხალხური მუსიკის პოპულარიზაციას. 1937 წლის 11 აგვისტოს შენობა გარემონტდა და მას აზერბიაჯანელი კომპოზიტორის და დირიჟორის მუსლიმ მაგომაევის სახელი მიენიჭა.
1995 წელს დარბაზი 8 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში დახურული იყო, კიდევ ერთი რემონტის გამო. ამასთან, იმ პერიოდში უმეტესად საერთოდ არ ჩატარებულა აღდგენითი სამუშაოები, რამაც ბაქოს მრავალი მაცხოვრებლის უკმაყოფილება გამოიწვია. აზერბაიჯანის კულტურის მინისტრმა ასეთი შეფერხება ახსნა იმით, რომ მიწისქვეშა წყლებმა დროთა განმავლობაში დააზიანეს შენობის საძირკველი. ამის მიუხედავად, გავრცელდა ინფორმაცია (ძირითადად ოპოზიციურ მედიაში) იმის შესახებ, რომ მთავრობის მიერ რემონტისთვის გამოყოფილი თანხა ან სხვადასხვა გამოჩენილი მუსიკოსის მიერ შემოწირული თანხა (მაგალითად: მსტისლავ როსტროპოვიჩი პოლონელი-რუსი ვიოლონჩელისტის და დირიჟორის, საზოგადო მოღვაწის, ადამიანის უფლებათა დამცველის, საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტისა და ბაქოს მკვირდის შეწირული თანხა) დიდწილად მიითვისეს ბიუროკრატებმა და ოფიციალურმა პირებმა.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:ბაქოს საკონცერტო დარბაზები კატეგორია:აზერბაიჯანის კულტურა
47 (რიცხვი)
ორმოცდაშვიდი — ორმოცდამეშვიდე ნატურალური რიცხვი. არის ორმოცდაექვსის მომდევნო და ორმოცდარვის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 47. 47 არის კენტი და მარტივი რიცხვი. სიტყვა „ორმოცდაშვიდი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ორი ოცი და შვიდი (იგულისხმება ორმოცზე შვიდი ერთეულით მეტი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიცხვები
ვასილ გოგლიძე
ვასილ (ვლასი) მიხეილის ძე გოგლიძე (დ. 8 მარტი, 1927, სოფ. კომანდელი, ახლანდ. ონის მუნიციპალიტეტი — გ. 27 აგვისტო, 2005, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1978), პროფესორი (1978).
ბიოგრაფია
1949 წელს დაამთავრა ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი საავტომობილო გზების სპეციალობით. 1953–1956 წლებში მუშაობდა მოსკოვის საავტომობილო გზების საკავშირო სამეცნიერო–კვლევით ინსტიტუტში; 1961 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტზე; 1964-2001 წლებში იყო საავტომობილო გზებისა და აეროდრომების კათედრის გამგე; 2001 წელს აირჩიეს მოსკოვის საავტომობილო–საგზაო ინსტიტუტის საპატიო პროფესორად. ავტორია 10–მდე სახელმძღვანელოსი და 30–მდე გამოგონების; მისი სამეცნიერო კვლევები ეხება მეტროპოლიტენების, ხიდებისა და სატრანსპორტო გვირაბების დაპროექტებასა და მშენებლობას
იყო გარემოს დაცვის აკადემიის და საქართველოს საინჟინრო აკადემიის წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1927 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2005 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ვასილ კატეგორია:ტექნიკურ მეცნირებათა დოქტორები კატეგორია:ქართველი პროფესორები კატეგორია:საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
მანანა ჯებაშვილი
მანანა ჯებაშვილი (დ. 21 იანვარი, 1961, თბილისი) — ქართველი 	ექიმი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი.
1984 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “.
მარტყოფის ქუჩა
მარტყოფის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ნიკიფორე ირბახის ქუჩიდან კონსტანტინე ერისთავის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. აქვს 1 შესახვევი, 2 ჩიხი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ისნის რაიონის ქუჩები
ევფრატის ფარი
ოპერაცია ევფრატის ფარი (Operasyon "Fırat Kalkanı") ან ჯარაბულუსის ბრძოლა — საზღვრისპირა ბრძოლა, რომელიც მიმდინარეობს მთელს სირიის საზღვარზე ქალაქ ჯერაბლუსთან, თურქეთის სამხედროების ოფიციალური განცხადებით, სირიის თავისუფალი არმია, თურქეთის სპეცსამსახურების მხარდაჭერით, და ასევე სხვა შეიარაღებული ფორმირებების დახმარებით, ებრძვის როგორც ისლამურ სახელმწიფოს, ისევე სირიის დემოკრატიულ ძალებს (ქურთებს).
თურქეთის პრეზიდენტის რეჯეფ თაიფ ერდოღანის განცხადებით, რომელიც მიმდინარე ოპერაციის პირველ დღეს გააკეთა, ეს კამპანია ისლამური სახელმწიფოს და ქურთების (სირიის დემოკრატიულ ძალების) წინააღმდეგ მიმართულია, რომლებიც ტერორისტული ჯგუფებია და საფრთხეს უქმნიან თურქეთს ჩრდილოეთ სირიაში. ოპერაციამდე, სირიის ქურთი ძალები მიიწევდნენ ჯერაბლუსამდე, მანბიჯში გამარჯვების შემდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ომები კატეგორია:2016 წლის კონფლიქტები კატეგორია:სირიის სამოქალაქო ომი