cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჰარლემი
კრიმინალი
1940 წლის სტატისტიკის მიხედვით ჰარლემში წელიწადში 100-მდე მკვლელობა ხდებოდა, თუმცა „გაუპატიურება ძალიან იშვიათი“ იყო. 1950 წლისთვის თითქმის მთელი თეთრკანიანი მოსახლეობა ტოვებს ჰარლემს, ხოლო 1960 წლისთვის შავკანიანი საშუალო კლასიც წავიდა. ამავე პერიოდში ორგანიზებული კრიმინალის კონტროლი ებრაული და იტალიური სინდიკატებიდან ინაცვლებს შავკანიან, პუერტორიკოელ და კუბელთა დაჯგუფებებზე, თუმცა ეს უკანასკნელნი შედარებით ნაკლებად ორგანიზებული იყვნენ.
1964 წლის არეულობების პერიოდში ნარკომანთა რაოდენობა ჰარლემში ათჯერ აღემატებოდა მთელი ქალაქის საშუალო მაჩვენებელს და თორმეტჯერ — მთელი ამერიკისას. დაახ. 30 000 ნარკომანიდან, რომელიც იმჟამად ნიუ-იორკში ცხოვრობდა, 15 000-20 000 ჰარლემზე მოდიოდა.
საკუთრების ქურდობა მთელს უბანში მწვავე პრობლემა იყო, ხოლო მკვლელობების რაოდენობა ნიუ-იორკის საშუალო მაჩვენებელს ექვსჯერ აღემატებოდა. ჰარლემის ბავშვების ნახევარი ერთი ან არც ერთი მშობლით იზრდებოდა, რაც ასევე ხელს უწყობდა მათ ადრეული ასაკიდან კრიმინალში ჩარევას. 1953-62 წლებში კრიმინალის დონე ახალგაზრდათა შორის მთელს ნიუ-იორკში მატულობს, თუმცა ჰარლემში ეს დონე 50 %-ით მაღალია ქალაქის საშუალო მაჩვენებელზე.
1981 წელს ჰარლემში 6500 ქურდობა დარეგისტრირდა. 1990 წლისთვის ეს რიცხვი დაეცა 4800-მდე, შესაძლოა უბანში პოლიციის თანამშრომელთა რაოდენობის გაზრდის წყალობით. მომდევნო ათი წლის განმავლობაში „ფხვნილის ომების“ დასრულებისა და იმდროინდელი მერი რუდოლფ ჯულიანის აგრესიული პოლიტიკის დაწყებით კრიმინალის დონე ჰარლემში საგრძნობლად დაეცა. შედეგად, 2000 წელს მხოლოდ 1700 ქურდობა დარეგისტრირდა. მსგავსი ცვლილებები ხდება კრიმინალის ყველა კატეგორიაში. მაგ. პოლიციის მიერ კონტროლირებულ 32-ე უბანში (ცენტრალური ჰარლემი) 1993-2004 წლებში მკვლელობების რაოდენობამ 68 %-ით იკლო, გაუპატიურებისამ - 70 %-ით, ქურდობისამ - 60 %-ით, ყაჩაღობისამ - 81 %-ით, ხოლო კრიმინალზე შემოსული საჩივრებისამ - 62 %-ით. შედეგად, კრიმინალის დონე ჰარლემში 2005 წელს უკვე უსწორდება სხვა ამერიკის ქალაქების მდიდარი, თეთრი უბნებისას, როგორიცაა სანტა-მონიკა, კალიფორნია.
ჰარლემის ღირსშესანიშნაობები
thumb|right|200px|[[სასტუმრო ტერეზა ადამ კლეიტონ უმც.-ისა და მარტინ ლუთერ კინგი უმც.-ის ბულვარებს შორის]]
ჯეინ მისმი
ჟან მარი ჟოზეფინ მორისი (Jeanne Marie Joséphine Maurice; დ. 1865 – გ. 1935) — ფრანგი ჟურნალისტი და ფემინისტი. მან დააარსა ფემინისტური ჟურნალი La Française (ფრანგი ქალი), რომელიც 1906-1934 წლებში გამოდიოდა. ის იყო საფრანგეთის ქალთა ხმის უფლებისთვის კავშირის და ფრანგ ქალთა ეროვნული საბჭოს აღმასრულებელი ხელმძღვანელი.
ჟურნალისტიკა
ჯეინი ჯურნალისტი დაახლოებიტ 13 წლის ასაკში გახდა. 1896-1906 წლებშ ის წერად ისეთი გაზეთებისთვის როგორიცაა: Le Figaro, Le Matin, Revue de Paris. მისი სტატიები ეძღვნებოდა პარიზელი ქალების სოციალურ როლს და ქალებისთვის გახსნილ ახალ კარიერულ შესაძლებლობებს. ის 1899-1905 წლებში ასევე იყო La Fronde-ს და L'Action-ის დრამის კრიტიკოსი. La Fronde 1897 დაარსებული იყო მსახიობის და სუფრაჟისტის მარგარიტ დიურანის მიერ. 1901 წლის ოქტომბერში La Fronde-სთვს დაწერილ სტატიაში "ქალის კონცეფცია ფრანგულ თეატრში" ის წერს:
1905 წლის მარტში La Fronde-მ შეწყვიტა გამოცემა. შემდეგ წელს ჯეინი იწყებს La Française (ფრანგი ქალი)-ის გამოცემას. ეს იყო ოთს გვერდიანი დიდი ფორმატის გამოცემა, რომლის პირველი ნომერის გამოვიდა 1906 წლის 21 ოქტომბერს. თანა დამფუძნებლებში შედიოდნენ: მატილდა მელიოტი Monde Financier-ის დირექტორი და მარგარიტ დიურანი. ჟერმენ დულაკი იყო მუდმივი შემომწირველი. 1906-1908 წლებში ლიტერატურულ პორტრეტებს, ხოლო 1908-1913 წლებში თეატრალურ კრიტიკას წერდა. გაზეთ მწერლების კოოპერატივი მართავდა. ეს მშობელი ორგანიზაცია Cercle de La Française აღწერილი იყო როგორც: "ყველა ქალის ინტერესების პრაქტიკული და მორალური მოქმედებების სახლი". La Fronde-სგან განსხვავებით ჯეინი მამაკაცებთანაც თანამშრომლობდა, თუმცა პოლიტიკასა და რელიგიაზე კამათზე უარს ამბობდა. მისი ძირითადი აქცენტი იყო: ქალების როლი საფრანგეთსა და მის საზღვრებს გარეთ. 1908 წელს დაწერა, რომ La Francaise "ძალადობრივი სახალხო დემონსტრაციების" წინააღმდეგი იყო, რომლებიც "ფრანგულ სტილთან არსებითად შეუთავსებელი იყო".
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1865 კატეგორია:გარდაცვლილი 1935 კატეგორია:ფრანგი ჟურნალისტები კატეგორია:ფრანგი ქალი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი ქალები კატეგორია:ფრანგი სუფრაჟისტები
კობა ნაყოფია
კობა ნაყოფია (დ. 22 თებერვალი, 1969, გალი) — ქართველი ეკონომისტი, იურისტი, პოლიტიკოსი. „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ აღმასრულებელი მდივანი 2019–2022 წლებში და პოლიტიკური საბჭოს თავმჯდომარე 2022 წლის 10 იანვრიდან.
ბიოგრაფია
1993-2008 წლებში სხვადასხვა დროს იყო კომპანია „ოქროს საწმისის“ გენერალური დირექტრი, შპს „ინვესტმენტ მენეჯმენტის“ გენერალური დირექტორი, სს „ორლოვის სამრეწველო კომპანიის“ დირექტორთა საბჭოს წევრი, კომპანია „პრომიშლენნიე ინვესტორის“ ვიცე-პრეზიდენტი, სს „ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხნის“ სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი, სს „მადნეულის“ გენერალური დირექტორი, შპს „კვარციტის“ გენერალური დირექტორი, კომპანია „გეოპრომინინგის“ პრეზიდენტი, აგარაკის (სომხეთი) სპილენძ-მოლიბდენის კომბინატის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე, არარატის (სომხეთი) ოქროს გადამამუშავებელი ქარხნის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე. კობა ნაყოფია იყო ჰოლივუდში გადაღებული ფილმის „აგვისტოს 5 დღის“ ერთ-ერთი პროდიუსერი.
კობა ნაყოფია 2021 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში სენაკის მერობის კანდიდატი იყო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ სახელით და პირველ ტურში იმაზე მეტი ხმები მიიღო, ვიდრე მისმა ოპონენტმა მმართველი პარტიიდან. მეორე ტურში მცირე სხვაობით დამარცხდა (46,92%; 9923 ხმა).
2019–2022 წლებში იყო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ აღმასრულებელი მდივანი. 2022 წლის 10 იანვარს პოლიტიკური საბჭოს თავმჯდომარის თანამდებობა დაიკავა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:ქართველი მეწარმეები კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს VIII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენის კავალრები კატეგორია:გალში დაბადებულები კობა კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები
ლუიშ დი კამოენსი
ლუიშ დი კამოენსი (Luís Vaz de Camões; დ. 1524, ლისაბონი — გ. 10 ივნისი, 1580, ლისაბონი) — პორტუგალიელი პოეტი. პორტუგალიის აღორძინების უდიდესი წარმომადგენელი.
ბიოგრაფია
დაიბადა გაღარიბებული აზნაურის ოჯახში. ვარაუდობენ, რომ 15–16 წლისას დაუწყია ლექსების წერა. გზა გაუკვლევია სამეფო კარისკენ, სადაც შემდეგ დიდებულთა რისხვა გამოუწვევია და სასახლდან გაუძევებიათ. შორეულ ქვეყნებში 17 წლის უიღბლო ხეტიალისა და გაჭირვების შემდეგ, 1570 წელს სამშობლოში დაბრუნებულა. ამ პერიოდისათვის მისმა შემოქმედებამ ტრაგიკული ხასიათი მიიღო. მის სონეტებსა და კანცონებში მომძლავრდა ბედისწერის თემა, გამოვლინდა გაორება და სულიერი რღვევის ნიშნები, რაც შემდეგ დამახასიათებელი გახდა რენესანსის დასასრულის მწერლებისათვის. რენესანსული ბრწყინვალე ლექსის, სამყაროს, ადამიანისადმი რწმენის ნათელი იდეალების მიღმა უკვე იგრძნობოდა შინაგანი შიში და ურწმუნოება, ტრაგიზმის, სამყაროს ქაოსურობის ყრუ შეგრძნება. კამოენსი ხშირად სესხულობდა თემებსა და სახეებს ძველი და ახალი აღთქმიდან, დავითის ფსალმუნებიდან. გამომსახველობითი და ლექსიკური გართულებების მიუხედავად, მისი უბრალო და გასაგები ენით დაწერილი პოეტური ნაწარმოებები ხალხურ ტრადიციას უახლოვდება, ფეოდალურ–არისტოკრატულ ღვარჭნილ ლირიკას უპირისპირდება. მრავალპლანიანობა და სიუჟეტური ერთიანობა ახასიათებს კამოენსის მთავარ ქმნილებას "ლუზიადებს" (გამოქვეყნდა 1572 წელს), რომელიც მსოფლიო მნიშვნელობის რენესანსულ ეპიკურ ძეგლად არის მიჩნეული. ამ ნაწარმოებით კამოენსმა განიზრახა შეექმნა "ოდისეასა" და "ენეიდას" ბადალი ეროვნული ჰეროიკული პოემა, რომელი განადიდებდა პორტუგალიის ლეგენდარული მეფის ლუზას შთამომავლებს და სახავდა ვასკო და გამას მოგზაურობას. პოემის ცოცხალმა, მსუბუქმა ენამ განამტკიცა საერთო ეროვნული ენის ნორმები და დიდი როლი შეასრულა რენესანსული რეალისტური მიმართულების ჩამოყალიბებაში. თუმცა პოემის სიუჟეტი მითოლოგიურ ჩარჩოებშია მოქცეული, მას განუყოფელი კავშირი აქვს სინამდვილესთან და ეს გარემოება თხზულებას პოეტური დოკუმენტის სახეს აძლევს. მასში ბევრია ბიოგრაფიული ცნობაც. კამოენსს ეკუთვნის აგრეთვე პიესები, რომლებითაც ცდილობდა პორტუგალიურ თეატრში დაენერგა რენესანსული მეცნიერულ–ჰუმანისტური დრამა ("ამფიტრიონის აუტო", 1587; "მეფე სელევკე", გამოქვეყნდა 1645; "ფილოდემო", გამოქვეყნდა 1587). საყურადღებოსა, რომ კამოენსი თავის პოემაში "ლუზიადები" ხშირად ახსენებს კოლხეთსა და იბერიას, პარალელებს ავლებს პორტუგალიის ისტორიასა და არგონავტების მითში მოთხრობილ ამბავს შორის. მესამე თავში ლაპარაკობს პომპეუსის ლაშქრობის შესახებ კავკასიაში. მეშვიდე თავში ევროპის ქრისტიან ხალხს მოუწოდებს დაიცვან ქართველი ერი ოსმალო და სპარსი დამპყრობლებისაგან. მესამე თავში კი მედეას "იასონის გრძნეულ მეუღლეს" უწოდებს.
სქოლიო
კატეგორია:პორტუგალიელი მწერლები
Camponotus gabonensis
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
Camponotus fuscocinctus
Camponotus fuscocinctus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
ემი
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ნიდერლანდების მდინარეები
კორნ-დე-სერებუა
კორნ-დე-სერებუა (Corne de Sorebois) — მთა პენინის ალპებში, შვეიცარიაში. მდებარეობს სოფელ ცინალის სიახლოვეს, ვალეს კანტონში. სიმაღლე 2 896 მეტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
ჯოან კელი
ჯოან კელი (Joanne Kelly; დ. დეკემბერი, 1978) — კანადელი მსახიობი. ცნობილია შესრულებული როლებით ფილმში „უნდა გაუძლო“ და სერიალში „საცავი 13“. დაიბადა კანადაში, ნიუფაუნდლენდი და ლაბრადორის პროვინციაში. სწავლობდა აკადიის უნივერსიტეტში. მისი კინოდებიუტი შედგა 2002 წელს ფილმში „სიყვარულის ყურე და მწუხარება“, ხოლო 2003 წელს როლი მიიღო ფილმში „ძარცვა ფრანგულად“. მთავარი როლი შეასრულა ტელესერიალში „საცავი 13“. სატელევიზიო ფილმში „სახლის გამანადგურებელი“ (2006) შესრულებული როლისთვის ნომინირებული იყო ჯემინის ჯილდოზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანადელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1978
Camponotus fuscivillosus
Camponotus fuscivillosus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
იუპიტერი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი იუპიტერი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სექს-რუჟი (ვილდჰორნი)
სექს-რუჟი (Sex Rouge) — მთა ბერნის ალპებში, შვეიცარიაში. მდებარეობს სოფელ ანზერის ჩრდილოეთით, ვალეს კანტონში. მიეკუთვნება ვილდჰორნის მთის მასივს.
საბინა გილიაზოვა
საბინა გილიაზოვა (დ. 30 სექტემბერი, 1994) — რუსი ძიუდოისტი. ასპარეზობს 48კგ წონით კატეგორიაში. 2021 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ევროპის ჩემპიონატზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსი ძიუდოისტები კატეგორია:დაბადებული 30 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1994
Camponotus fuscipes
Camponotus fuscipes — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ჯრია (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ჯრია შეიძლება აღნიშნავდეს:
Get Your Filthy Hands Off My Desert
„Get Your Filthy Hands Off My Desert“ — მეშვიდე სიმღერა ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის 1983 წლის ალბომზე The Final Cut.
სიმღერის დასაწყისში ჟღერს ფრაზა „Get Your Filthy Hands Off My Desert“ (შენი ბინძური ხელები - ჩემს უდაბნოსგან შორს) - ქცეული სიმღერის სახელწოდებად.
ავღანეთში რუსეთის შეჭრის ხსენების გამო პინკ ფლოიდმა 1980-იან წლებში საბჭოთა პროპაგანდის მხრიდან კრიტიკა დაიმსახურა, ხაზი გაესვა რა „საბჭოთა კავშირის ავღანეთში პოლიტიკის დამახინჯების ფაქტს“. თუმცა, 1989 წელს ჯგუფი მოსკოვს კონცერტებით ეწვია.
სიმღერა სრულდებოდა როჯერ უოტერსის თითქმის ყველა ტურნეს მსვლელობისას, ტურნეს In The Flesh ჩათვლით. ჯგუფს იგი არასოდეს დაუკრავს.
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის სიმღერები კატეგორია:1983 წლის სიმღერები
შერი კერი
შერი ენ კერი (Cherie Currie; დ. 30 ნოემბერი, 1959) — ამერიკელი მუსიკოსი, მსახიობი და ხელოვანი. 1970-იანი წლების მეორე ნახევარში იყო გოგონათა როკ-ჯგუფის The Runaways წამყვანი ვოკალისტი. ჯგუფის დაშლის შემდეგ კერი სოლო არტისტი გახდა. მოგვიანებით მან თანამშრომლობა დაიწყო თავის იდენტურ ტყუპისცალთან, მერი კერისთან, რომელთან ერთადაც ალბომი გამოუშვა. მათ დუეტში შესრულებულმა სიმღერამ „Since You Been Gone“ აშშ-ის ჩარტებში 95-ე ადგილს მიაღწია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:ფემინისტი მუსიკოსები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ფემინისტები კატეგორია:პანკ-როკ მუსიკოსები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი ქალი როკ-მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მომღერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი მძიმე მეტალ მომღერლები
ფედერიკო ბალზარეტი
ფედერიკო ბალზარეტი (იტალ. Federico Balzaretti; დ. 6 დეკემბერი, 1981, ტურინი, იტალია) — იტალიელი ფეხურთელი, იტალიის სერია A-ს კლუბ „პალერმოს“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების უკანა მცველი.
ნაკრების მწვრთნელმა ჩეზარე პრანდელიმ ის 2012 წლის ევროპის ჩემპიონატის სანაკრებო განაცხადში შეიყვანა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1981 კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:პალერმოს ფეხბურთელები კატეგორია:სიენის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 6 დეკემბერი
რიციჰორნი
რიციჰორნი (Ritzihorn) — მთა ბერნის ალპებში, შვეიცარიაში. მდებარეობს ვალეს კანტონში; გადაჰყურებს რეკინგენის მუნიციპალიტეტს. აღმართულია გალმიჰორნის სამხრეთით მდებარე ქედზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
Camponotus fuscipennis
Camponotus fuscipennis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ო-გროვე
ო-გროვე (El Grove, O Grove) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების პონტევედრის პროვინციის სალნესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 21,29 კმ². მოსახლეობა — 10 518 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:პონტევედრის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:პონტევედრის ქალაქები
ბავარიული ენა
ბავარიული ენა (Boarisch ; Bairisch ) — ენა, რომელიც მიეკუთვნება სამხრეთ-გერმანული ენების ჯგუფს. ენობრივ მიმართებაში ერთ-ერთი ყველაზე შორეული დიალექტია სტანდარტული გერმანული ენისა. მისი სათავეა ენა, რომელზედაც საუბრობდნენ ბავარიელი ტომები. ბავარიული ენა იყოფა 3 მსხვილ დიალექტთა ჯგუფად:
ბავარიულ დიალექტზე საუბრობენ გერმანიაში, ავსტრიაში, შვეიცარიაში, იტალიაში, უნგრეთსა და ჩეხეთში.
სქოლიო
კატეგორია:ბავარიული ენა
გურგენი (ტაშირ-ძორაგეტის მეფე)
მინი|250პქ|გურგენი და [[სმბატ II სანაინის ეკლესიის ფასადზე.]] გურგენი, კორიკე, კვირიკე I — ტაშირ-ძორაგეტის პირველი მეფე (972-991/996 წწ.). ანისის სომხური სამეფოს მეფის, აშოტ III მწყალობელის (953-977) უმცროსი ძე. სამფლობელოდ მიიღო ტაშირი, ძორაგეტი, კაენი, კაეწონი და სხვა ტერიტორიები ისტორიულ ქვემო ქართლში. ანისის სამეფოს აქტიური დახმარებით აფართოებდა სამეფოს ტერიტორიას, დაიკავა მთელი ქვემო ქართლი თბილისიდან შამქორამდე და თრიალეთის მთებიდან ბამბაკის ქედამდე. ტაშირ-ძორაგეტის სამეფო საქართველოში სომხური გავლენის ფორპოსტათ იქცა. ახლად წარმოქმნილი სამეფოს ცენტრი სამშვილდე გახდა. გურგენი წყაროებში უკანასკნელად 991 წელს იხსენიება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ტაშირ-ძორაგეტის მეფეები
Camponotus furvus
Camponotus furvus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ლე-ჟენეპი
ლე-ჟენეპი (Le Génépi) — მთა მონბლანის მასივში, შვეიცარიაში. მდებარეობს სოფელ შამპეს დასავლეთით, ვალეს კანტონში. სიმაღლე 2 884 მეტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
კანცონა
კანცონა (Canzone — სიმღერა) — ლირიკული ლექსი რაინდულ სიყვარულზე შუა საუკუნეების პოეზიაში. თავდაპირველად წარმოიქმნა პროვანსში, შემდეგ გავრცელდა მთელ საფრანგეთსა და იტალიაში (XIII-XVII სს.), სადაც დადგინდა მისი საბოლოო სახელწოდება. კანონას ფორმა სტროფულია (5—7 სტროფი). მისი კლასიკური ნიმუშები შექმნეს დანტემ და პეტრარკამ, აგრეთვე ბოკაჩომ, გ. კავალკანტიმ, ჩინო დე პისტოიამ. კანცონა თავიდანვე მჭიდროდ იყო დაკავშირებული მუსიკასთან. XVI-XVII სს. იტალიაში გაჩნდა საკრავიერი კანცონები. კანცონებს წერდნენ კომპოზიტორები ა. გაბრიელი, კ. მერულო, ჯ. ფრესკობალდი, დ. ბუქსტეჰუდე და იოჰან სებასტიან ბახი. კანცონას განვითარებამ გამოიწვია საანსამბლო ჟანრის — კონჩერტო გროსოს — წარმოშობა. კლავიშიანი საკრავების კანცონები თანდათანობით გადაიზარდა ფუგაში, ხოლო თანხლებიანი სოლო საკრავის კანცონამ განაპირობა სონატის წარმოშობა. XVIII-XIX სს–ში სახელწოდება „კანცონა“ იხმარება ვოკალური მუსიკალური პიესების აღსანიშნავად. XX საუკუნეში გვხვდება როგორც პოეტური სტილიზაცია.
კალიგულა
კალიგულა, ნამდვილი სახელი — გაიუს იულიუს კეისარი ავგუსტუს გერმანიკუსი (GAIVS IVLIVS CAESAR AVGVSTVS GERMANICVS; დ. 31 აგვისტო, 12 – გ. 24 იანვარი, 41) — რომის იმპერატორი 37-41 წლებში. გაიუს იულიუს კეისარ გერმანიკუსის სახელით დაბადებული კალიგულა მმართველთა იმ ოჯახს ეკუთვნოდა, რომელსაც დღეს იულიუს-კლავდიუსების დინასტიის სახელით მოიხსენიებენ. მისი ბიოლოგიური მამა იყო გერმანიკუსი, თუმცა იგი პაპის ძმამ, ტიბერიუსმა იშვილა. მეტსახელი „კალიგულა“ (ნიშნავს „ჯარისკაცის ჩექმას“. მომდინარეობს კალიგასგან, სამხედრო ჩექმისგან) მომავალ იმპერატორს მამამისის ჯარისკაცებმა შეარქვეს, როდესაც იგი გერმანიაში მოწყობილ კამპანიაში თან ახლდა მას.
როდესაც გერმანიკუსი 19 წელს ანტიოქიაში გარდაიცვალა, მისი ცოლი, აგრიპინა უფროსი, ექვს შვილთან ერთად რომში დაბრუნდა, სადაც იგი ტიბერიუსს დაუპირისპირდა და ინტრიგების ქსელში აღმოჩნდა გახვეული. კონფლიქტი საბოლოოდ აგრპინას ოჯახის განადგურებით დასრულდა. კალიგულა ერთადერთი მამაკაცი გადარჩენილი იყო. სასიკვდილო ინტრიგებისაგან თავდაღწეული 31 წელს დათანხმდა მიწვევას შეერთებოდა იმპერატორს კუნძულ კაპრიზე, სადაც ტიბერიუსი ხუთი წლით ადრე გადასახლდა. 37 წელს, მისი გარდაცვალების შემდეგ, საიმპერატორო ტახტი კალიგულამ დაიკავა.
კალიგულას ზეობის შესახებ ინფორმაციას მხოლოდ რამდენიმე შემორჩენილი წყარო გვაწვდის, რომლებიც მას თავდაპირველად ღირსეულ და ზომიერ მმართველად წარმოაჩენენ, თუმცა პირველი ექვსი თვის შემდეგ წყაროები მთელ ყურადღებას მის სისასტიკეზე, სადიზმზე, ახირებულობასა და სექსუალურ აღვირახსნილობაზე ამახვილებენ და ჭკუიდან გადასული ტირანის პორტრეტს ხატავენ. მიუხედავად იმისა, რომ ამ წყაროების უტყუარობა საეჭვოა, ცნობილია, რომ თავისი ხანმოკლე ზეობისას კალიგულამ გაზარდა იმპერატორის პირადი ძალაუფლება, რამდენადაც დაუპირისპირდა პრინციპატის სისტემაში არსებულ მეტოქე ძალებს. მან ყურადღება ძირითადად ამბიციურ სამშენებლო პროექტებსა და საკუთარი თავისათვის მდიდრული საცხოვრებლების შენებას მიაპყრო. რომში წამოიწყო ორი აკვედუკის, აკვა კლავდიასა და ანიო ნოვუსის მშენებლობა. მისი მმართველობის პერიოდში რომის იმპერიამ მოახდინა მავრიტანიის სამეფოს ანექსია და იგი თავის პროვინციად აქცია.
ოჯახი
გაიუს იულიუს კეისარი (ეს სახელი ცნობილი სეხნიის პატივსაცემად დაარქვეს) დაიბადა ანტიუმში (თანამედროვე ანციო და ნეტუნო ), 12 წლის 31 აგვისტოს. მშობლების, გერმანიკუსისა და აგრიპინა უფროსის ექვსი გადარჩენილი შვილიდან იგი მესამე იყო. გაიუსს ჰყავდა ორი უფროსი ძმა (ნერონი და დრუზუსი ) და სამი უმცროსი და (აგრიპინა უმცროსი, იულია დრუზილა და იულია ლივილა ). იგი იყო კლავდიუსის, მომავალი იმპერატორის ძმისწული.
აგრიპინა უმცროსი მარკუს ვიფსანიუს აგრიპასა და იულია უფროსის ქალიშვილი იყო და ამდენად, დედის მხრიდან, ავგუსტუსისა და სკრიბონიას შვილიშვილი. აგრიპინას ხაზით, ავგუსტუსი გაიუსის დიდი პაპა იყო.
სიყმაწვილე და ადრეული კარიერა
როდესაც გაიუსი ჯერ კიდევ ორი თუ სამი წლის იყო, იგი თან ახლდა მამას, გერმანიკუსს ჩრდილოეთ გერმანიაში მოწყობილ ლაშქრობაში. ჯარისკაცები აღაფრთოვანა იმან, რომ გაიუსი მეომრის მინიატურულ აღჭურვილობაში იყო გამოწყობილი და ჩექმები და ჯავშანიც კი ეცვა. ცოტა ხანში სწორედ ამ ჩექმების გამო მიიღო მან თავისი ცნობილი მეტსახელი, კალიგულა, რომელიც ლათინურად „პატარა (ჯარისკაცის) ჩექმებს“ ნიშნავს. თუმცაღა უნდა ითქვას, რომ გავრცელებული ცნობებით, გაიუსი ისე გაიზარდა, რომ ეს მეტსახელი სულაც არ მოსწონდა.
სვეტონიუსი ამტკიცებს, რომ გერმანიკუსი სირიაში ტიბერიუსის აგენტმა მოწამლა, რომელიც მას პოლიტიკურ მეტოქედ მიიჩნევდა.
სიჭაბუკის ასაკში კალიგულა თავის დიდ ბებიასთან (და ტიბერიუსის დედასთან), ლივიასთან გაგზავნეს საცხოვრებლად. ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგ გაიუსი საცხოვრებლად ბებიასთან, ანტონიასთან გაგზავნეს. 30 წელს მისი ძმა დრუზუს კეისარი ღალატის ბრალდებით დაატუსაღეს, მეორე ძმა კი, ნერონი, გადასახლებაში გარდაიცვალა შიმშილით ან თვითმკვლელობის შედეგად. სვეტონიუსი წერს, რომ დედისა და ძმების განდევნის შემდეგ კალიგულა და მისი დები ტიბერიუსის პატიმრები იყვნენ და მეტი არაფერი, რომლებიც ჯარისკაცების ახლო მეთვალყურეობის ქვეშ იმყოფებოდნენ.
Camponotus fumidus toltecus
Camponotus fumidus toltecus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
კალიგულა
სიყმაწვილე და ადრეული კარიერა
31 წელს კალიგულა ტიბერიუსის პირადი ყურადღების ქვეშ კაპრიზე გადაიყვანეს, სადაც მან ექვსი წელი გაატარა. ბევრის გასაოცრად, ტიბერიუსმა გაიუსი შეიწყალა. ისტორიკოსების თანახმად, კალიგულა შესანიშნავი ბუნებრივი მსახიობი იყო და საფრთხის გააზრების გამო ტიბერიუსის მიმართ არსებულ ყოველგვარ გულისწყრომას მალავდა. მისი მაყურებელი იტყოდა, რომ „ქვეყნად არ იყო მასზე უკეთესი მონა და მასზე უარესი ხელმწიფე.“
ლა-ესტრადა
ლა-ესტრადა (La Estrada‎, A Estrada‎) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების პონტევედრის პროვინციის ტაბეიროსი — ტიერა-დე-მონტესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 281 კმ². მოსახლეობა — 20 351 კაცი (2020 წ.).
კალიგულა
სიყმაწვილე და ადრეული კარიერა
კალიგულა ამტკიცებდა, რომ იგი ტიბერიუსის მოკვლას აპირებდა ხანჯლით, რათა შური ეძია დედისა და ძმისათვის, თუმცაღა იმპერატორის საძინებელში იარაღის შეტანის შემდეგ, მისი მოკვლის ნაცვლად იგი იატაკზე დააგდო. შესაძლებელია ტიბერიუსმა იცოდა ამის შესახებ, თუმცაღა ამასთან დაკავშირებით არასდროს არაფერი მოუმოქმედებია. სვეტონიუსი ამტკიცებს, რომ კალიგულა ამ დროისთვის უკვე სასტიკი და ბიწიერი იყო. იგი წერს, რომ ტიბერიუსის მიერ მისი კაპრიზე წაყვანის მიზანი იყო ის, რომ მისთვის სიცოცხლის უფლება მიეცა, რათა დაემტკიცებინა, რომ „გაიუსი ცხოვრობს საკუთარი თავის და სხვების დასაღუპად, და რომ ექიდნეს ზრდის რომის ხალხისთვის და ფაეტონს მთელი დედამიწის წრისათვის.“
ლა-ესტრადა
სქოლიო
კატეგორია:პონტევედრის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:პონტევედრის ქალაქები
კალიგულა
სიყმაწვილე და ადრეული კარიერა
33 წელს ტიბერიუსმა მას საპატიო კვესტორობა უბოძა, თანამდებობა, რომელსაც იგი იმპერატორის ტახტზე ასვლამდე ფლობდა. ამასობაში კალიგულას დედაც და ძმაც ციხეში გარდაიცვალნენ. გაიუსი მოკლე ხანში, 33 წელს, იუნია კლავდილაზე დაქორწინდა, რომელიც მომდევნო წელს მშობიარობას გადაყვა. კალიგულა მნიშვნელოვანი მოკავშირის, პრეტორიანელთა პრეფექტის, ნევიუს სუტორიუს მაკრონის დამეგობრებას ცდილობდა. მაკრონი დადებითად საუბრობდა კალიგულაზე ტიბერიუსთან და ცდილობდა აღმოეფხვრა ნებისმიერი ბოროტი განზრახვა ან ეჭვი, რომელიც იმპერატორს კალიგულას მიმართ ჰქონდა.
35 წელს კალიგულა ტიბერიუს გემელუსთან ერთად ტიბერიუსის მემკვიდრედ გამოცხადდა.
მმართველობის ადრეული წლები
37 წლის 16 მარტს, ტიბერიუსის გარდაცვალების შემდეგ, მისი ქონება და ტიტულები კალიგულასა და გარდაცვლილი იმპერატორის შვილიშვილს, გემელუსს ერგოთ, რომლებსაც მემკვიდრეობა ერთობლივად უნდა ემართათ. მიუხედავად იმისა, რომ ტიბერიუსი გარდაცვალების მომენტში 77 წლის იყო, ანტიკური პერიოდის ზოგიერთი ისტორიკოსი მაინც ვარაუდობს, რომ იგი მოკლეს. ტაციტუსი მიუთითებს, რომ პრეტორიანელთა პრეფექტმა, მაკრონმა, ტიბერიუსი ბალიშით დაახრჩო, რათა კალიგულას ტახტზე ასვლა დაეჩქარებინა, რამაც დიდად გაახარა რომაელი ხალხი, ხოლო სვეტონიუსი აღნიშნავს, რომ მკვლელობა შესაძლოა თავად კალიგულას ჩაედინა, თუმცა ხსენებულს არ ადასტურებს არც ერთი სხვა ანტიკური პერიოდის ისტორიკოსი. სენეკა უფროსი და ფილონი, რომლებმაც თავიანთი ნაშრომები ტიბერიუსის ზეობისას დაწერეს, ისევე, როგორც იოსებ ფლავიუსი, მიიჩნევენ, რომ ტიბერიუსი ბუნებრივი სიკვდილით გარდაიცვალა. მაკრონის მხარდაჭერით, სიგიჟის მომიზეზებით, კალიგულამ გააუქმა ტიბერიუსის ანდერძის ის ნაწილი, რომელიც გემელუსის მემკვიდრეობას ეხებოდა, გარდაცვლილი იმპერატორის დანარჩენი სურვილები კი აღასრულა.
კალიგულამ მიიღო სენატის მიერ ნაბოძები პრინცეპსის ძალაუფლება და 28 მარტს ბრბოსთან ერთად რომში შევიდა, რომელიც ესალმებოდა როგორც „შვილსა“ და „ვარსკვლავს“ სხვა მეტსახელებთან ერთად. კალიგულას აღწერდნენ, როგორც პირველ იმპერატორს, რომლითაც აღტაცებული იყო „ყველა მსოფლიოში, მზის აღმოსავალიდან დასავალამდე“. ბევრის მიერ კალიგულასადმი სიყვარულს ის ფაქტი განაპირობებდა, რომ იგი უაღრესად პოპულარული გერმანიკუსის ვაჟი იყო, ასევე ისიც, რომ ის ტიბერიუსი არ იყო. სვეტონიუსი ამბობს, რომ კალიგულას გაიმპერატორებისას სახალხო გართობებს 160 000-მდე ცხოველი შეეწირა. ფილონი კალიგულას ზეობის პირველ შვიდ თვეს სრულყოფილი ნეტარების ხანად აღწერს.
სქოლიო
კატეგორია:რომის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 12 კატეგორია:გარდაცვლილი 41 კატეგორია:დის მკვლელები კატეგორია:პრეტორიანელების მიერ მოკლული რომის იმპერატორები კატეგორია:ავგუსტუსის მავზოლეუმში დაკრძალულები კატეგორია:რომის მოკლული მონარქები კატეგორია:დაბადებული 31 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 24 იანვარი
ტომაზო კამპანელა
ტომაზო კამპანელა (დ. 5 სექტემბერი, 1568, სტილო, იტალია —   გ. 21 მაისი, 1639, პარიზი) — იტალიელი ფილოსოფოსი, პოეტი და პოლიტიკური მოღვაწე.
ფილოსოფიური შეხედულებებით კამპანელა აღორძინების ეპოქის ნატურფილოსოფიის უკანასკნელი დიდი წარმომადგენელი იყო, გამოდიოდა სქოლასტიკის წინააღმდეგ, იცავდა გალილეის მოძღვრებას, ფილოსოფიისა და მეცნიერების ამოცანად მიიჩნევდა ბუნებაზე ადამიანის გაბატონებას, მაგრამ სქოლასტიკური ლიტერატურის გავლენის გამო ვერ შეძლო შეეფასებინა კოპერნიკის ჰელიოცენტრული სისტემა. ემხრობოდა პანთეისტურ მატერიალიზმს.
წიგნში "მზის ქალაქი" (1602, გამოქვეყნდა 1623) კამპანელა აღწერს იდეალურ ქალაქს, სადაც გონიერი და სრულყოფილი საზოგადოებრივი წყობილებაა. ყველა მოქალაქე ჩაბმულია წარმოებაში, უზრუნველყოფილია პროდუქციის განაწილება მოთხოვნილების მიხედვით. აქ არ არის არც კერძო საკუთრება და არც ოჯახი. წარმოებასთან და შრომასთან სწავლების საფუძველზე ხორციელდება თაობათა აღზრდა. ამ საზოგადოების მმართველი, არჩეული ხალხის მიერ, უნდა ეუფლებოდეს თავისი დროის ცოდნას. ამასთან, აუცილებელია იცნობდეს პრაქტიკული მოღვაწეობის ყველა სახეს. საზოგადოებრივი ცხოვრების სხვადასხვა სფეროს განაგებენ მმართველის თანაშემწეები, რომელთაც ასევე ხალხი ირჩევს.
სქოლიო
კატეგორია:დომინიკელები (ორდენი) კატეგორია:იტალიელი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 1568 კატეგორია:გარდაცვლილი 1639 კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XVI საუკუნის იტალიელი მწერლები კატეგორია:XVI საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XVII საუკუნის იტალიელი მწერლები კატეგორია:XVII საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XVII საუკუნის იტალიელი ფილოსოფოსები კატეგორია:XVI საუკუნის სოციალისტები
ვისიგშტოკი
ვისიგშტოკი (Wissigstock) — მთა ურნერის ალპებში, შვეიცარიაში. მდებარეობს ობვალდენისა და ურის კანტონების საზღვარზე. სიმაღლე 2 887 მეტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
სერდედო
სერდედო — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების პონტევედრის პროვინციის ტაბეიროსი — ტიერა-დე-მონტესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 80 კმ². მოსახლეობა — 1781 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:პონტევედრის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:პონტევედრის ქალაქები
აპოლონი (პეპელა)
აპოლონი (Parnassius apollo) — დღის პეპელა აფროსნისებრთა ოჯახისა. ფრთების შლილი 9 სმ-მდეა. თეთრი ფრთები შავი და წითელი რგოლებითაა მოხატული. მუხლუხი შავია, გვერდებზე წითლად დაწინწკლული. აპოლონი ბინადრობს კლდისდუმასა და კლდისვაშლაზე. ჭუპრდება მიწაზე, თხელ პარკში. გავრცელებულია ევროპაში, კავკასიასა და სამხრეთ ციმბრიში, როგორც მთიან ადგილებში, ისე ველებზე. საქართველოში გვხვდება კავკასიური აპოლონი (ლათ. Parnassius apollo caucasicus). აპოლონი დაფრინავს ივნისსა და ივლისში.
ლიტერატურა
კატეგორია:აპოლონი (გვარი)
Southampton Dock
„Southampton Dock“ — მეცხრე სიმღერა ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის 1983 წლის ალბომზე The Final Cut.
საუთჰემპტონის ნავსაშენი აღსანიშნავია იმით, რომ აქედან, ფოლკლენდის კუნძულებზე შემდგომში ჩატარებული სამხედრო ოპერაციისთვის გაემგზავრა ინგლისელ ჯარისკაცთა დიდი არმია. სიმღერის მეორე სტროფი მარგარეტ ტეტჩერზეა.
The Fletcher Memorial Home
„The Fletcher Memorial Home“ — მერვე სიმღერა ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის 1983 წლის ალბომზე The Final Cut. სიმღერა აგრეთვე შეტანილია ჯგუფის კომპილაციურ ალბომებში Echoes: The Best of Pink Floyd და A Foot in the Door – The Best of Pink Floyd.
Southampton Dock
სიმღერა ჯგუფის მიერ კონცერტებზე არ შესრულებულა, მაგრამ სრულდებოდა როჯერ უოტერსის ტურნეებში.
The Fletcher Memorial Home
სიმღერის სახელწოდება, ისევე როგორც ალბომი, ეძღვნება როჯერ უოტერსის მამას, ერიკ ფლეტჩერ უოტერსს. როჯერი ტექსტში ამბობს, რომ საჭიროა, „ერთ ადგილას თავი მოვუყაროთ ყველა მსოფლიო ლიდერს და იგივე განაჩენი გამოვუტანოთ, რაც თავად გამოგვიტანეს“. სავარაუდოდ, ფლეტჩერის სახელობის სახლში იგულისხმება რაღაც საშუალო შეშლილთა თავშესაფარსა და საბავშვო ბაღს შორის, სადაც „განუკურნებელ ტირანებსა და მეფეებზე ზრუნავენ მედდები და ძიძები“. ფილმში The Final Cut EP მთავარი გმირი (რომელსაც ფილმში „პინკ ფლოიდი: კედელი“ მასწავლებლის როლის შემსრულებელი ალექს მაკევოი განასახიერებს) ჩნდება ამ სახლში, რათა ძველი რევოლვერით „შური იძიოს ყველაზე, ვინც მას და სხვებს შვილები წაართვა“.
Southampton Dock
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის სიმღერები კატეგორია:1983 წლის სიმღერები კატეგორია:სიმღერები როჯერ უოტერსის ავტორობით
The Fletcher Memorial Home
ფილმში The Final Cut EP ამ სიმღერის სცენაში ჩნდება ნაპოლეონ ბონაპარტი გიგანტური ლოკოკინით, მარგარეტ ტეტჩერი და არგენტინელი გენერალი გალტიერი (რომლებიც კრიკეტის ბურთის გამო კამათობენ), ხოლო უინსტონ ჩერჩილი, რომელიც იქვე დგას, ყველაფერს თვალს ადევნებს და ხელით გამარჯვების ჟესტს აჩვენებს.
სიმღერა ჯგუფის მიერ კონცერტებზე არ შესრულებულა. როჯერ უოტერსი მას ასრულებდა 2006-2008 წლების ტურნეს მსვლელობისას. ვიდეოპროექციისთვის სპეციალურად მომზადდა ახალი ვიდეორგოლი, „შეშლილთა სახლის“ კადრებით, სადაც კედელზე ეკიდა სურათები ოსამა ბინ ლადენისა და ჯორჯ ბუშის გამოსახულებით.
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის სიმღერები კატეგორია:1983 წლის სიმღერები კატეგორია:სიმღერები როჯერ უოტერსის ავტორობით
აუდე-რაინი
აუდე-რაინი (Oude Rijn) — მდინარე რაინის დელტის ერთ-ერთი ტოტი, ნიდერლანდებში, უტრეხტისა და სამხრეთ ჰოლანდიის პროვინციებში. სიგრძე 52 კმ. წარსულში მდინარეზე გადიოდა რომის იმპერიის ჩრდილოეთი საზღვარი. ნაპირზე მდებარეობს ქალაქები: უტრეხტი და ლეიდენი.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ნიდერლანდების მდინარეები
მთის ზებრის ეროვნული პარკი
მთის ზებრის ეროვნული პარკი (Nasionale Bergkwaggapark) — სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ეროვნული პარკი აღმოსავლეთი კაპლანდის პროვინციაში, რომელიც 1937 წლის ივლისში დაფუძნდა გადაშენების პირას მყოფი კაპლანდიური მთის ზებრებისთვის ბუნებრივი ნაკრძალის სახით.
ისტორია
1930 წლის დასაწყისში კაპლანდიური მთის ზებრა გადაშენების საშიშროების წინაშე დადგა. ზებრების გადასარჩენად, ეროვნული პარკების სამეურვეო საბჭომ 17,12 კმ² ტერიტორიას ნაკრძალის სტატუსი მიენიჭა. იმ დროისთვის ნაკრძალს ბინადრობდა მხოლოდ ხუთი ულაყი და ერთი ფაშატი ზებრა, რაც არ იყო საკმარისი მათი გამრავლებისთვის. 1950 წლისთვის ნაკრძალში მხოლოდ ორი ულაყი დარჩა, მაგრამ მეზობლად მცხოვრები ფერმერის, ჰ. ლ. ლომბარდის დახმარებით ზებრების პოპულაციის გადარჩენა მოხერხდა. მან ეროვნულ პარკს თავისი ფერმიდან თერთმეტი ზებრა გადასცა საჩუქრად.
1964 წლისთვის პარკის ტერიტორია 65,36 კმ²-მდე გაიზარდა და მასში მხოლოდ 24 ზებრა ბინადრობდა. ამავე წელს ეროვნულ პარკს საჩუქრად დამატებით ექვსი ზებრა გადაეცა. ამ დროიდან ზებრების რიცხვმა ზრდა დაიწყო და 140 სულამდე მიაღწია. 1975 წელს ზებრები გადაიყვანეს დასავლეთ კაპლანდში მდებარე დე ჰუპის ნაკრძალში.
1978 წლიდან ზებრების დაჭერა და ახალ საცხოვრებელ გარემოში გადასახლება ეროვნული პარკის ყოველდღიური სამუშაოს ნაწილი გახდა. 2015 წლის მონაცემებით პარკში 700-მდე ინდივიდი ბინადრობს, მათგან საშუალოდ 20 ყოველწლიურად ახალ ტერიტორიაზე გადაჰყავთ.
წლების განმავლობაში შეძენილი კერძო საკუთრებაში მყოფი ტერიტორიების ხარჯზე „მთის ზებრის ეროვნული პარკის“ ფართობი საგრძნობლად გაიზარდა და ამჟამად 284 კმ²-ს შეადგენს.
ფაუნა
მთის ზებრის ეროვნული პარკის ფაუნას შეადგენენ ისეთი ძუძუმწოვრები, როგორებიცაა კარაკალი, აფრიკული კამეჩი, შავი მარტორქა, კანა, შავი გნუ, ორიქსი, კაპლანდიური მთის ზებრა, ლურჯი წერო, აფრიკული სავათი, ანტილოპა შველი და ძროხისებრი ანტილოპა.
2007 წელს პარკიში ავაზას გაშენება დაიწყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ეროვნული პარკები
Camponotus fumidus soulouquei
Camponotus fumidus soulouquei — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ჯრუჭულა (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ჯრუჭულა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ჯუმი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ჯუმი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ფორკარეი
ფორკარეი (Forcarey‎, Forcarei‎‎) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების პონტევედრის პროვინციის ტაბეიროსი — ტიერა-დე-მონტესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 167,7 კმ². მოსახლეობა — 3308 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:პონტევედრის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:პონტევედრის ქალაქები
Camponotus fumidus imbecillus
Camponotus fumidus imbecillus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
პუანტ-დეზ-ეკანდი
პუენტ-დეზ-ეკანდი (Pointe des Ecandies) — მთა მონბლანის მასივში, შვეიცარიაში. მდებარეობს ვალეს კანტონში. აღმართულია პუენტ-დ'ორნის მთის ჩრდილოეთით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
დოროთი პარკერი
დოროთი პარკერი (Dorothy Parker; დ. 22 აგვისტო, 1893 — 7 ივნისი, 1967) — ამერიკელი მწერალი და პოეტი, იუმორისტი. აგრეთვე ცნობილი როგორც დოტი. ნამდვილი სახელი — დოროთი როტშილდი, დაიბადა ლონგ-ბიჩზე, ნიუ-ჯერსი. როგორც თავად ხუმრობით აღნიშნავდა, მშობლებმა მყისვე მანჰეტენის ბინაში გადაიყვანეს, ნამდვილი ნიუ-იორკელის ტიტული რომ არ დაეკარგა.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:მწერალი ქალები
Camponotus fumidus illitus
Camponotus fumidus illitus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ავსტრიის ქალაქების სია
ავსტრიაში ყოველ ქალაქს, რომელსაც განსაკუთრებული სტატუსი გააჩნია, მინიმუმ 10 000 მაცხოვრებელი ჰყავს. არსებობს ქალაქები, რომელთა მოსახლეობა აჭარბებს 10 000-ს, მაგრამ მათ არ აქვთ განსაკუთრებული სტატუსი. ქვემოთ მოცემულ სიაში ყველა ავსტრიული ქალაქია მოცემული, რომლის მოსახლეობაც 10 000-ზე მეტია.
რესურსები ინტერნეტში
* კატეგორია:ქალაქების სია ქვეყნების მიხედვით
אוסטריה
გარინჩა
მანუელ (მანე) ფრანსისკო დოს სანტუსი (Manuel „Mané“ Francisco dos Santos; დ. 28 ოქტომბერი, 1933, მაჟე — გ. 20 იანვარი, 1983, რიო-დე-ჟანეირო) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, მარჯვენა გარემარბი და თავდამსხმელი. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც გარინჩა (Garrincha [gar'ĩʃɐ]). ითვლება საუკეთესო მარჯვენა გარემარბად ფეხბურთის ისტორიაში და საუკეთესო დრიბლიორად ყველა დროის უდიდეს ფეხბურთელებს შორის.
ფეხბურთის ისტორიისა და სტატისტიკის საერთაშორისო ფედერაციის გამოკითხვის მიხედვით, გარინჩა მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელებს შორის მერვე, ხოლო მეოცე საუკუნის სამხრეთ ამერიკის საუკეთესო ფეხბურთელებს შორის მეოთხე ადგილს იკავებს. შედის მსოფლიო ჩემპიონატებისა და კოპა ამერიკის ყველა დროის საუკეთესო ფეხბურთელების სიმბოლურ ნაკრებში. გარინჩა, პელეს შემდეგ, მეორე ფეხბურთელად ითვლება ბრაზილიის ეროვნული ფეხბურთის ისტორიაში.
2010 წელს გამოქვეყნდა სია, სადაც წარმოდგენილი იყო მსოფლიო ჩემპიონატების ისტორიაში ყველა დროის ათი საუკეთესო ფეხბურთელი. ბრიტანული გაზეთის The Times-ის მიერ შედგენილ ამ სიაში გარინჩა მეექვსე ადგილს იკავებს — დიეგო მარადონას, პელეს, ფრანც ბეკენბაუერის, ჯუზეპე მეაცას და გერდ მიულერის შემდეგ, ხოლო 2018 წლის 7 ივნისს გაზეთ Daily Mail-ის მიერ შედგენილ ანალოგიურ სიაში იგი მერვე ადგილზეა წარმოდგენილი — პელეს, დიეგო მარადონას, რონალდოს, ფრანც ბეკენბაუერის, ლოთარ მათეუსის, ზინედინ ზიდანის და შავი ერნანდესის შემდეგ.
გარინჩას საკლუბო კარიერის საუკეთესო პერიოდი კლუბ „ბოტაფოგოს“ უკავშირდება, სადაც 1953–1965 წლებში 621 მატჩს ატარებს და 243 გოლი გააქვს. კლუბთან ერთად სამჯერ იგებს რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩემპიონატს (1957, 1961, 1962) და ორჯერ რიო-სან-პაულუს ტურნირის გამარჯვებული ხდება (1962, 1964). „ბოტაფოგოში“ გატანილი ბურთების საერთო რაოდენობის მიხედვით, გარინჩა კლუბის ისტორიაში მესამე ადგილს იკავებს. „ბოტაფოგოდან“ წამოსვლის შემდეგ რამდენიმე კლუბს იცვლის, თუმცა დიდხანს არცერთ მათგანში არ ჩერდება.
1955–1966 წლებში გარინჩა ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაშიც ორჯერ ზედიზედ იმარჯვებს მსოფლიო ჩემპიონატზე და ჟიულ რიმეს თასის მფლობელი ხდება (1958, 1962). 1962 წელს ჩილეში გამართულ VII მსოფლიო ჩემპიონატზე გარინჩა ტურნირის საუკეთესო ფეხბურთელად სახელდება და ოთხი გატანილი გოლით ვავასთან, ლეონელ სანჩესთან, ფლორიან ალბერტთან, ვალენტინ ივანოვთან და დრაჟან იერკოვიჩთან ერთად ჩემპიონატის საუკეთესო ბომბარდირის ტიტულს ინაწილებს.
ბავშვობა და ახალგაზრდობა
გარინჩა დაიბადა 1933 წლის 28 ოქტომბერს რიო-დე-ჟანეიროს გარეუბანში, დასახლება პაუ-გრანდიში (ამჟამინდელი მაჟე), ამარო და მარია კაროლინების მრავალშვილიან ოჯახში, სადაც იგი მეხუთე ბავშვი იყო. იმის გამო, რომ ახალშობილის რეგისტრაცია მხოლოდ ათი დღის დაგვიანებით მოხდა, დაბადების მოწმობაში 28 ოქტომბერი უწერია. ასევე, რეგისტრატორს სიმთვრალის გამო, დაავიწყდა ახალშობილისთვის მეორე სახელის ჩაწერა, ამიტომ გარინჩამ თხუთმეტი წლის ასაკში თვითონ აირჩია მეორე სახელი და დაირქვა ფრანსისკო. გარინჩა დაიბადა თანდაყოლი ნაკლოვანებებით: იტანჯებოდა სიელმით, ხერხემლის დეფორმაციითა და მენჯის ძვლის პრობლემებით, ამ ყველაფერთად ერთად, მარცხენა ფეხი მარჯვენასთან შედარებით ექვსი სანტიმეტრით მოკლე ჰქონდა. მანეს ნაკლოვანებების გამოსასწორებლად ჩატარებული ქირურგიული ოპერაცია უშედეგო აღმოჩნდა: ექიმები, რომლებიც ოპერაციას აკეთებდნენ, თვლიდნენ, რომ ბავშვისთვის მხოლოდ სიარულიც კი ბედნიერება იქნებოდა. ზოგიერთი ვერსიის თანახმად, პრობლემები, რომლებიც გარინჩას აწუხებდა პოლიომიელიტის შედეგად იყო წარმოშობილი.
გარინჩა შერეული წარმომავლობის იყო — დედის მხრიდან აფრო-ბრაზილიელი ქალაქ რესიფიდან, მამის მხრიდან კი ინდიელი ფულნიოსების შთამომავალი; მისი პაპის მამა XIX საუკუნეში იძულებით გადასახლდა ბარიგის ქედის ფერდობიდან პალმეირას-დუზ-ინდიუსში, შტატ ალაგოასში. აქვე მიიღო მან გვარი — ფრანსისკო დოს სანტოსი, მონათმფლობელი და შაქრის ლერწმის პლანტაციების მფლობელის სახელის მიხედვით. მამის მხრიდან მას აფრიკული ფესვებიც ჰქონდა.
გარინჩას ოჯახი, მშობლებისა და მის გარდა, კიდევ 3 ბავშვისგან შედგებოდა, რომელთაგან ორი, მანეს და-ძმა, შიმშილისა და ავადმყოფობისგან დაიღუპნენ. ისინი ძალიან ღარიბულად ცხოვრობდნენ, რის გამოც მანე პატარაობიდანვე ეხმარებოდა მშობლებს, ტყეში ხილს აგროვებდა და ბაზარში ყიდდა; ძირითადად ვაჭრობდა ველური ძლიერი სუნის მქონე ბანანებით. მამამისი, ამარო პაუ-გრანდეს ქარხანაში მცველად მუშაობდა, იტანჯებოდა ალკოჰოლიზმით, ბოლოს კი გარდაიცვალა ღვიძლის ციროზით. მანეს მამის მსგავსი თვისებები გადაეცა: 4 წლის ასაკში გაუგო გემო ალკოჰოლს, 10 წლის ასაკში კი უკვე ხშირად სვამდა სპირტიან სასმელებს: კაშასას, ლუდს და კაჩიმბუს, დამზადებულს კაშასიდან, თაფლისა და ლიმონისგან, ასევე დაიწყო თამბაქოს ხშირი მოხმარება. მანემ თავისი ზედმეტსახელი „გარინჩა“ ნიბლიისებრთა ჩიტების დაჭერის სიყვარულის გამო დაირქვა, რომელთაც „გარინჩას“ უწოდებდნენ და ბინადრობდნენ ქალაქის მახლობლად, ტყეში, მანე ძალიან ზუსტი იმიტაციით ბაძავდა მათ ჭიკჭიკს. ასე დაერქვა მას ეს სახელი ოთხი წლის ასაკში, თავისი დის სიტყვების შემდეგ, როდესაც მან უთხრა: „შენ იმდენ ჩიტებს იჭერ, რომ მალე შენ თვითონ გახდები გარინჩა.“
„პაუ-გრანდი“
1941 წელს გარინჩა სკოლაში შევიდა, თუმცა, იქ მხოლოდ ოთხი წელი გაატარა, ხშირად გაცდენილი მეცადინეობების გამო კი სათანადო დონეზე არ იცოდა წერა-კითხვა. 1947 წლის 19 ნოემბერს, 14 წლის გარინჩა სამუშაოდ მოეწყო ადგილობრივ ტექსტილის ქარხანა „ამერიკა ფაბრილში“ მრთველის დამხმარედ. სწორედ ამ პერიოდში დაირქვა მანემ მეორე სახელი — ფრანსისკო, რადგან არ შეშლოდათ სხვა მანუელ დოს სანტოში. ქარხანაში მანე ორ მუშას — სვინგს და პინსელოს დაუმეგობრდა, რომლებთან ერთადაც რეგულარულად სვამდა, მათთან მეგობრობა კი არც მას შემდეგ გაუწყვეტია, რაც ცნობილი ფეხბურთელი გახდა.
მუშაობასთან ერთად გარინჩა ფაბრიკის სამოყვარულო გუნდ „პაუ-გრანდის“ ბავშვთა შემადგენლობაში თამაშობდა. ერთხელაც „პაუ-გრანდი“ ადგილობრივ სამოყვარული გუნდს ეთამაშებოდა, გარინჩამ ამ მატჩის დროს თამაშის მაღალი დონე აჩვენა და მაშინ, როდესაც იგი სიზარმაცის გამო დაითხოვეს ქარხნიდან, ფაბრიკის გუნდის მეთაურის წყალობით კვლავ აღადგინეს გუნდში. მაგრამ, ამის მიუხედავად, „პაუ-გრანდის“ მთავარმა მწვრთნელმა, კარლოს პინტომ, ის არ მიიწვია ძირითად შემადგენლობაში. რის გამოც გარინჩამ 1951 წელს რეგიონის საუკეთესო გუნდებში დაიწყო თამაში, „კრუზეირუ-დუ-სულსა“ და „სერანოში“, თუმცა აქ მხოლოდ სადილამდე ითამაშა და ისევ უკან, „პაუ-გრანდის“ შემადგენლობაში დაბრუნდა. სწორედ ამ კლუბებში მიიღო მან პირველი ხელფასი, 30 კრუზეირო ერთ მატჩში. სამი თვის შემდეგ, ადგილის ხშირი ცვალებადობის გამო, გარინჩამ ამ კლუბში თამაში შეწყვიტა.
1949 წლის ივნისში, მშობიარობის შემდგომი პერიოდის დროს, ინფექციის შედეგად გარდაიცვალა გარინჩას დედა, რამაც ძალიან იმოქმედა მანეზე. დედის სიკვდილის შემდეგ მამამისმა — ამარომ ცხოვრება ქვრივ ქალთან, სესილიასთან და მის შვილებთან ერთად დაიწყო.
16 წლიდან მანე უფროსების გუნდში თამაშობდა. მან თავის სადებიუტო მატჩში „კრუზეირუ-დუ-სულთან“ რამდენიმე გოლი გაიტანა და მისმა გუნდმა 8–1 მოიგო. გუნდის მთავარმა მწვრთნელმა პინტომ მანე მარჯვენა გარემარბად დააყენა იმის გამო, რომ მანეს ტრადიციული პოზიცია — მინდვრის ცენტრში, თავდამსხმელის უკან, დაკავებული იყო სხვა მოთამაშის მიერ. მარჯვენა ფლანგის ფორვარდად მანე ძალიან კარგად თამაშობდა და მალევე რეგიონის საუკეთესო ფეხბურთელი გახდა. ერთ-ერთ თამაშში, სადაც „პაუ-გრანდი“ „რაის-და-სერას“ ხვდებოდა, ანგარიში კი 0–0 იყო, გარინჩამ საკუთარი საჯარიმოდან დაიწყო თავბრუდამხვევი დრიბლინგი, მოატყუა მოწინააღმდეგე გუნდის ყველა ფეხბურთელი და გადააწოდა ბურთი თანაგუნდელს, რომელმაც ეს შეტევა გოლით დაასრულა. ამის შემდეგ მოწინააღმდეგე გუნდელი ძალიან ნაწყენი დარჩა და გარინჩას დრიბლინგით აღფრთოვანებულმა საკუთარმა გულშემატკივრებმა მას ცემა დაუპირეს, თუმცა გადარჩა, საბოლოოდ ეს მატჩი „პაუ-გრანდიმ“ 6–0 მოიგო.
„ბოტაფოგო“
გარინჩას ფეხბურთის თამაშის მაღალი დონე მის მიმართ რიო-დე-ჟანეიროს „დიდი“ კლუბების ინტერესის მიზეზი გახდა. მანე „ფლამენგოსა“ და „ფლუმინენსეს“ წარმომადგენლებთან იყო შერჩევაზე, თუმცა სუსტი ფინანსური მდგომარეობისა და ფეხზე არსებული პრობლემის გამო უარი თქვეს მასთან კონტრაქტის გაფორმებაზე. კლუბმა „ვასკო-და-გამამ“ კი გარინჩას აყვანაზე უარი იმის გამო თქვა, რომ იგი შერჩევაზე ბუცების გარეშე მივიდა. ასეთივე წარუმატებელი აღმოჩნდა „სან-ქრისტოვანთან“ კონტრაქტის გაფორმების მცდელობა, შერჩევაზე მისულს ათი წუთის შემდეგ უთხრეს, რომ დალოდებოდა გადაწყვეტილებას საღამომდე, მაგრამ მანემ სადგურზე ლოდინისას მოიწყინა, მატარებლის ბოლო რეისით გაემგზავრა პაუ-გრანდიში და არც მეორე დღეს დაბრუნებულა უკან.
ოცი წლის ასაკში გარინჩა „ბოტაფოგოს“ ყოფილმა ფეხბურთელმა არატიმ შეამჩნია, რომელიც პაუ-გრანდიში მეგობრებთან ჩამოვიდა და ნახა, თუ როგორ გაიტანა მანემ ერთ მატჩში ოთხი გოლი. 1953 წლის 13 მარტს არატიმ მანეს ფორმა და ბუცები უყიდა და „პაუ-გრანდის“ პრეზიდენტთან ერთად ახალგაზრდა ფეხბურთელი მივიდა მწვრთნელ ჟენტილ კარდოზოსთან, რომელმაც იგი ახალგაზრდული გუნდის ვარჯიშზე დაუშვა. გარინჩა წარმატებით გამოვიდა, თუმცა ერთი ჩატარებული ვარჯიშის შემდეგ კარდოზო ნიუტონის შვილს არ ჰქონდა უფლება მიეღო გადაწყვეტილება მანეს მიღების თაობაზე, ამიტომ მანეს მოგვიანებით მოსვლა სთხოვეს.
1953 წლის 10 ივნისს მანე „ბოტაფოგოს“ უფროსების გუნდის შერჩევაზე იყო. შერჩევის წინ კი ის გააფრთხილეს, რომ მას ბრაზილიის ნაკრების მარჯვენა მცველთან მოუწევდა დაპირისპირება. მაგრამ მანემ თქვა, რომ ჩვეულებრივ მას ხშირად უწევდა ჟუანთან დაპირისპირება და ყოველთვის იმარჯვებდა. ვარჯიშზე გარინჩამ სამჯერ ერთი და იგივე ცრუ მოძრაობით მოატყუა ჰილტონი, ფეხებშუა გაუტარა ბურთი, რაზეც განცვიფრებულმა ჰილტონმა ასეთი რამ მოიმოქმედა: "„იმის მაგივრად, რომ განაწყენებულიყო, იგი ჩემთან მოვიდა და მითხრა: „ყოჩაღ, ახალგაზრდავ!“ იგი ჩემი ნათლიმამა გახდა ფეხბურთში. იმ შემთხვევაში, თუ ჩემს ცხოვრებისეულ გზაზე ისეთი ადამიანები შემხვდებოდნენ, როგორიც ჰილტონია, მე აღარ განვიცდიდი ამდენ უბედურებას."
როდესაც ფეხბურთელები გასახდელისკენ გაემართნენ, ჰილტონი კარდოზოსთან მივიდა და უთხრა: თუ ეს ბიჭი აღმოჩნდება სხვა კლუბში, მე ვერ შევძლებ მშვიდად ძილს. ხოლო თუ ეს ბიჭი ჩვენთან დარჩება, მაშინ სხვა კლუბების მცველები ვერ შეძლებენ მშვიდად ძილს. ამის შემდეგ მწვრთნელმა ყველა მოედანზე დააბრუნა და უკვე ოცი წუთის შემდეგ დარწმუნდნენ გარინჩას შესაძლებლობაში. პაულო ამარალთან შერჩევის შემდეგ, რომელიც ამავდროულად ფიზიკური მომზადების მწვრთნელი იყო „ბოტაფოგოში“, გარინჩას შესახებ მან თქვა: მოთამაშემ საუცხოო ოსტატობა აჩვენა. ჩემი აზრით, მას მხოლოდ ერთი გამოუსწორებელი ნაკლი აქვს: იგი ძალიან ხშირად მიმართავს დრიბლინგს. გარინჩას „ბოტაფოგოში“ გადასვლისთვის პაუ-გრანდის 500 კრუზეირო გადაუხადეს. . thumb|left|240px| გარინჩა „ბოტაფოგოს“ შემადგენლობაში
1953 წლის 21 ივნისს გარინჩას დებიუტი შედგა „ბოტაფოგოს“ შემადგენლობაში, რომელიც ამხანაგურ მატჩს მართავდა კლუბ „აველართან“, ეს თამაში ბოტაფოგომ 1–0 მოიგო. ამავე წლის 30 ივნისს მან თავი დაანება ფაბრიკაში მუშაობას და პროფესიონალურად დაკავდა ფეხბურთით. 10 ივლისს მან „ბოტაფოგოს“ დუბლებსა და „სან-ქრისტოვანის“ მეორე შემადგენლობას შორის გამართულ მატჩში სამი გოლი გაიტანა.
ოფიციალურ შეხვედრებში გარინჩამ პირველად 1953 წლის 19 ივლისს მოიგო „ბონსუსესოსთან“ გამართულ მატჩში, ამ თამაშში მან სამი გოლი გაიტანა და საბოლოოდ მისმა გუნდმა 6–3 მოიგო. მეორე დღეს ერთ-ერთმა გაზეთმა მის შესახებ სტატია განათავსა შემდეგი სათაურით: „გაულიჩომ დაიპყრო ბოტაფოგო“.
თავის პირველ სეზონში, გუნდის შემადგენლობაში თამაშისას გარინჩამ 26 მატჩი ჩაატარა და 20 გოლი გაიტანა, რითაც რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩემპიონატის მეორე ბომბარდირი გახდა ხორხე ბენიტესის შემდეგ, რომელსაც 22 გოლი ჰქონდა გატანილი. პირველ სეზონში მანემ სამი ჰეთ-თრიკი შეასრულა: „ბონსუსესოსთან“, „ბანგუსთან“ — მარაკანაზე (6–0) და კლუბ „პორტუგეზასთან“ მატჩში, რომელშიც ყველა ბურთი მან გაიტანა.
„ბოტაფოგოსათვის“ წარმატებული არც მომდევნო, 1955 წლის სეზონი აღმოჩნდა, როდესაც ჩემპიონატზე მხოლოდ მეშვიდე ადგილი დაიკავა, გარინჩამ კი სამ გოლზე მეტის გატანა ვერ შეძლო. საერთო ჯამში, მანემ ამ სეზონში 53 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და 22 გოლი გაიტანა, აქედან 17 — ამხანაგურ მატჩებში. კლუბის წარუმატებლობის მიზეზი იტალიაში ორი მთავარი ფორვარდის, დინო და კოსტასა და ლუის ვინისიოს გადასვლა იყო.
1956 წელს „ბოტაფოგოში“ პაულო ვალენტინი გადმოვიდა, რომელიც ცენტრალური ნახევარმცველის პოზიციაზე თამაშობდა და ასევე გადმოვიდა კუარენტინია. შემდეგ წელს კი კლუბში გადმოვიდა დიდი. მომდევნო ორი წლის განმავლობაში კი გადმოვიდნენ მარიო ზაგალო, ამარილდო და მეკარე მანგა აილტონი. 1957 წელს კლუბს მწვრთნელი შეეცვალა და დაინიშნა ჟურნალისტი ჟოაო სალდანია. ახალი მწვრთნელის ერთ-ერთი პირველი გადაწყვეტილება გარინჩასთვის „თამაშის თავისუფლების“ მინიჭება გახდა: „ბიჭებო, ხედავთ, მოედნის მარჯვენა ზოლს — ჩვენი საჯარიმოდან მოწინააღმდეგის კარამდე? აქეთ, მარჯვენა ფლანგზე, არცერთ თქვენგანს არ გრთავთ ნებას, რომ ცხვირი ჩაჩრათ. ეს მანე გარინჩას დერეფანია. ყველა დანარჩენმა უნდა ითამაშოთ ცენტრსა და მარცხენა ზოლში. მანესთან მიახლოება არ გაბედოთ. დაე, აკეთოს მან რაც უნდა, ხოლო თქვენი საქმეა დაელოდოთ მისგან პასს და დაარტყათ კარში...“ thumb|rigt|350px| გარინჩა (მარჯვნიდან მეორე) ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელებთან ერთად ამ გადაწყვეტილების შემდეგ გარინჩა და საერთოდ, მთლიანი გუნდი უფრო კარგად ათამაშდა. „ბოტაფოგომ“ ცხრაწლიანი პაუზის შემდეგ, როგორც იქნა შეძლო რიოს ჩემპიონატის მოგება, ფინალში მანეს გუნდის უპირატესობა „ბოტაფოგოს“ გამარჯვებით დასრულდა, მათ „ფლუმინენსე“ 6–2 დაამარცხეს. გარინჩა ერთ-ერთი საუკეთესო იყო მოედანზე, გაიტანა გოლი და გააკეთა ოთხი საგოლე გადაცემა, რომლიდანაც სამი ვალენტინუმ გოლით დააგვირგვინა. მანე თავისი თამაშით ჩემპიონატის საუკეთესო მოთამაშე გახდა. ერთი წლის შემდეგ გუნდმა ჩემპიონატზე მხოლოდ მესამე ადგილის დაკავება შეძლო, ამ ჩემპიონატზე ქულების ერთნაირი რაოდენობა ჰქონდა ორ გუნდთან: „ფლუმინენსესთან“ და „ვასკო და გამასთან“ ერთად. ამის შემდეგ ჩატარდა დამატებითი ტურნირი ერთნაირი ქულების მქონე სამ გუნდს შორის, რომელშიც მანეს გუნდმა ბოლო ადგილი დაიკავა.
ამავე სეზონში, „რივერ პლეიტთან“ ჩატარებულ მატჩში, რომელიც მექსიკაში გაიმართა, მანემ ისე გააკვირვა ადგილობრივი მაყურებლები, რომ მისი ყოველი წარმატებული მოქმედება მოწინააღმდეგე გუნდის ფეხბურთელ ფედერიკო ვაიროს ფლანგზე ტრიბუნებზე შეძახილს — „ოლეს“ იწვევდა, მოგვიანებით ეს შესახილი ესპანურენოვან ქვეყნებში ტრადიციად იქცა. შემდეგი ორი წლის განმავლობაში ბოტაფოგოს სულ ცოტა აკლდებოდა ნანატრ გამარჯვებამდე — 1959 წელს კლუბმა ჩემპიონატში მეორე ადგილი დაიკავა, მომდევნო წელს კი მხოლოდ მესამე.
1961 წელს გარინჩამ „ბოტაფოგოს“ შემადგენლობაში ყოფნისას მეორედ მოიგო რიოს ჩემპიონატი, ფინალში მათ „ფლუმინენსე“ დაამარცხეს, ანგარიშით 3–0. მთლიანი ჩემპიონატის განმავლობაში მანეს გუნდმა მხოლოდ ერთხელ წააგო. 14 დეკემბერს, „ფლუმინენსესთან“ მატჩში, რომელიც „ბოტაფოგოსთვის“ მეათასე იყო, გარინჩას ერთადერთი და გადამწყვეტი გოლით „ბოტაფოგომ“ 1–0 მოიგო.