cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სუმგაითის სახელმწიფო მუსიკალურ-დრამატული თეატრი
ისტორია
თეატრმა სეზონი გახსნა 1969 წლის 14 მარტს „მუსიე ჟორდანი და დერვიშ მასტალი - შაჰით“ (რეჟისორი ჯანათ სალიმოვი), რომლის  დამფუძნებელიც იყო მირზა ფათალი ახუნდოვი. 1974 წელს კულტურის სამინისტროს  გადაწყვეტილებით თეატრმა მიიღო სახელმწიფო დრამატული თეატრის  სტატუსი.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის თეატრები
ნაჯაფალი (ქალბაჯარი)
ნაჯაფალი (Nəcəfalı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
სან-მანუელი (ისაბელა)
სან-მანუელი (ოფიციალურად სან-მანუელის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Manuel) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 34 085 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ისაბელას მუნიციპალიტეტები
ჯემალ გამახარია
ჯემალ გამახარია (დ. 10 იანვარი, 1949, ოტობაია, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი. 2019 წლის 8 აპრილიდან დღემდე აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე. ისტორიულ მეცნიერებათა კანდიდატი.
ბიოგრაფია
ჯემალ გამახარია დაიბადა 1949 წლის 10 იანვარს გალის რაიონის სოფელ ოტობაიაში. 1966 წელს დაამთავრა ოტობაიის პირველი საშუალო სკოლა. 1966-1968 წლებში ეწეოდა შრომით საქმიანობას მშობლიურ სოფელში. 1968-1970 წლებში მსახურობდა საბჭოთა კავშირის შეიარაღებულ ძალებში. 1971-1976 წლებში უმაღლესი განათლება მოსკოვის სახელმწიფო საისტორიო-საარქივო ინსტიტუტში მიიღო. 1978 - 1982 წლებში სწავლობდა კუიბიშევის (სამარის) სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურაში სსრკ ისტორიის კათედრაზე. ასპირანტურის დასრულების შემდეგ დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია. 1976-1981 წლებში იყო კუიბიშევის საოლქო ისტორიული არქივის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1979-1983 წლებში კუიბიშევის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტი დაუსწრებლად. 1981-1982 წლებში მუშაობდა კუიბიშევის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში მასწავლებლად. 1982-1984 წლებში აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, მასწავლებელი. 1984 - 2006 წლებში მუშაობდა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის უნივერსიტეტში ჯერ დოცენტად, შემდეგ კი პროფესორად და საზოგადოებრივ მეცნიერებათა კათედრის გამგედ.
80-იანი წლების მეორე ნახევრიდან აქტიურად მონაწილეობდა ეროვნულ - განმათავისუფლებელ მოძრაობაში, ქვეყნის საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში, საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენისთვის ბრძოლაში. 1991-1992 წლების მიჯნაზე განხორციელებული სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგაც ჯემალ გამახარია დარჩა „მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველოს“ იდეების ერთგული, მხარს უჭერდა კანონიერი ხელისუფლების აღდგენას. იყო მოძრაობა ჭყონდიდელის ჯერ აფხაზეთის ორგანიზაციის, შემდეგ კი სრულიად საქართველოს მოძრაობა ჭყონდიდელის პოლიტიკური საბჭოს თავმჯდომარე. 1991 წლიდან არის აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს წევრი. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“. 2004 წლიდან არჩეული იყო აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს კომისიის თავმჯდომარედ. 2014 წლის 28 მარტიდან არჩეული იყო აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილედ. 2019 წლის 8 აპრილიდან არჩეულია აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარედ.
ჯემალ გამახარიას ეკუთვნის სამ ათეულზე მეტი მონოგრაფია, კრებული და ბროშურა სხვადასხვა ენებზე. ჟურნალ-გაზეთებში, სამეცნიერო კრებულებში გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე ასეული სამეცნიერო და პუბლიცისტური წერილი, პოლიტიკური მოხსენება, განცხადება თუ ინტერვიუ. ისინი ეხება მიმდინარე პოლიტიკის, აფხაზეთის დეოკუპაციის, ისტორიისა და კულტურის საკითხებს, აგრეთვე სხვა მნიშვნელოვან თემებს.
ჰყავს მეუღლე და 2 შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარეები კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის XII მოწვევის უზენაესი საბჭოს დეპუტატები
დიმიტრი ჭალაგანიძე
დიმიტრი ჭალაგანიძე (დ. 1836, მარტვილი ― გ. 1917) — ქართველი მომღერალ-მგალობელი, სასულიერო და საზოგადო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
დიმიტრი (დიტო) ჭალაგანიძე ტრადიციულ მგალობელთა საგვარეულოდან წარმოდგებოდა. მისი პაპის მამა, რომელიც წარმოშობით გურიიდან იყო, XVIII საუკუნის პირველ ნახევარში ჭყონდიდის ეპისკოპოსის მიწვევით გადასულიყო მარტვილში, ადგილობრივი მონასტრის მგალობელთა გუნდის ხელმძღვანელად, იქვე დაქორწინებულიყო ადგილობრივი მღვდლის―გაწერელიას ქალიშვილზე და დასახლებულიყო. იქვე მოღვაწეობდა მისი შთამომავლობაც, მათ შორის, დიმიტრის მამა ― როსტომიც, რომელიც ასევე ცნობილი მგალობელი იყო და ვაჟსაც შეასწავლა გალობის ხელოვნება.
დიმიტრი ჭალაგანიძეს პროფესიული მუსიკალური განათლება არასოდეს მიუღია. ამის მიუხედავად, ბუნებრივი ნიჭის წყალობით, იგი ბრწყინვალედ ფლობდა მრავალ საგალობელს და ჰქონდა მათი ჩაწერის თავისებური სისტემა, რითიც შემდგომში ფასდაუდებელი სამსახური გაუწია ფილიმონ ქორიძეს და ანდრია ბენაშვილს, რომელთაც საგალობლები ნოტებზე გადაჰქონდათ. ასწავლიდა სიმღერა-გალობას ჯერ მარტვილის, შემდეგ-ახალსენაკის სასულიერო სასწავლებელში. მარტვილის სასწავლებელში მისი მოწაფეები იყვნენ იონა მეუნარგია, თედო ჟორდანია, თედო სახოკია, მიხა ცხაკაია. იყო „გალობის აღმადგინებელი კომიტეტის“ წევრი, რაჟდენ ხუნდაძესთან, ივლიანე წერეთელთან და ანტონ დუმბაძესთან ერთად.
დიმიტრი ჭალაგანიძის მოსწავლეები იყვნენ შემდგომში ცნობილი მომღერლები და ლოტბარები კიწი გეგეჭკორი და რემა შელეგია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1836 კატეგორია:გარდაცვლილი 1917 კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მგალობლები კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები
მასტერსი 1986 (სნუკერი)
მასტერსი 1986 (Masters 1986, აგრეთვე ცნობილია, როგორც Benson and Hedges Masters 1986 — სპონსორის სახელწოდების მიხედვით) — სნუკერის პროფესიონალური არარეიტინგული ტურნირი. ტარდებოდა 1986 წლის 26 იანვრიდან 2 თებერვლამდე Wembley Conference Centre-ში, ლონდონში. ტურნირის გამარჯვებული გახდა კლიფ თორბერნი, რომელმაც ფინალში დაამარცხა ჯიმი უაიტი ანგარიშით 9:5. თორბერნი ერთადერთი მოთამაშე გახდა, ვინც მასტერსის ტიტულის დაცვა მოახერხა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მასტერსი (სნუკერი) კატეგორია:1986 წელი სნუკერში
ლაიონელ ენგიმეა
ლიონელ როუვენ აინგიმეა (დ. 1969) — ნაურუელი ადვოკატი და პოლიტიკოსი. ნაურუს პრეზიდენტი 2019 წლის 27 აგვისტოდან.
კარიერა
იგი სწავლობდა ავსტრალიაში, მუშაობდა მარშალის კუნძულების სახალხო დამცველად. მოგვიანებით იყო ლექტორი სამხრეთ წყნარი ოკეანის უნივერსიტეტში. 2013 წელს მიიღო მონაწილეობა მენენგის მხარის არჩევნებში, თუმცა არ იქნა არჩეული პარლამენტის წევრად, სამი წლის შემდეგ იგი არჩეული იქნა წევრად. 2016-2019 წლებში იყო იუსტიციისა და საზღვრის კონტროლის მინისტრის მოადგილე. 2019 წელს პარლამენტმა აირჩია პრეზიდენტად, 12 ხმით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნაურუს პრეზიდენტები კატეგორია:ნაურუელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1969
ელიფ შაფაქი
ელიფ შაფაქი (Elif Şafak; დ. 25 ოქტომბერი 1971, სტრასბურგი) — თურქი მწერალი, მიმომხილველი და ორატორი.
ბიოგრაფია
დიპლომატების ოჯახიდან, დაიბადა საფრანგეთში. მშობლების გაყრის შემდეგ დარჩა დედასთან, ცხოვრობდა ესპანეთსა და იორდანიაში, შემდგომ დასახლდა თურქეთში. დაამთავრა ტექნიკური უნივერსიტეტი ანკარაში, დაიცვა დისერტაცია ფილოსოფიაში, რომელიც ეძღვნებოდა გენდერული იდენტურობის პრობლემებს. ერთი წლის განმავლობაში იყო აშშ-ში სტაჟირებაზე, შემდგომ წლებში კი მიწვეულ პედაგოგად რიგ ამერიკულ უნივერსიტეტში. ცხოვრობს თურქეთსა და აშშ-ში, წერს თურქულ და ინგლისურ ენებზე, თანამშრომლობს აშშ-ს და ევროპის პრესასთან.
არის საერთაშორისო ურთიერთობების ევროპული საბჭოს წევრი. რომანის „სტამბულელი ნაბიჭვარი“ (2006), სადაც ნახსენებია სომხების გენოციდი, ორჯერ წაეყენა ერის შეურაცყოფის ბრალდება, რის გამოც მას სამ წლამდე თავისუფლების აღკვეთა ემუქრებოდა. ორივეჯერ მოეხსნა ბრალდება მტკიცებულებათა არასაკმარისობის გამო.
შაფაქის წიგნების უმრავლესობა სუფიზმთან დაკავშირებული ისტორიული რომანებია. წერს აგრეთვე სიმღერებს როკ-ანსამბლებისათვის, ესსეებს პოლიტიკისა და კულტურის თემებზე.
აღიარება
შაფაქის წიგნები კოლოსალური წარმატებით სარგებლობენ თურქეთში, მათ მინიჭებული აქვთ თვალსაჩინო ეროვნული პრემიები, მრავალ ენაზე არიან თარგმნილი. 2007 წელს თურქეთის წიგნების გამომცემელთა კავშირმა მწერალ ქალს სიტყვის თავისუფლების პრემია მიანიჭა. ხელოვნებათა და ლიტერატურის ორდენის (საფრანგეთი) კავალერი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:თურქი მწერლები კატეგორია:თურქი ფემინისტები
კონგო (შიმპანზე)
მინი|კონგოს ნახატი „კონგო“ (1954–1964) — შიმპანზე, რომელმაც ისწავლა ხატვა. ზოოლოგმა დესმონდ მორისმა პირველად მაშინ შენიშნა კონგოს შესაძლებლობები, როდესაც ამ უკანასკნელმა ორი წლის ასაკში ხელში აიღო ფანქარი და ქაღალდზე ხატვას შეუდგა. ოთხი წლის ასაკში კონგოს უკვე 400-მდე ნახატი ჰქონდა შესრულებული. მისი სტილი დაახასიათეს, როგორც ლირიკული აბსტრაქტული იმპრესიონიზმი.
ცნობილ ესპანელ მხატვარ პაბლო პიკასოს ძალიან მოსწონდა კონგოს ნახატები. მისი ერთ-ერთი ნახატი სტუდიო ოთახშიც კი ეკიდა.
2005 წლის 20 ივნისს კონგოს ნახატები წარმოდგენილი იყო „ბონჰემის“ აუქციონზე რენუართან და უორჰოლთან ერთად. საინტერესოა, რომ შიმპანზეს ნახატები 26,000 დოლარის ფარგლებში გაიყიდა, ხოლო რენუარსა და უორჰოლს მყიდველი არ გამოუჩნდა.
სქოლიო
კატეგორია:ინდივიდუალური შიმპანზეები
რამსეს IV
რამსეს IV — ძველი ეგვიპტის XX დინასტიის ფარაონი. ქვეყანას განაგებდა სავარაუდოდ ძვ. წ. 1156-1150 წლებში. ფარაონ რამსეს III-ისა და სავარაუდოდ, დედოფალ ტიტის შვილი.
დაიბადა სავარაუდოდ, ჯერ კიდევ ფარაონ სეთი II-ის მმართველობის დროს და ტახტზე ავიდა 40 წლის ასაკში, მამის რამსეს III-ის მკვლელობის შემდეგ. ფარაონის ტახტზე ასვლის შემდეგ დაიჭირა მამის მკვლელები და სასამართლოს გადასცა.
დერეკ კონოლი
დერეკ კონოლი (Derek Connolly; დ. 29 ნოემბერი, 1976) — ამერიკელი სცენარისტი და კინოპროდიუსერი, რომელიც ყველაზე მეტად ცნობილია რეჟისორ კოლინ ტრევოროუსთან თანამშრომლობით ფილმებზე „უსაფრთხოება გარანტირებული არაა“ და „იურული სამყარო“. მისი სხვა ცნობილი ნამუშევრებია „მონსტრი მანქანები“, „კონგი: თავის ქალის კუნძული“ და „იურული სამყარო: დაცემული სამეფო“.
რამსეს IV
რამსეს IV-ისა და მამამისის შესახებ მოგვითხრობს ახლო აღმოსავლეთის ისტორიაში ყველაზე მნიშვნელოვანი და ვრცელი ჰარისის პაპირუსი.
დერეკ კონოლი
2018 ცნობილი გახდა, რომ კონოლი მონაწილეობას მიიღებს „იურული პარკის“ რიგით მეექვსე ფილმ „იურული პარკი 3“-ის შემუშავებაში, რომლის გამოშვებაც დაგეგმილია 2021 წლის 11 ივნისს
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:ამერიკელი კინოპროდიუსერები კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 2014: ჯგუფი H
ფეხბურთის მსოფლიო ჩემპიონატი 2014: ჯგუფი H — H ჯგუფში თამაშები 16 ივნისიდან 26 ივნისამდე გაიმართება. ჯგუფი შედგება, ბელგიის, რუსეთის, სამხრეთი კორეისა და ალჟირის ნაკრებებისგან. ჯგუფში გამარჯვებული დაუპირისპირდა G ჯგუფის მეორეადგილოსანს, ხოლო H ჯგუფის მეორეადგილოსანი — G ჯგუფის გამარჯვებულს.
ყველა დრო მოცემულია საქართველოს დროით (UTC+4)
სქოლიო
ჯგუფი H
ბრატია-დასკალოვის თემი
ბრატია-დასკალოვის თემი (Община Братя Даскалови) — თემი ცენტრალურ ბულგარეთში. შედის სტარა-ზაგორის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 8 735 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 482.04 კმ²-ს. მოიცავს 23 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ბრატია-დასკალოვი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტარა-ზაგორის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
გურამ დონდუა
გურამ დონდუა (დ. 17 მარტი 1922, თბილისი, — გ. 12 მარტი 1986, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი.
1950 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიულ-გეოლოგიური ფაკულტეტი. 1953-1975 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ვახუშტის ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში სწავლულ მდივნად, 1975 წლიდან გარდაცვალებამდე — ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის დედამიწის შემსწავლელ მეცნიერებათა რედაქციის გამგედ. მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. იკვლევდა საქართველოს სხვადასხვა რაიონის გეომორფოლოგიას, შეისწავლა მდინარეების რიონის მარცხენა შენაკადების ჯეჯორისა და ღარულის აუზების ძველმყინვარული რელიეფის ფორმები. მისი ავტორობით გამოიცა დაწყებითი კლასების გეოგრაფიისა და ბუნებისმცოდნეობის სახელმძღვანელოები (დავით დონდუასთან ერთად) და სასწავლო გეოგრაფიული რუკები. მისი აქტიური მონაწილეობითა და რედაქტორობით გამოიცა „გეოგრაფიის ტერმინოლოგია“ (1967). გარკვეული წვლილი შეიტანა ქართული ენციკლოპედიის გამოცემის საქმეში — დაადგინა ენციკლოპედიური ტერმინოლოგია, მოამზადა სხვადასხვა სახის გეოგრაფიული ლექსიკონები.
იყო ბუნების გარდაქმნის კომპლექსური კვლევის პრობლემათა საქართველოს სექციის სწავლული მდივანი (1961-1974), საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების სამეცნიერო საბჭოსა და საკავშირო ჟურნალ „გეოგრაფია სკოლაში“ სარედაქციო კოლეგიის წევრი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები გ
გომელი
გომელი (Го́мель) — ქალაქი ბელარუსში, გომელის ოლქისა და გომელის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით მეორეა ბელარუსში (526 873 2015 წლის მონაცემებით). მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე სოჟზე, მინსკიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 302 კილომეტრში. ფართობი 135 კმ².
ლიტერატურა
კატეგორია:ბელარუსის ქალაქები
ყარადაღლი (ქალბაჯარი)
ყარადაღლი (Qaradağlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
სლავა ფეტელავა
სლავა ფეტელავა (დ. 14 იანვარი 1965, სოფელი ფიჩორი, გალის რაიონი) — ეკონომისტი, იურისტი. ეკონომიკის დოქტორი 2015 წლიდან კონკურენციის სააგენტოს უფროსი.
ბიოგრაფია
1981–1982 წლებში   გალის რ/ნ, სოფ. სიდის ჩაის საბჭოთა მეურნეობის მეველე, პლანტაციის მუშა; 1989 წელს გალის რ/ნ, სოფ. ფიჩორის მეციტრუსეობის საბჭოთა მეურნეობის ეკონომისტი; 1993 წელს საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის პაატა გუგუშვილის ეკონომიკის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ თანამშრომელი; 1993–1996 — საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროს წამყვანი სპეციალისტი, განყოფილების უფროსი, სამმართველოს უფროსის მოადგილე, სამმართველოს უფროსი; 1997–2005 — საქართველოს სახელმწიფო ანტიმონოპოლიური სამსახურის უფროსის მოადგილე; 2001 წელს საქართველოს სახელმწიფო ანტიმონოპოლიური სამსახური - სამსახურის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი; 2005–2010 წლებში საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების თავისუფალი ვაჭრობისა და კონკურენციის სააგენტოს კონკურენციის კანონმდებლობის დაცვის სამმართველოს უფროსი; 2010 წელს სსიპ თავისუფალი ვაჭრობისა და კონკურენციის სააგენტოს სპეციალისტი; 2008 წლიდან გრიგოლ რობაქიძის უნივერსიტეტის ბიზნესის და მართვის სკოლის ასისტენტ პროფესორი, ასოცირებული პროფესორი;
2010–2011 წლებში სსიპ თავისუფალი ვაჭრობისა და კონკურენცის სააგენტოს კონკურენციის დაცვის სამმართველოს უფროსი; 2012–2014 წლებში სსიპ კონკურენციისა და სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს კონკურენციის დეპარტამენტის ბაზრის ანალიზის სპეციალისტი; 2014 წელს სსიპ კონკურენციის სააგენტოს კონკურენციის დეპარტამენტის პირველი კატეგორიის მრჩეველის მოვალეობის შემსრულებელი, პირველი კატეგორიის მრჩეველი; 2014–2015 წლებში სსიპ კონკურენციის სააგენტოს კონკურენციის დეპარტამენტის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი; 2015 წლიდან სსიპ კონკურენციის სააგენტოს კონკურენციის დეპარტამენტის უფროსი. ჰყავს მეუღლე და სამი შვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 14 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები კატეგორია:ქართველი იურისტები
მარზი
მარზი (մարզ) — პირველი დონის ადმინისტრაციული ერთეულის სახელი სომხეთში.
მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ ერთეულებს მარზი არ ჰქვია. ამის მაგივრად ისინი ცნობილია როგორც შრჯანი (շրջան).
ეტიმოლოგია
ეს სომხური სიტყვა მომდინარეობს სპარსული სიტყვიდან მარზი, რაც „საზღვარს“ ნიშნავს.
თარგმანი
ქართულ თარგმანში მისი შესატყვისია პროვინცია.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები
Ѹ
Ѹ, ѹ — ძველი კირილური ასო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირილური დიგრაფები
ტყის კაცი
ტყის კაცი — მიხეილ ჯავახიშვილის მოთხრობა. პირველად გამოქვეყნდა 1923 წელს. ნაწარმოები მწერლის შემოქმედების ე.წ. მეორე პერიოდის პირველი ნამუშევარია.
მოთხრობის შესახებ
„ტყის კაცი“ დაიწერა 1923 წლის დეკემბერში, მეტეხის ციხეში ხუთთვიანი პატიმრობიდან გათავისუფლების შემდეგ. მწერლის ქალიშვილის — ქეთევანის გადმოცემით, ნაწარმოების შექმნა მიხეილ ჯავახიშვილს პაოლო იაშვილის მიერ მოთხრობილმა უცნაურმა ამბავმა შთააგონა, ხოლო მთავარი პერსონაჟის — პავლეს სახით კი, მწერალმა საკუთარი მამის — საბას პირადი ტრაგედია — ცოლ-შვილის ტრაგიკული დაღუპვით გამოწვეული განცდები ასახა. ამის მიუხედავად, საფიქრებელია, რომ თემა, რასაც მოთხრობა ეძღვნება, უკვე მომწიფებული იყო მწერლის გონებაში. მიხეილ ჯავახიშვილი თავადაც აღნიშნავდა ჩანაწერებში: „ჩეკას საკანში მაწვალებდა ტყე-უღრანი, დაბურული. გამოვედი და „ტყის კაცი“ დავწერე“.
შინაარსი
ტყისმცველ პავლეს ცოლი — პელო გარდაეცვალა და ორი ვაჟი — 15 წლის ნიკა და 4 წლის გოგია დაუობლდა. პავლემ მძიმედ განიცადა საყვარელი მეუღლის დაღუპვა. ცალად დარჩენილმა ისიც ვეღარ შეძლო, რომ, ერთმანეთისათვის შეეთავსებინა ოჯახის და შვილების მოვლა და ტყეში მუშაობა, ამიტომაც,  გადაწყვიტა, რომ მთლიანად ტყეში გადასახლებულიყო. მეზობლების დახმარებით, პავლემ „იფნიანის“ ტყეში სახლი აიშენა, წაიყვანა შვილები, წაიღო ყველანაირი სარჩო-საბადებელი და ტყის ბინადრად იქცა. იფნიანი სოფლიდან ერთი დღის სავალზე იყო, ახლო-მახლო არავინ ჭაჭანებდა, გარდა ნადირისა. ამის გამო, სოფელში პავლეს „ტყის კაცი“ შეარქვეს.
ერთხელ გოგია ძლიერ ავად გახდა. ნიკამ სოფელში წაიყვანა და მღვდელს მიუყვანა. მღვდელმა ავადმყოფს ვერაფერი გაუგო, მაგრამ, ნიკას ბავშვის ქალაქში წაყვანაში დაეხმარა. ქალაქში გოგია ექიმს მიჰგვარეს და მისი მკურნალობით, მალე ბავშვი სრულიად გამოჯანსაღდა. ძმები სოფელში დაბრუნდნენ. მღვდელმა ურჩია ნიკას, რომ ღამე მასთან გაეთიათ, მაგრამ, ბიჭმა წასვლა გადაწყვიტა, რაკი იცოდა, რომ პავლე უკვე ელოდა შვილებს. გზაზე უბედურება შეემთხვათ — მღვდლის გაგიჟებული ბუღა დაედევნათ და ნიკა რქებზე ააგო. გოგიამ გაქცევა მოახერხა, მაგრამ, სიბნელეში ვერ დაინახა თავახდილი ქვევრი, ჩავარდა და დაიხრჩო. ნიკა ეკლესიის დარაჯმა, მათე ნარიკაშვილმა იპოვა და მღვდელსა და სოფელს დაუძახა მოსაშველებლად. მკერდშენგრეული ნიკა მღვდლის სახლში წაიყვანეს. გოგიას ცხედარს დიდხანს ვერ მიაკვლიეს, ბოლოს ისევ მათემ იპოვა და კინაღამ გულს შემოეყარა.
პავლეს შეატყობინეს მომხდარი უბედურების შესახებ. გოგია იტირეს და ეკლესიის გალავანში დაასაფლავეს. შვილის სიკვდილით გაგიჟებული პავლე ბუღას გამოუდგა და პირდაპირ შვილის საფლავზე დააკლა, თუმცა, თვითონაც დაზიანდა მისი რქებით.
ორი კვირის შემდეგ დასახიჩრებული პავლე და ნიკა ტყის სახლში აბრუნდნენ. პავლე მალე გამოკეთდა, ნიკას კი არაფერი ეშველა. რაკი შვილის მოვლას და ტყის ყურისგდებას ვეღარ ახერხებდა, პავლემ სოფლიდან ახალგაზრდა დათა ვარდუაშვილი აიყვანა მოჯამაგირედ. ნიკა დღითი-დღე უფრო ცუდად ხდებოდა. პავლეს უცნაურობა დასჩემდა-დაღუპულ შვილს ელაპარაკებოდა, ყველაფერს უგულისყუროდ ეკიდებოდა-შინაც და ტყეშიც. ნიკას გარდაცვალებამ პავლე საბოლოოდ გადააცდინა ჭკუიდან და სახლს ცეცხლი წაუკიდა. შეშინებული დათა გაიქცა. მეორე დღეს პავლე სოფელში წაიყვანეს და მას მერე შეშლილი, წვერგაბურძგნული, ჩამოძენძილი დაძრწოდა ყველგან და ყველას თავისი შვილების ასავალ-დასავალს ეკითხებოდა.
ანალიზი
„ტყის კაცმა“ თანამედროვე კრიტიკოსთა არაერთგვაროვანი შეფასება დაიმსახურა — ნაწილი დადებითად გამოეხმაურა, მეორე ნაწილმა კი ნაკლებადმნიშვნელოვან ნაწარმოებად მიიჩნია. ნაწარმოების იდეისა და მთავარი პერსონაჟის სახის შესახებაც დღემდე რჩება აზრთა სხვადასხვაობა, თუმცა, მაინც ნათელია, რომ იდეაა ნებისმიერ ვითარებაში ადამიანის საზოგადოებასთან ურთიერთობის აუცილებლობა. მთავარმა პერსონაჟმა, თავისი ხასიათიდან გამომდინარე, ნებაყოფლობით თქვა უარი ამ ყველაფერზე, რის გამოც ისიც და მისი შვილებიც უძლურნი აღმოჩნდნენ ცხოვრებისეულ განსაცდელთან ჭიდილში. საზოგადოებასთან ერთად მოქმედება ყოველთვის აღწევს მიზანს (ნიკას მღვდელი და მისი კაცი ეხმარებიან, რომ ავადმყოფი ბავშვი ექიმთან მიიყვანოს, ექიმი კი ბავშვს კურნავს), განცალკევება კი მარცხისათვისაა განწირული (მარტო მიმავალ ძმებს ბუღა ესხმით თავს და მისი მიზეზით იღუპებიან, მარტო დარჩენილი პავლე ჭკუიდან იშლება). ნაწარმოებში ქვეტექსტად ისიც იკითხება, რომ სამსახური და მატერიალური კეთილდღეობა არ კმარა სრულფასოვანი ცხოვრებისათვის, თუკი ეს ადამიანს საზოგადოებისაგან გარიყავს, მასთან კონტაქტის საშუალებას მოუსპობს. ფიზიკურად ძლიერმა, გონიერმა ადამიანმა შესაძლოა, მიაღწიოს გარკვეულ წარმატებას მარტოდმარტო ყოფნით, მაგრამ, ეს მისგან გაცილებით მეტ სასიცოცხლო ენერგიას მოითხოვს, ვიდრე სხვებთან ურთიერთობის პირობებში იქნებოდა. საზოგადოებაში ცხოვრება აძლევს ადამიანს საფრთხეების დროულად შეფასების საშუალებას და გამოუმუშავებს მათი აცილების უნარსაც, ხოლო იზოლაციაში ყოფნა კი გაცილებით იოლად მოწყვლადს ხდის ამ ყოველივეს მიმართ.
სქოლიო
კატეგორია:მიხეილ ჯავახიშვილის ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული მოთხრობები
მოსკოვის სამების ტაძარი (კარაჩაროვო)
მოსკოვის სამების ტაძარი (Храм Живоначальной Троицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ადმინისტრაციული ოლქის ნიჟეგოროდის რაიონში. ტაძარს აქვს არქიტექტურის ძეგლის სტატუსი.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს სამების სახელზე. ეგვტერები ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულისა“ დანიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ტაძარმა სახელწოდება მიიღო ყოფილ სოფელ კარაჩაროვოდან, რომელიც ცნობილია XVI საუკუნიდან, სოფელმა კი თავის მხრივ სახელი მიიღო მისი პირველი მფლობელების გვარის მიხედვით. სოფლის მფლობელები იყვნენ თავადი კარაჩაროვები. არეულობის ხანის შემდეგ სოფელი მიატოვეს და მიწის მფლობელი გახდა ვ. ი. სტრეშნევი. სოფელი კვლავ დასახლებული გახდა. სოფლის ტერიტორიაზე ამ პერიოდში ააშენეს ორი კოშკური ეკლესია სამი მამამთავრის სახელზე და ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. 1661 წელს კარაჩაროვოს მიწის მფლობელი გახდა ანდრონიკოვის მონასტერი. 1774 წელს ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიის ადგილზე ააგეს ქვის ეკლესია, მაგრამ მთავარი საკურთხეველი ახლა უკვე აკურთხეს ყოვლადწმინდა სამების სახელზე. სამი მამამთავრის სახელობის ეკლესია 1773 წლისათვის უკვე აღარ მოქმედებდა. 1782 წელს ტაძარს მიაშენეს ეგვტერი ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ეკლესია განაახლეს და გადაკეთეს 1904-1905 წლებში.
1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია დახურეს. ეკლესიას მოხსნეს გუმბათი, დაშალეს სამრეკლო. ტაძრის შენობაში განათავსეს ექსპერიმენტლურ-მექანიკური საამქრო. საამქრო 1978 წელს უკვე აღარ მუშაობდა, ტაძრის შენობა მიატოვეს და ნელ-ნელა იშლებოდა. 1980 წელს ტაძრის შენობაში განათავსეს მოქანდაკის სახელოსნო, რამაც გამოიწვია შენობის ინტერიერის რემონტი. ტაძარი რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას დაუბრუნდა 1992 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
ნოვოშახტინსკი
ნოვოშახტინსკი (Новошахтинск) — საოლქო დაქვემდებარების ქალაქი რუსეთში, როსტოვის ოლქში. მდებარეობს მდინარე მალი-ნესვეტაის ნაპირზე. დაარსდა 1840 წელს, ქალაქის სტატუსი მიიღო - 1939 წელს. ქალაქის მოსახლეობა 2017 წლის მონაცემებით შეადგენს 108 782 კაცს.
გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს როსტოვის ოლქის დასავლეთ ნაწილში. უკრაინის საზღვრიდან 80 კილომეტრში, მდინარე მალი-ნესვეტაის ნაპირზე.
ისტორია
პირველი ხსენება ადგილობრივი ქვანახშირის შესახებ მიეკუთვნება 1696 წელს, როდესაც გლეხმა გრიგორი კაპუსტინმა, რომელიც მოქმედებდა პეტრე I-ის ბრძანებით, გამოიკვლია მდინარე კონდრიუჩიის ხეობის რაიონი და აღმოაჩინა ქვანახშირის ქანები. ზუსტად ამ დროიდან იწყება დონეცკის ქვანახშირის აუზის დამუშავება.
1840 წლიან 1910 წლამდე თანამედროვე ქალაქის ადგილზე მდებარეობდა ქვანახშირის დასახლება და მაღარო, რომელთაგან პირველი ააშენა პირველი გილდიის ვაჭარმა სემიონ კოშკინმა. ამ პერიოდში მეწარმეები ინტენსიურად აშენებდნენ პატარა შახტებს. 1909 წელს ექსპლუატაციაში შევიდა პირველი შახტი. 1913 წელს, როსტოველი მილიონერის შვილის ნიკოლოზ პარამონოვის განცხადებით, ნახშირის მოპოვება მნიშვნელოვნად გაიზარდა.
მიუხედავად პირველი მსოფლიო ომის, რევოლუციისა და სამოქალაქო ომისა, 1920-იან წლებში ნახშირის მრეწველობა მნიშვნელოვნად იზრდებოდა, მასთან ერთად კი იზრდებოდა დასახლებაც. 1925 წელს დასახლებაში გაიხსნა ქალაქის პარკი, რომელშიც ფუნქციონირებდა სამკითხველო პავილიონი და ზაფხულის დახურული კინოდარბაზი.
1939 წლის 31 იანვარს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებით დასახლებამ მიიღო ქალაქის სტატუსი. ეს თარიღი ითვლება ნოვოშახტინსკის დაარსების დღედ.
1942 წლის 23 ივლისიდან 1943 წლის 13 თებერვლამდე ქალაქი გერმანელი ფაშისტების ოკუპაციის ქვეშ იყო. გერმანელების შემოსვლამდე შახტები დატბორეს და მოსახლეობის ნაწილის ევაკუაცია მოახდინეს. ნაცისტებმა ქალაქში სამხედრო ტყვეებისთვის ბანაკი გამართეს. ქალაქის გათავისუფლების შემდეგ საბჭოთა ჯარებმა აქ ოთხი თვის განმავლობაში გადმოიტანეს სამხრეთის ფრონტის შტაბი.
1960-იან და 1970-იან წლებში ქალაქში მიმდინარეობდა მრეწველობის აღმავლობა, აშენდა რამდენიმე ფაბრიკა და ქარხანა.
1990-იანი წლების და მეოცე საუკუნის ბოლოს ყველა შახტი დაიკეტა, მუშაობა შეწყვიტა რძის ქარხანამ, ასევე შეწყვიტა მუშაობა ქალაქის ყველა კინოთეატრმა.
სოციალური სფერო
ქალაქში არის 23 საგანმანათლებლო სკოლა, 7 დამატებითი განათლების დაწესებულება, 33 საბავშვო ბაღი. ქალაქში ასევე მოქმედებს შახტინსკის ენერგეტიკისა და სათბობის რეგიონალური კოლეჯის, სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის, მოსკოვის ახალი იურიდიული უნივერსიტეტისა და სამხრეთ-რუსეთის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტის ფილიალები.
ღირსშესანიშნაობა
right|thumb|250პქ|[[ნოვოშახტინსკის დონის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია]]
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ქალაქები
გველისმჭერი (ზოდიაქოს ნიშანი)
მარცხნივ|48პქ მინი|ზოდიაქოს მე-13 ნიშანი გველისმჭერი (Ophiuchus) — ასტროლოგიაში იშვიათად გამოყენებული მე-13 ზოდიაქოს ნიშანი, სიმბოლურად შეესაბამება გველისმჭერის თანავარსკვლავედს. 30 ნოემბერი — 17 დეკემბერი.
ავტოყუბანი
კრასნოდარის არასტანდარტული აღჭურვილობის მექანიკური ქარხანა (რუსულად: Краснодарский механический завод нестандартного оборудования), საყოველთაოდ ცნობილი როგორც ავტოყუბანი (რუსულად: АвтоКубань) — საბჭოთა / რუსული კომპანია, რომელიც აწარმოებდა ავტობუსებს.
მესამე თაობა (ტელესერიალი)
„მესამე თაობა“ — ქართული თინეიჯერული და ახალგაზრდული სერიალი, რომელიც „ფორმულა კრეატივმა“ გადაიღო 2008 წელს პირველი არხისთვის. სერიალი გადიოდა ყოველდღე შაბათ-კვირის გარდა 17:00.
ავტოყუბანი
ისტორია
კრასნოდარის მექანიკური ქარხანა იყო პირველი საბჭოთა კომპანია, რომელიც სპეციალიზირებული იყო კულტურული დაწესებულებების სპეციალური მანქანების წარმოებაში. თითქმის ოცდაათი წლის განმავლობაში იგი რჩებოდა თეატრის ავტობუსების, მობილური კლუბებისა და ბიბლიოთეკების მთავარ მწარმოებლად საბჭოთა კავშირში. ქარხანამ ავტობუსების გარდა, 1966–1998 წლებში შექმნა UAZ-452D– ის ბაზაზე შექმნილი სხვადასხვა ყუბანური მანქანები.
მესამე თაობა (ტელესერიალი)
სიუჟეტი
სერიალის მთავარი თემაა სტუდენტები, საუნივერსიტეტო ცხოვრება-სწავლა, შემოქმედება, გართობა და დასვენება. სიტუაცია ვითარდება უცხოელი სტუდენტი გოგონას გარშემო, რომელიც საერთაშორისო გაცვლითი პროგრამით სწავლობს საქართველოში და ცხოვრობს ამავე პროგრამით უცხოეთში წასული ქართველი სტუდენტის ოჯახში.
გადაღება
„ფორმულა კრეატივი“ სერიალისთვის ამზადებდა დეკორაციას და გადაღება მიმდინარეობდა სხვადასხვა პავილიონებში, ერთ-ერთი იყო უნივერსიტეტის აუდიტორია.
ავტოყუბანი
ისტორია
1962 წელს საბჭოთა მთავრობამ კრასნოდარის სამრეწველო საწარმოს ,,რემპროკომბინატის" დეპარტამენტის რეორგანიზაცია მოახდინა ,,კრასნოდარის არასტანდარტული აღჭურვილობის მექანიკურ ქარხანაში", რომელიც აწარმოებს საშუალო ზომის ავტობუსებს კულტურული დაწესებულებებისა და ქვეყნის მასშტაბის აგიტაციისთვის. მისი ყველა ავტობუსი უნდა აშენებულიყო სატვირთო მანქანების მოდელზე, რომელიც მოწოდებული იყო მსხვილი საავტომობილო მწარმოებლებისგან, როგორიცაა GAZ. რადგან პირველი მოდელის აშენება სავარაუდოდ ზაფხულის ბოლოს იგეგმებოდა, ახლადშექმნილი ქარხნის ინჟინრებმა ააშენეს ავტობუსი სახელწოდებით Kuban-62, რომელსაც მეტალის ნაცვლად ხის ჩარჩო ჰქონდა და ემყარებოდა GAZ-51A- ის ყალიბს. GAZ-51A მოდელი გამოიყენება ქალაქ კრასნოდარში, როგორც მოძრავი კლუბებისა და წიგნების მაღაზიებად. ერთი წლის შემდეგ, იგი მოდერნიზირდა და გამოიფინა გამოფენაზე, როგორც Kuban-63, რომლის შემდეგ მათი მასობრივი წარმოება დაიწყო. მას შემდეგ, რაც კულტურის სამინისტროსთვის საჭირო იყო სხვადასხვა სპეციალური მანქანები, კრასნოდარის ქარხანამ გაზარდა მის მიერ წარმოებული ავტომობილების რაოდენობა და მრავალფეროვნება. მისი ავტობუსების საერთო რაოდენობა 1963 წელს 293-დან 1965 წელს გაიზარდა 955-მდე. ახალი მოდელები გამოვიდნენ ასამბლეის ხაზიდან, მათ შორის მობილური კლუბის სახლი Kuban-64, მობილური ბიბლიოთეკა Kuban-65A და ოთხი წამყვანი ავტობუსი GAZ-63–სი მოდელზე დაყრდნობით. 1967 წლის მარტში ქარხანამ გამოუშვა Kuban-G1A, უფრო ახალი ავტობუსი, მეტალის ჩარჩოთი, რომელიც გამოიყენებოდა მობილური ბიბლიოთეკების, წიგნების მაღაზიების, მუზეუმებისა და კლუბების განსათავსებლად. 1960-იანი წლების ბოლოს ეს მანქანები შეიცვალა უფრო ახალი G2, G3 და G4 მოდელებით. შვიდი წლის შემდეგ GAZ-53- ის ბაზაზე შეიქმნა უფრო ახალი ავტობუსი; მას ჰქონდა გრძელი შასი და უფრო დიდი მასის ტარების საშუალება ჰქონდა ვიდრე მის წინამორბედებს, მოგვიანებით კი მოდელმა ძველი ავტობუსები მთლიანად ჩაანაცვლა.
გველისმჭერი (ზოდიაქოს ნიშანი)
ტრადიციული ასტროლოგია ეკლიპტიკას ჰყოფს თორმეტ 30 გრადუსიან სექტორად, რომლებიც შეესაბამება წელიწადის თვეებს. თითოეულ სექტორს 2,5 ათასზე მეტი წლის წინ შეუსაბამეს კონკრეტული ზოდიაქალური თანავარსკვლავედი, სადაც იმყოფება მზე შესაბამის თვეში. ძველ დროში, როცა აღნიშნული სისტემა შეიმუშავეს, თანავარსკვლავედის ცნება არ იყო ზუსტად განსაზღვრული, რის გამოც ისინი ფაქტობრივად კულტურულად გამოყოფილ ასტერიზმებად მიიჩნეოდნენ.
მესამე თაობა (ტელესერიალი)
გადაღება
კატეგორია:2008 წლის ქართული ტელესერიალები
გველისმჭერი (ზოდიაქოს ნიშანი)
სქოლიო
კატეგორია:ასტროლოგიური ნიშნები
ბოიან პავლოვიჩი
ბოიან პავლოვიჩი (დ. 8 ნოემბერი, 1986, ლოზნიცა, მაჩვანის რაიონი, იუგოსლავიის სფრ) — სერბი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „ზესტაფონის“ მეკარე.
ავტოყუბანი
ისტორია
1980-იანი წლების ბოლოს ყუბანის ავტობუსები მოძველდა. 1989 წელს ბოლოს რესტავრირების შემდეგ, ოთხი წლის შემდეგ მათი წარმოება შეწყდა. კომპანიის არსებობის შედეგად კომპანიამ სულ 112 500 ავტობუსი გამოუშვა.
სსრკ-ს დაშლის შემდეგ ქარხანა პრივატიზდა და კორპორაცია ავტოყუბანი დაერქვა. იგი აწარმოებდა GAZelle– ს მიკროავტობუსებს, მაგრამ კონკურენციას ვერ უწევდა უფრო დიდ კომპანიებს, რის გამოც 2001 წელს გაკოტრდა.
GAZ სატვირთო მანქანების საფუძველზე:
Kuban-62, Kuban-62A (1962–1963) - ავტობუსები და მობილური კლუბები ხის ჩარჩოებით, აგებული GAZ-51A– ს ბაზაზე
Kuban-63 (1963–1967) - წინა მოდელის განახლებული ვერსია
Kuban-64 - მობილური კლუბის სახლი
Kuban-65A - მობილური ბიბლიოთეკა
Kuban-G1A (1967–1975) - ახალი ავტობუსი ლითონის კორპუსით
ყუბანი-G1A1 (1975–1982)
Kuban-G1A1-01 (1982–1989) - მოდერნიზებული ავტობუსი GAZ-53A– ს ბაზაზე
ყუბანი-G1A1-02 (1989–1993)
GAZelle მიკროავტობუსების საფუძველზე:
ყუბანი-გაზ-3302 - ბრტყელი სატვირთო მანქანა
ყუბანი-გაზ-33022 - ფურგონი
Kuban-GAZ-3232 (1995–2000) - 14 ადგილიანი ავტობუსი
UAZ-452D / UAZ-3303 საფუძველზე:
Kubanets-U1, Kubanets-U1A (1966–1985) - მიკროავტობუსი
Kubanets-U1A1 (1985–1992)
CMH-T12.02 (1986–1995) - მიკროავტობუსი
CMH-TSK2, CMH-TSK2-01 (1992–1998) - წინა მოდელის განახლებული ვერსია
TSK2-CMH-08 (1992–1998) - ორმაგი კაბინა პიკაპი
TSK2-CMH-09 (1992–1998)
ტატას საფუძველზე:
Kuban-TATA-3225 - ფურგონი (1996–2001)
ყუბანი-TATA-3787 - პურის ფურგონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსული ავტომობილები კატეგორია:კომპანიები რუსეთში
სან-მარიანო (ისაბელა)
სან-მარიანო (ოფიციალურად სან-მარიანოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Mariano) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 60 124 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 36 ბარანგაის.
ვილიქი
სქოლიო
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
კარმასანი (სოფელი)
კარმასანი (Кармасан; Ҡармасан) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, უფის რაიონში. კარმასანის სოფსაბჭოს ცენტრი. რაიონულ ცენტრ უფიდან განლაგებულია 48 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ უფიდან 48 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 706 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები და ბაშკირები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:უფის რაიონის სოფლები
იამასიტას ოქრო
მინი|250პქ|[[ტომოიუკი იამასიტა 1945 წელს]] იამასიტას ოქრო ცნობილია ასევე, როგორც იამასიტას საგანძური — მეორე მსოფლიო ომის დროს იაპონიის არმიის მიერ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიიდან გატაცებული სავარაუდო ძვირფასეულობა, რომელიც შემდეგ ჩაფლეს ფილიპინების გამოქვაბულებში, გვირაბებში და მიწისქვეშა კომპლექსებში. განძეულობას სახელი უწოდეს იაპონელი გენერლის ტომოიუკი იამასიტას სახელის მიხედვით, რომელიც ასევე ცნობილია „მალაიის ვეფხვის“ ზედწოდებით და რომელიც ხელმძღვანელობდა იაპონიის ძალებს ფილიპინებში. მოსაზრება, რომ განძი დღემდე ისევ ფილიპინებში იმალება, განძზე მონადირეებს იზიდავს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებიდან აგერ უკვე 50 წელიწადზე მეტია, თუმცა ექსპერტების უმეტესობა უარყოფს განძის არსებობას. განძი აღმოჩნდა მძიმე სასამართლო გარჩევის თემა ჰავაის შტატის სასამართლოში 1988 წელს, რომლის მხარეებსაც წარმოადგენდნენ ფილიპინელი განძზე მონადირე როგელიო როხასი და ფილიპინების ყოფილი პრეზიდენტი ფერდინანდ მარკოსი.
ძარცვა და სავარაუდო დამალვა
იამასიტას ოქროს არსებობის თეორიის ყველაზე ცნობილი მომხრეები იყვნენ სტერლინგ და პეგი სიგრიევები, რომლებმაც დაწერეს ორი წიგნი აღნიშნულ თემაზე: „იამასიტოს დინასტია: იაპონიის იმპერატორის ოჯახის საიდუმლო ისტორია“ (2000 წ.) და „ოქროს ომი: იამასიტოს ოქროს საიდუმლო ამერიკული ნადავლი“ (2003 წ.). სიგრიევები აცხადებდნენ, რომ ძარცვის ორგანიზება მოახერხეს, როგორც იაკუძის წარმომადგენლებმა, განსაკუთრებით იოსიო კოდამამ, ასევე მაღალი დონის იაპონურმა საზოგადოებამ, მათ შორის იმპერატორმა ჰიროჰიტომ. იაპონიის მთავრობამ სრულიად დააფინანსა სამხედრო კამპანია ფილიპინებში. მათივე მტკიცებით, ჰიროჰიტომ ამ მიზნით თავისი ძმა, პრინცი იასუჰიტო დანიშნა საიდუმლო ორგანიზაციის „კინ ნო იურის“ („ოქროსფერი შროშანი“) ხელმძღვანელად. სავარაუდოდ, ბევრი მათგანი ვინც იცოდა საგანძურის მდებარეობის შესახებ, დაიღუპა მეორე მსოფლიო ომის მსვლელობისას ან მიუსაჯეს სიკვდილი მოკავშირეებთან კავშირის გამო, ან კიდევ დააპატიმრეს. თვით ტომოიუკი იამასიტას სამხედრო დანაშაულისათვის სიკვდილი მიუსაჯეს და განაცენი აღასრულეს ამერიკელებმა 1946 წლის 23 თებერვალს.
არსებული ინფორმაციით, მოპარული ქონება შეიცავს მრავალი სახის ძვირასეულობას ბანკებიდან, საცავებიდან და სხვა კომერციული ფართებიდან, ასევე მუზეუმებიდან, კერძო სახლებიდა და ღვთისმსახურების ადგილებიდან.
სხვადასხვა ინფორმაციით, მოპარული ძვირფასეულობის თავდაპირველად შეგროვეს სინგაპურში, ხოლო შემდეგ გადაიტანეს ფილიპინებში.
სიგრიევები აღნიშნავდნენ, რომ ამერიკის სამხედრო დაზვერვის თანამშრომელმა ედვარდ ლანსდეილმა აღმოაჩინა ნაძარცვის დიდი ნაწილის ადგილმდებარეობა. ისინი მივიდნენ იმ დასკვნამდე, რომ ლანსდეილი თანამშრომლობდა იმპერატორ ჰიროჰიტოსთან და აღნიშნული განძი გამოიყენა აშშ-ის სადზვერვო ოპერაციების დაფინანსებისათვის ცივი ომის პერიოდში. ამ ხმებმა აღაფრთოვანა განძზე მონადირეები, მაგრამ ფილიპინელი ექსპერტების უმრავლესობა მიიჩნევს, რომ ამ ეჭვის დასადასტურებლად არ არსებობდა არანაირი დამაჯერებელი მტკიცებულება.
1992 წელს იმელდა მარკოსმა განაცხადა, რომ იამასიტას ოქრო წარმოადგენდა მისი მეუღლის ფერდინანდ მარკოსის ქონების ძირითად ნაწილს.
ბევრი ენთუზიასტი, როგორც ფილიპინებიდან ასევე საზღვარგარეთიდან აქტიუტად განაგრძობს განძის ძიებას.
1995 წლიდან გეოლოგიურ კვლევებს აკონტროლებს ფილიპინების ბუნებრივი რესურსების დეპარტამენტის შახტებისა და გეოლოგიური მეცნიერებების ბიურო.
როგელიო როხასის სასამართლო პროცესი
1988 წელს ფილიპინელმა განძის მაძიებელმა როგელიო როხასმა ჰავაის შტატის სასამართლოში შეიტანა სარჩელი ფილიპინების ყოფილი პრეზიდენტის ფერდინანდ მარკოსისა და მისი მეუღლის იმელდა მარკოსის წინააღმდეგ და ადანაშაულებდა მათ ქურდობასა და ადამიანის უფლებების დარღვევაში. მან განაცხადა, რომ 1961 წელს ქალაქ ბაგიოში იგი შეხვდა იაპონიის არმიის ყოფილი წევრის შვილს, რომელმაც შეადგინა იამასიტას ლეგენდარული საგანძურის მდებარეობის რუკა. როხასი კიდევ მიუთითებდა ერთ ადამიანზე, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში მსახურობდა იამასიტას თარჯიმნად და რომელმაც უამბო მიწისქვეშა სამალავებში ვიზიტის შესახებ, სამალავებში სადაც ინახებოდა ოქრო და ვერცხლი, და ასევე ბუდას ოქროს ქანდაკება. როხასმა განაცხადა, რომ მომდევნო რამდენიმე წლის განმავლობაში მან ჩამოაყალიბა განძის მაძიებელთა ჯგუფი და ნებართვა მიიღო მარკოსის ნათესავის, ჯუდგე პიო მარკოსისაგან.
მისი თქმით მან და მისმა ჯგუფმა ქალაქ ბაგიოსთან ახლოს აღმოაჩინეს ხიშტები, კატანა, რადიო და ადამიანის ჩონჩხი, რომელსაც ეცვა იაპონიის არმიის ფორმა, ბუდას სამფუტიანი (91 სმ) ქანდაკება და ყუთების დიდი რაოდენობა. მისი თქმით, მან გახსნა მხოლოდ ერთი ყუთი, რომელშიც ეწყო ოქროს ზოდები. მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტმა ფერდინანდ მარკოსმა გაიგო ოქროს აღმოჩენის შესახებ გასცა ბრძანება როხასის დაპატიმრების შესახებ, ხოლო ბუდას ქანდაკება და ოქრო ჩამოართვა.
1986 წელს ფერდინანდ მარკოსი გადააყენეს. როხასმა ისარგებლა ამით და მოითხოვა კომპენსაცია მიყენებული ზარალისა და ადამიანის უფლებების დარღვევის გამო. როხასი გარდაიცვალა სასამართლო სხდომის წინადღეს, მაგრამ სიკვდილამდე მან ჩვენება მისცა, რაც შემდეგ მტკიცებულებად გამოიყენეს. 1996 წელს როხასმა და ოქროს ბუდის კორპორაციამ მოიგო სასამართლო პროცესი და კომპენსაციად მიიღეს 22 მლნ ამერიკული დოლარი, რომელმაც პროცენტების ჩათვლით შეადგინა 40,5 მლრდ დოლარი. 1998 წელს ჰავაის სასამართლომ ჩათვალა, რომ არსებობს საკმარისი მტკიცებულებები, რომ როხასმა აღმოაჩინა, ხოლო მარკოსმა მიითვისა ქონება, მაგრამ სასამართლომ უარყო 22 მლნ დოლარის კომპენსაციის ანაზღაურება, რადგან ოქროთი სავსე ოთახის არსებობა ეს იყო სპეკულაცია და ასანაზღაურებლად დააწესა ოქროს ბუდისა და 14 ოქროს ზოდის ღირებულება. საბოლოოდ მათ მიიღეს 13 275 848,37 დოლარი, საიდანაც როხასმა მიიღო 6 მლნ დოლარი უფლებების დარღვევის ასანაზღაურებლად.
სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილებით „იამასიტას საგანძური აღმოაჩინა როხასმა, ხოლო იგი მიითვისა მარკოსის ხალხმა“.
ბორჯომის ხეობის ხანძარი (2017)
მინი|270პქ|ბორჯომის ხეობა ხანძარი ბორჯომის ხეობაში 2017 წლის 20 აგვისტოს, დღის მეორე ნახევარში დაბა წაღვერთან დაიწყო. პირველადი ინფორმაციით, ცეცხლი მთაზე ტყის მასივს ეკიდა. საღამოსკენ, ქარის და კლიმატური პირობების გამო, ხანძარი გაძლიერდა. აღსანიშნავია, რომ ცეცხლი იმ ტერიტორიას მოეკიდა, რომელიც 2008 წელს, საქართველო-რუსეთის ომის დროს, რუსი ოკუპანტების მიერ დამწვარ ტერიტორიას წაეკიდა. ხანძრის გავრცელებასთან ერთად, საქართველოს საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურმა, სპეციალური ტექნიკა და ცოცხალი ძალის მობილიზება მოახდინა, მათ შორის ვერტმფრენისაც.
21 აგვისტოს ცეცხლმა უკვე სოფელ დაბამდე მიაღწია, თუმცა მალევე მოხდა მისი ლოკალიზება, მათ შორის სპეციალური თხრილების მეშვეობით და ვერტმფრენების დახმარებით. აღსანიშნავია, რომ ამავე დღის დაახლოებით 6 საათიდან, ხანძრის ჩაქრობაში აზერბაიჯანის საგანგებო სიტუაციების სამინისტროს ვერტმფრენიც ჩაირთო, რომელიც ქართული მხარის მოთხოვნით ჩამოფრინდა.
21 აგვისტოს ღამის 9 საათიდან ვითარება უფრო გაუარესდა, როდესაც ქარი ამოვარდა, რამაც ცეცხლის კერების აალება გამოიწვია. ვითარებას ისიც ართულებდა, რომ ღამის სიბნელისა და კვამლის გამო, ვერც ქართული და ვერც აზერბაიჯანული ვერტმფრენი ვერ დაფრინავდა. 22 აგვისტოს ღამეს ადგილზე პრემიერ-მინისტრი გიორგი კვირიკაშვილი ჩავიდა და სხვა მინისტრებთან ერთად საგანგებო შტაბის სხდომა ჩაატარა. სხდომის დასრულების შემდეგ გადაწყდა, რომ მოსახლეობის ევაკუაციის აუცილებლობა არ დგას, ასევე მიმართეს მეზობელ ქვეყნებსა და ევროკავშირს დახმარების გაწევის მიზნით. იმავე ღამეს გაირკვა, რომ დილიდან ხანძრის ჩაქრობის ოპერაციაში ორი თურქული ვერტმფრენი ჩაერთვება.
ამ დროისათვის, ხანძრის ჩაქრობაში შსს-ს განსაკუთრებულ დავალებათა დეპარტამენტის 550 თანამშრომელი და 5 ვერტმფრენი მონაწილეობს. პრემიერ-მინისტრის განცხადებით, დღის ბოლომდე ხანძრის ჩაქრობაში ასევე ჩაერთვებიან მეხანძრეების ეკიპაჟი აზერბაიჯანიდან და სომხეთიდან, აგრეთვე თურქეთის პრემიერ-მინისტრის ბრძანებით, საქართველოში ჩამოვა სპეციალური თვითმფრინავი, რომელიც ხანძრის ჩაქრობაში ჩაერთვება.
ბოლო მონაცემებით, ბორჯომის ხეობაში ტყის საფარის 100 ჰექტარია დამწვარი.
27 აგვისტოს საღამოს შს მინისტრმა, გიორგი მღებრიშვილმა, ბორჯომის ხეობაში ხანძრის სრული ლიკვიდაცია დაადასტურა.
ტექნიკის დანაკარგები
27 აგვისტოს დილით, წყლის ავზის ავსებისას ხანძრის ჩაქრობაში მონაწილე საქართველოს შსს სასაზღვრო პოლიციის Ми-8 МТВ ტიპის ვეულმფრენმა ავარიული დაჯდომა განახორციელა წყლის ზედაპირზე. ეკიპაჟის წევრები მსუბუქი დაზიანებებით გადარჩნენ.
სქოლიო
კატეგორია:ბუნებრივი კატასტროფები საქართველოში
რუი გონსალეს დე კლავიხო
მინი|კლავიხო. XIX საუკუნის მხატვრის მიერ წარმოდგენილი პორტრეტი. რუი გონსალეს დე კლავიხო (Ruy González de Clavijo; დ. წ. უცნობია, — გ. 2 აპრილი, 1412, მადრიდი) — კასტილიელი მოგზაური, დიპლომატი და მწერალი; მეფე ენრიკე III-ის ელჩი თემურლენგთან (1403-1406).
კლავიხოს დღიურებში მოიპოვება ცნობები საქართველოს (კლავიხოს მიხედვით „Gargania“) შესახებ, რომლებიც ქრონოლოგიურად ძირითადად გიორგი VII-ის („Rey Sorso“) მეფობაზე მოდის. საინტერესოა კლავიხოს ინფორმაცია, რომელიც თემურლენგის წინააღმდეგ მეფე გიორგისა და ოქროს ურდოს ყაენის ედიგუის მოკავშირეობაზე მიგვანიშნებს. სამარყანდიდან მობრუნებულ ელჩობას ყარსი-ტრაპიზონის მარშრუტზე 1405 წლის სექტემბერში სამხრეთ საქართველოზე გაუვლია და გზად თორთომის ციხე („Tartum“) დაუნახავს. კლავიხოს ცნობით, საქართველოს საზღვრებში ეს ციხე-სიმაგრე თემურს დაულაშქრავს და გადასახადი დაუკისრებია. ესპანელ დიპლომატის ნაშრომში არის ცნობები ნახიჩევანში მდებარე ალინჯის ციხის შესახებაც, რომლის მიდამოებშიც ქართველთა ჯარიც იბრძოდა. კლავიხოსთან მოთხრობილია თემურლენგის სიკვდილის შემდეგ ქართველთა ლაშქრობის ამბავი ყარსისა და არზრუმის მიწებზე. ქართველების შესახებ ავტორი წერს: „ქართველები კარგი აგებულების, ლამაზი გარეგნობის ხალხია. ბერძნული სარწმუნოებისანი არიან. ენა თავისი აქვთ“.
ლიტერატურა
კატეგორია:გარდაცვლილი 2 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1412 კატეგორია:ესპანელი დიპლომატები კატეგორია:ესპანელი მოგზაურები კატეგორია:უცხოელი ავტორები საქართველოსა და ქართველების შესახებ
პავლე იაბლოჩკოვი
პავლე იაბლოჩკოვის შრომები
საინჟინრო სასწავლებელში მიღებულმა განათლებამ პ. იაბლოჩკოვს გამომგონებლობისადმი ინტერესი გაუღვიძა. მას მრავალი საკითხი იტაცებდა, განსაკუთრებით ელექტროტექნიკაში. ამ პერიოდში რუსეთში ჩნდება პირველი გენერატორები თვითაღმძვრელით, რომლებიც სრულყოფილ წყაროებს წარმოადგენდნენ, კიევის ციხის ოფიცერი იაბლოჩკოვი ამ სფეროში მუშაობის საშუალებებს მოკლებული იყო, რის გამოც სამსახურიდან გადადგა.
იაბლოჩკოვის ოცნება იყო ცდების ჩატარება ელექტროტექნიკაში, რაც არც ისე ადვილი გამოდგა, რადგან მისი თეორიული მომზადება ამ მიმართულებით საკმარისი აღმოჩნდა. საჭირო იყო ცოდნის გაღრმავება, რის გამოც იაბლოჩკოვი ძველ სამსახურს უბრუნდება და ერთდროულად შედის იმ დროს რუსეთში ერთადერთ გალვანურ-ტექნიკურ სასწავლებელში. ამ სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ იაბლოჩკოვი მალე სამუდამოდ ანებებს თავს სამხედრო სამსახურს. ამ პერიოდიდან იწყება მისი მრავალმხრივი და ნაყოფიერი მოღვაწეობა ელექტროტექნიკაში, რასაც მთელი სიცოცხლე შეალია.
XIX საუკუნის 70-იან წლებში ელექტრობა ყველაზე მეტ გამოყენებას ტელეგრაფში პოულობდა. ამიტომ იაბლოჩკოვი გადავიდა მოსკოვ-კურსკის რკინიგზის ტელეგრაფის უფროსის თანამდებობზე. მოსკოვში მისი მოღვაწეობა ნაყოფიერი აღმოჩნდა: იგი მონაწილეობას ღებულობდა მოსკოვის  პოლიტექნიკური გამოფენის მოწყობაში, ხშირად ესაუბრებოდა ადგილობრივ ფიზიკოსებს, გაეცნო ლოდოგონის ვარვარების ნათურას. ყოველივე ამის შემდეგ იაბლოჩკოვმა ორთქმავალზე გააკეთა ელექტრომანათობელი მოწყობილობა. მან მიზნად დაისახა ელექტრული რკალის ნათურების გაუმჯობესება, რასაც დრო სჭირდებოდა. ტელეგრაფში სამსახური კი ძალიან დიდ დროს ართმევდა მას. ამოტომ იაბლოჩკოვმა მის თანამოაზრე ნ. გლუხოვთან ერთად 1874 წელს მოსკოვში გახსნა ელექტრული ხელსაწყოების სახელოსნო, სადაც ორივე გამომგონებელს შეეძლო განეხორციელებია საკუთარი ჩანაფიქრი.ამ სახელოსნოში იქმნებოდა დინამომანქანები, უმჯობესდებოდა პლანტეს აკუმულატორები, ტარდებოდა ცდები პროჟექტორებით და სხვა.
1875 წელს სახელოსნოში მუშაობისას იაბლოჩკოვმა შექმნა შემდგომში „ელექტრულ სანთლად" წოდებული სინათლის წყარო ამ წელს იგი მუშობდა ელექტროლიზის გზით ქსოვილების მათეთრებლის მიღებაზე. ამას სუფრის მარილის ელექტროლიზის დროს ნახშირის ელექტროდები პარალელურად ჰქონდა ჩართული. მიახლოებისას ისინი ერთმანეთს ბოლოებით შეეხსნენ. რადგან ხსნარში მაღალი ძაბვის დენი გადიოდა, ელექტროდებს შორის გაჩნდა ელექტრული რკალი. ამ მოვლენის შემდეგ გადაწყვიტა მან შეექმნა ელექტრული სანთელი. ამავე წლის შემოდგომაზე სახელოსნოს ფინანსური მდგომარეობა შეიქმნა. იაბლოჩკოვს არც იმის იმედი ჰქონდა, რომ მეფის რუსეთი მის გამოგონებას გამოიყენებდა, რადგან იმდროინდელი რუსეთის ტექნიკა მეტად ჩამორჩენილი იყო. ამიტომ მან პარიზში წასვლა გადაწყვიტა. პარიზში იაბლოჩკოვმა გაიცნო ტელეგრაფის ცნობილი სპეციალისტი ფრანგი აკადემიკოსი ა. ბრეგე, რომელმაც იგი თავის სახელოსნოში სამუშაოდ მიიწვია. აქ თავისუფალ დროს იაბლოჩკოვი საკუთარ გამოგონებაზე მუშაობდა.
ამ პერიოდში იაბლოჩკოვმა მთელი რიგი ელექტრომექანიზმები ააგო, მუშაობდა ელექტრული მანათებელი დანადგარების მოწყობაზე. სასტუმროები, სადგურები. თვით იაბლოჩკოვი წერდა: „პარიზიდან ელექტრული განათება გავრცელდა მთელ მსოფლიოში. ამან შეაღწია სპარსეთის შაჰისა და კამბოჯის მეფის სასახლეებში“. ელექტროტექნიკაში დიდი დამსახურებისთვის იაბლოჩკოვი რუსულმა ტექნიკურმა საზოგადოებამ ოქროს მედლით დააჯილდოვა. 1889 წელს იაბლოჩკოვი დაუძლურდა და მუშაობა ვეღარ შეძლო, იგი 1893 წელს სარატოვში დაბრუნდა.
პავლე იაბლოჩკოვი 1894 წლის 31 მარტს გარდაიცვალა 47 წლის ასაკში.
ნაგოიის სასახლე
ისტორია
ოვარის პროვინციაში წინსვლისთვის სურუგას პროვინციის სამხედრო მმართველმა, უმაგავა უჯიჩიკამ, 1521-1528 წლებში, ტაიეის დროს, თავისი შვილის, იმაგავა უძიტოიოსთვის ნაგოიის სასახლის წინმორბედი სასახლე, იანაგი-ნო-მარუ ააგო. 1532 წელს ოდა ნობუჰიდემ იმაგავა უძიტოიოს სასახლე წრთვა, იქ დასახლდა და ნაგოიის სასახლე უწოდა. მისი ვაჟი, ოდა ნობუნაგა, სასახლეში დაიბადა 1534 წელს. 1555 წლის აპრილში, მას შემდეგ რაც ნობუჰიდემ ოდა ნობუტომო კიუსიუს სასახლეში დაამარცხა, თავისი რეზიდენცია კიუსიუს სსახლეში გადაიტანა. 1582 წლისთვის ნაგოიის სასახლე გაუქმდა.
იაპონიში მრავალი აჯანყების შემდეგ ტოკუგავა იეისაუმ 1609 წლის ნოემბერში ნაგოიაში სასახლის ხელახლა აგება გადაწყვიტა. მეიძის რესტავრაციამდე ნაგოიის სასახლე აყვავებული იყო და ტოკუგავას კლანის სამი შტოს სამკვიდროს წარმოადგენდა. სასახლის მშენებლობის ტექნოლოგია განვითარდა 1576 წელს ოდა ნობუნაგას (1534-1582) მიერ აზუჩის სასახლის აგების შემდეგ. ერთ-ერთი მთავარი ხუროთმოძღვარი, რომელმაც შენობა დააპროექტა, ნაკაი მასაკიიო იყო, რომელიც ადრე ნიძიოს, ედოს, ფუშიმისა და სუნპუს სასახლეთა მშენებლობაში იყო ჩართული. მან არსებული სასახლეებისა და საფორტიფიკაციო ნაგებობების მშენებლობის ტექნოლოგია და ტექნიკა გააანალიზა და ტოკუგავას სასახლეთათვის სტანდარტები შეიმუშავა.
XXI საუკუნე
ექსპო 2005-ის მომზადების პროცესში, დიდი რაოდენობით მნახველთათვის სასახლეში ინგლისურენოვანი დაფები და ჰონმარუს სასახლის ნახატების 3D ფილმი დაამზადეს. დანგრეული ჰონმარუს სასახლის განახლების სამუშაოები 2009 წელს დაიწყო და 2018 წელს დასრულდა. 2009 წელს ნაგოიის მერმა, ტაკაში კავამურამ გამოაცხადა, რომ მთავარი კოშკები ხის მასალით აღდგებოდა, როგოც ეს მეორე მსოფლიო ომის წინ, თავდაპირველ ნაგებობას ჰქონდა. მთავარი კოშკების რეკონსტრუქციისთვის გამოყოფილი ბიუჯეტი 1 მილიარდი იენი იყო. ხელისუფლებასთან მოლაპარაკების შემდეგ გეგმა დაამტკიცეს და 2017 წლის ივლისში ფონდების მოძიების პროგრამა ოფიციალურად დაარსდა. პროგრამა მიზნად ისახავს მთავარი კოშკის 2022 წლისთვის განახლებას.
ტორეიას კაკლის ხე
ნიშინომარუ-ენოკიდას კარიბჭის ჩრდილოეთით ძველი ტორეიას კაკლის ხე (Torreya nucifera') ხარობს. მისი სიმაღლე 16 მეტრი, ხოლო ფუძე 8 მეტრია. ხე 600 წლისაა და სასახლის აგებამდე ხარობდა. ტორეიას კაკლის ხე სახელმწიფოს მიერ აღნიშნული ერთადერთი ბუნებრივი ძეგლია ნაგოიაში. 1945 წლის საჰაერო რაიდების შემდეგ დაზიანების მიუხედავად ხემ სიცოცხლისუნარიანობა შეინარჩუნა.
ოტე უმადაში
ოტე უმადეში პატარა თავდაცვითი კედელი იყო მეორე წინა კარიბჭის წინ, სასახლის კედლის წინ მხარეს. სასახლის ირგვლივ თხრილი ამ პუქტსა და ნიშინომარუს იცადვა, თუმცა იგი 1893-1930 წლებში ივსებოდა, როცა სასახლე იმპერიის გამოყოფილ სსახლედ იქცა, სხვა დროს კი თხრილი ცარიელი იყო, რადგანაც ის ტვირთის გადაზიდვას აფერხებდა.
დოხვართა
დოხვართა — მდინარე დასავლეთ საქართველოში, გუდაუთის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ააფსთის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 16 კმ, აუზის ფართობი. 35 კმ². სათავე აქვს ბზიფის ქედის სამხრეთ კალთაზე. საზრდოობს წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. იცის წვიმებით გამოწვეული წყალმოვარდნა. აქვს მრავალი შენაკადი, რომელთა ჯამური სიგრძეა 41 კმ. საშუალო წლიური ხარჯი 1,1 მ³/წმ.
ლიტერატურა
კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მდინარეები