cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კატერინა სფორცა
ჩეზარე ბორჯიას მიერ კატერინას დატყვევება
ქალაქის აღების შემდეგაც დიდი ხნის მანძილზე კატერინა თავის სასახლეში მაგრად იყო გამაგრებული. 6 დღის მანძილზე ჩეზარე ზარბაზნებით ბომბავდა მის სასახლეს, რის შემდეგაც სასახლის კედლები მთლიანად ჩამოინგრა. 1500 წლის 12 იანვარს ჩეზარეს მეომრები სასახლეში შეიჭრნენ. სასახლეში სისხლის მღვრელი ბრძოლა გაიმართა კატერინასა და ჩეზარეს შორის. კატერინას ხალხმა უღალატა და ჩეზარეს მხარეს გადავიდა. კატერინა იარაღით ხელში გააფთრებულ წინააღმდეგობას უწევდათ, თუმცა საბოლოოდ მაინც დამარცხდა და ტყვედ ჩავარდა.
რომი
მინი|რომის პაპი ალექსანდრე VI ტყვედ ჩავარდნილ კატერინას ჩეზარე და საფრანგეთის გენერალი კარგად ექცეოდნენ. ჩეზარემ ბრძოლის დროს დაშავებულ კატერინას უმკურნალა. ისინი მას ექცეოდნენ არა როგორც პატიმარს, არამედ როგორც სტუმარს. გზად ჩეზარემ ქალაქი პესაროც დაიპყრო. მალე ამბავი მოვიდა, რომ კატერინას ბიძა მილანში დიდი არმიით დაბრუნებულა, ამიტომაც ფრანგები უკან, მილანისკენ გაბრუნდნენ.
პატიმრობა სანტ'ანჯელოს ციხესიმაგრეში
დღესაც კი არაა ცნობილი თუ როგორ მოახერხა მან პაპის მოწამვლა. მაკიაველი თვლის, რომ ეს ნამდვილად კატერინამ ჩაიდინა, ხოლო სხვა ისტორიკოსები ამბობენ, რომ მას ეს ბრალდება შეუთითხნეს. 1501 წლის 30 ივნისამდე კატერინა პატიმრობაში იყო. იგი მაშინ განთავისუფლდა, როცა საფრანგეთის მეფე ლუი XII ვალუამ ნეაპოლის დაპყრობისთვის მიმავალ გზაზე რომი აიღო და კატერინა გაანთავისუფლა. მისი პატიმრობის დროს პაპმა ალექსანდრე VI-მ მოასწრო და ყველა ის საბუთები შეადგინა რომელთა მიხედვითაც რომანიის რეგიონში მდებარე ყველა საჰერცოგოს და საგრაფოს მმართველად მისი ვაჟი, ჩეზარე ბორჯია ცხადდებოდა. აქედან გამომდინარე კატერინას ფორლისა და იმოლას მართვა აღარ შეეძლო.
ცოტა ხნით კარდინალ რიარიოს (მისი მაზლი) რეზიდენციაში ცხოვრების შემდეგ, იგი ფლორენციაში გადასახლდა, სადაც მისი ვაჟი ლუდოვიკო მედიჩი ელოდა.
ფლორენცია
მინი|218x218პქ|კატერინას ვაჟი ლუდოვიკო მედიჩი ფლორენციაში კატერინა ცხოვრობდა მედიჩის ვილაში, რომელიც მისი გარდაცვლილი მესამე ქმრის მემკვიდრეობა იყო. ყველაზე ხშირად ის რჩებოდა დი კასტელოს ვილაში. მალე კატერინამ თავის ვაჟს შესჩივლა, რომ მას ფინანსური პრობლემები ჰქონდა.
მრავალი წლის მანძილზე კატერინა ებრძოდა თავის მაზლს, ლორენცო დე მედიჩის, რომელსაც ჯოვანის მემკვიდრეობა სურდა და ლუდოვიკო ტყვედ ჰყავდა. 1504 წელს მისი ვაჟი საბოლოოდ განთავისუფლდა და მიიღო მამის მემკვიდრეობა.
თავისი ცხოვრების უკანასკნელი წლები კატერინა სფორცამ თავის შვილებს მიუძღვნა. განსაკუთრებით დიდ ყურადღებას უთმობდა ნაბოლარა ვაჟს ლუდოვიკოს. ამ პერიოდში კატერინა დაინტერესდა ალქიმიით და ხშირად ატარებდა ცდებს. ასევე ჰქონდა ხშირი მიმოწერები თავის მეგობრებსა და ნათესავებთან მილანსა და რომანიაში.
შვილები
კატერინას ჯიროლამო რიარიოსთან შეეძინა ექვსი შვილი: კატერინას ჯაკომო ფეოსთან შეეძინა ერთი ვაჟი: კატერინას ჯოვანი მედიჩისთან შეეძინა ერთი ვაჟი:
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1463 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1509 კატეგორია:სფორცები კატეგორია:XV საუკუნის ევროპის მონარქები კატეგორია:ქალი რეგენტები
ვიზუალური ეფექტების საზოგადოება
ვიზუალური ეფექტების საზოგადოება (Visual Effects Society; აბრევიატურა VES) — კინოორგანიზაცია, რომელიც დაარსდა 1997 წელს. ორგანიზაცია აერთიანებს 3700-ზე მეტ წევრს 35 ქვეყნიდან, რომლებსაც კავშირი აქვთ ვიზუალურ ეფექტებთან. 2003 წლიდან იგი მართავს სპეციალური კინოდაჯილდოების ცერემონიას „VES Awards“. გარდა ამისა, ვიზუალური ეფექტების საზოგადოების პატრონაჟით ტარდება 25-მდე საგანმანათლებლო ღონისძიება.
სქოლიო
კატეგორია:გასართობი ინდუსტრიის საზოგადოება კატეგორია:1997 წელს დაარსებული ორგანიზაციები კატეგორია:ვიზუალური ეფექტების საზოგადოების ჯილდო
ბალენის კუნძულები
ბალენის კუნძულები (Balleny Islands) — სამი დიდი და რამდენიმე პატარა დაუსახლებელი ვულკანური წარმოშობის კუნძულებისგან შემდგარი არქიპელაგი სამხრეთის ოკეანეში (სომოვის ზღვა), ახალი ზელანდიიდან სამხრეთით.
გეოგრაფია
არქიპელაგში შედის სამი დიდი კუნძული — იანგი, ბაკლი და სტერჟი, ასევე ბევრი მომცრო კუნძულები და კლდეები.
thumb|left|200px|ბალენის კუნძულები. კუნძულების სიმაღლე აღწევს ზღვის დონიდან 1524 მეტრს, ტერიტორიის დიდი ნაწილი დაფარულია მყინვარებით. სიგრძეში არქიპელაგი გაჭიმულია დაახლოებით 160 კმ-ზე.
კუნძულებზე არსებობს ადელის პინგვინის და ანტარქტიდული პინგვინის დიდი კოლონიები.
კუნძულები შედის ანტარქტიდის შესახებ შეთანხმების მოქმედების ზონაში, მაგრამ, ახალ ზელანდიას კუნძულები შეჰყავს საკუთარი ანტარქტიკის ტერიტორიების შემადგენლობაში (როსის ტერიტორია).
ისტორია
კუნძულები 1839 წელს აღმოაჩინა ინგლისელმა მეზღვაურმა ჯონ ბალენმა და სახელიც მის პატივსაცემად დაერქვა.
კატეგორია:ანტარქტიდის კუნძულები კატეგორია:ბალენის კუნძულები
ქოფრიულიუ მეჰმედ-ფაშა
ქოფრიულიუ მეჰმედ-ფაშა (Mehmed Pashë Kypriljoti, كپريلی محمد پاشا, Köprülü Mehmed Paşa; დ. 1575, როშნიკი, ალბანეთი — გ. 31 ოქტომბერი, 1661, ედირნე, ოსმალეთის იმპერია) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე. დიდი ვეზირი 1656-1661 წლებში, სულთან მეჰმედ IV-ის მმართველობის პერიოდში.
დაიბადა 1575 წელს, ალბანეთში, როშნიკში. იგი იყო გვარად ქოფრიულიუ. სწორედ მისი მმართველობიდან იწყება ქოფრიულიუების ეპოქა ოსმალეთის იმპერიაში, ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი, ქოფრიულიუ ამჯაზადე ჰუსეინ-ფაშა იყო მისი ძმისშვილი, ხოლო ქოფრიულიუ ფაზილ აჰმედ-ფაშა და ქოფრიულიუ ფაზილ მუსტაფა-ფაშა იყვნენ მისი შვილები.
მოხვდა ოსმალეთის სამეფო კარზე. იყო ბრწყინვალე დიპლომატი და მხედართმთავარი. სულთან მეჰმედმა ის სხვადასხვა ტიტულებით დააჯილდოვა. იყო რამდენიმე სანჯაყის ბეგლარბეგი, შემდეგ გამოიძახეს დედაქალაქში და დანიშნეს ვეზირად, ხოლო 1656 წლის 15 სექტემბერს გახდა იმპერიის დიდი ვეზირი ბოინუიარალი მეჰმედ-ფაშას ნაცვლად.
დიდ ვეზირად გახდომამდე, მან დააარსა ქალაქი ქოფრიულიუ (დღეს ველესის სახელითაა ცნობილი), რომელშიც მომავალი დიდი ვეზირი, აჰმედი დაიბადა.
მიუხედავად იმისა, რომ ის უკვე 80 წლის იყო, მაინც ბრწყინვალედ განაგებდა ოსმალეთს. როგორც კი დიდი ვეზირი გახდა, მოითხოვა, რომ არც ერთი გადაწყვეტილება მისი თანხმობის გარეშე არ მიღებულიყო, მათ შორის სულთნისაც კი. მეჰმედს უდიდესი წვლილი მიუძღვის ოსმალეთში კორუფციის აღმოფხვრაში, არმიის რეორგანიზაციასა და იმპერიის საზღვრების გაფართოვებაში. მის დროს ოსმალეთის არმიამ დაამარცხა კაზაკები, უნგრელები და ყველაზე სასტიკად ვენეციელები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები კატეგორია:დაბადებული 1575 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1661 კატეგორია:ქოფრიულიუები
კორტნი ლავი
კორტნი მიშელ ლავი (ნამდვილი სახელი კორტნი მიშელ ჰარისონი; დ. 9 ივლისი, 1964) — ამერიკელი მომღერალი, სიმღერების ავტორი, მუსიკოსი, მსახიობი და მხატვარი. წარმატება მოიპოვა 1990-იან წლებში, როგორც ჯგუფ Hole-ის ლიდერმა და მუსიკოსმა. მნიშვნელოვანი ყურადღება მიიქცია, როგორც არაორდინალური სასცენო ქცევითა და ტექსტებით, ასევე საჯაროდ შექმნილი იმიჯით, რომელიც მისი, როგორც კურტ კობეინის მეუღლის, ცხოვრებას უკავშირდება.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:ამერიკელი როკ-გიტარისტები კატეგორია:ამერიკელი როკ-მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი ალტერნატიული როკ-მუსიკოსები კატეგორია:Hole-ის წევრები კატეგორია:კურტ კობეინი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
ახუნდლუ
ახუნდლუ (Axundlu) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   	197 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსუს რაიონის სოფლები
ჩენდუ
ჩენდუ (成都) — სუბპროვინციული მნიშვნელობის ქალაქი ჩინეთის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე მინძიანის ხეობაში. წარმოადგენს სიჩუანის პროვინციის ადმინისტრაციულ ცენტრს. 2014 წლის მდგომარეობით ქალაქში ცხოვრობდა 14,427,500 ადამიანი. ფართობი 14,378.18 კმ².
ჩენდუ წარმოიქმნა ძველი წელთაღრიცხვის IV საუკუნეში შუს სამეფოს დაარსებისას. შუს ძველ სამეფოში ცნობადობით გამოირჩეოდა ჩენდუ, სინდუ და გუანდუ. შემდგომში სწორედ ჩენდუმ განიცადა აღმავლობა. ჩვენი წელთაღრიცხვის დასაწყისში ჩენდუ ფარჩას წარმოებით იყო განთქმული და აგრეთვე ძინჩენი ეწოდებოდა („ფარჩის ქალაქი“). ძველი წელთაღრიცხვის 316 წლამდე იყო შუს სამეფოს დედაქალაქი. სამმეფობის პერიოდში 221-263 წლებში შუ-ხანის სამეფოს დედაქალაქი. IV საუკუნის პირველ ნახევარში ჩენის სახელმწიფოს დედაქალაქი, V საუკუნის დასაწყისში დასავლეთი შუს სახელმწიფოს დედაქალაქი, ხოლო უ დაის პერიოდში ადრინდელი შუსა და გვიანდელი შუს დედაქალაქი. 994 წელს ჩენდუ გარკვეული დროის განმავლობაში იყო ლი შუს დედაქალაქი. 1644-46 წლებში ჩენდუ დაიკავა ჯან სიანჯუნის მეამბოხეთა არმიამ, რის შედეგადაც იგი გახდა დიდი დასავლეთის სახელმწიფოს დედაქალაქი.
გლეხთა დიდი ომის, მანჯურიის მიერ ჩინეთის დაპყრობისა და სანფანის ომის დროს ჩენდუ ძლიერ დაზარალდა და პრაქტიკულად დაცარიელდა. სიჩუანის პროვინციის ცალკე სამხედრო სამეფისნაცვლოს გამოყოფის შემდეგ, 1731 წლიდან სიჩუანის სამეფისნაცვლოს რეზიდენციად ჩენდუ იქცა. XX საუკუნემდე ჩენდუ იყო სამაზრო ქალაქი, რომელსაც არ ჰქონდა საკუთარი მმართველობის ორგანოები. 1928 წელს ჩენდუსა და ხუაიანის მაზრები ოფიციალურად გაერთიანდა ქალაქ ჩენდუს სახით საკუთარი მმართველობის ორგანოებით. 1949 წლის 27 დეკემბერს ჩენდუს შემადგენლობაში შევიდა ჩინეთის სახალხო-განმათავისუფლებელი არმია და ჩენდუ ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის შემადგენლობაში შევიდა. 1952 წელს აღდა სიჩუანის პროვინცია და ჩენდუ გახდა პროვინციალური დაქვემდებარების პირდაპირი ქალაქი. მასში განთავსდა პროვინციის მმართველობა.
ჩენდუ მდებარეობს სიჩუანის ქვაბულის დასავლეთ დაბოლოებაზე, ჩენდუს ვაკეზე. საქალაქო ოლქი დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ გადაჭიმულია 192 კილომეტრზე, ხოლო ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ 166 კილომეტრზე. ფართობი 12 390 კმ². ესაზღვრება შემდეგი საქალაქო ოლქები: დეიანი, ძიიანი, მეიშანი და იაანი, აგრეთვე ნგავა-ტიბეტ-ციანის ავტონომიური ოლქი. საქალაქო ტერიტორია განლაგებულია ზღვის დონიდან დაახლოებით 500 მ სიმაღლეზე. საქალაქო ოლქის ყველაზე დაბალი წერტილი 378 მეტრზეა. ქალაქის მიღმა რელიეფი უფრო მრავალფეროვანია.
დამახასიათებელია ნოტიო სუბტროპიკული კლიმატი. ჰავა კომფორტულია როგორც მოსახლეობისათვის, ისე სოფლის მეურნეობისთვისაც. ცინლინის მთები ქალაქს იცავენ ციმბირიდან წამოსული ჩრდილოეთის ჰაერის მასებისაგან, ამიტომ ზამთარი ჩენდუში რბილია, ვიდრე იანძის ქვემო ნაწილში. იანვრის საშუალო ტემპერატურა შეადგენს 5,6 °С-ს, იშვიათად თოვს, თუმცა ზოგჯერ ხანმოკლე სუსხია ნიშანდობლივი. ზაფხული ნოტიოა და საკმაოდ ცხელი. ივლისისა და აგვისტოს საშუალო ტემპერატურა უდრის დაახლოებით 25°С, თუმცა დღისით შესაძლოა 33 °С მიაღწიოს და მეტსაც. ატმოსფერული ნალექების მაქსიმალური რაოდენობა მოდის ივნისიდან სექტემბრის ჩათვლით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის ქალაქები
ჯორჯონე
ჯორჯო ბარბარელი და კასტელფრანკო, უფრო მეტად ცნობილი როგორც ჯორჯონე (დ. 1477/8 – გ. 1510) — იტალიელი მხატვარი. მიუხედავად იმისა რომ დადასტურებულად ცნობილი მხოლოდ ექვსი ნახატია ჯორჯონეს მიერ შესრულებული მისი იდენტობის გაურკვევლობისდა გამო იგი დღემდე რჩება ევროპული მხატვრობის ერთ-ერთ ყველაზე შეუცნობად პიროვნებად.
ჯორჯონე არის ერთ-ერთი დამფუძნებელი ვენეციური მხატვრული სკოლის მხატვარ ტიციანთან ერთად.
ჯორჯონეს ცხოვრების შესახებ ძალიან მწირი ინფორმაცია არსებობს. ცნობილია რომ იგი წარმოშობით სოფელ კასტელფრანკო ვენოტოდან იყო, რომელიც ვენეციიდან 40 კმ-ში მდებარეობს. მისი სახელი ჯორჯონე ითარგმნება როგორც „დიდი ჯორჯო ანუ გიორგი“.
გარდაიცვალა 32 ან 33 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:იტალიელი მხატვრები კატეგორია:გარდაცვლილი 1510 კატეგორია:შავი ჭირით გარდაცვლილები
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (მოსკოვი)
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (Церковь иконы Божией Матери «Всех скорбящих Радость») — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის იაკამინკის რაიონში.
მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ფერისცვალების სახელზე. ეგვტერები კი ვარლაამ ხუტინელისა და ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ეკლესიის ადგილზე XVI საუკუნეში არსებობდა ხის ეკლესია ვარლაამ ხუტინელის სახელზე ნაკურთხი, რომელიც მოიხსენიება 1571 წლის წყაროებში. მისი მშენებლობა დაკავშირებული იყო ვასილი III-ის ყაზანში ლაშქრობასთან. 1683-1685 წლებში ააგეს ქვის ეკლესია, რომელიც ფერისცვალების სახელზე აკურთხეს. 1688 წელს ტაძარში განათავსეს ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედი ხატი ყოველთა მწუხარეთა სიხარული, რომელმაც განკუურნა პატრიარქ ნიკონის მძიმედ ავადმყოფი და. ტაძარმა ამის შემდეგ სასწაულმოქმედი ხატის სახელი მიიღო. ეკლესიის საკურთხეველი აკურთხეს ხატის სახელზე, რასაც გვიდასტურებს ეკლესიის 1713 წელს შექმნილი ოდიკი. 1770 წელს ღვთისმშობლის ხატის საკურთხეველი განაახლეს გ. ლიუბოვნიკოვის ფინანსებით.
თანამედროვე ეკლესია ააგეს 1783-1791 წლებში. 1812 წელს ეკლესია სერიოზულად დაზარალდა ხანძრის შედეგად. 1823-1836 წლებში XVII საუკუნის ძველი ეკლესია შეცვალა არქიტექტორ ოსიპ ბოვეს პროექტით აშენებულმა ნაგებობამ. ახალი ეკლესია ამპირის სტილში ააგო. გადაკეთებული ტაძარი აკურთხა მიტროპოლიტმა ფილარეტმა 1836 წლის 20 სექტემბერს.
1922 წელს საეკლესიო ფასეულობების დატაცების სახელმწიფო კამპანიის პერიოდში საბჭოთა ხელისუფლების წარმომადგენლებმა ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესიიდან გაიტანეს 65 კგ ოქროსა და ვერცხლის ჭურჭელი. ეკლესია დახურეს 1933 წელს, მას მოხსნეს სამრეკლო, თუმცა ინტერიერი შეინარჩუნეს. 1941-1945 წლებში მასში განთავსებული იყო ტრეტიაკოვის გალერეის საწყობები.
1948 წელს ეკლესია გაიხსნა ღვთისმსახურებისათვის. ეკლესიის წინამძღვრად დანიშნეს დიაკვანი კიპრიან (ზიორნოვი), რომელიც აქ გარდაცვალებამდე, 1987 წლის 5 აპრილამდე მსახურობდა (გარდაიცვალა ეკლესიაში). 1950-იან წლებში ეკლესიაში შეიქმნა მუსიკალური გუნდი.
ამჟამად ეკლესიასთან მოქმედებს სასულიერო-საგანმანათლებლო ცენტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
ხარდინი
ხარდინი (Jardín) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.816 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 323 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 224 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
იუპიტერის ჯილდო (კინოდაჯილდოება)
იუპიტერის ჯილდო (Jupiter Award) — ყოველწლიური გერმანული კინოდაჯილდოება. იგი არის ყველაზე მასშტაბური კინოდაჯილდოება გერმანიაში აუდიტორიის კუთხით. ცერემონია იმართება 1979 წლიდან, გერმანული ჟურნალის „Cinema“-ს ხელმძღვანელობით, 2011 წლიდან კი — ჟურნალ „TV Spielfilm“-თან თანამშრომლობით. ჯილდოები გაიცემა 11 კატეგორიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის კინოდაჯილდოებები კატეგორია:1979 წელს დაარსებული დაჯილდოების ცერემონიები‎ კატეგორია:კინემატოგრაფიული ჯილდოები კატეგორია:ჯილდოები ანბანის მიხედვით
სონუ სუდი
ალტ=სონუ სუდი|მინი|სონუ სუდი ალტ=სონუ სუდი დაჯილდოების ცერემონიალზე|მინი|სონუ სუდი დაჯილდოების ცერემონიალზე სონუ სუდი (ჰინდ. सोनू सूद, დ. 30 ივლისი, 1973, მოგა, ინდოეთი) — ინდოელი მსახიობი, მოდელი და პროდიუსერი,. მონაწილეობს  ჰინდის, პენჯაბურ, ტელუგუს კანნადურ(დრავიდული) და ტამილურ ენებზე გადაღებულ ფილმებში. 2020 წლის სექტემბერში მსახიობს გაეროს განვითარების პროგრამის მიერ მიენიჭა პრესტიჟული პრემია SDG Special Humanitarian Action Award’  მის მიერ გაწეული ჰუმანიტარული საქმიანობისათვის COVID-19 პანდემიის დროს.
ბიოგრაფია
მარცხნივ|მინი სონუ  სუდი დაიბადა 1973 წლის 30 ივლისს ჩრდილოეთ ინდოეთის ქალაქ მოგაში. მეწარმისა და მასწავლებლის ოჯახში. მას ჰყავს ორი და. მომავალი მსახიობი გაიზარდა ქალაქ ნაგპურში, სადაც დაამთავრა კოლეჯი ელექტროინჟინრის სპეციალობით.
1999 წელს  სონუ სუდმა ითამაშა ორ ტამილურენოვან ფილმში Kallazhagar და Nenjinile. 2000 წელს მისი დებიუტი შედგა ტელუგურ ფილმში Hands Up!. 2010 წელს მან ითამაშა ანტაგონისტი ჩედი სინქჰი ბოლივუდურ ფილმში "უშიშარი", რომელშიც  პარტნიორობა გაუწია მთავარი როლის შემსრულებელ სალმან ხანს.
2010 წელს  მსახიობმა  მიიღო  პრემია აფსარა უარყოფითი გმირის როლის საუკეთესო შესრულებისათვი  და IIFA -ს ჯილდო ასევე  ურყოფითი გმირის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის ბოლივუდური ფილმისთვის Dabangg.
2012 წელს გადაეცა SIIMA -ს ჯილდო მამაკაცის როლის  საუკეთესო შესრულებისათვის.
მსახიობი ასევე ცნობილია მთავარი როლების შესრულებით ფილებში: იუვა (2004), ათადუ (2005), ააშიკ ბანია აპნე (2005), აშოკი (2006), ჯოდჰა აკბარი (2008), დუკუდუ (2011), სროლა ვადალაში (2013), გილოცავთ ახალ წელს (2014), კუნგ ფუ იოგა(2017) და სიმბბა(2018).
2017 წელს გამოვიდა სინო-ინდური ფილმი  კუნგ ფუ იოგა. სონუ სუდის გმირს, სახელად რანდალს,   სურს იპოვნოს საგანძური, რომელიც მის წინაპრებს ეკუთვნოდათ. მსახიობს პარტნიორობას უწევდნენ ჯეკი ჩანი და დიშა პატანი. ფილმის გამოსვლის შემდეგ მსახიობმა მსოფლიო პოპულარობა მოიპოვა.
სონუ სუდი აქტიურად მონაწილეობს სარეკლამო გადაღებებში. გადაღებულია Apollo Tires და Airtel- ის სარეკლამო რგოლებში.
2016 წლის ივლისში მან დააარსა საპროდიუსერო ცენტრი Shakti Sagar Productions, რომელიც მისი მამის, შაკტი საკარ სუდის – ის სახელს ატარებს.
პირადი ცხოვრება
სონუ სუდი დაოჯახებულია. ჰყავს მეუღლე და ორი ვაჟი. არის ვეგეტარიანელი. ცხოველთა უფლებების  დამცველი ორგანიზაციის  PETA -ს წევრია.
კვლევისა და ინტერდისციპლინურობის ცენტრი
კვლევისა და ინტერდისციპლინურობის ცენტრი (Centre de recherches interdisciplinaires) — ფიზიკური და ინტელექტუალური სივრცე, რომელიც იკვლევს და ავრცელებს სწავლის, სწავლების, კვლევისა და კოლექტიური ინტელექტის მობილიზების ახალ მეთოდებს. კვლევისა და ინტერდისციპლინურობის ცენტრი დაარსდა 2005 წელს ფრანსუა ტადეისა და არიელ ლინდერის მიერ. ცენტრის დაარსების დღიდან მისი მთავარი მხარდამჭერია ბეტანკურ-შულერის ფონდი.
სონუ სუდი
სოციალური საქმიანობა COVID-19 პანდემიის დროს
2020 წლის მაისში, COVID-19 პანდემიისაგან გამოწვეული  საყოველთაო იზოლაციის დროს, მსახიობი ათასობით რთულ მდგომარეობაში ჩავარდნილ თანამემამულე-მიგრანტ მშრომელებს დაეხმარა, დაბრუნებულიყვნენ სახლებში. მათთვის ორგანიზება გაუკეთა სპეციალურ ავტობუსებს, მატარებლებს, ჩარტერულ რეისებს. ბიშკეკიდან   ვარანასში  ჩასვლაში დაეხმარა  ყირგიზეთში ჩარჩენილ 1500 ინდოელი სტუდენტს. მისმა საქველმოქმედო საქმიანობამ პანდემიის დროს მაღალი შეფასება მიიღო. ინდოეთში როგორც გმირს, ისე ეგებებოდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:მსახიობები კონტინენტის მიხედვით კატეგორია:მსახიობები ეროვნების მიხედვით კატეგორია:ინდოელი მსახიობები
კულეშოვკის წმინდა გიორგის ეკლესია
კულეშოვკის წმინდა გიორგის ეკლესია (Церковь Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ კულეშოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1987 წელს.
კვლევისა და ინტერდისციპლინურობის ცენტრი
პარიზის დეკარტისა და დიდროს უნივერსიტეტებთან თანამშრომლობით, კვლევისა და ინტერდისციპლინურობის ცენტრი უძღვება რამდენიმე აკადემიურ პროგრამას, როგორც ბაკალავრიატის, ისე მაგისტრატურისა და დოქტორანტურის დონეზე. ცენტრი ახორციელებს სამაგისტრო პროგრამას "ინოვაციური მიდგომები და კვლევითი განათლება", რომელიც მოიცავს ორ მიმართულებას: "იტერდისციპლინური მეთოდები სიცოცხლის შემსწავლელ მეცნიერებებში" და "განათლება და ტექნოლოგიები". კვლევისა და ინტერდისციპლინურობის ცენტრი მასპინძლობს ისეთ სტუდენტურ ასოციაციებს, როგორებიცაა WAX Science (What About Xperiencing Science), les Savanturiers, HelloTomorrow, le Gamilier, IGEM Paris Bettencourt და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის სამეცნიერო ორგანიზაციები
კულეშოვკის წმინდა გიორგის ეკლესია
ეკლესიის მისამართი: 346744, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი კულეშოვკა, წითელარმიელთა ქუჩა № 189-ა.
ისტორია
კულეშოვკის ტერიტორიაზე 1857 წელს გამოიყო ადგილი სამლოცველო სახლისათვის. 1861 წლიდან სოფელში მოქმედებს ეკლესია, რომელიც ხისგან იყო აგებული. ჰქონდა ერთი დიდი და სამი პატარა გუმბათი. ეკლესიის კანკელი 11 მეტრის სიმაღლისა იყო. ეკლესიასთან მდებარეობდა მღვდლის კელია.
სამლოცველო სახლისთვის ახალი შენობა მონახეს წითელარმიელთა ქუჩა № 189-ში. 1984 წელს ამ ადგილზე დაიწყო ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა. ახალი ეკლესია სამი წელი შენდებოდა. 1987 წლის 21 ივნისს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა ვლადიმირმა ეკლესიის საკურთხეველი წმინდა გიორგის სახელზე აკურთხა. 1995 წელს ეკლესიასთან ააგეს საკვირაო სკოლის შენობა. 2008 წელს დააყენეს სამრეკლო.
ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი ალექსანდრე (იაკიმოვი).
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ედუარდ ავგუსტი (კენტის ჰერცოგი)
ედუარდ ავგუსტი (კენტის ჰერცოგი) (დ. 2 ნოემბერი, 1767 — გ. 23 იანვარი, 1820)  — დედოფალი ვიქტორიას მამა და კენტის ჰერცოგი დაიბადა 1767 წლის 2 ნოემბრს ბუკინგემის სასახლეში, ლონდონში, ინგლისი. ედუარდი იყო დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის მეფის -   ჯორჯ III-ისა და შარლოტ მეკლენბურგ-შტრელიცის 15 შვილთაგან მეხუთე, მას ედუარდი ბიძამისის - იორკის ჰერცოგის საპატივცემულოდ დაარქვეს. 1767 წლის 30 ნოემბერს ავგუსტი ბაპტისტურად მონათლეს, მისი ნათლიები კი იყვნენ ჩარლზ უილიამ ფერდინანდი, მეკლენბურგ-შტრელიცის ჰერცოგი ჩარლზი, ბრუნსვიკ-ვოლფენბუტელის პრინცესა და ჰესე-კასელის ლანდგრაფინა. კენტის ჰერცოგს თავიდან სახლში ასწავლიდა ჯონ ფიშერი, თუმცა შემდეგ ლუნენბურგში, ჰანოვერში და ჟენევაში წავიდა განათლების მისაღებად. ამ უკანასკნელში ცხოვრების სტილის შესანარჩუნებლად ვალების აღება დაიწყო (ზოგი ისტორიკოსი ირწმუნება, რომ არათუ ედუარდმა, არამედ ლეიტენანტმა კოლონელ ვანგენჰეიმმა აიღო მისი სახელით ვალები), თანაც ვინაიდან იგი პრინცი იყო, ყველა სესხულობდა მისთვის ფულს იქიდან გამომდინარე, რომ სამეფო ოჯახის წევრი იყო, რომელიც აუცილებლად დაუბრუნებდა თანხას.
1785-1789
1785 წელს ჰანოვერელმა მცველებმა მისი სამხედრო სწავლება დაიწყეს. 1 წლის შემდეგ, 1786 წელს, ედუარდმა პოლკოვნიკის წოდება მიიღო 18 წლის ასაკში, ხოლო მამამისმა - ჯორჯ III ჰერცოგი მის ძმასთან - იორკის ჰერცოგთან - პრინც ფრედერიკთან გაგზავნა მისახედად, რომელმაც თავის მხრივ, ძმა ლუნენბურგში გაგზავნა ლეიტენანტ კოლონელ ჯორჯ ვანგენჰეიმთან - სამეფო ცხენოსანთა გვარდიის ღირსეულ წევრთან, რომელიც მისი ერთგვარი მეურვე გახდა და აქედან გამომდინარე, სრული კონტროლი ჰქონდა მის ფინანსებსა და მიმოწერებზე. გარდა ამისა, სადაც ჰერცოგი წავიდოდა, ვანგენჰეიმიც მასთან უნდა ყოფილიყო სრული პასუხისმგებლობით.
1789 წელს ავგუსტმა ადგილობრივი მუსიკოსი, მასზე 6 წლით უფროსი ადელაიდა დუბუსი გაიცნო, რომელიც 15 დეკემბერს გარდაიცვალა ედუარდისა და თავისი შვილის - ადელაიდა ვიქტორ ავგუსტის გაჩენისას. ამ საქმის მიჩქმალვა ლეიტენანტმა კოლონელ ჯორჯმა აიღო, რომელმაც პრინცის ქალიშვილი ადელაიდას დას - ვიქტორს გაუგზავნა აღსაზრდელად, რომელიც მამამისთან - დენის დუბუსთან (შვილის მსგავსად მუსიკოსი) ცხოვრობდა. ამის სანაცვლოდ, ჯორჯ ვანგენჰეიმმა წლიური სუბსიდირება დენისს მინიმუმამდე დაუყვანა რამდენიმე პირობის გათვალისწინებით:
1790-1802
1790 წელს თავისი უკანასკნელი თანხით ინგლისში ჩავიდა და პატარა სასტუმროში დასახლდა. მის მიერ მიყენებული ზარალის მიუხედავად, ედუარდს ძმები - უელსის პრინცი, პრინცი უილიამ ჰენრი და კლარენსის ჰერცოგი შეხვდნენ პრემიერ მინისტრ უილიამ პიტთან ერთად, რის შემდეგაც მან 28 იანვარს 15 წუთიანი ინტერვიუ გასცა, რომელშიც იმის შესახებ ისაუბრა, თუ რატომ აიღო ამდენი ვალი. გაბრაზებულმა მამამისმა დაუყოვნებლივ გიბრალტარში, მე-7 პოლკში გაგზავნა. მომდევნო წელს, 1791 წლის პროკლამაციის შემოღებიდან 8 თვის შემდეგ ჩრდილო კანადას, ონტარიოს ეწვია, რის შედეგადაც სამეფო ოჯახის ის პირველი წევრი გახდა, რომელმაც მოცემულ ადგილას პირველად დაადგა ფეხი. ედუარდ ავგუსტი ონტარიოში მოგზაურობდა, მრავალ ადგილებს ნახულობდა (კორნუოლი, კინგსტონი და სხვადასხვა სამეფო ქალაქები) და და პირველი განაყოფის დელეგაციებს ხვდებოდა, რითიც ზემო კანადაში ბრიტანული იდენტურობის გავრცელებას, აღზრდას უწყობდა ხელს, გუბერნატორის მიწვევით კი ნიუარკის ფორტები ინახულა ა.შ.შ-ში, რის შედეგადაც სასაზღვრო დავა შეექმნა. 1793 წელს, გრენადერების ბრიგადას გაუძღვა პოლკოვნიკი მარტინიკისა და წმინდა ლუსიის დასაპყრობად ფრანგებისგან. 12 წლის შემდეგ, მას ფელდმარშალის ტიტული უბოძეს, თუმცა აქტიურად ჩართული არ ყოფილა არმიის საქმეებში.
1798 წელს, პრინცი ცხენიდან ჩამოვარდა და ფეხი დაიზიანა, რის შემდეგაც ინგლისში წასვლა და იქ გამოჯანმრთელება გადაწყვიტა ექიმების სურვილებისა და რჩევისამებრ. მომდევნო წლის მარტს, პარლამენტმა მას წლიური ხელფასი 12000 ევრო დაუნიშნა, ერთი თვის შემდეგ კი კენტისა და სტატჰერნის ჰერცოგის წოდება მიანიჭეს, მოყოლებული ბრიტანული ჩრდილოეთი ამერიკის მთავარსარდლობით მაისში.
1802 წელს, კენტის ჰერცოგმა გიბრალტარის გენერალ-გუბერნატორის წოდება მიიღო, თუმცა მისმა უპატივცემულობამ არმიის მიმართ ცუდ შედეგებამდე მიიყვანა, ვინაიდან მან გარნიზონის არმიას ნება არ დართო, რომ ალკოჰოლური სასმელით შობა აღენიშნათ. მეომრები ყოველივე ამაზე განრისხდნენ, რის შედეგადაც სისხლი დაიღვარა, ედუარდი კი კვლავ ინგლისში დაიბარეს, თუმცა გიბრალტარის გენერალ-გუბერნატორის წოდება სიცოცხლის ბოლომდე ჰქონდა.
ჰალიფაქსი
პრინცმა ედუარდმა თავისი სიცოცხლის საკმაო ხანი (1794-1800) ჰალიფაქსში გაატარა, სადაც აქტიურად მოგზაურობდა როგორც რეგიონის შიგნით, ასევე მოსაზღვრე ნიუ ბრუნსვიკში. ამ პერიოდში მან ისეთი მნიშვნელოვანი შენობების აშენებაში მიიღო მონაწილეობა ნოვა სკოტიაში, როგორებიცაა ჰალიფაქსის საათი, ფორტ ანას ოფიცრების საცხოვრებელი ბინები და პრინცის ინოვაციური ტელეგრაფი, რომელიც 1812 წლის ომისას ჰალიფაქსში თავდაცვის გეგმისას გამოიყენეს. მინი|[[ჯორჯ III]]
მადამ დე სენტ-ლორი
ჟენევაში ყოფნისას, ავგუსტმა მადამ დე სენტ-ლორი გაიცნო, რომელიც 28 წელი, 1790 წლიდან 1818 წლამდე მისი ქალბატონი იყო, ხოლო ქორწილამდე, 1818 წლამდე ყველგან დაჰყვებოდა სადაც პოლკოვნიკი წავიდოდა. 1791 წელს, ხმელთაშუა ზღვის მაღალი ტემპერატურის გამო ედუარდმა მოითხოვა, რომ კვებეკში თავის ქალბატონთან ერთად გაეგზავნათ, რაც მოახერხა კიდეც, სადაც იგნაკე-მიშელ-ლუის ანტუანების ფრანგულ-კანადურ ოჯახს დაუახლოვდნენ, რომელთა ვაჟების სამხედრო აღზრდაც ჰერცოგმა ითავა.
1818 წელს, დე სენტ-ლორი პარიზში გაემგზავრა სადაც დანარჩენი ცხოვრება გაატარა. ისტორიული მტკიცებულება არ არსებობს იმისა, რომ მათ შვილები ჰყავდათ, თუმცა კანადაში მყოფი რამდენიმე ოჯახი ირწმუნება, რომ ისინი ედუარდ ავგუსტისა და მადამ დე სენტ-ლორი შთამომავლები არიან. მინი|[[ვიქტორია (გაერთიანებული სამეფო)|დედოფალი ვიქტორია]] 1819 წლის აპრილს, ედუარდმა და მადამ დე სენტ-ლორმა დაფინანსება მოითხოვეს რათა თავიანთი შვილი - დედოფალი ვიქტორია კენსინგტონის სასახლეში დაბადებულიყო, თუმცა რეგენტმა თხოვნაზე უარი განაცხადა. ამისდა მიუხედავად, წყვილმა სურვილი მაინც აისრულა და 1819 წლის 24 მაისს ალექსანდრინა ვიქტორია კენსინგტონის სასახლეში დაიბადა, 1 თვის შემდეგ, 24 ივნისს კი მოინათლა.
გარდაცვალება
1820 წლის 23 იანვარს, პრინცი ედუარდი, კენტისა და სტრატჰერნის ჰერცოგი ვულბრუკის კოტეჯში, სიდმოუთში, თავისი ქალიშვილის დაბადებიდან ერთ წელზე ნაკლებ ხანში გარდაიცვალა, ხოლო დაკრძალეს სენტ-ჯორჯესის სამლოცველოში, ვინძორის სასახლეში. მისი გარდაცვალებიდან 6 დღის შემდეგ მამამისი - ჯორჯ III გარდაიცვალა. იმისდა მიუხედავად, რომ ედუარდს სამი უფროსი ძმა ჰყავდა დარჩენილი, მემკვიდრეობა მაინც მისი შვილის - ვიქტორიას ხელში გადავიდა, რომელმაც მამამისის ვალები საბოლოოდ გაისტუმრა ტახტზე ასვლისას, ბიძამისის - მეფე უილიამ IV-ის გარდაცვალებისას, 1837 წელს, ვინაიდან ძმებს არც ერთი ცოცხალი და ლეგიტიმური შვილი არ ჰყავდათ დარჩენილი.
რესურსები ინტერნეტში
http://www.biographi.ca/en/bio/edward_augustus_5E.html https://www.regencyhistory.net/2012/10/prince-edward-duke-of-kent-1767-1820.html https://en.wikipedia.org/wiki/Prince_Edward,_Duke_of_Kent_and_Strathearn http://www.unofficialroyalty.com/prince-edward-duke-of-kent-and-strathearn/ https://www.britannica.com/biography/Edward-Augustus-duke-of-Kent-and-Strathern-earl-of-Dublin https://www.dundurn.com/books/Prince-Edward-Duke-Kent https://www.halifaxpubliclibraries.ca/blogs/post/halifaxs-own-royal-prince-edward-duke-of-kent/ https://www.regencyhistory.net/2012/10/prince-edward-duke-of-kent-1767-1820.html
კატეგორია:დაბადებული 2 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1767 კატეგორია:გარდაცვლილი         23 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი    1820 კატეგორია:ინგლისი კატეგორია:კოლონიალური იმპერიები კატეგორია:საფრანგეთის რევოლუცია კატეგორია:დიდი ბრიტანეთი კატეგორია:დედოფალი ვიქტორია კატეგორია:ჯორჯ III კატეგორია:ონტარიო კატეგორია:ჰალიფაქსი
საშობაო დაზავება
მინი|მარჯვნივ|230პქ|ბრიტანელი და გერმანელი ჯარისკაცები ნეიტრალურ ზოლზე საშობაო დაზავების დროს საშობაო დაზავება (Trêve de Noël, Christmas truce) — სამხედრო მოქმედებების მოკლე, მაგრამ საკმაოდ ფართოდ გავრცელებული არაოფიციალური შეწყვეტის შემთხვევა, რომელიც პირველი მსოფლიო ომის დროს დასავლეთ ფრონტზე მოხდა შობის წინა ღამესა და შობაზე. შობამდე ერთი კვირით ადრე ინგლისელი და გერმანელი ჯარისკაცების ნაწილმა თხრილების მეშვეობით დაიწყო საშობაო მილოცვების გაცვლა და სიმღერა; ცალკეულ შემთხვევეში დაძაბულობა იმ დონემდე შემცირდა, რომ ჯარისკაცები ფრონტის ხაზს გადადიოდნენ, რათა მოწინააღმედეგეებს გასაუბრებოდნენ და საჩუქრები გაეცვალათ მათთან. შობის წინა დღესა და შობაზე ორივე მხარის ჯარისკაცები, აგრეთვე, უფრო მცირე რაოდენობით, ფრანგები, დამოუკიდებლად გამოდიოდნენ ნეიტრალურ ზოლზე, სადაც ირეოდნენ, ცვლიდნენ კვების პროდუქტებსა და სუვენირებს. ტარდებოდა აგრეთვე დაღუპულთა დამარხვის ერთობლივი ცერემონიები, ზოგიერთი შეხვედრა მთავრდებოდა საშობაო სიმღერების ერთობლივი გალობით. ორივე მხარის ჯარი იმდენად მეგობრულად იყო ერთმანეთის მიმართ განწყობილი, რომ ნეიტრალურ ზოლზე ზოგჯერ ერთმანეთში ფეხბურთსაც კი თამაშობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომი
ლუკა კობერიძე
ლუკა კობერიძე (დ. 9 სექტემბერი, 1994, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „ზუგდიდის“ საყრდენი ნახევარმცველი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1994 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ზუგდიდის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 9 სექტემბერი კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ლ კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
ხერიკო
ხერიკო (Jericó) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.931 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 761 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 193 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ბარმი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსუს რაიონის სოფლები
მეგან ფოლოვსი
მეგან ფოლოვსი (ინგლ. Megan Follows; დ. 14 მარტი, 1968, ტორონტო, ონტარიო, კანადა) — კანადელი მსახიობი. სახელი გაითქვა ენ შირლის როლით მინი-სერიალში „ ენი მწვანე სახურავებიდან “ და სერიალში „სამეფო“ შესრულებული დედოფალ ეკატერინე დე′ მედიჩის როლით.
ბავშვობა და ოჯახი
მისი სამივე დედმამიშვილი კინო-ინდუსტრიაშია ჩაბმული. მისი უფროსი და, ედვინა ფოლოვსი, მსახიობთან ერთად მწერალიცაა, ხოლო მისი ძმა, ლორენსი და მისი და, სამანტა, ასევე მსახიობები არიან.
კარიერა
მარცხნივ|მინი|313x313პქ|მეგან ფოლოვსი 2012 წელს. მეგან ფოლოვსმა მუშაობა ჯერ კიდევ ცხრა წლის ასაკში, 1977 წლიდან დაიწყო. იგი მონაწილეობდა ისეთ საბავშვო კანადურ გადაცემებში, როგორებიცაა: „მეტი და ჯენი“, „ბაქსტერები“ და „უპატარავესი ჰობო“.
უკვე 1983 წელს იგი გადაიღეს ფილმში „ბიჭები და გოგონები“, სადაც მან ეპიზოდური როლი შეასრულა. 1985 წელს იგი მინი-სერიალში „ენი მწვანე სახურავებიდან“ დაამტკიცეს მთავარ, ენ შირლის როლზე. რეჟისორმა ამ როლისათვის იგი 3,000 გოგონადან აირჩია. ენ შირლის როლმა მას საოცარი პოპულარობა და აღიარება მოუტანა, რის გამოც იგი ენ შირლიზე გადაღებულ კიდევ სამ ფილმში გადაიღეს. 2008 წელს გამოვიდა მეოთხე ფილმიც, თუმცა ენის როლის შესასრულებლად მას ასაკი აღარ უწყობდა ხელს, რის გამოც როლზე სხვა გოგონა დაამტკიცეს.
2005 წელს ფილმში „რობსონის მხრები“ შეასრულა ჯენის კენელის როლი. ამას მოჰყვა სერიალში „გახსენი გული“ შესრულებული როლი.
შემდეგი წლების განმავლობაში მან რამდენიმე მეორეხარისხოვანი და ეპიზოდური როლი შეასრულა. ასევე თამაშობდა ფილმში „ძმები და დები“ (2011 წელს) როგორც მიწვეული მსახიობი.
2013 წელს ისტორიულ სერიალში „სამეფო“ მეგანი დაამტკიცეს საფრანგეთის დედოფალ ეკატერინე დე′ მედიჩის როლზე. სერიალი ძირითადად შოტლანდიის დედოფალ მარიამ სტიუარტზეა, თუმცა მეგანიც ერთ-ერთ მთავარ პერსონაჟს განასახიერებს. იგი სერიალის ბოლომდე, ანუ 2017 წლამდე თამაშობდა.
პირადი ცხოვრება
1991 წელს მეგან ფოლოვსი დაქორწინდა კანადელ ფოტოგრაფ კრისტოფერ დევიდ პორტერზე. წყვილი 1996 წელს განქორწინდა. მათ ორი საერთო შვილი ჰყავთ: ლილა ენ პორტერი (დაიბადა 1991 წელს) და რასელ პორტერი (დაიბადა 1994 წელს). განქორწინების შემდეგ მას საკმაოდ ხანგრძლივი სასიყვარულო ურთიერთობა ჰქონდა მსახიობ სტიუარტ ჰიუჯთან, რომელსაც 2010 წელს დაშორდა.
მეგან ფოლოვსი აქტიურ საქველმოქმედო საქმიანობას ეწევა. 2004 წელს ინდოეთის ოკეანეში მომხდარი ცუნამისაგან დაზარალებულთა დასახმარებლად, მან დიდი თანხები გაიღო. 2007 წელს იმოგზაურა კამბოჯაში, რის შემდეგაც იგი ზრუნავს კამბოჯელი ღარიბი ბავშვების განათლებითა და საკვებით უზრუნველყოფაზე. იგი ასევე აქტიურად იბრძვის რასიზმის წინააღმდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:კანადელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
შოტლანდიის უკანასკნელი მეფე (ფილმი)
შოტლანდიის უკანასკნელი მეფე (The Last King of Scotland) — 2006 წლის ბრიტანული ფილმი.
სიუჟეტი
ფილმში მოთრობილია ექიმ ნიკოლას გარიგანის გამოგონილი ისტორია, რომელიც თითქოს მოგზაურობს უგანდაში, სადაც დაუახლოდება დიქტატორ იდი ამინის. ამინის ამბავი დაფუძნებულია რეალურ ფაქტებზე.
ჯილდოები
ფორესტ ვიტეკერმა მიიღო ოსკარის, ოქროს გლობუსისა და BAFTA-ს ჯილდოები საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის. გარდა ამისა, ფილმმა დაიმსახურა BAFTA-ს ჯილდოები საუკეთესო ფილმისთვის და ადაპტირებული სცენარისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრიტანული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:2006 წლის ფილმები კატეგორია:პოლიტიკური ფილმები
ტაჰანი
ტაჰანი (Gunung Tahan) — მთა მალაიზიაში, ტაჰანის ქედზე. ნახევარკუნძულოვანი მალაიზიის უმაღლესი წერტილი. სიმაღლე 2187 მ. მოქცეულია ტამან-ნეგარის ეროვნულ ტყეში, პაჰანგის შტატში. მალაიზიურად „Gunung“ ნიშნავს მთავს, ხოლო „Tahan“ ამტანს, გამძლეს. სახელი მიანიშნებს მისი დალაშქრისთვის საჭირო ფიზიკურ გამძლეობაზე. ტაჰანის მარშრუტი მალაიზიაში ყველაზე რთულ მარშრუტად მიიჩნევა. ღამით მთის წვერზე შეიძლება ყინვაც დაიჭიროს. დეკემბერსა და იანვარში ტემპერატურა უდრის 4–18°C-ს.
სქოლიო
კატეგორია:მალაიზიის მთები
გვადალუპეს ღვთისმშობლის ტაძარი
გვადალუპეს ღვთისმშობლის ტაძარი (Basílica de Nuestra Señora de Guadalupe) — კათოლიკური ეკლესია, ბაზილიკა და მექსიკის ეროვნული სალოცავი მეხიკოს ჩრდილოეთ ნაწილში. ტაძარი აშენებულია ტეპეიაკის ბორცვზე, სადაც გადმოცემის თანახმად, გვადალუპს ღვთისმშობელი წმინდა ხუან-დიეგოს გამოეცხადა. ძეგლი ასევე ცნობილია ლა-ვილია-დე-გვადალუპეს ან უბრალოდ ლა-ვილიას სახელით და მასთან დაკავშირებულია რამდენიმე ეკლესია და შენობა.
ახალ ბაზილიკაშ ინახება წმინდა ხუან-დიეგოს მოსასხამი, რომელიც გვადალუპეს ღვთისმშბლის ხატს უჭირავს. ტაძარი კათოლიციზმის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი პილიგრიმული ადგილია და მას ყოველწლიურად რამდენიმე მილიონი ადამიანი სტუმრობს, განსაკუთრებით 12 დეკემბერს, გვადალუპეს ღვთისმშობლის დღესასწაულზე.
ისტორია
ესპანელთა მიერ მექსიკის დაპყრობის შემდეგ, კაპელა აცტეკების დედა-ღვთაების, ტონანცინის ტაძრის ადგილას აშენდა. 1531-32 წლებიდან, ამ ადგილისაკენ პილიგრიმები უწყვეტად მოემართებიან. 1532 წელს, ტეპეიაკის ბორცვზე სალოცავი აშენდა, რომელიც მორწმუნეებს 90 წლის მანძილზე ემსახურებოდა. 1622 წელს მის ადგილას მდიდრული ეკლესია აშენდა, 1709 წელს კი კიდევ ერთი, მასზე მდიდარი ტაძარი. 1904 წელს ეკლესიამ ბაზილიკის სტატუსი მიიღო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მექსიკის შენობა-ნაგებობები
კაზანჯიკი
კაზანჯიკი (Cazangic) — სოფელი მოლდოვაში, ლეოვის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 41 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 961 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლეოვის რაიონის სოფლები
ელენი ფურეირა
ელენე ფურეირა (Ελένη Φουρέιρα; დ. 7 მარტი, 1987) — ბერძენი მომღერალი და მოცეკვავე. მუსიკალური კარიერა დაიწყო 2007 წელს, ბერძნულ გოგონათა ჯგუფ „Mystique“-ში, ჯგუფის დაშლის შემდეგ 2009 წელს დაიწყო სოლო კარიერა.
ფურეირამ გააფორმა სოლო კონტრაქტი Universal Music Greece-თან და 2010 წელს გამოუშვა სადებიუტო ალბომი რომელსაც თავისი სახელი დაარქვა, ალბომმა საბერძნეთში მიიღო პლატინის სერტიფიკატი. მოგვიანებით შუერთდა Minos EMI-ს და გამოუშვა მეორე და მესამე სტუდიური ალბომები „Ti Poniro Mou Zitas“ და „Anemos Agapis“ 2012 და 2014 წლებში. ალბომმა მიიღო დადებითი შეფასება საბერძნეთსა და კვიპროსში. 2015 წელს დატოვა Minos EMI და 2015 წელს შეუერთდა „Panik Records“-ს. მეოთხე სტუდიური ალბომი „Vasilissa“, რომელიც გამოუშვა 2017 წლის დეკემბერში.
2018 წელს წარადგინა კვიპროსი ევროვიზიაზე, სიმღერით „Fuego“. 2018 წლის 8 მაისს პირველი ნახევარფინალიდან გადავიდა ფინალში. მან დაიკავა მეორე ადგილი 436 ქულით. ეს იყო საუკეთესო შედეგი როგორისთვისაც კვიპროსს ევროვიზიაზე მიუღწევია.
2019 წელს გამოუშვა EP „Gypsy Woman“ რომელიც ევროპაში კომერციულად წარმატებული აღმოჩნდა. 2020 წელს გამოუშვა სინგლები „Yayo“, „Temperatura“ და „Light It Up“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:ბერძენი მომღერლები კატეგორია:ბერძენი მოცეკვავეები
რუდი (მოლდოვა)
რუდი (Rudi) — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 239 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 118 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოროკის რაიონის სოფლები
ცოცხმაგარა
ცოცხმაგარა (Lythrum) — მცენარეთა გვარი ცოცხმაგარასებრთა ოჯახისა. ერთ- ან მრავალწლოვანი ბალახები, იშვიათად დაბალი ბუჩქებია.
სტერჟის კუნძული
სტერჟის კუნძული (Sturge Island) — ყველაზე დიდი კუნძული დაუსახლებელი ბალენის კუნძულების სამი მთავარი კუნძულიდან, რომელიც მდებარეობს სამხრეთის ოკეანეში (სომოვის ზღვა), ახალი ზელანდიიდან სამხრეთით. ის იმყოფება 25 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთში ბაკლის კუნძულიდან და 95 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთში ანტარქტიდის მატერიკიდან.
ცოცხმაგარა
იზრდებიან ტენიან მდელოებზე, მდინარეების, ჭაობებისა და თხრილების ნაპირებზე, ნესტიან ბუჩქნარებში, სარეველად ბრინჯის პლანტაციებში.
სტერჟის კუნძული
გეოგრაფია
კუნძულს დაახლოებით აქვს პარალელოგრამის ფორმა, უფრო გრძელია აღმოსავლეთ და დასავლეთ სანაპიროებისკენ და მოკლეა ჩრდილო-დასავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთი სანაპიროებისკენ. მისი მაქსიმალური სიგრძე შეადგენს 37 კმ-ს, ჩრდილოეთით ფრიმენის კონცხსა და სამხრეთით კეიპ-სმიტის კონცხს შორის, ხოლო სიგანე დაახლოებით 9 კმ-ია.
ცოცხმაგარა
ლიტერატურა
კატეგორია:ცოცხმაგარასებრნი
სტერჟის კუნძული
გეოგრაფია
კუნძულის ყველაზე მაღალი წერტილი ზღვის დონიდან არის 1705 მეტრი ან 1524 მეტრი (პიკი ბრაუნი). ეს ასევე ბალენის კუნძულების ყველაზე მაღალი წერტილია.
ისტორია
კუნძულები 1839 წელს აღმოაჩინა ინგლისელმა მეზღვაურმა ჯონ ბალენმა და სახელიც მის პატივსაცემად დაერქვა.
ლა-სეხა
ლა-სეხა (La Ceja) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.143 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 46 366 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 131 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ბოზავანდი
ბოზავანდი (Bozavand) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   	1 068 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსუს რაიონის სოფლები
ქოფრიულიუ ფაზილ მუსტაფა-ფაშა
ქოფრიულიუ ფაზილ მუსტაფა-ფაშა (Köprülü Fazıl Mustafa Pasha; დ. 1637, ველესი — გ. 19 აგვისტო, 1691, სლანკამენი) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე. დიდი ვეზირი 1689-1691 წლებში, სულეიმან II-ისა და აჰმედ II-ის მმართველობის პერიოდში.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1637 წელს, ქოფრიულიუში (დღევანდელი ველესი). იგი იყო ოსმალეთში ცნობილი გვარის, ქოფრიულიუს წარმომადგენელი. მუსტაფა იყო ქოფრიულიუ მეჰმედ-ფაშას შვილი, ქოფრიულიუ ფაზილ აჰმედ-ფაშას ძმა და ქოფრიულიუ ამჯაზადე ჰუსეინ-ფაშას ბიძაშვილი.
მის მამას, მეჰმედს ყოველთვის დიდ პატივს სცემდნენ, ამიტომ მუსტაფა და აჰმედი მუდამ დიდი პატივისცემით სარგებლობდნენ ოსმალეთის სამეფო კარზე. მუსტაფას კარიერულ წინსვლაში ძალიან უწყობდა ხელს ის, რომ ის მეჰმედ-ფაშას შვილი იყო. 1687 წელს, მოჰაჩის ბრძოლაში ოსმალეთის არმიის განადგურების შემდეგ, მუსტაფა-ფაშა სულთან მეჰმედ IV-ის წინააღმდეგ აჯანყდა და ტახტიდან ჩამოაგდო. სულთნის ტახტზე კი მეჰმედის ძმა, სულეიმან II აიყვანა.
1689 წელს, ბექრი მუსტაფა-ფაშას ნაცვლად, სულთან სულეიმან II-მ მუსტაფა ოსმალეთის დიდ ვეზირად დანიშნა. სულეიმანი საერთოდ არ აქცევდა ყურადღებას სახელმწიფოს მართვის საქმეებს, ამიტომ მთელი ძალაუფლება მუსტაფას ხელთ იყო. თუმცა, მუსტაფას მმართველობის პერიოდში ოსმალეთში სავალალო მდგომარეობა იყო, რადგან ძალიან მწვავედ მიმდინარეობდა დიდი თურქული ომი ჰაბსბურგების წინააღმდეგ.
1691 წლის 23 ივნისს გარდაიცვალა სულეიმან II და ტახტზე მისი ძმა, აჰმედ II ავიდა. მუსტაფა-ფაშა დიდი ნდობით სარგებლობდა სულთან აჰმედის მხრიდან.
1691 წლის 19 აგვისტოს, ოსმალეთისა და ჰაბსბურგების არმიას შორის გაიმართა სლანკამენის ბრძოლა. არმიის მეთაური მუსტაფა-ფაშა იყო. ოსმალები ამ ბრძოლაში სასტიკად დამარცხდნენ და დაკარგეს ბელგრადი. სწორედ ამ ბრძოლაში გარდაიცვალა ქოფრიულიუ ფაზილ მუსტაფა-ფაშა და მის მაგივრად დიდი ვეზირი ბაჰადირზადე არაბაჯი ალი-ფაშა გახდა.
რუსლანოვკა
რუსლანოვკა (Ruslanovca) — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 168 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 199 ადამიანს შეადგენდა.
Panasonic Q
Panasonic Q (パナソニック) — მეექვსე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლი, GameCube-ის ჰიბრიდული ვერსია, რომელიც აღჭურვილი იყო DVD-დამკვრელი მოწყობილობით. სისტემას Nintendo-სთან თანამშრომლობით აწარმოებდა კომპანია Panasonic. კონსოლი ოფიციალურად გამოვიდა 2001 წლის 13 დეკემბერს და ხელმისაწვდომი იყო მხოლოდ იაპონიის ბაზრისთვის.
GameCube-ს, PlayStation 2-სა და Xbox-ისაგან განსხვავებით არ გააჩნდა DVD-დამკვრელი მოწყობილობა, რაც ნაკლებ კონკურენტუნარიანს ხდიდა მის თანამედროვე კონსოლებთან შედარები. სწორედ ეს გახდა Panasonic Q-ის გამოშვების მთავარი მიზეზი.
კონსოლი მოიხმარდა Gekko-ს 486 მჰც ტაქტური სიხშირის ცენტრალურ პროცესორს, 24 მბ ოპერატიულ მეხსიერებასა და Dolphin OS-ის ოპერაციული სისტემას. კომპლექტში მოყვებოდა GameCube-ის სათამაშო კონტროლერი, დისტანციური მართვის პულტი და AV-კაბელი. კორპუსზე დატანებული ჰქონდა მცირე ზომის LCD ეკრანი. ის თავსებადი იყო GameCube-ის თითქმის ყველა მოწყობილობასთან. მისი თავდაპირველი ფასი შეადგენდა 439 აშშ დოლარს.
კონსოლმა ვერ დატოვა შესამჩნევი კვალი ვიდეო თამაშების ინდუსტრიაზე, ამის ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი მისი მაღალი ფასი გახდა. საერთო ჯამში გაიყიდა კონსოლის 100,000-მდე ეგზემპლარი, შედეგად, 2003 წლის 18 დეკემბერს Panasonic-მა შეწყვიტა კონსოლის წარმოება.
სქოლიო
კატეგორია:Nintendo GameCube კატეგორია:მეექვსე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:Panasonic-ის პროდუქტები კატეგორია:2001 წლის კომპიუტერთან დაკავშირებული სიახლეები კატეგორია:2001 წელი ვიდეო თამაშებში კატეგორია:2000-იანების სათამაშოები
Nintendo GameCube ニンテンドーゲームキューブ
იანის კრუმინში
იანის კრუმინში (Jānis Krūmiņš; დ. 30 იანვარი, 1930 — გ. 20 ნოემბერი, 1994 ) — საბჭოთა-ლატვიელი პროფესიონალი კალათბურთელი. მისი სიმაღლის წყალობით (220 სანტიმეტრი) ის ევროპაში პირველი „გიგანტი“ ცენტრი იყო. როგორც საბჭოთა კავშირის უფროსთა ეროვნული ნაკრების მოთამაშემ, კრუმინშმა მოიპოვა სამო ოქროს მედალი 1953, 1961 და 1963 წლებში გამართულ ევრობასკეტის ჩემპიონატზე. მან ასევე მოიპოვა სამი ვერცხლის მედალი 1956, 1960 და 1964 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე გამართულ კალათბურთის ჩემპიონატებზე.
2006 წელს, რუსეთში ჩატარებული გამოკითხვის შედეგად საზოგადოებამ კრუმინში საბჭოთა კავშირის ყველა დროის სამ საუკეთესო კალათბურთელს შორის დაასახელა, არვიდას საბონისისა და ვლადიმერ ტკაჩენკოს შემდეგ.
ადრეული ცხოვრება და კარიერა
იანის კრუმინში დაიბადა 30 იანვარს, 1930 წელს, რაისკუმს-პარიშში, ცესის ოლქში, ლატვიაში. მამამისი იანისის ბავშვობაში გარდაიცვალა. 13 წლის ასაკში კრიმიჩს მოუწია ემუშავა და ხის ფისის შეგროვება დაიწყო. ის ძალიან მალე დააწინაურეს, რადგან 14 წლის ასაკში უკვე ორი მეტრის სიმაღლის იყო და ეს კრუმინშს მუშაობაში ხელს უწყობდა. მას მოსწონდა მისი სამუშაო და ერთი პერიოდი კალათბურთის თამაშის დაწყებაზე ყოყმანობდა. მოგვიანებით იანისმა განაცხადა, რომ შესაძლებელია კალათბურთს თამაშისას დაზიანებულიყო და კარიერა დაესრულებინა, მაგრამ ფისის შემგროვებლად ყოველთვის შეძლებდა მუშაობას. მისი სიმაღლის გამო კრუმინშმა მრავალი მწვრთნელის ყურადღება მიიქცია, მათ შორის იყვნენ ჭიდაობის, კრივისა და მძლეოსნობის წარმომადგენლები. ცნობილმა საბჭოთა მძლეოსნობის მწვრთნელმა, ვიქტორ ალექსეიევმა იანისი ერთი თვის გამნავლობაში მძლეოსნობის სავარჯიშო ბანაკში წაიყვანა. მწვრთნელების ყველა ეს მცდელობა უშედეგო აღმოჩნდა, რადგან კრუმინში დაინტერესებული არ იყო.
მისი სიმაღლე იანისს ყოველდღიურობაში ძალიან დიდ პრობლემას უქმნიდა. მას ხელი ეშლებოდა შესაბამისი ზომის ტანსაცმლისა და ფეხსაცმლის პოვნაში. საბედნიეროდ, კრუმენში საბჭოთა კავშირის მარშალმა, ივანე ბაგრამიანმა აღმოაჩინა. ბაგრამიანი სპეციალურად მაღალ სპორტსმენებთან მუშაობდა და სპეციალურად იანისისთვის 3 მეტრის სიგრძის საწოლი შეუკვეთა. ის სპეციალურად კრუმინშისთვის ამზადებინებდა ფეხსაცმელებსა და ტანსაცმელს.
ეროვნული ნაკრები
კრუმინში 1955 წელს საბჭოთა კავშირის საკალათბურთო ნაკრების წევრი გახდა. ის 1956 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე საბჭოთა კავშირის დომინანტი ცენტრი იყო და იანისი დაეხმარა თავის გუნდს ჩემპიონატის ფინალში გასვლასა და ვერცხლის მედლის მოპოვებაში. მან დაახლოებით 10 წელი ითამაშა საბჭოთა კავშირის ნაკრებში და მათთან ერთად მოიგო ევრობასკეტი და მოიპოვა ოქროს მედალი 1959, 1961 და 1963 წლების ჩემპიონატებზე. მან ასევე მოიგო ვერცხლის მედალი 1956, 1960 და 1964 წლების ოლიმპიურ თამაშებზე. იანისმა ასევე ითამაშა 1959 წელს გამართულ ფიბას მსოფლიო ჩემპიონატზე.
პირადი ცხოვრება
იანის კრუმინში თავის მეუღლეს, ინესას შემთხვევით შეხვდა. 1960 წელს, როდესაც იგი მოქანდაკედ მუშაობდა, მას ლატვიის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის 20 წლის იუბილესთან დაკავშირებით კრუმინშის ძეგლის გაკეთება დაავალეს. წყვილს სამი შვილი, ორი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი ჰყავდა. კალათბურთის თამაშიდან პენსიაზე გასვლის შემდეგ, კრუმინში ოჯახურ ბიზნესზე მუშაობდა და ცნობილი ლითონზე მომუშავე გახდა. იანისი გარდაიცვალა 1994 წლის 20 ნოემბერს, 64 წლის ასაკში.
ცოტნე სამუშია
ცოტნე სამუშია (დ. 24 ოქტომბერი, 1994) — ქართველი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „ზუგდიდის“ თავდამსხმელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ზუგდიდის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამო-2-ის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 24 ოქტომბერი კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
კნიაზევკა (ლეოვის რაიონი)
კნიაზევკა (Cneazevca) — სოფელი მოლდოვაში, ლეოვის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 64 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 948 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლეოვის რაიონის სოფლები
სკინენი-ნოი
სკინენი-ნოი (Schinenii Noi) — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 166 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 41 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოროკის რაიონის სოფლები
დაშდამირბეილი
დაშდამირბეილი (Daşdəmirbəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   	 915 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსუს რაიონის სოფლები
ლა-ესტრელია (ანტიოკია)
ლა-ესტრელია (La Estrella) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.775 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 52 763 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 35 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სტეფან ელმასი
სტეფან ელმასი (Ստեփան Էլմաս დ. 1862 — გ. 11 აგვისტო, 1937) — სომეხი კომპოზიტორი, პიანისტი და პედაგოგი.
ცხოვრება
ეტეჰან ელმასი დაიბადა 1862 წელს, მდიდარი მეწარმეების ოჯახში, სმირნაში (ახლანდელი იზმირი), სპარსეთის იმპერიის ქალაქში. მალევე გაირკვა, რომ პატარა ბიჭს გამოურჩეული უნარები გააჩნდა: მან დაიწყო პიანინოს გაკვეთილებზე სიარილი და პატარა საფორტეპიანო ნაწვეტების დაწერა ადგილობრივი მუსიკის მასწავლებლის, ბატონ მოზერის მეთვალყურეობის ქვეშ; აწ უკვე 13 წლის ასაკში, ახალგაზრდა ვირტუოზი ასრულებდა ყოვლისმომცველ პიანინოს რეციდივს.
1879 წლის ივლისში, მისი მასწავლებლის წაქეზებით - მაგრამ ოჯახის სურვილების საწინააღმდეგოდ - სტეფან ელმასი გაემგზავრა ვაიმარში, გერმანიაში, ფრანც ლისტის მოსმენის იმედით. აქ იგი დიდებულ ოსტატს შეხვდა: ლისტმა მას ურჩია, რომ წასულიყო ავსტრიაში და ემუშავა ვენის კონსერვატორიის პროფესორ ანტონ დოორთან და ფრანც კრემთან, გამორჩეულ კომპოზიტორსა და საეკლესიო მუსიკოსთან.
ელმასს ლისტთან კონტაქტი არ გაუწყვეტია და მისგან ხშირად იღებდა რჩევებს. 1886 წელს, იგი სწრაფად დაბრუნდა მშობლიურ სმირნაში, რათა მამის დაკრძალვას დასწრებოდა, თუმცა შემდეგ კვლავ ევროპაში დაბრუნდა, რადგან მიხვდა რომ ევროპას მისთვის ბევრი რამის შეთავაზება შეეძლო. შემდეგ პერიოდში მას დატვირთული გრაფიკი ჰქონდა; კონცერტის ჩატარება უწევდა: საფრანგეთში, ინგლისში, გერმანიაში, ავსტრიასა და იტალიაში. ელმასს პროგრამაში ძირითადად საკუთარი ნამუშევრები ჰქონდა, თუმცა აგრეთვე ასრულებდა ბეთჰოვენის, შოპენისა და შუმანის ნაწარმოებებს.
მოგზაურობის დროს, ელმასმა მჭიდროდ გაიცნო: რუსი კომპოზიტორი და პიანისტი ანტონ რუბინშტეინი, ფრანგი კომპოზიტორი ჯულეს მასენეტი, ფრანგი პიანისტი ჯოზეფ-ედუარდ რიზლერი და ფრანგი ლექსიკოგრაფი გეი დე ლუსინიანი. 1912 წელს მან აიღო მუდმივი საცხოვრებელი ადგილი ჟენევაში, შვეიცარია და აქვე განაგრძო საკუთარი საქმიანობაც.