cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბოროტი ხეობის ფენომენი
ისტორია
მასაჰირო მორიმ შეამჩნია დიდი ემოციური ჩავადრდნა გამოკითხულ ხალხს შორის და სწორედ ამ ჩავადნას მის მიერ წარმოებულ გრაფიკზე ეწოდა ბოროტი ხეობის ფენომენი.
შესაძლო მიზეზები
ამ ფსიქოლოგიური ფენომენის გამომწვევი მიზეზები დღეისათვის არ არის ცნობილი. შესაძლებელია, პრობლემა იმალება იმაში რომ, ადამიანი ქვეცნობიერ დონეზე ანალიზირებას უკეთებს ნებისმიერ გადახვევას ნორმალურობისგან და აქედან არის გამოწვეული ამ ობიექტების მიმართ ასეთი დამოკიდებულება. მინი|პირის ემოციური რეაქცია რომელიც დამოკიდებულია ობიექტის ადამიანთან მსგავსებაზე არის ვარიანტი რომლის მიხედვითაც რაღაც დონეზე არაცოცხალი მანქანა ადამიანის თვალში წყვეტს არაცოცხალ მანქანად არსებობას და გარდაიქმნება ნორმისგან გადახვეულ ადამიანად ან სულაც გაცოცხლებულ გვამად. ამის გარდა ასეთი ობიექტების უკუგდების მიზეზი შეიძლება იყოს ასეთი რობოტების სახის სიმეტრია, რომელიც იშვიათია ხალხში და გამოიყურება არაბუნებრივად.
ხელოვნებაში გამოვლინებები
ბოროტი ხეობის ფენომენზე არის დამყარებული თანამედროვე კინემატოგრაფიის ძალიან დიდი ნაწილი. ფილმები სადაც ადამიანის მსგავსი რობოტები აწყობენ რევოლუციას ან უპირისპირდებიან ადამიანს არის სწორედ ამ ფენომენზე თამაში, მაგალითისთვის ფილმი „მე, რობოტი“ სადაც ადამიანს მიმსავსებული რობოტები მიდიან მათი შემქმნელი ადამიანების წინააღმდეგ. ზოგისთვის ეს ფილმი საკმაოდ რთული საყურებელია რადგანაც აქ ვლინდება ბოროტი ხეობის ფენომენი.
ასევე აწ უკვე ლეგენდარული ნაწარმოები „ფრანკენშტეინი“, იგი წვდება ამ ბოროტი ხეობის გრაფიკზე ყველაზე ღრმა წერტილს, გამოკითხულთა უმეტესმა ნაწილმა სწორედ ამ ნაწარმოებზე გამოავლიანა ემოციური ფონის ყველაზე ღრმა ჩავარდნა, რასაც შემდგომ ეწოდა ბოროტი ხეობის ფენომენი.
თანამედროვე მაგალითებისთვის შეგვიძლია მივადგეთ „მოსიარულე მკვდრების“ მთელ მულტისამყაროს. ტელესერიალს აქვს საკმაოდ კარგი რეიტინგი IMDb-ზე და ჰორორ ჟანრის სერიალებს შორის ითვლება საკმაოდ კარგ წარმომადგენლად, რადგან აქ ხდება ამ ფენომენის ძალიან დიდი გამოვლინება. მოსიარულე გვამების (ზომბების) ორდები ამ ფენომენის საკმაოდ კარგ გამოვლინებას აკეტებს, ამ სანახაობის შეხედვისას ქვეცნობიერ დონეზე ხდება ამ ყველაფრის უკუგდება და მოულოდნელი დაძაბულობაც კი, რაც გამოწვეულია სწორედ ბოროტ ხეობაში ემოციური ჩავარდნის გამო.
არსებობს კიდევ ათასობით ფილმები თუ რაიმე სხვა ნაწარმოებები სადაც ხდება ამ ფენომენზე თამაში. დამატებით ინფორმაციას შეგიძლიათ თავად გაეცნოთ და თქვენ თავზეც გამოსცადოთ ეს მართლაც რომ იდუმალი ფსიქოლოგიური ფენომენი.
სქოლიო
კატეგორია:ესთეტიკა
ინაურის პირველი ზურგიანი კოშკი
ინაურის პირველი ზურგიანი კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ინაურში. აგებულია ადრე შუა საუკუნეებში. კოშკი ნაგებია სხვადასხვა ზომის ფლეთილი ქვით, წყობა მშრალია. ზურგიანი კოშკი ოთხი სართულის დონეზეა შემორჩენილი. მეორე სართულის აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილია არქიტრავული შესასვლელი. კარი ნაოთხალია. დატანებული აქვს საურდულე. კოშკის შესასვლელის თავზე, მესამე სართულზე სწორკუთხა სარკმელია. შემორჩენილია სართულშუა გადახურვის ბუდეები. კოშკის გარშემო მიწის დონე აწეულია. მეოთხე სართულის დიდი ნაწილი ჩამონგრეულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის კოშკები
სომხეთის საერთაშორისო ურთიერთობები
დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ სომხეთის საგარეო პოლიტიკა ორსახოვანია. ქვეყანა ცდილობს შეინარჩუნოს მეგობრული ურთიერთობა, როგორც ირანსა და რუსეთთან, ასევე აშშ-სთან და ევროპასთან. ამასთანავე სომხების გენოციდისა და მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის გამო შეწყვეტილი აქვს დიპლომატიური ურთიერთობები მეზობელ აზერბაიჯანთან და თურქეთთან. სომხეთი 40-ზე მეტი საერთაშორისო ორგანიზაციის წევრია, მათ შორის: გაერო, ევროპის საბჭო, დსთ, ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაცია, ნატო-ს პარტნიორობა მშვიდობისათვის, ჩრდილო-ატლანტიკური თანამშრომლობის საბჭო, საერთაშორისო სავალუტო ფონდი, საერთაშორისო რეკონსტრუქციისა და განვითარების ბანკი, მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია, ფრანკოფონია, ევრაზიული ეკონომიკური საზოგადოება და მიუმხრობლობის მოძრაობა.
სომხების გენოციდის აღიარება
სომეხთა გენოციდი აღიარებულია რიგი ქვეყნების მიერ, როგორებიცაა: არგენტინა, ავსტრია, ბელგია, ბოლივია, ბრაზილია, კანადა, ჩილე, კვიპროსი, საფრანგეთი, გერმანია, საბერძნეთი, იტალია, ლიბანი, ლიტვა, ლუქსემბურგი, ნიდერლანდები, პოლონეთი, რუსეთი, სლოვაკეთი, შვედეთი, შვეიცარია, ურუგვაი, ვატიკანი, ვენესუელა, ახალი სამხრეთ უელსი ავსტრალიაში და უელსი დიდ ბრიტანეთში. 2007 წლის 30 იანვარს აშშ-ს კონგრესში მიიღეს რეზოლუცია 106, რომლის მიხედვითაც ყოველწლიურ მოხსენებაში პრეზიდენტ ჯორჯ ბუშს უნდა გამოეყენებინა ტერმინი გენოციდი 1915-1918 წლის მოვლენებთან მიმართებაში. 24 აპრილის გამოსვლაში ბუშმა ეს ტერმინი არ გამოიყენა. საარჩევნო კამპანიის დროს აშშ-ს შემდეგმა პრეზიდენტმაც გამოთქვა სურვილი ეღიარებინათ სომეხთა გენოციდი, თუმცა ეს ტერმინი არც ბარაკ ობამას გამოუყენებია არჩევის შემდეგ.
დავები
ბრძოლა ყარაბაღისთვის ჯერ კიდევ XX საუკუნის დასაწყისში დაიწყო, რომელიც მაშინ აზერბაიჯანის გამარჯვებით და მასზე კონტროლის დაწესებით დასრულდა. 1921 წელს რუსეთმა კავკასიის სამივე სახელმწიფო: სომხეთის დემოკრატიული რესპუბლიკა, აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკა, და საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა დაიპყრო. საბჭოთა კავშირის შექმნის შემდეგ, ყარაბაღი სომხეთის სსრ-ს გადაეცა, რასაც დიდი საპროტესტო მოძრაობა მოჰყვა აზერბაიჯანში. ხოლო ერევანში ისევ საბჭოთა ოკუპაციის წინააღმდეგ მიმართული აჯანყება მიმდინარეობდა. ამ ფაქტორების გათვალისწინებით, 1921 წელს მთიანი ყარაბაღი აზერბაიჯანს გადაეცა. 1923 წელს, იგი მთიანი ყარაბაღის ავტონომიური რეგიონად გადაიქცა და აზერბაიჯანის სსრ-ში შევიდა. ამ დროისთვის, ყარაბაღის მოსახლეობის 94 %-ს სომეხი ეროვნების მოსახლეობა შეადგენდა.
მიმდინარე კონფლიქტი 1988 წელს დაიწყო, როცა სომეხმა მოსახლეობა მთიან ყარაბაღში აუჯანყდა აზებაიჯანულ ხელისუფლებას და სომხეთისა და მთიანი-ყარაბაღის უზენაესმა საბჭომ მოითხოვა, ავტონომიური რესპუბლიკა გამოყოფოდა აზერბაიჯანს და შეერთებოდა სომხეთს. საბჭოთა ხელოსუფლების მიერ მიღებულმა ზომებმა მშვიდობის შესანარჩუნებლად შედეგი არ გამოიღო, მთიან ყარაბაღში ომი გაჩაღდა, ორ მეზობელ ერს შორის კი ეთნიკური დაპირისპირებები დაიწყო. რეგიონი დღესაც სადავო ტერიტორის სტატუსს ატარებს.
ქვეყნები, რომელთანაც სომხეთს დიპლომატიური ურთიერთობები აქვს
სომხეთს დიპლომატიური ურთიერთობები აქვს 151 სუვერენიტეტულ ქვეყანასთან (მათ შორის ვატიკანი და მალტა ), ესენია: ალბანეთი, ავღანეთი, ანდორა, ავსტრალია, ავსტრია, ბაჰამის კუნძულები, ბელარუსი, ბელგია, ბენინი, ბუტანი, ბანგლადეში, ბრაზილია, ბულგარეთი, კანადა, ჩადი, ჩილე, ჩინეთი, კოტ-დ’ივუარი, ხორვატია, კუბა, კვიპროსი, ჩეხეთი, დანია, კონგოს რესპუბლიკა , ეგვიპტე, აღმოსავლეთ ტიმორი, ეკვატორული გვინეა, ესტონეთი, ეთიოპია, ფინეთი, საფრანგეთი, საქართველო, გერმანია, საბერძნეთი, გრენადა , ვატიკანი, ჰონდურასი, ისლანდია, ინდოეთი, ინდონეზია, ირანი, ერაყი, ირლანდია, ისრაელი, იტალია, იაპონია, ყაზახეთი, ქუვეითი, ჩრდილოეთ კორეა, სამხრეთ კორეა, ყირგიზეთი, ლატვია, ლიბანი, ლიხტენშტეინი, ლიტვა, ლუქსემბურგი, ლიბია, მაკედონია , მალტა, მავრიტანია, მექსიკა, მოლდოვა, მონაკო, მონტენეგრო, მიანმა , ნორვეგია, ნიდერლანდები, ნიგერია, ომანი, პარაგვაი, პოლონეთი, პორტუგალია, კატარი, რუმინეთი, რუსეთი, სან-მარინო, სერბეთი, სეიშელის კუნძულები, სლოვაკეთი, სლოვენია, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა, ესპანეთი, სუდანი, ესვატინი , შვედეთი, შვეიცარია, სირია, ტაჯიკეთი, ტაილანდი, თურქმენეთი, ტუვალუ , უკრაინა, არაბთა გაერთიანებული საამიროები, დიდი ბრიტანეთი, ამერიკის შეერთებული შტატები, ურუგვაი და ვიეტნამი.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის საგარეო პოლიტიკა
ანასტასია გედევანიშვილი
ანასტასია გედევანიშვილი (დ. 20 მარტი, 1864, ყვარელი — გ. 1956) — ქართველი მთარგმნელი, პედაგოგი, ჟურნალისტი, საზოგადო მოღვაწე, სამოქალაქო უფლებების დამცველი.
ბიოგრაფია
1881 წელს დაამთავრა თბილისის წმინდა ნინოს სახელობის სასწავლებელი და ქალთა I გიმნაზიის დამატებითი, მე-8 პედაგოგიური კლასი. 1895-1897 წლებში პარიზის სორბონის უნივერსიტეტში მოისმინა ლექციების კურსი ლიტერატურასა და პედაგოგიკაში.
1881-1895 წლებში თბილისის ეპარქიულ სასწავლებელში ასწავლიდა ყველა საგანს, შემდეგ წმინდა ნინოს სასწავლებელში იყო მასწავლებელი და დამრიგებელი. 1896 წელს პარიზში გამართულ „ფემინისტ ქალთა საერთაშორისო კონგრესში“ მონაწილეობდა როგორც დელეგატი. მან საქართველოში პირველად ჩამოაყალიბა ქალთა უფლებების დაცვის წრე და 1906 წელს, დანიაში, კოპენჰაგენში „ქალთა თანასწორუფლებიანობის ინტერნაციონალური კავშირის მესამე კონგრესში“ მიიღო მონაწილეობა (კოპენჰაგენის კონგრესზე "ქართველ ქალთა თანასწორუფლებიანობის კავშირის" მოხსენება დაბეჭდილია ამავე კონგრესის შრომათა კრებულში, 1906). 1905-1906 წლებში ანასტასია გედევანიშვილი თავმჯდომარეობდა „ქართველ ქალთა თანასწორუფლებიანობის კავშირს“, რომლის წევრებიც არალეგალურად იკრიბებოდნენ მის ბინაზე, ამ კავშირის წევრები აქტიურად მონაწილეობდნენ როგორც საერთაშორისო, ისე რუსეთის ქალთა ყრილობებში, სადაც ქართველ ქალთა წარმომადგენელი იყო რუსუდან ნიკოლაძე. ქართველ „ქალთა თანასწორუფლებიანობის კავშირის“ დამფუძნებელი კრება გაიმართა 1905 წლის 20 ნოემბერს, ანასტასია გედევანიშვილის სახლში, დაესწრო 150 დელეგატი ყველა სოციალური ფენიდან, კავშირის ჰქონდა თავისი წესდება. 1908 წლის დეკემბერში, სრულიად რუსეთის პირველ ქალთა ყრილობის დელეგატებს ანასტასია გედევანიშვილმა, როგორც „ქართველ ქალთა თანასწორუფლებიანობის კავშირის“ თავმჯდომარემ, პეტერბურგში მისალმება გაუგზავნა. „ქართველ ქალთა თანასწორუფლებიანობის კავშირის“ პირველი პოლიტიკური გამოსვლა მოხდა თბილისის ახალი ხმოსნების არჩევნების დროს. ქალაქის თავისადმი გაგზავნილ მიმართვაში კავშირი მოითხოვდა ქალაქის საბჭოში ქალების არჩევას და შესაბამის ანაზღაურებას. 1908 წელს ანასტასია გედევანიშვილმა თავის სახლში დააარსა პირველი ქართული საბავშვო ბაღი, სადაც სწავლა ქართულ ენაზე მიმდინარეობდა. ეს ბაღი შემდეგ ქართული გიმნაზიის შენობაში (თსუ) გადავიდა. ბაღს 1917 წლამდე ხელმძღვანელობდა ანასტასია გედევანიშვილი. ბაღს ჰყავდა მშობელთა კომიტეტი („საბავშვო ბაღის კომიტეტი“) და ჰქონდა საკუთარი ბეჭედი. 1897-1898 წლებში ილია ჭავჭავაძის თხოვნით გაზეთ „ივერიისათვის“ ფრანგულიდან თარგმნა პაულ ჰაიზეს „უცხონი“, ჟან რეიბარშის „ლუი“, შარლ ფოლიკის „სატუსაღოს პატარა ქალი“, „შობა მუშის ოჯახში“, „დედა“. იბსენის „ნონა“, „ელლიდა“. ანასტასია გედევანიშვილი იყო ჟურნალ „ნაკადულის“ სარედაქციო კოლეგიის წევრი. ამ ჟურნალში ბეჭდავდა საკუთარ თარგმანებს. ფრანგულიდან თარგმნა „ანდრე მარტი“ — მოთხრობა ცნობილ ფრანგ კომუნისტზე („სახელგამი“, 1932 წელი) ანასტასია გედევანიშვილმა საქართველოს ლიტერატურის მუზეუმს სრულიად უსასყიდლოდ გადასცა ილია ჭავჭავაძის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის ამსახველი მასალები — ავტოგრაფები, ფოტოსურათები და სხვა მასალები, რაც მის მეუღლეს მიხეილ გედევანიშვილს ილია ჭავჭავაძის თხზულებათა გამოცემისათვის ჰქონდა შეკრებილი, აგრეთვე მუზეუმს უსასყიდლოდ გადასცა XIX-XX საუკუნეების წიგნებისა და პერიოდული გამოცემების ბიბლიოთეკა. შინაგან საქმეთა სამინისტროს არქივში დაცულია ანასტასია გედევანიშვილის ხელნაწერი მოგონებები, წერილები, ქალთა საერთაშორისო კონგრესის დელეგატის მანდატი და სხვა მასალები. „ქართველი ჟანა დარკი“ — ასე უწოდა ანასტასია გედევანიშვილს აკაკი წერეთელმა. იყო დრამატურგ იოსებ გედევანიშვილის და, ექიმ მიხეილ გედევანიშვილის მეუღლე, დიმიტრი და შალვა გედევანიშვილების დედა.
ღრმაღელე (თბილისი)
ღრმაღელე — თბილისის ძველი უბანი მტკვრის მარცხენა მხარეს, დიდუბესა და ავჭალას შორის, ახლანდელი ღრმაღელის ქუჩის მიდამოები, ნაძალადევის რაიონი. სახელწოდება მიიღო ჩახრამული რელიეფის გამო.
ისტორია
ღრმღელის მიდამოებში მიკვლეულია ბრინჯაოს ხანის არქეოლოგიური ძეგლები. გვიანდელ შუა საუკუნეებში სამგორიდან მდინარე მტკვრამდე აღწევდა ხრამი, რომელიც დიდი წვიმების დროს ღელედ იქცეოდა. მოგვიანებით ხრამი ამოავსეს, ახლა იქ ღრმაღელის ქუჩა გადის. XIX საუკუნის ბოლოდან ღრმაღელე თბილისის რევოლუციური გარეუბანი იყო. 1898 წლის 19 აპრილს აქ გაიმართა არალეგალური საპირველმაისო მიტინგი.
1948 წლის 24 დეკემბერს, საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულების საფუძველზე, ღრმაღელის დასახლება გამოეყო თბილისის რაიონს და შეუერთდა ქალაქ თბილისს შემდეგ საზღვრებში: ჩრდილოეთით — მდინარე გლდანი, აღმოსავლეთით — ქალაქის მიჯნა, სამხრეთით — ღრმაღელის ხევი და დასავლეთით — მდინარე მტკვარი. შედიოდა ლენინის სახელობის რაიონში. XX საუკუნის 80-იან წლებში ღრმაღელე დამტკიცებული პროექტის მიხედვით განაშენიანდა.
ჰაზრაობა (გუსარი)
ჰაზრაობა (Həzrəoba) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში.
სქოლიო
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
დვალიანთის ზურგიანი კოშკი
დვალიანთის ზურგიანი კოშკი — არქიტექტურის ძეგლი, თავდაცვითი ნაგებობა ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ დვალიანთკარში, ჩრდილო-აღმოსავლეთით 3 კმ-ზე, მაღალ მთაზე, ნასოფლარი ასატური. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
კოშკი ნაგებია რიყისა და ფლეთილი ქვით. ხუთსართულიანი კოშკისგან შემორჩენილია მხოლოდ ოთხი სართული, დაახლ. 10-12 მ სიმაღლის.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის კოშკები
კრივა
კრივა (Criva) — სოფელი მოლდოვაში, ბრიჩენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 132 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 583 ადამიანს შეადგენდა.
სახელმწიფოს ღალატი
სახელმწიფოს ღალატი — დანაშაული გამოხატული მონარქის ან სახელმწიფო ინტერესების საწინააღმდეგოდ მიმართულ გაცნობიერებულ ქმედებაში ჩადენილი ამ სახელმწიფოს მოქალაქის ან მისი ქვეშევრდომის მიერ. კერძოდ, სახელმწიფოს ღალატს განეკუთვნება: მტრის მხარეს გადასვლა ომის დროს, ომისა თუ მშვიდობის დროს უცხო ქვეყნისთვის სახელმწიფო საიდუმლოების გადაცემა, უცხო ქვეყნის სასარგებლოდ შპიონაჟი, ასევე, სეპარატისტული მოლაპარაკებები მოწინააღმდეგესთან ხელისუფლების ნების საწინააღმდეგოდ და სხვა.
ალმენდინგენი
ალმენდინგენი (Allmendingen) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ალბ-დუნაის რაიონში. თემის ფართობია 45,9 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 4 336 ადამიანს.
სახელმწიფოს ღალატი
ცნების ისტორია
ცნება სახელმწიფოს ღალატი განვითარდა შუა საუკუნეების სამართალის ცნებიდან „Lèse majesté“ — სუვერენის პირის შეურაცხყოფა. ამ უკანასკნელის წარმოშობა კი მიდის რომის სამართალში ცნება „crimen laesae majestatis“-სთან (უდიდებულესობის შეურაცხყოფა), რომელიც თავდაპირველად აერთიანებდა ყველა სახელმწიფო დანაშაულებებებს.
ალმენდინგენი
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
სახელმწიფოს ღალატი
ცნების ისტორია
მთავარი განმასხვავებელი გარემოება მაშინდელ პოლიტიკურ ეპოქასა და გვიანდელს შორის იყო სამართალში ეროვნული სუვერენიტეტის ცნების არ არსებობა. ღალატი აღიქმებოდა მხოლოდ და მხოლოდ როგორც უმაღლესი სიუზერენის ღალატი.
ცნების განმარტება
ტიუდორების ინგლისში სახელმწიფო ღალატთან (high treason) ხშირად თანაბრდებოდა მეფის განსაკუთრებული ბრძანების ნებისმიერი დარღვევა; ერთ-ერთ საქმეში სახელმწიფო ღალატის რანგში განიხილება მამათმავლობა.
სსსკ სახელმწიფოს ღალატის შესახებ
2007 წლამდე მოქმედი საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის მიხედვით სახელმწიფოს ღალატად ითვლებოდა სასაქართველოს მოქალაქის ან საქართველოში მუდმივად მცხოვრებ მოქალაქეობის არმქონე პირის მიერ ჩადენილი საქართველოს კონსტიტუციური წყობილებისა და უშიშროების საფუძვლების წინააღმდეგ მიმართული შემდეგი დანაშაულები: საქართველოს ტერიტორიული ხელშეუხებლობის დარღვევა; ანტიკონსტიტუციური ხელშეკრულების დადება ან მოლაპარაკებების წარმოება; საქართველოს საგარეო უშიშროების ხელყოფა; უცხოეთის სადაზვერვო სამსახურში შესვლა; საქართველოს თავდაცვისუნარიანობის ხელყოფა; სახელმწიფო საიდუმლოების გაცემა; ჯაშუშობა; შეთქმულება ან ამბოხება საქართველოს კონსტიტუციური წყობილების ძალადობით შესაცვლელად; საბოტაჟი; უცხო ქვეყნისათვის, უცხოეთის ორგანიზაციისათვის მტრულ საქმიანობაში დახმარება. ზოგიერთი ამ დანაშაულის ჩამდენი თავისუფლდება სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობისაგან, თუ ამის თაობაზე ნებაყოფლობით და დროულად განუცხადა ხელისუფლების ორგანოს და თუ თავიდან იქნა აცილებული საქართველოს ინტერესებისათვის მოსალოდნელი ზიანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამართალი კატეგორია:საკონსტიტუციო სამართალი
ლერი ალიმონაკი
ლერი ალიმონაკი (დ. 17 ოქტომბერი, 1940, თბილისი) — ქართველი კრიტიკოსი და მწერალი. 1966 წელს დაამთავრა თბილისის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის საინჟინრო-ტექნოლოგიის ფაკულტეტი. 1973 წლიდან მწერალთა კავშირთან არსებული მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურულ ურთიერთობათა მთავარი სარედაქციო კოლეგიის უფროსი მეცნიერ რედაქტორია; პირველი წერილი სიმღერა „სულიკოს“ ავტორზე, ვარინკა წერეთელზე, 1965 წელს გამოაქვეყნა გაზეთ „ქუთაისში“, პირველი წიგნი „ვარინკა წერეთელი“ — 1970 წელს. განსაკუთრებული ღვაწლი მიუძღვის ტერენტი გრანელის ცხოვრებისა და შემოქმედების კვლევაში; დაწერა ბიოგრაფიული რომანი „კვირის წირვები“ (1983), „ჩემი ცხოვრება მხოლოდ ლექსია“ (1983). თარგმნა ლაო-ძის უძველესი ჩინური ფილოსოფიურ-რელიგიური თხზულება „დაო დე ძინი“ და ძველინდური რელიგიურ-ფილოსოფიური ტრაქტატები „უპანიშადები“.
მიღებული აქვს საქართველოს მწერალთა კავშირისა და ივანე მაჩაბლის სახელობის პრემიები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი კრიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ჯუმათის მიქაელ და გაბრიელ მთავარანგელოზთა ხატი
მინი|მიქელ-გაბრიელის ხატი. ([[დიმიტრი ერმაკოვი|დ. ერმაკოვის კოლექცია)]] ჯუმათის მიქაელ და გაბრიელ მთავარანგელოზთა ხატი — ტვიფრული მინანქრით ტექნიკით შესრულებული ოქროს ხატი (0,59x0,41) ჯუმათის მონასტრიდან. ამჟამად ხატი დაკარგულია. ხატზე მოხსენიებული არიან XVII საუკუნის ისტორიული პირები: მამია გიორგის ძე გურიელი და მისი მეუღლე თინათინი.
ხატი აღწერილი აქვს დიმიტრი ბაქრაძეს, ასევე შეტანილი აქვს ნიკოდიმ კონდაკოვს თავის შრომაში. ხატს ამშვენებდა წარწერები:
სქოლიო
კატეგორია:ჯუმათის მონასტერი კატეგორია:ქართული ხატები
იასუძირო ოძუ
იასუძირო ოძუ (小津 安二郎; დ. 12 დეკემბერი, 1903 — გ. 12 დეკემბერი, 1963) — იაპონელი კინორეჟისორი და სცენარისტი. ოძუმ მოღვაწეობა მუნჯი ფილმების ეპოქაში დაიწყო, პირველი ხმოვანი ფილმი მან 1936 წელს გადაიღო. რეჟისორმა კინოკარიერა კომედიების გადაღებით დაიწყო, ხოლო სერიოზულ თემებზე იგი 1930-იანი წლებიდან გადაერთო.
ოძუს შემოქმედებაში ძირითადად ქორწინებისა და ოჯახის თემები დომინირებს, მათ შორის აღსანიშნავია თაობათა შორის ურთიერთობის საკითხი. რეჟისორის ყველაზე გახმაურებული ნამუშევრებია: „გვიანი გაზაფხული“ (1949), „ტოკიური ამბავი“ (1953), „მცურავი წყალმცენარეები“ (1959) და „შემოდგომის შუადღე“ (1962).
ოძუს რეპუტაცია მისი სიკვდილის შემდეგაც აქტიურად იზრდებოდა. იგი საყოველთაოდაა აღიარებული მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიან რეჟისორად.
ადრეული ცხოვრება
ოძუ ტოკიოში დაიბადა. იგი ოჯახში ხუთ და-ძმას შორის მეორე იყო. 1913 წელს, ცხრა წლის ოძუ მამამ დედმამიშვილებთან ერთად საცხოვრებლად მიეს პრეფექტურის ქალაქ მაცუსაკაში გააგზავნდა, სადაც იგი 1923 წლამდე ცხოვრობდა. 1916 წელს, 12 წლის ასაკში მან საშუალო სკოლაში დაიწყო სწავლა. ოძუ ხშირად აცდენდა გაკვეთილებს, რათა ფილმებისთვის ეყურებინა. 1917 წელს მან ნახა ამერიკული ფილმი „ცივილიზაცია“, რის შემდეგაც გადაწყვიტა რეჟისორი გამხდარიყო.
1920 წელს, 17 წლის ოძუ უმცროსკლასელი ბიჭისთვის სასიყვარულო წერილის მიწერაში დაადანაშაულეს, რის გამოც იგი საერთო საცხოვრებლიდან გააგდეს. ამის შემდეგ, ოძუ იძულებული გახდა სკოლაში მატარებლით ევლო.
1921 წელს ოძუმ საშუალო სკოლა დაამთავრა. მან კობეს უნივერსისტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტზე სცადა ჩაბარება, თუმცა გამოცდაში ჩაიჭრა. 1922 წელს ოძუმ მასწავლებელთა მოსამზადებელი კოლეჯის გამოცდა ჩააბარა, თუმცა უმაღლესი განათლების მიღების მისი მომდევნო მცდელობაც წარუმატებლად დასრულდა. 1922 წლის 31 მარტს ოძუმ სკოლაში შემცვლელ მასწავლებლად დაიწყო მუშაობდა. როგორც თავად ამბობს, მას გრძელი გზის გავლა უხდებოდა სკოლიდან, რათა შაბათ-კვირას ფილმებისთვის ეყურებინა. ოძუ ტოკიოში 1923 წელს დაბრუნდა.
კარიერის დასაწყისი
მიუხედავად იმისა, რომ მამასისი წინააღმდეგი იყო მისი კინობიზნესში დასაქმებისა, ბიძის შუამავლობის დამსახურებით, 1923 წლის 1 აგვისტოს ოძუ ერთ-ერთმა კინოკომპანიამ კინემატოგრაფიული დეპარტამენტის ასისტენტად დაიქირავა. ამავე წელს ოძუს სახლი ძლიერი მიწისძვრის შედეგად დაინგრა, თუმცა ოჯახის არც ერთი წევრი არ დაშავებულა.
1924 წლის 12 დეკემბერს ოძუმ ჯარში მსახურება დაიწყო. სამხედრო სამსახური მან 1925 წლის 30 ნოემბერს, კაპრალის ჩინით დაასრულა.
იასუძიროს პირველი ფილმია „მონანიების ხმალი“, რომელიც 1927 წელს გამოვიდა. ფილმისთვის სცენარი კოგო ნოდამ დაწერა, რომელთანაც რეჟისორი მთელი დარჩენილი კარიერის მანძილზე თანამშრომლობდა.
1928 წელს გამოვიდა „ლამაზი სხეული“, ოძუს პირველი ფილმი, რომელშიც კამერის ქვედა პოზიციის ტექნიკაა გამოყენებული, რაც მოგვიანებით რეჟისორის ხელწერად იქცა.
1933 წელს გამოვიდა ოძუს კომედიური ფილმი „მე დავიბადე, მაგრამ...“, რომელიც კომედიაა ბავშვობის პერიოდის შესახებ. ფილმმა რეჟისორს ფართო აღიარება მოუტანა. კინოკრიტიკოსებმა კომედია იაპონურ კინემატოგრაფიაში სოციალური კრიტიკის პირველ თვალსაჩინო ნიმუშად აღიარეს.
რეჟისორმა პირველი ხმოვანი ფილმი „ერთადერთი ვაჟი“ 1936 წელს, პირველი იაპონური ხმოვანი ფილმის გამოსვლიდან 5 წლის შემდეგ გადაიღო.
ომის პერიოდი
1937 წლის 9 სექტემბერს 34 წლის ოძუ იაპონიის იმპერიულ არმიაში გააწვიეს. მან ორი წელი ჩინეთში იაპონია-ჩინეთის მეორე ომის ფრონტის ხაზზე გაატარა. იგი შანხაიში 1927 წლის 27 სექტემბერს ქიმიური იარაღის მქონე ქვეით პოლკთან ერთად ჩავიდა. თავდაპირველად იგი კაპრალი იყო, ხოლო 1938 წლის 1 ივნისს მას სერჟანტის წოდება მიანიჭეს. 1939 წელს ოძუ ჰანკოუიში გააგზავნეს, სადაც ნანჩანის ბრძოლაში იბრძოდა. იგი იაპონიაში ივნისის თვეში დაბრუნდა. მისი გაწვევის ვადა 1939 წლის 16 ივლისს ამოიწურა.
პირველი კომერციულად და კრიტიკულად წარმატებული ფილმი, რომელიც ოძუმ სამხედრო სამსახურიდან დაბრუნების შემდეგ გადაიღო იყო „დები და ძმები ტოდას ოჯახიდან“. ეს უკანასკნელი 1941 წელს გამოვიდა. მას მოჰყვა Chichi Ariki („იყო მამა“) 1942 წელს, რომელიც მრავალწლიანი განშორების შემდეგ მამისა და შვილის ურთიერთობაზე მოგვითხრობს.
1943 წელს ოძუ სინგაპურში გააგზავნეს, სადაც მას ინდოელ ნაციონალისტთან, სუბჰას ჩანდრა ბოსთან ერთად უნდა გადაეღო პროპაგანდისტული ფილმი „დელისკენ, დელისკენ“. საქმისადნი ინტერესის ნაკლებობის გამო სინგაპურში ყოფნის მანძილზე ოძუ ბევრს კითხულობდა, ხატავდა, ჩოგბურთს თამაშობდა და ამერიკულ ფილმებს უყურებდა. იგი განსაკუთრებით მოიხიბლა ორსონ უელსის ცნობილი ფილმით „მოქალაქე კეინი“. 1945 წლის აგვისტოში, მეორე მსოფლიო ომის დასასრულს ოძუმ ფილმის სცენარი და ყველანაირი კადრი გაანადგურა, რის გამოც იგი დააკავეს და კაუჩუკის პლანტაციაში ამუშავებდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1903 კატეგორია:გარდაცვლილი 1963 კატეგორია:იაპონელი კინორეჟისორები კატეგორია:იაპონელი სცენარისტები
Desire (ბობ დილანის ალბომი)
Desire — ამერიკელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ ბობ დილანის მეთექვსმეტე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1976 წლის 5 იანვარს. დისკი გამოსცა ლეიბლმა Columbia. Desire-ის ჩაწერაში მონაწილეობდნენ ემილუ ჰარისი და რონი ბლეკლი (ბეკ-ვოკალი). ალბომი დადებითად შეაფასეს. იგი „ბილბორდის“ ჩარტში #1 პოზიციას იკავებდა ხუთი კვირის განმავლობაში და იქცა მუსიკოსის ერთ-ერთ გაყიდვად დისკად, შეიძინა რა ორმაგი პლატინის სტატუსი. ბრიტანეთში ალბომი ჩარტის #3 პოზიციაზე მოხვდა. NME-ს წლის ალბომების სიაში იგი პირველ ადგილს იკავებდა. Rolling Stone-ის ყველა დროის 500 საუკეთესო ალბომის სიაში მას #174 პოზიცია ეკავა.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - ბობ დილანი და ჟაკ ლევი, გარდა მითითებულისა.
სქოლიო
კატეგორია:ბობ დილანის ალბომები კატეგორია:1976 წლის ალბომები კატეგორია:Columbia Records-ის ალბომები
გიორგი ჭიღვარია
გიორგი ჭიღვარია (დ. 20 აპრილი, 1980, ქუთაისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ისტორიკოსი და პოლიტიკოსი. ქუთაისის მუნიციპალიტეტის მერი 2017-2020 წლებში.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1980 წლის 20 აპრილს, ქუთაისში. 1986-1995 წლებში იგი სწავლობდა ქუთაისის წმინდა ნინოს სახელობის მესამე საშუალო სკოლაში. 1995 წელს სწავლა გააგრძელა ქალაქ ქუთაისის ჰუმანიტარულ ლიცეუმში, რომელიც 1997 წლამდე სწავლობდა. 2002 წელს წარჩინებით დაასრულა ქუთაისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთის ქვეყნების ისტორიის ფაკულტეტი. 2002-2003 წლებში გაიარა თურქული ენის შემსწავლელი პროგრამა ანკარის უნივერსიტეტის თომერის კოლეჯში. 2003 წლიდან ხარისხის მაძიებლის სტატუსით დაიწყო მუშაობა სადოქტორო ნაშრომზე ანკარის უნივერსიტეტში. 2003-2004 წლებში — სამხედრო სავალდებულო სამსახური საქართველოს შეიარაღებული ძალების მე-11 მოტომსროლელ ბრიგადაში. 2010 წელს მას ქუთაისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მიენიჭა დოქტორის აკადემიური ხარისხი. იგი არის აკაკი წერეთლის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა ფაკულტეტისა და შოთა მესხიას სახელობის ზუგდიდის სახელმწიფო სასწავლო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი. მუშაობდა ქუთაისის მუნიციპალიტეტის თვითმმართველობაში სხვადასხვა თანამდებობებზე: იყო ქუთაისის მუნიციპალიტეტის მერის მრჩეველი, საპარლამენტო არჩევნებში „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველოს“ ქუთაისის საოლქო ორგანიზაციის შტაბის უფროსი, არის „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველოს“ ქუთაისის საოლქო ორგანიზაციის თავმჯდომარე. იყო იმერეთში სახელმწიფო რწმუნებულის მოადგილე. 2017 წლიდან არის ქუთაისის მუნიციპალიტეტის მერი.
მარიან შარეცი
მარიან შარეცი (Marjan Šarec; დ. 2 დეკემბერი, 1977, ლიუბლიანა, იუგოსლავია) — სლოვენი მსახიობი, ჟურნალისტი და პოლიტიკოსი. სლოვენიის პრემიერ-მინისტრი 2018 წლის 17 აგვისტოდან.
ბიოგრაფია
მარიან შარეცი დაიბადა 1977 წლის 2 დეკემბერს ლიუბლიანაში. 2001 წელს დაასრულა ლიუბლიანის უნივერსიტეტის თეატრის, რადიოს, კინოსა და ტელევიზიის აკადემია. მომდევნო წლებში აქტიურად მუშაობდა ეროვნულ ტელევიზიაში RTV Slovenija. მონაწილეობდა რადიო-შოუში „რადიო გა-გა“ და სატელევიზიო შოუში „ხრი-ბარ“, როგორც კომედიანტი და პოლიტიკური სატირიკოსი. გარდა ამისა ახდენდა ცნობილი პოლიტიკოსების, სლოვენიის ყოფილი პრეზიდენტის იანეს დრნოვშეკის, ოსამა ბინ ლადენის, ფიდელ კასტროსა, ცნობილი სლოვენი პოლიტიკოსის ანტონ როპის, სლოვენიის პრემიერ-მინისტრების იანეს იანუშისა და ანდრეი ბაიუკის იმიტირებას. მუშაობდა როგორც ჟურნალისტი და რედაქტორი.
პოლიტიკური კარიერა
2010 წელს მონაწილეობდა ცენტრალური სლოვენიის ქალაქ კამნიკის მერის არჩევნებში. მან პირველ ტურში აიღო მეორე ადგილი, ხოლო გაიმარჯვა მეორე ტურში. იგი იყო მემარცხენე-ცენტრისტული პარტიის პოზიტიური სლოვენიის წევრი. 2014 წელს იგი კვლავ აირჩიეს ქალაქის მერად, მაგრამ ახლა უკვე თავისი პირადი პარტიიდან მარიან შარეცის სია. პირველ ტურში მიიღო ხმების 2/3. პოლიტიკური მოღვაწეობის ვაწყების შემდეგ მიატოვა სამსახიობო კარიერა.
2017 წლის მაისში განაცხადა, რომ მონაწილეობას მიიღებდა საპრეზიდენტო არჩევნებში. იგი აკრიტიკებდა პრეზიდენტ ბორუტ პაჰორს. 2017 წლის ოქტომბერში მიიღო ხმების 25 % და გავიდა მეორე ტურში. მეორე ტურში მიიღო ხმების 47 % და დამარცხდა ბორუტ პაჰორთან.
2018 წლის 17 აგვისტოს შარეცი 55 ხმით აირჩიეს პრემიერ-მინისტრად. მის წინააღმდეგ წავიდა პარლამენტის 31 დეპუტატი.
სოქულუქის რაიონი
სოქულუქის რაიონი (Сокулук району) —  ყირგიზეთის ჩუის ოლქის რვა რაიონიდან ერთ-ერთი. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი სოქულუქი. რაიონი დაარსდა 1935 წელს და 1957 წლამდე ეწოდებოდა კაგანოვიჩის რაიონი.
გეოგრაფია
სოქულუქის რაიონი მდებარეობს ჩუის ოლქის ცენტრალურ ნაწილში. შედგება ერთი ქალაქისა და 19 სასოფლო ოლქისაგან.
ათონელის რეზიდენცია
ათონელის რეზიდენცია (ასევე - ორბელიანების სასახლე) — საქართველოს პრეზიდენტის ოფიციალური რეზიდენცია, მდებარეობს დედაქალაქ თბილისში, ძველი თბილისის რაიონში, გიორგი ათონელის ქუჩა № 25-ში. პირველი პრეზიდენტი, რომელიც ორბელიანების სასახლეში შევიდა, არის სალომე ზურაბიშვილი.
სოქულუქის რაიონი
მოსახლეობა
2009 წლის აღწერის მიხედვით რაიონში ცხოვრობს 159 231 ადამიანი. აქედან ყირგიზები არიან 99 712 ანუ 62,6 %, რუსები — 32 675 ადამიანი (20,5 %), ყაზახები — 4 339 ადამიანი (2,7 %), დუნგანები — 3 006 ადამიანი (1,9 %), თურქები — 2 916 ადამიანი (1,8 %), აზერბაიჯანელები — 2 299 ადამიანი (1,4 %), უკრაინელები — 1 950 ადამიანი (1,2 %), უიღურები — 1  712 ადამიანი (1,1 %), დარგუელები — 1540 ადამიანი (1,0 %), ლეზგები — 1 394 ადამიანი (0,9 %), გერმანელები — 1 306 ადამიანი (0,8 %), უზბეკები — 1 114 ადამიანი (0,7 %), თათრები — 996 ადამიანი (0,6 %), ქურთები — 860 ადამიანი (0,5 %).
სქოლიო
კატეგორია:ყირგიზეთის რაიონები კატეგორია:ჩუის ოლქის რაიონები
ათონელის რეზიდენცია
2012 წელს კოალიცია „ქართული ოცნების“ საარჩევნო დაპირების მიხედვით, ამ მისამართზე უნდა გადასულიყო საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაცია, ხოლო ავლაბრის სასახლეში უნდა გახსნილიყო ქართულ-ამერიკული ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი, თუმცა არჩევნების დასრულების შემდეგ გიორგი მარგველაშვილი ახალ რეზიდენციაში არ გადასულა.
პრეზიდენტ მარგველაშვილის უარის შემდეგ იგეგმებოდა შენობის გასხვისება, აუქციონზე გაყიდვის მცდელობის ჩავარდნის შემდეგ საქართველოს მთავრობის გადაწყვეტილებით იგი დაუზუსტებელი სახელმწიფო უწყების საკუთრებაში უნდა გადასულიყო.
საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ შენობაში საბჭოთა საქართველოს სახელმწიფო სტრუქტურები, ხოლო 90-იან წლებში აშშ-ის საელჩო იყო განთავსებული.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის არქიტექტურა კატეგორია:საქართველოს სასახლეები კატეგორია:ოფიციალური რეზიდენციები
მაღალმოლეკულური ნაერთები
მაღალმოლეკულური ნაერთები — მაღალი მოლეკულური მასის მქონე ნივთიერებები. შედგებიან მონომერებისგან და წარმოქმნიან მაკრომოლეკულას.
პოლიმერების ზოგადი დახასიათება
პოლიმერები არიან ისეთი მაღალმოლეკულური ნაერთები რომლებშიც მოლეკულური მასა 10 000-ს აღემატება. ასეთი ნივთიერებები შედგებიან მაკრომოლეკულებისაგან რომლებიც შეიცავენ მრავალჯერ განმეორებად ატომთა დაჯგუფებებს(მონომერულ ერთეულს).
იმ ორგანულ ნივთიერებას რომელიც მაკრომოლეკულას წარმოქმნის მონიმერი ეწოდება, ხოლო მიღებული მაკრომოლეკულების ერთობლიობას პოლიმერი. მონომერი და პოლიმერი ერთმანეთისაგან სტრუქტურით განსხვავდება.მაგალითად ეთილენის პოლიმერიზაციით მიიღება პოლიეთილენი: მარჯვნივ|მინი|120x120პქ|პოლიეთილენის მონომერის მოლეკულა nCH2=-CH2- → (-CH2-CH2)n
ამ რეაქციაში ეთილენი მონომერია, ხოლო პოლიეთილენი — პოლიმერი.მონომერის მოლეკულაში არის π -ბმა,ხოლო პოლიმერის მოლეკულაში π-ბმა აღარ არის. პოლიმერები შედგებიან n რაოდენობა მონომერებისაგან. n-რიცხვს პოლიმერიზაციის ხარისხს უწოდებენ იგი მერყეობს რამდენიმე ასეულიდან ათასეულამდე.არც მისიმასაა მუდმივი სიდიდე რადგან მასა მოლეკულის ჯაჭვის ზრდასთან ერთად იზრდება, ამიტომაც სხვადასხვა მაკრომოლეკულური მასების საშუალო არითმეტიკულს პოულობენ. მაგალითად თუ არის მოცემული პოლიმერი რომლის ფარდობითი მასა(Mr) 30 000-ია ეს ძეიძლება ნიშნავდეს რომ მისი მასა 30 000-ზე მეტია ან ნაკლები.
პოლიმერიზაციის ხარისხი გამოითვლება ფორმულით:
პოლიეთილენი (PE)
ქიმიურ მრეწველობაში არის ორი სახის პოლიმერი ესენია დაბალი და მაღალი წნევის პოლიეთილენები. დაბალი წნევის პოლიეთილენს იღებენ 30° C-ზე და 3 მგპა წნევის პირობებში. კატალიზატორად გამოყენებულია ციგლერ-ნატას კატალიზატორი .მაღალი წნევის პოლიეთილენს იღებენ 150-300° C-ზე და 300 მგპა წნევის პირობებში. კატალიზატორად იყენებენ ორგანულ პეროქსიდებს ან ჰაერის ჟანგბადს.
პოლიეთილენი თრმოპლასტიკური პოლიმერია. არის თეთრი ფერის რბილი,ხოლო თხელი პოლიმერი გამჭირვალეა და არ იხსნება ისეთ გამხსნელებში როგორიცაა სპირტი, აცეტონი და ბენზინი. მისი სიმკვრივე არის 0.88–0.96 გრ/სმ3, დნობის ტემპერატურა 115–135 °C. მას იყენებენ საკვები პროდუქტების შესაუთად, მაგრამ შესაფუდათ გამოიყენება მხოლოდ მაღალი წნევის პოლიეთილენი, რადგან დაბალი წნევის პოლიეთილენი შეიცავს კატალიზატორს TiCl4 + (C2H5)3Al მინარევს, ეს კატალიზატორი ადამიანის ორგანიზმისთვის მომწამლავია.მომავალლისთვის გამიზნულია პოლიეთილენისაგან სინთეზური ქაღალდის მიღება.
პოლიპროპილენი (PP)
პოლიპროპილენი მიიღება პროპილენის პოლიმერიზაციით მარჯვნივ|მინი|150x150პქ|პოლიპროპილენის მოლეკულა პოლიპროპილენი არსებობს სამი იზომერის სახით, ესენია:
იზოტაქტიკური [Isotactic polypropylene (iPP)]. დნობის ტემპერატურა α-მოდიფიკაციისათვის მერყეობს 185 °C -დან 220 °C -მდე. სიმკვრივე 0.936-დან 0.946 გრ/სმ−3 .იზოტაქტიკური იზომერი ბოჭკოვანია და მისგან შესაძლებელია რთვა და ქსოვა.
სინდიოტაქტიკური [Syndiotactic polypropylene (sPP)] — ამ პოლიპროპილენის იზომერიაში მეთილის რადიკალი ზევით ქვევით მონაცვლეობით არის ყოველ მონომერის შემდეგ. მას აქვს დაბალი დნობის ტემპერატურა და მერყეობს 161-დან 186 °C-მდე.
ატაქტიკური [Atactic polypropylene (aPP)] — ამ იზომერს აქვს ქაოსური აღნაგობა, ქრისტალური სტრუქტურა არ გააჩნია და არის რეზინისმაგვარი.
ამ სამი იზომერიდან მრეწველობაში გამოიყენება „იზოტაქტიკური“ — იზომერი, რომელიც ყველაძე გამძლე იზომერია. პოლიპროპილენი პოლიეთილენზე მსუბუქი უფრო გამძლე და უფრო მაღალ გრადუსძე მლღობადი პოლიმერია.მისი ნომერი არის 5.
პოლისტიროლი (PS)
მარჯვნივ|მინი|179x179პქ|პოლისტიროლი პოლისტიროლი მიიღება სტიროლის რადიკალური პოლიმერიზაციით, სადაც n 3000-დან 4500-მდე მერყეობს. პოლისტიროლი გამჭირვალე მყიფე თერმოპლასტიკური პოლიმერია დარბილებას იწყებს 80°C-დან, კარგად იხსნება ისეთ ორგანულ გამხსნელში როგორიცაა ბენზოლი. გამოიყენება სხვადასხვა ტექნიკის შესაფუთად ქაფპლასტის სახით, რომელიც 95-98% ჰაერია. ასევე ფართოდ გამოიყენება ერთჯერადი ჭურჭლის დასამზადებლად. გაცხელებით დეპოლიმერიზდება და მონომერებად იშლება.წელიწადში მზადდება რამდენიმე მილიონი ტონა პოლისტიროლი ის ერთ-ერთი ყველაზე მაღალ მოთხოვნადი პოლიმერია. მისი ნომერი არის 6. მარცხნივ|მინი|150x150პქ|პოლისტიროლი ქაფპლასტის სახით
პოლივინილქლორიდი(PVC)
მარჯვნივ|მინი|150x150პქ|პოლივინილქლორიდი პოლივინილქლორიდი მიიღება ქლორვინილის პოლიმერიზაციით და არის ყველაზე მოთხოვნადი პოლიმერი პოლიეთილენის და პოლიპროპილენის შემდეგ. წელიწადში იწარმოება დაახლოებით 40 მილიონი ტონა.
არის თერმოპლასტიკური რბილდება 70 °C-ზე.იყენებენ წყლის მილების, ხელოვნური ტყავის,ფირფიტის დისკოს ,ბოჭკოს, საშლელების და სხვა მრავალი პროდუქტის დასამზადებლად. მისი ნომერი არის 3. მარცხნივ|მინი|90x90პქ|პოლივინილქლორიდის ნომერი
პოლიეთილენის ტერაფალალტი (PET ან PETE)
მარჯვნივ|მინი|250x250პქ|პოლიეთილენის ტერაფალალტი პოლიეთილენის ტერაფალალტი არის თერმოპლასტიკური
პოლიესტერი ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული პოლიმერი მისგან მზადდება სასმელი ბოთლები (თავსახურავების გარდა ისინი მზადდება მაღალი სიმკვრივის პოლიეთილენისაგან(HDPE)), საკვების შესანახი კონტეინერები,მისი ფორმულაა C10H8O4. დნობის ტემპერატურა 260 °C. სიკვრივე: 1,455 გრ/სმ3. ასევე არის ერთ ერთი ყველაძე გადამუშავებადი პოლიმერი მისი ნომერია 1. მარცხნივ|მინი|90x90პქ|პოლიეთილენის ტერაფალალტის ნომერი
ფენოლფორმალდეჰიდური ფისი
ფენოლფორმალდეჰიდური ფისი მიიღება ფენოლისა და ფორმალდეჰიდის პოლიკონდენსაციით.შუალედურ პროდუქტში სადაც ფენოლის მოლეკულაში მეთილენი(-CH2-) არის ორთო მდგომარეობაში, ასეთ პოლიმერს დაბალი პოლიმერიზაციის ხარისხი აქვს არის ფისისმაგვარი ბლანტი სითხე და იხსნება ორგანულ გამხნელებში, ხოლო პოლიკონდენსაციის საბოლოო პროდუტი ბადისებური ს6რუქტურის მქონე თერმორეაქტიული პოლიმერია და არც ორგანულ გამხსნელებში იხსნება.
გამოიყენება პლასტიკატების დასამზადებლად, პლასტიკატს ამზადებენ ფისში ნახერხის,აზბესტისა და სხვა ნივთიერების შერევით და საბოლოო პროდუქტი მიიღება გამყარებულიფორმით.
კაუჩუკი
ბულებრივ კაუჩუკს  (ცის-პოლიიზოპრენი) ღებულობენ მცენარე ჰევეას რძიანაზე ძმარმჟავის დამატებით, ეს პროცესი ტარდება 100° C. 5-10% გოგირდს უმატებენ ასეთი რეზინი უფრო ელასტიკურია
რაც შეეხება სინთეზურ კაუჩუკს დღეისათვის დაახლოებით 2500 სახებაა ცნობილი, გამოარჩევენ ბუტადიენურ კაუჩუკს, რომელიც თვისობრივად ყველაზე ახლოსაა ბუნებრივ კაუჩუკთან. მრეწველობაშიც უფრო მომგებიანია ხელოვნური კაუჩუკის მიღება, რადგან მასზე მოთხოვნა მაღალია რთულია ამ მარაგის მცენარეული კაუჩუკით შევსება. მისგან ამზადებენ ფეხსაცმლის ძირებს ხელთათმანებს და რაც მთავარია საბურავებს. პირველად კაუჩუკი მიიღეს 1932 წელს რუსეთში, ბუტადიენის (ბუნა-კაუჩუკი) პოლიმერიზაციით, ხოლო ამერიკაში — ქლოროპრენის (ქლოროპრენი) პოლიმერიზაციით.
სქოლიო
კატეგორია:მაღალმოლეკულური ნაერთები
ძაღინის კომპლექსი
ძაღინის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა თიღვის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ძაღინაში, ძველ სასაფლაოზე აგებულია განვითარებული შუა საუკუნეებში.
ეკლესიას შესასვლელი სამხრეთიდან და დასავლეთიდან ჰქონდა. დასავლეთის თაღოვანია, სამხრეთისა კი დაზიანებული. მისი ფორმა არ იკითხება.
ეკლესიაში შემორჩენილია მოხატულობის კვალი. მიწის დონე საგრძნობლად აწეულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიღვის მუნიციპალიტეტის კომპლექსები
ლაშა თორდია
ლაშა თორდია (დ. 1 აგვისტო, 1980,  თბილისი)  —  ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.
2001 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიზნესის სამართალი. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1980 კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ლ
ჯეიმზ მენჩემი
ჯეიმზ რიჩარდ მარი მენჩემი (James Richard Marie Mancham; დ. 11 აგვისტო, 1939, ვიქტორია, სეიშელის კუნძულები — გ. 8 იანვარი, 2017) — სეიშელის კუნძულების სახელმწიფო, პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე, ადოკატი. სეიშელის რესპუბლიკის პირველი პრეზიდენტი 1976-1977 წლებში. სეიშელის დემოკრატიული პარტიის დამაარსებელი.
საგარეო პოლიტიკაში ჯეიმზ მენჩემი ორიენტაციას აკეთებდა დიდ ბრიტანეთზე, რომლის კოლონიაც იყო სეიშელი დამოუკიდებლობის გამოცხადებამდე. განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა ტურიზმის განვითარებას კუნძულებზე. მისი პრეზიდენტობა ერთ წელზე ოდნავ ნაკლებს გაგრძელდა. 1977 წელს ქვეყანაში მოხდა სახელმწიფო გადატრიალება, რომლის შედეგადაც ხელისუფლებაში მოვიდა სეიშელის ოპოზიციის ლიდერი სოციალისტი ფრანს-ალბერ რენე და მისი მომხრეები. გადატრიალების დროს ბრიტანეთში მყოფი პრეზიდენტი იძულებული გახდა დარჩენილიყო ემიგრაციაში. სეიშელში იგი დაბრუნდა 1990-იანი წლების დასაწყისში, სადაც ცხოვრობდა სიცოცხლის ბოლომდე.
ადრეული წლები
ჯეიმზ მენჩემი დაიბადა 1939 წლის 11 აგვისტოს ვიქტორიაში. იგი იყო დაგვიანებული, მაგრამ პირველი შვილი სეიშელელი მეწარმის რიცარდ მენცემისა და მისი ცოლის ეველინის ოჯახში. ჯეიმზმა განათლება ჯერ სეიშელის კოლეჯში მიიღო, ხოლო შემდეგ გააგზავნეს დიდ ბრიტანეთში ლონდონის უილსონის კოლეჯში. კოლეჯის დასრულების შემდეგ 1958 წელს გაწევრიანდა იურიდიული განათლების საბჭოში, ორგანიზაციაში, რომელიც აკონტროლებდა მომავალი ადვოკატების იურიდიულ განათლებას ინგლისა და უელსში. 1961 წლიდან ჯეიმზ მენჩემი ადვოკატთა ასოციაციის წევრია.
პრეზიდენტობა
1976 წლის 28 ივნისს დიდმა ბრიტანეთმა სეიშელის კუნძულებს დამოუკიდებლობა მიანიჭა. მეორე დღეს ქვეყნის პრეზიდენტად დანიშნეს ჯეიმზ მენჩემი, ხოლო პრემიერ-მინისტრად ფრანს-ალბერ რენე. პრემიერ-მინისტრისაგან განსხვავებით იგი მხარს უჭერდა მჭიდრო ურთიერთობებს დიდ ბრიტანეთთან. გარდა ამისა, მან მჭიდრო კავშირები დაამყარა ასევე სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკასთან, აშშ-სთან და საფრანგეთთან. ჯერ კიდევ 1976 წლის მაისში მან პარიზში განაცხადა, რომ „საფრანგეთი მნიშვნელოვან როლს ითამაშებს ახალგაზრდა სახელმწიფოს განმტკიცებაში“.
მისი პრეზიდენტობის პერიოდში 1976 წლის 21 სექტემბერს სეიშელი მიიღეს გაეროს შემადგენლობაში.
სახელმწიფო გადატრიალება
1977 წლის 5 ივლისს, როდესაც პრეზიდენტი მენჩემი ჯერ კიდევ ლონდონში იმყოფებოდა თანამეგობრობის წევრი ქვეყნების ლიდერების შეხვედრაზე ფრანს-ალბერ რენემ მოახდინა სახელმწიფო გადატრიალება და თავი გამოაცხადა სეიშელის კუნძულების ახალ პრეზიდეტად.
ჯეიმზ მენჩემმა, რომელიც იძულებული იყო დარჩენილიყო დიდ ბრიტანეთში, მოუწოდა დასავლეთის ქვეყნებს „მთელი ძალებით შეაჩერონ მარქსიზმის გავრცელება“ სამხრეთ აფრიკის ქვეყნებში. 1979 წლის ბოლოს მენჩემმა მოამზადა შეთქმულება რენეს წინააღმდეგ, რომელიც დააფინანსა მისმა საუდის არაბეთელმა მეგობარმა ადან კაშოგიმ. სეიშელის სახელმწიფო ორგანოების მიხედვით შეთქმულებაში მონაწილეობდნენ სამხრეთ აფრიკელი, ბელგიელი და ფრანგი მოქალაქეები.
დაბრუნება
1992 წელს ქვეყნის ხელისუფლებამ მოხსნა აკრძალვა ოპოზიციის მოქმედებებზე. ჯეიმზ მენჩემმა მიიღო გადაწყვეტილება დაბრუნებულიყო სამშობლოში და მონაწილეობა მიეღო ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაში. ამავე წლის 12 აპრილს იგი ვიქტორიაში დაბრუნდა. 1993 წლის ივლისში მონაწილეობა მიიღო საპრეზიდენტო არჩევნებში. მოქმედმა პრეზიდენტმა ფრანს-ალბერ რენემ მიიღო ხმების 59,5 %, ხოლო მენჩემმა - 36,72 %. 1998წლის არჩევნებშ კი მიიღო ხმების 13,8 % და დაიკავა მესმაე ადგილი. 1998 წლის შემდეგ მას არ მიუღია მონაწილეობა საპრეზიდენტო არჩევნებში, ხოლო 2005 წელს დატოვა სეიშელის დემოკრატიული პარტიის ლიდერის თანამდებობაც. იგი აგრძელებდა მონაწილების მიღებას ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაში და სამშვიდობო ღონისძიებებში: კონფერენციები, სიმპოზიუმები, სამიტები. იყო საერთაშიროსო ჯილდოებისა და პრემიების ლაურეატი.
გარდაცვალება
გარდაიცვალა 2017 წლის 8 იანვარს სავარაუდოდ ინსულტის შედეგად 77 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:სეიშელის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 11 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2017
ყორნისის კოშკი (XVII-XVIII საუკუნეები)
ყორნისის კოშკი — საფორტიფიკაციო-თავდაცვითი ნაგებობა ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყორნისში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში (XVII-XVIII სს.).
სამსართულიანი კოშკი ნაგებია ფლეთილი, რიყის და ალაგ-ალაგ თლილი ქვით. კედლები საკმაოდ განიერია. კოშკი გეგმით ოთხკუთხედს წარმოადგენს. პირველი სართული ყრუა. მეორე სართულის დასავლეთ კედელში არქიტრავული შესასვლელია. კარის წირთხლებზე შემორჩენილია საურდულეები. აღმოსავლეთ, ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედელში თითო სათოფურია. სათოფურებია დატანილი ასევე მესამე სართულის ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ კედელშიც. კოშკის მესამე სართული დაზიანებულია. სამხრეთ კედელზე შემოცლილია საძირკვლის საპირე ქვები. მონგრეულია სამხრეთ-აღმოსავლეთი კედლის კუთხე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
უჯრედების აგრეგაცია
უჯრედების აგრეგაცია — მსგავსი უჯრედების შეწებება მრავალუჯრედიან წარმონაქმნად — აგრეგატად. უჯრედების აგრეგაცია ხდება როგორც ორგანიზმის ნორმალური განვითარების დროს ისე ექსპერიმენტის ჩატარებისას — უჯრედების ხელოვნური განცალკევების შემდეგ (მაგ., პროტოლიზური ფერმენტებისა და იმ ნივთიერებების გავლენით, რომელთაც კალციუმის იონების შეკავშირების უნარი აქვთ). უჯრედების აგრეგაციის უნარი დამოკიდებულია გარემოს იონურ შედგენილობასა და ტემპერატურაზე, ხოლო ზოგიერთი მონაცემით — იმ სპეციფიკური ცილოვანი ბუნების მქონე ნივთიერებებზეც, რომლებიც უჯრედის ზედაპირზე ჩნდება და მათ შეწებებას აიოლებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ციტოლოგია
ტიუბინგენის ადმინისტრაციული ოლქი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის ადმინისტრაციული ოლქები
სტაროსაიტოვო
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
ხივის შესახვევი
ხივის შესახვევი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (ავლაბარი); კონსტანტინე ერისთავის ქუჩიდან ერევნის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე ხოჯავანქის შესახვევი ერქვა, შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. 1923 წელს რაბადის შესახვევი დაერქვა, დატანილია თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. შემდეგ ხივის შესახვევი ეწოდა. აქვს ერთი ჩიხი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ისნის რაიონის ქუჩები
ჭეხილას ციხის კომპლექსი
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ტიხონი (მოსკოვის პატრიარქი)
ტიხონი (დ. 1865 – გ. 25 მარტი, 1925) – სრულიად მოსკოვისა და რუსეთის პატრიარქი 1917-1925 წლებში, პირველი პატრიარქი ამ თანამდებობის აღდგენის შემდეგ. ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიას და მართლმადიდებლებს მოუწოდებდა, არ ელოცათ საქართველოს ეკლესიებში, არ მიეღოთ კურთხევა საქართველოს ეკლესიის მღვდლებისგან. 1917-1918 წლებში მოიწვია რუსეთს ადგილობრივი საეკლესიო კრება. მისი გარდაცვალების შემდეგ საბჭოთა კავშირის ხელისუფლებამ რუსეთის ეკლესიას არ მისცა პატრიარქის არჩევის უფლება. შერაცხულია წმინდანად რუსეთის ეკლესიის მიერ.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოსკოვის პატრიარქები კატეგორია:დაბადებული 1865 კატეგორია:გარდაცვლილი 1925 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მარტი კატეგორია:რუსი წმინდანები კატეგორია:XX საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები
დანდიქოის ციხე
დანდიქოის ციხე — ციხე თურქეთში ციხე მდებარეობს ხარშიტის ხეობის შუა წელზე. ეს მცირე მოცულობის ციხეც საგულდაგულოდ შერჩეულ ადგილასაა აგებული. აქედან მოსჩანს მთელი ხეობა ოთხივე მხრივ.
აქაც იგივე სიტუაციასთან გვაქვს საქმე, როგორც შაბან–კალესთან. უხუცესთა გადმოცემით ძველი გზები სწორედ ამ უზარმაზარი ბორცვის აღმოსავლეთით არცთუისე მკვეთრად დახრილი ფერდობის შუა ნაწილში გაივლიდა. ეს ციხე როგორც ჩანს, ერთის მხრივ აკონტროლებდა ზღვისპირეთიდან გუმუშხანესაკენ მიმავალ ცენტრალურ გზას, ხოლო მეორეს მხრივ ასევე დერე გოზუს ხეობაში ალპური მდელოებით გამავალ უმოკლეს საზაფხულო გზას გუმუშხანესაკენ. ბორცვი, რომელზედაც ციხეა დაშენებული, ძირითადი ხეობისაგან შიგნითაა შეწეული. თავისი ადგილმდებარეობიდან გამომდინარე როგორც ჩანს, იგი უკავშირდებოდა სხვა ციხეებს და ამიტომ მას საგუშაგო-სასიგნალო დანიშნულებაც უნდა ჰქონოდა. ციხე საკმაოდ დანგრეულია. მისი დიდი ნაწილი საძირკვლების დონემდეა მოშლილი. მის მთლიან ზედაპირს ეკალბარდი ფარავს. შედარებით კარგადაა შემონახული სამხრეთ–აღმოსავლეთი ნაწილი. ზოგან მისი სიმაღლე 6–8 მეტრსაც აღწევს. შემორჩენილი ნაშთების მიხედვით ჩანს, რომ იგი რამოდენიმეჯერ ჩანს დანგრეულ-აღდგენილი. ქვედა ნაწილის წყობები გამართულია შედარებით კარგად დამუშავებული ქვებით. ზედა, აღდგენის შემდგომი კი უსისტემო და დაუმუშავებელი ქვებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თურქეთის ციხესიმაგრეები
საბერძნეთი 1896 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საბერძნეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე პირველად იასპარეზა 1896 წელს, საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 46 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1896 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:საბერძნეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ისააკ I კომნენოსი
ისააკ I კომნენოსი (Ισαάκιος A' Κομνηνός; დ. 1007 — გ. 1060) — ბიზანტიის იმპერატორი და კომნენოსების დინასტიის პირველი წარმომადგენელი საიმპერატორო ტახტზე. ქვეყანას მართავდა 1057-1059 წლებში. ტახტზე ავიდა წინამორბედის, მიხეილ VI სტრატონიკეს დამხობის შემდეგ. ხანმოკლე მმართველობისას სცადა იმპერიის გამოფიტული ფინანსური რესურსების აღდგენა, რისთვისაც მკვეთრი ნაბიჯები გადადგა. ტაძრებს ჩამოართვა მთელი საკუთრება და ხაზინაში შეიტანა. ავადმყოფობის გამო ძალაუფლება კონსტანტინე დუკას გადასცა. მალევე გამოჯანმრთელდა და ტახტისდაბრუნება სცადა, თუმცა უშედეგოდ. სიცოცხლის უკანასკნელი პერიოდი მონასტერში გაატარა.
სქოლიო
კატეგორია:ბიზანტიის იმპერატორები კატეგორია:კომნენოსები კატეგორია:დაბადებული 1007 კატეგორია:XI საუკუნის ბიზანტიის იმპერატორები კატეგორია:ტახტიდან გადამდგარი მონარქები
ბიეთის ღვთისმშობლის ეკლესია
ბიეთის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბიეთში, სასაფლაოზე. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში. ძეგლი ნაგებია ფლეთილი ქვით სქელ დუღაბზე. ალაგ-ალაგ წყობაში გამოყენებულია რიყის ქვა.
მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით შებრტყელებული აბსიდით, რომლის ცენტრში ვიწრო, სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ძირში ტრაპეზის ქვა დევს. აბსიდის აღმოსავლეთ ნაწილში ერთი სწორკუთხა ნიშაა. ეკლესიის კამარა შეისრულია. სამხრეთი შესასვლელის ფორმა დაზიანების გამო არ იკითხება. კამარის დასავლეთი ნაწილი ჩამონგრეულია, იატაკი მიწურია, სახურავი ჩამოცვენილია.
აგრემანი
აგრემანი (agrément — თანხმობა) — სახელმწიფოს თანხმობა მიიღოს უცხო სახელმწიფოს მიერ შემოთავაზებული პირი დიპლომატიური წარმომადგენლობის ხელმძღვანელად. აგრემანის გამოთხოვა გამოთხოვა და მიღება აუცილებლად წინ უსწრებს დიპლომატიური წარმომადგენელის დანიშვნას. აგრემანის გამოთხოვისას სახელმწიფოს ეგზავნება დასანიშნავი პირის ბიოგრაფიული ცნობა. უარი აგერმანის მიცემაზე დასაშვებია მიზეზთა დაუსახელებლად და არამეგობრულ აქტად არ მიიჩნევა. ზოგიერთი სახელმწიფოს პრაქტიკაში აგრემანი საჭიროა სამხედრო, სამხედრო-საზღვაო და სამხედრო-საჰაერო ატაშეს დასანიშნავადაც.
ლიტერატურა
კატეგორია:ელჩები კატეგორია:დიპლომატიური სამართალი
ნანა ნადარეიშვილი
ნანა ნადარეიშვილი (დ. 30 მაისი, 1952, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი. გეოგრაფიის დოქტორი.
ბიოგრაფია
1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით, ხოლო 1975-1979 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი.