cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლაშარის ჯვარი (ახმეტა)
კომპლექსში შედის: ჯვარის კარი, სასანთლე კოშკი (მილიონა), საკურთხეველი, სამსხვერპლო, დარბაზი, სადროშე, საზარე, და კოშკებიანი გალავანი. ყველა ნაგებობა უსაძირკვლოა, ნაშენია ფიქლით, მშრალად. სასანთლე კოშკი დგას ჯვარის კარის მისასვლელთან. გეგმით სწორკუთხაა, ზემოთკენ ოდნავ შევიწროვებული. აქვს ორი პატარა ნიში. ერთი სამხრეთ კედლის ზედა ნაწილშია, მეორე – დასავლეთ კედლის ქვედა ნაწილში. სასანთლეს პირამიდული ხუთსაფეხურიანი სახურავი აქვს, რომლის ზედა საფეხურზე მთის ბროლი (ხინჭრიკვა) დევს. საკურთხეველი სასანთლე კოშკის დასავლეთ კედლის წინაა. ლაშარობას აქ სანთლებს ანთებდნენ, აქვე აწყობდნენ რიტუალურ კვერებს. საკურთხევლის გვერდით სამსხვერპლოა (სასაკლაო) – ხელოვნურად დავაკებული და სიპით მოგებული პატარა ადგილი, საიდანაც იწყება მთის მკვეთრი დაქანება, რომელზედაც აგორებდნენ ლაშარის სახელზე შეწირულ ზვარაკებს. ტაფობში ზვარაკს ატყავებდნენ. ტყავები ლაშარობას ჯირითში გამარჯვებულთ ჯილდოდ ურიგდებოდათ. დარბაზი სასანთლეს სამხრეთიდან აქვს მიდგმული. გეგმით სწორკუთხაა. გარედან კედლები ალაგ-ალაგ ლამით არის შელესილი. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. შიგნით, დასავლეთ კედელში პატარა სამკუთხა ნიშია. ჩრდილოეთ კედელზე სამი საფეხურია მოწყობილი. მათგან ზედა სასანთლეა, ხოლო ქვედა - სკამი. ლაშარობას სასანთლეზე სანთლებს ანთებდნენ და ხმიადებს აწყობდნენ. დარბაზის სამხრეთ კედელთან ხის მერხი დგას, ხოლო შუაში – ხის მოჩუქურთმებული სავარძელი (ხელოსნის „საბძანი“). აღმოსავლეთ კედელთან სიპით ნაგები სკამია. დარბაზის იატაკზე ფიქალია მოგებული. სახურავი ორფერდაა, დაბურულია ფიქლით. დარბაზის მთავარი, სამხრეთ ფასადის წინ დარბაზის კარია – ყორედ ამოყვანილი კედლით შექმნილი მოგრძო ბაქანი, რომელიც დარბაზის სახურავის წინ წამოწეული ნაწილითაა გადახურული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:თუშეთის ტაძრები
ქავთარ ხაგირის სალოცავი
ქავთარ ხაგირის სალოცავი — სალოცავი ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს ნასოფლარ ჩიღოში.
სალოცავი ფიქლით მშრალად ნაშენი, მთლიანი მასის, ოთხკუთხა სვეტის ფორმის ნაგებობაა, დგას ყორის დაბალი გალავნით შემოზღუდული ვრცელი ტერიტორიის შუაში. მთავარი ფასადი სამხრეთით აქვს მიმართული, რომელშიც მოწყობილია პატარა სასანთლე ნიში. ნაგებობას თავზე ადევს ორი ქვა. მათ შორის ერთი მაგარი ჯიშისაა და კონუსისებრი ფორმა აქვს, მეორე შირიმისაა – მრგვალი. სალოცავს ჩრდილოეთიდან აკრავს პატარა ვაკე ადგილი – საანჯმო, სადაც მამაკაცები სოფლის საჭირბოროტო საქმეებს წყვეტდნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვამპირის დღიურების პერსონაჟები
ვამპირის დღიურების პერსონაჟები — ამერიკული სატელევიზიო სერიალის ვამპირის დღიურების პერსონაჟების სია. სერიალი ეყრდნობა ლიზა ჯეიმზ სმითის მიერ დაწერილ ამავე სათაურის მქონე წიგნებს. წიგნებს ტელევიზიისთვის ადაპტაცია გაუკეთეს კევინ უილიამსონმა და ჯული პლეკმა. სერიალის ძირითადი სიუჟეტური ხაზი სასიყვარულო სამკუთხედია, რომელიც იქმნება სერიალის მთავარი პროტაგონისტის ელენა გილბერტის (ნინა დობრევი) და ვამპირი ძმების სტეფან (პოლ უესლი) და დეიმონ სალვატორების (იენ სომერჰალდერი) გარშემო. ასევე სერიალში ნაჩვენებია ვირჯინიის შტატის გამოგონილი პატარა ქალაქის მისტიკ-ფოლსის ზებუნებრივი ისტორია, რომელთანაც ელენას მეგობრები და ახლობლები არიან დაკავშირებული.
ელენა გილბერტი
thumb|right|245x245px|ნინა დობრევი, რომელიც ასრულებს ელენა გილბერტის და კეტრინ პირსის როლს
მთავარი სტატია: ელენა გილბერტი
კეტრინ პირსი
კეტრინ პირსი (Katherine Pierce) — ერთ-ერთი მთავარი სერიალის ანტაგონისტებიდან. დაიბადა ბულგარეთში 1473 წლის 5 იანვარს (სერია 4X17), დაბადებისას მისი სახელი იყო კატერინა პეტროვა. დაბადების შემდეგ არაკანონიერი შვილი ინგლისში გააძევეს. იქ იგი შეხვდა ელაიჯას და კლაუსს, ორ პირველყოფილ ვამპირს. ვამპირ ტრევორის დახმარებით, რომელიც მასში იყო შეყვარებული, გაიქცა სოფლიდან, შემდეგ კი აიძულა როუზს საკუთარი თავი ვამპირად გადაექცია, რითიც საკუთარი თავი რიტუალისთვის უსარგებლო გახადა. კლაუსმა ეს რომ გაიგო, ფიცი დადო რომ იპოვდა კეტრინს და მოკლავდა, ამის გამო კეტრინმა ბოლო 500 წელი გარბოდა და იმალებოდა. ერთხელაც ის ჩავიდა მისტიკ-ფოლსში, სადაც ძმებს დეიმონ და სტეფან სალვატორს შეუყვარდათ. როდესაც მისტიკ-ფოლსში ვამპირები გამოააშკარავეს და დაწვეს, მან გაქცევა შეძლო.
სტეფან სალვატორე
thumb|right|245x245px|პოლ უესლი, რომელიც ასრულებს სტეფან სალვატორეს და საილასის როლს
მთავარი სტატია: სტეფან სალვატორე
დეიმონ სალვატორე
left|thumb|245x245px|იენ სომელჰოლდერი, რომელიც ასრულებს დეიმონ სალვატორეს როლს
დეიმონ ჯუზეპე სალვატორე  (Damon Giuseppe Salvatore) — დაიბადა 1840 წელს მისტიკ-ფოლსში. მისი ძმასავით, შეყვარებული იყო კეტრინ პირსზე. შემდეგ შეუყვარდა ელენა გილბერტი, როდესაც ქალაქში დაბრუნდა. ესროლა საკუთარმა მამამ 1864 წელს, და რადგან იმ მომენტში მასში იყო კეტრინის სისხლი, ვამპირი გახდა. მისი გადაქცევა დასრულდა მას მერე, როცა სტეფანმა, რომელიც უკვე სრულყოფილი ვამპირი იყო, აიძულა დეიმონს მოეკლა ქალი და დაელია მისი სისხლი. დეიმონს, რომელიც თვლიდა რომ კეტრინი ცეცხლში მოკვდა, არ უნდოდა გადაქცევის დასრულება, ამიტომაც იგი გაბრაზდა ძმაზე და შეჰპირდა ტანჯვით ცხოვრებას. საუკუნე-ნახევრის მერე დეიმონი ბრუნდება მისტიკ-ფოლსში, რათა გაათავისუფლოს კეტრინი ადგილობრივი სარკოფაგიდან. ელენა გილბერტთან შეხვედრის მერე, რადგან მას სტეფანი ისევ სძულს, გადაწყვეტს ელენას და სტეფანის ურთიერთობა დაანგრიოს. მაგრამ როდესაც დეიმონი გაიგებს რომ კეტრინი არ იყო სარკოფაგში და მთელი ეს დრო თავისუფლად ცხოვრობდა, ის პოულობს თანაგრძნობას ელენაში და შემდეგ თანდათან უყვარდება იგი. ძმებს შორის ურთიერთობა მყარდება, და ცნობილი ხდება რომ დეიმონი, სინამდვილეში, ზრუნავს თავის ძმაზე. პირველ ხანებში დეიმონი ნაჩვენებია როგორც იმპულსური, პატარა წვრილმანების გამო მკვლელი პერსონაჟი, მაგრამ შემდეგ უფრო ადამიანური ხდება და უდანაშაულო ხალხის დახოცვას წყვეტს. მისტიკ-ფოლსის ზოგიერთ პერსონაჟთან მაგალითად: ალარიკ ზალცმანთან და შერიფ ფორბსთან, მოგვიანებით კი ბონი ბენეტთან ამყარებს მეგობრულ ურთიერთობებს.
ჯერემი გილბერტი
thumb|right|170px|სტივენ რ. მაკ-ქუინი, ჯერემი გილბერტის როლის შემსრულებელი
ჯერემი გილბერტი (Jeremy Gilbert) — ელენა გილბერტის უმცროსი ძმა. მაგრამ სერიალის მიმდინარეობისას ირკვევა რომ სინამდვილეში ჯერემი ელენას ბიოლოგიური ბიძაშვილია.(რადგან ელენას ბიოლოგიური მამა ჯონი არის ჯერემის ბიძა). პირველ სერიებში ჩანს როგორც მოზარდი რომელიც განიცდის მშობლების დაღუპვას და იღებს ნარკოტიკულ ნივთიერებებს. შეყვარებული ვიკი დონოვანში, რომელიც ასევე ნარკოტიკებს იღებს, მაგრამ ხვდება ტაილერ ლოკვუდს. მოგვიანებით ვიკი მიატოვებს ტაილერს და ჯერემისთან იწყებს ურთიერთობას. მას შემდეგ რაც სტეფანი ვიკის კლავს, ელენა დეიმონს სთხოვს რომ ეს ფაქტი ჯერემის დაავიწყოს, რადგან ჯერემი მის დაკარგვას ძალიან მძიმედ განიცდის. ამის შემდეგ ჯერემი უფრო თვითდარწმუნებული ხდება და თავს ანებებს ნარკოტიკებს. მოგვიანებით ჯერემი ხვდება ვამპირ ანას, მაგრამ მისი ბიძა ჯონ გილბერტი კლავს ანას სხვა ვამპირებთან ერთად რათა მისტიკ-ფოლსი დაიცვას. ჯერემი ვერ უძლებს ამხელა ტკივილს და ცდილობს თავი მოიკლას, მის ორგანიზმში ანას სისხლით. მაგრამ ეს მცდელობა არ გამოსდის, რადგან დამაძინებელი ტაბლეტები, რომლებსაც ჯერემი სვამს, ძალიან ცოტაა და მათ ვამპირის სისხლი ანეიტრალებს... ბიძისგან საჩუქრად იღებს ბეჭედს, რომელიც ზებუნებრივი არსებისგან სიკვდილისგან იცავს.
ჯენა სომერსი
thumb|right|170px|სარა კანინგი, ჯენა სომერსის როლის შემსრულებელი
ბონი ბენეტი
thumb|left|170px| კატერინა გრაჰამი, ბონი ბენეტის როლის შემსრულებელი
ბონი შეილა ბენეტი (Bonnie Sheila Bennett) — ელენა გილბერტის და კეროლაინ ფორბსის საუკეთესო მეგობარი. მისი წინაპრები იყვნენ ქალაქ სალემიდან, რომელიც ცნობილია მისი "ჯადოქრული საქმეებით". როდესაც 1892 წელს მათი გასამართლება დაიწყეს, ისინი მისტიკ-ფოლსში გადმოვიდნენ, სადაც საიდუმლოდ ცხოვრობდნენ 100 წლის განმვალობაში. პირველ სერიებში ბონი იგებს, რომ გრძნეულია. მისი ბებიის, შეილას დახმარებით, რომელიც ასევე გრძნეულია, სწავლობს გამოიყენოს და აკონტროლოს მისი ძალა, რის გამოც ბებიას ძალიან უახლოვდება. როდესაც ის ბონის ეხმარებოდა გაეხსნა მოჯადოვებული სარკოფაგი, შეილა ძალიან დიდ ძალებს კარგავს და ცოტა ხანში კვდება. ამის შემდეგ ბონი აგრძელებს გრძნეულობის სწავლას და სულ უფრო და უფრო ძლიერი ხდება. თუმცა ის შურისძიებას გადაწყვეტს, რადგან თვლის რომ ძმები სალვატორების, და ზოგადად ვამპირების ბრალია ბებიამისის სიკვდილი. ამას შედეგად სარკოფაგის ვამპირები (მათ შორის ანა) და მერი ლოკვუდი ეწირებიან. მეორე სეზონში იწყებს ჯერემი გილბერტთან, ელენას უმცროს ძმასთან შეხვედრას. გრძნეული ლუკა მარტინისგან იგებს, რომ ერთადერთი მიზეზი, რითიც კლაუსს მოკლავს, ესაა 100 გარდაცვლილი გრძნეულის ძალის მიღება. მაგრამ როდესაც განსაზღვრული დრო მოდის და ის პრაქტიკულად კლავს კლაუსს, ელაიჯა ერევა და ადგილიდან მიყავს იქამდე, სანამ ბონი რამეს იზამს.
კეროლაინ ფორბსი
thumb|left|170px|კენდის კინგი, კეროლაინ ფორბსის როლის შემსრულებელი
კეროლაინ ფორბსი (Caroline Forbes) — ელენა გილბერტის და ბონი ბენეტის საუკეთესო მეგობარი. მისტიკ-ფოლსის შერიფის, ლიზ ფორბსის შვილი. 1 სეზონში ჰქონდა ურთიერთობა დეიმონთან. როცა ვამპირი გახდა, კეროლაინმა დეიმონი შეიძულა, რადგან გაახსენდა რომ მათი ურთიერთობა დეიმონის მიერ იყო შთაგონებული, მისი ვამპირული ძალების დახმარებით. თავიდან არის ნაჩვენები როგორც უდარდელი, საკუთარ თავზე ჩაციკლული გოგონა. თუმცა შემდგომ კეროლაინი იზრდება და მისი ხასიათი დიდ სიღრმეებს იძენს. 1 სეზონში ასევე აქვა ურთიერთობა მეტიუ დონოვანთან. ამავე სეზონის ბოლოს ავარიაში ხვდება და უმძიმეს ტრამვებს იღებს, მაგრამ გამოჯანმრთელდება დეიმონის სისხლის დალევის მერე. თუმცა მალევე ამის მერე, ვამპირად გადაიქცევა, როდესაც მას კეტრინ პირსი კლავს. სტეფან სალვატორე ასწავლის მას სისხლის წყურვილის კონტროლს და ისინი საუკეთესო მეგობრები ხდებიან.ასევე, ვამპირად გახდომის შემდეგ, კეროლაინის და ელენას მეგობრობა მყარდება. ამჩნევს, რომ როცა მეტის გვერდითაა, სისხლის წყურვილს ვერ აკონტროლებს და ამიტომ მისი უსაფრთხოებისთვის, აიძულებს მეტს გაწყვიტოს მასთან ურთიერთობა. როდესაც ტაილერ ლოკვუდი პირველად გადაიქცევა მაქციად, კეროლაინი რჩება მასთნ და ეხმარება ამასთან გამკლავებაში, რის გამოც მათ შორის რომანტიკული გრძნობები ჩნდება. თუმცა კეროლაინს ისევ მეტი უყვარს და ისინი ისევ იწყებენ ურთიერთობას, ტაილერის ქალაქიდან წასვლის შემდეგ. როდესაც მეტი იგებს, რომ კეროლაინი ვამპირია, თავს მოტყუებულად გრძნობს, შემდეგ კი მთელ სიმართლეს დედამისს უყვება. თავიდან მეტი და შერიფ ფორბსი კეროლაინისგან თავს შორს იჭერენ, მაგრამ როდესაც ხვდებიან რომ გოგონამ თავისი ადამიანურობა შეინარჩუნა, მათი ურთიერთობა ისევ უკეთესობისკენ იცვლება. მაგრამ მეტს მაინც არ უნდა კეროლაინთან ურთიერთობის გაგრძელება, ის ვერ იტანს ვერანაირ ზებუნებრივს, რადგან მისი და ვიკი ვამპირმა მოკლა. მეორე სეზონის ბოლოს კეროლაინს და ტაილერს კლაუსის მსახურები იჭერენ, იმისთვის რომ მსხვერპლშეწირვის რიტუალში გამოიყენონ, მაგრამ დეიმონი მათ გადაარჩენს.
ტაილერის მისტიკ-ფოლსში დაბრუნების შემდეგ, ის და კეროლაინი  ისევ ანახლებენ ურთიერობას. მაგრამ ტაილერის დედა, კეროლ ლოვკუდი, იგებს რომ კეროლაინი ვამპირია და მამამისს, ბილ ფორბსს უკავშირდება. ბილი თვლის რომ მისი შვილი ურჩხულია, ჩაკეტევს მისტიკ-ფოლსის ციხის სარდაფში და ცდილობს  შოკური თერაპიით გამოასწოროს. გოგონას გადაარჩენენ ტაილერი და დედამისი. დროის გასვლის მერე კეროლაინის ურთიერთობა მამასთან უმჯობესთება. მამის სიკვდილს 3 სეზონში, კეროლაინი დიდხანს განიცდიდა. კეროლაინი და ტაილერი წყვილი ხდებიან, მაგრამ მალე მათ ურთიერთობაში ცვლილება შეაქვს ტაილერის მიჯაჭვულობა კლაუსისადმი, როგორც მისი შემქნელისადმი. შემდეგ კეროლაინს მაქციამ უკბინა და კინაღამ მოკვდა, მაგრამ ამ დროს კლაუსმა გადაარჩინა ის საკუთარი სისხლით. საბოლოოდ კლაუსს გაუჩნდა გრძნობები კეროლაინის მიმართ, მაგრამ ეს გრძნობები უპასუხოდ იყო. მაგრამ მოგვიანებით კეროლაინმაც დაიწყო სიმპათიის გამოვლენა კლაუსის მიმართ, როდესაც მან საკუთარი ხელით დახატული ნახატი გამოუგზავნა, “კეროლაინი ცხენთან ერთად“. ამ დროისთვის ტაილერი აპალაჩის მთებში გაემგზავრა, სადაც ცდილობდა კლაუსზე დამოკიდებულების თავის დახსნას, რათა კეროლაინთან ურთიერთობა შეენარჩუნებინა. მისი წასვლის პერიოდში, გოგონას ძალიან ენატრება ის, და თან ცდილობს გაერკვიოს მის გრძნობებში კლაუსის მიმართ. მას ძალიან გაუხარდა ტაილერის დაბრუნება, რომელიც კლაუსთან კავშირისგან თავისუფლდება.
მოგვიანებით ტაილერი და კეროლაინი შორდებიან. 6 სეზონში მისი და სტეფან სალვატორის ზედმეტად დაახლოების შემდეგ, კეროლაინი ხვდება რომ სტეფანი უკვე უფრო მეტად უყვარს, ვიდრე საუკეთესო მეგობარი. კეროლაინის და სტეფანის კოცნა პირველად 6 სეზონის 13 სერიაში ხდება, ხოლო 8 სეზონის 2 სერიაში ისინი უკვე ოფიციალურად ინიშნებიან, თუმცა მათ ურთიერთობას გრძნეული კადი უშლის, რომელთანაც სტეფანმა უნდა გაატაროს 1 წელი, კეროლაინის ტყუპების გადარჩენის სანაცვლოდ.
მეთიუ დონოვანი
thumb|right|170px|ზაკ როერიგი, მეტ დონოვანის როლის შემსრულებელი
მეთიუ გ.მეტ დონოვანი (Matthew G. "Matt" Donovan) — ელენას ყოფილი შეყვარებული, მათი ურთიერთობა დასრულდა ავარიის შემდეგ, რომელშიც ელენას მშობლები მოკვდნენ. თუმც კი მეტს ჰყავს უფროსი და ვიკი, მთელი ოჯახის საქმეები მას დააწვა ზურგზე, როდესაც ისინი დედამ მიატოვა. სერიოზული გავლენა იქონია მასზე დის სიკვდილმა. მეტი — ტაილერ ლოვკუდის საუკეთესო მეგობარია და სკოლის ამერიკული ფეხბურთის გუნდის კაპიტანი, ასევე მუშაობს „მისტიკ გრილში“ — მისტიკ ფოლსის ბარში. მიუხედავად იმისა, რომ ელენა მას დაშორდა, მეტს ისევ აქვს გრძნობები მის მიმართ და იმედი აქვს რომ ისევ ერთად იქნებიან. თუმცა ეს არ უშლის ხელს დაიწყოს ახალი ურთიერთობა კეროლაინ ფორბსთან. მას მერე რაც კეროლაინი ვამპირი ხდება, ის აიძულებს მეტს გაწყვიტოს მასთან ურთიერთობა, რადგან ვერ აკონტროლებს საკუთარ სისხლის წყურვილს. მას მერე, რაც მეტი საბოლოოდ იგებს სიმართლეს კეროლაინის შესახებ, ის ადანაშაულებს გოგონას მისი დის სიკვდილში. ამ ყველაფრის შედეგად კეროლაინის დედა, შერიფი ფორბსი იგებს სიმართლეს მისი შვილის შესახებ. მიუხედავად იმისა, რომ შერიფიც და მეტიც რწმუნდებიან, რომ კეროლაინი ისევ ის გოგონაა რომელიც მათ უყვართ და მას არაფერი დაუშავებია ვიკის სიკვდილში, მეტი და კეროლაინი მაინც საბოლოოდ შორდებიან.
3 სეზონის ბოლო სერიაში ხვდება ავტოკატასტროფაში ელენასთან ერთად. როდესაც მათ გადასარჩენად სტეფანი მოდის, ელენა მას სთხოვს რომ პირველი მეტი გადაარჩინოს, სტეფანი ასეც იქცევა, რის შედეგადაც ელენა საბოლოოდ ვამპირი ხდება. 4 სეზონის 21 სერიაში დეიმონი კლავს მეტს, რათა ელენას გრძნობები დაუბრუნდეს, თუმცა გილბერტის ბეჭდის წყალობით მეტი სიცოცხლეს უბრუნდება. სეზონის ბოლოს ძალიან უახლოვდება რებეკა მაიკლსონს და მასთან ერთად ევროპაში მიდის სამოგზაუროდ. 6 სეზონში მეტს გვხვდება როგორც „მისტიკ ფოლსის დამცველთა ორგანიზაციის“ მოხალისე წევრი.
ვიკი დონოვანი
thumb|right|170px|კაილა ეველი, ვიკი დონოვანის როლის შემსრულებელი
ვიკი დონოვანი (Vicki Donovan) — მეტ დონოვანის უფროსი და. ჰქონდა პრობლემები ნარკოტიკთან და ალკოჰოლთან, რის შემდეგაც დეიმონმა ვამპირად გადააქცია. როდესაც ვამპირი ხდება, ვიკი ვერ ხვდება რა ხდება მის თავს და გრძნობების აღრევის შემდეგ ჯერემის და ელენას თავს ესხმის, რის გამოც სტეფანი იძულებულია მოკლას. სხეულს თავიდანვე ვერ პოულობენ. რაღაც დრო ხვდებოდა ჯერემი გილბერტს და ტაილერ ლოკვუდს. ერთხელ გაცოცხლდა და ცდილობდა ელენას მოკვლას, რათა მისი სული მკვდრების სამყაროდან გამოეხსნა, მაგრამ ამაში მას ხელი ბონიმ და მეტმა შეუშალეს და მკვდრების სამყაროს კარიბჭე დაკეტეს. 5 სეზონში მას ვხედავთ მეორე მხარეს, ის ეუბნება მეტს რომ უყვარს იგი. მეტი მას ვერ აჩერებს და ვიკის წყვდიადი შთანთქავს.
ტაილერ ლოკვუდი
thumb|left|170px|მაიკლ ტრევინო, ტაილერ ლოკვუდის როლის შემსრულებელი
ტაილერ ლოკვუდი (Tyler Lockwood) — მისტიკ ფოლსის მერის, რიჩარდ ლოკვუდის და ქეროლ ლოკვუდის შვილი. ასევე თამაშობს სკოლის ამერიკული ფეხბურთის კლუბში, მეტ დონოვანის საუკეთესო მეგობარი. აქვს დაძაბული ურთიერთობა მამასთან, რომელიც შვილს მკაცრად ექცევა, თუმცა მის სიკვდილს ტაილერი ღრმა მწუხარებით განიცდის. სერიალის დასაწყისში ნაჩვენებია როგორც ეგოისტური მჩაგვრელი. ხვდებოდა ვიკი დონოვანს, სანამ ის არ დაშორდა ჯერემი გილბერტთთან გრძნობების ქონის გამო, რის შედეგადაც ბიჭები ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ. ტაილერს ძალიან ფეთქებადი ხასიათი აქვს და მოგვიანებით ირკვევა, რომ ეს მაქციის გენის გამოა, ლოკვუდებს რომ გადაეცემათ. როდესაც კეტრინი შთააგონებს სარას, ტაილერის კლასელს, რომ მას თავს დაესხას, ტაილერს ის შემთხვევით შემოაკვდება და ამით მაქციის წყევლას ააქტიურებს. ამის შემდეგ მას კეროლაინ ფორბსი უყვარდება, თუმცა სიტუაცია იძაბება მას მერე, რაც ტაილერი გაიგებს, რომ მისი ბიძის, მეისონ ლოკვუდის მკვლელობაში სალვატორეების გარდა, კეროლაინიცაა გარეული. ამის შემდეგ ტაილერი ქალაქიდან მიდის, თუმცა მალევე ბრნდება და გადაწყვეტს რომ დარჩეს...
ალარიკ ზალცმანი
thumb|245x245px|მეთ დეივისი, ალარიკ ზალცმანის როლის შემსრულებელი
'''ალარიკ ჯ. რიკ ზალცმანი''' (Alaric J. "Ric" Saltzman) — მისტიკ ფოლსის სკოლის ისტორიის მასწავლებელი და ვამპირებზე მონადირე. მისი ქალაქში ჩამოსვლის თავდაპირველი მიზეზი იყო დეიმონ სალვატორის მოკვლა, რომელსაც ალარიკი თვლიდა მისი ცოლის მკვლელად. როგორც მოგვიანებით ირკვევა, ალარიკის ცოლი, იზაბელი, სულაც არ მომკვდარა, ის დეიმონმა ვამპირად გადააქცია, მისივე სურვილის გამო. ამ ყველაფრის მერე ალარიკი და დეიმონი საუკეთესო მეგობრები ხდებიან. ალარიკი თან ატარებს გილბერტების ბეჭედს, რომელიც მას ზებუნებრივი სიკვდილისგან იცავს. ხვდება ჯენა სომერსს. მეორე სეზონში ჯონ გილბერტი მათ ურთიერთობას ხელს უშლის და ბოლოს ჯენა საერთოდ ტოვებს მას, როდესაც იზაბელი გილბერტების წინა კართან გამოჩნდება. ამის შემდეგ კლაუსი ალარიკის სხეულს ეპატრონება, რათა შიგნიდან გაიცნოს მისტიკ ფოლსის მაცხოვრებლები და მათ დაუახლოვდეს. მალევე კლაუსი უკან ათავისუფლებს ალარიკს და ის ჯენას უბრუნდება, მაგრამ მათი ბედნიერება დიდხანს ვერ გრძელდება, რადგან კლაუსი რიუტალისთვის იყენებს ვამპირად ახლადგადაქცეულ ჯენას და კლავს მას...
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული ტელესერიალები კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები კატეგორია:ვამპირის დღიურების პერსონაჟები
თაჰირლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
თაჰირლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ოთარ I არაგვის ერისთავი
ოთარ (ოთია) I არაგვის ერისთავი (გ. 1666) — ვახტანგ V-ის დისწული. არაგვის ერისთავი 1660-1666 წლებში. ბიძის, ზაალ არაგვის ერისთავის მკვლელი.
ერისთავის წოდებას იღებს და იწყებს ფარულ ინტრიგების გაბმას მეფის წინააღმდეგ. ეშინია რა ქართლის მეფის რისხვისა, იგი მიემგზავრება სპარსეთში, შაჰ-აბას II-სთან და მისგან არაგვის წოდებულობის მტკიცებას იღებს. ამ დროს როდესაც ოთარი საიდუმლო კავშირში იყო კახეთის მეფე ერეკლე I, ნაზარ ალიხანთან, მას ეყო თავხედობა დაეფიცა უფლის ჯვარცმის სამსჭვალის წინაშე ქართლის მეფის ერთგულებაზე და გატეხა ფიცი.
ლიტერატურა
კატეგორია:არაგვის ერისთავები კატეგორია:გარდაცვლილი 1666
თეთრკუდა ფსოვი
თეთრკუდა ფსოვი, ან ჩვეულებრივი ფსოვი (Haliaeetus albicilla) — ფრინველი ქორისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 70–90 სმ, ფრთების შლილი 200–245 სმ, მასა 3075–6920 გრამი. ზრდასრულს აქვს დიდი და ძლიერი ყვითელი ნისკარტი, მოკლე, სოლისებრი, თეთრი ფერის კუდი და ფართო ფრთები. თავი და კისერი მუქი ყავისფერია. ახალგაზრდას აქვს მუქი ნისკარტი და მოყავისფრო-მოშავო დაწინწკლული შეფერილობა, მკერდზე განივი ლაქები, კუდის ზედა მხარეს მარმარილოსებრი ნახატი, გრძივი ფრთის ქვედა მხარეზე იღლიის ბუმბულები ღია ფერისაა; მუქი არშიები არტყია საჭისა და მომქნევ ბუმბულებს. ხმა — ყრუ „კრა-კრა“.
ფართოდაა გავრცელებული ევრაზიაში, ასევე ისლანდიასა და გრენლანდიაზე; ზამთრობს ჩრდილოეთ აფრიკაში. საქართველოში ფსოვი XIX–XX საუკუნეების მიჯნაზე გვხვდებოდა ახალციხეში, აწყურსა და ბორჯომში, მცხეთაში, თბილისის შემოგარენში, თეთრიწყაროს მიდამოებში, მდინარეების — ქვაბლიანის, აჭარისწყლის სათავეებში, მდინარე ხრამის ხეობაში. ამჟამად შეინიშნება შირაქ-ელდარის ველზე, ერწოსა და პალიასტომის ტბების სიახლოვეს და ჯავახეთში. აქ მისი ბუდობა არ ფიქსირდება, თუმცა მთელი წლის განმავლობაში გვხვდება. ბინადრობს მდინარეების, ტბებისა და ზღვების ნაპირებზე, ჭალებში, მეჩხერტყიან ჭაობებში. 1982 წლისთვის საქართველოში 20-მდე ფსოვი ივარაუდებოდა.
იკვებება უმთავრესად თევზით. საკვებად აგრეთვე იყენებს მსხვილი ძუძუმწოვრების ლეშს.
ცხოვრობს მარტო ან წყვილებში. სქესობრივ სიმწიფეს აღწევს ორი წლის ასაკში. ქმნის მუდმივ წყვილებს. ბუდეს იკეთებს მაღალ ხეზე (6–25 მეტრი). ზოგჯერ რამდენიმე ბუდეც აქვს და მორიგეობით იყენებს მათ. დიდი ზომისაა, დიამეტრში 1,5 მეტრს აღწევს, სიმაღლეშე — 1–1,5 მეტრს. მარტ-აპრილში დებს 1–3 თეთრ კვერცხს მოწითურო ლაქებით. ინკუბაცია ერთი თვე გრძელდება. ტყვეობაში ვერ მრავლდება.
სქოლიო
კატეგორია:ფსოვი კატეგორია:საქართველოს წითელ წიგნში შეტანილი ცხოველები კატეგორია:მტაცებელი ფრინველები
როშიეტიჩი-ვეკი
როშიეტიჩი-ვეკი (Roşieticii Vechi) — სოფელი მოლდოვაში, ფლორეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 124 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 799 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფლორეშტის რაიონის სოფლები
მაგრანეთის კვირაცხოვლის ეკლესია
მაგრანეთის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაგრანეთის განაპირას, სამხრეთით, საცხვრეგორაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (7,6 x 4,9 მეტრი), ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვის ირეგულარული წყობით. გარეთა კუთხეების წყობაში რამდენიმე შირიმის ქვაა ჩართული. კედლები შიგნიდან და გარედან ბათქაშითაა გასწორებული, რომელიც ქვებს შორის დარჩენილ არეებს ავსებს და ნაწილობრივ, მათ ზედაპირებსაც ფარავს. დაზიანებულია: ჩამოშლილია გადახურვა, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები და გარეთა კუთხეები. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდეშია. კარი გარედან თაღოვანია, ხოლო შიგნიდან ბრტყლადაა გადახურული. ეკლესიის დარბაზი კვადრატული ფორმისაა, აღმოსავლეთით დასრულებილია საკმაოდ ღრმა აფსიდით, რომელსაც გეგმით ოდნავ ნალისებური ფორმა აქვს. აფსიდის ღერძზე სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ორივე მხარეს თითო, გეგმით ნახევარწრიული თაღოვანი ნიშია. ერთი მომცრო, კვადრატული ფორმის ნიში მოქცეულია სამხრეთ ნიშის ზემოთ, კონქის არეში. აფსიდის სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, რიყის ქვით ნაგები კუბური ფორმის ტრაპეზია მიდგმული. აფსიდს დარბაზისგან გამოყოფს კანკელი (ამჟამად ქვედა ნაწილიღაა შემორჩენილი). აფსიდი გადახურულია კონქით, რომლის თაღს სამცენტრიანი თაღის ფორმა აქვს. მსგავსი ფორმისაა დარბაზის კამარაც. ეკლესიის სამხრეთ და ჩრდილო კედლებში თითო სწორკუთხა სარკმელია. ჩრდილო კედელში მცირე ზომის კვადრატული ნიშია. ეკლესიის ფასადები რიყის ქვის ირეგულარული წყობითაა ნაწყობი. ძეგლს ლავგარდნის ერთი ქვაც კი არ შემორჩა, იგი შირიმის სწორკუთხა ქვებით (აღმოჩნდა ნანგრევებში) ყოფილა შედგენილი. ეკლესიას ადრე შემოვლებული ჰქონია წრიული მოხაზულობის გალავანი (შემორჩენილია ფრაგმენტულად).
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვიოლანტე ბეატრიქს ბავარიელი
ვიოლანტე ბეატრიქს ბავარიელი (Violante Beatrix von Bayern; დ. 23 იანვარი, 1673, მიუნხენი, ბავარია, გერმანია — გ. 30 მაისი, 1731, ფლორენცია, ტოსკანა, იტალია) — ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. ტოსკანის დიდი პრინცესა როგორც ფერდინანდო მედიჩის მეუღლე. ბავარიის კურფიურსტ ფერდინანდ მარიასა და ჰენრიეტა ადელაიდა სავოიელის ქალიშვილი. სიენის გუბერნატორი 1717-1731 წლებში.
ბიოგრაფია
ვიოლანტე ბეატრიქსი დაიბადა 1673 წლის 23 იანვარს ნიმფენბურგის სასახლეში, მიუნხენში. იგი იყო ბავარიის კურფიურსტ ფერდინანდ მარიასა და მისი მეუღლის, პრინცესა ჰენრიეტა ადელაიდა სავოიელის უმცროსი ქალიშვილი. მისი უფროსი და-ძმა იყვნენ საფრანგეთის დოფინი მარია ანა ვიქტორია ბავარიელი და ბავარიის კურფიურსტი მაქსიმილიან II ემანუელი. მარცხნივ|მინი|320x320პქ|ფერდინანდო მედიჩი 1687 წელს. მისი უფროსი დის ერთობ სარფიანი ქორწინების შემდეგ, მშობლებმა მის გათხოვებაზეც დაიწყეს ზრუნვა. 1688 წელს თავად ტოსკანის დიდმა ჰერცოგმა კოზიმო III-მ წამოჭრა წინადადება, რომ იგი მის უფროს ვაჟზე, პრინც ფერდინანდოზე დაექორწინებინათ. ვიტელსბახები ერთობ მოხიბლა სიმდიდრით განთქმულ მედიჩებთან დაახლოვების პერსპექტივამ, რის გამოც მოლაპარაკებები სწრაფად გააჩაღეს. 1688 წლის 21 ნოემბერს მიუნხენში შედგა მათი მარიონეტული, ხოლო 1689 წლის 9 იანვარს ნამდვილი ქორწინება ფლორენციაში, რითაც ვიოლანტე ბეატრიქსი ტოსკანის დიდი პრინცესა გახდა. მას მზითვში 400,000 ტალერი გაატანეს.
მისი და ფერდინანდოს ქორწინება მეტად პრობლემური იყო, რაც პრინცის ჰომოსექსუალური მიდრეკილებებით იყო განპირობებული. 1696 წელს ვენეციაში სტუმრობისას ფერდინანდო სიფილისით დაავადდა და ვიოლანტესაც გადასდო, რის გამოც მათ შვილები არ ჰყოლიათ. ცნობილია, რომ პრინცს იგი არც არასდროს მოსწონდა, რადგან მას ხშირად საჯაროდ უწოდებდა „ზედმეტად მოსაწყენი და ზედმეტად მახინჯი“.
1703 წელს ტოსკანას ვიოლანტე ბეატრიქსის დისწული, ესპანეთის მეფე ფილიპე V ეწვია, რომელმაც ისარგებლა თავისი გავლენით და დეიდას გარკვეული პრივილეგიები მიანიჭა. უკვე 1709 წელს ფლორენციაში დანიის მეფე ფრედერიკ IV ჩავიდა, რომელიც ცნობილი იყო თავისი სიყვარულით სუსტი სქესის წარმომადგენელთა მიმართ. ცნობილია რომ მას ვიოლანტე ძალიან მოეწონა, რის გამოც სამეფო ოჯახის სხვა წევრებს უბრალოდ აიგნორებდა და მხოლოდ მასთან საუბრობდა. ასევე შემონახულია ერთი ინცინდენტი, რომლის დროსაც ფრედერიკმა უარი განაცხადა ოთახის დატოვებაზე, მაშინ, როდესაც ვიოლანტე სამოსს იცვლიდა.
1713 წლის 31 ოქტომბერს სიფილისისაგან გატანჯული ფერდინანდო გარდაიცვალა, უშვილოდ. წესით ტახტი ვიოლანტეს მაზლს, ჯან გასტონეს უნდა დაეკავებინა, თუმცა კოზიმო III ცდილობდა, რომ მემკვიდრედ თავისი საყვარელი ასული, პრინცესა ანა მარია ლუიზა გამოეცხადებინა, რომელიც ამის გამო დაბრუნდა ფლორენციაში. თავიდან მასა და ვიოლანტე ბეატრიქსს ცუდი ურთიერთობა ჩამოუყალიბდათ, მაგრამ მოგვიანებით ძალიან დაახლოვდნენ და ერთად აწყობდნენ ხოლმე ინტელექტუალურ შეხვედრებსა და ბალ-მასკარადებს.
ვიოლანტე ბეატრიქსი გარდაიცვალა 1731 წლის 30 მაისს პიტის სასახლეში, ფლორენციაში, 58 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 23 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1673 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1731 კატეგორია:ვიტელსბახები
ირაკლი შავაძე
ირაკლი შავაძე (დ. 28 თებერვალი, 1996, ბათუმი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), საქართველოს ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (2016, 59 კგ), ჭაბუკებს (2012, 50 კგ) და ახალგაზრდებს (2015, 55 კგ) შორის ევროპის ჩემპიონი და აგრეთვე ახალგაზრდებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (2013, 50 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:ბათუმში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში
კლარუს-დუს-პოსოინსი
კლარუს-დუს-პოსოინსი (Claro dos Poções) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 793 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მონტის-კლარუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 775 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.79 კმ²-ზე. ფართობი 720 424 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
უეს კრეივენი
უესლი ერლ კრეივენი (ინგლ. Wesley Earl Craven; დ. 2 აგვისტო, 1939, კლივლენდი, ოჰაიო, ამერიკის შეერთებული შტატები — 30 აგვისტო, 2015, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია, ამერიკის შეერთებული შტატები) — ამერიკელი რეჟისორი, მსახიობი და რომანისტი. ცნობილია თავისი პიონერული მიდგომებით კინემატოგრაფში, კონკრეტულად კი, „სლაშერის ჟანრის“ გამოგონებით, რომელშიც საშინელებათა ჟანრის კლიშეებთან ერთად კრეივენი იუმორსა და სატირას აერთიანებდა. მისი ცნობილი ფილმებია „ბოლო სახლი მარცხნივ“ (1972), „ბორცვებს თვალები აქვთ“ (1977), „ჭაობის არსება“ (1982), „გველი და ცისარტყელა“ (1988), „ელექტროშოკი“ (1989), „ხალხი კიბის ქვეშ“ (1991), „ვამპირი ბრუკლინში“ (1995), „გულის მუსიკა“ (1999) და „წითელი თვალი“ (2005). კრეივენმა თავისი ბოლო ფილმი 2011 წელს გადაიღო, სახელწოდებით „ყვირილი 4“.
ადრეული ცხოვრება
ასწავლიდა ინგლისურ ენას ვესტმინსტერის კოლეჯში (პენსილვანია). იყო ჰუმანიტარული მეცნიერებების პროფესორი კლარკსონის უნივერსიტეტში (პოსტდემი, ნიუ-იორკი). ამასთანავე, მასწავლებლად მუშაობდა მადრიდ-ვედინგტონის სკოლაში (მადრიდი, ნიუ-იორკი).
კრეივენის სარეჟისორო დებიუტი 1972 წელს შედგა, ფილმით „ბოლო სახლი მარცხნივ“, რომელიც, ძალადობრივის სცენების გამო, დიდ ბრიტანეთში 2002 წლამდე აკრძალული იყო.
1984 წელს გამოვიდა ფილმი „საშინელება თელების ქუჩაზე“, რომლის რეჟისორი და სცენარისტი უეს კრეივენია. ფილმი კომერციულად წარმატებული გამოდგა. მასზე გადაღებულია სიქველები, სერიალები და 2010 წლის რიმეიქი. 1994 წელს კრეივენმა მისი გაგრძელება გადაიღო, სახელწოდებით „ახალი საშინელება“.
კრეივენის 1996 წლის ფილმმა, სახელწოდებით „ყვირილი“, სახელი მალევე გაითქვა. ფილმში მთავარ როლებს დრიუ ბერიმორი, კორტნი კოქსი, ნივ კემპბელი და დევიდ არქეტი ასრულებენ.
კრეივენის გვიანდელ ფილმებში შედის „გულის მუსიკა“ (1999), რომელშიც მერილ სტრიპი თამაშობს; „დაწყევლილი“ (2005), თრილერი „წითელი თვალი“ (2005) და სლაშერის ჟანრის ფილმი „წაიღე ჩემი სული“ (2010).
პირადი ცხოვრება
კრეივენს პირველი ქორწინებიდან ორი შვილი ჰყავს - ჯონათან კრეივენი და ჯესიკა კრეივენი. ჯონათანი მწერალი და რეჟისორია. ჯესიკა მომღერალი და სიმღერების ტექსტების ავტორი იყო ჯგუფში Chapin Sisters. ბონი ბროკერისა და უეს კრეივენის ქორწინება 1970 წელს განქორწინებით დასრულდა.
1982 წელს კრეივენი მსახიობ მიმი კრეივენზე დაქორწინდა. ისინი ორი წლის შემდეგ დაშორდნენ.
2004 წელს კრეივენმა ია ლაბუნკაზე იქორწინა, რომელიც მისი გვიანდელი ფილმების პროდუსერია.
2013 წელს კრეივენმა თავისი საყვარელი ფილმები დაასახელა: „ცოცხალი მკვდრების ღამე“ (1968, რეჟ. ჯორჯ ა. რომერო), „ქალწულთა წყარო“ (1960, რეჟ. ინგმარ ბერგმანი), „ნუ მოკლავ ჯაფარას“ (1962, რეჟ. რობერტ მალიგანი), „ წითელი მდინარე “ (1948, რეჟ. ჰოვარდ ჰოუკსი, არტურ როსონი), „ტეხასური ჟლეტა ხერხით“ (1974, რეჟ. ტობი ჰოპერი)
ფილმოგრაფია
სრულმეტრაჟიანი ფილმები
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი რეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 2 აგვისტო კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2015 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:ინგლისურენოვანი კინორეჟისორები კატეგორია:საშინელებათა ფილმების რეჟისორები კატეგორია:ჯონ ჰოპკინზის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ფსევდონიმიანი მწერლები
კანუკუს მთები
250px|მინიატიურა|კანუკუს მთები კანუკუს მთები — მთების ჯგუფი გაიანაში, ზემო ტაკუტუ-ზემო ესეკიბოს რეგიონში. მთების სახელი ადგილობრივი ვაპიშანას ენაზე „ტყეს“ ნიშნავს. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კანუკუს მთებს ერთმანეთისგან მდინარე რუპუნუნი ჰყოფს.
რეგიონის დაბლობ ტყეებში გავრცელებულია გაიანაში ცნობილ ფრინველთა სახეობების 60%. ასევე, აქ ბინადრობს ძუძუმწოვართა 150 სახეობა, რაც გაიანის ძუძუმწოვრების 80%-ია. ძირითად სახეობებს შორისაა ბრაზილიური წავი, სამხრეთამერიკული არწივი და თევზი არაპაიმა.
კანუკუს მთების ველურ ბუნებას საფრთხეს უქმნის ბოლო წლებში მის სიახლოვეს გაყვანილი საგზაო სისტემა, რომელიც გაიანის სანაპირო ზოლს ქვეყნის შიდა ნაწილთან და ბრაზილიასთან აკავშირებს.
სქოლიო
კატეგორია:გაიანის ქედები
ჰერები
ჰერები — ძველი ქართველური ტომების (ჰერები, სუჯები, ჭილბები, ლბინები) საერთო სახელი. უძველესი დროიდან სახლობდნენ იორ-ალაზნის აუზის ტერიტორიაზე. მათი სახელის მიხედვით ძველი ქართული საისტორიო წყაროები მთელ მათ ქვეყანას ჰერეთად მოიხსენიებენ. ჰერებმა მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს ერთიანი ქართველი ერის ჩამოყალიბებაში.
ზოგიერთი მეცნიერის (გიორგი მელიქიშვილი, დავით მუსხელიშვილი) მოსაზრებით, ჰერები თავდაპირველად (ანტიკურ ხანაში) ალბანურ ტომთა გაერთიანებაში შედიოდნენ.
უკანასკნელი რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში საინგილოში მცხოვრები ქართველები თავის თავს „ინგილოს“ აღარ უწოდებენ და დაიმკვიდრეს სახელწოდება „ჰერი/ჰერელი“, რადგან ეს მხარე XV საუკუნემდე „ჰერეთის“ სახელს ატარებდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჰერეთი კატეგორია:ქართველები კუთხეების მიხედვით
ედუარდ ევერეტი
ედუარდ ევერეტი (Edward Everett; დ. 11 აპრილი, 1794 – გ. 15 იანვარი, 1865) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, განმანათლებელი, დიპლომატი და ორატორი. როგორც პარტია ვიგების წევრი, იყო აშშ-ს წარმომადგენელი, აშშ-ს სენატორი, მასაჩუსეტსის მე-15 გუბერნატორი, დიდი ბრიტანეთის მინისტრი და შეერთებული შტატების სახელმწიფო მდივანი. ის ასევე ასწავლიდა ჰარვარდის უნივერსიტეტში და იყო მისი პრეზიდენტი.
პასტორის ვაჟმა, ევერეტმა განათლება მიიღო ჰარვარდის უნივერსიტეტში, მცირე ხნით მსახურობდა ბოსტონის ბრეტლ სტრიტის ეკლესიაში, სანამ ჰარვარდში მასწავლებლად მუშაობას დაიწყებდა. ორი წლის განმავლობაში სწავლობდა გეტინგენის უნივერსიტეტში, ხოლო შემდეგი ორი წელი ევროპაში მოგზაურობას დაუთმო. პოლიტიკურ საქმიანობამდე, ჰარვარდში რამდენიმე წლის განმავლობაში ასწავლიდა ძველ ბერძნულ ლიტერატურას. ათი წლის განმავლობაში იყო აშშ-ის კონგრესის წევრი, 1815 წელს აირჩიეს მასაჩუსეტსის გუბერნატორად. 1831 წელს ევერეტი აირჩიეს ამერიკის ფილოსოფიური საზოგადოების წევრად.
1839 წლის მასაჩუსეტსის გუბერნატორის არჩევნებში დამარცხების შემდეგ ევერეტი დაინიშნა დიდი ბრიტანეთის მინისტრად, მოგვიანებით კი ჰარვარდის უნივერსიტეტის პრეზიდენტად. 1849 წელს გახდა დიდი ხნის მეგობრის, კოლეგის და აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის, დენიელ ვებსტერის თანაშემწე. ვებსტერის გარდაცვალების შემდეგ ევერეტი რამდენიმე თვის განმავლობაში მსახურობდა სახელმწიფო მდივნის თანამდებობაზე. სიცოცხლის ბოლო წლებში ბევრს მოგზაურობდა. აშშ-ის სამოქალაქო ომამდე, კენჭი იყარა კავშირის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობაზე. მხარი დაუჭირა აბრაამ ლინკოლნს 1864 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში.
სქოლიო
კატეგორია:გეტინგენის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:აშშ-ის სახელმწიფო მდივნები კატეგორია:ჰარვარდის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:მასაჩუსეტსის გუბერნატორები კატეგორია:ხელოვნებისა და მეცნიერების ამერიკული აკადემიის წევრები კატეგორია:ინგლისელი ამერიკელები კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკელი მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკელი დიპლომატები კატეგორია:გარდაცვლილი 1865 კატეგორია:დაბადებული 1794
მაგრანეთის კოშკი
მაგრანეთის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაგრანეთის განაპირას, სამხრეთით, სასაფლაოზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით. გარეთა კუთხეების წყობაში შირიმის სწორკუთხა ქვებია გამოყენებული. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია სართულშუა გადახურვები, მონგრეულია სამხრეთ-დასავლეთ კუთხე, ჩამოშლილია გარეთა კუთხეების წყობის მნიშვნელოვანი ნაწილი და კედლების ზედა ნაწილები. კოშკი გეგმით სწორკუთხაა (7 x 4,4 მეტრი), შემორჩენილია ორსართულნახევრის სიმაღლეზე (სიმაღლე 7 მეტრი). პირველი და მეორე სართულის გადახურვა ხის კოჭებზე ყოფილა დაყრდნობილი. ორივე სართულის ჩრდილო და სამხრეთ კედლებში, ერთმანეთის პირდაპირ, შემორჩენილია ხუთ-ხუთი საძელე ბუდე. პირველი სართულის კედლები ყრუა, მეორე სართულის ჩრდილო კედელში გაჭრილია სწორკუთხა კარი. აღმოსავლეთ კედელში ერთი სათოფურია, მესამე სართულის კედლებიდან მცირე ნაწილიღაა შემორჩენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
გრიგოლ შინჯიკაშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები კატეგორია:გარდაბნის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ზემო კაჭრეთის მთავარანგელოზის ეკლესია
ზემო კაჭრეთის მთავარანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო კაჭრეთის ჩრდილოეთ–აღმოსავლეთით 1,5 კმ–ზე, მთაზე.
ეკლესია საძირკვლამდეა დანგრეული და მისი გეგმა ბოლომდე არ იკითხება (მიახლოებითი ზომები – 11,9x7,5 მ). ნაეკლესიარზე ხეებია ამოსული. ძეგლი ნაგები ყოფილა მსხვილი რიყის ქვითა და დუღაბით. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდი ჰქონია.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ესტიკეს რაიონი
ესტიკეს რაიონი (Distrito de Estique) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის ტარატის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 148 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 318 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 312.85 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტარატის პროვინციის რაიონები
ტიბესტის რეგიონი
ტიბესტის რეგიონი (Tibesti, منطقة تبستي) — ჩადის რეგიონი. შეიქმნა 2008 წლის 19 თებერვალს ჩადის ადმინისტრაციული რეფორმის შედეგად, რის შედეგადაც გაიზარდა რეგიონების რაოდენობა, რეფორმამდე შედიოდა უფრო მსხვილი რეგიონის — ბორკუ-ენედი-ტიბესტის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბარდაი. ფართობი — 130 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 21 970 ადამიანს.
გეოგრაფია
ტიბესტის რეგიონი მთლიანად მდებარეობს საჰარის უდაბნოს ზონაში ჩადის ჩრდილოეთით. რეგიონის რელიეფს განსაზღვრავს ტიბესტის მთიანეთი. კლიმატი მკვეთრად კონტინენტალურია, ჰაერის ტემპერატურა ზაფხულში იწევს 45 °C-მდე.
მოსახლეობა
ტიბესტის რეგიონი დასახლებულია ტუბუს ეთნიკური ჯგუფით, რომლებიც ცხოვრობენ არა მარტო ჩადში, არამედ ნიგერში, ლიბიაში, სუდანში და ეგვიპტეში. მოსახლეობა ძირითადად სუნიტი მუსლიმებია.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ტიბესტის რეგიონი იყოფა 2 დეპარტამენტად: აღმოსავლეთი ტიბესტი (შედგება 4 ქვეპრეფექტურისაგან) და დასავლეთი ტიბესტი (3 ქვეპრეფექტურისაგან).
ეკონომიკა
ტიბესტის რეგიონის ეკონომიკის საფუძველია სოფლის მეურნეობა — მეცხოველეობა (თხების და აქლემების მოშენება), ასევე მიწათმოქმედება (ფინიკის პალმა). მოსახლეობის ნაწილი მომთაბარე ცხოვრებას მისდევს.
სქოლიო
კატეგორია:ჩადის რეგიონები
ოტელო (ვერდის ოპერა)
„ოტელო“ (Otello []) — ჯუზეპე ვერდის ოპერა ოთხ მოქმედებად არიგო ბოიტოს ლიბრეტოთი. დაფუძნებულია შექსპირის იმავე სახელწოდების პიესაზე. იგი ვერდის ბოლოს წინა ოპერა იყო და პირველად ლა სკალაში, 1887 წლის 5 თებერვალს შესრულდა.
1871 წელს, „აიდას“ წარმატების შემდეგ ვერდიმ გადაწყვიტა, აქტიური შემოქმედებითი საქმიანობა შეეწყვიტა. ამის გამო, მის მილანელ გამომცემელს, ჯულიო რიკორდის მომდევნო ათი წელი დასჭირდა, რათა ვერდი ჯერ მუშაობის განახლებაში დაერწმუნებინა, შემდეგ მისივე 1857 წლის ოპერის, „სიმონ ბოკანეგრას“ რევიზიაში (რა დროსაც გააცნო ლიბრეტისტი არიგო ბოიტო), ხოლო ბოლოს შეუდგა მძიმე პროცესს, რათა დაეყოლიებინა კომპოზიტორი, ენახა ბოიტოს დასრულებული ლიბრეტო „ოტელოსთვის“, რაც 1881 წლის ივლის-აგვისტოში მოხერხდა. მიუხედავად ამისა, ვერდის არაფრის პირობა არ მიუცია და ლიბრეტოზე მუშაობის პროცესი ძლიერ გაიწელა. მხოლოდ მისი პირველი ესკიზების შექმნიდან 5 წლის შემდეგ, 1884 წელს დაიწყო მან მუსიკაზე მუშაობა და 1885 წლის ბოლოსთვის მზად ჰქონდა. პრემიერა 1887 წლის 5 თებერვალს, მილანში შედგა და დიდი წარმატება ჰხვდა წილად; პრემიერას მალევე მოჰყვა დადგმები ევროპისა და ამერიკის წამყვან თეატრებში.
ვერდი კარიერის დასრულებას განიზრახავს
1871 წლის დეკემბერში, „აიდას“ პრემიერის შემდეგ, ვერდიმ გადაწყვიტა, რომ საოპერო კომპოზიტორის წარმატებული კარიერა დაესრულებინა, როგორც ეს, თავის დროზე, ჯოაკინო როსინიმ გააკეთა „ვილჰელმ ტელის“ დასრულების შემდგომ. ამ დროისათვის იგი უდავოდ ყველაზე პოპულარული და დიდი ალბათობით, ყველაზე მდიდარი კომპოზიტორი იყო იტალიაში. მიუხედავად ამისა, სამოცს გადაცილებული ვერდისთვის ეს პერიოდი მარტივი არ ყოფილა: როგორც მუსიკათმცოდნე ჯულიან ბადენი წერს, მას „დაღვრემილობა და დეპრესიული ხასიათი დასჩემდა... მისი ამ პერიოდის წერილები სავსეა წუწუნით და უკმაყოფილებით იტალიური თეატრის, იტალიური პოლიტიკის და იტალიური მუსიკის შესახებ, რომელიც, მისი აზრით, გერმანიზმის ტალღის ქვეშ იძირებოდა“.
1870-იან წლებში ვერდის მუსიკის უზომო პოპულარობის გამო მისი გამომცემლის, ჯულიო რიკორდის აზრით, მისი მხრიდან საქმიანობის შეწყვეტა დიდი ნიჭის ფლანგვას და დიდი მოგების დაკარგვას ნიშნავდა. ამის გამო გაჩნდა გარკვეული შეთქმულება, რომ კომპოზიტორი ახალი ოპერის დაწერაზე დაეყოლიებინათ. ვერდისთვის ოპერის დრამატული ასპექტები განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო, ამიტომ სიუჟეტებს ფრთხილად არჩევდა ხოლმე. შესაბამისად, პენსიიდან გამოსვლაზე მის დასათანხმებლად ისეთი ლიბრეტოს შერჩევა იქნებოდა საჭირო, რომელიც მის ყურადღებას განსაკუთრებულად მიიპყრობდა.
„აიდასთვის“ შესაფერისი სიუჟეტის ძებნის დროს რიკორდი წააწყდა ბოიტოს ნაწილობრივ დასრულებულ ლიბრეტოს მისივე ოპერისთვის „ნერონი“. 1870 წლის თებერვალში ვერდის მისწერა კიდეც, რომ ბოიტოს ნებართვით, შეეძლო მასზე მუსიკა დაეწერა. ვერდის ამისთვის ყურადღება არ მიუქცევია, ამიტომ რიკორდიმ 1871 წლის იანვარში წერილთან ერთად ბოიტოს ლიბრეტო გაუგზავნა თავისი მეგობრის, ფრანკო ფაჩოს ოპერისთვის „Amleto“. ეს ოპერა შექსპირის „ჰამლეტის“ ადაპტაციას წარმოადგენდა და პირველად 1865 წელს იყო შესრულებული, ხოლო 1871 წელს – აღდგენილი. ამ მცდელობიდანაც არაფერი გამოვიდა. მისი ნათქვამი „თეატრისა და ხელოვნების გადარჩენა ახლა თქვენს ხელშია“, კომპოზიტორმა არასერიოზულად აღიქვა: „ნუ გეშინიათ, თეატრის კომპოზიტორების ნაკლებობა არასოდეს იქნება“. მიუხედავად ამისა, რიკორდი შეუპოვრად აგრძელებდა მცდელობას.
1870-იანი წლები გადიოდა, ვერდის დათანხმება კი ვერ ხერხდებოდა. რიკორდიმ იცოდა, რომ კომპოზიტორს განსაკუთრებით მოსწონდა სოპრანო ადელინა პატი და მას სთხოვა, იგი ოპერის დაწერაზე დაეთანხმებინა, უარის მიღების შემდეგ კი დახმარების თხოვნით კომპოზიტორის მეუღლეს, ჯუზეპინა სტრეპონის მისწერა, რომელსაც ქმრისთვის ახალი ოპერის იდეა შესაფერის მომენტში უნდა მიეწოდებინა. ორივე მცდელობა მარცხით დასრულდა. წარუმატებელი მცდელობა ჰქონდა კლარა მაფეისაც, რომლის 1878 წლის წერილს ამ თემაზე ვერდიმ შემდეგნაირად უპასუხა: „რა მიზეზით უნდა დავწერო? რას მივაღწევ ამით?“
ამ მცდელობების პარალელურად, 1879 წლის მაისში რიკორდიმ ვერდის „სიმონ ბოკანეგრას“ რევიზიაზე მუშაობაც შესთავაზა. ეს იდეა, რომელიც ჯერ კიდევ ათი წლის წინ იყო შეთავაზებული და უარყოფილი, ვერდიმ ახლაც უკუაგდო და განაცხადა, რომ 1857 წლის ლიბრეტო, რომელიც რიკორდიმ გადახედვის მიზნით გაუგზავნა, მას ხელშეუხებლად დაუბრუნდებოდა.
კომპოზიტორის დასარწმუნებლად შეთავაზებული კიდევ ერთი იდეა იყო ბოიტოსთან ერთად ახალ ოპერაზე მუშაობა, რომელიც შექსპირის „ოტელოს“ დაეფუძნებოდა. ვერდი შექსპირის დიდი თაყვანისმცემელი იყო და მთელი კარიერის განმავლობაში მის პიესებზე ოპერების შექმნა სურდა, თუმცა, ამის ერთადერთი მცდელობა – 1847 წელს შექმნილი „მაკბეტი“ თავდაპირველად წარმატებული იყო, მაგრამ პარიზული პრემიერისთვის შეცვლილი ვერსია, საბოლოოდ, ცუდად მიიღეს. საკმაოდ სწორხაზოვანი სიუჟეტის გამო „ოტელო“ შესაფერის ვარიანტად იქნა მიჩნეული.
1857 წლის „სიმონ ბოკანეგრას“ რევიზიაზე მუშაობის პროცესში ვერდი ბოიტოს, როგორც ლიბრეტისტის შესაძლებლობებში კარგად დარწმუნდა. მუსიკოსი როჯერ პარკერი ვარაუდობს, რომ ვერდის თანხმობა „ბოკანეგრას“ რევიზიაზე ეფუძნებოდა სურვილს, გამოეცადა ბოიტოს შესაძლებლობები, ვიდრე მასთან ერთად მასშტაბურ პროექტზე მუშაობას დათანხმდებოდა. ფრენკ უოკერი თითქმის იმავე მოსაზრებას გამოთქვამს და შენიშნავს, რომ „ბოკანეგრას“ განახლებული ვერსიის ზოგიერთი მომენტი, მათ შორის „საბჭოს დარბაზის დიდებული სცენა და ბოროტმოქმედი პაოლოს იაგოსებური რეჩიტატივები მომავალი ოპერის ხასიათის მომასწავებელია“.
ვერდის „ოტელოს“ იდეას სთავაზობენ
1879 წლის 30 ივნისს ვერდი მილანს ეწვია, სადაც, ლა სკალაში, თავისი რეკვიემის საქველმოქმედო პერფორმანსი იდირიჟორა. პუბლიკისგან უდიდესი აღფრთოვანება ჰხვდა წილად – მისი სასტუმროს ფანჯრებთან ლა სკალას ორკესტრმაც კი დაუკრა. უოკერი ფიქრობს, რომ ეს ყველაფერი რიკორდის და ფაჩოს დადგმული იყო, რათა კომპოზიტორი მილანური პუბლიკის განსაკუთრებულ სიყვარულსა და პატივისცემაში დაერწმუნებინათ.
საბოლოოდ, ვერდის მეგობრის, დირიჟორ ფრანკო ფაჩოს თანამონაწილეობით რიკორდიმ კომპოზიტორს ახალი ოპერის იდეა ფრთხილად შეაპარა. ვერდის მილანურ რეზიდენციაში ვახშმობის დროს რიკორდიმ და ფაჩომ ფრთხილად წაიყვანეს საუბარი შექსპირის „ოტელოსა“ და ლიბრეტისტ არიგო ბოიტოზე, რომელიც, რიკორდის თქმით, ამ პიესის დიდი მოყვარული იყო. რიკორდიმ, მოგვიანებით, ეს ამბავი ჯუზეპე ადამის, პუჩინის სამი ოპერის ლიბრეტოს ავტორს მოუთხრო:
კომპოზიტორის სკეპტიკური განწყობის მიუხედავად, გამოთქვა ვარაუდი, რომ ბოიტო ლიბრეტოზე მუშაობით დაინტერესდებოდა. რამდენიმე დღეში რიკორდიმ ვერდის თხოვნით მიმართა – მას სურდა, რომ სექტემბერში სანტ’აგატაში „მეგობართან ერთად“ მასთან სტუმრად ჩასულიყო. ვერდის რეაქცია გულთბილი არ ყოფილა: „მე არანაირად არ მსურს რაიმეს დაგპირდეთ... საუკეთესო იქნება... თუ ის დასრულებულ პოემას გამომიგზავნის.“
ამასობაში, ავადმყოფობის მიუხედავად, ბოიტომ ლიბრეტოზე მუშაობა დაიწყო და ოქტომბერ/ნოემბერში იმ დროისათვის მომზადებული ნაწილის ასლი კომპოზიტორს გაუგზავნა. რიკორდიმ კვლავ ჯუზეპინას სთხოვა დახმარება და პასუხად მიიღო, რომ ვერდი მილანში ჩამოვიდოდა და ბოიტოს პირადად, ცალკე შეხვდებოდა. 7 ნოემბრის წერილში იგი რიკორდის ატყობინებს: „ჩვენში რომ დარჩეს, რაც ბოიტოს ამ დროისთვის აქვს დაწერილი, ძალიან კარგია და მასაც [ვერდისაც] მოსწონს.“
ამ პერიოდში ოპერას არა „ოტელო“, არამედ „იაგო“ ეწოდებოდა ტრადიციის („თეატრის დაუწერელი კანონის“) გამო, რომ ყოველ ახალ ოპერას რეპერტუარში უკვე არსებული ოპერისგან განსხვავებული სახელი უნდა ჰქონოდა (ამ შემთხვევაში საუბარი იყო როსინის „ოტელოს“ შესახებ).
ლიბრეტოდან პრემიერამდე: 1879–1887
ლიბრეტოს პირველ ესკიზებზე მუშაობის და მისი რევიზიის პროცესი წლები გაგრძელდა, ვერდი კი არაფრის პირობას იძლეოდა. როგორც უოკერი ამბობს, ოპერა დასრულდა „სამი საკმაოდ ხანმოკლე შეოქმედებითი აფეთქების დროს: პირველს, ძალიან ხანმოკლეს, ადგილი ჰქონდა გენუაში 1884 წლის მარტში (ლიბრეტოზე მუშაობის დაწყებიდან მთელი 5 წლის შემდეგ!), მეორე, მთავარი, იქვე, 1884 წლის დეკემბრიდან 1885 წლის აპრილამდე იყო, ხოლო მესამე – სანტ’აგატაში, 1885 წლის სექტემბრის დასაწყისიდან ოქტომბრის დასაწყისამდე“.
1881 წლის აგვისტოს ბოლოსთვის, მე-3 მოქმედების ფინალის ტექსტი, რომელიც კომპოზიტორსა და ლიბრეტისტს შორის საკმაო დავის საგანი გამხდარიყო, ვერდის გაეგზავნა. მილანიდან პასუხად გაგზავნილ წერილში ვერდი საუბრობს თავის მოსაზრებებზე მთლიანი სტრუქტურის, გუნდის როლის და სხვა საკითხების ირგვლივ. უოკერი შენიშნავს, რომ მე-3 მოქმედების თაობაზე შემდგომ წერილებში საუბარი აღარაა და ვარაუდობს, რომ საკითხები აქ გადაწყდა. 1882 და 1883 წლებში თითქმის არაფერი მომხდარა, თუმცა, 1883 წლის ზამთარში ვერდი და ბოიტო გენუაში, ვერდების ზამთრის სახლში შეხვდნენ. რიკორდი ზედიზედ სამი წლის განმავლობაში ვერდის საშობაოდ ნამცხვრებს უგზავნიდა, რომელზეც ზემოდან მავრის შოკოლადის ფიგურა იყო მოთავსებული. შემოქმედებითი ჯგუფი ოპერის შესახებ ინფორმაციას საიდუმლოდ ინახავდა. როგორც ჩანს, რიკორდის ზემოხსენებული ჟესტის გამო, რამდენიმე წლის განმავლობაში ისინი ოპერას „შოკოლადს“ ეძახდნენ. მაგალითად, 1884 წლის წერილში ბოიტო წერდა, რომ „შოკოლადის წარმოება“ კარგად მიდიოდა.
მომდევნო წლის დასაწყისში ვერდიმ კომპოზიცია განაახლა და 1884 წლის 20 მარტს ბოიტომ რიკორდის მისწერა, რომ ვერდის პირველი აქტის შესავალზე მუშაობა დაწყებული ჰქონდა და დიდი შემართებითაც მუშაობდა. შემდეგ კი ადგილი ჰქონდა ინციდენტს, რომელმაც ვერდიც და ბოიტოც შეაწუხა და რომელმაც პროექტი თითქმის შეწყვეტის პირას მიიყვანა. ბოიტო ნეაპოლში, საკუთარი ოპერის – „მეფისტოფელის“ პრემიერის შემდეგ გამართულ ბანკეტს ესწრებოდა. მისი ინტერვიუ ერთ-ერთ ჟურნალისტთან, რომლის დროსაც იგი მაქსიმალურად ცდილობდა, ახალი ოპერის შესახებ ნაკლებად ესაუბრა, მოისმინა სხვა ჟურნალისტმა, რომელმაც შეცდომით დაასკვნა, რომ ბოიტო – თავადაც კომპოზიტორი – „ოტელოს“ ლიბრეტოზე ოპერის დაწერას თავად აპირებდა. როცა ვერდიმ ეს ამბავი გაზეთში წაიკითხა, შეძრწუნებულმა გაუგზავნა წერილი ფაჩოს (ბოიტოსთან პირდაპირ კონფრონტაციას მოერიდა) და სთხოვა, გადაეცა ლიბრეტისტისთვის: „მე მას ხელნაწერს ხელუხლებელს, ყოველვარი გაბრაზებისა და წყენის გარეშე დავუბრუნებ.“
საგაზეთო სტატიის ნახვისთანავე შეშფოთებულმა ბოიტომ ვერდის მისწერა:
ვერდიმ დაუყოვნებლივ მისწერა პასუხი, რომელიც საკმაოდ პირდაპირი იყო. გარდა იმისა, რომ უკმაყოფილებას გამოთქვამდა თავისი ასაკის, ნამსახურეობის წლების და სხვა საკითხების გამო, იგი წერდა: „დასკვნა ისაა, რომ ამ ყველაფერმა „ოტელოს“ სიცივე მოჰფინა და გააშეშა ხელი, რომელსაც უკვე მოხაზული ჰქონდა რამდენიმე ტაქტი!“ ამის სრულიად საწინააღმდეგოდ, ბოიტომ გადაწყვიტა, უბრალოდ მუშაობა გაეგრძელებინა. მან თითქმის დაუყოვნებლივ შესთავაზა ვერდის „ერთგვარი ბოროტი მრწამსი “: „იგი ჩემი სიამოვნებისთვის და პირადი კმაყოფილებისთვის გავაკეთე... რადგან ამის საჭიროებას ვგრძნობდი.“ 3 მაისს ვერდიმ პასუხი დაუბრუნა: „ეს „კრედო“ უმშვენიერესია; მეტად მძლავრი და სრულიად შექსპირული... [...] კარგი იქნებოდა, თუ ცოტა ხნით ამ „ოტელოს“ თავს დავანებებდით... [შემდეგ ბოიტოს სანტ’აგატაში ეპატიჟება] შევძლებთ, მასზე კიდევ ერთხელ ვისაუბროთ და შემდეგ, აუცილებელი სიმშვიდით შევუდგეთ მუშაობას.“ ბოიტო მართლაც ეწვია მას სექტემბერში, სამი დღით.
„თითქოს შეუძლებლად ჟღერს, მაგრამ, ამავე დროს, ჭეშმარიტებაა! მე ვმუშაობ, ვწერ!!... მიზნის, წუხილის, ფიქრის გარეშე იმაზე, თუ რა მოხდება შემდეგ...“ ამას სწერდა ვერდი ბოიტოს და თან სთხოვდა, მეორე მოქმედებაში რამდენიმე ხაზი ჩაემატებინა, რაზეც ლიბრეტისტმა დაუყოვნებლივ უპასუხა: „ბედისწერას ვერავინ გაექცევა, ხოლო შექპირის ეს ტრაგედია თქვენთვისაა განსაზღვრული.“
ვერდის შემოქმედებითი ენერგიის მეორე მოზღვავება 1885 წლის პრილის შუა რიცხვებამდე გაგრძელდა, რასაც ჩვეული საზაფხულო შესვენება მოჰყვა ყოველგვარი მუშაობის გარეშე. იმავე წლის 10 სექტემბრით დათარიღებულ წერილში, რომლითაც მომდევნო კვირას ბოიტოს სანტ’აგატაში ეპატიჟება, ვერდი აღიარებს: „რაც აქ ვარ [აპრილის ბოლოდან] (ვწითლდები, ამას რომ ვამბობ) არაფერი გამიკეთებია!“ ამ პერიოდში შეიქმნა მეოთხე მოქმედება. უოკერი ვარაუდობს, რომ ბოიტოს ვიზიტს და მასთან საუბარს კომპოზიტორზე გავლენა უნდა მოეხდინა, რადგან 5 ოქტომბერს ვერდიმ განაცხადა: „მეოთხე აქტი დავამთავრე და კვლავ ამოვისუნთქე!“