cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ტფილისის უნიკა
სწორედ ტფილისის უნიკით იწყება საქართველოსთან დაკავშირებული საფოსტო მარკების ისტორია. ტფილისის უნიკის მხოლოდ სამი ეგზემპლარია შემორჩენილი, სამივე სუფთა ანუ გამოუყენებელი. ამ მარკებმა რამდენიმე კოლექციონერი გამოიცვალა. უკანასკნელად აუქციონზე გატანილი იყო 2000 წელს, საწყისი ფასით $500 000. შესაბამისად, „ტფილისის უნიკა“ მსოფლიოს ყველა ფილატელისტისათვის ცნობილი მარკაა და მოხსენიებულია ყველა ფილატელისტურ კატალოგში, როგორც მსოფლიოში ყველაზე იშვიათი და ძვირად ღირებული საფოსტო მარკა.
აღწერილობა
thumb|250px|ძველი თბილისის გერბი, 1843
ისტორია
thumb|left|ტფილისის საქალაქო ფოსტა. 1872 წ. 1856 წელს რუსეთის იმპერატორმა ალექსანდრე II-მ ამიერკავკასიაში მეფისნაცვლად დანიშნა თავადი  ალექსანდრე ბარიატინსკი. ბარიატინსკიმ წამოიწყო რამდენიმე პროგრესული რეფორმა, მათ შორის, დააარსა თანამედროვე დროის შესაფერისი ტფილისის საქალაქო ფოსტა. ერთი წლის შემდეგ, ტფილისის საქალაქო ფოსტამ მიმოქცევაში გამოუშვა პირველი საფოსტო მარკა. მარკა გამოიყენებოდა ტფილისისა და კოჯრის საფოსტო გზავნილებისათვის. აღსანიშნავია, რომ გენერალ-გუბერნატორი ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ტფილისში, კოჯორში კი მდებარეობდა მისი საზაფხულო რეზიდენცია. ქალაქის შიგნით საფოსტო გზავნილისათვის საკმარისი იყო 1 მარკა, ხოლო კოჯორში გასაგზავნად (და პირიქით) - 3 მარკა. ამ დროს, კავკასიის ოლქის ფოსტის მმართველი იყო ნ. ს. კახანოვი, რომელსაც მიაწერენ მარკის დაბეჭდვის ინიციატივას.
რადგან პირველი რუსული მარკის გამოცემის თარიღად მიჩნეულია 1857 წლის 10 დეკემბერი, გარკვეული დროის განმავლობაში მიიჩნევდნენ, რომ „ტფილისის მარკა“ გამოშვებული იყო 1857 წლის ნოემბერ-დეკემბერში. ერთი მოსაზრების თანახმად, „ტფილისის უნიკა“ დაიბეჭდა და მიმოქცევაში გამოვიდა 1857 წ. და ხმარებიდან ამოიღეს 1858 წლის 1 მარტს. უფრო გვიანდელი მოსაზრების თანახმად, „ტფილისის უნიკა“ დაიბეჭდა 1857 წლის 20 ივნისს და გამოიყენებოდა 1865-1866 წლებში. რუსული ფოსტის ისტორიის მკვლევარები ზოგჯერ საერთოდ არ ახსენებენ ამ მარკას. ტფილისის მარკის ცირკულაციაში გაშვების თარიღი და ტირაჟი დღემდე უცნობი რჩება. ფაქტია, რომ მარკა დაიბეჭდა მცირე ტირაჟით და მიმოქცევაში იყო მცირე დროის განმავლობაში. .
კლასიფიკაცია
„ტფილისის უნიკა“ საყოველთაოდ აღიარებულ კლასიფიკაციაში არ ჯდება, ამიტომ სხვადასხვა მკვლევარი განსხვავებულ კლასიფიკაციას გვთავაზობს:
უნიკალურობა
პირველ მსოფლიო ომამდე მოძიებული იყო „ტფილისის უნიკას“ სამი ეგზემპლარი. პირველი მათგანი 1913 წელს შეიძინა კოლექციონერმა კ. შმიდტმა, რომელიც პროფესიით არქიტექტორი იყო. 1910-1920 წლებში ტფილისის უნიკის შემორჩენილი სამივე ეგზემპლარი შეიძინა ფილატელისტმა აგაფონ ფაბერჟემ, რომელიც იყო რუსეთიდან 1927 წელს ემიგრირებული ცნობილი იუველირის და კოლექციონერის პეტერ კარლ ფაბერჟეს ვაჟი. ეს მარკები ფაბერჟემ წარმოადგინა 1928 წელს ფილატელისტთა გამოფენაზე ჰელსინგფორსში (ახლანდელი ჰელსინკი, ფინეთი) და 1933 წელს მის მიერვე ორგანიზებულ სენსაციურ გამოფენაზე ქალაქ ვენაში, ავსტრია. სახელი „ტფილისის უნიკა“ შემოთავაზებული იქნა ბაქოელი ფილატელისტის სერგეი კუზოვკინის მიერ 1929 წელს.
1936 წელს „ტფილისის მარკა“ შევიდა ევროპის წამყვანი მარკების კატალოგში. ამის შემდეგ მარკამ მრავალი კოლექცია გამოიარა. მოგვიანებით „ტფილისის უნიკას“ ორი ეგზემპლარი გადავიდა ცნობილი ფილატელისტის ზბიგნევ მიკულსკის კოლექციაში, რომელიც შვეიცარიაში ცხოვრობდა და რუსული მარკების დიდი მცოდნე იყო. 1997 მიკულსკიმ ეს მარკები გამოფინა მსოფლიო გამოფენაზე «მოსკოვი-97». სწორედ აქ იხილა პიველად რუსულმა ფილატელისტურმა საზოგადოებამ ტფილისის მარკები. 2000 წელს ზბიგნევ მიკულსკიმ თავისი კუთვნილი „ტფილისის უნიკას“ ორი ეგზემპლარი აუქციონზე გაიტანა და გაყიდა, საწყის ფასად დასახელდა ნახევარი მილიონი დოლარი. მარკების ახალი მფლობელის სახელი ანონიმური დარჩა. მესამე ეგზემპლიარი დანარჩენ ორთან შედარებით შელახულ მდგომარეობაშია და ინახება ლუქსემბურგში მცხოვრები ცნობილი ფილატელისტი ბერლინჟერის კოლექციაში.
ტფილისის მარკის უნიკალურობა იმითაცაა განპირობებული, რომ არ შემორჩენილა მარკის არც ერთი სხვა ბათილი ან ფრანკირებული ეგზემპლარი.
“ტფილისის უნიკა” მსოფლიოს ორმოც უიშვიათეს და ათ უძვირფასეს საფოსტო მარკათა რიცხვში შედის. მისი ფასი უკვე მილიონ დოლარს მიუახლოვდა. ბოლოს, 2008 წელს მისმა ერთ-ერთმა მფლობელმა ზბიგნევ მიკულსკიმ მარკა აუქციონზე 480 ათას ევროდ (დაახლოებით 700 ათასი დოლარი) გაყიდა. თუმცა აუქციონებზე მის საწყის ფასად უკვე ერთ მილიონ ამერიკულ დოლარს ასახელებენ.
დღემდე “ტფილისის უნიკის” მხოლოდ ოთხი ეგზემპლარი იყო ცნობილი, ამათგან ერთი ე.წ. პარიზული ასლია, რომელიც 1870-1880 წლებში უნდა იყოს დამზადებული. იგი საკმაოდ სქემატური და ორიგინალისგან განსხვავებული გამოსახულებაა.
ახლახან ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ვაშინგტონში, სმითსონის ინსტიტუტის საფოსტო მარკების მუზეუმში, რუსეთის იმპერიის მარკების კოლექციაში “ტფილისის უნიკის” ახალი, გამოუყენებელი, მეხუთე ეგზემპლარი აღმოჩნდა.
“ტფილისის უნიკის” უცნობი ეგზემპლარი დიდ ბრიტანეთში მცხოვრები რუსი ფილატელისტის, გ. კასტლინის კოლექციაში ინახებოდა. მარკა მუზეუმისთვის მის შთამომავლებს 1984 წელს გადაუციათ.
ასლები
thumb|left| ტფილისის უნიკა: პარიზის ასლი და ორიგინალი ნებისმიერი კოლექციონერი ამაყობს უნიკალური და ცნობილი საფოსტო მარკების ფლობით. მფლობელი დარწმუნებული უნდა იყოს მარკის ორიგინალობაში, ამისათვის გაიცემა ე.წ. ორიგინალობის სერტიფიკატი. ამდენად, ყალბი ასლების არსებობის შესახებ ინფორმაცია მნიშვნელოვანია ფილატელისტისათვის.
არსებობს XIX საუკუნეში დამზადებული „ტფილისის უნიკის“ რამდენიმე ასლი. ასლები ძალიან განსხვავდებიან ერთმანეთისაგან და ორიგინალისაგანაც. ერთ-ერთი ცნობილი ასლია ე.წ. პარიზის ასლი, რომელიც თარიღდება 1870-1880 წწ. და საკმაოდ სქემატური გამოსახულებაა. როგორც ჩანს, ტფილისის უნიკის ორიგინალური მარკა ხელმიუწვდომელი იყო პარიზის ასლის ავტორისათვისაც.
ახალი ქართული მარკა
საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ საქართველოს ფოსტამ გამოსცა „ტფილისის უნიკის“ 140-წლის იუბილესადმი მიძღვნილი ქართული საფოსტო მარკა და ბლოკი სახელწოდებით «ტფილისის საქალაქო ფოსტის მარკა» - სკოტი #180-181. მცხეთის პეიზაჟის ფონზე, მარკის გულში ჩასმულია ტფილისის საქალაქო ფოსტის უნიკალური მარკის გამოსახულება. მარკა ფერადია და დაკბილული. წარწერები გაკეთებულია ქართულ და ინგლისურ ენაზე. მხატვარი: პ. ნაცვლიშვილი. ტირაჟი 50 000 ეგზემპლარი (თითოეული მარკა და ბლოკი). მარკის ნომინალია 80 თეთრი, ხოლო ბლოკის – 1.00 ლარი. ბეჭდვა: ოფსეტური.
«თბილისის საქალაქო ფოსტის მარკის» 140 წლის საიუბილეო გამოცემა საქართველოში ცნობილია, როგორც მარკა მარკაში . 1997 წელს საქართველოს ფოსტამ აღნიშნული მარკა წარმოადგინა მსოფლიო ფილატელისტურ გამოფენაზე «მოსკოვი-97» მიკულსკის კოლექციის „ტფილისის უნიკას“ 2 მარკის გვერდით, რამაც განსაკუთრებული ვნებათა ღელვა გამოიწვია ფილატელისტთა შორის.
სქოლიო
კატეგორია:ლეგენდარული მარკები კატეგორია:საქართველოს მარკა (რუსეთის იმერიაში) კატეგორია:მარკა 1857
თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზია
გამგე კომიტეტმა საზოგადოების წესდების საფუძველზე 1879 წელს გახსნა ვაჟთა პირველი ქართული სათავადაზნაურო დაწყებითი სკოლა; 1887/85 სასწავლო წელს სკოლაში გაიხსნა პირველი პროგიმნაზიული კლასები და 1890 წლიდან უკვე პროგიმნაზიად გადაკეთდა. 1896 წელს პროგიმნაზიას დაემატა გიმნაზიური კლასები და 1899/1900 სასწავლო წლიდან სასწავლებელი 8-კლასიანი გიმნაზია გახდა. სწავლება მიმდინარეობდა გიმნაზიის საერთო პროგრამით, რომელსაც ქართული ენის, საქართველოს გეოგრაფიისა და ისტორიის სწავლებაც დაემატა.
1900 წელს თბილისის ქართული გიმნაზიისთვის ახალი შენობის მშენებლობა დაიწყო ვაკეში. მშენებლობის კომისიაში შევიდნენ ნიკო ცხვედაძე (თავმჯდომარე), ექვთიმე თაყაიშვილი, კ. ყავრიშვილი და არქიტექტორი სიმონ კლდიაშვილი. კომისია ითვალისწინებდა ისეთი შენობის აგებას, რომელშიაც შემდგომ ქართული უნივერსიტეტი მოთავსდებოდა. 1902 წელს თბილისის ქართული გიმნაზიაში გაიხსნა სამხატვრო კლასი, 1903 - სამკითხველო დარბაზი. იმართბოდა ქართული და რუსული წარმოდგენები. 1904-1905 სასწავლო წელს გიმნაზიის მოწაფეებმა გამოსცეს კრებული „ღელვა“ (რედაქტორები: გ. ავალიანი, მ. ზანდუკელი, პ. დადვაძე). 1909/1910 სასწავლო წელს კი - ნაბეჭდი ჟურნალები „პირველი ნაბიჯი“, „მოწაფის ნაბიჯი“, „ჩანგი“. ამავე წელს გიმნაზიასთან შეიქმნა მშობელთა წრე (კომიტეტი), რომლის თავმჯდომარე იყო ვ. ბარნოვი. 1918 წლისთვის გიმნაზიის მოსწავლეთა კონტინენტის სოციალური შემადგენლობა ასეთი იყო: 201 თავად-აზნაური, 175 მოქალაქე, 93 მოხელის შვილი, 56 სასულიერო წოდებიდან, 392 გლეხი. თბილისის ქართული გიმნაზიის შენობაში იყო თბილისის ქალთა ქართული გიმნაზიაც, აგრეთვე საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოება, ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების მუზეუმი, ხოლო 1915 -1918 წლებში - სამხედრო ჰოსპიტალი. 1918 წელს თბილისის ქართული გიმნაზიის შენობა გადაეცა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტს; ამ წლიდან 1921-მდე თბილისის ქართული გიმნაზია ვაჟთა VII გიმნაზიის სახელწოდებით დღევანდელი რუსთაველის პროსპექტი № 34 სახლის შენობაში იყო.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის განათლების ცენტრები კატეგორია:გიმნაზიები
გრინლიფი
გრინლიფი (Greenleaf) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, კანიონის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 846 კაცს.
Inquisitor dampieria
Inquisitor dampieria — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
იტამარატი
იტამარატი (Itamarati) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს.
2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 983 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 25 275.890 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.32 კმ²-ზე.
ქეთევან მახარაშვილი
ქეთევან მახარაშვილი (დ. 2 იანვარი, 1973, თბილისი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.
1994 წელს დაამთავრა ემორის უნივერსიტეტის (ატლანტა, აშშ) პოლიტოლოგიის ფაკულტეტი, ხოლო 1998 წელს — ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ქეთევან
Duke (ალბომი)
Duke — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის მეათე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1980 წელს.
ჩაწერა
Duke გამოვიდა იმ პერიოდში, როდესაც ტონი ბენქსი და მაიკ რეზერფორდი უკვე მუშაობდნენ საკუთარ სოლო ალბომებზე. ფილ კოლინზი ცხოვრობდა ვანკუვერში და ისვენებდა ცოლისგან, რომელსაც იმ პერიოდში დაშორდა. იგი აგრეთვე მუშაობდა სოლო მასალაზე, მაგრამ ამ მასალის მცირე ნაწილი, სიმღერები „Misunderstanding“ და „Please Don't Ask“ გამოიყენა Duke-ში.
ალბომის გამოცემის შემდეგ სიმღერა „Turn It On Again“ იქცა ჯგუფის მეორე ბრიტანულ ჰიტად, რომელიც ათეულში მოხვდა. „Misunderstanding“ ამ პერიოდში აქტიურად იყიდებოდა აშშ-ში და მოხვდა სიმღერების საუკეთესო 20-ეულში.
ალბომის გარეკანზე, თითოეულ სიმღერასთან გამოყენებულია ლაიონელ კეჰლინის ილუსტრაციები.
მიმოხილვა
Duke-ს, როგორც წესი, თვლიან გარდამტეხ პერიოდად ჯენესისის შემოქმედებაში, რადგანაც სამეული შორდებოდა პროგრესული როკის გავლენას და გადადიოდა სინთეზატორებსა და ელექტრონულ პერკუსიაზე ორიენტირებულ სიმღერებზე. Duke-ში ასევე შეტანილია იმ დროისთვის სამივე წევრის მიერ დაწერილი სოლო-კომპოზიციები.
ალბომში მეორდება რამდენიმე მუსიკალური თემა. მთლიანად ეს დისკი შეიძლება ჩაითვალოს კონცეფტუალურ ნამუშევრად, მით უმეტეს, რომ ზოგიერთი სიმღერა ერთმანეთზე მიბმულია. ისევე, როგორც ბევრი მუსიკალური ციკლი, ეს ალბომიც იხსნება და იხურება ერთი მუსიკალური თემით. მეორე მხრივ, მუსიკას მრავალფეროვან ჟღერადობას ანიჭებს კოლინზის მიერ ელექტრონული ინსტრუმენტებით დაინტერესება. ბენქსი ამ დროისთვის აქტიურად იყენებს ელექტრონულ სინთეზატორს Yamaha CP-80, რეზერფორდი კი აღარ იყენებს გიტარის გამრუდებულ ჟღერადობას.
კოლინზის ვოკალური შესრულების მანერა ამ მომენტისთვის რადიკალურად შეცვლილია. ამასთან, იგი უკვე ჩამოყალიბებულია, როგორც ვოკალისტი და პოპულარობის ტალღაზე ზუსტად ერთი წლის შემდეგ ჩაწერს საკუთარ სტუდიურ ალბომს Face Value. მისი ვოკალი Duke-ზე უფრო ხმაურიანია, ვიდრე წინა ალბომებზე, სიმღერა „Turn It On Again“ კი ამისი მაგალითია.
ამ ალბომში, ისე როგორც არც ერთ სხვა დისკში, წარმოდგენილია სოლო-კომპოზიციების მთელი ნაკადი. კოლინზის ავტორობას ეკუთვნის „Misunderstanding“ და „Please Don't Ask“. ბენქსმა ალბომს შესწირა ორკესტრირებული, ლირიკული სიბნელითა და კომპოზიციური კომპლექსურობით სავსე „Heathaze“, და „Cul de Sac“, ხოლო რეზერფორდმა - „Man of Our Times“ და „Alone Tonight“. მიუხედავად ამისა, „Duchess“ და „Behind the Lines“ ჯგუფის წევრების კოლექტიური მუშაობის სიმბოლოა.
ალბომზე შეიმჩნევა სიმღერების ციკლი, რომელიც არ მიჰყვება ალბომის სიუჟეტს - მასში შეიძლება ჩაითვალოს „Behind the Lines“, „Duchess“, „Guide Vocal“, „Turn It On Again“, „Duke's Travels“ და „Duke's End“. თავდაპირველად ეს კომპოზიციები უნდა შესულიყო ალბომის ერთ მხარეზე, მაგრამ გარკვეული მიზეზების გამო, იდეა აღარ გამოიყენეს.
საკონცერტო ტურნეზე სრულდებოდა ალბომის თითქმის ყველა სიმღერა, ხოლო შემდგომ ტურნეებზე ჯგუფი მათ ასრულებდა სიმღერების კრებულების სახით.
სიმღერების სია
„Open Door“ შეტანილია სინგლში „Duchess“. „Evidence of Autumn“ შეტანილია სინგლში „Misunderstanding“.
ტურნე
ალბომის შემდგომი ტურნეს მსვლელობისას სრულდებოდა შემდეგი სიმღერები:
სქოლიო
კატეგორია:ჯენესისის ალბომები კატეგორია:1980 წლის ალბომები კატეგორია:Charisma Records-ის ალბომები
სრულიად რუსეთის საბჭოების II ყრილობა
მუშათა და ჯარისკაცთა დეპუტატების საბჭოების სრულიად რუსეთის II ყრილობა (II Всероссийский съезд Советов рабочих и солдатских депутатов) — სრულიად რუსეთის საბჭოების რიგით მეორე ყრილობა, მიმდინარეობდა 1917 წლის 7 ნოემბერი - 9 ნოემბერი პეტროგრადში, სმოლნიში. ესწრებოდა 649 დელეგატი, მათ შორის 390 ბოლშევიკი, 160 ესერი, 72 მენშევიკი, 14 გაერთიანებული ინტერნაციონალისტი, 6 მენშევიკ-ინტერნაციონალისტი და 6 უკრაინელი სოციალისტი.
ისტორია
სრულიად რუსეთის სბაჭოების მეორე ყრილობის 1917 წლის სექტემბერში ჩატარების წინააღმდეგი იყო ესერულ-მენშევიკური ცაკის ხელმძღვანელობა, რომლის ზეწილის შედეგადაც ცაკი იძულებული შეიქმნა 6 ოქტომბერი-ს მიეღო გადაწყვეტილება, რათა ყრილობა 2 ნოემბერი-ს გახსნილიყო. რიგი მიზეზების გამო ყრილობა 25 ოქტომბრისთვის გადაიდო. ყრილობის პრეზიდიუმში აირჩიეს14 ბოლშევიკ-დელეგატი ვ. ი. ლენინის მეთაურობით, მაგრამ ლენინი პირველ სხდომას არ დასწრებია, რადგანაც სმოლნიში აჯანყებას ხელმძღვანელობდა.
ყრილობის პირველი სხდომა გაიხსნა საღამოს 10:40 საათზე, რომელზეც მენშევიკებმა, მემარჯვენე ესერებმა და ბუნდელებმა განაცხადეს, რომ ბოლშევიკების მიერ ხელისუფლების ხელში აღება შეთქმულებად მიაჩნდათ და დატოვეს ყრილობა. სხდომაზე მიიღეს ვ. ლენინის დაწერილი მოწოდება — „მუშებს, ჯარისკაცებსა და გლეხებს“, რომელიც წაიკითხა ა. ლუნაჩარსკიმ. მეორე სხდომაზე ვ. ლენინი ორჯერ გამოვიდა, მისი პირველი სხდომა ეხებოდა ზავის საკითხს. ლენინმა მოუწოდა მეომარ ხალხებს და მათ მთავრობებს დაეწყოთ მოლაპარაკება საყოველთაო, სამართლიანი, დემოკრატიული ზავის დადებაზე. მისი მეორე მოხსენების გამო ყრილობამ მიიღო დეკრეტი ზავის შესახებ და დეკრეტი მიწის შესახებ. ყრილობამ მიიღო გადაწყვეტილებანი ფრონტზე სიკვდილით დასჯის გაუქმების, ადგილებზე მთელი ძალაუფლების საბჭოებისადმი გადაცემისა და სხვა.
ყრილობამ აირჩია სრუილიად რუსეთის I მოწვევის ცაკი 101 კაცის შემადგენლობით და სახალხო კომისართა საბჭო ვ. ლენინის მეთაურობით.
ლიტერატურა
*02
ლიუკმაიორი
ლიუკმაიორი (Llucmayor, Llucmajor) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბალეარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების მიჯორნის კომარკაში, მდებარეობს კუნძულ მალიორკაზე. ფართობი — 327,33 კმ². მოსახლეობა — 36914 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ბალეარის კუნძულების მუნიციპალიტეტები
სამოქალაქო თავდაცვა
სამოქალაქო თავდაცვა, მშვიდობიანობისა და ომის დროს მტრის შესაძლო თავდასხმისაგან მოსახლეობის დაცვისა და სახალხო მეურნეობის შეუფერხებელი მუშაობის უზრუნველსაყოფად დასახულ თავდაცვის ღონისძიებათა სისტემა. მოსახლეობისა და სახალხო მეურნეობის დაცვის ღონისძიებები ხორციელდება ჯერ კიდევ პირველი მსოფლიო ომის დროს 1914—1918 წლებში. ბირთვული იარაღისა და რაკეტების გაჩენა — განვითარების შედეგად 1950-60-იან წლებში სამოქალაქო თავდაცვა შეიქმნა თითქმის ყველა უდიდეს სახელმწიფოში.
სამოქალაქო თავდაცვას საერთო ხელმძღვანელობას უწევდნენ მთავრობები, ხოლო ადგილებზე — ხელისუფლების ადგილობრივი ორგანოები. სამოქალაქო თავდაცვას უშუალოდ ხელმძღვანელობისათვის შექმნილია მართვის სპეციალური ორგანოები და ხდება საჭირო ძალების და საშუაელებათა მომზდება. თანამედროვე პირობებში სამოქალაქო თავდაცვა გულისხმობს მოსახლეობის ევაკუაციას იმ ქალაქებიდან, რომლებზედაც მოსალოდნელია მასობრივი მოსპობის იარაღით თავდასხმა. ევაკუციისათვის წინასწარაა შერჩეული რაიონები და აგებულია თავშესაფრები. დიდი მნიშვნელობა ენიჭება მოსახლეობის უზრუნველყოფას დაცვის ინდივიდუალური საშუალებებით (აირწინაღები, რესპირატორები, სამედიცინო პრეპარატები), რაც შესაძლებელს ხდის შეამციროს რადიოაქტიური თუ სხვა სახის მოწამვლის საშიშროება.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამოქალაქო თავდაცვა
دفاع مدني Protecció Civil Civilforsvar Zivilschutz Civil defense Protección Civil fa:دفاع غیر نظامی Väestönsuojelu Sécurité civile הגנה אזרחית Polgári védelem Difesa civile 民間防衛 Protection civile Civilinė sauga Bescherming Bevolking Sivilforsvaret Sivilforsvaret Obrona Cywilna Defesa civil Civilná ochrana Цивилна заштита Civilt försvar Мудофиаи гражданӣ Цивільна оборона 民事防护
ნიკარაგუა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტოპონიმი ნიკარაგუა შეიძლება აღნიშნავდეს:
თბილისის ქვაბული
ქალაქის აღმოსავლეთით, მდინარე მტკვრის პარალელურად, გაჭიმულია მტკვრის ძველი ხეობა, სადაც ადრე მცირე მლაშე ტბები იყო, ახლა კი, სამგორის სარწყავი სისტემის აგების შემდეგ, თბილისის ზღვაა. თბილისის ქვაბულში მტკვრის მარჯვნიდან ერთვის მდინარეები დიღმისწყალი, ვერე და წავკისისწყალი, მარცხნიდან — გლდანისხევი. ტბებიდან აღსანიშნავია ლისისა და კუს ტბები. თბილისის ქვაბული ოდესღაც ტყით იყო შემოსილი, რომელიც ამჟამად შემორჩენილია მხოლოდ მთის კალთების მაღალ, ძნელადმისადგომ ნაწილებში, ქვაბულის ფსკერი კულტურული მცენარეულობას უჭირავს, გავრცელებულია აგრეთვე ჯაგეკლიანი სტეპი. აქა-იქ ტუგაის ტყეებია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის გეოგრაფია კატეგორია:საქართველოს ქვაბულები
ხიმენესი (დასავლეთი მისამისი)
სქოლიო
კატეგორია:დასავლეთ მისამისის მუნიციპალიტეტები
საიტი
მინი|მარჯვნივ|NASA-ს საიტი
საიტი — ვებგვერდების, სურათების, ვიდეოების და ა. შ. ერთობლიობა, რომელიც ატვირთული არის ერთ ან რამდენიმე სერვერზე და რომელიც, ჩვეულებრივ, ხელმისაწვდომია ინტერნეტით, ტელეფონით. HTTP/HTTPS პროტოკოლის საშუალებით.
ისტორია
მსოფლიოში პირველი საიტი შეიქმნა 1991 წლის 6 აგვისტოს, მისი მისამართია http://info.cern.ch/, შემქმნელი ტიმ ბერნერს-ლი. მასში განთავსებული იყო ინფორმაცია ახალი ტექნოლოგიის შესახებ World Wide Web (WWW) (მსოფლიოს ფართო ქსელი). ინფორმაციის გადაცემა დაფუძნებული იყო HTTP პროტოკოლზე, ხოლო საიტი შექმნილი იყო ჰიპერტექსტის ნიშნულების HTML ენაზე. საიტზე ასევე განხილული იყო ვებ სერვერის და ვებ ბრაუზერის მუშაობის პრინციპები. საიტი ასევე გახდა მსოფლიოში პირველი ინტერნეტ კატალოგი, რადგან მოგვიანებით ბერნერს ლიმ მასზე განათავსა სხვა საიტის მისამართები.
ყველაფერი რაც საჭირო იყო პირველი საიტის ასამუშავებლად ბერნერს ლიმ გაცილებით ადრე 1990 წელს შექმნა. ამ დროს შეიქმნა პირველი ვებბრაუზერი და პირველი სერვერი, რომელიც დაფუძნებული იყო NeXTcube-ის ბაზაზე.
მიმოხილვა
ფუნქციისა და დანიშნულების მიხედვით საიტი შეიძლება იყოს:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ინტერნეტი
ევროპის თასების მფლობელთა თასი 1963-1964
ევროპის თასების მფლობელთა თასი 1963-1964 — ევროპის ქვეყნების თასების მფლობელთა თასის მეოთხე გათამაშება. გამარჯვებული გახდა ლისაბონის „სპორტინგი“, რომელმაც ფინალში ბუდაპეშტის „მტკ“ დაამარცხა, ანგარიშით 1–0.
სქოლიო
1963-64 კატეგორია:1963 წელი ფეხბურთში კატეგორია:1964 წელი ფეხბურთში
პელაგონიის ბრძოლა
პელაგონიის ბრძოლა ან კასტორიის ბრძოლა 一 დაპირისპირება ნიკეის სამეფოსა და ანტინიკეურ ალიანსს შორის, რომელიც გაიმართა 1259 წლის ზაფხულის დასაწყისში ან შემოდგომაზე. ანტინიკეური ალიანსი, თავის მხრივ, აერთიანებდა ისეთ სახელმწიფოებს, როგორებიცაა: ეპირის დესპოტატი, სიცილიის სამეფო და აქაიის სამთავრო. ხშირად ეს ომი მიიჩნევა გადამწყვეტ მოვლენად აღმოსავლეთ ხმელთაშუა ზღვის ისტორიაში, რომელმაც განაპირობა კონსტანტინოპოლის დაპყრობა და ლათინთა იმპერიის საბოლოო დასასრული 1261 წელს.
ნიკეის მზარდმა ძალაუფლებამ ბალკანეთის სამხრეთში და მისი მმართველის, მიხეილ VIII პალეოლოგოსის ამბიციებმა, აღედგინა კვლავ ძველი კონსტანტინოპოლის დიდება, განაპირობა ბალკანელ ბერძენთა გაღიზიანება და სწრაფი მზადება ანტინიკეური კოალიციის შესაქმნელად, რომელსაც სათავეში მიქაელ II კომნენოს დუკა და იმ დროის ლათინთა სამეფოს სხვა მმართველები ედგნენ სათავეში, მათ შორის აქაიის პრინცი, უილიამ ვილარდუინი და მანფრედ სიცილიელი. ბრძოლის დეტალები, აგრეთვე მისი ზუსტი თარიღი და ადგილი დავის საგანს წარმოადგენს, რადგან პირველადი წყაროები ურთიერთგამომრიცხავ ინფორმაციას იძლევიან. თანამედროვე ისტორიკოსთა უდიდესი ნაწილი ფიქრობს, რომ შეტაკება ივლისში ან სექტემბერში უნდა მომხდარიყო, პელაგონიის დაბლობზე ან, სხვა ვერსიით, კასტორიის მახლობლად. არსებობს ვერსია, რომ პალეოლოგოსის აგენტურამ დიდი როლი ითამაშა ისედაც ცუდი ურთიერთობის მქონე, აწ უკვე „მოკავშირე“ ლათინთა და ეპირიელთა დაშლაში, რამაც, საბოლოოდ, ნიკეელთა გადამწყვეტი გამარჯვება განაპირობა 一 ბრძოლის ველი ლათინებმა მიატოვეს, ეპირიელთა ჯარები მარტო დარჩნენ, ხოლო მიქაელ კომნენოსის მოღალატე ვაჟი, იოანე დუკა, ნიკეელთა მხარეს გადავიდა. საგრძნობი რიცხობრივი უპირატესობის მოპოვების შემდეგ ნიკეელებმა დაარბიეს ლათინთა არმია და გაანადგურეს იგი, ხოლო მრავალი დიდებული, მათ შორის ვილეარდუინი, ტყვედ აიყვანეს.
ამ ბრძოლამ, ფაქტობრივად, გადაწყვიტა 1261 წელს კონსტანტინოპოლის ბედი და ხელი შეუწყო ახალი ბიზანტიის იმპერიის აღდგენას რამდენიმესაუკუნოვანი ინტერვალის შემდეგ. სწორედ ამ დაპირისპირების წყალობით ნიკეელებმა მცირე დროით ალყაში მოაქციეს ეპიროსისა და თესალიისტერიტორიები, თუმცა მიქაელ კომნენოსმა, საკუთარ ვაჟებთან ერთად, სწრაფად შეძლო მათი უკან დაბრუნება. 1262 წელს უილიამ ვილარდუენი ნიკეელებმა გაათავისუფლეს იმის სანაცვლოდ, რომ ეს უკანასკნელნი მორეას ნახევარკუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთში არსებულ სამ ციხეს მიიღებდნენ საჩუქრად. ეს ტერიტორია, მომდევნო რამდენიმე საუკუნის განმავლობაში, სწრაფად ვითარდებოდა, რამაც იგი ბიზანტიის იმპერიის ერთ-ერთ მთავარ დასაყრდენად აქცია.
ფონი
1204 წელს, ბიზანტიის იმპერიის მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის შედეგად დაცემის შემდეგ, მისი იმპერიული მემკვიდრეობის ორ მთავარ კანდიდატს მცირე აზიაში მდებარე ნიკეის იმპერია და ბალკანეთში მდებარე ეპირის დესპოტატი წარმოადგენდნენ. ამან გამოიწვია ერთგვარი მეტოქეობა ღნიშნულ ორ სახელმწიფოს შორის იმის შესახებ, თუ ვინ შეძლებდა კონსტანტინოპოლის ხელში ჩაგდებას. ნიკეის სამეფომ სრული უპირატესობა იოანე III-ის მიერ მაკედონიის ანექსიის შემდეგ მოიპოვა. ვატაცეს მაკედონიაში ჩატარებული სამხედრო კამპანიის შემდეგ პელაგონიის რეგიონი იქცა სასაზღვრო ზონად ნიკეის სამეფოსა და ეპირის დესპოტატს შორის.
1254 წელს, იოანე III ვატაცეს გარდაცვალების შემდეგ, ეპირის მმარტველმა, მიქაელ II კომნენოსმა (1230-1268), ალბანეთში ანტინიკეური აჯანყება დააფინანსა და ნიკეის სამფლობელოში შეჭრა განიზრახა, დაიპყრო პრილეპის ციხე, აგრეთვე შეიპყრო ადგილობრივი ნიკეის გუბერნატორი, გიორგი აკროპოლიტი. მიქაელ II-ის თესალონიკამდე ჩაღწევა ვერ მოხერხდა, სამაგიეროდ, მთლიანი ალბანეთი ხელთ მან სიცილიის სამეფოს დახმარებით იგდო, რომლის ჯარსაც სათავეში მანფრედ სიცილიელი ედგა, აგრეთვე მიაღწია კორფუმდეც. როგორც ადრეულ იტალო-ნორმანთა დინასტიის წარმომადგენელს, მანფრედსაც ჰქონდა საკუთარი ინტერესები ბალკანეთის მიდამოებში, მათ შორის კონსტანტინოპოლის ხელში ჩაგდებაც სურდა. ცნობილია, რომ მისი ნახევარდა, კონსტანცა, რომელიც იყო ვატაცეს ქვრივი, საკუთარ რეზიდენციას ფლობდა ნიკეის სამეფოში, ეს კი, თავის მხრივ, ნიკეის სამეფოს ხელში ჩაგდების საკითხს საკმაოდ ართულებდა. თავის მხრივ, მანფრედს ცოლად შერთული ჰყავდა ელენა, მიქაელ კომნენოსის ქალიშვილი, სწორედ ეს მოვლენა აღმოჩნდა საკვანძო ამ ორი სამეფოს გაერთიანებაში და სწორედ იგი იქცა მიზეზად იმისა, რომ მიქაელმა მანფრედს ალბანეთი და კორფუ უბოძა, როგორც ქალიშვილის „მზითევი“. შედეგად, მიქაელმა ახლა უფრო ფართო ანტინიკეური ალიანსის ჩამოყალიბება შეძლო, რადგან მისი მეორე ქალიშვილი, ანა, აქაიის პრინცზე, უილიამ ვილარდუენზე იყო დაქორწინებული, რომელიც, თავის მხრივ, ათენის საჰერცოგოსა და ნეგროპონტეს ტრიარქებს მეთაურობდა. მიქაელმა ასევე დაათბო საკუთარი ურთიერთობა სერბეთის სამეფოსთან და მისი მმართველის, სტეფანე I უროშის მხარდაჭერაც მოიპოვა. ამავდროულად, ნიკეელები ბულგარელებთან ცდილობდნენ საერთო ენის გამონახვას და ვატაცემ საკუთარი ვაჟი, თეოდორე II ლასკარისი ბულგარეთის მეორე იმპერიის მეფის, კონსტანტინე ტიხის ქალიშვილზე, ირინაზე დააქორწინა. მალევე, სანამ ის ეპირის წინააღმდეგ კამპანიას წარმართავდა, გარდაიცვალა და, კანონის თანახმად, ტახტი მის უფროს შვილს, იოანე IV-ს ერგო, თუმცა გარკვეული დროის შემდეგ ძალაუფლება ხელში ამბიციურმა არისტოკრატმა, მიხეილ VIII პალეოლოგოსმა იგდო, ჯერ როგორც რეგენტმა, შემდეგ კი როგორც ბიზანტიის პალეოლოგოსთა დინასტიის პირველ იმპერატორმა.
ნიკეის ლაშქრობა ეპიროსელთა წინააღმდეგ
მინი|289x289პქ|[[მიხეილ VIII (ბიზანტია)|მიხეილ VIII პალეოლოგოსის მინიატურული პორტრეტი ]] მიქაელ პალეოლოგოსმა იმდენად ძლიერი საყრდენი შეიქმნა და იმდენად დიდი ძალაუფლება მოიპოვა, რომ ინგლისელი ბიზანტიკოსის, დონალდ ნიკოლის თქმით, „საფრთხეს უქმნიდა არა მხოლოდ თესალონიკს, არამედ თვით კონსტანტინოპოლის შიდა მფლობელობასაც კი“. მან შეყოვნებას მოქმედება არჩია და უკვე 1258 წლის შემოდგომაზე მისი არმია დასავლეთში, ევროპისკენ დაიძრა, რომელსაც სათავეში მისი ძმა, იოანე პალეოლოგოსი ჩაუყენა, ეს უკანასკნელი დიდ სამხედრო გამოცდილებას ფლობდა და მოპოვებული ჰქონდა ისეთი წოდება, როგორებიცაა სებასტოკრატორი. მალე იგი მეგა დომესტიკოსს, ალექსი სტრატეგოპულოსის ჯარებს შეუერთდა, როცა მაკედონიაში იზამთრებდა. პარალელურად, პალეოლოგოსი სამ მთავარ ურთიერთმოკავშირესთან, დიპლომატიური ხელშეკრულებების შედგენის თაობაზე, ელჩებს გზავნიდა, იმ იმედით, რომ მათ დიპლომატიური გზით ჩამოიშერობდა გვერდიდან, თუმცა ეს მცდელობა წარუმატებელი აღმოჩნდა.
1259 წლის გაზაფხულზე ნიკეის ჯარები შეტევაზე გადავიდნენ და სწრაფად მიიწევდნენ დასავლეთისკენ, ვია ეგნატიას გასწვრივ. მიქაელ კომნენოსი, რომელიც კასტორიაში იყო დაბანაკებული, იძულებული გახდა უკან დაეხია უკვე მას შემდეგ, რაც პალეოლოგოსის არმიამ ყოფილი ვოდენა (დღევანდელი ქალაქი ედესა) გაიარა. მალე ის ვლორას მახლობლად დაბანაკებულ საკუთარი მოკავშირის, მანფრედ სიცილიელის ჯარს შეუერთდა. 1259 წლის 2 ივნისს, აწ უკვე უკან დახეულმა მიქაელის არმიამ საკუთარი ქალიშვილისა და მანფრედის ქორწილი გადაიხადა. მათი უკან დახევის დროს, რომელიც თითქმის მთელ ღამეს გაგრძელდა, არმიამ სახიფათო უღელტეხილის გავლისას მრავალი ჯარისკაცი დაკარგა, ხოლო ნიკეელებმა ოჰრიდისა და დევოლისის ხელში ჩაგდება მოახერხეს.
ძალები
ეპირის მმართველს, რომელმაც საკუთარი ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი დაკარგა, მალე გამოუჩნდა მოკავშირე სიცილიის სამეფოს სახით. მანფრედი, რომელიც იტალიაში გველფების წინააღმდეგ წარმართულ კონფლიქტში იყო ჩართული, პირადად არ ჩართულა, ეს კი ხშირად შეცდომით არის მოხსენიებული სხვადასხვა შუა საუკუნეების მატიანეთა ნარკვევებში, მათ შორის ნიკიფორე გრიგორასა და მატეო სპინელის ჩანაწერებში. სანაცვლოდ, მანფრედმა გაგზავნა 400 რჩეული გერმანელი რაინდი, რომლებიც, სავარაუდოდ, ავლონასთან დაბანაკდნენ და, მოგვიანებით, მიქაელის ჯარს შეუერთდნენ. მორეას ქრონიკის ბერძნულ და ფრანგულ ვარიაციებში მოხსენიებულია ჯარები აქაიიდან, ათენის საჰერცოგოდან, ნეგროპონტეს ტრიარქიიდან და არქიპელაგის საჰერცოგოდან უილიამის მეთაურობით. ექსპედიციაში მონაწილეობა მიიღო აგრეთვე ფრანკთა საბერძნეთის ბევრმა წარჩინებულმა დიდებულმაც. მორეას ქრონიკის მიხედვით, ანტინიკეური არმია შეიცავდა 8000 მძიმე და 12000 მსუბუქად შეიარაღებული ჯარისკაცისგან შემდგარ არმიას, რომელსაც თავში უილიამი ედგა, აგრეთვე ამავე არმიაში ერთიანდებოდა ორი ჰერცოგი, გრაფი და ბარონი. რაც შეეხება ეპირიელთა არმიას, იგი შეიცავდა 8000 მძიმე და 18000 მსუბუქად შეიარაღებული მეომრისგან შემდგარ ჯარს. მიუხედავად ქრონიკებში მითითებული ძალისა, თანამედროვე ისტორიკოსთა დიდი ნაწილი მიჩნევს, რომ ქრონიკაში მითითებული ციფრები გაზვიადებულია.
რაც შეეხება ნიკეელთა არმიას, იგი შეიცავდა არა მხოლოდ ბერძნული, მაკედონიური და თრაკიელთა კონტიგენტისგან შემდგარ ძალას, არამედ მასში ერთიანდებოდა მრავალი დაქირავებული ჯარისკაცი სხვა ნაციებიდან. მორეას ქრონიკის მიხედვით, ნიკეელთა რაზმებში ერთიანდებოდნენ 300 გერმანელი რაინდი, 1500 უნგრელ რჩეულ მშვილდოსანს, 600 სერბ მხედარს და კიდევ ბულგარელებისგან შემდგარ ქვედანაყოფს. გარდა ამისა, არმიაში შედიოდნენ თურქთა და კუმანთა კავალერისტთა არმია, რომელთაგან პირველი 1500-ს, ხოლო მეორე 一 2000 ერთეულს უტოლდებოდა. ქრონიკაში აღნიშნულია, რომ გერმანელებს სათავეში „კარენტანის ჰერცოგი“ ედგა, რომელიც, ჩვეულებრივ, იდენტიფიცირებული იყო, როგორც კარინტია. იმ დროისთვის, ამ ტიტულს ულრიხ III ირგებდა, თუმცა სხვა ისტორიული დოკუმენტების მიხედვით, ის ამ ომის დროს უკვე გარდაცვლილი იყო და ბრძოლაში არ იმყოფებოდა. ბერძნული წყაროების მიხედვით, ტერმინი „კარენტანის ჰერცოგი“ ერთგვარ გამოგონილ პერსონაჟს წარმოადგენს, რომელიც სიმამაცესა და თავდადებას სიმბოლიზირებს. საეჭვოა ისიც, ჩართული იყო თუ არა ლათინთა არმია ამ რაზმში, ვინაიდან ბერძნული წყარო ამას არ ადასტურებს. როგორც ასეთი, ნიკეის ჯარის სრული შემადგენლობა არსად არის მითითებული, გარდა ბერძნული წყაროსი, რომელშიც მითითებულია, რომ იგი 27 ქვედანაყოფისგან შედგებოდა. თუმცა, ისტორიკოს იოანე გენაკოპლოსის ცნობით, „ქრონიკებში მოყვანილი ინფორმაცია, დიდად სავარაუდოა, რომ გაზვიადებულია, რადგან, ამავე წყაროს მიხედვით, ანტინიკეელთა ჯარმა მეტოქეთა ჯარი დაჯაბნა“, რაც მრავალი ისტორიკოსის აზრით შეუძლებელია.
ბრძოლა
ძირითადი ბიზანტიური წყაროები, რომელთა ავტორებადაც გიორგი აკროპოლიტი, ნიკიფორე გრიგორა და გიორგი პაქიმერე გვევლინებიან, მნიშვნელოვან განსხვავებებს შეიცავენ ომის სამზადისთან და ჯარის შემადგენლობასთან დაკავშირებით, ანალოგიური სიტუაციაა დასავლურ, სახელდობრ ფრანგულენოვად და ვენეციურ წყაროებშიც. თუმცა, ერთი რამე, რაშიც ყველა წყარო თანხმდება, არის ის, რომ ნიკეელთა ჯარმა უპირატესობის მოსაპოვებლად გარკვეულ ხრიკს მიმართა.
1259 წელს ნიკეის იმპერატორი შეიჭრა თესალიაში, ხოლო სექტემბერში აქაელთა და ეპირის გაერთიანებული ჯარი ჩრდილოეთისკენ გაემართა მათ შესახვედრად. ნიკეის ჯარს სარდლობდა იოანე პალეოლოგოსი, მიხეილ პალეოლოგოსის ძმა (და არა იოანე I დუკა, მიქაელ კომნენოსის ვაჟი, როგორც ეს ნახსენებია მორეს ქრონიკაში). სხვა ყველაფერთან ერთად, ერთი ვერსიით, პალეოლოგოსმა გლეხთა ქვედანაყოფიც შექმნა, რომელიც მთის კალთებზე განალაგა. მრავალი თვლის, რომ სწორედ ეს ფაქტი წარმოადგენდა ერთგვარ მახეს 一 ჯარის საბოლოო განთავსების შემდეგ პალეოლოგოსი მოწინააღმდეგეთა მეთაურებთან, მიქაელთან და უილიამთან აგზავნის შიკრიკს, რომელიც ამ უკანასკნელთ მოწინააღმდეგეთა რიცხოვნობის „სიმცირიზე“ ამცნობს. მეორე ვერსიით, პალეოლოგოსმა შიკრიკის დახმარებით ხმა მიაწოდა „სამთა კავშირის“ არმიას, რომ იგი ლმობიერი იქნებოდა ბრძოლის ველიდან გაქცეულთა მიმართ და არაფერს ავნებდა მათ. ისტორიკოსთა ნაწილი მიიჩნევს, რომ სწორედ ესაა სანდო წყარო, ანუ პალეოლოგოსმა ამ ხრიკით ერთგვარად შეამცირა მოწინააღმდეგეთა რაოდენობა, რამაც მას იერიშზე გადასვლის საშუალება მისცა.
კარიტენის ბარონმა, (ზოგიერთი ვერსიით, ზემოხსენებულმა ულრიხმა) არ შეისმინა შიკრიკის სიტყვები და დიდი ძალისხმევა ჩადო მიქაელის გადაწყვეტილების შეცვლაში, შინ დაბრუნებასთან დაკავშირებით, თუმცა ვერაფერს გახდა, მაგრამ, აქცე უნდა აღინიშნოს, რომ, ზოგიერთი წყაროს თანახმად, მიქაელ II კომნენოსის შინ დაბრუნების მიზეზი საკუთარი შვილის, იოანე I დუკას ღალატი და მისი მოწინააღმდეგეთა რაზმებში გადასვლა აღმოჩნდა. ამან დიდი არეულობა გამოიწვია დიდებულებსა და მხედრებს შორის 一 უფრო მეტიც, უნგრელებსა და გერმანელებს შორის შიდა შეტაკებაც კი მოჰყვა, რითაც ანტინიკეურმა კოალიციამ, კიდევ ერთხელ, დიდი დარტყმა განიცადა. აქაიელთა ჯარისკაცებმა ბრძოლის ველიდან გაქცევა დაიწყეს.
შედეგი
მიქაელ კომნენოსის ვაჟი იოანე და სხვა ბალკანეთის ბერძნული ნაწილის დიდებულები იოანე პალეოლოგოსს ეახლნენ და ნიკეის იმპერატორს ერთგულება შეჰფიცეს.
სიცილიელთა უმეტესობა ან ბრძოლის ველზე დაიღუპა ან ტყვედ ჩავარდა, თავად სიცილიელთა არმიის მეთაურმა, მანფრედ სიცილიელმა, კი თავს გაქცევით უშველა.
უილიამ ვილარდუენი, აგრეთვე, გაიქცა ბრძოლის ველიდან, თუმცა მისი შეპყრობა მაინც შეძლეს. ფრანკ აქაიელთა მეფეს საკუთარი თავის გათავისუფლება სამი სტრატეგიული ციხის დათმობის სანაცვლოდ მოუხდა, კერძოდ 一 მონემვასის, მაინისა და მისტრას ციხეები, რომელთაგან სამივე მორეის დესპოტატს განეკუთვნებოდა.
აქაიის სამეფოს დამარცხებამ გაწირა სრულიად ლათინური კავშირი, რომელსაც სხვა მოკავშირეები არ დარჩენია. ორი წლის შემდეგ, სახელდობრ 1261 წელს, იგი დაეცა და კონსტანტინოპოლის შეერთებით მიქაელ VIII პალეოლოგოსმა ბიზანტიის იმპერია აღადგინა.
სქოლიო
კატეგორია:ნიკეის იმპერია კატეგორია:ეპირი კატეგორია:XIII საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:ბრძოლები მდებარეობის მიხედვით კატეგორია:პალეოლოგოსები
გლონოქორი (მთავარეპისკოპოსი)
გლონოქორი — ქართლის მთავარეპისკოპოსი, ქართლისა და ჰერეთის ერისთავი V საუკუნის 40-იანი წლების დასაწყისში, მეფე მირდატის დროს (დაახ. 437–447). „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“-ს თანახმად, გლონოქორს საეკლესიოს გარდა საერო ძალაუფლებაც ჰქონდა: „ესე მთავარებისკოპოსი ერის-თვადცა იყო ბარაზბოდ პიტიახშისაგან ქართლს და ჰერეთს“.
„მოქცევაჲ ქართლისაჲ“-ს ჭელიშურ რედაქციაში მისი სახელის ვარიანტია „ბოლნოქონ“, ხოლო სინურში (N/Sin48) — „ბოლონქონ“. „ქართლის ცხოვრება“ ასეთი სახელის მქონე მღვდელმთავარს არ ასახელებს და დაახლოებით იგივე პერიოდში იხსენიებს მობიდანს, თუმცა ამ ორი ისტორიული პირის იგივეობის საკითხი გაურკვეველია.
მასაია (მრავალმნიშვნელოვანი)
მასაია შეიძლება აღნიშნავდეს:
ადგილს: ხალხის გვარით:
ტოპონიმს:
კაუნსილი
კაუნსილი (Council) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, ადამსის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 839 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიდაჰოს ქალაქები
კონსეფსიონი (ვულკანი)
კონსეფსიონი (Concepcion) — მოქმედი სტრატოვულკანი ცენტრალურ ამერიკაში, ნიკარაგუაში. სიმაღლე 1610 მ. ვულკანი კონსეფსიონი მდებარეობს ტბა ნიკარაგუაში არსებულ კუნძულ ომეტეპეზე. კონსეფსიონის სამხრეთით მდებარეობს ვულკანი მადერასი. კონსეფსიონის კალთებზე აქტიურად მოქმედებენ ფუმაროლები. 1883 წლიდან მოყოლებული ვულკანი 25-ჯერ ამოიფრქვა. უკანასკნელი ამოფრქვევა მოხდა 2010 წლის 9 მარტს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიკარაგუის ვულკანები
Inquisitor elachystoma
Inquisitor elachystoma — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ჰომოიოთერმული ცხოველები
ჰომოიოთერმული ცხოველები (ბერძნ. homoios - მსგავსი, ერთნაირი და therme - სითბო), ცხოველები, რომლებთაც აქვთ მუდმივი, მდგრადი, გარემოს ტემპერატურისაგან თითქმის დამოუკიდებელი ტემპერატურა. ჰომოიოთერმული ცხოველებს განეკუთვნებიან ფრინველები და ძუძუმწოვრები. ჰომოიოთერმული ცხოველებს აქვთ თერმორეგულაციის უნარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცხოველთა ფიზიოლოგია
ვაბალნინკასი
ვაბალნინკასი (Vabalninkas, Wobolniki; 1917 წლამდე ვობოლნიკი) — ქალაქი ლიეტუვაში, პანევეჟისის მაზრაში, ბირჟაის რაიონში, კუპიშკისიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 27 კმ-ში, 26 კმ-ში ბირჟაიდან; მამასახლისობის ადმინისტრაციული ცენტრი.
კატეგორია:ლიეტუვის ქალაქები
ციხიაგორა
ციხიაგორა — ნამოსახლარი მდებარეობს კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ კავთისხევისკენ მიმავალი გზის მარჯვენა მხარეს 500 მეტრზე, ჩოჩეთის უბნის ჩრდილოეთით, განაპირას, მდინარეების კავთურისა და შავიწყლისს შესართავთან. ძეგლის შესწავლა მიმდინარეობდა კასპის არქეოლოგიური ექსპედიციის მიერ 1971-1992 წლებში. გამოვლენილია ოთხი კულტურული ფენა - ადრე ბრინჯაოს, შუა ბრინჯაოს, გვიანდელი ბრინჯაოსა და ანტიკური ხანისა. გათხრები დაიწყო 1971 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის კასპის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი გ. ცქიტიშვილი). კომპლექსი შედგება საკუთრივ ნამოსახლარის, მის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარე ნასოფლარ-ნადაბურისა და სამაროვნისაგან.
ნამოსახლარი
ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის შემდეგ გორაზე კარგა ხნით წყდება ცხოვრება. მისი ხელახლა ათვისება დაახლოებით ძვ. წ. II ათასწლეულის ბოლო საუკუნეებში ხდება. ამ ხანას მიეკუთვნება რიყის ქვით ტალახზე ნაგები სახლების ფრაგმენტები. ეს ფენა რამდენიმე სამშენებლო ჰორიზონტს შეიცავს. აქედან მოყოლებული ძველი და ახალი წელთაღრიცხვითა მიჯნამდე ციხიაგორაზე ცხოვრება არ შეწყვეტილა, ოღონდ იცვლება გორის არსი. დაახლოებით ძვ. წ. VI საუკუნეში მოსახლეობა ბარში ჩადის და გორის აღმოსავლეთით და ჩრდილოეთით დაბად სახლდება. ამიერიდან გორა დაბის სალოცავი ხატია. ძვ. წ. VI-V საუკუნეების სამშენებლო ჰორიზონტში შერჩენილია დიდი, როგორც ჩანს, საზეიმო შენობის საძირკვლის ნაშთები. შენობა განადგურებულია მომდევნო ხანის მოზრდილი კომპლექსის მშენებლობისას. ყველაზე კარგად სწორედ ეს კომპლექსია შემორჩენილი. იგი თარიღდება ძვ. წ. IV-III საუკუნეებით. კომპლექსში შედის ტაძარი, სათავსი, ბეღელი, მარანი, წისქვილი, სათონე და საცხოვრებელი შენობები. შემოზღუდულია ალიზის ნაგები გალავნით (კედლის სისქე 2 მეტრამდეა), რომელიც გორის თხემის კიდეს გასდევს. გალავნის კედლები შემაგრებულია კონტრფორსებით და მობათქაშებულია შიდა მხრიდან. ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში დგას ოთხკუთხა, ასევე ალიზით ნაგები კოშკი; ასეთივე კოშკი დგას ჩრდილოეთ კედლის შუა წელთან.
სანტანიი
სანტანიი (Santañí, Santanyí) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბალეარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების მიჯორნის კომარკაში, მდებარეობს კუნძულ მალიორკაზე. ფართობი — 124,86 კმ². მოსახლეობა — 12237 კაცი (2020 წ.).
ციხიაგორა
ტაძარი
კომპლექსის მთავარი კომპონენტია საკუთარი გალავნით შემოზღუდული ტაძარი. ტაძარი და მისი გალავნის კედლები ნაგებია ნატეხი ქვითა და ალიზის მშრალი წყობით. კედლებში განივი ძელების სისტემაა არმატურად დატანებული. კედლების სიგანე 1,5 მეტრს აღწევს. კვადრატული ალიზის ზოდები 0,42-0,45 მეტრს შორის მერყეობს, სისქე კი 0,08-0,1 მეტრია. ტაძრის ეზოში დგას ქვით ნაგები, კვადრატული ორი მეტრი სიმაღლის საკურთხეველი. აქვე ეზოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში მოწყობილია ქვითა და თიხით ნაგები მოედანი - სამსხვერპლო (3,5 X 3,5 მ). საკურთხეველზე აღმოჩნდა რკინის დანა და ცხვრის დამწვარი ძვლები. ტაძრის ეზოში შესასვლელი კარი გაჭრილია გალავნის დასავლეთ და აღმოსავლეთ კედლებში. თვითონ ტაძარს შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. დასავლეთ და აღმოსავლეთ კედლებში ფართო სარკმლებია. სარკმლებისა და კარის ჭრილები ისეა განლაგებული, რომ მზის ამოსვლიდან მის ჩასვლამდე სხივი ყოველთვის ხვდებოდა ტაძარში. ტაძრის ნანგრევებში აღმოჩნდა სვეტის მსგავსი თიხის საკურთხევლის ნატეხი და თიხისავე დისკოები ზედ ჯვრების რელიეფური გამოსახულებით. აქვე აღმოჩნდა სხვადასხვა ზომისა და ფორმის დამღიანი თიხის ბათქაშის ნატეხები. ანაბეჭდებზე ნაირნაირი გამოსახულებები შეიმჩნევა.
სანტანიი
სქოლიო
კატეგორია:ბალეარის კუნძულების მუნიციპალიტეტები
ციხიაგორა
სათავსი
ტაძრის მთავარ დარბაზს ჩრდილოეთიდან აკრავს გრძელი (18 X 4,5 მ) სათავსი, რომელსაც შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. სათავსი ორსართულიანი ყოფილა. პირველი სართული ქვითაა ნაგები. სართულშუა გადახურვის კოჭების ნაშთები ქვის კედელზე დევს (კოჭებს შორის მანძილი 0,85-0,9 მეტრია). მეორე სართულის კედლები ნაგებია ალიზით. ამ სათავსში აღმოჩნდა თეთრი კირქვისაგან გამოთლილი აქემენიდური სტილის კაპიტელი - ორი, ერთმანეთთან ზურგშექცეული ნახევარხარი.
მარანი
მარანი (შიდა ზომები 22 X 7,5 მ) მდებარეობს ტაძრის დასავლეთით, მიშენებულია გალავანზე, ნაგებია ალიზით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. შენობის გრძივ ღერძზე ქვის ბალიშზე დამყარებული ხის ოთხი სვეტი მდგარა. ოთხ-ოთხი სვეტი გრძივი კედლების გასწვრივაც ყოფილა. გადახურვა ბანური იყო. მარანში მიწაში ხუთ რიგად, წითელი საღებავით ნაირგვარად მოხატული 48 სხვადასხვა ზომის ქვევრია ჩადგმული. სათავსის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში ძელებით ნაგები საწნახელი დგას. მის წინ მიწაში ჩადგმულია თიხის მოხატული თაღარი. საწნახელში აღმოჩნდა საფერავის ჯიშის ყურძნის წიპწები. სათავსის ჩრდილოეთ კედელზე მიდგმულია თიხის ორი საკურთხეველი. ერთში თხის დამწვარი რქებია, მეორეში - სამი საცეცხლური. სამხრეთ კედელზე, საგოდრე ბაქანთან მიდგმულ საკურთხეველს ჯვრის რელიეფიანი თიხის დისკო აქვს.
წისქვილი
წისქვილი მარანს აკრავს დასავლეთიდან. იგი გალავანზეა მიდგმული და ალიზითაა ნაგები. სათავსის სამი კედლის გასწვრივ ალიზითვე ნაგები მერხია, რომელზეც დალაგებულია 30-მდე ხელსაფქვავი. წინა მხარეს, იატაკზე, ალიზისავე მთლიანი საფქვილეა. წისქვილს დასავლეთით აკრავს ერთი საცხოვრებელი ოთახი, სადაც აღმოჩნდა პურის საცხობი ღუმელი, ორი ხელსაფქვავი თავისი საფქვილეთი და დაბალი სამსხვერპლო-საკურთხეველი. ეს ოთახი წისქვილის მცველი მოგვის საცხოვრებელი უნდა იყოს.
საცხოვრებელი შენობები
ტაძრის გალავნის დასავლეთით აღმოჩენილია ალიზით ნაგები და თიხით შელესილი საცხოვრებელი სამოთახიანი შენობა, რომელსაც შესასვლელი აღმოსავლეთიდან, ტაძრის მხრიდან აქვს. პირველ ოთახში, მარჯვენა მხარეს პურის საცხობი ღუმელია, ხოლო შუაში - ორი ხელსაფქვავი თავისი საფქვილეთი. არც წისქვილში, არც საცხოვრებელ შენობაში კრამიტის ნატეხები არ არის. ჩანს, მათ ბანური გადახურვა ჰქონდათ. ყველა მათგანში, კედლების გასწვრივ დადასტურდა ხის სვეტები, რომლებსაც სახურავის კოჭები ეყრდნობოდა. ოთახების უმეტესობაში იატაკი თიხატკეპნილია. ტაძრის ეზოს, თვით ტაძარს და მის ჩრდილოეთით გრძელ სათავსს ხის იატაკი აქვთ. განათხარში მრავლად მოიპოვებოდა როგორც სამეურნეო, ისე თიხის ჭურჭლის ნატეხები. მოპოვებული მასალები ძვ. წ. IV-III საუკუნეებს განეკუთვნება. ამ თარიღის სისწორეს სარწმუნოს ხდის გათხრების დროს აქემენიდური სვეტის თავის აღმოჩენაც. მასში აშკარად შეიმჩნევა ელინისტური სკულპტურის ელემენტები. ბევრი დეტალი მოწმობს, რომ ეს კომპლექსი მზის ღვთაების, ცეცხლის ტაძრისაა.
ნამოსახლარი ხანძარს გაუნადგურებია ძვ. წ. III საუკუნის შუა ხანებში. მის ნანგრევებზე განახლებულა გაცილებით მცირე მასშტაბის ცხოვრება. დასტურდება ორი სამშენებლო ჰორიზონტი. შემორჩენილია მცირე შენობების ფრაგმენტები და სამეურნეო ქვევრები, რომელთა შორის ზოგი მოხატულია წითელი საღებავით. ეს ჰორიზონტები თარიღდება ძვ. წ. III-II საუკუნეებით. მათ თავზე ფრაგმენტულად არის წარმოდგენილი მესამე ჰორიზონტი, რომელიც თარიღდება ძვ. წ. I საუკუნით. ალაგ-ალაგ გვხვდება თითო-ოროლა ორმოსამარხი, რომლებიც უშუალოდ ნანგრევებშია ჩადგმული და თარიღდება ძვ. წ. II-I საუკუნეებით.
ნასოფლარ-ნადაბური
გორას აღმოსავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან აკრავს საკმაოდ დიდი ნასოფლარი-ნასოფლარ-ნადაბური (ფართობი დაახლოებით 3 ჰა). გამოვლინდა სამი ფენა: ძვ. წ. VI-IV, III-II და I საუკუნეების. ფენები ღრმად არ არის განლაგებული მიწის ზედაპირიდან, ამიტომ ცუდადაა დაცული. ყველა ფენიდან მხოლოდ ნასახლართა მცირე ნაშთებია შემორჩენილი. შედარებით კარგადაა შენახული ძვ. წ. III საუკუნით დათარიღებული ერთი ბანურსახურავიანი სახლი. იგი ორ ოთახიანია, ნაგებია რიყის ქვით თიხის ხსნარზე და ალიზით. დიდი ოთახის მარჯვენა კუთხეში ჩვეულებრივი პურის საცხობი ღუმელია. უკანა კედელზე, შუა ადგილას მიდგმულია დაბალი საკურთხეველი-სამსხვერპლო. ოთახის მარჯვენა კედელთან ოთხკუთხა კერაა გამართული. მეორე ოთახი ბევრად პატარაა და სამეურნეო დანიშნულებისაა. აქ აღმოჩნდა დიდი ზომის სამეურნეო ჭურჭელი და რკინის ნამგალი.
სამაროვანი
სამაროვანი მოიცავს ორ უბანს: საყარაულო სერს და დაჭრილებს.
საყარაულო სერი
საყარაულო სერი მდებარეობს ნასოფლარის ჩრდილოეთით. თარიღდება ძვ. წ. XIII-ახ. წ. IV საუკუნეებით. აქ გაითხარა ძვ. წ. XIII–ახ. წ. I საუკუნის ორმოსამარხები, რომაული ხანის ქვევრსამარხები და ძვ. წ. I-ახ. წ IV საუკუნეების ქვაყუთები. ყველა პერიოდის ორმოსამარხებში მიცვალებული ესვენა მოკუნტული, მარცხენა ან მარჯვენა გვერდზე, ქვევრსამარხებში – მოკუნტული; ქვაყუთებში – გვერდზე მოხრილი ან გულადმა გაშოტილი. ძვ. წ. XIII-XI საუკუნეების ორმოსამარხებისათვის დამახასიათებელია თიხის ჭურჭლის სიმრავლე და სამკაული (საკინძეები და სხვ.). მომდევნო ხანის (ძვ. წ. IX-VII სს.) ორმოსამარხებში დამატებით ჩნდება საბრძოლო იარაღი. ძვ. წ III–ახ. წ. I საუკუნეების ორმოსამარხებში აღმოჩენილი ინვენტარი არ არის მრავალფეროვანი. თიხის ჭურჭლიდან აღსანიშნავია შავად და ვარდისფრად გამომწვარი დოქები, ხელადები, ფიალები, ჯამები, კოჭობები და ჭინჭილები; სამკაულთაგან – ბრინჯაოს, რკინის, ვერცხლისა და ოქროს საყურე რგოლები, აბზინდები და სამაჯურები, ბრინჯაოს ზარაკები და სხვადასხვა მასალისა და ფორმის მძივები.
განსაკუთრებით გამოირჩევა ერთი მდიდრულინვენტარიანი ორმოსამარხი (ძვ. წ III ს. დასაწყისი). ჩონჩხი ცუდად იყო დაცული, მაგრამ შეიმჩნეოდა, რომ მიცვალებული ესვენა მარცხრნა გვერდზე, მოკუნტული, თავით აღმოსავლეთისკენ. მას ჩატანებული ჰქონდა ოქროს, კუწუბოებიანი დიდი ფირფიტა – დისკო შუაში მინანქრის პატარა დისკოთი, რომლის გარშემო ჯამივით ამოზიდულია სხივების კონა. დისკო წრიულად შემკულია სტილიზებული მცენარეული ორნამენტითა და ვარდულებით, სამარხში აღმოჩნდა აგრეთვე მცირე ზომის ვარდულები, პატარა კილიტები და მძივები, საკიდიანი რგოლური საყურეები, მდარე ხარისხის ვერცხლის თასი და ჩამჩა, ბრინჯაოს ზარაკები, ცხვრის პატარა საკიდი ქანდაკება, ზურგჩაზნექილი სამაჯურები, სერდოლიკის, მინის, გიშრისა და პასტის მძივები, გიშრის, მძივი, რომელზედაც გამოსახულია ზურგშექცეული ორი ნახევარხარი, საბეჭდავები, ორი დოქი და მაღალქუსლიანი წითლად შეღებილი ჯამი. დისკოზე და ვარდულებზე მზეა გამოსახული. ამ სამარხში სავარაუდოა დაკრძალული იყო ციხიაგორის მზის ტაძრის ერთ-ერთი მოგვი.
ქვევრსამარხები ჰორიზონტალურადაა ჩაფლული მიწაში და ხშირად პირზე აფარებული აქვთ კრამიტი, ქვა ან თიხის ჭურჭლის ნატეხი. სამარხები თარიღდება ძვ. წ. I-ახ. წ. I საუკუნეებით. ინვენტარს პატარა ზომის სუფრის ჭურჭელი და სამკაული შეადგენს ქვაყუთები სხვა ტიპის სამარხებთან შედარებით ცოტაა. თარიღდება ახ. წ. I-IV საუკუნეებით. მათ ასაგებად გამოყენებულია ფილაქვები. გვერდები მეტწილად მთლიანი ქვისაა, სახურავი შედგენილია ორი ან სამი ქვისგან. ქვაყუთებში ესვენა ერთი ან ორი მიცვალებული. ინვენტარი ღარიბულია – თითო თიხის ჭურჭელი და მცირე სამკაული ან ტანსაცმლის საკინძი.
დაჭრილები
დაჭრილები მდებარეობს საყარაულო სერის ჩრდილოეთით, მისგან 150-იოდე მეტრზე. თარიღდება ძვ. წ. IV-III საუკუნეებით აქ მხოლოდ ქვევრსამარხებია. სამაროვანზე დადასტურდა ნახმარ ქვევრებში დაკრძალვის არა ერთი ფაქტი. ხშირ შემთხვევაში სამარხი ქვევრები წითელი საღებავითაა მოხატული. გათხრილი სამარხები თითქმის სრულიად იდენტურია, რაც დამარხულთა ერთგვაროვან სოციალურ მდგომარეობაზე მიუთითებს. სამარხი ქვევრები ჰორიზონტალურადაა ჩაფლული მიწაში, პირით აღმოსავლეთისკენ. ინვენტარი ძირითადად სუფრის ჭურჭელი და სამკაულია. ჭარბობს დოქები, როგორც სადა ზედაპირიანი, ისე მოხატული, ჯამები ასევე სადა და შეღებილ-გაპრიალებული ზედაპირით. სამკაულთაგან გვხვდება ოქროს, ვერცხლისა და ბრინჯაოს საყურე რგოლები, ბრინჯაოსა და რკინის სამაჯურები, ვერცხლისა და რკინის ბეჭდები, საკინძები, ილარი და ნაირნაირი მძივები. მოპოვებული მასალა ინახება კასპის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში და ექსპედიციის ბაზაზე, სოფელ კავთისხევში.
სქოლიო
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
დინამო თბილისი ევროპულ ფეხბურთში
thumb|right|250 პქ| [[ევროპის თასების მფლობელთა თასი 1980-1981#ფინალი|1981 წლის თასების თასის მფლობელი „დინამო“ თბილისი ]] სტატიაში წარმოდგენილი ინფორმაცია ასახავს საფეხბურთო კლუბ თბილისის „დინამოს“ მიერ ევროპულ საფეხბურთო საერთაშორისო ტურნირებზე — უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა, უეფა-ს თასების მფლობელთა თასი, უეფა-ს ევროპის ლიგა — ჩატარებული ოფიციალური მატჩებისა და მათ მიერ მიღწეული შედეგების შესახებ არსებულ სტატისტიკურ მონაცემებს. აღნიშნული მონაცემები ეყრდნობა ეროვნული და საერთაშორისო საფეხბურთო ორგანიზაციებისა და შესაბამისი სტატისტიკური სამსახურების მიერ გამოქვეყნებულ მონაცემთა ბაზებს. რაც შეეხება სტატიაში წარმოდგენილ ცალკეული მატჩების შესახებ არსებულ ინფორმაციას — იგი ქართულ, საბჭოთა და ევროპული სპორტული პრესის არქივებში, აგრეთვე ინტერნეტსა თუ მსოფლიო სპორტულ მედიასივრცეში არსებულ ქრონიკალურ-დოკუმენტურ მასალებს, ავტორიტეტულ პერიოდულ გამოცემებსა და ფეხბურთის ისტორიისა და სტატისტიკის საყოველთაოდ აღიარებულ, სანდო და გადამოწმებად წყაროებს ეყრდნობა.
უეფა-ს თასი 1972–73
1972 წლის 13 სექტემბერი — დღე, რომელიც განსაკუთრებულ თარიღად დარჩება ქართული ფეხბურთის ისტორიაში. ამ დღეს თბილისის „დინამომ“ თავისი პირველი ოფიციალური საერთაშორისო შეხვედრა გამართა. 1971 წელს თბილისელები საკავშირო პირველობაზე მესამე საპრიზო ადგილს იკავებენ, ბრინჯაოს მედლებს ეუფლებიან და რეგლამენტის მიხედვით უეფა-ს თასის გათამაშების მონაწილენი ხდებიან. კენჭისყრამ თბილისელთა მომავალ მეტოქედ ჰოლანდიური საფეხბურთო კლუბი — ენსხედეს „ტვენტე“ გამოავლინა, რომელმაც „დინამოს“ მსგავსად, მესამე ადგილი დაიკავა ჰოლანდიის ეროვნულ ჩემპიონატში ამსტერდამის „აიაქსისა“ და როტერდამის „ფეიენოორდის“ შემდეგ და ასევე მოიპოვა უეფა-ს თასის გათამაშებაში მონაწილეობის უფლება.
1/32 ფინალი, პირველი მატჩი
დინამოელები არ იცნობდნენ ჰოლანდიის ამ პატარა ქალაქის ფეხბურთელებს და ცხადია, მათთვის უცნობი იყო მეტოქის ძლიერი და სუსტი მხარეები. ეს გარემოება აძნელებდა თამაშისთვის კონკრეტული გეგმის შემუშავებას. ასე რომ, ამოცანა მხოლოდ ზოგადად განსაზღვრეს — რაც შეიძლება დიდი ანგარიშით მოეგოთ შინ, თანაც საკუთარ კარში ბურთი არ გაეშვათ. ისიც გასათვალისწინებელი იყო, რომ მეტოქის მინდორზე გატანილი ბურთი „ძვირად ფასობდა“.
წინასწარ რომ გვცოდნოდა ამ გუნდის ავ-კარგი, — თქვა მატჩის შემდეგ დინამოელთა უფროსმა მწვრთნელმა გავრილ კაჩალინმა — თამაშს სულ სხვაგვარად ავაგებდით. „ტვენტესთან“ თამაშმა ნათლად დაგვანახა ჩვენი გუნდის ზოგიერთი სისუსტე, რომელთა აღმოფხვრას განმეორებით შეხვედრაში შევეცდებით. ამ ისტორიული მატჩის შესახებ საყურადღებოა ამონარიდი ჟურნალისტ ა. მხეიძის გაზეთ „ლელოში“ 1972 წლის 14 სექტემბერს გამოქვეყნებული სტატიიდან — „უეფა-ს თასზე“.
კლუბის ყველაზე დიდ მიღწევად დღემდე რჩება 1981 წელს ევროპის თასების მფლობელთა თასის მოპოვება. ამ გათამაშების ფინალში მან აღმოსავლეთ გერმანული იენის „კარლ ცაისი“ დაამარცხა ანგარიშით 2–1.
კლუბს თავის ისტორიაში შთამბეჭდავი გამარჯვებები აქვს მოპოვებული ევროპული ფეხბურთის გრანდებთან. მათ შორის აღსანიშნავია ინგლისური „ლივერპულის“, „ვესტ ჰემის“,  უელსის „კარდიფ სიტის“, ნიდერლანდების „ფეიენოორდის“, იტალიის „ნაპოლისა“  და „ინტერის“ დამარცხება.
რაც შეეხება სხვა საერთაშორისო შეხვედრებს — ქვემოთ მოყვანილია თბილისის „დინამოს“ მიერ ევროთასებზე გამართული მატჩების ჩამონათვალი.