cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
უზბეკეთის ტურიზმი
მსოფლიო ტურიზმის ორგანიზაციის აბრეშუმის გზის ოფისი გაიხსნა 2004 წელს სამარყანდში. ამ ოფისს დაევალა საერთაშორისო ორგანიზაციებისა და აბრეშუმის გზაზე მდებარე ქვეყნების ტურიზმის ეროვნული ოფისების მიერ გაწეული ძალისხმევის კოორდინაცია. უზბეკეთი ასევე არის რეგიონის ინიციატივის (TRI) წევრი, რომელიც მოიცავს ტურიზმთან დაკავშირებულ სამ რეგიონალურ ორგანიზაციას. რეგიონის ინიციატივა ფუნქციონირებს როგორც კავშირი სამ რეგიონს შორის - სამხრეთ აზია, შუა აზია და აღმოსავლეთ ევროპა, რომელიც აგრეთვე სომხეთს, ბანგლადეშს, საქართველოს, ყაზახეთს, ყირგიზეთს, ინდოეთს, პაკისტანს, ნეპალს, ტაჯიკეთს, რუსეთს, შრი-ლანკას, თურქეთსა და უკრაინას მოიცავს.
კლიმატი და ბუნებრივი უპირატესობები
უზბეკეთის ბუნებრივი პირობები და კლიმატი ყველაზე ხელსაყრელია ცენტრალურ აზიაში. მაგალითად, ყაზახეთის ყოფილ დედაქალაქ ალმათში საშუალო წლიური ტემპერატურა 5-8 გრადუსია. აშხაბადში, საშუალო წლიური ტემპერატურა 8-10 გრადუსია. შედარებით ზომიერი კლიმატი, პლიუს სარწყავი წყლის არსებობა, ამდიდრებს უზბეკეთის მიწას და ზრდის მის სასოფლო-სამეურნეო მოსავლიანობას. უზბეკეთის ნესვი, ყურძენი, ვაშლი, კომში და მსხალი კარგად არის ცნობილი თავისი ხარისხით. თოვლისა და ძირითადად თბილი, მზიანი ამინდის კომბინაცია ტაშკენტის მახლობლად, ჩიმგანსა და ბელდერსეიში არსებულ სათხილამურო ტრასებს ძალიან პოპულარულს ხდის.
რელიგიური ტურიზმი
ტურისტების დიდი ნაწილი სტუმრობს უზბეკეთს რელიგიური ინტერესის გამო. უზბეკეთი არის ძირითადად ისლამური ფესვების მქონე ქვეყანა. ქვეყანაში 160-ზე მეტი მუსლიმური წმინდა რელიქვია მდებარეობს.
სტომატოლოგიური ტურიზმი
ბოლო პერიოდში უზბეკეთში მრავალი თანამედროვე სტომატოლოგიური კლინიკა დაარსდა. ისინი პაციენტებს სტომატოლოგიურ მომსახურებას უწევენ. აქ ფასები გაცილებით იაფია დასავლეთის და რუსეთის კლინიკებთან შედარებით.
გასტრონომიული ტურიზმი
უზბეკური სამზარეულო - ალბათ უზბეკეთის კულტურისა და უზბეკეთის ხალხის ყველაზე ცნობილი ეროვნული და განვითარებული ასპექტია. მომთაბარე მეზობლებისგან განსხვავებით, უზბეკ ხალხს მრავალი საუკუნის განმავლობაში აქვს ძლიერი ცივილიზაცია. ისინი ამუშავებდნენ ხორბალს და რქოვან პირუტყვს ამრავლებდნენ უდაბნოებსა და მთებს შორის, ოაზისსა და ნაყოფიერ ხეობებში. ამიტომ, მდიდარმა პროდუქტებმა უზბეკ ხალხს მისცა მასპინძლობის გარკვეული ტრადიციები, რამაც, თავის მხრივ, მთელ მსოფლიოს გააცნო მათი სამზარეულო.
ღვინის ტურიზმი
უზბეკეთს მეღვინეობისა და ღვინის კულტურის დიდი ისტორია აქვს. ტაშკენტვინო კომბინატი ინდუსტრიის ერთ-ერთი უძველესი კომპანიაა, რომელიც დაარსდა 1867 წელს ტაშკენტის გარეუბანში. ღვინის ქარხანა პოპულარული ხდება არა მხოლოდ რუსეთში, არამედ მის ფარგლებს გარეთაც. ღვინოებმა „წითელი ტაშკენტი“, „ოპორტო“, „სულთანი“, „კაჰორსი“, მოიპოვეს ოქროს და ვერცხლის მედლები მოსკოვის პოლიტექნიკურ გამოფენაზე 1872 წელს და მსოფლიო გამოფენაზე პარიზში 1878 წელს.
ქვეყნის ხელმისაწვდომობა
მოგზაურობის უმეტესობა მოიცავს უზბეკეთის დედაქალ ტაშკენტში ვიზიტს. ქალაქს ემსახურება საერთაშორისო აეროპორტი, შიდა აეროპორტი, ორი რკინიგზის სადგური და მრავალი ავტოსადგური. გამოცდილი მოგზაურები ცდილობენ თავი აარიდონ ტაშკენტის საერთაშორისო აეროპორტს. უზბეკეთის კიდევ შვიდ აეროპორტს აქვთ საერთაშორისო სტატუსი. უზბეკეთის ავიახაზებმა 2005 წელს 1,7 მილიონზე მეტი მგზავრი გადაიყვანა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უზბეკეთის ტურიზმი კატეგორია:უზბეკეთის ეკონომიკა კატეგორია:აზიის ტურიზმი ქვეყნის მიხედვით კატეგორია: ტურიზმი
ისტერნ-ჰაილენდსი
ისტერნ-ჰაილენდსი (Eastern Highlands Province) — პაპუა-ახალი გვინეის პროვინცია, რომელიც მდებარეობს კუნძულ ახალი გვინეის შიდა ნაწილში. პროვინციაში ცხოვრობს დაახლოებით 20 პაპუასური ტომი. მათ შორის ყველაზე მრავალრიცხოვანია — ფორე. ისტერნ-ჰაილენდსის პროვინცია იყოფა 8 რაიონად.
პროვინციის ადმინისტრაციულ ცენტრ გოროკაში მდებარეობს პაპუა-ახალი გვინეის ექვსიდან ერთი უნივერსიტეტი — გოროკას უნივერსიტეტი.
სქოლიო
კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის პროვინციები
უჯარმის მეორე ეკლესია
მეორე უჯარმის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ უჯარმის ციხე-დარბაზის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, დაახლოებით 1,8 კილომეტრზე, მდინარე ივრის მარჯვენა ნაპირას, ტყიანი მთის ციცაბო კალთაზე. სავარაუდოდ, თარიღდება განვითარებული შუა საუკუნეებით.
ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: აყრილია ეკლესიის სახურავის საფარი. სახურავის სამხრეთ კალთაზე დაყრილია ფერდობიდან ჩამოზვავებული მიწა და ზედ ხეებია ამოსული. კამარა რამდენიმე ადგილას გახვრეტილია, დარღვეულია იატაკის დონე, თითქმის მთლიანადაა ჩამოშლილი ორივე ფრონტონი. ჩრდილო მინაშენი სართულნახევრის სიმაღლეზეღაა შემორჩენილი.
ეკლესიის შესასვლელი გაჭრილია ჩრდილო კედლის დასავლეთ კიდეში ისე, რომ მისი დასავლეთ წირთხლი დასავლეთ კედლეთან ერთ სიბრტყეშია. კარი გარედან ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული, შიგნიდან გადახურვა და მის თავზე არსებული წყობის ორი რიგი ჩამოშლილია. როგორც შემორჩენილი ნაშთებიდან ჩანს, იგი თარაზულად ყოფილა გადახურული.
აღმოსავლეთით ნახევარწრიულიი აფსიდია, დაბალი, ოთხკუთხა სარკმლით შუაში და მცირე ოთხკუთხა ნიშით ჩრდილოეთ გვერდში. სარკმლის თავი კონქის ქუსლის დონეზეა. საკუთვრივ კონქი დადაბლებული პროპორციებისაა. იგი კამარისგან კვერცხისებრი თაღითაა გამოყოფილი. მგავსი ფორმისაა კამარაც. აფსიდს და დანარჩენ კედლებს, მთელ სიგრძეზე ხარისხი გაუყვება.
ეკლესიის დარბაზი თითქმის კვადრატულია (სიგრძე - 3,9 მეტრი სიგანე - 3,6 მეტრი). დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილში მაღალი, ბრტყლად გადახურული სარკმელია.
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის დროშა
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის დროშა — ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ 2015 წლის აგვისტოში.
უჯარმის მეორე ეკლესია
გარედან აღმოსავლეთ კედლის სამხრეთ ნახევარს კლდე წარმოადგენს. ჩრდილო კედელზე შემორჩენილია თაროსებლი ლავგარდის ნაწილი — კედლის სიბრტყის მიმართ ოდნავ გადმოშვერილი რამდენიმე თხელი ქვა.
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის დროშა
აღწერა
დროშა გაყოფილია ვერტიკალურად ორ მეწამულ და მწვანე ველებად. კომპოზიციის ცენტრში გამოსახულია თეთრი ჰერალდიკური ჯვარი, სიმაღლით დროშის ½; დროშის პროპორციებია: 2:3
უჯარმის მეორე ეკლესია
ჩრდილოეთიდან მიშენებული ნაგებობა როგორც ჩანს, ბერის საცხოვრებელს წარმოადგენდა. შესასვლელი მას ჩრდილოეთიდან აქვს - პირველი სართულის დონეზე. კარი, ეკლესიის მსგავსად, ჩრდილო კედლის დასავლეთ კიდეშია გაჭრილი. იგი იმდენად მცირე ზომისაა (სიგრძე — 50 სანტიმეტრი, სიგანე — 70 სანტიმეტრი) რომ მასში შესვლა მხოლოდ ხოხვითაა შესაძლებელი. პირველი სართული (ფართობი — 4 კვადრატულ მეტრამდეა) გადახურულია ნახევარწრიული კამარით, რომლის ღერძი ეკლესიის ჩრდილო კედლის პერპენდიკულარულია. სართულის აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში თითო ოთხკუთხა ნიშაა. დასავლეთ ნიშა სიმაღლეში ორ ტოლ ნაწილადაა გაყოფილი. ქვედა ნახევარი, ვიწროა. ზედა — განიერი. ჩრდილო კედელში მცირე ზომის ოთხკუთხა სარკმელია (წირთხლების დიდი ნაწილი აკლია) რომლის ქვემოთ ოცდაათიოდე სანტიმეტრზე. კედლიდან გამოშვერილი თხელი ქვის თაროა. სამხრეთ-აღმოსავლეთით კუთხეში კი ქვით ნაგები, კვადრატული მაგიდა. კამარის დასავლეთით გვერდში ხვრელია (სიგ. დაახლ. - 70 სმ). რომელიც ნაგებობის მეორე სართულზე ადის. შენობის მეორე სართულის კედლები (შემორჩენილია 1,3-1,5 მ სიმაღლეზე), პირველი სართულის კედლებთან შედარებით, რამდენადმე თხელია. რის ხარჯზეც მეორე სართულის ფართობი, პირველთან შედარებით, ოდნავ უფრო მეტია. სართულის აღმოსავლეთით და ჩრდილოეთით კედლების შუაში ღიობის კვალია შემორჩენილი. შესაძლოა ღიობი მოწყობილი იყო დასავლეთ კედლის შუაშიც (კედელი ამ ადგილას დანგრეულია). თუ როგორ იყო გადახურული სართული არ ჩანს.
დავით ლორთქიფანიძე (პედაგოგი)
ბიოგრაფია
დავით ონისიმეს ძე ლორთქიფანიძე 1905 წლის 18 მარტს დაიბადა სოფელ სალხინოში (ამჟამინდელი ვანის მუნიციპალიტეტი). 9 წლის იყო როცა მამა გარდაეცვალა და იზრდებოდა ობლობასა და სიღარიბეში. 1912 წელს ის შეიყვანეს ქუთაისის ქართულ გიმნაზიაში, 1918–1921 წლებში სწავლობდა ვანის ახლადგახსნილ გიმნაზიაში, ხოლო 1923 წელს დაამთავრა თბილისის მე-3 ჰუმანიტარულ-ტექნიკური (ყოფილი ქართული) გიმნაზია. 1923 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1927 წელს.
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის დროშა
ისტორია
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის დროშა 2014-2015 წლებში შემდეგნაირი იყო: დროშის ქსოვილი ვერტიკალურად გაყოფილია ორ ტოლ, ლაჟვარდისა და ზურმუხტის ველებად. ლაჟვარდის ველზე გამოსახულია ოქროს ჯვარი, რომელიც ზომით დროშის სიმაღლის 3/5-ს ტოლია. დროშის პროპორცია: 2/3.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური დროშები
დავით ლორთქიფანიძე (პედაგოგი)
ბიოგრაფია
1924 წლიდან მუშაობდა მასწავლებლად სოფელ თოხლიაურის დაწყებით სკოლაში.
1925 წელს გამოაქვეყნდა პირველი ბროშურა თემაზე — „გოგია უიშვილი, ლიტერატურული გასამართლება“. 1929–1936 წლებში ლუკა ციხისთავთან, შალვა სიხარულიძესთან და ვ. ბახტაძესთან თანაავტორობით ორ წიგნად გამოსცა „კლასთან ბრძოლის ისტორია“, სახელმძღვანელო ათწლედებისა და ტექნიკუმების უფროსი კლასებისათვის.
1937 წელს დავით ლორთქიფანიძემ სამეცნიერო-პედაგოგიური მოღვაწეობა დაიწყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. უნივერსიტეტში ის გარდაცვალებამდე მუშაობდა სხვადასხვა ხარისხით: დოცენტად (1937–1948), პროფესორად (1943–1963), პედაგოგიკის კათედრის გამგედ (1963–1985), პროფესორ კონსულტანტად (1985 წლიდან).
1944 წელს რუსეთის სფსრ პედაგოგიკის მეცნიერებათა აკადემიაში დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია.
1947 წელს დავით ლორთქიფანიძე დაინიშნა საქართველოს იაკობ გოგებაშვილის სახელობის პედაგოგიკის მეცნიერებათა სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორად, სადაც 1960 წლამდე იმუშავა.
1957 წლის 13 სექტემბერს დავით ლორთქიფანიძე აირჩიეს რუსეთის სფსრ პედაგოგიკის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ კორესპონდენტად.
1968 წლის 2 თებერვალს ლორთქიფანიძე გახდა პირველი ქართველი მეცნიერი, რომელიც არჩეულ იქნა პედაგოგიკის სპეციალობაში საბჭოთა კავშირის პედაგოგიკის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ კორესპონდენტად, ხოლო 1974 წლის 4 მარტს ამავე აკადემიის ნამდვილ წევრად, აკადემიკოსად.
1969-1970 წლებში დავით ლორთქიფანიძე, როგორც კომენიოლოგი, ბრატისლავის კომენსკის და პრაღის კარლოსის სახელობის უნივერსიტეტების სენატების მიერ არჩეულ იქნა ამავე უნივერსიტეტების საპატიო დოქტორად.
1975 წლიდან დავით ლორთქიფანიძე იყო ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის მთავარი სამეცნიერო რედაქციის წევრი და სახალხო განათლების სექციის თავმჯდომარე.
1988 წლის 20 სექტემბრის ვანის სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით დავით ლორთქიფანიძეს მიენიჭა ქალაქ ვანის საპატიო მოქალაქის წოდება.
გარდაიცვალა 1992 წლის 11 თებერვალს თბილისში, დაკრძალულია საბურთალოს მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
მოღვაწეობა
დავით ლორთქიფანიძე 65 წლის განმავლობაში ეწეოდა პედაგოგიურ სამეცნიერო მოღვაწეობას. მან განვლო გზა დაწყებითი სკოლის მასწავლებლობიდან აკადემიკოსობამდე. დავით ლორთქიფანიძე ავტორია 200-ზე მეტი ნაშრომის, განსაკუთრებით დიდ ყურადღებას უთმობდა ცნობილი პედაგოგების იაკობ გოგებაშვილის, იან ამოს კომენსკის და კონსტანტინ უშენსკის ცხოვრების და ნაშრომების შესწავლას. 1952–1965 წლებში მისი ხელმძღვანელობით გამოიცა იაკობ გოგებაშვილის თხზულებათა ათტომეული, პედაგოგიკის კურსის ორიგინალური სახელმძღვანელო. მას ნაყოფიერი მუშაობა აქვს ჩატარებული დიდაქტიკის სფეროში. მისი ნაშრომი „სწავლების პრინციპები, ორგანიზაცია და მეთოდები“ გამოცემულია მოსკოვსა და პრაღაში. დიდი წვლილი მიუძღვის ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის შექმნასა და გამოცემაში.
დავით ლორთქიფანიძემ, პირველმა ქართველმა, დაიცვა პედაგოგიკის დარგში საკანდიდატო და სადოქტორო დისერტაციები თემებზე — „იან ამოს კომენსკის დიდაქტიკა“ (1941) და „კ. დ. უშინსკის პედაგოგიური მოძღვრება“. ეს იყო პირველი სადოქტორო დისერტაცია და საერთოდ პირველი დისერტაცია საბჭოთა კავშირის პედაგოგიკის მეცნიერებათა აკადემიის სისტემაში.
აღსანიშნავია, რომ დავით ლორთქიფანიძის ინიციატივით და ხელმძღვანელობით 1933 წელს როცა ის ვანის რაიონის განათლების განყოფილების გამგე იყო რაიონის ცენტრში — ვანში რაიონის ყველა სოფლის მშობელთა მიერ გაღებული სახსრებით და შრომითი მონაწილეობით აგებული იქნა სკოლის ორსართულიანი კაპიტალური შენობა. მისივე ხელმძღვანელობით სოფელ სალხინოში დაწყებითი ოთხწლიანი სკოლა 1933 წელს გადაკეთდა შვიდწლედად.
დავით ლორთქიფანიძემ საკუთარი სახსრებითა და თავისი უბნის მოსახლეობის შრომითი მონაწილეობით სოფელ სალხინოში მდინარე სულორზე 1956 წელს ააგო სამთვლიანი წისქვილი „სიკეთე“.
მას მიღებული აქვს მთავრობის ჯილდოები: 2 „შრომის წითელი დროშის ორდერი“, „ხალხთა მეგობრობის ორდერი“, „საპატიო ნიშნის ორდერი“, აგრეთვე მრავალი მედალი, სიგელი და სხვა როგორც რესპუბლიკური ასევე საკავშირო. არის ქალაქ ვანის საპატიო მოქალაქე.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1905 კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:ვანის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:საბურთალოს პანთეონში დაკრძალულები
ბელეუცი
ბელეუცი (Beleuţi) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 136 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 231 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
ბოკანი
ბოკანი (Bocani) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 104 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 419 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
The Easybeats
The Easybeats — ავსტრალიური როკ-ჯგუფი, ჩამოყალიბებული სიდნეიში (ავსტრალია), 1964 წელს და დაშლილი 1969 წელს. იგი წარმოადგენდა The Beatles-ის სტილის და ჟღერადობის ანტიპოდურ გამოხმაურებას და იყო პირველი ავსტრალიური როკ-ჯგუფი, რომლის სიმღერა მსოფლიო ჰიტად იქცა - ეს იყო „Friday on My Mind“.
ჯგუფის ხუთივე წევრი ავსტრალიიდან ევროპაში გადასახლდა: სტივი რაიტი (წამყვანი ვოკალი) და გორდონ „სნოუი“ ფლიტი (დასარტყმელი საკრავები) წარმოშობით ინგლისიდან იყვნენ; ჯორჯ იანგი (რიტმული გიტარა) შოტლანდიელი იყო; ჰარი ვანდა (წამყვანი გიტარა) და დიკ დაიმონდი (ბას-გიტარა) – ნიდერლანდიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრალიური როკ-ჯგუფები კატეგორია:1964 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები კატეგორია:1969 წელს დაშლილი ჯგუფები კატეგორია:ბიტ-ჯგუფები კატეგორია:Parlophone-ის შემსრულებლები
რონ-ტორბენ ჰოფმანი
რონ-ტორბენ ჰოფმანი (დ. 4 აპრილი, 1999) — გერმანელი ფეხბურთელი. მიუნხენის „ბაიერნის“ მეკარე. მისი საფეხბურთო დებიუტი შედგა 2019 წლის 30 ივლისს, ბაიერნის სარეზერვო გუნდში, როსტოკის „ჰანსას“ წინააღმდეგ.
ტიტულები
ბაიერნი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1999 კატეგორია:მიუნხენის ბაიერნის ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები
ცეზიუმის ბრომიდი
ცეზიუმის ბრომიდი — ცეზიუმისა და ბრომის იონიური ნაერთი ქიმიური ფორმულით CsBr. არის თეთრი ან გამჭვირვალე მყარი, მაღალი დნობის ტემპერატურის მქონე (636 ° C), წყალში ადვილად ხსნადი ნივთიერება.
გამოყენება
ცეზიუმის ბრომიდი ზოგჯერ გამოიყენება ოპტიკაში.
სქოლიო
კატეგორია:ცეზიუმი კატეგორია:ბრომიდები კატეგორია:არაორგანული ნივთიერებები
სნუკერის სეზონი 2011-2012
სქოლიო
კატეგორია:სნუკერის სეზონები კატეგორია:2011 წელი სნუკერში კატეგორია:2012 წელი სნუკერში
ენგა
ენგა (Enga Province) — პაპუა-ახალი გვინეის პროვინცია. პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ვაბაგი. იმავდროულად ვაბაგი პროვინციის ყველაზე დიდი ქალაქიცაა. სხვა ორი ქალაქი, ვაპენამანდა და ლაიაგამი, მოსახლეობის რაოდენობით ახლოს დგას ადმინისტრაციულ ცენტრთან.
2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით პროვინციაში ცხოვრობს 432 045 ადამიანი.
კომპანია Barrick Gold პროვინციის დასავლეთში აწარმოებს ოქროს მოპოვებას პორგერას საბადოზე.
პროვინციაში არსებობს უნიკალური ენა — ენგა. ენგას ენა პროვინციის დასავლეთში მნიშვნელოვნად განსხვავდება მისივე ვარიანტისგან აღმოსავლეთში.
ადმინისტრაციული დაყოფა
პროვინცია იყოფა ოთხ რაიონად:
კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის პროვინციები
ლევალი
ლევალი (Ләүәле) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელოკატაის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 314 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ნოვობელოკატაიდან დაშორებულია 29 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უნკურდა, რომელიც დაშორებულია 65 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელოკატაის რაიონის სოფლები
2ს2
2ს2 „ფიალკა“ (2С2 «Фиалка»; „ობიექტ 924“) — საბჭოთა 122-მილიმეტრიანი საცდელი ავიასადესანტო თვითმავალი ჰაუბიცა. პროექტი შეიმუშავა ვოლგოგრადის სატრაქტორო ქარხნის საკონსტრუქტორო ბიურომ სკკპ ცკ-სა და სსრკ მინისტრთა საბჭოს 1967 წლის 4 ივლისის დადგენილებით.
ჰაუბიცის ქვემეხი „2ა32“ შეიქმნა განსაკუთრებულ საკონსტრუქტორო ბიურო №9-ში, ჰქონდა პნევმატური შემტანი და ახალი ერთცილინდრიანი პნევმატური დამაბრუნებელი მექანიზმი. შასის სახით თვითმავალი ჰაუბიცისათვის გამოიყენეს დესანტის საბრძოლო მანქანა ბმდ-1. 122-მილიმეტრიანი ქვემეხი განთავსებული იყო დახურულ ჯიხურში, ნაცვლად ბმდ-ის საშტატო კოშკისა.
პირველი სამი საცდელი თვითმავალი ჰაუბიცა „ფიალკა“ 1968 წლის თებერვალში დამზადდა. საარტილერიო სისტემის გამოცდა პრაქტიკულად მთელი წელი გაგრძელდა და 1968 წლის დეკემბერში შეწყდა შასის სისუსტეების გამო, იგი სროლის დროს დიდ დატვირთვას ვერ უძლებდა. აგრეთვე შემუშავდა „ფიალკაზე“ ქვემეხის დანადგარის კოშკიანი ვარიანტი. დაახლოებით ამავე დროს საჰაერო-სადესანტო ძალებისათვის ბმდ-1-ის ბაზაზე შემუშავდა 120-მილიმეტრიანი თვითმავალი ნაღმტყორცნი 2ს8 „ლანდიში“. ვერცერთი მათგანი საპროექტო სტადიიდან ვერ გამოვიდა.
სქოლიო
კატეგორია:საბჭოთა თვითმავალი საარტილერიო დანადგარები
მიხაილოვკა (არშალის რაიონი)
მიხაილოვკა (Михайловка) — სოფელი ყაზახეთში, აყმოლის ოლქის არშალის რაიონში. შედის მიხაილოვკის სასოფლო ოკრუგში. ატოკ კოდი — 113449100.
ჩანაქკალე
ჩანაქკალე (Çanakkale) — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ თურქეთში, მარმარილოს ზღვის რეგიონში, ჩანაქკალეს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს დარდანელის სრუტის ნაპირზე. ქალაქი ჩანაქკალე არის ძალიან კარგი საკურორტო ქალაქი და სწორედ ესაა მიზეზი, რომ საკურორტო სეზონზე ძალიან ბევრი ტურისტი ჰყავს. ჩანაქკალე საკმაოდ ახლოს მდებარეობს ქვეყნის უდიდეს ქალაქ სტამბოლთან, რადგან ისინი ერთსა და იმავე რეგიონში არიან. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, ჩანაქკალეში ცხოვრობს 186,116 ადამიანი. ჩანაქკალეს აქვს მერია და მისი მერი არის იულგიურ გიოქჰანი.
მიხაილოვკა (არშალის რაიონი)
მოსახლეობა
1989 წლის მოსახლეობის სრულიად საკავშირო აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 1659 კაცს, რომლის 45% ეთნიკურად რუსი იყო, ხოლო 25% — გერმანელი.
ჩანაქკალე
ჩანაქკალეს პროვინცია მდებარეობს ორ კონტინენტზე — ევროპასა და აზიაში, ხოლო ქალაქი ჩანაქკალე მდებარეობს მის აზიურ ნაწილში. მას სამი მხრიდან ესაზღვრება საკუთარი პროვინციის ქალაქები და არც ერთი პროვინცია. ჩრდილო-აღმოსავლეთით ესაზღვრება ქალაქი ჩანი, აღმოსავლეთით — ბაირამიჩი, სამხრეთით — ეზინე, ხოლო ჩრდილოეთით — ლაპსეკი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთის ქალაქები
მიხაილოვკა (არშალის რაიონი)
მოსახლეობა
1999 წელს სოფელში ცხოვრობდა 1428 ადამიანი (676 მამაკაცი და 752 ქალი). 2009 წლის აღწერის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 1212 ადამიანს შეადგენს (593 მამაკაცი და 619 ქალი).
სქოლიო
კატეგორია:არშალის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ლიდია ნატროშვილი
ლიდია ანტონის ასული ნატროშვილი (დ. 24 სექტემბერი, 1878 — გ. 1979) — ქართველი პედაგოგი. დაამთავრა თბილისის ქალთა I გიმნაზია. გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ მას მიენიჭა მასწავლებლის ხარისხი. 1898 წელს სწავლა განაგრძო პეტერბურგის ქალთა უმაღლეს სასწავლებლის საისტორიო-ლიტერატურულ ფაკულტეტზე. 1903 წელს დაამთავრა სასწავლებელი და დაბრუნდა თბილისში. 1905–1906 წლებში ლიდია ნატროშვილი პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა ჯერ ქალაქ განჯის ქალთა გიმნაზიაში, შემდეგ ქალაქ ალექსანდროპოლში. 1910 წელს ლიდია თბილისში დაბრუნდა. 1924 წლიდან მოღვაწეობდა სოფელ ბოდბეში, ახლად დაარსებულ პედაგოგიურ ტექნიკუმში. გარდა პედაგოგიური მოღვაწეობისა, ლიდია ნატროშვილი მთარგმნელობით საქმიანობასაც ეწეოდა. მან რუსულ ენაზე თარგმნა აკაკი წერეთლის მოთხრობები „ბაში-აჩუკი“, „ჩემი თავგადასავალი“, ვაჟა-ფშაველას, ვასილ ბარნოვის, ეკატერინე გაბაშვილის მოთხრობები.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 24 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1878 კატეგორია:გარდაცვლილი 1979 კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
ორსართულიანი ქარავან-სარაი
ორსართულიანი ქარავან-სარაი (İkimərtəbəli karvansaray) — ქარავან-სარაი, განლაგებულია ქალაქ ბაქოს ისტორიულ ნაწილში, იჩერი-შეჰერში ჰაგიგათ რზაევას ქუჩაზე, ციხის სამხრეთ ნაწილში, ქალწულის კოშკის დასავლეთით.
წყაროების გადმოცემით, ქარავან-სარაი აშენდა XV საუკუნეში შირვანშაჰ ჰალილ-ულლა I მმართველობის დროს, მაგრამ მასში გამოყენებული არქიტექტურული სტილი უფრო მიეკუთვნება XVII საუკუნეს. XIX საუკუნეში ბაქოს რუსეთის იმპერიის მიერ დაპყრობის შემდეგ ქარავან-სარაი გადაეცა ბაქოს მკვიდრს კასუმ-ბეგს და მის შთამომავლებს სარგებლობასი. კასუმ-ბეგი მიეკუთვნებოდა 3 ჩინოვნიკის რიცხვს, რომლებიც მართავდნენ ქალაქ ბაქოს. 1809 წელს ქარავან-სარაის შენობაში განლაგებული იყო ბაქოს პორტი და საბაჟო.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
ბოკშა
ბოკშა (Bocşa) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 123 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 930 ადამიანს შეადგენდა.
კობილინის სახლი
კობილინის სახლი (Дом Кобылина) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში.
მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 49.
ისტორია
1859 წლის აგვისტოში ტაგანროგის სამშენებლო კომიტეტში შევიდა პირველი გილდიის ვაჭარ ივან კობილინის თხოვნა პეტროვის ქუჩაზე სახლის მშენებლობის შესახებ. მშენებლობის შესახებ გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ ვაჭარმა კობილინმა დაანგრია ძველი ბეღელი და მის ადგილზე ააშენა ორსართულიანი აგურის სახლი. მისი ფასადი ოთხ თანაბარ სექციადაა დაყოფილი სწორკუთხა კოლონებით. თითოეული სექციის მეორე სართულზე სამი ფანჯარა იყო, ხოლო პირველ სართულზე შესასვლელი და ორი ფანჯარა.
მშენებლობის დასრულების შემდეგ პირველი სართული გაქირავდა მაღაზიებზე, მეორე სართულზე მეწარმემ ვასილი ბოროვმა გახსნა სასტუმრო „ლონდონი“. მთავარი შეასვლელი იყო მარჯვენა ერთსართულიანი ფლიგელიდან. შემდეგ ამ ფლიგელს დააშენეს მეორე სართული და სახლმა მიიღო თანამედროვე სახე.
ივანე კობილინი ვაჭრობდა შაქრით. შემდეგ სასურსათო და გასტრონომიული საქონლით ძველ ბაზარში. 1845 წლიდან კობილინის კანტორაში მსახურობდა ანტონ ჩეხოვის მამა პავლე. ვაჭართან მსახურობდა ასევე მწერლის ბიძა ივანე მოროზოვი. მწერლის მამა პავლე მალე გაათავისუფლეს სამსახურიდან, რადგან უარი თქვა ვადაგასული ხიზილალის გაყიდვაზე.
1855 წლამდე ქალაქის მერად არჩეული ი. კობილინი მონაწილეობდა ამაღლებისა და მიტროფანოვის ეკლესიების მშენებლობაში. 1890 წლამდე სახლის მფლობელი იყო მისი შვილი მიხეილ კობილინი. ი. კობილინი გარდაიცვალა 1904 წელს ღვიძლის დაავადებით.
შენობის ქვედა სართულების ოთხივე სექცია გაქირავებული იყო მაღაზიებისათვის.
1902 წელს შეიცვალა სასტუმროს მფლობელი. იგი გახდა ნიკოლაი ტერ-არუთინოვი. 1915 წლის 1 თებერვალს ტერ-არუთინოვი გარდაიცვალა მუცლის ტიფით. გარდაცვალებამდე მან სახლი მიჰყიდა კ. გავრილენკოს, რომელმაც 1914 წელს სასტუმროს დაარქვა „მეტროპოლი“. ლენინის ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის პერიოდში 1925 წელს შენობაში განათავსეს კაზინო. ყოველდღე 8 საათიდან 10 საათამდე კაზინოში თამაშობდნენ ლოტოს.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობაში განათავსეს შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის (ნკვდ) განყოფილება, ხოლო 1957 წლიდან სასტუმრო „ცენტრალნაია“. პირველ სართულზე მოქმედებდა კინოთეატრი „დღის სიახლეები“. 1980-იან წლებში კონოთეატრი დაიხურა და მის ადგილზე გახსნეს იმპორტული რადიოტექნიკისა და აპარატურის მაღაზია „დიანა“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ალექსანდრა თედორეს ასული (ნიკოლოზ I-ის მეუღლე)
ალექსანდრა თედორეს ასული (Александра Фёдоровна; დაბადებით ფრიდრიხა ლუიზა შარლოტა ვილჰემინა ჰოჰენცოლერნი, იგივე პრინცესა შარლოტა პრუსიელი, Prinzessin Charlotte von Preußen; დ. 13 ივლისი 1798, ბერლინი, პრუსია - გ. 1 ნოემბერი 1860, ცარსკოე-სელო, რუსეთი) — ჰოჰენცოლერნების დინასტიის წარმომადგენელი. სრულიად რუსეთის იმპერატრიცა 1825-1855 წლებში როგორც ნიკოლოზ I-ის მეუღლე. რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე II-ის დედა.
შარლოტა იყო პრუსიის მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ III-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ ლუიზა მეკლენბურგ-სტერლიცელის უფროსი გადარჩენილი ქალიშვილი.მან ბავშვობა განვლო ისეთ საშინელ ეპოქაში, როდესაც მის სამშობლოში მიმდინარეობდა ნაპოლეონის დამპყრობლური ომები. დედამისი კი მაშინ გარდაიცვალა როცა იგი სულ 12 წლის იყო.
1814 წელს დანიშნეს რუსეთის დიდ მთავარ ნიკოლოზ რომანოვზე (მომავალში იმპერატორი ნიკოლოზ I). ისინი დაქორწინდნენ 1817 წლის 1 ივლისს. ქორწილის შემდეგ შარლოტამ შეიცვალა რელიგია და მართლმადიდებელი გახდა, ამასთან რუსული წესების თანახმად გადაირქვა სახელი და ალექსანდრა თეოდორეს ასული გახდა. მას ბედნიერი ქორწინება ჰქონდა, რომლისგანაც შვიდი შვილი გააჩინა.
მას შემდეგ რაც მისი მაზლი, იმპერატორი ალექსანდრე I გარდაიცვალა, 1825 წელს მისი ქმარი სრულიად რუსეთის იმპერატორი გახდა. ალექსანდრა სარგებლობდა ქმრის დიდი ნდობით სახელმწიფო საქმეებში, თუმცა იგი პოლიტიკით საერთოდ არ იყო დაინტერესებული, მხოლოდ მაშინ ერთვებოდა პოლიტიკურ ცხოვრებაში როცა მის საყვარელ პრუსიას ეხებოდა საქმე. ის იყო მორჩილი, თავაზიანი და ქმრის იდეების დიდი მხარდამჭერი. მისი პიროვნება მთლიანად დაჩრდილა ნიკოლოზ I- ის ძლიერმა ხასიათმა. ალექსანდა საერთოდ არ ინტერესდებოდა ქველმოქმედებით. მისი ინტერესის სფერო ვრცელდებოდა საოჯახო საქმეებზე, ცეკვაზე, სამკაულებზე და ბურთით თამაშზე. 1841 წლიდან მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა გაუარესდა. მან დიდი დრო გაატარა საზღვარგარეთ მკურნალობისას. ვინაიდან იგი წლების მანძილზე რუსეთში არ იყო, ნიკოლოზმა საყვარლები გაიჩინა, თუმცა ალექსანდრას ის მაინც უყვარდა. 1855 წელს ნიკოლოზ I გარდაიცვალა, იმპერატორი კი მათი ვაჟი ალექსანდრე II გახდა. ხუთ წელიწადში, 1860 წელს ალექსანდრაც გარდაიცვალა.
პრუსიის პრინცესა
მარცხნივ|მინი|ფრიდრიხ ვილჰელმ III-ის ოჯახი, 1806 წელი, პრინცესა შარლოტა დგას დედის მარცხნივ პრინცესა ფრიდრიხა ლუიზა შარლოტა ვილჰემინა დაიბადა 1798 წლის 13 ივლისს, პრუსიის დედაქალაქ ბერლინში. მამამისი იყო პრუსიის მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ III, ხოლო დედა დედოფალი ლუიზა მეკლენბურგ-სტერლიცელი. დედამისი იყო გერმანიის იმპერატორ ვილჰელმ I-ს და. შარლოტა მათი უფროსი ქალიშვილი იყო.
პრინცესა შარლოტა იზრდებოდა ნაპოლეონის ომების ეპოქაში, მაშინ, როცა პრუსიას ეკონომიკურად ძალიან უჭირდა. მამამისი იყო კეთილი და რელიგიური კაცი, თუმცა როგორც მმართველი ის ფიცხი და მტკიცე იყო. 1806 წელს ფრიდრიხმა ნაპოლეონთან დამარცხების გამო თავისი სამფლობელოების ნახევარი დაკარგა. შარლოტას დედა, რომლის მთავარი ხიბლიც ინტელექტი იყო, უფრო დიდი გავლენები ჰქონდა ვიდრე მის ქმარს. როცა იენა-აუერშტედტის ბრძოლაში ფრანგებმა პრუსიელები დაამარცხეს, დედოფალი ლუიზა შვილებთან ერთად კოენიგსბერგში გაიქცა, ამ დროს შარლოტა რვა წლის იყო. პრუსიის დედოფალი თავის შვილებთან ერთად რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე I-მა შეიფარა და დაიცვა. დედოფალი ლუიზა შარლოტას შესახებ წერდა: "ჩემი ქალიშვილი შარლოტა დაცულია, თუმცა მამამისის მსგავსად, ცივი გარეგნობის მიღმა, იმალება სამშობლოს სიყვარულით ანთებული ცეცხლი". 1806 წლის 27 ოქტომბერს პრუსიის დედაქალაქი ბერლინი ნაპოლეონმა აიღო. რამდენიმე წლის განმავლობაში პრუსია დედაქალაქითურთ ფრანგების ბატონობის ქვეშ იყო. 1809 წლის დეკემბერში დედოფალი ლუიზა თავის შვილებთან ერთად ბერლინში დაბრუნდა. ბერლინში ჩასვლიდან მალევე დედოფალი ტიფისაგან მძიმედ დაავადდა და 34 წლის ასაკში გარდაიცვალა კიდეც, ამ დროს შარლოტა მხოლოდ 12 წლის იყო. მთელი თავისი ცხოვრების მანძილზე, შარლოტას მოგონებებში დედას ყოველთვის დიდი და ძვირფასი ადგილი ეჭირა.
ქორწინება
მარცხნივ|მინი|318x318პქ|პრინცესა შარლოტა პრუსიელი და მისი მეუღლე, დიდი მთავარი [[ნიკოლოზ I (რუსეთი)|ნიკოლოზ რუსი]] 1814 წლის თებერვალში ბერლინს ეწვივნენ რუსეთის დიდი მთავარი ნიკოლოზ რომანოვი და მისი ძმა მიქაელ რომანოვი. ისინი ჩავიდნენ მოსალაპარაკებლად, რათა ნიკოლოზი და შარლოტა დაქორწინებულიყვნენ, რითაც დაკავშირდებოდა ორი ევროპის უძლიერესი დინასტია და კიდევ უფრო გამყარდებოდა რუსეთ-პრუსიის ალიანსი. ნიკოლოზი ტახტის მემკვიდრე იყო, რადგან მისი ძმა, იმპერატორი ალექსანდრე I უშვილო იყო და მხოლოდ დროის საკითხი იყო ნიკოლოზის ტახტზე ასვლა. ცნობილია, რომ პირველი ვიზიტისას ნიკოლოზი და შარლოტა მხოლოდ შეხვდნენ ერთმანეთს, ხოლო მეორე შეხვედრისას ერთმანეთი შეუყვარდათ. ნიკოლოზი მაღალი და სიმპათიური კაცი იყო, იმ დროის კლასიკური გარეგნობით. ამ დროს შარლოტა 17 წლის იყო. შარლოტამ მომავალ საქმროზე განაცხადა: "მე მომწონს ის და დარწმუნებული ვარ მასთან ბედნიერი ვიქნები". პრინცესამ თავის ძმას მისწერა: "ჩვენ მთელი შინაგანი სამყარო გვაქვს საერთო, მთელი სამყაროს მირჩევნია, ჩვენს გულებში ჩვენ გვაქვს ჩვენი საკუთარი სამყარო". წყვილი ხელი-ხელ ჩაკიდებული მივიდა და დაესწრო ბერლინში ოპერას. 1816 წელს ნიკოლოზი პრუსიას კვლავ ეწვია, რა დროსაც ის და შარლოტა დაინიშნნენ. ისინი ორივე პრუსიის მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ I-ის შვილთაშვილები და მესამე თაობის ბიძაშვილები იყვნენ.
1817 წლის 9 ივნისს შარლოტა თავის ძმა ვილჰელმთან ერთად რუსეთში ჩავიდა. შარლოტა, როგორც მომავალი დედოფალი მოინათლა მართლმადიდებლად და ეწოდა სახელი ალექსანდრა თეოდოროვნა. მეცხრამეტე დაბადების დღეზე, 1817 წლის 13 ივლისს ალექსანდრა და ნიკოლოზი დაქორწინდნენ. მოგვიანებით, ქორწინებით კმაყოფილი ალექსანდრა წერდა: "სრული ნდობითა და სიყვარულით, მე ნიკოლოზს ჩემი ხელით გადავეცი ჩემი ცხოვრება და ის არასდროს მიღალატებს მე !".
დიდი მთავარი
მინი|ალექსანდრა თეოდოროვნა თავის შვილებთან ერთად, 1820 წელი თავდაპირველად ალექსანდრა თეოდოროვნას ჰქონდა რუსეთის სამეფო კარზე ადაპტაციის პრობლემები. ამას თან ერთვოდა რელიგიის შეცვლა, გარემოს მთლიანად შეცვლა, ირგვლივ სულ უცხო ხალხი და ამასთან რუსულის სწავლაც უჭირდა. მან მოიპოვა თავისი დედამთილის, მარია ფეოდოროვნას (დაბ. სოფია დოროთეა ვუტემბერგელი) სიმპათია, რომელიც ასევე გერმანელი იყო და აბსოლუტურად ესმოდა მისი რძლის გაჭირვების. თუმცა დიდი ხნის მანძილზე მას ძალიან ცუდად ექცეოდა თვით იმპერატრიცა, მისი მაზლის ცოლი ელისაბედ ალექსანდროვნა (დაბ. ლუიზა ბადენელი), რომელიც აგრეთვე ალქსანდრას თანამემამულე იყო.
პირველი ორსულობისას ალექსანდრა მოსკოვში გაემგზავრა. 1818 წლის 29 აპრილს, სწორედ იქ გააჩინა თავისი პირველი შვილი ალექსანდრე ნიკოლაევიჩი. მომავალ წელს, 1819 წლის 18 აგვისტოს გააჩინა გოგონა, რომელსაც მისი დედამთილის პატივსაცემად მარია დაარქვეს. მშობიარობიდან მალევე იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა ალექსანდრა და ნიკოლოზი თავისთან დაიბარა და მისი უმცროსი ძმის, კონსტანტინეს დაქორწინების თაობაზე ჰკითხა რჩევა. 1820 წელს ალექსანდრამ მკვდარშობილი ბავშვი გააჩინა, რამაც იგი ღრმა დეპრესიაში ჩააგდო. 1820 წლის გაზაფხულზე ექიმებმა ნიკოლოზს ურჩიეს, რომ ცოლი სამშობლოში წაეყვანა, რაც მას ხასიათს გამოუკეთებდა. 1821 წლის ზაფხულში ნიკოლოზი და ალექსანდრა პრუსიაში გაემგზავრნენ, საიდანაც 1824 წელს დაბრუნდნენ. 1825 წელს ალექსანდრე I-მა მათ სანქტ-პეტერბურგში დაბრუნება სთხოვათ.
რუსეთში ჩასვლის პირველ წელს ალექსანდრა თედოროვნა ცდილობდა რუსული ენისა და რელიგიის შეთვისებას. სამეფო ოჯახის წევრები, დისკომფორტის მოსახსნელად გერმანულად ელაპარაკებოდნენ, ხოლო წერილებს ფრანგულ ენაზე წერდნენ (ეს იმიტომ, რომ სამეფო ოჯახის გარდა ვერავის წაეკითხა, რადგან იმ დროის რუსეთში ფრანგული მხოლოდ მათ იცოდნენ). ამ მიზეზებით ალექსანდრამ ვერ შეძლო რუსული ენის კარგად ათვისება.
ალექსანდრა თედოროვნა, რუსეთში ცხოვრების პირველი წლების შესახებ თავის მემუარებში წერდა: "ჩვენ ორივე მართლაც ბედნიერები ვიყავით, ცალკე რეზიდენციაში მარტონი ვცხოვრობდით და ნიკოლოზს უყვარდა ჩემს ფეხებზე თავის დადება". მათი ქორწინების პირველი რვა წლის მანძილზე, რუსეთის იმპერატორი ალექსანდრას მაზლი, ალექსანდრე I იყო. რომელმაც მათ საკუთარი სასახლე აჩუქათ პეტერჰორფში, რაც ნიკოლოზის საყვარელ ადგილად დარჩა სიცოცხლის ბოლომდე.
პიროვნება
მინი|319x319პქ|ალექსანდრა თედოროვნა ალექსანდა მაღალი, დახვეწილი ნაქუთების და ლამაზი ფორმების ქალი იყო. მას ჰქონდა ლურჯი თვალები და ღრმა, განათლებული გამოხედვა. უყვარდა წელში გამართული, ნამდვილად დედოფლისთვის შესაფერისი სიარული. ჰქონდა სწრაფი, მოქნილი და მოხდენილი ფეხი. მას ჰქონდა სუსტი იმუნიტეტი, რის გამოც ხშირად ხდებოდა ავად. მისი ხმა ძალიან დაბალი იყო, თუმცა ყოველთვის ძალიან სწრაფად და თავდაჯერებულად საუბრობდა.
ალექსანდა თედოროვნას უყვარდა კითხვა და მუსიკა. მისი საყვარელი რუსი მწერალი იყო ლერმონტოვი. იგი იყო ძალიან კეთილი და მარტივად საკონტაქტო. იგი ყოველთვის ელეგანტურად იყო ჩაცმული, უპირატესობას ნათელ ფერებს ანიჭებდა და ყოველთვის ეკეთა ტანისამოსის შესაფერისი ძვირფასი სამკაული. ალექსანდრა აღმერთებდა სამეფო ბანკეტებზე ცეკვას და გართობას. ხშირად მისი ბრძანებით ბანკეტი არ მთავრდებოდა და ცეკვას მეორე დილამდე აგრძელებდა. იგი მისი მაზლის ცოლისგან განსხვავებით არც ამპარტავანი იყო და არც უსაზღვროდ სასტიკი, თუმცა კარგი მეხსიერება ჰქონდა და უყვარდა სამაგიეროს გადახდა. იმ დროის ჩანაწერებიდან ვიგებთ,რომ ალექსანდრა ირონიული იყო ხოლმე მამაკაცების გადაწყვეტილებების მიმართ. იგი პოლიტიკურად აქტიური პიროვნება არ ყოფილა და არც ქველმოქმედება უყვარდა. მას ძალიან უყვარდა თავისი ოჯახი და დიდ დროს უთმობდა მასზე ზრუნვას, სრული წესრიგის დაცვას. მას სიკვდილივით ეშინოდა ხალხის აჯანყების და იმის გამეორების რაც საფრანგეთსა და ინგლისში მოხდა, ანუ სამეფო ოჯახის ჩამოგდების და მათი სიკვდილით დასჯის.
მისთვის, რუსეთი იყო მხოლოდ ის ტერიტორია, რომელიც მის ქმარს უყვარდა და მისი მმართველი უნდა გამხდარიყო. ერთხელ მან ასეთი რამ სახალხოდაც კი თქვა, რამაც რუსების გაოცება და გაბრაზება გამოიწვია. ამის გამო ნიკოლოზმა მას აუკრძალა მსგავსი დაუფიქრებელი სიტყვების თქმა. თუმცა მას მალევე გამოექომაგა მისი დედამთილი, რომელსაც ალექსანდრა ძალიან უყვარდა.
სრულიად რუსეთის იმპერატრიცა
მარცხნივ|მინი|291x291პქ|იმპერატრიცა ალექსანდრა თედოროვნა 1840 წელს ალექსანდრა თეოდოროვნა რუსეთის იმპერატრიცა გახდა 1825 წელს, მას შემდეგ რაც მისი მაზლი ალექსანდრე I უშვილოდ გარდაიცვალა და ტახტზე მისი ქმარი ნიკოლოზ I ავიდა. მისი ტახტზე ასვლის დროს რუსეთში საშინელი რეპრესიებით გამოწვეული აჯანყებები მძვინვარებდა. 1826 წლის 3 სექტემბერს კრემლში ალექსანდრა და ნიკოლოზი სრულიად რუსეთის იმპერატრიცად და იმპერატორად ეკურთხნენ.
ოცდახუთწლიანი ერთგულების შემდეგ ნიკოლოზმა საყვარელი გაიჩინა, ბარბარა ნელიდოვას სახით, რომელიც ალექსანდრას ერთ-ერთი სეფექალი იყო. ბარბარასთან რომანი ნიკოლოზმა ექიმების რჩევით შეწყვიტა, რადგან ასეთი სექსუალური აქტიურობა მის ასაკში საკმაოდ ცუდად აისახა მის ჯანმრთელობაზე, რამაც მისი ორი გულის შეტევა გამოიწვია. ნიკოლოზი კვლავ თავის ცოლს დაუბრუნდა და განაცხადა: "ბედნიერება, სიხარული და სიმშვიდე - აი, ეს არის ის, რასაც მე ვპოულობ იმპერატრიცაში".
1845 წელს ალექსანდრას ექიმებმა სამკურნალოდ პალერმოში წასვლა ურჩიეს. ქმართან განშორებისას იმპერატრიცა ატირდა. როცა გაიგო, რომ სხვა გზა არ ჰქონდა იტალიაში წავიდა და თან ბარბარა ნელიდოვაც წაიყვანა. საშინლად ეჭვიანმა ალექსანდრამ ცხადია არ აპატია მისი ქორწინების სიწმინდის შებღალვა, როცა იმპერატრიცა რუსეთში დაბრუნდა განაცხადა, რომ ბარბარა უბედური შემთხვევის გამო ზღვაში დაიხრჩო.
ალექსანდრა თედოროვნა ყოველთვის საშინელი ჯანმრთელობის მქონე იყო. ორმოცდაათი წლის ასაკში ის ბევრად უფრო ხნიერივით გამოიყურებოდა. რაც უფრო მეტი დრო გადიოდა იმპერატრიცა სულ უფრო იკლებდა წონაში. დიდი ხნის განმავლობაში აწუხებდა ნერვული აშლილობა და ხშირად ნერვოზის ნიშნებსაც ავლენდა. ნიკოლოზმა საუკეთესო ექიმები დაუქირავა, რითაც საბოლოო ჭკუიდან შეშლისგან გადაარჩინა.
1837 წელს იმპერატორმა ყირიმში საკურორტო ქალაქში ცოლისთვის ორეანდას სასახლე ააშენებინათ და ალექსანდა გაამგზავრა გამოსაჯანმრთელებლად. იმპერატრიცა იქ წლების მანძილზე ცხოვრობდა. 1852 წელს ოსმალებმა რუსეთთან ყირიმისთვის ომი დაიწყეს, საიდანაც ალექსანდრამ ძლივს გამოასწრო. 1854 წელს იგი ისე მძიმედ დაავადდა, რომ სიკვდილის პირას იყო თუმცა გადარჩენა მოახერხა. 1855 წელს ნიკოლოზ I გარდაიცვალა.
ქვრივი იმპერატრიცა
მინი|252x252პქ|ალექსანდრა თედოროვნა 1856 წელს ქმრის გარდაცვალების შემდეგ რუსეთის იმპერატორი მისი ვაჟი, ალექსანდრე II გახდა. ალექსანდრას კარგი ურთიერთობა ჰქონდა რძალთან, ახალ იმპერატრიცა მარია ალექსანდროვნასთან (დაბ. მარია ჰესენელი), რომელიც ასევე გერმანელი იყო. დაქვრივების შემდეგ იგი გაეცალა სამეფო კარის ხმაურიან ცხოვრებას და ცარსკოე-სელოში გადავიდა საცხოვრებლად.
ქვრივი ალექსანდრა სულ უფრო და უფრო ეფლობოდა დეპრესიაში. რუსეთში არსებული უმკაცრესი ზამთრის გამო, თავისი სუსტი ჯანმრთელობიდან გამომდინარე წლის ამ დროს ის ნიცაში, რომსა და შვეიცარიაში ატარებდა.
1860 წელს ევროპაში მოგზაურობიდან დაბრუნებული ალექსანდრა თავს საკმაოდ კარგად გრძნობდა. 1860 წლის შემოდგომაზე მისი ექიმები ამბობდნენ, რომ თუ ის სამხრეთში არ გაემგზავრებოდა ამ ზამთარს ვერ გადაიტანდა. ალექსანდრა მიხვდა, რომ მისი გარდაცვალების დრო იყო და გამგზავრებაზე უარი განაცხადა. გარდაცვალების წინა ღამეს მან განაცხადა :"ნიკო, მე შენთან მოვდივარ". 1860 წლის 1 ნოემბერს ალექსანდრა თეოდოროვნა გარდაიცვალა, 62 წლის ასაკში. დაკრძალეს სანქტ-პეტერბურგში, ნიკოლოზ I-ის გვერდით.
წინაპრები
ალექსანდრა თეოდორეს ასულის წინაპრები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1798 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1860 კატეგორია:ჰოენცოლერნები კატეგორია:პოლონეთის დედოფლები კატეგორია:რუსეთის მონარქების მეუღლეების სია კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ეკატერინეს ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები
ყარღაბაზარი
ყარღაბაზარი (Qarğabazar karvansarası) — ქარავან-სარაი სოფელ ყარღაბაზარში, აშენებულია 1681 წელს.
ყარღაბაზარი — ერთსართულიანი მრავალეზოიანი ასიმეტრიული ქარავან-სარაია, რომლისთვისაც დამახასიათებელია შენობის კორიდორული სისტემა.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ღირსშესანიშნაობები
სტეფანავანის დენდროპარკი
სტეფანავანის დენდროპარკი (Ստեփանավանի դենդրոպարկ) — დენდრარიუმი სოფელ გიულაგარაკის მახლობლად, ლორეს პროვინციაში, სომხეთის დედაქალაქ ერევნიდან 85 კილომეტრში. დაარსდა 1931 წელს პოლონელი ინჟინერის ედმონდ ლეონოვიჩის მიერ.
პარკი მთლიანად 35 ჰექტარზეა განფენილი, აქედან 17,5 ჰა ბუნებრივ ტყეს უკავია, დანარჩენი კი დეკორატიულ ხეებს. დენდროპარკი შედგება ფოთლოვანი ტყისაგან და დეკორატიული ნარგავებისგან. ასევე ვხვდებით ვაშლის, მსხლისა და ვერხვის ჯიშებს. პარკი მდიდრდება სხვადასხვა ბოტანიკური ბაღებიდან, მათ შორის მოსკოვის, კიევისა და თბილისის ბოტანიკური ბაღებიდან. არაერთი სახეობა შემოიტანეს გერმანიიდან, საფრანგეთიდან, პორტუგალიიდან, ჩინეთიდან და აშშ-დან. დღეს სტეფანავანის დენდროპარკში 500-მდე სახეობის მცენარეს შევხვდებით.
დღეს სტეფანავანის დენდროპარკი ფართო საზოგადოებისთვის წარმოადგენს ინტერესთა სფეროს. მათ შორის მეცნიერებისათვის და ეკო-ტურისტებისათვის. ეს ადგილი გამოიყენება მოსწავლეთა განათლებისა და სტაჟირებისათვის, რადგან პარკი ერთ-ერთი გამორჩეულია მთელს ამიერკავკასიაში. პარკი ექსკურსიებისა და ბოტანიკურ - ზოოლოგიური ტურების ადგილიცაა.
პარკში შესვლა უფასოა და ღიაა ყველასათვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის დაცული ტერიტორიები
Easy (The Easybeats-ის ალბომი)
Easy — ავსტრალიური როკ-ჯგუფ The Easybeats-ის სადებიუტო სტუდიური ალბომი, გამოცემული 1965 წლის 23 სექტემბერს. ალბომის დიდი ნაწილი ჩაწერილია სიდნეიში, EMI Studios-ში, ორი ხანგრძლივი სესიის განმავლობაში. მისი პროდიუსერია ტედ ალბერტი, Albert Productions-ის დამაარსებელი. ალბომიდან გამოცემული „She's So Fine“ ჯგუფის ჰიტური სინგლია.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები: სტივი რაიტი და ჯორჯ იანგი, გარდა მითითებულის
სქოლიო
კატეგორია:The Easybeats-ის ალბომები კატეგორია:1965 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:Albert Productions-ის ალბომები
საუთერნ-ჰაილენდსი
საუთერნ-ჰაილენდსი (Southern Highlands Province) — პაპუა-ახალი გვინეის პროვინცია. პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მენდი. პაპუა-ახალი გვინეის ერთ-ერთი მჭიდროდ დასახლებული პროვინცია.
2009 წლის ივლისში გამოიცა კანონი 2012 წელს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის შესახებ. 2012 წლის 17 მაისს შეიქმნა ორი ახალი პროვინცია ჰელა და ჯივაკა. ისინი შესაბამისად გამოეყვნენ საუთერნ-ჰაილენდსის და უესტერნ-ჰაილენდსის პროვინციებს. საუთერნ-ჰაილენდსს გამოეყო ისეთი რაიონები, როგორიცაა ტარი-პორი, კომო-მაგარიმა და კორობა-კოპიაგო.
საუთერნ-ჰაილენდსის პროვინციის მთებში მდებარეობს მამო-კანანდა — პაპუა-ახალ გვინეაში ყველაზე გრძელი მღვიმე.
სქოლიო
კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის პროვინციები
ჩემი ცოლის დაქალები
„ჩემი ცოლის დაქალები“ — ქართული სატირულ-იუმორისტული ჟანრის ტელესერიალი მეგობრების ჯგუფზე, რომლებიც თბილისში ცხოვრობენ. სერიალი დადგმულია ფორმულა კრეატივის მიერ. 2011 წლიდან 2019 წლამდე გადიოდა „რუსთავი 2-ის“ ეთერში. 2019 წლის ოქტომბრიდან სერიალი გადის — ტელეარხ ფორმულაზე.
სერიალი აღწერს ერთმანეთისგან განსხვავებული ბავშვობის მეგობრების, ქარაფშუტა კატოს, დიასახლისი ნინასა და ფემინისტი თინას ცხოვრებას, რომელთაც მესამე და მეხუთე სეზონებში შეუერთდებიან ახალი დაქალები - ნატაშკა და ანკა. სერიალი ეხება საზოგადოებისთვის აქტუალურ და თანამედროვე სოციალურ პრობლემებს.
2012 წელს გამოვიდა შუალედური, სრულმეტრაჟიანი ფილმი „ჩემი ცოლის დაქალის ქორწილი“. 2014 წელს აგრეთვე გამოვიდა კიდევ ერთი სრულმეტრაჟიანი ფილმი, „ჩემი ცოლის დაქალი კინოში“.
2022 წელს სერიალი მე-18 სეზონით დამთავრდა. როგორც განაცხადეს, მე-18 სეზონი, ფინალური სეზონი იყო, თუმცა, 2023 წლის 7 ივლისს სერიალი დაიწყო მე-19 სეზონით.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ტელესერიალები კატეგორია:გიორგი ლიფონავას ფილმები კატეგორია:2010-იანი წლების ქართული ტელესერიალები კატეგორია:ფორმულა კატეგორია:რუსთავი 2 კატეგორია:ტელესერიალები ანბანის მიხედვით
აბანოს კოლექცია
აბანოს კოლექცია — ქარელის მუნიციპალიტეტში, სოფელ აბანოში აღმოჩენილი ნივთების ჯგუფი, რომელიც გვიანბრინჯაო-ადრერკინის ხანას განეკუთვნება და დაცულია საქართველოს ეროვნული მუზეუმის სიმონ ჯანაშია სახელობის მუზეუმში.
კოლექცია შემთხვევით აღმოჩნდა სოფელ აბანოში 1961 წელს. მომდინარეობს სამარხიდან. მასში შედის ბრინჯაოს ნივთები, რომლებიც ძვ.წ. XIII-XII საუკუნეებით თარიღდება: მასრაგახსნილი შუბისპირები, ფოთლისებური სატევრის გვიანი ვარიანტი, სატევრის ტარის ნაწილი და კოლხური ტიპის ცული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოში აღმოჩენილი განძები
დაშტადემი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტოპონიმი დაშტადემი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ვარდაბლური (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტოპონიმი ვარდაბლური შეიძლება აღნიშნავდეს:
ტეა ლეონი
ტეა ლეონი (Téa Leoni დ. 25 თებერვალი, 1966) — ამერიკელი მსახიობი. სხვადასხვა დროს როლები შეასრულა ფილმებში: „იურული პარკი III“ (2001), „მეოჯახე“ (2000), „უფსკრულთან შეჯახება“ (1998), „დიკის და ჯეინის გართობა“ (2005), „არ გააღვიძოთ მძინარე ძაღლი“ (1996), „ესპანური ინგლისური“ (2004), „ცუდი ბიჭები“ (1995), „მოჩვენებათა ქალაქი“ (2008) „როგორ მოვიპარო ცათამბჯენი“ (2011).
ბიოგრაფია
ტეა ლეონი დაიბადა ნიუ-იორკში, დედამისის — პროფესიით დიეტოლოგის, ემილი ენისა და მამამისის — იურისტის, ენთონი პანტალეონის ოჯახში. ლეონის პაპა მამის მხრიდან იყო იტალიური და ინგლისური წარმოშობის, ხოლო ბებია მამის მხრიდან, პოლონელ-ამერიკელი მსახიობი ჰელენკა პანტალეონი. ლეონის მონაწილეობა აქვს მიღებული ტელესერიალ „სანტა-ბარბარაში“. მისი პირველი მეუღლე იყო ნილ ჯოზეფ ტარდიო. 1997-2014 წლებში ქორწინებაში იმყოფებოდა დევიდ დუხოვნისთან.
ბურგელეა
ბურგელეა (Burghelea) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 86 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 106 ადამიანს შეადგენდა.
კათნაღბიური (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტოპონიმი კათნაღბიური შეიძლება აღნიშნავდეს:
ანგიო...
ანგიო... (ἀγγεῖον — ჭურჭელი) — რთული სიტყვის პირველი შემადგენელი ნაწილი. მნიშვნელობით შეესაბამება სიტყვას „ძარღვი“. მაგ. ანგიოგრაფია, ანგიონევროზი, ანგიოსპაზმი და მისთ.
ლიტერატურა
კატეგორია:თავსართები
მაიგაზა
მაიგაზა (Майғаҙы) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელოკატაის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 672 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ნოვობელოკატაიდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უნკურდა, რომელიც დაშორებულია 56 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელოკატაის რაიონის სოფლები
ერიცვანქი (მთა)
ერიცვანქი (Երիցվանք) — მთა სომხეთში. მდებარეობს სიუნიქის პროვინციაში, სოფელ არწვანიკიდან აღმოსავლეთით 2,5 კილომეტრში. მწვერვალის სიმაღლე ზღვის დონიდან 1761 მეტრია და წარმოადგენს ბარგუშატის ქედის ნაწილს.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მთები
ნიკოლაევკა (არშალის რაიონი)
ნიკოლაევკა (Николаевка) — სოფელი ყაზახეთში, აყმოლის ოლქის არშალის რაიონში. შედის მიხაილოვკის სასოფლო ოკრუგში. ატოკ კოდი — 113449200.
მოსახლეობა
1989 წლის მოსახლეობის სრულიად საკავშირო აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 558 კაცს, რომლის 47% ეთნიკურად რუსი იყო, ხოლო 20% — გერმანელი.
1999 წელს სოფელში ცხოვრობდა 437 ადამიანი (213 მამაკაცი და 224 ქალი). 2009 წლის აღწერის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 337 ადამიანს შეადგენს (172 მამაკაცი და 165 ქალი).
სქოლიო
კატეგორია:არშალის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ბჰუტანის ტურიზმი
ბუტანის ტურიზმი  — 1974 წელს ბუტანის მთავრობის მიერ წამოწყებული საქმიანობა შემოსავლის მოსაზიდად და ბუტანის უნიკალური კულტურისა და ტრადიციების გარე სამყაროში პოპულარიზაციის მიზნით, რის შემდეგაც ქვეყანა აღარ არის იზოლირებული უცხოელებისთვის. 1974 წელს ბუტანის სამეფოში სულ 287 ტურისტი იმყოფებოდა. 1992 წელს ბუტანის მონახულების სურვილის მქონე ტურისტების რაოდენობა 2850-მდე გაიზარდა, 1999 წელს კი მკვეთრად გაიზარდა 7158-მდე. 1980-იანი წლების ბოლოს ტურიზმმა წლიური შემოსავალი 2 მილიონ აშშ დოლარზე მეტი შეადგინა.
მიუხედავად იმისა, რომ უცხოელთათვის ღიაა, ბუტანის მთავრობამ მკაცრად იცის, თუ რა გავლენა შეიძლება მოახდინონ ტურისტებმა ბუტანის უნიკალურ და ფაქტობრივად, დაუზიანებელ ლანდშაფტსა და კულტურაზე. შესაბამისად, მათ თავიდანვე შეზღუდეს ტურისტული აქტივობის დონე და ამჯობინეს უფრო მაღალი ხარისხის ტურიზმი. თავდაპირველად ეს პოლიტიკა ცნობილი იყო როგორც „მაღალი ღირებულების, დაბალი მოცულობის“ ტურიზმი. 1999 წელს მას ეწოდა სახელი „მაღალი ღირებულება, დაბალი ზემოქმედება“, „დახვეწილი, მაგრამ მნიშვნელოვანი ცვლა“. მიუხედავად იმისა, რომ დაბალი გავლენა გარანტირებულია ვიზიტორების დაბალი რაოდენობის საშუალებით, ბუტანში მოგზაურობისთვის აუცილებელია იყოთ კარგი ფინანსური შემოსავლების მქონე, ისმის კრიტიკა ბუტანის მიმართულებით რადგან იქ მხოლოდ „მაღალი ღირებულების ტურისტს“ შეუძლია მოგზაურობა. ტურისტებისთვის დაწესებულია ყოველდღიური გადასახადი 180-დან 290 აშშ დოლარამდე (ან მეტი) დღეში. 2005 წლის დოკუმენტში, სახელწოდებით „მდგრადი ტურიზმის განვითარების სტრატეგია“, ნათქვამია რომ ქვეყანა „უფრო მეტ ყურადღებას აქცევდა ტურისტების რაოდენობას ქვეყნის კულტურისა და გარემოს გამოყენებით ბუტანის, როგორც მდიდარი ტურისტებისთვის ეგზოტიკური დანიშნულების მქონე ადგილის პოპულარიზაციისთვის“. მარჯვნივ|მინი|267x267პქ| [[ტაკწანგ-ძონგი|ტაკწანგ-ძონგის მონასტერი პაროს რაიონში]]
ბუტანის მთავრობამ 1991 წლის ოქტომბერში ბუტანის ტურიზმის კორპორაციის (BTC) პრივატიზება მოახდინა და ხელი შეუწყო კერძო სექტორის ინვესტიციებსა და საქმიანობას. შედეგად, 2018 წლის მონაცემებით ქვეყანაში 75-ზე მეტი ლიცენზირებული ტურისტული კომპანია მუშაობს. მარცხნივ|მინი|240x240პქ| [[თიმფუ]] ტურიზმის ყველაზე მნიშვნელოვანი ცენტრებია ბუტანის დედაქალაქ თიმფუში და დასავლეთით მდებარე ქალაქ პაროში, ინდოეთის მახლობლად. ტაკწანგ-ძონგი, კლდის გვერდით მდებარე მონასტერი („ვეფხვის ბუდე“), რომელიც პაროს ხეობას გადაჰყურებს, ქვეყნის ერთ-ერთი მთავარი ღირსშესანიშნაობაა. ეს ტაძარი წარმოუდგენლად წმინდაა ბუდისტებისთვის. ტაძარში განთავსებულია გამოქვაბული, რომელშიც ბუდისტი ღვთაება, რომელმაც ბუდიზმი იქადაგა ბუტანში, 90 დღის განმავლობაში მედიტირებდა და ებრძოდა დემონებს, რომლებიც ამ ხეობაში ცხოვრობდნენ, ბუდიზმის გავრცელების მიზნით. ტაძარი ათასი წლის განმავლობაში დგას. შენობას ორჯერ გაუჩნდა ხანძარი, მაგრამ დაზიანება გამოსწორდა. დრუკ ეარი (Druk Air) ადრე იყო ერთადერთი ავიაკომპანია, რომელიც ახორციელებდა ფრენებს ბუტანში, თუმცა 2012 წლიდან ქვეყანას ემსახურება ბუტანის ავიახაზები.
ბუტანის პოტენციური ვიზიტორები ვიზებს იღებენ ბუტანის საელჩოს ან საკონსულოს მეშვეობით მშობლიურ ქვეყანაში.
ვიზიტორები
მოკლე დროში ბუტანში ჩასული ვიზიტორების უმეტესობა ინდოეთიდან, ტაილანდიდან, ვიეტნამიდან, ფილიპინებიდან, ავსტრალიიდან, იაპონიიდან, ჩინეთიდან, სინგაპურიდან, ბანგლადეშიდან, მალაიზიიდან, მალდივის კუნძულებიდან და სამხრეთ კორეიდან არიან. 2017 წელს ქვეყანაშ ტურისტების ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი დაფიქსირდა, ვიზიტორთა რაოდენობამ 250,000–ზე მეტი ადამიანი შეადგინა. ასევე გაიზარდა დასავლეთიდან მომავალი სტუმრების რიცხვიც, კერძოდ შეერთებული შტატებიდან, დიდი ბრიტანეთიდან, გერმანიიდან და საფრანგეთიდან. ჩინეთიდან ჩამოსული ტურისტების უმრავლესობა კლასიფიცირდება როგორც „ტიბეტის ლტოლვილები“.
უესტერნ-ჰაილენდსი
უესტერნ-ჰაილენდსი (Western Highlands Province) — პაპუა-ახალი გვინეის პროვინცია. პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მაუნტ-ჰაგენი. პაპუა-ახალი გვინეის ერთ-ერთი მჭიდროდ დასახლებული პროვინცია. პროვინციის დასავლეთ ნაწილში მოჰყავთ ჩაი და ყავა. პაპუა-ახალი გვინეის ყველაზე მაღალი მთა — ვილჰელმი, მდებარეობს უესტერნ-ჰაილენდსის პროვინციის ტერიტორიაზე.
2009 წლის ივლისში გამოიცა კანონი 2012 წელს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის შესახებ. 2012 წლის 17 მაისს შეიქმნა ორი ახალი პროვინცია ჰელა და ჯივაკა. ისინი შესაბამისად გამოეყვნენ საუთერნ-ჰაილენდსის და უესტერნ-ჰაილენდსის პროვინციებს. უესტერნ-ჰაილენდს გამოეყო ისეთი რაიონები, როგორიცაა ჯიმი, ვაგი და კამბია.