cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნეპალი
ცეკვა და სიმღერა
მუსიკა და სიმღერა დიდ როლს ასრულებს ხალხებს შორის ჰარმონიული დამოკიდებულების დამყარებაში, როდესაც ისინი ერთ ქვყანაში ცხოვრობენ. ნეპალში ბევრი ეთნიკური წარმომავლობის ადამიანი იყრის თავს. მუსიკა და სიმღერა კი ერთ-ერთი დიდი მიზეზია მათი ასეთი გაერთინებისა. კულტურული მუსიკა მათი სული და სიამაყეა, ის სარკეა მოსახლეობისა.
სამწევრისის ციხე
გალავანი
XV-XVII საუკუნეების გალავანი ნაგებია ნატეხი ქვით. ასევე ნატეხი ქვითაა ნაშენი მშენებლობის ბოლო ორი პერიოდის (XVI და XVIII სს.) სასახლე და სხვა შენობები, რომელთა ფრაგმენტებია შემორჩენილი.
სასახლე
სასახლე კედლის ფრაგმენტის მიხედვით სამსართულიანი იყო. I სართულის დონეზე კონტრფორსში ნახევრად მომრგვალებული ნიშია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ნეპალი
ცეკვა და სიმღერა
ნეპალი არის ქვეყანა, სადაც უამრავი რიტუალი, ფესტივალი და დღესასწაული აღინიშნება, რომლებსაც მოქალაქეები დიდი პასუხისმგებლობით ეკიდებიან. ეს მათთვის ძალიან მნიშვნელოვანი აქტივობებია. არცერთი მათგანია ცეკვასა და მუსიკას მოკლებული, ეს დღესასწაულებისა და ფესტივალების განუყოფელი ნაწილია.
რაც შეეხება მუსიკის ჟანრებს, დღესდღეობით ნეპალში ისინი ძალიან მრავალფეროვანია: პოპი (Pop), როკი (Rock), ხალხური (Folk) და კლასიკური მუსიკა (Calssical music). იშვიათად, მაგრამ რეპიც (Rap) გვხვდება ხოლმე ნეპალის მუსიკალურ სამყაროში.
ნეპალში სხვადასხვანარი ცეკვები არსებობს და თითოეულს განსხვავებული დანიშნულება აქვს. ცეკვის ტრადიცია საუკუნეების მანძილზე არ ჰკარგავს მნიშვნელობას ნეპალელთათვის, შეგვიძლია ისიც კი ვთქვათ, რომ ეს ტრადიცია სამყაროს თავისი შექმნიდან მოსდევს. ყველა ეთნიკურ ჯგუფს საკუთარი ცეკვა აქვს ნეპალში. ცეკვის ტრადიცია ძალიან პოპულარულია, რადგან ის რელგიის, კულტურის, კოსტუმებისა და პროფესიების გავლენის ქვეშაა.
კრიშნა (ღმერთი) (Lord Krishna) არის ღვთიური მოცეკვავე, როდესაც შივა (ღმერთი) (Lord Shiva) ითვლება საუკეთესო კლასიკურ მოცეკვავედ. ის არის ცეკვის ღმერთი. ძირითადად ცეკვებს ნეპალში რელიგიური დატვირთვა აქვს.
ფესტივალები და დღესასწაულები
ვიკრამ სამვატის (Vikram Samvat) კალენდრის მიხედვით (რომელიც ჰინდუს კალენდრების (Hindu Calendar) შორისაა), ოფიციალურად ნეპალში ახალი წელი პირველ ბაისახს აღინიშნება. ბაისახი ერთ-ერთი თვეა, რომელიც გრეგორიანული კალენდრის მიხედვით, დაახლოებით შუა აპრილიდან შუა მაისამდე გრძელდება. ნეპალური კალედარი (იგივე ვიკრამ სამვატი) 12 თვეს მოიცავს. ასევე ნეპალელებს აქვთ მთვარის კალედარი (lunar calendar), რომლის გათვალისწინებითც ახალი წელი გრეგორიანული კალენდრის მიხედვით დაახლოებით ნოემბერში ემთხვევა.
ფესტივალები და დღესასწაულები შეიძლება დღეების მანძილზე მიმდინარეობდეს. ეს კიდევ უფრო მიუთითებს იმაზე, რომ ნეპალელებისთვის ასეთი აქტივობები უმნიშვნელოვანესია. როგორც ჩვენთვის ცნობილია ნეპალის მოსახლეობა ძირითადად ინდუსი ან ბუდისტია, სწორედ ამიტომ ფესტივალების უმეტესობას რელიგიური დატვირთვა აქვს. ბევრ მათგანს განსაზღვრული თარიღის დროს არ აღნიშნავენ, არამედ ისინი ასტრონომიული გათვლებით ადგენენ თუ როდის მოდის ღონისძიების დრო. ფესტივალები და დღესასწაულები მუსიკის, ცეკვის და საჭმლის გარეშე ძირითადად არ მიმდინარეობს.
როგორც ყველგან, ნეპალშიც არსებობს განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანი ფესტივალები, რომლებიც შეიძლება ყველაზე აღსანიშნავად ჩავთვალოთ. ასეთია მაგალითად დაშაინი (Dashain). ის ყველაზე გრძელი ფესტივალია, რაც ნეპალში ტარდება. ის გრძელდება 15 დღე დაახლოებით ოქტომბერი-ნოემბრის პერიოდში, როდესაც მთვარე იწყებს შევსებას. 15 დღის განმავლობაში ყველაზე მნიშვნელოვანი დღეებია პირველი, მეშვიდე, მერვე, მეცხრე და მეათე. მოსახლეობა ლოცულობს შაქტიზე (Shakti). ასევე შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ეს ფესტივალი აღნიშნავს ოჯახის მთლიანობასა და ერთიანობას. ღონისძიების დროს ყველაფერი ისვენებს, როგორებიცაა სამთავრობო, საგანმანათლებლო ორგანოები და სხვა.
ასევე მნიშვნელოვანი ფესტივალია Khicha Puja, რომლის დროსაც ეთაყვანებიან ძროხებსა და ძაღლებს.
არარელიგიური ღონისძიების რიგებსი შეგვიძლია შევიყვანოთ კონსტიტუციის დღე, რომელიც 9 ნოემბერს აღინიშნება. ასევე ბავშვების დღე, რომელიც შეახსენებს მოსახლეობას ბავშვების უფლებების შესახებ.
ადგილობრივი ზნე-ჩვეულებები
ნეპალში უამრავი ტრადიცია თუ ზნე-ჩვეულება არსებობს, რომლებსაც განაპირობებს ნეპალში არსებული რელიიგიები და სხვადასხვა ეთნიკური წარმომავლობები.
ძალიან დიდი პატივისცემით ეპყრობიან მოხუცებს, მათზე უფროს ადამიანებს და, რა თქმა უნდა, სტუმრებს. სხვადასხვა რიტუალები ტარდება მშობიარობის, ქორწინების და სიკვდილის დროს, რადგან ეს მოვლენები, როგორც ყველგან ძალიან მნიშვნელოვანია და შესაფერის აქტივობებსაც საჭიროებს ნეპალში. გარდა ამისა ნეპალში არსებობს სხვა ბევრისთვის უჩვეულო და უცხო ტრადიციები.
ძალიან მკაცრად აკონტროლობენ კვების ეტიკეტს. თუ ადამიანმა შეახო საკვებს ტუჩები, ის უკვე სხვებისთვის დაბინძურებულია. ამიტომ ნეპალში არასდროს არ უნდა შესთავაზოთ ადამიანს პროდუქტი თუ ის უკვე თქვენ მიერ „დაბინძურებულია“. თუ გინდათ, რომ სხვისი ბოთლიდან მოსვათ წყალი, მაშინ უნდა ეცადოთ, რომ ტუჩები არ შეახოთ მას. აღსანიშნავია ასევე, რომ თუ ხელით მიირთმევთ საკვებს, აუცილებლად მარჯვენა ხელით უნდა გააკეთოთ ეს. მარცხენა ხელი მხოლოდ ჭიქით შეიძლება იყოს დაკავებული. ძალიან დიდი უპატივცემულობაა მარცხენა ხელით კერძის ვინმესთვის გადაწოდება. ამგვარად საკვები, საუქრები და ფული მარჯვენა ხელით უნდა გადასცეთ სხვა ადამიანს თუ გინდა, რომ ნეპალელს პატივისცემით მოეპყრო.
ნეპალის მოსახლეობა ასევე დიდ ყურადღებას აქცეცს ჩაცმულობას. მამაკაცებს საზოგადოებაში აუცილებლად გრძელი შარვალი და პერანგი უნდა ეცვათ. რაც შეეხებათ ქალებს, მათი მხრები აუცილებლად დაფარული უნდა იყოს. დღესდღეობით დაშვებულია შარვლის ჩაცმა ქალებისთვის, მაგრამ უკეთეს ვარიანტს კაბა წარმოადგენს, რომელიც მუხლს ქვემოთ აღწევს. კატმანდუსა და პოხარაში გოგონებს უკვე აცვიათ მოკლე მაისურები და შარვლები, მაგრამ ეს დიდი რისკის ქვეშ აყენებს მათ, რადგან ხალხმა შეიძლება მათზე იფიქრონ, რომ ისინი სექსუალურად მისაწვდომები არიან. ასევე აღსანიშნავია, რომ საზოგადოებაში აკრძალულია კოცნა, ჩახუტება და ხელის ჩაკიდება შეყვარებული წყვილის მიერ.
ნეპალი პატრიარქალური ქვეყანაა, ამიტომ კაცები ყოველთვის სათავეში დგანან. ისინი მუშაობენ, როდესაც ქალები ბავშვებს უვლიან სახლში. რაც შეეხება ქორწინებას, ეს საკითხიც ტრადიციებზეა აგებული. ქორწინება ოჯახებს შორის დიდ და ხელშეუხებელ კავშირს ქმნის. როდესაც გოგონა გათხოვებისთვის შესაფერის ასაკში შეაბიჯებს ფეხს, მშობლები იწყებენ ხელსაყრელი, ამასთანავე განათლებული და კარგი სოციალური წრის  სასიძოს პოვნას თვიანთი ქალიშვილისთვის. პატარძლის ოჯახი მზითევს არჩევს, ხოლო მეფის მხარე ცდილობს გოგოსთვის რაიმე პატარა საჩუქარი მოძებნონ, მაგალითდ სამკაული ან ტანისამოსი. ორივე მხარე მოელის ერთმანეთის დაპატიჯებას ლხინზე, სანამ ქორწილი გაიმართება, რომელიც დაახლოებით 3 დღე გრძელდება. ქორწილის საფასური ხშირ შემთხვევაში ძალიან მაღალია, რისი გადახდა ძირითადად პატარძლის ოჯახს უწევს. ამის შემდეგ ისინი ხშირად ვალებში ვარდებიან.
კულინარია
ნეპალი განთქმულია მრავალფეროვანი და უგემრიელესი კერძებით. დიდი გავლენა იქონია ტიბეტურმა და ინდურმა საკვების მომზადების წესმა ნეპალურ კულინარიაზე. ასევე დიდ გავლენას ახდენს ქვეყნის გეოგრაფიული მდებარეობა და კლიმატი.
მათი ყველაზე ცნობილი, გამორჩეული და მთავარი (ნაციონალური) კერძია დალ ბათი (Dal Bhat). Dal ნიშნავს ოსპის სუფს, ხოლო Bhat მოხარშულ ბრინჯს. ბრინჯი ნეპალური კულინარიის უცვლელი კომპონენტია.
კულტურასა და ეროვნებაზე დაყრდნობით მთავარი მზარეული, რომლებიც ძირითადად ოჯახში დედები არიან, საჭმლის მომზადების წესს თვიანტი დედისგან სწავლობენ და ასე უსასრულოდ. სწორედ ამიტომ ინარჩუნებს ასეთ განსაკუთრებულ სახელს ნეპალური კულინარია. კერძების უმეტესობა ძალიან ცხარეა, მაგრამ არის გამონაკლისებიც. შესაძლებელია კერძი ნაკლებად ცხარე გაკეთდეს, მაგრამ მისი გემო შენარჩუნდეს.
ხელოვნება
რელიგიამ ნეპალურ ხელოვნებაზე დიდი გავლენა იქონია. ის იცვლება საუკუნეების მანძილზე. დასავლური ზეგავლენა ნელ-ნელა შესამჩნევი ხდება თანამედროვე არტისტებზე.
კიდევ ერთი მხატვრობის ფორმა, რომელიც უძველესი დროით არის დათარიღებული, ეწოდება თანგკა (Thangka). ისინი დატვირთულნი არიან რელიგიური ელემენტებით (უმეტეს ნამუშევარზე გამოსახულია ღმერთები) და ამით გამოხატავენ ღმერთების მიმართ თაყვანისცემას.
ღირსშესანიშნაობანი
საგარმათას ეროვნული პარკი, კატმანდუს ხეობა, ჩიტვანის სამეფო პარკი, ლუმბინი (ბუდას დაბადების ადგილი).
სქოლიო
კატეგორია:აზიის ქვეყნები კატეგორია:გაეროს წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:ზღვაზე გასასვლელის არმქონე სახელმწიფოები
ქვემო ბოდბე
ქვემო ბოდბე — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, ბოდბის თემის ცენტრი (სოფელი: ზემო ბოდბე). მდებარეობს ივრის ზეგნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კიდეზე, ზღვის დონიდან 750 მეტრი. სიღნაღიდან 24 კილომეტრი, თბილისიდან 110 კილომეტრი.
ქვემო ბოდბე ერთ–ერთი დიდი სოფელია. მოსახლეობა ძირითადად მიწათმოქმედებითა და მეცხოველეობითაა დაკავებული. მოჰყავთ ხორბალი, ქერი, მზესუმზირა, ამუშავებენ ვენახს. რეგიონი, ცნობილია ღვინით, ნატურალური ზეთითა და პურით. სოფელში 1962 წელს გაიხსნა კულტურის სახლი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2287 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:სიღნაღის მუნიციპალიტეტის სოფლები
გუჯარეთი (მხარე)
გუჯარეთი, გუჯარეთისხევი — საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარის — თორის ნაწილი, ახლანდელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიის ნაწილი.
თორი სამი ერთეულისაგან შედგებოდა: გუჯარეთის ხევი, სადგერის ხევი და ჴეობა (ანუ მტკვრის ორივე ნაპირი — ტაშისკარიდან დვირამდე). გუჯარეთი ძირითადად მოიცავდა მდ. გუჯარეთისწყლის ხეობას. დღევანდელი ადმინისტრაციული დანაწილებით გუჯარეთის ხევი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში შედის. ჩრდილოეთიდან მას ესაზღვრება თარიანის, აბუხალოს, თორზიტისა და გვირგვინას (ვახუშტი მას ყერძენის მთას უწოდებს) მთები. სამხრეთით გუჯარეთს თრიალეთისაგან გამოჰყოფს საქველოს, კენჭიყარისა და ქვაჯვარის მთები. აქაურ სოფელთა უმრავლესობა მთის ძირზეა შეფენილი. სახნავ-სათესი ფართობი მდინარეთა ნაპირებამდე აღწევს. სატრანსპორტო და საცალფეხო გზები ადვილად სავალ ხევებს მიჰყვება, რომლებიც ჯავახეთსა და თრიალეთს შიდა ქართლთან აკავშირებდა.
1904 წელს გუჯარეთის ტერიტორიაზე, ნასოფლარ თელოვანში აღმოაჩინეს ბრინჯაოს ცულების, მათი ჩამოსასხმელი ყალიბებისა და ბრინჯაოს ზოდებისაგან შემდგარი განძი (თელოვნის განძი). ეს ადასტურებს, რომ გუჯარეთის ხევი ადამიანის მიერ ბრინჯაოს ხანიდან იყო ათვისებული. შუა საუკუნეებში ხეობის ცენტრი გამხდარა სოფელი გუჯარეთი, რომელიც გუჯარეთისწყლის ზემო წელზე, მდინარის ორივე ნაპირას მდებარეობს. ხეობის მნიშვნელოვანი ციხეები იყო: თოთხამი, ალეწი, მომწვარა, სარბიელა, გვირგვინა, უზნარიანი. თითქმის ყველა სოფელსა და ნასოფლარში შემორჩენილია ნანგრევები ეკლესიებისა, რომელთა უმეტესობა IX–XIII საუკუნეებშია აგებული. ზოგ მათგანზე, ქტიტორთა ან მშენებელ ხელოსანთა წარწერებიც არის. მაგ., გულსუნდის „წითელი ეკლესიის“ წარწერაში მოხსენიებულია ეკლესიის მაშენებელი ვინმე მახარობელი (X–XI საუკუნეების მიჯნა), ტყემლოვანის ეკლესიის წარწერაში — კვირიკე და გიორგი (X ს.), ხოლო თელოვნის ელიას ეკლესიის წარწერაში — თევდორე (X ს.). გუჯარეთისწყლის მარცხენა შენაკადზეა სამძივისხევი (ახლანდ. სოფ. მზეთამზე). აქედან მომდინარეობს გვარსახელი სამძივარი, რომელიც თორელების განაყოფი უნდა იყოს. 1065 წელს თორი და გუჯარეთი დაურბევია ალფ-არსლანს. მომდევნო პერიოდის ყველაზე ღირსშესანიშნავი ძეგლია ტიმოთესუბნის მონასტერი. XIII საუკუნის II ნახევრით თარიღდება ნასოფლარ დიდი თონეთის ნაეკლესიარში ნაპოვნი, ქვაჯვრის მომაღლო ბაზისზე ამოკვეთილი რელიეფური გამოსახულება და წარწერა. შემდგომი ხანის ძეგლთაგან მნიშვნელოვანია დაბის წმინდა გიორგის ეკლესია.
XV საუკუნიდან გუჯარეთისხევი ძამის ხეობასთან ერთად ციციშვილთა საგვარეულოს დაექვემდებარა, XVI საუკუნის ბოლოს კი ოსმალებმა დაიპყრეს. „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარში“ ხეობის სოფელთაგან მხოლოდ 6 იხსენიება: დაბა (2 კომლი), წაღვერი (ცარიელი), სამზიოსხევი (3 კომლი), გოგოსუბანი (3 კომლი), კიმოთისმანი (2 კომლი), მიტარბი (ცარიელი). 1639 წლის ირან-ოსმალეთის ზავის შემდეგ, თორი ქართლს შეუერთდა და გუჯარეთის ხეობას ისევ ციციშვილები დაეპატრონნენ. მოსახლეობა აქ თანდათან დაბრუნდა. გუჯარეთი ქართლის კათოლიკოსის სამწყსო იყო და ისიც ცდილობდა გაპარტახებული სოფლების აღორძინებას. XVIII საუკუნის 60-იანი წლებიდან ციციშვილები აქტიურად მოქმედებდნენ მოსაზღვრე ჯავახეთიდან თავიანთ მამულებში მოსახლეობის გადმოსაყვანად. ამ ნიადაგზე ხშირი იყო მცირემასშტაბიანი სამხედრო შეტაკებებიც. ამ მცდელობას არსებითი შედეგი არ მოჰყოლია. XIX საუკუნის დასაწყისში ამ სოფლების უმეტესობა თითქმის უკაცრიელი იყო. XIX საუკუნის 30-იან წლებში რუსეთის იმპერიის მთავრობამ პოლტავის გუბერნიიდან გადმოსახლებულთა ნაწილი წაღვერში ჩაასახლა. ახალმოსახლენი ჩამოვიდნენ იმერეთიდან, ქართლიდან. XIX საუკუნეში II ნახევარში ცხინვალის მიდამოებიდან გადმოსახლდნენ ოსები.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტი
დგუშის თითი
დგუშის თითის დანიშნულებაა შეაერთოს დგუში ბარბაცასთან. თითს უდნა ჰქონდეს საკმარისი სიმტკიცე, რადგან მასზე მოდის მნიშვნელოვანი დატვირთვები, რომელნიც იცვლებიან, როგორც სიდიდით, ასევე მიმართულებით.
თითი წარმოადგენს მცირე ზომის ფოლადის მილს, რომელიც გადის ბარბაცას ზედა თავში და ბოლოებით ეყრდნობა კორძებს.
თითი მზადდება ნახშირბადოვანი ფოლადისაგან, მას აწრთობენ და გარე ზედაპირს აპრიალებენ. თანამედროვე ავტომობილებში გამოიყენება ე.წ. მცოცავი ჩამაგრება, რაც გამოიხატება შემდეგში: თითი თავისუფლადაა ჩამაგრებული, როგორც ბარბაცას ზედა თავში, ასევე დგუშის კორძებში. თითს ღერძული გადაადგილებისაგან იცავს კორძების ღარაკებში ჩაყენებული საყრდენი რგოლები. მცოცავი თითი მთელ გარშემოწერილობაზე ცვდება თანაბრად.
ვინაიდან ალუმინის დგუშს და ფოლადის თითს აქვთ სხვადასხვა გაფართოების კოეფიცენტი, ამიტომ აწყობისას წინასწარ ახდენენ დგუშის გახურებას და ისე ხდება დგუშის თითისა და ბარბაცას აწყობა. ტემპერატურის დაწევის შედეგად თითი აღმოჩნდება დგუშში მჭიდროდ ჩასმული. ზოგიერთ ავტომობილებში ხდება თითის უძრავად ჩამაგრება, პრინციპში ასეთი თითი ცვდება არათანაბრად.
კატეგორია:მექანიკა
ჩაქვისთავი
ჩაქვისთავი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ხალას თემში (სოფლები: გორგაძეები, ჩაქვისთავი, ხალა). მდებარეობს მდინარე ჩაქვისწყალზე, ზღვის დონიდან 315 მ. ქობულეთიდან 32 კმ, ჩაქვიდან 17 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 60 კაცი. ჩაქვისთავში ადამიანს ჯერ კიდევ ქვის ხანიდან უცხოვრია. სოფელი მთლიანად გარშემორტყმულია მტირალას ეროვნული პარკით. სოფელში არის ორი საოჯახო სასტუმრო. მოსახლეობა მისდევს მეფუტკრეობას.
სქოლიო
კატეგორია:ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ირლანდია (კუნძული)
ირლანდია (Éire, Ireland, ლათ. Hibernia) — კუნძული ატლანტის ოკეანის ჩრდილოეთ ნაწილში, ჩრდილო-დასავლეთ ევროპაში, დიდი ბრიტანეთის დასავლეთით, რომლისგანაც გამოყოფილია ჩრდილოეთის სრუტით, ირლანდიის ზღვითა და წმინდა გიორგის სრუტით და რომლის შემდეგაც უდიდესია ბრიტანეთის კუნძულების არქიპელაგში.
ისტორია
კუნძულზე ნორმანები შუა საუკუნის ადრეულ წლებში შეიჭრნენ. შუა საუკუნეების შემდგომ პერიოდში უკვე ეს კუნძული შევიდა ბრიტანეთის იმპერიის შემადგენლობაში. მას შემდეგ, რაც დიდ ბრიტანეთში ვრცელდება პროტესტანტიზმი, იმპერია ირლანდიის კუნძულზე ავრცელებს ამ რელიგიას. კუნძულზე ცუდ მდგომარეობაში აღმოჩნდა კათოლიციზმის მიმდევრები. 1900 წლამდე აქ დიდ ბრიტანეთს პოზიციები მყარად ეკავა, XX საუკუნის დასაწყისში დაიწყო ირლანდიელი ხალხის ბრძოლა დამოუკიდებლობისთვის, ამ ბრძოლის შემდეგ სამხრეთმა ირლანდიამ მიიღო დომინიონის სტატუსი, ჩრდილოეთი კი უშუალოდ შეუერთდა დიდ ბრიტანეთს. 1949 წელს სამხრეთ ირლანდია რესპუბლიკად გამოცხადდა, ჩრდილოეთ ირლანდიაში დაიწყო დაპირისპირება ბრიტანელებთან, ეს დაპირისპირება მიმდინარეობდა 1960-1990 წლებში, დაპირისპირება დასრულდა დიდი პარასკევის შეთანხმებით.
გეოგრაფია
ფართობის მხრივ, ირლანდია მესამე კუნძულია ევროპაში და მეოცე — მსოფლიოში. კუნძულის ძირითადის ნაწილი უკავია ირლანდიის რესპუბლიკას, თუმცა ჩრდილოეთში მდებარეობს დიდი ბრიტანეთის ტერიტორია — ჩრდილოეთი ირლანდია. აქ შედარებით მცირე სიმაღლის მთებია, ასეთი ტერიტორიები ძირითადად კუნძულის ცენტრალურ ნაწილშია მოქცეულია, სწორედ აქედან იღებს მნიშვნელოვანი მდინარეები სათავეს. კუნძული უძველესი დროიდან მდიდარი იყო მწვანე საფარით, თუმცა დღეისთვის ტყეების დიდი ნაწილი გაჩეხილია. აქ ოცდაექვსი სხვადასხვა ჯიშის ძუძუმწოვარა სახლობს. მათგან აღსანიშნავია წითელი მელა, ზღარბი და მაჩვი. აქ აგრეთვე ცხოვრობს თეთრი კურდღელი, კეთილშობილი ირემი და ტყის კვერნა. კუნძული აგრეთვე მდიდარია ფაუნის სხვა მრავალი სახეობით.
მოსახლეობა
ირლანიის კუნძულზე მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს დაახლოებით 6,2 მილიონ ადამიანს. მოსახლეობის უმრავლესობა (4,6 მილიონი ადამიანი) ცხოვრობს ირლანდიის რესპუბლიკაში, ხოლო 1,8 მილიონი ადამიანი ჩრდილოეთ ირლანდიის მაცხოვრებელია. 2008 წელს ჩატარებული აღწერის შედეგად, ირლანდიის რესპუბლიკის მოსახლეობამ შეადგინა 4 422 100, ხოლო ჩრდილოეთი ირლანდიის მოსახლეობამ კი 1 775 000 ადამიანი. კუნძულზე აღწერა აგრეთვე ჩატარდა 2009 წელს, ამ წელს ირლანდიის რესპუბლიკის მოსახლეობა შეადგენდა 4 459 300 ადამიანს. ჩრდილოეთ ირლანდიაში აღწერა არ ჩატარებულა.
კულტურა
ირლანდიურმა კულტურამ მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა მსოფლიოს მრავალი ქვეყნის კულტურაზე, განსაკუთრებულად ცნობილია ირლანდიური ლიტერატურა და მეცნიერება. კუნძულზე მოსახლეობის უმრავლესობა საუბრობს ირლანდიურ ენაზე, თუმცა აგრეთვე გავრცელებულია ინგლისური ენაც. აქ განვითარებულია სპორტული ცხოვრება, ირლანდიის რეპუბლიკას ერთ-ერთი საუკეთესო ნაკრებები ჰყავს: რაგბიში, ფეხბურთსა და გოლფში.
სქოლიო
კატეგორია:ირლანდია კატეგორია:ირლანდია (კუნძული) კატეგორია:გაერთიანებული სამეფო კატეგორია:ირლანდიის კუნძულები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს კუნძულები
ფრანტიშკა პლამინკოვა
ფრანტიშკა პლამინკოვა (დ. 5 თებერვალი, 1875 – გ. 30 ივნისი, 1942) — ჩეხი ფემინისტი და საარჩევნო უფლების აქტივისტი. მასწავლებლად დატრენინგებული ჩაერთო ფემინიზმში, რადგან მასწავლებლებს ქორწინება ეკრძალებოდათ. იგი გადავიდა ჟურნალისტიკაში, წერდა სტატიებს უთანასწორობის შესახებ. აირჩიეს პრაღის საქალაქო საბჭოში და ეროვნულ ასამბლეაში, იგი მსახურობდა სენატის თავმჯდომარედ, როდესაც ჩეხოსლოვაკია გამოეყო ავსტრო-უნგრეთის იმპერიას. იყო ქალთა საერთაშორისო საბჭოს ვიცე-პრეზიდენტი, ასევე ქალთა საერთაშორისო ხმის უფლება ალიანსის და ესწრებოდა ბევრ საერთაშორისო ფემინისტურ კონგრესს. პლამინკოვა გესტაპომ 1942 წელს დააპატიმრა და სიკვდილით დასაჯეს.
ბიოგრაფია
ფრანტიშკა ფაუსტინა პლამინკოვა დაიბადა 1875 წლის 5 თებერვალს პრაღაში, ავსტრია-უნგრეთი ფრანტიშკას (ძვ. კრუბნეროვა) და ფრანტიშეკ პლამინეკის ოჯახში. მისი ოჯახი ებრაული მემკვიდრეობის იყო. მისი მამა იყო კობლერი და ის იყო უმცროსი სამი ქალიშვილიდან. საბაზო განათლების დამთავრების შემდეგ სწავლობდა პრაღის სახელმწიფო მასწავლებელთა ინსტიტუტში.
სწავლება და ადრეული ქალთა უფლებების აქტივიზმი
პლამინკოვამ სწავლება დაიწყო 1894 წელს ტაბორის დაწყებით სკოლაში და შემდეგ ასწავლიდა წლის ბოლო ექვსი თვის განმავლობაში სობესლავში. 1895 წელს დაბრუნდა პრაღაში, მან დაასრულა პედაგოგიური სტაჟირება 1900 წელს და მიიღო სერტიფიკატი ხატვის, მათემატიკის, ფიზიკისა და წერის მასწავლებლად. იგი შეუერთდა ჩეხ მასწავლებელთა ასოციაციას და გამოხატა პოზიცია ავსტრია-უნგრეთის კანონის წინააღმდეგ, რომელიც კრძალავდა მასწავლებლების ქორწინებას და მოითხოვს მათ დაუქორწინებლობას.
სოჰო (ნიუ-იორკი)
thumb|250px|გრინის ქუჩის ჭედური არქიტექტურა. სოჰო (ინგ. SoHo, შემოკლება - South of Houston St., ანუ "ჰაუსტონის ქუჩის სამხრეთით") — ისტორიული უბანია მანჰეტენზე (ნიუ-იორკი) და მდებარეობს ჩრდილოეთით ჰაუსტონის ქუჩას, აღმოსავლეთით ლაფაიეტის ქუჩას, სამხრეთით კანალის ქუჩასა და დასავლეთით მე-6 ავენიუს შორის. სახელი ერთგვარი პაროდიაა ამავე სახელწოდების ლონდონის სავაჭრო უბანზე. პოპულარულ მოდურ უბნად გადაქცევამდე სოჰო ნიუ-იორკში ცნობილი იყო როგორც სამჭედლო უბანი (Cast Iron District).
სოჰოს მეზობელი უბნებია:
ისტორიული უბანი
thumb|left|ხედი მსოფლიო სავაჭრო ცენტრზე სოჰოს ერთ-ერთი ქუჩიდან, 1980. ის რასაც დღეს სოჰო წარმოადგენს ადრე იყო ორი უზარმაზარი რამპებზე შემდგარი გზატკეცილი, რომელიც ქვემო მანჰეტენის ექსპრესუის (ჩქაროსნული გზატკეცილი) უერთდებოდა. ამ გზატკეცილის მიზანი იყო შეექმნა საავტომობილო და სატვირთო გამჭოლი ავტოსტრადა, რომელიც მანჰეტენს უილიამსბურგის ხიდთან შეაერთებდა აღმოსავლეთით და ჰოლანდიის გვირაბთან დასავლეთით. უბანი გამოირჩევა მის შენობათა ჭედური არქიტექტურით, რომელთა უმრავლესობა მე-19 საუკუნით თარიღდება. ამ შენობებში თავდაპირველად საწყობები და ქარხნები იყო განლაგებული. ერთ დროს ყველა ქუჩა ქვით მოკირწლული იყო, თუმცა ბოლო დროს ჰოვარდისა და ვუსტერის ქუჩებს გარდა ყველას ასფალტის საფარი აქვს გადაკრული.
გრანდიოზული პენსილვანიის სადგურის დანგრევით გაოგნებული ახალგაზრდა ისტორიული ძეგლთა დაცვის მოძრაობისა და არქიტექტურულ კრიტიკოსთა ჯგუფმა სხვა ისტორიულ შენობათა განადგურების შიშით ქალაქის წინააღმდეგ დიდი საპროტესტო კამპანია წამოიწყო. მე-19 საუკუნის ჭედური არქიტექტურის ნაგებობათა უმრავლესობა დაკარგვის პირას იყო, ვინაიდან იმ პერიოდში საზოგადოების მიერ ისინი ღირებულად არ აღიქმებოდა.
ვინაიდან უბანი ძირითადად არასაცხოვრებელი იყო, აქ ბინის დაქირავება საკმაოდ იაფი ჯდებოდა, რაც ხელმოკლე მხატვრებსა თუ სხვა ქალაქებიდან ჩამოსულ ხელოვან სტუდენტებს იზიდავდა. დღითიდღე შემოქმედებით მოსახლეობა ამ უბანში საკმაოდ გაიზარდა, თუმცა ქალაქმა თავდაპირველად გარკვეული ზომები მიიღო ამ ტენდენციის ჩასახშობად, ვინაიდან აქ მდებარე შენობები სახცოვრებელი ფართისთვის განკუთვნილი არ იყო და ასევე იმ მოსაზრებით, რომ ერთ დროს ნიუ-იორკში დაბრუნებულ წარმოებებს სამუშაო ფართი შესაძლოა ისევ დასჭირვებოდათ.
მრავალმხრივი ზეწოლის შედეგად ქალაქის მმართველობამ საბოლოოდ დათმო ჭედური უბნის ინდუსტრიული ფართი და არემარემ ისტორიული სახელწოდება ”სოჰო” მიიღო.
ფრანტიშკა პლამინკოვა
მესამე რაიხის წინააღმდეგობა, დეპორტაცია და სიკვდილი
პლამინკოვა ხელახლა დააპატიმრეს 1942 წელს რაინჰარდ ჰეიდრიხის მკვლელობის შემდეგ და გადაიყვანეს ტერეზიენშტადტის საკონცენტრაციო ბანაკში. ზოგიერთი ცნობით, პლამინკოვა ჩამოახრჩვეს ნაცისტებმა, მაგრამ კობილისის პოლიგონზე ჩანაწერები ადასტურებს, რომ ის დახვრიტეს 1942 წლის 30 ივნისს
სოჰო (ნიუ-იორკი)
ისტორიული უბანი
უბნის პოპულარობა ხელოვნთა წრეში 1960-70-იანი წლებიდან დაიწყო. ყოფილი ქარხნების შენობების ფართი საკმაოდ იაფი იყო, ხოლო მათი გადაკეთება სამუშაო სტუდიად კი საკმაოდ ადვილი. სოჰოს ბინები ხელოვანთათვის განსაკუთრებით მომხიბლავი იყო მათი სივრცის, მაღალი ჭერის გამო. ამ პერიოდში, რომელმაც 1980-იანებამდე გასტანა, სოჰოზე ცხოვრება საკმაოდ არაპრესტიჟულიც იყო, ვინაიდან ინდუსტრიული და კომერციული დანიშნულების ფართი საცხოვრებლად ხელმოკლეობის გამო ხშირად კუსტარულად კეთდებოდა. თუმცა 1980-იანების დასაწყისში, უბნის სოციო-ეკონომიკური სტატუსი ელვის სისწრაფით გაიზარდა (ნიუ-იორკის სხვა ისტორიული უბნების მსგავსად). ამ ტენდენციის შედეგად სოჰოს მოაწყდა თითქმის ყველა ხელოვანი, რომელიც კი რაიმეს წარმოადგენდა იმ დროინდელი ამერიკის კულტურულ ცხოვრებაში; გაიხსნა გალერეები, სტუდიები, მაღაზიები, რესტორნები, მათ კი ფეხდაფეხ ახალგაზრდა ქალაქელი სპეციალისტები მოჰყვნენ.
ფრანტიშკა პლამინკოვა
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1942 კატეგორია:დაბადებული 1875 კატეგორია:ებრაელი ფემინისტები კატეგორია:ჩეხი ფემინისტები კატეგორია:ჩეხი სუფრაჟისტები კატეგორია:ებრაელი სუფრაჟისტები
სოჰო (ნიუ-იორკი)
ისტორიული უბანი
სოჰოს ადგილმდებარეობამ, ე. წ. ლოფტების საცხოვრებელ ფართად გამოყენების მომხიბლაობამ, მისმა არქიტექტურამ, და, ირონიულად, ჰიპურმა რეპუტაციამ, რომელიც ხელოვნათა სამოთხეს წარმოადგენდა, განაპირობა უბნის რადიკალური ტრანსფორმაცია. გაკეთილშობილების ამგვარ პროცესს შემდგომში ”სოჰოს ეფექტი” დაერქვა და მან განმეორება აშშ-ის მრავალ სხვა ქალაქშიც ჰპოვა. 30-იოდე წლის წინ მიგდებული უბანი ღარიბი არტისტებისა და წვრილი სახელოსნოებისთვის, სოჰო ამჟამად ერთ-ერთი უპოპულარესი ტურისტული მისამართია მათთვის, ვინც მოდურ (და ძვირ) ტანსაცმელსა და განუმეორებელ არქიტექტურას ეძებს.
სოჰოს ბუტიკები და რესტორნები ჩამწკრივებულია უბნის ჩრდილოეთ ნაწილში, ბროდვეის, პრინცისა და სპრინგის ქუჩებზე. ამ ქუჩების ტროტუარები, როგორც წესი, გაჭედილია ტურისტებითა და ქუჩაში ნახატებისა და სხვა ნამუშევართა გამყიდვლებით, რაც მათ თითქმის გაუვალს ხდის. უბნის სამხრეთი ნაწილი, გრანდისა და კანალის ქუჩების გასწვრივ კვლავაც ინარჩუნებს სოჰოს ადრეული დღეების ელფერს და შესამჩნევად უფრო ნაკლებად ფერადოვანი და დატვირთულია ვიდრე ჩრდილოეთი ნაწილი. აქ ზოგიერთმა მცირე ფაბრიკამ დღემდე მოახერხა მოღწევა. კანალის ქუჩა სოჰოს სამხრეთ საზღვართან მკვეთრ კონტრასტშია ამ უბნის ზემო ფეშენებელურ სავაჭრო ნაწილთან და ძირითადად ტანსაცმილისა და იუველირის ნაწარმის იაფფასიანი იმიტაციებით გამყიდველი კიოსკებით არის დაკავებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მანჰეტენის უბნები კატეგორია:ნიუ-იორკი
Tux
ტუქსი (Tux) — ლინუქსის ოფიციალური თილისმა, შექმნილი 1996 წელს ლარი იუინგის მიერ. ტუქსი მსუქანი პინგვინია, რომელიც დანაყრებული და კმაყოფილია. ლინუქსის თილისმად პინგვინის გამოყენების იდეა ოპერაციული სისტემის ბირთვის შემქმნელს, ლინუს ტორვალდს ეკუთვნის.
ტუქსი შეიქმნა ლინუქსის თილისმის შექმნისადმი გამოცხადებული კონკურსისთვის. გაიმარჯვა ლარი იუინგის მიერ თავისუფლად გავრცელებადი გრაფიკულ რედაქტორში შექმნილმა პინგვინმა. თილისმის სახელწოდება ტუქსი (Tux) ჯეიმზ ჰიუზმა მოიგონა და გაშიფრა ქვემოთ მოყვანილი მაგალითის მიხედვით: "(T)orvalds (U)ni(X)".
სადღეისოდ ტუქსი აღიარებული სიმბოლოა ლინუქსისა და FLOSS–ის მომხრეთა საზოგადოებაში. ის გაცილებით ცნობილია, ვიდრე, მაგალითად, GNU პროექტის ლოგოტიპი. პინგვინის იერი იცვლება სურათიდან სურათამდე: მაგალითად, PaX–ის უსაფრთხოების პაკეტში პინგვინს აქვს ჩაფხუტი, ფარი, ხელში ხმალი უჭირავს, გამოხედვა კი დემონური აქვს.
ვიდეო თამაშები
ბევრ კომპიუტერულ თამაშში, მეტწილად შექმნილი ლინუქსის ოპერაციული სისტემისთვის პერსონაჟად გამოყენებულია ტუქსი:
მუხლა ლილვი
thumb|მუხლა ლილვი (წითელი), დგუში (ნაცრისფერი) ცილინდრებში (ლურჯი) და მქნევარა თვალები (შავი) მუხლა ლილვი — ლილვი, რომელიც იღებს ენერგიას ბარბაცას საშუალებით და გადასცემს მაბრუნებელ მომენტს ტრანსმისიას. მუხლა ლილვის საშუალებით მოძრაობს მოდის სხვადასხვა მექანიზმი. მუხლა ლილვი მზადდება ლეგილებურ ფოლადისგან ან ჩამოსხმით, მაღალხარისხოვანი თუჯისგან.
მუხლა ლილვის ძირითადი რამდენიმე ყელი ბრუნავს ძრავის კარტერში ჩასმულ სრიალით საკისრებზე. საბარბაცე ყელებზე შეერთებულია ბარბაცას ყველათავები. მუხლა ლილვის ყბა აერთებს ძირითად საბარბაცო ყელებს. გაუწონასწორებელი მასების დატვირთვისაგან საყრდენ საკისრებს იცავს საპირწონეები. მუხლა ლილვის წინა ნაწილში მოთავსებულია ყელი, რომელზეც ჯდება შკივი ან კბილი დამხმარე მექანიზმების ასაძრავად, ხოლო უკანა ნაწილში მილტური მქნევარას დასამაგრებლად.
მუხლა ლილვის ფორმა და ძირითადი საბარბაცე ყელის რაოდენობა დამოკიდებულია ცილინდრების რაოდენობისა და განლაგებაზე. თუ არის ერთრიგა განლაგება, მაშინ ცილინდრების რაოდენობა და საბარბაცე ყელების რაოდენობა ტოლია, ხოლო V-ს მაგვარ ძრავში ცილინდრების რაოდენობა ორჯერ აღემატება საბარბაცე ყელების რაოდენობას. ძირითადი ყელების რაოდენობა სხვადასხვანაირია. თუ ყველა მომინჯნავე ძირითად ყელს შორის გვაქვს ერთი საბარბაცე ყელი, ასეთ შემთხვევაში ძირითადი ყელების რაოდენობა ერთით აღემატება საბარბაცებს. ასეთი მუხლა ლილვი არის სრულსაყრდენიანი. იგი გამოიყენება დიზელის ძრავებში და იმ კარბურატორიან ძრავებში, სადაც გვაქვს დიდი დატვირთვები. არასრულსაყრდენიან მუხლა ლილვის შემთხვევაში ყოველ ორ მომინჯნავე ძირითად ყელს შორის გვაქვს ორი საბარბაცე ყელი. ასეთი კონსტრუქცია გამოიყენება ერთრიგა ძრავებში.
ცვეთამედეგობის გაზრდის მიზნით ძირითად და საბარბაცე ყელებს უტარებენ წრთობას. წონის შემცირების მიზნით კი ყელებს შიგნიდან აქვთ სიღრუე, რომელიც გამოიყენება შეზეთვისთვის. ერთ-ერთ ძირითად ყელს უკეთდება საყელური ღერძული ფიქსაციისთვის. რათა არ მოხდეს ძრავიდან ზეთის გამოდინება, მუხლა ლილვს წინა და უკანა მხარეს აქვს ჩობალები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შიგაწვის ძრავა
ალექსანდრე რუსეცკი
ალექსანდრე რუსეცკი (დ. 26 თებერვალი, 1969, თბილისი) — ქართველი პოლიტოლოგი, ფსიქოლოგი და თანამდებობის პირი. პოლიტიკური მეცნიერების დოქტორანტი, კონფლიქტების მეტაკოგნიტური მართვის თეორიის ავტორი.
1933 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფსიქოლოგიის ფაკულტეტი. 1995 წელს ESM, აშშ საგარეო პოლიტიკის ასოციაციის და მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ერთობლივი პროგრამა, მიღებული აქვს კონფლიქტების მართვისა და მოლაპარაკებების წარმოების ინსტრუქტორის სერტიფიკატი. 1989-1991 წლებში იყო გაზეთ „რეზონანსის“ რედაქტორი. 1991-1993 წწ. საქართველოს ახალგაზრდობის საერთაშორისო ფონდის საზოგადოებასთან ურთიერთობის განყოფილების ხელმძღვანელი; 1994-1998 წწ. სოციალური ურთიერთობების განვითარების საერთაშორისო ცენტრის დირექტორი; 1991 წლიდან ჰელსინკის მოქალაქეთა ასამბლეის კოორდინატორი; შემდგომში კავკასიის რეგიონალური უსაფრთხოების ინსტიტუტის დირექტორი; 2019 წლის 31 იანვარს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართულ უნივერსიტეტში თემაზე — „პროფესიული არჩევანის პრობლემის ზეგავლენა სტუდენტის სწავლის პროცესზე და პროფესიულ გარემოში ადაპტაციაზე“; პროფესიული ბედნიერების თეორიის, ამბივერტული განათლების და მეცნიერების კონცეპციის და სიმ-მეთოდის (სწავლა / სწავლების ინტეგრირებული მეტაკოგნიტური მეთოდი) ავტორი; წმინდა თამარ მეფის სახელობის საპატრიარქოს უნივერსიტეტის ფსიქოლოგიის საბაკალავრო პროგრამის ხელმძღვანელი; ქართული გლობალური უნივერსიტეტის პროექტის ავტორი (2019); მეტაფსიქოლოგიის საერთაშორისო ინსტიტუტისა და ბარბარე ყიფიანის სახელობის მეტაფსიქოლოგიის სკოლის პროექტის ავტორი და თანადამაარსებელი (2020); კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი, გეოპოლიტიკური მოდელირების ლაბორატორიის ხელმძღვანელი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი პოლიტიკის მეცნიერები კატეგორია:ქართველი ფსიქოლოგები
მარკერმერი
მარკერმერი (Markermeer) — ტბა ნიდერლანდებში. ზეიდერზეეს ყოფილი ყურის ნაწილი. მდებარეობს ჩრდილოეთი ჰოლანდიისა და ფლევოლანდის პროვინციების ტერიტორიაზე. ჩრდილოეთით ეისელმერის ტბიდან გამოყოფილია ჰაუტრიბდეიკის ჯებირით. ფართობი 700 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 3-5 მ. სახელი ეწოდა მცირე კუნძულის მიხედვით, რომელიც დღეისათვის ნახევარკუნძულია და ვრცელდება ტბის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. მარკერმერის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში ქალაქ ჰოორნთან არის ჰორნსე-ჰოპის ყურე. ტბის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილს ეიმერი ეწოდება — წარსულში იმ ადგილას, ზეიდერზეეს, მდინარე ეი ერთვოდა. ზეიდერზეეს პროექტის ფარგლებში ჯებირის აშენების შემდეგ, რომელმაც ჩრდილოეთის ზღვის გარკვეული ნაწილი გადააქცია მტკნარწყლიან ტბად, მიმდინარეობდა მიწების დაშრობის ცდები. აგრეთვე დაგეგმილი იყო მარკერვარდის პოლდერის შექმნა. ჰაუტრიბდეიკის ჯებირის მშენებლობის დასრულების შემდეგ, 1976 წელს შეიქმნა ფინანსური პრობლემები. 1980-იან წლებში სამუშაოები შეწყდა გაურკვეველი ვადით. ამის შემდეგ ტბა გახდა ეკოლოგიური და რეკრეაციული მნიშვნელობის ობიექტი. 2003 წლის გვალვიანობის დროს მარკერმერი გამოიყენებოდა ამსტერდამის არხების წყლის დონის რეგულირებისათვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიდერლანდების ტბები
ნიდერლანდების ტბების სია
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ნიდერლანდების ტბები
ალექსი (მოლჩანოვი)
მინი|მთავარეპისკოპოსი ალექსი მთავარეპისკოპოსი ალექსი (ერისკაცობაში — ალექსი ვასილის ძე მოლჩანოვი; დ. 1853, სარაპულის მაზრა, ვიატკის გუბერნია — გ. 20 მაისი, 1914, ტფილისი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი (2 ნოემბერი, 1913 — 20 მაისი, 1914).
ბიოგრაფია
დაიბადა მღვდლის ოჯახში. 1885 წელს ეკურთხა მღვდლად. 1888 წელს მიიღო ღვთისმეტყველების მაგისტრის წოდება. 1899 წელს აღიკვეცა ბერად. 1900 წელს არქიმანდრიტის ხარისხით დაინიშნა ყაზანის სასულიერო აკადემიის რექტორად, შემდგომ ეკურთხა ეპისკოპოსად, ტობოლსკის მთავარეპისკოპოსად.
1913 წლის 2 ნოემბრიდან ალექსი საქართველოს ეგზარქოსია.
მთავარეპისკოპოსი ალექსი გარდაიცვალა თბილისში 1914 წლის 20 მაისს. დაკრძალულია მშობლიურ სოფელში, ვიატკის გუბერნიაში.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ეგზარქოსები კატეგორია:დაბადებული 1853 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1914
ალექსანდრე გუგუციძე
ალექსანდრე გუგუციძე (დ. 2 მაისი, 1929, როხი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.
1954 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1954-1963 წლებში იყო ფოთის მეზღვაურთა საავადმყოფოს ქირურგიული განყოფილების ორდინატორი. 1963-1966 წლებში თბილისის პირველი კლინიკური საავადმყოფოს გულ-მკერდის ქირურგიის განყოფილების ორდინატორი. 1966-1977 წლებში ლანჩხუთის ცენტრალური საავადმყოფოს ქირურგიული განყოფილების გამგე, რაიონის მთავარი ქირურგი. 1977-1991 წლებში საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროსთან არსებული მე-4 მთავარი სამმართველოს საავადმყოფო-პოლიკლინიკის ქირურგიული განყოფილების გამგე. 1991-1996 წლებში ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის ცენტრის ქირურგი-კონსულტანტი. 1996 წლიდან ოჯახის ექიმის სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტის დეკანი
1966 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „კუდმახვილა ჭიით გამოწვეული აპენდიციტის კლინიკისა და დიფერენციული დიაგნოზის საკითხისათვის.“
1670
თარიღი უცნობია
*
ბერბეშო
ბერბეშო — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭიდან.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ფორმის, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შეუბუსავია ან მთავარი ძარღვების გასწვრივ გასდევს სუსტი ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური, იშვიათად კონუსური ფორმის. საშუალო სიკუმსისაა. მარცვალი საშუალო ან მსხვილი აქვს, მომრგვალო, მუქი ლურჯი, თხელკანიანია, ცვილისებრი ნაფიფქით საკმაოდ დაფარული. რბილობი ნაკლებხორციანია, წვენი სუსტადაა შეფერილი.
ბერბეშოს ზრდა და მოსავლიანობა საშუალოზე მაღალია. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა საშუალოდ 190 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს და ოქტომბრის დასაწყისში შედის. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 10-11 გ/ლ-ს.
გამოიყენება სუფრის მშრალი და წითელი საკუპაჟე ღვინოების დასამზადებლად.
ლიტერატურა
კატეგორია:რაჭის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის წითელყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
სხლების ციხე
სხლების ციხე — ციხე-დარბაზი ქარელის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარ ციხისგვერდის დასავლეთით 3 კმ-ზე. მდინარე ძამის მარცხენა მაღალ ნაპირზე. თარიღდება ფეოდალური ხანით. ციხე კარგადაა მორგებული რელიეფს, ჩრდილოეთით და აღმოსავლეთით ციცაბო კლდეს გადაჰყურებს და სათვალთვალოდ მოხერხებული მდებარეობა აქვს. ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. როგორც ჩანს, აქ ფეოდალის ციხე-დარბაზი იყო.
ციხე-დარბაზში შესასვლელი მის აღმოსავლეთ ნაწილში იყო - საბრძოლო კოშკსა და გალავანს შორის. ციხის წინა ეზოს (ფართობი 500 მ²) სამი მხრიდან გარს არტყია გეგმით უსწორო გალავანი, რომელიც რელიეფს მიჰყვება. წინა ეზოს ჩრდილოეთით ესაზღვრება შუა ციხის (ფართობი 250 მ²) კედელი. კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში კარია გაჭრილი, ხოლო შუა ნაწილში გეგმით ნახევარწრიული შვერილია. ეს ნაგებობა ორსართულიანი უნდა ყოფილიყო. მის შუა ნაწილში კოშკი იყო ჩართული. სართულშუა გადახურვა ხის კოჭებზე იყო გამართული. მეორე სართულზე ციხის ეზოსკენ მიმართული ორი სათოფურია. ასეთივე სათოფურია შვერილის აღმოსავლეთ სწორ კედელში. შვერილის დასავლეთ მხარეს, საკმაოდ მაღლა კარის ღიობის კვალი ჩანს. ამ ნაგებობის პირველი სართულის ქვევით, მიწაში წყლის რეზერვუარია, რომელშიც წყალი კერამიკული მილებით ჩადიოდა. შუა ციხის დასავლეთ კედლის ნაწილიღაა შემორჩენილი, ხოლო აღმოსავლეთ კედლის მხოლოდ კვალი შეიმჩნევა. შუა ციხეს ჩრდილოეთიდან მესამე ზღუდე, კედლის პირზე ამოყვანილი, გეგმით სწორკუთხედს მიახლოებული კოშკი იცავდა. კოშკში შესასვლელი სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილშია. ჩანს კოშკი სათავდაცვო და საცხოვრებელი, მრავალსართულიანი ნაგებობა იყო. შედარებით კარგადაა შემორჩენილი კონტრფორსით გამაგრებული სამხრეთის კედელი. კონტრფორსის დასავლეთით სწორკუთხა ნიში და შუა ციხისკენ მიმართული სათოფურია. კოშკის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხე მომრგვალებული უნდა ყოფილიყო.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
აარონ ბენ აშერ კარლინელი
აარონ ბენ აშერ კარლინელი (ინგ. Aaron Ben Asher of Karlin, იგივე რაბინი აარონ II კარლინელი) (დ. 1802 — გ. 23 ივნისი, 1872) —    ჰასიდი რაბინი რუსეთის იმპერიის ჩრდილო-აღმოსავლეთში. მას ჰყავდა ძალიან დიდი რაოდენობის მიმდევარი, რომელთაგან ათასობით ადამიანი სტუმრობდა ყოველწლიურად, ებრაული ახალი წლის დღეებში, როგორც ეს წესად აქვთ სექტებს. მიუხედავად მკაცრი მანერებისა და, არცთუ იშვიათად, უხეში ქცევებისა, მიმდევრები მას ძლიერ აფასებდნენ. იგი ხელდასხმულ იქნა კარლინში, პინსკთან ახლოს, მინსკის გუბერნიაში, როგორც მისი მამისა და პაპის, აარონ ბენ იაკობის მემკვიდრე.
აარონ ბენ აშერი არის ავტორი წიგნისა "აარონის სახლი" (ბროდი, 1875), რომელიც შეიცავს ხუთწიგნეულის მისეულ კაბალისტიკურ და ეთიკურ განმარტებებს. მასში ასევე შესულია მისი პაპის, მამისა და ვაჟის ყველა შემორჩენილი თხზულება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰასიდიზმი კატეგორია:ჰასიდები კატეგორია:დაბადებული 1802 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1872
საფრანგეთის დროშა
საფრანგეთის დროშა (drapeau tricolore, drapeau français) — საფრანგეთის ერთ–ერთი სახელმწიფო ნიშანი (გერბთან და ჰიმნთან ერთად), სამფეროვანი ქსოვილი. ფერები განლაგებულია ვერტიკალურად, შემდეგი თანმიმდევრობით: ლურჯი, თეთრი, წითელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები კატეგორია:საფრანგეთის ეროვნული სიმბოლოები
Thatheriinae
Thatheriinae — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
Lasioglossum filiferreum
Lasioglossum filiferreum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1986 წელს.
სქოლიო
filiferreum
ოთარ ამილახვარი
ოთარ რევაზის ძე ამილახვარი (დ. 1756 — გ. 1828) — აღმოსავლეთ საქართველოს პოლიტიკური მოღვაწე XVIII საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში. საამილახვროს უფროსი, ზემო ქართლის სადროშოს სარდალი, გორის მოურავი.
1789 ამილახვარის წინააღმდეგ გამოვიდნენ მისი სიმკაცრით უკმაყოფილო გორელები. ერეკლე II-მ დასაჯა უკმაყოფილონი, მაგრამ ამილახვარს უბრძანა დაეცვა ბატონყმობის კანონით დადგენილი ნორმები. ამილახვარმა გააშენა სოფ.ორჭობი, გაიყვანა ახალი სარწყავი არხები და აღორძინებულ ადგილებში დაასახლა ტყვეობიდან გამოსყიდული გლეხები. 1785 იბრძოდა საქართველოში შემოჭრილი ომარ-ხანის წინააღმდეგ. 1795 მონაწილეობდა კრწანისის ბრძოლაში. ერეკლე II-ის გარდაცვალების შემდეგ ამილახვარის ძალაუფლება შეიზღუდა. ბატონიშვილებს შორის ტახტისათვის ატეხილ ბრძოლაში ემხრობოდა დარეჯან დედოფლის ჯგუფს, მხარს უჭერდა თავის სეძეს იულონ ბატონიშვილს. ამის გამო 1801 წლის თებერვალს დაკარგა ამილახორობა. ჰქონდა რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორის წოდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოურავები კატეგორია:დაბადებული 1756 კატეგორია:გარდაცვლილი 1828 ო კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები კატეგორია:ქართველი გენერლები
აისელ თეიმურზადე
აისელ თეიმურზადე (Aysel Məhəmməd qızı Teymurzadə; დ. 25 აპრილი, 1989, ბაქო) — აზერბაიჯანელი პოპ და რიტმ-ენდ-ბლუზის ჟანრის მომღერალი.
ცნობილი გახდა მას შემდეგ რაც არაშთან ერთად წარსდგა მოსკოვში გამართულ 2009 წლის ევროვიზიის კონკურსზე, სიმღერით „Always“ და დაიკავა მე-3 ადგილი.
ბიოგრაფია
აისელი დაიბადა აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. ის იყო უმცროსი სამ დას შორის. დაიბადა ჟურნალისტისა და უნივერსიტეტის პროფესორის ოჯახში. მისი წინაპარი იყო მე-19 საუკუნის განმანათლებელი და ჟურნალისტი ჰასან ზარდაბი. მისი ბებია დედის მხრიდან იყო ნახევრად რუსული და ნახევრად უკრაინული წარმოშობის. აისელმა სიმღერა დაიწყო ოთხი წლის ასაკიდან და ფორტეპიანო ბავშვობიდანვე გახდა მისი გატაცება. აისელმა ბაქოში დაამთავრა ინტელექტ ლიცეუმი და 2005-2006 წლებში დადიოდა ტეხასის უმაღლეს სკოლაში. აშშ-ში ჩასვლის პერიოდში შეუერთდა ადგილობრივ გუნდს და დაიწყო ვარჯიში ახალგაზრდა მომღერალთა შეჯიბრებებისთვის. აშშ-ში ყოფნის პერიოდში აისელმა სამხრეთ არკანზასის უნივერსიტეტსა და ოსტინის ტეხასურ უნივერსიტეტში გამართულ კონკურსებზე სამი ოქროს მედალი მოიპოვა. 2005 წელს მონაწილეობა მიიღო აზერბაიჯანის ეროვნულ მუსიკალურ კონკურსში „Yeni Ulduz“ („ახალი ვარსკვლავი“) 2009 წლის ევროვიზიაზე გასვლის მომენტში, 2009 წლის იანვარში აზერბაიჯანის ენათა უნივერსიტეტში სწავლობდა საერთაშორისო ურთიერთობებს.
ევროვიზია
2009 წლის იანვარში თეიმურზადე İTV-ს (აზერბაიჯანის საზოგადოებრივი მაუწყებელი) მიერ ირანელ-შვედ მომღერალ არაშთან ერთად შერჩეული იქნა აზერბაიჯანის წარმომადგენლად „ევროვიზია 2009“-ზე, სიმღერით „Always“. აისელი გახდა პირველი ქალი რომელმაც წარადგინა აზერბაიჯანი ევროვიზიაზე. 2009 წლის 16 მაისს აისელ თეიმურზადემ და არაშიმ 25 ფინალისტს შორის 207 ქულით დაიკავეს მესამე ადგილი.
ევროვიზიის შემდეგ
28 მაისს თეიმურაზადემ დაანონსა რომ არაშთან ერთად მოაწყობდა ევროპულ ტურნეს, მათ შორის ჩაატარებდა კონცერტებს საბერძნეთში, შვედეთსა და რუსეთში. ტურნედან დაბრუნების შემდეგ მან დაანონსა რომ არაშთან და მის გუნდთან ერთად მუშაობდა ახალ ალბომზე რომელსაც Sony BMG და Warner Music გამოუშვებდნენ. მათ გამოშვების კონკრეტული თარიღი არ დაუკონკრეტებიათ.
აისელი მონაწიელობდა Danone-ს იოგურტის მაღალპროფილურ რეკლამებში, რომელბიც აზერბაიჯანულ და ქართულ ტელეარხებზე გადიოდა.
პირადი ცხოვრება
2012 წელს თეიმურზადე დაქორწინდა 39 წლის მურად ადიგოზალოვზე, აზერბაიჯანის სახელმწიფო ფილარმონიული საზოგადეობის დირექტორზე და ორი შვილის მამაზე. ზოგიერთი წყაროს თანახმად, მისი გეგმა ქორწინების შემდეგ იყო დიდი სცენის დატოვება და მხოლოდ ოფიციალურ ღონისძიებებზე გამოსვლა. წყვილს შეეძინა სამი შვილი, ორი ვაჟი (დ. 2012, დ. 2016) და ერთი ქალიშვილი, რომელიც 2014 წელს დაიბადა.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი მომღერლები კატეგორია:ევროვიზიის კონკურსანტები
ნიუ-იორკის საჯარო ბიბლიოთეკა
thumb|300px|ბიბლიოთეკის მთავარი შესასვლელი [[მეხუთე ავენიუ (ნიუ-იორკი)|მე-5 ავენიუდან. აშენდა 1897-1911 წლებში]] ნიუ-იორკის სახალხო ბიბლიოთეკა (The New York Public Library - NYPL) — ნიუ-იორკის სამი სახალხო ბიბლიოთეკის სისტემიდან ერთ-ერთია და ერთ-ერთი წამყვანი ბილბლიოთეკაა აშშ-ში. დანარჩენი ორი ბიბლიოთეკა მდებარეობს ბრუკლინსა და ქვინსში.
სახალხო ბიბლიოთეკის მთავარი შენობა მეხუთე ავენიუზე (#455 მე-5 ავენიუ) ბოზ-არტის სტილის ერთ-ერთი ყველაზე თვალსაჩინო ნიმუშია, აშენებული არქიტექტურული ფირმა „კარერა ენდ ჰასტინგს“ მიერ. ბიბლიოთეკის მფლობელობაშია ისეთი უმნიშვნელოვანესი წიგნები, როგორიცაა მაგ. გუტენბერგის ბიბლია და „Philosophiae Naturalis Principia Mathematica“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის ბიბლიოთეკები კატეგორია:ნიუ-იორკის არქიტექტურა
შორენა ქურციკიძე
შორენა ქურციკიძე (დ. 2 ნოემბერი, 1966, თბილისი) — ქართველი ეთნოლოგი, ისტორიკოსი, მეცნიერი და პედაგოგი.
1988 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი, 1992 წელს უცხო ენების ინსტიტუტის სინქრონული თარგმნის კურსები, 2010 წელს ბერკლის უნივერსიტეტის საფინანსო მენეჯმენტის პროგრამა. 1987-1988 წლებში სწავლობდა ინდოეთში, ბომბეის უნივერსიტეტში და კ. რ. კამას სახელობის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში.
კარდოზუ-მორეირა
კარდოზუ-მორეირა (Cardoso Moreira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიო-დე-ჟანეიროს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 55 მეტრზე. მიეკუთვნება რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუს-დუს-გოიტაკაზისის შემადგენლობაში.
შორენა ქურციკიძე
ქალაქ ბერკლის კალიფორნიის უნივერსიტეტის ახლო აღმოსავლეთის, ანთროპოლოგიის, სლავური ენებისა და ლიტერატურის დეპარტამენტში დაიწყო ქართული ენის, კულტურისა და ფოლკლორის კურსების კითხვა. 1999-2007 წლებში მუშაობდა ბერკლის უნივერსიტეტის ფიბი ჰერსტის სახელობის ანთროპოლოგიის მუზეუმის საზოგადოებასთან ურთიერთობის განყოფილების თანამშრომლად, სადაც კურირებდა საქართველო-ჩეჩნეთის სასაზღვრო ზონისადმი მიძღვნილ ვიზუალური ანთროპოლოგიის გამოფენას (4 მარტი-1 აგვისტო 2004 წ.). 2007 წლიდან ხელმძღვანელობს ბერკლის უნივერსიტეტის ახლო აღმოსავლეთის დეპარტამენტის ასპირანტურის განყოფილებას.
კარდოზუ-მორეირა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 37 543 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 36.39 კმ²-ზე. ფართობი 1 031 562 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიო-დე-ჟანეიროს შტატის მუნიციპალიტეტები
შორენა ქურციკიძე
საკანდიდატო დისერტაციის თემა – „ზოროასტრიზმის გადმონაშთები აღმოსავლეთ საქართველოს მთიელთა ტრადიციულ ყოფასა და კულტურაში“, დაიცვა 1993 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ეთნოლოგები კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები შ
ელიზაბეტ პეტცი
ელიზაბეტ პეტცი (დ. 8 იანვარი, 1985, ერფურტი, გდრ) — გერმანელი მოჭადრაკე, ფიდეს საერთაშორისო ოსტატი. ქალთა შორის სწრაფ ჭადრაკში ევროპის ჩემპიონი.
ბიოგრაფია
ელიზაბეტი ქალაქ ერფურტში დაიბადა. ჭადრაკის თამაში ბავშვვობაში მამამისმა თომას პეტცმა ასწავლა, რომელიც დიდოსტატი იყო, გდრ-ში ერთ-ერთ უძლიერეს მოჭადრაკედ ითვლებოდა. 9 წლის ელისაბეტი გემანიის 11 წლამდელ გოგონებში ჩემპიონი გახდა, ხოლო 1999 წელს დიდებში ქალთა შორის იჩემპიონა. იმავე წელს ჰანოვერში, კომპიუტერების გამოფენაზე, მსოფლიოს მე-13 ჩემპიონ გარი კასპაროვთან ორი საჩვენებელი მატჩი ითამაშა. კასპაროვმა შეაქო გოგონა, დიდი მომავალი უწინასწარმეტყველა და უკეთ განვითარებისთვის ახალი სპონსორების მოძიებაში დაეხმარა. 2002 წელს 18 წლამდელ გოგონათა შორის მსოფლიოს ჩემპიონი გახდა, ხოლო სამ წელიწადში 20 წლამდელებში მოიგო მსოფლიოს ოქრო. 2004 წელს დრეზდენის სპორტის უმაღლეს სკოლაში დაიწყო სწავლა და ერთ წელიწადში დიპლომიც მიიღო. thumb|ელიზაბეტ პეტცი. 2007 წელი გამოდის Dresdner Sport Club 1898 კლუბში და გერმანიის ქალთა ლიგაში ასპარეზობს. ელიზაბეტს მამაკაცთა ჩემპიონატშიც აქვს ნათამაები SC Kreuzberg-ის შემადგენლობაში. 2006 წელს „ფიშერის ჭადრაკის“ (ჭადრაკი 960) პირველ მსოფლიოს ჩემპიონატზე იასპარეზა და ფინალში გავიდა, სადაც რუს ალეკსანდრა კოსტენიუკთანდ ამარცხდა 2,5:5,5. პეტცი საკმაოდ პოპულარულია გერმანიაში და ტელეშოუებშიც ხშირად იწვევევნ. სკოლის დასრულების შემდეგ ჯარის კლუბებში სპორტის განვითარებისთვის ბუნდესვერში ჩაეწერა. 2017 წელს ქალთა შორის მსოფლიოს ჩემპიონატზე სწრაფ ჭადრაკში მესამე ადგილზე გავიდა. 2018 წელს სწრაფ ჭადრაკში ევროპის ქალთა ჩემპიონატზე ოქროს მედალი მოიგო, ხოლო ბლიცში ვერცხლს დაეუფლა. ამ წელს ფიდეს რეიტინგში საკმაო პუნქტები მოუგროვდა და ქალთა ათეულშიც შეაბიჯა. 2019 წელს, ევროპის ქალთა ინდივიდულაურ ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედალი მოიგო.
გერმანიის ქალთა ნაკრები
ნაკრებში 13 წლისას 1998 წელს უხმეს და მას მერე უცვლელი წევრია. ქალთა ოლიმპიადაზე 1998 წელს სათადარიგო იყო, მომდევნო სამზე მეორე დაფაზე იჯდა, ხოლო შემდეგ სულ პირველ დაფაზე გამოდის. მედლები არც პირადულში და არც გუნდურში არ მოუპოვებია. 2007 წელს ქალთა მსოფლიოს გუნდურ ჩემპიონატზე გამოვიდა, ნაკრებმა მექვსე ადგილი დაიკავა, თვითონ კი პირველ დაფაზე ინდივივდუალური ბრინჯაო აიღო. მან 2 მოიგო და 6 დაასრულა ყაიმით. 10-ჯერ იასპარეზა ევროპის გუნდურ ჩემპიონატზე, სადაც მხოლოდ ერთი ინდივიდუალური მედალი აქვს მოგებული. 2001 წელს მეორე დაფაზე მოთამაშე, თავის პოზიციაზე მესამე ადგილზე გავიდა. მან 3 მოიგო, 4 ყაიმით დაასრულა და ერთი წააგო.
2001
ქალთა მსოფლიოს ჩემპიონატზე პირველად მოსკოვში იასპარეზა და მესამე ეტაპამდე მივიდა. 64 მონაწილეს შორის 29-ე ნომრად იყო განთესილი და შეჯიბრი ნოკაუტ-სისტემით ჩატარდა. პირველ ეტაპზე პოლონელ ივეტა რაძიევიჩს მოუგო 3,5:2,5, შემდეგ ჩინელ ვან პის 1,5:0,5 და მესამეში რუმინელ კრისტინა ადელა ფოისორთან დამარცხდა 0,5:1,5
2004
რეიტინგით მეორმოცე იყო ელისტაში და ისევ სამი ეტაპის გადალახვა შეძლო. მისი სამივე მეტოქე ჩინელი იყო. პირველში ჯერ ვან პის სძლია 1,5:0,5, შემდეგ ჭაო სიუეს 2,5:1,5 მაგრამ შემდეგ სიუ იუხუასთან დამარცხდა 0,5:1,5.
2008
ნალჩიკში მე-16 ნომერი იყო რეიტინგით და მეორე ეტაპზე დაასრულა გამოსვლა. აზებაიჯანელი ილაჰა ყადიმოვას ძლევის შემდეგ 4:3 უკრაინელ ანა უშენინასთან დამარცხდა 1,5:0,5.
2010
რეიტინგით მეოცე იყო ანთაქიაში და ისევ მეორე ეტაპამდე მივიდა. პოლონელი იოლანტა ზავადსკაიასთან მოგების შემდეგ 3:1, ლიეტუველ ვიქტორია ჩმილიტესთან დამარცხდა 1,5:2,5.
2015
პირველივე ეტაპიდან გამოვარდა სოჭში, სადაც მე-20 ნომერი იყო. იგი ქართველ მერი არაბიძესთან დამარცხდა 2:4.
2017
რეიტინგით მე-14 იყო თეირანში და ისევ მეორე ეტაპამდე მივიდა. მასპინძელი ათოუშა პოურკაშიანის მოგების შემდეგ 1,5:0,5, შვედ პია კრამლინგთან დამარცხდა 1:3.
2018
ხანტი-მანსიისკში პირველივე ეტაპზე დამარცხდა ირანელ მობინა ალინასაბთან 0,5:1,5. გერმანელი მე-10 ნომრად იყო განთესილი.
ოჯახი
2015 წლის სექტემბერში ცოლად გაყვა წარმოშობით ალბანელ და ამჟამად იტალიის სახელით მაოსპარეზე დიდოსტატ ლუკა შუტაის.
სქოლიო
კატეგორია:ჭადრაკის დიდოსტატები ქალთა შორის კატეგორია:გერმანელი მოჭადრაკეები კატეგორია:დაბადებული 8 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის
ნათელა გუნია
ნათელა გუნია (დ. 7 აგვისტო, 1941, მოსკოვი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.
თხინალა (გორის მუნიციპალიტეტი)
თხინალა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ბოშურის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1350 მეტრი, გორიდან 35 კილომეტრი.
ნათელა გუნია
1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1965–1966 წლებში იყო რუსთავის საავადმყოფოს ექიმი–თერაპევტი. 1966–1975 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური თერაპიის კათედრის უფროსი ლაბორანტი. 1975 წლის მარტიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ალერგოლოგიის კათედრის ასისტენტია. ავტორია 42 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ჰუმორული და უჯრედული ფაქტორების როლს ბრონქული ასთმის პათოგენეზში.
თხინალა (გორის მუნიციპალიტეტი)
სქოლიო
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ნათელა გუნია
1973 წელს საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ზოგიერთი ბიოლოგიურად აქტიური ნივთიერებისა და სენსიბილიზაციის ჰემატოლოგიური მაჩვენებლების კვლევა სხვადასხვა ფორმის ბრონქული ასთმის დროს დაიცვა.“
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:ქართველი ექიმები
ბილი ჰოლიდეი
ბილი ჰოლიდეი (Billie Holiday), ნამდვილი სახელი ელეონორა ფეიგანი (Eleanora Fagan, დ. 7 აპრილი, 1915 — გ. 17 ივლისი, 1959) — ამერიკელი ჯაზის მომღერალი, სიმღერის ტექსტის ავტორი და მსახიობი, რომლის შემოქმედება ჯაზის ისტორიის მთელ ეპოქას შეადგენს.
მეტსახელი „ლედი დეი“ (Lady Day), შეარქვა ამხანაგმა და პარტნიორმა მუსიკაში ლესთერ იანგმა. ბილი ჰოლიდეის აქვს ფუნდამენტალური გავლენა როგორც ჯაზურ ასევე პოპ-სიმღერის შესრულების ხელოვნებაში. მისი მუსიკალური სტილის ჩამოყალიბებაზე დიდი როლი ითამაშა ჯაზის იმ პირველმა შემსრულებლებმა, ვინც არ ერიდებოდა ახალი ტენდენციების დანერგვას ჯაზის სიმღერის ხელოვნებაში, ახალი სახის ფრაზის და ტემპის შემოტანაში.
ელ-ტახინი
ელ-ტახინი (El Tajín) — კოლუმბამდელი არქეოლოგიური ძეგლი მექსიკაში. ტახინი კლასიკური მესოამერიკის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი და უმნიშვნელოვანესი ქალაქი იყო. იგი ყვაოდა ჩვ. წ. 600-1200 წლებში. ამ დროის განმავლობაში აქ აშენდა უამრავი ტაძარი, სასახლე, ბურთის სათამაშო მოედანი და პირამიდა. ქალაქის დაცემიდან, 1230 წლიდან XVIII საუკუნის ბოლომდე ევროპელებმა მის არსებობის შესახებ არაფერი იცოდნენ.