cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ირადა აშუმოვა
1985 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე, 10 მ-ზე პნევმატური იარაღით სროლაში. პნევმატურ სროლაში გუნდურ ჩათვლაში მოიპოვა ოქროს მედალი. 1998 წელს ბარსელონაში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე 25 მეტრზე სროლაში მოიპოვა ვერცხლის მედალი. ოთხი წლის შემდეგ ფინეთის ქალაქ ლაჰტიში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე 25 მეტრზე სროლაში მოიპოვა ვერცხლის მედალი. 1985 წელს 10 მეტრზე პნევმატური იარაღით სროლაში ვარნაში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე მოიპოვა ოქროს მედალი. 1986 წელს მსოფლიო ჩემპიონატის ეტაპზე 25 მეტრზე სროლაში მოიპოვა ოქროს მედალი. ამავე წელს 10 მეტრზე პნევმატორი იარაღით სროლაში მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 1994 წელს მილანში გამართულ ეტაპზე 10 მეტრზე პნევმატური იარაღით სროლაში მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 25 მეტრზე სროლაში აგრეთვე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 1996 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი 25 მეტრზე სროლაში. ამავე წელს მილანში გამართულ ეტაპზე მოიპოვა ვერცხლის მედალი 25 მეტრზე პისტოლეტით სროლაში. 2003 წელს ამავე დისციპლინაში მოიპოვა ვერცხლის მედალი ფორტ-ბენინგში გამართულ ეტაპზე. 2004 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი მილანში გამართულ ეტაპზე, 25 მეტრზე იარაღით სროლაში.
2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე აგრეთვე იასპარეზა 10 მეტრზე პნევმატური პისტოლეტით სროლაში. ვერ მოახერხა მედლის მოპოვება ამ კატეგორიაში. ამავე წელს თურქეთის დედაქალაქ ანკარაში მსოფლიო სამხედრო ჩემპიონატზე 25 მეტრზე სროლაში მოიპოვა ვერცხლის მედალი.
1985 წელს საბჭოთა კავშირის რიგებში დაამყარა მსოფლიო რეკორდი ამ დისციპლინაში.
აშუმოვა მონაწილეობდა 2012 წლის ლონდონში, დიდ ბრიტანეთში გამართულ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე.
აშუმოვა არის აზერბაიჯანის ფიზიკური კულტურის ინსტიტუტის მასწავლებელი ბაქოში. არის ოლიმპიური სოლიდარობის პროგრამის სტიპენდიანტი 2002 წლის ნოემბრიდან. დაქორწინებულია სპორტული სროლის მწვრთნელ ვლადიმერ ლუნევზე. მათი ვაჟი არის ახალგაზრდა მსროლელი რუსლან ლუნევი.
აღასი მამედოვი
აღასი აღაგიულ ოღლი მამედოვი (დ. 1 ივნისი, 1980, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი მოკრივე. მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონი, 2004 წლის ოლიმპიური თამაშებისა და მსოფლიო ჩემპიონატის მედალოსანი. 2002 წლამდე ის გამოდიოდა თურქეთის ნაკრებში, აღასი აგაგიულოღლუს სახელით.
2000 წელს, 20 წლის ასაკში, აღასიმ თურქეთის სახელით მოიგო ევროპის ჩემპიონატი, ფინალში დაამარცხა ევროპის ორგზის ჩემპიონი და მსოფლიოს ორგზის ჩემპიონი რუსი რაიმკულ მალახბეკოვი. სიდნეის ოლიმპიადაზე ის მეოთხეფინალში გავიდა, სადაც დამარცხდა (5-14) მომავალ ჩემპიონ კუბელთან გილერმო რიგონდოსთან. 2001 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე აღასი ფინალში გავიდა, მაგრამ იქ კვლავ გილერმო რიგონდოსთან დამარცხდა. 2000 წლის სიდნეის თამაშებზე იცავდა თურქეთის ნაკრების ღირსებას.
2001 წლის ბელფასტის მსოფლიო ჩემპიონატის შემდეგ აგასი თურქეთიდან ბრუნდება მშობლიურ აზერბაიჯანში, იბრუნებს ნამდვილ სახელს და 2003 წელს ბანგკოკში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე უკვე აზერბაიჯანის სახელით გამოდის. მეოთხედფინალში აღასი მამედოვი კვლავ გილერმო რიგონდოს ხვდება, მაგრამ ამჯერად ახერხებს მის დამარცხებას და საბოლოოდ აზერბაიჯანის კრივის ისტორიაში მსოფლიო ჩემპიონატზე პირველ ოქროს მედალს იგებს, ფინალში დამაჯერებლად დაამარცხა გენადი კოვალევი (17:8). 2001 წელს მოიგო ტუნისში გამართული ხმელთაშუა ზღვის თამაშები. ფინალში დაამარცხა ტუნისელი ჰასან ჯილასი.
2004 წელს აღასი აზერბაიჯანის ნაკრების რიგებში ათენის ოლიმპიურ თამაშებზე წავიდა სადაც ბრინჯაოს მედლის მოპოვება მოახერხა. 1/32 ფინალში დაამარცხა ავსტრალიელი ჯოელ ბრუნკერი. 1/16 ფინალში დაამარცხა ბულგარელი დეტელინ დალაკლიევი, ანგარიშით 35:16. მეოთხედფინალში დაამარცხა უკრაინელი მაქსიმ ტრეტიაკი, ანგარიშით 32:12. ნახევარფინალში ანგარიშით 17:29 დამარცხდა ტაილანდელ ვორაპოჯ პეტჩკუმთან. ამის შედეგად მამედოვმა მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2004 წლის სექტემბერში აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ბრძანებულებით დაჯილდოვდა მედლით „პროგრესი“.
თუმცა, იმავე 2004 წელს, აღასი მძიმე ავტოავარიაში მოყვა, რა დროსაც მან თავის არეში მძიმე დაზიანება მიიღო. 2006 წელს მამედოვი დაუბრუნდა სპორტს, მაგრამ ვეღარ მოახერხა ასპარეზობის კვლავ მაღალ დონეზე გაგრძელება.
არის სპორტის დამსახურებული ოსტატი, „Azerterminalkompleks“-ის თანამშრომელი და საბაჟო სამსახურის კაპიტანი.
ედუარდ ჰარტმანი
კარლ რობერტ ედუარდ ფონ ჰარტმანი (გერმ. Karl Robert Eduard von Hartmann) (დ. 23 თებერვალი, 1842, ბერლინი ― გ. 5 ივნისი, 1906, გროსლიხტერფელდე) — გერმანელი ფილოსოფოს-იდეალისტი, ირაციონალისტი. მთავარ შრომაში "არაცნობიერის ფილოსოფია" (1869) ამტკიცებს, რომ პირველადია არაცნობიერი სულიერი საწყისი, რომელიც მთელი სინამდვილის ერთიანობას განსაზღვრავს, ხოლო სამყაროში მიმდინარე აღმავლითი პროცესები განსაზღვრულია არაცნობიერი საწყისით, ნებით. ამ თვალსაზრისის საფუძველზე უარყოფილია მატერიალიზმი და დიალექტიკა. ა. შოპენჰაუერის პესიმიზმის გავლენით ჰარტმანი ეთიკაში უარყოფდა ბედნიერების როგორც მიწიერ, ისე რელიგიურ გაგებას, აგრეთვე ბედნიერების, სიკეთის განხორციელებისაგან მიმართულ სოციალურ პროცესს. ევოლუციის საბოლოო შედეგი, მისი აზრით, სამყაროს აუცილებელი მოსპობაა, რადგან, როდესაც არაცნობიერი ამაღლდება ცნობიერების დროზე და თავისი შექმნილის შემეცნებას დაიწყება, მას შეაფასებს როგორც უმიზნო, უგონოსა და მოსპობის ღირსს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერმანელი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული  23 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1842 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1906 კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი ფილოსოფოსები კატეგორია:ბერლინელი მწერლები
აგაპენორი
აგაპენორი (ბერძნ. Ἀγαπήνωρ -ορος, ὁ) — არკადიელთა წინამძღოლი ტროას ომში. იგი იყო ერთ-ერთი, ვინც ტროას ცხენში დაიმალა.
სქოლიო
კატეგორია:ტროის ომის მონაწილეები კატეგორია:ილიადას პერსონაჟები კატეგორია:კვიპროსის ისტორია კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია
ნანიაური
ნანიაური — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ქსუისის თემში.
ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (Нинаури).
სქოლიო
კატეგორია:ქსუისის თემის სოფლები
ბეგინსები
ჯ. რ. რ. ტოლკინის მიერ მოგონილ ლეგენდარიუმში არსებობს კონტინენტი შუახმელეთი. ამ კონტინენტზე ბეგინსები წარმოადგენენ ჰობიტებს, რომლებიც ცხოვრობენ მაზრაში, ჰობიტონში.
ისტორია
ბეგინსების გვარი ცხოვრობდა მაზრაში, ჰობიტონის მიდამოებში. ისინი იყვნენ არისტოკრატული სისხლის, მაგრამ მათი წარმომადგენლები შეუღლდნენ ტუკებისა და ბრენდიბაკების გვარების ჰობიტებთან. ნაწარმოებიდან ჩანს, რომ სწორედ ბეგინსების არის ჰობიტონის ტერიტორიაზე არსებული ქონების დიდი ნაწილი. ბეგინსებს ყველა დიდ პატივს სცემდა, სანამ ბილბომ ყველა გააოცა მოგზაურობით ჯუჯებთან ერთად. ამის შემდეგ ყველა ეჭვის თვალით უყურებდა.
ბილბოსთან დასახლდა ფროდო ბეგინსი, რომელმაც მემკვიდრეობით მიიღო ბეგ ენდი, ბილბოს მაზრიდან წასვლის შემდეგ. ფროდო თავად მონაწილეობდა ბეჭდის ომში - როგორც ბეჭდის-მცველი, ამიტომ მასში ერთ-ერთი მთავარი როლი ითამაშა.
ბეგინსის გვარი იწყება ბალბო ბეგინსით, მაზრის წელთაღრიცხვით დაახლოებით 1167 წლიდან (შუამხმელეთის მესამე ეპოქის 2767 წელი). ბილბო ბალბოს შვილიშვილია, ისევე როგორც ფროდოს მამა დროგო.
მას შემდეგ, რაც აღმოჩნდა, რომ ბეგინსებიდან მხოლოდ ბილბო და ფროდო დარჩნენ, გამოჩნდნენ სხვა ჰობიტებიც, რომლებიც ამტკიცებდნენ, რომ ისინი ასევე იყვნენ გვარის გამგრძელებლები. მაგალითად, ასეთები იყვნენ სეკვილ-ბეგინსები, რომლებიც ბილბოს არ მოსწონდა.
საგვარეულო ხე
ბეგინსების საგვარეულო ხე ასეთია: ბალბო ბეგინსი = ბერილა ბოფინი _____________________________________|____________________________________       |                |               |                 |                     |      მუნგო            პენსი           პონტო             ლარგო                  ლილი = ლაურა გრაბი = ფასტოლფ ბოლჯერი  = მიმოსა ბუნსი    = ტანტა ჰორნბლოუერი         = ტოგო გუდბადი |_______________________________________           |        |          |         |        |        |            |      ბანგო      ბელბა     ლონგო    ლინდა    ბინგო        ფოსკო = ბელადონა = რუდიგერ  = კამელია  = ბოდო  = ჩიკა       = რუბი ბოლჯერი ტუკი     ბოლჯერი   სეკვილი პრაუდფუტი  ჩაბი          |___________________ |                   |                 |            |        |         |       ბილბო ბეგინსი       ოთო სეკვილ-ბეგინსი ფალკო         დორა    დროგო      დუდო = ლობელია ბრეისგირდლი    ჩაბ-             = პრიმულა   = ტიტა |              ბეგინსი            ბრენდიბაკი  გრძელხვრელი |                |                     |         |                           ლოთო             პოპი          ფროდო ბეგინსი   დეიზი = ფილიბერტ ბოლგვერი               = გრიფო ბოფინი
ეტიმოლოგია და ვარიანტები
ბეგინსი (Baggins) ვესტრონიდან მომდინარეობს (Labingi). ცნობილია, რომ გვარი უკავშირდება ვესტრონულ სიტყვას laban - აბგას (ინგ.: bag). ეს სიტყვა უკავშირდება ბეგ ენდისსახელს.
გვარი ძირითადად ყველა ენოვან გამოცემებში ითარგმნება მაგალითად, გერმანულში იგი არის Beutlin. ჰოლანდიურად - Balings, ფინურად - Reppuli, უნგრულად - Zsákos, ქართულ გამოცემებში - აბგელი. როგორც ვხედავთ, ყველგან იგულისხმება აბგის მსგავსი რამ.
სხვადასხვა ენაში გვარი 'ბეგინსი' ნათარგმნია ამა თუ იმ ენის სპეციფიკის გათვალისწინებით. გვარის თარგმნას თავად ტოლკინი მოითხოვდა. მაგალითისათვის მოყვანილია ბილბო ბეგინსის საერთაშორისო ანალოგები:
იმის გათვალისწინებით, რომ ბილბოს ნაწარმოები ნათარგმნია „დასავლეთის მიწების წითელი წიგნიდან“, მაშინ ნამდვილი სახელი და გვარია "ბილბა ლაბინგი" (Bilba Labingi). ლაბან (laban) დასავლეთის საერთო ენაზე, ვესტრონზე ნიშნავს „ჩანთას“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუახმელეთის ჰობიტები კატეგორია:შუახმელეთის სიები
Liste des Hobbits de la Terre du Milieu
პისისტრატე
პისისტრატე (Πεισίστρατος; დ. დაახლ. ძვ. წ. 600 — გ. ძვ. წ. 527) — ათენის ტირანი ძვ. წ. 560–527 წლებში (ხანგამოშვებით), ე.წ. უფროსი ტირანიის ერთ-ერთი ყველაზე გამოკვეთილი წარმომადგენელი. არისტოკრატიული საგვარეულო, რომელსაც მიეკუთვნებოდა პისისტრატე, წარმოშობილი იყო პილოსიდან ათენში ჩასული ნელეიდების სამეფო საგვარეულოდან. პოლიტიკურ ასპარეზზე გამოვიდა სოლონის რეფორმების შემდეგ. იცავდა დიაკრიების (გლეხობა, დემოსის ვაჭარ-ხელოსარნთა ფენა) ინტერესებს. დაახლ. 565 წელს ათენის ჯარს მეთაურობდა მეგარის წინააღმდეგ წარმატებული სამხედრო მოქმედებების დროს. თავის პოლიტიკურ მოწინააღმდეგეებთან (მეგაკლე ალკმეონიდების გვარიდან, ლიკურგე ეტეობუტადების გვარიდან) ბრძოლოლისას ეყრდნობოდა დიაკრიების რეგიონულ დაჯგუფებას (ჩრდილოეთ და ჩრდილო-აღმოსავლეთ ატიკაში მცხოვრებნი). 560 წელს ცოტა ხნით მიიტაცა ხელისუფლება. დაახლ. 556 წელს კავშირი შეკრა მეგაკლესთან (მისი ქალიშვილი მოიყვანა ცოლად) და საზეიმოდ დაბრუნდა ქალაქში. შემდეგ ისევ გააძევეს. 546 წელს საბოლოოდ განიმტკიცა ხელისუფლება ათენში.
პისისტრატემ დაიახლოვა ათენის არისტოკრატიის ლოიალური წარმომადგენლები; მოწინააღმდეგეებს ქონება (უპირველეს ყოვლისა მიწები) ჩამოართვა და მომხრეებსა და მცირე მიწათმფლობელებს დაუნაწილა. მრავალი დიდგვაროვანი დევნილობაში აღმოჩნდა. პისისტრატეს დროს განმტკიცდა მცირე და საშუალო მიწათმფლობელთა ფენა, გლეხებზე გაიცემოდა შეღავათიანი სესხები. სახელმწიფო დახმარება დაუნიშნა ომის ინვალიდებს, სამუშაოთი უზრუნველყოფდა ღარიბ მოქალაქეებს. მის დროს შეიქმნა დაქირავებულთა ჯარი. პისისტრატემ ათენში ძირითადად შეინარჩუნა სოლონის კანონმდებლობა. წაახალისა ხელოსნობისა და ვაჭრობის განვითარება, მშენებლობა (ლიკეიონი, პითეიონი, დააარსა ბიბლიოთეკა, ააგო ახალი ბაზარი, წყალგაყვანილობა — ენეაკრუნოსი, რომელიც XVIII საუკუნემდე მოქმედებდა, ათენას ტაძარი აკროპოლისში — ჰეკატომპედონი, შენობები მისტერიების ჩასატარებლად ელევსინაში, დაიწყო ოლიმპიელი ზევსის ტაძრის მშენებლობა, გაგრძელდა პიროსის ნავსაყუდელის მშენებლობა ). მფარველობდა მეცნიერებასა და ხელოვნებას. მისი მითითებით მუშაობდნენ ჰომეროსის ტექსტის მოძიებასა და დადგენაზე. დაწესდა დიდი დიონისიები, დიდმა პანათენეებმა შეიძინეს განსაკუთრებული მნიშვნელობა და ზეიმურობა. რეჟიმის მატერიალურ საფუძველს შეადგენდა პისისტრატეს მიერ შემოღებული 10%-იანი გადასახადი მოსავლიდან. სავარაუდოდ, მმართველობის ბოლო წლებში დაიწყო ათენური მონეტების მოჭრა (ტეტრადრაქმა); ეს უკავშირდებოდა ლავრიონის მაღაროების მუშაობის გაფართოებას და პანგეონის ოქროსა და ვერცხლის მაღაროების დაპყრობას.
საგარეო პოლიტიკაში მხარს უჭერდა მეგობრულ ურთიერთობებს არგოსთან, თესალიასთან, თებესთან, სპარტასთან, კუნძულ ნაქსოსთან. მფარველობდა აპოლონის ტაძარს კუნძულ დელოსზე. ისწრაფვოდა რიგი საყრდენი პუნქტების შექმნისკენ, რათა ეკონტროლებინა მარცვლეულის შემოტანა ჩრდილოეთ შავიზღვისპირეთიდან საბერძნეთში (სიგეიონი, თრაკიის ქერსონესი). პისისტრატეს სიკვდილის შემდეგ ხელისუფლება მემკვიდრეობით მიიღეს მისმა ვაჟებმა ჰიპიამ და ჰიპარქემ. პისისტრატეს მიერ ათენში დამყარებული ტირანია გაგრძელდა ძვ. წ. 510 წლამდე.
სქოლიო
კატეგორია:ათენის ტირანები კატეგორია:ძვ. წ. VI საუკუნის ათენელები
დიმიტრი ერმაკოვი
დიმიტრი ივანეს ძე ერმაკოვი (დ. 1846, ნახიჩევანი — გ. 10 ნოემბერი, თბილისი) — წარმოშობით იტალიელი, რუსი ფოტოგრაფი, ორიენტალისტი, ეთნოგრაფი.
ბიოგრაფია
დიმიტრი ერმაკოვი დაიბადა 1846 წელს ნახიჩევანში. მისი მამა იყო იმ დროისათვის კარგად ცნობილი იტალიელი არიტექტორი ლუდოვიკო კამბიაჯო, რომელიც ჯერ მუშაობდა ყირიმში, შემდეგ კი მეფისნაცვალ მიხეილ ვორონცოვის თანხლებით კავკასიაში ჩამოვიდა ქალაქ ოდესიდან და მუშაობდა შემახასა და ბაქოს პროვინციაში; დედა — მოლაკნელი გლეხის ქალი.
1860-იან წლებში ახალგაზრდა ერმაკოვმა გაიარა, ანანურთან მდებარე სამხედრო-ტოპოგრაფიულ დეპოს დაქვემდებარებაში არსებული სამხედრო ტოპოგრაფების ერთწლიანი კურსი, რომელიც კავკასიის ცალკეულ კორპუსში 1812–1863 წლებში ფუნქციონირებდა. აღნიშნულ პერიოდში ის ეუფლება ადგილის ტოპოგრაფიულ გადაღებასა და საგამომცემლო საქმეს.
1866 წელს ერმაკოვი უახლოვდება პეტრე კოლჩინს და მასთან ერთად თბილისში დვორცოვაიას ქუჩაზე აარსებენ მის პირველ პორტრეტულ ფოტოსახელოსნოს — „მხატვარ კოლჩინის და ერმაკოვის ფოტოგრაფია“ („Фотография художника Колчина и Ермакова“). პირველი ფოტოსახელოსნო აქ 1846 წელს ფოტოგრაფებმა ვ. ხლამოვმა და ა. როინაშვილმა გახსნეს, რომელსაც „რემბრანტი“ დაარქვეს. მხატვარ კოლჩინის გავლენამ ერმაკოვზე უკვალოდ არ ჩაიარა და ფოტოსახელოსნოში დადგმულმა სცენებმა თანდათანობით მიიღო მხატვრული პორტრეტის სახე.
1870-იან წლებში ერმაკოვი გოლოვინის პროსპექტზე ხსნის საკუთარ ფოტოსახელოსნოს, სადაც დაიწყო ეთნოგრაფიული ხასიათის პორტრეტების გადაღება.
1871 წელს ფოტოგრაფი თავის ნამუშევრებს პირველად გზავნის პარიზში და ხდება საფრანგეთის ფოტოგრაფიული საზოგადოების წევრი („Société française de photographie“). იმ დროიდან მოყოლებული დიმიტრი ერმაკოვი აქტიურად მონაწილეობს ევროპის საერთაშორისო გამოფენებზე.
1872 წელს ერმაკოვი ერთვება არქეოლოგიურ ექსპედიციაში თურქეთის აზიურ და ევროპულ ნაწილში. დიმიტრი ერმაკოვის მოვალეობა არქიტექტურული ძეგლების ფოტოგრაფირება იყო. შესაძლოა ის ასრულებდა ტოპოგრაფიულ გადაღებებს რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალური შტაბის მთავარი სამმართველოს დავალებით. 1870-იან წლებში ის თავის ნამუშევრებს გზავნის რუსეთის გეოგრაფიულ საზოგადოებაში, კონკრეტულად კი თურქეთის სომხეთის ნაწილს.
თურქეთიდან დაბრუნების შემდეგ 1870-იანი წლების პირველ ნახევარში ერმაკოვი ეცნობა ახალგაზრდა დამწყებ ფოტოგრაფს ანტუან სევრიუგინს, რომელიც დაიბადა და გაიზარდა თეირანში დიპლომატთა ოჯახში. ერმაკოვმა სევრიუგინს გაუღვიძა ეთნოგრაფიული პორტრეტების გადაღების სურვილი და მალევე ბრუნდება სპარსეთში, სადაც 1873 წელს სევრიუგინი ხსნის მის პირველ ფოტოსახელოსნოს. სავარაუდოდ იმავე პერიოდში ერმაკოვი სევრიუგინისაგან სპარსეთში ღებულობს მოწვევას. სპარსეთში მოგზაურობის დროს მან გადაიღო ეთნოგრაფიული ხასიათის ფოტოები და მიიღო „მისი აღმატებულება სპარსეთის შაჰის ფოტოგრაფის“ ტიტული და ჯილდოვდება ლომისა და მზის მეორე ხარისხის ორდენით.
1874 წელს ერმაკოვი მონაწილეობას ღებულობს საფრანგეთის ფოტოგრაფიული საზოგადოების მეათე გამოფენაში, სადაც წარდგა თურქეთის ამასიის 17 ფოტოგრაფიული ხედით, შესრულებული სველკოლოდიური მეთოდით, რაზეც ის მედლით დაჯილდოვდა. აღნიშნული, ამავე ასოციაციის 1874 წლის 5 ივნისსა და 3 ივლისის ბიულეტინებშია შეტანილი. თავის 28 წლის ასაკში, დიმიტრი ერმაკოვს მოპოვებული ჰქონდა საერთაშორისო აღიარება, რაც იმ დროს აღიქმებოდა როგორც უნიკალური მოვლენა.
პარიზის გამოფენაზე წარმატების შემდეგ ის მოწვევას ღებულობს მოსკოვის არქოლოგიური საზოგადოების პრეზიდენტის გრაფინია პრ. უვაროვასაგან აწარმოოს ფოტოგადაღებები კავკასიაში არქეოლუგიურ გათზრებზე. ერმაკოვი მონაწილეობას იღებდა გათხრების შედეგად აღმოჩენილი ნივთების, სამაროვნების ფოტოფიქსაციაში და ახდენდა მათ კატალოგიზაციას.
1877–1878 წლებში ერმაკოვი მუშაობს სამხედრო ფოტოგრაფად რუსეთ-თურქეთის ომში, სადაცრუსეთის არმიის გენერალური შტაბისათვის იღებდა კავკასიის ფრონტის ხაზის ფოტოებს. ერმაკოვის ფოტოების (კატალოგის №2093-2198) მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, საომარი მოქმედებების დროს ის იმყოფებოდა 41- ფეხოსანთა დივიზიის დისლოკაციის ადგილზე. ომის პერიოდში მას საშუალება მიეცა გადაეღო სხვადასხვა რანგისა და პროფესიის ოსმალეთის იმპერიის სამხედრო მოსამსახურეთა ტიპები.
კატალოგის ნომერი 1929-დან ირკვევა, რომ ერმაკოვი იმყოფებოდა შავშეთ-კლარჯეთში, საიდანაც ჩამოიტანა ქართული ეპიგრაფიკული წარწერა და ჩააბარა ტფილისის მუზეუმს.
ომის დამთავრების შემდეგ ერმაკოვი კვლავ აქტიურად მონაწილეობს საერთაშორისო გამოფენებში. ასე 1878 წელს მისი ფოტოები წარდგენილი იყო პარიზის საერთაშორისო გამოფეანზე. 1878/(1879 3 აპრილი) წელს მონაწილეობა მიღებული აქვს მოსკოვის ანთროპოლოგიურ გამოფენაზე, სადაც ასევე ჯილდოვდება მედლით. მოგვიანებით 1879 წელს ფოტოების ნაწილი ახლადდაარსებული მოსკოვის ანთროპოლოგიური მუზეუმის კოლექციის ნაწილი გახდა. 1882 წელს მონაწილეობდა საერთაშორისო სამრეწველო-სამხატვრო გამოფენაზე, სადაც მორიგი ბრინჯაოს მედალი მიიღო.
1883 წლის დეკემბრიდან 1884 წლის მაისამდე იმყოფებოდა სპარსეთში, სადაც გადაიღო მრავალი ხედი და პორტრეტი. გაწეული სამუშაოებისთვის მას მიენიჭა შაჰის სასახლის ფოტოგრაფის ტიტული და დაჯილდოვდა მზისა და ლომის ორდენით.
1881 წელს დიმიტრი ერმაკოვი მისი ისტორიაში ღვაწლის გამო არჩეულ იქნა რუსეთის არქეოლოგიური საზოგადოების წევრად. ზოგიერთი წყაროს მიხედვით 1897 წელს ნაკეთი ხელოვნების ხელშემწყობთა საზოგადოების წევრი იყო, რაც არ დასტურდება დოკუმენტალურად. 1907 წელს ერმაკოვი არჩეულია მოსკოვის არქეოლოგიური საზოგადოების კავკასიის განყოფილების წევრად.
1898 წლის ოქტომბერში სტუმრად ჩამოსულ ბარონ დე ბაისა და ჰიუჯ კრაფტთან (Hugues Krafft) ერთად იმყოფებოდა ერევნის გუბერნიაში.
1910 წელს დიმიტრი ერმაკოვმა თაყაიშვილთან ერთად იმოგზაურა სვანეთში საიდანაც მან 1500 ნეგატივი ჩამოიტანა.
ერმაკოვის ფოტოკოლექციის დიდი ნაწილი ინახება საქართველოში ჯანაშიას მუზეუმში, ნაწილი ასლების სახით მოფენილია საფრანგეთის, იტალიის, გერმანიის, აშშ-ს, დიდიბრიტანეთის რუსეთის მუზეუმებში.
დიმიტრი ერმაკოვმა თავისი 45 წლიანი მოღვაწეობის მანძილზე დააგროვა უამრავი ფოტომასალა, რომელთა რაოდენობა 25000-მდე მერყეობს, რომელთა უმრავლესობის ნახვა დღეს შესაძლებელია სიმონ ჯანაშიას თბილისის სახელმწიფო მუზეუმში. 1897 წელს იგი აირჩიეს კავკასიის კაზმულ ხელოვნებათა ხელისშემწყობ საზოგადოების წევრ-კორესპონდენტად; 1907 წელს ხდება მოსკოვის არქეოლოგიური საზოგადოების კავკასიის განყოფილების წევრი, 1912 წელს კი - თბილისის კაზმულ ხელოვნებათა საზოგადოების წევრ-დამფუძნებელი.
[[ფაილი:D. I. Ermakov - Necrolog.jpg|მინიატიურა|300პქ| 28-го октября, въ 6 час утра скончался
'''ЕРМАКОВЪ.]] დიმიტრი ერმაკოვი გარდაიცვალა 1916 წლის 10 ნოემბერს (ძვ. სტ. 28 ოქტომბერს), დასაფლავებულია კუკიის სასაფლაოზე. მიუხედავად დიდი დამსახურებებისა, მისი არც გარდაცვალება და არც დაკრძალვა არც ერთ იმდროინდელ პერიოდიკაში არ გამოქვეყნებულა ნეკროლოგის სახით, გარდა 1916 წლის 29 ოქტომბრის № 242 „Тифлиский листок-ისა“.
ოჯახი
დიმიტრი ერმაკოვი დაქორწინებული იყო ანა ბიხოლდზე (Анна Бихольд, Anna Bicholz), რომელიც იყო ლუდოვიკო კამბიაჯოს ყირიმელი მეგობრის ავსტრიელი წარმომავლობის არქიტექტორის შვილი. მასთან შეეძინა სამი შვილი: ივანე (1875–1942) — ცნობილი ფსიქიატრი, მწერალი და მხატვარი; ალექსანდრე (1877-1924) — ფოტოხელოვანი, გააგრძელა მამის საქმე (თბილისში ნავით მტკვარზე გადაცურვისას დაიხრჩო) და ლუდმილა (გ. 1955) გათხოვდა პოლონელ ლეონარდ ტერპილოვსკიზე მოსკოვში. წყვილის დაშორების შემდეგ, ანა ბიხოლდი თავის ქალიშვილ ლუდმილასთან მოსკოვში საცხოვრებლად გადავიდა.
ცნობილია, რომ სიცოცხლის ბოლო წლებში, დიმიტრი ერმაკოვს პატრონობდა ეროვნებით რუსი ქალბატონი ანა ზინოვიევნა ლოკში (Anna Zinovievna Loksh). თბილისში დ. ერმაკოვის გარდაცვალების შემდეგ ა. ლოკში გადავიდა მოსკოვში, რომელმაც გაიყოლა ერმაკოვის დარჩენილი ფოტოკოლექცია. ა. ლოკშისაგან ერმაკოვის კოლექციის ნაწილი შეიძინა, რუბლიოვის სახელობის ძველი რუსული ხელოვნების მუზეუმმა. ა. ლოკშისა და დ. არსენიშვილის შორის მიმოწერიდან ირკვევა, რომ თბილისის მუზეუმმა ასევე შეიძინა ნაწილი ფოტოებისა ერმაკოვის კოლექციიდან. 1930-1940 წლებში მოსკოვის შჩუსევის სახელობის არქიტექტურულმა მუზეუმმა ა. ლოკშისაგან შეიძინა საქართველოსა და სომხეთის ხუროთმოღვრების 750 ერთეული ფოტო.
ა. ლოკშის გარდაცვალების შემდეგ რადგანაც მას და დ. ერმაკოვს შვილები არ ყავდათ, დარჩენილი ფოტოკოლექცია ერმაკოვის შვილიშვილის — მილიტრისა დავიდოვას ოჯახში დარჩა.
ნეგატივები
ყველაზე დიდი კოლექცია ინახება საქართველოს ეროვნულ მუზეუმსა (ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს ისტორიის მუზეუმი, თბილისის ისტორიის მუზეუმი „ქარვასლა“, ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი) და საქართველოს ეროვნულ არქივში (კინოფოტოფონოდოკუმენტების ცენტრალური არქივი). ერმაკოვის ფოტოკოლექცია შესაძლებალია ინახოს აგრეთვე თეირანის გოლესტანის მუზეუმში. ფოტოთა მნიშვნელოვანი ნაწილი ინახება სანქტ-პეტერბურგის ეთნოგრაფიის მუზეუმში. მცირე კოლექციების ნახვა შეიძლება ამსტერდამში, ნიდერლანდებსა და პარიზში.
ერმაკოვის ფოტოკოლექციამ დიდი გზა გაიარა ჩვენამდე რომ მოღწეულიყო. აი რას იწერება ექვთიმე თაყაიშვილი:
1917 წლის იანვარში ბაქოს ქართველობამ საქართველოს საისტორიო-ეთნოგრაფიული საზოგადოების თავჯდომარეს ე. თაყაიშვილს დ. ერმაკოვის ნეგატივების შესაძენად 35 ათასი მანეთი გადასცა. მაისში დ. ერმაკოვის მემკვიდრესთან ფოტოგრაფიული პრეპარატების შესაძენად იმყოფებოდა ვინმე შაბანონი, რომლისთვისაც ერმაკოვის მემკვიდრეს 70 ათასი მანეთი დაუფასებია. აღნიშნული პრეპარატების შეძენა ადრე საქართველოს საისტორიო-ეთნოგრაფიულ საზოგადოებას ჰქონდა განზარახული.
ფოტოალბომები
ერმაკოვის ფოტოატელიეს გამოშვებული აქვს მრავალი ალბომი, რომელთა რაოდენობა რამდენიმე ასეულს ითვლის. თითოეულ ალბომში შეიძლება სხვადასხვა რაოდენობისა და სხვადასხვა ზომის ფოტოს ნახვა.
კოლექციები
დიმიტრი აერმაკოვის ყველაზე დიდი არქივი ინახება სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმში. აღნიშნული კოლექცია მუზეუმს 1930 წელს გადმოეცა. 2000 წელს დაიწყო მუზეუმში არსებული ფოტომასალის რესტავრაციისა და კონსერვაციის პროცესი და ის 2010 წელს დასრულდა. კონსერვაციის პროცეში მონაწილეობდა საქართველოს ეროვნული მუზეუმი, ნიდერლანდების ფოტომუზეუმი და ნიდერლანდების საქველომქმედო ფონდი „ჰორიზონტი“. მუზეუმში დაცულია 25 000-მდე ფოტოანაბეჭდი, 15 000-მდე მინის ნეგატივი, 5 000-მდე სტერეოფოტო, 125 ალბომი და იმდროინდელი ფოტოტექნიკა.
დიმიტრი ერმაკოვი — კოლექციონერი და კომერსანტი
მინიატიურა|დიმიტრი ერმაკოვის კოლექციის სარეკლამო ფურცელი დიმიტრი ერმაკოვის ფოტოსახელოსნოს მიერ გამოშვებულ კატალოგებში ასახული 25 ათასამდე ფოტო არ წარმოადგენს თავად დიმიტრი ერმაკოვის ან მისი სახელოსნოს შემოქმედებას. აღნიშნული ფოტოკოლექციაში თავმოყრილია 1916 წლამდე არსებული ყველა ფოტოგრაფის შემოქმედება, რომელიც მოღვაწეობდა კავკასიაში, შავი ზღვისა და კასპიის ზღვის ირგვლივ.
კატალოგები
ერმაკოვის ფოტოსახელოსნოს შედგენილი აქვს სამი კატალოგი, აქედან პირველი ორი გამოშვებულია სტამბური მეთოდით (ტირაჟით). პირველში(1896) შესულია ფოტოთა 1-8743, პლუს სტერეოსკოპთა 1-1391 ნუმერაცია, მეორეში(1901წ.) 8744–11308, პლუს სტერეოსკოპთა 1392–1925 ნუმერაცია, ხოლო დანარჩენ ნომრებზე მესამე კატალოგი დიმიტრი ერმაკოვის გარდაცვალების გამო არ გამოცემულა, აღნიშნული ნომრები თავმოყრილია დედნის სახით შემორჩენილ სრულ კატალოგში, რომელიც თბილისის ეროვნულ მუზეუმში ინახება.
1896 წლის კატალოგი
thumb|[[1896 წლის კატალოგის გარეყდა და პირველი გვერდი]] ამ წელში გამოშვებული კატალოგი ორი ნაწილისაგან შედგება (289 გვერდზე განთავსებულია ხედები და ტიპები, ხოლო შემდეგ 44 გვერდზე სტერეოსკოპები) და მოიცავს სურათებს შემდეგ ხედებზე:
1901 წლის კატალოგი
thumb|[[1901 წლის კატალოგის გარეყდა და პირველი გვერდი]] ამ წელში გამოშვებული კატალოგი ორი ნაწილისაგან შედგება (95 გვერდზე განთავსებულია ხედები და ტიპები, ხოლო შემდეგ 42 გვერდზე სტერეოფოტოები) და მოიცავს სურათებს შემდეგ ხედებზე:
გამოუცემელი კატალოგი
დანარჩენი ფოტოები ძირითადად გაერთიანებულია 1901 წლის შემდეგ გადაღებული ხედები და ტიპები, ასევე სტერეოფოტოები. მასში მოქცეული ფოტოები გადაღებულია შემდეგ ადგილებში:
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ფოტოგრაფები კატეგორია:დაბადებული 1846 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1916
პანი
thumb|150px|„პანი“, [[ვრუბელი, მიხაილ|მიხეილ ვრუბელი, ტრეტიაკოვის გალერეა, 1899]] პანი (Πάν) — ტყეების და ჭალების არკადიელთა ღვთაება. ჰერმესის და დრიოფსის ქალიშვილის — დრიოპეს ვაჟი.
thumb|left|150px|პანი ასწავლის დაფნისს ფლეიტაზე დაკვრას ბერძნების წარმოდგენით პანი მხიარული ღმერთია, იგი დაეხეტება მთებსა და ტყეებში, ცეკვავს ფერიებთან ერთად, უკრავს თავისსავე გამოგონილ სალამურზე. პანს ზოგჯერ რატომღაც განცალკევებაც უყვარს ხოლმე და არ მოსწონს როდესაც მყუდროებას ურღვევენ. როდესაც ამ დროს მასთან ვინმე მივა, პანი საშინელ ყვირილს ატეხავს და სიმყუდროვის დამრღვევს ე.წ. „პანიკურ შიშს“ მოჰგვრის (აქედან პანიკა). ძველი ბერძნების წარმოდგენით მას შეუძლია გააქციოს შეიარაღებული მეომრებიც კი, რის გამოც ზოგიერთი ლეგენდის თანახმად პანი ომში დამხმარე ღვთაებათ მიაჩნდათ. ბერძნებს პანის ჩარევის შედეგი ეგონათ სალამინთან და მარათონთან მოპოვებული დიდი გამარჯვება. არსებობს გადმოცემა სელენესა და პანის მეგობრობის შესახებ. სელენეს გადმოცემის თანახმად, ძალიან უყვარდა, როდესაც პანი სალამურზე უკრავდა. პანის შესახებ ერთ–ერთი ლეგენდა გვიამბობს, რომ თურმე პანს უყვარდა ფერია სირინგა, ეს უკანასკნელი მას არ თანაუგრძნობდა და მისგან თავის დაღწევის მიზნით სირინგა მდინარე ლადონში დაიმალა და იქ ლერწმად გადაიქცა. გაწბილებულმა პანმა მოჭრა ერთი ლერწამი, მისგან სალამური გააკეთა და ნაღვლიან მელოდიებს აჟღერებდა. მოგვიანებით პანმა სხვებსაც ასწავლა სალამურის გაკეთება და მასზე დაკვრა.
ფერია ექოსაგან პანს შეეძინა ქალიშვილი იინგა. პანს მიუძღვნეს გამოქვაბული აკროპოლისში. ათენელები ყოველწლიურად იხდიდნენ პანისადმი მიძღვნილ ზეიმებს. არსებობს ლეგენდა, რომლის მიხედვითაც პანს ჰქონდა წინასწარმეტყველების ნიჭი და სწორედ მან შეასწავლა წინასწარმეტყველობა აპოლონს. პანის მთავარი სამლოცველოები იყო: არკადიაში, ტრეზენსა და ოროპაში. მას სწირავდნენ მუხას და ფიჭვს, აგრეთვე ძროხებს, თხებს, ბატკნებს, თაფლს, რძეს, ყურძენს და სხვა. საერთო ბერძნული რელიგიის ჩამოყალიბების შემდეგ პანი დიონისეს ერთ–ერთ თანამგზავრად მიიჩნიეს, რის გამოც დროთა განმავლობაში პანს საკუთარი ნიშნები დაეკარგა და მისი სახელიც განზოგადდა. იყო გავრცელებული ვერსია, რომ დიონისეს ჰყავდა რამდენიმე პანი.
მისტიკოსების შრომების მიხედვით პანი ერთიანი სამყაროს სიმბოლოდ მიაჩნდათ, მისი ფლეიტის ხმა კი – ციური სხეულების მოძრაობის შედეგად გამოცემულ ხმად.
გარეგნული შესახედაობისა და ზოგიერთი სხვა ნიშნის მიხედვით პანს ხშირად „აიგიპანსაც“ უწოდებდნენ, რაც „თხის მწყემსს“ ნიშნავს. აიგიპანთან რაღაც საერთო უნდა ჰქონდეს ოჩოპინტრეს (ამ სიტვყის პირველი ნაწილი „ვაცს“ აღნიშნავს, მეორე კი გაურკვეველია). რომში პანის კულტი ადგილობრივ ღვთაებათა კულტს შეერწყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერძნული ღვთაებები
პაკისტანის პრეზიდენტი
thumb|250px|პაკისტანის პრეზიდენტის დროშა პაკისტანის პრეზიდენტი — პაკისტანის სახელმწიფოს მეთაური, საარჩევნო კოლეგია ირჩევს 5 წლის ვადით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პაკისტანი კატეგორია:აზიის ქვეყნების პრეზიდენტები *
Neivamyrmex iheringi
Neivamyrmex iheringi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Neivamyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ecitoninae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
დომნიკა კონსტანტინეპოლელი
ღირსი დომნიკა კონსტანტინოპოლელი — ქრისტიანული ეკლესიის წმინდანი. იგი კართაგენელი იყო. კონსტანტინოპოლში ჩავიდა თეოდოსი დიდის იმპერატორობის დროს (379-395 წწ). მან ნათელიღო კონსტანტინოპოლის მაშინდელი პატრიარქის ნექტარის ხელით და მონასტერში დაემკვიდრა. გულმოდგინე მოღვაწეობით წმინდა ქალწულმა სულიერ სრულყოფილებას მიაღწია. იგი კურნავდა სნეულებს, იმორჩილებდა სტიქიებს, წინასწარ ჭვრეტდა მომავალს. სათნოებით შემკული წმიდა დედა ღრმა მოხუცებულობაში მიიცვალა 474 წელს.
ხოჭოლავა
საკუთარი სახელი ხოჭოლავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ყორულდაში (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ყორულდაში შეიძლება აღნიშნავდეს:
Neivamyrmex imbellis
Neivamyrmex imbellis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Neivamyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ecitoninae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ხუბულავა
საკუთარი სახელი ხუბულავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ფინეთი 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ფინეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მესამედ იასპარეზა 1920 წელს, ბელგიის ქალაქ ანტვერპენში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 34 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ფინეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ემილ ჰარტმანი
thumb|right| იოჰან პეტერ ემილ ჰარტმანი იოჰან პეტერ ემილ ჰარტმანი (დ. 14 მაისი, 1805, კოპენჰაგენი — გ. 10 მარტი, 1900, იქვე) — დანიელი კომპოზიტორი. სწავლობდა მამამისთან - ავგუსტ ვილჰელმ ჰარტმანთან, რომელიც კოპენჰაგენის გარნიზონის ეკლესიის ორგანისტი იყო. 1817–1843 წლებში ჰარტმანი ამ ეკლესიაში მუშაობდა, 1824 წლიდან შეცვალა მამამისი. 1843 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე კოპენჰაგენის ღვთისმშობლის ეკლესიის ორგანისტი იყო. ჰარტმანი ერთ-ერთი ფუძემდებელია (ნილს გადესთან ერთად) სამუსიკო გაერთიანებისა (1839 წლიდან მისი პრეზიდენტი). ხელმძღვანელობდა და დირიჟორობდა სტუდენტურ საგუნდო კავშირს (1868–1900), იყო კონსერვატორიის დირექტორი (მისი დაარსებიდან — 1867 წლამდე). ჰარტმანი დანიური მუსიკის რომანტიზმის პირველი წარმომადგენელია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დანიელი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 14 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1805 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1900
მარური-ხატაბე
სქოლიო
კატეგორია:ბისკაიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ბისკაიის ქალაქები
იიჰვი
იიჰვი (Jõhvi) — ქალაქი ესტონეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, იდა-ვირუმაას მაზრის ადმინისტრაციული ცენტრი. სამხრეთით ესაზღვრება ქალაქ კოჰტლა-იარვეს აჰტმეს ნაწილი.
ისტორია
პირველად მოიხსენიება 1241 წელს დანიურ მატიანეში სახელწოდებით გევი (იევე). XVI საუკუნის ბოლოდან გადავიდა შვედეთის დაქვემდებარებაში, ხოლო ნიშტადტის საზავო ხელშეკრულების შემდეგ, 1918 წლამდე, შედიოდა რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონეთის ქალაქები
ნიკოლოზ კავასილა
thumb|ნიკოლოზ კავასილა, გამოსახული ხატზე ნიკოლოზ კავასილა (ბერძ. Νικόλαος Καβάσιλας; დ. დაახლ. 1320, თესალონიკი — გ. 1391 წლის შემდგომ) — ისიქაზმის ბიზანტიური ტრადიციის წარმომადგენელი, მართლმადიდებელი ღვთისმეტყველი და ლიტურგისტი. მისი სწავლების მიხედვით, ადამიანი ღვთის ხატად და მსგავსად არის შექმნილი და დაკნინებული ხატების აღსადგენად განღმრთობისაკენ არის მოწოდებული, რაც ეკლესიის ლიტურგიკული და ლოცვითი გამოცდილების სრული ურთიერთობის შედეგად მოიპოვება.
ადრეული წლები
ნიკოლოზ კავასილა დაახლოებით 1320 წელს თესალონიკში, არისტოკრატთა ოჯახში დაიბადა. XI საუკუნიდან მოყოლებული მისი გვარის წარმომადგენელბი ბიზანტიის საეკლესიო და პოლიტიკურ ცხოვრებაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობდნენ. დედამისი სამი მღვდელმთავრის და იყო, რომელთაგან ყველაზე მატად ცნობილი ნილ კავასილა იყო. იგი ნიკოლოზ კავასილას მასწავლებელი, თესალონიკის მთავარეპისკოპოსი და ლათინელთა წინააღმდეგ დაწერილი რამდენიმე პოლემიკური თხზულების ავტორი იყო.
1335–1340 წლებში ნიკოლოზ კავასილა კონსტანტინოპოლში სწავლობდა. გრამატიკასთან, რიტორიკასა და ფილოსოფიასთან ერთად საბუნებისემტყველო მეცნიერებებიც შეისწავლა. წყაროები ამოწმებენ, რომ უკვე 30–იან წლებში ნიკოლოზ კავასილას ისიხაზმურ მოძრაობასთან მჭიდრო კავშირი ჰქონდა. ახალგაზრდობაში მისი სულიერი მოძღვარი ღირსი მამის გრიგოლ სინაელის მასწავლებელი და კონსტანტინოპოლის მომავალი პატრიარქი, ისიდორე I იყო.
რელიგიური და პოლიტიკური ცხოვრება
1341 წლიდან ნიკოლოზ კავასილა პოლიტიკურ და რელიგიურ ცხოვრებაში აქტიურად მონაწილეობს. მრავალი წლის განმავლობაში ის იმპერატორ იოანე კანტაკუზინის მეგობარი და მრჩეველი იყო, გვერდით ედგა ომის დროს და სიკვდილს ძლივს გადაურჩა 1345 წლის აგვისტოში – ზილოტების მიერ თესალონიკელი დიდებულების საშინელი ხოცვა–ჟლეტის დღეებში. 1347 წელს კანტაკუზინმა კავასილას დაავალა, ახალგამორჩეულ თესალონიკის მთავარეპისკოპოსს, გრიგოლ პალამას გაჰყოლოდა მის კათედრაზე. თესალონიკელები არ იღებდნენ წმინდა გრიგოლს. ის და კავასილა ათონის წმინდა მთისკენ გაემართნენ, სადაც ერთი წელი დაჰყვეს. უდიდეს ისიხასტთან ამგვარმა სიახლოვემ ნიკოლოზის მომავალ საღვთისმეტყველო თხზულებებზე ზეგავლენა მოახდინა. როგორც იოანე მეინდორფი ამბობს"კავასილას ნაშრომებში გრიგოლ პალამას მთელი ტრადიციის განმარტებას ვნახულობთ, თუმცა ის სხვა ტერმინოლოგიით სარგებლობს".
წყაროთა მოწმობით, კავასილამ და მისმა მეგობარმა დიმიტრი ქიდონისმა თავად იმპერატორისგან იცოდნენ მისი მამონიტის მონასტერში განმარტოების სურვილის შესახებ და მასთან ერთად წასვლას აპირებდნენ. კანტაკუზინი მათ ახასიათებს, როგორც მამაკაცებს, რომელთაც უმაღლესი სიბრძნე შეიძინეს, რომელნიც საქმით სიბრძნისმეტყველებდნენ და გონიერ უქორწინო ცხოვრებას ეწეოდნენ, რომელნიც ქრისტიანული ასკეტიზმის უმაღლეს ლიტერატურულ, სამეცნიერო და ფილოსოფიურ შემოქმედებსათან შერწყმას ცდილობდნენ.
კავასილამ მტკიცე მართლმადიდებლური პოზიცია დაიკავა ანტიპალამისტების განმსჯელი ვლაქერნის კრების დროს 1351 წელს და მის შემდგომაც. თანამედროვეთა შორის მისი დიდი ავტორიტეტის შესახებ შემდეგი ფაქტი მეტყველებს: 1353 წელს კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო კათედრა დაქვრივდა. კრებამ იმპერატორს სამი კანდიდატიდან ერთ–ერთად ერისკაცი კავასილაც წარუდგინა. სავარაუდოა, რომ იგი ერისკაცად სიცოცხლის ბოლომდე დარჩა, ყოველ შემთხვევაში, კავასალის შესახებ ჩვენამდე მოღწეული არც ერთი წყარო მის მონაზვნად აღკვეცას ან სამღვდელო ხარისხის მიღებას არ მიუთითებს.
ცხოვრების ბოლო წლები
1353 წლის შემდეგ კავასილას ცხოვრების შესახებ ჩვენამდე მხოლოდ რამდენიმე ფრაგმენტული მოწმობაა შემორჩენილი. მან 1354 წელს, საიმპერატორო ტახტზე იოანის ძის, მანუელ კანტაკუზინის ასვლის დროს სახოტბო სიტყვა წარმოთქვა. 1363 წელს თესალონიკში თავისი ბიძის ნილის და შემდეგ მამის დაკრძალვაზე ჩავიდა. XIV საუკუნის 60–იანი წლებიდან იგი აქტიურ პოლიტიკურ მოღვაწეობას წყვეტს და მონასტერში მიდის, სადაც დროს საღვთიმეტყველო ნაშრომების წერას უთმობს. იმის დასტურად, რომ ნიკოლოზი 90–იანი წლების პირველ ნახევრამდე ცოცხალი იყო, მის მიერ მანუელ II პალეოლოგოსისადმი, დიმიტრი კიდონისა და იოსებ ვრიენისადმი გაგზავნილი ზუსტად დათარიღებული წერილები გვევლინება. კავასილას გარდაცვალების თარიღად 1397, ზოგი მოსაზრებით კი 1398 წელი ივარაუდება. ბერძნულმა მართლმადიდებელმა ეკლესიამ 1982 წელს ნიკოლოზ კავასილა წმინდანად შერაცხა.
შემოქმედება
წმინდა ნიკოლოზ კავასილას შემოქმედება საკმაოდ ვრცელია. აქედან ორი ნაშრომია უმთავრესი: "შვიდი სიტყვა ქრისტეში ცხოვრების შესახებ" და "ღვთაებრივი ლიტურგიის განმარტება". პირველი წიგნი საიდუმლოთა – ნათლობის, მირონცხებისა და ევქარისტიის განმარტებას მოიცავს. მეორის სახელწოდება შინაარსზე თავად მიუთითებს. მასში ავტორი დადგენილი ტრადიციის კვალდაკვალ, ლიტურგიას განმარტავს როგორც ქრისტეს ცხოვრების სიმბოლურ განმეორებას. კავასილამდე კომენტატორები ნებისმიერ ლიტურგიკულ დეტალს სიმბოლურად განმარტავდნენ. ამ გზაზე ადამიანური წარმოსახვისთვის საკმაოდ დიდი სივრცეა: ერთი და იგივე დეტალი შეიძლება რამდენიმე განსხვავებული საშუალებით განიმარტოს და კომენტატორის სურვილისამებრ მიენიჭოს ესა თუ ის მნიშვნელობა. კავასილა თავის წინამორბედებისგან არსობრივად იმით განსხავდება, რომ ლიტურგიის დეტალების სიმბოლურ განმარტებას არ ცდილობს. წმინდა გრიგოლ პალამასთან ერთად ის განმმარტებელთა სხვა სკოლას ეკუთვნის, რომელთათვისაც ლიტურგიის შინაარსი სიმბოლურ ჩარჩოებს ბევრად სცდება.
ხსენებული ორი ნაშრომის გარდა კავასილას კალამს ეკუთვნის სხვადასხვა წმინდანისა და ღვთისმშობლისადმი მიძღვნილი რამდენიმე "სიტყვა", ანუ ქადაგება. მისი ჰომილიები იმის დასტურია, რომ იმ დროისათვის ერისკაცებს ქადაგების წარმოთქმის უფლება ჰქონდათ. კავასილას შემოქმედებას დასავლეთშიც იცნობდნენ. ის ლათინურად ითარგმნა და გარკვეული გავლენაც ჰქონდა. ტრიდენის კრებაზე კავასილას ციტატები ქრისტეს ევქარისატიაში მონაწილეობის დოგმატის დამადასტურებელ საბუთად მოიშველიეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:XIV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
ხულორდავა
საკუთარი სახელი ხულორდავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ყუდრო (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ყუდრო შეიძლება აღნიშნავდეს:
ნიში (ერედვის მუნიციპალიტეტი)
ნიში — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ღრომის თემში.
გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე მეჯუდის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი, ცხინვალიდან 37 კილომეტრი.
ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება.
სქოლიო
კატეგორია:ღრომის თემის სოფლები
ენი ლონდონდერი
ენი კოენ კოფჩოვსკი (ინგლ. Annie Cohen Kopchovsky; დ. 1870 — გ. 11 ნოემბერი, 1947) ცნობილი, როგორც ენ ლონდონდერი — ლატვიელი იმიგრანტი აშშ-ში, 1894-95 წლებში გახდა პირველი ქალი, რომელმაც მსოფლიო შემოიარა ველოსიპედით.
ადრეული ცხოვრება და ქორწინება
ენი კოჰენი დაიბადა ლატვიაში, ლევ (ლეიბ) და ბეატრიც (ბაშა) კოენების ოჯახში. ჰყავდა უფროსი და-ძმა: სარა და ბენეტი. მისი ოჯახი ამერიკაში 1875 წელს გადავიდა და ენი 4-5 წლის ასაკში გახდა აშშ-ის მოქალაქე.
დასახლდნენ ბოსტონში და ცხოვრობდნენ ქირით სპრინგ სტრიტზე (Spring Street). 1887 წლის 17 იანვარს გარდაიცვალა მისი მამა, ორ თვეში კი — დედაც. მისი უფროსი და, სარა, უკვე დაქორწინებული იყო და მეინის შტატში ცხოვრობდა, ამიტომ 17 წლის ენისა და მის 20 წლის ძმას, ბენეტს მოუწიათ მცირეწლოვან დედმამიშვილებზე ზრუნვა (იაკობი — 10 და როზა — 8-9). ორივენი, ენი და ბენეტი მალე დაქორწინდნენ და მეუღლეებთან ერთად განაგრძეს ცხოვრება სპრინგსტრიტზე.
1888 წელს ენი კოენი დაქორწინდა წვრილმანებით მოვაჭრე სიმონ მაქს კოპჩოვსკიზე. მაქსი იყო თავგამოდებული მორწმუნე ორთოდოქსი იუდეველი, დადიოდა სინაგოგაში და სწავლობდა თორას, ამ დროს ენი ყიდდა სარეკლამო სივრცეს ბოსტონის რამდენიმე ყოველდღიური გაზეთისთვის. ეყოლათ 3 შვილი: ბერთა მალკი (მოლი), ლიბი და სიმონი. მისი ძმა იაკობი ფილტვების ანთებით გარდაიცვალა 17 წლის ასაკში. მინი|ენი ლონდონდერი ველოსიპედით
სანაძლეო
1894 წელს ორმა მდიდარმა ბოსტონელმა კაცმა ვითომდა დადო სანაძლეო $20, 000-ით $10, 000-ის წინააღმდეგ, რომ ვერცერთი ქალი ვერ შეძლებდა დედამიწის შემოვლას ველოსიპედით 15 თვეში და $5,000-ის მოპოვებას. საეჭვოა, რომ სანაძლეო საერთოდ იყო, რადგან ფსონის სავარაუდო ჩამომსვლელთა სახელები არასდროს დასახელებულა.
გამგზავრება
1894 წლის 27 ივნისის დილის 11 საათისთვის ენი ლონდონდერი სამოგზაუროდ წავიდა მასაჩუსეტსის შტატის რეზიდენციიდან ბეკონ ჰილზე. 24 წლისას ეცვა გრძელი ქვედატანი, კორსეტი და პერანგი მაღალი საყელოთი, თან ჰქონდა გამოსაცვლელი ტანსაცმელი და მარგალიტისტარიანი პისტოლეტი.
24 სექტემბერს, ჩიკაგოში ჩასვლისას დაკარგა 20 ფუნტი და სურვილიც გაგრძელებისა. ზამთარი ახლოვდებოდა და გააცნობიერა, რომ თოვლის დაწყებამდე მთებს ვერ გადალახავდა. ჩიკაგოდან წამოსვლამდე შემოხვდა კომპანია Sterling Bicycle Works, რომელსაც ოფისი კეროლის გამზირზეც ჰქონდა და ენის სპონსორობის გაწევა შესთავაზა, მისცა სპილოს ძვლის, ოქროსფერი კაცების Expert Model E Light Roadster. ველოსიპედი იყო ერთსიჩქარიანი და არ ჰქონდა არც თავისუფალი სვლის ქურო (cogset) და არც მუხრუჭი. ენიმ ტანისამოსიც შეიცვალა და კაბა ჯერ განიერი, მუხლებთან ვიწროდ შემოჭერილი შარვლით (bloomers) ჩაანაცვლა, ბოლოს კი კაცის კოსტიუმით (riding suit).
ევროპა და აზია
ენის მტკიცედ ჰქონდა გადაწყვეტილი დაესრულებინა მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობა. 1894 წლის 24 ნოემბერს ჩაჯდა ფრანგულ ლაინერში ― La Touraine საფრანგეთის ჩრდილოეთ სანაპიროს მიმართულებით. 3 დეკემბერს ჩააღწია ლე-ჰავრში, თუმცა ბიუროკრატიაში აიხლართა, ველოსიპედი და ფული საბაჟოს წარმომადგენლებმა ჩამოართვეს, ფრანგული მედია კი მის გარეგნობაზე შეურაცხმყოფელი სტატიების წერით იყო გართული. მან მოახერხა გათავისუფლება და პარიზიდან მარსელში ჩასვლა.
მარსელიდან ორთქლის ძრავაზე მომუშავე გემით ― Sydney გაემგზავრა ჩიკაგოში დასაბრუნებლად. გზად მრავალ ადგილს ეწვია, მათ შორის: ალექსანდრიას, კოლომბოს, სინგაპურს, ჰონგ-კონგს, შანხაის, ნაგასაკისა და კობეს.
დაბრუნება აშშ-ში
1895 წლის 9 მარტს გემით გაემგზავრა იოკოჰომადან და 23 მარტს მიაღწია ოქროს კარიბჭეს (სრუტე) სან-ფრანცისკოში. გზად ენი და სხვა ველომრბოლელი გაქცეულმა ცხენმა და ვაგონმა ლამის იმსხვერპლა, მიუხედავად სხეულის უმნიშვნელო დაზიანებისა, ენი ამტკიცებდა, რომ სტოკტონის საავადმყოფოში წაიყვანეს, სადაც ორი დღე სისხლიან ნახველს იღებდა. სინამდვილეში, უბედური შემთხვევის დღეს ლექციას კითხულობდა სტოკტონის მოცარტის დარბაზში.
ანტრეპრენიორობა
მოგზაურობის შემდეგ, ენი დათანხმდა შემოთავაზებას და დაიწყო თავისი მოგზაურობების შესახებ წერა, ეგრეთ წოდებული — „New Woman“, ამიტომაც ოჯახთან ერთად გადავიდა ნიუ-იორკში ჟურნალისტური კარიერის გასაგრძელებლად. სტატია იწყებოდა ასე,- „მე ვარ ჟურნალისტი და „ახალი ქალი“ (New Woman), თუ ეს ტერმინი ნიშნავს, რომ მე მჯერა, შემიძლია გავაკეთო ნებისმიერი რამ, რაც კაცს შეუძლია გააკეთოს.“
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1870 კატეგორია:გარდაცვლილი 1947 კატეგორია:ქალი სპორტსმენები კატეგორია:ამერიკელი ველომრბოლელები
ევარისტ გალუა
ევარისტ გალუა (Évariste Galois; დ. 25 ოქტომბერი 1811 — გ. 31 მაისი 1832) — ფრანგი მათემატიკოსი, რომლის გამოკვლევებმა განსაკუთრებული გავლენა მოახდინა ალგებრის განვითარებაზე. 1830 წელს შევიდა უმაღლეს ნორმალურ სკოლაში, საიდანაც მალე გარიცხეს (1831) პოლიტიკური მოტივით. ამ დროიდან იწყება მისი აქტიური სამეცნიერო და პოლიტიკური მოღვაწეობა.
გალუას მათემატიკურ მემკვიდრეობას შეადგენს მისი თანამედროვეებისათვის ძნელად გასაგები ძალზე შეკუმშულად დაწერილი რამდენიმე ნაშრომი. სასრულ ველთა თეორია არსებითად გალუას მიერაა აგებული (ამ ველებს ამჟამად გალუას ველები ეწოდება). გალუას ძირითადი დამსახურებაა ალგებრულ განტოლებათა რადიკალებში ამოხსნადობასთან დაკავშირებული იდეების ჩამოყალიბება, რომლის საფუძველზე აიგო გალუას თეორია.
მეფის რეჟიმის წინააღმდეგ საჯარო გამოსვლისათვის ორჯერ დააპატიმრეს; განთავისუფლებისთანავე პოლიტიკურმა მტრებმა თავს მოახვიეს დუელი და 20 წლისა მოკლეს.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მათემატიკოსები
ფინეთი 1924 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ფინეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეოთხედ იასპარეზა 1924 წელს, საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 37 მედალი მოიპოვეს.
რუსახინილი
მინი|250პქ|ტოპრაკ-კალე - ადგილი სადაც მდებარეობდა ქალაქი რუსახინილი რუსახინილი — ძველი ქალაქი, ურარტუს სამეფოს დედაქალაქი მისი ძლიერების დაცემის პერიოდში. მდებარეობდა ტოპრაკ-კალეს გამაგრებულ კლდეზე, თანამედროვე ქალაქ ვანის აღმოსავლეთით. ქალაქი ააგო ურარტუს მეფე რუსა I-მა (ძვ. წ. 735 - 714), მას შემდეგ, რაც ასურეთის მეფე ტიგლათფილესერ III-მ მიაყენა გამანადგურებელი მარცხი რუსას მამას, სარდურ II-ს (ძვ. წ. 764 - 735) და გაანადგურა ქვეყნის დედაქალაქი ტუშფა. ქალაქს სახელი ეწოდა რუსა I-ის პატივისცემის ნიშნად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ურარტუს ქალაქები კატეგორია:თურქეთის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:ყოფილი დედაქალაქები კატეგორია:ისტორიული ქალაქები
აბრეჟე
აბრეჟე (abrégé) — შემოკლებული გადმოცემა, ამონაწერი რამე თხზულებიდან.
წყარო
კატეგორია:პოლიგრაფია კატეგორია:ფრანგული სიტყვები და ფრაზები
დაკარგული ქალაქი (ფილმი)
დაკარგული ქალაქი (The Lost City) — ენდი გარსიას ფილმი, რომელშიც მონაწილეობენ: დასტინ ჰოფმანი, ბილ მარი, ენდი გარსია და სხვები.
სიუჟეტი
ფილმის მოქმედება, ჰავანაში, 1958 წელს ხდება. ზოგისთვის ეს მშვენიერი ქალაქი - შესანიშნავი გასართობი ადგილია, ზოგისთვის კი ბატისტას დიქტატორული რეჟიმის ბუდე... რევოლუციური ძალები, ფიდელ კასტროსა და ერნესტო ჩე გევარას მეთაურობით ჰავანის ასაღებად ემზადებიან... აპოლიტიკურად განწყობილი ფიკო - ქალაქში ერთ-ერთი ყველაზე მოდური ღამის მუსიკალური კლუბის მფლობელი, ცდილობს შეინარჩუნოს ოჯახიც და საყვარელი ქალი ავრორაც... ამერიკელი ემიგრანტი მწერალი კი, თვალს ადევნებს, თუ როგორ ცვლის რევოლუცია გარშემო ყველაფერს, მათ შორის კულტურასაც და ხალხსაც... ფიკოს კი კუბური მუსიკის სიყვარული ეხმარება...
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2005 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები
გიროკასტრა
გიროკასტრა (Gjirokastër ან Gjirokastra; Αργυρόκαστρο ანΓυρόκαστρο; Argirocastro) — ქალაქი სამხრეთ ალბანეთში, მდინარე დრინას ხეობაში. გიროკასტრის ოლქისა და რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. გიროკასტრის აქვს ქალაქ-მუზეუმის სტატუსი, ცნობილია როგორც ალბანელი პოლიტიკოსის ენვერ ხოჯას სამშობლო.
2005 წელს ქალაქის ისტორიული ცენტრი შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში, როგორც ოსმალეთის იმპერიის კარგად შემონახული ქალაქი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალბანეთის ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ალბანეთში
Neivamyrmex impudens
Neivamyrmex impudens — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Neivamyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ecitoninae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
დაგვის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია
დაგვის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ დაგვაში. აგებულია XX საუკუნეში.
სოფელ დაგვას ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის გუმბათიანი ეკლესია, იგივე "მარიამის ეკლესია", სასაფლაოს ტერიტორიაზე, შემაღლებული ბორცვის თავზე დგას. მე-20 საუკუნის დასაწყისში აგებული ტაძარი ბერძნული თემის ატიურობას უკავშირდება. ჩაწერილი ჯვრის ტიპის გეგმარების ტაძარი დაპროექტებულია ბიზანტიური საეკლესიო არქიტექტურის გავლენით. ეკლესია ცხოველხატულად ეწერება გარემოში. სამაფსიდიანი და გუმბათაღდგენილი ტაძარი ნაგებია მოშავო-მონაცრისფრო ფლეთილი ქვით. ეკლესია განახლებულია და მთლიანად მოხატულია მისი ინტერიერი. ეკლესია ფუნქციონირებს. მისი ეზო კეთილმოწყობილი და მოვლილია. საბჭოთა პერიოდში, 1930-იან წლებში, ნაგებობა ნაწილობრივ დაანგრიეს - გუმბათი და კამარები ჩამონგრეული იყო. 1990-1992 წლებში, ნიკოლოზ ცაცანიდისა და ხრისტო პაპანდოპულოს თაოსნობით იგი აღდგა. ამ პერიოდშივე მიაშენეს სამრეკლო. ეკლესიაში იოანე ნათლისმცემლისა და მიქაელ მთავარანგელოზის ხატები ინახებოდა, რომლებიც დაიკარგა საბჭოთა პერიოდში, თუმცა 1992 წელს ქსენია პაპანდოპულომ  ეკლესიას გადასცა ეს ხატები. ტაძრის. ქვა მოშავო-მონაცრისფროა. წყობა კი სწორხაზოვანია. ეკლესია გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს. აღმოსავლეთით სამი შვერილი, ღრმა აბსიდით. პასტოფორიუმებია მთავარი აბსიდის ორივე მხარეს. გვერდითა აბსიდებში თაღოვანი ნიშებია  გაჭრილი. საკურთხეველი პასტოფორიუმებს უკავშირდება თაღოვანი გასასვლელებით. სამივე აბსიდში თაღოვანი სარკმლებია გაჭრილი. კონქები ფლეთილი ქვის რადიალური რიგებით არის ამოყვანილი. საკურთხევლის წინ არის ორსაფეხურიანი სოლეა. სატრიუმფო თაღი კი წახნაგოვან სვეტებს ეყრდნობა. იატაკზე მრგვალი სვეტების ბაზისები იყო შემორჩენილი იყო, რომლებსაც ცენტრალური სივრცე ეყრდნობოდა. დასავლეთ და სამხრეთ კედლებზე თაღების საყრდენი კრონშტეინები არის შემორჩენილი. ეკლესიის გრძივ კედლებზე სარკმლები სიმეტრიულადაა განლაგებული. სამხრეთიდან და დასავლეთიდანაა ქვის სამსაფეხურიანი შესასვლელები. გარედან არქიტრავული, შიგნიდან - თაღოვანი. მაღალი, თაღოვანი სარკმელია დასავლეთ შესასვლელის თავზე. ორივე კარი რკინისაა და შეღებილია.
ჯეოსელი
ჯეოსელი — კომპანია სილქნეტის მობილური კავშირგაბმულობის მიმართულება.
ისტორია
ჯეოსელი დაარსდა 1996 წელს, როგორც დამოუკიდებელი კომპანია და გახდა პირველი GSM ოპერატორი საქართველოში (900 MHz სიხშირეზე). პირველი ზარი კომპანიამ 1997 წლის 15 მარტს განახორციელა. კომპანიის დამფუძნებლები იყვნენ თურქული და ქართული მხარეები. ქართული მხარე საკონტროლო პაკეტის მფლობელი იყო.
2001 წლის 27 მარტს ჯეოსელისა და საქართველოში მესამე GSM ოპერატორის GT მობილურის შერწყმის შედეგად, ჯეოსელი GT მობილურის სრულუფლებიანი მფლობელი გახდა (1800 mhz სიხშირეზე), რასაც წინასწარი გადახდის სისტემის, ლაი-ლაის შემოღება მოჰყვა.
2003 წლიდან კომპანიის საკონტროლო პაკეტის მფლობელი გახდა მსოფლიო კავშირგაბმულობის ბაზრის ერთ-ერთი ლიდერი, შვედურ-ფინური კომპანია TeliaSonera.
2006 წლის მაისში ჯეოსელი UMTS ლიცენზიის მფლობელი ხდება (2100 MHz სიხშირეების სპექტრი).
2018 წელს საქართველოს საკომუნიკაციო სექტორში ყველაზე მსხვილი გარიგების შედეგად ჯეოსელი ქვეყნის უდიდესმა სატელეკომუნიკაციო კომპანია სილქნეტმა შეიძინა. გარიგების ღირებულებამ 153 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა. აღნიშნული თანხის მობილიზება სილქნეტისთვის TBC  ბანკმა რამდენიმე საფინანსო ინსტიტუტთან ერთად უზრუნველყო. 1 ნოემბრიდან განხორციელდა შპს ჯეოსელის შერწყმა სს სილქნეტთან, შესაბამისად ჯეოსელმა, როგორც დამოუკიდებელმა სამეწარმეო სუბიექტმა, შეწყვიტა არსებობა და მისი აბონენტებისთვის მობილური საკომუნიკაციო მომსახურების გაწევას, უზრუნველყოფს სილქნეტი.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს სატელეკომუნიკაციო კომპანიები
Bad 25
Bad 25 — ამერიკელი მომღერალ მაიკლ ჯექსონის ალბომის Bad სპეციალური, საიუბილეო ვერსია. ეს არის ჯექსონის რიგით მეორე ალბომი, რომელიც იუბილეს აღსანიშნავად გამოიცა (წინა იყო 2008 წლის Thriller 25). Bad 25 გამოვიდა 2012 წლის 18 სექტემბერს.
სერტიფიცირებები
შენიშვნები:
1 ავსტრალიაში, შვეიცარიაში და ბრიტანეთში Bad 25 და Bad ერთსა და იმავე ალბომად ითვლება.
2 აშშ-ში Bad 25-ის სტანდარტული ვერსია ითვლება Bad-ის ხელახალ გამოცემად, ხოლო დელუქს გამოცემა - ცალკე ალბომად.