cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია
ავტოკეფალიის აღდგენიდან დღემდე
მინიატიურა|მარცხნივ|კათოლიკოს-პატრიარქი ქრისტეფორე მინიატიურა|მარჯვნივ|პატრიარქი კალისტრატე მეოთხე საეკლესიო კრება შედგა თბილისში, 1927 წელს 21-27 ივნისს. ამბროსის მოსაყდრე კალისტრატემ ოფიციალური განცხადებით უარი ეთქვა თანამდებობაზე. სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქად აირჩიეს ცხუმ–აფხაზეთის მიტროპოლიტი ქრისტეფორე III. მისი პოლიტიკა ხელისუფლებასთან თანამშრომლობის სურვილით გამოირჩეოდა, მაგრამ ეკლესიათა დახურვის და დანგრევის პროცესის შეჩერება ასეთი დიპლომატიითაც ვერ შეძლო. კრებამ დაადასტურა კათოლიკოს-პატრიარქ ამბროსის გადაწყვეტილება ახალ სტილზე გადასვლის შესახებ, გამარტივდა ღვთისმსახურების და სამღვდელო პირთა ცხოვრების წესები. რეფორმები მრევლმა ბოლშევიკური ხელისუფლებისგან თავსმოხვეულად აღიქვა და ისინი ვერ დაინერგა. 1928 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება კვლავ ძველი სტილის აღდგენის შესახებ. საქართველოს მართლმადიდებლურმა ეკლესიამ ქრისტეფორე III-ის დროს შეინარჩუნა რვა ეპარქია: ალავერდის, ბოდბის, ნინოწმინდის, ქუთაის-გელათის, ცხუმ-აფხაზეთის, წილკნის, ჭყონდიდისა და მცხეთა-თბილისის. 1929 წლის 8 ივლისს შედგა მეხუთე საეკლესიო კრება. საბჭოთა ხელისუფლებამ კიდევ უფრო გააძლიერა ბრძოლა ქრისტიანული სარწმუნოების წინააღმდეგ. 1929 წელს შეიქმნა „მებრძოლ უღმერთოთა კავშირი”, მაზრებში კი „უღმერთოთა უჯრედები”. უღმერთოთა კავშირი სამაზრო უჯრედებს სთხოვდა ყოველთვიურად წარმოედგინათ ინფორმაცია, თუ რამდენი ეკლესია დახურეს თავიანთ მაზრებში. თბილისში საქართველოს საპატრიარქოს ჩამოართვეს და დაანგრიეს სამხედრო ტაძარი, დახურეს ანჩისხატი, გელათი, ალავერდი. საქართველოს საპატრიარქო რეზიდენცია მიითვისეს, საპატრიარქო ქონების ნაწილი დაიტაცეს, ნაწილი გადაყარეს. 1932 წელს გარდაიცვალა კათოლიკოს-პატრიარქი ქრისტეფორე III.
1932 წელს 21-22 ივნისს მეექვსე საეკლესიო კრებაზე კათოლიკოს-პატრიარქად აირჩიეს მიტროპოლიტი კალისტრატე. 1934 წლის 31 მაისს შედგა მეშვიდე საეკლესიო კრება. საკათალიკოსო საბჭოს ნაცვლად შეიქმნა საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდი, რომლის წევრები მხოლოდ სასულიერო პირები უნდა ყოფილიყვნენ. ამ დროისთვის მართლმადიდებელ სამრევლოთა რიცხვი 15-მდე იყო შემცირებული. დაკეტილი იყო სვეტიცხოველი და დაკეტვა ელოდა სიონის ტაძარსაც. კათოლიკოს-პატრიარქმა კალისტრატემ ტელეგრამით მიმართა სტალინს და დახმარება სხთხოვა. სტალინის პასუხი უცნობია. 1937 წელს შედგა მერვე საეკლესიო კრება. კრებამ მოახდინა სინოდის რეორგანიზაცია; შემოღებულ იქმნა კათოლიკოს-პატრიარქის სახით ერთპიროვნული მართვა-გამგეობა. სინოდს ეწოდა კათოლიკოსის თანასინოდი. ასეთი გადაწყვეტილებები გამოწვეული იყო საქართველოს ეკლესიაში შექმნილი რთული ვითარებითა და იმ უთანხმოებებით, რომლებიც არსებობდა ზოგიერთ მღვდელმთავარსა და კათოლიკოსს შორის.
ხელისუფლება ხელს უშლიდა პატრიარქის მრავალი ჩანაფიქრის განხორციელებაში. ვერ მოხერხდა ალავერდის, ბათუმ-შემოქმედის, ბოდბისა და ჭყონდიდის ეპარქიებში მღვდელმთავრების შეკრება, რაც მეტად დამაფიქრებელი ფაქტი იყო. სამაგიეროდ პატრიარქ კალისტრატეს დიდი მცდელობის შედეგად, მოწამეთას ეკლესიიდან გადასვენებული წმინდა დავითისა და კონსტანტინეს ნეშტები ქუთაისის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმიდან კვლავ მოწამეთაში დააბრუნეს. კათოლიკოსმა გელათის მონასტრის ამოქმედებაც სცადა თუმცა უშედეგოდ.
მეორე მსოფლიო ომის დროს კალისტრატეთი დაინტერესდა გესტაპო და ცდილობდა მის გადაბირებას, რადგან კალისტრატეს გერმანელი მეუღლე ჰყავდა. მიუხედავად ამისა, კალისტრატე სსრკ-ის რელიგიური ორგანიზაციების ლიდერებს შორის პირველი იყო, რომელიც ანტიფაშისტურ კოალიციას შეუერთდა. ამ და სხვა მიზეზების გამო სსრკ-ის ხელისუფლება შედარებით ლმობიერი გახდა და საქართველოს ეკლესიას აქტიურობის მეტი საშუალება მიეცა. 1943 წელს შეიქმნა სსრკ მინისტრთა საბჭოსთან არსებული რელიგიების საქმეთა კომიტეტი, რომელსაც თავისი რწმუნებულები ჰყავდა საბჭოთა კავშირის ყველა რესპუბლიკაში. რწმუნებულის აპარატი იქცა საქართველოს ეკლესიის ოფიციალურ მეთვალყურედ. მისი ნებართვის გარეშე საქართველოს ვერცერთ ეპარქიაში მღვდელმთავარი ვერ დაინიშნებოდა. კათოლიკოს-პატრიარქ კალისტრატეს მცდელობით 1943 წლის 28 ოქტომბერს თბილისში ჩამოვიდა რუსეთის პატრიარქ სერგის მიერ ოფიციალურად წარგზავნილი სტავროპოლისა და პიატიგორსკის მთავარეპისკოპოსი ანტონი. მოლაპარაკების შემდეგ რუსეთის ეკლესიამ პირველად ოფიციალურად და ფორმალურ-კანონიკურად ცნო საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალია და ამის შესახებ აცნობა აღმოსავლეთის მართლმადიდებელ მწყემსმთავრებს, რითაც ქართულ ეკლესიას გზა გაეხსნა მსოფლიოს სხვა საპატრიარქოებთან ურთიერთობისთვისაც. 1945 წლისთვის მოქმედი ტაძრების რიცხვი 29-მდე გაიზარდა, გამოიცა რამდენიმე წიგნი, მათ შორის საეკლესიო კალენდარი. გაჩნდა სასულიერო სასწავლებლის და ჟურნალის გამოცემის იდეა, თუმცა მცდელობების მიუხედავად პატრიარქმა კალისტრატემ ვერ შეძლო ბეჭდვითი ორგანოს დაარსება და სასულიერო სასწავლებლის გახსნა. 1952 წელს კათოლიკოს-პატრიარქი კალისტრატე ცინცაძე გარდაიცვალა. კოკისპირული წვიმის მიუხედავად პატრიარქის დაკრძალვას უამრავი ხალხი დაესწრო.
მეცხრე საეკლესიო კრება შედგა თბილისში, 1952 წელს, 5 აპრილს. კათოლიკოს-პატრიარქად ურბნელი მიტროპოოლიტი მელქისედეკ III (ფხალაძე) აირჩიეს. კათოლიკოს მელქისედეკის დროს, განსაკუთრებით სტალინის გარდაცვალების შემდეგ, როცა პოლიტიკური ცხოვრების ერთგვარი ლიბერალიზაცია დაიწყო, შესაძლებელი გახდა ზოგიერთი გაუქმებული ეკლესიის აღდგენა. მოქმედი გახდა მოწამეთა, ბოდბე, ფოთის ეკლესია. ახალი ეკლესია აიგო ხაშურში. მელქისედეკ III ზრუნავდა ქართული საეკლესიო გალობის აღორძინებაზე. კათოლიკოს მელქისედეკის დროს საქართველოს ეკლესიის სინოდში ხუთი მღვდელმთავარი იყო. ღვთისმსახურთა ასაკობრივი მაჩვენებელი ეკლესიისათვის საგანგაშო იყო - მღვდელმთავართა და მღვდლების უმეტესობის ასაკი 60 წელს აღემატებოდა. 1962 წლისათვის საქართველოში მოქმედი იყო 45 ეკლესია, რომელსაც 100-მდე ღვთისმსახური ჰყავდა.
1960 წელს გარდაიცვალა მელქისედეკ III. გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე მან ქუთათელ მიტროპოლიტ ნაუმ შავიანიძეს სთხოვა მისი სიკვდილის შემდეგ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მოსაყდრის ადგილი დაეკავებინა. მიტროპოლიტმა დაუფარავად მოახსენა, რომ ეს ადგილი მიტროპოლიტ ეფრემს ეკუთვნოდა. მართალია პატრიარქმა მელქისედეკმა ნაუმის უარის შემდეგ მოსაყდრედ დავით დევდარიანი დატოვა, მაგრამ ამ უკანასკნელმაც მოსაყდრეობაზე უარი განაცხადა მიტროპოლიტ ეფრემის სასარგებლოდ.
მეათე საეკლესიო კრება შედგა თბილისში, 1960 წლის 20 თებერვალს. კრების საგანი იყო ახალი კათოლიკოს-პატრიარქის არჩევა და განკვეთილ სამღვდელო პირთა საკითხის გადასინჯვა. კათოლიკოს-პატრიარქად არჩეულ იქნა ჭყონდიდელ-ბათუმ-შემოქმედელი მიტროპოლიტი ეფრემ II. უწმინდეს ეფრემ II-ს დიდი ავტორიტეტი ჰქონდა. გავლილი ჰქონდა საინტერესო ცხოვრებისეული გზა. იგი იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტის პირველი გამოშვების კურსმოსმენილი. მღვდელმთავრობის დროს საბჭოური რეპრესიები მასაც შეეხო - 1937-1944 წლებში იმყოფებოდა გადასახლებაში.
კათოლიკოს-პატრიარქმა ეფრემ II-მ 1963 წლის 26 აგვისტოს ქართული ეკლესიის მღვდელმთავართა თანამწირველობით არქიმანდრიტი ილია (შიოლაშვილ-ღუდუშაური) ეპისკოპოსის ხარისხში აიყვანა და ბათუმ-შემოქმედის ეპარქიაში განაწესა. პატრიარქის დიდი მცდელობის შედეგად 1963 წლის 14 ოქტომბერს მცხეთაში გაიხსნა ორწლიანი სამოძღვრო კურსები, რომელიც გაბრიელ ეპისკოპოსის სახელს ატარებდა. კურსების პირველ რექტორად დაინიშნა ეპისკოპოსი ილია შიოლაშვილი. სემინარიის გახსნა მნიშვნელოვანი მოვლენა იყო საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ისტორიაში. რექტორის მოწადინებით სასწავლებელში მიიწვიეს საუკეთესო სპეციალისტები. სასწავლებელი მიზნად ისახავდა ახალგაზრდების მომზადებას საქართველოს ეკლესიაში ღვთისმსახურებისათვის. რამდენიმე წლის შემდეგ ორწლიანი სამოძღვრო კურსები გადაკეთდა სამწლიან მცხეთის სასულიერო სემინარიად, რომელიც ანდრია პირველწოდებულის სახელს ატარებდა. სემინარიას, გარდა პრაქტიკული მოღვაწეობისათვის საჭირო ცოდნისა, მომავალი სასულიერო პირებისათვის უნდა მიეცა გარკვეული განათლება ღვთისმეტყველებაში. მცხეთის სასულიერო სემინარიამ ეს მისია კარგად შეასრულა. უწმინდესი ეფრემ II-ის ღვაწლითა და ლოცვა-კურთხევით 1963 წელს საქართველოს საპატრიარქომ გამოსცა „ახალი აღთქმა”, პერიოდულად იბეჭდებოდა საეკლესიო კალენდარიც. 1962 წლიდან საქართველოს ეკლესია გახდა ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს წევრი. 1963 წელს კათოლიკოს-პატრიარქი ეფრემ II იმყოფებოდა საფრანგეთში, სადაც ეწვია იქაურ ქართულ სათვისტომოს და მოინახულა გრიგოლ ფერაძის მიერ გახსნილი წმინდა ნინოს სახელობის ეკლესია. საბჭოური სისტემის პირობებში, როცა ეკლესიას ყოველმხრივ ავიწროებდნენ, მაქსიმუმის გაკეთება შეძლო. იგი 1972 წელს გარდაიცვალა.
მეთერთმეტე საეკლესიო კრება შედგა თბილისში, 1972 წლის 2 ივლისს, რომელსაც ესწრებოდა 58 დელეგატი. კათოლიკოს-პატრიარქად არჩეულ იქნა ურბნელი მიტროპოლიტი დავით V დევდარიანი. საქართველოს ეკლესიაში წლების განმავლობაში გროვდებოდა მრავალი პრობლემა. ამ პრობლემების გადაჭრა საბჭოური მმართველობის პირობებში თითქმის შეუძლებელი იყო. მძიმე ვითარება შეიქმნა არა მხოლოდ დედაქალაქში, სადაც მეტეხის ღვთისმშობლის ტაძარში ახალგაზრდული თეატრი იყო, წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიაში ფოლკლორული საღამოები იმართებოდა, ანჩისხატი კი მოქანდაკის სახელოსნოდ იყო გადაქცეული, არამედ ეპარქიებშიც. ფორმალურად მოქმედი 15 ეპარქიიდან პრაქტიკულად მოქმედი იყო 4, რომელსაც თავისი მღვდელმთავრები ჰყავდა. ბოდბელი ეპისკოპოსი წინამძღვრად იყო თბილისის სამების ეკლესიაში, მანგლელი - დიდუბის ეკლესიაში, თეთრიწყაროელი - თბილისის ალექსანდრე ნეველის სახელობის ეკლესიაში. მდგომარეობას ისიც ართულებდა, რომ მღვდელმთავართა უმრავლესობა ხანდაზმული იყო. მინიატიურა|მარჯვნივ|სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი [[ილია II]] მეთორთმეტე საეკლესიო კრება შედგა თბილისში, 1977 წლის 23 დეკემბერს, რომელსაც 47 დელეგატი ესწრებოდა. კრებას ასევე ესწრებოდნენ უცხოეთის ეკლესიათა წარმომადგენლები, სრულიად რუსეთის პატრიარქი პიმენი, ბულგარეთის ეკლესიიდან — არქიმანდრიტი ნაუმი, ალექსანდრიიდან — არქიმანდრიტი გრიგორიოსი. კათოლიკოს-პატრიარქად არჩეულ იქნა ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტი ილია (შიოლაშვილი) ილია II-ის სახელით. 1977 წლის 25 დეკემბერს სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში მოხდა ახლადარჩეული სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ილია II-ის აღსაყდრება. უწმინდესმა და უნეტარესმა სვეტიცხოველში წარმოთქმულ სიტყვაში განსაზღვრა საქართველოს ეკლესიის მომავალი, სამოქმედო გეგმა და დასძინა:
მინი|მსოფლიო საპატრიარქოს მიერ საქართველოს სამოციქულო ეკლესიის ავტოკეფალიის აღიარების ტომოსი 1990წ. XX საუკუნის 90-იანი წლებიდან გაჩნდა საქართველოს საპატრიარქოსთან დაპირისპირებული სასულიერო პირებისა და მრევლის ჯგუფები. დაპირსპირების ერთი მიზეზი იყო საქართველოს პირველი პრეზიდენტის ზვიად გამსახურდიას დამხობა. მრევლის ნაწილის აზრით, საქართველოს საპატრიარქომ არ გასწია ძალისხმევა გამსახურდიას დამხობის და საქართველოს სამოქალაქო ომის თავიდან ასარიდებლად. ამის გამო 1992-1995 წლებში გამსახურდიას მომხრე პირთა შორის დაეცა კათოლიკოს-პატრიარქ ილია II-ის ავტორიტეტი და ეპისკოპოს ქრისტეფორეს მიმდევრების მიერ ჩამოყალიბდა ცალკე დაჯგუფება. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მონაწილეობამ ეკუმენისტურ მოძრაობაში გამოიწვია ანტიეკუმენურად განწყობილი მრევლისა და სასულიერო პირების განდგომა. ანტიეკუმენისტებმა ეკუმენისტობის ბრალდება, რაც გულისხმობდა ეკუმენურ ორგანიზაციებთან თანამშრომლობასა და სხვა ქრისტიანულ მიმდინარეობებთან თანალოცვას, წაუყენეს ილია II-ს. ანტიეკუმენისტების ზეწოლის გამო 1997 წლის 20 მაისს საქართველოს მართლმადიდებელმა ეკლესიამ დატოვა ეკლესიათა მსოფლიო საბჭო, რომლის წევრი 1962 წლიდან იყო და ყველა ეკუმენური ორგანიზაცია, თუმცა ანტიეკუმენისტების ჯგუფმა წამოაყენა ახალი მოთხოვნა, რომ საქართველოს ეკლესიას გაეწყვიტა კავშირი იმ მართლმადიდებელ ეკლესიებთან, რომლებიც ჩაბმული არიან ეკუმენურ მოძრაობაში. ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილება ნიშნავდა ყველა სხვა მართლმადიდებელ ეკლესიასთან კავშირის გაწყვეტას და საპატრიარქომ ის არ დააკმაყოფილა. შედეგად რამდენიმე სასულიერო პირი და მათი მრევლი გავიდა საქართველოს ეკლესიის იურისდიქციიდან და ჩამოყალიბდნენ საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიასთან განხეთქლებაში მყოფი ეკლესიების სახით.
2000-2002 წლებში საქართველოს ეკლესიაში ფართომაშტაბიან დისკუსიებს ჰქონდა ადგილი უნათლავ ჩვილთა იმქვეყნიურ ხვედრთან დაკავშირებით. ერთი ნაწილი მიხედვით ისინი მარადიულ წაწყმედას ექვემდებარეიბან, ხოლო მეორეს მიხედვით მათი ხვედრი ადამიანებისთვის დაფარულია. კამათში ჩაერთნენ ათონის მთის, იერუსალიმის და რუსეთის ეკლესიები და მხარი დაუჭირეს მეორე პოზიციას. 2004 წელს თბილისში იკურთხა წმინდა სამების საკათედრო ტაძარი.
განხეთქილებაში მყოფი ეკლესიები
1990-იან წლებში პოლიტიკური და სარწმუნოებრივ ნიადაგზე მომხდარი დაპირისპირებები გამო მართლმადიდებელთა ზოგიერთი ჯგუფს დამოუკიდებელი ეკლესიები აქვს შექმნილი. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიასთან განხეთქილებაში მყოფი ეკლესიებია:
სქოლიო
*
სტრაიკბოლი
სტრაიკბოლი (ინგლ. Airsoft, Strikeball) არის სპორტის ან ჰობის სახეობა, სადაც მოთამაშეები ებრძვიან ერთმანეთს სპეციალური იარაღით. სტრაიკბოლის იარაღი ისვრის პლასტმასის 6 მმ–იან ბურთულებს, რომელთა წონა შეიძლება იყოს 0.12 დან 0.88 გრ მდე. სასროლი მექანიზმი შეიძლება იყოს გაზის, ზამბარიანი ხელის დატენვით ან ზამბარიანი ავტომატური დატენვით. სპორტის ეს სახეობა დაფუძნებულია Fair play-ს პრინციპზე, რაც გულისხმობს იმას, რომ ყოველი მოთამაშე თავად აღიარებს მოწინააღმდეგის "ტყვიის" მოხვედრას და ეთიშება თამაშს. თამაშობები ეწყობა სხვადასხვა სცენარების მიხედვით, ძირითადად გავრცელებულია შემდეგი თამაშობები: ორდროშობანა, შენობის შტურმი, ისტორიული ბრძოლა, ჩასაფრება, უეცარი თავდასხმა და ა.შ.
იარაღი
არსებობს გაზის, ზამბარის მექანიზმის, აირის და ელექტრული იარაღი. ასეთი იარაღის წარმოება დაიწყო იაპონიაში, რომელსაც შემდეგ მხარი აუბეს ჰონგკონგმა და ჩინეთმა.
იაფფასიანი მოდელების კორპუსი მზადდება მთლიანად პლასტმასისაგან. ასეთი იარაღი გამოირჩევა დაბალი ფასით და ასევე შედარებით დაბალი გამძლეობით. უფრო მაღალხარისხოვანი მოდელების გარკვეული ნაწილები ლითონისაგან მზადდება. ძირითადად ამ საქმეში გამოიყენება ალუმინის შენადნობები.
6 მილიმეტრი ტყვიების სასროლად განკუთვნილი იარაღის შიდა ლულები ხშირად დიამეტრში 6.08–ს აღწევენ. შესაძლებელია მათი გამოცვლა უფრო წვრილი ვარიანტებით, 6.01 მილიმეტრის ჩათვლით. თუმცა ასეთი ლულები ძალიან მგრძნობიარენი არიან ტყვიის პარამეტრებისადმი და იაფფასიანი აღჭურვილობის გამოყენება არაა რეკომენდებული.
ფორმა
მოთამაშეები, როგორც წესი, შემოსილნი არიან კამუფლირებულ სამხედრო ფორმაში, ფეხზე კი ბათინკები. ფორმა უზრუნველყოფს შენიღბვას, რაც თამაშის დროს შეიძლება ძალიან მნიშვნელოვანი იყოს.
თუკი მოთამაშეები ერთ გუნდში არიან გაერთიანებულები, ისინი ხშირად ცდილობენ ერთნაირი ფორმების ჩაცმას რათა შეიძლებოდეს მათი გამორჩევა სხვა გუნდებისაგან. ასევე ხშირად გამოიყენება სხვა გამოსაცნობი ნიშნები, მაგალითად მკლავზე და გულზე დასამაგრებელი ემბლემები. ზოგიერთ კლუბში მოქმედებს ფორმების დარეზერვების სისტემა, როდესაც ამა თუ იმ ფორმის ჩაცმის უფლება მხოლოდ კონკრეტული გუნდის წევრებს აქვთ.
მებრძოლის სიკვდილი
მოთამაშე, რომელსაც მოხვდება ტყვია სხეულის ნებისმიერ წერტილში, ცხადდება დაღუპულად. მოხვედრა აღჭურვილობაში (მაგალითად, ზურგჩანთაში) ასევე სასიკვდილოა. ზოგიერთ კლუბში გამონაკლისს შეიძლება შეადგენდეს იარაღი, ისიც იმ შემთხვევაში თუკი იგივე ადგილას ნამდვილი ტყვიის მოხვედრა მებრძოლს არ დააზიანებდა.
როგორც წესი, თამაშში არ მონაწილეობენ მსაჯები და სიკვდილის აღიარება მოთამაშის მოვალეობაა. აქედან გამომდინარე, თამაშის ხარისხი მთლიანად დამოკიდებულია მოთამაშეთა პიროვნულ თვისებებზე. არცთუ იშვიათად სტრაიკბოლის თამაში დახურულ კლუბებში ხდება. ასეთი კლუბები განსაკუთრებით მკაცრად აკონტროლებენ თავიანთი მოთამაშეების მიერ ამ უმთავრესი წესის დაცვას და დარღვევაში შემჩნევამ შეიძლება კლუბიდან გარიცხვაც კი გამოიწვიოს. როგორც წესი, დამრღვევთა გამოვლენა ხდება არა თამაშის დროს (რადგანაც თამაში საკმაოდ დინამიკურია და ყველანაირი გარჩევები ხელს უშლის მის ნორმალურ მიმდინარეობას), არამედ დასრულების შემდეგ. თუმცა ცალკეულ გამონაკლის შემთხვევებში შეიძლება მოთამაშე დაუყოვნებლივ მოიხსნას თამაშიდან.
საზოგადოდ დაუშვებელია მოწინააღმდეგეებს შორის ფიზიკური კონტაქტი, ხელჩართული ბრძოლის ილეთების გამოყენება და ა.შ. ზოგიერთ კლუბში დაშვებულია "ხიშტის" გამოყენება (ხიშტი წარმოადგენს რეზინის დანას, რომელიც დამაგრებულია ლულაზე და მისი შეხება ნიშნავს მოწინააღმდეგის მოკვლას). ასევე შესაძლებელია მოწინააღმდეგის "დანით აჩეხვა" – ამ დროს მოთამაშე ეპარება მოწინააღმდეგეს, ადებს ხელს და უჩურჩულებს "მკვდარი ხარ".
განსხვავებით ტყვიით დაღუპული მოთამაშისაგან, "აჩეხილი" ვალდებულია, ჩუმად დატოვოს ტერიტორია.
დაღუპულის გაცოცხლება
დაღუპული მოთამაშე გადის თამაშიდან და მიდის გაცოცხლების წერტილში. შემდეგ კი გაცოცხლება ხდება შეთანხმებული სქემით. გავრცელებული სქემებია:
სცენარით შეიძლება გაცოცხლების წესის შეცვლაც, თამაშის მოსალოდნელი ხასიათიდან გამომდინარე. ზოგიერთ შემთხვევაში დაღუპული ეთიშება თამაშს რაუნდის ბოლომდე, ან მთელი თამაშის განმავლობაში.
მობილური გაცოცხლების წერტილი, როგორც წესი, ზურგჩანთას ან რაიმე ადვილად ამოსაცნობ ნივთს წარმოადგენს. მისი გამოყენების უფლებას შეტევაზე მყოფ მებრძოლებს აძლევენ, რათა გასაცოცხლებლად განსაკუთრებით დიდი მანძილების გავლა არ გახდეს საჭირო. მობილური წერტილის გადაადგილება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც ის ცარიელია, ანუ გაცოცხლებას არც ერთი დაღუპული არ ელოდება.
როგორც წესი, გაცოცხლების სტატიკურ წერტილთან მოწინააღმდეგის მიახლოება დაუშვებელია. თუმცა შეიძლება დაშვებული იყოს მისი ბლოკირება. თამაშის სცენარი შეიძლება ასევე ითვალისწინებდეს გაცოცხლების მობილური წერტილის დაკავებას მოწინააღმდეგის მხრიდან და მის უკან გადატანას გარკვეული მანძილით (მაგ. 50 ან 100 მეტრით). რაც წერტილის მფლობელი მხარის მოთამაშეებს აიძულებს, უფრო მეტი დრო და ენერგია დახარჯონ გაცოცხლების წერტილამდე და უკან მოძრაობაში.
ასევე შესაძლებელია არსებობდენ ექიმები, რომლებსაც უფლება აქვთ, გააცოცხლონ დაღუპული მებრძოლი. როგორც წესი, თითოეულ ექიმს გაცოცხლებების რაოდენობა შეზღუდული აქვთ. ეს მეთოდიც ძირითადად მობილური შემტევი ჯგუფებისთვის გამოიყენება.
ქცევის სხვა წესები
არსებობს მრავალი წესი, რომლის დაცვაც შეიძლება აუცილებელი არ იყოს, მაგრამ რეკომენდებულია და ყველანაირად ხდება მისი წახალისება კლუბების შიგნით. სახელდობრ:
სათამაშო მოედანი
სტრაიკბოლის თამაში შეიძლება შენობებსა თუ ღია სირცეში, მთავარია ახლომახლოს არ იყოს მოსახლეობა ან ცხოველები, იქნება ეს მიტოვებული შენობები, ქარხნები, ტყე, მთები, გაშლილი ველი თუ დაუმთავრებელი მშენებლობები. მთავარია მოთამაშეებმა არ შეაწუხონ ან დააზიანონ მაცხოვრებლები და უცხო პირების კერძო საკუთრება.
უსაფრთხოება
უსაფრთხოების წესების დაცვა აუცილებელია სტრაიკბოლის თამაშის დროს. ყველაზე მნიშვნელოვანი წესი ამ დროს სპეციალური, დარტყმაგამძლე სათვალის გამოყენებაა. სათვალის უქონლობამ ან მისმა არასაკმარისმა სიმტკიცემ შეიძლება გამოიწვიოს თვალის სერიოზული დაზიანება, დაბრმავების ჩათვლით.
რეკომენდებულია სხეულის სხვა ნაწილების დაფარვაც, რადგანაც ტყვიას შეუძლია დაამჩნიოს ხილული კვალი დაუცველ კანზე და მოხვედრა საკმაოდ მტკივნეულია. ზოგიერთ კლუბში აკრძალულია შენობებში თამაში თუკი მოთამაშეს სახე სპეციალური ნიღბით არ აქვს დაფარული. ასევე შესაძლებელია დაწესდეს სხვა შეზღუდვები. მაგალითად, შენობებში თამაშისას ტყვიის მაქსიმალური დასაშვები სიჩქარე შეიძლება იყოს 110-120 მ/წმ ხოლო მოთამაშეს, რომლის იარაღიც 130 მ/წმ ან მეტი სიჩქარით ისვრის, უფლება არ ჰქონდეს ესროლოს მოწინააღმდეგეს არაუმეტეს 10 მეტრი მანძილიდან.
თამაშობების სახეები
თამაში ხდება წინასწარ შეთანხმებული სცენარით. მონაწილე მხარეთა რაოდენობა უმთავრეს შემთხვევაში ორია, თუმცა შეიძლება აღემატებოდეს კიდეც მას. სცენარი აღწერს თამაშის მიზანს - რაიმე ნივთის დაუფლებას, მითითებული წერტილის დაკავებას და ა.შ. ასევე სცენარი ხშირად აწესებს დროით შეზღუდვებს (მაგალითად, წერტილის დაკავება და ნახევარი საათის განმავლობაში მის დაცვას). კლუბის შემთხვევაში სცენარი შეიძლება ასევე წინასწარ ანაწილებდეს მოთამაშეებს ამა თუ იმ მხარეს, ანდა გაყოფა მოხდეს უშუალოდ თამაშის დაწყების წინ.
თამაშის გავრცელებული სახეობებია ორდროშობანა, სამხედრო სიმულაცია და ისტორიული შეტაკება
ორდროშობანა
როგორც წესი, ორდროშობანას სცენარი ნაკლებ დამუშავებას მოითხოვს და ამიტომ ახალბედა გუნდები ძირითადად თამაშის ამ სახეობას არჩევენ.
სამხედრო სიმულაცია
ამ სახეობაში მოთამაშეთა მიზანია განავითარონ სხვადასხვა თვისებები, მაგალითად ისწავლონ ჩასაფრების მოწყობა ბუნებრივ პირობებში, შენობის გამაგრება, შენობის შტურმი, უეცარი და ჩუმი ტავდასხმა მოწინააღმდიგის ბაზაზე და სხვ.
ისტორიული შეტაკება
სტრაიკბოლის თამაშის სცენარი შეიძლება იყოს ისტორიული მოვლენის გათამაშება. მაგალითად, მეორე მსოფლიო ომის ან ვიეტნამის ომის გარკვეული ეპიზოდების ადაპტაცია. ასეთი თამაშის სცენარის შექმნა მოითხოვს როგორც ისტორიის შესწავლას, ისე თამაშის ჩასატარებელი ადგილის საგულდაგულოდ შერჩევას. სასურველია, რომ მონაწილე მხარეების რაოდენობა და ძალთა თანაფარდობა შეძლებისდაგვარად შეესაბამებოდეს რეალობას.
მაგალითად, ასეთი თამაშის დროს შეიძლება რაიმე ტერიტორია გამოცხადდეს ქალაქად რომელსაც ნაცისტური გერმანიის ძალები იცავენ, მოკავშირეთა ძალები ცდილობენ მის დაკავებას, ხოლო ფრანგი პარტიზანები ცდილობენ, მოკავშირეებს დამატებითი სადაზვერვო ინფორმაცია მიაწოდონ.
განვითარება საქართველოში
სტრაიკბოლი საქართველოში 2001 წლიდან იღებს სათავეს. ამ დროს თამაშობდა მხოლოდ რამდენიმე ენთუზიასტი, ხოლო იარაღად გამოიყენებოდა ზამბარის მექანიზმიანი იაფფასიანი მოდელები, ძირითადად Mossberg-ის შაშხანების ასლები, ინტერესის მუდმივმა ზრდამ საკმაოდ სწრაფად განაპირობა თამაშის დროს გამოყენებული შეიარაღების, აღჭურვილობის და სცენარების ხარისხის გაუმჯობესება. დაახლოებით 2004 წლისათვის შეიარაღებაში გამოჩნდა ელექტრული ავტომატური შაშხანებიც.
2008 წლისთვის შეჯიბრებებმა უკვე კლუბების სახე მიიღო. ყველაზე მრავალრიცხოვანი კლუბის წევრთა რაოდენობამ 100 კაცს გადააჭარბა, ხოლო თამაშის მონაწილეთა რაოდენობამ კი 50-ს. ამ დროისთვის შეიარაღებას ძირითადად ელექტრული ავტომატური შაშხანები წარმოადგენენ. აქედან არცთუ მცირე რაოდენობას ჩატარებული აქვს სხვადასხვაგვარი მოდიფიკაცია, სროლის სიზუსტისა და დაზიანების მანძილის გაზრდის მიზნით. კლუბის წევრები არიან როგორც სამოქალაქო პირები, ისე ყოფილი და მოქმედი სამხედროები,
სადღეისოდ იარაღის და ტყვიების შეძენა შესაძლებელია სათამაშოების მაღაზიაში, ზრდასრული პირებისათვის ყოველგვარი შეზღუდვის გარეშე. შეუზღუდავად შესაძლებელია მათი გამოწერა ინტერნეტიდანაც. კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევაში შემოტანილი საქონელი ჩვეულებრივ ექვემდებარება განბაჟებას. ასევე ხელმისაწვდომია აღჭურვილობა (ფორმები, დარტყმაგამძლე სათვალე). თუმცა 2009 წლის დასაწყისისათვის ოფიციალურ სტატუსს არც ერთი კლუბი არ ფლობს და არც მონაწილეობაზეა რაიმე გადასახადი დაწესებული. კლუბების შემადგენლობები ძირითადად პირადი ნაცნობობის ხარჯზე ივსება.
ყველაზე პოპულარული ფორმა ქართველ მოთამაშეთა შორის საქართველოს შეიარაღებული ძალების ციფრული ფორმაა, რომელიც ადვილად ხელმისაწვდომია და გამოირჩევა საქართველოს პირობებში შენიღბვის კარგი მახასიათებლებით.
სათამაშო მოედნებს ძირითადად წარმოადგენენ ტყეები და მიტოვებული შენობების ნანგრევები,
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰობი კატეგორია:სპორტული თამაშობები
Gemmula championi
Gemmula championi — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ქათამი
ქათამი — ქათმისნაირთა რიგის შინაური ფრინველი. წარმოშობილია გარეული ბანკივური ქათმისაგან. სასოფლო-სამეურნეო ფრინველთა შორის შინაური ქათამი ყველაზე გავრცელებულია. მას ამრავლებენ ხორცისა და კვერცხისათვის, გარდა ამისა, იყენებენ ბუმბულსა და გერმას. ძირითადი პროდუქციის მიხედვით ქათმის ჯიშები იყოფა მეკვერცხულად, მეკვერცხულ-მეხორცულად, სახორცე-მეკვერცხულად და სახორცედ. ამ მიმართულებების ჯიშებს აქვთ კონსტიტუციური და ექსტერიერული თავისებურებანი.
ქართული ქათამი
ქართული ქათამი — ქათმის ადგილობრივი პოპულაციური ჯგუფი მეხორცულ-მეკვერცხული მიმართულებისა. ჩამიყალიბდა საქართველოს ცალკეული ზონის სპეციფიკურ პირობებში. განასხვავებენ 2 ეკოლოგიურ ტიპს: დასავლეთ და აღმოსავლეთ საქართველოს ქართულ ქათამს.
ქათამი
thumb|მიახლოებით 4 დღის [[წიწილა]]
მეკვერცხულ ქათამს განვითარებული აქვს ფოთლისებრი ბიბილო, რომელიც მეორე-მესამე კბილანის შემდეგ გვერდზეა გადმოზნექილი, ნისკარტი ოდნავ მოღუნულია.
ქართული ქათამი
ფერად შავი, ჩალისფერი, ჟრუნა, თეთრინაცარა ან ჭრელია. ცოცხალი მასის ვარიაციური ფარგლები დიდია: დედალი იწონის 1,2-3 კგ-მდე, მამალი 1,5-3,5 კგ-მდე. ხორცი მაღალხარისხოვანია. ნაკლავის გამოსავალი 80% აღწევს. 5-8 თვის ქართული ქათამი იწყებს კვერცხდებას. საშუალო კვერცხმდებლობა 80-100 ც წელიწადში. კვერცხის მასა 50-60 გრამია. ქართული ქათამი ძვირფასი გენოფონდია. მისი მონაწილეობით მიღებული მაღალპროდუქტიული (რეზისტენტული) კროსები. საქართველოში ყველგანაა გავრცელებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქათმის ჯიშები
ქათამი
ქათამი რეპროდუქციისთვის 5-6 თვეში მწიფდება. მეკვერცხული ჯიშების კვერცხმდებლობა წელიწადში 200-220 კვერცხია, სარეკორდო 365. კვერცხის მასა 55-65 გრამი. ქათმის კვერცხმდებლობა დაახლოებით 10 წლამდე გრძელდება.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ქათმისნაირნი კატეგორია:შინაური ფრინველები
გველის მარწყვი
გველის მარწყვი (Duchesnea indica) — მრავალწლოვანი ბალახოვანი სარეველა მცენარე ვარდისებრთა ოჯახისა. აქვს 30-100 სმ სიგრძის გართხმული ღერო, სამყურა ფოთლები, მარწყვის მსგავსი წითელი ნაყოფი.
გველის მარწყვის სამშობლოა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზია. გავრცელებულია ევროპასა და ამერიკაში. საქართველოში გზადმოყოლილი მცენარეა და გვხვდება კოლხეთის დაბლობსა და მთისწინებზე, ძირითადად სუბტროპიკულ კულტურების რაიონებში, იშვიათად აღმოსავლეთ საქართველოშიც. ზოგან მოშენებულია როგორც დეკორატიული მცენარე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვარდისებრნი
მოზამბიკის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
მოზამბიკის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები წარმოადგენს მოზამბიკს მსოფლიოს საფეხბურთო ჩემპიონატებში და მას ადმინისტრირებას მოზამბიკის ფეხბურთის ფედერაცია უწევს. ეროვნულმა ნაკრებმა ერთადერთხელ, 1966 წელს მოახერხა მსოფლიოს საფეხბურთო ჩემპიონატის საფინალო ეტაპზე გასვლა. 1986, 1996, 1998 და 2010 წლებში მოზამბიკის ნაკრებმა აფრიკის ეროვნებათა თასის საფინალო ტურნირს მიაღწია, სადაც ჯგუფურ ეტაპს არ გაცდენია.
მოზამბიკის ისტორია ცნობილ კოლონიზატორ ქვეყანა პორტუგალიასთან მჭიდრო კავშირშია. ცნობილი პორტუგალიელი ფეხბურტელი ეუსებიო მოზამბიკშია დაბადებული. ასევე მოზამბიკში დაიბადა ცნობილი მწვრთნელი კარლუშ კეირუში და პორტუგალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ფეხბურთელი აბელ შავიერი. 2012 წლის 11 აპრილის მონაცემებით, მოზამბიკის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები ფიფას რეიტინგში 116-ე ადგილზეა.
სქოლიო
კატეგორია:ფეხბურთი მოზამბიკში კატეგორია:აფრიკის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებები კატეგორია:სპორტი მოზამბიკში
ეშლი იანგი
ეშლი საიმონ იანგი (Ashley Simon Young; დ. 9 ივლისი, 1985) — ინგლისელი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს პრემიერლიგის კლუბ „ასტონ ვილაში“. კარიერის დიდი ნაწილი გაატარა „მანჩესტერ იუნაიტედში“. თამაში შეუძლია როგორც შემტევი ნახევარმცველის, აგრეთვე ცენტრალური მცველის პოზიციაზე. პროფესიონალური კარიერი დაიწყო საფეხბურთო კლუბ „უოტფორდში“. 2007 წელს შეუერთდა „ასტონ ვილას“. 2011 წელს კლუბი დატოვა და „მანჩესტერ იუნაიტედში“ გადავიდა, სადაც 2020 წლამდე დაჰყო. 2020-2021 წლებში მილანის „ინტერში“ თამაშობდა.
მისი დებიუტი ინგლისის ნაკრებში შედგა 2007 წლის 16 ნოემბერს ავსტრიის ნაკრების წინააღმდეგ გამართულ ამხანაგურ მატჩში. იანგი მონაწილეობდა ევროპის 2012 და მსოფლიოს 2018 წლის ჩემპიონატებში.
ტიტულები
უოტფორდი
ასტონ ვილა
მანჩესტერ იუნაიტედი
ინტერი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:ინგლისელი ფეხბურთელები კატეგორია:ინგლისის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ფეხბურთელები‎ კატეგორია:უოტფორდის ფეხბურთელები კატეგორია:ასტონ ვილას ფეხბურთელები კატეგორია:მანჩესტერ იუნაიტედის ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ინგლისის საფეხბურთო ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:2012 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ბეჟან კალანდაძე
ბეჟან (ჟანი) კალანდაძე (დ. 7 აგვისტო, 1977, თბილისი — გ. 9 მაისი, 2005) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.
2001 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი. 2004 წლის 22 აპრილიდან — 26 ოქტომბრამდე იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები“, 2004-2005 წლებში საქართველოს პრეზიდენტის რწმუნებული გურიის მხარეში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2005 კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები (2001) კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ბეჟან
ენტომოლოგია
ენტომოლოგია — ზოოლოგიის ერთ-ერთი დარგი, რომელიც შეისწავლის მწერებს და მათ როლს სახალხო მეურნეობასა და ადამიანის ჯანმრთელობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზოოლოგიური მეცნიერებები
ტუიდ-ჰედსი
ტუიდ-ჰედსი (Tweed Heads) — ქალაქი სამხრეთ ავსტრალიაში. ქალაქი არის ახალი სამხრეთი უელსის შტატის დასახლებული პუნქტი. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 7525 ადამიანს. ტუიდ-ჰედსი 830 კილომეტრითაა დაცილებული შტატის ადმინისტრაციულ ცენტრ სიდნეის, ხოლო 104 კილომეტრით დაცილებულია ქალაქ ბრიზბენს. ტუიდ-ჰედსი მდებარეობს ორი შტატის, ახალი სამხრეთი უელსის და კვინსლენდის ოფიციალურ საზღვარზე. ქალაქში მიედინება მდინარე ტვიდი, რომელიც სწორედ აქ უერთდება ტასმანიის ზღვას. ტუიდ-ჰედსის ყოველწლიური ნალექების რაოდენობა შეადგენს 1581.5 მმ-ს.
ლას-პალმასი
ლას-პალმასი (Las Palmas de Gran Canaria ან Las Palmas) — ქალაქი ესპანეთში, კუნძულ გრან-კანარიაზე. ესპანეთის სიდიდით მეცხრე ქალაქია. მოსახლეობა 	381,123 კაცი (2008 წ). კანარის კუნძულების ერთ-ერთი დედაქალაქი სანტა-კრუს-დე-ტენერიფესთან ერთად.
დამეგობრებული ქალაქები
ლას-პალმასი დამეგობრებულია შემდეგ ქალაქებთან:
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის ქალაქები
Disney Channel
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სატელევიზიო არხები კატეგორია:ტელეკომპანიები კატეგორია:აშშ-ის ტელეკომპანიები
სამთავისის ტაძარი
სამთავისი — შუა საუკუნეების ქართული მართლმადიდებლური ჯვარ-გუმბათოვანი ტაძარი, დგას კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ სამთავისში, მდინარე ლეხურის მარცხენა ნაპირზე. გადმოცემის თანახმად, პირველი ტაძარი აქ ვახტანგ გორგასალს აუგია V საუკუნეში, ამ ნაგებობიდან აღარაფერია შემორჩენილი. მეორედ X-XI საუკუნეებში აშენდა შედარებით მცირე ზომის ტაძარი, ახლანდელი ტაძარი კი 1030 წლით თარიღდება. 2007 წლის 24 ოქტომბრიდან სამთავისის კომპლექსი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში.
ისტორია
გადმოცემის მიხედვით, სამთავისის ტაძარი თბილისის სიონის, წილკნის, ერთაწმინდისა და მეტეხის ტაძრებთან ერთად აუგია ვახტანგ გორგასალს. „კალმასობაში” ნათქვამია:
ქართლ-იმერეთის სინოდის კანტორის საქმეების მიხედვით სამთავისის ძველი ეკლესიის აშენების თარიღია 472 წელი. იმდროინდელი ნაგებობებიდან აღარაფერია შემორჩენილი. X-XI საუკუნეებში სამთავისში აშენდა შედარებით მცირე ზომის ტაძარი. ამ ტაძრის შესახებ წერილობით წყაროებში მნიშვნელოვანი ცნობა არ არის შემონახული. იგი მხოლოდ გვიანდელი ხანის სიგელ-გუჯრებშია გაკვრით ნახსენები. სამთავისის ტაძრის აგების ზუსტ თარიღსა და ამშენებლის ვინაობას გვაუწყებს დასავლეთის კარის ზემოთ, აყვავებული ჯვრის რელიეფური გამოსახულების თავზე ამოკვეთილი სამსტრიქონიანი ასომთავრული წარწერა: რომელიც თავის დროზე გამოაქვეყნა თევდორე ჟორდანიამ (წარწერიანი ქვა ახლა დაკარგულია). მეორე ასომთავრული წარწერა ასე იკითხება:
ამ წარწერებით ირკვევა, რომ სამთავისის ტაძარი აუგია სამთავნელ ეპისკოპოსს ილარიონ ვაჩეს ძე ყანჩაელს 1030 წლს. მასვე 1050 წელს აუშენებია კათედრალისათვის განკუთვნილი მარანი და საწნახელი. გარდა XI საუკუნის წარწერებისა, სამთავისის ტაძრის ფასადებზე შემორჩენილია შედარებით გვიანდელი ხანის ეპიგრაფიკული ძეგლები, რომლებიც მნიშვნელოვან ცნობებს გვაწვდიან ტაძრის ისტორიაზე. დასავლეთის ფასადზე, კარს ზემოთ შვიდსტრიქონიანი ასომთავრული წარწერაა, რომლის თანახმად საქართველოს მეფის გიორგი III–ის მეფობის დროს იოანე სამთავნელს ტაძრისთვის მიუდგამს კარიბჭე. მემატიანის ცნობით, XII საუკუნის II ნახევრიდან XIII საუკუნის დასაწყისამდე სამთავისი ჯერ ქართლის კათალიკოს მიქაელს ეკავა, ხოლო შემდეგ მწიგნობართუხუცესის ანტონ ეპისკოპოსის სამფლობელო იყო. XIV საუკუნის I ნახევრიდან, გიორგი ბრწყინვალის მეფობის დროს, სამთავისი ზევდგენიძე-ამილახვრებს ებოძათ. XV საუკუნეშიძეგლი ძლიერ დაზიანდა: ჩამოინგრა გუმბათი, დასავლეთის კარი, თაღები, გუმბათქვეშა პილონი და მთლიანად ფასადები. XV საუკუნის ბოლოსა და XVI საუკუნის დასაწყისში ადგილობრივმა ფეოდალების ამილახვრების აღზევების შემდეგშესაძლებელი გახდა ტაძრის ”მეორედ” აშენება-განახლება. ტაძრის დასავლეთ ფასადზე შემორჩენილი წარწერების თანახმად ძეგლი მეორედ აუშენებიათ გაიანე და სიაოშ ამილახვრებს; გაიანე ქართლ-იმერეთის მეფის ბაგრატ IV-ის დაა, ამირინდო ზევდგენიძე-ამილახვრის მეუღლე, სიაოში — მათი ვაჟიშვილი. თავიდან აშენდა ტაძრის ჩრდილოეთ-დასავლეთის ბურჯი, გუმბათი და დასავლეთის კედელი, სადაც ჩატანებულია სამშენებლო წარწერა. ტაძრის ინტერიერში, აფსიდის კონქსა და გუმბათქვეშა აღმოსავლეთის ბურჯებზე შემორჩენილ წარწერებში გადმოცემულია ტაძრის მოხატულობის განახლებისა და ხელახლა მოხატვის ამბავი. ამ წაწერის მიხედვით, ტაძრის მოხატვის კტიტორები ყოფილან - გივი ამილახვარი ამისი მეუღლე თამარი, ხოლო შემსრულებელი - მელიტონ სამთავნელი. ეს სამუშაოები შეუსრულებიათ 1679 წელს. 1847 წელს ძეგლზე სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაატარა არქიტექტურულმა რიპარდმა.
ძეგლი გამოირჩევა პროპორციათა ჰარმონიულობით, ვირტუოზულად შესრულებული მორთულობით. მას ახასიათებს ზოგი თავისებურება, რომელიც საფუძვლად დაედო ქართულ ხუროთმოძღვრების შემდგომ განვითარებას. აღმოსავლეთის ფასადის დამუშავება, რომელსაც კვლავინდებურად ხუთთაღოვანი სისტემა უდევს საფუძვლად, ქმნის რთულ დეკორატიულ კომპოზიციას. საკურთხევლის მთავარი სარკმლის თავზე გაჩნდა უზარმაზარი მოჩუქურთმებული ჯვარი, სარკმლის ქვეშ კუთხით დაყენებული, ჩუქურთმით შევსებული ორი კვადრატი. სამთავისის აღმოსავლეთის ფასადის დეკორატიულ დამუშავების გავლენას დიდხანს განიცდიდა ქართული ხუროთმოძღვრება. მან განსაკუთრებით იჩინა თავი XII საუკუნის II ნახევარში.
სამთავისის ტაძრის ისტორია წერილობითი წყაროებისა და ეპიგრაფიკის მიხედვით
წერილობითი წყაროების მიხედვით ჩანს, რომ სამთავისის დღევანდელი ტაძრის ადგილას ადრეფეოდალურ ხანაში არსებობდა საეპისკოპოსო კათედრალური ეკლესია. ამ ადრინდელი კათედრალის აგების თარიღის შესახებ სპეციალურ ლიტერატურაში სხვადასხვა აზრია გამოთქმული. ხალხური გადმოცემით სამთავისის ეკლესია თბილისის, სიონის, წილკნის, ერთაწმინდისა და მეტეხის ტაძრებთან ერთად აუგია ვახტანგ გორგასალს. ჯუანშერის ცნობით, ქართლში V საუკუნის მეორე ნახევარში თექვსმეტი საეპისკოპოსო კათედრალი ყოფილა, რომელთა შორისაც სამთავისი მოხსენიებული არ არის, თუმცა, ივანე ჯავახიშვილი ვახტანგ გორგასალის ისტორიის განხილვისას აღნიშნავს, რომ ჯუანშერს გამორჩენია არაერთი საეპისკოპოსო, კერძოდ: ცურტავის, რუისის, ურბნისის, წილკნისა და სამთავისის კათედრები. სამთავისში ადრეულ ხანაში კათედრალის არსებობას მხარს უჭერს ის გარემოებაც, რომ ქართველთა, სომეხთა და ალბანთა გაერთიანებულ საეკლესიო კრებაზე, რომელიც შედგა ქ. დვინს 506 წელს, სხვა ეპისკოპოსთა შორის სამთავნელი ეპისკოპოსიც გარკვევით არის მოხსენიებული. აღნიშნულ კრებაზე დამსწრე ოცდასამ ქართველ ეპისკოპოსთა შორის სამთავნელი რიგით მეათეა, გარდა ამისა, ქართლ-იმერეთის სინოდის კანტორის საქმეებში მითითებულია სამთავისის ძველი ეკლესიის აშენების თარიღი – 472 წელი, რომელიც პირველად გამოაქვეყნა პროფ. დ. გორდეევმა.
ვახუშტის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სამთავისი აშენებულია ერთ-ერთი 13 «ასურელ» მამათაგანის ისიდორეს მიერ, ორი გარემოების გამო ვერ გავიზიარებთ: 1. «ეკლესია დიდი, გუმბათიანი, დიდშვენიერად შენებული» აგებულ იქნა არა ისიდორეს მიერ VI საუკუნეში, არამედ XI საუკუნის I ნახევარში; 2. სამთავისში კათედრა პირველად დაარსდა 506 წლამდე – სინოდის კანტორის ცნობის თანახმად კი 472 წლის შემდეგ. ისიდორე კი, როგორც ცნობილია აკად. კ. კეკელიძის დაკვირვებით, სამთავისში 543 წელს მოსულა სამოღვაწეოდ.
XI საუკუნის სამთავისის ტაძრის შესახებ ძველ მატიანეებში მნიშვნელოვანი არაფერია შემონახული. იგი მხოლოდ გვიანი ხანის სიგელ-გუჯრებშია გაკვრით რამდენიმეჯერ ნახსენები. აღნიშნულ ხარვეზს მნიშვნელოვნად ავსებს ტაძრის აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ფასადებზე მოთავსებული ვრცელი და საინტერესო წარწერები, აგრეთვე ინტერიერში, აღმოსავლეთით არსებულ საყრდენ სვეტებზე და საკურთხევლის კონქში მოთავსებული ფრესკული წარწერები. წარწერების უმრავლესობა დღეისათვის თავმოყრილია დასავლეთის ფასადზე. როგორც ქვემოთ დავინახავთ, აქ თავდაპირველად გვიანი ხანის მხოლოდ ორი წარწერა არსებობდა, XI–XII საუკუნეების წარწერები კი გასულ საუკუნეში შეკეთების შემდეგ მოუთავსებიათ კედლის წყობაში.
პირველი სტრიქონის დასაწყისი და ბოლო გამქრალია. სტრიქონის შუაში, ოდნავ მარცხნივ შემორჩა მხოლოდ ოთხი ასო არ სმ (არსმ). თ. ჟორდანიას დროს ამ სტრიქონში რიგით მეხუთე ასო «თ» (თ)-ც ყოფილა. თ. ჟორდანიას აღნიშნულ ასოებში «ილარიონ სამთავნელმან» ამოუკითხია. სტრიქონის ამგვარად ამოკითხვისას მკვლევარი, ვფიქრობთ, არ შემცდარა. მეორე სტრიქონის დასაწყისი ასოები გამქრალია, მაგრამ მომდევნო ასოების მიხედვით შეიძლება მისი აღდგენა შემდეგი სახით: აღაშენა ტაძარი (აღაშენა ტაძარი). სტრიქონის დანარჩენი ასოები მეტად დაზიანებულია და თ. ჟორდანიას მიერ შენიშნული ესე... ენე (ესე.... ენე) ვეღარ იკითხება. მესამე სტრიქონის პირველი ასო გამქრალია, მაგრამ მისი აღდგენა შეიძლება კონტექსტით. მესამე სტრიქონში გარკვევით იკითხება: წელთა ხქლდ ქრკსა სნ[ა]ნ (წელთა ხქლდ ქრკსა სნ[ა]ნ). სტრიქონის ბოლო ასო – ნ, უთუოდ «ამინ»-ის ბოლო ასო უნდა იყოს. დასაბამიდან ხქლდ უდრის 1030 წელს (6634–5604–1030 წელს), ხოლო ქორონიკონი სნ – იგივე წელს აღნიშნავს (780+250=1030 წელს). ჟორდანიას მიერ პირველ სტრიქონში ამოკითხული «ილარიონ სამთავნელმან»-ს თუ სწორად მივიჩნევთ, მაშინ წარწერის შინაარსი შემდეგი სახით წარმოგვიდგება: მეორე წარწერა, რომელიც ძეგლის ისტორიისათვის საყურადღებო მასალას შეიცავს, მოთავსებულია იქვე ახლოს, 6 მეტრის სიმაღლეზე. აღნიშნული წარწერა 1848 წელს მ. ბროსეს უნახავს გალავნის შიგნით, სამთავისის ეპისკოპოსის პალატის კედელზე. თუ როდის მოხვდა იგი ტაძრის დასავლეთ ფასადის წყობაში უცნობია. ასომთავრული წარწერა შედგება ხუთი სტრიქონისაგან. წარწერა, გარდა მესამე სტრიქონისა, თავისუფლად იკითხება. მესამე სტრიქონის აღდგენას გასული საუკუნის მოგზაურ-მკვლევართა მიერ წაკითხულ წარწერასთან შეჯერებით შევეცადეთ, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ იგი მაშინაც დაზიანებული და ძნელი წასაკითხი ყოფილა. აღნიშნული წარწერა პირველად მ. ბროსემ ინახულა. მანვე გამოაქვეყნა იგი 1851 წელს. მ. ბროსეს და მის კორესპონდენტს დიმიტრი მეღვინეთუხუცესისშვილს იგი არასწორად აქვთ წაკითხული. მათ მხოლოდ ქორონიკონი «სო» გაურჩევიათ ზუსტად.
მოგვყავს ჩვენ მიერ წაკითხული წარწერა: „სო“ უდრის 1050 წელს.
წარწერა რამდენადმე სწორად წაუკითხავს თ. ჟორდანიას, თუმცა ვერც მას დაუღწევია თავი შეცდომებისაგან. გამორჩენია მეორე-მესამე სტრიქონების საზიარო სიტყვა «ებისკოპოზი» (ებისკოპოზი) და მესამე სტრიქონიდან სიტყვები «ძე ვაჩე» (ძე ვაჩე), ხოლო მომდევნო სიტყვა «ყანჩაელისა»-ს ნაცვლად ამოუკითხია «ყანჩაელის ძე». გარდა ამისა, თ. ჟორდანია მეოთხე სტრიქონში ზედმეტ სიტყვას «ეკლესიას» კითხულობს, რაც სრულიად გამორიცხულია, რადგან წარწერის ბოლო ახლაც გარკვევით იკითხება: «რომელმან მარანი და საწნეხელი აღაშენა ქორონიკონსა სო».
ამრიგად, ზემოთ განხილული ორი წარწერიდან ნათელი ხდება, რომ სამთავისელ ეპისკოპოსს ილარიონ ვაჩეს ძე ყანჩაელს 1030 წელს აუშენებია სამთავისის ტაძარი, ხოლო 1050 წელს კათედრალისათვის განკუთვნილი მარანი და საწნეხელი.
ილარიონის სახელი მესამედ არის მოხსენიებული ძეგლის წარწერაში. ამჯერად აღმოსავლეთის ფასადის ჩუქურთმით შემკული ჯვრის მკლავებქვეშ. წარწერა მარცხნივ სამსტრიქონიანია, მარჯვნივ კი – ორიანი. იგი ამოჭრილია ცალ-ცალკე ქვაზე. სამთავისის წარწერა ჯვრის მკლავების ქვემოთ შემდეგნაირად იკითხება: ქარაგმების გახსნისას იგი შემდეგი შინაარსით წარმოგვიდგება:
აღმოსავლეთი ფასადის, ჯვრის მკლავის ზედა მხარის, მარცხნივ შემორჩენილია ორსტრიქონიანი ისეთივე ასომთავრული წარწერა, როგორიც ჯვრის მკლავების ქვეშაა მოთავსებული. იგი შემდეგნაირად იკითხება: ტექსტის გაგრძელება, რომელიც ჯვრის მკლავის ზედა მარჯვენა მხარეზე უნდა ყოფილიყო, დღეისათვის აღარ არსებობს. ტექსტის აღდგენა შეიძლება მხოლოდ ბროსეს მიხედვით. თუ გავითვალისწინებთ წარწერის შემსრულებლის დიდ გემოვნებას, აქ უსათუოდ ჯვრის ზედა – მარჯვენა მხარის წარწერის ასოები, ისეთივე სიზუსტითა და მოხდენილობით იქნებოდა განლაგებული, როგორც ეს შემორჩენილ სამ წარწერაში შეინიშნება. ამდენად შესაძლებელია, აღვადგინოთ XI საუკუნის ჯვრის ორივე მხარის წარწერა შემდეგი სახით: სამთავისის ტაძრის ფასადებზე, გარდა XI ს. წარწერებისა, შემორჩენილია შედარებით გვიანი ხანის ეპიგრაფიკული ძეგლები, რომლებიც მნიშვნელოვან ცნობებს გვაწვდიან სამთავისის ტაძრის ისტორიის შესახებ. დასავლეთის ფასადზე კარს ზემოთ შვიდსტრიქონიანი ასომთავრული წარწერაა მოთავსებული, რომელიც შემდეგნაირად იკითხება: წარწერა იუწყება, რომ საქართველოს მეფის გიორგი III მეფობის დროს, იოანე სამთავნელი 1168 წელს, ტაძრის კარიბჭეს უშენებს. ეს წარწერა, გარდა კარიბჭის მშენებლობის თარიღის დადგენისა, აზუსტებს გიორგი III გამეფების წელს (1156). 1168 წ. მიშენებული კარიბჭე დღეისათვის აღარ არსებობს.
XV საუკუნიდან სამთავისის კათედრალური ტაძარი ამილახვრების კარის ეკლესიად იქცა, სამთავნელი ეპირკოპოსები კი – „პირად ბერებად“. ამ ხნიდან იწყება ამილახვრების დიდი მზრუნველობა როგორც სათავადოს, ისე მის ეკლესია-მონასტრების მიმართ. სწორედ ამის მაუწყებელია სამთავისის ტაძრის დასავლეთის ფასადზე, შეწყვილებულ სარკმლის ზემოთ, ორ ქვაზე მოთავსებული ასომთავრული წარწერა, რომელიც შემდეგს გვაუწყებს:
'''„ჰოი დიდისა ამილახორისა თანმეცხედრესა, მეფეთ მეფისა ასულისა, მეორედ აღმაშენებელსა გაიანეს. შეუნდვნეს ღმერთმან ამინ“.''' (წარწერა მოცემულია მხედრული ტრანსლიტერაციით)
კვლევა
XIX საუკუნის 40-იან წლებში სამთავისი ინახულა მხატვარმა გრიგოლ გაგარინმა და მოგზაურ-მკვლევარმა ა. მურავიოვმა. გაგარინმა ჩაიხატა სამთავისის ტაძრის აღმოსავლეთის ფასადის დეტალები და შემდეგ თავის დიდტანიან ალბომში მოათავსა, ხოლო მურავიოვმა თავის მოგზაურობის წიგნში «Грузия и Армения»-ში გამოაქვეყნა სამთავისის შესახებ ფოლკლორული მასალა.
მომდევნო წლებში სამთავისს ეცნობა მარი ბროსე. მკვლევარი ძეგლის ფასადებზე მოთავსებულ წარწერებს და ტაძრის შიგნით არსებულ ხატებსა და ჯვრებს განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს, სამწუხაროდ, მის მიერ გამოქვეყნებული ზოგიერთი წარწერა შეცდომებს შეიცავს. მიუხედავად აღნიშნული ნაკლისა, ბროსეს შრომა სამთავისის ტაძრის წარწერების შესახებ მაინც ძვირფასია, რადგან ზოგიერთმა მათგანმა დღემდე ვერ მოაღწია. მაგალითად, აღმოსავლეთის ფასადის ჯვრის მკლავის მარჯვენა ზედა არეში წარწერა აღარ არსებობს. ასევე დაღუპულია მის მიერ არასრულად ამოკითხული 1056 წლით დათარიღებული წარწერა და გვიანი ხანის ისტორიული ცნობების შემცველი სამთავისის ხატები და ჯვრები.
საქართველოში მოგზურობისას მხატვარმა დ. გრიმმა ჩაიხატა სამთავისის აღმოსავლეთის ფასადისა და ჩუქურთმის დეტალები, რომელიც გამოაქვეყნა 1859 წელს. ცოტა მოგვიანებით მან მარი ბროსეს მოსაზრებები ძეგლის ისტორიის შესახებ გაიმეორა თავის შრომაში. ძეგლის შესახებ წერილები გამოაქვეყნეს დ. ბაქრაძემ და ი. ტოლსტოიმ და ნ. კონდაკოვმა. მინიატიურა|სამთავისი, 1900-იანი წლები. [[ალექსანდრე როინაშვილის ფოტო]] გასული საუკუნის მოგზაურ-მკვლევართა შორის განსაკუთრებით საყურადღებოა თედო ჟორდანიასა და ალექსანდრე ხახანაშვილის შრომები, სადაც საინტერესოდ და შედარებით სრულად არის განხილული სამთავისის წარწერები. თედო ჟორდანიამ, ძეგლზე მუშაობის დროს, ეზოში მიაკვლია ტაძრის აშენების დამათარიღებელ (1030 წელი) წარწერას. იგი 1050, 1056, 1168 წლებისა და გვიანი ხანის წარწერებს თანმიმდევრულად და ზუსტად იკვლევდა. ასევე ვრცლად აქვს განხილული ძეგლის წარწერები ალექსანდრე ხახანაშვილს, თუმცა იგი გვიანი ხანის წარწერების ანალიზის დროს ბროსეს მცდარ პოზიციებზე იდგა. კერძოდ, ტაძრის მეორედ აშენების თარიღში მეცნიერი თითქმის ორი საუკუნით ცდება.
აღნიშნული ნაკლის მიუხედავად გასული საუკუნის მოგზაურ-მკვლევართა ღვაწლი განუზომელია სამთავისის ტაძრის დათარიღებისა და წარწერათა ამოკითხვის საქმეში.
სამთავისისადმი ინტერესი XX საუკუნის მეცნიერთა შორის კიდევ უფრო გაიზარდა. თუ გასული საუკუნის მოგზაურ-მკვლევარნი მხოლოდ წარწერების გამოქვეყნებით იფარგლებოდნენ, ამ პერიოდისათვის, ხელოვნების ისტორიკოსები ძეგლის ძირეული შესწავლით არიან დაინტერესებულნი. მათ ყურადღება მიაქციეს ტაძრის ხუროთმოძღვრულ ფორმებს, გეგმას, ინტერიერს, ფასადების მხატვრულ გადაწყვეტასა და დეკორს.
ამ მხრივ, უპირველეს ყოვლისა, ყურადღებას იპყრობს პროფესორ დ. გორდეევის შრომა სამთავისის ტაძრის შესახებ. ავტორი დეტალურად იხილავს ქართლ-იმერეთის სინოდის კანტორის საარქივო მასალებს, რომლებიც ეხება გასული საუკუნის 40–50-იან წლებში წარმოებულ ძეგლის სარესტავრაციო სამუშაოებს. შრომაში ფართო ადგილი უჭირავს არქიტექტორ რიპარდის მიერ ძეგლის შეკეთებისათვის შესრულებულ ანაზომ-ჩანახატების აღწერასა და სათანადოდ ვრცელ ხარჯთაღრიცხვას. გარდა ამისა, რაც მთავარია, მკვლევარი იძლევა ძეგლის ირგვლივ შეკრებილი ვრცელი ლიტერატურისა და ძეგლის ისტორიის მოკლე მიმოხილვას.
აკადემიკოსი გიორგი ჩუბინაშვილი სამთავისის ტაძარს იხილავს, როგორც ერთ-ერთ საეტაპო ძეგლს და მას საპატიო ადგილს აკუთვნებს ქართული ხუროთმოძღვრების განვითარების ისტორიაში.
პროფესორი მ. მაჭავარიანი თავის სადოქტორო დისერტაციაში მიმოიხილავს ტაძრის შინაგანი სივრცისა და გარე მასების ურთიერთდამოკიდებულების პრობლემას. რ. შმერლინგი ეხება ძეგლის დეკორს, როგორც XI საუკუნის ქართულ ჩუქურთმათ შორის ერთ-ერთ საუკეთესოს; ა. ცირესის შრომა «Искусство архитектуры» წარმოადგენს სამთავისის ტაძრისა და მდინარე ნერლის ნაპირზე 1166 წელს აგებული პოკროვსკის ეკლესიის ხუროთმოძღვრული ფორმების, ფასადების, ინტერიერებისა და გეგმების შედარებით შესწავლას.
ძეგლის ყველაზე სრული პუბლიკაცია ეკუთვნის აკადემიკოს შალვა ამირანაშვილს. ავტორმა XI საუკუნის ხუროთმოძღვრული ძეგლის მხატვრულ-ისტორიული ანალიზის გარდა მოგვცა საინტერესო დასკვნები საკურთხევლის კედლის მხატვრობის შესახებ.
სამთავისის ტაძრის ხედების, ფასადებისა და დეტალების ფოტოგრაფირება ეკუთვნის კავკასიის ცნობილ გეოგრაფს, მხატვარ დიმიტრი ერმაკოვს, რომელმაც XIX–XX საუკუნეთა მიჯნაზე შექმნა ქართული კულტურის ძეგლების ფოტო-ნეგატივების უნიკალური კოლექცია. სამთავისის ტაძარი რიპარდის სქემატური ანაზომების გარდა აზომილი და გამოხაზულია ცნობილი საბჭოთა ხუროთმოძღვრების მ. ჩხიკვაძის, ნ. სევეროვის, ნ. ჩუბინაშვილისა და ლ. წილოსანის მიერ.
მთავარი ტაძარი
270px|მინიატიურა|მარცხნივ ტაძრის ეზოს დონე თავდაპირველთან შედარებით 1,5 მეტრით არის ამაღლებული, ხოლო ძეგლის გარშემო 10 მეტრის სიგანეზე ჩანს ეზოს თავდაპირველი დონე, ისე რომ, ოთხივე მხარეს გარკვევით მოჩანს ტაძრის ორსაფეხურიანი ხარისხი.
ეზოს ცენტრში აღმართულია სამთავისის ჯვარ-გუმბათოვანი ტიპის ტაძარი, რომელიც გეგმაში ოდნავ წაგრძელებულ სწორკუთხედში ჩაწერილ ჯვარს წარმოადგენს (25X18 მ; მკლავების სიმაღლე გარედან ფრონტონის წვერამდე 20 მეტრია, მთელი ტაძრის სიმაღლე გუმბათის სახურავის წვერამდე — 37 მ).
ტაძრის ინტერიერში თანაბარი სიგანის მკლავები ერთი ზომის სიმაღლეზეა ატყორცნილი. მკლავების გადაკვეთაზე აღმართულია ოთხი ცალკე მდგომი ბურჯი, რომლებიც ნახევარწრიული თაღებითაა შეკრული. თაღების ქუსლების შესაყართან წარმოქმნილ სამკუთხედებში ამოყვანილია აფრები, რომელთა საშუალებითაც კვადრატი წრეზე გადადის. ამ კონსტრუქციულ სისტემაზეა დამყარებული გუმბათის საკმაოდ მაღალი ყელი.
შენობის შიგნითა მასები, რომელთა საშუალებითაც შინაგანი სივრცეა განსაზღვრული, გუმბათის გარშემოა განლაგებული; გეგმაზომიერად გააზრებული ნაგებობის კონსტრუქცია მაღალმხატვრულადაა ხორცშესხმული. ტაძრის შიდა სივრცე ჰარმონიულადაა შერწყმული ძეგლის გარეთა მასებთან, ისე რომ, გარეთა ფორმასა და შიდა სივრცეს შორის სრული შესაბამისობა არის მიღწეული, რაც ქმნის მხატვრული ერთიანობის შთაბეჭდილებას.
ინტერიერში აღმოსავლეთის მკლავი ბოლოვდება ნახევარწრიული აფსიდით; დანარჩენი სამი მკლავი კი სწორკუთხაა. აღმოსავლეთის მკლავის ჩრდილოეთით და სამხრეთით სამკვეთლო და სადიაკვნოა მოთავსებული, რომელთა აბსიდები ნახევარწრიული ფორმისაა. სამკვეთლოსა და სადიაკვნოს თავზე ამავე ზომის თითო პატრონიკეა მოთავსებული, რომლებშიც ამჟამად შესვლა შესაძლებელია მხოლოდ ინტერიერის ღიადებიდან კიბის მიდგმის საშუალებით. დასავლეთის მკლავის ორსავე მხარს თაღებია გახსნილი, რომელთა საშუალებითაც ჩრდილოეთითა და სამხრეთით არსებული ვიწრო და წაგრძელებული ფორმის სამყოფელებით უკავშირდებიან შიდა სივრცეს. მინიატიურა|მარჯვნივ ტაძარს უწინ სამი კარი ჰქონდა. დღეისათვის კი მხოლოდ ორია შემორჩენილი – დასავლეთის კედლის ცენტრიდან და სამხრეთის კედლის მარცხენა მესამე თაღიდან. მესამე კარი, XIX საუკუნეში, შეკეთების დროს ამოუშენებიათ.
ჩრდილოეთით შესასვლელი კარი დანარჩენ ორ კარზე მცირე ზომისაა როგორც სიმაღლით, ისე სიგანით. ჩრდილოეთის კარის ტიმპანი, რომელსაც შეისრული თაღი აქვს, საგრძნობლად არის ამაღლებული. დასავლეთის კარის ტიმპანი ნახევარწრიული ფორმისაა.