cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კუინზის ხელოვნების მუზეუმი
მშენებლობის ისტორია
1964 წელს შენობა გარემონტდა არქიტექტორ დანიელ ჩაითის მიერ და კიდევ ერთხელ გამოიყენეს როგორც ნიუ-იორკის პავილიონი 1964 წლის მსოფლიო გამოფენისთვის, სადაც ნაჩვენები იყო ნიუ-იორკის ქალაქის პანორამა. ბილი როუზის აკვაკადი და ამფითეატრი ასევე გარემონტდა 1964-65 წლების მსოფლიო გამოფენისთვის, მაგრამ 1980-იან წლებში ავარიულად გამოცხადდა და 1996 წელს დაანგრიეს.
1972 წელს, უმნიშვნელო ცვლილებებით, შენობის ჩრდილოეთი მხარე გადაკეთდა კუინზის ხელოვნებისა და კულტურის ცენტრად, მოგვიანებით დაარქვეს კუინზის ხელოვნების მუზეუმი. 1994 წელს შენობა განახლდა, ​​არქიტექტორმა რაფაელ ვინოლიმ სტრუქტურა გალერეად, საკლასო ოთახებად და ოფისებად გადააკეთა.
მუზეუმმა დაიწყო 69 მილიონი აშშ დოლარის გაფართოების პროექტი 2009 წელს, რომელიც თავდაპირველად უნდა დასრულებულიყო 2013 წლის ოქტომბერში. Grimshaw Architects– მა, Ammann & Whitney– ის საინჟინრო ფირმასთან ერთად, შეიმუშავეს გეგმები დამატებით 50,000 კვადრატული ფუტის (4,600 მ 2) გამოფენის, განათლებისა და საოფისე სივრცის დამატებით, ასევე დაემატა რვა ახალი სტუდია, რითაც გაორმაგდა მუზეუმის ზომა 100,000 კვადრატულ ფუტამდე (9,300 მ 2).
გაფართოებული მუზეუმი გაიხსნა 2013 წლის ნოემბერში ახალი შესასვლელით Grand Central Parkway– ში. 2016 წელს, მუზეუმი მოულოდნელად დაიხურა 3–დან 13 სექტემბრამდე აშშ-ს ღია პირველობის მიმდებარე გრანდ სტადიონზე ღონისძიებების უსაფრთხოების შეზღუდვის გამო.
მუდმივი კოლექცია
მუზეუმის მუდმივი კოლექცია მოიცავს დაახლოებით 10 000 ექსპონატს, რომელთაგან 6000-ზე მეტია დოკუმენტები და საგნები, რომლებიც დაკავშირებულია 1939 და 1964 წლების მსოფლიო გამოფენებთან. ბოლოს შესული კოლექცია მოიცავს სალვადორ დალის, მარკ დიონის, ენდრიუ მურის ფოტოებს რობერტ მოზესა და თანამედროვე ქალაქიდან (მე -20 საუკუნის ფოტოების კოლექცია 1964 წლის მსოფლიო გამოფენის კოდაკის პავილიონიდან), დანაშაულის ადგილის ფოტოებს ყოველდღიური ახალი ამბების არქივიდან (1920-1960 წლები) და სასამართლოს რეპორტიორის და პოლიტიკური კარიკატურისტის, უილიამ შარპის თითქმის 1000 ნახატს.
ნეიშტადტის ტიფანის მინის კოლექცია
1995 წლიდან მუზეუმმა განაგრძო პარტნიორობა ტიფანის მინის ნეიშტადტის კოლექციასთან. გამორჩეულია გამოფენა ექსპონატებით, რომელიც ამოღებულია ტიფანის კერძო კოლექციიდან, რომელზეც იმუშავეს დოქტორმა ეგონ ნეიშტადტმა და მისმა მეუღლემ ჰილდეგარდმა 1930-იანი წლების შუა ხანებში. კოლექცია მოიცავს ფანჯრებს, ნათურებს და მათთან დაკავშირებულ საგნებს და ასევე გამოირჩევა თითქმის 300,000 ცალი ბრტყელი და ფურცლოვანი მინის არქივით, რომელიც ადრე გამოიყენებოდა Tiffany Studios– ის მიერ. არქივი შეიცავს ამ მასალის თითოეული ტიპის, ფერის, ტექსტურისა და ნიმუშის წარმომადგენლობით ასლს. ტიფანის ნამუშევრების შექმნის ისტორია ნაჩვენებია მუზეუმის გამოფენებში.
მსოფლიო გამოფენის ვიზუალური საცავი და გალერეა
მუზეუმის მეორე სართულზე განთავსებული ეს გამოფენა ასახავს სამახსოვრო ნივთებს 1939 და 1964 წლების მსოფლიო გამოფენებიდან. ამ გამოფენას აქვს გრძელვადიანი კავშირი კუინზის მუზეუმთან, რადგან ორივე ღონისძიება ჩატარდა ფლაშინგ მედოუს-კორონა პარკში. ონლაინ კატალოგი შეიცავს 10000-ზე მეტ ექსპონატს ორივე გამოფენიდან.
1964 წლის ნიუ-იორკის მსოფლიო გამოფენის ადგილის მასშტაბური მოდელი, მისი ყველა შენობა და პავილიონი, განთავსებულია საგამოფენო გალერეაში. იგი დაცულია გამჭვირვალე პლასტმასის გუმბათის ქვეშ, რაც მოდელის მჭიდრო გამოკვლევის საშუალებას იძლევა, რომელშიც თითოეული მნიშვნელოვანი სტრუქტურა აღინიშნება პატარა დროშით.
ნიუ იორკის ქალაქის პანორამა
ყველაზე ცნობილი გამოფენა კუინზის მუზეუმში არის ქალაქ ნიუ-იორკის პანორამა, რომელიც დაკვეთით რობერტ მოზესმა დაამზადა 1964 წლის მსოფლიო გამოფენისთვის. ქალაქის მუნიციპალური ინფრასტრუქტურის აღნიშვნა, 9,335 კვადრატული ფუტის (867,2 მ 2) არქიტექტურული მოდელი მოიცავს თითოეულ შენობას, რომელიც აშენდა 1992 წლამდე ხუთივე უბანში, 1 ინჩი = 100 ფუტის (1: 1200) მასშტაბით. პანორამა აშენდა 100 კაციანი გუნდის მიერ, რომელიც მუშაობდა არქიტექტურული მოდელის შექმნაზე Raymond Lester Associates– ში 1964 წლის მსოფლიო გამოფენის გახსნამდე სამი წლით ადრე. მოდელი აშენდა 273 მონაკვეთზე, რომელიც ასახავდა სულ 895,000 ცალკეულ სტრუქტურას.
სქოლიო
კატეგორია:მუზეუმები კატეგორია:მუზეუმები ამერიკაში კატეგორია:მუზეუმები დაარსების წლის მიხედვით კატეგორია:მუზეუმები ნიუ-იორკში კატეგორია:ხელოვნების მუზეუმები კატეგორია:ხელოვნების მუზეუმი
Biagio Antonacci
Biagio Antonacci — იტალიელი მომღერალ და მუსიკოს ბიაჯო ანტონაჩის მეოთხე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1994 წელს ლეიბლზე Universal. ამ ახალი ნამუშევრით ბიაჯომ გაამყარა წინა ალბომის, Liberatemi-ის წარმატება. ალბომზე მუშაობაში მას კვლავ ეხმარებოდა მაურო მალავასი, სტივ დე მაიოსთან ერთად.
სქოლიო
კატეგორია:პოპ-ალბომები კატეგორია:ბიაჯო ანტონაჩის ალბომები კატეგორია:1994 წლის ალბომები
მამედ არაზი
ბიოგრაფია
მამედ არაზი დაიბადა 1933 წლის 14 ოქტომბერს შაჰბუზის რაიონის სოფელ ნურსუში. 1949 წელს დაამთავრა შაჰბუზქენდის საშუალო სკოლა. 1950 წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის პედაგოგიური ინსტიტუტის გეოგრაფიის ფაკულტეტზე. 1951 წელს აქტიურად ღებულობდა მონაწილეობას ი.შიხლის მიერ ორგანიზებულ ლიტერატურულ წრეში. 1952 წელს დაიბეჭდა მამედ არაზის პირველი ლექსი ჟურნალში „ რევოლუცია და კულტურა " (" Ингилаб вэ медениййэт "). 1954 წელს, ინსტიტუტის დამთავრების საზეიმო წვეულებაზე, მან წაიკითხა ლექსი " Айрылыг " ("განშორება").
1955-1956 წლებში მუშაობდა პედაგოგად შაჰბუზის რაიონის სოფელ ნურსუში. 1957 წელს აზერბაიჯანის მინისტრთა საბჭოსთან არსებული პრესის მთავარ განყოფილებაში იყო უფლებამოსილი წარმომადგენლი. იმავე წელს გამოიცა მ.არაზის ლექსი " Уч огул анасы " („სამი ვაჟის დედა"). 1957 წელს გახდა აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი. 1959 წელს გამომცემლობა „აზერნაშრმა" გამოსცა მ.არაზის ლექსების პირველი წიგნი სახელწოდებით " Севги нягмяси " („სიყვარულის სიმღერა"). 1959-1961 წლებში სწავლობდა მ. გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტის უმაღლეს ლიტერატურულ კურსებზე, რომლის დასრულების შემდეგ მუშაობა გამომცემლობა „მაარიფის" რედაქტორად. 1963 წელს დაინიშნა აზერბაიჯანის სახელმწიფო გამომცემლობის მხატვრული ლიტერატურის რედაქციის დირექტორად. იმავე წელს გამოიცა მ.არაზის წიგნი " Мян сяни тапарам " ("მე გიპოვნი"). 1964 წელს გამოსცა ლექსების კრებული სახელწოდებით " Араз ахыр " („მიედინება არაზი"). 1967 წელს აირჩიეს ჟურნალის „ ულდუზის " („ვარსკვლავი") აღმასრულებელ მდივნად. იმავე წელს გამომცემლობა „აზერნეშრმა“ გამოსცა მ.არაზის წიგნი „ Омрюн карваны “ („სიცოცხლის ქარავანი“). 1970 წელს მუშაობდა გაზეთ " Эдэбиййат вэ инджэсэнэт " („ლიტერატურა და ხელოვნება") მთავარი რედაქტორის მოადგილედ. მარცხნივ|მინი|მემორიალური დაფა [[ბაქო|ბაქოში სახლის კედელზე, სადაც ცხოვრობდა მამედ არაზი]] 1971-1981 წლებში ხელმძღვანელობდა აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის პოეზიის განყოფილებას, ხელს უწყობდა ეროვნული პოეზიის განვითარებას და ლიტერატურული ახალგაზრდობის ჩამოყალიბებას. 1972 წელს გაათავისუფლეს რედაქტორის მოადგილის თანამდებობიდან ნაციონალიზმის ბრალდებით გაზეთ " Эдебиййат вэ инджэсэнэт " („ლიტერატურა და ხელოვნება") სპეციალურ ნომერში გამოქვეყნებული მასალებისთვის, რომელიც ეძღვნებოდა ნარიმან ნარიმანოვის დაბადებიდან 100 წლისთავს. . 1973 წელს გამოიცა მ.არაზის წიგნი " Ганадлы гаялар " („სისხლიანი კლდეები"). 1973 წელს მუშაობდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო გამომცემლობის უფროსის მოადგილედ. 1974 წელს გამომცემლობა " Гянджлик "- მა გამოსცა წიგნი " Атамын китабы " („მამაჩემის წიგნი"). იმავე წელს დაინიშნა ახლად დაარსებული ჟურნალ „აზერბაიჯანის ბუნების" მთავარ რედაქტორად. ამ თანამდებობაზე სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა. 1974 წელს მ.არაზმა გამოაქვეყნა პუბლიცისტური წიგნი " Хяйатын вэ созюн рянгляри " („ცხოვრების ფერები და სიტყვები"). 1975 წელს მიენიჭა აზერბაიჯანის სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელი.
7 დეკემბერს მიენიჭა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო პოეტის საპატიო წოდება. 1992 წელს გამოიცა მ.არაზის წიგნები " Даш харайы " და " Дюнйа дюзялмир ", 1994 წელს — " Гаялара язылан сяс ". 1995 წელს მიენიჭა დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის უმაღლესი ჯილდო — დამოუკიდებლობის ორდენი.
მამედ იბრაგიმოვი გარდაიცვალა 2004 წლის 1 დეკემბერს ბაქოში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2004 კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
მუსაიდი
მუსაიდი (امساعد) — ქალაქი აღმოსავლეთ ლიბიაში, ელ-ბუტნანის რაიონში. მდებარეობს ლიბია-ეგვიპტის საზღვარზე, ქალაქ ტობრუკიდან დაახლოებით 150 კილომეტრში. 2006 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენდა 7,139 ადამიანს. ლიბია-ეგვიპტის ომის დროს მუსაიდი იყო ბრძოლის ადგილი. ომის შემდეგ ორ ქვეყანას შორის დაწესდა ემბარგო, რის გამოც გაუარესდა ქალაქის ეკონომიკა, ამასთანავე შემცირდა მოსახლეობაც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიბიის ქალაქები
Metapone tillyardi
Metapone tillyardi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Metapone-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
თამაზ ვაშაძე
თამაზ მიხეილის ძე ვაშაძე (დ. 2 მაისი, 1939, ჭიათურა) — ქართველი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოხელე, პროფესიონალი ინჟინერ-მშენებელი; ქალაქ თბილისის მერი 1991 წლის 2 ოქტომბრიდან 1992 წლის 6 იანვრამდე.
თამაზ ვაშაძე დაიბადა ქართველი მსახიობის, საქართველოს სახალხო არტისტის მიხეილ ვაშაძის ოჯახში. დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი (1963). 1954 წლიდან მუშაობდა საინჟინრო-სამშენებლო სამუშაოებზე ჭიათურის მაღაროში, 1962 წლიდან — თბილისში. 1969-1991 წლებში, სხვადასხვა დროს, იყო სამშენებლო ტრესტ „მაღლივმშენის“ მთავარი ინჟინერი, თბილისის სამშენებლო სამმართველოს უფროსი, საქართველოს სსრ მშენებლობის სამინისტროს მე-8 ტრესტის მთავარი ინჟინერი, 74-ე და მე-11 ტრესტების ხელმძღვანელი. 1991 წელს დაინიშნა საქართველოს რესპუბლიკის მშენებლობის მინისტრის მოადგილედ. იმავდროულად, ხელმძღვანელობდა რესპუბლიკის მშენებლობის საგანგებო შტაბს; მეთვალყურეობდა სალიკვიდაციო აღდგენით სამუშაოებს ბუნებრივი სტიქიით დაზარალებული რაჭის, იმერეთისა და შიდა ქართლის რეგიონეში, აჭარაში, აგრეთვე ფოთში წყალსათხილამურო სპორტის კომპლექსის მშენებლობას.
1991 წლის 2 ოქტომბერს თამაზ ვაშაძე პრეზიდენტმა ზვიად გამსახურდიამ დანიშნა თბილისის მერად. 1992 წლის 6 იანვარს, სამხედრო გადატრიალების შედეგად, ვაშაძე იძულებული გახდა საქართველო დაეტოვებინა. ხანგრძლივად ცხოვრობდა საბერძნეთში. 2001 წელს დაბრუნდა საქართველოში, ჩამოშორებული იყო აქტიურ პოლიტიკურ მოღვაწეობას. 2010 წლის მაისში მოძრაობა „სოლიდარობის“ სახელით კენჭს იყრიდა თბილისის მერის არჩევნებზე, მიიღო ხმათა 0.65 %.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:დაბადებული 2 მაისი კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი მშენებლები კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:თბილისის მერები კატეგორია:ჭიათურაში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1963)
ილიამნის ტბა
ილიამნის ტბა (iliamna) — მყინვარულ-ტექტონიკური წარმოშობის უდიდესი ტბა ალასკაზე. ფართობი დაახლოებით 2,1 ათასი კმ². მდებარეობს ალეუტის ქედის ჩრდილოეთ შტოქედებს შორის. ტბის ჩრდილოეთი და დასავლეთი ნაპირი დაბალია, სამხრეთი და აღმოსავლეთი — მაღალი. უმთავრესად საზრდოობს თოვლის წყლით. მდინარე კვიჩაკით ილიამნა დაკავშირებულია ბრისტოლის ყურესთან (ბერინგის ზღვა). მდიდარია თევზით.
ლიტერატურა
კატეგორია:აშშ-ის ტბები
დიდი ბარიერული რიფი
დიდი ბარიერული რიფი (Great Barrier Reef) წარმოადგენს მსოფლიოში მარჯნის რიფებისა და კუნძულების უზარმაზარ ჯაჭვს წყნარი ოკეანის დასავლეთ ნაწილში, ავსტრალიის კონტინენტის იორკის ნახევარკუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რაიონის გაყოლებაზე, მარჯნის ზღვაში. ადმინისტრაციულად შედის კუინზლენდის შტატში.
გეოგრაფია
მისი ძირითადი ნაწილი შედგება 2900-ზე მეტი განცალკევებული რიფებისაგან 0,01 კმ²-დან 100 კმ²-მდე, რომლებიც შემოფარგლულნი არიან თითქმის 540 ბარიერებით და ქმნიან 600-ზე მეტ ნაპირთან ახლო მყოფ კუნძულებს, 250 კონტინენტალური კუნძულის ჩათვლით.
ისტორია
ადამიანებმა დიდი ბარიერული რიფის მარჯნის კუნძულების გამოყენება დაიწყეს დაახლოებით 40 000 წლის წინათ, ავსტრალიაში ადგილობრივი მაცხოვრებლების წინაპრებისა (ავსტრალიელი აბორიგენები) და ტორესის სრუტის კუნძნლების მოსახლეობის გამოჩენის შემდეგ. ისინი კუნძულებზე დასახლდნენ დაახლოებით 10 000 წლის წინათ. 1768 წელს ლუი დე ბუგენვილმა აღმოაჩინა დიდი ბარიერული რიფი ექსპედიციის დროს, მაგრამ არ გამოაცხადა საფრანგეთის პრეტენზია მის ტერიტორიაზე. 1770 წლის 11 ივნისს, გემმა, რომლის კაპიტანიც იყო მკვლევარი ჯეიმზ კუკი, დიდ ბარიერულ რიფთან მიიღო ზიანი. მიქცევის დაწყებამ ხელი შეუწყო გემის გადარჩენას და შესაძლებლობა მისცა მას გაეგრძელებინა ცურვა. ჩრდილოეთისაკენ მსვლელობისას კუკმა ლიზარდის კუნძულთან ახლოს შენიშნა გასასვლელი და შეძლო გასულიყო ღია ზღვაში. მაგრამ ბევრი გემები, რომლებიც ცდილობდნენ გაემეორებინათ იგივე გზა, აღმოჩნდნენ ნაკლებად იღბლიანნი. გემების ჩაძირვა გახშირდა მას შემდეგ, რაც პირველმა ავსტრალიელმა კოლონისტებმა და მკვლევარებმა დაიწყეს მატერიკსა და რიფებს შორის არსებული წყლების გამოყენება ტორესის სრუტეში გასასვლელად, რის შედეგადაც გადიოდა მარშრუტები ინდოეთისა და ჩინეთის უდიდესი ქალაქებისაკენ, ასევე უმოკლესი გზა წყნარი ოკეანიდან ინდოეთის ოკეანისაკენ. 1815 წელს ჩარლზ ჯეფრისი გახდა პირველი ადამიანი, რომელმაც შეძლო გემით გაეცურა ბარიერების რიფის გასწვრივ ხმელეთის მხრიდან. მაგრამ მხოლოდ 1840-იან წლებში, მას შემდეგ, რაც საფუძვლიანად შეისწავლეს და რუკაზე დაიტანეს დიდი ბარიერული რიფის დიდი ნაწილი, ეს მარშრუტი გახდა გაცილებით უსაფრთხო.
XIX საუკუნეში მეცნიერებმა დაიწყეს რიფის საფუძვლიანი გამოკვლევა. ამავე დროს აქ ჩამოდიოდნენ საქმიანი ადამიანები, რომლებიც იმედოვნებდნენ თავიანთი პოტენციური კომერციული ინტერესების რეალიზებას. XIX საუკუნის ბოლოს დიდი ბარიერული რიფიდან ლონდონში, სინგაპურში და ჰონგკონგში უკვე დაიწყო მარგალიტის და ტრეპანგის ექსპორტი.
სქოლიო
კატეგორია:მარჯნის ზღვა კატეგორია:დიდი ბარიერული რიფი კატეგორია:ფიზიოგრაფიული პროვინციები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ავსტრალიაში
პრიშიბი (ბაშკირეთი)
პრიშიბი  (Пришиб; Пришиб) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვარის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 907 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ იაზიკოვოდან დაშორებულია 35 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბლაგოვარი, რომელიც დაშორებულია 51 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (38 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვარის რაიონის სოფლები
85
თარიღი უცნობია
*
80er
მოგზაურობა ევროპაში
მოგზაურობა ევროპაში — სულხან-საბა ორბელიანის დღიურების წიგნი, სადაც აღწერილია მწერლის 1713-1716 წწ. მოგზაურობა დასავლეთ ევროპაში. ნაწარმოების სათაური პირობითია (იგი არ არის ავტორისეული, ბეჭდური გამოცემებიდან მომდინარეობს). ნაწარმოების დედანს ჩვენამდე არ მოუღწევია. მისი ხელნაწერებიც იშვიათია. მეცნიერთა აზრით, „მოგზაურობის“ ტექსტის დიდი ნაწილი დაკარგულად უნდა ჩაითვალოს.
სულხან-საბას მოგზაურობის მარშრუტი ასეთი იყო: კონსტანტინოპოლი–მარსელი–პარიზი–რომი, აგრეთვე იტალიის სხვა ქალაქები, ბოლოს კონსტანტინოპოლი და თურქეთის გავლით საქართველო. სულხან-საბა ორბელიანის „მოგზაურობა ევროპაში“ პირველი ნიმუშია ქართული მხატვრულ–დოკუმენტური პროზისა. სულხან–საბამ „მოგზაურობის“ წიგნით ქართულ მწერლობაში მანამდე უცნობი ლიტერატურული ჟანრი დაამკვიდრა. შემდგომ საბას მრავალი მიმდევარი გაუჩნდა: ვახტანგ ორბელიანი, იონა გედევანიშვილი, ტიმოთე გაბაშვილი, გიორგი ავალიშვილი და სხვები.
შინაარსი
სულხან-საბა უმთავრესად ეკლესია-მონასტრებსა და სასულიერო დაწესებულებებს ათვალიერებდა, ამიტომ „მოგზაურობაში“ მნიშვნელოვანი ადგილი სწორედ ეკლესია-მონასტრების აღწერას უკავია. სხვადასხვა ღირსშესანიშნაობის ფონზე სულხან-საბა საუბრობს ქვეყნის გეოგრაფიულ მდებარეობაზე, ჰავაზე, მოსახლეობის საქმიანობაზე, საყოფაცხოვრებო მხარეებზე, პოლიტიკური წყობილების ფორმაზე, მმართველობის წესებზე და ა.შ.
2003 წელი მუსიკაში
წლის 10 ყველაზე გაყიდვადი ალბომი
კატეგორია:2003 წელი მუსიკაში
მოგზაურობა ევროპაში
შინაარსი
შედარებით უფრო დაწვრილებით აღწერს სულხან-საბა სამხრეთ იტალიას. აღწერილია ზღვა, ძლიერი ქარების ქროლვა, ბუნება, ჰავა... კუნძულ მალთას ავტორი ასე აღწერს:
სქოლიო
კატეგორია:სულხან-საბა ორბელიანის ნაწარმოებები კატეგორია:XVIII საუკუნის ლიტერატურული ძეგლები
ტაიმი (ჟურნალი)
thumb|right|250px|ჟურნალის ლოგო ტაიმი (ინგლ. TIME Magazine) — აშშ-ის ყოველკვირეული საინფორმაციო ჟურნალი, ნიუსუიკისა და იუეს ნიუს ენდ უორლდ რიპორტის მსგავსად. მისი ევროპული გამოცემა (Time Europe) ლონდონში იბეჭდება და ახლო-აღმოსავლეთის, აფრიკისა და ლათინური ამერიკის სიახლეებს ასახავს. აზიური გამოცემა (Time Asia) ჰონკონგში იბეჭდება, ხოლო კანადური (Time Canada) — ტორონტოში. სამხრეთ წყნარი ოკეანის გამოცემა, რომელიც ავსტრალიას, ახალ ზელანდიასა და ოკეანიას მოიცავს სიდნეიში იბეჭდება. ზოგიერთი სარეკლამო კამპანიის თანახმად ჟურნალის სათაური „დღეს ინფორმაცია ნიშნავს ყველაფერს“ (Today Information Means Everything) გამოთქმის აბრევიატურა უნდა იყოს.
ისტორია
thumb|left|150px|პირველი გამოცემის გარეკანი ტაიმის პირველი გამოცემა 1923 წელს გამოვიდა, და მის გარეკანზე აწ-გადამდგარი აშშ-ის თემთა პალატის სპიკერი, ჯოზეფ კენონი ფიგურირებდა. გაუსწრო, რა თავის ორივე მთავარ კონკურენტს, ტაიმი პირველი ყოველკვირეული საინფორმაციო ჟურნალი იყო აშშ-ში. მისი თანადამფუძნებლები იყვნენ ბრიტონ ჰადენი და ჰენრი ლუსი. მათი ერთობლივი თანამშრომლობა იელის უნივერსიტეტიდან იწყება გაზეთში „იელის ყოველდღიური ამბები“, სადაც ისინი თავმჯდომარისა და მმართველი ედიტორის თანამდებობებს იყოფდნენ. ჰადენი 1929 წელს გარდაიცვალა და მას შემდეგ დომინირებული ფიგურა ტაიმში, ისევე როგორც ამერიკის მე-20 საუკუნის მედიაში ლუსი ხდება.
1989 წელს ტაიმი გახდა ტაიმ უორნერის ნაწილი, როცა უირნერ კომუნიკეიშენს და ტაიმ ინკ. გაერთიანდნენ. 2000წლიდან ჟურნალი ხდება აოლ ტაიმ უორნერის ნაწილი, თუმცა 2003 წლიდან კომპანია ისევ ტაიმ უორნერად იწოდება.
სტილი
ტაიმს ყოველთვის საკუთარი წერის სტილი ჰქონდა, რომელიც სხვა ჟურნალთა მიერ ხშირად პაროდირებული იყო, უკუღმა დალაგებული გაუთავებელი წინადადებების გამო, რომელიც, ნიუ-იორკერის ერთი ჟურნალისტის თქმით, ღმერთმა უწყოდა სად დამთავრდებოდა. ჟურნალს ამასთან მხოლოდ ერთხელ აქვს ოფიციალური ედიტორიალი გამოქვეყნებული, 1974 წელს, პრეზიდენტ რიჩარდ ნიქსონის გადაყენების მოთხოვნით.
ტაიმის ხელწერად ითვლება მისი გარეკანის წითელი ჩარჩო, რომელიც ჟურნალის არსებობის 80 წლის განმავლობაში მხოლოდ ერთხელ შეიცვალა — 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერაქტის შემდგომ გამოცემას წითელის ნაცვლად შავი ჩარჩო ჰქონდა გლოვის ნიშნად.
ტაიმის სტატიების ძირითადი ნაწილი პოლიტიკურ თემებს ეხება, თუმცა აღსანიშნავია ასევე პერიოდული მიმოხილვები ტექნოლოგიაში, მედიცინასა თუ ფსიქოლოგიაში მნიშვნელოვანი მეცნიერული მიღწევების შესახებაც.
წლის ადამიანი
ჟურნალის არსებობის 80 წლის განმავლობაში ყველაზე განთქმული განყოფილებაა მისი ყოველწლიური ნომინაცია „წლის პერსონა“ (აგრეთვე ცნობილი როგორც წლის ადამიანი) — მთავარი სტატია, რომელშიც ტაიმი ერთ-ერთ გამოჩენილ ადამიანს ან ჯგუფს გამოარჩევს, რომელსაც ან რომელთაც ამ წლის მოვლენებში განსაკუთრებული ეფექტი მოახდინეს. ტიტულის მიუხედავად, ნომინაცია შეიძლება ადამიანს არ მიენიჭოს — 1983 წელს საშინაო სამაგიდო კომპიუტერი ცნობილ იქნა „წლის მანქანად“.
1999 წელს ალბერტ აინშტაინი ტაიმის მიერ საუკუნის პერსონად იქნა აღიარებული.
არსებობს მცირე დავა იმაზე თუ ვის მიეკუთვნება ამა თუ იმ წლის ადამიანის ნომინაცია. ვინაიდან ნომინაცია მიმდინარე წლის მოვლენებზე ეფექტის სიდიდით განისაზღვრება, ნომინაცია განურჩევლად შეიძლება მიენიჭოს უდიდეს კეთილ ან ბოროტმზრახველსაც. წარსულში ისეთი ფიგურები, როგორიც იყვნებ ადოლფ ჰიტლერი და იოსებ სტალინი წლის ადამიანებად დასახელდნენ. თუმცა ჟურნალმა 2001 წლიდან პოლიტიკა შეიცვალა: მიიჩნევდნენ, რომ ოსამა ბინ ლადენი იყო ადამიანი, რომელმაც ყველაზე დიდი ეფექტი მოახდინა ამ წლის მიმდინარე მოვლენებზე, თუმცა ედიტორთა კომისიამ ამგვარი ნომინაცია სარისკოდ ჩათვალდა და ნომინაცია რუდოლფ ჯულიანის (ნიუ-იორკის ყოფილი მერი) მიაკუთვნა.
2005 წლის ადამიანებად ბილ გეიტსი, მელინდა გეიტსი და U2-ს როკ ვარსკვლავი ბონო დასახელდნენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის ჟურნალები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ჟურნალები
გიორგი არველაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
გიორგი არველაძე შეიძლება აღნიშნავდეს:
არაბული საკანონმდებლო ენციკლოპედია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საკანონმდებლო ენციკლოპედიები კატეგორია:არაბულენოვანი ენციკლოპედიები
კუევას-დელ-ვალიე
კუევას-დელ-ვალიე (Cuevas del Valle) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის არენას-დე-სან-პედროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 19 კმ². მოსახლეობა — 475 კაცი (2021 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ავილის მუნიციპალიტეტები
სინაფსი
სინაფსი (ბერძნ. synapsis — შეერთება, კავშირი) — ნეირონის კონტაქტის ადგილი მეორე ნეირონთან, კუნთთან ან სხვა ორგანოსთან, რომლის საშუალებითაც ხდება აგზნების ან შეკავების გადაცემა.
აგზნება ან შეკავება გადაეცემა მხოლოდ ერთი მიმართულებით, კერძოდ, ნეირონის სინაფსური დაბოლოებიდან (პრესინაფსიდან) მეორე ნეირონის სხეულზე, მის მორჩებზე ან ეფექტორული ორგანოს მემბრანაზე (პოსტსინაფსზე). პრესინაფსურ და პოსტსინაფსურ მემბრანებს შორის არს სინაფსური ნაპრალი. რომლის სიგანე სხვადასხვა სინაფსში რამდენიმე ათეულიდან რამდენიმე ასეულ ანგსტრემამდე მერყეობს. სინაფსის პრესინაფსური დაბოლოება, როგორც წესი, ნეირონის აქსონის გაფართოებული ნაწილისგან შედგება. აქ თავმოყრილია მიტოქონდრიების დიდი რაოდენობა, რაც მეტყველებს აქ მიმდინარე პროცესების მაღალ ენერგეტიკულ აქტივობაზე. არსებობს ამგზნები სინაფსები რომლებშიც ხდება პოსტსინაფსთა პოლარიზაცია, და შემაკავებელი სინაფსები, რომლებშიც მიმდინარეობს პოსტსინაფსური მემბრანის ჰიპერპოლარიზაცია.
ცხოველთა უმრავლესობაში აგზნების ან შეკავების სინაფსური გადაცემა სპეციალური ქიმიური ნივთიერებების - მედიატორების საშუალებით ხდება. ასეთ სინაფსებში პრესინაფსურ დაბოლოებაში მოთავსებულია მედიატორით გავსებული ბუშტუკები - ვეზიკულები. მედიატორი სინაფსურ ნაპრალში ვეზიკულებიდან მცირე ულუფების, ქვანტების სახით გამოიყოფა პრესინაფსულ დაბოლოებაში სპაიკური პოტენციალის აღმოცენებისას. მედიატორის გამოყოფა პრესინაფსის მცირედი დეპოლარიზაციის დროსაც ხდება. ასეთ შემთხვევაში გამოყოფილი მედიატორის რაოდენობა მხოლოდ მინიატიურულ პოსტსინაფსურ პოტენციალებს იწვევს და ეფექტიანი გადაცემა არ ხდება. სინაფსურ ნაპრალში გამოყოფილი მედიატორი პოსტსინაფსურ მემბრანაზე სპეციფიკურად მოქმედებს. ყოველი სინაფსი შეიცავს მხოლოდ ერთი სახის მედიატორს, ხოლო ამ უკანასკნელის მოქმედება განპირობებულია პოსტსინაფსური მემბბრანის ქიმიური თავისებურებებით. მაგალითად: მედიატორი აცეტილქოლინი ჩონჩხის კუნთებზე ამგზნებად მოქმედებს, ხოლო გულის კუნთზე - შემაკავებლად. სინაფსში ინფორმაციის მედიატორულ გადაცემას უზრუნველყოფს რთული ქიმიური გარდაქმნების ციკლი. ერთი მხრივ, პრესინაფსულ დაბოლოებაში ყოველთვის ხდება მედიატორის საკმარისი მარაგის სინთეზი, ხოლო, მეორე მხრივ, სინაფსურ ნაპრალში არსებობს სპეციალური ნივთიერება, რომელიც მედიატორის სწრაფ დაშლას იწვევს და ამით უზრუნველყოფს გადაცემის ხანმოკლე მიმდინარეობას. აცეტილქოლინისთვის ასეთ ნივთიერებას წარმოადგენს აცეტილქოლინესთერაზა. ცენტრალურ ნერვულ სისტემაში დადგენილია რამდენიმე სახის ამგზნები მედიატორი: აცეტილქოლინი, სერიტონინი, ნორადრენალინი და სხვა. ნავარაუდევია აგრეთვე ზოგიერთი ამინომჟავას როგორც სპეციალური შემაკავებელი მედიატორის როლი. ასეთებია გამა-ამინომჟავა, გლიცინი და ტაურინი. ქიმიურ სინაფსში გადაცემის მედიატორულ ბუნებას ადასტურებს სინაფსური დაყოვნება.
გარდა ქიმიური სინაფსისა, ზოგიერთ უხერხემლო ცხოვველში (კიბოსნაირებში, რგოლოვან ჭიებში) დადგენილია ისეთი სინაფსის არსებობა, სადაც ინფორმაციის გადაცემა უშუალოდ ელექტრული დენის მოქმედებით ხორციელდება. ასეთ სინაფსში სინაფსური დაყოვნება პრაქტიკულად ნულის ტოლია. გარდა წმინდა ქიმიური და ელექტრული სინაფსებისა ვარაუდობენ ისეთი სინაფსის არსებობასაც, სადაც გადაცემა შეიძლება ორივე გზით.
კატეგორია:ბიოფიზიკა კატეგორია:ნევრობიოლოგია
მატრიცა (ფილმი)
„მატრიცა“ (The Matrix) — 1999 წლის ფილმი, რიგით პირველი მატრიცის შესახებ ფილმების სერიაში. ფილმის რეჟისორები არიან ძმები ვაჩოვსკები, ხოლო მთავარ როლებს ასრულებენ კიანუ რივზი, ლოურენს ფიშბერნი, კერი-ენ მოსი, ჰუგო უივინგი და ჯო პანტოლიანო. ფილმი აშშ-ში გამოვიდა 1999 წლის 31 მარტს, ხოლო ავსტრალიაში - იმავე წლის 8 აპრილს.
ფილმში მოთხრობილია კაცობრიობის მომავლის შესახებ, სადაც რეალობა, რომელსაც მართავენ ადამიანები, ვირტუალურ სახეს ატარებს. როდესაც ამ ყველაფერს აღმოაჩენს, კომპიუტერული პროგრამისტი ზედმეტსახელად „ნეო“ მონაწილეობს მანქანების წინააღმდეგ აჯანყებაში. მას ეხმარებიან სხვა გმირებიც, რომელთა მიზანს კაცობრიობის „სიზმრების მსოფლიოსგან“ გათავისუფლება წარმოადგენს. ფილმში არის კიბერპანკისა და ჰაკერული სუბკულტურების ელემენტები, ჟღერს ფილოსოფიური და რელიგიური იდეების განხილვები. მასში ასევე არის სხვადასხვა ლიტერატურული ნაწარმოების (მაგალითად, „ალისა საოცრებათა ქვეყანაში“), ჰონგ კონგის მიერ წარმოებადი ფილმების, ვესტერნების, ანტიუტოპიური ლიტერატურისა თუ იაპონური ანიმაციის ელემენტები.
სიუჟეტი
ტრინიტის, ცნობილ ჰაკერს, პოლიცია მიტოვებულ სასტუმროში მიაგნებს. იგი მათ ზეადამიანური თვისებებით ებრძვის, მაგრამ კვლავ მისდევენ - ამჯერად შავკოსტიუმიანი აგენტები. სახურავიდან გადმოხტომის შემდეგ ტრინიტი იღებს ყურმილს სატელეფონო ჯიხურში და ქრება.
პროგრამისტი თომას ანდერსონი ორმაგ ცხოვრებას ეწევა - იგი აგრეთვე არის ჰაკერი ზედმეტსახელად „ნეო“. ნეო დარწმუნებულია, რომ სამყაროს რაღაც ემართება და ცდილობს, ამოხსნას „მატრიცის“ საიდუმლო, ეძებს რა მის შესახებ ინფორმაციას ინტერნეტში. მას მოულოდნელად უკავშირდება ტრინიტი, რომელიც ეუბნება, რომ ვინმე მორფეუსს შეუძლია, აუხსნას მატრიცის მნიშვნელობა. თუმცა, მორფეუსს დაასწრებენ შავკოსტიუმიანები, აგენტ სმითის ხელმძღვანელობით. ისინი ნეოს ოფისში იჭერენ და ცდილობენ, შეუთანხმდნენ, რათა დაეხმაროს, დაიჭირონ მორფეუსი, რომელსაც თავად ტერორისტს უწოდებენ. მას შემდეგ, რაც მის სხეულში სათვალთვალო ხოჭოს ამონტაჟებენ, ნეოს პოულობს ტრინიტი, რომელსაც იგი მორფეუსთან მიჰყავს და გზად ხოჭოს აშორებს. მორფეუსი ნეოს შეხვედრისას სთავაზობს, აირჩიოს ლურჯი ან წითელი აბი, რომელთაგან პირველი დააბრუნებს წინა ცხოვრებაში, ხოლო მეორე - გააცნობს მატრიცის საიდუმლოს. წითლის გადაყლაპვის შემდეგ ნეოს რეალობა იცვლება და იგი ხანგრძლივი პროცესის შემდეგ შიშველი იღვიძებს სითხით სავსე აუზში და ხედავს მრავალ მსგავსს - სისტემაზე სადენებით შეერთებული ადამიანებით. იგი გადაჰყავთ მორფეუსის ხომალდ „ნაბუქოდონოსორზე“.
მორფეუსი განმარტავს, რომ XXI საუკუნის დასაწყისში ხელოვნური ინტელექტის მქონე მოწყობილობებმა საკუთარი შემქმნელების წინააღმდეგ ომი დაიწყეს. მას შემდეგ, რაც ადამიანებმა ამ მანქანებს შეუწყვიტეს წვდომა მზის ენერგიასთან, მანქანებმა დაიწყეს ადამიანების ბიოელექტროენერგიით კვება. მატრიცა არის გაზიარებული სიმულირება იმ სამყაროსი, რომელიც არსებობდა 1999 წელს. ამ სამყაროში ადამიანების აზროვნებას აკონტროლებენ სწორედ მანქანები და ნეო მასში დაბადებიდან ცხოვრობდა. მორფეუსი და მისი გუნდი წარმოადგენენ ამბოხებულთა მცირე ნაწილს - მათი, ვინც შედის მატრიცაში და დამონებული ადამიანების მატრიციდან „გამორთვით“ და გადარჩენით არის დაკავებული. ამბოხებულებს სიმულირებული რეალობის ათვისება საშუალებას აძლევს, გვერდი აუარონ მის ფიზიკურ კანონებს და ზეადამიანური თვისებები გამოიყენონ. მორფეუსი ნეოს აფრთხილებს, რომ მატრიცაში ზიანის მიღების დროს ფიზიკური სხეულიც საფრთხეშია. იგი აგრეთვე უამბობს აგენტების შესახებ. აღმოჩნდება, რომ ისინი წარმოადგენენ მძლავრ დამოუკიდებელ პროგრამებს, რომლებიც სისტემას საფრთხეს უქმნიან. ორთაბრძოლისას ნაჩვენები შედეგის შემდეგ მორფეუსი დარწმუნებულია, რომ ნეო „რჩეულია“ - ის, ვინც ადამიანებს გაათავისუფლებს მანქანების ბატონობისგან.
ჯგუფი მატრიცაში შედის და მიდის ორაკულთან, რომელმაც რჩეულის გამოჩენა იწინასწარმეტყველა. იგი ამბობს, რომ ნეო არ არის რჩეული და თავად ნეოს აფრთხილებს, რომ მალე მას მოუწევს საკუთარ და მორფეუსის სიცოცხლეს შორის არჩევანის გაკეთება. მატრიცის დატოვებამდე მათ თავს ესხმიან აგენტები და ტაქტიკური პოლიცია. მორფეუსი მათ თავს დააჭერინებს, რათა ნეო და სხვები გაიქცნენ. თუმცა, მათ უშლის საიფერი, ამბოხებულთა ერთ-ერთი წევრი, რომელმაც მორფეუსს უღალატა მატრიცაში კომფორტული ცხოვრების სანაცვლოდ. საიფერი მატრიციდან თიშავს და რეალობაში კლავს გუნდის რამდენიმე წევრს. იგი იგივეს უპირებს ნეოს და ტრინიტის, მაგრამ მას კლავს ტენკი, გადარჩენილი ამბოხებული.
მატრიცაში აგენტები ცდილობენ ზიონში, რეალურ სამყაროში ამბოხებულთა უკანასკნელ დასახლებაში არსებულ კომპიუტერზე წვდომის კოდების მოპოვებას. ტენკი ყველას სთავაზობს მორფეუსის მოკვლას, რათა ინფორმაციამ არ გაჟონოს, მაგრამ ნეო, რომელიც დარწმუნებულია, რომ რჩეული არ არის, გადაწყვიტავს მატრიცაში დაბრუნებას და მორფეუსის ხსნას. მას ტრინიტიც მიჰყვება. მორფეუსის გადარჩენის შემდეგ ნეოს თვითრწმენა უფრო მატულობს. მორფეუსი და ტრინიტი მატრიციდან გადიან, მაგრამ სმითი აჩერებს ნეოს. საკუთარ თავში უფრო დარწმუნებული ნეო სმითს უპირისპირდება და ამარცხებს, მაგრამ აგენტი ცოცხლდება. ნეო გარბის და იმალება სასტუმროში, რომელშიც ფილმის პირველ სცენებში ტრინიტი იმყოფებოდა, მაგრამ მას იქ სმითი პოულობს და ესვრის. რეალურ სამყაროში „დარაჯებად“ ცნობილი მანქანები ესხმიან „ნაბუქოდონოსორს“, ხოლო ტრინიტი მატრიცასთან შეერთებულ ნეოს ეუბნება, რომ ორაკულის წინასწარმეტყველებით, მას უნდა შეყვარებოდა რჩეული და ნეო ვერ მოკვდება, ვინაიდან მას იგი უყვარს. ტრინიტი მას კოცნის და ნეო მატრიცაში გონს მოდის, ამჯერად - მატრიცის მართვის უნარით. იგი მარტივად ამარცხებს სმითს და ხომალდზე ბრუნდება, რათა დაამარცხოს დარაჯები.
მოგვიანებით ნაჩვენებია, რომ ნეო რეკავს მატრიცაში და მანქანებს ჰპირდება, რომ მათ მიერ დაპყრობილებს უჩვენებს სამყაროს, რომელშიც ყველაფერია შესაძლებელი. იგი ყურმილს კიდებს და ცაში მიფრინავს.
სქოლიო
კატეგორია:1999 წლის ფილმები კატეგორია:კიბერპანკური ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ვაჩოვსკების ფილმები
ვარდისფერი ამლახუ (მდედრობითი)
ვარდისფერი ამლახუ (მდედრობითი) — ქართული აბორიგენული ვარდისფერყურძნიანი ვაზის ჯიში აფხაზეთიდან.
ბოტანიკური აღწერა
აქვს მდედრობითი სქესის ყვავილი. გრძელი, ცილიდრული ან ცილინდრულ-კონუსური და საკმაოდ მკვრივი მტევანი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური და მუქი ვარდისფერი.
ლიტერატურა
კატეგორია:აფხაზეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის ვარდისფერყურძნიანი ქართული ჯიშები
ვარდისფერი ამლახუ
ვარდისფერი ამლახუ — ქართული აბორიგენული ვარდისფერყურძნიანი ვაზის ჯიში აფხაზეთიდან.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა. ოდნავ ოვალური, სამ ან ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარის შებუსვა საკმაოდ სქელია და დაფარულია აბლაბუდისმაგვარი თხელი და საკმაოდ სქელი ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი გრძელი, ვიწრო, კონუსური ფორმისაა, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მსხვილი. მარცვლები ოვალური ფორმისაა, საშუალო და წვრილი მარცვლები კი — მომრგვალო. მარცვლების შეფერვა ვარდისფერი და თანაბარია.
საშალომოსავლიანია. მტევნის საშუალო წონა 100-150 გრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.6 გ/ლ-ს.
ლიტერატურა
კატეგორია:აფხაზეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის ვარდისფერყურძნიანი ქართული ჯიშები
პტერილიები
ლიტერატურა
კატეგორია:ფრინველის ანატომია
Metapone tricolor
Metapone tricolor — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Metapone-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
კიოგა
მინი|მარჯვნივ|300px|ტბა კიოგა
კიოგა (Kioga, Kyoga) — ტბა აფრიკაში, უგანდაში. 1 029 მეტრ სიმაღლეზე, ფართობი დაახლოებით 2 590 კმ2, სიღრმე 3-5 მ. ნაპირები ძლიერ შეჭრილ-შემოჭრილია. კიოგა ვრცელი წყალსატევის რელიქტია, რომელიც მოიცავდა ვიქტორიას ტბას. დაფარულია ლერწმითა და პაპირუსით. ტბაში გადის მდინარე ვიქტორია-ნილოსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უგანდის ტბები
86
თარიღი უცნობია
*
80er
ჰანს-გერტ პეტერინგი
thumb|140px|ჰანს-გერტ პეტერინგი ჰანს-გერტ პოტერინგი (Hans-Gert Pöttering; დ.15 სექტემბერი, 1945, ბერსენბრუკი, ქვემო საქსონია) — გერმანელი კონსერვატორი (CDU) პოლიტიკოსი, ევროპის პარლამენტის პრეზიდენტი 2007-2009 წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ევროპარლამენტის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 15 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1945
მასშტაბირებადი ვექტორული გრაფიკა
SVG (აკრონიმი ინგლ. Scalable Vector Graphics) — მასშტაბირებადი ვექტორული გრაფიკა. მასშტაბირებადი ვექტორული გრაფიკა არის W3C-ს აღწერა. ეს არის XML ფორმატის ფაილი, რომელიც საშუალებას გვაძლევს აღვწეროთ გრაფიკული ვექტორების ერთობლიობა.
მახასიათებლები
right|400px|thumb|სურათებს შორის მატრიცული და ვექტორული განსხვავებები. ვექტორული სურათები შეიძლება იყოს უსასრულობამდე გაზრდილი.
საზღვრები, განზომილებები და ვექტორული საგნების სტრუქტურები მითითებულია XML დოკუმენტის ციფრული ფორმის ქვეშ. სპეციალური სისტემა (CSS ან XSL) საშუალებას გვაძლევს მივუთითოთ ფერები და ფონტები. thumb|მსგ სურათის მანიპულაცია [[Inkscape-ით.]]
ეს ფორმატი მართავს ბაზის რამდენიმე გეომეტრიულ ფორმას (ოთხკუთხედებს ელიფსებს და ა.შ) მაგრამ ასევე გზებს (path ინგლისურად) რომელსაც იყენებენ Bézier-ის მრუდისთვის და საშუალებას გვაძლევს აგრეთვე მივიღოთ ნებისმიერი ფორმა. შევსება შეიძლება განხორციელდეს ამორჩეული ფერების დეგრადაციის საშუალებით, რომლებიც არის მსგ-საგნები ან ფილტრები (shaders 3D ტიპის სურათებად წოდებული). ასევე შეგვიძლია დავურთოთ გრძელი გზის ნიმუში (markers) და გამოვიყენოთ შევსების ფუნქციები. ალფა არხი, გამჭვირვალობისათვის და ყველა დონეზე მორგებული.
როგორც ყველა XML დოკუმენტისთვის, საგნები არიან მხესებრი ფორმის ქვეშ ორგანიზებული. ფორმატს შეუძლია ანიმაციის ინტეგრაცია ან გრაფიკული საგნების მანიპულაცია პროგრამებით,უფრო ზუსტად სკრიპტების დახმარებით რომლებიც ინტეგრირებულია მსგ-ში.
მსგ-ს ერთ-ერთი ინტერესი არის ის რომ შეიძლება იყოს სხვა XML დოკუმენტში შესული, როგორც მაგალითად XHTML ან XML დოკუმენტში წინასწარ გამოთვლილი XSL-FO. XML ნორმის დაცვით, მსგ სურათი შეიძლება იყოს მანიპულირებული საერთაშორისო Docement Objet Model (DOM)-ის მიხედვით.
მსგ შეიძლება იყოს გამოსახული რამდენიმე Web ნავიგატორით, როგორც Konqueror, Opera, Mozilla Firefox, ან პლაგინის დახმარებით. რამდენიმე გრაფიკული ინტერფეისი გამოიყენება ხატულების და ინტერფეისების მართვისთვის და გამოქვეყნებისთვის, როგორც X.org, GNOME, KDE ან ზოგიერთი მობილური ტელეფონისთვის.
ფაილების დათვალიერება
თუ თქვენი ბრაუზერი არ უზრუნველყოფს SVG ფაილებს, მაშინ თქვენ გჭირდებათ SVG viewer.
შენიშვნა: Firefox-ს და Opera-ს გააჩნიათ საკუთარი SVG Viewer-ები. ასე რომ, თუ თქვენ იყენებთ ამ ბრაუზერებს, მოგიწევთ ცალკე Viewer-ების დაყენება.
ისტორია და უპირატესობები
Sun Microsystems, Adobe, Apple, IBM და Kodak არიან ზოგიერთი ის კომპანიები, რომლებიც ჩაერთვნენ SVG-ს განსაზღვრაში. SVG-ს უპირატესობები სხვა გაფართოების სურათებთან მიმართებაში: SVG-ს მთავარი კონკურენტია Flash.
SVG-ს უდიდესი უპირატესობაა სხვა სტანდარტებთან შეთანხმება (მათ შორის არიან XSL და DOM), რაც ფლეშს არ გააჩნია. Flash შეთანხმებულია კერძო ტექნოლოგიებთან, რომლებიც არ არიან ღია წყაროები.
SVG-ს ნაკლი არის ის, რომ მას ყველა ბრაუზერი არ უზრუნველყოფს. Mozilla-ს ბრაუზერები, Firefox და Opera უზრუნველყოფენ SVG-ს. ასევე Microsoft-ის გეგმა არის SVG-ს უზრუნველყოფა.
SVG-ს მომხმარებელთა რიცხვი იზრდება და ამასთანავე Adobe GoLive უზრუნველყოფს მას.
მარტივი
{| width="100%" cellpadding="10" <?xml version="1.0" encoding="utf-8"?> <svg xmlns="http://www.w3.org/2000/svg" xmlns:xlink="http://www.w3.org/1999/xlink" xmlns:ev="http://www.w3.org/2001/xml-events" version="1.1" baseProfile="full" x="0" y="0" width="300" height="200" id="svg2"> Rectangles <defs id="defs4" /> <g id="layer1"> <rect width="300" height="120" x="0" y="20" fill="green" id="rect1306" /> <rect width="80" height="150" x="20" y="30" fill="red" id="rect1308" /> <rect width="140" height="80" x="50" y="50" fill="blue" id="rect1310" /> </g> გრაფიკული გამოსახულების კოდი გვაძლევს შემდეგ შედეგს:
ფაილი:Example svg.svg
მკვეთრად შეიმჩნევა სამი ოთხკუთხედი, მწვანე ზომით 300x120 პიქსელი, წითელი (80x150) და ლურჯი(140x80)
კომპლექსური
იხილეთ აგრეთვე
(http:/fr.wikipedia.org/wiki/Image:Model_css_mozilla.svg)
პროგრამები
ეს გრაფიკული გარემო გამოიყენება მსგ: X.org,GNOME,KDE ფორმატისთვის
ვიზუალიზაცია/მსგ პლაგინი
(http://www.corel.com/servlet/Satellite?pagename=Corel/Download/Details&id=1042152917172), მსგ-ს სხვა ვიზუალიზატორი (ინგლისურად)
ნოვა-ვაროშის თემი
ნოვა-ვაროშის თემი (Нова Варош) — თემი სერბეთში, შედის ზლატიბორის ოლქში.
თემის მოსახლეობა შეადგენს 18 678 ადამიანს (2007 წლის აღწერის მონაცემები), მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 32 ადამ./კმ². თემის ფართობი — 581 კმ².
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ნოვა-ვაროში. ნოვა-ვაროშის თემი შედგება 32 დასახლებული პუნქტისგან, მათი საშუალო ფართობია 18.2 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სერბეთის თემები
Metapone truki
Metapone truki — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Metapone-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
საკუთრების ქალაქური წესი
„საკუთრების ქალაქური წესი“ — 1722 წელს ვახტანგ VI-ის სიგელით შემოღებული მემკვიდრეობის წესი, რომელიც შემდეგ ერეკლე II-მ განამტკიცა. ვახტანგ VI-ის სიგელი თბილისის მკვიდრ მცხოვრებლებს ებოძა. ამ კანონით ხელი უნდა შესწყობოდა აღებ-მიცემობისა და მსხვილი ხელოსნური წარმოების განვითარებას, სავაჭრო-საწარმოო კაპიტალის ზრდასა და სიმკვიდრეს. იგი ითვალისწინებდა კანონიერ მემკვიდრეთა წრის გაფართოებას და ამგვარად, ბეითმანობის შეზღუდვას. გაუყარი სახლის წევრების, მამრობითი სქესის ნათესავების გარდა სამკვიდროს მოთხოვნის უფლება ენიჭებოდა აგრეთვე განაყარ, უფრო შორეულ ნათესავებს და მოყვრებსაც კი. მოქალაქენი, დიდვაჭრები და მსხვილი მრეწველნი, მომეტებულად მეფის ყმებად ითვლებოდნენ და, თუ უმემკვიდრეოდ გადაეგებოდნენ ახალი კანონის მიღებამდე მათი ქონება ფეოდალური წესისამებრ მეფე-ბატონს რჩებოდა.
ამიერიდან კი იგი თითქმის ყოველთვის ბრუნვაშივე იქნებოდა — გარდაცვლილის ადგილს სამკვიდროს დამსაკუთრებელი, მისი უფლება-მოვალეობის მონაცვლე დაიჭერდა. ამასთანავე მეფეს არ აკლდებოდა ყმური სამსახური, რომელიც მანამდე ქონების გარდაცვლილ პატრონს ეკისრა. „საკუთრების ქალაქური წესის“ ჩამოყალიბებულად ასახავს „საქართველოს ძველთაგან და ჩვეულებითად ქართველ მეფეთა დროთა შემოღებულნი სჯულნი“ (განსაკუთრებით მუხლი 32-34).
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ქართული სამართალი
ბრინცერ-როთორნი
ბრინცერ-როთორნი (Brienzer Rothorn) — მთა ბერნის ალპებში, შვეიცარიაში. მდებარეობს ლუცერნის, ბერნისა და ობვალდენის კანტონების საზღვარზე. ზღვის დონიდან 2 350 მ სიმაღლით იგი ბრიუნიგის უღელტეხილის დასავლეთით მდებარე ქედის უმაღლესი მწვერვალია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
დონ ჟუანი (პოემა)
სიუჟეტი
პირველ კანტოში ბაირონი მკვეთრი სატირული ფერებით ხატავს XVIII საუკუნის მეორე ნახევრის სევილიელ დიდგვაროვანთა ერთ საკმაოდ არაორდინალურ ოჯახსა და მის გარემოცვას. ავტორი მკითხველს ისეთ განწყობას უქმნის, რომ მისთვის სრულიად არ არის მოულოდნელი სწორედ აქ, ამ ოჯახში ქალთა მომავალი გულთამპყრობელის დაბადება. „ჩაილდ ჰაროლდზე“ მუშაობისას ესპანეთში ყოფნამ ბაირონს დიდი სამსახური გაუწია: სიცოცხლის მოყვარული და ოპტიმისტი დონ ხოსესა და მისი ცოლის 一 „მაღალშუბლიანი“, მიბდენილი, საკმაოდ ცივი დონა ინესას 一 სახეები თითქოს რომელიღაც ფლამანდიელ ფერმწერს შეუქმნია. ბაირონის მახვილ თვალს მხედველობიდან არ რჩება მისი თანამედროვე ბრიტანული არისტოკრატიის ზნე-ჩვეულებები, იგი მკითხველის ყურადღებას იმ არაჯანსაღ დამოკიდებულებებზეც შეაჩერებს, რომელიც სევილიის ამ მდიდრულ სახლში სუფევს: თექვსმეტი წლის წინ დონ ჟუანი ეროტიკული აღზრდის პირველ გაკვეთილებს დედამისის უახლოეს მეგობარ დონა იულიასთან (ის დონ ჟუანზე სულ შვიდი წლითაა უფროსი) გადის; ავტორი იმაზეც მიგვანიშნებს, რომ იულიას ქმარი ალფონსო და დონ ჟუანის დედა წარსულში ერთმანეთის მიმართ გულგრილნი არ ყოფილან; ახლა კი ალფონსო დონ ჟუანს იულიას საწოლ ოთახში მიუსწრებს და ყმაწვილის მშობლები სკანდალის თავიდან ასაცილებლად თავიანთ ვაჟს გემით ხანგრძლივ მოგზაურობაში ისტუმრებენ.
ლივორნოში მიმავალი გემის მგზავრთა უმრავლესობა, მათ შორის დონ ჟუანის მსახური და აღმზრდელი, ძლიერი ქარიშხლის დროს იღუპება. დონ ჟუანს კი ტალღა უცხო კუნძულზე გარიყავს. ასე იწყება მისი ცხოვრების ახალი ეტაპი 一 სასიყვარულო ისტორია მშვენიერ ბერძენ გოგონა ჰაიდესთან.
ჰაიდე მეკობრე მამასთან ერთად ცხოვრობს და გარე სამყაროს სრულიად მოწყვეტილია. იგი სანაპიროზე ზღაპრული სილამაზის ყმაწვილს წააწყდება და მას სამუდამოდ „უძღვნის სულსა და გულს“.
დონ ჟუანისა და ჰაიდეს ბედნიერება დიდხანს არ გასტანს. კუნძულზე ბრუნდება ჰაიდეს მამა, რომელიც თავისი ერთ-ერთი კონტრაბანდული „ექსპედიციის“ შემდეგ დაღუპულად ითვლება. იგი ქალიშვილის ვედრებას არ შეისმენს და გაკოჭილ დონ ჟუანს სხვა ტყვეებთან ერთად კონსტანტინოპოლის ტყვეთა ბაზარში აგზავნის. ამ ამბით გაოგნებული ჰაიდე გონებას კარგავს და ცოტა ხანში კვდება.
დატყვევებული დონ ჟუანი კი სუვოროვის არმიის მეომარ ბრიტანელ ჯონ ჯონსონთან ერთად ოსმალეთის სულთნის ჰარამხანაში აღმოჩნდება. სულთნის უსაყვარლესი ცოლი გულბია დონ ჟუანს თვალს დაადგამს. უსაფრთხოების მიზნით, ქალის კაბაში გადაცმული დონ ჟუანი მომხიბლავ ოდილისკებს შეუერთდება და უმშვენიერესი ქართველი ქალიშვილის კეთილგანწყობას იმსახურებს. ეჭვიანი გულბია გაცეცხლებულია, მაგრამ იძულებულია, დონ ჟუანს, მის მეგობარ ჯონსონსა და ორ უიღბლო მძევალ ქალს ჰარამხანიდან გაქცევაში დაეხმაროს.
რომანის ამ მონაკვეთს ისტორიულ დამაჯერებლობას სძენს დიდი რუსი მხედართმთავრის მხატვრული სახე (ამ ეპიზოდებში კუტუზოვის პიროვნებაც აისახება). აქვე ნათლად იკვეთება ბაირონის დამოკიდებულება სისხლისმღვრელი ომებისადმი, რომლებიც, მისი აზრით, ყველა ევროპული სახელმწიფოს საგარეო პოლიტიკის შემადგენელი ნაწილია. ანტიმილიტარისტი ბაირონი, ჩვეულებისამებრ, წინ უსწრებს თავის დროს: იგი თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობის მომხრეა. ამიტომ ქედს იხრის სუვოროვის სიმამაცისა და ნიჭიერების, მისი თავმდაბლობისა და დემოკრატიულობის წინაშე. ის მტკიცე „არას“ ეუბნება მონარქ დამპყრობლებს, რომელთაც ეფემერული დიდებისთვის ათასობით ადამიანის სიცოცხლე შეიწირეს.
ავტორის მსგავსად, მისი გმირი გასაოცარ სიმამაცეს იჩენს 一 ციხესიმაგრის აღებისას დონ ჟუანი უყოყმანოდ მიეჭრება გააფთრებულ კაზაკებს, რომელთაც ხელიდან ხუთი წლის თურქ გოგონას გამოსტაცებს და მიუხედავად იმისა, რომ ამით თავის კარიერას საფრთხეს უქმნის, მასთან განშორებაზე უარს ამბობს.
დონ ჟუანს სიმამაცისთვის რუსული ორდენით აჯილდოვებენ და პეტერბურგში იმპერატორ ეკატერინესთან აგზავნიან. სუვოროვის დეპეშაში, რომელიც მას დედოფლისთვის მიაქვს, თურქული ციხესიმაგრის აღების შესახებაა საუბარი.
მართალია, „რუსული ეპიზოდი“ ვრცელი არ არის, მაგრამ საყურადღებოა იმით, რომ ბაირონი, რომელიც რუსეთში საერთოდ არ ყოფილა, დაწვრილებით გადმოგვცემს რუსეთის სამეფო კარის წეს-ჩვეულებებს და რუსული თვითმპყრობელობის არსის ამოცნობას ცდილობს. საინტერესოა იმპერატორ ეკატერინეს ბაირონისეული დახასიათებაც.
ეკატერინეს რჩეულ დონ ჟუანს შეეძლო რუსეთის სამეფო კარზე ბრწყინვალე კარიერა ჰქონოდა, მაგრამ ავადმყოფობას შეუშალა ხელი. ყოვლისშემძლე დედოფალმა მას დესპანის რწმუნებულთა სიგელი უბოძა და ინგლისში გაისტუმრა.
პოლონეთის, პრუსიის, ჰოლანდიის შემდეგ დონ ჟუანი ბაირონის სამშობლოში ჩადის. აქ ავტორი იმ დროისათვის საკმაოდ თავ~მამ, ოფიციოზისგან განსხვავებულ აზრს გამოთქვამს „თავისუფლებისმოყვარე“ ინგლისის როლზე ევროპულ პოლიტიკაში.
თხრობის მანერა კვლავ იცვლება, როდესაც ლონდონში დონ ჟუანს თავს ესხმიან ქუჩის მძარცველები. ამ ხიფათიდან ის თავს იმით იხსნის, რომ ერთ-ერთ მათგანს სიცოცხლეს გამოასალმებს. რომანის შემდეგ მონაკვეთში, რომელიც დედაქალაქისა და სოფლის მაღალი წრის საზოგადოების ცხოვრებას ასახავს, ბაირონი სატირული პორტრეტის სწორუპოვარ ოსტატად გვევლინება.
არ არის გამორიცხული, რომ ბაირონს თავისი ნაწარმოების ცენტრალურ ნაწილად სწორედ ეს ნაწილი ჰქონდა ჩაფიქრებული. არც ამ ნაწილის წამძღვარებული სიტყვები („თორმეტი კანტო დავწერე, მაგრამ ეს მხოლოდ პრელუდიაა“) უნდა იყოს შემთხვევითი.
ამ მომენტისთვის დონ ჟუანი ოცდაერთი წლისაა. ახალგაზრდა, ერუდირებული, მიმზიდველი ყმაწვილი სადაც კი გამოჩნდება, საპირისპირო სქესის წარმომადგენელთა 一 ახალგაზრდა და არცთუ ახალგაზრდა ქალბატონების გულებს იპყრობს. მაგრამ უკვე დაიღალა, სასიყვარულო თავგადასავლები მობეზრდა. ბაირონის დონ ჟუანი ფოლკლორულისგან იმით განსხვავდება, რომ მასში არაფერია „ზეადამიანური“
დონ ჟუანით ბრწყინვალე არისტოკრატიის წარმომადგენელი ლედი ადელინა ამონდიველი დაინტერესდება და მას თავისი ქმრის, ლორდ ამონდიველის 一 ლამაზი, მაგრამ თავისი წრის ზერელე წარმომადგენლის, ნადირობის მოყვარული ჭეშმარიტი ჯენტლმენის მამულში ეპატიჟება.
ლედი ამონდიელი დონ ჟუანის გულის მოსაგებად სხვას ვერაფერს მოიფიქრებს და გადაწყვეტს, მას შესაფერისი საცოლე შეურჩიოს. დონ ჟუანს დიდი ხნის შესვენების შემდეგ ნორჩი ავრორა რები შეუყვარდება. ეს გოგონა თავისი უმანკო გრაციოზულობით მას შექსპირის გმირ ქალებს აგონებს.
ეს კი ლედი ადელინა ამონდიველის გეგმაში ნამდვილად არ შედიოდა. მან დონ ჟუანს საცოლედ თავისი მეგობარი უკვე შეურჩია. ღამის წყვდიადში დონ ჟუანი სწორედ მას შეეჩეხება სოფლის ერთ ძველ სახლში. ბაირონის რომანი სწორედ აქ წყდება.
სქოლიო
კატეგორია:პოემები კატეგორია:ბაირონის ნაწარმოებები კატეგორია:XIX საუკუნის ლიტერატურა
სამარინო (ბაშკირეთი)
სამარინო (Самарин; Самарино) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვარის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 285 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ იაზიკოვოდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბლაგოვარი, რომელიც დაშორებულია 6 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (47 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვარის რაიონის სოფლები
არგენტინის დეპუტატთა პალატა
არგენტინის დეპუტატთა პალატა (Cámara de Diputados de la Nación) – არგენტინის ეროვნული კონგრესის, არგენტინის პარლამენტის  ქვედა პალატა. დაარსდა 1851 წელს არგენტინის კონსტიტუციის საფუძველზე. მისი ექსკლუზიური უფლებაა დააწესოს გადასახადები, შეუძლია ბრალი წაუყენოს პრეზიდენტს, მინისტრებს და უზენაესი სასამართლოს წევრებს სენატის წინაშე.
დეპუტატთა პალატაში 257 ადგილია, რომლის ნახევარი აირჩევა 2 წლის ვადით, ხოლო მეორე ნახევარი 4 წლით. პროპორციული არჩევნები ტარდება დ'ონდტის მეთოდის საფუძველზე. საარჩევნო ბარიერია 3 %. 2011 წლისათვის პალატის პრეზიდენტია ხუსტისიალისტური პარტიის წევრი ედუარდო ფელინერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არგენტინის პოლიტიკა
საკულინა
საკულინა — ზღვის პარაზიტული კიბო ულვაშფეხიანი კიბოების რიგისა. ტომრისებური სხეულის ფესვისმაგვარი გამონაზარდები იჭრება კიბორჩხალას სხეულში და იქ პარაზიტობს. საკულინას ლარვა - ნაუპლიუსი - 4-5 დღე-ღამე გარდაიქმნება ორსაგდულიანი ნიჟარით დაფარულ ლარვად და იწყებს პარაზიტულ ცხოვრებას. ლარვა ემაგრება კიბორჩხალას სხეულს, შორებს საკუთარ სხეულსა და საგდულს და დარჩენილი (თავის) ნაწილით იჭრება კიბორჩხალაში, სადაც გარდაიქმნება ჰერმაფროდიტულ ინდივიდად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაზიტები
პტოზი
ლიტერატურა
კატეგორია:ოფთალმოლოგია
სეპედა-ლა-მორა
სეპედა-ლა-მორა (Cepeda la Mora) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ელ-ბარკო-დე-ავილა-პიედრახიტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 31 კმ². მოსახლეობა — 74 კაცი (2022 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ავილის მუნიციპალიტეტები
გაბუნიები
გაბუნიები — მეგრული წარმოშობის ქართული გვარი, გავრცელებულია სამეგრელოსა და იმერეთის რეგიონში. გაბუნიები იყვნენ ოდიშის აზნაურები. საქართველოში სულ ცხოვრობს 5218 გაბუნია, მათ შორის ქალაქ თბილისში 1047, ქალაქ ზუგდიდში — 176, ხოლო ქალაქ ქუთაისში — 1028.
სქოლიო
*
შუა სურები
შუა სურები — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფელი შუა სურები). მდებარეობს მდინარე სუფსის ხეობაში, ზღვის დონიდან 440 მ., ჩოხატაურიდან 18 კმ, საჯავახოდან (რკინიგზის უახლოესი სადგური) 38 კმ. სოფელში იდგა წმინდა გიორგის სახელობის ლომისკარელის ეკლესია. სოფელში არის საჯარო სკოლა. 1920 წელს გამოეყო სურების თემს და ჩამოყალიბდა ცალკე თემად.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 178 ადამიანი.
ეკლესია
შუა სურებში იდგა წმინდა გიორგის ეკლესია, რომელიც ლომისკარელად იწოდებოდა. ტაძარი ერისთავ-შარვაშიძეების კუთვნილებას წარმოადგენდა. დავით შარვაშიძემ და მისმა ძმამ, ზაალმა წმინდა გიორგი ლომისკარელის სამწყსო უბოძა ტრაპაიძეებს. ანიზდარ ტრაპაიძეს განუახლებია ლომისკარელის ჯვარი. ტაძარში დაცული იყო ადგილობრივთა წარმოდგენით სასწაულმოქმედი ლომისკარელის ხატი. თუ ვინმე რაიმეს დაკარგავდა, ან მოჰპარავდნენ, დამნაშავეს ამ ხატზე გადასცემდა. შემდგომ ლომისკარელის ხატი სოფელ ბუკისციხეში იყო დასვენებული, საიდანაც ის გაიტაცეს 1905 წლის რევოლუციის დროს.
სქოლიო
კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
საქართველოს სახალხო დამცველი
საქართველოს სახალხო დამცველი — საქართველოს კონსტიტუციით დადგენილი ინსტიტუტი, რომელიც ზედამხედველობას უწევს საქართველოში ადამიანის უფლებებისა და თავისუფლებების დაცვას.
სახალხო დამცველის ინსტიტუტის განვითარების ისტორია საქართველოში
ადამიანის უფლებების დაცვა სახელმწიფოში არსებულ საკანონმდებლო ბაზას და აღიარებულ რეჟიმს უკავშირდება. ომბუდსმენის ინსტიტუტისა თუ ადამიანის უფლებების დაცვის ორგანოების არსებობა, რომლებიც ამ აღიარებული უფლებების რეალიზაციის გარანტად გვევლინება, დემოკრატიული სახელმწიფოს აუცილებელ ელემენტს წარმოადგენს.