cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნემათოლა ნასირი
შაჰის სპეცსამსახურების მოდერნიზაცია
შაჰის სპეცსამსახურების საქმიანობის ძირითადი აქცენტი „წითელ საფრთხესთან“ ბრძოლას ისახავდა მიზნად. ამავდროულად, ნემათოლა ნასირი 1968 წელს დაინტერესდა სპეცსამსახურების არხების საშუალებით   სსრკ-სთან კონტაქტების დამყარებით კერძოდ, საბჭოთა კავშირში "კონტრდაზვერვის ტექნიკის" შეძენით.
თავიდან შაჰი სავაქს  ბოლომდე არ ეყრდნობოდა. 1958 წელს დააარსა სპეციალური „შაჰის ინსპექცია“, რომლის  უფროსად დანიშნა თავისი მეგობარი, თანაკურსელი შვეიცარიაში სწავლისას გენერალი ჰოსეინ ფარდუსტი. ამ საიდუმლო ორგანიზაციამ მონარქს მიაწოდა ინფორმაცია ირანის ელიტის საქმიანობის „ბნელი მხარეების“ შესახებ.
შაჰთან და მის გარემოცვასთან სიახლოვემ ნასირს საშუალება მისცა სწრაფად გამხდარიყო ირანის ერთ-ერთი უმდიდრესი ადამიანი. 1970-იანი წლების დასაწყისისთვის. ნასირი უკვე იყო უმდიდრესი მიწის მესაკუთრე კასპიის ზღვის მთელ სანაპიროზე.
ნასირის, როგორც სავაქის მეთაურის ერთ-ერთი მთავარი დამსახურება იყო შაჰის საკმაოდ ძლიერი მოწინააღმდეგის — სავაქის პირველი დირექტორის, გენერალ თეიმურ ბახთიარის ლიკვიდაცია. ბახთიარის ლიკვიდაციის სპეცოპერაციის გეგმის შემუშავებას და სავაქის აგენტების მიერ მის ბრწყინვალე აღსრულებას პირადად ხელმძღვანელობდა გენერალი ნასირი, რომელიც პირდაპირ უთანხმებდა შაჰს ამ ოპერაციის ყველა დეტალს. 1970 წლის 12 აგვისტოს თეიმურ ბახთიარი ლიკვიდირებული იქნა ერაყში სავაქის აგენტების მიერ.
გენერალი ნასირი იყო 1976 წელს  დაარსებული საერთაშორისო ანტიკომუნისტური სადაზვერვო საზოგადოება Safari Club-ის ერთ-ერთი დამფუძნებელი.
ისლამური რევოლუცია (1978-1979)
როდესაც შაჰის საწინააღმდეგო მასიური დემონსტრაციები დაიწყო, სავაქის ძალებმა გააძლიერეს რეპრესიები  ისლამისტი აქტივისტებსა და რევოლუციურ ელემენტების მიმართ. აღსანიშნავია, რომ დაწყებული საყოველთაო რევოლუციური მოძრაობის ცეცხლს ნავთი თავად სავაქის სპეცსამსახურებმა დაასხეს (ამაზე შაჰი უკვე გადასახლებაში საუბრობდა).
1978 წლის 6 ივნისს გენერალი ნემათოლა ნასირი გაათავისუფლეს სავაქის ხელმძღვანელის პოსტიდან და დანიშნეს ელჩად პაკისტანში. იგი შეცვალა გენერალ-ლეიტენანტმა ნასერ მოყადამმა, მაღალი რანგის დაზვერვის ოფიცერმა, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა სავაქის III დეპარტამენტს.
დაკავება
მინი|გენერალი ნასირი სიკვდილით დასჯის წინ ისლამური რევოლუციის კომისარიატში დაკითხვაზე (1979 წლის თებერვალი) 1978 წლის ნოემბერში შაჰმა, რომელიც დაემორჩილა სასახლის კართან დაახლოებული წრეების და უცხოელი „მეგობრების“ რჩევას, პროტესტის მზარდი ტალღის ჩაქრობის მიზნით, ჩაატარა მასიური წმენდა ძალაუფლების უმაღლეს ეშელონებსა და სახელმწიფო აპარატში (შაჰის ბრძანებით სავაქის პოლიციამ რეჟიმის 13 გამოჩენილი ჩინოვნიკი დააკავა).
პაკისტანში ირანის ელჩად მუშაობის რამდენიმე თვის შემდეგ, გენერალმა ნასირმა გადაწყვიტა ირანში დაბრუნება, რადგან წინასწარ იცოდა, რომ მთავრობა მის დაპატიმრებას აპირებდა რეჟიმის სხვა ცნობილ ჩინოვნიკებთან ერთად. თეირანში ჩასული ნემათოლა ნასირი მალევე დააპატიმრეს და ევინის ციხეში ჩასვეს (ეს ციხე პასუხობდა სავაქის მოთხოვნებს და განთქმული იყო ისლამისტებისა და შაჰის სხვა მოწინააღმდეგეების მიმართ სასტიკი მოპყრობით). ნასირთან ერთად დააკავეს შაჰის რამდენიმე მაღალჩინოსანი, მათ შორის ყოფილი პრემიერ-მინისტრი ამირ აბას ჰოვეიდა.
სიკვდილით დასჯა
გენერალი ნასირი ევინის ციხეში 11 თებერვალს შაპურ ბახთიარის ლიბერალური მთავრობის დაცემამდე იმყოფებოდა. ისლამის თეოლოგებმა, ხელისუფლებაში მოსვლისთანავე, პირველივე დღიდან გამართეს ხოცვა-ჟლეტის ტოტალური და ფართომასშტაბიანი კამპანია შაჰის ჩინოვნიკებისა და გენერლების წინააღმდეგ. მინი|ნემათოლა ნასირის საფლავი ბეჰეშტ-ე-ზაჰრას სასაფლაოზე, [[ირანი|ირანის დედაქალაქ თეირანში.]] 1979 წლის 15 თებერვალს ნასირი რევოლუციონერებმა დააკავეს და სხვა ოფიციალურ პირებთან ერთად რეფაჰის სკოლაში მიიყვანეს. ის რევოლუციურმა ტრიბუნალმა  სადექ ხალხალის ხელმძღვანელობით  24 სხვა პირთან ერთად დაკითხვისა და წამების შემდეგ 10 საათში გაასამართლა. ბრალი წაუყენეს ყოველგვარი დაცვისა და დანაშაულის კონკრეტული მტკიცებულების გარეშე — „დედამიწაზე კორუფციის გავრცელებაში“, ხალხის ხოცვა-ჟლეტაში, წამებაში და ღალატში. მას სასიკვდილო განაჩენი და ქონების ჩამორთმევა 22 საათზე მიესაჯა. მას შემდეგ, რაც განაჩენი დაამტკიცა აიათოლა ხომეინმა,  სიკვდილით დასაჯეს 23:45 საათზე.
იმავე დღეს გენერალ ნასირთან ერთად ისლამურმა ფუნდამენტალისტებმა სიკვდილით დასაჯეს შაჰის მაღალი რანგის გენერლები —   მანუჩეჰრ ხოსროუდადი (საჰაერო ძალების სპეცრაზმის მეთაური), მეჰდი რაჰიმი (თეირანის სამხედრო მეთაური და პოლიციის უფროსი), რეზა ნაჯი (ისპაჰანის სამხედრო გუბერნატორი).
სიკვდილით დასჯილთაგან ოთხი, მათ შორის ნემათოლა ნასირი, დაკრძალულია ბეჰეშტე-ზაჰრას სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1979 კატეგორია:ირანის ისლამური რევოლუციის მოწინააღმდეგეები კატეგორია:სავაქი კატეგორია:ირანის სპეცსამსახურები კატეგორია:ირანის სახელმწიფო მოღვაწეები კატეგორია:ირანელი მონარქისტები კატეგორია:სიკვდილით დასჯა ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი სამხედროები კატეგორია:ირანელი გენერლები კატეგორია:დაბადებული 4 აგვისტო
ლაბირინთი
თანამედროვე გაგებით, სიტყვა ლაბირინთი გამოხატავს არა მარტო ძნელად გასასვლელ ოთახებსა თუ მიწისქვეშა დარბაზებს, არამედ აგრეთვე არეულ, გამოუვალ მდგომარეობას, ძნელ სიტუაციას, საიდანაც ძნელია თავის დაღწევა.
ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის დროშა
მარჯვნივ|250 პქ ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის დროშა — ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ.
აღწერილობა
დროშა ვერტიკალურადაა გაყოფილი ორ ნაწილად — მწვანე და თეთრ ველებად.
დროშის ცენტრში გამოსახულია ვერცხლ-მწვანე ჯვარი (ე.წ. „ლათინური“ ჯვრის ფორმის). მწვანე ველზე ჯვრის მარჯვენა მკლავი თეთრია, ხოლო თეთრ ველზე ჯვრის მარცხენა მკლავი — მწვანე. ჯვრის მკლავებს შორის გამოსახულია ოთხი მცირე ზომის ჯვარი. ზედა ჯვრები წარმოადგენენ ე.წ. „ბერძნულ“ ჯვრებს, ხოლო ქვედა — ე.წ. „ლათინურ“ ჯვრებს. მწვანე ველზე გამოსახული მცირე ჯვრები თეთრია, ხოლო თეთრ ველზე გამოსახული მცირე ჯვრები — მწვანე.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური დროშები კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი
ვიკი კარი
ფლორენსია ვისენტა დე კასილას-მარტინს კარდონა, პროფესიონალურად ცნობილი როგორც ვიკი კარი (Florencia Vicenta de Casillas-Martínez Cardona; დ. 19 ივლისი, 1940, ელ-პასო, ტეხასი, აშშ) — ამერიკელი ვოკალისტი. ის დაიბადა ელ-პასოში, ტეხასის შტატში, მექსიკელი მშობლების ოჯახში. მას ჩაწერილი აქვს სხვადასხვა ჟანრის კომპოზიციები, მათ შორის პოპის, ჯაზისა და ქანთრის. მან პოპულარობა ესპანურენოვანი სიმღერებით მოიპოვა. მან დააარსა საქველმოქმედო ფონდი - Vikki Carr Scholarship Foundation 1971 წელს. მას მოგებული აქვს სამი გრემი. მუსიკოსს გადაეცა სპეციალური ჯილდო ლათინური გრემის მე-9 ყოველწლიურ დაჯილდოებაზე.
ადრეული ცხოვრება
კარდონა დაიბადა ელ-პასოში, ტეხასის შტატში, 1940 წლის 19 ივლისს. 1958 წელს მან დაამთავრა როზმიდის საშუალო სკოლა როზმიდში, კალიფორნია. მისი კლასელი იყო ცნობილი ამერიკელი დიზაინერი ბობ მაკი. სასცენო სახელით „ვიკი კარი" მან ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას ლეიბლთან, Liberty Records, 1962 წელს. მისი პირველი სინგლი, რომელმაც წარმატებას მიაღწია, იყო „He's a Rebel". ის ავსტრალიაში მე-3, ხოლო შეერთებულ შტატებში 115-ე ადგილზე გავიდა. 1966 წელს კარმა მსახიობთან, დენი კეითან, ერთად სამხრეთ ვიეტნამში გამართა კონცერტი. მომდევნო წელს მისმა ალბომმა, It Must Be H, მოიპოვა გრემის სამი ჯილდო. ალბომის წამყვანი სინგლი გავიდა მე-3 ადგილზე ბილბორდის ცხელ ასეულში. ამერიკის შეერთებულ შტატებში კომპოზიციის 1 მილიონზე მეტი ეგზემპლარი გაიყიდა და მან ოქროს სერტიფიკატი მიიღო.
მუსიკოსმა ასევე გამოუშვა ორი ახალი სინგლი, რომლებიც აშშ-ის სინგლების ჩარტის ტოპ 40-ში მოხვდნენ, ესენია: 1968 წლის „The Lesson" და 1969 წლის „With Pen in Hand”. საერთო ჯამში, კარის რეგალიებში შედის 10 სინგლი და 13 ალბომი, რომლებიც მოხვდნენ აშშ-ის პოპ ჩარტებში.
ის გამოჩნდა სხვადასხვა სატელევიზიო გადაცემაში, მათ შორის: ABC-ის The Bing Crosby Show. 1970 წელს იგი Los Angeles Times-მა დაასახელა „წლის ქალ შემსრულებლად".
მუსიკოსს გაუხსნეს ვარსკვლავი ჰოლივუდის დიდების ხეივანში 1981 წელს. კარმა იმღერა ამერიკის ხუთი პრეზიდენტის კორონაციაზე. ეს პრეზიდენტებია: რიჩარდ ნიქსონი, ჯერალდ ფორდი, რონალდ რეიგანი, ჯორჯ ბუში და ბილ კლინტონი.
1980-იან და 1990-იან წლებში კარმა პოპულარობა მოიპოვა ლათინურ ამერიკაში. მან 1986 წელს მოიგო გრემის ჯილდო საუკეთესო მექსიკურ-ამერიკული შესრულების კატეგორიაში, ალბომისთვის Simplemente Mujer. ასევე მან 1992 წელს მოიგო გრემი საუკეთესო ლათინური პოპ ალბომის კატეგორიაში, ალბომებისთვის A del Permeriance და Cosa. მან ასევე მიიღო გრემის ნომინაციები კომპოზიციებისთვის Brindo a La Vida, Al Bolero, A Ti (1993) და Emociones (1996). მას გამოშვებული აქვს მრავალი პოპულარული ესპანურენოვანი კომპოზიცია, მათ შორის: „Total“, „Discúlpame“, „Déjame“, „Hay Otro en Tu Lugar“, „Esos Hombres“, „Mala Suerte“ და „Cosas del Amor“. 1991 წელს მუსიკოსის ჰიტი „Cosas del Amor" აშშ-ის ლათინურ ჩარტებში ორ თვეზე დიდხანს იყო პირველ ადგილზე. მუსიკოსის ესპანურენოვან ალბომებს მიღებული აქვთ ოქროსა და პლატინის სერტიფიკატები მექსიკაში, ჩილეში, პუერტო-რიკოში, ვენესუელაში, კოსტა-რიკაში, კოლუმბიასა და ეკვადორში.
კარმა დიდი მოწონება დაიმსახურა 2002 წელს ლოს-ანჯელესში სტივენ სონჰეიმის მიუზიკლში, Follies, თამაშისთვის. მიუზიკლში ასევე მონაწილეობდნენ ჰალ ლინდენი, პეტი დიუკი და ჰარი გრონერი. 2008 წელს მას ლათინური გრემის რიგით მე-9 ყოველწლიურ დაჯილდოებაზე გადაეცა სპეციალური პრიზი.
პირადი ცხოვრება
კარი სამჯერ იყო დაქორწინებული. მისი პირველი ქმარი იყო პროდიუსერი დენ მოსი. ის შემდეგ დაქორწინდა საღებავების კომპანიის აღმასრულებელ დირექტორზე, მაიკლ ნილსონზე. მუსიკოსის ბოლო ქმარი იყო ექიმი პედრო დე ლეონი.
ქველმოქმედება
კარი დიდ დროს უთმობს საქველმოქმედო ორგანიზაციებს, მათ შორის United Way, American Lung Association-ს, Muscular Dystrophy Association-სა და St. Jude Children's Research Hospital-ს. 1971 წელს მან დააარსა Vikki Carr Scholarship Foundation, რომელიც ეხმარება ხელმოკლე ესპანელ სტუდენტებს კალიფორნიასა და ტეხასში. ფონდმა, რომელიც 2018 წლიდან თანამშრომლობს სან ანტონიოს ტერიტორიის ფონდთან, 280-ზე მეტი სტუდენტს გადასცა სტიპენდია. საერთო ჯამში გაიცა $250,000-ზე მეტი თანხა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:დაბადებული 1940-იანები კატეგორია:ამერიკელი მომღერალი ქალები კატეგორია:ამერიკელი პოპ-მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი მუსიკოსები
სიკვდილი შუა ზაფხულში
სიკვდილი შუა ზაფხულში (真夏の死) — იაპონელი ავტორის, იუკიო მისიმას მოთხრობა, რომელიც თავდაპირველად 1952 წლის ოქტომბერში გამოქვეყნდა.
სტრუქტურა
მინი|სიუჟეტი მოგვითხრობს ერთი იაპონური ოჯახის ამბავს, რომლის რამდენიმე წევრისთვისაც იძუს ნახევარკუნძულზე გატარებული პერიოდი ფატალური აღმოჩნდება.|275x275პქ მოთხრობის მთავარ თემებს წარმოადგენს სიკვდილის გარდაუვლობა და ბედისწერისადმი მორჩილება.
ზღვა ასახულია, როგორც მარადიული მიმოქცევის სიმბოლო, რომლის შემჩნევაც მთავარ გმირს, ტომოკოს ევალება საკუთარი ცხოვრებისეული ფასადის მიღმა.
პერსონაჟებით - კიოო და კეიკო - მიშიმა წარმოგვიდგენს ორ სახეს, რომლებიც იაზრებენ სიკვდილის შედეგებს ჯერ კიდევ მოსალოდნელ უბედურებამდე, მაგრამ ჯერ კიდევ ახალგაზრდები არიან მისი გარდაუვლობის გასააზრებლად. შეიძლება ითქვას, რომ ტომოკოც ჯერ კიდევ საკმაოდ ახალაგზრდაა იმისთვის, რომ დარწმუნდეს სიკვდილის სიცოცხლისგან განუყოფლობაში. ტომოკოს ჩაძინების ავტორისმიერი აღწერა ხაზს უსვამს პერსონაჟის ახალგაზრდობასა და ფემინინურობას და მას მძინარე მზეთუნახავსაც კი ადარებს. თუმცა, მძინარე მზეთუნახავისგან განსხვავებით, მისი რეალობისთვის თვალის გამსწორებლად არა პრინცი, არამედ ზღვა გველინება - სწორედ ის, რომელიც მის ორ, სიცოცხლით სავსე შვილს შთანთქავს. გამოსარჩევია ის ფაქტიც, რომ გამომდინარე ტომოკოს შემთხვევის ადგილზე არყოფნისა, პირველი დარტყმა სწორედ იასუემ აიღო საკუთარ თავზე, რაღაც წამისეულად იასუე ბავშვებიც დედაც იყო და მათი გამგებელიც, შეიძლება სწორედ ამ ძალის წყალობით შეუნარჩუნდა ტომოკოს მოლოდინის გრძნობა კუნძულზე მეორედ სტუმრობისას. ამის გამო, შეიძლება იტქვას, რომ ტომოკო შვილების სიკვდილში მონაწილეობს, თუმცა ის სანაპიროზე არ იმყოფება. თითქოს ეს სპეციალურად მოხდა, თითქოს ეს ყველაფერი საჭირო იყო, რათა ტომოკოს, როგორც გულუბრყვილო პერსონას, ამქვეყნიურობის ბრუტალურობა და ფატალურობა გაეაზრებინა.
მართლაც, დასაწყისში ტომოკოს მსგავს ცნობიერებას არ ფლობს. იგი მომხდართან დაკავშირებით პერსონალურ დონეზე რეაგირებს, სახელდობრ მას არ უნდა, რომ საკუთარ მეუღლეს და მეუღლის მშობლებს ეს უბედური შემთხვევა გაანდოს. იგივე შეიძლება ითქვას მასარუს შემთხვევაშიც: მის პირველად ძალას წარმოადგენს ფული, რომლითაც ცდილობს, შეინარჩუნოს როგორც შვილების, ისე დის სიცოცხლე. ტომოკო თავდაპირველად ფიქრობს, რომ ის ბედის მსხვერპლის პოზიციაზე დგას, რაც სიუჟეტის განვითარებასთან ერთად თანდათან იცვლება, როდესაც იგი იაზრებს, რომ ცხოვრებისა და სიკვდილის ჩაწვდომა გაცილებით უფრო რთული პროცესია, ვიდრე წარმოუდგენია.
შთაგონების წყარო
მიშიმამ ნოველაზე მუშაობა ჯერ კიდევ საბერძნეთში გამგზავრების დროს დაიწყო და შთაგონებული იყო მოთხრობაში ნახსენებ ლოკაციაზე - იძუს ნახევარკუნძულზე - მომხდარი ტრაგედიით, რომელმაც ორი ბიჭის სიცოცხლე შეიწირა. ბედის გარდაუვლობაზე ფოკუსირების მიზნით, მიშიმა წინ აღუდგა თხრობის ჩვეულებრივ მანერას და ამბის კულმინაცია ისტორიის დასაწყისშივე გვამცნო. ავტორმა განაცხადა, რომ მსგავსი კულმინაციის გარეშე მკითხველი მოთხრობით მალევე მოიწყენდა.
გამოქვეყნება
სიკვდილი შუა ზაფხულში დაიწერა მიშიმას პირველი საზღვარგარეთ მოგზაურობის შემდეგ, 1951 წლის დეკემბრიდან 1952 წლის მაისამდე, და გამოქვეყნდა ამავე წლის ოქტომბერში, ჟურნალ შინჩოში. იგი გაერთიანდა იმ ანთოლოგიაში, რომელშიც მიშიმას სხვა მცირე მოთხრობებსაც შევხვდებით. აღნიშნული მოთხრობა, გაერთიანებული ამავე სახელწოდების მქონე მოთხრობების კრებულში, ქართულადაც ითარგმნა 2011 წელს, გამომცემლობა "პალიტრა L"-ის მიერ.
გამოხმაურება
1966 წელს, The New York Times-ის რეცენზიაში რობერტ ტრანბალმა აღნიშნა, რომ მოთხრობა ერთგვარი სოციოლოგიური კვლევაა, რომელიც „ფსიქიკის ბნელ სიღრმეებში იჭრება“.
სქოლიო
კატეგორია:იუკიო მიშიმას ნაწარმოებები კატეგორია:იაპონური ლიტერატურა კატეგორია:XX საუკუნის ლიტერატურა
ბრიტანული ინსტიტუტი ანკარაში
ბრიტანული ინსტიტუტი ანკარაში (British Institute at Ankara, BIAA), აქამდე ცნობილი როგორც ბრიტანული არქეოლოგიის ინსტიტუტი ანკარაში (British Institute of Archaeology at Ankara) — კვლევითი ინსტიტუტი, რომელიც მხარს უჭერს, ხელს უწყობს და აქვეყნებს კვლევებს თურქეთისა და შავი ზღვის რეგიონის ჰუმანიტარულ და საზოგადოებრივ მეცნიერებებზე. ინსტიტუტი დაარსდა 1947 წელს და ლეგალურად აღირიცხება 1956 წლიდან, მას შემდეგ, რაც თურქეთის რესპუბლიკასა და გაერთიანებულ სამეფოს შორის ხელი მოეწერა კულტურულ შეთანხმებას. ინსტიტუტი გაერთიანებული სამეფოს საქველმოქმედო ორგანიზაცია და ბრიტანული აკადემიის საზღვარგარეთული ინსტიტუტების ნაწილია. ინსტიტუტის ოფისი მდებარეობს ანკარაში, სადაც განთავსებულია ბიბლიოთეკა, კვლევითი ობიექტები და საცხოვრებელი მოწვეული მკლევარებისთვის. მას ასევე აქვს ლონდონის ოფისი.
ამჟამად ინსტიტუტის დირექტორია არქეოლოგი ლუთგარდ ვანდეპუტი.
არქეოლოგიისა და თურქეთის ისტორიის კვლევითი მონოგრაფიების გამოქვეყნების დაფინანსების გარდა, ინსტიტუტი რეგულარულად გამოსცემს ჟურნალებს: Anatolian Studies და Heritage Turkey.
თურქეთის მთავრობის გადაწყვეტილებით, გაერთიანებული სამეფოს ყველა მკვლევარს, ვისაც თურქეთში არქეოლოგიური კვლევის ჩატარება სურს, ნებართვის მისაღებად განაცხადი ბრიტანული ინსტიტუტის მეშვეობით უნდა წარადგინოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთი კატეგორია:არქეოლოგია კატეგორია:სამეცნიერო ინსტიტუტები
მარიამ ცისკაძე
მარიამ ცისკაძე (დ. 19 ნოემბერი, 1960, თბილისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, იურისტი, პედაგოგი, მეცნიერი.
1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი.
1982-1991 წლებში იყო სახელმწიფოსა და სამართლის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი, უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1989-2005 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის დოცენტი. 1991-1998 წლებში თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე. 1998-1999 წლებში სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლე 1999-2009 წლებში საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მოსამართლე. 2009-2010 წლებში საქართველოს ეროვნული ბანკის იურიდიული დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე. 2005-2013 წლებში საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი სკოლის ლექტორი. 2010-2012 წლებში გაეროს განვითარების პროგრამის ფარგლებში მართლმსაჯულების ხელმისაწვდოომობისა და ადამიანის უფლებათა დაცვის ექსპერტი. 2005 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერისტეტის ასოცირებული პროფესორი. 2013 წლიდან არასამეწარმეო იურიდიული პირი „სამართლის დარგებში და ფსიქო-სოციალურ აღზრდაში ცოდნის გაღრმავების მარიამ ცისკაძის ცენტრი“ს დამფუძნებელი და დირექტორი. ქართულ და გერმანულ ჟურნალებში გამოქვეყნებულია მისი სტატიები სამოქალაქო სამართლის საკითხებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 19 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
ჭარები
ჭარები — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ქსუისის თემში.
გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარეების პატარა ლიახვისა და მეჯუდის წყალგამყოფი ქედის დასავლეთ კალთაზე, მდ. ჭარებულის (მეჯუდის აუზი) ზემოთში. ზღვის დონიდან 1200 მ, ქ. ცხინვალიდან 15 კმ. სოფელი ორ ნაწილად — ზემო და ქვემო ჭარებად იყოფა.
ისტორია
ჭარები მოხსენიებულია ვახუშტი ბატონიშვილის „აღწერა სამეფოსა საქართველოში“ როგორც „ლაფაჩი“ (სოფელში შემორჩენილია გვარი ლაფაჩი). 1921 წელს შედიოდა გორის მაზრის ტყვიავის რაიონის მერეთის თემში. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. სოფელი ძლიერ დააზიანა 1991 წლის მიწისძვრამ. 2008 წ. აგვისტოს რუსეთ-საქართველოს ომამდე პატარა ლიახვის ხეობის სხვა სოფლებთან ერთად იყო საქართველოს ხელისუფლების კონტროლქვეშ. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს ფიზიკურად აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (Чъареб).
სქოლიო
კატეგორია:ქსუისის თემის სოფლები
ალბანეთი 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ალბანეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მერვედ 2016 წელს, ბრაზილიის ქალაქ რიო-დე-ჟანეიროში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
სქოლიო
კატეგორია:ქვეყნები 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ალბანეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბარდაველიძე
საკუთარი სახელი ბარდაველიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ქართული გვარები
ჰოლაბრუნი
ჰოლაბრუნი (Hollabrunn) — ქალაქი ავსტრიაში, ქვემო ავსტრიის ფედერალურ მხარეში. გაშენებულია მდინარე გელერსბახზე.
ჰოლაბრუნის შემოგარენი თავდაპირველად ნეოლითის ხანაში იქნა დასახლებული. ძვ. წელთაღრიცხვის დაახლოებით 300 წლისთვის, ჰოლაბრუნის ახლომდებარე ტერიტორიებზე ყვაოდა ლა-ტენეს კულტურის ქალაქები.
1805 წლის 16 ნოემბერს, ქალაქ შენგრაბენის სიახლოვეს გამიართა ბრძოლა ნაპოლეონის საფრანგეთის ძალებსა და პეტრე ბაგრატიონის რუსეთის ძალებს შორის.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ქალაქები
შარლ VIII (საფრანგეთი)
შარლ VIII დე ვალუა (Charles VIII de Valois) მეტსახელად მაიმუნი (ფრანგ. l'Affable) (დ. 30 ივნისი, 1470, ამბუაზი, საფრანგეთი - გ. 7 აპრილი, 1498, ამბუაზი, საფრანგეთი) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე 1483-1498 წლებში. საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ შარლოტა სავოიელის ვაჟი. მისი მცირეწლოვანების გამო 1483-1491 წლებში საფრანგეთს მისი და, რეგენტი ანა ვალუა მართავდა. ანას მმართველობისას ფრანგმა დიდგვაროვნებმა სცადეს ცენტრალური ხელისუფლების დამხობა და ქვეყნის დანაწილება, რაც ცნობილია როგორც შეშლილი ომი (1485-1488), თუმცა ანამ ისინი დაამარცხა და დააპატიმრა.
1491 წელს შარლი დაქორწინდა საღვთო რომის იმპერატორ მაქსიმილიან I- ის ცოლ ანა ბრეტონელზე. მასზე ქორწინების გამო შარლს მაქსიმილიანისთვის ვრცელი ტერიტორიების დათმობა მოუხდა. ამ ქორწინების წყალობით ბრეტანი საფრანგეთს შეუერთდა.
როგორც ნეაპოლის მეფე რენე I-ის შვილიშვილი აცხადებდა პრეტენზიას ნეაპოლის მეფობაზე, რასაც 1494 წელს მოჰყვა იტალიური ომების დაწყება, რომელიც 1559 წლამდე გაგრძელდა. შარლმა დროებით შეძლო ნეაპოლის ტახტზე ასვლა თუმცა მალევე გამოაძევეს იტალიიდან.
მისი უმემკვიდრეოდ გარდაცვალების შემდეგ, 1498 წელს შეწყდა ვალუას დინასტიის ძირითადი შტო და ლუი XII-ის სახით გამეფდნენ ვალუა-ორლეანები.
ადრეული წლები
შარლი დაიბადა 1470 წლის 30 ივნისს შატო დე ამბუაზში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ შარლოტა სავოიელის ნაბოლარა შვილი და ერთად-ერთი ვაჟი. მისი ნათლიები იყვნენ მამიდამისი, ბურბონის ჰერცოგინია ჟანა დე ვალუა, ბურბონის ჰერცოგი შარლ II და ინგლისის მეფე ჰენრი VI-ის ვაჟი, თინეიჯერი ლორდი ედუარდ უესტმინსტერელი. 1483 წლის 30 აგვისტოს 13 წლის შარლი საფრანგეთის მეფე გახდა. შარლის მცირეწლოვანებიდან გამომდინარე ქვეყანა რეგენტს უნდა ემართა, რომელიც ლუი XI-ის ანდერძის მიხედვით შარლის უფროსი და, ბურბონის ჰერცოგინია ანა ვალუა გახდა თავის ქმარ პეტერ II-თან ერთად. ანა მისი რეგენტი 1491 წლამდე იყო.
ქორწინება
1483 წლის 22 ივლისს შარლი დაინიშნა საღვთო რომის იმპერატორ მაქსიმილიან I-სა და მისი ცოლის, მარია ბურგუნდიელის ასულ მარგარეტ ავსტრიელზე. ნიშნობა შედგა 1482 წელს დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე, რომლის მიხედვითაც წყდებოდა ფრანკო-გერმანული დავა ქვემო ქვეყნებზე. მარგარეტს სხვა მრავალთან ერთად მზითვში ატანდნენ ფრანშ-კომტეს, არტუასა და ფლანდრიას. მარცხნივ|მინი|ანა ბრეტონელი სამეფო ტახტზე თავის ფრეილინებთან ერთად 1488 წელს ბრეტანის ჰერცოგი ფრანსუა II ცხენიდან გადმოვარდნის შედეგად გარდაიცვალა. ფრანსუას ერთად-ერთი მემკვიდრე მისი ქალიშვილი, 11 წლის ანა ბრეტონელი იყო. ანას ეშინოდა, რომ ფრანგები ბრეტანის დამოუკიდებლობას საფრთხეს შეუქმნიდნენ და ამიტომ 1490 წელს იგი ცოლად გაჰყვა დაქვრივებულ მაქსიმილიან I-ს, რითაც იგი შარლის საცოლის, მარგარეტ ავსტრიელის დედინაცვალი გახდა. ფრანგები მიხვდნენ, რომ ჰაბსბურგებთან კავშირით ბრეტანი დამოუკიდებლობას შეინარჩუნებდა, რაც მათ ფრანგებს აღიზიანებდათ. 1491 წელს შარლ VIII ბრეტანში შეიჭრა და დაიპყრო ის. შარლმა ალყა შემოარტყა ანას რეზიდენციას და ცოლად გაყოლა სთხოვა რაზეც მან თავიდან უარი თქვა, თუმცა მალე ანა დანებდა და დასთანხმდა შარლზე ქორწინებას. წასვლისას ანამ დემონსტრაციულად თან წაიღო ორი საწოლი, რაც იმის მანიშნებელი იყო, რომ იგი შარლზე ძალით თხოვდებოდა და მასთან დაწოლას არ აპირებდა.
შარლ VIII და ანა ბრეტონელი 1491 წლის დეკემბერში დაქორწინდნენ. ანა უკმაყოფილო იყო ამ ქორწინებით, თუმცა სხვა გზა არ ჰქონდა. იგი ვერ იტანდა შარლს, რის გამოც დედოფალი ამბუაზში გადასახლდა ქმრისგან მოშორებით.
შარლის საცოლე, პრინცესა მარგარეტი, რომელიც ძალიან შეურაცყოფილი დარჩა სამშობლოში დაბრუნდა. შარლის ამგვარმა საქციელმა მაქსიმილიან I განარისხა. შარლი მაქსიმილიანის ცოლზე დაქორწინდა, მისი ქალიშვილი რომელზეც დანიშნული იყო უკან გაუგზავნა. ამის საპასუხოდ მაქსიმილიანმა მოკავშირეები შემოიკრიბა და საფრანგეთში შეჭრას აპირებდა. მალევე საფრანგეთის წინააღმდეგ შეიქმნა კოალიცია, რომელშიც გაერთიანდნენ : ინგლისი, ავსტრია, საღვთო რომის იმპერია, კასტილია და არაგონი. თუმცა ამას ომი არ მოჰყოლია და შარლმა მეტოქეები სხვადასხვა გზებით დააშოშმინათ. ანას ყოფილ მეუღლეს, რომელიც ორ მხრივად იყო განრისხებული დაუთმო ფრანშ-კონტე, აროლე და არტუა, კასტილიისა და არაგონის მეფე ფერდინანდ II-ს დაუთმო რუსოლინი, ხოლო ინგლისის მეფე ჰენრი VII-ს დიდძალი ოქრო გაუგზავნა.
იტალიური ომები
მინი|შარლ VIII 1489 წელს რომის პაპმა ინოკენტი VIII-მ შარლს შესთავაზა ნეაპოლის ტახტიდან ჩამოეგდო მეფე ფერდინანდ I და თავად გამეფებულიყო. შარლს ყოველთვის ჰქონდა ნეაპოლზე პრეტენზია, ვინაიდან ბებიამისი, საფრანგეთის დედოფალი მარია ანჟუელი იყო ნეაპოლის მეფის უფროსი ასული, რაც მას ნეაპოლზე უფლებებს ანიჭებდა. თუმცა პაპის ამ შეთავაზებას არანაირი ოფიციალური განაცხადი ან ომი არ მოჰყოლია. 1492 წელს რომის პაპი ხდება ალექსანდრე VI, რომელმაც ჩრდილო იტალიაში მდებარე რამდენიმე სამეფო-სამთავროს თავისი ვაჟისთვის ჩუქება მოისურვა, რის გამოც იტალიელმა დიდგვაროვნებმა დახმარებისთვის საფრანგეთის მეფეს მიმართეს. გარდა ამისა ისინი პაპს სახალხო გარყვნილებაში სდებდნენ ბრალს (რადგან მას საყვარლები ჰყავდა). 1493 წელს შარლ VIII-ს უკვე ოფიციალურად სთხოვეს პაპის ტახტიდან ჩამოგდება. ამას დაემატა ისიც, რომ 1494 წლის 25 იანვარს მოულოდნელად გარდაიცვალა ნეაპოლის მეფე ფერდინანდ I. ტახტზე ავიდა ფერდინანდის ვაჟი ალფონსო II, რომელმაც ძლევამოსილ მილანის საჰერცოგოს სერიოზული საფრთხე შეუქმნა. მილანელებმა დახმარებისთვის შარლს მიმართეს და ნეაპოლის ტახტისთვის ბრძოლისას დახმარება აღუთქვეს. ყოველივე ზემოთ ხსენებულმა მიზეზმა მიგვიყვანა იქამდე, რომ 1494 წელს შარლი დიდი არმიით იტალიაში შეიჭრა, რითაც დაიწყო 65-წლიანი იტალიური ომები.
1494 წლის სექტემბერში 25 000-იანი არმიით, რომელშიც 8 000 დაქირავებული შვეიცარიელი შედიოდა, შარლი იტალიაში შეიჭრა. შარლი თავისი არმიითურთ 1494 წლის 21 ოქტომბერს პავიაში, ხოლო 8 ნოემბერს პიზაში ჩავიდა. გზად იტალიელები წინააღმდეგობას არ უწევდნენ და საშუალებას აძლევდნენ, რომ ფრანგები სამხრეთისკენ თავისუფლად წასულიყვნენ. ფრანგულმა არმიამ გაიარა ფლორენციაც და 1495 წლის 22 თებერვალს უკვე ნეაპოლის სამეფოში იყო. თავიანთი ტირანი და უსასტიკესი მმართველით გატანჯულ ნეაპოლელებს ფრანგების ჩასვლა გაუხარდათ კიდეც და მათ ზეიმით დახვდნენ როგორც განმანთავისუფლებლებს. ქალაქის მოსახლეობამ შარლს ნეაპოლის გასაღები გადასცა. შარლი უბრძოლველად შევიდა ნეაპოლში, ტახტიდან ჩამოაგდო ალფონსო II და მეფედ თავად ეკურთხა. შარლმა ამის აღსანიშნავად ორთვიანი ზეიმი გამართა, რაც ორგიაში გადაიზარდა. სწორედ ამ ორგიას უკავშირდება საშინელი დაავადების სიფილისის ევროპაში გავრცელება. მარცხნივ|მინი|შარლ VIII-ის გერბი ფლორენციის რესპუბლიკაში ამ დროს დამხობილი იყო მედიჩების მმართველობა და მას საეკლესიო მოძღვარი სავანაროლა მართავდა, რომელსაც სძაგდა სიმდიდრე და ფლორენციას მისგან "წმენდდა". სავანაროლას ღრმად სწამდა, რომ შარლი ღვთის იარაღი იყო, რომელსაც შეეძლო ფლორენციისა და მთელი იტალიის ამგვარი დამღუპველი ფუფუნებისგან განთავისუფლება. იგი გმობდა პაპს, რაც უკვე ძალიან აშინებდა ალექსანდრე VI-ს, რადგან სავანაროლას ძალიან ბევრი მიმდევარი გამოუჩნდა. პაპს ეშინოდა, რომ შარლი სავანაროლას დაუჭერდა მხარს და ჩრდილოეთში მის სამფლობელოებს მიისაკუთრებდა. მოგვიანებით პაპმა სავანაროლა ერეტიკოსად შერაცხა და კოცონზე ცოცხლად დაწვა, რის შემდეგაც ფლორენციაში კვლავ მედიჩების მმართველობა აღდგა.
იტალიაში ფრანგების ძალაუფლების ასეთმა სწრაფმა ზრდამ ბევრი იტალიელი დიდგვაროვანი შეაშფოთა, მათ შორის თავად შარლის მოკავშირეც, მილანის ჰერცოგი ლუდოვიკო სფორცა. იტალიელებმა სასწრაფოდ ჩამოაყალიბეს ანტი-ფრანგული კოალიცია, რომელშიც გაერთიანდნენ ვენეციის რესპუბლიკა, რომის პაპი, მილანის საჰერცოგო, მანტუის საჰერცოგო და საღვთო რომის იმპერია. 1495 წლის ივლისში ფორნოვოს ბრძოლაში კოალიციის ძალებმა ფრანგები დაამარცხა. ფრანგებს სამშობლოში დასაბრუნებლად დიდი გზის გავლა სჭირდებოდათ, რომლებიც მთლიანად მათ მტრებს ეკუთვნოდა. ამის შემდეგ შარლი კიდევ რამდენჯერმე დამარცხდა. იმავდროულად სიტუაცია უმართავი გახდა ნეაპოლშიც. 1495 წლის 6-7 ივლისს ესპანელები შეიჭრნენ ნეაპოლში, ჩამოაგდეს შარლი და მეფედ ფერდინანდ II არაგონელი დასვეს. ამრიგად შარლმა 1495 წელს დაკარგა ყველაფერი რაც 1494 წელს დაიპყრო. მან ძლივს შეძლო საფრანგეთში დაბრუნება.
მომდევნო რამდენიმე წლის განმავლობაში შარლ VIII ცდილობდა ჯარების შეგროვებას და იტალიის დაპყრობას, თუმცა 1494-5 წლებში მოწყობილი ლაშქრობისთვის აღებული ვალების გამო ახალი ლაშქრობა ვეღარ გამოვიდა. მას სხვა პოლიტიკური წარმატებისთვის აღარ მიუღწევია.
გარდაცვალება
იტალიიდან დაბრუნებიდან ორნახევარი წლის შემდეგ, 1498 წელს შარლ VIII გარდაიცვალა. იგი ამბუაზში იყო და ძალიან დაბალ კარში შედიოდა, რის დროსაც თავი კარს ძალიან მიარტყა და ტვინის შერყევა მიიღო და კომაში ჩავარდა, სულ 9 საათში კი გარდაიცვალა.
მემკვიდრეობა
ვინაიდან შარლს მემკვიდრე არ ჰყავდა, საფრანგეთის მეფე მისი ბიძაშვილი და ამავდროულად მისი სიძე ლუი XII გახდა. სულ მალე ლუი გასცილდა შარლის დას, დედოფალ ჟანა დე ვალუას და ბრეტანის შემომტკიცების მიზნით ცოლად შარლის ქვრივი ანა ბრეტონელი შეირთო.
შარლი ვალუას დინასტიის ძირითადი შტოს ბოლო მეფეა, მის შემდეგ გამეფდნენ ვალუა-ორლეანები (ლუი XII), ხოლო ამის შემდგომ ვალუა-ანჟულემები (ფრანსუა I, ანრი II, ფრანსუა II, შარლ IX და ანრი III), რის შემდეგაც ვალუას დინასტია საბოლოოდ შეწყდა და ისინი ბურბონებმა ჩაანაცვლეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 30 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1470 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1498 კატეგორია:საფრანგეთის მეფეები კატეგორია:XV საუკუნის ევროპის მონარქები კატეგორია:ვალუები კატეგორია:ნეაპოლის მეფეები კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
Formica melanophthalma
Formica melanophthalma — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სან-ფერნანდო (სებუ)
სან-ფერნანდო (ოფიციალურად სან-ფერნანდოს მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa San Fernando; Bayan ng San Fernando) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი სებუს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 72 224 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 21 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სებუს პროვინციის მუნიციპალიტეტები
ძვ. წ. XVI საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
კატეგორია:ძვ. წ. XVI საუკუნე
ბელოკატაის რაიონი
ბელოკატაის რაიონი (Балаҡатай районы; Белокатайский район) — მუნიციპალური რაიონი ბაშკირეთის რესპუბლიკაში, რუსეთის ფედერაცია. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ნოვობელოკატაი.
გეოგრაფია
ბელოკატაის რაიონი მდებარეობს ბაშკირეთის უკიდურეს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში ჩელიაბინსკისა და სვერდლოვსკის ოლქების საზღვარზე. რაიონის ფართობია 3 037 კმ².
ისტორია
ბელოკატაის რაიონი დაარსდა 1930 წლის 20 აგვისტოს, როდესაც სრულიად რუსეთის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით მოხდა ბაშკირეთის ავტონომიური რესპუბლიკის კანტონებად დაყოფის გაუქმება და როდესაც შეიქმნა 48 რაიონი.
მოსახლეობა
2010 წლის რუსეთის საყოველთაო აღწერების მიხედვით აქ ცხოვრობენ: რუსები — 49,6 %, ბაშკირები — 43,6 %, თათრები — 5,4 %,  სხვა ეროვნების პირები — 1,4  %.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ბელოკატაის რაიონში არის 46 დასახლებული პუნქტი, რომლებიც ერთიანდებიან 13 სასოფლო დასახლებაში.
სქოლიო
კატეგორია:ბაშკირეთის რაიონები კატეგორია:ბელოკატაის რაიონი
ჭარებულა
ჭარებულა — მდინარე საქართველოში, შიდა ქართლის მხარეში, გორის მუნიციპალიტეტისა და „ცხინვალის რეგიონის“ ტერიტორიაზე, მდ. აძურის მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს ხარულის ქედის სამხრეთ კალთაზე 1505 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 33 კმ, აუზის ფართობი 127 კმ². საზრდოობს წვიმის, თოვლისა და მიწისქვეშა წყლით. დამახასიათებელია გაზაფხულის წყალდიდობა. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 1,17 მ³/წმ.
ლიტერატურა
კატეგორია:შიდა ქართლის მხარის მდინარეები
სანდომიეჟი
სანდომიეჟი, სანდომირი (Sandomierz) — ქალაქი პოლონეთში, შედის სვიეტოკშის სავოევოდოში. აქვს საქალაქო გმინის სტატუსი. ფართობი 28,8 კმ². მოსახლეობა 25 646 ადამიანი (2006 წ.). სანდომიეჟი წარმოადგენს რომის კათოლიკური ეკლესიის სანდომიეჟის ეპარქიის ცენტრს. ღირსშესანიშნაობებიდან აღსანიშნავია წმინდა იაკობის სახელობის კასტიოლი (ეკლესია), წმინდა იადვიგას ხევი და მოციქულ პავლეს მოქცევის სახელობის ეკლესია.
სქოლიო
კატეგორია:პოლონეთის ქალაქები
ოპერა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ოპერა შეიძლება აღნიშნავდეს:
რანკვაილი
ქალაქში მდებარე ბაზილიკას მრავალი პილიგრიმი სტუმრობს.
ძვ. წ. XVII საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
კატეგორია:ძვ. წ. XVII საუკუნე
ალბანეთი 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ალბანეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცხრედ 2021 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
აბაკუმი
ეკუთვნის ბაიკალის ტბის ერთ-ერთი პირველი აღწერა. დაურიიდან დაბრუნებისას, 1662 წელს გადაცურა ბაიკალი და აღწერა იგი მხატვრული თვალსაზრისით. მისი ავტობიოგრაფიული „ცხოვრება დეკანოზ აბაკუმისა“ რუსულად გამოიცა თარგმნილია ქართლ ენაზე (1987).
სქოლიო
კატეგორია:რუსი მწერლები კატეგორია:რუსი მოგზაურები კატეგორია:XVII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:დაბადებული 1621 კატეგორია:გარდაცვლილი 1682 კატეგორია:რუსი წმინდანები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ადამიანები
თევდორე ღლონტი
თევდორე (თედო) ზურაბის ძე ღლონტი (დ. აპრილი, 1888, ლანჩხუთი — გ. 11 ივლისი, 1937, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, დამფუძნებელი კრების წევრი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი 1926-28 წლებში, ფინანსთა და კომუნალური მეურნეობის სახალხო კომისარი 1934 წელს.
ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში. ლანჩხუთის ორკლასიანი სკოლის დასრულების შემდეგ სწავლობდა ფოთის საქალაქო სასწავლებელში. 1903-1904 წლებში ექსტერნად სწავლობდა ბათუმის გიმნაზიაში. დაინტერესებული იყო პოლიტიკური ეკონომიით და ეცნობოდა ჟელეზნოვის, ბოგდანოვის და ჩუპროვის ნაშრომებს. იყო რსდმპ–ის მენშევიკების ფრაქციის წევრი. 1905-1906 წლებში ლანჩხუთში ხელმძღვანელობდა სოციალ-დემოკრატიული პარტიის მიერ დაარსებულ მკითხველთა წრეებს. მისი პირველი ფელეტონი „დამარცხდება თუ არა მოძრაობა?“ დაიბეჭდა გაზეთ „ელვაში“. 1906 წელს ადმინისტრაციული წესით გააძევეს სოფლიდან სოციალ-დემოკრატიულ პრესასთან თანამშრომლობის გამო. მოგვიანებით სწავლობდა პეტერბურგის უმაღლეს კომერციულ კურსებზე, სწავლობდა ქართულ ეკონომიკას, პეტროგრადში წაიკითხა რამდენიმე ლექცია ევროპის სოფლის ეკონომიკაზე. 1909 წელს პეტერბურგიდან დაიწყო თანამშრომლობა ქართულ გაზეთებთან. სწავლის დასრულების შემდეგ პეტერბურგი დატოვა და მუშაობდა ბაქოში.
1912 წლიდან იყო საქართველოს სოციალისტ-ფედერალისტური პარტიის წევრი და მისი ერთ-ერთი ლიდერი, 1913-1914 წლებში თანამშრომლობდა მხოლოდ სოციალისტ-ფედერალისტურ პრესასთან, წერდა ირიგაციის, მელიორაციის, კრედიტის, მუნიციპალური და სახელმწიფო საკითხების შესახებ. 1915-1916 წლებში სათავეში ედგა პარტიის მემარცხენე ფრთას. რამდენჯერმე დააპატიმრეს პოლიტიკური საბაბით. 1917 წლის ნოემბრიდან იყო საქართველოს ეროვნული საბჭოს, ხოლო შემდეგ საქართველოს პარლამენტის წევრი, 1919 წლის 15 აპრილს გახდა დამფუძნებელი კრების წევრი იოსებ გედევანიშვილის ნაცვლად. 1919 წელს ღლონტმა დააარსა გაზეთი „ზვირთი”, ხოლო 1919-1921 წლებში გაზეთ „სახალხო ფურცლის” რედაქტორი იყო. შალვა ნუცუბიძესთან ერთად ხელმძღვანელობდა მემარცხენე სოციალისტ-ფედერალისტურ ჯგუფს, რომელიც 1919-1921 წლებში განსაკუთრებით მწვავედ იყვნენ დაპირისპირებული სოციალ-დემოკრატებთან, ხოლო 1921 წლის თებერვლიდან ფაქტობრივად განუდგა გიორგი ლასხიშვილისა და სამსონ დადიანის ხელმძღვანელობით მოქმედ სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის ძირითად ბირთვს.
1921 წლიდან, საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ ღლონტი დარჩა საქართველოში და რევკომის ნებართვით დაიწყო გაზეთ „სოციალის-ფედერალისტის“ ბეჭდვა. გაზეთში ის მოუწოდებდა საზოგადოებას ახალ ხელისუფლებასთან თანამშრომლობისკენ. 1922 წლიდან იყო საქართველოს სსრ–ის და ამიერკავკასიის სფსრ–ის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი, თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის საფინანსო განყოფილების უფროსი, ზემო ავჭალის ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობის საფინანსო განყოფილების გამგე. 1922 წელს რედაქტორობდა მემარცხენე სოციალისტ-ფედერალისტურ გაზეთ „ტრიბუნას“. 1923 წლის ნოემბერში პარტიამ თვითლიკვიდაცია გამოაცხადა და შეუერთდა საქართველოს სსრ კომუნისტურ პარტიას. 1923 წლიდან კი იყო სსრკ ფინანსთა სახალხო კომისრის რწმუნებული საქართველოში. 1924 წელს თევდორე ღლონტი კომუნისტურ პარტიაში შევიდა.
1926 წლის 22 ივნისს ღლონტი დანიშნეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორად. მან ამ პოსტზე შეცვალა ივანე ჯავახიშვილი. შალვა ამირეჯიბმა ღლონტის თსუ-ს რექტორად დანიშვნა კალიგულას მიერ ცხენის სენატორად დანიშვნას შეადარა
1928 წელს ჟურნალში „საშუალო სკოლისაკენ“ ღლონტმა გამოაქვეყნა სტატია, რომელშიც გააკრიტიკა ივანე ჯავახიშვილისა და მისი თანამოაზრეების მოღვაწეობა. 1927 წლის იანვარში დააარსა პირველი საუნივერსიტეტო გაზეთი „პროლეტარულ სტუდენტთა ხმა“. 1928 წლიდან თევდორე ღლონტი ასფსრ-ის მუდმივი წარმომადგენელი იყო მოსკოვში. შემდეგ იყო ბერლინში მანგანუმის საექსპორტო საზოგადოების გამგეობის წევრი, 1930 წლიდან - ცეკავშირის გამგეობის წევრი, შემდეგ ასფსრ–ის კომუნალური მეურნეობის სახალხო კომისარი და 1932 წლიდან საქართველოს სსრ–ის კომუნალური მეურნეობის სახალხო კომისარი. 1933-1936 წლებში მუშაობდა საქართველოს კომუნალური ბანკის დირექტორად, 1934 წლის აპრილში დაინიშნა საქართველოს ფინანსთა სახალხო კომისრად. დააპატიმრეს 1937 წლის 15 ივნისს კონტრრევოლუციური ორგანიზაციის წევრობის და მავნებლური საქმიანობის ბრალდებით. 1937 წლის 10 ივლისს მიესაჯა დახვრეტა.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორები კატეგორია:დაბადებული 1888 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:საქართველოს ფინანსთა მინისტრები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები კატეგორია:რსდმპ-ის წევრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
Formica melanopis
Formica melanopis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
კაიმანერა
კაიმანერა (Caimanera) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე, გუანტანამოს პროვინციაში. წარმოადგენს სათევზაო დასახლებასა და ნავსადგურს, რომელიც გუანტანამოს უბის დასავლეთ ნაწილშია აგებული, აშშ-ის საზღვაო ფლოტის ბაზისგან ოდნავ ჩრდილოეთით და პროვინციულ დედაქალაქ გუანტანამოსგან სამხრეთით. გემებს ძირითდად შაქრის ლერწამი და ყავა გადააქვთ.
ამ შორეული ქალაქის მცხოვრებლები უახლოესი მეზობლები არიან აშშ-ის სამხედრო ბანაკისა და ამჟამად საპატიმროსთვის, სადაც სასჯელს ავღანეთის ომში მებრძოლები იხდიან. მეთევზეთა და მარილის მომპოვებელთა საზოგადოება აქ XX საუკუნის დასაწყისში ყვაოდა, რაც ბაზის მშენებლობით იყო გამოწვეული. ის მაგნიტივით იზიდავდა მუშებსა და უბრალო მნახველებს, რომელთა შორისაც იყვნენ კუბის კუნძულებისა და უახლოესი ქვეყნების, მაგალითად იამაიკის მოსახლეობა.
დემოგრაფია
2004 წელს, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10 562 ადამიანს შეადგენდა. 366 კმ² ფართობზე მოსახლეობის სიმჭიდროვე იყო 28,9 ადამიანი კმ²-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ქალაქები
მიხეილ ბოჭორიშვილი
მიხეილ ნიკოლოზის ძე ბოჭორიშვილი (დ. 6 ნოემბერი, 1892, სოფ. ტყიბული, — გ. 17 სექტემბერი, 1937, ქ. კოლპაშევო, ტომსკის ოლქი, რსფსრ) — ქართველი მწერალი, პედაგოგი, პოლიტიკური მოღვაწე.
მალაქია ტოროშელიძე
მალაქია ტოროშელიძე (დ. 15 მარტი, 1880 — გ. 7 სექტემბერი 1937) — ქართველი საბჭოთა პარტიული და საზოგადო მოღვაწე, ჟურნალისტი.
მიხეილ ბოჭორიშვილი
1910 წელს ბოჭორიშვილი გამოვიდა სამწერლო ასპარეზზე (გაზ. „თეატრი და ცხოვრებაში“ მიხ. დაჩაგრულის ფსევდონიმით გამოაქვეყნა მინიატურა „ჩონჩხები“). მისი მოთხრობების უმეტესობა დაიბეჭდა ქუთაისის გაზეთ „შრომაში“, ალმანახ „სხივში“, „თემში“, მინიატურები — „თეატრი და ცხოვრებაში“ (აქვე დაბეჭდა პიესა „ვნების ბრჭყალები“). იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოებისა და საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი. 1921 წელს საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ მონაწილეობდა გამათავისუფლებელ მოძრაობაში. იყო დამოუკიდებლობის (პარიტეტული) კომიტეტის წევრი სოციალისტ-რევოლუციონერთა პარტიიდან და მონაწილეობდა ანტისაბჭოთა აჯანყების მომზადებაში. 1924 წლის აგვისტოს გამოსვლების დროს პარიტეტული კომიტეტის სხვა წევრებთან ერთად დააპატიმრეს შიომღვიმეში. 1925 წელს საქართველოს სსრ უზენაესმა სასამართლომ მიუსაჯა დახვრეტა, რომელიც შეეცვალა 10-წლიანი პატიმრობით და „სასტიკი იზოლაციით“. 1930-იან წლებში გადასახლებული იყო ციმბირში. ცხოვრობდა ქალაქ კოლპაშევოში, სადაც ბუხჰალტერად მუშაობდა. მასობრივი რეპრესიების დროს, 1937 წლის ივლისში დააპატიმრეს და სექტემბერში დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1960 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 6 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1892 კატეგორია:ტყიბულის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 17 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მონაწილეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში მ კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები
მალაქია ტოროშელიძე
დაიბადა სოფელ სხვავაში (ამჟამინდელი ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი). 1910 წელს დაამთავრა ჟენევის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, დაბრუნდა თბილისში და ჩაება რევოლუციურ მოღვაწეობაში. იყო ბოლშევიკური გაზეთების — „ბრძოლისა“ და „კავკაზსკი რაბოჩის“ სარედაქციო კოლეგიის წევრი. 1921–1922 წლებში მალაქია ტოროშელიძე საქართველოს სახალხო მეურნეობის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე იყო, 1922–1924 წლებში კი — ცეკავაშირის გამგეობის თავმჯდომარე.
1928 წლის სექტემბრიდან 1930 წლის სექტემბრამდე მალაქია ტოროშელიძე იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მეოთხე რექტორი, 1931–1936 წლებში — საქართველოს სსრ საგეგმო კომიტეტის თავმჯდომარე და სახალხო კომისართა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე. იმავდროულად, 1934–1935 წლებში, მარქს-ენგელს-ლენინის ინსტიტუტის თბილისის ფილიალის დირექტორი და საქართველოს სსრ მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე, 1936 წელს — განათლების სახალხო კომისარი.
მალაქია ტოროშელიძე 1936 წელს 10 სექტემბერს დააპატიმრეს. დაპატიმრების მომენტში იყო განათლების სახალხო კომისარი. 1937 წლის 7 სექტემბერს დახვრიტეს. სსრკ უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 1956 წლის 10 მარტის განჩინებით რეაბილიტირებულია.
მალაქია ტოროშელიძის მეუღლე იყო ცნობილი მენშევიკი, საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი (1919-1921) მინადორა ორჯონიკიძე-ტოროშელიძისა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:დაბადებული 15 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1880 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:საქართველოს სსრ განათლების სახალხო კომისრები
საქართველოს განათლების მუშაკი
„საქართველოს განათლების მუშაკი“ — საქართველოს განათლების მუშაკთა კავშირის ცენტრალური გამგეობის ყოველთვიური პროფესიულ-პედაგოგიური ჟურნალი. გამოდიოდა 1923–1929 წლებში თბილისში (1925 წლიდან 1928 წლამდე — 2 კვირაში ერთხელ). 1923–1924 წლებში გამოსცემდა განათლების მუშაკთა სახლი, 1925 წლიდან — განათლების მუშაკთა კავშირი. აშუქებდა სახალხო განათლებისა და პედაგოგიურ, აგრეთვე პოლიტიკურ და ეკონომიკურ საკითხებს.
ეტიენ მორის ფალკონე
საზოგადოებაში ცნობილი გახდა 1755-57 წლის სალონებში გამოფენილი მისი ამურისა და ნიმფას ქანდაკებით, რომელიც ამჟამად ლუვრშია.
კატეგორია:ფრანგი მოქანდაკეები კატეგორია:როკოკო კატეგორია:დაბადებული 1716 კატეგორია:გარდაცვლილი 1791
ბელტურბეტი
ბელტურბეტი (ბელტარბეტი; ბელტერბეტი; Belturbet; Béal Tairbirt) — პატარა ქალაქი ირლანდიაში, კავანის საგრაფოში (ოლსტერის პროვინცია). მდებარეობს ქალაქ კავანიდან 14 კმ-ში, დუბლინიდან 123 კმ-ში. ბელტურბეტი განლაგებულია N-3 ავტომაგისტრალზე, 4 კმ-ში ჩრდილოთ ირლანდიის საზღვრიდან, კავანისა და ფერმანას საგრაფოებს შორის. ქალაქს საავტობუსო კავშირი აქვს დუბლინსა და დასავლეთ სანაპიროსთან.
დემოგრაფია
მოსახლეობა — 1 395 ადამიანი (2006 წლის მონაცემებით). 2002 წელს მოსახლეობა შეადგენდა 1 295 ადამიანს.
2006 წლის აღწერის მონაცემები:
ქვემოთმოყვანილ დაფებში ყველა პასუხის ჯამი (სვეტი „ჯამი“), როგორც წესი, დასახლებული პუნქტის სრულ მოსახლეობაზე ნაკლებია (სვეტი „2006“).
ძვ. წ. XVIII საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
ბელტურბეტი
დემოგრაფია
1 — ენასთან დაკავშირებით დასმულ კითხვაზე პასუხის გამცემთა წილი მტელ მოსახლეობასთან შეფარდებით.
ძვ. წ. XVIII საუკუნე
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
ბელტურბეტი
დემოგრაფია
1 — ენასთან დაკავშირებით დასმულ კითხვაზე მოპასუხეთა წილი მთელ მოსახლეობასთან შეფარდებით.
სქოლიო
კატეგორია:ირლანდიის ქალაქები კატეგორია:კავანის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ძვ. წ. XVIII საუკუნე
კატეგორია:ძვ. წ. XVIII საუკუნე
ჭარელი
ჭარელი — მთა საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თრიალეთის ქედზე, ცხრაწყაროს უღელტეხილის სამხრეთ-დასავლეთით 5 კმ-ზე. სიმაღლე 2635 მ. აქვს წაკვეთილი კონუსის ფორმა. აგებულია ზედაპლიოცენური ანდეზიტ-დაციტური ლავებით. მთა და მისი მიდამოები შემოსილია ალპური ბალახ-მცენარეულობით და საზაფხულო საძოვრებად არის გამოყენებული.
სქოლიო
კატეგორია:სამცხე-ჯავახეთის მხარის მთები
ღმერთი
ღმერთი — სიყვარულის, რწმენისა და თაყვანისცემის ზებუნებრივი, ყოველთა არსთა მაარსებელი“, რომელიც დამახასიათებელია ყველა რელიგიისთვის, გარდა პირველყოფილი რელიგიის ადრეული ფორმებისა და ზოგიერთი აღმოსავლური რელიგიისა. აბრაამისეულ რელიგიებში იგი არის აღმატებულთა შორის უაღმატებულესი, უზენაესი სახელი, სიყვარულისა და რწმენის განსახიერება.
ეტიმოლოგია და გამოყენება
ალაჰი (الله) არაბული ტერმინია, რომელსაც არ გააჩნია მრავლობითი ფორმა და გამოიყენება მუსლიმებისა და არაბულად მოლაპარაკე ქრისტიანებისა და ებრაელების მიერ „უფლის“ აღსანიშნავად მაშინ, როცა „ʾილაჰ“ (إله) საზოგადოდ ღვთაების ან ღმერთის აღმნიშვნელია. ღმერთს ასევე შესაბამისი სახელი აქვს მინიჭებული ინდუიზმის იმ მონოთეისტურ მიმდინარეობებში, სადაც აღიარებენ ღმერთის ადამიანურ ბუნებას, ბჰაგავატაში ადრეული წყაროებით მას მოიხსენიებდნენ, როგორც კრიშნა-ვასუდევას ხოლო მოგვიანებით _ როგორც ვიშნუს და ჰარის.
ზოროასტრიზმში ღმერთის სახელის აღსანიშნავად აჰურა მაზდა გამოიყენება. „მაზდა“, ან სიტყვის ავესტური ფუძე Mazdā-, სახელობითში _ Mazdå, პროტო-ირანული *Mazdāh (მდედრობითი)-ის ანარეკლია. ზოგადად, იგი სულის ცნების გამოსახატადაა აღებული და, მისი სანსკრიტული შესატყვისის medhā-ს მსგავსად, ნიშნავს „ინტელექტს“ ან „სიბრძნეს“. ორივე, ავესტური და სანსკრიტული სიტყვა სათავეს იღებს პროტო-ინდოირანული *mazdhā--სგან, რომელიც, თავის მხრივ, პროტო-ინდოევროპული mn̩sdʰeh1-სგან მომდინარეობს, რაც ნიშნავს „განმტკიცებას (dʰeh1) ვინმეს გონისა (*mn̩-s)“, „ბრძენს“.
ვაჰეგურუ () არის ტერმინი, რომელიც ხშირად გამოიყენება სიქიზმში ღმერთის აღსანიშნად. პენჯაბურად ის „განმაცვიფრებელ მასწავლებელს“ ნიშნავს. Vāhi (ნასესხებია შუა სპარსულიდან) ნიშნავს „განმაცვიფრებელს“ და გურუ () „მასწავლებლის“ აღმნიშვნელი ტერმინია. ვაჰეგურუ ასევე აღწერილია, როგორც ენითაღუწერელი ექსტაზის განცდა. სიქები სიტყვა „ვაჰეგურუს“ ყველაზე ხშირად მისალმების დროს იყენებენ.
ბაჰა, ღმერთის „დიადი“ სახელი ბაჰაისტურ სარწმუნოებაში, არაბულად „ყოვლად დიდებულს“ ნიშნავს.
ზოგადი კონცეფციები
ღმერთის ბუნებასა და არსებობასთან დაკავშირებით მკაფიო კონსენსუსი არ არსებობს. აბრაამული ღმერთის კონცეფციები მოიცავს იუდაისტური ღმერთის მონოთეისტურ განმარტებას, ქრისტიანთა ხედვას სამების შესახებ და ღმერთის ისლამურ გაგებას. დჰარმული რელიგიები განსხვავდება ღვთაებრივის ხედვის საკითხებში: ღმერთის აღქმა ინდუიზში იცვლება რეგიონების, სექტებისა და კასტების მიხედვით და ვხვდებით როგორც მონოთეისტურ, ასევე პოლითეისტურ აღქმებსაც. მრავალ პოლითეისტურ რელიგიას აქვს შემოქმედი ღმერთის კონცეფცია. ჯაინიზმი არის პოლითეისტური და არა-კრეაციონისტული რელიგია. ბუდისტური აღქმა დამოკიდებულია ადამიანის ინტერპრეტაციასა და ტრადიციებზე; ბუდიზმი შეიძლება აღქმული იქნეს, როგორც ათეისტური, არათეისტური, პანთეისტური, პანენთეისტური ან პოლითეისტური რელიგია.
ერთარსობა
მონოთეისტური რწმენით არსებობს ერთადერთი ღმერთი და შეიძლება ითქვას, რომ ერთადერთ ნამდვილ ღმერთს სცემენ თაყვანს სხვადასხვა რელიგიებში სხვადასხვა სახელით. ხედვა, რომ ყველა თეისტი სინამდვილეში ერთსა და იმავე ღმერთს ეთაყვანება, იცის თუ არა მან ეს, ძირითადად გავრცელებულია ბაჰაიზმში, ინდუიზმსა და სიქიზმში.
ქრისტიანობაში სამების დოქტრინა მოიაზრებს ღმერთს, როგორც ერთ ღმერთს სამი სხვადასხვა სახით (თითოეული ამ სამიდან ღმერთია თავისთავად). წმინდა სამება მოიცავს მამა ღმერთს, ძე ღმერთს (რომელიც იესო ქრისტეა) და სული წმინდას. ადრეულ საუკუნეებში ქრისტიანული რწმენის ეს ფუნდამენტური მისტერია ამ ლათინური ფორმულით იყო შეჯამებული: Sancta Trinitas, Unus Deus (წმინდა სამება, ერთი ღმერთი), რომელიც მოცემულია Litanias Lauretanas-ში.
სქოლიო
კატეგორია:ქრისტიანობა კატეგორია:ალაჰი კატეგორია:იუდაიზმი კატეგორია:სპირიტუალიზმი
ბოლა ტინუბუ
ტინუბუმ თავისი ადრეული ცხოვრება სამხრეთ-დასავლეთ ნიგერიაში გაატარა და მოგვიანებით გადავიდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, სადაც სწავლობდა ბუღალტერიას ჩიკაგოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში. ნიგერიაში დაბრუნდა 1990-იანი წლების დასაწყისში და მუშაობა დაიწყო Mobil Nigeria-ში ბუღალტრად. აქ მუშაობდა 1992 წლამდე, სანამ პოლიტიკურ კარიერას დაიწყებდა, როგორც დასავლეთი ლაგოსის სენატორი სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სიით. მას შემდეგ, რაც დიქტატორმა სანი აბაჩამ 1993 წელს დაითხოვა სენატი, ტინუბუ გახდა აქტივისტი, რომელიც დემოკრატიის აღდგენის კამპანიას აწარმოებდა, როგორც ეროვნული დემოკრატიული კოალიციის მოძრაობის წევრი.
ლაგოსის შტატის გუბერნატორის პირველ არჩევნებში ტინუბუმ დიდი უპირატესობით გაიმარჯვა, როგორც პარტია „ალიანსი დემოკრატიისთვის“ წევრმა. ოთხი წლის შემდეგ მეორე ვადით აირჩიეს. 2007 წელს თანამდებობის დატოვების შემდეგ, მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა 2013 წელს საერთო პროგრესული კონგრესის ჩამოყალიბებაში. 2023 წელს აირჩიეს ნიგერიის პრეზიდენტად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:ნიგერიის პრეზიდენტები კატეგორია:ნიგერიელი პოლიტიკოსები
ვაიდჰოფენ-ან-დერ-იბსი
ვაიდჰოფენ-ან-დერ-იბსი (Waidhofen an der Ybbs) — ქალაქი ავსტრიაში, ქვემო ავსტრიის ფედერალურ მხარეში. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 470 ადამიანს შეადგენს.
წერილობით დოკუმენტებში პირველად 1186 წელს მოიხსენიება, XIV საუკუნიდან კი მნიშვნელოვანი ეკონომიკური ცენტრი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ქალაქები
სან-ფრანსისკო (სებუ)
სან-ფრანსისკო (ოფიციალურად სან-ფრანსისკოს მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa San Francisco; Bayan ng San Francisco) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი სებუს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 59 236 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 15 ბარანგაის.