cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჰანს-დიტრიხ გენშერი
ვიცე-კანცლერი და ფედერალური საგარეო საქმეთა მინისტრი
მისი თანამდებობის ყოფნის პერიოდში, გარკვეულწილად აღიზიანებდა შტატებს და გერმანიის სხვა მოკავშირეებს იმით, რომ ბოლომდე არ უჭერდა მხარს დასავლეთის ყველა ინიციატივას. ტაილორ მარშალის მიხედვით ცივი ომის პირობებში გერმანია ცდილობდა დაეცვა ბალანსი, რაც შტატების პოლიტიკის შემდგენებისთვის არასასურველი იყო, რადგან სურდათ უფრო ხისტი გერმანიის ხილვა, ვიდრე მერყევი გერმანიის არსებობა. გენშერი კვაზი-ნეიტრალიზმს აღიქვამდა, როგორც გენშერიანიზმს. „გენშერიზანიზმი“, როგორც ამ პოლიტიკას უწოდებენ, მიზნად ისახავდა გერმანიის როგორც დამაკავშირებელი ხიდის არსებობას, რომელიც დააკავშირებდა დასავლეთსა და აღმოსავლეთს ერთმანეთთან. გასული საუკუნის 80-იან წლებში გენშერი ეწინააღმდეგებოდა ნატოს ახალი ახლო მოქმედების რაკეტების განლაგებას გერმანიაში.რეიგანის ადმინისტრაცია ეჭვობდა, რომ გერმანია საკუთარი ინტერესების დაცვისკენ იყო მიდრეკილი, ვიდრე ნატოს და დასავლური ინტერესების დაცვისკენ.
1984 წელს, გენშერი იყო პირველი დასავლელი საგარეო მინისტრი, რომელიც ეწვია თეირანს 1979 წლის ირანის რევოულიციის შემდეგ. 1988 წელს მან იურგენ ჰელნერი დანიშნა დასავლეთ გერმანიის ელჩად ლიბიაში, აღნიშნული თანამდებობა ვაკანტური იყო დასავლეთ ბერლინის დისკოთეკის ტერაქტის შემდეგ. ამერიკის შეერთებული შტატები ტერაქტის ორგანიზატორად მუამარ კადაფს მიიჩნევდა.
გენშერის წინადადებები ხშირად განსაზღვრავდა საგარეო საქმეთა მიმართულებებს დასავლეთ ევროპის დემოკრატიულ ქვეყნებში. ის ასევე ევროკავშირის შემდგომი განვითარების აქტიური მონაწილე იყო. იგი ასევე მონაწილეობას იღებდა ერთიანი ევროპული აქტის ხელშეკრულების შექმანაში, აგრეთვე მისი საგარეო საქმეთა მინისტრობის დროს შედგა გენშერ-კოლომბოს გეგმა იტალიის საგარეო საქმეთა მინისტრ ემილიო კოლომბოსთან ერთად, რომელიც მხარს უჭერდა  ევროკავშირში  შემდგომი ინტეგრაციისა და ურთიერთობების გაღრმავებას, რათა ევროკავშირი  უფრო ფედერალური ევროპა გამხდარიყო. მოგვიანებით, ის იყო იმ პოლიტიკოსთა შორის, ვინც ცდილობდა ერთიანი მონეტარული პოლიტიკის რეფორმა გატარებულიყო ევროკავშირში ედუარდ ბალდურთან ერთად, ამ პროექტს ასევე აქტიურად უჭერდა მხარს ჯულიანო ამატო,
გენშერმა შეინარჩუნა საგარეო საქმეთა მინისტრის და ვიცე კანცლერის თანამდებობა გერმანიის გაერთიანების შემდეგაც და მხოლოდ 1992 წელს დატოვა თანამდებობა ჯანმრთელობის პრობლემების გამო.
ძალისხმევა გაერთიანებისთვის
გენშერი ყველაზე პატივსაცემია მისი მცდელობებისთვის, რამაც ხელი შეუწყო ცივი ომის დასრულებას 1980-იანი წლების ბოლოს, როდესაც კომუნისტური აღმოსავლეთ ევროპის მთავრობები ჩამოაგდეს, რამაც გამოიწვია გერმანიის გაერთიანება. თანამდებობაზე ყოფნის დროს იგი აქტიურად მუშაობდა დასავლეთსა და საბჭოთა ბლოკს შორის სტაბილურობისა და ბალანსის შენარჩუნებაზე. თავიდანვე იგი ამტკიცებდა, რომ დასავლეთი კომუნისტურ მთავრობებთან ურთიერთობების გაღრმავებისკენ  უნდა  ყოფილიყო მიდრეკილი, ვიდრე მათ განეხილათ საბჭოთა ბლოკი, როგორც მტერი. ეს პოლიტიკა ბევრმა გერმანელმა და სხვა ევროპელმა ერებმა გაიზიარეს.
გენშერის მიზანი იყო ევროინტეგრაციის გაღრმავება და გერმანიის გაერთიანება. მან მალევე მოითხოვა პოლონეთის და უნგრეთის პოლიტიკური რეფორმების პროცესების ეფექტური მხარდაჭერა. ამ მიზნით ის პოლონეთს ეწვია, რათა შეხვედროდა სოლიდარობის თავმჯდომარეს ლეხ ვასაას ჯერ კიდევ 1980 წლის იანვარში. 1987 წლიდან გენშერი აწარმოებდა კამპანიას, რომელიც მიზნად ისახვდა დასავლეთის მიერ საბჭოთა კავშირის მიმართ უფრო „რბილი“ პოლიტიკის წარმოებას. გერმანიის გაერთიანებამდე ერთი წლით ადრე გენშერმა განაცხადა, რომ მას სურდა მშობლიურ ჰალესთან ახლო კავშირი ჰქონოდა, რამაც გამოიწვია მისი თაყვანისმცემლებისა და კრიტიკოსების  აღფრთოვანება.
როდესაც ათასობით აღმოსავლეთ გერმანიის მოქალაქე  თავშესაფრის  მისაღებად მიაწყდა დასავლე გერმანიის საელჩოს ჩეხოსლოვაკეთსა და პოლონეთში, გენშერმა გამართა დისკუსია გაეროში  ლტოლვილთა კრიზისის მოსაგვარებლად ჩეხოსლოვაკეთის, პოლონეთის, აღმოსავლეთ გერმანიის და საბჭოთა კავშირის საგარეო საქმეთა მინისტრებთან 1989 წელს. 1989 წლის 30 სექტემებრს გენშერი სიტყვით გამოვიდა პრაღაში მდებარე გერმანიის საელჩოდან, რომელიც საკვანძო მომენტად ითვლება გდრ-ის დამთავრებისთვის. საელჩოს ეზოში აღმოსავლეთ გერმანიის ათასობით მოქალაქე იყო შეკრებილი. ისინი ცდილობდნენ გამგზავრებას დასავლეთ გერმანიაში, მაგრამ ჩეხოსლოვაკიის მთავრობამ უარი უთხრა მოგზაურობის ნებართვაზე აღმოსავლეთ გერმანიის მოთხოვნით. გენშერმა განაცხადა, რომ შეთანხმებას მიაღწია ჩეხოსლოვაკეთის კომუნისტურ მთავრობასთან იმის თაობაზე, რომ ლტოლვილებს შეეძლოთ გერმანიაში გამგზავრება : „ჩვენ თქვენთან მოვედით, რომ გითხრათ, რომ დღეს თქვენი გამგზავრება...“ (Wir sind zu Ihnen gekommen, um Ihnen mitzuteilen, dass heute Ihre Ausreise). ამ სიტყვების შემდეგ შეკრებილებმა მას სიტყვა მქუხარე ოვაციებით გააწყვეტინეს.
გენშერმა შეთანხმებას მიაღწია ამერიკის შეერთებული შტატების საგარეო საქმეთა მინისტრთან ჯეიმზ ბეიქერთან და საბჭოთა კავშირის საგარეო საქმეთა მინისტრთან ედუარდ შევარდნაძესთან, რათა მიეღწია თანხმობა გერმანიის მშვიდობიან გაერთიანებასთან და საბჭოთა კავშირის შენართების გასვლასთან დაკავშირებით. გენშერმა ასევე აქტიური მოლაპარაკებები აწარმოა გდრ-ს საგარეო საქმეთა მინისტრ მარკუს მექელთან, რათა შეთანხმება მიეღწია გერმანიის გაერთიანებასთან დაკავშირებით. 1990 წლის12 სექტემბერს ხელი მოეწერა საბოლოო მოგვარების ხელშეკრულებას გერმანიისთვის. 1990 წლის ნოემბერში გერმანიამ და პოლონეთმა მოაწერესგერმანია – პოლონეთის სასაზღვრო ხელშეკრულებას, რომელიც პოლონეთის დასავლეთ საზღვარს ადგენდა ოდერ-ნეისის საზღვარზე. ამავდროულად, მან მტკიცედ მოიწონა ბუშის ადმინისტრაციის გეგმები, რათა უზრუნველყოთ აშშ-ს გავლენა ცივი ომის შემდგომ ევროპაში.
გაერთიანების შემდეგ
1991 წელს, გენშერი გერმანიაში ლობირებდა, რათა მომხდარიყო ხორვატიის დამოუკიდებლობის ცნობა, მასშემდეგ, რაც დაიწყო ომი ხორვატიის დამოუკიდებლობისათვის. როდესაც ხორვატიამ და სლოვენიამ გამოაცხადეს დამოუკიდებლობა, გენშერმა გაანალიზა, რომ იუგოსლავიის კვლავ გაერთიანება შეუძლებელი იყო და რეპუბლიკებს სურდათ თავი დაეღწიათ სერბული გავლენისგან, ამისათვის დამოუკიდებლად გამოცხადებული რესპუბლიკების დიპლომატიური აღიარება სწრაფად უნდა მომხდარიყო. მას სჯეროდა, რომ რესპუბლიკების დამოუკიდებლობის აღიარება გამოიწვევდა კონფლიქტის შეჩერებას. ევროკავშირის წევრ ქვეყნებზე იყო ზეწოლა, რათა მალე მომხდარიყო მათი მხრიდან დამოუკდებლობის ცნობა. გაეროს გენერალურმა მდივანიმა ხავიერ პერეს დე კუელიარმა გააფრთხილა გერმანიის მთავრობა, რომ სლოვენიისა და ხორვატიის აღიარება გამოიწვევდა კონფლიქტის უფრო მეტად გამწვავებას ყოფილ იუგოსლავიაში.
ევროპის ეკონომიკური თანამეგობრობის შეხვედრისას, გენშერმა გააჟღერა წინადადება იმის თაობაზე, რომ ერაყის პრეზიდენტ სადამ ჰუსეინს ჩადენილი ჰქონდა სამხედრო დანაშაული კუვეიტის წინააღდეგ. გენშერის აზრით, იგი იყენებდა ქიმურ იარაღს მშვიდობიანი მოსახლეობის წინააღმდეგ და ხდებოდა ქურთების გენოციდი.
სპარსეთის ყურის ომის დროს გენშერი ცდილობდა ერაყთან მიეღწია შეთანხმება, მას შედეგ, რაც დასავლეთის ქვეყნებმა ომი გამოუცხადეს ერაყს იმისათვის, რომ ერაყს დაეტოვებინა კუვეიტი. გერმანიამ მნიშვნელოვანი ფინანსური წვლილი შეიტანა მოკავშირეთა დასახმარებლად კონფლიქტის დროს, მაგრამ შეიარაღებული ძალების გამოყენების კონსტიტუციური შეზღუდვების გამო, სამხედრო დახმარება თითქმის არ გამოუყო. 1991 წლის იანვარში, გენშერი გაემგზავრა ისრაელში. მის ვიზიტს მოჰყვა შეთანხმება, რომელიც მიზნად ისახავდა 670 მილიონ დოლარიან დახმარებას სამხედრო სფეროში. ასევე, შეთანხმება მიზნად ისახავდა ორი წყალქვეშა ხომალდის ფინანსირებას ისრაელისთვის, პატრიოტის რაკეტების და სისტემის მიწოდება რათა ისრაელს შეძლებოდა ერაყული რაკეტებისგან თავის დაცვა, 58 ჯავშანმანქანა, რომელსაც შეეძლო გამოევლინა ქიმიური ან ბიოლოგიური თავდასხმა და  გაზის საწინააღდეგო ნიღბები. როდესაც ომის შემდგომ შედგა პოლიტიკური დებატები იმის თაობაზე, თუ როგორ უნდა შეასრულოს გერმანიამ გლობალური პასუხისმგებლობა, გენშერმა უპასუხა, რომ თუ სახელმწიფოები ელოდებიან იმას, რომ გერმანია გაიზიარებს უფრო მეტ პასუხისმგებლობას მსოფლიოში მიმდინარე პროცესებზე, მათ უნდა მიეცეთ იმის უფლება, რომ  უფრო ხისტი პოზიციის დაფიქსირება შეეძლოთ გაეროს უსაფრთხოების საბჭოში. გერმანიის სამხედრო საექსპორტო პოლიტიკა „მოუსვენარი ქვეყნებისათვის“ - დაფუძნებულია საზღვაო ძალების უვარგისობაზე, საკუთარი ქვეყნის წინააღმდეგ გამოსაყენებლად.
1992 წელს, გენშერმა, თავის დანიელ კოლეგასთან უფე ელმან-იენსენისთან ერთად შექმნა ბალტიის ზღვის ქვეყნების საბჭო (CBSS) და ევროფაკულტეტი.
ნახევარ საუკუნეზე მეტი გავიდა, მასშემდგომ რაც, ნაცისტური ლიდერები შეიკრიბნენ გამოფენაზე, სადაც წარმოდგენილი იყო თანამედროვე ხელოვნების ნიმუშები, რომლებიც წარმოადგენდნენ ავანგარდული მოღვაწეობის მასშტაბურ დაგმობას. აღნიშნულს „დეგენერატი გამოფენა“ ეწოდა. 1992 წლის მარტში გენშერმა გადაწყვიტა აღნიშნული გამოფენა ხელახლა აღედგინა ბოდეს მუზემში. მან ნაცისტების მცდელობები ხელოვნების შეზღუდვის გამო შეადარა „ნაბიჯს კატასტროფისკენ, რამაც გამოიწვია ევროპელი ებრაელების მასობრივი მკვლელობა და ომი, რომელმაც გამოიწვია გერმანიის მეზობლების განადგურება“. „ეს ნახატები, რომლებიც გამოფენაზეა, გადაურჩა ჩაგვრას და ცენზურას“, - თქვა მან და დასძინა: „ეს ძეგლები არა მხოლოდ ხელოვნების ნიმუშს წარმოადგენენ, არამედ იმედის ნიშანია, ისინი მხარს უჭერენ შემოქმედებითი თავისუფლების ტრიუმფს ბარბაროსობაზე.“
1992 წლის 18 მაის გენშერი გადადგა თანამდებობიდან, თავისივე თხოვნის საფუძველზე. იგი ფედერალურ მთავრობას ემსახურებოდა 23 წლის მანძილზე. იმ დროისთვის იგი იყო მსოფლიოში ყველაზე ხანგრძლივად მომუშავე საგარეო საქმეთა მინისტრი და გერმანიის ყველაზე პოპულარული პოლიტიკოსი. მან გადაწყვეტილება სამი კვირით ადრე, 1992 წლის 27 აპრილს გამოაცხადა. გენშერს არ დაუკონკრეტებია თავის გადადგომის მიზეზები, თუმცა მას იმ დროისთვის გადატანილი ჰქონდა ორი ინფარქტი. მისი გადადგომა ძალაში მაისში შევიდა, მაგრამ ის პარლამენტის წევრად დარჩა და დიდი გავლენით სარგებლობდა თავისუფალ დემოკრატიულ პარტიაში.
გენშერის გადადგომის შემდეგ, კანცლერმა ჰელმუტ კოლმა და FDP თავმჯდომარემ ოტო გრაფ ლაბსდროფმა ახალ საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტზე დაასახლეს ირმგარდ შვარცერი. თუმცა, ყველას გასაკვირად FDP-ს უმრავლესობამ პარლამენტში უარყვეს მისი დანიშვნა და საპასუხოდ აღნიშნულ პოსტზე დაასახელეს იუსტიციის მინისტრი კლაუს კინკელი
საქმიანობა პოლიტიკის შემდეგ
1994 წელს გენშერმა გამოაცხადა პრეზიდენტობისადმი ინტერესის ნაკლებობა, მიუხედავად ამისა იგი განიხილებოდა, როგორც ერთ-ერთი წამყვანი კანდიდატი. კვლევების მიხედვითაც კი, რომელიც ჩაატარა ჟურნალ შტერნმა, აჩვენეს, რომ გენშერს მოსახლეობის 48% უჭერდა მხარს. 1993 წელს იგი პენსიაზე გავიდა და მან თქვა, რომ „არცერთ შემთხვევაში“ არ დაიკავებდა პრეზიდენტის თანამდებობას.
პოლიტიკური კარიერის დასრულების შემდეგ, გენშერი აგრძელებდა აქტიურ იურიდულ საქმიანობას და ჩართული იყო საერთაშორისო ორგანიზაციებში. 1992 წელს იგი ინიშნება ახალი დონორული ორგანიზაციის თავმჯდომარედ ბერლისნის სახელმწიფო ოპერაში. 1997 წლიდან 2010 წლამდე გენშერი იურიდიულ ფირმასთან იყო დაკავშირებული, რომელიც იყო „Büsing, Müffelmann & Theye“ შვილობიი კომპანია. მან 2000 წელს დააარსა საკუთარი საკონსულტაციო ფირმა „Hans-Dietrich Genscher Consult GmbH“. 2001 - 2003 წლებში იგი იყო გერმანიის საგარეო ურთიერთობათა საბჭოს პრეზიდენტი. 2001 წელს გენშერი საარბიტრაჟო სასამართლოს ჩაუდგა სათავეში, რომელმაც დაასრულა ერთთვიანი ბრძოლა გერმანიის ავიაკომპანია Lufthansa -სა და მის მფრინავების პროფკავშირს შორის და შედეგად მიღწეულ იქნა შეთანხმება ხელფასების 15 პროცენტით გაზრდაზე.
2008 წელს გენშერმა, ვაცლავ ჰაველმა, ჯონ კორნბლუმმა და სხვა კარგად ცნობილმა პოლიტიკოსებმა მოწოდებები გაავრცელეს იმის თაობაზე, რომ აშენებულიყო ცივი ომის მუზეუმი  ჩექფოინთ ჩარლიზე.
2009 წელს გენშერმა გამოხატა სახალხო წუხილი ბენედიქტე XVI შესახებ, რომელმაც ეკლესიიდან გაკვეთა წმინდა პიუს X საზოგადოების ეპისკოპოსი. გენშერმა წერს გაზეთ „Mitteldeutsche Zeitung“-ში: „პოლონელებს შეუძლიათ იამაყონ იოანე პავლე II - თი. პაპის ბოლო არჩევნებზე ჩვენ ვთქვით, რომ ჩვენ ვართ პაპი ოღონდ გთხოვთ - არა ამ სახით“. იგი ფიქრობდა, რომ პაპი ბენედიქტე XVI იძენდა ჩვევას, რომელიც მიდრეკილი იყო არაკათოლიკეების შეურაცხყოფისკენ. „ეს არის ღრმა მორალური და პოლიტიკური კითხვა. ეს ეხება კაცობრიობის წინააღმდეგ დანაშაულის მსხვერპლთა პატივისცემას“, - ამბობდა გენშერი.
2013 წლის 20 დეკემბერს გაირკვა, რომ გენშერმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა მიხაილ ხოდორკოვსკის, იუკოსის ყოფილი ხელმძღვანელის გათავისუფლებაში. გენშერი ხოდორკოვსკის პირველად შეხვდა 2002 წელს და თავმჯდომარეობდა კონფერენციას, სადაც ხოდორკოვსკიმ გააკრიტიკა რუსეთის პრეზიდენტი ვლადიმერ პუტინი მისი ნავთობკომპანიის დევნის გამო. ხოდორკოვსკიმ თავის ადვოკატებს 2011 წლის ციხეში ვიზიტის დროს სთხოვა, რომ გენშერს შუამავლობა გაეწია მის ადრეულ გათავისუფლებასთან დაკავშირებით. მას შემდეგ, რაც პუტინი ხელახლა აირჩიეს 2012 წელს, კანცლერმა ანგელა მერკელმა დაავალა თავის ოფიციალურ პირებს, რომ ლობირება გაეწიათ  პრეზიდენტ პუტინთან, რათა შეხვედროდა გენშერს. შემდგომი მოლაპარაკებების შედეგად შედგა ორი შეხვედრა გენშერსა და პუტინს შორის - ერთი ბერლინის ტეგელის აეროპორტში, ხოლო მეორე მოსკოვში. ხოდორკოვსკის ადვოკატებმა და გენშერმა თვეები გაატარეს სხვადასხვა სამართლებრივი გზების შემუშავებაში, რაც პუტინს საშუალებას მისცემდა ადრე გაეთავისუფლებინა ყოფილი მეტოქე. როდესაც 2013 წლის ნოემბერში ხოდორკოვსკის დედა ბერლინის საავადმყოფოში სიმსივნეზე მკურნალობდა, გენშერმა გააგზავნა შეტყობინება ხოდორკოვსკისთან, რომელშიც ნათქვამი იყო, რომ პატიმარს პუტინისთვის უნდა მიემართა შეწყალების წერილით, სადაც ხაზგასმით იქნებოდა ნათქვამი დედის ჯანმრთელობის შესახებ. 2013 წლის დეკემბერში პუტინმა შეიწყალა ხოდორკოვსკი "ჰუმანიტარული მიზეზების გამო", გენშერმა უზრუნველყო ხოდორკოვსკის ჩამოყვანა ბერლინში პირადი თვითმფრინავით.
გენშერმა ხელი მოაწერა 2014 წელს წინადადებას, რომ გამხდარიყო სამხრეთ დერეფნის საკონსულტაციო კოლეგიის წევრი, BP - ს ხელმძღვანელობით კონსორციუმში ასევე შედიოდნენ ბრიტანეთის ყოფილი პრემიერ მინისტრი ტონი ბლერი და პიტერ სატერლენდი. პანელის მიზანია ხელი შეუწყოს ბუნებრივი გაზის უზარმაზარი საბადოების გაფართოებას კასპიის ზღვაში და ორი მილსადენის მშენებლობას ევროპაში. 45 მილიარდი დოლარის ღირებულების პროექტი მხარდაჭერილი იყო აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის მიერ. კრიტიკოსებმა აღნიშნულ პროექტს „ბლერის მდიდარი პროექტი“ უწოდეს.
გარდაცვალება
ჰანს-დიტრიხ გენშერი გარდაიცვალა 2016 წლის 31 მარტს, 89 წლის ასაკში, ვახტბერგში, გულის უკმარისობით.
აღიარება
გენშერი არის ჰალეს რეგიონის საპატიო მოქალაქე (1991 წელი) და ქალაქ ბერლინის საპატიო მოქალაქე (1993 წელი).
ბუსტანი
ბუსტანი (Boʻston, Bostan, Бустан) — ქალაქი ელიკქალას რაიონში, ყარაყალპაკეთის რესპუბლიკაში, უზბეკეთში. 1989 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 8488 ადამიანს შეადგენს. 1979 წლის მონაცემებით ქალაქში 1021 ადამიანი ცხოვრობდა.
სქოლიო
კატეგორია:ყარაყალპაკეთი კატეგორია:უზბეკეთის ქალაქები
Lasioglossum solitarium
Lasioglossum solitarium — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1975 წელს.
სქოლიო
solitarium
ნინო ლორთქიფანიძე
ნანა ლორთქიფანიძე (დ. 11 ივნისი, 1959, თბილისი) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი.
1980 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. მოზარდ-მაყურებელთა თეატრში განასახიერა როლები: პრესცენტრი (ფ. შილერი, კ. გოცი „პრინცესა ტურანდოტი“, რეჟ. გ. ბრეგაძე), გუსტავსონი, თეატრის დირექტორი (ასტრიდ ლინდგრენი „პეპი გრძელი წინდა“ რეჟ. გ. თავაძე), დედოფალი (ა. სულაკაური „სალამურა“ რეჟ. კოტე მირიანაშვილი), ქეთო (ნ. დუმბაძე, გ. ლორთქიფანიძე „მე ვხედავ მზეს“, რეჟ. დ. ხვთისიაშვილი), ნათელა, ეთერიკო (ლ. ბუღაძე „7+1“ რეჟ. გ. ქაჩიბაია), ძიძა (იაკობ გოგებაშვილი „იავნანამ რა ჰქმნა?“, რეჟ. ო. ბაღათურია), იბრუხტი (გ. ნახუცრიშვილი „ნაცარქექია“, რეჟ. დ. ხვთისიაშვილი), ეკა (დ. კლდიაშვილი „ირინეს ბედნიერება“, რეჟ. დ. ხვთისიაშვილი) და სხვა. კოტე მარჯანიშვილის თეატრის სცენაზე განსახიერებული როლებიდან აღსანიშნავია: შორენა (კ. გამსახურდია, „დიდოსტატის მარჯვენა“ რეჟ. დ. ანდღულაძე), ია (ვ. კოროსტილიოვი „მარტოობის დღესასწაული“, რეჟ. გ. ლორთქიფანიძე). რუსთაველის სახელობის თეატრის სცენაზე ნათამაშები როლები: ხათუნა (თ. მეტრეველი „შეშლილი, შეშლილი ახალი წელი", რეჟ. რ. ჩხაიძე), ექიმი (თ. ჭილაძე „როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“, რეჟ. რ. სტურუა), ვერა (ა. ვამპილოვი „იხვებზე ნადირობა“, რეჟ. ა. ვარსიმაშვილი, „დედა ენა“ რეჟ. რ. სტურუა). გადაღებულია მხატვრულ ფილმებში: „ძილისპირული“, „თეთრი ბაირაღები“, „წიგნი ფიცისა“, „ნუ გააღვიძებ!“, „გამარჯობა ყველას“, „ანდერძი", „ღამის ზარები“ და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:დაბადებული 11 ივნისი კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
გადასახადები გაერთიანებულ სამეფოში
გადასახადები გაერთიანებულ სამეფოში — გაერთიანებულ სამეფოში გადასახადების გადახდა ხდება ორ დონეზე: ადგილობრივი თვითმმართველობისა და სახელმწიფო ხელისუფლების დონეზე. ადგილობრივი თვითმმართველობა იღებს: სახელმწიფო გრანტებს, ადგილობრივ გადასახადებსა, გადასახადებსკომერციულ უძრავ ქონებაზე და მოსაკრებელს პარკირებისთვის (ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით). სახელმწიფო ხელისუფლების ბიუჯეტი, ძირითადად, ივსება საშემოსავლო გადასახადით. კორპორატიული გადასახადებით, დამატებული ღირებულების გადასახადით (დღგ) და სააქციოზო გადასახადებით საწვავზე, თამბაქოსა და ალკოჰოლზე.
რეზიდენტობა
გაერთიანებული სამეფოს ტერიტორიაზე მიღებული ნებისმიერი შემოსავალი იბეგრება, მიუხედავად პირის ფორმალური რეზიდენტობისა, საცხოვრებელი ადგილისა, თუ კომპანიის რეგისტრაციის ადგილისა. ეს ნიშნავს, რომ პირები, რომლებიც არ არიან გაერთიანებული სამეფოს რეზიდენტები, გადასახადებს იხდიან მხოლოდ მაშინ, თუ შემოსავალი მიიღეს გაერთიანებული სამეფოს ტერიტორიაზე. მის ფარგლებს გარეთ მიღებული შემოსავალი არ იბეგრება. ხოლო გაერთიანებული სამეფოს რეზიდენტი პირები გადასახადებს იხდიან არა მარტო იმ შემოსავლისთვის, რაც გაერთიანებულ სამეფოში მიირეს, არამედ იმ შემოსავლისთვისაც, რაც მირებული აქვთ მის ფარგლებს გარეთ.
საშემოსავლო გადასახადი
საშემოსავლო გადასახადი (Income Tax) სახელმწიფოს მიერ შემორებული ძირითადი გადასახადია. გადასახადი პროგრესულია, ანუ მისი განაკვეთი დამოკიდებულია შემოსავლის მოცულობაზე. კერძო პირებისთვის განსაზღვრულია დაუბეგრავი შემოსავალი. 2009-2010 წლებში დაუბეგრავი შემოსავალია £6 475.
სოციალური გადასახადი
სახელმწიფოს დაფინანსების მეორე მთავარი წყარო არის სავალდებულო გადასახადები ეროვნულ დაზღვევაზე (National Insurance). ამ გადასახადს იხდიან როგორც გადასახადების გადამხდელები, ასევე დამსაქმებლებიც. დაქირავებული პირებისთვის ამ გადასახადის განაკვეთი შეადგენს ხელფასის 11%-ს, ხოლო დამსაქმებელი ვალდებულია, გადაიხადოს ყოველ დასაქმებულზე 12.8%. პირები, რომლებიც აწარმოებენ საკუთარ ბიზნესს, ეწევიან ქველმოქმედებას და გათხოვილი დაუსაქმებელი ქალები ასევე ვალდებულნი არიან გადაიხადონ ეროვნული დაზღვევის გადასახადი.
დღგ
დამატებული ღირებულების გადასახადი (დღგ, VAT — Value added tax), არაპირდაპირი გადასახადი, რომელიც ერიცხება საქონლისა თუ მომსახურების ღირებულებას. დღგ სახელმწიფო ფინანსები შევსების მხრივ მესამე ადგილზეა. 2008 წლის ნოემბრიდან მისი განაკვეთი 15%-მდე შემცირდა (17.5%-დან).
კორპორატიული გადასახადი
კორპორატიულ გადასახადს იხდიან კომპანიები მიღებული მოგებიდან. 2006 წლიდან არსებობს კორპორატიული გადასახადის 2 დონე. კომპანიები, რომელთა მოგება აღემატება 1.5 მილიონ ფუნტს, იხდიან მოგების 30%-ს, ხოლო კომპანიები უფრო მცირე შემოსავლით, იხდიან მოგების 19%-ს. ნავთობგადამამუშავებელი მრეწველობით დაკავებული კომპანიები იხდიან დამატებით 20%-ს მოგებიდან.
აქციზი
არაპირდაპირი გადასახადი, რომელიც გადაიხდევინება შემდეგ საქონელზე: თამბაქო, ალკოჰოლური სასმელი, ბენზინი, აზარტული თამაშები, სატრანსპორტო საშუალებები.
გადასახადი კაპიტალურ შემოსავლებზე
კაპიტალურ შემოსავლებზე გადასახადად ითვლება კაპიტალური აქტივების გაყიდვიდან მიღებული შემოსავალი. კაპიტალური აქტივები შეიძლება იყოს როგორც უძრავი ქონება, ისე ფინანსური აქტივები (აქციები, ობლიგაციები). კაპიტალურ შემოსავლებზე გადასახადი (Capital Gains Tax) გამოითვლება წმინდა კაპიტალური შემოსავლიდან (ხარჯების გამოკლებით). გადასახადის განაკვეთი განიზაზღვრება იმ დროის მიხედვით, როცა მოხდა კაპიტალური აქტივების გაყიდვა, ასევე გადასახადის გადამხდელის საერთო შემოსავლების დონის მიხედვით. კერძო პირებისთვის გადასახადის განაკვეთი გამოითვლება სხვანაირად, ვიდრე კომპანიებისთვის და დამოკიდებულია იმაზე, გაყიდული კაპიტალური აქტივი იყო კერძო თუ კომერციული. აქაც განსაზღვრულია გარკვეული დაუბეგრავი მინიმუმი ფიზიკური პირებისთვის. 2007-2008 წლებში ეს იყო £9.200 წელიწადში. კომპანიები დაუბეგრავი მინიმუმის შეღავათით არ სარგებლობენ.
სამემკვიდრეო გადასახადი
მემკვიდრეობის პირველი 300 000 ფუნქტი არ იბეგრება (2007-2008 წწ.). ყველა სამკიდრო, რომლის ფასიც ამ ტანხას გადააჭარბებს, იბეგრება 40%-ით. სამემკვიდრეო გადასახადით არ იბეგრება მემკვიდრეობის გადასვლა მეუღლეზე.
საგერბო მოსაკრებელი
საგერბო მოსაკრებელი გადაიხდევინება აქციებისა და ფასიანი ქაღალდების გაყიდვისას. მისი განაკვეთია 0.5%. უძრავი ქონების გაყიდვისას გადასახდელი თანხის რაოდენობა დამოკიდებულია გასაყიდ ქონებაზე და შეიძლება მიაღწიოს მის 4%-მდე.
საგადასახადო წელი
საგადასახადო წელი (ან ფისკალური წელი) იწყება 6 აპრილს და მთავრდება შემდეგი წლის 5 აპრილს. ასეთი უცნაური თარიღების შერცევა განპირობებულია ისტორიული ფაქტით. 1752 წელს ინგლისი იულიუსის კალენდრიდან, რომლითაც ახალი წელი დგებოდა 25 მარტს, გადავიდა გრიგორიანულ კალენდარზე, რომლითაც ახალი წელი იწყებოდა 1 იანვარს. განსხვავება კალენდრებს შორის შეადგენდა 11 დღეს, ხოლო ხელისუფლებას არ სურდა, დაეკარგა 11 დღის გადასახადები, ამიტომაც დააწესა საგადასახადო წლის ათვლა 5 აპრილიდან, ხოლო 1800 წლიდან კი - 6 აპრილიდან.
სქოლიო
კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს ეკონომიკა კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს სამართალი
ვარდენ წულუკიძე
ვარდენ გრიგოლის ძე წულუკიძე (დ. 8 ნოემბერი, 1865, სოფ. საწულუკიძეო, ახლანდ. ხონის მუნიციპალიტეტი, — გ. 20 მაისი, 1923, თბილისი) — თავადი, ქართველი სამხედრო მოღვაწე, გენერალი. მსახურობდა რუსეთის იმპერიის, შემდეგ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შეიარაღებულ ძალებში. საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ იყო საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის სამხედრო ცენტრის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. დახვრიტეს ჩეკას გადაწყვეტილებით კოტე აფხაზთან და სხვა ქართველ სამხედროებთან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1865 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1923 კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები ვ კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები კატეგორია:ქართველი ნაციონალისტები
კიტრი
270px|მინიატიურა|საყრდენზე ასული კიტრი, [[ახმეტის მუნიციპალიტეტი]] კიტრი (Cucumis sativus) — ერთწლოვანი ბალახოვანი მცენარე გოგრისებრთა ოჯახისა. ფესვთა სისტემა შედგება მთავარი ღერძისა (1 მ-მდე სიგრძის) და გვერდითი ფესვებისაგან, ესენი ძირითადად ნიადაგის სახნავ (10-30 სმ) ფენაში ვრცელდება. ღერო მხოხავი ან ხვიარაა. სიგრძე 1,5—2 მ აღწევს. გვხვდება ნახევარბუჩქისებრი ფორმებიც. ფოთოლი დიდყუნწიანია, ოდნავ ფრთისებრი, ხუთლუთხიანი. ცალსქესიანი, ერთსახლიანი მცენარეა. გვხვდება ორსახლიანიც. ნაყოფი 5-100 სმ-მდე სიდიდისაა. ცილინდრული ფორმა აქვს. კიტრი სითბოს, სინათლისა და ტენის მოყვარული მცენარეა. მისი სამშობლოა ინდოეთი.
კიტრი მოჰყავთ ღია და დახურულ გრუნტში. იყენებენ როგორც ნედლად, ისე მწნილის სახით. ქორფა, 3—4 დღიანი ნაყოფისაგან პიკულსა და კორნიშონს ამზადებენ. ნაყოფის ქიმიური შედგენილობა ასეთია (%-ობით): წყალი 95-96, მშრალი ნივთიერება 4-5, მ. შ. შაქრები 2-2,5, ცილოვანი ნივთიერება 1,0, ცხიმი 0,1, უჯრედისი 0,7, ნაცარი 0,4 შეიცავს C, B1, B2 ვიტამინს, A პროვიტამინს, ორგანულ მჟავებს.
1973 წლიდან საქართველოში ღია გრუნტისათვის დარაიონებულია მუხრანული ადგილობრივი, ნეჟინური 12, ნოვოჩერკასკის 385, რუსტემი 96-1, ნეროსიმი 40; დახურული გრუნტისათვის „მნოგოპლოდნი 3263“, ჰიბრიდი „ტეპლიჩნი 40“. კიტრისთვის საუკეთესოა ნოყიერი, მსუბუქი მექანიკური შედგენილობის, ქარისაგან დაცული ნიადაგი. თესლი ითესება მწკრივად და ბედობრივად. გრძელბარდიანი ჯიშები (მუხრანული) ითესება კვადრატულ-ბუდობრივად 100×100 სმ, ხოლო მოკლებარდიანი — 70×70 სმ-ზე. ბუდნაში ტოვებენ 3-4 მცენარეს. კიტრის უმრავლესობა მავნებელია აბლაბუდიანი ტკიპა, ბუგრი; დაავადებანი — ნაცარი, ბაქტერიოზი, თეთრი სიდამპლე, ანთრაკნოზი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გოგრისებრნი კატეგორია:სასათბურე კულტურები
ძევრი
ძევრი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ძევრი, ოქონა, სეფარეთი). სოფელში არის შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირთა პანსიონატი, ორი ვეტერინარული პუნქტი, ბენზინგასამართი სადგური, საჯარო სკოლა.
მდებარეობა
მდებარეობს მდინარე ძევრულას ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 250 მეტრზე. სოფელში გადის თერჯოლა-ტყიბულის საავტომობილო გზა.
არქეოლოგია
სოფლის მიდამოებში, მდინარე შავიწყლის ხეობაში ზღვის დონიდან 220 მ სიმაღლეზე მდებარეობს კარსტრული მღვიმე და არქეოლოგიური ძეგლი — საგვარჯილე. საგვარჯილე მრავალფენიანი არქეოლოგიური ძეგლია, ის გაითხარა 1951-1952 წლებში. აღმოჩენილი მასალა დაცულია სახელმწიფო მუზეუმში.
გუდიელის კოშკი და ეკლესია
სოფელში შემორჩენილია შუა საუკუნეების გუდიელის კოშკი და ეკლესია, რომლებიც აღწერა დიუბუა დე მონპერემ. ნაგებობები მიეკუთვნებოდა თავადთა საგვარეულოს. ტაძრის მთავარ კარზე ხუცურით შესრულებული იყო ვრცელი წარწერა. ფასადი მორთული იყო რელიეფებით, ორი ერთმანეთთან მებრძოლი მხედარი, დიდი ლომი, რომელიც თავს ესხმის შველს. რელიეფებით შემკული იყო ასევე კანკელი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 590 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Cerapachys fervidus
Cerapachys fervidus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
Lasioglossum somereni
სქოლიო
somereni
დინოზავრის კვერცხი
„დინოზავრის კვერცხი (და სასახლეში ვნახავ სიხარულს…)“ — სს „ქართული ფილმის“ 1993 წლის მხატვრული ფილმი, რომლის რეჟისორია ქეთი დოლიძე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1993 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ ფილმები კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ქეთი დოლიძის ფილმები
თბილისის ცენტრალური სადგური
მინი|300px|თბილისის ცენტრალური სადგური
თბილისის ცენტრალური სადგური ან თბილისი ცენტრალი — თბილისის ცენტრალური სარკინიგზო სადგური, რომელსაც სავაჭრო ცენტრი ემიჯნება. პირველი ცენტრალური სადგური თბილისში 1872 წელს აშენდა, საიდანაც მატარებლები შავი ზღვის პორტის – ფოთის, მიმართულებით მოძრაობდნენ. 1940 წელს ნაგებობა დაანგრიეს და მის ადგილზე ააშენეს ახალი, სტალინისტური არქიტექტურის სტილში. 1980-იან წლებში ნაგებობა კვლავ დაინგრა და აშენდა ახალი, ამჯერად ბრუტალისტური არქიტექტურის სტილში. 1992 წელს არქიტექტორებმა ბაირამაშვილმა, ყავლაშვილმა, გ. შავდიამ და ჯიბლაძემ თავიანთი ნამუშევრისათვის სახელმწიფო ჯილდო მიიღეს. 2010 წელს სადგური გარდაიქმნა და არის როგორც სარკინიგზო, ასევე სავაჭრო ცენტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თბილისის არქიტექტურა
ლუმბაკა-უნაიანი
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ლანაოს მუნიციპალიტეტები
გირბიშტე
გირბიშტე (Гърбище) — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის არდინოს მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 163 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
ადგილობრივ გირბიშტეს საკმეტოში, რომლის შემადგენლობაშიც შედის გირბიშტე, კმეტის (უხუცესის) თანამდებობას ასრულებს ტურსუნ აზის ხუსნი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — რესმი მეჰმედ მურადი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არდინოს მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
Cerapachys ficosus
Cerapachys ficosus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სიკოკუ
სიკოკუ (四国 „ოთხი პროვინცია“) — კუნძული იაპონიის არქიპელაგის სამხრეთ ნაწილში. მისი უძველესი სახელებია „იიო-ნო-ფუტანა-შიმა“ (伊予之二名島), „იიო-შიმა“ (伊予島) და „ფუტანა-შიმა“ (二名島). თანამედროვე სახელწოდება მიუთითებს ოთხ ძველ პროვინციაზე, რომელიც კუნძულს შეადგენდა: ავა, იიო, სანუკი და ტოსა.
სიკოკუს რეგიონი, შედგება რა სიკოკუსა და მიმდებარე მცირე კუნძულებისგან, ფარავს დაახლოებით 18 800 კმ² და ოთხი პრეფექტურისგან შედგება: ეჰიმე, კაგავა, კოჩი და ტოკუშიმა. ის ჰონსიუს უკავშირდება ბორანითა და საჰაერო მიმოსვლით, 1988 წლიდან კი დიდი სეტოს ხიდების ქსელით. ხიდების კომპლექსის დასრულებამდე რეგიონი იზოლირებული იყო დანარჩენი იაპონიისგან და უფრო თავისუფალი მოძრაობა ჰონსიუსა და სიკოკუს შორის გარანტია უნდა ყოფილიყო ეკონომიკური განვითარების დაჩქარებისთვის, რომლის მატერიალიზაცია ჯერ ვერ მოხერხდა.
სიკოკუს სამხრეთი რეგიონი მთაგორიანია და ამგვარად ნაკლებად დასახლებულია. ერთადერთი შედარებით დიდი დაბლობი კოჩის გავაკებაა, სადაც პრეფექტურის დედაქალაქი მდებარეობს. რეგიონის რბილმა ზამთარმა განაპირობა სასათბურე მეურნეობის განვითარება. რბილი ჰავის გამო შესაძლებელია ბრინჯის ორი მოსავლის მოყვანა წელიწადში. ტყის მასიური საფარის წყალობით ასევე განვითარდა ქაღალდის წარმოება და ჰიდროელექტრო სადგურები.
სიკოკუ ასევე ცნობილია 88-ტაძრის პილგრიმობით, რომელიც მოძღვარ კუკაის უკავშირდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონიის კუნძულები
Lasioglossum sopinci
Lasioglossum sopinci — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1932 წელს.
სქოლიო
sopinci
ერბზელცერი
ერბზელცერი (გერმ.: Erbsälzer, ქართ.: მემკვიდრეობით მემარილე) იყო გერმანული არისტოკრატული წოდება. ერბზელცერები ეწოდებოდათ გერმანული ქალაქის ვერლის პატრიციებს, რომელთაც მარილის რეწვის მემკვიდრეობითი უფლება ჰქონდათ. XIV საუკუნეში ამ უფლებას 48 ოჯახი ფლობდა, XVI საუკუნეში მათი რიცხვი 8-მდე შემცირდა, ხოლო დღეისათვის შემორჩენილია მხოლოდ 2 საგვარეულო: ფონ ლილიენები და ფონ პაპენები.
მარილის რეწვის უფლება მემკვიდრეობით გადაიცემოდა მხოლოდ ქალაქ ვერლში მცხოვრებკათოლიკე მამრობითი სქესის წარმომადგენლებზე. ერბზელცერები პირველად ისტორიაში მოიხსენებიან 1246 წელს. იოზეფ I-ის 1708 წლის იმპერიის არისტოკრატიის დამტკიცების სიგელში მათ ეს პრივილეგიები დაუმტკიცდათ მეფე ზიგისმუნდის 1432 წლის გუჯარის საფუძველზე.
"ვერლისა და ნოივერკის ერბზელცერების კოლეგია" დღესაც არსებობს.
კატეგორია:გერმანიის ისტორია კატეგორია:წოდებები
ადენის მუჰაფაზა
ადენის მუჰაფაზა (عدن) — იემენის მუჰაფაზა. მდებარეობს იემენის დასავლეთ ნაწილში. ესაზღვრება 2 მუჰაფაზა: ლაჰჯი და აბიანი.
ადენის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ადენი. ფართობი შეადგენს 1,114 კმ²-ს. 2011 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა უდრიდა 731,000 ადამიანს. მუჰაფაზაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული.
სქოლიო
კატეგორია:იემენის მუჰაფაზები
Renault
რენო (Renault S.A.) — ფრანგული ავტომწარმოებელი კომპანია, რომელიც უშვებს მსუბუქ და სატვირთო მანქანებს, ფურგონებს, ავტობუსებსა და ტრაქტორებს. ნისანთან გაერთიანების შედეგად, დღეისთვის იგი რიგით მეოთხე უდიდესი ავტომწარმოებელი კომპანიაა. მისი შტაბ-ბინა მდებარეობს ბულონ-ბიანკურში. „რენოს“ ეკუთვნის რუმინულ ავტომწარმოებელი Automobile Dacia და კორეული Renault Samsung Motors. კომპანიის აღმასრულებელი დირექტორია ლიბანელი ფრანგი, კარლოს გონი. კომპანიის ყველაზე წარმატებული მანქანაა Renault Clio. ავტომობილების ძირითადი ნაწილი საფრანგეთში იყიდება. კომპანია ცნობილია მრავალი რევოლუციური დიზაინით, თავდაცვის ტექნოლოგიითა და მოტორბოლებში მონაწილეობით.
დაფუძნება
მინი|ლუი რენო 1913 წელს 1899 წელს შეიქმნა ძმებ რენოების საზოგადოება (ფრანგ. Société Renault Frères). დამფუძნებლები იყვნენ: ლუი, მარსელ და ფერნან რენოები, აგრეთვე, მათი მეგობრები – ტომას ევერი და ჟულიენ უიერი.
ლუი რენო გონიერი და მიზანსწრაფული ახალგაზრდა მექანიკოსი იყო. ძმებთან ერთად ბიზნესის წამოწყებამდე, რენოს უკვე ჰქონდა შექმნილი რამდენიმე მოდელის დიზაინი და პროტოტიპი აწყობილი. მისმა ძმებმა საქმის წარმოებისათვის საჭირო უნარ-ჩვევები შეიძინეს მამის სატექსტილო ფირმაში მუშაობისას. ახალ კომპანიაში ისინი ბიზნესის მართვით იყვნენ დაკავებულნი, ლუი კი დიზაინისა და ავტოწარმოების შემოქმედებით პროცესს წარმართავდა.
1898 წლის 24 დეკემბერს კომპანიის პირველი მანქანა, Renault Voiturette 1CV გაიყიდა საცდელი ტარების შემდეგ. მყიდველი ლუი რენოს მამის მეგობარი იყო.
1903 წლიდან რენომ საკუთარი ძრავების გამოშვებაც დაიწყო.
მარნას ტაქსები პირველ მსოფლიო ომში
1905 წელს პირველი დიდი შეკვეთა – 1500 მანქანა გაიყიდა ერთბაშად. დამკვეთმა, გაქირავების ფირმამ, ტაქსებად სამუშაოდ იყიდა რენო-AG1. 1914 წლის სექტემბერში, პირველი მსოფლიო ომის დროს, სწორედ ეს რენოს ტაქსები გამოიყენეს ფრანგული საჯარისო ნაწილების მისაყვანად პარიზიდან ბრძოლის ველამდე. მდ. მარნაზე ბრძოლა 7-14 სექტემბერს მიმდინარეობდა და მოკავშირეების გერმანელებზე გამარჯვებით დამთავრდა. მას შემდეგ ამ მანქანებს მეტსახელად „მარნას ტაქსებს“ უწოდებდნენ.
მეორე მსოფლიო ომის დროს
1940 წელს საფრანგეთის კაპიტულაციის შემდეგ, ლუი რენომ უარი თქვა ფაშისტური გერმანიისთვის ტანკების დამზადებაზე. „რენოს“ ქარხნებს მტერი აკონტროლებდა. 1942 წლის 3 მარტს ბრიტანეთის სამეფო სამხედრო ავიაციამ (RAF) 235 ბომბდამშენის საშუალებით 490 ტონა ბომბი ჩამოაგდო ბიანკურის ქარხნის ტერიტორიაზე. ლუი რენომ ყველაფერი მოიმოქმედა წარმოების უმოკლეს ვადებში აღსადგენად, მაგრამ ერთი წლის შემდეგ, 1943 წლის 4 აპრილს ამერიკის ავიაციამ დაბომბა ქარხანა. იმავე წლის 3 და 15 სექტემბერს ამერიკელებმა კვლავ დაბომბეს ქარხანა.
ტყვიავის ციხე
ტყვიავის ციხე — ციხე-დარბაზი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტყვიავში, სოფლის ცენტრში, ვაკეზე. თარიღდება XVIII საუკუნით.
Renault
მეორე მსოფლიო ომის დროს
1944 წლის სექტემბერის დასაწყისში, პარიზის განთავისუფლებიდან რამდენიმე კვირაში, ბიანკურის ქარხნის ჭიშკარი მეპატრონისთვის ისევ გაიღო. ბიზნესის აღდგენა ნელი ტემპით მიდიოდა. საქმეს ხელს უშლიდა შეთქმულებები და პოლიტიკური ინტრიგები. ყველაფერი იმით დამთავრდა, რომ 1944 წლის 23 სექტემბერს ლუი რენო და კიდევ რამდენიმე მსხვილი ავტომწარმოებელი დააპატიმრეს. 1936-1938 წლებში გამართული გაფიცვების მკაცრად ჩახშობისას რენომ პოლიტიკური მოკავშირეები დაკარგა. ამიტომ, მოგვიანებით გასაჭირში ჩავარდნილ ავტომეწარმეს არავინ გაუწოდა დახმარების ხელი.
მოსამართლის წინაშე საკუთარი სურვილით გამოცხადებული ლუი რენო ფრენის ციხეში (Fresnes) ჩასვეს. 1944 წლის 24 ოქტომბერს, სასამართლო განხილვის მომლოდინე მეწარმე, საპყრობილეში გარდაიცვალა გაურკვეველ სიტუაციაში. 1945 წლის 1 იანვარს შარლ დე გოლმა დეკრეტი გამოსცა, რომლის მიხედვითაც გარდაცვლილ ლუი რენოს სიკვდილის შემდეგ ჩამოერთვა კომპანია. ორ კვირაში, 16 იანვარს „რენოს“ ნაციონალიზაცია მოხდა და იგი ოფიციალურად გადავიდა სახელმწიფო საკუთრებაში. თუმცა თავიდან რამდენიმე სხვა ავტომეწარმეც დააკავეს, მხოლოდ ლუი რენოს ქარხნები გაასხვისეს სამუდამოდ და უაპელაციოდ. რენოს ოჯახმა ორჯერ სცადა სამართლის სასამართლოს გზით აღდგენა, ჯერ 1945 წელს, მოგვიანებით კი – 1961 წელს, მაგრამ პასუხად ცივი უარი მიიღო იმ მიზეზით, რომ სასამართლოს არ ჰქონდა მთავრობის ქმედების განსჯის უფლება.
ტყვიავის ციხე
ციხე-დარბაზის კედლებზე არსებული მხედრული წარწერების თანახმად, ციხის მეპატრონეს - თამაზ ქარელს - 1754 წელს რვაგვერდა კოშკისათვის დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან მიუშენებია თითო წაკვეთილი ელიფსის ფორმის კოშკი, 1758 წელს კი ჩრდილო-აღმოსავლეთით - მეოთხე კოშკიც. დასავლეთით მიშენებული ცილინდრული კოშკიდან (3,9 X 4,9 მ) შემორჩენილია ოთხი სართული, მეორე კოშკიდან კი სამი. შესასვლელი თითოეულ კოშკს ჩრდილოეთით, მეორე სართულზე აქვს. ყოველ სართულზე ბუხრები, სათოფურები და სარკმლებია. არის სამეურნეო დანიშნულების ნიშებიც. მეოთხე კოშკიდან (5,4 X 7,6 მ) სამი სართულია შემორჩენილი. შესასვლელი კოშკს პირველ სართულზე აქვს. კედლებში მრავალი სათოფურია. კართან ახლოს არის ჭა. სართულშუა გადახურვა ყველგან ხის ყოფილა.
Renault
თანამედროვე პერიოდი
2010 წელს რენო-ნისანმა გამოაცხადა „დაიმლერთან“ ალიანსის თაობაზე.
2012 წლის დეკემბერში ალჟირის ეროვნული საინვესტიციო ფონდი (FNI), საფრანგეთის ავტომობილების წარმოების ეროვნულმა საზოგადოებამ (SNVI) და „რენომ“ ხელი მოაწერეს ხელშეკრულებას ალჟირში, ქალაქ ორანთან ახალი ქარხნის აშენების თაობაზე.
ამჟამინდელი მოდელები
ამჟამად, Renault აწარმოებს შემდეგ მოდელებს
სქოლიო
კატეგორია:Renault კატეგორია:CAC 40 კომპანიები კატეგორია:საფრანგეთის კომპანიები კატეგორია:1898 წელს დაარსებული კომპანიები კატეგორია:ავტომწარმოებელი კომპანიები
ისტორია (პოლიბიუსი)
მინი| პოლიბიუსის ისტორია
ისტორია (ბერძ. Ιστορία) პოლიბიუსის ჩვენამდე მოღწეული ერთადერთი ნაშრომი. იგი მოიცავს ძვ. წ. 220 - ძვ. წ. 146 წლის მოვლენებს რომის რესპუბლიკაში და ხმელთაშუა ზღვის აუზის ქვეყნებში.
კატეგორია:ძველი ბერძნული ლიტერატურა
რუხაია
საკუთარი სახელი რუხაია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
გრიგოლ ორბელიანი
გრიგოლ დიმიტრის (ზურაბის) ძე ორბელიანი (დ. 14 ოქტომბერი [ ძვ. სტ. 2 ოქტომბერი], 1804, თბილისი ― გ.  2 აპრილი [ ძვ. სტ. 21 მარტი] , 1883, იქვე, დაკრძალულია ქაშვეთის ეკლესიაში) — ქართველი რომანტიკოსი პოეტი და სამხედრო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
პოეტის საგვარეულო ხაზი აღწევს ორბელ ბარათაშვილის სახელამდე (XVI საუკუნე). ამ შტოს ეკუთვნის ყაფლან ორბელიშვილი, სულხან-საბა ორბელიანის პაპა, XVII საუკუნის ერთ-ერთი უძლიერესი და გავლენიანი ფეოდალი. გრიგოლ ორბელიანი ამიტომ უწოდებდა თავის თავს „ყაფლანიშვილს“.
გრიგოლ ორბელიანისათვის წერა-კითხვა უსწავლებია ანჩისხატის დეკანოზ დიმიტრი ალექსი-მესხიშვილს, რომელიც თავისი დროის ცნობილი მწიგნობარი იყო. შემდეგ პატარა გრიგოლი მშობლებს მიუყვანიათ ახალი მმართველობის მიერ დაარსებულ კეთილშობილთა სასწავლებელში. სასწავლებლის დამთავრებამდე გრ. ორბელიანი გადასულა ახლად გახსნილ საარტილერიო სკოლაში. 1816 წ. მომავალი ოფიცერი შედის იუნკრად 21-ე საარტილერიო ბრიგადაში, სადაც მან 1820 წლამდე დაჰყო.
1829 წელს გრ. ორბელიანი კახეთში ახლდა ალექსანდრე ჭავჭავაძეს, რომელიც სამხედრო საზღვრების უფროსად იყო დანიშნული. მეორე წელს იგი მონაწილეობას იღებს გრაფ პასკევიჩის ექსპედიციაში და ჭარ-ბელაქნის ლეკებს აშოშმინებს. იმავე წელს მონაწილეობს გენერალ სტრეკალოვის მიერ ზაქათალის აღებაში.
1831 წლის ნოემბერში გრ. ორბელიანი ჩადის ქ. ნოვგოროდში, აქ მან ერთი წელიწადი დაჰყო. 1833 წლის მარტში გრ. ორბელიანს აპატიმრებენ და სასწრაფოდ გზავნიან თბილისში. პოეტს ბრალდებოდა კავშირი თავად-აზნაურთა იმ შეთქმულებასთან, რომელიც 1829 წლიდან მზადდებოდა საქართველოში ადგილობრივი ხელისუფლების და, საერთოდ, ცარიზმის წინააღმდეგ. გრ. ორბელიანს აშკარა დანაშაული არ დაუმტკიცდა და გაათავისუფლეს საქმის საბოლოო გამოძიების დამთავრებისთანავე. ავლაბრის ყაზარმებში სამი თვის პატიმრობის შემდეგ იგი, როგორც მეშვიდე კატეგორიის „მცირე“ დამნაშავე, „კავკასიის ხაზზე“ მოქმედ ჯარში იქნა გაგზავნილი. იქიდან გრ. ორბელიანი 1833 წლის მიწურულს გააწესეს ნევის საზღვაო პოლკში, რომელიც ვილნოში იყო დაბანაკებული. დიდი ვაი-ვაგლახითა და გზაზე სხვადასხვა ხიფათის გამოვლით გრიგოლ ორბელიანმა თავის პოლკს 1843 წლის 2 მაისს მიაღწია.
1837 წელს გრ. ორბელიანმა აიღო შვებულება და სამშობლოსაკენ გამოემგზავრა. 1838 წლის აგვისტოში ის შტაბს კაპიტნის ჩინით ხელმეორედ ჩაირიცხა საქართველოს გრენადერთა პოლკში, რომელიც ქ. გორში იდგა. ამიერიდან მომავალი გენერალი ფრთხილი და გარეგნულ პირობებს შეგუებული ოფიცერია.
1842 წელს გრ. ორბელიანი ავარიის (დაღესტანი) მიწებს იცავდა შამილის რაზმებისაგან. ენერგიულმა სამხედრო მოქმედებამ და ადმინისტრაციულმა ნიჭმა ის ჩქარა დააწინაურა: 1843 წელს გრ .ორბელიანი დანიშნეს ავარიის მმართველად, ან როგორც თავის თავს უწოდებდა — „ავარიის ხანად“ ამ წლის 2 ივნისს გრ. ორბელაინი ჩავიდა ხუნძახში, ავარიის ყოფილი ხანების რეზიდენციაში.1857 წელს გრ. ორბელიანმა იერიშით აიღო უაღრესად მნიშვნელოვანი სტრატეგიული პუნქტი სალათაურში -ძველი და ახალი ბურთუნაი.
1858 წელს იგი, მრავალი ორდენით დაჯილდოებული, თბილისში გადმოჰყავთ კავკასიის მთავარმმართველ ბარიატინსკისთან.
შემოქმედება
გრ. ორბელიანი ქართული რომანტიზმის წარმომადგენელია. იგი უპირველეს ყოვლისა ცნობილია პატრიოტული ნაწარმოებებით, რომლებიც საქართველოს რაინდული წარსულის ხოტბას შეიცავს ან გვაცნობს ავტორის სულისკვეთებასა და პოლიტიკურ მრწამსს 1832 წლის შეთქმულების მზადების პერიოდში. ესენია პოემა ტოლუბაში (სადღეგრძელოს პირველი ვარიანტი, 1827), (მიბაძვა რილეევისა, 1831), ჰე, ივერიავ (1832), მისი სახელი კიცხვითა (1832), იარალის, (1832) და მოგზაურობა ჩემი ტფილისიდამ პეტერბურღამდის.
გრ. ორბელიანი პატრიოტიზმთან ერთად დიდ ადგილს უთმობს სიყვარულის თემას. ეს გრძნობა მას მიაჩნია უმაღლეს ადამიანურ თვისებად და ბედნიერებად. მის ლირიკაში სიყვარულის გრძნობის სულიერ მხარეს უპირატესი მნიშვნელობა აქვს მინიჭებული. გრ. ორბელიანის სატრფიალო ლირიკის საუკეთესო ნიმუშები ეძღვნება უმთავრესად ნინო ჭავჭავაძეს, შემდეგ სოფიო ორბელიანს და ნაწილობრივ ეკატერინე ჭავჭავაძეს. პოეტის ბიოგრაფიიდან ცნობილია, რომ გრ. ორბელიანი უიმედოდ ყოფილა შეყვარებული ნინოზე. თავის მიმართვებში ნინოსადმი პოეტი მეტწილად კლდემამოსილია, წრფელი და ფაქიზი გრძნობებით აღვსილი.
მის შემოქმედებაში დიდი როლი უჭირავს ბუნების თემასაც. როგორც ჭეშმარიტი რომანტიკოსი, იგი ბუნებაში ეძებს თავისი ტკივილებისა და სიხარულის თანაზიარობას
გრ. ორბელიანი და მამათა და შვილთა ბრძოლა
გრ. ორბელიანი ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფიგურა იყო ე. წ. მამათა და შვილთა ლიტერატურულ-იდეურ ბრძოლაში.პირველად იგი ამ ბრძოლაში 1872 წელს ჩაერთო, როცა ილია ჭავჭავაძის ეპიგრამის, გამოცანების პასუხი, დაწერა. ეს უკანასკნელი დღეს პასუხი შვილთას პირველი ვარიანტის სახელითაა ცნობილი. იგი ახალი თაობისადმი მიმართული ძალზე დამამცირებელი ეპითეტებით იწყება:
კოღო-ბუზებო, ლიბერალებო, ჭკუით გლახებო, პატრიოტებო, გზა დაკარგულნო, წყალ-წაღებულნო. კატის კნუტებო, სიდგანა კნავით? და სხვ.
გრ. ორბელიანის პასუხის ორივე ვარიანტის მიხედვით შეიძლება ნათლად წარმოვიდგინოთ პოეტის შეხედულებანი ახალი თაობის („შვილების“) შესახებ. მათ გრ. ორბელიანი უწოდებს „ცრუ ლიბერალებსა და პატრიოტებს“, რომელნიც „გაბოროტებით სწყევლიან მამებს“. ამათი („მამების“) დრო კი, პოეტის შეხედულებით, იყო „დრო მამაცობისა“.
გრ. ორბელიანი, საერთოდ, მწვავედ განიცდიდა ქართული ენის დაცემას. ცნობილია მრავალი მისი ბარათი ამ საკითხზე მიწერილი სხვადასხვა პირისადმი. ენის დაცემის ერთ-ერთ მიზეზად იგი სთვლიდა „ჟურნალისტი მწერლების“ (ახალი თაობის გარკვეული ნაწილის) მხრივ ქართულის ნორმების უცოდინარობას.
სტილი
გრ. ორბელაინის სტილსა და ფორმას თან ახლავს ზოგიერთი ნაკლი. მისი ენა ხშირად მძიმეა, აზრის გამოხატვისას პოეტი აწყდება დაბრკოლებებს, რომელთა გადალახვა მას უჭირს. გრ. ორბელიანის სალექსო ფორმები მოწმობს ევროპული, უმთავრესად რუსული სალექსო კულტურის ზეგავლენას (მაგ., კომპოზიციის, სტროფიკის სფეროში). ეს ზეგავლენა განსაკუთრებით დაეტყო გრ. ორბელიანის რითმებს: პოეტის ლირიკულ შედევრებშიაც კი ზოგჯერ გამქრალია ქართული კლასიკური ლექსის ზუსტი რითმის კულტურა (რუსული ვაჟური რითმის მიხედვით). გრ. ორბელიანი ხშირად ტაეპთა მხოლოდ ბოლო ხმოვნებს რითმავს. მაგრამ გრ. ორბელიანის პოეზიის ემოციური სამყარო იმდენად მდიდარია, რომ ზემოთ აღნიშნული დეფექტები ბოლოს მაინც ვერ ანელებენ მისი ლექსების შინაგან დაძაბულობასა და დინამიზმს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1804 კატეგორია:გარდაცვლილი 1883 კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი გენერლები გრიგოლ კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერლები
სილა გენჩოღლუ
1980–2006
სილა გენჩოღლუ დაიბადა აჯიპაიამში, დენიზლის პროვინციაში, თურქეთში 1980 წლის 17 ივნისს. დედამისი წარმოშობით იზმირიდანაა მამა კი დენიზლელი. დედამისი იომიურ გენჩოღლუ (ქალიშვილობის გვარი: ბალაბანი) ფარმაცევტი, ხოლო მამა შიუქრიუ გენჩოღლუ პოლიტიკოსი და ქიმიკოსი იყო. 1990-იანი წლების შუა პერიოდში შიუქრიუ გენჩოღლუ გახდა დენიზლის პროვინციის პრეზიდენტობის კანდიდატი, რომელიც წარმოადგენდა „ჭეშმარიტი გეზის პარტიას“, მაგრამ მან არჩევნებში მონაწილეობაზე უარი განაცხადა. სილას ბაბუა (დედის მხრიდან) მუზაფერ ფიქრი ბალაბანი იყო თურქეთის მე-10 მოწვევის პარლამენტის ერთ-ერთი წევრი, რომელიც თურქეთის დიდი ეროვნულ ასამბლეაში დემოკრატიულ პარტიას წარმოადგენდა. 1960 წლის თურქეთის სახელმწიფო გადატრიალებაში მონაწილეობის გამო მუზაფერს ორი წლითა და ექვსი თვით პატიმრობა მიესაჯა. მისი მეორე ბაბუა (მამის მხირდან) რიზა გენჩოღლუ იუსტიციის პარტიის დეპუტატი იყო თურქეთის მე-15 მოწვევის პარლამენტში. დენიზლში დაწყებითი სკოლის დასრულების შემდეგ იგი იზმირში ბებიასთან, სუჰეილა ბალაბან დასახლდა, სადაც ფრანგულ ენას ეუფლებოდა. 1990 წელს იგი ჩაირიცხა თევფიქ ფიქრეტის სკოლაში ფრანგული ენის შესასწავლად, სადაც შვიდი წლის განმავლობაში სწავლობდა. სკოლაში მისმა მუსიკის მასწავლებელმა, აზიზ პელენმა სილას მუსიკისადმი ინტერესი ამოიცნო და მას სასკოლო ღონისძიებებსა და გამოსვლებში რთავდა. საშუალო სკოლის მესამე წლიდან მან ვოკალის გაკვეთილებზე სიარული დაიწყო კერძო მასწავლებელთან. სილა ასევე ვარჯიშობდა იზმირის სახელმწიფო ოპერისა და ბალეტის წარმომადგენელთან, საბაჰათ თექებაშთან.
Cosmic Girl
„Cosmic Girl“ — ბრიტანული ფანკ-ჯგუფ Jamiroquai-ს სიმღერა. გამოიცა, როგორც მესამე სინგლი მისი მესამე სტუდიური ალბომიდან Travelling Without Moving, 1996 წლის 11 ნოემბერს. სიმღერას ჩარტში დიდი წარმატება ხვდა წილად და სინგლი ბრიტანეთში #6 პოზიციამდე ავიდა.
სილა გენჩოღლუ
1980–2006
1998 წელს სილა სტამბოლში გადავიდა უმაღლესი განათლების მისაღებად. ის ერთი წლის განმავლობაში ფრანგულ ენასა და ლიტერატურას სწავლობდა სტამბოლის უნივერსიტეტში, მოგვიანებით კი სტამბოლის ბილგის უნივერსიტეტში გადავიდა ჯაზის შესასწავლად. ამ პერიოდში იგი გახდა ნესეთ რუაჯანის, ნედიმ რუაჯანისა და ნეზიჰ იეშილნილის ჯაზ ორკესტრის სოლისტი Afyon Jazz Festival- ზე. მცირე ხნით ვარჯიშის შემდეგ სილა ქენან დოღულის ბექ ვოკალისტი გახდა და მასთან შვიდი წლის განმავლობაში მუშაობდა. გარდა ამისა, სილას კომპოზიციები და სიმღერების ტექსტები მრავალი ცნობილი შემსრულებლის ალბომებში იყო წარმოდგენილი, როგორებიცაა: ფერჰათ გიოჩერი, ქენან დოღულუ და ემელ მიუფთიუოღლუ. საზოგადოებამ სილა უკეთ გაიცნო სეზენ აქსუსთან თანამშრომლობით, რომელთან ერთადაც სილამ სიმღერა „Sıla-Töre“ ჩაწერა სერიალისთვის სილა.
Cosmic Girl
სქოლიო
კატეგორია:Jamiroquai-ს სიმღერები კატეგორია:1996 წლის სიმღერები კატეგორია:1996 წლის სინგლები
სილა გენჩოღლუ
2017-დღემდე
2017 წლის ოქტომბერში სილამ გამოუშვა ახალი სინგლი სახელწოდებით „Muhbir“. 2018 წლის ნოემბერში მან ყოფილი შეყვარებული, აჰმეთ ქურალი ფიზიკურ და ფსიქოლოგიურ ძალადობაში დაადანაშაულა. სასამართლოს გადაწყვეტილებით აჰმეთს შემაკავებელი ორდერი გამოეწერა და სილასთან მიახლოვება სამი თვის ვადით აეკრძალა. 2018 წლის დეკემბერში, სალა იყო იმ ოთხ ადამიანს შორის, რომლებმაც მიიღეს საპატიო ჯილდო ოქროს პეპლის 45-ე დაჯილდოებაზე. 2019 წლის ოქტომბერში სილა გამოჩნდა ჩინური ბრენდის Oppo- ს სარეკლამო რგოლში 3 მილიონიანი თურქული ლირის ღირებულების ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ.
2020 წლის იანვარში სილამ ახალი სიმღერა სახელწოდებით „Yaralım“ გამოუშვა, რომელიც საკულტო მომღერალ ნიუქჰეთ დურუსთან ერთად ჩაწერა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1980 კატეგორია:დაბადებული 17 ივნისი კატეგორია:თურქი მომღერლები კატეგორია:თურქი კომპოზიტორები
ჩასარბენი ციხე
ჩასარბენი ციხე — ციხე-კოშკი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ მერეთის ჩრდილოეთით, ერთი კილომეტრის მანძილზე, მდინარე ლიახვის მარცხენა ნაპირზე. თარიღდება XVII-XVIII საუკუნეების მიჯნით.
კოშკი ცილინდრულია (გარე დიამეტრი 9,8 მ, სიმაღლე 8,7 მ), ნაგებია რიყის ქვით. დაზიანებულია, შემორჩენილია ორი სართული. ინტერიერში, კედლებიდან აქა-იქ ქვებია ამოვარდნილი. ყველა სართულს კარი სამხრეთით ერთ ხაზზე აქვს, კედლებში ბუხარი და ღრმა ნიშებია ორმაგი სართულებით. სართულები გადახურულია კონუსური გუმბათით. გუმბათის ძირში კვეთით ოდნავ ზევით მიმართული სარკმლებია. სართულები ერთმანეთს უკავშირდება აღმოსავლეთის კედელში დატანებული კიბით.
ჩასარბენი ციხე ხელოვნებაში
მინი|250x250პქ|კადრი ფილმიდან „ჩასარბენი ციხე“, რეჟ. სალომე ჯაში. 2018 წელს რეჟისორმა სალომე ჯაშმა გადაიღო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი „ჩასაბერნი ციხე“. ფილმში სოფელ ქსუისის ყოფილი მცხოვრებნი საკუთარ ნასახლრას ჩასარბენი ციხიდან გაჰყურებენ. ფილმი შეიქმნა ინდიგოსა და GCRT-ის პროექტისთვის „08.08.08.“, რომელიც ომგამოვლილი ადამიანების ისტორიებს ინახავს.
სქოლიო
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ჭალასთავი
ჭალასთავი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში (გოდოგნის თემი). მდებარეობს მდინარე ჭიშურის (ყვირილის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 350 მეტრი, თერჯოლიდან 22 კილომეტრი, აჯამეთიდან 10 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 168 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფლები
იოანა ტარანტოელი
იოანა ტარანტოელი (დ. 1297 — გ. მარტი, 1323) — ანჟუელთა დინასტიის წარმომადგენელი. ტარანტოს პრინც ფილიპე I-ისა და თამარ ანგელინა კომნენას ასული. სომხეთის დედოფალი 1316-1320 წლებში, როგორც მეფე ოშინის მესამე ცოლი. სომხეთის დედოფალ მარია კორიკოსელის დედა.
ადრეული ცხოვრება
იოანა დაიბადა 1297 წელს. იგი იყო ტარანტოს პრინც ფილიპე I-ისა და მისი ცოლის, პრინცესა თამარ ანგელინა კომნენას ასული. მამის მხრიდან მისი პაპა-ბებია ნეაპოლის მეფე კარლო II და დედოფალი მარია უნგრელი იყვნენ, ხოლო დედის მხრიდან ეპირის დესპოტი ნიკიფორე I კომნენოს დუკასი და ბიზანტიის იმპერატორ მიხეილ VIII-ის ძმისწული ანა პალეოლოგინა კანტაკუზენე.
იოანას მშობლებს არ ჰქონიათ კარგი ურთიერთობა, რამეთუ ფილიპე ეჭვობდა, რომ თამარი თავისი ოჯახის ინტერესებიდან გამომდინარე მოქმედებდა იმ ორწლიანი კონფლიქტისას, რომელიც ანჟუსა და ეპირის ოჯახებს შორის იყო ჩამოვარდნილი. ამის გამო, საბოლოოდ ფილიპემ განქორწინება გადაწყვიტა და 1309 წელს მრუშობაში დასდო ბრალი. თამარი იძულებული გახდა ეღიარებინა, რომ სქესობრივი კავშირი ჰქონდა სამეფო კარის ორმოცამდე წარჩინებულ მამაკაცთან. ამის შემდეგ იგი განდევნილ იქნა სამეფო კარიდან, რის შემდეგაც შვილები აღარ უნახავს. იგი ან მონაზვნად აღიკვეცა, ან დააპატიმრეს. ორივე შემთხვევაში, იგი 1311 წელს გარდაიცვალა.