cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იტალია-საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეკონომიკური ურთიერთობები
ივნისის ბოლოს იტალიის მთავრობის სათავეში მოვიდა ახალი პოლიტიკური ძალა, რომელმაც ქვეყნის კურსი ამიერკავკასიასთან მიმართებაში კარდინალურად შეცვალა. ამის შედეგად, თბილისში მყოფ მ. გაბას მისიას ჩამოერთვა სამხედრო-პოლიტიკური საკითხების გადაჭრის პრეროგატივა და მთელი მისი მოღვაწეობა ამიერიდან წარიმართა დიპლომატიური კონტაქტების შემდგომი განვითარებისა და სავაჭრო-ეკონომიკური ურთიერთობების აქტივიზაციის ხაზით. საქართველოს მთავრობის საკონცესიო პოლიტიკაც ძირითადად გამოვლინდა იტალიასთან სავაჭრო-ეკონომიკური ურთიერთობის განვითარებით. ეს განაპირობა იმ გარემოებამ, რომ დასავლეთ ევროპის ქვეყნებიდან ყველაზე მეტად იტალია იყო დაინტერესებული საკუთარი ნედლეულისა და სათბობის დეფიციტი შეევსო საქართველოს ბუნებრივი რესურსებით. სექტემბერში საქართველოში ჩამოვიდა იტალიის სამრეწველო-საფინანსო ოლიგარქიის წარმომადგენელი, მსუბუქი მრეწველობის საწარმოებისგან შემდგარი კონცერნის ადმინისტრატორ-რწმუნებული ალბერტო კორსი. მან ადგილობრივ საქმიან წრეებთან და სამთავრობო სტრუქტურებთან ეკონომიკური ხასიათის მოლაპარაკებები აწარმოა. ამ ვიზიტის უშუალო გაგრძელება იყო 1920 წლის ზამთრის მიწურულს საქართველოში მოწყობილი იტალიის საქმიანი წრეების უფრო მაღალი წარმომადგენლობითი მისია. პარალელურად, იმავე მიზნით რომში ჩავიდა საქართველოს სამთავრობო მისია, რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდნენ: საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე კონსტანტინე საბახტარაშვილი (ხელმძღვანელი), ფილიპე გოგიჩაიშვილი, ეკონომიკური მრჩევლები: ვლადიმირ ვოიტინსკი, ნიკოლოზ ჯაყელი და სხვ. მათ მოღვაწეობას უკავშირდება 1919 წლის 21-22 ნოემბერს რომში გამართულ მოკავშირე სახელმწიფოთა უმაღლესი ეკონომიკური საბჭოს სხდომაზე საქართველოსათვის პურის მოწოდების საკითხის გადაწყვეტა.
საქართველო-იტალიის ეკონომიკური ურთიერთობის ისტორიის მნიშვნელოვანი ფაქტია ქართული ფულის ნიშნების დასამზადებლად საჭირო ქაღალდის მასალის შეკვეთა რომის ზარაფხანაში. 1919 წლის 13 დეკემბერს ფინანსთა მინისტრის მოადგილემ, ს. ავალიანმა, მთავრობას წარუდგინა მოხსენება „იტალიაში სახელმწიფო ქაღალდების დამამზადებელი ექსპედიციისათვის აუცილებელი 520 ათასი ფურცელი ქაღალდის შესაძენად 1 მლნ 200 ათასი ლირის ღირებულების საქონლის გაზიდვის უფლების შესახებ“. 1920 წლის დასაწყისში თამბაქოს რეალიზაციით მიღებული ვალუტით იტალიაში შეიძინეს ფულის ნიშნებისათვის საჭირო ჭვირნიშნებიანი ქაღალდი და საღებავები. ამ ქაღალდზე დაიბეჭდა 5 000-მანეთიანები, რომლებიც მიმოქცევაში 1921 წლის დასაწყისში გამოვიდა. 1920 წლის ივლისისათვის იტალიიდან შემოიტანეს 24 374 ტონა სხვადასხვა საქონელი, რომლის საქართველოს ბაზარზე რეალიზების საერთო თანხამ 80 მლნ 194 2 ლირას მიაღწია. იტალიის ელჩის, ვ. ჩერუტის, მონაცემებით, ჩვენი ქვეყნის საქონელბრუნვის საერთო მოცულობამ 1920 წელს შეადგინა 5 მლნ გ. სტერლინგი (იმპორტი 3, ექსპორტი 2). აქედან მნიშვნელოვანი წილი იტალიას ეკუთვნოდა. ჩვენში იმპორტირებული საქონლის 70% და სატრანსპორტო გადაზიდვების 60% იტალიური იყო. საქართველოს ნედლეულის ექსპორტზე იტალიის კავკასიური ბანკის მიერ გაცემული სესხი 80 მლნ ლირას აჭარბებდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია კატეგორია:საქართველოს საგარეო პოლიტიკა
ეკბატანა
ეკბატანა — მიდიის უკანასკნელი მეფის ასტიაგეს სავარაუდო სატახტო ქალაქი, რომელიც სპარსეთის მეფემ კიროს II დიდმა დაიპყრო. ქალაქი მდებარეობდა მთა ალვანდის ძირას, მოგვიანებით იგი გახდა პართიის მეფეთა სატახტო ქალაქი და მათი მთავარი ზარაფხანა, სადაც აწამოებდნენ დრაჰმებს, ტეტრადრაჰმებს და ბრინჯაოს სხვადასხვა დასახელებებს. სწორედ ეკბატანაში ძვ. წ. 330 წელს, ალექსანდრე დიდის ბრძანებით მოკლეს მაკედონელი გენერალი პარმენიონი.
არქეოლოგია
ეკტაბანში პირველი არქეოლოგიური გათხრები 1913 წელს ჩარლზ ფუსის მიერ ჩატარდა. შემდეგი არქეოლოგიური გათხრა კი 1971 წელს ჩატარდა.
სახელწოდება
ძველ სპარსულ ენაზე ქალაქის დასახელება იყო Haŋgmatāna, რაც შეკრების ადგილს ნიშნავს. ბეჰისთუნის წარწერაში მას აგმატანუ ეწოდება. ძველი ბერძენი ავტორები ესქილე და ჰეროდოტე ქალაქს აგბატანას სახელით მოიხსენიებენ, ხოლო სხვა ბერძნულ წყაროებში დასახელებულია ეკბატანა.
ეზრას პირველ წიგნის მეორე თავში (1 ეზრ, 6,2) დასახელებულ ციხე-ქალაქ ეკბატანას მარტინ ლუთერმა ბიბლიის გერმანულ თარგმანში „ახმეტა“ უწოდა (Achmeta), რის გამოც „ახმეტა“ გერმანულ ენაზე „ეკბატანას“ მეორე დასახელებად ითვლება.
სქოლიო
კატეგორია:უძველესი ქალაქები კატეგორია:მიდია კატეგორია:ირანის არქეოლოგიური ძეგლები
სტერლითამაქი
სტერლითამაქი (Стерлитамак; Стәрлетамаҡ) — სიდიდით მეორე ქალაქი ბაშკირეთში (რუსეთი), მდინარე კამას მარცხენა სანაპიროზე, უფადან 121 კილომეტრის მანძილზე. მისი სახელი ბაშკირული ენიდან ითარგმნება როგორც „სტერილიის მდინარის პირზე“. მოსახლეობა 2010 წლის მონაცემებით 273 486 ადამიანს შეადგენს.
ოროდ I
ოროდ I — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. ოროდ I სამეფო ტახტზე გოტარზ I-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 80 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 77, მის შემდეგ კი ტახტზე სანატრუკი ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არშაკიდები კატეგორია:პართიის მეფეები
აირიქი
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
BadComedian
BadComedian, ნამდვილი სახელი — ევგენი ბაჟენოვი (Евге́ний Влади́мирович Баже́нов; დ. 24 მაისი, 1991, სტერლიტამაკი, ბაშკირეთი, რსფსრ, სსრკ) — რუსი ვიდეობლოგერი და კინოფილმების მიმომხილველი.
BadComedian არის ევგენი ბაჟენოვის ფსევდონიმი და მისი ძირითადი YouTube-არხის სახელი. ფსევდონიმი შეიქმნა ერთ-ერთი ფილმის პერსონაჟის, კომედიანის სახელიდან და სიტყვა „ცუდისგან“, რაც ითვალისწინებს, რომ ბაჟენოვი თავის მიმოხილვებს უფრო სარკასტულად და არა იუმორისტულად მიიჩნევს.
ევგენი ბაჟენოვი ქმნის სარკასტულ მიმოხილვებს, ძირითადად რუსულ ფილმებზე, შედარებით იშვიათად — უცხოურებზე (ამერიკულებზე, ინდურებზე და უკრაინულებზე). ხშირად აკრიტიკებს ჟორა კრიჟოვნიკოვის და კინოკომპანია „Enjoy Movies“-ის კომედიებს, მსახიობ ალექსანდრე ნევსკის და რეჟისორ რენე ჰარლინის ფილმებს.
ზოგჯერ, აქვეყნებს პოზიტიურ მიმოხილვებს ცალკეულ არხზე EvgenComedian.
თანამშრომლობდა ინტერნეტ-ტელეარხ „CarambaTV“-სთან, ტელეარხ „Перец“-თან, ტელეარხ „Россия 24“-თან.
მედიის ზოგიერთი წარმომადგენლის, (მაგალითად Eurosport, Elle, Вести.ру, РБК) აზრით, BadComedian არის „რუსული YouTube-ის მთავარი კინოკრიტიკოსი“.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1991 წლის 24 მაისს ბაშკირეთის რესპუბლიკაში, ქალაქ სტერლიტამაკში. 12 წლის ასაკში, მშობლებთან ერთად გადავიდა დედოვსკში. ამჟამად ცხოვრობს მოსკოვის ოლქში, საქალაქო ტიპის დასახლება ნახაბინოში.
2013 წელს მიიღო უმაღლესი განათლება, დაამთავრა კომერციის და მარკეტინგის ფაკულტეტი სპეციალობით მარკეტოლოგი. დიპლომის თემა იყო ვირუსული ვიდეოები.
2013-2014 და 2017 წლებში დადიოდა გასტროლებზე stand-up ჟანრის გამოსვლებში. პარალელურად, მიჰყავდა ანალოგიური თემატიკის შოუ „ПроStandUp“ „CarambaTV“-ზე. 2015-2017 წლებში გამოდიოდა ბაჟენოვის პროექტი „BadTrip“, სადაც ის თავის მეგობართან ერთად მოგზაურობდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში. ბაჟენოვი ეწვია იმ ადგილებს, სადაც იღებდნენ ცნობილ ჰოლივუდურ ფილმებსა და სერიალებს.
რეაქცია
ამავე დროს, ყოფილა შემთხვევებიც, როდესაც ბაჟენოვის მიმოხილვებმა პოზიტიური რეაქცია გამოიწვიეს. ასე, 2016 წელს რეპერმა ბასტამ დადებითად შეეფასა ბაჟენოვის კრიტიკული მიმოხილვა მის ფილმ „Газгольдер“-ზე, ხოლო მომღერალმა ალექსეი ვორობიოვმა 2013 წელს შეაქო ფილმ „«Сокровища О. К.“ (რომელშიც თავად მონაწილეობდა) მიმოხილვა.
2014 წელს, ბაჟენოვი დადებითად შეაფასა ბლოგერმა და პუბლიცისტმა დიმიტრი „Goblin“ პუჩკოვმა. მან აღნიშნა, რომ ბაჟენოვს მისი ასაკისთვის „საკვირველად ღრმა“ შეხედულებები ჰქონდა ცხოვრებაზე. 2015 წელს, კინოკრიტიკოსმა ალექსეი ეკსლერმა აღნიშნა ბაჟენოვის შემოქმედებითი ზრდა და მადლობა გადაუხადა უკანასკნელს მიმოხილვებში არანორმატიული ლექსიკის მცირე გამოყენებისთვის. არტაშეს ანდრეასიანმა, რეჟისორ სარიკ ანდრეასიანის ძმამ და კინოკომპანია „Enjoy Movies“-ის (რომლის ფილმებზეც ბაჟენოვი ხშირად უშვებს კრიტიკულ მიმოხილვებს) ერთ-ერთმა დამაარსებელმა 2017 წელს Facebook-ზე განაცხადა, რომ ბაჟენოვის მიმოხილვები კინოში უფრო მეტ ფულს შეაგროვებდნენ, ვიდრე რუსული ფილმების უმრავლესობა და რომ „ამ ადამიანს ჰყავს უფრო მეტი მაყურებელი, ვიდრე მთელ ინდუსტრიას“.
2018 წელს Lenta.ru-მ აღნიშნა, რომ „დღეს ბაჟენოვს უწოდებენ YouTube-ის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან კინოკრიტიკოსს, ყოველ მის მიმოხილვას მილიონობით მაყურებელი უყურებს. მაგალითად, ვიდეომ ფილმ „ყირიმზე“ დააგროვა ბევრად უფრო მეტი ნახვა, ვიდრე თავად ფილმმა“.
Company of Heroes 2
2013 წელს ბაჟენოვმა გამოუშვა კრიტიკული მომიხოლვა თამაშ „Company of Heroes 2“, რომელშიც მას „ნაცისტების თამაში“ უწოდა, ხელი შეუწყო რუსეთის ფედერაციაში თამაშის გაყიდვის შეჩერებას. მიმოხილვის ვიდეოს ინგლისურენოვანმა ვერსიამ დიდი ციებ-ცხელება გამოიწვია დასავლურ საზოგადოებაში. გამოქვეყნდა სტატიები „Polygon“-ში, „VideoGamer.com“-ში, „GameSpot“-ში და სხვა დასავლურ გამოცემებში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:რუსი ვიდეობლოგერები კატეგორია:რუსი კინოკრიტიკოსები
მატოს რაიონი
მატოს რაიონი (Distrito de Mato) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის უაილასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2239 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 109 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 18.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 113.97 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უაილასის პროვინციის რაიონები
პარკონის რაიონი
პარკონის რაიონი (Distrito de Parcona) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის იკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 440 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 46 889 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2 700 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 17.39 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:იკის პროვინციის რაიონები
გარაი
გარაი (Gəray) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 149 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
მაიოიაო
მაიოიაო (ოფიციალურად მაიოიაოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Mayoyao) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი იფუგაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 15 621 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 27 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:იფუგაოს მუნიციპალიტეტები
ჩერსკის აეროპორტი
ჩერსკის აეროპორტი (Аэропорт „Черский“) (IATA: CYX, ICAO: UESS) — აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს დასახლება ჩერსკიდან სამხრეთით 1 კმ-ში. აეროპორტი განკუთვნილია მცირე ზომის თვითმფრინავების მისაღებად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები
ფრაატ III
ფრაატ III — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. ფრაატ III სამეფო ტახტზე სანატრუკის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 70 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 57, მის შემდეგ კი ტახტზე ოროდ II და მითრიდატე III ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არშაკიდები კატეგორია:პართიის მეფეები
ნიკოლოზ აფხაზი
ალტ=ემიგრანტი|მინი|ნიკოლოზ აფხაზი ნიკოლოზ აფხაზი (დ. 14 მაისი, 1899, თბილისი ― გ. 25 დეკემბერი, 1987, ქ. ვიქტორია, კანადა) ― ქართველი იურისტი, სამხედრო პირი. დაიბადა ილია ჭავჭავაძის დისშვილის, ქართველი საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწის, გენერალ კონსტანტინე (კოტე) აფხაზისა და ელენე იოსელიანის ოჯახში.
ნიკოლოზ აფხაზმა 1918 წელს დაამთავრა თბილისის ქართული სათვადაზნაურო გიმნაზია. 1918–1921 წლებში მსახურობდა ქართულ ჯარში.
ემიგრაცია
საქართველოში დარჩენილი კოტე აფხაზი კი შეურიგებლად იბრძოდა დამპყრობლების წინააღმდეგ. 1922 წელს, ხევსურეთისა და სვანეთის აჯანყებების დამარცხების შემდეგ, სათავეში ჩაუდგა დამოუკიდებლობის კომიტეტს და მისი ინიციატივით შექმნილი კომიტეტის სამხედრო ცენტრს, რომელიც კოორდინაციას უწევდა საყოველთაო–სახალხო ეროვნული ამბოხების მომზადებას. 1923 წლის თებერვალში კოტე აფხაზი და სამხედრო ცენტრის 14 წევრი დააპატიმრეს. 20 მაისს საშინელი წამების შემდეგ ყველანი დახვრიტეს დღევანდელი ვაკის პარკის ტერიტორიაზე.
მარია ბაშკირცევა
მარია კონსტანტინეს ასული ბაშკირცევა (Marie Bashkirtseff; დ. 24 ნოემბერი, 1858, გავრონცი, პოლტავის ოლქი, პოლტავის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 31 ოქტომბერი, 1884, პარიზი, საფრანგეთი) — რუსი მხატვარი, ცნობილი დღიურის ავტორი. ცხოვრების დიდი ნაწილი საფრანგეთში დაჰყო.
ნიკოლოზ აფხაზი
ემიგრაცია
ნიკოლოზ აფხაზი და დედამისი ქართული სათვისტომოს აქტიური წევრები იყვნენ. ელენე მეგობრობდა ცნობილ საზოგადო და პოლიტიკურ მოღვაწესთან, ეროვნულ–დემოკრატიული პარტიის ერთ–ერთ ლიდერთან გიორგი გვაზავასთან და მისი ვაჟის ჯამლეთის ნათლიაც გახდა.
მარია ბაშკირცევა
მისი ნამუშევრები „შეხვედრა“ და „მარია ბაშკირცევას პორტრეტი“ შეტანილია 1905 წლის წიგნში „მსოფლიოს ქალი მხატვრები“.
ნიკოლოზ აფხაზი
კარიერა
1926 წელს პარიზში დაამთავრა სორბონის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, მიიღო დოქტორის ხარისხი, მუშაობდა საგარეო საქმეთა სამინისტროში, ჰქონდა საადვოკატო პრაქტიკა. ჰყავდა მდიდარი ამერიკელი კლიენტები, მათ შორის ამერიკელი ცოლ–ქმარი კელები. მათ ნიკოლოზ აფხაზს სამეურვეოდ მიანდეს კარ–მიდამო და 120 ოთახიანი სასახლე, სადაც II მსოფლიო ომამდე დედასთან ერთად ცხოვრობდა.
მარია ბაშკირცევა
ბიოგრაფია
მარია ბაშკირცევა, საფრანგეთის ნაციონალურ ბიბლიოთეკაში ნაპოვნი ჩანაწერების მიხედვით, დაიბადა 1858 წლის 24 ნოემბერს გავრონციში, პოლტავის გუბერნიის მახლობლად, ადგილობრივი თავადაზნაურობის წინამძღოლის — კონსტანტინე ბაშკირცევისა და მარია ბაბანინას ოჯახში. დღიურის სიკვდილის შემდეგდროინდელ გამოცემებში მისი ასაკი დაკლებულია.
ნიკოლოზ აფხაზი
კარიერა
1930–იანი წლების დამლევს ნიკოლოზ აფხაზი ოფიცრის წოდებით შევიდა სამხედრო სამსახურში, საფრანგეთის უცხოურ ლეგიონში. II მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა გერმანელების წინააღმდეგ. საფრანგეთის კაპიტულაციის შემდეგ გახდა გენერალ შარლ დე გოლის მეთაურობით გაშლილი „საფრანგეთის წინააღმდეგობის“ მოძრაობის აქტიური წევრი. იბრძოდა ჩრდილოეთ აფრიკაში, ალჟირსა და ლიბიაში. გამოჩენილი მამაცობისათვის დაჯილდოებული იყო საფრანგეთის რამდენიმე პრესტიჟული სამხედრო ჯილდოთი, მათ შორის საპატიო ლეგიონის ორდენით. ერთ–ერთი ოპერაციის დროს ტყვედ ჩავარდა, იჯდა საკონცენტრაციო ბანაკში. ამ ამბავმა დედამისს სიცოცხლე მოუსწრაფა. ნიკოლოზი ტყვეობიდან 1944 წელს განთავისუფლდა.
მარია ბაშკირცევა
ბიოგრაფია
მარიამ ბავშვობა სოფელ ჩერნიაკოვაში (პოლკოვნიკ ჩერნიაკის სამფლობელოში), თანამედროვე ადმინისტრაციული დაყოფით — უკრაინის პოლტავის ოლქის ჩუტოვსკის რაიონში გაატარა.
ნიკოლოზ აფხაზი
აფხაზების ბაღი
მინი|423x423პქ|ფერადოვანი როდოდენდრონები აფხაზების ბაღში (ქ. ვიქტორია, [[ბრიტანეთის კოლუმბია, კანადა).]] 1921 წელს ნიკოლოზ აფხაზმა პარიზში გაიცნო თავისი მომავალი მეუღლე მარჯორი (პეგი) ჰემბერტონ–კარტერი (1902–1994), რომელსაც დიდი ოჯახური ტრაგედია ჰქონდა გადატანილი. პეგი 3 წლის ასაკში დაობლდა, მეურვეები ყურადღებას არ აქცევდნენ. საბოლოოდ ბავშვი მდიდარმა ოჯახმა იშვილა, მამობილის გარდაცვალების შემდეგ, დედობილთან ერთად ბევრს მოგზაურობდა და ხშირად იცვლიდა საცხოვრებელ ადგილს. მას მიმოწერა ჰქონდა და მეგობრობდა ნიკოლოზთან, ხოლო პარიზში ჩამოსვლის დროს ხვდებოდა.
მარია ბაშკირცევა
ბიოგრაფია
განქორწინების შემდგომ 12 წლის მარიას დედა მიემგზავრება მასთან ერთად ევროპაში: ვენაში, ბადენ-ბადენში, ჟენევაში. იქ გოგონას ჰერცოგი ჰამილტონი შეუყვარდა, მოგვიანებით კი, ნიცაში — არისტოკრატი ბორელი. მალევე ბორელის მიმართ გრძნობები უქრება და 1873 წელს 15 წლის გოგონას გუვერნიორი ცუდ ამბავს ატყობინებს: ჰერცოგი ჰამილტონი ქორწინდება, მაგრამ, სამწუხაროდ, სხვა ქალზე. „თითქოს დანა ჩამარჭეს გულში“ — წერს მარია თავის დღიურში. სიყვარულის მომდევნო ობიექტები გრაფი ალექსანდრე დე ლარდერელი, გრაფი პიეტრო ანტონელლი (კარდინალ ანტონელლი ჯაკომოს ძმისწული), პოლ გრანიე დე კასანიაკი ხდებიან. კასანიაკით, ორატორითა და დეპუტატით გატაცებისას მარია პოლიტიკით ინტერესდება. იგი ფსევდონიმის ქვეშ აქვეყნებს სტატიებს ფემინიზმის შესახებ. მაშინ ჟულიანის აკადემიაშიც კი, სადაც მანდილოსნების ფერწერას შეისწავლიდნენ, ფემინისტური იდეები სიცილს იწვევდა.
ნიკოლოზ აფხაზი
აფხაზების ბაღი
1946 წელს ნიკოლოზ აფხაზი და მარჯორი ნიუ–იორკში შეხვდნენ ერთმანეთს და დაქორწინდნენ, შემდეგ დასახლდნენ კანადაში, ბრიტანეთის კოლუმბიაში, კუნძულ ვანკუვერის ქალაქ ვიქტორიაში. შეიძინეს მოზრდილი ნაკვეთი და ულამაზესი ლანდშაფტური ბაღი გააშენეს კანადის მკაცრ კლიმატურ პირობებში. ცოლ–ქმარი 40 წელი ატარებდა ექსპერიმენტებს, ანახლებდა და ალამაზებდა ბაღს, რომელიც პეგის სიტყვებით „სიყვარულით აშენდა“.
მარია ბაშკირცევა
ბიოგრაფია
16 წლის ასაკში მარია იგებს, რომ ტუბერკულოზი სჭირს. მას შემდეგ იგი დიდ დროს ატარებს კურორტებზე და გრძნობს სიკვდილის მოახლოებას. ამავე დროს, მარია ფიქრობს თავისი დღიურის ბედზე, რომლის გამოცემასაც გადაწყვეტს. ამ პერიოდს (1884) უკავშირდება მისი ცნობილი მიმოწერა გიდე მოპასანთან.
ნიკოლოზ აფხაზი
აფხაზების ბაღი
„აფხაზების ბაღი“ არა მარტო კანადის, არამედ მსოფლიოს ერთ–ერთი ყველაზე მდიდარი და გამორჩეული ბოტანიკური ბაღია. შეტანილია არაერთ საცნობარო გამოცემაში. ბაღში როდოდენდრონების უნიკალური კოლექციაა, რამდენიმე მათგანი აფხაზის გამოყვანილია და რეგისტრირებულია სამეფო საბაღე საზოგადოების მიერ. ბაღის შუაგულში მდებარეობს აფხაზების სახლი, რომელშიც დღეს ბაღის ადმინისტრაციაა განთავსებული.
მარია ბაშკირცევა
ბიოგრაფია
დღიურის უკანასკნელი გვერდები დრამატულია — სიმსივნით დაავადებული მარიას მასწავლებელი, ცნობილი ფრანგი მხატვარი ჟიულ ბასტიენ-ლეპაჟი — კვდება. მუსია, ასე ეძახდა ეს უკანასკნელი მარიას, უვლიდა თავის მასწავლებელს, მაგრამ თავად უფრო ადრე გარდაიცვალა.
ნიკოლოზ აფხაზი
აფხაზების ბაღი
გარდაიცვალა 1987 წლის 25 დეკემბერს, მარჯორი ჰემბერტონ–კარტერი — 1994 წელს. წყვილს შთამომავლობა არ დარჩენია. ანდერძის თანახმად, კრემაციის შემდეგ, მათი ფერფლი საყვარელ ბაღში მიმოაბნიეს.
მარია ბაშკირცევა
ბიოგრაფია
მარია ბაშკირცევა გარდაიცვალა ტუბერკულოზით 25 წლის ასაკში. დასაფლავებულია პარიზში, პასის სასაფლაოზე. მარიას მავზოლეუმი, რომელიც ემილ ბასტიენ ლეპაჟის მიერაა აშენებული, დასაფლავებულია ბაშკირცევთა და ბაბანოვთა ოჯახების სხვა მრავალი წევრი. მავზოლეუმის შიგნით ინახება მოლბერტი, ავეჯი, სკულპტურა და ზოგიერთი ნახატი, მათ შორის ბაშკირცევას უკანასკნელი ნამუშევარი — „წმინდა ცოლები“. მოპასანი ეწვია მის საფლავს და შემდეგი სიტყვები წარმოთქვა: „ის იყო ჩემი ცხოვრების ერთადერთი ვარდი, რომლის გზასაც ვარდის ფურცლებით მოვფენდი, თუკი მეცოდინებოდა, რომ ეს გზა იმდენადვე ნათელი და მოკლე იქნებოდა“!.
ნიკოლოზ აფხაზი
აფხაზების ბაღი
აფხაზების გარდაცვალების შემდეგ, ბაღმა რამდენიმე პატრონი გამოიცვალა, 1999 წლის ბოლოს ბაღი ერთ–ერთმა სამშენებლო კომპანიამ შეიძინა საცხოვრებელი კომპლექსის ასაშენებლად. ეს ამბავი გახმაურდა და მთელს ქვეყანაში ბაღის გადასარჩენი კამპანია გაიმართა. 2000 წლის 17 თებერვალს ბაღი გამოისყიდა ბრიტანეთის კოლუმბიის ბუნების დაცვის საზოგადოებამ. „აფხაზების ბაღი“ დღესაც ცოცხლობს.
მარია ბაშკირცევა
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1858 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1884 კატეგორია:რუსი მხატვრები კატეგორია:ფრანგი მხატვრები კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:მწერალი ქალები
ნიკოლოზ აფხაზი
ლიტერატურა
აფხაზების ცხოვრება აღწერა კატერინა გორდონმა წიგნში „უცნაური ცხოვრება“, სადაც მოთხრობილია ბაღისა და მისი პატრონების ისტორია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1899 კატეგორია:გარდაცვლილი 1987 კატეგორია:დაბადებული 14 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 25 დეკემბერი კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები ნიკოლოზ
გიორგი რევიშვილი
გიორგი რევიშვილი (დ. 22 მაისი, 1935, სამტრედია) — ქართველი ინჟინერი.
ბიოგრაფია
1959 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია.
1959 წელს მუშაობა დაიწყო საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს გულირიფშის რაიონის საკოლმეურნეობათაშორისო მშენებლობის საბჭოში მშენებელ ოსტატად; 1964-1967 წლებში მუშაობდა სამშენებლო ტრესტ „საქკვებმრეწვმშენი“-ს სამშენებლო სამმართველოს ინჟინრად სამტრედიის განყოფილების სამოქალაქო ნაგებობათა დისტანციის უფროსად; 1978 წელს არჩეულ იქნა სამტრედიის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარედ; 1979 წელს გადაყვანილ იქნა საქართველოს სასოფლო მშენებლობის სამინისტროს №25 მოძრავ-მექანიზებული კოლონიის უფროსად, სადაც მუშაობდა 1990 წლამდე; მისი უშუალო მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით განხორციელებულ იქნა მრავალი სამრეწველო, სასოფლო-სამეურნეო, კულტურულ-საგანმანათლებლო და ინფრასტრუქტურული დანიშნულების მნიშვნელოვანი ობიექტების მშენებლობა, მათ შორის: მწვანე ჩაის გადამამუშავებელი ფაბრიკების ქ. ხონში და ლანჩხუთის რაიონის სოფელ ლესაში, საცხოვრებელი სახლების სამტრედიის რკინიგზის განყოფილების მუშა-მოსამსახურეებისათვის, ხე-ტყის გადამამუშავებელი კომბინატის დიდი ჯიხაიშის ტექნიკუმისა და ქ. სამტრედიის მაცხოვრებლებისათვის, აშენებულ იქნა სკოლები ქ. სამტრედიაში სოფელ მელაურში, სოფელ ეწერში და სოფელ გომნატეხებში, ასევე ამიერკავკასიის რკინიგზის სოხუმისა და ბათუმის მიმართულებებზე-სამგზავრო ბაქნები, ვანის ღვინის ქარხანისა და სოფელ ლესას ჩაის ფაბრიკის გამწმენდი ნაგებობები, კულტურის სახლები სოფელ განთიადსა და სოფელ მიასნიკოვში; მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს სახელმწიფო და საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:სამტრედიაში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
სპარსეთის აჯანყება
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სპარსეთის ისტორია
დონის ნახიჩევანის სურბ-ამბარცუმის ეკლესია
დონის ნახიჩევანის სურბ-ამბარცუმის ეკლესია (Церковь Сурб Амбарцум) — ამჟამად დანგრეული სომხური მართლმადიდებლური ეკლესია, რომელიც მდებარეობდა დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონის ნაწილი). ეკლესია ააგეს 1783 წელს. დაანგრიეს 1930-იანი წლების ბოლოს. ეკლესია მდებარეობდა ამაღლების ქუჩაზე (ამჟამად რიაბიშევის ქუჩა), 34-ე და 36-ე ხაზებს შორის.
ისტორია
ქვის ამაღლების ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1781 წლიდან 1783 წლამდე. მთავარეპისკოპოსმა საზეიმო კურთხევის ცერემონია ჩაატარა 1783 წლის 27 აგვისტოს. ტაძარი იყო მცირე სამრევლო ეკლესია ნახევარწრული აფსიდით, სვეტებზე დაყრდნობილი გუმბათით და კარიბჭეზე დაშენებული სამრეკლოთი. სამი კარი გაფორმებული იყო კოლონებით. ფასადი კი გაფორმებული იყო ლაკონიური კლასიკური დეკორით, მას დამატებული ჰქონდა კლასიკური თამასები და კარნიზები. დამახასიათებელი არქიტექტურული დეტალი იყო კედელში ჩაშენებული ხაჩქარი. ერთ-ერთი მათგანი, რომელიც ფასადზე მდებარეობდა, თარიღდება 1439 წლით. ეკლესიასთან მოქმედებდა სომხური სასულიერო სასწავლებელი.
1799 წელს ეკლესიას კაპიტალური რემონტი ჩაუტარდა. მთავარი საკურთხეველი ააგეს ვაჭარ მატვეი ქრისტეფორეს ძე შორბარონოვის სახსრებით. 1863 წლიდან 1868 წლებში ეკლესია კიდევ ერთხელ გაარემონტეს, მაგრამ ახლა უკვე მრევლის მიერ შემოწირული სახსრებით. 1879 წელს ეკლესია გაძარცვეს, გაიტაცეს ყველა საეკლესიო ფასეულობა და ჭურჭელი. 1882 წლისათვის გატაცებული ფასეულობების აღდგენა მოხერხდა.
1898 წლის 6 ივნისს დონის ნახიჩევანის საქალაქო სამმართველოს თხოვნით მიმართა ამაღლების ეკლესიის ქტიტორმა ეგორ ქრისტეფორეს ძე ალახანოვმა. იგი ითხოვდა სახსრების გამოყოფას მომდევნო სარემონტო სამუშაოებისათვის. ამ მოთხოვნის პასუხად ქალაქის საკრებულომ მიიღო გადაწყვეტილება 2 000 რუბლი გამოყოფის შესახებ, მაგრამ ეს მოხდებოდა მომდევნო 1899 წელს. ქალაქის სათათბირომ დაამტკიცა ადმინისტრაციული საბჭოს დასკვნა. ამავდროულად შეიქმნა სამეურვეო საბჭო თანხის შეგროვების ორგანიზებისათვის. 1898-1899 წლებში ეკლესიის საემონტო-აღდგენითი სამუშაოები დასრულდა.
ღვთისმსახურება გაგრძელდა 1936 წლამდე. 18 აგვისტოს ქარიშხალმა ეკლესიას სახურავი გადახადა. ქარიშხლის შემდეგ ეკელსია დახურეს, ჯერ რემონტისათვის, შემდეგ კი საბოლოოდ. ეკლესია დაშალეს, ხოლო სასულიერო სასწავლებელი გადააკეთეს სატყეო სკოლად. 1942 წელს ქალაქის გერმანული ოკუპაციის დროს გერმანელი სამხედრო მოსამსახურის მკვლელობის გამო ვერმახტის ჯარისკაცებმა სკოლის ეზოში დახვრიტეს რამდენიმე უდანაშაულო ადგილობრივი მაცხოვრებელი.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
დამფუძნებელი კრების სახელოვნებო კომისია
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
სარი
მინი|სარი-ქალის ტრადიციული სამოსი [[ინდოეთის სუბკონტინენტი|ინდოეთის სუბკონტინენტზე]] სარი — ქალის ტრადიციული სამოსი ინდოეთის სუბკონტინენტზე. ეს სამოსი წარმოადგენს ქსოვილის ნაჭერს, რომლის სიგრძეც 4,5 მეტრიდან ზოგჯერ 9 მეტრამდეა, ხოლო სიგანე 1,2 მეტრს შეადგენს.
სარის ქალები ატარებენ ბლუზასთან ერთად, რომელიც ცნობილია ჩოლის ან რავიკას სახელით, და ქვედაბოლოსთან ერთად (პავადა/პავადაი სამხრეთში და შაია ჩრდილოეთში). სარის ტარების ყველაზე გავრცელებული სტილია – ნივი, როცა ქსოვილის ერთი ბოლო ორჯერაა თეძოებზე შემოხვეული, ფეხებთან დრაპირებული, ხოლო ზედა ბოლო მაგრდება ქვედაბოლოს მჭიდროდშეკრულ ქამარზე და შემდეგ ბოლო გადაგდებულია ერთ-ერთ მხარზე. ქუჩაში გასვლისას ქალები, როგორც წესი, სარის თავისუფალ ბოლოს თავზე თავსაფრის სახით იხვევენ.
ტრადიციულ ინდოეთში, მასალა, რომლისგანაც სარია დამზადებული, დამოკიდებული იყო ქალის სოციალურ სტატუსზე და მატერიალურ მდგომარეობაზე, მაგრამ მისი ტარების წესი ერთნაირი იყო.
ისტორია/ წარმომავლობა
ალტ=სარიში გამოწყობილი გოგონა-1847 წ.|მარცხნივ|მინი|სარიში გამოწყობილი გოგონა-1847 წ. ალტ=აბრეშუმის სარიs ქსოვა|მინი|აბრეშუმის სარის ქსოვა მინი თავად სიტყვა სარი( ჰინდ. साड़ी, ساڑی) მომდინარეობს პრაკრიტული სიტყვიდან „სატიკა“. სანსკრიტზე „სატი“( शाटी śāṭ) ნიშნავს ქსოვილის ზოლს.
სამოსს უძველესი ისტორია აქვს.ინდის ხეობის ცივილიზაციიდან იღებს სათავეს, რომელიც  ძვ.წ. 2800-1800-იან წლებში ყვაოდა. ინდოეთის ნახევარკუნძულის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. ბამბის მოყვანა და მისგან ქსოვილის დამზადება ინდოეთის სუბკონტინენტზე უკავშირდება ძვ. წ. V ათასწლეულს.
ჯერ კიდევ განგის უძველესი ცივილიზაციის ტერიტორიაზე აღმოჩენილი იყო სხვადასხვა რარიტეტები, რომლებიც მსგავსი ტანისამოსის არსებობაზე მიუთითებდნენ.
კოსტიუმების ზოგიერთი ისტორიკოსი მიიჩნევს, რომ მამაკაცების დჰოტი (უძველესი ინდური დრაპირებული სამოსი) წინ უძღოდა სარის. მე -14 საუკუნემდე დჰოტი-ს ატარებდნენ როგორც  ქალები, ასევე მამაკაცები. განდჰარის ქანდაკებებში (ახ. წ. I-VI საუკუნე) გამოსახულია  ერთგვარ სამოსში ჩაცმული ქალღმერთები და მოცეკვავეები. მინი|ცნობილი [[ინდოეთი|ინდოელი მსახიობი პრიანკა ჩოპრა ტრადიციულ სამოსში]] ისეთი წერილობითი წყაროებიდან, როგორიცაა „რამაიანა“ და „მაჰაბჰარატა“, ცნობილია, რომ ქალები და მამაკაცები ყოველდღიურ ჩაცმულობაში ატარებდნენ   დჰოტს ან ლუნგას (სარონგი) ერთი ქსოვილის ნაჭრის სარი,  გვიანდელი სიახლეა. მხოლოდ ახ.წ. IV საუკუნიდან  ჩმოყალიბდა დჰოტისა და სარის ტარების გარკვეული წესები, გამოჩნდა განსხვავება ქალისა და მამაკაცის ტანსაცმლის განსხვავებელი ელემენტები და სხვადასხვა რეგიონისათვის დამახასიათებელი ნიშნები.
ქვედაბოლოს – ჩოლის წარმოშობის შესახებ აზრთა სხვადასხვაობაა: ერთნი მიიჩნევენ, რომ ტანისასმოსის ეს დეტალი უძველესი დროიდან არსებობდა, მეორენი კი ამბობენ, რომ მხოლოდ ინდოეთის კოლონიზაციის შემდეგ შემოვიდა ეს დეტალი, და რომ მანამდე ქალები მხოლოდ სარის ატარებდნენ.
ასევე სადავოდ ითვლება ბლუზის წარმოშობაც, რადგან სამხრეთ ინდოეთში არიან ტომები, რომლის წარმომადგენელი ქალები სარის ატარებენ, ხოლო ბლუზი მათ გარდერობში არ შედის.
სამხრეთ ინდოეთში მე -20 საუკუნემდე მრავალი ტომის ქალები ატარებდნენ მხოლოდ სარს და ზედა ნაწილებს ღიად ტოვებდნენ. დღესაც ზოგიერთ სოფელში ქალები არ ატარებენ ჩოლის.
ბუნებრივი აბრეშუმისგან სარის ხელით დამზადების დიდი ოსტატები დღესაც ცხოვრობენ ქალაქ ვარანასში.
სქოლიო
კატეგორია:ფოლკლორი ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:ინდოეთის კულტურა კატეგორია:ტრადიციული სამოსი კატეგორია:სარი
გომურდაჰნა
გომურდაჰნა (Gömürdəhnə) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 167 კაცი.
კეიტრიონა ბალფე
1999 წელს დუბლინის ტექნოლოგიის ინსტიტუტში დრამის სწავლისას, ბალფს შესთავაზეს მუშაობა, სამოდელო სააგენტოში პარიზში.ბალფე გამოჩნდა სარეკლამო კამპანიებში ისეთი ბრენდებისთვის, როგორიცაა Dolce & Gabbana, Roberto Callalli, Max Mara, Bottega Veneta და Oscar de la Renta, 10 წლის განმავლობაში, ბალფე იყო მოდელი იქამდე სანამ მსახიობობას გადაწყვეტდა. ბალფე გამოჩნდა მრავალ ფილმებში, მათ შორის Super 8, Now You See Me, Escape Plan, Money Monster და Ford v Ferrari და წამყვანი როლები შეასრულა The Beauty Inside, Crush and H +: The Digital სერიებში.
სამოდელო კარიერა
ბალფემ მოდელირება მას შემდეგ დაიწყო, რაც აგენტმა შენიშნა მაშინ, როდესაც ადგილობრივ სავაჭრო ცენტრში ქველმოქმედებისთვის ფულს აგროვებდა. 18 წლის ასაკში, დუბლინში, რამდენიმე თვის განმავლობაში მუშაობის შემდეგ, მან მიიპყრო Ford Models- ის ყურადღება, კომპანიამ ბალფეს შეესთავაზა სამუშაო პარიზში. ბალფეს ჩვენებები მოიცავს პოზიორობას Chanel- ის, Moschino- ის, Givenchy- ს, Dolce & Gabbana- ს, Alberta Ferretti- ს და Louis Vuitton- ის შოუებში.
ბალფე მონაწილეობდა Dolce & Gabban-ს თოთხმეტ მოდის ჩვენებაში, ცხრა Chanel-ის ჩვენებაში, შვიდ-შვიდ  Marc Jacobs, Narciso Rodriguez და  Moschino-ის ჩვენებებში, ხუთ-ხუთ  Armani, Roberto Cavalli, Max Mara, Ann Demeulemeester და  Louis Vuitton-ის ჩვენებებში, ოთხ-ოთხ  Givenchy, Oscar de la Renta, Missoni, Bottega Veneta, Burberry, Alberta Ferretti, Alexander McQueen და Emanuel Ungaro-ის ჩვენებებში, სამ-სამ Rochas, Christian Lacroix, Cacharel, Sonia Rykiel, და Kenzo-ის ჩვენებებში. ბალფეს ჩვენებებიდან გამოსარჩევია Calvin Klein, Levi’s, Max Mara, Oscar de la Renta, Bally, Dolce & Gabbana, Moschino, Costume National, Escada, Bottega Veneta, Hush Puppies, Mango, Neiman Marcus, BCBG Max Azria, Blumarine, Dries Van Noten, Wella, Roberto Cavalli, Victoria’s Secret, და H&M-სთვის.
სარეკლამო კამპანიებში მონაწილეობდა ბრენდებისთვის როგორიცაა Anna Molinari, Balenciaga, Céline, Chloé, Christian Dior, DKNY, Emilio Pucci, Fendi, Gianfranco Ferré, Hugo Boss, Issey Miyake, Jil Sander, Lanvin, Loewe, Michael Kors, Miu Miu, Paco Rabanne, Perry Ellis, Salvatore Ferragamo, Stella McCartney, Valentino, Viktor & Rolf, და Yohji Yamamoto.
მილანის 2002-2003 წლის მოდის სესიებზე ბალფემ გამოიმუშავა 300 000$ დოლარი.
ცხოვრება
ბალფე დაიბადა დუბლინში, ირლანდიაში, და გაიზარდა მონაჰანის მახლობლად, სოფელ ტიდავანეთში, შვიდ სულიან ოჯახში. ბალფეს მამა გადამდგარი სერჟანტია.
2014 წლის მდგომარეობით, ბალფე ცხოვრობდა გლაზგოში, როდესაც მან დაიწყო მსახიობობა პროფესიონალურ დონეზე ბალფე ცხოვრობდა ლოს ანჯელესში, მაშინ როდესაც მოდელად მუშაობდა  ცხოვრობდა ნიუ-იორკში, პარიზში, ლონდონში, მილანში, ჰამბურგში და ტოკიოში. ინგლისურის გარდა, ბალფე ირლანდიურ და ფრანგულად ენებზე საუბრობს.
ბალფე არის არის საქველმოქმედო ორგანიზაცია World Child Cancer- ის მფარველი. 2018 წლის აპრილში ბალფემ გაირბინა საქველმოქმედო მარათონზე ლონდონში ორგანიზაციისთვის ფულის შეგროვებისთვის.
ბალფე დაქორწინდა McGill-ზე მუსიკალურ პროდიუსერზე 2019 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:დაბადებული 4 ოქტომბერი კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები
განზა (მრავალმნიშვნელოვანი)
განზა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ლიხოის წმინდა გიორგის ეკლესია
ლიხოის წმინდა გიორგის ეკლესია (Церковь Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ხუტორ  ლიხოიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.
ტაძრის მისამართი: 346380, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კრასნოსულინის რაიონი, ხუტორი ლიხოი.
ისტორია
ხუტორი ლიხოი დაარსდა XIX საუკუნის დასაწყისში საფოსტო გზაზე. 1854 წლიდან ლიხოი კაზაკების ხუტორია, სადაც 1867 წლისათვის 500 ადამიანი ცხოვრობდა.
მოსახლეობის სულიერებისათვის საჭირო გახდა ტაძრის მშენებლობა. ახალი ეკლესიის მრევლში მოიაზრებოდა ახლომდებარე ხუტორების, ილინსკის, ტაცინის, ბელგოროდცევისა და ბოჟკოვსკის მოსახლეობა. კაზაკებმა მიმართეს დონის კაზაკთა ატამანს, გენერალ-ადიუტანტ ალექსანდრე პოტაპოვს, ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. ატამანმა დადებითი პასუხი გასცა. 1868 წელს ახალმა ატამანმა პ. ფომინმა მიმართა დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოს პლატონს (1867-1877 წწ.), რათა განკარგულება გაეცა წმინდა გიორგის სახელობის ხის ეკლესიის მშენებლობის შესახებ.
1867 წელს დაიწყო სახსრების შეგროვება ეკლესიის მშენებლობისათვის. ფულს აგროვებდნენ ორი წლის განმავლობაში და მხოლოდ 1869 წელს დაიწყო ეკლესიის მშენებლობა. 1870 წელს აკურთხეს მშენებლობის ადგილი, ხოლო 1871 წელს ეკლესია ააგეს. ეკლესია იყო ხის, გადახურული თუნუქის ფილებით, ჰქონდა ცალკე მდგომი სამრეკლო. ეკლესიის გარშემო იყო ქვის გალავანი. 1872 წლის სექტემბერში ეკლესია აკურთხეს. 1900 წლიდან ეკლესიასთან მოქმედებდა ორი საეკლესიო-სამრევლო სკოლა.
XX საუკუნის დასაწყისში ლიხოის მოსახლეობა შეადგენდა 1 207 ადამიანს. ამ დროისათვის ხის ეკლესია დაძველდა და საჭირო გახდა ახალი ქვის ეკლესიის აგება. შეაგროვეს თანხები ახალი ეკლესიის ასაგებად.
ახალი ქვის ეკლესია ააგეს 1905 წელს. 1906 წელს იგი აკურთხა ალექსანდრო-გრუშევსკის წინამძღვარმა, მღვდელმონაზონმა ვასილიმ. ლიხოის წმინდა გიორგის ეკლესიასთან მოქმედებდა სამრევლო სკოლა, სადაც საღვთო სჯულს ასწავლიდა ადგილობრივი მღვდელი მიტროფანე დამასკინი.
რევოლუციის დროს წმინდა გიორგის ეკლესიის მღვდელი მიხეილ პაშუტინი დახვრიტეს წითელარმიელებმა. ეკლესიის შენობა სხვადასხვა დროს იყო საწყობი, კლუბი, ბეღელი. დაანგრიეს სამრეკლო და მოხსნეს გუმბათი. მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანელებმა ეკლესიაში თავლა გახსნეს.
1944 წელს ეკლესიაში აღდგა ღვთისმსახურება, რომელიც არ შეწყვეტილა ხრუშჩოვის დათბობის პერიოდშიც კი. ამჟამად ეს ეკლესია მოქმედია. 2010 წელს მოაოქროვეს გუმბათი. ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი დიმიტრი (სობოლევსკი).
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
სარისუ (ბეილაგანი)
სარისუ (Sarısu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	635 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
სალასის რაიონი (იკა)
სალასის რაიონი (Distrito de Salas) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის იკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 425 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 921 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 21 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 651.72 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:იკის პროვინციის რაიონები
ჯაბარ გარიაღდიოღლუ
ჯაბარ გარიაღდიოღლუ (Cabbar Qaryağdıoğlu pronounced; დ. 31 მარტი, 1861, შუშა, ახლანდელი აზერბაიჯანი — გ. 20 აპრილი, 1944, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი ხალხური მომღერალი (ხანანდა). ცნობილია, როგორც პირველი ხანანდა, რომელიც „მუღამებს“ აზერბაიჯანულ ენაზე ასრულებდა. იგი ძირითადად მღეროდა აზერბაიჯანულ და სპარსულ ენებზე. იგი ფართოდ იყო ცნობილი როგორც ხანანდე, ისე კომპოზიტორი, რომელიც ხალხურ და საკუთარ მუსიკებს ასრულებდა. იყო ახალი ტექსტების, ტესნიფების ავტორი. მისმა სიმღერა "ბაქო" დიდი პოპულარობით სარგებლობდა 1930-1940-იან წლებში. ჯაბარ გარიაღდიოღლუ ცნობილი იყო კავკასიის საზღვრებს გარეთაც. მომღერლის ხელოვნებით აღფრთოვანებულნი იყვნენ: უზეირ ჰაჯიბეოვი და ფედორ შალიაპინი, სერგეი ესენინი და ბულბული, რეინგოლდ გლიერი.
გვიანი ცხოვრება
20 წლამდე ჯაბარ გარიაღდიოღლუ მხოლოდ შუშაში იყო ცნობილი, ხოლო შემდეგ პერიოდში იგი მშობლიური ქალაქის მიღმაც აღიარეს. იგი მიიწვიეს ბაქოში, განჯაში, შემახასა და აღდაში. იგი იყო პირველი ხანანდე, რომელიც „მუღამებს“ თეატრალურ და საკონცერტო სცენებზე მღეროდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 31 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1861 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1944 კატეგორია:აზერბაიჯანელი ხალხური მუსიკოსები კატეგორია:ბაქოში გარდაცვლილები
პამპარომასის რაიონი
პამპარომასის რაიონი (Distrito de Pamparomas) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის უაილასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2862 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 607 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 17.34 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 496.35 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უაილასის პროვინციის რაიონები
ოროდ II
ოროდ II — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. ოროდ II სამეფო ტახტზე ფრაატ III-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 57 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 37, მის შემდეგ კი ტახტზე ფრაატ IV ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არშაკიდები კატეგორია:პართიის მეფეები
ფარაში
ფარაში (Fərraş) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:ლაჩინის რაიონის სოფლები
ნორატუსი (სასაფლაო)
აღნიშნული სასაფლაო მდებარეობს ქალაქგარეთ, ერევნიდან აღმოსავლეთით 90 კილომეტრში. სასაფლაოზე ყველაზე მეტი ხაჩქარებია რაც კი არსებობს სომხეთის რესპუბლიკაში. ის ასევე ყველაზე დიდი სასაფლაოა ხაჭკარებით, რომელიც დაცულია აზერბაიჯანის ხელისუფლების მიერ ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის ტერიტორიაზე ჯულფაში სომხური სასაფლაოს დანგრევის შემდეგ.
ისტორია
სასაფლაო მდებარეობს შვიდი ჰექტარის ფართობზე და შეიცავს ათასობით ჯვარის ქვას. ყველა ხაჩკარებისთვის ერთ-ერთი დამახასიათებელი ნიშანი ჯვარი, რომელსაც მზის დისკო აქვს მის ქვეშ. ზოგიერთი ქვა გაფორმებული სხვადასხვა ფოთლების, ყურძნის მტევნების, ბროწეულის ან აბსტრაქტული ნიმუშების გამოსახულებებით. აღნიშნული ჯვარედინი ქვების უმეტესობა დაფარულია ხავსით და ძლიერ გასაწმენია, ბევრია ისეთი რომლებიც საკმაოდ დაზიანებულიცა ბუნებრივი პირობების გამო.
სასაფლაოზე მდებარე რამდენიმე საფლავის ქვაზე დატანილია ქორწილისა და სოფლის ცხოვრების სცენები, რომლებიც შეიცავს უმნიშვნელოვანესს მასალას. ძველი სასაფლაოს გვერდით შეიქმნა ახალი თანამედროვე სასაფლაო, რომელიც გრძელი გალავნით არის გამოყოფილი. სოფლის სასაფლაოს მახლობლად არის ღვთისმშობლის ეკლესია, აშენებულია IX საუკუნეში.
აღნიშნულ სასაფლაოზე მდებარე საფლავის ფორმის ერთ-ერთ ქვაზე, გამოსახულია ორი დრაკონი, ხოლო მეორეზე, შემდეგი წარწერა, არაბულად: "ეს საფლავი არის გარდაცვლილი მოწამის, რომელიც ალაჰის წყალობისაკენ ავიდა ... სამოცდაოთხმეტი".
XIX საუკუნეში მემორიალური კომპლექსის მახლობლად აშენდა წმინდა ბაკირის ეკლესია, იგი ითვლება სომხურ ეკლესიად და აღესრულება წირვა-ლოცვა.
სასაფლაოსთან დაკავშირებულია პოპულარული მითები, ერთ-ერთი ეხება თამერლანელთა შემოჭრის არმიას. ერთი მოთხრობის თანახმად, სოფლელებმა ხაჩკარელების თავზე ჩაფხუტი განათავსეს და მათ წინააღმდეგ ხმლები დაყარეს. შორიდან ხაჩკარელები ჰგავდნენ განადგურებულ არმიას შეიარაღებული ჯარისკაცებისგან, რის შედეგადაც თამერლანელთა არმია უკან დაიხია.
ლიტერატურა
კატეგორია: სომხეთი
ტინოკი
ტინოკი (ოფიციალურად ტინოკის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Tinoc) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი იფუგაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 18 475 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 12 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:იფუგაოს მუნიციპალიტეტები
ადოლფ II (ბერგის გრაფი)
ადოლფ II (Adolf II. von Berg; დ. 1090-იანი წლები — გ. 1170 წლის 12 ოქტომბერი) — ბერგის გრაფი 1115 (არა უგვიანეს) —1160 წლებში, გრაფ ადოლფ I-ის შვილი.
ბიოგრაფია
ადოლფი პირველად მოიხსენიება 1115 წლის დოკუმენტებში, ამ დროს ის უკვე იყო ბერგის გრაფი და ვერდენის ბენედიქტელთა მონასტერის ფოგტი.
1125 წლიდან ადოლფმა მიიღო ზიგბურგის სააბატოს საფოგტო. ასევე იყო ვერდენის, დიუნვალდის, დოიცისა და კაპენბერგის ფოგტი.
ადოლფმა დააარსა ბურგის ციხე-სიმაგრე.
ბერგის საგრაფოსთვის დიდი პოლიტიკური და ეკონომიკური მნიშვნელობა ჰქონდა კონტროლის დამყარებას კელნსა და დორტმუნდს შორის არსებულ ჰანზის სავაჭრო კავშირზე. აგრეთვე საგრაფოს ტერიტორიაზე არსებობდა ვერცხლის საბადო. ადოლფ II-მ მოჭრა თავისი მონეტა ვილდბერგში, ბენსბერგსა და ზიგბურგში.
ადოლფი მონაწილეობდა მეორე ჯვაროსნულ ლაშქრობაში.
ადოლფი გარდაიცვალა 1170 წლის 12 ოქტომბერს. მისი სამფლობელო გაიყვეს მისმა შვილებმა, ებერჰარდ I-მა და ენჰელბეტ I-მა. მისმა დანარჩენმა შვილებმა სასულიერო კარიერა აირჩიეს:
ლიტერატურა
კატეგორია:ბერგის გრაფები კატეგორია:XII საუკუნის ევროპის მმართველები კატეგორია:მეორე ჯვაროსნული ლაშქრობა კატეგორია:გარდაცვლილი 1170
მოსკოვის ივერიის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი
მოსკოვის ივერიის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (Храм Иверской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ზამოსკვარეჩიეს რაიონში, მისამართზე ბოლშაია ორდინკის ქუჩა № 39/22.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, ხოლო ეგვტერები წმინდა გიორგისა და იოანე მხედრის სახელზე. ტაძარი არის XVIII საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, პროექტის ავტორია ივაენ ეგოტოვი.
მონასტერი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ივანე ვასილის ძე ეგოტოვის ავტორობა დოკუმენტალური მასალებით არ დასტურდება, მაგრამ სავარაუდოა, მშრალი, გამარტივებული კლასიკური ფორმების გათვალისწინებით. ტაძრის საერთო ტიპი ცილინდრია, რომელიც გადახურულია ნახევარსფერული ერთადერთი გუმბათით, რომელიც ტიპიურია XVIII საუკუნის მოსკოვური კლასიციზმის არქიტექტურისათვის. ფართო სატრაპეზო იყოფა სამ ნაწილად, ცენტრალური კვადრატული და ორი კუთხის, ოვალური. ეგვტერის საკურთხევლები არიან წმინდა გიორგისა და წმინდა ალექსი მხედრის სახელობისა. ტაძრის სამრეკლო დაშენებულია შესასვლელზე.
ტაძრის ტერიტორიის სამხრეთით მდებარეობს სხვა არქიტექტურული ძეგლი კირეევსკ-კარპოვის კარმიდამო, რომელიც აგებულია 1817-1821 წლებში. ეკლესიასა და აღნიშნულ კარმიდამოს შორის მდებარეობს თანამედროვე მოქანდაკის ერნსტ ნეიზვესტნის ქანდაკება „აღორძინება“.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
პანდია
220px|მინიატიურა|პანდიას ეპოქის [[ვიშნუს ქანდაკება]] პანდია — ინდუსური სახელმწიფო, იმავე გვარის მქონე დინასტიით სათავეში. პანდიას გვარი საუკუნეების განმავლობაში მართავდა სამხრეთ ინდოეთის ოლქებს სამხრეთ ტამილნადუს ტერიტორიაზე წმ. ქალაქ მადურაის შემოგარენში. მისი არსებობის შესახებ ცნობები მოიპოვება ჯერ კიდევ ძველ ბერძენ მოგზაურთა გადმოცემებში. კერძოდ, მოგზაურ მეგასფენთან, რომელიც მიეკუთვნებოდა ჰერაკლეს ქალიშვილის ძირითად შტოს.
პანდია თავისი არსებობის თითქმის 2 ათასი წლის მანძილზე გაცხოველებულ ვაჭრობას ეწეოდა ინდოეთის ოკეანის პორტებში და ქვეშევრდომობაში ჰყავდა სამხრეთ ქერალის მრავალი სათავადო. პანდიასთან მტრულ განწყობილებაში იმყოფებოდნენ ცეილონის მმართველები. პანდიელები იძულებული იყვნენ, ასევე, მუდმივად მოეგერიებინათ ჩრდილოეთის ძლიერ სახელმწიფოთა (პალავების, ჩალუკიას და რაშტრაკუტების) თავდასხმები. X-XI ს.ს. მიჯნაზე პანდიამ დროებით ცნო ჩოლას იმპერიის უზენაესობა. ჯატავარმან სუნდარა პანდიას მეფობისას 1251-1268 წლებში მან შეძლო ძველი დიდების აღდგენა და ცეილონზე თავისი გავლენის გავრცელებაც კი.
მადურაის მმართველთა „ოქროს საუკუნე“ დასრულდა მე-XVI ს. დელის სასულთნოდან მუსულმანთა არმიის შემოჭრის შედეგად, რომელთაც მეთაურობდა სპარსელი მალიკ კაფური. მან 1311 წელს აიღო მადურაი. მუსულმანთა მომდევნო ლაშქრობებმა დაასუსტა პანდია და მის ნანგრევებზე აღმოცენდა მადურაის სასულთნო. მე–XVII ს. დასწაყისამდე პანდიას გვარის ცალკეულ სულთნებს მოიხსენიებენ წყაროები მცირე რაჯების ხარისხში.
კატეგორია:სახელმწიფოები ინდოეთის ისტორიაში კატეგორია: ინდოეთის ისტორია კატეგორია: აზიის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია: ინდური დინასტიები კატეგორია: ტამილნადუს ისტორია
გიორგი ლობჟანიძე
გიორგი ლობჟანიძე (დ. 20 თებერვალი, 1974, ნაბახტევი, ხაშურის რაიონი, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოეტი, მთარგმნელი, აღმოსავლეთმცოდნე, ფილოლოგი.
ბიოგრაფია
გიორგი ლობჟანიძე 1974 წლის 20 თებერვალს ხაშურის რაიონის სოფელ ნაბახტევში დაიბადა. 1991 წელს დაამთავრა ხაშურის I საშუალო სკოლა და უგამოცდოდ ჩაირიცხა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის სემიტოლოგიის განყოფილებაზე, არაბული ენისა და ლიტერატურის სპეციალობით.
1996 წელს, უნივერსიტეტის წარჩინებით დამთავრების შემდეგ, მუშაობდა სემიტოლოგიის კათედრის მასწავლებლად, 1997 წელს კი გაემგზავრა ირანში, სადაც დაასრულა თეირანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის თეოლოგიის ფაკულტეტის ასპირანტურა რელიგიათა და მისტიკის ისტორიის სპეციალობით.
1999 წელს, საქართველოში დაბრუნების შემდგომ, მუშაობს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. არის საქართველოს კულტურულ ურთიერთობათა ცენტრის „კავკასიური სახლის“ აღმოსავლური განყოფილების გამგე და „ისლამური კულტურის ცენტრის“ ხელმძღვანელი.
2005 წელს, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში დაიცვა დისერტაცია „იესო და მარიამი ყურანში“, რისთვისაც მიენიჭა ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი.
გამოქვეყნებული აქვს ლექსების ოთხი კრებული: „ობლის კვერი“, „დუღილის ტემპერატურა“, „ბაბუაწვერების თაიგული“ (2004წ.), „არაბულის მასწავლებელი'' (2013წ).
თარგმნილი აქვს შუა საუკუნეებისა და თანამედროვე არაბული და სპარსული ლიტერატურის არაერთი ნიმუში, რომელთაგან ცალკე წიგნად გამოქვეყნებულია: ჯალალ ედ-დინ რუმი „ყაზალები“, იბნ ალ-მუკაფფა „წიგნი ქალილასა და დიმნასი“, სოჰრაბ სეფეჰრი „წყლის ფეხის ჩქამი“, ჯიბრან ხალილ ჯიბრანი, „იესო - ძე კაცისა“, ფორუყ ფაროხზადი, „მეორედ დაბადება“, „სპარსული ზღაპრები“, ყურანი.
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:ქართველი აღმოსავლეთმცოდნეები კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბას პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ხაშურის საპატიო მოქალაქეები
ალამინოსი (პანგასინანი)
ალამინოსი (ოფიციალურად ქალაქი ალამინოსი; ტაგ: Lungsod ng Alaminos) ― მეოთხე კლასის ქალაქი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. ცნობილია ასი კუნძულის ეროვნული პარკით, რომელიც ლუკაპის ბარანგაის სანაპიროს მახლობლად მდებარე 124 კუნძულისგან შედგება. 2015 წლის აღწერით, ქალაქის მოსახლეობა 89 708 ადამიანს შეადგენს. ქალაქს სახელი ეწოდა ფილიპინების გენერალ-გუბერნატორის, ხუან ალამინოს ი ვივარის პატივსაცემად.
ისტორია
1968 წლის 26 დეკემბერს დულაკაკის ბარანგაიში ხოსე მარია სისონის ხელმძღვანელობით ფილიპინების კომუნისტური პარტია დაარსდა.
2001 წლის 5 მარტს პრეზიდენტმა გლორია მაკაპაგალ-აროიომ ხელი მოაწერა 9025-ე რესპუბლიკურ აქტს, ხოლო 28 მარტს ჩატარებული პლებისციტისას მოსახლეობის 85%-მა მისი რატიფიცირება მოახდინა და ალამინოსს ქალაქის სტატუსი მიენიჭა.
2009 წლის მაისში ალამინოსს ტაიფუნი ემონგი დატყდა თავს და დიდად დააზარალა.
ბარანგაები
ალამინოსი 39 ბარანგაიდ იყოფა.
• ალოსი
• ამანდიეგო
• ამანგბანგანი
• ბალანგობონგი
• ბალაიანგი
• ბისოკოლი
• ბოლანეი
• ბალეიადაანი
• ბედი
• კაბატუანი
• კაიუკაი
• დულაკაკი
• ინერანგანი
• ლანდოკი
• ლინმანსანგანი
• ლუკაპი
• მაკატივი
• მაგსაისაი
• მონა
• პალამისი
• პანდანი
• პანგაპისანი
• პოკალ-პოკალი
• პოგო
• პოლო
• ქუიბუარი
• საბანგანი
• სან-ანტონიო
• სან-ხოსე
• სან-როქი
• სან-ვისენტე
• სანტა-მარია
• ტანაიტაი
• ტანგკარანგი
• ტავინტავინი
ფესტივალები
ქალაქში ყოველწლიურად 16-დან 21 მარტამდე გალილის ასი კუნძულის ფესტივალი იმართება, რომლის დროსაც ასი კუნძულის სათავგადასავლო რბოლაც ეწყობა.
სქოლიო
კატეგორია:პანგასინანის ქალაქები
ერიკ ჰობსბაუმი
ერიკ ჯონ ერნესტ ჰობსბაუმი (Eric John Ernest Hobsbawm, დ. 9 იანვარი, 1917, ალექსანდრია — გ. 1 ოქტომბერი, 2002, ლონდონი) — ბრიტანელი ისტორიკოსი-მარქსისტი. მას ეკუთვნის არცისე ცნობილი ნამუშევრები (რევოლუციის ეპოქა: ევროპა 1789-1848; კაპიტალიზმის ეპოქა: ევროპა 1848-1875; იმპერიის ეპოქა: ევროპა 1875-1914) — ნაციონალიზმის კრიტიკოსი და თეორეტიკოსი.
ბიოგრაფია
ერიკ ჰობსბაუმი დაიბადა ავსტრიელი ებრაელების ოჯახში. დედა წარმოშობით ვენიდან, მამა კი პოლონელი ებრაელი, რომელიც დაიბადა ლონდონში. იგი სწავლობდა ვენაში, შემდეგ ბერლინში (1931-1934). მშობლების გარდაცვალების შემდეგ კი თავის დასთან ერთად გაემგზავრა ლონდონში. ერიკ ჰობსბაუმი ემიგრაციაში მოხვდა მას შემდეგ რას ავსტრია შეუერთდა ნაცისტურ გერმანიას. 1936 წლიდან სწავლობდა სამეფო კოლეჯში - კემბრიჯის უნივერსიტეტიში, ისტორიის და ეკონომიკის ფაკულტეტზე.
გერმანიაში ერიკი დაინტერესდა მარქსიზმით. სტუდენტურ წლებში იგი იყო გაზეთ „გრანტის“ კულტურული მომომხილველი. აგრეთვე მუშაობდა კინოოპერატორად და დადიოდა გადაღებებზე საფრანგეთში, ალჟირში და ტუნისში.
1947 წელს ერიკ ჰობსბაუმი გახდა ისტორიის მასწავლებელი ლონდონის უნივერსიტეტში, სადაც ხელმძღვანელობდა ისტორიისა და ეკონომიკის კათედრას 1969-1984 წლებში. ამის გამო მას მიენიჭა პროფესორის საპატიო წოდება. იგი არამარტო ლონდონის უნივერსიტეტში არამედ საზღვარგარეთის უნივერსიტეტებშიც კითხულობდა ლექციებს.