cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
შალვა ბერიშვილი
ბიოგრაფია
1941 წლის დასაწყისში, წინასწარი შეთანხმების თანახმად, შალვა ბერიშვილთან კონტაქტის დასამყარებლად და სადაზვერვო საქმიანობის წარმართვისთვის სტამბოლში ჩავიდნენ საბჭოთა საგარეო დაზვერვის თანამშრომლები, ცოლ-ქმარი ვარდო მაქსიმელიშვილი და დავით მატარაძე. ისინი საბჭოთა კავშირის საკონსულოს საფარველქვეშ მოქმედებდნენ. იმავე წლის მაისის შუა რიცხვებში თურქეთში იაპონიის საელჩოს სამხედრო ატაშე ჰორიო ტატეიშიმ შალვა ბერიშვილს კონფიდენციალურად აცნობა, რომ გერმანია მოკლე ხანში აუცილებლად თავს დაესხმებოდა საბჭოთა კავშირს. ეს შალვა ბერიშვილმა სასწრაფოდ მოახსენა კონსპირაციულ შეხვედრაზე დავით მატარაძეს, მან კი ცნობა მოსკოვს მიაწოდა. 1942 წლის 6 მაისს შალვა ბერიშვილსა და ვარდო მაქსიმელიშვილს შორის მორიგი შეხვედრა იყო დაგეგმილი. მასზე პირველი შალვა ბერიშვილი გამოცხადდა. მან შენიშნა, რომ საბჭოთა მზვერავზე ფარული მეთვალყურეობა იყო დაწესებული. ვითარების შესაძლო დაძაბვის თავიდან ასაცილებლად, მათ შეხვედრა 12 მაისისთვის გადადეს და ერთმანეთს სასწრაფოდ დასცილდნენ. დათქმულ შეხვედრაზე ვარდო მაქსიმელიშვილი არ მივიდა და ამის შემდეგ კონტაქტზე აღარავინ გამოსულა. შალვა ბერიშვილი რთულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. საბჭოთა დაზვერვას ვეღარ უკავშირდებოდა, ხოლო ქართველ ემიგრანტთა ერთი ნაწილი მისდამი უნდობლობას იჩენდა. ის წარუმატებლად ეძებდა საბჭოთა დაზვერვასთან კავშირის აღდგენის საშუალებებს. საბოლოოდ იმ დასკვნამდე მივიდა, რომ აუცილებელი იყო საქართველოში არალეგალურად გადასვლა და ვითარებაში ძირფესვიანად გარკვევა. მან დაარწმუნა თურქეთის სპეცსამსახურის წარმომადგენელი, რომ საჭირო იყო მისი კიდევ ერთხელ არალეგალურად გადასვლა საქართველოში, ანტისაბჭოთა საქმიანობისთვის. შალვა ბერიშვილის ამ გადაწყვეტილებას მხარი დაუჭირა თურქეთში გერმანიის დაზვერვის წარმომადგენელმა მიხეილ კედიამ. 1942 წლის 23 ოქტომბერს, საბჭოთა მესაზღვრეებთან შეხვედრის შემდეგ, შალვა ბერიშვილი ჯერ ბათუმში, იქიდან კი თბილისში გადაიყვანეს. სულ მალე იგი უკვე მოსკოვში, ლავრენტი ბერიას კაბინეტში იმყოფებოდა. თავდაპირველად ნავარაუდევი იყო შალვა ბერიშვილის ახალი სადაზვერვო დავალებებით დატვირთვა და მისი სტამბოლში ხელახლა გაგზავნა, თუმცა შემდგომმა შეხვედრებმა საბჭოთა კავშირის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისრის მოადგილე ბოგდან ქობულოვთან შალვა ბერიშვილი დაარწმუნა, რომ მას რაღაც დიდ ავანტიურაში ითრევდნენ და საზღვარგარეთ მისი გამოყენება სულ სხვა მიზნებისთვის იგეგმებოდა, რაზეც ვერ დაითანხმეს. ლავრენტი ბერიას თანამოაზრეებმა მიიჩნიეს, რომ შალვა ბერიშვილმა უკვე ბევრი საიდუმლო იცოდა და კაცი, რომელიც მნიშვნელოვანი სადაზვერვო ინფორმაციათა მიწოდებისთვის სახელმწიფო ჯილდოს იმსახურებდა, დააპატიმრეს. მოგვიანებით, 1944 წლის 30 სექტემბერს, განსაკუთრებულმა სათათბირომ იგი გაასამართლა და 25 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.
ვლადიმირის ციხეში შალვა, თავდაპირველად, მკაცრი იზოლაციის პირობებში აღმოჩნდა. მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ კი საერთო საკანში გადაიყვანეს, სადაც უცხო ქვეყნების მოქალაქეები — გერმანელები და ფრანგები იმყოფებოდნენ. ფრანგმა პატიმრებმა, გათავისუფლების შემდეგ, საერთაშორისო ორგანიზაცია „წითელი ჯვრის“ მეშვეობით განაახლეს კონტაქტები შალვა ბერიშვილთან. ვინაიდან ის საფრანგეთის მოქალაქე იყო და თან საგარეო საქმეთა სამინისტროს თანამშრომლად ითვლებოდა, ფრანგული მხარე ინტენსიურად ცდილობდა მის დახსნას. აღსანიშნავია, რომ საფრანგეთის პრეზიდენტ დე გოლსაც უთხოვია ამის თაობაზე ნიკიტა ხრუშჩოვისთვის. თუ შალვა ბერიშვილი საფრანგეთში დაბრუნებას მოისურვებდა, მას ფრანგები კომპენსაციის სახით საკმაოდ სოლიდურ თანხას და საკადრისი პირობების შექმნას სთავაზობდნენ. მან ყველაფერზე ოფიციალური უარი განაცხადა და სიბერის საქართველოში გატარება ამჯობინა. შალვა ბერიშვილი პატიმრობიდან 70 წლისა გათავისუფლდა, დაოჯახდა, ქალიშვილიც ეყოლა და 90 წელს გადაცილებული გარდაიცვალა თბილისში, 1989 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 1989 კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები
კორინთის კოშკი
კორინთის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ კორინთაში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
კოშკი, სტრატეგიული თვალსაზრისით, ძალზე მარჯვე ადგილას, მდ. ქსნის მარცხენა ნაპირას, კონცხზე დგას. აქედან კარგად მოჩანს ხეობის დიდი ნაწილი. ძეგლი ნაგებია ფლეთილი და რიყის ქვით. კოშკი შემორჩენილია სამი სართულის დონეზე. პირველი სართული თითქმის მთლიანად მიწით არის ამოვსებული. ჩანს მხოლოდ მეორე და მესამე სართული და სართულშუა გადახურვის კოჭის ბუდეები. მეორე სართულის აღმოსავლეთ კედელში მოწყობილია ბუხარი, რომლის ორივე მხარეს სწორკუთხა ნიშებია. მარჯვენა ნიშაში გაჭრილია სათოფურები. ამავე სართულის ჩრდილოეთ და დასავლეთ კედლებში არქიტრავული შესასვლელებია. დასავლეთ კედელში კიდევ ორი სარკმლის კვალია. მესამე სართულის სამხრეთ კედელში შეწყვილებული ნიშებია. აღმოსავლეთ კედელზე შემორჩენილია კუთხის პილასტრი. კოშკიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით შემორჩენილია გალავნის ფრაგმენტები, რომელიც სხვადასხვა ზომის ფლეთილი ქვითაა ნაგები. კოშკი სერიოზულად არის დაზიანებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის კოშკები
პირეოსი
პირეოსი (Πειραιάς), პირეევსი (Πειραιεύς) — ქალაქი საბერძნეთში. მდებარეობს ეგეოსის ზღვის ნაპირზე. ქალაქი არის ატიკის ნომის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა 175 697 კაცი (2011). საბერძნეთის საგარეო ვაჭრობის მთავარი პორტი.
1869 წელს გაიყვანეს რკინიგზის პირველი ხაზი, რომელიც ქალაქს აკავშირებდა ათენთან. 1938 წელს დაარსდა პირეოსის უნივერსიტეტი, რომელიც ამზადებს ეკონომისტებს, ბიზნეს-მენეჯერებსა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების სპეციალისტებს.
სქოლიო
კატეგორია:საბერძნეთის ქალაქები
Arp 273
Arp 273 — ურთიერთქმედ გალაქტიკათა ჯგუფი ანდრომედეს გალაქტიკიდან 300 მილიონი სინათლის წლის მანძილზე. პირველად, იგი 1966 წელს, ჰელტონ არპის მიერ შედგენილ უჩვეულო გალაქტიკათა ატლასში აღიწერა. სპირალურ გალაქტიკათა შორის უდიდესი, ცნობილი, როგორც UGC 1810, ხუთჯერ მასიურია, ვიდრე მცირე გალაქტიკა. მას გააჩნია დისკი, რომელიც თანამგზავრი გალაქტიკის — UGC 1813-ის გრავიტაციული მიზიდულობით დეფორმირდა და ვარდის მსგავსი ფორმა მიიღო. მცირე გალაქტიკა, საკუთარ ბირთვში ვარსკვლავთწარმოქმნის პროცესთა მიმდინარეობის აშკარა ნიშნებს ავლენს. მიიჩნევა, რომ მან UGC 1810-ს ჩაუარა.
მინი|Arp 273-ის თანმიმდევრული მიახლოოება
სქოლიო
კატეგორია:ურთიერთქმედი გალაქტიკები
ვარდისუბნის თეთრი გიორგის ეკლესია
ვარდისუბნის თეთრი გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას სოფელ ვარდისუბნის მახლობლად, თელავი-გომბორის გზიდან სამიოდე კილომეტრის მანძილზე, ტყეში. თარიღდება VI-VII საუკუნეებით.
შენობა სამეკლესიიანი ბაზილიკაა, აღმოსავლეთის გვერდითი ოთახებითა და დასავლეთის გარშემოსავლელით. ნაგებია დიდი ზომის, რიყის ქვის, სწორი რიგებით. კუთხეები გამოყვანილია შირიმით. შირიმისვეა კონქის სატრიუმფო თაღი და საკურთხეველის სარკმელი. ეკლესია დაზიანებულია: ჩამოქცეულია ცენტრალური ეკლესიის კამარა და აფსიდის სამხრეთ მხარე. შენობა XVI საუკუნეში გაურემონტებიათ: წვრილი, რიყის ქვით ამოუვსიათ და აგურის წყობით გასქელებული წირთხლებით გაუმაგრებიათ შუა ეკლესიის სამივე კარის თაღოვანი ნაწილი. შეისრული თაღით ადუსრულებიათ კარის შევიწროვებული მალი. დასავლეთ გარშემოსავლელი აღმოსავლეთ კედელი და სამხრეთ ეკლესიის ჩრდილოეთ კედელი გაუმაგრებიათ აგურის პილასტრებით რომლებსაც შეისრული თაღები ეყრდნიბა. აგურითვეა შეკეთებული ცენტრალური ეკლესიის ჩრდილოეთ კედლის სამი სარკმელი.
აფსიდის ჩრდილოეთ მხარი და კონქის ზედა ნაწილი აგურით ნაწყობი შეისრული თაღით არის გამაგრებული გვერდის ეკლესიების შესასვლელები. თავდაპირველი ლავგარდანი ოთხრიგად ნაწყობი აგურის ლავგარდნითაა შეცვლილი.
მთავარი ეკლესიის სიმაღლე 2,5 ჯერ მეტია სიგანეზე. მასში სამი შესასვლელია: ჩრდილოეთიდან, დასავლეთიდან და სამხრეთიდან შესასვლელები მაღალია, გადახურულია ნახევარწრიული თაღებით. საკურთხევლის აფსიდი ნახევარწრიულია. მასში შირიმით ნაწყობი, ნალესებრი თაღით გადახურული სარკმელია გაჭრილი. სამ-სამი სარკმელი გრძივ კედლებშიცაა. მათი წირთხლები ერთმანეთის პარალელურია და გადახურულია ნახევარწრიულია თაღით. კონქის ნალისებრი სატრიუმფო თაღი ეყრდნობა აფსიდის მხრების დამაგვირგვინებელ კაპიტალებს. აფსიდის ჩრდილოეთით და სამხრეთით სამკვეთლო და სადიაკვანეა, რომლებიც ეკლესიას აფსიდის ახლოს, გრძივ კედლებში გაჭრილი, თითო კარით უკავშირდება. სამკვეთლოს ბრტყლად გადახურული კარი ამჟამად ამოქოლილია. სამხრეთ კედელში ნიშაა მოწყობილი. თითოეული სათავსის აღმოსავლეთ კედელში თითო სარკმელი, რომლებიც შიგნიდან გარეთ ვიწროვდება და გადახურულია ბრტყელი ქვის ფილით. სადიაკვნეში, ჩრდილოეთ კედელზე მიდგმულია რიყის ქვით ამოყვანილი, სწორკუთხა პილასტრი. ამავე კედელზე, პელასტრიდან, დაგაყვანილია ორი თაღი, რომლებიც, თავის მხრივ, საყრდენს უქმნის კამარას. სამრეკლოს და სადიაკვნის გაყოლებაზე, დასავლეთისაკენ, განლაგებულია გვერდის, უაფსიდო ეკლესიები. მათგან ჩრდილოეთ ეკლესიას სამკვეთლო კარით უშუალოდ უკავშირდება. გვერდითა ეკლესიებს გარედან დამოუკიდებელი შესასვლელები აქვს. ეკლესიებს აკავშირებს დასავლეთ გარშემოსავლელი, რომელსაც, თავის მხრივ, დასავლეთით აქვს კარი და ბრტყელი ქვის ფილით გადახურული, ერთი სარკმელი. აღმოსავლეთ ფასადზე, ცენტრალური ეკლესიის საკერთხევლის სარკმელს აგვირგვინებს ქვიშაქვაზე შესრულებული, ნახევარწრიული, კედლის სიბრტყიდან საგრძნობლად ამოწეული თავსართი, რომელსაც ჰორიზონტალურად აკეცილი ბოლოები აქვს. თავსართს ამკობს ღრმა, ზემოდან ვიწრო თაროთი შემოვლებული, ნალისებრი თაღების მწკრივი. ამავე ფასადზე, სადიაკვნისა და ეკლესიის მიჯნაზე ჩასმულია ქვიშაქვის ფილა, რომელზეც რელიეფურად ჯვარია გამოკვეთილი. სრულად შემორჩენილი ზედა მკლავი ბოლოში ფართოვდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
დარანი (აზერბაიჯანი)
დარანი  (Daran) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბილიასუვარის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბილიასუვარის რაიონის სოფლები
ოკნიცა-რეზეში
ოკნიცა-რეზეში (Ocniţa-Răzeşi) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 76 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 319 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორჰეის რაიონის სოფლები
დედამიწის ისტორია
მთავარი წყარო იხილეთ - https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Earth
დედამიწის ისტორია ეხება მის განვითარებას წარმოშობიდან დღემდე. საბუნებისმეტყველო მეცნიერების თითქმის ყველა დარგმა დაიწყო დედამიწის წარსულის ძირითადი მოვლენების გამოკვლევა, რაც ხასიათდება მუდმივი გეოლოგიური ცვლილებებითა და ბიოლოგიური ევოლუციით. დედამიწას დღემდე მეცნიერების მრავალი დარგი სწავლობს. მის მოყვანილობასა და სიდიდეს განიხილავს გეოდეზია, ხოლო კოსმოსში მოძრაობას - ასტრონომია; დედამიწის ძალთა ველებს იკვლევს გეოფიზიკა, ის იკვლევს ასევე დედამიწის შიგა ნივთიერებების ფიზიკურ მდგომარეობას და გეოსფეეროებში მიმდინარე ფიზიკურ პროცესებს; გეოქიმია განიხილავს დედამიწის შემადგენელი ქიმიური ელემენტების განაწილებასა და გადაადგილებას; ლითოსფეროს ნივთიერი შემადგენლობა და მისი განვითარების ისტორია გეოლოგიურ მეცნიერებათა კვლევის საგანია; გეოგრაფიულ გარსში მიმდინარე პროცესებს სწავლობენ გეოგრაფიისა და ბიოლოგიის მეცნიერებათა დარგები.
მინი| გეოლოგიური დროის მასშტაბი (GTS), როგორც ეს განსაზღვრულია საერთაშორისო კონვენციით, ასახავს დროის დიდ პერიოდს დედამიწის დასაწყისიდან დღემდე და მისი განყოფილებები ასახავს დედამიწის ისტორიის გარკვეულ მოვლენებს. (გრაფიკაში: Ga ნიშნავს "მილიარდი წლის წინ"; Ma, "მილიონი წლის წინ".) დედამიწა შეიქმნა 4,54 მილიარდი წლის წინ, როგორც ვარაუდობენ, კოსმოსში გაფანტული აირულმტვრული ნივთიერებების გუნდების ურთიერთმიზიდვისა და შემჭიდროების შედეგად. ვულკანური ამოფრქვევებით, ალბათ, შეიქმნა პირველყოფილი ატმოსფერო და შემდეგ - ოკეანე, მაგრამ ადრეულ ატმოსფეროში ჟანგბადი თითქმის არ იყო. დედამიწის დიდი ნაწილი დაიწვა სხვა სხეულებთან ხშირი შეჯახების გამო, რამაც გამოიწვია უკიდურესი ვულკანიზმი. დედამიწის არსებობის ადრეულ ეტაპზე, შეჯახება მოხდა პლანეტის ზომის სხეულთან. პიროვნება, სახელად თეია, თვლიდა, რომ მან მთვარე ჩამოაყალიბა. დროთა განმავლობაში დედამიწა გაცივდა, რამაც გამოიწვია მყარი ქერქისა და ზედაპირზე წყლის წარმოქმნა. დედამიწის ჩამოყალიბების პროცესში მიმდინარეობდა მისი შემადგენელი ნივთიერებების დიფერენციაცია, რასაც ხელს უწყობდა დედამიწის წიაღის გათბობა რადიოაქტიური ელემენტების დაშლისას გამოყოფილი ენერგიის ხარჯზე. ამის შედეგია, რომ მას კონცენტრული აღნაგობა აქვს: დედამიწის ბირთვს გარს აკრავს მანტია დედამიწისა, შემდეგ დედამიწის ქერქი, რომელიც შედგება მანტიიდან გამოყოფილი მსუბუქი ნივთიერებებისგან. ეს სამი შიგა გეოსფერო ერთად შეადგენს ,,მყარ" დედამიწას, რომელსაც გარს აკრავს დედამიწის ზედაპირი. მინი| ,,ჰადეონის ეონი" წარმოადგენს სიცოცხლის საიმედო (წიაღისეულ) ჩანაწერამდე პერიოდს; ის პლანეტის ფორმირებით დაიწყო და დასრულდა 4.0 მილიარდი წლის წინ. შემდეგი არქეანური და პროტეროზული ეპოქები წარმოგვიდგენენ დედამიწაზე სიცოცხლის დაწყებას და მის ადრინდელ ევოლუციას. მომდევნო ეპოქა არის ფანაოროზი, რომელიც თავისთავად სამ იყოფა ეპოქად.
დედამიწაზე სიცოცხლის ყველაზე უდავო მტკიცებულებები თარიღდება მინიმუმ 3,5 მილიარდი წლის წინ, ევქარის ხანაში, მას შემდეგ, რაც გეოლოგიურმა ქერქმა ჰადეონის ეპოქის შემდეგ დაიწყო გამაგრება. არსებობს მიკრობული ნაშთები, როგორიცაა სტრომოტოლიტები, რომლებიც იპოვნეს 3.48 მილიარდი წლის წინ დასავლეთ ავსტრალიაში. ბიოგენური ნივთიერების სხვა ადრეული ფიზიკური მტკიცებულებებია გრაფიტი, რომელიც აღმოაჩინეს 3.7 მილიარდი წლის წინ სამხრეთ-დასავლეთ გრენლანდიაში, და აგრეთვე "ბიოტიკური სიცოცხლის ნაშთები", რომლებიც იპოვნეს დასავლეთ ავსტრალიაში, კლდეში, 4.1 მილიარდი წლის წინ.
ფოტოსინთეზური ორგანიზმები, რომლებიც ატმოსფეროს ჟანგბადით ამდიდრებენ, 3.2 და 2.4 მილიარდი წლის წინ გაჩნდა. დაახლოებით 580 მილიონი წლის წინ წარმოიქმნა რთული მრავალუჯრედიანი სიცოცხლე, დროთა განმავლობაში განვითარდა და დაახლოებით 541 მილიონი წლის წინ გადაშენდა კამბრიის აფეთქების შედეგად. დადგენილია, რომ 99 % იმ ორგანიზმებისა, რომელებიც  ოდესმე ცხოვრობდნენ დედამიწაზე, ხუთ მილიარდზე მეტია. მათი დიდი ნაწილი გადაშენდა. დედამიწის ამჟამინდელი სახეობების მონაცემების აღწერის მიხედვით,  მათი  რაოდენობა დაახლოებით 10 მილიონიდან 14 მილიონამდეა, რომელთაგან დაახლოებით 1.2 მილიონია დოკუმენტირებული, მაგრამ 86 პროცენტზე მეტი აღწერილი არ არის. ამასთან, ახლახან გავრცელდა აზრი, რომ დედამიწაზე ცხოვრობს 1 ტრილიონი სახეობა, რომელთაგან აღწერილია მხოლოდ ერთი მეათედი.
დედამიწის ქერქი მუდმივად იცვლება მისი შექმნის დღიდან, ისევე როგორც სიცოცხლე - მისი  გაჩენის პირველი  დღიდან. სახეობები აგრძელებენ განვითარებას, ახალი ფორმების მიღებას, ან გადაშენებას მუდმივად ცვალებად ფიზიკურ გარემოში. ფირფიტის ტექტონიკის პროცესი განაგრძობს დედამიწის კონტინენტებისა და ოკეანეების ფორმირებას. ადამიანის საქმიანობა ახლა დომინანტური ძალაა, რომელიც გავლენას ახდენს გლობალურ ცვლილებებზე, ზიანს აყენებს ბიოსფეროს, დედამიწის ზედაპირს, ასევე ჰიდროსფეროს ატმოსფეროს ველური მიწების დაკარგვით, ოკეანეების ზედმეტად ექსპლუატაციით, სათბურის გაზების წარმოებით, ოზონის ფენის დეგრადაციით და, ზოგადად, ნიადაგის, ჰაერისა და წყლის ხარისხის დეგრადაციით.
დედამიწაზე წყლის წარმოშობა არის მრავალი საგნის კვლევის ობიექტი. მათ შორის: პლანეტარული მეცნიერების, ასტრონომიისა და ასტრობიოლოგიის. დედამიწა მზის სისტემის კლდოვან პლანეტებს შორის უნიკალურია იმით, რომ ის ერთადერთი პლანეტაა, რომელსაც მის ზედაპირზე თხევადი წყლის ოკეანეები აქვს. თხევადი წყალი, რომელიც სიცოცხლისთვის აუცილებელია, დედამიწის ზედაპირზე აგრძელებს არსებობას, რადგან პლანეტა მზისაგან დიდი მანძილითაა დაშორებული.
სიცოცხლის წარმოშობა
სიცოცხლის გაჩენის პირველი გამომწვევი მიზეზი,შეიძლება, ყოფილიყო ქიმიური რეაქციები, რომლებმაც წარმოქმნეს მრავალი მარტივი ორგანული ნაერთი, ბირთვებით და ამინომჟავებით, რომლებიც სიცოცხლის ,,სამშენებლო ბლოკია". სტენლი მილერისა და ჰაროლდ ურის მიერ 1953 წელს ჩატარებულმა ექსპერიმენტმა აჩვენა, რომ ასეთმა მოლეკულებმა შეიძლება, ნაპერწკლების,  წყლის მეთანის, ამიაკის და წყალბადის დახმარებით ატმოსფეროში შექმნან  ელვის ეფექტი.  კომპიუტერულმა სიმულაციებმა დადგინდა, რომ  ორგანული მოლეკულები შეიძლება, ჩამოყალიბებულიყვნენ დედამიწის ჩამოყალიბებამდე, პროტოპლანეტარულ დისკზე.
დედამიწაზე სიცოცხლის ყველაზე უდავო მტკიცებულებები აღმოაჩინეს მინიმუმ 3,5 მილიარდი წლის წინ, ევქარის ხანაში, მას შემდეგ, რაც გეოლოგიურმა ქერქმა დაიწყო გამაგრება, ჰადეონის ეპოქის შემდეგ. ფოტოსინთეზური ორგანიზმებმა, რომლებიც 3.2 და 2.4 მილიარდი წლის წინ გამოჩნდნენ, ატმოსფეროს ჟანგბადით გამდიდრება დაიწყეს.
კონტინენტები
დედამიწის ზედაპირის უმეტესი ნაწილი უკავია მსოფლიო ოკეანეს (361,1 მლნ კმ2 ანუ 70,8 %). ხმელეთი დანაწილებულია ექვს კონტინენტად და მრავალ კუნძულად. ეს კონტინენტებია: ევრაზია, აფრიკა, ჩრდ. ამერიკა, სამხრ. ამერიკა, ანტარქტიდა და ავსტრალია.
მინი|
ძუძუმწოვრების ევოლუცია
პირველი ნამდვილი ძუძუმწოვრები განვითარდნენ დინოზავრებისა და სხვა მსხვილი არქოზავრების სახით. პირველი ძუძუმწოვრები ძალიან მცირე ზომისანი იყვნენ და, ალბათ, მტაცებლებსაც ვერ იცილებდნენ თავიდან. ძუძუმწოვრების დივერსიფიკაცია დაიწყო მხოლოდ კრეტა-პალეოგენის გადაშენების შემდეგ. შემდგომში დედამიწა გამოჯანმრთელდა და ასევე გაიზარდა ძუძუმწოვრების სახეობები. ანტარქტიდასა და ავსტრალიას შორის დინების შექმნამ გამოიწვია ამინდის დიდი ცვლილება. ბასილოსაურუსის მსგავსად, ადრეულმა ვეშაპებმა აიღეს კონტროლი ზღვებზე.
ბალახის ევოლუციამ შესანიშნავი ცვლილება მოიტანა დედამიწის ლანდშაფტში. ახალმა ღია სივრცეებმა კი ძუძუმწოვრების სახეობების განვითარება და გაზრდა გამოიწვია.
პანამის ჩამოყალიბება იყო ყველაზე მნიშვნელოვანი გეოლოგიური მოვლენა, რომელიც მოხდა ბოლო 60 მილიონი წლის განმავლობაში. ატლანტიკური და წყნარი ოკეანის დინებები ერთმანეთისგან განცალკევებული იყო. ამან განაპირობა ნაკადის ფორმირება, რამაც ევროპა უფრო თბილი გახადა. სახმელეთო ხიდმა სამხრეთ ამერიკის იზოლირებულ არსებებს ჩრდილოეთ ამერიკაში მიგრაციის საშუალება მისცა და, პირიქით, ჩრდილოეთ ამერიკის იზოლირებულ არსებებს - სამხრეთ ამერიკაში მიგრაციის საშუალება. სხვადასხვა სახეობებით ასევე გამდიდრდა სამხრეთი, რამაც გამოიწვია სამხრეთ ამერიკაში ლამელების, ულამაზესი დათვების, კინკლაუზისა და იაგუარების არსებობა.
სამი მილიონი წლის წინ დაიწყო პლეისტოცენის ეპოქის დასაწყისი, რომელშიც ასახული იყო დრამატული კლიმატური ცვლილებები ყინულის პერიოდის გამო. ყინულის პერიოდებმა განაპირობა საჰარის აფრიკაში თანამედროვე ადამიანის ევოლუცია და განვითარება. მეგა-ფაუნა, რომელიც დომინირებდა ბალახებით, ამ დროისათვის, მთელ სუბტროპიკულ სამყაროში იკავებდა ადგილს. ბევრის აზრით, ბერინგის სრუტის გასწვრივ მოხდა უზარმაზარი მიგრაცია, რის გამოც, დღეს, აქ არიან აქლემები (რომელებც განვითარდნენ და გადაშენდნენ ჩრდილოეთ ამერიკაში), ცხენები (რომლებიც განვითარდნენ და გადაშენდნენ ჩრდილოეთ ამერიკაში) და ადგილობრივი ამერიკელები. ბოლო გამყინვარების პერიოდის დასრულება დაემთხვა ადამიანის ევოლუციას. ამ გამყინვარების პერიოდს მეტსახელად "მეექვსე გადაშენება" შეარქვეს.
სქოლიო
კატეგორია:დედამიწა კატეგორია:ევოლუცია კატეგორია:ორგანიზმები კატეგორია:წარმოშობა კატეგორია:ძუძუმწოვრები კატეგორია:სიცოცხლე კატეგორია:წყალი კატეგორია:კონტინენტები კატეგორია:ისტორია
კასტიელიო-დე-ხაკა
კასტიელიო-დე-ხაკა (Castiello de Jaca, Castiello de Chaca) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 17,30 კმ². მოსახლეობა — 221 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უესკის მუნიციპალიტეტები
გიორგი სიდამონიძე
მინი|გიორგი სიდამონიძე, ლეგენდარული სი და მა. გიორგი კონსტანტინეს ძე სიდამონიძე (დ. 26 დეკემბერი, 1896, გორი — გ. 22 მაისი, 1971, სან-ფრანცისკო, აშშ) — ქართველი გენერალი ჩინეთის არმიაში. იქ მას გენერალ სი და მას სახელით იცნობდნენ.
ბიოგრაფია
გიორგი კონსტანტინეს ძე სიდამონიძე 1896 წლის 26 დეკემბერს ქალაქ გორში დაიბადა. დაამთავრა თბილისის პირველი სკოლა. 1914-1918 წლებში მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში. სამოქალაქო ომში, აღმოსავლეთის ფრონტზე, თეთრების მხარეს იბრძოდა. მონაწილეობდა ციმბირის „დიდ ყინულოვან“ ლაშქრობაში. 1920 წელს პოლკოვნიკის წოდება მიენიჭა, ხოლო 15 ნოემბერს უფის მე-2 დივიზიას ჩაუდგა სათავეში. 1921 წლის მარტიდან კვლავ მეთაურობდა პოლკს უფაში, მონაწილეობდა ხაბაროვსკის ლაშქრობაში და ორჯერ დაიჭრა ბრძოლებში. მომდევნო წლის 2 ნოემბერს, თეთრი არმიის ბოლო ნაწილებთან ერთად, ჩინეთში გადავიდა. ემიგრაციაში გიორგი სიდამონიძე მანჯურიაში ქალაქ გირინში ცხოვრობდა. 1923 წელს მარშალ ჯან ძოლინის არმიაში შევიდა, სადაც 27 წლის ასაკში გენერალ-მაიორის სამხედრო წოდება მიანიჭეს და შანდუნის დივიზიის რუსული ბრიგადის მეთაურად დანიშნეს. მონაწილეობდა ჩინეთში გაჩაღბულ სამოქალაქო ომში 1924-1928 წლებში. მარშლმა ჩჟან ცუჩანმა გენერალ-მაიორი გიორგი სიდამონიძე 1926 წლის 9 დეკემბერს „უდიდესი თავთავის“ II ხარისხის ორდენით დააჯილდოვა. მარშალმა თავის სამადლობელ სიტყვაში განაცხადა:
1945 წელს გიორგი სიდამონიძე ქალაქ შანხაიში გადაბარგდა, მას შემდეგ, რაც მანჯურია საბჭოთა ჯარებმა დაიკავეს. შანხაიში სიდამონიძე დაკავებული იყო პოლიტიკური და საზოგადოებრივი საქმიანობით. 1949 წელს გენერალი აშშ-ში გადავიდა, სადაც გარდაიცვალა 1971 წელს, 75 წლის ასაკში, სან-ფრანცისკოში. გიორგი სიდამონიძე იქვე დაკრძალეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 26 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1971 კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:გორში დაბადებულები გ
ჰუსიტები (დაჯგუფება)
ჰუსიტები, ჰუტი (الحوثيون) ან ანსარ-ალაჰი, ანსარულა (أنصار الله) — შიიტი-ზეიდიტების გასამხედროებული დაჯგუფება, მოქმედებს იემენის ტერიტორიაზე.
2004 წელს მათ დაიწყეს შეიარაღებული აჯანყება იემენის მთავრობის წინააღმდეგ და თანდათანობით დაამყარეს კონტროლი ქვეყნის სამხრეთის ტერიტორიებზე. ჰუსიტებმა მიიღეს მონაწილეობა იემენის 2011 წლის რევოლუციაში, რომლის შედეგადაც გადადგა პრეზიდენტი ალი აბდალ სალეჰი. 2015 წლიდან, მას შემდეგ, რაც აიღეს იემენის დედაქალაქი სანა და შექმნეს რევოლუციური საბჭო, წარმოადგენს იემენის დე-ფაქტო მმართველ ორგანიზაციას. რევოლუციური საბჭოს პრეზიდენტი, რომლის ლეგიტიმურობასაც არ აღიარებენ არცერთ საერთაშორისო დონეზე, არის დაჯგუფების წევრი მუჰამედ ალი ალ-ჰუსი.
საყოველთაოდ მიიჩნევენ, რომ ორგანიზაცია საიდუმლო სამხედრო და ფინანსურ დახმარებას იღებს ირანისა და მისი მომხრეებისაგან, როგორიცაა ჰეზბოლა სირიაში.
ორგანიზაცია დამაარსებლად მიიჩნევს ყოფილ ხელმძღვანელს ჰუსეინ ალ-ჰუსის, რომელიც იემენის არმიამ მოკლა 2004 წლის სექტემბერში.
ისტორია
ჰუსიტების აღმსარებლობაა ზეიდიტური მაზჰაბი. ზეიდიტები განსახლებულები არიან ძირითადად იემენის ჩრდილოეთით. 2004 წელს თვითგამოცხადებულმა იმამმა ჰუსეინ ალ-ჰუსიმ წამოიწყო ანტისამთავრობო აჯანყება, რომელმაც იემენის ხელისუფლება დაადანაშაულა ზეიდიტების დისკრიმინაციაში. ალ-ჰუსის გარდაცვალების შემდეგ დაჯგუფების ხელმძღვანელობა გადავიდა მისი ძმის აბდელ-მალიქ ალ-ჰუსის ხელში. 2009 წელს საუდის არაბეთის მხარდაჭერის შედეგად სამთავრობო ძალებმა აჯანყება ჩაახშეს. 2010 წლის თებერვალში ჰუსიტებმა და იემენის მთავრობამ ხელი მოაწერეს შეთანხმებას ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ.
იემენის მთავრობამ ჰუსიტები დაადანაშაულია ირანისაგან მხარდაჭერაში. ჰუსიტები აცხადებდნენ, რომ იცავდნენ შიიზმს სუნიზმის გავლენისაგან, რომლებიც წარმოადგენდნენ ქვეყნის მოსახლეობის უმრავლესობას. გარდა ამისა ჰუსიტების ერთ-ერთი მოთხოვნა იყო ჩრდილოეთში მდებარე საადის მუჰაფაზისათვის უფრო მეტი ავტონომიის მოთხოვნა, სწორედ ამ რეგიონში ცხოვრობენ შიიზმის მიმდევრები. ჰუსიტების მოწინააღმდეგეები მიიჩნევენ, რომ ისინი ცდილობდნენ აეღორძნებინათ ზეიდიტური იმამატი, რომელიც ჩრდილოეთ იემენის ტერიტორიაზე არსებობდა 1962 წლის რევოლუციამდე.
მოძრაობის სამხედრო ფრთად ითვლება დაჯგუფება „ანსარ-ალაჰი“. 2014 წლის ნოემბერში გაეროს უშიშროების საბჭომ დააკისრა სანქციები დაჯგუფების ლიდერებს ხალიდ ალ-ჰუსის და აბდალაჰ იაჰია ალ-ჰაკიმს რადგან მათი ქმედებები „საფრთხეს უქმნიდნენ მშვიდობას, ქვეყნის სტაბილურობას და აბრკოლებდნენ პოლიტიკურ პროცესებს“.
2011 წელს, ქვეყანაში პრეზიდენტ სალეჰის წინააღმდეგ აჯანყების დაწყების შემდეგ, ჰუსიტებმა თავიანთი გავლენის სფეროები გააფართოეს იემენის ჩრდილოეთში. მათ დაიწყეს შეიარაღებული ბრძოლა არა მარტო მთავრობის წინააღმდეგ, არამედ დაჯგუფება ალ-ისლაჰის, ალ-ქაიდას მებრძოლებისა და მათთან დაკავშირებული ანსარ აშ-შარიას წინააღმდეგ.
ხელისუფლებაში მოსვლა
2014 წლის აგვისტოში, ჰუსიტებმა დაიწყეს ქვეყნის რამდენიმე რეგიონში მასობრივი დემონსტრაციების განხორციელება, რომლებიც ეწინააღმდეგებიან ხელისუფლების მიერ გამოცხადებულ ნავთობპროდუქტების სუბსიდიების შემცირებას, რამაც გამოიწვია ბენზინის ფასების მკვეთრი ზრდა. 2014 წლის სექტემბრის შუა რიცხვებში ჰუსიტებმა აიღეს ქვეყნის დედაქალაქ სანას რამდენიმე რაიონი, მათ შორის რამდენიმე სახელმწიფო დაწესებულება.
2014 წლის 21 სექტემბერს ჰუსიტებმა და იემენის მთავრობამ გაეროს შუამავლობით ხელი მოაწერეს შეთანხმებას, რომლის მთავარი პუნქტი იყო მუჰამად ბასინდვას მთავრობის გადადგომა. ჰუსიტების ლიდერის აბდელ-მალიქ ალ-ჰუსის მხრიდან მოსალოდნელი საფრთხის გამო აჰმად ავად იბნ მუბარაქმა უარი განაცხადა სათავეში ჩასდგომოდა მთავრობას. 2014 წლის 13 ოქტომბერს პრემიერ-მინისტრად დანიშნეს ხალიდ მაჰფუზ ბახახი, რომლის კანდიდატურასაც დაეთანხმნენ ჰუსიტები.
2014 წლის დეკემბერში, მიუხედავად სექტემბერში ხელმოწერილი სამშვიდობო ხელშეკრულებისა, ჰუსიტები აგრძელებდნენ შეიარაღებულ ბრძოლას, დაამყარეს კონტროლი ქალაქების ახრაბისა და ხოდეიდის დიდ ნაწილზე. ხელში ჩაიგდეს სახელმწიფო ნავთობკომპანიის შენობა და სახელმწიფო გაზეთი „ას-საურა“ სანაში.
2015 წლის 19 იანვარს თავს დაესხნენ პრემიერ-მინისტრის კორტეჟს და ხელში ჩაიგდეს სანის სახელმწიფო ტელეკომპანია. რამდენიმე საათის შემდეგ ხელი მოაწერეს ცეცხლის შეწყვეტის ხელშეკრულებას, რომელიც მეორე დღესვე დაირღვა. 2015 წლის 20 იანვარს ხელში ჩაიგდეს სპეცსამსახურის შენობა და პრეზიდენტის სასახლე სანაში.
22 იანვარს პრეზიდენტმა აბდ რაბუჰ მანსურ ალ-ჰადიმ ითხოვა გადადგომა. ასევე გადადგომის შესახებ განცხადება გააკეთა მთავრობამ.
1 თებერვალს ჰუსიტებმა პოლიტიკურ პარტიებს ულტიმატუმი წაუყენეს: თუკი სამ დღეში არ ჩამოაყალიბებდნენ მთავრობას, მაშინ საკუთარი გადაწყვეტილებების შესაბამისად იმოქმედებდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:იემენის ისტორია კატეგორია:იემენის პოლიტიკა
ენრიკე III
ენრიკე III (Enrique III; დ. 4 ოქტომბერი, 1379, ბურგოსი — გ. 25 დეკემბერი, 1406, ტოლედო) — კასტილიისა და ლეონის სამეფოს მეფე 1390–1406 წლებში. ხუან I-ისა და ელეონორა არაგონელის შვილი.
გამეფებამდე ატარებდა ასტურიის პრინცის წოდებას, რომელიც ამის შემდეგ დღემდე ენიჭება ესპანეთის ტახტის მემკვიდრეს. ენრიკე გამეფდა 1390 წელს, მაგრამ რეალური ძალაუფლება აიღო 1393 წელს 13 წლის ასაკში, ხელისუფლების ცვლილების მშფოთვარე პერიოდის შემდეგ.
მისი მმართველობის პერიოდში კასტილიის ფლოტმა მოიპოვა რამდენიმე გამარჯვება ინგლისის ფლოტზე. 1400 წელს კასტილის ფლოტმა გაანადგურა მეკობრეების ბაზა ჩრდილოეთ აფრიკაში. 1402 წლიდან ჟან დე ბეტანკურის ხელმძღვანელობით დაიწყეს კანარის კუნძულების ათვისება. ამავე წლის 15 აგვისტოს ჟუან I-თან დადებული ზავით შეწყდა პორტუგალიელების თავდასხმები ბადახოსზე.
1388 წელს ენრიკე III-მ ბაიონის ხელშეკრულების შესაბამისად დააქორწინეს ეკატერინე ლანკასტერელზე, რითაც დასრულდა დინასტიური კონფლიქტი ინგლისთან. ამ ქორწინების შედეგად დაიბადა ტახტის მემკვიდრე ხუან II.
ენრიკე III გარდაიცვალა ტოლედოში გრანადის წინააღმდეგ ბრძოლის სამზადისის დროს. დაკრძალულია ტოლედოს საკათედრო ტაძარში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლეონის მეფეები კატეგორია:კასტილიის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 4 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1379 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1406 კატეგორია:ასტურიის პრინცები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (თეიმურაზ ბაგრატიონის 7)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. დგას თეიმურაზ ბაგრატიონის ქუჩაზე (№ 7). თარიღდება XIX საუკუნის 70-იანი წლებით. 1877 წელს შედგენილი პროექტი დაცულია თელავის ისტორიულ მუზეუმში.
სახლი ერთსართულიანია, შედგება ოთხი ოთახისგან. ოთახები განლაგებულია ანფილადურად. მათ შორის სამი ოთახი პირვანდელია, მეოთხე-შემდგომ პერიოდშია მიშენებული. ეზოს მხარეს მიმართულ კედელში კარები და სარკმლებია გაჭრილი. თითოეულს რკალური თავსართი აქვს. ფასადი შელესილ-შეთეთრებულია. ოთახების წინ ღია აივანია, რომლის ცალფერდა სახურავი აგურისმრგვალ სვეტებზე გადებულ ძელზეა დაყრდნობილი. შენობას უკანა მხარეს, მთელ სიგრძეზე სინესტისგან დასაცავი სავენტილაციო არხი აქვს მოწყობილი. სახლის წინ მცირე ზომის ეზოა, საიდანაც ქვევით ჩამავალი კიბით, ვხვდებით სავაჭრო (სახელოსნო?) დუქნებში, რომლებიც უშუალოდ უკავშირდებიან ქუჩას. ორი სათავსი ამჟამადაც პირვანდელი სახითაა შემორჩენილი. ფასადის მხარეს აქაც თაღოვანი კარი და სარკმელია გაჭრილი. ერთ-ერთი (აღმოსავლეთის) ოთახი გადახურულია კამარით და საბჯენი თაღით არის გამაგრებული. მეორე ოთახი კი - ხის ძელებით. საფასადო მხარე ორმალიანია. ღიობები მშვილდისებრი თაღებითაა გადახურული და ნალესობით გამოყვანილი თავსართებითაა მორთული სათავსების დასავლეთით. მსგავსი თაღით გადახურული. ერთმალიანი სავაჭროა, რომლის საფასადო მხარე შეცვლილია. სახლი თელავის სამოქალაქო არქიტექტურის გამორჩეული ნიმუშია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ტარიელ ციხელაშვილი
ტარიელ ციხელაშვილი (დ. 10 მარტი, 1941) — ქართველი პოლიტიკოსი.
1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (დმანისის მაჟორიტარი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
სერაპიონ ზარზმელის ცხოვრება
სერაპიონ ზარზმელის ცხოვრება — ქართული ჰაგიოგრაფიული თხზულება, რომელიც მოგვითხრობს სერაპიონ ზარზმელის მოღვაწეობას.
ავტორი
თხზულება, მის ძმისშვილს, ბასილი ზარზმელს დაუწერია, რომელიც სერაპიონის გარდაცვალების შემდეგ მივიდა ზარზმაში. მასში გადმოსცა არა მხოლოდ სერაპიონის დროის ამბები, არამედ მისი სიკვდილის შემდგომი ცნობებიც, თვით ბასილის დრომდე. ბასილის ავტორობას ამტკიცებს თხზულების ერთი ადგილი, სადაც ნათქვამია: „რამეთუ თჳთ დასწერს ბასილი, რომელმან ცხოვრებაჲ ესე წმიდისაჲ აღწერა“, ანდა – „მე ბასილი, ძმისწული წმიდისა სერაპიონისა… მივიწიე… ვიხილე… ჴელვჰყავ და შევჰმზადე…“. ცხოვრებაში არცერთი თარიღია აქ აღწერილი ამბების გამოსარკვევად, მაგრამ მისი შინაარსისა და „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრების“ მონაცემთა მიხედვით ირკვევა, რომ სერაპიონს მოღვაწეობა დაუწყია 850 წლის ახლო ხანებში, ზარზმა აუშენებია 861–868 წლებში, ხოლო გარდაცვლილა არა უადრეს 900 წლისა. „სერაპიონ ზარზმელის ცხოვრება“ მის ძმისშვილს, ბასილს, რომელსაც წინამძღვრობა მიუღია პავლეს შემდეგ (დაახლოებით 916–926 წლებში), დაუწერია დაახლოებით X საუკუნის მეორე ათეულის მიწურულს, ოციოდე წლით ადრე, ვიდრე „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრება“ დაიწერებოდა. ამით აიხსნება ის გარემოება, რომ გრიგოლის შესახებ აქ ხსენება არ არის.
შედგენილობა
მასალა, ბასილს, თხზულების დასაწერად, სხვადასხვა წყაროდან აქვს აღებული:
მნიშვნელობა
იმ მასალის, რაც ბასილს ხელთ ჰქონია თხზულების წერისას, სანდოობის გათვალისწინებით ეს ნაშრომი სამცხის უძველესი ისტორიის შესასწავლად მნიშვნელოვანია. აქ აღწერილია ზარზმის მიდამოების ბუნება და მოსახლეობა, ზარზმის აგების ამბავი, გიორგი ჩორჩანელის სამფლობელო და სანადირო დაწესებულებანი. უფრო მნიშვნელოვანია ეს ძეგლი, ამ მხარეში სამონასტრო და საეკლესიო ცხოვრების შესასწავლად: თხზულებაში აღნიშნულია რამდენიმე მნიშვნელოვანი მონასტრის (ოპიზა, ზარზმა, პარეხი, დიდი ზანავი, იოანე წმინდა) არა მხოლოდ სახელი, არამედ მოკლე ამბავიც. თხზულება საყურადღებოა ქართული მწერლობის ისტორიის შესასწავლადაც, ვინაიდან აქედან ვიგებთ, რომ არსებობდა „მიქელ პარეხელის ცხოვრება“, მის მოწაფეთაგან აღწერილი. აქედანვე ვიგებთ გიორგი მაწყვერელის ვინაობას, რომელიც, როგორც მოგვიანებით „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრებიდან“ ჩანს, ცნობილი მწერალი ყოფილა. თხზულებაში მკაფიოდაა აღწერილი სამცხის პოლიტიკურ-სოციალური ვითარება: ქვეყნის ბატონ-პატრონად და გამგედ ითვლებიან დიდებული ფეოდალები, როგორც, მაგალითად, გიორგი ჩორჩანელი და მისი მემკვიდრეები. ავტორმა ფეოდალური ცხოვრების ანომალიების მკვეთრი სურათი მოგვცა, რომელიც საგვარეულო-მემკვიდრეობით ნიადაგზე წარმოიშვებოდა ხოლმე (გიორგი ჩორჩანელის დის ოჯახი). აქ ისიც აღნიშნულია, რომ ასეთი არევ-დარევის დროს ქვეყნის მეთაურობასა და ხელმძღვანელობას ეკლესიის წარმომადგენელიც კისრულობდა ხოლმე (გიორგი მაწყვერელი).
ეს თხზულება ერთადერთია უძველესი ქართული ლიტერატურის ისტორიაში, რომელშიც ფეოდალური კლასის წარმომადგენლების გვერდით, გლეხობაცაა გამოყვანილი. სერაპიონი თვითონ იყო გლეხი.
ეს თხზულება, იმ სახით, როგორც ბასილი ზარზმელმა დაწერა, არ შემონახულა. როდესაც ქართულ მწერლობაში განვითარდა მეტაფრასული მიმართულება, ბასილის ნაშრომსაც განუცდია ამ მიმართულების გავლენა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ჰაგიოგრაფია
ჰეტჩბეკი (ავტომობილი)
მინი|„[[ფოლკსვაგენი|ფოლკსვაგენის“ გოლფი, სამკარიანი ჰეტჩბეკი.|250px]] ჰეტჩბეკი (hatchback — უკანა ასახდელი ლიუკი) — მსუბუქი ავტომობილის სახეობა, რომელსაც საბარგულის უკანა კარი, სრულად ეხდება ქვემოდან ზემოთ და ჩვეულებრივ, გააჩნია ერთიანი სივრცე, მგზავრებისა და ბარგის განსათავსებლად.
მახასიათებლები
მინი|ჰეტჩბეკისა და უნივერსალის ტიპის მანქანების შედარება.|200px|left ჰეტჩბეკს სედანის ტიპის მანქანებისგან გამოარჩევს უკან მდებარე ასახდელი კარი, რომლის ანჯამებიც განთავსებულია ზემოთ, ჭერის დონეზე, მაშინ როცა სედანის შემთხვევაში, ისინი ფანჯრის ქვემოთ მდებარეობს. ჰეტჩბეკების უმეტესობას გააჩნია ორგანყოფილებიანი აგებულება, სადაც სამგზავრო და საბარგო სივრცეები გაერთიანებულია. უკანა სავარძელი, ხშირ შემთხვევაში იკეცება, ბარგისთვის მეტი ადგილის გამოსათავისუფლებლად.
ჩვეულებრივ, ჰეტჩბეკის საბარგულის ლიუკს, ცალკე კარად თვლიან. თუ ამგვარ მანქანას გვერდებზე ორი კარი აქვს, ეს ნიშნავს რომ იგი სამკარიანი მოდელია, ხოლო თუ მგზავრების ჩასასხდომად გვერდებზე ოთხი კარი აქვს, ე.ი. ხუთკარიანი მოდელია.
ჰეტჩბეკი მეტად ჰგავს უნივერსალის ტიპის მანქანებს, როგორც ორგანყოფილებიანი აგებულებით, აგრეთვე სამგზავრო-საბარგო ერთიანი სირვცით და ჭერის დონეზე დაკიდებული საბარგულის კარით (რომელსაც უნივერსალის შემთხვევაში „უკანა გადასახსნელი ბორტი“ ეწოდება). თუმცა, მისგან განსხვავებით უკანა განაკიდი შედარებით მოკლე აქვს და არც უკანა (D) დგარი არ გააჩნია. შედეგად, ჰეტჩბეკის საბარგულის კარი უფრო მეტადაა დახრილი და სალონის სივრცეც ნაკლებია, მაშინ როცა უნივერსალში, მესამე რიგის სავარძლის დატევის შესაძლებლობაც კი არის, მგზავრთა რაოდენობის გასაზრდელად.
სქოლიო
კატეგორია:ავტომობილები
კრივა-კრუშა (ჩაშკის თემი)
კრივა-კრუშა (Крива Круша) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ჩაშკის თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 559 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩაშკის თემის სოფლები
პიტერ ბოგდანოვიჩი
პიტერ ბოგდანოვიჩი (Петар Богдановић; დ. 30 ივლისი, 1939, კინგსტონი — გ. 6 იანვარი, 2022 ლოს-ანჯელესი) — სერბული წარმოშობის ამერიკელი კონორეჟისორი, მსახიობი, სცენარისტი, პროდიუსერი, კინოს ისტორიკოსი და კინოკრიტიკოსი. მიეკუთვნება ახლი ჰოლივუდის რეჟისორთა ჯგუფს. მისი ყველაზე ცნობილი ფილმია „უკანასკნელი კინოსეანსი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:ამერიკელი რეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 30 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 6 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2022
ბიურაკანის ობსერვატორია
ბიურაკანის ობსერვატორია (Բյուրականի աստղադիտարան) — სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულება სომხეთში, ქალაქ ერევნიდან 35 კმ-ში, ზღვის დონიდან 1500 მ-ზე. მდებარეობს არაგაწის მთაზე, დაარსებულია 1946 წელს. შეისწავლის გალაქტიკის აგებულების, არასტაციონარული ვარსკვლავების, დიფუზური ნისლეულების, ვარსკვლავთ წარმოშობისა და განვითარების, გარეშე გალაქტიკებისა და რადიოასტრონომიის პრობლემებს. ობსერვატორიის შექმნის ინიციატორი და მისი უცვლელი დირექტორი იყო ვიქტორ ამბარცუმიანი, რომელიც ობსერვატორიას 1946-1988 წლებში განაგებდა. ძირითადი ინსტრუმენტებია 100 სმ-იანი და 53 სმ-იანი შმიდტის სისტემის ტელესკოპები, 50 სმ-იანი რეფლექტორი, 40 სმ-იანი ანაბერაციული კამერა, 2,6 მ-იანი ტელესკოპი, ორი რადიოინტერფერომეტრი. ბიურაკანის ობსერვატორიაში აღმოჩენილ ვარსკვლავთ ასოციაციებს დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა ვარსკვლავთა წარმოშობისა და განვითარების საკითხების შესწავლისათვის. ასოციაციების აღმოჩენამ და მათი კვლევისადმი მიძღვნილმა შრომებმა ფართოდ გაუთქვა სახელი ბიურაკანის ობსერვატორიას. ვარსკვლავთ ასოციაციების საფუძველზე დამუშავებულია ღია ვარსკვლავთ გროვების ახალი კლასიფიკაცია; გამოცემულია ღია გროვათა ატლასი; ვარსკვლავთ სპექტრში უწყვეტი ემისიის კვლევის შედეგად საინტერესო დასკვნებია მიღებული ვარსკვლავთ ენერგიის წყაროების შესახებ; გალაქტიკების გულების შესწავლის საფუძველზე დადგინდა, რომ გალაქტიკების რადიოგამოსხივება გამოწვეულია მათ გულებში მიმდინარე მძლავრი აფეთქებებით.
ახალგორის ეკლესია
ახალგორის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო  ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტში, ახალგორში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ძეგლი მდებარეობს სასაფლაოზე, რომელიც სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და ქართული აგურითაა ნაგები. დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობისაა, აღმოსავლეთით გააჩნია ასეთივე სწორკუთხა საკურთხეველი. აქვე დგას დიდი ზომის ტრაპეზის ქვა. ჩრდილოეთით და სამხრეთით თითო სწორკუთხა ნიშაა მოთავსებული. კამარა ცილინდრულია. არქიტრავული შესასვლელი დასავლეთიდანაა.
ლადო კეცხოველი
ლადო (ვლადიმერ) კეცხოველი (დ. 14 იანვარი, თლია, გორის მაზრა — გ. 30 აგვისტო; თბილისი) — ქართველი რევოლუციონერი.
1889-1891 წლებში სწავლობდა გორის სასულიერო სასწავლებელში. 1891 წელს ჩაირიცხა თბილისის სასულიერო სემინარიაში. აქვე ჩაება მოსწავლეთა არალეგალურ წრეში. 1893 წლის დეკემბერში ხელმძღვანელობდა სემინარიელთა გაფიცვას, რის გამოც სასწავლებლიდან გარიცხეს. 1894 წელს ჩაირიცხა კიევის სასულიერო სემინარიაში, საიდანაც 1896 წელს რევოლუციური საქმიანობისათვის დაითხოვეს და დააპატიმრეს. 3 თვის შემდეგ საქართველოში გადმოასახლეს და პოლიციის ზედამხედველობა მიუჩინეს. 1897 წელს ფარულად ჩამოვიდა თბილისში და სოციალ-დემოკრატიული ორგანიზაციის „მესამე დასის“ წევრი გახდა. 1901 წელს ბაქოში მისი აქტიური მონაწილეობით დაარსდა ლენინურ-ისკრული მიმართულების რსდმპ ბაქოს კომიტეტი და არალეგალური სტამბა „ნინა“. 1902 წლის სექტემბერში დააპატიმრეს ბაქოში, შემდეგ გადაიყვანეს თბილისში, მეტეხის ციხეში, სადაც პოლიტიკურ პატიმართა შორის რევოლუციურ პროპაგანდას ეწეოდა. 1903 წლის 17 აგვისტოს (ახ. სტილით 30 აგვისტო) ციხის საკანში მოკლეს.
ზემო გრუს წმინდა გიორგის ეკლესია
ზემო გრუს წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო გრუში. აგებულია გარდამავალ ხანაში.
სოფლის სასაფლაოზე მდებარე წმ. გიორგის ეკლესია სხვადასხვა ზომის ფლეთილი ქვითაა ნაგები, წყობა სწორხაზოვანია. დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობისაა, აღმოსავლეთით დასრულებულია ნალისებრი აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია ერთი, ხოლო სამხრეთით ორი საფეხურებიანი სარკმელი. სამხრეთი სარკმლის გვერდით მცირე ზომის ნიშაა. ჩრდილოეთით თაღოვანი ნიში სამალავს წარმოადგენს. აბსიდის ცენტრში და ჩრდილოეთ მხარეს ტრაპეზის ქვები დგას. კონქი სფერულია, სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. შემორჩენილია ხის კანკელის ფრაგმენტი. საკურთხეველი დარბაზის იატაკთან შედარებით ერთი საფეხურით მაღალია. ეკლესიის გრძივი კედლები ორსაფეხურიანი პილასტრების საშუალებით ორ ტოლ ნაწილად იყოფა. ცილინდრული კამარის საბრჯენი თაღები პილასტრების კაპიტელებს ებჯინება, ხოლო გვერდით საფეხურებზე კედლის თაღები გადადის. დასავლეთი თაღი კუთხის პილასტრებს ეყრდნობა. ეკლესიის ოთხივე კედელს ერთსაფეხურიანი ხარისხი გასდევს. ეკლესია ნათდება აღმოსავლეთით სამი, სამხრეთით ორი და დასავლეთის ერთი თაღოვანი სარკმლით. სამხრეთი შესასვლელი შიგნით თაღოვანი - გარეთ არქიტრავულია. კარი ნაოთხალია. ინტერიერში შემორჩენილია ნალესობის კვალი. ეკლესიის სამხრეთით შემორჩენილია მინაშენის მცირე ფრაგმენტი. დასავლეთ ფასადზე, სარკმლის თავზე ჩასმულია ქვის ფილა - ჯვრის რელიეფური გამოსახულებით. ძეგლის გარშემო გალავნის ფრაგმენტებია. ნაგებობა დაზიანებულია, კამარა მრავალ ადგილას ჩამონგრეულია. კედლები და სარკმელთა ღიობები დაბზარულია, ინტერიერში მიწის დონე აწეულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ტენერიფე (მაგდალენა)
ტენერიფე (Tenerife) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12.358 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 490 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მაგდალენას დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
იაპონიის ტურიზმი
2017 წელს იაპონიას 28.69 მილიოი საერთაშორისო ტურისტი ეწვია. ქვეყანაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ნუსხის 21 ძეგლი მდებარეობს, მათ შორის: ჰიმეძის ციხესიმაგრე, ანტიკური კიოტოსა და ნარის ისტორიული ძეგლები. ტურისტთათვის განსაკუთრებით პოპულარულია: ტოკიო და ჰიროშიმა, ფუძიამა, სამთო კურორტები, როგორიცაა ნისეკო ჰოკაიდოზე, ოკინავის პრეფექტურა, ასევე სინკანსენით მგზავრობა და იაპონიის ტრადიციული სასტუმროებისა და ცხელი წყლების უპირატესობებით სარგებლობა.
მოგზაურობისა და ტურიზმის კონკურენტუნარიანობის 2017 წლის მოხსნების მიხედვით იაპონია მსოფლიოს 141 ქვეყანას შორის მეოთხე ადგილზე იმყოფება, რაც აზიის ქვეყნებისთვის საუკეთესო მაჩვენებელია. იაპონიამ თითქმის ყველა ასპექტში მაღალი შეფასება დაიმსახურა, განსაკუთრებით:ჯანმრთელობისა და ჰიგიენის, უსაფრთხოებისა და დაცულობის, კულტურულ რესურსებისა და ბიზნეს მოგზაურობის ასპექტებში.
ისტორია
თვალწარმტაცი ძეგლების მონახულების ადრეული ტრადიციების წარმოშობის ისტორია უცნობია, მაგრამ ყველაზე ადრეულ ღირსშესანისნაობათა დამთვალიერებელ ექსკურსანტად მაცუო ბასიო ითვლება, რომელმაც 1689 წელს მაშინდელი იაპონიის „უკიდურეს ჩრდილოეთით“ იმოგზაურა. ეს მოგზაურობა ჰაიაში რაზანის მიერ იაპონიის სამი ხედის კატეგორიზებიდან (1643) არც თუ ისე დიდი ხნის შემდეგ შედგა. ედოს ხანის განმავლობაში, 1600 წლიდან მეიძის რესტავრაციამდე (1867), ქვეყნის შიგნით მოგზაურობა შუკუბების (საფოსტო სადგურები) მეშვეობით რეგულირდებოდა. ამა თუ იმ ქალაქში მოგზაურებს შესაბამისი დოკუმენტაცია უნდა წარმოედგინათ. მიუხედავად შეზღუდვებისა, სადგურებზე ბარგის გადატანა, ცხენის თავლები, ღამის გასათევი ადგილები და საკვები კომფორტული მგზავრობის შესაძლებლობებს იძლეოდა. ამ დროს იაპონია უცხოელთათვის ჩაკეტილი ქვეყანა იყო, რის გამოც უცხოური ტურიზმი არ არსებობდა.
მეიძის რესტავრაციისა და ეროვნული სარკინიგზო ხაზის ამუშავების შემდეგ მოქალაქეთათვის ტურიზმი უფრო ხელმისაწვდომი პერსპექტივა გახდა. უცხო ქვეყნის წარმომადგენლეს იაპონიაში ლეგალურად ჩასვლის უფლება მიეცათ. 1887 წლის დასაწყისში მთავრობამ გააცნობიერა უცხოელი ტურისტების მიზიდვის ორგანიზებული სისტემის საჭიროება. პრემიერ-მინისტრ იტო ჰირობუმის გადაწყვეტილებით დაარსდა Kihinkai (貴賓会), რომელიც ტურიზმის აქტორთა კოორდინირებას ისახავდა მიზნად. მისი ადრეული ლიდერები იყვნენ შიბუსავა ეიჩი და ეკიდა ტაკაში. იაპონიის ტურიზმის ინდუსტრიის განვითარებისთვის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ნაბიჯი გადაიდგა 1907 წელს სასტუმროთა განვითარების კანონის შეცვლა, რის შედეგადაც რკინიგზის სამინისტრომ მთელი ქვეყნის მასშტაბით საზოგადო საკუთრებაში არსებული სასტუმროების მშენებლობა დაიწყო.
სტატისტიკა
2017 წელს იაპონიას 28 690 900 უცხოელი ტურისტი ეწვია.
ტურიზმი დღეს
შიდა ტურიზმი იაპონიის ეკონომიკისა და იაპონური კულტურის მნიშვნელოვანი ნაწილია. ბევრი საშუალო სკოლის მოსწავლეები ხშირად ტოკიოს დისნეილენდსა და ტოკიოს კოშკს სტუმრობენ. უმაღლესი სკოლების სტუდენტები ხშირად ოკინავასა ან/და ჰოკაიდოს სანახავად მიდიან. ექსტენსიური სარკინიგზო ქსელი შიდა ფრენებთან ერთად იაპონიის შიგნით ეფექტიანი და სწრაფი ტრანსპორტით ახლო მანძილზე მოგზაურობებს ახალისებს.
2007 წელს შემოსვლითი ტურიზმის მაჩვენებლით იაპონია 28-ე ადგილზე იმყოფებოდა. 2009 წელს იაპონურმა გაზეთმა Yomiuri Shimbun ცნობილ ღირსშესანიშნაობათა თანამედროვე სია გამოაქვეყნა სახელწოდებით  Heisei Hyakkei (ჰეისეის პერიოდის 100 ხედი).
იაპონიისთვის უცხოელ ტურისტთა უმთავრესი წყარო მეზობელი სამხრეთ კორეაა. 2010 წელს იაპონიას 2.4 მილიონი სამხრეთ კორეელი ეწვია, რომლებმაც საერთო ჩამომსვლელთა 27% შეადგინეს.
იაპონიაში ყველაზე მეტს ჩინელი ტურისტები ხარჯავენ. 2011 წელს ჩინელმა ტურისტებმა დაახლოებით 196.4 მილიარდი იენი (2.4 მილიარდი აშშ დოლარი) დახარჯეს, რაც იაპონიის ტურიზმის სააგენტოს მონაცემებით უცხოელ ტურისტთა დანახარჯების მეოთხედს შეადგენს.
იაპონიის მთავრობა იმედოვნებს, რომ 2020 წლიდან ყოველწლიურად 40 მილიონ უცხოელ ტურისტს მიიღებს.
ტურიზმი ფუკუსიმის კატასტროფის შემდეგ
2011 წლის ოქტომბერში იაპონიის ტურიზმის სააგენტომ ტურიზმის წასახალისებლად ორმხრივი საჰაერო ფრენის 10 000 ბილეთის უფასოდ გაცემის გეგმა წარადგინა. 2012 წელს მსგავსი ბილეთების მოგების შესაძლებლობა მხოლოდ იმათ ექნებოდათ, ვინც ინტერნეტში იაპონიაში მიღებული შთაბეჭდილებებისა და გამოცდილების შესახებ დაწერდნენ. მათ ასევე უნდა ეპასუხათ კითხვებზე: იაპონიაში მომხდარი მიწისძვრის შემდეგ ვიზიტის დროს თავს როგორ გრძნობდნენ და მათი აზრით, იაპონიის ტურიზმისადმი ინტერესი როგორ უნდა განახლებულიყო. ამ პროგრამაზე დაახლოებით 15 მილიონი აშშ დოლარი უნდა დახარჯულიყო. 2011 წლის 26 დეკემბერს იაპონიის ტურიზმის სააგენტომ განაცხადა, რომ პროექტი „Fly to Japan!Project“ იაპონიის მთავრობამ არ დაამტკიცა.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონიის ტურიზმი იაპონია
დარვიშლი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბილიასუვარის რაიონის სოფლები
ნასლავჩა
ნასლავჩა (Naslavcea) — სოფელი მოლდოვაში, ოკნიცის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 100 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 130 ადამიანს შეადგენდა.
2022 წლის 31 ოქტომბერს, რუსეთ-უკრაინის ომის დროს უკრაინის საჰაერო თავდაცვის სისტემამ რუსული რაკეტა ჩამოაგდო, რომელიც სოფლის სიახლოვეს, მის ჩრდილოეთით დაეცა.
სქოლიო
კატეგორია:ოკნიცის რაიონის სოფლები
ფაგო
ფაგო  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 28,80 კმ². მოსახლეობა — 20 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უესკის მუნიციპალიტეტები
პელივანი (ორჰეის რაიონი)
პელივანი (Pelivan) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 64მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 236 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორჰეის რაიონის სოფლები
ზაქარია (იერუსალიმის პატრიარქი)
ზაქარია (გ. 631) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 21 თებერვალი, ახალი სტილით — 5 მარტი. იერუსალიმელი პატრიარქი 609 — 632 წლებში.
ზაქარია იყო იერუსალიმელი პატრიარქი, რომელიც VI საუკუნის ბოლოს და VII საუკუნის დასაწყისში ცხოვრობდა. 614 წელს სპარსეთის მეფე ხოსრო II თავს დაესხა იერუსალიმს, გაძარცვა ქალაქი, უფლის ცხოველსმყოფელი ჯვარი იგდო ხელთ, დახოცა 90 000-მდე ქრისტიანი და ტყვეებიც აიყვანა. ტყვეებს შორის წმინდა ზაქარიაც იყო. შემდგომში, ხოსრო II იძულებული გახდა ბიზანტიის იმპერატორ ჰერაკლესათვის (610-641) ზავი ეთხოვა, რომლის სანაცვლოდაც უფლის ჯვარი და ცოცხლად დარჩენილი ტყვეები უკან უნდა დაებრუნებინა. გათავისუფლდა იერუსალიმის პატრიარქი ზაქარიაც, რომელიც 633 წელს გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:VI საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:VII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:იერუსალიმის პატრიარქები კატეგორია:იერუსალიმის მართლმადიდებელი პატრიარქები
უკანაუბანი ზურგიანი კოშკი (ნასოფლარი)
უკანაუბანი ზურგიანი კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარ უკანუბანში. აგებულია IX-X საუკუნეებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ვარდისუბნის კვირიკეს ეკლესია
ვარდისუბნის კვირიკეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ ვარდისუბნის განაპირას. თარიღდება შუა საუკუნეებით. მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილი ნაშთის მიხედვით, ეკლესია დარბაზული ყოფილა, ნეხევარწრიულაფსიდიანი. XX საუკუნის მიწურულს ადგილობრივი მოსახლეობას ამ ადგილას ახალი ეკლესია აუგია, რომლის კედლები ძველი ეკლესიის კედლების ნაშთებზეა დაშენებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
შალაურის ჯვარპატიოსნის ეკლესია
შალაურის ჯვარპატიოსნის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ შალაურის სამხრეთით 3 კილომეტრზე თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია, რომელსაც სამხრეთიდან სწორკუთხა მინაშენი ეკვრის. ეკლესია ნაგებია სხვადასხვა ზომის, რიყის ქვითაა და ნატეხი ქვით. ალაგ-ალაგ, გამოყენებულია შირიმიც. ეკლესია შეკეთებულია, თაღოვანი შესასვლელი დასავლეთითაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომლის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. ასეთივე თითო სარკმელი დანარჩენ კედლებშიცაა. აღმოსავლეთ სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ტრაპეზის ქვაა მიდგმული. მეორე ტრაპეზის ქვა აფსიდის ჩრდილოეთ მხართანაა. დარბაზის გრძივი კედლების შუაში მოწყობილია ერთსაფეხურიანი პილასტრები, რომელზეც კამარის საყრდენი, ოდნავ შეისრული მოყვანილობის თაღია გადაყვანილი. ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში ერთი, ოთხკუთხა ნიშაა. კედლებს, მთელ სიგრძეზე, გასდევს ჩამოსაჯდომი საფეხური. კედლები შელესილია. აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმლის გადამხურავ, შირიმის ქვაზე ჯვარია გამოსახული შენობა გადახურულია ღარისებრი კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნგუენ ფუ ჩონგი
ნგუენ ფუ ჩონგი (Nguyễn Phú Trọng, დ. 14 აპრილი 1944, ჰანოი, საფრანგეთის ინდოჩინეთი) — ვიეტნამელი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, ვიეტნამის ეროვნული ასამბლეის თავმჯდომარე 2006-2011 წლებში, ვიეტნამის კომპარტიის ცკ-ის მე-13 გენერალური მდივანი 2011 წლის 19 იანვრიდან, ვიეტნამის სოციალისტური რესპუბლიკის პრეზიდენტი 2018 წლის 23 ოქტომბრიდან.
2018 წლის 3 ოქტომბერს ვიეტნამის კომუნისტური პარტიის ცენტრალურმა კომიტეტმა ფორმალურად მოახდინა მისი ნომინაცია საპრეზიდენტო კანდიდატად და 23 ოქტომბერს ეროვნული ასამბლეის მეექვსე სესიაზე აირჩიეს ქვეყნის მეცხრე პრეზიდენტად.
ბიოგრაფია
ნგუენ ფუ ჩონგი დაიბადა 1944 წლის 14 აპრილს ჰანოის გარეუბანში, დონგანის რაიონში. 1963 წელს შევიდა და 1968 წელს დაასრულა ჰანოის უნივერსიტეტის ფილოლოგიური ფაკულტეტი. 1968 წლის დეკემბერში გაწევრიანდა ვიეტნამის კომუნისტურ პარტიაში. 1967-1973, 1976-1980 და 1983-1996 წლებში მუშაობდა პარტიის ცენტრალური კომიტეტის თეორეტიკულ და პოლიტიკურ ჟურნალში „Tạp chí Cộng Sản“ („კომუნისტი“), ხოლო 1991-1996 წლებში იყო ჟურნალის მთავარი რედაქტორი.
1981 წელს ნგუენ ფუ ჩონგი გაამგზავნეს საბჭოთა კავშირში სკკპ ცკ-სთან არსებული საზოგადოებრივი მეცნიერებების აკადემიის ასპირანტურაში „პარტიული მშენებლობის“ სპეციალობით, სადაც 1983 წელს დაიცვა დისერტაცია და მიიღო ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი. 1992 წლიდან დოცენტია, 2002 წლიდან კი ჰანოის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი.
2000 წლიდან 2006 წლამდე ნგუენ ფუ ჩონგი იყო კომუნისტური პარტიის ჰანოის საქალაქო კომიტეტის მდივანი.