cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლუკა გუადანინო
კინო-კარიერა
გუადანინომ თავისი სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი 1999 წელს გადაიღო, სახელწოდებით „პროტაგონისტები“. ფილმის ჩვენება ვენეციის კინოფესტივალზე გაიმართა. მასში მთავარ როლს ტილდა სუინტონი ასრულებს.
2009 წელს გუადანინომ ფილმი „მე ვარ სიყვარული“ გამოუშვა. იგი კომერციულად წარმატებული გამოდგა და 2010 წელს „ ოსკარზე “ იყო ნომინირებული საუკეთესო კოსტიუმების დიზაინისთვის, „ ოქროს გლობუსზე “ საუკეთესო უცხოური ფილმისთვის, ხოლო BAFTA-ზე საუკეთესო არაინგლისურენოვანი ფილმისთვის. მინი|305x305პქ|ლუკა გუადანინო და ანდრე ასიმანი 2017 წელს, ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალზე 2013 წელს მან დოკუმენტური ფილმი გადაიღო ბერნარდო ბერტოლუჩის შესახებ, რომლის ჩვენებაც ვენეციის კინოფესტივალზე, ლონდონის კინოფესტივალსა და 50 სხვა ფესტივალზე გაიმართა. ფილმს სახელად „ბერტოლუჩი ბერტოლუჩიზე“ ჰქვია. გუადანინო ბერტოლუჩის შესახებ ამბობს: „...ის (ფილმი) ჩემს მეგობართან, უოლტერ ფასანოსთან ერთად გადავიღე. ბავშვობის დროიდან, ჩემს წარმოსახვაში ბერტოლუჩი და კინო ერთიდაიგივე რამ იყო. ბერტოლუჩი ჩემთვის კინოს ნიშნავდა და ვერ წარმომედგინა კინოზე ფიქრი ბერტოლუჩიზე ფიქრის გარეშე. ის რეჟისორის ფიგურის გამოსახულებაა. არამხოლოდ მისი ფილმები მიყვარდა, არამედ ვაღმერთებდი მის მსოფლმხედველობასაც.“
ბახტრიონის ციხის ეკლესია
ბახტრიონის ციხის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას ბახტრიონის ციხის აღმოსავლეთით. ზოგადი ნიშნებით ეკლესია გვიან საუკუნეებს მიეკუთვნება.
ეკლესია უაფსიდოა. ნაგებია რიყის ქვით. შესასვლელი მას სამხრეთიდან აქვს, სარკმლები კი აღმოსავლეთითა და დასავლეთითაა. დარბაზი ერთიანი ცილინდრული კამარითაა გადახურული. ტრაპეზი მარცხენა კუთხეშია მიშენებული.
ლუკა გუადანინო
ფილმოგრაფია
სრულმეტრაჟიანი ფილმები
ბახტრიონის ციხის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ლუკა გუადანინო
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი კინორეჟისორები კატეგორია:იტალიელი სცენარისტები კატეგორია:დაბადებული 10 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:ლგბტ რეჟისორები კატეგორია:ლგბტ სცენარისტები კატეგორია:გეი მწერლები
ჯიმი ნეიტრონი: ბიჭი გენია
„ჯიმი ნეიტრონი: ბიჭი გენია“ (Jimmy Neutron: Boy Genius) — ამერიკული სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი. Nickelodeon Movies-სა და კინოგაერთიანება Paramount Pictures-ის ერთობლივი ნაწარმოები. პრემიერა 2001 წლის 21 დეკემბერი გაიმართა. რეჟისორი — ჯონ დევისი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ამერიკული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:Paramount Pictures-ის ფილმები კატეგორია:2001 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:2000-იანი წლების ამერიკული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ამერიკული კომპიუტერული ანიმაციური ფილმები
დავით თავაძე
დავით ელიზბარის ძე თავაძე (დ. 1916, აცანა, ოზურგეთის მაზრა — გ. 20 ივნისი, 1979) — ქართველი სამხედრო პირი, მაიორი, საბჭოთა კავშირის გმირი (1944).
ბიოგრაფია
1938 წელს გაიწვიეს სსრკ შეიარაღებულ ძალებში. მეორე მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა ჩრდილოეთ კავკასიაში, ვოლგაზე, ტამანის ნახევარკუნძულზე, ნოვოროსიისკთან, იალტასთან, ფეოდოსიასთან, სევასტოპოლთან. მისი ხელმძღვანელობით ესკადრილიამ განახორციელა 1227 საბრძოლო გაფრენა. საჰაერო ბრძოლაში მოპოვებული წარმატებისათვის მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, საბრძოლო ორდენები და მედლები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1979 კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები დავით
ჩამურლუ (ქემალფაშის რაიონი)
ჩამურლუ (Çamurlu) — სოფელი ქემალფაშის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 93 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ ქემალფაშიდან 5 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 321 ადამიანი ცხოვრობს.
სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ჭანჭახუნა.
სქოლიო
კატეგორია:ქემალფაშის რაიონის სოფლები
სადუღას ნამოსახლარი
სადუღას ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ სადუღას ტბის მახლობლად. განეკუთვნება ძველი წელთაღრიცხვით VI - ახალი წელთაღრიცხვით IX საუკუნეები პერიოდს. ნამოსახლარი მდებარეობს ოვალურ ბორცვზე, სადაც გამოიკვეთა სამი ძირითადი კულტურული ფენა. ძეგლს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარე ორი ზედა კულტურული ფენიდან ერთი შეიცავდა VI-IX საუკუნეებს მიწურებს - მეორე, ქვედა IV-VI საუკუნეებს. ხანის ალიზის კოშკისა დ გალავანის ნაშთებს, III კულტურულ ფენაში აღმოჩნდა მნიშვნელოვანი ნაგებობის (სასახლის ან ციხის) ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ კუთხე. გაითხარა ამ შენობის კარიბჭე. კარიბჭის მისადგომები საფეხურებად ეშვება გორის ძირისაკენ. ასეთივე საფეხურებია სადუდაგორის ჩრდილოეთ ფერდობზეც - ტრანშყაში. კარიბჭე მოწყობილია შენობის კუთხეში და ორივე მხრიდან ფლანკირებულია ოთხკუთხა კოშკებით, რომლებიც აგებულია ძელებით ჯარგვალურად, კედლები ორივე მხრიდან ნამჯანარევი თიხის სქელი ფენითაა შელესილი. იატაკები თიხატკეპნილია. კოშკების სამხრეთით და დასავლეთით გაიწმინდა ალიზით ნაგები ბურჯები. ალიზი ხანძრისგან გამომწვარია და აგურებადაა ქცეული. ალზის ფენებს შორის თიხის ხსნარში ლერწამი ყოფილა ჩაფენილი. ბირკებსა და კოსკებს შორის მოქცეულია სამკუთხა სატავსები თიხატკეპნილი იატაკით. თხრილის ცენტრალურ ნაწილში, კარიბჭის გაგრძელებაზე გაიწმინდა შიდა ეზო, რომელიც აგრეთვე თიხით იყო მოტკეპნილი. ეზო რამდენიმე ადგილას ზედა ფენის ორმოებითაა ჩაჭრილი. შენობის ნანგრევებსა დაიატაკზე აღმოჩნდა მოყვითალო თიხის კოჭობები, ხელადები, ქოთნები და სხვა. ჭურჭელი, იარაღი (ბრინჯაოს ქარქაშიანი რკინისა და ძვლის ისრისპირები), ბრინჯაოს აბზინდები და ვარდულები, ბაზალტის მცირე ზომის ხელსაფქვავი და სხვა. ავარაუდოდ, ამავე ფენას უკავშირდება თეთრი ანგობის ზოლებით მოხატული კერამიკაც. დიდი რაოდენობით იყო მსხვიფეხა და წვრილფეხა საქონლის და ძაღლის ძვლები, აგრეთე ირმის რქები. ყველაფერს აჩნდა ძლიერი ცეცხლის კვალი და ნაცარში იყო არეული. მასალა ინახება საართველოს ეროვნული მუზეუმის გურჯაანი ისტორიულ ეთნოგრაფიულ საცავში.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ეკა ჭაბაშვილი
ეკა ჭაბაშვილი (დ. 12 იანვარი, 1971,) — ქართველი კომპოზიტორი, მხატვარი და პედაგოგი.
ბიოგრაფია
1995 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია.
1995–1996 წლებში იყო „ART salon“-ის დირექტორი. 1996–1999 წლებში კინოსტუდია „მემატიანე“-ს მუსიკალური რედაქტორი და კომპოზიტორი. 2004 წლიდან კითხულობდა ლექციებს თბილისის კინოსა და თეატრის უნივერსიტეტში. იყო „თანამედროვე პროფესიული მუსიკის განვითარების ცენტრის“ დირექტორი. საკრავების თეატრი „სენსუსი“-ს დამაარსებელი და დირექტორი. 2009 წლიდან არის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის პედაგოგი (კომპოზიცია), 2013 წლიდან ასოცირებული პროფესორი. საქართველოსა და უცხოეთში (აშშ, ლიეტუვა, ბრიტანეთი) საერთაშორისო კონფერენციების, კონცერტების, ფესტივალების მონაწილე. თხზულებები: ოპერა გამოფენა „მოხეტიალე სულები“. ბალეტები: „ციალი“, „ფერხული სიკვდილთან“; სიმფონიები: N1 „კოსმოსი“, N2 „იანი და ინი“, N3 „უკუნითი უკუნისამდე“; საორკესტრო მუსიკა: სიმფონიური ტრილოგია „სხეულები“, „ანდაზები“, „აქსიომა“, „მოზაიკა“, კონცერტი საქსოფონის, არასტანდარტული ორეკსტრისა და გუნდისათვის (1992), „მოზაიკა“ ჩაფიქრებული იმპროვიზაცია სოლო ფორტეპიანოსა და ორკესტრისათვის (1996). კამერულ-ინსტრუმენტული: საფორტეპიანო „პანორამა“, „დიფსომანია“ სოლო არფის, პიესები სხვადასხვა ინსტრუმენტების შემადგენლობისათვის, სონატა ვიოლინოსა და ფორტეპიანოსათვის (1993), „გალერეა“ (1992, აუდიო-ბგერითი ისტორია, 1994, საქართველოში პირველი შესრულება, 2007 – აშშ), იმპროვიზაცია დუეტისათვის (ფლეიტა და ფორტეპიანო ან ელექტრონიკა, 2002, პირველი შესრულება საქართველოსა და სომხეთში, 2006 – საფრანგეთში), „დიფუზია“ ქართული ხალხური საკრავებისათვის(2006, სალამური, დუდუკი, დოლი, ფანდური-ჩონგური, ჭიანური); გუნდები: „ქორალი“ (III პრემიერა გერმანია), „პოეტი“ (1996, a cappella შერეული გუნდისათვის). საორგანო: მიკროორატორია „გალობანი სინანულისანი“. თეატრალური მუსიკა: „ალვა“ (რუსთაველის თეატრი), „ხმაური და მძვინვარება“ ჰოლოგრამული თეატრისათვის, „საკრავების თეატრი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:დაბადებული 12 იანვარი კატეგორია:ქართველი კომპოზიტორები კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის კურსდამთავრებულები
მარი ბონაპარტი
მარი ბონაპარტი (Marie Bonaparte; დ. 2 ივლისი, 1882, სენ-კლოდი, საფრანგეთი — გ. 21 სექტემბერი, 1962, სენ-ტროპე, საფრანგეთი) — ბონაპარტების დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ I-ის ძმის, ლუსიენ ბონაპარტის შვილთაშვილი. საბერძნეთისა და დანიის პრინც გეორგიოს ბერძენის მეუღლე.
ბიოგრაფია
მარი დაიბადა 1882 წლის 2 ივლისს საფრანგეთში, სენ-კლოდის სასახლეში. იგი იყო საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ I-ის ძმის, ლუსიენ ბონაპარტის შვილიშვილ როლანდ ბონაპარტისა და მისი მეუღლის, მონაკოელი თავადის ასულ მარი-ფელიქს ბლანკის ქალიშვილი. დედამისი მისი გაჩენიდან მალევე დაიღუპა მშობიარობისაგან გამოწვეული გართულებებით, რის გამოც მამამ იგი ფუფუნებასა და სიყვარულში აღზარდა, რათა უდედობა არ ეგრძნო. 1907 წლის 21 სექტემბერს მამამისმა იგი საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ის შუათანა ვაჟზე, პრინც გეორგიოსზე დააქორწინა.
შუა ხნის ასაკთან ერთად მარის საშინელი ფსიქიკური აშლილობა დაეწყო, რის გამოც სამკურნალოდ თავად ზიგმუნდ ფროიდს დაუკავშირდა, რომელთანაც შემდგომში მთელი დარჩენილი ცხოვრება მეგობრობდა. 1926 წელს იგი გამოჯანმრთელდა და ქმართან ერთად პარიზში დაბრუნდა, სადაც წიგნი დაწერა ფროიდისეულ ფსიქოანალიზზე. ასევე მას მიეწერება ფროიდის ნაშრომების ფრანგულად თარგმნა. მანვე თარგმნა ედგარ ალან პოს ნაშრომები დრიფტის თეორიასა და ქალის სექსუალობაზე. 1950-იან წლებში იგი ძლიერ ეწინააღმდეგებოდა ჟაკ ლაკანის სამეცნიერო თეორიებს.
მარი ასევე მეგობრობდა ნიდერლანდელ ფსიქოანალიტიკოს იოანა ლამპლ-დე გროტთან, რომელთან ერთადაც 1946 წელს ამსტერდამში სიტყვითაც გამოვიდა.
1957 წელს მარი ბონაპარტი დაქვრივდა, თუმცა მეორედ აღარ გათხოვილა. 1962 წლის 14 მაისს იგი თავისი მაზლიშვილის, პრინცესა სოფია ბერძენისა და ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ის ქორწინებას დაესწრო, რამდენიმე თვეში, 21 სექტემბერს კი გარდაიცვალა 80 წლის ასაკში. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს ათენში, ტატოის მავზოლეუმში, ქმრის გვერდით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 2 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1882 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1962 კატეგორია:ბონაპარტები
ალტო-დე-ლა-ალიანსის რაიონი
ალტო-დე-ლა-ალიანსის რაიონი (Distrito de Alto de la Alianza) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის ტაკნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 620 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35 429 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 95 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 371.4 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაკნის პროვინციის რაიონები
Aegean Airlines
Aegean Airlines — წამყვანი ბერძნული ავიაკომპანია. ბაზირებულია ათენში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის ავიაკომპანიები
აზერბაიჯანის სურსათის უვნებლობის სააგენტო
ისტორია
სახელმწიფო დაწესებულება დაფუძნდა 2017 წლის 10 თებერვალს, მაგრამ სააგენტოს წესდება დამტკიცდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ბრძანებით 2017 წლის 13 ნოემბერს სურსათის უვნებლობის სააგენტოს საქმიანობის უზრუნველსაყოფად. განკარგულების თანახმად, სააგენტოს დაქვემდებარებაში შეიქმნა საჯარო სამართლის იურიდიული პირი „აზერბაიჯანის სურსათის უვნებლობის ინსტიტუტი“.
სააგენტოს საქმიანობა
სააგენტოს საქმნიანობაში შედის:
კოშტანგალია (ჩიმიშლიის რაიონი)
კოშტანგალია (Coştangalia) — სოფელი მოლდოვაში, ჩიმიშლიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 121 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 776 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩიმიშლიის რაიონის სოფლები
განძზე მონადირეები
სიუჟეტი
მოქმედება ვითარდება მეორე მსოფლიო ომის დროს. ჰიტლერი გატაცებულია ხელოვნების ნიმუშებით. ის ქალაქებს ძარცვავს და ყველა ნახატს თუ ქანდაკებას აგზავნის მის მიერ შექმნილ ახალ მუზეუმში. ამაში მას ხელს ფრენკ სტოუკსი და მისი ამხანაგები უშლიან.
სქოლიო
კატეგორია:2014 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:2010-იანი წლების დრამატული ფილმები კატეგორია:2010-იანი წლების საომარი ფილმები კატეგორია:20th Century Fox-ის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:გერმანული საომარი ფილმები კატეგორია:ფილმები მეორე მსოფლიო ომის შესახებ კატეგორია:წიგნებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:ჯორჯ კლუნის ფილმები კატეგორია:გერმანული დრამატული ფილმები კატეგორია:გერმანული ფილმები კატეგორია:Babelsberg Studio-ს ფილმები კატეგორია:Columbia Pictures-ის ფილმები კატეგორია:Smoke House Pictures-ის ფილმები
ქარაშამბი
ქარაშამბი (Քարաշամբ) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 450 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 718 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 118 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 6.06 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
ბოჭორმის წმინდა გიორგის ხატი
ბოჭორმის წმინდა გიორგის ხატი — სალოცავი ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას ნასოფლარ ბოჭორმის შუაგულში, მთის ფერდობზე.
საკულტო ნაგებობა გეგმით სწორკუთხაა (4 X 2,8 მ), ნაშენია ფიქლით. წყობა მშრალია. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. ინტერიერში ჩრდილოეთ კედლის დასავლეთ კუთხე და დასავლეთ კედელი მომრგვალებული აქვს. სამხრეთ კედელში კვადრატული სარკმელია, ჩრდილოეთისაში - პატარა ნიში. სახურავი ცალფერდაა. გადახურულია სიპებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ლუდი ჩინეთში
ისტორია
ჩინეთში დაახლოებით ცხრა ათასი წელია, რაც ლუდი იწარმოება და იხმარება, რაც მტკიცდება იმ არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, სადაც იპოვეს ჩინელი სოფლელები ლუდისმაგვარ სასმელს ხარშავდნენ ძვ.წ. 7000 წელს პატარა და ინდივიდუალურ დონეზე. ეს ადრინდელი ლუდი, რომელიც მზადდებოდა ბრინჯის, თაფლის, ყურძნისა და კუნელის ხილისაგან, ძალიან მიემსგავსება ძველი ეგვიპტისა და მესოპოტამიის ლუდს. ძველი ჩინური ლუდი მნიშვნელოვანი იყო წინაპრების თაყვანის საცემად, გასასვენებლად და სხვა რიტუალებისთვის შიას, შანის და ჟოუს დინასტიების დროს, და ლუდს ეძახდნენ "ლაო ლის". თუმცა, ჰანის დინასტიის შემდეგ, ჩინური ლუდი ნელ-ნელა გაქრა "ჰუანგჯიუს" სასარგებლოდ, რამაც შემდეგ ორი ათასწლეული გასტანა. თანამედროვე ლუდის ხარშვის ტექნოლოგია არ იყო შემოღებული ჩინეთში მეცხრამეტე საუკუნის მიწურულამდე, როდესაც პოლონელებმა დააარსეს ლუდსახარში ქალაქ ჰარბინში, და კიდევ სამი (ასევე ჰარბინში), რომელიც გერმანელებმა, ჩეხოსლოვაკებმა და პოლონელებმა დააარსეს. აგრეთვე, იაპონელებმა 1934 წელს დააარსეს მუკდენ მანჩურიული ლუდი, რომელიც შემდეგ შენიანის თოვლის ლუდი დაერქვა. 1994 წელს იგი ჩინეთის რესურსების მეწარმეობამ შეიძინა.
კასრის ლუდის გამოჩენა ჩინეთში
ჩინეთში კასრის ლუდის გამოჩენა დაიწყო დიდ ქალაქებში, როგორიც არის ბეიჯინგი, შანხაი და გუანგჟოუ. თავდაპირველად ინტერესი კასრის ლუდისადმი გაჩნდა უცხოელ მომუშავეებში, შემდგომ ადგილობრივი მომხმარებლის ინტერესი გაიზარდა პრემიუმი ბრენდებისადმი, რის გამოც ადგილობრივი და იმპორტული კასრის ლუდის რაოდენობა იზრდება. თუმცა, ჩინეთის მთავრობის რეგულაციებმა ახალ ლუდსახარშებს, რომლებსაც სურთ თავიანთი დისტრიბუცია გაზარდონ, დაბრკოლება გაუჩინა.
ხარშვის ინგრედიენტები
ჩინური ლუდები ხშირად შეიცავენ ბრინჯს, სორგოს და ხანდახან ქერს ჭვავსაც უმატებენ. ზოგიერთი ლუდი შეიცავს მწარე ნესვს სვიის ნაცვლად მწარე გემოს მისაცემად.
2001 წელს ჩინურმა მედიამ გამოაცხადა, რომ ჩინური ლუდის 95% შეიცავს ფორმალდეჰიდს, რადგან ეს არის ყველაზე მატრივი ხერხია, რათა არ წარმოიქმნას ლუდში ნალექები. მსგავსი ქმედება ახლა უკვე არალეგალურია.
ეკონომიკა
თოვლის ლუდი, რომლის მწარმოებელია CR Snow, არის ჩინეთში წამყვანი ლუდი, რომელიც იღებს ბაზრის წილის 21.7%-ს. ახლახან ლუდ ცინგტაომ გაასწრო, რომლის მწარმოებელია ლუდსახარში ცინდაო, რომელიც არის წამყვანი საექსპორტო ბრენდი. ლუდი ცინგტაო მზადდება ქალაქ ცინდაოში (ოფიციალურად იკითხება ცინგტაო "EFEO-ს ჩინური ტრანსკრიფციის მიხედვით) რომელიც იყო გერმანული ბაზა უთანასწორო ხელშეკრულებებისა და გვიანი კოლონიური დასავლური გავლენის დრო ჩინეთში. გერმანელებს უნდოდათ ლუდი თავიანთი მეზღვაურებისთვის, ჯარისკაცებისთვის და ვაჭრებისთვის, და წარმოება გაგრძელდა იმის შემდეგაც, როდესაც იაპონელებმა ჩაიგდეს ქალაქი ხელში პირველ მსოფლიო ომში.
ცინგტაოს გარდა, სხვა მნიშვნელოვანი ჩინური ლუდსახარში კომპანიებია: "China Pabst Blue Ribbon", "Yanjing", "Sie-Tang Lio" და "Zhujiiang Beer." ბევრ დიდ საერთაშორისო ლუდსახარშ კომპანიებს ახლა აქვთ ინტერესი, ან სურთ ერთობლივი საწარმო ჩინური ლუდახარშებთან გახსნან. პოპულარული საერთაშორისო ბრენდები, როგორიც არის კარლსბერგი ახლა უკვე ჩინეთში იწარმოება. ეს აძლევს იმის საშუალებას, წვდომა ჰქონდეს ჩინურ ბაზართან, როცა ის გასცემს კაპიტალსა და გამოცდილებას ადგილობრივი ხარშვის სტანდარტის გასაუმჯობესებლად, მიუხედავად ნაირსახეობის ფასისა.
სქოლიო
კატეგორია:ლუდი კატეგორია:ინდუსტრიები ჩინეთში
ედუარდ გუფელდი
ედუარდ ეფიმის ძე გუფელდი (დ. 19 მარტი, 1936, კიევი, — გ. 23 ნოემბერი, 2002, ლოს-ანჟელესი) — მოჭადრაკე, ლიტერატორი. საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი (1958), საერთაშაშორისო ოსტატი (1964), საერთაშორისო დიდოსტატი (1967). საქართველოს (1977) და საბჭოთა კავშირის (1980) დამსახურებული მწვრთნელი.
დაამთავრა ჩერკასის პედაგოგიური ინსტიტუტი. 1973-1988 წლებში ცხოვრობდა თბილისში. იყო მაია ჩიბურდანიძის მწვრთნელი და კონსულტანტი, ფიდეს ორი კომისიის თავმჯდომარე. სსრკ ჩემპიონატის 8 ფინალის, 2 პირველი ლიგის, 33 საერთაშაშორისო ტურნირის მონაწილე. ორგზის (1961, 1962) სტუდენტთა მსოფლიო ჩემპიონი (გუნდურ ჩათვლაში). საჭადრაკო ჟურნალისტთა საერთაშაშორისო ასოციაციის (აიპე) წევრი (1982). 1995 წლიდან ამერიკის შეერთებულ შტატებში ცხოვრობდა. ავტორია მრავალი საჭადრაკო წიგნისა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საბჭოთა მოჭადრაკეები კატეგორია:ქართველი მოჭადრაკეები კატეგორია:დაბადებული 19 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2002
ბოჭორმის კოშკი (თიანეთის მუნიციპალიტეტი)
ბოჭორმის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოჭორმის აღმოსავლეთით, 3 კილომეტრზე, ადგილ მქლიავანაში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ნაგებია რიყის, ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით, შემორჩენილია ჩრდილო-დასავლეთ კედლის ნაწილი — ორი სართულის სიმაღლეზე (სიმაღლე 5,5 მეტრი). თითოეულ სართულზე სამ-სამი სწორკუთხა ნიშია. სართულშუა გადახურვა ხისა ყოფილა (შემორჩენილია ძელების საყრდენი ბუდეები). კოშკის სამხრეთით გალავნის ნაშთია.
ჯო ზავინული
იოზეფ ერიხ „ჯო“ ზავინული (დ. 7 ივლისი, 1932 — გ. 11 სექტემბერი, 2007) — ავსტრიელი ჯაზ-კლავიშისტი და კომპოზიტორი.
პირველად ჯო ცნობილი გახდა საქსოფონისტ კენონბოლ ედერლისთან ერთად, შემდგომში კი გადავიდა მაილზ დეივისის ბენდში და იქცა ჯაზ-ფიუჟენის ერთ-ერთ დამაარსებლად - ჟანრის, რომელშიც ჯაზის ელემენტები გაერთიანდა როკ და მსოფლიო მუსიკასთან. დააარსა ჯგუფები Weather Report და The Zawinul Syndicate. იყო ელექტრონული პიანინოს და სინთეზატორის ერთ-ერთი პიონერი, ხოლო გამოცემა „Down Beat“-ის მკითხველებმა იგი 28-ჯერ დაასახელეს „საუკეთესო ელექტრონულ კლავიშისტად“. ზავინულის შესრულების სტილში დომინირებენ სპეციფიკური მელოდიური იმპროვიზაციები, რომლებიც მოიცავენ ბიბოპის, ეთნიკური და პოპ-მუსიკის სტილებს – იშვიათი, მაგრამ ბიგ-ბენდისთვის დამახასიათებელი აკორდების ან ბას-პარტიების რიტმული შესრულებით. Weather Report-ში იგი ხშირად იყენებდა ვოკოდერს, ისევე, როგორც წინასწარ ჩაწერილ ხმებს, რომლებიც გატარებული იყო სინთეზატორში და გამოიყენებოდა სემპლირების სახით. ამით იქმნებოდა ჯაზური ჰარმონიების და ხმაურის შერწყმა.
სხვადასხვა შემსრულებელმა ჯოს მიუძღვნა საკუთარი კომპოზიციები. მათ შორის აღსანიშნავია ბრაიან ინოს „Zawinul/Lava“, ჯონ მაკლაფლინის „Jozy“, უორენ კუკურულოს „Hey Zawinul“, ბობ ბოლდუინის „Joe Zawinul“, ჩუჩო ვალდესის „Zawinul's Mambo“, ბირელი ლაგრენის „Josef“ და ტონინიო ჰორტას „Balada para Zawinul“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2007 კატეგორია:ავსტრიელი კლავიშისტები კატეგორია:ავსტრიელი კომპოზიტორები კატეგორია:ჯაზ-ფანკ კლავიშისტები კატეგორია:Weather Report-ის წევრები კატეგორია:მაილზ დეივისი
თბილისის ძველი სამების ეკლესია
მინი|თბილისის წმინდა სამების სახელობის ეკლესია თბილისის წმიდა სამების სახელობის ეკლესია — XVIII-XIX საუკუნეების ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია თბილისში, ქალაქის ძველ ნაწილში (კალოუბანი). მდებარეობს ეროსი მანჯგალაძის ქუჩაზე (№6), საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის შენობის უკან. სახელწოდება „ძველი სამების ეკლესია“ გავრცელდა თბილისის წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის აგების (1995–2004 წლები) შემდეგ.
ეკლესია რამდენჯერმე არის მნიშვნელოვნად გადაკეთებული. ამ ადგილზე ტაძარი XVIII საუკუნეშიც მდგარა; თბილისის გეგმაზე ვახუშტის აღნიშნული აქვს „ქართული ეკლესია კალოუბანი“. დღევანდელი ტაძრის წინამორბედი ეკლესიის მშენებლობა 1790 წელს დასრულდა. პლატონ იოსელიანის მიხედვით, მისი აგება პეტრე „ყარაულას“ — პეტრე აღნიაშვილს მიეწერება (აღნიაშვილი მეფე ერეკლე II-ის მიერ ღართისკარის დარაჯად იყო დანიშნული). პეტრეს შვილმა, მღვდელმა შიო აღნიაშვილმა 1836 წელს ტაძარს დასავლეთის მხრიდან სვეტებიანი კარიბჭე და სამრეკლო მიუშენა, ხოლო 1850 წელს კარიბჭეზე სამრეკლო დააშენეს; მცირე ხნის შემდეგ ეკლესიის შენობა ისევ განაახლეს. ტაძარი 1863 წელს აკურთხეს. 1863 წლის 10 აპრილს აქ ჯვარი დაიწერეს ილია ჭავჭავაძემ და ოლღა გურამიშვილმა. XIX საუკუნის 60-იან წლებში კი შემოწირულობითა და საკუთარი სახსრებით დეკანოზმა პეტრე არდაზიანმა (მწერალ ლავრენტი არდაზიანის მამა) ტაძარი არქიტექტურულად განაახლა და ჯვარ-გუმბათოვანი ეკლესიის სახე მისცა. 1988 წელს სამრეკლოს გუმბათი ქართული ხურმოთმოძღვრული ტრადიციების მიხედვით გადააკეთეს.
სამების ეკლესია „ჩახაზული ჯვრის ტიპის“ ნაგებობაა. აგურით ნაშენი ეკლესიის ფასადების გაფორმება სადაა. ზოგადი ფორმები და სამრეკლო შუა საუკუნეების ქართული საეკლესიო არქიტექტურის ტრადიციებს მიჰყვება, კარიბჭეს კი კლასიცისტური სტილის გავლენა ემჩნევა. ინტერიერის მხატვრობა 1890-იან წლებში იტალიელმა მხატვარმა ლუდვიგ ლონგომ შეასრულა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ეკლესიები
თელეთის წმინდა გიორგის ეკლესია
თელეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაჩნაძიანის სამხრეთ-დასავლეთით 500 მეტრზე, მინდორში, აგებულია სოფლის მკვიდრის ვ. მაისურაძის მიერ XX საუკუნის I ნახევარში, თელეთის წმინდა გიორგის დანგრეული ეკლესიის ადგილზე.
შასასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი სწორკუთხაა (დაზიანებულია). აღმოსავლეთ და სამხრეთ კედლებში მოწყობილია თითო განიერი სარკმელი. ნაგებობის შიგნით რამდენიმე სხვადასხვა ტევადობის ქვევრია დადგმული.
ეკლესია მაისურაძეების საგვარეულო სალოცავად ითვლება. დღესასწაული 23 ნოემბერს იმართება.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
95 (რიცხვი)
ოთხმოცდათხუთმეტი — ოთხმოცდამეთხუთმეტე ნატურალური რიცხვი. არის ოთხმოცდათოთხმეტის მომდევნო და ოთხმოცდათექვსმეტის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 95. 95 არის კენტი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „ოთხმოცდათხუთმეტი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ოთხი ოცი და თხუთმეტი (იგულისხმება ოთხმოცდაათზე ხუთი ერთეულით მეტი).
ყუბის ეკონომიკა
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2004 წლის 11 თებერვლის #24 დადგენილებით, რატიფიცირებული იყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის რეგიონების სოციალურ-ეკონომიკური განვითარების სახელმწიფო პროგრამა (2004-2008). პროგრამის თანახმად, ყუბის რაიონის განვითარების განსახორციელებლად 81-მდე ღონისძიება იქნა ჩატარებული.
ყუბა-ხაჩმაზის ეკონომიკური ზონის მეწარმეებისთვის კონცესიური სესხები 1,2 მილიონი მანათით გასცა ეროვნული მეწარმეობის დახმარების ფონდმა.
სოფლის მეურნეობა
ბოსტნეულისა და ხილის წარმოება ყუბაში სოფლის მეურნეობის ძირითადი ნაწილია. მოსახლეობა დაკავებული აგრეთვე ხორბლის მოყვანით და მესაქონლეობით.
რეგიონში გავრცელებულია ისეთი კულტურები, როგორიცაა მზესუმზირა, კარტოფილი, ყურძენი, მარცვლეული, შაქრის ჭარხალი, თხილი, ბროწეული, ზეითუნის ზეთი და სხვ. ვაშლის ყოველწლიური ფესტივალი ტარდება ქალაქში ყოველ შემოდგომაზე.
ყუბაში იზრდება ცხვრის სპეციალური ჯიშები, მათი ბამბა ადგილობრივი ბეწვის ინდუსტრიისთვის გამოიყენება.
4 წლის განმავლობაში, 2011 წლიდან 2015 წლამდე, სოფლის მეურნეობის პროდუქტების, სატყეო და თევზჭერის პროდუქტების საერთო ღირებულება გაიზარდა 17.4% -ით.
მშენებლობა
2016 წელს, ყუბაში ექვსი სამშენებლო საწარმო იყო. სამშენებლო სამუშაოების ჯამურმა ღირებულებამ შეადგინა 4,662.0 ათასი მანათი.
ხორციელდება პროექტი ახალი ელექტროსადგურების მშენებლობის შესახებ, მოსახლეობის ელექტროენერგიის საჭიროებების დასაკმაყოფილებლად.
მრეწველობა
ყუბის ინდუსტრიის ბირთვი არის მსუბუქი ინდუსტრია და კვების მრეწველობა. ელექტროსადგურები მძიმე ინდუსტრიის განუყოფელი ნაწილია.
კვების მრეწველობა მოიცავს ღვინის, ხორცისა და რძის პროდუქტების, დაკონსერვებული ხილისა და ბოსტნეულის წარმოებას და სხვ. რაიონის ტერიტორიაზე არის ხილისა და ბოსტნეულის გადამამუშავებელი ქარხნები, მცირე და საშუალო სამებაღეო საწარმოები, გამხმარი ხილის წარმოების საწარმოები.
მსუბუქი ინდუსტრია წარმოდგენილია ხალიჩების დამზადებით და ადგილობრივი კერვის ქარხნებით. რეგიონში ხალიჩების დამზადება კვლავ დიდ ადგილს იკავებს, როგორც ტრადიციაა.
ტრანსპორტი
რუსეთთან ბაქო-ყუბას მაგისტრალის სიგრძეა 208 კმ, ხოლო მთლიანი ღირებულება 493.3 მილიონი აშშ დოლარია. გზის მშენებლობა დაიწყო 2018 წლის ზაფხულში, აზერბაიჯანული კომპანია AzVirt– ის მხარდაჭერით.
ყუბა-გონაგქენდის გზაზე ხიდების მშენებლობა გრძელდება.
ყუბა-ხაჩმაზის ეკონომიკურ რეგიონში გადის მაგისტრალები, სატელეკომუნიკაციო ხაზები, ნავთობისა და გაზსადენების მიწოდება. აზერბაიჯანის რუსეთის ფედერაციასთან დამაკავშირებელი საკომუნიკაციო ხაზები გადის ამ რეგიონში.
პრეზიდენტის სარეზერვო ფონდიდან 5 მილიონი მანათი გამოიყო, ყუბა-კუპჩალ-კუსნეტის მაგისტრალის მშენებლობისთვის, 2009-2013 წლებში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის რეგიონების სოციალურ-ეკონომიკური განვითარების სახელმწიფო პროგრამის შესაბამისად.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ეკონომიკა კატეგორია:ყუბა
დერეიჩი (ქემალფაშის რაიონი)
სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა სოვილი.
სქოლიო
კატეგორია:ქემალფაშის რაიონის სოფლები კატეგორია:ლაზური დასახლებები თურქეთში
სიუდად-ნუევის რაიონი
სიუდად-ნუევის რაიონი (Distrito de Ciudad Nueva) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის ტაკნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 650 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35 067 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 200 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 173.42 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაკნის პროვინციის რაიონები
მარიენფელდი
მარიენფელდი (Marienfeld) — სოფელი მოლდოვაში, ჩიმიშლიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 137 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 646 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩიმიშლიის რაიონის სოფლები
ბოჭორმის პირველი ნამოსახლარი
ბოჭორმის პირველი ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოჭორმის ჩრდილოეთით, 0,5 კილომეტრზე, სასაფლაოზე. ზედაპირულად შეგროვდა გვიანდელი ბრინჯაოს — ადრინდელი რკინის ხანისათვის დამახასიათებელი კერამიკული მასალა. შავად ან ნაცრისფრად გამომწვარი თიხის ჭურჭელი დამზადებულია სამეთუნეო მორგვზე, წვრილმარცვლოვანი ქვიშანარევი თიხისაგან.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ტყის ცოცხი
ტყის ცოცხი (Cytisus) — მცენარეთა გვარი პარკოსანთა ოჯახისა. ფოთოლმცვივანი ბუჩქებია, იშვიათად — პატარა ხეები. სიმაღლე 2 მ-მდე აღწევს. გვარში გაერთიანებულია 50 სახეობა.
გავრცელებულია ევროპაში, დასავლეთ აზიაში, ჩრდილოეთ აფრიკაში. საქართველოში გვხვდება 2 სახეობა, ორივე კავკასიის ენდემია. იზრდება ტყისპირებზე (ზოგჯერ დიდი ფართობი უკავიათ ტყის უკან დახევის შედეგად), ქვიან და ხირხატიან ადგილებზე. სამკურნალო, დეკორატიული და თაფლოვანი მცენარეებია. შეიცავს ალკალოიდ ციტიზინს.
ლიტერატურა
კატეგორია:პარკოსნები
სპილენძ-ბრინჯაოს უძველესი ცულები
სპილენძ-ბრინჯაოს უძველესი ცულები — ბრინჯაოს ხანის მატერიალური კულტურის ნაწარმი.
დღეისათვის გავრცელებულ შეხედულებათა მიხედვით სატარე ხვრელიან უძველეს ცულებში გამოიყოფა ორი ძირითადი ტიპი. ერთი მათგანი მძიმე და სწორი პირით ხასიათდება, მეორე კი — დაშვებული და მილიანი ყუით. პირველი ტიპის ცულები მიჩნეულია უფრო ადრეულად, მაგრამ მათი გავრცელების ძირითადი რაიონი, მეორესთან შედარებით, გაცილებით შეზღუდულია და შემოიფარგლება მცირე აზიითა და ხმელთაშუა ზღვის აუზით, მაშინ როდესაც ყუამალიანი ცულების სხვადასხვა ვარიანტი დამახასიათებელია კავკასიის, აღმოსავლეთ ევროპის ტყიანი ზონისა და დუნაისპირეთისათვის. სამაგიეროდ, თუ ყუამალიანმა ცულებმა ვერ შეაღწიეს მცირე აზიასა და ეგეოსის სამყაროში, სწორპირიან ცულებს ვხვდებით მეორე ტიპის ცულების გავრცელების ძირითად რაიონშიც, კერძოდ საქართველოშიც.
საქართველოს ტერიტორიაზე ლითონის ყველაზე ადრეული ცულები შემთხვევით არის აღმოჩენილი ზაჰესსა და სვანეთში. მათი ანალოგიები მესოპოტამიაში ცნობილია არა უგვიანეს IV ათასწლეულის დასაწყისიდან, მაგრამ შემორჩენილია მხოლოდ და მხოლოდ თიხის მოდელების სახით. როგორც ჩანს, ამგვარი ცულები არ გავრცელებულა ფართოდ არც ჩვენში და არც მესოპოტამიაში. სამაგიეროდ, საქართველოს ტერიტორიაზე საკმაოდ მრავლად ვხვდებით ყუადაქანებულ ცულებს. სამხრეთ აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთში მიკვლეულია როგორც პირველი, ასევე მეორე ტიპის ცულები. მაგრამ, თუ პირველი ტიპის ცული მხოლოდ ერთი ეგზემლიარით არის წარმოდეგენილი, მეორე ტიპის ცული არა ერთია და მათ შორის გამოირჩევა სხვადასხვა ვარიანტი.
ყუადაქანებული ცული
სამხრეთ-არმოსავლეთ შავიზღვისპირეთში ყველაზე ადრეული ცული აღმოჩენილია ხულოს რაიონის სოფ. ღორჯომის მიდამოებში, ადგილ ნაომარზე. ეს ცული პირველად დ. ქორიძემ გამოაქვეყნა.
გუშინ შვიდნი გურჯანელნი
„გუშინ შვიდნი გურჯანელნი“ — პოპულარული ქართული (ქართლ-კახური) ხალხური ეპიკური სიმღერა. ბურდონული სამხმიანობის ტიპური ნიმუში. ასრულებენ მამაკაცები. სიმღერას ახასიათებს ამაღლებული ტონუსი, შედგება რამდენიმე მუხლისაგან. სოლისტის რეჩიტატიულად გამღერებულ პარტიას ყოველ მუხლში გამჭვირვალე, ნათელი ჰარმონიისა და გამომსახველი მელოდიის მქონე სამხმიანი გუნდი ენაცვლება. ბოლო მუხლში კი დამწყების პარტია რთულდება და კულმინაციას აღწევს. განეკუთვნება სუფრულის ტიპის სიმღერებს.
სპილენძ-ბრინჯაოს უძველესი ცულები
ყუადაქანებული ცული
ამ ტიპის ადრეული ცულები არმოჩენილია ქულბაქებში, იალბუზში, ბრდაძორში და სხვა. ადრებრინჯაოს ხანაში, ამდაგვარი ცულები გვხვდება სხვა ტიპის ცულებთან ერთად (მეჯვრისხევი, ყიზილ აჯლო და სხვა). რამდენადაც დასავლეთ საქართველოში ღორჯომს გარდა ამ ტიპის ცული აღმოჩენილა მხოლოდ ეშერის ერთ-ერთ დოლმენში, ვარაუდობენ, რომ მსგავსი ცულები ძირითადად გავრცელებული იყო აღმოსავლეთ საქართველოში.
გუშინ შვიდნი გურჯანელნი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ხალხური სიმღერები
სპილენძ-ბრინჯაოს უძველესი ცულები
ყუადაქანებული ცული
ღორჯომის (ნაომარი) ცული ამ ტიპის ცულებისაგან განსხვავდება თანაბარი სიგანისა და სისქის ორმხრივწამახულპირიანი ტანით და სატარე ხვრელზე შემოვლებული რელიეფური წიბურებით. მიუხედავად ამისა, მას გარკვეული მსგავსება აქვს სხვა ყუადაქანებულ ცულებთან, განსაკუთრებით კი მის მომდევნო ვარიანტებთან. კერძოდ, ეერის, ყიზილ-აჯლოსა და მეჯვრისხევის ცულებს აქვთ ღორჯომის ცულის მსგავსად მკვეთრად დაქანებული ყუა და წინა მხარეს შეჭრილი სატარე ხვრელი. გარდა ამისა, ეშერის ცულს ტანიც საკმაოდ თანაბარი სიგანისა აქვს.
გარკვეული ანალოგიები ეძებნება ღორჯომის ცულს ჩრდილოკავკასიის მასალაშიც. ამ მხრივ განსაკუთრებით აღსანიშნავია ცულები ოსეთიდან და კორცადან. ღორჯომის ცულთან ბევრი საერთო აქვთ სოჭში და ყოფილ ყუბანის ოლქში აღმოჩენილ ცულებსაც. მაგრამ მათთვის დამახასიათებელი რიგი ნიშნების გამო არ მიაჩნიათ გამორიცხულად ამ ცულების გაცილებიტ გვიან, კერძოდ, გვინბრინჯაოს ხანაში წარმოშობის შესაძლებლობაც.
მიუხედავად საერთო ფორმის გარკვეული არქაულობისა, ღორჯომის ცული ტიპოლოგიურად წარმოადგენს ზემოთ დასახელებული ყუადაქანებული ცულების განვითარების შემდგომ საფეხურს. ეს მოსაზრება ემყარება იმ ფაქტს, რომ ღორჯომის ცულზე, პირველად ამ ტიპის ცულებში, გვხვდება სატარეზე (ალბათ მის გასამტკიცებლად) რელიეფური წიბურები.
ყუამილიანი-ყუადაქანებული ცული
ყუამილიანი ცული მეტად ადრე იჩენს თავს წინა აზიაში, იგი ფართოდ ყოფილა გავრცელებული და დიდ ხანსაც ჰქონიათ ხმარებაში მესოპოტამიაში, ელამში, სირიაში, ლურისტანში და სხვა. ბრინჯაოს კულტურის ადრინდელ საფეხურზევე ამგვარი ცულები ფართოდ ვრცელდება საქართველოშიც. ჯერ კიდევ ადრებრინჯაოს ხანაში მეჯვრისხევის, ყიზილ-აჯლოსა და ნაომარის ცულებთან ერთად, ამიერკავკასიაში, უფრო მის დასავლეთ ნაწილში, ხმარებაში იყო სხვა ტიპის, კერძოდ, ყუამილიანი ცულების სხვადასხვა ვარიანტი. აქ ეს ცულები, რომლებიც, გენეტურად ძველი შუმერული ყუამილიანი ცულების ფორმებს უკავშირდებიან, თავისებურ იერს იღებენ და ჰქმნიან ამ ტიპის ცულების ადგილობრივ ვარიანტებს. მკვლევართა ნაწილი, როგორც ჩანს, მართებულად, იმასაც ვარაუდობს, რომ წინა აზიიდან ამ ცულების გავრცელების ძირითადი გზა კავკასიაზე გადიოდა. არსებობს მოსაზრება, რომლის თანახმადაც, ყუამილიანი ცულის „კავკასიური“ ვარიანტი საქართველოდან ჩრდილოკავკასიაში უნდა გავრცელებულიყო, ხოლო იქიდან კი აღმოსავლეთ ევროპასა და დუნაის აუზსში.
ყუამილიანი ცულების თავისებური ვარიანტები გვხვდება სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთში. მათგან სამეცნიერო ლიტერატურაში საკმაოდ ცნობილია ურეკში აღმოჩენილი ცულები, რომლებისთვისაც დამახასიათებელია ყუამილიანობისა და ყუადაქანებულობის შერწყმა. ეს ცულები პირველად გამოაქვეყნა ო. ჯაფარიძემ, ხოლო შემდეგ — დ. ქორიძემ.
ო. ჯაფარიძე ურეკის უადაშვებულ - ყუამილიან ცულებს უკავშირებს საქართეველოს და ჩრდილო კავკასიის ცნობილ ყუამილიან ცულებს და ძვ. წ. II ათასწლეულის პირველ ნახევარს მიაკუთვნებს. დაახლოებით იმავე თარიღს გვთავაზობს. ქორიძეც.
დ. ქორიძე სავსებით მართებულად მიუთითებს ურეკის ცულებისათვის დამახასიატებელ ტექნიკურ სიახლეებს, რაც გამოიხატება ცულის სამუშაო ნაწილის გაფართოებაში, პირის ორივე ფრთაზე ფხის განაპრა ნაწილების ნიღრად ქცევისაკენ და ზოგიერთ ცულებზე ტანის ექვსად დაწახნაგებისაკენ მისწრაფებაში. ზოგიერთ ეგზემპლიარზე შენიშნულია ერთგვარი უსწორობა ყუისა და სატარის ზედაპირზე.
გარდა ზემოტჩამოთვლილი სიახლეებისა, ურეკის ყუადაქანებულ-ყუამილიან ცულებზე შეიმჩნევა ზოგიერთი სხვა თავისებურებანიც, რომელთაც არანაკლები მნიშვნელობა აქვს ცულების შემდგომი განვითარებისათვის. ურეკში აღმოჩენილი ორი ცულის სატარე ხვრელის წინა პირი რამდენადმე ფართოა უკანა პირთან შედარებით, ხოლო მესამეს ოვალური სატარე ხვრელი აქვს. ამ ორივე სიახლის მიზანი ცულის ტარზე მყარად დამაგრება უნდა ყოფილიყო. გარდა ამისა, ჩვენთვის საინტერესო ცულების უმრავლესობას სატარის ზედაპირზე აქვს არა უბრალო უსწორობანი, არამედ სატარე ხვრელის პირის მოხაზლობის შესაბამისი, მართალია არც თუ ძალიან მკვეთღი, მაგრამსაკმაოდ ნათლად გამოხატული, რელიეფური წიბურები, უფრო ზუსტად მისი ჩანასახები. ერთ-ერთ ცულს ასეთი წიბური სატარის შუაშიც დაუყვება. უნდა ვიფიქროტ, რომ ამ სიახლეს, დეკორატიულთან ერთად, პრაქტიკული დანიშნულებაც ჰქონდა. კერძოდ, წიბურებს მეტი სიმტკიცე უნდა მიენიჭებინათ ცულის სატარისათვის.
ურეკის ყუამილიანი-ყუადაქანებული ცულების ზემოთ მითითებული ტექნიკური სიახლენი საფუძველს გვაძლევს, რომ ეს ცულები ყუამილიან-ყუადაქანებულ ცულების ტიპოლოგიური განვითარების ერთ-ერთი უკანასკნელი ეტაპის ნაწარმად მივიჩნიოთ. რაც შეეხება ამ ცულების აბსოლუტურ თარიღს, ზოგადად ისინი შუაბრინჯაოს ხანისა არიან.
ორფერდა ყუამილიანი ცული
ურეკის განძის აღმოჩენამდე ქართულ არქეოლოგიურ ლიტერატურაში ამ ტიპის ცულები უცნობი იყო. ურეკში 1980 წლამდე 16 ასეთი ცული იყო აღმოჩენილი, 1 მახუნცეთში და 1 ხელვაჩაურში. 7 ასეთი ცული აღმოჩნდა გალის განძშიც.
ორფერდა ყუამილიან ცულებს შორის ყველაზე არქაულ იერს ატარებს სამეცნიერო ლიტერატურაში ჯერ კიდევ, უცნობი ცული ხელვაჩაურიდან, რომელსაც ახასიათებს სატარე ხვრელის მკვეთრად შეჭრილი წინაპირი, ქიმისებური შვერილი სატარე ხვრელის უკანა პირის ქვემო ნაწილში და ფართო ტანი. ყველაზე უფრო განვითარებული და დახვეწილი ფორმის მქონეა მახუნცეთში აღმოჩენილი ცული, მაგრამ სატარე ხვრელის მიხედვით კიდევ უფრო განვითარებულია ურეკში აღმოჩენილი ერთ-ერთი ცული, რომელსაც წვეტიან-ოვალური სატარე ხვრელი აქვს.
სამეცნიერო ლიტერატურაში გამახვილებულია ყურადღება საკვლევი ცულების ფორმის მსგავსებაზე დღევანდელ საქართველოში გავრცელებულ ე. წ. „ქართულ ცულთან“. ვარაუდობენ, რომ ურეკში 16 ასეთი ცულის აღმოჩენა მიუთითებს იმ ხანის საქართველოში ორფერდა ყუამილიანი ცულების გავრცელებაზე.
განსახილველი ცულების გულდასმით შესწავლის შედეგად, შესაძლებელი გახდა ამ ცულებისათვის გარკვეული ანალოგიების მოძებნა როგორც კავკასიურ, ასევე სხვა რაიონების არქეოლოგიურ მასალაში. საქართველოს ტერიტორიიდან ორფერდა ყუამილიან ცულებთან ყველაზე ახლოს დგას ზესტაფონის რაიონის სოფ. კინოთში შემთხვევით აღმოჩენილი ცული. კინოთის ცულს, მსგავსად ზემოდხსენებული ცულებისა, აქვს სიგრძეზე ჩაღარული სწორი შუბლი, მილისებური სატარე ხვრელი და ქვემოთ გაფართოებული პირი. განსხვავებით ორფერდა ყუამილიანი ცულებისაგან, კინოთის ცულს აქვს უფრო გრძელი სატარე მილი და გორდა პირი. მართალია, კინოთის ცულის სატარე მილი უფრო არქაულ იერს ატარებს, ვიდრე ურეკის ორფერდა ყუამილიანი ცულებისა, მაგრამ საკმაოდ განვითარებული, დახვეწილი ფორმის გორდა პირი მოწმობს რომ იგი განსახილველი ცულების განვითარებული ფორმაა. მეორე მხრივ საჩხერესა და ბრილში აღმოჩენილი ცულების ერთი ჯგუფი შესაძლებელია ორფერდა ყუამილიანი ცულების ერთგვარ წინამორბედს წარმოადგენდეს.
უფრო ახლო ანალოგიები გვაქვს ორფერდა ყუამილიანი ცულებისათვის ჩრდილოეთ კავკასიიდან, ფასკაუს სამაროვანზე (ГИМ 88/12а/327/21630-22183) და კელერმისის მეხუთე ყორღანში აღმოჩენილი ცულების სახით. ფსაკაუს ცული სატარე ხვრელის მკვეთრად შეჭრილი წინა პირით არქაულ იერს ატარებს და უფრო ახლო არის ურეკის ცულებთან. კელერმისის ცული კი უფრო მახუნცეთის ცულს ემსგავსება. პირისა და ტანის მოყვანილობით საკმაოდ ახლო დგას ორფერდა ყუამილიან ცულებთან, განსაკუთრებით კი მახუნცეთის ცულთან, ლურისტანში აღმოჩენილი კასიტების ხანის ცული, მაგრამ იგი ამ ცულებისაგან განსხვავდება შესამჩნევად გრძელი სატარე მილით.
ამგვარად, ზემოტმოტანილი პარალელების მიხედვით, არ უნდა იყოს მართებული ორფერდა ყუამილიანი ცულების როგორც დასავლეთ საქართველოს, ასევე საერთოდ კავკასიის ბრინჯაოს ცულებისაგან განცალკევებით მდგომ ტიპად წარმოდგენა. განსახილველი ცულების ერთგვარი წინამორბედების დანახვა შეიძლება ძვ. წ. II ათასწლეულის პირველი ნახევრის ცულებში საჩხერიდან, ბრილიდან და ფასკაუდან, ძვ. წ. II ათასწლეულის შუა ხანების ცულები (კინოთი, ფასკაუ, კელერმესი და ლურისტანი) კი მათი საკმაოდ ახლო პარალელებია. სავარაუდოა, რომ ორფერდა ყუამილიანი ცულები წარმოადგენენ ადრეული ტიპის საჩხერული ყუამილიანი ცულების ერთ-ერთი ვარიანტის განვითარებას. ამ ცულებისათვის დამახასიათებელია ერთიანი ტენდენცია, ცულის სამუშაო ნაწილის გაფართოების გამო, სატარე მილის სიგრძის მოჩვენებითი შემცირებისაკენ.
შვეტილშუბლიანი ყუამილიანი ცული
შვეტილშუბლიანი ყუამილიანი ცული აღმოჩენილია სოფელ განთიადში (ყოფ. ყარადერე). იგი წარმოადგენს სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთიდან ცნობილი ცულების მეტად თავისებურ სახეობას. მას არ მოეპოვება პირდაპირი ანალოგია არც საქართველოსა და არც სხვა ქვეყნების არქეოლოგიურ მასალაში. აღნიშნული ცული პირველად გამოაქვეყნა დ. ქორიძემ.
საქართველოს ტერიტორიაზე მოპოვებულ მასალაში განთიადის ცული ყველაე ახლოს დგას ცაგერის მუზეუმში დაცულ ერთ-ერთ ცულთან (375/76), რომელიც სოფ. ორბელში აღმოჩნდა 1939 წელს. ამ უკანასკნელს, განთიადის ცულის მსგავსად, აქვს შვეტილი შუბლი, სოლისებური ფორმა და მკვეთრად ასიმეტრიული გორდა პირი. სხვათა შორის, ორბელის ცულსაც დაზიანებული აქვს სატარე ხვრელის ზედა ნაწილი. მითითებულ მასალებთან ერთად, განთიადისა და ორბელის ცულებს შორის არსებობს საკმაოდ თვალსაჩინო განსხვავებებიც. კერძოდ, თუ განთიადის ცულის კაჩაც შვეტილია და მასთან იგი მკვეთრად გადადის ცულის პირში, ორბელის ცულს აქვს რკალისებური კაჩა. ამას გარდა, ორბელის ცულის სატარე მილის უკანა პირს შემოსდევს რელიეფური წიბური. ასეთსავე მსგავსებას ამჟღავნებს განთიადის ცულთან ერმიტაჟში დაცული, კრასნოდარის მხარეში, მდ. ბელაიასთან აღმოჩენილი ცულიც. იგი თითქმის ზუსტი ანალოგიაა ორბელის ცულისა.
განთიადის ცულს ემსგავსება კრასნოდარის მუზეუმში დაცული სპილენძის ცული ყოფილი ყუბანის ოლქიდან, მაგრამ მას შედარებით ფართო ტანი და მოკლე მილი, ხოლო სატარეზე ამორარული სიგრძივი ზოლი აქვს. ა. იესენს ეს ცული პირის მოხაზულობის მიხედვით ყუბანურ ცულთან ახლო მდგომად და კოსტრომის განძში შემავალი ერთ-ერთი ცულის შემდგომ განვითარებად მიაჩნია. თავის მხრივ, კოსტრომის ცულსაც აქვს მცირეოდენი საერთო ნიშნები განთიადის ცულთან. კოსტრომის ცულის პირდაპირი ანალოგიაა მესტიის მუზეუმში დაცული ცული, რომელიც სვანეთშია აღმოჩენილი. განთიადის ცულთან ერთგვარ მსგავსებას იჩენს ელამში, თეფე-ხაზიანათიადის ცული ელამურისაგან არსებითად მხოლოდ შედარებით გრძელი, შვეტილი კაჩითა და კაჩისა და პირის მკვეთრი შესაყრით განსხვავდება.
შესაძლოა განთიადის შვეტილშუბლიანი ყუამილიანი ცული თავისი არქაულობით ყველაზე ადრინდელი აღმოჩნდეს სამხრეთ-დასავლეთ შავიზღვისპირეთში გამოვლენილ შუაბრინჯაოს ხანის ცულებს შორის.
ოვალურხვრელიანი წელში გაღუნული ცული
სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიძრვისპირეთმა მოგვცა კიდევ ერთი ტიპი შუაბრინჯაოს ხანის ყუამილიანი ცულებისა. ეს ცული ერთადერთი ეგზემპლიარის სახით აღმოჩენილია ურეკში. მსგავსი ცულები ნაპოვნია ქვიშარის განძის შემადგენლობაში, ხოლო ცალკეული აღმოჩენის სახიტ სვანეთშიც. სატარე მილისა და პირის მოყვანილობით ყველაზე ადრეულია ბრილისა და სვანეთში აღმოჩენილი ცულები, ხოლო ურეკის ცული ამ ტიპის ცულებს შორის ყველაზე განვითარებულია. საერთოდ ურეკის ოვალურხვრელიანი ყუამილიანი წელში გაღუნული ცული ყველაზე გვიანდელი ჩანს სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთის დღეისათვის ცნობილ ყუამილიან ცულებს შორის. ამის საფუძველს გვაძლევს, როგორც სატარის მოყვანილობა, ისე, განსაკუთრებით, საკმაოდ ჩამოყალიბებული, კოლხურ ცულებთან ახლოს მდგომი გორდა ასიმეტრიული პირი.
კოლხური ცულის პროტოტიპი
სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთში შუაბრინჯაოს ხანის მიწურულში და გვაინბრინჯაოს ხანის დასაწყისში ყუამილიან ცულებთან ერთად ხმარებაში იყო ცულების განსხვავებული სახეობა. იგი სამეცნიერო ლიტერატურაში კოლხური ცულის პროტოტიპად არის ცნობილი.
სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთის გარდა (ურეკი, ერგე, ქობულეთი, მახო და სხვ.), ანალოგიური ცულები გვხვდება ჩრდილო-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთში (პილენკოვი, გაგრა, ბიჭვინთა, ლიხნე, ეშერი, ლეჩქოფში და სხვ.). ზღვის სანაპიროდან დაცილებულ რაიონებში მიუთიტებენ ორ რამდენიმე მსგავს ცულს სოფელი ნასპერიდან და ერზერუმიდან, მაგრამ საყურადღებოა, რომ ეს იარაღები მხოლოდ მიახლოებით ანალოგიებს წარმოადგენენ კოლხური ცულის პროტოტიპებისათვის. ამგვარად კოლხური ცულის პროტოტიპები ძირითადად შავი ზღვის აღმოსავლეთ სანაპირო ზოლში ჩანს გავრცელებული.
აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთში გავრცელებული კოლხური ცულის პროტოტიპები არსებიტად ერთი ტიპის იარაღია, მაგრამ მათ შორის შეიმჩნევა გარკვეული განსხვავებებიც — ისინი ერთმანეთისაგან განირჩევიან ძირითადად სატარე ხვრელის მოყვანილობით. გვხვდება, როგორც მრგვალი, ისე ოვალური და წვეტიან-ოვალური სატარე ხვრელის მქონე ცულები.
კოლხური ცულის პროტოტიპებს შორის არსებული ამ განსხვავების საფუძველზე ბ. კუფტინი შესაძლებელად მიიჩნევდა ყობანური (კოლხური) ცულების ადრეული პროტოტიპების განვითარებაში ორი თანმიმდევრული ფაზის გამოყოფას — პირველი, ე. ი. უძველესი ფაზის შესატყვისად მას მიაჩნდა მრგვალი სატარე ხვრელის მქონე ცულები პილინკოვო და გაგრიდან, ხოლო მეორე, ე. ი. მოგვიანო ფაზის პროდუქტად — ერგეს და მისი მსგავსი წვეტიან-ოვალური სატარე ხვრელის მქონე ცულები.
კოლხური ცული
დასავლეთ კავკასიის გვიანბრინჯაოს ხანის მასალაში ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული იარაღია თავისებური ფორმის ბრინჯაოს ცული. იგი წარმოადგენს აღნიშნული მხარის ბრინჯაოს ცულების განვითარების მწვერვალს. ეს იარარი სამეცნიერო ლიტერატურაში ჯერ კიდევ XIX საუკუნის 70-იანი წლებიდან გახდა ცნობილი. აღმოშენის ადგილის მიხედვით მას ეწოდა ყუბანოური ცული. შემდეგ მსგავსი ცულები დასავლეთ საქართველოს ტერიტორიაზეც გამოჩნდა. პირველ ხანებში ცნობები დასავლეთ საქართველოში ასეთი ცულების აღმოჩენის შესახებ შეცდომაც კი ეგონათ. უფრო მოგვიანებით კი დასავლეთ საქართველოდან არქეოლოგიური მასალის დაგროვების საფუძველზე, დაისვა საკითხი ამ შეხედულების გადასინჯვის შესახებ. ერთი ჯგუფი მეცნიერებისა მიზანშეწონილად თვლის რომ აღნიშნული ტიპის ცულებს ეწოდოს კოლხური ცული. ბ. კუფტინი მათ კოლხურ-ყუბანურს უწოდებს, ე. კრუპნოვი კი გამოყოფს კოლხეთისათვის, ყობანისათვის, ყუბანისპირეთისათვის და სამივე ამ რაიონისათვის თანაბრად დამახასიატებელ ცულებს.
კოლხური ცულების ტიპოლოგიური დაყოფა არა ერთ ავტორს უცდია (რ. ვირხოვი, ე. შანტრი, პ. უვაროვა, ფ. ჰანჩარი, ო. ჯაფარიძე, გ. გობეჯიშვილი, ე. კრუპნოვი, დ. ქორიძე).
ლიტერატურა
კატეგორია:ბრინჯაოს ხანის მატერიალური კულტურის ნაწარმი
ჩხიკვთის წმინდა გიორგის ეკლესია
ჩხიკვთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩხიკვთაში. მდებარეობს სოფლის დასავლეთით. აგებულია X საუკუნეში.
ეკლესია გამოირჩევა მაღალი პროპორციებით. ცილინდრული კამარის მცირე ფრაგმენტებია შემორჩენილი. კონქი კარგად გათლილი კვადრებითაა გადაყვანილი. დარბაზის გრძივი თაღები შედარებით პატარა ზომის ქვებითაა ნაშენი. საბჯენი თაღები ბაზალტის კრონშტეინებს ეყრდნობა. სამხრეთ ფასადზე რელიეფური ჯვარი და ასომთავრული წარწერაა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გუშაგი (ჟურნალი)
„გუშაგი“ (Gouchagui) — ქართულენოვანი ჟურნალი პარიზში, ქართული პოლიტიკური ემიგრაციის პერიოდული ორგანო, გამოდიოდა 1984-1993, 1994 და 1997 წლებში. რედაქტორ-დამფუძნებელი იყო ემიგრანტი მწერალი გიორგი წერეთელი.
„გუშაგი“ „თავისუფლების ტრიბუნის“ გაგრძელება იყო და მის მსგავსად ემსახურებოდა საქართველოს განთავისუფლების იდეას, ქვეყანაში დამოუკიდებელი, დემოკრატიული წესწყობილების დამკვიდრებას. გამოცემის დევიზი იყო: "თავისუფლება და თანასწორუფლებიანობა ყველა რასისა და ერისა, თავისუფალ და თანასწორუფლებიან ერთა ოჯახში, თავისუფალი და თანასწორუფლებიანი ქართველი ერი". აქვეყნებდა წერილებს არა მარტო საქართველოსა და მსოფლიოში მიმდინარე მოვლენების შესახებ, დისიდენტურ ლიტერატურას, ფრანგული პოლიტიკური თხზულებების თარგმანებს, ემიგრაციასა და საქართველოში შექმნილ თვალსაჩინო ნაწარმოებებს და სხვ. ჟურნალთან თანამშრომლობდნენ: კარლო ინასარიძე, გულბათ გულბათიშვილი, გიორგი ყიფიანი, ირაკლი ოთხმეზური, გიორგი წერეთელი, ალექსანდრე მანველიშვილი, გივი კობახიძე, ილია კუჭუხიძე, ზვიად გამსახურდია, მერაბ კოსტავა და სხვა ემიგრანტი და საქართველოში მოღვაწე დისიდენტები. 1984–1993 წლებში დაისტამბა 30 ნომერი. 1989 წლის სექტემბერში, 9 აპრილის მოვლენებთან დაკავშირებით, გამოიცა ჟურნალის სპეციალური რიგგარეშე ნომერი. გიორგი წერეთლის გარდაცვალების (1993) შემდეგ ჟურნალმა პრაქტიკულად შეწყვიტა არსებობა. შემდგომ სანდრო თუშმალიშვილის რედაქტორობით გამოიცა ჟურნალის ორი ნომერი (1994, 1997). ჟურნალის სრული კომპლექტი დაცულია თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქართული ემიგრაციის მუზეუმში, გურამ შარაძის კერძო კოლექციაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები კატეგორია:საფრანგეთის ჟურნალები
გაბლიანი
საკუთარი სახელი გაბლიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ილიურთის წმინდა გიორგის ეკლესია
ეკლესია ცენტრალურგუმბათოვანი ნაგებობაა, ნაშენია ფიქალით და თიხით. შიგნიდან და გარედან შელესილი და შეთეთრებულია. შენობის გეგმის გარეგან კვადრატში (6,9 X 6,9 მ) ჩაწერილია ჯვარი. ჯვრის აღმოსავლეთ მკლავი, რომელიც დანარჩენ მკლავებთან შედარებით ორჯერ უფრო ღრმაა, ნახევარწრიული შვერილი აფსიდითაა დასრულებული. დანარჩენი მკლავები სწორკუთხაა. გარედან აფსიდის გამონაშვერი შვიდწახნაგოვანია. დასავლეთ მკლავის ღერძზე განიერი და მაღალი თაღოვანი შესასვლელია. აფსიდში, სამხრეთ და ჩრდილოეთ მკლავებში თითო თაღოვანი სარკმელია. ჩრდილოეთ და სამხრეთ სარკმლები აღმოსავლეთ სარკმელთან შედარებით ორჯერ განიერია და თითქმის პარალელური წირთხლები აქვთ. საკურთხეველში ფიქლით ნაწყობი და შელესილი ტრაპეზი დგას. აფსიდის წინ წყვილი პილასტრი და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღია. ეს კონსტრუქცია აფსიდს მკლავის დანარჩენ სივრციდან გამოჰყოფს. საკურთხევლის ბაქანი შემაღლებულია. მას ნახევარწრიული ამბიონი აქვს. შიგნით წრიული და გარედან რვაწახნაგა გუმბათი ეყრდნობა მკლავების გადაკვეთაზე კედლის შვერილებს. გუმბათის ყელში რვა სარკმელია. გუმბათქვეშა კვადრატიდან გუმბათის ყელის წრიულ მოხაზულობაზე გადასასვლელად გამოყენებულია აფრები. ეკლესიას დასავლეთით, ჩრდილოეთით და სამხრეთით კარიბჭეები ეკვრის. დასავლეთ კარიბჭე ეკლესიის ფასადის სიგანისაა. მისი დასავლეთ კედელი სამი, ხოლო ჩრდილოეთის და სამხრეთის თითო სწორკუთხა მალით არის გახსნილი. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კარიბჭეები გეგმით თითქმის კვადრატულია, რომლებიც სამ მხარეს გახსნილნი არიან სწორკუთხა მალით და ორკალთა სახურავი ხურავთ. ეკლესიას და კარიბჭეებს მარტივი, თაროსებრი ლავგარდანი აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:თუშეთის ტაძრები
კარენისი
კარენისი (Կարենիս) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 480 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 970 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 109 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 8.92 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
ცეცხლაძე
საკუთარი სახელი ცეცხლაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
მერენი (ჩიმიშლიის რაიონი)
მერენი  (Mereni) — სოფელი მოლდოვაში, ჩიმიშლიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 157 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 816 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩიმიშლიის რაიონის სოფლები
ბუფ-ბაღი
300px|მინი ბუფ-ბაღი (Буфф-сад) — ქალაქის პარკი ტომსკში, კიროვის რაიონში. მდებარეობს გოგოლის, გერცენის, ვერშინინისა და კარტაშოვის ქუჩებს შორის.