cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
უკანასკნელი ბრძანება (1928 წლის ფილმი)
სიუჟეტი
რუსეთის იმპერიის დაცემის შემდეგ ცარის გენერალი, არისტოკრატი სერჟ ალექსანდერი რუსეთიდან გარბის. მისი ძველი მეტოქე, ამჟამად ცნობილი რუსი რეჟისორი ჰოლივუდში ფილმს იღებს. ფილმი რუსეთის რევოლუციას ასახავს და მასში გენერლის როლზე რეჟისორი სწორედ ალექსანდერს აიყვანს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:მუნჯი ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:1928 წლის ფილმები
კუინზ-ჰაუსი
1997 წელს კუინზ-ჰაუსი ჰოსპიტალთან და პარკთან  ერთად შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გაერთიანებულ სამეფოში
PlayStation Network
PlayStation Network (შემოკლებით PSN) — ციფრული მულტიმედიური კონტენტის გადმოტვირთვების სერვისი, რომლის პროვაიდერია Sony Interactive Entertainment. გაეშვა 2006 წლის ნოემბერში. თავდაპირველად შეიქმნა PlayStation-ის სათამაშო კონსოლებისთვის (PlayStation 4, PlayStation 3 და PlayStation Vita), მაგრამ სულ მალე მოპოვა სმარტფონების, ტაბლეტების, Blu-ray პლეირებისა და მაღალი გარჩევადობის ტელევიზიების მხარდაჭერა. 2014 წელს PlayStation Portable-ს შეუწყდა PlayStation Network-ის მხარდაჭერა. 2016 წლის წლის აპრილში მსოფლიოს მასშტაბით PlayStation Network-ის დარეგისტრირებულ მომხმარებელთა რაოდენობა დაახლოებით 110 მილიონს ითვლიდა, ხოლო 2018 წლის ნოემბრის მონაცემით სერვის ჰყავს ყოველთვიურად აქტიური 90 მილიონზე მეტი მომხმარებელი. სერვისი ხელმისაწვდომი 73 ქვეყანაში.
სქოლიო
კატეგორია:Sony კატეგორია:Sony-ს სერვისები კატეგორია:მრავალმოთამაშიანი სათამაშო სერვისები კატეგორია:ონლაინ თამაშების სერვისები კატეგორია:PlayStation 3 კატეგორია:PlayStation 4 კატეგორია:PlayStation-ის ემულატორები კატეგორია:PlayStation Network კატეგორია:PlayStation Portable კატეგორია:PlayStation Vita
ოშიკოტოს რეგიონი
ოშიკოტოს რეგიონი (Oshikoto Region) — ნამიბიის 14 ადმინისტრაციული რეგიონიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში. ფართობი შეადგენს 38 653 კმ²-ს, ხოლო 2011 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობაა 181 973 ადამიანი. 2008 წლის აგვისტომდე რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო მეშახტეთა ქალაქი ცუმები, შემდეგ — ქალაქი ომუტია.
მოსახლეობა
ოშიკოტოს რეგიონის მოსახლეობის დიდ უმრავლესობას წარმოადგენს ოვამბოს და ჰერეროს ტომის ხალხი. უკანასკნელ წლებში რეგიონში შეიმჩნევა მოსახლეობის რაოდენობის მნიშვნელოვანი ზრდა.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ოჰანგვენის რეგიონი იყოფა 11 ოლქად:
სქოლიო
კატეგორია:ნამიბიის რეგიონები
ბრეა-დე-არაგონი
ბრეა-დე-არაგონი (Brea de Aragón, Brea d'Aragón) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის არანდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 13,375557 კმ². მოსახლეობა — 1589 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ირინა ხავრონინა
ირინა ხავროვინა (დ. 31 ივლისი, 2004) — რუსი მოციგურავე. 2020 წელს მოიგო ზამთრის ახალგაზრდული ოლიმპიადა, მეწყვილე დარიო კირისანოსთან ერთად. 2019 წელს რუსეთის ფიგურებზე სრიალის ჩემპიონატზე დარიო კირისანოსთან ერთად დაიკავა მე-11 ადგილი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2004 კატეგორია:რუსი მოციგურავეები კატეგორია:რუსი ყინულზე მოცეკვავეები
რუსული ბაზების გაყვანა საქართველოდან
რუსული ბაზების გაყვანა საქართველოდან (Вывод российских военных баз из Грузии) — პროცესი, რომელიც დაიწყო სსრკ-ის დაშლის შემდეგ და მიზნად ისახავდა საქართველოს ტერიტორიიდან რუსული ბაზების გაყვანას.
1921 წელს საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ საქართველოს ტერიტორიაზე განთავსდა საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის სამხედრო ინფრასტრუქტურა. სსრკ-ის დაშლის შემდეგ საქართველოს ოფიციალურმა პირებმა აქტიურად დააყენეს საქართველოს ტერიტორიიდან რუსული ბაზების გაყვანის საკითხი. 1992 წელს საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭომ მოითხოვა ქვეყნის ტერიტორიაზე არსებული საბჭოთა სამხედრო საკუთრების ნაციონალიზაცია, თუმცა რუსეთის არმიამ საბჭოს მოთხოვნის იგნორირება მოახდინა და აღჭურვილობა, რომელიც ვერ გაიტანა გაყიდა ან გაანადგურა.
1995 წელს რუსეთსა და საქართველოს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომელიც საქართველოში ოთხი რუსული სამხედრო ბაზის (ბათუმში, გუდაუთაში, ახალქალაქსა და ვაზიანში) 25 წლით (და შემდგომი გაგრძელების პერსპექტივით) განლაგებას ითვალისწინებდა, თუკი რუსეთი საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენასა და შეიარაღებული ძალების მშენებლობაში დაეხმარებოდა. ხელშეკრულების რატიფიცირება აღარ მომხდარა.
1990-იანი წლების ბოლოდან საქართველოს ხელისუფლებამ აქტიურად დაიწყო ბრძოლა ქვეყანაში რუსული გავლენების შესამცირებლად. 1999 წელს, სტამბოლის სამიტის შემდეგ, ხელი მოაწერა ისტორიულ სტამბოლის ხელშეკრულებას, რომლის თანახმადაც რუსეთის ფედერაციას უნდა გაეყვანა რუსული სამხედრო ბაზები ვაზიანისა და გუდაუთადან 2001 წლის 1 ივლისამდე. ამ ისტორიულ ერთგვერდიან დოკუმენტს საქართველოს მხრიდან ხელი საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ, გიგა ბურდულმა მოაწერა.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს უახლესი ისტორია კატეგორია:რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობები კატეგორია:საქართველოს სამხედრო ისტორია
მცირე ლურიკი
მცირე ლურიკი (Alle alle) — ფრინველი მეჭვავიასნაირთა რიგის ალკასებრთა ოჯახისა. მისი სიგრძეა 25 სმ, იწონის დაახლოებით 250 გ-ს. სხეულის ზედა ნაწილი შეფერილია შავად, ქვედა კი — თეთრად. გავრცელებულია ატლანტის ოკეანის ჩრდილოეთ და ჩრდილო ყინულოვანი ოკეანის დასავლეთ მხარეს. წლის უდიდეს ნაწილს ზღვაში ატარებს. ბუდობს დიდ კოლონიებად არქტიკულ სანაპიროებზე. დედალი 1 (იშვიათად 2) კვერცხს დებს ქვების ქვეშ, რამენაირი ქვეშსაგების გარეშე. იკვებება ზღვის წვრილი უხერხემლოებით. გააჩნია ადგილობრივი სამრეწველო მნიშვნელობა; იყენებენ მის ხორცს.
სქოლიო
კატეგორია:ლურიკი
სამნაწილიანი ნისლეული
250px|მინი|სამნაწილიანი ნისლეული, [[ჰაბლის კოსმოსური ტელესკოპი]] სამნაწილიანი ნისლეული (კატალოგში მესიე 20, M20 და NGC 6514) — H II რეგიონი მშვილდოსნის თანავარსკვლავედის მიმართულებით. 1764 წლის 5 ივნისს აღმოაჩინა ფრანგმა ასტრონომმა შარლ მესიემ. ობიექტი წარმოადგენს ღია ვარსკვლავთგროვების, ემისიონური ნისლეულის (ქვედა წითელი ნაწილი), ამრეკლავი ნისლეულისა (ზედა ლურჯი ნაწილი) და ბნელი ნისლეულის უჩვეულო კომბინაციას. სამნაწილიანი ნისლეული კაშკაშა და უჩვეულო ობიექტია, კარგად ჩანს პატარა ტელესკოპებშიც, რის გამოც, საკმაოდ პოპულარულია მოყვარულ ასტრონომებში.
სამნაწილიანი ნისლეული ვარსკვლავთწარმომქმნელი რეგიონია ირმის ნახტომის ფარი-კენტავრის სპირალურ მკლავში. ამ რეგიონში წარმოქმნილი ყველაზე მასიური ვარსკვლავია HD 164492A — O-ტიპის ვარსკვლავი, რომელიც მზეზე 20-ჯერ მასიურია. ამ ვარსკვლავს გარს აკრავს დაახლოებით 3100 ახალგაზრდა ვარსკვლავისგან შემდგარი გროვა.
მახასიათებლები
1997 წელს სამნაწილიან ნისლეულს ასტრონომები ჰაბლის კოსმოსური ტელესკოპით იკვლევდნენ, იყენებდნენ სპეციალურ ფილტრებს. გადაღებული ფოტო შეურწყეს კომპოზიტურ ყალბ სურათს, რათა მიეღოთ ისეთი გამოსახულება, როგორსაც თვალი აღიქვამდა.
ახლო სურათებზე ჩანს გაზისა და მტვრის მჭიდრო ღრუბელი, რომელიც ჩანსახოვანი ვარსკვლავებისთვის ერთვარი საბავშვო ბაღივითაა. ეს ღრუბელი ნისლეულის ცენტრალური ვარსკვლავიდან დაახლოებით 8 სინათლის წლის მანძილზე მდებარეობს. გაზის ნაკადის წყაროა ღრუბლის სიღრმეში მდებარე ახალგაზრდა ვარსკვლავური ობიექტი.
ფოტოებზე ასევე ჩანს თითის მსგავსი ღერო ნაკადის მარჯვნივ. იგი მჭიდრო ღრუბლის თავში იწყება და მიემართება ვარსკვლავისკენ, რომელიც სამნაწილიანი ნისლეულს კვებავს. ეს ღერო ამოფრქვევადი გაზური გლობულას მაგალითია. იგი მხოლოდ იმიტომ გადარჩა, რომ მის წვერზე მდებარეობს გაზის კვანძი, რომელიც საკმარისად მჭიდროა იმისათვის, რათა ვარსკვლავის ძლევამოსილმა რადიაციამ ვერ შთანთქოს.
2005 წლის იანვარში, NASA-ს სპიტცერის კოსმოსურმა ტელესკოპმა აღმოაჩინა 30 ემბრიონული და 120 ახლად დაბადებული ვარსკვლავი, რომლებიც ხილვადი შუქის ფოტოებზე არ ჩანდა.
სამნაწილიანი ნისლეული დედამიწიდან დაახლოებით 5000 სინათლის წლის მანძილზე მდებარეობს. ხილული ვარსკვლავიერი სიდიდეა 6.3.
სქოლიო
კატეგორია:ნისლეულები კატეგორია:მესიეს ობიექტები
სიგიზმუნდ კორიბუტი
სიგიზმუნდ კორიბუტი (ლიეტვ.: Žygimantas Kaributaitis; ბელარ.: Жыгімонт Карыбутавіч; პოლ.: Zygmunt Korybutowicz; ჩეხ.: Zikmund Korybutovič; უკრ.: Жиґимонт Корибутович ან Сигізмунд Корибутович, დ. დაახლოებით 1395, ნოვგოროდ-სევერსკი  — გ. 1435 წლის სექტემბერი, ვილკომირი)  — ლიტვის დიდი სამთავროს მთავარი, ჰუსიტების არმიის სამხედრო ლიდერი, ბოჰემიისა და პრაღის გუბერნატორი ჰუსიტური ომების დროს, ჩეხეთის მეფის ნაცვალი. ჩერნიგოვ-სევერსკის მთავრის კორიბუტ — დიმიტრი ოლგერდოვიჩის ვაჟი გედიმინოვჩების დინასტიიდან.
ბიოგრაფია
1418 წელს მთავარ ფიოდორ ოსტროჟსკისთან ერთად ჩავიდა ჩეხეთში ჰუსიტებთან, რომლებმაც ის მეფედ გამოაცხადეს. სიგიზმუნდი ცდილობდა დაერწმუნებინა იაგაილო ჰუსიტების მხარეზე გადასულიყო, მაგრამ წარუმატებლად, ამიტომ გაიქცა ორდენის მიწებზე, სადაც ორდენის ჯარებს ასწავლიდა ჰუსიტური ომის წამოების მეთოდებს. 1419 წელს ჩეხეთის მეფის ვენცლასის გარდაცვალების შემდეგ ჰუსიტები აჯანყდნენ ტახტის პრეტენდენტის, ლუქსემბურგის იმპერატორ სიგიზმუნდ I-ის წინააღმდეგ და ჩეხეთის გვირგვინი შესთავაზეს იაგაილოს. იაგაილომ უარის განაცხადა, ამის შემდეგ გვირგვინი შესთავაზეს ვიტოვტს, რომელიც,  დათანხმდა, მაგრამ უარი თქვა ჩეხეთში გამგზავრებაზე.
1420 წლის 14 ივლისს იან ჟიჟკამ დაამარცხა იმპერატორ სიგიზმუნდის ჯარები პრაღის მახლობლად (ბრძოლა ვიტკოვოს გორაზე). 1421 წელს ჩეხეთის სეიმმა  ვიტოვტი ჩეხეთის ტახტიდან გადააყენა [წყარო არ არის მითითებული]. 1422 წელს ვიტოვტმა გაგზავნა 5000-კაციანი არმია ჩეხეთში და დანიშნა სიგიზმუნდ კორიბუტი თავის ნაცვლად ჩეხეთის რესპუბლიკაში. მათი თავდასხმის შედეგად, ჩეხეთის ტახტის კიდევ ერთი კანდიდატის—იმპერატორ სიგიზმუნდის ჯარებმა უკან დაიხიეს უნგრეთში.
1422 წლის 16 მაისს სიგიზმუნდ კორიბუტი შევიდა პრაღაში, სადაც გამოცხადდა ჩეხეთის მმართველად. სიგიზმუნდისთვის მთავარი პრობლემას ჰუსიტების ორი ფრთის — ზომიერი ჩაშნიკების  და რადიკალი ტაბორიტების შერიგება წარმოადგენდა. სიგიზმუნდის ავტორიტეტს აღიარებდნენ ჩაშნიკები, პრაღელები და ზომიერი ტაბორიტები. ამასობაში რომის პაპი მარტინ V  ზეწოლას ახორციელებდა ვიტაუტასსა და იაგაილოზე, რომ სიგიზმუნდ კორიბუტს ჩეხეთი დაეტოვებინა. 1423 წლის 24 დეკემბერს, იაგილოსა და იმპერატორ სიგიზმუნდის შეთანხმების შესაბამისად, კორიბუტმა ჯართან ერთად დატოვა პრაღა. მისი წასვლისთანავე დაიწყო სამოქალაქო ომი ჰუსიტების ბანაკებს შორის. მინი|ვალდშტეინის ციხე, სადაც სიგიზმუნდმა რამდენიმე თვე გაატარა 1424 წელს ჩეხეთის ელჩებმა ვიტაუტასს მიმართეს თხოვნით, მათთან გაეგზავნა  სიგიზმუნდ კორიბუტი, რათა მისთვის გვირგვინი დაედგათ. მაგრამ ვიტაუტასმა, იმპერატორთან შეთანხმებით უარი განაცხადა. შემდეგ ჩეხებმა პირდაპირ მიმართეს სიგიზმუნდს, რომელიც 1424 წლის 29 ივნისს  შევიდა პრაღაში 1500 კაციანი რაზმით. ის მეფედ გამოაცხადეს, მაგრამ გვირგვინი არ დაუდგიათ. ამის გამო იაგაილომ  სიგიზმუნდ კორიბუტს ოჯახის ქონება ჩამოართვა, ხოლო   პაპის ლეგატმა იგი განკვეთა ეკლესიიდან,   ვიტოვტმა საჯაროდ თქვა უარი მასზე. ამის მიუხედავად, სიგიზმუნდი და ვიტოვტი აგრძელებდნენ მიმოწერას, სადაც პირველმა მეფე დაარწმუნა, მისთვის მხარი დაეჭირა პრაღის მმართველის პოსტზე სიგიზმუნდ კორიბუტმა დაშალა ძველი საქალაქო საბჭო, მოიწვია ახალი, რითაც მოხსნა წინააღმდეგობები ჩაშნიკებსა და იან ჟიჟკას შორის და შესაძლებელი გახადა წარმატებული სამხედრო კამპანია ჩატარებულიყო იმპერატორ სიგიზმუნდის წინააღმდეგ მორავიაში. ჟიჟკას გარდაცვალების შემდეგ, კორიბუტი გახდა ჰუსიტების ჯარების უმაღლესი მეთაური, პროკოპ ტიტველთან ერთად იგი სარდლობდა  ბრძოლა ჰუსიტებისთვის უსტი-ნად-ლაბეში 1426 წლის 16 ივნისს. სიგიზმუნდ კორიბუტმა დაიწყო მოლაპარაკება იმპერატორთან კათოლიკეებისა და ჰუსიტების შერიგების განზრახვით. ვიტოვტისადმი მიწერილ წერილებში იგი სთხოვდა მას გამხდარიყო შუამავალი ამ მოლაპარაკებებში. საიდუმლო მიმოწერა რადიკალ ტაბორიტებს ჩაუვარდათ ხელში და 1427 წლის ბოლოს სიგიზმუნდ კორიბუტი ოთხი თვით დააპატიმრეს ვალდშტეინის ციხესიმაგრეში. მაგრამ მისი პოპულარობა ხალხში იმდენად დიდი იყო, რომ ტაბორიტებმა, აჯანყების თავიდან აცილების მიზნით, გადაწყვიტეს მისი ესკორტით გაგზავნა პოლონეთში. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ის გახლდათ რაციბორსკ-კრნოვის სამთავროში დასთან, ელენასთან ერთად. აქ მან შეკრიბა თავისი მომხრეები: ჰუსიტები, პოლონელები, რუსეთ-ლიეტუვის რაზმები, მას შეუერთდნენ ფიოდორ ოსტროჟსკის ჯარები.
1430 წლის აპრილიდან სიგიზმუნდ კორიბუტი მონაწილეობდა სილეზიაში ჰუსიტურ მოძრაობაში, სადაც ცდილობდა ფეხის მოკიდებას. მან დაიკავა ქალაქი გლივიცე და თავის რეზიდენციად გამოაცხადა. თუმცა, კონრად IV ოლესნიცკი თავს დაესხა ქალაქს და გადაწვა. 1431 წელს ლიეტუვის ახალმა დიდმა მთავარმა სვიდრიგაილო ოლგერდოვიჩმა სამსახურში გამოიძახა სიგიზმუნდ კორიბუტი. მიმოწერა ჩავარდა იაგაილოს ხელში, რამაც ამ უკანასკნელს საშუალება მისცა დაედანაშაულებინა სვიდრიგაილო ჰუსიტებთან კავშირში.
ლიპანის ბრძოლის შემდეგ ჰუსიტური  მოძრაობის დაცემამ აიძულა სიგიზმუნდი დაბრუნებულიყო ლიტვის დიდ სამთავროში 1434 წელს შემოვლითი გზით (გერმანიის სამთავროების, ბალტიის ზღვისა და რიგის გავლით), სადაც იმ დროს სამოქალაქო ომი მიმდინარეობდა სიგიზმუნდს კეისტუტოვიჩსა და სვიდრიგაილო ოლგერდოვიჩს შორის. სიგიზმუნდ კორიბუტმა სვიდრიგაილოს მხარე დაიკავა. პოლონელი მემატიანე იან დლუგოშის თქმით, სიგიზმუნდ კორიბუტი ცდილობდა სიგიზმუნდ კეისტუტოვიჩისა და სვიდრიგაილოს შერიგებას და შემრიგებელი სასამართლოს მოწყობას პაპის, იმპერატორის ან სხვა ვინმეს ხელმძღვანელობით. 1435 წლის 1 სექტემბერს ვილკომირის მახლობლად გამართულ გადამწყვეტ ბრძოლაში, რომელიც დასრულდა სვიდრიგაილოს მომხრეების დამარცხებით, სიგიზმუნდ კორიბუტი დაიჭრა, ტყვედ ჩაიგდეს პოლონელებმა და დიდი მთავრის სიგიზმუნდის ბრძანებით სიკვდილით დასაჯეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1395 კატეგორია:გარდაცვლილი 1435 კატეგორია:ჰუსიტები კატეგორია:XV საუკუნის სამხედრო მოღვაწეები
ოჩოსონდიუპის რეგიონი
ოჩოსონდიუპის რეგიონი (Otjozondjupa Region) — ნამიბიის 14 ადმინისტრაციული რეგიონიდან ერთ-ერთი. ფართობი შეადგენს 105 185 კმ²-ს, ხოლო 2011 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობაა 143 903 ადამიანი. რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ოჩივარონგო.
გეოგრაფია
რეგიონი მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, გარდამავალ კლიმატურ ზონაში ცენტრალური ნამიბიის უდაბნოს რეგიონებსა და ჩრდილოეთის ტროპიკულ რეგიონებს შორის. რეგიონის უმაღლესი წერტილია — ზღვის დონიდან 2340 მეტრი ომატაკოს მთებში.
ეკონომიკა
ოჩოსონდიუპის რეგიონის ეკონომიკის საფუძველია სამთომომპოვებელი მრეწველობა.
სქოლიო
კატეგორია:ნამიბიის რეგიონები
ლერი ზამბახიძე
ლერი ზამბახიძე (დ. 10 მარტი, 1961, ნიგორზღვა) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი და პედაგოგი.
ბიოგრაფია
1978 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია.
1978-1987 წლებში მუშაობდა სახელმწიფო საპროექტო უნივერსიტეტ „საქქალაქმშენსახპროექტში“ ინჟინერ-კონსტრუქტორად, უფროს ინჟინრად; 1987-1993 წლებში საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში, მასალათა გამძლეობისა და დრეკადობის თეორიის კათედრაზე ლაბორანტად; იყო ამავე კათედრის ასპირანტი; დაიცვა დისერტაცია და მიენიჭა აკადემიური დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი; 1993 წლიდან არის საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის, სამშენებლო ფაკულტეტის, სამშენებლო მექანიკისა და ტექნიკური ექსპერტიზის მიმართულების პროფესორი, აკადემიური საბჭოს წევრი; 2002-2006 წლებში იყო შპს „მშენებლობის პროექტების სახელმწიფო ექსპერტიზის მთავარი სამმართველოს“ მიწვეული ექსპერტი; 2010 წლიდან საქართველოს საინჟინრო აკადემიის „სტრატეგიული ობიექტების უსაფრთხოების საინჟინრო პრობლემების“ განყოფილების უფროსი; მონაწილეობდა არაერთი მნიშვნელოვანი საზოგადოებრივი, ინფრასტრუქტურული და სპორტული დანიშნულების ობიექტის დამუშავებაში, მათ შორის: შ. რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის, კ. მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური თეატრისა და ს. ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმის შენობების რეკონსტრუქციის, ასევე ი. ჭავჭავაძის სახელობის ეროვნული ბიბლიოთეკის შენობის რეკონსტრუქციისა და თბილისის ივ. ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის I კორპუსის რეკონსტრუქციის, საბავშვო გასართობი პარკის „ციცინათელა“-ს დაბა შეკვეთილში და ქ. ბათუმის დელფინარიუმის კონსტრუქციული ნაწილის; აგრეთვე საერთაშორისო სკოლის (QSI) შენობების ქალაქ თბილისში, ქ. ერევანში (სომხეთი), ქ. ბაქოში (აზერბაიჯანი) და ქ. ტირანაში (ალბანეთი), რაგბის სტადიონის დიდ დიღომში, ფეხბურთის სტადიონის ქ. ფოთში და სხვა; ავტორია 58 სამეცნიერო სტატიის, 3 სახელმძღვანელოს და 4 გამოგონების. მონაწილეობდა 10 სამეცნიერო კონფერენციაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კოსიო
იმპერატორი კოსიო (孝昭天皇; დ. ძვ. წ. 505 — გ. ძვ. წ. 392) — იაპონიის მე-5 იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. ისტორიკოსები იმპერატორ კოსიოს მოიხსენიებენ, როგორც ლეგენდარულ პიროვნებას.
იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წელი უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო.
გუკანშო წერდა, რომ კოსიო მართავდა ვაკი-ნო-კამის იკეკოკორო ნო მიას სასახლიდან, რომელიც დღეს იამატოს პროვინციის სახელით არის ცნობილი.
ისტორიკოსების აზრით კოსიო უდავოდ ლეგენდის ნაწილია. კოძიკი მის შესახებ მარტო სახელს და გენეოლოგიას წერს. ნიჰონ შოკი ანეის იხსენიებს, როგორც მეოთხე იმპერატორს „რვა არადარეგისტრირებული მონარქიდან“ (欠史八代). გუკანშო წერს, რომ ანეი იმპერატორ იტოკუს უფროსი შვილი იყო. ჯინო სოტოკო წერს, რომ დედამისი ამანოტოიოტოცუ-ჰიმე იყო, ხოლო ბებიამისი დედის მხრიდან — ოკისიმიმი-ნო-კამი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 505 კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 392 კატეგორია:იაპონიის მითური იმპერატორები
ნურიტ პელედ-ელჰანანი
ნურიტ პელედ-ელჰანანი (დ. 17 მაისი, 1949, იერუსალიმი, ისრაელი) — ებრაელი ფილოლოგი, იერუსალიმის ებრაული უნივერსიტეტის ენისა და განათლების პროფესორი, მთარგმნელი და ადამიანის უფლებათა აქტივისტი. იგი არის 2001 წლის ევროპის პარლამენტის ჯილდოს სახაროვის პრემიის თანა-მფლობელი. გამოდის პალესტინელებთან მშვიდობიანი თანაარსებობის პრინციპით, ისრაელ-პალესტინური ორგანიზაციის „ოჯახები, რომლებმაც დაკარგეს ნათესავები, მშვიდობისათვის“ ერთ-ერთი დამაარსებელი. იგი აკრიტიკებდა ჯორჯ უოკერ ბუშს, ტონი ბლერს, და არიელ შარონს მათი ანტიისლამური მოღვაწეობისათვის. 13 წლის შვილის დაღუპვის შემდეგ პელედ-ელჰანანი გახდა ისრაელის მიერ მდინარე იორდანეს დასავლეთი სანაპიროსა და ღაზის სექტორის ოკუპაციის ცნობილი კრიტიკოსი.
ბიოგრაფია
ნურიტ პელედ-ელჰანანი დაიბადა 1949 წლის 17 მაისს იერუსალიმში. მამამისი მატიტიიაგუ პელედი ისრაელის თავდაცვის არმიის გენერალი, მეცნიერი, არაბისტი, მემარცხენე პოლიტიკოსი, მეტერთმეტე მოწვევის ქნესეთის დეპუტატი, რადიკალური მემარცხენე ორგანიზაციის გუშ-შალომის დამაარსებელი, რომელთანაც აქტიურად თანამშრომლობდა მისი ქალიშვილი.
ნურიტ პელედის ქალიშვილი, სმადარი, დაიღუპა პალესტინელი ტერორისტი მკვლელის აფეთქების შედეგად ბენ-იეჰუდის ქუჩაზე იერუსალიმში 1997 წლის 4 სექტემბერს. თავისი შვილის გარდაცვალების მიზეზებზე საუბრისას ელჰანანმა აღნიშნა:
არ არსებობს არანაირი მორალური განსხვავება საგუშაგოს იმ ჯარისკაცს, რომელიც საგუშაგოზე დგას და მშობიარე ქალს არ აძლევს გასვლის უფლებას, რის შედეგადაც მან დაკარგა შვილი და ჩემი შვილის მკვლელს შორის. რამდენადაც ჩემი შვილი იყო ოკუპაციის მსხვერპლი, ასევე მსხვერპლი იყო ისიც“.
შვილის დაკრძალვაზე ნურიტმა და მისმა ძმამ იოაბმა მოიწვიეს პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაციის წარმომადგენელი, რომელმაც გოგონას მკვლელობაში დაადანაშაულა ისრაელის მთავრობა.
2007 წლის იანვარში, სოფელ ანტის ახლოს მიმდინარე არეულობების დროს მოკლეს ათი წლის აბირ არამინი, პალესტინელი აქტივისტის, ჯგუფ „ბრძოლა მშვიდობისათვის“ წევრის, ბასამ არამინის გოგონა. ნურიტმა ამ ფაქტთან დაკავშირებით აღნიშნა, რომ „ჯოჯოხეთი“, რომელშიც მოხვდა გარდაცვლილი გოგონას დედა, კიდევ უფრო საშინელი იყო, ვიდრე თავად ელჰანანის ტრაგედია. მას თავის მოკვლის მცდელობა ჰქონდა, მაშინ როდესაც ებრაელი ჯარისკაცი, აბირ არმინის მკვლელი, შესაძლებელია მეგობრებთან ერთად დროის გატარებით და ღამის დისკოთეკებით არის დაკავებული. ელჰანანი აღნიშნავდა, რომ ეს ჯარისკაცი არ ისჯება და რომ ისრაელის ჯარისკაცები არასოდეს ისჯებიან არაბების მკვლელობის გამო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:სახაროვის პრემიის ლაურეატები
შუა ციმბირის ზეგანი
შუა ციმბირის ზეგანი (Орто Сибиир хаптал хайалаах сирэ) — ვრცელი ზეგანი ჩრდილოეთი აზიის ცენტრალურ ნაწილში. მდებარეობს რუსეთში, კრასნოიარსკის მხარეში, სახის რესპუბლიკასა და ირკუტსკის ოლქის ტერიტორიებზე.
სამხრეთიდან ესაზღვრება აღმოსავლეთი საიანის, ბაიკალისპირეთისა და ჩრდილოეთ იმიერბაიკალეთის მთები, დასავლეთიდან — დასავლეთ ციმბირის ვაკე, ჩრდილოეთიდან და აღმოსავლეთიდან ჩრდილოეთ ციმბირის დაბლობი და ცენტრალური იაკუტიის ვაკე. ფართობი დაახლოებით 3,5 მლნ. კმ². მდებარეობს ციმბირის ბაქნის ფარგლებში. საშუალო სიმაღლე 500-700 მ. შუა ციმბირის ზეგნის ტერიტორიის დიდ ნაწილს, რომელიც მოიცავს ქვემო ტუნგუსკის, პოდკამენაია-ტუნგუსკის, ანგარის აუზებსა და ვილიუის სათავეებს, აქვს მოსწორებული რელიეფი.
შუამდინარეთები ბრტყელი და განიერია. ყველაზე ამაღლებული ნაწილი, რომელიც ჩრდილო-დასავლეთში მდებარეობსა (პუტორანის პლატო), 1500-1700 მ აღწევს. ვილიუის პლატო და მდინარე ლენის აუზის ზემოთი 900-1100 მ სიმაღლეზეა. სასარგებლო წიაღისეულებიდან აღსანიშნავია ნიკლისა და სპილენძის მადნები (ნორილსკის რაიონი), რკინის მადანი (ანგარა-ილიმის რაიონი და ანგარა-პიტის აუზი), ქვანახშირი (ტუნგუსკის, ჩერემხოვოს, კანსკის აუზები), გრაფიტი და სხვა. შუა ციმბირის ზეგნის მდინარეები ჩრდილოეთის ყინულოვანი ოკეანის აუზს მიეკუთვნებიან; უხვწყლიანია და მიედინება ღრმა და ვიწრო ხეობებში. დიდი მდინარეებია: ქვემო ტუნგუსკა, პოდკამენაია-ტუნგუსკა, ანგარა, ლენა, ხატანგა, ანაბარი, ოლენიოკი. ჰავა მკვეთრად კონტინენტურია. იცის ცივი და ხანგრძლივი ზამთარი. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა –20°C, –44°C, დამახასიათებელია თბილი ზაფხული, ივლისის საშუალო ტემპერატურაა 12°C-20°C. ატმოსფერული ნალექების რაოდენობა აღმოსავლეთ ნაწილში უდრის 200-350 მმ-ს, დასავლეთ ნაწილში — 400-500 მმ-ს, წელიწადში. პუტორანის პლატოზე ატმოსფერული ნალექების რაოდენობა აღწევს 700-800 მმ წელიწადში.
შუა ციმბირის ჩრდილოეთ ნაწილში ჩამოყალიბებულია ლებიან-მზრალ-ტაიგური და მზრალ-ტაიგური ნიადაგები. მათი ძირითადი თავისებურებები დაკავშირებულია ზედაპირიდან ახლოს მდებარე მრავალწლოვანი მზრალობის ჰორიზონტის განლაგებასთან, რომელიც ქმნის წყლის რეჟიმის წაურეცხავ პირობებსა და ართულებს მარილის გამოზიდვას. მზრალ-ტაიგური ნიადაგები გამოირჩევა მჟავა რეაქციითა და თან არსებული ნიადაგური მასის გადაადგილებული კვალით.
შუა ციმბირის ზეგანზე გავრცელებულია მრავალწლოვანი მზრალობა. შუა ციმბირის ზეგნის დიდი ნაწილი მოქცეულია ნათელწიწვოვანი ტაიგის ზონაში. ჭარბობს ლარიქსის ტყე. ანგარის აუზში გავრცელებულია ფიჭვისა და ფიჭვ-ლარიქსის ტყეები. მდინარე პოდკამენაია-ტუნგუსკის ჩრდილოეთით უმთავრესად მეჩხერი და დაბალტანიანი დაჭაობებული ლარიქსის ტყეებია. სამხრეთით, კანსკის, ირკუტსკ-ჩერემხოვოს ქვაბულებში და კუდის აუზში გვხვდება ტყესტეპის უბნები, მაშასადამე, კრასნოიარსკის ტყესტეპი, კანის ტყესტეპი, ბალაგანის სტეპი და სხვა.
პუტორანის პლატოს ჩრდილოეთით და ანაბარის მასივის მაღლობებზე მთის ტუნდრაა განვითარებული. ლენა-ანგარის პლატოსა და ენისეის ჭიუხზე 1000 მეტრზე მაღლა გვხვდება მთის ტუნდრის უბნები. შუა ციმბირის ზეგანზე ცხოველებიდან გვხვდება ლემინგი, თეთრი მელა, თეთრი კურდღელი, ჩრდილოეთის ირემი, ტაიგაში — ლოსი, მურა დათვი, სამურავი. ფრინველებიდან აღსანიშნავია სოღო. მდინარეები მდიდარია თევზით. აღსანიშნავია: ზუთხი, ტაიმენი და სიგი. სარეწაო მნიშვნელობა აქვს ციყვს, სიასამურსა და ონდატრას.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ზეგნები
აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი (დანილოვი)
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
მდებარეობს დიდი სტაროდანილოვკის ქუცაზე № 3-ში.
ისტორია
დანილოვის აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი მდებარეობს დანილოვის მონასტრის თავდაპირველი მდებარეობის ადგილზე. თანამედროვე შენობა აგებულია ამპირის სტილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1832-1837 წლებში არქიტექტორ ფიოდორ შესტაკოვის პროექტის მიხედვით. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესიამ კიდევ რამდენიმე წელი იმოქმედა და 1933 წელს, უღმერთობის პერიოდში, დახურეს, ხოლო მის შენობაში განათავსეს წარმოების საამქრო. აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარში ღვთისმსახურება აღსდგა მხოლოდ 1989 წელს.
1989 წლის მაისში, ნაწილობრივი რესტავრაციის დასრულების შემდეგ აკურთხეს ეკლესიის მხოლოდ ერთი ნაწილი - ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ეგვტერი. ამ მომენტიდან ტაძარში რეგულარულად მიმდინარეობს ღვთისმსახურება. 1998 წლისათვის ტაძარი მთლიანად აღადგინეს.
მთლიანი ტაძრის კურთხევა შედგა1998 წლის 14 აგვისტოს. ტაძრის კურთხევის ცერემონიალს ხელმძღვანელობდა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი ალექსი II. კურთხევის ცერემონიალი წარიმართა უფლის პატიოსანი ჯვრის შემოყვანების დღესასწაულზე.
არქიტექტურა
ეკლესია აგებულია გვიანი ამპირის სტილში, გააჩნია სიმეტრიულ-ღერძული კომპოზიცია. აღმოსავლეთიდან სწორკუთხა დაგეგმარების აფსიდი ესაზღვრება, ხოლო დასავლეთიდან - დიდი სატრაპეზო (საკურთხევლები: პეტრესა და პავლეს, ილია წინასწარმეტყველის, იოანე ოქროპირის და ნიკლოზ საკვირველთმოქმედის) და მაღალი სამსართულიანი სამრეკლო. გვერდითი ფასადები იონიური პორტიკებითაა გაფორმებული.
სიწმინდეები
ტაძარში დაცულია რამდენიმე სიწმინდე, მათ შორის აღსანიშნავია ღვთისმშობლის ხატი „მოულოდნელი სიხარული“ და დიდმოწამე პანტელეიმონის ხატი.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
ნიკოლაევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
ნიკოლაევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ნეკლინოვის რაიონის სოფელ ნიკოლაევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია XIX საუკუნეში.
ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ნეკლინოვის რაიონი, სოფელი ნიკოლაევკა.
ისტორია
პირველი ეკლესია ნიკოლაევკაში, 1782 წელს, ხის მასალით აშენდა და 1878 წელს, უცნობი მიზეზების გამო დაიწვა. ახალი ეკლესია, რომელიც ფერისცვალების საპატივცემოდ აკურთხეს, მორებისგან აშენდა, სამების ციხესიმაგრის მიქაელ მთავარანგელოზის ძველი ეკლესიის ადგილას.
საბჭოთა კავშირის არსებობის პერიოდში, ხელისუფლებამ არაერთხელ სცადა ეკლესიის დახურვა. ცნობილია, რომ ტაძრის მღვდელი – გრიგორი კალინოვსკი, სიკვდილით დასაჯეს, „ეკლესიის სახელმწიფოსგან და სკოლის ეკლესიისგან გამიჯვნის შესახებ დადგენილების“ დარღვევის ბრალდებით.
მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში, გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში, საბჭოთა პატიმრები ეკლესიის შენობაში მოათავსეს. უკან დახეულმა ნაცისტებმა, მათ თავი მოუყარეს სარდაფის ოთახში და ჭურვებით დახოცეს პატიმრები. შედეგად, ეკლესიის შენობა დაზიანდა და სამრეკლოში, დღესაც არის განიარაღებული ბომბი.
1950 წელს, ნიკიტა ხრუშჩოვის ანტი-რელიგიური კამპანიის პერიოდში, ეკლესია დახურეს და გაძარცვეს. თავდაპირველად, შენობას სპორტულ დარბაზად იყენებდნენ, შემდგომ კი ხორბლის საცავად და ქიმიკატების შესანახად.
1989 წლის დასაწყისში, ეკლესიის რესტავრაცია დაიწყო. ამჟამად, იგი სრულიად რესტავრირებულია და ფუნქციონირებს საკვირაო სკოლაც.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ხეკოლა
ხეკოლა, კოლა (Cola) — მცენარეთა გვარი ბალბისებრთა ოჯახისა. მარადმწვანე ხეებია. 125-მდე სახეობა გავრცელებულია აფრიკის ტროპიკებში. უფრო გავრცელებული და სასარგებლო სახეობებია მბზინავი კოლა (Cola nitida), წაწვეტებულფოთოლა კოლა (Cola acuminata), რომლებიც დასავლეთ აფრიკაში, ვესტინდოეთსა და ბრაზილიაში ფართოდაა გავრცელებული კულტურაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბალბისებრნი
სორაია ისფანდიარი ბაჰთიარი
მას შემდეგ, რაც გაირკვა, რომ იგი უნაყოფო იყო, ქორწინება დიდი ზეწოლის ქვეშ აღმოჩნდა. მან შაჰს მემკვიდრის გასაჩენად სხვა ცოლის შერთვაზე უარი განუცხადა, თუმცა მას მემკვიდრე სჭირდებოდა. 1958 წელს ირანის შაჰმა ტირილით გამოაცხადა მათი განქორწინების შესახებ, რის შემდეგაც დედით გერმანელი სორაია ევროპაში გადასახლდა და კათოლიკედ მოინათლა. ბრიტანეთის ელჩის მტკიცებით შაჰი სორაიას ერთადერთი და ნამდვილი სიყვარული იყო, რის გამოც ის მეორედ აღარ გათხოვილა.
მან დარჩენილი ცხოვრება მარტოობაში გაატარა პარიზში და აღარც სამსახიობო კარიერას დაბრუნებია. გარდაცვალების შემდეგ, მისივე ანდერძის მიხედვით იგი დედის მშობლიურ მხარეში დაკრძალეს.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
მარცხნივ|მინი|259x259პქ|ჩვილი სორაია და დედამისი, ევა კარლი 1933 წელს სორაია დაიბადა 1932 წლის 22 ივნისს ისპაანში. იგი იყო ირანელი დიპლომატისა და დასავლეთ გერმანიის ელჩის, ჰალილ ისფანდიარი ბაჰთიარისა და მისი მეუღლის, რუსეთში დაბადებული კათოლიკე გერმანელი ქალის, ევა კარლის ორი შვილიდან უფროსი და ერთადერთი ქალიშვილი. სორაიას ძმა, ბიჯან ისფანდიარ ბაჰთიარი 1937 წელს დაიბადა და შემდგომში დის მსგავსად 2001 წელს გარდაიცვალა. აღსანიშნავია, რომ მამამისი ეროვნული უმცირესობის, ბახტიარების წარმომადგენელი იყო.
მისი დაბადებისას ირანში რეზა-შაჰ ფეჰლევი მეფობდა. ეს უკანასკნელი ეჭვობდა, რომ ბახტიარები, ისევე როგორც სომხები, ქურთები და სხვა უმცირესობები, ბრიტანელთა წაქეზებით დამოუკიდებლობის მოთხოვნას წამოაყენებდნენ, როგორც ეს წარსულში მოხდა. ამის გამო შაჰმა უმცირესობების სასტიკი დევნა დაიწყო, რის გამოც სორაიას ოჯახი გერმანიაში წავიდა ემიგრაციაში.
ქორწინება
წყვილი სიყვარულით დაქორწინდა 1951 წლის 12 თებერვალს, თეირანის მარმარილოს სასახლეში. მამამისმა სორაიას მზითვად 10,000 სპარსული ოქროს მონეტა გაატანა. აღსანიშნავია, რომ ისინი დაქორწინებას 1950 წლის 27 დეკემბრისთვის გეგმავდნენ, მაგრამ თარიღმა პატარძლის ავადმყოფობის გამო გადაიწია. როგორც ცნობილია, სორაია იმ ზამთარს ორდერ დაავადდა და გამოჯანმრთელდა. მიუხედავად ამისა, თავად ქორწილის დღესაც იგი ტიფოიდურ ცხელებას უჩიოდა, რის გამოც ფოტოსესიის შემდეგ პატარძალმა გაიხადა დიდი, პომპეზური კაბა და მოკრძალებული სამოსით გაატარა საღამო.
მოგვიანებით სორაიამ დაწერა წიგნი, სადაც თავის შთაბეჭდილებებს აღწერდა, რომელიც ირანში ცხოვრებისას დააგროვა. იგი ასეთ რამეს წერდა: „მე უმეცარი ვიყავი, რადგან თითქმის არ ვიცოდი ირანის გეოგრაფიული მდებარეობაც კი. მე არ ვიცოდი საკუთარი ქვეყნის ლეგენდები და არცერთი ფურცელი მისი დიდი ისტორიიდან. ასევე არაფერი გამეგებოდა მაჰმადიანურ რელიგიაში...“ ეს ყოველივე იმით იყო გამოწვეული, რომ სორაიამ დედის გავლენით მკაცრი გერმანული კათოლიკური განათლება მიიღო, რის გამოც არაფერი იცოდა ისლამის შესახებ. მოგვიანებით ამის გამო ირანელი სასულიერო პირები მას დიდი ეჭვის თვალით უყურებდნენ. ისინი ამტკიცებდნენ, რომ შაჰი არ უნდა დაქორწინებულიყო ამ „ნახევრადევროპელ გოგონაზე“, რომელიც ადგილობრივი ტრადიციებით არ იყო აღზრდილი. მოგვიანებით სორაია წერდა: „მე თავს ვგრძნობ როგორც ქრისტიანად, ისე მაჰმადიანად. ჩემს სულში ვხედავდი ორ განსხვავებულ ბოძს, რომლის გარშემოც განვითარდა ჩემი პიროვნება: ერთი მხრივ ევროპელი, მეორე მხრივ კი საშინლად სპარსული.“
ირანის დედოფალი
ქორწინების შემდეგ, დედოფალმა სორაიამ ხელში აიღო ირანის საქველმოქმედო ასოციაციის მართვა. ისევე როგორც შაჰის პირველი ცოლის, დედოფალ ფავზია ეგვიპტელის შემთხვევაში იყო, რეზას დედა და დები მის ცოლს კონკურენტად აღიქვამდნენ შაჰის ყურადღებისა და სიყვარულის სფეროში, რის გამოც მათ შორის ყოველთვის დაძაბულობა სუფევდა. როგორც ცნობილია ერთხელ რეზას ერთ-ერთმა დამ დედოფალ ფავზიას თავზე ლარნაკიც კი გადაამსხვრია, რის გამოც სორაია ყოველთვის ერიდებოდა მათთან კონტაქტს. ამის გამო ფავზია რეზას გაეყარა და სამშობლოში გაიქცა, მაგრამ ახალი დედოფალი განქორწინებაზე არც კი ფიქრობდა, რადგან შაჰი ძალიან უყვარდა. იგი განსაკუთრებით რეზას საუკეთესო მეგობარსა და მდივანს, ერნესტ პერონს სძულდა, რომელმაც დედოფალს ერთხელ სიტყვიერი შეურაცხყოფა მიაყენა.
როგორც ცნობილია, ერთხელ პერონმა დედოფალი მოინახულა და მას საკმაოდ უხამსი შენიშვნებისა და ვულგარული კითხვების სერია მიაყარა შაჰთან სქესობრივი ცხოვრების შესახებ, რამაც სორაია განარისხა. 1951-1953 წლებში შაჰს ირანული ნავთობის ინდუსტრიის ნაციონალიზაციასთან დაკავშირებით სერიოზული კონფლიქტი ჰქონდა პრემიერ-მინისტრ მუჰამედ მოზადეღთან. რამდენადაც ცნობილია, ამ პერიოდში რეზა დეპრესიაში ჩავარდა და პერონთან პოკერის თამაში მისი ერთადერთი გასართობი გახდა. დედოფალი გამუდმებით ამტკიცებდა თავის თეორიას პერონის ჰომოსექსუალობასთან დაკავშირებით და ერთხელ ისიც განაცხადა, რომ მან შაჰის საწოლში შეტყუება სცადა. ამის შემდეგ სორაიამ სრულიად ღიად განუცხადა თავის ქმარს, რომ მოეკრიბა ძალა და სიტუაცია უკეთესობისაკენ შეეცვალა. 1953 წელს შაჰი და დედოფალი ოფიციალური ვიზიტით ეწვივნენ იტალიას, სადაც დედოფლის განცხადებით ელჩმა ცუდად იზრუნა მათზე და მათ ყველგან პაპარაცები დაჰყვებოდნენ. როგორც სორაია ამბობდა, ამ წელს რეზამ ტელეგრაფა მიიღო მოსალოდნელი გადატრიალების შესახებ, თუმცა მან ეს მეტად იუმორისტულად მიიღო. მარცხნივ|მინი|352x352პქ|შაჰი და სორაია 1954 წელს 1953 წელს პრემიერ-მინისტრმა მოზადეღმა მართლაც სცადა სახელმწიფო გადატრიალების მოწყობა, თუმცა დამარცხდა. ამის შემდეგ შაჰმა იგი თანამდებობიდან მოხსნა. ამის შემდეგ სორაიამ ახალი ჰობი გაიჩინა მასკარადების სახით. შაჰს მოსწონდა კოსტიუმირებული წვეულებები, რომელიც სამეფო კარზე ეწყობოდა. აღსანიშნავია, რომ კოსტიუმებს ყოველთვის სორაია არჩევდა. ერთხელ სორაიამ რეზა საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ის სამოსში გამოაწყო, თავად კი არა მისი ცოლის, არამედ მისი ერთ-ერთი საყვარლის, მადამ დე მონტესპანის ფორმა ჩაიცვა, რასაც საზოგადოების მხრიდან მკაცრი კრიტიკა მოჰყვა. მონტესპანის ფორმამ იმდენად ნეგატიური ემოციები გამოიწვია თავად არისტოკრატიაშიც, რომ იმავე მასკარადზე დედოფალი იძულებული გახდა კოსტიუმი გამოეცვალა და ჟანა დ’არკივით გამოწყობილიყო. აღსანიშნავია, რომ სორაია რეზას ყოველთვის ადიდებდა მისი „ევროპული“ პიროვნული თვისებების გამო, თუმცა გამუდმებით აკრიტიკებდა მისი „აღმოსავლური“ ქცევების გამო. როგორც დედოფლის მემუარებიდან ირკვევა, მოჰამედ რეზა ერთგული ქმარი იყო და სხვა ქალებთან ურთიერთობა მორცხვი ხასიათის გამო უჭირდა. მინი|303x303პქ|შაჰი და დედოფალი მაიამიში რადგანაც სორაია ევროპაში იყო აღზრდილი, ირანი და მისი წეს-ჩვეულებები დედოფლისთვის სრულებით უცხო იყო. მის შეხედულებებს შედარებით უახლოვდება ამერიკაში აღზრდილი ირანელი ისტორიკოსი აბას მილანი, რომლის თვალშიც ევროპა ყოველმხრივი სრულყოფილების ნიმუში იყო. როგორც იგი აღწერს, სორაია ხშირად სტუმრობდა ბავშვთა სახლებს, საავადმყოფოებს, საქველმოქმედო ორგანიზაციებსა და მეზობელ ქვეყნებს.
განსხვავებით ირანის ღარიბული ქალაქებისგან, სორაია საოცარი აღტაცებით აღწერს თავის შთაბეჭდილებას, რომელიც პარიზში ვიზიტის შემდეგ დარჩა. მან პარიზი ამგვარად აღწერა: „ყოველდღე გული მზით მქონდა სავსე. მშვენიერი იყო კინოში სიარული, ლუდის ბინის ტერასაზე ლიმონათის მინის ჭიქიდან დალევა... ნამდვილი სიამოვნება იყო, როდესაც ევროპულ სკოლაში დავდიოდი, რის საწინააღმდეგოცაა ირანული სკოლები, რომელიც ძირითადად ნაცრისფერია, არის ბინძური კლასები, უგემოვნო უნიფორმები და უშედეგო გაკვეთილები.“
1954-1955 წლებში სამეფო წყვილმა იმოგზაურა ამერიკის შეერთებულ შტატებშიც, სადაც სორაია დიდად მოხიბლა ჰოლივუდმა. ლოს-ანჯელესში ყოფნისას იგი რამდენიმე ამერიკელ კინოვარსკვლავსაც შეხვდა. ირანში საოცარი სკანდალი მოჰყვა დედოფალი სორაიას ბიკინით გამოჩენას მაიამის სანაპიროზე. ირანელებმა იგი კრიტიკის ქარ-ცეცხლში გაატარეს და „უზნეო“ უწოდეს. მეტიც, მისი ეს ფოტო მთელ ირანში აიკრძალა.
განქორწინება
მარცხნივ|მინი|370x370პქ|სორაია 1979 წელს სორაიასა და რეზას ბედნიერი ცხოვრება ხანმოკლე აღმოჩნდა. გავიდა რამდენიმე წელი და უმემკვიდრეობა მთავარ თემად იქცა. შაჰს პირველი ცოლის, ფავზიასგან მხოლოდ ერთი გოგონა ჰყავდა, რომელიც მუსულმანური კანონების გამო ტახტზე ვერ ავიდოდა და ვაჟის გაჩენა აუცილებელი იყო. ვინაიდან მუსლიმური კანონებით მრავალცოლიანობა დაშვებული იყო, მინისტრებმა შაჰს კიდევ ერთი ცოლის შერთვა ურჩიეს. რეზას ეს იდეა მოეწონა, რადგან არც საყვარელ ქალთან მოუხდებოდა განშორება და თანაც მემკვიდრეც გაუჩნდებოდა. ევროპული მენტალიტეტის მქონე და ქრისტიანულად აღზრდილმა სორაიამ კატეგორიული უარი განაცხადა ისეთ კაცთან ქორწინებაზე, რომელსაც სხვა ცოლიც ეყოლებოდა, რაც საბოლოოდ 1958 წელს მათი განქორწინებით დასრულდა.
რეზა ფეჰლევმა საყვარელ მეუღლეს პარიზში მდებარე საკუთარი რეზიდენცია აჩუქა, რომლის ღირებულებაც 3,000,000 აშშ დოლარი იყო. ამას გარდა, სორაიას დაენიშნა ყოველთვიური პენსია 7,000 დოლარის ოდენობით, რომელსაც მონარქიის დამხობის შემდეგაც კი იღებდა სიცოცხლის ბოლომდე.
სორაიას ჩამოერთვა დედოფლის წოდება, თუმცა შაჰის მოთხოვნით მას ირანის პრინცესის ტიტული მისცეს. ევროპაში ჩასული სორაია ცდილობდა საყვარელ მამაკაცთან განშორებით გამოწვეული სევდის გაქარვებას, რის გამოც მან მოკლევადიანი სამსახიობო მოღვაწეობა დაიწყო. იგი რამდენიმე ფილმში გადაიღეს, თუმცა მალევე მობეზრდა ეს საქმიანობა.
პარიზში ცხოვრება და გარდაცვალება
მინი|256x256პქ|სორაიას, მისი მშობლებისა და ძმის საერთო საფლავის ქვა მიუნხენში პრინცესა სორაია პარიზში მონტენიეს 46-ე ავენიუზე ცხოვრობდა საოცრად მდიდრულ სახლში. იგი პერიოდულად დადიოდა პარიზის ელიტარულ ყრილობებზე, სადაც დაუმეგობრდა იტალიელ მასიმო გარგიას, რომელთანაც სიცოცხლის ბოლომდე მეგობრობდა, თუმცა ინტიმური ურთიერთობა არ ჰქონია, რადგან მასიმო ჰომოსექსუალი იყო. სორაია დარდის გასაქარწყლებლად ცდილობდა პარიზულ ახალგაზრდობასთან ერთად გართობას, მაგრამ ამაოდ. როგორც ცნობილია, იგი ხანდახან თავისი ბინის მახლობლად მდებარე ბარში დადიოდა დასალევად.
პარიზში მას თან ახლდა თავისი თეირანელი სეფექალი და ერთგული მეგობარი შამზირად ფირუზაბადიანი. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე მათგანი პარიზში ერთდროულად ცხოვრობდა, სორაია არასოდეს შეხვედრია ფარაჰ დიბას, ანუ რეზა ფეჰლევის მესამე ცოლს, რომელთანაც შეეძინა ნანატრი მემკვიდრე.
სორაია გარდაიცვალა 2001 წლის 26 ოქტომბერს პარიზში, საკუთარ ბინაში, 69 წლის ასაკში. მისი ანდერძის მიხედვით იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს მიუნხენში, გერმანიაში, თავისი მშობლებისა და ძმის გვერდით, რომელიც მანამდე სულ რამდენიმე თვით ადრე დაიღუპა. აღსანიშნავია, რომ ფლორისტმა ფრანსუა მეილანმა მის პატივსაცემად ვარდის ერთ-ერთ სახეობას დაარქვა „დედოფალი სორაია“.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 22 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2001 კატეგორია:ირანის ისტორია კატეგორია:ირანელი მსახიობები კატეგორია:მსახიობი ქალები
ბუბიერკა
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
პალასი
პალასის ზედაპირი, როგორც ჩანს, სილიკატური მატერიითაა დაფარული. მისი ორბიტა კი, 34.8°-ით, უჩვეულოდაა დახრილი ასტეროიდთა სარტყლის სიბრტყის მიმართ და ორბიტალური ექსცენტრისიტეტი თითქმის პლუტონის ზომისა აქვს, ეს კი პალასს თითქმის მიუღწეველს ხდის კოსმოსური ზონდებისთვის.
სახელწოდება
2 პალასს პალას ათენას სახელი ჰქვია, ქალღმერთ ათენას ალტერნატიული სახელი. ზოგ მითოლოგიაში ათენამ პალასი მოკლა, შემდეგ აიღო თავისი მეგობრის სახელი გლოვიდან (არსებობს ამავე სახელწოდების რამდენიმე მამრი გმირი ბერძნულ მითოლოგიაში, მაგრამ პირველ ასტეროიდებს მდედრების სახელები უცვლელად დაერქვა).
როგორც სხვა ასტეროიდებთან ერთად, პალასის ასტრონომიული სიმბოლო არის დისკო თავისი აღმოჩენის ციფრით, ②. მას ასევე აქვს ხნიერი, უფრო ცნობილი სიმბოლო —.
აღმოჩენის ისტორია
პალადა (პალასი) აღმოჩენილ იქნა 1802 წლის 28 მარტს, გერმანელი ასტრონომის ჰაინრიხ ვილჰელმ მათეუს ოლბერსის (გერმ.: Heinrich Wilhelm Matthäus Olbers) მიერ და დიდი ხნის განმავლობაში მიიჩნეოდა პლანეტად. ჰენრიხ უილიამ ოლბერსმა შექმნა მათემატიკური მოდელი, რომლის მიხედვითაც გამოთვალა, რომ მზის სისტემაში უნდა არსებულიყო კიდევ ერთი პლანეტა, რომელსაც უწოდა ფაეტონი. საერთოდაც, XVIII საუკუნის ბოლოს და XIX საუკუნის დასაწყისში მეცნიერებს შორის გავრცელებული იყო მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მარსისა და იუპიტერის ორბიტებს შორის უნდა არსებულიყო კიდევ 1 მასიური სხეული, პლანეტა, რომელიც ჯერ კიდევ ელოდა აღმომჩენს. პირველად ეს მოსაზრება 1772 წელს გამოთქვა იოჰან ელერტ ბოდემ. ბოდე ეყრდნობოდა თეორიას — ტაციუსისა და ბოდეს წესი, რომლის მიხედვითაც მზისგან პლანეტების დაშორება ექვემდებარება გარკვეულ კანონზომიერებას. ამ კანონის თანახმად მზიდან 2,8 — 3 ასტრონომიული ერთეულის დაშორებაზე უნდა არსებულიყო კიდევ ერთი პლანეტა. 1800 წელს შეიქმნა ასტრონომთა სპეციალური 24 წევრიანი ჯგუფი, რომელიც ასტრონომიის ისტორიაში „ზეციური დარაჯების“ სახელითაა ცნობილი. ჯგუფის 24 წევრი სხვადასხვა წერტილიდან აკვირდებოდა ზეცის იმ მონაკვეთს, რომელზეც უნდა გამოჩენილიყო მარსისა და იუპიტერის ორბიტებს შორის არსებული პლანეტა. ასტეროიდთა სარტყლის პირველი (ზომითაც და აღმოჩენის რიგის მიხედვით) სხეული - 1 ცერერა (ცერესი) 1801 წლის 1 იანვარს აღმოაჩინა იტალიელმა ასტრონომმა ჯუზეპე პიაციმ, რომელიც აღმოჩენის დროისთვის არ ყოფილა "ზეციური დარაჯების" ჯგუფის წევრი. რიგით მეორე პლანეტა, პალასი 1 წლის შემდეგ აღმოაჩინეს. მალევე, იგივე ოლბერსმა აღმოაჩინა სიდიდით მესამე ასტეროიდი 4 ვესტა. ზეციური დარაჯების ჯგუფის აღმოჩენებმა მალევე ცხადყო, რომ მზის სისტემის იმ ნაწილში, სადაც ბოდე პლანეტის არსებობას ვარაუდობდა გაბნეული იყო ერთის ნაცვლად რამდენიმე მცირე ზომის სხეული. გაჩნდა მოსაზრება, რომ ეს სხეულები ადრე ერთი დიდი პლანეტის ნაწილები იყო, რომელიც რაღაც გლობალური მასშტაბის კატასტროფის შედეგად დაიშალა, თუმცა სადღეისოდ ცნობილია, რომ ასტეროიდების სარტყელში მოთავსებული სხეულების მთლიანი მასა მთვარის მასის 5%-საც კი არ შეადგენს. შესაბამისად ნაკლებია იმის ალბათობა, რომ ასტეროიდები ერთი პლანეტის ნამსხვრევებს წარმოადგენდნენ. ამის საპირისპიროდ სადღეისოდ ასტრონომიაში დომინირებს მოსაზრება, რომ მზის სისტემის ფორმირებს საწყის ეტაპზევე ასტეროიდთა სარტყელში არ აღმოჩნდა ნივთიერების საკმარისი რაოდენობა სრულფასოვანი პლანეტის წარმოსაქმნელად.
სქოლიო
კატეგორია:ასტეროიდები
კოანი
იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წელი უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო.
გუკანშო წერდა, რომ კოანი მართავდა მუროს აკიცუსიმა ნო მიას სასახლიდან, რომელიც დღეს იამატოს პროვინციის სახელით არის ცნობილი.
ისტორიკოსების აზრით კოანი უდავოდ ლეგენდის ნაწილია. კოძიკი მის შესახებ მარტო სახელს და გენეოლოგიას წერს. ნიჰონ შოკი კოანის იხსენიებს, როგორც მეექვსე იმპერატორს „რვა არადარეგისტრირებული მონარქიდან“ (欠史八代). გუკანშო წერს, რომ კოანი იმპერატორ კოსიოს მეორე შვილი იყო. იმპერატორის დედა იოსოტარაში-ნო-ჰიმე იყო, რომელიც ოკიცუიოსოს ქალიშვილი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 426 კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 290 კატეგორია:იაპონიის მითური იმპერატორები
Touch (Eurythmics-ის ალბომი)
Touch — ბრიტანული ახალი ტალღის დუეტ Eurythmics-ის მესამე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1983 წლის 14 ნოემბერს. იგი იყო Eurythmics-ის პირველი ბრიტანული #1 ალბომი და აგრეთვე მოხვდა აშშ-ის საუკეთესო ათეულში. ბრიტანეთში და აშშ-ში ალბომმა პლატინის სტატუსი მიიღო. 2003 და 2012 წლებში Touch მოხვდა Rolling Stone-ის ყველა დროის 500 საუკეთესო ალბომის სიაში.
სერტიფიცირებები
კატეგორია:Eurythmics-ის ალბომები კატეგორია:1983 წლის ალბომები კატეგორია:ალბომები დეივიდ ალან სტიუარტის პროდიუსერობით კატეგორია:RCA Records-ის ალბომები
ძვლისაზრდელა
ძვლისაზრდელა, პერიოსტეუმი (περί – ირგვლივ და ὀστοῦν – ძვალი) — შემაერთებელქსოვილოვანი შალითა, რომლითაც დაფარულია ძვალი მთლიანად, სასახსრე ზედაპირების გარდა. ძვლისაზრდელა შედგება გარეთა ბოჭკოვანი, სისხლძარღვებით და მგრძნობიარე ნერვული დაბოლოებით მდიდარი, შუა – ფიბროელასტიკური (შედგება კოლაგენური ბოჭკოებისგან) და შიგნითა – ძვლისწარმომქმნელი (ოსტეოგენური) შრეებისაგან; უკანასკნელი საგანგებო ბოჭკოებით უკავშირდება ძვალს. ძვლისაზრდელა უზრუნველყოფს ძვლის ზრდას სისქეში და მოტეხილობის დროს ძვლის კოჟრის განვითარებას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძვლოვანი სისტემა
იანის ბალოდისი
მინი|იანის ბალოდისი (მარცხნივ) და იოზეფ ბეკი [[რიგაში, 1938.]]
იანის ბალოდისი (დ. 20 თებერვალი, 1881, ტრიკატის პარიში — გ. 8 აგვისტო, 1965, საულკრასტი) — ლატვიელი გენერალი და პოლიტიკოსი, რომელმაც მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა დამოუკიდებელი ლატვიის მთავრობის ჩამოყალიბებაში. მანამდე ის მსახურობდა რუსეთის საიმპერიო არმიაში, სადაც 1917 წელს გერმანელებთან ტყვედ ჩავარდებოდა.
ბალოდისი დამოუკიდებლობისათვის ომში ლატვიის ჯარს მთავარსარდლობდა. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ეკავა თავდაცვის მინისტრის პოზიცია 1931 წლიდან 1940 წელს საბჭოთა კავშირის მიერ ლატვიის ოკუპაციამდე. ოკუპაციის შემდეგ ის გადაასახლეს ციმბირში საიდანაც მხოლოდ 1956 წელს დაბრუნდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1881 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1965
გიოდაქობუ
გიოდაქობუ  (Gödəkqobu) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	1,363 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზარდაბის რაიონის სოფლები
ბაკოორი
ბაკოორი (ოფიციალურად ქალაქი ბაკოორი; ტაგ: Lungsod ng Bacoor) — პირველი კლასის ქალაქი კავიტეს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით ქალაქის მოსახლეობა 600 609 ადამიანია. ბაკოორი ფილიპინების მასშტაბით მე-14 ადგილზეა მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით.
ეტიმოლოგია
ზოგიერთი წყაროს თანახმად ბააკოორი, ასევე მოიხსენიება როგორც ბაკოოდი ან ბაკოორი, 1671 წელს დაარსდა როგორც პუებლო. ესპანელების ჩამოსვლის დროს ადგილობრივი მკვიდრები სახლების ირგვლი ბამბუკის ღობეებს აკეთებდნენ (ბაკოდი ფილიპინურად). ესპანელებმა ადგილობრივებს სოფლის სახელი ჰკითხეს, თუმცა ენობრივი ბარიერის გამო ადგილობრივებს ეგონათ, დამპყრობლები ეკითხებოდნენ, თუ რას აშენებდნენ. აბორიგენებმა ბაკოოდი უპასუხეს, რომელი ესპანელებმა გამოთქვეს როგორც ბაკოორი და შემდგომში ქალაქის სახელწოდებადაც შემორჩა.
ფიზიკური
ბაკოორი ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის სტრატეგიულ ადგილზე მდებარეობს. გარეუბანი მანილიდან 15 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით, მანილის ყურის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, პროვინციის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს. მისი ფართობი 52.4 კმ²-ია. ქალაქს აღმოსავლეთით ლას-პინიასი და მუნტინლუპა, სამხრეთით — დასმარინიასი, დასავლეთით — კავიტი და იმუსი, ხოლო ჩრდილოეთით — ბაკოორის ყურე მდებარეობს. ბაკოორი ლას-პინიასიდან მდინარე ზაპოტეთი, ხოლო კავიტიდან და იმუსიდან მდინარე ბაკოორითაა გამოყოფილი.
ქალაქის დიდი ნაწილი ვაკეზეა გაშენებული. ზაპოტეს, ტალაბის, ნიოგისა და პანაპაანის ბარანგაები ზღვის დონეზე დაბლა მდებარეობენ. ზოგიერთი ბარანგაი, როგორებიცაა მოლინო და ქუინს-როუ, ბორცვებზეა გაშენებული.
ბარანგაები
ბაკოორი პოლიტიკურად 73 ბარანგაიდ იყოფა, რომლებიც 2 საკანონმდებლო რაიონში ჯგუფდება: დასავლეთ ბაკოორისა და აღმოსავლეთ ბაკოორის რაიონებში. თითიოეულ რაიონს ქალაქის საბჭოში საკუთარი წარმომადგენლები ჰყავს. ქალაქის მთავრობა რაიონებს პირველ და მეორე რაიონებად მოიხსენიებს. ქალაქის მთავრობამ ბარანგაების რომაული დასახელებები გააუქმა და ამჟამად მათ სახელწოდებებითა და ნომრებით მოიხსენიებენ (მაგალითად ანიბანი 1 და ანიბალი 2, ნაცვლად ანიბანი I-სა და ანიბანი II-სა).
კლიმატი
კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციით ბაკოორში ტროპიკული სავანის კლიმატი გამოიყოფა, რომელსაც ტროპიკული მუსონური კლიმატი ესაზღვრება. ფილიპინების დანარჩენი ნაწილის მსგავსად, ბაკოორი ტროპიკულ სარტყელში მდებარეობს. ეკვატორთან სიახლოვის გამო ტემპერატურული სხვაობა მცირეა, ყველაზე მცირე 20 °C (68 °F), ყველაზე მაღალი ტემპერატურა კი 38 °C-ია (100 °F). ტენიანობის მაჩვენებელი ჩვეუელბრივ ძალიან მაღალია, რის გამოც ტემპერატურა კიდევ უფრო ცხელია. ქალაქში გამოიყოფა მშრალი სეზონი, რომელიც დეკემბრის ბოლოდან აპრილამდე გრძელდება და ხანგრძლივი წვიმების სეზონი, რომელიც დანარჩენ პერიოდს მოიცავს. სამხრეთ-დასავლეთი მუსონი (ჰაბაგატი) ივნისიდან სექტემბრამდეა და ქალაქის ნაწილებში წყალდიდობას იწვევს.
დემოგრაფია
2015 წლის მონაცემებით ბაკოორის მოსახლეობა 600 609 ადამიანია, ხოლო მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელი ერთ კვადრატულ კმ-ზე 13 000 ადამიანს უდრის. ბაკოორი დასმარინიასის პროვინციაში მეორე ადგილზეა მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით. ბაკოორი ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის საძინებელ რაიონს წარმოადგენს.
რელიგია
ბაკოორის მოსახეობის უმრავლესობა რომის კათოლიკური ეკლესიის მიმდევარია. ქალაქი იმუსის ეპარქიის შემადგენლობაში შედის. ბაკოორის სამრევლოს ცნობილი მღვდლები იყვნენ მარიანო გომესი, რომელიც სამრევლოს 1824-1872 წლებში ხელმძღვანელობდა და ეზეკიელ მორენო, ვისი დამსახურებითაც ბაკოორისა და ლას-პინიასის ბრინჯის მინდვრბეის ირიგაციისთვის მოლინოს კაშხალი აღადგინეს.
ბაკოორის ძირძველი მოსახლეობის უმრავლესობა აგლიპაიანია. ფილიპინების რევოლუციის დროს ბაკოორის მოსახლეობის დიდი ნაწილი დამოუკიდებელი ფილიპინური ეკლესიის მიმდევარი გახდა. აგლიპაიანური ეკლესია გენერალ ემილიო აგუინალდოს მთავრობის რელიგიურ იარაღად იქცა. ბაკოორი ერთ-ერთი პირველი ქალაქი იყო, სადაც ახალი მოძრაობა და კათოლიკური ეკლესია ერთმანეთს შეერწყა. ფორტუნატოი კლემერა ბაკოორის პირველი აგლიპაიანი მღვდელი და კავიტეს პირველი აგლიპაიანი ეპისკოპოსი გახდა. მანილიდან და სხვა პროვინციებიდანა არააგლიპაიანი მოსახლეობის მიგრირების მიუხედავად ქალაქში აგლიპაიანთა რაოდენობა დღემდე შესამჩნევია.
ბაკოორის მოსახლეობის ნაწილი მუსლიმანია, რომელთა უმრავლესობასაც მარანაოს ეთნიკური ჯგუფის საშუალო კლასის ვაჭრები შეადგნენ, მცირე ნაწილი კი ბაჯოს ეთნიკური ჯგუფის მეთევზეთა თემების წარმომადგენელია. მოსახლეობის ნაწილი პროტესტანტული და სხვა ქრისტიანული კონფესიების მიმდევარია.
სქოლიო
კატეგორია:ბაკოორი კატეგორია:კავიტეს ქალაქები კატეგორია:ყოფილი დედაქალაქები
დუზყიშლაყი (აღსთაფის რაიონი)
დუზყიშლაყი (Düzqışlaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსთაფის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	1 075 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსთაფის რაიონის სოფლები