ლუიზა_დე_ლორენ-ვედემონი
დედოფლობა
მინი|ანრი III დე ვალუა, ლუიზას მეუღლე მინი|ლუიზას გერბი მიუხედავად უამრავი წინააღმდეგობისა ანრიმ 1575 წლის 15 თებერვალს ლუიზა ცოლად შეირთო. ამავე დღეს ლუიზამ მიიღო სამი სახელმწიფოს - საფრანგეთის, პოლონეთისა და ლიტვის - დედოფლის ტიტული. ლუიზა რომელიც მანამდე უბრალო გრაფინია იყო, ახლა უკვე ნახევარი ევროპის დედოფალი იყო. ლუიზამ და ანრიმ ჯვარი რიმეს საკათედრო ტაძარში დაიწერეს. ეკატერინე მედიჩის დიდად არ მოსწონდა, ლუიზა (მისი დაბალი წარმომავლობის გამო), თუმცა ეკატერინემ რამდენიმეჯერ განაცხადა, რომ მას მოსწონდა რძალი მისი თავმდაბლობის, წესიერებისა და სიმშვიდის გამო. 1575 წლის 12 მაისს ანრი და ლუიზა პოლონეთიდან გაიპარნენ საფრანგეთში, ამის გამო მათ პოლონეთისა და ლიტვის ტახტი დაკარგეს თუმცა, მათ ეს არ უდარდიათ.ისინი ელოდნენ მემკვიდრესაც, თუმცა ლუიზას ნაყოფი მოსწდა. 1576 წელს ანრიმ ხელი მოაწერა ბეაულიეუს ედიქტს, რომელმაც ჰუგენოტები უკეთეს მდგომარეობაში ჩააყენა. მეფის ამ ნაბიჯმა გამოიწვია ის, რომ კათოლიკე ანრი I გიზის ჰერცოგის ინიციატივით ჩამოყალიბდა კათოლიკეთა ლიგა. ამგვარი მდგომარეობისა და ქმედებების ფონზე ანრი იძულებული გახდა გაეუქმებინა დათმობათა უმეტესობა, რომელსაც ითვალისწინებდა აღნიშნული ედიქტი პროტესტანტების მიმართ. 1584 წელს ანრის უმცროსი ძმა ფრანსუა ანჟუელი დაიღუპა. სალის კანონის მიხედვით ტახტის მემკვიდრე ხდებოდა ჰუგენოტი ანრი III ნავარელი ლუი IX-ის შთამომავალი. გიზის ჰერცოგის ზეგავლენით ანრი III-მ გამოსცა ედიქტი, რომლითაც აკრზალა პროტესტანტიზმი და ამ ნაბიჯით ანრი ნავარელს მემკვიდრის უფლებები ჩამოართვა. ანრი III-მ დაამყარა მეგობრობა ჟან დე ლა ბარიერესთან და 1587 წელს აუშენა ეკლესია მათი მეგობრობის უკვდავსაყოფად. მთელი ამ დროის განმავლობაში ლუიზა მკურნალობდა რათა მემკიდრე გაეჩინა თუმცა უშედეგოდ, ამავდროულად ლუიზას დედამთილი, დედადედოფალი ეკატერინე მედიჩი საშინელ ფსიქოლოგიურ ზეწოლას ახორციელებდა ლუიზაზე. ამ პირობების ფონზე ლუიზა დეპრესიაში ჩავარდა და ძალიან გახდა. მალე მალე ხალხში ჭორები გავრცელდა, რომ ანრი და ლუიზა განქორწინებას აირებდნენ, თუმცა ტყუილი აღმოჩნდა.ლუიზა იყო პოლიტიკურად პასიური დედოფალი, იგი არ მონაწილეობდა ოფიციალურ შეხვედრებში,არ მონაწილეობდა სამეფო ცერემონიებში და ასევე ძალიან იშვიათად ჩნდებოდა სამეფო ბანკეტებზე. 1588 წელს შექმნილი პოლიტიკური პირობების გამო, სამეფო ოჯახმა დატოვა პარიზი. იმავე წლის 23 დეკემბერს გიზის ჰერცოგი ჩავიდა ბლუას სასახლეში, სადაც მას ელოდებოდა თავისი ძმა ლუი II, გიზის კარდინალი. ჰერცოგს უთხრეს, რომ მას პირადად ელოდებოდა მეფე სამეფო საძინებელში, სადაც მცველებმა მოკლეს ჯერ ჰერცოგი, შემდეგ კარდინალი. იმისათვის, რათა სამეფო გვირგვინის მოცილე არ გამოსჩენოდა, მეფემ ჰერცოგის შვილი დააპატიმრებინა. გიზის ჰერცოგი ხალხში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. მისმა მკვლელობამ კი მოქალაქეები ანრის წინააღმდეგ განაწყო. პარლამენტმა კრიმინალში დაადანაშაულა მეფე, რომელმაც დატოვა პარიზი, რათა შეერთებოდა ანრი ნავარელის ჯარს. 1589 წლის 1 აგვისტოს ანრი III თავისი ჯარით დაბანაკებული იყო სენტ-კლოდში პარიზის სიახლოვეს, ემზადებოდა რა პარიზზე შეტევისთვის. გიზის ჰერცოგების მკვლელობამ აღაშფოთა კათოლიკეები. მათ შორის ჟაკ კლემანი, დომინიკელი ფანატიკოსი, რომელიც შეუფარველად მტრობდა ჰუგენოტებს. განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც რომის პაპმა დასწყევლა ისინი. კლემანმა გადაწყვიტა ბანაკში შეპარულიყო და მეფემდე მიეღწია ყალბი დოკუმენტებით, ვითომდა მეფისთვის მნიშვნელოვანი წერილი მიჰქონდა. მეფესთან მისულმა ბერმა მიაწოდა ქაღალდების შეკვრა და მისკენ გადაიწია ვითომ საიდუმლო დანაბარები უნდა გადაეცა მეფისთვის. ანრიმ თავის მცველებს ანიშნა რომ გასცილებოდნენ. კლემენტტმა კი მეფეს ყურში ჩურჩულით მუცელში გაუყარა დანა. გაოგნებულმა მეფემ მცველებს უხმო საშველად. მანამდე კი ისიც მოახერხა, რომ ხანჯალი ამოეძრო და კლემანსაც კი მოარტყა ტავში. დაბნეული კლემანი გაიქცა, თუმცა კართან მეფის გვარდიელებმა დაიჭირეს, მოკლეს და ფანჯრიდან გადააგდეს. დაჭრილ მეფეს კი ჭრილობა გაუკერეს, თუმცა მძიმე მდგომარეობაში იყო. სიკვდილამდე რამდენიმე საათით ადრე თავის მემკვიდრედ ანრი ნავარელი გამოაცხადა. მტრებს კი, ჟაკ კლემანის ჩათვლით, ცოდვები მიუტევა. ღამის სამ საათზე კი საფრანგეთის მეფე ანრი III გარდაიცვალა.