cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გიორგი სხირტლაძე
ბიოგრაფია
1956 წლის 1 სექტემბერს სპორტის განვითარების საქმეში აქტიური მონაწილეობისა და სსრ კავშირის 1956 წლის ხალხთა სპარტაკიადაზე მაღალი სპორტული მიღწევებისათვის დაჯილდოვდა საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:დაბადებული 9 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მარტი კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში კატეგორია:ქართველი ოლიმპიური პრიზიორები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები
კავკასიის საეგზარქოსო
კავკასიის საეგზარქოსო (Кавказский Экзархат) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ადმინისტრაციული ერთეული 1917-1920 წლებში.
ისტორია
1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ, ქართველმა სასულიერო პირებმა აქტიურად დაიწყეს ქართული ეკლესიისათვის ავტოკეფალიაზე ზრუნვა.
25 თებერვალს (10 მარტს) საქართველოს ეგზარქოსს პლატონს წარუდგა დეპუტაცია გურია-ოდიშის სამღვდელოებისა. დეპუტაციაში შედიოდა სამი სასულიერო პირი: დეკანოზი ევგენი შენგელაია, კეთილმოწესე მღვდელი კირილე ჯავახია და მღვდელი ეპიფანე ჩხაიძე. მათ თან ჩამოიტანეს გურია-ოდიშის სამღვდელოების კრების დადგენილება საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის შესახებ. ეგზარქოსთან შეხვედრის შემდეგ გადაწყდა 26 თებერვალს ერთად შეკრებილიყვნენ და საკითხი დაესვათ მეფისნაცვალთან. რამდენიმე დღეში შედგა გურია-ოდიშის სამღვდელოების დელეგატებისა და მეფინაცვლის შეხვედრა ეგზარქოს პლატონის შუამდგომლობით. მეფისნაცვალმა ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძემ მოუსმინა და დაპირდა დეპუტაციის თხოვნა საქართველოს ეკლესიის კანონიერ უფლებათა დაბრუნების შესახებ გაეგზავნა პეტროგრადში, სადაც უნდა განხილულიყო და მიეღით შესაბამისი გადაწყვეტილება.
12 (25 მარტს) მარტს სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში ქართველმა სამღვდელოებამ გამოაცხადა, რომ საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია აგრძელებდა თავის ავტოკეფალურ ცხოვრებას. საქართველოს ეკლესიის დროებით გამგედ ერთხმად იქნა არჩეული გურია-ოდიშის მღვდელთმთავარი ეპისკოპოსი ლეონიდე. არჩეულ იქნა ასევე აღმასრულებელი კომიტეტი შემდგარი სამღვდელოთა და ერისკაცთაგან, ხოლო ეგზარქოსის თანამდებობა გაუქმებულად გამოცხადდა. ყველა საეგზარქოსო საქმეები გადავიდა ახლადშექმნილი აღმასრულებელი კომიტეტის ხელში. კრებამ შექმნა შესაფერისი ოქმი, რომლის ტექსტიც გაეგზავნა ახლადშექმნილ რუსეთის დროებით მთავრობას.
13 მარტს მცხეთაში არჩეულმა სრულიად საქართველოს კათოლიკოსის მოსაყდრემ ეპისკოპოსმა ლეონიდემ შემდეგი წერილი მისწერა ნაეგზარქოსალ პლატონს:
აღნიშნულის პასუხად პლატონს უთქვამს, რომ მიეცათ მისთვის ვადა სამი დღე, რათა მისი უფროსობისაგან მიეღო შესაბამისი პასუხი, თუმცა საქართველოს კათალიკოსის მოსაყდრის ეპისკოპოს ლეონიდეს პასუხი იყო ურყევი: „როგორი პასუხიც არ უნდა მიიღოთ ხელმძღვანელობიდან, თქვენ ეგზარქოსობიდან გადაყენებული ხართ და საქართველოში მოქმედებდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიაო“.
მიუხედავად საქართველოს ეკლესიის თამამი ნაბიჯებისა ეგზარქოსი პლატონი უარობდა უფლებების მოხსნას და იძახდა, რომ მისი გათავისუფლება შეეძლო მხოლოდ იმას ვინც აღნიშნულ თანამდებობაზე დანიშნა. ამასთანავე არსებობდა რიგი გაურკვევლობა არაქართველ სასულიერო პირებთანაც, რომლებიც მოღვაწეობდნენ საქართველოში და მათთვის შეუძლებელი იქნებოდა ქართულად დაეწყოთ ღვთისმსახურება. აღნიშნულთან დაკავშირებით საქართველოს ეკლესიის დროებითმა საბჭომ რუსულ სასულიერო პირებთან ერთად რიგი შეხვედრები გამართა ამიერკავკასიის განსაკუთრებული კომიტეტს წევრებთან.
3 (16) მაისს ეგზარქოსი პლატონი პეტროგრადში გაემგზავრა რუსეთის წმინდა სინოდის საზაფხულო სესიაზე მონაწილეობის მისაღებად. კავკასიის ეგზარქოსი აპირებდა ოქტომბრის ბოლომდე პეტროგრადში დარჩენას, ხოლო მის მოვალეობას ბაქოს ეპისკოპოსი ნიკოლოზი შეასრულებდა.
ივნისის თვეში პეტროგრადში საქართველოს ეკლესიის დეპუტაცია წავიდა გორის ეპისკოპოსის ანტონის, დეკანოს კალისტრატე ცინცაძისა და მღვდელი მ. მაჩაბელი დადასავლეთ საქართველოს წარმომადგენელნი. ვიზიტის მიზეზი იყო დეპუტაციას დროებითი მთავრობისგან დაემტკიცებინა საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალია.
საქართველოს ეკლესიის კათოლიკოსის მოსაყდრემ ეპისკოპოსმა ლეონიდემ პეტროგრადიდან მიიღო შემდეგი შინაარსის წერილი: დროებით მთავრობასთან არსებულმა იურიდიულმა კომისიამ დაამტკიცა საქართველოს ეკლესიის დროებითი სამმართველოს დეკლარაცია და ამავდროულად კათოლიკოსს უწოდა მცხეთის მთავარეპისკოპოსი და კათოლიკოს-პატრიარქი ყველა ქართველისა; მუდმივ საცხოვრებელ ადგილად მიუჩინა თბილისი. რუსთა სასულიერო უწყების უფროსს დაერქვა თბილისის მთავარეპისკოპოსი და კავკასიის ეგზარქოსი. საქართველოს მხარე უკმაყოფილო დარჩა ამდაგვარი გადაწყვეტილებით და პროტესტი განაცხადა.
აღნიშნულის საფუძველზე საქართველოს საეგზარქოსომ მის დარჩენილ ტერიტორიაზე შეიცვალა თვითსახელწოდება და დაერქვა კავკასიის საეგზარქოსო, რომელმაც 1920 წლამდე იარსება.
ნიკოლოზ დანელია (ინჟინერი)
ნიკოლოზ დიმიტრის ძე დანელია (დ. 1 ოქტომბერი, 1912, ფოთი — გ. 27 აპრილი, 1982, მოსკოვი, დაკრძალულია კუნცევოს სასაფლაოზე) — რუსეთში მოღვაწე ინჟინერი, მოსკოვის მეტროს მშენებლობის ერთ-ერთი ორგანიზატორი, რსფსრ დამსახურებელი მშენებელი (1977), საპატიო რკინიგზელი (1972).
1928 წელს დაამთავრა მოსკოვის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტი. 1932 წელს მუშაობა დაიწყო მოსკოვის მეტროს მშენებლობაზე შახტის უფროსად. მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში. 1951 წლიდან იყო მოსკოვის მეტროს მშენებლობის მთავარი ინჟინერი, მშენებლობის უფროსის მოადგილე. მუშაობდა აგრეთვე სსრკ სატრანსპორტი მშენებლობის სამინისტროში. დიდი წვლილი მიუძღვის თბილისის მეტროს მშენებლობაში. მისი ხელმძღვანელობით წამყვანი სპეციალისტების ჯგუფმა დაადგინა თბილისში მეტროს მშენებლობის მიზანშეწონილობა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მ. შ. ლენინის ორდენი. ცოლად ჰყავდა კინორეჟისორი მერი ანჯაფარიძე (მსახიობ ვერიკოს ანჯაფარიძის და). მათი შვილი იყო ცნობილი კინორეჟისორი გიორგი დანელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1912 კატეგორია:ფოთში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 27 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები ნ
ყამიშთალა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
საგარეჯოს პეტრე-პავლეს ეკლესია
მინი|საგარეჯოს პეტრე-პავლეს ეკლესია საგარეჯოს პეტრე-პავლეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი კახეთის მხარის საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში საგარეჯოში. დგას ქალაქის დასავლეთით, ძველ სასაფლაოზე. აუგია დავითგარეჯის წინამძღვარს ონოფრე მაჭუტაძეს, რასაც ადასტურებს 1712 წლის გუჯარი: „აღვაშენე თვალზე საყდარი პეტრე-პავლესი და შევამკე პატიოსანი ხატითა შესამოსლებითა და წიგნებითა“. ონოფრე წინამძღვრად დაინიშნა 1690 წელს, ამრიგად ეკლესია აგებული უნდა იყოს 1690  წლიდან 1712 წლამდე პერიოდში.
ეკლესია დარბაზულია. იგი საკმაოდ მოზრდილი, აზიდული პროპორციებისა. გარეთა კედლების წყობაში გამოყენებულია რიყისა და თლილი ქვა. აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმელი და ჯვარია. ჯვრის მკლავების ბოლოებთან სხვადასხვა სკულპტურული გამოსახულებებია ( კუდებგადანასკვული, ერთმანეთთან ზურგშექცეული გველეშაპი, ლომი, ჩიტები, ყურძნის მტევნები). პორტალის მორთულობაში მხოლოდ ფოთლოვანი მოტივია გამოყენებული, ამავე მოტივის გამოყენებითაა მოხაზული ტიმპანის შიგნით რელიეფური მედალიონების ჩარჩო. შუაში დიდ წრეს-მედალიონს, მის ორივე მხარეს კი თითო მომცრო წრეს ქმნის. სამივე წრეში გამოსახულებაა: შუაში-მაკურთხებელი პერსონაჟია, რომელსაც მარცხენა ხელით, მკერდის წინ, წიგნი უკავია, აქეთ-იქით კი ანგელოზებია. მარცხენა ფასადზე ანგელოზს მარცხენა ხელში ჯვარი უჭირავს, მარჯვენაში, დაზიანების გამო  გაურკვეველია აღნიშნული საგანი. მარჯვენა ანგელოზსაც თითქოს ჯვარი და სამწერობელი უპყრია. ლენტის ორივე ბოლოში თითო მტევანია გამობმული. პეტრე-პავლეს ეკლესიას ისლამური გავლენაც ეტყობა. რასაც ფასადზე აღმართული ჯვრის „რვიანებიანი“ ჩარჩო გვამცნობს. ეკლესიის ცენტრში ორ დონეზე ადამიანის ორ-ორი სახეა გამოსახული (მზისა და მთვარის სიმბოლო), ამ ორი ადამიანის სახე ქვაშია ამოკაწრული. ეკლესია შემკულია ძველი ქართული წარწერებით. გიორგი ჩუბინაშვილის აზრით აქ ბერების საცხოვრებელი უნდა ყოფილიყო.
2006 წელს საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანების საფუძველზე, ეკლესიას მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის ძეგლის სტატუსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კახეთის მხარეში კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
საფრანგეთის ზღვისიქითა ტერიტორიები
ადრე, როდესაც ჯერ კიდევ არსებობდა ზღვისიქითა ტერიტორიის სტატუსი (territoire d’outre-mer), ფრანგულად ყველა ამ სამფლობელოს ხშირად ეძახდნენ DOM-TOM (départements d’outre-mer / territoires d’outre-mer-ის აბრევიატურა).
საფრანგეთის ზღვისიქითა ტერიტორიები
ყველა 13 ტერიტორიის ფართობის საერთო ჯამი შეადგენს 559 655 კმ²-ს (ადელის მიწის გარდა — 127 655 კმ²-ს), ხოლო მოსახლეობის ჯამი 2 653 149 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის ქვეგანყოფილებები  კატეგორია:დამოკიდებული ტერიტორიები
მადამ დოფინი
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:წოდებები კატეგორია:არისტოკრატიული წოდებები კატეგორია:საფრანგეთის ისტორია
ლევან გოთუას სახლი და საფლავი
ლევან გოთუას სახლი და საფლავი — ისტორიულ-მონუმენტური ხელოვნების ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ეკუთვნოდა ცნობილ ქართველ მწერალს ლევან გოთუას (1905–1973 წლები), ავტორს ისტორიული რომანების, ისტორიულ თემაზე დაწერილი მრავალი მოთხრობის, პიესის და თანამედროვეობისადმი მიძღვნილი ნაწარმოებებისა. სახლი ორსართულიანია, ნაგებია აგურით. მწერლის სამუშაო ოთახი მეორე სართულზეა. ამ სახლში დაამთავრა მწერალმა „გმირთა ვარამის“ მე-4 ტომი, „მითრიდატე“ და „სერაფიტი“. ეზოში მწერლის საფლავია. კურსების გრანიტით მოპირკეთებულ დაბალ ოთხკუთხა კვარცხლბეკზე დგას ბრინჯაოს სიმბოლური ფიგურა, რომელსაც მარჯვენა ხელში ხმალი და ფარი, ხოლო მარცხენაში გაშლილი წიგნი უჭირავს. ფიგურა მოჩარჩოებულია „ეტრატით“ (მოქანდაკე ჯ. თუშურაშვილი, არქიტექტორი გ. კავთიაშვილი).
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
თეიმურაზ გოცაძე
თეიმურაზ გიორგის ძე გოცაძე (დ. 25 მარტი, 1941, თბილისი) — ქართველი ფერმწერი, საქართველოს სახალხო მხატვარი (1989), საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1989).
დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (1964, აპოლონ ქუთათელაძის კლასი). 1971-1983 წლებში მუშაობდა საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის სახელმწიფო კომიტეტის მთავარ მხატვრად. 1983-1988 წლებში იყო თბილისის „მხატვრის სახლის“ დირექტორი, 1989-1995 წლებში — საქართველოს მხატვართა კავშირის მდივანი, 1988–2005 წლებში — საქართველოს სამუზეუმო-საგამოფენო გაერთიანების „სურათების ეროვნული გალერეის“ გენერალური დირექტორი. 1994 წლიდან ასწავლიდა თბილისის კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტში (შემდეგ თბილისის ექვთიმე თაყაიშვილის სახელობის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი); პროფესორი (1996).
გოცაძის მთავარი ნამუშევრებია: „ლურჯა ცხენები“, „დაბადება“ (ორივე 1965), „ეფემერები“ (1966), „ჩემი საუკუნე“ (1980), „ჩემი თბილისი“ (1987), სერია „ქართლის ცხოვრება“ (11 სურათი, 1983), „მეტამორფოზა“ (1989), „სულიერი საქართველო“ (1991), „მოტაცებული მშვენიერება“ (1999), „საქართველო — XX საუკუნე“ (2002). შექმნა თანამედროვეთა (ო. ჭილაძე, 1973; მ. ჯანაშია, 1975; თ. ჩხეიძე, 1985) პორტრეტები, მონუმენტური მხატვრობის ნიმუშები: კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტის საკონფერენციო დარბაზის მოხატულობა (1998), „ფიროსმანი“ (ახალგაზრდული ქალაქი, შავნაბადა, 1979), მართვის სისტემების ინსტიტუტის საკონფერენციო დარბაზი (თბილისი, 1980) და სხვ. პერსონალური გამოფენები: თბილისი (1976), მოსკოვი, ნიუიორკი, სან-დიეგო (1989), თბილისი (2003). დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1998).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები თეიმურაზ კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები
ყარაჯაბინა
ყარაჯაბინა (Qaracabinə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
გიორგი ყიზილაშვილი
გიორგი ყიზილაშვილი (დ. 14 მარტი, 1983, ახმეტა) — ქართველი ძიუდოისტი. საქართველოს სამგზის ჩემპიონი (2001, 2006, 2007 -100 კგ). მსოფლიო თასის ორგზის გამარჯვებული (2006, 2008 -100 კგ), ვერცხლისა (2006-100 კგ) და ორგზის ბრინჯაოს (2006, 2007 -100 კგ) პრიზიორი. 20 წლამდელთა შორის ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2002 -100 კგ) და უნივერსიადის მესამე პრიზიორი (2004 -100 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები კატეგორია:დაბადებული 1983 კატეგორია:დაბადებული 14 მარტი კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ავრეხი
ავრეხი, მწვანე ავრეხი — უნაყოფო ვაზი, ქართლიდან.
გორული მწვანეს ერთ-ერთი ვარიაციაა.
ბოტანიკური აღწერა
ავრეხი წარმოშობილია ბუნებრივი მოთესვის გზით და მეტწილად ხეობებში, ტყეებსა და ძველ ნასახლარებზე გვხვდება. გამოვლენილია მებაღეობის, მევენახეობისა და სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის მიერ. მორფოლოგიური ნიშნებით იგი ძალიან მცირედ განსხვავდება ჩვეილებრივი გორული მწვანესაგან. ავრეხი უპირატესად მამრობითი ეგზემპლარი. მისი ფოთლები შედარებით უფრო ღრმადაა დანაკვთული, ხოლო მტევანი ძალიან თხელია, ხშირად მასზე 10-20 ცალი დიდი ზომის და რამდენიმე წვრილი (პართენოკარპიული) მარცვალია. ამ ვარიაციის ყვავილები გაცილებით უფრო მცირე ზომის და ხშირად დეფორმირებულია, რაც იწვევს გადაჭარბებულ ყვავილთცვენას. ეს ვარიაცია ძლიერი ზრდის, მაგრამ ძალიან მცირემოსავლიანია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართლის ვაზის ჯიშები
ბაჩი ქიტიაშვილი
ბაჩი ქიტიაშვილი (დ. 1 იანვარი, 1946 — გ. 8 აპრილი 2016) — ქართველი როკ-მუსიკოსი, გიტარისტი. 1965 წელს შექმნა ჯგუფი „ბერმუხა“, რომელიც მძიმე რიტმ-ენდ-ბლუზს, პროგრესივ, ჯაზ და ჰარდ-როკს ასრულებდა. ბაჩი ქიტიაშვილის „ბერმუხამ“ დიდი პოპულარობა მოიპოვა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 2016 კატეგორია:ქართველი გიტარისტები
ნიკოლოზ დანელია (ჰიდროტექნიკოსი)
ნიკოლოზ თედორეს ძე დანელია (დ. 15 სექტემბერი, 1905, სოფ. ლეხაინდრავო, ახლანდ. მარტვილის მუნიციპალიტეტი — გ. 27 სექტემბერი, 1977, თბილისი) — ქართველი ჰიდროტექნიკოსი. ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1959), პროფესორი (1960), საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის დამსახურებული მოღვაწე (1967).
1931 წელს დაამთავრა ამიერკავკასიის საინჟინრო-მელიორაციული ინსტიტუტი თბილისში და იქვე დაიწყო მუშაობა. 1932-1948 წლებში მუშაობდა რუსეთში: მოსკოვის ჰიდროტექნიკისა და მელიორაციის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად (1932-1938), შემდეგ ნორილსკის სამთო მეტალურგიის კომბინატში (1938–1945). 1945–1948 წლებში იყო ბულაჩაურის წყალსადენის სისტემის მშენებლობის მთავარი ინჟინერი. 1948–1961 წლებში ხელმძღვანელობდა საქართველოს ჰიდროტექნიკისა და მელიორაციის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ჰიდროტექნიკის ლაბორატორიას. 1962–1976 წლებში იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ჰიდრავლიკურ და ჰიდროტექნიკურ ნაგებობათა კათედრის გამგე, 1976 წლიდან გარდაცვალებამდე — ამავე ინსტიტუტის ჰიდრავლიკის და ჰიდროელექტროსადგურების მშენებლობის კათედრის გამგე. მისი შრომები უმთავრესად ეხება წყალმიმღებ ნაგებობათა მშენებლობის საკითხებს. საქართველოში სარწყავი სისტემების მშენებლობის ინდუსტრიალიზაციისათვის სპეციალისტთა ჯგუფთან ერთად მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია (1971).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1905 კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 27 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1977 კატეგორია:ქართველი ჰიდროტექნიკოსები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ტექნიკურ მეცნირებათა დოქტორები კატეგორია:ქართველი პროფესორები ნ
ოსკარის 57-ე დაჯილდოება
ოსკარის 57-ე დაჯილდოების ცერემონია — საუკეთესო ფილმებისა და კინოხელოვანების რიგით 57-ე დაჯილდოება კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემიის პრემიით. ცერემონია გაიმართა 1985 წლის 25 მარტს დოროთი ჩენდლერის პავილიონში, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია და მასში მონაწილეობა მიიღეს 1984 წელს გამოსულმა ფილმებმა. ოსკარის დაჯილდოებას აშშ-ში გადასცემდა ABC.
ალექსანდროვკის მაცხოვრის ფერისცვალების ეკლესია
ალექსანდროვკის მაცხოვრის ფერისცვალების ეკლესია (Церковь Преображения Господня) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ ალექსანდროვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2006-2013 წლებში.
ეკლესიის მისამართი:346741, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი ალექსანდროვკა, საბჭოთა ქუჩა № 122.
ისტორია
1821 წელს ჩემბურკის ხუტორებს შორის, მდინარე ჩემბურკის ნაპირზე, განსახლდნენ მარცხენა სანაპიროს მალოროსიიდან გადმოსახლებულებმა. ალიზის აგურისაგან ააშენეს ეკლესია. ყველა, ეკლესიის ირგვლივ მდებარე პატარა ხუტორი გაერთიანდა და ეწოდა სლობოდა ალექსანდროვკა. 1863 წელს ალიზის აგურით აშენებული ეკლესია დაშალეს და მის ნაცვლად სოფლის ცენტრში ააშენეს ახალი ხის ეკლესია. 1900 წელს, უკვე სოფელში, გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, რომლის პირველი დირექტორიც გახდა მღვდელი გვარად სიდორენკო. 1905-1912 წლებში აგურისაგან სოფელში, სოფლის მცხოვრებთა შემოწირულობებით ააგეს ახალი ეკლესია ალექსანდრე ნეველის სახელზე. ამ პერიოდისათვის სლობოდა ალექსანდროვკაში მოქმედებდა ორივე ეკლესია.
1936 წელს ხის ეკლესია გადააკეთეს კლუბად, რომელიც დაიწვა ამავე წლის ნოემბერში. მომდევნო წელს დამწვარი ეკლესიის ადგილზე დაიწყო ახალი კლუბის მშენებლობა და მის გარშემო შეიქმნა პარკი. ომის შემდეგ, 1946 წელს აქვე ააგეს სოფლის ბიბლიოთეკა.
ალექსანდრე ნეველის ეკლესია საბოლოოდ განადგურდა 1937 წელს. ეკლესიის აგურისაგან ააგეს ზემოთ აღნიშნული კლუბი, რაიონული აღმასკომის შენობა, კოლმეურნეობის სამმართველო და სხვა სოფლის ნაგებობები. საბოლოოდ ეკლესია 1940 წელს დაანგრიეს. ეკლესიაში ღვთისმსახურება შეწყდა გერმანელების ოკუპაციამდე მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში. ღვთიისმსახურება მიმდინარეობდა კერძო სახლში, რომელიც სამლოცველოდ გადააკეთეს. ომის შემდეგ ღვთისმსახურება სრულიად შეწყდა.
მხოლოდ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 1993 წელს, ალექსანდროვკის მცხოვრებლებმა, როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტის ვლადიმირის კურთხევით შეიქმნა ფერისცვალების ეკლესიის მრევლი. სოფლის ადმინისტრაციამ მორწმუნეებს გამოუყო შენობა ღვთისმსახურებისთვის. ნაგებობა იყო რევოლუციამდელ პერიოდში აგებული და იმყოფებოდა ცუდ მდგომარეობაში. მრევლის წინამძღვრად დანიშნულ ევგენი ბაბენცევს მრევლთან ერთად ბევრი ძალისხმევა დასჭირდა, რათა გაერემონტებინა სახლი, აღეჭურვა იგი საკურთხევლითა და კანკელით.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
თეოდორ ნელდეკე
თეოდორ ნელდეკე (Theodor Nöldeke; დ. 2 მარტი 1836, ჰარბურგი — გ. 25 დეკემბერი, 1930, კარლსრუე) — გერმანელი აღმოსავლეთმცოდნე-სემიტოლოგი. სწავლობდა გეტინგენის, ვენის, ლეიდენისა და ბერლინის უნივერსიტეტებში. მოღვაწეობდა კილში (1868), გეტინგენსა და სტრასბურგში (1872-1906). მისი კვლევის ძირითადი სფეროებია ისლამცოდნეობა და არამეისტიკა; არაერთი მნიშვნელოვანი გამოკვლევა ეკუთვნის ირანისტიკაშიც. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი ფუნდამენტური შრომა „ყურანის ისტორია“ (გეტინგენი, 1860), რომელშიც მას საფრანგეთის წარწერათა აკადემიის პრემია მიენიჭა. ნელდეკეს ახალსირიული ენის გრამატიკამ (ლაიფციგი, 1868) საფუძველი ჩაუყარა თანამედროვე არამეული დიალექტების მეცნიერულ შესწავლას, ხოლო მისმა გამოკვლევებმა „მანდეური ენის გრამატიკა“ (ჰალე, 1874), „სირიული ენის მოკლე გრამატიკა“ (ლაიფციგი, 1880) ეტაპი შექმნეს არამეისტიკაში. სემიტური ენათმეცნიერების განვითარებაში დიდი როლი ითამაშა ნელდეკეს შრომებმა „სემიტური ენები“ (1880), და „ნარკვევები სემიტური ენათმეცნიერებიდან“ (1904).
ნელდეკეს ეკუთვნის საყურადღებო გამოკვლევები ძველი არამეული თხზულების „ამბავი ახიკარ ბრძენისა“ და ბიბლიური ლიტერატურის შესახებ. ნელდეკე უაღრესად ნაყოფიერი მეცნიერი იყო, ავტორია 600-მდე ნაშრომისა.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი აღმოსავლეთმცოდნეები კატეგორია:დაბადებული 1836 კატეგორია:გარდაცვლილი 1930
ლა-ტრინიდადი (ბენგეტი)
ლა-ტრინიდადი (ოფიფიციალურად ლა-ტრინიდადის მუნიციპალიტეტი; ილოკ:  Ili ti La Trinidad; ტაგ: Bayan ng La Trinidad) — პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი და ბენგეტის პროვინციის დედაქალაქი ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 129 133 ადამიანს შეადგენს.
მუნიციპალიტეტი ცნობია მარწყვის პლანტაციებით, რის გამოც „ფილიპინების მარწყვის მინდვრებად“ მოიხსენიებენ.
ესპანური პერიოდი
1616 წელს მანილის გენერალური პროკურორი, ჰემანდო დე ლოს რიოს კორონელი მთებში ოქროთი დაინტერესდა და ესპანეთის მეფეს მთების გამოსაკვლევად ექსპედიციების გაგზავნის ნებართვა სთხოვა. 1618 წელს მან მანილის გუბერნატორსა და მანილის ეპისკოპოსს, ალონსო ფაჯადოსაც მისწერა წერილი. ფაჯადომ რელიგიურ ორდენებს ამ საკითხთან დაკავშირებით რჩევა ჰკითხა: იგოროტების წინააღმდეგ ომი სამართლიანი იქნებოდა თუ არა.
1620 წელს ფაჯადომ პირველი ექსპედიცია გაგზავნა პანგასინანის გუბერნატორის, კაპიტან გარსია ალდანა ი-კაბრერას წინამძღოლობით. ადლანამ და მისმა ჯარისკაცებმა არინგაიდან აიღეს გეზი, მდინარე ნაგუილანი დუპლასისკენ (დღევანდელი ლა-უნიონი) გადაკვეთეს, შემდეგ მდინარე ბორნოტანს (სანტო-როსაიო) გაჰყვენ და ტაკდიანს მიაღწიეს. ბუაში ჩასვლისას ექსპედიციას მცირე ხნით ადრე გადამწვარი სოფელი დახვდა. ადგილობრივებს მათთვის გასაძარცვი არაფერი დაეტოვებინათ. ალდანამ ანტამოკის მღვიმეები გამოიკვლია და ოქროს შეგროვება შეძლო.
ამერიკული პერიოდი
ფილიპინების რევოლუციის დროს, 1899 წლის ივლისში ფილიპინების რევოლუციური სამხედრო ძალებმა პედრო პატერნოს ხელმძღვანელობით ლა-ტრინიდადი ესპანელებისგან გაათავისუფლეს. ფილიპინების რესპუბლიკის დროს ბენგეტი დამოუკდიებელ პროვინციად, ხოლო ლა-ტრინიდადი მის დედაქალაქად გამოცხადდა.
1900 წელს ამერიკელი კოლონიზატორების ჩამოსვლის შემდეგ ლა-ტრინიდადი ქალაქად (township) გამოცხადდა. მცირე ხნით ბენგეტის დედაქალაქად ბაგიო გამოცხადდა, როდესაც პროვინციის სამოქალაქო გუბერნატორმა ჰ. პ. უაიტმარშმა სამთავრობო ოფისი ლა-ტრინიდადიან ბაგიოში გადაიტანა (1901). ლა-ტრინიდადი პროვინციის დედაქალაქი ხელახლა 1909 წელს გახდა.
მეორე მსოფლიო ომი
1945 წლის 3 მაისს ფილიპინების თანამეგობრობის მე-2, მე-12, მე-13, მე-15 და მე-16 ქვეითმა დივიზიებმა, ფილიპინების 1-ელმა გაერთიანებულმა პოლკმა და ჩრდილოეთ ლუსონში აშშ-ის შეიარაღებული ძალების 66-ე ქვეითმა პოლკმა ლა-ტრინიდადი იაპონელებისგან გაათავისუფლა.
გეოგრაფია
ფილიპინების სტატისტიკის სააგენტოს მონაცემებით მუნიციპალიტეტის ფართობი 70.04 კმ²-ია, რაც ბენგეტის მთლიანი ფართობის 2.53%-ს შეადგენს.
მუნიციპალიტეტის რელიეფი ძირითადად მთიანია და წაროებითა და მდინარეებითაა დასერილი. ქალაქი მოიცავს ხეობას, რომელშიც რამდენიმე ბარანგაი მდებარეობს. ხეობა ზღვის დონიდან 1 300 მეტრზე მაღლა მდებარეობს. მუნიციპალიტეტის მთავარ სადრენაჟო ფუნქციას მდინარე ბალილი ასრულებს.
კლიმატი
კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციით ლა-ტრინიდადი სუბტროპიკული მაღალმთიანეთის კლიმატურ სარტყელში მდებარეობს. კორონასის კლიმატის კლასიფიკაციით ლა-ტრინიდადი I ტიპის კლიმატურ სარტყელს მიეკუთვნება, რომლისთვისაც კარგად გამოხატული მშრალი და წვიმების სეზონია დამახასიათებელი. მშრალი სეზონი ნოემბრიდან აპრილამდე გრძელდება, ხოლო წვიმების სეზონი წელიწადის დანარჩენ პერიოდს მოიცავს.
ბარანგაები
ლა-ტრინიდადი პოლიტიკურად 16 ბარანგაიდ იყოფა, რომელთაგანაც თერთმეტს ურბანული სტატუსი აქვს. 2015 წლის აღწერით ყველაზე მეტი ადამიანი (23 282) პიკოს ბარანგაიში ცხოვრობს, ხოლო ყველაზე ცოტა (1 624) ბინენგის ბარანგაიში. ფართობის მიხედვით ყველაზე დიდი ბარანგაი ვანგალია, ხოლო ყველაზე პატარა — კრუსი. მოსახლეობის სიმჭიდროვით პირველ ადგილზე ბალილია, ხოლო ბოლო ადგილზე — ბინენგი. ეს უკანასკნელი ყველაზე მეტს სიტიოსს მოიცავს, ხოლო ყველაზე ცოტა, 4 სიტიო ბეტაგის ბარანგაიში მდებარეობს.
ეკონომიკა
ფილიპინების მასშტაბით ყველაზე მეტ მარწყვს ლა-ტრინიდადში აწარმოებენ. მუნიციპალიტეტი გამოირჩევა დეკორატიული ყვავილების, მათ შორის ვარდებით ვაჭრობითაც. ლა-ტრინიდადის ბოსტნეულის სავაჭრო ადგილებში ბოსტნეულით მოვაჭრეები ფილიპინების სხვადასხვა პროვინციიდან ჩამოდიან. მუნიციპალიტეტში მდებარეობს ბენგეტის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, რომელიც რეგიონში წამყვანი საგანმანათლებლო დაწესებულებაა სასოფლო-სამეურნეო მეცნიერებებში.
2004 წლის 20 მარტს ლა-ტრინიდადის მარწყვის ფესტივალზე მუნიციპალიტეტი გინესის მსოფლიო რეკორდების წიგნში მოხვდა მსოფლიოში ყველაზე დიდი მარწყვის ნამცხვრის (21 213.40 გირვანქა) გამოცხობისთვის.
ბაგიოსთან სიახლოვის გამო ლა-ტრინიდადის მუნიციპალიტეტი ბევრ ტურისტს იზიდავს, რომლებიც პირველ რიგში ხეობის მარწყვის მინდვრების, ბენგეტის პროვინციული კაპიტოლიუმისა და ბაჰოგის ბარანგაის ვარდის ბაღების სანახავად ჩადიან.
განათლება
ლა-ტრინიდადი ქალაქ ბაგიოსთან ერთად ბენგეტის პროვინციის საგანმანათლებლო ცენტრად ითვლება. 2014 წლის მონაცემებით, ლა-ტრინიდადში 23 საჯარო დაწყებითი სკოლა და 7 საჯარო საშუალო სკოლა მდებარეობს. მუნიციპალიტეტსი მდებარე ბენგეტის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მთავარი კამპუსი პროვინციის მთავარი უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებაა. განათლების დეპარტამენტის ბენგეტის სკოლების განყოფილების მონაცემებით, მუნიციპალიტეტში 11 კერძო სკოლა მდებარეობს.
სქოლიო
კატეგორია:ბენგეტის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ფილიპინების პროვინციული ქალაქები კატეგორია:ფილიპინების საუნივერსიტეტო ქალაქები
აბანოს მინერალური ტბა
აბანოს მინერალური ტბა — ბუნებრივი წარმოშობის მლაშე ტბა საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თრუსოს ხეობაში, მდინარე თერგის მარცხენა ნაპირზე, სოფელ აბანოს აღმოსავლეთით, ზღვის დონიდან 2300 მ სიმაღლეზე. ფართობი 0,04 ჰა. ნახშირორჟანგიანი აღმავალი წყარო ზედაიურული კარბონატული ქანებიდან დედამიწის ზედაპირზე ამოსვლის ადგილას ქმნის პატარა ტბას, რომელიც შფოთიანად, ხმაურით „დუღს“, ნახშირორჟანგა აირის ბუშტებისაგან. წყალი მიეკუთვნება ჰიდროკარბონატულ-სულფატურ-კალციუმიან ტიპს. აირის წნევის ძალით წყალი 10–15 სმ სიმაღლეზე აიტყორცნება. ტბის ზედაპირს საამური ლაჟვარდი ფერი აქვს, კარგად მოჩანს თერგის გაღმიდანაც. წყაროს დებიტია 2,5 მლნ. ლიტრი დღე-ღამეში. აირის გამოყოფა უქარო ამინდში ჰაერის ქვედა ფენებში ნახშირორჟანგის დაგროვებას იწვევს. პატარა ცხოველები ტბასთან მიახლოებისას იღუპებიან და ამიტომ აქ ყოველთვის შეიძლება შეგვხვდეს დაღუპული თაგვების, ხვლიკების, ბაყაყებისა და ჩიტების გვამები. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია ნასოფლარი ქეთერისი და სოფელი აბანო, სადაც მოსახლეობა სეზონურად ცხოვრობს, შედარებით მოშორებულია სოფელი კობი. აბანოს მინერალური ტბა ბუნების ძეგლია და შეტანილია საქართველოს „წითელ წიგნში“. ზოგჯერ უძირო ტბის სახელითაც მოიხსენიება.
სქოლიო
კატეგორია:IUCN კატეგორია III კატეგორია:საქართველოს ბუნების ძეგლები კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის ტბები
ფილიპო პაჩინი
ფილიპო პაჩინი (Filippo Pacini; დ. 25 მაისი, 1812 — გ. 9 ივლისი, 1883) — იტალიელი ანატომი.
ბიოგრაფია
მშობლებმა მას რელიგიური განათლება მიაღებინეს, იმ იმედით რომ ეპისკოპოსი გახდებოდა. 1830 წელს ფილიპომ მოიპოვა გრანტი პისტოიას ცნობილ სამედიცინო სკოლაში სასწავლებლად, სადაც საფუძვლიანად შეისწავლა ფიზიკა და აგერთვე, თუ როგორ შეიძლებოდა მისკროსკოპის საშუალებით სხეულის გამოკვლევა და შემოწმება.
1840-1843 წლებში პაჩინი იყო პაოლო სავის ასისტენტი პიზაში. 1847 წელს ფლორენციის ლიცეუმში დაიწყო მუშაობა. 1849 წელს კი ზოგადი და ტოპოგრაფიული ანატომიის უფროსად დანიშნეს ფლორენციის უნივერსიტეტის სუპერიორის ინსტიტუტში, სადაც მუშაობდა სიცოცხლის ბოლომდე.
თავისი კარიერის განმავლობაში პაჩინმა გამოაქვეყნა არაერთი ნაშრომი ადამიანის თვალის ბადისებრი გარსის, ელექტრონული თევზების ელექტრონული ორგანოების, ძვლების სტრუქტურასა და სუნთქვის მექანიკის შესახებ.
პაჩინი გარდაიცვალა თითქმის უგროშოდ 1883 წლის 9 ივლისს ფლორენციაში და მისერიკორდიას სასაფლაოზე დაკრძალეს. 1935 წელს კი მისი ნეშთი სანტა მარია დელე გრაციეს ეკლესიაში გადაასვენეს, სადაც განისვენებენ ცნობილი ანატომისტები ატო ტიგრი და ფილიპო ჩივინინი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1812 კატეგორია:გარდაცვლილი 1883 კატეგორია:იტალიელი ანატომები
თეონა დოლენჯაშვილი
თეონა დოლენჯაშვილი (დ. 25 თებერვალი, 1977, ქუთაისი) — ქართველი მწერალი, ჟურნალისტი, ლიტერატურული პრემია „საბას“ ორგზის ლაურეატი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 25 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საბას პრემიის ლაურეატები
კრისტიან პასკუატო
კრისტიან პასკუატო (Cristian Pasquato; დ. 20 ივლისი, 1989) — იტალიელი ფეხბურთელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:დაბადებული 20 ივლისი კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:ემპოლის ფეხბურთელები კატეგორია:ტრიესტინას ფეხბურთელები კატეგორია:მოდენის ფეხბურთელები კატეგორია:ლეჩეს ფეხბურთელები კატეგორია:ტორინოს ფეხბურთელები კატეგორია:ბოლონიის ფეხბურთელები კატეგორია:პადოვის ფეხბურთელები კატეგორია:პესკარის ფეხბურთელები კატეგორია:ლივორნოს ფეხბურთელები კატეგორია:ვარშავის ლეგიას ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები კატეგორია:რუსეთის პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ექსტრაკლასას ფეხბურთელები
რევაზ დანელია
რევაზ ვალერიანის ძე დანელია (დ. 5 მაისი, 1947, სოფ. ლეხაინდრავო, ახლანდ. მარტვილის მუნიციპალიტეტი — გ. 3 მარტი, 2008, თბილისი) — ქართველი მათემატიკოსი. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1999), პროფესორი (2001).
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ (1968) მუშაობდა თსუ-ის ი. ვეკუას სახელობის მათემატიკის ინსტიტუტში მეცნიერ თანამშრომლად, შემდეგ საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მათემატიკის კათედრაზე (1971–1996). 1981–1984 მივლინებული იყო მოსკოვის უნივერსიტეტში დრეკადობის თეორიის კათედრაზე. 1996 წლიდან პედაგოგიური საქმიანობა გააგრძელა საქართველოს აგრარულ უნივერსიტეტში (უმაღლესი მათემატიკის და თეორიული მექანიკის კათედრის გამგე). დანელის ნაშრომები ძირითადად ეხება ჰიდროტექნიკას, კერძოდ, მელიორაციას. მან დაადგინა სამელიორაციო ჰიდროკვანძების კაშხლის ზედაპირზე მიწისძვრით წარმოქმნილი ჰიდროდინამიკური წნევები, წყალსაცავის ფსკერზე გრუნტში გავრცელებული სეისმური ტალღის გათვალისწინებით. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1999).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 5 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 3 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:ქართველი მათემატიკოსები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:ტექნიკურ მეცნირებათა დოქტორები კატეგორია:ქართველი პროფესორები რ
ფრიც ბაადე
ფრიც ბაადე (Fritz Baade; დ. 23 იანვარი, 1893, ნოირუპინი — გ. 15 მაისი, 1973, კილი) — გერმანელი ეკონომისტი და პოლიტიკოსი. 1949-1965 წლებში ბუნდესტაგის სოციალ-დემოკრატი დეპუტატი. განვითარებადი ქვეყნების ეკონომიკური პრობლემების ინსტიტუტის (ბონი) დირექტორი (1961). ბაადეს გამოკვლევები ძირითადად ეხება მსოფლიო ეკონომიკურ პრობლემებს, განვითარებადი ქვეყნების სოფლის მეურნეობის საკითხებს და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი ეკონომისტები კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 23 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1893 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1973
დანიბეგაშვილი
საკუთარი სახელი დანიბეგაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
გალავნის ციხე-გალავანი
გალავნის ციხე-გალავანი — არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ გალავნის აღმოსავლეთით 1 კილომეტრზე, აგებულია XVIII საუკუნეში. კომპლექსში შედის ციხე-გალავანი და ეკლესია.
ციხე-გალავანი გეგმით სწორკუთხაა (60 X 45 მ), ნაგებია რიყის ქვით. შემორჩენილია გალავნის აღმოსავლეთ კედლის სამხრეთ მონაკვეთი 3-4 მ სიმაღლეზე და სამხრეთ-აღმოსავლეთით კოშკის ნაწილი. გალავნის კედელში გაჭრილია სათოფურები, მოწყობილია საბრძოლო ბილიკები. კოშკი ცილინდრულია (კედლენის სისქე 0,75-1 მ), ნაგებია რიყის ქვითა და შესასვლელი პირველ სართულზეა, ეზოს მხარეს. სართულშუა გადახურვა ხის ყოფილა (შემორჩენილია ხის კოჭების ბუდეები).
გალავნის აღმოსავლეთ კედლის შუა ნაწილში ჩაშენებული დარბაზული ეკლესია (11,4X5,6 მ) ნაგებია რიყის ქვით. გარედან ეკლესიის კედლების ქვედა რიგები და კუთხეები მოყვითალო თლილი ქვით კვადრებითაა ამოყვანილი. სარკმლის თაღები აგურისაა. ეკლესია დაზიანებულია: ჩაქცეულია სახურავი, დანგრეულია დასავლეთის კედელი. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა. სწორკუთხა საკურთხეველი დარბაზისგან არ არის გამოყოფილი. ჩრდილოეთისა და სამხრეთის კედლებში სამ-სამი დიდი თაღოვანი სარკმელია, ახლო აღმოსავლეთისაში - ერთი. საკურთხევლის მხარეს, გრძივ კედლებში თითო თაღოვანი ნიშია. ეკლესიის ფასადებზე შემორჩენილია ქვიშაქვის თაროსებრი წრეთარგიანი ლავგარდნის ნაწილი.
ვალონიის ბრაბანტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვალონიის რეგიონის პროვინციები
შუშის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის საკათედრო ტაძარი
ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის კათედრალი (Սուրբ Ամենափրկիչ մայր տաճար, Surb Amenap′rkich mayr tachar) ასევე, ვნობილი, როგორც ყაზანჩეცოცი — სომხური სამოციქულო საკათედრო ტაძარი აზერბაიჯანის ქალაქ შუშაში. საკათედრო ტაძარი არის სომხური სამოციქულო ეკლესიის მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის ეპარქიის კათედრა.
ომის დასრულების შემდეგ, 1998 წელს იგი აღადგინეს. საკათედრო ტაძარი შუშისა და ყარაბაღის ღირსშესანიშნაობას და ყარაბაღელი სომხების სიმბოლოს წარმოადგენს. კათედრალის სიმაღლე 35 მეტრია და ერთ-ერთი ყველაზე დიდი სომხური ტაძარია მთელს მსოფლიოში.
ისტორია
ისტორიული ჩანაწერების მიხედვით, კათედრალის ადგილას თავდაპირველად პატარა ბაზილიკა მდებარეობდა. XIX საუკუნეში რუსეთის იმპერიის მიერ კავკასიის დაპყრობის შემდეგ შუშა რეგიონის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ქალაქი გახდა. თომას დე ვაალის თქმით, შუშა ბაქოსა და ერევნის, აზერბაიჯანისა და სომხეთის დედაქალაქებზე უფრო მდიდარი და ფართო იყო. ქალაქი ტიფლისთან ერთად კავკასიაში სომხთა კულტურული მოღვაწეობის ერთ-ერთი მთავარი კერა იყო.. რუსეთის იმპერიის ჩანაწერებიდან ირკვევა, რომ 1886 წლისთვის ქალაქის მოსახლეობა 27 000 ადამიანს შეადგენდა, რომელთა 57% სომეხი, ხოლო 43% აზერბაიჯანელი იყო. კათედრალის უძველესი ნაწილი, დღევანდელი სამრეკლო კოშკი 1858 წელს აიგო ხანდამირიანცების ოჯახის დაფინანსებით.
კათედრალის მშენებლობა 1886 წელს დიაწყო და 1887 წელს დასრულდა. კათედრალის სახელწოდება წარმოდგება ყაზანჩიდან, ნახიჩევანის მახლობლად მდებარე სოფლის სახელწოდებიდან, რომლის მოსახლეობამაც ტაძრის მშენებლობისთვის საჭირო სახსრები გაიღო. კათედრალი სიმონ თერ-ჰაკობიანცმა ააგო. კათედრალი 1888 წლის 20 სექტემბერს აკუთხრეს. The inscription reads:
არქიტექტურა
ეკლესიაც და სამრეკლო კოშკიც თეთრი ქვითკირისგანაა აგებული. სამრეკლო კოშკს სამი სართული აქვს და 2 ზარს მოიცავს. სამრეკლოს პირველ სრთულზე ანგელოზთა ქანდაკებებია განთავსებული, რომლებიც საყვირებზე უკრავენ.
მნიშვნელოვანი მოვლენები
2017 წლის 6 აპრილს სერჟ თანქიანმა კათედრალში ქრისტიანული ლიტურგიული ლოცვა „Lord, have mercy“ შეასრულა.
კათედრალი მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის კულტურულ და ისტორიულ ძეგლთა ნუსხაშია შეტანილი. 2001 წელს შუშის სახელმწიფო ისტორიულ-არქიტექტურული ნაკრძალი, სადაც კათედრალი მდებარეობს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანეს.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის კათედრალები კატეგორია:სომხური სამოციქულო ეკლესია კატეგორია:მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკა კატეგორია:შუშის რაიონი კატეგორია:აზერბაიჯანის შენობა-ნაგებობები
სამადაბადი (ევლახი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
ყარაჰაჯილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
მიშკინსკაიის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია
მიშკინსკაიის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია (Церковь Рождества Иоанна Предтечи) — მართლმადიდებლური ეკლესია აქსაის რაიონის სოფელ მიშკინსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2009 წელს.
ისტორია
ხუტორ მიშკინსკაიაში ქვის ეკლესია ააგეს XX საუკუნის დასაწყისში, კერძოდ 1910-იან წლებში. მაგრამ ქვეყანაში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, ისევე როგორც ბევრ ეკლესიას მასაც დახურვის საფრთხე დაემუქრა. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს. ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა, როგორც სასოფლო კლუბი, ხოლო შემდეგ, როგორც ხორბლის საწყობი. 1970-იან წლებში ეკლესიის შენობა საბოლოოდ დაანგრიეს, ხოლო მის ადგილზე ააგეს საბავშვო ბაღი, დღემდე შემონახულია, მღვდლის სახლი.
მხოლოდ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ აღადგინა მოქმედება მრევლმა. თავდაპირველად ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა მიშკინსკაიის კულტურის სახლის ერთ-ერთ ოთახში, ხოლო 2009 წელს მრევლს გადაეცა ყოფილი მაღაზიის შენობა, რომელიც მდებარეობდა განათლების ქუჩაზე. მრევლის ძალებით, ასევე კაზაკობისა და ადგილობრივი ადმინისტრაციის წყალობით შენობა გარემონტდა, სადაც დააყენეს კანკელი და საკურთხეველი.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ბრაიან ეპსტაინი
ბრაიან სემუელ ეპსტაინი (დ. 19 სექტემბერი, 1934 — გ. 27 აგვისტო, 1967) — ინგლისელი მუსიკალური მეწარმე, ცნობილი, როგორც ჯგუფ The Beatles-ის მენეჯერი.
1961 წლის ნოემბერში ეპსტაინმა The Beatles Cavern Club-ში გაიცნო. იგი შთაგონებული იქნა და ჯგუფში დიდი პოტენციალი დაინახა. მას შემდეგ, რაც ლონდონის ყველა ძირითადმა ხმისჩამწერმა კომპანიამ შეხვედრაზე უარი უთხრა, იგი დაუკავშირდა ჯორჯ მარტინს, EMI-ს ლეიბლ Parlophone-ის ხელმძღვანელს. 1962 წლის მაისში მარტინი დათანხმდა The Beatles-თან კონტრაქტის გაფორმებაზე, ნაწილობრივ ეპსტაინის გამო, რომელსაც სწამდა, რომ ჯგუფი საერთაშორისო წარმატებას მოიპოვებდა.
The Beatles-ის ადრეული წარმატების მიზეზად ითვლება ეპსტაინის მართვის სტილი, რომელსაც ჯგუფი უპირობოდ ენდობოდა. გარდა The Beatles-ის ბიზნეს-საქმიანობის მართვისა, ბრაიანი ხშირად მონაწილეობდა ჯგუფში კამათების დროს შუამავლად. თუმცა, The Beatles-ის მხრიდან მისი მუშაობისადმი ნდობა საზარალო აღმოჩნდა, ვინაიდან ჯგუფი იშვიათად კითხულობდა კონტრაქტებს, სანამ მათ ხელს მოაწერდა. მას შემდეგ, რაც 1963 წელს ჩარტების სათავეებში სიმღერა „Please Please Me“ მოექცა, ეპსტაინის შემოთავაზებით შეიქმნა საგამომცემლო კომპანია Northern Songs, რომელიც გააკონტროლებდა ლენონის/მაკ-კარტნის 1963-1973 წლებში შექმნილი კომპოზიციების საავტორო უფლებებს. მუსიკალური გამომცემელი დიკ ჯეიმზი და მისი პარტნიორი ჩარლზ სილვერი ფლობდნენ კომპანიის 51%-ს, ლენონი და მაკ-კარტნი - 20%-ს (თითოეული), ხოლო ეპსტაინი - 9%-ს. 1969 წლისთვის ლენონმა და მაკ-კარტნიმ დაკარგეს კონტროლი საგამომცემლო უფლებებზე, რომლებიც Sony/ATV Music Publishing-ის მფლობელობაში გადავიდა. ეპსტაინის 1967 წელს გარდაცვალებით დაიწყო ჯგუფის დაცემა. მოვლენამ გავლენა იქონია The Beatles-ის ყოველ წევრზე. 1997 წელს პოლ მაკ-კარტნი ამბობდა: „თუკი ვინმე იყო მეხუთე ბიტლი, ასეთი ბრაიანი იყო.“
1980-იანი წლების დასაწყისში ეპსტაინი კვლავ გაიხსენეს The Beatles-ზე გავლენისა და მისი რთული პირადი ცხოვრების გამო. 2012 წელს ტომ ჰენკსისგან ცნობილი გახდა, რომ მისი კომპანია Playtone მონაწილეობას მიიღებდა The Beatles-ის მენეჯერის შესახებ ბიოგრაფიული ფილმის წარმოებაში. ფილმი აღწერილი იქნა, როგორც „ამბავი ადამიანისა, რომელმაც 1960-იანებში უდიდესი წვეულება მოაწყო, მაგრამ საკუთარი თავი არ მიიწვია.“ 2013 წელს ავტორმა ვივეკ ტიუერიმ გამოსცა კომიქსი „მეხუთე ბიტლი: ბრაიან ეპსტაინის ამბავი.“ ამავე სახელწოდების ფილმი, რომლის პროდიუსერი ბრიუს კოენი, ხოლო რეჟისორი პეიტონ რიდია, დაგეგმილია 2014 წლისთვის. ტიუერიმ აღნიშნა, რომ ფილმი „იქნება ნაკლებად მუსიკალური ბიოგრაფია და უფრო მეტად შეეხება აუტსაიდერის შთამბეჭდავ ადამიანურ ამბავს.“
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:ინგლისელი ბიზნესმენები კატეგორია:ინგლისელი ებრაელები კატეგორია:ინგლისელი მუსიკალური მენეჯერები კატეგორია:ლგბტ ებრაელები
ფატმატა ტურეი
'''ფატმატა ბ. ტურეი''', (დ. 1987, ფრიტაუნი) — სიერა-ლეონელი მოდელი რომელმაც წარადგინა თავისი ქვეყანა „მის მსოფლიო 2007“-ზე. ვერ მოახერხო მოხვედრილიყო საუკეთესო 16-ეულში. სწავლობდა მედიცინას.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:სიერა-ლეონელი მოდელები
ფრთაჭრელასებრნი
ფრთაჭრელასებრნი (Tephritidae) — ბუზების ოჯახი. მათი სხეულის სიგრძე 3—5 მმ აღწევს. უმრავსელობას ჭრელი ფრთები აქვს. ოჯახში 4 ათასი სახეობაა. გავრცელებულია მსოფლიოს ყველა კუთხეში. ფრთაჭრელასებრთა შორის არიან ხეხილის, ბოსტნეულისა და ბაღჩეულის მავნებლები. მაგ., ხმელთაშუაზღვის ნაყოფის ბუზი (Ceratitis capitata) აზიანებს მცენარეთა 200-ზე მეტი სახეობის წვნიან ნაყოფს; ალუბლის ბუზი (Rhagaletis cerasi) — ალუბლის, ბლის ნაყოფს; ნესვის ბუზი (Myiopardalis pardalina) — ნესვს, საზამთროს, იშვიათად გოგრასა და კიტრს; ზეთისხილის ბუზი (Dacus oleae)  — ზეთისხილის ნაყოფს.
ვიგო მორტენსენი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ნიუ-იორკელები კატეგორია:დაბადებული 20 ოქტომბერი
ასპასია მანოსი
ასპასია მანოსი (Ασπασία Μάνου; დ. 4 სექტემბერი, 1896, ათენი, საბერძნეთი — გ. 7 აგვისტო, 1972, ვენეცია, იტალია) — ბერძენი დიდგვაროვანი. საბერძნეთის დედოფალი 1919-1920 წლებში როგორც მეფე ალექსანდროსის მეუღლე. იუგოსლავიის დედოფალ ალექსანდრა ბერძენის დედა.
ბიოგრაფია
ასპასია მანოსი დაიბადა 1896 წლის 4 სექტემბერს ათენში. იგი იყო ადგილობრივი დიდგვაროვნის, პეტროს მანოსისა და მისი მეუღლის, მარია არგიროპულოსის ქალიშვილი. მარცხნივ|მინი|311x311პქ|მეფე ალექსანდროსი და დედოფალი ასპასია 1917 წელს ელეფთერიოს ვენიზელოსის მთავრობამ დაამხო მეფე კონსტანტინოს I-ის მმართველობა, რის შემდეგაც ტახტზე მისი ვაჟი, მეფე ალექსანდროსი დასვეს, სამეფო ოჯახის დანარჩენი წევრები კი საბერძნეთიდან გააძევეს. ამ პერიოდში ალექსანდროსმა ასპასიასთან დაიწყო ურთიერთობა, თუმცა მათ ქორწინებას მეფის ოჯახის წევრები, განსაკუთრებით კი დევნილობაში მყოფი დედოფალი სოფია პრუსიელი ეწინააღმდეგებოდა, რომელსაც სურდა, რომ თავისი ვაჟი რომელიმე ბრიტანელ პრინცესაზე დაექორწინებინა საბერძნეთ-ბრიტანეთის ალიანსის გასამყარებლად.
მიუხედავად მშობლების სურვილისა, მეფე ალექსანდროსმა 1919 წლის 17 ნოემბერს ცოლად შეირთო ასპასია მანოსი, რომელიც საბერძნეთის ახალი დედოფალი გახდა. მათმა ქორწინებამ იმდენად დიდი სკანდალი გამოიწვია, რომ წყვილი იძულებული გახდა დროებით საფრანგეთში, კერძოდ კი ათენში გაქცეულიყო. ამ პერიოდში ისინი მალავდნენ, რომ ქორწინებაში იყვნენ, რის გამოც ფრანგები მას მადამ მანოსს უწოდებდნენ. მათი ქორწინება ერთ წელიწადსაც არ გაგრძელებულა. ათენში დაბრუნებულ ალექსანდროსს ბაღში სეირნობისას მაიმუნმა უკბინა, რის შემდეგაც მეფე სულ რამდენიმე დღეში დაინფიცირდა და 1920 წლის 25 ოქტომბერს გარდაიცვალა. ამ დროს ასპასია ორსულად იყო. ბერძნულმა მთავრობა იმედოვნებდა, რომ დედოფალი ვაჟს გააჩენდა, რის გამოც რეგენტად დროებით ასპასიას განსვენებული ქმრის ბებია, დედოფალი ოლღა კონსტანტინეს ასული რომანოვა დანიშნეს. მას შემდეგ, რაც მან გოგონა გააჩინა (რომელსაც სახელად ალექსანდრა დაარქვა მამის პატივსაცემად) პრემიერ-მინისტრმა ტახტი კვლავ გაძევებულ მეფე კონსტანტინოს I-სა და დედოფალ სოფია პრუსიელს დაუბრუნათ.
თავისი ვაჟის ანდერძის გამო, დედოფალი სოფია იძულებული გახდა ასპასია თავის რძლად და სამეფო ოჯახის წევრად ეღიარებინა, ასევე კანინიერად სცნეს მათი ქორწინება, თუმცა მისთვის არასოდეს მიუციათ სამეფო გვარი. 1922 წლის 10 სექტემბერს მეფე კონსტანტინოსმა საბოლოოდ აღიარა ასპასიასა და ალექსანდროსის ქორწინება, რის შემდეგაც მათ ქალიშვილ ალექსანდრას მიენიჭა საბერძნეთისა და დანიის პრინცესის წოდება. მოგვიანებით ალექსანდრა ცოლად შერთეს იუგოსლავიის უკანასკნელ მეფე პეტარ II-ს.
მას შემდეგ, რაც ბერძნებმა კონსტანტინოს I კვლავ ჩამოაგდეს, დედოფალმა ასპასიამ დატოვა ათენი და იტალიაში, კერძოდ ვენეციაში გაემგზავრა, სადაც კუნძულ ლიდოზე დასახლდა და იქ გაატარა დარჩენილი ცხოვრება. იგი ასევე რამდენჯერმე ეწვია დიდ ბრიტანეთსაც. ვენეციაში ასპასიას ერთხელ ეწვია თავისი ქალიშვილი, მასთან ერთად კი მისი ქმარი და ვაჟიც.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 4 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1972 კატეგორია:საბერძნეთის დედოფლები
სუდანის ჰიმნი
ნაჰნუ ჯუნდ ალლაჰ ჯუნდ ალ-ვატანი (არაბ. نحن جند الله جند الوطن) — სუდანის სახელმწიფო ჰიმნი და ერთ-ერთი სახელმწიფო და ეროვნული სიმბოლო.
ორიგინალური ტექსტი (არაბული)
نحن جند الله جند الوطن
إن دعا داعي الفداء لن نخــن
نشتري المجد بأغلى ثمن
هذه الأرض لنا فليعش
سوداننا علماً بين الأمم
يابني السودان هذا رمزكم
ქართული თარგმანი
ჩვენ არასოდეს დავიხევთ უკან, როცა თავგანწირვისაკენ მოგვიწოდებენ.
მიუხედავად სიკვდილისა, სირთულეებისა თუ ტკივილისა, ჩვენ ვწირავთ სიცოცხლეს დიდების სანაცვლოდ.
დაე ჩვენმა ქვეყანამ, სუდანმა, დიდხანს იცოცხლოს ყველა ერისათვის გზის საჩვენებლად.
სუდანის ვაჟები მოიხმეს, რათა
კვლავ შეასრულონ ჩვენი ქვეყნის დაცვის მისია.
სქოლიო
კატეგორია:ეროვნული ჰიმნები კატეგორია:სუდანის ეროვნული სიმბოლოები
ალექსანდრე დანიბეგაშვილი
ალექსანდრე იაკობის ძე დანიბეგაშვილი (დანიბეგოვი) (დ. 1820-იანი წლები — გ. 1890-იანი წლები) — ქართველი აზნაური, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი (1882).
სამხედრო სამსახურში იყო 1841 წლიდან. ირიცხებოდა კავკასიის არმიაში. 1862 წელს მიენიჭა პოლკოვნიკის, 1871 წელს — გენერალ-მაიორის წოდება. 1874–1878 წლებში იყო თერგის კაზაკთა ჯარის მე-2 სამხედრო განყოფილების ატამანი. კაზაკთა ჯარის სხვადასხვა ბრიგადის მეთაური. მონაწილეობდა ყირიმისა (1853–1856) და რუსეთ-თურქეთის ომებში (1877–1878). დაჯილდოებულია წმ. გიორგის, წმ. ანას, წმ. ვლადიმირის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით, ოქროს ხმლით „მამაცობისათვის“.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1820-იანები კატეგორია:გარდაცვლილი 1890-იანები კატეგორია:ქართველი აზნაურები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერლები კატეგორია:წმინდა გიორგის ორდენის კავალრები
ფრთა (საფრენი აპარატი)
ფრთა საფრენი აპარატისა — საფრენი აპარატის ნაწილი, რომელიც ატმოსფეროში ფრენისას ძირითადად ამწევ ძალას წარმოქმნის. ფრთას განასხვავებენ 3 პროექციის (სახეობის) მიხედვით: გეგმაში (სწორკუთხა, ტრაპეციისებრი, სამკუთხა და სხვა), გვერდიდან (პროფილის ტიპის მიხედვით — ჩაზნექილ-ამოზნექილი, ორმხრივ ამოზნექილი, სოლისებრი და სხვა), წინიდან (V,-W,-M-ებრი, გადაღუნული, მრუწდწირული და სხვა). ფრთის კონსტრუქციის საფუძველია ელემენტების (ლონჟერონები, გრძივსაბამები, ნერვიურები) გრძივი და განივი ნაკრებები, რომლებზეც ამაგრებენ საპირაპირე კვანძებსა და სამოსს. ბგერამდელი საფრენი აპარატების ფრთას ამზადებენ დურალუმინისაგან, მაღალი სიმტკიცის ფოლადისაგან. Ti, Mg, Be-ის შენადნობებისგან, კომპოზიციური მასალებისაგან და სხვა მსუბუქ თვითმფრინავებსა და პლანერებში იყენებენ ხეს, ფანერას; ზებგერით, ჰიპერბგერისა და კოსმოსურ აპარატებში — V, Ta, W და სხვა ძნელდნობადი მასალების შემადნობებს, აგრეთვე თბოდამცავ საფრებსა და თბოსაიზოლაციო მასალებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:აეროდინამიკა
თანრიგულულარი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
ვარაზდატ აროიანი
ვარაზდატ აროიანი (Վարազդատ Հարոյան; დ. 24 აგვისტო, 1992, ერევანი, სომხეთი) — სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით ცენტრალური/მარცხენა მცველი. იგი ამჟამად თამაშობს რუსეთის საფეხბურთო პრემიერლიგის გუნდ ურალსა და სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში.
საკლუბო კარიერა
ვარაზდატ ჰაროიანი დაიბადა ერევანში. მან საფეხბურთო კარიერა დაიწყო ფეხბურთის სკოლა პიუნიკ ერევანში. 2008 წელს მან პატანში ითამაშა (სულ 18 თამაშში მიიღო მონაწილეობა).
2009 წელს შედგა მისი დებიუტი სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგის გუნდ პიუნიკში; აღნიშნული შეხვედრა შედგა ერევანში, განძასარი კაპანის წინააღმდეგ. მან თამაში სათადარიგოთა სკამიდან დაიწყო, ხოლო მოედანზე 90-ე წუთზე, არტურ იედიგერიანი ჩაანაცვლა. ამ სეზონში კლუბი პიუნიკი გახდა 2009 წლის სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგის ჩემპიონი. 2010 წლის დასაწყისში, აროიანი გუნდში რეგულარულად თამაშობდა; კლუბმა სეზონის ბოლოს მოიგო 2012 წლის სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგა, 2010 წლის სომხეთის თასი და 2010 წლის სომხეთის სუპერთასი.
2012 წელს მარტში ცნობილი გახდა, რომ მის მიმართ ინტერესი გამოხატა გერმანულმა კლუბმა „1. FC Köln“-მა და მას ოფიციალური შემოთავაზებაც გამოუგზავნა. იგი კლუბმა სანახავად ადრევე მიიწვია; გერმანიაში აროიანი 2012 წელს ჩავიდა.
პადიდე
2016 წლის 6 ივნისს აროიანმა 2-წლიანი კონტრაქტი გააფორმა სპარსეთის ყურის პრო ლიგის გუნდ ტრაქტორ საზისთან. თუმცა, 1 დღის შემდეგ კონტრაქტი გაუქმდა, რადგან კლუბის მხარდაჭერებმა აროიანისადმი პროტესტი გამოხატეს (მიზეზი მათსა და სომხე/აზერბაიჯანელ ხალხს შორის ეთნიკური კონფლიქტი სახელდება).
ტრაქტორ საზისთან კონტრაქტის გაუქმებიდან რამდენიმე საათის შემდეგ, იგი ირანულ, მასჰადში მდებარე კლუბში, პადიდეში ჩაირიცხა.
ურალი
2017 წლის 5 ივლისს, ვარაზდატ აროიანმა კონტრაქტი გააფორმა რუსეთის საფეხბურთო პრემიერლიგის გუნდ ურალთან.
საერთაშორისო კარიერა
აროიანის სადებიუტი შეხვედრა სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში შედგა 2011 წლის 10 აგვისტოს, ლიტვიის წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში. მისი ოფიციალური დებიუტი შედგა 2013 წლის 11 იანვარს, დანიის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებთან ოფიციალურ შეხვედრაში, სადაც სომხეთის ნაკრებმა მოწინააღმდეგეს ანგარიშით 4:1 სძლიეს.
მიღწევები
ვარაზდატ აროიანს კლუბ პიუნიკში მოგებული აქვს: სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგა (2009, 2010), სომხეთის თასი (2009, 2010), სომხეთის სუპერ თასი (2010,2011).
ოსტროვსკის სერაფიმ საროველის ეკლესია
ეკლესიის მისამართი: 346705, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აქსაის რაიონი, სოფელი ოსტროვსკი, სედოვის ქუჩა № 2/1.