cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვლადიმირ დიმიტროვი
ვლადიმირ დიმიტროვი — მაისტორა (Владимир Димитров — Майстора; დ. 1 თებერვალი 1882, ფროლოში, კიუსტენდილი, ბულგარეთი - გ. 24 სექტემბერი 1960, სოფია, ბულგარეთი) — ბულგარელი ფერმწერი, შემდგენი და მასწავლებელი. იგი ითვლება XX საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე ნიჭიერ ბულგარელ მხატვრარად და პოსტ რუსეთ-თურქეთის ომის პერიოდის ყველაზე ღირსშესანიშნავ ბულგარელ ფერმწერად. მის პორტრეტებს და კომპოზიციებს აქვს გამომხატველი და ნათელი ფერი, გამოსახულების იდეალური ხარისხი, ღრმა სიმბოლური ძალა და თვითმყოფადობა. მისი კვლევის მთავარი თემაა ადამიანის და ბუნების ურთიერთობა. მიუხედავად იმისა, რომ ის თავს არ მიიჩნევს რელიგიურ ადამიანად, ის მიიჩნევს, რომ ბუნება რეგულირდება უმაღლესი სულით; ის იზიარებს, რომ მისი ნახატების მთავარი მიზანია აამაღლოს ადამიანი და კაცობრიობა, რათა იგი უფრო ახლოს იყოს ჰარმონიასთან, რომელიც წარმოდგენილია ამ ყოვლისმომცველი სულით.
ბიოგრაფია და კარიერა
ვლადიმირ დიმიტროვი დაიბადა ფროლოშში, კიუსტენდილთან ახლოს და დაიწყო თავისი კარიერა კლერკად. 1903 წელს იგი ჩაირიცხა სოფიის ხატვის სკოლაში, სადაც მას პირველად ოსტატი (Maystora) ეწოდა. 1922 წელს ვლადიმირი რომში ამერიკელი ჯონ კრანი გაიცნო და მომდევნო რამდენიმე წლის განმავლობაში, თავისი ნამუშევრების დიდი ნაწილი მას გაყიდა. პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში და მის შემდეგ, იმოგზაურა და მოინახულა რუსეთი, იტალია, საფრანგეთი, გერმანია და ამერიკის შეერთებული შტატები. ამის შემდეგ მან თითქმის მთელი თავისი ცხოვრება სოფელ შიშკოვციში გაატარა.
ვლადიმირ დიმიტროვი ცნობილია არა მხოლოდ თავისი ნამუშევრებით, არამედ თავისი ცხოვრების წესითაც. მისი ოჯახი ღარიბი იყო, მაგრამ ამის მიუხედავად, რაც ცნობილი გახდა, იგი ცდილობდა თავისი ქონება და ფული დაეხარჯა სიღარიბეში მცხოვრებ და ასკეტ პირებს, ხოლო თვითონ ატარებდა ძველ ტანსაცმელს და ჭამდა მხოლოდ ვეგეტარიანულ საკვებს. ზუსტად ეს მიზეზია, რის გამოც მაშინაც კი, როცა ის ცოცხალი იყო, ბევრს სჯეროდა, რომ ის იყო წმინდანი.
ვლადიმირ დიმიტროვი იყო გამოჩენილი მხატვარი, რომელიც იყენებდა ნათელ ფერებს თავის ხელოვნებაში და დღეს მისი ნამუშევრები შეიძლება ჩაითვალოს ფოვიზმის ტიპის ვიდრე ექსპრესიონიზმის. ის იყენებს პოსტიმპრესიონიზმის ტექნიკის ფართო სპექტრს, მაგრამ მისი ნამუშევრები ყოველთვის ძლიერ შეკრულია რეალობასთან და ცდილობს გაამარტივოს ბევრი ფიგურა და კომპოზიცია, რომ ისინი ხელმისაწვდომი იყოს ფართო საზოგადოებისათვის. მთავარი გამომხატველი ძალა გამოსახულების სიწმინდე არ არის, მისი ფერებია. 700-ზე მეტი მისი ფერწერა გამოფენილია "ვლადიმირ დიმიტროვის ხელოვნების გალერეა"-ში, რომელიც მდებარეობს კიუსტენდილში.
ვლადიმირის საპატივცემოდ ანტარქტიდაში, სამხრეთ შეტლანდის კუნძულების არქიპელაგის გრინვიჩის კუნძულზე მდებარე ერთ-ერთი პიკი მის სახელს ატარებს, კერძოდ მაისტორის პიკი.
კვავლოს ციხე-სახლი
კვავლოს ციხე-სახლი — ციხე-სახლი ახმეტის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ნასოფლარ კვავლოს ტერიტორიაზე (ომალოს თემში), სოფლის შუაში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. სახლი ოთხსართულიანია. ნაშენია ფიქლით. წყობა მშრალია.
პირველი სართული (ფართ. 20 კვ. მ.) საქონლის სადგომია. შესასვლელი ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან აქვს. კარი ორფრთიანია, ურდულიანი. სამხრეთ-აღმოსავლეთ კედელში ერთი სარკმელია. იატაკზე ფიქალია მოგებული. ჭერში მოწყობილია II სართულზე ასასვლელი ხვრელი. მეორე სართულზე საცხოვრებელი (ფართ. 20 კვ. მ.) და ერთი დამხმარე სათავსია (ფართ. 12 კვ. მ.). საცხოვრებელში შესვლა შეიძლება დამხმარე სათავსის სამხრეთ აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილი კარით. საცხოვრებლის სამხრეთ-დასავლეთ და ჩრდილო-აღმოსავლეთ კედლებში თითო ნიშია, სამხრეთ-აღმოსავლეთ კედელში - ორი სარკმელი. იატაკი ამ სართულზე დატკეპნილი მიწისაა. III სართულზეც ორი სხვადასხვა ფართობის სათავსია. სათავსებს გარედან ცალ-ცალკე შესასვლელები აქვთ. დიდი სათავსის (ფართ. 20 კვ. მ.) კარი სამხრეთ-დასავლეთ კედელშია გაჭრილი. სამხრეთ-აღმოსავლეთ კედელში ორი სარკმელია. პატარა სათავსის (ფართ. 12 კვ. მ.) კარი ჩრდილო-დასავლეთითაა. ჩრდილო-აღმოსავლეთ კედელში ერთი სარკმელია, სამხრეთ-დასავლეთ კედელში – ბუხარი, ჭერში - მეოთხე სართულზე ასასვლელი ხვრელი.
IV სართულზეც ორი სათავსია, რომელთაგან მხოლოდ ერთს იყენებდნენ. ამ სათავსის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კედელში განიერი ღიობია, ჩრდილო -აღმოსავლეთით - სარკმელი და სათოფური, ჩრდილო-დასავლეთ კედელში - ერთი სარკმელი და ორი სათოფური, სამხრეთ-დასავლეთისაში - ერთი სათოფური. იატაკი დატკეპნილი მიწისაა.
შენობას ფიქლის ორფერდა სახურავი აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ალოლარი
ალოლარი (Alolar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
ჰედფორდი
ჰედფორდი (Headford; Áth Cinn) — ქალაქი ირლანდიაში, მდებარეობს გოლუეის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში.
2006 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 760 ადამიანს შეადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:გოლუეის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ზაზა თურმანიძე
ზაზა თურმანიძე (დ. 1 აპრილი, 1965, სოფელი მახათაური, საჩხერის რაიონი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა), სსრკ ჩემპიონი (1990, 130 კგ), ევროპის ჩემპიონატის გამარჯვებული (1987, ველიკო-ტირნოვო, ბულგარეთი, -130 კგ), საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი, საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი, ღირსებისა და ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენების კავალერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენის კავალრები
ერკორტი
ერკორტი (Eyrecourt; Dún an Uchta) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს გოლუეის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში.
სქოლიო
კატეგორია:გოლუეის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ხაჯინის ნაჰია
ხაჯინი (არაბ. ناحية هجين) — სირიის დეირ-ელ-ზორის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ხაჯინის პროვინციაში დაახლოებით 97 870 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 1 743 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ოსკარის 47-ე დაჯილდოება
ოსკარის 47-ე დაჯილდოების ცერემონია — საუკეთესო ფილმებისა და კინოხელოვანების რიგით 47-ე დაჯილდოება კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემიის პრემიით. ცერემონია გაიმართა 1975 წლის 8 მარტს ლოს-ანჯელესში, კალიფორნია და მასში მონაწილეობა მიიღეს 1974 წელს გამოსულმა ფილმებმა. ოსკარის დაჯილდოებას აშშ-ში გადასცემდა NBC. საუკეთესო ფილმი და ყველაზე მეტი ჯილდოს მფლობელი გახდა ფილმი „ნათლია II“
ლაურეატები
კატეგორია:ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიები
ირაკლი გვერდწითელი
ირაკლი გვერდწითელი (დ. 22 დეკემბერი, 1918 — გ. 1991) — ქართველი მეცნიერი, ფიზიკოსი.
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტში, შემდეგ სოხუმისა დ პოდოლსკის ინსტიტუტების დირექტორად, ასევე სტაბილური იზოტოპების სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. ირაკლი გვერდწითელის ძირითადი შრომები ეხება იზოტოპების განცალკევების, ატომური ენერგიისა და მყარი სხეულების ფიზიკის საკითხებს. მისი გამოკვლევები დაედო საფუძვლად ჩვენს ქვეყანაში სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის ჩამოყალიბებას (სტაბილური იზოტოპების ინსტიტუტი (1963 წელი). გვერდწითელმა გამოიკვლია არაწონასწორულ მდგომარეობაში მყოფ ნივთიერებებში იზოტოპურად სელექციური ეფექტები და პროცესები. მუშაობდა სითბური ენერგიის პირდაპირ ელექტრულ ენერგიად გარდაქმნის სფეროში, რაც დასრულდა მსოფლიოში პირველი თერმოელექტრული რეაქტორ-გარდამქნელის შექმნით (1964). შეისწავლა მყარ სხეულებში იონური ლეგირების შედეგად მიმდინარე რადიაციული პროცესების ფიზიკური საფუძვლები.
1979 წლიდან იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი.
მიღებული აქვს ლენინის ორდენი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ფიზიკოსები
რიუმელანჟი
რიუმელანჟი (Rëmëleng, Rumelange, Rümelingen) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს ეშ-სიურ-ალზეტის კანტონის ლუქსემბურგის ოლქში. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 5 422 კაცს შეადგენდა.
ბარანკასი (ლა-გუახირა)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-გუახირის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
83 (რიცხვი)
ოთხმოცდასამი — ოთხმოცდამესამე ნატურალური რიცხვი. არის ოთხმოცდაორის მომდევნო და ოთხმოცდაოთხის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 83. 83 არის კენტი და მარტივი რიცხვი. სიტყვა „ოთხმოცდაორი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ოთხი ოცი და სამი (იგულისხმება ოთხმოცზე სამი ერთეულით მეტი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიცხვები
ალუქენდი
ალუქენდი (Allıkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
ჯერმენ გვიშიანი
ჯერმენ გვიშიანი (დ. 24 დეკემბერი, 1928, ახალციხე — გ. 2003) — ქართველი მეცნიერი, ფილოსოფოსი, ფილოსოფიის მეცნიერებათა დოქტორი.
1951 წელს დაამთავრა მოსკოვის საერთაშორისო ურთირთობების ინსტიტუტი.
1951–1955 წლებში მსახურობდა სამხედრო–სასაზღვრო ძალებში; 1955 წლიდან მუშაობდა სსრკ მინისტრთა საბჭოს ტექნიკის სახელმწიფო კომიტეტში; 1957 წლიდან სახელმწიფო სამეცნიერო ტექნიკურ კომიტეტში. 1962 წლიდან იყო სახელმწიფო საკოორდინაციო სამეცნიერო–კვლევითი მუშაობის კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე; 1965 წლიდან სსრკ მინისტრთა საბჭოს მეცნიერებისა და ტექნიკის სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე; 1976 წლიდან მუშაობდა სსრკ მინისტრთა საბჭოს მეცნიერებისა და ტექნიკის სახელმწიფო კომიტეტისა და სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის სისტემური გამოკვლევების სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორად.
შაკიროვკა (ბაშკირეთი)
შაკიროვკა  (Шакир) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის არხანგელის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 126 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ არხანგელსკოედან დაშორებულია 35 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია პრიურალიე, რომელიც დაშორებულია 36 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არხანგელის რაიონის სოფლები
სუსის ნაჰია
სუსა (არაბ. ناحية سوسة‎‎) — სირიის დეირ-ელ-ზორის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით სუსის პროვინციაში დაახლოებით 45 986 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 255 51 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ჰეიდარ ალიევის საერთაშორისო აეროპორტი
ჰეიდარ ალიევის საერთაშორისო აეროპორტი (IATA: GYD, ICAO: UBBB) (ყოფილი ბინის საერთაშორისო აეროპორტი, Heydər Əliyev adına beynəlxalq hava limanı) — საერთაშორისო აეროპორტი აზერბაიჯანში. მდებარეობს დედაქალაქ ბაქოდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 20 კმ-ზე. აეროპორტი წარმოადგენს ეროვნული ფლაგმანის, აზერბაიჯანის ავიახაზების ადგილსამყოფელს. ეს ყველაზე დატვირთული აეროპორტია აზერბაიჯანში და მთლიანად კავკასიაში. 2004 წლის 10 მარტს აეროპორტს სახელი შეეცვალა და ქვეყნის ყოფილი პრეზიდენტის საპატივმცემლოდ ეწოდა ჰეიდარ ალიევის სახელი. ამის შედეგად მისი IATA-ს კოდი BAK შეიცვალა. აეროპორტს გააჩნია ორი ტერმინალი (ჩრდილოეთი და სამხრეთი) და ბაქოს სატვირთო ტერმინალი. აეროპორტის სიახლოვეს მდებარეობს ავტოსადგომი და სასტუმრო.
ტერმინალები
საბჭოთა კავშირის დროს აშნებული ტერმინალის დემონტაჟის შემდეგ მის ადგილას დადგეს ახალი საერთაშორისო ტერმინალი 1. ოთხსართულიანი საინჟინრო კონცეფცია 2010 წელს შემუშავდა კომპანია „Arup“-ის მიერ. ტერმინალის ინტერიერი შეიმუშავა თურქულმა ფირმამ „AUTOBAN“-მა.
ტერმინალ 1 შეუძლია ერთდროულად მიიღოს 12 თვითმფრინავი. მთელს შენობაში კომპანია  „Schindler“-ის 30 ესკალატორია და 21 ლიფტი. ტერმინალი აღჭურვილია „BMS“ (Building Management System) სისტემით, რომელიც გათვლილია პროცესებისა და ოპერაციების ავტომატიზირებაზე.
2014 წლის აპრილში ტერმინალი 1 გაეცა ექსპლუატაციაში. მისი საერთო ფართი 65 000 კვ.მ -ია. ტერმინალის სამგზავრო მიმოსვლა განკუთვნილია 6 მილიონი მგზავრზე წელიწადში. დღეისათვის, ტერმინალი 1 წელიწადში 3 მილიონ მგზავრს ემსახურება. საერთო პარკინგის ფართობი 20,000 კვ.მ, რომელიც განკუთვნილია 600 მანქანაზე.
2015 წლის ივნისში ტერმინალი 1 გადაეცა „4 ვარსკვლავიანი“ კატეგორია ბრიტანული კომპანია „Skytrax“-ისგან.
ტერმინალი 2-ის პროექტის ავტორია არქიტექტორი ვიქტორ დენისოვი. პროექტი 1981 წლის კონკურსში დაჯილდოვდა 1 პრიზით. პროექტი განხორციელდა 1989 წელს.
აეროპორტი იღებს ყველა სახის სამგზავრო და სატვირთო თვითმფრინავს, მათ შორის მსოფლიოს უმსხვილეს Airbus A380 და An-225. კლასიფიკაციის ნომერი (PCN) ადზ 17/35 150 / F / A / W / T, 16/34 (PCN) 150 / F / B / X / T.
ინფრასტრუქტურა
აეროპორტის ტერიტორიაზე არის 5 ვარსკვლავიანი სასტუმრო შერატონი, რომელიც მოიცავს 205 ნომერს. ტერმინალში არსებობს დედებისა და ბავშვების ოთახი. ბავშვიანი მგზავრებისთვის განკუთვნილია სათამაშო ზონა და გამოსაცვლელი მაგიდები. აეროპორტი ინდივიდუალურ დახმარებას უწევს შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე მგზავრებს. არსებობს სპეციალური ავტოსადგომები, საინფორმაციო მაგიდები და გამშვები პუნქტები. მუშაობს 24-საათიანი სამედიცინო ცენტრი.
ტრანსპორტი
მეტროსადგურ „28 მაისიდან“ ბაქოს აეროპორტამდე 24 საათის განმავლობაში მოძრაობენ ავტობუსები BakuBus. დღისით მოძრაობის ინტერვალი შეადგენს 30 წუთს, ღამით 1 საათს. ტაქსით მისვლა აეროპორტამდე შესაძლებელი 20 წუთში.
აეროპორთთან მისვლა შესაძლებელია ჰეიდარ ალიევის გამზირიდან, ასევე ზიღის გზატკეცილით ნობელის პროსპექტის გავლით. ყოველი ტერმინალის წინ სადგომია, რომელიც გათვლილია 1600 ავტომობილზე.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის აეროპორტები კატეგორია:საერთაშორისო აეროპორტები
ლოხ-კორიბი
ლოხ-კორიბი (Lough Corrib) — გამდინარე ტბა ირლანდიის დასავლეთ ნაწილში. ზედაპირის ფართობი 176 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 50,9 მ. გადაჭიმულია 43,5 კმ-ზე, უდიდესი სიგანეა 16,1 კმ. აქვს არასწორი კონტურის ფორმა. იყოფა ორ: ზედა და ქვედა ნაწილად. ტბის ქვაბული კარსტული წარმოშობისაა, რომელიც გადაღრმავებულია ძველი მყინვარის მიერ. ნაპირები უმეტესწილად დაბალია, დასავლეთით და ჩრდილო-დასავლეთით ციცაბოა და მაღალი. ტბას ასაზრდოებს მდინარეები: გრეგი, კლერი და ბლეკ-რივერი. ბევრია კუნძული. სულ 365 კუნძულია, რომელთაგან უდიდესია კუნძული ინჩაგოილი, სადაც შემორჩენილია წმინდა პატრიკის ეკლესიის ნანგრევები. ჩამონადენი მდინარე კორიბზე ატლანტის ოკეანის გოლუეის ყურეში. მდიდარია თევზით. მოიპოვება კუმჟა, წერი, ქორჭილა და ორაგული. 1996 წლის 7 ივნისიდან შედის რამსარის საერთაშორისო ჭარბტენიანი ტერიტორიების სიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ირლანდიის ტბები
ევრობასკეტი 2017: ჯგუფი B
ჯგუფი B — ევრობასკეტი 2017-ის მეორე ჯგუფი, სადაც წარმოდგენილნი იყვნენ გერმანია, ისრაელი, იტალია, ლიეტუვა, საქართველო და უკრაინა. ჯგუფის პირველი მატჩები 2017 წლის 31 აგვისტოს ჩატარდა, ხოლო ბოლო 6 სექტემბერს. ყველა მატჩი თელ-ავივის მენორა მივტახიმ არენაზე გაიმართა ისრაელში.
ცხრილი
ყველა დრო ადგილობრივია (UTC+3).
სქოლიო
ჯგუფი B
შავი ზღვის გუბერნია
შავი ზღვის გუბერნია (Черноморская губерния; 4 ივნისი — 1918) — რუსეთის იმპერიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული 1896-1918 წლებში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ნოვოროსიისკი.
შავი ზღვის გუბერნია იყოფოდა სამ ოკრუგად: ნოვოროსიისკის ოკრუგი, ტუაფსეს ოკრუგი და სოჭის ოკრუგი.
ისტორია
1896 წლის 23 მაისს (4 ივნისს) უმაღლესი ბრძანებულებით შავი ზღვის ოკრუგის ბაზაზე შეიქმნა შავი ზღვის გუბერნია.
1917 წლის ნოემბრიდან — 1918 წლის იანვრამდე დამყარებული იყო საბჭოთა ხელისუფლება. 1918 წლის მარტიდან მაისამდე გუბერნიის ტერიტორიაზე არსებობდა შავი ზღვის საბჭოთა რესპუბლიკა. 1918 წლის მაისიდან ივლისამდე შედიოდა ყუბან-შავი ზღვის საბჭოთა რესპუბლიკაში.
1918 წელს ნაწილობრივ იქნა დაკავებული ამიერკავკასიის ჯარების მიერ.
1918 წლის 26 აგვისტოდან ქ. ნოვოროსიისკი გადავიდა დენიკინის მოხალისეთა არმიის დაქვემდებარებაში. დანიშნული იყო შავი ზღვის გუბერნიის ადმინისტრაცია, რომელიც ფუნქციონირებდა 1920 წლის მარტამდე.
1920 წლის 11 მაისს გუბერნია შევიდა რსფსრ-ის ყუბან-შავი ზღვის ოლქში შავი ზღვის ოკრუგის სახით.
ინვერინი
ინვერინი (Inverin; Indreabhán) — გელტახტი სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს გოლუეის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:გოლუეის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები კატეგორია:გელტახტი ადგილები გოლუეის საგრაფოში
ერთა თვითგამორკვევა
ერთა თვითგამორკვევა — გულისხმობს მოცემულ ტერიტორიაზე ხალხმა დამოუკიდებლად წარმართოს, პოლიტიკური ეკონომიკური და კულტურული საქმიანობები და განსაზღვროს საკუთარი სამართლებრივი სტატუსი, მაგალითად შექმნას დამოუკიდებელი სახელმწიფო ან შეუერთდეს სხვა სახელმწიფოს. ერის თვითგამორკვევის უფლებას აღიარებს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების პირველი მუხლის მეორე პარაგრაფი და 55-ე მუხლი. იგივე შინაარსს შეიცავს გენერალური ასამბლეის 1960 წლის 14 დეკემბრის „დეკლარაცია კოლონიური ქვეყნებისა და ხალხებისთვის დამოუკიდებლობის მინიჭების შესახებ“.
ერთა თვითგამორკვევის უფლება
ყველა ხალხს აქვს თვითგამორკვევის უფლება, ამ უფლების საფუძველზე ისინი თავისუფლად განსაზღვრავენ თავიანთ პოლიტიკურ სტატუსს და ისწრაფვიან ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული განვითარებისკენ. ყველა ხალხს შეუძლია საკუთარი მიზნებისათვის, თავისუფლად განკარგოს თავისი ბუნებრივი რესურსები და სიმდიდრე, ურთიერთსარგებლიანობის პრინციპზე დაფუძნებული საერთაშორისო ეკონომიკური თანამშრომლობისა და საერთაშორისო სამართლიდან აღმოცენებული ყველა ვალდებულებისადმი ზიანის მიუყენებლად. არც ერთ შემთხვევაში ხალხს არ უნდა ჩამოერთვას საარსებო საშუალებები. თვითგამორკვევის უფლების რეალური არსის განსაზღვრა წარმოადგენს თანამედროვე საერთაშორისო სამართლისთვის ერთ-ერთ დიდ გამოწვევას, მეოცე საუკუნის 60-იან წლებში მიღებული დეკლარაციები ძირითადად მიზნად ისახავდა დეკოლონიზაციის პრობლემის გადაწყვეტას, უამრავი ერი ამ პერიოდში გახდა დამოუკიდებელი და შექმნა საკუთარი სახელმწიფო, უმრავლესობა მათგანი წარმოდგენილი იყო აფრიკის და ევროპის კონტინენტზე. თვითგამორკვევის 5 პრინციპი და მეცნიერთა შეხედულებები ხალხის დამოუკიდებლობისა და საკუთარი საერთაშორისო სტატუსის დადგენის უფლება. სახელმწიფოს მოსახლეობის უფლება, განსაზღვროს მთავრობის ფორმა და მონაწილეობა მიიღოს ამგვარი მთავრობის მუშაობაში. სახელმწიფოს უფლება ტერიტორიულ მთლიანობასთან და საკუთარი საზღვრების ურღვევობასთან, აგრეთვე საშინაო საქმეებში ჩაურევლობასთან დაკავშირებით. სახელმწიფოში ან თუნდაც მის საზღვრებს მიღმა მცხოვრებ ეროვნულ უმცირესობათა უფლება, იქონიონ სპეციალური უფლებები, მათ შორის ეკონომიკური და კულტურული ავტონომიის უფლება. სახელმწიფოს კულტურული, ეკონომიკური და სოციალური განვითარების უფლება. თვითგამორკვევას სხვანაირად აღიქვამს საერთაშორისო სამართალი, ეროვნული უმცირესობების შემთხვევაში, „იმ სახელმწიფოებში, რომლებშიც ეთნიკური, რელიგიური და ენობრივი უმცირესობები ცხოვრობენ, პირებს, რომლებიც ამ უმცირესობებს განეკუთვნებიან არ შეიძლება უარი ეთქვათ, ამ უმცირესობის სხვა წარმომადგენლებთან ერთად, ისარგებლონ თავიანთი კულტურით, აღიარონ თავიანთი რელიგია და შეასრულონ რიტუალები, აგრეთვე ისარგებლონ თავიანთი ენით.“ სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებების შესახებ პაქტის 27-ე მუხლის შესაბამისად უმცირესობებს არ აქვთ გამოყოფის უფლება, „საგარეო გამოყოფის“ მნიშვნელობით, მათ აქვთ ავტონომიის უფლება სახელმწიფოს არსებულ სტრუქტურებში, რომელიც შიდა თვითგამორკვევად იწოდება. ამერიკელი ანალიტიკოსი პიტერ მალანჩუკი წერს, რომ არც პაქტი და არც საერთაშორისო სამართლის რომელიმე ნორმა არ კრძალავს უმცირესობების უფლებას გამოყოფაზე. გამოყოფის უფლების ლეგიტიმურად ცნობის ამ მოსაზრებებს თან ერთვის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის 1995 წლის დეკლარაციის პროექტი, სადაც 3-ე მუხლში ნათქვამია: „მკვიდრ ხალხებს აქვთ თვითგამორკვევის უფლება. ამ უფლების წყალობით მათ თავისუფლად შეუძლიათ განსაზღვრონ თავიანთი პოლიტიკური სტატუსი და თავისუფლად შეუძლიათ წარმართონ ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული განვითარების პროცესი.“ გერმანელი პროფესორი კრისტიან ტომუშატის აზრით „მიუხედავად იმისა, რომ თვითგამორკვევის არსი უპირობოდ გულისხმობს სუვერენიტეტის მოპოვების სურვილსაც, სეცესიის უფლებას მაინც არ განაპირობებს თვითგამორკვევის უფლების არსებობა“.
თვითგამორკვევის თეორიის ჩამოყალიბება
თვითგამორკვევის უფლება, პირველად როგორც საერთაშორისო სამართლის ერთ-ერთი პრინციპი ნახსენები იქნა 1945 წლის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდებაში, ხოლო 1966 წლიდან ხალხთა თვითგამორკვევის უფლება მიღებულ იქნა, როგორც ადამიანთა კოლექტიური უფლება, რომელიც განურჩევლად ყველა ადამიანს გააჩნია მიუხედავად დროსა და ადგილისა. თვითგამორკვევის ცნებას, სანამ ის შეიძენდა სამართლებრივ მნიშვნელობას, გააჩნდა პოლიტიკური და სოციალური მნიშვნელობა. პირველად ეს ტერმინი გამოჩნდა 9-ე საუკუნის 60-იან წლებში, თუმცა მაინც რთულია დავაზუსტოთ ის პერიოდი თუ ნამდვილად როდის გაჩნდა ეს ტერმინი, მის წარმოშობას არა ერთი, არამედ ბევრი სოციალური და პოლიტიკური მიზეზი აქვს. 19-ე საუკუნის მეორე ნახევარში ნაციონალიზმის განვითარებასთან ერთად, ერებისთვის დამოუკიდებლობის მინიჭების საკითხი წამოიჭრა. ავსტრია-უნგრეთის, რუსეთის, გერმანიის და თურქეთის მზარდმა ასიმილაციურმა პოლიტიკამ გამოიწვია თვითმმართველობის და ავტონომიების მოთხოვნა. მიუხედავად იმისა, რომ მზარდმა ნაციონალიზმმა უდიდესი როლი ითამაშა თვითგამორკვევის ცნების ჩამოყალიბებაში, თვითგამორკვევა აქტიური პოლიტიკის ნაწილი გახდა არა ნაციონალისტურ-კონსერვატიული ჯგუფების, არამედ ინტერნაციონალური მშრომელთა მოძრაობების მეშვეობით. რუსეთის და ჰაბსბურგების მრავალეროვანი იმპერიები ევროპის სხვა მემარცხენე პარტიებთან ერთად აქტიურად იყვნენ ჩართული განხილვებში, ერების თვითგამორკვევის უფლების ფორმირების და მისი მნიშვნელობის შესახებ. ნაციონალისტური იდეების გავრცელების პარალელურად რუსეთსა და ავსტრია-უნგრეთში ასევე გავრცელდა სოციალ-დემოკრატიული იდეები, რომელთა მთავარი მიზანი ეროვნული პრობლემების გადაჭრა იყო. სწორედ ამ პერიოდში ვითარდება თეორიები მცირე ნაციების დამოუკიდებლობის შესახებ, რამაც საბოლოოდ გაგრძელება ჰპოვა.
ერთა ლიგის ეპოქა
ერთა ლიგამ 1919 წელს განიხილა თვითგამორკვევის ცნება, მაგრამ ეს არ არის ნახსენები პაქტში, რომლის საფუძველზეც ის შეიქმნა. მოგვიანებით ალანდის კუნძულის საკითხის განხილვისას ერთა ლიგისათვის სპეციალურად გაკეთებულ ანგარიშში მომხსენებელთა კომიტეტმა განაცხადა: „გულახდილად რომ ვილაპარაკოთ ეს პრინციპი არ არის საერთაშორისო სამართლის ნორმა, ეს არის სამართლიანობისა და თავისუფლების პრინციპი. აღიარება ეროვნული უმცირესობებისა, მათი ენისა ან რელიგიისა, ანდა აღიარება მოსახლეობის რომელიმე პატარა ნაწილის უფლებისა, გამოეყოს საზოგადოებას, რომლის შემადგენლობაშიც ის შედის, რადგან მას ეს ასე სურს ან ასე სიამოვნებს, იქნებოდა წესრიგისა და სტაბილურობის დარღვევა სახელმწიფოებში და ანარქიის გამეფება საერთაშორისო ცხოვრებაში“. იმის გამო, რომ ევროპაში ხდებოდა სახელმწიფოთა შექმნა და შეცვლა, ტერიტორიული გადანაწილებები, სახელმწიფოთა დაშლა, განიხილებოდა ეროვნული ერთობების შექმნის საკითხი, რეფერენდუმების და მოსახლეობის მიგრაციის საშუალებით, თუმცა ამან ასევე წარმოშვა ბევრი პრობლემა, ბევრი ადამიანი კარგავდა მოქალაქეობას და ხდებოდნენ სხვა სახელმწიფოებრივი სუბიექტის ნაწილები, როგორც მაგალითად ჩეხოსლოვაკიაში. ხოლო შლეზვიგის რეგიონში ჩატარდა რეფერენდუმი, სადაც მოსახლეობას უნდა გადაეწყვიტა გერმანიის შემადგენლობაში დარჩებოდნენ თუ დანიის. მოკავშირე ძალების მიერ ყველგან ასე არ ხდებოდა გადაწყვეტილების მიღება, მაგალითად, სამხრეთ საზღვრების სლავების გაერთიანება არ მოხდა რეფერენდუმის გზით, მიზეზი მოკავშირეების პოლიტიკური გადაწყვეტილება იყო. ერთა ლიგის ეპოქაში ერთა თვითგამორკვევის ცნება განვითარდა, დაიხვეწა და გაფართოვდა თავისი შინაარსით, ასევე მან მიიღო საერთაშორისო სამართლის პრინციპის სახე, რომლის საბოლოო განვითარება და ჩამოყალიბება მოხერხდა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მეშვეობით, და უფრო ფართოდ დაიწყო ერთა თვითგამორკვევის პრინციპების პრაქტიკული დანერგვა სხვადსხვა კონტინეტზე, დეკოლონიზაციის პერიოდში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლიტიკური თეორიები კატეგორია:საერთაშორისო სამართალი კატეგორია:ნაციონალიზმი
ტბიყელი
ტბიყელი, ზღვისნაწყვეტი — მყინვარულ-ეგზარაციული ან ზვავ-მეწყრული წარმოშობის მაღალმთიანი პატარა ტბა საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მესხეთის ქედის დასავლეთი ნაწილში, მდინარე კინტრიშის აუზში, ნაბაძირის მთაზე, ზღვის დონიდან 2218 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 0,01 კმ². დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ გადაჭიმულია 130 მ-ზე, ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ 100 მ-ზე. აქვს ოვალური ფორმა. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით.
სანაპირო სუსტადაა შეჭრილ-შემოჭრილი. ტბის ქვაბული შედგება სამი მკვეთრად განსხვავებული ნაწილისაგან. ტბის ქვაბულს დასავლეთით საკმაოდ ციცაბო ფერდობი გააჩნია, რომელიც 70 მ-მდე სიგანის ძირისა და მახვილი წვერის მქონე სამკუთხედს მოგვაგონებს, რომლის სიმაღლე ტბის დონიდან 80 მ-ს არ აღემატება. მის ზედაპირს ემჩნევა თანამედროვე თოვლის ზვავების მოქმედების ნაკვალევი. სანაპიროს მეორე მორფოლოგიურ მონაკვეთს, რომელიც ტბის ქვაბულის ჩრდილოეთ ნაწილს ქმნის, 20–30 მ სიმაღლე, ოდნავ მომრგვალებული ფორმა და დიდი დახრილობა აქვს. სანაპიროს მესამე ნაწილი, რომელსაც 300 მ-მდე სიგრძე აქვს, იგი სამხრეთისა და აღმოსავლეთის ექსპოზიციისა და სხვა ნაწილებთან შედარებით დიამეტრულად განსხვავებული სახის მქონეა.
სიახლოვეს შუაეოცენური ტუფქვიშაქვებისა და პორფირიტული საფარებით აგებული და სამხრეთისაკენ დახრილ წყებებში 150 მ სიგრძის და 30 მ-მდე სიგანის კონსექვენტური ტიპის მოქმედი მეწყერია წარმოდგენილი. ტბა გამდინარეა, თუმცა დონის ცვალებადობის არანაირ ნიშანს არ ატარებს. ტბიყელის ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე მიწისქვეშა არხის გავლით ტბიდან გამოედინება 4 წყარო და მათგან იქმნება პატარა მდინარე. ტბაში მცირე რაოდენობით არის წყლის ფლორისა და ფაუნის წარმომადგენლები. მოქცეულია კინტრიშის სახელმწიფო ნაკრძალში.
მოსკოვის მაცხოვრის ფერისცვალების ტაძარი (ბოგოროდსკოე)
მოსკოვის მაცხოვრის ფერისცვალების ტაძარი  (Храм Преображения Господня) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ბოგოროდსკოეს რაიონში. მისამართი კრასნობოგატირის ქუჩა № 17.
ტბიყელი
ტბიყელი თვალწარმტაცია, აქედან ერთი მხრით აჭარის მთაგორიანი მხარის ბუნება ჩანს, მეორე მხარეს კი კოლხეთის ბარი და კავკასიონის დათოვლილი მწვერვალები. ტბიყელის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, რამდენიმე კილომეტრში მდებარეობს სიძერძლის ტბა.
მოსკოვის მაცხოვრის ფერისცვალების ტაძარი (ბოგოროდსკოე)
ამჟამინდელი ეკლესია აგებულია 1877-1880 წლებში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მაცხოვრის ფერისცვალების სახელზე. ეგვტერები კი ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატისა და ელია წინასწარმეტყველის და ალექსი - მოსკოვის მიტროპოლიტის სახელზე.
ტბიყელი
სქოლიო
კატეგორია:აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ტბები
მოსკოვის მაცხოვრის ფერისცვალების ტაძარი (ბოგოროდსკოე)
ისტორია
1876 წელს მოსკოვის ელია წინასწარმეტყველის ტაძრის წინამძღვარმა მიტროპოლიტ ინოკენტის გადასცა თხოვნა რათა აეშენებინა ბოგოროდსკოეს აგარაკზე ხის ეკლესია ზაფხულის ღვთისმსახურებისთვის. პროექტი შეასრულა არქიტექტორმა ნიკოლოზ იპატიევმა. პოექტში ძირითადად გამოყენებული იყო მშენებლობის რუსული სტილი. ეკლესია შედგებოდა ძირითადი, თითქმის კვადრატული ნაგებობისაგან, რომელსაც აღმოსავლეთიდან ეკვროდა აფსიდი, დასავლეთიდან სატრაპეზო და ორიარუსიანი 18-მეტრიანი სამრეკლო.
ტაძარი ააგეს 1880 წელს და აკურთხეს ამავე წლის 17 აგვისტოს. თავდაპირველად ეკლესია მიაწერეს ელია წინასწარმეტყველის ტაძარს. მსახურება მიმდინარეობდა ზაფხულობით - ყოველდღე, ზამთრობით კი - მხოლოდ დღესასწაულებზე. 1891 წლიდან ეკლესია გახდა დამოუიდებელი, მას ვაენიშნა წინამძღვარი ალექსანდრე კოლიჩევი.
1894 წელს ტაძარი გააფართოვეს. არქიტექტორმა პეტრე ზიკოვმა წარმადგინა ჩრდილოეთის ეგვტერის გეგმა. თუმცა განახორციელეს ფიოდორ სკომოროშენკოს პროექტი, რომლის მიხედვითაც 1897-1898 წლებში მიაშენეს ხის ეგვტერები. ჩრდილოეთისა - ელია წინასწარმეტყველის სახელზე, ხოლო სამხრეთისა - ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ეკლესიის შენობა გადაკეთების გარეშეა შემონახული, მიუხედავად 1954 და 2002 წლის ხანძრისა.
დაპატიმრებამდე მხირე ხნით ადრე 1922 წლის 7 მაისს ტაძარში ღვთისმსახურებას აღავლენდა პატრიარქი ტიხონი.
საბჭოთა პერიოდში ეკლესია არ დახურულა. მისი დახურვის ბრძანება გამზადებული იყო 1933 წლი 23 მარტს, მაგრამ მას ხელი არ მოაწერა პეტრე სმიდოვიჩმა.
1954 წლის 14 აგვისტოს ტაძარში გაიმართა პირველი ხანძარი. განადგურდა მთელი შიდა მოწყობილობა და ხატები, ტიხვინის სასწაულმოქმედი ღვთისმშობლის ხატისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხატის გარდა.
მეორე ხანძარი მოხდა 2002 წლის 30 აგვისტოს. ამ პერიოდში ყველა საეკლესიო ჭურჭელი და ხატები გადარჩა, თუმცა დაზიანდა სახურავი.
ტაძარი აგებულია მოდერნის სტილში ძველი ნოვგოროდული მშენებლობის სტილით.
ტაძრის სიწმინდეებია ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატი, ასევე სმოლენსკის, იერუსალიმის, „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ ღვთისმშობლის ხატები, ელია წინასწარმეტყველის, სერაფიმ საროველის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და იარხომის ღვთისმშობლის ხატი.
ტაძართან გახსნილია საკვირაო სკოლა და ბავშვთა ქოროს გუნდი. 1992 წლიდან წინამძღვარია დამიან კრუგლინი.
ელფინი (როსკომონის საგრაფო)
ელფინი (Elphin ან Elfin; Ail Finn) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს როსკომონის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. ელფინში მდებარეობს კათოლიკური ეკლესია და, ასევე, სასწავლებელი, რომლის ყველაზე ცნობილი მოსწავლე იყვნენ მწერალი ოლივერ გოლდსმითი და თვალის ქირურგი სერ უილიამ უაილდი, ოსკარ უაილდის მამა. სოფელთან ახლოს, აგრეთვე, არის მე-18 საუკუნის ქარის წისქვილი. გადმოცემის თანახმად, ელფინის ახლო მთისწინეთში არის დამარხული ცნობილი ირლანდიელი-ავსტრალიელი ყაჩაღ ნედ კელის ოქრო.
სქოლიო
კატეგორია:როსკომონის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ვიანდენი
ვიანდენი (Veinen, Vianden, Vianden) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს ვიანდენის კანტონის დიკირხის ოლქში. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 1 918 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ლუქსემბურგის ქალაქები
რობერტ ა. ოლტმენი
ალტმანი პროფესიით იურისტია. მან მოგვიანებით გახსნა საკუთარი იურიდიული ფირმა. 1999 წელს ოლტმანმა და კრისტოფერ უივერმა დააარსეს კომპანია ZeniMax Media, როგორც Bethesda Softworks-ის მსობელი კომპანია. წამყვანი ვიდეო თამაშების გამომცემელი კომპანია, რომელიც ფლობს თამაშების შემქმნელ სტუდიებს სხვადასხვა ქვეყნებში, რომლის საკუთრებაში ასევე შედის ისეთი ვიდეო თამაშების ფრენჩაიზები როგორებიც არის „Fallout“, „The Elder Scrolls“, „Doom“, „Rage“ და სხვა. კომპანიის ოფისები განლაგებულია ამერიკაში, ევროპაში, ავსტრალიასა და აზიაში.
1984 წლის 29 იანვარს რობერტი დაქორწინდა მსახიობ ლინდა კარტერზე. ჰყავთ ორი შვილი, ჯეიმზი და ჯესიკა ოლტმანები. ოჯახი ამჟამად ცხოვრობს პოტომაკში, მერილენდის შტატში, ქალაქ ვაშინგტონის მახლობლად.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი ებრაელები კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:ZeniMax Media კატეგორია:გარდაცვლილი 2021 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ბიზნესმენები
დავით გვრიტიშვილი
დავით ვლადიმერის ძე გვრიტიშვილი (დ. 15 თებერვალი, 1915, სოფელი იკოთი, ახლანდელი ახალგორის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 ოქტომბერი, 1969, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი 1938 წელს. 1942–1943 წლებში იბრძოდა II მსოფლიო ომში. 1943 წლიდან მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის ინსტიტუტში; 1956–1961 წლებში იყო თსუ ისტორიის ფაკულტეტის დეკანი; 1961–1969 წლებში საქართველოს ისტორიის კათედრის პროფესორი. მან მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა XIII-XVIII სს-ის საქართველოს სოციალ-ეკონომიკური და პოლიტიკური ისტორიის შესწავლის საქმეში, გამოიკვლია ქართველი ყმა-გლეხობის, ფეოდალური ქალაქების (თბილისი, გორი), საზოგადოებრივი აზროვნებისა და კულტურის ისტორიის მთელი რიგი საკითხები.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული 15 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1915 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1969 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
იარკინსკი
იარკინსკი (Яркинский; Яркинский) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის არხანგელის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 0 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ არხანგელსკოედან დაშორებულია 11 კილომეტრით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არხანგელის რაიონის სოფლები
კილკოლგანი
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:გოლუეის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ადიშის წმინდა გიორგის ეკლესია
ადიშის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი საქართველოში, მესტიის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ენგურის შენაკადის, ადიშისჭალის მარჯვენა სანაპიროზე, ზღვის დონიდან 2040 მ, მესტიიდან 27 კმ.
ისტორია
წმინდა გიორგის მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია, რომელიც მიწისძვრისგანაა დაზიანებული. მიწისძვრის დროს ეკლესია ძალიან დაზიანდა და ამიტომ მის დასაცავად ადგილობრივმა მცხოვრებლებმა ქვის ერთგვარი ბუდე ამოუშენეს.
მოხატულობა შემორჩენილია ეკლესიის შიდა კედლებზე და გარედან ჩრდილოეთ ფასადზე.
ადიშის ეკლესიების კედლის მახატვრობაში ჩანს შუა საუკუნეების ქართული მონუმენტური ე.წ სვანური სკოლის სპეციფიკური ნიშნები.
იგი XI-XII საუკუნის მხატვრობის წმინდა გიორგის სცენებისა და მისი გამოსახვის ერთ–ერთი ყველაზე ადრინდელი ეკონოგრაფიული ნიმუშია, რომელიც საერთოდ შემორჩა შუა საუკუნეების ხელოვნებიდან.
ადიშშია აღმოჩენილი ქართული მწერლობისა და ლიტერატურის ერთ ერთი უძველესი ძეგლი, ე.წ. "ადიშის ოთხთავი" (სახელი სოფლის მიხედვით უწოდეს), რომელიც 897 წელსაა გადაწერილი შატბერდის მონასტერში.
ადიშის წმინდა გიორგის ეკლესია 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
ტაძრის მოხატულობა
მას ახასიათებს უშუალობა და თავისებურება, რომელიც შუასაუკუნეების ხელოვნების ამ ნაწარმოებს განსაკუთრებულ გამომხატველობას ანიჭებს. მხატვრობის თავისებურება ეკლესიაში შესვლისთანავე იპყრობს ყურადღებას. კაშკაშა, სუფთა ფერები - ოქროსფერი-ყვითელი, მოწითალო-ყავისფერი, ვადისფერი, ქმნის მაჟორულ გამას, იმის წყალობით, რომ მხატვრობაში სჭარბობს მოოქროსფერო - ყვითელი ფერი, ეკლესიის კედლები თითქოს სინათლეს აფრქვევს და მის პატარა სივრცეს მზის შუქით ავსებს. ფრაგმენტების მიხედვით ხერხდება მხატვრობის იკონოგრაფიული სქემის აღდგენა.
საკურთხევლის კონქში გამოსახულია ვედრება. ცენტრში ტახტზე მჯდომარე ქრისტე, კურთხევის ნიშნად აღმართული ხელით, ხოლო მის ორსავ მხარეს ღვთისმშობელი და იოანე ნათლისმცემელი. კედლის ქვემო ნაწილში წარმოდგენილნი არიან ეკლესიის მამანი. ისინი ასიმეტრიულად არიან განლაგებულნი; წმ. ბასილი სარკმლის მარცხენა მხარესაა, ხოლო იოანე ოქროპირი და კიდევ ერთი წმინდანი (სახელი არაა შემონახული) - მარჯვნივ.
ეკლესიის თაღი ჩანგრეულია, ხოლო ნაწილებს ამჟამად ხის ჭერი ფარავს. სამხრ. და ჩრდილო კედლების მხატვრობის ქვედა რეგისტრები წმინდა გიორგის ცხოვრების ამსახველ სცენებს ეთმობა. ჩრდ. კედელზე მოცემულია სცენა, რომელიც მოგვითხრობს, როგორ დაიმორჩილა წმ.გიორგიმ გველეშაპი და იხსნა მეფის ასული.
სქოლიო
კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბოსრის ნაჰია
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ჰიდროელექტროსადგურები საქართველოში
სქოლიო
კატეგორია:ენერგეტიკა ევროპაში
რამ ბარან იადავი
რამ ბარან იადავი (रामवरण यादव; დ. 4 თებერვალი, 1948, დჰანუსა, ნეპალი) — ნეპალელი პოლიტიკოსი და ფიზიკოსი. პოლიტიკური პარტიის ნეპალის კონგრესის გენერალური მდივანი, ნეპალის პირველი პრეზიდენტი 2008-2015 წლებში.
რამ ბარან იადავი დაიბადა 1948 წელს ნეპალში. დაასრულა კალკუტის უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტი. ორჯერ (1991 და 1999 ) ეკავა ნეპალის ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრის თანამდებობა. 1999 წელს აირჩიეს წარმომადგენელთა პალატაში ნეპალის კონგრესის პარტიული სიით.
ნეპალი რესპუბლიკად გამოცხადდა 2008 წლის 28 მაისს, 19 ივლისს ნეპალის პარლამენტში კენჭისყრის დროს იადავის დააკლდა 4 ხმა. ორი დღის შემდეგ მას მხარი დაუჭირა 308 დეპუტატმა 590-დან. მისი გამარჯვება განაპირობა მაოისტთა პარტიის მხარდაჭერამ.
ქვრივია. მეუღლე გარდაეცვალა 1983 წელს, ჰყავს ორი ბიჭი და ერთი გოგო.
სქოლიო
კატეგორია:ნეპალელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ნეპალის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:დაბადებული 4 თებერვალი
ტურლოხ ო’კაროლანი
მინიატიურა|მარჯვნივ|ტურლოხ ო'კაროლანის პორტრეტი - დეივიდ დაგლასი, ედინბურგი, 1904 წელი ტურლოხ ო’კაროლანი (Toirdhealbhach Ó Cearbhalláin; ˈt̪ˠɾˠeːl̪ˠəx oː ˈcaruːl̪ˠaːnʲ); დ. 1670, სოფ. ნობერი, მითის საგრაფო — გ. 25 მარტი, 1738, სოფ. ბალიფარნანი, როსკომონის საგრაფო) — უსინათლო ირლანდიელი მეარფე, კომპოზიტორი და მომღერალი. მიუხედავად იმისა, რომ იგი არ არის კლასიკური გაგებით კომპოზიტორი, იგი დღემდე მიიჩნევა ირლანდიის უდიდეს კომპოზიტორად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1670 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1738 კატეგორია:ირლანდიელი კომპოზიტორები
ვილცი
ვილცი (Wooltz, Wiltz, Wiltz) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს ვილცის კანტონის დიკირხის ოლქში. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 6 522 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლუქსემბურგის ქალაქები
ყურა სოკო
სოკოს ლათინური და ასევე ბევრ ევროპულ ენაში არსებული ხალხური სახელწოდება მომდინარეობს ბიბლიური ლეგენდიდან იუდა ისკარიოტელზე, რომელმაც თავი ჩამოიხრჩო ანწლის ხეზე.
პირველად აღწერა პიერ ბიულიარმა (1789) როგორც Tremella auricula-judae. მიმდინარე ბინომინალური სახელწოდება Auricularia auricula-judae მიანიჭა გერმანელმა მიკოლოგმა იოზეფ შრეტერმა 1888 წელს.
აღწერა
ნაყოფსხეული მჯდომარეა სუბსტრატზე. დიამეტრი — 12 სმ-მდე. ფორმით ადამიანის ყურს წააგავს, ნაოჭიანი, ელასტიური და ლაბისებრია. გარეთა შეფერილობა — მოყვითალო-ყავისფერი, მოიისფრო-ნაცრისფერი ან მოწითალო მურა. ზედაპირი წვრილხავერდოვანია. შიგნიდან ნაცრისფერ-იისფერიდან ნაწრისფერ-მოწითალომდე, ტიტველი.
რბილობი — ცვილისებრი, გამჭვირვალე, გახმობისას პერგამენტისებრი.
სპორები — 11-15(23)×5-7(8) მკმ. ცილინდრული, მოხრილი.
გავრცელება
ფართოდაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ზომიერი სარტყლის შედარებით თბილ ნაწილში.
იზრდება ცოცხალ და გამხმარ ფოთლოვან ხეებზე (პარაზიტი ან საპროტროფი), განსაკუთრებით ანწლზე და მურყანზე, მთელი წლის განმავლობაში.
საკვები ღირებულება
ყურა სოკო მეტად დაფასებულია შორეულ აღმოსავლეთში, განსაკუთრებით ჩინეთში. იგი ჩინური წვნიანი კერძის „შავი სოკოს“ ერთ-ერთი აუცილებელი ინგრედიენტია, აგრეთვე გამოიყენება ჩინურ მედიცინაში. ყურა სოკოს იყენებენ სალათებშიც. საქართველოში საჭმელად არ ხმარობენ.
სქოლიო
კატეგორია:საჭმელი სოკოები კატეგორია:ბაზიდიუმიანი სოკოები კატეგორია:აურიკულარიასებრნი კატეგორია:სამკურნალო სოკოები
კილკერინი
კილკერინი (Kilkerrin; Cill Choirín) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს გოლუეის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:გოლუეის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ჰოფენჰაიმი (საფეხბურთო კლუბი)
საფეხბურთო კლუბი ჰოფენჰაიმი (TSG 1899 Hoffenheim) — გერმანიის საფეხბურთო კლუბი. „ჰოფენჰაიმი“ დაარსდა 1899 წელს. კლუბი წარმოადგენს სოფელ ჰოფენჰაიმს, რომელიც მდებარეობს ზინსჰაიმის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან გუნდი ასპარეზობს პირველ ბუნდესლიგაში.
ბუნდესლიგა
2007-2008 წლებში „ჰოფენჰაიმმა“ მეორე ადგილი დაიკავა მეორე ბუნდესლიგაში და პირველში აღზევდა. პირველივე სეზონი გერმანიის უმაღლეს ლიგაში კლუბისთვის წარმატებული გამოდგა. „ჰოფენჰაიმი“ სადებიუტო სეზონშივე ბუნდესლიგის პირველი წრის ჩემპიონი გახდა, თუმცა საბოლოოდ ტურნირი მე-7 ადგილზე დაასრულა.
2012-2013 წლების სეზონში „ჰოფენჰაიმმა“ მე-16 ადგილი დაიკავა და გადათამაშების ზონაში მოხვდა, თუმცა მოახერხა ლიგაში დარჩენისთვის ორმატჩიან დაპირისპირებაში „კაიზერსლაუტერნის“ დამარცხება.
2016-2017 წლების სეზონში „ჰოფენჰაიმმა“ ისტორიულ შედეგს მიაღწია. გუნდმა ტურნირი მე-4 ადგილზე დაასრულა, რითაც ისტორიაში პირველად ჩემპიონთა ლიგის საკვალიფიკაციო ეტაპზე თამაშის უფლება მოიპოვა.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანიის საფეხბურთო კლუბები
ევრისთენე
ევრისთენე — სპარტის მეფე. ევრისთენე სამეფო ტახტზე არისტოდემეს შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 1104 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 1066 წელს. ევრისთენეს შემდეგ კი სამეფო ტახტზე აგის I ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სპარტის მეფეები
იემენის ფეხბურთის ასოციაცია
იემენის ფეხბურთის ასოციაცია (YFA) — იემენის ფეხბურთისა და ფუტსალის მმართველო ორგანო. 1980 წელს გაწევრიანდა ფიფა-ში, ჩრდილოეთ იემენის სახელით. ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტია ფათჰი აბულვასე ჰაეილი. 2006 წლიდან ფედერაციის პრეზიდენტია ჰამიდ ალ-შაიბანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აფკ-ს წევრები
სირგოს ეკლესია
სირგოს (სირგვას) ტაძარი — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბარალეთის ტერიტორიაზე ნასოფლარ სირგოს მიდამოებში. იგი დარბაზული ტიპისაა და აგებულია VIII საუკუნეში. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია - ანდეზიტი, ბაზალტი და კირქვა. ტაძრის დასავლეთის ფასადი შემკულია შედარებით მაღლა მოთავსებული ჯვრით, სამხრეთ ფასადი მდინარე ბარალეთის ხევისკენაა მიმართული. ტაძრის შიდა სივრცე ჰარმონიულია. აღსანიშნავია, ქვაზე გამოკვეთილი ბოლნური ჯვრების არსებობა, მაგრამ ამგვარი ჯვრები გვაქვს სამკუთხედებად დამუშავებული გარშემორტყმული რგოლის გარეშე.
ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
ამერიკის შეერთებული შტატები-საქართველოს ურთიერთობები
მარჯვნივ|მინი|250x250პქ| საბჭოთა კავშირის ყოფილმა საგარეო საქმეთა მინისტრმა და საქართველოს მაშინდელმა პრეზიდენტმა [[ედუარდ შევარდნაძე|ედუარდ შევარდნაძემ ხელი მოაწერა 1995 წელს ქართულ-ამერიკულ საინვესტიციო ხელშეკრულებას პრეზიდენტ კლინტონთან.]] მარჯვნივ|მინი|250x250პქ| ქართული ჯარები დამოუკიდებლობის დღეს ბაღდადში 2006 წელს აღნიშნავენ მინი|250x250პქ| [[ბარაკ ობამა|პრეზიდენტი ობამა ავღანეთში დაჭრილ ქართველ ჯარისკაც ალექსანდრე ტუღუშს სტუმრობს.]] მინი|250x250პქ| 2005 წელს პრეზიდენტ ბუშის გამოსვლა [[თავისუფლების მოედანი (თბილისი)|თავისუფლების მოედანზე 100 000-ზე მეტი ადამიანის წინაშე ქართულ-ამერიკულ ურთიერთობებში ახალი ეტაპის ნიშანია.]]
საქართველოსა და ამერიკის შეერთებულ შტატებს შორის ურთიერთობები ძალიან მჭიდროა და ორმხრივი თანამშრომლობის მრავალ სფეროს მოიცავს. ამერიკის შეერთებული შტატების ერთ-ერთი მთავარი მოკავშირე აღმოსავლეთ ევროპაში, საქართველო, იყო მესამე უდიდესი კონტრიბუტორი ერაყის ომში და ერთ სულ მოსახლეზე ყველაზე დიდი კონტრიბუტორი ავღანეთში აშშ-ის ხელმძღვანელობით მისიაში. შეერთებული შტატები, თავის მხრივ, აქტიურად ეხმარება საქართველოს სახელმწიფო ინსტიტუტების გაძლიერებაში მისი ჩრდილოელი მეზობელი რუსეთის მხრიდან მზარდი ზეწოლის პირობებში და 1991 წლიდან ქვეყანას 3 მილიარდ დოლარზე მეტი ფინანსური დახმარება გაუწია. 2009 წლიდან საქართველო-ამერიკის ურთიერთობები გამარტივებულია აშშ-საქართველოს სტრატეგიული პარტნიორობის ქარტიით, რომელმაც შექმნა ოთხი ორმხრივი სამუშაო ჯგუფი: დემოკრატიის პრიორიტეტულ სფეროებზე; თავდაცვა და უსაფრთხოება; ეკონომიკური, სავაჭრო, ენერგეტიკული საკითხები, ხალხთა შორის და კულტურული გაცვლა.
საქართველოში ამერიკის შეერთებული შტატების საელჩო გაიხსნა 1992 წლის 23 აპრილს. იმავე წლის 25 მაისს საქართველოს ეწვია აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი ჯეიმზ ბეიკერი.
საქართველო 2004-2008 წლებში ცდილობდა გამხდარიყო ნატოს წევრი, მაგრამ ვერ მიაღწია წარმატებას რუსეთის ძლიერი ოპოზიციის პირობებში. 2012 წლის თებერვალში შეთანხმდნენ, რომ აშშ და საქართველო დაიწყებენ მუშაობას თავისუფალი ვაჭრობის შეთანხმებაზე, რომელიც, თუ განხორციელდება, საქართველო გახდება ერთადერთი ევროპული ქვეყანა, რომელსაც აქვს ასეთი ხელშეკრულება შეერთებულ შტატებთან. საქართველოში ჩამოსული ამერიკელი მოქალაქეები ამჟამად ვიზას არ საჭიროებენ. მოქალაქეები 90-დღიან ტურისტულ ვიზას ქვეყნის შესასვლელ პუნქტებში მიიღებენ.
ქართულ-ამერიკული თანამშრომლობა განვითარების მიმართულებით
შეერთებული შტატები მჭიდროდ თანამშრომლობს საქართველოსთან ურთიერთ უსაფრთხოების, კონტრტერორისტული ინტერესების ხელშეწყობისთვის და უზრუნველყოფს საქართველოს ორმხრივ დახმარებას უსაფრთხოების სფეროში, ინგლისურენოვანი და სამხედრო პროფესიული სწავლების ჩათვლით, საერთაშორისო სამხედრო განათლებისა და მომზადების პროგრამის (IMET) მეშვეობით.
საქართველოს წვრთნისა და აღჭურვის მრავალწლიანი პროგრამა (GTEP) დასრულდა 2004 წელს და მიაღწია დასახულ მიზნებს - საქართველოს სამხედრო შესაძლებლობების გაძლიერებისა და სამხედრო რეფორმების სტიმულირების მხრივ. საქართველოს მდგრადობისა და სტაბილურობის ოპერაციების პროგრამამ, რომელიც დაიწყო 2005 წლის იანვარში, მიაღწია GTEP-ის მიზნებს და გაწვრთნა ქართული კონტინგენტი, რომელიც მონაწილეობდა ერაყში კოალიციის ოპერაციებში. ჯორჯიის ეროვნულ გვარდიასთან პარტნიორობა, მეექვსე ფლოტის, სანაპირო დაცვის ვიზიტები საქართველოში და თავდაცვისა და სამხედრო თანამშრომლობის ორმხრივი სამუშაო ჯგუფი ასევე წარმოადგენს საქართველოსთან ამერიკის უსაფრთხოების ურთიერთობების მნიშვნელოვან კომპონენტებს.
დემოკრატიისა და რეფორმების ხელშეწყობა საქართველოსთან ამერიკის ორმხრივი ურთიერთობის კიდევ ერთი სტრატეგიული საყრდენია. 2006 წლის აპრილში, ამ რეფორმების ფარგლებში, საქართველომ მიიღო ანტიტრეფიკინგის კანონი და მას შემდეგ სახელმწიფო დეპარტამენტის ტრეფიკინგის შესახებ მუდმივად იკავებს ანგარიშის პირველ ქვეყნებს შორის, რაც იმას ნიშნავს, რომ ქვეყანა ახლა სრულად აკმაყოფილებს მინიმალურ სტანდარტებს. ტრეფიკინგის აღმოფხვრა.
საქართველო მასპინძლობს მშვიდობის კორპუსის 90 მოხალისეს, რომლებიც მუშაობენ ინგლისურენოვან განათლებასა და არასამთავრობო ორგანიზაციების განვითარებაში.
ერაყის ომი
2000-იან წლებში საქართველოს რუსეთისგან დაშორებისა და დასავლეთთან დაახლოების ნიშნად, საქართველომ მნიშვნელოვანი მომნაწილეობა მიიღო აშშ-ის კოალიციის სამშვოდობო მისიებში ერაყსა და ბალკანეთში. ერაქში საქართველოს კონტიგენტი შეადგენდა 300 სპეცრაზმელს, რომლეივ იცავდნენ ორ ხიდს და სამ სამხედრო ბაზას. 550 დამატებითი სამხედრო გაიგზავნა ერაყში 2005 წლის ივლისში, რომლებიც სახიფათო „შუა წრის უსაფრთოხოების“ მისიისას იცავდნენ მწვანე ზონას.
2007 წელს საქართველომ ერაყში ჯარისკაცების ჯამური რაოდენობა 2000-მდე მიიყვანა, რაც გახდა მესამე უდიდესი კონტრიბუტორი აშშ-სა და გაერთიანებული სამეფოს შემდეგ. ჯარები, რომელთაგან ყველა გაწვრთნილი იყო ამერიკელი ინსტრუქტორების მიერ, დაფუძნებული იყო ბაღდადის აღმოსავლეთით, ირანთან საზღვართან.
2008 წლის 8 აგვისტოს საქართველოსა და რუსეთს შორის ომის დაწყებისას საქართველო იძულებული გახდა ერაყიდან გაეყვანა მთელი თავისი 2000-კაციანი კონტინგენტი, რათა დახმარება გაეწია სამშობლოში მყოფი ჯარებისათვის. გაყვანის დროს, ერაყში, მთლიანი მისიის განმავლობაში, ხუთი ქართველი ჯარისკაცი დაიღუპა და 19 დაიჭრა.
ომი ავღანეთში
მარჯვნივ|მინი|300x300პქ| შეერთებული შტატების ვიცე-პრეზიდენტი [[მაიკ პენსი სიტყვით მიმართავს ამერიკელ სამხედროებს საქართველოში ერთობლივი სამხედრო წვრთნების შემდეგ. წვრთნებს განსაკუთრებული სიმბოლური მნიშვნელობა ჰქონდა, რადგან საქართველოდან ჩამოსული ჯარები აშშ-ს ჯორჯიის შტატის კოლეგებთან ერთად წვრთნიდნენ.]] საქართველოს ჰყავდა 1600 ჯარისკაცი ავღანეთში აშშ-ის ხელმძღვანელობით მისიაში, რაც მას აქცევს მისიაში ერთ სულ მოსახლეზე უმსხვილეს კონტრიბუტორს და ომის ძალისხმევის ყველაზე დიდ კონტრიბუტორს ნატოს არაწევრებს შორის, მას შემდეგ, რაც 2012 წელს ავსტრალიას გაუსწრო. ქვეყანამ დაკარგა 30 ჯარისკაცი ავღანეთში და 170-ზე მეტი დაიჭრა 2010 წლიდან. ბოლო დანაკარგი ქართველებმა განიცადეს 2013 წლის 13 მაისს, როდესაც 42-ე ბატალიონის სამხედრო ბაზაზე ტერორისტული თავდასხმისა და თანმხლები თვითმკვლელი თავდასხმის შედეგად დაიღუპა 3 ქართველი ჯარისკაცი: პოლკოვნიკი ალექსანდრე კვიწინაძე, უმცროსი სერჟანტი ზვიად დავითაძე და პოლკოვნიკი ვლადიმერ შანავა.
2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში საქართველოს მმართველი კოალიციის ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის დამარცხების შემდეგ, ახალმა მმართველმა კოალიციამ შეერთებულ შტატებს დაჰპირდა, რომ დარჩება ავღანეთში და შეინარჩუნებს იქ ყოფნას 2014 წელს კოალიციის უმეტესი ნაწილის გასვლის შემდეგაც კი. საქართველომ დაიწყო ავღანელი უსაფრთხოების პერსონალის მომზადება ადგილზე და საქართველოში. ქვეყანა ასევე გეგმავს რეგიონში განათავსოს ვერტმფრენის ინსტრუქტორები, რომლებსაც აქვთ საბჭოთა ვერტმფრენების ათწლეულების გამოცდილება, ისეთივე, როგორსაც გამოიყენებს ავღანეთი მომდევნო წლებში.
ფაქტობრივად არარსებული შიდა წინააღმდეგობა ავღანეთში საქართველოს განლაგების მიმართ არსებითად არ გაზრდილა, ქართვეკთა მსხვერპლის მზარდი რაოდენობის მიუხედავად. ეს გამოწვეულია იმით, რომ როგორც აშშ-ს, ასევე საქართველოს მთავრობები ხელს უწყობენ ავღანეთის ჩართულობას, როგორც საქართველოს ნატოში გაწევრიანების ერთ-ერთ სამშენებლო ბლოკს, რომელიც ბოლო წლებში გაუგებარი აღმოჩნდა რუსეთის საჩივრების გამო.
სამხრეთ ოსეთის კონფლიქტი
ისევე როგორც მისი დასავლელი მოკავშირეები, შეერთებულმა შტატებმა დაგმო რუსეთის შეჭრა საქართველოს სუვერენულ ტერიტორიაზე და სანამ ის თავს იკავებდა პირდაპირი სამხედრო ქმედებებისგან, ვაშინგტონმა გამოიყენა სამხედრო თვითმფრინავი და საზღვაო ძალები საქართველოსთვის დახმარების მისაწოდებლად მისი ძლიერი მხარდაჭერის ნიშნად. ომის შემდეგ, ვიცე-პრეზიდენტის ჯოზეფ ბაიდენის რჩევით, აშშ-მ ერთი მილიარდი დოლარი გამოყო საქართველოს აღდგენის დასახმარებლად.