cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იზაბელა კლერმონელი
ბიოგრაფია
იზაბელა დაიბადა 1424 წლის იანვარში, ქალაქ ტარანტოში. იგი იყო წარმოშობით ფრანგი დიდებულის, კოპერტინოს გრაფ ტრისტან კლერმონელისა და მისი იტალიელი მეუღლის, გრაფინია კატერინა ტარანტოელის ქალიშვილი. იზაბელა ტარანტოს უშვილო პრინც ჯოვანი ანტონიო დელ ბალცო ორსინის დისწული და, შესაბამისად, ტახტის მემკვიდრე იყო. აღსანიშნავია, რომ მისი დედის დედა, მარი ენგიენელი, ნეაპოლის დედოფალი იყო 1406-1414 წლებში.
1444 წლის 30 მაისს იზაბელა დააქორწინეს კალაბრიის ჰერცოგ ფერდინანდ არაგონელზე, რომელიც იყო არაგონისა და ნეაპოლის მეფე ალფონსო V-ის უკანონო, მაგრამ ერთადერთი შვილი. ალფონსომ ეს ქორწინება იმიტომ მოაწყო, რომ ნეაპოლის დატოვება ფერდინანდისათვის უნდოდა, მდიდარ და გავლენიან ნეაპოლიტანიელ ქალზე დაქორწინებით კი ადგილობრივები დიდებულების გულს უფრო მარტივად მოიგებდა, რამეთუ იგი არ იყო კანონიერი შვილი, ბევრი მას არ აღიარებდა მემკვიდრედ.
1458 წლის 27 ივნისს, ალფონსოს გარდაცვალების შემდეგ, ნეაპოლის მეფე ფერდინანდ I გახდა, რითაც იზაბელა დედოფლად გვევლინება. უკვე 1463 წელს, ბიძამისის გარდაცვალების შემდეგ, იზაბელა ტარანტოს პრინცესაც გახდა.
დედოფალ იზაბელაზე ბევრი არაფერია ცნობილი, რამეთუ იგი ერთობ აპოლიტიკური პიროვნება იყო. იგი 1465 წლის 30 მარტს გარდაიცვალა ნეაპოლში, 40-41 წლის ასაკში. მის შემდეგ ფერდინანდი მეორედ დაქორწინდა ინფანტა ხუანა არაგონელზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1424 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1465 კატეგორია:ნეაპოლის დედოფლები
Lasioglossum stictaspis
Lasioglossum stictaspis — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1923 წელს.
სქოლიო
stictaspis
მხითარისტები
მხითარისტები — სომხური საეკლესიო კონგრეგაცია, რომელიც 1701 წელს დააარსა ბერმა მხითარ სებასტიელმა. 1717 წლიდან დღემდე ცენტრია ვენეციის მახლობლად, კუნძული სან-ლაძატოზე. მოგვიანებით მხითარისტების ნაწილი დაფუძნდა ვენაში. მხითარისტებმა მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს სომხური ფილოლოგიისა და საეკლესიო ფეოდალური ლიტერატურის განვითარებაში. მათ გამოსცეს ძველი სომხური ლიტერატურის ძეგლები, ლექსიკონები, გამოკვლევები, თარგმანები. მხითარისტების მოღვაწეობა ხელს უწყობდა ვატიკანის გავლენის განმტკიცებას ახლო აღმოსავლეთში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სომხური კულტურა კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის ორგანიზაციები
ბორბალი
thumb|250px|უძველესი ბორბარლი შუმერების გამოსახულებით ბორბალი უტილიტარული საგანია, პირველად დამზადებული შუმერების მიერ, რომელიც თავის თავში აერთიანებს წრისა და მოძრაობის სიმბოლოს („მოძრაობა და მხოლოდ მოძრაობა არის ჩემო თერგო ქვეყნის სიცოცხლისა და ძალის მიმცემი“). ასოცირებულია ციური სხულების მოძრაობასთან. ამავე დროს ბორბალიც, როგორც ბორჯღალი, თავისი ცენტრის გარშემო დატრიალებული ჯვარია. ბრუნვისას წრეში ჩახატული ჯვრის მკლავები მანებად გადაისახება და მოძრავ საგნად იქცევა. ამრიგად, ჯვრიანი ბორბალი ცის კაბადონზე მოძრავი მზის სიმბოლოა. აქედან მოდის წარმოდგენა მზის ეტლზე, რაც ძალიან გავრცელებული იყო ძველ მითოლოგიაში, განსაკუთრებით ელინურში. აქ ცნობილია ჰელიოსის ეტლი, რომელსაც ფაეტონი მართავს.
ბორბალი მთელი კოსმოსის, მისი წრიული მიძრაობის სიმბოლოც არის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტექნიკა კატეგორია:ტრანსპორტი
დმანური ფელსი
დმანური ფელსი — მეფე დავით VI ნარინის მიერ დმანისში 1245 წელს მოჭრილი სპილენძის მონეტა. შუბლზე სამენოვანი (სპარსული, არაბული, ქართული) ზედწერილია: „მონა ყაანისა, ქვეყნის მპყრობელისა, დავით მეფე“. ზოგიერთ ეგზემპლარზე აღნიშნულია მოჭრის თარიღი ქართული ქორონიკონით — 465 (1245). ზურგზე არაბულად აწერია: „ქალაქი დმანისი. ხანგრძლივს ჰყოფს მას ღმერთი“ და მოჭრის თარიღი ჰიჯრით — 642 (1245). XIII საუკუნის დმანისში ზარაფხანის არსებობა გვიჩვენებს, რომ მონღოლთა ბატონობის დროს ერთხანს დმანისის საქართველოს ერთ-ერთი პოლიტიკური ცენტრი ყოფილა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს მონეტები
დმანისხევი
დმანისხევი, დბანისხევი — ისტორიულ-გეოგრაფიული რეგიონი, აღმოსავლეთ-ტერიტორიული ერთეული შუა საუკუნეების საქართველოში, ახლანდელი ბოლნისისა და დმანისის რაიონების ტერიტორიაზე, მაშავერის ხეობის ადრინდელი სახელწოდება. აქ აღმოჩენილი არქეოლოგიური მასალა მოწმობს, რომ დმანისხევი დასახლებული ყოფილა ჯერ კიდევ ქვის ხანაში. მდინარე მაშავერის აუზის ტერიტორია ადრინდელ ფეოდალურ ხანაში ქმნიდა ცალკე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ ერთულს ქვეშისხევს (ადმინისტრაციული ცენტრი ქვეში), რომელიც ეპარქიალურად ტაშირთან ერთადერთ საეპისკოპოსოში იყო გაერთიანებული (წყაროებში დმანეეპისკოპოსი პირველად VI საუკუნეში იხსენიება). IX საუკუნიდან ქვეშისხევის ცენტრი ხდება დმანისი და ამიერიდან იგი დმანისად იწოდება. დმანისხევზე გადიოდა მნიშვნელოვანი სავაჭრო-საქარავნო გზები, რომლებიც ტაშირში, ტაოში, სომხეთსა და ბიზანტიაში მიემართებოდა. აქვე გადიოდა ადგილობრივი მნიშვნელობის გზები ზურტაკეტ-თრიალეთისკენ, სამშვილდისკენ, ბოლნისისკენ, კახეთისა და ხუნანისკენ (ისტორიული გზების გაყოლებით მრავლად არის შემორჩენილი ნახიდურები და ნაციხარები). შუა ფეოდალურ ხანაში დმანისხევის უდიდესი ნაწილი სამეფო მამული იყო, გვიანდელ ფეოდალურ ხანაში — ორბელიშვილების ფეოდალური საგვარეულოს ეკუთვნოდა. იმავე პერიოდში დმანისხევი — სამხედრო-ადმინისტრაციულ ერთეულ — ე. წ. „მეწინავე სადროშოში“ შედიოდა. გვიანდელ ფეოდალური ხანის ბოლო პერიოდში მძიმე საგარეო ვითარებამ და შინაფეოდალურმა აშლილობამ დმანისხევის მკვიდრი მოსახლეობა აიძულა მიეტოვებინა იქაურობა. შემდგომში აქ ჩამოსახლდნენ ქართველები ჯავახეთიდან და შიდა ქართლიდან, სომხური და თურქმანული მოსახლეობა.
დმანისხევის კულტურის ძეგლთაგან აღსანიშნავია: ადრექრისტიანული ხანის საყდრები სოფ. აკაურთაში (ბოლნისის მუნიციპალიტეტი) და სოფ. უკანგორში (დმანისის მუნიციპალიტეტი): აგრეთვე სტელები არქაული ჩუქურთმებით, რელიეფებით და უძველესი ქართული ასომთავრული წარწერებით.
ნული ყოფაქცევაში
ნული ყოფაქცევაში (Zéro de conduite) — ჟან ვიგოს 1933 წლის მოკლემეტრაჟიანი ფილმი. მისი ჩვენება აკრძალული იყო 1946 წლის 15 თებერვლამდე. ფილმმა გავლენა მოახდინა ფრანსუა ტრიუფოს ფილმზე „ოთხასი დარტყმა“ და ლინდზი ანდერსონის ფილმზე „თუ...“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1933 წლის ფილმები კატეგორია:ფრანგული ფილმები კატეგორია:ფრანგულენოვანი ფილმები კატეგორია:ჟან ვიგოს ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:მოკლემეტრაჟიანი ფილმები
თბილისის სპორტის სასახლე
გივი კარტოზიას სახელობის თბილისის სპორტის სასახლე — სპორტული დარბაზი საქართველოს დედაქალაქ თბილისში. დარბაზი დიდი დასწრებადობით მასპინძლობს საკალათბურთო, სახელბურთო, საჩოგბურთო, ძიუდოს, კრივის შეხვედრებს. 1957 წელს დაწყებული მშენებლობა დასრულდა 1961 წელს. შენობა გაიხსნა იმავე წელს. მშენებლობას ხელმძღვანელობდნენ არქიტექტორები ვლადიმერ ალექსი-მესხიშვილი, იური კასრაძე, თემო ჯაფარიძე და კონსტრუქტორი დავით ქაჯაია.
შენობა თავიდანვე გამოიყენებოდა საკალათბურთო შეხვედრებისათვის, მასპინძლობდა თბილისის „დინამოს“ საშინაო შეხვედრებს. საკალათბურთო კლუბი „დინამო თბილისი“. 2007 წელს არენა აღადგინეს და გაიხსნა იმავე წლის 22 აგვისტოს. ეს რეკონსტრუქციის პირველი ფაზა იყო. შემდეგ შეკეთებულ იქნა ნაგებობის სახურავი და დასაჯდომი ადგილები. დარბაზის სრული რეკონსტრუქცია 5 მილიონი ამერიკული დოლარი დაჯდა.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს დახურული სტადიონები კატეგორია:თბილისის სტადიონები კატეგორია:საქართველოს კალათბურთი
დიდოელები
დიდოელები, ცეზები (საკუთარი სახელწოდება — цезы; цӀунтӀал) — დაღესტანში, წუნტის და ბეჟტის, ნაწილობრივ წუმადის რაიონებში — ისტორიულ დიდოეთში მცხოვრებ ტომთა ჯგუფი. ჩვეულებრივ, ტერმინით „დიდოელებით“ იხსენიებენ საკუთრივ დიდოელებს, ანუ ცეზებს (საკუთარი სახელწოდება ცეზი), ჰინუხელებს, ბეჟიტელებს (საკუთარი სახელწოდება კაპუჭას სუკო ან ბეჟტ'ას სუკო) და ჰუნზიბელებს (საკუთარი სახელწოდება ენზეესი). რაოდენობა 30 ათას კაცამდე აღწევს, თუმცა მონაცემები დაუზუსტებელია — დიდოელები ოფიციალურად ხუნძებად აღირაცხებიან და ცალკე ეროვნებად არ გამოიყოფიან.
ეტიმოლოგია
ნოდარ არდოტელის აზრით, დიდოელთა აღმნიშვნელ ეთნიკურ ტერმინს ცეზი (მრ. ცეზი-ბი) არწივის გამომხატველ ცე, ცეჲ („არწივი“) ლექსემას უკავშირებენ. ცე+ზი (ზედმიწ. „არწივი+ეთნონიმთა საწარმოებელი ფორმანტი“). ამგვარი გენეზისის სისწორეს ანდიურ ენათა მონაცემებიც ადასტურებენ, მაგ: ბოთლ. ცჾუჼჲი „არწივი“ (შდრ. წჾუჼჲე „დიდოეთი“), ღოდ. ცჾუჼჲი „არწივი“ (შდრ. ცუჼჲილ‘ი „წუნტელი“, „დიდოელი“).
ამავეს მიანიშნებსდიდოური ოიკონიმი ცე-ტო „დიდოეთი“ (ზედმიწ. „არწივ-ზე“).
სავარაუდოა, რომ ორივე ზემოდამოწმებული ავტორი ქართველთა ზეპირ ცნობებს ან წერილობით წყაროებს ემყარებოდეს.
მოგვიანებით ჩნდება კომპოზიტური წარმოების სახელი „დიდო-ლეკი“, რომელიც დიდოელთა ეთნიკურ წარმომავლობას — ლეკებისადმი კუთვნილებას მიანიშნებს მათი მეზობელი ქართველების (თუშების, კახელების) მეტყველებაში.
საგულისხმოა, რომ დიდოელებს უახლოესი მეზობლები „ცზიად“ მოიხსენიებენ. მასთან, დასტურდება მისი ფონეტიკური სახესხვაობანიც, კერძოდ: ბეჟ. ციზო (მრ. ციზობა), ხვარშ. ცეზა (მრ. ცეზა-ბა). დიდოელები საჰადელებს (ეს უკანასკნელნი თავადაც დიდოელები არიან) „ტეშოდ“ სახელს სდებენ, თუმცა პარალელურად გამოიყენება ცეტოსი „საჰადელი“ (ზედმიწ. „ცეტლოელი“). ცეტო საჰადას საკუთრივ დიდოური სახელია. საჰადელები დანარჩენ დიდოელებს სოზი-ს უწოდებენ.
ხუნძები და დაღესტნის ზოგი სხვა ხალხი დიდოელებს წუნტასეუ წუნტელს (Цунтинец) ეძახიან, რაც მათ წარმომავლობაზე მიგვანიშნებს (შდრ. წუნდა, წუნტის რ-ნი). ხუნძურ ენაში წუნტასეუ (I კლ.), კლას-კატეგორიის მიხედვით, სათანადოდ იცვლება. საგულისხმოა, რომ ფშავლები და ხევსურები დიდოელებს „წუნტებს“ უწოდებდნენ, რაც აგრეთვე რაიონის ხუნძური სახელწოდებიდან (წუნდა)მომდინარეობს.
არსენ აბდულაევის სიტყვებით, ხუნძურად მათი სახელწოდებაა „წუნტალ“ (цIунтIал), ქართულად — „დიდოელები“, ხოლო თვითსახელწოდებაა — „ცეზი“ (цезы). სახელწოდება „ცეზი“ წარმოადგენს ახალ ფორმას, რომელიც ისტორიულ წყაროებში ბოლო 200-300 წელია რაც გვხვდება. მისი წარმომავლობის შესახებ მეცნიერებს სხვადასხვა აზრი გააჩნიათ, ყველაზე გავრცელებულია ეტიმოლოგია ცე//ცეჲ (це//цей) „არწივი“, ზე//ზეჲ (зе//зей) „დათვი“. როგორც ჩანს უკანასკნელი დაკავშირებულია ცეზების ცხოვრების წესთან, რადგანაც კლიმატური პირობებისა და ზამთრის გაჭიანურების გამო მათ დიდი ხანი „ძილბურანში“ ყოფნა უწევთ, ხოლო ზაფხული კი წარმოადგენს ზამთრისთვის მზადების პერიოდს. ისტორიულ ლიტერატურაში ეთნონიმი „ცეზი“ პირველად გვხვდება ი. გ. გერბერის 1728 წლის თხზულებაში. სავარაუდოა რომ ეთნონიმ „ცეზის“ წარმოშობა, დიდოს კონფედერაციული კავშირის, სასოფლო თემებად დაშლასთან იყოს დაკავშირებული, რის შედეგადაც მეზობელი საზოგადიებების (ანწუხი, ტინდალი) მისიონერული მოღვაწეობის შედეგად მას გამოეყო კაპჩუა, უნძო (XVII ს.) და ხვარში (XVIII ს.). სახელწოდება „დიდო“ და მისგან ნაწარმოები „დიდოელები“ — ქართული წარმოშობისაა. აღნიშნული ტერმინის ეტიმოლოგიას მეცნიერები სხვადასხვანაირად ხსნიან. მაგალითად აკადემიკოსი ნიკო მარი თვლიდა, რომ „დიდო“ — სიტყვა დიდირ/დიდურ-ის შემოკლებული ფორმაა. მ. გ. ჯანაშვილი ტერმინ დიდო, დიდურ-ში ხედავდა სიტყვა „დიდი“-ს. ა. მ. დირრი წერდა რომ დიდო წარმოადგენდა ქართული სიტყვას და ნიშნავდა — გოლიათს. არანაკლებ მნიშვნელოვანია გ. მელიქიშვილის მტკიცება იმაზე რომ დიაოხის ტომთა გაერთიანებაში არსებობდა ტომი დიდი//დიდინი.
ისტორია
დიდოელები ძვ. წ. აღ. II ს.-იდან ახ. წ. აღ. XVIII ს. მეორე ნახევრამდე საქართველოს პოლიტიკური გავლენის ქვეშ იმყოფებოდნენ, ხოლო XVIII ს.-იდან მათი ტერიტორია — ისტორიული დიდოეთი ხუნძახის სახანომ დაიპყრო. ამ დროიდანვე დიდოელთა შორის ვრცელდება ისლამიც. ხუნძახის სახანოს მიერ დიდოელთა მიწების დაპყრობამ შეაფერხა დიდოელი ხალხის ჩამოყალიბება და დღესაც, დიდოურ ტომებს ერთიანი თვითაღქმა მეტად შესუსტებული აქვთ. აქვე უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ დიდოურ ტომთა გაერთიანების პროცესი დღესაც გრძელდება, რასაც ხელს უწყობს ახლად წარმოქმნილი ეროვნული მოძრაობა. ჰინუხელები, კაპუჭელები და ჰუნზიბელები, რომელთაც თავიანთი საშინაო-სამეტყველო ენები აქვთ, ფლობენ ასევე ცეზურ ენასაც. ცეზები ანუ საკუთრივ დიდოელები კი დიდოურ ტომთა შორის ყველაზე მრავალრიცხოვანნი არიან.
ვახუშტი ბატონიშვილი დიდოელებს ასე აგვიღწერს:
ინდეპენდენსიის მუნიციპალიტეტი (ანსოატეგი)
ინდეპენდენსია — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ანსოატეგის შტატში. მუნიციპალიტეტს დასავლეთიდან ესაზღვრება ფრანსისკო-დე-მირანდას მუნიციპალიტეტი, ჩრდილო-დასავლეთიდან — სან-ხოსე-დე-გუანიპას მუნიციპალიტეტი, ჩრდილოეთიდან — პედრო-მარია-ფრეიტესის მუნიციპალიტეტი, აღმოსავლეთიდან — მონაგასის შტატის მატურინის, ლიბერტადორისა და სოტილიოს მუნიციპალიტეტები, ხოლო სამხრეთიდან — ბოლივარის შტატის ერესისა და კარონის მუნიციპალიტეტები.
დიდოელები
ისტორია
მატიანეს გადმოცემით ალექსანდრე მაკედონელი რომ შემოვიდა საქართველოში აქ მტკვრის პირს, სარკინეთს, ციხედიდს, ურბნისს და სხვ. ნახა ერი ბუნთურქი, უბილწესი ზნითა და ჩვეულებითა, მკვდარს არ მარხავდნენ და ჭამდნენ. ისინი გაუმაგრდნენ მაკედონელს სარკინეთში და საქმე რომ გაუჭირდათ გათხარეს გვირაბი და კავკასიის მთებში შეაფარეს თავი. ვახუშტის აზრით ამ ბუნთურქთა შთამომავალნი არიან დიდოელები. პლინიუსი მათ იხსენიებს დიდურებად, რომელიც სიტყვა „დიდი“-დან წარმოიქმნა (დიდი-დიდური) ანუ ციხე-დიდი, რომელიც მათ წინაპრებს ეჭირათ.
ინდეპენდენსიის მუნიციპალიტეტი (ანსოატეგი)
ინდეპენდენსიის მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა, 2007 წლის მონაცემებით, შეადგენს 31 399 ადამიანს. ხოლო ფართობი — 5 929 კმ².
დიდოელები
თანამედროვე დიდოელები და საქართველო
2010 დეკემბერში საქართველოს ეწვია დიდოელ ხალხთა საზოგადოებრივი ორგანიზაციის – „აღორძინება“ ხელმძღვანელი მაგომედ გამზათოვი, რომელიც უცხოეთში მცხოვრებ თანამემამულეებთან ურთიერთობის კომიტეტის თავმჯდომარეს, ნუგზარ წიკლაურს შეხვდა. მან ქართველ კანონმდებლებს დიდოური ენისა და კულტურის გადარჩენის საკითხში დახმარება სთხოვა, მისი განცხადებით: „რუსეთის ხელისუფლების მხრიდან მიმდინარეობს მიზანმიმართული დისკრიმინაციული პოლიტიკა დიდოელი ხალხის მიმართ, რასაც მოწმობს ის ფაქტი, რომ მათ არ ჰყავთ საკუთარი წარმომადგენელი დაღესტნის პარლამენტში, ილახება მათი სამოქალაქო უფლებები, არ აქვთ საკუთარ ენაზე განათლების მიღების უფლება, არ უბეჭდავენ დედაენას და სხვა სახელმძღვანელოებს“. მან ასევე აღნიშნა, რომ „დიდოელი ხალხის სურვილია საქართველოს იურისდიქციაში შემოსვლა და საქართველოს პარლამენტის წევრებს ამ თხოვნის დამადასტურებელი 15 ათასამდე დიდოელი ლეკის ხელმოწერა გადასცა“. 2011 წლის 6 თებერვალს მაგომედ გამზათოვი გარდაცვლილი იპოვეს. როგორც მისი ნათესავები და ნაცნობები აცხადებენ, გამზათოვის სიკვდლის მიზეზი მისი განზრახ მოწამვლაა.
ინდეპენდენსიის მუნიციპალიტეტი (ანსოატეგი)
სქოლიო
კატეგორია:ანსოატეგის შტატის მუნიციპალიტეტები
დიდოელები
სქოლიო
კატეგორია:დაღესტნის ხალხები
ვარციხე
ვარციხე (ვარდციხე) — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ბაღდათის მუნიციპალიტეტში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1559 ადამიანი. სოფელში მოქმედებს ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია.
გეოგრაფია
სოფელი მდებარეობს ისტორიულ იმერეთში, იმერეთის დაბლობზე, მდინარე ხანისწყლისა და რიონის შესაყართან. ზღვის დონიდან 80 მეტრი, ბაღდათიდან 17 კილომეტრი. სოფელში გავრცელებულია კაკლისა და თუთის ხეები. 1980-იანი წლებისთვის სოფელში შემორჩენილი იყო ძელქვის ცალკეული ეგზემპლარები.
ისტორია
ახლანდელი სოფლის ადგილზე ადრინდელ შუა საუკუნეებში მდებარეობდა ეგრისის სამეფოს ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ქალაქი (ბერძნულ წყაროებში როდოპოლისი, ქართულ წყაროებში ვარციხე, ვარდციხე). პირველად მოიხსენიება VI საუკუნის ბიზანტიურ წყაროებში. ხელსაყრელი გეოგრაფიული მდებარეობის გამო ვარციხეს დიდი სტრატეგიული და ეკონომიკური მნიშვნელობა ჰქონდა. აქ გადიოდა მნიშვნელოვანი საერთაშორისო სავაჭრო გზა. VI საუკუნის შუა წლებში ეგრისის დიდი ომის დროს ქალაქი ხელიდან ხელში გადადიოდა. პირველად ირანელების თავდასხმის წინ ქალაქის კედელი მოარღვიეს, რათა მტერს შემდგომში ახალ დაპყრობათა პლაცდარმად არ ექცია. IX-XI საუკუნეებში ქალაქმა აღმავლობა განიცადა.
გვიანდელ შუა საუკუნეებში ვარციხე იმერეთის მეფეთა საზაფხულო რეზიდენცია იყო. ისინი იქვე მდებარე აჯამეთის ტყეში ნადირობით ერთობოდნენ. XIX საუკუნეში ვარციხე უკვე სოფლად იყო ქცეული. ციხე-სიმაგრეები, კოშკები და სხვა ნაგებობები ვარციხეში რუსებმა დაანგრიეს. გადარჩა მხოლოდ ეკლესია. მოჰყავდათ სიმინდი, თამბაქო და ბამბა, მისდევდნენ მევენახეობას.
ეკონომიკა
სოფლის ტერიტორიაზე მდებარეობს აჯამეთის აღკვეთილის ერთ-ერთი მასივი, ვარციხის მასივი, რომლის ფართობია 1106 ჰა. მდინარე რიონზე სოფლის მახლობლად აგებულია ვარციხეჰესი. სოფელში არსებული კიდევ ერთი საინჟინრო ნაგებობაა აჯამეთის არხი, რომლის მეორე ბოლო ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვედა საქარაშია.
რაჭის ერისთავები
რაჭის ერისთავები — ქართული ფეოდალური საგვარეულო (გვარადქცეული თანამდებობა), ჩხეიძეების განშტოება. ალექსანდრე III გარდაცვალების შემდეგ ხშირად იღებდნენ აქტიურ მონაწილეობას იმერეთის სამეფოს შინაომებში. როსტომ რაჭის ერისთავის დროს რაჭის საერისთავო ფაქტობრივად დამოუკიდებელ სამთავროს წარმოადგენდა. XVII საუკუნიდან რაჭის ერისთავებმა, რომლებიც ადრე იმერეთის მეფეს ვასალურად ემორჩილებოდნენ, ერთგვარ დამოუკიდებლობას მიაღწიეს. მათ მეფე კი აღარ ნიშნავდა ერისთავად, არამედ ეს ტიტული გადადიოდა მემკვიდრეობით მამიდან შვილზე უფროსობის მიხედვით. უფლებების ასეთმა გაზრდამ ხელი შეუწყო მეფისადმი რაჭის ერისთავების დაუმორჩილებლობას, რასაც ერთი მხრივ მეფეებთან, მეორე მხრივ, რაჭის თავადებთანაც გამუდმებული ქიშპი და შუღლი მოჰყვა. 1789 წელს სოლომონ II საბოლოოდ დაიმორჩილა ისინი და რაჭის საერისთავო საბოლოოდ გაუქმდა.
გერბის აღწერა
გერბზე თარაზულად განლაგებულია ორი ექვსქიმიანი ვარსკვლავი, დაწვენილი მოღუნული ხმალი, აგრეთვე დაწვენილი ნახევარმთვარე, დროშა, ხუთი ისრით მომართული მშვილდი და ჩაჩქანი; ფარს სათავადო გვირგვინით შემკული სათავადო მოსასხამი აკრავს გარსს.
პოლიტიკიური მოღვაწეობა და მმართველობის დასასრული
იმერეთის მეფის ალექსანდრე III გარდაცვალების შემდეგ, როდესაც სამეფოში ფეოდალური ანარქია სუფევდა, რაჭის ერისთავეები შინაომების აქტიური მონაწილეები და ხშირად ინიციატორებიც იყვნენ. მათ, სურდათ გაეფართოებინათ თავიანთი სათავადოები, თავი დაეღწიათ იმერეთის მეფის მოხელეობისაგან და საერისთავო დამოუკიდებელ სამთავროდ ექციათ. 1669 წელს ერისთავმა შოშიტა II მოკლა მეფის მოღალატე სახლთუხუცესი სეხნია ჩხეიძე და დაეხმარა ბაგრატ IV მეფის ტახტზე განმტკიცებაში. მაგრამ ამის შემდეგ შოშიტა II და რაჭის შემდგომი ერისთავები ებრძოდნენ მეფის ხელისუფლებას. 1678 შოშიტა დაეხმარა არჩილ II იმერეთის სამეფო ტახტის დაკავებაში. ბაგრატ IV-ს თურქები დაეხმარნენ და არჩილი ტახტიდან გადააყენეს. 1679 თურქები პირველად შეესივნენ რაჭას და სასტიკად ააოხრეს. რაჭის ერისთავებს არჩილის რუსეთში წასვლის შემდეგაც არ შეუწყვეტიათ ბრძოლა იმერეთის ხელისუფლებასთან. პაპუნა II-სთან ბრძოლაში იმერეთის მეფე ალექსანდრე IV-მ ორჯერ დაკარგა მეფის ტახტი და საბოლოოდ დამარცხდა კიდეც. თავდაპირველად რაჭის ერისთავები საერისთავოს თავადებს ეყრდნობოდნენ იმერეთის სამეფო ხელისუფლებასთან ბრძოლაში. მოკავშირეებმა უპირველეს ყოვლისა რაჭის საერისთავოში მეფის კუთვნილი ყმა-მამული მიითვისეს: იაშვილებმა — კვარის ციხე, წულუკიძეებმა — ხოტევისა. სამეფო ყმა-მამულის დიდი ნაწილი კი რაჭის ერისთავების ხელში გადავიდა. მათვე დაიმორჩილეს რაჭის აზნაურთა დიდი ნაწილი, ზოგიც საერისთავოს ტერიტორიიდან გააძევეს. შოშიტა III და მისმა მომხრეებმა სამჯერ ჩამოაგდეს გიორგი-მალაქია აბაშიძე, 1716 წელს იმერეთი სამად გაიყვეს, 1720 წელს კი გარდაიცვალა. ერისთავმა შოშიტა III კარგი ურთიერთობა დაამყარა ქართლის მეფეებთან, განსაკუთრებით ვახტანგ VI. როსტომ რაჭის ერისთავის დროს რაჭის საერისთავო ფაქტობრივად დამოუკიდებელ სამთავროს წარმოადგენდა. XVIII საუკუნის შუა წლებისთვის რაჭის ერისთავებს ეკუთვნოდათ 56 სოფელი, 1250 კომლი ყმა. იმერეთის მეფე სოლომონ I 1769 წლის II ნახევარში როსტომი ოჯახიანად შეიპყრო, ხოლო რაჭის საერისთავო გააუქმა. 1784 რაჭის საერისთავო იმერეთის მეფემ დავით გიორგის ძემ აღადგინა. მეფის გადაწყვეტილების მიღებაში დიდი როლი ითამაშა კაცია II დადიანმა. მეფემ ერისთავობა ერთ-ერთ თავის დისწულს ანტონს უბოძა. ამით უკმაყოფილო წულუკიძეებისა და წერეთლების გამოსვლა მარცხით დამთავრდა. 1785 იმერეთის მეფემ რაჭის ერისთავად ანტონის ნაცვლად მისი მამა, გიორგი როსტომის ძე, დასვა. ბერი წულუკიძე და პაპუნა წერეთელი ახალციხეში გაიქცნენ და 1786 იანვარში 500 ლეკისა და 1000 თურქისაგან შემდგარი ლაშქრით რაჭაში შეიჭრნენ. იმერეთის მეფემ ოდიშის ლაშქარი მოიშველია და რაჭაში ილაშქრა. გადამწყვეტ ბრძოლაში 1786 წლის 26 იანვარს სოფ. სხვავასთან დავით გიორგის ძემ გაიმარჯვა, 1787 წელს გიორგი რაჭის ერისთავი ბრძოლაში დაიღუპა და მის ადგილას დავით გიორგის ძემ კვლავ ანტონ გიორგის ძე დასვა. 1789 იმერეთში გამეფდა სოლომონ II, რომელმაც საბოლოოდ გააუქმა რაჭის საერისთავო. ყველაფერს წერტილი დაესვა 1810 წელს, როდესაც რუსების ხელით დატყვევებული სოლომონ II მათ გაექცა და ოსმალეთს შეაფარა თავი. ფაქტობრივად სამეფო გაუქმდა და იმერეთში რუსული წყობილება დამყარდა. იმპერიის ერთგულად ანტონ გიორგის ძე ერისთავს რუსებმა რაჭის მაზრაში რამდენიმე სოფელი აჩუქეს, თუმცა რაჭის საერისთავო აღარ არსებობდა და ანტონი ჩვეულებრივ თავადის უფლებებით სარგებლობდა. რუსეთის იმპერიის უღელქვეშ მათ თავადობა დაუმტკიცდათ 1850 წ. 6 დეკემბერს. გვარი რუსიფიცირებული იყო (Эристовы-Рачинские).
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები * კატეგორია:ერისთავები *
შომახია
საკუთარი სახელი შომახია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
Cerapachys kenyensis
Cerapachys kenyensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
Runaway (Jamiroquai-ს სიმღერა)
Runaway — ბრიტანული ფანკ-ჯგუფ Jamiroquai-ს სიმღერა და სინგლი. გამოვიდა 2005 წელს. შეტანილია კრებულში High Times.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Jamiroquai-ს სიმღერები კატეგორია:2006 წლის სიმღერები კატეგორია:2006 წლის სინგლები
ფრანც კაფკა
ფრანც კაფკა (Franz Kafka; დ. 3 ივლისი, 1883, პრაღა — გ. 3 ივნისი, 1924, კლოსტერნოიბურგის სანატორიუმი) — XX საუკუნის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი გერმანულენოვანი მწერალი, რომლის ნაშრომთა უმრავლესობის გამოქვეყნება მხოლოდ ავტორის გარდაცვალების შემდეგ მოხერხდა. მისი უნიკალური წერის სტილი დღემდე იპყრობს კრიტიკოსთა და მკითხველთა განსაკუთრებულ ყურადღებას.
წარმოშობა
thumb|left|კაფკა 5 წლის. ფრანც კაფკა დაიბადა 1883 წლის 3 ივლისს, ქალაქ პრაღაში,პრაღელი ებრაელების-ჰერმან კაფკასა (1852–1931) და იულია კაფკას (1856–1934) ოჯახში. კაფკას მამა ჩეხი ებრაელი იყო და საგალანტერეო საქონლით ვაჭრობას მისდევდა. დედა (ქალიშვილობის გვარი ლოვე) შეძლებული გერმანულენოვანი ებრაული ოჯახიდან წარმოდგებოდა. იგი ქმარს ეხმარებოდა ვაჭრობაში, რის გამოც პატარა ფრანცისათვის იმდენად ვეღარ იცლიდა. სულ ჰერმანსა და იულიას 3 ვაჟი და 3 გოგონა ჰყავდათ, რომელთაგანაც ფრანცი უფროსი იყო. დანარჩენი ორი ვაჟი ჩვილობაში გარდაიცვალა.
განათლება
1889–1893 წლებში კაფკა სწავლობდა დაწყებით სკოლაში (Deutsche Knabenschule), შემდეგ გადავიდა გიმნაზიაში, რომელიც 1901 წელს დაამთავრა. ფრანცი ბრწყინვალე მოსწავლე იყო.
კაფკას მშობლიური ენა გერმანული იყო, თუმცა, თავისუფლად ფლობდა ჩეხურსაც. მოგვიანებით შეისწავლა ფრანგული ენა და კულტურაც. მისი ებრაული განათლება შედარებით სუსტი იყო და თავიდან არც დიდად ინტერესდებოდა მშობლიური ენითა და კულტურით. მხოლოდ მოგვიანებით, უკვე მოწიფულ ასაკში დაინტერესდა იდიშით, მას შემდეგ, რაც ებრაული თეატრალური დასის წარმოდგენებს დაესწრო. 1906 წლის 18 ივნისს ფრანცმა სამართლის დოქტორის ხარისხი მიიღო.
სწავლის პერიოდში, პირველი წლის ბოლოს, კაფკა შეხვდა მაქს ბროდსს, იურიდიული ფაკულტეტის ახალგაზრდა სტუდენტს, რომელიც მისი ახლო მეგობარი გახდა. ბროდმა მალევე შენიშნა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ კაფკა მორცხვი იყო და იშვიათად ლაპარაკობდა, მისი საუბარი ყოველთვის შთამაგონებელი იყო. კაფკა ხარბი მკითხვლი იყო მთელი მისი ცხოვრების განმავლობაში. მან ბროდთან ერთად წაიკითხა პლატონის „პროთაგორა“ ორიგინალში ბერძნულ ენაზე, ბროდის ინიციატივით და გუსტავ ფლობერის „გრძნობების აღზრდა“ და „წმინდა ანტონის ცდუნებანი“ ფრანგულად, მისი შეთავაზებით. კაფკა მიიჩნევდა, რომ ფიოდორ დოსტოევსკი, გუსტავ ფლობერი, ნიკოლაი გოგოლი, ფრანც გრილპარცერი და ჰაინრიხ ფონ კლაისტი მისი „ნამდვილი სისხლით ძმები“ იყვნენ. გარდა ამისა, მას აინტერესებდა ჩეხური ლიტერატურა და ძალიან მოსწონდა გოეთეს შემოქმედება.
სამსახური
1907 წლის 1 ნოემბერს კაფკამ მუშაობა დაიწყო უდიდეს იტალიურ სადაზღვევო კომპანიაში, სადაც მთელი ცხოვრება მუშაობდა. კომპანიაში მის მიერ გაწეულ სამსახურს ძალიან აფასებდნენ, ასევე დიდ პატივს სცემდნენ როგორც ინტელექტუალ, თავმდაბალ, კარგი იუმორის მქონე ადამიანს.
შემოქმედება და ავადმყოფობა
კაფკას მისი არც ერთი გრძელტანიანი რომანი არ დაუსრულებია და დაახლოებით 90 პროცენტი მისი ნაშრომებისა დაწვა. მათი უმრავლესობა კაფკამ ბერლინში დიამანტთან ცხოვრების პერიოდში გაანადგურა. ცხოვრების ადრეულ წლებში, როგორც მწერალი, შთაგონებული იყო ვონ კელისტით, რომლის ნაშრომებიც ბაუერის მისამართით დაწერილ წერილში აღწერა, როგორც შემაშინებელი. კაფკა მას მიიჩნევდა უფრო ახლობელ ადამიანად, ვიდრე მის ოჯახს.
1917 წელს მწერალს განუვითარდა ტუბერკულოზი, რამაც საბოლოოდ შეიწირა კიდეც. სიცოცხლეში კაფკამ სულ რამდენიმე მოთხრობა გამოაქვეყნა. სიკვდილის წინ თავის მეგობარ მწერალ მაქს ბროდს დაავალა მის მიერ შექმნილი ყველა ნაწარმოების განადგურება, მაგრამ ბროდმა არ შეასრულა დავალება. თითქმის ყველა ნაწარმოები გამოქვეყნებულ იქნა მწერლის გარდაცვალების შემდეგ.
პირადი ცხოვრება
კაფკა დანიშნული იყო ფელის ბაუერზე, რომელიც1912 წელს მაქს ბროდის სახლში გაიცნო. ფელისი ბერლინში ცხოვრობდა და მუშაობდა დიქტოფონების მწარმოებელ კომპანიაში. მათ ხუთი წლის განმავლობაში ჰქონდათ მიმოწერა, ხშირად ხვდებოდნენ ერთმანეთს და ორჯერ აპირებდნენ კიდეც დაქორწინებას, თუმცა საბოლოოდ, 1917 წელს ერთმანეთს დასცილდნენ. ამის მიზეზად ბევრი კაფკას უცნაურ ახირებებსა და შიშებს ასახელებს, ბევრიც ამტკიცებს, რომ ფრანცს არ უყვარდა ფელისი, მხოლოდ ოჯახის შექმნა უნდოდა, რათა მამამისისთვის დაემტკიცებინა, რომ ნორმალური ადამიანი იყო. კაფკასთან განშორების შემდეგ ფელისი მალევე დაქორწინდა. მოგვიანებით იგი ოჯახთან ერთად ჯერ შვეიცარიაში, შემდეგ კი აშშ-ში გადასახლდა, სადაც 1960 წელს გარდაიცვალა. ბოლო წლებში იგი ფინანსურ შეჭირვებას განიცდიდა, რის გამოც იძულებული იყო, კაფკასთან მიმოწერა გამომცემლობისათვის მიეყიდა.
მწერლის რომანტიკულ გატაცებათაგან ყველაზე ცნობილია მისი ურთიერთობა ჩეხ მილენა იესენსკასთან. მილენა დაიბადა პრაღაში, ცნობილი პროფესორის, ქირურგი-სტომატოლოგის ოჯახში. სწავლობდა კონსერვატორიაში, შემდეგ-პრაღის უნივერსიტეტში ეუფლებოდა მედიცინას, მაგრამ მალევე მიატოვა სწავლა. 1918 წელს იგი ცოლად გაჰყვა გერმანულენოვან ებრაელ ლიტერატორს, ერნსტ პოლაკს. წყვილი ვენაში დასახლდა. პრობლემები მათ ურთიერთობაში მალევე გაჩნდა და ქმრისგან იმედგაცრუებული მილენა კოკაინს მიეძალა, თუმცა მალე მიხვდა რომ არასწორ გზას ადგა და გადაწყვიტა თარგმანისა და ჟურნალისტობისთვის მოეკიდა ხელი, მით უფრო, რომ ეს დამატებით ფინანსურ შემოსავალსაც აძლევდა. 1919 წელს, კაფკას რამდენიმე მოთხრობის (მწერალმა თავის სიცოცხლეში მხოლოდ რამდენიმე მათგანი გამოაქვეყნა) წაკითხვის შემდეგ, წერილი მისწერა მას, სადაც მათი ჩეხურად თარგმნის ნებართვას სთხოვდა. ამ წერილს მოჰყვა ინტენსიური მიმოწერა ფრანცსა და მილენას შორის. ისინი ორჯერ შეხვდნენ ერთმანეთს, თუმცა საბოლოოდ წყვილის ურთიერთობა აღარ გაგრძელებულა, რადგან მილენას არ სურდა ქმართან გაშორება და აღარც კაფკას გამოუჩენია ინიციატივა. მოგვიანებით, ნაცისტური გერმანიის მიერ ჩეხეთის ოკუპაციის შემდეგ მილენა დააპატიმრეს, როგორც აქტიური ანტინაცისტი და ებრაელების ქომაგი. იგი 1944 წელს რავენსბრუკის ნაცისტურ საკონცენტრაციო ბანაკში დაიღუპა.
1923 წელს ბალტიის ზღვის ნაპირას სანატორიუმში დასასვენებლად მყოფმა კაფკამ გაიცნო მეზობლად მდებარე ებრაულ ბანაკში მოხალისედ მომსახურე 25 წლის პოლონელი ებრაელი ქალი დორა დიამანტი. დორა (ნამდვილი სახელი-დვორია დიამენტი) წარმოშობით გორა კალვარიას ერთ-ერთი ცნობილი ხასიდური საგვარეულოდან იყო.მას საბავშვო ბაღის აღმზრდელის განათლება ჰქონდა მიღებული და მუშაობდა ბერლინში, ობოლ ებრაელ ბავშვთა თავშესაფარში. დორა ფრანცის უკანასკნელი სიყვარული აღმოჩნდა.
გარდაცვალება
სანატორიუმიდან კაფკა პრაღაში დაბრუნდა, რომ შემდეგ დორასთან გადასულიყო ბერლინში. სწორედ მასთან გაატარა მწერალმა სიცოცხლის ბოლო წელიწადი. 1924 წელს ეს სიამტკბილობა მწერალს ტუბერკულოზის გართულებამ შეაწყვეტინა. იგი იძულებული გახდა, სასწრაფოდ დაეტოვებინა ბერლინი და დორასთან ერთად გაემგზავრებულიყო ავსტრიის ერთ-ერთ სანატორიუმში, სადაც გარდაიცვალა კიდეც, 3 ივნისს, 40 წლის ასაკში. დორა უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე მის გვერდით იყო.
კაფკების ოჯახი
ფრანც კაფკას ჰყავდა სამი უმცროსი და-გაბრიელი (ელი) (1889-1941?), ვალერი (ვალი) (1890-1942?) და ოტილი (ოტლა) (1892-1943?), რომელთაგანაც ყველაზე ახლო და თბილი ურთიერთობა სწორედ უკანასკნელთან აკავშირებდა. სამივენი ჰოლოკოსტის მსხვერპლი გახდნენ. დაღუპვის ზუსტი გარემოებები უცნობია. ცნობილია, რომ ჩეხეთის ნაცისტური ოკუპაციის შემდეგ ელი თავის ქალიშვილ ჰანასთან და ვალი-ქმართან ერთად ლოძის გეტოში გაგზავნეს, სადაც მათი კვალი სამუდამოდ გაქრა, სავარაუდოდ, ხელმნოს მასობრივი მოსპობის ბანაკში გადაიყვანეს და მოჰკლეს. ოტლა ჯერ ტერეზიენშტადტის საკონცენტრაციო ბანაკში იმყოფებოდა, იქიდან კი-ბავშვების ჯგუფთან ერთად აუსშვიცის ბანაკში მოხვდა და მალევე მოჰკლეს. კაფკების ოჯახის გადარჩენილ წევრთაგან ცნობილია მარიან შტაინერი, ვალის ქალიშვილი, რომელმაც მეუღლესთან ერთად მოახერხა, ოკუპაციამდე დიდ ბრიტანეთში გაქცეულიყო. იგი სიცოცხლის ბოლომდე მფარველობდა ბიძის ლიტერატურულ მემკვიდრეობას.
საინტერესო ფაქტები
მიუხედავად მრავალრიცხოვანი სასიყვარულო თავგადასავლებისა, მწერალს შთამომავლობა არ დარჩენია. მაქს ბროდი მიიჩნევდა, რომ შესაძლებელია, სწორედ კაფკა ყოფილიყო ნამდვილი მამა გრეტე ბლოხის ბავშვისა, რომელიც 1915 წელს დაიბადა და 1921 წელს გარდაიცვალა. თუმცა, ამ ვარაუდის დოკუმენტურად დადასტურება შეუძლებელი გახდა, რადგან, ფრანცისა და გრეტეს ურთიერთობა ფარულიც იყო და ხანმოკლეც, ისტორიის დეტალები კი არასოდეს გახმაურებულა. ამას ხელი შეუწყო იმანაც, რომ ბავშვი მალევე დაიღუპა, რამდენიმე წელიწადში მწერალსაც იგივე ბედი ეწია, ჰოლოკოსტმა კი მისი ბევრი თანამედროვე იმსხვერპლა, თავად გრეტეს ჩათვლით.
სქოლიო
კატეგორია:ებრაელი მწერლები კატეგორია:ავსტრიელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1883 კატეგორია:გარდაცვლილი 1924 კატეგორია:ებრაელი ათეისტები კატეგორია:ფრანც კაფკა კატეგორია:XIX საუკუნის ავსტრიელები კატეგორია:XX საუკუნის ავსტრიელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ავსტრიელი მწერლები კატეგორია:ავსტრო-უნგრელი მწერლები კატეგორია:ავსტრიელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ავსტრიელი სოციალისტები კატეგორია:ავსტრიელი სიურრეალისტი მწერლები კატეგორია:ჩეხი სიურრეალისტი მწერლები კატეგორია:მეიგავეები კატეგორია:ებრაელი ეგზისტენციალისტები კატეგორია:ებრაელი რომანისტები კატეგორია:ებრაელი სოციალისტები კატეგორია:ებრაელი სიურრეალისტი მწერლები კატეგორია:მაგიური რეალიზმის მწერლები კატეგორია:მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:მოდერნისტი მწერლები
ავლევი
ავლევი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: კნოლევი, ცერონისი). მდინარე შუა ფრონის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 750 მეტრი ქარელიდან 22 კილომეტრი.
ისტორია
სოფელში 1909 წელს ცნობილი ქართველი მეცნიერის კონსტანტინე ამირაჯიბის (1869-1948 წლებში) თაოსნობით გაიხსნა სასოფლო-სამეურნეო სკოლა, მოსწავლეთა პირველი გამოშვება მოხდა 1915 წელს. ამჟამად სკოლის შენობის ადგილზე შენდება კონსტანტინე ამირაჯიბის სახლ-მუზეუმი.
შიდა ქართლის 1955 წლის დაზვერვითმა ექსპედიციამ ავლევში მიაკვლია ადრეული და გვიანი ბრინჯაოს ხანის სამოსახლო გორებს.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 349 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Lasioglossum stolidum
Lasioglossum stolidum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1982 წელს.
სქოლიო
stolidum
სპარსეთის იმპერია
სპარსეთის იმპერია — იმპერიული დინასტიების სერია, ცენტრალიზებული ირანის ტერიტორიაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ირანის სახელმწიფოები კატეგორია:აზიის ყოფილი იმპერიები
შონია
საკუთარი სახელი შონია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
მეორე გუდავა
მეორე გუდავა — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გალის მუნიციპალიტეტში, სამურზაყანოს დაბლობზე, მდინარე ოქუმის ნაპირებზე. გუდავის თემის ცენტრი (სოფლები: ანარია, ოხურეი, პირველი გუდავა). ზღვის დონიდან 10 მ, გალიდან 20 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
მლეჩინო
მლეჩინო (Млечино) — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის არდინოს მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 354 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
ადგილობრივ მლეჩინოს საკმეტოში, რომლის შემადგენლობაშიც შედის მლეჩინო, კმეტის (უხუცესის) თანამდებობას ასრულებს ხიდაეტ მუსტაფა ალი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
ფუნქციონალური ანალიზი
ფუნქციონალური ანალიზი — თანამედროვე მათემატიკის დარგი, რომლის ძირითადი ამოცანაა უსასრულოგანზომილებიანი სივრცეებისა და მათი ასახვების შესწავლა. ყველაზე უფრო კარგად შესწავლილია წრფივი სივრცეები და წრფივი ასახვები. ფუნქციონალური ანალიზისთვის დამახასიათებელია კლასიკური ანალიზის, ტოპოლოგიისა და ალგებრის მეთოდების შერწყმა
მლეჩინო
პოლიტიკური სიტუაცია
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — რესმი მეჰმედ მურადი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არდინოს მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
ფუნქციონალური ანალიზი
ისტორიულად წარმოიშვა დიფერენციალური და ინტეგრალური განტოლებების და გარდაქმნების (ტრანსფორმაციების), როგორიცაა ფურიეს გარდაქმნა, შესწავლიდან.
ყველაზე ზოგადი ობიექტები რომლებიც ფუნქციონალურ ანალიზში განიხილება არის ტოპოლოგიური ვექტორული სივრცეები. ერთ-ერთი ძირითადი ცნებაა ნორმირებული ვექტორული სივრცე, და განსაკუთრებით ბანახის სივრცე. ბანახის სივრცის მნიშვნელოვანი შემთხვევაა ჰილბერტის სივრცე, რა შემთხვევაშიც ნორმა სკალარული ნამრავლის საშუალებით განისაზღვრება.
ბანახის სივრცის კონკრეტული მაგალითებია Lp სივრცეები. Lp–ს ელემენტებია ისეთი ლებეგის აზრით ზომადი ფუნქციები რომელთა მოდულის p-ურ ხარისხს გააჩნია სასრული ინტეგრალი.
ფუნქციონალური ანალიზიში ასევე მნიშვნელოვანია ჰილბერტის და ბანახის სივრცეებზე განმარტებული უწყვეტი წრფივი ოპერატორების გამოკვლევა. ამათ ბუნებრივად მივყავართ C*-ალგებრების და სხვა სტრუქტურების განმარტებამდე, რომლებიც თავის მხრივ ფუნქციონალურ ანალიზის მნიშვნელოვან საგანს წარმოადგენენ.
ფუნქციონალური ანალიზი კერძოდ სწავლობს ნორმით აღჭურვილ ვექტორულ სივრცეებს. თეორიის განვითარება დაიწყო 20 საუკუნის დასაწყისიდან, დიდი წვლილი მიუძღვით აღმოსავლეთ-ევროპელ მათემატიკოსებს.
ამჟამად ფუნქციონალური ანალიზის ორი ძირითადი მიმართულების კლასიფიკაცია შეიძლება როგორც: ოპერატორთა თეორია (რომელიც განიხილავს ოპერატორს დამოუკიდებლად) და ოპერატორთა ალგებრის თეორია (რომელიც ოპერატორს განიხილავს სათანადო ალგებრის კონტექსტში). ამ უკანასკნელი მიმართულების აქტიური სფეროა ე.წ. C*-ალგებრათა შესწავლა და კლასიფიკაცია.
ფუნქციონალური ანალიზის კლასიკური შედეგებია: ღია, დახურული და შებრუნებული (open mapping, closed graph) "ფუნქციების" თეორემები; რისის წარმომადგენლობის თეორემები წრიფივი ფუნქციონალებისათვის; ამოზნექილი სივრცეებში კრაინისა და მილმანის თეორემა; ბანაჰ შტაინჰაუზის თეორემა; ფრედჰოლმის თეორია; ფუნქციონალური დიფერენციალური აღრიცხვა (functional calculus); გელფანდ - ნაიმარკის თეორია.
ფუნქციონალური ანალიზში კვლევა ძირითადად მიმდინარეობს ბანახის სივრცეებში, ხშირად უფრო სპეციალიზირებულად - ჰილბერტის სივრცეებში. კვლევის საგანია თავად ეს სივრცეები, წრფივი შემოსაზღვრული ოპერატორები მათზე და მათი ორადული სივრცეები. კიდევ უფრო შთამბეჭდავი შედეგები მიღებულია C*-ალგებრაში. კლასიკური სივრცეები ხშირად განიხილება სხვადასხვა ტოპოლოგიით. სახალისოდ დათვლილია, რომ ჰილბერტის სივრცე განხილულია 17 სხვადასხვა ტოპოლოგიით, ამათგან უფრო მნიშვნელოვანია: თავდაპირველი (ნორმის), სუსტი, სუსტი*, მაკეის, სუსტი ოპერატორის, ძლიერი ოპერატორის ტოპოლოგიები.
გარდა ზემოხსენებული კლასიკური ფუნქციონალური ანალიზისა 20 საუკუნის მეორე ნახევარში განვითარდა არაწრფივი ფუნქციონალური ანალიზი.
უკანასკნელ ხანებში ფუნქციონალური ანალიზის ერთ ერთ ყველაზე აქტიური სფეროა ე.წ. თავისუფალი ალბათობის თეორია, რომელიც შეისწავლის შემოუსაზღვრელ წრფივ ოპერატორებს. თავისუფალი ალბათობის კვლევას საფუძველი ჯონ ფონ ნოიმანმა ჩაუყარა.
ფუნქციონალური ანალიზის შედეგება გამოიყენება მათემატიკის, ფიზიკის მრავალ დარგში, განსაკუთრებით აღსანიშნავია კერძო წარმოებულ დიფერენციალურ განტოლებებსა და ალბათობის თეორიაში.
მნიშვნელოვანი თეორემები
ფუნქციონალური ანალიზის ფუნდამენტური თეორემებია:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მათემატიკა კატეგორია:ანალიზი
მონღოლთა შემოსევები აზერბაიჯანში
დიდიpx|მინი|აზერბაიჯანი XIII-XIV საუკუნეებშ მონღოლთა შემოსევები და დაპყრობები ახლანდელი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე XIII-XIV საუკუნეების მანძილზე მიმდინარეობდა და მოიცავდა ფართომასშტაბიან დარბევებს.
პირველი შეჭრა
1220– 1223 წლებში მონღოლეთის მიერ აზერბაიჯანში პირველი შემოჭრის დროს განადგურდა მრავალი ქალაქი, მათს შორის:ზანჯანი, ყაზვინი, მარაღა, არდებილი, ბაილაგანი, ბარდა, განჯა. ამ ხანებში აზერბაიჯანის ათაბეგების სახელმწიფო პოლიტიკურ დესტაბილიზაციას განიცდიდა. ხორეზმშაჰების იმპერიის დამარცხების შემდეგ, 20 000 კაციანმა მონღოლთა საექსპედიციო კორპუსმა, სამხედრო მეთაურების ჯებესა და სუბუტაის მეთაურობით, ბოლო ხორეზმშაჰის დევნისას დაიპყრო ირანი და 1220 წელს შეუტია აზერბაიჯანსა და სამხრეთ კავკასიის სხვა ქვეყნებს. მონღოლების შეჭრა განხორციელდა ნახიჩევანიდან, ათაბეგი უზბეკი აზერბაიჯანის განჯიდან თავრიზში გაიყვანეს. აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე შესულმა მონღოლებმა ზამთარი მუღანის სტეპში გაატარეს.
მას შემდეგ, რაც მონღოლებმა 1220 წლის შემოდგომაზე დაამარცხეს 10 000 კაციანი ქართველთა რაზმი საქართველოს მეფე გიორგი IV ლაშას მეთაურობით,  ისინი არანში დაბრუნდნენ და ზამთარი მუღანის სტეპში გაატარეს. მოპოვბულ საგანძურს ბარდასა და ბეილაგანს შორის დაჭაობებულ მხარეში ინახავდნენ. ფიქრობდნენ რა, რომ მონღოლები გაზაფხულამდე დარჩებოდნენ არანში, ქართველებმა დაიწყეს ჯარის შეგროვება და დახმარება ახლათის მალიქ აშრაფს და აზერბაიჯანის ათაბაგს უზბეკს სთხოვეს. სუბოტაიმ და ჯებემ ჩინგიზ-ხანისგან გაძლიერებული ამალა მიიღეს და დაიქირავეს ადგილობრივი თურქული და ქურთული ძალები აკუშის მეთაურობით. სუბუტაი და ჯებე თბილისისკენ გაემართნენ და ქალაქთან ახლოს თავს დაესხნენ ქართულ ჯარს. ქართველებმა შეძლეს აკუშის თურქმენის დამარცხება, მაგრამ მონღოლთა უკან მომავალმა ჯარებმა მათიი დამარცხება შეძლეს.
მონღოლთა ძალები თავრიზს მიუახლოვდნენ და 1221 წელს ქალაქისგან გამოსასყიდი მიიღეს. ქალაქ მარაღას დანგრევის შემდეგ თავს დაესხნენ დიარბაქირსა და არდაბილს და შემდეგ კვლავ დაბრუნდნენ აზერბაიჯანში. ამგვარად, მონღოლები ჩრდილოეთისაკენ დაიძრნენ და შირვანენის გზა გაძარცვეს, ისევე როგორც ბეილაგანი 1221 წლის გაზაფხულზე. ამან მონღოლები კავკასიის გავლით ალანიაში მიიყვანა, სადაც მონღოლებმა გაანადგურეს რუს-ყიფჩაღთა ჯარები მდინარე კალკას ბრძოლაში (1223). იბნ ალ-ათირმა მონღოლთა შემოსევები აზერბაიჯანში ასე აღწერა:
მონღოლები “ შევარდნენ აზერბაიჯანისა და არანის ქალაქებში, გაანადგურეს ისინი და დახოცეს მცხოვრებთა უმეტესობა. და ეს ყველაფერი ერთ წელზე ნაკლებ დროში! ეს არასოდეს ყოფილა ცნობილი. აზერბაიჯანისა და არანის დანგრევის შემდეგ შირვანის დერბენდში გადავიდნენ და აიღეს მისი (შირვანის) ქალაქები. შემორჩა მხოლოდ ერთი ციხე, სადაც შირვანის მეფე იმყოფებოდა. ხოცვა-ჟლეტა მოაწყვს ''ალანებისა და ლაკზების და ამ მხარეში მცხოვრები სხვა ხალხების ქვეყანაში და სასტიკად გაძარცვეს და გაანადგურეს ისინი. გაიქცნენ რა ყივჩაყების ქვეყანაში, მათ დახოცეს ყველა ვისაც გადაეყარნენ".''
მეორე შეჭრა
დიდიpx|მინი|მონღლეთის იმპერიის საზღვრები წლების მიხედვით
აზერბაიჯანში მონღოლების მეორე შემოსევა დაკავშირებულია ჩორმაგან ნოიონის სახელთან - ჩინგიზ ხანის სამხედრო მეთაური 1230-იან წლებში. ლაშქრობა მოეწყო დიდი ხან ოგედეის ბრძანებით ჯალალ ად-დინ ხვარაზმშაჰის წინააღმდეგ, რომელიც აზერბაიჯანს მართავდა 1225 წელს. 1231 წლის ზამთარში მონღოლები აზერბაიჯანში ჩავიდნენ ხორასანისა და რეის მიმართულებით. 30 000 კაციანმა მონღოლთა არმიამ ჩორმაგანის მეთაურობით ადვილად დაამარცხა ჯალალ ად-დინი და დაიპყრო ჩრდილოეთ ირანი. ხვარაზმშაჰმა განჯაში უკან დაიხია. მონღოლები მას გაჰყვნენ და არანი აიღეს. ჯალალ ად-დინმა რიკინის მთებს შეაფარა თავი და იმავე წლის აგვისტოში იქნა მოკლული.
ჰენრი ჰოილ ჰოუორტის ცნობით, მას შემდეგ რაც მონღოლებმა აიღეს ქალაქები მარაღა და არდაბილი, მათ თავრიზამდე მიაღწიეს. თავრიზელებმა ქალაქი განადგურებისგან ყოველწლიური ხარკის, ვერცხლის, ღვინისა და ძვირფასეულობის გადახდით იხსნეს. მონღოლები მუგანის ველზე 1233 წელს შევიდნენ. 1234 წელს ისინი მდინარე არაქსისკენ დაიძრნენ, ხოლო 1235 წელს განჯა აიღეს და გადაწვეს ქალაქი.
1244– 1255 წლებში არღუნ აღა დასახელდა სამოქალაქო გუბერნატორად და ფინანსების ხელმძღვანელად მონღოლთა მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე ხორასანში, ირაკ-აჯემში, აზერბაიჯანში, შირვანში, კერმანში, საქართველოში და ჰინდისტანის იმ ნაწილში რომელსაც მონღოლთა იმპერია აკონტროლებდა.
1254 წელს მონღოლებმა აღრიცხეს ათ წელზე უფროსი ასაკის ყველა მამაკაცი და მოითხოვეს ყველა გადასახადის გადახდა. ყველა ხელოსანი იძულებული იყო გადაეხადა სალიცენზიო გადასახადი და იბეგრებოდა ტბები და გუბეები, სადაც თევზაობდნენ, რკინის მაღაროები და მჭედლები. ვაჭრებისგან ოქრო, ვერცხლი და ძვირფასი ქვებიც მოიპოვეს.
მესამე შეჭრა
მინი|ჰულაგუ ხანი
მონღოლების მიერ აზერბაიჯანის ტერიტორიებზე მესამე შეჭრა უკავშირდება ჰულაგუ ხანის სახელს. 1251 წელს მისი ძმის, მონკეს დიდ ხანად დანიშვნის შემდეგ, ჰულაგუ ჩრდილოეთ ჩინეთის ადმინისტრატორად დაინიშნა, თუმცა მოგვიანებით ჩრდილოეთ ჩინეთის ადმინისტრატორი კუბლაი ხდება და ჰულაგუს აბასიანთა ხალიფატის დაპყრობა ეკისრება. ლაშქრობისთვის მას გადაეცა მონღოლთა ჯარის მეხუთედი, რომელთაც თან ახლდათ ოჯახებიც და ნახირი. რაშიდ ალ-დინის თქმით, ეს იყო არა მხოლოდ სამხედრო კამპანია, არამედ მონღოლთა დიდი ნაწილის მასობრივი მიგრაცია სპარსეთსა და მეზობელ ქვეყნებში.
1256 და 1258 წლებში გაანადგურა ნიზარის ისმაილის სახელმწიფო და აბასიანთა ხალიფატი. 1258 წელს ჰულაგუმ თავი ილხანად (დაქვემდებარებული ხანი) გამოაცხადა. თანამედროვე ირანის, აზერბაიჯანის, თურქეთის და თანამედროვე ერაყის, სირიის, სომხეთის, საქართველოს, ავღანეთის, თურქმენეთის, პაკისტანის ტერიტორიებზე შექმნილი სახელმწიფო მონღოლთა წინა შემოსევების ზარალის აღდგენის მცდელობა გახდა.
ამრიგად, აზერბაიჯანის ტერიტორიები ოქროს ურდოსა და ჰულაგუს სახელმწიფოებს შორის ბრძოლის ველად გადაიქცა.
ქეხათუ ხანის გარდაცვალების შემდეგ ღაზან ხანმა (1295– 1304) დაიწყო ბრძოლა ბაიდუ ხანთან და ნახჭევანის მახლობლად შეიპყრო იგი, რომელიც 1295 წელს თავრიზში სიკვდილით დასაჯეს. იმავე წელს ღაზან ხანმა თავი თავრიზის მმართველად გამოაცხადა და სუნიტური ისლამი მიიღო. რელიგიური შეუწყნარებლობა დასჯადი გახადა და ცდილობდა არამუსლიმებთან ურთიერთობის აღდგენას. ნავრუზის (გუბერნატორ არღუნ აკას ვაჟი) ერთგულები დევნიდნენ ბუდისტებს და ქრისტიანებს, გაძარცვეს ნესტორიანული ტაძარი მონღოლთა დედაქალაქ მარაგაში, და განადგურდა ეკლესიები თავრიზსა და ჰამადანში.
მარტში/აპრილში მან თავისი ძმა ოლჯაიტუ თავის მემკვიდრედ გამოაცხადა, რადგან მას საკუთარი ვაჟი არ ჰყავდა. გარდაიცვალა 1304 წლის 17 მაისს ყაზვინთან ახლოს. ოლჯაიტუ იყო ილხანთა დინასტიის მერვე მმართველი 1304 წლიდან 1316 წლამდე თავრიზში. 1319 წელს ოქროს ურდოს ხანი ოზბეგი შეიჭრა აზერბაიჯანში ჩაგატაიდის პრინც იასაურთან თანამშრომლობით, რომელმაც ადრე ერთგულება აღუთქვა ოლჯაიტუს, მაგრამ 1319 წელს აუჯანყდა. გადამწყვეტი ბრძოლა გაიმართა 1319 წლის 20 ივნისს, რომელიც ილხანთა გამარჯვებით დასრულდა.
აბუ საიდს ოზბეგის წინააღმდეგ მოუწია კიდევ ერთი შემოსევის მოგერიება 1335 წელს. გარდაიცვალა ყარაბაღში, 1335 წლის 30 ნოემბრისა და 1 დეკემბრის ღამეს.
აბუ საიდის გარდაცვალების შემდეგ, აზერბაიჯანს, არანს და მცირე აზიის ნაწილს, მესოპოტამიასა და დასავლეთ ცენტრალურ სპარსეთს 1335 წლიდან 1357 წლამდე მართავდა ჩობანიდების დინასტია.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ისტორია პერიოდის მიხედვით კატეგორია:აზერბაიჯანის ისტორია თემის მიხედვით კატეგორია:მონღოლთა იმპერია
ანდერს ტრენტემელერი
მინი|
ანდერს ტრენტემელერი (Anders Trentemøller) (დ. 1974, კოპენჰაგენი, დანია) — დანიელი DJ და ელექტრონული მუსიკის პროდიუსერი. იგი ასევე ცნობილია სახელებით, როგორიცაა „Businessman“ და „Run Jeremy“.
ტრენტემელერი 1990-იან წლებში გადავიდა კოპენჰაგენში, რათა იქ ჩამოეყალიბებინა როკ-ჯგუფი. 1997 წელს მან შექმნა ტომ ვონ როზენთან (DJ T.O.M) ერთად Live-House-Act ტრიგბეგი და გამოდიოდა როსკილდე-ფესტივალზე. პროექტი 2000 წელს დასრულდა და ტრენტემელერი 2003 წელს დაუბრუნდა მუსიკას Trentemøller EP-ს სახელით.
მენჯი (კურორტი)
300p||მინი მენჯი — ბალნეოლოგიური კურორტი სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის სენაკის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ცივის ხეობაში, ზღვის დონიდან 29 მ. ჰავა სუბტროპიკულია, რბილი, იცის რბილი უთოვლო ზამთარი (იანვრის საშუალო ტემპერატურა 5,2 °C), ძლიერ თბილი, ზომიერად ნოტიო ზაფხული (აგვისტოს საშუალო ტემპერატურა 23,0 °C), შეფარდებითი სინოტივე -73 %; ნალექების წლიური რაოდენობა — 1480 მმ, მზის ნათების ხანგრძლივობა 2160 სთ წელიწადში. ძირითადი სამკურნალო ფაქტორია გოგირდწყალბადიანი ქლორიდულ-ნატრიუმიანი მინერალური წყალი, რომელსაც იყენებენ აბაზანებისათვის სახსრების, პერიფერიული ნერვული სისტემის, გინეკოლოგიური და გულ-სისხლძარღვთა სისტემის ზოგიერთი დაავადების დროს. მენჯში არის სანატორიუმი, სანატორიუმის ტიპის რკინიგზის საავადმყოფო, საკურორტო პოლიკლინიკა. სეზონი — მთელი წელი.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის კურორტები
A Single Man (ალბომი)
A Single Man — ელტონ ჯონის მეთორმეტე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1978 წლის 16 ოქტომბერს. დისკი გამოსცეს ლეიბლებმა The Rocket Record Company და MCA Records. ალბომის პროდიუსერები არიან ელტონ ჯონი და კლაივ ფრენკსი.
განსაკუთრებული პოპულარობა იქონია ალბომის ინსტრუმენტულმა კომპოზიციამ „Song for Guy“.
სერტიფიცირებები
} } } } }
სქოლიო
კატეგორია:ელტონ ჯონის ალბომები კატეგორია:1978 წლის ალბომები კატეგორია:MCA Records-ის ალბომები
Cerapachys kodecorum
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
White Knuckle Ride
White Knuckle Ride — ბრიტანული ფანკ-ჯგუფ Jamiroquai-ს სიმღერა და სინგლი. გამოვიდა 2010 წელს. შეტანილია კრებულში Rock Dust Light Star.
ფერნანდო დე ლა რუა
ფერნანდო დე ლა რუა (დ. 15 სექტემბერი, 1937 — დ. 9 ივლისი, 2019) — არგენტინელი პოლიტიკოსი. იგი იყო არგენტინის პრეზიდენტი 1999 წლის 10 დეკემბრიდან, 2001 წლის 21 დეკემბრამდე. პროფესიით იყო ადვოკატი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2019 კატეგორია:არგენტინის პრეზიდენტები
Lasioglossum stradbrokense
Lasioglossum stradbrokense — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1916 წელს.
სქოლიო
stradbrokense
ზუგდიდის მეორე საჯარო სკოლა
მინი|ზუგდიდის მ. კოსტავას სახელობის მე–2 საჯარო სკოლა მინი|მარც. [[მიხეილ სააკაშვილი, მარჯ. გუბერნატორი ზაზა გოროზია (მე–2 საჯარო სკოლის გახსნა ზუგდიდში)]] '''ზუგდიდის მ. კოსტავას სახელობის მეორე საჯარო სკოლა''' — საჯარო სკოლა საქართველოში. დაარსდა 1938 წელს ზუგდიდში, რომელიც იმჟამად იწოდებოდა ზუგდიდის №2 საშუალო სკოლად. მისი პირველი დირექტორი იყო იოსებ ქირია. შემდეგ იგი გადაკეთდა ვაჟთა სკოლად და ამ სახელწოდებით არსებობდა 1955–1956 სასწავლო წლის დაწყებამდე. სასწავლებელი 1956 წლიდან ფუნქციონირებდა ზუგდიდის მეორე საშუალო სკოლის სახელწოდებით. 1958 წლის აგვისტოში სკოლას ლენინური კომკავშირი სახელი მიენიჭა და იწოდებოდა ზუგდიდის ლენინური კომკავშირის სახელობის №2 საშუალო სკოლად.
სკოლის პირველი დირექტორი იოსებ ქირია შეცვალა ალიოშა ხუნჯუამ, შემდეგ დადგა ეფრემ კვირტიას ხელმძღვანელობის პერიოდი, ბატონი ეფრემი შეცვალა იასონ ურიდიამ. ვაჟთა სკოლას დირექტორობდა გიგლა ჯვებენავა. №2 საშუალო სკოლის დირექტორები იყვნენ: ამბაკო ჭითანავა, ჩხოლარია გოგოლა, ციალა ქირია, ქეთინო სიგუა, ზამირა ღადუა, ხოლო საჯარო სკოლის დირექტორენი იყვნენ მარინა ქარცხია და ამჟამინდელი დირექტორი ნინო ბულია.
1989 წელს სკოლას მიენიჭა ქართველთა ეროვნული გმირის მერაბ კოსტავას სახელი, ხოლო 1994 წლიდან რეორგანიზებულ იქნა მერაბ კოსტავას სახელობის გიმნაზიად.
სკოლას 2006 წელს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მიერ ჩაუტარდა მთლიანი რეაბილიტაცია, რომელიც ევროპულ სტანდარტებს სრულად აკმაყოფილებს. სკოლა გახსნა საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა.
ლიტერატურა
2 კატეგორია:ზუგდიდი
ხოსე-გრეგორიო-მონაგასის მუნიციპალიტეტი
ხოსე-გრეგორიო-მონაგასი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ანსოატეგის შტატში. მუნიციპალიტეტს აღმოსავლეთიდან და ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ფრანსისკო-დე-მირანდას მუნიციპალიტეტი, დასავლეთიდან და ჩრდილო-დასავლეთიდან — გუარიკოს შტატის სანტა-მარია-დე-იპირეს მუნიციპალიტეტი, ხოლო სამხრეთიდან — ბოლივარის შტატის სედენიოსა და სუკრეს მუნიციპალიტეტები.
ხოსე-გრეგორიო-მონაგასის მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა, 2007 წლის მონაცემებით, შეადგენს 18 154 ადამიანს. ხოლო ფართობი — 9 176 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ანსოატეგის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჩიკაგო (2002 წლის ფილმი)
ჩიკაგო — 2002 წლის მუსიკალური ფილმი. ფილმს საფუძვლად უდევს ამავე სახელწოდების მიუზიკლი. მოქმედება ვითარდება ჩიკაგოში, მეოცე საუკუნის 20-იან წლებში, ჯაზის ეპოქაში.
სიუჟეტი
მოქმედება ვითარდება 1920-იანი წლების შუაში. როქსი ჰარტი ქოროს მოცეკვავეა. ის ამოსზე არის დაქორწინებული, მაგრამ რომანი აქვს ფრედთან, რომელიც პირდება, რომ ვარსკვლავად აქცევს. როქსი მიხვდება, რომ ფრედი ატყუებს და მოკლავს მას, რის გამოც ციხეში ჩასვამენ. ის ციხეში შეხვდება ველმა კელის, ვოდევილების სექსუალურ ვარსკვლავს, რომელიც ციხეში სასჯელს იხდის დისა და ქმრის, ერთმანეთის საყვარლების, მკვლელობისთვის. ციხის ზედამხედველი მამა მორტონი ველმას აკავშირებს ადვოკატ ბილი ფლინთან. ფლინი ველმას სკანდალური პრესისთვის პოპულარულად აქცევს. როქსი სთხოვს ქმარს, მანაც დაიქირავოს ფლინი. ფლინის დახმარებით მალე როქსის ისტორიაც პოპულარული ხდება. როქსი და ველმა გათავისუფლდებიან და ერთად დგამენ შოუს.
გრაიმზ-გრეივზი
გრაიმზ-გრეივზი (Grime's Graves) ― ნეოლითური ხანის კაჟის საბადოები ქალაქ ბრენდონთან, ინგლისში. შეისწავლება 1914 წლიდან. აღმოჩენილია 250-მდე შახტი. მაღაროებში აღმოჩნდა ირმის რქის ბარები, ქვის წერაქვები, თოხები, სარიტუალო ნივთები. კაჟის მოპოვება დაიწყო ნეოლითის ხანაში და გრძელდებოდა შუა ბრინჯაოს ხანამდე.
ჩიკაგო (2002 წლის ფილმი)
ჯილდოები
ფილმმა მიიღო 6 ოსკარი და 1969 წლის შემდეგ გახდა პირველი მუსიკალური ფილმი, რომელმაც მიიღო ოსკარი საუკეთესო ფილმისთვის.
გრაიმზ-გრეივზი
ლიტერატურა
კატეგორია:ინგლისის ისტორია