cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მარია ამელია ბრაზილიელი
ბრაზილიის პრინცესა
დაქვრივებული ამალია ლოიხტენბერგელი მეორედ აღარ გათხოვილა და დარჩენილი წლები ერთადერთი ქალიშვილის აღზრდას შეალია. მიუხედავად იმისა, რომ დედა-შვილი პორტუგალიაში დარჩნენ და სამეფო ოჯახთანაც მჭიდრო კავშირი ჰქონდათ, ისინი არ ცხოვრობდნენ სამეფო კარზე და არ სამეფო ოჯახის წევრებად განიხილებოდნენ. მარია ამელია არასოდეს ყოფილა ბრაზილიაში, მაგრამ დედამისი გააფთრებით მოითხოვდა მისთვის ბრაზილიის პრინცესის წოდების მინიჭებას, რითაც დიდ შემოსავალს მიიღებდნენ. ის რომ პედრუს მმართველობისას დაბადებულიყო სადავო არაფერი იქნებოდა, მაგრამ მისი გაჩენისას მამამისი მონარქი აღარ იყო და ისიც არ ითვლებოდა პრინცესად. ამალია დაჟინებით სთხოვდა თავის გერს, იმპერატორ პედრუ II-ს ამელიასათვის პრინცესის წოდების მინიჭებას. პედრუს ყოველთვის ახლო და თბილი ურთიერთობა ჰქონდა დედინაცვალთან, ამიტომაც 1840 წელს იმპერატორის გავლენით ბრაზილიის პარლამენტმა მარია ამელია ბრაზილიის პრინცესად გამოაცხადა და დიდი თვიური პენსიაც დაუნიშნა. სულ მალე მარია ამელია აღიარეს ბრაზილიის საიმპერატორო ოჯახის წევრადაც, თუმცა ეს უფრო მოგვიანებით, 1841 წლის 5 ივლისს მოხდა.
განათლება და ნიშნობა
მინი|245x245პქ|მარია ამელიას მიერ შექმნილი ნახატი დედამისმა ამელიასათვის ბრწყინვალე განათლების მიცემა გადაწყვიტა, რის გამოც 1840 წლის შუა რიცხვებში იგი მასთან ერთად ბავარიის დედაქალაქ მიუნხენში გადასახლდა. მიუნხენში ამალიას ნათესავებიც ცხოვრობდნენ და თანაც იგი ევროპის ერთ-ერთ ყველაზე კულტურულ ქალაქად ითვლებოდა. მარია ამელია ძალზედ ბეჯითი მოსწავლე იყო და იგი შეისწავლიდა რიტორიკას, ფილოსოფიას, ისტორიას, გერმანულ ლიტერატურას, მათემატიკასა და ფიზიკას. გარდა მშობლიური პორტუგალიურისა, იგი ასევე სწავლობდა ფრანგულს, გერმანულსა და ინგლისურს. მან განსაკუთრებული ნიჭი გამოავლენა ხატვის, ცეკვისა და მუსიკის სფეროებში. მამის ხსოვნამ აშკარად განაპირობა ამელიას ერთგული დამოკიდებულება სწავლისადმი. მართალია როდესაც პედრუ გარდაიცვალა იგი იმდენად პატარა იყო რომ საერთოდ არ ახსოვდა მამა, მაგრამ დედის წყალობით იგი მას კარგად იცნობდა და ცდილობდა მისთვის იმედები არ გაეცრუებინა. მამის გარდაცვალებამ იმდენად ღრმა ტკივილი მიაყენა ამელიას, რომ იგი მთელი ცხოვრების მანძილზე ცდილობდა ამასთან გამკლავებას. ბავშვობაში იგი დედას ხშირად ეკითხებოდა ასეთ რამეს: მარცხნივ|მინი|ერცჰერცოგი მაქსიმილიან ავსტრიელი
მარია ამელიას უყვარდა იმ ბაღში სეირნობა, სადაც ერთ დროს ხეები მამამისის ბრძანებით დარგეს. იგი ამასთან დაკავშირებით ამბობდა:
1850 წლის ბოლოს მარია ამელია და დედამისი პორტუგალიაში დაბრუნდნენ, სადაც მათ დედოფალმა მარია II-მ საცხოვრებლად ჟანელაშ-ვერდეს სასახლე გამოუყოთ. 1852 წლის დასაწყისში, მისი ბიძაშვილი, ავსტრიის ერცჰერცოგი მაქსიმილიანი, რომელიც ავსტრიის საზღვაო ძალებში მსახურობისას პორტუგალიაში მოხვდა მარია ამელიას ეწვია. მაქსიმილიანის დედა იყო ამელიას დედის უმცროსი და, და ორივე ქალი ბავარიული წარმოშობის ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენლები იყვნენ. თავდაპირველად ისინი 1838 წელს შეხვდნენ ერთმანეთს მიუნხენში, ოჯახური ყრილობისას, თუმცა ამ დროს ამელია მხოლოდ შვიდი წლის იყო. მეორე შეხვედრამ დიდი გავლენა მოახდინა ორივეზე და მათ ერთმანეთი მალევე შეუყვარდათ. მაქსიმილიანი მალევე მოიხიბლა მარია ამელიათი, რომელიც ძალიან ლამაზი, ახალგაზრდა და განათლებული ქალი იყო, ლურჯი თვალებითა და სამეფო წარმომავლობით. ყოველივე ამის გამო, მაქსიმილიანი და ამელია დაინიშნენ, თუმცა მათ შეუღლება ვერასდროს შეძლეს.
გარდაცვალება
მინი|338x338პქ|მარია ამელიას გარდაცვალება 1852 წლის თებერვალში, მარია ამელიამ იმ დროისათვის მომაკვდინებელი წითურას ცხელება გადაიტანა. ეს სასწაულის ტოლფასი იყო, მაგრამ დაავადებასთან ბრძოლამ გაანადგურა მისი იმუნიტეტი. რამდენიმე თვეში დაიწყო მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება: დაეწყო მუდმივი ხველა და გამოავლინა ტუბერკულოზის ადრეული სტადიის ნიშნები. ექიმების რჩევით, 1852 წლის 26 აგვისტოს, ამელიამ დედასთან ერთად დატოვა ლისაბონი და კუნძულ მადეირაზე გაემგზავრა, სადაც ქალაქ ფუნშალში დასახლდა. ამ კუნძულის კლიმატს საოცარი რეპუტაცია ჰქონდა და ექიმები იმედოვნებდნენ, რომ ამელია აქ განიკურნებოდა. როგორც ცნობილია, მადეირაზე ჩასვლიდან მალევე ამელიამ გამოჯანმრთელება დაიწყო, რა დროსაც განაცხადა: „ხველა ქრება, როგორც ექიმები ამბობენ, თითქოს მაგიაა !“.
მარია ამელია, დედამისი და მათი მხლებლები ფუნშალში 31 აგვისტოს ჩავიდნენ. ქალაქში მათ ხალხი დიდი ზეიმით დახვდა და პრინცესა დიდი სიხარულით მიაცილეს სასახლემდე. მარია ამელია ძალიან მოიხიბლა ამ ტროპიკული კუნძულით და დედას უთხრა:
გამოკეთება დიდხანს არ გაგრძელდა და მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა საშინლად დამძიმდა, უკვე ნოემბრისთვის კი ყველანაირი იმედი გაქრა. 1853 წლის დასაწყისში ამელია საწოლიდან საერთოდ ვეღარ დგებოდა და იცოდა, რომ სიკვდილი მოუახლოვდა. ამ დროს მან ასეთი რამ განაცხადა:
მარია ამელია ბრაზილიელი ამავე დღეს, 1853 წლის 4 თებერვალს, დილის 04:00 საათზე გარდაიცვალა, 21 წლის ასაკში. პრინცესას ცხედარი დროებით ფუნშალის კათედრალში დარჩა, 1853 წლის 7 მაისს კი იგი პორტუგალიაში გადაასვენეს. 12 მაისს მისი კუბო ლისაბონში შეასვენეს და დაიწყო გრანდიოზული პანაშვიდიც. იგი დაკრძალეს ბრაგანსების საგვარეულო აკლდამაში, მამამისის გვერდით. მისი დაკრძალვიდან 130 წლის შემდეგ, 1982 წელს ამელიას ნეშტი ბრაზილიაში გადაასვენეს და რიო-დე-ჟანეიროში, წმინდა ანტონიოს სახელობის საკათედრო ტაძარში დაკრძალეს, სადაც ბრაზილიის საიმპერატორო ოჯახის სხვა წევრებიც განისვენებენ.
ბერენის ებოტი
ბერენის ებოტი (Berenice Abbott; დ. 17 ივლისი, 1898, სპრინგფილდი, ოჰაიო, აშშ, — გ. 9 დეკემბერი, 1991, მონსონი, მენი, აშშ) — ამერიკელი ფოტოგრაფი ქალი.
1918 წლიდან სწავლობდა ნიუ-იორკში, პარიზსა და ბერლინში. პარიზში ის ამერიკელი დადაისტი და სიურრეალისტი ხელოვანის, მან რეის და ფრანგი ფოტოგრაფის, ეჟენ ატჟეს თანაშემწედ მუშაობდა. 1925 წელს დააარსა საკუთარი სტუდია და შექმნა პარიზის საზოგადოების წარმომადგენლების პორტრეტები. ატჟეს გარდაცვალების (1927) შემდეგ შეაგროვა და კატალოგირება გაუკეთა მის ფოტოებსა და ნეგატივებს. 1930-იან წლებში ამერიკის „ხელოვნების ფედერალური პროექტის“ ფარგლებში შექმნა ნიუ-იორკის უბნების ფოტოსერია — ქალაქის არქიტექტურული იერსახის ცვლილებების მატიანე (ნამუშევრების დიდი ნაწილი 1939 წელს შევიდა კრებულში „ცვალებადი ნიუ-იორკი“ [Changing New York]). გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე ნაშრომი ფოტოხელოვნების შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1991 კატეგორია:ამერიკელი ფოტოგრაფები
ზემო ხოდაშნის წმინდა გიორგის ეკლესია
ზემო ხოდაშნის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ ზემო ხოდაშნის სამხრეთით, სასაფლაოზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესი დარბაზულია (8,3 X 4,8 მ), რომელსაც დასავლეთიდან (მთელ სიგრძეზე) გვიანდელი მინაშენი ეკვრის. ეკლესია აგებულია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით. წყობა ირეგულარულია. მოგვიანებით (როგორც ჩანს მინაშენის მიშენებისას) კედლები შიგნიდან და გარედან შეულესავთ და შეუთეთრებიათ. ძეგლი დაზიანებულია: სახურავზე აყრილია კრამიტი, ჩამოშლილია ლავგარდანი, აქა-იქ საპირე წყობა და შელესილობის დიდი ნაწილი. ჩამონგრეულია დასავლეთ მინაშენის კამარა და გრძივი კედლების ზედა ნაწილები. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა - მინაშენიდან. კარი გარედან თაღოვანია, შიგნით - სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, აფსიდის ღერძზე ფართო და დაბალი თაღოვანი სარკმელი. თითო მსგავსი სარკმელი გრძივ კედლებშიცაა, აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდში გეგმით ნახევარწრიული, თაღოვანი ნიშია. აფსიდის შუაში დგას აგურით ნაგები კუბური ტრაპეზი. საკურთხევლის იატაკი დარბაზის იატაკზე ერთი საფეხურით მაღალია და ნახევარწრიული ამბიონი აქვს. მოგვიანებით საკურთხეველი დარბაზისგან კანკელით გაუმიჯნავთ, რომელშიც ორი შესასვლელია მოწყობილი. დარბაზის გრძივი კედლები და კამარა მარტივი პილასტრების სამი წყვილითა და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღებით გაყოფილია ოთხ, თითქმის თანაბარ ნაწილად. დარბაზის სამივე კედელს, მთელ სიგრძეზე, საფეხური გასდევს. ფასადები სადაა. კედლები დასრულებული ყოფილა თაროსებრი ლავგარდნით, რომელიც ნაწილობრივ არის შემორჩენილი. მოგვიანებით ეკლესიისთვის დასავლეთიდან მიუშენებიათ აგურით და რიყის ქვით ნაგები სწორკუთხა (4,8 X 4 მ), სათავსი მასში ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა. ღიობი გარედან თაღით არის დასრულებული, შიგნით კი თარაზული გადახურვა აქვს. შესასვლელის ზემოთ მცირე ზომის სწორკუთხა სარკმელია. ერთი სარკმელია ჩრდილოეთ კედელშიც, რომელსაც მხოლოდ ქვედა ნახევარი შემორჩა. სათავსი გადახურული ყოფილა ცილინდრული კამარით. სათავსის დასავლეთ კედელზე დაშენებულია ოთხწახნაგა, ოთხივე მხარეს ნახევარწრიული თაღებით გახსნილი, აგურის სამრეკლო. სამრეკლოს საფუძვლის შესაქმნელად, სათავსის დასავლეთ კედლის შუა ნაწილი, გვერდის ნაწილების მიმართ, შიგნით და გარეთ რამდენადმე გასქელებულია, რომლის ქვედა ნაწილში, ორივე მხრიდან, გამოყვანილია თითო ფართო და მაღალი ყრუ თაღი, რომელშიც სათავსის შესასვლელია მოქცეული. სათავსის კედლები დასრულებული ყოფილა აგურის საფეხუროვანი ლავგარდნით (შემორჩენილია დასავლეთ კედელზე). სამრეკლო გადახურულია აგურის პირამიდული სახურავით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მარინე საყვარელიძე
მარინე საყვარელიძე (დ. 26 ივნისი, 1926, თბილისი — გ. 2013) — ქართველი ექიმი და ფსიქოლოგი. ფსიქოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1957 წლიდან მუშაობდა დიმიტრი უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის სამედიცინო ფსიქოლოგიის განყოფილებაში, ჯერ უმცროს მეცნიერ თანამშრომლად, შემდეგ უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. 1973-1989 წლებში იყო ამავე განყოფილების გამგე; 1969-1985 წლებში ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფსიქოლოგიის კათედრაზე კითხულობდა პათოლოგიური ფსიქოლოგიის კურს; 1989-2001 წლებში ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ კონსულტანტი; 1996-2001 წლებში ფსიქოლოგიის ინსტიტუტთან არსებული სამედიცინო ფსიქოლოგიის ინსტიტუტში კითხულობდა პათოლოგიური ფსიქოლოგიის კურსს.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „თავის ტვინის შუბლის წილების დაზიანების ფსიქოპათოლოგიისათვის“, დაიცვა 1953 წელს; სადოქტორო დისერტაციის თემა — „შიზოფრენიული აზროვნების პათოფსიქოლოგიისათვის“, დაიცვა 1974 წელს.
ფერდინანდ ბიუისონი
ფერდინანდ ედუარდ ბიუისონი (დ. 20 დეკემბერი, 1841 - გ. 16 თებერვალი, 1932  ) — ფრანგი აკადემიკოსი, ფილოსოფოსი, განმანათლებელი, საგანმანათლებლო ბიუროკრატი, პაციფისტი და რადიკალ-სოციალისტი (მემარცხენე ლიბერალი) პოლიტიკოსი. იგი ხელმძღვანელობდა განათლების ლიგას 1902 წლიდან 1906 წლამდე და ადამიანის უფლებათა ლიგას (LDH) 1914 წლიდან 1926 წლამდე. 1927 წელს ლუდვიგ კვიდესთან ერთად მას მიენიჭა ნობელის პრემია მშვიდობის დარგში. იგი იყო დაწყებითი განათლების დირექტორი და თავისუფლად მოაზროვნეთა ეროვნული ასოციაციის პრეზიდენტი. 1905 წელს ის თავმჯდომარეობდა საპარლამენტო კომიტეტს ეკლესიისა და სახელმწიფოს გამიჯვნის განსახორციელებლად. საყოველთაო განათლებისთვის ცნობილ ბრძოლაში იყო ჩართული განათლების ლიგის საშუალებით. მან დაამკვიდრა ტერმინი ლაისიტე (laïcité, „სეკულარიზმი“).
ბიოგრაფია
ფერდინანდ ბიუისონი იყო კონდორსეს ლიცეუმის სტუდენტი, შემდეგ მიიღო ხარისხი ფილოსოფიაში. ლიბერალური პროტესტანტიზმის ისტორიული ფიგურა ნებაყოფლობით გადავიდა გადასახლებაში შვეიცარიაში მეორე იმპერიის მმართველობის ქვეშ, 1866 წლიდან 1870 წლამდე, რადგან მან უარი თქვა ახალი მთავრობისადმი ერთგულების ფიცზე.
კარიერა
ბიუისონი იყო ნევშატელის უნივერსიტეტის პროფესორი. 1867 წლიდან დაწყებული, იგი დაესწრო მშვიდობის და თავისუფლების ლიგის სამ საერთაშორისო კონფერენციას. 1869 წელს ლოზანაში ჩატარებულ ბოლო კონგრესზე მან წაიკითხა მოხსენება. იმავდროულად, იგი ცდილობდა ლიბერალური პროტესტანტული ეკლესიის დამკვიდრებას. რესპუბლიკის გამოცხადების შემდეგ, იგი დაბრუნდა საფრანგეთში და აქტიურად მონაწილეობდა საფრანგეთის მე -17 ქვედანაყოფის  მუნიციპალიტეტის  პოლიტიკურ და სოციალურ ინიციატივებში. 1870 წლის დეკემბერში იგი გახდა მე –17 ქვედანაყოფის მუნიციპალიტეტის პირველი საერო ბავშვთა სახლის ხელმძღვანელი, რომელიც მოგვიანებით გახდა სენის ბავშვთა სახლი. უარი თქვა ფილოსოფიის სწავლებაზე, რადგან იგი უფრო ღარიბი ბავშვებისთვის სამუშაოდ იყო მზად. საზოგადოებრივი ინსტრუქციის მინისტრ ჯულ სიმონთან მეგობრობის წყალობით, იგი დაინიშნა პარიზის სკოლების დირექტორად. შეშფოთებული იყო ბავშვთა სახლში ბავშვების მომავლით. იგი დაუკავშირდა ქველმოქმედ ჯოზეფ გაბრიელ პრევოსტს და ბავშვები ჯემპუზთან მდებარე ბავშვთა სახლში გადაიყვანა. 1880 წელს მან პოლ რობინი დანიშნა ბავშვთა სახლის დირექტორად.
1879 – დან 1896 წლამდე ბიუისონი მოიხმო ჟიულ ფერიმ, ჯულსი სიმონის მემკვიდრემ, დაწყებითი განათლების დირექტორმა. 1890 წელს, იგი გახდა სორბონის პროფესორი განათლების მიმართულებით. იგი ხელმძღვანელობდა სეკულარიზმის კანონების შექმნასა და დიზაინის შემუშავებას. 1905 წელს იგი იყო საპარლამენტო კომიტეტის თავმჯდომარე, რომელმაც დაწერა ეკლესიისა და სახელმწიფოს გამიჯვნის კანონის ტექსტი. 1898 წელს, როგორც ალფრედ დრეიფუსის მომხრემ, ბიუისონმა მონაწილეობა მიიღო საფრანგეთის ადამიანის უფლებათა ლიგის  შექმნის საქმეში, რომლის პრეზიდენტიც იყო 1913 წლიდან 1926 წლამდე. სენის დეპუტატი იყო 1902 წლიდან 1914 წლამდე. 1919-1924 წლებში განსაკუთრებით იცავდა და ადვოკატირებას უწევდა პროფესიულ განათლებას და ქალთა საარჩევნო უფლებებს აუცილებლობას.
ბიუისონი კეთილგანწყობილი იყო სუფრაჟისტ ქალთა მიმართ, თანაუგრძნობდა ქალთა ხმის მიცემის უფლებას, რადიკალების უმეტესობისგან განსხვავებით და იყო კომიტეტის მომხსენებელი, რომელიც იკვლევდა პოლ დუსაუზოს წინადადებას ქალთა უფლებების შეზღუდვის შესახებ. კანონპროექტი კენჭისყრის წესებით კომიტეტის დღის წესრიგში შეიტანეს. კომიტეტის პრეზიდენტმა მნიშვნელოვნად მიიჩნია ქალებისთვის ხმების მიცემის საკითხის გამიჯვნა პროპორციული წარმომადგენლობის უფრო მნიშვნელოვანი საკითხისგან, რომელიც პირველ რიგში განიხილეს. ბიუისონმა ცალკეული ანგარიში წარუდგინა ქალთა ხმის უფლების შესახებ 1909 წლის 16 ივლისს, დუსაუზოს გარდაცვალებიდან რამდენიმე თვის შემდეგ. ბიუისონის ანგარიში მხარი უჭერდა წინადადებას.
ფერდინანდ ბიუისონი ასევე იყო მთავარი კონტრაქტორი შესანიშნავი სარედაქციო პროექტის პედაგოგთა ლექსიკონის შემუშავების შესახებ (Dictionnaire de pédagogie et d'instruction primaire), რომლის წერისთვისაც მან 350 – ზე მეტი თანამშრომელი დაასაქმა. პირველი გამოცემა გამოაქვეყნა ჰაკეტმა 1882 და 1887 წლებში. ახალი გამოცემა გამოიცა 1911 წელს. ის არ შემოიფარგლებოდა სარედაქციო პასუხისმგებლის როლით, ბიუისონმა დაწერა ისეთი ნაწარმოებები, როგორიცაა სეკულარიზმი, ინტუიცია და ლოცვა. მისი ლექსიკონი მიჩნეულია საერო, რესპუბლიკური სასკოლო სისტემის „ბიბლიად“ და წარმოგვიდგენს სეკულარული რელიგიური ჩანაცვლების კონცეფციას. განათლების მინისტრი, ვინსენტ პილონი, მისი ერთ-ერთი მოწაფე იყო. ერთა ლიგის დაარსებიდან ბიუისონმა მიუძღვნა საკუთარი თავი ფრანკო-გერმანიის დაახლოებას, განსაკუთრებით 1923 წელს რურის ოკუპაციის შემდეგ. მან მიიწვია გერმანელ პაციფისტები პარიზში და თავადაც გაემგზავრა ბერლინში. მან 1927 წელს მიიღო ნობელის პრემია მშვიდობის დარგში, გერმანელ პროფესორ ლუდვიგ კვიდესთან ერთად.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში კატეგორია:ფრანგი პროტესტანტები კატეგორია:გარდაცვლილი 1932 კატეგორია:დაბადებული 1841
ზბიგნევ ბონეკი
ზბიგნევ კაზიმეჟ ბონეკი (Zbigniew Kazimierz Boniek [ˈzbʲiɡɲɛv ˈbɔɲɛk]; დ. 3 ოქტომბერი, მარტი, 1956) — პოლონელი საფეხბურთო ფუნქციონარი და ყოფილი ფეხბურთელი. თამაშობდა შემტევი ნახევარმცველის პოზიციაზე პოლონეთის ნაკრებში. 1982 წელს France Football-ის ევროპის წლის საუკეთესო ფეხბურთელის გამოკითხვაში გახდა ბრინჯაოს პრიზიორი. 2012 წლიდან უჭირავს პოლონეთის ფეხბურთის ასოციაციის პრეზიდენტის პოსტი.
კარიერის უდიდესი ნაწილი გაატარა სამშობლოში, კარიერა მშობლიურ ქალაქში მოკრძალებულ ზავიშაში დაიწყო, საიდანაც პოლონური ფეხბურთის ერთ-ერთ გამორჩეულ კლუბში, ვიძევში გადაბარგდა, სადაც კარიერის უდიდესი ნაწილი გაატარა. 1982 წელს გადავიდა იტალიურ იუვენტუსში, რომელიც ჯოვანი ტრაპატონის ხელმძღვანელობით ერთ-ერთ გამორჩეულ ფეხბურთს თამაშობდა ევროპაში. სწორედ იუვეში შეძლო ბონეკმა კარიერის უდიდესი ტიტულის, ევროპის ჩემპიონთა თასის მოგება. კარიერის ბოლო წლები ბონეკმა ასევე იტალიურ რომაში გაატარა, სადაც დაასრულა კიდეც კარიერა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:დაბადებული 3 ოქტომბერი კატეგორია:პოლონელი ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:რომას ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1986 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ფიფას 100-ეული
Encyclopedia of Popular Music
The Encyclopedia of Popular Music — 1989 წელს მწერალ კოლინ ლარკინის მიერ შექმნილი ენციკლოპედია. როგორც თვლიან, იგი წარმოადგენს „გროვის მუსიკის ლექსიკონის თანამედროვე ეკვივალენტს“. გამოცემის გაყიდვების რაოდენობა დღემდე 650 000 ასლს აღემატება.
გოალდის მეჩეთი
გოალდის მეჩეთი — შუა საუკუნეების პერიოდის ერთ-ერთი ჩვენამდე მოღწეული მონუმენტი ბანგლადეშში, სონარგაონის უპაზილაში.
ისტორია
მეჩეთი დაარსდა 1705 წელს აბდულ ჰამიდის მიერ დიდ მოგოლთა იმპერატორ აურანგზების მმართველობის დროს. ერთგუმბათიანი დახვეწილი გოალდის მეჩეთი წარმოადგენს ძველი დედაქალაქის მცირე რაოდენობით გადარჩენილ ძეგლებს შორის მოგოლებამდელი პერიოდის არქიტექტურის ყველაზე შთამბეჭდავ და საუკეთესო მაგალითს. მის გვერდით დგას 1519 წელს აგებული კიდევ ერთი მეჩეთი.
ეს მეჩეთი წარმოადგენს სულთან ჰუსეინ შაჰის მმართველობის პერიოდის ძეგლს. იგი XVI საუკუნის დასაწყისიში ააგო მოლა ჰიზბარ აქბარ ხანმა ალაუდინ ჰუსეინ შაჰის მმართველობის დროს გოალდიში. სონარგაონი მაშინ იყო აღმოსავლეთ ბენგალიის შუა საუკუნეების მუსლიმი მმართველების ადმინისტრაციული ცენტრი. მოგვიანებით ის გახდა ბენგალიის დედაქალაქი. იგი მდებარეობს თანამედრვოვე ბანგლადეშის ნარაიანგანჯის რაიონში. ეს მეჩეთი კი უფრო მეტად ელეგანტური და მდიდრულად შემკულია სულთანატის პერიოდის ადრინდელ მეჩეთებთან შედარებით ბაგერჰათში.
არქიტექტურული თავისებურებები
გოალდის მეჩეთი წარმოადგენს ბენგალიის „დახურული კვადრატული ტიპის“ მეჩეთების საუკეთესო მაგალითს, რომელიც გამოირჩევა კუბის ფორმის სამლოცველოთი კუთხოვანი კოშკებით და შესასვლელებით ყველა მხარეს გარდა ქიბლას კედლისა. ერთი გუმბათი ფარავს მეჩეთს. კედლის ბოლოებში ჩადგმული ოთხი წრიული ფორმის კოშკი გამოყოფს მეჩეთის კუთხეებს. სახურავი დახრილია ფაქიზად. კუთხის მრგვალი კოშკები არის ჩვეულებრივი რვაწახნაგა კუთხის კოშკებისაგან გადახვევის მცდელობა. ეს არის დაკას რაიონში კუთხის წრიული კოშკების ერთადერთი მაგალითი. შიდა ფასადი გამოირჩევა მცირე ყვავილოვანი ორნამენტებით.
აღმოსავლეთის ფასადი გამოირჩევა სამი თაღოვანი შესასვლელით. თაღები ორივე მხრიდან მოპირკეთებულია დახვეწილი რელიეფური სწორკუთხოვანი პანელებით, რომელიც წარმოადგენს პატარა ნიშებს ორნამენტული დასაკიდი ფანრებით. ჩრდილოეთ და სამხრეთ ფასადებზე, ასევე, გამოსახულია სამ-სამი თაღი. თუმცა, ამათგან, მხოლოდ ცენტრალური თაღები არის ღია შესასვლელი, დანარჩენი გვერდითი თაღები ფორმალურია.
მეჩეთის დღევანდელი სახე
მეჩეთის მდგომარეობა ამ ეტაპზე არასახარბიელოა: ქიბლას კედლის გარდა, მთელი მეჩეთი დაინგრა გუმბათის ჩათვლით. 1975 წელს ბანგლადეშის არქეოლოგიისა და მუზეუმების დეპარტამენტმა ჩაატარა რესტავრაცია. ამ ეტაპზე, ეს პატარა, მშვენიერი მეჩეთი აღდგენილია მისი თავდაპირველი დიზაინის მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საკულტო შენობა-ნაგებობები‎ კატეგორია:რელიგია კატეგორია:კულტურა კატეგორია:ისლამი კატეგორია:ისლამური არქიტექტურა კატეგორია:ბანგლადეშის მეჩეთები
ეფატე
ეფატე (Efate) — კუნძული ახალი ჰებრიდების არქიპელაგში, წყნარ ოკეანეში. კუნძულზე მდებარეობს ვულკანი მაუნტ-მაკდონალდი.
გეოგრაფია
ეფატეს კუნძული მდებარეობს ახალი ჰებრიდების არქიპელაგში წყნარ ოკეანეში, ეფატეს ჩრდილოეთით მდებარე შეპერდის კუნძულებსა და ეფატეს სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარე კუნძულ ერომანგას შორის. კუნძულიდან უშუალო სიახლოვეს, ჩრდილოეთ სანაპიროსთან, მდებარეობს კუნძულები ნგუნა, მოსო, პელე, ემაო, ლელეპა. კუნძულები ნგუნა, პელე და ემაო სტრატოვულკანებია. მელეს უბეში, ქალაქ პორტ-ვილას შორიახლო, მდებარეობენ კუნძულები ირიფა და ირირიკი, რომლებიც მსხვილი ტურისტული ცენტრებია.
ქიობერქენდი
ქიობერქენდი (Köbərkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   	 570 კაცი.
ეფატე
გეოგრაფია
ეფატეს კუნძულს აქვს ვულკანური წარმოშობა და ჩამოყალიბდა მაღალი ვულკანური აქტივობის შედეგად რეგიონში, რომელიც გამოწვეულია ავსტრალიური და წყნარი ოკეანის ლითოსფერული ფილაქნების შეჯახებით.
გეოლოგიურად ეფატე შედგება სამი ფორმაციისაგან: ყველაზე უძველესი პემზური ჩამოყალიბების; წყალქვეშა პემზური ტუფის, რომელიც ჩამოყალიბდა პლიოცენ—პლეისტოცენის ეპოქაში და ბრექჩიის, რომელიც გვხვდება ეფატეს ცენტრალურ ნაწილში, სადაც შიშვლდება მთის სახეობები და უკავია კუნძულის ხმელეთის დაახლოებით 300 კმ². ეფატეს ვულკანურ წარმონაქმნზე მდებარეობს კირქვიანი ტერასები, რომლებიც ქმნიან კირქვიან ფორმაციებს, რომელიც ჩამოყალიბებულია გვიანი პლიოცენის დროს, ასევე უახლოეს პერიოდში ჩამოყალიბებული რიფული კირქვა.
ქიობერქენდი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
ეფატე
გეოგრაფია
კუნძულის ფართობი შეადგენს 899,5 კმ²-ს. ეფატეს უმაღლესი წერტილი, მთა მაკდონალდი, აღწევს 647 მეტრ სიმაღლეს. კუნძულის ნაპირი კლდოვანია. ზოგიერთ ადგილებში ეფატე გარშემორტყმულია გაქვავებული რიფებით.
სოლანო (კაკეტა)
სოლანო (Solano) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კაკეტის დეპარტამენტში.
ეფატე
გეოგრაფია
კლიმატი კუნძულზე ტროპიკულია. მაისიდან ნოემბრის ჩათვლით ჭარბობს სამხრეთ-აღმოსავლეთის ქარები.
სოლანო (კაკეტა)
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 625 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 42 178 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაკეტის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ეფატე
ისტორია
ეფატეს კუნძულის დასახლება დაიწყო დაახლოებით 2500 წლის წინ არქიპელაგ სოლომონის კუნძულების მაცხოვრებლებით. ეს მაცხოვრებლები იყენებდნენ ქვის იარაღებს, ამზადებდნენ თიხის ჭურჭელს. ლაპიტას კულტურისგან განსხვავებით ასეთი ტიპის ნაკეთობები ნაპოვნი იქნა ახალი ჰებრიდების ჩრდილოეთი და ცენტრალური ნაწილის სხვა კუნძულებზე. ამ კულტურამ მიიღო სახელი მანგაასი. სავარაუდოდ, ამ კულტურის წარმომადგენელთა ნაწილი დასახლდა დაახლოებით 2400—1600 წლის წინ კუნძულ ფიჯიზე და ახალ კალედონიაზე.
ჩვენი წელთაღრიცხვის დაახლოებით 1200 წელს შეპერდის კუნძულების და კუნძულ ეფატეს კულტურამ განიცადა მნიშვნელოვანი ცვლილებები: შეწყდა თიხის ჭურჭლის წარმოება, ქვის იარაღი გამოდევნა სხვადასხვა მოლუსკების ნიჟარებისგან დამზადებულმა იარაღმა. ზოგიერთი არქეოლოგი ამას უკავშირებს ეფატეზე წყნარი ოკეანის ჩრდილო-დასავლეთ კუნძულებიდან მოსახლეობის მიგრაციას.
თანდათანობით ეფატეზე დაიწყეს დასახლება ევროპელებმა. XIX საუკუნის დასაწყისში კუნძული გახდა სანტალის ხის ჯიშით ვაჭრობის ერთ-ერთი ცენტრი. ეფატეს ხშირი სტუმრები ასევე იყვნენ ვეშაპის დამჭერები. კუნძულზე პირველი ევროპული დასახლება, რომელიც უპირატესად შედგებოდა ბრიტანელებისგან, დაარსდა უბე ჰავანას (Havana Harbour) ნაპირზე, ეფატეს დასავლეთ ნაწილში. ფრანგულმა დასახლებებმა თავი მოიყარა კუნძულის სამხრეთ-დასავლეთ სანაპიროზე. შემდგომში ამ ადგილმა, სადაც მდებარეობს ქალაქი პორტ-ვილა, მიიღო სახელი ფრანსვილი (Franceville). 1882 წლის გვალვის და მალარიის აფეთქების შემდეგ ბრიტანული მოსახლეობა გადასახლდა ქალაქ პორტ-ვილაში.
1887 წლის იანვარში ეფატეზე შემოვიდა კათოლიკე მისიონერების ჯგუფი. დროთა განმავლობაში კათოლიკე მისიონერები გამოჩნდნენ ვანუატუს სხვა მსხვილ დასახლებულ კუნძულებზე.
1906 წლის მარტში ეფატე, როგორც ახალი ჰებრიდების სხვა კუნძულები, გახდა საფრანგეთის და დიდი ბრიტანეთის ერთობლივი სამფლობელო, ანუ არქიპელაგმა მიიღო ბრიტანულ-ფრანგული კონდომინიუმის სტატუსი.
მეორე მსოფლიო ომის წლებში კუნძულ ეფატეზე აშშ-ის საინჟინრო-სამშენებლო ბატალიონმა ადგილობრივი მოსახლეობის დახმარებით ააშენა ასაფრენ-დასაჯდომი ზოლი. რეზიდენტ-კომისრების თანხმობით (თუმცა მათ არ ჰქონდათ სხვა არჩევანი) შენობები, რომლებშიც ადრე ცხოვრობდა საერთო სასამართლოს თავმჯდომარე, გადაკეთდა ამერიკული სამხედრო ხელმძღვანელობის ოფისად. საკუთარი ოფიციალური რეზიდენციები ასევე თავისივე ნებით გაანთავისუფლეს ბრიტანელმა და ფრანგმა მოსამართლეებმა. პორტ-ვილაში ამერიკელებმა ასევე ააშენეს სამხედრო ჰოსპიტალი.
1980 წლის 30 ივნისს ახალმა ჰებრიდებმა მიიღო დამოუკიდებლობა დიდი ბრიტანეთისგან და საფრანგეთისგან, და ეფატე გახდა ვანუატუს რესპუბლიკის ტერიტორია.
მოსახლეობა
კუნძულზე მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქი — პორტ-ვილა. 2009 წლის მონაცემებით ეფატეს მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 65 734 ადამიანს, რომლებიც ცხოვრობენ კუნძულის სანაპირო დასახლებებში. ეფატეს შიდა რაიონებში დასახლებები თითქმის არ არსებობს. კუნძული უპირატესად დასახლებულია ვანუატუს ძირძველი მოსახლეობით — ნი-ვანუატუს ხალხით, თუმცა კუნძულზე ასევე ცხოვრობენ ევროპელები, ჩინელები, ვიეტნამელები.
კუნძულზე ძირითადი სასაუბრო ენებია ფრანგული და ინგლისური, თუმცა ასევე გამოიყენება ადგილობრივი ენები:
ეკონომიკა
ეფატე — ვანუატუს მსხვილი ეკონომიკური და ტურისტული ცენტრია.
პორტ-ვილადან შორიახლოს მდებარეობს ბაუერფილდის საერთაშორისო აეროპორტი.
სქოლიო
კატეგორია:ვანუატუ კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ოკეანეთის კუნძულები კატეგორია:ვანუატუს კუნძულები
პაღაღბიური
პაღაღბიური (Պաղաղբյուր) — სოფელი სომხეთში, ლორეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 750 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 184 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 13.02 კმ²-ია.
კაპარაო
კაპარაო (Caparaó) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მანიუასუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 209 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39.86 კმ²-ზე. ფართობი 130 694 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
არუბალი
არუბალი (Arrúbal) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ლა-რიოხის პროვინციის ლოგრონიოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 7 კმ². მოსახლეობა — 516 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ლა-რიოხის მუნიციპალიტეტები
დეივიდ ბრაუნი (ჟურნალისტი)
დეივიდ ბრაუნი (David Browne, დ. 19 მაისი, 1960) — ამერიკელი ჟურნალისტი და მწერალი. 1990–2006 წლებში იყო Entertainment Weekly-ის მუსიკალური კრიტიკოსი. აგრეთვე მუშაობა როგორც Music & Sound Output-ის რედაქტორი და ნიუ-იორკული Daily News-ის მუსიკალური კრიტიკოსი. აქვს გამოქვეყნებული მრავალი სტატია სხვადასხვა გამოცემაში, რომელთა შორის არის: The New York Times, Rolling Stone, Spin, New Republic და Time. არის ავტორი წიგნების Dream Brother: The Lives and Music of Jeff and Tim Buckley (HarperCollins, 2001); Amped: How Big Air, Big Dollars and a New Generation Took Sports to the Extreme (Bloomsbury, 2004), და Goodbye 20th Century: A Biography of Sonic Youth (Da Capo, 2008).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი ჟურნალისტები კატეგორია:ამერიკელი მწერლები
ქორონიკონი სრული მისითა საუწყებლითა და განგებითა
ქორონიკონი სრული მისითა საუწყებლითა და განგებითა — ტბელი აბუსერისძის კალენდარულ-ასტრონომიული ტრაქტატი, დაწერილი 1233 წელს. ინახება ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში (A № 85, ფ. 306 V).
ხელნაწერ კრებულში ეს თხზულება იწყება 306-ე ფურცლის მეორე გვერდზე და მთავრდება 337-ე ფურცლის მეორე გვერდზე. ნაშრომს სულ უკავია 62 გვერდი (თითოეულ გვერდზე 62 სტრიქონია).
სათაური
ნაშრომს ხელნაწერში საერთო შინაარსის გამომხატველი სათაური არ უძღვის. იგი იხსნება პირველი პარაგრაფის სათაურით: „უკეთუ გინდეს ცნობის, ესე არს თავი დივანთ/ა/ჲ“.
ტრაქტატის პირველი გამომცემელი (მ. ბროსე) მას „საეკლესიო გამოთვლის ტრაქტატს“ უწოდებს. თ. ჟორდანიას ამაზე არაფერი აქვს ნათქვამი, ხოლო კ. კეკელიძემ მას შეარქვა „ქორონიკონი სრული მისითა საუწყებლითა და განგებითა“.
ასეთი დასათაურება თხზულების საერთო შინაარსიდან ამოდის, რომელიც კარგად გამოხატავს ამ თხზულების რაობას და ენობრივადაც ახლოს დგას ტექსტთან.
გამოცემები
ეს ნაშრომი 1868 წელს გამოსცა მარი ბროსემ. მის ნაშრომში ქართულ ტექსტს მოსდევს ფრანგული თარგმანი შენიშვნებით და უძღვის მცირე შესავალი წერილი.
ტრაქტატის ბროსესეული ტექსტი ხარვეზიანია, მასში გამოტოვილია სააღდგომო გამოთვლების ვრცელი ცხრილი, რომელსაც ხელნაწერში 23 გვერდი უკავია. რაც შეეხება ტექსტუალურ ხარვეზებს, ის თითქმის ყველა სტრიქონში გვხვდება.
აღნიშნული გარეომოება ჯერ კიდევ თ. ჟორდანიამ შენიშნა და განზრახული ჰქონდა მისი მეორე და სრულყოფილი გამოცემა.
ავტორი
აღნიშნული ასტრონომიული ტრაქტატის ავტორად მ. ბროსე და თ. ჟორდანია იოანე შავთელს მიიჩნევდნენ.
ბროსე-ჟორდანიას მოსაზრება ეჭვის ქვეშ პირველად კ. კეკელიძემ დააყენა. მისი აზრით, იოანე შავთელს ეკუთვნის არა მთელი ტრაქტატი, არამედ „მხოლოდ „საძიებელი და მასწავებელი“ ამ კჳნკლოსისა, რომელიც „იამბიკოდაა თქმული“ მის მიერ“.
სქოლიო
კატეგორია:ძველი ქართული მწერლობა
ტარიელაანთ საყდარი
ტარიელაანთ საყდარი — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ ზემო ხოდაშნის სამხრეთით 9 კილომეტრზე, მთებში, ნასოფლარ ბაკანას ტერიტორიაზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (9,8 X 7,3 მ), ნაგებია სხვადასხვა ზომის, მეტნაკლებად დამუშავებული ნატეხი ქვით. საბჯენი თაღები, პილასტრები, შესასვლელებისა და სარკმლების თაღები და ფასადთა დეკორატიული მორთულობა შირიმით არის გამოყვანილი. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავის საფარი, ლავგარდანი და საპირე წყობის მნიშვნელოვანი ნაწილი, ჩამონგრეულია კამარის ჩრდილოეთ გვერდის დასავლეთ ნახევარი, მთელ სიმაღლეზე გარღვეულია დასავლეთ კედელი. ეკლესიაში შესასვლელი ორია: დასავლეთიდან და სამხრეთიდან. ორივე კარი გარედან სწორკუთხაა, შიგნიდან - თაღოვანი. ორივე შესასვლელის თაღს მთელ სიგრძეზე ლილვი გასდევს, რომელიც შირიმის პროფილირებულ იმპოსტებს ეყრდნობა. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, თაღოვანი სარკმელია. სარკმლის ორივე მხარეს განთავსებულია თითო თაღოვანი, გეგმით ოვალური და მაღალი ნიში. თითო მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია აბსიდის ორივე კუთხესთან. გრძივ კედლებზე თითო ვიწრო პილასტრია, რომლებზედაც ორსაფეხურიანი საბჯენი თაღია გადაყვანილი. ერთი საბჯენი თაღი დასავლეთ კედელთანაა. იგი კუთხის შეკიდულ პილასტრებს ეყრდნობა. ორივე საბჯენი თაღის და სატრიუმფო თაღის ქუსლებთან ბრტყელი, თითქმის კვადრატული იმპოსტებია, რომლებზედაც ამოღარულია ერთიმეორეში ჩასმული სამი სწორკუთხედი. ინტერიერს, საკურთხევლის სარკმლის გარდა, სამივე კედელში გაჭრილი თითო თაღოვანი სარკმელი აშუქებს, რომელთა თაღებს შიგნიდან თითო ლილვი ევლება. დარბაზი ცილინდრული კამარით არის გადახურული. ეკლესიის ფასადებზე კარ-სარკმელთა ღიობები და ის ნაწილები, რომლებზეც მორთულობის ელემენტებია განთავსებული, შირიმის სწორკუთხა ქვებითაა ნაწყობი. აღმოსავლეთ სარკმელს სამი ლილვისგან შედგენილი სწორკუთხა ჩარჩო ევლება, რომლის ზემოთ, შეწყვილებული ლილვით შემოფარგლულ კვადრატზე ლილვებით გამოყვანილი მაღალი ჯვარია დადგმული. დასავლეთ ფასადზე შესასვლელი სწორკუთხა ჩარჩოშია ჩასმული, რომელიც ერთმანეთისგან მცირე მანძილებით დაცილებული, სამი ლილვითაა შედგენილი. კარის ჩარჩოს შეჯგუფებული ვერტიკალური ლილვებით უკავშირდება სარკმლის თაღოვანი ჩარჩო, რომელიც შედგება ერთი სამმაგი და ერთი ორმაგი ლილვისგან და მათ შორის მოქცეული ნახევარწრიული შეღრმავებისგან. შესასვლელის და სარკმლის მოჩარჩოების დამაკავშირებელი ლილვების გვერდებზე, თითო ხვიაა. სარკმლის მოჩარჩოებას გარს ევლება ორმაგი ლილვით გამოყვანილი ფართო და მაღალი თაღოვანი ჩარჩო, რომლის ბოლოები ეყრდნობა შესასვლელის გადახურვის დონეზე მდებარე ბურთულებიან ბაზისებს. თაღის წვეროზე დადგმულია ორმაგი ლილვით გამოყვანილი, მაღალი, ბოლოებგაფართოებული ჯვარი. სამხრეთის და ჩრდილოეთის სარკმლებსაც ირგვლივ ლილვები ევლებოდა (შემორჩენილია მცირე ნაწილები).
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კეიპ მენტელის მეღვინეობა
კეიპ მენტელის მეღვინეობა — ერთ-ერთი ტრადიციული და ცნობილი ღვინის კომპანია ავსტრალიაში. მისი ვენახები მდებარეობს ავსტრალიის დასავლეთით, მდინარე მარგარეტის მახლობლად. კეიპ მენტელის ღვინოებმა 1983-84 წლებში ზედიზედ ორჯერ მიიღეს ჯიმი უოტსონის ჯილდო. დღეს კეიპ მენტელი ფლობს 200 ჰექტრამდე ვენახს, საიდანაც იწარმოება შარდონეს, შირაზისა და კაბერნე სოვინიონის, ასევე ბორდოს სტილის წითელი და თეთრი ღვინოები.
ყვითელი ბილწა სოკო
ყვითელი ბილწა სოკო (Amanita gemmata) — შხამიანი სოკო Amanitaceae-ის ოჯახისა. ჟანგმიწოვან-მოყვითალო კრიალა ქუდი აქვს, მშრალი, დიამეტრი 4-10 სმ. ნორჩ სოკოს ამობურცული, ხოლო მომწიფებისას ბრტყელი ქუდი აქვს. გვერდები დაღარულია. რბილობი მოყვითალო-მოთეთრო ფერისაა. ფეხი წაგრძელებული. სპორული ფხვნილი თეთრია. ქუდის შეფერილობა ცვალებადია. სახეობა პირველად აღწერა შვედმა მიკოლოგმა და ბოტანიკოსმა ელიას მაგნუს ფრისმა 1838 წელს. გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში, აფრიკასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. გვხვდება საქართველოშიც.
ქიორფიუსინდირანი
ქიორფიუსინდირანი (Körpüsındıran) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   	  	550 კაცი.
ყვითელი ბილწა სოკო
სქოლიო
კატეგორია:ამანიტა კატეგორია:შხამიანი სოკოები
ქიორფიუსინდირანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
სოლიტა
სოლიტა (Solita) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კაკეტის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7397 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1.827 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაკეტის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ზემო ხოდაშნის წმინდა მარიამის ეკლესია
ზემო ხოდაშნის წმინდა მარიამის ეკლესია — ახმეტის მუნიციპალიტეტში მდებარე ეკლესია, დგას სოფელ ზემო ხოდაშნის განაპირას, სამხრეთით. განეკუთვნება გვიანდელი შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (9,9 X 7,3 მ), ნაგებია რიყის ქვით. ძეგლი დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავი და კედლების ზედა ნაწილები. მონგრეულია ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხე. შენობა 1 მეტრის სიმაღლეზე მიწაშია ჩამჯდარი. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდანაა. ორივე კარი გარედან თაღოვანია, შიგნით - სწორკუთხა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომლის ღერძზე ბრტყლად გადახურული ვიწრო სარკმელია. სარკმლის ჩრდილოეთით ორი მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია, სამხრეთით - ერთი. ერთი მსგავსი ნიშია ჩრდილოეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ტრაპეზია მიდგმული. დარბაზის დასავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო სწორკუთხა სარკმელია. კამარა ცილინდრული ფორმისაა და იგი ერთ შეკიდებულ საბჯენ თაღს ეყრდნობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Game Developer
Gamasutra — ინტერნეტ პორტალი, რომელიც მოიცავს ასპექტებს ვიდეო თამაშების შემუშავების შესახებ. დაარსდა 1997 წელს. საიტზე თავსდება სიახლეები ვიდეო თამაშების ინდუსტრიიდან, ასევე ანალიტიკური სტატიები, მიმოხილვები და სხვა.
საიტი დაარსდა 1997 წელს და შედის UBM TechWeb-ის საკუთრებაში. Gamasutra ექსკლუზიურად აქვეყნებს ვიდეო თამაშების შემქმნელების ინტერვიუებს. ეს ინტერვიუები და ანალიტიკური სტატიები სარგებლობს დიდი ავტორიტეთით სათამაშო პრესაში.
სქოლიო
კატეგორია:ვიდეო თამაშების საიტები კატეგორია:1997 წელს დაარსებული საიტები კატეგორია:Webby Award-ის გამარჯვებულები
აუსეხო
აუსეხო (Ausejo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ლა-რიოხის პროვინციის ლოგრონიოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 56,58 კმ². მოსახლეობა — 808 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ლა-რიოხის მუნიციპალიტეტები
ჯონ ჰარისი (კრიტიკოსი)
ჯონ რის ჰარისი (დ. 1969) — ბრიტანელი ჟურნალისტი, მწერალი და კრიტიკოსი. არის წიგნების The Last Party: Britpop, Blair and the Demise of English Rock (2003), So Now Who Do We Vote For? (2005), The Dark Side of the Moon: The Making Of The Pink Floyd Masterpiece (2006) და ''Hail! Hail! Rock'n'Roll'' (2009) ავტორი. მისი საავტორო სტატიები იბეჭდებოდა გამოცემებში Q, Mojo, Shindig!, Rolling Stone, The Independent, New Statesman, The Times და The Guardian.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრიტანელი ჟურნალისტები კატეგორია:ბრიტანელი მწერლები კატეგორია:ბრიტანელი მამაკაცი ჟურნალისტები კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები
კვაჭანტირაძე
საკუთარი სახელი კვაჭანტირაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ქართული გვარები
ანდრეს-ბელიოს მუნიციპალიტეტი (ტაჩირა)
ანდრეს-ბელიოს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ტაჩირის შტატში, წარმოადგენს ტაჩირის შტატის 29 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია კორდერო, ფართობი 102 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ანდრეს-ბელიოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 20 358 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 199,59 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ტაჩირის შტატის მუნიციპალიტეტები
BonziBuddy
BonziBuddy — იყო კომპიუტერული, დესკტოპის ვირტუალური ასისტენტი. ეს იყო გორილა რომელიც პროგრამის ინსტალაციის შემდეგ ჩნდებოდა დესკტოპზე. მას შეეძლო საუბარი, გადმოწერა, სიმღერა, საინტერესო ფაქტების თქმა, სიცილი, ძებნა და ა.შ. 2002 წელს გავრცელდა ინფორმაცია რომ პროგრამა იყო ვირუსული, აგროვებდა პერსონალურ მონაცემებს და სხვა პერსონალურ ინფორმაციას. დღესდღეობით პროგრამის გავრცელებული ვერსიები ვირუსებია, რომლებიც აზიანებენ კომპიუტერს და იპარავენ მასში არსებულ ინფორმაციას. 2004 წელს მისი დისტრიბუტორი კომპანია დაჯარიმებული იქნა ადამიანთა პერსონალური ინფორმაციის შეგროვების გამო. პროგრამის უკანასკნელი ვერსია 2004 წელს გამოვიდა. ამის შემდეგ მისი გამოშვება შეწყდა.
სქოლიო
კატეგორია:კომპიუტერული ვირუსები
ჭარელიძეები
მინი|სორის ფრესკა წარწერით: „[ქ. შევამკეთ ესე ეკლესია. მრავალძლის] წმინდა გიორგის [შეწევნი]თა მღვდელმსახ[ურთა და] ჭარელისძე გ(იორგ)ი [ს(ით)ა]. [ხელითა ფ(რია)დ ცოდვი[ლისა და] ვითისისა და მნათეს შ[ვი]ლისა და ბი[ნცა] შ[ანდო]ბა ბრძანაო[თ], [თქვენცა] შეგინ[დვნეს] ღ(მერ)თმან.“ ჭარელიძეები, ჭარელები, — ფეოდალური საგვარეულო შუა საუკუნეების რაჭაში. იხსენებიან XIV საუკუნის სორის ტაძრის წარწერაში, როგორც რაჭის ერისთავები. შემდგომ ერისთავობა ხელთ ჩაიგდეს ჩხეიძეებმა, რომელთაც ციცი ჭარელს თვალები დათხარეს და ცოლ-შვილიანად გაყიდეს. XV საუკუნეში ჭარელიძეები რაჭის საერისთავოს აზნაურები იყვნენ.
კატეგორია:საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები კატეგორია:რაჭის ერისთავები
კაპუტურა
კაპუტურა (Caputira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მანიუასუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 030 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 48.11 კმ²-ზე. ფართობი 187 704 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
სამეძანო
სამეძანო — ისტორიული სასახლე იტალიაში, ტოსკანაში. აგებულია ნეომავრიტანულ სტილში.
კასტელო დი სამეძანო აღმართულია გორაკის თავზე ტოსკანაში, ჩრდილოეთ იტალიაში. მისი მშენებლობა დასრულდა 1605 წელს. 1853-1889 წლებში სასახლეს რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა მისი ინტერიერი უფრო ფერადი გახდა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, სასახლე ფუნქციონირებდა, როგორც ძვირადღირებული სასტუმრო, თუმცა 90-იან წლებში იგი დაიხურა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიის სასახლეები
ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა
ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა — ქართული გამომცემლობა, რომელიც დაარსდა 1999 წლის 30 ივნისს, ბაკურ სულაკაურის მიერ. გამომცემლობის ძირითადი საგამომცემლო პრიორიტეტებია: თანამედროვე ქართული და უცხოური პროზა, საბავშვო და საყმაწვილო ლიტერატურა, სასკოლო სახელმძღვანელოები და დარგობრივი ლიტერატურა.
დღესდღეობით ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა ყოველწლიურად დაახლოებით ორასამდე წიგნს გამოსცემს, მათ შორისაა როგორც თანამედროვე ქართველი, ისე მსოფლიოში ცნობილი ბესტსელერების ავტორებისა და ნობელიანტი მწერლების ნაწარმოებები. გამომცემლობა დიდი ყურადღებას უთმობს ყველა თაობის მკითხველს და ძველ, საყვარელ ნაწარმოებებთან ერთად მუდმივად ინოვაციურ პროექტებს სთავაზობს; სერიული გამოცემები: „მოსწავლის ბიბლიოთეკა“, „მსოფლიო კლასიკა“, „ქართული კლასიკური მწერლობა“, „მსოფლიო ლიტერატურის შედევრები ბავშვებისათვის“, „მე ვსწავლობ კითხვას“, „საბავშვო ილუსტრირებული საკითხავი“, „ქართული მწერლობის საუნჯე“, „მსოფლიო ლიტერატურის ბიბლიოთეკა“, „კინობიბლიოთეკა“, „საყმაწვილო ლიტერატურის საგანძური„.
სულაკაურის გამომცემლობა წიგნის გამომცემელთა და გამავრცელებელთა ასოციაციის აქტიური წევრია, თანამშრომლობს მსოფლიოში ცნობილ და უმსხვილეს გამომცემლობებთან, მონაწილეობას იღებს წიგნის ყოველწლიურ ბაზრობებსა და ფესტივალებზე თბილისსა და ფრანკფურტში.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს გამომცემლობები
გოჩა მანველიძე
გოჩა მანველიძე (დ. 23 ოქტომბერი, 1964, თბილისი) — ქართველი მწერალი, სამხედრო მოსამსახურე. სწავლობდა ქ. ხარკოვის შინაგან საქმეთა სამინისტროს სპეციალიზებულ სამხედრო სასწავლებელში 1991 წლამდე. 1991 წლიდან მუშაობდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს განსაკუთრებული დანიშნულების ბატალიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:ქართველი მწერლები
ვალპარაისო (კაკეტა)
ვალპარაისო (Valparaíso) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კაკეტის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 645 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1.218 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაკეტის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
თედო პაატაშვილი
თევდორე (თედო) პაატაშვილი (დ. 19 ივნისი, 1957, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი.
ბიოგრაფია
1979 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1992 წელს იყო საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს წევრი. 1992-1995 წლებში საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „ქარტია – 91“. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს აღორძინება“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1979) კატეგორია:თბილისში დაბადებულები თ
ანტონიო-რომულო-კოსტას მუნიციპალიტეტი
ანტონიო-რომულო-კოსტას მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ტაჩირის შტატში, წარმოადგენს ტაჩირის შტატის 29 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია ლას-მესასი, ფართობი 145 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ანტონიო-რომულო-კოსტას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 9 815 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 49,0 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ტაჩირის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბრინიასი
ბრინიასი (Briñas) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ლა-რიოხის პროვინციის აროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 2 კმ². მოსახლეობა — 190 კაცი (2020 წ.).
აჰმედი (შეჰზადე) (სულეიმან I-ის ვაჟი)
შეჰზადე აჰმედი (Şehzade Ahmed; დ. 1517 — გ. 1517) — ოსმალეთის იმპერიის სულთნის, სულეიმან I-ისა და მაჰიდევრან სულთნის მე-3 შვილი და მე-2 ვაჟი.
შეჰზადე აჰმედი იყო სულთან სულეიმანის მესამე ვაჟი, ფულანე ხათუნის შვილის, შეჰზადე მაჰმუდისა და მისი დედის, მაჰიდევრანის ვაჟის, შეჰზადე მუსტაფას შემდეგ.
მაგრამ აჰმედის სიცოცხლე ხანმოკლე გამოდგა. იგი ჩვილი გარდაიცვალა იმავე 1517 წელს, როდესაც მამამისი ჯერ კიდევ შეჰზადე იყო და მანისაში მსახურობდა. მისი გარდაცვალებიდან სამი წლის შემდეგ, სულეიმანი ტახტზე ავიდა.
ნიკოლოზ ერისთავი (გენერალ-ლეიტენანტი)
ნიკოლოზ ბიძინას ძე ერისთავი (დ. 1 იანვარი, 1831, სოფ. კარალეთი, ახლანდ. გორის მუნიციპალიტეტი — გ. 18 აპრილი, 1912, თბილისი) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი (1912). ქსნის ერისთავთა საგვარეულოდან, გენერლების ალექსანდრე ერისთავისა და გიორგი (გიგუშა) ერისთავის მამა. გენერლების მიხეილ ერისთავისა და კონსტანტინე ერისთავის ძმა. მონაწილეობდა ყირიმისა (1853–1856) და რუსეთ-ოსმალეთის (1877–1878) ომებში. 1867 წელს იყო თერგის ოლქის ჩაჩნეთის ოკრუგის, 1874 წელს – იმავე ოლქის გროზნოს ოკრუგის უფროსი, 1878 წელს – ბათუმის ოლქის სამხედრო გუბერნატორის თანაშემწე, 1883 წელს – ქუთაისის სამხედრო გუბერნატორის თანაშემწე, ბათუმის გარნიზონის უფროსი. 1884 წელს მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება. დაჯილდოებულია ოქროს ხმლით, წმინდა ანას (I, II), წმინდა სტანისლავის (I, II), წმინდა ვლადიმირის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით, აგრეთვე თურქული მეჯიდიეს, სპარსეთის ლომისა და მზის და ბუხარის ოქროს ვარსკვლავის (I ხარისხი) ორდენებით. დაკრძალულია თბილისში, კალოუბნის წმინდა გიორგის ეკლესიის საგვარეულო აკლდამაში.
დაქორწინებული იყო ეკატერინე ზაქარიას ასულ სარაჯიშვილზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1831 კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 18 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1912 კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-ლეიტენანტები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
გუგული ტოგონიძე
გუგული ტოგონიძე (დ. 26 თებერვალი, 1936, თბილისი) — ქართველი მწერალი და ფსიქოლოგი. 1959 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი (სპეციალობა ფსიქოლოგი). აქვს დაწერილი ლიტერატურული ზღაპრები, მოთხრობები. მიღებული აქვს შიო მღვიმელის სახელობის პრემია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი ფსიქოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1936
ჯინა ტორესი
ჯინა ტორესი (Gina Torres; დაიბადა 1969 წლის 25 აპრილს, მანჰეტენი, ნიუ–იორკი, აშშ)  - ამერიკელი კინო და ტელევიზიის მსახიობი. იგი არის ცნობილი როლებში, როგორც Zoe Washburne Fox-ის სამეცნიერო ფანტასტიკაში Firefly (2002-2003),Serenity (2005), Suits (2011-2018) და Pearson (2019).
ტორესი გამოჩნდა სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმებში : Matrix Reloaded და Matrix Revolutions (ორივე 2003), დრამატულ ფილმში Jam (2006), რომანტიკული კომედიურ ფილმში I Think I Love My Wife (2007), დრამატულ ფილმში South of Pico (2007) ), დრამაში The Vampire Diaries (2009) და დრამატულ ფილმში Selah and the Spades (2019).
მთელი თავისი სამსახიობო კარიერის განმავლობაში ტორესი მონაწილეობდა მრავალ სერიალში მეორეხარისხოვან როლებში, მათ შორის Hercules: The Legendary Journeys, Xena: Warrior Princess , Cleopatra 2525 , Alias , Angel , 24 , The Shield , Gossip Girl , Hannibal , Revenge და Westworld.
ადრეული ცხოვრება
ტორესი დაიბადა მანჰეტენის მეხუთე ავენიუს საავადმყოფოში. მისი ოჯახი ცოტა ხნით ცხოვრობდა ვაშინგტონში, სანამ ბრონქსში გადავიდოდა .მისი მამა მუშაობდა typesetter for La Prensa და The New York Daily News -ში. ტორესი ლაპარაკობს ესპანურად.
ტორესმა, სიმღერა ადრეულ ასაკში დაიწყო და ნიუ-იორკში Fiorello H. LaGuardia- ს მუსიკის, ხელოვნების და საშემსრულებლო ხელოვნების საშუალო სკოლაში სწავლობდა. ის ასევე ვარჯიშობდა ოპერასა და ჯაზში, ასევე მღეროდა სახარების გუნდში.
კარიერა
2001 წელს ტორესმა მოიგო ALMA ჯილდო სინდიკატური დრამატული სერიის საუკეთესო მთავარი როლის შემსრულებლისთვის კლეოპატრა 2525-ში.
2004 -ში, ის ნომინირებული იყო პრესის საერთაშორისო აკადემია Golden Satellite Award -ზე საუკეთესო შესრულებით მეორეხარისხოვანი როლისთვის. ის გამოჩნდა ფილმებში The Matrix Reloaded (2003) და The Matrix Revolutions (2003).
2004 წელს ტორესი გამოჩნდა მესამე სეზონის მეშვიდე ეპიზოდში 24-ში, როგორც ჯულია მილიკენი, ქალი, რომელსაც რომანი აქვს თეთრი სახლის შტაბის უფროსთან და საპრეზიდენტო სკანდალში ხვდება.
იგი ასევე ცნობილია ფოქსის ხანმოკლე სერიალში „ ციცინათელა “, რომელიც მხოლოდ ერთ სეზონს გაგრძელდა. 2006 წელს ტორესმა მოირგო ჩერილ კარერას როლი მოკლევადიან დრამატულ სერიალში „ სტენოფაფი “ FOX ქსელში. მისი პერსონაჟი არის სამეთვალყურეო სპეციალური აგენტი კრიზისის საკითხებზე მოლაპარაკებების განყოფილების პასუხისმგებელი, FBI Los Angeles. ტორესი გამოჩნდა ფილმში, მე ვფიქრობ, რომ მიყვარს ჩემი ცოლი, კრის როკის პერსონაჟის ცოლის როლში.
შემდევ იგი შეუერთდა ABC- ს The Catch- ის მეორე სეზონის ქასტს, რომელიც გადაიღეს ლოს ანჯელესში.
ტორესი ასრულებს ასევე CAPCOM- ის როლს Walt Disney World's Mission: Space- ის განახლებულ ვერსიაში.
2018 წლის მარტში გამოცხადდა, რომ ტორესი აღმასრულებელი რეჟისორი გახდებოდა და ითამაშებდა პერსონაში.
2020 წლის 3 სექტემბერს მას მიენიჭა ტომი ვეგას როლი Fox-ის დრამატულ სერიალში 9-1-1: მარტოხელა ვარსკვლავი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 25 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მეცო-სოპრანოები კატეგორია:ამერიკელი ქალი თეატრის მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები კატეგორია:ამერიკელი ქალი ვიდეო თამაშების მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი გამხმოვანებლები
ქიურდბორაქი
ქიურდბორაქი (Kürdborakı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   	 693 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
რამაზ საყვარელიძე
რამაზ საყვარელიძე (დ. 18 თებერვალი, 1950, თბილისი) — ქართველი პოლიტოლოგი და ფსიქოლოგი.
1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიისა და ფსიქოლოგიის ფაკულტეტი. 1990–1996 წლებში იყო განათლების სამინისტროსთან არსებული გამოყენებითი ფსიქოლოგიის ცენტრის ხელმძღვანელი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ქარტია – 91“. 1993-1995 წლებში სახელმწიფო მეთაურის საინფორმაციო პოლიტიკის ბიუროს ხელმძღვანელი, პრეს–მდივანი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 2005-2006 წლებში იყო ფსიქოთერაპიისა და ფსიქოსომატური მედიცინის ფაკულტეტის დეკანი. 1980-2006 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ზოგადი და კლასიკური ფსიქოლოგიის კათედრის ხელმძღვანელი; 2008 წლიდან არის დიმიტრი უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის მეცნიერ თანამშრომელი. არის 40–მდე სამეცნიერო სტატიისა და მრავალი პუბლიცისტური წერილის ავტორი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „სემანტიკური ინტერფერენციის ფსიქოლოგიური მექანიზმის საკითხისათვის“, დაიცვა 1979 წელს.