cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ექრემ იმამოღლუ
ექრემ იმამოღლუ (Ekrem İmamoğlu; დ. 4 ივნისი, 1970, აქჩააბათი, ტრაპიზონი, თურქეთი) — თურქი პოლიტიკოსი და სტამბოლის მერი. პირველად, 2019 წლის მარტის ადგილობრივ არჩევნებზე აირჩიეს ქალაქის მერად, როგორც „ეროვნული ალიანსის“ კანდიდატი, რომელიც სრპ-ისა და კარგი პარტიის ალიანსია. თუმცა, ამ თანამდებობაზე მხოლოდ 17 აპრილიდან 6 მაისამდე იმუშავა, სანამ არჩევნების შედეგები არ გაუქმდა. ხელახლად მერად 2019 წლის 23 ივნისს, განახლებულ არჩევნებზე აირჩიეს. ქალაქის მერად არჩევამდე იყო სტამბოლის ბეილიქდიუზიუს რაიონის მერი (2014-2019 წლებში), რომელიც ქალაქის დასავლეთით მდებარეობს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:თურქი პოლიტიკოსები კატეგორია:სტამბოლის მერები
თამაზ კოჭლამაზიშვილი
თამაზ კოჭლამაზიშვილი (დ. 22 თებერვალი, 1950, სიღნაღის მუნიციპალიტეტი, ქვემო ბოდბე) — ქართველი ფილოლოგი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, სრული პროფესორი.
ბიოგრაფია
დაიბადა სოფ. ქვემო ბოდბეში (სიღნაღის რაიონი) 1950 წ. 22 თებერვალს. იქვე დაამთავრა საშუალო სკოლა (1967 წ.). შემდეგ დაამთავრა რამდენიმე სასწავლებელი: საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ელექტრონულ-ციფრული მანქანების სპეციალობით (1973), სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის თბილისის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1994), თბილისის IV მუსიკალური სასწავლებელი (1973), მცხეთის სასულიერო სემინარია (1976), ებრაული ენის სამწლიანი კურსი სოხნუთთან არსებულ ულფანში (1998). 2002 წელს დაიცვა დისერტაცია საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ლიტერატურის ინსტიტუტში და მიენიჭა ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხი. 1977-1983 წლებში მსახურობდა საქართველოს ეკლესიაში. 1994-2006 წლებში მუშაობდა სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის თბილისის სახელმწიფო პედაგოგიურ უნივერსიტეტში, რელიგიისა და კულტურის კათედრაზე, ჯერ მასწავლებლის, შემდეგ (2002 წლიდან) – დოცენტის თანამდებობაზე. 2006 წლიდან დღემდე მუშაობს ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში სრული პროფესორის თანამდებობაზე. ასევე 2010 წლიდან დღემდე – კ. კეკელიძის სახელობის ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში, უფროსი მეცნიერ- თანამშრომლის თანამდებობაზე. სხვადასხვა დროს კითხულობდა ლექციებს რამდენიმე სასწავლო დაწესებულებაში. გამოქვეყნებული აქვს 120-მდე სამეცნიერო, მათ შორის, ცალკე წიგნად – 9. მონაწილეობს ადგილობრივ და საერთაშორისო სამეცნიერო ფორუმებში, საგრანტო პროექტებში. გამოსცემს პერიოდულ სამეცნიერო კრებულს „ქრისტიანულ-არქეოლოგიური ძიებანი“ (გამოიცემა 2008 წლიდან. გამოსულია 6 ტომი). მისი რედაქტორობით დაიბეჭდა 30-მდე წიგნი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:სიღნაღის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 22 თებერვალი
ქართული არმიის შეიარაღება და ეკიპირება
ქართული არმიის შეიარაღება და ეკიპირება — საქართველოს არმიის განკარგულებაში არსებული სხვადასხვა სახის სამხედრო ტექნიკა, ნაღმები, რაკეტები და ცეცხლსასროლი იარაღი.
სქოლიო
საქართველო კატეგორია:საბრძოლო მანქანები
კონფლიქტის პრევენცია
კონფლიქტის პრევენცია — ნებისმიერი ტიპის სტრუქტურული საშუალება, რათა მოხდეს ქვეყანათშორისი ან ქვეყნის შიგნით არსებული დაძაბულობის ფართომასშტაბიან შეიარაღებულ კონფლიქტში გადაზრდის საშიშროების თავიდან არიდება. მისი მიზანია კონფლიქტის პოტენციური მხარეების შესაძლებლობების გაძლიერება, რათა გაჩნდეს კონფლიქტური სიტუაციის მშვიდობიანი მოგვარების რესურსი და გადაიჭრას ის პრობლემები, რაც დაპირისპირებისა და დაძაბულობის მთავარ საფუძველს წარმოადგენს.
კონფლიქტის პრევენცია გულისხმობს საზოგადოების მდგრადობის ზრდას ძალადობრივი კონფლიქტის მიმართ და ადგილობრივი სამშვიდობო რესურსების გაძლიერებას. იგი კონფლიქტის გადაწყვეტის უპირველესი მიზანია და გულისხმობს, რომ განსხვავებული პოზიციების არსებობა არ უნდა გადაიზარდოს ღია, ძალადობრივ დაპირისპირებაში.
თეორიული და გამოყენებითი კვლევები
კონფლიქტის პრევენციის თეორიული და გამოყენებითი კვლევები 1950-იანი წლებიდან იღებს სათავეს. თუმცა კონფლიქტის პრევენციის საერთაშორისო, რეგიონული და არასამთავრობო მექანიზმები 1990-იანი წლებიდან გაფართოვდა.
კონფლიქტის პრევენცია არ არის ახალი კონცეფცია საერთაშორისო დიპლომატიაში. ადრეულ ევროპულ სტრუქტურებს,ერთა ლიგას, გაეროს ,ყველას აერთიანებდათ მიზანი, რომ პრევენციის კოლექტიური მექანიზმები შეემუშავებინათ და მშვიდობა უზრუნველეყოთ. თუმცა, პრევენციას განსაკუთრებული ყურადღება ცივი ომის შემდგომ ეპოქაშიდაეთმო. ამის მიზეზები შემდეგია:
პრევენციული დიპლომატიის შესახებ
პრევენციული დიპლომატიის შესახებ გაეროში პირველად 1992 წელს გაეროს გენერალური მდივნის ბუტროს ბუტროს-გალის ცნობილ ანგარიშში „დღისწესრიგი მშვიდობისთვის“ გაცხადდა. ანგარიში გაეროს უშიშროების საბჭოს რეკომენდაციაზე პასუხს წარმოადგენდა და გაეროს პრევენციული დიპლომატიისა და სამშვიდობო  შესაძლებლობების გაძლიერებას გულისხმობდა. ანგარიშში პრევენციული დიპლომატია მოხსენიებულია, როგორც „კონფლიქტის მართვის ყველაზე სასურველი და ეფექტიანი საშუალება და იდენფიცირებულია რამდენიმე არსებითი ინსტრუმენტი: ნდობის მშენებლობა, ადრეული გაფრთხილებისა და ფაქტების დამდგენი მექანიზმები, სწრაფი პრევენციული დიპლომატია“. მას შემდეგ, კონფლიქტის პრევენციის მნიშვნელობის თაობაზე გაეროს არაერთ რეზოლუციაში ხაზგასმით აღინიშნა.
კონფლიქტის პრევენცია, როგორც ზოგადი პრინციპი, მხარდაჭერილია საერთაშორისო ფორუმებზე, ეროვნული უსაფრთხოების დოკუმენტებსა და აკადემიურ ლიტერატურაში. ფართოდ არის აღიარებული, რომ „უმჯობესია პრევენცია, ვიდრე მკურნალობა“. მიუხედავად ამისა, კონფლიქტის პრევენციას პრაქტიკაში სათანადო ყურადღებაარ ექცევა.პრობლემის ნაწილს წარმოადგენს ის, რომ რიტორიკულ მხარდაჭერასა და ხელშესახებ ვალდებულებას შორის მნიშვნელოვანი უფსკრულია.
დისკუსია კონცეფციის დეფინიციის თაობაზე
კონფლიქტის პრევენციის უნივერსალური დეფინიცია არ არსებობს. ავტორები სხვადასხვა ტიპოლოგიას იყენებენ ისეთი კონცეფციების აღსანიშნად, როგორებიცაა, კონფლიქტის პრევენცია, კონფლიქტის რეზოლუცია, კონფლიქტის მენეჯმენტი, კრიზისის პრევენცია, პრევენციული დიპლომატია, მშვიდობის შენარჩუნება და მშვიდობის მშენებლობა .ზოგი ავტორი დასახელებული კონცეფციების სხვადასხვა განმარტებას გვთავაზობს, მაშინ როცა, სხვები მათ შორის დიდ განსხვავებაზე მიუთითებენ. ავტორთა ნაწილი კონფლიქტის პრევენციას ძალიან ფართო დატვირთვას აძლევს და მასში მოიაზრებს განვითარების პოლიტიკასა და პოსტ-კონფლიქტური მშვიდობის მშენებლობას. ავტორთა ნაწილი კი, კონფლიქტის პრევენციის ვიწრო დეფინიციას იყენებს. მკვლევრები და მეცნიერები განასხვავებენ შეიარაღებული კონფლიქტის მაპროვოცირებელ და საფუძველმდებარე მიზეზებს. ყველა თანხმდება, რომ შეიარაღებული კონფლიქტის ანალიზი შეუძლებელია მისი საფუძვლების ანუ სტრუქტურული მიზეზების შესწავლის გარეშე. ყველაზე ხშირად, ძალადობრივი კონფლიქტის სტრუქტურულ მიზეზებად სახელდება სიღარიბე, შემოსავლების უთანასწორობა, ჭარბი პოპულაცია და რესურსების სიმცირე, პოლიტიკური რეპრესია და ავტორიტარიზმი,უმცირესობათა ჯგუფების უფლებების შელახვა, კორუფცია, და ადამიანის უფლებების დარღვევა. ამ ფაქტორების იგნორირების შემთხვევაში, პოლიტიკა მიმართული იქნება კონფლიქტის სიმპტომების და არა მისი მიზეზების აღმოფხვრაზე. დიპლომატები, აქტივისტები და ანალიტიკოსები, ვინც იზიარებს მოსაზრებას, რომ ძალადობრივკონფლიქტებს აქვთ სტრუქტურული მიზეზები, ადვოკატურებას უწევენ პრევენციულ სტრატეგიას და კონფლიქტის სტრუქტურული მიზეზების აღმოფხვრას.
თუმცა, არ არის უნივერსალურად აღიარებული, რომ კონფლიქტის პრევენციის ისეთი ფართო დეფინიცია, რომელიც მოიაზრებს განვითარებისა და მმართველობის საკითხებს, მიზანშეწონილია. თუ კონფლიქტის პრევენციას გავუთანაბრებთ სოციალური უთანასწორობის აღმოფხვრასა და ეკონომიკურ და სოციალურ განვითარებას, კონფლიქტის პრევენციააზრს კარგავს. ლუნდი აღნიშნავს, რომ კონფლიქტის სტრუქტურულ მიზეზებზე მეტისმეტი აქცენტირება არასწორია. სოციალური უთანასწორობა და რესურსების სიმცირე ყოველთვის არ იწვევს ძალადობრივ კონფლიქტს. ისინი შესაძლოა ჯანსაღი, არაძალადობრივი კონფლიქტის მაპროვოცირებლები გახდნენ. ლუნდის თანახმად, „ასეთი ფართო ფოკუსის დროს მხედველობიდან შეიძლება გამოგვრჩეს ძალადობრივი კონფლიქტის უფრო ახლო, ქცევითი წყარო, რაც, როგორც მდიდარ, ისე ღარიბ ტერიტორიებზე, თავისი ბუნებით, პოლიტიკურია“.
კონფლიქტის პრევენციის ფართო გაგება
კონფლიქტის პრევენციის კიდევ უფრო ფართო გაგება მოიცავს პოსტ-კონფლიქტურ რეაბილიტაციას და დიპლომატიურ ძალისხმევას. ამ პერსპექტივიდან, ეფექტიანი მედიაცია ახალი, უფრო დესტრუქციული კონფლიქტის პრევენციაა. ბუტროს ბუტროს-გალი (1992) კონფლიქტის პრევენციას ფართო დეფინიციას იყენებს და ანგარიშში „დღისწესრიგი მშვიდობისთვის“ მას შემდეგნაირად განსაზღვრავს:
კონფლიქტის პრევენციის მნიშვნელობა
კონფლიქტის პრევენციას მიმართავენ მშვიდობიან პერიოდში, როცა ფიზიკური დაპირისპირების ალბათობა იზრდება და გარკვეული ინდიკატორები დაპირისპირების გამწვავებას მოასწავებენ. პრევენციის ეფექტიანმა ზომებმა მოსახლეობას შესაძლოა თავიდან აარიდოს ომები, ადამიანთა იძულებითი გადაადგილებები, სიკვდილიანობა. ეფექტიანი პრევენციული პოლიტიკა საერთაშორისო საზოგადოებას თავიდან არიდებს პირდაპირი ჰუმანიტარული ინტერვენციისა და სამშვიდობო ოპერაციების ხარჯებს, ინტერვენციასთან დაკავშირებულპოლიტიკურ დაპირისპირებებს,შიდასახელმწიფოებრივი ომების ისეთ შედეგებს, როგორებიცაა ლტოლვილთა ნაკადი, იარაღის ტრეფიკინგი, ტრანსნაციონალური კრიმინალი და დაავადებების გავრცელება.
კონფლიქტის პრევენციის სტრატეგია
პრევენციის სტრატეგია ჯდება როგორც ლიბერალური ეთიკის, ისე რეალპოლიტიკის, ეროვნული უსაფრთხოების ლოგიკაში. მაიკ ლუნდი აღნიშნავს, რომ „პრევენციული დიპლომატია არის პროაქტიული შუა გზა უხეშ ინტერვენციონიზმსა და იზოლაციონიზმს შორის“. ცივი ომის შემდგომ ეპოქაში კონფლიქტის პრევენციას სულ უფრო მეტი ყურადღება ეთმობა გაეროსა და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებში, მთავრობებისა და არასამთავრობო ორგანიზაციების პოლიტიკებში. ამის მიზეზი, ნაწილობრივ, ის კატასტროფული შედეგებია, რაც მოჰყვა კონფლიქტს რუანდაში, იუგოსლავიის დაშლას, და სხვა. ნაწილობრივ კი იმის გააზრება, რომ გაცილებით მარტივია კონფლიქტთან გამკლავება ადრეულ ეტაპზე, მანამ, სანამ შეიარაღებულ და ძალადობრივ დაპირისპირებაში გადაიზრდება. გარდა ამისა, პრევენციული ღონისძიებების გატარება ნაკლებ ფინანსურ რესურსებთან არის დაკავშირებული, ვიდრე რეკონსტრუქცია და ძალადობრივი კონფლიქტის შედეგების აღმოფხვრა.
კონფლიქტის პრევენციის კრიტიკა
კონფლიქტის პრევენციის კრიტიკა მდგომარეობს იმაში, რომ ძალადობრივი კონფლიქტი რიგ შემთხვევებში გარდაუვალია. თუმცა, პრევენციის მექანიზმებმა შეიძლება თავიდან აგვარიდოს ზოგიერთი კონფლიქტი, ან ხელი შეუშალოს მიმდინარე კონფლიქტის კიდევ უფრო გამწვავებას. დონალდ კაგანი აღნიშნავს: „თუკი, საზოგადოდ, ომის თავიდან აცილება შეუძლებელია, მაინც შეიძლება იმედი ვიქონიოთ, რომ შევძლებთ ომის საფრთხის შემცირებას დროის დიდ მონაკვეთში, რომ თავიდან ავირიდებთ ზოგიერთ ომს, რომ გავატარებთ პოლიტიკას, რომელიც მშვიდობას შესაძლებელს და უფრო ხანგრძლივს გახდის“.
კონფლიქტის პრევენციის ეტაპები
აკადემიურ ლიტერატურაში გამოჰყოფენ კონფლიქტის პრევენციის შემდეგ ეტაპებს:
ეფექტიანი და ყოვლისმომცველი კონფლიქტის პრევენციის სტრატეგია მოიცავს ზემოაღნიშნულ სხვადასხვა ეტაპს და ყოველი ეტაპისთვის სხვადასხვა ტიპის ინსტრუმენტს. განსაკუთრებული ყურადღება უნდა გამახვილდეს ადრეულ პრევენციაზე. კონფლიქტის პრევენციის ღონისძიებები სწორედ ამ ეტაპზე არის ყველაზე ეფექტიანი. მიუხედავად ამისა, პრევენციული დიპლომატია ყველაზე ნაკლებად არის განვითარებული და მას იშვიათდ მიმართავენ.
მსუბუქი და ღრმა პრევენცია
მეცნიერები გამოყოფენ ორი ტიპის პრევენციას: ერთი, როდესაც შეიარაღებული/ძალადობრივი კონფლიქტის ალბათობა აშკარაა და მოსალოდნელია მოკლევადიან პერსპექტივაში. ამ დროს არ ხდება კონფლიქტის საფუძვლების შესწავლა, არამედ, მნიშვნელოვანიასწრაფი რეაგირება, რათა, უპირველეს ყოვლისა, ომის თავიდან არიდება მოხდეს. ამას უწოდებენ „მსუბუქ“ პრევენციას (light prevention). მეორე ტიპის პრევენცია, „ღრმა პრევენცია“ (deep prevention), კიგულისხმობს კონფლიქტის სტრუქტურული მიზეზების აღმოფხვრას. ზოგი ავტორიიყენებს ტერმინებს „მოკლევადიან ინტერვენციას“ მსუბუქი პრევენციის სინონიმად, და „სტრუქტურულ ინტერვენციას“, რომელიც ღრმა პრევენციას გულისხმობს. მსუბუქი პრევენციამოიცავს შემდეგ მექანიზმებს: ოფიციალური დიპლომატია (მედიაცია, შერიგება, ფაქტების დადგენა, სამშვიდობო კონფერენციები, ცხელი ხაზები..), არაოფიციალურიდიპლომატია (კერძო მედიაცია, სამშვიდობო კომისიები, კონფლიქტის რეზოლუციის ტრენინგები, სემინარები და მრგვალი მაგიდები) და ადგილობრივი აქტიორებისაქტივობები(პოლიტიკოსთა შორის დებატები, პარტიათა შორის დისკუსიები, ფასილიტირებულიმოლაპარაკებები).
ღრმა პრევენციასახელმწიფოთაშორის დონზეგულისხმობს საერთაშორისო სისტემაში არსებული პრობლემების აღმოფხვრას და ცალკეულ სახელმწიფოთა შორის ურთიერთობების გაუმჯობესებას. შიდასახელმწიფოებრივ დონეზე კი, იგი მოიცავს განვითარების საკითხებს, კულტურის პოლიტიკას, საზოგადოებასთან ურთიერთობასა და საგანმანათლებლო აქტივობებს. სტრუქტურული ცვლილებები მიმართულია არა მხოლოდ პირდაპირი, უშუალო ძალადობის აღმოფხვრისკენ, რასაც ნეგატიური მშვიდობა ეწოდება, არამედ მისი მიზანია პოზიტიური მშვიდობის უზრუნველყოფა. დასავლეთის განვითარებულ სახელმწიფოებში კონფლიქტის პრევენციის საყრდენს წარმოადგენენძლიერი ინსტიტუტები, კანონის უზენაესობა და ქმედითი ორგანიზაციები, რომლებიც სხვადასხვა ჯგუფის ინტერესებს გამოხატავენ.
საერთაშორისო ორგანიზაციები და კონფლიქტის პრევენცია
კონფლიქტის პრევენცია არ არის მხოლოდ მორალური იმპერატივი საერთაშორისო დონორებისთვის; მისი მნიშვნელობა დიდია განვითარების პერსპექტივიდანაც, ვინაიდან ძალადობრივი კონფლიქტები სიღარიბის ხელშემწყობია. მსოფლიო ბანკის ანგარიშში აღნიშნულია, რომ ძალადობისა და კონფლიქტის პრევენციას ცენტრალური ადგილი უჭირავს სიღარიბის შემცირებაში. გარდა ამისა, ძალადობრივი კონფლიქტის პრევენცია, საშუალოდ, ათჯერ უფრო ნაკლებ ფინანსურ რესურს მოითხოვს, ვიდრე პოსტ-კონფლიქტური რეკონსტრუქცია.
გაეროს რეზოლუციები კონფლიქტის პრევენციის მნიშვნელობის შესახებ
2016 წელს გაეროს უშიშროების საბჭოსა და გაეროს გენერალური ასამბლეის მიერ შემუშავებულ რეზოლუციებში განსაკუთრებული აქცენტი კეთდება კონფლიქტის პრევენციაზე. ესენია: გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2282; გენერალური ასამბლეისრეზოლუცია 70/262  და გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია 70/304. კონფლიქტის პრევენცია ნახსენებია გაერო-ს 2030 დღის წესრიგში, სადაც აღნიშნულია, რომ მდგრადი განვითარება მშვიდობის გარეშე არ იქნება, და არც მშვიდობა იქნება მდგრადი განვითარების გარეშე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კონფლიქტი
ლეო ანთაძე
ლეო ანთაძე (დ. 12 ნოემბერი, 1932, თბილისი) — ქართველი მსახიობი.
1955 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი.
1955–1967 წლებში მოღვაწეობდა მარჯანიშვილის, 1967–1975 წლებში რუსთავის თეატრებში. 1975 წლიდან კვლავ დაუბრუნდა მარჯანიშვილის თეატრს. მის მიერ შესრულებულ როლებს შორის აღსანიშნავია: ზურია - რეზო თაბუკაშვილი „რას იტყვის ხალხი“; შოთა არევაძე —  კიტა ბუაჩიძის „მკაცრი ქალიშვილები“; ბუბნოვი — მაქსიმ გორკის „ფსკერზე“; ჩარლი — ტომას ბრანდონის „ჩარლის დეიდა“; ზურიკო — ნოდარ დუმბაძის, „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“; შიშკობა — პოლიკარპე კაკაბაძის „კახაბერის ხმალი“ და სხვ. კინოროლებიდან: „ყვავილი თოვლზე“ (1959); „გაქცევა გამთენიისას“ (1975); „დათა თუთაშხია“ (1978); „მონანიება“ (1984); „ქუჩის დღეები“ (2010); „რენე მიდის ჰოლივუდში“ (2010) და სხვ.
1961 წელს საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტის, ხოლო 1979 წელს მიღებული აქვს საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტის წოდება.
ავთანდილ არაბული
ავთანდილ არაბული (დ. 24 მარტი, 1953, სოფ. ჯუთა, ყაზბეგის რაიონი) — ქართველი ფილოლოგი.
ლეო ანთაძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ავთანდილ არაბული
1976 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი.
1980-1984 წლებში იყო ენათმეცნიერების ინსტიტუტის ქართველურ ენათა განყოფილების უმცროსი მეცნიერ თანამშრომელი; 1984-1998 წლებში და 2005-2009 წლებში ლექსიკოლოგიის განყოფილების გამგე; 1992-2006 წლებში კითხულობდა ლექციებს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში; 2005-2006 წლებში იყო თსუ ახალი ქართული ენის კათედრის გამგე. სხვადასხვა დროს კითხულობდა ლექციებს უცხო ენათა ინსტიტუტსა (შემდეგ – უნივერსიტეტსა) და ტექნიკურ უნივერსიტეტში. 2008-2010 წლებში იყო წმინდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის „ქართული უნივერსიტეტის“ პროფესორი; 2000-2005 წლებში არნოლდ ჩიქობავას სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო დარგში; 2004-2005 წლებში ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ახალი ქართული ენის კათედრის გამგე; ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ზმნური და სახელური დერივაციის ურთიერთმიმართების საკითხები ქართველურ ენებში“, დაიცვა 1997 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
Stars (Simply Red-ის ალბომი)
Stars — ბრიტანული ჯგუფ Simply Red-ის მეოთხე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1991 წლის სექტემბერში. ალბომიდან გამოიცა ხუთი, შემდგომში წარმატებული სინგლი, მათ შორის „Stars“ და „For Your Babies“. ბრიტანეთის ფონოგრამების მწარმოებლების ასოციაცია-მ მას მიანიჭა 12 გზის პლატინა. იგი არის ბრიტანეთში ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე გაყიდვადი ალბომი.
სქოლიო
კატეგორია:Simply Red-ის ალბომები კატეგორია:1991 წლის ალბომები კატეგორია:East West Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები სტიუარტ ლევინის პროდიუსერობით
ნიკოლოზ ინასარიძე
ნიკოლოზ (ინდო) ინასარიძე (ფსევდონიმი: ინდო ინასარი; დ. 20 აპრილი, 1895 — გ. 1952) — ქართველი მწერალი.
ბიოგრაფია
ნიკოლოზ ინასარიძე დაიბადა ასპინძის რაიონის სოფელ ჭობარეთში 1895 წლის 20 აპრილს. ახალციხის გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ სამხედრო სამსახურში შევიდა (1917-1921 წწ.). 1918-1919 წლებში მონაწილეობდა საქართველო-სომხეთის ომში. 1921 წლის ბოლოს, რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ, ბოლშევიკებმა ნიკო ინასარიძე, ქართული გვარდიის წევრობის გამო დააპატიმრეს და ერთი წლით მეტეხის ციხეში ჩასვეს. განთავისუფლების შემდეგ იგი ხდება პროლეტარულ მწერალთა კავშირის წევრი და შემდეგ მისი მდივანი, 1924 წლამდე. 1924 წელს ვასილ ბარნოვისა და აკაკი შანიძის რეკომენდაციით, ივანე ჯავახიშვილის მიერ ჩარიცხულ იქნა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტზე. 1929 წელს წარჩინებით დაამთავრა უნივერსიტეტი, თუმცა სამშობლოში მოღვაწეობის საშუალება არ მიეცა უნივერსიტეტის მიერ გაცემული დახასიათების გამო, რომლითაც ის „ქვეყნისათვის არასასურველ და საშიშ პიროვნებად“ იყო მიჩნეული. 1929 წლის ნიკო ინასარიძე იძულებული გახდა უცხოეთში გადახვეწილილიყო. მან მეუღლესთან – ნინო ინასარიძესთან და თერთმეტკაციან ჯგუფთან ერთად სამცხე-ჯავახეთიდან არალეგალურად გადაკვეთა საქართველოს საზღვარი და თურქეთში გადავიდა. ცხრა თვე კონსტანტინოპოლში, ქართულ მონასტერში გაატარეს, რომელსაც მამა პიო ბალიძე პატრონობდა. 1930 წლის ზაფხულში საფრანგეთში გაემგზავრნენ — ჯერ მარსელში, შემდეგ პარიზში. 1932 წელს ინასარიძეებს ვაჟი შეეძინათ, რომელსაც პოეტმა გიორგი ყიფიანმა სახელად „ხვედრი“ დაარქვა, რადგან მას ბედმა უცხოეთში დაბადება არგუნა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ საბჭოთა კავშირის მთავრობამ ემიგრანტებს სამშობლოში დაბრუნება შესთავაზა. ინდო ინასარის სამშობლოში დაბრუნებას ემიგრაციაში მცხოვრები მეგობრები საშიშად თვლიდნენ. ქაქუცა ჩოლოყაშვილის შეფიცულთა რაზმის წევრმა, ინდო ინასარის მეგობარმა, ალექსანდრე სულხანიშვილმა პარიზიდან გაცილებისას უთხრა:. 1947 წლის აგვისტოში ქართველ ემიგრანტთა 55 კაციან ჯგუფთან ერთად ინდო ინასარი ცოლ-შვილით სამშობლოში დაბრუნდა. 1951 წლის 26 დეკემბერს ნიკოლოზ ინასარიძე ოჯახით, სხვა ათასობით ქართველთან ერთად, ყაზახეთის უდაბნოში გადაასახლეს. 1952 წლის მარტში იგი თბილისში, მარტო დააბრუნეს, ვითომ მისივე საქმის განხილვაზე დასასწრებლად. ერთი თვეში გადასახლებაში მეუღლეს და შვილს აცნობეს, რომ ნიკოლოზ ინასარიძემ თავი მოიკლა. სინამდვილეში, როგორც ირკვევა, დაიღუპა ჩეკისტების მიერ წამებისას. მწერლის საფლავის ადგილმდებარეობა უცნობია.
1954 წელს ნიკოლოზ ინასარიძე რეაბილიტირებული იქნა.
ნიკო ინასარიძის ვაჟი, ხვედრი ინასარიძე საქართველოში ალგებრული სკოლის ფუძემდებელი და საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრია. მწერლის შვილიშვილი ნიკო ინასარიძე არის მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი.
საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწეობა
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტზე შეიკრიბა საერთო ეროვნული შეხედულებების სტუდენტთა ჯგუფი (ნ. ინასარიძე, შ. ჩხაიძე, ვ. ჩოგოვაძე, ვ. ბიბილაშვილი, ა. გვენცაძე, ს. გვენცაძე, ი. სალარიძე, ფ. ნაროუშვილი, დ. გონაშვილი და სხვა), რომელიც ჩამოყალიბდა ორგანიზაციად – „ადამიანოსანი“, რომლის პრინციპები ნიკო ინასარიძის მიერ იყო შემუშავებული და რომელიც ხელისუფლების მიერ არსებული საზოგადოებრივი წყობილების წინააღმდეგ მიმართულ ორგანიზაციად იქნა მიჩნეული. „ადამიანოსანი“ იყო ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი, რის გამოც უნივერსიტეტმა ნიკოლოზ ინასარიძეს უარყოფითი დახასიათება მისცა. პარიზში ნიკო ინასარიძემ დააარსა გაზეთი „ადამიანოსანი“, ამავე სახელით გაზეთი 20-იან წლებში მისივე რედაქტორობით თბილისში გამოდიოდა. 1937 წელს გამოსცა გაზეთი „მუზარადი“, ფაქტიურად „ადამიანოსანის“ გაგრძელება. უსახსრობის გამო ეს გამოცემები მალე შეწყდა.
ლიტერატურული მოღვაწეობა
ნიკოლოზ ინასარიძეს მრავალფეროვანი ლიტერატურული მემკვიდრეობა დარჩა. მისი ცხოვრებასთან დაკავშირებული დოკუმენტების ნაწილი დაცულია საქართველოს ლიტერატურისა და ხელოვნების ცენტრალურ სახელმწიფო არქივში. 1936 წელს, პარიზში, ქართულ ენაზე გამოიცა ნიკო ინასარიძის რომანი „ჩრდილი ერთი სინამდვილისა“ (L'ombre d'une vérité). წიგნში მხილებული იყო უსამართლობა და სისასტიკე, რომელიც საბჭოთა კავშირში, კერძოდ საქართველოში სუფევდა. მომდევნო წლებში ფრანგულ ენაზე დაიბეჭდა „ეროვნული თანასწორობა და უნაყოფო ყვავილი“ (L'équité nationale et la fleur stérile). ქართულ ენაზე დაწერილი ფსიქოლოგიური რომანი „სულის მათხოვარი“ (Le mendiant de l'âme) (ნაწილი ფრანგულადაც იყო ნათარგმნი) უსახსრობის გამო არ გამოქვეყნებულა. 1948 წელს, საქართველოში ჩამოსვლის შემდეგ, კინოსტუდიის დაკვეთით ინდო ინასარმა დაწერა სცენარი „უცნაური ბედი“, რომელიც წარმოებაში მიიღეს, მაგრამ გადაღებები ბოლომდე აღარ მიუყვანიათ. 1950 წელს გამოაქვეყნა რომანი „დრამა წითელ მდინარეზე“, რომელიც საფრანგეთ-ვიეტნამის ომის ფონზე იყო გაშლილი და მოქმედი პირებიც ფრანგები იყვნენ. საზოგადოებამ წიგნი კარგად მიიღო. გამოაქვეყნა რამდენიმე საბავშვო მოთხრობაც. წიგნი „მშვენიერი ქუჩა“, დაწერილი 1951 წელს, არ გამოქვეყნებულა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ნ
აზერბაიჯანის საბანკო სისტემა
კანონის ჩარჩო
აზერბაიჯანმა დამოუკიდებლობა 1991 წლის 18 ოქტომბერს აღიდგინა. „აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში ბანკებისა და საბანკო საქმიანობის შესახებ კანონის“ გარდა, 1992 წლის 7 აგვისტოს „აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული ბანკის შესახებ კანონს“ მოეწერა ხელი. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული ვალუტა - მანათი -15 აგვისტოს გამოუშვეს. 1994 წლის 1-ელი იანვრიდან მანათი ქვეყნის ოფიციალურ ვალუტად გამოცხადდა. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პირველი კონსტიტუციის მე-19 თავის, მე-2 პარაგრაფის მიხედვით, ფულის მიმოქცევაში ჩაშვებისა და ამოღების უფლება მხოლოდ ეროვნულ ბანკს ეკუთვნის. „კანონი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული ბანკის შესახებ“ და „კანონი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ბანკებისა და საბანკო საქმიანობის შესახებ“ ხელახლა იქნა მიღებული შესაბამისად, 1996 წლის 10 ივნისსა და 14 ივნისს. ახალი საბანკო კანონები საბანკო სისტემას საერთაშორისო საბანკო გამოცდილებასთან უფრო ადაახლოებასა და საკრედიტო ინსტიტუტებს ჩამოყალიბების შესაძლებლობას აძლევდა. თანამედროვე მიმდინარე პროცესების შესაბამისი განახლებული სამეცნიერო და თეორიული მეთოდებისა და მოთხოვნილებების შესაბამისი კანონი 2004 წლის 10 დეკემბერს მიიღეს. „კანონი ბანკების შესახებ“ 2004 წლის 16 იანვარს იქნა მიღებული და იმავე წლის 30 მარტს შევიდა ძალაში. „აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კონსტიტუციის დამატებების შესახებ“ მიღებული რეფერენდუმის შესაბამისად „აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნულ ბანკს“ „აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ცენტრალური ბანკი“ ეწოდა. 2006 წლის 29 დეკემბერს სადეპოზიტო დაზღვევის მექანიზმებთან დაკავშირებით მიღებულ იქნა „კანონი სადეპოზიტო დაზღვევის შესახებ“. აზერბაიჯანში ფინანსური ტერორიზმისა და არალეგალური საშუალებებით ფულის შოვნისგან დასაცავად მნიშვნელოვანი ღონისძიებები ტარდება. ამასთან დაკავშირებით 2009 წლის 25 თებერვალს მიღებულ იქნა „კანონი არალეგალურად მიღებული თანხის ან საკუთრებისა და ფინანსური ტერორიზმის პრევენციის შესახებ“.
კომერციული ბანკების როლი
აზერბაიჯანის საბანკო სისტემის განვითარება XIX საუკუნის მეორე ნახევარში დაიწყო, თუმცა საბანკო სისტემის კანონიერი ჩარჩო 1991 წელს დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ჩამოყალიბდა. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 1992 წლის 10 იანვარის დეკრეტის თანახმად, აზერბაიჯანის საერთაშორისო ბანკი ყოფილი სსრ კავშირის საგარეო საქმეთა ბანკის საფუძველზე შეიქმნა.
აზერბაიჯანში ორდონიანი საბანკო სისტემიდან მეორე დონეს კომერციული ბანკები მიეკუთვნება. ოთხი დამოუკიდებელი კომერციული ბანკი სახელმწიფო საკუთრებიდან გადავიდა კერძო საკუთხებაში: აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სოფლის მეურნეობისა და მრეწველობის კომერციული ბანკი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სამრეწველო ინვესტიციების კომერციული ბანკი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სადეპოზიტო კომერციული ბანკი და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საერთაშორისო კომერციული ბანკი.
1992 წლის 11 თებერვალს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის დეკრეტით, ყოფილი სსრ კავშირის სახელმწიფო ბანკის საფუძველზე ჩამოყალიბდ აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული ბანკი. 1992 წლის თებერვლიდან აგვისტომდე აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სამრეწველო-სამშენებლო ბანკისა და სოფლის მეურნეობის სამრეწველო ბანკის დეპარტამენტები აზერბაიჯანის ეროვნული ბანკის დაქვემდებარებაში შევიდა.
საფონდო ბირჟა
ბაქოს საფონდო ბირჟა 2001 წელს გაიხსნა. სავაჭრო მოცულობამ პირველ ექვს თვეში 1 მილიონ აშშ დოლარზე ნაკლები შეადგინა.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ეკონომიკა კატეგორია:აზერბაიჯანის საბანკო სისტემა
საფიტის მინტაკა
საფიტა (არაბ.منطقة صافيتا) — სირიის არაბული რესპუბლიკის ტარტუსის მუჰაფაზის (რეგიონის) ერთ-ერთი მინტაკა (პროვინცია). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით საფიტის პროვინციაში დაახლოებით 129 632 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 355,75 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის მინტაკები
ლევან ასათიანი (პოლიტიკოსი)
ლევან ასათიანი (დ. 9 მაისი, 1953, თბილისი) — ქართველი  გეოგრაფი, დიპლომატი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი.
დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის ფაკულტეტი, საზღვარგარეთის ქვეყნების ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით.
1975 წლიდან მუშაობდა საქართველოს სავაჭრო-სამრეწველო პალატის სხვადასხვა თანამდებობაზე, უცხოურ გამოფენებზე, ამავე პალატის განყოფილების ინსპექტორი; 1979 -1980 წლებში ირანის თბოელექტროსადგურ „რამინის“ მთარგმნელი; 1980 წლიდან საქართველოს უმაღლესი და საშუალო-სპეციალური განათლების სამინისტროს მეცნიერების სამმართველოს ინსპექტორი; საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის ვახუშტის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი; 1990 წლიდან თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის შრომისა და სოციალურ საკითხთა სამმართველოს სპეციალისტი; საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი: საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა-თავისუფალი საქართველო“, საგარეო ურთიერთობათა კომისიის წევრი, ეკონომიკური ურთიერთობების  ქვეკომისიის თავმჯდომარე (1990-1991); ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1992-2010 წლებში მუშაობდა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში სხვადასხვა თანამდებობებზე: 1994-1996  წლებში ირანის ისლამურ რესპუბლიკაში საქართველოს საელჩოს უფროსი მრჩეველი; 1996-1999  წლებში საგარეო საქმეთა სამინისტროს აზიის, აფრიკის, ავსტრალიისა და ოკეანეთის ქვეყნების დეპარტამენტის დირექტორი. 1999-2002 წლებში იყო  ეუთო-ს მისიის დამკვირვებლი ხორვატიაში, 2002 წლიდან არის საქართველოს საგარეო სქმეთა სამინისტროს აღმოსავლეთის საქმეთა დეპარტამენტის დირექტორი. 2004-2009 წლებში  საქარველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ირანის ისლამურ რესპუბლიკაში. 2010 წლიდან საგარეო საქმეთა სამინისტროს აზიის, აფრიკის, ავსტრალიისა და ოკეანეთის ქვეყნების დეპარტამენტის დირექტორი. GIPA-ში კითხულობს „ახლო აღმოსავლეთის პოლიტიკის“ კურსს; ამავდროულად არის ლევან მიქელაძის ფონდის მკვლევარი, მიწვეული ლექტორი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და საქართველოს მთავრობის კანცელარიის კონსულტანტი. არის არაერთი კვლევის/პუბლიკაციის ავტორი ახლო აღმოსავლეთისა და ირანის პოლიტიკურ გეოგრაფიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
ლჟევო
ლჟევო (Лжево) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის უსტიანსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ბარეირინიასი
ბარეირინიასი (Barreirinhas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 4 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლენსოის-მარანიენსისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 54 930 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.65 კმ²-ზე. ფართობი 3 111 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
მჟავანაძე
საკუთარი სახელი მჟავანაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
* კატეგორია:ქართული გვარები
ნოვოჩიშმა
ნოვოჩიშმა (Яңы Шишмә; Новочишма) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის არხანგელის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 166  ადამიანი. რაიონულ ცენტრ არხანგელსკოედან დაშორებულია 28 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია პრიურალიე, რომელიც დაშორებულია 35 კმ-ით.
სან-ჟოზე-და-კოროა-გრანდი
სან-ჟოზე-და-კოროა-გრანდი (São José da Coroa Grande) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 მეტრზე. მიეკუთვნება მატა-პერნამბუკანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მატა-მერიდიუანალ-პერნამბუკანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 180 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 262.19 კმ²-ზე. ფართობი 69 338 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ვისტავოჩნი-ცენტრი (მოსკოვის მონორელსი)
ვისტავოჩნი-ცენტრი (Выставочный центр) — მოსკოვის მონორელსის სადგური. მდებარეობს მოსკოვის მონორელსის ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. განეკუთვნება მოსკოვის მეტროპოლიტენის სისტემას. სადგური გაიხსნა 2004 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მონორელსის სადგურები
ქემლათ იოსელიანის კოშკი
ქემლათ იოსელიანის კოშკი და დარბაზ-მაჩუბი სოფელ ლახირის მჭიდროდ განაშენიანებულ ნაწილში მდებარეობს ერთ-ერთ საყურადღებო არქიტექტურულ კომპლექსს ქმნის. სამხრეთით მკვეთრად დაქანებულ რელიეფზე აღმართული კოშკი და მის სამხრეთ-დასავლეთ ფასადზე მიშენებული და მჭიდროდ მიჯრილი საცხოვრებელი სახლები ზურგის ყრუდ ამოყვანილი კედლებით სოფლის გზაზე გამოდის, ხოლო კარ-სარკმლის ღიობებით გარემოზე ორიენტირებული სამხრეთის მხარე ეზოს გადაჰყურებს. კომპლექსის ნაგებობები ამჟამად მიტოვებული და უფუნქციოდ დარჩენილია; კოშკის მიმდებარე ნაგებობები სანახევროდ დანგრეულია. კომპლექსის ბირთვს წარმოადგენს ხუთსართულიანი კოშკი, რომელიც უმეტეს სვანურ კოშკთა მსგავსად, ნაგებია ფიქალით, კირ-დუღაბის ხსნარზე და შელესილია კირით. სიმაღლის ზრდასთან ერთად მკვეთრად შევიწროვებული კედლები ორქანობა თუნუქის საბურავითა და ბოლო სართულის შემამკობელი გვირგვინით სრულდება. საბურავი განახლებული და აღდგენილი ჩანს; ხოლო სამ-სამად შეწყვილებული სალოდე ღიობებით შექმნილი დაკბილულთაღიანი გვირგვინი ატმოსფერული ნალექების უშუალო ზემოქმედებით დაზიანებულია — ჩამორეცხილია ნალესობის ფენა. ეს უკანასკნელი ნაწილობრივ შენარჩუნებულია კოშკის დანარჩენ კედლებზე; მოშიშვლებული საპირე წყობაზე არ ვლინდება დაზიანებები.
ქემლათ იოსელიანის კოშკს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის კოშკები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
Treehouse of Horror (სიმფსონების ეპიზოდი)
„“ — სერიალ „სიმფსონების“ მეორე სეზონის მესამე ეპიზოდი. იგი ეთერში 1990 წლის 25 ოქტომბერს გავიდა. ეს არის რიგით პირველი სიმფსონების ჰელოუინის ეპიზოდებიდან, რომლებიც ყოველ სეზონში გამოდის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიმფსონების ეპიზოდები (სეზონი 2)
ეკა ჭყოიძე
ეკა ჭყოიძე (დ. 21 აგვისტო, 1976, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ფილოსოფიის დოქტორი ბიზანტიის ისტორიის განხრით, ასოცირებული პროფესორი.
ბიოგრაფია
ეკა ჭყოიძემ 1998 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი ახალი ბერძნული ენისა და ლიტერატურის სპეციალობით. 1999 წელს სწავლა განაგრძო ქ. იოანინის უნივერსიტეტში (საბერძნეთი), ფილოსოფიის ფაკულტეტზე, შუასაუკუნეების შემსწავლელ მეცნიერებათა კათედრაზე, ბიზანტიის ისტორიის განყოფილებაში, სადაც 2001 წელს მიიღო მაგისტრის ხარისხი, ხოლო 2006 წელს, იმავე განყოფილებაზე დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „ბიზანტია ქართული წყაროების მიხედვით (IX-XI საუკუნეების ქრონიკები და ჰაგიოგრაფიული ტექსტები)“, ბერძნულად: „Το Βυζάντιο μέσα από τις γεωργιανές πηγές (Χρονικά, Βίοι Αγίων 9ος-11ος αι.)“. საბერძნეთში სწავლისას მიღებული აქვს სტიპენდიები ა. ონასისის საქველმოქმედო და საბერძნეთის სახელმწიფო სასტიპენდიო ფონდებიდან. 2008-2009 სასწავლო წელს მუშაობდა პოსტდოქტორანტ მკვლევრად პრინსტონის უნივერსიტეტში (აშშ). მეორედ პოსტსადოქტორო სტიპენდია მიიღო 2012-2013 წლებში ათენის უნივერსიტეტის პლატონის აკადემიისა და ა. ონასისის საქველმოქმედო ფონდის ერთობლივი დაფინანსებით. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში მუშაობს 2008 წლიდან. იყო ჯერ ასისტენტ-პროფესორი, ხოლო 2013 წლიდან დღემდე ასოცირებული პროფესორია.
<!-- ვიკიპედიის სტანდარტებისათვის შეუსაბამო ნაწილი
რჩეული პუბლიკაციები, წიგნები
-->
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 21 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1976
ადაპტაციოგენეზი
ადაპტაციოგენეზი (ადაპტაცია... და Γένεσις — წარმოშობა, განვითარება), ადაპტიოგენეზი — ორგანიზმის კონკრეტული ადაპტიური ფორმის წარმოქმნის, განვითარებისა და გარდაქმნის ისტორიული (ფილოგენეზური) პროცესი. ჩ. დარვინის მიერ ორგანული სამყაროს ევოლუციური მექანიზმის აღმოჩენამ დაადასტურა, რომ მთელი ევოლუცია არსებითად ადაპტაციოგენეზია. ორგანიზაციის ნებისმიერი ნიშან-თვისება ადაპტიურია. ხმელეთის ხერხემლიანი ცხოველების კიდურებს აქვთ ფუნქციის (სირბილი, თხრა, ცურვა ან ფრენა) შესაბამისი აგებულება, მაგრამ აგებულების საფუძველი ერთი და იგივეა. ორგანიზმის ყოველი ადაპტიური ფორმა ჩნდება კონკრეტული სასიცოცხლო გარემოს პირობებში და გარკვეულ მუდმივობას ინარჩუნებს განსაზღვრული დროის განმავლობაში, თუმცა ამ პერიოდშიც წარმოიქმნება ზოგიერთი ვარიანტი. ახალი პირობების შექმნისას ჩნდება ახალი ადაპტიური ფორმა, რაც ახალი სახეობის ანდა ახალი ეკოლოლოგიური ან გეოგრაფიული რასის გაჩენას ნიშნავს. ადაპტაციოგენეზის ელემენტარული წყაროა მუტაციები, რომელთაც თავისთავად ადაპტიური ხასიათი არა აქვთ. მუტაციების ჩართვა ევოლუციურ პროცესში ბუნებრივი გადარჩევის მეშვეობით ხდება. ადაპტაციოგენეზის პროცესები განსხვავდება ურთიერთისაგან მასშტაბითა და მნიშვნელობით
ლიტერატურა
კატეგორია:ადაპტაცია კატეგორია:ევოლუცია
იზაბელა ანჟულიმელი
იზაბელა ანჟულიმელი (Isabelle d'Angoulême, Isabella of Angoulême; დ. დაახლ. 1186/1188 — გ. 4 ივნისი, 1246) — ინგლისის დედოფალი 1200-1216 წლებში როგორც ჯონ უმიწაწყლოს მეორე მეუღლე, ანჟულემის გრაფინია 1202-1246 წლებში მემკვიდრეობით და ლა მარკის გრაფინია 1220-1246 წლებში როგორც ჰუგო X-ის მეუღლე.
პირველი ქორწინებიდან იზაბელას ჰყავდა ხუთი შვილი, მათ შორის ინგლისის მეფე ჰენრი III, ხოლო მეორე ქორწინებიდან ჰყავდა ცხრა შვილი.
იქიდან გამომდინარე, რომ იგი ძლევამოსილი ფრანგი დიდგვაროვანი იყო, პრეტენზია ჰქონდა საფრანგეთის ტახტზე, რის გამოც 1241 წელს მან მეფე ლუი IX-ის ჩამოგდებას გეგმავდა, რომელიც დედა-დედოფალ ბლანკა კასტილიელმა ჩაუშალა, რომელიც მისი მოსისხლე მტერი იყო. 1244 წელს მან მეფის მოწამვლა სცადა, თუმცა არ გამოუვიდა და თავის გადასარჩენად მონასტერში გადასახლდა სადაც ორ წელიწადში გარდაიცვალა კიდეც.
ბიოგრაფია
მისი დაბადების ადგილი და ზუსტი თარიღი უცნობია, თუმცა ვარაუდობენ, რომ იგი დაახლოებით 1186-დან 1188 წლამდე უნდა დაბადებულიყო. იგი იყო ანჟულემის გრაფ აიმერის ერთადერთი შვილი და მემკვიდრე. დედამისი იყო ალის ქორტნელი, რომელიც ლათინთა და კონსტანტინეპოლის იმპერატორის ასული იყო და საფრანგეთის მეფე ლუი VI-ს შვილიშვილად ერგებოდა.
ინგლისის დედოფალი
მარცხნივ|მინი|234x234პქ|იზაბელას გერბი ინგლისის დედოფლობისას 1200 წლის 24 აგვისტოს ცოლად გაჰყვა ინგლისის მეფე ჯონ უმიწაწყლოს, რომელიც პირველ ცოლს, იზაბელ გლოსტერელს 1199 წელს გაეყარა, ისე რომ შვილები არ ჰყოლიათ. ამრიგად იზაბელა ინგლისის დედოფალი გახდა. სულ რაღაც ორ წელიწადში, 1202 წელს მამამისი, გრაფი აიმერი გარდაიცვალა, რის შედეგადაც იზაბელა ანჟულემის გრაფინია გახდა. იზაბელა 1200 წლის 8 ოქტომბერს უესტმინსტერის სააბატოში ინგლისის დედოფლად ეკურთხა. თავიდან იგი დანიშნული იყო ლა მარკის გრაფ ჰუგო X-ზე, თუმცა მას შემდეგ რაც ჯონმა ითხოვა მისი ხელი ჰუგოსთან ნიშნობა ჩაშალა. ამრიგად ინგლისელების კონტროლქვეშ მოექცა ანჟულემიც. ამ დროს ინგლისელები აკონტროლებდნენ ნახევარ საფრანგეთს, როგორიცაა ბრეტანი, ნორმანდია, აკვიტანია, გასკონია და ახლა უკვე ანჟულემსაც. ცხადია ამან საფრანგეთის მეფე ფილიპ II- ის განრისხება და ინგლისთან ომის დაწყება გამოიწვია.
ჯონთან ქორწინებისას ქერა თმიანი და ცისფერ თვალება იზაბელა თავისი სილამაზით უკვე მთელს ევროპაში იყო სახელგანთქმული. მას შუა საუკუნეების ისტორიკოსები, საოცარი სილამაზის გამო ხშირად ელენესაც უწოდებდნენ, ძველ ბერძნულ მითოლოგიაზე დაყრდნობით. იზაბელა ბევრად უფრო ახალგაზრდა იყო ვიდრე ჯონი, თუმცა მეფეს ძალიან მოსწონდა თავისი მეუღლე. მათ ერთმანეთთან ახლო და რომანტიკული ურთიერთობა ჰქონდათ, მაგრამ ჯონი მას პოლიტიკასთან ახლოსაც არ აკარებდა. ბევრი მიიჩნევს, რომ ამ მხრივ მეფე არასწორად მოიქცა. ჯონი ცნობილი გახდა, როგორც სუსტი, უხეში და უპასუხისმგებლო მმართველი, მან ფილიპ II-თან ბრძოლაში ყველა ფრანგული მიწა დაკარგა, გარდა აკვიტანიისა. თუმცა აღსანიშნავია ისიც, რომ იზაბელას ძალიან კარგი ურთიერთობა ჰქონდა დედამთილთან, დედა-დედოფალ ელეონორ აკვიტანიელთან.
1207 წლის 1 ოქტომბერს უინჩესტერში იზაბელამ პირველი შვილი და ტახტის მემკვიდრე ვაჟი გააჩინა, რომელსაც ჯონის მამის, მეფე ჰენრი II-ის პატივსაცემად ჰენრი დაარქვეს. მომავალში იგი ინგლისის მეფე ჰენრი III გახდა. ამის შემდეგ თითქმის ყოველწლიურად აჩენდა იზაბელა შვილებს 1215 წლამდე. მან ჯონს სულ ხუთი შვილი გაუჩინა, აქედან ორი ვაჟი და სამი გოგონა. ხუთივე ბავშვმა მიაღწია ზრდასრულობამდე და ევროპის სხვადასხვა ქვეყნების მონარქები გახდნენ.
მეორე ქორწინება
როდესაც 1216 წელს მეფე ჯონ უმიწაწყლო გარდაიცვალა, იზაბელას პირველი მოქმედება 28 ოქტომბერს გლოსტერში მისი ვაჟის, ჰენრი III-ის მეფედ კურთხევა იყო. როდესაც ძალაუფლება განიმტკიცეს და ჰენრის რეგენტად სასურველი კაცი დასვა, სასწრაფოდ საფრანგეთს გამოუცხადა ომი და თავისი ანჟულემის საგრაფო დაიბრუნა.
1220 წელს იგი ცოლად გაჰყვა ლა მარკის გრაფ ჰუგო X-ს, რომელზეც იყო დანიშნული ჯონთან ქორწინებამდე. აქამდე იზაბელა გეგმავდა რომ თავისი ქალიშვილი ჯოანი დაექორწინებინა ჰუგოზე, თუმცა ის ჯერ ძალიან პატარა იყო ამისათვის. ჰუგომაც იზაბელას დანახვაზე, რომელიც კიდევ უფრო გალამაზებულიყო, გოგონას დედამისზე ქორწინება არჩია. საბოლოოდ 1221 წელს ჯოანი შოტლანდიის მეფე ალექსანდრე II-ს მიათხოვეს.
იზაბელას ჰუგოზე ქორწინება ძალიან ძვირად დაუჯდა. იმისათვის რომ დედა-დედოფალი მეორედ გათხოვილიყო სამეფო საბჭოს ნებართვა იყო საჭირო, რაც მას არც თუ ისე იაფი დაუჯდა. იზაბელამ დაკარგა თავისი ადგილი სამეფო საბჭოში და შესაბამისად მთელი ძალაუფლება ინგლისში, ამას გარდა მას შეუჩერდა დედოფლის ყოველთვიური პენსია და ასევე ჩამოერთვა მთელი სასახლეები და მამულები, რომლებიც მას ინგლისში ჰქონდა. საბოლოოდ თავს სწორედ ჯოანის გათხოვებით უშველა. მეფე ალექსანდრე დაეხმარა მას და ნორმანდიაში ჩამორთმეული მიწის ნაკვეთები დაუბრუნა, ასევე თვიურად 3 000 გირვანქის სახით პენსია დაუნიშნა და რაც მთავარია შეარიგა იგი რომის პაპთან და ჰენრი III-თან.
იზაბელასა და ჰუგოს ცხრა შვილი შეეძინათ, რომელთაც იზაბელა ყოველწლიურად აჩენდათ 1221-1229 წლებში. მათ ხუთი ვაჟი და ოთხი ქალიშვილი შეეძინათ. იზაბელა და მისი შვილები მეფე ჰენრიმ არ შეუშვათ ინგლისში, რაც შემდგომში მათ შვილებზეც გავრცელდა.
აჯანყება და გარდაცვალება
მინი|261x261პქ|იზაბელასა და ჯონ უმიწაწყლოს საფლავები მართალია იგი ძალიან ლამაზი იყო, თუმცა მის ხასიათს ისტორიკოსები აღწერენ როგორც: "უშედეგოდ კაპრიზული და უსიამოვნოს". იზაბელა საფრანგეთში თავის დაბალ მდგომარეობას ვერაფრით ეგუებოდა. ერთხელად ჰუგო სამეფო კარზე დაიბარეს სადაც მეფე ლუი IX-ს მისთვის პუატიეს გრაფის წოდების ბოძება ჰქონდა განზრახული, თუმცა დედა-დედოფალმა ბლანკა კასტილიელმა ეს არ დაუშვა დაუკან გააბრუნა. ამის შემდეგ ბლანკა და იზაბელა ერთმანეთს სამუდამოდ გადაემტერნენ. იზაბელას ბლანკაც და მთელი სამეფო ოჯახიც გულის სიღრმემდე შესძულდა, რის გამოც მან მეფის წინააღმდეგ შეთქმულების მზადება დაიწყო. იზაბელამ და ჰუგომ სხვა უკმაყოფილო დიდგვაროვნებიც შემოიკრიბეს და საბოლოოდ მთელი სამხრეთ და დასავლეთ საფრანგეთი მეფის წინააღმდეგ აჯანყებისთვის იყო მზად. ამას დაემატა იზაბელას ვაჟის, მეფე ჰენრის ჯარების შეჭრა ნორმანდიაში, თუმცა ფრანგებმა ისიც დაამარცხეს და ჯაშუშთა და მოღალატეთა წყალობით შეთქმულების ამბავმა ბლანკას ყურამდე მიაღწია, რომელმაც დაწყებამდე ჩაახრშო აჯანყება.
1244 წელს იზაბელამ ლუი IX-ის მოწამვლა სცადა, თუმცა არც ეს არ გამოუვიდა. მეფის ბრძანებით დააპატიმრეს მისი ქმარი ჰუგო X და სანამ თავად იზაბელასაც დააპატიმრებდნენ მან თავს მონასტერში გაქცევითა და მონაზვნად აღკვეცით უშველა. სწორედ ამ მონასტერში, 1246 წლის 4 ივნისს გარდაიცვალა იზაბელა.
მისმა შვილებმა მეორე ქორწინებიდან, იგი საფრანგეთში დაკრძალეს, თუმცა მეფე ჰენრი ამას აპროტესტებდა და მალევე იზაბელას ნეშტი ინგლისში გადაასვენა, სადაც იგი დაკრძალეს ჯონ უმიწაწყლოს, ჰენრი II-ისა და ელეონორ აკვიტანიელის გვერდით.
შვილები
ჯონ უმიწაწყლოსთან ჰყავდა ხუთი შვილი:
ჰუგო X-თან შეეძინა ცხრა შვილი:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1180-იანები კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1246 კატეგორია:ინგლისის დედოფლები კატეგორია:ქალი მმართველები კატეგორია:ხელახლა დაქორწინებული სამეფო კონსორტები კატეგორია:დედა დედოფლები
ვიეტნამის ისტორია
ვიეტნამის ისტორია მოიცავს ვიეტნამის არსებობის პერიოდს უძველესი ხანიდან თანამედროვე ეპოქამდე.
ანტიკური პერიოდი
ძვ.წ. 214 წელს, ჩინეთის იმპერატორმა ცინ შიხუანდმა თავისი იმპერიის სამხრეთი მიწების მოსაერთებლად ჯარები გაგზავნა. სწორედ ამ პერიოდში მოიხსენიება ჩრდილოეთ ვიეტნამი, როგორც სახელმწიფო. ჩინელებმა მალევე დაიმორჩილეს ვიეტნამელთა ძირითადი ტომი — ბაი-იუ. ჩინელთა გაბატონებამ და ცინის დინასტიის მკაცრმა წესებმა, ვიეტნამელები აიძულა უფრო სამხრეთით გადასახლებულიყვნენ. მასობრივი მიგრაციის შედეგაც, ვიეტნამის სამხრეთში ჩამოყალიბდა სამი ახალი პროვინცია. მინი|310x310პქ|ვიეტნამი 1428-1789 წლებში, ლის დინასტიის მმართველობის პერიოდში ათ წელიწადში, ძვ.წ. 203 წელს ჩინეთში არეულობა დაიწყო, რითაც ისარგებლა ჩინეთის მხედართმთავარმა ჟაო ტუომ და ვიეტნამის ტერიტორიაზე საკუთარი ნან-იუეს სამეფო დააარსა, რომლის დედაქალაქიც გუანგჟოუს ხეობაში მდებარეობდა. პარალელურად ჩინეთში წესრიგი აღსდგა და ახლად გამეფებულმა ხანის დინასტიამ ძვ.წ. 111 წელს მეორედ დაიპყრო ჩრდილოეთ ვიეტნამი, რომელსაც 10 საუკუნის განმავლობაში განაგებდნენ ჩინელები.
შუა საუკუნეები
939 წელს ვიეტნამელებმა მოახერხეს მდინარე ბახ-დანგთან ჩინელების დამარცხება და 10 საუკუნის შემდეგ დამოუკიდებლობა აღიდგინეს. მომდევნო საუკუნის განმავლობაში ვიეტნამი მშვიდად ვითარდებოდა, თუმცაღა XII-XIII საუკუნეებში უწევდა მონღოლთა შემოსევების მოგერიება. მონღოლებმა ვიეტნამი სერიოზულად მხოლოდ სამჯერ დალაშქრეს, თუმცაღა შუალედებში წვრილ შემოსევებსა და ძარცვა-რბევასაც ჰქონდა ადგილი. მოგვიანებით, მონღოლეთში იუანის დინასტიის გამეფების შემდეგ ვიეტნამზე ზეწოლა შედარებით შენელდა. მონღოლებმა ვიეტნამი უკანასკნელად თოღონ თემურ-ყაენის დროს დალაშქრეს XIV საუკუნეში, რა დროსაც ისინი ვიეტნამელებმა კვლავ მდინარე ბახ-დანგთან დაამარცხეს და საბოლოოდ გააძევეს.
ამის შემდეგ ვიეტნამში იწყება ფეოდალიზმის აყვავების პერიოდი, რა დროსაც ქვეყნის სათავეში ლეს დინასტია მოდის. XV საუკუნეში ვიეტნამმა თავისი ძლიერების მწვერვალს მიაღწია, რა დროსაც დაიპყრო სამხრეთით მდებარე ტერიტორიები. ამ დროს ვიეტნამელები იპყრობენ შამპას სამეფოსა და კამბუჯადეშას იმპერიას.
XVII საუკუნიდან იწყება ვიეტნამის დასუსტების ეპოქა, რასაც XIX საუკუნეში ვიეტნამის საფრანგეთის კოლონიური იმპერიის შემადგენლობაში შესვლა მოჰყვა. ფრანგების ბატონობა მეორე მსოფლიო ომამდე გაგრძელდა, რა დროსაც ვიეტნამის ოკუპაცია იაპონიამ მოახდინა.
ვიეტნამის ომი
მეორე მსოფლიო ომში დამარცხების შემდეგ, იაპონიის იმპერია იძულებული გახდა დაეთმო ოკუპირებული ტერიტორიები. ამას ინდოჩინეთში ვიეტნამის, ლაოსისა და კამბოჯის მიერ დამოუკიდებლობის გამოცხადება მოჰყვა, რასაც საფრანგეთი, აშშ და სსრკ მტრულად შეხვდნენ. ვინაიდან ისინი ვერაფრით შეჯერდნენ, მსგავსად კორეისა ვიეტნამიც ორად გაიყო. ჩრდილოეთ ვიეტნამში კომუნისტური წყობა დამყარდა, ხოლო სამხრეთში კაპიტალისტური.
ქვეყანა მე-17 პარალელის გასწვრივ გაიყო, შეთანხმების თანახმად, 1956 წელს მთელი ვიეტნამის ტერიტორიაზე თავისუფალი არჩევნები უნდა ჩატარებულიყო, მაგრამ ეს წინადადება სამხრეთ ვიეტნამის მიერ იქნა უარყოფილი, რასაც 1959 წელს მოჰყვა ვიეტნამის ომის დაწყება. სსრკ ჩრდილოეთ ვიეტნამს იარაღით ამარაგებდა, რის საპასუხოდაც სამხრეთ ვიეტნამში 600 000 ამერიკელი სამხედრო განლაგდა. პარტიზანული შეტევების გამო ამერიკული ჯარები მალევე დაიფანტა, რის გამოც 1968 წელს ჩრდილოელებმა იერიში მიიტანეს სამხრეთზე, თუმცა დიდი ზარალის ფასად ამერიკელებმა სამხრეთ ვიეტნამი გადაარჩინეს. მინი|388x388პქ|ვიეტნამის სოციალისტური რესპუბლიკა სულ მალე ომი მეზობელ ლაოსსა და კამბოჯაზეც გავრცელდა. 1973 წლის 27 იანვარს დადებულმა პარიზის სამშვიდობო ხელშეკრულებამ ორივე მხარის უფლებამოსილება აღიარა. ხელშეკრულების თანახმად, 1973 წლის 29 მარტს ამერიკული ჯარების ვიეტნამიდან გაყვანა უნდა მომხდარიყო. მიუხედავად ამისა, მხარეებს შორის მცირე ბრძოლები კვლავ გაგრძელდა. 1975 წლის 30 აპრილს ჩრდილოეთის არმია შეიჭრა სამხრეთში და დაიმორჩილა იგი. ამას მოჰყვა 1976 წლის 2 ივლისს ვიეტნამის გაერთიანება და მისი სოციალისტურ რესპუბლიკად გამოცხადება, რითაც დასრულდა ვიეტნამის ომი.
თანამედროვე ეპოქა
გაერთიანების შემდეგ ვიეტნამში სასტიკად აიკრძალა არა-სოციალისტური პარტიების არსებობა. პარალელურად, ძალიან ნელა და რთულად მიმდინარეობდა ომის შედეგად განადგურებული ქვეყნის რეკონსტრუქცია. კომუნისტური რეჟიმის დამყარებამ ვიეტნამში მძიმე ეკონომიკური და ჰუმანიტარული კრიზისი გამოიწვია. 1978 წელს ვიეტნამის სამხედრო არმია შეიჭრა კამბოჯაში და გაანთავისუფლა ომის დროს დატყვევებული ვიეტნამელები. ამ მოქმედებამ ჩინეთთან ურთიერთობის დაძაბვა გამოიწვია, რასაც 1979 წელს ჩინური არმიის ჩრდილოეთ ვიეტნამში შესვლა მოჰყვა. ამ კონფლიქტმა ვიეტნამი კიდევ უფრო მეტად დამოკიდებული გახადა საბჭოთა კავშირზე.
1986 წელს ვიეტნამის კომუნისტურმა მთავრობამ განახორციელა თავისუფალი ბაზრის რეფორმა. პარალელურად ქვეყანაში გაიზარდა სოფლის მეურნეობა და კერძო საკუთრების უფლება, დარეგულირდა და შემოვიდა უცხოური ინვესტიციები. სოფლის მეურნეობაში, მრეწველობაში, სამშენებლო ბიზნესსა და უცხოური ინვესტიციების ზრდამ, განაპირობა ვიეტნამის ეკონომიკის გამოცოცხლება. დღეისათვის ვიეტნამს მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე მზარდი ეკონომიკა აქვს.
ვიეტნამი მსოფლიოს იმ ერთეულ ქვეყანათა რიცხვშია, სადაც დღემდეა შემორჩენილი სოციალისტური წყობა.
თბილისის წყალდიდობა (2015)
თბილისის 2015 წლის წყალდიდობა — წყალდიდობა მდინარე ვერეს ხეობაში, თბილისში, 2015 წლის 13 ივნისს. სტიქიამ 19 ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა და აქედან იდენტიფიცირებულია 17 ადამიანი. სტიქიამ თითქმის მთლიანად გაანადგურა თბილისის ზოოპარკი, ცხოველების დიდი ნაწილი წყალდიდობას ემსხვერპლა, გარკვეულმა ნაწილმა კი ვოლიერებს თავი დააღწია და ქალაქში გაიქცა. თბილისის ქუჩებში 5 ლომი, 6 ვეფხვი, 6 დათვი და 13 მგელი აღმოჩნდა, კამერებმა გმირთა მოედანზე ბეჰემოთი დააფიქსირეს. სტიქიური უბედურება 13 ივნისს გვიან ღამით დაიწყო და 14 ივნისის დილამდე გაგრძელდა.
კამელოტი (ტელესერიალი)
კამელოტი (Camelot) — 2011 წელს გამოსული ბრიტანულ-ამერიკული ისტორიულ-ფენტეზის ჟანრის მინი-ტელესერიალი, რომელიც მოგვითხრობს ბრიტანეთის ლეგენდარული მეფის, არტურის გამეფებისა და აღზევების ისტორიას.
თბილისის წყალდიდობა (2015)
აღსანიშნავია, რომ კალაპოტიდან გადმოვიდა მდინარე მტკვარიც, მარჯვენა სანაპიროზე ჩარჩენილი ხალხის ევაკუაცია ექსტრემალურ პირობებში ჩატარდა. სამაშველო სამსახურები საგანგებო რეჟიმში მუშაობდნენ, სტიქიური უბედურების ცხელ წერტილებში იმყოფებოდნენ პრემიერ-მინისტრი ირაკლი ღარიბაშვილი, კახა კალაძე და დავით ნარმანია. სტიქიის ზონაში იმყოფებოდა აგრეთვე საქართველოს პრეზიდენტი გიორგი მარგველაშვილი, რომელიც ადგილზე გაეცნო არსებულ მდგომარეობას. ამასთანავე, პრეზიდენტის ადმინისტრაციამ თბილისის მერიას ფინანსური დახმარება გაუწია.
კამელოტი (ტელესერიალი)
სერიალის გადაღებები 2010 წლის ზაფხულში დაიწყო. საპილოტე ეპიზოდი ეთერში 2011 წლის 25 თებერვალს გავიდა. მის დებიუტს ძლიერი შეფასებები მოჰყვა და შემდეგში ემის ჯილდოც მოიპოვა ორიგინალური ქუდის მუსიკისათვის. იგეგმებოდა მისი რამდენიმე სეზონის გადაღება, მაგრამ 2011 წლის 30 ივნისს ტელეკომპანია Starz-მა გამოაცხადა, რომ ახალი სეზონის შეკვეთას აღარ აპირებდნენ, რისი მიზეზიც მთავარ მსახიობებს, ევა გრინს, ჯეიმი კამპბელ ბოუერსა და ჯოზეფ ფიენს შორის არსებული კონფლიქტი გახდა.