cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სამხრეთი სუდანი
სამოქალაქო ომები
ათწლიანი მშვიდობიანი პერიოდის შემდეგ ქვეყანაში კვლავ იფეთქა მეორე სამოქალაქო ომმა. რადიკალურად განწყობილმა პრეზიდენტმა ჯაფარ ნიმეირიმ, რომელიც ხელისუფლებაში მოვიდა სამხედრო გადატრიალების შედეგად 1969 წელს, განაახლა ისლამიზაციის პოლიტიკა. ქვეყნის სისხლის სამართლის კანონმდებლობაში შეტანილი იქნა შარიათით გათვალისწინებული ისეთი სახის სასჯელები, როგორიცაა ქვებით ჩაქოლვა, სახალხო გაროზგვა და ხელის მოჭრა. ამან და მთელმა რიგმა სხვა მიზეზებმა აიძულა სუდანის განთავისუფლების სახალხო არმია — სამხრეთის სეპარატისტების შეიარაღებული ძალები — გაეგრძელებინა საბრძოლო მოქმედებები.
ამერიკული შეფასებებით, 22 წელში, რომლის განმავლობაშიც მიმდინარეობდა მეორე სამოქალაქო ომი, სამთავრობო ჯარის მხრიდან გარდაიცვალა 2 მილიონზე მეტი სამოქალაქო პირი. პერიოდული გვალვების, შიმშილის, საწვავის არყოფნის, მზარდი სამხედრო დაპირისპირების, ადამიანის უფლებების დარღვევების შედეგად 4 მილიონზე მეტი სამხრეთელი იძულებული იყო დაეტოვებინა საკუთარი საცხოვრებელი ადგილი და გაქცეულიყო მეზობელ ქვეყნებში: ეთიოპიაში, კენიაში, უგანდაში, ცენტრალურ აფრიკის რესპუბლიკაში, ეგვიპტეში. მრავალწლიანმა ომმა მოიტანა ჰუმანიტარული კატასტროფა.
მოლაპარაკებებმა აჯანყებულებსა და ხელისუფლებას შორის 2003—2004 წლებში სუდანში ფორმალურად დაასრულა 22-წლიანი მეორე სამოქალაქო ომი, თუმცა ცალკეულ შეიარაღებულ შეჯახებებს სამხრეთის ზოგიერთ რაიონებში მოგვიანებითაც ჰქონდათ ადგილი. 2005 წლის 9 იანვარს კენიაში ხელი მოეწერა ნაივაშის შეთანხმებას, რომელმაც რეგიონს მიანიჭა ავტონომია, ხოლო სამხრეთის ლიდერი ჯონ გარანგი გახდა სუდანის ვიცე-პრეზიდენტი. სამხრეთ სუდანმა 6 წლიანი ავტონომიის შემდეგ მიიღო უფლება ჩაეტარებინა რეფერენდუმი საკუთარი რეგიონის დამოუკიდებლობის შესახებ. ამ პერიოდში ნავთობის მოპოვებიდან მიღებული შემოსავალი შეთანხმების საფუძველზე უნდა გაყოფილიყო თანაბრად ცენტრალურ ხელისუფლებასა და სამხრეთის ავტონომიის ხელისუფლებას შორის. ამან რამდენადმე გააუვნებელყო ერთმანეთში არსებული დაძაბული მდგომარეობა. მაგრამ 2005 წლის 30 ივლისს გარანგი გარდაიცვალა ვერტმფრენის ჩამოვარდნის შედეგად და მდგომარეობა კვლავ დაიძაბა. კონფლიქტის დასარეგულირებლად 2007 წლის სექტემბერში სამხრეთ სუდანს ეწვია გაეროს გენერალური მდივანი პან გი მუნი. საერთაშორისო თანამეგობრობამ კონფლიქტის ზონაში შეიყვანა სამშვიდობო და ჰუმანიტარული ძალები. 6-წლიანი დროებითი პერიოდის განმავლობაში სამხრეთის ხელისუფლებამ საკუთარ ტერიტორიაზე დაამყარა სამხრეთ სუდანის მოქმედი ხელისუფლების საკმაოდ მთლიანი და ეფექტური კონტროლი ყველა სამინისტროებით, შეიარაღებული ძალებისა და სამართალდამცავი ორგანოების ჩათვლით. ყველანაირი შეფასებით, არაარაბული რეგიონის დამოუკიდებლად ცხოვრების უნარი და სურვილი არ იწვევდა არანაირ ეჭვს. 2010 წლის ივნისში აშშ-მა განაცხადა, რომ მიესალმებოდა ახალი სახელმწიფოს გამოჩენას რეფერენდუმის დადებითი პასუხის შემთხვევაში.
2011 წლის რეფერენდუმი
2011 წლის 4 იანვარს რეფერენდუმის დაწყებამდე სუდანის პრეზიდენტმა ომარ ალ-ბაშირმა სამხრეთ სუდანის დედაქალაქ ჯუბაში ვიზიტის დროს პირობა დადო ეღიარებინა რეფერენდუმის ნებისმიერი შედეგი, გამოთქვა მზადყოფნა მონაწილეობა მიეღო ახალი სახელმწიფოს წარმოქმნის ოფიციალურ დღესასწაულზე, თუ რეფერენდუმზე სამხრეთელები ხმას მისცემდნენ დამოუკიდებლობას. ამას გარდა, ის დაპირდა გადაადგილების თავისუფლებას ორ ქვეყანას შორის, სამხრეთელებს შეთავაზა დახმარება უსაფრთხო და სტაბილური სახელმწიფოს შექმნაში, ასევე შექმნილიყო ორი სახელმწიფოს თანაბარუფლებიანი კავშირი ევროპის კავშირის მსგავსად, თუ სამხრეთი დამოუკიდებლობას მოიპოვებდა.
2011 წლის 9 იანვრიდან 15 იანვრამდე სამხრეთ სუდანში ჩატარდა რეფერენდუმი სუდანისგან დამოუკიდებლობის თაობაზე. ამას გარდა, რეფერენდუმი ასევე უნდა ჩატარებულიყო აბიეის რაიონში სამხრეთ სუდანში შესვლის საკითხზე, მაგრამ იგი გადაიდო.
2009 წლის 22 დეკემბერს სუდანის პარლამენტმა მოიწონა კანონი, რომელმაც დაამტკიცა 2011 წლის რეფერენდუმის ჩატარების წესები. 2010 წლის 27 მაისს სუდანის პრეზიდენტმა ომარ ალ-ბაშირმა პირობა დადო სამხრეთ სუდანის თვითგამორკვევის რეფერენდუმი ჩატარებულიყო დათქმულ ვადაში — 2011 წლის იანვარში. რეფერენდუმის მომზადებაში აქტიური მონაწილეობა მიიღეს გაეროს განვითარების პროგრამის (UNDP) თანამშრომლებმა და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებმა, მათ შორის ფინანსურ დახმარებაშიც. რეფერენდუმის ოფიციალური შედეგები გამოცხადდა 7 თებერვალს, რის თანახმადაც სამხრეთ სუდანის გამოყოფას და დამოუკიდებლობას ხმა მისცა გაუბათილებლად ცნობილი ბიულეტენების საერთო რაოდენობის 98,83 %-მა. ახალი სახელმწიფოს ოფიციალური გამოცხადება მოხდა 2011 წლის 9 ივლისს, ამ თარიღამდე სუდანი აგრძელებდა არსებობას, როგორც ერთიანი სახელმწიფო.
ჯერ კიდევ მანამდე, 2011 წლის ივნისში, დაიწყო სასაზღვრო კონფლიქტი სამხრეთ კორდოფანსა და ცისფერი ნილოსის შტატში.
დამოუკიდებლობის პერიოდი
სამხრეთ სუდანის სუვერენული სტატუსი ძალაში შევიდა 2011 წლის 9 ივლისს, მისი დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ გამოცხადების თაობაზე დეკლარაციის ხელმოწერის შემდეგ. ამის შემდეგ დაიწყო მისი დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ ცნობის მასობრივი აღიარება, დაწყებული სუდანიდან, და 2011 წლის 14 ივლისს სამხრეთ სუდანის რესპუბლიკის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში შესვლა მის 193-ე წევრის სახით.
მსხვილი ისტორიული რეგიონისათვის ქვეყნის დასახელების ეკვატორიათი შეცვლის წინადადება არ იქნა მიღებული. ასევე არ იქნა მიღებული ქვეყნისათვის აზანიის დარქმევის საკითხი, რომელიც ისტორიულად გამოიყენებოდა ან განიხილებოდა აღმოსავლეთ და სამხრეთ აფრიკის სხვადასხვა ადგილებისთვის (მათ შორის ეს საკითხი განიხილებოდა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაშიც), ასევე ეს სახელი ჰქვია თვითგამოცხადებულ ავტონომიურ სახელმწიფოებრივ წარმონაქმნ აზანიას სომალიში.
2011 წლის ზაფხულში შემოღებული იქნა ეროვნული ფულადი ერთეული — სამხრეთ სუდანური ფუნტი.
2012 წლის 18 აპრილს სამხრეთ სუდანი გახდა საერთაშორისო სავალუტო ფონდის და მსოფლიო ბანკის წევრი.
იგეგმება ქვეყნის ახალი დედაქალაქის — რამსელის მშენებლობა დღევანდელ დედაქალაქ ჯუბიდან ჩრდილოეთით ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში ტბების შტატში 6 წლის განმავლობაში დედაქალაქის ოლქის — «რამსელის კავშირის» შექმნით. ასევე დაგეგმილია რამდენიმე სხვა ახალი ქალაქის და ზოგიერთი არსებული ქალაქების ძირეული რეკონსტრუქცია.
ქვეყანაში, რომელმაც სამოქალაქო ომებისგან მემკვიდრეობით მიიღო არანაკლებ 7 შეიარაღებული დაჯგუფება და ჰყავს რამდენიმე ეთნოსი, გრძელდება კონფლიქტები და შეიარაღებული შეტაკებები. ასევე საკმაოდ დაძაბული, თვით შეიარაღებულ შეტაკებებამდე, რჩება სუდანთან ურთიერთობა, რომელთანაც არსებობს ტერიტორიული და ეკონომიკური უთანხმოებები. ბოლო დროს სიტუაცია სამხრეთ სუდანში იმდენად დაიძაბა, რომ იკვეთება სამოქალაქო ომის დაწყების ნიშნები.
კონფლიქტი სამხრეთ კორდოფანში
2011 წლის მაისიდან აგვისტოს ჩათვლით სამხრეთ სუდანის რესპუბლიკასა და სუდანის რესპუბლიკას შორის მოხდა შეიარაღებული კონფლიქტი სამხრეთი კორდოფანის საკამათო ზონაში.
ჰეგლიგის კონფლიქტი
2012 წლის 26 მარტს მოხდა შეიარაღებული შეჯახებები სამხრეთ სუდანის და სუდანის არმიებს შორის. სამხრეთ სუდანის არმიის წარმომადგენლებმა განაცხადეს, რომ მეზობელი ქვეყნის სამხედრო-საჰაერო ძალებმა განახორციელეს საავიაციო დარტყმები ქალაქ ჯაუზე და სხვა საკამათო რაიონებზე. სუდანში აღიარეს მომხდარი კონფლიქტი, მაგრამ არ დააზუსტეს ვინ იყო ამის დამწყები.
2012 წლის 10 აპრილს სამხრეთ სუდანის არმიამ დაიპყრო ქალაქი ჰეგლიგი, რომელშიც იმყოფება სუდანის სანავთობო ინფრასტრუქტურის მნიშვნელოვანი ნაწილი (ჰეგლიგის საბადო, დიდი ჰეგლიგის ნაწილი). სამხრეთ სუდანმა ქალაქის დაპყრობა ახსნა სუდანის მხრიდან თავდასხმის თავიდან აცილების უზრუნველსაყოფად. პასუხად სუდანმა გამოაცხადა საყოველთაო მობილიზაცია და მოსახლეობას შეპირდა გაეკეთებინა ყველაფერი, რათა უკან დაებრუნებინა ქალაქი.
უგანდის თავდაცვის სახალხო ძალების მეთაურმა არონდა ნიაკაირიმამ განაცხადა, რომ ქვეყანა მხარს დაუჭერს სამხრეთ სუდანს, თუ მასსა და სუდანს შორის დაიწყება ომი.
სუდანის პარლამენტმა ორშაბათს — 2012 წლის 16 აპრილს, მიიღო განცხადება, რომელშიც მეზობელი სამხრეთ სუდანი გამოცხადებულია მტრულ ქვეყნად.
2012 წლის 22 აპრილს სამხრეთ სუდანმა დაამთავრა საკუთარი ჯარების გამოყვანა ჰეგლიგიდან და გააკრიტიკა სუდანის მოქმედებები, რომელიც არ წყვეტდა დარტყმების მიყენებას საცხოვრებელ კვარტლებზე მთელი იმ პერიოდის განმავლობაში, რა დროსაც სამხრეთ სუდანის ჯარი იმყოფებოდა ქალაქში. სუდანის პრეზიდენტმა ომარ ალ-ბაშირმა 2012 წლის 23 აპრილს ქალაქ ჰეგლიგში განაცხადა: «ჩვენ არ ვაპირებთ ვილაპარაკოთ სამხრეთ სუდანის ხელისუფლებასთან, რადგანაც მათ ესმით მხოლოდ ავტომატების და პატრონების ენა».
დაახლოებით 1200 სამხრეთ სუდანის მოქალაქე დაიღუპა სამხედრო კონფლიქტის შედეგად მეზობელ სუდანთან ჰეგლიგის რეგიონის გამო (სამხრეთ სუდანის არმიის მეთაურის კამალ მარუფის 2012 წლის 23 აპრილის განცხადება).
სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობა
2013 წლის 16 დეკემბერს სამხრეთ სუდანის პრეზიდენტმა სალვა კიირმა განაცხადა სამხედრო გადატრიალების გაუვნებელყოფის შესახებ. მისი სიტყვებით, ხელისუფლების ძალადობრივი გზით შეცვლის მცდელობა, რომელიც მისი პოლიტიკური ოპონენტების მიერ იყო წამოწყებული, ვერ შედგა, სიტუაცია ქვეყანაში და მის დედაქალაქ — ჯუბაში — იმყოფება ხელისუფლების მთლიანი კონტროლის ქვეშ.
პოლიტიკური სიტუაცია მკვეთრად გამწვავდა 2013 წლის ივლისში, როდესაც პრეზიდენტმა თანამდებლობიდან გაათავისუფლა ვიცე-პრეზიდენტი რიეკ მაჩარი და გაატარა რადიკალური ცვლილებები მინისტრთა კაბინეტში. ამ გადაადგილებების შემდეგ ქვეყნის ხელმძღვანელობაში პრაქტიკულად არ დარჩა ქვეყანაში სიდიდით მეორე ხალხის — ნუერის წარმომადგენლები. თვითონ პრეზიდენტი სალვა კიირი და მისი წრის ხალხის უმრავლესობა ეკუთვნის სხვა ტომის ხალხს — დინკას, რომელიც ყველაზე მრავალრიცხოვანია ქვეყანაში.
სამხრეთ სუდანში გაეროს ჰუმანიტარული დახმარების კოორდინატორმა ტობი დანცერმა განაცხადა, რომ ქვეყანაში შეიარაღებული აჯანყების დროს დაიღუპა ათასობით ადამიანი. ადრე გაერო იტყობინებოდა კონფლიქტში 500 დაღუპულის ადამიანის შესახებ. 80 ათას ადამიანზე მეტი გაიქცა კონფლიქტის ზონიდან. გაერო ასევე იტყობინება, რომ სამხრეთ სუდანში აღმოჩენილია მასობრივი ადამიანთა სამარხები. ქალაქ ბენტუს ერთ-ერთი საფლავში დამარხულია 14 სხეული, მეორეში, რომელიც მდებარეობს მდინარის ნაპირის შორიახლოს — 20 სხეული. კორესპონდენტს დედაქალაქ ჯუბაში მოჰყავს თვითმხილველთა სიტყვები მასზედ, რომ ქვეყნის უსაფრთხოების ძალებმა დახვრიტეს 200 ადამიანზე მეტი, რომლებიც უპირატესად ნუერის ტომის ხალხს ეკუთვნოდნენ. ჯუბაში კიდევ ერთმა ადამიანმა მოყვა, რომ დინკას ეთნიკური ჯგუფის მებრძოლები, რომლებიც ქვეყნის მოსახლეობის უმრავლესობას შეადგენენ, ესროდნენ ხალხს იმ რაიონებში, სადაც ნუერები ცხოვრობდნენ.
გაეროში საფრანგეთის მუდმივი წარმომადგენელი ჟერარ არო, რომელიც დღეისათვის უშიშროების საბჭოს თავჯდომარეა, თვლის, რომ კონფლიქტი ვითარდება ეთნიკური ნიშნების საფუძველზე და შესაძლებელია გადაიზარდოს სამოქალაქო ომში. მან ასევე განაცხადა, რომ გაეროს მონაცემებით, სამხრეთ სუდანში დახოცილია ასობით ადამიანი, ხოლო საკვების და მედიკამენტების მარაგი, რომლებიც აუცილებელია ასეთი დიდი რაოდენობის ხალხისთვის, მალე დამთავრდება. გაეროს უშიშროების საბჭომ მიიღო რეზოლუცია სამხრეთ სუდანში მშვიდობისმყოფელების რაოდენობის გაზრდის შესახებ 7 ათასიდან 12,5 ათასამდე მშვიდობიანი მოქალაქეების დასაცავად, რომლებიც ემალებიან ძალადობას გაეროს და აშშ-ის ბაზებში.
დღეისათვის კონფლიქტი ღრმავდება, იზრდება მსხვერპლთა რაოდენობა, აჯანყებულები ინარჩუნებენ კონტროლს ჯონგლის შტატის ქალაქ ბორზე. მიმდინარეობს ბრძოლები ნავთობის შტატის ზემო ნილოსის დედაქალაქ მალაკალისთვის და შტატ ერთობის მთავარ ქალაქ ბენტიუსათვის.
2015 წლის აგვისტოს ბოლოს სამხრეთ სუდანის პრეზიდენტმა სალვა კიირმა და აჯანყებულების ლიდერმა რიეკ მაჩარმა ხელი მოაწერეს სამშვიდობო შეთანხმებას
2015 წლის 20 ოქტომბერს, უგანდის ხელისუფლებამ განაცხადა, რომ ის ნაბაყოფილობით გაიყვანს საკუთარ შეიარაღებულ ძალებს სამხრეთ სუდანის ტერიტორიიდან სამშვიდობო შეთანხმების თანახმად.
პოლიტიკური სტრუქტურა
2005 წლის დეკემბერში მიღებული იქნა სამხრეთ სუდანის კონსტიტუცია. სალვა კიირი ხელახლა აირჩიეს პრეზიდენტად 2010 წლის არჩევნებში. 2011 წლის 9 იანვრიდან 12 იანვრამდე ჩატარდა სამხრეთ სუდანის დამოუკიდებლობის რეფერენდუმი. ამომრჩეველთა დაახლოებით 96 %-მა ხმა მისცა სამხრეთ სუდანის სუდანიდან გამოყოფას და დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ ჩამოყალიბებას. დამოუკიდებლობის ოფიციალურად გამოცხადება მოხდა 2011 წლის 9 ივლისს.
საკანონმდებლო ხელისუფლება ხორციელდება სამხრეთ სუდანის პარლამენტის მეშვეობით, რომელიც შედგება 170 წევრისაგან. პარლამენტის შენობა მდებარეობს დედაქალაქ ჯუბაში. 2011 წელს მიღებული სამხრეთ სუდანის დროებითი კონსტიტუციის მიღების შემდეგ სამხრეთ სუდანის პარლამენტი გახდა ორპალატიანი — 50 ადგილიანი შტატების საბჭო და 170 ადგილიანი ეროვნული საკანონმდებლო კრება.
აღმასრულებელი ხელისუფლება ხორციელდება სამხრეთ სუდანის მთავრობის მეშვეობით, რომელიც შედგება პრეზიდენტისაგან, ვიცე-პრეზიდენტისაგან და 29 მინისტრისაგან.
სამხრეთ სუდანის სასამართლო ხელისუფლება შეიქმნა 2011 წელს. მისი ამოცანაა მართლმსაჯულების განხორციელება და სასამართლო სისტემის განმტკიცება. იგი ჯერ კიდევ 2005 წელს შეიქმნა ნაივაშის შეთანხმების საფუძველზე სამხრეთ სუდანის ავტონომიურ რეგიონში და დღეისათვის მისი მემკვიდრე დღევანდელი სამხრეთ სუდანის სასამართლო სისტემაა. სამხრეთ სუდანის სასამართლო სისტემის იურისპრუდენციაში შედიან სამხრეთ სუდანის უზენაესი სასამართლო, სააპელაციო სასამართლო, უმაღლესი სასამართლოები და სარაიონო სასამართლოები.
სამხრეთ სუდანის სუვერენული სახელმწიფოს უსაფრთხოება და საზღვრების დაცვა გადაეცა ქვეყნის შეიარაღებულ ძალებს, რომელიც ოფიციალურად შეიქმნა 2005 წლის 9 ივლისს ნაივაშის შეთანხმების საფუძველზე, რომელსაც ხელი მოაწერეს სამხრეთ სუდანის და სუდანის ხელისუფლების წევრებმა.
საგარეო პოლიტიკა
დიდმა ბრიტანეთმა და მთელმა რიგმა სხვა ქვეყნებმა განაცხადეს სამხრეთ სუდანში საკუთარი საელჩოების გახსნის გეგმებზე.
საკმაოდ დაძაბული, ზოგჯერ შეიარაღებულ კონფლიქტებამდე მისული, რჩება ურთიერთობა სუდანთან, რომელთანაც არსებობს ტერიტორიული და ეკონომიკური დავა. სამხრეთ სუდანსა და სუდანს შორის 2011 წლის მაისიდან აგვისტოს ჩათვლით მოხდა შეიარაღებული კონფლიქტი სამხრეთ კორდოფანის სადავო ზონაში და 2012 წლის მარტ-აპრილში ჰეგლიგის რეგიონში.
2012 წლის 18 აპრილს სამხრეთ სუდანი გახდა საერთაშორისო სავალუტო ფონდის და მსოფლიო ბანკის წევრი.
სამხრეთ სუდანს აქვს სადავო ტერიტორიები სუდანთან (აბიეი და კაფია-კინგი) და კენიასთან (ილემის სამკუთხედი).
შეიარაღებული ძალები
სამხრეთ სუდანის შეიარაღებული ძალები — ქვეყნის სამხედრო ორგანიზაციაა, რომლის დანიშნულებაა თავისუფლების, დამოუკიდებლობის და ტერიტორიული მთლიანობის დაცვა. შედგება სახმელეთო ჯარებისაგან და სამხედრო-საჰაერო ძალებისაგან.
სამხრეთ სუდანის შეიარაღებული ძალების მიზნები აღწერილია სამხრეთ სუდანის კონსტიტუციაში:
სახმელეთო ჯარები
2013 წლის მდგომარეობით სახმელეთო ჯარების არსენალში იმყოფებოდა შემდეგი მძიმე ტექნიკა:
სამხედრო-საჰაერო ძალები
2013 წლის მდგომარეობით სამხედრო-საჰაერო ძალების არსენალში ირიცხებოდა შემდეგი საბრძოლო თვითმფრინავები:
ადმინისტრაციული დაყოფა
thumb|270px|სუდანის რეგიონები და შტატები {{legend|#9BCD9B|[[ბაჰრ-ელ-გაზალი}} {{legend|#7AC5CD|ეკვატორია}} {{legend|#EEE685|ზემო ნილოსი}}]]
სამხრეთ სუდანის იყოფა სამ ისტორიულ რეგიონად: ბაჰრ-ელ-ღაზალი, ეკვატორია და ზემო ნილოსი. რეგიონები თავის მხრივ დაყოფილია 10 შტატად, ხოლო შტატები 86 მუნიციპალიტეტად.
მოსახლეობა
სამხრეთი სუდანის მოსახლეობა, სხვადასხვა მონაცემებით, მერყეობს 7,5 მლნ-დან - 13 მლნ კაცამდე. სუდანის 2008 წლის აღწერის თანახმად, სამხრეთის მოსახლეობა შეადგენდა 8 260 490 კაცს, თუმცა სამხრეთი სუდანის მთავრობა ამ აღწერას არ აღიარებს, რადგანაც ხართუმის სტატისტიკის ცენტრალურმა ბიურომ უარი განუცხადა სამხრეთის წარმომადგენლებს აღწერის საწყისი მონაცემების გადაცემაზე.
დემოგრაფია
მოსახლეობის რაოდენობა — 8 260 490 ადამიანი (2008 წლის აღწერა).
წლიური ზრდა — 2,85 %.
საშუალო ასაკი:
ასაკობრივი სტრუქტურა:
სქესობრივი სტრუქტურა:
სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა — 42 წელი.
შობადობა — 37,68 %.
სიკვდილიანობა — 8,42 %.
ეთნიკური შემადგენლობა: დინკა — 35,8 %, ნუერი — 15,6 %, სხვები (ზანდე, შილუკები, ბარი, ლოტუკო და სხვა).
ენები: ოფიციალური — ინგლისური, სალაპარაკო — დინკა, ნუერი, ბარი, მურლე, ზანდე, შილუკი და არაბული ენა.
ძირითადი რელიგია — ქრისტიანები — 60,5 %, ანიმისტები — 32,9 %, მუსლიმები შეადგენენ ქვეყნის მოსახლეობის 6,2 %-ს.
ეთნიკური ჯგუფები
მინი|მარცხნივ|270პქ|ეთნიკური სტრუქტურა სამხრეთ სუდანი 62 მკვიდრი ეთნიკური ჯგუფისაგან შედგება. მოსახლეობის უმრავლესობა მიეკუთვნება ნეგრეოიდულ რასას. მოსახლეობის ძირითადი ნაწილი არის ნილოტთა ხალხები, რომელთაგან უმსხვილესია დინკას ხალხი, ქვეყნის ძირითადი ეთნიკური ჯგუფი, რომლებიც შეადგენენ მთელი მოსახლეობის დაახლოებით 36 %-ს.
ნილოტების შემდეგი მსხვილი ეთნიკური ჯგუფია ნუერის ტომის ხალხი, რომლებიც მთელი მოსახლეობის 15 %-ს შეადგენენ. მათ გარდა ქვეყანაში ასევე ცხოვრობენ ნილოტების ჯგუფში შემავალი სხვა ხალხები: ბარი, ლოტუკო, შილუკები, აჩოლი, ტოპოზა და სხვა.
ეთნიკური ჯგუფების უმცირესობას მიეკუთვნება ნიგერ-კონგოს ენები, მათ შორის ზანდე, მაკარაკა და მუნდუ. ნილო-საჰარული ენების ჯგუფის ხალხს მიეკუთვნება ავუკაია, მორუმადი და სხვები, რომლებიც ცხოვრობენ მდინარე თეთრი ნილოსის რაიონში. ისინი იქ დასახლდნენ მას შემდეგ რაც დატოვეს ქუშის სამეფო.
ენები
მინი|მარცხნივ|270პქ|ეთნიკური სტრუქტურა
სამხრეთ სუდანში ლაპარაკობენ 200-ზე მეტ სხვადასხვა ენებზე. ქვეყნის კონსტიტუციის თანახმად, ოფიციალური ენაა ინგლისური, ხოლო მის გარდა, აღიარებულია კიდევ დაახლოებით 200 რეგიონალური ენა. ისინი იყოფიან რამდენიმე ჯგუფებად და ოჯახებად. მათ შორის ყველაზე მრავალრიცხოვანია ნილო-საჰარული ენების ჯგუფი: დინკა(3 მილიონი მოლაპარაკე), ნუერი (900 000 მოლაპარაკე), ბარი (400 000 მოლაპარაკე), შილუკი (200 000 მოლაპარაკე) და სხვა. შემდეგ მოდის ნიგერ-კონგოს ენების ჯგუფი, რომელთაგან ყველაზე მრავალრიცხოვანია — ზანდეს ენაზე მოლაპარაკე ხალხი (1 000 000 მოლაპარაკე). მათ გარდა მნიშვნელოვანია სემიტური ენების ჯგუფის სამხრეთსუდანური არაბული პიჯინის ენაზე მოლაპარაკეთა რაოდენობა, რომლებიც შეადგენენ დაახლოებით 40 000 ადამიანს დედაქალაქ ჯუბაში.
დინკას და ნუერის ენები ყველაზე უფრო გავრცელებული ენებია ქვეყნის დიდ ნაწილში. ნუერი ძირითადი სალაპარაკო ენაა ჯონგლის შტატის აღმოსავლეთ ნაწილში, მაშინ როდესაც დინკას ენა წარმოდგენილია ცენტრალურ, ჩრდილოეთ და ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში (ჯონგლი, ზემო ნილოსი, ერთობა, ჩრდილოეთი ბაჰრ-ელ-ღაზალი). შილუკის ენა გამოიყენება ქალაქ მალაკალას ჩრდილოეთით მდებარე რაიონებში. ბარის ენა ძირითადია ცენტრალურ ეკვატორიაში, ხოლო ზანდეს ენა დასავლეთ ეკვატორიაში. ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე დასავლეთ ბაჰრ-ელ-ღაზალის შტატში გამოიყენება არაბული ენაც.
რელიგია
მინი|მარცხნივ|270პქ|რელიგიური სტრუქტურა რელიგიის თავისუფლება სამხრეთ სუდანში გარანტირებულია ქვეყნის კონსტიტუციით. მოსახლეობა ძირითადად სამი ძირითადი რელიგიის მიმდევრები არიან — ქრისტიანობის, ანიმიზმის და ისლამის. დამოუკიდებლობის გამოცხადებამდე სამხრეთ სუდანი ჩრდილოეთ სუდანთან აწარმოებდა სამოქალაქო ომს, რომლის ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი მათ შორის რელიგიური უთანხმოებაც იყო.
მორწმუნეთა უმეტესობა ქრისტიანულ კონფესიას იზიარებს, რომელთა რაოდენობა მოსახლეობის დაახლოებით 60 %-ია, თუმცა ძლიერია ტრადიციული აფრიკული ანიმისტური რელიგიების პოზიციაც, რომელთა რაოდენობა დაახლოებით 33 %-ია, ხოლო მუსლიმების რაოდენობა 6 %-ს შეადგენს.
ქრისტიანობა სამხრეთ სუდანში წარმოდგენილია რამდენიმე კონფესიის სახით, რომელთაგან 6 ახალი სუდანის ეკლესიების საბჭოს წევრია. ქვეყანაში ცხოვრობს დაახლოებით 6,5 მილიონი ქრისტიანი, რაც შეადგენს მოსახლეობის საერთო რაოდენობის დაახლოებით 60,5 %-ს. ქრისტიანებიდან ყველაზე უფრო კათოლიკეა, შემდეგ მოდიან ანგლიკანები და პროტესტანტები. ქრისტიანების ყველაზე უფრო დიდი კონცენტრაცია შეიმჩნევა ქვეყნის სამხრეთის, სამხრეთ-დასავლეთის, უკიდურესი ჩრდილოეთის და ჩრდილო-აღმოსავლეთის რაიონებში. სამხრეთ სუდანში არსებობს 8 აღიარებული ეკლესია: რომის კათოლიკური ეკლესია, ეპისკოპალური, აფრიკის შიდა ეკლესია, პრესვეტერიანული, პენტეკოსტალური, შიდა ეკლესია, კოპტური მართლმადიდებლური ეკლესია და ეთიოპიის მართლმადიდებელი ეკლესია.
სამხრეთ სუდანში ანიმიზმი, სპირიტიზმი და ტრადიციული სარწმუნოებები, დამახასიათებელია ქვეყნის აღმოსავლეთი ნაწილისათვის. მათი წარმომადგენლების უმრავლესობა ცხოვრობს აღმოსავლეთ ეკვატორიის, ჯონგლის და ზემო ნილოსის შტატებში. სუდის ვრცელი დაჭაობებული ტერიტორიის ირგვლივ არსებულ ცენტრალურ ნაწილს ანიმისტების რაოდენობით სიდიდით მეორე ადგილი უკავია, დასავლეთი ბაჰრ-ელ-ღაზალის შტატში ტრადიციული სარწმუნოების მიმდევრები და ქრისტიანები ერთმანეთშია შერეული. ანიმისტების რაოდენობა სამხრეთ სუდანში შეადგენს დაახლოებით 3 500 000 ადამიანს, რაც ქვეყნის მოსახლეობის საერთო რაოდენობის ერთი მესამედია, ანუ შეადგენს 32,90 %-ს.
მეზობელ სუდანში გავრცელებულ ისლამს, სამხრეთ სუდანის ტერიტორიაზე დიდი გავლენა არ გააჩნია. ისლამის სარწმუნოებას მისდევენ მასალიტის, დაგოს და ბერტის ეთნიკურ ჯგუფებში და მათი წილი ქვეყანაში შეადგენს 6 %-ს.
ეკონომიკა
სამხრეთ სუდანის ეკონომიკა დაფუძნებულია თავისუფალი ბაზრის პრინციპებზე. დღეისათვის ის ერთ-ერთი ყველაზე უფრო სწრაფად მზარდი ეკონომიკაა მსოფლიოში. შედეგად მას 17-ე ადგილი უკავია ზრდის მიხედვით. , მიუხედავად მიმდინარე არასტაბილური ეკონომიკური ტენდენციებისა. სამხრეთ სუდანის მთავარი კოზირებია ნავთობი, აირი, ციტრუსოვანი კულტურები და ხე-ტყე. ქვეყნის ოფიციალური ვალუტაა სამხრეთ სუდანური ფუნტი. მიუხედავად ამ მაჩვენებლებისა, სამხრეთ სუდანის მოსახლეობა ცხოვრობს საკმაოდ ღარიბულად, რაც პირდაპირაა დაკავშირებული მრავალწლიან სამოქალაქო ომებთან.
ნავთობმოპოვება
ნავთობი — ქვეყნის მთავარი რესურსია, რომელზეც დაყრდნობილია სამხრეთ სუდანის მთელი ეკონომიკა, 2013 წელს მისმა მოპოვებამ შეადგინა 4,9 მილიონი ტონა (99 ათასი ბარელი დღე-ღამეში). მაგრამ ჩრდილოეთი სუდანი აკონტროლებს მილსადენებს, რომლის გავლითაც ნავთობი გადის ექსპორტზე, ამის გამო თითოეულ მხარეს გააჩნია საკუთარი ინტერესები მისი ექსპორტისგან მიღებული შემოსავლების განაწილებასთან დაკავშირებულ საკითხებზე. სამხრეთ სუდანის ინვესტიციების მინისტრი გენერალ-პოლკოვნიკი ოიაი დენგ აჯაკი მრავალჯერ აცხადებდა აბიეის ნავთობმომპოვებელი რაიონის საკითხის საერთაშორისო დონეზე გადაწყვეტის აუცილებლობის შესახებ.
ნავთობის გაყიდვიდან შემოსავლები ნაივაშის შეთანხმების საფუძველზე უნდა გაიყოს შუაზე შეთანხმების მოქმედების ვადის განმავლობაში. რადგანაც სამხრეთ სუდანი დამოკიდებულია მილსადენებზე, ნავთობგადამამუშავებელ ქარხნებზე და ჩრდილოეთ სუდანის წითელი ზღვის შტატის საპორტო ინფრასტრუქტურაზე, შეთანხმების საფუძველზე ჩრდილოეთ სუდანმა მიიღო უფლება მთელი ნავთობის შემოსავლების 50 %-ზე. ნავთობის გაყიდვიდან მიღებული შემოსავლები შეადგენენ სამხრეთ სუდანის ხელისუფლების ბიუჯეტის 98 %-ზე მეტს ქვეყნის ფინანსთა სამინისტროს და ეკონომიკური დაგეგმვის მონაცემებით ან 8 მილიარდი აშშ დოლარზე მეტს სამშვიდობო შეთანხმების ხელმოწერის მომენტიდან.
ნავთობის მოპოვება სამხრეთში მიმდინარეობს ასევე 3 და 7 ბლოკებში აღმოსავლეთში, ზემო ნილოსის შტატში. ამ ბლოკებს აკონტროლებს Petrodar, რომელშიც 41 % ეკუთვნის CNPC-ს, 40 % — Petronas-ს, 8 % — Sudapet-ს, 6 % — Sinopec-ს და 5 % — ალ ტანის.
სამხრეთ სუდანის კიდევ ერთ მსხვილ ბლოკზე (ადრე — ბლოკი ბ, ჩრდილოეთ სუდანის ხელისუფლების აღნიშვნის თანახმად) პრეტენზიას აცხადებს რამდენიმე მხარე. კომპანია Total-მა (საფრანგეთი) მიიღო კონცესია 90 000 კმ²-იან ბლოკზე 1980-იან წლებში, მაგრამ მას შემდეგ ჩაატარა შეზღუდული მუშაობა — „ფორს-მაჟორის“ სახით. სუდანის განთავისუფლების სახალხო არმიის სხვადასხვა ელემენტები გადასცემდნენ ბლოკს, ან მის ნაწილებს სამხრეთ სუდანის სხვა მხარეს. ზოგიერთი ასეთი გარიგება, დადებული ნაივაშის შეთანხმებამდე, გაუქმდა, როდესაც ჯონ გარანგმა დაკარგა ხელისუფლება.
ნაივაშის შეთანხმების ერთ-ერთ თავში ბუნებრივი რესურსების შესახებ ნათქვამია, რომ ყველა შეთანხმება, რომელიც ხელმოწერილია ნაივაშის შეთანხმებამდე, რჩება ძალაში და ნაივაშის შეთანხმების საფუძველზე შექმნილი ნავთობის და აირის ეროვნული კომისიის, რომელიც შედგება, როგორც ჩრდილოეთ სუდანის, ასევე სამხრეთ სუდანის წარმომადგენლებისგან და რომელსაც ერთობლივად ხელმძღვანელობენ ჩრდილოეთ სუდანის პრეზიდენტი ომარ ალ-ბაშირი და სამხრეთ სუდანის პრეზიდენტი სალვა კიირი, გადასინჯვას არ ექვემდებარება. მაგრამ ნაივაშის შეთანხმებაში არ არის განსაზღვრული, ვინ უნდა მოაწეროს ხელი ამ ნაივაშის შეთანხმებამდელ ხელშეკრულებებს.
ზოგიერთი მონაცემებით, ჩინეთმა მისცა სამხრეთ სუდანს საკრედიტო ხაზი რამდენიმე წლით კენიის სანაპირომდე ალტერნატიული მილსადენის გაყვანამდე და კენიის მთავრობასთან საექსპორტო შეთანხმების დადებამდე, მაგრამ ეს სცენარი ნაკლებ სავარაუდოა, ვიდრე სამხრეთ სუდანის დამოკიდებულების გაგრძელება ჩრდილოეთ სუდანის ინფრასტრუქტურებზე. ასეთი შეთანხმების დადების შემთხვევაში კი სამხრეთ სუდანი დაიწყებდა ნავთობის ექსპორტირებას კენიის პორტებიდან და აშშ გახდებოდა ნავთობის პოტენციური სავაჭრო პარტნიორი და იმპორტიორი სამხრეთ სუდანიდან. ჯერჯერობით სამხრეთ სუდანის ხელისუფლება აპირებს სუდანში მომუშავე ამერიკული კომპანიებისთვის შეზღუდვების შემცირების აშშ-ში ლობირებას.
მრეწველობა
ბუნებრივი რესურსების ბაზაზე და სოფლის მეურნეობაზე დაყრდნობით შემუშავებულია სამხრეთ სუდანის მრავალრიცხოვანი დარგები. პირველ რიგში ესაა ენერგეტიკა და ნავთობმრეწველობა. მას მოსდევს ხე-ტყის გადამამუშავებელი საწარმოები ქვეყნის სამხრეთში, ტროპიკული ტყეების ზონაში, შემდეგ კვების მრეწველობა, ხილის და ბოსტნეულის დამუშავება და მშენებლობა მინერალური ნედლეულის საფუძველზე. მთავარი როლი უკავია ძვირფასი ლითონების მოსაპოვებელ მაღაროებს, სადაც ამზადებენ ოქროს, ვერცხლის და ალმასის ნაკეთობებს. მთლიანად, სამხრეთ სუდანის მრეწველობა რეაბილიტაციის და აღდგენის პროცესშია უახლოესი სამოქალაქო ომების შედეგად განადგურების შემდეგ.
ბუნებრივი რესურსები
ყველაზე უფრო მთავარ ენერგეტიკულ რესურსებს წარმოადგენენ მდინარე თეთრი ნილოსის წყლები ბაჰრ-ელ-ღაზალის, სობატის და სხვა შენაკადებთან ერთად. ქვეყნის სამხრეთით მდებარე მთიან რაიონებში მდინარეებს აქვთ პოტენციური ენერგეტიკული სარგებელი. ნილოსის ხეობაში, უფრო ზუსტად, სუდის ვრცელი ჭაობიანი ადგილების სივრცეში, ხანგრძლივი ნოტიო პერიოდის გამო ნიადაგი ხელსაყრელია სოფლის მეურნეობის განვითარებისათვის და სასოფლო-სამეურნეო კულტურების მოყვანისათვის. მოიპოვება შემდეგი ნედლეული: ოქრო, ვერცხლი, ქრომი, ასბესტი, მანგანუმი, თაბაშირი, რკინა, თუთია, ტყვია, ურანი, სპილენძი, კაოლინი, გრანიტი, ნიკელი, კობალტი, კალა და სხვა.
სამხრეთ სუდანის ყველაზე უფრო მნიშვნელოვანი ბუნებრივი რესურსებია ნავთობი და აირი, რომელთა საბადოები თავმოყრილია მხოლოდ ქვეყნის ცენტრში, მდინარეების თეთრი ნილოსის და ბაჰრ-ელ-ღაზალის ხეობებში. ყოფილ სუდანში თვით ნავთობის საერთო მოპოვების 85 % მოდიოდა ქვეყნის სამხრეთზე. დღეისათვის სამხრეთ სუდანში ნავთობის მოპოვებისგან მიღებული შემოსავალი საერთო ბიუჯეტის 98 %-ია. საექსპლოატაციო სამუშაოებს ახორციელებენ უცხოური ნავთობის კონსორციუმები ჩინეთიდან, ინდოეთიდან და მალაიზიიდან. შემოსავლები ნავთობიდან და აირიდან ყოვლისმომცველი სამშვიდობო ნაივაშის შეთანხმების საფუძველზე გარდამავალი პერიოდის განმავლობაში (2005-2011 წლები) იყოფოდა ორ თანაბარ ნაწილად — ნახევარი ეძლეოდა ჩრდილოეთ სუდანს, ხოლო მეორე ნახევარი სამხრეთ სუდანს.
სოფლის მეურნეობა
მეცხოველეობა დაფუძნებულია თხების, ცხვრების და მსხვილი რქოსანი საქონელის მოშენებაზე. ეს დარგი ყველაზე უფრო მეტად განვითარებულია ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთის და სამხრეთის რაიონებში.
ტყის ძირითადი რესურსები მდებარეობს დასავლეთ ეკვატორიის და ცენტრალური ეკვატორიის შტატებში. სატყეო მეურნეობა განვითარებულია სამხრეთ სუდანის უკიდურეს სამხრეთში, ტროპიკული ტყეების ზონაში.
ტრანსპორტი
სამხრეთ სუდანის ინფრასტრუქტურა მნიშვნელოვნად მოიშალა მრავალწლიანი სამოქალაქო ომების შემდეგ. ყველა მთავარი ქალაქი ერთმანეთთან დაკავშირებულია ავტოგზებით. ავტოგზების ქსელის სიმჭიდროვე ყველაზე უფრო მეტია ქვეყნის სამხრეთში, ჩრდილო-დასავლეთით და ცენტრალურ ნაწილებში. ავტოგზების ზოგიერთ მონაკვეთზე იკეტება ტრანსპორტის მოძრაობა წვიმების სეზონის დროს დიდი წყალდიდობების გამო. დედაქალაქი ჯუბა А-34 ავტოსტრადით უერთდება რეგიონების სხვადასხვა ქალაქებს ავეილს, რუმბეკს, ვაუს და შემდეგ სამხრეთ-აღმოსავლეთით კენიას და უგანდას. დასავლეთით მიემართება ქალაქ იამბიომდე და იქიდან კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკამდე. ჯუბიდან ჩრდილოეთით გზა ქალაქ ბორის გავლით მიდის ქალაქ მალაკალიმდე, რომელიც მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. thumb|270px|სამხრეთ სუდანის რკინიგზის რუკა სამხრეთ სუდანის სარკინიგზო ტრანსპორტი სუსტადაა განვითარებული. ქვეყანაში არსებული 248 კმ სარკინიგზო ხაზი წარმოადგენს ვიწროლიანდაგიანი (ლიანდაგის სიგანე — 1067 მმ) ერთლიანდაგიანი ხაზის სამხრეთ სუდანის ნაწილს, რომელიც ქალაქ ვაუს აერთებს ქალაქ ბაბანუსასთან ჩრდილოეთ სუდანში. ეს ხაზი აშენდა 1959—1962 წლებში, საკმაოდ დაზიანებულია სამოქალაქო ომების დროს, ხოლო შემდეგ შეკეთდა გაეროს დახმარებით.
არსებობს რკინიგზის მშენებლობის გეგმები, რომელიც შეაერთებს ქალაქ ვაუს ქვეყნის დედაქალაქ ჯუბასთან, ხოლო აქედან აშენდება რკინიგზის ხაზი, რომელიც შეუერთდება კენიის და უგანდის რკინიგზის ქსელს. მაგრამ ასეთი პროექტის განხორციელება საკმაოდ ძნელია მისი დიდი ღირებულების გამო. ასევე აუცილებელია იმის გათვალისწინება, რომ ლიანდაგის სიგანე სამხრეთ სუდანის რკინიგზაზე და მის მეზობელ ქვეყნებში (კენია და უგანდა) განსხვავებულია.
მოძრაობა ხორციელდება ასევე მდინარეებზე: თეთრი ნილოსი, ბაჰრ-ელ-ღაზალი და სობატი.
საჰაერო საერთაშორისო გადაყვანები ხორციელდება ჯუბას საერთაშორისო აეროპორტის საშუალებით, ასევე მალაკალის აეროპორტის მეშვეობითაც. შიდა რეისები სრულდება ბორის, ვაუს და იამბიოს აეროპორტებით.
ჯანდაცვა
სამხრეთ სუდანში გავრცელებულია მალარია და ქოლერა. მიუხედავად საერთაშორისო ჩარევისა, ბევრ მაცხოვრებელს არ აქვს საშუალება მიიღოს კვალიფიცირებული სამედიცინო დახმარება, რაც 2010 წელს გახდა ერთ-ერთი მიზეზი ვისცერარული ლეიშმანიოზის (visceral leishmaniasis) დაავადების სწრაფი გავრცელებისა.
სამხრეთ სუდანში მსოფლიოში აივ-ინფექციის გავრცელების ერთ-ერთი ყველაზე უფრო მაღალი დონეა. მაგრამ, ქვეყანაში მისი ზუსტი მონაცემები არ არსებობს. გაეროს გენერალური ასამბლეის სპეციალური კომისიის ანგარიშის თანახმად 2008 წელს ქვეყნის მოზრდილი მოსახლეობის 3,1 % აივ-ინფექცირებულია. ეს რიცხვი პრაქტიკულად ორჯერ მაღალია, ვიდრე მეზობელ ჩრდილოეთ სუდანში.
სამხრეთ სუდანში დარეგისტრირებულია რამდენიმე იშვიათი დაავადება, რომელიც ამ რეგიონის საზღვრებს იქით არსად არ გვხვდება. მაგალითად, ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში შეიმჩნევა უცნობი ბუნების იშვიათი დაავადება, რომელსაც ჰქვია Nodding syndrome. ის გავრცელებულია შედარებით პატარა ტერიტორიაზე და მისით ძირითადად ბავშვები არიან დაავადებულები 5-დან 15 წლამდე. 2011 წლის მდგომარეობით დაავადებულთა რიცხვი შეადგენს რამდენიმე ათას ადამიანს. არც დაავადების მიზეზები, არც მისი მკურნალობის თანხები არ არის ცნობილი.
განათლება
განათლება სამხრეთ სუდანში დაფუძნებულია ჩრდილოეთ სუდანის მოდელზე. დაწყებითი სკოლა გრძელდება რვა წელი, რომელსაც მოსდევს სამწლიანი საშუალო განათლება, ხოლო შემდეგ ოთხწლიანი უნივერსიტეტში. სისტემა 8+3+4 არსებობს 1990 წლიდან. სკოლების ძირითადი და ოფიციალური ენა სამხრეთ სუდანში ინგლისურია. სახელმწიფო აწყდება ინგლისური ენის მასწავლებლების არასაკმარისი რაოდენობის პრობლემებს, როგორც პროფესორების, რომლებიც ლაპარაკობენ ინგლისურ ენაზე.
გაუნათლებლობა სამხრეთ სუდანში საკმაოდ მაღალია. მოსახლეობის 72 %-მა არ იცის წერა-კითხვა. სქესის მიხედვით მამაკაცების 62 %-ს და ქალების 81 %-ს არა აქვთ ელემენტარული განათლება, ხოლო ქალაქის მაცხოვრებლების განათლების დონეა 76 %, ხოლო სოფლის 48 %. ყველაზე ბევრი გაუნათლებელი ადამიანი ცხოვრობს ჯონგლის, აღმოსავლეთ ეკვატორიის და ვარაბის შტატებში, დაახლოებით 82 %. ყველაზე უფრო განათლებული ადამიანები გვხვდება 15-19 წლის ასაკობრივ ჯგუფში. გაეროს ბავშვთა ფონდის მონაცემებით გოგონების 1 %-ზე ცოტა მეტმა დაამთავრა დაწყებითი სკოლა. დღეისათვის სამხრეთ სუდანს მსოფლიოში ჰყავს ერთ-ერთი ყველაზე უფრო გაუნათლებელი მოსახლეობა.
1980 წლის მონაცემებით სამხრეთ სუდანში იყო დაახლოებით 800 დაწყებითი სკოლა. მათი უმრავლესობა გაიხსნა ფართო რეგიონალური ავტონომიის პერიოდში (1971-1982 წლები). სუდანის მეორე სამოქალაქო ომმა (1983-2005 წლები) მოიტანა ის, რომ ბევრი სკოლა დაიკეტა, ხოლო მათი უმრავლესობა ბრძოლებში განადგურდა. ამ პერიოდში გაკვეთილები ტარდებოდა დევნილების ბანაკებში. დღეისათვის, ადგილების და ინფრასტრუქტურის არასაკმარისობის გამო გაკვეთილები ტარდება ღია ცის ქვეშ. დაწყებითი განათლება სამხრეთ სუდანში უფასოა ყველა მოქალაქისთვის 6 წლის ასაკიდან 13 წლამდე.
სამხრეთ სუდანში საშუალო სკოლა განათლების მეორე საფეხურს მიეკუთვნება და გრძელდება სამი წელი (9. 10. 11. კლასები). სწავლების ამ დონეზე შემოდის ისეთი საგნები, როგორებიცაა ბიოლოგია, გეოგრაფია, ქიმია, ფიზიკა და სხვა. საშუალო სკოლის მოსწავლეები 14-დან 18 წლამდე ასაკისანი არიან. სწავლის ამ დონეზე მოსწავლეების დიდი რაოდენობა ან თავისით ტოვებს სკოლებს, ან მათ რიცხავენ სკოლიდან. ამის მთავარი მიზეზია ბიჭების მრავალრიცხოვანი გაცდენები და გოგონების ნაადრევი ორსულობა.
საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ მოსწავლეებს შეუძლიათ სწავლა გააგრძელონ კოლეჯებში ან ტექნიკურ სკოლებში. იმისათვის, რომ ადამიანი გახდეს მშენებელი, ინჟინერი, ფიზიკური მომუშავე, ანუ საერთოდ მშენებელი, უნდა გაიაროს რაიმე განათლება ტექნიკურ სკოლებში.
2011 წელს სამხრეთ სუდანში არსებობდა 11 უნივერსიტეტი — აქედან 6 სახელმწიფო და 5 კერძო. ოფიციალური შეფასებებით, ქვეყნის უმაღლეს სასწავლებლებში სწავლობს დაახლოებით 25 000 სტუდენტი. სახელმწიფო იხდის კამპუსებში ცხოვრების და კვების თანხებს. უმაღლესი სასწავლებლების ყველაზე დიდი პრობლემაა პედაგოგების კადრების ნაკლებობა, მით უმეტეს, რომ პედაგოგთა 75 % ჩრდილოეთ სუდანიდანაა. სამხრეთ სუდანში ყველაზე ძველი უნივერსიტეტი მდებარეობს დედაქალაქ ჯუბაში, რომელიც დაარსებულია 1977 წელს.
მასმედია
სამხრეთ სუდანის მასმედია ბევრ სხვა ქვეყნებთან შედარებით უფრო ნაკლებადაა განვითარებული, მათ შორის აღმოსავლეთი აფრიკის ისეთ სახელმწიფოებთან, როგორებიცაა კენია, ტანზანია და უგანდა. ქვეყნის განუვითარებელი სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურა და მუდმივი სიღარიბე აფერხებს გაზეთების ტირაჟის რაოდენობას და გავრცელებას, განსაკუთრებით იმ შტატებში, რომლებიც განლაგებულია დედაქალაქ ჯუბადან მოშორებით.
2005 წლის ნაივაშის შეთანხმების შემდეგ სამხრეთ სუდანის ავტონომიის კონსტიტუცია პრესის თავისუფლების გარანტიას იძლევა, რომლის პრინციპებსაც ხელისუფლების ყველა შტო დაიცავს. მაგრამ პრესის თავისუფლების საკანონმდებლო ნორმატიული ბაზა დღემდე არაა შემუშავებული და ჟურნალისტებს არ გააჩნიათ საკუთარი უფლებების დაცვის გარანტია. ხელისუფლება პერიოდულად საკუთარი სურვილის მიხედვით ახორციელებს საგაზეთო ტირაჟების კონფისკაციას და ემუქრება ზოგიერთ რადიოსადგურებს დაკეტვით. ზოგჯერ ხდება არაბულენოვანი ჟურნალ-გაზეთების შეზღუდვა ან დაკეტვა.
იმ დღის შემდეგ რაც სამხრეთ სუდანი გახდა დამოუკიდებელი, მისმა მთავრობამ აკრძალა გაზეთების ტრანსპორტირება ჩრდილოეთ სუდანიდან. მან ასევე დაკეტა სამხრეთ სუდანის ახალი ამბების ბიურო ჩრდილოეთ სუდანში და არ შეაქვს იქ სამხრეთ სუდანის პრესა.
სამხრეთ სუდანმა 2013 წელს ორგანიზაცია „რეპორტიორები საზღვრებს გარეთ“-ის მონაცემებით პრესის თავისუფლების ინდექსის მიხედვით დაიკავა 124-ე ადგილი, რომელიც 12 ადგილით უფრო დაბალია ვიდრე 2012 წელს.
რადიო ახალი ამბებისა და ინფორმაციის ძირითადი წყაროა სამხრეთ სუდანში. „ირონდელის“ და აშშ-ის საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს მიერ ჩატარებული გამოკითხვების თანახმად, რადიო ყველაზე უფრო ფართედ გამოყენებადია და ინფორმაციის საიმედო წყაროა ქვეყანაში. რადიოს მოსმენა სოციალურად აქტიურობის მანიშნებელია. 2005 წლის ნაივაშის შეთანხმების შემდეგ, 30 FM რადიოსადგურზე მეტი, რომლებიც შეიქმნა მთელ ქვეყანაში სუდანის განთავისუფლების სახალხო არმიია დახმარებით მაუწყებლობს სახელმწიფოს მეშვეობით. რადიოქსელები და სადგურები ფინანსირდება ეკლესიის, საზოგადოებრივი ორგანიზაციების, საერთაშორისო არასამთავრობო ორგანიზაციების და კერძო ბიზნესის მიერ.
სამხრეთ სუდანში მაუწყებლობს 4 ძირითადი რადიოსადგურების ქსელი, რომელიც ქვეყნის თითქმის მთელ ტერიტორიას მოიცავს. ქვეყანაში რადიოსადგურებს აკონტროლებს სამხრეთ სუდანის ხელისუფლება და FM სიხშირის სადგურები დგას ქვეყნის ათიდან ცხრა შტატის ადმინისტრაციულ ცენტრში. ზოგიერთი ცალკეული სადგური მდებარეობს შტატის ხელისუფლების საკუთრებაში, მაგრამ ყველა ისინი იმართება სამხრეთ სუდანის რადიოქსელის ეგიდით. სამთავრობო FM რადიოსადგურების სტუდიები, როგორც წესი, პრიმიტიულია და ზოგიერთი მაუწყებლობს მხოლოდ 4-6 საათს დღე-ღამეში. რადიო ჯუბა ქსელში ფლაგმანის მოვალეობას ასრულებს. სხვა რადიოსადგურებია — რადიო ვაუ, რადიო მალაკალე და რადიო რუმბეკე. პროგრამების უმრავლესობა გადაიცემა ინგლისურ და არაბულ ენებზე, თუმცა ასევე გამოიყენება ადგილობრივი ენებიც.
სამხრეთ სუდანის დედაქალაქ ჯუბაში დაარსებული სახელმწიფო ტელევიზია (SSTV) მაუწყებლობს 6 საათი დღეში ინგლისურ და არაბულ ენებზე, ასევე მისი მიღება შესაძლებელის თანამგზავრის საშუალებით. მუშაობს რამდენიმე მცირე ადგილობრივი სატელევიზიო სადგური ვაუში, მალაკალეში და რუმბეკეში. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა ეხმარება SSTV-ს თანამშრომლებს კვალიფიკაციის ამაღლებაში. ტელევიზია „Citizen“ (CTV) ყოველდღიური გაზეთის „Citizen“-ის დამაარსებლების საკუთრებაა. 2013 წელს დაარსებული ტელესადგური მაუწყებლობს დედაქალაქ ჯუბიდან, ყოველ საღამოს 5 საათის განმავლობაში. მაგრამ, 2015 წლის სექტემბერში გაზეთ „Citizen“-ის მთავარმა რედაქტორმა განაცხადა, რომ ის მიდის და ხურავს გაზეთს და წყვეტს მაუწყებლობას მის მიმართ წაყენებული მუქარების შემდეგ. ამას გარდა სახელმწიფო უსაფრთხოების აგენტებმა დახურეს მისი გაზეთის შენობა.
გაზეთებს სამხრეთ სუდანში კითხულობენ მხოლოდ განათლებული ელიტარული წრის წარმომადგენლები ქალაქის რაიონებში, მხოლოდ საკმაოდ ცოტა პარტია აღწევს სოფლის რეგიონებში. პრაქტიკულად ყველა გაზეთი გამოიცემა ინგლისურ ენაზე და 2012 წლის დასაწყისის მდგომარეობით გაზეთების უმრავლესობა იბეჭდება კამპალაში ან ნაირობიში, რომლებიც საჰაერო გზით იგზავნება ჯუბაში ქვეყანაში გასავრცელებლად. სამხრეთ სუდანს აქვს გაზეთების საბეჭდი ორი სტამბა, საიდანაც ერთი სახელმწიფოს ეკუთვნის, ხოლო მეორე ყოველდღიურ გაზეთ „Citizen“-ს.
ორ კვირაში ერთხელ გაზეთ „Juba Post“-ს ჟურნალისტების გუნდი არედაქტირებს ჯუბაში, მაგრამ იბეჭდება ხარტუმში. ეს ერთადერთი სამხრეთ სუდანის გაზეთია, რომელიც დღემდე იყიდება ხარტუმში.
„SHE“ სამხრეთ სუდანის დამოუკიდებელი ჟურნალია ქალებისათვის. მასში იბეჭდება საინფორმაციო და გასართობი მასალები სამხრეთსუდანელი ქალებისათვის.
ზოგიერთი სხვა ხელახლა შექმნილი ინტერნეტ-მედია მოიცავს Wangdunkon Media, Talk of Juba, Nyamilepedia Press და The Upper Nile Time. ამ ინტერნეტ-მედიების უმრავლესობას ასევე შეუძლია იმუშაოს უცხოეთში.
კულტურა
მრავალწლიანი სამოქალაქო ომების შემდეგ, სამხრეთ სუდანის კულტურა იმყოფება თავისი მეზობლების ძლიერი გავლენის ქვეშ. სამხრეთ სუდანის ბევრი მაცხოვრებელი გაიქცა ეთიოპიაში, კენიაში და უგანდაში, სადაც ისინი ურთიერთობდნენ იქაურ მოსახლეობასთან და შეისწავლეს მათი ენა და კულტურა. მათი უმრავლესობა, ვინც დარჩა ქვეყანაში, ან წავიდა ჩრდილოეთისკენ სუდანში და ეგვიპტეში, მნიშვნელოვნად ასიმილირდნენ არაბულ კულტურასთან.
სამხრეთ სუდანში ყველაზე უფრო დიდი მნიშვნელობა აქვს საკუთარი ტომობრივი წარმოშობის ცოდნას, მის ტრადიციულ კულტურას და დიალექტს, თუნდაც იმყოფებოდნენ დევნილობაში და დიასპორებში. მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყანაში გავრცელებული ენებია - სამხრეთსუდანური არაბული პიჯინი და ინგლისური, მოსახლეობაში ინერგება სუაჰილის ენა ქვეყნის ურთიერთობის გასაუმჯობესებლად მის აღმოსავლეთ აფრიკელ მეზობლებთან.
მუსიკა
ბევრი სამხრეთსუდანელი მუსიკალური შემსრულებელი იყენებს ინგლისურ, სუაჰილის ენას, სამხრეთსუდანურ არაბულ პიჯინს, მათ დიალექტებს ან ყველა მათგანის ერთმანეთში ნარევს. პოპულარული მსახიობები არიან იაბა ანგელოსი, რომელიც მღერის აფრობიტის, რიტმ-ენდ-ბლუზი და ზუკის სტილში; Dynamq პოპულარული თავისი რეგით; და ემანუელ კემბე, რომელიც მღერის ხალხური მუსიკის, რეგის და აფრობიტის სტილში. ემანუელ ჯალი - ერთ-ერთი სამხრეთსუდანელი მუსიკოსია, რომელიც გავიდა საერთაშორისო დონეზე მისი ჰიპ-ჰოპის უნიკალური ფორმით და პოზიტიური ხმით მის ლირიკაში. ჯალი, ყოფილი ბავშვი-ჯარისკაცი, რომელმაც მუსიკოსობა გადაწყვიტა და მიიღო კრიტიკოსების კარგი შეფასება და გამოხმაურება დიდ ბრიტანეთში იგი ასევე მიწვეულია რამდენიმე ლექციაზე დიდ პოპულარულ ფესტივალებზე, როგორიცაა ტედის კონფერენცია.
სპორტი
ბევრი ტრადიციული და თანამედროვე თამაში და სპორტის სახეობა პოპულარულია სამხრეთ სუდანში, განსაკუთრებით ჭიდაობა და ხელჩართული ბრძოლა. სპორტის ტრადიციულ სახეობებში შეჯიბრებები იმართებოდა მოსავლის აღების შემდეგ, რომ ეზეიმათ ბუნების ნობათი და დაემთავრებინათ სასოფლო-სამეურნეო სეზონი. შეჯიბრებების დროს, მოასპარეზეები სხეულს ოხრით იპოხავდნენ – რათა, გაეძლიერებინათ მოჭიდულობა ან მოჭიდულობის აღქმა. შეჯიბრებები ბევრ მაყურებელს იზიდავდა, რომლებიც მღეროდნენ, უკრავდნენ ბარაბანზე და ცეკვავდნენ საკუთარი საყვარელი მებრძოლის მხარდასაჭერად. თუმცა ეს ყველაფერი აღიქმებოდა, როგორც შეჯიბრება, მაგრამ ის ძირითადად იმართებოდა გასართობად.
ფეხბურთის ასოციაცია ასევე პოპულარული ხდება სამხრეთ სუდანში და ქვეყნის მთავრობის და მისი სხვა პარტნიორების მხრიდან მოდის ბევრი ინიციატივა სპორტის პროპაგანდისთვის და თამაშის დონის ამაღლებისთვის. ერთ-ერთი ასეთი ინიციატივაა სამხრეთ სუდანის იუნიორთა სპორტული ასოციაციის (SSYSA) შექმნა. იუნიორთა ფეხბურთში ამ ძალისხმევის საპასუხოდ ქვეყანაში ჩატარდა აღმოსავლეთი და ცენტრალური აფრიკის საფეხბურთო ასოციაციების კავშირის (The Council for East and Central Africa Football Association) ახალგაზრდული ჩემპიონატი ფეხბურთში.
სამხრეთ სუდანის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები შეუერთდა აფრიკის ფეხბურთის კონფედერაციას 2012 წლის თებერვალში და გახდა ფიფას სრულუფლებიანი წევრი 2012 წლის მაისში. ნაკრებმა თავისი პირველი მატჩი ითამაშა კენიის პრემიერ ლიგის საფეხბურთო კლუბ „ტასკერთან“ (Tusker Football Club) 2011 წლის 10 ივლისს ჯუბაში, ქვეყნის დამოუკიდებლობის დღის დღესასწაულზე, რომელსაც ჯერ იგებდა, მაგრამ საბოლოოდ წააგო 1-3 უფრო გამოცდილ მეტოქესთან.
ერთი სპორტსმენი სამხრეთ სუდანიდან — გუორ მარიალი, მონაწილეობდა 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში. რადგანაც 2012 წლისთვის სამხრეთ სუდანმა ვერ მოასწრო საკუთარი ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის შექმნა გუორ მარიალი ყოფილი ნიდერლანდების ანტილის კუნძულების სამ სპორტსმენთან ერთად, მონაწილეობდა დამოუკიდებელი ოლიმპიელი სპორტსმენების დროშის ქვეშ მძლეოსნობაში.
დღესასწაულები
სამხრეთ სუდანში ოფიციალური დღესასწაულებია:
სქოლიო
კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები კატეგორია:სამხრეთი სუდანი კატეგორია:ინგლისურენოვანი ქვეყნები კატეგორია:გაეროს წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:ზღვაზე გასასვლელის არმქონე სახელმწიფოები
კუბის ქალაქების სია
მინი|250პქ|კუბის რუკა მინი|right|250პქ|[[ჰავანა, კუბის დედაქალაქი]] მინი|right|250პქ|[[სანტიაგო-დე-კუბა]] მინი|right|250პქ|[[კამაგუეი]] ცხრილში მოცემულია კუბის ის ქალაქები, რომელთა მოსახლეობაც 30 000 ადამიანს აღემატება. ამასთნ, მოსახლეობის რაოდენობა შედარებულია 1981 და 2002 წლების აღწერებს შორის, ასევე მოცემულია სავარაუდო მოსახლეობა 2005 წლისთვის.
ქვეყნის ყველაზე დიდი ქალაქია ჰავანა, რომლის მოსახლეობაც 2 581 619 ადამიანია (2005), რაც ქვეყნის მთელი მოსახლეობის მეოთხედს შეადგენს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუბის ქალაქები
დავლეტოვო (ბაიმაკის რაიონი)
დავლეტოვო (Дәүләт) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბაიმაკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 25 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბაიმაკიდან დაშორებულია 39 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სიბაი, რომელიც დაშორებულია 5 კმ-ით.
ელიოზი (გობირახისძე)
ელიოზი (ერისკაცობაში გობირახისძე) — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 1399-1419 წლებში. ზრუნავდა თემურლენგის შემოსევებით გაპარტახებული ქვეყნის აღდგენისათვის, მცხეთის სვეტიცხოვლის ტაძრის მატერიალური მდგომარეობის გაუმჯობესებისათვის (შეუძენია სოფლები მუხრანში, მიწები, გლეხები და ვენახები გორში, ატენში). 1401  გიორგი VII-ს დაამტკიცებინა სამეფო გადასახადებისაგან მცხეთის მამულების გათავისუფლების სიგელი.
მოცვი
მოცვი (Vaccinium) — მცენარეთა გვარი მანანასებრთა ოჯახისა. მარადმწვანე ან ფოთოლმცვივანი ნახევრად ბუჩქები ან ბუჩქებია.
მთის მოცვი მეტად დაბალი ბუჩქია. ჩვენში იზრდება სუბალპურ ტყეებში, გვხვდება უფრო მაღლაც — დეკიანებში. ბევრია მთათუშეთში, წითელ მოცვთან და შქერთან ერთად ქმნის მოცვიანებს. ყვავის მაის-ივნისში, ნაყოფი უმწიფდება ივლის-აგვისტოში.
მოცვის ნაყოფი მომჟავო ტკბილია. იჭმება ნედლად, ამზადებენ მურაბასაც, შეიცავს C ვიტამინს, მთრიმლავ ნივთიერებებს. გამხმარ ნაყოფს ხმარობენ მედიცინაში კუჭის შემკვრელ საშუალებად. ნორჩი ფოთლების ნახარში საუკეთესო ოფლმდენი საშუალებაა. კარგი თაფლოვანი მცენარეა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მანანასებრნი
ზენონის ჰენოტიკონი
ჰენოტიკონი ანუ შეერთების წერილი გამოსცა იმპერატორმა ზენონმა იმ იმედით, რომ შეართებდა დიოფიზიტებსა და მონოფიზიტებს, მაგრამ საბოლოოდ ვერც ერთი მხარე ვერ დაკმაყოფილდა. მხოლოდ ზოგიერთმა მოაწერა ხელი, ისიც იმპერატორის მოთხოვნით, დანარჩენებმა კი იმპერატორს დასდეს ბრალი საეკლესიო მრწამსის თავხედურ კარნახში.
ჰენოტიკონში მოცემული სამი პუნქტი ასე გამოიყურება:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქრისტიანობის ისტორია
კამილ პისარო
მინიატიურა
ჟაკობ აბრაამ კამილ პისარო (Camille Pissarro; დ. 10 ივლისი, 1830 — გ. 13 ნოემბერი, 1903) — ფრანგი იმპრესიონისტი მხატვარი.
ბიოგრაფია და მოღვაწეობა
დაიბადა 1830 წლის 10 ივლისს ფრანგი კომერსანტის ოჯახში. ბავშვობა და ახალგაზრდობა მან ანტილიის კუნძულებზე, სენ ტომასში გაატარა. 1841 წელს ის გააგზავნეს პარიზში, პანსეონში სასწავლებლად. აქ ის დაუმეგობრდა პანსიონის დირექტორს, რომელიც დილეტანტი მხატვარი იყო. 1847 წელს, 6 წლის შემდეგ, ის ბრუნდება სენ ტომასში და გატაცებულია ხატვით. 1852 წლამდე იგი, სწავლასთან ერთად, იძულებით მუშაობს მამისეულ სავაჭრო საწარმოში.
1855 წელს კამილ პისარო მიემგზავრება პარიზში მსოფლიო გამოფენის სანახავად. აქ ის მხატვრულმა ცხოვრებამ ისე ჩაითრია რომ პარიზში რჩება და იწყებს მუშაობას ლემანის სახელოსნოში. შემდეგ ის განაგრძობს სწავლას სიუსის აკადემიაში და ხელმძღვანელობს კოროს შენიშვნებით. ის ჟან ბატისტ კამილ კოროს გავლენით ქმნის მონაცისფრო-ვერცხლისფერ ტონებში პეიზაჟებს, ამ პეიზაჟებს მნიშვნელობას ანიჭებს ნათელი და მუქი ფერის კონტრასტები.
სუისის აკადემიაში ის ხვდება კლოდ მონეს და პოლ სეზანს. მათთან მეგობრობამ და მოგვიანებით „გერბუა“ს კაფეში ედუარდ მანეს ხელმძღვანელობით მოსმენილმა „თეორიულმა ლექციებმა“ დიდი გავლენა მოახდინეს მის იმპრესიონისტად ჩამოყალიბებაში. მანამდე კი ფერწერული სტილი სხვადასხვა მხატვრული სტილის გავლენას განიცდიდა. მისი ადრეული რომანტიკული სტილი იცვლება კოროს ზეგავლენით, იგი ქმნის რეალისტურ პეიზაჟს და მისთვის ღია იყო ოფიციალური სალონის კარი.
მასზე ასევე დიდი გავლენა მოახდინა გუსტავ კურბეს ფერწერამ, ის უპირატესობას ანიჭებს მუქ ნაცრისფერ და მწვანე ტონებს. ამ სტილშია მისი სურათები: „ქალბატონი პისარო ქარგვის დროს“, „პატარა ფაბრიკა“ და ა. შ.
კამილ პისარო 1863 წელს „განკიცხულთა სალონში“ იღებს მონაწილეობას. ის უფრო მეტად ეუფლება იმპრესიონისტულ სტილს. მონეს მაგვარად ისიც ინტერესდება წყლის ზედაპირის რეფლექსებით და მასთან დაკავშირებულ სინათლის მოძრაობით. ასევე ეუფლება ფუნჟის მოსხლეტილ მონასმებს. ამ სტილში შესრულებული ტილოებია: „დილიჟანი ლუვესიანში“ (1870), „ბულვარი პუანტუასში“ (1873), „აყვავებული ხეხილი“. ეს სურათები გამოირჩევიან ცოცხალი ფერადოვნებით.
პისარო საფრანგეთ-პრუსიის ომის დროს ცხოვრობდა ჯერ ბრიტანში, შემდეგ კი ლონდომში. იქ შეხვდა მონეს. გაიცნო ძურან რუელი, რომელმაც მისი რამდენიმე სურათი შეიძინა. მან ინგლისში 1871 წელის ივნისამდე დაჰყო. ის ნაკლებს მუშაობდა და ძირითადად მუზეუმებსა და გამოფენებს ათვალიერებდა.
კამილ პისაროს ყველაზე საყვარელი მოტივი გზები იყო. მუდამ „გზაგე მდგარ“ პისაროზე მისი საუკეთესო ტილოების სახელწოდებებიც გვეუბნევიან: „გზა გარე უბანში“, „გზა ლუვენსიენის უბანში“, „ტყის გზა გაზაფხულში“, „ეპისერის ქუჩა რუანსში“, „მონმარტის ბულვარი პარიზში“.
პისაროს უყვარდა ქალაქის ხატვა, რომელიც იზიდავდა მას მისი განუწყეტელი მოძრაობით. მაგ. მხატვარმა დახატა 30 სურათი მონმარტის ბულვარისა, რომელებიც შესრულებულია ერთსა და იმავე ფანჯრის ხედიდან. საგულისხმოა, რომ მის ტილოებზე გადმოცემული „გზების“ ანალოგიური აღმოჩნდა „გზებზე შემდგარი“ მთელი მისი 73 წლის ცხოვრება.
მიუხედავად უკიდურესი გაჭირვებისა, იგი მეგობარ მხატვრებზე უფრო ზრუნავს, ვიდრე საკუთარ თავზე. მას ხშირად ურჩევდნენ არ მიეღო მონაწილეობა ახალგაზრდა მეგობარი მხატვრების გამოფენაზე (1865 წ.) რადგან მათთან კარგი დამოკიდებულობა უკვე მოპოვებულ კარგ რეპუტაციას შეულახავდა. პისაროს ღალატად მიაჩნდა მეგობრების მხარდაჭერაზე უარის თქმა და ის ერთგულად მონაწილეობდა მათ 8-ვე გამოფენაზე.
80-იანი წლების დასაწყისიდან მისი ეკონომიკური მდგომარეობა საგრძნობად უმჯობესებოდა. მას სურათებიდან გააჩნდა არც თუ დიდი, მაგრამ მუდმივი შემოსავალი. ეს „მუდმივ შემოსავლიანი“ წელიც არ იყო დამთავრებული, რომ კვლავ ეწვია გაჭირვება. მას ძალიან ეხმარებოდა ძურან რუელი, მაგრამ იმ პერიოდში თვითონ რუელიც გაკოტრების გზაზე იყო მისული. მან პისაროს ურჩია მარაოების გასაფორმებად კომპოზიციები შეექმნა გუაშით, რადგან ეს საქმე მაშინ უფრო სარფიანი იყო.