cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
საბერძნეთი
სპორტი
საბერძნეთის ეროვნულმა საფეხბურთო ნაკრებმა, რომელიც 2014 წელს ფიფას რეიტინგის მიხედვით მე-14 უძლიერესი იყო (მაქსიმუმს, მე-8 ადგილს 2008 და 2011 წლებში მიაღწია), 2004 წელს ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი (ევრო 2004) მოიგო. ქვეყნის უმაღლესი საფეხბურთო ლიგა არის საფრანგეთის სუპერლიგა, რომელშიც 16 გუნდი ასპარეზობს. ყველაზე წარმატებული საფეხბურთო კლუბებია: ოლიმპიაკოსი, პანათანაიკოსი და AEK ათენი F.C.
საბერძნეთის ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები აღნიშნულ სპორტის სახეობაში ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ძალაა. 2012 წელს, ქვეყნის ნაკრები მსოფლიოში მე-4, ხოლო ევროპაში მე-2 ადგილს იკავებდა. ნაკრებს ევროპის ჩემპიონატი ორჯერ, 1987 და 2005 წლებში აქვს მოგებული, ხოლო უკანასკნელი ოთხი ჩემპიონატიდან გუნდმა ორ მათგანში 4 საუკეთესო ნაკრებში მოხვედრა მოახერხა. აგრეთვე, ნაკრებმა 2006 წლის ფიბას მსოფლიო ჩემპიონატში, ამერიკის საკალათბურთო ნაკრებთან ანგარიშით 101–95 მოგების შემდეგ, მეორე ადგილი დაიკავა. ქვეყნის უმაღლესი საკალათბურთო ლიგა, A1 Ethniki, შედგება თოთხმეტი გუნდისგან. საბერძნეთის ყველაზე წარმატებულ გუნდებს მიეკუთვნებიან: პანათინაიკოსი, ოლიმპიაკოსი, არისი თესალონიკი, AEK ათენი და P.A.O.K.. ბოლო 25 წლის განმავლობაში, საბერძნეთის საკალათბურთი კლუბები ყველაზე წარმატებულები არიან: 1988 წელს ევროპიგის ფინალის ახალი ფორმატის შექმნის შემდეგ, კლუბები ევროპიგის ჩემპიონები ცხრაჯერ გახდნენ, მაშინ როცა სხვა ქვეყნის კლუბებს აღნიშნული ტურნირი, იგივე პერიოდში, ოთხჯერაც კი არ აქვთ მოგებული. ცხრა ევროლიგის თასის გარდა, საბერძნეთის საკალათბურთო კლუბებს მოგებული აქვთ: 3 Triple Crowns, 5 Saporta Cup, 2 Korać cup და 1 ფიბას ევროპის ჩემპიონთა თასი. 2005 წლის ევროპის ჩემპიონატში საბერძნეთის საკალათბურთო ნაკრების ტრიუმფის შემდეგ, საბერძნეთი გახდა ევროპის ჩემპიონი, როგორც ფეხბურთში, ასევე კალათბურთში.
საბერძნეთის ქალთა წყალბურთის ეროვნული ნაკრები მსოფლიოს ერთ-ერთი მთავარი ძალაა. ნაკრებმა 2011 წელს ჩინეთში გამართული მსოფლიო ჩემპიონატი მოიგო. აგრეთვე, მათ მოახერხეს 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში ვერცხლის, 2005 წლის მსოფლიო ლიგაში ოქროს და 2010 და 2012 წლების ევროპის ჩემპიონატების მოგება. 2005 წელს, მსოფლიო ჩემპიონატზე ხორვატიის დამარცხების შემდეგ, საბერძნეთის კაცთა წყალბურთის ეროვნული ნაკრები გახდა მსოფლიოს მესამე საუკეთესო გუნდი. ქვეყნის წყალბურთის საშინაო ლიგები, საბერძნეთის კაცთა წყალბურთის ლიგა და საბერძნეთის ქალთა წყალბურთის ლიგა, ითვლება ევროპის სყალბურთის ერთ-ერთ ყველაზე საუკეთესოებად, რადგან მათმა კლუბებმა მნიშვნელოვან წარმატებებს მიაღწიეს ევროპულ შეჯიბრებებში.
სქოლიო
* კატეგორია:ევროპის ქვეყნები კატეგორია:ევროკავშირის წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:ნატოს წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:გაეროს წევრი სახელმწიფოები
Taxman
Taxman — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის სიმღერა. იგი შეტანილია ალბომში Revolver, რომელიც გამოვიდა 1966 წელს.
სიმღერის ტექსტით ავტორი აკრიტიკებს ჰაროლდ უილსონის მიერ დაწესებულ მაღალ გადასახადებს.
შექმნა
ჰარისონი: „Taxman მაშინ დაიწერა, როდესაც პირველად მივხვდი, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ფულის გამომუშავება დავიწყეთ, სინამდვილეში მისი დიდი ნაწილი გადასახადებზე მიდიოდა. ტიპური იყო და კვლავაც არის“. გამომდინარე იქიდან, რომ The Beatles იყო ბრიტანეთის ყველაზე მაღალანაზღაურებადი ჯგუფი, ისინი ექვემდებარებოდნენ ჰაროლდ უილსონის მთავრობის მიერ შემოღებულ 95%-იან სუპერგადასახადს. 1984 წელს ჟურნალთან Playboy ინტერვიუში პოლ მაკ-კარტნიმ განმარტა: „სიმღერა ჯორჯმა დაწერა, მე კი გიტარაზე დავუკარი. იგი გაბრაზებულმა დაწერა, როდესაც აღმოაჩინა, თუ რა გააკეთა საგადასახადო ინსპექტორმა. მანამდე არ იცოდა, თუ როგორ ეპყრობოდა ინსპექტორი ფულს.“
1980 წელს Playboy-სთან ინტერვიუში ლენონი იხსენებდა: „მახსოვს ის დღე, როდესაც ჰარისონმა დამირეკა და მთხოვა, Taxman-ზე დავხმარებოდი, მის ერთ-ერთ პირველ სიმღერაში. რამდენიმე ერთსტრიქონიანი ფრაზები შევაგდე, იმისთვის, სიმღერის უკეთესი ჟღერადობისთვის, სწორედ ეს მთხოვა. მე იმიტომ მთხოვა, რომ პოლთან ვერ მიდიოდა, ის იმ პერიოდში არ ეხმარებოდა. არც მე მსურდა...მე უბრალოდ ენაზე ვიკბინე და დავთანხმდი. მანამდე ხომ სულ ჯონი და პოლი ვიყავით, ის კი სულ გვავიწყდებოდა, ვინაიდან მანამდე სიმღერების ავტორი არ ყოფილა.“ თუმცა, "Taxman" იყო ჯორჯის მეექვსე საავტორო სიმღერა ჯგუფის რომელიმე სტუდიური ალბომის ფარგლებში.
20 აპრილს დაიწყო სიმღერის ჩაწერა, მაგრამ შეწყდა და გაგრძელდა 21 აპრილს, როდესაც ჩაიწერეს კიდევ 10 დუბლი. აქედან ოთხ დუბლს დაამატეს დასარტყმელი საკრავები და ბასი, ჰარისონის რიტმული გიტარა, მისი წამყვანი ვოკალი და ლენონის/მაკ-კარტნის ბეკ-ვოკალი. დაბოლოება 21 ივნისს ჩაწერეს.
როგორც წამყვანი სიმღერა Revolver-ზე, "Taxman" არის The Beatles-ის ალბომებზე ერთადერთი შემთხვევა, როდესაც ფირფიტა იწყება ჯორჯის სოლო სიმღერით ან მისი წამყვანი ვოკალით.
სქოლიო
კატეგორია:The Beatles-ის სიმღერები კატეგორია:1966 წლის სიმღერები
ვივისექცია
300px|right|thumb|ვივისექცია ბაყაყზე ვივისექცია (ლათ. vivus „ცოცხალი“ + sectio „ჭრა“) — ქირურგიული ოპერაცია, ცოცხალ ორგანიზმზე (უმეტესად ცენტრალური ნერვული სისტემის მქონე), იყენებენ სამედიცინო და ფიზიოლოგიური გამოკვლევებისას. ზოგჯერ ტერმინს იყენებენ, ზოგადად, ყველა ცდას აღსაწერად ცოცხალ ორგანიზმზე. ვივისექციის მიზანია ორგანიზმის ფუნქციების შესწავლა, ქირურგიული მეთოდების გამომუშავება და სხვა.
ვივისექცია ადამიანზე მიჩნეულია წამებად.
დუშეთის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი
დუშეთის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტის ქალაქ დუშეთში.
მუზეუმის საერთო ფართობია 402 მ2, მ. შ. საექსპოზიციო-საგამოფენო —159 მ2, საფონდო — 105 მ2. მუზეუმში დაცულია დაახლოებით 6.5 ათასი ექსპონატი.
ისტორია
თავდაპირველად შენობა აშენდა, როგორც საფოსტო განყოფილება. იგი პირველად 1863 წელს გამოცემულ „კავკასკი კალენდარში“ გვხვდება. იმ დროს საფოსტო სადგურების პროექტის ავტორი იყო საქართველოში მოღვაწე შვედი არქიტექტორი ოტო იაკობ სიმონსონი, რომელმაც შექმნა საქართველოს სამხედრო გზისათვის საფოსტო სადგურების ტიპური პროექტი. ამ პროექტის მიხედვით 8 სადგური, მათ შორის დუშეთის საფოსტო სადგურიც აშენდა.
1949 წელს მოხდა შენობის ადაპტაცია და საფოსტო სადგურის შენობაში მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი განთავსდა, ხოლო 1953 წლის 30 ნოემბერს იგი საჯარო დათვალიერებისათვის გაიხსნა. 1949 წლიდან დაიწყო მუზეუმისთვის განკუთვნილი იმ ძველი საფოსტო შენობის რეკონსტრუქცია, რომელიც მდებარეობს დუშეთზე გამავალი ძველი სამხედრო გზის ნაპირას. ცნობილია, რომ აქ გაჩერებულან ა. პუშკინი, მ. ლერმონტოვი, ა. გრიბოედოვი, ა. დიუმა (მამა) და სხვა ცნობილი მოღვაწეები. დუშეთის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში თავმოყრილია მრავალი საინტერესო ექსპონატი ფშავ-ხევსურეთის, მთიულეთ-გუდამაყრისა და არაგვის, ქართლის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული წარსულიდან; ადგილობრივი წარმოების საომარი თუ სამეურნეო იარაღები. დუშეთის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი შედგება 2 განყოფილებისაგან.
ისტორიულ-არქეოლოგიურ განყოფილებაში თავმოყრილია ქალაქ დუშეთისა და მდინარე არაგვის აუზის ტერიტორიაზე მოპოვებული მასალები უძველესი დროიდან, ქვის ხანიდან — გვიან შუა საუკუნეებამდე. არქეოლოგიური მასალა ასახავს მდინარე არაგვის აუზში მცხოვრები მოსახლეობის სამეურნეო საქმიანობას, მატერიალურ და ნივთიერ კულტურას, რწმენა-წარმოდგენათა თავისებურებებს სხვადასხვა ეპოქაში; განსაკუთრებით სრულადაა წარმოდგენილი ადრე, შუა და გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის მასალები.
ეთნოგრაფიულ განყოფილებაში დაცულია ეთნოგრაფიული ყოფის ამსახველი მასალები (ქსოვილების ნიმუშები, აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთის XIX საუკუნის ფარდაგები, ხალხური სამოსი და აქსესუარები, მინის და კერამიკული ჭურჭელი, მ. შ. მოჭიქული კერამიკა); აგრეთვე დ. ერმაკოვისა და ა. როინაშვილის მიერ გადაღებული XIX საუკუნის ფოტომასალა და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის მუზეუმები
ჯიმი მაისურაძე
საავიაციო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ მონაწილეობდა საბჭოთა კავშირის ომში ავღანეთში, შემდეგ მსახურობდა ვერტმფრენის ეკიპაჟის მეთაურად ციმბირში. 1991 წლიდან მონაწილეობდა საბრძოლო მოქმედებებში ქართულ-ოსური კონფლიქტის ზონაში, შემდეგ — აფხაზეთში. 1992 წლის თებერვლიდან მეთაურობდა ეროვნული გვარდიის სამმართველოს საავიაციო პოლკს. მაისურაძე დაიღუპა აფხაზეთში, მისი „მი-24“ ვერტმფრენის კოდორის ხეობაში პატრულირების დროს ჩამოგდების შედეგად. დაჯილდოებულია ვახტანგ გორგასლის I ხარისხის ორდენით (1992, სიკვდილის შემდეგ). დაკრძალულია მშობლიურ სოფელ გიორგეთში (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:დაბადებული 3 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 დეკემბერი კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი მფრინავები კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:აფხაზეთის ომის მონაწილეები კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის I ხარისხის ორდენის კავალრები
განაპირა კულტურა
განაპირულობა კულტუროლოგიური ცნებაა და მიუთითებს ამა თუ იმ რეგიონის კულტურულ სპეციფიკაზე. იგი გულისხმობს ცვლილებებსა და ტრანსფორმაციებს „დიდი“ კულტურის სისტემის ფარგლებში. იქმნება კულტურის ელემენტთა ახალი კომბინაციები, ახალი აქცენტები, იცვლება ელემენტთა ურთიერთქმედების ფორმები; რაღაც აქტუალიზდება, რაღაც უკანა პლანზე გადადის, მაგრამ ყველაფერი ეს ხდება „დიდი“ კულტურის პრინციპების, კანონზომიერებათა და ტენდენციათა ჩარჩოებში. შესაბამისად, „განაპირულობა“ არ დაიყვანება მხოლოდ სივრცით-გეოგრაფიულ ფაქტორზე.
მკვლევართა ნაწილი მიიჩნევს, რომ ტერმინი „განაპირა კულტურა“, რომელიც მოკლებულია შეფასებით დატვირთვას, ორიენტირებულია განაპირა კულტურის კავშირზე მის წარმომშობ კულტურასთან და აქცენტს აკეთებს მათი ერთობის მომენტზე, წარმატებით შეიძლება გამოვიყენოთ „სასაზღვრო“, „პერიფერიული“, „მარგინალური კულტურის“ ნაცვლად, რომლებსაც იგი მოიცავს კიდეც.
ა. ჯ. ტოინბით დაწყებული დღემდე, მკვლევრები არაერთხელ აღნიშნავდნენ, რომ ზოგჯერ, ცივილიზაციის მთელი სისტემის კრიზისის დროს, შეიძლება, „განაპირა“ ტიპის კულტურამ უფრო მკაფიოდ გამოხატოს ამ სისტემის არსი, კანონზომიერებანი და ტენდენციები, ვიდრე „ბირთვმა“, ცენტრმა. „დიდი“ ცივილიზაციების ისტორიის კრიზისულ პერიოდებში მისმა ცენტრებმა შეიძლება „განაპირას“ გადაინაცვლოს.
განარჩევენ განაპირა კულტურის რამდენიმე ქვეტიპს: 1) „ახალგაზრდა“ კულტურები, თავის დროზე „გამოტანილი“ „დიდი“ კულტურის თავდაპირველი სივრციდან, მეტროპოლიათა ყოფილი კოლონიური ვარიანტები (მაგალითად, ლათინურამერიკული და ჩრდილოამერიკული კულტურები); 2) „განაპირა“ კულტურები ძველი ავტოქტონური ტრადიციით (მაგალითად, ესპანური კულტურა).
ფ. ბროდელი მიუთითებდა „განაპირა“, „სასაზღვრო“ კულტურათა შესწავლის მნიშვნელობაზე. იგი თვლიდა, რომ ასეთი კულტურების მეშვეობით ცივილიზაციათა საზღვრები იხსნება სხვებთან კონტაქტისათვის, მათში მჟღავნდება ცივილიზაციათა კომუნიკაციური შესაძლებლობანი. დენ დაინერი აღნიშნავს, რომ ცივილიზაციათა თვითიდენტიფიკაცია სწორედ მათ პერიფერიაზე ყალიბდება, სხვა ცივილიზაციებთან დაპირისპირების შედეგად.
კატეგორია:კულტურა
ახალი სამხრეთ უელსის სამხატვრო გალერეა
ახალი სამხრეთ უელსის სამხატვრო გალერეა - დაარსდა როგორც ახალი სამხრეთ უელსის სამხატვრო აკადემია 1872 წელს. 1883-1958 წლებში ცნობილი იყო როგორც ახალი სამხრეთ უელსის ეროვნული სამხატვრო გალერეა. მდებარეობს სიდნეიში, ახალ სამხრეთ უელსში, ავსტრალიაში. ეროვნული გალერეა სიდნეის ყველაზე მნიშვნელოვანი საჯარო და ავსტრალიის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი გალერეაა.
გალერეის პირველი საჯარო გამოფენა 1874 წელს გაიმართა. გენერალურ საგამოფენო სივრცეში, სადაც ავსტრალიური ხელოვნების (მათ შორის ავსტრალიელ აბორიგენთა ხელოვნების), ევროპული და აზიური ხელოვნების ნიმუშებია გამოფენილი, შესვლა უფასოა. 2003 წელს მუზეუმში აზიური გალერეა გაიხსნა.
XIX საუკუნე
1871 წლის 24 აპრილს სიდნეიში გამართულ საჯარო შეხვედრაზე ხელოვნების აკადემიის დაარსება გადაწყდა, რათა „ლექციების, სამხატვრო კლასებისა და რეგულარული გამოფენების მეშვეობით, სახვითი ხელოვნების განვითარებისთვის ხელი შეეწყოთ“. 1872 წელს ახალი სამხრეთ უელსის ხელოვნების აკადემია დაარსდა, რომლის დამფუძნებლებს შორის ელისერ ლევი მონტეფიორე (იაკობ ლევი მონეფიორეს ძმა და იაკობ და იოზეფ ბაროუ მონტეფიორეების ძმისწული) იყო. 1872-1879 წლებში აკადემია ძირითადად ყოველწლიური გამოფენების ორგანიზებაზე იყო ორიენტირებული. აკადემიის ზედამხედველობით, კოლონიური ხელოვნების პირველი გამოფენა 1874 წელს გაიმართა. მომდევნო წელს პირველი სამთავრობო გრანტიდან (500 გირვანქა სტერლინგი) დირექტორთა საბჭომ კონრად მერტენსის ნამუშევარი „ეპსლის ჩანჩქერი“ 50 გირვანქა სტერლინგად შეიძინა. ეს იყო ავსტრალიელი ხელოვანის მიერ შესრულებული პირველი ნახატი, რომელიც გალერეამ შეიძინა.
1874 წელს ახალი სამხრეთ უელსის პარლამენტმა სამხატვრო გალერეის დაფინანსებას დაუჭირა მხარი, რომლის განკარგვაც დირექტორთა საბჭოს დაევალა.
გალერეის კოლექცია თავდაპირველად ელიზაბეთის ქუჩაზე კლარკის ასამბლეის დარბაზში იყო საჯაროდ გამოფენილი პარასკევსა და შაბათს. 1879 წელს კოლექცია გარდენ-პალასში გადაიტანეს, რომელიც სიდნეის საერთაშორისო გამოფენისთვის აშენდა და ოფიციალურად გაიხსნა, როგორც „ახალი სამხრეთ უელსის სამხატვრო გალერეა“ 1880 წის 22 სექტემბერს. 1889-1891 წლებში დირექტორთა საბჭოს პრეზიდენტი, ხოლო 1892-1894 წლებში გალერეის დირექტორი ელისერ ლევი მონტეფიორე იყო.
1882 წელს გარდენ-პალასის განადგურების შემდეგ მთავრობა იძულებული გახდა, ეროვნული კოლექციისთვის ახალი ადგილი მოეძებნა. 1883 წელს დირექტორთა საბჭომ შენობის დიზაინის შესაქმნელად კერძო არქიტექტორი ჯონ ჰორბიური ჰანტი მოიწვია. იმავე წელს გალერეას „ახალი სამხრეთ უელსის ეროვნული სამხატვრო გალერეა“ ეწოდა. 1899 წელს გალერეა ბიბლიოთეკებისა და სამხატვრო გალერეების შესახებ კანონში შეიტანეს.
XX საუკუნე
1958 წლის 1-ელ ივლისს გალერეას „ახალი სამხრეთ უელსის სამხატვრო გალერეა“ ეწოდა.
1969 წელს ბოტანის ყურეში ჯეიმზ კუკის პირველი შესვლის აღსანიშნავად გალერეაში კაპიტან კუკის ფრთის მშენებლობა დაიწყო. ახალი ფრთა 1972 წლის მაისში გაიხსნა.
პრემიერ-მინისტრ ნევილ ვრანის მხარდაჭერით, გალერეის მთავარი გაფრთოება ავსტრალიის ორი ასწლეულის აღნიშვნას დაუკავშირდა. გაფართოების შემდეგ გალერეის სივრცე ორჯერ გადიდდა. 1994 წელს იირიბანას გალერეა გაიხსნა, რომელიც აბორიგენული და ტორესის სრუტის კუნძულთა მკვიდრების ხელოვნებას ეძღვნება.
კოლექციები
2014 წლისთვის მუზეუმის კოლექცია შემდეგ კატეგორიებად იყოფა:
აბორიგენთა ხელოვნება
აბორიგენთა და ტორესის სრუტის მკვიდრთა კოლექცია ავსტრალიის აბორიგენული თემებს წარმომადგენელთა ხელოვნების ნიმუშებს მოიცავს. კოლექციის უძველესი ნიმუში ტომი მაკრაის ნამუშევარია, რომელიც გვიანი XIX საუკუნით თარიღდება. კოლექციაში შესულია დასავლეთ უდაბნოში მცხოვრები პატარა თემის მიერ შესრულებული უდაბნოს ნახატები, სანაპიროზე მცხოვრები თემების მიერ შესრულებული მერქნის ნახატები და თანამედროვე ხელოვანთა მიერ „შავი ქალაქის კულტურის“ ნამუშევრები.
აზიური ხელოვნება
ამ კოლექციაში პირველი ნამუშევრები, კერამიკისა და ბრინჯაოს ნაკეთობები, 1879 წელს შევიდა. ისინი სიდნეის საერთაშორისო გამოფენაზე იაპონიის მთავრობის საჩუქარი იყო. დაარსების შემდეგ აზიურ კოლექციაში სამხრეთ, სამხრეთ-აღმოსავლეთ და აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ნამუშევრებია დაცული.
ავსტრალიური ხელოვნება
კოლექცაია 1800-იანი წლებით თარიღდება. მასში XIX საუკუნის ავსტრალიელი ხელოვანების: ჯონ გლოვერის, არტურ სტრიტონის, ჯონ რასელის, ტომ რობერტსის, დევიდ დეივისის, ჩარლზ კონდერის, ფრედერიკ მაკ-კუბინის, სიდნეი ლონგისა და სხვათა ნამუშევრებია შესული. კოლექცია მოიცავს XX საუკუნის ავსტრალიერი ხელოვანების: არტურ ბოიდის, რუპერტ ბანის, რასელ დრისდეილის, ჯეიმზ გლისონის, სიდნი ნოლანის, ჯონ ოლსენის, მარგარეტ პრესტონის, ჰიუ რემზის, ფრედ უილიამსისა და სხვათა ნამუშევრებს. გალერეაში გაცული 44 ნამუშევარი 1973 წელს ავსტრალიური ხელოვნების 100 საუკეთესო ნამუშევარს შორის დაასახელეს.
ნამუშევრები
დასავლური ხელოვნება
გალერეაში ბრიტანული ვიქტორიანული ხანის დიდი კოლექციაა დაცული, რომელიც ფრედერიკ ლეიგტონისა და ედვარდ პოინტერის მთავარ ნამუშევრებს მოიცავს. კოლექციაში XV-XVIII საუკუნის ევროპული ხელოვნების ნამუშერებიც შედის, მათ შორის: პეტერ პაულ რუბენსის, კანალეტოსა და ჯოვანი ბატისტა მორონის ნამუშევრებს. დასავლური ხელოვნების კოლექციაში შედის ეჟენ დელაკრუას, ჯონ კონსტებლის, ვინსენტ ვან გოგის, ოგიუსტ როდენის, კლოდ მონეს, პოლ სეზანისა და კამილ პისაროს ნამუშევრებიც. XX საუკუნის ხელოვანთა ნამუშევრებიდან კოლექციაში წამყვანი ადგილი ბრიტანულ ნამუშევრებს უკავია. კოლექციაში შესულია ჟორჟ ბრაკის, პაბლო პიკასოს, ერნსტ ლუდვიგ კირხნერისა და სხვათა ნამუშევრები.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი სამხრეთ უელსის სამხატვრო გალერეები კატეგორია:სამხატვრო მუზეუმები და გალერეები სიდნეიში კატეგორია:ნეოკლასიკური არქიტექტურა ავსტრალიაში კატეგორია:1897 წელს დაარსებული სამხატვრო მუზეუმები კატეგორია:ახალი სამხრეთ უელსის სამთავრობო სააგენტოები
თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი (ლოს-ანჯელესი)
თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი (თხმ) (ინგლ. The Museum of Contemporary Art, Los Angeles (MOCA)) - თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი ამერიკის შეერთებულ შტატებში, კალიფორნიის შტატში, ქალაქ ლოს-ანჯელესში. მუზეუმს ორი შენობა ეკუთვნის, ორივე ლოს-ანჯელესში. ძირითადი შენობა მდებარეობს ქალაქის ცენტრში, გრანდ ავენიუზე, უოლტ დისნეის საკონცერტო დარბაზთან. მეორე, ძველი შენობა მდებარეობს "პატარა ტოკიოს" უბანში, ასევე ლოს-ანჯელესის ცენტრში. 2000-2019 წლებში მუზეუმს ასევე სატელიტური შენობა ეკუთვნოდა წყნარი ოკეანის დიზაინის ცენტრში., დასავლეთ ჰოლივუდში.
მუზეუმი სპეციალიზირდება მეორე მსოფლიო ომის და მის შემდგომ პერიოდში შექმმნილ ამერიკულ და ევროპულ სხვადასხვა დისციპლინის ხელოვნებაზე. ეს ერთადერთი მუზეუმია ლოს-ანჯელესში, რომელიც მხოლოდ თანამედროვე ხელოვნებაზე სპეციალიზირდება.
მუზეუმის დაარსება
მუზეუმის დაარსების იდეა ეკუთვნოდა ლოს-ანჯელელ ფილანტროპისტს მარსია საიმონ ვეისმანს. 1979 წელს ვეისმანმა ქალაქში თანამედროვე ხელოვნების გალერეის გახსნის საჭიროების საკითხი ერთ-ერთ პოლიტიკურ ღონისძიებაზე დააყენა. აქამდე, 1975 წელს, ვეისმანის ძმამ, ნორტონ საიმონმა ფინანსური პრობლემების მქონე პასკადერას ხელოვნების მუზეუმი გამოისყიდა, მაგრამ ვერ შეინარჩუნა მუზეუმის ფოკუსი თანამედროვე ხელოვნებაზე. იდეით ლოს-ანჯელესის მერი ტომ ბრედლი დაინტერესდა. რამდენიმე კვირაში ჩამოყალიბდა მერის მუზეუმის სამრჩევლო კომიტეტი, რომელმაც მიზნად დაისახა თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის დაარსება. იმავე წელს ვეისმანმა და ხუთმა სხვა შემგრობებელმა ხელშეკრულება დადეს რამდენიმე კერძო კოლექციონერთან მუზეუმისთვის მათი კოლექციების ნაწილის გამოსასყიდლად; ამაზე 6 მილიონამდე დოლარი დაიხარჯა. კომიტეტს ხელმძღვანელობდა უილიამ. ა. ნორისი.
1980 წელს თანამედროვე ხელოვნების ახალგაზრდა მუზეუმი დაარსებული იყო და ბოიდის ქუჩის ოფისიდან იმართებოდა. მუზეუმის განვითარებაში ჩართული იყო უამრავი ფილანტროპი და შემგროვებელი - მათთვის შეიქმნა მუზეუმის ქომაგების გუნდი, შეიქმნა ასევე სამრჩევლო დეპარტამენტი მხატვრებისთვის. მუზეუმმა მიზნად დაისახა მუშაობის პირველ წელს 10 მილიონი დოლარი აეგროვებინა. პირველ დირექტორად დაინიშნა რიჩარდ კოშალეკი. დაიწყო მოლაპარაკებები მხატვრებთან და გალერეებთან, ასევე საგამოფენო სივრცის შეძენის შესახებ. მუზეუმმა მიიღო მილიონი დოლარი მაქს პალევსკიდან, ელი ბროუდისგან და ატლანტიკ რიჩფილდისგან. შემდგომში ბროუდი მუზეუმის დამაარსებელი თავმჯდომარე გახდა, პალევსკიმ კი არქიტექტურული ძიების კომიტეტი ჩამოაყალიბა მუზეუმისთვის საგამოფენო სივრცის მოსაპოვებლად. მუზეუმის დამფინანსებელთა შორის უმეტესობა ახალგაზრდა იყო და პირველად იჩენდა ფინანსურ ინტერესს ზელოვნების მიმართ.
საგამოფენო სივრცეების გახსნა
სანამ მუზეუმის ძირითადი შენობა აგების პროცესში იყო მუზეუმი უფრო პატარა სივრცეში მოთავსდა. სივრცე "პატარა ტოკიოს" უბანში იყო, სადაც იმ დროს ბევრი მხატვარი მუშაობდა. შენობა 1940-იან წლებში აშენდა და აქამდე იხმარებოდა ტექნიკის საცავად და პოლიციის ავტოფარეხად. საცავის სივრცის განახლების პროექტის ავტორი კალიფორნიელი არქიტექტორი ფრენკ გერი გახდა. მან შენობის ინტერიერი ძირითადად შეუცვლელად დატოვა და მისი ინდუსტრიული იერი შემოინახა, განახლდა განათება, შემოსასვლელი და სხვა დეტალები. 1983 წელს ჩატარდა მუზეუმის გახსნის ცერემონია. ცერემონიაზე უბანში მცხოვრები იაპონელების პატივსაცემად სინტოისტური განწმენდის რიტუალი შესრულდა. რიტუალი პოპულარობით სარგებლობდა უბნის გახსნის ცერემონიებზე. ეს შენობა მუზეუმს მზოლოდ დროებით უნდა ექირავა, მაგრამ მისი პოპულარობის გამო მუზეუმმა მისი დატოვება გადაწყვიტა.
მუზეუმის ძირითადი შენობა გრაბდ ავენიუზე 1986 წელს გაიხსნა. შენობის პროექტი ეკუთვნოდა იაპონელ არქიტექტორ არატა ისოზაკის, რომელსაც აქამდე შეერთებულ შტატებში არ უმუშავია.
2000-2019 წლებში მუზეუმს ასევე 200 მ²-იანი საგამოფენო სივრცე ეკუთვნოდა წყნარი ოკეანის დიზაინის ცენტრში, დასავლეთ ჰოლივუდში. ცენტრში გამოიფინებოდა დამწყები და გამოცდილი ხელოვანების ახალი ნამუშევრები. აქცენტი კეთდებოდა დიზაინის და არქიტექტურის სიახლეებზე.
კოლექციები
გრანდ ავენიუს შენობაში ინახება მუზეუმის დაახ. 3,000 ნამუშევრიანი ძირითადი კოლექცია. მას უმეტესად მუზეუმისთვის ნაჩუქარი ან მისყიდული (ბევრი ფაქტიურად უანგაროდ) ექსპონატები შეადგენენ. მათი უმეტესობა შესრულებული იყო 1940-1980 წლებში. კოლექციაში წარმოდგენილია ისეთი მხატვრები, როგორც ჯექსონ პოლოკი, ერშილ გორკი, ჯესპერ ჯონსი, სინდი შერმანი, პიეტ მონდრიანი და სხვები. რამდენიმე ოთახი გამოყოფილია დროებითი გამოფენებისთვის - ძირითადად ერთი მხატვრის ან ერთი თემატიკის.
"პატარა ტოკიოს" უბნის ძველ შენობაში ორი საგალერეო ოთახია მოწყობილი, სადაც ძირითადად უფრო ექსპერიმენტული და ნაკლებად ცნობილი მხატვრების ტილოები ინახება. ეს შენობა უფრო მაღალია და მეტ სივრცეს ფლობს, ამიტომ აქ დიდი ზომის ტილოები და ქანდაკებები ინახება.
სქოლიო
კატეგორია: მუზეუმები კატეგორია: ჩრდილოეთი ამერიკის მუზეუმები კატეგორია: ამერიკის შეერთებული შტატების მუზეუმები კატეგორია: კალიფორნიის მუზეუმები კატეგორია: ხელოვნების მუზეუმები კატეგორია: ლოს-ანჯელესის მუზეუმები
ამაღლება (ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი)
ამაღლება — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ამაღლება, სამება). მდებარეობს გურიის ქედის სამხრეთით, ზღვის დონიდან 200 მ., ჩოხატაურიდან 7 კმ, საჯავახოდან 27 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა.
ისტორია
1880 წელს სოფელში გაიხსნა ორკლასიანი სკოლა, ხოლო 1914 წელს — სოფლის ბიბლიოთეკა. ამაღლების სასოფლო საზოგადოებაში 1883 წელს ცხოვრობდა 2212 ადამიანი, იდგა 5 ეკლესია და მოქმედებდა ერთი გურიის უდაბნოს მონასტერი. 1902 წელს საზოგადოებაში ცხოვრობდა 4215 ადამიანი. 1912 წელს სოფელში გაიხსნა საკრედიტო ამხანაგობა, რომელშიც 2000 ადამიანი იყო გაწევრებული. 1914 წელს ამაღლების სასოფლო საზოგადოებაში ცხოვრობდა 4501 ადამიანი. საბჭოთა პერიოდში ეწოდა განახლება. 2010 წლის 16 ნოემბერს დაუბრუნდა ძველი სახელწოდება. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა, მესიმინდეობა, მეცხოველეობა. მოქმედებდა მუზეუმი.
ეკლესიები
სოფელში იდგა ეკლესია, რომლის ადგილას ამჟამად არის საფლავები. შემორჩენილია ძველი ეკლესიის ფრაგმენტები და საფლავის ქვები. ერთ-ერთ ფრაგმენტზე გამოსახულია ორნამენტი და ჯვარი. ასევეა ქვის ფრაგმენტი, რომელზეც დასხმულია ცემენტი და ნახევრად ფარავს ქვაზე გამოსახულ ორნამენტს.
სოფლის ცენტრში ასევე იდგა ძველი ეკლესია. შემორჩენილია ძველი ეკლესიის ქვები. ამ ქვების ნაწილით აუშენებიათ სკოლა, რომელიც შემდეგ დაანგრიეს. იქვე არის შენობა, რომელიც ასევე აუშენებიათ ამ ეკლესიის ქვებით. ამჟამად დარჩენილია ძველი ქვით ნაშენი შენობის ერთი გვერდი და უკანა მხარე, სადაც ორ ადგილას იკითხება ქვის ჩუქურთმებიანი ფრაგმენტები. ასევე ამ ძველი ეკლესიის ქვები გამოუყენებიათ საავადმყოფოს მშენებლობაზე.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 598 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კატერინა ლაგნო
ეკატერინა ლაგნო(Катерина Олександрівна Лагно, Екатерина Александровна Лагно; დ. 27 დეკემბერი, 1989, ლვოვი, უკრაინის სსრ, სსრკ) — უკრაინელი და რუსი მოჭადრაკე, დიდოსტატი. უკრაინის დამსახურებული სპორტსმენი, ევროპის ქალთა ორგზის ჩემპიონი, ქალთა შორის მსოფლიოს სამგზის ჩემპიონი ბლიცში და ერთგზის სწრაფში. უკრაინის ნაკრების შემადგენლობაში ოლიმპიადის, მსოფლიოს და ევროპის გუნდური ჩემპიონატების გამარჯვებული. ევროპის ვიცე-ჩემპიონი ქალთა ბლიცში.
ბიოგრაფია
კატერინა ლვოვში დაიბადა და ჭადრაკის თამაში 2 წლისამ ისწავლა. 2000 წელს კრამატორსკში გადავიდნენ, ხოლო მოგვიანებით დონეცკში. ტურნირებზე გამოსვლა პატარაობიდანვე დაიწყო და უკრაინის 10-წლამდელ გოგონებში სამჯერ იჩემპიონა. 1997, 1998 და 1999 წლებში. შემდედ 12 წლამდელ გოგონებში გადაინაცვლა და იქაც უკრაინის ჩემპიონობა სამჯერ გაიფორმა: 1999, 2000 და 2001 წლებში. 10 წლამდელ გოგონათა მსოფლიოს ჩემპიონატზე ოროპესა დელ მარში ოქრო მოიგო, ხოლო 2001-ში კალითეაში 14 წლამდელ გოგონებში ევროპის ჩემპიონი გახდა. ამდენი წარმატებების ფონზე ფიდემ 12 წლისა და 4 თვისას ქალთა შორის დიდოსტატის წოდება მიანიჭა, რითაც ჭადრაკის ისტორიაში ყველაზე ახალგაზრდა ქალი გახდა, ვინც ამ ასაკში ეს წოდება მიიღო და გინესის რეკორდების წიგნშიც დაიმკვიდრა ადგილი. 2003-ში მანდილოსნებში გახდა დიდოსტატი. 2004 წელს მსოფლიოს ქალთა ჩემპიონატზე გამოვიდა და მესამე რაუნდამდე მივიდა. 2005 წელს კიშინიოვში ქალთა ევროპის ჩემპიონატზე 15 წლისამ ოქრო მოიგო. მომდევნო წელს კრასნოტურინსკში ქალთა დიდი ტურნირი, ჩრდილოეთ ურალის თასი მოიგო და დიდოსტატის ნორმაც შეასრულა. იმავე წელს უკრაინის ნაკრების შემადგენლობაში ოლიმპიადაზეც იჩემპიონა და 2007-ში ფიდემ 17 წლისას დიდოსტატის წოდება მიანიჭა. 2008-ში პლოვდივში მეორედ გახდა ევროპის ჩემპიონი ქალთა შორის. 2009-ში, რუსული კლუბის „სპარტაკის“ შემადგენლობაში ჯერ ქვეყნის ჩემპიონი გახდა, შემდეგ კი ევროპის საკლუბო თასი მოიგო. 2010-ის აგვისტოში მანდილოსნებში მსოფლიოს ჩემპიონი გახდა ბლიცში, ხოლო 2011-ში ვეიკ-ან-ზეში Tata Steel Chess Tournament-ის C ჯგუფში მესამე ადგილზე გავიდა და B ჯგუფის საგზურიც მოიპოვა. 2012-ში ამავე ტურნირზე B ჯგუფში, 14 მოჭადრაკეს შორის მე-11 იყო. 2012-ში პეკინში მსოფლიოს ინტელექტუალურ თამაშებზე (SportAccord World Mind Games) ლანგო ქალთა სწრაფ ჭადრაკში პირველზე გავიდა ხოუ იფანთან, ჰამპი კონერუსან და ანა მუზიჩუკთან ერთად. ტაი-ბრეიკში უკრაინელი საუეთესო იყო და გამარჯვებულიც გახდა. 2014-ში აპრილში ხანტი-მანსიისკში ქალთა მსოფლიოს ჩემპიონატზე ბლიცში იასპარეზა, 15-დან 10,5 ქულა დააგროვა და რუს ალეკსანდრა კოსტენიუკთან ერთად პირველზე გავიდა, თუმც ტაი-ბრეიკში აჯობა და ჩემპიონიც გახდა. მანამდე ერთი თვით ადრე გავრცელდა ინფორმაცია რომ ლაგნომ რუსეთის მოქალაქეობაზე შეიტანა განცხადება. უკრაინის ჭადრაკის ფედერაციამ პროტესტი გამოთქვა, თუმც ფიდემ 11 ივლისს ლაგნოს რუსეთის სახელით გამოსვლის ნება დართო. მოჭადრაკემ აღნიშნა რომ პოლიტიკა აქ არაფერ შუაშია და იგი ნახევრად რუსია.
უკრაინის ქალთა ნაკრები
უკრაინის ქალთა ნაკრებში ოლიმპიადაზე პირველად 2004 წელს მესამე დაფაზე იასპარეზა. პირველი მედალი კი ორი წლის შემდეგ ტურინში აიღო. ლაგნო მეორე დაფაზე იჯდა და ნაკრებს ოქროს მედალი მოაგებინა, თავის დაფაზე კი შედეგით მეორე იყო მცირე ვერცხლი აიღო. მას შემდეგ ეკატერინა უკრაინის ნაკრების შემადგენლობაში ოლიმპიადაზე კიდევ ოთხჯერ გამოვიდა და სულ პირველ დაფაზე თამაშობდა. გუნდური ვერცხლი აიღეს დრეზდენში 2008-ში, ხოლო 2012-ში ბრინჯაო. პირველ დაფაზე აქაც იყოჩაღა და ინდივიდუალური ბრინჯაო დაისაკუთრა. უკრაინის ნაკრების შემადგენლობაში ევროპის გუნდურ ჩემპიონატზე ორი სანაკრებო და სამიც ინდივიდუალური მედალი აქვს. 2005 წელს გეტებორგში ნაკრები მეხუთეზე გავიდა, თვითონ კი მეორე დაფაზე მცირე ბრინჯაო აიღო, 2009-ში ნოვო სადში პირველ დაფაზე აინაცვლა და ნაკრებთან და ინდივიდუალურად ბრინჯაოები აიღო. 2013-ში ვარშვაში მსოფლიოს ჩემპიონები გახდნენ, თვითონ კი პირველ დაფაზე შედეგებით მესამე იყო. მსოფლიოს გუნდურ ჩემპიონატზე 2007-ში ეკატერინბურგში პირველ დაფაზე მოთამაშემ გუნდური ბრინჯაო მოიგო. 2013-ში ასტანაში ჩემპიონი გახდა და პირველ დაფაზე მცირე ვერცხლიც აიღო.
2004
2004 წელს მეხუთე ნომერი იყო და ორი ეტაპი გადალახა. ჯერ პერუელი ლუჩიანა მორალეს მენდოზა 1,5:0,5, შემდეგ ეკატერინა პოლოვნიკოვა (ატალიკი) 4:3 ჩამოიცილა, მაგრამ მესამეში, რუს ეკატერინა კოვალენსკაიასთან დამარცხდა 1,5:2,5.
2010
მეოთხედფინალამდე მივიდა ანთაქიაშიც. თურქეთში მე-11 ნომრად იყო განთესილი და პირველ ეტაპზე მასპინძელი კუბრა ოზთურკი ჩამოიცილა გზიდან 0,5:1,5. მეორეში უნგრეთის სახელით მოასპარეზე ჰოან თან თრანი დაამარცხა 3:1, შემდე ჩინელი ჰუან ქიანი და ბოლოს ასევე ჩინელ ხოუ იფანთან დამარცხდა 0,5:1,5.
2012
ხანტი-მანსიისკში მე-5 ნომრად იყო და ერთი ეტაპი გადალახა. პირველ მატჩში ეგვიპტელი მონა ხალედი დაამარცხა 2:0 და მეორეში ქართველ ლელა ჯავახიშვილთან დამარცხდა 0,5:1,5.
2018
ფინალში ითამაშა 2018-ში. ჩემპიონატი ხანტი-მანსიისკში ჩატარდა, ლაგნო რეიტინგით მესამე იყო და რუსეთის სახელით გამოვიდა. პირველ ეტაპზე სამხრეთ აფრიკელი ჯესი ნიკი ფებრუარი დამარცხა 2:0, შემდეგ ჰოან თან თრანი 3:1, მესამეში უკვე „თანამემამულე“ ნატალია პოგონინა 5:4, მეოთხეში ჩინელი ლიე ტინგჟიე 2:0, მეხუთეში უკრაინელი მარია მუზიჩუკი 3:1 და ფინალში მოქმედ ჩემპიონს ჩინელ ჟუ ვენჟუნს დაუპირისპირდა. რეგლამენტით ოთხი პარტია იყო სათამაშო. პირველი ეკატერინამ შავებით ყაიმით დაასრულა და მეორე თეთრებით მოიგო. მესამე შავებით ისევ ყაიმით დაასრულა და თეთრებით წააგო. დაინიშნა სფრაფი პარტიები. პირველი ორი ყაიმით დასრულდა, მომდევნო ორი კი ჩინელმა მოიგო და ლაგნო პრესტიჟული ტიტულის გარეშე დატოვა. ფინალისთვის კატერინამ 30 ათასი დოლარი მიიღო. thumb|კატერინა და [[ჟუ ვენჟუნი ქალთა მსოფლიოს ჩემპიონატის ფინალში.2018]]
ფიდეს ქალთა გრან-პრი
2011-დან ფიდეს ქალთა გრან-პრის გათამაშებაში იღებს მონაწილეობას, რომელთა გამარჯვებულებიც 2019 წლამდე მსოფლიოს ჩემპიონს ტიტულისთვის შეერკინებოდა. 2011–2012 წლებში ოთხ ტურნირზე გამოვიდა და 24 ქალში მეხუთეზე გავიდა. 2013–2014 წლების ტურნირი უკრაინის სახელით დაიწყო და რუსეთის სახელით დამთავრა, საბოლოოდ კი 22 ქალში მეშვიდე იყო.
რუსეთის მოქალაქეობა
რუსეთის ნაკრების შემადგენლობაში 2014 წელს ტრომსოს ოლიმპიადაზე დამოვიდა, პირველ დაფაზე იჯდა და გუნდური ოქრო მოიგო. იასპარეზა ქალთა მსოფლიოს ჩემპიონატზე სწრაფ ჭადრაკში და ოქრო მოიგო. ევროპის გუნდურ ჩემპიონატზე სამჯერ იასპარეზა, მეორე დაფაზე იჯდა და სამივეჯერ ჩემპიონი გახდა. 2015, 2017 და 2019 წლებში. 2017-ში საკუთარ დაფაზეც საუკეთესო იყო და ინდივიდუალური ოქროც მიიღო. ორჯერ იასპარეზა მსოფლიოს გუნდურ ჩემპიონატზე. 2017-შ ხანტი-მანსიისკში მეორე დაფაზე მოთამაშემ გუნდური ოქრო მოიგო და პირადულში ვერცხლი. მეორე ადგილზე გავიდნენ რუსები 2019-ში ასტანაში, ეკატერინა კი პირველ დაფაზე იჯდა. 2016 წელს ჰუაიანში მსოფლიო ინტელექტუალურ თამაშებზე იასპარეზა და ბლიცში ოქროს მედალიც მოიგო, დოჰაში მსოფლიოს ჩემპიონატზე ბლიცში ბრინჯაოს დასჯერდა, თუმც ორი წლის შემდეგ ზედიზედ ორი ოქრო მოიგო. 2018-ში სანქტ-პეტერბურგში და 2019-ში მოსკოვში. წლის მაისში ფიდეს რეიტინგში 2529 პუნტქი გაუხდა და მსოფლიოს საუკეთესო ქალ მოჭადრაკეთა რეიტინგის ათეულში შევიდა. 2018 წლის დეკემბერში კი 2560 გაუხდა, რაც უმაღლესი იყო მის კარიერაში. 2020-ის 17 მაისში მსოფლიოს პირველი ჩემპიონის ვილჰელმ სტეინიცის ხსოვნისადმი მიძღვნილი ბლიცის ონლაინ ტურნირი მოიგო, ფინალში ჩინელი ლეი ტინცე დამარცა.
ოჯახი
2009 წელს ცოლად გაჰყვა ფრანგ ჟურნალისტსა და მოჭადრაკეს რობერ ფონტენს, საფრანგეთში დადავიდა საცხოვრებლად და თან უკრაინის ნაკრებში გამოსვლა გააგრძელა. მათ ბიჭი შეეძნათ და მალე დაშორდა ქმარს. ამჟამად რუსი დიდოსტატის ალეკსანდრ გრიშჩუკის ცოლია და ოთხს შვილს ზრდიან. ,
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის კატეგორია:უკრაინელი მოჭადრაკეები კატეგორია:რუსი მოჭადრაკეები კატეგორია:ჭადრაკის დიდოსტატები ქალთა შორის კატეგორია:ჭადრაკის დიდოსტატები კატეგორია:27 დეკემბერი კატეგორია:1989 წელი სპორტში
ევროპა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინს ევროპა შეიძლება ჰქონდეს ერთ-ერთი შემდეგი მნიშვნელობათაგანი:
ხილის სალათა
მინი|ხილის სალათა მსხლით, კივით, ბროწეულით, იოგურტით და თაფლით ხილის სალათა არის კერძი, რომელიც შედგება სხვადასხვა სახის ხილისგან და ზოგჯერ მიირთმევენ მოცემული ხილის წვენში ან უბრალოდ შაქრიან წყალში. სხვადასხვა ფორმით, ხილის სალათი შეიძლება მივირთვათ როგორც აპეტაიზერი, მთავარი კერძის თანმხლები სალათა ან დესერტი. როცა ის აპეტაიზერის ან დესერტის როლს ირგებს, მას ზოგჯერ ხილის კოქტეილს უწოდებენ (რაც ხშირად ნიშნავს, რომ ის დაკონსერვებულ პროდუქტს შეიცავს), ან ხილის ჭიქას (თუ პატარა ჭურჭელშია მოთავსებული).
ხილის სალათის მრავალი სახეობა არსებობს, დაწყებული უმარტივესიდან (კაკლის, მარშმელოუს ან სოუსის გარეშე) და ზომიერად ტკბილიდან (ვალდორფის სალათა - შეიცავს ვაშლს, ყურძენს და კაკალს), დამთავრებული ტკბილით (ამბროზიის სალათი - მზადდება ანანასით, მარშმელოუთი და ქოქოსით). ხილის შემცველი კიდევ ერთი "სალათა" არის ჟელატინის სალათა, თავისი მრავალფეროვანი ნაირსახეობებით. ხილის კოქტეილი დეტალურადაა განმარტებული აშშ-ში, სადაც ის გულისხმობს პატარა კუბიკებად დაჭრილი ატმის, მსხლის, ანანასის, ყურძნისა და ალუბლის ნაჭრების ნაზავს. ხილის სალათი შეიძლება დაკონსერვებული იყოს ( მათ ხილის უფრო დიდი ნაჭრები აქვთ, ვიდრე ხილის კოქტეილს).
აღწერა
მინი|ხილის სალათა "ცისარტყელა" ხილის სალათას მთელი რიგი საოჯახო რეცეპტები არსებობს, რომლებიც შეიცავს სხვადასხვა სახის ხილს ან სხვა სახის სოუსს იყენებს, გარდა ხილის საკუთარი წვენისა და შაქრის სიროფისა. ხილის სალათებში გამოყენებული საერთო ინგრედიენტებია მარწყვი, ანანასი, საზამთრო, ყურძენი და კივი. სხვადასხვა რეცეპტების მიხედვით, შეიძლება კაკლის, ხილის წვენების, გარკვეული ბოსტნეულის, იოგურტის ან სხვა ინგრედიენტების დამატება.
მისი ერთი ვარიანტია ვალდორფის სტილის ხილის სალათი, რომელშიც გამოიყენება მაიონეზისგან დამზადებული სოუსი. სხვა რეცეპტებში გამოიყენება არაჟანი (მაგალითად, ამბროზია), იოგურტი ან თუნდაც კრემი, როგორც სოუსის ძირითადი ინგრედიენტი. ხილის სალათის ერთ-ერთი სახეობა იყენებს ათქვეფილ ნაღებს, რომელიც შერეულია მრავალფეროვან ხილთან (ჩვეულებრივ კენკრის ნარევი) და ასევე ხშირად შეიცავს პაწაწინა მარშმელოუს. მალაიზიის ხილის სალათა როჟაკი იყენებს ცხარე სოუსს არაქისის და კრევეტის პასტასთან ერთად. ფილიპინებში, ხილის სალათები პოპულარულია არდადეგებზე და სადღესასწაულო დღეებზე, რომლებიც ჩვეულებრივ მზადდება ბუკოთი, ან ახალი ქოქოსით და შედედებული რძით, სხვა დაკონსერვებული ან ახალი ხილის გარდა.
მაროკოს სამზარეულოში ასევე არსებობს ხილის სალათების მრავალფეროვანი სახეობა.
საკმაოდ გავრცელებულია ხილის სალათის ნაყინიც, რომლის მასიურად წარმოება ხდება აშშ-ში და უამრავ სხვა ქვეყანაში.
ხილის კოქტეილი
მინი|ხილის სალათა შაქრის სიროფით ხილის კოქტეილი ხშირად დაკონსერვებული იყიდება და გვხვდება უამრავ კაფეტერიაში, როგორც ძირითადი სასმელი, მაგრამ მისი გაკეთება ახალი ხილითაც შეიძლება. მიუხედავად იმისა, რომ სახელწოდებაში "კოქტეილი" გამოიყენება, ეს არ ნიშნავს, რომ ის შეიცავს ალკოჰოლს. ის ალკოჰოლის მეორე განმარტებას აკმაყოფილებს: "აპეტაიზერი, რომელიც ხილის ან ზღვის პროდუქტების კომბინირებით მზადდება". ხილის კოქტეილს ზოგჯერ იყენებენ პრუნოს, ალკოჰოლური სასმელის დასამზადებლად, რომელსაც ასევე „ციხის ღვინოს“ უწოდებენ.
კალიფორნიის უნივერსიტეტის მეცნიერი უილიამ ვერ კრუესი და ჰერბერტ გრეი ბარონ-გრეის შეფუთვის კომპანიიდან ითვლებიან ხილის კოქტეილის გმომგონებლად.
პოპულარულ კულტურაში
"ხილის სალათა" - ასე ჰქვია ავსტრალიის ბავშვთა ჯგუფ Wiggles-ისა და სატელევიზიო შოუს Wonder Pets-ის სიმღერას.
"ხილის სალათა" ასევე არის ჟარგონი ინგლისურ ენაში, რომელიც მედლებისთვის გამოიყენება ჯარისკაცების ფორმაზე, მაგ. "შეხედეთ ხილის სალათს პოლკოვნიკზე". ტერმინი მიუთითებს მედლების ნათელ, ბრჭყვიალა ფერებზე.
"ხილის სალათა" წვეულებების თამაშის Fruit Basket Turnover-ის ალტერნატიული სახელია.
სქოლიო
კატეგორია:ხილის სალათები კატეგორია:ხილის კერძები
.tj
.tj — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ტაჯიკეთისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
tj კატეგორია:კომუნიკაციები ტაჯიკეთში
Toppdomän
ქასრ-აბუ-ჰადი
ქასრ-აბუ-ჰადი (قصر ابو هادي) — სოფელი ლიბიაში, სურთის რაიონში. მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროს სიახლოვეს, ქალაქ სურთიდან სამხრეთით 20 კილომეტრში. 2006 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 4,890 ადამიანი. სოფლიდან 2 კილომეტრში მდებარეობს ღარდაბიის აეროპორტი. ქასრ-აბუ-ჰადიში დაიბადა ლიბიელი რევოლუციონერი და პოლიტიკოსი მუამარ კადაფი (1942-2011).
სქოლიო
კატეგორია:ლიბიის დასახლებული პუნქტები
კორიოლი
კორიოლი (Coriolae) — ვოლსკების უძველესი ქალაქი ლაციუმში. რომაული ისტორიული წყაროების მიხედვით დაინგრა ძვ. წ. 493 წელს. პლინიუს უფროსს მოხსენებული აქვს როგორც ლაციუმის დაკარგული ქალაქი.
კატეგორია:ისტორიული ქალაქები
Colobostruma cerornata
Colobostruma cerornata — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Colobostruma-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
ლაიკოვაცის თემი
ლაიკოვაცის თემი (Лајковац) — თემი სერბეთში, შედის კოლუბარის ოლქში.
Colobostruma cerornata
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ლაიკოვაცის თემი
თემის მოსახლეობა შეადგენს 16 119 ადამიანს (2007 წლის აღწერის მონაცემები), მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 87 ადამ./კმ². თემის ფართობი — 186 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სერბეთის თემები
ლიშო
ლიშო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის თიანეთის მუნიციპალიტეტში, არტნის თემში. მდებარეობს ქართლის ქედის აღმოსავლეთი კალთის ძირას, მდინარე ივრის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 1200 მეტრზე. თიანეთიდან დაშორებულია 9 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 62 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
გუიჯოუ
გეოგრაფია
გუიჯოუს პროვინციის ფართობი შეადგენს 176 100 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის პროვინციები
მესიაგუტოვო (დუვანის რაიონი)
მესიაგუტოვო (Мәсәғүт; Месягутово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დუვანის რაიონში. ამავე რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 10 883 ადამიანი.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები (53 %) და ბაშკირები (27 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:დუვანის რაიონის სოფლები
.tk
.tk — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ტოკელაუსთვის.
რესურსები ინტერნეტში
tk კატეგორია:ტოკელაუ
Toppdomän
ჭარბტენიანი ტერიტორიები
ჭარბტენიანი ტერიტორიები ასრულებს ძირითად ეკოლოგიურ ფუნქციებს, არეგულირებს წყლის რეჟიმს და ბიომრავალფეროვნების წყაროებს გენეტიკისა და ეკოსისტემის დონეზე, გამოირჩევა დიდი ეკონომიკური, სამეცნიერო, კულტურული და რეკრეაციული მნიშვნელობით, ასრულებს სასიცოცხლო მნიშვნელობის როლს კლიმატის ცვლილების შედეგების შემსუბუქებისა და ადაპტაციისათვის; მისი მზარდი ხელყოფა აუნაზღაურებელ ზიანს აყენებს გარემოს და ეკოსისტემას; ჭაობი არის მიმდებარე ტერიტორიის დატბორვის თავიდან აცლების საშუალება, წყლის „ბუნებრივი ფილტრი“, გადამფრენი ფრინველების დროებით საბინადრო, დასვენების და გამრავლების ადგილი, ეკოტურიზმის განვითარების პოტენციური ტერიტორია და სხვა.
საქართველოში საერთაშორისო მნიშვნელობის მქონე ჭარბტენიანი ტერიტორიები გვხვდება ქობულეთის დაცულ ტერიტორიებსა და კოლხეთის ეროვნულ პარკში. მსოფლიო ჭარბტენიანი ტერიტორიების დაცვის დღედ გამოცხადებულია 2 თებერვალი. მსოფლიო ჭარბტენიანი ტერიტორიების შესახებ კონვენციას 1971 წლის 2 თებერვალს ირანის ქალაქ რამსარში მოეწერა ხელი. კონვენცია უზრუნველყოფს წყალჭარბი ტერიტორიების შენარჩუნებას და წყლის ფრინველების არსებობისათვის აუცილებელ საბინადრო ადგილების დაცვას მთელს მსოფლიოში.
სქოლიო
კატეგორია:ჭარბტენიანი ტერიტორიები კატეგორია:წყლის ეკოსისტემა კატეგორია:ჰაბიტატი კატეგორია:წყალსატევები
Colobostruma elliotti
Colobostruma elliotti — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Colobostruma-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ანტონიო გრამში
ანტონიო გრამში (Antonio Gramsci; დ. 22 იანვარი, 1891, ალესი, იტალიის სამეფო — გ. 27 აპრილი, 1937, რომი, იტალიის სამეფო) — იტალიელი მარქსისტი ფილოსოფოსი, ჟურნალისტი, ენათმეცნიერი, მწერალი და პოლიტიკოსი. წერდა ფილოსოფიაზე, პოლიტიკურ თეორიაზე, სოციოლოგიაზე, ისტორიასა და ენათმეცნიერებაზე. იტალიის კომუნისტური პარტიის დამფუძნებელი წევრი და ლიდერი, რომელიც ბენიტო მუსოლინის ფაშისტურმა რეჟიმმა ციხეში ჩასვა.
პატიმრობის დროს გრამშიმ დაწერა 30-ზე მეტი რვეული და 3000 გვერდი. „საპყრობილის ჩანაწერებით“ (Lettere dal carcere)  მან  ძალზე მიშვნელოვანი და ორიგინალური წვლილი შეიტანა XX საუკუნის პოლიტიკურ თეორიაში. ის არის „კულტურული ჰეგემონიის“, „მოლეკულური ომის“, „პასიური რევოლუციის“ და სხვა ცნებების  ავტორი.
გრამშის შეხედულებები სხვადასხვა წყაროს ემყარებოდა და არა მხოლოდ მარქსისტებს, მათ შორის  ისეთ მოაზროვნეებს, როგორიცაა ნიკოლო მაკიაველი, ვილფრედო პარეტო, ჟორჟ სორელი და ბენედეტო კროჩე. მისი ნაწერები მოიცავს ფართო სპექტრის თემებს, მათ შორის იტალიის ისტორიასა და ნაციონალიზმს, საფრანგეთის რევოლუციას, ფაშიზმს, ტეილორიზმს და ფორდიზმს, სამოქალაქო საზოგადოებას, ფოლკლორს, რელიგიას, მაღალი და პოპულარული კულტურის სფეროებს.
გრამში ცნობილია კულტურული ჰეგემონიის თეორიით, სადაც ის აღწერს, თუ როგორ იყენებს სახელმწიფო და მმართველი კაპიტალისტური კლასი — ბურჟუაზია — კულტურულ ინსტიტუტებს კაპიტალისტურ საზოგადოებაში ძალაუფლების შესანარჩუნებლად. კულტურულ ჰეგემონიას ამყარებს დომინანტური კლასი იმ ინსტიტუტების მეშვეობით, რომლებიც ქმნიან ზედნაშენს.
გრამში ცდილობდა თავი დაეღწია ტრადიციული მარქსისტული აზროვნების ეკონომიკური დეტერმინიზმისგან. ზოგჯერ ამას აღწერენ, როგორც ნეომარქსისტულს. გრამშის ჰქონდა მარქსიზმის ჰუმანისტური გაგება, ხედავდა მას, როგორც „პრაქსისის ფილოსოფიას“ და „აბსოლუტურ ისტორიციზმს“, რომელიც სცილდება ტრადიციულ მატერიალიზმსა და ტრადიციულ იდეალიზმს.
ადრეული ცხოვრება
გრამში დაიბადა ალესში, კუნძულ სარდინიაზე, ორისტანოს პროვინციაში, იტალიის ერთ-ერთ ყველაზე ღარიბ რეგიონში. იყო ფრანჩესკო გრამშის (1860–1937) და ჯუზეპინა მარკიას (1861–1932) შვიდი შვილიდან მეოთხე. მისი ახალგაზრდობა, სიღარიბით და ჯანმრთელობის პრობლემებით იყო სავსე. მამა, დაბალი რანგის ჩინოვნიკი, დაიბადა შეძლებულ ოჯახში, დაბა გაეტაში, ლატინის პროვინციაში (შუა იტალიის რეგიონში, ლაციო). თვითონ ანტონიოს აზრით,  მამის ოჯახმა ალბანეთი ჯერ კიდევ 1821 წელს დატოვა. მამის ოჯახის ალბანური წარმოშობაზე მიანიშნებს პატარა ქალაქის სახელი ალბანეთში — გრამში. ანტონიო გრამშის დედა სარდინიელი მემამულეების ოჯახიდან იყო, სორგონოდან (ნუოროს პროვინცია). უფროსი გრამშის ფინანსურმა სირთულეებმა და პოლიციასთან პრობლემებმა, ოჯახი აიძულა გადასახლებულიყვნენ და სოფლიდან სოფელში ევლოთ  სარდინიაში, სანამ ისინი საბოლოოდ დამკვიდრდებოდნენ გილარცაში.
1898 წელს ფრანჩესკო გაფლანგვისთვის გაასამართლეს და დააპატიმრეს, რამაც ოჯახი უკიდურეს გაჭირვებამდე მიიყვანა. ახალგაზრდა ანტონიომ მიატოვა სკოლა და მას მამას გაათავისუფლებამდე (1904 წლამდე) სხვადასხვა სამუშაოს შესრულება უწევდა. ბავშვობაში გრამშის ჰქონდა ჯანმრთელობის პრობლემები, განსაკუთრებით ხერხემლის არეში, რამაც შეაჩერა მისი ზრდა (ზრდასრული გრამშის სიმაღლე 5 ფუტზე ნაკლები იყო) და მოხრილი დატოვა. გავრცელებული აზრით, მისი მდგომარეობა ბავშვობაში მომხდარმა უბედურმა შემთხვევამ გამოიწვია, იგი ძიძას გაუვარდა, თუმცა, სხვა მოსაზრებით, მიზეზი იყო პოტის დაავადება, ტუბერკულოზის ფორმა, რომელსაც შეუძლია გამოიწვიოს ხერხემლის დეფორმაცია. მთელი ცხოვრების განმავლობაში გრამშის სხვადასხვა შინაგანი დარღვევა აწუხებდა.
გრამშიმ საშუალო სკოლა დაამთავრა კალიარიში, სადაც იგი თავის უფროს ძმასთან ჯენაროსთან, ყოფილ ჯარისკაცთან ერთად დასახლდა, მისი ხედვები სწორედ მან განაპირობა — სოციალისტ–აქტივისტმა და იტალიის სოციალური პარტიის წევრმა. იმ დროს ჯერ კიდევ გრამშის არ ჰქონდა განსაკუთრებული სიმპათია სოციალიზმის მიმართ. იგი ღარიბი სარდინიელი გლეხებისა და მაღაროელთა უკმაყოფილების მომსწრე გადახდა, რომლებმაც თავი უგულებელყოფილებად აღიქვეს ინდუსტრიულად სწრაფად განვითარებად ჩრდილოეთთან შედარებით. მათი სარდინიული ნაციონალიზმი სასტიკად ჩაახშო იტალიის  ჯარებმა.
ტურინი
1911 წელს, გრამში, დეტორის ლიცეუმს ამთავრებს და ხდება ერთ-ერთი ყველაზე პრესტიჟული სტიპენდიის მფლობელი, რომლის მეშვეობითაც ტურინის უნივერსიტეტში აგრძელებს სწავლას. აქ იგი ინტერესდება ლინგვისტიკით, (რომელსაც მატეო ბარტოლი ასწავლიდა), ლიტერატურით, ჰუმანიტარული და სოციალური მეცნიერებებით. უნივერსიტეტში იგი დაუკავშირდა ანტონიო ლაბრიოლას, როდოლფო მონდოლფოს, ჯოვანი ჯენტილეს და, რაც მთავარია, ბენედეტო კროჩეს, შესაძლოა თავის დროზე ყველაზე პოპულარულ იტალიელ ინტელექტუალს. ეცნობა მათ ფილოსოფიურ ნაშრომებს, რის შედეგადაც ინტერესდება რადიკალური პოლიტიკით და კომუნისტური თეორიით. აქვე გაიცნო ამავე უნივერსიტეტის სტუდენტი პალმირო ტოლიატი.
ტურინში ინდუსტრიალიზაცია ვითარდებოდა. Fiat-ისა და Lancia-ს ქარხნებს მუშახელი ღარიბი რეგიონებიდან აჰყავდა. უკვე დაარსდა პროფკავშირები და წარმოიქმნა პირველი ინდუსტრიული სოციალური კონფლიქტები. გრამში ხშირად დადიოდა სოციალისტურ წრეებში, 1913 წლის ბოლო სგაწევრიანდა იტალიის სოციალისტურ პარტიაში, სადაც მოგვიანებით იგი იკავებს მთავარ თანამდებობას და ტურინიდან აკვირდება რუსეთის რევოლუციას. 1917 წლის დეკემბერში ოქტომბრის რევოლუციასთან დაკავშირებით, იგი „ავანტიში“ აქვეყნებს პროვოკაციული სათაურით ტექსტს „რევოლუცია „კაპიტალის“ წინააღმდეგ.“
გრამშის ფინანსური პრობლემები  ჰქონდა და არც ჯანმრთელობა უწყობდა ხელს, რამაც, მზარდ პოლიტიკურ ვალდებულებასთან ერთად, განაპირობა ის, რომ მან 1915 წლის დასაწყისში, 24 წლის ასაკში მიატოვა უნივერსიტეტი, თუმცა ამ დროისთვის  ფართო ცოდნა დააგროვა ისტორიასა და ფილოსოფიაში. 1914 წლის შემდეგ, ნაშრომებმა სოციალისტური გაზეთებისთვის, მათ შორის, Il Grido del Popolo (ხალხის ძახილი) გრამშის მოუპოვა ცნობილი ჟურნალისტის რეპუტაცია. 1916 წელს იგი გახდა სოციალისტური პარტიის ოფიციალური ორგანოს Avanti!-ს პიემონტის გამოცემის თანაავტორი. გრამში შესანიშნავი კომენტატორი აღმოჩნდა, რომელიც წერდა ტურინის სოციალური და პოლიტიკური მოვლენების ყველა ასპექტის შესახებ.
გრამში 1916 წლიდან განათლების მუშაკებთან საჯარო საუბრებს ატარებდა ისეთ თემებზე, როგორიცაა რომენ როლანი, საფრანგეთის რევოლუცია, პარიზის კომუნა და ქალთა ემანსიპაცია. 1917 წლის აგვისტოს რევოლუციური არეულობებისა და სოციალისტური პარტიის ლიდერების დაპატიმრების შემდეგ, გრამში გახდა ტურინის ერთ-ერთი წამყვანი სოციალისტი; აირჩიეს პარტიის დროებით კომიტეტში და ასევე Il Grido del Popolo-ს რედაქტორად.
1919 წლის აპრილში, გრამშიმ, ტოლიატისთან, ანჯელო ტასკასა და უმბერტო ტერაჩინისთან ერთად, დააარსა ყოველკვირეული გაზეთი L'Ordine Nuovo (ახალი წესრიგი). იმავე წლის ოქტომბერში, მიუხედავად სხვადასხვა მტრულ ფრაქციებად დაყოფისა, სოციალისტური პარტია დიდი უმრავლესობით შეუერთდა მესამე ინტერნაციონალს. ვლადიმერ ლენინმა L'Ordine Nuovo-ს ჯგუფი მიიჩნია იდეურად ბოლშევიკებთან ყველაზე ახლოს მდგომად  და  მხარი დაუჭირა ამადეო ბორდიგას ანტი-საპარლამენტო პროგრამის წინააღმდეგ.
პარტიის ტაქტიკური დებატების დროს, გრამშის ჯგუფი ძირითადად გამოირჩეოდა მშრომელთა საბჭოების მხარდაჭერით, რომლებიც ტურინში სპონტანურად იქმნებოდა 1919-1920 წლების დიდი გაფიცვების დროს. გრამშის ზრით, ეს საბჭოები სათანადო საშუალებას აძლევდა მუშებს, გაეკონტროლებინათ წარმოების ორგანიზება. ლენინის პოლიტიკასთან  „მთელი ძალაუფლება საბჭოებს“) მათი შესატყვისობის მიუხედავად, ბორდიგამ გააკრიტიკა გრამშის პოზიცია იმის შესახებ, რომ იტალიის საბჭოები კომუნისტური იყო და არა მხოლოდ ბურჟუაზიის წინააღმდეგ პოლიტიკური ბრძოლის ორგანო და ის  სინდიკალისტურ  ღალატში დაადანაშაულა. 1920 წლის გაზაფხულზე, გრამში თითქმის ერთადაერთი იყო, ვინც  საბჭოებს იცავდა.
იტალიის კომპარტიაში
მუშათა საბჭოების მარცხმა,  ნაციონალურ მოძრაობად ქცეულიყო, დაარწმუნა გრამში, რომ საჭირო იყო კომუნისტური პარტიის არსებობა ლენინური გაგებით. L'Ordine Nuovo-ს ჯგუფი გამოვიდა იტალიის სოციალისტური პარტიის ცენტრისტული ხელმძღვანელობის წინააღმდეგ და საბოლოოდ დაუკავშირდა  ბორდიგას ბევრად უფრო დიდ,  „აბსტენდაციონისტ“ ჯგუფს. 1921 წლის 21 იანვარს, ქალაქ ლივორნოში დაარსდა იტალიის კომუნისტური პარტია. ბორდიგას საწინააღმდეგოდ, გრამშიმ მხარი დაუჭირა არდიტი დელ პოპოლოს, მებრძოლ ანტიფაშისტურ ჯგუფს, რომელიც იბრძოდა შავი პერანგების წინააღმდეგ. გრამშის შეეძლო, პარტიის ლიდერი მისი შექმნის დღიდანვე გამხდარიყო,  მაგრამ ის ბორდიგას ექვემდებარებოდა.
1922 წელს გრამში გაემგზავრა რუსეთში, როგორც პარტიის წარმომადგენელი მესამე ინტერნაციონალის ყრილობაზე. აქ მან გაიცნო იულია შუხტი, ახალგაზრდა მევიოლინე, რომელზეც დაქორწინდა 1923 წელს და რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი, დელიო (დაიბადა 1924 წ.) და ჯულიანო (დაიბადა 1926 წ.). გრამშის არასოდეს უნახავს მისი მეორე ვაჟი.
გრამშის მისია რუსეთში დაემთხვა ფაშიზმის შემოსვლას იტალიაში და გრამში დაბრუნდა მითითებებით, რომ ხელი შეეწყო მემარცხენე პარტიების გაერთიანებულ ფრონტისთვის ფაშიზმის წინააღმდეგ, სოციალისტური პარტიის ხელმძღვანელობის სურვილის საწინააღმდეგოდ. მოსკოვი გააკონტროლებდა მემარცხენე ძალებს, რასაც არ ეთანხმებოდნენ პარტიის სხვა წევრები. სოციალისტებს გარკვეული ტრადიცია ჰქონდათ იტალიაში, ხოლო კომუნისტური პარტია შედარებით ახალგაზრდა და ძალიან რადიკალური იყო. ბევრის აზრით, საბოლოოდ, კოალიცია, რომელსაც კომუნისტები ხელმძღვანელობდნენ, ძალიან დისტანციური იქნებოდა პოლიტიკური დებატებისგან და ამით იზოლირების საფრთხე იქმნებოდა. იტალიის კომუნისტური პარტია იმდენად ძლიერი აღმოჩნდა, რომ თავად ბენიტო მუსოლინიმ გამოაცხადა კანონგარეშე დაჯგუფებად.
1922 წლის ბოლოს და 1923 წლის დასაწყისში ბენიტო მუსოლინის მთავრობამ წამოიწყო რეპრესიების კამპანია ოპოზიციური პარტიების წინააღმდეგ, დააპატიმრა სოციალისტების ხელმძღვანელობის უმეტესი ნაწილი, მათ შორის ბორდიგა. 1923 წლის ბოლოს გრამში მოსკოვიდან გაემგზავრა ვენაში, სადაც ცდილობდა გაეცოცხლებინა პარტია, რომელიც ფრაქციულმა დაპირისპირებამ ჩამოიშორა. გრამში ვენაში შეხვდა გეორგ ლუკაჩს, უნგრელ მარქსისტულ მოაზროვნეს, და სხვა მარქსისტ და კომუნისტ ინტელექტუალებსა და აქტივისტებს. 1924 წელს გრამში, რომელიც უკვე სოციალისტური პარტიის ხელმძღვანელი გახდა, ვენეტოს დეპუტატად  აირჩიეს. მან დაიწყო პარტიის ოფიციალური გაზეთის – L'Unità (ერთობა) გამოშვება, ცხოვრობდა რომში, ხოლო მისი ოჯახი  მოსკოვში დარჩა. ლიონის კონგრესზე, 1926 წლის იანვარში, პარტიამ მიიღო გრამშის თეზისები გაერთიანებული ფრონტის შექმნისკენ, რომელიც იტალიაში დემოკრატიის აღდგენას ითვალისწინებდა.