cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რიმ ალ-ალი
პრინცესა რიმ ალ-ალი (ريم علي; დ. 1969, ალჟირი) — იორდანიის პრინცის ალი ბინ ჰუსეინის ალჟირელი მეუღლე, რომელზეც 2004 წლის 7 სექტემბერს დაქორწინდა. პრინცესა ლახდარ ბრაჰიმის ქალიშვილია, რომელიც ალჟირის ყოფილი საგარეო საქმეთა მინისტრი და გაეროს ოფიციალური პირი იყო. რიმი დიდი ბრიტანეთსა და ალჟირში გაიზარდა. სწავლობდა საფრანგეთსა და შეერთებულ შტატებში.
პრინცესა რიმი და პრინცი ალი, თავის ორ შვილთან, პრინცესა ჯალილასა და პრინც აბდულაჰ ბინ ალისთან ერთად, იორდანიის დედაქალაქ ამანში ცხოვრობენ.
კარიერა
თავისი კარიერის განმავლობაში მუშაობდა „BBC World Service“-ის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ბიუროში, „United Press International“-ში, „Dubai TV“-ში, „Bloomberg International“-ში, „Radio Monte Carlo Moyen Orient“-სა და CNN-ში (ლონდონი).
2006 წლიდან არის იორდანიის სამეფო კინემატოგრაფის აღმასრულებელი კომისარი.
პრინცესა არის იორდანიის მედიის ინსტიტუტის (JMI) დამფუძნებელი, რომელიც არის არაკომერციული ორგანიზაცია, რომლის მიზანიცაა არაბულ ჟურნალისტიკაში მაღალი ხარისხის დამკვიდრება და სამაგისტრო პროგრამის შემოღება.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:იორდანიის პრინცესები
არიანა გრანდე
არიანა გრანდე-ბუტერა (Ariana Joan Butera-Grande;  დ. 26 ივნისი, 1993) — ამერიკელი მომღერალი, მსახიობი და მოცეკვავე. არიანა გრანდე დაიბადა და გაიზარდა ფლორიდაში. ჰყავს ძმა ფრენკი გრანდე. პირველი ნაბიჯები კარიერაში გადადგა საბავშვო თეატრში „Little Palm Theatre“. რამდენიმე წლის შემდეგ გამოდიოდა თეატრში „Fort Lauderdale“. 2008 წელს შეასრულა შარლოტას როლი მიუზიკლში „13“, რომლის გამო სკოლა მიატოვა მაგრამ მაინც ირიცხებოდა იქ. შემდგომ ითამაშა მირიამის როლი მიუზიკლში „Cuba Libre“. არიანა დათანხმდა „Broadway in South Africa“ შემოთავაზებას და აფრიკელ ბავშვებს უფასოდ ცეკვა და სიმღერის გაკვეთილები ჩაუტარა. 2010 წელს დათანხმდა როლს სადაც კეტ ვალენტაინის როლს ასრულებდა კომედიურ სერიალში „ვიქტორია-გამარჯვებული“. სერიალი დასრულდა თუმცა არიანა როლიდან არ გამოსულა და ისევ ისევ ასრულებს კეტის როლს ამჟამად სერიალში „სემი და კეტი“.
2013 წლის 10 ნოემბერს ის იყო AMA-ს დაჯილდოების კულისებსმიღმა მასპინძელი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:დაბადებული 26 ივნისი
ლიეტუვის ადმინისტრაციული დაყოფა
ლიეტუვის ადმინისტრაციული დაყოფა thumb|ლიეტუვის რუკა
რუსეთის იმპერია
thumb|right|350 px|ლიეტუვა 1867—1914 რეჩ პოსპოლიტას მესამედ დაყოფისა და დასავლეთ ბელორუსიისა და ლიეტუვის მიწების რუსეთის იმპერიასთან შეერთების შემდეგ (1795) თანამედროვე ლიეტუვის ტერიტორიის დიდი ნაწილი შევიდა ვილენის გუბერნიაში. ის თავდაპირველად იყოფოდა ბრასლავის (შემდგომში ნოვოალექსანდროვის), ვილენის, ვილკომირის, ზავილეის, კოვენის, ოშმიანის, როსიენის, ტელშევის, ტროკის, უპიტის (პანევეჟისის), შაველის მაზრებად. 1797 წელს პავლე I-ის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ რეფორმით სლომინსკის გუბერნიასთან ერთად გაერთიანდა ერთ ლიტვურ გუბერნიაში საგუბერნიო მმართველობით ვილნიუსში.
ალექსანდრე Iს დროს ლიტვის გუბერნია 1801 წელს დაიყო ვილენის გუბერნიად (1840 წლამდე ეწოდებოდა ლიტვა-ვილენის გუბერნია) და გროდნესკის გუბერნიად (ყოფილი სლომინსკის გუბერნია).
1843 წელს ტერიტორიების ნაწილი შევიდა ხელახლა შექმნილი კოვენის გუბერნიის შემადგენლობაში. ვილენის გუბერნიაში დარჩნენ ვილენის, სვენციანის (ზავილეის), ოშმიანის, ტროკის მაზრები, ასევე გროდნესკის გუბერნიიდან გადაცემული ლიდის მაზრა და მინსკის გუბერნიიდან გადაცემული ვილეის და დისნენის მაზრები.
ლიეტუვის რესპუბლიკა
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ დამოუკიდებელ ლიეტუვის რესპუბლიკაში განხორციელდა ადმინისტრაციული დაყოფა 1919-1921 წლებში. ძირითადი ერთეულები იყო მაზრები და ვოლოსტები. თიოეულ ვოლოსტში უნდა ეცხოვრა დაახლოებით 5000 მცხოვრებს, ვოლოსტები, თავის მხრივ, იყოფოდნენ სამამასახლისოებად, რომლებიც აერთიანებდნენ დაახლეოებით 100 მცხოვრებს.
სამხედრო მიზნებისთვის ქვეყანა იყოფოდა სამ სამხედრო ოლქად (კაუნასის, მარიამპოლეს, პანევეჟისის), თითოეული მათგანი სამ სამობილიზაციო რაიონს მოიცავდა.
ლიტვის სსრ
1950 წლის 20 ივლისს ლიტვის სსრ-ში შეიცვალა ადრინდელი ადმინისტრაციული დაყოფა მაზრებად, ვოლოსტებად და აპილინკებად (apylinkė, ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული, რაიონზე უფრო მცირე, საკუთარი თვითმმართველობით, თემის ანალოგი). ჩამოყალიბდა საბჭოური დაყოფა ოლქებად, რაიონებად და აპილინკებად. თავდაპირველად იყო 4 ოლქი (ვილნიუსის, კაუნასის, კლაიპედას და შიაულაის) და 87 რაიონი. 1953 წლის 29 მაისს ოლქები გაუქმდა, აპილინკები კი გამსხვილდა. 1954 წელს არსებული 1224 აპლინკა 1963 წელს შემცირდა 653-მდე. 1957 წელს იყო მცდელობა ხელახლა განესაზღვრათ ტერიტორიული მოწყობა სამეურენო-ტერიტორიული პრინციპების მიხედვით.
1963 წელს ლიტვის სსრ-ის ტერიტორია იყოფოდა 41 რაიონად, 89 ქალაქად და 25 დაბად.
ლიტვის სსრ-ის არსებობის უკანასკნელ წლებში ტერიტორია იყოფოდა 44 სასოფლო რაიონად და 11 რესპუბლიკური დაქვემდებარების ქალაქად. 1960-იან წლებში მათი რაოდენობა იყო 9 - შემდგომში დაემატნენ ალიტუსი და კაპსუკასი. უმსხვილესი ქალაქები ვილნიუსი და კაუნასი, თავის მხრივ, იყოფოდნენ საქალაქო რაიონებად (სულ 7). სასოფლო რაიონები იყოფოდნენ აპილინკებად და მოიცავდნენ 22 დაბასა 81 რაიონული დაქვემდებარების ქალაქს.
რესპუბლიკური დაქვემდებარების ქალაქები
რაიონები
ლიეტუვის რესპუბლიკა
დღეისათვის ლიეტუვის ტერიტორია იყოფა 10 მაზრად. მაზრებში იქმნება თვითმმართველობების ტერიტორიები: 7 ქალაქი, 2 კურორტი და 48 რაიონი, ასევე 8 ახალშექმნილი თვითმმართველობა. თვითმმართველობები იყოფიან სამამასახლისოებად (სტაროსტვებად).
მსხვილი ქალაქების (ალიტუსი, ვილნიუსი, კაუნასი, კლაიპედა, პანევეჟისი, შიაულიაი) მოიცავენ მხოლოდ ერთი ქალაქის ტერიტორიას (ზოგჯერ შემოგარენითურთ).
კურორტების (პალანგა, ნიარინგა) თვითმმართველობები მოიცავენ მათ ირგვლივ განლაგებულ დასახლებულ პუნქტებს.
მაზრები მოიცავენ განსხავებულ ადმინისტრაციულ ერთეულებს. მაგ. ვილნიუსის მაზრაში შედის ქალაქ ვილნიუსის თვითმმართველობა, ვილნიუსის რაიონის თვითმმართველობა, ტრაკაის, უკმერგეს, შალჩინინკაის და შირვინტოსის თვითმმართველობებს. თავის მხრივ, ვილნიუსის რაიონი მოიცავს ქალაქ ნემენჩინეს, დაბებს ბიაზდონისს, მაიშაგოლუს, მიცკუნაის, შუმსკას, სოფლებს და იყოფა 23 სამამასახლისოდ.
მაზრას ხელმძღვანელობ მაზრის უფროსი, რომელსაც ნიშნავს ლიეტუვის რესპუბლიკის მთავრობა. მისი ძირითადი ფუნქციაა მაზრის ტერიტორიაზე ლიეტუვის კონსტიტუციისა და კანონების დაცვისა და შესრულების გარანტირება.
მაზრების სია
thumb|ლიეტუვის მაზრები
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ლიეტუვის მაზრები
ქვემო ახალშენი
ქვემო ახალშენი — ნასოფლარი საქართველოში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თეთრი წყაროს პლატოზე, მდინარე ხრამის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 840 მეტრზე, თეთრი წყაროდან 10 კმ. სამღერეთიდან 2 კმ. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა დმანისის სასოფლო საბჭოში. განვითარებული იყო მეცხოველეობა. XXI საუკუნეში სოფელი დაცლილია.
სქოლიო
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
რუსეთის რევოლუცია (მრავალმნიშვნელოვანი)
სახელწოდებას რუსეთის რევოლუცია აქვს სხვა მნიშვნელობებიც. იხილეთ:
ვარლამ ურდია
ვარლამ ურდია (15 სექტემბერი, 1906 — 30 ოქტომბერი, 1945) — ქართველი საბჭოთა მფრინავი (ბომბდამშენისა და გამანადგურებლის), რომელმაც არაერთხელ მიიღო მონაწილეობა მეორე მსოფლიო ომის საჰაერო ბრძოლებში. გამანადგურებელ-მოიერიშე PS-84-ისა და Ilyushin Il-2- ის მეშვეობით, ოპერაცია ბარბაროსას დროს, ბომბავდა გერმანულ პოზიციებს ვორონეჟის ფრონტზე, ასევე მონაწილეობას იღებდა კავკასიის ფრონტზე საჰაერო ბრძოლებში. 1942-43 წლებში გაწეული სამსახურისთვის პოლკოვნიკი ურდია ორჯერ დააჯილდოვეს სამამულო ომის 1-ლი ხარისხის ორდენით, ხოლო 1944 წელს - წითელი დროშის ორდენით ბრძოლის ველზე გამოჩენილი განსაკუთრებული გმირობისა და სიმამაცისთვის.
ადრეული კარიერა
ურდია 1906 წლის 15 სექტემბერს საქართველოს დასავლეთით სოფელ ვედიდკარში დაიბადა. წითელ არმიაში შვიდწლიანი სამხედრო სამსახურის შემდეგ, მიიღეს უკრაინის სსრ-ის სამხედრო პილოტთა მე-11 სკოლაში (ასევე ცნობილია, როგორც ვოროშილოვგრადის სამხედრო საავიაციო სკოლა). სწორედ აქ ჩამოყალიბდა ურდია სამხედრო პილოტად. 1933 წელს ოჯახთან ერთად უმანში გადავიდა და სხვადასხვა სამხედრო-საჰაერო დანაყოფში იმსახურა - დაწყებული უმცროსი პილოტიდან სამხედრო-საჰაერო ძალების მაიორის წოდებით დამთავრებული. უმანში 22-ე საჰაერო საწვრთნელ ბაზაზე (202-я учебная авиабаза) მუშაობდა ფრენის ინსტრუქტორად, ხოლო 1938 წლამდე ზაპოროჟიეს ავიაციის ტექნიკურ კოლეჯში (Запорожский авиационный техникум) საწვრთნელ ვარჯიშებს ატარებდა.
ურდიამ პირველი საბრძოლო გამოცდილება, როგორც მფრინავ-გამანადგურებელმა, 1939 წლის სექტემბერში საბჭოთა კავშირის მიერ პოლონეთის წინააღმდეგ აგრესიის დროს მიიღო. კერძოდ, გროდნოს ბრძოლაში პოლონური ქვედანაყოფების წინააღმდეგ, რომელთაც გენერალი ვაქლავ პჟეჟეცკი მეთაურობდა. იმავე წლის 20 დეკემბერს ურდია გადაიყვანეს ლოდეინოე პოლეს სამხედრო საჰაერო ბაზაზე 275-ე გამანადგურებელი საავიაციო პოლკის ესკადრილიაში. ფინეთის წინააღმდეგ საბჭოთა აგრესიის დროს, საჰაერო თავდასხმებს ახორციელებდა ფინეთის სამხედრო პოზიციებზე. ომის მიმდინარეობისას, საბჭოთა სარდლობა საავიაციო გამანადგურებელ ერთეულებს იყენებდა და ამგვარად უწყობდა ხელს წითელი არმიის ქვეითი ჯარის წინსვლას, ბომბავდა მომმარაგებელ მატარებლებს ფინეთის თავდაცვის ხაზს მიღმა. 1940 წლის 19 მაისს ურდიას ფინეთის წინააღმდეგ ომში გაწეული სამსახურისთვის წითელი ვარსკვლავის ორდენი მიენიჭა და ვიცეპოლკოვნიკის წოდებით დაწინაურდა. მეორე მსოფლიო ომის უეცარი დაწყების შემდეგ, ურდია მაშინვე გაგზავნეს ჩრდილო კავკასიაში. კერძოდ, ჩეჩნეთში, ახლადდაარსებულ მსროლელ-ბომბდამშენთა გროზნოს სამხედრო საავიაციო სკოლაში (Грозненская военная авиационная школа стрелков-бомбардиров), სადაც ბომბდამშენ პილოტად უნდა გაეწვრთნათ. სკოლა ქალაქ გროზნოს მახლობლად პატარა ავიბაზაზე მდებარეობდა.
მეორე მსოფლიო ომი
1941 წლის ივლისში, როცა საბჭოთა კავშირზე გერმანელთა შეტევა დაიწყო, ურდია ომის წინა ხაზზე ახლადჩამოყალიბებული საჰაერო თავდაცვის დივიზიის 101-ე გამანადგურებელი საავიაციო პოლკით გაგზავნეს. შემდგომ PS-84 ბომბდამშენის ესკადრილიაში გაგზავნეს ვორონეჟის ფრონტზე სწორედ იმ დროს, როცა საბჭოთა კავშირი იქ გერმანიის წინსვლის შეჩერებას ცდილობდა. ვორონეჟი ჰიტლერის მთავარი სამიზნის - სტალინგრადის - შესასვლელი გახლდათ. PS-84 დაფრინავდა, როგორც სამგზავრო თვითმფრინავი, მაგრამ ომის დაწყების შემდეგ უმთავრესად სამხედრო ოპერაციებში იყენებდნენ. 1941 წლის საბჭოთა PS-84 თვითმფრინავს 1942 წელს Lisunov Li-2 -ის სახელი დაერქვა და აღიჭურვა მსხვილკალიბრიანი ტყვიამფრქვევებით. იგი გამოიყენებოდა მარაგის ტრანსპორტირებისა და საჰაერო დაბომბვებისთვის. 1942 წლის მარტი - დეკემბერის პერიოდში ურდიამ ღამის დაბომბვის დროს თვითმფრინავ PS-84/Li-2-ით 11-ჯერ გადაიფრინა გერმანიის პოზიციებზე; უმიზნებდა საარტილერიო ბატარეებს, ქვეითი ჯარის თავშესაფრებსა და მომმარაგებელ ხაზებს. შესაბამისად, ვერმახტს ზარალი მიადგა. მტრის პოზიციების დაბომბვაში მონაწილეობის გამო, ურდია სამამულო ომის პირველი ხარისხის ორდენით დაჯილდოვდა და დაწინაურდა პოლკოვნიკის წოდებით. 1942 წლის აგვისტოს ბოლოს მან თვითმფრინავ Li-2-ით რამდენიმე მისია შეასრულა. მის მიზანს საბჭოთა შეიარაღებული ძალების მომარაგება და ვერმახტის მე-6 არმიაზე დარტყმების გაგრძელება წარმოადგენდა. ვერმახტის მე-6 არმიამ იმ დროისთვის, ოპერაცია ლურჯის (Blau-ს) საწყის ეტაპზევე, მიაღწია ვორონეჟს. 101-ე დივიზიონის მეთაურის, გენერალ-მაიორ ივან ევსევევის, მთავარი მიზანი 1942 წლის ოქტომბერში, სტალინგრადზე კონტრშეტევისას, საბჭოთა სახმელეთო ჯარისთვის საავიაციო დაფარვის უზრუნველყოფა გახლდათ.
1942 წლის სექტემბერში ევსევევი თავიდან დაინიშნა ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის მე-8 გამანადგურებელი საავიაციო კორპუსის (8-й истребительный авиационный корпус ПВО) ხელმძღვანელად კავკასიის ფრონტზე. გერმანულმა ჯარებმა კავკასიაში ოპერაცია ედელვაისი (Edelweiss) დაიწყეს იმ მიზნით, რომ მიეღწიათ ბაქოს ნავთობის საბადომდე. დეკემბერში გენერალ-მაიორმა ივან ევსევევმა ურდია ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის მე-8 გამანადგურებელ საავიაციო კორპუსში (8-й истребительный авиационный корпус ПВО) გადაიყვანა. მას უნდა ებრძოლა კავკასიაში, სადაც სიტუაცია არ იყო სტაბილური; კერძოდ, გერმანიის არმიის ჯგუფ ა-ს მე-4 სამთო დივიზიამ ტერიტორიები დაიკავა ჩეჩენთა ანტისაბჭოური აჯანყებისას, რომელსაც ხასან ისრაილოვი მეთაურობდა. ყუბანის საჰაერო ბრძოლის დროს ჩრდილო კავკასიის ფრონტზე, სადაც ორივე მხრიდან 2000-ზე მეტი თვითმფრინავი იყო ჩართული ომის ერთერთ ყველაზე ფართომასშტაბიან საჰაერო ბრძოლაში, ურდია ხელახლა დაინიშნა გამანადგურებელ-მოიერიშე (Sturmovik) Ilyushin Il-2 -ის პილოტად. ყუბანის საჰაერო ბრძოლაში შეტანილი წვლილისთვის მას მეორედ გადაეცა სამამულო ომის პირველი ხარისხის ორდენი და გააგრძელა Ilyushin Il-2 - ის მართვა. 1943 წლის ოქტომბერში ურდია მიავლინეს საბჭოთა საჰაერო ძალების ჩრდილო კავკასიის სამხედრო ოლქში (Краснознамённый Северо-Кавказский военный округ), თუმცა დეტალები მისი მსახურებისა და ადგილმდებარეობის შესახებ 1943 წლის ნოემბრიდან უცნობია. საარქივო დოკუმენტების მიხედვით, 1944 წლის 3 ნოემბერს ურდიამ მიიღო წითლი დროშის ორდენი ბრძოლისველზე გამოჩენილი განსაკუთრებული გმირობის, მამაცობისა და თავდადებისათვის.
გარდაცვალება
ვარლამ ურდიას გარდაცვალების გარემოებები დღემდე უცნობია. 1945 წლის 30 ოტომბერს იგი დასავლეთ უკრაინაში თავისსავე თვითმფრინავში საჰაერო აფეთქების დროს დაიღუპა. საბჭოთა პერიოდის ოფიციალური დოკუმენტი 1945 წლის 9 მაისის შემდეგ გამანადგურებელი საავიაციო დივიზიის ოფიცერთა შორის სამხედრო დანაკარგის შესახებ (Список офиcерного состава Истребителной Авиаcии ПВО страни погибших после 9 Mая 1945 г.) მხოლოდ იმას ადასტურებს, რომ ურდია მოკლეს. მისი მეუღლე, მარიამ გოგოლაძე, სამშობლოში - საქართველოში - ორ ქალიშვილთან და ვაჟთან - ანზორ ურდიასთან ერთად დაბრუნდა. ანზორ ურდია მოგვიანებით ქართული კინოსა და თეატრის ცნობილი მსახიობი გახდება.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1945 კატეგორია: საქართველოს სამხედრო ისტორია კატეგორია: მეორე მსოფლიო ომი‏‎ კატეგორია: მეორე მსოფლიო ომის ბრძოლებში დაღუპულები‏‎‏‎ კატეგორია: მეორე მსოფლიო ომის სამხედრო მოღვაწეები‏‎
ოვაიჰის უდაბნო
ოვაიჰის უდაბნო — უდაბნო ეკორეგიონი ჩრდილო-დასავლეთ აშშ-ში. მდებარეობს ნევადის შტატის ჩრდილოეთ, აიდაჰოს შტატის სამხრეთ-დასავლეთ და ორეგონის შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილებში, ზღვის დონიდან 1600 მეტრზე. მისი ფართობი შეადგენს 24 280 კმ²-ს. ტერიტორიას კვეთს ოვაიჰის მაღლობები.
უდაბნო საკმაოდ მშრალია და მოიცავს კანიონებს, ვულკანურ კლდეებს, ბუჩქებს, ბალახებს.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის უდაბნოები
ლუთფი
ლუთფი, ლუთფილა, ალი-ფაშა, ახალციხის ფაშა 1817-1818 წლებში. მესხეთის 1816 წლის სახალხო მღელვარების დროს ოსმალეთის ხელისუფლებამ ახალციხის ფაშობა უბოძა როგორც ჯაყელთა სახლის შთამომავალს. ამით სულთნის მთავრობა მესხთა ზედაფენის მიმხრობას ცდილობდა. თუმცა ახალმა ფაშამ ვერ შეძლო მხარეში მშვიდობის აღდგენა და 1818 წ. იგი სტამბოლში გაიწვიეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალციხის ფაშები
სკვიმნია
სკვიმნია — დასავლეთ საქართველოს ერთ-ერთი მხარის — ლეჩხუმის სახელწოდება ბიზანტიური წყაროების მიხედვით. სკვიმნია ეგრისის ადრინდელი ფეოდალური სახელმწიფოს ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ერთეული იყო. შემდგომში იგი თანდათან აღმოსავლეთ ქართულ სახელმწიფოს — ქართლს დაუახლოვდა პოლიტიკურად და კულტურულად.
ლიტერატურა
კატეგორია:კოლხეთი
ნოვიე-ბალიკლი (ბაკალის რაიონი)
ნოვიე-ბალიკლი (Яңы Балыҡлы; Новые Балыклы) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბაკალის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 493 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბაკალიდან დაშორებულია 7 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტუიმაზი, რომელიც დაშორებულია 80 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (44 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ბაკალის რაიონის სოფლები
კახის რაიონი
კახის რაიონი (აზერ. Qax rayonu) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული ერთეული ქვეყნის ჩრდილოეთით, საქართველოს ისტორიულ პროვინციის ჰერეთის ნაწილი. რაიონი შეიქმნა 1930 წელს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კახი. 1918-1921 წლებში კახი შედიოდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ზაქათალის ავტონომიური ოლქის შემადგენლობაში. 1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მითითებით კავკასიელმა კომუნისტებმა რაიონი საქართველოს ჩამოაშორეს და აზერბაიჯანს შეუერთეს.
ისტორია
კახი, როგორც მნიშვნელოვანი სავაჭრო დაბა, წყაროებში პირველად იხსენიება XI საუკუნის დასაწყისში კაკის სახელით. პოლიტიკურ ერთეულად ჩამოყალიბდა მას შემდეგ, რაც 1604 წელს ირანის შაჰმა აბას I-მა კახეთის მეფე ალექსანდრე II-ს ჰერეთის აღმოსავლეთი განაპირა თემი კაკი ჩამოართვა და წახურელ ლეკებს გადასცა. კაკი იყოფოდა 3 ნაწილად: კახ-ბაში, კახ-ინგილო და კახ-მუალი. XVIII საუკუნის I მეოთხედში კაკში საბოლოოდ ჩამოყალიბდა წახურელ ლეკთა ე. წ. უბატონო თემები (ელისუს, ყარადულაკის, სუვაგილისა და წახურის), რომელთაც კახეთის სამეფოს საკმაოდ დიდი ნაწილი თავიანთი გავლენის ქვეშ მოაქციეს და დაიმორჩილეს. ამით საფუძველი ცაეყარა შემდგომი დროის ელისუს სასულთნოს, რომელიც XIX საუკუნის შუა ხანებში რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა ზაქათალის ოლქის სახით.
გეოგრაფია
რაიონი ჩრდილო-აღმოსავლეთით ესაზღვრება დაღესტანის რესპუბლიკას, დასავლეთით საქართველოს რესპუბლიკას, ჩრდილოეთით ქალაქ შაქის, სამხრეთით სამუხის რეგიონს.
ბუნება
სამხრეთით, მშრალი სუბტროპიკული კლიმატი დომინირებს, ცენტრში - ცხელი და ნოტიო სუბტროპიკული, მთებში - ცივი. წლიური ნალექების რაოდენობა სამხრეთით არის 300 მმ, ჩრდილოეთით - 1600 მმ.
კახი აზერბაიჯანის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი აგრო-ინდუსტრიული რეგიონია. ძირითადად ცნობილია თხილის ნაყოფებით (თხილი, წაბლი). წყლის რესურსების სიმრავლე, ტენიანობის ბალანსი, ნაყოფიერი ნიადაგები, ტყეები, ალპური და სუბალპური მდელოები, ზამთრის საძოვრები უზრუნველყოფენ სოფლის მეურნეობისა და მეცხოველეობის განვითარებას.
რეგიონი რესპუბლიკის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ბუნებრივი რესურსებია. მუხა, რცხილა, კაკალი, წაბლი, ხეხილი და ყავისფერი დათვი, მთის თხა, გარეული ღორი და სხვადასხვა ფრინველი ბინადრობენ. ილისუს სახელმწიფო ნაკრძალი შეიქმნა ამ სიმდიდრის გაზრდის მიზნით. სარეზერვო მიწების უმრავლესობა სოფელ აღჩიზე მოდის.
მოსახლეობა
2009 წლის მონაცემებით რაიონში 53 259 მაცხოვრებელია :
მათგან მუსლიმია - 85 %, ქრისტიანი - 15 %.
ბუნებრივი რესურსები
ადმინისტრაციული რაიონი მდიდარია მინერალებით, სამშენებლო მასალებით, კლიმატური რესურსებითა და წყაროებით. ხრეში, ქვიშა და თიხა სამშენებლო მასალების ყველაზე ფართოდ გამოყენებული მასალაა. ეს მასალები ფართოდ არის გავრცელებული მდინარის ხეობებში, განსაკუთრებით მდინარე ქურმუხის ხეობებში.ამ რესურსების საფუძველზე შესაძლებელია საწარმოების შექმნა ხრეშისა და ქვიშის წარმოებისთვის. ამ სფეროში არსებობს თიხის საბადოები, რომლებიც განკუთვნილია აგურისა და კერამიკის წარმოებისთვის. ნახშირწყალბადის, ცაცხვისა და ცემენტის წარმოებისთვის მინერალებიც არსებობს. ერთი თიხის რეზერვები 35,000 კუბური მეტრია, ხოლო მეორე - 116 ათასი კუბური მეტრია.
კახეთის რაიონის წყლის რესურსები შეადგენენ კავკასიონის წყლის რესურსების 13% -ს (3873 კუბური კილომეტრი).
სხვა სახის ნედლეულისაგან განსხვავებით, მინერალურ წყლებს რეგიონში დიდი მნიშვნელობა აქვს. ერთ-ერთი მათგანია ოღლანბულაღი, ყიზბულაგი და ჰამამბულაღი.
ეკონომიკა
რეგიონალური ეკონომიკის საფუძველია მეცხოველეობის პროდუქტების წარმოება, კულტურები (განსაკუთრებით სპეციალიზებული თამბაქოს და მარცვლეულის).
კვების მრეწველობა ეფუძნება მებაღეობას, თამბაქოს დამუშავებასა და ცხოველურ პროდუქტებს. სურსათის მრეწველობის ძირითადი საწარმოები არიან ხახის ხილი და ბოსტნეული კერები. აქ წარმოებული პროდუქციის უმეტესობა იგზავნება სხვა რეგიონებში. არსებული პროდუქცია ძირითადად საყოფაცხოვრებო მოთხოვნილებებს აკმაყოფილებს.
ეკონომიკური რეგიონი მდიდარია სხვადასხვა მინერალებით: გოგირდოვანი, პოლიმეთალური მადნეული.
სქოლიო
კატეგორია:ჰერეთი კატეგორია:აზერბაიჯანის რაიონები
დერიკვარაძიში
დერიკვარაძიში — მყინვარული წარმოშობის ტბა საქართველოში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კოდორის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 2548 მ სიმაღლეზე. ტბის ზედაპირის ფართობია 0,08 კმ², საშუალო სიღრმე 8,1 მ, მაქსიმალური სიღრმე 22 მ. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. გამდინარეა.
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ტბები
Lasioglossum luteipes
Lasioglossum luteipes — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1909 წელს.
სქოლიო
luteipes
იმპერია
მინი|ალექსანდრე მაკედონელის იმპერია იმპერია (imperiu — სახელისუფლებო ძალაუფლება) — სახელმწიფო, რომლის ხელისუფლება ვრცელდება მმართველი ძალისგან კულტურულად ან ეთნიკურად განსხვებულ, როგორც წესი დაპყრობილ, ტერიტორიებზე და მოსახლეობებზე. სხვა, უფრო ფორმალური განმარტებით იმპერია არის მონარქია, რომლის მონარქი ატარებს იმპერატორის ტიტულს
მსოფლიო ისტორიაში მრავალი იმპერია არსებობდა. მაგ.: რუსეთის იმპერია, ბრიტანეთის იმპერია, ავსტრიის იმპერია, ოსმალეთის იმპერია, რომის იმპერია და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იმპერიები კატეგორია:სახელმწიფო მმართველობის ფორმები
Another Day in Paradise
„Another Day in Paradise“ — ინგლისელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ ფილ კოლინზის სიმღერა და სინგლი ალბომიდან ...But Seriously. ეს არის კოლინზის ერთ-ერთი პოპულარული სიმღერა, რომელიც ეხება უსახლკარო ადამიანების პრობლემებს (ისევე, როგორც ჯენესისის „Tell Me Why“). 1991 წელს სიმღერამ მიიღო გრემის ჯილდო, როგორც წლის საუკეთესო ჩანაწერმა.
სქოლიო
კატეგორია:1989 წლის სინგლები კატეგორია:ფილ კოლინზის სიმღერები
მაღრანდვალეთი
მაღრანდვალეთი, ისტორიული მხარე — თემი აღმოსავლეთ საქართველოში მდინარე ლიახვის სათავეებში, ძირითადად მოიცავდა ახლანდელ ჯავის მუნიციპალიტეტის ედისის ტერიტორიას. ცენტრი ედისა (შუა ფეოდალური ხანა).
სახელწოდება მაღრანდვალეთი პირველად გვხვდება XIV საუკუნეში („ძეგლი ერისთავთა“). ნაწარმოების სიტყვა მაღნარიდან (ტყიანი) და მხარის სახელწოდება დვალეთიდან. გვიანდელი შუა საუკუნეებში მაღრანდვალეთი ქსნის საერისთავოს შემადგენლობაში მოექცა. ვახუშტი ბაგრატიონის (XVIII ს.) ცნობით, მაღრანდვალეთი ქსნის ერისთავთა მამული იყო. მაღრანდვალეთის ისტორიულ ძეგლთაგან აღსანიშნავია ე. წ. ცარციათების ნაქალაქარი სოფ. ედისის მახლობლად, „ზილდი მასიგ“ (უბნის კოშკი), ზურგიანი კოშკები გალუანთასა და ედისაში. მაღრანდვალეთის უძველესი მოსახლეობა ქართული და დვალური იყო. გვიანდელი შუა საუკუნეებში აქ კომპაქტურად დასახლდნენ ოსი მოახალშენეები.
მაღრანი (მრავალმნიშვნელოვანი)
მაღრანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სამი სიცოცხლე (ფილმი)
სამი სიცოცხლე — 1925 წლის ქართული საბჭოთა ორსერიიანი ფილმი, გადაღებული რეჟისორ ივანე პერესტიანის მიერ, გადაღებულია გიორგი წერეთლის რომან „პირველი ნაბიჯის“ მიხედვით. ფილმი 1966 წელს აღადგინა და გაახმოვანა რეჟისორმა გიგა ლორთქიფანიძემ. პერესტიანი ამ ფილმს თავის საუკეთესო ნამუშევრად მიიჩნევდა.
სიუჟეტი
ფილმში აღწერილია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ერთი ქართული ოჯახის დრამატული თავგადასავალი. ფოთელ ვაჭარს, ბახვა ფულავას ღარიბი მკერავი ქალი, ესმა შეუყვარდება და ცოლად მოიყვანს. ლამაზი ესმას ცდუნების სურვილი აზნაურ იერემია წარბას მოსვენებას დაუკარგავს, ბედნიერ ოჯახს თავს დაესხმება და ესმას გაიტაცებს. მდევრებისგან შევიწროებული იერემია, საწადელს რომ ვერ მიაღწევს, ქალს დაუნდობლად მოკლავს. გავლენიანი თავადის ქალის, ვალიდას წყალობით იერემია სასჯელს თავს დააღწევს. ბახვა მართლმსაჯულების იმედს დაკარგავს, იერემიას საძინებელში შეიპარება და დამნაშავეს თვითონ გაუსწორდება.
შუახევის მუნიციპალიტეტის გერბი
შუახევის მუნიციპალიტეტის გერბი — შუახევის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია შუახევის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ 2013 წლის 28 თებერვალს №1 დადგენილებით.
სამი სიცოცხლე (ფილმი)
გადაღება
იერემია წარბას როლზე პერესტიანმა არაპროფესიონალი მსახიობი დიმიტრი ყიფიანი ცოლის რეკომენდაციით აიყვანა. რეჟისორი ყიფიანის გამოხედვამ მოხიბლა. ესმას დაკრძალვის მასობრივი სცენები აბაშაში იქნა გადაღებული ხალხის უშუალო მონაწილეობით. გადაღებები მიმნდინარეობდა გურიაში, სამეგრელოში, ფოთსა და თბილისში.
შუახევის მუნიციპალიტეტის გერბი
აღწერილობა
გერბის ფარის ზურმუხტოვან ველს სამ ნაწილად ყოფს ვერცხლის ქობაშემოვლებული ლაჟვარდის ორთითასებრი ჰერალდიკური ჯვარი, რომელზეც მოთავსებულია მცირე ფარი — მეწამულ ველზე ოქროს სამკოშკიანი ციხე-სიმაგრე. შუა კოშკი ოდნავ მაღალია, ციხე-სიმაგრის ქვევით გამოსახულია ოქროს ხიდი.
სამი სიცოცხლე (ფილმი)
შეფასება
მთავარმა სარეპერტუარო კომისიამ ფილმი თავიდან დაიწუნა. ფილმის ნაკლად ებრაელი მეირას სახეში დანახული ანტისემიტური ტენდენციები დასახელდა. , მაგრამ ფილმი ბევრმა დაიცვა, მათ შორის სსრკ განათლების პირველმა კომისარმა ანატოლი ლუნაჩარსკიმ. , რომელმაც ფილმს გზა გაუკვალა კინოეკრანებისკენ. ფილმში ისეთმა მახასიათებლებმა, როგორებიცაა სექსუალობა, ძალადობა, მკვლელობა და მოვლენათა სინქრონულობა, განაპირობა მისი პოპულარობა. ფილმის შემოსავლებმა სამჯერ გადააჭარბა დანახარჯებს.
შუახევის მუნიციპალიტეტის გერბი
აღწერილობა
გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია ჭიშკრით.
სამი სიცოცხლე (ფილმი)
სქოლიო
კატეგორია:სსრკ-ის მუნჯი ფილმები კატეგორია:1925 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ივანე პერესტიანის ფილმები კატეგორია:მუნჯი ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:მელოდრამები კატეგორია:ქართულ რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
შუახევის მუნიციპალიტეტის გერბი
აღწერილობა
ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-ზურმუხტოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „შუახევი“
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური გერბები კატეგორია:შუახევის მუნიციპალიტეტი
დერმატო...
დერმატო... (ბერძნ. derma, ნათესაობითი ბრუნვა  dermatos — კანი) — რთული სიტყვის შემადგენელი ნაწილი; მიანიშნებს კანთან, კანის სნეულებებთან კავშირზე (მაგ., დერმატოლოგია, დერმატოზი).
ლიტერატურა
კატეგორია:თავსართები
სტეფანე მტბევარი
თხზულებაში აღწერილია ქართველების ბრძოლა არაბთა წინააღმდეგ, ქართველი მთავრის გობრონის ერთგულება ქრისტიანული რელიგიისადმი და მისი მოწამებრივი აღსასრული. ავტორი გვაწვდის მდიდარ ისტორიულ მასალას, გამოკვეთილი აქვს ქართველთა (უპირველესად გობრონის) მამულიშვილური გრძნობები. ძეგლი გამოირჩევა ღრმა პატრიოტული სულისკვეთებით, ავტორის მხატვრული ოსტატობით და წერის მაღალი კულტურით.
სტეფანე მტბევარი ასევე არის მოხსენიებული X საუკუნის ხელნაწერ ქრესტომატიაში:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ჰაგიოგრაფები კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები კატეგორია:მტბევარი მღვდელთმთავრები
ნიღაბი (დასაკრძალი)
დასაკრძალავი ნიღაბი, მიცვალებულის სახეზე დასაფარებელი. წინაპართა კულტთან და საიქიო ცხოვრებაზე წარმოდგენებთან დაკავშირებული ეს ჩვეულება ფართოდ იყო გავრცელებული სხვადასხვა ხალხში სხვადასხვა დროს. ხის, თიხის, თაბაშირისა და ოქროს ნიღბები. ნაპოვნია ძველი ეგვიპტის სამაროვნებზე, ოქროს ნიღბები — მიკენის შახტურ სამარხებში (ძვ. წ. XVI საუკუნე), ირანის ტერიტორიაზე და კუნძულ სამოსზე (ძვ. წ. VI საუკუნე). ნიღბები აღმოჩენილია ნინევიაში, კართაგენში და სხვა ადგილებში, აგრეთვე ძველ მექსიკისა და პერუს სამარხებში.
ნიღაბს ხმარობდნენ ეტრუსკებიც და მოგვიანებით ძველი რომაელებიც. ძვ. წ. I ათასწლეულის დასასრულიდან ახ. წ. VII-VIII საუკუნამდე მიცვალებულთა სახის ნიღბებით დაფარვის ჩვეულება ჰქონია ციმბირის ზოგიერთ ხალხსაც. ნიღაბი უმეტესად პორტრეტულია.
ნიღბის თავისებურ, გამარტივებულ სახეობად შეიძლება ჩაითვალოს ლითონის (ჩვეულებრივ ოქროს) ფორფიტები, რომლებსაც მიცვალებულს ბაგეებსა და თვალებზე აფარებდნენ ძველ სამყაროს მთელ რიგ ქვეყნებში, მათ შორის საქართველოშიც ძვ. წ. II ათასწლეულიდან ანტიკური ხანის დასასრულამდე. საქართველოში აღმოჩენილია ადრინდელი ანტიკური ხანის (ძვ. წ. V-IV სს.) ბაგეებისა და თვალის საფარები — ელექტრუმისა და ვერცხლის რომბული ფირფიტები (ალგეთისა და ყანჩაეთის სამარხები). ოქროს თხელი ფურცლისაგან გამოჭრილი ოვალური ბაგის საფარი და წყვილი თვალის საფარი აღმოჩნდა მცხეთაში, 1958 წელს გათხრილ ერთ-ერთ მდიდრულ ქვის სამარხში. ასეთივე მაგის საფარები ნაპოვნია მცხეთის, ურბნისის სამაროვნების რამდენიმე სამარხში, რომლებიც I საუკუნით თარიღდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაკრძალვის ტრადიციები
ძვ. წ. 292
'''ძვ. წ. 292''' — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
გარდაიცვალნენ
*
ურმას რეინსალუ
მინი|Urmas Reinsalu (2021) ურმას რეინსალუ (დ. 22 ივნისი 1975, ტალინი, ესტონეთის სსრ) — ესტონელი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე, 2015 წლის 9 აპრილიდან უჭირავს ესტონეთის იუსტიციის მინისტრის პოსტი. 2012 წლის 11 მაისიდან — 2014 წლის 26 მარტამდე — ესტონეთის თავდაცვის მინისტრი იყო, 2012 წლის დამდეგიდან მემარჯვენე კონსერვატიულ-ნაციონალური პარტიის თავმჯდომარეა.
ბიოგრაფია
1992 წელს გახდა პარტია Res Publica-ს წევრი, მას შემდეგ რაც პარტია Res Publica შეუერთდა პარტია ისამაალიტს კავშირის აქტიური წევრი გახდა. 2004 წელს ევროკავშირის არჩევნებში პარტია რეს-პუბლიკის წარდგენილი საარჩევნო სიის ლიდერი იყო, თუმცა არ იქნა არჩეული. პარტიამ მთელი ხმების 6,7% დააგროვა. არჩევნების შედეგებმა პარტია ქვეყნის პოლიტიკური სცენიდან გაქრობამდე მიიყვანა.
მტერჩვეული
სქოლიო
კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ურმას რეინსალუ
ბიოგრაფია
რეინსალუ ესტონეთის თავდაცვის კავშირის კაიტსელიტის, ესტონეთის მესაკუთრეთა ცენტრალური კავშირის და ესტონეთის იურისტთა ასოციაციის წევრია. ფლობს ესტონურ, ინგლისურ, გერმანულ, რუსულ და ფინურ ენებს.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 22 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:ესტონეთის თავდაცვის მინისტრები კატეგორია:ესტონეთის იუსტიციის მინისტრები
ძირითადი ინსტინქტი 2
ძირითადი ინსტინქტი 2 (Basic Instinct 2) — ეროტიკული თრილერი, სიკველი 1992 წელს გადაღებული ფილმისა ძირითადი ინსტინქტი. მთავარ როლში შერონ სტოუნი.
შერონ სტოუნი ისევ მწერალი ქალის კეთრინ ტრემელის როლშია, რომელიც წინანდებურად სჩადის მკვლელობებს და მაინც ვერ უმტკიცებენ დანაშაულს. ამჯერად მის წინააღმდეგ არა გამომძიებელი ნიკი, არამედ ფსიქიატრი მაიკლ გლასი გამოდის, რომელიც ჭკვიან ქალთან ფსიქოლოგიურ ჭიდილში ცხოვრებას აგებს და საგიჟეში ხვდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:2006 წლის ფილმები
გაერთიანება საფრანგეთისათვის
გაერთიანება საფრანგეთისათვის (Rassemblement pour la France; RPF) — მემარჯვენე გოლისტური პარტია საფრანგეთში, დააარსა შარლ პასკუამ 1999 წელს. იმავე წელს კოალიციასთან "მოძრაობა საფრანგეთისათვის" ერთად მონაწილეობა მიიღო ევროპარლამენტის არჩევნებში, რომელშიც მიირეს ხმების  13,06%  და 13 ადგილი ევროპარლამენტში.
პარტიის პოლიტიკური პლატფორმაა ანტიგლობალიზმი და ეროვნული სუვერენიტეტის დაცვა. პარტიის ლიდერი ცნობილია როგორც ევრო-სკეპტიკოსი.
თინგვადლავატნი
თინგვადლავატნი (Þingvallavatn) — გამდინარე ტბა ისლანდიის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 103 მ სიმაღლეზე. თინგვადლავატნი ისლანდიის უდიდესი ტბაა. სარკის ფართობი 84 კმ², საშუალო სიღრმე 34 მ, უდიდესი სიღრმე 114 მ. მდებარეობს ვულკანურ პლატოზე არსებულ ტექტონიკურ ღრმულში. ტბაში არსებობს ვულკანური გენეზისის კუნძულები.
თინგვადლავატნის გარშემო არსებული ნასხლეტები მიუთითებს, რომ ამ ადგილას ევროპისა და ამერიკის ტექტონიკური ფილები ერთმანეთს უპირისპირდებიან. ტბაში განლაგებულია სილფრის რიფტი. წარმოადგენს თინგველირის ეროვნული პარკის ნაწილს. ტბიდან გამოედინება მდინარე სოგი (სიგრძე დაახლოებით 20 კმ). განვითარებულია თევზჭერა. ძირითადად იჭერენ კალმახს. ტბის ჩრდილოეთ სანაპიროზე საფუძველი ჩაეყარა ისლანდიის პარლამენტს — ალთინგს 930 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ისლანდიის ტბები
Lasioglossum luteoaeneum
Lasioglossum luteoaeneum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1924 წელს.
სქოლიო
luteoaeneum
Super Audio CD
მინიატიურა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კომპაქტ-დისკი
კენკრა
220px|thumb|ე. წ. „კენკრის“ რამდენიმე სახეობა კენკრა (bacca, uva) — მცენარის უხსნადი მრავალთესლიანი, იშვიათად ერთთესლიანი ნაყოფი. მომწიფებისას მთელი ნაყოფსაფარი წვნიანი, ეგზოკარპიუმი — თხელკანიანი. კენკრა აქვს ვაზს, ხურტკმელს, მოხარს, შტოშს და სხვა. ყოველდღიურ ცხოვრებაში მარწყვის (რთული კაკლუჭა), ჟოლოსა (რთული კურკიანი) და ლეღვის (ნაყოფედი)  ნაყოფს  ხშირად უმართებულოდ კენკრას ეძახიან.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაყოფის მორფოლოგია
რევაზ გაბრიაძე
რევაზ (რეზო) გაბრიაძე (დ. 29 ივნისი, 1936, ქუთაისი — გ. 6 ივნისი, 2021) — ქართველი მხატვარი, თეატრისა და კინოს რეჟისორი, მწერალი და მოქანდაკე. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2016).
ხორვატები
ხორვატები (სერბულ-ხორვატული ენის ლათინურ ანბანზე Hrvati, სერბულ-ხორვატული ენის კირილურ ანბანზე Хрвати) — ეთნონიმი. ამ ეთნოსის წარმომადგენლები რომის კათოლიკური ეკლესიის მიმდევრები არიან. ხორვატები თავიანთ ენას ხორვატულს უწოდებენ. ხორვატების უმეტესობა ხორვატიაში (3,8 მლნ) ცხოვრობს, ნაწილი ბოსნია-ჰერცეგოვინაში (830 ათ.), ხოლო ნაწილი კი - სერბეთში (200 ათ.).
რევაზ გაბრიაძე
იგი მონაწილეობდა 35-ზე მეტი ფილმის შექმნაში, რომელთა შორისაა: „არაჩვეულებრივი გამოფენა“, „სერენადა“, „არ დაიდარდო“, „ქვევრი“, „ფეოლა“, „შერეკილები“, „მიმინო“, „ქინ-ძა-ძა!“ და სხვა.
ხორვატები
ხორვატეთი საუკუნეთა განმავლობაში იყო ქვეყანა, რომლიდანაც მოსახლეობის ნაწილი სხვადასხვა მიზეზთა გამო გამუდმებით ტოვებდა სამშობლოს. ხორვატები დღეს ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკაში, დასავლეთ ევროპასა და ოკეანეთში ცხოვრობენ, რომელთაგან ბევრი მესამე და მეოთხე თაობაშიც კი თავს კვლავაც ხორვატს უწოდებს.
რევაზ გაბრიაძე
რეზო გაბრიაძის მხატვრული ნამუშევრები ევროპისა და ამერიკის შეერთებული შტატების მუზეუმებსა და კერძო კოლექციებშია  დაცული, იგი იყო 50-ზე მეტი წიგნის ილუსტრაციის ავტორი.
ხორვატები
ენა
ხორვატები თავიანთ მშობლიურ ენას ხორვატულს უწოდებენ, თუმცა ამ ენას მე-20 საუკუნის 90-იან წლებამდე, ანუ იუგოსლავიის დაშლამდე ერქვა სერბულ-ხორვატული ენა. ეს სახელი დღეს პოლიტკორექტული მოსაზრების გამო იშვიათად გამოიყენება ყოფილი იუგოსლავიის ტერიტორიაზე წარმოქმნილ ქვეყნებში, ამ სახელმწიფოთა ტელევიზიებსა და პრესაში, სასამართლოებსა, თუ სხვა დაწესებულებებში. ყოფილ სერბულ-ხორვატულ ენას ხორვატიაში ხორვატული, სერბეთში სერბული, ხოლო ბოსნია-ჰერცეგოვინაში ბოსნიური ეწოდება.
რევაზ გაბრიაძე
1981 წელს რეზო გაბრიაძემ თბილისში მარიონეტების თეატრი დააარსა, რომელიც თბილისში, შავთელის ქუჩა 13-ში მდებარეობს, ანჩისხატის ბაზილიკის გვერდით. თეატრის პირველი სპექტაკლი „ალფრედი და ვიოლეტა“ იყო. რეზო გაბრაძე საკუთარი სპექტაკლების პიესის ავტორი, რეჟისორი, მხატვარი და მუსიკალური გამფორმებელი იყო. 2010 წელს რეზო გაბრიაძის პროექტითა და უშუალო მონაწილეობით თბილისში მარიონეტების თეატრის გვერდით აშენდა უნიკალური საათის კოშკი. მისი ფასადი მოპირკეთებულია ათასობით შორენკეცით, რომლებიც მხატვრის ხელითაა მოხატული.
ხორვატები
დიალექტები
დიალექტები, რომლებზედაც ხორვატები ლაპარაკობენ სამ ძირითად შტოდ დაიყოფა. ეს დიალექტები ასევე სერბულ-ხორვატული ენის დიალექტებია, და მათ იმისდა მიხედვით განარჩევენ, თუ ყოფილი იუგოსლავიის რომელ მხარეში როგორ იტყვიან კითხვით ნაცვალსახელ „რას“.
რევაზ გაბრიაძე
რეზო გაბრიაძე იყო საფრანგეთის რესპუბლიკის ხელოვნებისა და ლიტერატურის ორდენის კომანდორი; შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი; სსრკ-ის სახელმწიფო პრემია; ლაურეატი პრემიებისა: „ნიკა“, „ტრიუმფი“, „ოქროს ნიღაბი“, „ოქროს სოფიტი“, და ცარსკოე სელოს პრემიისა.
ხორვატები
დიალექტები
ესენია;
რევაზ გაბრიაძე
დაჯილდოებულია საქართველოს ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენით.
ხორვატები
დიალექტები
კაიკავურ და შტოკავურ დიალექტებზე ძირითადად ხორვატები საუბრობენ, თუმცა არა მხოლოდ. შტოკავურ დიალექტზე მეტყველებს ხორვატთა ერთი ნაწილის გარდა სერბთა უმეტესობა, ასევე ბოსნიელები და მონტენეგროს მოსახლეობა. სწორედ იმის გამო, რომ დიალექტთა განლაგება ხორვატიის, სერბეთის, ბოსნია-ჰერცეგოვინისა და მონტენეგროს ტერიტორიაზე არაა გეოგრაფიული ცალსახად დეფინირებადი, ენათმეცნიერები მიიჩნევენ, რომ არ არსებობს ხორვატული, სერბული, ან ბოსნიური ენები, არამედ ამ ჩამოთვლილი სახელდებებით ენობრივ კონტინუუმის შემადგენლებს აღნიშნავენ. ისევე როგორც, არ შეიძლება ავსტრალიის ინგლისურს ვუწოდოთ ავსტრალიური, ასევე არც სერბულ-ხორვატული ენის დაყოფა არ შეიძლება სხვადასხვა ენებად.
რევაზ გაბრიაძე
ბიოგრაფია
1964 წელს რეზო გაბრიაძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის ჟურნალისტიკის განყოფილება. 1967 წელს კი მოსკოვში უმაღლესი სარეჟისორო და სასცენარო კურსები.
ხორვატები
ანბანი
ხორვატები გამოიყენებენ ლათინურ დამწერლობო ასო-ნიშანთა სისტემას, რომელსაც ისინი, ისევე როგორც მთელი სლავეთი, „ლატინიცას“  უწოდებენ. სლავისტიკაში „ლატინიცად“ მოიაზრება დიაკრიტიკული ნიშნებით განვრცობილი ლათინური ანბანი. „ლატინიცა“ ხორვატთათვის წარმოადგენს სხვებისაგან (სერბთაგან) განმასხვავებელ ერთ-ერთ საიდენტიფიკაციო საშუალებას.
რევაზ გაბრიაძე
ბიოგრაფია
იგი მონაწილეობდა 35-ზე მეტი ფილმის შექმნაში, რომელთა შორისაა: „არაჩვეულებრივი გამოფენა“ (ქართული ფილმი, 1968), „სერენადა“ (ქართული ფილმი, 1968), „არ დაიდარდო“ (მოსფილმი, 1969), „ქვევრი“ (ქართული ფილმი, 1970), „ფეოლა“ (ქართული ფილმი, 1970), „შერეკილები“ (ქართული ფილმი, 1973), „მიმინო“ (მოსფილმი, 1977), „ქინ-ძა-ძა!“ (მოსფილმი, 1987) და სხვა.
ხორვატები
ანბანი
ხორვატთა ერთ-ერთ მთავარი საიდენტიფიკაციო ფიგურაა ვარაჟდანელი სლავისტი, ლიუდევიტ გაი (Ljudevit Gaj), რომელიც ახალი ხორვატული სამწერლობო ენის (მე-19 საუკუნე) ფუძემდებლად ითვლება.
რევაზ გაბრიაძე
ბიოგრაფია
როგორც მხატვარმა რეზო გაბრიაძემ მრავალ გამოფენაში მიიღო მონაწილეობა: მიუნხენში (გერმანია), საფრანგეთში (რენე, დიჟონი), ლოზანაში (შვეიცარია),  მოსკოვსა და სანქტ-პეტერბურგში (რუსეთი).
ხორვატები
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიოს ხალხები კატეგორია:სლავები კატეგორია:სლავთმცოდნეობა
რევაზ გაბრიაძე
ბიოგრაფია
2012 წელს მოსკოვში პუშკინის სახელობის სახვითი ხელოვნების ეროვნულ მუზეუმში რეზო გაბრიაძის ნამუშევართა დიდი პერსონალური გამოფენა გაიხსნა, რომელზეც მხატვრის 182 ფერწერული, გრაფიკული, კერამიკული, სკულპტურული და თოჯინური ნამუშევარი იყო წარმოდგენილი.
მხატვრის ნამუშევრები ევროპისა და ამერიკის შეერთებული შტატების მუზეუმებსა და კერძო კოლექციებშია  დაცული: სანქტ-პეტერბურგის თეატრალური და მუსიკალური ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში; ანა ახმატოვას  მუზეუმში „შადრევნის სახლში“ ფონტანკაზე, (სანქტ-პეტერბურგი);  ფიოდორ დოსტოევსკის მემორიალურ მუზეუმში (სანქტ-პეტერბურგი); ალექსანდრე პუშკინის სახელობის მუზეუმში (სანქტ-პეტერბურგი); ბულატ ოკუჯავას სახლ-მუზეუმში (პერედელკინო); ალექსი ბახრუშინის სახელობის თეატრალურ მუზეუმში (მოსკოვი)
ფერწერული ნამუშევრების გარდა რეზო გაბრიაძის სკულპტურები ოდესასა და სანქტ-პეტერბურგშია. მხატვარი 50-ზე მეტი წიგნის ილუსტრაციის ავტორიცაა: საქართველოში; საფრანგეთსა და რუსეთში.
რეზო გაბრაძე თავისი სპექტაკლების პიესის ავტორი, რეჟისორი, მხატვარი და მუსიკალური გამფორმებელიცაა. ეს ერთი რეჟისორის თეატრია თანაც გამორჩეული იმითაც, რომ თოჯინური სპექტაკლები უფროსებისთვისაა. მარიონეტულ სპექტაკლებში როლებს ქართული კინოსა და თეატრის ვარსკვლავები ახმოვანებენ: ვერიკო ანჯაფარიძე, მედეა ჯაფარიძე, რამაზ ჩხიკვაძე, ეროსი მანჯგალაძე, გოგი გეგეჭკორი, და სხვა.
მომდევნო წლებში სპექტაკლებმა როგორებიცაა: „მარშალ დე ფანტიეს ბრილიანტი“ (თბილისი 1982), „ტრაპიზონის იმპერატორის ქალიშვილი“ (თბილისი 1989),  „სტალინგრადი“ (საფრანგეთი, დიჟონი 1996), „ჩემი გაზაფხულის შემოდგომა“  (შვეიცარია, ლოზანა, 2002), თეატრს საქვეყნოდ გაუთქვა სახელი.
რეზო გაბრიაძის მარიონეტების თეატრი სხვადასხვა ქვეყნებში დღესაც მართავს გასტროლებს. 1994-1995 წლებში რეზო გაბრიაძე მოსკოვში სერგეი აბრაზცოვის სახელობის აკადემიური ცენტრალური თოჯინების თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელად მუშაობდა.
90–იან წლებში რეზო გაბრიაძე მუშაობდა შვეიცარიასა და საფრანგეთში, სადაც ორი დრამატული სპექტაკლი დადგა: „რა სევდაა – ხეივანი დასრულდა“ ლოზანაში და „ქუთაისი“ პარიზში. ამ ორ დადგმაში მონაწილეობდნენ პიტერ ბრუკის თეატრის ცნობილი არტისტები – ნატაშა პერი, ბაკარი სანგარე და სხვები.
2004 წელს რეზო გაბრიაძემ დაწერა და ბროდვეიზე დადგა პიესა „აკრძალული შობა ანუ ექიმი და ავადმყოფი“, სადაც ჩიტოს როლი შეასრულა ბალეტის არტისტმა მიხაილ ბარიშნიკოვმა, ხოლო ერმონიის – ლუის პერესმა, ჩიკაგოს ცნობილი „ჯოფრი–ბალეტის“ დასის ყოფილმა სოლისტმა. პრემიერა მინეაპოლისში (აშშ), თეატრ გატრიში გაიმართა.
2010 წელს რეზო გაბრიაძის პროექტითა და უშუალო მონაწილეობით თბილისში მარიონეტების თეატრის გვერდით აშენდა უნიკალური საათის კოშკი. მისი ფასადი მოპირკეთებულია ათასობით შორენკეცით, რომლებიც მხატვრის ხელითაა მოხატული.
2012 წელს მოსკოვში თეატრ, „თეატრალური ხელოვნების სტუდიაში“ სპექტაკლ „რამონას“ პრემიერა გაიმართა, რომლის ავტორი, დამდგმელი რეჟისორი რეზო გაბრიაძეა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2016) კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი დრამატურგები კატეგორია:ქართველი სცენარისტები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:დაბადებული 29 ივნისი კატეგორია:საქართველოს ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენის კავალრები კატეგორია:მთაწმინდის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:გარდაცვლილი 6 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2021 კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები
ფოთის ბრძოლა
ფოთის (ფასისის) ბრძოლა — ბრძოლა ბიზანტიელებსა და ირანელებს შორის ეგრისის დიდი ომის (542-562 წწ.) დროს ქ. ფოთის სიმაგრესთან. გაიმართა 555 წელს. ირანელების ჯარის სარდალს ნახორაგანს იმედი ჰქონდა, რომ ხისგან აგებული სიმაგრის აღება არ გაუძნელდებოდა. მან მოულოდნელად ერთ ღამეში გადაიყვანა ჯარი მდინარე რიონის მარცხენა მხარეს, რათა ფასისს სამხრეთიდან მისდგომოდა, სადაც რიონი არ დააბრკოლებდა. ბიზანტიელებმა ვერ შეძლეს ნავებით ჯარების გადაყვანა მდინარეზე, რომ ირანელებისათვის ფასისში შესვლა დაესწროთ, ამიტომ ხმელეთის გზით შევიდნენ ქალაქში და გამაგრდნენ.
ირანელების იერიში ფოთის სიმაგრეზე სრული მარცხით დამთავრდა. ირანელებმა ამ ბრძოლაში 10 000-ზე მეტი მეომარი დაკარგეს, რის შემდეგაც ქუთაისისა და მუხურისისაკენ დაიხიეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:VI საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:ეგრისის დიდი ომის ბრძოლები კატეგორია:ფოთის ისტორია
სკვირეთი
სკვირეთი — ძველი ქართლის სამეფოს ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ერთეული — ხევი, რომელიც სამშვილდის საერისთავოში შედიოდა და მას ჩრდილოეთიდან საზღვრავდა. მოიცავდა დაახლოებით ახლანდელ მდინარე ვერისხეობას. სკვირეთის უძველესი ცენტრი საკურეთის ციხე პირველად მოიხსენიება X საუკუნის სომხურ წყაროებში. აქედანვე მიიღო ხევმა სახელწოდება „სკვირეთი“. XIII საუკუნეში სკვირეთი (სკორეთის ხევი) დემეტრე II თავდადებულის მეუღლის მამული იყო. ვახუშტი ბაგრატიონი (XVIII საუკუნე) სკვირეთში რამდენიმე ციხეს ასახელებს: წვერის ციხეს, ლასტის ციხესა და რკინის ციხეს. სკვირეთში შედიოდა აგრეთვე ბეთანიის მონასტერი და ლურჯი მონასტერი (ამჟამად თბილისის ფარგლებშია).
ლიტერატურა
კატეგორია:იბერიის სამეფო
ზინაიდა ერმოლიევა
ზინაიდა ერმოლიევა (დ. 2 ( 14 ) ოქტომბერი  1897 ან 12 ( 24 ) ოქტომბერი 1898 წელი,  ფროლოვი —  გ. 2 დეკემბერი, 1974, მოსკოვი ) — საბჭოთა მიკრობიოლოგი  და ეპიდემიოლოგი, სსრკ მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი,ანტიბიოტიკების შემქმნელი  სსრკ-ში. პირველი ხარისხის სტალინის პრემიის ლაურეატი. მარჯვნივ|მინი|260x260პქ| მემორიალური დაფა ქუჩაზე. ერმოლიევა ქალაქ ფროლოვოდან
ბიოგრაფია
დაბადების რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, იგი დაიბადა 1897 წლის 2 (14) ოქტომბერს. დიდ რუსულ ენციკლოპედიაში მითითებულია დაბადების თარიღი 1898 წლის 12 (24) ოქტომბერი. დაბადების ადგილი — დონის არმიის რეგიონის უსტ-მედვედიცკის რაიონის ფროლოვის ფერმა (ახლანდელი ქალაქი ფროლოვო, ვოლგოგრადის ოლქი ). ზინაიდას მამა, სამხედრო კაზაკთა მეთაური პოდ-იასაული ვისარიონ ერმოლიევი, მოგვიანებით რკინიგზის თანამშრომელი,  მდიდარი კაზაკების ოჯახიდან იყო. გარდაიცვალა 1909 წელს. ზინაიდას ჰყავდა ოთხი ძმა და სამი წლით უფროსი და ელენა. დედა ალექსანდრა ერმოლიევა განსაკუთრებულად ზრუნავდა ქალიშვილების განათლებაზე: მან ზინაიდა და ელენა ნოვოჩერკასკში მიიყვანა გიმნაზიაში სასწავლებლად, შემდეგ ცდილობდა უმცროსი ქალიშვილი ქალთა სამედიცინო ინსტიტუტში მოხვედრილიყო. შემდგომში დედა ზინაიდასთან ერთად ცხოვრობდა 92 წლის ასაკამდე — გარდაცვალებამდე.
1915 წელს ზინაიდა ერმოლიევამ ოქროს მედალზე დაამთავრა ნოვოჩერკასკის მარიინსკის ქალთა გიმნაზიის მეშვიდე კლასი, შემდეგ ასევე წარმატებით დაასრულა მათემატიკის და რუსულის დამატებითი კლასი. 1916 წელს შევიდა ქალთა სამედიცინო ინსტიტუტში, რომელიც სწავლის პერიოდში შეუერთდა დონის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტს. მეორე კურსიდან დაკავდა მიკრობიოლოგიით, ესწრებოდა პროფესორების ბარიკინისა და პაველ ზდროდოვსკის ლექციებს. ბარიკინის ხელმძრვანელობით დაკავებული იყო ქოლერის და ქოლერის მსგავსი ვიბრიონების შესწავლით. იკვლევდა მიკრობებს ბიოქიმიის შესახებ  შემდგომში ბარიკინმა  დაჟინებით მოითხოვა ზინაიდას მოსკოვში გადასვლა. ერმოლიევამ დაამთავრა უნივერსიტეტი 1921 წელს.
დაკავებული იყო ქოლერის შესწავლით. აღმოაჩინა მანათობელი ქოლერის მსგავსი ვიბრიონი, რომელიც მის სახელს ატარებს.
1925 წლიდან ხელმძღვანელობდა მოსკოვის რსფსრ ჯანდაცვის სახალხო კომისარიატის ბიოქიმიურ ინსტიტუტში მიკრობული ბიოქიმიის განყოფილებას. 1934 წელს განყოფილება გახდა ექსპერიმენტული მედიცინის გაერთიანებული ინსტიტუტის ნაწილი. 1939 წელს იგი გაგზავნეს ავღანეთში, სადაც მან გამოიგონა პრეპარატი, რომლის ეფექტურობა ქოლერის ეპიდემიის, ისევე როგორც დიფტერიისა და ტიფური ცხელების დროს, იმდენად მაღალი აღმოჩნდა, რომ ერმოლიევამ პრეპარატის შექმნისთვის პროფესორის წოდება მიიღო.
1942 წელს, როდესაც სტალინგრადი ევაკუირებულთა ფრონტისპირა პუნქტად იქცა, იგი გაგზავნეს ქალაქში, რათა მოსახლეობას ქოლერა არ დამართოდა. იქ დაიწყო ქოლერის ბაქტერიოფაგეის წარმოება, რომელსაც ყოველდღიურად 50000 ადამიანი იღებდა. ერმოლიევამ ნახევარი წელი გაატარა ალყაში მოქცეულ სტალინგრადში. მოსკოვში იმავე წელს გამოაქვეყნა კვლევის შედეგები, რომელიც ჩაატარა საკუთარ თავზე მანათობელი ვიბრიონის აღმოჩენის დროს 1922 წელს — როდესაც ერმოლიევამ დალია ქოლერის ვიბრიონის ხსნარი, იმ მიზნით, რომ თავად დაინფიცირებულიყო  და შემდეგ მკურნალობა ჩაეტარებინა. მართლაც, გამოჯანმრთელდა ავადმყოფობისგან.
1945-1947 წლებში იყო ინფექციების ბიოლოგიური პრევენციის ინსტიტუტის დირექტორი. 1947 წელს ამ ინსტიტუტის ბაზაზე შეიქმნა პენიცილინის გაერთიანებული კვლევითი ინსტიტუტი (მოგვიანებით — ანტიბიოტიკების გაერთიანების კვლევითი ინსტიტუტი ), სადაც იგი ხელმძღვანელობდა ექსპერიმენტული თერაპიის განყოფილებას. ამავე დროს, 1952 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე, იგი ხელმძღვანელობდა მიკრობიოლოგიის განყოფილებას და ახალი ანტიბიოტიკების ლაბორატორიას უწყვეტი პროფესიული განათლების რუსეთის სამედიცინო აკადემიაში (ამჟამად რუსეთის უწყვეტი პროფესიული განათლების სამედიცინო აკადემია).
ავტორია 500-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის და 6 მონოგრაფიისა. მისი ხელმძღვანელობით მომზადდა და დაცული იქნა 180-მდე დისერტაცია, მათ შორის 34 სადოქტორო.
გარდაიცვალა 1974 წლის 2 დეკემბერს. დაკრძალეს მოსკოვში კუზმინსკის სასაფლაოზე (ადგილი No29).
ოჯახი
მინი| ძეგლი როსტოვის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის მთავარი შენობის წინ.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 2 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1974 კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები კატეგორია:ქალი ბიოლოგები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის მედიკოსები კატეგორია:სტალინური პრემიის ლაურეატები კატეგორია:რსფსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისათვის მედლით დაჯილდოებულები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:სსრკ-ის მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი
ძვ. წ. 367
გარდაიცვალნენ
*
ქვემო ახკალაფა
ქვემო ახკალაფა — ნასოფლარი საქართველოში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თეთრიწყაროს პლატოზე, ზღვის დონიდან 1140 მ., თეთრიწყაროდან 24 კმ, სოფელ დმანისიდან 13 კმ. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა დმანისის სასოფლო საბჭოში, განვითარებული იყო მერძევეობა. XXI საუკუნეში სოფელი დაცლილია.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
ნოვიე-მატი
ნოვიე-მატი (Яңы Маты; Новые Маты) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბაკალის რაიონში.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრების ეთნოკონფესიური ჯგუფი კრიაშენები (62 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ბაკალის რაიონის სოფლები
სკივრი
ლიტერატურა
კატეგორია:ავეჯი
ჟან გოგელი
ჟან გოგელი (Jean Goguel; დ. 2 იანვარი 1908 — გ. 5 იანვარი 1987, პარიზი) — ფრანგი გეოლოგი და გეოფიზიკოსი.
ჟან გოგელის წარმომავლობა დაკავშირებულია ერთი დიდი პროტესტანტული ოჯახის ტრადიციასთან. იგი იყო ფრანგი თეოლოგის მორის გოგელის (1880-1955) შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი გეოლოგები კატეგორია:ფრანგი გეოფიზიკოსები
მაყვალი
მაყვალი (Rubus fruticosus) — მცენარე ვარდისებრთა ოჯახისა. მეტწილად ხვიარა ბუჩქებია. აქვს ეკლებით ან ჯაგრებით მოფენილი გრძელი ღეროები. პირველი წლის ყლორტებზე — ტურიონებზე — მხოლოდ ფოთლებია, მეორე წლის ყლორტებზე კი — ყვავილები და ნაყოფები. ყვავილები მარტოულია, უფრო იშვიათად ყვავილედებად შეკრებილი. ნაყოფი კრებადია და შედგება წითელი ან მოწითალო-მოშავო ნაფიფქიანი წვნიანი კურკიანებიაგან.
მაყვალის 200-მდე სახეობა გავრცელებულია ევრაზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. საქართველოში 37 სახეობა გვხვდება, მათგან 27 საქართველოს ენდემია. მაყვლის ღერო და ფოთლები მნიშვნელოვანი რაოდენობით შეიცავს მთრიმლავ ნივთიერებებს, ნაყოფი — 4-8% შაქრებს, 0,6—1,4% მჟავებს, C ვიტამინს და კაროტინს. იყენებენ ნედლად, აკეთებენ მურაბას, ჯემს და სხვა ნაწარს. ცნობილია კულტურული მაყვლის დაახლოებით 300-მდე ჯიში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვარდისებრნი კატეგორია:ხილი
კრეზის დეპარტამენტი
კრეზის დეპარტამენტი — დეპარტამენტი საფრანგეთის ცენტრალურ ნაწილში, ლიმუზენში.
ისტორია
კრეზი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს.
გეოგრაფია
კრეზიის ფართობია 5565 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 124,470 ადამიანს შეადგენს და მას 97-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 22 ადამიანს.
აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. კრეზის მმართველია ჟან-ჟაკ ლოზაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის დეპარტამენტები
I Wish It Would Rain Down
„I Wish It Would Rain Down“ — ინგლისელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ ფილ კოლინზის სიმღერა და სინგლი ალბომიდან ...But Seriously. იგი აღსანიშნავია ერიკ კლეპტონის გიტარის სოლო პარტიით. სიმღერას 1990 წელს დიდი წარმატება ხვდა წილად, როდესაც ის მოხვდა ბილბორდის ცხელი 100-ეულის პირველ პოზიციაზე.