cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
პითაგორას თეორემა
პითაგორის თეორემის მნიშვნელობა
მართკუთხა სამკუთხედის კათეტებზე კვადრატების ნაცვლად შეიძლება აიგოს ნებისმიერი მსგავსი ფიგურები (ტოლგვერდა სამკუთხედები, ნახევარწრეები და ა.შ.). ამასთან, ჰიპოტენუზაზე აგებული ფიგურის ფართობი ყოველთვის ტოლია კათეტებზე აგებული ფიგურების ფართობთა ჯამის. პითაგორას თეორემა გვხვდება მხოლოდ ევკლიდეს გეომეტრიაში. იგი არ არის მოყვენილი არც ლობაჩევსკის, არც სხვა არაევკლიდურ გეომეტრიაში. ამ თეორემით იანგარიშება საკოორდინატო სიბრტყეზე ორ ნებისმიერ წერტილს M(x1; y1) და N(x2; y2) შორის მანძილი:
ეს თეორემა დღესაც არ კარგავს თავის მნიშვნელობას და ალბათ, მის მრავალრიცხოვან დამტკიცებებს კიდევ ბევრი ორიგინალური დამტკიცებაც დაემატება.პითაგორელების სიმბოლოა წესიერი პენტაგრამა (წესიერი ხუთკუთხედი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მათემატიკური თეორემები
CNN
thumb|300 px|The Cable News Network-ის ლოგო
CNN – The Cable News Network — ამერიკული ტელეკომპანია ახალი ამბების 24 საათიანი მაუწყებლობით (შტაბ-ბინა ქ. ატლანტაში, ევროპული სათავო ოფისი ქ. ლონდონში). დააარსა ტედ ტერნერმა 1980 წელს. მსოფლიოს ეს უმსხვილესი საინფორმაციო კომპანია მოიცავს 14 სხვადასხვა საკაბელო და თანამგზავრულ არხს, 2 რადიოსადგურს, 6 ინტერნეტ–საიტს და 40–მდე საზღვარგარეთულ ბიუროს. ახალ ამბებს სი–ენ–ენი–ი გადასცემს 38 კოსმოსური თანამგზავრის სიგნალების საშუალებით, რომელთა ხილვაც შესაძლებელია 1,5 მილიარდი მაყურებლისთვის მსოფლიოს 212 ქვეყანასა და ტერიტორიაზე. სი–ენ–ენ–მა განსაკუთრებული პოპულარობა მოიპოვა მას შემდეგ, რაც 1991 წელს პირდაპირ რეპორტაჟებს გადასცემდა სპარსეთის ყურეში მიმდინარე საომარი ოპერაციებიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის ტელეკომპანიები
Live with Me
Live with Me — ინგლისური როკ-ჯგუფ როლინგ სტოუნზის სიმღერა. იგი სინგლზე „Wild Horses“ 1995 წელს გამოიცა. ორიგინალური ვერსია შეტანილია ალბომში Let It Bleed.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როლინგ სტოუნზის სიმღერები კატეგორია:1995 წლის სიმღერები
ჰუმბოლდტის უნივერსიტეტი
ჰუმბოლდტის უნივერსიტეტი (გერმ. Humboldt-Universität zu Berlin) — ბერლინის ოთხ უნივერსიტეტთაგან უძველესი. დაარსდა 1809 წლის 16 აგვისტოს ვილჰელმ ფონ ჰუმბოლდტის ინიციატივით. 1828 წელს მიიღო "ფრიდრიხ ვილჰელმის უნივერსიტეტის" სახელწოდება პრუსიის მეფის ფრიდრიხ ვილჰელმ III-ის პატივსაცემად, რომლის მეფობის პერიოდშიც დაარსდა უნივერსიტეტი. 1949 წლიდან ჰუმბოლდტის სახელი ჰქვია.
სწავლება უნივერსიტეტში 1810 წელს დაიწყო და მასში 256 სტუდენტი ირიცხებოდა (2003 წელს აქ 37 145 სტუდენტი იყო, მათ შორის 4 662 უცხოელი). XIX საუკუნეში უნივერსიტეტი ერთ-ერთი უმსხვილესი ევროპული კვლევითი ცენტრი გახდა. მის რექტორებად სხვადასხვა დროს იყვნენ იოჰან გოტლიბ ფიხტე, გეორგ ფრიდრიხ ვილჰელმ ჰეგელი, ფრიდრიხ შლეიერმახერი, კარლ ვეიერშტრასი, თეოდორ მომზენი, რუდოლფ ვირხოვი, მაქს პლანკი და სხვა გამოჩენილი მეცნიერები.
ბიბლიოთეკა
უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკა 6,5 მილიონი წიგნით და დაახ. 9000 მიმდინარე ჟურნალ-გაზეთით ერთ-ერთი უდიდესი საუნივერსიტეტო ბიბლიოთეკაა გერმანიაში.
სქოლიო
კატეგორია:ბერლინის უმაღლესი სასწავლებლები
სპარტაკი (საქართველო)
„სპარტაკი“ — ახალგაზრდობის რევოლუციური ორგანიზაცია საქართველოში, რომლის საფუძველზეც შემდგომ წარმოიშვა საქართველოს კომკავშირი (სახელი ეწოდა გერმანიის მუშათა რევოლუციური ორგანიზაციის „სპარტაკის“ გავლენით). „სპარტაკის“ პირველი ორგანიზაცია შეიქმნა 1917 წლის 8 სექტემბერს თბილისში, შემდეგ (ოქტომბერში) ქუთაისში. 1918 წლის ბოლოსათვის „სპარტაკის“ ორგანიზაციები საქართველოს ყველა კუთხეში არსებობდა. „სპარტაკის“ ორგანიზაციების შექმნასა და ორგანიზაციულ განმტკიცებაში გადამწყვეტი როლი ითამაშა რუსეთის ახალგაზრდობის I ყრილობამ (1918, ოქტომბერი, მოსკოვი). ამ დღიდან „სპარტაკის“ ორგანიზაციები თავისი საქმიანობით სრულიად რუსეთის ახალგაზრდობის კომუნისტური მოძრაობის განუყოფელი ნაწილი იყო.
1918 წლის 26 მაისს ჩატარდა „სპარტაკის“ დასავლეთ საქართველოს ორგანიზაციების კონფერენცია, რომელმაც შეიმუშავა ახცალი წესდება და აირჩია ქუთაისის საგუბერნიო ბიურო. 1919 წლის 31 მარტს გაიხსნა „სპარტაკის“  თბილისის საქალაქო კონფერენცია, რომელყეც აირჩიეს „სპარტაკის“  თბილისის კომიტეტი (ბორის ძნელაძის ხელმძღვანელობით), მიიღო წესდება. „სპარტაკის“ საქართველოს ბოლშევიკური ორგანიზაციის ხელმძღვანელობით მუშაობდა,  ისინი დიდ მუშაობას ეწეოდნენ ახალგაზრდობის ორგანიზაციული გაერთიანებასა და კომუნისტური სულისკვეთებით აღზრდის საქმეში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს რევოლუციური ორგანიზაციები
ლუდოვიკ მრაზეკი
მის მიერ დაარსებული რუმინეთის გეოლოგიური ინსტიტუტის დირექტორი (1906-1928). 1920 წელს მისი ხელმძღვანელობით შეიქმნა რუმინეთის პირველი გეოლოგიური რუკა. 1930 წლის აპრილიდან რუმინეთის გეოლოგიური საზოგადოების პირველი პრეზიდენტი. ავტორია 100-მდე სამეცნიერო ნაშრომისა.
მრაზეკის ძირითადი შორმები შეეხება კარპატების მინერალოგიას, პეტროგრაფიას, ტექტონიკას, რუმინეთის ნავთობის საბადოების და ნავთობის გენეზისის პრობლემას. იკვლევდა აგრეთვე ალპებისა და ურალის გეოლოგიურ აგებულებას. სამეცნიერო გეოლოგიურ ლიტერატურაში შემოიტანა ტერმინი „დიაპირიზმი“.
სქოლიო
კატეგორია:რუმინელი გეოლოგები
ოჟიო
ოჟიო — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ალავერდი, კოღოთო). მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 520 მეტრი, ახმეტიდან 17 კილომეტრი.
ისტორია
ოჟიო ისტორიულ წყაროებში XV საუკუნიდან იხსენიება. ალექსანდრე I-ს (1412-1442 წწ.) სოფელი სვეტიცხოვლისთვის შეუწირავს. XVI საუკუნის შუა წლებიდან ანდრონიკაშვილებს ეკუთვნოდა. XVII საუკუნიდან სოფლის ყმა-მამულზე წილი დაუდევს ალავერდის წმინდა გიორგის მონასტერსაც. სოფელი ოჟიო, როგორც მნიშვნელოვანი პუნქტი, XVIII საუკუნის გერმანელ მეცნიერსა და მოგზაურს ი. ა. გიულდენშტედტსაც აქვს მოხსენიებული. XVI-XVIII საუკუნეებში, იმდროინდელი ტერიტორიული დაყოფით, ოჟიო შედიოდა თიანეთის სამოურავოში, რომელსაც ჩოლოყაშვილები განაგებდნენ. ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმებისა და რუსული მმართველობის დამყარების შემდეგ სოფელი თიანეთის მაზრაში შევიდა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 680 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფლები კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
ნაპირის ყინული
ნაპირის ყინული — ნაპირთან მიბჯენილი ზღვის ყინული, რომელიც წარმოიქმნება გვიან შემოდგომაზე, მიეყინება სანაპიროს, წყალმარჩხ ადგილებში — ფსკერსაც, და ზაფხულის დასაწყისამდე უძრავია. უმეტესად განვითარებულია არქტიკასა და ანტარქტიკაში, შეჭრილ-შემოჭრილი სანაპიროების გასწვრივ და კუნძულებს შორის. ნაპირის ყინული უძრავი ყინულია, რომელიც არ ასრულებს ჰორიზონტალურ მოძრაობებს, მაგრამ მონაწილეობს წყლის დონის ვერტიკალურ რყევებში.
ზღვებში ნაპირის ყინული წარმოიქმნება მყინვარული ბარიერის ნაპირებთან და სხვა. შეიძლება ჩამოყალიბდეს მარილიანი წყლიდან ან ნებისმიერი ასაკის მოდრეიფე ყინულის ნაპირთან მიყინვის შედეგად. ნაპირის ყინულის სიგანე, ისევე როგორც არსებობა, ჩვეულებრივ სეზონურია და დამოკიდებულია ყინულის სისქეზე, ოკეანის საგების რელიეფსა და კუნძულებზე. მისი სიგრძე რამდენიმე მეტრიდან ასეულობით კილომეტრამდეა.
ნილასის ან ახალი ყინულისაგან შემდგარ ნაპირის ყინულს ჩამოყალიბების საწყის სტადიაზე, 200 მ სიგანემდე ყინულოვან ყინულნაპირის ან უბრალოდ ყინულნაპირის უწოდებენ. მრავალწლიან ნაპირის ყინულს გრენლანდიის ფიორდებში მოიხსენიებენ ესკიმოსური ტერმინით სიკოზაკით ან სიკუსაკით.
თუ ნაპირის ყინული ესაზღვრება სუფთა წყალს, მაშინ მის საზღვარს ნაპირის ყინულის პირს უწოდებენ; თუკი ის ესაზღვრება მოდრეიფე ყინულს, მაშინ მათი გამყოფი ხაზი ატარებს ნაპირის ყინულის საზღვრების სახელწოდებას. ნაპირის ყინული ფართოდაა განვითარებული ანტარქტიდის ნაპირებთან, ხოლო ჩრდილოეთ ყინულოვან ოკეანეში ყველაზე მეტ გავრცელებას პოულობს ციმბირის ჩრდილოეთ სანაპიროსა და კანადის არქტიკულ არქიპელაგში.
ზამთარში ნაპირის ყინული ფარავს სრუტეებს, უბეებსა და ზღვის აკვატორიებს რამდენიმე ასეულ კილომეტრზე (აღმოსავლეთ ციმბირის, ლაპტევებისა და სხვა ზღვები), სისქე — 2,5–3 მ. მაღალ განედებში ზოგან წლობით ძლებს და სისქე 10–20 მ აღწევს.
სქოლიო
კატეგორია:გლაციოლოგია კატეგორია:ოკეანოლოგია
დეტექტიური კომიქსები
დეტექტიური კომიქსები (Detective Comics) — ამერიკული კომიქსების სერია, გამოქვეყნებული DC კომიქსების მიერ ყოველთვიურად, დაწყებული 1937 წლიდან, ყველაზე მეტად ცნობილია სუპერგმირი ბეტმენის შექმნით, ასევე ამ კომიქსში შექმნილი ცნობილი გმირები არიან ორსახა, კომისარი გორდონი, რობინი, პინგვინი, ქალი ღამურა და სხვ... დეტექტივური კომიქსების ყოველთვიური ნომრების რაოდენობა არის 2009 წლის დეკემბრის მონაცემებით 858, ამიტომ ის აშშ-ში წარმოებული ყველაზე გრძელი კომიქსია.
ჯილდოები
სერიამ "ადამიანებზე მონადირე" რომელიც დეტექტივურ კომიქსებში 1973-დან 1974 წლებში გადიოდა, მიიღო პრემია Shazam, საუკეთესო ინდივიდუალური მონათხრობისთვის(დრამატული) 1974 წელს (შემქნელები არჩი გუდვინი და უოლტ სიმონსი) 441-ე ნომერში "საშიში ტაძარი".
სქოლიო
კატეგორია:ბეტმენის კომიქსები
Tetraponera allaborans
Tetraponera allaborans — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Tetraponera-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Pseudomyrmecinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
გაერთიანებული სამეფოს მდინარეები
ეს სია შეიცავს დიდი ბრიტანეთისა და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებული სამეფოს მნიშვნელოვან მდინარეებს. მდინარეები სიგრძის მიხედვითაა დალაგებული: thumb|300px|მდინარე [[ტემზა ლონდონში]]
!
בריטניה הגדולה
შუა გეზრული
შუა გეზრული — სოფელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე, მდინარე ყვირილის მარცხენა მხარეს. გეზრულის თემის ცენტრი (სოფელი: ქვედა გეზრული). ზღვის დონიდან 680 მეტრი, ჭიათურიდან 25 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 302 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ედუარდ სობოლი
ედუარდ სობოლი (Едуард Олександрович Соболь; დ. 20 აპრილი, 1995) — უკრაინელი ფეხბურთელი. ბელგიური „ბრიუგესა“ და უკრაინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მარცხენა მცველი. იყო ნაკრების რიგებში 2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1995 კატეგორია:უკრაინელი ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:დონეცკის შახტარის ფეხბურთელები კატეგორია:ლუჰანსკის ზარიას ფეხბურთელები კატეგორია:ბრიუგეს ფეხბურთელები კატეგორია:პრაღის სლავიას ფეხბურთელები კატეგორია:ზაპორიჟიის მეტალურგის ფეხბურთელები
აქრამ აილისლი
აკრამ ნაჯაფ ოღლი ნაიბოვი (Əkrəm Nəcəf oğlu Naibov; დ. 6 დეკემბერი, 1937) — აზერბაიჯანელი მწერალი, დრამატურგი, ნოველისტი და პარლამენტის ყოფილი წევრი. მისი ნაწარმოებები თარგმნილია მშობლიური აზერბაიჯანულიდან ყოფილ საბჭოთა კავშირის რესპუბლიკებისა და მთელი მსოფლიოს მაშტაბით მრავალ ენაზე. აზერბაიჯანის პრეზიდენტის მიერ დაჯილდოვდა პრესტიჟული „ისტიგლალის“ (2002) და „შოხრატის“ ორდენებით. 2013 წელს, აილისლის ქვის სიზმრების ნოველის გამოქვეყნების შემდეგ, რომელიც ასახავდა აზერბაიჯანელების მიერ სომეხთა წინააღმდეგ განხორციელებულ დარბევას სუმგაიტსა და ბაქოში და სომხებს თანაგრძნობით წარმოაჩენდა, პრეზიდენტმა ალიევმა ხელი მოაწერა პრეზიდენტის ბრძანებულებას, რომლითაც აილისლს ჩამოერთვა ტიტული „სახალხო მწერალი“ და საპრეზიდენტო პენსია. მისი წიგნები დაწვეს აზერბაიჯანელმა ინტელიგენციამ და თანამემამულეებმა მის მშობლიურ ქალაქში, მისი ვაჟი და ცოლი სამსახურიდან გაათავისუფლეს. 2014 წლის მარტში, მსოფლიოს სხვადასხვა საზოგადო მოღვაწეების ოფიციალური თხოვნა იყო, რომ აილისლი ნობელის მშვიდობის პრემიაზე წარედგინათ.
ბიოგრაფია
აილისლი დაიბადა სოფელ იუხარ-აილისში, 1937 წელს ნახჭევანის რეგიონში, საბჭოთა აზერბაიჯანში, სომხეთისა და ირანის საზღვრებთნ. დედამისს ლეია ალი კიზი ერქვა, ხოლო მამამისი გარდაიცვალა მეორე მსოფლიო ომში, როდესაც აკრამი ხუთი წლის იყო. აილისლიმ სამაგისტრო განათლება მოსკოვის მაქსიმ გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტში მიიღო, რომელიც საბჭოთა მწერლების შემოქმედებითი მწერლობის ელიტარულ სკოლაა.
მისი პირველი ნამუშევარი, ლექსი სახელწოდებით „Qeşem ve onun Kürekeni“, გამოქვეყნდა ჟურნალში Azerbaycan. საბჭოთა პერიოდში აილისლი იყო პოეტი, მთარგმნელი და დრამატურგი და ავტორი იყო მრავალი რომანის, მათ შორისაა: „ხეები ჩრდილის გარეშე“, „ექვსი მზის ნათება“, „ფერადი კაბების სეზონი“, „თეთრი კანიონი“, „კაშხალი“, „ხალხი და ხეები“ და სხვა. აილისლის ნამუშევრების უმეტესობა სწორედ მის მშობლიურ სოფელს უკავშირდება. აილისლის მოთხრობები და რომანები დახვეწილია და ძალიან პოპულარულია აზერბაიჯანსა და საბჭოთა კავშირში. მისი რომანი „ხალხები და ხეები“ ითარგმნა ოცდაათზე მეტ ენაზე და გამოიცა საბჭოთა საზღვრებს მიღმა, აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებში. კონცეპტუალურად და პირადად აილისლი ახლოს იყო რუსულ მოძრაობასთან, „სოფლის პროზასთან “.
აილისლი ასევე იყო მრავალი დრამისა და პიესის ავტორი, მათ შორისაა: Quşu Uçan Budaqlar, Menim Neğmekar Bibim, Bağdada Putyovka Var და Vezife, რომლებიც დაიდგა ბაქოს, ნახჭევანის, განჯის და ერევანის თეატრებში. უფრო მეტიც, აილისლი მუშაობდა თარჯიმნად. მან აზერბაიჯანულ ენაზე თარგმნა გაბრიელ გარსია მარკესის, ჰაინრიხ ბიოლის, ივან ტურგენევის, კონსტანტინე პაუსტოვსკის, ვლადიმერ კოროლენკოს, ანტონ ჩეხოვის, ვასილი შუქშინის, ჩინგიზ აითმათოვის და სალმან რუშდის წიგნები.
1968-1970 წლებში ის გახდა გაზეთ Gençlik-ის მთავარი რედაქტორი, შემდეგ კი მუშაობდა სატირიკოსად ჟურნალ Mozalan-ში. 1974-დან 1978 წლამდე მსახურობდა აზერბაიჯანის სსრ-ის კინემატოგრაფიის სახელმწიფო კომიტეტში.
აილისლს მიენიჭა სახალხო მწერლის წოდება, ასევე აზერბაიჯანის უმაღლესი სახელმწიფო ჯილდოები - მედლები „შოხრატი“ და „ისტიგლალი“. 2005 წლის ნოემბერში ის აირჩიეს აზერბაიჯანის ეროვნულ ასამბლეაში (მილი მეჯლისი) პარლამენტის წევრად, რომელSიც წარმოადგენდა მის ოლქს ჯულფა-ორდუბადs. აქ მუშობდა 2010 წლის 7 ნოემბრამდე.
2012 წლის ბოლოსა და 2013 წლის დასაწყისში აილისლი პოლემიკაში აღმოჩნდა, როდესაც მისი ნოველა Daş yuxular ( ქვის სიზმრები ) გამოქვეყნდა რუსულენოვან ჟურნალში სახელად Druzhba Narodov (ხალხთა მეგობრობა). წიგნში საუბარია 1989 წელს ბაქოში სომეხთა მდგომარეობაზე და 1919 წელს თურქეთის ჯარების მიერ მის მშობლიურ სოფელში სომხების ხოცვა-ჟლეტის შესახებ. წიგნის ორიგინალი 2006 წელს დაიწერა აზერბაიჯანულ ენაზე, მაგრამ ავტორმა გამოცემა გადადო, რადგან არ მოეწონა რუსულად თარგმანი, რომელიც მოგვიანებით თავად თარგმნა. ორიგინალური წიგნი აზერბაიჯანულ ენაზე მას შემდეგ არასოდეს გამოქვეყნებულა.
სქოლიო
კატეგორია:XXI საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:აზერბაიჯანის დიდების ორდენის კავალრები კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:აზერბაიჯანელი რომანისტები
Lasioglossum transvorsum
Lasioglossum transvorsum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1904 წელს.
სქოლიო
transvorsum
Miss You (როლინგ სტოუნზის სიმღერა)
Miss You — ინგლისური როკ-ჯგუფ როლინგ სტოუნზის სიმღერა. იგი სინგლის სახით 1978 წელს გამოიცა. შეტანილია ალბომში Some Girls.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როლინგ სტოუნზის სიმღერები კატეგორია:1978 წლის სიმღერები
სპარტაკი (გაზეთი)
„სპარტაკი“ — ქართული გაზეთი. საქართველოს ახალგაზრდათა კომუნისტური კავშირის ცენტრალური კომიტეტის ორგანო, გამოდიოდა თბილისში 1922 წლის 22 იანვრიდან 1925 წლის 22 ოქტომბრამდე (1924 წლის 3 აპრილიდან გამოდიოდა როგორც საქართველოს ახალგაზრდათა კომუნისტური კავშირის ცენტრალური და თბილისის კომიტეტების, ხოლო იმავე წლის 3 ივლისიდან საქართველოს ახალგაზრდა ლენინელთა ცენტრალური და თბილისის კომიტეტების ორგანო). 1922 წლიდან 1924 წლის აპრილამდე გამოდიოდა კვირაში ერთხელ, შემდეგ — კვირაში 2-ჯერ, რედაქტორი —  სარედაქციო კოლეგია. აშუქებდა საქართველოს კომკავშირული ცხოვრების უმნიშვნელოვანეს მოვლენებს; მკითხველებს გააცნო რუსეთსა და მთელ მსოფლიოში მიმდინარე რევოლიციურ გარდაქმნათა ამსახველი მასალები. დაიბეჭდა სტატიები ახალგაზრდა თაობის ინტერნაციონალურ აღზრდაზე, შემდგომი შეკავშირებისა და კონტრრევოლუციური ძალებთან ბრძოლის აუცილებლობაზე. სისტემატურად აქვეყნებდა წერილებს ვ.ი. ლენინის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ.
1923 წლის 15 ოქტომბრიდან 1924 წლის 9 ივნისამდე „სპარტაკი“ რუსულ ენაზეც გამოდიოდა „იუნოშესკაია პრავდის“ სახელწოდებით კვირაში ერთხელ.
1925 წლის 8 დეკემბრიდან „სპარტაკის“ ნაცვლად გამოვიდა „ახალგაზრდა კომუნისტი“. ტირაჟი 2-4 ათასი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები
Could It Be Magic
Could It Be Magic — ბარი მენილოუს სინგლი ალბომიდან Barry Manilow I. იგი გამოვიდა სინგლის სახით 1975 წელს, ჩაწერიდან მხოლოდ ორი წლის შემდეგ. აშშ-ს ჩარტში მან #6 პოზიციას მიაღწია.
სიმღერების სია
კატეგორია:1973 წლის სიმღერები კატეგორია:1992 წლის სიმღერები კატეგორია:Take That-ის სიმღერები კატეგორია:ბარი მენილოუს სიმღერები
Tetraponera ambigua
Tetraponera ambigua — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Tetraponera-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Pseudomyrmecinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ტირძნისის სამების ეკლესია
მინი|სამების ეკლესია ტირძნისის სამების ეკლესია ― ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტირძნისში, დგას სოფლის განაპირას, ჩრდილო-აღმოსავლეთით.
აშენებულია 1892 წელს. ეკლესია დარბაზულია (8,6 X 5,6 მ), ნაგებია რიყის ქვით, კუთხეები, სარკმლის საპირეები და ლავგარდანი თლილი ტუფის ქვისაა. ეკლესიას შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. ნახევარწრიულ აფსიდის ღერძზე სარკმელია. თითო სარკმელი დასავლეთ და სამხრეთ კედელშიც არის. ცილინდრული კამარის საბჯენი თაღი დასავლეთ კედლისა და გრძივი კედლების პილასტრებს ეყრდნობა. დასავლეთ ფასადის სარკმლის თავზე ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა. ფრონტონის წვერზე დგას ეკლესიის ქვაში გამოკვეთილი მაკეტი. სახურავი ორფერდაა, გადახურულია ღარიანი კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Inkscape
Inkscape (ინკსკეიპი) — გრაფიკის ვექტორული რედაქტორი, რომელიც გამოიყენება ხელოვნების ნიმუშებისთვის, ასევე ტექნიკური ნახაზებისთვის. ინკსკეიპის სიმარტივე და გავრცელება განპირობებულია თავისუფალი და ღია SVG ფორმატის გამოყენებით, რომელსაც მხარს უჭერს და ავითარებს კონსორციუმი W3C. ფორმატი SVG იძლევა საშუალებას შეიქმნას სხვადასხვა სახის ილუსტრაციები, მათ შორის ანიმირებულია. რადგანაც SVG XML ენაზე, მისთვის შესაძლებელია გაფართოებების დაწერა, რასაც იყენებენ ინკსკეიპის ავტორები. პროგრამა ვრცელდება GNU General Public ლიცენზიით.
სქოლიო
კატეგორია:კომპიუტერული პროგრამები კატეგორია:გრაფიკული პროგრამები
ოსიაური (ახმეტის მუნიციპალიტეტი)
ოსიაური — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში ქისტაურის საკრებულო, მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მთისწინეთში, მდინარე ოსიაურისხევის (ალაზნის აუზი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 760 მეტრი, ახმეტიდან 6 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს.
კალი (მრავალმნიშვნელოვანი)
კალი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ვოინიჩის ხელნაწერი
ვოინიჩის ხელნაწერი, ან ვოინიჩის მანუსკრიპტი (Voynich Manuscript) — ილუსტრირებული კოდექსი, დაახლოებით XV საუკუნის პირველ ნახევარში დაწერილი უცნობი ავტორის მიერ უცნობ ენაზე უცნობი ანბანის გამოყენებით.
ხელნაწერის ოთხი ფურცლის რადიოაქტიური ანალიზის შედეგების მიხედვით ქიმიკოსი და არიზონას უნივერსიტეტის არქეომეტრისტმა გრეგ ხოჯინსმა დაამტკიცა, რომ პერგამენტი მანუსკრიპტისთვის შექმნილი იყო 1404 წელსა და 1438 წელს შორის რენესანსის ეპოქაში, რაც არ ნიშნავს იმას, რომ ტექსტი არ შეიძლება დაწერილი ყოფილიყო გაცილებით გვიან. ხელნაწერში არის მხოლოდ ერთი კბილაკებ გალავნიანი ქალაქის რეალისტური ნახატი „მერცხლის კუდის“ ტიპის. XV საუკუნის დასაწისში ასეთი კბილები ძირითადად ჩრდილოეთ იტალიაში გვხდება (მოგვიანებით მეტად გავრცელებული იყო).
მაგრამ ვარაუდებიდან არ არის მიღებული ცალსახა მტკიცება და აღიარება სამეცნიერო სფეროში.
წიგნი ატარებს ანტიკვარის ვილფირდ ვოინიჩის სახელს, რომელმაც სეიძინა ის 1912 წელს. 1961 წელს ბუკინისტმა ჰანს კრაუსმა (Hans P. Kraus) იყიდა წიგნის მის მემკვიდრესთან ეტელ ვოინიჩისაგან 24 500 USD-ს ფასად და 1969 წელს და მიყიდა ის ბეინეკის უცნაური წიგნებისა და ხელნაწერების ბიბლიოთეკას იელსის უნივერსიტეტში, სადაც ის ამჟამად ინახება.
აღწერა
წიგნში პერგამენტის დაახლოებით 240 გვერდია. ყდაზე არ არის არანაირი წარწერა თუ ნახატი. გვერდის სიდიდეა — 16,2X23,5 სმ-ზე, წიგნის სისქე — 5 სმ. გვერდების დანომვრის პრობლემა (რომელიც, ეტყობა შეტანილი იყო წიგნის დაწერის შემდეგ ბევრად გვიან) მიანიშნებს იმაზე, რომ, ზოგიერთი გვერდი დაკარგული იყო იქამდე სანამ ვილფირდ ვოინიჩი შეიძენდა, თავდაპირველად წიგნი შეიცავდა არანაკლებ 272 გვერდისა. ტექსტი დაწერილია ბატის ფრთით, მელნით, რომელიც დაფუძნებულია ჯირკლოვანი შეერთებით გალურ მჟავასთან. ილუსტრაცია მკაცრადაა გაფერადებული ფერადი მელნებით, შესაძლებელია წიგნის დაწერის შემდეგ.
ტექსტი
thumb|ხელნაწერის გვერდი ტესქტი დაზუსტებით დაწერილია მარცხნიდან მარჯვნივ, ოდნავ „მოხეული“ მარჯვენა მინდორით. გრძელი სექციები დაყოფილია პარაგრაფებად, მარცხენა მინდორზე ზოგჯერ არის აბზაცის აღნიშვნა. ხელნაწერში არაა ჩვეულებრივი პუნქტუაცია. კალიგრაფია სტაბილური და კონკრეტულია, ისე, რომ ანბანი ნაცნობი იყოს მწიგნობრისთვის და მან გაიგოს რას წერს.
წიგნში 170 000-ზე მეტი აღნიშვნაა, რომლებიც ჩვეულბერივსამებრ ერთმანეთისგან ვიწრო ადგილებითაა დაშორებული. აღნიშვნების უმეტესობა დაწერია ფრთის ერთი ან ორი უბრალო მოძრაობით. ფრაქტიკულად მთლიანი ტესტი დაწერილი ანბანით რომელშიც 20-30 ასოა. გამონაკლისს წარმოადგენს რამდენიმე ათეული განსაკუთრებული აღნიშვნა, რომლთაგანაც თითოეული წიგნში 2-ზე მეტჯერ არ გვხვდება.
უფრო ფართო დაშორებები ყოფენ ტექსტს მიახლოებით 35 ათას „სიტყვაზე“, რომლებიც განსხვავდებიან სიგრძით. როგორც ჩანს ისინი ექვემდებარებოდნენ ზოგიერთ ფონეტიკურ ან ორფოგრაფიულ წესებს. ზოგიერთი აღნიშვნა ჩნდება ყოველ სიტყვაში (როგორც ხმოვნები ინგლისურში), ზოგიერთი აღნიშვნა არასოდეს მოზდევს სხვებს, ზოგიერთები შეიძლება გაორმაგდეს სიტყვაში, ზოგიერთი- არა.
ულიამ ბენეტონის 1976 წელს, ჟაკ გაემისა, გაბრიელ ლანდიმის და ჟორჟ სტოლფის ტექსტის ხშირმა ანალიზებმა , გამოავლინა მისი სტრუქტურა და დახასიათება ბუნებრივი ენისთვის მაგალითად, სიტყვების გამეორება ესაბამება ციპფის კანონს, ხოლო ინფორმაციული ენტროპია (დაახლობეით ათი ბიტი სიტყვაზე) ისეთივე, როგორც ლათინურ ენას და ინგლისურს. ზოგიერთი სიტყვა ჩნდება მხოლოდ წიგნის ცალკეულ განყოფილებებში ან მხოლოდ რამდენიმე გვერდზე. ზოგიერთი სიტყვა მეორდება მთლიან ტექსტში. გამეორებები ძალიან იშვიათია მაგალითად ილუსტრაციების ქვეშ ხელმოწერებს შორის. „ბოტანიკური“ ნაწილის თითოეული გვერდის პირველი სიტყვა გვხვდება მხოლოდ ამ გვერდზე და, შესაძლებელია, იყოს მცენარის სახელწოდება.
მეორე მხრივ, ვოინიჩის ხელნაწერის ენა რაღაცით საერთოდ არ ჰგავს არსებულ ევროპულ ენებს. მაგალითად, წიგნში თითქმის არ გვხდება სიტყვა რომელიც ათ „ასოზე“ მეტს შიცავს და თითქმის არაა ერთ ან ორ ასოიანი სიტყვები. სიტყვის შიგნითაც ასოების წყობა თავისებურია: ზოგიერთი აღნიშვნა გვხდება, მხოლოდ სიტყვის დასაწყისში, სხვები — მხოლოდ ბოოში, ზოგიერთი კი მხოლოდ შუაში — ადგილმდებარეობა, თანდაყოლილი არაბულ წერილს (ასევე ბეძნული ასოები სიგმა), მაგრამ არა ლათინური ან კირილიცას.
ილუსტრაციები
thumb|right|„ბოტანიკურ“ განყოფილებას გააჩნია მცენარეების სურათები ხელნაწერის ილუსტრაციებმა ნათელი მოჰფინეს ტექსტის ზუსტ სახეს, მაგრამ ვარაუდობენ, რომ წიგნი შედგება ექვსი „ნაწილისგან“, რომლებიც განსხვავდება სტილითა და შინაარსით. ბოლო ნაწილის გარდა, რომელსაც გააჩნია მხოლოდ ტესქტი და თითქმის ყოველ გვერდზე არის მინიმუმ ერთი ილუსტრაცია მაინც. ქვემოთ მოცემულია განყოფილებები და მათი სავარაუდო სახელწოდებები: რომლებიც გამოყოფილია ყვავილის ფორმის აღნიშვნებით (ან ვარსკვლავებით).
შემადგენლობა
thumb|right ილუსტრაციები „ბიოლოგიურ“ განყოფილებაში დაკავშირებული არხების ქსელთან საშუალო შტაბეჭდილება რომელსაც ახდენს მანუსკრიპტის დარჩენილი გვერდები, საშუალებას გვაძლევს ვივარაუდოთ, ის იყო განკუთვნილი იმისათვის, რომ სამსახური გაუწიოს ფარმაასლს ან ცალკეული თემებით შუა საუკუნეების წიგნს ან უფრო გვიანდელ მედიცინას. თუმცა ილუსტრაციების დამაბნევებელი ნაწილები ავსებენ ბევრ თეორიას წიგნის წარმოშობის, მისი შინაარსისა და იმ მიზნების შესახებ რისთვისაც იყო ის დაწერილი.
დარწმუნებით შეიძლება ითქვას, რომ წიგნის დიდი ნაწილი მიძღვნილია მცენარეებისთვის, მაგრამ მცდელობა შეედარებინათ ისინი მცენარეთა რეალურ ნიმუშებთან და იმ დროის სტილიზებულ სურათებთან საბოლოოდ მთლიანად ჩავარდა. რამდენიმე მცენარე: იაჟუჟუნა, გვიმრა ადიანტუმი, შროშანა, ბრტყელეკალა — შესაძლებელია სრულიადაც იყოს დაზუსტებული. ის სურათები „ბოტანიკური“ განყოფილებიდან, რომლებიც შეესაბამება „ფარმაცევტული“ განყოფილების ნიმუშებს, ქმნიან მათი ზუსტი ასლების შთაბეჭდილებას, მაგრამ არარსებული ნაწილებით, რომლებიც ავსებულია დაუჯერებელი დეტალებით. ერთი ეგზემპლარის ფესვი დაკავშირებულია მეორეს ფოთლებთან და მესამეს ყვავილებთან.
რობერტ ბრამბო მიიჩნევდა, რომ ილუსტრაციებიდან ერთ-ერთი გამოსახავდა ახალი სინათლის მზესუმზირას. ეს რომ ასე ყოფილიყო, დაეხმარებოდა მეცნიერებს მანუსკრიპტის დაწერის თარიღის გარკვევაში და გამოაშკარავებდა მისი ინტრიგნულ წარმოშობას. თუმცა მსგავსება ძალიან მცირეა, მით უმეტეს თუ შევადარებთ ნახატს ნამდვილს ცოცხალ ნიმუშთან, და რადგანაც მისი მასშტაბი არ არის გარკვეული, მცენარის გამოსახულება შიძლება იყოს სხვა რთულყვავილოვანთა ოჯახიდან, რომელიც შეიცავს ბაბუაწვერას, გვირილას და სხვა სახეობებს მთელი მსოფლიოდან.
2014 წელს მეცნიერებმა შეძლეს ხელნაწერის მცენარეებიდან 37 სურათის იდენტიფიცირება 303-დან. ბოტანიკოსმა არტურ თაკერმა და IT-ტექნოლოგიების სპეციალისტმა რეკსფორდ ტალბერტმა პირველებმა გამოიცნეს ერთ-ერთი მცენარე კაკტუსი, იდენტურია შუა საუკუნეების ფლორისტიკურ კოდექსში გამოსახული „Cruz-Badianus“ (აცტეკები), აცტეკების ენით დაწერილი — ნაუატლე.
არხები და ღრმულები „ბიოლოგიურ“ განყოფილებაში შეიძლება აღნიშნავდნენ კავშირს ალქიმიასთან, რასაც შეიძლება ჰქონოდა მნიშვნელობა წიგნს რომ ინსტრუქციები ჰქონოდა მედიცინის ელექსირებისა და ნარევების შესაქმნელად. თუმცა იმ დროის ალქიმიის წიგნებისთვის დამახასიათებელია გრაფიკული ენა, სადაც პროცესები, მასალები და კომპონენტები გამოისახებოდა განსაკუთრებული ნახატების სახით (არწივი, ბაყაყი, ადამიანი სამარხში, წყვილი საწოლში და ა.შ) ან სტანდარტული ტექსტური სიმბოლოებით (წრე ძვრით და ა.შ). არც ერთი მათგანი არ იდენტიფიცირდება ვოიჩინის მანუსკრიპტში.
სერჯიო ტორეზელო, პალეობოტანიკის ექსპერტი, აღნიშნავდა, რომ მანუსკრიპტი შეიძლება იყო ალქიმიური ჰერბალისტიკა, რომელსაც სინამდვილეში არ აქვს არაფერი საერთო ალქიმიასთან, თუმცა იყო შუასაუკუნეების ყალბი წიგნი, ნახევრად გამოგონებული სურათებით, რომლის ტარებაც შეეძლო მატყუარა-ექიმს კლიენტებზე შთაბეჭდილების მოსახდენად. სავარაუდოდ, ასეთი წიგნების შესაქმნელი სახლის სემინარები არსებობდა სადღაც ჩრდილოეთ იტალიაში, ზუსტად მანუსკრიპტის დაწერის სავარაუდო დროს. თუმცა ამგვარი წიგნები მნიშვნელოვნად განსხვავდებიან ვოინიჩის მანუსკრიპტისგან სტილითაც, ფორმატითაც, ამას გარდა ყველა მათგანი დაწერილია ჩვეულებრივ ენაზე. thumb|right|upright=1.6|ეს მანუსკრიპტის სამგვერდიანი დამატება თავის მხრივ რთავს სქემას, სავარაუდოდ ასტრონომიულს ასტროლოგიური გამოკვლევები ხშირად იკავებდნენ მნიშვნელოვან როლს მცენარეების აკრეფისას, სისხლდენისას და სხვა მედიცინის პროცედურებში, რომლებიც ტარდებოდა ასტროლოგიურ წიგნებში გაწერილი ხელსაყრელი თარიღების დროს (მაგალითად, ნიკოლოს კალპერის წიგნები). თუმცა ჩვეულებრივი ზოდიაქოს ნიშნების სიმბოლოების, 24-სთიანი დღის გამოსახულების, 12 თვისგან შემდგარი წლის, წელიწადის დროების და ერთი პროგრამის, შესაძლებელია გამოსახული კლასიკური პლანეტების გარდა, ჯერ კიდევ ვერავინ შეძლო ინტერპრეტირება მოეხდინა ილუსტრაციების ცნობილი ასტროლოგიური ტრადიციების ფარგლებში (ევროპულისა ან რაიმე სხვის).
წრის გამოსახულება „ასტრონომიურ“ განყოფილებაში გამოსახავს არასწორი ფორმის ობიექტს ოთხი ჩაზნექილი სექტორით. წელს ანტიკვარმა ვილიამ რომენ ნიუბოლდმა მისი ინტერპრეტირება მოახდინა როგორც გალაქტიკის, რომლის მიღებაც მხოლოდ ტელესკოპით იყო შესაძლებელი. მის მიერ მეორე სურათი ინტერპრიტირებული იყო როგორც ცოცხალი ორგანიზმი, მიკროსკოპის ქვეშ. ეს საშუალებას იძლეოდა გევარაუდა, რომ ხელნაწერის შექმნის დროა — არა შუა საუკუნეები, არამედ უფრო გვიანი პერიოდი. თუმცა ნიუბოლდის ანალიზი მოგვიანებით უარყოფილი იყო რადგან მიიძნეოდა როგორც ზედმეტად სპეკულატური.
ისტორია
thumb|left|იოგან მარკუს მარცი (1595–1667) ხელნაწერილი გაუგზავნა კირხერუ ატანასიუსუს 1666 წელს რადგანაც ხელნაწერის ანბანი არ ჰგავს არცერთ ცნობილ სისტემას და ტექსტი დღემდე არაა გაშიფრული ერთადერთი რასაც შეიძლება მოვეჭიდოთ წიგნის წლოვანებისა და მისი წარმომავლობის დასადგენად არის — ილუსტრაციები. კერძოდ ტანსაცმელი და ქალების გაფორმება. ყველა დეტალი დამახასიათებელია XV—XVI საუკუნეების ევროპისათვის.
არიზონის უნივერსიტეტის ქიმიკოსისა და არქეომეტრისტის გრეგ ხოჯინსის რადიოაქტიური ანალიზის შედეგების მიხედვით< დამტკიცდა, რომ პერგამენტი მანუსკრიპტისთვის შექმნილი იყო 1404 წელსა და 1438 წელს შორის რენესანს-ის ეპოქაში. ხელნაწერის მელნის ანალიზი, რომელიც ჩიკაგოში ჩატარდა, აჩვენა მისი ქიმიური და მინერალური შემადგენლობა (ფერად საღებავსა და მელანში იყენებოდა მღებავი მინერალები), რომელიც ემთხვეოდა შუასაუკუნეების ფართო პერიოდს. დათარიღება მელნის მიხედვით არ მომხდარა, რადგან ძირითადი შემადგენლობის მიხედვით ეს არაორგანული მასალაა. მელანი, რომლითაც დაწერილია ტექსტის ძირითადი ნაწილი, აბიქტუვალურად იქმნებოდა მსგავსი რეცეპტებით და იყნებოდა შუა საუკუნეების დასაწყისიდან მე-19 საუკუნის ბოლომდე. აქედან გამომდინარე პერგამენტის დათარიღებამ შესაძლებელი გახადა გაგვესანზღვრა ხელნაწერის შესრულების მხოლოდ მეტად ადრინდელი პერიოდი. იელსის ბიბლიოთეკა, რომელიც ორივე გამოკვლევის დამკვეთად გვევლინება, მანუსკრიპტის შექმნის პერიოდად აღნიშნავს 1401-1599 წლებს.
1666 წლის იოგან მარცის ხელნაწერი წერილის მიხედვით, რომელიც ატანასიუსუ კირხერუს ეკუთვნოდა, წიგნი ეკუთვნოდა საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორს რუდოლფ II-ის (1552—1612). არსებობს დაუმტკიცებელი ვარაუდი (არ არის აღმოჩენილი არანაირი ფაქტობრივი მტკიცებულება), რომ იმპერატორმა გადაიხადა 600 დუკატი ხელნაწერში (დაახლოებით ორ კილოგრამამდე ოქრო). წიგნი გადაცემული იყო იაკობ სინაპიუსის ( 1622 წელი), იმპერატორის მებაღის ხელებში.
გაურკვეველი დარჩა უპასუხა თუ არა კირხერმა ბარეშის თხოვნას, მაგრამ ცნობილია, რომ მას სურდა წიგნის ყიდვა, თუმცა ბარეშმა, სავარაუდოდ უარი თქვა მის გაყიდვაზე. ბარეშის გარდაცვალების შემდეგ წიგნი მისი მეგობრის ხელში გადავიდა — იოგანუ მარკუს მარცის, პრაღის უნივერსიტეტის რექტორთან. სავარაუდოდ მარციმ ის კირხერთან გაგზვანა, თავის ძველ მეგობარს. მარცის 1666 წლის მფარველობითი წერილი იყო ხელნაწერთან ერთად, როდესაც 1912 წელს ვოინიჩმა იგი შიძინა.
upright|thumb|ვილფრიდ ვოინიჩმა (1865—1930) 1912 წელს შეიძინა ხელნაწერი შემდეგი 200 წელიწადი ხელნაწერის ბედი უცნობია, მაგრამ მეტად სავარაუდოა, რომ ის ინახებოდა კირხერის სხვა მიმოწერებთან ერთად რომის კოლეგიის ბიბლიოთეკაში (დღევანდელი პაპის გრიგორიანული უნივერსიტეტი). სავარაუდოდ, წიგნი ზუსტად მანდ იყო სანამ ვიტორიო ემანუელე II-ის ჯარმა არ დაიპყრო ქალაქი 1870 წელს და არ მიუერთა პაპის სამფლობელო იტალიის სამეფოს. ახალმა იტალიურმა ხელისუფლებამ გადაწყვიტა კონფისკაცია ეკლსიისგან, დიდი საკუთრების ანაზღაურება, მათ შორის ბიბლიოთეკის.
ბეკსის ბიბლიოთეკა გადატანილი იყო მონდრაგონეს ვილაზე ფრასკატში — დიდი სასახლე რომთან ახლოს, რომელიც შეიძინეს იეზუიტებმა 1866 წელს იეზუიტური კოლეჯის (გისლიერის) ნაწილად გახდომის შემდეგ.
1912 წელს რომის კოლეგია საჭიროებდა რესურსებს და გადაწყვიტა დიდი საიდუმლოს ქვეშ გაეყიდა თავისი საკუთრების ნაწილი. მანდრაგონის ვილაზე კირხერის შეკრების წიგნების გადაწყობის დროს, ვილფრიდ ვოინიჩი გადააწყდა უცნაურ მანუსკრიპტს. მთლიანობაში მან იეზუიტებთან შეიძინა ოცდაათი ხელნაწერი, მათ შორის ეს წიგნიც. წიგნის შეძენის შემდეგ ვოინიჩმა შიფრირებისთვის მისი ასლი გაგზავნა ამდენიმე სპეციალისტთან. 1961 წელს, მისი ცოლის ეტელ ლილიან ვოინიჩის გარდაცვალების შემდეგ, (ცნობილი როგორც რომანის „მოსაბეზრებელი ადამიანის“ ავტორი და მათემატიკოსი ჯორჯ ბულის შვილი), წიგნი გაყიდული იყო მისი მემკვიდრის ენ ნილის მიერ სხვა წიგნისგამყიდველისთვის. მას შემდეგ, რაც მან ვერ შეძლო მყიდველის პოვნა, 1969 წელს კრაუსმა მანუსკრიპტი ბეინეკის იშვიათი წიგნების ბიბლიოთეკას შესწირა.
სქოლიო
კატეგორია:წიგნები კატეგორია:წიგნები ტიპის მიხედვით კატეგორია:ხელნაწერები კატეგორია:ბიბლიოთეკები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:გაუშიფრავი ხელნაწერები კატეგორია:ვოინიჩის ხელნაწერი
Mixed Emotions (როლინგ სტოუნზის სიმღერა)
Mixed Emotions — ინგლისური როკ-ჯგუფ როლინგ სტოუნზის სიმღერა. იგი სინგლის სახით 1989 წელს გამოიცა. შეტანილია ალბომში Steel Wheels.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როლინგ სტოუნზის სიმღერები კატეგორია:1989 წლის სიმღერები
Lasioglossum travassosi
Lasioglossum travassosi — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1940 წელს.
სქოლიო
travassosi
Tetraponera andrei
Tetraponera andrei — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Tetraponera-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Pseudomyrmecinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
კლარა კატარინა პოლაზეკი
კლარა პოლაზეკი (ქალიშვილობის გვარი ლობი; Clara Pollaczek; დ. 15 იანვარი, 1875, ვენა, ავსტრია — გ. 22 ივლისი, 1951) — ავსტრიელი მწერალი. მის კალამს ეკუთვნის რომანები, მოთხრობები და ლექსები. მან ასევე დაწერა რამდენიმე პიესა. მისი ზოგიერთი ნამუშევარი გამოჩნდა ფსევდონიმებით "ბობ" ან "ბობ ბეოლი". მას ჰქონდა არტურ შნიცლერთან ურთიერთობა 1923-1931 წლებში, მანამ სანამ შნიცლერი გარდაიცვლებოდა.
ცხოვრება
მინი|პოლაჩეკის საფლავი კლარა ლობი დაიბადა ვენაში. იგი გაიზარდა თავის ორ ძმასთან, ალფრედთან და ოთოსთან, და მის დასთან, ანასთან ერთად. მისი ბაბუა იყო ტექსტილის მაგნატი, რომელმაც ნაბოლენელთა ომების დროს შემოსა ჰაბსბურგების ჯარი. მისი მამა, ლუი ლობი (1843–1928), ბანკირი იყო. ოჯახს საკმაოდ დიდი შემოსავალი ჰქონდა და შესაბამისად ხშირად ჰქონდათ ოჯახური არდადეგები ბად იშლში.
როდესაც კლარა 19 წლის იყო, მან დაიწყო წერა, ნამუშევრების გამოქვეყნებისას კი მამაკაცის ფსევდონიმებს იყენებდა. 1897 წლის აპრილში "მიმი: სილუეტები გოგონას ცხოვრებიდან" ("Mimi. Schattenbilder aus einem Mädchenleben") გამოჩნდა ლიტერატურულ ჟურნალში Neue Deutsche Zeitschrift, რომელიც მას გამოქვეყნებული ჰქონდა "ბობ" ფსევდონიმით. ზღაპრის მთავარი გმირი მორცხვი გოგონაა სახელად მიმი, რომელიც თავდაჯერებული ქალი ხდება, ის ცხოვრებით ცდილობს დატკბობას. ერთ სცენაში მთავარი გმირი მონაწილეობს "სასიყვარულო შეტაკებაში მწერალთან ნიჩბოსნზე ღამით მილშტეტერის საყდართან". მიმის ლიტერატურულ ჟურნალში გამოქვეყნებამ გამოიწვია ოჯახში შეშფოთება და უგო ფონ ჰოფმანშტალს მოუწოდეს მისულიყო გამომცემლებთან ს. ფიშერ ვერლაგთან, რათა წიგნი ამოეშალათ ჟურნალიდან. მიუხედავად "მიმიში" დაფიქსირებული ურჩი ტენდენციებისა, კლარა მშობლების სურვილებს ემორჩილებოდა. მან უარი თქვა მწერლობაზე და დაქორწინდა სეიტენშტეტენგასეს ტაძარში (სინაგოგა) 1898 წლის 10 მაისს. მისი მეუღლე, ოტო პოლაზეკი, ტყავის უმსხვილესი მოვაჭრის მემკვიდრე იყო. მათი ვაჟები, ჰერმან და კარლ ფრიდრიხები, დაიბადნენ 1899 და 1902 წლებში. ოჯახი ცხოვრობდა საკუთარ სახლში, ქალაქის მეორე უბანში, ბლუმაერგასეს (ქუჩა) გასწვრივ. ქორწინება ბედნიერი არ ყოფილა. ბიზნესი ფინანსურ სირთულეებში აღმოჩნდა 1907 წელს და წარუმატებლობის შემდეგ, ოტო პოლაზეკმა თავი მოიკლა 1908 წლის 17 აპრილს. კლარას აღარ შეეძლო ეცხოვრა იმ სახლში სადაც მის ქმართან ერთად იყო წლების განმავლობაში. სიკვდილის შემდეგ მას ძალიან ცოტა ქონება დარჩა. მისი ფინანსური მდგომარეობა კიდევ უფრო გაუარესდა პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, რადგან მან ინვესტიცია ჩადო ომის ობლიგაციებში. მან გაყიდა თავისი სამკაულები და დატოვა მშობლების სახლი, თუმცა 1918 წელს დედის გარდაცვალების შემდეგ ისევ დაბრუნდა. სახლი 1928 წელს გაიყიდა. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ის სასტუმროში ცხოვრობდა, სანამ მეთვრამეტე რაიონში, უნივერსიტეტის დასავლეთით მდებარე პატარა ბინაში გადავიდოდა. ოჯახის შენარჩუნების მიზნით, 1924 წელს იგი დაუბრუნდა მწერლობას, ასევე მუშაობდა თარჯიმნად. 1920-იანი და 1930-იანი წლების განმავლობაში მან გამოაქვეყნა მოთხრობები, ნოველები და ლექსები პრესტიჟულ Neue Freie Presse- ში (ყოველდღიური გაზეთი), ასევე რამდენიმე სერიულად გამოქვეყნებული რომანი. მან შეიძინა დიდი რაოდენობით ერთგული მკითხველები. ავსტრია გერმანიაში შევიდა 1938 წელს. კლარა კატარინა პოლაზეკს ანტისემიტურად დევნიდნენ რადგან ის ებრაელი იყო. მოგვიანებით ის გადავიდა პრაღაში, სადაც ცოტა ხნით ცხოვრობდა. როდესაც 1939 წელს გერმანელებმა დაასრულეს ჩეხოსლოვაკიის ოკუპაცია, ის სტუმრობდა მეგობრებს შვეიცარიაში. იგი შვეიცარიაში დარჩა, ნათესავების ფინანსური დახმარებით ომის დასრულებამდე 1945 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიელი მწერლები
ევა კლაინი
ევა კლაინი (უნგრ. Eva Klein; დ. 22 იანვარი, 1925, ბუდაპეშტი) —   უნგრელი-შვედი იმუნოლოგი, რომელმაც ერთ-ერთმა პირველმა აღმოაჩინა ბუნებრივი მკვლელი უჯრედები 1960-იან წლებში.
ადრეული წლები
ევა ფიშერი დაიბადა 1925 წლის 22 იანვარს უნგრეთის დედაქალაქ ბუდაპეშტში, მდიდარი ებრაელების ოჯახში. სწავლობდა კერძო სკოლაში. ბავშვობიდანვე გამოავლინა ინტერესი სპორტის, თეატრისა და მეცნიერების მიმართ; იგი შთაგონებული იყო მარი კიურის ცხოვრებითა და მოღვაწეობით. ებრაული ფესვების მქონე გოგონა პროფესიის არჩევაში მნიშვნელოვნად იყო შეზღუდული ქვეყნის მაშინდელი პოლიტიკური მდგომარეობის გამო. უნგრეთში მძვინვარებდა ანტისემიტიზმი, დევნიდნენ ებრალებს.  მესამე რაიხმა მოახდინა ქვეყნის ოკუპაცია სწორედ მაშინ, როდესაც ფიშერმა საშუალო სკოლა დაამთავრა.
ევა ფიშერი სწავლობდა ბუდაპეშტის უნივერსიტეტის სამედიცინო სკოლაში; მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1944-1945 წლებში, მან და მისი ოჯახის რამდენიმე წევრმა მოახერხეს გადარჩენა შეაფარეს რა თავი უნივერსიტეტის ჰისტოლოგიის ინსტიტუტს. მათ დაეხმარა იანოს შირმაი (შემდგომში ცნობილი, როგორც მომავალი „ერთა შორის მართალი“ ), რომელმაც, სხვა საკითხებთან ერთად, გააყალბა საბუთები ოჯახისთვის. ერთხანს ფიშერმა გადაწყვიტა სამედიცინო კვლევებზე უარი ეთქვა  და შესულიყო თეატრალურ ინსტიტუტში, მაგრამ მალევე დაუბრუნდა მედიცინას.
ევა ცოლად გაჰყვა სამედიცინო სასწავლებლის სტუდენტს — ჯორჯ კლაინს, დატოვა უნგრეთი და 1947 წელს გადავიდა შვედეთში. 1955 წელს მან დაასრულა სამედიცინო სწავლა სტოკჰოლმში შვედეთის სამეფო ინსტიტუტში. კლაინს მოგვიანებით მიენიჭა საპატიო სამეცნიერო  ხარისხები ნებრასკას (1993) და ოჰაიოს სახელმწიფო უნივერსიტეტებიდან (2003).
მკვლევარის კარიერა.
1948 წელს კლაინი გახდა შვედეთის სამეფო ინსტიტუტის დოცენტი, 1979 წელს მიიღო სრული პროფესორის წოდება. 1948 წლიდან შეუდგა კვლევით საქმიანობა შვედეთის სამეფო ინსტიტუტის კვლევისა და უჯრედების გენეტიკის დეპარტამენტში ტორბიორნ კასპერსონის წახალისებით. მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში კლაინი მჭიდროდ თანამშრომლობდა მეუღლესთან პროფესიულ ასპარეზზე. თავისი მოღვაწეობის პერიოდში ევა კლაინმა გამოაქვეყნა 500-ზე მეტი სტატია და ასევე მუშაობდა სამეცნიერო ჟურნალის Seminars in Cancer Biology-ის რედაქტორად.
გვიანი წლები
პენსიაზე გასვლის შემდეგ, კლაინი მაქსიმალურად უჭერდა მხარს სტუდენტებს და მცირე მკვლევართა ჯგუფთან ერთად აგრძელებდა თავის სამეცნიერო საქმიანობას. მისი ინტერესის სფეროს წარმოადგენდა აგრეთვე უნგრული პოეზიის შვედურ ენაზე თარგმნა . 2015 წლის ნოემბერში, შვედეთის რადიოსთან ინტერვიუში, მან განაცხადა, რომ მუშაობა 90 წლის ასაკში  მას სასიცოცხლო ძალებს მატებდა.
ოჯახი
ევას და ჯორჯ კლაინებს  სამი შვილი შეეძინათ: უფროსი ვაჟი მათემატიკოსი გახდა, ქალიშვილები კი —   ექიმი და დრამატურგი. თავად ევა კლაინმა დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია, როდესაც  მეორე შვილზე  რვა თვის ფეხმძიმე იყო. როგორც თავად ევა აღნიშნავდა, მეუღლე არასოდეს უთმობდა დროს საოჯახო საქმეებს და შვილების აღზრდას.
ძირითადი მიღწევები
კლაინის ოჯახმა, როგორც საერთო ძალისხმევით, ისევე ინდივიდუალურად, თავის დროზე ვრცელი და ინოვაციური სამუშაო ჩაატარა ონკოლოგიური იმუნოლოგიის სფეროში, უპასუხა უამრავ კითხვას იმის შესახებ, თუ როგორ შეიძლება კიბოს უჯრედების ავთვისებიანი ქცევის ჩახშობა ნორმალური უჯრედების გენებით.
1960-იან წლებში ევა კლაინმა ბურკიტის ლიმფომისგან უჯრედული ხაზები განავითარა, რომლებიც დღესაც გამოიყენება. 1970-იან წლებში კლაინის ჯგუფებმა გამოიკვლიეს, იყო თუ არა ურთიერთქმედება ლიმფოციტებსა და სიმსივნის საწინააღმდეგო რეაქციას შორის. ამით ევამ გამოიკვლია ის სფერო, რომელსაც სხვა მკვლევარები დიდ მნიშვნელობას არ ანიჭებდნენ. საბოლოო ჯამში, მისი კვლევების შედეგად აღმოჩენილი იქნა  უნიკალური ტიპის ლიმფოციტები (თეთრი უჯრედების), რომელიც პასუხს აგებენ სპონტანურ ციტოტოქსიკურობაზე —  სიმსივნური უჯრედების ან ვირუსებით ინფიცირებული უჯრედების "მოკვლის" უნარი. კლაინმა მათ "ბუნებრივი მკვლელები" უწოდა.
კლაინი დიდი ხანია დაინტერესებულია ვირუსოლოგიით —  ისევე როგორც იმუნოლოგიით —  სწავლობს ეპშტეინ-ბარის ვირუსის როლს ბურკიტის ლიმფომაში. იგი გახდა შვედეთის სამეფო მეცნიერებათა აკადემიის წევრი 1987 წელს, ხოლო უნგრეთის მეცნიერებათა აკადემიამ თავის რიგებში 1993 წელს მიიღო. 2013 წელს მეცნიერმა მიიღო ამერიკის ონკოლოგიური კვლევების ასოციაციის პრემია.
1975 წელს ამერიკის  კიბოს სამეცნიერო-კვლევითმა ინსტიტუტმა დააწესა უილიამ კოულის სახელობის პრემია მნიშვნელოვანი კვლევებისთვის საბაზისო და სიმსივნური იმუნოლოგიის სფეროში. საინაუგურაციო ჯილდო 16-მა მეცნიერმა გაიზიარა, რომლებიც ითვლებოდნენ "ონკოლოგიური იმუნოლოგიის ფუძემდებლად". მათ შორის იყვნენ  კლაინის ოჯახის ორივე წარმომადგენელი. ჯილდოში არნიშნული იყო: მათმა „თაგვებში სიმსივნური სპეციფიკური ანტიგენების აღმოჩენა, ადამიანის კიბოს, ბურკიტის ლიმფომის ყველაზე სრულყოფილი იმუნოლოგიური ანალიზი“.
2005 წელს, კლაინის 80 წლის დაბადების დღეს, შვედეთის სამეფო ინსტიტუტის მეცნიერებმა დააარსეს ჯორჯ და ევა კლაინის ფონდი. 2010 წელს კლაინს მიენიჭა შვედეთის სამეფო ინსტიტუტის ვერცხლის მედალი სამედიცინო კვლევებისთვის.
წასრი
წასრი — სოფელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტში (ნიგოზეთის თემი). მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე. ზღვის დონიდან 720 მეტრი, ჭიათურიდან 7 კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
რეიკიანესბერი
რეიკიანესბერი (Reykjanesbær) — ქალაქი და სათემო ისლანდიაში, მდებარეობს ისლანდიაში რეიკიანესის ნახევარკუნძულზე. სათემოს შემადგენლობაში შედის ქალაქი კებლავიკი და ნარდვიკი. რეიკიანესბერის თემი არის ყველაზე პატარა ფართობით და ერთეთი ყველაზე დიდი მოსახლეობის რაოდენობით. მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს — 14.091 ადამიანს (2010), ხოლო ფართობი 145 კმ2.
დასახლებული პუნქტები
ქალაქი კებლავიკი და ნარდვიკი ადრე ერთმანეთისგან დაშორებით იყო, მაგრამ XX საუკუნის ბოლოსათვის, ისლანდიის ურბანიზაციის შედეგად, ქალაქები ისე გაიზარდა, რომ მათი ერთადერთი გამყოფი გახდა ქუჩა, რომლის ჩრდილოეთი ნაწილი ეკუთვნის კებლავიკს, ხოლო სამხრეთი — ნარდვიკს. კებლავიკის მოსახლეობა 2009 წლის მონაცემებით შეადგენს 8169 ადამიანს, ხოლო ნარდვიკის მოსახლეობა იმავე წლის მონაცემებით — 4400 ადამიანს.
ინფრასტრუქტურა
ქალაქ კებლავიკიდან 3 კმ-ში მდებარეობს კებლავიკის საერთაშორისო აეროპორტი.
კულტურა
რეიკიანესბერი არის ერთ-ერთი კულტურულად ყველაზე განვითარებული თემი ისლანდიაში. რეიკიანესბერში არის რამდენიმე მუზეუმი (მათ შორის «ვიკინგების სამყაროს» მუზეუმი, გახსნილი 2009 წელს) და ეკლესიები.
სპორტი
რეიკიანესბერი არის ერთ-ერთი მთავარი სპორტული ცენტრი ისლანდიაში. ყველაზე დიდი სპორტული კლუბი — Keflavík (საფეხბურთო კლუბი კებლავიკი — ისლანდიის ოთხგზის ჩემპიონი). ასევე არსებობს ბევრი პატარა კლუბები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისლანდიის ქალაქები
Mother's Little Helper
— ინგლისური როკ-ჯგუფ როლინგ სტოუნზის სიმღერა. იგი სინგლის სახით 1966 წელს გამოიცა. შეტანილია ალბომში Aftermath.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როლინგ სტოუნზის სიმღერები კატეგორია:1966 წლის სიმღერები
გალები
მინი|კელტური ტომები ძველი წელთაღრიცხვით მესამე საუკუნეში გალები — კელტური წარმოშობის ერი. ცხოვრობდნენ თანამედროვე საფრანგეთის და ჩრდილო იტალიის ტერიტორიაზე. ძვ. წ. IV საუკუნეში აიღეს რომი. საბოლოოდ გალები იულიუს კეისარმა დაიპყრო ძვ. წ. I საუკუნეში.
წყაროები
კატეგორია:მსოფლიოს ხალხები
თბილისის ზღვა
თბილისის ზღვა, თბილისის წყალსაცავი, სამგორის წყალსაცავი — წყალსაცავი აღმოსავლეთ საქართველოში, ივრის ზეგანზე, ქალაქ თბილისის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. შეიქმნა მლაშე ტბების — ავლაბრის, ილგუნიანისა და კუკიის ადგილას. ვრცელდება ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ. ექსპლუატაციაშია 1953 წლიდან. ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში განიერია, სამხრეთ-აღმოსავლეთისკენ — ვიწრო. სიგრძე — 8,75 კმ, უდიდესი სიგანე 1,85 კმ. ფართობი 11,6 კმ². წყლის მოცულობა 308 მლნ. მ³. უდიდესი სიღრმე 45 მ. საშუალო სიღრმე 26,6 მ. წყალსაცავის დონე გაზაფხულზე მატულობს, ზაფხულსა და შემოდგომაზე, სარწყავად წყლის ინტენსიური გამოყენების გამო, კლებულობს 7-10 მ-ით.
წყლის ზედაპირული ფენის საშუალო ტემპერატურა ნაპირთან მერყეობს 3,7 °C-იდან (იანვარი-თებერვალი) 21,6 °C-მდე (აგვისტო), მაქსიმალური ტემპერატურა 26,2 °C. წყალსაცავზე უმეტეს შემთხვევაში ჰომოთერმიაა დამყარებული. ზოგჯერ ზამთრობით, წყნარ ამინდში სუსტად გამოსახული შებრუნებული ტემპერატურული სტრაფიკაცია, ხოლო ზაფხულობით — კარგად გამოსახული პირდაპირი სტრატიფიკაცია. წლის სხვადასხვა დროს თბილისის წყალსაცავში წყლის ტემპერატურა საკმაოდ დიდი რყევით ხასიათდება. მართალია, ზამთარში წყალსაცავზე ყინულსაფარი არ ჩნდება, მაგრამ სანაპირო ანუ თავთხელი ზოლი მაინც იყინება.
დამახასიათებელია გორაკ-ბორცვიანი რელიეფი. ყინულსაფარი წყალსაცავზე არ ჩნდება, ცივ ზამთარში წარმოიქმნება ყინულნაპირისი და თოში. ხშირი ქარის გამო იცის ღელვა. წყლის მინერალიზაცია 300-500 მგ/ლ შეადგენს. თბილისის ზღვა ოლიგოტროფული წყალსატევია. საზრდოობს მდინარე ივრის წყლით, რომელიც მასში სამგორის სარწყავი სისტემის ზემო მაგისტრალური არხით ჩადის. თბილისის ზღვის წყალს იყენებენ სარწყავად, თბილისის წყალმომარაგებისათვის, თევზის სარეწად, წყლის სპორტისათვის. წყალსაცავიდან წყალი გადის სამგორის სარწყავი სისტემის ქვემო მაგისტრალური არხითა და ღრმაღელის მაგისტრალური არხით.
2007 წელს თიანეთის, მცხეთისა და საგარეჯოს სატყეო მეურნეობების, დიდგორის საცდელ-საჩვენებელი სატყეო მეურნეობის ტყის ფონდის მიწების ნაწილისა და საგურამოს სახელმწიფო ნაკრძალის ხარჯზე აღდგა და გაფართოვდა ჯერ კიდევ 1975 წელს დაარსებული თბილისის ეროვნული პარკი, რომელსაც დედაქალაქის ფილტვებს უწოდებენ. პარკის შექმნის მიზანი იყო აღმოსავლეთ საქართველოს ცენტრალურ ნაწილში იშვიათი სახეობის მცენარეებისა და ამ ტერიტორიისათვის დამახასიათებელი ტყის ეკოსისტემების დაცვა, ბიოლოგიური და ლანდშაფტური მრავალფეროვნების შენარჩუნება, ასევე ეკოლოგიური უსაფრთხოებისა და ბუნებრივ გარემოში რეკრეაციული, ეკოტურისტული და საგანმანათლებლო საქმიანობის განვითარების უზრუნველყოფა. თბილისის დაცული ტერიტორიების სიაში შედიოდა 1956 წელს თბილისის ზღვის მიმდებარე ტერიტორიაზე გაშენებული დენდროლოგიური პარკიც, რომელიც 300 ჰექტარს მოიცავს. პარკი მდიდარია სამკურნალო მცენარეებით, აქვს სანერგე და სასათბურე მეურნეობა. 2006 წლიდან თბილისის ზღვის სატყეოს კვარტლები და დენდროლოგიური პარკის ტერიტორია ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს განკარგვაში გადავიდა.
თბილისის ზღვა საქართველოს დედაქალაქის მნიშვნელოვანი რეკრეაციული ობიექტია; აშენდა იახტკლუბი, მოქმედებს აკვაპარკი ჯინო პერედაისი, ღია და დახურული აუზებით, ატრაქციონებითა და ველნეს ცენტრით. თბილისის ზღვის ვარკეთილის მხარეს დგას 50-იან წლებში აღმართული ორი ობელისკი, რომელიც წყალსაცავის გახსნას უკავშირდება.
ალმადინა
ალმადინა (Almadina) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 360 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 246.894 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 25.76 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
ოლეგ ლეონტიევი
ბიოგრაფია
ოლეგ ლეონტიევი მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის ფაკულტების დამთავრების (1948) შემდეგ, გაგზავნეს ქალაქ მაჰაჩყალაში, სადაც დაიწყო კასპიის ზღვის სანაპირო და წყალქვეშა რელიეფის შესწავლა. 1951 წლიდან მუშაობდა მოსკოვში, მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის ფაკულტეტზე (1960 წლიდან პროფესორია, 1961–86 წლებში გეომორფოლოგიის კათედრის გამგე). ლეონტიევმა დიდი წვლილი შეიტანა თეორიული და ზღვის გეომორფოლოგიის განვითარებაში, ხელი შეუწყო ზღვის ნაპირების გეომორფოლოგიის როგორც მეცნიერების დარგის განმტკიცებას.
ლეონტიევი იყო მრვალრიცხოვანი ექსპედიციების მონაწილე შავ, კასპიის, ბალტიის, ოხოტის, ყვითელ, იონიის და სხვა ზღვებზე. მის ნაშრომებს დიდი გამოყენებითი მნიშვნელობა ჰქონდა სანაპირო ზონის მშენებლობის დარგსა და ჰიდროტექნიკურ ნაგებობათა ექსპლუატაციაში, ნავთობის საბადოებისა და აგრეთვე სანაპირო ქვიშრობების გამოვლინებაში. დაჯილდოებულია მედლით 1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში გერმანიაზე გამარჯვებისათვის. დიმიტრი ანუჩინის ორგზის ჯილდოს ლაურეატი (1972, 1981). მისი სახელობისაა წყალქვეშა მთა წყნარ ოკეანეში (1993).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:რუსი გეოგრაფები კატეგორია:საბჭოთა გეოგრაფები კატეგორია:გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ლა-პასის დეპარტამენტი
ლა-პასი (La Paz) — დეპარტამენტი ბოლივიაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ლა-პასი. ფართობი 133.985 ათასი კვ. კმ. მოსახლეობა 2001 წლის აღწერის მიხედვით 2,350,466. ლა-პასის დეპარტამენტი მდებარეობს ტიტიკაკას ტბასთან, ბოლივიის დასავლეთით, პერუს საზღვართან.
ლა-პასის პროვინციები
ლა-პასის დეპარტამენტი დაყოფილია 20 პროვინციად, ეს პროვინციები იყოფა 85 მუნიციპალიტეტად, ხოლო მუნიციპალიტეტები, თავის მხრივ, იყოფა კანტონებად.
სპირიდონ ნიკოლაუ მარინატოსი
სპირიდონ ნიკოლაუ მარინატოსი (Σπυρίδων Νικολάου Μαρινάτος; 4 ნოემბერი, 1901 — 1 ოქტომბერი, 1974) — XX საუკუნის ერთ-ერთი წამყვანი ბერძენი არქეოლოგი, კუნძულ კრეტაზე ირაკლიონის არქეოლოგიური მუზეუმის დირექტორი, რეგიონში ჩატარებულ მრავალრიცხოვან არქეოლოგიურ გათხრებს ხელმძღვანელობდა. 1937 წელს საბერძნეთის სიძველეთა დაცვის სამსახურის დირექტორად დანიშნეს. სპირიდონ ნიკოლაუ მარინატოსი ათენის უნივერსიტეტის პროფესორიც იყო და პელოპონესში, უძველესი მიკენეს სამეფოში, ასევე თერმოპილესა და მარათონში კლასიკურ პერიოდში გამართული ბრძოლების ტერიტორიებზე არქეოლოგიურ გათხრებსაც პირადად ხელმძღვანელობდა. მის უმნიშვნელოვანეს აღმოჩენად უძველეს კუნძულ თერაზე (ამჟამად სანტორინი) ნაპოვნი აკროტირის ნანგრევები უნდა ჩაითვალოს. ვულკანური ფერფლის სქელი ფენის ქვეშ მარინატოსმა მიაკვლია თითქმის ხელუხლებელ ქალაქს, რომელიც მას შემდეგ „ბერძნულ პომპეად“ იწოდება. კუნძულ კრეტაზე მარინატოსმა საქმიანი კავშირი დაამყარა მინოსური კულტურისა და კნოსოსის სასახლის პირველაღმომჩენ არტურ ევანსთან. მარინატოსი აკროტირის არქეოლოგიური გათხრების პერიოდში გარდაიცვალა, 1974 წელს.
ლა-პასის დეპარტამენტი
ლა-პასის პროვინციები
ლა-პასის დეპარტამენტის პროვინციები და მათი დედაქალაქები:
Lasioglossum triangulatum
Lasioglossum triangulatum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1995 წელს.