cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჰაიბახი
ისტორია
1944 წლის 23 თებერვალს სსრკ-ის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატი იწყებს ოპერაციას სახელად „ოსპი“ (Операция «Чечевица» — ეთიმოლოგია, სავარაუდოდ, უკავშირდება ჩეჩეთა ეთნონიმს), რომელიც მოიცავს ჩრდილოეთ კავკასიიდან ჩეჩენთა და ინგუშთა მასობრივ გადასახლებას ცენტრალური აზიის რესპუბლიკებში. პირველი ორი დღის განმავლობაში დეპორტირებული მოსახლეობის რაოდენობამ გადააჭარბა 330 ათას. ადამიანს, ხოლო ჯამში გადასახლებულ იქნა 478 479 ჩეჩენი და ინგუში.
პენტაერიტრიტოლი
სინთეზი
პენტაერიტრიტოლი პირველად გერმანელმა ქიმიკოსმა ბერნარდ ტოლენსმა და მისმა სტუდენტმა პ. ვიგანდმა მიიღო 1891 წელს. მიიღება პოლიმიერთების რეაქციით აცეტალდეჰიდისა და სამი მოლი ფორმალდეჰიდისგან. მიღებულ პროდუქტს კვლავ ემატება ფორმალდეჰიდი და მიიღება საბოლოო პროდუქტი.
ჰაიბახი
ისტორია
დიდთოვლობიდან გამომდინარე ოპერაციის ჩატარება შეუძლებელი იყო მაღალმთიან რაიონებში, რის შედეგადაც ნკვდ-ის მე-3 რანგის კომისარმა მიხეილ გვიშიანმა მიიღო გადაწყვეტილება ჰაიბახის რკინიგზის სადგურზე შეკრებილი ადამიანების ცოცხლად დაწვისა შესახებ. 1994 წლის ჩეჩენი ჟურნალისტების მიერ გამოცემულ წიგნში მოჰყავთ გვიშიანის ტელეგრამის ტექსტს :
პენტაერიტრიტოლი
სქოლიო
კატეგორია:ორგანული ნივთიერებები კატეგორია:ფეთქებადი ნივთიერებები
ჰაიბახი
ისტორია
მიუხედავად იმისა, რომ პუბლიცისტთა და ჟურნალისტთა დიდი ნაწილი მიიჩნევს, რომ მოცემული ტელეგრამა ფალსიფიცირებულია 1980-იან წლებში, თითქმის ყველა დარწმუნებულია, რომ ჰაიბახის მოვლენებს ნამდვილად ჰქონდა ადგილი. ამაზე საუბრობდნენ გადარჩენილი თვითმხილველები, მეზობელი სოფლების მკვიდრნი და რიგითი ჯარისკაცები, რომლებიც აღუდგნენ ნკვდ-ის მითითებებს.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეჩნეთის ისტორია კატეგორია:რუსეთის დაცარიელებული დასახლებული პუნქტები
ამალია ლოიხტენბერგელი
ამალია ლოიხტენბერგელი (Amélie de Leuchtenberg; დ. 31 ივლისი, 1812 — გ. 26 იანვარი, 1873) — ბოარნეს დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის იმპერატრიცა ჟოზეფინ დე ბოარნეს შვილიშვილი. ბრაზილიის იმპერატრიცა 1829-1831 წლებში როგორც პედრუ I-ის მეორე ცოლი.
ოჯახი, ბავშვობა და ახალგაზრდობა
მარცხნივ|მინი|პრინცესა ამალია ბავშვობაში ამალია დაიბადა 1812 წლის 31 ივლისს მილანში, იტალიაში. იგი იყო გენერალ ევგენი ბოარნესა და მისი ცოლის, ავგუსტა ბავარიელის მეოთხე შვილი. მამამისი იყო საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ ბონაპარტის პირველი ცოლის, იმპერატრიცა ჟოზეფინ ბოარნესა და მისი პირველი ქმრის, ვიკონტ ალექსანდრ დე ბოარნეს ვაჟი. მას შემდეგ, რაც ჟოზეფინა ნაპოლეონს გაჰყვა ცოლად, იმპერატორმა თავისი გერი იტალიის ვიცე-მეფედ დანიშნა. რაც შეეხება ამალიას დედას, იგი ბავარიის მეფე მაქსიმილიან I იოზეფისა და დედოფალ ავგუსტა ვილჰელმინა ჰესენ-დარმშტადტელის ქალიშვილი იყო. ამალიას დედმამიშვილებიდან აღსანიშნავია შვედეთის დედოფალი ჟოზეფინ დე ბოარნე, შვედეთის მეფე ოსკარ I-ის მეუღლე და ლოიხტენბერგის ჰერცოგი ავგუსტინ დე ბოარნე, პორტუგალიის დედოფალ მარია II-ის მეუღლე. ამალია აგრეთვე იყო საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ III-ის დეიდაშვილი, ვინაიდან დეიდამისი, ჰორტენზია ბოარნე იყო ნიდერლანდების დედოფალი და ნაპოლეონ III-ის დედა.
მას შემდეგ, რაც 1814 წელს ნაპოლეონ ბონაპარტი დაამხეს, ჩატარდა ვენის კონგრესი, რომელმაც ევროპაში ძველი საზღვრები აღადგინა. ამავე კონგრესზე ამალიას მამას, ევგენი ბოარნეს უბოძეს ლოიხტენბერგის ჰერცოგობა. ლოიხტენბერგი იყო პატარა საჰერცოგო ჩრდილო ბავარიაში. სწორედ ამ დროს გადაწყდა ამალიას გათხოვება ბრაზილიის იმპერატორზე, რათა ბოარნეებს თავიანთი ძველი სტატუსი აღედგინათ.
ქორწინება
მარცხნივ|მინი|322x322პქ|პრინცესა ამალია 1826 წლის დეკემბერში გარდაიცვალა ბრაზილიის იმპერატორ პედრუ I-ის მეუღლე, იმპერატრიცა მარია ლეოპოლდინა ავსტრიელი. მისი დაკრძალვის შემდეგ, იმპერატორმა მარკიზი დე ბარბასენა ევროპაში გააგზავნა, რათა მისთვის მეორე ცოლი ეპოვნა. მისი დავალება მარტივი არ იყო, რადგან ამოცანის შესრულებას რამდენიმე ფაქტორი ართულებდა. პედრუ იყო უმაღლესი წარმომავლობის მქონე, სათნო, სიმპათიური და დახვეწილი მამაკაცი, მაგრამ ევროპაში მასზე საშინელი ჭორები დადიოდა. ამ ჭორების საფუძველს ქმნიდა მისი გახმაურებული რომანი მარკიზა დე სანტოსთან, რომელსაც ხალხი უკვე დაქვრივებული იმპერატორის ახალ მეუღლეს უწოდებდა. მეორე დაბრკოლება ის იყო, რომ პედრუს სიმამრმა, ავსტრიის იმპერატორმა ფრანც II-მ გააპროტესტა მისი მეორე ქორწინების იდეა და ყველანაირად ცდილობდა არ დაეშვა ეს ფაქტი. ფრანცი შიშობდა, რომ მეორე ცოლთან გაჩენილი ბავშვები მისი შვილიშვილების კონკურენტები გახდებოდნენ, რაც ნამდვილად არ სურდა. მინი|326x326პქ|იმპერატორი პედრუ I ზემოთ ხსენებული მიზეზების გამო, მარკიზ დე ბარბასენას ევროპის რვა პრინცესამ განუცხადა მკაცრი უარი. ამის გამო მარკიზი თავად შეხვდა ფრანც II-ს და განუცხადა, რომ მეორე ცოლთან გაჩენილი შვილები არ იქნებოდნენ მემკვიდრეები და რომ პედრუს მხოლოდ „კეთილი და სათნო მეუღლე“ სურდა. ამის შემდეგ ბრაზილიელთა სამიზნე ამალია გახდა, რომელიც გარდა ბონაპარტებისა, ვიტელსბახების უძველესი ბავარიული საგვარეულოს შთამომავალიც იყო, მაგრამ მამამისი დევნილი მონარქი იყო, რომელიც სიმამრმა შეიფარა. უნდა აღინიშნოს, რომ ეს იყო ამალიას ერთადერთი „ნაკლი“, სხვა მხრივ კი იგი მაღალი და გამხდარი იყო, ჰქონდა გრძელი თმა და ძალიან ლამაზი, პროპორციული სახე. მას ლურჯი თვალები და ოქროსფერ-ყავისფერი თმა ჰქონდა. მისი სილამაზის გადასამოწმებლად იმპერატორმა მარკიზი დე რეზენდე გააგზავნა, რომელმაც პედრუსთან გაგზავნილ წერილში საოცრად აქო და ადიდა ამალია. გარდა გარეგნობისა, ამალია იყო მეტად დახვეწილი მანერების მქონე და მგრძნობიარე გოგონა. როგორც წყაროები იუწყებიან, იგი ერთ-ერთი ყველაზე განათლებული პრინცესა იყო მთელ გერმანიაში.
საქორწინო კონტრაქტს ხელი 1829 წლის 29 მაისს მოეწერა ინგლისში, მისი რატიფიცირება კი 30 ივნისს მოხდა მიუნხენში ამალიას დედის მიერ. ამრიგად, პედრუ I-სა და ამალია ლოიხტენბერგელის ნიშნობა ოფიციალურად გამოცხადდა. ამავე წლის 30 ივლისს გამოიცა მათი საქორწინო ხელშეკრულება. ნიშნობის გამოცხადებისთანავე, პედრუმ შეასრულა პირობა და სამუდამოდ გაწყვიტა კავშირი თავის საყვარელ მარკიზასთან. 1829 წლის 2 აგვისტოს შედგა მათი მარიონეტული ქორწინება მიუნხენის სასახლის სამლოცველოში, სადაც პედრო მარკიზმა დე ბარბასენამ წარმოადგინა. ამ დროს ამალია 17 წლის იყო, პედრუ კი 30-ის.
ბრაზილიაში ჩასვლა და იმპერატრიცა
მარცხნივ|მინი|346x346პქ|პედრუ I-ისა და ამალია ლოიხტენბერგელის ქორწინება მარიონეტული ქორწინების შემდეგ, ამალიამ დატოვა ბავარია და ბელგიაში ჩავიდა, სადაც ოსტენდედან 1829 წლის 15 ოქტომბერს რიო-დე-ჟანეიროსაკენ გაცურა. ოკეანის გადაცურვამ უფრო მეტი დრო წაიღო, ვიდრე დაგეგმილი იყო. ბრაზილიური თქმულების თანახმად, რიო-დე-ჟანეიროს პორტში პედრუ I დიდი ინტერესით ელოდა თავის მომავალ მეუღლეს და როგორც კი მისი გემი გამოჩნდა მაშინვე ჭოკრიტი ითხოვა და გემბანზე იხილა თავისი მომავალი ცოლი. პედრუს დიდ ანტურაჟში შედიოდა მისი უფროსი ქალიშვილიც, პორტუგალიის დედოფალი მარია II. მოგვიანებით, პედრუმ ბარბასენას მარიას პორტუგალიაში მშვიდობიანად ჩაყვანა დაავალა. ამალიას მცირე ამალაში მხოლოდ მისი ძმა, პრინცი ავგუსტინი და ორი ბავარიელი ჰერცოგი შედიოდნენ. პედრუსა და ამალიას შეხვედრიდან მალევე, ახალი დედინაცვალი პედრუს პირველი ქორწინებიდან შეძენილმა შვილებმა წაიყვანეს სასახლეში და მასთან ერთად ისადილეს.
ბრაზილიაში ჩასვლიდან მეორე დღეს, ძლიერი წვიმის ფონზე ამალია ზეიმით შევიდა დედაქალაქში. ამ დროს იგი პედრუსთან ერთად გაემგზავრა რიოს საიმპერატორო კათედრალში, რათა ქორწინებაზე კურთხევა მიეღოთ. ამალიას სილამაზით ყველა გაოცებული დარჩა. მას დიდი თეთრი კაბა ამშვენებდა, რომელსაც ფრანგი დიზაინერების მიერ მოქსოვილი ვერცხლის ნაქარგობები ეკეთა. მათი ჯვრისწერის შემდეგ ქალაქში საოცარი ფოიერვერკი და უზარმაზარი ბანკეტი დაიწყო.
1830 წლის იანვარში ბრაზილიის საიმპერატორო კარს ოფიციალურად წარუდგინეს ახალი იმპერატრიცა. ვინაიდან იმპერატორის საყვარელი ფერი იყო, კარზე ყველა ქალს და მათ შორის ამალიასაც ვარდისფერი კაბა ეცვა. მეორე დღეს ბედნიერი წყვილი თაფლობის თვეში წავიდა სერა-და-ესტრელასა და პეტროპოლისში. მინი|323x323პქ|იმპერატრიცა ამალია ლოიხტენბერგელი თაფლობის თვის შემდეგ წყვილი საიმპერატორო კარს დაუბრუნდა, სადაც პედროს ყოფილი საყვარლის გამო დიდი სკანდალი იყო ატეხილი. აღსანიშნავია, რომ მის საყვარელს ემხრობოდა ამალიას გერიც, პრინცესა იზაბელ მარია. ბარბასენამ იმპერატორს ძველი მტრისგან განთავისუფლება და მისი ევროპაში გადასახლება ურჩია. ამ იდეას ამალიაც მიემხრო და მარკიზაცა და იზაბელ მარიაც მალევე შვეიცარიაში იქნენ გადასახლებულნი. ოფიციალური მიზეზით, იზაბელ მარია შვეიცარიაში სასწავლებლად იყო.
საიმპერატორო კარზე შესვლისთანავე, ადგილობრივმა ქალბატონებმა ამალია პროტოკოლის მკაცრ დარღვევაში დაადანაშაულეს, რადგან იგი მხოლოდ ფრანგულად საუბრობდა, კარის ოფიციალური ენა კი პორტუგალიური იყო. იმპერატრიცა ცდილობდა ქვეყანაში განეახლებინა მოდა და სამზარეულო. მან მთლიანად შეცვალა საიმპერატორო სასახლე, ჭურჭელი და შეიტანა საიმპერატორო კარზე ქცევის ახალი ნორმები. ყოველივე ამაში მან ნაწილობრივ წარმატებას მაინც მიაღწია, რადგან იმპერატორი და იმპერატრიცა ყოველთვის იმდენად ელეგანტურად და მოხდენილად იყვნენ ჩაცმულები, რომ ამან გადატრიალება მოახდინა მსოფლიო მოდის ინდუსტრიაში.
განსხვავებით პედრუს პირველი ქორწინებისან, მათი ქორწინება ბედნიერი იყო. ამალიას კარგი ურთიერთობა ჰქონდა გერებთანაც. ქორწინების პირველსავე დღეებში, თავისი კეთილშობილებისა და გონიერიების დახმარებით მან მალევე მოიგო ქმრისა და გერების გული. მათ კარგი ოჯახური გარემო ჰქონდათ და იგი ზრუნავდა გერების განათლებაზე. იგი პირადად ხელმძღვანელობდა პრინცების განათლების პროცესს. როგორც ცნობილია, პრინცი პედრუ (შემდგომში იმპერატორი პედრუ II) მას დედასაც კი ეძახდა. ამალია ყოველთვის გამოხატავდა პატარა პედრუსადმი სიყვარულს და სიცოცხლის ბოლომდე შეინარჩუნა მასთან მიმოწერა. მოგვიანებით, 1871 წელს, პედრუ II-მ თავისი ქალიშვილების ქორწინების საკითხში დახმარება სწორედ ამალიას სთხოვა.
ამალია კარგ გავლენას ახდენდა ქმრის იმიჯზე. მიუხედავად ხანმოკლე ქორწინებისა, ამალია და პედრუ დიდი ენთუზიაზმით მართავდნენ ამ ახლად შექმნილ იმპერიას. მიუხედავად ამისა, ბრაზილიაში ეკონომიკური კრიზისი მძვინვარებდა, რამაც მოვლენები ძალიან დააჩქარა და 1831 წლის 7 აპრილს პედრუ I ტახტიდან გადადგა თავისი ვაჟის, პედრუ II-ის სასარგებლოდ.
ევროპაში დაბრუნება
მარცხნივ|მინი|271x271პქ|მარცხნიდან მარჯვნივ: პორტუგალიის დედოფალი მარია II, იმპერატორი პედრუ I და იმპერატრიცა ამალია 1834 წელს, პედრუს გარდაცვალებამდე რამდენიმე თვით ადრე ტახტიდან გადადგომის შემდეგ, პედრუ და ამალია ევროპაში დაბრუნდნენ. გადადგომის შემდეგ პედრუს ქალიშვილმა, პორტუგალიის დედოფალმა მარია II-მ მათ ბრაგანსის ჰერცოგისა და ჰერცოგინიის წოდება მიანიჭათ. ამ დროს ამალია სამი თვის ფეხმძიმე იყო და ზღვაში ხანგრძლივი მოგზაურობის გამო გულისა და თავის ტკივილებს უჩიოდა. მათი გემი ჯერ აზორის კუნძულებზე შეჩერდა, საიდანაც ისინი 1831 წლის 10 ივნისს საფრანგეთის ქალაქ შერბურში გავიდნენ. საფრანგეთში მათ დიდი პატივით დახვდნენ და მათი ჩასვლის აღსანიშნავად პორტში 5000 კაციანი რაზმი დახვდათ, რომლებმაც 21 ქვემეხიდან საზეიმოდ გაისროლეს. ქალაქის პრეფექტურამ მათ საცხოვრებლად ადგილობრივი სასახლე შესთავაზა. მათ შერბურში დარჩენაზე უარი თქვეს და ათ დღეში პედრუ ლონდონში გაემგზავრა. ორსულ ამალიას მგზავრობა აღარ შეეძლო, ამიტომაც იგი საფრანგეთში დარჩა.
ამის შემდეგ ამალია პარიზში დასახლდა, სადაც იგი თავისი ქმრის უკანონო ქალიშვილ იზაბელ მარიას შეხვდა. ამავდროულად, 1831 წლის 30 ნოემბერს მან საკუთარი პირველი და უკანასკნელი ქალიშვილი გააჩინა, რომელსაც მარია ამელია დაარქვა. როგორც პედრუ II-თან გაგზავნილი წერილიდან ირკვევა, პედრუს გოგონას შეძენა ძალიან გაუხარდა.
იმავდროულად, პედრუ კონტინენტზე დაბრუნდა და თავის ძმას, პრეტენზიულ მიგელ I-ს სისხლისმღვრელი ომი გამოუცხადა, რომელის მის ასულს, მარია II-ს ეცილებოდა პორტუგალიის ტახტში. სამოქალაქო ომი პედრუსა და მარიას ტრიუმფით დასრულდა, რასაც მათი საზეიმო შესვლა მოჰყვა ლისაბონში, სადაც პედრუს ამალიაც ახლდა. ამალია ლისაბონში 1833 წლის 22 სექტემბერს შევიდა დიდი ზეიმით. რაც შეეხება მიგელ I-ს, იგი თავის ოჯახთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა.
ქვრივობა და უკანასკნელი წლები
მინი|339x339პქ|ამალია ლოიხტენბერგელი 1840 წელს თავის ერთადერთ ქალიშვილთან ერთად პედრუ I 1834 წლის 24 სექტემბერს ლისაბონში გარდაიცვალა ტუბერკულოზით. მან მარია II-ს სთხოვა, რომ მისი დარჩენილი უკანონო შვილები კარგი განათლებით უზრუნველეყო. მარიამ სცადა მისი უკანასკნელი სურვილის ასრულება, თუმცა პედრუს ყოფილმა საყვარელმა უარი თქვა თავისი ქალიშვილის სამეფო კარზე გაგზავნაზე. პედრუმ თავისი მემკვიდრეობა ყველას გადაუნაწილა, რის გამოც უკანონო შვილების მემკვიდრეობის გამო შემცირდა ამალიასა და მისი ერთადერთი ქალიშვილის მემკვიდრეობა. ამან აჩვენა, რომ პედრუს თავისი ყველა შვილი უყვარდა, განურჩევლად იმისა კანონიერად იყვნენ ისინი შობილები თუ არა.
უკანასკნელი წლები ამალიამ ლისაბონში გაატარა, თუმცა არა სამეფო კარზე. იგი 1873 წლის 26 ივნისს გარდაიცვალა ლისაბონში, 60 წლის ასაკში. მისი ანდერძის მიხედვით, ამალიას ქონება ორად გაიყო, მისი ერთი ნახევარი ბრაზილიაში გააგზავნეს იმპერატორ პედრუ II-თან. მისი ნივთების დიდი ნაწილი სწორედ ამიტომ ინახება ბრაზილიის საიმპერატორო მუზეუმის არქივში, ქალაქ პეტროპოლისში. დარჩენილი მემკვიდრეობა შვედეთში გაეგზავნა მის დას, დედოფალ ჟოზეფინას. 1982 წელს, მისი ნეშტი გადაასვენეს და დაკრძალეს სან-პაულოში, ბრაზილიაში, ბრაზილიის დამოუკიდებლობისადმი მიძღვნილი ძეგლის საძირკველში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 31 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1812 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1873 კატეგორია:ბრაგანსები კატეგორია:ბრაზილიის იმპერატრიცები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები
ხერხემალი
მინი|160პქ|ადამიანის ხერხემალი: ყავისფერი—კისრის ნაწილი ლურჯი—გულ-მკერდის ნაწილი ყვითელი—წელის ნაწილი მწვანე—გავის ნაწილი იისფერი—კუდუსუნი
ხერხემალი — ხერხემლიანი ცხოველებისა და ადამიანის საღერძე ჩონჩხის ძირითადი ნაწილი. ევოლუციურ პროცესში ხერხემალმა მნიშვნელოვანი ცვლილებები განიცადა, რასაც მოჰყვა ხერხემლის რამდენიმე განყოფილებად დიფერენცირება.
ხერხემალი ცხოველებში
თევზების ხერხემალი შედგება 2 განყოფილებისაგან: ტანისა და კუდისაგან. ხმელეთის ხერხემლიანების ხერხემალში 4—5 განყოფილებაა:კისრის, მკერდის, წელის (ზოგ ჯგუფს არ აქვს), გავისა და კუდის. კისრის განყოფილებაში ამფიბიებს აქვთ 1 მალა; ქვეწარმავლებს საშუალოდ — 8; ფრინველებს — 11-იდან 25-მდე; ძუძუმწოვრებს ძირითადად — 7 (ზოგჯერ 6 —10). ამნიონებიანების კისრის პირველ ორ მალას — ატლასასა და აქსისს — აქვს განსაკუთრებული ფორმა, რომელიც უზრუნველყოფს თავის როგორც დახრას, ისე ბრუნვას. ზოგ ქვეწარმავალს (მაგ. ჰატერია) ატლასის წინ აქვს კიდევ ერთი მალა — პროატლასი. მკერდის განყოფილების მალებს აქვთ კარგად განვითარებული ნეკნები, რათა უმრავლესობა ესახსრება მკერდის ძვალს და ქმნის გულმკერდს (ამფიბიებს არ გააჩნიათ). ძუძუმწოვრებში მკერდის მალების რაოდენობა იცვლება 9-იდან 24-მდე (უფრო ხშირად 12—15). წელის განყოფილებისათვის დამახასიათებელია რუდიმენტული ნეკნები და, როგორც წესი, უფრო მოძრავია, ვიდრე მკერდის განყოფილება. ძუძუმწოვრების წელის მალების რაოდენობაა 2-იდან 9-მდე. ამფიბიებსა და ქვეწარმავლების ხერხემალში მკერდისა და წელის განყოფილება აშკარად გამოყოფილი არ არის. კუდის განყოფილება კარგად აქვთ განვითარებული ქვეწარმავლებს, შეიცავს მრავალ (15—40) მალას და აქვს მნიშვნელოვანი როლი ლოკომოციაში. უკუდო ამფიბიების მალები შეზრდილია ერთ გრძელ ძვლად — უროსტილად. ფრინველების კუდის მალებიც ასევე შეზრდილია და ქმნიან პიგოსტილს.
მარცხნივ|მინი|ადამიანის ხერხემალი
ადამიანის ხერხემალი
ადამიანის ხერხემალზე ასხმულია სხეულის დანარჩენი ნაწილები. ხერხემალი შედგება ერთმანეთთან სახსრებითა და იოგებით დაკავშირებული 33-34 მალისაგან, მათ შორის 24, ე.წ. თავისუფალი მალაა (7 კისრის, 12 გულმკერდის, 5 წელის), 5 გავის და 4-5 კუდუსუნის მალა, რომლებიც შეზრდილია ერთიმეორესთან და წარმოქმნის გავის ძვალს და კუდუსუნს; მათ ერთმანეთთან ხრტილოვანი ქსოვილი აკავშირებს. ხერხემალი საიმედოდ იცავს ზურგის ტვინს. კისრის პირველი მალა (ატლასი) შესახსრებულია კეფის ძვლის როკებთან; ამ სახსარში ხდება თავის მოხრა, აწევა, და მარჯვნივ და მარცხნივ გადახრა. დაბადების შემდეგ პირველი წლის მანძილზე ხერხემალში ხდება 2 წინ მიმართული გამრუდება (კისრისა და წელის ლორდოზი) და ორი უკანა გამრუდება (გულმკერდისა და გავის კიფოზი). აღნიშნული ფიზიოლოგიური გამრუდებანი, აგრეთვე ხრტილები, ხერხემალს განსაკუთრებულ ზამბარისებრ წარმონაქმნად ხდის და დიდ გავლენას ახდენს ადამიანის სიარულზე.
ხერხემლის დაავადებები
ხერხემლის დაავადებებიდან შედარებით იშვიათი ანომალიების გარდა აღსანიშნავია ხერხემლის ტრავმული ხასიათის დაზიანებანი, დეფორმაციები: სკოლიოზი, ხერხემლის გამრუდება; ანთებითი დაავადებანი: სპონდილიტი, ოსტეომილეტი, დისტროფიული დაავადება ოსტეოქონდროზი და სხვ. ხერხემლის დაავადებებს სწავლობს და კურნავს ორთოპედია და ტრავმატოლოგია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ადამიანის ანატომია
ლი მიონ ბაკი
ბიოგრაფია
ლი მიონ ბაკი დაიბადა იაპონიაში ოსაკის პრეფექტურაში კორეული წარმოშობის ოჯახში. მეორე მსოფლიო ომში იაპონიის დამარცხების შემდეგ 1945 წელს მისი ოჯახი დაბრუნდა მშობლიურ ქალაქ ფოჰანში. კორეის ომის დროს მათი ქალაქის დაბომბვის შემდეგ ლი მიონ ბაკის თვალწინ დაიღუპა მისი უფროსი და და უმცროსი ძმა. ომის გამო ლი მიონ ბაკის მამამ დაკარგა სამსახური და ოჯახი იძულებული იყო დასახლებულიყო მიტოვებულ ეკლესიაში. ოჯახის დახმარების მიზნით პატარა ლი მიონ ბაკი ქუჩაში ასანთს ყიდდა. სკოლაში სწავლის პერიოდში დისტროფიის გამო დაკარგა გონება და ოთხი თვის განმავლობაში ვერ მოახერხა სკოლაში სიარული. მიუხედავად ამისა მან წარმატებით დაასრულა სკოლა.
მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა და დიდი კრება
სრულიად მართლმადიდებელთა დიდი და წმინდა კრება  (Η αγία και μεγάλη σύνοδος της ορθοδόξου Εκκλησίας) — მსოფლიოს მართლმადიდებელი ეკლესიების წარმომადგენელთა კრება, რომელშიც მონაწილეობას მიიღებს ყველა აღიარებული ადგილობრივი მართლმადიდებელი ეკლესია. 2014 წლის 6-9 მარტს, კონსტანტინოპოლის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიაში შეკრებილმა ადგილობრივი ეკლესიის მეთაურებმა და წარმომადგენლებმა, მიიღეს გადაწყვეტილება, რომლის თანახმად დაგეგმილია „მსოფლიო კრების მოწვევა 2016 წელს თუ რამე გაუთვალისწინებელი არ მოხდა“. 2016 წლის იანვარში შამბეზიში გამართულმა ადგილობრივ მართლმადიდებელ ეკლესიათა მეთაურების შეხვედრამ დაადგინა, რომ მსოფლიო საეკლესიო კრება გაიმათება 16-27 ივნისს კუნძულ კრეტაზე.
ლი მიონ ბაკი
ბიოგრაფია
1961 წელს შევიდა კორიოს უნივერსიტეტში, მესამე კურსზე აირჩიეს სტუდენტური კავშირის თავმჯდომარედ. ამ პერიოდს დაემთხვა სტუდენტური მღელვარება პრეზიდენტ პაკ ჩონ ჰის მიერ იაპონიასთან დადებული ხელშეკრულების გამო. დემონსტრაციებში მონაწილეობდა ლი მიონ ბაკიც, როგორც სტუდენტური საბჭოს თავმჯდომარე. იგი დააპატიმრეს და მიუსაჯეს 5 წლით თავისუფლების აღკვეთა. ამ პერიოდიდან მას უწოდებდნენ „დემოკრატიზაციის პირველი ეტაპის აქტივისტს“.
კარიერა
ლი მიონ ბაკის სახელი უსაფრთხოების სამსახურს შავ სიაში ჰყავდა შეყვანილი, როგორც ყველაზე საშიში დამნაშავე, რის გამოც მას არ შეეძლო სამსახურის შოვნა. მან პრეზიდენტ პაკ ჩონ ჰის წერილი მისწერა, რის შემდეგაც 1965 წელს პრეზიდენტის განკარგულებით მცირე სამშენებლო კომპანიაში („Hyundai Construction“) დააწყებინეს მუშაობა. 5 წლის მუშაობის შემდეგ 29 წლის ლი მიონ ბაკი გახდა კომპანიის დირექტორთა საბჭოს წევრი.
მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა და დიდი კრება
კრების მომზადების ისტორია
მსოფლიო საეკლესიო კრების მოწვევის იდეა წამოაყენა კონსტანტინოპოლის პატრიარქატმა 1860-იან წლებში ბერძნულ-ბულგარული სქიზმის პერიოდში, მაგრამ უარყო რუსეთის მთავრობამ. 1923 წელს კონსტანტინოპოლში გაიმართა სრულიად მართლმადიდებლური კონგრესი, რომელიც არ აღიარეს მსოფლიო კრებად, რადგან მასში არ მონაწილეობდა იმ პერიოდში არსებული მართლმადიდებელი ეკლესიების თითქმის ნახევარი. პატრიარქმა კონსტანტინე VII-მ წამოაყენა წინადადება 1925 წელს იერუსალიმში მსოფლიო კრების მოწვევის შესახებ, მაგრამ იდეას მხარი არ დაუჭირეს სხვა ადგილობრივმა ეკლესიებმა.
ლი მიონ ბაკი
კარიერა
33 წლის ასაკში ლი მიონ ბაკს ექიმებმა დაუდგინეს ღვიძლის ვირუსული ანთება და აუკრძალეს მუშაობა. მისმა ცოლმა შეიტყო, რომ აღნიშნულ დაავადებას კურნავდა გველთევზას ხორცი და თავად წავიდა მის დასაჭერად. შედეგად ლი მიონ ბაკი გამოჯანმრთელდა.
მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა და დიდი კრება
კრების მომზადების ისტორია
1930 წლის ივნისში ვატოპედის მონასტერში შედგა მართლმადიდებელი ეკლესიების მოსამზადებელი კომისია, რომელიც მოწვეული იყო რუსეთის ეკლესიის მიერ, მაგრამ 1932 წლისათვის დაგეგმილი წინასწარი შეხვედრა არ შედგა. პრაქტიკულად მსოფლიო კრებისათვის მოსამზადებელი სამუშაოები შესვენებებით გაგრძელდა 1961 წლამდე, როდესაც გაიმართა როდოსის პირველი მართლმადიდებლური თათბირი. ამის შემდეგ მსოფლიო კრების მოსწავევად გაიმართა ოთხი მართლმადიდებლური თათბირი (შამბეზი, 1976; 1982; 1986; 2009 ) და ექვსი მოსამზადებელი კომისია (ჟენევა, 1971; შამბეზი, 1986; 1990; 1993; 1999 და 2009).
2008 წლის ოქტომბერში სტამბოლში გაიმართა ადგილობრივი ეკლესიების წარმომადგენელთა შეხვედრა, რომელზეც შეთანხმდნენ აღდგენილიყო თანამშრომლობა მსოფლიო კრების მოწვევის შესახებ. 2010 წლის მაისში კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა ბართლომე I-მა რუსეთში ვიზიტის დროს განაცხადა, რომ „საჭიროა დაჩქარდეს მართლმადიდებელი ეკლესიების წმინდა და დიდი კრების მოწვევა“.
ლი მიონ ბაკი
კარიერა
1988 წელს „Hyundai Construction“-ის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარეა.
მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა და დიდი კრება
2014 წლის მართლმადიდებელ ეკლესიათა თათბირი
2014 წელს კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა ბართლომე I-მა, როგორც პირველმა მართლმადიდებლურ იერარქიაში, მოიწვია ეკლესიათა წარმომადგენლები, რათა განეხილათ მსოფლიო კრების მოსამზადებელი კომისიის მუშაობა. 2014 წლის 6-9 მარტს კონსტანტინოპოლში შეიკრიბა 13 ეკლესიის: კონსტანტინოპოლის, ალექსანდრიის, ანტიოქიის, იერუსალიმის, რუსეთის, საქართველოს, სერბეთის, რუმინეთის, ბულგარეთის, კვიპროსის, ელადის, ალბანეთისა და პოლონეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წარმომადგენლები.
ლი მიონ ბაკი
კარიერა
1992 წელს აირჩიეს ქვეყნის საკანონმდებლო ორგანოში. 2002 წელს აირჩიეს სამხრეთ კორეის დედაქალაქის სეულის მერად და ამ ტანამდებობაზე დარჩა 2006 წლამდე. 2007 წლის 19 დეკემბერს გამართულ საპრეზიდენტო არჩევნებში მან მიიღო ამომრჩეველთა ხმების 48,7 % და 2008 წლის 25 თებერვალს დაიკავა პრეზიდენტის თანამდებობა.
მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა და დიდი კრება
2014 წლის მართლმადიდებელ ეკლესიათა თათბირი
თათბირის მონაწილეებმა მიიღეს გადაწყვეტილება შექმნილიყო ეკლესიათაშორისი კომისია, რომლის შემადგენლობაშიც შევიდოდა ერთი ეპისკოპოსი და ერთი მრჩეველი ყველა ავტოკეფალური ეკლესიიდან. კომისიის მუშაობა უნდა გაგრძელებულიყო 2014 წლის სექტემბრიდან 2015 წლის აღდგომამდე. კომისის დანიშნულება იქნებოდა საჭიროების შემთხვევაში გადაეხედა და ემუშავა გარკვეულ დოკუმენტებზე.
ლი მიონ ბაკი
კარიერა
2012 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მას მონაწილეობა არ მიუღია, რადგან კონსტიტუცია უკრძალავდა ერთსა და იმავე პირს თანამდებობის ზედიზედ დაკავებას. მისი პოლიტიკური მემკვიდრე გახდა მისივე პარტიის წარმომადგენელი პაკ კინ ჰე.
მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა და დიდი კრება
2014 წლის მართლმადიდებელ ეკლესიათა თათბირი
გარდა ამისა, კომისიას უნდა განეხილა ორი საკითხი: „ავტოკეფალია მართლმადიდებლურ ეკლესიაში და მისი გამოცხადების წესი“ და „დიპტიქი“. კონსესუსის შემთხვევაში ეს საკითხები განიხილებოდა ჯერ მოსამზადებელ ეტაპზე, ხოლო შემდეგ საეკლესიო კრებაზე.
ლი მიონ ბაკი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთ კორეის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:სეულის მერები კატეგორია:დაბადებული 19 დეკემბერი
მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა და დიდი კრება
2014 წლის მართლმადიდებელ ეკლესიათა თათბირი
თათბირის ბოლოს მიიღეს ეპისტოლე, რომელსაც ხელი მოაწერეს კონსტანტინოპოლის, იერუსალიმის, რუსეთის, საქართველოს, სერბეთის, რუმინეთის, ბულგარეთის, კვიპრისის, ელადის, ალბანეთისა და პოლონეთის ეკლესიების მეთაურებმა.
შემოთავაზებული საკითხები
ეკლესიათა წარმომადგენლებმა მომავალ მსოფლიო კრებაზე განსახილველად წამოაყენეს რამდენიმე საკითხი:
2016 წლის შეხვედრა
2016 წლის 21-28 იანვარს შვეიცარიაში, შამბეზიში, გაიმართა მართლმადიდებელ ეკლესიათა მეთაურების შეხვედრა, რომელზეც წმინდა და დიდი კრების ჩატარების ადგილად განისაზღვრა კუნძული კრეტა, რომელიც კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს დაქვემდებარებაში მყოფი სამთავარეპისკოპოსო დიოცეზია. კრება ჩატარდება 16-27 ივნისს. მასზე ადრე შეთანხმებული ათი საკითხიდან წარდგენილი იქნება შემდეგი საკითხები:
განსახილველ საკითხთაგან ამოღებულია დიპტიქის, კალენდარის, ავტოკეფალიის მინიჭების და პრობლემატური (შერეული) ქორწინების საკითხები.
მსოფლიო კრების ფორმატი
ყველა ადგილობრივი ეკლესიიდან მსოფლიო კრებაზე წარდგენილი იქნება 24 იერარქი და ყველა გადაწყვეტილებას მიიღებენ საყოველთაო კონსესუსის საფუძველზე. ყველა ეკლესიას ექნება ერთი ხმა.
მსოფლიო საეკლესიო კრების თავმჯდომარე იქნება კონსტანტინოპოლის პატრიარქი „პირველი თანასწორთა შორის“ ბართლომე I, თუმცა იგი სხვა მართლმადიდებელი ეკლესიების მეთაურებთან ერთად დაჯდება.
კირა სედვიკი
მინი|კირა სედვიკი კირა სედვიკი (ინგლ. Kyra Sedgwick; დ. 19 აგვისტო, 1965 წელი) არის ცნობილი ამერიკული მსახიობი, პროდიუსერი და რეჟისორი, რომელიც ცნობილია ბრენდა ლეი ჯონსონის მთავარი როლით TNT - ს კრიმინალურ დრამაში - "The Closer". ჯონსონის როლისთვის, 2007 წელს სედვიკმა მიიღო ოქროს გლობუსის პრემია, ხოლო 2010 წელს ემის პრემია.
ადრეული წლები
კირა სედვიკი დაიბადა 1965 წლის 19 აგვისტოს ნიუ–იორკში, აშშ. იგი არის ჰენრი და პატრიცია ჰელერების ქალიშვილი. კირას დედა ოჯახის თერაპევტი იყო, მამა - კაპიტალისტი. მისმა დიდმა ბაბუამ დააარსა გორტონის სკოლა. კირას ბიძა - ელერი სედვიკი The Atlantic Monthly - ის მფლობელი იყო, კირას ძმა რობერტ სედვიკი არის მსახიობი, ხოლო მისი ნახევარძმა მაიკ სტერნი - ჯაზის შემსრულებელი.
სედვიკის მშობლები დაშორდნენ, როდესაც ის მხოლოდ 6 წლის იყო. მშობლების დაშორების შემდეგ კირა საცხოვრებლად გადავიდა დედასთან და მამინაცვალთან.
12 წლის ასაკში კირა პირველად გამოვიდა სცენაზე. მან იმონაწილევა სკოლის სპექტაკლში - "Fiddler on the Roof".
სედვიკმა საშუალო სკოლის ატესტატი მანჰეტენის სკოლაში მიიღო, რის შემდეგაც სწავლა განაგრძო სარა ლოურენსის კოლეჯსა და სამხრეთ კალიფორნიის უნივერსიტეტში. უნივერსიტეტში ყოფნისას მან გააცნობიერა, რომ უმაღლესი განათლება მისთვის არ იყო და მისი გული მსახიობობისკენ მიისწრაფოდა. ამიტომ, მან სწავლა შეწყვიტა და დაიწყო მსახიობობა.
პირადი ცხოვრება
ამჟამად, კირა სედვიკი დაქორწინებულია პოპულარულ მსახიობზე, კევინ ბაკონზე. ისინი დაქორწინდნენ 1988 წლის 4 სექტემბერს. მათ ჰყავთ ორი შვილი, სახელად სოსიე და ტრევისი.
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 19 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
გასაოცარია, რომ წყვილის ქორწინება 29 წლის განმავლობაში გაგრძელდა, ყოველგვარი ჭორებისა და დაპირისპირებების გარეშე. ისინი მთელ მსოფლიოში უამრავი ადამიანის შთაგონებაა. ამ ეტაპზე კირას თავის ოჯახთან შესანიშნავი ურთიერთობა აქვს.
კარიერა
როდესაც სედვიკი 16 წლის იყო, მან მიიღო პირველი შესაძლებლობა, გამხდარიყო პროფესიონალი მსახიობი. მან მიიღო როლი ამერიკულ სატელევიზიო სერიალში - "Another World". მაგრამ მას თვალები უფრო დიდ სამსახიობო სცენისაკენ ჰქონდა მიპყრობილი. მომდევნო ათწლეულის განმავლობაში მან უფრო და უფრო მეტი დრო დაუთმო ტელევიზიას და შექმნა ძლიერი რეზიუმე. 1985 წელს კირამ შეასრულა მთავარი როლი ფილმში - "Cindy Eller: A Modern Fairy Tale" და ასევე მან მონაწილეობა მიიღო ფილმში - "Lemon Sky" (1987).
1989 წელს სედვიკმა მოიპოვა პირველი დიდი ეკრანის როლი, როგორც მეორეხარისხოვანი მსახიობი, ოლივერ სტოუნის ფილმში - "Born on the Fourth of July". მან დიდი ყურადღება მიიპყრო, რადგან ფილმში მან ითამაშა ცნობილ მსახიობთან, ტომ კრუზთან ერთად. იმავე წელს მან მიიღო ემის პრემია გამარჯვებული სატელევიზიო ფილმით - "Miss Rose White ", სადაც მან ითამაშა პოლონელი ქალის როლი, რომელიც ემიგრაციაში იმყოფება ნიუ იორკში.
ამის შემდეგ სედვიკმა გადაიღო ფილმები: "Heart and Souls" (1993), "Something to Talk" (1995), "Phenomenon" (1995). 2003 წელს კირამ ითამაშა მეი კოლმენის როლი ფილმში - "Secondhand Lions", 2007 წელს კი სტელა პეკის როლი ფილმში - "The Game Plan".
2005 წლიდან კირა მონაწილეობდა სერიალში - "The Closer". ეს სერიალი გახდა მისი ცხოვრების ეპიკური წარმატება. მან შეასრულა უფროსის მოადგილის - ბრენდა ლეის როლი სერიალში და გახდა ამერიკული ტელევიზიის ჰიტი. სედვიკის კარიერაში დადგა დრო, როდესაც იგი "The Closer" - ის თვითოეული ეპიზოდით დაახლოებით 30 ათას აშშ დოლარის შოულობდა. სერიალმა მას მრავალი ნომინაცია და პრესტიჟული ჯილდო მოუტანა. მან მოიგო ოქროს გლობუსი მთავარი როლის შემსრულებლისთვის 2007 წელს, ხოლო 2010 წელს მან მოიგო - ემის ჯილდო.
2017-2018 წლებში მან ითამაშა ბევრ ფილმში, მათ შორის "Story of a Girl" (2017), "God Friended Me" (2019), "Girls Weekend" (2019), "City on the Hill" (2019), და "Brooklyn Nine-Nine" (2020) და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
https://www.thefamouspeople.com/profiles/kyra-sedgwick-3952.php
https://marriedbiography.com/kyra-sedgwick-biography/
https://www.imdb.com/name/nm0001718/bio
https://trendsfollow.com/kyra-sedgwick-net-worth-2020/
რამინგენი
რამინგენი (Rammingen) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ალბ-დუნაის რაიონში. თემის ფართობია 14,04 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 1 277 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
თავჰიდი
თავჰიდი (توحيد; თავჰიდ, ერთობა) ან თევჰიდი, არის ისლამის ძირითადი პრინციპი, იბრაჰიმისეული ერთღმერთიანობა. ისლამის სწავლების თანახმად, ღმერთი არის ერთადერთი (الواحد; ალ–ვაჰიდ) და უბადლო (الأحد; ალ–აჰად). ისლამური სწავლება სწორედ ამ ამოსავალ წერტილზეა დაფუძნებული – როგორც იბრაჰიმის რწმენის აღდგენა.
ეტიმოლოგია
თავჰიდი წარმოდგება არაბული სამთანხმოვნიანი ფუძისგან ვ–ჰ–დ (وحد), რომელიც ერთს, სიმარტოვეს, უნიკალურობას აღნიშნავს.
განმარტება
ღმერთის ერთობასა და მის უბადლობაზე ისლამის ყველა მიმდინარეობა თანხმდება. მაგრამ მისი სხვადასხვა მიმდინარეობა სხვადასხვანაირად განმარტავს მის ერთობას, მის სახელ–თვისებებსა და თავჰიდის მნიშვნელობას.
სალაფი
სალაფიტები ყველაზე მკაცრად უდგებიან თავჰიდის საკითხს. სალაფიტთა შეხედულებით, მთლიანი თავჰიდი იყოფა სამ შემადგენელ ნაწილად, კერძოდ ესენია ერთღმერთიანობა უფლობაში (الربوبية; არ–რუბუბია), ღვთისმსახურებასა და ღვთიური ბუნების მფლობელობაში (الألوهية; ალ–ულუჰია) და სახელ–თვისებებში (الأسماء والصفات; ალ–ასმა'ა ვა ს–სიფათ).
სალაფიტები გამოირჩევიან თავჰიდის ცხოვრებაში დანერგვის აქტიური და აგრესიული მეთოდიკით. ყოველგვარ სიწმინდეებსა და წმინდა ადგილებს, მათ შორის ისლამურ ისტორიასთან დაკავშირებულს, ისინი საკმაოდ გულცივად უყურებენ. განსაკუთრებით მტრულად უყურებენ ისინი საფლავებზე აგებულ მავზოლეუმებს. მათი აზრით, მსგავსი ადგილების არსებობა თავჰიდ ალ–ულუჰიას პირდაპირ ეწინააღმდეგება. ჯერ კიდევ XIX საუკუნეში სალაფიტებმა ხელი მიჰყვეს საფლავებზე აგებული სალოცავების განადგურებას ნაჯდსა და ჰიჯაზში, მათ შორის მექასა და მედინაში, ასევე ილაშქრეს თანამედროვე სამხრეთ ერაყში, სადაც ეცადნენ დაენგრიათ ში'იტთა მავზოლეუმები, რომლებიც ნაჯაფსა და ქარბალაში იყო აგებული. მაშინ მავზოლეუმები ოსმალთა სამხედრო ჩარევის შედეგად გადარჩა, თუმცა 1925 წელს მედინის სასაფლაო, ჯანნათ ალ–ბაყი', სადაც დაკრძალული იყო მრავალი ადრეული ისლამის მოღვაწე, მათ შორის მუჰამმადის ﷺ ბიძები, მამიდები, ვაჟი იბრაჰიმი, შვილიშვილები და მრავალი სხვა ნათესავი, მთლიანად მიწასთან იქნა გასწორებული და ყოველი მავზოლეუმი იქ დანგრეულ იქნა. 1998 წელს დაანგრიეს მავზოლეუმი მუჰამმადის ﷺ დედის, ამინა ბინთ ვაჰბის საფლავზე. თავად მუჰამმადისა ﷺ და პირველი ორი ხალიფას, აბუ ბაქრისა და 'უმარის საფლავები, რომელიც მედინის მეჩეთშია მოქცეული, დაკეტილია და ხალხისთვის მიუწვდომელი.<br /
2012 წლის 27 ივნისს სალაფიტებმა ხელში ჩაიგდეს ტომბუქტუ და დაიწყეს იქ არსებული მავზოლეუმების განადგურება.
ისლამური სახელმწიფო ასევე აქტიურად ანადგურებს მავზოლეუმებსა და მსგავს ნაგებობს თავის კონტროლირებად ტერიტორიაზე.
აშ'არი
აშ'არიტების წარმოდგენა თავჰიდზე სალაფიტების იდენტურია, გარდა სახელ–თვისებებისა. აშ'არიტების შეხედულებით, ღმერთის ზოგიერთი სახელ–თვისება ალეგორიულად არის გადმოცემული ისლამურ ტექსტებში და პირდაპირ მნიშვნელობას არ ატარებს. აშ'არიტების მიხედვით, თავჰიდი არის შეგნება იმისა, რომ ღმერთი ერთადერთია თავის არსებობაში, თავისი მარადიული ატრიბუტების მფლობელობაში და თავის ქმედებებში.
მუ'თაზილი
მუ'თაზილიტებიც იზიარებენ აშ'არიტების შეხედულებებს სახელ–თვისებათა ალეგორიული განმარტებების შესახებ, გარდა იმისა რომ არ ცნობენ ყურანს, როგორც ღმერთის სიტყვას, მის მარადიულ თანმდევსა და მის თვისებას.
სუფი
სუფიებს მიაჩნიათ რომ თავჰიდი არის რამდენიმე საფეხუროვანი. მაგალითად თავჰიდ ალ–'ამმა (توحيد العامة; საერთო თავჰიდი) იყო მიურიდებისა და ჩვეულებრივი ხალხისთვის და ნიშნავდა მრავალღმერთიანობისა და სხვა რელიგიების უარყოფას. მურშიდი კი ღმერთთან ურთიერთობისა და საკუთარი თავის სრულყოფის საფუძველზე აღწევდა თავჰიდ ალ–ირადის (توحيد الإرادي; ნების თავჰიდი), ანუ მისი ნება–სურვილის აბსოლუტურ თანხვედრას ღმერთის ნება–სურვილთან, ხოლო შემდეგი საფეხური იყო თავჰიდ აშ–შუჰუდი (توحيد الشهود; გარეგნული თავჰიდი), ანუ მისი სხეულიც ღმერთისა ხდებოდა და ამით იგი აღწევდა ფანა ფი ლ–ლაჰის (فناء في الله; ღმერთში გაუჩინარებული) საფეხურს, ანუ იგი წყვეტდა არსებობას და არსებობდა მხოლოდ ღმერთი.
ამგვარი საფეხურის მიღწევა პირველად დაიჩემა მანსურ ალ–ჰალლაჯმა, ბაღდადელმა სუფიამ, რომელიც სინდის მხარეში მოგზაურობისას გაეცნო დარმულ რელიგიებს, რომლებშიც არსებულმა ნირვანის, მედიტაციის, განკაცებისა და გასხივოსნების სწავლებებმა დიდი გავლენა იქონია მასზე და ერთ–ერთი მედიტაციის დროს მან წამოიძახა – მე ვარ ჭეშმარიტება! ამ გამოთქმის გამო მას ბრალი დასდეს მკრეხელობაში და სიკვდილით დასაჯეს 922 წლის 26 მარტს.
ეს კონცეფცია შემდგომ დაამუშავა და განავითარა იბნ 'არაბიმ, რომელმაც შექმნა ვაჰდათ ალ–ვუჯუდის (وحدة الوجود; არსებობის ერთიანობა) პანთეისტური კონცეფცია, სადაც პირველად წამოყენებული იქნა თავჰიდ ალ–ვუჯუდი (توحيد الوجود; არსებობის თავჰიდი). ამ კონცეფციის თანახმად, არსებობდა მხოლოდ ღმერთი და ნებისმიერი ქმნილება მისი არსებობის გამოვლინება იყო. ამგვარად ადამიანი რასაც არ უნდა სცემდეს თაყვანს, იგი მაინც ღმერთს სცემს თაყვანს და მრავალღმერთიანობა (შირქი) სწორედ იმის უარყოფაა, რომ ღმერთი ყველაფერში ვლინდება. კლასიკურ ისლამურ მსოფლმხედველობაში იბნ 'არაბის კონცეფცია მკრეხელურად არის მიჩნეული, თუმცა მან ფართო მხარდაჭერა და გავრცელება ჰპოვა სუფიურ წრეებში.
ში'ი
ში'იტების ძირითადი შტოს, იმამიტების მიხედვით, თავჰიდი არის ღმერთის არსებობის ერთობა და კონკრეტული დროის მონაკვეთში იმამის ერთობა. ღმერთის თვისებების ნაწილი (მაგალითად ყოვლისმცოდნეობა, ყოვლისშემსმენობა) მანვე გადასცა იმამებს, ხოლო ღვთისმსახურება ღმერთის მიერ ამორჩეული პიროვნებებისკენ უნდა იყოს მიმართული.
სივრცე ვერტიკალში
სივრცე ვერტიკალში – მიხო მოსულიშვილის 1997 წლის მოთხრობების კრებული.
შინაარსი
ამ წიგნში შედის მოთხრობები:
სათაური
კრებულის სათაური აღებულია მოთხრობიდან „სივრცე ვერტიკალში“, რასაც ადასტურებს წიგნის უკანა ყდაზე გამოტანილი მონაკვეთი:
ანოტაცია
წიგნის ანოტაციაში ვკითხულობთ:
სქოლიო
კატეგორია:მიხო მოსულიშვილის ნაწარმოებები კატეგორია:1997 წლის წიგნები კატეგორია:ქართული მოთხრობები
ვიიშოარა
ვიიშოარა (Viişoara) — სოფელი მოლდოვაში, გლოდენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 88 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 504 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გლოდენის რაიონის სოფლები
აგუასაის მუნიციპალიტეტი
აგუასაის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მონაგასის შტატში, წარმოადგენს მონაგასის შტატის 13 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია აგუასაი, ფართობი 2 581 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით აგუასაის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 11 771 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 3,8 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
გვატემალა 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
გვატემალამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეშვიდედ იასპარეზა 1988 წელს, სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:გვატემალა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ანა ანრიეტა ფრანგი
ადრეული ცხოვრება
ტყუპი დები, ლუიზა ელიზაბეტი და ანა ანრიეტა 1727 წლის 14 აგვისტოს დაიბადნენ ვერსალის სასახლეში. ჯერ ლუიზა ელიზაბეტი დაიბადა, რამდენიმე წუთში კი ანა ანრიეტა. ისინი იყვნენ საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ მარია ლეშჩინსკას პირველი შვილები. რეალურად ამ პერიოდისათვის ტახტის მემკვიდრეები სწორედ ისინი იყვნენ, თუმცა ვინაიდან საფრანგეთში სალის კანონი მოქმედებდა (რის მიხედვითაც ქალს ტახტზე ასვლა არ შეუძლია), მემკვიდრის საკითხი კიდევ გადაუჭრელი იყო. მიუხედავად ამისა, ლუი XV-ს ძალიან გაუხარდა ქალიშვილების დაბადება და განაცხადა, რომ ვერც კი წარმოედგინა ოდესმა მამა თუ გახდებოდა, ახლა კი ერთდროულად ორი გოგონას მამა იყო. ანა ანრიეტას სახელები დედ-მამამ დაარქვეს. ანა დედამისმა თავისი ახალგაზრდა დაღუპული დის, ანა ლეშჩინსკას პატივსაცემად, ხოლო ანრიეტა ლუიმ თავისი დიდი ბებიის, ორლეანის ჰერცოგინია ანრიეტა ინგლისელის პატივსაცემად დაარქვა. ისინი დაბადებიდან მალევე, 1727 წლის 27 აგვისტოს მონათლეს. მისი ნათლიები იყვნენ ბურბონის ჰერცოგი და ჰერცოგინია ლუი ანრი და მისი ცოლი ლუიზა ანა. როგორს საფრანგეთის მეფის ლეგიტიმური ქალიშვილი იგი ატარებდა Fille de France-ს წოდებას და გარდა ამისა, როგორც მეფის მეორე ქალიშვილი ასევე ჰქონდა Madame Seconde-ს წოდებაც. როდესაც იგი წამოიზარდა, ფრანგები მას მადამ ანრიეტას, ან უბრალოდ მადამს ეძახდნენ. მისი უფროსი დის გათხოვების შემდეგ კი სამეფო კარზე მეფის უფროსი ქალიშვილი გახდა.
ლუი XV-ის უფროსი შვილები — ლუიზა ელიზაბეტი, ანა ანრიეტა, დოფინი ლუი და მარი ლუიზა ვერსალში, ჰერცოგინია მარი ლუიზა დე როანის ზედამხედველობის ქვეშ იზრდებოდნენ, უმცროსი შვილები კი 1738 წლის ივნისიდან მოყოლებული ფონტენბლოს სასახლეში იზრდებოდნენ.
1739 წელს მისი უფროსი ტყუპისცალი და ლუიზა ელიზაბეტი ესპანეთის ინფანტ ფილიპეზე დააქორწინეს, რის შემდეგაც იგი ესპანეთში გადასახლდა. ცნობილია, რომ დები ერთმანეთს ძალიან ემოციურად განშორდნენ.
ზრდასრულობის წლები და გარდაცვალება
ანრიეტა ბევრად უფრო მომხიბლავ და ლამაზ ქალად ითვლებოდა ვიდრე მისი უფროსი ტყუპისცალი. იგი აღწერილია როგორც ლამაზი და მოხდენილი გარეგნობის, მელანქოლიური, თუმცა ამავდროულად ტემპერამენტიანი ხასიათის ადმიანად, რომელსაც მთელი სიცოცხლის მანძილზე ძალიან უყვარდა მუსიკა და მუსიკალური ნიჭითაც იყო დაჯილდოვებული. იგი როგორც კი წამოიზარდა მამის საყვარელ ქალიშვილად იქცა, რომელსაც სამეფო კარზე მტრები საერთოდ არ ჰყავდა.
ანრიეტას მთელი თავისი ცხოვრების მანძილზე მამაკაცი მხოლოდ ერთხელ შეუყვარდა. ეს იყო მისი ბიძაშვილი, ორლეანთა დინასტიის წარმომადგენელი, შარტრის ჰერცოგი ლუი ფილიპი. მართალია ლუი XV-ს თავდაპირველად ეს იდეა ძალიან მოეწონა, თუმცა ორლეანთა დინასტიას ისედაც ჰქონდა პრეტენზია საფრანგეთის ტახტზე და ეს ქორწინება მათ პრეტენზიებს უფრო გაუძლიერებდათ, რის გამოც 1743 წელს მეფემ ანრიეტას ამ ქორწინებაზე უარი განუცხადა.
ის ერთადერთი მიზეზი, თუ რატომ იყვნენ ლუი XV-ის უფროსი და უმცროსი შვილები ერთმანეთისგან დაშორებულნი ნათელია. ვერსალი იყო ადგილი სადაც უმაღლესი არისტოკრატია ტრიალებდა, იყო აზარტული თამაშებისა და გარყვნილების ადგილი, სადაც პარატა ბავშვების ადგილი არ იყო და მხოლოდ ზრდასრულები დაიშვებოდნენ. სწორედ ამიტომ ფრანგი დიდებულები თავად ვერსალში ცხოვრობდნენ, შვილებს კი მოშორებით ზრდიდნენ. ანრიეტას პირველად თორმეტი წლის ასაკში დართეს ნება, რომ სამეფო კარზე გამართულ ბანკეტს დასწრებოდა. 1744 წლიდან მოყოლებული მისი უმცროსი და, პრინცესა ადელაიდაც ვერსალში გადავიდა და მას კამპანიას უწევდა ხოლმე ოპერაში სიარულისას.
მისი ტყუპისცალი და, პრინცესა ლუიზა ელიზაბეტი ძალიან ამბიციური ქალი იყო და უკმაყოფილო იყო თავისი ქორწინებით, რადგან მისი ქმარი ტახტის მეოთხე მემკვიდრე იყო და გამეფების შანსი არ ჰქონდა. 1740 წლიდან ელიზაბეტმა საფრანგეთის სამეფო კარზე თავისი საკონტაქტო ქსელი ჩამოაყალიბა, რათა ოჯახის წევრებთან კონტაქტი გაადვილებოდა და დახმარებოდნენ როგორმე მისი ქმრისთვის ძალაუფლების მოპოვებაში. ამ ქსელში განსაკუთრებული აქტიურობით ანრიეტა გამოირჩეოდა. ანრიეტა უფრო ფრთხილი და საღი პოლიტიკის გამტარებელი იყო და თავის ამბიციურ ტყუპისცალს დაშოშმინებისაკენ მოუწოდებდა. 1745 წელს ანრიეტას ძმა, საფრანგეთის დოფინი ლუი ესპანეთის პრინცესა მარია ტერეზა რაფაელა ესპანელზე დააქორწინეს, რომელთანაც ანრიეტას მალევე ახლო და გულითადი ურთიერთობა ჩამოუყალიბდა.
ანრიეტას, ისევე როგორც მის და-ძმებს თანდათან მამასთან ურთიერთობა ძალიან გაუფუჭდა, რადგან მათ იცოდნენ, რომ ლუი მარია ლეშჩინსკას ღალატობდა, რაც მათ ძალიან არ მოსწონდათ. ისინი დედის ერთგული და საყვარელი შვილები იყვნენ. მამასა და შვილებს შორის მდგომარეობა განსაკუთრებით მადამ დე პომპადურის გამოჩენით გაფუჭდა, რომელიც 1745 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო ლუის სამეფო საყვარელი. თუმცა პომპადური მალევე ძალიან დაუახლოვდა და დაუმეგობრდა ანრიეტას, რამაც მას დებთან ურთიერთობა ძალიან აურია.
პრინცესა ანა ანრიეტა ფრანგი 1752 წლის 10 თებერვალს 24 წლის ასაკში გარდაიცვალა ყვავილით. იგი დაკრძალულია სენ დენის სამეფო ბაზილიკაში, თავისი ტყუპისცალის გვერდით.
წინაპრები
ანა ანრიეტა ფრანგის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 14 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1727 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1752 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები კატეგორია:ყვავილით გარდაცვლილები კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
ალ-დუმეირის ნაჰია
ალ-დუმეირი (არაბ. ناحية الضمير) — სირიის რიფ-დიმაშკის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ალ-დუმეირის პროვინციაში დაახლოებით 26 192 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 5 929 კმ².
პოტსდამის შეთანხმება
300px|მინიატიურა|[[იოსებ სტალინი|სტალინი, ჰარი ტრუმენი და უინსტონ ჩერჩილი პოტსდამის კონფერენციაზე.]] პოტსდამის შეთანხმება — პოტსდამის კონფერენციის შემაჯამებელი დოკუმენტი. კონფერენცია მიმდინარეობდა მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ 1945 წლის 17 ივლისიდან 2 აგვისტომდე, ცეცილიენჰოფის სასახლეში პოტსდამში. პოტსდამის კონფერენციაზე გამარჯვებულმა სახელმწიფოებმა მიიღეს გადაწყვეტილება გერმანიის ახალი პოლიტიკური და ადმინისტრაციული მოწყობის, მისი დემილიტარიზაციის, რეპარაციის გადახდისა და გერმანელი სამხედრო ტყვეების ბედის შესახებ.
ბრაზილიური ტერიერი
ბრაზილიური ტერიერი (Terrier brasileiro) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია ბრაზილია-ში XX საუკუნეში.
ბრაზილიაში ძალიან პოპულარული ტერიერი მიიღეს ჯეკ რასელ ტერიერის და მინიატურული პინჩერის, შესაძლოა მსხვილი ჩიხუახუას, შეჯვარებით. ბრაზილიური ტერიერი მარტოც მუშაობს და სხვა ძაღლებთან ერთადაც და გამოიყენება მღრღნელებისა და უფრო მსხვილ ცხოველებზე სანადიროდ. ბრაზილიური ტერიერი ჯეკ რასელ ტერიერის გამსხვილებული სამხრეთამერიკული ვარიანტია. ეს ძაღლი ერთნაირად კარგად იჭერს ვირთხებს, კვალის მიხედვით აგნებს სხვადასხვა მღრღნელებს და უსწორდება მათ. ცოცხალ, საზრიან და ყოველთვის მხიარულ ბრაზილიურ ტერიერს შეუძლია იხმაუროს კიდეც, თუმცა ღირსეულად ასრულებს მოდარაჯის მოვალეობას.
ამ ძაღლის ბალანი ყოველთვის სამფერიანია (შავი, ჟღალი, თეთრი დასაშვებია, ასევე ცისფერი და ყავისფერი ფერები). ის განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობს ბრაზილიის ქალაქის და სოფლების მცხოვრებლებში. ფსიქოლოგიური და ფიზიკური დატვირთვა ბრაზილიურ ტერიერზე დადებითად მოქმედებს, ხოლო მის ხშირ, მოკლე ბალანს განსაკუთრებული მოვლა არ სჭირდება, კარგად ეგუება სიცივეს, სიცხეს და ბავშვებს. აქვს ბრტყელი, სამკუთხა თავის ქალა, ვიწრო, კომპაქტური სხეული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტერიერები კატეგორია:ბრაზილიური წარმოშობის ძაღლის ჯიშები
პოტსდამის შეთანხმება
კონფერენციაზე გერმანიისათვის მიიღეს პოლიტიკური პრინციპები, რომელსაც უწოდეს „ხუთი D“:
შედეგები და გადაწყვეტილებები
პოტსდამის შეთანხმების ყველაზე მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებები იყო:
ეს ბოლო პუნქტი თითოეულ მაკონტროლირებელ მოკავშირეს თავის საკონტროლო ზონაში მისი ინტერესების მიხედვით რეპარაციების დაწესების უფლებას აძლევდა, რითაც დაირღვა გერმანიის ეკონომიკური ერთიანობა. ამას მალე ცივი ომის დაწყებისთანავე გერმანიის პოლიტიკური ერთიანობის დარღვევაც მოჰყვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომი კატეგორია:პოტსდამი კატეგორია:გერმანიის ისტორია კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის შედეგები
სიმონ განგებლოვი
სიმონ გიორგის ძე განგებლოვი (განგებლიძე) (დ. 24 მაისი, 1757, მოსკოვში, — გ. 17 თებერვალი, 1827) — რუსეთის არმიის გენერალი.
წარმოშობა
მისი მამა, გიორგი ქრისტეფორეს ძე განგებლიძე, 1734 წელს ქართველ მეფისწულ ბაქარ ვახტანგის ძეს ახლდა რუსეთში. უკანასკნელის დახმარებით გიორგი ქართულ ჰუსართა პოლკში ჩაურიცხავთ, 1740 წელს მეფისაგან მიუღია მამული 40 კომლი გლეხით პოლტავის გუბერნიის ოსტაპოვოში. გიორგი განგებლიძე მონაწილე იყო რუსეთის ომებისა შვედებთან, პრუსიასა და თურქეთთან. 1768-1774 წლების რუსეთ-თურქეთის ომის ერთ-ერთი ბრძოლის დროს მაიორი განგებლიძე მძიმედ დაჭრეს და 1772 წელს გარდაიცვალა. მისმა მეუღლემ მამული გაყიდა და უკრაინიდან პეტერბურგს გადასახლდა. სიმონ და ეკატერინე განგებლიძეეს სამი ქალიშვილი და სამი ვაჟიშვილი — ნიკოლოზ, ალექსანდრე, და სპირიდონი ჰყავდათ. ერთ-ერთი მათგანი იყო მომავალი დეკაბრისტი ალესანდრე განგებლიძე.
სამხედრო სამსახურის დატოვება
1818 წელს სიმონ განგებლიძე სამხედრო სამსახურიდან გავიდა ფორმისა და ხელფასის შენარჩუნებით. მას დიდი ოჯახი ჰყავდა და ქალაქში ცხოვრების საშუალება არ ჰქონდა. ამიტომ იგი მეუღლის მამულში, ეკატერინოსლავის გუბერნიაში, სოფ. ბოგოდოროვცკში გადასახლდა. მისი მეუღლე—თავადის ქალი ეკატერინე სპირიდონის ასული მანველიშვილი იმდენად ერთგული მეგობარი ყოფილა მეუღლისა, რომ სიმონთან ერთად ხშირად ბრძოლაშიც მონაწილეობდა. სიმონი მეტად ჯანმრთელი ადამიანი ყოფილა. მან მხნეთ გაატარა 40 წლის მძიმე სამხედრო სამსახური.
გარდაცვალება
1827 წლის 17 თებერვალს სიმონ განგებლიძე გენერლის ჩინით გარდაიცვალა. მისმა მეუღლემ, მანველიშვილმა მამული შვილებს დაუნაწილა, ხოლო თვითონ ლოცვაში გაატარა დარჩენილი 15 წელი.
გამოყენებული ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:რუსეთის სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 24 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1757 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1827
ლუი რენო (იურისტი)
1868-დან 1873 წლამდე რენო იყო რომაული და კომერციული სამართლის ლექტორი დიჟონის უნივერსიტეტში. 1873 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იყო იურიდიული ფაკულტეტის პროფესორი პარიზის უნივერსიტეტში, სადაც 1881 წელს გახდა საერთაშორისო სამართლის პროფესორი. 1890 წელს გახდა იურისკონსული საგარეო საქმეთა სამინისტროში, რომლისთვისაც სპეციალურად შეიქმნა ეს თანამდებობა. რენო გაუძღვა უამრავ კონფერენციას, განსაკუთრებით აღსანიშნავია, ჰააგის ორი კონფერენცია 1899 და 1907 წლებში. ასევე ლონდონის კონფერენციას 1908-1909 წლებში.
რენო იყო გამორჩეული არბიტრაჟში, მისი ყველაზე გახმაურებული საქმეები იყო იაპონური სახლის საგადასახადო საკითხი 1905 წელს, კასაბლანკას საკითხი 1909 წელს, კართაგენის საკითხი 1913 წელს და მანუბა 1913 წელს.
მის ნაშრომებში მოიპოვება სპეციალურად საერთაშორისო კანონისთვის მიძღვნილი სტატიები და მონოგრაფიები. მის მეგობართან და კოლეგასთან ჩარლზ ლიონ-კაენთან ერთად შექმნა რამდენიმე ნაშრომი კომერციულ სამართალში.
ადრეული წლები
1868 წელს დაიწყო აკადემიური საქმიანობა, რომელიც არასდროს მიუტოვებია. 25 წლის ასაკში, 1868 წელს, ის დაბრუნდა დიჟონის უნივერსიტეტში, თავდაპირველად, რომაული და შემდგომ კომერციული სამართლის ლექტორად. ის შეუერთდა პარიზის უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტს, როგორც კრიმინალური სამართლის პროფესორი, 1873 წელს. თუმცა, მან თავისი ჭეშმარიტი მისწრაფება ერთი წლის შემდეგ აღმოაჩინა, როდესაც, საერთაშორისო სამართლის დროებით ვაკანსიაზე განაცხადი შეიტანა. მიუხედავად ამისა, თავდაპირველად, მისი ძირითადი ინტერესის სფერო არ შეცვლილა. მისი ნაშრომები შედგებოდა 50 პუბლიკაციისგან, სტატიებისგან და წიგნისგან Introduction à l’étude du droit international, რომელმაც საერთაშორისო სამართალში საფუძვლიანი ადგილი დაუმკვიდრა 1881 წელს.
აკადემიური მოღვაწეობა
რენოს დაუღალავმა შრომამ წარმოუდგენლად გაზარდა ფრანგული ავტორიტეტი საერთაშორისო იურიდიულ ასპარეზზე. ის უძღვებოდა უამრავ ლექციას, წერდა მოხსენებებს, გამოაქვეყნა 200 ჩანაწერი და სტატია, უმეტესი მათგანი იურიდიულ და პოლიტიკურ - სამეცნიერო ჟურნალებში იბეჭდებოდა. გამოსცა რამდენიმე წიგნი, რომელთაგან ყველაზე მნიშვნელოვანი, მის კოლეგასთან, ჩარლზ ლიონ-კაენთან თანამშრომლობით.
მისი სულისკვეთება როგორც სწავლების, ისე კვლევის მიმართ ერთნაირად მიზანმიმართული იყო. პარალელურად ასწავლიდა პარიზის უნივერსიტეტში, პოლიტიკურ მეცნიერებათა სკოლაში და ორ სამხედრო სკოლაში. მან შექმნა 252 სადოქტორო თეზისი, განათლება მისცა უამრავ სტუდენტს, რომელთაც, მოგვიანებით მნიშვნელოვანი დიპლომატიური პოსტები დაიკავეს საფრანგეთსა და მის ფარგლებს გარეთ.
საერთაშორისო მოღვაწეობა
1890 წლიდან, თავდაპირველად, რენო მონაწილეობდა საერთაშორისო სამართლის პრაქტიკული პრობლემების მოგვარების საკითხებზე. მომდევნო წლებში იყო საგარეო საქმეთა მინისტრ ალექსანდრ რიბოტის ოფიციალური მრჩეველი. მომდევნო ოცი წელი იყო საფრანგეთის წარმომადგენელი უამრავ საერთაშორისო კონფერენციაზე ევროპაში. ჰააგის ტრიბუნალის გახსნისას, რენო იყო 28 არბიტრიდან ერთ-ერთი. ტრიბუნალის არსებობის პირველი 14 წლის მანძილზე, მოხალისეობრივ საფუძველზე, არბიტრაჟის ყველაზე ხშირად შერჩეული წევრი რენო გახლდათ. ის მონაწილეობდა სასამართლოს ცამეტი განხილვიდან ექვსში: იაპონური საგადასახადო საკითხი, ერთი მხრივ იაპონიას და მეორე მხრივ გერმანიას, საფრანგეთს და დიდ ბრიტანეთს შორის(1905წელს); კასაბლანკას საკითხი გერმანიასა და საფრანგეთს შორის (1909); სავარკარის საკითხი საფრანგეთსა და დიდ ბრიტანეთს შორის(1911); კანევაროს საკითხი იტალიასა და პერუს შორის (1912); კართაგენის საკითხი საფრანგეთსა და იტალიას შორის (1913) და მანუბას საკითხი საფრანგეთსა და იტალიას შორის (1913).
მრავალ ღირსებასთან ერთად მასწავლებლის, დიპლომატის, იურისტის, რენოს მიენიჭა საპატიო ლეგიონერის წოდება, საპატიო დოქტორის წოდება რამდენიმე უნივერსიტეტის მიერ და არჩეულ იქნა საერთაშორისო სამართლის აკადემიის პრეზიდენტად, რომელიც დაფუძნდა ჰააგაში, 1914 წელს.