cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბიაფრის ყურე
thumb|right|270px|ბიაფრის ყურე (Bight of Bonny) გვინეის ყურის რუკაზე ბიაფრის ყურე (Bight of Biafra; Golfe du Biafra) — ყურე ატლანტის ოკეანეში, გვინეის ყურის ნაწილი. ყურის დასახელება წარმოიქმნა ევროპელების მიერ ეთნონიმ „მაფრას“ დამახინჯებით. გადაჭიმულია მდინარე ნიგერის შესართავიდან ლოპესის კონცხამდე (გაბონი). ჩაედინება მდინარე სანაგა. ბიაფრის ყურის წყლები გარს ერტყმის ნიგერიის, კამერუნის, ეკვატორული გვინეის და გაბონის სანაპიროებს. ყველაზე დიდი კუნძულია — ბიოკო. გამოიყოფა კამერუნის ყურე, რომელშიც ჩაედინებიან მდინარეები: კამერუნი, ვური, მუნგო, მუნგაზი.
1972 წელს ნიგერიის სამოქალაქო ომის შემდეგ ბიაფრის სახელმწიფოს გამოყოფის გამო ნიგერიის ხელისუფლებამ ყურეს სახელი შეუცვალა და უწოდა ბონის ყურე (სანაპიროზე მდებარე ქალაქ ბონის სახელის გამო) სეპარატისტული ტოპონიმის ლიკვიდაციის მიზნით.
სქოლიო
კატეგორია:ატლანტის ოკეანის ყურეები კატეგორია:აფრიკის ყურეები კატეგორია:ნიგერიის გეოგრაფია კატეგორია:კამერუნის გეოგრაფია კატეგორია:ეკვატორული გვინეის გეოგრაფია კატეგორია:გაბონის გეოგრაფია
Other Voices (The Doors-ის ალბომი)
Other Voices — ამერიკული როკ-ჯგუფ The Doors-ის მეშვიდე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1971 წელს, ლეიბლზე Elektra. ეს არის პირველი ალბომი, ჩაწერილი და გამოშვებული ჯიმ მორისონის გარდაცვალების შემდეგ. 2006 წლამდე ალბომი CD-ზე არ გამოცემულა.
სქოლიო
კატეგორია:The Doors-ის ალბომები კატეგორია:1971 წლის ალბომები
მიხეილ ნიკოლსკი
მიხეილ ნიკოლსკი (Никольский, Михаил Васильевич; დ. 1848 — გ. 2 ივლისი, 1917) — რუსი აღმოსავლეთმცოდნე, ბიბლეისტი, რუსული ასირიოლოგიის ფუძემდებელი. სემიტოლოგი, შუმეროლოგი და ურარტოლოგი. დოქტორი honoris causa (1908 წლედან). ისტორიკოს ნიკოლოზ ნიკოლსკის მამა.
დაამთავრა მოსკოვის სასულიერო აკადემია, შემდეგ თავად შეისწავლა რამდენიმე აღმოსავლური ენა და ასურული წარწერები. გამოსცა 900 შუმერული და ასურული წარწერების კორპუსი. ერთ-ერთი პირველი ცდილობდა შეედარებინა შუმერული პიქტოგრამები და ასურული დამწერლობა. 1887 წელს საიმპერატორო მოსკოვის არქეოლოგიურ საზოგადოებასთან დააარსა აღმოსავლეთი კომისია. 1893 წელს ა. ივანოვსკისთან ერთად მონაწილეობდა ამიერკავკასიაში რუსეთის არქეოლოგიური საზოგადოების ექსპედიციაში, რომლის დროსაც მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ურარტუს შესწავლის საქმეში. გამოსცა შუმერული საბუთები.
ასწვლიდა ივრითსა და ასირიოლოგიას მოსკოვის უნივერსიტეტში.
კოვადონგის ბრძოლა
კოვადონგის ბრძოლა — ქრისტიანების პირველი დიდი გამარჯვება პირენეს ნახევარკუნძულის არაბი დამპყრობლების წინააღმდეგ. ბრძოლა გაიმართა სავარაუდოდ 718 ან 722 წელს. თანამედროვე ისტორიოგრაფია ანიშნულ ომს მიიჩნევს რეკონკისტის დასაწყისად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეკონკისტის ბრძოლები კატეგორია:VIII საუკუნის ბრძოლები
ბორის პიოტროვსკი
ბორის პიოტროვსკი (Пиотровский, Борис Борисович; დ. 14 თებერვალი [ ძვ. სტ. 1 თებერვალი], 1908, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 15 ოქტომბერი, 1990, ლენინგრადი) — საბჭოთა მეცნიერი, არქეოლოგი, აღმოსავლეთმცოდნე. სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი. 1964–1990 წლებში ერმიტაჟის დირექტორი.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი არქეოლოგები კატეგორია:რუსი აღმოსავლეთმცოდნეები კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 1990
ცხინვალის ტროლეიბუსი
ცხინვალის ტროლეიბუსი — ყოფილი საქალაქო ტროლეიბუსის სისტემა საქართველოს ქალაქ ცხინვალში. არსებობდა 1982–1990 წლებში. დაიხურა ქართულ-ოსური კონფლიქტის გამო.
ისტორია
ცხინვალში ტროლეიბუსის მოძრაობა გაიხსნა 1982 წლის 25 ივნისს. მოძრავ შემადგენლობაში იყო 6 (1986), შემდეგ 9 ერთეული ЗиУ-9 (იგივე ЗиУ-682). მოქმედებდა 1 მარშრუტი („ტრიკოტაჟის ფაბრიკა — ვაგზალი“). ტროლეიბუსის ხაზი აშენდა სამ რიგად. პირველი რიგი წარიმართა ტექსტილის ფაბრიკიდან რკინიგზის ვაგზლის მოედნისკენ. სისტემას დეპო არ ჰქონდა, მისი აშენება მოგვიანებით იგეგმებოდა; თავდაპირველად ტროლეიბუსების ღამით გასაჩერებლად მოაწყვეს წრე ტექსტილის ფაბრიკის მოედანთან, შემდგომში მათ აჩერებდნენ რკინიგზის ვაგზლის მოედანზე. მე-2 რიგი აშენდა სამხრეთით გმირთა მოედნისკენ და გაიხსნა 1987 წლის ნოემბერში. არსებობს ინფორმაცია, რომლის თანახმადაც არსებობდა მე-3 რიგიც, რომელიც სავარაუდოდ კიდევ უფრო სამხრეთით, ახალი რაიონისაკენ მიემართებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:ტროლეიბუსის სისტემები საქართველოში ტროლეიბუსი
ომარაანის ღვთისმშობლის ეკლესია
ომარაანის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ომარაანის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 2 კილომეტრზე, ლაშქარაანთწყაროსთან. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი შიგნით თაღიანია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია სწორკუთხა, გარეთკენ შევიწროებული სარკმელი, რომლის მარცხენა მხარეს ორი სწორკუთხა ნიშია. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, მიდგმულია შირიმის მთლიანი ქვის ტრაპეზი, რომელზეც ამოკვეთილია ორი მაღალი ჯვარი. ჩრდილოეთ კედლის შუაში სწორკუთხა სარკმელია. დასავლეთ კედლის ღერძზე - ოთხკუთხა ნიში. აფსიდის თაღი ნახევარწრიული ფორმისაა. ნახევარწრიულია კამარაც. ეკლესიის გარშემო შემორჩენილია ნატეხი ქვით ნაგები წრიული გალავნის ფრაგმენტები.
ბიუსტჰალტერი
thumb|ბიუსტჰალტერი thumb
ბიუსტჰალტერი (Büstenhalter — მკერდის დამჭერი) — ქალის ქვედა საცვლების ნაწილი, რომელიც ფარავს, იჭერს და ზემოთ წევს ქალის მკერდს. XIX საუკუნის ბოლოს მან, როგორც მკერდის დამჭერმა, ჩაანაცვლა კორსეტი. ამჟამად არსებობს მრავალი ფორმის და სახეობის ბიუსტჰალტერი.
სქოლიო
კატეგორია:ქალის ქვედა საცვლები
ხანაგაჰი (ყუბის რაიონი)
ხანაგაჰი  (Xanəgah) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 717 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
ალექსეი ივანოვსკი
ალექსეი ივანოვსკი (Ивановский, Алексей Арсеньевич; დ. 7 მარტი [ ძვ. სტ. 23 თებერვალი], 1866, ალთაის მხარე — გ. 4 მაისი, 1934, ხარკივი) — რუსი ანთროპოლოგი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1866 წელს ალტაის მხარის სოფელ მუიუტაში. 1893 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიისა და საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტი. გეოგრაფიის მაგისტრის ხარისხი მიიღო დისერტაციით „რუსეთის მოსახლეობის ანთროპოლოგიური შემადგენლობის შესახებ.“ 1903 წლიდან მოსკოვის უნივერსიტეტის პრივატ-დოცენტი და პედაგოგიური ფაკულტეტის ლექტორია. 1900–1914 წლებში რუსული ანთროპოლოგიური ჟურნალის რედაქტორია. 1914 წლიდან ხარკოვის უნივერსიტეტის პროფესორია.
საგანმანათლებლო მიზნებით მოგზაურობდა სხვადასხვა ქვეყნებში: შუა აზიაში, მონღოლეთში, კავკასიასა და ამიერკავკასიაში, თურქეთში და სპარსეთში. გამოიკვლია მრავალი ეროვნების ანთროპოლოგია.
გარდაიცვალა 1934 წელს ხარკივში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ანთროპოლოგები კატეგორია:დაბადებული 7 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1866 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1934
ოთარ კეჟერაშვილი
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1943 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები
რიო-სერენო
რიო-სერენო (Río Sereno) — ქალაქი პანამაში, ჩირიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 126 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ჩირიკის პროვინციის დასახლებული პუნქტები
ქუბადი (შირვანი)
ქუბადი, აგრეთვე ცნობილი როგორც ქუბად იბნ იაზიდი (დ. ? — გ. 28 ივლისი, 1049) — შირვანის მე-13 შაჰი 1043–1049 წლებში, ქესრანიდების დინასტიიდან.
1044 წელს, შირვანშაჰსა და დერბენტის ამირას შორის კონფლიქტი არსებობდა. 1045 წელს, ქუბადმა, თურქულ ტომთა შემოსევებისგან თავის დასაცავად, შემახას გარშემო თავდაცვითი კედელი ააგო. გარდაიცვალა 1049 წლის 28 ივლისს. . მისი გარდაცვალების შემდეგ, მომდევნო შირვანშაჰი მისი ძმისშვილი — ალი III გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:შირვანშაჰები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1049
ანტონიუ-ოლინტუ
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 351 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.65 კმ²-ზე. ფართობი 469 620 კმ²-ია.
ასკილაურის მესამე ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია, აქვს თანადროული მინაშენი სამხრეთიდან, რომლის ძირითადი ნაწილი წყობის გადაბმით უკავშირდება (ზომები გარედან სიგრძე-6,80 მეტრი, სიგანე-6,55 მეტრი). საშენ მასალად გამოყენებულია რიყის ქვა და სრულიად დამუშავებული ქვიშაქვის ნატეხი ქვა. ამ უკანასკნელით, მეტწილად, შენობის გარეთა კედლებია ნაწყობი. შიგნით კედლების ზედაპირი გასწორებულია ბათქაშით, რომელშიც შიგადაშიგ საპირე ქვების ზედაპირს თითქმის მთლიანად ფარავს.
შენობა ძლიერაა დაზიანებული: ჩამოქცეულია ეკლესიისა და მინაშენის კამარა. თითქმის მთლიანადაა დანგრეული მინაშენის სამხრეთი კედელი, დარბაზულია საკურთხევლის კონქი, ეკლესიის ჩრდილოეთ კედელს, ორივე ბოლოში, გამჭოლი ბზარები დაუყვება, ინტერიერში აწეულია მიწის დონე და ამოსულია ხეები, გარეთა კედლების საპირე წყობის ქვები. ალაგ-ალაგ ჩამოცვენილია. ეკლესიის ჩრდილოეთი ნახევარი დაახლოებით 1,5 მეტრ სიმაღლეზე მიწაშია ჩამჯდარი.
შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან, მინაშენიდან აქვს. კარი გარედან თარაზულად იყო გადახურული (შემორჩენილია ზღუდრის ორივე ბოლოს კვალი) შიგნიდან კი - თაღით (შემორჩენილია ორივე ქუსლის წყობა).
აფსიდი გეგმით ნახევარწრიულია. აფსიდის შუაში გაჭრილია მაღალი, ნახევარწრიული თაღით დასრულებული სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო მცირე ზომის, ოთხკუთხა ნიშაა. სარკმელი, როგორც ჩანს, გარედანაც თაღით იყო გადახურული (გარეთა ღიობის საპირე ქვები მთლიანად ჩამოცვენილია). აფსიდის მხრები დასრულებულია შირიმის მარტივი პროფილის კაპიტელით. აფსიდი გადახურულია კონქით, რომლის ნაწილი, თაღთან ერთად ჩამოშლილია.
მინაშენი ვიწროა ( სიგანე-1,1 მეტრი). აღმოსავლეთით იგი დასრულებულია სწორი კედლით, რომელშიც გაჭრილია შიგნიდან და გარედან თარაზულად გადახურული, ვიწრო სარკმელი. მინაშენი გადახურული იყო ერთიანი კამარით, რომელის ნაშთი ეკლესიის ძირითადი ნაწილის სამხრეთ კედლის მთელ სიგრძეზეა შემორჩენილი. მინაშენის სამხრეთ კედლის სტრუქტურა, გათხრა გასუფთავების გარეშე, ვერ დგინდება.
მოგვიანებით ეკლესიისათვის სამხრეთიდან გაურკვეველი დანიშნულების სადგომი მიუშენებიათ (შემორჩენილია აღმოსავლეთ კედელი და სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთი ნაწილი), რომლის აღმოსავლეთ კედელი (სიმაღლე  1,8 მეტრი) ეკლესიის აღმოსავლეთ კედლის ხაზზეა. გარედან, სადგომის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეზე მიბჯენილია ქვიშაქვის ნატეხი ქვით ნაგები, მრუდე კედელი (სიგრძე დაახლოებით 5 მეტრი სიმაღლე-1,2-1,4 მეტრი ), რომლიც აღმოსავლეთით მიემართება.
ფრიდრიხ ნაუმანის ფონდი
ფრიდრიხ ნაუმანის ფონდი თავისუფლებისთვის (Friedrich-Naumann-Stiftung für die Freiheit, FNF) — გერმანული პოლიტიკური ფონდი, რომლის მიზანი მსოფლიოში ლიბერალიზმის მხარდაჭერა და ხელშეწყობაა. ფონდი 1958 წელს დააარსა გერმანიის პირველმა პრეზიდენტმა, თეოდორ ჰოისმა. ფონდის მთავარი ფასეულობებია ინდივიდუალური თავისუფლება და ლიბერალიზმი.
ასკილაურის მესამე ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ფრიდრიხ ნაუმანის ფონდი
ფონდის მჭიდროდ დაკავშირებულია გერმანიის თავისუფალ დემოკრატიულ პარტიასთან და ევროპის ლიბერალ-დემოკრატიულ ალიანსთან. ფონდი ატარებს გერმანელი პოლიტიკისოსი, ჟურნალისტისა და თეოლოგის ფრიდრიხ ნაუმანის სახელს. XX საუკუნის დასაწყისში ნაუმანი იყო წამყვანი გერმანელი ლიბერალი მოაზროვნე და პოლიტიკოსი, რომელიც განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა სამოქალაქო განათლების აუცილებლობას. ფონდი ოპერირებს სხვადასხვა ქვეყანაში, მათ შორის ევროპაში, აზიაში, აფრიკასა და ამერიკაში.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანიის პოლიტიკა კატეგორია:ლიბერალური ორგანიზაციები
რამბჰაი ბარნი
რამბჰაი ბარნი (รำไพพรรณี), ფორმალურად პრინცესა რამბჰაი ბარნი სვასტივატანა (รำไพพรรณี สวัสดิวัตน์; დ. 20 დეკემბერი, 1904 — გ. 22 მაისი, 1984) — სიამელი არისტოკრატი. სიამის დედოფალი 1926-1935 წლებში როგორც მეფე პრაჯადჰიპოკის მეუღლე და კონსორტი.
ნენსი ფრეიზერი
ნენსი ფრეიზერი(დ. 20 მაისი, 1947, ბალტიმორი, მერილენდი) — ამერიკელი ფემინისტი, კრიტიკული თეორეტიკოსი, ფილოსოფიის პროფესორი სოციალური კვლევის ახალ სკოლაში (ნიუ-იორკი). მისი კვლევის სფერო მოიცავს სოციალურ და პოლიტიკურ თეორიას, ფემინისტურ თეორიას, თანამედროვე ფრანგულ და გერმანულ ნააზრევს. ნაშრომები ეხება სოციალური სამართლიანობის იდეას, იდენტობის პოლიტიკისა და ლიბერალური ფემინიზმის კრიტიკას, მეორე ტალღის ფემინიზმის ფოკუსის ცვლილებას გადანაწილებიდან აღიარების პოლიტიკისკენ. იგი არის ამერიკული ფილოსოფიური ასოციაციის აღმოსავლური განყოფილების პრეზიდენტი.
რამბჰაი ბარნი
ადრეული ცხოვრება
პრინცესა რამბჰაი ბარნი სვასტივატანა დაიბადა 1904 წლის 20 დეკემბერს ბანგკოკში, სიამის სამეფოში. იგი იყო სვასტივატანა-ვისიშთას პრინც სვასტი სობჰანასა და მისი მეუღლის, პრინცესა აბჰა ბარნის ქალიშვილი. მეტსახელად მას პრინცესა ნას ეძახდნენ. ორი წლის ასაკში იგი სამეფო კარზე გადავიდა, სადაც თვით დედოფლის ზედამხედველობის ქვეშ დაიწყო განათლების მიღება. ეს იმიტომ მოხდა, რომ მეფე ჩულალონგკორნის მეუღლე, დედოფალი საოვაბჰა ფონგსრი რამბჰაის ღვიძლი მამიდა იყო. ამის გამო მან ბავშვობა დუსიტის სამეფო სასახლეში გაატარა.
ნენსი ფრეიზერი
ცხოვრება და კარიერა
1980 წელს მიიღო დოქტორის ხარისხი ნიუ იორკის სითი უნივერსიტეტში, 2010 წელს კი- ალფრედ შუტსის პრემია ამერიკული ფილოსოფიური ასოციაციისაგან. სტუდენტობისას ჩართული იყო სამოქალაქო უფლებების, ვიეტნამის ომის საწინააღმდეგო და მეორე ტალღის ფემინიზმის ადრეული ფაზის მოძრაობებში.
რამბჰაი ბარნი
დედოფალი
მარცხნივ|მინი|287x287პქ|დედოფალი რამბჰაი 1925 წელს რამბჰაის მაზლი, მეფე ვაჯირავუდჰი უვაჟოდ გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მისმა უმცროსმა ძმამ, პრაჯადჰიპოკმა დაიკავა, რითაც რამბჰაი სიამის დედოფლად გვევლინება. მალევე, 1926 წლის 25 თებერვალს შედგა მათი მეფე-დედოფლად კურთხევის საზეიმო ცერემონიალი. პრაჯადჰიპოკი იყო სიამის ისტორიაში პირველი მეფე, რომელმაც უარყო პოლიგამია და მონოგამიური ქორწინების წესზე გადავიდა, რაც იმას ნიშნავს, რომ იგი მეორედ აღარ დაქორწინებულა. ეს იმით იყო გამოწვეული, რომ მათ ბავშვობაში ევროპული განათლება მიიღეს. ტახტზე ასვლის შემდეგ მათ დაიწყეს ევროპული ტანსაცმლის ჩაცმა და ევროპული ტრადიციების გადმოღება, რაც ხალხში უკმაყოფილებას იწვევდა.
ნენსი ფრეიზერი
ცხოვრება და კარიერა
პროფესორი ფრეიზერი სხვადასხვა დროს ასწავლიდა ნორსვესტერნის უნივერსიტეტში, ფრანკფურტის გოეთეს უნივერსიტეტში, პარიზის, გრონინგენის (ნიდერლანდები) და ბალეარის კუნძულის უნივერსიტეტებში. კითხულობდა ლექციების კურსს მრავალ თემაზე, მათ შორის ადამიანური ღირებულებების (სტენფორდში), სპინოზას(ამსტერდამი), მერი უოლსტონკრაფტის, ლაიბნიცის,ფრანკფურტის სკოლის შესახებ
რამბჰაი ბარნი
ცხოვრება დევნილობაში
სულ მალე წყვილს კენტის საგრაფოში მდებარე ბიდენდენის ვილაში გადასახლება მოუწია. აღსანიშნავია, რომ იქ ისინი მშვიდად და ჰარმონიულად ცხოვრობდნენ, რა დროსაც ხელი მიჰყვეს მებაღეობასა და ავტობიოგრაფიების წერას. 1938 წლიდან სამეფო წყვილი კვლავ სარში დაბრუნდა, თუმცა ამჯერად უკვე კომპტონის სასახლეში. წყვილს ხანგრძლივი ქორწინების მიუხედავად შვილი არ ჰყოლია, რის გამოც პრაჯადჰიპოკის ერთ-ერთი ძმის ჩვილი ბავშვი იშვილეს, რომელიც შემდგომში სამხედრო გახდა.
1940 წელს, მეორე მსოფლიო ომის პირობებში ინგლისის აქტიური დაბომბვის გამო წყვილი სარიდან დევონშირში, შედარებით პატარა სახლში გადავიდა საცხოვრებლად. აქ პრაჯადჰიპოკი 1941 წლის 30 მაისს გარდაიცვალა გულის უკმარისობით, 47 წლის ასაკში.
წინააღმდეგობათა ლიდერი
მარცხნივ|მინი|310x310პქ|პრაბადჰიპოკი და რამბჰაი ბერლინში მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ რამბჰაი უფრო აქტიურად ჩაება პოლიტიკაში. 1941 წლის დეკემბერში იაპონიის იმპერია შეიჭრა და დაიპყრო სიამი. იაპონიამ ტაილანდი აიძულა ომი გამოეცხადებინა აშშ-სა და დიდი ბრიტანეთისთვის. ამგვარ ვითარებაში, საზღვარგარეთ მცხოვრებმა ტაილანდელებმა ჩამოაყალიბეს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ორგანიზაცია — „თავისუფალი ტაილანდი“, რომლის ლიდერიც დედოფალი რამბჰაი გახდა. მოძრაობას მალევე შეუერთდა მრავალი სტუდენტი, დიპლომატი და არისტოკრატი.
ნენსი ფრეიზერი
ფემინიზმი 99%-ისთვის: მანიფესტი
სოციალური რეპროდუქცია განმარტებულია, როგორც ისეთ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან მოქმედებათა წყება, რომლებიც აერთიანებს ადამიანების გაჩენას - ბიოლოგიურ წარმოებას და აგრეთვე მათ ჩამოყალიბებას სამუშაო ძალად - შესაბამისი ღირებულებებით, უნარებით, დამოკიდებულებებით. როცა ინდუსტრიული საზოგადოება ჩაისახა, სოციალური რეპროდუქცია ქალთა შრომის სფეროდ განისაზღვრა. რადგან სოციალური რეპროდუქციისათვის საჭირო შრომა აუნაზღაურებელი იყო, მას ანაზღაურებად სამუშაოსთან შედარებით ნაკლები ღირებულება მიენიჭა და ასე მოხდა ქალების საზოგადოებრივი მდგომარეობის კაცებისაზე დაქვემდებარება. მაგრამ სინამდვილეში სოციალური რეპროდუქციისათვის გაწეული აუნაზღაურებელი შრომაც კაპიტალიზმის სამსახურშია. ესაა კაპიტალისტური წარმოების წესისათვის აუცილებელი შრომა, რომელსაც კაპიტალიზმი არ ანაზღაურებს.
რამბჰაი ბარნი
წინააღმდეგობათა ლიდერი
დედოფალი ამ ორგანიზაციის ოთხი ქალი წევრიდან ერთ-ერთი იყო, რომელიც აქტიურად იბრძოდა ტაილანდიდან იაპონიის ჯარების გასაყვანად. იგი ასევე აქტიურად მონაწილეობდა არასამთავრობო დავალებებში. დედოფალი დაეხმარა ორგანიზაციას ფონდისათვის ფულის შეგროვებასა და გავლენიანი მინისტრების მოზიდვაში.
ნენსი ფრეიზერი
ფემინიზმი 99%-ისთვის: მანიფესტი
პოსტინდუსტრიულ საზოგადოებაში, მას შემდეგ, რაც დასავლურ საზოგადოებების შრომის ბაზარზე მოხდა ქალთა აქტიური ინტეგრაცია, შექმნილი „ზრუნვის კრიზისი“ გადაწყდა სოციალური რეპროდუქციისათვის საჭირო შრომის მიგრანტ, რასით დაღდასმულ ქალებზე დაკისრებით უფასოდ ან უმცირესი ანაზღაურების სანაცვლოდ.
რამბჰაი ბარნი
დაბრუნება დაგარდაცვალება
მინი|301x301პქ|დედოფალი რამბჰაი (მარჯვნივ) და ტაილანდის დედოფალი [[სირიკიტი (მარცხნივ) 1950 წელს]] მას შემდეგ, რაც ტაილანდი იაპონელთა ჯარებისგან საბოლოოდ გაიწმინდა, 1949 წელს ადგილობრივმა მთავრობამ დახმარების გამო დედოფალს სამშობლოში დაბრუნების ნება დართო. დაბრუნების შემდეგ იგი განაგრძობდა აქტიურ არასამთავრობო მოღვაწეობასა და ქვეყნის განვითარებაზე ზრუნვას. მან მთელი დარჩენილი ცხოვრება სუხოთაის სასახლეში გაატარა, რომელიც ახალგაზრდობის ბედნიერ წლებს ახსენებდა. იგი სწორედ აქ, 1984 წლის 22 მაისს გარდაიცვალა, 79 წლის ასაკში. ანდერძისა და რელიგიური წესების მიხედვით მის სხეულს კრემაცია ჩაუტარდა და მისი ფერფლი დიდი სასახლის ბაღებში მიმოფანტეს.
ტიტულები და წოდება
დედოფლის სრული წოდება ასეთი იყო: სომდეტ ფრანანგჩო რამბჰაი ბარნი ფრაბორომარაჯინი (สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี)
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 20 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1904 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1984 კატეგორია:ტაილანდის დედოფლები კატეგორია:დამხობილი მონარქები
ნენსი ფრეიზერი
ფემინიზმის თავგადასავალი
„ფემინიზმის თავგადასავალი: სახელმწიფოს მიერ მართული კაპიტალიზმიდან ნეოლიბერალურ კრიზისამდე“ აერთიანებს ფემინიზმის მეორე ტალღის შესახებ 1985-2010 წლებში დაწერილ ესეებს. წიგნი სამი ნაწილისაგან შედგება, რომელთაგან თითოეული შეესაბამება მეორე ტალღის ფემინიზმის განვითარების სამ ფაზას, „სამ მოქმედებას“ - როგორც მათ ფრეიზერი უწოდებს. თავის მხრივ, ეს სამი მოქმედება შეესაბამება კაპიტალიზმის ისტორიის სამ განსხვავებულ ეპიზოდს.
პირველ ნაწილში შესული ესეებიასახავს სოციალ-დემოკრატიიდან ახალ სოციალურ მოძრაობებზე გადასვლას.ისინი აღწერს ფემინისტური მოძრაობების ძალისხმევას, სხვა რადიკალურ მოძრაობებთან ერთად აეხადათ ფარდა კაპიტალიზმის ანდროცენტრული ბუნებისა და გენდერული უსამართლობისათვის და ძირფესვიანად გარდაექმნათ საზოგადოება.ეს ნაწილი შეეხება მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი კეთილდღეობის სახელმწიფოების კრიტიკას 1960-70-იან წლებში აღმოცენებული ახალი მემარცხენეობის მხრიდანდა მას ფემინისტურ მგრძნობელობასთან აკავშირებს.ფრეიზერი ესეში „საოჯახო ხელფასის შემდეგ: პოსტიუნდუსტრიული აზრობრივი ექსპერიმენტი“ მსჯელობას იმ მოცემულობაზე დაყრდნობით იწყებს, რომ პოსტინდუსტრიული კაპიტალიზმის დროს დაიბადა ეკონომიკური წარმოებისა და სოციალური რეპროდუქციის ახალი ტიპი, რაც გულისხმობს ნაკლებად სტაბილურ დასაქმებასა და ოჯახების ფორმების მრავალფეროვნებას. მოიშალა ინდუსტრიული კაპიტალიზმის წიაღში ჩამოყალიბებული გენდერული სისტემა და კაცი მარჩენლის/ქალი დიასახლისისმოდელი. შრომით ბაზარზე მცირე იყო ისეთი სამსახური, რომელიც საკმარის ხელფასს იძლეოდა სხვის დაუხმარებლად ოჯახის უზრუნველსაყოფად. შედეგად, გაიზარდა ქალთა სიღარიბე. ახალი სინამდვილის პასუხად ფრეიზერმა მიმართაგენდერული სამართლიანობის კომპლექსურ გააზრებას და იგი 7 პრინციპზე დააფუძნა. ესენია: სიღარიბის საწინააღმდეგო პრინციპი, ექსპლუატაციის საწინააღმდეგო პრინციპი, შემოსავლების თანასწორობა, თავისუფალი დროის თანასწორობა, პატივისცემის თანასწორობა, მარგინალიზების საწინააღმდეგო პრინციპი და ანდროცენტრიზმის საწინააღმდეგო პრინციპი.
მეორე ნაწილის მთავარი თემა არის ფემინისტურ წარმოსახვაში მომხდარი ცვლილებები, თანასწორობის პოლიტიკიდან იდენტობის პოლიტიკაზე გადასვლა, გაკრიტიკებულია ნეოლიბერალური კაპიტალიზმის პირობებში„გადანაწილების პოლიტიკის“ დაჩრდილვა „განსხვავების აღიარების პოლიტიკით“.თუ მეორე ტალღის ფემინიზმის თავდაპირველი მიზანი იყო ეგალიტარული საზოგადოების დაფუძნება, შრომის გენდერული დანაწილების გაუქმება, მოგვიანებით ფემინისტურ აზრში ეკონომიკური თანასწორობის საკითხი სრულად ჩაანაცვლა კულტურულმა საკითხებმა, გენდერული განსხვავების აღიარების პრობლემამ. თავდაპირველად განსხვავების აღიარებისათვის გამართული ფემინისტური ბრძოლა მიზნად ისახავდა კლასობრივი გადანაწილების ჩარჩოს მიღმა პოლიტიკური დღის წესრიგის განვრცობას, სამართლიანობის ცნების გაფართოებას ისე, რომ მას მოეცვა საოჯახო შრომა, რეპროდუქცია და სექსუალობა.
ფემინიზმის თეორეტიზების ეს ახალი დინებები წარმოიშვა ფსიქოანალიზთან დიალოგში და ცდილობდა მატერიალისტური პარადიგმის შევსებასა და გამდიდრებას. თუმცა ნეოლიბერალიზმის გავლენით, „რომელსაც - ფრეიზერის თქმით - არაფერი უნდოდა სოციალური ეგალიტარიზმის მეხსიერების ბოლომდე დათრგუნვაზე მეტად“. ფემინისტურმა ბრძოლამ დაკარგა პოლიტიკური ეკონომიის განზომილება და 1990-იანი წლებისთვის მხოლოდ კულტურისაკენ მიმართა ფოკუსი.ამ დროისთვის არა მხოლოდ ფემინისტურმა, არამედ მულტიკულტურალიზმის, ადამიანის უფლებებისა და ეროვნული ავტონომიის გარშემო არსებულმა ბრძოლებმაცგანსხვავების აღიარება დაისახა მიზნად.
მესამე ნაწილში ფრეიზერი მსჯელობს ფემინისტური მოძრაობისათვის რადიკალური ბუნების დაბრუნების შესახებ ნეოლიბერალური კრიზისის ფონზე. ფემინიზმმა სხვა რადიკალურ მოძრაობებთან ერთად მიზნად უნდა დაისახოს ეკონომიკის დაქვემდებარება დემოკრატიული მმართველობისათვის. ამ ნაწილში ფრეიზერი მსჯელობს ფემინიზმის წიაღში ეგალიტარული იდეის დაბრუნების პერსპექტივების შესახებ და ცდილობს მის შეჯერებას აღიარების პოლიტიკასთან. პირველი მათგანი უკავშირდება საზოგადოების კლასობრივ სტრუქტურას, ხოლო მეორე - სტატუსისას.ფრეიზერი ცდილობს ამ ორი განზომილების - ეკონომიკურის და კულტურულის - დამოუკიდებელი მნიშვნელობის წარმოჩენას და მათ ურთიერთშეთავსებას. მისი მტკიცებით, მიუხედავად იმისა, რომ კაპიტალისტურ საზოგადოებაში კლასობრივი სტრუქტურა და სტატუსის წესრიგი მიზეზშედეგობრივად ურთიერთქმედებს, ერთმანეთს არ მოიცავს. ესეში “სამართლიანობის ახალი ჩარჩო გლობალიზებულ მსოფლიოში“ ფრეიზერი ახლებურად აანალიზებს სოციალური სამართლიანობის იდეას. კეთილდღეობის სახელმწიფოების განვითარების პერიოდში სამართლიანობის შესახებ გამართული მსჯელობა ეხებოდა თანამოქალაქეებს შორის ურთიერთობებს, სამართლიანობის რაგვარობის შესახებ არსებული არგუმენტების წარმოდგენას ეროვნულ საჯარო სივრცეში და ეროვნული სახელმწიფოს პოლიტიკას. ამას ფრეიზერი“კეინსიანურ-ვესტფალიურ ჩარჩოს“უწოდებს. მიუხედავად იმისა, საკითხი გადანაწილებას გულისხმობდა თუ განსხვავების აღიარებას, კლასობრივ წინააღმდეგობას თუ სტატუსების იერარქიას, სამართლიანობის განხორციელების ადგილად იგულისხმებოდა ტერიტორიული სახელმწიფო.მაგრამ გლობალიზაციის შედეგად სულ უფრო მეტი ადამიანი გრძნობს, რომ ის სოციალური პროცესები, რომლებიც მათ ცხოვრებაზე ზაციის ახდენს გავლენას, სცილდება მათი სახელმწიფოს ტერიტორიულ საზღვრებს. ამის ნაცვლად, ცხოვრების პირობებზე დიდ გავლენას ახდენს ტრანსნაციონალური კორპორაციები და გლობალური საინვესტიციო ინსტიტუტები.მათ წინააღმდეგ დაწყებული ბრძოლებიც, გაღატაკებული გლეხების, პროფკავშირების, „დაიკავე მოძრაობების“ თუ სხვათა მიერ,ისწრაფვის ტრანსნაციონალური მოკავშირეების ძიებისაკენ.
ფრეიზერის შეფასებით, ეს იმას ნიშნავს, რომ სამართლიანობის შესახებ მსჯელობაში დავის საგანი აღარ არის მხოლოდ „რა“ - რას ნიშნავს სამართლიანობა, მაგალითად, გადანაწილებას თუ აღიარებას, არამედ აგრეთვე „ვინ“ - ვინ შეიძლება მოითხოვოს სამართლიანობა. მაგრამ სამართლიანობას, ფრეიზერის მტკიცებით, აგრეთვე აქვს მესამე განზომილებაც - „როგორ“ - როგორ უნდა მოხდეს სამართლიანობის მოთხოვნების გარჩევა და განსჯა. ამ მესამე, „როგორ“ განზომილებაში ფრეიზერი გულისხმობს სახელმწიფოს იურისდიქციისა და გადაწყვეტილების მიღების წესებს, პოლიტიკურ თემში ჩართული ადამიანების რეპრეზენტირების პროცედურებს.
ამგვარად, ფრეიზერი სამართლიანობის სამგანზომილებიან თეორიას ავითარებს, რომელიც მოიცავს გადანაწილების, აღიარებისა და პოლიტიკური რეპრეზენტაციის ასპექტებს. რეპრეზენტაციის გაგების შემოტანას სამართლიანობის კონცეფციაში იგი ასაბუთებს იმით, რომ ხშირად საზოგადოების ოფიციალურად თანასწორ წევრებს სხვადასხვა ხარისხით მიუწვდებათ ხელი მონაწილეობაზე. უსამართლო რეპრეზენტაციის პრობლემა როგორც ერთი სახელმწიფოს შიგნით არსებულ სოციალურ ჯგუფებში, ისე ტრანსნაციონალურ დონეზეც დგას.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი ფემინისტები
The Hollywood Reporter
„The Hollywood Reporter“ აბრევიატურა („THR“) — ამერიკული ბეჭდვითი და ინტერნეტ ჟურნალი, რომელიც აშუქებს აშშ-ის კინოინდუსტრიაში მიმდინარე მოვლენებს.
დაფუძნდა 1930 წელს, უილიამ ვილკერსონის მიერ როგორც ყოველდღიური გასართობი გაზეთი. პირველი ნომერი გამოვიდა იმავე წლის 30 სექტემბერს. 2010 წელს ჟურნალს შეეცვალა ფორმატი და მას შემდეგ გამოდის ყოველკვირეულად. აგრეთვე განახლდა ჟურნალის საიტი.
მდებარეობს ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიის შტატში. იგი არის Billboard-Hollywood Reporter Media Group-ის ნაწილი, რომლის შემადგენლობაში ასევე შედის „Billboard“ და SpinMedia.
სქოლიო
კატეგორია:The Hollywood Reporter კატეგორია:ამერიკული ყოველკვირეული ჟურნალები კატეგორია:1930 წელს დაარსებული ჟურნალები კატეგორია:ამერიკული კინოჟურნალები კატეგორია:1930 წელს დაარსებულები აშშ-ში
პანამის გერბი
პანამის გერბი — პანამის ერთ-ერთი (ჰერალდიკური) სახელმწიფო სიმბოლო. დამტკიცებულია 1904 წლის 4 ივნისს. გერბმა განიცადა მცირე ცვლილებები სანამ თანამედროვე სახეს მიიღებდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:სახელმწიფო გერბები კატეგორია:გერბები ხმლის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები არწივის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები მზის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები მთვარის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები დროშის გამოსახულებით
ხარუშა
ხარუშა (Xaruşa) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 776 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
რატუშა
220px|მინიატიურა|საქალაქო საბჭოს შენობა. ქალაქი [[ბერდაუ. საქსონია. გერმანია‎]] რატუშა (გერმანული „Rathaus“ — სიტყვასიტყვით «საბჭოს სახლი») – საქალაქო საბჭოს შენობა შუა საუკუნეების ევროპაში. სახელწოდება „რატუშა“ ევროპის მთელ რიგ ქვეყნებში მიღებული დასახელებაა. შენობა წარმოადგენს გოთური ატქიტექტურული სტილის ულამაზეს ნაგებობას, რომელიც განთავსებული იყო ძველი ქალაქის მთავარ მოედანზე, ცენტრში. ნაგებობისათვის დამახასიათებელია ტანწერწეტა, ზეცისკენ მისწრაფებული საზეიმო ხასიათის წაისრული ფორმები, ახალი კონსტრუქციები (არკბუტანი, კონტრფორსი, ნერვიურიანი კამარა და სხვა), ვიტრაჟები, ქანდაკების, არქიტექტურისა და ფერწერის ღრმა სინთეზი. ხშირად რატუშასათვის დამახასიათებელი დეტალია საათი ან ზარები.
თავდაპირველი რატუშები გაჩნდა გერმანიის სავაჭრო ქალაქებში, მოგვიანებით გადაიღეს შენობის ფორმა სხვა ქვეყნებმაც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: რატუშები კატეგორია: არქიტექტურა კატეგორია: შენობა-ნაგებობები‎ კატეგორია: ქალაქგეგმარება კატეგორია: არქიტექტურის ისტორია კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობა ანბანის მიხედვით
მზე და მთვარე (შუახმელეთი)
ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში მზე და მთვარე წარმოადგენს არდის ნაწილს.
ეს პლანეტები ნახსენებია „სილმარილიონის“ სხვადასხვა ვერსიაში, თუმცა აგრეთვე მითითებულია სხვადასხვა ხელნაწერში, რომელიც ჯერ კიდევ 1920-იანი წლებით თარიღდება.
მზე
ხეთა წლებში ვალინორი განათებული იყო მრავალი ათასი წლის მანძილზე ორი ხის, ტელპერიონის (ვერცხლისფერი) და ლაურელინის (ოქროსფერი), ხეების ნათებით. როდესაც მელკორმა და უნგოლიანტმა გაანადგურეს ეს ორი, ვალინორი წყვდიადმა მოიცვა. ნიენასა და იავანას ძალისხმევით, მცირე ხნით ადრე ლაურელინისგან მიღებული იქნა მცირე ცეცხლოვანი ნაყოფი. ეს ოქროსფერი ალი შენახული იქნა ჭურჭელში და გაშვებული იქნა ცაში მაია არიენის მიერ. ვანიარები მას უწოდებდნენ ანარ, ცეცხლოვან ოქროს. სინამდვილეში კი ეს არის მზე.
ვალინორი სამყაროს დასავლეთით მდებარეობდა, ასე რომ მზე ამოდიოდა დასავლეთით და არა აღმოსავლეთით. თავდაპირველად არიენს თავად უნდა გაეყვანა იგი აღმოსავლეთით და დაებრუნებინა უკან, ისე რომ ანარი მუდმივად ცაში იქნებოდა. მაგრამ ვალარებმა შეცვალეს ეს წესი, ასე რომ ყოველ საღამოს იგი ჩადიოდა დასავლეთით, ხოლო ამოდიოდა აღმოსავლეთით.
სინდარულად მზეს ეწოდებოდა ანორი. სხვა სახელწოდებებს შორის იყო დღის ვარსკვლავი.
მთვარე
იგივე ითილი — მნათობი, რომელიც არდას ღამით დაჰყურებდა.
ისევე, როგორც ლაურელინის შემთხვევაში, ვალინორის დაბნელებისა და ორი ხის განადგურების შემდეგ, თეთრი ხე ტელპერიონი კვლავ ატარებდა ვერცხლისფერ ფოთოლს. აულემ და მისმა ხალხმა შექმნეს ჭურჭელი, რომელშიც ეს ფოთოლი მოათავსეს და მისი ცის კაბადონზე მოთავსების საშუალება ტილიონს, ორომეს ერთ-ერთ მონადირეს მიეცა. მთვარე პირველად გამოჩნდა შორეული დასავლეთით, მაგრამ ვარდამ შეცვალა მისი გადაადგილების ტრაექტორია და მან დაიწყო ამოსვლა აღმოსავლეთით.
შუახმელეთისა და ნუმენორის ხალხებისათვის მთვარე მეტად მნიშვნელოვანი იყო მთელი მათი ხანგრძლივი ისტორიის მანძილზე. მნიშვნელოვანია, რომ ელენდილის ძე ისილდურის სახელი ნიშნავს მთვარის მსახურს. იგი ცხოვრობდა ითილიენში - რაც ნიშნავს მთვარის მიწას. მის კოშკს ერქვა მინას ითილი (მთვარის კოშკი). მიუხედავად იმისა, რომ მოგვიანებით კოშკი დაიპყრეს საურონის მსახურებმა და მას მინას მორგული უწოდეს, მთვარის სიმბოლო მასში კვლავ რჩებოდა. მესამე ეპოქის მიწურულსაც კი მტერი მას თავის ემბლემად იყენებდა, მიუხედავად იმისა, რომ იგი შეცვლილი იყო.
ჰობიტებს მთვარის შესახებ საკუთარი ლეგენდები აქვთ. მათ აქვთ სიმღერა „მთვარის კაცზე“, რომელიც ფროდომ იმღერა ფუნდუკ „ყალყზე შემდგარ პონიში“. საგულისხმოა, რომ ეს პერსონაჟი არის ელფთა მოთხრობების, მაიარებისა და მონადირე ტილიონის ერთგვარი ანარეკლი.
ითილი მთვარის, სინდარული სახელწოდება. იგი ნახსენებია მხოლოდ „ბეჭდების მბრძანებელში“ და მხოლოდ ერთხელ - მინას ითილის, მთვარის კოშკისა და ითილიენის შემთხვევაში.
სანტა-კლარა (ჩირიკი)
სანტა-კლარა (Santa Clara) — ქალაქი პანამაში, ჩირიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 700 ადამიანს შეადგენდა.
აკიტა
აკიტა — იაპონიის ცენტრალური ქალაქი, აკიტის პრეფექტურის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2015 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით აკიტაში ცხოვრობდა 317,236 ადამიანი. ქალაქის ფართობი შეადგენს 906,09 კმ²-ს.
ისტორია
აკიტის ვაკის ტერიტორიაზე დასახლება არსებობდა პალეოლითსა და ნეოლოთში. 1 ათასწლეულის დასაწყისში დიდი დასახლებები ქალაქებში გადაიზარდა, რომლებიც სავარაუდოდ, ემისის ტომების ცენტრებს წარმოადგენდნენ.
733 წელს აკიტის თანამედროვე ტერიტორიაზე მოვიდნენ დამპყრობლები იამატოს სახელმწიფოდან, რომლებმაც აქ დააარსეს აკიტის ციხესიმაგრე — ემისის მიწებზე არსებული ახალგაზრდა იაპონური სახელმწიფოს ადმინისტრაციული ცენტრი. XI საუკუნეში, ავტოქთონების საბოლოო დაპყრობისა და იაპონელ მმართველთა მიერ კუნძულ ჰონსიუს გაერთიანების შედეგად ციხესიმაგრე მიტოვებულ იქნა.
1604 წელს, სიოგუნატა ტოკუგავას დაწესების შემდეგ, სატაკეს საგვარეულო, რომელიც თანამედროვე იბარაკის პრეფექტურაზე ფლობდა ხიტატის პროვინციის მიწებს, ცენტრალური მმართველობის მიერ ძალით იყო გადაყვანილი აკიტის ვაკის მიწების სამართავად. ამ საგვარეულოს მეთაურმა სატაკე იოსინობუმ იადომეს ტყეში ააშენა კუბოტის ციხე-დარბაზი, რომლის ირგვლივ საფუძველი ჩაუყარა ამავე სახელწოდების დასახლებას — მომავალ აკიტას. XIX საუკუნის შუა წლებამდე ედოს მთელი პერიოდის მსვლელობისას დასახლება კუბოტამ ითამაშა როლი კუბოტის სამთავროს საზოგადოებრივ-ეკონომიკური ცენტრის ცხოვრებაში, რომელსაც სატაკეს საგვარეულო ფლობდა.
1871 წლის ადმინისტრაციული რეფორმის შედეგად კუბოტის სამთავროს აკიტის სამთავრო ეწოდა, ხოლო დასახლება კუბოტას — აკიტა. მალე, სამთავრო ლიკვიდირებულ იქნა, რომლის ადგილას შეიქმნა აკიტის პრეფექტურა, ხოლო დასახლება გარდაქმნეს მის პოლიტიკურ-ადმინისტრაციულ ცენტრად.
გეოგრაფია
აკიტა განფენილია იაპონიის ზღვის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, აკიტის ვაკის სამხრეთ ნაწილში, რომელზედაც გაედინება წყლის ორი დიდი არტერია — მდინარე ომონო და აკიტის არხი. ქალაქის აღმოსავლეთ რაიონებში ჭარბობს ბორცვები და მთები. ქალაქს ჩრდილოეთით ესაზღვრება ქალაქი კატაგამი, დაბები გოძიომე და იკავე და სოფელი კამიკოანი. აღმოსავლეთით მას საერთო საზღვარი გააჩნია ქალაქებს კიტააკიტისთან და სემბოკუსთან, სამხრეთ-აღმოსავლეთით ებჯინება ქალაქი დაისენი, ხოლო სამხრეთით იურიხონძიო. დასავლეთით ეკვრის იაპონიის ზღვა.
ცნობები
1889 წლის 1 აპრილს დასახლება აკიტას მიენიჭა ქალაქის სტატუსი. 1901 წელს ააშენეს ელექტროსადგური, ხოლო 1902 წელს რკინიგზის სადგური. 1914 წელს იაბასეს რაიონში იპოვეს ნავთობის საბადოები, რამაც ბიძგი მისცა ქალაქის ეკონომიკურ განვითარებას, თუმცა მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში ქალაქი კრიზისში აღმოჩნდა. ომის დროს, 1945 წელს აშშ-ის ავიაციის 134 თვითმფრინავმა დაბომბა ქალაქის პორტი — ცუტიძაკი. 1949 წელს დაარსდა აკიტის უნივერსიტეტი, 1961 წელს აეროპორტი. 1997 წლის 1 აპრილს აკიტა შეიყვანეს იაპონიის ცენტრალური ქალაქების სიაში. ზაფხულში აკიტა იმართება ცნობილი დღესასწაული „კანტო“.
ბაფომეტი
ალტ=Бафомет Элифаса Леви. На руках у изображенного существа написаны латинские слова SOLVE (СВОБОДА) и COAGULA (ЕДИНСТВО).|მინი|ბაფომეტი, ელიფას ლევი. ბაფომეტი (, Bafometz) — სატანისტური ღვთაების სახელი. პირველად გვხვდება 1195 წელს, ტრაბადურა გავაუდანას პოემაში, როგორც „მუჰამედის“ ლათინიზირებული ვერსია. 1307 წელს, ინკვიზიციის მიერ ტამპლიერთა ორდენის წევრების წინააღმდეგ მოძიებული ცნობების მიხედვით, რაინდები საიდუმლო რიტუალში თაყვანს სცემდნენ ღვთაება ბაფომეტს. ღვთისმსახურები ბაფომეტში ხედავდნენ თავად სატანას და ტამპლიერებს ადანაშაულებდნენ ერეტიკოსობაში, რის შემდეგაც ორდენის მეთაური ჟაკ დე მოლი და ტამპლიერის დანარჩენი წევრები კოცონზე დაწვეს.
არსებობს მოსაზრება, რომლის მიხედვითაც ტამპლიერების მიერ ბაფომეტისადმი თაყვანისცემა, თავად ინკვიზიტორთა მიერ სპეციალურად გავრცელებული ცრუ ინფორმაცია იყო, რითიც მათ საბაბი ეძლეოდათ ტამპლიერთა წევრები ერეტიკოსებად გამოეცხადებინათ, ხოლო ორდენის გაუქმებით ისინი მოაგვარებდნენ პრობლემებს, რომელსაც ორდენი საფრანგეთის მეფე ფილიპე IV-სა და თვით რომის ეკლესიას უქმინდა.
უახლეს ისტორიაში ღვთაება „აღადგინა“ ელიფას ლევიმ. პირველად ქრისტიანობის ისტორიაში ის ღიად გამოჩნდა ელიფას ლევის ნაშრომში „დოგმა და უმაღლესი მაგიის რიტუალში“. ეს იყო ანდროგენული არსება, რომლის ხელებზეც ეწერა ალქიმიური სლოგანი „Solve et Coagula“. სატანისტური ეკლესიის ჩამოყალიბებამდე, ბაფემოტის გამოსახვა არსად არ გვხდება და რა თქმა უნდა, ბაფომეტი არ ითვლებოდა სატანიზმის ძირითად სიმბოლოდ.
ლათინური სიტყვა „Baphomet“, მარჯვნიდად მარცხნივ იკითხება როგორც „Temohpab “—  რაც წარმოადგენს აკრონიმს: „Templi omnium hominum pacis abbas“: „მსოფლიო ტაძრის ხალხთა წინამზღვარი“.
ბაფომეტი და ტამპლიერები
ორდენის წევრებმა წამების ზემოქმედების ქვეშ ყოფნისას აღიარეს, რომ ისინი ეთაყვანებოდნენ ღვთაება „ბაფომეტს“; აღმოჩნდა, რომ ტამპლიერების სწავლება ისე განსხვავდებოდა ქრისტიანულისაგან, რომ მათ საკუთარი სიმბოლოები და რიტუალებიც კი ჰქონდათ. როგორც ოფიციალურად მტკიცდება, ტამპლიერთა ორდენის გაუქმების მთავარი მიზეზი მათი სიმდიდრე და ძალაუფლება იყო და შესაძლოა, ტამპლიერთათვის მიკუთვნილი ცოდვების დიდი ნაწილი ინკვიზატორთა მიერ გამოგონილი იყო.
ეტიმოლოგია
ერთ-ერთი ვერსიით ბაფომეტი — „მაჰომეტის“ (მუჰამედის)  დამახინჯებული ფორმაა. მეორე ვერსიით, ბაფომეტი არის გაერთიანება ორი ბერძნული სიტყვის, რაც „სიბრძნეში შთანთქმას“ აღნიშნავს.
სქოლიო
კატეგორია:ოკულტიზმი კატეგორია:სატანიზმი
დავიდ მარშალი
დავიდ საულ მარშალი (David Saul Marshall, דייוויד מרשל დ. 12 მარტი, 1908 — გ. 12 დეკემბერი, 1995) — სინგაპურელი პოლიტიკოსი და იურისტი. სინგაპურის პირველი მთავარი მინისტრი 1955 წლის 6 აპრილიდან 1956 წლის 7 ივნისამდე. იყო სინგაპურის მუშათა პარტიის დამაარსებელი და ხელმძღვანელი. თამაშობდა მნიშვნელოვან როლს მოლაპარაკებებში, რომელსაც მოჰყვა მალაიზიის დამოუკიდებლობა.
ბიოგრაფია
დავიდ მარშალი დაიბადა სინგაპურში 1908 წელს. მისი ოჯახი ბაღდადელი ებრაელების შთამომავლები იყვნენ, რომლებიც გადმოვიდნენ ერაყიდან, ხოლო გვარი თავიდან გამოითქმოდა როგორც მაშალი, მაგრამ მოგვიანებით ინგლისურის გავლენით ეწოდათ მარშალი. მისი ძმა, ჯოზეფ საულ მარშალი გარდაიცვალა 1945 წელს სედნეიში, გაურკვეველ ვითარებაში, რომელიც შემდეგში ასოცირდებოდა ე. წ. თამამ შუდის საქმესთან.
განათლება მიიღო დიდი ბრიტანეთის საშუალო სკოლაში და გააგრძელა ლონდონის უნივერსიტეტში. დაასრულა უნივერსიტეტი და მარშალი 1937 წელს მიიღეს ლონდონის ადვოკატთა კოლეგიაში. მოგვიანებით დაბრუნდა სინგაპურში, რათა მიეღო იურიდიული პრაქტიკა.
1942 წლის თებერვალში მონაწილეობდა იაპონიის საიმპერატორო არმიის წინააღმდეგ საბრძოლო მოქმედებებში, მაგრამ ბრიტანეთის არმიის კაპიტულაციის შემდეგ იაპონელებს ტყვედ ჩაუვარდა.
პოლიტიკური კარიერა
1955-1959 და 1961-1963 წლებში იყო საკანონმდებლო კრების დეპუტატი. მარშალი ხელმძღვანელობდა მემარცხენე ლეიბორისტული ფრონტს, რომელმაც მის ხელმძღვანელობით, 1955 წლის აპრილში სინგაპურის პირველი საკანონმდებლო ასამბლეის არჩევნებში გაიმარჯვა. შექმნა სამტავრობო უმცირესობა და გახდა ქვეყნის პირველი მთავარი მინისტრი და ვაჭრობის მინისტრი. იგი ხელმძღვანელობდა ხელისუფლებას, რომელიც აქტიურად ეწინააღმდეგებოდა როგორც ბრიტანეთის კოლონიური ხელისუფლებას, ისე ადგილობრივ პოლიტიკურ პარტიებს.
1956 წელს მარშალი ხელმძღვანელობდა დელეგაციას ლონდონში სინგაპურის დამოუკიდებლობის მოლაპარაკებებთან დაკავშირებით, სადაც შეთანხმდნენ სრულ თვითმმართველობაზე, მაგრამ მოლაპარაკებები შეწყდა ინგლისელთა შრომითი არეულობისა და კომუნისტური გავლენის გამო, როდესაც დიდმა ბრიტანეთმა უარი თქვა სინგაპურის სუვერენიტეტზე, „დამოუკიდებლობის მამა“ მარშალი გადადგა თანამდებობიდან.
1957 წელს დააარსა სინგაპურის შრომის პარტია, რომელმაც სოციალისტური კურსი აირჩია და ითვლებოდა ყველაზე მემარცხენე პარტიად.
1978 წლიდან 1993 წლამდე მარშალი იყო სინგაპურის ელჩი საფრანგეთში, პორტუგალიაში, ესპანეთში და შვეიცარიაში. დიპლომატის ხარისხში იგი იცავდა სინგაპურის ინტერესებს, მიუხედავად იმისა, რომ ლი კუან იუსთან უთანხმოება ჰქონდა. 1993 წელს დიპლომატიური სამსახური დატოვა.
დავიდ მარშალი გარდაიცვალა 1995 წელს ონკოლოგიური დაავადებისაგან.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1995 კატეგორია:სინგაპურელი პოლიტიკოსები
თალიდომიდი
მინი|მარჯვნივ|თალიდომიდი თალიდომიდი — სედატიური დასაძინებელი სამკურნალო საშუალება, რომელიც ფართოდ ცნობილი გახდა თავისი ტერატოგენურობის წყალობით, მას შემდეგ, რაც დადგინდა, რომ 1956 წლიდან 1962 წლამდე პერიოდის განმავლობაში მრავალ ქვეყანაში სხვადასხვა ცნობებით დაიბადა 8000-დან 12000-მდე ბავშვი თანდაყოლილი ნაკლოვანებებით, რომლებიც გამოწვეული იყო იმით, რომ მათი დედები ორსულობის დროს იღებდნენ თალიდომიდის პრეპარატებს. თალიდომიდურმა ტრაგედიამ ბევრ ქვეყანას აიძულა, გადაეხედათ სამკურნალო საშუალებების ლიცენზირების არსებული პრაქტიკა და გაემკაცრებინათ მოთხოვნები პრეპარატების ლიცენზირებისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იმიდები კატეგორია:ტერატოგენები
ჯუზჯანის პროვინცია
ჯუზჯანის პროვინცია(დარი جوزجان Jowzjān, პუშტუ جوزجان‎, უზბ. Joʻzjon viloyati) — ავღანეთის 34 პროვინციიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს ჩრდილოეთ ავღანეთში თურქმენეთის საზღვართან. აღმოსავლეთიდან მას ესაზღვრება ბალხის პროვინცია, სამხრეთით — სარიპულის პროვინცია, ხოლო დასავლეთით — ფარიაბის პროვინცია.
არქეოლოგია
ჯაუზჯანის პროვინცია წარმოადგენს უძველეს რეგიონს. არქეოლოგიურად იგი ჯერ კიდევ შეუსწავლელია. მის ერთ-ერთ ღირსშეანიშნაობას წარმოადგენს ემში–თეფე — ანტიკური ხანის ქალაქის ნანგრევები თანამედროვე შიბერგანთან, ჯაუზჯანის პროვინციის დედაქალაქთან ახლოს.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ჯუზჯანის პროვინცია იყოფა 11 რაიონად.
ქალაქები და დასახლებული პუნქტები
2006 წლის აღწერის მონაცემებით პროვინციის მსხვილი ქალაქებია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავღანეთის პროვინციები
ხანკა პალდუმი
ხანკა პალდუმი (Hanka Paldum; დ. 28 აპრილი 1956) — ბოსნიელი მომღერალი.
ბიოგრაფია
ხანკა დაიბადა აღმოსავლეთ ბოსნიის ქალაქ ჩაინიჩეში მუიო და პემბა პალდუმების ოჯახში. მას ჰყავს ორი ძმა მუსტაფა და ისმაილი, ასევე ორი და – რაზა და რასემა. მამამისი ტყისმჭრელი იყო, დედა კი ხალიჩების მქსოველი. როცა ხანკა შვიდი წლის გახდა, ოჯახი ჩაინიჩედან სარაევოში გადმოვიდა საცხოვრებლად.
სიმღერის დასაწყისი
პალდუმმა სიმღერა დაიწყო პირველ კლასში. როგორც იგონებს, ერთხელ მატარებლით მგზავრობისას იგი გვირაბში შესვლისას მღეროდა, გამოსვლისას კი ჩუმდებოდა, რადგან მგზავრების რცხვენოდა. მგზავრები კითხულობდნენ, ვინ მღეროდა, მაგრამ იგი ვერ პასუხობდა სირცხვილისგან.
კარიერის დასაწყისი
შემდგომ იგი მღეროდა სარაევოს რადიოში, პირველი კრებული კი ჩაწერა 1973 წელს. 1975 წელს მან გაიმარჯვა ახალგაზრდა მომღერალთა კონკურსში. 1970-იანების ბოლოს ცოლად გაჰყვა მურადიფ ბრკიჩს, რომელთანაც შეეძინა ქალიშვილი მინელა (დ. 1981) და ვაჟი მირზადი (დ. 1985). ბრკიჩთან გაყრის შემდეგ დაქორწინდა ფუად ჰამზიჩზე, რომელსაც მოგვიანებით ასევე გაეყარა.
ბოსნიის ომი
ბოსნიის ომის პერიოდში ხანკა ცხოვრობდა სარაევოში და ატარებდა კონცერტებს სარაევოს დამცველებისთვის.
ომის შემდგომ
ომის შემდეგ პალდუმმა ჩაწერა რამდენიმე ალბომი, მათ შორის დაე იყოს გულიდან... (Nek je od srca; 1999) ჯგუფ ჰარი მატა ჰარისთან ერთად. ალბომის ორი სიმღერა შავი თოვლი (Crni snijeg) და ყველა მდინარე მიაღწევს ზღვას ((Svaka rijeka moru stići će) ჰიტად იქცა. 2004 წელს მისი კარიერის 30 წლის იუბილეს აღსანიშნავად ჩატარდა დიდი კონცერტი სარაევოში, რომელსაც ყოფილი იუგოსლავიის შოუ-ბიზნესის წარმომადგენლები ესწრებოდნენ.
2013 წელს სილოსის საკონცენტრაციო ბანაკის ყოფილმა ტყვემ, სერბმა გორან გოლუბმა გამოაცხადა, რომ 1993 წლის 10 თებერვალს პალდუმმა იგი ნახა ტყვეობაში და აწამა. პალდუმმა ბრალდება უარყო და განაცხადა, რომ სილოსის ბანაკში საერთოდ არ ყოფილა, ხოლო სარაევო ერთხელ დატოვა სარაევოს გვირაბის მშენებლობის დასრულების შემდეგ, 1993 წლის 26 სექტემბერს, როცა იგმანის მთაზე მყოფი ბოსნიელი ჯარისკაცებისთვის მან და სხვა მომღერლებმა კონცერტი ჩაატარეს. ცრუბრალდებების გამო გოლუბის ადვოკატს, დუშკო ტომიჩს პალდუმმა სასამართლოში უჩივლა.
2014 წელს მან სახლიდან გააგდო თავისი შვილი მირზადი, რომელსაც პოლიციამ ჰეროინი და პისტოლეტი უპოვა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 28 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:ბოსნიელი მომღერლები
სკოტ მერფი
მინი|სკოტ მერფი მეთიუ სკოტ მერფი (Matthew Scott Murphy; დ. 26 იანვარი, 1970) — ამერიკელი ბიზნესმენი და პოლიტიკოსი, ნიუ-იორკის მეოცე საარჩევნო ოლქის წარმომადგენელი აშშ-ის კონგრესში 2009 წლის აპრილიდან 2011 წლის 3 იანვრამდე. კონგრესის წევრობისას, იყო კონსერვატორ დემოკრატთა „ლურჯი ძაღლის კოალიციის“ წევრი. 2010 წლის ნოემბერში, შუალედურ არჩევნებში დამარცხდა რესპუბლიკელ კრის გიბსონთან.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 26 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:ამერიკელი ბიზნესმენები კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები
GP2X
GP2X — Linux-ზე დაფუძნებული მეშვიდე თაობის პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლი და პორტატიული მედიაპლეერი, შექმნილი და გამოცემული სამხრეთ კორეული კომპანია GamePark Holdings-ის მიერ. გამოვიდა მხოლოდ სამხრეთ კორეაში 2005 წლის 10 ნოემბერს. მის წინაპრად მიჩნეულია კომპანია Game Park-ის მიერ წელს გამოცემული კონსოლი GP32
GP2X გათვლილი იყო როგორც Hombrew, ასევე კომერციული თამაშების დეველოპერთათვის. იგი ძირითადად გამოიყენებოდა პლატფორმების, Neo Geo, Sega Genesis/Mega Drive, Sega Master System, Sega Game Gear, Amstrad CPC, Commodore 64, Nintendo Entertainment System, TurboGrafx-16-სა MAME-ის თამაშების ემულირებისთვის.
GP2X გააჩნდა მუსიკის დაკვრის, ფოტოების დათვალიერებისა და ვიდეოების ნახვის შესაძლებლობა. მასზე ხელმისაწვდომი იყო კომერციული თამაშების მეტად მცირე რაოდენობა, რომელთა შორისაა „Vektar“, „Payback“, „Quartz²“, „Retrovirus RTS“, „Wind and Water“, „Puzzle Battles“ და „Blazar“. 2009 წელს გამოვიდა კომპანიის მორიგი კონსოლი GP2X Wiz.
სქოლიო
კატეგორია:Game Park კატეგორია:მეშვიდე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:ARM-ზე დაფუძნებული კონსოლები კატეგორია:Linux-ზე დაფუძნებული მოწყობილობები კატეგორია:პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:2005 წელი ვიდეო თამაშებში
Full Circle (The Doors-ის ალბომი)
Full Circle — ამერიკული როკ-ჯგუფ The Doors-ის მერვე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1972 წელს, ლეიბლზე Elektra. ეს არის მეორე ალბომი, ჩაწერილი და გამოშვებული ჯიმ მორისონის გარდაცვალების შემდეგ. ალბომში შეტანილი „The Mosquito“ იყო ჯგუფის უკანასკნელი სინგლი, რომელიც ჩარტში რომელიმე პოზიციაზე მოხვედრილა.
სქოლიო
კატეგორია:The Doors-ის ალბომები კატეგორია:1972 წლის ალბომები
სან-ჟუან-დუ-ტრიუნფუ
სან-ჟუან-დუ-ტრიუნფუ (São João do Triunfo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 840 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მატეუს-დუ-სულის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 704 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.02 კმ²-ზე. ფართობი 720 407 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
მელ გიბსონი
მელ გიბსონი (Mel Gibson; 3 იანვარი, 1956) — ამერიკელი მსახიობი, რეჟისორი, პროდიუსერი და სცენარისტი. მელ გიბსონი შვიდი შვილის მამაა.
ბიოგრაფია
მელ გიბსონი დაიბადა ირლანდიელი კათოლიკების ოჯახში. 1968 წელს გიბსონების ოჯახი, რომელშიც მელის გარდა, კიდევ 10 ბავშვი იყო, ავსტრალიაში გადავიდა საცხოვრებლად და მელ გიბსონმაც ბავშვობა იქ, ფერმაში გაატარა. გიბსონს ბავშვობიდან წარმოდგენებს დგამდა და-ძმების წინაშე. მისმა დამ, წაიკითხა რა სიდნეის თეატრალური სტუდიის განცხადება 18–20 წლის ტალანტების ძიების შესახებ, გაგზავნა მელ გიბოსნის ფოტო. გიბსონი მიიღეს სტუდიაში, თუმცა სიდნეიში გადასული გიბსონი ბევრ დროს ატარებდა ღამის ბარებში.
სტუდენტობის დროს მიიღო მონაწილეობა თავის პირველ ფილმში „ცხელი ზაფხული“. 1979 წელს გიბსონი ავსტრალიური კინოჯილდო „სემით“ დააჯილდოეს დრამაში „ტიმი“ შესრულებული როლისთვის. მორიგი „სემი“ მან მიიღო პიტერ უირის ფილმში „გალიპოლი“ შესრულებული როლისთვის 1981 წელს. გიბსონის ჰოლივუდური დებიუტი შედგა ფილმში „ბაუნტი“ (1984), სადაც მისი ფილმის პარტნიორი ენტონი ჰოპკინზი იყო. ჰოლივუდში რამდენიმე ფილმში გადაღების შემდეგ, გიბსონი დაბრუნდა თავის მეორე სამშობლოში. კინოკარიერაში ორწლიანი შესვენების შემდეგ გიბსონი დაბრუნდა ფილმით სასიკვდილო იარაღი (1987). საქვეყნო აღიარება მოიპოვა 1991 წელს „გზის მებრძოლში“ მონაწილეობის შემდეგ.
1990–ნი წლების დასაწყისში გიბსონმა დააფუძნა საკუთარი კინოკომპანია ICON Production და გადაწყვიტა საკუთარი თავი რეჟისორის როლში ეცადა. 1993 წელს მან გადაიღო ფილმი „ადამიანი სახის გარეშე“. 1995 წელს მან გადაიღო ეპიური ისტორიული დრამა მამაცი გული. ფილმი არა მარტო მაყურებლებს მოეწონათ, არამედ კრიტიკოსების დადებითი შეფასებებიც მიიღო, რომლებმაც სურათი რამდენიმე ოსკარით დააჯილდოვეს და წლის საუკეთესო სურათად აღიარეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:ნიუ-იორკელები კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინორეჟისორები კატეგორია:შოტლანდიელი ამერიკელები კატეგორია:ავსტრალიელი ამერიკელები კატეგორია:დაბადებული 3 იანვარი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის რომის კათოლიკური ეკლესიის მიმდევრები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ტელემსახიობები კატეგორია:ინგლისელი ამერიკელები კატეგორია:ირლანდიელი ამერიკელები კატეგორია:ვალიელ-ამერიკელები კატეგორია:დრამატული ხელოვნების ეროვნული ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ავსტრალიის ორდენის ოფიცრები
რედ-ბეი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტოპონიმი რედ-ბეი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ტატიანა მოკშაროვა
ტატიანა მოკშანოვა (ქორწინებაში შევცოვა, Мокшановонь Татьяна; დ. 9 იანვარი, 1984) — ერზიელი პოეტი , მთარგმნელი და რედაქტორი. . რუსეთის მწერალთა კავშირის წევრი (2014 წლიდან). „მორდვეთის რესპუბლიკის მეთაურის ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი ახალგაზრდა ავტორებისთვის“ (2006).
ბიოგრაფია
არის II ლიტერატურული უნივერსიტეტის ა. ე. ვანეევის სახელობის ახალგაზრდა თარჯიმნების ფინო-უნგრელი ხალხისადმი მიძღვნილი ღონისძიების მონაწილე. რესპუბლიკური საგანმანათლებლო პროექტი „ეთნიკური სკოლა ბიბლიოთეკაში“-ს მონაწილე (პადლესნაია ტავლა, მორდვეთი), მრგვალი მაგიდა „Национальная литература в культурном пространстве Российской Федерации“ (ყაზანი), რუსეთის ხალხის ეროვნული ლიტერატურული ფესტივალი (ნიჟნი-ნოვგოროდი, სოფელი ბალშოე-ბაპდინა), საერთაშორისო ფესტივალი „წიგნიერი ციმბირი“. (ნოვოსიბირსკი).
მორდოვეთელ მწერლებთან ვალენტინა მიშანინასთან, ევდოკია ტერეშკინასთან, თამარა ბარგოვასთან, ტატიანა რაზგულიაევასთან და ოლგა სუსორევასთან ერთად ტატიანა მოკშაროვა შედის ავტორთა სიაში „მორდვეთის ქალთა პროზა“. .
მოკშაროვა ერზიულ ენაზე თარგმნის უდმურტელი, რუსი, უნგრელი და უკრაინელი ავტორების შემოქმედებას. .
ტატიანა მუშაობს რედაქტორად ერზიულ საბავშვო ახალგაზრდულ ჟურნალში „Чилисема“ (Восход солнца). ამასთან ერთად ამჟამად ის არის ფინო-უგრული ლიტერატურის კათედრის ასპირანტი. .
ტატიანა დაბეჭდილია გაზეთებში „Шенталинские вести“, „Слободские куранты“ , «Округа» , „Эрзянь Мастор“ , „Валдо ойме“ (Светлая душа), „Эрзянь правда“, ჟურნალში „Сятко“ (Искра).
ცხოვრობს სარანსკში. .
ტატიანა მოკშაროვა არის ორი, 2006 და 2010 წლებში გამოშვებული წიგნებისა და მრავალი პუბლიკაციის ავტორი.
სქოლიო
კატეგორია:ერზიელი პოეტები კატეგორია:რუსეთის მწერალთა კავშირის წევრები
ხაში (ყუბის რაიონი)
ხაში (Xaşı) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 160 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
რედ-ბეი (ნიუფაუნდლენდი და ლაბრადორი)
რედ-ბეი — მეთევზეთა სოფელი და ბასკების ყოფილი ვეშაპთმჭერი სადგური ლაბრადორის სამხრეთ სანაპიროზე, ნიუფაუნდლენდი და ლაბრადორის პროვინციაში, კანადა.