cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რობერტ ფრენსის კენედი (უმცროსი)
შეხედულებები 2012 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებზე
კენედიმ მხარი დაუჭირა ბარაკ ობამას ხელახლა არჩევას. ობამაც და მიტ რომნიც ცდილობდნენ, გაეხადათ აშშ ნაკლებად დამოკიდებული უცხოურ ნავთობზე შიდა ენერგორესურსების შემდგომი განვითარების გზით. თუმცა კენედი პრეზიდენტ ობამასა და რომნის გეგმებს ფუნდამენტურად განსხვავებულად მიიჩნევდა. მას სჯეროდა, რომ რომნის ინტერესის სფეროს უპირველეს ყოვლისა, წარმოადგენდა  თავისი მოკავშირეების დახმარება  ტრადიციულ ენერგეტიკაში.
შეხედულებები კონ კენედის მკვლელობისა და უორენის კომისიის შესახებ
მინი|ბიძასთან, [[ჯონ ფიცჯერალდ კენედი|ჯონ. ფიცჯერალდ კენედისთან ერთად ]] 2013 წლის 11 იანვრის საღამოს ჩარლი როუზმა ინტერვიუ ჩაწერა რობერტ კენედი უმცროსთან და მის დასთან — რორისთან დალასის ვინსპერ ოპერაში. ეს იყო მერის მაიკ როულინგის ერთწლიანი პროგრამის ნაწილი, რომელიც ეხებოდა ჯონ ფიცჯერალდ კენედის ცხოვრებას და პოლიტიკურ მოღვაწეობას. რობერტ ფ. კენედი უმცროსმა განაცხადა, რომ ლი ჰარვი ოსვალდი არ იყო პასუხისმგებელი მისი (რობერტ უმცროსი) ბიძის, პრეზიდენტის ჯონ ფ. კენედის მკვლელობაზე; მან ასევე აღნიშნა, რომ მისი მამა, რობერტ კენედი, "სრულიად დარწმუნებული იყო", რომ ეს არ იყო ოსვალდი. მისი აზრით, უორენის კომისიის მოხსენება იყო "დაბალი დონის თაღლითობა".
შეხედულებები საგარეო პოლიტიკაზე
რობერტ კენედი უმცროსი ვრცლად წერდა საგარეო პოლიტიკის საკითხებზე. „ღარიბი ჩილე“ (Poor Chile) გამოქვეყნდა 1974 წელს Atlantic Monthly-ში, სადაც  მან განიხილა გადატრიალება ჩილეს პრეზიდენტის სალვადორ ალიენდეს წინააღმდეგ. პოლიტიკოსის კალამს ეკუთვნის სარედაქციო სტატია გენერალ ზია-ულ-ჰაკის მიერ პაკისტანის პრეზიდენტის ზულფიკარ ალი ბჰუტოს სიკვდილით დასჯის წინააღმდეგ. 1975 წელს The Wall Street Journal-ში გამოაქვეყნა სტატია, სადაც აკრიტიკებდა მკვლელობების საგარეო პოლიტიკის იარაღად გამოყენებას. 2005 წელს მან დაწერა სტატია Los Angeles Times- ისთვის, სადაც დაგმო წამების მეთოდების გამოყენება პრეზიდენტ ბუშის დროს. სენატორმა ედვარდ კენედიმ ეს სტატია გამოაქვეყნა აშშ-ს კონგრესის ოფიციალურ პუბლიკაციაში " Congressional Record ."
2013 წელს კენედიმ გამოაქვეყნა სტატია « Rolling Stone »-ში, სადაც ნათელი მოჰფინა პრეზიდენტ ჯონ კენედის ბრძოლას საკუთარ სამხედრო და დაზვერვის აპარატთან, ამერიკის  სამხედრო  და იმპერიალისტურ ძალად გადაქცევისგან თავის ასაცილებლად.
2016 წლის 23 თებერვალს ჟურნალმა Politico-მ გამოაქვეყნა მისი სტატია სირიაში სამოქალაქო ომის გამომწვევ მიზეზებზე. კენედიმ გააკრიტიკა ბარაკ ობამას, ჯოზეფ ბაიდენის, ჰილარი კლინტონისა და ჯონ კერის პოლიტიკა სირიასთან მიმართებაში. ასევე — აშშ-ს 34-ე პრეზიდენტი დუაიტ ეიზენჰაუერი (აშშ პრეზიდენტი 1953-1961 წლებში, ჯონ ფ. კენედის წინამორბედი), ძმები დალესები (სახელმწიფო მოღვაწეები 1950-იან წლებში — ცენტრალური სადაზვერვო ბიუროს ხელმძღვანელი ალენ დალესი და სახელმწიფო მდივანი ჯონ ფოსტერ დალესი ), აშშ-ის მე-40 პრეზიდენტი რონალდ რეიგანი, ბუშები ( ჯორჯ ბუში და ჯორჯ ბუში ), დიკ ჩეინი, ტედ კრუზი, მარკო რუბიო (ტედ კრუზი და მარკო რუბიო რესპუბლიკელი სენატორები არიან, რომლებიც ცდილობდნენ მონაწილეობა მიეღოთ  2015-2016 წლების  საპრეზიდენტო არჩევნებში, მაგრამ პრაიმერში დამარცხდნენ დონალდ ტრამპთან). სტატიაში ის ამტკიცებდა, რომ სირიის რეჟიმი უფრო პროგრესული, ზომიერი და სეკულარულია, ვიდრე სუნიტური მონარქიები, რომ აშშ-ს მტრობა სირიის მიმართ გამოწვეულია იმ ფაქტორით, რომ პრეზიდენტმა ასადმა უარყო მილსადენის მშენებლობა კატარიდან, რომელიც სარგებელს მოუტანდა მათ ადგილობრივ სუნიტ მონარქიებთან ერთად და ამჯობინა ირანიდან ლიბიის გავლით მილსადენის მშენებლობა, რომელიც სასარგებლო იქნებოდა რუსეთისთვის. მან განაცხადა, რომ სირიაში აჯანყება ამერიკის შეერთებული შტატების, საუდის არაბეთისა და ისრაელის სადაზვერვო სააგენტოების ერთობლივი ძალისხმევით მზადდებოდა და ამ პოლიტიკამ ISIS-ის წარმოშობა გამოიწვია. ამის საპირისპიროდ, კენედი მოუწოდებდა შეერთებული შტატების დამფუძნებელი მამების იდეალების დაბრუნებას და სამხედრო ნავთობის მონოპოლიების წინააღმდეგ ბრძოლას.
პოლიტიკური პრეტენზიები
მარცხნივ|მინი|2000 წელი რობერტ კენედიმ არჩევითი თანამდებობის დაკავება პირველად 2000 წელს გადაწყვიტა, როდესაც მას სურდა კენჭი ეყარა ამერიკის შეერთებული შტატების სენატორის პოსტზე ნიუ-იორკიდან. შემდეგ გადაიფიქრა და გადაწყვიტა მონაწილეობა მიეღო 2005 წლის გენერალური პროკურორის არჩევნებში. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ მას შეეძლო ლიდერი გამხდარიყო, რობერტმა კვლავ გადაწყვიტა არ მიეღო მონაწილეობა კენჭისყრაში მისი იმდროინდელი სიძის, ენდრიუ კუომოს ფაქტორის გათვალისწინებით, რომელთანაც არ სურდა დაპირისპირება.
2007 წელს მიცემულ ინტერვიუში " O, The Oprah Magazine "-თან მან განაცხადა, რომ შეეძლო ნიუ-იორკის სენატორის პოსტზე კენჭი ეყარა, თუ ჰილარი კლინტონი გაათავისუფლებდა ადგილს საპრეზიდენტო არჩევნებში გამარჯვებით. ეს თანამდებობა მამამისს ეკავა მანამ, სანამ არ მოკლავდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ კლინტონმა არჩევნებში წაგების შემდეგ დატოვა სენატორის თანამდებობა სახელმწიფო მდივნის პოსტის სანაცვლოდ, 2008 წლის 2 დეკემბერს რობერტმა განაცხადა, რომ არ სურდა სენატში არჩევა, რადგან ეს ძალიან ბევრ დროს მოითხოვდა, რომელიც მას სურდა ოჯახთან ერთად გაეტარებინა.
2024 წლის საპრეზიდენტო კამპანია
2023 წლის 3 მარტს ნიუ-ჰემფშირში სიტყვით გამოსვლისას კენედიმ განაცხადა, რომ განიხილავს 2024 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობას:
2023 წლის 5 აპრილს პოლიტიკოსმა საკუთარი კანდიდატურა წამოაყენა პრეზიდენტის პოსტზე 2024 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებისთვის  დემოკრატიული პარტიიდან. ამ ნაბიჯით რობერტ კენედი უმცროსი გახდა ოჯახის მეოთხე წევრი, რომელიც იყრის კენჭს ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტის თანამდებობაზე.
როგორც თავად არნიშნავს
ჟურნალისტური საქმიანობა
მინი|2017 წელი კენედის მაიკ პაპანტონიოსთან ერთად მიჰყავდა გადაცემა "ცეცხლის რგოლი", რომელიც გადიოდა რადიოსადგურზე. Air America Radio (ამჟამად გათიშულია), მიუხედავად იმისა, რომ კენედის სპაზმური დისფონია (ხმის კანკალი, რომლის დროსაც მეტყველება რთული გასარჩევია) აწუხებს. "ცეცხლის რგოლი" ამჟამად დამოუკიდებლად ფუნქციონირებს.
რობერტ ფრენსის კენედიმ დაწერა რამდენიმე წიგნი და სტატია გარემოსდაცვით საკითხებზე. მისი სტატიები იბეჭდებოდა ისეთ პუბლიკაციებში, როგორიცაა The New York Times, The Washington Post, Los Angeles Times, Wall Street Journal, Newsweek, Rolling Stone, Atlantic Monthly, Esquire, The Nation, Outside magazine და The Village Voice.
პოლიტიკოსი ასევე არაერთი წიგნის და სტატიის ავტორია.
ოჯახური ცხოვრება
პირველი ქორწინება ემილი რუთ ბლეკთან 1982 წლის 3 აპრილს გაიმართა. წყვილს შეეძინა ორი შვილი: რობერტ ფრენსის კენედი III (დაიბადა 1984 წელს) და კეტლინ კენედი (დაიბადა 1988 წლის 13 აპრილს). წყვილი დაშორდა 1994 წლის 25 მარტს.
ემილისთან განქორწინებიდან სამი კვირის შემდეგ, 1994 წლის 15 აპრილს, კენედი დაქორწინდა მერი კეტლინ რიჩარდსონზე. ცერემონია გაიმართა სამეცნიერო გემზე, რომელიც იკვლევდა ჰუდსონს. მათ შეეძინათ ოთხი შვილი: კონორ რიჩარდსონ კენედი (დაიბადა 1994 წელს), კირა ლემოინ კენედი (დაიბადა 1995 წელს), უილიამ ფინბარ კენედი (დაიბადა 1997 წელს) და ეიდენ კაომან ვიკეს კენედი (დაიბადა 2001 წელს). 2010 წლის 12 მაისს კენედიმ მერისაგან განქორწინება მოითხოვა. სამი დღის შემდეგ მას ბრალი წაუყენეს მანქანის ნასვამ მდგომარეობაში მართვისთვის. 2012 წლის 16 მაისს მერი იპოვეს გარდაცვლილი საკუთარ სახლში, მის საკუთრებაში, ნიუ-იორკში, კისკოს მთაზე;  ვესტჩესტერის ოლქის ექიმმა გარდაცვალება შეაფასა, როგორც თვითმკვლელობა ასფიქსიით გამოწვეული დახრჩობის ნიადაგზე.
საინტერესო ფაქტები
1983 წელს 29 წლის კენედი დააკავეს რაპიდ სიტიში, სამხრეთ დაკოტას აეროპორტში ჰეროინის შენახვისთვის. მის ხელბარგში 182 მგ ნარკოტიკული ნივთიერება აღმოჩნდა. კენედიმ აღიარა დანაშაული. სასამართლო, რომელსაც ხელმძღვანელობდა მოსამართლე მარშალი პ. იანგი, რობერტს მიუსაჯა ორწლიანი პირობითი პატიმრობა, პერიოდული ნარკოტესტირება, ანონიმური ნარკოტიკების საზოგადოებაში მკურნალობა და 1500 საათი საზოგადოებრივი სამუშაო.
კენედი იყო ნიუ-იორკის შავარდენთა ასოციაციის პრეზიდენტი. ის ასევე არის რაფტინგის მოყვარული, ჩატარებული აქვს ჯომარდობის რამდენიმე ტური  კანადასა და ცენტრალურ ამერიკაში. ის გამოჩნდა IMAX-ის დოკუმენტურ ფილმში  Grand Canyon Adventure: River at Risk , სადაც ცურავს გრანდ კანიონის გასწვრივ თავის ქალიშვილთან და ანთროპოლოგ უეიდ დევისთან ერთად.
სქოლიო
<references group="" responsive="0"> კატეგორია:ჰარვარდის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:დაბადებული 17 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ამერიკელი ეკოლოგები კატეგორია:ამერიკელი იურისტები კატეგორია:კენედების ოჯახი
მიშეცკის ელჩობა
მიშეცკის ელჩობა — 1641-1643 წლებში რუსეთის სახელმწიფოს ელჩობა კახეთის სამეფოში. მეთაურობდა თავადი ეფიმ თედორეს ძე მიშეცკი. ელჩობა მოსკოვიდან გაემგზავრა 1641 წლის 9 ივლისს და დერბენდ-დარიალის გზით 2 აგვისტოს კახეთში ჩავიდა. კახეთის მეფემ თეიმურაზ I-მა ელჩობა 1 სექტემბერს მიიღო. მოლაპარაკების დროს თეიმურაზ I რუსეთის სახელმწიფოსაგან სამხედრო დახმარებას ითხოვდა, მაგრამ ამ საკითხზე შეთანხმებას ვერ მიაღწიეს. 1642 წლის 26 ოქტომბერს მიშეცკის ელჩობა კახეთიდან გაემგზავრა. ელჩობის ანგარიშში თავმოყრილია მნიშვნელოვანი მასალები კახეთის სამეფოს, მისი ცალკეული ადგილების (ალავერდის, გრემის, ზაგემის, შუამთისა და სხვა ადგილები) შესახებ, საერთოდ აღმოსავლეთ საქართველოსა და აგრეთვე კავკასიისა და კასპიისპირეთის ოლქების შესახებ.
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის სამეფო კატეგორია:რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობები
ფაიუმის პორტრეტი
thumb ფაიუმის პორტრეტი — მიცვალებულის ფერწერული პორტრეტი ძვ. ეგვიპტეში. ატანდნენ საფლავში. პირველად აღმოაჩინეს 1887 წელს ფაიუმის ოაზისში (აქედან სახელწოდება). ფაიუმის პორტრეტის აყვავების ხანად მიჩნეულია ახ. წ. I საუკუნის შუა წლები - III საუკუნე. სრულდებოდა ხის ფირფიტაზე, ცვილის ფერწერის ტექნიკით, ადრინდელი ნიმუშები კი - ტილოზე. ტრადიციული ძვ. ეგვიპტური ცხედრის ნიღბის შეცვლა ფაიუმის პორტრეტით მოხდა ბერძნულ-ეგვიპტურ გარემოში რომაელთა გავლენით. არსებობს ფაიუმის პორტრეტის 2 სახეობა: პირველი მომდინარეობს ანტიკური, მეორე - ეგვიპტური ხელოვნების ტრადიციებიდან. დღევანდელ დღეს ცნობილია ფაიუმის 900-მდე პორტრეტი, რომელიც გამოფენილია მსოფლიოს ყველა მნიშვნელოვან არქეოლოგიურ მუზეუმში, მათ შორის ბრიტანეთის, შოტლანდიის, ნიუ-იორკის, ლუვრის, მიუნხენის, ვარშავის, მოსკოვის, ბერლინისა და სხვა მრავალ მუზეუმში.
აღმოჩენის ისტორია
პირველად მიცვალებულის პორტრეტები აღწერა იტალიელმა მკვლევარმა პიეტრო დელა ვალემ 1615 წელს, როდესაც ის იმყოფებოდა საჰარა-მემფისის ოაზისში. მან თან წამოიღო ორი პორტრეტი, რომლებიც ახლა დრეზდენის სახელმწიფო სამხატვრო კოლექციაშია დაცული. ამის შემდეგ მხოლოდ XIX საუკუნეში განახლდა პორტრეტების ძებნა და ის სხვადასხვა ინტენსივობით მიმდინარეობდა.
შესრულების ტექნიკა
ადრეული პორტრეტები შესრულებულია ენკაუსტიკის ტექნიკით, რომელიც იმ დროს ძალიან პოპულარული იყო. ეს არის ტექნიკა, რომლის მიხედვითაც საღებავების შემაკავშირებლად გამოიყენება ცვილი. ენკაუსტიკით შესრულებული ნამუშევარი გამოირჩევა ფუნჯის მონასმის მოცულობითობით. ასევე ფერების არაჩვეულებრივი სიხასხასითა და სიმდიდრით. ენკაუსტიკით შესრულებული ნახატი საუკუნეებს უძლებს. რა თქმა უნდა, ეგვიპტის გვალვიანმა კლიმატმაც დიდი როლი ითამაშა და პორტრეტები ამდენ ხანს პირავანდელი სახით შემოგვინახა.
III ს-ში ენკაუსტიკა ჩაანაცვლა ტემპერამ - ესა არის ტექნიკა, რომლის მიხედვითაც საღებავის პიგმენტები ირევა წყალში გასახსნელ შემაკავშირებელში, რისთვისაც ხშირად იყენებდნენ ცხოველურ წებოს ან ქათმის კვერცხის გულს. ტემპერით შესრულებული ნახატები გამოირჩევა ტონთა უკეთესი გრადაციით და პასტელის ფერებით. ზოგიერთი პორტრეტი შესრულებულია ორივე, ენკაუსტიკისა და ტემპერის ტექნიკის შერევით.
პორტრეტები ძირითადად შესრულებულია ადგილობრივი და იმპორტირებული ხისგან დამზადებულ ფირფიტებზე. ხეს ჭრიდნენ თხელ მართკუთხა პანელებად და ამუშავებდნენ ისე, რომ გამხდარიყო გლუვი. დასრულებულ პორტრეტს ამაგრებდნენ იმ ტილოს ფენებზე, რომლითაც შეხვეული იყო მუმია. ეს ქმნიდა გამოღებული ფანჯრის ეფექტს, საიდანაც თითქოს მიცვალებულის სახის დანახვა შეიძლებოდა. ზოგჯერ პორტრეტები იმ ტილოზეც იხატებოდა, რომლითაც შეხვეული იყო მუმია. გარდა ამისა, გვხვდება შემთხვევები, როდესაც პორტრეტი ჩასმულია თავად სარკოფაგში.
გამოსახულებების ანალიზი
ფაიუმის პორტრეტები საოცარი ოსტატობით გადმოგვცემენ ადამიანის გარეგნობას. ისინი უდიდეს შთაბეჭრდილებას ახდენენ თავიანთი რეალიზმის ენერგიით. ძნელი მოსაძებნია ნიმუშები ძველი ფერწერიდან, რომლებიც გამოიყურებიან ასე ცოცხლად და თანამედროვედ. ბევრმა ადამინმა შეიძლება ამოიცნოს მათში თავისი რომელიმე ნაცნობი.
საინტერესოა ის ფაქტი, რომ პორტრეტების უმრავლესობაზე გამოსახულნი არიან ახალგაზრდები. მეცნიერებმა შეადარეს პორტრეტზე გამოსახული ადამიანის ასაკი მუმიის ასაკს გარდაცვალების მომენტში და ისინი იდენტური აღმოჩნდა. ეს მიგვანიშნებს იმაზე, რომ ამ პერიოდისათვის სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა საკმაოდ დაბალი იყო.
ფაიუმის პორტრეტები და ადრექრისტიანული ხატები
ფაიუმის პორტრეტებმა დიდი გავლენა იქონიეს ადრექრისტიანულ ხატებზე, რომელთა უძველესი ნიმუშებიც ნაპოვნია ეგვიპტეში, სინას მთაზე, წმ. ეკატერინეს მონასტერში და ისინი განეკუთვნებიან V-VI საუკუნეებს. ხატები შესრულებულია ენკაუსტიკის ტექნიკით და სტილისტურად ძლიერ ჰგვანან მიცვალებულთა ეგვიპტურ პორტრეტებს. ზოგიერთი მკვლევარი ფაიუმის პორტრეტებს თვლის ხატწერის თავისებურ წინამორბედებად.
რომაული პერიოდის ეგვიპტეში მცხოვრები ძველი ქრისტიანებისათვის ალბათ შედარებით ადვილი უნდა ყოფილიყო ღმერთებისა და იმპერატორების პორტრეტების თაყვანისცემიდან უფლის, ღვთისმშობლისა და წმინდა მოწამეების პორტრეტების თაყვანისცემაზე გადასვლა. ახალი ხატები იმის საშუალებას იძლეოდა, რომ რელიგია სახლებში შეეტანათ, ანუ ყველას შესძლებოდა ინდივიდუალურად, თავის სახლში ხატის წინ ლოცვა. ეს განსაკუთრებით იმ დროს იყო მნიშვნელოვანი, როდესაც ქრისტეს საჯარო თაყვანისცემა იკრძალებოდა.
დამაჯერებელი არგუმენტი, რომელიც გვიხსნის ბუნებრივ გადასვლას ფაიუმის პორტრეტიდან ადრექრისტიანულ ხატებზე არის ის, რომ ეგვიპტეში ქრისტიანთა დევნის პერიოდში მოწამეთა ცხედრებს ბალზამირებას უკეთებდნენ და ათავსებდნენ აკლდამებში, სადაც მათს ცხოვრებასა და წამებას მუდმივად იხსენებდნენ. თუ ხელისუფლება შეიტყობდა თავშესაფრის ადგილს, ქრისტიანები გარბოდნენ და თან მიჰქონდათ ის, რისი გადატანაც ყველაზე ადვილი იყო, ანუ პორტრეტი. ეს პორტრეტი ხდებოდა შემცვლელი წმინდანის მუმიფიცირებული სხეულისა, რომლის დატოვებაც მათ უხდებოდათ.
ბიზანტიელმა ხატმწერებმა თავიანთი წარმართი წინამორბედებისაგან მემკვიდრეობით მიიღეს უფრო მეტი, ვიდრე მხატვრობის ტექნიკის საიდუმლოებებია. მათი ტრადიცია, რომ შემოქმედების პროცესში ემარხულათ, პლინიუსის ცნობით ჯერ კიდევ პროტოგენესს გამოუყენებია ძვ.წ. მე-4 ს-ში: "ამბობენ, რომ "იალისუს" ხატვის დროს ის მხოლოდ დამბალი ლუპინით იკვებებოდა, რადგანაც ამით ასატანი ხდებოდა შიმშილიცა და წყურვილიც. იგი ამ საუცხოო დიეტით თავიდან იცილებდა გონების გაფანტვას."
პორტრეტებისა და ხატების კიდევ ერთი საერთო მახასიათებელია ძალიან ექსპრესიული, მოზრდილი თვალები. ბევრ მხატვარს, რომელთაც შეჯიბრი უწევდათ, და ასევე ბევრ მათ პატრონს თვალების რეალისტური გამოხატვა უსიცოცხლო და არადამაჯერებელი ეჩვენებოდათ. ბერძენმა მხატვრებმა შემოიტანეს ფრონტალური პოზა ქვეყანაში, სადაც ადამიანის ყველა ფიგურა აქამდე პროფილში სრულდებოდა. ამან ფაიუმის მხატვრებს მთელი რიგი შესაძლებლობები მისცა: უზარმაზარი თვალებიდან დაწყებული, დამთავრებული ისეთი თვალებით, რომლებიც უფრო ნატურალისტურია, თუმცა მეტად ექსპრესიული.
ხალხი ხშირად აღნიშნავს, რომ პორტრეტებს არაპროპორციულად დიდი თვალები აქვთ. ეს სიმართლეს შეესაბამება რამდენიმე მათგანთან მიმართებაში, მაგრამ, რა თქმა უნდა, არა ყველასთან. ბევრი პორტრეტი, რომელსაც მართლაც აქვს გამორჩეულად მოზრდილი თვალები, ძირითადად დასავლური გავლენითაა სტილიზებული. ისინი ხასიათდებიან არა მხოლოდ არაბუნებრივად დიდი თავლებით, არამედ სრული ფრონტალურობითა და ბრტყელი ხელწერით. ეგვიპტურმა ტრადიციამ ასწავლა ფაიუმის მხატვრებს თვალების მნიშვნელობა და საშუალება მისცა მათ მიეღწიათ მაქსიმალური ექსპრესიისათვის მინიმალურ მოცულობაში. როგორც ქრონოლოგიურად, ისე გეოგრაფიულად ფაიუმის პორტრეტების მზერის ძალა ანდერძად იქცა ადრექრისტიანული ხატებისათვის. ქრისტიანული რწმენით მთავარი სულია და სხეული უბრალოდ დროებითი სამყოფელია მისთვის. თვალები "სულის სარკეები", გამოხატავენ ადამიანის სულიერ მდგომარეობას, რაც მნიშვნელობას ანიჭებს მათ ოსტატურ გამოსახვას.
პორტრეტების წარმოების შეწყვეტა
III საუკუნის მეორე ნახევარში ფაიუმის პორტრეტების შექმნა შეწყდა. ამის მიზეზი რამდენიმე შეიძლება იყოს. პირველი ის, რომ III ს-ში რომის იმპერიაში დაიწყო ეკონომიკური კრიზისი, რამაც საგრძნობლად შეამცირა იმპერიის ფინანსური შესაძლებლობები. ეს, რა თქმა უნდა, მოსახლეობის ეკონომიკურ მდგომარეობაზეც მნიშვნელოვნად აისახა.
ამასთანავე, ამ პერიოდში იმპერიაში აღინიშნება რელიგიური კრიზისი, რაც ეგვიპტური ტაძრების ნელ-ნელა უგულვებელყოფასა და ზოგადად ყველა ძველი რელიგიის მიმართ ხალხის ინტერესის დაკარგვაში გამოვლინდა. პორტრეტების შექმნის შეწყვეტა არ შეიძლება დავუკავშიროთ ქრისტიანობის გავრცელებას, რადგანაც ქრისტიანული რელიგია არ კრძალავდა მუმიფიცირებას.
მესამე ფაქტორი იყო იმპერიის მიერ დაპყრობილი ყველა ქვეყნის თავისუფალი მოსახლეობისათვის რომის მოქალაქეობის მინიჭება იმპერატორ კარაკალას ედიქტით, რამაც შეცვალა ეგვიპტის სოციალური სტრუქტურა. პირველად ისტორიაში ინდივიდუალურმა ქალაქებმა მოიპოვეს დამოუკიდებელი მართვის უფლება.
ამგვარად, მოდისა და რიტუალების ცვლილება რამდენიმე ფაქტორის ერთობლიობას უნდა განეპირობებინა და ძნელია ერთი რომელიმე მიზეზის გამოყოფა. ფაიუმის პორტრეტების შესახებ ინფორმაციის სიმცირის გათვალისწინებით, შესაძლებელია, რომ მომავალმა კვლევამ არსებითად შეცვალოს წარმოდგენილი სურათი. მაგალითად, ზოგიერთი მეცნიერი ეჭვობს, რომ პორტრეტების წარმოებისა და ამგვარად, დაკრძალვის განსხვავებული რიტუალის ცენტრი შეიძლებოდა ყოფილიყო ალექსანდრია. მარინა ელ-ალამეინში გაკეთებული ახალი აღმოჩენები მნიშვნელოვნად ამყარებენ ამ მოსაზრებას.
ფაიუმის პორტრეტი თავისი დროის უნიკალური მხატვრული ფორმაა. ის სტილისტურად დაკავშირებულია ბერძნულ-რომაულ ტრადიციებთან, მაგრამ შექმნილია ტიპური ეგვიპტური საჭიროებისათვის. პორტრეტმა შეცვალა მუმიის დასამარხი ნიღაბი.
ფაიუმის პორტრეტების მნიშვნელობა უდიდესია. ისინი ანტიკური ფერწერის საუკეთესოდ შემონახული სახეებია, რომლებიც გამოხატავენ ძველი ეგვიპტელების გარეგნობას რომაულ პერიოდში ახ.წ. I-III საუკუნეებში. თუ გავითვალისწინებთ იმ ფაქტს, რომ ბერძნული და რომაული ნახატები დაკარგულია, ფაიუმის პორტრეტები უნდა განვიხილოთ უძველესი ხელოვნების იმ უიშვიათეს მაგალითებს შორის, რომლებიც საკუთარ თავში რომაული პორტრეტული მხატვრობის ანარეკლს ატარებენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ანტიკური ეგვიპტის ხელოვნება კატეგორია:ძველი ეგვიპტე
მიშკარბაში
მიშკარბაში, მისკარბარში (სპარს.-თურქ. მირშექარბაში — ნადირობის საქმის გამგებელი) — სამონადირეო უწყების მაღალი მოხელე ქართლ-კახეთის სამეფოში. ტერმინი „მიშკარბაში“ XVIII საუკუნის 40-იანი წლებიდან მკვიდრდება მონადირეთუხუცესის მნიშვნელობით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თანამდებობები ძველ საქართველოში კატეგორია:სპარსული სიტყვები
ტოიო იტო
მინი|200px|ტოიო იტო ტოიო იტო (伊東豊雄, Itō Toyo'o; დ.1 ივნისი, 1941) — იაპონელი არქიტექტორი, განთქმული თავისი უკიდურესად კონცეპტუალური პროექტებით, რომლებშიც ის ცდილობს ფიზიკური და ვირტუალური სამყაროების შერწყმას. ის ერთ-ერთი წამყვანი ექსპონენტია არქიტექტურაში, რომელიც ცდილობს თანამედროვე გაგებით „სიმულირებული“ ქალაქის საკითხების გადაჭრას. 2013 წელს მას მიენიჭა პრიცკერის არქიტექტურული პრემია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონელი არქიტექტორები კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:დაბადებული 1 ივნისი
ვიმის ბრძოლა
1917 წელს პირველი მსოფლიო ომის დასავლეთ ფრონტზე დაიწყო ანტანტას ჯარების საერთო იერიში. 9 აპრილს რობერტ ნიველის იერიშის დროს მოხდა არასის ბრძოლა. ამავე დღეს ბრიტანულმა ჯარებმა ასევე დაიწყეს შეტევა, რის შედეგადაც გაარღვიეს გერმანელების თავდაცვის ხაზი 20 კილომეტრიან ზოლზე, მაგრამ ქვეითი შენაერთების და არტილერიის ურთიერთქმედების დარღვევის გამო ინგლისელებმა ეს მოგება ვერ განავრცეს.
ბრიტანელების საპირისპიროდ კანადელებს გაუმართლათ, ქვეითი ჯარის და არტილერიის სწორი ურთიერთობის შედეგად კანადელებმა 12 აპრილისათვის მთლიანად დაიპყრეს ვიმის რაიონი. ბრიტანელებმა ამ ბრძოლაში გამოიყენეს ტანკები, თუმცა ისინი ტალახში ჩაიფლნენ. აღსანიშნავია, რომ სამმა ინგლისურმა ტანკმა მოახერხა 11 აპრილს სოფელ მონშის აღება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის ბრძოლები კატეგორია:ანტანტა კატეგორია:გერმანიის ისტორია კატეგორია:ინგლისის ისტორია კატეგორია:კანადის ისტორია კატეგორია:გერმანიის ბრძოლები კატეგორია:XX საუკუნის ბრძოლები
მცირე ფურცელი
მცირე ფურცელი (klein bogen, small sheet, Малый лист) ეწოდება მცირე ფორმატის ქაღალდზე დაბეჭდილ საფოსტო მარკებს. ეს არის შუალედური ზომის ფურცელი, ბლოკზე, (კვარტბლოკის ანალოგებზე) უფრო ფართო და სასტამბო ფორმატის მარკების ფურცელზე უფრო პატარა.
მცირე ფურცელი სტამბური ფურცლისაგან განსხვავდება არა მხოლოდ ზომით, არამედ მასზე განლაგებული მარკების რაოდენობითაც. როგორც წესი მცირე ფურცელი მოიცავს მინიმუმ 3-4 ცალ საფოსტო მარკას, უმთავრესად 10-16 ცალ მარკას, ზოგჯერ მეტსაც. მცირე ფურცელი შეიძლება შეიცავდეს ერთი ან რამდენიმე სახის, სიუჟეტის ან ნომინალის მქონე მარკებს.
ისტორია
მარკების პირველი მცირე ფურცელი გამოვიდა ბელგიაში, 1920 წელს. იგი შედგებოდა 25 სტანდარტული მარკისაგან, ნომინალი 65 ცენტი. 1921 წელს ლუქსემბურგში გამოიცა ღირსახსოვარი მარკა, რომელიც მიეძღვნა ტახტის მემკვიდრის დაბადების მოვლენას. პირველი გამოცემა წარმოადგენდა მცირე ფორმატზე დაბეჭდილ 5 მარკიან ფურცელს, მეორე გამოცემა -  25 მარკიან ფურცლებს, მესამე გამოცემა - 100 მარკიან ფურცელს.
თავისებურება
thumb|left|300px|[[საფოსტო მარკა|მარკების სტანდარტული მცირე ფურცელი (5 × 5, А4 ფორმატი) სსრკ (1987)]] სახელწოდება «მცირე ფურცელი» თავისთავში გულისხმობს, რომ მარკები იბეჭდება ფართო ფორმატიან ქაღალდზე - მარკების ფურცელზე. მცირე ფურცლის კიდეებზე გვხვდება სხვა და სხვა აღნიშვნები და ნიშნები: რიგობრივი ნომერი, სამახსოვრო წარწერა, სიმბოლო და ა.შ. ამ ნიშნებით მცირე ფურცელი ემსგავსება კვარტბლოკისა და მის ანალოგებს. ასეთი მსგავსების მიუხედავად, მცირე ფურცელს არ გააჩნია საკუთარი ნომერი და კატალოგებშიც იშვიათად გვხვდება. ზოგიერთ კატალოში შედის მცირე ფურცელი, მხოლოდ იმ პირობით, თუ გარკვეული მარკა, დაიბეჭდა მხოლოდ მცირე ფორმატის ქაღალდზე, გააჩნია თავისი სერიული ნომერი და ემსგავსება მრავალმარკიან ბლოკებს. ასეთი მცირე ფურცელი წარმოადგენს ცალკე საკოლექციო ერთეულს და ფილატელიტურ კოლექციებში მთლიანად არიან წარმოდგენილი. კატალოგებში არ ხვდებიან მცირე ფურცლები, რომლებიც წარმოადგენენ ფართო ფორმატიან ქაღალდზე დაბეჭდილი მარკების ვარანტს ან მის ფრაგმენტს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფილატელისტური ტერმინები საკოლექციო ერთეული
ოთარ ბაგრატიონ-მუხრანელი
ოთარ ვლადიმერის ძე ბაგრატიონ-მუხრანელი (დ. 5 მაისი, 1920, თბილისი — გ. 20 სექტემბერი, 1988, იქვე) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს სსრ დამსახურებული არქიტექტორი (1967). დაღესტნის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1977).
ბიოგრაფია
1943 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი. 1946–1964 წლებში მუშაობდა მშენებლობაზე და სხვადასხვა საპროექტო დაწესებულებაში. 1964–1988 წლებში — ტიპობრივი და ექსპერიმენტული დაპროექტების თბილისის ზონალურ სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში (1966–1976 მთავარი არქიტექტორი). ნამუშევრები: დასასვენებელი სახლი გუდაუთაში (1953), თბილისში — ორთაჭალჰესის შენობა და ხიდი (1955; ორივე თ. მარგველაშვილთან ერთად), „საქქალაქმშენსახპროექტის“ საწარმოო კორპუსი (1969; ს. რევიშვილთან, ალექსანდრე საბაშვილთან, ლ. ჩოფიკაშვილთან, გ. ხიზანიშვილთან ერთად) და რესტორანი „კასპი“ (1985, ვ. სიხარულიძესთან, გერა ხეჩინაშვილთან ერთად), სასტუმრო „კოლხეთი“ ქობულეთში (1983; მ. ეძგერაძესთან, არჩილ ქურდიანთან, ერთად, საქართველოს მინისტრთა საბჭოს სახელმწიფო პრემია, 1985), მოსკოვში — დღევანდელი საქართველოს საელჩოს სასტუმრო (1977; გ. ტონიასთან ერთად) და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები კატეგორია:დაბადებული 5 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1988 კატეგორია:მუხრანელების თავადური შტო კატეგორია:საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
მარიო პიუზო
მარიო პიუზო (Mario Puzo; დ. 15 ოქტომბერი, 1920 — გ. 2 ივლისი, 1999) — ორი ოსკარის მფლობელი იტალო–ამერიკელი ავტორი და სცენარისტი. სახელი გაითქვა თავისი რომანით „ნათლია“, რომელშიც მოთხრობილია მაფიის ცხოვრება. რომანის მიხედვით რეჟისრომა ფრენსის ფორდ კოპოლამ გადაიღო ფილმი (1972).
ახალგაზრდობა
იგი სწავლობდა ნიუ ორკის სოციალური კვლევის ახალ სკოლაში, შემდეგ სწავლა გააგრძელა კოლუმბიის უნივერსიტეტში. მისი ახალგაზრდობა დაემთხვა II მსოფლიო ომის წლებს, რომლის დროსაც იგი მსახურობდა ამერიკის შეერთებული შტატების სამხედრო-საჰაერო ძალებში. 20 წლის მანძილზე მუშაობდა სახელმწიფო დაწესებულებებში ამერიკასა და სხვადასხვა ქვეყნებში.1963 წლიდან დაიწყო მუშაობა უშტატო ჟურნალისტად.
შემოქმედება
პირველი ნაწარმოები „წყვდიადის არენა“ გამოქვეყნდა 1955 წელს, რომელიც აღწერს ომის შემდგომი გერმანიის ცხოვრებას. შემდგომი რომანი იყო „ბედნიერი ფურცელი“ რომელიც ასახავს იტალიელი ემიგრანტების მძიმე ცხოვრებას ამერიკაში „დიდი დეპრესიის“ დროს.ეს ნაწარმოები გამოიცა ამერიკაში 1965 წელს.
1972 წელს ამერიკელმა კინოეჟისორმა ფრენსის ფორდ კაპოლამ გადაიღო მხატვრული ფილმი „ნათლია“ მარიო პიუზოს სცენარით, რომელშიც მონაწილეობენ მარლონ ბრანდო, ალ პაჩინო და სხვა მსახიობები.
მარიო პიუზო საუკეთესო სცენარებისათვის დაჯილდოებულ იქნა ორჯერ ოსკარის ნომინაციით. იგი გარდაიცვალა 1999 წლის 2 ვლისს, 79 წლის ასაკში ბეი-შოურში.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის მწერლები კატეგორია:ამერიკის სცენარისტთა გილდიის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:ოქროს გლობუსის გამარჯვებულები კატეგორია:ოსკარის მფლობელები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები
რაბიშა
რაბიშა (Рабиша) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 296 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
NGC 373
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:თევზების თანავარსკვლავედი
დავით გაბიტაშვილი
დავით დიმიტრის ძე გაბიტაშვილი (დ. 28 აგვისტო, 1920, თბილისი, — გ. 2000, იქვე) — ქართველი მხატვარი, საქართველოს სახალხო მხატვარი (1985).
საბჭოთა არმიის რიგებში მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში. 1952 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (უჩა ჯაფარიძის კლასი). 1966 წლიდან იქვე ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას (1984 წლიდან პროფესორი), სამხატვრო გამოფენებში მონაწილეობდა 1953 წლიდან. გაბიტაშვილის ფერწერული და გრაფიკული ნაწარმოებები ასახავს საქართველოს ისტორიულ წარსულს და თანამედროვეობას, ადამიანების ყოფასა და ინტერესებს. მნიშვნელოვანი ნამუშევრები: „სოხუმის პორტი“ (1957), „გაზაფხული“ (1959), „სვანეთის კოშკები“ (1966), „ვენეცია. სან-მარკოს მოედანი“ (1969), „კარლოვი-ვარი. კაფე“ (1985), „თამუნას პორტრეტი“ (1988, ყველა მხატვრის კუთვნილება) და სხვ. მხატვრულად გააფორმა სპექტაკლები სოხუმის სახელმწიფო თეატრში. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1997).
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 28 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 2000 კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
რონალდ რეიგანი
რონალდ უილსონ რეიგანი (Ronald Wilson Reagan; დ. 6 თებერვალი, 1911 — გ. 5 ივნისი, 2004) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და მსახიობი, 1981-1989 წლებში აშშ-ის მე-40 პრეზიდენტი, ხოლო იქამდე, 1967-1975 წლებში კალიფორნიის 33-ე გუბერნატორი და პროფკავშირის ლიდერი.
რეიგანი გაიზარდა ჩრდილოეთი ილინოისის პატარა ქალაქის ღარიბ ოჯახში. სკოლაში სწავლის შემდეგ მან ეურეკას სკოლაში, სოციოლოგიის ფაკულტეტზე. 1932 წლიდან იგი რამდენიმე რადიოსადგურზე სპორტულ კომენტატორად მუშაობდა. 1937 წელს რეიგანი კალიფორნიის შტატში გადავიდა და სამსახიობო კარიერა დაიწყო, რომლის განმავლობაშიც იგი ორჯერ აირჩიეს კინომსახიობთა გილდიის, მსახიობების პროფკავშირის ლიდერად, სადაც იგი კომუნისტური გავლენის მოსპობას ცდილობდა. 1950-იან წლებში, რეიგანმა სატელევიზიო კარიერა დაიწყო და გარდა ამისა, General Electric-ის ქარხნებში მუშებისთვის სამოტივაციო სიტყვით გამოდიოდა. 1950-იანი წლებიდან, რეიგანის პოლიტიკურმა შეხედულებებმა მარვჯვნივ დაიწყო გადაწევა. 1962 წელს, მან დემოკრატების რიგები დატოვა და რესპუბლიკელთა ბანაკში გადაინაცვლა. 1964 წელს, რეიგანი სიტყვით გამოვიდა ბარი გოლდუოტერის საპრეზიდენტო კამპანიის მხარდასაჭერად, რომელმაც მას პოპულარობა და მხარდამჭერთა ბაზა გაუჩინა, რის შემდეგაც, 1966 წელს, იგი კალიფორნიის გუბერნატორად აირჩიეს. გუბერნატორობის პირველი ვადის დროს, რეიგანმა გაზარდა გადასახადები, შტატის ბიუჯეტი დეფიციტიდან პროფიციტამდე მიიყვანა, არ წავიდა დათმობაზე საპროტესტო აქციის მონაწილეებთან და აქციების დროს შტატში ეროვნული გვარდიის ნაწილები შეიყვანა. 1970 წელს რეიგანი მეორე ვადაზე აირჩიეს. 1968 და 1976 წლებში, რეიგანმა მონაწილეობა მიიღო რესპუბლიკური პარტიის საპრეზიდენტო პრაიმერში და ორჯერვე დამარცხდა. 1980 წელს მან გამარჯვება მოახერხა და საპრეზიდენტო არჩევნებში იმდროინდელი პრეზიდენტი ჯიმი კარტერი დაამარცხა.
რეიგანმა პრეზიდენტის თანამდებობა 1981 წელს დაიკავა და თავიდანვე ახალი პოლიტიკური და ეკონომიკური ინიციატივე გამოაჩინა. მისი ეკონომიკური პოლიტიკა, რომელსაც „რეიგანომიკა“ უწოდეს, ითვალისწინებდა გადასახადების დონის შემცირებას, ეკონომიკის ფედერალურ დერეგულაციას, ფულის მასის კონტროლს ინფლაციის შესამცირებლად და ხარჯების შემცირებას. თავისი პირველი ვადისას, რეიგანმა ომი გამოუცხადა ნარკოტიკებს და პროფკავშირებს და მკვლელობის მცდელობა გადაიტანა. მისი ორი ვადის განმავლობაში, ინფლაცია შემცირდა 12,5%-დან 4,4%-მდე, ხოლო საშუალო ნაღდი მშპ 3,4%-ით შემცირდა. შიდა პოლიტიკაში, რეიგანმა შეამცირა ხარჯები და გაზარდა სამხედრო ბიუჯეტი. 1984 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, რეიგანმა შთამბეჭდავი გამარჯვება მოიპოვა და თეთრ სახლში მეორე ვადით დარჩა. მეორე ვადის დროს, ძირითადი თემები იყო ცივი ომის დასრულება, ლიბიის დაბომბვა და ირანკ-კონტრასის საქმე. საგარეო პოლიტიკაში რეიგანმა დაიკავა რადიკალურად ანტი-საბჭოთა პოზიცია, ხოლო მისი სიტყვით გამოსვლები, რომლებშიც მან სსრკ-ს „ბოროტების იმპერია“ უწოდა და გორბაჩოვს ბერლინის კედელის დანგრევისკენ მოუწოდა ისტორიაში შევიდა. თავისი მეორე ვადის დროს რეიგანმა გორბაჩოვთან ერთად მოაწერა „საშუალო და მცირე მანძილის რაკეტების ლიკვიდაციის“ შეთანხმებას, რითიც ცივი ომის ორი მთავარი მონაწილის ბირთვული არსენალი საკმაოდ შემცირდა. რეიგანის პრეზიდენტობის ბოლო წლებში საბჭოთა კავშირმა დაკნინება დაიწყო; ბერლინის კედელი დაინგრა რეიგანის მიერ პრეზიდენტის თანამდებობის დატოვებიდან ათ თვეში. 1991 წლის 26 დეკემბერს, რეიგანის პრეზიდენტობიდან თითქმის სამი წლის გასვლის შემდეგ საბჭოთა კავშირი დაიშალა.
1989 წლის იანვარში, თანამდებობის დატოვების შემდეგ, რეიგანის პრეზიდენტობას დადებითად აფასებდა გამოკითხულთა 68%. დუაიტ ეიზენჰაუერის შემდეგ, იგი იყო პირველი პრეიდენტი, რომელიც თეთრ სახლში ორი სრული ვადით იყო. პრეზიდენტობის შემდეგ რეიგანი აპირებდა აქტიური საზოგადოებრივი ცხოვრების წარმოებას, თუმცა, 1994 წელს მან გაასაჯაროვა, რომ ალცჰაიმერით იყო დაავადებული. ბოლოს, რეიგანი რიჩარდ ნიქსონის დასაფლავებაზე, 1994 წელს გამოჩნდა. რეიგანი 2004 წლის შემდეგ, 93 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მასზე დიდხანს ყოფილი პრეზიდენტებიდან იცხოვრა ჯერალდ ფორდმა, რომელიც 2006 წელს გარდაიცვალა. ისტორიკოსების საპრეზიდენტო შეფასებაში რეიგანი, ჩვეულებრივ, მაღალ პოზიციებს იკავებს, ხოლო რესპუბლიკური პარტიის და კონსერვატიული იდეოლოგიის მიმდევრებისთვის იგი შეუცვლელ იკონად რჩება.
ადრეული ცხოვრება
რონალდ უილსონ რეიგანი დაიბადა ილინოისის შტატის ქალაქ ტამპიკოში მდებარე კომერციული შენობის მეორე სართულზე მდებარე ბინაში, 1911 წლის 6 თებერვალს. იგი იყო ნელი კლაიდის და ჯონ ედვარდ „ჯეკ“ რეიგანის უმცროსი შვილი. ჯეკი სამუშაოს ხშირად იცვლიდა, თუმცა, ძირითადად, გამყიდველის პოზიციაზე მუშაობდა; მისი წინაპრები იყვნენ კათოლიკე ირლანდიელი იმიგრანტები ტიპერარის რაიონიდან, ხოლო ნელის ვენებში ჩქეფდა ნახევრად ინგლისური და ნახევრად შოტლანდიური სისხლი. რეიგანის უფროსი ძმა, ჯონ ნილ რეიგანი (1908-1996) სარეკლამო მენეჯერი გახდა.
რეიგანის მამა შვილს „ჰოლანდიელს“ ეძახოდა. ეს განპირობებული იყო იმით, რომ პატარა რონალდი ჰგავდა „პატარა, მსუქან ჰოლანდიელს“ და ჰქონდა „ჰოლანდიელი ბიჭის“ ვარცხნილობა; ზედმეტსახელი რონალდ რეიგანს ახალგაზრდობის პერიოდამდე გამოჰყვა. ბავშვობაში, მისი ოჯახი ილინოისის სხვადასხვა ქალაქებში ცხოვრობდა. 1919 წელს ისინი დაბრუნდნენ ტამპიკოში, სადაც მაღაზიის თავზე ცხოვრობდნენ, ხოლო მოგვიანებით საბოლოოდ გადავიდნენ დიქსონში. როდესაც რეიგანი უკვე პრეზიდენტი გახდა და თეთრი სახლის ზემოთ სართულზე ცხოვრობდა, მან განაცხადა, რომ „კიდევ ერთხელ, მაღაზიის ზემოთ ცხოვრობდა“.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის პრეზიდენტები კატეგორია:კალიფორნიის გუბერნატორები კატეგორია:ცივი ომის ლიდერები კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 6 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2004 კატეგორია:რეიგანის ოჯახი
ფრანსისკუ-დანტასი
ფრანსისკუ-დანტასი (Francisco Dantas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 673 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაუ-დუს-ფერუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 874 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.83 კმ²-ზე. ფართობი 181 558 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის მუნიციპალიტეტები
სალვადორ ალიენდე
სალვადორ ალიენდე გოსენსი (Salvador Allende Gossens; დ. 26 ივნისი, 1908  — გ. 11 სექტემბერი, 1973) — ჩილელი სოციალისტი, პოლიტიკოსი და ფიზიკოსი. ჩილეს პრეზიდენტი 1970-1973 წლებში და კოალიციური მთავრობის მეთაური. ალიენდე იყო ლათინური ამერიკის პირველი მარქსისტი პრეზიდენტი, რომელიც ლიბერალ დემოკრატიულ ქვეყანაში არჩევნების გზით მოვიდა ხელისფულებაში.
ალიენდე ჩილეში პოლიტიკოსად ორმოცდაოთხ წელზე მეტს მოღვაწეობდა. ამ პერიოდში მას ეკავა სენატორის, მინისტრის მოადგილისა და მინისტრის პოსტები. სოციალისტური პარტიის სახელით მონაწილეობა მიიღო 1952, 1958 და 1964 წლის არჩევნებში და ყოველჯერზე მარცხი განიცადა. 1970 წელს მან მოიგო სამკანდიდატიანი საპრეზიდენტო ბრძოლა. არჩევნებში ვერც ერთმა კანდიდატმა ვერ დააგროვა საკმარისი ხმების რაოდენობა. შესაბამისად, ჩილეს კონგრესის უმრავლესობამ მხარი ალიენდეს დაუჭირა.
პრეზიდენტობისას, ალიენდემ მოახდინა ადგილბრივი საწარმო-ინდუსტრიების ნაციონალიზაცია, განათლების სისტემის რეფორმირება და გააუმჯობესა მუშათა კლასის ცხოვრების ხარისხი. 1973 წლის 11 სექტემბერს, აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს წაქეზებითა და დახმარებით, ჩილეს სამხედროებმა ძალადობრივი გზით დაამხეს ალიენდეს ხელისუფლება. ალყაშემორტყმული საპრეზიდენტო სასახლიდან, ლა მონედან, ალიენდემ რადიოთი საბოლოოდ მიმართა ჩილელ ერს. იმავე დღესვე, ჩილეს საგამოძიებო სამსახურისა და საერთაშორისო ექსპერტების 2011 წლის ოფიციალური დასკვნის თანახმად, სალვადორ ალიენდემ თავი მოიკლა.
ალიენდეს გარდაცვალების შემდგომ, ძალაუფლება ხელთ იგდო სამხედრო საბჭომ (ხუნტამ), რომელმაც პრეზიდენტის პოსტი გენერალ აუგუსტო ხოსე რამონ პინოჩეტ უგარტეს გადააბარა. ეს უკანასკნელი კი, ხელისუფლების სათავაში 1990 წლამდე დარჩა. სამხედრო საბჭომ დაშალა კონგრესი, შეაჩერა კონსტიტუცია და დაიწყო ოპონენტების მასობრივი დევნა. საბოლოოდ გაუჩინარებული და პინოჩეტის რეჟიმს შეწირული ხალხის რაოდენობამ 3,095 კაცს მიაღწია.
ადრეული ცხოვრება
სალვადორ ალიენდე დაიბადა 1908 წლის 26 ივნისს სანტიაგოში. ის იყო სალვადორ ალიენდე კასტროსა და ლაურა გოსენს ურიბეს პირველი შვილი. ალიენდების ოჯახი ეკუთვნოდა ჩილეს საშუალო კლასს და ჰქონდა პროგესურ-ლიბერალურ პოლიტიკურ ცხოვრებაში მოღვაწეობის დიდი ისტორია. სალვადორ ალიენდეს ბაბუა იყო ფიზიკოსი, სოციალისტი რეფორმატორი და ჩილეში პირველი სეკულარული სკოლის დამაარსებელი. ალიენდეს წინაპრები წარმოადგენდნენ მე-16-20 საუკუნეებში ლათინო ამერიკაში ჩასულ კონკისდატორებს. ასევე ალიენდეს ჰქონდა ბელგიური წარმომომავლობა.
ალიენდე სწავლობდა სანტიაგოში მდებარე გენერალ ხოსე მიგაელ კარერას სახელობის უმაღლეს სასწავლებელში და მოგვიანებით ვალპარაისოში მდებარე ედუარდო დე ლა ბარას სახელობის ლიცეუმში. ახალგაზრდობისას მის მსოფლმხედველობაზე დიდი გავლენა მოახდინა იტალიელმა ანარქისტმა, ფეხსაცმლის შემკეთებელმა ხოსე დე მარჩმა. ახალგაზრდა ალიენდე სპორტულ ცხოვრებასაც მისდევდა და იყო ევერტონ დე ვილა დე მარას სპორტული კლუბის წევრი. მოგვიანებით ალიენდემ ჩილეში წარმატებით დაამთავრა სამედიცინო ფაკულტეტი. უნივერსიტეტში სწავლისას, ალიენდეზე დიდი ზეგავლენა მოახდინა გერმანელმა პათოლოგმა პროფესორმა, მაქს ვესტენჰოფერმა.
პოლიტიკური მოღვაწეობა 1970 წლამდე
მარცხნივ|მინი|376x376პქ|ალიენდეს დაბადების მოწმობა. 1933 წელს, ვალპარაისოში ალიენდემ მონაწილეობა მიიღო ჩილეს სოციალისტური პარტიის დარსებაში და გახდა ამ უკანასკნელის თავმჯდომარე. ამავე წელს, ალიენდე დაქორწინდა ორტესია ბუსზე და მასთან სამი შვილი ეყოლა. სალვადორ ალიენდე იყო ასევე თავისუფალი მასონური ორგანიზაციის მეოთხე ლოჟის, პროგრესოს წევრი ვალპარაისოში. 1933 წელს მან გამოაქვეყნა სადოქტორო ნაშრომი „დანაშაული და მენტალური ჰიგიენა“, სადაც გააკრიტიკა ცეზარე ლობროსოს მსოფლმხედველობა.
1938 წელს, ალიენდეს დაევალა პარტია „სახალხო ფრონტის“ კანდიდატის, პედრო აგირე სერდას წინასაარჩევნო კამპანიის ორგანიზება. შესაბამისად, „სახალხო ფრონტის“ წინასაარჩევნო სლოგანი გახდა - „პური, თავშესაფარი, მუშაობა!“. არჩევნებში გამარჯვების შემდეგ, ის გახდა რადიკალების მიერ მართული, რეფორმისტული „სახალხო ფრონტის“ ხელისუფლების ჯანდაცვის მინისტრი. თანამდებობაზე ყოფნის დროს, ალიენდემ გაატარა მთელი რიგი სოციალური რეფორმები, მათ შორის; შრომის უსაფრთხოების კანონი - ქარხნებში მუშების დასაცავად, ქვრივებისთვის მაღალი პენსიისა და სოციალური ჯანდაცვის და მოსწავლეებისთვის უფასო სადილების პროგრაები.
მინისტრის პოსტის დაკავებისთანავე, ალიენდემა გაანთავისუფლა 1937 წელს მოგებული ვალპარაისოს წარმომადგენლის ადგილი კონგრესში. ნაცისტურ გერმანიაში კრისტალნახტის შემდეგ, სალვადორ ალიენდემ ადოლფ ჰიტლერს ტელეგრაფით მიმართა და მოსთხოვა ებრალების უფლებების დაცვა. 1941 წელს, პრეზიდენტ აგირე სერდას გარდაცვალების შემდეგ, იგი თავიდან აირჩიეს მინისტრად. ამავე პერიოდში პარტია „სახალხო ფრონტმა“ სახელი შეიცვალა და დაირქვა „დემოკრატიული ალიანსი“.
1945-69 წლებში, ალიენდე გახდა ჩილეს რამდენიმე პროვინციის სენატორი. 1966 წელს, ის გახდა ჩილეს სენატის პრეზიდენტი. 50-იანებში, სალვადორ ალიენდემ წარადგინა ჩილეს ნაციონალური ჯანდაცვის სერვისი, ამერიკის ტერიტორიაზე პირველი გარანტირებული, უნივერსალური ჯანდაცვის სისტემის მქონე პროგრამა.
რადგან ალიენდემ არჩევნებში სამჯერ იყარა კენჭი (1952-ში, 1958-ში და 1964-ში) და სამჯერვე წააგო, მოგვიანებით იხუმრა, რომ „აქ განისვენებს ჩილეს მომავალი პრეზიდენტი“ თავისი ეპიტაფია იქნებოდა. 1952 წელს, „სახალხო ფრონტის“ კანდიდატობით კენჭისყრისას, ალიენდემ დააგროვა ხმების 5,4%, 1958 წელს კი 28,5%.
დეკლასიფიცირებული დოკუმენტების თანახმად, აშშ-ის ცენტრალურმა სადაზვერვო სააგანტომ, 1962-64 წლებში, ალიენდეს ოპონენტის, ედუარდო ფრეის საპრეზიდენტო კამპანიაში 2,6 მილიონი დოლარი დახარჯა, ხოლო ალიენდეს საწინააღმდეგო პროპაგანდაში კი 3 მილიონი. სადაზვერვო სააგანეტომ ედუარდო ფრეის არჩევნებში გამარჯვება საკუთარ წარმატებათ მიიჩნია. მათ განაცხადეს რომ ედუარდო ფრეისათვის გადამწყვეტი მნიშნველობა ჰქონდა ფინსასურ დახმარებასა და ალიენდეს საწინააღმდეგო პროპაგანდას. ასევე მათ მიაჩნდათ, რომ ფრეი, შეერთებული შტატების დახმარების გარეშე განწირული იყო არჩევნებში წაგებისათვის. შესაბამისად ალიენდემ 1964 წელს კიდევ ერთხელ წააგო არჩევნები. ამჯერად ალიენდემ დააგროვა ხმების 38,6%, ხოლო „ქრისტიან დემოკრატების“ კანდიდატმა ედუარდო ფრეიმ 55,6%. როგორც კი გაირკვა, რომ საარჩევნო ბიულეტინებზე მხოლოდ ორი კანდიდატი დარჩებოდა, ყოფილმა მესამე კანდიდატმა, რადიკალმა ჯულიო დურანმა, ფრეი ალიენდესთან შედარებით ნაკლებად ბოროტად შეაფასა.
ალიენდეს ახლო ურთიერთობა ჰქონდა ჩილეს კომუნისტურ პარტიასთან. არჩევნებში მეოთხეჯერ კენჭისყრისას, კომუნისტურმა პარტიამ საკუთარი კანდიდატის პაბლო ნერუდას ნაცვლად, ალიენდეს დაუჭირა მხარი.
ალიენდეს გაპრეზიდენტების შემდეგ, კომუნისტებმა მიუხედავად იმისა რომ, არ იზიარებდნენ სოციალისტების მსოფლმხედველობას და ჰქონდათ საკამათო საკითხებიც, ახალ მთავრობაში ადგილები მიიღეს.
1970 წლის არჩევნები
მინი|316x316პქ|ალიენდეს მხარდამჭერები. 1964 წელი. ალიენდემ 1970 წელს არჩევნები მოიგო როგორც პარტია „სახალხო გაერთიანების“ (ყოფილი "სახალხო ფრონტი") კანდიდატმა. 1970 წლის 4 სექტემბერის არჩევნებისას, ალიენდემ დააგროვა ხმების 36,2%, მეორე კანდიდატმა და ყოფილმა პრეზიდენტმა, ხორხე ალისანდრიმ 34,9% ხოლო მესამე „ქრისტიან დემოკრატების“ კანდიდატმა, რადომირო ტომიკმა 27,8%. ჩილეს მაშინდელი კონსტიტუციის თანახმად, თუ ვერც ერთი კანდიდატი ვერ დააგროვებდა ხმების საკმარის რაოდენობას გაასმარჯვებლად, კონგრესი აირჩევდა ორი ყველაზე ბევრი ხმის მქონე კანდიდატს შორის პრეზიდენტს. შესაბამისად კონგრესმა გამარჯვება ალიენდეს არგუნა. აღსანიშნავია, რომ ხორხე ალისანდრიმ, ყოფილმა პრეზიდენტმა, 1958 წელს არჩევნები 31,6%-ით მოუგო ალიენდეს.
ერთი თვის შემდეგ, 20 ოქტომბერს, სანამ მიმდინარებოდა ხანგრძლივი მოლაპარაკებები „სახალხო გაერთიანებასა“ და „ქრისტიან დემოკრატებს“ შორის სენატში, გენერალ რობერტო ვიაუქსის დაჯგუფებამ სასიკვდილოდ დაჭრა ჩილეს არმიის მთავარი გენერალი, რენე შნეიდერი. შნეიდერი სამი დღის შემდეგ, 23 ოქტომბერს გარდაიცვალა საავადმყოფოში. შნეიდერი ცნობილი იყო როგორც კონსტიტუციის დამცველი, ეწინააღმდეგებოდა სამხედრო პირების ყოველგვარ ჩარევას პოლიტიკაში და მიიჩნევდა, რომ არმიის საქმე მხოლოდ ქვეყნის უსაფრთხოებაზე ზრუნვაა. შნეიდერის გარდაცვლებიდან ერთი თვის თავზე, ვიაუქსის დაჯგუფებამ მიიღო 35,000 დოლარის ჩეკი აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოსაგან. მოგვიანებით სააგენტომ განაცხადა, რომ მათ შნიეიდერის მხოლოდ დატყვევება სურდათ და არა მისი სიკვდილი.
Dolichoderus ferrugineus
Dolichoderus ferrugineus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dolichoderus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dolichoderinae-ს ქვეოჯახს. .
სალვადორ ალიენდე
1970 წლის არჩევნები
ოფიციალურად, ალიენდე პრეზიდენტი 1970 წლის 3 ნოემბერს გახდა, მას შემდეგ რაც ხელი მოაწერა „ქრისტიან დემოკრატების“ მიერ შეთავაზებულ კონსტიტუციური გარანტიების დოკუმენტს.
Dolichoderus ferrugineus
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სალვადორ ალიენდე
პრეზიდენტობის პერიოდი
ალტ=|მარცხნივ|მინი|316x316პქ|პრეზიდენტი ალიენდე. გაპრეზიდენტების შემდეგ, ალიენდემ დანერგა პროგრამა „ჩილეს გზა სოციალიზმამდე“, რომელიც მოიცავდა დიდი უცხოური და შინაური ინდუსტრიების ნაციონალიზაციას, ჯანდაცვისა და განათლების სისტემების რეფორმირებას, ასევე პროგრამა „უფასო რძე სკოლაში“ ბავშვებისათვის. ალიენდემ გააფართოვა მისი წინამორბედის, ედუარდო ფრეის მიერ დაწყებული რედისტრიბუციის პროცესი. ალიენდემ ასევე გააუმჯობესა სოციო-ეკონომიკური მდგომარეობა ჩილეს უღარიბესი მოსახლეობისათვის. მან გაზარდა სამუშაო ადგილები ნაციონალიზებულ ქარხნებსა და კომპანიებში.
1970 წლის ნოემბერში, სკოლაში შევიდა 3,000 ბავშვი, (ვისაც აქამდე არ შესწევდა ამის სახსრები) დაინერგა მაღალი პენსიებისა და გრანტების პროგრამა, დაიგეგმა და ჩაეშვა 120, 000 ათასი რეზიდენციული საცხოვრებლის მშენებლობის პროგრამა, გამკაცრდა შრომის უსაფრთხოების კანონი, შემცირდა ელექტროენერგიის გადასახადი, გამოსწორდა დიპლომატიური ურთიერთობები კუბასთან, ამნესტიის შედეგად გათავისუფლდნენ პოლიტიკური პატიმრები. ამავე წლის დეკემბერში დარეგულირდა პურის ფასები, 55, 000 მოხალისე გაგზავნილი იქნა ქვეყნის სამხრეთში წერა-კითხვის გასავრცელებლად, შეიქმნა დამსაქმებლებისა და დასაქმებულების პროტოკოლი, რომელსაც ხელი მოეწერა „მუშათა გაერთიანებასთან“ ერთად. დაწესდა ერთიანი სახელფასო მინიმუმი მუშათა კლასისთვის, დაინერგა „უფასო რძის პროგრამა“ ექთნებსა და 7-14 წლამდე ბავშვებში, სკოლებში გაიხსნა უფასო სასადილოები და მუშათა კლასის სასარგებლოდ, თავიდან აშენდა სანტიაგოს სადგური, რომელიც პირველი სწორედ მათ დასახლებას ემსახურებოდა. მუშები სარგებლობდნენ სოციალური უზრუნველოყოფის, გაფართოებული საჯარო სამსახურების და ხელფასების მოდიფიკაციის პროგრამებით. საშუალო კლასი კი სარგებლობდა გადასახადების ელიმინაციით. ასევე მოსახლეობის ყველაზე ღარიბი ნაწილასათვის დაინერგა უფასო საკვების პროგრამა. რაიონებსა და სოფლებში კი გაიხსნა სპეციალური საბჭოები რათა მოებილიზებინათ აგრარული ფერმერები და მუშები.
1971 წელს, ინფლაციის დონე 36.1%-იდან დაეცა 22,15-ზე. ლურჯსაყელოიანი მუშათა კლასისათვის (ლურჯსაყელოინ მუშებში იგულისხმება პროფესიები, რომლებიც მოიცავენ ფიზიკურ დატვირთვას, ხოლო თეთრსაყელოიანებში მოისაზრება ნებისმიერი პროფესიის ადამიანები რომელებიც არ იტვირთვებიან ფიზიკურად) სახელფასო მინიმუმის წყალობით, 56%-ით გაიზარდა ხელფასი, ხოლო თეთრსაყელოიანებისატვის 23%-ით. 1970-71 წლებში განსხვავება ამ ორი ჯგუფის ხელფასებს შორის 49%-იდან 35%-მდე შემცირდა. 1970-71 წლებში ასევე გაიზარდა მშპ 65-ით და 27% შეადგინა. ამ ორ წელიწადში საჯარო სექტორმა გააორმაგა სახლების მშენებლობის პროცესი და თუ 1970 წელს 24,000 სახლი აშენდა, 1971 წელს ჩაეშვა 76,000 სახლის მშენებლობის გეგმა. საბოლოოდ 1971 წელს 89,000 სახლი აშენდა. ალიენდეს პრეზიდენტობის პერიოდში კი წლიურად საშუალოდ 52,000 სახლი იგებოდა. ასევე ქალთა უფლებების გასაუმჯობესებლად, 1971 წელს ალიენდემ შექმნა ქალების სამდივნო.
სიკვდილი
მინი|233x233პქ|სალვადორ ალიენდეს გატეხილი სათვალე. აღმოჩენილ იქნა 1973 წლის 11 სექტემბერს დაბომბილ საპრეზიდენტო სასახლეში. სანამ სამხედროები ხელში ჩაიგდებდნენ საპრეზიდენტო სასახლეს, ლა მონედას, სალვადორ ალიენდემ რადიოს მეშვეობით საბოლოოდ მიმართა ჩილელ ერს. მან ისაუბრა თავისი ქვეყნის წარსულზე, ჩილესა და ჩილელებისადმი საკუთარ სიყვარულზე და ჩილეს მომავალზე. ალეინდემ უარი თქვა სასახლის უსაფრთხოდ დატოვებაზე.
რამდენიმე საათის შემდეგ, გენერალ პინოჩეტის სამხედროებმა გამოცხადეს რომ ალიენდემ თავი მოიკლა. ასევე არსებობს საფუძვლიანი ეჭვი, რომ ალიენდემ თავი მოიკლა ფიდელ კასტროს მიერ ნაჩუქარი AK-47-ით. ოფიციალური დასკვნებისა და პინოჩეტის რეჟიმის წარმომადგენლების თანახმად, ის მკვდარი იპოვეს ზემოთაღნიშნული ავტომატით.
ოჯახი
მინი|ორტესია ბუსი და სალვადორ ალიენდე.|225x225px|ალტ=|მარცხნივ სალვადორ ალიენდეს საზოგადოებისათვის კარგად ნაცნობი ოჯახის წევრები არიან: შვილი - იზაბელ ალიენდი ბუსი და მამიდაშვილი იზაბელ ალიენდე ლიონა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩილეს პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 26 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1973 კატეგორია:ცივი ომის ლიდერები კატეგორია:მარქსისტი ჰუმანისტები
Cataglyphis minimus
Cataglyphis minimus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cataglyphis-ის გვარიდან.
Easy to Please
Easy to Please — ინგლისური როკ ჯგუფის Coldplay-ს პირველ სინგლში, "Brothers & Sisters" შეტანილი სიმღერა. მასში გამოყენებულია უცნაური ატმოსფერული ხმები, რომლებიც ჩაწერილი იქნა წვიმის შემდგომ ამინდში, ქუჩაში, იმ სტუდიასთან, რომელშიც იწერებოდა სინგლი.
კატეგორია:1999 წლის სიმღერები კატეგორია:Coldplay-ს სიმღერები
საკუთარი ოთახი
„საკუთარი ოთახი“ — ვირჯინია ვულფის ესე, რომელიც პირველად 1929 წლის სექტემბერში გამოიცა. ნაშრომი ეფუძნება ორ ლექციას, რომლებიც ვულფმა 1928 წელს წაიკითხა კემბრიჯის უნივერსიტეტის ქალთა კოლეჯებში.
თავის ესეში ვულფი მეტაფორულად აღწერს სოციალურ უთანასწორობას და საუბრობს ქალთა გამოხატვის უფლების არარსებობაზე. იგი ასევე ეხება ლიტერატურასა და განათლებას და წერს იმ პრობლემებზე, რომლებთან გამკლავებაც ქალ მწერლებს მუდმივად უწევდათ. ვულფის თქმით, მხოლოდ „საკუთარი ოთახის“, ე.ი. ფინანსური და პირადი დამოუკიდებლობის, მქონე ქალები შეძლებენ წარმატების მიღწევას.
სქოლიო
კატეგორია:ვირჯინია ვულფი კატეგორია:ფემინიზმი კატეგორია:ესე კატეგორია:არამხატვრული წიგნები
სევერნი (მდინარე)
სევერნი (Severn, Afon Hafren) — ყველაზე გრძელი მდინარე გაერთიანებულ სამეფოში. მისი სიგრძეა 354 კმ., აუზის ფართობი 21 ათასი კმ2 მისი სათავე მდებარეობს კემბრიის მთების აღმოსავლეთ კალთებზე, პლინლიმონში, ზღვის დონიდან 610 მეტრზე. მიედინება ვაკეზე. ბოლოვდება სევერნის ესტუარით, რომელიც ჩაედინება ბრისტოლის ყურეში. უმთავრესად საზრდოობს წვიმის წყლით. წყალუხვია შემოდგომა-ზამთარში, ზაფხულში ძალზე წყალმცირეა. სევერნი სანაოსნო მდინარეა. მის ნაპირებზეა ქალაქები შრუზბერი, ვუსტერი, გლოსტერი.
პომერანია
thumb პომერანია — პრუსიის ყოფილი პროვინცია 1945 წლამდე. ვესტფალიის ზავით 1648 წელს უკანა პომერანია ბრანდენბურგს გადაეცა, წინა პომერანია კი შვედეთის პომერანია გახდა. შვედეთ-პოლონეთის ომისა (1655-1660) და შვედეთ-ბრანდენბურგის ომის (1674-1679) დროს ტერიტორია მტრის ჯარებმა დაიკავა. 1678 წელს ბრანდენბურგის კურფიუსტრმა ფრიდრიჰ ვილჰელმ I-მა შვედეთის პომერანიის ხელში ჩაგდება მოახერხა. საფრანგეთის გავლენით, 1679 წლის სენ-ჟერმენის სამშვიდობო შეთანხმების მიხედვით, მას მთელი დაპყრობილი ტერიტორიების დათმობა მოუხდა. დიდი ჩრდილოეთის ომის დასრულების შემდეგ (1700-1721) წინა პომერანია მდინარე პენეს სამხრეთით პრუსიის სამეფოს გადაეცა, ნაპოლეონის ომების დროს კი საფრანგეთმა შვედეთის პომერანიაც დაიპყრო. ნაპოლეონის დამარცხების შემდეგ 1815 წელს წინა პომერანიის ნაწილი კუნძულ რიუგენთან ერთად გადაეცა პრუსიას.
Cataglyphis mauritanicus
Cataglyphis mauritanicus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cataglyphis-ის გვარიდან.
სევერნი (მდინარე)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს მდინარეები
რუჟინცი
რუჟინცი (Ружинци) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 869 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
Dolichoderus formosus
Dolichoderus formosus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dolichoderus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dolichoderinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები