cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სარკინეთის წმინდა ბასილის ეკლესია
სქოლიო
კატეგორია:დმანისის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ტონა
ტონა (tonne < tunna; აღნიშვნა: ', ') — წონის ერთეული ზომათა მეტრულ სისტემაში; უდრის 1.000 კილოგრამს.
სამშვილდის ქუჩა
სამშვილდის ქუჩა - ჩუღურეთის რაიონი (ახალი კუკია): დასაწყისი წყაროს ქუჩიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნეში. 30-იან წლებში. 40-იან წლებამდე ტყეკულტურის IV ქუჩა ერქვა. სამშვილდე - ერთ-ერთი უძველესი ისტორიული ციხე-ქალაქი აღმოსავლეთ. საქართველოში.
ტონა
განისაზღვრება კილოგრამის ეტალონით (როგორც მისი ათასჯერ ჯერადი). 1 ტონა უდრის 1 მ³ ქიმიურად სუფთა გამოხდილი წყლის მასას მისი უდიდესი სიმკვრივის ტემპერატურაზე (დაახლოებით 4°C), 0,2% სიზუსტით.
სამშვილდის ქუჩა
ლიტერატურა
სამშვილდის ქუჩა
ტონა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მასის საზომი ერთეულები
ნოვოპრეობრაჟენსკი (ბაშკირეთი)
სქოლიო
კატეგორია:ზილაირის რაიონის სოფლები
რონ პერლმანი
'''რონ ენ. პერლმანი''' (Ron Perlman; დ. 13 აპრილი, 1950) — ოქროს გლობუსის მფლობელი ამერიკელი მსახიობი და გამხმოვანებელი. ის ყველაზე მეტად ცნობილია სატელევიზიო სერიალებით „ანარქიის შვილები“ და ურჩხული და მზეთუნახავი“, აგრეთვე კომიქსებზე დაფუძნებული ფილმით „ჰელბოი“.
პერლმანს მონაწილეობა აქვს მიღებული ფილმებში: „კრონოსი“, „ბლეიდი 2“ და „წყნარი ოკეანის ნაპირი“ და სხვა. ის ასევე ცნობილია, როგორც გამოხმოვანებელი; მას გახმოვანებული აქვს პოსტ-აპოკალიპტური ვიდეო თამაშების სერია „Fallout“, ანიმაციური სერიალები „ბეტმენი: ანიმაციური სერიალი“, „ახალგაზრდა ტიტანები“, „თავგადასავლების დრო“, „სიკვდილის 10000 ხერხი“, დისნეის ანიმაციური ფილმი „ჩახლართული“ და სხვა მრავალი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ვიდეო თამაშების გამხმოვანებლები კატეგორია:ამერიკელი ფილმების გამოხმოვანებლები
ანდრიიკი
ანდრიიკი (Андрійки) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის კოზელშჩინის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 173 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოზელშჩინის რაიონის სოფლები
ლა-ხოიის რაიონი
ლა-ხოიის რაიონი (Distrito de La Joya) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 620 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 513 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 34 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 670.22 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
დიმიტრი უზნაძის ქუჩა (ისნის რაიონი)
უზნაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (ნავთლუღი); ნავთლუღის I დასახლების V ქუჩიდან მთის ფერდობამდე, ნავთლუღის I დასახლების IV ქუჩას დიმიტრი უზნაძის სახელი ეწოდა 1983 წელს.
ლიტერატურა
უზნაძე
ატალეია
ატალეია (Ataléia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ვალი-დუ-მუკურის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტეოფილუ-ოტონის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 455 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.87 კმ²-ზე. ფართობი 1 836 977 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ვიკიბანაკი
მინიატიურა|ვიკიბანაკის მონაწილეები ვანაძორში|350პქ ვიკიბანაკი (Վիքի Ճամբար) — „ვიკიმედია სომხეთის“ პროექტი, რომელიც ხორციელდება სომხეთში. ვიკიბანაკის მიზანია განავითაროს ვიკიპედია ქალაქ ერევნის და სომხეთის სხვადასხვა სკოლის მოსწავლეებისა და სტუდენტების დახმარებით. ამავდროულად ხელი შეუწყოს მათ აქტიურ დასვენებას. პროექტი პირველად განხორციელდა ქალაქ ვანაძორში 2014 წელს.
ფორმატი
14-20 წლის აქტიური ვიკი-რედაქტორები ღებულობენ უფასო ვაუჩერებს დასვენებისათვის. ამასთანავე მათ ეძლევათ ფულადი ანაზრაურებაც. დღეში სამი საათის განმავლობაში, მონაწილეები ახდენენ ვიკიპედიის რედაქტირებას დასავლურ და აღმოსავლურ სომხურ ენებზე. მათ ეხმარებიან გამოცდილი რედაქტორები.
მიზნები
ვიკი-ბანაკის მიზანია სომხური ვიკიპედიის განვითარება მოსწავლეების დახმარებით, ასევე დასავლურ სომხური ვიკიპედიის დაარსება.
სქოლიო
კატეგორია:ვიკი-პროექტები
ოთარ დანელია
ოთარ დანელია (დ. 21 სექტემბერი, 1979, ქ. სენაკი) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრი 2014-დან 2016 წლამდე.
ბიოგრაფია
1996–2000 წლებში სწავლობდა საქართველოს დიპლომატიურ აკადემიაში. არის საერთაშორისო ურთიერთობისა და დიპლომატიის სპეციალისტი. 1997–2002 წლებში ივ. ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის სტუდენტია.
2001–2004 წლებში საქართველოში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის ასისტენტია. 2004–2007 წლებში „კოტ დ’ვუარში გაეროს ოპერაციების“ რეგიონალური წარმომადგენელია. 2008–2011 წლებში „ბანკი რესპუბლიკა–ჯგუფი სოსიეტე ჟენერალის“ ჯერ პროექტის მენეჯერი, შემდეგ კი პროექტებისა და ბიზნეს ანალიზის დეპარტამენტის უფროსია. 2011–2013 წლებში სს „სილქნეტის“ დირექტორთა საბჭოს წევრი და მონიტორინგისა და სტანდარტიზაციის უფროსია. 2013–2014 წლებში საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საფინანსო-სამეურნეო დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე, ხოლო 2014 წლიდან 2016 წლამდე საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრია. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მარტვილისა და აბაშის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 21 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:სენაკში დაბადებულები ო კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
ნოვოიაკუპოვო (ბაშკირეთი)
ნოვოიაკუპოვო (Новоякупово; Яңы Яҡуп) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, ზილაირის რაიონში. მიეკუთვნება კანზაფაროვოს სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ ზილაირიდან განლაგებულია 27 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სიბაიდან 93 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 26 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ზილაირის რაიონის სოფლები
ანდრიიკივცი
ანდრიიკივცი (Андрійківці) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქის ხმელნიცკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 599 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხმელნიცკის რაიონის სოფლები
ჰალილ ქუთი
ჰალილ ქუთი (Halil Kut დ. 1882 — გ. 1957) — თურქი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-ლეიტენანტი, ენვერ და ნური ფაშების ბიძა. იყო თურქეთ-იტალიის, ბალკანეთის და პირველი მსოფლიო ომების აქტიური მონაწილე.
ბიოგრაფია
1905 წელს დაამთავრა სტამბოლის სამხედრო აკადემია. მსახურობდა მაკედონიაში დისლოცირებულ მე-3 არმიაში. იყო 1908 წელს „ახალგაზრდა თურქთა“ რევოლუციის მონაწილე. 1909 წელს გაგზავნეს ირანში აგენტურული მუშაობისთვის. 1910 წელს სათავეში ჩაუდგა იმპერიის გვარდიას. ბალკანეთის ომებში მეთაურობდა მობილური ჟანდარმერიის დანაყოფებს. პირველი მსოფლიო ომის საწყის ფაზაში იყო კავკასიაში დისლოცირებული მე-3 არმიის დივიზიის მეთაური. 1915 წლიდან იყო მესოპოტამიის ფრონტის სარდალი. მესოპოტამიიდან გენერალ თაუნშენდის ბრიტანული საექსპედიციო ძალების განდევნის შემდეგ გახდა ბაღდადის გენერალ-გუბერნატორი და ჯარების სარდალი. 1916 წლიდან იყო მესოპოტამიაში გაშლილი ოსმალთა მე6 არმიის სარდალი. 1918 წლის 28 ივნისიდან იყო არმიათა ჯგუფ „აღმოსავლეთის“ სარდალი კავკასიის კამპანიაში. 1918 წლის აგვისტოდან ომის დასრულებამდე იყო ოსმალეთის სახმელეთო ჯარების სარდალი. მუდროსის დროებითი ზავის დადების შემდეგ ბრიტანელებმა დააპატიმრეს და ნური ფაშასთან ერთად ჩასვეს ბათუმის ციხეში. ციხიდან გაქცევის შემდეგ მიემხრო ანატოლიაში მუსტაფა ქემალის მიერ აგორებულ წინააღმდეგობის მოძრაობას. ინტენსიური კონტაქტები დაამყარა რუს ბოლშევიკებთან. პირადი და საქმიანი კონტაქტები ჰქონდა ბოლშევიკური პარტიის უმაღლეს ეშელონებთან ლენინისა და სტალინის ჩათვლით. წარმოადგენდა შემაერთებელ რგოლს მუსტაფა ქემალის წინააღმდეგობის მოძრაობასა და რუს ბოლშევიკებს შორის, მისი მეშვეობით ხდებოდა მოსკოვიდან ქემალისტებისთვის იარაღის, საბრძოლო მასალების, ტექნიკური საშუალებებისა და ოქროს მიწოდება. 1919-21 წლებში ცხოვრობდა ბაქოსა და მოსკოვში, შემდეგ ბერლინში, ხშირად სტუმრობდა თბილისს. 1920 წლის აპრილ-მაისში მისი უშუალო დახმარებით მოახერხა რუსეთმა აზერბაიჯანის გასაბჭოება. 1922 წელს ჯემალ ფაშასთან ერთად აქტიურად იყო ჩართული ცენტრალური აზიის პოლიტიკურ ცხოვრებაში. 1923 წელს სპეციალური ნებართვის საფუძველზე საცხოვრებლად დაბრუნდა სამშობლოში. ამის შემდეგ აქტიური მონაწილეობა საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში აღარ მიუღია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1882 კატეგორია:გარდაცვლილი 1957 კატეგორია:თურქი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები
დიმიტრი გურიელი
დიმიტრი გურიელი (დ. 1822, ოზურგეთი — გ. 17 აგვისტო, 1882) — გურიელების ფეოდალური გვარის ერთ-ერთი წარმომადგენელი, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1875).
1820 წელს გურიელის მამა, ქაიხოსრო ბატონიშვილი გაიქცა ოსმალეთში ცოლ-შვილთან ერთად. ქაიხოსროს გარდაცვალების შემდეგ ოჯახი 1831 წელს მეფის რუსეთის მთავრობას შეურიგდა, სამშობლოში დაბრუნდა და გავლენიანი ნაცნობების წყალობით 1835 წელს მამულები (მდინარე ბჟუჟის ხეობა სოფელ კვირიკეთიდან სოფელ უჩხუბის ჩათვლით, 160 კომლი) დაიბრუნა. დიმიტრი გურიელი მსახურობდა ლაიბგვარდიის ულანთა პოლკში; 1871 წლიდან იყო მეთაური; ამავე წლიდან ირიცხებოდა იმპერატორის ამალაში. 1853-1856 წლებში მონაწილეობდა ყირიმსა და რუსეთ–ოსმალეთის ომებში. 1862 წელს 28 ოქტომბრიდან 1 ნოემბრამდე პრუსიის სამეფოს პრინცი ალბერტ ჰოჰენცოლერნი მოგზაურობდა კავკასიაში. 1865 წელს მან ბერლინში გამოსცა წიგნი, სადაც მოთხრობილია სტუმრობა დიმიტრი გურიელთან.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1819 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1882 კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:გურიელები კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები
ლადაქი
ლადაქი ან „პატარა ტიბეტი“ — მთიანი უდაბნო, რომელიც მდებარეობს დასავლეთ ჰიმალაისა და ინდოეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ საზღვართან. ლადაქის პოპულარული სახელი არის „ლამაების, გომპებისა და მონასტრების მიწა“. ლადაქის კულტურა ბუდისტურ და ტიბეტურ გავლენას განიცდის, რისი მიზეზიც მის მრავალფეროვან ისტორიაშია. ლადაქი უძველესი დროიდან იზიდავდა მოგზაურებს და ახლაც ბევრი ტურისტი სტუმრობს მას. ექსტრემალური კლიმატის, დიდი სასიარულო მანძილის და გარემოს მოწყვეტილობის მიუხედავად ლადაქის ფესტივალს ბევრი სტუმარი ჰყავს. ლადაქის მკვიდრ მოსახლეობას წარმოადგს ბუდისტი მოსახლეობა, რომლებიც სოფლებში ცხოვრობენ. დღეს ლადაქი ჯამუსა და ქაშმირის შტატის შემადგენლობაშია და ინდოეთს ეკუთვნის.
ისტორია
„მთიანი აზიის გზაჯვარედინი“, „ღმერთებისა და ადამიანების მიწა“, „უკანასკნელი შანგრილა” და „პატარა ტიბეტი“ ყველა დასავლელი მოგზაურების მიერ ლადაქისთვის დარქმეული სახელები არის XIX-XX საუკუნეებში. სინამდვილეში ლადაქის აღწერილობა უფრო კომპლექსურია: ლადაქი საუკუნეების განმავლობაში ძალიან მნიშვნელოვანი წერტილი იყო, რადგან მას გააჩნდა სტრატეგიული ადგილმდებარეობა, რომელიც წარმოადგენდა იარკანდის, აღმოსავლეთ ტიბეტის, ჩინეთის, ინდოეთის და ქაშმირის სავაჭრო გზების გზაჯვარედინს.
ლადაქის ადრეული ისტორიაზე ძალიან დიდი ზეგავლენა იქონია მისმა მეზობელმა ტიბეტმა, რადგან გვიანი მეშვიდე ან ადრეული მერვე საუკუნიდან ის შედიოდა ტიბეტის იმპერიის შემადგენლობაში. იგულისხმება არა მარტო პოლიტიკური ზეგავლენა, არამედ რელიგიურიც. ტიბეტის იმპერიის დედაქალაქის, ლჰასას მმართველი დიდ როლს თამაშობდა ლადაქის ყოველდღიურ არსებობაში, რადგან ის იყო მმართველი, რომლისთვისაც რეგიონის ყველ ბუდისტს თაყვანი უნდა ეცა და დამორჩილებოდა.
მეათე საუკუნეში იმპერია დაიშალა და ომები დაიწყო ამბიციურ მმართველებს შორის, რომელთაც საკუთარი პატარა „იმპერიების“ შექმნა უნდოდათ.
ასე გრდძელდებოდა მე-13 საუკუნემდე  სანამ მონღოლურმა ტერორმა არ გადაურა ამ რეგიონს და ლადაქის მეფე ბკრა-შის-დგონი დანებდა. ლადაქს დამოუკიდებლობა ადრეულ მე-16 საუკუნემდე არ დაუბრუნებია.
ასე გაგრძელდა მანამ, სანამ 1834 წელს, ლადაქს შემოესია გულაბ სინგი, ჯამუს მმართველი 1842 წელს დაიპყრო იგი. ოთხი წლის შემდეგ შეიქმნა ჯამუსა და ქაშმირის შტატი, რომელშიც ლადაქიც მოექცა. ჯამუ და ქაშმირი უკვე ბრიტანეთის მმართველობის ქვეშ იყვნენ, როგორც ინდოეთის იმპერიის ნაწილი. 1947 წელს, კი უკვე ინდოეთის დამოუკიდებელი რესპუბლიკის წევრი გახდნენ.
ასეთი რთული ისტორიული ფონის გამო, ბევრი ფიქრობს, რომ ლადაქი არ უნდა გავიაზროთ, როგორც მხოლოდ ინდოეთი ან ტიბეტი, არამედ როგორც პერიფერია, რომელიც ამ რეგიონების დამაკავშირებელი გზაჯვარედინია.
უკანასკნელი 30 წლის განმავლობაში, რეგიონზე წვდომადობ გაიზარდა, რამაც ახალ გამოკვლევებს დაუდო საფუძველი, ამ გამოკვლევები ძირითადად შეადგენს ლინგვისტების, ხელოვნების ისტორიკოსების, ანთროპოლოგების და დოკუმენტური ისტორიკოსების ნაშრომები. წყაროები, რომელსაც ისინი იყენებნ მოიცავს, როგორც ქვებზე და ტაძრებზე წარწერებს ასევე ხალხურ ისტორიებს და არქივულ ჩანაწერებს სხვადასხვა ენაზე.
რეგიონის ეკონომია ყოველთვის აგრიკულტურული იყო და მას არასდროს გააჩნდა საკმარისი რესურსები, რომ დიდი არმიებს ყოფნოდა. სამაგიეროდ, ყოველთვის იყო საკმარისი რესურსები მონასტრული პოპულაციისთვის და ვაჭრობის დაფინანსებისთვის. ლადაქის ისტორიაში, ყველაზე მომგებიანი და გრძელი სავაჭრო ხაზი იყო ტიბეტიდან და ცენტრალური აზიიდან შემოსული შალი, რომელიც ქაშმირში მიდიოდა. ამ სავაჭრო ხაზის კონტროლი ყოველთვის მომგებიანი იყო ლადაქის მმართველების და რეგიონალური მტრებისთვისთვის, რის გამოც ყოველთვის ბრძოლა მიმდიონარეობა.
გეოგრაფია
ლადაქი მდებარეობს ქედი ჰიმალაის ჩრდილოეთით, მდინარე ინდის აუზის ზემოთში. სიგრძე 600 კილომეტრზე მეტი, სიმაღლე 7728 მეტრამდე (მთა გურლამანდჰატა). უმთავრესად აგებულია გნაისებით, გრანიტებით, აგრეთვე დანალექი ქანებით. ჭარბობს კლდოვანი დაკბილული მწვერვალები, 5500-5700 მეტრ სიმაღლეზე მოსწორების ზედაპირებია. თხემურ ნაწილში მრავალი მყინვარია. სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე გავრცელებულია მეჩხერი ბუჩქნარი, ტანდაბალი ტირიფი და კედარი; ჩრდილო-აღმოსავლეთით გაბატონებულია ცივი უდაბნოს ლანდშაფტი. მინი|ლადაქის პეიზაჟი ზაფხულში ერთ-ერთი ყველაზე გასაოცარი რამ ლადაქის შესახებ არის ლადაქის მთების კასკადოვანი სისტემა,რომელიც ერთმანეთის პარალელურად არის განლაგებული. ეს მთოვანი კასკადი გადაჭიმულია ლადაქის სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ჩრდილო-დასავლეთისკენ. მთების ეს ძირითადი მიმართულება მდინარეებს კალაპოტში აქცევს და ამავე დროს ქმნის ბუნებრივ საზღვარს ლადაქისა და ინდოეთს შორის. რამდენიმე რეგიონის გამოკლებით, ისეთების, როგორებიც არის ნუბრასა და ინდუს ველი, ლადაქი არის უკიდურესად უნაყოფო და მოუსავლიანი. ლადაქი წარმოადგენს ერთგვარ, დიდ სიმაღლეზე არსებულ უდაბნოს. ლადაქზე ზემოდან დაკვირვებისას გვიჩნდება შთაბეჭდილება ყვითელი დაბლობისა, რომელზეც ალაგ-ალაგ თოვლით დაფარული მთებია ამოშვერილი. პანგკონგისა და ტშომო რირის ტბები ამ უდაბურ, კლდოვან ტერიტორიაზე პირდაპირი მნიშნველობით ოაზისებად გვევლინება. მიუხედავად ამისა, მოგზაურობისას სხვადასხვა ბილიკებისა და გზების გავლით, რომლებიც ინდოეთის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდგომ შეიქმნა, ვხვდებით უამრავ ნაყოფიერ ნაკვეთს მდინარეების ნაპირებთან. ეს ნაკვეთები მოიცავს ფერტილურ მოსავალს, აქვე კი უამრავი დიადი ტაძარი თუ მონასტერია აღმართული.ინდის მდინარის დაბლობს მუქი ყვითელი ზოლი მიჰყვება,რომელიც ახლოდან თუ დავაკვირდებით პასმინას ცხვრების ფარებისგან შედგება.
ყველაფრის მიუხედავად ვაკეები (6000 მეტრი ზღვის დონიდან) განსაკუთრებით სავსეა სპეციფიკური ცხოველებით. დაპსანგის ვაკე სავსეა გარეული ცხენებითა და კურდღლებით. ძალიან დიდი რაოდენობით ცხვრებსა და ალპური ვარიაციის კურდღლებს ვხვდებით 5700 მეტრის სიმაღლის მთებზე. იმის მიუხედავად, რომ წვიმა აქ არასდროს მოდის, ხანდახან ნალექის სახით თოვლი გვევლინება.
ხორცი და ხილი თავისით შრება ამგვარი სიცივისა და მშრალი ატმოსფეროს არსებობისას. საინტერესო ფაქტია ის რომ ატმის ჩირი ლადაქის ხალხის ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი საკვები პროდუქტია,რომელიც მათ დიდი რაოდენობით მოეპოვებათ.
ლადაქი არის ინდოეთის ყველაზე დასავლეთი ნაწილი, სადაც „ლადაქი“ (თოვლისხალხი) ცხოვრობს, ეს არის ადგილი სადაც ბუდას დიდ პატივს სცემენ,ხოლო მის სწავლებებს დიდი სიამაყით იცავენ უკვე ათასობით წელია. ჩრდილოეთით ყარაყორუმის მთები ჰყოფს ლადაქის კოტანისგან, რომელიც ტიბეტის ერთ-ერთ რაიონს წარმოადგენს. სამხრეთითა და სამხრეთ-აღმოსავლეთით განლაგებულია რუდოკი და ჩუმურტი, სამხრეთით არის ლაჰულისა და სპიტის რაიონი, დასავლეთით ქაშმირი და ასევე ბატილსტანი. ქაშმირი გამოყოფილია ლადაქისგან ბუნებრივი ბარიერით, რომელსაც დასავლეთ ჰიმალაი ქმნის.
ლადაქის ბუნებრივი გამყოფები არის:
1.ნუბრას ველი და შაიოკის ტერიტორია;
2.ლადაქის ტერიტორია ინდის მდინარის გასწვრივ;
3.ზანსკარის ტერიტორია მდინარე ზანსკარზე;
პოლიტიკურად ლადაქი ჯამუსა და ქაშმირის ნაწილს წარმოადგენდა. მხოლოდ 1947 წლის ოქტომბერში გაწევრიანდა ლადაქი ინდურ ერთიანობაში. ძველ დროს ლადაქის მრავალი სახელწოდება ჰქონდა. ლადაქს ეძახდნენ: ლატაგს-მარიულს (რაც ნიშნავს წითელ მიწიან ქვეყანას) და ამავე დროს ხა-ჩან-პას რაც თოვლიან მხარეს ნიშნავს. დიდი ხნის წინ ლადაქელები თავიანთ თავს ბოტ-პას უწოდებდნენ და ლაპარაკობდნენ ენაზე, რომელიც ძალიან ჰგავდა იმ ენას, რომელზეც ტიბეტელები ლაპარაკობდნენ.
დემოგრაფია
ლადაქის ადრეული მკვიდრი მოსახლეობა წარმოადგენდა მონების (Mons) და დარდების (Dards) შერეულ ინდო-არიულ პოპულაციას, რომლებსაც თანდათანობით იპყრობდნენ და შთანთქავდნენ იმიგრირებული ტიბეტელები. დასავლეთ ლადაქის ზოგიერთ სოფელში დღემდეა შემორჩენილი სოციუმები, რომლებიც ინდო-არიულ ენაზე საუბრობენ. მაგრამ დარდების ზუსტი ისტორიული იდენტიფიკაცია დღემდე ვერ მოხერხდა, შესაბამისად ტიბეტელების მიერ ამ ტერიტორიათა დაპყრობის ეტაპები ბურუსით არის მოცული. მინი|ლადაქელი ქალი ლადაქის მკვიდრთა უმეტესობა ტიბეტური ბუდიზმის მიმდევარია. თანამედროვე ლადაქელებს კარგად აქვთ გააზრებული ტიბეტთან ისტორიული კავშირის მნიშვნელობა და ცდილობენ მათი რეგიონის კულტურის უნიკალურობისა და განსხვავებულობის მაქსიმალურად წარმოჩენას. პურიგის (Purig) რეგიონის უმრავლესობა ისლამის მიმდევარია და ინდის ხეობის, ნუბრას და ზანგსკარის შედარებით მცირე ისლამის მიმდევარ მოსახლეობასთან ერთად მთელი მოსახლეობის თითქმის ნახევარს შეადგენენ.
შეინიშნება საყურადღებო ვარიაციები ლადაქის სხვადასხვა სოფელსა თუ რეგიონში არსებულ ენობრივ დიალექტებს შორის. ბუდისტი ლადაქელები და ტიბეტელები იყენებენ საერთო დამწერლობას, რომელიც კლასიკურ ტიბეტურზე არის დაფუძნებული. მე-16 საუკუნიდან ერთ-ერთ ძირითად გამოყენებად ენად ითვლება სპარსული. მას მთავარი როლი ენიჭებოდა ვაჭრობაში და დიპლომატიურ მოლაპარაკებებში, რომელთაც ლადაქი ქაშმირთან და ინდოეთის სხვა რეგიონებთან აწარმოებდა. ლადაქის მეფეები ქირაობდნენ კიდეც გამოცდილ მუსლიმ გადამწერებს დიპლომატიურ მოლაპარაკებებში სინქრონული თარჯიმნის როლის შესასრულებლად.
ლადაქის პოპულაციის განაწილებაზე მოქმედებს ფიზიოგრაფიული, ოროგრაფიული და სტრატიგრაფიული გარემოებები. 1981 წლის მონაცემებით, ლადაქის მოსახლეობა 134 722 მოსახლისგან შედგებოდა, რომლებთაგანაც 71 857 იყო მამრობითი სქესის წარმომადგენელი, ხოლო 62 515 - მდედრობითი. 91% არის რურბანიზებული ანუ მოსახლეობის 91% სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობას მისდევს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე ლეჰის რეგონში არის 2 კაცი/კვ.კმ., მაშინ როცა კრაგილის რეგიონში ეს მაჩვენებელი 5 კაცი/კვ.კმ-ის ტოლია. სქესობრივი თანაფარდობის სურათი კი შემდეგია: საშუალოდ ლადაქში ყოველ 1000 მამაკაცზე 879 ქალი ფიქსირდება. ლეჰის რეგიონში, რომელშიც დომინანტი ბუდისტები არიან, იგივე მაჩვენებელი 886-ს ტოლია, ხოლო მუსლიმებით დომინირებულ კარგილის რეგიონში კი 853. 1971-81 წლებში ლეჰის რეგიონში მოსახლეობა 31,78%-ით გაიზარდა, რაც 16 489 ადამიანს შეადგენდა. კარგილის რეგიონში კი ზრდამ 23,58%-ს ( 12 592 ადამიანი) მიაღწია.
1981 წლის მონაცემებით ლეჰის რეგიონში მოსახლეობის 43,55% (29 777 ადამიანი) ძირითად სამუშაო ძალას წარმოადგენდა. მათგან 70,62% (21 029 ადამიანი) ქალი იყო. კარგილის რეგიონის სამუშაო ძალა თითქმის უტოლდებოდა ლეს რეგიონს ( 29 915 ადამიანი), მაგრამ მათგან უმეტესობა (19 604) მამაკაცი იყო.
განათლების დონის მიხედვით ორივე რეგიონში წერა-კითხვის მცოდნე ადამიანთა პროცენტული მაჩვენებლი საკმაოდ დაბალი იყო: ლეჰის რეგიონი - 28,41%; კარგილის რეგიონი - 21,31%. ორივე რეგიონში წერა-კითხვის მცოდნე მამაკაცთა რიცხვი საგრძნობლად აჭარბებდა ქალებისას.
ლადაქის პოპულაციის ჯგუფებს შორის გამოიყოფა: ბოდი (Bodh/Bot/Boto); გარა (Gara); მონი (Mon); ბედა (Beda); ჩანპა (Changpa); ბროკპასი (Brokpas); ბალტი (Balti); არგუნი (Argon/Arghun); პურიპა (Purigpa); ბროკპა (Brokpa/Drog-Pa/Shinna). თანამედროვე კვლევები ძირითადად ორიენტირებულნი არიან ოთხი მათგანის შესწავლაზე. ესენია: ბოდი, ბალტი, ბროკპასი და არგუნი.
ბოდები ლეჰის მოსახლეობის ძალიან დიდ ნაწილს შეადგენენ, კარგილში კი სიდიდით მეორე პოპულაციური ჯგუფია. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ძირითადად მონღოლოიდურ ეთნიკურ ოჯახს მიეკუთვნებიან, ისტორიული ჩანაწერების მიხედვით წარმოადგენენ მოღოლოიდური და არიული ელემენტების ნაზავს. ისინი აღიარებენ ბუდიზმს, რომელიც აუცილებლად მოიცავს ლამაიზმსაც. ბოდების მთავარი საქმიანობა არის კულტივირება, მებაღეობა, მიწათმოქმედება და მესაქონლეობა. თანდათანობით შეინიშნება ვაჭრობისა და კომერციული საქმიანობის ზრდაც. ბოდების ენა არის ლადაქური/ბოდური - მიეკუთვნება სინო-ტიბეტურ ენათა ოჯახს, აქვს გრამატიკაც და ლექსიკონიც.
ბალტები იკავებენ კარგილის რაიონის უმეტეს ნაწილს და გარკვეულწილად ლეჰის რაიონის ცალკეულ ნაწილებსაც. მეცნიერთა რწმენით, სწორედ ისინი წარმოადგენენ ლადაქის რეგიონის პრედომინანტურ ეთნიკურ ჯგუფს. ბოდების მგავსად ბალტებშიც ვხვდებით მონღოლოიდური და არიული ელემენტების ნაზავს, ამ უკანასკნელის დომინანტობით. თავდაპირველად იყვნენ ბუდზიმის მიმდევრები, მაგრამ მას შემდეგ რაც მირზა ჰაიდერ დუგლატმა დაიმორჩილა მათი ტერიოტორიები, მიიღეს ისლამი. ისინი შიიტური ისლამის მიმდევრები არიან და რელიგიური კონსერვანტიზმის გამო კავშირიც კი არ აქვთ ისეთ საგნებთან, რომლებთანაც შეხება არამუსლიმან ხალხს ჰქონია. ბოდებისგან განსხვავებით დღემდე არიდებენ თავს მუსიკას, ცეკვას და გართობას. სოფლებში მეჩეთი ცენტრალური პუნქტის როლს ასრულებს. ძირითადად აგრარული სფეროთი არიან დაკავებულნი, პერიოდულად მისდევენ მებაღეობას და მეცხოველეობას. სალაპარაკო ენას წარმოადგენს ბალტური, რომელიც ასევე სინო-ტიბეტურ ენათა ოჯახს მიეკუთვნება და მოიცავს არქაული წარმოშობის სიტყვებს. თუმცა იმის გამო, რომ მოსახლეობა ისლამის მიმდევარია, საწერად ურდუ და სპარსული გამოიყენება.
ბროკპელები ითვლებიან წმინდა არიული რასის შთამომავლებად. ისტორიკოსთა ცნობით, საძოვრების ძიების მიზნით ისინი მიგრირებდნენ დარდისტანიდან და საბოლოოდ დასახლდნენ თბილი კლიმატური პირობების მქონე ინდის ხეობის ქვემო წელში. მოსახლეობის უმეტესობა ისლამის მიმდევარია, მაგრამ კარგილიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 130 კილომეტრით დაშორებულ სოფლებში ბუდისტებიც ცხოვრობენ. ბუდისტი ბროკპელები საუბრობენ ბროკ-სკადზე ( დარდული ლინგვისტური ჯგუფის ენა). ბროკპელები აყალიბებენ განსაკუთრებული ეთნიკური და კულტურული ნიშნებით გამორჩეულ საზოგადოებას ლადაქის ცენტრალურ ნაწილში. მათ ენდოგამიის ( ჩვეულება, რომლის მიხედვითაც ქორწინება დასაშვები იყო მხოლოდ ერთი და იმავე საზოგადოებრივი ჯგუფის წარმოამდგენლებს შორის) მეშვეობით შეინარჩუნეს ენა, სოციალური სტრუქტურები და სხვა ბევრი არქაული თვისება არიელი წინაპრებისგან. ეთნიკურად მათ არანაირი კავშირი არ აქვთ მონღოლოიდურ-ტიბეტურ ჯგუფთან. აღსანიშნავია, რომ კულტურული უნიკალურობა ვლინდება რელიგიის საკითხშიც. მათ მიერ ბუდიზმის აღიარება არის ზედაპირული და მხოლოდ დაბადების, ქორწილისა და სიკვდილის ცერემონიებზე ვრცელდება. თავად ბროკპელების თქმით ისინი თაყვანს სცემენ ადგილობრივ სულებსა და დემონებს. ძირითადი საქმიანობა არის სოფლის მეურნეობა და დიდი წილი აქვს მეცხოველეობას. ჰყავთ ცხვარი, თხა, ხარი და ცხენი. რელიგიური ტაბუს გამო არ აშენებენ მსხვილ რქოსან საქონელს და არ მისდევენ მეფრინველეობას. სამაგიეროდ მისდევენ მემარცველობას და მებოსტნეობას.
არგუნელები არიან ქაშმირის ხეობიდან და ცენტრალური აზიიდან იმიგრირებული ხალხის შთამომავლები, რომელთაც ლადაქის ადგილობრივ მოსახლეობასთან განიცადეს ასიმილირება. უმეტესად ისინი წარმოადგენდნენ ვაჭრებს და იშვიათად თან ახლდათ სასულიერო პირებიც. ზოგადად ისინი იყვნენ პირველი მუსლიმები, რომლებიც ბუდისტებით დასახლებულ ამ რეგიონში დამკვიდრდნენ. ისინი ქორწინდებოდნენ ადგილობრივ ლადაქელ ქალებზე და სწორედ მათმა შთამომავლობამ ჩამოაყალიბა არგუნელთა პოპულაციური ჯგუფი. უმეტესობა საუბრობს ლადაქურ ენაზე, მაგრამ ასევე გამოიყენება თურქულიც და სხვა ტიბეტური ენები. არიან სუნიტური ისლამის მიმდევრები. ძირითადად დაკავებულნი არიან ვაჭრობით და მცირე წილი საქმიანობაში უჭირავს სოფლის მეურნეობასაც.
ლადაქის დემოგრაფიული მონაცემების მიხედვით პოპულაციაში ახალგარზდათა პროცენტული წილი გაცილებით ჭარბობს სხვა ჯგუფებს, რაც ტიპიურია განვითარებადი ქვეყნებისთვის. ამის გამო ლადაქისთვის დამახასიათებელი მაღალი შობადობის კოეფიციენტი და დაბალი სიკვდილიანობის კოეფიციენტი. პოპულაციის 39% 0-14 ასაკოვან ჯგუფშია, რაც ზრდის ერის რეპროდუქციულ უნარს და პოპულაციის ზრდის ძირითად წინაპირობას წარმოადგენს. პოპულაციური ჯგუფების მიხედვით შესაბამისი მაჩვენებელი ყველაზე მაღალი ბალტებშია (43,2%), ყველაზე დაბალი კი არგუნელებში (32,1%).
ენა
ლადაქის სალაპარაკო ენა დასავლეთ ტიბეტის დიალექტს წარმოადგენს. მაგრამ აღსანიშნავია, რომ საუკუნეების განმავლობაში განვლილი ტრანსფორმაციების შედეგად დღესდღეობით ტიბეტელებს თარჯიმნის გარეშე ძალიან გაუჭირდებათ ამ ენის გაგება. ზოგიერთი ლადაქელი აგრძელებს საუბრისას ისეთი პრეფიქსების გამოყენებას, რომლებიც თავად ტიბეტურში უკვე „მუნჯ“ ბგერებად აღიქმება. ტიბეტურ დამწერლობას ისეთივე ზეგავლენა ჰქონდა ამ რეგიონში, როგორც ლათინურს შუა საუკუნეების დასავლეთ ევროპაში. ამიტომ ლადაქელი ბერები ხშირად დადიოდნენ ტიბეტში უმაღლესი განათლების მისაღებად. ბევრი რელიგიური ცენტრიც სწორედ ტიბეტიდან დაბრუნებული სწავლულების მიერ იყო დაარსებული.
თეორიული თვალსაზრისით ლადაქის ენა აღიქმება სახელმწიფო ერთიანობის სიმბოლოდ, ვინაიდან მასზე საუბრობენ ლადაქში მცხოვრები ბუდისტებიც და მუსლიმებიც. მაგრამ რეალური სურათი უფრო მძიმე და კომპლექსურია. ლადაქის ენის წინააღმდეგობრივი ხასიათი ხელს უშლის ისეთი თანამედროვე კულტურული ფასეულობების ჩამოყალიბებას, რომელსაც გაიზიარებდნენ ორივე რელიგიური ჯგუფის წარმომადგენლები. ტრადიციული ტიბეტური დამწერლობა რადიკალურად განსხვავდება ლადაქის სალაპარაკო ენისგან, როგორც ლექსიკური, ისე გრამატიკული თვალსაზრისით. ასევე ტიბეტური დამწერლობის შესაბამისი ენა გამოირჩევა ძალიან რთულად წარმოსათქმელი ბგერებით და პრაქტიკულად მის ერთადერთ რეალურ ფუნქციას ბუდისტური წმინდა წერილების ამოკითხვა წარმოადგენს. შესაბამისად, უბრალო ლადაქელი მოქალაქისთვის მას პრაქტიკული დანიშნულება არ გააჩნია.
ისტორიულად ლადაქის დამწერლობა ეფუძნებოდა კლასიკურ ტიბეტურ ენას. თანდაყოლილი ლიტერატურული ტრადიცია ორიენტირებული იყო რელიგიურ საქმიანობაზე, მაგრამ ნებისმიერ ეპოქაში უმნიშვნელოვანეს ნაწილს წარმოადგენდა ისტორიული ელემენტიც. ამის მაგალითია ჩვენამდე მოღწეული, მნიშვნელოვან რელიგიურ ფიგურათა ბიოგრაფიები და წყაროები რელიგიის პოლიტიკური ისტორიის შესახებ.
თანამედროვე ლადაქის მწერლობაში ძირითად პრობლემად საზოგადოდ აღიარებული სალაპარაკო ენის არარსებობა იკვეთება. კლასიკური ტიბეტური დამწერლობა ისევე განსხვავდება თანამედროვე ლადიქური სალაპარაკო ენისგან, როგორც იტალიური ლათინურისგან. ძალიან ბევრი მცდელობის მიუხედავად მაინც ვერ მოხეხრდა დამწერლობის სალაპარაკო ენასთან დაახლოება. ეს გამოწვეულია ერთი მხრივ იმით, რომ ლადაქის დამწერლობა მკაფიოდ ლიტერატურულ ხასითს ატარებს და ძალიან ცოტა მოქალაქეს აქვს ამბიცია იმისა, რომ შესაბამისი მაღალი სტანდარტები გამოიყენოს წერისას. მეორე მხრივ, მუსლიმები ტრადიციისამებრ წერისას ურდუს გამოყენებას პრიორიტეტულად მიიჩნევენ. ასევე ბოლო პერიოდში ორივე საზოგადოებრივი ჯგუფის წევრებში შეინიშნება წერისას ინგლისურის ფართოდ გამოყენება.
კულტურა
ლადაქის კულტურაზე მძიმე გავლენა იქონია ტიბეტურმა კულტურამ. ლადაქის ზოგიერთ კუთხეში უფრო მეტი ბუდისტები არიან, ვიდრე მუსლიმები და ეს კანონზომიერება იზრდება, რაც უფრო სამხრეთით მივდივართ ზანკარის ზონამდე. ლადაქის საჭმელს ბევრი საერთო აქვს ტიბეტურ საჭმელთან, სადაც ყველაზე პოპულარული საჭმელია თჰუკპა (სუპი და ლაფშა) და ცამპა, რომელიც ლადაქიში „ნგამპეს“ სახელით არის ცნობილი. კერძი რომელიც მკაცრად ლადაქის ეკუთვნის არის „სკიუ“, მძიმე, პასტას მაგვარი სკვაები ბოსტნეულთან ერთად. მას შემდეგ რაც ლადაქის ეკონომიკაში ვალუტა შეიჭრა ძალიან დიდი პოპულარობა მოიპოვა ინდურმა საჭმელმა. ჩაი ლადაქიში ტრადიციულად კეთდება ძლიერი მწვამე ჩაისგან, კარაქითა და მარილით. ამ ყველაფერს ურევენ დიდ სათლში,რომელსაც ჰქვია „გურგურ ჩა“ (კარაქის ჩაი) გამომდინარე ხმიდან, რომელსაც იგი არევისას უშვებს. რძე და შაქარზე დამზადებული ტკბილი ინდური ჩაი ასევე პოპულარული გადა.
ლადაქის არქიტექტურა ძლიერ ჰგავს ტიბეტისა და ინდოეთის სტილს. მონასტრული არქიტექტურა ასახავს ღრმად ჩანერგილ ბუდისტურ მიდგომას. ბუდისტური ბორბალი, ორ დრაკონთან ერთად,არის ძალიან ხშირი სიმბოლო ყველაზე ტაძრის კარზე, მათ შორის ჰემისა და თიკსის. ლადაქის ჩაცმულობა ნაირფეროვანია და ხშირად  ჩუქურთმებით.
გამდიდრებული. მათი სოციალური ცერემონიები ისეთები, როგორიც არის ქორწილი და ყოველწლიური სექტემბრის მკის ფესტივალი შეიძლება დღეები ან კვირები გაგრძელდეს.
ლადაქში მრავალი ფესტივალია და ეს მათი ცხოვრების უმნიშვნელოვანესი ნაწილია. ლადაქის ფესტივალებს ხშირად წინ მონასტრები მიუძღვის. ცეკვები ძირითადად მოგვითხრობენ სიკეთისა და ბოროტების შესახებ, რომლებიც ჩვეულებრივ სიკეთი გამარჯვებით სრულდება.
ლადაქში ძალიან უყვართ ჰოკეი, სპორტი, რომელსაც იანვარში თამაშობენ ხოლმე. მშვილდოსნობა ასევე ტრადიციული სპორტი არის და მრავალი სოფლები წარმართავენ მშვილდოსნობის ფესტივალებს, რომლებიც თავის მხრივ ასევე მოიცავენ დალევას, ცეკვასა და აზარტულ თამაშებს.ასევე პოლო არის ლადაქის ერთ-ერთი უძველესი სპორტი.
ჟანგბადის კონცენტრაცია ბევრად უფრო მცირეა ლადაქში, ვიდრე ახალ დელიში, აქედან გამომდინარე არამკვიდრ მოსახლეობას თავბრუ ეხვევა ხოლმე. ძალიან საინტერესო სანახავია ბუდისტური ტაძრები, რომლებსაც ლადაქიელები „გიმპას“ ეძახიან. გომპა ეს არის ოსტატურა ნაშენები წვეტიანი ტაძრები, რომლებიც თავის მხრივ სოფლებს იცავენ, ისევე როგორც ციტადელები მათ შუა საუკუნეების დროს. ამ ტაძრებიდან ერთ-ერთ, ჰემის ტაძარი, არის ინდოეთის უძველესი და უმდიდრესი ტაძარი და ცნობილია თავისი მდიდრული ნაშთებით, ისეთებით, როგორიც არის ბუდას სპილენძის ქანდაკება ან თუნდაც საფლავები ოქროთა და ვერცხლით მოპირკეთებული.
ლადაქის ფესტივალი
ლადაქის ფესტივალი არის საკმაოდ მასშტაბური ყრილობა,რომელსაც ჯამუსა და ქაშმირის ტურისტული დეპარტამენტი ატარებს.ამ ყრილობის მთავარი მიზანი არის რეკლამა გაუკეთოს ლადაქის მრავალსაუკუნოვან კულტურას, ტრადიციებსა და მემკვიდრეობას. ამ ფესტივალის ყველაზე კარგი და სახალისო ნაწილი არის ინაუგურაციული ფუნქცია, რომელიც გულისხმობს გამაოგნებელ პროცესიას, რომელშიც ჩაბმულნი იქნებიან სხვადასხვა კულტურული ეთნოსები და კონტიგენტები, რომლებიც გამოწყობილები იქნებიან ტრადიციულ ტანსაცმელში, ისინი იმღერებენ სიმღერებს და სხვადასხვა სახის ნომრებს დადგამენ. პოლოს მოედაზე, სადაც პროცესია დამთავრდება, მონაწილეები გაიყოფიან სხვადასხვა ჯგუფებად და გააკეთებენ პერფორმანსს. ინაუგურაციული ცერემონია ჩატარდება ლეჰის ტერიტორიაზე, რომელშიც მონაწილეობას მიიღებენ განსხვავებული კულტურული ერთეულები ლადაქის სხვადასხვა კუთხიდან. ხალხური ცეკვა და მუსიკა არის ამ ფესტივალის ერთ-ერთი უმთავრესი მახასიათებელი.
ძირითად პროგრამებთან ერთად, საკმაოდ საინტერესო და ფერად სანახაობას წარმოადგენს მშვილდოსნობის ფესტივალი, რომელიც ლეჰსა და მის მიმდებარე სოფლებში ტარდება. მონაწილების მიღება ნებისმიერ მსურველს შეუძლია. მამაკაცები წარმოადგენენ მშვილდისა და ისრის გამოყენების უნარს, მაშინ როცა ქალები ხალხურ ცეკვებს ასრულებენ. ხალხური ცეკვების გარდა ფესტივალი მოიცავს შეჯიბრებებს ცხენბურთსა და მშვილდოსნობაში, საქორწილო ცერემონიებს და ნიღბით შესასრულებელ ცეკვებს. ბოლო საკარნავალო მსვლელობა კი დედაქალაქში - ლეჰში ეწყობა. ძირითად პროგრამებთან ერთად, საკმაოდ საინტერესო და ფერად სანახაობას წარმოადგენს მშვილდოსნობის ფესტივალი, რომელიც ლეჰსა და მის მიმდებარე სოფლებში ტარდება. მონაწილების მიღება ნებისმიერ მსურველს შეუძლია. მამაკაცები წარმოადგენენ მშვილდისა და ისრის გამოყენების უნარს, მაშინ როცა ქალები ხალხურ ცეკვებს ასრულებენ.
თანამედროვე პოლიტიკური და სოციალური სტრუქტურა
ლადაქის სოფლები შედგება ოჯახებისგან, რომლებიც ასევე წარმოადგენენ სოფლის ორგანიზაციულ ერთეულებს. ოჯახები ქმნიან ჯგუფებს სხვადასხვა დანიშნულებისთვის, მაგალითად ჯგუფებს ევალებათ ყოველდღიური რიტუალების მომზადება, აგრიკულუტურული რიტუალების ჩატარება, ფესტივალის ორგანიზაცია, მეზობელთა სოციალიზაცია. ეს კავშირი აერთიანებს მთელ სოფელს და ხელს უშლის ნებისმიერ ფრაქციას ან საწინააღმდეგო აზრის აღორძინებას. ყველა ოჯახი, სიმდიდრის მიუხედავად, თანასწორია. ინდივიდუალები დალაგებულები არიან სოციალური დანიშნულების მიხედვით (ღონისძიებების მომზადებიდან, ცეკვის რიგების ორგანიზირებამდე), რაც შეეხება ბუდისტ ბერებს, არისტოკრატიასა და ოფიციალურ პირებს, რომლებიც ლადაქს სტუმრობენ, შედარებით უფრო მაღალი რანკი ეძლევათ. ძმებს შორის სიმდიდრის, განათლებულობის და პერსონალურ თვისებებს განსხვავებას სოციალური იერარქია არ ითვალისწინებს. მხოლოდ ასტროლოგებს და ექიმებს აქვთ შედარებით მაღალი სოციალური სტატუსი, მაგრამ ეს არ გულისხმობს პოლიტიკურ ძალას, სიმდიდრეს ან ოჯახურ პრესტიჟს.
სოფელს ჰყავს სოფლის თავი, რომელიც აკონტროლებს ფინანსებს და წარმომადგენლობითი როლი აქვს. ის აწყობს შეხვედრებს, უზრუნველყოფს, რომ ასტროლოგის მიერ გაანგარიშებული დროს აგრიკულტურულ საქმიანობებისთვის ყველამ გიგოს და აგვარებს დავებს. მიუხედავად ამისა, ეს არ არის პერმანენტული თანამდებობდა და გადადის სოფლის სხვა მაცხოვრებლებზე. სოფლის თავის ძალაუფლება შეზღუდულია იმითაც, რომ მას აღ შეუძლია ერთპიროვნულად სოფლისთვის მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებები მიიღოს, არამედ ეს ფუნქცია ენიჭება სოფლის კრებას. სწორედ იულპა ანუ სოფლის კრება არის უმაღლესი პოლიტიკური სტრუქტა.
იულპაში ყოფნის უფლება მხოლოდ მამაკაცებს აქვთ და ისინი ოჯახებს წარმოადგენენ.
შეხვედრების დროს შეიძლება კენჭისყრაც ჩატარდეს, მაგრამ ეს ძალინ იშვიათად ხდება, რადგან კრება კონსესუსს ყოველთვის აღწევს. განსხვავებული აზრი შეიძლება გაჩნდეს, მაგრამ არ შეიძლება ოპოზიციური ძალის შექმნა, ან მეზობელზე ზეგავლენის მოხდენა, რომ განსხვავებულ აზრს დაუჭიროს მხარი. როგორც წესი, ზოგი მამაკაცი სხვებზე მეტს ლაპარაკობს და მეტ შეხვედრას ესწრება, ზოგს უფრო ყურადღებით უსმენენ ხოლმე, მაგრამ როდესაც სოფლის კრებაზე გადაწყვეტილება უნდა მიიღონ  ყველა მამაკაცი გათანასწორებულია. სოფლის კრების წევრები ყოველთვის აღნიშნავენ: „ჩვენ შევთანხმდით“, „ჩვენ გადავწყვიტეთ“ ან „იულპამ მათ გადასახადი დაუწესა“, ანუ მინიშნებულია, რომ შეხვედრაზე მიღებული გადაწვეტილება ყველამ ერთად მიიღო.
იულპას ასევე გააჩნია ძალაუფლება, რომ სოფლის აქტივობები დაგეგმოს და მიიჩნევს, რომ წევრების ჩართულობა სოციალურ ცხოვრებაში მათი ძალაუფლების საფუძველია. ძალაუფლების ეს ფორმა განსხვავდება, როგორც წარსულში მყოფი მეფეების მმართველოვისგან, რომელსაც შეადგენდა სამხედრო ძალაუფლება, სოციალურ სუპერიორობა და რელიგიურ მფარველობა და ასევე თანამედროვე პოლიტიკური ხელისუფლებისგან, რომელიც ეკონომიკურ სიძლიერეზე და დემოკრატიულ სტრუქტურაზეა დაფუძნებული.
სოფელში წესრიგის დამყარებისა და დავების თავს აცილებისთვის რამდენიმე გზა არსებობს, მათ შორის, დიდი რაოდენობის ქცევითი ნორმა და შედარებით უფრო შეუმჩნეველი მეთოდები, რითაც ჰარმონია მიიღწევა. სოფელში მოქმედებს ნორმატიული კანონები, რომლებიც მოიცავს წესებს, ტაქსაციას, ტრადიციებს, რომლებიც შეგნებულად უნდა დაიცვან და ზოგიერთ ქცევას, რომელიც სასირცხვილოდაა შეფასებული. ამ ყველაფერს ისევ და ისევ იულპა ანუ სოფლის კრება აწესებს. იულპა სოფლისთავის თანამდებობის გადაცემასაც უზრუნველყოფს, ასევე საკვები მარაგის დაცვას, ფესტივალების ორგანიზებას, სტუმრებისთვის ტრანსპორტის მოძებნას და ლოკალური ტაძრებისთვის შესაწირის შეწირვას.
სოფელში მკაცრად დაცული წესებისა და ტრადიციების მოქნილობისა და მრავალფეროვნების მიუხედავად, ოჯახებს შიგნით და ოჯახებს შორის ხშირად ხდება ინტერესებთა დაპირისპირება. უმეტესობას ისევ ოჯახი, მეზობლობა ან შუამავლები აგვარებს, სანამ ის არ გადაიზრდება აშკარა ანტაგონიზმში, რომელიც მთლიანად სხვა ცნებაა. ლადაქში არსებობს ორი ტიპის დავა ესენია: ინტერესტა დაპირისპირება, სხვაობა და აშკარა დაპირისპირება, რომელიც ლადაქურ ენაზე ხასიათდება როგორც „ყვირილი“, „ჩხუბი“, „ძალადობა“ და მისი აშკარა ანტაგონიზმი განარჩევს მას ჩვეულებრივი დავისგან. ასეთი დაპირისპირებები სერიოზული პრობლემაა და ის მთელ სოფელს ეხება.
აშკარა დაპირისპირება ცოლ-ქმარს შორის ოჯახის სტაბილურობას უქმნის პრობლემას და ჩარევას საჭიროებს. ამ დროს, სხვა ოჯახები ერთვებიან საქმეში და ცდილობენ მოაგვარონ პრობლემა, მაგრამ თუ საქმე ძალიან სერიოზულადაა ამ დროს შუამავლებს იძახებენ, მაგალითად, ასეთი სერიოზული პრობლემაა, როდესაც ცოლი ქმრის სახლიდან მამის სახლში ბრუნდება.
მიუხედავად იმისა, რომ ლადაქის სტრუქტურას, ყოველთვის აყლიბებდნენ, მეფეები, ბუდისტური დაწესებულებები და სხვა გარე ძალები და ახლა მასზე დიდი ზეგავლენა აქვს თანამედროვე ინდურ შტატს, ლადაქი მაინც არ აღიარებს შტატის რელიგიურ, პოლიტიკურ ან შიდა სამართალზე ძალაუფლებას, რის გამოც ცდილობენ, რომ დავები სოფლებს არ გასცდნენ და შიგნითვე მოაგვარონ. სოფლის მაცხოვრებლები რა თქმა უნდა იცნობენ სოციალურ და რელიგიურ იერარქიას, მაგრამ ცდილობენ შეინარჩუნონ საკუთარი ფორმა და ლოკალური წყობილები, როგორც მორალურ ასევე პოლიტიკურ ასპექტში.
სქოლიო
კატეგორია:ლადაქი
თეჯისის წმინდა კონსტანტინეს ეკლესია
თეჯისის წმინდა კონსტანტინეს ეკლესია — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი ქვემო ქართლის მხარეში, წალკის მუნიციპალიტეტში, სოფელ თეჯისში.
ეკლესია წარმოადგენს დარბაზულ ნაგებობას. იგი აშენებულია დამუშავებული ქვის კვადრებით. გეგმაში ეკლესია მართკუთხაა, რომელიც აღმოსავლეთით ბოლოვდება აფსიდით, სადაც ორი ნიშია. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს, იგი გარედან არქიტრავულია, შიგნიდან თაღოვანი. აღმოსავლეთის და სამხრეთის კედლებში გაჭრილია სარკმლები. მოგვიანებით ეკლესიისათვის სამხრეთის მხრიდან გაუკეთებიათ მინაშენი, რომლის მხოლოდ კედლებია შემორჩენილი. ეკლესიას შემოვლებული აქვს გალავანი. გალავანს ორი შესასვლელი აქვს, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან. ორივე შესასვლელი ქვის მონოლითითაა გადახურული.
თეჯისის წმინდა კონსტანტინეს ეკლესიას კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა 2006 წლის 30 მარტს საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტროს მიერ, ხოლო ამავე წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის № 665 ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:წალკის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
სიურეიის ოპერის სახლი
სურეიას ოპერის სახლი ან სურეიას კულტურის ცენტრი (Süreyya Operası ან Süreyya Kültür Merkezi) — საოპერო დარბაზი, რომელიც მდებარეობს სტამბოლის ქადიქიოის რაიონში, თურქეთი. შენობის არქიტექტორია სომეხი კეჰამ კავაფიანი, რომელიც ააშენა სტამბოლის დეპუტატის სიურეია ილმენის ბრძანებით, დაარსდა 1927 წელს, როგორც პირველი მუსიკალური თეატრი სტამბოლის ანატოლიის ნაწილში. თუმცა, იმის გამო, რომ შესაბამისი საშუალებებით და აღჭურვილობებით თეატრი არ იყო აღჭურვილი, ოპერეტები არ იყო დადგმული. შენობა, ფუნქციურ აღდგენამდე, გამოიყენებოდა როგორც კინოთეატრი, მაგრამ, 2007 წელს შენობის ხელახალი რემონტის შემდეგ, ძველ ფუნქციას დაუბრუნდა.
ისტორია
ოპერის მშენებლობა 1924 წელს, სიურეია ფაშას ბრძანებით დაიწყო, რომელსაც კულტურული და სოციალური შეხვედრებისთვის ადგილი სჭირდებოდა, რომელიც ქადიქიოის ძალიან აკლდა. მასზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ევროპის ცნობილი თეატრები, მისი ვიზიტების დროს. შენობის ესთეტიკური და ფუნქციური გავლენა არქიტექტურულ დიზაინზე აისახება ფოიეში, მაგალითად არტ-დეკო ინტერიერი ინსპირირებული შანზ-ელიზეს თეატრში პარიზში, რომელიც აჩვენებს არქიტექტურის გერმანულ სტილს. სტამბოლის დეპუტატის სიურეია ილმენის ბრძანებით, კეჰამ კავაფიანი დაინიშნა ოპერის არქიტექტორად, რომელის მშენებლობაც დასრულდა 1927 წელს. თეატრი გაიხსნა 1927 წლის 6 მარტს და იყო პირველი მისი ხელოვნების განხრით სტამბოლის აზიის ნაწილში და მეექვსე მთელ ქალაქში.
გახსნიდან, მუსიკალური თეატრის სცენა არ იყო მთლიანად დასრულებული, არ არსებობდა რეჟისორის ოთახი და საერთოდ შენობა არ იყო გათვალისწინებული ოპერეტაბის წარმოსადგენად, რის გამოც წარმოდგენები არ გამართულა. მხოლოდ თეატრალური პიესები გაიმართა რამდენიმე დღის განმავლობაში. 1930 წელს, შენობაში დამონტაჟდა ტექნიკური აღჭურვილობა: ეკრანი და ხმის გამაძლიერებლები ფილმების საჩვენებლად და ამიერიდან ადგილს ეწოდა "Süreyya Sineması" (სიურეიას კინოთეატრი). ჰიქმეთ ნაზიმი, ცნობილი პოეტის ნაზიმ ჰიქმეთის მამა, დაინიშნა კინოთეატრის პირველ მენეჯერად.
ოპერის სამეჯლისო დარბაზი მეორე სართულზე, მრავალი წლის განმავლობაში მსახურობდა, როგორც საქორწილო დარბაზი. იგი მასპინძლობდა თეატრალურ ჯგუფს "Kadıköy Sahnesi" (ქადიქიოის სცენა), ხუთი წლის განმავლობაში, 1959 წლიდან. მოგვიანებით, ოპერა გამოიყენებოდა, როგორც ტანსაცმლის სახელოსნო.
1950 წელს სიურეია ილმენმა თეატრი საჩუქრად გადასცა "დარუშაფაკის ასოციაციას", საქველმოქმედო ორგანიზაცია, რომელიც ეხმარება ღარიბ ობოლ ბავშვებს განათლების მიღებაში, იმ პირობით, რომ ის ან მისი მეუღლე მთელი სიცოცხლის მანძილზე, აქედან შემოსავალს მიიღებდნენ. იგი გარდაიცვალა 1955 წელს, ხოლო მისი მეუღლე ადალეთ ილმენი 1966 წელს.
1996 წელს სიურეიის კინოთეატრის სააუდიტორიო დარბაზი გარემონტდა, ხოლო ტექნიკური აღჭურვილობის მოდერნიზება მოხდა 2003 წელს. ასევე გარედან შენობას ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია ორიგინალის შესაბამისად. თუმცა, ყველა ეს ძალისხმევამ და მოდერნიზაციისთვის განხორციელებულმა ინვესტიციებმა არ მოუტანს მოსალოდნელი შედეგი აუდიტორიის მიზიდვისთვის.
რესტავრაცია
thumb|250px|right|ოპერის ფოიე 2006 წლის დასაწყისში, ქადიქიოის მუნიციპალიტეტმა მერის სელამი ოზთურქის მმართველობით, დაიწყო რესტავრაციის პროექტი, მას შემდეგ, რაც მუნიციპალიტეტმა შენობა 2005 წლის აგვისტოში 40 წლის ვადით იჯარით აიღო დარუშაფაკის ასოციაციისგან. რესტავრაციის პროცესში აღდგა ფრესკები ჭერსა და კედლებზე, ასევე ქანდაკებები ფასადზე. სამშენებლო სამუშაოები თითქმის ორი წელი გაგრძელდა და ღირებულება შეადგინა თითქმის 14 მილიონი YTL (დაახლოებით 9 მლნ. აშშ-ს დოლარი).
სიურეიის ოპერა რესტავრაციის შემდეგ გაიხსნა 2007 წლის 14 დეკემბერს, სადაც შესრულდა იუნუს ემრეს ორატორია (Opus 26) აჰმედ ადნან საიგუნის მიხედვით. ამდენად, სიურეია ფაშას ოპერის ოცნება 80 წლის შემდეგ ახდა.
თეატრის სცენას აქვს შემდეგი ზომები: 14 მ სიგანე, 10 მ სიღრმე და 4.90 მ სიმაღლე, აგრეთვე სცენას დაემატა ახალი ორკესტრის ორმო. აშენდა 14 გასახდელი ისე, რომ შენობის არქიტექტურა არ შეცვლილა. ოპერის ზალის ტევადობაა 570 ადგილი. მეორე სართულის სამეჯლისო დარბაზი იტევს 500 სტუმარს.
პეტრე ქავთარაძის ქუჩა
პეტრე ქავთარაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (დელისი); ვლადიმერ ჯიქიას ქუჩიდან, ალექსანდრე ყაზბეგის გამზირამდე. ალექსანდრე ყაზბეგის გამზირის გაგრძელება. ქუჩას პეტრე ქავთარაძის სახელი დაერქვა XX საუკუნის 70-იან წლებში. ქუჩაზეა საქართველოს მაღალი ტექნოლოგიების ეროვნული ცენტრი. შპს სამკურნალო კომბინატი. აქვს 1 ჩიხი.
სიურეიის ოპერის სახლი
რესტავრაცია
ოპერის სახლი, სტამბოლის სახელმწიფო ოპერისა და ბალეტის სახლია. ოპერისა და ბალეტის წარმოდგენები იმართება კვირაში სამ ჯერ.
პეტრე ქავთარაძის ქუჩა
ლიტერატურა
ქავთარაძე
სიურეიის ოპერის სახლი
სქოლიო
კატეგორია:სტამბოლის თეატრები კატეგორია:სტამბოლის კულტურა
კატუჟი
კატუჟი (Catuji) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ვალი-დუ-მუკურის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტეოფილუ-ოტონის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 708 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.99 კმ²-ზე. ფართობი 419 526 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
Škoda Artic
330px|right Škoda Artic (იგივე ForCity Smart, ყოფილი Transtech Artic) — დაბალიატაკიანი შესახსრული ტრამვაის ვაგონი, დამზადებული ფინური ფირმა Transtech-ის მიერ, რომელიც Škoda Transportation-ის შვილობილი კომპანიაა. შემუშავდა ჰელსინკისთვის.
კონსტრუქცია
Škoda Artic არის სამსექციური სრულად დაბალიატაკიანი ტრამვაი ოთხი მბრუნავი ურიკით და რვა გამწევი ღერძით. აქვს ჰაერით გაგრილებადი ასინქრონულ ამძრავიანი მოტორები და კონუსურშუბლა გადამყვანებით დაკავშირებულია IGBT გამწევ გარდამქმნელებთან. ვაგონის ძარას აქვს თბოიზოლაცია, ორმაგი ფანჯრები, გათბობა და კონდიცირება. ტრამვაის სიგრძე 27,6 მ-ია, ხოლო მისი ლიანდაგის სიგანე 1მ. იტევს 199 მგზავრს. იატაკის სიმაღლე კართან — 36 სმ.
გაყიდვები
2015 წლიდან სულ დამზადდა 40 ვაგონი.
სქოლიო
კატეგორია: ჩეხური ტრამვაის ვაგონები
მარიანო-მელგარის რაიონი
მარიანო-მელგარის რაიონი (Distrito de Mariano Melgar) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 385 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 53 303 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1 800 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 29.83 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
ანდრიიჩიკოვე
ანდრიიჩიკოვე (Андрійчикове) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს მიკოლაივის ოლქის ვოზნესენსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 111 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვოზნესენსკის რაიონის სოფლები
ფოთის ქუჩა
ლიტერატურა
კატეგორია:დიდუბის რაიონის ქუჩები
Carnival Fantasy
250px|მინიატიურა|Carnival fantasy 250px|მინიატიურა|გემბანი Carnival Fantasy — საკრუიზო გემი, რომელსაც ფლობს კომპანია Carnival Cruise Lines, წამყვანი გემი Fantasy class-ის საკრუიზო გემებს შორის. ამჟამად ის კარნივალის ფლოტში ყველაზე ძველია.
ისტორია
Carnival Fantasy მომსახურებაში 1990 წელს შევიდა. 2008 წელს იგი გაფუჭდა და ერთი თვე მშრალ დოკზე (გემების სარემონტო ადგილი ხმელეთზე) გაატარა. ის მესამე გემი იყო Carnival Inspiration-ისა და Carnival Imagination-ის შემდეგ, რომელმაც სრული განახლება გაიარა. აგებულია 1990 წელს, ფინეთის დედაქალაქ ჰელსინკიში.
სერვისი
Carnival Fantasy-ს თავდაპირველი მშობლიური პორტი იყო მაიამი, რა დროისთვისაც ის პირველი იყო, რომელიც მაიამიდან ბაჰამის კუნძულების მიმართულებით 3-4 დღიან კრუიზებს ასრულებდა. 1993 წელს მან პორტ-კანავერალში გადაინაცვლა და პირველი „მეგა-გემი“ გახდა, რომელმაც ბინა ამ პორტში დაიდო. 2006 წელს Carnival Fantasy დაზიანდა და კარნივალის პირველი გემი გახდა, რომლის მშობლიური პორტიც ქარიშხალ კატრინას შემდეგ ლუიზიანის ქალაქი ახალი ორლეანი გახდა. აქედან მან მექსიკაში, იუკატანის ნახევარკუნძულის სიახლოვეს მდებარე კუნძულ კოსუმელისა და კოსტა-მაიასკენ დაიწყო 4-5 დღიან კრუიზებში სიარული.
2009 წლის 17 სექტემბერს, კარნივალმა განცხადება გაავრცელა, რომ Carnival Fantasy ბინას ალაბამის ქალაქ მობილის პორტში დაიდებდა და გემ Grand Holiday-ს ჩაანაცვლებდა, სანამ ამ ქალაქში ასევე ოპერირებდა გემი Carnival Elation.
ამჟამად იგი მთელი წლის განმავლობაში დაცურავს, ხუთ და შვიდ-ღამიან კრუიზებში სამხრეთ კაროლინას ქალაქ ჩარლსტონიდან. ხუთღამიანი კრუიზები სრულდება ბაჰამაში — ნასაუსა და ფრიპორტის მიმართულებით, შვიდღამიანი კი გრანდ-ტურკის კუნძულის, პატარა სან-სალვადორის კუნძულისა და ნასაუს მიმართულებით.
საკირის წმინდა გიორგის ეკლესია
საკირის წმინდა გიორგის ეკლესია— არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ საკირეში. ეკლესია დგას სოფელის ცენტრში, ქვის გალავნით შემოსაზღვრული ვრცელი ეზოს შუაგულში. იგი ბერძენი ხელოსნების მიერ არის აგებული.
ეკლესია გუმბათიანია. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია თლილი ქვა და ხე. შენობა გეგმით ცენტრალურ-გუმბათოვანი ნაგებობაა. მის კომპოზიციურ ბირთვს წარმოადგენს გუმბათით დასრულებული ცენტრალური სივრცე, აღმოსავლეთით შვერილი, ნახევარწრიული აფსიდითა და დასავლეთით წაგრძელებული ჯვრის მკლავით. ცენტრალურ, რვაწახნაგა გუმბათში სარკმლებია გაჭრილი. დანარჩენი ოთხი მცირე ზომის დეკორატიული გუმბათი ინტერიერში არ იკითხება. ყველა ღიობი თაღოვანია. საკურთხეველში სამი სარკმელია, ჩრდილოეთ კედელსა და დასავლეთის მკლავში ორ-ორი სარკმელია გაჭრილი. საკურთხევლის წინ მაღალი, სამნაწილიანი იკონოსტასია აღმართული, რომელიც ასევე XX საუკუნის დასაწყისს მიეკუთვნება. ინტერიერის კედლები შელესილია. იატაკისათვის გამოყენებულია XIX საუკუნის საფლავის ქვები. ერთი ასეთი ქვა ჩაშენებულია ეკლესიის ჩრდილოეთ კედელში. შენობის დასავლეთი მკლავის სახურავზე სამრეკლოა გამართული. სადაც მოხვედრა მისაყუდებელი კიბით არის შესაძლებელი. სამრეკლოს ფანჩატური კოკოშნიკებით არის დამუშავებული. შესასვლელი ეკლესიაში ორია - სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. ორივე ფართოა და თაღოვანი გადახურვით. სამხრეთი კარის თავზე რელიეფური ჯვარია გამოსახული. XX საუკუნის დასაწყისის ეკლესია თავისი მხატვრულ-სტილისტური სახით ეკლექტურია. მასში გაერთიანებულია რუსული და ბერძნული არქიტექტურისთვის დამახასიათებელი ელემენტები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ივანე სიხარულიძის ქუჩა
ივანე სიხარულიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ზღვისუბანი); ივანე სიხარულიძის გასასვლელიდან ჩარგლის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ადრე თემქის დასახლების 55-ე ქუჩა ერქვა. 70-იან წლებში ივანე სიხარულიძის სახელი ეწოდა. აქვს 1 გასასვლელი.
ლიტერატურა
სიხარულიძე
პეტროვკა (ზილაირის რაიონი)
პეტროვკა (Петровка; Петровка) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, ზილაირის რაიონში. მიეკუთვნება ზილაირის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ ზილაირიდან განლაგებულია 12 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სიბაიდან 135 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 147 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ზილაირის რაიონის სოფლები
ქლიავი (გვარი)
სქოლიო
*
ფრანსისკოპოლისი
ფრანსისკოპოლისი (Franciscópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ვალი-დუ-მუკურის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტეოფილუ-ოტონის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 800 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.09 კმ²-ზე. ფართობი 717 087 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
მოსკოვის სერაფიმ საროველის ტაძარი (კუნცევო)
მოსკოვის სერაფიმ საროველის ტაძარი (Храм Святого Преподобного Серафима Саровского) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია 1900 წელს. მდებარეობს მოსკოვის დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის მოჟაისკის რაიონში. მისამართი ბაგრიცკის ქუჩა № 10
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ტაძრის ისტორია იწყება, 1900 წელს სპასკის მაზრაში ქალთა თავშესაფრის ორგანიზებით, რომელიც მოგვიანებით გადაკეთდა პოლუნინის ქალთა თემად. თავშესაფარმა სახელწოდება მიიღო დაამაარსებელ ვასილ ივანეს ძე პოლუნინის სახელისაგან. 1906 წელს ერთ-ერთმა მეფსალმუნემ, სოფელ კრილატსკოეს მახლობლად, ადგილობრივი გლეხების მიერ გადაცემულ მიწაზე დაიწყო ტაძრის მშენებლობა არქიტექტორ ვიაჩესლავ ჟიგარდლოვიჩის პროექტის მიხედვით.