cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ქიმიის ისტორია
ქიმიის ისტორია — წარმოადგენს დროს უძველესი ისტორიიდან დღემდე. ძვ. წ. 1000 წლისთვის ცივილიზაციებმა გამოიყენეს ტექნოლოგიები, რომლებიც დღეისთვის ქიმიის სხვადასხვა დარგების საფუძვლებს წარმოადგენენ. მაგალითად ჭურჭლის და ჭიქების დამზადება, მადნიდან ლითონების მოპოვება, სპირტული დუღილით ღვინის და ლუდის დამზადება, მცენარეებისგან ქიმიკატების მოპოვება მედიცინისა და სუნამოებისთვის, ცხიმის საპონად გარდაქმნა, მინის და ბრინჯაოს მსგავსი შენადნობების დამზადება.
ქიმიის წინამორბედი, ალქიმია წარუმატებელი გამოდგა მატერიის ბუნებისა და მისი გარდაქმნების ახსნაში. ექსპერიმენტების ჩატარებით და შედეგების ჩაწერით, ალქიმიკოსები მივიდნენ თანამედროვე ქიმიამდე. განსხვავება დაიწყო მაშინ, როდესაც რობერტ ბოილმა თავის 1661-წლის ნაშრომში „The Skeptical Chymist“ ქიმიასა და ალქიმიას შორის, განსხვავებები გამოაჩინა.
ადრეული ადამიანები
სამხრეთ აფრიკაში ბლომბოსის მღვიმეში 100 000-წლის ოჩხერის გადამამუშავებელი სახელოსნო იქნა აღმოაჩინენილი. ეს მიუთითებს იმაზე, რომ ადრეულ ადამიანებს ქიმიაზე ჰქონდათ ელემენტარული ცოდნა. მათ ქიმიის ცოდნაზე ასევე მიუთითებს გამოქვაბულის ნახატები,მათ შესაქმნელად ისინი ცხოველების სისხლს აზავებდნენ მღვიმის კედლებზე ნაპოვნ სხვა სითხეებთან.
ადრეული მეტალურგია
ადამიანის მიერ პირველი ნაპოვნი და ჩაწერილი ლითონი ოქროა. ოქრო მიეკუთნება კეთილშობილ ლითონებს ამიტომაც ის ბუნებაში სუფთა სახითაც მოიპოვება. მცირე რაოდენობით ბუნებრივი ოქრო აღმოაჩინეს ესპანურ გამოქვაბულებში, რომლებიც გამოყენებულია გვიან პალეოლითის ხანაში, ძვ.წ. 40 000 – იან წლებში.
ძველ კულტურებში ვერცხლი, სპილენძი, კალა და მეტეორიტული რკინა შეზღუდული რაოდენობით მეტალის დამუშავების საშუალებას იძლეოდა. მეტეორიტული რკინისგან დამზადებული ეგვიპტური იარაღი ძვ.წ. დაახლოებით 3000 – იან წლებში იყო ძალიან ფასეული, ეწოდებოდა როგორც „ხანჯლები ზეციდან“.
სავარაუდოდ, პირველი ქიმიური რეაქცია, რომელიც კონტროლირებადი გახდა, იყო ცეცხლი. ამასთან, ათასწლეულების განმავლობაში ცეცხლი მხოლოდ მისტიკური ძალად ითვლებოდა, რომელსაც შეეძლო სითბოსა და შუქის წარმოქმნისას ერთი ნივთიერება სხვად გადაექცია (ხის დაწვა ან მდუღარე წყალი). ცეცხლი დიდ გავლენას ახდენდა ადრეული საზოგადოებების ბევრ ასპექტზე. ეს ყველაფერი ყოველდღიური ცხოვრების უმარტივესი ასპექტებიდან იწყებოდა, მაგალითად, გათბობა და განათება, უფრო მოწინავე გამოყენებამდე, მაგალითად, ლითონების გამოდნობა, ჭურჭლის, აგურის და ხელსაწყოების დამზადება.
ბრინჯაოს ხანა
გარკვეული ლითონების მოპოვება შესაძლებელია მათი მადანიდან, მარტივად საჭიროა მხოლოდ მათი ცეცხლში გაცხელება: განსაკუთრებით ამ ხერხით მოიპოვება კალა, ტყვია და (უფრო მაღალ ტემპერატურაზე) სპილენძი. ეს პროცესი უწოდებენ გამოდნობის პროცესს. უძველესი მეტალურგიული ნიმუშები თარიღდება ძვ. წ. VI და ძვ. წ. V ათასწლეულებით და ნაპოვნია სამ არქეოლოგიურ ადგილებში, სამივე მათგანი მდებარეობს სერბეთში. დღემდე, უძველესი გადადნობილი სპილენძი გვხვდება ბელოვოდში. ამ მაგალითში იგულისხმება სპილენძის ნაჯახი რომელიც თარიღდება ძვ.წ. 5500 წლიდან. ადრეული ლითონების სხვა ნიშნები გვხვდება ძველი წელთაღრიცხვის მესამე ათასწლეულიდან ისეთ ადგილებში, როგორებიცაა პალმელა(პორტუგალია), ლოს მილარესი(ესპანეთი) და სტოუნჰენჯი(გაერთიანებული სამეფო).
მნიშვნელოვანი ქიმიკოსები
დალაგებულია ქრონოლოგიურად:
სქოლიო
კატეგორია:ქიმიის ისტორია კატეგორია:მეცნიერების ისტორია
კალოოკანი
კალოოკანი (ოფიციალურად ქალაქი კალოოკანი; ტაგ: Lungsod ng Caloocan) — პირველი კლასის მაღალურბანიზებული ქალაქი ფილიპინებში, ეროვნული დედაქალაქის რეგიონში. 2015 წლის აღწერით, კალოოკანის მოსახლეობა 1 583 978 ადამიანს ითვლის და ქვეყანაში მეოთხე ადგილზეა მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით.
ქალაქი იყოფა ორ გეოგრაფიულ ნაწილად, რომელთა საერთო ფართობიც 5 333.4 ჰექტარია. თავდაპირველად კალოოკანი სამხრეთ ლუსონის რეგიონში, რისალის პროვინციის შემადგენლობაში შედიოდა. დღეისთვის ქალაქი ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის მესამე რაიონში (კამანავა) შედის მალაბონთან, ნავოტასთან და ვენესუელასთან ერთად.
სამხრეთ კალოოკანს მანილა, კესონი, მალაბონი, ნავოტასი და ვენესუელა ესაზღვრება. კომერციული და ინდუსტრიული აქტივობებისა და საცხოვრებელი ზონების კომბინირების გამო კალოოკანი ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის ჩრდილოეთ რაიონის მთავარი ურბანული ცენტრია. ჩრდილოეთ კალოოკანის საზღვარი კესონთან, ვენესუელასთან, მარილაოსთან, მეიკაიანთან და სან-ხოსე-დე-მონტესთან მდებარეობს. ქალაქის ეს ნაწილი ძირითადად საცხოვრებელ ზონას უკავია და ინდუსტრიული შენობა-ნაგებობები შედარებით ნაკლებად გვხვდება.
ეტიმოლოგია
კალოოკანი ტოპონიმია, რომელიც ტაგალური ენიდან, kalook-lookan (ან kaloob-looban) წარმოდგება და „ცენტრალურ ტერიტორიას“ ნიშნავს. საუბრისას ქალაქს კალოოკანად მოიხსენიებენ, თუმცა სახელის წარმოთქმის შერეული ვერსიებიც არსებობს. წარმოთქვის სახესხვაობები დაკავშირებულია 1970-იან წლებთან, როდესაც მუნიციპალურმა საბჭომ მიიღო რეზოლუცია, რომლის მიხედვითაც ქალაქის დეპარტაპემტებს დასახელებაში Kalookan უნდა გამოეყენებინათ.
გეოგრაფია
კალოოკანი იყოფა ორ ტერიტორიად, რომლის მთლიანი ფართოიც 53.334 კმ²-ია. სამხრეთ კალოოკანის ფათობი 13.625 კმ²-ია და სამხრეთით მანილა, აღმოსავლეთით — კესონი, ჩრდილოეთითა და ჩრდილო-დასავლეთით კი ქალაქები: მალაბონი, ნავოტასი და ვენესუელა ესაზღვრება. ჩრდილოეთ კალოოკანის ფართობი 39.709კმ²-ია და სამხრეთითა და სამხრეთ-აღმოსავლეთით კესონი, სახრეთ-დასავლეთით — ვენესუელა, ხოლო ჩრდილოეთით — მარილაო, მეიკაიაიანი და სან-ხოსე-დელ-მონტე ესაზღვრება.
ტოპოგრაფია
სამხრეთ კალოოკანი, სადაც ქალაქის კომერციული და ინდუსტრიული ცენტრია განთავსებული, ვაკე და ადვილად ხელმისაწვდომ მიწაზეა განფენილი. ფერდობების დახრილობა 0-3%-ს შორისაა. ტოპოგრაფია თანდათანობით იცვლება რბილიდან საშუალო დახრილობის ფერდობებამდე ჩრდილოეთ ლუსონის მაგისტრალამდე, სადაც ფერდობების დახრილობა 3-დან 18%-მდე მერყეობს. უმაღლესი წერტილი ზღვის დონიდან 35 მეტრის სიმაღლეზე, ხოლო ყველაზე დაბლა მდებარე წერტილი, დაგატ-დაგატი ზღვის დონიდან 0.993 მეტრზე მდებარეობს.
ჩრდილოეთ კალოოკანი საშუალო დახრილობის ფერდობების მქონე ტოპოგრაფიით გამოირჩევა. ჩრდილოეთ და ცენტრალურ ნაწილში 3-დან 18%-მდე დახრილობაა, რომელიც სამხრეთისკენ თანდათანობით მცირდება. მთავარ გზებთან სიახლოვის გამო, ინდუსტრიული და საცხოვრებელი ზონების დიდი ნაწილი სწორედ დაბლობ ნაწილში მდებარეობს.
დემოგრაფია
2015 წლის აღწერით, კალოოკანის მოსახლეობის რაოდენობა 1 583 978 ადამიანს ითვლის და ფილიპინებში მოსახლეობის რაოდენობით მეოთხე ადგილზეა. სამხრეთ კალოოკანის (1-დან 64 ბარანგაიმდე) მოსახლეობის რაოდენობა 585 091 ადამიანია, ხოლო ჩრდილოეთ კალოოკანის (165-ე ბარანგაიდან 188-ე ბარანგაიმდე) — 998 887 ადამიანი. კალოოკანის ნაწილების დამოუკიდებელ ქალაქებად განხილვის შემთხვევაში, 2015 წლის მოსახლეობის რაოდენობით, ჩრდილოეთ კალოოკანი მოსახლეობის რაოდენობით მე-4, ხოლო სამხრეთ კალოოკანი — მე-17 ადგილზე იქნება.
კალოოკანის მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელი (28 387 ადამიანი კვადრატულ კილომეტრზე) ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის მოსახლეობის სიმჭიდროვეს აღემატება.
ქვეყნის 238 საკანონმდებლო რაიონიდან კალოოკანის პირველი საკანონმდებლო რაიონი ყველაზე დიდია მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით.
მოსახლეობის უმრავლესობა ფილიპინურ და ინგლისურ ენებზე საუბრობს, თუმცა დიდი ნაწილი სხვა ენებსა და დიალექტებზეც მეტყველებს.
ქვეყნის სხვა რეგიონების მსგავსად, კალოოკანის მოსახლეობის უმრავლესობის რელიგიაც რომაული კათოლიციზმია. ქალაქში მდებარეობს ქრისტეს ეკლესია და სხვა პროტესტანტული ტაძრებიც, როგორიცაა კალოოკანის ღმერთის ტაძარი, რომელიც ბაესაში მდებარეობს.
ეკონომიკა
კალოოკანის მეათე გამზირი ცნობილია მოტოციკლეტებითა და მათი ნაწილებით ვაჭრობით. მთავარ და ცნობილ ქუჩებს შორისაა პ. ზამორის ქუჩა და ა. მაბინის ქუჩა. ქალაქში მდებარეობს არაერთი ბანკის ოფისები, მათ შორის: Banco de Oro-ს, აღმოსავლეთ-დასავლეთის ბანკის, მეტრობანკის, ჩაინაბანკის, ფილიპინების კუნძულების ბანკისა და სხვ.
ბარანგაიები
კალოოკანი 188 ბარანგაისგან შედგება და 2 საკანონმდებლო რაიონად იყოფა: Samson Road და EDSA. პირველი საკანონმდებლო რაიონი მოიცავს 70 ბარანგაის: 1-4, 77-85 და 132-188 ბარანგაიებს, ხოლო მეორე საკანონმდებლო რაიონი 188 ბარანგაისგან შედგება: 5-76 და 86-131 ბარანგაიებისგან. ქალაქი ბარანგაიებისთვის ჰიბრიდურ სისტემას იყენებს და მათ 16 ზონად ჰყოფს. „ზონური სისტემა“ კალოოკანის გარდა მხოლოდ მანილასა და პასაიშია. ზონა ერთი რაიონის შიგნით ბარანგაიების ჯგუფია. მართალია, ზონა ადგილობრივი მმართველობის ერთეულად მიიჩნევა, თუმცა ხალხი ზონის ლიდერს არ ირჩევს, როგორც ეს ბარანგაის კაპიტნის ან ადგილობრივი არჩევნების დროსაა, რადგანაც ზონები მხოლოდ სტატისტიკური მიზნით გამოიყოფა. ბარანგაის უმრავლესობას რიცხვები აქვს, მხოლოდ მცირე ნაწილს (ძირითადად ჩრდილოეთ ნაწილში) აქვს დასახელებები. სამხრეთ კალოოკანის ბარანგაიები უფრო პატარებია, ვიდრე ჩრდილოეთ კალოოკანისა.
სქოლიო
კატეგორია:კალოოკანი კატეგორია:ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის ქალაქები
ჟენევის საერთაშორისო მოლაპარაკებები
მინი|400x400პქ ჟენევის საერთაშორისო მოლაპარაკებები (GID) — საერთაშორისო მოლაპარაკებების ფორმატი, რომელიც შეიქმნა 2008 წლის 15 ოქტომბერს. ჟენევის ფორმატის ჩამოყალიბების გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის შემდეგ 12 აგვისტოს დადებული ცეცხლის შეწყვეტის ექვსპუნქტიანი შეთანხმების შესაბამისად. მოლაპარაკებები იმართება ეუთოს, ევროკავშირისა და გაეროს ხელმძღვანელობით 2008 წლის კონფლიქტის მონაწილე მხარეების - საქართველოსა და რუსეთის ფედერაციის წარმომადგენლებს შორის. მოლაპარაკებებში ასევე ჩართულნი არიან აშშ-ის წარმომადგენლები და წარმომადგენლები ოკუპირებული აფხაზეთიდან და ოკუპირებული ცხინვალის რეგიონიდან.
აღსანიშნავია, რომ ჟენევის საერთაშორისო მოლაპარაკებები არის ნეიტრალური სტატუსის მქონე ფორმატი, სადაც მონაწილეები ინდივიდუალური სტატუსით არიან წარმოდგენილი.
მიზანი და სტრუქტურა
ჟენევის მოლაპარაკებები მიზნად ისახავს: უსაფრთხოების კომპლექსური მექანიზმებისა და უსაფრთხოების გარანტიების შემუშავებას მთლიანად რეგიონისთვის, ქართულ-აფხაზური და ქართულ-ოსური დაპირისპირების ზონების ჩათვლით, რაშიც თავისთავად იგულისხმება აფხაზური და სამხრეთოსური მხარეების ინტერესების გათვალისწინება და პასუხისმგებლობის წილის განსაზღვრა.
2008 წლის აგვისტოს ომის შემდეგ, რუსეთის მიერ ოკუპირებული აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის დამოუკიდებლობის აღიარების შედეგად აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში გაეროსა და ეუთოს მისიების შეწყვეტის შემდეგ ჟენევის მოლაპარაკებების ფორმატი რჩება ერთადერთი საერთაშორისო დონის პლატფორმად კონფლიქტში ჩართული ქვეყნებისა და დაინტერესებული მხარეებისთვის. მოლაპარაკებებში განიხილება უსაფრთხოების საკითხები და კონფლიქტით დაზარალებული მოსახლეობის - დევნილებისა და გამყოფ ხაზთან მცხოვრები მოსახლეობის ჰუმანიტარული პრობლემები და საჭიროებები.
მოლაპარაკებები წელიწადში ოთხჯერ იმართება გაეროს ჟენევის ოფისში. ჟენევის საერთაშორისო მოლაპარაკებები მიმდინარეობს ორ პარალელურ სამუშაო ჯგუფში. პირველში განიხილავენ უსაფრთხოების საკითხებს, სადაც ცენტრალური ადგილი უჭირავს, რუსეთსა და საქართველოს შორის ძალის გამოუყენებლობის შესახებ შეთანხმების მისაღწევად მოლაპარაკებებს და საქართველოს ოკუპირებულ რეგიონებში უსაფრთხოების საერთაშორისო მექანიზმების შექმნის საკითხს, ხოლო მეორეში განხილვის თემაა იძულებით გადაადგილებულ პირთა და ლტოლვილთა დაბრუნების საკითხი, ასევე სხვა ჰუმანიტარული საკითხები, მაგალითად: მშობლიურ ენაზე განათლების მიღება, კულტურული მემკვიდრეობის დაცვა, საოკუპაციო ხაზზე თავისუფალი გადაადგილება და სხვა.
ძალის არგამოყენების შესახებ შეთანხმების მიღწევა არის ჟენევის მოლაპარაკებების ერთ-ერთი ცენტრალური საგანი. 2010 წლის 23 ნოემბერს, ევროპარლამეტში სიტყვით გამოსვლისას საქართველოს იმდროინდელმა პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა „ცალმხირივი დეკლარაციის“ ფორმით ძალის არგამოყენების შესახებ პირობა დადო, რომ საქართველო არასოდეს გამოიყენებს ძალას რუსეთის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიებზე კონტროლის აღსადგენად და მხოლოდ თავდასხმის შემთხვევაში დაიტოვებს ძალის გამოყენების უფლებას. 2008 წლის 6 დეკემბერს თავის მხრივ ოკუპირებული აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის იმდროინდელმა ლიდერებმა სერგეი ბაღაფშმა და ედუარდ კოკოითმა განაცხადეს, რომ მზად არიან, აიღონ ვალდებულება თბილისის წინააღმდეგ ძალის არ გამოყენების თაობაზე, თუმცა თავდასხმის შემთხვევაში, თავდაცვის უფლებას დაიტოვებდნენ.
საქართველოს პოზიცია
საქართველოს ოფიციალური პოზიციის თანახმად, რომელიც 2008 წლიდან დღემდე არ შეცვლილა, ძალის არგამოყენებაზე შეთანხმების ხელმომწერი მეორე მხარე უნდა იყოს რუსეთის ფედერაცია და არა ოკუპირებული აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის მთავრობები. ქართულ მხარეს აქვს რამდენიმე არგუმენტი, თუ რატომ არ აწერს ხელს აღნიშნულ შეთანხმებას უშუალოდ სოხუმთან და ცხინვალთან:
რუსეთის პოზიცია
„რუსეთი კვლავაც მიიჩნევს, რომ სამხრეთ კავკასიაში მშვიდობისა და უსაფრთხოების უზრუნველყოფისაკენ გზა გადის ძალის არგამოყენების შესახებ იურიდიულად გამაგრებულ ვალდებულებებზე თბილისსა და ცხინვალს და ასევე თბილისსა და სოხუმს შორის“ — ნათქვამია რუსეთის საგარეო უწყების მიერ გამოქვეყნებულ განცხადებაში.
რუსეთის ხელისუფლების პოზიციის თანახმად, თბილისსა და ცხინვალს, თბილისსა და სოხუმს შორის ძალის არგამოყენების შესახებ შეთანხმების მიღწევის შემთხვევაში რუსეთის ფედერაცია აშშ-თან და ევროკავშირთან ერთად იქნება მხოლოდ და მხოლოდ ძალის არგამოყენების გარანტორი. რუსეთის მსგავსი პოზიცია აქვთ ოკუპირებული აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის მთავრობების წარმომადგენლებსაც.
მეორე მნიშვნელოვანი საკითხია, იძულებით გადაადგილებულ პირთა საკუთარ სახლებში დაბრუნება, რომელზეც მხარეებს შორის შეთანხმება ვერ ხერხდება. საუბარია აფხაზეთიდან (1992-1993 წწ.) და ცხინვალის რეგიონიდან (1989-1992 წწ.) იძულებით გადაადგილებულ პირებზე, უმეტესად ეთნიკურ ქართველებზე. 2009 წლის დეკემბრის მონაცემებით, საქართველოში რეგისტრირებულია 251 000-ზე მეტი დევნილი აფხაზეთიდან და ცხინვალის რეგიონიდან, რაც საქართველოს მოსახლეობის დაახლოებით 6%-ს შეადგენს. 2008 წლის აგვისტოს რუსეთ-საქართველოს კონფლიქტის შემდეგ, მათ რიცხვს კიდევ 26 000-მდე პირი დაემატა. ოკუპირებული აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის წარმომადგენლები დევნილთა საკითხზე მოლაპარაკებებს პროტესტით ხვდებიან, რასაც უკავშირებენ საქართველოს მიერ გაეროს გენერალურ ასამბლეაში 2008 წლის შემდეგ ყოველ წელს ინიცირებულ რეზოლუციებს იძულებით გადაადგილებულ პირთა შესახებ. რეზოლუციებს სულ ურო მეტი და მეტი სახელმწიფო უერთდება.
ჟენევის მოლაპარაკებების მიღწევები
ერთ-ერთი ხელშესახები შედეგი, რაც ჟენევის საერთაშორისო მოლაპარაკებების ფარგლებში იქნა მიღწეული ესაა ე.წ. „ინციდენტების პრევენციისა და მათზე რეაგირების მექანიზმი“, რომლის შექმნაზეც შეთანხმება 2009 წელს მოლაპარაკებების მეოთხე რაუნდზე შედგა. აღნიშნული მექანიზმი გულისხმობს აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის მიმართულებით გალსა და ერგნეთში მხარეებს შორის პერიოდულ შეხვედრებს, რომლებსაც თავმჯდომარეობენ საქართველოში ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიის ხელმძღვანელი და გაეროს/ეუთოს წარმომადგენლები, ხოლო შეხვედრაზე მონაწილეობას იღებენ თბილისის, ცხინვალის, ადგილზე განთავსებული რუსული ჯარების წარმომადგენლები. შეხვედრების მიზანია ადგილზე უსაფრთხოების უზრუნველყოფის საკითხების გადაწყვეტა, ყოველდღიური ინციდენტების განხილვა და ოპერატიული რეაგირების უზრუნველყოფა. ინციდენტების პრევენციისა და მათზე რეაგირების მექანიზმის ფარგლებში მოქმედებს ცხელი ხაზი, რომლის მიზანია კონკრეტული ინციდენტებზე დროული რეაგირება და მისი აღმოფხვრა.
ცხინვალის რეგიონის მიმართულებით ინციდენტების პრევენციისა და მათზე რეაგირების მექანიზმის ფორმატი მთელი ამ დროის განმავლობაში შეუფერხებლად ფუნქციონირებს, აფხაზეთის მიმართულებით კი გალში ინციდენტების პრევენციისა და მათზე რეაგირების მექანიზმის ფარგლებში შეხვედრები 2016 წლის 27 მაისს, ოთხწლიანი ინტერვალის შემდეგ განახლდა, რომელიც 2012 წლის 24 აპრილს შეწყდა. თავდაპირველად აფხაზურმა მხარემ იმ მიზეზით თქვა უარი მონაწილეობაზე, რომ მაშინ ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიას სოხუმის მიერ პერსონა ნონ გრატად გამოცხადებული ანდჟეი ტიშკევიჩი ხელმძღვანელობდა. თუმცა, გალის შეხვედრები არც მას შემდეგ განახლებულა, რაც 2013 წლის ზაფხულში ტიშკევიჩს სადამკვირვებლო მისიის ხელმძღვანელის პოსტზე ორწლიანი ვადა ამოეწურა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამშვიდობო მოლაპარაკებები
კანიაშირი
კანიაშირი (Կանիաշիր) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 070 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 452 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 117 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3.86 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
პანტაბანგანი
პანტაბანგანი (ოფიციალურად პანტაბანგანის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Pantabangan) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ნუევა-ესიხის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 31 763 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 14 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ნუევა-ესიხის მუნიციპალიტეტები
ღაზა
ღაზა (غزة) — პალესტინისა და ღაზის სექტორის უდიდესი ქალაქი, ღაზის მუჰაფაზას ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა ნახევარ მილიონზე მეტი, ძირითადად პალესტინელები. არაოფიციალურად კონტროლდება რადიკალური ისლამური ორგანიზაცია ჰამასის მიერ.
დასახლება შეიქმნა ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 15 საუკუნეში, ისტორიის განმავლობაში კი მრავალი ხალხის და იმპერიის მმართველობის ქვეშ იმყოფებოდა. ის იყო ძველი ფილისტინელების პენტაპოლისის ერთ-ერთი ქალაქი.
სქოლიო
კატეგორია:პალესტინის ქალაქები
პუტინის რაიონი
პუტინის რაიონი (Distrito de Putina) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-ანტონიო-დე-პუტინის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 878 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 024 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 16 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 021 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:სან-ანტონიო-დე-პუტინის პროვინციის რაიონები
ლიპოვანკა
ლიპოვანკა (Lipovanca) — სოფელი მოლდოვაში, სინჯერეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 117 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 124 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინჯერეის რაიონის სოფლები
მეგ გრიფინი
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები კატეგორია:გრიფინების პერსონაჟები კატეგორია:გრიფინები
სლანკამენის ბრძოლა
სლანკამენის ბრძოლა (Salankamen Muharebesi, Szalánkeméni csata) — ბრძოლა უნგრეთის ქალაქ სლანკამენთან ოსმალეთის იმპერიისა და ავსტრიის არმიებს შორის, 1691 წლის 19 აგვისტოს. ბრძოლის წინაპირობა იყო ოსმალეთსა და ჰაბსბურგებს შორის 1683 წელს დაწყებული ომი, რომელიც ოსმალებმა საღვთო რომის იმპერიაში შეჭრით წამოიწყეს და მას ეწოდა დიდი თურქული ომი, ამასთან, მოჰაჩის ბრძოლა (1687), რომელშიც ოსმალეთის ჯარები, აგრეთვე, დამარცხდნენ ავსტრიასთან. სლანკამენის ბრძოლა გაიმართა ოსმალეთის ერთ-ერთ სანჯაყთან ახლოს. ოსმალეთის არმია შეადგენდა 80 000 ჯარისკაცს, ხოლო ავსტრიელებს ჰყავდათ 50 000 მეომარი. ამ ბრძოლაში გამარჯვებული ავსტრია დარჩა და მათ დაიკავეს ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ქალაქი ბელგრადი, რომელიც ოსმალებს 170 წლის განმავლობაში ჰქონდათ დაკავებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის ისტორია კატეგორია:ავსტრიის ისტორია კატეგორია:XVII საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:1691 კატეგორია:ავსტრიის ბრძოლები კატეგორია:საღვთო რომის იმპერიის ბრძოლები კატეგორია:დიდი თურქული ომის ბრძოლები
ფიბრინი
ფიბრინი (fibra) — მაღალმოლეკულური ცილა. წარმოიქმნება სისხლის პლაზმა ფიბრინოგენისგან ფერმენტ თრომბინის მოქმედების შედეგად. ფიბრინის მოლეკულური აღნაგობა გვაძლევს განივზოლიანი ან სადა ბოჭკოების სურათს, რომელთა ხლართულისგან სისხლის შედედების დროს წარმოიქმნება კოლტი. ფიბრინის ჩამოყალიბება მოიცავს სამ სტადიას: პირველ სტადიაზე ფიბრინოგენის მოლეკულას ჩამოსცილდება 4 პეპტიდური ფრაგმენტი (პირველი ორის მოლეკულური მასაა 2000, ხოლო მეორე ორის 2500) და მიიღება ფიბრინ-მონომერი, რომელიც შედგება დისუფლიდური ბმებით დაკავშირებული 2 იდენტური სუბერთეულისაგან. მეორე სტადიაზე ხდება ფიბრინ-მონომერის აგრეგაცია — გლობულარული მდგომარეობიდან ფიბრილარულში გადასვლა, რაშიც მონაწილეობენ წყალბადური ბმები, ელექტროსტატიკური და ჰიდროფობული ურთიერთქმედების ძალები. აგრეგაციას ხელს უწყობენ დადებითად დამუხტული ნივთიერებები (კალციუმის იონები, პროტამინსულფატი) და აფერხებენ უარყოფითმუხტიანი ნივთიერებები (ჰეპარინი). მესამე სტადიაზე ფიბრინზე ფერმენტულ ზემოქმედებას ახდენს მასტაბილიზებელი ფაქტორი XIIIა — (ფიბრინოლიგაზა), რის შედეგადაც წარმოიქმნება კოვალენტური ბმები პეპტიდურ ჯაჭვებს შორის. ამ ფაქტორის უკმარისობის შემთხვევაში ვითარდება სისხლდენა. ფიბრინისგან ამზადებენ სტერილურ ფირფიტებს, რომელსაც ხმარობენ ქირურგიული ოპერაციის დროს კაპილარული სისხლდენის შესაჩერებლად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცილები კატეგორია:ბიოლოგია
ჩინური კვანძები
250px|მინი|ერთი ტრადიციული ჩინური კვანძის რვა მაგალითი. ბედნიერებისა და წარმატების მომტანი ჩინური კვანძები (中国结) — დეკორატიული ხელნაკეთობების ხელოვნება, რომელიც ჩინური ხალხური ხელოვნების ნაწილია, საფუძველი კი თანგისა და სუნგის დინასტიების პერიოდში ჩაეყარა.
ტრადიციული ჩინური დეკორატიური ნასკვები ჩინური ხელოვნების ერთ-ერთი ტიპური დარგია. ჩინელებისთვის „კვანძი“ ნიშნავს გაერთიანებას, მეგობრობას, მშვიდობას, სითბოს, ქორწინებას, სიყვარულს და სხვა ჩინური კვანძებით ხშირად გამოხატავენ კეთილ სურვილებს, ბედნიერებას და აყვავებას.
კვანძები მჭიდროდ არის ერთმანეთში მოთავსებული და საკმაოდ ძლიერია, რომ გამოვიყენოთ შეკვრისთვის, რაც მას ძალიან პრაქტიკულს ხდის. ამასთან ერთად, ჩინური კვანძების ჩახლართული სტრუქტურა შესაძლებლობას იძლევა, მივცეთ მას სხვადასხვა ფორმა, რაც ზრდის მის დეკორატიულ ღირებულებას. თითქმის ყველა ძირითადი ჩინური კვანძი არის სიმეტრიული. არსებობს განსაზღვრული ტექნიკური შეზღუდვები დიზაინში, ახალი ნიმუშის და თემების შექმნაში. სიმეტრიულობა ჩინეთში აერთიანებსს დახვეწილ ორნამენტებსა და ესთეტიკურ სტანდარტებს და დიდი პოპულარობით სარგებლობს ჩინეთში.
გარდა ორი მონეტის კვანძისა, ჩინურ კვანძებს აქვს სამგანზომილებიანი სტრუქტურა. ის შეიცავს ორ სიბრტყეს, რომლებიც შეკრული და შეერთებულია, შუაში კი სიცარიელეს ტოვებს. ასეთი სტრუქტურა სიმკაცრეს აძლევს სამუშაოს და როდესაც მას კედელზე ჩამოკიდებენ, ის ინარჩუნებს თავის ფორმას. ცენტრში არსებული სიცარიელე იძლევა ძვირფასი ქვების ჩამატების საშუალებას.
კვანძის შეკვრის მეთოდები ფიქსირებულია, თუმცა, მოჭერას შეუძლია განსაზღვროს კვანძში დაჭიმულობის ხარისხი, მარყუჟების სიგრძე, ხაზების თანმიმდევრულობა და სისწორე. ასე, რომ იმას, თუ რა დონეზეა დაჭიმული კვანძი, შეუძლია ასახოს ხელოვანის ოსტატობა. კვანძი სრულდება მარგალიტისა და სხვა ძვირფასი თვლების შიგ ჩასმით.
ანტიკური ხანის შემდეგ ჩინური კვანძებით მუდმივად რთავდნენ სასახლეების დარბაზებს. ჩინური მაკრამე ასევე ჩანდა ხატვაში, ძერწვაში და ხელოვნების სხვა სახეობებში. მაგალითად, ჩინური მაკრამე გამოიყენებოდა სკამების დეკორაციისთვის, რომლებსაც იმპერატორები ხმარობდნენ. მაკრამეთი რთავდნენ ქოლგების კიდეებს, ქალის ქამარზე მიმაგრებულ ლენტებს, სარკეებსა და მარაოებს.
ჩინური კვანძების უსასრულო ვარიაციებმა და ელეგანტურმა ნიმუშებმა, ისევე, როგორც სხვადასხვა გამოყენებული მასალის სიმრავლემ (ბამბა, აბრეშუმი, ტყავი და ძვირფასი მეტალები), გაზარდა ჩინური კვანძების გამოყენება. სამკაულები, ტანსაცმელი, ავეჯი, საჩუქრის შეფუთვა მჭიდროდ არის დაკავშირებული უნიკალურ ჩინურ კვანძებთან. კედელზე დასაკიდ დიდ ჩინურ კვანძებს იგივე დეკორატიული ღირებულება აქვს, როგორიც ნახატებსა და ფოტოებს. ასეთი კვანძები იდეალურია სასტუმრო ოთახის ან სამუშაო ოთახის მოსართავად.
რეგიონალური
200px|მინი|ოთხი რიგის პან ჩანგის კვანძი ჯვრის კვანძით. 200px|მინი| წარმატების მომტანი კვანძის მაგალითი 200px|მინი|ჩინური პეპლის კვანძი, ჯვრის კვანძთან ერთად 200px|მინი|აგემაკის კვანძი
ჩინეთი
ისტორიულად კვანძების გაკეთება იყოფა ნასკვებად და თოკებად. დინასტიების პერიოდში გარკვეული რაოდენობის ხელოსნები იყვნენ სამეფო კარზე და სამეფო კარის გარეთაც, რათა ეწარმოებინათ თოკები და ნასკვები, რათა დაეკმაყოფილებინათ გაზრდილი მოთხოვნილება მათზე, როგორც სამეფო კარზე, ასევე მის გარეთ. თოკები, ნასკვები და ფოჩები თავდაპირველად განცალკევებით იყვნენ, შემდეგ კი მოხდა მათი კომბინირება.
ჰონგ კონგი
ჰონგ-კონგზე ძალიან დიდი გავლენა მოახდინა დასავლურმა კულტურამ, ამგვარად ჩინური კვანძები თითქმის უხილავია იქ მცხოვრები ადამიანების ყოველდღიურ ცხოვრებაში. მიუხედავად ამისა, ჩინურ ახალ წელზე შენ ჯერ კიდევ დაინახავ ჩინურ კვანძებს ჩამოკიდებულს სახლების კელდებზე, კარებზე და მაღაზიებში დეკორაციისთვის, რათა იგრძნობოდეს საფესტივალო, სადღსასწაულო განწყობა. ჩვეულებრივ, ეს დეკორაციები წითელი ფერისაა,  რადგან  ჩინური ტრადიციების მიხედვით წითელი ფერი არის „წარმატების“ ფერი.
კორეა
კორეაში დეკორატიული კვანძები ცნობილია, როგორც მედეუბი (매듭), ხშირად უწოდებენ კორეულ კვანძებს. მედეუბის საწყისი კორეაში უკავშირდება სამ სამეფოს პირველ საუკუნეში. მედეუბის საგნები თავდაპირველად გამოიყენებოდა რელიგიურ ცერემონიებში. ჩინური კვანძების ხელოვნებით შთაგონებული, კედლის მხატვრობა ნაპოვნია ანაკში, ჰვანგჰეს პროვინციაში, ახლანდელ ჩრდილოეთ კორეაში, რომელიც 357 წლით თარიღდება, ეს ნამუშევარი მიუთითებს, რომ აბრეშუმი ყვაოდა იმ პერიოდში. დეკორეტიულ თოკებს იყენებდნენ აბრეშუმის კაბებში, ხმლების გაფორმებაში, არისტოკრატების პირადი ნივთების, ქამრების ჩამოსაკიდად, რომლებსაც იყენებდნენ რიტუალებში, რომელიც თანამედროვე საქორწილო ცერემონიებში გრძელდება. კორეული კვანძები განსხვავდება კორეული ნაქარგებისგან. მედეუბი კვლავ რჩება ტრადიციულ ხელოვნებად, განსაკუთრებით ძველი თაობისთვის.
ძირითად კვანძს მედეუბში ეწოდება დორე ან ორმაგად დაკავშირებული კვანძი. კვანძი დორე გამოიყენება კვანძების შედგენის დასაწყისსა და დასასრულში. ძირითადად არსებობს 33 კორეული კვანძი, რომელიც რეგიონების მიხედვით განსსხვავდება. ბონგ სოლის ფოჩი აღსანიშნავია, როგორც ყველაზე მიახლოებული დასავლეთთან და ხშირად იყიდება, როგორც მაკრამე-სტილის კედლის გასაფორმებელი სუვენირი.
იაპონია
განსაკუთრებული მახვილი თასმები, რომლებიც გამოიყენება კვანძების გასაკეთებლად არის იაპონური კვანძები (აგრეთვე ცნობილი როგორც ჰანამუსუბი), რომელიც ემხრობა ინდივიდუალურ კვანძებზე ფოკუსირებას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთი კატეგორია:ჩინური კულტურა კატეგორია:ჩინური ხელოვნება
ჯოი (ფილმი)
ჯოი (ფილმი) შეიძლება აღნიშნავდეს:
გლეხობა
გლეხობა — სოფლის მეურნეობის უშუალო მწარმოებელთა საზოგადოებრივ-ეკონომიკური ფენა.
გლეხობა ფეოდალური საქართველოში
მინი|[[აჭარა|აჭარელი გლეხები XIX-XX საუკუნეების მიჯნაზე]] ტერმინი „გლეხი“ ქართულ წყაროებში VIII საუკუნიდან მოიხსენიება. გლეხი ეწოდებოდა პირადად არათავისუფალ პირს, რომელიც დასახლებული იყო და მეურნეობას ეწეოდა ფეოდალის მიწაზე, მიწის პატრონს კი ბეგარას უხდიდა. გლეხად იქცეოდა მიწათმფლობლის მიწის ნაკვეთზე დასახლებული თავისუფალი მეთემე, მონა, ომის დროს ტყვედ ჩავარდნილი ან გამოსყიდული და ნაკვეთზე „დასმული“ კაცი და ა. შ. XI–XII საუკუნეებში დასრულდა პირადად თავისუფალი მიწათმოქმედების (მდაბიურების) გაგლეხების პროცესი. ბატონს უფლება ჰქონდა გაქცეული გლეხი 30 წელს ეძებნა. შეეძლო გლეხის გასხვისება-გაყიდვა, გაჩუქება, გამზითვება, შეწირვა, წყალობით გაცემა და სხვ. საბატონო მიწის ნაკვეთს, რომელსაც გლეხი ფლობდა, ფუძე (ფუზე) ერქვა (XI–XV საუკუნეებში). ზოგჯერ მის აღსანიშნავად „მამულიც“ იხმარებოდა, რადგან მემკვიდრეობით მამისგან შვილზე გადადიოდა. XVI საუკუნიდან „ფუძის“ აღსანიშნავად შემოვიდა „საკომლო“ (საკუამლო, საკვამლო). XII საუკუნიდან ერთ ფუძეზე 2–8 კომლი იჯდა. XVIII საუკუნის II ნახევარში კი ზოგიერთი გლეხი საკომლოს მეთორმეტედ ნაწილს ფლობდა. მიმდინარეობდა საწინააღმდეგო პროცესიც – ახალი ფუძე-საკომლოების გაჩენა და შემცირებული მიწის ნაკვეთის შევსება. მიწის სანაცვლოდ გლეხი ფეოდალს უხდიდა ბეგარას (შრომით, ნატურით, ფულით). გლეხს შეიძლებოდა ჰქონოდა საკუთარი, ნასყიდი მიწაც, რაც კანონმდებლობით მტკიცე საკუთრება იყო, მაგრამ გლეხს მისი გასხვისება ბატონის ნებართვის გარეშე მაინც არ შეეძლო. გლეხი სარგებლობდა ასევე სათემო მიწებით.
ფეოდალების წინააღმდეგ გლეხობა იყენებდა პროტესტის სხვადასხვა ფორმას, მაგ., გადასახადზე უარის თქმა, ფეოდ. ვალდებულებათა შეუსრულებლობა, ჩივილი მეფესთან, აყრაგაქცევა, ზოგჯერ ბატონის მოკვლა, უფრო იშვიათად აბრაგობა, ყაზახობა, ყაჩაღობა, „ჯანყი“. რუსეთის იმპერიის მიერ ქართლ-კახეთის სამეფოს ანექსიის (1801 წ.) შემდეგ განსხვავება გლეხთა კატეგორიებს შორის თანდათან წაიშალა. გაუქმდა თარხანი, აზატი და მსახური გლეხის პრივილეგიები. ჩამოყალიბდა სახელმწიფო ანუ სახაზინო გლეხთა კატეგორია, რომელშიც შევიდნენ ყოფილი სამეფო და საუფლისწულო ყმები, აგრეთვე ცარიზმის საწინააღმდეგო აჯანყებებში მონაწილეობისათვის დასჯილი თავად-აზნაურთა ყმები. საეკლ. გლეხების სოციალურ-ეკონომიკური მდგომარეობა კი არსებითად არ შეცვლილა. 1860-იანი წლების დასაწყისისთვის საქართველოს გლეხური მოსახლეობის დაახლოებით 47%-ს საბატონო, 43%-ს სახაზინო და 10%-ს საეკლესიო გლეხები შეადგენდნენ. ბატონყმური სისტემის გაუქმების შემდეგ საბატონო გლეხებმა მიიღეს პირადი თავისუფლება, მათგან შეიქმნა დროებითვალდებულ გლეხთა ახალი კატეგორია. 1869–80 წლებში საეკლესიო გლეხობა თანდათან დაექვემდებარა სახაზინო უწყებას. ხიზნებს ფორმალურად რეფორმა არ შეხებია, მაგრამ ფაქტობრივად მათი მდგომარეობა უფრო მერყევი გახდა. რეფორმის შემდგომ წლებში, კაპიტალისტური ურთიერთობის განვითარების პირობებში გლეხობა, როგორც ერთიანი წოდება, თანდათან გაქრა და გაღრმავდა მის ფარგლებში სოციალური დიფერენცირების პროცესი. XIX–XX საუკუნეების მიჯნაზე საქართველოს გლეხობის 5%-ს შეადგენდნენ შეძლებული გლეხები („კულაკები“), 35–40%-ს – საშუალონი და 55–60%-ს ღარიბები.
გლეხობა თანამედროვე საქართველოში
რუსეთის რევოლუციის შემდეგ საქართველოს დამოუკიდებლობის პერიოდში (1918-1921 წლები) გლეხების მდგომარეობა არსებითად შეიცვალა. 1918-1919 წლების აგრარულმა რეფორმამა მოსპო ბატონყმობის უკანასკნელი გადმონაშთები, გააუქმა მსხვილი თავადაზნაურული მიწათმფლობელობა, ჩამორთმეული მიწების დიდი ნაწილი გადასცა ღარიბ გლეხობას. გლეხების საკუთრებად დამტკიცდა როგორც ადრინდელი სანადელო მიწები, ისე ახლად მიზომილი ნაკვეთები, რამაც შექმა თავისუფალი გლეხური, ფერმერული მეურნეობის განვითარების შესაძლებლობა.
1921 წელს საქართველოში დამყარებულმა საბჭოთა ხელისუფლებამ მიიჩნია, რომ დამოუკიდებელი საქართველოს მთავრობამ დააკანონა მიწის დიდი ნორმა, რითაც დაიცვეს თავადაზნაურობისა და „კულაკთა“ ინტერესები. ბოლშევიკების მიერ გატარებული ახალი რეფორმის შედეგად შემცირდა მიწის ნორმა, რამაც საგრძნობლად გაზარდა ღარიბი გლეხობის მიწათმფლობელობა, მაგრამ მიწის ნაციონალიზაციის კანონმა გლეხთა უფლება მიწაზე მნიშვნელოვნად შეზღუდა. ლენინის მიერ გამოცხადებული „ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის“ პირობებში გლეხებს გარკევული დროით შეუნარჩუნდა სამეურნეო დამოუკიდებლობა, მიღებული პროდუქციის საბაზრო ფასებში გაყიდვის შესაძლებლობა, გამსაღებელ მომხმარებელთა კოოპერატივებში გაერთიანებისა და მიწის დამმუშავებელი ამხანაგობების შექმნის უფლება. 1929 წლიდან სამეურნეო პოლიტიკა შეიცვალა და დაიწყო მასობრივი, არსებითად ძალდატანებითი კოლექტივიზაცია, რასაც თან ახლდა რეპრესიები საშუალო და შეძლებული გლეხების მიმართ. კოლმეურნეობებში გაერთიანებულმა გლეხობამ დაკარგა კოლექტიური შრომის შედეგად მიღებული პროდუქციის თავის შეხედულებისამებრ გამოყენების შესაძლებლობა. მისი მთავარი ფუნქცია გახდა პროდუქციის უაღრესად დაბალ ფასებში მიწოდება სახელმწიფოსათვის.
1950-იანი წლების შუა ხანიდან საბჭოთა რეჟიმის აგრარულ პოლიტიკაში გარკვეული ცვლილებები მოხდა. გაიზარდა სახელმწიფოსათვის მისაყიდი სოფლის მეურნეობის პროდუქციის ფასი, მაგრამ მეურნეობიდან კოლმეურნეთა შემოსავალი არსებითად არ გადიდებულა. ასეთ პირობებში კოლმეურნე გლეხები უფრო დაინტერესებული იყვნენ საკარმიდამო ნაკვეთებსა და გარე სამუშაოებზე, რამაც გამოიწვია აგრარული წარმოების კრიზისი და სასურსათო პრობლემის გამწვავება. 1980-იან წლებში კრიზისის დაძლევის მიზნით ტარდებდა ეკონომიკური ექსპერიმენტები. ე.წ. გარდაქმნის სტრატეგიის მიზანი იყო უშუალო მწარმოებელ მასას დაბრუნებოდა მიწისა და წარმოების საშუალებებზე ბატონ-პატრონობის გრძნობა, მაქსიმალურად ამაღლებულიყო კოლმეურნე გლეხობის სოციალური აქტიურობა. ხდებოდა საკუთრებისა და მეურნეობის ფორმათა გამრავალფეროვნება, საბჭოთა მეურნეობისა და კოლმეურნეობის პარალელურად თავისუფალი გლეხური და ფერმერული მეურნეობის შექმნა-განვითარება.
1991 წელს საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ საბაზრო ურთიერთობათა თანდათანობით ჩამოყალიბებისა და კერძო საკუთრების განვითარების პირობებში თანამედროვე ქართული სოფლის ახალ სახეს ფერმერული მეურნეობა წარმოადგენს. საბაზრო ეკონომიკის პირობებში სოფლად მეურნე გლეხი, ისტორიულად სოციალურ კატეგორია, გარდაიქმნა ფერმერად, მესაკუთრედ, რაც უკვე ეკონომიკურ კატეგორიას განეკუთვნება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფეოდალური საქართველო კატეგორია:სოციალური ისტორია კატეგორია:სოფლის მეურნეობა
კარმრაშენი (არაგაწოტნი)
კარმრაშენი (Կարմրաշեն) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 000 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 517 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 34 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 15 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
ფესტოსი
მინი ფესტოსი (φαιστές) — ძველი ქალაქი, ეგეოსის კულტურის ცენტრი კუნძულ კრეტაზე. 1900–1966 წლებში გათხარეს იტალიელმა არქეოლოგებმა. ნეოლითსა და ადრინდელი ბრინჯაოს ხანაში ფესტოსი პატარა დასახლება იყო. დაახლოებით ძვ. წ. 2200 წელს აქ აშენდა კნოსოსის მსგავსი, მონუმენტური სამეფო სასახლე. აღსანიშნავია მისი მოკირწყლული მოედნები, საკურთხეველი და ეგრეთ წოდებული თეატრალური მოედანი, რომელსაც 500 კაცისთვის განკუთვნილი, საფეხურებად განლაგებული სკამები აქვს. ძვ. წ. XVIII საუკუნეების შუა წლებში მიწისძვრის შემდეგ სასახლე გააფართოეს და აღადგინეს. აღსანიშნავია სასახლის მშენებლობის მაღალი დონე: დარბაზებისა და ოთახების, გრძელი კორიდორების კედლები ნაგებია თლილი ფილებით, მოხატულია ფრესკებით. მოწყობილია რთული წყალგაყვანილობა, დამხმარე სათავსები. საყურადღებოა პერისტილის ტიპის ეზო. დაახლოებით ძვ. წ. 1470 წელს მიწისძვრის შედეგად ფესტოსი დაინგრა და მისგან პატარა დასახლება დარჩა.
ლიტერატურა
კატეგორია:უძველესი ქალაქები
გლობულარია
მინი|ბეწვყვავილა გლობულარია (Globularia trichosantha) გლობულარია — გლობულარიასებრთა ოჯახის მცენარეთა გვარი. აერთიანებს 25-მდე სახეობას, რომლებიც გავრცელებულია მწვანე კონცხის კუნძულებიდან დასავლეთი აზიამდე.
საქართველოში ამ გვარის მხოლოდ ერთი სახეობა იზრდება — ბეწვყვავილა გლობულარია (Globularia trichosantha ). მისი 10–30 სმ სიმაღლის ღერო (ერთი ან მრავალი) მოფენილია დაკნინებული ფოთლებით, რომელთა უმეტესობა ღეროს ძირშია როზეტად თავმოყრილი. აქვს ცისფერი ყვავილი. საქართველოს ტერიტორიაზე გვხვდება იშვიათად შიდა ქართლში, კახეთსა და ქიზიყში. იზრდება ტყისპირა ჩამონაზვავზე, ნატყევარ მშრალ ფერდობზე დაბლობიდან მთის ზედა სარტყლამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:გლობულარიასებრნი კატეგორია:საქართველოს ფლორა
ფუსტიკი
ფუსტიკი — თრიმლის (თუთუბოსებრთა ოჯახი) და ბრაზილიური ყვითელი ხის (Chlorophora tinctoria,თუთისებრთა ოჯახი) მომწვანო ან მოწითალო-ყვითელი მერქანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:მერქნის სახეობები
მატნის ელიას ეკლესია
მატნის ელიას ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ მატანში, დგას სოფლის ჩრდილოეთით 700-800 მეტრზე, ტყით დაფარულ მთის ფერდობზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (4,3 X 4 მ), ნაგებია რიყის ქვის ირეგულარული წყობით. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია. ნაგებობიდან მთელ სიმაღლეზე მხოლოდ აღმოსავლეთ ნაწილიღა დგას. ჩამონგრეულია კამარის დასავლეთ ნახევარი, მონგრეულია გრძივი კედლების დასავლეთ ნაწილისა და დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილი. შესასვლელი ეკლესიაში სამხრეთიდანაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომლის ღერძზე ვიწრო, შიგნით სწორკუთხა, გარედან თაღოვანი სარკმელია. ერთი სარკმელია დასავლეთ კედელში (შემორჩენილია ქვედა ნახევარი). გრძივ კედლებში თითო მცირე ნიშია. დარბაზი საკურთხეველთან ერთად გადახურული იყო ქვადუღაბის, ქარგილების საშუალებით ჩამოსხმული კამარით. ეკლესია გადახურული ყოფილა კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ადგურ ხარაზია
ადგურ რაფეტის ძე ხარაზია (Адгəыр Рафеҭ-иԥа Ҳаразиа) — აფხაზი პოლიტიკოსი. 2014 წლის 22 ოქტომბრიდან სოხუმის მერი. აფხაზეთის „სახალხო ასამბლეის“ ყოფილი ვიცე-სპიკერი, გარდა ამისა აფხაზეთის ყოფილი ე.წ. „აგროკულტურის მინისტრი“.
ბიოგრაფია
იგი იყო გულრიფშის საკრებულოს თავმჯდომარე. 2004 წლის 5 ნოემბერს იგი დაინიშნა სოხუმის მერად. 2005 წლის 16 თებერვალს ახალმა პრეზიდენტმა სერგეი ბაგაფშიმ იგი ასტამურ ადლეიბათი შეცვალა. 2007 წელს იგი გახდა აფხაზეთის ე.წ. „სახალხო ასამბლეის“ წევრი და დაინიშნა მის ვიცე-სპიკერად. 2014 წლის აფხაზეთის მაისის რევოლუციის შემდეგ ე.წ. პრეზიდენტ ხაჯიმბას მიერ იგი წარდგენილი იქნა სოხუმის მერობის კანდიდატად. 2014 წლის 22 ოქტომბრიდან იგი არის სოხუმის მერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აფხაზი პოლიტიკოსები კატეგორია:აფხაზეთის დე-ფაქტო ხელისუფლების წევრები კატეგორია:აფხაზი სეპარატისტები
ალექსანდრე ტაბატაძე (პოლიტიკოსი)
ბიოგრაფია
1991-1996 წლებში შინაგან საქმეთა სამინისტროს ინსპექტორი, უფროსი ინსპექტორი. 1996-1997 წლებში რუსთავის შს სამმართველოში განყოფილების უფროსის მოადგილე, განყოფილების უფროსი. 1997 წელს თბილისის შს მთავარი სამმართველოს სამსახურის უფროსის მოადგილე. 1997-2000 წლებში თბილისის საბურთალოს შს სამმართველოს უფროსი. 2000-2001 წლებში იყო შსს თბილისის ვაკე-საბურთალოს სამმართველოს უფროსი. 2001 წელს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სს სამძებროს მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 2001-2004 წლებში საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ნარკომანიისა და ნარკობიზნესის წინააღმდეგ ბრძოლის ეროვნული ბიუროს უფროსი. 2004-2006 წლებში შინაგან საქმეთა სამინისტროს აკადემიის ოპერატიულ სამძებრო კათედრის უფროსი. 2006 წელს აჭარის ქობულეთის შს. განყოფილების უფროსი. 2006-2007 წლებში აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის შს მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 2007-2008 წლებში – აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 2012-2013 წლებში საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილე. 2013-2016 წლებში საქართველოს იუსტიციის მინისტრის მოადგილე. 2016-2019 წლებში საქართველოს სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურის უფროსის მოადგილე. 2019-2020 წლებში საქართველოს იუსტიციის მინისტრის მოადგილე. არის საჯარო სამართლის დოქტორი.
2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:დაბადებული 5 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
სითი მიუქრიმე ხათუნი
ბიოგრაფია
მიუქრიმე იყო დულკადირიდის მეექვსე მმართველის სულეიმან-ბეის ქალიშვილი. 1446 წლის 15 დეკემბერს დააქორწინეს ოსმალეთის იმპერიის სულთან მეჰმედ II-ზე. 1447 წელს მიუქრიმეს შეეძინა ბაიაზიდ II. გარდაიცვალა 1467 წლის 3 დეკემბერს. დაკრძალულია ედირნეში.
მისი შვილი ტახტზე მიუქრიმეს გარდაცვალებიდან 14 წლის შემდეგ ავიდა. ვალიდე სულთნის ტიტული მიიღო მეჰმედ II-ის სხვა ცოლმა ემინე გიულბაჰარ ხათუნმა, როგორც ბაიაზიდ II-ის დედობილმა.
სქოლიო
კატეგორია:ოსმალეთის სულთნების მეუღლეები კატეგორია:ოსმალეთის იმპერია კატეგორია:დაბადებული 1435 კატეგორია:გარდაცვლილი 1467
მიჰაილოვკა (სინჯერეის რაიონი)
მიჰაილოვკა (Mihailovca) — სოფელი მოლდოვაში, სინჯერეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 68 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 803 ადამიანს შეადგენდა.
თავის ტვინის ხიდი
თავის ტვინის ხიდი (ლათ. Pons) — ტვინის ღეროს უბანი, რომელიც ერთმანეთთან ზურგისა და თავის ტვინის და ტვინის სხვადასხვა ნაწილს აკავშირებს.
მდებარეობს ტვინის ზემოთ, ნათხემისა და მეოთხე პარკუჭის ქვემოთ. მას აქვს მარკუთხა ფორმა, რომელიც მკვეთრად არის გამოყოფილი შუა და მოგრძო ტვინისგან. არის ნერვული ბოჭკოების ერთობლიობა. იგი ერთმანეთთან მოგრძო ტვინსა და ნათხემს აკავშირებს. მასში, ასევე იწყება ან სრულდება ოთხი კრანიალური ნერვი, რომლებიც სენსორულ ინფორმაციასა და მოტორულ იმპულსებს გადასცემენ სახის რეგიონსა და ტვინს. სტრუქტურის სახელწოდებაც, სწორედ ამ დამაკავშირებელი ფუნქციის გამო ეწოდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ნევროლოგია კატეგორია:ტვინი
კილკაპუნკუს რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:სან-ანტონიო-დე-პუტინის პროვინციის რაიონები
კათნაღბიური (არაგაწოტნი)
კათნაღბიური (Կաթնաղբյուր) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 720 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 307 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 79 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 16.5 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
ჭინჭრაქა (პიესა)
„ჭინჭრაქა“ — ქართველი დრამატურგის, გიორგი ნახუცრიშვილის პიესა-ზღაპარი. დაიწერა 1962 წელს.
შინაარსი
ერთ ზღაპრულ სახელმწიფოს განაგებდა ხელმწიფე, რომელსაც ორი შვილი ჰყავდა — მზია და ლაშა. მის სამფლობელოში შედიოდა უღრანი ტყეც, რომელშიც მხეცები-დათვი, მგელი, ტურა და მელა ბინადრობდნენ. მშვიდი ცხოვრება მოულოდნელად დასრულდა, როცა სახელმწიფოს ბოროტი ბაყბაყ-დევი დაეპატრონა. ხელმწიფემ მოასწრო, მზია ტყეში გაეხიზნა, მაგრამ, ბოროტი ვეზირის ღალატის გამო, თავად დევთან ბრძოლაში დამარცხდა და დაიღუპა, მისი ვაჟი ლაშა კი, ლაჩარი აღმოჩნდა და ვერ შეძლო, მტერს წინ აღდგომოდა.
მზიამ ტყეში გაიცნო გლეხის ბიჭი, სახელად ჭინჭრაქა, რომელმაც გოგონა მხეცებისაგან იხსნა. ახალგაზრდებს ერთმანეთი შეუყვარდათ. ერთობლივი ძალით და მთვარის დახმარებით, მათ მოახერხეს დევის ჯადოსნური ნივთების მოპარვა და ამის მეშვეობით, მისი საბოლოოდ დამარცხება.
პიესის ცალკე სიუჟეტური ხაზია მხეცების თავგადასავალი. ისინი სახელმწიფოში მიმდინარე დრამატული ამბებით დიდად არ ინტერესდებიან, მხოლოდ ახალ ამბებს ეცნობიან, რომელსაც ტელეფონით უყვებათ კაჭკაჭი. მხეცების მთავარი საზრუნავია მომავალი ხალხური სიმღერების ოლიმპიადა, რომელზეც მათ სიმღერა „დათვმა ლხინი გადიხადა“ უნდა წარადგინონ და ამიტომაც, გულმოდგინედ მეცადინეობენ.
პერსონაჟები და შემადგენლობა
სხვადასხვა დროს, მთავარ როლებს ასრულებდნენ ნანა ფაჩუაშვილი (მზია), დავით უფლისაშვილი (ჭინჭრაქა), ნოდარ მარგველაშვილი (დევი), ზეინაბ ბოცვაძე (მელა).
ანალიზი
პიესა ალეგორიული შინაარსისაა და ეფუძნება ქართულ ხალხურ ზღაპრებს, უხვადაა გამოყენებული ქართული ხალხური ზეპირსიტყვიერების სხვა ნიმუშებიც — ლექსები, სიმღერები, ანდაზები და ხატოვანი თქმები. ჯადოსნური ზღაპრის ტრადიციული პერსონაჟების (ბოროტი დევი, ხელმწიფის ქალიშვილი და მასზე შეყვარებული ღატაკი ვაჟი) და ატრიბუტიკის (მფრინავი ხალიჩა, სასწაულმოქმედი ბროწეული, ჯადოსნური სარკე და სხვ.) მოშველიებით, ავტორი ცდილობს, ასახოს კეთილისა და ბოროტის დაპირისპირება თანამედროვეობაში. როგორც ზღაპარში, პიესაშიც ბოროტებას კომპლექსური სახე აქვს და აერთიანებს უხეშ ძალას და გონებრივ სიჩლუნგეს (დევი) და გულგრილობასა და მეშჩანობას (მხეცები). აკაკი ბაქრაძის შეხედულებით, ბროწეულის მფლობელი დევის სახით, შესაძლოა, ავტორი გულისხმობდეს იმპერიალისტურ ძალებს, რომლებიც ბირთვულ იარაღს ფლობენ.
კრიტიკა
სპექტაკლმა კრიტიკოსთა არაერთგვაროვანი შეფასება გამოიწვია. ნაწილმა საბჭოთა ხელოვნებისათვის შეუფერებლად მიიჩნია უარყოფითი სოციალური მოვლენების მსუბუქი ასახვა და დადგმაში ეროვნული შეურაცხყოფის ნიშნებიც დაინახა. ტატა თვალჭრელიძე, ნოდარ გურაბანიძე და ნათელა ურუშაძე მაღალ შეფასებას აძლევდნენ სპექტაკლს, მის პერსონაჟებსა და მსახიობთა თამაშს. თვალჭრელიძემ „ჭინჭრაქას“ დადგმა „ახალი თეატრის“ დასაწყისადაც შეაფასა. უფრო კრიტიკული აღმოჩნდა აკაკი ბაქრაძე, რომელმაც რეჟისორს და პიესის ავტორს მოუწონა სურვილი, გამოხმაურებოდნენ თანამედროვეობის საჭირბოროტო პრობლემებს სიმსუბუქის შენარჩუნების ფონზე, მაგრამ, შეუმჩნეველი არ დარჩენია პრიმიტივიზმი, რითიც ეს სიმსუბუქე მიიღწეოდა. მან ასევე უარყოფითად შეაფასა პერსონაჟების სახეების გასახსნელად გამოყენებული ფორმების სიჭარბე და ალოგიკურობაც, რამაც, მისი აზრით, გააბუნდოვნა პიესის იდეა და ხელს შეუშალა მის აღქმას.
სქოლიო
კატეგორია:გიორგი ნახუცრიშვილის ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული პიესები
უკანასკნელი ადამიანი დედამიწაზე (1964 წლის ფილმი)
„უკანასკნელი ადამიანი დედამიწაზე“ (The Last Man on Earth, L'ultimo uomo della Terra) — 1964 წლის იტალიური-ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმი, დაფუძნებული რიჩარდ მეთისონის რომანზე „მე ვარ ლეგენდა“. ფილმის რეჟისორები არიან უბალდო რაგონა და სიდნი სალკოვი, ხოლო მონაწილეობს ვინსენტ პრაისი. სცენარი დაწერილი იქნა ულიამ ლესტერისა და ფურიო მონეტის მიერ, მეთისონთან თანამშრომლობით.
ფილმის სიუჟეტი მიმდინარეობს პოსტპანდემიურ სამყაროში, სადაც მომაკვდინებელი ვირუსის შედეგად დედამიწის მოსახლეობა განადგურდა და აქცია სისხლის მსმელ ვამპირებად. ფილმის მთავარი გმირია ინფექციას გადარჩენილი დოქტორ რობერტ მორგანი, რომლის მიზანი არის ვამპირების განადგურება.
ფილმი გადაიღეს რომში, იტალიაში. ზოგიერთი ეპიზოდი გადაღებული იქნა რომის მსოფლიო გამოფენის კვარტალში. ფილმს აშშ-ში დისტრიბუცია გაუწია American International Pictures-მა, მსოფლიოს მასშტაბით - 20th Century Fox-მა. პრემიერა შედგა 1964 წლის 8 მარტს. 1980-იან წლებში ფილმი გადავიდა საზოგადოებრივ საკუთრებაში. 2005 წელს MGM Home Video-მ გამოსცა ფილმის ციფრული რემასტერინგული ვერსია DVD ფორმტაში.
მიუხედავად იმისა, რომ ფილმმა გამოსვლისას ვერ მოიპოვა შესამჩნევი წარმატება, ის დღევანდელ დროში კლასიკად არის მიჩნეული. საერთო განხილვების საიტ Rotten Tomatoes-ზე ფილმი ფლობს 71%. კრიტიკოსმა ფილ ჰალმა ის მოიხსენია როგორც „ვინსენტ პრაისის საუკეთესო ფილმი“.
სქოლიო
კატეგორია:1964 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:1964 წლის საშინელებათა ფილმები კატეგორია:20th Century Fox-ის ფილმები კატეგორია:American International Pictures-ის ფილმები კატეგორია:ამერიკული შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:ანტიუტოპიური ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:იტალიური საშინელებათა ფილმები კატეგორია:იტალიური ფილმები კატეგორია:იტალიური სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმები კატეგორია:პოსტაპოკალიფტური ფილმები კატეგორია:ვამპირები კინემატოგრაფიაში
მატნის თეთრი გიორგის ეკლესია
მატნის თეთრი გიორგის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ მატანში, დგას სოფლის დასავლეთით 800 მეტრზე, მდინარე მატნისხევის მარჯვენა ნაპირას, მთის ფერდობზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (4,7 X 4,2 მ), ნაგებია ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. ფასადებზე აქა-იქ ტლანქად დამუშავებული შირიმის მოზრდილი ქვებია ჩართული. 1977-1978 წლებში ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია შეაკეთა. კედლების დანგრეული ნაწილები განახლდა და შენობა გარედან შეილესა. შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან აქვს. კარი შიგნიდან და გარედან თარაზულადაა გადახურული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომელშიც ზემოთკენ შევიწროვებული და ბრტყლად გადახურული სარკმელი, ერთი პატარა ნიში და ერთი ნიში სამალავია. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ქვის ტრაპეზია მიდგმული. ნიში სამალავი აბსიდის ზედა ნაწილშია მოწყობილი, საკურთხევლის გადახურვის ქუსლის დონეზე. ეკლესიის დასავლეთ კედელში თარაზულად გადახურული ერთი სარკმელია. დარბაზი საკურთხეველთან ერთად გადახურულია ქვა-დუღაბის, ქარგილების საშუალებით ჩამოსხმული კამარით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კაკალათხევი
კაკალათხევი — ნასოფლარი ხაშურის მუნიციპალიტეტში ლიხის ქედის აღმოსავლეთ მთისწინეთზე, ხაშურის ჩრდილოეთით. მდებარეობს სურამის თემის ტერიტორიაზე.
ვახუშტი ბატონიშვილი იცნობს კაკალათხევს და რუკაზეც აღუნიშნავს. იოანე ბატონიშვილი სურამის წყალზე არსებული სოფლების აღწერის დროს აფიქსირებს კაკალათხევს. ამ დროს აქ მოსახლეობა არ ჩანს. კაკალათხევი ცნობილია მლაშე, მარილიანი წყლებით აქედან იღებს სათავეს მდინარე ღარიბაღელე და ცენიკაშვილების ღელე. არის კაკალათხევის სახელწოდების სერიც. 1865 წელს კაკალათხევში 6 კომლი სახელმწიფო გლეხი სახლობდა.
ალუდა ღუდუშაური
ალუდა ღუდუშაური (დ. 26 ოქტომბერი, 1979) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი 2020 წლიდან.
ბიოგრაფია
2001-2003 წლებში შსს საქმეთა მმართველობის საფელდეგერო სამმართველოს მომსახურების განყოფილების ინსპექტორი. 2003-2004 წლებში იყო შსს საქმეთა მმართველობას დაქვემდებარებული საფელდეგერო სამმართველოს მომსახურების განყოფილების ინსპექტორი-ფელდეგერი. 2004 წელს – ყაზბეგის შს რაიოგანყოფილების უფროსის მოადგილე ადმინისტრაციულო პოლიციის ხაზით. 2006-2020 წლებში იყო საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის ადვოკატი. 2011 წელს – საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ლექტორი. 2014-2020 წლებში იყო შპს „კიკი“-ს იურისტი. ამავე წლებში იკავებდა შპს „ჯეო კონსალტინგი“-ს დირექტორის თანამდებობას.
კაკალათხევი
ლუარსაბ მურვანიშვილის ასულის, მაიას თხოვნიდან ჩანს (თარიღდება XIX საუკუნის დასაწყისით), რომ კაკალათხევში მურვანიშვილებს „საღალო მამულები“ ჰქონიათ კაკალათხევში სახლობდნენ გვარები: ლაბაძე, აბრამაშვილი, ღარიბაშვილი, ხაჩიძე, ციცვიძე და სხვა.
ალუდა ღუდუშაური
ბიოგრაფია
2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
კაკალათხევი
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
ალუდა ღუდუშაური
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:დაბადებული 26 ოქტომბერი კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
სანქტ-პეტერბურგის სვიმეონისა და ანას ეკლესია
სანქტ-პეტერბურგის სვიმეონისა და ანას ეკლესია (Церковь Симеона и Анны) — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობს ბელინსკისა და მოხის ქუჩების კუთხეში, სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი ყველაზე ძველი ტაძარი. მიეკუთვნება წმინდა ანას ორდენს. ეკლესია აგებულია 1731-1734 წლებში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. წინამძღვარია ოლეგ სკობლია, ხოლო მამასახლისი - ვლადიმირ კეხმანი.
ისტორია
ეკლესია ააგეს იმპერატორ ანა იოანეს ასულის ბრძანებით 1731-დან 1734 წლამდე პერიოდში (არქიტექტორი მიხეილ ზემცოვი, მონაწილეობდა ივან ბლანკი) პეტრესეული ბაროკოს სტილში, ასევე გამოიყენებოდა ძველი რუსული არქიტექტურის ელემენტებიც. ეკლესია ააგეს მიქაელ მთავარანგელოზის სახელობის მოძველებული ხის ეკლესიის ადგილზე, რომელიც აგებული იყო 1712-1714 წლებში. ეკლესიის სახელწოდებიდან წარმოიქმნა ბელინსკის ქუჩისა (ყოფილი სვიმეონის ქუჩა) და ბელინსკის ხიდის (ყოფილი სვიმეონის ხიდი) ძველი სახელწოდებები.
1734 წლის 27 იანვარს შედგა ტაძრის საზეიმო კურთხევა. ახალი ტაძარი იყო სამსაკურთხევლიანი და ჰქონდა 47 მეტრიანი სამრეკლო. სამრეკლოს წვერი აღმართა ჰოლანდიელმა ხელოსანმა გერმან ვან ბოლესმა.
მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს სვიმეონ ღვთისმიმრქმელისა და ანა წინასწარმეტყველის სახელზე,მარჯვენა საკურთხეველი მიქაელ მთავარანგელოზის, ხოლო მარცხენა - ეფრემ ასურის სახელზე. ძირითადი სივრცე სრულდება სვეტებიანი გუმბათის ყელით, რომელიც თავის მხრივ გვირგვინდება გუმბათით. ტაძრის ოთხასრთულიანი გუმბათი დაამზადა კონრად განმა, კედლები მოხატეს ანდრეი მატვეევმა და ვასილი ვასილევსკიმ.