cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბინდი (რომანების სერია)
სიუჟეტი
ბელა იმ ქალაქის შერიფის შვილია, რომელშიც ედვარდი და მისი ოჯახი ცხოვრობს. ედვარდის ოჯახის სხვა წევრებიც ვამპირები არიან. ედვარდის მამას კარლაილი ჰქვია, მაგრამ იგი მისი ბიოლოგიური მამა არ არის. კარლაილმა იგი სიკვდილს გადაარჩინა, როდესაც ამერიკაში ესპანური გრიპის ეპიდემია იყო. ედვარდის მშობლები მანამდე ემსხვერპლნენ ვირუსს, სანამ ედვარდი ვამპირად იქცეოდა. ედვარდის მშომლებსაც კარლაილი მკურნალობდა. როდესაც ედვარდის დედა ელიზაბედ მეისონი კვდებოდა, მან კარლაილს უხმო და უთხრა: კარლაილ გთხოვ ყველაფერი გააკეთე, რათა რომ ჩემი ბიჭი გადარჩეს. მაშინ კარლაილმა გადაწყვიტა, რომ ედვარდისთვის ეკბინა. ასე იქცა ედვარდი ვამპირად. მის დას, როზალის განსხვავებული ისტორია აქვს. როზალი იხსენებს: ''მაისის სუსხიანი საღამო იყო, ჩემი მეგობრის, ვერას სახლიდან მოვდიოდი, სახლამდე მხოლოდ ერთი კვარტალი იყო დარჩენილი, როდესაც ჩამტვრეული ლამპიონის ქვეშ ჩემი საქმრო როისი დავინახე. იგი თავის მეგობრებთან ერთად სვამდა. მან თავისთან მიხმო და ერთ-ერთ მეგობარს ჰკითხა: როგორია? იმ კაცმა გასაყიდი ბედაურივით შემათვალიერა და შემდეგ თქვა: გახდილი უფრო კარგი სანახავი იქნებოდაო. როისმა თავის ნაჩუქარი ქურთუკი ტანზე შემომახია. შემდეგ გამაუპატიურეს და იქვე ქუჩაში დამაგდეს. მაშინ კარლაილმა მიპოვა და მიკბინა. ასე ვიქეცი ვამპირად.''
ელისი ასევე არ არის ედვარდის ნამდვილი და. მას სრულებით არ ახსოვს თავისი წარსული და არც ის, ვინ გადააქცია ვამპირად. ჯასპერი, მისი ”ძმა” ჯარისკაცია და როდესაც ესპანეთში ომი მიმდინარეობდა, მას ქალაქიდან ხალხის გაყვანა ევალებოდა. ერთ-ერთი დავალების შესრულებისას ის სამ ესპანელ გოგონას შეხვდა. ჯასპერს არ შეეძლო ქალთან უხეშობ, თუ გინდ ეს ქალი მოჩვენება ყოფილიყო. შემდეგ ამ ქალებიდან ერთ-ერთმა ჯასპერს უკბინა და ვამპირად აქცია. ემეტიც ედვარდის ”ძმა”იყო. ის როზალიმ და ედვარდმა იპოვეს ნადირობის დროს, როდესაც მას დათვი უპირებდა გაგლეჯვას. როზალი იხსენებს: ''ემეტის დატანჯულ და ტკივილისგან მოღრეცილ სახეზეც კი შეიმჩნეოდა ავარდისფრებული ღაწვები. უცებ მე გამახსენდა ჩემი მეგობრის ვერას შვილი და ამიტომაც ვთხოვე კარლაილს, მისთვის ეკბინა.''
ესმე ედვარდის ”დედაა”. ისიც კარლაილმა იხსნა სიკვდილისგან. როდესაც ის საავადმყოფოში მოიყვანეს, პირდაპირ მორგში გადაიყვანეს, რადგან არ ეგონათ, თუ კლდიდან გადმოხტომის შემდეგ ცოცხალი გადარჩებოდა. მას შვილი მოუკვდა და ამიტომაც სცადა თავის მოკვლა. თავად კარლაილი კი სრულებით შემთხვევით გახდა ვამპირი - როდესაც სხვა ვამპირების მოსაკლავად მიდიოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბინდი (რომანების სერია) კატეგორია:ამერიკული რომანები
სიდნი პოლაკი
სიდნი ირვინ პოლაკი (Sydney Pollack; დ. 1 ივლისი, 1934 — გ. 26 მაისი, 2008) — ამერიკელი რეჟისორი, პროდიუსერი და მსახიობი.
ბიოგრაფია
სიდნი ირვინ პოლაკი ინდიანის შტატის ქალაქ ლაფაიეტში, 1934 წლის 1 ივლისს, ებრაულ ოჯახში დაიბადა, რომელიც უკრაინიდან იყო ჩამოსული. დედა, — რებეკა პოლაკი, — პიანისტი და მომღერალი, ხოლო მამა — დევიდ პოლაკი, — ნახევრადპროფესიონალი მოკრივე და ფარმაცევტი იყო. პატარაობისას, მშობლები გაიყარნენ. სიდნის დედა ალკოჰოლიკი იყო და 37 წლის ასაკში გარდაიცვალა, როდესაც მომავალი რეჟისორი სტუდენტი იყო.
მიუხედავად ადრეული გეგმებისა, კოლეჯსა და სამედიცინო სკოლაში ესწავლა, სკოლის დამთავრების შემდეგ, სიდნიმ ინდიანა დატოვა და ნიუ-იორკში გადავიდა. 1952-1954 წლებში სამსახიობოზე სწავლობდა სენფორდ მეისნერთან. 2-წლიანი სამხედრო სამსახურის შემდეგ, სიდნი 1958 წელს დაბრუნდა ნიუ-იორკში და მეისნერის ასისტენტი გახდა. 1960 წელს პოლაკის მეგობარმა რეჟისორმა ჯონ ფრანკენჰაიმერმა მას ლოს-ანჯელესში ჩასვლა და ახალგაზრდა მსახიობებთან მუშაობა შესთავაზა თავის პირველ დიდ სურათში „ახალგაზრდა ველურები“. სწორედ მაშინ შეხვდა სიდნი ბერტ ლანკასტერს, რომელმაც მას რეჟისორობა ურჩია.
ფილმოგრაფია
'
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი პროდიუსერები კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინორეჟისორები
ვირუნგის ეროვნული პარკი
ვირუნგის ეროვნული პარკი (Parc National des Virunga, ყოფილი ალბერტის ეროვნული პარკი) — მდებარეობს კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმოსავლეთ ნაწილში. გადაჭიმულია ვირუნგის მთებიდან რუვენზორის მთებამდე. ესაზღვრება რუანდის ტერიტორიაზე მდებარე ბირუნგის ეროვნულ პარკსა და უგანდაში მდებარე რუვენზორის მთების ეროვნულ პარკს. იგი პირველი ეროვნული პარკია აფრიკის კონტინენტზე, შეიმნა 1925 წელს. ფართობი შეადგენს 7800 კმ²-ს. 1979 წლიდან შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. ბოლო პერიოდში პარკი ცნობილი გახდა მის ტერიტორიაზე მობინადრე მთის გორილებით, თუმცა უკანონო ნადირობამ და კონგოს სამოქალაქო ომმა მისი ველური ბუნების პოპულაციებს სერიოზული ზიანი მიაყენა. პარკი იმართება კონგოს ეროვნული პარკების სამმართველოს მიერ (Institut Congolais pour la Conservation de la Nature ICCN - კონგოს ბუნების კონსერვაციის ინსტიტუტი) და სასიცოცხლო დაფინანსებას იღებს ევროკავშირისგან.
ეროვნული პარკი მოიცავს ედუარდის ტბის დასავლეთ ნაპირებს, რომელიც ცნობილია თავის ჰიპოპოტამებით (რომელთა 95 % 2006 წელს გაწყდა ). პარკში ჭარბობს ჭაობები, ბალახით დაფარული პლატოები და ვაკეები. უგანდის საზღვართან მდებარე რუვენზორის მთებისათვის დამახასიათებელია ალპური მდელოები და მყინვარები, მაშინ როდესაც ის ასევე მოიცავს ორ აქტიურ ვულკანს — ნიირაგონგოსა და ნიამურაგირას. მინი|მარცხნივ|250პქ|ადგილობრივთა ბავშვები ვირუნგის ეროვნულ პარკში პარკი ცნობილია განსაკუთრებული მრავალფეროვნებით, ის მოიცავს ყველაზე მეტ ფრინველის, ძუძუმწოვრისა და რეპტილიის სახეობებს, ვიდრე აფრიკის კონტინენტის სხვა ნებისმიერი დაცული ტერიტორია. თუმცა მთის გორილა ამჟამად უკიდურესად იშვიათი და ყველაზე უფრო კრიტიკულად საფრთხის ქვეშ მყოფი სახეობაა, წარმატებით ჩატარებულმა საკონსერვაციო სამუშაოებმა შედეგი გამოიღო და მნიშვნელოვნად გაიზარდა გადარჩენილი ინდივიდების უსაფრთხოების დონე. მათი პოპულაციები აქტიურად იზრდებოდა რეგიონის სოციალური გარდაქმნების პერიოდში (1994–2004), მაგრამ 2008 წელს პარკის ტერიტორიაზე დაწყებული შეიარაღებული კონფლიქტის დროს დაკავებულ იქნა რეინჯერების ოფისები, რასაც თან მოჰყვა უკანონო ნადირობა და გამძვინვარებული დეფორესტაცია ნახშირის წარმოების მიზნით, რამაც კიდევ ერთელ ეჭვქვეშ დააყენა პოპულაციების მომავალი. მიჩნეულია, რომ პარკის ტერიტორიაზე ჯერ კიდევ შესაძლებელია სავანის, ტყის სპილოებისა და შიმპანზეების ხილვა, ისევე როგორც ოკაპების, ჟირაფების, ბუფალოების და სხვა მრავალი ენდემური ფრინველის. ვირგუნასთან ერთად იმართებოდა მის მოსაზღვრედ მდებარე გამოქვაბულებითა და ჩანჩქერებით გამორჩეული ოიოს მთის არეალი, რომელიც პიგმეების ბამბუტის ხალხის სამშობლოა. ომმა ამ ტერიტორიასაც სერიოზული ზიანი მიაყენა.
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული პარკები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრთხის ქვეშ
პოიბრენე
პოიბრენე (Поибрене) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 800 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
ტიმოთე და მავრა
ტიმოთე და მავრა – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები, მათი ხსენების დღე არის ძველი სტილით 3 მაისი, ახალი სტილით - 16 მაისი.
ცხოვრება
წმინდანები მოწამეობრივ აღესრულნენ იმპერატორ დიოკლეტიანეს მიერ ქრისტიანთა დევნის დროს. სოფელ პერაპიაში (ეგვიპტის თებაიდა) მცხოვრები წმინდა ტიმოთე მღვდლის შვილი იყო და მედავითნედ მსახურობდა. მის მორჩილებაში შედიოდა საღვთისმსახურო წიგნების დაცვა და გადაწერა. ბოროტმა ენებმა ტიმოთე მმართველ არიანესთან დაასმინეს: იმპერატორის მიერ აკრძალულ წიგნებს ინახავსო. არიანემ შეაპყრობინა წმინდანი და საეკლესიო წიგნების ჩაბარება მოსთხოვა. როცა პასუხად უარი მიიღო, ბრძანა, ეწამებინათ იგი. ტიმოთე მამაცურად იტანდა საშინელ ტკივილებს და მადლობდა უფალს. ჯალათებმა წმინდანი ფეხებით დაკიდეს და ლოდი გამოაბეს. შემდეგ არიანემ გაიგო, რომ მოწამეს ახალგაზრდა ცოლი ჰყავდა, სახელად მავრა და ისიც დაატუსაღებინა. წმინდანმა ცოლი გაამხნევა და მოუწოდა, მასთან ერთად ეღიარებინა ქრისტე. ქრისტეს ტარიგმა მიუგო: „მზად ვარ შენთან ერთად მოვკვდე“. არიანეს ბრძანებით ქალს თმები დააგლიჯეს და ხელის თითები დააჭრეს. წმინდა მავრამ სიხარულით დაითმინა წამება. შემდეგ წმინდანი ადუღებულ წყალში ჩააგდეს, მაგრამ მას ტკივილიც არ უგრძვნია, უვნებლად იქნა დაცული. მმართველმა იფიქრა, რომ მსახურებმა ქვაბში ცივი წყალი ჩაასხეს და მავრას მოსთხოვა, მისთვის ხელზე დაესხა წყალი. როცა მოწამემ ბრძანება შეასრულა, არიანემ ტკივილისაგან ამოიგმინა, შეცბუნდა მომხდარი სასწაულით, ირწმუნა ჭეშმარიტი ღმერთი და მავრას გათავისუფლების განკარგულება გასცა, მაგრამ ისე ძლიერი იყო ეშმაკის ძალა მასზე, რომ უკან წაიღო სიტყვა და ბრძანა უფრო სასტიკი სატანჯველებით ეწამებინა ქრისტეს აღმსარებელი. აღშფოთებულმა ხალხმა მმართველს მოსთხოვა, შეეწყვიტა უდანაშაულო ქალის ტანჯვა. წმინდა მავრა ხალხს მიუბრუნდა და დაამშვიდა: „ნუ მიცავთ, ჩემი ერთადერთი დამცველი ღმერთია, რომელსაც მე ვსასოებ“.
ხანგრძლივი წამების შემდეგ არიანეს ბრძანებით წმინდანები ჯვარზე გააკრეს. მეათე დღეს მოწამენი აღესრულნენ. ეს მოხდა 286 წელს. მოგვიანებით კონსტანტინეპოლში აშენდა მათი სახელობის ტაძარი და დადგინდა მათი ხსენების დღე.
ლიტერატურა
„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი II, თბილისი, 2001 წ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:III საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 286
გერნიკა (ნახატი)
„გერნიკა“ (Guernica) — პაბლო პიკასოს ნამუშევარი, დაწერილია 1937 წ. ესპანეთის რესპუბლიკის მთავრობის შეკვეთით, რათა გამოეფინათ იგი 1937 წლის საერთაშორისო ექსპოზიციაზე. ნამუშევარი შექმნილია კუბიზმის სტილში და მასზე ასახულია გერნიკის დაბომბვა. გერნიკა ქალაქია ჩრდილოეთ ესპანეთში, რომელიც ნაცისტურმა გერმანიამ და ფაშისტურმა იტალიამ ნაციონალისტების მოთხოვნით დაბომბა. ნახატი ჯერ ესპანეთის გამოფენაზე იყო, შემდეგ კი სხვა ღონისძიებებზე მსოფლიოს მაშტაბით. ნახატი მალე გახდა ფართოდ ცნობილი და აღიარებული, ამან კი მსოფლიო ყურადღება მიაპყრო ესპანეთის სამოქალაქო ომს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პაბლო პიკასო კატეგორია:ესპანეთის სამოქალაქო ომი
ერმიტაჟის სახელმწიფო მუზეუმის მოხალისეების ცენტრი
„ერმიტაჟის სახელმწიფო მუზეუმის მოხალისეების ცენტრი“ (Служба волонтёров Государственного Эрмитажа) — ერმიტაჟის სახელმწიფო მუზეუმის პროგრამა. აერთიანებს რუს და უცხოელ სტუდენტებს, რომლებსაც აძლევს შესაძლებლობას, უკეთ გაეცნონ მუზეუმის საქმიანობას და მიიღონ მონაწილეობა სხვადასხვა პროექტების მომზადებასა და განხორციელებაში.
მისია
მოხალისეების ცენტრის მისია არის პასუხისმგებლობის გრძნობის გაზრდა კულტურული მემკვიდრეობის გადარჩენისათვის. ძირითადი მისია – ახალგაზრდებს გააცნოს საერთაშორისო კულტურა და მემკციდრეობა, ერმიტაჟის სახელმწიფო მუზეუმის საერთაშორისო კოლექციის მეშვეობით. მოხალისეების პროგრამის მიზანია ახალგაზრდა თაობაში პასუხისმგებლობის გრძნობის გაზრდა, კულტურული მემკვიდრეობის მნიშვნელობის გაცნობიერება და მისი გადარჩენა.
ისტორია
მოხალისეების ცენტრის შექმნა უკავშირდება სანქტ-პეტერბურგის 300 წლის იუბილეს. მიხეილ კოჟუხოვსკიმ შესთავაზა მუზეუმის ადმინისტრაციას, შეექმნათ მოხალისეების ცენტრი, რომელიც მუზეუმს დაეხმარებოდა სხვადასხვა აქტივობაში. მან აგრეთვე დაიწყო შერჩევა ახალგაზრდების, რომლებსაც ჰქონდათ გამოცდილება სასწავლო პროგრამების შექმნაში და სურდათ მონაწილეობის მიღება პროექტში. 2003 წლის 23 მაისს, მოხალისეები უნიფორმებით, პირველად შევიდნენ ერმიტაჟის მუზეუმში, რომ დახმარებოდნენ მუზეუმს სხვადასხვა საქმიანობაში. მიხეილ კოჟუხოვსკი დაინიშნა ახალი მოხალისეების ცენტრის ხელმძღვანელად.
გუნდი
პროგრამას მუდმივად ჰყავს ახალი მოხალისეები. სტუდენტები და თანამშრომლები რუსეთიდან და უცხოეთიდან თანამშრომლობენ მუზეუმის გაუმჯობესებაზე. დღესდღეობით ცენტრში ჩართულია მოხალისეები მთელი მსოფლიოდან - რუსეთის, შვეიცარიის, ამერიკის შეერთებული შტატების, გერმანიის, საფრანგეთის, ესპანეთის, იტალიის, პოლონეთის, რუმინეთის, თურქეთის, ლიბანის, ბრაზილიის და სხვა ქვეყნების ჩათვლით. პროგრამაში მონაწილეობენ ლინგვისტები, ხელოვნებათმცოდნეები, ჟურნალისტები, მასწავლებლები და პროფესიონალები, რომლებიც არ არიან დაკავშირებული კულტურის სფეროსთან. მას შემდეგ, რაც მოხალისეები ტოვებენ ცენტრს, მათი უმრავლესობა აგრძელებს კონტაქტს ცენტრთან და თანამშრომლებთან. ცენტრი მუდმივად ეხმარება მუზეუმის დეპარტამენტებს და ქმნის სხვადასხვა სახის პროექტებს, რაც მოხალისეებს აახლოვებს მუზეუმის თანამშრომლებთან.
აქტივობები
ქვემოთ ჩამოთვლილია აქტივობები, რომლებშიც მოხალისეებმა მიიღეს მონაწილეობა:
WHY (World Heritage & Youth)
„World Heritage & Youth“ (WHY) არის მოხალისეების ცენტრის პროექტი, რომლის მთავარი მიზანია ტრადიციების მნიშვნელობის ფოკუსირება. პროგრამა ითვალისწინებს მოხალისეების სხვადასხვა პროექტებსა და კონფერენციებში, კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის საკითხებში  ჩართვას. ერთ-ერთი მაგალითია დებატები ოხტის ცენტრის კონსტრუქციაზე, ერთ-ერთი ყველაზე გაკრიტიკებული შენობის ესკიზი თანამედროვე სანქტ-პეტერბურგში. მოხალისეების უმრავლესობა უარყოფით არის განწყობილი პოტენციური კონსტრუქციისადმი.
2009 წლიდან ერმიტაჟის სახელმწიფო მუზეუმი ორგანიზებას უწევს საზაფხულო უნივერსიტეტს, რუსულ კომპანია „როსატომ“-ის სტუდენტებთან, რომელიც იწვევს სტუდენტებს რუსეთის სხვადასხვა რეგიონებიდან, კულტურული მემკვიდრეობის შესასწავლად. ბევრი სტუდენტისთვის ეს პროგრამა არის პირველი შესაძლებლობა, აღმოაჩინონ კულტურული მემკვიდრეობები.
პროექტი „როპშა“
პროექტი „როპშა“ არის მოხალისეების ცენტრის მიერ მომზადებული პირველი პროექტი. ქალაქი როპშა მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის სამხრეთ-დასავლეთით. სასახლე იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების დაცვის ქვეშაა. მოხალისეებმა მონაწილეობა მიიღეს კამპანიაში მონუმენტის დანგრევის წინააღმდეგ. მათ შეაგროვეს ინფორმაცია ლოკაციაზე და შექმნეს არქივი. პროექტი ითვალისწინებდა საახალწლო ნაძვის ხის მუზეუმის განთავსებას სასახლის ტერიტორიაზე, რომელიც ეხმარება ბაშვებს ამ უნივერსალური დღესასწაულის ტრადიციების გაცნობაში.
თამაშები, გამოცანები და კონკურსები
ყოველწლიურად მოხალისეების ცენტრის ორგანიზებით იმართება კონკურსები და სხვადასხვა აქტივობები მოსწავლეებისა და სტუდენტებისთვის. ცენტრი ასევე ორგანიზებას უწევს საგანმანათლებლო კონკურსებს, სკოლებთან თანამშრომლობით, როგორც აკადემიური სწავლების ნაწილს. ზოგიერთი სამუზეუმო დეპარტამენტი ასევე ჩართულია ამ აქტივობებში, სხვადასხვა თემატურ ექსკურსიებში ჩართულობა სტუდენტებს აძლევს საშუალებას, შეისწავლონ ისტორია და კულტურა.
თამაშები და კონკურსები, ორგანიზებული ერმიტაჟის მოხალისეების ცენტრის მიერ:
სქოლიო
კატეგორია:ერმიტაჟი კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურა კატეგორია:საერთაშორისო მოხალისეობრივი ორგანიზაციები
ვილიარო
სქოლიო
კატეგორია:ბისკაიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ბისკაიის ქალაქები
Aenictus aratus
Aenictus aratus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Aenictus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Aenictus
ჩანაქკალეს პროვინცია
ჩანაქკალეს პროვინცია (Çanakkale ili) – პროვინცია (ილი) ჩრდილო-დასავლეთ თურქეთში, მარმარილოს ზღვის რეგიონში. მოიცავს 12 რაიონს.
გეოგრაფია
ჩანაქკალეს პროვინცია, ისევე როგორც სტამბოლის პროვინცია, ორ კონტინენტზეა განფენილი – აზიაში და ევროპაში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი ჩანაქკალე მდებარეობს პროვინციის აზიურ ნაწილში, დარდანელის სრუტის ნაპირზე. პროვინციის აზიური ნაწილი მდებარეობს გალიოპოლის ნახევარკუნძულზე. პროვინციას ესაზღვრება მარმარილოს და ეგეოსის ზღვები, ხოლო მის ევროპულ ნაწილს ედირნეს და თექირდაღის პროვინციები.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 476 ათ. ადამიანი (2007), უდიდესი ქალაქებია: ჩანაქკალე (76 ათ. ადამიანი, 2000).
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის პროვინციები
პოპინცი
პოპინცი (Попинци) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 2013 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
შეისური
შეისური — მთა საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს რაჭა-ლეჩხუმის კავკასიონის სამხრეთ შტოქედის — შოდის ქედზე, მდინარეების რიონისა და საკაურის წყალგამყოფზე. სიმაღლე 3126 მ. შეისური აგებულია ქვედაცარცული მერგელებითა და ქვიშაქვებით. მთის კალთების ქვედა ნაწილი შემოსილია სუბალპური ტყითა და მდელოს ბალახეულით, ზემოთ ალპური მდელოებია.
ლიტერატურა
კატეგორია:რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის მთები
ვლტავა
ვლტავას ნაპირებზე მდებარეობს ორი ქალაქი: პრაღა და ჩესკე-ბუდეიოვიცე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხეთის მდინარეები
პეტრე საკვირველთმოქმედი
ღირსი პეტრე საკვირველთმოქმედი — არგოსის ეპისკოპოსი, მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, მათი ხსენების დღე არის ძველი სტილით 3 მაისი, ახალი სტილით - 16 მაისი.
ცხოვრება
ცხოვრობდა IX-X საუკუნეებში. იგი ღვთისმოშიში ოჯახის შვილი იყო: ჯერ მისი მშობლები, შემდეგ კი ძმები - პავლე, დიონისე და პლატონი - ბერებად აღიკვეცნენ. წმინდა პეტრემ გულმოდგინე მოღვაწეობა დაიწყო. მისი მსახურების შესახებ ეუწყა იტალიის ეპისკოპოს ნიკოლოზს (შემდეგ კონსტანტინეპოლის პატრიარქს), რომელმაც მისი ეპისკოპოსად კურთხევა მოინდომა, მაგრამ წმინდა პეტრემ უღირსად მიიჩნია თავი და შორს დაიჭირა ეს წინადადება. მაშინ ნიკოლოზმა პეტრეს ძმას, პავლეს დაასხა ხელი კორინთოს ეპისკოპოსად, წმინდანი კი მასთან ცხოვრობდა, მდუმარების ღვაწლს შედგომილი. ერთი წლის შემდეგ ეპისკოპოს პავლესთან მოვიდნენ არგოსელები და ითხოვეს, მათ ეპისკოპოსად წმინდა პეტრე დაედგინათ. ხანგრძლივმა და მხურვალე ვედრებამ გაჭრა: წმინდანი დათანხმდა. ეპისკოპოსად ხელდასხმის შემდეგ წმინდა პეტრე გულმოდგინედ იღვწოდა სამწყსოსთვის. მფარველობდა ყველა გაჭირვებულს, განსაკუთრებით კი ქვრივ-ობლებზე ზრუნავდა. წმიდა პეტრემ დიდი ხნით ადრე იწინასწარმეტყველა თავისი მიცვალების დღე და აღესრულა 70 წლის ასაკში. მისი წმიდა ნეშტი 1421 წელს გადაასვენეს არგოსიდან ნავპოლიაში. მღვდელმთავრის მირონმდინარე ნაწილებთან სასწაულები და კურნებები აღესრულებოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:X საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
Aenictus artipus
Aenictus artipus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Aenictus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Aenictus
სამსონაძე
საკუთარი სახელი სამსონაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ისოძაკი არატა
ისოძაკი არატა (磯崎新; დ. 23 ივლისი, 1931) — იაპონელი არქიტექტორი ოიტადან, იოტას პრეფექტურა. დაამთავრა ტოკიოს უნივერსიტეტი 1954 წელს. პროფესიული კარიერა დაიწყო არქიტექტორ კენძო ტანგეს ხელმძღვანელობით. 1963 წელს დააარსა საკუთარი ბიურო. თავდაპირველად იგი მისდევდა მეტაბოლიზმს, ხოლო 1970-იანი წლებიდან გადაერთო პოსტმოდერნიზმზე. მისი ნამუშევრები მოიცავს — სტადიონებს, უნივერსტიტეტის კამპუსებს, მუზეუმებს და სხვა. თავის ნაგებობებში გამოიყენებს უბრალო, აბსტრაქტულ ფორმებს. ხშირად გვევლინება ჟიურის წევრად სხვადასხვა კონკურსში. 1986 წელს ისოძაკი დაჯილდოვდა ბრიტანელ არქიტექტორთა სამეფო ინსტიტუტის პრემიით, 1995 წელს — ვენეციის ბიენალეს მთავარი პრიზით.
პოგოსტ-ნიკოლსკი
პოგოსტ-ნიკოლსკი (Погост Никольский) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის ხაროვსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 123 ადამიანს შეადგენდა.
პენეპლენი
მინი|პენეპლენი ბელჩერის კუნძულებზე მინი|პენეპლენი, რომელმაც მეოთხეულში გამყინვარება განიცადა და საბოლოოდ დაბალმთიან [[პლატოდ გადაიქცა]] პენეპლენი (peneplain; < paene — თითქმის და plain — ვაკე) — დენუდაციური ვაკე, რომელიც წარმოიქმნება დანგრეული მთების ადგილას ჰუმიდური ჰავის პირობებში. ტერმინი შემოგვთავაზა უილიამ მორის დეივისმა, რომელიც ალბრეხტ პენკთან, ვალტერ პენკთან და ლესტერ კინგთან ერთად ითვლება პენეპლენის კონცეფციის ფუძემდებლად.
აკუმულაციური მოსწორების ზედაპირისაგან განსხვავებით პენეპლენი არის დენუდაციური ვაკე, რომელსაც ნაოჭა ან კრისტალური სუბსტრატი გააჩნია და რომელიც წარმოქმნილია დიდი ტექტონიკური ციკლების ბოლოს (დედამიწის ქერქის განვითარების ოროგენიული ეტაპიდან ბაქნურზე გადასვლის დროს). ხშირად პენეპლენი დაფარულია ქიმიური გამოფიტვის ქერქით, რომლის სიმძლავრემ შეიძლება რამდენიმე ათეულ მეტრს მიაღწიოს. პენეპლენის განვითარების კარგი მაგალითია მაგ., ალთაის, ტიან-შანის, ყაზახეთის წვრილგორაკებისა და სალაირის ჭიუხის განაპირა მხარეები, რომლებიც პენეპლენიზებული იყო გვიანდელ ცარცულ პერიოდში. მთელი ეს ტერიტორია წარმოადგენს პლანაციას, რომელიც სუსტად დანაწევრებულია და გამოირჩევა პლატოსებრი მოყვანილობით.
საქართველოში არსებობს ე. წ. „ახალგაზრდა“ და „ძველი“ პენეპლენი. ახალგაზრდა პენეპლენიზებული ზედაპირი გააჩნია მაგ.: გომბორის ქედს, რომლის პენეპლენი ცივის წყების ქვეშიდანაა ამონათხარი. მიოცენში დაიძირა რა ზღვაში, პლიოცენში ნალექების ქვეშ იმარხებოდა და ცივის წყების დისლოცირებასთან პარალელურად აზევებას განიცდიდა. ძველი პენეპლენი გამოვლინდა ძირულისა და ლოქის მასივებზე.
სქოლიო
კატეგორია:გეომორფოლოგია კატეგორია:სტრუქტურული გეოლოგია კატეგორია:პალეოგეოგრაფია
ფილიპო ბრუნელესკი
ფილიპო ბრუნელესკი (იტალ. Filippo Brunelleschi; დ. 1377 — გ. 15 აპრილი, 1446) — რენესანსის ერთ-ერთი გამოჩენილი წარმომადგენელი, ხუროთმოძღვარი.
შემოქმედება
თავდაპირველად ბრუნელესკიმ თავი გამოიჩინა, როგორც მოქანდაკემ. 1401 წელს მან ფლორენციაში შექმნა „ისააკის მსხვერპლად შეწირვა“. 1402–1409 წლები ბრუნელესკიმ რომში გაატარა, სადაც ეცნობოდა და იკვლევდა ანტიკურ არქიტექტურულ ძეგლებს. ამ წლებშივე შექმნა პერსპექტივის მეცნიერული თეორია, რასაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა სახვითი ხელოვნების შემდგომი განვითარებისთვის. 1420–1436 წლებში ხელმძღვანელობდა ფლორენციის ტაძრის – სანტა მარია დელ ფიორეს გუმბათის მშენებლობას. ბრუნელესკის მიერ ფლორენციაში აშენებული ბავშვთა თავშესაფარი რენესანსის ხუროთმოძღვრების პირველი ჩამოყალიბებული ნაწარმოებია. არქიტექტურული დამუშავებით მას ენათესავება ორი ბაზილიკური ეკლესიის — სან-ლორენცოს და სან-სპირიტოს ინტერიერები.
სურმანიძე
საკუთარი სახელი სურმანიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ფილიპო ბრუნელესკი
შემოქმედება
ადრინდელი რენესანსის უმნიშვნელოვანეს ნაგებობათა რიცხვს მიაკუთვნებენ პაცის საოჯახო კაპელას. დიდი დამსახურება მიუძღვის ბრუნელესკის საცხოვრებელი სახლის — მდიდარ მოქალაქეთა პალაცოების არქიტექტურულ დამუშავებაში. 1420–1442 წლებში მან გააფართოვა ე.წ. პალაცო დი პარტე გველფა. მასვე მიაწერენ ფლორენციის უდიდესი სასახლის პალაცო პიტის შუა ნაწილს.
სურმანიძე
კატეგორია:ქართული გვარები
ფილიპო ბრუნელესკი
შემოქმედება
ბრუნელესკის შემოქმედება არქიტექტურის ისტორიაში ახალი ხანის დაწყებას მოასწავებდა. მან პირველმა აღადგინა ანტიკური ორდერი. მის მიერ აგებული შენობებისა და ინტერიერის მარტივი, უაღრესად ნათელი და მშვიდი კომპოზიცია, მკაფიოდ შემოსაზღვრული სივრცე, ადამიანური მასშტაბი მკვეთრად უპირისპირდებოდა გოთიკის მისტიკურ-ემოციურ მხატვრულ სახეებს და ახალ ჰუმანისტურ მსოფლმხედველობას.
სქოლიო
კატეგორია:რენესანსი კატეგორია:იტალიელი არქიტექტორები კატეგორია:დაბადებული 1377 კატეგორია:გარდაცვლილი 1446
ორონტესი
thumb|right|300px|[[ნორია მდინარე ორონტოსზე, ჰამაში]] ორონტესი (ბერძ Ορόντης, არაბ نهر العاصي‎‎ ნაჰრ-ალ-ასი, ასი, დრაკო, ტიფონი) — მდინარე ლიბანსა და სირიაში. ორონტესი ჰელიოპოლისთან მდებარე მთებში ანტილიბანის წყაროდან იღებს სათავეს, ბეირუთიდან 30 კილომეტრში. მიედინება ჩრდილოეთისაკენ ხმელთაშუა ზღვის გასწვრივ. თავიდან კლდოვან ხეობას გამოდის, შემდეგ ტბა ჰომსში ჩადის, რომელიც ჯერ კიდევ ანტიკურ სამყაროში იქნა დაგუბებული. ტბიდან ქალაქ ჰამამამდე ველზე მიედინება და ანტიოქიის დაბლობზე ოდნავ დასავლეთით უხვევს; აქ ორონტესში ორი მსხვილი შენაკადი ხვდება — აფრინი და ყარა-სუ. ჩაედინება ხმელთაშუა ზღვაში თურქეთის საპორტო ქალაქ სამანდაგიდან სამხრეთით. საერთო სიგრძეა 240 კილომეტრი. ნაოსნობა არ ხდება. ორონტესს უფრო მეტად სარწყავად იყენებენ. მდინარის ისტორიული მნიშვნელობა ის იყო, რომ ორონტესის ველი ძველად სავაჭრო გზებს კვეთდა. შუა საუკუნეებში ორონტესი ჯვაროსნებისთვის საზღვრის ფუნქციას ასრულებდა ანტიოქიასა და ალეპოს შორის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიბანის მდინარეები კატეგორია:სირიის მდინარეები
სარაია
სარაია (Сарая) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 1402 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
ტომ ბომბადილის თავგადასავლები
„ტომ ბომბადილის თავგადასავლები“ (The Adventures of Tom Bombadil) — ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლექსების კრებული, გამოცემული 1962 წელს. შეიცავს 16 ლექსს, რომელთა შორის ორი უკავშირდევა ტომ ბომბადილის თავგადასავლებს.
ისევე, როგორც „ბეჭდის საძმო“, ეს წიგნი ისე არის გადმოცემული, თითქოს დასავლური მხარის წითელი წიგნიდან იყოს ნათარგმნი. საგულისხმოა, რომ წიგნში წარმოდგენილია ბევრი საინტერესო მასალა შუახმელეთზე, რომელიც სხვაგან არსად არის შეტანილი. მაგალითად, ნახსენებია დოლ ამროთზე მდებარე ციხე-კოშკისა და გონდორის შვიდი მდინარის სახელები.
წიგნში ასო C-ს მაგიერ გამოიყენება K - თუკი საუბარი ეხება ამ ბგერის ჟღერადობას სინდარულ ენაზე.
2014 წელს გამოვიდა წიგნის ახალი, რედაქტირებული ვარიანტი. ამ გამოცემას ახლავს რამდენიმე ლექსის ადრეული ვერსია და ლექსი „ერთ დროს“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯ. რ. რ. ტოლკინის ნაწარმოებები კატეგორია:1962 წლის წიგნები
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იაპონიაში
2018 წლის მონაცემებით იაპონიაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 22 ძეგლია.
სტატისტიკა
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 1092 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 2 % იაპონიის ძეგლებია.
მათ შორის:
4 კულტურული ობიექტი აღიარებულია ადამიანური გენიის შედევრად (კრიტერიუმი i).
კანდიდატების სია
ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო მემკვიდრეობის კანდიდატების სიაში დამატების თარიღის მიხედვით.
მეტაფიზიკა
ალტ=ცნობილი მეტაფიზიკოსები|მინი|292x292პქ|მეტაფიზიკოსები: [[რენე დეკარტი, პარმენიდე, ჰერაკლიტე, არისტოტელე]] მეტაფიზიკა (μεταφυσικά < τὰ μετὰ τὰ φυσικά, სიტყვასიტყვით — „ის, რაც ფიზიკის შემდეგ მოდის“) — ფილოსოფიის დარგი, რომელიც იკვლევს მხოლოდ გონებით გასაგებ უმაღლეს, გრძნობის ორგანოებისთვის მიუწვდომელ და ყოველი არსებულისათვის უცვლელ საწყისებს.
ისტორია
ტერმინი მეტაფიზიკა აღმოცენდა ძვ. წ. I საუკუნეში, მის მამად ითვლება პარმენიდე. შუა საუკუნეებში იგი თეოლოგიის პოზიციების გასამყარებლად გამოიყენებოდა და წარმოადგენდა მისი თეორიის დასაბუთებას. უძველეს დროსა და აღორძინების ეპოქაში მეტაფიზიკა ბუნებას განიხილავდა როგორც ერთ მთლიანობას. XVII საუკუნიდან XVIII საუკუნემდე იგი მჭიდრო კავშირში იმყოფებოდა საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებთან. თუმცა შემდეგ მოხდა მათი დაშორება უკვე, ვოლფისა და სხვა ფილოსოფოსების ნაშრომებში, მსგავსი სახით გვხვდება მეტაფიზიკა თანამედროვე დროშიც.
თანამედროვე დრო
ახლანდელ რეალობაში მეტაფიზიკა გვევლინება ანტიდიალექტიკური სახით, რა დროსაც საგნები და მოვლენები ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად და უცვლელად მიიჩნევა. ახლა მეცნიერული ცოდნის გაღრმავებისა და დიფერენციაციის გამო იგი დაიშალა მრავალ დარგებად, რომლებსაც ერთმანეთთან არანაირი კავშირი არ აქვთ. მეტაფიზიკის ცნება, ანტიდიალექტიკურად პირველად ჰეგელმა გამოიყენა.
რესურსები ინტერნეტში
*
მუცელგაყოფილი
სახეობები
მინი|Schizothorax intermedius ან [[Schizothorax curvifrons]] მინი|[[Schizothorax plagiostomus]] მინი|[[Schizothorax waltoni]] მინი|[[Schizothorax eurystomus]] გვარში შედის შემდეგი სახეობები სახეობები:
სქოლიო
კატეგორია:კობრისებრნი
თეოდოსი იღუმენი
ცხოვრება
დაიბადა კიევთან ახლოს, ვასილიევოში. ის სიყრმითგანვე ასკეტურად ცხოვრობდა მშობლიურ სახლში. 14 წლისას მამა გარდაეცვალა და დარჩა მკაცრი და ძალაუფლებისმოყვარე დედის ზედამხედველობის ქვეშ. მოსაგრეობისკენ მიწრაფებისთვის მან არაერთხელ დასაჯა შვილი, მაგრამ ღირსი თეოდოსი მტკიცედ ადგა არჩეულ გზას. 24 წლისამ მალულად დატოვა სახლი და ღირსი ანტონის კურთხევით ბერად აღიკვეცა კიევის მღვიმეთა მონასტერში. 4 წლის შემდეგ დედამ მიაგნო შვილს და ცრემლებით შეევედრა, სახლში დაბრუნებულიყო, მაგრამ წმინდა თეოდოსიმ თვითონ დაარწმუნა დედა, დარჩენილიყო კიევში და მონაზვნად შემდგარიყო წმიდა ნიკოლოზის სავანეში.
წმინდა თეოდოსი სავანეში სხვებზე მეტს საქმიანობდა და ძმათა საქმეებსაც თვითონ ასრულებდა. ყველაზე ადრე მიდიოდა ტაძარში და ღვთისმსახურების დამთავრებამდე ადგილიდან ფეხს არ იცვლიდა. 1054 წელს ღირს თეოდოსის მღვდელმონაზვნად დაასხეს ხელი, 1057 წელს კი იღუმენად აირჩიეს. მისმა მოღვაწეობამ მრავალი ბერი შეკრიბა სავანეში. მან ააშენა ახალი ეკლესია და შემოიღო სტუდიონის მონასტრის წესდება. იღუმენის ხარისხში მყოფი ღირსი თეოდოსი ყველაზე მძიმე მორჩილებაში იყო. ის ჩვეულებრივ, მხოლოდ პურს და მწვანილს ჭამდა, ღამეებს კი ლოცვაში ათევდა. ღირსი მამა განსაკუთრებით ზრუნავდა გაჭირვებულებზე. წმინდა თეოდოსიმ იწინასწარმეტყველა თავისი სიკვდილი და აღესრულა 1074 წელს. ის დაკრძალეს მის მიერვე გათხრილ მღვიმეში, სადაც დიდმარხვას ატარებდა ხოლმე. 1091 წელს აღმოიყვანეს წმინდანის უხრწნელი ნაწილები. 1108 წელს მოხდა მისი კანონიზაცია.
ლიტერატურა
კატეგორია:XI საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 3 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1074
კავადარცის თემი
კავადარცის თემი (Општина Кавадарци) — თემი ჩრდილოეთ მაკედონიაში. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში. მოსახლეობა შეადგენს 38 741 ადამიანს (2002 წლის აღწერის მონაცემები). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 39.04 კაცი/კმ²-ზე.
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კავადარცი.
თემის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 992.44 კმ²-ს.
ესაზღვრება მაკედონიის შემდეგ თემებს:
სამხრეთით ესაზღვრება კილკისის ნომს ცენტრალური მაკედონიის რეგიონში.
ქალაქ კავადარცის გარდა თემის შემადგენლობაში შედის 39 დასახლება: ბეგნიშტე, ბოიანჩიშტე, ბოხულა, ბრუშანი, ბურანჩე, ვატაშა, ვოზარცი, გალიშტე, გარნიკოვო, გლიშიკი, გორნა-ბოშავა, გრბოვეცი, დაბნიშტე, დობროტინო, დოლნა-ვოშავა, დრაგოჟელი, დრადნია, დრენოვო, კესენდრე, კლინოვო, კონოპიშტე, კოშანი, კრნევო, კუმანიჩევო, მაიდენი, მარენა, მრეჟიჩკო, პრავედნიკი, რჟანოვო, რადნია, რაეცი, რესავა, როჟდენი, სოპოტი, სტრაგოვო, ფარიში, ჩემერსკო, შეშკოვო და შივეცი.
თემის მოსახლეობის ეთნიკური სტრუქტურა :
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის თემები
ბავშვთა სურათების გალერეა
ელენე ახვლედიანის სახელობის ბავშვთა სურათების გალერეა — ბავშვთა ხელოვნების მუზეუმი. ჩამოყალიბდა 1969 წელს თბილისში საქართველოს განათლების სამინისტროს ესთეტიკური აღზრდის რესპუბლიკური სამეცნიერო-მეთოდური კაბინეტის ბაზაზე. 1970 მოეწყო პირველი ექსპოზიცია, რომელიც მიეძღვნა ბავშვთა დაცვის საერთაშორისო დღეს. წარმოდგენილი იყო მუზეუმში დაცული საქართველოს, ესტონეთის და უნგრეთის ბავშვთა სახვითი ხელოვნების ათასამდე ექსპონატი. 1973 გადაკეთდა ბავშვთა სურათების მუდმივმოქმედ გალერეად (საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის დიდი საკონცერტო დარბაზის ზედა სართული). 1981 წელს ბავშვთა სურათების გალერეას გადაეცა საგანგებო შენობა ძველი თბილისის განახლებულ უბანში (შავთელისა და ბარათასშვილის ქუჩების გასაყარზე). 1983 მას მიენიჭა საქართველოს სახალხო მხატვრის ელენე ახვლედიანის სახელი. 1992 წელს ბავშვთა სურათების გალერეაში იყო 3 განყოფილება: საფონდო-საგამოფენო, სასწავლო-მეთოდური, საორგანიზაციო-ინფორმაციული. ბავშვთა სურათების გალერეის საგამოგენო მუშაობაში მთავარი ადგილი უჭირავს ქართველი ბავშვთა ნახატების "ოქროს ფონდის" ტრადივიულ გამოფენებს (ყპველწლიურად ტარდება რამდენიმე გამოფენა) და კონკურსს, რომელშიც საზღვარგარეთის ქვეყნების ნორჩი მხატვრებიც მონაწილეობენ.
მუზეუმში დაცულია 20 ათასამდე ექსპონატი (გრაფიკა, ფერწერა, ქანდაკება, კერამიკა, ნაქსოვი, ნაქარგი, ლითონისა და ხის მხატვრული ნაკეთობები). ბავშვთა სურათების გალერეაში მუშაობს სამხატვრო სტუდია (140-მდე ბავშვი). ბავშვთა სურათების გალერეა სისტემატურად მონაწილეობდა საზღვარგარეთ გამართულ საქართველოს კულტურის დღეებში. ბავშვთა სურათების გალერეამ გამოსცა ბავშვთა ნახატების რეპროდუქციების ალბომი "ბავშვთა სამყარო".
2013 წლის სექტემბერში ელენე ახვლედიანის სახელობის ბავშვთა სურათების გალერეა დავით აღმაშენებლის გამზირზე №136-ში განთავსდა.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის მუზეუმები
პრინკიპოს ბერძნული ობოლთა თავშესაფარი
პრინკიპოს ობოლ ბავშვთა თავშესაფარი — ისტორიული 20,000 კვადრატულ მეტრიანი ხის შენობაა ბუიუქადაზე, პრინცის კუნძულები ერთ-ერთზე, სტამბოლის სანაპიროზე (თურქეთი), მარმარილოს ზღვაში. პრინკიპოს თავშესაფარი ევროპაში უდიდესი ხის შენობაა, მსოფლიოში კი მეორე ადგილი უჭირავს. ის 1903-დან 1964 წლამდე მოქმედებდა, როგორც ობოლ ბავშვთა თავშესაფარი.
ისტორია
პრინკიპოს თავშესაფრის პროექტი შექმნა და შენობა ააგო ფრანგულ-ოსმალური წარმომავლობის არქიტექტორმა, ალექსანდრე ვალაურმა 1898 წელს. ამ შენობის თავდაპირველი ფუნქცია იყო კაზინო და უმაღლესი კლასის სასტუმრო და მას ერქვა პრინკიპოს სასახლე. ის აშენდა „Compagnie Internationale des Wagons-Lits“-თვის. ის გაიყიდა 1903 წელს, როცა სულთანი აბდულჰამიდ II არ ადასტურებდა ამ ოპერაციას, პრინკიპოს სასახლე შეიძინა ბერძენი ბანკირის ცოლმა, ელენი ზარიფიმ და შემდეგ გადასცა კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს, რის შემდეგაც მათ ეს შენობა ობოლთა თავშესაფრად აქციეს. 1964 წლის 21 აპრილს, კვიპროსის კონფლიქტის დროს ადგილობრივ ბერძენთა დევნის გამო, თავშესაფარი მთლიანად დაიხურა. 1997 წელს ის ჩამორთმეულ იქნა თურქეთის მიერ. არსებობის მანძილზე ამ თავშესაფარში იცხოვრა 5,800-მა ობოლმა ბავშვმა.
დანგრევა და რესტავრაცია
მას შემდეგ რაც შენობა დაიხურა (დაახლოებით ნახევარი საუკუნის წინ), ის დღემდე მძიმე ავარიულ მდგომარეობაშია. 1980 წლის ხანძრის შემდეგ ის ძლიერ დაზიანდა. 2012 წელს თურქეთის ხელისუფლებამ ბავშვთა სახლი ბერძნულ თემს დაუბრუნა. თემი ჩიოდა, რომ სახელმწიფომ შენობა არ დაუბრუნა იმ ფორმით, როგორშიც თავდაპირველად იყო, ჩამორთმევის დროს. უახლესმა კვლევებმა ყოველგვარი ეჭვის გარეშე გამოავლინა, რომ მილიონობით ევრო იქნება საჭირო ბავშვთა სახლის აღსადგენად და 2000 ყველაზე შეძლებული ბერძენისთვისაც კი ამ ხარჯების დაფარვა შეუძლებელი იქნებოდა. გავრცელებული ინფორმაციით, 65 მილიონი ევრო იქნებოდა საჭირო ბავშვთა სახლის ფეხზე დასაყენებლად.
2018 წელს ევროპა ნოსტრამ და ევროპის საინვესტიციო ბანკმა ბავშვთა სახლი შეიტანა 12 კულტურულ მემკვიდრეობათა შორის, რომლებიც ნომინირებულია შვიდი ყველაზე საფრთხის ქვეშ მყოფი კულტურული მემკვიდრეობის სიაში. იმავე წელს კონსტანტინოპოლის მსოფლიო პატრიარქმა ბართლომე I-მა თურქეთის მთავრობას დახმარება სთხოვა შენობის დაცვაში, მაგრამ საპროცესო იმ დროს მოვიდა, როდესაც ახალი დაძაბულობა ჩამოყალიბდა საბერძნეთსა და თურქეთს შორის მთელი რიგი საკითხების გამო, მათ შორის კი იყო სტამბოლში ბიზანტიური და ბერძნული მემკვიდრეობის დაცვა.
2023 წლის მაისში დაგეგმილია სკოლის აღდგენის ტენდერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტამბოლის კულტურული მემკვიდრეობა
ფაროსი
220px|მინიატიურა|ალექსანდრია. (ქალაქის გეგმა) ფაროსი (არაბ. منارة‎‎, ბერძ. Φάρος) — ხმელთაშუა ზღვის მცირე კუნძული ეგვიპტის სანაპიროსთან, ნილოსის შესართავთან, იქ, სადაც მდებარეობს უძველესი ქალაქი ალექსანდრია. ამ კუნძულზე მდებარეობს ალექსანდრიის შუქურა, რომელიც წარმოადგენს ძველი მსოფლიოს ერთ–ერთ ცნობილ საოცრებას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ეგვიპტის ისტორია კატეგორია: ალექსანდრია კატეგორია:ხმელთაშუა ზღვის კუნძულები
Aenictus arya
Aenictus arya — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Aenictus-ის გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Aenictus
ელენე ახვლედიანი
ელენე დიმიტრის ასული ახვლედიანი (დ. 18 აპრილი [ძვ. სტ. 5 აპრილი], 1901, თელავი — გ. 30 დეკემბერი, 1975, თბილისი) — ქართველი ფერმწერი, გრაფიკოსი, თეატრისა და კინოს მხატვარი. საქართველოს სახალხო მხატვარი (1960). რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1971).
ბიოგრაფია
დაიბადა ექიმ დიმიტრი ახვლედიანისა და ელისაბედ ერისთავის ოჯახში. 1922 წელს სწავლობდა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. იყო გ. გაბაშვილის მოწაფე იმავე წელს, როგორც აკადემიის სტიპენდიანტი, საზღვარგარეთ მიავლინეს და სწავლა გააგრძელა პარიზში, კოლაროსის აკადემიაში (1922–1927). 1927 წელს დაბრუნდა სამშობლოში. ახვლედიანის მკაფიო ინდივიდუალურობა და თვითმყოფადობა მხატვრის ყველა ჟანრში გამოვლინდა. განსაკუთრებით დიდია მისი წვლილი ქართული პეიზაჟური მხატვრობის განვითარებაში. ხატავდა საქართველოს ბუნების სურათებს, ქალაქის პეიზაჟებს, რომლებიც გამოირჩევა ემოციურობით, რომანტიკულობით, მდიდარი ფერადოვნებით, ზოგჯერ - ხაზგასმული დეკორატიულობით, კომპოზიციის აგების სიმახვილით, ყოველთვის საგრძნობია განწყობილება — ზოგჯერ ხალისიანი და სადღესასწაულო, ზოგჯერ — სევდიანი, ზოგჯერ დრამატულიც.
ახვლედიანმა დიდი ამაგი დასდო ქართული სცენოგრაფიის განვითარებას. თეატრის მხატვრად მუშაობა 1928-იდან დაიწყო კ. მარჯანიშვილის თეატრში (ქუთაისი) და არ შეუწყვეტია მთელი სიცოცხლის მანძილზე. გააფორმა 72 სპექტაკლი, როგორც თბილისის და საქართველოს სხვა ქალაქების, ისე მოსკოვის, ლენინგრადის, კიევისა და ხარკოვის თეატრებში.
აღსანიშნავია ზ. ფალიაშვილის „აბესალომ და ეთერი“ (1942–1943, თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრი), ზ. ანტონოვის „მზის დაბნელება საქართველოში“ (1932–1933, კ. მარჯანიშვილის თეატრი), ჯაკომო პუჩინის „ბოჰემა“ (1944–1945, მოსკოვის ჩაიკოვსკის სახელობის საოპერო სტუდია), ჯ. ვერდის „ბალ-მასკარადი“ (1955–1956, კიევის შევჩენკოს სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრი) და სხვა. ახვლედიანი ნაყოფიერად მუშაობდა წიგნის გრაფიკაშიც. მას ეკუთვნის ვაჟა-ფშაველას მოთხრობებისა და პოემების, მარკ ტვენის „ტომ სოიერის თავგადასავალი“, ჰენრი ლონგფელოს „ჰაიავათას სიმღერის“, ვიქტორ ჰიუგოს რომანის „კაცი, რომელიც იცინის“, დ. კასრაძის ზღაპრის „ქალ-პეპელას“ ილუსტრაციები. მის სახელს ატარებს თბილისის ბავშვთა სურათების გალერეა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა, ხევი, აღმართი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი გრაფიკოსები კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 18 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:თელავში დაბადებულები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საქართველოს სახალხო მხატვრები ე
ელია (ღვთაება)
ელია — ქართული წარმართული ღვთაება, წვიმა-სეტყვისა და ჭექა-ქუხილის განმგებელი.
ხალხური წარმოდგენით, იგი ცაზე ეტლით დაგრიალებს, ბრმა არის და ზოგჯერ უადგილო ადგილას დაუშენს სეტყვას. ამიტომ სეტყვის ღრუბელი რომ გამოჩნდებოდა, თოფის სროლასა და ზარების რეკვას ატეხდნენ: ელია გაიგონებს, მიხვდება, აქ სოფელია და გაგვეცლებაო. ელიას სამსხვერპლო ცხოველია თხა (ციკანი), რაც ამ კულტის წინაქრისტიანულ წარმომავლობას მოწმობს. ქრისტიანობამ, მიუხედავად ოფიციალური ეკლესიის ცდისა, ვერ შეძლო ელიას კულტის მოსპობა და მხოლოდ ზოგიერთი ქრისტიანული ელემნტი შესძინა მას. ხალხმა წარმართული ღვთაება დაუკავშირა ცად ამაღლებულ ბიბლიურ წინასწარმეტყველ ელიას (წმინდა ილია), აგრეთვე წვიმისა და ჭექა-ქუხილის განმგებელს, რომლის ხალენი (ტყავის მოსასხამი), ლეგენდის მიხედვით, უფლის კვართთან ერთად საქართველოში ჩამოუტანიათ. ზოგი წარმოდგენის თანახმად, ელია ეშმაკეულია და, როგორც ბრმა და სასტიკი ძალა, სეტყვით ანადგურებს ყანებს, ებრძვის ხატებს და ანგელოზებს, მეხს უშენს მათ „დასაბრძანებელ“ მაღალ ხეებს. ამ ოდესღაც ძლიერი ღვთაების სახელობის დღესასწაული — ელიაობა იმართებოდა საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ღვთაებები
სბორი
სბორი (Сбор) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 270 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
პლიასოვო
პლიასოვო (Плясово) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის ხაროვსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 2 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
სასკაჩევანი
thumb|right|სასკაჩევანი მინი|სასკაჩევანის დროშა სასკაჩევანი (ინგლ. Saskatchewan, sk) — პროვინცია კანადის დასავლეთში. კრის ტომის ენაზე kisiiskatchewanispi „სწრაფი დინების მდინარეს“ ნიშნავს.
კატეგორია:კანადის პროვინციები და ტერიტორიები
Essentials & Rarities
Essentials & Rarities — ფრანგი ელექტრონული მუსიკოს ჟან-მიშელ ჟარის 2011 წლის კრებული. დისკი ეძღვნება ფრანსის დრეიფუსის, ლეიბლის Disques Dreyfus დამაარსებლის ხსოვნას. კრებულში, გარდა ცნობილი სტუდიური მასალისა, შეტანილია ჟარის იშვიათი კომპოზიციები, რომლებიც ჩაიწერა ალბომამდე Oxygene.
სქოლიო
კატეგორია:ჟან-მიშელ ჟარის ალბომები კატეგორია:2011 წლის კომპილაციური ალბომები
Aenictus asantei
Aenictus asantei — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Aenictus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Aenictus
ოქტოიხოსი
ლიტერატურა
კატეგორია:საგალობლები
სვიტავის რაიონი
სვიტავი (ჩეხ. Okres Svitavy) — რაიონი პარდუბიცეს მხარეში, ჩეხეთში. მისი დედაქალაქია ქალაქი სვიტავი. რაიონის ფართობი შეადგენს 1 378,56 კმ²-ს. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 104 557 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე კვადრატულ კილომეტრზე შეადგენს 76 ადამიანს. რაიონს ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება უსტი-ნად-ორლიცის რაიონი და დასავლეთიდან ხრუდიმის რაიონი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხეთის რაიონები
ართვინის პროვინცია
ართვინის პროვინცია (Artvin ili) — პროვინცია (ილი) ჩრდილო–აღმოსავლეთ თურქეთში, შავი ზღვის რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ართვინი. მოიცავს 9 რაიონს.
გეოგრაფია
პროვინციას ჩრდილოეთით ესაზღვრება საქართველო (აჭარა), აღმოსავლეთით არდაჰანის, სამხრეთით – ერზურუმის და დასავლეთით რიზეს პროვინციები, აქვს 35 კილომეტრიანი საზღვაო საზღვარი შავ ზღვაზე (ნავსადგური ხოფა). პროვინციის დიდი ნაწილი მდებარეობს მდინარე ჭოროხის აუზში.
მოსახლეობა
მოსახლეობა შეადგენს 164 ათას ადამიანს (2012), უდიდესი ქალაქებია: ართვინი (25 ათასი ადამიანი, 2012), ხოფა (18 ათასი ადამიანი, 2012). თურქების გარდა ცხოვრობენ ლაზები და აჭარლები (ქართველი მუსლიმები), აგრეთვე ხემშილები (სომეხი მუსლიმები).
ისტორია
პროვინციის ტერიტორია წლების მანძილზე გადადიოდა ხელიდან ხელში. ეკუთვნოდა საქართველოს, ოსმალეთის იმპერიას, რუსეთს (1828 წლიდან; პროვინციის ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა ქუთაისის გუბერნიის, ბათუმის ოლქის ართვინის ოკრუგი).
1921 წელს ყარსის ხელშეკრულების შემდეგ არდაჰანის, ყარსისა და იგდირის პროვინციებთან ერთად გადაეცა თურქეთს.
რაიონები
ართვინის პროვინცია იყოფა 8 რაიონად (ცენტრალური რაიონი მოცემულია მსხვილი ასოებით):
პავლე ფრანგიშვილი
პავლე ფრანგიშვილი (დ. 17 ოქტომბერი, 1897 — გ. 22 ივნისი, 1966, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, მწერალი, რეჟისორი.
1911 წლიდან გამოდიოდა ავჭალის აუდიტორიის მუშათა დრამატულ წრეში: აგრეთვე ხარფუხის, ნაძალადევის, ავლაბრის თვითმოქმედ დრამატულ წრეებში. 1913 წელს ჩაირიცხა თბილისის დრამატულ დასში. მუშაობდა აგრეთვე ქუთაისში, გორში. 1929-1939 და 1949-1958 წლებში იყო ჭიათურის დრამატული თეატრის, 1939-1949 კი — გორის დრამატული თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი. უმთავრესად ასრულებდა ჰეროიკულ-რომანტიულ როლებს: ხიმშიაშვილი (დ. ერისთავის „სამშობლო“), ოტელო (შექსპირის „ოტელო“), კარლ მოორი (შილერის „ყაჩაღები“) და სხვა. დადგა სპექტაკლები: ა. წერეთლის „თამარ ცბიერი“, ი. მოსაშვილის „ჩაძირული ქვები“, ვ. კანდელაკის „მაია წყნეთელი“, მ. ბარათაშვილის „ჭრიჭინა“, ი. ვაკელის „შამილი“, სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე“, ს. კლდიაშვილის „ირმის ხევი“ და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1897 კატეგორია:დაბადებული 17 ოქტომბერი კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:ქართველი თეატრის რეჟისორები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:გარდაცვლილი 22 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1966
Bastille (ჯგუფი)
Bastille (სტილიზირებული როგორც BΔSTILLE) — ინგლისური ინდი-პოპ ჯგუფი, რომელიც დაარსდა ლონდონში 2010 წელს. თავდაპირველად Bastille შეიქმნა, როგორც მომღერალ დენ სმიტის სოლო პროექტი, რომელმაც საბოლოოდ შექმნა ჯგუფი იმავე სახელწოდებით.
ჯგუფის შესახებ
ჯგუფის სახელი დაკავშირებულია ბასტილიის ციხის აღებასთან, რადგან მისი ფრონტმენი - დენ სმიტი დაბადებულია 14 ივლისს - ამ მოვლენის აღნიშვნის დღეს.
2011 წლის ბოლოს, მას შემდეგ, რაც ჯგუფმა გამოაქვეყნა ინტერნეტში რამდენიმე სადებიუტო ტრეკი, მისი აუდიტორია გაფართოვდა და მათ შეძლეს ხმის ჩამწერ ლეიბლ Virgin Records-თან კონტრაქტის გაფორმება. ამის გამო Bastille-მ შეძლო ისეთ დიდ ბრიტანულ ფესტივალებზე გამოსვლა, როგორებიცაა Glastonbury, Isle of Wight და Blissfields.
2012 წლის 27 აპრილს შედგა ჯგუფის დებიუტი ლეიბლ Virgin Records-ზე Bastille-ს პირველი ოფიციალური სინგლით — „Overjoyed“. მას მოჰყვა სინგლები „Bad Blood“, „Flaws“ და „Pompeii“. ამ უკანასკნელმა ჯგუფს დიდი წარმატება მოუტანა და მრავალ ქვეყანაში იგი მოხვდა ჩარტების პირველ ათეულში, რომელთა შორისაცაა მეორე ადგილი ბრიტანულ ჰიტ-პარადზე და მეხუთე ადგილი Billboard-ის ცხელ ასეულში.
2013 წლის 4 მარტს შედგა ჯგუფის სადებიუტო ალბომ Bad Blood-ის რელიზი, რომელმაც მიაღწია პირველ ადგილს ბრიტანული ალბომების ჩარტში. იმავე წლის მაისში Bastille გაემგზავრა აშშ-ში მინი ალბომ Haunt-ის გამოშვების შემდეგ, ხოლო სექტემბერში კი აშშ-ში ოფიციალურად გამოვიდა ალბომი Bad Blood. იმავე პერიოდში ალბომის მხარდასაჭერად გამოშვებულ იქნა სინგლები „Things We Lost in the Fire“ და „Laura Palmer“.
ჯგუფის წარმატებამ გამოიწვია Bad Blood-ის ახლიდან გამოცემა ახალი სახელით - All This Bad Blood. იგი გაიყო ორ დისკად, სადაც პირველში იყო ალბომის თავდაპირველი ვარიანტი ძველი სახელით, ხოლო მეორეში - ძველი, არგამოცემული სიმღერები და ორი სრულიად ახალი კომპოზიცია.
2014 წლის თებერვალში Bastille-მ მოიპოვა გამარჯვება ნომინაციაში „წლის ბრიტანული გარღვევა“ ყოველწლიურ პრემია BRIT Awards-ზე. ცერემონიის შემდეგ მათ ალბომმა კვლავ დაიკავა პირველი ადგილი ბრიტანულ ჩარტებში და იგი ლიდერობდა ზედიზედ ორი კვირის განმავლობაში. ამ დროის განმავლობაში კი ალბომი იქნა სერთიფიცირებული, როგორც ორჯერ პლატინური.
2016 წლის ივნისში ჯგუფმა დააანონსა მეორე სტუდიური ალბომი Wild World, რომლის მხარდასაჭერად 16 ივნისს გამოვიდა სინგლი „Good Grief“.
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანული ჯგუფები კატეგორია:2010-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:Virgin Records-ის შემსრულებლები
ოქტომბერი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ოქტომბერი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სინიტოვო
სინიტოვო (Синитово) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 1985 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
ჩრდილო-დასავლეთი ტერიტორიები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანადის პროვინციები და ტერიტორიები
ოქუმი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ოქუმი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ყუმი (ქალაქი)
ყუმი — შიიტების წმინდა ქალაქი ირანში. ყუმის ოსტანის დედაქალაქი. მოსახლეობა 1 მლნ-ზე მეტია. მდებარეობს თეირანიდან სამხრეთით 150 კმ-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:ირანის ქალაქები
აგტელეკის ეროვნული პარკი
აგტელეკის ეროვნული პარკი (Aggteleki Nemzeti Park) — ეროვნული პარკი ჩრდილოეთ უნგრეთში, ბორშოდ-აბაუი-ზემპლენის მედიეში, ამ სახელის ასევე პატარა სოფელი პარკის ტერიტორიაზე. რომელიც სლოვაკეთის კარსტთან ერთად წარმოადგენს აგტელეკის ერთიანი მღვიმის ნაწილს. იგი უნგრეთში დაფუძნებული რიგით მეოთხე ეროვნული პარკია, რომელიც დაარსდა 1985 წელს აგტელიკის ბუნების დაცულ ტერიტორიაზე. ეს იყო პირველი ეროვნული პარკი, სადაც დაცული იყო ქვეყნის გეოლოგიური ფასეულობები — სოფლის ტერიტორიაზე არსებული კარსტული რაიონები და ქვის ხანის ცნობილი გამოქვაბულები, რომლის ტერიტორიაზე არაერთი მცენარეული თუ ცხოველთა სახეობა გვხვდება.
აგტელეკის ეროვნული პარკი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში სლოვაკეთის კარსტთან ერთად, რომელიც აგრძელებს აგტელეკის ეროვნულ პარკს სლოვაკეთის ტერიტორიაზე.
პარკი მდებარეობს ქალაქ მიშკოლციდან ჩრდილოეთით 60 კმ-ში და მოქცეულია მდინარეების ბოდვასა და შაიოს ხეობებს შორის.
პარკის ფართობია — 199 კმ² საიდანაც 39 კმ² განსაკუთრებული დაცვის ქვეშაა. აგტელეკმა ეროვნული პარკის სტატუსი მიიღო 1985 წელს, ხოლო 10 წლის შემდეგ გაწევრიანდა მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
პარკის უმთავრეს ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს მრავალრიცხოვანი კარსტული მღვიმეები, ცნობილი თავისი სიგრძით და ლაბირნითისმაგვარი დარბაზებით. სულ რეგიონში დაითვლება 712 მღვიმე. ყველაზე დიდი და ცნობილი მღვიმეა ბარადლა (დომიცა) - ყველაზე დიდი სტალაქტიტებით ევროპაში. მისი სიგრძე 26 კილომეტრია, საიდანაც 18 მდებარეობს უნგრეთში, 8 კმ. სლოვაკიაში. სადაც იგი ცნობილია დომიცას სახელით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები უნგრეთში კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები უნგრეთში კატეგორია:უნგრეთის ეროვნული პარკები
ტრირი
ტრირი (Trier, ლუქსემ. Tréier, Trèves) — გერმანიის საოლქო დაქვემდებარების ქალაქი. მდებარეობს რაინლანდ-პფალცის დასავლეთ ნაწილში, მაგრამ იგი აგრეთვე გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის უკიდურესი დასავლეთით მდებარე ქალაქიცაა.
ტრირში განთავსებულია შემდეგი დაწესებულებები:
ქალაქი ტრირი სახელწოდებით ავგუსტა ტრევერორუმი დაარსდა 2000-ზე მეტი წლის წინ (მე-3 საუკუნის მეორე ნახევრიდან ეწოდა ტრევერისი (Treveris)). გამომდინარე აქედან ქალაქ ტრირს აქვს პრეტენზია ერქვას გერმანიის უძველესი ქალაქი.
რომაულ ტრირში არსებული მდებარეობს არაერთი საინტერესო ისტორიულ-კულტურული ძეგლი, რომელთა მნიშვნელოვნებას ხაზს უსვამს მათი ადგილი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. ესენია;
ტრირის გეოგრაფიული ადგილმდებარეობა
ქალაქი ტრირი მდებარეობს შუა მოზელის ხეობის ერთ-ერთ გაშლილ ხევში, რომლის მთავარი ნაწილი მდინარის მარჯვენა ნაპირზე მდებარეობს. ტყიანი და ნაწილობრივ ზვრებით დაკავებული ფერდობები სამხრეთში ჰუნსრუკის მაღლობს, ხოლო ჩრდილოეთში აიფელს ერთვის. მინი|მარცხნივ|ტრირის ცენტრი, ხედი [[მარიას სვეტი (ტრირი)|მარიას სვეტიდან ]] საზღვარი ლუქსემბურგის დიდ საჰერცოგოსთან დაახლოებით 15 კილომეტრითაა (ვასერბილიგი) დაშორებული. ტრირთან ახლომდებარე მოდიდო ქალაქები სამხრეთ-დასავლეთით ზაარბრჲუკენი, დაახლ. 80 კილომეტრის, ჩრდილო-აღმოსავლეთით კობლენცი, დაახლ. 100 კილომეტრის, ხოლო დასავლეთით კი ლუქსემბურგის დედაქალაქი ლუქსემბურგი სულ რაღაც 50 კილომეტრის დაშორებით მდებარეობს.
ქალაქის მცხოვრებნი ლაპარაკობენ მოზელის ერთ-ერთ ფრანკული დიალექტზე, რომელსაც ტრირის დიალექტი ჰქვია.
ტრირის მეზობელი თემები
საოლქო დაქვემდებარების ქალაქ ტრირს ტრირ-ზაარბურგის რაიონი აკრავს ირგვლივ. გარდა ამისა, სულ რამდენიმე კილომეტრის მოშორებით მდებარეობს ბიტბურგ-პრიუმისა და ბერნკასტელ-ვიტლიხის რაიონები.