cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
თხის კულტი
თხის კულტი საქართველოში
კახეთში 1976-1977 წლებში ეთნოგრაფიული ექსპედიციის ჩაწერილი მასალის მიხედვით, ელია მინდვრის ყარაული, წვიმისა და ჭექა-ქუხილის წინამძღოლია. იგი ბრმაა და ამიტომ არ იცის სად გზავნის სეტყვას და მეხს, რის გამოც მას ხმაურით ხვდებიან, რათა თავიდან აიცილონ სეტყვა.
ბულბული
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეღურასნაირნი
თხის კულტი
თხის კულტი საქართველოში
ელიას სახელობის ეკლესიები, ძირითადად, ბორცვებზეა მოფენილი, ზოგი ყანაში დგას და ამიტომაც მას „მინდვრის ყარაულს“ ეძახიან.
როგორც აღინიშნა, წმ. ელიასათვის მთავარ შესაწირავს თხა (ციკანი) წარმოადგენდა. მისი დღეობა 20 ივლისს უწევს. ამ დღეს ოჯახში არაფერს არ იხდიდნენ, სუფრას მხოლოდ კალოებზე გაშლიდნენ. ამ დღეს მიჰქონდათ საკურთჴებლად ახალი ხორბალი, რომელსაც „ელიას ხორბალს“ ეძახდნენ.
ჟან-ბატისტ შარკო
მინი|მარცხნივ|250px|ობელისკი ჟან-ბატისტ შარკოს ხსოვნის უკვდავსაყოფად. იტოკორტოორმიიტი, [[გრენლანდია]] ჟან-ბატისტ ოგიუსტ ეტიენ შარკო (Jean-Baptiste Etienne Auguste Charcot; 15 ივლისი 1867, ნიოი-სიურ-სენი — 16 სექტემბერი 1936) — ფრანგი პოლარეთის მკვლევარი, ოკეანოგრაფი, მედიკოსი და სპორტსმენი. ცნობილი ექიმ-ფსიქიატრის, ჟან მარტენ შარკოს ვაჟი.
თხის კულტი
თხის კულტი საქართველოში
იგივე კახური მასალის მიხედვით: „რო დაგვალავდა, ერთი მოთავე დედაკაცი იტყოდა, მოდი წავიდეთ ელიასთანაო. ჩაიცვამდნენ თეთრებს და მიდიოდნენ ფეხშიშველა ღმერთს ტირილით ეხვეწებოდნენ:
„ღმერთო, მოგვე ტალახი, აღარ გვინდა გორახი.“
სასურველი ამინდის გამოსაწვევად ეს ქალები ქალ-ქვებთანაც მიდიოდნენ, გადმოაბრუნებდნენ, წყალს გადაასხამდნენ ან წყალში ჩააგდებდნენ და სხვა.
დიდების საერთო სახელწოდებაში (რომელიც ქრისტიანულია) ერთიანდებიან რიტუალები, რომლებშიც ხან ელია, ხან ბარბარე, ხან ლაზარე და ხან გონჯა ფიგურირებს. მაგ.:
„ეხ, ლაზარე, ლაზარე! ლაზარ მოდგა კარსა, იფრიალა მთასა, მიდგა მოდგა თაროსა, დაემსგავსა მთვარესა! ღმერთო, მოგვეც ტალახი, აღარ გვინდა გორახი, შენ მოგვიყვან წვიმასა, ჩვენ დაგილავთ ციკანსა!
ორღობეში ტალახი, მინდვრის ბოლოს ბალახი, თეთრი ფური ფურბურწი შენთვის მოგვირთმევია, თეთრი თხა და ციკანი თქვენთვის მოგვირთმევია. ახ ელია, ელია, რასა მოგიწყენია“.
ან
„აჰ, ბარბარე, ბარბარე, ცხრა ღრუბელი შაჰყარე, გამოუძეხ წინა, ჩამოუშვი წვიმა!“
გონჯაობის დროს ჯვარედინი ჯოხებისაგან აკეთებდნენ ფიგურას, რომელსაც მამაკაცის სამოსით შემოსავდნენ. ზოგჯერ თოჯინას ცოცხალი, გამურული, ძველმანებში ჩაცმული ადამიანი ცვლიდა, რომელიც საზარელი სანახავი უნდა ყოფილიყო. შეგროოვილ შექუჩებულ ქალებს წინ გონჯა მიუძღვოდათ. ხალხი გონჯას და ქლებს წყალს ასხამდა (წვიმის დროს კი გონჯას თვალებში ნაცარს აყრიდნენ). სასიმღერო ტექსტი კი შემდეგი იყო:
„გონჯა მოდგა კრებსაო, აბრიალებს თვალებსაო, ჩამოუშვი წვიმაო, ჩამოუძეღ წინაო. ღმერთო, მოგვე ტალახი, აღარ გვინდა გორახი.“
ამგვარი შემოვლითი რიტუალები საერთო პურობით მთავრდებოდა. საყურადღებოა რომ პროცესია ქალების მონაწილეობით სრულდებოდა. მაგალითად ხევსურეთში წვიმის გამოწვევის მიზნით, გვალვის დროს იცოდნენ შიშველი ქალების ცეკვა, ხოლო რაჭაში გონჯაობის დროს — შიშველი გოგონას ტარება სოფელში.
უნდა აღინიშნოს რომ დაღესტანში არსებობს წმინდა მთა ვაცილას სახელწოდებით, სადაც გვალვის დროს ადგილობრივი მოსახლეობა ლოცულობდა ვაცილაზე და ატარებდა მსხვერპლშეწირვას.
საქართველოში ამინდის ღვთაების ერთ-ერთ ზოომორფულ ემბლემას თხა წარმოადგენდა. მას ეწირება თხა. თუ გავითვალისწინებთ მსხვერპლისა და ღვთაების მონაცვლეობის საყოველტაოდ ცნობილ პროცესებს, მის ერთ-ერთ ეპიფანიას თხა უნდა წარმოადგენდეს. ქრისტიანულ დონეზე იგი წმინდა ილია/ელიასთან არის დაკავშირებული.
მაგრამ თხა (ვაცი) ასევე ანტიღვთაებრივი სიმბოლოცაა. როგორც ცნობილია შუასაუკუნეებში ეშმაკი წარმოდგენილი იყო ვაცის სახით. მორალიტეებში დემონის (ვაცის) თანდასწრების ნიშნად ძლიერი და მძაფრი სუნი ითვლებოდა.
ხელოვნებაში ვაცს ხშირად ვხვდებით თხების ფარების თავში გამოსახულს, რომელთაც ქართულში ელქაჯი ეწოდება. ამის გარდა იგი ითვლებოდა აფროდიტესა და დიონისეს აღსაჯდომ ცხოველად, რომელიც ზოგჯერ ვაცის ტყავში ეწყობოდა.
ქართულ რწმენა-წარმოდგენებში ეს განცდა შემდეგნაირადაა წარმოდგენილი: ფშავში ღვთისვილებს მხოლოდ „მატყლიანი“ (ცხვარი, ბატკანი) ეწირება, „ბალნიანი“ (თხა, თიკანი) —ეშმაკისაა, ხოლო ხევსურეთში — დევთ-დედის სალოცავში ქალები საწირ-საკლავით მისულნი მას ციკანს უკლავდნენ, რომელიც იქვე უნდა დაეგლიჯათ და გადაეგდოთ.
სვანეთში გავრცელებულია შეხედულება, თითქოს ეშმაკი ადამიანს წყალში ახრჩობს და არ უბრუნებს პატრობს, მანამდე სანამ იგი ციკანს არ შესწირავს, უფრო სწორედ ციკანს არ მიუგდებს წყალში — მკვდრის მაგივრად ციკანი მიყავსო ეშმაკს და მკვდარს უბრუნებს პატრონსო.
ამის გამო, ციკნის წაყვანა იციან წყალში დამხრჩვალი კაცის საძებრად. ციკანს წყალში აგდებენ ცოცხლად და რწმენების მიხედვით, იქ აჩერებს ან ჩაძირავს წყალი, სადაც კაცია ჩაძირული.
სვანეთში 1985 წელს ჩაწერილი მასალებზე დაყრდნობით ცნობილია რომ თხა ეშმაკისაა და ის ამის გამო არ ეწირება მაცხოვარს ან რომელიმე წმინდანს. თუმცა თხა კალის და მახაშის კვირიკეს (ლაგურკას) საყდარში შეიწირება 28 ივლისს კვირიკობაზე, თვალის სინათლისათვის ან ავი ზნის ასაცილებლად.
მიუხედავად ამგვარი დამოკიდებულებისა თხის მიმართ, იმავე სვანეთში თხის ხორცის კურთხევა (ლიფანე) იცოდნენ მკვდრისათვის. ვ. ბარდაველიძის მიხედვით, სვანეთში წვრილფეხა საქონელი გამოიყენებოდა სამსხვერპლოდ სულებისათვის განსაკუთრებულ დღესასწაულ ლიფანალზე. ყოველი (ჯერ კიდევ შემოდგომიდან) წინასწარ აირჩევდა საუკეთესო ცხოველს და გამოზრდიდა საგანგებოდ მიცვალებულთა მოსახსენებელი სპეციალური დღეობისათვის. ყველაზე მეტად ამ დრესასწაულზე მიღებული იყო თხებისა და ცხვრების შეწირვა. ამავე დღეს ცომისაგან აცხობდნენ რიტუალურ პურებს ამ ცხოველების გამოსახულებებით. ამავე დღესასწაულზე ღა ბემბღუსა ან ბოსლობის დღესასწაულზე იცოდნენ ნახატების შესრულება, რომელთა შორის ფიგურირებს „ორი თხა, რომელიც ფიჭვს ჭამს“. ამგვარი გამოსახულებები, როგორც ვ. ბარდაველიძე აღნიშნავს, გვხვდება ხეზე, ქვაზე და ნაჭერზე. აქვე გავიხსენოთ, რომ მცირე ფლანკირებული ორი თხით ან ქურციკით ან რაიმე სხვა ცხოველებით, ტყუპობის მოტივს უკავშირდება.
სქოლიო
კატეგორია:ცხოველები და რელიგია
761
თარიღი უცნობია
*
Ceritoturris
Ceritoturris — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
1922
ნობელის პრემიის ლაურეატები
*
ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა და მუზეუმი
ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა და მუზეუმი — მთავარი ხელოვნების გალერეა და მუზეუმი ბედფორდში, ინგლისში, რომელსაც მართავს ბედფორდის დაბა საბჭო და სესილ ჰიგინსის კოლექციის რწმუნებულები.
მიმოხილვა
ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა და მუზეუმი არის ციხის კვარტალში, რომელიც იკავებს ბედფორდის ციხის ადგილს მაღალი ქუჩის აღმოსავლეთით, მდინარე დიდი ოუსეს სანაპიროს ჩრდილოეთით. კვარტალში ასევე არის ციხე ბეილის ბაღები, ბინები, რესტორნები, მაღაზიები, ციხე-სიმაგრეები, ციხის ბორცვები და ჯონ ბუნიანის მუზეუმი. სამხატვრო გალერეა და მუზეუმი გაიხსნა 2013 წლის ივნისში ფართო განახლების შემდეგ.
ჰიგინსის ხელახალი ბრენდინგი და განვითარება
5.8 მილიონი ფუნტი სტერლინგის პროექტმა შესაძლებელი გახადა შენობების გაერთიანება და მათი ხელახლა განვითარება, ერთ ადგილას გაერთიანებული სამი კულტურული ადგილი: სესილი ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა, ბედფორდის მუზეუმი და ბედფორდის გალერეა. ორგანიზაციისა და საბჭოს შიგნით იგრძნობოდა, რომ ახალ ერთიან შენობას სჭირდებოდა ახალი სახელი, რომელიც მოიცავდა საიტისა და კოლექციების ისტორიას. “ჰიგინსი“ შეირჩა, როგორც ჰიგინსის ოჯახის და ბიზნესის პატივსაცემად, ოჯახში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა “ჩარლზ ჰიგინსი“-მ (1789-1862), იგი იყო მერი 1848 წელს.
სამხატვრო გალერეისა და მუზეუმის ხელახალი განვითარება იყო ეტაპობრივი პროცესი. პირველი ეტაპი დასრულდა 2009 წლის აპრილში, როდესაც ბედფორდის გალერეა ხელახლა გაიხსნა. სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეის და ბედფორდის მუზეუმის კომპლექსის ნაწილი 1973 წელს გამოუყენებელი იყო. ბედფორდის გალერეის ხელახალმა გახსნამ, როგორც საგამოფენო შეხვედრების, ლექციებისა და ღონისძიებების ჩატარების ადგილი, გაავრცელა ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ რას გვთავაზობდა ხელახალი განვითარების პროცესის მეორე ეტაპი.
განმეორებითი განვითარების II ფაზამ გააერთიანა სამი ცალკეული შენობა: ბედფორდის გალერეა, სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა და ბედფორდის მუზეუმი. სამშენებლო სამუშაოები დაიწყო 2011 წლის აგვისტოში და დასრულდა (ახალი გალერეების განახლების ჩათვლით) 2013 წლის ივნისში. ამ ეტაპი განხორციელება შესაძლებელი გახდა ბედფორდის დაბის საბჭოს, მემკვიდრეობის ლატარიის ფონდის, ბედფორდის საქველმოქმედო ფონდის და რამდენიმე სხვა წყაროს დაფინანსებით.
სესილი ჰიგინსის სამხატვრო გალერეის ისტორია
ჰიგინსის სახვითი და დეკორატიული ხელოვნების კოლექციები ადრე იყო სრულიად ცალკე დაწესებულება, რომელიც ცნობილია როგორც სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა და ახალი გალერეისა და მუზეუმის ფარგლებში ეს კოლექციები კვლავ ეკუთვნის სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეის რწმუნებულებს. გალერეა ცნობილი იყო აკვარელების, ანაბეჭდების, კერამიკისა და ავეჯის კოლექციებით, ასევე ლონდონის გარეთ ნამუშევრების ორი უდიდესი კოლექციით, არტ-არქიტექტორ უილიამ ბურგესისა და მხატვრის ედვარდ ბაუდენის მიერ. სესილი ჰიგინსის მუზეუმმა, როგორც ადრე იყო ცნობილი, კარი გააღო საზოგადოებისთვის 1949 წლის 25 ივლისს. თავდაპირველად დაიკავა 1846 წელს აშენებული სახლი, როგორც ჩარლზ ჰიგინსის და მისი ოჯახის სახლი.
მუზეუმი შეიქმნა ქველმოქმედი სესილ ჰიგინსის მიერ, კერამიკის, მინისა და ხელოვნების ნიმუშების კოლექციის შესანახად ბედფორდის მკვიდრთა და ვიზიტორთა სარგებლის, ინტერესისა და განათლებისათვის. ჰიგინსი მიხვდა, რომ საზოგადოებრივი მუზეუმები დაუცველი იყო და მისი კოლექციის დასაცავად მან დატოვა რთული ანდერძი, რომელიც ითვალისწინებდა მუზეუმის ორგანიზებას. მან ასევე დატოვა ნდობის ფონდი, რომელიც გამოიყენებოდა სამუზეუმო მიზნებისთვის, მაგრამ ძირითადად ხელოვნების ნიმუშების მოსაპოვებლად. მიუხედავად იმისა, რომ კერამიკისა და შუშის კოლექცია იყო მაღალი ხარისხის (თითოეული შერჩეული იყო ჯოთხ სედბის ჯეიმზ ქიდელის მიერ), კოლექციას არ გააჩნდა რაიმე მნიშვნელოვანი ნახატები, გარდა XVIII საუკუნის რამდენიმე ზეთისა და მინიატურების მცირე კოლექციისა. სამხატვრო გალერეის საბჭომ მიიღო მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება ინგლისური აკვარელის შეგროვების მიზნით 1951 წელს. სესილ ჰიგინსის ნებით, ყველა შენაძენი უნდა იყოს დამტკიცებული "აღიარებული მხატვრული ორგანოს მიერ, როგორიცაa ვიქტორიასა და ალბერტის მუზეუმი", ხოლო 1951 წელს V & A–ს მაშინდელმა დირექტორმა სერ ლი ეშტონმა წარადგინა, გრეჰემ რეინოლდსი, გრავიურის, ილუსტრაციისა და დიზაინის დეპარტამენტის შემდგომი მცველი, რათა დაემტკიცებნა ყველა აკვარელი და ნახატი შესყიდვისათვის. გრეჰემ რეინოლდსი დარჩა მრჩეველი 1955 წლამდე, როდესაც მან შეცვალა ორი ავტორიტეტი შესაბამის სფეროებში, რომლებსაც უნდა შექმნათ და გაეფართოებინათ კოლექცია მნიშვნელოვნად, ედვარდ კროფ-მიურეის ბრიტანული მუზეუმი და რონალდ ხეივნის ტეიტის გალერეა, 1957 წლიდან.
1971 წელს კოლექციის პოლიტიკა გადავიდა დეკორატიულ ხელოვნებაზე, სესილი ჰიგინსის სამხატვრო გალერეაში ახლა ინახება ჩარლზ ჰენდლი-რიდისა და მისი მეუღლე ლავინიას კოლექციიდან 200-ზე მეტი ნიმუში. 1950 წელს ჩარლზმა ტეიტში თანამდებობის დასაკავებლად განაცხადი შეიტანა, მას შემდეგ რაც უარი მიიღო, მან რეაგირება მოახდინა "ჩემი პატარა მუზეუმის შექმნა"-ზე. მათ დაიწყეს ვიქტორიანული ნამუშევრების კოლექციის შექმნა იმ დროს, როდესაც რამდენიმე მეცნიერმა და კოლექციონერმა ეს პერიოდი სერიოზულად მიიღო, ზოგჯერ მიაკვლიეს არქიტექტორთა და დიზაინერთა შთამომავლებს და ყიდულობდნენ პირადად მათგან. მას შემდეგ, რაც თავდაპირველად შეიტანა მოკრძალებული დამატებები მის კოლექციაში, 1964-1965 წლებში მემკვიდრეობა ნიშნავდა იმას, რომ მას შეეძლო მისი ყიდვის დაჩქარება. 1972 წლის სამეფო აკადემიის გამოფენა, ვიქტორიანული და ედუარდული დეკორატიული ხელოვნება, “Handley-Read Collection“ აჩვენებდა ჩარლზ და ლავინიას მთელ კოლექციას, მათი მემორიალი იყო 1971 წლის ოქტომბერში და დეკემბერში მათი თვითმკვლელობების შემდეგ.
ბედფორდის მუზეუმის ისტორია
ბედფორდის მუზეუმი ჩამოყალიბდა 1960-იან წლებში, ბედფორდის თანამედროვე სკოლისა და ბედფორდის დაბის საბჭოს კოლექციიდან. მისი სოციალური ისტორია, არქეოლოგია, ბუნებრივი ისტორია და ეთნოგრაფიული კოლექციები მოგვითხრობს, იმ ადამიანებისა და ადგილების ისტორიებზე, რომლებმაც შექმნეს ბედფორდი და მისი ურთიერთობა ფართო სამყაროსთან, პრეისტორიული ხანიდან დღემდე.
1884 წელს, ადვოკატმა ჩარლზ პრიჩარდმა, გადასცა ნამარხებისა და მინერალების პირადი კოლექცია ბედფორდის თანამედროვე სკოლას, ის ადრე ბედფორდის სკოლის მოსწავლე იყო. გარდა ამისა, მან გამოყო სახსრები სკოლის მუზეუმის შესაქმნელად, სადაც განთავსებული იყო კოლექციები, რომლის მოვლისთვისაც ყოველწლიურად 10 გირვანქა სტერლინგით გამოიყოფოდა. მიუხედავად იმისა, რომ დამატებები გაკეთდა ორიგინალურ კოლექციებში, უცნაურობები მთელი მსოფლიოდან დაიწყო, რის შედეგადაც, მუზეუმი გახდა უპატივცემულოდ ცნობილი როგორც "ძველი ცნობისმოყვარეობის მაღაზია".
შემდეგი მნიშვნელოვანი ფიგურა, რომელმაც გავლენა მოახდინა მუზეუმის მომავალზე, იყო “FW Kuhlicke“, ადგილობრივი ისტორიკოსი და ჰერალდიკის სპეციალისტი, რომელიც დაინიშნა საპატიო კურატორად 1933 წელს. მან განაგრძო კოლექციების განვითარება, მაგრამ 1950-იანი წლებისთვის სკოლას მეტი ადგილი სჭირდებოდა გაფართოებული ნომრებისათვის და გაიმართა დისკუსიები ბედფორდის ოლქთან იმის გასარკვევად, შეძლებდა თუ არა დაბა, რომ აეთვისებინა საზოგადოებრივი მუზეუმის როლი. შეიქმნა შესაძლებლობა, რომ მუზეუმი გაერთიანებულიყო ბედფორდის დაბის მიერ შემორჩენილ პატარა კოლექციებთან და 1962 წელს ახლადშექმნილი ქალაქის მუზეუმი გაიხსნა ნაპირზე მდებარე ყოფილ ავტოფარეხსა და შოურუმში, კუჰლიკესთან ერთად იყო პირველი საპატიო კურატორი. თუმცა, ეს მხოლოდ დროებითი შეთანხმება იყო, ისინი უფრო არსებით შენობას ეძებდნენ. 1970-იან წლებში ხელმისაწვდომი გახდა ჰიგინსისა და შვილების ციხის ლუდსახარშის შენობები. აშენდა 1838 წელს, ეს წითელი აგურის ინდუსტრიული შენობა უფრო მეტ პოტენციალს იძლეოდა საზოგადოებრივი მომსახურებისთვის, დროებითი გამოფენებისთვის და შესანახად ჩრდილოეთ ბედფორდშირის მზარდი კოლექციებისთვის. პირველი პროფესიონალი კურატორი, ჯონ ტურნერი, დაინიშნა 1974 წელს და მან ჩაატარა ლუდსახარშის შენობების ფართო განახლება და ტრანსფორმაცია ქალაქის ახალ მუზეუმად, რომელმაც 1981 წელს კარი გააღო საზოგადოებისთვის. მუზეუმი გაერთიანდა სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეასთან 2005 წელს, მაგრამ მაინც შეინარჩუნა თავისი ცალკეული შენობები და იდენტურობა, სანამ არ დაიხურა საზოგადოებისთვის სარემონტოდ 2010 წლის ოქტომბერში. 2013 წლის ივნისში მუზეუმი ხელახლა გაიხსნა, როგორც ახალი კომბინირებული კომპლექსის ნაწილი.
მუზეუმის კოლექცია დაახლოებით 20,000 ერთეულზე ასახავს ბედფორდის დაბის ადამიანურ, სოციალურ და ბუნებრივ ისტორიას. მათ შორისაა საშინაო, კორპორატიული, სამხედრო და სასოფლო -სამეურნეო არტეფაქტები, ასევე ადგილობრივი ხელნაკეთობები და მრეწველობა. ბედფორდის მუზეუმის არქეოლოგიურ კოლექციებში შედის პალეოლითური კაჟის იარაღები და ხელის ცულები, ასევე შუა საუკუნეების შემდგომი არტეფაქტები. მუზეუმს ასევე აქვს ნუმიზმატიკის ფართო კოლექცია. გეოლოგიურ კოლექციებში წარმოდგენილია იურიული პერიოდის ამონიტური ხვეულები და გიგანტური საზღვაო ქვეწარმავლები. მუზეუმის ბუნებრივი ისტორიის კოლექციებში გვხვდება ადგილობრივი ფრინველები, ძუძუმწოვრები, მწერები და მცენარეები.
საიტის ისტორია
ამ ადგილს და მის შენობებს აქვთ გრძელი ისტორია, მრავალი განსხვავებული დანიშნულებით.
დღევანდელი შენობების ისტორია იწყება 1804 წლიდან, ექვსკუთხა მილიციის დეპოს მშენებლობით, ციხის ყოფილ სამუშაოებზე. დეპო მოგვიანებით გამოყენებული იქნა მრავალი სხვა მიზნისთვის, მათ შორის წმინდა აგნესის დაწყებითი სკოლა და როგორც სამზარეულო ჰიჯინსის ოჯახის Castle Close– ისთვის. 1949 წლიდან იგი გამოიყენება როგორც გალერეის სივრცე, ოფისი და საგანმანათლებლო საქმიანობის სივრცე. 2008 წლის საიტის პირველი ფაზის განახლების შემდეგ, იგი განახლდა როგორც გალერეის სივრცე და მასში განთავსდა უილიამ ბურგესის კოლექცია, ხელოვნების გალერეის და მუზეუმის გახსნისას.
1840-1841 წლებში შენობა, რომელსაც ჩვენ ახლა ბედფორდის გალერეას ვუწოდებთ, აშენდა ჩრდილოეთით, ციხე-სიმაგრისკენ, ბუნიანის შეხვედრის ეკლესიის მოპირდაპირედ. ბედფორდის გალერეა თავდაპირველად შეიქმნა კლუბში, რომელიც ცნობილია როგორც “Castle Rooms“, ვიგის პარტიის მხარდამჭერებისა და წევრებისთვის. იმ დროის წიგნების შეფასება აჩვენებს, რომ იგი იყოფა 3 ნაწილად: სახლი, კლუბის ოთახები და სარდაფი. 1848 წლიდან შენობა გამოიყენებოდა ბუნიანის შეხვედრისას, როგორც საკვირაო სკოლა, საეკლესიო შეკრებებისა და ჩაისთვის. ეს გაგრძელდა 1880-იან წლებამდე, სიები აჩვენებს, რომ მას მაშინ იყენებდნენ პლიმუთის ძმები, არა-დომინაციული ქრისტიანული მოძრაობა. XX საუკუნის დასაწყისში იგი გახდა ბილიარდის დარბაზი. მეორე მსოფლიო ომის დროს გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, ბრიტანული სამაუწყებლო კორპორაციის მუსიკალური განყოფილება მიიჩნევდა, რომ ბედფორდის გალერეა გამოიყენებოდა როგორც რეპეტიციისა და ჩაწერის სტუდია. 1941 წლის აგვისტოში “BBC“–მ ევაკუაცია გაუკეთა რამდენიმე განყოფილებას ლონდონიდან ბედფორდში, გამოყენებული სხვა ადგილობრივი შენობები მოიცავდა სიმინდის ბირჟას, წმინდა პავლეს ეკლესიას, კო-პარტნიორთა დარბაზს ქალაქის ქუინზ პარკის ტერიტორიაზე და ბედფორდის სკოლის დიდ დარბაზს.
ომის შემდეგ შენობა დაბრუნდა ბილიარდის დარბაზად და მაგიდის ჩოგბურთის სალონად. 1960 წელს იგი გადაეცა სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეას და ეწოდა ბედფორდის გალერეა, მას შემდეგ 1973 წლამდე იყო გამოფენებისა და ღონისძიებების ადგილი.
სქოლიო
კატეგორია:მუზეუმები კატეგორია:ინგლისის მუზეუმები კატეგორია:ბედფორდის მუზეუმები კატეგორია:აშშ-ს მუზეუმები კატეგორია:გალერეები და მუზეუმები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს მუზეუმები
ნაურუ 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ნაურუმ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეხუთედ 2012 წელს, დიდი ბრიტანეთის ქალაქ ლონდონში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედლის მოპოვება ვერ შეძლეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ნაურუ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ოკეანეთის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ასხაბ აბაკაროვი
ასხაბ აბაკაროვი (Асхаб Тинамагомедович Абакаров; დ. 21 აგვისტო, 1945 სოფელი კახიბი (დაღესტნის ასსრ) — გ 4 ნოემბერი, 1985, მაჰაჩყალა) — საბჭოთა კინომსახიობი, კინორეჟისორი და მხატვარი.
ბიოგრაფია
1969 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია, 1979 წელს — თბილისის შ. რუსთაველის სახელობის თეატრალური ხელოვნების ინსტიტუტის კინორეჟისორის განყოფილება. (1979, თენგიზ აბულაძის სახელოსნო). თეატრალურ ინსტიტუტში სწავლამდე მუშაობდა დიზაინერად. იყო კოსტიუმების დიზაინერი და პროდიუსერი ფილმებისა: „სამკაული ჩემი სატრფოსათვის“ და „ნატვრის ხე“ (რეჟ. თ. აბულაძე).
დაიღუპა ავტოკატასტროფაში 1985 წლის 4 ნოემბერს მახაჩკალასთან, ფილმის — „ლეგენდა მამაც ხოჩბარზე" გადაღების დროს და დაკრძალეს დაღესტნის სოფელ ტარქში.
ოჯახი
დაქორწინებული იყო მსახიობ.
სქოლიო
კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:XX საუკუნის მსახიობები კატეგორია:საბჭოთა კინორეჟისორები კატეგორია:გარდაცვლილი 1985 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:დაბადებული 21 აგვისტო
ნისლიანი მთები
ნისლიანი მთები, იგივე ჰითაეგლირი (Hithaeglir, სინდარულად) —  მთაგრეხილი ჯ. რ. რ. ტოლკინის გამოგონილი სამყაროდან, არდადან. იგი მდებარეობდა შუახმელეთში, გადაჭიმული იყო 1280 კილომეტრის მანძილზე, ჩრდილოეთიდან სამხრეთით. მთების ეს კომპლექსი განლაგებული იყო ერიადორისა და ანდუინის მდინარეს შორის. გუნდაბადის მთიდან იგი გადაჭიმული იყო ჩრდილოეთისაკენ, მეთედრასამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუახმელეთის მთები
Lista gór i wzgórz Śródziemia Platser i Tolkiens värld
ოთხთავი (A-516)
მინიატიურა|300პქ|ოთხთავი (A-516) ოთხთავი (A-516) — XII-XIII საუკუნეების ქართული ხელნაწერი ოთხთავი. წარმოადგენს კლასიკური პერიოდიდან გვიანდელი ტრადიციისაკენ გარდამავალი პერიოდის ხელნაწერი წიგნის საინტერესო ნიმუშს. გადაწერის ადგილი უცნობია, ცნობილია მხოლოდ ის, რომ იგი საქართველოშია შექმნილი ერთ-ერთი ფეოდალური ოჯახის — გლონისთავისძეების დაკვეთით. გადამწერია იაკობი.
ოთხთავის ეს ხელნაწერი დღეს ინახება საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდში (A-516).
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული სასულიერო ხელნაწერები კატეგორია:ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდი კატეგორია:ქართული ოთხთავები კატეგორია:XII საუკუნის ხელნაწერები კატეგორია:XIII საუკუნის ხელნაწერები
ეკოსისტემა
ეკოსისტემა — ცოცხალი ორგანიზმებითა და მათი საბინადრო გარემოთი წარმოქმნილი ბუნებრივი კომპლექსი. ტერმინი შემოიღო ა. ტენსლიმ 1935 წელს. ეკოსისტემის შესწავლის მიზანია აბიოტურ ფაქტორებთან ერთად ცოცხალი ორგანიზმების ცხოველმყოფლობის პროცესში ნივთიერებათა წარმოქმნის, ცირკულაციის, დაგროვებისა და ტრანსფორმაციის გამოკვლევა. ეკოსისტემა თვითრეგულირებადი, ღია სისტემაა. განარჩევენ მიკრო, მეზო და მაკროეკოსისტემებს. ეკოსისტემათა ურთიერთკავშირი ქმნის ბიოსფეროს.
ეკოსისტემაში შემავალ ცოცხალ ორგანიზმებსა და იმ გარემო პირობებს შორის, რომელშიც ისინი ცხოვრობენ, განუწყვეტელი ურთიერთკავშირია – მუდმივად ხდება ნივთიერებათა ცვლა. ეკოსისტემა შეიძლება ჩამოყალიბდეს ბუნებრივად ან ადამიანის ზემოქმედებით. ბუნებრივი ეკოსისტემებია: ტბა, ტყე, ველი, ჭაობი და სხვ. ხელოვნური ეკოსისტემაა მაგალითად ქალაქი, სოფელი და ა. შ.
ზოგიერთი ეკოსისტემის არსებობა მხოლოდ ხანმოკლე პერიოდს გულისხმობს, ზოგი ეკოსისტემა კი მაგალითად, — ტყე რამდენიმე ასეული წელი შეიძლება არსებობდეს. ეკოსისტემისთვის ძალზე მნიშვნელოვანია სხვადასხვა ტიპის ორგანიზმების არსებობა, რადგან თითოეული მათგანი მასში სხვადასხვა ფუნქციას ასრულებს.
სასოფლო–სამეუნრნეო კულტურებისაგან შემდგარ ეკოსისტემებს აგროეკოსისტემები (agros – მინდორი) ჰქვია.
ეკოსისტემაში მთავარია კვებითი ჯაჭვი, რადგან თუ კი მისი უმცირესი კომპონენტი განადგურდება ეკოსისტემას საფრთხე ემუქრება.
thumb|700px|center|მტკნარი წყლის ეკოსისტემა, კუნძული [[გრან-კანარია, კანარის კუნძულები]]
ტყე
საქართველოში ტყის სხვადასხვაგვარი ეკოსისტემა გვხვდება: ფართოფოთლოვანი ტყე, წიწვოვანი ტყე, ჭალის ტყე, სუბტროპიკული ტყე. ტყის ეკოსისტემის სახელს იმ ხემცენარის სახელს უკავშირებენ, რომელიც მასში ჭარბობს. მაგალითად: ფიჭვის ტყე, მუხის ტყე, წიფლის ტყე. ტყის ეკოსისტემების ტიპობრივი ცხოველები არიან: დათვი, მგელი, ირემი, შველი, ციყვი, კოდალა, ბუ, სალამანდრა, ჭოტი, თხუნელა, მელა, ტურა კურდღელი და სხვა...
არიდული ეკოსისტემა
საქართველოს სამხრეთ აღმოსავლეთ ნაწილში მშრალი ანუ არიდული ეკოსისტემა გვხვდება.ის უდაბნოს, ნახევარუდაბნოს,სტეპს,არიდულ ნათელ ტყეს და ჭალის ტყეებსაც კი მოიცავს. ამ ეკოსისტემის ტიპობრივი ცხოველებია: აფთარი, ორბი, სვავი და გველებისა და ხვლიკების მრავალი სახეობა.
ზღვა
ზღვის ეკოსისტემა ძალიან მრავალფეროვანია.საქართველოში შავი ზღვის ეკოსისტემაა. ზღვის ტიპობრივი ცხოველებია: დელფინი, მედუზა,თოლია, ზუთხი, და თევზის სხვა მრავალი სახეობა.
მდელოს ეკოსისტემა
საქართველოში, გარდა ტყეებისა, მდელოებიც არის. მდელო ორგვარია: მთისა და ბარის. მდელოები საუკეთესო სათიბ-საძოვარია. ზაფხულში ამ მიზნით მთის მდლოებს იყენებენ, ზამთარში-ბარისას.ცხელ ზაფხულში მთის მდელოზე სასიამონოდ გრილა და საქონელიც ძოვს ბალახს: შროშანას, წივანას, სამყურას. მდელოზე ბუჩქნარიც გვხვდება - დეკა, იელი, ღვია, მოცვი, წყავი.
ცხოველებიდან გავრცელებულია კავკასიური ჯიხვი, არჩვი, ფოცხვერი, არწივი, როჭო და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ეკოლოგია
კლდოვანი მთები
კლდოვანი მთები (Rocky Mountains) — კორდილიერებში შემავალი მთათა სისტემა აშშ-სა და კანადაში.
კლდოვანი მთების სიგრძე 4830 კმ-ია, სიგანე 700 კმ. კლდოვან მთებში სათავეებს იღებენ ისეთი მდინარები, როგორებიცაა მისური, კოლორადო, რიო-გრანდე, სნეიქი, არკანზასი და სხვა მრავალი.
კლდოვანი მთების უმაღლესი წერტილია მთა ელბერტი (4401 მ).
მთათა სისტემას გააჩნია სპილენძის, ოქროს, ვერცხლის, პოლილითონების, ნავთობის, ქვანახშირისა და მოლიბდენის ფართო საბადოები. ადგილი აქვს სხვადასხვა ვულკანურ მოვლენებს, არის გეიზერები, თერმალური წყაროები, ასევე შეინიშნება მიწისძვრები.
ეშმაკის ხიდი
ეშმაკის ხიდი (Дяволски мост) — ხიდი მდინარე არდაზე არდინოს მუნიციპალიტეტში, კარჯალის რეგიონში (ბულგარეთი).
იგი მდებარეობს ულამაზეს ხევში, ქალაქ არდინოდან ჩრდილო-დასავლეთით დაახლოებით 10 კილომეტრში, სოფელ დიადოვცის მახლობლად და სოფელ ლათინკადან არც თუ ისე შორს.
ხიდი მდებარეობს ზღვის დონიდან 420 მეტრზე, ხეობაში, ორივე მხრიდან გარშემორტყმულია ციცაბო ფერდობებით, რომლებიც ზღვის დონიდან 800 მეტრამდე აღწევს. მისი სიგრძე 56 მეტრია, სიგანე 3,5 მეტრი, სამკამარია, ხოლო გვერდითი ნეკნების სარდაფებზე წყლის დრენაჟისთვის გაკეთებულია ღიობები ნახევარწრიული თაღებით. ცენტრალური კამარის სიმაღლე 11-12 მეტრია, კიდეზე შემორჩენილია ქვის პარაპეტი 12 სმ სიმაღლით.
ხიდი აშენდა XVI საუკუნის დასაწყისში სულთან სელიმ I-ის ბრძანებით, როგორც გზის ნაწილი, რომელიც აკავშირებს ზემო თრაკიის დაბლობს თრაკიის თეთრ ზღვასთან და ეგეოსის ზღვასთან. დღევანდელი ხიდის ადგილზე ოდესღაც რომაული ხიდი იყო, მნიშვნელოვანი უძველესი გზის ვია იგნატიუსის ნაწილი, რომელიც აკავშირებდა თეთრ ზღვასა და თრაკიას მაკასას უღელტეხილის გავლით. სულთან სელიმ I-ის ბრძანებით, ხიდი აღადგინეს ორ გეოგრაფიულ არეალს შორის სავაჭრო კავშირების გასაგრძელებლად. იგი ცნობილი იყო სახელით „შაიტან კიუფრია“.
საუკუნეების მანძილზე ხიდზე ლეგენდები დადიოდა და თან ახლდა საიდუმლოები. მისი მშენებლობის შესახებ თითქმის არაფერია ცნობილი, მაგრამ ლეგენდების თანახმად, მისი შემქმნელი იყო ოსტატი დიმიტარი ახლომდებარე სოფელ ნედელინოდან. მან მიიღო გამოწვევა, აეშენებინა ხიდი ქარიშხლიან მდინარეზე, თუმცა მანამდე ყველაფერი წარუმატებელი აღმოჩნდა. მან ბრწყინვალედ და რეკორდულ დროში გააკეთა, მაგრამ მალევე გარდაიცვალა. აქ ცრურწმენები ჩურჩულებენ, რომ ხიდის აგებაში სატანის ხელი ერია. ეშმაკი ოსტატს დაჰპირდა საიდუმლოებას, რომელიც მის შემოქმედებას მარადიულს გახდიდა, თუ მას 40 დღეში დაასრულებდა. თუმცა, თუ ის ვერ შეძლებდა, სულს წაართმევდა. დიმიტარმა გაართვა თავი ეშმაკეულ ამოცანას და სატანამ პირობა შეასრულა, მაგრამ ამის შემდეგ ნიჭიერი ოსტატი გარდაიცვალა და საიდუმლო ცოდნა საფლავში წაიღო.
ამბობენ, რომ ეშმაკის ხიდიდან სატანის სახეს დაინახავთ, თუ მდინარე არდას წყლებს 11.00-დან 12.00 საათამდე უყურებთ, როცა ხიდი და მისი ანარეკლი ქმნის წრეს. გარდა ამისა, ზოგიერთის აზრით, მის ერთ-ერთ ქვაში ეშმაკის ნაბიჯის კვალი ჩანს.
1984 წლის 24 თებერვალს ხიდი გამოცხადდა კულტურის ძეგლად. ხიდთან აშენდა ტურისტული ინფრასტრუქტურა დასვენებისა და პიკნიკისთვის. აღდგენითი სამუშაოების ჩატარების შემდეგ, 2013 წ. არდინოდან ეშმაკის ხიდამდე გზა დაიგო.
დიდიმე ბრმა
დიდიმე ბრმა (Δίδυμος ο Τυφλός), იგივე დიდიმე ალექსანდრიელი (დ. დაახ. 312 – გ. 398 წლები) — ბერძენი ქრისტიანი მწერალი, ღვთისმეტყველი, ალექსანდრიული საღვთისმეტყველო სკოლის წარმომადგენელი. ორიგენეს სწავლების დამცველი, რომელსაც „მოციქულთა შემდეგ ეკლესიის უდიდეს მასწავლებელს“ უწოდებდა.
დიდიმე ხუთი წლის ასაკში დაბრმავდა, მაგრამ წერა-კითხვა ისწავლა ხის მოცულობითი ასოების საშუალებით და მიიღო განათლება.
დიდიმეს შრომები დაიკარგა ორიგენისტების დევნის პერიოდში, ჩვენამდე მხოლოდ ნაწყვეტებმა მოაღწიეს. 1941 წელს ქალაქ ტურში აღმოჩნდა პაპირუსი, რომელიც მოიცავდა დიდიმეს ლექციების ჩანაწერებს, კერძოდ, პასუხებს მსმენელთა კითხვებზე. ცნობილია მისი კომენტარები ბიბლიის ცალკეულ წიგნებზე – დაბადება, ეკლესიასტე, ფსალმუნნი, წიგნი იობისა.
დიდიმე ასევე ავტორია დოგმატური ხასიათის თხზულებებისა: სამი წიგნი წმინდა სამებაზე, ტრაქტატი სულიწმინდაზე და ტრაქტატი მანიქეისტთა წინააღმდეგ. დიდიმე ალექსანდრიელის თხზულებები შესულია Patrologia Graeca-ს 39-ე ტომში. ალექსანდრიის კოპტური ეკლესიის მიერ დიდიმე ბრმა წმინდანად არის შერაცხილი.
ლიტერატურა
« The New Testament Canon of Didymus the Blind », Vigiliae Christianae, vol. 37, no 1 (mars 1983), p. 1-21
სქოლიო
კატეგორია:კოპტური ეკლესიის წმინდანები კატეგორია:IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
თუნის ტბა
თუნის ტბა (Thunersee) — ტბა შვეიცარიაში, ბერნის კანტონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 560 მეტრზე. ფართობი 48.3 კმ². სიგრძე 17.5 კმ, სიგანე 3.5 კმ, მაქსიმალური სიღრმე 217 მ. უერთდება ბრიენცის ტბას მდინარე აარეს მეშვეობით. ტბას ერთვის რამდენიმე მდინარე და მცირე ნაკადული. ტბაში ბინადრობს რამდენიმე სახეობის თევზი. სამხრეთ სანაპიროსთან გაყვანილია რკინიგზა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შვეიცარიის ტბები
ტიფლის სითი
"ტიფლის სითი" (ჯი-აი-ჯი ჯგუფი) წარმოადგენს საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფის შვილობილ კომპანიას მშენებლობისა და განვითარების მიმართულებით საქართველოს უძრავი ქონების ბაზარზე.
მიზნები
ტიფლის სიტის მიზანია დასავლური ტიპის გამოცდილებაზე დაყრდნობით და დროის მოლკე პერიოდში მოიპოვოს სათანადო ადგილი და გახდეს ლიდერი საქართველოს უძრავი ქონების ბაზარზე.
ხარისხი
კომპანიის პროექტებში შერწყმულია ყველაზე მიმზიდველი მახასიათებლები: საუკეთესო ადგილმდებარეობა, დახვეწილი არქიტექტურა, უმაღლესი კლასის მშენებლობა და განვითარებული ინფრასტრუქტურა, რაც საბოლოო ჯამში ცხოვრების საუკეთესო სტანდარტებთან მოდის შესაბამისობაში.
ინვესტიციები
კომპანიის უახლოეს გეგმებში შედის მრავალი საცხოვრებელი, საოფისე და კომერციული ცენტრის მშენებლობა ქვეყნის მასშტაბით.
კატეგორია:საქართველოს კომპანიები
მაკ-მერდოს მშრალი ველები
მშრალი ველები — ყველაზე მშრალი ადგილია დედამიწაზე. მშრალი ველების ზოგიერთ რაიონს წვიმა და თოვლი არ უნახავს აგერ უკვე ორი მილიონი წელია.
მშრალი ველები იმდენად ახლოსაა მარსის ბუნებრივ პირობებთან, რომ ნასა იქ ატარებდა დასაშვები კოსმოსური აპარატების, „ვიკინგის“ ცდებს.
სქოლიო
კატეგორია:ვიქტორიის მიწა კატეგორია:ანტარქტიკული ოაზისები
Ceritoturris nataliae
Ceritoturris nataliae — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ყირმიზქენდი
ყირმიზქენდი — სოფელი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის მარნეულის მუნიციპალიტეტში, ყულარის თემში. მდებარეობს მარნეულის ვაკეზე, მდინარე ხრამის (მტკვრის შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 370 მ სიმაღლეზე. ქალაქ მარნეულიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით, შულავრიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 2 კილომეტრით.
სქოლიო
კატეგორია:მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
წევის ეკლესია
წევის ეკლესია - წმინდა გიორგის სახელობის მართლმადიდებლური ეკლესია სოფელ ზედა წევაში, (ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი).
არქიტექტურა
ეკლესია მდებარეობს ზღვის დონიდან 547 მეტრის სიმაღლეზე. ადგილობრივები ეკლესიის აშენებას თამარ მეფეს უკავშირებენ. ეკლესია 1863 წელს გადაუკეთებიათ. ეკლესია აშენებულია თლილი ქვისა და კირისაგან, არის ბაზილიკის ტიპის. ეკლესიაში შემორჩენილია XVI-XVII საუკუნეების მოხატულობა. ეკლესიის აბსიდის მარცხენა ნახევარზე იატაკიდან 13 მეტრის სიმაღლეზე ქვიშაქვის კვადრზე შემორჩენილია სამსტრიქონიანი ასომთავრული წარწერა, რომლის ასოთა უმრავლესობა სტილიზებულია. საკურთხეველს და ნაწილობრივ შუა ეკლესიას შემორჩენილი აქვს ფრესკები. საკურთხევლის პილიასტრზე და მის კამარაზე დახატულია ნაწილობრივ დაზიანებული წმინდანები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ხრახნილრქებიანი ანტილოპები
ხრახნილრქებიანი ანტილოპები (Tragelaphini) — წყვიჩლიქოსანი ძუძუმწოვრების ტრიბა ძროხისებრთა ოჯახისა. აერთიანებს აფრიკის მკვიდრ ანტილოპებს. ახასიათებთ დიდი ზომა, გრძელი კისერი, მსუბუქი აგებულება და სქესობრივი დიმორფიზმი. ტრიბაში შედის ცხრა (ზოგი წყაროთი ათი) სახეობა:
ლიტერატურა
კატეგორია:ძროხისებრნი
კოლხური ბზა
კოლხური ბზა (Buxus colchica) — მცენარე ბზისებრთა ოჯახისა. მარადმწვანე ბუჩქნარი ან ხეა. სიმაღლე 9-10 მ. აქვს სწორმდგომი ღერო, რომელიც დაფარულია მომკრთალო-მოყვითალო ქერქით. ნორჩი ყლორტი ოთხწახნაგაა.
რელიქტური სახეობაა. იზრდება თურქეთში, აზერბაიჯანსა და რუსეთში. საქართველოში გავრცელებულია დაცულ ტერიტორიებზე (სკურჩის სახელმწიფო ნაკრძალი, ბიჭვინთის სახელმწიფო ნაკრძალი). გვხვდება აჭარაშიც. კოლხური ბზის არეალი მცირდება. კოლხური ტყეების ერთ-ერთი დომინანტი სახეობაა და უძვირფასეს სამერქანე მცენარედ ითვლება.
762
თარიღი უცნობია
*
ახალქალაქი
გეოგრაფია
მდებარეობს ჯავახეთის ზეგანზე, მდინარეების — ფარავანსა და მურჯახეთისწყალს შორის, ვრცელ და სუსტად დანაწერვებულ პლატოზე, ზღვის დონიდან 1700 მ სიმაღლეზე, ახალციხიდან 74 კმ. ახალქალაქში გადის საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს11.
ახალქალაქში მთის სტეპის ჰავაა. იცის ცივი ზამთარი და გრილი და ხანგრძლივი ზაფხული. საშუალო წლიური ტემპერატურაა 4,9 °C. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა -7,3 °C, აგვისტოსი 16 °C. აბსოლუტური მინიმუმი -38 °C, აბსოლუტური მაქსიმუმი 34 °C. ნალექები 550 მმ წელიწადში.
ისტორია
არქეოლოგიური მონაცემებით ახალქალაქში ადამიანს უძველესი დროიდან უცხოვრია. 1960 წელს არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი გ. გრიგოლია) შეისწავლა აშელის ზედა საფეხურის ღია ტიპის სადგომები, ე.წ. ახალქალაქი I, რომელიც მდებარეობს ქალაქის სამხრეთით 1 კმ-ზე, მდინარე ფარავნის მარცხენა ნაპირას, 15 მ. სიმაღლის ტერასაზე და ახალქალაქი II, რომელიც მდებარეობს ქალაქის სამხრეთ-დასავლეთით 1,5 კმ-ზე, მდინარე მურჯახეთისწყლის მარჯვენა ნაპირის 10-12 მ. სიმაღლის ტერასაზე. მიწის ზედაპირზე შეგროვებულია ანდეზიტისა და ბაზალტისგან ნაკეთები ხელცულები, საჩეხი იარაღები, სახოკები, ნუკლეუსები და ანატკეც-ანამტვრევები.
მდინარეე ფარავნისა და მურჯახეთისწყლის შესართავებს შორის მოქცეულ კონცხზე, თანამედროვე ახალქალაქის ჩრდილო-დასავლეთით არსებობდა წინარეანტიკური პერიოდის დასახლება. ადრე შუა საუკუნეების ბოლოს კონცხის ჩრდილოეთით იყო სოფელი.შემორჩენილია თლილი ქვით მოპირკეთებული საყდრის ნანგრევები. აქ 1968-1969 წლებში გაითხარა ქვითა და თიხით ნაშენი სახლები, პირუტყვის სადგომები, კერები, თიხის ჭურჭელი და სხვ.
IX-X საუკუნეებში სოფელი ხელსაყრელი გეოგრაფიული მდებარეობის გამო ქალაქად გადაიქცა. X საუკუნიდან ახალქალაქი ჯავახეთთან ერთად საუფლისწულო მამული იყო. მირაშხნის წარწერა გვამცნობს 1064 წელს ალფ-არსლანის საქართველოში შემოსევის, ფარსმან თმოგველისა და მესხი აზნაურების ახალქალაქის გმირული დაცვის შესახებ:
XI საუკუნეში ჯავახეთის პოლიტიკურ-ეკონომიკური ცენტრი გახდა, შეცვალა რა წუნდა, იყო ვაჭროებისა და წარმოების მნიშვნელოვანი კერა. ქალაქის გამაგრება-შემოზღუდვა დაიწყო XI საუკუნეში ბაგრატ III-ის დროს და დასრულდა ბაგრატ IV-ის დროს. დღემდეა შემორჩენილი ძველი ქალაქის დაზიანებული ქვის მაღალი და სქელი გალავანი, რომელსაც მთავარი კარიბჭე დატანებული ჰქონდა სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ციხე-კოშკები, ტაძრისა და ქარვასლის ნანგრევები, 2 ეკლესიის საძირკველი. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად გამოვლინდა X-XIII საუკუნეების ხელოსანთა უბნის ნაშთები (ზეთსახდელი გელაზები და სხვ.), მოჭიქული და მოუჭიქავი თიხის ადგილობრივი ჭურჭელი, მინის საგნები, მონეტები.
XI საუკუნის 60-იან წლებში იგი ალფ-არსლანის ურდოებმა ააოხრეს. XIII საუკუნეში ქალაქი გადაწვეს მონღოლებმა. XV საუკუნეში ახალციხეს დაეპატრონენ სამცხის ერისთავი ჯაყელები. 1538 წელს ახალქალაქი იქცა ბაგრატ III იმერთა მეფესა და ყვარყვარე ათაბაგს შორის ბრძოლის ასპარეზად. ქალაქი ძლიერ დაზიანდა. XVI საუკუნის 50-იან წლებში ახალქალაქი აიღეს შაჰ-თამაზის ურდოებმა. XVI საუკუნის ბოლოს ახალქალაქი დაიპყრო ოსმალეთის იმპერიამ და იგი ჩილდირის საფაშოს შემადგენლობაში სანჯაყის ცენტრად აქცია. დანგრეული ქალაქი აღადგინა XVII საუკუნეში შავშეთის ბეგმა. XVIII საუკუნის 70-იან წლებში ერეკლე II-მ რამდენჯერმე სცადა ახალქალაქის გათავისუფლება.
1811 წელს ახალქალაქი რუსეთის იმპერიამ აიღო, მაგრამ 1812 წელს ბუქარესტის ზავის თანახმად კვლავ ოსმალეთს დაუბრუნა. 1828 წლის 22 სექტემბერს, რუს-ქართველთა სამხედრო ნაწილებმა გენერალ ი. პასკევიჩის მეთაურობით ქალაქი აიღეს. . 1829 წლის ადრიანოპოლის საზავო ხელშეკრულებამ დაადასტურა მისი მიერთება რუსეთის იმპერიის მიერ. შეერთების შემდეგ რუსეთის მთავრობამ მაჰმადიანი ქართველები გაასახლა ოსმალეთში და მათ ადგილზე არზრუმის ვილაიეთიდან სომხები დაასახლა. 1874 წელს ახალქალაქი სამაზრო ქალაქად იქცა. 1892 წელს ახალქალაქმა საქალაქო თვითმმართველობის უფლება მიიღო. 1918 წელს რამდენიმე თვით ახალქალაქი კვლავ ოსმალეთის იმპერიამ აიღო.
საბჭოთა პერიოდში ქალაქში განვითარდა კვების მრეწველობა, მოქმედებდა ყველ-კარაქის, რძის და ლუდის ქარხნები, გაიხსნა კინოთეატრი, მუზეუმი და საავადმყოფო.
სქოლიო
კატეგორია:სამცხე-ჯავახეთის მხარის ქალაქები
სიმბიოზი
მინი|სიმბიოზი სიმბიოზი (simbiosis — ერთად ცხოვრება, თანაცხოვრება) — ორი სახეობის თანაცხოვრების, ეკოსისტემაში ორგანიზმთა ურთიერთობის ფორმა, რომელიც სასარგებლოა ერთ–ერთისათვის ან ორივესათვის. მაგალითად, ცხოველების ნაწლავებში ბინადარი ბაქტერიები საკვებს ნაწლავებიდან იღებენ, სამაგიეროდ, ისინი ცხოველებს საკვების მონელებაში ეხმარებიან. ზოგჯერ, თანაცხოვრება მხოლოდ ერთი სახეობისთვის არის სასარგებლო. მაგალითად: პატარა ზომის თევზი ზვიგენსა და სხვა დიდი ზომის თევზებს გადაადგილებისთვის იყენებს. განასხვავებენ ცალმხრივ სიმბიოზს, ორმხრივ სიმბიოზს, ბინადრობასა და კომენსალიზმს. კიდევ ერთი მაგალითი სიმბიოზური არსებობისა: სოკო და ხემცენარე. სოკო მცენარეს საკვებს აწვდის, ხოლო სოკო მცენარისგან საკვებს იღებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბიოლოგია კატეგორია:სიმბიოზი
Ceritoturris thailandica
Ceritoturris thailandica — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის საარქივო ფონდი
მინიატიურა|ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის საცავი, რომელშიც პირადი არქივებია დაცული ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის საარქივო ფონდი ცენტრის კოლექციის ერთ-ერთი ნაწილია, რომელშიც თავმოყრილია ქართველი და უცხოელი მეცნიერების, მწერლების, პოეტების და საზოგადო მოღვაწეების, მხატვრების, პოლიტიკური, სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწეების, ემიგრაციის მოღვაწეების, სასულიერო პირების, აგრეთვე საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების და სინოდის კანცელარიის არქივები. ჯამში საარქივო ფონდების რაოდენობა 182-ია; აქედან, დღეისათვის უკვე დამუშავებულია 111 ფონდი. დანარჩენი 71 საარქივო ფონდი დამუშავების პროცესშია.
არქივში დაცული მასალიდან განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსია ქართველი პაპიროლოგის გრიგოლ წერეთლის კუთვნილი კოლექცია, სადაც წარმოდგენილია ძვ. წ. II-XV საუკუნეებით დათარიღებული 170-მდე პაპირუსი.
დანარჩენ ფონდებში დაცულია XIX-XX საუკუნეების ქართველი და უცხოელი საზოგადო მოღვაწეების ცხოვრება-შემოქმედებასთან დაკავშირებული ქართული, ლათინური, ფრანგული, ინგლისური, იტალიური, რუსული, აზერბაიჯანული, სომხური და სხვა უცხოენოვანი ორიგინალური საბუთები; მდიდარი ეპისტოლარული მემკვიდრეობა; მრავალრიცხოვანი ფოლკლორული ჩანაწერები; უნიკალური ფოტონამუშევრები; სამხრეთ კავკასიის ახალი და უახლესი ისტორიის ამსახველი მასალა პოლიტიკის, ეკონომიკის, საეკლესიო ცხოვრების, ჟურნალისტიკის, თეატრის, მუსიკისა და სხვა სფეროებიდან.
საერთო ნუსხა
სია შედგენილია ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის ოფიციალური საიტის მონაცემებზე დაყრდნობით. არქივები ანბანის მიხედვითაა დალაგებული; პიროვნებათა არქივები გვარების მიხედვითაა მოცემული (გარდა სასულიერო პირებისა, რომლებიც სიაში სახელის მიხედვით არიან მოცემული); ორგანიზაციების არქივები სიის ბოლო ნაწილში, პიროვნებათა არქივების შემდეგაა მოთავსებული. სხვადასხვა ფერითაა გამოყოფილი არქივთა შემდეგი ჯგუფები :
ნიშნით აღნიშნულია დამუშავებული არქივები;
15პქ ნიშნით აღნიშნულია არქივები, რომელთა დამუშავებაც ამჟამად მიმდინარეობს და ჯერჯერობით მკვლევართათვის მათზე მუშაობა დროებით შეზღუდულია.
შენიშვნები
<references group="შენიშვნა" />
სქოლიო
კატეგორია:ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის კოლექცია
ბუკიოტი
ბუკიოტი, მიკიოტი, ომიდი (Aegolius funereus) — ფრინველი ბუსნაირთა რიგისა. გავრცელებულია შუა და ჩრდილოეთ ევროპაში. აზიაში — ურალიდან კამჩატკისა და კურილიის კუნძულებამდე, ამიერკავკასიაში, ჩრდილოეთ ამერიკაში. საქართველოში ბინადრობს მთის წიწვოვან და შერეულ ტყეებში. ვერტიკალურად აღწევს ზღვის დონიდან 1200 მ-მდე. აპრილში დებს 4-6 კვერცხს. კრუხობა 1 თვემდე გრძელდება. მორუხო-მოყავისფრო ზურგზე თეთრი ლაქები აქვს. მუცელი ღია ფერისაა და მუქი ზოლები გასდევს; თვალები და ნისკარტი ყვითელია, ფეხის თითები ბრჭყალებამდე შებუმბულია. „სახის დისკო“ სრული და მრგვალია. სასარგებლო ფრინველია. იკვებება მღრღნელებით, იშვიათად წვრილი ბეღურასნაირი ფრინველებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბუსნაირნი
763
თარიღი უცნობია
*
ბეორტნოთის, ბეორთელმის ძის დაბრუნება
მინი|მოლდონის ბრძოლის ადგილის აღმნიშვნელი დაფა. ბეორტნოთის, ბეორთელმის ძის დაბრუნება (The Homecoming of Beorhtnoth Beorhthelm's Son) — ჯონ რონალდ რუელ ტოლკინის ნაშრომი, რომელიც გამოქვეყნდა 1953 წელს, საუნივერსიტეტო ჟურნალის „Essays and Studies by Members of the English Association“ მე-6 გამოცემაში.
ნაშრომი ისტორიული ხასიათისაა, დაწერილი მოლდონის ბრძოლის გავლენით. დაწერილია ალიტერატურული პოემის ენით, მაგრამ ასევე წარმოადგენს პიესას, რომლის ორი მოქმედი პირი მოლდონის შედეგებზე საუბრობს. ნაშრომს შესავალისა და ბოლოსიტყვაობის სახით ახლავს ორი ესე, რომელთა ავტორი ასევე ტოლკინია.
მთლიანად ნაშრომში შეტანილია:
გრიგოლ VII (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი გრიგოლ VII შეიძლება აღნიშნავდეს:
კომენსალიზმი
კომენსალიზმი (comensal – საერთო მაგიდა) — სიმბიოზის ფორმა, სხვადასხვა სახეობის ორგანიზმების ურთიერთობა, როდესაც ერთი ცხოვრობს მეორის ხარჯზე ისე, რომ მისთვის არც მავნეა, არც სასარგებლო. მაგალითად, ადამიანისა და ცხოველების პირის ღრუში არსებული არაპათოგენური უმარტივესები მასპინძლის პირის ღრუში არსებულ საკვების ნარჩენებს თავიანთ საკვებად იყენებენ.
კატეგორია:სიმბიოზი კატეგორია:ორგანიზმებს შორის დამოკიდებულების ტიპები
ნიკოლოზ ტყეშელაშვილი
ნიკოლოზ ტყეშელაშვილი (დ. 20 მაისი, 1910, ქუთაისი — გ. 25 ივლისი, 1982) — ქართველი ეკონომისტი, ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1952), პროფესორი (1954), საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1977).
ბიოგრაფია
1932 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო საფინანსო-ეკონომიკის ინტიტუტი. 1937 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში კითხულობდა ლექციებს მრეწველობის სტატისტიკაში, ხოლო 1939 წლიდან პოლიტეკონომიაში. 1961 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰუმანიტარული ფაკულტეტების პოლიტეკონომიური კათედრის გამგე. მისი შრომები ეხება სტატისტიკის ზოგადი თეორიის სახალხო მეურნეობის ისტორიის, მრეწველობის, ეკონომიკის და პოლიტეკონომიის პრობლემებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1910 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები ნიკოლოზ
Ceritoturris thailandis
Ceritoturris thailandis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
1921
ნობელის პრემიის ლაურეატები
*
სერაპიონ ვაწაძე
სერაპიონ ვაწაძე (დ. 31 მარტი, 1899, სოფ. ღვარდია ან თბილისი  — გ. 18 მაისი, 1967) — ქართველი მხატვარი, სცენოგრაფი, კინოს მხატვარი, ფერმწერი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1946).
ბიოგრაფია
დაიბადა ამბროლაურის რაიონის სოფელ ღვარდიაში 1899 წლის 19 (31) მარტს. 1925 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია.
1920 წლიდან მხატვრულად აფორმებდა სპექტაკლებს საქართველოს თეატრებსა და დრამატულ წრეებში. 1926–1927 წწ. იყო ქუთაისის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მთავარი მხატვარი. 1929 წლიდან მუშაობდა საქართველოს „სახკინმრეწვში“ მხატვრად, 1939–1965 წწ. — მთავარ მხატვრად. დამდგმელი მხატვარია ფილმებისა: „ზვავთა მხარეში“ (1931), „უკანასკნელი ჯვაროსნები“ (1933), „ჭირვეული მეზობლები“ (1945), „ქართული ბალეტის ოსტატები“ (1955), „ჩრდილი გზაზე“(1956), „ფატიმა“ (1958), „მამლუქი“ (1958), „ოტელო“ (1960), „კეთილი ადამიანები“ (1961), „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ!“ (1965) და სხვ. შექმნა მრავალი ფერწერული ტილო (პორტრეტები, პეიზაჟები, ნატურმორტები). 1975 თბილისში მოეწყო მისი ნამუშევრების პერსონალური გამოფენა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 31 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1899 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის კურსდამთავრებულები კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
პორტო-ნოვო
პორტო-ნოვო (Porto-Novo; ასევე ცნობილია როგორც ჰოგბონუ და ადიასე) — ბენინის დედაქალაქი. უემეს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ბენინის ქალაქები კატეგორია:აფრიკის დედაქალაქები
ჯაბულანი
მინი|250პქ|Adidas Jabulani ჯაბულანი (Adidas Jabulani) — 2010 წლის ფეხბურთის მსოფლიო ჩემპიონატის ოფიციალური ბურთი. დამუშავებულია კომპანია Adidas-ის მიერ სპეციალურად მუნდიალისათვის. სიტყვა „ჯაბულანი“ აღებულია სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ერთ-ერთი ოფიციალური ენიდან — ზულუდან და ნიშნავს „მხიარულებას“. ბურთის ზედაპირიზე 11 ფერია, რაც სიმბოლურად მიუთითებს 11 მოთამაშეზე, სამხრეთ აფრიკის 11 ოფიციალურ ენასა და 11 ეროვნებაზე.
ბურთის პრეზენტაცია 2009 წლის 4 დეკემბერს შედგა კეიპტაუნში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფეხბურთი
ანაქრონიზმი
ანაქრონიზმი (ανά – „უკან“ და χρόνος - „დრო“) — ქრონოლოგიური შეუსაბამობა. ამა თუ იმ ფაქტის, მოვლენის, პიროვნებისა თუ ნივთის შეცდომით მიკუთვნება სხვა დროისათვის, სხვა ეპოქისათვის.
გადატანითი მნიშვნელობით: ძველი დროის გადმონაშთი, რომელიც არ შეეფერება თანამედროვე ცხოვრებას; მოძველებული შეხედულება ან ჩვეულება. წლების ანგარიშისას დაშვებული შეცდომა ან დროთა აღრევა.
სქოლიო
კატეგორია:ქრონოლოგია
ხანის ჭადარი (შაქი)
250px|მინი|მარჯვნივ|შაქის ხანების სასახლე და ორი ჭადარი (ხანის ჭადარი მარჯვნივ)
ხანის ჭადარი (Xan Çinarı) — ცნობილი ხე, ადგილობრივი ღირსშესანიშნაობა. იზრდება ქალაქ შაქში (აზერბაიჯანი), შაქის ხანების სასახლის ტერიტორიაზე, რომელიც სახელმწიფო ისტორიულ-არქიტექტურული ნაკრძალის „იუხარი-ბაშის“ ნაწილია. ხის ასაკი დაახლოებით 5 საუკუნეა. დარგულია 1530 წელს. შეტანილია აზერბაიჯანის წითელ წიგნში
ხის გარშემოწერილობა 11,5 მეტრია, ხოლო სიმაღლე 34 მეტრი.
ისტორია
აზერბაიჯანის სახელმწიფო ისტორიულ-არქიტექტურულ ნაკრძალ „იუხარი-ბაშის“ დირექტორ თარანა აბდულაევას თქმით, ქალაქ შაქში, შაქის ხანების სასახლის ტერიტორიაზე მდებარე ორი დიდი ჭადრის ხის ასაკი ბევრად უფრო დიდია, ვიდრე თავად სასახლისა (XVIII ს.). ამასთან, ჭადრები სასახლეს ქარის, წვიმისა და სიცხისგან იცავენ, რაც არანაკლებ მნიშვნელოვანია ისტორიული ძეგლისთვის, რომელიც იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეტანის კანდიდატია.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ღირსშესანიშნაობები
საქართველოს სპორტსმენთა კავშირი
საქართველოს სპორტსმენთა კავშირი — პოლიტიკური პარტია საქართველოში. დაარსდა 1994 წელს. პარტიის თავმჯდომარეა ედიშერ მაჩაიძე. 2008 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ მიიღო 3308 ხმა (0,19%).
ბუკნაჭოტი
ბუკნაჭოტი (Glaucidium passerinum) — ფრინველი ბუსნაირთა რიგისა. სხეულის სიგრძე 17 სმ-მდეა, წონა 56-78 გრამი. მურა ფერის ზურგი მოფენილია წვრილი თეთრი ხალებით, თეთრ მუცელზე გასდევს სიგრძივი, ხოლო გვერდებზე განივი შავი ზოლები. ბინადრობს ევროპისა და ჩრდილოეთ აზიის წიწვოვან და შერეულ ტყეებში. ბუდეს იკეთებს ფუღუროებში. იკვებება მღრღნელებით, მწერებითა და ზოგჯერ ბეღურასნაირთა რიგის ფრინველებითაც.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბუკნაჭოტები
Apple II
thumb|Apple II-ის ერთ-ერთი მოდელი
Apple II (ზოგიერთ მოდელში ასევე "Apple ][" და "Apple //") — პირველი კომპიუტერი, სერიულად გამოშვებული კომპანიის Apple Computer მიერ. ეს იყო ენთუზიასტებისთვის შექმნილი Apple I-ის პირდაპირი შთამომავალი, რამაც განაპირობა კიდეც Apple II-ის წარმატება. კომპიუტერი საზოგადოებისთვის პირველად წარმოადგინეს 1977 წელს გამოფენაზე West Coast Computer Fair და იმ დროის ერთ-ერთი უპირველესი და ყველაზე წარმატებული პერსონალური კომპიუტერი გახდა. სულ Apple II-ის რამდენიმე მოდელი გამოვიდა მცირე მოდიფიკაციებით, რომლებიც 1990-იან წლებამდე იყიდებოდა. სულ გაყიდულია 2 მილიონამდე ეგზემპლარი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Apple II-ის კომპიუტერებ
ჯუნა დავითაშვილი
ჯუნა დავითაშვილი დაიბადა 1949 წლის 22 ივლისს კრასნოდარის მხარის სოფელ ურმიაში. როსტოვის სამედიცინო ტექნიკუმის დამთავრებისთანავე მიიღო სამუშაო თბილისში. აქ გაიცნო მომავალი მეუღლე ვიქტორ დავითაშვილი, რომელიც თავის დროზე საქართველოს ყოფილი პრეზიდენტის ედუარდ შევარდნაძის რეფერანტი იყო.
1980 წლიდან ცხოვრობდა და მუშაობდა მოსკოვში. 1990 წელს ორგანიზება გაუწია ალტერნატიული მეცნიერებების საერთაშორისო აკადემიას, ხოლო 1994 წლის ივნისში 5 წლით აირჩიეს არატრადიციული მედიცინის საერთაშორისო ღია უნივერსიტეტის პრორექტორად კოლომბოში. 1997 წელს საკუთარი თავი ასურელი ხალხის დედოფლად გამოაცხადა. ამავე პერიოდში ის რუსეთის პრეზიდენტის ბორის ელცინის მრჩეველი იყო. საპარლამენტო არჩევენებში მონაწილეობის მისაღებად 1995 წელს შექმნა პარტია „ჯუნას ბლოკი“. 2002 წელს 26 წლის ასაკში გარდაეცვალა შვილი — ვახტანგ დავითაშვილი. შვილის გარდაცვალების შემდეგ ეწეოდა კარჩაკეტილ ცხოვრებას. ხანმოკლე დროით ქორწინებაში იმყოფებოდა იგორ მატვიენკოსთან. ჯუნა დავითაშვილი მკურნალობის გარდა დაკავებული იყო ლექსების წერითა და ხატვით. სცენაზე გამოდიოდა იგორ ტალკოვთან და ანდრეი დერჟავინთან ერთად.
მედია წერდა, რომ ჯუნა დავითაშვილის პაციენტებს შორის სხვადასხვა დროს იყვნენ: ლეონიდ ბრეჟნევი, ილია გლაზუნოვი, ანდრეი ტარკოვსკი, ფედერიკო ფელინი, ჯულიეტა მაზინა, მარჩელო მასტროიანი, რობერტ დე ნირო.
1994 წელს დაჯილდოვდა ხალხთა მეგობრობის ორდენით. ჯუნა დავითაშვილი გარდაიცვალა 2015 წლის 8 ივნისს 66 წლის ასაკში. მსახიობ სტანისლავ სადალსკის ცნობით, ჯუნა დავითაშვილი ორი დღის განმავლობაში კომაში იმყოფებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ასტროლოგები კატეგორია:ასურელი ნათელმხილველები კატეგორია:ექსტრასენსები კატეგორია:დაბადებული 22 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2015