cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კასინი-ჰიუიგენსი
კასინი მეოთხე კოსმოსური ზონდია, რომელიც სატურნს ესტუმრა და პირველია, რომელიც მის ორბიტაზე გავიდა. 2004 წლიდან 2017 წლამდე, კასინი აქტიურად სწავლობდა პლანეტასა და მის მრავალ ბუნებრივ თანამგზავრს.
კასინიზე მუშაობა 80-იანი წლებიდან დაიწყო. პროექტი მოიცავს სატურნის ორბიტერს (კასინი) და მავალს (ჰიუიგენსი) სატურნის მთვარე ტიტანისთვის. ხომალდებს სახელი ეწოდა იტალიელი ასტრონომის — ჯოვანი კასინისა და ჰოლანდიელი მათემატიკოსის — კრისტიან ჰიუიგენსის პატივსაცემად. კოსმოსური ხომალდი 1997 წლის 15 ოქტომბერს, ფლორიდიდან, კანავერალის კონცხიდან გაეშვა რაკეტა Titan IVB/Centaur-ით და სატურნის ორბიტაზე მხოლოდ 7 წლის შემდეგ, 2004 წლის 1 ივლისს გავიდა. მანამდე კასინიმ ხანგრძლივი პლანეტათშორისი გზა განვლო — რამდენჯერმე შემოუფრინა დედამიწას, ვენერასა და იუპიტერს. 2004 წლის 25 დეკემბერს ორბიტერს გამოეყო ზონდი ჰიუიგენსი და სატურნის მთვარე ტიტანისკენ დაეშვა. აპარატმა 2005 წლის 14 იანვარს დედამიწაზე ტიტანის მონაცემები ორბიტერის დახმარებით გამოაგზავნა. ეს მზის სისტემის გარე ნაწილში მყოფი ციური სხეულის ზედაპირზე პირველი დაშვება იყო. მინი|კასინი-ჰიუგენსის გამშვები რაკეტა Titan 4B
2017 წლის 15 სექტემბრამდე კასინი სატურნის სისტემას იკვლევდა, ხოლო მოგვიანებით ფინალურ ფაზაში გადავიდა. მინი|სატურნის ორბიტიდან დანახული დედამიწა
საწვავის მწირე რესურსის გამო, 2017 წლის 22 აპრილს, კოსმოსური ხომალდი მისიის დიდი ფინალის (Grand Finale) ფაზაში შევიდა, რომელშიც მან არაერთი სარისკო მანევრი შეასრულა — გაიარა სატურნსა და მის რგოლებს შორის. ამ ფაზის მიზანი კასინის სამეცნიერო შედეგების მაქსიმალიზაცია იყო მანამ, სანამ ხომალდი განზრახ განადგურდებოდა სატურნის ატმოსფეროში. ორბიტიდან გადასვლა NASA-მ განზრახ დაგეგმა და ეს აუცილებელი გახდა იმიტომ, რომ გამორიცხულიყო კასინის შეჯახების რისკი სატურნის რომელიმე მთვარესთან. წინააღმდეგ შემთხვევაში იქმნებოდა სატურნის თანამგზავრების დედამიწისეული მიკრობებით დაბინძურების რისკი.
ზოგადი მიმოხილვა
მისიას მართავდა NASA-ს რეაქტიულ ძრავთა ლაბორატორია (JPL), სადაც ორბიტერი აიწყო, ჰიუიგენსი კი შექმნა ევროპის კოსმოსური კვლევებისა და ტექნოლოგიების ცენტრმა. ცენტრის მთავარმა კონტრაქტორმა, საფრანგეთის სახელმწიფოს კუთვნილმა კომპანია Aérospatiale-მ (ამჟამად Thales Alenia Space) ზონდი ევროპის მრავალი ქვეყნისგან მიწოდებული აღჭურვილობითა და ინსტრუმენტებით ააწყო (ჰიუიგენსის ბატარეები და ორი სამეცნიერო ინსტრუმენტი ევროპას აშშ-მა მიაწოდა). კასინის ორბიტერის მაღალი და დაბალი გამავლობის რადიო-ანტენები დაამზადა იტალიის კოსმოსურმა სააგენტომ (ASI); მასვე ეკუთვნის კასინის კომპაქტური და მცირეწონიანი რადარი, რადარული ალტიმეტრი, რადიომეტრი, რადიომეცნიერული ქვესისტემა (RSS), VIMS სპექტრომეტრის VIMS-V ხილვადი არხის ნაწილი.
NASA-მ დაამზადა VIMS-ის ინფრაწითელი ანალოგი, ისევე როგორც ძირითადი ელექტრონული ნაკრები, რომელიც ასევე მოიცავს საფრანგეთის კოსმოსური კვლევების ეროვნული ცენტრის (CNES) მიერ დამზადებულ ქვე-ნაკრებებს.
2008 წლის 16 აპრილს, NASA-მ მისიისათვის საჭირო ოპერაციების დაფინანსების 2 წლით გახანგრძლივების შესახებ განაცხადა; ამ მომენტიდან, პროგრამას კასინის ზაფხულის ბუნიობის მისია ეწოდა. 2010 წლის თებერვალში, დაფინანსება კვლავ გახანგრძლივდა და სახელიც კასინის ზამთრის ბუნიაობის მისია ეწოდა.
სახელწოდება
მისია მოიცავს ორ ძირითად ელემენტის: ASI/NASA-ს ორბიტერ კასინის, რომელსაც სახელი ეწოდა იტალიელ-ფრანგი ასტრონომის, ჯოვანი დეომენიკო კასინის პატივსაცემად, რომელმაც აღმოაჩინა სატურნის რგოლები და მისი ოთხი მთვარე; და ESA-ს ზონდ ჰიუიგენსს, რომელსაც სახელი ეწოდა ჰოლანდიელი ასტრონომის, მათემატიკოსისა და ფიზიკოსის, კრისტიან ჰიუიგენსის პატივსაცემად; ამ უკანასკნელმა აღმოაჩინა სატურნის მთვარე ტიტანი.
კასინი-ჰიუიგენსი მზის სისტემის გარე პლანეტების ფლაგმანური კლასის მისიაა. სხვა პლანეტურ ფლაგმანებს შორის ასევე შედის გალილეო, ვოიაჯერი და ვიკინგი.
მიზნები
კასნინი რამდენიმე მიზანი ჰქონდა, მათ შორის:
კასინი-ჰიუიგენსი 1997 წლის 15 ოქტომბერს, კანავერალის კონცხის სამხედრო-საჰაერო ბაზის კოსმოსური გაშვების კომპლექს 40-დან გაუშვეს, აშშ-ის საჰაერო ძალების რაკეტა Titan IVB/Centaur-ით.
სამეცნიერო კვლევითი მისიის მთლიანი ღირებულება 3,26$ მილიარდია; მათ შორისაა გაშვებამდე, შექმნისთვის დახარჯული 1,4$ მილიარდი, 704$ მილიონი მისიის ოპერაციებისთვის, 54$ მილიონი მონიტორინგისთვის და 422$ მილიონი გამშვები რაკეტისთვის. აშშ-ის წილი 2,6$ მილიარდია (80%), ევროპის კოსმოსური სააგენტოსი 500$ მილიონი (15%), იტალიის კოსმოსური სააგენტოსი კი 160$ მილიონი (5%). თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ ეს ციფრები აღებულია 2000 წელს მომზადებული პრესრელიზიდან და არ მოიცავს მისიის განმავლობაში დაფიქსირებულ ინფლაციას, არც მისიის გახანგრძლივების ხარჯებს.
კასინის პირველადი მისია 2008 წლის 30 ივლისს დასრულდა. 2010 წლის ივნისში მისია გახანგრძლივდა. ამ პერიოდში აპარატმა სატურნის სისტემა კიდევ უფრო დეტალურად შეისწავლა.
2010 წლის 3 თებერვალს, NASA-მ საზოგადოებას კასინის მისიის კიდევ ერთი გახანგრძლივების შესახებ ამცნო, 6½ წლით, 2017 წლამდე, როდესაც სატურნის ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში ზაფხულის ბუნიაობა დასრულდებოდა. ამ პერიოდში ხომალდი მოასწრებდა კიდევ 155 ორბიტას პლანეტის გარშემო, 54 გადაფრენას ტიტანზე და 11 გადაფრენას ენცელადზე. 2017 წელს, ტიტანთან შეხვედრამ კასინის ორბიტა ისე შეცვალა, რომ ხომალდი სატურნთან ყველაზე ახლოს მივიდა, პლანეტის ღრუბლებიდან 3000 კმ სიმაღლეზე და დაიწყო შიდა D რგოლსა და სატურნს შორის მოძრაობა; აღნიშნულ ორბიტაზე კასინი 22-ჯერ ჩაეშვა. 2017 წლის 12 ოქტომბერს, კასინიმ უკანასკნელად გადაუფრინა სატურნს და მთვარის გრავიტაციამ ზონდი პლანეტის ატმოსფეროში გაგზავნა, სადაც 15 სექტემბერს კომეტის სახით დაიწვა.
ისალსუ
ისალსუ (Izalzu; Itzaltzu) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რონკალ-სალასარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 7 კმ². მოსახლეობა — 37 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
სანტანა-დი-პირამპა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 009 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.38 კმ²-ზე. ფართობი 1 255 კმ²-ია.
ვადი-ალ-უიუნის ნაჰია
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
სერგი II (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კონსტანტინოპოლის პატრიარქები კატეგორია:გარდაცვლილი 1019
დავაოს რეგიონი
დავაოს რეგიონი ადრე ცნობილი როგორც სამხრეთ მინდანაო (სებუანურ ენაზე: Habagatang Mindanao; ტაგალურ ენაზე: Rehiyon ng Davao) — ფილიპინების ადმინისტრაციული რეგიონი, იგივე XI რეგიონი. მდებარეობს მინდანაოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში და მოიცავს ხუთ პროვინციას: დავაო-დე-ორო, ჩრდილოეთ დავაო, სამხრეთ დავაო, აღმოსავლეთ დავაო და დასავლეთ დავაო.
რეგიონი ესაზღვრება დავაოს ყურეს. მისი ცენტრია ქალაქი დავაო. დავაო დაბა-დაბას ესპანიზირებული გამოთქმაა, რაც ბაგობოს ენაზე „ცეცხლს“ ნიშნავს.
პირველი კონტაქტი ევროპელებთან
რეგიონის ტერიტორიაზე უძველესი დროიდან ცხოვრობდნენ მანობოს, მანდაიას, კალაგანის, მანსაკის და ბაგობოს ტომები.
დავაოს ყურის მიმდებარე ტერიტორიაზე ევროპელებსა და აბორიგენებს შორის პირველი კონტაქტი XVI საუკუნის დასაწყისში დამყარდა. ესპანელებზე ადრე კუნძულებამდე პორტუგალიელებმა მიაღწიეს, რომლებიც თავდაპირველად კოლონიზირების მიზნით, შემდეგში კი კუნძულების დასათვალიერებლად ეწვივნენ რეგიონს. 1512 წელს სან-აგუსტინის კონცხის მახლობლად, რომელიც დღევანდელი აღმოსავლეთ დავაოს პროვინციის მახლობლად მდებარეობდა, წყალმარჩხსა და მარჯნის რიფებით დაფარულ წყლებში ფრანსისკო სერანოს ხომალდი ჩაიძირა. 1538 წელს ძლიერმა ქარებმა ფრანსისკო დე კასტრო, პორტუგალიელი გემის კაპიტანი, მინდანაოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროსკენ წაიყვანეს, რომელმაც მიმდებარე ტერიტორიებზე ადგილობრივები მონათლა.
ესპანელთა მმართველობა
საუკუნეების მანძილზე ტომები ძირითადად მშვიდობიანად ცხოვრობდნენ, სანამ ესპანელი დონ ხოსე ოიანგურენი არ ჩავიდა რეგიონში 1847 წელს. იმ პერიოდში დღევანდელ ქალაქ დავაოს ტერიტორიას კალაგან მოროს მეთაური, დატუ ბაგო მართავდა. მართალია, პირველად ოიანგურენის მცდელობა უშედეგოდ დამთავრდა, თუმცა საბოლოოდ მოროს ხელმძღვანელმა ტომის წევრები აპოს მთის მიმდებარედ გახიზნა. 1848 წელს ესპანელებმა ნუევა-ვერგარა, დღევანდელი ქალაქი დავაო დააფუძნეს. დონ ოიანგურენმა რეგიონის განვითარება სცადა და ესპანელებმა საბოლოოდ რეგიონის პორტებიც ჩაიგდეს ხელში, თუმცა დავაოს მოსახლეობა 1890 წელს ქრისტიანი მისიონერების ჩასვლამდე ძალიან ნელა იზრდებოდა.
იაპონური ოკუპაციის პერიოდში
1942 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დროს, დავაოს რეგიონი ერთ-ერთი პირველი იყო, რომლის ოკუპაციაც იაპონელებმა ფილიპინების ოკუპაცია დაიწყეს. დავაოში მცხოვრები იაპონელი იმიგრანტები მეორე მსოფლიო ომის დროს იაპონელთა მეხუთე კოლონას წარმოადგენდნენ. დავაოში მცხოვრები იაპონელები მოროს ხალხს სძულდა და ჩინელებსაც არ მოსწონდათ. მოროს ხალხს იაპონელთა მეხუთე კოლონის წინააღმდეგ ბრძოლა შეეძლოთ და მინდანაოში, დავაოში გადასხმული იაპონელების წინააღმდეგაც იბრძოდნენ. იაპონელები დასაძინებლად ღამ-ღამობით გემებს უკან ხევდნენ, რადგანაც მოროების რაოდენობას გადაჭარბებულად აფასებდნენ. მოკავშირეთა მიერ განხორციელებული ყველაზე ხანგრძლივი ბრძოლა, დავაოს ბრძოლა 1945 წლის 27 აპრილ-10 ივნისს გაიმართა. ომის დასრულების შემდეგ რეგიონი ამერიკელთა დაქვემდებარებაში გადავიდა, ხოლო 1946 წლის 4 ივლისს ფილიპინებმა დამოუკიდებლობა გამოაცხადა.
დავაოს პროვინცია
ფილიპინების დამოუკიდებლობის მოპოვებისთანავე, მთელი რეგიონი ერთი პროვინცია იყო და დავაოს პროვინციად იწოდებოდა. მისი დედაქალაქი დავაო იყო. პროვინცია ფილიპინების ერთ-ერთი უდიდესი პროვინცია იყო და 20 000 კმ²-ზე მეტ ტერიტორიაზე იყო გადაჭიმული. პროვინცია 1967 წელს გაუქმნდა, როდესაც ის სამ პროვინციად გაიყო: ჩრდილოეთ, სამხრეთ და აღმოსავლეთ დავაოდ. დაყოფის შემდეგ ქალაქი დავაო რეგიონის ოფიციალური ცენტრი გახდა.
სამხრეთ მინდანაო და დავაოს რეგიონი
2001 წლის სექტემბერში, 36-ე აღმასრულებელი ბრძანების შესაბამისად მინდანაოს რეგიონების რეორგანიზება მოხდა. XI რეგიონს, მაშინდელ სამხრეთ მინდანაოს დავაოს რეგიონი ეწოდა, ხოლო სამხრეთ კოტაბატოსა და სარანგანის პროვინციები და ქალაქები: გენერალ-სანტოსი და კორონადალი XII რეგიონს მიეკუთვნა.
ადმინისტრაციული დაყოფა
დავაოს რეგიონი იყოფა 5 პროვინციად, 1 მაღალურბანიზირებულ ქალაქად, 5 შემადგენელ ქალაქად, 43 მუნიციპალიტეტად და 1 162 ბარანგაიდ.
დემოგრაფია
დავაოს რეგიონი ყველაზე მეტად დასახლებული რეგიონია მინდანაოში, ხოლო ქვეყნის მასშტაბით მე-7 ადგილზეა. 2015 წლის მონაცემებით, რეგიონის მოსახლეობა 4 893 318 ადამიანია. რეგიონის დედაქალაქი არის დავაო, ასევე, უდიდესი ქალაქი მინდანაოში, რომლის ფართობიც 2 444 კმ²-ია.Area 2015 წლის მონაცემებით ქალაქში 1 632 991 ადამიანი ბინადრობს და მოსახლეობის რაოდენობით ქვეყანაში მესამე ქალაქია, ხოლო ვისაიას-მინდანაოს რეგიონში — პირველი. რეგიონის პირველადი ეკონომიკური და ურბანული განვითარებიც ცენტრი დიდი დავაოა. დიდი დავაოს მოსახლეობის რაოდენობა 2 274 913 ადამიანს უდრის.
რეგიონის მოსახლეობის დიდი ნაწილი სებუანურ ენაზე საუბრობს. ტაგალური და ინგლისური ენა ფართოდ გამოიყენება სკოლებში, ბიზნესის, ვაჭრობისა და მრეწველობის სფეროებში. დიდი დავაოს ტერიტორიაზე ლინგვისტური ფენომენი წარმოიქმნა, რის შედეგადაც ტაგალური ენის ასიმილაცია ან სებუანურ ენაში ტაგალური ტერმინებისა და გრამატიკის ასიმილირება მოხდა. შერეულ ენას არაოფიციალურად ბისალოგი ეწოდება. ადგილობრივ უმცირესობათა ჯგუფები ადგილობრივ ენებზეც საუბრობენ.
რეგიონში დიდი რაოდენობით ჩინელი იმიგრანტი ცხოვრობს, რომელთა მნიშვნელოვანი ნაწილი ქალაქი დავაოსია კონცენტრირებული. დავაოს ჩაინათაუნი ფილიპინების ორი ჩაინათაუნიდან ერთ-ერთია (მეორე მანილაში მდებარე ბინოდოა). რეგიონში შესამჩნევია იაპონელთა რაოდენობაც. იაპონელ იმიგრანტთა უმრავლესობაც ქალაქ დავაოშია კონცენტრირებული. II მსოფლიო ომამდე დავაოში კიდევ უფრო მეტი იაპონელი იმიგრანტი ცხოვრობდა.
რეგიონის მოსახლეობის უმრავლესობა ქრისტიანობის მიმდევარია, ძირითადად, კათოლიციზმის მიმდევრები. რეგიონის უმცირესობა ისლამის, ბუდიზმისა და სინტოიზმის მიმდევარია.
სქოლიო
კატეგორია:დავაოს რეგიონი კატეგორია:ფილიპინების რეგიონები
დევედაში
დევედაში (Dəvədaşı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
ვარმაზიიარი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:შარურის რაიონის სოფლები
ვილემ II ორანელი
ვილემ II ორანელი (Willem II van Oranje; დ. 27 მაისი, 1626, ჰააგა, ნიდერლანდები — გ. 6 ნოემბერი, 1650, ჰააგა, ნიდერლანდები) — ორან-ნასაუს დინასტიის წარმომადგენელი. ორანის პრინცი 1647-1650 წლებში. ფრედერიკ ჰენდრიკ ორანელისა და ამალია ფონ სოლმს-ბრაუნფელზის ვაჟი. ცოლად შეირთო ინგლისის მეფე ჩარლზ I-ის ასული მერი სტიუარტი, რომელთანაც შეეძინა ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მომავალი მეფე უილიამ III.
ბიოგრაფია
ვილემი დაიბადა 1626 წლის 27 მაისს ჰააგაში. იგი იყო ორანის პრინც ფრედერიკ ჰენდრიკ ორანელისა და მისი მეუღლის, ამალია ფონ სოლმს-ბრაუნფელზის პირველი შვილი ცხრიდან. მას სახელი პაპის, პრინც ვილემ ორანელის პატივსაცემად დაარქვეს.
1641 წლის 2 მაისს, ვილემი დააქორწინეს მერი სტიუარტზე, რომელიც იყო ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჩარლზ I-ისა და მისი ცოლის, საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV-ის ნაბოლარა ასულ ანრიეტა მარია ფრანგის უფროსი ქალიშვილი. ქორწინება ლონდონში, უინთერჰოლის სასახლეში შედგა. ამ დროს ვილემი თხუთმეტი წლის იყო, ხოლო მერი ცხრის.
1647 წლის 14 მარტს ვილემის მამა, ფრედერიკ ჰენდრიკ ორანელი გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მან დაიკავა ვილემ II-ის სახელით. გარდა ამისა, იგი ასევე ატარებდა ბრედას ბარონისა და ჰოლანდიის, ზელანდიის, უტრეხტის, გელდერნისა და ოვერიხლესის შტატჰალტერის წოდებას.
ამ დროისათვის ნიდერლანდები ესპანეთთან ოთხმოწლიან ომში იყო ჩაბმული, რაც ნიდერლანდების დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლას ნიშნავდა.
1648 წელს ვილემ II-მ ესპანეთის მეფე ფილიპე IV-თან გააფორმა მიუნსტერის ხელშეკრულება, რითაც ესპანეთმა ოფიციალურად ცნო ჩრდილოეთი ნიდერლანდების გამოყოფა და აქ გაერთიანებული პროვინციების რესპუბლიკის არსებობა, სათავეში ვილემ II-ით. ამ ხელშეკრულების მიხედვით, ესპანურ ნიდერლანდებს ექვსი პროვინცია გამოეყო.
პარალელურად, ვილემმა საფრანგეთთან საიდუმლო მოლაპარაკებები წამოიწყო ესპანეთთან ომის დაწყებისა და ესპანური ნიდერლანდების გადანაწილების თაობაზე. ამასთან ერთად იგი ასევე მალულად ეხმარებოდა დევნილობაში მყოფ თავის ცოლისძმას, შოტლანდიის მეფე ჩარლზ II-ს.
1650 წლის 6 ნოემბერს, 24 წლის ვილემ II ყვავილით გარდაიცვალა. მოგვიანებით, ათ წელიწადში იგივე დაავადებით გარდაიცვალა მისი ქვრივი, მერი სტიუარტიც, რომელიც მეორედ აღარ გათხოვილა. მერისა და ვილემს მხოლოდ ერთი ვაჟი, ვილემ III დარჩათ, რომელმაც მოგვიანებით თავის ბიძაშვილზე, ინგლისის დედოფალ მერი II-ზე იქორწინა და ინგლისის მეფე გახდა უილიამ III-ის სახელით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 27 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1626 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1650 კატეგორია:ორანის პრინცები კატეგორია:ყვავილით გარდაცვლილები
ალ-კამიშლის ნაჰია
ალ-კამიშლი (არაბ. ناحية القامشلي) — სირიის ალ-ჰასაქის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ალ-კამიშლის პროვინციაში დაახლოებით 232 095 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 637,27 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ილერკირხბერგი
ილერკირხბერგი (Illerkirchberg) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ალბ-დუნაის რაიონში. თემის ფართობია 11,45 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 4 697 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
World Matchplay 1954 (სნუკერი)
World Matchplay 1954 (სნუკერი) — მთავარი ტურნირი სნუკერის სამყაროში, რომელიც ტარდებოდა დამოუკიდებლად, ორგანიზაცია BA & CC-ის მონაწილეობის გარეშე. ჩატარების ადგილი — Houldsworth Hall, მანჩესტერი (ინგლისი). ტურნირის გამარჯვებული გახდა ფრედ დეივისი, რომელმაც ფინალში დაამარცხა უოლტერ დონალდსონი ანგარიშით 39:21.
ხაურიეტა
ხაურიეტა (Jaurrieta) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რონკალ-სალასარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 31 კმ². მოსახლეობა — 186 კაცი (2020 წ.).
World Matchplay 1954 (სნუკერი)
ფინალი
ფრედ დეივისი 39:21 უოლტერ დონალდსონი
ხაურიეტა
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
World Matchplay 1954 (სნუკერი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონატი სნუკერში კატეგორია:1954 წელი სნუკერში
მინკოვსკის სივრცე
მინკოვსკის სივრცე, ოთხგანზომილებიანი სივრცე — სივრცე, რომელიც აერთიანებს ფიზიკურ სამგანზომილებიან სივრცესა და დროს. შემოიღო ჰ. მინკოვსკიმ 1907-1908 წლებში. წერტილები მინკოვსკის სივრცეში შეესაბამება ფარდობითობის სპეციალური თეორიის „ხდომილობებს“. ხდომილობის მდებარეობა მინკოვსკის სივრცეში განისაზღვრება სამი სივრცული და ერთი დროითი კოორდინატით. იყენებენ კოორდინატებს, სადაც x, y, z რომელიმე ათვლის ინერციულ სისტემაში ხდომილობის დეკარტის მართკუთხა კოორდინატებია, და x_0= ct კოორდინატს. t არის ხდომილების დრო, c — სინათლის სიჩქარე. x_0 ნაცვლად შეიძლება x_4=ix=ict წარმოსახვითი დროითი კოორდინატის შემოღება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფარდობითობის სპეციალური თეორია
ლა-უნიონის რაიონი (პიურა)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიურის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პიურის პროვინციის რაიონები
ზეცინგენი
ზეცინგენი (Setzingen) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ალბ-დუნაის რაიონში. თემის ფართობია 8,42 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 656 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
სანტანა-დუ-რიაშუ
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 023 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.94 კმ²-ზე. ფართობი 677 207 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
მარჯიმაქი (ქალბაჯარი)
მარჯიმაქი (Mərcimək) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
ალექსანდრე გროსჰეიმი
ალექსანდრე ალფონსის ძე გროსჰეიმი (Алекса́ндр Альфо́нсович Гроссгейм; დ. 23 თებერვალი, 1888, სოფ. ლიხოვკა, ახლანდ. დნეპროპეტროვსკის ოლქი, უკრაინა, — გ. 4 დეკემბერი, 1948, ლენინგრადი) — რუსი ბოტანიკოსი, კავკასიის ფლორის მკვლევარი; საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1946), აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1945), სტალინის პრემიის ლაურეატი (1948).
დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი 1912 წელს. მუშაობდა თბილისის ბოტანიკურ ბაღში (1913-1926), თბილისის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში (1917-1930), აზერბაიჯანის უნივერსიტეტში (1927-1946), საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის ამიერკავკასიის ფილიალის აზერბაიჯანის განყოფილების ხელმძღვანელად (1932–1936), მის მიერვე დაარსებული აზერბაიჯანის ბოტანიკის ინსტიტუტის დირექტორად (1936–1947). 1947 წლიდან განაგებდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკად. ვ. კომაროვის სახელობის ბოტანიკის ინსტიტუტის ჰერბარიუმის კავკასიის სექტორს და ლენინგრადის უნივერსიტეტის ბოტანიკის კათედრას. გროსჰეიმმა სამეცნიერო მოღვაწეობა მიუძღვნა კავკასიის ფლორისა და მცენარეულობის შესწავლას. მისი ძირითადი ნაშრომები: „კავკასიის ფლორა“ (ტ. 1–4, 1928– 34; მეორე გამოც. ტ. 1–7, ბაქო, 1939–67), „კავკასიის ფლორის ანალიზი“ (ბაქო, 1936), „კავკასიის მცენარეული რესურსები“ (ბაქო, 1946), „კავკასიის მცენარეული საფარი“ (მოსკოვი, 1948), „კავკასიის მცენარეთა სარკვევი“ (მოსკოვი, 1949). შექმნა ყვავილოვან მცენარეთა ორიგინალური ფილოგენეზური სისტემა (1945). მნიშვნელოვანია აგრეთვე მონოგრაფიები: „მტკვარ-არაქსის აუზის მცენარეულობა“ (1932) და განსაკუთრებით „თალიშის ფლორა“ (1926). გროსჰეიმის მრავალწლოვანი საექსპედიციო მუშაობის შედეგად ამიერკავკასიაში შეგროვილი უმდიდრესი მასალა დაცულია თბილისის და ბაქოს ბოტანიკური ინსტიტუტების ჰერბარიუმებში, ხოლო მათი დუბლეტები — ლენინგრადისა და ერევნის ბოტანიკური ინსტიტუტებში. აღწერა მეცნიერებისთვის უცნობი მრავალი ახალი სახეობა. გროსჰეიმის პატივსაცემად მცენარეთა ერთ გვარსა და მრავალ სახეობას მისი სახელი უწოდეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 23 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1888 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1948 კატეგორია:რუსი ბოტანიკოსები
ზეივა (შარურის რაიონი)
ზეივა (Zeyvə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შარურის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 526 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:შარურის რაიონის სოფლები
ალექსანდრე მაკენზი
ალექსანდრე მაკენზი (Alexander Mackenzie; დ. 1764 — გ. 12 მარტი, 1820) — შოტლანდიელი მოგზაური. 1793 წელს იგი ათაბასკიდან დასავლეთისაკენ დაიძრა, გადაკვეთა რა კლდოვანი მთები და 20 ივლისს მიაღწია წყნარ ოკეანეს; შესაბამისად, გახდა პირველი ადამიანი, რომელმაც გადაკვეთა ჩრდილოეთი ამერიკა აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ. დაიბადა კუნძულ ლიუისზე, ქალაქ სტორნოვეიში. დედის გარდაცვალების შემდეგ, მაკენზი მამამისთან ერთად საცხოვრებლად ჯერ ნიუ-იორკში, ხოლო შემდეგ მონრეალში გადავიდა. 1779 წლიდან მსახურობდა ჩრდილოეთ-დასავლეთ კომპანიაში, რომელიც იყო ჰუდსონის ყურის კომპანის მთავარი კონკურენტი. 1788 წელს ათაბასკის ტბასთან დააარსა სავაჭრო ფაქტორია. ერთი წლის შემდეგ გაემგზავრა ხანგრძლივ მოგზაურობაში დიდი მონების ტბისა და 4500 კმ-იანი მდინარის გავლით, რომელსაც შემდგომ მისი სახელი ეწოდა. 1801 წელს შეადგინა თავისი მოგზაურობის აღწერა, ხოლო 1802 წელს რაინდის ხარისხში იქნა აყვანილი. 1812 წლიდან ცხოვრობდა შოტლანდიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შოტლანდიელი მოგზაურები კატეგორია:დაბადებული 1764 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1820
თეოდოშიუ II (ბრაგანსის ჰერცოგი)
თეოდოშიუ II (Teodósio II; დ. 28 აპრილი, 1568 — გ. 29 ნოემბერი, 1630) — ბრაგანსის დინასტიის წარმომადგენელი. ბრაგანსის ჰერცოგ ჟუან I-ისა და კატარინა პორტუგალიელის უფროსი ვაჟი. ბრაგანსის ჰერცოგი 1583-1630 წლებში. პორტუგალიის მეფე ჟუან IV-ის მამა.
ბიოგრაფია
თეოდოშიუ დაიბადა 1568 წლის 28 აპრილს ვილა-ვიკოზას სასახლეში, პორტუგალიაში. იგი იყო ბრაგანსის ჰერცოგ ჟუან I-ისა და მისი ცოლის, კატარინა პორტუგალიელის უფროსი ვაჟი. მამის მხრიდან იგი პორტუგალიის მეფე ჟუან I-ის შთამომავალი, ხოლო დედის მხრიდან მეფე მანუელ I-ის შვილთაშვილი იყო. 1578 წელს მაროკოელებთან ბრძოლაში დაიღუპა პორტუგალიის მეფე სებასტიან I, რომელსაც შვილები არ დარჩენია, რის გამოც ტახტი მისმა მოხუცმა ბიძამ, ენრიკე I-მა დაიკავა, რომელიც 1580 წელს გარდაიცვალა. მისი გარდაცვალებით შეწყდა ავისის დინასტია და პორტუგალიაში ესპანეთის მეფე ფილიპე II გამეფდა ჰაბსბურგთა დინასტიიდან, რომელიც მეფე მანუელ I-ის შვილიშვილი იყო.
1614 წელს დედამისი, კატარინა პორტუგალიელი გარდაიცვალა და თეოდოშიუმაც უარი თქვა ტახტზე პრეტენზიაზე, რის გამოც მეფე ფილიპე III-მ მას და მის ოჯახს ნება დართო დაბრუნებულიყო პორტუგალიაში. თეოდოშიუ 1630 წლის 29 ნოემბერს გარდაიცვალა 62 წლის ასაკში, ვილა-ვიკოზას სასახლეში. 1640 წელს მისმა ვაჟმა მოახერხა პორტუგალიის მეფე გამხდარიყო და ქვეყნიდან ესპანელები გაეძევებინა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 28 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1568 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1630 კატეგორია:ბრაგანსები
ბაბინსკის სამკურნალო წყარო
ბაბინსკის სამკურნალო წყარო (Бабинский целебный источник) — სამკურნალო წყარო როსტოვის ოლქის მიასნიკოვის რაიონის სოფელ პეტროვკაში, რუსეთის ფედერაცია.
მისამართი: რუსეთი, მიასნიკოვის რაიონი, სოფელი პეტროვკა, ლუგოვაიის ქუჩა № 12.
ისტორია
ბაბინსკის სამკურნალო წყარო მდებარეობს მიასნიკოვის რაიონის სოფელ პეტროვკაში, ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს ეკლესიის მახლობლად.
წყაროს ისტორია სათავეს იღებს 1841 წლიდან. XIX საუკუნეში იმ ადგილზე, სადაც ამჟამად მდებარეობს ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს ეკლესია, რამდენიმეჯერ მოხდა ღვთისმშობლის გამოცხადება. წყარო ცნობილი გახდა ავადმყოფთა გამოჯანმრთელების შემდეგ.
ლეგენდის თანახმად, 1841 წლის აგვისტოში აქ გლეხებს გაუთენებიათ ღამე. მეორე დღეს ერთ-ერთი მათგანი წასულა წყალზე და უხილავს ღვთისმშობლის ხატი ყრმით მარჯვენა ხელში. გლეხმა ამის შესახებ უამბო გარშემო მყოფთ, ამის შემდეგ ყველა გლეხი გაემართა წყაროსკენ და იგივე იხილეს საკუთარი თვალით. ეს ამბავი გლეხებმა ბაბინსკის დასახლების მმართველს უამბეს. ღვთისმშობლის გამოცხადების ამბავი მალევე მოედო გარშემო მდებარე სოფლებს. გამოცხადების მეორე დღეს ბაბინსკის წყარომ განკურნა  მძიმედ ავადმყოფი ადგილობრივი მცხოვრები მატრონა ზოტოვა. მორწმუნე ადამიანებმა თანდათან დაიწყეს სიარული ახალი სიწმინდისაკენ.
1841-1842 წელს დონის სამხედრო ოლქის ხელმძღვანელობამ გადაწყვიტა შეესწავლა განკურნებული პაციენტების შემთხვევები. საბოლოოდ წყლის სამკურნალო თვისებები აიხსნა აქ ღვთისმშობლის ხატის გამოცხადების საფუძველზე.
1850 წლის 6 აგვისტოს ატამან მიხეილ ხომუტოვის ინიციატივით საფუძველი ჩაეყარა ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს ეკლესიას.
XX საუკუნის დასაწყისში წყაროსთან მომლოცველების რიცხვი შემცირდა. ამის მთავარი მიზეზი იყო 1905-1907 წლების რევოლუციის დროს მომხდარი არეულობები. ამ პერიოდში ოლქში მოხდა ყაჩაღობები და მკვლელობები.
1911 წელს, რუსეთში გატარებული საგლეხო რეფორმის 50-ე წლისთავზე წყარსთან გაიხსნა იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ძეგლი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ძეგლი დაანგრიეს. ეკლესიაში კი გახსნეს საწყობი და სოფლის მეურნეობის ტექნიკის სარემონტო სახელოსნო. მორწმუნეების დევნა ახალი ძალებით დაიწყო ნიკიტა ხრუშჩოვის ხელისუფლბაში მოსვლის შემდეგ. ეკლესიასთან საეკლესიო დღესასწაულებში აიკრძალა ხალხმრავლობა. ხელისუფლებამ ბრძანა დაენგრიათ სამლოცველო და ჭაში ქვები ჩაეყარათ. წყაროსთან მომლოცველობა შეწყდა. პერესტროიკის წლებში მოსახლეობამ ეკლესია გაასუფთავა ნაგვისაგან და წყარო გაწმინდეს.
ამჟამად წყაროს წყალი სპეციალურად აშენებულ პავილიონში მიჰყავთ რკინის მილებით. ღობესთან მიმდინარეობს ლოცვები. ეკლესიასთან არის აბანო სადაც შეიძლება სამკურნალო წყაროში ბანაობა.
ლიტერატურა
Алексий, иерей. Описание Кринички // Донские епархиальные ведомости. 1914. № 15. С. 620-624; № 16 (1 июня). С. 681-685.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
თელ-ჰამისის ნაჰია
თელ-ჰამისი (არაბ. ناحية تل حميس‎‎) — სირიის ალ-ჰასაქის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით თელ-ჰამისის პროვინციაში დაახლოებით 71 699 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 1 498 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ნავასკუესი
ნავასკუესი (Navascués; Nabazkoze) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რონკალ-სალასარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 96,03 კმ². მოსახლეობა — 126 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ერობათა კავშირი
ერობათა კავშირი — სამაზრო და სათემო ერობების მაკოორდინირებელი ორგანო. შეიქმნა 1919 წლის 18 აგვისტოს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ერობათა წარმომადგენელთა მეორე ყრილობაზე. საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ მთავრობა აქტიურად ზრუნავდა პროვინციებში — მაზრებში ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების, ერობების, ჩამოყალიბებას. ამ მიზნით, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის გადაწყვეტილებით, განაგრძო ფუნქციონირება ჯერ კიდევ ამიერკავკასიის კომისარიატთან არსებულმა ერობის შემომღებმა მთავარმა ინსტრუქტორმა (შეიქმნა 1918 წლის 18 თებერვალს), რომლის მიზანს წარმოადგენდა პროვინციებში არსებული ძველი მმართველობის ახლით ჩანაცვლება. 1918 წლის ივლის — ნოემბერში ერობების არჩევნები ჩატარდა თბილისში, სენაკში, ოზურგეთში, თელავში, ქუთაისში, შორაპანში, სიღნაღში, გორში, დუშეთში, ზუგდიდში, რაჭაში, ლეჩხუმში. ახლად შექმნილმა ერობებმა გადაწყვიტეს შეექმნათ ისეთივე მაკოორდინირებელი ორგანო, როგორიც ჰქონდა ქალაქის თვითმმართველობებს „ქალაქთა კავშირის“ სახით. ამ მიზნით თბილისში 1918 წლის 16 დეკემბერს შეიკრიბა საორგანიზაციო ჯგუფი, რომელსაც მუშაობა უნდა დაეწყო ერობათა პირველი ყრილობის მოსაწვევად. ყრილობას უნდა დასწრებოდა სამაზრო ერობის ხმოსანთა საბჭოს მიერ არჩეული ორ — ორი დელეგატი (თუ არჩევა არ მოხერხდებოდა, იმ შემთხვაში ერობას უნდა გამოეგზავნა გამგეობისა და საბჭოს პრეზიდიუმის თითო წევრი). საორგანიზაციო ჯგუფმა განსაზღვრა ყრილობის პროგრამა. საქართველოს ერობათა წარმომადგენლების I ყრილობა გაიმართა 1919 წლის 21 — 27 თებერვალს. სხვადასხვა საკითხების პარალელურად ყრილობამ იმსჯელა „ერობათა კავშირის“ შექმნის შესახებ, რომლის ჩამოყალიბება უნდა განხორციელებულიყო ერობათა II ყრილობაზე.
საქართველოს ერობათა წარმომადგენლების II ყრილობა მიმდინარეობდა თბილისში 1919 წლის 11 — 18 სექტემბერს. დღის წესრიგით დელეგატებს უნდა ემსჯელათ შემდეგ საკითხებზე: ა) ბიუროს მოქმედების ანგარიში; ბ) ერობების მდგომარეობა; გ) ერობათა ცენტრის ორგანიზება; დ) საერობო დებულებანი: ცენტრის, მაზრის და თემის ერობათა; ე) ერობების ფინანსური მდგომარეობა; ვ) ადმინისტრაცია; ზ) მიმდინარე საკითხები. ყრილობამ ყველაზე დიდი დრო დაუთმო ერობათა კავშირის შექმნის საკითხს. 15 და 18 სექტემბრის სხდომებზე გაიმართა მწვავე კამათი საერობო ცენტრის შექმნის გარშემო. მომხრეები ამტკიცებდნენ ასეთი „კავშირის“ აუცილებლობას, თუმცა ყრილობაზე იყვნენ მოწინააღმდეგენიც, რომელთაც მიაჩნდათ, რომ მას შეიძლება ის უფლებები აეღო ხელთ, რაც ცენტრალური მთავრობის კომპეტენცია იყო. საბოლოოდ ყრილობამ შემდეგი რეზოლუცია მიიღო: „1) დაარსდეს სამაზრო ერობების კავშირი, რომელსაც დაევალება ადგილობრივი ერობების ხელმძღვანელობა და ცხოვრებაში გაყვანა იმ დადგენილებებისა, რომელიც სამაზრო ერობათა წარმომადგენლების ყრილობის მიერ იქნება გამოტანილი. 2) ამ მიზნისათვის არჩეული იქნას ყრილობის მიერ 9 კაცისაგან შემდგარი კომიტეტი კოოპტაციის უფლებით. კომიტეტში არჩეულ არიან: გ. ლორთქიფანიძე, ი. სტურუა, პ. ქავთარაძე, ს. ჭანტურიშვილი, კ. სულაქველიძე, დ. ონიაშვილი, ლ. შენგელაია, ვ. ცაბაძე, არ. ემუხვარი. სარევიზიო კომისიაში არჩეულ არიან: მ. ცეკვაშვილი, ალ. მითაიშვილი, და დ. კარიჭაშვილი“. „ერობათა კავშირის“ თავმჯდომარედ აირჩიეს გ. ლორთქიფანიძე, ხოლო მოადგილეებად, ვ. ქუთათელაძე (ამ უკანასკნელმა 2 ოქტომბერს უარი განაცხადა წევრობაზე და მისი ადგილი დაიკავა ი. სტურუამ) და მ. ცეკვაშვილი. 1920 წლის დასაწყისში „ერობათა კავშირის“ ფუნქციები მნიშვნელოვნად გაიზარდა, როდესაც მის განკარგულებაში გადავიდა რესპუბლიკის სასურსათო საბჭო, თავისი ქონებით. 1919 წლის 26 — 28 იანვარს თბილისში ჩატარდა „ერობათა კავშირის“ მთავარი კომიტეტისა და ერობათა გამგეობების წარმომადგენელთა თათბირი.
დღის წესრიგით დელეგატებს უნდა ემსჯელათ შემდეგ საკითხებზე: 1. სასურსათო საბჭოს რეორგანიზაციის, მომარაგებისა და სხვა განყოფილებების დაარსება; 2. საერობო ბანკის დებულების განხილვა და დამტკიცება; 3. სოფლის ერობის დებულების განხილვა. 4. კომიტეტის აღმასრულებელი ორგანოს არჩევნები. 5. მორიგი საკითხები. თათბირმა რამდენიმე მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება მიიღო: „ცენტრალურ სასურსათო საბჭოს“ გაუქმებული სტრუქტურა გადანაწილდა ერობათა კავშირის შესაბამის განყოფილებებში. „კავშირმა“ საქართველოში მიზანშეწონილად ცნო ორსაფეხურიანი ადგილობრივი თვითმმართველობა — თემი და სამაზრო ერობა. თანხმობა განაცხადა, დაარსებულიყო საერობო ბანკი, რომლის აქციის ღირებულება განისაზღვრა ათასი მანეთით. დაარსდა ერობის ყოველწლიური ჟურ. „ერობა.“ შეიცვალა „ერობათა კავშირის“ ხელმძღვანელობა — თავმჯდომარედ აირჩიეს პარმენ ჭიჭინაძე, მოადგილედ — მიხეილ ახალაძე. პრეზიდიუმის წევრებად — მიხეილ ცეკვაშვილი, ისიდორე სტურუა და გრიგოლ სოღორაშვილი. საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობა აქტიურად თანამშრომლობდა „ერობათა კავშირთან“. ჩამოყალიბდა სტატისტიკური, საბუღალტრო, აგრონომიული, საექიმო — სანიტარიული განყოფილებები. კავშირის ეგიდით ეწყობოდა სხვადასხვა დარგის, მაგალითად, ექიმთა, აგრონომთა ყრილობები. ერობათა კავშირის ცნობით, 1920 წლის ივნისისათვის საქართველოში მოქმედებდა 19 სამაზრო ერობა, სადაც გამართულად ფუნქციონირებდა სტრუქტურები. სამხედრო მოქმედებების გამო ერობის ჩამოყალიბება დროულად ვერ მოხერხდა ახალქალაქისა და გაგრის რაიონში. ამას გარდა, აქტიურად წარმოებდა ადგილობრივი თვითმმართველობის უფრო წვრილი ერთეულების — თემების ერობების ფორმირება. 1919 წლის ოქტომბრიდან „ერობათა კავშირმა“ დაიწყო მუშაობა საერობო დებულების ახალ ვარიანტზე, რომელმაც საბოლოო სახე 1920 წლის ნოემბერში მიიღო. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელმა კრებამ 1921 წლის თებერვალ — მარტის მოვლენების გამო მისი მიღება ვერ მოახერხა
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
იოჰან ვილემ ფრისო (ორანის პრინცი)
იოჰან ვილემ ფრისო ვან ორან-ნასაუ (Johan Willem Friso van Oranje-Nassau; დ. 14 აგვისტო, 1687, დესაუ, გერმანია — გ. 14 ივლისი, 1711, დორდრეხტი, ნიდერლანდები) — ორან-ნასაუსა და ნასაუ-დიეცის პრინცი, ფრიზიისა და გრონინგენის შტატჰალტერი 1702-1711 წლებში.
ბიოგრაფია
იოჰან ვილემ ფრისო დაიბადა 1687 წლის 14 აგვისტოს დესაუში, ანჰალტის სამთავროში. იგი იყო ორან-დიეცის მთავარ ჰაინრიხ კაზიმირ II-ისა და მისი ცოლის, ჰენრიეტა ამალია ფონ ანჰალტ-დესაუს უფროსი ვაჟი.
1702 წელს, ორანის პრინც ვილემ III-ის გარდაცვალებით ვილემ ორანელის ლეგიტიმური მემკვიდრული ხაზი შეწყდა. ამგვარ ვითარებაში ორანის პრინცად იოჰან ვილემ ფრისო გამოცხადდა, ვინაიდან დედამისის დედა, ჰენრიეტა კათარინა ნასაუელი იყო ორანის პრინც ფრედერიკ ჰენდრიკის უფროსი ქალიშვილი და მაშასადამე მემკვიდრეც. ამრიგად, იოჰან ვილემ ფრისო ნიდერლანდების მმართველი გახდა, რაშიც მოიაზრებოდა ორან-ნასაუსა და ნასაუ-დიეცის პრინცობა, ფრიზიის, გრონინგენის, ჰოლანდიის, გელდერნის, ოვერიხლესის, ზელანდიისა და გელდერნის შტატჰალტერობა.
იოჰან ვილემ ფრისოს ტახტში ეცილებოდა ბებიამისის დისწული, პრუსიის მეფე ფრიდრიხ I, რომელსაც რეალურად ასევე ჰქონდა ტახტზე უფლებები, თუმცა ნიდერლანდელები ფრისოს უჭედნენ მხარს. გარდა ამისა, ფრისოს მხარეს იყო ვილემ III-ის ანდერძიც, რომლითაც ტახტი მას რჩებოდა.
1707 წელს იოჰან ვილემ ფრისო ჰერცოგი მალბოროს მოწოდებით ნიდერლანდების სახელით ჩაება ესპანური მემკვიდრეობისათვის ატეხილ ომში. მან სამ ბრძოლაში დაამარცხა ესპანელები, რის გამოც ნიდერლანდების საზღვრებში შევიდა რამდენიმე ფლანდრიული ქალაქი. 1711 წელს, ფრისო ჰააგაში შეხვდა პრუსიის მეფეს, სადაც საბოლოოდ უნდა გადაწყვეტილიყო სადავო მემკვიდრეობის საკითხი, თუმცა მოულოდნელად, ამავე წლის 14 ივლისს 23 წლის იოჰან ვილემ ფრისო გარდაიცვალა. ამის გამო ტახტი მისმა მცირეწლოვანმა ვაჟმა, ვილემ IV-მ დაიკავა.
შვილები
1709 წლის 26 აპრილს იოჰან ვილემ ფრისომ ცოლად შეირთო მარია ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელი, ჰესენ-კასელის ლანდგრაფ კარლ I-ისა და მისი ცოლის, მარია ამალია კურლანდიელის ქალიშვილი, რომელთანაც სულ ორი შვილი შეეძინა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 14 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1687 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1711 კატეგორია:ორანის პრინცები
შერიგებისა და სამოქალაქო თანასწორობის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის აპარატი
შერიგებისა და სამოქალაქო თანასწორობის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის აპარატი — 2014 წლის პირველი იანვრიდან რეინტეგრაციის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის აპარატმა განიცადა რეორგანიზაცია და დაერქვა შერიგებისა და სამოქალაქო თანასწორობის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის აპარატი.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს მთავრობა
ანა დე ველასკო ი გირონი
ანა დე ველასკო ი გირონი (Ana de Velasco y Girón; დ. 12 მარტი, 1585 — გ. 7 ნოემბერი, 1607) — ესპანელი დიდგვაროვანი. ფრიასების დინასტიის წარმომადგენელი. ფრიასის ჰერცოგისა და ნეაპოლის გუბერნატორ ხუან ფერნანდეს დე ველასკოსა და მისი მეუღლის, მარია ტელეს-გირონის ქალიშვილი. ბრაგანსის დინასტიის დამააარსებლის, პორტუგალიის მეფე ჟუან IV-ის დედა.
1603 წლის 17 ივნისს ცოლად გაჰყვა ბრაგანსის ჰერცოგ თეოდოშიუ II-ს, რომელთანაც შეეძინა ოთხი შვილი. იგი 22 წლის ასაკში გადაჰყვა მშობიარობას.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 12 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1585 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1607 კატეგორია:ბრაგანსები
ლას-ლომასის რაიონი
ლას-ლომასის რაიონი (Distrito de Las Lomas) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის პიურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 236 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 547 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 51 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 522.47 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიურის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პიურის პროვინციის რაიონები
ახალი ჰებრიდები
ახალი ჰებრიდები (New Hebrides) — არქიპელაგი და ვანუატუს რესპუბლიკის ისტორიული სახელი, ქვეყნის, რომელიც მდებარეობს წყნარი ოკეანის სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილის კუნძულებზე: ესპირიტუ-სანტო, ამბრიმი, ეფატე და სხვა (სულ დაახლოებით 80).
ფულადი ერთეული
კოლონიალურ პერიოდში არქიპელაგისთვის მონეტებს ბეჭდავდა პარიზის მონეტების სახლი. ფულადი ერთეული 1983 წლამდე — ახალჰებრიდული ფრანკი (100 სანტიმი = 1 ფრანკი), 1983 წლის შემდეგ — ვატუ.
კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ოკეანეთის კუნძულები კატეგორია:ვანუატუს კუნძულები
Scooter Forever
სქოლიო
კატეგორია:სკუტერის ალბომები კატეგორია:2017 წლის ალბომები
ლაუტერახი
ლაუტერახი (Lauterach) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ალბ-დუნაის რაიონში. თემის ფართობია 13,77 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 581 ადამიანს.
სამხრეთ ოსეთის კომუნისტური პარტია
სამხრეთ ოსეთის კომუნისტური პარტია (სოკპ; Хуссар Ирыстоны Коммунистон парти) — მემარცხენე იდეოლოგიის მოქალაქეთა პოლიტიკური გაერთიანება ე.წ. „სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკაში“. 2004 წლის მონაცემებით პარტიას 1500 წევრი ჰყავს. პარტია არის წევრი ორგანიზაციისა „კომუნისტური პარტიების კავშირი - საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტია“. 1993 წლიდან პარტის ლიდერია სტანისლავ კოჩიევი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლიტიკური პარტიები ანბანის მიხედვით კატეგორია:კომუნისტური პარტიები კატეგორია:საქართველოს პოლიტიკური პარტიები კატეგორია:სამხრეთ ოსეთის პოლიტიკური პარტიები
გროში
მინი|გენუური გროში (გროსო), [[1139-1339.]] გროში (grosz, Groschen, — „მძიმე მონეტა“) — სხვადასხვა ქვეყნის და დროის მონეტა. პირველად მოიჭრა XII საუკუნეში იტალიაში, ქალაქ გენუაში, მასით — 1,46 გ. თავდაპირველად ის საკმაოდ დიდი ზომის ვერცხლის მონეტა იყო. 1266 წელს გროშის მსგავსი მონეტა („გროტურნუა“) გავრცელდა საფრანგეთის სამეფოში და შემდგომ უკვე ბევრ ევროპულ სახელმწიფოში, მათ შორის, ინგლისში. ყველაზე გავრცელებული მონეტა იყო პრაღული გროში, რომელსაც XIV საუკუნის დასაწყისიდან XVI საუკუნის შუა პერიოდამდე ჭრიდნენ ჩეხეთში. ჩეხურის მსგავის გროში გავრცელდა ასევე გერმანიაში, პოლონეთსა და რუსეთში. XVI საუკუნეში გროში ხურდად იქცა და მრავალმა ქვეყანამ ამოიღო ხმარებიდან. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ (1918) პოლონეთმა შემოიღო საკუთარი ვალუტა — 1920 წლიდან დაიწყო ზლოტის მოჭრა, რომელიც უდრიდა 100 გროშს. საქართველოში გროში მიმოიქცეოდა ქვეყნის რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში ყოფნის დროს და იმდროინდელი რუსული გროში მსგავსად ნახევარკაპიკიანს უტოლდებოდა. გროშს საუბარში ხშირად გადატანითი მნიშვნელობით ხმარობენ („გროშის ფასად“, ე.ი., ძალიან იაფად, თითქმის მუქთად).
ლიტერატურა
კატეგორია:ფულის ერთეულები
World Matchplay 1955 (სნუკერი)
World Matchplay 1955 (სნუკერი) — მთავარი ტურნირი სნუკერის სამყაროში, რომელიც ტარდებოდა დამოუკიდებლად, ორგანიზაცია BA & CC-ის მონაწილეობის გარეშე. ჩატარების ადგილი — Tower Circus, ბლეკპული (ინგლისი). ტურნირის გამარჯვებული გახდა ფრედ დეივისი, რომელმაც ფინალში დაამარცხა ჯონ პულმანი ანგარიშით 37:34.
ფინალი
ფრედ დეივისი 37:34 ჯონ პულმანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონატი სნუკერში კატეგორია:1955 წელი სნუკერში
მარია პრიმაჩენკო
1966 წელს შევჩენკოს ეროვნული პრემიით დაჯილდოვდა. გაერთიანებული ერების განათლების, მეცნიერებისა და კულტურის ორგანიზაციას 2009 წელი პრიმაჩენკოს წლად ქონდა გამოაცხადებული. მის სახელს ატარებს კიევის ქუჩა და ერთი მცირე პლანეტა. პაბლო პიკასომ პარიზში პრიმაჩენკოს გამოფენის ნახვის შემდეგ თქვა: „ქედს ვიხრი ამ ბრწყინვალე უკრაინელის მხატვრული სასწაულის წინაშე“.
პირადი ცხოვრება
მარია დაიბადა გლეხის ოჯახში და ცხოვრების უმეტესი დრო გაატარა ივანკოვის რაიონის სოფელ ბოტოლნიაში, კიევის ოლქში. სოფელი ჩერნობილიდან სამხრეთით მხოლოდ 30 კილომეტრში მდებარეობს. მხოლოდ მეოთხე კლასში იყო როდესაც პოლიომიელიტი დაემართა, რამაც მის ფიზიკურ განცითარებაზე იმოქმედა. შემდგომში ეს აისახა როგორც მის ცხოვრებაზე ასევე მის ხელოვნებაზეც.
ბავშვობაში დედა ასწავლიდა ქარგვას. გვინა 1920-იანებში და ადრეულ 1930-იანებში მარია იყო ივანკოვის კოოპერატივის ნაქარგობის ასოციაციის წევრი. მისი ნიჭი მხატვარმა ტატიანა ფლორუმ შეამჩნია და 1935 წელს კიევის უკრაინული ხელოვნების მუზეუმის ცენტრალურ ექსპერიმენტულ სახელოსნოში სამუშაოდ მიიწვია.
კიევში მარიამ ორი ოპერაცია ჩაიტარა რამაც დამოუკიდებლად დგომის საშუალება მისცა. აქვე სეხვდა თავის მომავალ პარტნიორს ვასილი მარინჩუკს და 1941 წელს შეეზინათ ვაჟი ფედირ პრიმაჩენკო. ვასილი ისე გაიწვიეს ფინეთთან ომში, რომ დაქორწინება ვერ მოასწრეს საიდანაც ის არ დაბრუნებულა. dying in Finland. მარიას ძმა მეორე მსოფლიო ომში ნაცისტებთან ბრძოლაში დაიღუპა. მარია დაბრუნდა სოფელში და კოლექტივში მუშაობდა. მისის შვილი ფედიიც მხატვარი გახდა და ისიც პრივიტივიზმის სტილში ხატავდა. ფედირი 2008 წელს გარდაიცვალა. მარიას შვილიშვილები პეტრო და ივანი ასევე მხატვრები გახდნენ.
შემოქმედება
მარიას ნახატები 1936 წლის პირველ სახალხო შემოქმედების რესპუბლიკურ გამოფენაზე იყო წარმოდგენილი. ეს გამოფენა ნაჩვენები იყო მოსკოვში, ლენინგრადში და ვარშავაში. მარია ამ გამოფენაში მონაწილეობისთვის პირველი ხარისხის დიპლომით დააჯილდოვეს. 1937 წელს ეს გამოფენა პარიზში იყო ნაჩვენები.
მარიას ნახატები ინსპირირებული იყო უკრაინის და კონკრეტულად ისტორიულ გეოგრაფიული რეგიონ პოლესიეს ფოლკლორით და ტრადიციებით. ისინი შეიცავენ ცნობებას ბუნებრივ სამყაროსა და ზღაპრებზე. 1930-იანებში მარიამ ნაქარგობიდან მხატვრობაში გადაინაცვლა და ამ პერიოდიდან მისი ნახატები მხოლოდ თეთრ ფონზეა შესრულებული. მისი გამომხატველი ხაზი ვითარდებოდა და ტრადიციულ უკრაინულ მოტივებს ახლებურად გამოსახავდა.
1960-80 წლებში მისის სტილი სულ უფრო მეტი ცოცხალი ფერების პალიტრით და ახალი ნათელი ფონებით ვითარდებოდა. ამ პერიოდში ის აკვარელით მუშაობიდან გადადის გუაშზე. 1970-იანებიდან მარიამ მისი ტილოების უკანა მხარეზე ნაწარმოების თემასთან დაკავშირებული მოკლე ფრაზების და ანდაზების მიწერა დაიწყო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1909 კატეგორია:გარდაცვლილი 1997 კატეგორია:უკრაინელი მხატვრები
ამუდის ნაჰია
ამუდა (არაბ. ناحية عامودا‎‎) — სირიის ალ-ჰასაქის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ამუდის პროვინციაში დაახლოებით 56 101 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 1 034 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ოჩაგავია
ოჩაგავია (Ochagavía; Otsagi) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რონკალ-სალასარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 115,03 კმ². მოსახლეობა — 501 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
Endless Wire (The Who-ს ალბომი)
Endless Wire — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Who-ს მეთერთმეტე სტუდიური ალბომი, გამოცემული 2006 წლის 30 ოქტომბერს ბრიტანეთში, ლეიბლზე Polydor Records, ხოლო მეორე დღეს აშშ-ში - Universal Republic-ის მიერ. ეს იყო ჯგუფის პირველი ალბომი ორიგინალური მასალით, 24 წლიანი პაუზის შემდეგ. 2005 წელს დაგეგმილი იყო მისი სამუშაო სახელწოდებით WHO2 გამოშვება.
Endless Wire-ს ძირითადად დადებითი შეფასებები მოჰყვა. გამოცემისთანავე Billboard-ის ჩარტში იგი #7 პოზიციაზე მოხვდა, ხოლო ბრიტანეთში - #9-ზე. სიმღერების ნაწილი შესრულდა ჯგუფის 2006-2007 წლების ტურნეს ფარგლებში, ხოლო უმეტესობა მოხვდა მიუზიკლში „ბიჭუნა, რომელსაც მუსიკა ესმოდა“ (2007).
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - პიტ ტაუნსენდი, გარდა მითითებულისა.
The Who Live at Lyon (CD)
ჩაწერილია ცოცხლად საფრანგეთში (ლიონთან), 2006 წლის 17 ივლისს. შეტანილია დამატებითი დისკის სახით ევროპულ და აზიურ, აგრეთვე აშშ-ის Best Buy-ს გამოცემებში.
სქოლიო
კატეგორია:2006 წლის ალბომები კატეგორია:The Who-ს ალბომები კატეგორია:Polydor Records-ის ალბომები კატეგორია:Universal Records-ის ალბომები კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები
დოვშანლი
დოვშანლი (Dovşanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
ნიკოლოზ ბოგოლიუბოვი
ნიკოლოზ ბოგოლიუბოვი (Никола́й Никола́евич Боголю́бов; დ. 21 აგვისტო, 1909, ნიჟნი-ნოვგოროდი — 13 თებერვალი, 1992, მოსკოვი) — რუსი მათემატიკოსი და თეორეტიკოსი-ფიზიკოსი.
ბიოგრაფია
ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე ბოგოლიუბოვი დაიბადა 1909 წლის 21 აგვისტოს ნიჟნი-ნოვგოროდში (ახლანდელი გორკი). 14 წლის ასაკში ბოგოლიუბოვმა მუშაობდა დაიწყო რუს მათემატიკოს კრილოვთან კიევში. მუშაობის დაწყებიდან ერთი წლის შემდეგ გამოქვეყნდა თავისი პირველი მეცნიერული ნაშრომი „დიფერენციალურ განტოლებათა ამონახსნების ქცევა უსასრულობაზე“. 1925 წელს ბოგოლიუბოვი მიიღეს უკრაინის სსრ მეცნიერებათა აკადემიასთან არსებულ ასპირანტურაში, სადაც მან კურსის დასრულების შემდეგ დაიცვა დისერტაცია თემაზე — „ვარიაციული აღრიცხვის პირდაპირი მეთოდების გამოყენება უმარტივესი ამოცანის არარეგულარული შემთხვევების კვლევაში“.
მოღვაწეობა
ნიკოლოზ ბოგოლიუბოვის ადრეული ნაშრომები ეხება მათემატიკის სხვადასხვა დარგს. ამ შრომების მნიშვნელობას განსაზღვრავს შემდეგი ფაქტი: უკრაინის მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის მიერ მათ ავტორს 21 წლის ასაკში მიენიჭა მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი.
ბოგოლიუბოვი 1932 წლიდან მასწავლებელთან ერთად შეუდგა ახალი დარგის, არაწრფივ რხევათა თეორიის შექმნას (იგივე არაწრფივი მექანიკა). დიფერენციალურ განტოლებათა ასიმპტოტური ინტეგრირების მეთოდი, რომელიც მანამდე გამოიყენებოდა ასტრონომიაში კონსერვატიული სისტემებისათვის ბოგოლიუბოვმა განაზოგადა რხევითი სისტემების მიმართ. რადიოფიზიკის განვითარებაში დიდი როლი შეასრულა ბოგოლიუბოვის ნაშრომებმა. აგრეთვე დიდი მნიშვნელობა იქონია დინამიკურ სისტემათა აბსტრაქტული თეორიის დამუშავებაში, სადაც მის მიერ მიღებული შედეგები კლასიკურადაა აღიარებული.
სტატისტიკურ ფიზიკაში ბოგოლიუბოსი ეფექტურად იყენებდა შეშფოთების თეორიის რეგულარულ მეთოდებს, რომელიც მანამდე მის მიერ იქნა დამუშავებული არაწრფივ მექანიკაში შემუშავებულ ფუნდამენტურ ნაშრომში — „მათემატიკური ფიზიკის ზოგიერთი სტატისტიკური მეთოდის შესახებ“ (1945) და „დინამიკური თეორიის პრობლემები სტატისტიკურ ფიზიკაში“ (1946). ამ ნაშრომებმა ჩვენ მოგვცდა სტატისტიკური ფიზიკის ამოცანების გადაწყვეტის პრინციპულად ახალი მეთოდები როგორც სტანციონალური, ისე არასტანციონალური შემთხვევებისათვის. განაწილების ფუნქციისათვის მან შექმნა ეგრეთ წოდებული „ჯაჭვური მეთოდი“, რომელიც წონასწორული და არაწონასწორული სტასტისტიკური მექანიკის ძირითად მეთოდად იქცა.
სტატისტიკური ამოცანების გადაწყვეტისას ბოგოლოუბოვმა პირველად გამოიყენა „კვაზისაშუალოს“ მეთოდი, რომელიც ნაყოფიერი აღმოჩნდა ატომის ბირთვის კვლევაშიც. 1950-იანი წლებიდან ბოგოლიუბოვის ინტერესების სფეროში მოექცა ველის კვანტური თეორია. მივისე შრომათა დიდი ნაწილი მიეძღვნა შეშფოთების თეორიის მწკრივში ეგრეთ წოდებულ „ულტრაიისფერი განშლადობის“ პრობლემის გადაჭრას.
ნიკოლოზ ბოგოლიუბოვს მეცნიერული და მეგობრული კავშირი ჰქონდა ქართველ მათემატიკოსებთად და ფიზიკოსებთან. იგი მაღალ შეფასებას აძლევდა ისეთ ქართველ მათემატიკოსებს, როგორებიც იყვნენ: ანდრია რაზმაძე, გიორგი ნიკოლაძე, ნიკოლოზ მუსხელიშვილი, ვიქტორ კუპრაძე, ილია ვეკუა და მრავალი სხვა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოს ალბერტ თავხელიძესთან მეცნიერული თანამშრომლობა: ელემენტარული ნაწილაკების ფიზიკაში მათ გამოქვეყნებული აქვთ ათზე მეტი ერთობლივი ნაშრომი.
ნიკოლოზ ბოგოლიუბოვი გარდაიცვალა 1992 წლის 13 თებერვალს მოსკოვში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ფიზიკოსები
სეტი-ლაგოასი
სეტი-ლაგოასი (Sete Lagoas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 766.73 მეტრზე. მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სეტი-ლაგოასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 214 152 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 398.32 კმ²-ზე. ფართობი 537 639 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ალ-კაჰტანიის ნაჰია
ალ-კაჰტანია (არაბ. ناحية القحطانية) — სირიის ალ-ჰასაქის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ალ-კაჰტანიის პროვინციაში დაახლოებით 65 685 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 872,67 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
მწვანე თეატრი (ბაქო)
მწვანე თეატრი (Yaşıl teatr) — თეატრი აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. განლაგებულია ღია ცის ქვეშ. თეატრი იტევს 2500 მაყურებელს.
1993 წლიდან თეატრმა შეწყვიტა ფუნქციონირება. 2005 წლის აგვისტოში აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის განკარგულებით თეატრს ჩაუტარდა სარემონტო სამუშაოები.
გახსნაზე ილჰამ ალიევმა განაცხადა: „მადლობას ვუხდი ყველა იმას, ვინც მიიღო ამ თეატრის რეკონსტრუქციაში მონაწილეობა, იმედს გამოვთქვამ, რომ ეს თეატრი გახდება ჩვენი მოქალაქეების საყვარელი დასასვენებელი ადგილი“.
2007 წლის 25 ივლისს ბაქოს აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაურმა გასცა განკარგულება ბაქოს „მწვანე თეატრის“ საკონცერტო კომპლექსის შექმნასთან დაკავშირებით. .
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს შენობა-ნაგებობები
ტერ-აბრამიანის სახლი
ტერ-აბრამიანის სახლი (Дом Тер-Абрамяна) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩაზე. სახლი აშენდა 1886 წელს ბაროკოს სტილში. ნ. სოკოლოვის პროექტის მიხედვით. როსტოვის ოლქის ადმინისტრაციის 2009 წლის 1 იანვრის დადგენილების მიხედვით შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურისა და ისტორიის ძეგლის სტატუსი.