cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კუნჯა
კუნჯა, გოჭალაკუმჟა (Salvelinus leucomaenis) — თევზი ორაგულისებრთა ოჯახისა. გამსვლელი კუნჯას სხეულის სიგრძე 120 სმ-მდეა, მასა 15 კგ-მდე; არეალის სამხრეთ ნაწილში უფრო მცირე ზომისაა (სიგრძე 58–81 სმ, მასა 2,2–5,6 კგ), ერთი თაობის თევზების ზომა გავრცელების სხვადასხვა ადგილის მიხედვით იცვლება. მკერდისა და მუცლის ფარფლების წინა სხივები თეთრია. მუქი ზურგისა და ყავისფერი გვერდების ფონზე აყრია მსხვილი ღია ლაქები. ქერცლი წვრილია. გავრცელებულია წყნარი ოკეანის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში — კარაგის ყურიდან პეტრე დიდის ყურემდე, არის სახალინზე, კურილის, შანტარის, კომანდორის კუნძულებზე, ჰოკაიდოსა და ჰონსიუზე, ამურში ადის ქალაქ ამურის ნიკოლაევსკის ზემოთ. გამსვლელი თევზია, მრავლდება ნახევრად მთის ტიპის მდინარეებში. ჰოკაიდოს წყალსატევებში არის მკვიდრი ფორმაც.
არეალის ჩრდილოეთ ნაწილში სქესობრივ სიმწიფეს 5–6 წელში აღწევს, ცოცხლობს 17 წლამდე; სამხრეთ ნაწილში მწიფდება 3–5 წელში და ცოცხლობს 7–10 წლამდე. მკვიდრი ფორმები გამრავლებისთვის მზად 6–8 წელში არიან. კუნჯა ცხოვრებაში უმეტესად 2–3-ჯერ მრავლდება. ტოფობს აგვისტო – სექტემბერში. ბუდეს იკეთებს კენჭიან გრუნტზე, ქვირითს ამაგრებს. გამსვლელი ფორმების ნაყოფიერება 0,71–6,7 ათასი ცალია, მკვიდრი ფორმებისა — 0,5–2,2 ათასი. 4–6 მმ დიამეტრის ქვირითი ღია ყვითელი ან ნარინჯისფერია. იჩეკებიან მარტ – აპრილში.
ზღვაში გასვლამდე მოზარდეული იკვებება მატლებითა და წყალში მოხვედრილი მწერებით, წვრილი თევზით, მ.შ. წყნარი ოკეანის ორაგულის ლიფსიტებით. ზღვაში სუქების დროს საკვების ძირითადი ნაწილს შეადგენენ კიბოსნაირები (უპირატესად მიზიდები, კრილი, ღორტავასებრნი), ასევე წვრილი თევზები (ცქიმურა, მოივა, ნავაგას მოზარდეული).
2–4 წლამდე კუნჯა მდინარეებში ცხოვრობს (ჩრდილოეთ ნაწილში — 6–7 წლამდე), რის შემდეგაც გადის ზღვაში. ზღვაში გრძელ მიგრაციებს არ ახორციელებს, ზაფხულში რამდენიმეჯერ მცირე ხნით შედის მდინარეების ქვემო დინებებში და მომლაშო ლაგუნებში. ზღვაში შესვლიდან პირველ ტოფობამდე 2–4 წლის შუალედია. გამოსაზამთრებლად შედის მდინარეთა ქვემო დინებებში და მლაშე ტბებში. სქესობრივად მომწიფებული თევზები მდინარეში აგვისტოში შედიან.
სპორტული და სამოყვარულო თევზჭერის ობიექტია. კუნჯას სარეწაო მნიშვნელობა მცირეა. უპირატესად იყენებენ ნედლი სახით. ხორცის ხარისხი დამოკიდებულია წლის სეზონზე. საუკეთესოა აგვისტო – სექტემბერში. ქვირითი დასამარილებლად გამოსადეგია. გემოთი არ ჩამოუვარდება კეტას ან ღურკანას ხიზილალას.
სქოლიო
კატეგორია:გოჭალა (Salvelinus)
ძვ. წ. 148
გარდაიცვალნენ
*
ტატანაშვილი
საკუთარი სახელი ტატანაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
კატეგორია:ქართული გვარები
Lasioglossum radiatulum
Lasioglossum radiatulum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1937 წელს.
სქოლიო
radiatulum
ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის დროშა
ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის დროშა — ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ.
აღწერილობა
ლაგოდეხის დროშა ჰორიზონტალურადაა გაყოფილი ორ ნაწილად.
პირველ ნაწილს უჭირავს 2/3, მეორე ნაწილს 1/3. ლაგოდეხის დროშის პროპორცია არის 2:3.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის დროშები
The Velvet Underground
The Velvet Underground — ამერიკული როკ-ჯგუფი, ჩამოყალიბებული ნიუ-იორკში, 1965 წელს. მისი ყველაზე ცნობილი წევრები არიან ლუ რიდი და ჯონ კეილი, რომლებმაც უფრო მეტად სახელი სოლო-კარიერით გაითქვეს. მიუხედავად იმისა, რომ კომერციულად კოლექტივის ჩანაწერებს დიდი წარმატება არ ჰქონია, ვიწრო წრეებში იგი მეტად ფასობს და ითვლება 1960-იანი წლების ერთ-ერთ მნიშვნელოვან და გავლენიან კოლექტივად.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული როკ-ჯგუფები კატეგორია:The Velvet Underground
მშვილდოსნის თანავარსკვლავედი
thumb|right|280px|მშვილდოსანი მშვილდოსნის თანავარსკვლავედი (Sagittarius) — ზოდიაქოს თანავარსკვლავედი; ყველაზე ბრწყინვალე ვარსკვლავები 1,8 და 2,0 ვიზუალური ვარსკვლავიერი სიდიდისაა. მშვილდოსნის მიმართულებითაა ცაზე ზამთრის მზებუდობის წერტილი და გალაქტიკის ცენტრი, აგრეთვე შეუიარაღებელი თვალით ხილვადი სფერული ვარსკვლავთგროვა M 55. დაკვირვებისათვის საუკეთესო პირობებია ივნისს-ივლისში. საქართველოს ტერიტორიიდან მშვილდოსანი მთლიანად მოჩანს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თანავარსკვლავედები კატეგორია:სამხრეთ ნახევარსფეროს თანავარსკვლავედები
თეოდოსი კრასოვსკი
თეოდოსი კრასოვსკი (Феодосий Николаевич Красовский; დ. 26 სექტემბერი 1878 — გ. 1 ოქტომბერი, 1948) — რუსი ასტრონომ-გეოდეზისტი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1939). რსფსრ მეცნიერებისა და ტექნიკის დამსახურებული მოღვაწე (1943). მოღვაწეობდა აგრეთვე კარტოგრაფიის დარგში.
თეოდოსი კრასოვსკიმ 1900 წელს დაამთავრა სამიჯნო ინსტიტუტი მოსკოვში, 1907 წლიდან მასწავლებელია, 1917 წლიდან პროფესორი, 1919–21 წლებში ამ ინსტიტუტის რექტორი, რომლის ბაზაზე კრასოვსკის ხელმძღვანელობით 1930 წელს შეიქმნა მოსკოვის გეოდეზიის ინსტიტუტი, რომელიც 1936 წელს გარდაიქმნა გეოდეზიის, აეროგადაღებისა და კარტოგრაფიის ინჟინერთა მოსკოვის ინსტიტუტად. კრასოვსკიმ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა „უმაღლესი გეოდეზიის“ დისციპლინის განვითარებაში, რომელიც საფუძვლად დაედო ასტრონომგეოდეზიის სპეციალობას. 1928 წლის ბოლოს მისი ინიციატივით შეიქმნა გეოდეზიის, აეროგადაღებისა და კარტოგრაფიის ცენტრალური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, რომლის დირექტორი (1928–30) და დირექტორის მოადგილე (1930–37) იყო სამეცნიერო ნაწილში.
1924–30 წლებში ხელმძღვანელობდა ასტრონომ-გეოდეზიურ და კარტოგრაფიულ სამუშაოებს სსრკ-ში. 1928 წელს კრასოვსკიმ შეიმუშავა სსრკ-ის სახელმწიფო საყრდენი გეოდეზიური ქსელის აგების პროგრამა. დაამუშავა ასტრონომ-გეოდეზიური და სანიველირე ქსელების აგების, ტოპოგრაფიული აგეგმვის, გრავიმეტრიულ სამუშაოთა წარმართვისა და სხვა სამეცნიერო-თეორიული და პროგრამულ-მეთოდური საკითხები. დაადგინა დედამიწის ელიფსოიდის პარამეტრები.
1940 წელს რუსმა გეოდეზისტმა ალექსანდრე იზოტოვმა გეოდეზიის, აეროგადაღებისა და კარტოგრაფიის ცენტრალურ სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში თეოდოსი კრასოვსკის საერთო ხელმძღვანელობით გატარებული კვლევების საფუძველზე დაადგინა დედამიწის ელიფსოიდის პარამეტრები, რომლის გამოყენება სსრკ-ში დაიწყეს 1942 წლიდან, ხოლო სსრკ მინისტრთა საბჭოს 1946 წლის 7 აპრილის დადგენილებით, მისი გამოყენება სავალდებულო გახდა სსრკ-ში გეოდეზიური სამუშაოების შესრულებისას. ამ რეფერენც-ელიფსოიდს კრასოვსკის ელიფსოიდი ეწოდა.
კრასოვსკის ფუნდამენტური ნაშრომი: „უმაღლესი გეოდეზიის სახელმძღვანელო“ (მე-2 გამოცემა, 1938) ინარჩუნებს სამეცნიერო და მეთოდოლოგიურ ღირებულებას და ფართოდ გამოიყენება სამეცნიერო-კვლევითსა და სასწავლო-მეთოდოლოგიურ სამუშაოებში. მინიჭებული აქვს სსრკ სახელმწიფო პრემია (1943; 1952). დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. დაკრძალულია მოსკოვში, ვედენსკოეს სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 26 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1878 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1948 კატეგორია:რუსი ასტრონომები კატეგორია:რუსი გეოდეზისტები
მარიან ლუტოსლავსკი
მარიან ლუტოსლავსკი (Marian Lutosławski, დ. 1871 — გ. 5 სექტემბერი, 1918) — პოლონელი ინჟინერი, მაქანათმშენებელი და გამომგონებელი. ის სწავლობდა რიგას ტექნიკურ უნივერსიტეტში. მან ელექტროინჟინერის დიპლომი გერმანიაში, დარმშტადტის ტექნიკურ უნივერსიტეტში სწავლისას მიიღო. ლუტოსლავსკიმ პირველი ელექტროსადგური დაამონტაჟა ვარშავის საცხოვრებელ უბანში და დანერგა ახალი ტექნიკა, როგორიცაა სამფაზიანი მიმდინარეობა. 1900 წელს მან ააშენა ქვეყნის პირველი ელექტროსადგური, რომელიც დიზელის შიდა წვის ძრავის საშუალებით ვარშავის სასტუმრო ბრისტოლისთვის გამოიმუშავებდა ენერგიას. მან ასევე შექმნა პირველი ორი რკინაბეტონის ხიდი ლუბლინში 1908 და 1909 წლებში. ლუტოსლავსკი 1918 წელს ბოლშევიკებმა დააკავეს და მოსკოვში გაასამართლეს როგორც „კონტრრევოლუციონერი“.
დემეტრე გურიელი
დემეტრე გურიელი — გურიის სამთავროს ფაქტობრივი გამგებელი 1658-1664, იმერეთის მეფე 1660 და 1663-1664 წლებში.
მარიან ლუტოსლავსკი
ცხოვრება
მარიან ლუტოსლავსკი დაიბადა 1871 წელს ვარშავის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, დროზდოვოში, პოლონელთა ოჯახში. მისი მშობლები იყვნენ აგრონომი ფრანციშეკ დიონიზი ლუტოსლავსკი და მისი მეორე ცოლი პაულინა. მარიანის ხუთი ძმიდან ერთი გახდა ფილოსოფიის პროფესორი, ერთი გაზეთის რედაქტორი და ერთი პარლამენტარი.
დემეტრე გურიელი
დემეტრე გურიელი ახალგაზრდობაში ბერად იყო შემდგარი. 1658 იმერეთის მეფე ალექსანდრე III-მ და ვამეყ III დადიანმა ბანძის ბრძოლაში დაამარცხეს ლიპარიტ III დადიანი და ქაიხოსრო I გურიელი და გურიის სამთავრო ტახტზე ბრმა სიმონ II გურიელი აიყვანეს, მას მონასტრიდან გამოყვანილი დემეტრე გურიელი აშვილეს, რომელიც ფაქტობრივად განაგებდა გურიის სამთავროს.
მარიან ლუტოსლავსკი
ცხოვრება
მარიანი მუშაობდა ინჟინერთა ასოციაციაში და სხვა პროფესიულ ორგანიზაციებში. 1902 წელს მან დააარსა ტექნიკური ოფისი. მან ვარშავაში ააშენა პირველი რკინა-ბეტონის სახლი. სწორედ მარიანმა ააშენა ლიეტუვაში, ვილნიუსში მაცხოვრის სახელობის რკინა-ბეტონის ეკლესია. მისი გამოცდილებიდან გამომდინარე, ლუტოსლავსკი კითხულობდა ლექციებსა და ასევე წერდა სტატიებსა და სახელმძღვანელოებს სამოქალაქო ინჟინერიის დარგში.
ლუტოსლავსკი უცხოეთში სწავლის დასრულების შემდეგ ვარშავაში დასახლდა და დააარსა ქარხანა სახელწოდებით Grafit (გრაფიტი), რომელიც აწარმოებდა ხანძარსაწინააღმდეგო სეიფებს. 1898 წელს მან იქორწინა მარია ზიელინსკაზე. იგი გახდა ლექტორი ვარშავის პოლიტექნიკური მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტზე (იმ დროს ცნობილი როგორც: ვაველბერგისა და როტვანდის მექანიკური ტექნიკური სკოლა).
დემეტრე გურიელი
1658 წელს ქაიხისრო I ოსმალეთის დახმარებით გურიაში დაბრუნდა. დემეტრე გურიელი იმერეთში გაიხიზნა და ქაიხოსრო თავად მაჭუტაძეს მოაკვლევინა. ქაიხოსროს მოკვლის შემდეგ, დემეტრე გურიელი კვლავ გურიელად დაჯდა. 1660 იმერეთის ფეოდალებმა მოკლეს თურქთა მიერ მეფედ დასმული ვახტანგ ჭუჭუნიაშვილი და დემეტრე გურიელი იმერეთში გაამეფეს. იმავე წელს დემეტრე გურიელი ფეოდალებმა ტახტიდან ჩამოაგდეს.
მარიან ლუტოსლავსკი
სოციალური აქტივიზმი და გარდაცვალება
გარდა თავისი საქმიანობისა, ლუტოსლავსკი იყო პოლონეთის ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი და სტუდენტური საზოგადოების, მაციეჟ შკოლნას თანადამფუძნებელი. ის იყო პირველი მოქალაქეთა კომიტეტის, აგრეთვე პოლონეთის სანიტარული დახმარების კომიტეტის (Polski Komitet Pomocy Sanitarnej, PKPS) პირველი ინიციატორი პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისში. 1915 წელს, პირველი მსოფლიო ომის დროს, ლუტოსლავსკის ოჯახის წევრები რუსეთის იმპერიაში გაიქცნენ მას შემდეგ, რაც გერმანულმა ძალებმა პოლონეთის ნაწილი დაიპყრეს. მან და მისმა ძმამ, იოზეფმა ჩამოაყალიბეს პოლონეთის სამხედრო ძალები, რომლებიც პოლონეთის განთავისუფლებას აპირებდნენ რუსეთის იმპერიის დახმარებით. მარიანი წარმოადგენდა პოლონეთის სანიტარული დახმარების კომიტეტს მოსკოვში, რათა პოლონეთიდან გაქცეულ ხალხს დახმარებოდნენ. მის საქმიანობაში შედიოდა პოლონეთის ყოველდღიური მოვლის, სემინარების, საავადმყოფოებისა და დახმარების ცენტრების შექმნა საზღვარგარეთ. 1917 წელს დაიწყო რუსეთის რევოლუცია. ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია, რომლის წევრებიც მარიანი და იოზეფ ლუტოსლავკები იყვნენ კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა ბოლშევიკების მმართველობას. მარიანი დაეხმარა პოლონელ ლტოლვილების მურმანსკის გავლით საფრანგეთსა და ინგლისში მოხვედრაში. იგი ასევე მხარს უჭერდა პოლონეთის ძალების აჯანყებას მურმანსკში კომუნისტების წინააღმდეგ. ამისათვის მარიან ლუტოსლავსკი ბოლშევიკებმა დააპატიმრეს მურმანსკში, 1918 წლის 23 აპრილს კონტრრევოლუციონერობის ბრალდებით. იგი გასასამართლებლად წაიყვანეს მოსკოვში თავის ძმასთან, იოზეფთან ერთად, რომელიც დააპატიმრეს ორი დღის შემდეგ.
დემეტრე გურიელი
დემეტრე გურიელმა დიდძალი ქრთამი მისცა ოსმალეთის სულთანს. სულთანმა ახალციხის ფაშას დაავალა დემეტრეს მხარდაჭერა იმერეთის ტახტზე. დემეტრე ხელახლა მეფობდა 1663-1664 წლებში. გურიელი ტახტიდან ჩამოაგდეს, დააბრმავეს და გააძევეს. მისი შემდომი ბედი უცნობია.
მარიან ლუტოსლავსკი
სოციალური აქტივიზმი და გარდაცვალება
მარიანი მოკლეს სასამართლო პროცესის გარეშე 1918 წლის 5 სექტემბერს ვსეხსვიაცკოეში, მასობრივი ხოცვისას, მოსკოვის გარეთ მდებარე განმარტოებულ სოფელში, ძმასთან ერთად, სასამართლო პროცესის ჩატარებამდე რამდენიმე დღით ადრე.
დემეტრე გურიელი
ლიტერატურა
კატეგორია:გურიის მთავრები კატეგორია:იმერეთის მეფეები კატეგორია:უზურპატორები კატეგორია:დამხობილი მონარქები
მარიან ლუტოსლავსკი
ოჯახი
ლუტოსლავსკი დაქორწინებული იყო მარიაზე (ქალიშვილობის გვარი: ზილიენსკა), რომელთანაც მას ორი ვაჟი, ფრანციშეკი და ზბიგნიევი და ორი ქალიშვილი, ჰანა და ზოფია ჰყავდა. ვიტოლდ ლუტოსლავსკი, მე-20 საუკუნის ერთ-ერთი გამორჩეული ევროპელი კომპოზიტორი, მარიანის ძმიშვილი იყო. ვიტოლდ ლუტოსლავსკი ხუთი წლის იყო, როდესაც მისი მამა იოზეფი (დაიბადა 1882 წელს) და მარიანი მოკლეს.
სქოლიო
კატეგორია:პოლონელი მეცნიერები კატეგორია:პოლონელი ინჟინრები კატეგორია:დაბადებული 1871 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1918 კატეგორია:პოლონელი გამომგონებლები
რუანდა-ურუნდი
რუანდა-ურუნდი — 1922–1946 წლებში ბელგიის გამგებლობაში შემავალი ერთა ლიგის სამანდატო ტერიტორია, ხოლო 1946-1962 წლებში გაეროს სამეურვეო ტერიტორია.
1962 წლის 27 ივნისს გაეროს გენერალური ასამბლეის სესიამ მიიღო გადაწყვეტილება რუანდა-ურუნდიზე მეურვეობის შეთანხმების შეწყვეტის შესახებ. 1962 წლის 1 ივლისს რუანდა-ურუნდის ტერიტორიაზე შეიქმნა დამოუკიდებელი სახელმწიფოები რუანდა და ბურუნდი.
ლიტერატურა
კატეგორია:აფრიკის ყოფილი კოლონიები კატეგორია:ბურუნდის ისტორია კატეგორია:რუანდის ისტორია კატეგორია:ცივი ომის პერიოდის ისტორიული სახელმწიფოები
ხატიაშვილი
საკუთარი სახელი ხატიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
კატეგორია:ქართული გვარები
ზაჰესი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინით ზაჰესი შეიძლება აღნიშნული იყოს:
დიდი ლილო
დიდი ლილო — დაბა თბილისის შემადგენლობაში, სამგორის რაიონში. მდებარეობს ივრის ზეგნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 800 მ, ლილოს რკინიგზის სადგურიდან 8 კმ. დაბის სტატუსი მიენიჭა 1974 წელს.
ისტორია
საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა მევენახეობის და სატყეო მეურნეობები, საავადმყოფო. 2007 წლამდე ექვემდებარებოდა გარდაბნის მუნიციპალიტეტს და იყო თემის ცენტრი (თავდაპირველად სოფლები: ვარკეთილი და პატარა ლილო, შემდგომში აგრეთვე წინუბანი და ნასაგური).
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით დაბაში ცხოვრობს 2417 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის დაბები
ძვ. წ. 150
გარდაიცვალნენ
*
დემეტრე ვიპატოსი
მინი|დემეტრე ვიპატოსის გამოსახულება მცხეთის ჯვრის მონასტრის კედელზე დემეტრე ვიპატოსი — ქართლის ერისმთავარ გუარამ კურაპალატის უმცროსი ძე.
ვიპატოსის ბიზანტიის საკარისკაცო ტიტული მინიჭებული უნდა ჰქონდეს მავრიკიოს კეისრის მიერ VI საუკუნის 90-იან წლებში. დემეტრე ვიპატოსი იყო მცხეთის ჯვრის ტაძრის ერთ-ერთი აღმაშენებელი. ტაძრის აღმოსავლეთ კედელზე სამი ქტიტორის კომპოზიციაში, შემონახულია მისი რელიეფური გამოსახულება, წარწერით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი დიდი ფეოდალები
Lasioglossum ragusanum
Lasioglossum ragusanum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1931 წელს.
სქოლიო
ragusanum
ლაფნიანი
ლაფნიანი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (გიორგეთის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე კაბალის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 240 მეტრი, ლაგოდეხიდან 20 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 118 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ხუბულური
კატეგორია:ქართული გვარები
ევროპული მუფლონი
ევროპული მუფლონი (Ovis gmelini musimon) — მუფლონის ქვესახეობა; მცოხნავი წყვილჩლიქოსანი ცხოველი ცხვრის გვარისა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცხვრები
სეთურნის სამარხი
სეთურნის სამარხი — არქეოლოგიური ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ სეთურნში.
ნასოფლარ საყურიანის სიახლოვეს, მინდორში, დაფიქსირდა წრიული ქვაყრილი, რომელიც რამდენიმე წყება, წვრილი და საშუალო ზომის ნატეხი ქვებისგანაა შედგენილი. ყრილი, თანამედროვე მიწის ზედაპირიდან დაახლოებით 10სმ-ითაა აცილებული და ვიზუალური დაკვირვების მიხედვით, ჩადის სიღრმეშიც. ყრილის დიამეტრია 3,20 მ. ჩრდილოეთის მხარეს, ქვაყრილის გარკვეული მონაკვეთი დარღვეულია, ხოლო ქვაყრილის ცენტრი ოდნავ ჩაქცეული. სამარხის ჩაქცეულ ნაწილში მცენარეებია ამოსული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ფილიპოვკა
ფილიპოვკა (ყოფ. პატარა კარწახი) — სოფელი საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში, კარწახის თემში. მდებარეობს ახალქალაქის პლატოზე, ზღვის დონიდან 1880 მ სიმაღლეზე. ქალაქ ახალქალაქიდან დაშორებულია 29 კილომეტრით. სოფელში არის ფილიპოვკის საბაზო სკოლა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 52 ადამიანი.
ისტორია
1922 წელს არტაანში მცხოვრები გლეხების 60 კომლმა თხოვნით მიმართა საქართველოს სსრ ცაკ-ის თავმჯდომარე ფილიპე მახარაძეს, რათა ამ უკანასკნელს მათთვის გამოეყო საცხოვრებელი ადგილი. იმავე წლის 12 აგვისტოს მახარაძემ მათ ახალქალაქის მაზრაში გამოუყო ადგილი სოფელ პატარა კარწახში, რომელსაც მახარაძის პატივსაცემად ფილიპოვკა დაარქვეს.
სქოლიო
კატეგორია:ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფლები
აშშ-ის სამოქალაქო ომი
მინი|250px| შტატების სტატუსები 1861 წელს.  {{legend|#A40000| 1861 წლის 15 აპრილამდე გამოყოფილი შტატები}} {{legend|#EF2929| 1861 წლის 15 აპრილის შემდეგ გამოყოფილი შტატები}} {{legend|#FCE94F| გაერთიანებული შტატები სადაც მონობა ნება დართული იყო}} {{legend|#204A87| გაერთიანებული შტატები სადაც მონობა აკრძალული იყო}} {{legend|#D3D7CF| ტერიტორიები}} ამერიკის სამოქალაქო ომი (1861-65), აგრეთვე ცნობილი როგორც ომი სამხრეთსა და ჩრდილოეთს შორის — ომი ჩრდილოეთის ინდუსტრიულ შტატებსა და სამხრეთის მონათმფლობელურ შტატებს შორის. სამხრეთის თერთმეტი მონათმფლობელური შტატი აშშ-ს გამოეყო და ამერიკის შტატების კონფედერაცია ჩამოაყალიბა. ჯეფერსონ დეივისის მეთაურობით ეს შტატები აშშ-ის ფედერალური მთავრობის (იუნიონის) წინააღმდეგ იბრძოდა. ფედერალურ მთავრობას მხარს უჭერდა ყველა თავისუფალი შტატი და მათი მოსაზღვრე ხუთი მონათმფლობელი შტატი.
1860 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში რესპუბლიკური პარტია, აბრაამ ლინკოლნის ხელმძღვანელობით, მოუწოდებდა მონათმფლობელობის გავრცელების შეზღუდვაზე იმ შტატების გარეთ, სადაც ის უკვე არსებობდა. რესპუბლიკელთა გამარჯვებამ არჩევნებში გამოიწვია შვიდი სამხრეთის შტატის კავშირიდან გასვლა, 1861 წლის 4 მარტს ლინკოლნის პრეზიდენტის პოსტზე ასვლამდე. არჩევნებამდე და არჩევნების შემდგომმა ადმინისტრაციებმა უარყვეს ამ შტატების კავშირიდან გასვლის ლეგიტიმურობა და ის აჯანყებად მიიჩნიეს.
1861 წლის 8 თებერვალს 11-მა მონათფლობელურმა შტატმა (34 შტატიდან) დააფუძნა ახალი სახელმწიფო, ამერიკის კონფედერაციული შტატები, რომლის დედაქალაქიც იყო რიჩმონდი. 4 მარტის საინგურაციო სიტყვაში პრეზიდენტი ლინკოლნი დაპირდა სამხრეთის შტატებს, რომ ძალადობრივად არ გააუქმებდა მათ ტერიტორიაზე მონობას და მოუწოდა შეეწყვიტათ გამოყოფის პროცესი. მიმართვამ შედეგი ვერ გამოიღო. ლინკოლმა და კონფედერაციის პრეზიდენტმა, ჯეფერსონ დევისმა, სამხედრო მობილიზაცია გამოაცხადეს. პირველი შეტაკებები მოხდა ჩარლსტონის პორტში. ომის პირველ წლებში სამხრეთი ხშირად იმარჯვებდა ბრძოლებში, მაგრამ ნელ-ნელა ჩრდილოეთმა (მათ კავშირს - union უწოდებდნენ) მოიპოვა უპირატესობა. ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ბრძოლა გაიმართა გეთისბერგთან, 1863 წლის ივნისში, სადაც სამხრეთელები დამარცხდნენ. შემდგომში კი დაკარგეს ატლანტა და რიჩმონდი. 1865 წლის 9 აპრილს კონფედერაციის მთავარსარდალი, გენერალი რობერტ ლი, იძულებული გახდა დანებებოდა კავშირის მთავარსარდალს, ულის გრანტს. სამოქალაქო ომი ჩრდილოეთის გამარჯვებით დასრულდა. ამ ომის შემდგომ კი კონსტიტუციაში შევიდა მეცამეტე დამატება და აიკრძალა მონობა ქვეყნის მთელს ტერიტორიაზე.
სამხედრო შეტაკებები დაიწყო ბრძოლით ფორტ სამტერთან 1861 წლის 12 აპრილს და დასრულდა 1865 წლის 26 მაისს სამხრეთელთა არმიის ნარჩენების კაპიტულაციით. ომის პერიოდში სულ დაახლოებით 2 ათასამდე ბრძოლა გაიმართა. დანაკარგთა საერთო რაოდენობამ ორივე მხარეს შეადგინა 600 ათასი მოკლულითა და 281.9 ათასი დაჭრილით, რაც აღემატება ყველა სხვა ომს, რომელშიც აშშ-ს მონაწილეობა მიუღია.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის ისტორია კატეგორია:აშშ-ის ომები  კატეგორია:სამოქალაქო ომები კატეგორია:XIX საუკუნის ომები
ჯულიეტა მაზინა
ჯულიეტა მაზინა (Giulietta Masina, დ.  — გ. ) — კინოსა და თეატრის იტალიელი მსახიობი. სახელი გაითქვა ფილმებით „გზა“ და „კაბირიას ღამეები“, რომლებმაც 1956 და 1957 წლებში საუკეთესო უცხოური ფილმების კატეგორიაში ამერიკის კინოაკადემიის ჯილდოები მიიღეს. 1957 წლის კანის კინოფესტივალის ფარგლებში მაზინას ფილმისათვის „კაბირიას ღამეები“ მიენიჭა წლის საუკეთესო მსახიობის წოდება.
მაზინა იყო რეჟისორ ფედერიკო ფელინის მეუღლე. განსახიერებული პერსონაჟების ხასიათების გამო მას ხშირად უწოდებენ "ქალ ჩაპლინს".
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1994 კატეგორია:იტალიელი მსახიობები
სესტრინსკო
სესტრინსკო (Сестринско) — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის კირჯალის მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 82 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — ჰასან აზისი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
აღასი ხანჯიანი
აღასი ხანჯიანი (Աղասի Ղևոնդի Խանջյան; Агаси Гевондович Ханджян) (დ. 30 იანვარი, 1901 – გ. 9 ივლისი, 1936) — სომხეთის კომუნისტური პარტიის პირველი მდივანი 1930 წლის მაისიდან 1936 წლის ივლისამდე.
ბიოგრაფია
სომეხი პოლიტიკოსი, აღასი ხანჯიანი დაიბადა 1901 წლის 30 იანვარს, ვანის პროვინციაში, ოსმალეთის იმპერიაში (დღევანდელი თურქეთი). სომხების გენოციდის გამო, მისმა ოჯახის წევრებმა დატოვეს ქალაქი და იმიგრირდნენ რუსეთის სომხეთში. 1917 და 1919 წლებში, იყო სომხეთის მარქსისტი სტუდენტების გაერთიანების, სპარტაკის ორგანიზატორი. შემდეგ იგი იყო სომხეთის ბოლშევიკური კომიტეტის მდივანი.
1919 წლის სექტემბერში ხანჯიანი აირჩიეს კომსომოლის ტრანსკავკასიური კომიტეტის მდივნად. 1921 წელს სწავლა დაიწყო სვერდლოვის უნივერსიტეტში. სწავლის დამთავრების შემდეგ, მუშობდა ლენინგრადში, სადაც გრიგორი ზინოვიევის წინააღმდეგ, მხარს უჭერდა იოსებ სტალინს. სომხეთში დაბრუნდა 1928 წლის აპრილში, სადაც 1928 წლიდან 1929 წლამდე მუშობდა სომხეთის კომუნისტური პარტიის სომხეთის ქალაქის კომიტეტის მდივნად. 1930 წლის მაისში, გახდა სომხეთის კომუნისტური პარტიის პირველი მდივანი.
ხანჯიანი გაურკვეველ ვითარებაში გარდაიცვალა ტფილისში (თბილისი) 1936 წლის 9 ივლისს. მისი გარდაცვალება ოფიციალურად გამოცხადდა თვითმკვლელობად, მაგრამ მრავალი გადმოცემით, იგი მოკლეს ლავრენტი ბერიასთან პოლიტიკური ბრძოლის შედეგად. ხანჯიანი ღიად ეწინააღმდეგებოდა სტალინის გადაწყვეტილებას, დაეწინაურებინა ბერია ამიერკავკასიის სსრკ-ს მეთაურობაში 1931 წელს. რონალდ გრიგორ სუნი აღწერს მისი გარდაცვალების გარემოებებს შემდეგნაირად: მაგრამ 1930-იანი წლების შუა ხანებისთვის ხანჯიანმა კონფლიქტი დაიწყო ამიერკავკასიის ყველაზე ძლიერ პარტიულ ლიდერთან, ლავრენტი ბერიასთან, სტალინთან დაახლოებულ ქართველთან.
1936 წლის ივლისის დასაწყისში ხანჯიანი დაიბარეს ტფილისში. და მოულოდნელად გამოცხადდა, რომ სომეხთა პარტიის ხელმძღვანელმა თავი მოიკლა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი გარდაცვალების გარემოებები ბუნდოვანია, ითვლება, რომ ბერიამ ბრძანა ხანჯიანის სიკვდილი, რათა საფრთხე აღარ დამუქრებოდა მის მონოპოლიურ პოლიტიკას. ხანჯიანის პოლიტიკური დაგმობა მოხდა მისი გარდაცვალებისთანავე. 1936 წლის 20 ივლისს ბერიამ გამოაქვეყნა სტატია გაზეთ ზარია ვოსტოკაში, სადაც მან ხანჯიანი ნაციონალისტი სომეხი ინტელიგენციის მფარველობასა და სტეფანიანის ტერორისტული ჯგუფის მხარდაჭერაში დაადანაშაულა.
1936 წლის დეკემბერში სსრკ-ს ყველაზე გამოჩენილმა სომეხმა პოლიტიკოსმა, ანასტას მიქოიანმა ცენტრალურ კომიტეტს განუცხადა, რომ ხანჯიანმა თავი მოიკლა, რადგან მას არ სურდა საკუთარი სირცხვილის მოწმე ყოფილიყო. სტალინმა მხარი დაუჭირა მას, მაგრამ ბევრად უფრო დამაჯერებელი ამბავი, რუსი ისტორიკოსის როი მედვედევის აზრით, არის ის, რაც ალექსანდრე შელეპინმა, კგბ-ს თავმჯდომარემ, კომუნისტური პარტიის 22-ე ყრილობაზე 1961 წელს თქვა: რომ ბერიამ ესროლა ხანჯიანს და ჯიბეში ჩაუდო ორი ყალბი თვითმკვლელობის წერილი. ისტორიკოსი ბორის ვ. სოკოლოვი ამტკიცებს, რომ სავარაუდოა, რომ ხანჯიანმა თავი მოიკლა სასოწარკვეთილების გამო, რადგან მისი დაპატიმრება და სიკვდილით დასჯა გარდაუვალი იყო.
მინი| აღასი ხანჯიანის სამახსოვრო დაფა, [[ერევანი|ერევანში]]
სქოლიო
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:გარდაცვლილი 1936 კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:სომეხი პოლიტიკოსები
Meddle
Meddle — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის მეექვსე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1971 წლის 30 ოქტომბერს. ალბომი ჩაიწერა სხვადასხვა სტუდიაში, საკონცერტო ტურნეს მსვლელობასთან ერთად, 1971 წლის იანვარ–აგვისტოში.
ჯგუფს ახალი ალბომისთვის არ ჰქონდა რამე სახის მასალა, ამიტომ დაიწყო მუსიკალური ექსპიმენტები, რომლებიც გადაიზარდა ალბომის მთავარ კომპოზიციაში    "Echoes". მიუხედავად იმისა, რომ ჯგუფის უფრო გვიანდელი ალბომები გამოირჩეოდნენ ცენტრალური თემით, რასაც ერთვოდა როჯერ უოტერსის მიერ შექმნილი ტექსტები, Meddle იყო ჯგუფური მცდელობა, თითო წევრის მიერ დაწერილი ტექსტით. იგი ითვლება სიდ ბარეტის გავლენის ქვეშ მყოფი პინკ ფლოიდის გარდაქმნის წერტილად. გარეკანი, რომელზეც გამოსახულია წყლის ქვეშ მოთავსებული ყური, შექმნილია Hipgnosis-ის მიერ, თუმცა სტორმ თორგერსონი საბოლოო შედეგით უკმაყოფილო იყო.
ალბომი მუსიკალურმა კრიტიკოსებმა გამოსვლის შემდეგ დადებითად შეაფასეს. თუმცა, მიუხედავად ბრიტანეთში მისი კომერციული წარმატებისა, აშშ-ში, უფრო მეტად პრომო კამპანიის სუსტი მხარეების გამო, ალბომი შედარებით მცირე ტირაჟით იყიდებოდა.
სახელწოდება
ითვლება, რომ ალბომის სახელწოდება (რომელიც არ ითარგმნება) არის ორი სიტყვის – to meddle (ჩარევა) და medal (მედალი) სინთეზი. ამრიგად, ალბომის სახელწოდება დაახლოებით აღნიშნავს მედალი ჩარევისათვის.
ჩაწერა და გამოცემა
ალბომზე მუშაობა დაიწყო ები-როუდის სტუდიებში. პროექტისთვის ცენტრალური თემის ძიებისას, ოთხეულმა სხვადასხვა სიმღერა დაწერა, რომელიც საბოლოოდ შემავსებელი მასალის როლს უფრო თამაშობდა, ვიდრე მნიშვნელოვანი სიმღერების კრებულის. რიჩარდის მიერ ფორტეპიანოზე დაკრულმა ერთადერთმა ნოტმა „Echoes“-ზე მუშაობისას ჯგუფს პირველი ბიძგი მისცა და სწორედ იგი იქცა სიმღერის შესავლის ფუძედ.
გარდა სტერეოვერსიისა, მზადდებოდა ალბომის კვადროფონიული ვერსია, რომელიც არასოდეს გამოცემულა, თუმცა, როგორც ცნობილია, სწორედ მან გაიჟღერა ალბომის პრეზენტაციისას.
ალბომში არ შესულა რამდენიმე სიმღერა. კერძოდ, ასეთები იყო „The Dark Side of the Moon“ (მოგვიანებით ეწოდა „Brain Damage“) და „One of These Days“-ის ორი დემო ვერსია. ეს დემო ვერსიები შეტანილია ბუტლეგებში და შეიცავს რადიოწამყვანის, ჯიმი იანგის, საუბრის მონტაჟს, კომპოზიციის ფონზე.
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის ალბომები კატეგორია:1971 წლის ალბომები კატეგორია:EMI Records-ის ალბომები კატეგორია:Capitol Records-ის ალბომები კატეგორია:Harvest Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები სტორმ თორგერსონის გარეკანის დიზაინით კატეგორია:ალბომები დეივიდ გილმორის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები Hipgnosis-ის გარეკანის დიზაინით კატეგორია:ალბომები როჯერ უოტერსის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები რიჩარდ რაიტის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები ნიკ მეისონის პროდიუსერობით
ვლადიმერ მინორსკი
ვლადიმერ თედორეს ძე მინორსკი (დ. 5 თებერვალი [ძვ. სტ. 24 იანვარი] . 1877, ვოლგის კორჩევი — გ. 25 მარტი. 1966, კემბრიჯი) — რუსი აღმოსავლეთმცოდნე. 1900 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, ხოლო 1903 წელს ლაზარევის აღმოსავლური ენების ინსტიტუტი. 1903 წლიდან მსახურობდა რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროში (იმყოფებოდა დიპლომატიურ სამუშაოზე ირანსა და თურქეთში). 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ რუსეთში აღარ დაბრუნებულა. ცხოვრობდა ირანში (1917-1919), საფრანგეთში (1919-32) და ინგლისში 1932 წლიდან. იყო ლონდონის უნივერსიტეტის პროფესორი (1937-დან). თავისი ფუნდამენტური შრომებით მინორსკიმ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ირანსა და ამიერკავკასიის ქვეყნებში, მათ შორის საქართველოს ისტორიის შესწავლის საქმეში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1877 კატეგორია:გარდაცვლილი 1966 კატეგორია:რუსი აღმოსავლეთმცოდნეები
კარაკასი
კარაკასი (Caracas, ოფიციალურად Santiago de León de Caracas) — ვენესუელას დედაქალაქი და უმსხვილესი ქალაქი. მდებარეობს ვენესუელის ჩრდილოეთ ნაწილში, კარაკასის ვიწრო ხეობაში, ვენესუელის სანაპირო მასივზე (კორდილიერა-დე-ლა-კოსტა), ზღვის დონიდან 760-910 მეტრზე. ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 2, 097 350 მლნ-ს (2009), ხოლო მთლიანად მეტროპოლიტური რეგიონის – 3, 196 514 მლნ-ს (2008).
ვენესუელას დედაქალაქი მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე საშიშ ქალაქად ითვლება. კარაკასში საკმაოდ მაღალია კრიმინალის დონე. მკვლელობების რაოდენობა 100 000 მოსახლეზე წელიწადში 111-ს აღწევს და ამ მაჩვენებლით ქალაქი მსოფლიოში პირველ ადგილზეა. .
ისტორია
1567 წელს ქალაქის დაარსებამდე, კარაკასის ხეობა ადგილობრივებით იყო დასახლებული. ესპანელი კაპიტნის ვაჟმა, ფრანსისკო ფახარდომ, რომელიც კუნძულ მარგარიტადან იყო, 1555-1560 წლებში კარაკასის ხეობაში და დღევანდელი ლა-გუაირას ტერიტორიაზე დასახლებების გაშენება დაიწყო. სანაპირო ქალაქების დაარსების წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ ფახარდომ ხეობაში პლანტაციის გაშენება სცადა, თუმცა ის მალევე ადგილობრივებმა დაარბიეს. 1567 წლის 25 ივლისს, ამჯერად კაპიტანმა დიეგო დე ლოსადამ აქ კვლავ წამოიწყო ქალაქის მშენებლობა და მას სანტაიგო-დე-ლეონ-დე-კარაკასი უწოდა. დე ლოსადას ხეობის დაპყრობა ჰქონდა დავალებული, მან ადგილობრივი მოსახლეობა ჯგუფებად დაყო, შემდეგ კი თითოეულის დასაცავად სათითაოდ იბრძოდა. კარაკასი ახალ დაარსებულ ქალაქებს შორის სანაპიროსთან ყველაზე ახლოს იყო. დამპყრობლები მის გასაშენებლად ადგილობრივ მუშახელს იყენებდნენ, რამაც კარაკასსა და კუნძულ მარგარიტას შორის სავაჭრო კავშირის დამყარებას შეუწყო ხელი. ქალაქებს შორის ბამბის, ცვილისა და მარგალიტების გაცვლა ხდებოდა. კარაკასის ხეობა სასოფლო-სამეურნეო მიწების სიუხვით გამოირჩეოდა, რაც პერსპერქტიული იყო კომერციული სისტემისთვის, თუმცა ქალაქის მცირერიცხოვანი მოსახლეობა მხოლოდ რამდენიმე ფერმის მოვლას ახერხებდა.
1577 წელს კარაკასი ვენესუელას პროვინციის დედაქალაქი გახდა,რომელიც ესპანეთის იმპერიის ნაწილი იყო, ხოლო მის მმართველად ხუან დე პიმენტელი დაინიშნა. 1580-იან წლებში კარაკებმა კარახენაში მყოფი ესპანელი ჯარისკაცებისთვის საკვების მიყიდვა დაიწყეს, რომლებიც სანაპირო ქალაქში ხშირად ჩერდებოდნენ. პირენეს ნახევარკუნძულზე ხორბლის ფასი ძალიან მაღალი იყო, ამიტომ ესპანელები მის შეძენას კარაკასელ ფერმერებთან ამჯობინებდნენ. ამან კარაკასი იმპერიის სავაჭრო ცენტრი გახადა.
XVI-XVII საუკუნეებში ვენესუელის სანაპირო ზოლი მეკობრეთა ხშირ თავდასხმებს განიცდიდა, მაგრამ ამ მხრივ კარიბის ზღვის სანაპიროს სხვა ქალაქებისგან განსხვავებით კარაკასი საკმაოდ დაცული იყო ბუნებრივი ბარიერით, სანაპირო მთების მასივით. ამ ფაქტმა კარაკასი რეგიონის უმთავრეს ქალაქად აქცია, თუმცა 1595 წელს პრესტონ-სომერსის ექსპედიციამ, რომელშიც დაახლოებით 200 ინგლისელი მონაწილეობდა, მთების მასივი უცნობი ბილიკით გადალახა და ქალაქში შეაღწია, მაშინ როცა ქალაქის მცველები მათთვის ცნობილ ბილიკს დარაჯობდნენ. ექსპედიციის წევრებისთვის ქალაქმა მხოლოდ მცირე წინააღმდეგობის გაწევა შეძლო. წარუმატებელი მოლაპარაკების შემდეგ ინგლისელებმა კარაკასი ცეცხლს მისცეს. ქალაქი ხორბლის გაყიდვით მიღებული შემოსავლით და „დიდი მსხვერპლის ფასად“ აღადგინეს. 1620-იან წლებში კარაკასელმა ფერმერებმა კაკაოს ნაყოფის მექსიკელებისთვის, მალევე კი მთელი კარიბისპირეთის ხალხებისთვის მიყიდვა დაიწყეს. კარაკასი ახალი ესპანეთის ვიცე-სამეფოს ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ქალაქი გახდა. ადგილობრივი მუშახელი აფრიკელმა ტყვეებმა შეცვალეს. კარაკასი პირველი ესპანეთის კოლონიაა, სადაც ტყვეთა სყიდვა დაიწყო. ქალაქი კაკაოს გაყიდვითა და ტყვეთა ვაჭრობით წარმატებულად ვითარდებოდა, სანამ 1650-იან წლებში მექსიკური ინკვიზიცია ქალაქ გუაიაკილში კაკაოს წარმოებას გაზრდიდა, რამაც კარაკასის ბაზარზე უარყოფითად იმოქმედა. ასევე ქალაქის დაცემაში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა 1641 წელს მომხდარმა დამანგრეველმა მიწისძვრამ, რომლის შემდეგაც კარაკასელებმა ნიდერლანდის კოლონიებთან არალეგალური ვაჭრობა დაიწყეს.
1728 წელს მეფემ კარაკასის გიპუსკოას კომპანია დააარსა და ქალაქში კაკაოთი ვაჭრობა კვლავ აღორძინდა. 1739 წელს კარაკასი ახალი გრენადის ვიცე-სამეფოს ერთ-ერთი პროვინცია გახდა. მომდევნო სამი ათწლეულის მანძილზე ვიცე-სამეფო ნელ-ნელა დაიშალა და კარაკასი ვენესუელას პროვინცია გახდა, 1977 წელს კი – ვენესუელას სამეფოს დედაქალაქი. ვენესუელამ პირველად დამოუკიდებლობის მოპოვება 1797 წელს კარაკასში მოწყობილი შეთქმულების საშუალებით სცადა. საბოლოოდ, ვენესუელას დამოუკიდებლობის დეკლარაცია 1811 წელს იქნა მიღებული. ვენესუელელთა ბრძოლა 1812 წელს კარაკასში მომხდარმა დამანგრეველმა მიწისძვრამ გააჭიანურა, რომლის შემდეგაც მოსახლეობის მეოთხედი ქალაქიდან გაიხიზნა. ვენესუელა დამოუკიდებლობისთვის 1821 წლის 24 ივლისამდე იბრძოდა, როდესაც სიმონ ბოლივარი კარაბობოს ბრძოლაში როიალისტებს იცავდა. კარაკასში ურბანული რეფორმები XIX საუკუნის ბოლოს ანტონიო გუსმან ბლანკომ გაატარა. კარაკასი 1930-იან წლებამდე კოლონიური ქალაქი იყო.
XX საუკუნის დასაწყისში კარაკასი მოსახლეობის რაოდენობისა და ეკონომიკური მნიშვნელობის ზრდასთან ერთად საგრძნობლად გაფართოვდა. 1950-იან წლებში განვითარდა კარაკასის მეტროპოლიტური არეალი, ქალაქში ინტენსიური მოდერნიზაციის პროგრამა გატარდა, დაიწყო საზოგადოებრივი ნაგებობების მშენებლობა, რაც 1970-იანი წლების დასაწყისამდე გაგრძელდა. აშენდა კარაკასის უნივერსიტეტი და კარაკასის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი, ამუშავდა მეტროპოლიტენი. სწრაფმა ურბანულმა განვითარებამ კარაკასის გარშემო უამრავი დაუსახლებელი ადგილი წარმოქმნა. ქალაქის განვითარების პროცესი XX საუკუნის ბოლოს შეწყდა, რაც პოლიტიკურმა კრიზისმა გამოიწვია. დღესდღეობით კარაკასში მსოფლიოს ქალაქებს შორის ძალდობის დონე ყველაზე მაღალია.
სიმბოლიკა
კარაკასის გერბი 1591 წელს შეიქმნა. სიმონ დე ბოლივარი, რომელსაც სახელი დიდი წინაპრის, ქვეყნის განმათავისუფლებლის, ვენესუელას პროვინციის პირველი გენერალური პროკურორის პატივსაცემად დაერქვა, ესპანეთის სამეფო კარზე ვენესუელას წარმომადგენლად მსახურობდა. განცხადება ქალაქისთვის გერბის მიღებაზე  ბოლივარმა მეფე ფილიპე II-ს 1591 წელს სან ლორენცოში წარუდგინა დასამტკიცებლად. გერბზე ვერცხლისფერ ფონზე გამოსახულია ყავისფერი დათვი, რომელსაც უკავია ოქროს ნიჟარა, რომელზედაც გამოსახულია სანტიაგოს ჯვარი. ფარს ზემოთ კი ოქროსფერი ხუთქიმიანი გვირგვინია გამოსახული.
ქალაქის ჰიმნისთვის „კარაკასის მარში“, რომელიც 1984 წელს დამტკიცდა, მუსიკა დაწერა კომპოზიტორმა ტიერო პეზუტი დე მატეისმა, ხოლო ტექსტი ხოსე ენრიკე სარაბიას ეკუთვნის.
გეოგრაფია
კარაკასს კარიბის ზღვის სანაპიროსგან 15 კილომეტრზე გადაჭიმული ელ-ავილის ეროვნული პარკი გამოჰყოფს. კარაკასის ხეობის სიმაღლე ზღვის დონიდან 870-დან 1043 მეტრამდე მერყეობს, ხოლო მისი ისტორიული ცენტრი ზღვის დონიდან 900 მეტრზეა. ქალაქის უმაღლესი მწვერვალია პიკო ელ ავილა, რომელიც ზღვის დონიდან 2159 მეტრზე მდებარეობს. კარაკასის წყლის მთვარი არტერიაა მდინარე გუაირი, რომელში ქალაქს კვეთს. კარაკასი ხშირიდაა მიწისძვრების ეპიცენტრში. განსაკუთრებული სიძლიერით გამოირჩეოდა 1641 და 1967 წლის მიწისძვრები.
კლიმატი
კარაკასში სავანის ტროპიკულიდან მაღალმთიან სუბტროპიკულზე გარდამავალი ჰავაა. ნალექის საშუალო რაოდენობა წლიურად 900-დან 1300 მილიმეტრამდე მერყეობს, მაღალმთიან რეგიონებში კი ეს რიცხვი 2000 მილიმეტრს აღწევს. საშუალო წლიური ტემპერატურა არის 23.8 °C, აბსოლუტური მაქსიმალური ტემპერატურა – 25.0 °C (ივლისი), ხოლო აბსოლუტური მინიმალური ტემპერატურა – 22.8 °C (იანვარი), შესაბამისად ტემპერატურის წლიური ამპლიტუდა – 2.2 °C.
დემოგრაფია
2011 წლის აღწერის მიხედვით, კარაკასის მოსახლეობა 1.9 მილიონს, ხოლო მეტროპოლიტური რეგიონის მოსახლეობა 2.9 მილიონს შეადგენს. მოსახლეობის უმრავლესობა შერეული რასისაა, ძირითადად ევროპული, აფრიკული, აზიური და ინდიელის წარმოშობით. ქალაქში მრავალი ევროპელი და აზიელი ვენესუელელი ცხოვრობს, რომლებიც XX საუკუნეში მასიურად შემოსული მიგრანტების შთამომავლები არიან, მათი უმრავლესობა პურტუგალიური, იტალიური, ჩილური, გერმანული, სირიული და ლიბანური წარმოშობისაა. 2020 წლის მონაცემების მიხედვით, კარაკასის უღარიბესი მოსახლეობის 55% ქალაქის ტერიტორიის ერთ მესამედ ნაწილში ცხოვრობს, რომელიც ცუდადაა დაგეგმარებულა და სახიფათოა საცხოვრებლად.
კრიმინალი
კარაკასი, ისევე, როგორც ვენესუელა, მკვლელობათა სიხშირის მიხედვით მსოფლიოში პირველ ადგილზეა. კარაკასში საომარი მოქმედების ზონებში მყოფი ქალაქების შემდეგ მკვლელობების რიცხვი ყველაზე მაღალია. ქალაქში 2016 წელს 100,000 მოსახლეზე 120 მკვლელობა დაფიქსირდა. მკვლელობათა და ძალადობრივ დანაშაულთა უმრავლესობა – 98% გაუხსნელი რჩება.
ეკონომიკა
კარაკასი ქვეყანაში კომუნიკაციისა და სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურის კერაა. ქალაქში მიმდინარეობს საკვების, ქსოვილების, ქიმიკატების, რკინისა და ხის პროდუქტების წარმოება. კარაკასის მთლიანი შიდა პროდუქტი 70 მილიარდ ამერიკულ დოლარს შეადგენს.
2009 წელს გაეროს ჩატარებული გამოკითხვის მიხედვით კარაკასში ცხოვრების ღირებულება გამოკითხის საწყის ქალაქში, ნიუ-იორკში ცხოვრების ღირებულების 89%-ია.
ტურიზმი
2013 წელს მსოფლიო ეკონომიკურმა ფორუმმა შეაფასა ქვეყნები იმის მიხედვით, თუ რამდენად წარმატებული სარეკლამო კამპანიები ჰქონდათ უცხოელი ვიზიტორების მოსაზიდად. სულ 140 ქვეყნა შეფასდა, რომელთა შორის ვენესუელა ბოლო ადგილზე მოხვდა. ძირითადი ფაქტორი, რის გამოც ვერ ხდებოდა ქვეყანაში ტურისტების მიზიდვა, სატრანსპორტო საშუალებების სიმცირე იყო. ვენესუელაში შეზღუდული რაოდენობის სარკინიგზო სისტემები და ავიაკომპანიებია. ასევე ტურიზმის დაბალი დონის მიზეზებად კრიმინალის მაღალი დონე და ვენესუელელთა მიმართ უარყოფითი დამოკიდებულება მიიჩნევა.
უცხოელი ვიზიტორების მოსაზიდად ვენესუელას ტურიზმის სამინისტრომ სასტუმროების ინფრასტრუქტურის გაუჯობესება გადაწყვიტა. ყველაზე დიდი ოდენობის თანხა სასტუმრო ალბა კარაკასისთვის დაიხარჯა, რომლის ჩრდილოეთის და სამხრეთის კოშკების შენახვა წელიწადში 231.5 მილიონი ვენესუელის ბოლივარი ჯდება. მიუხედავად იმისა, რომ ვენესუელას ტურიზმის სამინისტრომ ტურიზმის გაუმჯობესებაზე ზრუნვა წამოიწყო, ვენესუელას მთავრობისთვის ტურიზმის ინდუსტრია არ არის ეკონომიკური პრიორიტეტი. 2013 წელს ტურიზმის სამინისტროს ბიუჯეტი 173.8 მილიონი ბოლივარი იყო, მაშინ როცა ახალგაზრდობის სამინისტროს ბიუჯეტი 724.6 მილიონ ბოლივარს შეადგენდა. ტურისტული ინდუსტრია ვენესუალაში მთლიანი შიდა პროდუქტის დაახლოებით 3.8 პროცენტს შეადგენს. 2022 წლისთვის მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმი ვენესუელას მთლიანი შიდა პროდუქტის გაზრდას 4.2 პროცენტით მოელის.
კულტურა
კარაკასი ვენესუელას კულტურული დედაქალაქია. ქალაქი მდიდარია რესტორნებით, თეატრებით, მუზეუმებითა და სავაჭრო ცენტრებით. კარაკასში უამრავი ესპანელი, იტალიელი, პორტუგალიელი, გერმანელი, ჩინელი და ასევე სხვა ლათინო ამერიკული ქვეყნებიდან ჩამოსული ემიგრანტი ცხოვრობს.
კარაკასში ლათინური ამერიკის ყველაზე მაღალი ცათამბჯენები მდებარეობს, მათ შორისაა ცენტრალური პარკის კოშკები, ხოლო კარაკასის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი სამხრეთი ამერიკის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მუზეუმია.
ვენესუელას ცენტრალური უნივერსიტეტი
ვენესუელას ცენტრალური უნივერსიტეტი 1721 წელს დაარსდა და ქვეყნის უძველესი უნივერსიტეტია. უნივერსიტეტის კამპუსი, რომელიც არქიტექტორმა კარლოს რუალ ვილიანუევამ დააპროექტა და ქალაქის კულტურული ღირშესანიშნაობაა, 2000 წელს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შევიდა.
სიმონ ბოლივარის სახელობის უნივერსიტეტი
სიმონ ბოლივარის სახელობის უნივერსიტეტი სახელმწიფო უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებაა, რომელიც 1967 წელს დაარსდა და მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების სწავლაზეა ორიენტირებული.
სპორტი
კარაკასს არაერთი პროფესიონალური საფეხბურთო ნაკრები ჰყავს. ქალაქის უდიდესი საფეხბურთო სტადიონია ოლიმპიური სტადიონი, რომლიც 30 ათას მაყურებელს იტევს. ბეისბოლის თამაშები საუნივერსიტეტო სტადიონზე ტარდება, რომლიც ტევადობაც 26 ათასია.
ტრანსპორტი
კარაკასის მეტრო 1983 წლის 27 მარტიდან მოქმედებს. 47 მეტროსადგური, რომელიც 4 ხაზზეა განლაგებული, ქალაქის უდიდეს ნაწილს მოიცავს. კარაკასის მეტრო მგზავრებს ინტეგრირებული ბილეთების სისტემას სთავაზობს, რომელიც მეტროსა და მეტრობუსების მარშრუტებს მოიცავს. კარაკასში მთავარი საზოგადოებრივი ტრანსპორტი ავტობუსია.
საერთაშორისო ურთიერთობები
კარაკასი იბერო-ამერიკული დედაქალაქების გაერთიანების წევრია, რომელიც 1982 წლის 12 ოქტომბერს დაარსდა.
დაძმობილებული ქალაქები
კარაკასი დაძმობილებულია შემდეგ ქალაქებთან:
სქოლიო
კატეგორია:ვენესუელის ქალაქები კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის დედაქალაქები
ტემპლო-მაიორი
thumb|250px|ტემპლო მაიორის თანამედროვე მდგომარეობა.
ტემპლო მაიორი აშენდა 1325 წელს, ხოლო XVI საუკუნის დასაწყისისთვის ტაძრები მექსიკის ტერიტორიაზე მცხოვრები აცტეკების (იმ დროისთვის 300 ათასი ადამიანი) რელიგიური ცხოვრების ცენტრი გახდა. მრავალი პატარა შენობა და პლატფორმა ტაძრის გარშემო ქმნიდა კომპლექსს. ერთ-ერთ პლატფორმაზე, რომელიც ტაძრისკენ მიდიოდა, გაკეთებულია რელიეფი, რომელიც გამოსახავდა ცომპანტლის — თავის ქალების საყრდენს.
კომპლექსის დიდი ნაწილი განადგურებულია 1521 წელს ესნაპელი კონკისტადორების მიერ ამერიკის დაპყრობის პერიოდში, ერნან კორტესის მეთაურობით. ქვედა ნაწილის ნარჩენები იპოვეს 1978 წლის 21 თებერვალს. გათხრები გრძელდებოდა 1982 წლამდე, ამჟამად ნანგრევები და მუზეუმი მნახველებისთვის ღიაა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აცტეკები კატეგორია:პირამიდები
დასავლეთ პენჯაბური ვიკიპედია
დასავლეთ პენჯაბური ვიკიპედია — ვიკიპედიის განყოფილება პენჯაბურ ენაზე. თავისუფალი ენციკლოპედია. ფლობს ფონდი ვიკიმედია. 2013 წლის იანვრის მდგომარეობით დასავლეთ პენჯაბურ ვიკიპედიაში არსებობს დაახლოებით 25 ათასი სტატია. ჰყავს 2 ადმინისტრატორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვიკიპედიები ენების მიხედვით
Main Page
ჩაჩიბაია
საკუთარი სახელი ჩაჩიბაია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
კატეგორია:ქართული გვარები
კონსერჟერია
250პქ|მინიატიურა|კონსერჟერია. კონსერჟერია (La Conciergerie), ყოფილი სამეფო სასახლე და საპყრობილე პარიზში, საფრანგეთი. მდებარეობს კუნძული სიტეს დასავლეთ ნაწილში, პარიზის ღვთისმშობლის ტაძართან. ნაწილია პალე დე ჟუსტისის (იუსტიციის სასახლე) უფრო ვრცელი კომპლექსის, რომელიც ამჟამადაც სასამართლოს დანიშნულებას ასრულებს. საფრანგეთის რევოლუციის პერიოდში ასობით ტუსაღი კონსერჟერიიდან გილიოტინაზე დასაჯეს სიკვდილით პარიზის რამდენიმე მოედანზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარიზის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:სამეფო რეზიდენციები
პრერაფაელიტები
მინი|300px| „[[ოფელია (მილეს ნახატი)|ოფელია“, ჯ. ე. მილე, პრერაფაელიტების ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნახატი. 1852 წელი, ტეიტი, ლონდონი ]] პრერაფაელიტები (Pre-Raphaelites) — მიმდინარეობა ინგლისურ პოეზიასა და ფერწერაში XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. შეიქმნა 1850-იანების დასაწყისში ვიქტორიანული ეპოქის პირობითობების, აკადემიური ტრადიციებისა და კლასიკური ნიმუშების ბრმა მიბაძვის წინააღმდეგ ბრძოლის მიზნით.
სახელწოდება „პრერაფაელიტები“ ადრეული აღორძინების ეპოქის, ანუ რაფაელისა და მიქელანჯელოს პერიოდამდელ ფლორენციელ მხატვრებთან სულიერ ნათესაობას უნდა აღნიშნავდეს. ესენი არიან: პერუჯინო, ფრა ანჯელიკო, ჯოვანი ბელინი. პრერაფაელიტური მიმდინარეობის ყველაზე გამოჩენილი წევრები იყვნენ პოეტი და ფერმწერი დანტე გაბრიელ როსეტი, მხატვრები უილიამ ჰოლმან ჰანტი, ჯონ ევერეტ მილე, ფორდ მედოქს ბრაუნი, ედუარდ ბერნ-ჯოუნზი, უილიამ მორისი, არტურ ჰიუზი, უოლტერ კრეინი და ჯონ უილიამ უოტერჰაუსი.
პრერაფაელიტების საძმო
პრერაფაელიტიზმის განვითარების პირველი ეტაპი იყო, ეგრეთ წოდებული, „პრერაფაელიტების საძმოს“ შექმნა, რომელშიც თავდაპირველად ერთიანდებოდა შვიდი „ძმა“: ჯონ ევერეტ მილე, უილიამ ჰოლმან ჰანტი, დანტე გაბრიელ როსეტი, მისი უმცროსი ძმა, უილიამ მაიკლ როსეტი, ტომას ვულნერი, ფრედერიკ სტივენსი და ჯეიმზ კოლინსონი. thumb|210px| „ქალწული მარიამის ყმაწვილქალობა“, [[დანტე გაბრიელ როსეტი|დ. გ. როსეტი 1848—1849 წლები, ტეიტი, ლონდონი ]]
საძმოს ისტორია იწყება 1848 წელს, როდესაც ხელოვნებათა სამეფო აკადემიის გამოფენაზე ერთმანეთი გაიცნეს აკადემიის სტუდენტებმა — უილიამ ჰოლმან ჰანტმა და დანტე გაბრიელ როსეტიმ, რომელსაც ჰქონდა ნანახი ჰანტის ნახატები და მათით აღფრთოვანებული იყო. ჰანტი ეხმარება როსეტის დასრულებაში ნახატისა „ქალწული მარიამის ყმაწვილქალობა“ (Girlhood of Mary Virgin, 1848-49), რომელიც გამოიფინა 1849 წელს. ისვე აცნობს როსეტის ჯონ ევერეტ მილეს, ახალგაზრდა გენიოსს, რომელიც აკადემიაში 11 წლისა ჩაირიცხა. ისინი არა მხოლოდ მეგობრები გახდნენ, არამედ აღმოაჩინეს, რომ იზიარებენ ერთმანეთის შეხედულებებს თანამედროვე ხელოვნებასთან დაკავშირებით: კერძოდ, მათ მიაჩნდათ, რომ თანამედროვე ინგლისური ხელოვნება ჩიხში შევიდა და კვდება, და რომ მისი აღორძინების საუკეთესო ხერხი იქნება ადრეული იტალიური ხელოვნების გულწრფელობასა და სიმარტივესთან დაბრუნება (ანუ რაფაელის პერიოდამდელი ხელოვნება. რაფაელს პრერაფაელიტები აკადემიზმის ფუძემდებლად მიიჩნევდნენ).
ასე ჩაისახა იდეა საიდუმლო საზოგადოების შექმნისა, რომლის სახელიც იქნებოდა „პრერაფაელიტების საძმო“ — საზოგადოება, რომელიც ხელოვნების ყველა ოფიციალური მიმდინარეობის მიმართ ოპოზიციაში იქნებოდა. ჯგუფში თავდაპირველად მოიწვიეს აგრეთვე ჯეიმზ კოლინსონი (აკადემიის სტუდენტი და კრისტინა როსეტის საქმრო), მოქანდაკე და პოეტი თომას ვულნერი, ახალგაზრდა 19 წლის მხატვარი და მოგვიანებით კრიტიკოსი ფრედერიკ სტივენსი და როსეტის უმცროსი ძმა, უილიამ მაიკლ როსეტი, რომელმაც, ძმის კვალდაკვალ, სამხატვრო სკოლაში ჩააბარე, თუმცა ხელოვნებისადმი განსაკუთრებული მოწოდებით არ გამოირჩეოდა და, საბოლოოდ, ცნობილი სამხატვრო კრიტიკოსი და მწერალი გახდა. მედოქს ბრაუნი გერმანელ ნაზარეველებთან ახლოს იყო, ამიტომ მან, მიუხედავად იმისა, რომ საძმოს იდეებს იზიარებდა, ჯგუთში გაწევრიანეაზე უარი განაცხადა.
როსეტის ნახატზე „ქალწული მარიამის სიყმაწვილე“ პირველად ჩნდება სამი პირობითი ასო P. R. B. (Pre-Raphaelite Brotherhood), ამავე ინიციალებითაა აღნიშნული მილეს „იზაბელა“ და ჰანტის „რიენცი“ (Rienzi). საძმოს წევრებმა ასევე შექმნეს თავიანთი ჟურნალი სახელწოდებით „როსტოკი“, თუმცა მან მხოლოდ 1850 წლის იანვრიდან აპრილამდე იარსება. მისი რედაქტორი იყო უილიამ მაიკლ როსეტი (დანტე გაბრიელ როსეტის ძმა).
პრერაფაელიტები და აკადემიზმი
პრერაფაელიტების საძმოს გამოჩენამდე ბრიტანული ხელოვნების განვითარება უმეტესწილად ხელოვნებათა სამეფო აკადემიის მოღვაწეობით ისაზღვრებოდა. ისევე, როგორც ნებისმიერი სხვა ოფიციალური დაწესებულება, მასაც საკმაოდ ეჭვიანი და ფრთხილი დამოკიდებულება ჰქონდა ახალწვეულებთან და ინარჩუნებდა აკადემიზმის ტრადიციებს. ჰანტმა, მილემ და როსეტიმ ჟურნალ „როსტოკში“ განაცხადეს, რომ არ სურთ, გამოსახონ ადამიანები და ბუნება განყენებულად ლამაზებად, მოვლენები კი — რეალობისგან დაშორებულად, და რომ, საბოლოოდ, მათ მობეზრდათ ოფიციალური, „სამაგალითო“ მითოლოგიური, ისტორიული და რელიგიური ნამუშევრების პირობითობა. მინი|მარცხნივ| „[[ლედი ლილითი“, დანტე გაბრიელ როსეტი. 1868 წელი, დელავერის სამხატვრო მუზეუმი, დელავერი ]] პრერაფაელიტებმა მუშაობის აკადემიურ პრინციპებზე უარი თქვეს. მათ მიაჩნდათ, რომ ყველაფერი აუცილებლად ნატურიდან უნდა დახატულიყო. მოდელებად ისინი მეგობრებსა და ნათესავებს ირჩევდნენ. ამგვარად, მაგალითად, ნახატზე ქალწული მარიამის სიყმაწვილე როსეტიმ გამოსახა საკუთარი დედა და და, ხოლო „იზაბელას“ შემყურე თანამედროვეები ცნობდნენ მილეს მეგობრებსა და ნაცნობებს. ეს უკანასკნელი ნახატ ოფელიას შექმნისას ელისაბედ სიდალს წყლით სავსე აბაზანაში საათობით წოლას აიძულებდა. ზამთარი იყო, ამიტომ სიდალი სერიოზულად გაცივდა და მოგვიანებით მილეს ექიმებისგან გამოუგზავნა 50 ფუნტის ღირებულების ქვითარი. უფრო მეტიც, პრერაფაელიტებმა შეცვალეს მხატვრისა და მოდელის ურთიერთობა — ისინი თანაბარუფლებიანი მეწყვილეები გახდნენ. თუკი ჯოშუა რეინოლდსს ნახატების გმირებს ყოველთვის მათი სოციალური სტატუსის შესაბამისად აცვიათ, მაშინ როსეტის შეეძლო, დედოფლის მოდელად გამყიდველი გამოეყენებინა, ქალღმერთის მოდელად კი — მეჯინიბის ქალიშვილი. მნემ და საყვარელმა ფანი კორნფორტმა მას უპოზიორა ნახატისთვის „ლედი ლილითი“.
საძმოს წევრებს თავიდანვე აღიზიანებდათ თანამედროვე ხელოვნებაზე ისეთი მხატვრების გავლენა, როგორებიც არიან სერ ჯოშუა რეინოლდსი, დეივიდ უილკი და ბენჯამინ ჰეიდონი. სერ ჯოშუას (ხელოვნებათა სამეფო აკადემიის პრეზიდენტს) მათ „სერ სლოშუაც“ (სიტყვიდან slosh — „ტალახზე ტყაპუნი“) კი შეარქვეს თავისი უწესრიგო ფერწერული ტექნიკისა და სტილის გამო, რომელიც, როგორც ისინი მიიჩნევდნენ, მთლიანად ნასესხები იყო აკადემიური მანიერიზმისგან. ვითარებას ართულებდა ისიც, რომ იმ დროს მხატვრები ხშირად იყენებდნენ ბიტუმს, ის კი გამოსახულებას ბურუსიანსა და ბნელს ხდის. ამის საპირისპიროდ პრერაფაელიტებს კვატროჩენტოს ეპოქის ფერმწერების მაღალ დეტალიზაციასა და ღრმა ფერებთან დაბრუნება სურდათ. მათ უარი თქვეს „კაბინეტურ“ ფერწერაზე და დაიწყეს ბუნებაში ხატვა, აგრეთვე ცვლილებები შეიტანეს ფერწერის ტრადიციულ ტექნიკაში. დაგრუნტულ ტილოზე პრერაფაელიტები აგეგმარებდნენ კომპოზიციას, ზედ დაჰქონდათ მინერალური საღებავების შრე და მას ზეთს აშორებდნენ საშრობი ქაღალდის მეშვეობით, შემდეგ კი მინერალური საღებავების ზემოდან ხატავდნენ ნახევრადგამჭვირვალე საღებავებით. მოცემული ტექნიკა ნათელი, სუფთა ტონების მიღწევის საშუალებას იძლეოდა. იგი იმდენად გამძლე გამოდგა, რომ პრერაფაელიტთა ნამუშევრები დღემდე თავდაპირველი მდგოამრეობითაა შემორჩენილი.
კრიტიკასთან ბრძოლა
thumb|300px| „[[ქრისტე მშობლების სახლში“, ჯ. ე. მილე 1850 წელი, ტეიტი, ლონდონი ]] თავდაპირველად პრერაფაელიტების ნამუშევრებს საკმაოდ თბილად დახვდნენ, თუმცა მალევე მათ თავს დაატყდათ მკაცრი კრიტიკა და დაცინვები. მილეს ზედმეტად ნატურალისტურმა ნახატმა „ქრისტე მშობლების სახლში“, რომელიც 1850 წელს გამოიფინა, აღშფოთების ისეთი ტალღა გამოიწვია, რომ დედოფალმა ვიქტორიამ მისი ბაკინგემის სასახლეში მოტანა ბრძანა, რათა საკუთარი თვალით ენახა.
საზოგადოებრივი აზრის შემოტევები გამოიწვია აგრეთვე როსეტის ნახატმა „ხარება“, რომელიც ქრისტიანული კანონისგან გადახვევით შესრულდა. 1850 წელს სამეფო აკადემიაში გამოფენაზე როსეტიმ, ჰანტმა და მილემ ვერცერთი ნახატის გაყიდვა ვერ მოახერხეს. ყოველკვირეულ ატენეუმში გამოქვეყნებულ მიმოხილვაში კრიტიკოსი ფრენკ სტოუნი წერდა: "ყველაფერ იმ დიდებულის იგნორირებით, რაც ძველ ოსტატებს შეუქმნიათ, ეს სკოლა, რომელსაც როსეტი მიეკუთვნება, გაუბედავი ნაბიჯებით მიიზლაზნება თავისი ადრეული წინამორბედებისკენ. ეს არის არქეოლოგია, რომელსაც დაკარგული აქვს ყოველგვარი სარგებელი და დოქტრინიორობადაა ქცეული. ადამიანები, რომლებიც ამ სკოლას მიეკუთვნებიან, აცხადებენ, რომ ისინი მისდევენ ბუნების სიმართლესა და სიმარტივეს. სინამდვილეში ისინი მონურად განასახიერებენ მხატვრულ უნიჭობას."
საძმოს პრინციპები კრიტიკას დაექვემდებარა მრავალი პატივსაცემი ფერმწერის მხრიდანაც: ხელოვნებათა აკადემიის პრეზიდენტის, ჩარლზ ისტლეიკის, მხატვართა ჯგუფ „კლიკასგან“, რომელსაც თავკაცობდა რიჩარდ დადი. შედეგად ჯეიმზ კოლინსონი საძმოდან გავიდა და კრისტინა როსეტისთან ჯვრისწერაც კი გააუქმა. საბოლოოდ მისი ადგილი დაიკავა ფერმწერმა უოლტერ დევერელმა.