cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ფავილა
ფავილა (Favila; დ. დაახლ. 715/720 — გ. 739) — ასტურიის სამეფოს მეორე მეფე. მეფე პელაიოს შვილი. ქვეყანას მართავდა 737-739 წლებში.
ფავილა ტახტზე ავიდა მამის, პელაიოს გარდაცვალების შემდეგ. სამეფოს ამ დროისთვის ეკავა ტერიტორია მდინარე ეოსა და ანსინს შორის. მამისგან განსხვავებით მან ვერ შეძლო ტერიტორიების განვრცობა. იგი სულ 2 წელი იდგა ქვეყნის სათავეში და მისი მმარტველობის შესახებ მცირე ცნობებია შემონახული. ალფონსო III-ის ქრონიკის მიხედვით 737 წელს მან მაშინდელ დედაქალაქ კანგა-დე-ონისში დააარსა სანტა-კრუსის მონასტერი. ამავე წყაროს მიხედვით ფავილა 739 წელს დათვებზე ნადირობის დროს დაიღუპა. დაკრძალულია სანტა-კრუსის მონასტერში.
ფავილას გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე ადის მისი დის ქმარი ალფონსო I.
სუმაკარსელი
სუმაკარსელი (Sumacárcel, Sumacàrcer) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის რიბერა-ალტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 20,1 კმ². მოსახლეობა — 1097 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ტორნისის ღვთისმშობლის ეკლესია
ტორნისის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ ლაფანყურის ჩრდილოეთით, 3 კილომეტრზე. მდინარე ლოპოტის ხეობაში, ტყეში. თარიღდება VII-VIII საუკუნეებით.
მოსახლეობის აღწერა აზერბაიჯანში
აზერბაიჯანის მოსახლეობის აღწერები — აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე მცხოვრები მოსახლეობის დემოგრაფიული, ეკონომიკური და სოციალური მონაცემების შეგროვება, შეჯამება, ანალიზი და გამოქვეყნების პროცესია. აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში მომდევნო მოსახლეობის აღწერა 2019 წლისთვის არის მოსალოდნელი.
ტორნისის ღვთისმშობლის ეკლესია
ძეგლი სამეკლესიიანი ბაზილიკაა (10,2 x 9,2 მ). ეკლესიის კორპუსის ძირითადი ნაწილია ორფერდა სახურავით გადახურული, დარბაზული სივრცე, რომელსაც სამი მხრიდან (სამხრეთიდან, დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან) შედარებით დაბალი, ცალფერდასახურავიანი მინაშენი ეკვრის. მიუხედავად იმისა, რომ შენობის ორივე ნაწილი ერთდროულადაა აგებული, ისინი ერთმანეთს წყობით არ ებმის, მინაშენის გვერდით ნაწილებში თითო, აფსიდიანი სადგომია, რომლებიც დამოუკიდებელ ეკლესიებს წარმოადგენს, დასავლეთ ნაწილში კი - მთავარი ეკლესიის გაგრძელებაზე - დერეფანია, რომელიც გვერდით ეკლესიებს ერთმანეთთან აკავშირებს. მინაშენის ჩრდილოეთი ფრთის აღმოსავლეთ ბოლოში მოწყობილია მცირე სათავსი - სამკვეთლო, რომელიც მხოლოდ შუა, მთავარ ეკლესიას უკავშირდება.
მოსახლეობის აღწერა აზერბაიჯანში
ამ სტატიაში მოყვანილია აზერბაიჯანის სსრ კავშირიდან გამოსვლის შემდგომ პერიოდის მოსახლეობის აღწერებიც.
ტორნისის ღვთისმშობლის ეკლესია
ეკლესია ნაგებია რიყის ქვითა და ნატეხი ქვით. გარეთა კუთხეების და კედლების წყობაში, ალაგ-ალაგ, ლოდებია ჩართული. წყობა ირეგულარულია. კარ-სარკმელებისა და საბჯენი თაღები ნაწყობია საკმაოდ თხელი, რიყის ქვით. ძ. ძლიერ დაზიანებულია: ჩაქცეულია მთავარი და სამხრეთ ეკლესიების კამარები დანგრეულია მთავარი ეკლესიის აღმოსავლეთ კედლის სამხრეთ ნახევარი და სამხრეთ კედლის დიდი ნაწილი. მთავარი ეკლესია და სამხრეთ მინაშენი, დაახლოებით 1 მ სიმაღლეზე, მიწითა და ქვებითაა ამოვსებული. ეკლესიას ორი, ორმალიანი, თაღოვანი შესასვლელი აქვს სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. თაღები ნახევარწრიული ფორმისაა და სწორკუთხა ბურჯზეა დაყრდნობილი. შუა ეკლესიის ერთადერთი შესასვლელი სამხრეთ კედლის ასავლეთ ნაწილშია.
მოსახლეობის აღწერა აზერბაიჯანში
1926 წელი
პირველი მოსახლეობის აღწერის სსრკ-ში 1926 წლის 17 დეკემბერს ჩატარდა. იმ დროს, აზერბაიჯანის სსრ-ის ტერიტორია იყო 85,968 კმ² და მოიცავდა 35 ქალაქს და 5,888 დასახლებულ სოფელს. საერთო მოსახლეობა იყო 2,314,571 მცხოვრები, რომელთაგან 1,212,859 იყო მამაკაცი და 1,101,712 ქალი. ქალაქის მოსახლეობა 649,557 მცხოვრები იყო.
ტორნისის ღვთისმშობლის ეკლესია
თარაზულად არის გადახურული, ხოლო შიგნიდან - ნელისებრი თაღით. აღმოსავლეთით ნეხევარწრიული აფრისია. აფსიდის ღერძზე გაჭრილი განიერი, ნალისებრთაღიანი სარკმელი, რომელიც საფეხურით შეღტმავებულ, ნალისებრი თაღით დასრულებულ არეში ზის. ამჟამად სარკმელს თაღის და სამხრეთ გვერდის უმეტესი ნაწილი მონგრეული აქვს. აფსიდში, სარკმლის ორივე მხარეს, თითო, მცირე ზომის ოთხკუთხა ნიშაა. აფსიდის კონქის თაღისგან, მხოლოდ ჩრდილოეთ გვერდის მცირე ნაწილიღაა შემორჩენილი. იგი დაყრდნობილია წყაროებიდან ოდნავ შვერილ, თხელი ქვის იმპოსტზე. მსგავსი იმპოსტებია გამოყოფილი დანარჩენი საბჯენი თაღების ქუსლებთანაც. დარბაზის გრძივი კედლების შუაში თითო, ორსაფეხურიანი პილასტრია, რომელთა განაპირა საფეხურებს კედლის ყრუ თაღები ეყრდნობა. წინა საფეხურზე კი კამარის საბჯენი თაღი იყო დაყრდნობილი. თითო პილასტრი დარბაზის დასავლეთ კუთხეებშიცაა. ამ უანასკნელებზე კედლის მიმდებარე საბჯენი თაღია გადაყვანილი. ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ბოლოში ნალისებრთაღოვანი კარია, რომელიც სამკვეთლოში გადის. კარი სამკვეთლოს მხრიდან ლოდით, თარაზულად არის გადახურული.
მოსახლეობის აღწერა აზერბაიჯანში
1937 წელი
საბჭოთა კავშირის მოსახლეობის მორიგი აღწერა 1937 წლის 6 იანვარს განხორციელდა. მოსახლეობის აღწერის მონაცემებით, აზერბაიჯანის სსრ-ში მცხოვრები მოსახლეობა 1,778,798 იყო, ხოლო მთლიანი მოსახლეობა - 2,953,300. სსრკ-ში მცხოვრები აზერბაიჯანელი თურქების საერთო რაოდენობა კი 2,134,648.
ტორნისის ღვთისმშობლის ეკლესია
სამკვეთლო უაფსიდოა, აღმოსავლეთით დასრულებულია სწორი კედლით, რომლის შუაში ნალისებრთაღოვანი სარკმელია. ერთი, თაღოვანი სარკმელი ჩრდილოეთ კედელშიცაა. სამხრეთით მდებარე ეკლესია ერთიანი, წაგრძელებული სადგომია, ნახევარწრიული აფსიდით, რომლის ცენტრში სარკმალია გაჭრილი. სარკმელს გადახურვა და გარეთა ნაწილი მონგრეული აქვს. შიგნიდან, სარკმლის ჩრდილოეთ წირთხლს თაღის მცირე ნაწილი შემორჩა, რომელიც ნალისებრი მოხაზულობისაა.
მოსახლეობის აღწერა აზერბაიჯანში
1939 წელი
1939 წლის 17-23 იანვარს სსრკ-ში ჩატარდა აღწერა, რომლის მიხედვითაც აზერბაიჯანის სსრ მოსახლეობა 3,205,150 ადამიანი იყო. სსრ კავშირის ტერიტორიაზე მცხოვრები ეთნიკური აზერბაიჯანელების საერთო რაოდენობა 2,275,678 ადამიანს შეადგენდა.
ტორნისის ღვთისმშობლის ეკლესია
ჩრდილოეთით მდებარე ეკლესიის აფსიდიც ნახევარწრიულია. მის ჩრდილოეთ გვერდში, იატაკიდან დაახლოებით 2 მეტრი სიმაღლეზე, მცირე ზომის, სწორკუთხა ნიშაა, ჩრდილოეთი კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში კი თაღოვანი სარკმელი.
მოსახლეობის აღწერა აზერბაიჯანში
1959 წელი
1959 წლის საყოველთაო მოსახლეობის აღწერა გაიმართა 15-22 იანვარს. შედეგების მიხედვით, მთლიანი მოსახლეობა იყო 3,697,717 ადამიანი, საიდანაც 2,494,381 ეთნიკური აზერბაიჯანელები იყვნენ. სსრკ-ს ტერიტორიაზე მცხოვრები ეთნიკური აზერბაიჯანელების საერთო რაოდენობა იყო 2,939,728.
ტორნისის ღვთისმშობლის ეკლესია
დასავლეთი გარშემოსასვლელი გვერდით ეკლესიებში მთელ სიგანეზეა გახსნილი, იგი გადახურულია კამარით. კამარის ბოლოებში, შეკიდული საბჯენი თაღია. რომელიც მას გვერდითი ეკლესიების კამარებისგან გამოყოფს. თვით კამარის დასაყრდნობად, მთავარი ეკლესიის დასავლეთ კედელზე, შეკიდული, სამი თაღის მეშვეობით, ოციოდე სანტიმეტრი სიგანის საფეხურია შექმნილი. მსგავსი საფეხურია მთავარი ეკლესიის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების მთელ სიგრძეზეც. ჩრდილოეთ კედელზე არსებულ საფეხურზე სამკვეთლოს და ჩრდილოეთ ეკლესიის კამარისკენ კი, მხოლოდ მცირე ნაწილი შემორჩა.
მოსახლეობის აღწერა აზერბაიჯანში
1970 წელი
1970 წლის 15-22 იანვარს ჩატარდა საბჭოთა კავშირის შემდეგი მოსახლეობის აღწერა. აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე მოსახლეობა შეადგენდა 5,117,081 ადამიანის. ეთნიკური აზერბაიჯანელები 3 776 778 იყო, რაც მთლიანი მოსახლეობის 73.81% -ს შეადგენდა. აზერბაიჯანელების შემდეგ მეორე ეთნიკური ჯგუფი რუსები იყვნენ (510,059), რომელებიც შეადგენდნენ მოსახლეობის 9.86%.
ტორნისის ღვთისმშობლის ეკლესია
ეკლესიის კედლების ზედაპირი, შიგნიდან და გარედან, გასწორებული იყო სქელი ბაქაშით. მთავარი ეკლესიის დასავლეთ ფასადის შუა არეში, ერთმანეთთან ახლოს, სამი ვიწრო, მომაღლო, თაღოვანი ნიშაა - ერთი შუაში, ზემოთ, დანარჩენი ორი - მის ორივე მხარეს, რომელთა ძირი დასავლეთ გარშემოსასვლელის გადახურვის დონეზეა. შუა ნიშის მთელ სიმაღლეზე გამოყვანილია რელიეფური, წითლად შეღებილი ჯვარი. გვერდითი ნიშები, შუა ნიშისაგან განსხვავებით, კედლის სიბრტყეში ორი საფეხურით არის შეღრმავებული და სრულიად სადაა.
მოსახლეობის აღწერა აზერბაიჯანში
1979 წელი
1979 წლის 17-24 იანვარს სსრკ-ს მოსახლეობის აღწერა ჩატარდა, რომლის მიხედვითაც აზერბაიჯანის სსრ მოსახლეობა 6,026,515 ადამიანი იყო, რომელთაგან 78.14% (4,708,832) ეთნიკური აზერბაიჯანელები იყვნენ. სსრ კავშირის ტერიტორიაზე მცხოვრები აზერბაიჯანელების საერთო რაოდენობა 5,477,330 იყო.
ტორნისის ღვთისმშობლის ეკლესია
შენობის აღნაგობაში საყურადღებოა ორი მომენტი: I — ჩრდილოეთ ეკლესია მთავარი ეკლესიისგან სრულიად იზოლირებულია, II — მთავარ ეკლესიას დასავლეთ გარშემოსასვლელიდან შესასვლელი არა აქვს. მხატვრული თვალსაზრისით საინტერესოა დასავლეთ ფასადის გაფორმების მიზნით ბრტყელი ნიშების გამოყენება.
მოსახლეობის აღწერა აზერბაიჯანში
1989 წელი
1989 წლის 12-19 იანვარს სსრკ-ს კიდევ ერთი მოსახლეობის აღწერის ჩატარდა. აღწერის დროს აზერბაიჯანის სსრ-ს შეადგენდა 65 ქალაქი, 61 ოლქი და 122 ურბანული დასახლება. აზერბაიჯანის სსრ მთელი მოსახლეობა იყო 7,021,178 მცხოვრები, რომელთაგან 5,804,980, ანუ 82.68% ეთნიკური აზერბაიჯანელები იყვნენ. რიცხოვნობით რუსები მეორე ერი იყვნენ და მოსახლეობის 5.59%, ანუ 392,304 ადამიანს შეადგენდნენ. დაახლოებით 1.8 მილიონი ადამიანი ბაქოში ცხოვრობდა. სსრკ-ს ტერიტორიაზე მცხოვრები აზერბაიჯანელების საერთო რაოდენობა დაახლოებით 6,770,000 ადამიანი იყო.
ტორნისის ღვთისმშობლის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მოსახლეობის აღწერა აზერბაიჯანში
1999 წელი
პირველი მოსახლეობის აღწერა აზერბაიჯანში დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ ჩატარდა 1999 წლის 27 იანვარიდან  - 3 თებერვლამდე. მოსახლეობის აღწერის მონაცემებით, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საერთო მოსახლეობა 7,953,438 იყო, საიდანაც 3,883,15 ადამიანი კაცი იყო და  4,070,283 ქალი. ეთნიკური აზერბაიჯანელები მთლიანი მოსახლეობის 90.59% -ს შეადგენდნენ, რაც 7,205,464 ადამიანი იყო. აზერბაიჯანელების შემდეგ მეორე ეთნიკური ჯგუფი ლეკები იყვნენ და მთლიანი მოსახლეობის 2.24% (178,021) შეადგენდნენ, ხოლო მესამე რუსები იყვნენ - 141,687 ადამიანი. აღწერის დროს ბაქოში 1,788,854 ადამიანი ცხოვრობდა, საიდანაც 1,574,252 ეთნიკური აზერბაიჯანელი იყო.
2009 წელი
2009 წლის 13-22 აპრილს ჩატარდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოსახლეობის მეორე აღწერა. მოსახლეობის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის საერთო რაოდენობა 8,922,447 იყო, საიდანაც 91.60% ეთნიკური აზერბაიჯანელები იყვნენ. მთლიანი მოსახლეობის 2,045,815 (მათ შორის 1,848,107 აზერბაიჯანელები) ცხოვრობდნენ დედაქალაქ ბაქოში. ლეკები მოსახლეობის მეორე (2.02%) ეთნიკურ ჯგუფს წარმოადგენდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:დემოგრაფია კატეგორია:დემოგრაფია ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:მოსახლეობის აღწერა სსრკ-ში კატეგორია:აზერბაიჯანის მოსახლეობა კატეგორია:მოსახლეობის აღწერა
ახატლის ღვთისმშობლის ეკლესია
ახატლის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დგას სოფელ ახატლის აღმოსავლეთით, სოფელ ყარაჯლისკენ მიმავალი გზის პირას. ეკლესია თარიღდება XVIII საუკუნით.
ეკლესია დარბაზულია (10,3x6,7 მეტრი). ნაგებია რიყის ქვით და აგურით (19x19x4,5 სმ). კედლები, ძირითდად, რიყის ქვისაა, აგური უმეტესად გამოყენებულია კონსტრუქციის ნაწილების, ღიობების და მორთულობის ელემენტების გამოსაყვანად. შესასვლელი სამია: ჩრდილოეთით - შეისრულთაღიანი (ამჟამად ამოქოლილია), სამხრეთით - სწორკუთხა და დასავლეთით - ნახევარწრიული თაღით. შესასვლელები გარედან, კედლის საფეხურით შეღრმავებულ, სწორკუთხა არეშია ჩასმული. აღმოსავლეთით ღრმად, ნახევარწრიული აფსიდია, რომელიც დარბაზისგან გამოყოფილიამარტივი პილასტრების წყივილითა და მათზე დაყრდნობილი, საბჯენი თაღით. დარბაზის გრძივ კედლებზე კიდე ორ-ორი პილასტრია, რომლებსაც კამარის საბჯენი თაღები ეყრდნობა და საბჯენი თაღებიც ოდნავ შეისრული ფორმისაა. ინტერიერი რვა თაღოვანი სარკმლით ნათდება. მათგან ერთი აფსიდშია გაჭრილი, სამ-სამი კი გრძივ კედლებში, ერთიც დასავლეთ კედელში. ყველა სარკმელს საფეხურებად დამუშავებული ძირი აქვს. აფსიდის გვერდებში თითო მაღალი, შეისრულ თაღიანი ნიშაა. ერთი მცირე ნიშა აფსიდის ჩრდილოეთ ბოლოშია, პილასტრთან ახლო. საკურთხევლის ბაქანი, შუაში მოწყობილი ნახევარწრიული ამბიონით, ეკლესიის იატაკის მიმართ ორი საფეხურითაა ამაღლებული. საკურთხევლის ცენტრში დგას კუბური ფორმის ტრაპეზი.
შენობის სამხრეთ, დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში, იატაკიდან 1 მეტრის სიმაღლეზე, თხუთმეტი, ვიწრო სათოფურია გაჭრილი. ამ სათვდაცვო ელემენტები გამოყენება ძეგლის თავისებურებას წარმოადგენს. იატაკი მოფენილია კვადრატული აგურით.
ეკლესიის ფასადებიდან მხოლოდ აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფასადებია მორთული. მორთულობის ელემენტებია აგურის წყობის შერრმავებით გამოყვანილი ჯვრები და რომბები. ფასადზე, შესასვლელის ირგვლივ რომბებია გამოსახული, რომლებიც შესასვლელს ჩარჩოსავით ევლება, გვერდებზე ხუთ-ხუთი რომბია, ზემოთ ორი. ზედა რომბებს შორის სწორკუთხა ნიშაა (სიმაღლე 0,7 მეტრი, სიგანე 0,5 მეტრი), მის ზემოთ კი, თღოვანი სარკმელი. სარკმლის ზემოთ, ფრონტონის ძირის დონეზე, საფეხუროვან პოსტამენტზე დაყრდნობილი ჯვარია, რომლის ოდნავ ქვემოთ, სარკმლის გვერდებზე, თითო ჯვარია განლაგებული, იმ განსხვავებით, რომ ისისნი საფეხუროვან პოსტამენტზე კი არა არიან დაყრდნობილი, არამედ რომბზე. ცენტრალური ჯვრის მსგავსი ერთი ჯვარი აღმოსავლეთ ფასადზეცაა, ფრონტონის არეში. შენობის კედლები დასრულებულია საფეხურიანი ლავგარდნით, რომელიც გამოყვანილია ჩვეულებრივ დაწყობილი და კუთხით წინწამოწეული აგურების რიგების მონაცვლეობით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ანტუან ორლეანელი
ანტუან ორლეანელი (Antoine d'Orléans; დ. 31 ივლისი, 1824, ნუილი, საფრანგეთი — გ. 5 თებერვალი, 1890, სანლუკარ-დე-ბარამედა, ესპანეთი) — ორლეანელთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ლუი ფილიპ I-ისა და დედოფალ მარია ამალიას ნაბოლარა ძე. მონპენსიესა და გალიერას ჰერცოგი. ესპანეთის მეფე ფერდინანდ VII-ის სიძე და ესპანეთის დედოფალ მერსედესის მამა.
ბიოგრაფია
ანტუანი დაიბადა 1824 წლის 31 ივლისს შატო დე ნუილში, საფრანგეთში. იგი იყო ორლეანის ჰერცოგ ლუი ფილიპისა და მისი ცოლის, პრინცესა მარია ამალია ნეაპოლელის ნაბოლარა, მეათე შვილი და მეექვსე ვაჟი. 1830 წელს, ივლისის რევოლუციის გზით მამამისი საფრანგეთის მეფე გახდა, რის შემდეგაც მან ანტუანს მონპენსიეს ჰერცოგობა უბოძა.
1846 წლის 10 ოქტომბერს მადრიდში ანტუანმა ცოლად შეირთო ინფანტა ლუისა ფერნანდა ესპანელი, ესპანეთის მეფე ფერდინანდ VII-ისა და დედოფალ მარია კრისტინა სიცილიელის მეორე და ნაბოლარა ასული, რის შემდეგაც ანტუანს სიმამრმა გალიერას ჰერცოგობა უბოძა.
1868 წელს რევოლუციის ტალღამ ესპანეთშიც შეაღწია და ესპანელებმა დაამხეს დედოფალი ისაბელი, რომელიც ქმარ-შვილთან ერთად საფრანგეთში გაიქცა. თავად ანტუანი ცოლთან ერთად მადრიდში დარჩა და ცდილობდა ესპანეთის სამეფო ტახტი დაეკავებინა. ამ პირობებში მას სევილიის ჰერცოგ ენრიკე დე ბურბონთან (მეფე კარლოს IV-ის შვილიშვილი და დედოფალ ისაბელ II-ის მაზლი) ბრძოლა მოუხდა. მალევე ანტუანმა ენრიკე დუელში გამოიწვია და მოკლა კიდეც იგი. ჰერცოგის მკვლელობისათვის ანტუანმა დაკარგა ტახტზე ასვლის შანსი და ერთი თვეც გაატარა ციხეში.
ამ პირობებში, 1870 წლის 16 ნოემბერს იგი ესპანეთის მეფის არჩევნებში იტალიის მეფე ვიტორიო ემანუელე II-ის ვაჟმა, ამადეუს I-მა დაამარცხა. ანტუანმა კენჭის ყრისას 27 ხმა დააგროვა, ამადეუსმა კი 191. ამის გამო მან ცოლ-შვილთან ერთად დატოვა ესპანეთი და საფრანგეთში დაბრუნდა, თუმცაღა მეფე ამადეუსის მმართველობა დიდ ხანს არ გაგრძელებულა. იგი 1873 წელს ტახტიდან გადადგა და ესპანეთის ტახტს ისაბელ II-ის ძე, ალფონსო XII იკავებს, რის შემდეგაც ანტუანი კვლავ დაბრუნდა ესპანეთში. მან მოახერხა და ახალ მეფეს თავისი ქალიშვილი, პრინცესა მერსედესი მიათხოვა, თუმცა ახალგაზრდა დედოფალი 1878 წელს გარდაიცვალა ჭლექით, უშვილოდ, რის გამოც ანტუანმა ვერ მოახერხა ტახტზე ძალაუფლების შენარჩუნება.
შვილები
ანტუანს ცოლისაგან ათი შვილი ჰყავდა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 31 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1824 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1890 კატეგორია:ორლეანები კატეგორია:ესკორიალის ინფანტების პანთეონში დაკრძალულები
სილენოსი
სილენოსი – (ბერძნ.) დემონი. ჰერმესისა (ან პანის) და ერთ-ერთი ნიმფას ვაჟი. დიონისეს აღმზრდელი. thumb|ნასვამი სილენოსი. ჩვენი წელთაღრიცხვის II საუკუნე თავდაპირველად მრავალი სილენოსი არსებობდა. მათ მცირე აზიის იონიელები და ფრიგიელები წყაროთა და მდინარეთა უძველეს ღვთაებებად მიიჩნევდნენ და ცხენ-კაცებად წარმოიდგენდნენ. საბერძნეთში ეს სილენოსები (სილენები) დიონისეს ამალას შეუერთდნენ და ადამიანებს დაემსგავსნენ. ზოგჯერ მათ ცხენის კუდებითაც წარმოსახავდნენ. საბოლოოდ ისე მოხდა, რომ სილენებმა დაკარგეს თავდაპირველი სახე და ერთიანად მიემსგავსნენ სატირებს. დარჩა ერთადერთი სილენოსი, რომელსაც დიონისეს აღმზრდელად თვლიდნენ. ეს იყო კეთილი მოხუცი, რომელიც მუდამ მთვრალი დაბარბაცებდა. იცოდნენ სატირებმა, რომ მას ღვინო უყვარდა და არასოდეს აკლებდნენ ამ ღვთაებრივ სასმელს. როდესაც სილენოსს სადმე ხის ძირას ჩაეძინებოდა, რაც ძალიან ხშირად ხდებოდა, მის გარშემო თავს მოიყრიდნენ ხოლმე მშვენიერი ნიმფები და ყვავილების გირლიანდებით ბოჭავდნენ. მოხუცი მათზე არ ბრაზობდა. პირიქით, გამოფხიზლებული უამბობდა საოცარ ამბებს. ხოლო ნიმფები სულგანაბულნი უსმენდნენ მანამ, ვიდრე მიმწუხრი მთის ფერდობებს ეფინებოდა. ბრძენი ღვთაება იყო სილენოსი. მან დიდებულად იცოდა წარსულიცა და აწმყოც. ამასთანავე საოცარი სიმახვილით ჭვრეტდა მომავალს. თავისი მხიარული და გულგახსნილი ბუნების გამო მას ხშირად უხმობდნენ წვეულებებზე და სიყვარულით მასპინძლობდნენ. მართალია, იგი მიამიტად გამოიყურებოდა, მაგრამ მახვილი და ცოცხალი გონება ჰქონდა და ამის გამო ხშირად იწვევდნენ ოლიმპოსზეც, სადაც ღმერთებს თავშესაქცევი ამბებით, ოხუნჯობებითა და თავისი მხიარული ფილოსოფიით ახალისებდა.
სილენოსის ატრიბუტები იყო ღვინის გუდა, თასი, გვირგვინი და ვირი, რომლითაც მოგზაურობდა. ანტიკური ხანიდან ჩვენამდე სილენოსის მრავალი გამოსახულება შემორჩა. ყველაზე ცნობილი მათ შორის არის სკულპტურული ჯგუფი „მთვრალი სილენოსი ჩვილი დიონისეთი“, რომელიც ლუვრში ინახება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია
მელეაგროსი
მელეაგროსი (Μελέαγρος) — ეტოლიურ თქმულებათა გმირი. კალიდონის მეფის, ოინევსისა და ალთეას ვაჟი. არგონავტების ლაშქრობისა და კალიდონის ნადირობის მონაწილე.
ძველი მითოსის თანახმად, მომლოგინე ალთეას მოირები გამოეცხადნენ და ახალშობილის მომავალი ამცნეს. კლოთომ კეთილშობილება უმისნა, ლაქესისმა – ძლიერება და სიმედგრე, ატროპოსმა კი უცნაური რამ განაცხადა: ახალშობილი იმ წამს მოკვდება, როგორც კი კერიაში მუგუზალი დაიწვებაო. უმალ წამოდგა ალთეა ლოგინიდან, გამოიტაცა მუგუზალი აბრიალებული ცეცხლიდან, ჩააქრო, ზარდახშაში ჩადო და გადამალა. ასე გადარჩა მელეაგროსი, წამოიზარდა და სახელოვანი მონადირეც დადგა.
მელეაგროსის გარდაცვალების მითოსი კალიდონის ნადირობას უკავშირდება.როდესაც მეფე ოინევსმა საბერძნეთის სახელოვანი გმირები მძვინვარე ტახზე სანადიროდ მიიწვია, დააწესა ჯილდო: ნანადირევის თავი და ტყავი მას ერგებოდა, ვინც სასიკვდილოდ დაჭრიდა ნადირს. მონადირეთა შორის იყო არკადიელი მონადირე, მშვენიერი ატალანტე, რომელიც მელეაგროსს შეჰყვარებოდა. სწორედ მისი ისარი მოხვდა პირველად ტახს ყურის ძირას. უფრო გავეშდა ნადირი და მონადირეებს დაერია. მელეაგროსმა იმარჯვა, მისმა ოროლმა საბოლოოდ განგმირა ტახი. ჯილდოც მას უძღვნეს, თუმცა კეთილშობილმა ჭაბუკმა მშვენიერ ატალანტეს დაუთმო იგი. საპატიო იყო ეს ჯილდო, დიდების სახელს იხვეჭდა მისი მფლობელიც და მთელი მოდგმა. მელეაგროსის ბიძები (დედის ძმები) ეცნენ ატალანტეს და ნადავლი ხელიდან გამოგლიჯეს. რისხვამ შეიპყრო ჭაბუკი და გამძვინვარებულს მოულოდნელად შემოაკვდა თავისი ბიძები. ეს ამბავი რომ ამცნეს ალთეას, საკუთარი შვილი დაწყევლა. გადამალული ზარდახშიდან მუგუზალი ამოიღო და კერიის ცეცხლს შეუკეთა. მუგუზალი დაიფერფლა და მელეაგროსმაც დალია სული. როდესაც მიხვდა ალთეა, თუ რა ჩაიდინა, თავი მოიკლა. თავი მოიკლა გმირის ცოლმაც, ხოლო დები, მელეაგრიდები, გაუთავებლად მოთქვამდნენ და დასტიროდნენ თავის ძვირფას ძმას. ბოლოს ისინი შეიწყალა არტემისმა და ციცრებად გარდასახა.
მელეაგროსის მითი ანტიკური ხანის ხელოვანთა საყვარელი სიუჟეტი იყო.
რესურსები ინტერნენტში
მელეაგროსი
კატეგორია:არგონავტები
ფარიოღლულარი (აღდამი)
ფარიოღლულარი  (Pərioğlular) — სოფელი აზერბაიჯანში,   მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
ლატვიის საპარლამენტო არჩევნები (2011)
ლატვიის საპარლამენტო არჩევნები (2011) (11. Saeimas vēlēšanas) — ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები ლატვიაში. არჩევნები გაიმართა 2011 წლის 17 სექტემბერს. არჩევნებში გამარჯვებული გახდა პარტია თანხმობის ცენტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის საკანონმდებლო ორგანოს არჩევნები კატეგორია:2011 წლის არჩევნები
ნაუკშენის მხარე
ნაუკშენის მხარე (Naukšēnu novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში, ვიძემეს რეგიონში. მოიცავს 2 თემს. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ნაუკშენი.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულების შემდეგ ვალმიერის რაიონის ტერიტორიის ნაწილზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 2 291 კაცს. მხარის ფართობია 281 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
კაუაკის რაიონი
კაუაკის რაიონი (Distrito de Cahuac) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის იაროვილკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 371 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 915 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 65 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 29.5 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:იაროვილკის პროვინციის რაიონები
ელგუჯა გოცირიძე
ელგუჯა გოცირიძე (დ. 20 მარტი, 1958, თერჯოლა) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი.
1981 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი.
1981-1982 წლებში მუშობდა ქუთაისის ავტოქარხნის მედიცინის სანიტარიული ნაწილში, ქირურგიული განყოფილების ექიმ-ინტერნად; 1982-1984 წლებში ქალაქის საავადმყოფოს ქირურგიული განყოფილების ქირურგად; 1984-1985 წლებში ქალაქის სამშობიარო სახლის განყოფილების გამგედ; 1985-1994 წლებში ქალაქის სამშობიარო სახლის მთავარ ექიმად; 1994-2001 წლებში აკად. კონსტანტინე ჩაჩავას სახელობის პერინატალური მედიცინისა და მეანობა-გინეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის მთავარ ექიმად; 2001-2016 წლებში „ჩაჩავას კლინიკის“ გენერალურ დირექტორად. 2014 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი. განხორციელებული აქვს მნიშნელოვანი პროექტები ჯანდაცვის მიმართულებით. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თერჯოლისა და ტყიბულის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
2005 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „დედათა სიკვდილიანობა საქართველოს ჯანდაცვის სისტემის რეფორმების პირობებში“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თერჯოლაში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები ელგუჯა კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
სუეკა
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ვალენსიის ქალაქები
ჰაფიზ ფაშაევი
ჰაფიზ მირ-ჯალალ-ოღლუ ფაშაევი (Hafiz Mir-Cəlal oğlu Paşayev; დაბ. 2 მაისი 1941 წელი ბაქოში, აზერბაიჯანი სსრ) — საბჭოთა ფიზიკოსი (ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი) და აზერბაიჯანელი დიპლომატი და განათლების მოღვაწე. აზერბაიჯანის ელჩი აშშ-ში, კანადაში და მექსიკაში (1993—2006), აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე,
დიპლომატიური აკადემიის და (სხვა უმაღლეს სასწავლებლებთან შერწყმის შემდეგ) ადა-ს უნივერსიტეტის რექტორი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები კატეგორია:აზერბაიჯანის ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:აზერბაიჯანის დიდების ორდენის კავალრები
რაგნარ ლოდბროკი
რაგნარ ლოდბროკი, რაგნარ ტყავის შარვალი (Ragnarr Loðbrók) — ნახევრადმითური დანიელი კონუნგი, სკანდინავიური დინასტიის, ინგლინგების წარმომადგენელი, მუნსოს დინასტიის დამაარსებლის, ბიორნ რკინისგვერდას მამა.
სანდო წყაროები, რომლებიც რაგნარის არსებობას ამტკიცებენ, არაა. მისი ცხოვრებისა და მოღვაწეობის ძირითადი დეტალები სკანდინავიური საგებიდანაა ცნობილი. ვარაუდობენ, რომ ისტორიული რაგნარი (თუ არსებობდა) IX საუკუნის პირველ ნახევარში მოღვაწეობდა და დანიის ერთ-ერთი გავლენიანი სამხედრო ლიდერი იყო. დიდი ალბათობით, ის სიგურდ ბეჭედის შვილი იყო.
ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენა, რომელიც რაგნარს მიეწერება - 845 წელს ფრანკიის დედაქალაქ, პარიზსა და 865 წელს, ნორთუმბრიაზე თავდასხმაა. პარიზზე ლაშქრობის დროს ის 120 ხომალდსა და 5000 მეომარს მეთაურობდა. ქალაქი ვიკინგებმა დაიპყრეს, დასავლეთ-ფრანკიის იმპერატორმა, შარლ II მელოტმა კი დანიელებს ვერცხლის სახით 7000 ფუნტი გადაუხადა, რათა პარიზი განადგურებისგან გადაერჩინა. მიუხედავად იმისა, რომ რაგნარმა სიტყვა შეასრულა და პარიზი აოხრების გარეშე დატოვა, უკანა გზაზე, ჩრდილოეთ ფრანკიის გავლით მან ყველა დასახლება გაანადგურა, რომლებიც გადაკვეთა. ითვლება, რომ ლოდბროკის მიერ პარიზზე გალაშქრება 845 წლის 28 მარტს შედგა.
865 წელს, ნორთუმბრიაში, ჩრდილოეთ ინგლისში, რაგნარი ბრძოლაში დამარცხდა. მისი ჯარი სრულად გაანადგურეს, თავად კი ტყვეობაში მოხვდა და ნორთუმბრიის მეფე, ელა II-ის ბრძანებით გველებით სავსე ორმოში ჩააგდეს, სადაც მტანჯველი სიკვდილით მოკვდა. ლეგენდების მიხედვით, მომაკვდავმა რაგნარმა მეფე ელას მიანიშნა, რომ მისი შვილები, რომლებიც შვედეთში იმყოფებოდნენ, მამის სიკვდილის გამო შურს იძიებდნენ.
საგების თანახმად, რაგნარის შვილებმა (ივარ უძვლო, ბიორნ რკინისგევრდა, ჰალფდანი, უბა, სიგურდ გველისთვალა) ვიკინგების ისტორიაში ყველაზე დიდი ჯარი შეკრიბეს, რომელსაც დიდი წარმართული ჯარი ეწოდა და 867 წელს ინგლისში შეიჭრნენ. მათ მამის სიკვდილის გამო მეფე ელა დაატყვევეს და სისხლიანი არწივის მეთოდით სიკვდილით დასაჯეს. დანიელები ინგლისში 14 წელი თარეშობდნენ და ამ დროის განმავლობაში მათ უესექსის გარდა ყველა სამეფო დაიპყრეს. საბოლოოდ, რაგნარის მემკვიდრეები ალფრედ დიდმა შეაჩერა, რომელმაც ვიკინგები 878 წელს დაამარცხა.
პოპულარულ კულტურაში
History Channel-ის ისტორიულ ტელესერიალში „ვიკინგები“, რაგნარ ლოდბროკის როლს ასრულებს ავსტრალიელი მსახიობი, ტრევის ფიმელი.
სქოლიო
კატეგორია:ვიკინგები კატეგორია:დანიის ლეგენდარული მეფეები კატეგორია:სკანდინავიური მითოლოგია
კოსოვოს ეროვნული თეატრი
კოსოვოს ეროვნული თეატრი (ალბ. Teatri Kombëtar) — ოპერის თეატრი კოსოვოში, მდებარეობს კოსოვოს რესპუბლიკის ნაწილობრივ აღიარებული სახელმწიფოს დედაქალაქ   პრიშტინაში. კოსოვოს ეროვნული თეატრი ერთადერთი სახელმწიფო თეატრია კოსოვოში. მას აფინანსებს კოსოვოს კულტურის, ახალგაზრდობისა და სპორტის სამინისტრო.
1989 წლამდე თეატრში დაიდგა 400-მდე პრემიერა და 10000 წარმოდგენა, რომელსაც 3 მილიონზე მეტი მაყურებელი დაესწრო.
ისტორია
კოსოვოში პირველი პროფესიული თეატრის დამფუძნებლები იყვნენ პავლე ვუგრინაკი, მილანი და კიკა პეტროვიჩი, რომლებმაც შეკრიბეს ახალგაზრდა ნიჭიერი მსახიობები, თეატრის დირექტორად აირჩიეს შეფქეთ მუსლიუ. მას შემდეგ რაც თეატრმა 14 კაციანი დასი შეკრიბა და გამართა 2 პრემიერა,  მისი დაარსების ოფიციალურ თარიღად  1945 წლის 7 ოქტომბერი გამოცხადდა.
თეატრის პირველი  პრემიერა აღინიშნა სპექტაკლით "შაქრის ბურთი" (ალბ.Topi i sheqerit), რასაც მოჰყვა 16 სხვა წარმატებული პრემიერა და გასტროლები კოსოვოში. 1946 წელს თეატრი გადავიდა პრიშტინაში. მალე დაიწყო  ახალი თეატრის მშენებლობა და დასმა ფუნქციონირება შეწყვიტა. ამ დროს ახალგაზრდა მსახიობები სხვა საოპერო თეატრებში გადანაწილდნენ. ორი წლის შემდეგ, 1949 წლის 1 მაისს, სერბეთის განათლებისა და კულტურის სამინისტრომ ოფიციალურად გამოაცხადა გეგმა თეატრის აღორძინების შესახებ. მილუტინ იასნიკი დაინიშნა თეატრის ახალ დირექტორად. წლის შემდეგ პირველი სპექტაკლი „ხიდი“ დაიდგა დრაგუტინ ტოდიჩის რეჟისორობით   პრიშტინას ახალ თეატრალურ შენობაში. 1951 წელს გამოიცა კანონი სახალხო პროვინციული თეატრის შესახებ და ამან შესაძლებელი გახადა თეატრის სწრაფი განვითარება. დასს ბევრი ახალი მსახიობი შეუერთდა. პროფესიონალი რეჟისორების ნაკლებობის გამო, ორმა მსახიობმა (აბდურაჰმან შალამ და მუჰარემ ყენამ) გადამზადება გაიარა დობრიცა რადენკოვიჩთან. მალე ისინი თეატრის წარმატებულ და ცნობილ  რეჟისორებად ჩამოყალიბდნენ. შემდგომ წლებში თეატრს შეემატნენ ახალი  ნიჭიერი რეჟისორები აზემ შკრეელი და რამიზ კელმენდი. მათი ძალისხმევით თეატრი მნიშვნელოვან კულტურულ ცენტრად იქცა. 90-იან წლების მოვლენებმა კოსოვოს თეატრზეც იქონია გავლენა. ომის შემდეგ  1999 წელს თეატრის სახელი შეიცვალა და სახალხო პროვინციული თეატრის ნაცვლად კოსოვოს ეროვნულ თეატრი ეწოდა. მინი|ნაწყვეტი სპექტაკლიდან, 2008. 1981 წლიდან კოსოვოს ომის დასრულებამდე თეატრი სერბეთის პოლიტიკური ზეწოლის ქვეშ მუშაობდა. ბევრი ალბანელი არტისტი სამსახურიდან არ გაათავისუფლეს, მაგრამ შეიქმნა პარალელური საგანმანათლებლო თეატრები. დათხოვნილ ხელოვანთა უმეტესობამ კარიერა პარალელურ თეატრებში გააგრძელა, ნაწილი კი დღეს ეროვნული თეატრის შემადგენლობაშია.
ომის შემდეგ მომდევნო 10 წლის განმავლობაში თეატრმა უმასპიმძლა  მრავალ საერთაშორისო და ეროვნულ გამოფენას და ფესტივალს. მიუხედავად სოციალური არეულობისა და პოლიტიკური ზეწოლისა, კოსოვოს ეროვნულმა თეატრმა მოიპოვა მრავალი შემოქმედებითი ჯილდო ფესტივალებზე, მათ შორის:  "Sterja`s Festival" ნოვი - სადში, "Small Experiment Stage" სარაევოში და მრავალი სხვა. თეატრი აწყობს უამრავ ღონისძიებას, რომელიც საშუალებას აძლევს მაყურებელს პრიშტინას სცენაზე იხილონ საერთაშორისო წარმოდგენები. ზოგიერთ ღონისძიებებს უამრავი მაყურებელი ესწრება. მათგან აღსანიშნავია:  გერმანული კვირეული, ფრანკოფონიის კვირეული და შვეიცარიის კვირეული.
სქოლიო
კატეგორია:კოსოვოს კულტურა კატეგორია:თეატრები კატეგორია:თეატრები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:თეატრები ქალაქის მიხედვით კატეგორია:კოსოვო კატეგორია:თეატრები პრიშტინაში კატეგორია:1946 წელს დაარსებული თეატრები
ლატვიის საპარლამენტო არჩევნები (2014)
ლატვიის საპარლამენტო არჩევნები (2014) (12. Saeimas vēlēšanas) — მერვე საპარლამენტო არჩევნები ლატვიაში. წინა არჩევნები 2011 წელს ჩატარდა, თუმცა კონსტიტუციის შესაბამისად. არჩევნები გაიმართა 2014 წლის 4 ოქტომბერს. არჩევნებში გამარჯვებული გახდა სოციალ-დემოკრატიული პარტია „თანხმობა“.
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის საკანონმდებლო ორგანოს არჩევნები კატეგორია:2014 წლის არჩევნები
თელავის ჭიშკარი (ბახტრიონის ქუჩა)
თელავის ჭიშკარი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს თელავის ცენტრალურ ნაწილში, ბახტრიონის ქუჩაზე (№ 21). სავარაუდოდ თარიღდება XVII საუკუნით.
ჭიშკარი აგურით ნაგები მოგრძო, მაღალი ნაგებობაა, ფართო, შეისრულთაღოვანი გასასვლელით ცენტრში. ეზოს მხრიდან იგი ბრტყელია, ქუჩის მხარეს კი ოთხი პილასტრით სამ ნაწილადაა დანაწევრებული, რომელთა შორის შუა თითქმის ოთხჯერ უფრო განიერია განაპირებზე. განაპირა ნაწილებში, მიწიდან ორმოცდაათიოდე სანტიმეტრის სიმაღლეზე, მოწყობილია თითო მაღალი, შეისრულთაღოვანი ნიშა, რომელთა ზემოთ კედლის ზედაპირი აგურის ფიგურული წყობითაა გამოყვანილი. ანალოგიურადაა ნაწყობი გასასვლელის თაღსა და პილასტრებს შორის დარჩენილი სიბრტყეც. ჭიშკარი დაგვირგვინებულია ოდნავ გადმოშვერილი ლავგარდით, რომელიც ჩვეულებრივად დაწყობილი აგურის ორი რიგისგან შედგება. ნაგებობა გადახურულია ღარისებრი კრამიტის ორფერდა სახურავით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ნიანგა
ნიანგა (Nyanga) — პროვინცია გაბონის სამხრეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ჩიბანგა.
გეოგრაფია
პროვინციის ფართობი შეადგენს 21 285 კმ²-ს. ჩრდილო-დასავლეთიდან ესაზღვრება ოგოუე-მარიტიმის პროვინციას, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ნგუნიეს პროვინციას, აღმოსავლეთიდან და სამხრეთიდან კონგოს რესპუბლიკას.
დასავლეთიდან პროვინციას გარს ეკვრის ატლანტის ოკეანის გვინეის ყურის წყლები. აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ პროვინციაში მიედინება მდინარე ნიანგა, რომელიც ჩაედინება ატლანტის ოკეანეში.
მოსახლეობა
2013 წლის აღწერის მონაცემებით პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 52 854 ადამიანს.
პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა წლების მიხედვით:
დეპარტამენტები
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით პროვინცია დაყოფილია 6 დეპარტამენტად:
სქოლიო
კატეგორია:გაბონის პროვინციები
პეტროვის სახლი
ტერმინი პეტროვის სახლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სოტ-დე-ჩერა
სოტ-დე-ჩერა (Sot de Chera, Sot de Xera) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ლოს-სერანოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 38,8 კმ². მოსახლეობა — 362 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ფოლადლი (აღდამი)
ფოლადლი  (Poladlı) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
დავით ძოწენიძე
დავით ძოწენიძე (დ. 24 აპრილი, 1957, თერჯოლა) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, მეცნიერი. ინჟინერ-მექანიკოსი. ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი.
ჩაკაბამბის რაიონი
ჩაკაბამბის რაიონი (Distrito de Chacabamba) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის იაროვილკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 200 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 837 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 110 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 16.53 კმ²-ია.
დავით ძოწენიძე
ბიოგრაფია
1978 წელს დაამთავრა სახელმწიფო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომექანიკის ფაკულტეტი.
1978-1992 წლებში იყო სახელმწიფო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომობილების კათედრის ინჟინერი, მეცნიერ-თანამშრომელი, დოცენტი. სააქციო საზოგადოება "მერსედეს-ბენცის" წარმომადგენლობის გენერალური დირექტორი 1992-1996 წლებში. აგრეთვე იყო ტრანსპორტის სამინისტროს სამმართველოს უფროსი 1996-1997 წლებში, დეპარტამენტის უფროსი, 1997-1998 კი წლებში საავტომობილო ტრანსპორტის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. დეპარტამენტის თავმჯდომარე იყო 1998 წლიდან. არის 26 სამეცნიერო ნაშრომისა და ერთი გამოგონების ავტორი. კვლევის თემა: საქართველოს სამგზავრო საავტომობილო გადაზიდვების სისტემის სრულყოფის მეთოდების დამუშავება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოში დაბადებულები კატეგორია:თერჯოლაში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 24 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
ფაიზი
ფაიზი (Payız) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	1 074 კაცი.
ანა კომნენოსი (საქართველოს დედოფალი)
ანა კომნენოსი (Άννα Μεγάλη Κομνηνή, Anna Megalē Komnēnē; დ. 6 აპრილი, 1357 — გ. 1406 წლის შემდეგ) — საქართველოს დედოფალი 1367 წლიდან. ბაგრატ V-ის მეორე მეუღლე. ერთიანი საქართველოს მეფის კონსტანტინე I-ის დედა.
ანა კომნენოსი დაიბადა 1357 წელს ტრაპიზონის იმპერიაში. იმპერატორ ალექსი III-ისა დადედოფალ თეოდორას უფროსი შვილი.
1367 წლის ივნისში, 10 წლის ასაკში, გახდა საქართველოს მეფის ბაგრატ V-ის მეორე მეუღლე. მომავალ დედოფალს საქართველოში თან ახლდა მამა და ბებია.
მისი პირველი მეუღლე ელენე გარდაიცვალა შავი ჭირის შედეგად და დარჩა ორი ვაჟი. 1369 წელს შეეძინა კონსტანტინე, რომელიც საქართველოს მეფე იყო 1407–1411 წლებში. ანა დედოფალს გასჩენია მეორე შვილიც ულუმპია.
ანა დედოფალი გარდაიცვალა 1406 წლის შემდეგ.
ფრუელა I სასტიკი
ფრუელა I (Fruela I el Cruel; დ. დაახლ. 740 — გ. 768) — ასტურიის სამეფოს მეოთხე მეფე. მეფე ალფონსო I-ის შვილი. ქვეყანას მართავდა 757-768 წლებში.
ფრუელა ტახტზე ავიდა მამის, ალფონსო I-ის გარდაცვალების შემდეგ. ჯერ კიდევ მამის მმართველობის პერიოდში მონაწილეობდა მის ლაშქრობებში. მთელი თავისი მმართველობის განმავლობაში იგი აშენებდა და ამაგრებდა ქალაქებს რათა ისინი არაბებისაგან დაეცვა. 760 წელს მას აუჯანყდა გალისია და ბასკებით დასახლებული ოლქები. ფრუელამ დაიმორჩილა ბასკები და მათი ურჩი წინამძღოლები. ერთ-ერთი წინამძღოლის ქალიშვილი მუნია, ტყვედ წაიყვანა და შემდეგ მასზე იქორწინა.
ალფონსო III-ის ქრონიკის მიხედვით ფრუელამ გალისიაში 54 ათასი მუსლიმი დახოცა.
761 წელს დააარსა ქალაქი ოვიედო, ასტურიის მომავალი დედაქალაქი.
ფრუელა გარდაიცვალა 768 წელს, მისი შვილი ალფონსო II ჯერ კიდევ პატარა იყო და მეფედ აირჩიეს მისი ფრუელას ბიძაშვილი აურელიუსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 739
იფიგენია
იფიგენია – (ბერძნ.) აგამემნონისა და კლიტემნესტრას ასული (სხვა ვერსიით, თესევსისა და ელენეს ასული, რომელიც აღზარდა კლიტემნესტრამ).
როდესაც ბერძენთა ლაშქარი ტროასკენ მიემართებოდა, აგამემნონმა მოკლა არტემისის ირემი. განრისხებული ქალღმერთი ავლისში შეკრებილ ბერძნებს გამგზავრების ნებას არ რთავდა, აგამემნონმა თავისი ქალიშვილის, იფიგენიას მსხვერპლად შეწირვა აღუთქვა ღვთაებას (არსებობს განსხვავებული ვერსიაც, თითქოს ეს აღთქმა აგამემნონს იფიგენიას დაბადებამდე დაედო და არ შეესრულებინა). მეფემ თავისი ასული ავლისში იხმო სახელოვან აქილევსზედაქორწინების საბაბით. გახარებული იფიგენია დედასთან ერთად ეწვია ზღვისპირა ქალაქს, მაგრამ გაცუდდა მისი სიხარული. საქორწინო ზეიმის ნაცვლად მისთვის სამსხვერპლო კოცონს ამზადებდნენ აქაველები. როდესაც იფიგენიას ამცნეს სიმართლე, არ შემდრკალა. ის დამორჩილდა საერთო ნებას. მაგრამ არტემისმა შეიბრალა ქალწული და აბრიალებულ კოცონზე იგი ირმით შეცვალა. იფიგენიას კი ტავრისში მდებარე თავისი ტაძრის ქურუმობა უბოძა. ეს ადგილი მცირეაზიის სანაპიროზე მდებარეობდა და იქური ადათის თანახმად, იფიგენიას მოვალეობა იყო ტაძრის მიწად აღმოჩენილი ყოველი უცხოელის მსხვერპლად შეწირვა არტემისის საკურთხეველთან. ერთხელაც, ტავრისს მოადგნენ იფიგენიას ძმა ორესტესი და მისი მეგობარი პილადესი. მათ ორაკულის ბრძანებისამებრ ატიკაში უნდა ჩაეტანათ არტემის ტავრისელის გამოსახულება. აქ მათ იგივე ბედი ელოდათ, რაც სხვა უცხოელთ, მაგრამ იფიგენიამ იცნო ძმა, რომელმაც იგი ღვთაების ქანდაკებითურთ თან წაიყვანა საბერძნეთში.
იფიგენიას მითოსზეა აგებული ევრიპიდეს ტრაგედიები „იფიგენია ავლისში“ და „იფიგენია ტავრისში“. არც რომაულ ლიტერატურას დაუტოვებია იგი უყურადღებოდ (ლუკრეციუსი, ოვიდიუსი) და არც მომდევნო ეპოქების სიტყვაკაზმულ მწერლობასა (გოეთე, ჰაუპტმანი) თუ ფერწერას (კაულბახი, ტიეპოლო, სეროვი და სხვა).იფიგენია – (ბერძნ.) აგამემნონისა და კლიტემნესტრას ასული (სხვა ვერსიით, თესევსისა და ელენეს ასული, რომელიც აღზარდა კლიტემნესტრამ).
რესურსები ინტერნენტში
http://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php/იფიგენია
კონდოლის მაცხოვრის ეკლესია
კონდოლის მაცხოვრის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ კონდოლის ჩრდილოეთით 1 კილომეტრზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია, (4,4 x 3,2 მ). ნაგები იყო სხვადასხვა ზომის, რიყის ქვით კირის ხსნარზე. ძლიერ დაზიანებულია: სამხრეთ და დასავლეთ კედლები მიწის პირამდეა დანგრეული, დანარჩენი 2 კი 1,5 მეტრის სიმაღლეზეა შემორჩენილი. შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია. აღმოსავლეთით გაპრტყელებილი, ასიმეტრიული მოყვანილობის აფსიდაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნერეტის მხარე
ნერეტის მხარე (Neretas novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, სელიის რეგიონში. მოიცავს 4 თემს. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ნერეტა.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 4 383 კაცს. მხარის ფართობია 645,5 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
სოლიანა
სოლიანა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის რიბერა-ბახის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 39,2 კმ². მოსახლეობა — 4881 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
როსტომის აბანო
როსტომის აბანო — არქიტექტურული ძეგლი თელავში გვირაბის ქუჩაზე (№ 35). თარიღდება XVII საუკუნით.
ამჟამად ძლიერაა სახეშეცვლილი. შემორჩენილია კვადრატული აგურითა და რიყის ქვით ნაგები კედლების ნაწილები. XX საუკუნის 70-იან წლებში მთავარი ფასადი ტუფის ფილებით მოუპირკეთებიათ და ფართო, ნახევარწრიული თაღებით დაუნაწევრებიათ. ფასადი დასრულებულია მრუდხაზოვანი პროფილის (თარო, წრეთარგი და ლილვი) მაღალი ლავგარდნით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ვანესა მორგანი
ვანესა მორგანი (Vanessa Morgan; დ. 23 მარტი, 1993) — კანადელი მსახიობი. ცნობილია თავისი შესრულებული როლებით: როგორც კასტროს მეგობარი, MTV-ს თინეიჯერულ დრამა სერიალ „კასტროს ძებნაში“, როგორც ამანდა პაიერსი, Family-ს თინეიჯერულ კომედიურ სატელევიზიო სერიალ „The Latest Buzz“-ში, როგორც სარა დისნეი/Teletoon-ის ფილმ „My Babysitter's a Vampire“-ში, იგი ასევე მონაწილეობას იღებდა ამავე როლით, იგივე სახელწოდების მქონე სატელევიზიო სერიალში. ახლა კი, თამაშობს ტონი ტოპაზის როლს, The CW-ს ამერიკულ თინეჯერულ დრამა სერიალ „რივერდეილში“.
ადრინდელი ცხოვრება
კანადელი მსახიობი ვანესა მორგანი, 1993 წლის 23 მარტს დაიბადა, კანადის ქალაქ ოტავაში. დედამისი ეთნიკური წარმომავლობით შოტლანდიელია, ხოლო მამამისი სამხრეთ აფრიკელი. ჰყავს ერთი და, სახელად სელინა. სანამ მორგანი ცნობილი გახდებოდა და სამსახიობო კარიერას დაიწყებდა, 7 წლის ასაკში, 1999 წელს, მოიგო „Junior Miss America“. მან 2010 წელს დაამთავრა „Colonel By Secondary School“-ი, ხოლო შემდგომ, ფილოსოფია შეისწავლა დედოფლის უნივერსიტეტში.
კარიერა
ვანესა მორგანის სამსახიობო კარიერა 2000 წელს დაიწყო, როდესაც VH1-ს ფილმ „A Diva's Christmas Carol“-ში მიიღო მონაწილეობა. შემდგომ, 2010 წელს, ითამაშა კანადურ დრამა ფილმ „ფრენკი და ელისი“-ში. იგი ცნობილი გახდა მაშინ, როდესაც 2007 წელს, ამანდა პიერსის როლი მოირგო, და მონაწილეობა მიიღო Family-ს თინეიჯერულ კომედიურ სერიალ „The Latest Buzz“-ში. 2010 წელს, მან ასევე შეასრულა მარია ჰოუტორნის როლი, დისნეის სატელევიზიო ფილმ „Harriet the Spy: Blog Wars“-ში.
ამავე წელს, მან Teletoon/დისნეის ფილმ „My Babysitter's a Vampire“-ში სარას როლით ითამაშა. ვანესა ასევე მონაწილეობას იღებდა ამავე სახელწოდების მქონე სატელევიზიო სერიალში. 2011 წელს მორგანმა დისნეის ფილმ „მშვენიერი პრინცი“-ში მიიღო მონაწილეობა. მას განმეორებადი როლი ჰქონდა დისნეის კომედიური სერიალის „A.N.T. Farm“-ის მეორე სეზონის 4 ეპიზოდში.
2013 წელს მორგანი გამოჩნდა კანადურ თინეიჯერულ სატელევიზიო სერიალ „Degrassi: The Next Generation“-ის ორ ეპიზოდში.
2017 წელს, იგი Spike-ს ფანტაზიური ჟანრის დრამა სერიალ, „შანარას ქრონიკებში“ ლირიას როლს ასრულებდა. 2018 წლის 2 მაისს, ცნობილი გახდა ფაქტი რომ ვანესა The CW-ს ამერიკულ, თინეიჯერულ დრამა სერიალ „რივერდეილის“ მესამე სეზონში ტონი ტოპაზის როლს შეასრულებდა.
პერსონალური ცხოვრება
2019 წლის 3 ივლისს, კანადელმა მსახიობმა და ამერიკელმა პროფესიონალმა კალათბურთელმა მაიკლ კოპეჩმა სასიყვარულო ურთიერთობა დაიწყეს, ხოლო 2020 წლის 4 იანვარს დაქორწინდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:კანადელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 23 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1993
აზად რაჰიმოვი
აზად არიფ-ოღლუ რაჰიმოვი (Azad Arif oğlu Rəhimov; დ. 8 ოქტომბერი, 1964 — გ. 30 აპრილი, 2021) — აზერიბაიჯანის ახალგაზდობისა და სპორტის მინისტრი 2006–2021 წლებში.
ბიოგრაფია
1981 წელს დაამთავრა სკოლა და ჩააბარა აზერბაიჯანის უცხო ენათა ინსტიტუტში ინგლისური ენის ფაკულტეტზე. 1984 წელს იგი აირჩიეს ქალაქ ბაქოს № 245 საშუალო სკოლის კომკავშირის მდივნად. 1986 წელს მიიღო უმაღლესი განათლება და 1987 წელს მოსკოვში გაიარა სამხედრო მოსამსახურის კურსი. 1987 წელს ქალაქ ბაქოს ხატაინის რაიონის რაიონულ კომიტეტში დაიწყო მუშაობა. 1989—1990 წლებში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ახალგაზრდული ორგანიზაციის კომიტეტის თავმჯდომარის თანამდებობა ეკავა.
1998 წლიდან 2006 წლის 7 თებერვლიდან მუშაობდა სააქციო საზოგადოება „იტალდიზაინის“ გენდირექტორის თანამდებობაზე. 2006 წლიდან — აზერბაიჯანის ახალგაზრდობისა და სპორტის მინისტრი.
აზადა რაჰიმოვი გარდაიცვალა 2021 წლის 30 აპრილს ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები კატეგორია:აზერბაიჯანის დიდების ორდენის კავალრები
მავრიკის გარე კუნძულები
thumb|right|[[მავრიკის და მისი გარე კუნძულების რუკა. ტერიტორიული პრეტენზიები გამოყოფილია თეთრი ფერით.]] მავრიკის გარე კუნძულები (Outer Islands of Mauritius, Îles éparses de Maurice) — ამ ქვეყნის ინდოეთის ოკეანის წყლებით გარშემორტყმული რამდენიმე კუნძულოვანი დამოკიდებული ტერიტორიების კრებული, რომლებითაც შემოფარგლულია მავრიკის კუნძული ჩრდილოეთიდან, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან და აღმოსავლეთიდან.
ტერიტორია
თითოეული კუნძული ან კუნძულთა ჯგუფი, თვითონ მავრიკის კუნძულთან ერთად, პირველი დონის ადმინისტრაციული ერთეულია და იმართება ადგილობრივი თვითმმართველობისა და გარე კუნძულების სამინისტროს მიერ (Ministry of Local Government and Outer Islands).
ამასთან ასეთი ორი ტერიტორიის სახელმწიფოებრივ კუთვნილებაზე — ტრომელინის კუნძულზე და ჩაგოსის არქიპელაგზე მავრიკის ხელისუფლება ჯერ მხოლოდ პრეტენზიას აცხადებს. ტრომელინის კუნძული იმყოფება საფრანგეთის მმართველობის ქვეშ და საფრანგეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორიის ეპარსეს კუნძულების ერთ-ერთი კუნძულია.
ჩაგოსის არქიპელაგი, რამდენიმე მეზობელ კუნძულთან ერთად, გაეროს გენერალური ასამბლეის გადაწყვეტილებების მიუხედავად, ბრიტანეთის ხელისუფლებამ გამოყო კოლონიური მავრიკის შემადგენლობიდან და მიუერთა ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების ბრიტანეთის ინდოეთის ოკეანის ტერიტორიას უშუალოდ მავრიკისთვის დამოუკიდებლობის მინიჭების წინ. არქიპელაგის მთლიანი მოსახლეობა იძულებით გადაასახლეს, ხოლო კუნძული დიეგო-გარსია — ჩააბარეს გრძელვადიან ლიზინგში აშშ-ს სამხედრო ბაზის ასაშენებლად.
ალექსანდრე ველიჯანაშვილი
ალექსანდრე ველიჯანაშვილი (დ. 10 იანვარი, 1968, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი.
მავრიკის გარე კუნძულები
ტერიტორია
მავრიკის კონსტიტუციის თანახმად, მავრიკის რესპუბლიკა მოიცავს შემდეგ გარე კუნძულებს : ამას გარდა, მავრიკის გარე კუნძულებს მიეკუთვნება 49 მომცრო დაუსახლებელი კუნძული და კლდე, რომლებიც მდებარეობენ მავრიკის და როდრიგესის კუნძულების სანაპირო წყლებში.
აკვატორია
მავრიკის რესპუბლიკის სუვერენიტეტის ქვეშ არსებული ტერიტორია (ანუ სადავო ტერიტორიების გარდა) შეადგენს 2040 კმ²-ს, ეს 169-ე ადგილია მსოფლიოში. მათ შორის მავრიკის გარე კუნძულების საერთო ფართობი — სულ 175 კმ²-ია. მათ გარდა, მავრიკის განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონის ფარგლებში იმყოფება რამდენიმე წყალქვეშა ქვაბული — საია-დე-მალია, ნაზარეთი, სუდანი და ჰოკინსი.
ალექსანდრე ველიჯანაშვილი
ბიოგრაფია
1993 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტი არქიტექტურის სპეციალობით, 1994 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სპეცფაკულტეტი — „ბიზნესის უმაღლესი სკოლა“, ბიზნეს ორგანიზაციისა და მენეჯმენტის სპეციალობით. 1993-1997 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტის ასპირანტი.
მავრიკის გარე კუნძულები
აკვატორია
რადგანაც ხსენებული არქიპელაგები, კუნძულები, რიფები, კლდეები და შლამები მიმოფანტულია ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ ნაწილში ერთმანეთისგან შორ მანძილებზე და თითოეული ასეთი ობიექტი გარშემორტყმულია 200 მილის განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონით, მავრიკის აქვს მნიშვნელოვანი საზღვაო რესურსები — ჯამში დაახლოებით 2,3 მილიონი კმ². ეს ტერიტორია მოიცავს დაახლოებით 396 ათას კმ²-საც, რომელიც გაერთიანებული ერების ორგანიზაციამ 2011 წელს გამოუყო მავრიკის რესპუბლიკას და სეიშელის კუნძულების რესპუბლიკას მასკარენის პლატოს შელფის ერთობლივი მართვის და ექსპლოატაციის გასაგრძელებლად.
სქოლიო
კატეგორია:დამოკიდებული ტერიტორიები კატეგორია:აფრიკის სადავო ტერიტორიები კატეგორია:მავრიკის გეოგრაფია კატეგორია:მავრიკის კუნძულები კატეგორია:მავრიკის ოლქები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
ალექსანდრე ველიჯანაშვილი
ბიოგრაფია
1985-1989 წლებში მუშაობდა საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს საპროექტო-სახარჯთაღრიცხვო ორგანიზაციაში „საქმედრემპროექტი“ არქიტექტორად. 1989-1994 წლებში მუშაობდა საწარმოო გაერთიანება „ორიონის“ კაპიტალური მშენებლობის განყოფილების არქიტექტორად. 1993-1995 წლებში მუშაობდა საპროექტო ჯგუფში, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორის ო. ჯაყელის ხელმძღვანელობით, არქიტექტორად. 1995-1998 წლებში ახორციელებდა სხვადასხვა ობიექტების დაპროექტებას, ინტერიერების დიზაინის დამუშავებას, მშენებლობის ტექნიკურ და საავტორო ზედამხედველობას, კერძო პრაქტიკის ფორმით. 1999-2006 წლებში იყო კომპანია „Autodesk“-ის და კომპანია „Graphisoft“-ის სერტიფიცირებული ტრენერი და მათი ოფიციალური წარმომადგენელი საქართველოში. 2007-2009 წლებში მუშაობდა არქიტექტორად შპს „optimum“-ში და ახორციელებდა პროექტების მენეჯმენტს, პროექტების ექსპერტიზასა და მშენებლობის ტექნიკურ ზედამხედველობას. 2009-2011 წლებში იყო შპს „ოპტიმალ გრუპ“-ის მთავარი ინჟინერი. 2011 წლიდან შპს „ოპტიმალ გრუპ+“-ის თანადამფუძნებელი და ტექნიკური დირექტორია. ხელმძღვანელობს ინსპექტირების ორგანოს. აღნიშნული ორგანიზაცია, საერთაშორისო სტანდარტით აკრედიტირებული, სამშენებლო სფეროს ინსპექტირების ერთ-ერთი პირველი ორგანიზაციაა. 2017 წლიდან ინსპექტირების ორგანოების საერთაშორისო ასოციაცია „GEOC“-ის წევრია. მისი უშუალო მონაწილეობით დამუშავებულ იქნა მნიშვნელოვანი ობიექტების პროექტები, მათ შორის: კინოთეატრ „კარიბჭეს“ მუზეუმად რეკონსტრუქციის მცხეთაში, მთათუშეთის სოფელ დართლოს რეკონსტრუქცია-რეაბილიტაციის, თბილისის ზღვის მიმდებარე ტერიტორიაზე „UEFA“-ს სტანდარტით მშენებარე ბუნებრივსაფარიანი საფეხბურთო სტადიონის, სასტუმრო „მარკო პოლო“-ს, დაბა გუდაურში, საფეხბურთო კლუბ „ზესტაფონის“ საწვრთნელი ბაზის და სხვა. განხორციელებული აქვს საქართველოს მასშტაბით მნიშვნელოვანი ობიექტების მშენებლობის პროექტებისა და მიმდინარე სამშენებლო პროცესების ინსპექტირება, მათ შორის: ა„ნაკლიის ღრმაწყლოვანი პორტის“ პროექტს, თბილისის მეტროს ახალი სადგურის „ვაჟა-ფშაველას“ და „უნივერსიტეტის“, კოპიტნარისა და თბილისის აეროპორტების ტექნიკური სამსახურის შენობების, იუსტიციის სახლების და სხვა. ავტორია 21 სამეცნიერო ნაშრომის, ავტომატიზებული დაპროექტებისა და გეომეტრიული მოდელირების თემატიკაზე. მრავალწლიანი შემოქმედებითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და მიენიჭა პედაგოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი 2002 წელს.
სინარკასი
სინარკასი (Sinarcas, Sinarques) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის რეკენა-უტიელის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 102,5 კმ². მოსახლეობა — 1105 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ლეშუკოვაიას სახლი
ლეშუკოვაიას სახლი (Дом Лешуковой) — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია რუსული პროვიმციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში.
მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, კომკავშირის ბულვარი № 37.
ისტორია
1860-იან წლებში სახლის მფლობელად ითვლებოდა ბარონი კარლ რეიკინგი. შემდეგი მფლობელი იყო იტალიის მოქალაქე პეტრ დე როსი. მას მეუღლესთან, ტერეზა ნიკოლოზის ასულთან 1873 წელს შეეძIნა ქალიშვილი მარია. დე როსის ოჯახი რუსეთში მეგობრობდა ვაჭარ ბაკლაჟოღლოსთან და მის ოჯახთან. დე როსები იყვნენ მათი შვილების, ნიკოლოზისა და მარიას, ნათლიები. პეტრე იაკობის ძე როსის მამა - იაკობ პეტრეს ძე როსი იყო იტალიის ვიცე-კონსული, მისი ძმა ვიქტორ იაკობის ძე დე როსი კი 1872 წელს დაქორწინდა აზოველ მეშნანინზე ულიანა ანდრეის ასულ ანდროპოვაზე.