cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დიმიტრი კისილიოვი
ტელეარხ „Россия-1-“-ზე
2008 წლის ივლისიდან არის სრულიად რუსეთის სატელევიზიო და რადიო სახელმწიფო კომპანიის გენერალური დირექტორის მოადგილე; დანიშვნის შემდეგ დატოვა გადაცემა „Вести“. 2011 წლის 9 და 16 სექტემბერს ჩაატარა ერთსაათიანი პროგრამა არხ „Культура“-ზე, სადაც განიხილა ტელესერიალი „Раскол“.
2012 წლის მარტში შეცვაა სერგეი კურგინიანი პროგრამაში „ისტორიუი პროცესი“. 2012 წლის 9 სექტემბრიდან არის გადაცემის „Вести недели“ წამყვანი. 2010 წელს და 2013 წლიდან დღემდე იღებს ყოველწლიურ ინტერვიუს პატრიარქ კირილესგან. 2015 წლის სექტემბერ-ნოემბერში იყო ინტელექტუაური თამაშის „Знание — сила“-ს წამყვანი.
არის არაერთი დოკუმენტური ფილმის ავტორი, მათ შორის: „სსრკ: დაცემა“, „სახაროვი“, „გორბაჩოვის 100 დღე“, „ელცინის 100 დღე“, „ხმელეთის 1/6 ნაწილი“, „დიდი რუსული რევოლუცია“, „კურჩატოვის წლები“ და სხვა.
კრიტიკა
ჟურნალ „The Economist“-ის აზრით, „პროპაგანდის ახალი სტილი, წარმოდგენილი კისილიოვის სახით, მიმართულია აუდიტორიის მობილიზაციასა და აღგზნებაზე, ზიზღის და შიშის გაღვივებაზე. <…> ეს სტილი გვახსენებს ორუელისეულ ზიზღის ორ წუთს, რომელიც ნახევარი საათი გრძელდებოდა“.
მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის პრეზიდენტმა,იასენ ზასურსკიმ, 2015 წელს, კისილიოვი დაახასიათა: „იგი უბრალოდ რაღაც თეზისებს იმეორებს, ჟურნალისტები კი ამას არ აკეთებენ; ჟურნალისტი გაგებაში უნდა გეხმარებოდეს, გაძლევდეს არა მარტო ინფორმაციას, არამედ ცოდნასაც... ალბათ, იგი კარგი პროპაგანდისტია“.
2014 წლის 16 მარტს, კისილიოვმა გადაცემაში განაცხადა, რომ „რუსეთი არის ერთადერთი ქვეყანა მსოფლიოში, რომელსაც რეაურად შეუძლია გადააქციოს აშშ რადიოატქიურ ფერფლად“. მის ამ რემარკას გამოხმაურება მთელ მსოფლიოში მოჰყვა.
ანტიამერიკანიზმი
2014 წლის 20 მარტს აშშ-ის ყოფილმა ელჩმა რუსეთში, მაიკლ მაკფოლა განაცხადა, რომ კისილიოვი აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტის პროგრამაში მონაწილეობდა. Buzzfeed-ის კორესპონდენტმა, მაკს სედონმა დაამატა, რომ 2012 წლის 23 ივლისიდან 25 ივლისამდე კისილიოვი და რვა სხვა ჟურნალისტი შვიდი ქვეყნიდან დაესწრნენ სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ ორგანიზებულ შეხვედრას.
21 მარტს კისილიოვმა ვლადიმერ სოლოვიოვის გადაცემაში დაადასტურა, რომ მიიღო მონაწიეობა პროგრამაში, თუმცა, დაამატა, რომ ხარჯები თავად დაფარა და საერთოდ არ იცოდა, რომ ყველაფერი სახელმწიფო დეპარტამენტის ორგანიზებული იყო.
სედონის აზრი, კისილიოვის პროგრამაში მონაწილეობის ფაქტი განსაკუთრებულად თვალშისაცემია იმიტომ, რომ რუსულ სახელმწიფო მედიას უყვარს ვლადიმერ პუტინის ოპონენტების დემონიზირება მათი და უცხოელი ჩინოვნიკების შეხვედრის გამო და იმაზე მითითება, რომ იქ ისინი „ცენტრალური სადაზვერვო სამართველოს ინსტრუქციებს იღებენ“.
სანქციები
დიმიტრი კისილიოვი არის ევროკავშირის სანქციების სიის მეორე ნაწილში; მასთან ერთად, სიაში არიან რუსი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწეები, რომლების მიმართაც აგრეთვე დაწესდა ფინანსური თუ სავიზო შეზღუდვები. გაზეთ „Коммерсантъ“-ის ინფორმაციით, კისილიოვი ევროკავშირის პირველი სიაში უნდა შეეყვანათ, თუმცა, მაშინ ამის წინააღმდეგ ფინეთი გამოვიდა.
თავად კისილიოვის თქმით, ევროკავშირის სანქციების სია შეადგინეს რუსმა ჟურნალისტმა სერგეი პარხომენკომ და პოლიტიკოსმა ალექსეი ნავალნიმ.
2015 წლის ოქტომბერში კისილიოვმა შეიტანა სარჩელი ევროკავშირის საბჭოს წინააღმდეგ და მოითხოვა ამოეშალათ სანქციების სიიდან და ამასთან დაკავშირებული ხარჯები დაეფარათ. კისილიოვის თქმით, სანქციები მას შეეხო მისი პოლიტიკური პოზიციის გამო, რომელიც მან ჟურნალისტის და კომენტატორის რანგში გაასაჯაროვა. გამომდინარე აქედან, კისილიოვის თქმით, ადგილი აქვს სიტყვის თავისუფლების დარღვევას.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ჟურნალისტები კატეგორია:დაბადებული 26 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1954
ჰერათის სამინიატიურო სკოლა
300პქ|მინი|მარჯვნივ|ქამალ ალ-დინ ბეჰზადი, [[მუჰამედ შაიბანი|შაიბანი-ხანის პორტრეტი, დაახლ 1507, კერძო კოლექცია, აშშ.]] ჰერათის სამინიატიურო სკოლა — შუა აღმოსავლეთის ერთ-ერთი სამინიატიურო სკოლა (უმთავრესად ხელნაწერი წიგნის ილუსტრაციები), არსებობდა XV საუკუნეში, ჰერათში. მისი პირველი პერიოდი დაკავშირებულია 1410-იან წლებში სასახლის კარის ხელნაწერთა სახელოსნოს დაარსებასთან (ქეთაბხანა), დასასრული კი — შაიბან-ხანის მიერ ჰერათის დაპყრობასთან 1507. ფეოდალური ჰერათის საქალაქო ცხოვრებისა და კულტურის განვითარებამ მინიატიურის ხელოვნების აყვავების აუცილებელი წინაპირობა შექმნა.
სკოლა დააარსა თემურლენგის შვილმა, შახრუხამ, ხოლო მისმა ვაჟმა — ბაისონკურმა იგი სამხატვრო ხელოვნების ცენტრად აქცია და აქ მან სპარსეთის და ავღანეთის მხატვრებს მოუყარა თავი. ჰერათის სამინიატიურო სკოლისათვის დამახასიათებელია მკვრივი ფერწერულობა შუქ-ჩრდილით მოდელირების გარეშე, ინტენსიური ლოკალური ტონების ასეთი შერჩევა, რომელიც გამორიცხავს სიჭრელეს. ამ სკოლის პირველი ეტაპი დაკავშირებულია შირაზის (XIV-XV საუკუნეები), აგრეთვე, როგორც ფიქრობენ ბაღდადისა და თავრიზის სამინიატიურო სკოლებთან.
მისთვის დამახასიათებელია ტექსტის ზუსტი ილუსტრირება, შედარებით მარტივი პეიზაჟი გადმოცემულია რამდენიმე პლანით, მოქმედ პირთა რაოდენობა მცირეა, ნიშანდობლივია რამდენადმე სტატიკური, დიდი ზომის ფიგურები და სიმეტრიული კომპოზიციები (საადის „გოლესთანი“, 1427 წელი, ჩესტერ-ბიტის ბიბლიოთეკა, დუბლინი; ნიზამის „ხამსე“, 1431 წელი, ერმიტაჟი, სანქტ-პეტერბურგი). გამონაკლისია „შაჰნამეს“ სადღესასწაულო ეგზემპლარი (1930 წელი, გოლესთანის სასახლის ბიბლიოთეკა, თეირანი), რომელიც გამოირჩევა დიდი ზომით, მანუსკრიპტთა უმრავლესობის კამერული სტილის უარყოფით. მისი მინიატიურების პერსონაჟთა რაოდენობა, რთული არქიტექტურული ფონი, რაკურსების გამოყენება და ჟესტების რეალიზმი წინ უსწრებს ჰერათის სამინიატიურო სკოლის გაფურჩქვნას (XV საუკუნის დასასრული), რომელიც დაკავშირებულია მინიატიურისტ ბეჰზადის ნოვატორულ შემოქმედებასთან. მას მფარველობდა მმართველი ჰუსეინ ბეიქარა (მეფობდა 1469-1506 წლებში. ბეჰზადმა მინიატიურას მიანიჭა დახვეწილი დეკორატიულობა, გააფართოვა მისი სახეებისა და ჟანრების წრე, ილუსტრაციებთან ერთად შექმნა დაზგური ფურცლები, რომლებიც არ უკავშირდებიან წიგნს, და პორტრეტები.
თავის მასწავლებელ მირაქ ნაყაშთან ერთად შექმნა ნაზიმის „ხამსეს“ (1494-1495 წლები, ბრიტანეთის მუზეუმი, ლონდონი) მინიატიურები, XV საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედის მხატვრებს იზიდავს მახვილი, დრამატული სიუჟეტები, მრავალპლანიანი, რთული სივრცული კომპოზიციები. საადის „ბუსტანის“ 1489 წლის ასლი შეიცავს ბეჰზადის მინიატიურებს. ჰერათის სამინიატიურო სკოლამ განსაკუთრებული ყურადღება მიაქცია ადამიანის გამოსახულებას, მის ემოციურობას. ჰერათის სამინიატიურო სკოლის გავლენა იგრძნობა თავრიზის სკოლის და მოგოლური სკოლის მხატვრების ნაწარმოებებში.
ჰერათის სამინიატიურო სკოლის მხატვრები ყურადღებას ამახვილებდნენ ხალხის ხატვაზე, შემოიტანეს მიმდებარე სცენები მარტივი თანხლებით და ჩარჩოებით. ბრწყინვალე ფერებით და მოქნილ ხაზებით გამოსახულია სურნელოვანი ბუნება, აყვავებული ხეები, გაზონები და ნაკადულები, რომლებიც ცვრიანი მწვანეთი და არქიტექტურითაა გაფორმებული. აგრეთვე მცენარეული და გეომეტრიული ორნამენტებით.
სქოლიო
კატეგორია:ავღანეთის ისტორია კატეგორია:სამინიატიურო სკოლები
ტამბოს რაიონი (უაიტარა)
ტამბოს რაიონი (Distrito de Tambo) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის უაიტარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 141 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 224 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.4 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 226.58 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უაიტარის პროვინციის რაიონები
მამაცაშვილის სახლი
მამაცაშვილის სახლი — ისტორიული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდ ხურვალეთში. ამჟამად საცხოვრებელი სახლია. 1905 წლის 15 აგვისტოს მამაცაშვილის სახლს ალყა შემოარტყეს წითელრაზმელებმა და შეეცადნენ განეიარაღებინათ იქ დამალული შავრაზმელები. შეტაკების დროს მოკლეს ერთ-ერთი წითელრაზმელი. შავრაზმელებმა გაქცევით უშველეს თავს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
მილცინის სახლი
სახლის მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, დონის როსტოვი, თავდაცვის ქუჩა 48/18.
ისტორია
სახლი კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შეიყვანეს მის მფლობელის თევდორე ივანეს ძე მილცინის სახელით. მილცინი დაკავებული იყო ხორბლის ვაჭრობით და საბანკო საქმით. 30 წლის განმავლობაში თევდორე მილცინი მუშაობდა ქალაქის საზოგადოებრივ ბანკში, სადაც დროის დიდი ხნის მანძილზე მუშაობდა დირექტორის თანამდებობაზე. ჰქონდა დონის როსტოვის საპატიო მოქალაქის წოდება და დაკავებული იყო ქველმოქმედებით. 1913 წელს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ თევდორე მილცინი, როგორც ბანკიის დირექტორი ჩართული იყო დიდი რაოდენობის თანხის გაფლანგვაში.
მისი სახლი - არქიტექტურის ძეგლი, აგებულია XIX საუკუნის დასასრულს. მილცინის სახლს ქალაქის ისტორიული ნაწილის ცენტრს უწოდებენ, რომელიც გავლენას ახდენს მიმდებარე შენობის ფორმირებაზე. შენობას ჰყავს ადგილობრივი კატეგორიის დაცვა.
2001 წლის 9 იანვრის № 2 დადგენილების მიხედვით დაადგინეს კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტის ზონის საზღვრები.
სარდაფის რეკონსტრუქციის პერიოდში მილცინის სახლის საძირკველში აღმოაჩინეს მრავალსართულიანი სარდაფები, რომლებიც გაყვანილი იყო მიწაში. სავარაუდოდ იგი უნდა ყოფილიყო დონის როსტოვის მიწისქვეშა გაყვანილობების ნაწილი.
აღწერა
შენობის არქიტექტურული სტილი ამახასიათებელია ცალკე მდგომი სახლებისათვის, რომლებიც შენდებოდა 1917 წლის რევოლუციამდე დონის როსტოვში. პირველ სართულზე განთავსებულია სავაჭრო სათავსოები, სახლი გაფორმებულია ნეოკლასიკური მიმართულების ეკლექტიკის ელემენტებით.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
ბირთვული იარაღის გავრცელება
ბირთვული იარაღის გავრცელება — მოიცავს ბირთვული იარაღისა და ტექნოლოგიების კონტროლს. ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობის ხელშეკრულების თანახმად, ბირთვულ ქვეყანას არ აქვს უფლება ამ რესურსზე წვდომა სხვა ქვეყანას მისცეს და მან არ უნდა წახალისოს არაბირთვული ქვეყნები, რათა შექმნან ბითვული იარაღი. ამას უწოდებენ „ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობას“ ან „NPT“-ს. გავრცელებას ეწინააღმდეგება, როგორც ბირთვული იარაღის მქონე, ასევე არმქონე მრავალი ქვეყანა, რადგან მთავრობები შიშობენ, რომ, რაც მეტ ქვეყანას ექნება ბირთვული იარაღი, ეს უფრო გაზრდის ბირთვული ომის დაწყების რისკს.
ბირთვულ კლუბში არიან სახელმწიფოები, რომელთაც გააჩნიათ ბირთვული იარაღი, თუმცა ვარაუდობენ, რომ იარაღი აქვს ინდოეთს, პაკისტანს, ჩრდილოეთ კორეასა და ისრაელს. ამ ოთხიდან არც ერთი არ არის „NPT“- ს წევრი ქვეყანა, თუმცა 1985 წელს ჩრდილოეთ კორეა შეუერთდა „NPT“- ს, შემდეგ იგი გავიდა 2003 წელს და ატარებდა ბირთვულ ტესტებს 2006, 2009, 2013, 2016 და 2017 წლებში. „NPT“– ს ერთ-ერთი უარყოფითი მხარე არის ის, რომ ხელშეკრულების თანახმად, ის ქვეყნები, რომლებმაც 1968 წლამდე გამოსცადეს ბირთვული იარაღი, აღიარებულნი არიან ბირთვულ ქვეყნებად, ხოლო, თუ სახემწიფოს სურს კავშირში შესვლა მან უარი უნდა თქვას მსგავსი ტიპის იარაღზე.
ბირთვული იარაღის გავრცელების შესახებ კვლევა თავდაპირველად ჩატარდა მეორე მსოფლიო ომის დროს, ამერიკის შეერთებული შტატების (გაერთიანებული სამეფოსა და კანადასთან თანამშრომლობით), გერმანის, იაპონიისა და სსრკ-ს მიერ. შეერთებული შტატები პირველი და ერთადერთი ქვეყანაა, რომელმაც ომის დროს გამოიყენა ბირთვული იარაღი, კერძოდ, მან გამოიყენა ორი ბირთვული ბომბი იაპონიის წინააღმდეგ 1945 წლის აგვისტოში. მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ, გერმანიამ და იაპონიამ შეწყვიტეს ყოველგვარი მონაწილეობა რაიმე ტიპის ბირთვული იარაღის კვლევაში. 1949 წლის აგვისტოში სსრკ-მ გამოსცადა ბირთვული იარაღი და გახდა მეორე ქვეყანა, რომელმაც ააფეთქა ბირთვული ბომბი. გაერთიანებულმა სამეფომ პირველად ბირთვული იარაღი გამოსცადა 1952 წლის ოქტომბერში. საფრანგეთმა კი 1960 წელს. ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკამ 1964 წელს. ინდოეთმა ჩაატარა პირველი ბირთვული ტესტი 1974 წელს, რამაც პაკისტანი აიძულა საკუთარი ბირთვული ძალები განევითარებინა. აგრეთვე ინდოეთმა ბირთვული ტესტების მეორე სერია 1998 წელს დაიწყო, რასაც პაკისტანის მხიდანაც მოჰყვა გარვეული ტესტები. 2006 წელს ჩრდილოეთ კორეამ ჩაატარა თავისი პირველი ბირთვული ტესტი.
გაუვრცელებლობის მცდელობები
საერთაშორისო მასშტაბით ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობასთან დაკავშირებული საკითხების განხილვა ინტენსიურად დაიწყო მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, გეგმა შემოთავაზებული იყო ჰარი ტრუმენის ადმინისტრაციის მიერ 1946 წელს, და ეწოდა „ბარუჩის გეგმა“. გარკვეული ღონისძიებები მუდმივად ტარდება გავრცელების თავიდან ასაცილებლად, „ბირთვული განვითარების საერთაშორისო უფლებამოსილება“ აკონტროლებს ყოველგვარ ბირთვულ მოქმედებებს, თუ სახელმწიფო ცდოლობს არაკანონიერად შეიძინოს ან დაამზადოს ბირთვული იარაღი, მას დაეკისრება სანქციები.
1970-იანი წლების შუა პერიოდიდან, კონტროლი უფრო გამკაცრდა, რაც გამოხატული იყო იმით, რომ კონტროლდებოდა ყველა ის ინვენტარი და მასალა, რაც საჭირო იყო იარაღის შესაქმნელად, კონტროლირება ასევე მარტივია, ვინაიდან ყველა საჭირო ნაწილი ძალზე ძვირია და რთულად საშოვნელიც. ყველაზე აუცილებელი კომპონენტი ბირთვული იარათის დასამზადებლად არის ძლიერ გამდიდრებული ურანი ან პლუტონიუმი. ამ ელემენტების გარდა, საჭიროა კონსტრუქციის აგება.
1957 წელს, გაეროს დაარსების დღიდან, ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტომ (IAEA-მ) ხელი შეუწყო ორი, შესაძლოა ურთიერთსაწინააღმდეგო, მისიის განხორციელებას: ერთი მხრივ, სააგენტო ცდილობს ხელი შეუწყოს და გაავრცელოს საერთაშორისო დონეზე სამოქალაქო ბირთვული ენერგიის გამოყენება. მეორე მხრივ, იგი ცდილობს, რომ ეს ბირთვული რესურსი არ გამოიყენონ ბირთვული იარაღის დასამზადებლად ან ხსვა უცნობი მიზნებისთვის. „IAEA“ ამჟამად მოქმედებს იმ სისტემით, როგორც ეს განისაზღვრა 1968 წლის ბირთვული გავრცელების შესახებ ხელშეკრულების („NPT“-ს) III მუხლში, რომელიც მიზნად ისახავს ურანის და პლუტონიუმის მარაგის და აგრეთვე სხვა საჭირო კომპონენტებით ობიექტებისა და ტექნოლოგიების უზრუნველყოფას. გამოიყენება მხოლოდ მშვიდობიანი მიზნებისათვის ხდება და არანაირად არ შეუწყობს ხელს რაიმე ტიპის ბირთვული იარაღის პროგრამას. მართალია სხვადასხვა შეხედულებები არსებობს, მაგრამ ფაქტია, რომ ისეთი ფაქტორები, როგორიცაა მაგალითად ეროვნული პრესტიჟი, დიდ როლს თამაშობს ამა თუ იმ ქვეყნის ბირთვულ პროგრესში.
NPT-ს არაწევრი ქვეყნები
ინდოეთი, პაკისტანი და ისრაელი იყვნენ „ბარიერი“ ქვეყნები საერთაშორისო გაუვრცელებლობის პრინციპით. სავარაუდოდ მათ აქვთ ერთი ან ერთზე მეტი ბირთვული იარაღი. ეს ქვეყნები დარჩნენ 1970 წლის „NPT“- ს მიღმა. ამრიგად, აქ გამორიცხულია ბირთვული მასალებით ვაჭრობა. 1998 წლის მაისში ინდოეთმა და პაკისტანმა ააფეთქა რამდენიმე ბირთვული მოწყობილობა. ამან უფრო გაამძაფრა შეჯიბრის წყურვილი ორ სახელმწიფოს შორის, რაც იწვევს ბირთვულ პროგრესს. ორივე ქვეყანა ეწინააღმდეგება „NPT“- ს ხელშეკრულებას. ამ ორ ქვეყანას შორის ურთიერთობები დაძაბული ხასიათისაა და მათ შორის ბირთვული კონფლიქტის რისკი დიდი ხანია განხილვის საგანია. ქაშმირი არის ორმხრივი დაძაბულობის მთავარი მიზეზი, ჯერ კიდევ 1948 წლიდან.
ორივე მათგანი შეიარაღების რბოლაში 1980-იან წლებში ჩაერთო, დახვეწილი ტექნოლოგიისა და აღჭურვილობის ჩათვლით. 90-იან წლებში იარაღის რბოლა სწრაფად იზრდებოდა. 1994 წელს ინდოეთმა შეცვალა თავდაცვისთვის გამოყოფილი ხარჯების ოთხწლიანი ტენდენცია და მიუხედავად იმისა, რომ პაკისტანს უფრო მცირე ბიუჯეტი ჰქონდა, მისგან ხარჯების კიდევ უფრო გაზრდა იყო მოსალოდნელი. შემდგომში ორივე ქვეყანამ დაკარგა თავიანთი პარტნიორები: ინდოეთმა, ყოფილი სსრკ და პაკისტანმა, შეერთებული შტატები.
ჩინეთის ბირთვული არსენალის ზრდა, განვითარება და მის მიერ გაწეული დახმარება პაკისტანის ბირთვული პროგრამებში, სავარაუდოდ, სარაკეტო ტექნოლოგიით, კიდევ უფრო ამძაფრებს ინდოეთის შეშფოთებას. კერძოდ, როგორც ინდოელი სტატეგისტები ვარაუდობენ, პაკისტანს დახმარებას ჩინეთის სახალხო-განმათავისუფლებელი არმია უწევს.
პაკისტანმა წამოაყენა რეგიონალური უსაფრთხოების შესახებ წინადადებები. მისგან არაერთხელ იქნა შემოთავაზებული, რომ აზია თავისუფალ ზონას გამოცხადებულიყო ბირთვული იარაღისგან. ქვეყანა მზად იყო ხელი მოეწერა ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობაზე, თუ ინდოეთიც ასე მოიქცეოდა. მან მხარი დაუჭირა შეერთებული შტატების წინადადებას რეგიონალური ენერგეტიკული კონფერენციის ჩატარების შესახებ, რომელიც განიხილებოდა სამხრეთ აზიაში, გაუვრცელებლობის პოლიტიკასთან დაკავშირებით.
ჩრდილოეთ კორეა
კორეის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკა (ან უფრო ცნობილია, როგორც ჩრდილოეთ კორეა), „NPT“- ს შეუერთდა 1985 წელს და შემდგომში ხელი მოაწერა უსაფრთხოების ხელშეკრულებას. ამასთან, ითვლებოდა, რომ ჩრდილოეთ კორეა იღებდა პლუტონიუმს, რათა ბირთვული იარაღი დაემზადებინა. ამ ფაქტის გამო, შემდგომში დაიწყო „IAEA“– სთან დაპირისპირება, რის შედეგადაც 1993 წელს, ჩრდილოეთ კორეა იმუქრებოდა, რომ „NPT“- დან გავიდოდა. შემდგომში ეს ბირთვული საწვავი დალუქა ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა და მოათავსა სპეციალურ კონტეინერებში, რათა ჩრდილოეთ კორეას არ დარჩენოდა რაიმე რესურსი, რომ მათგან პლუტონიუმი მიეღო. ამიტომ ჩრდილოეთ კორეა იძულებული გახდა მისი პლუტონიუმის პროგრამა გაეყინა.
ირანი
2003 წელს, „IAEA“– ს ცნობით, ირანი არღვევდა ბირთვული იარაღის შეთანხმებებს. 2005 წელს ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოს მმართველთა საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება იშვიათი შემთხვევის საფუძველზე, ირანისთვის შეეთავაზებინათ NPT-ს წევრობა, ხოლო რაიმე წესის დარღვევის შემთხვევაში გაეუქმებინა იგი გაეროს უშიშროების საბჭოს. ამის საპასუხოდ, გაეროს უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით. ირანი იუწყება, რომ ურანის გამდიდრების პროგრამა მხოლოდ მშვიდობიანი მიზნებისთვისაა და ქვეყანა ურანს 5%-ზე დაბლა ამდიდრებს, რაც ატომური ელექტროსადგურის საწვავის დონეს შეესაბამება და მნიშვნელოვნად დაბალია „WEU“- ს სიწმინდისგან (რომელიც დაახლოებით 90%-ია), ხოლო ასეთი დაბალი პროცენტულობის ურანისგან შეუძლებელია ბირთვული იარაღის დამზადება.. IAEA- ს გენერალურმა დირექტორმა, იუკია ამანომ 2009 წელს განაცხადა, რომ მას არ უნახავს რაიმე მტკიცებულება IAEA- ს ოფიციალურ დოკუმენტებში, რომელიც ირანი ბირთვულ პროგრესზე მეტყველებდა.
სქოლიო
კატეგორია:იარაღები კატეგორია:მასობრივი განადგურების იარაღები კატეგორია:პოლიტიკა კატეგორია:ბირთვული ქვეყნების სია კატეგორია:ბირთვული ენერგეტიკა კატეგორია:ანთროპოგენური კატასტროფები კატეგორია:ბირთვული ომი
ივერია-სოფრონის უდაბნო
ივერია-სოფრონის უდაბნო (Иверско-Софрониева пустынь) — დედათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის არზამასის რაიონის სოფელ კავაქსაში. დაარსებულია XIX საუკუნეში. ეკლესია მიეკუთვნებოდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.
მონასტრის სახელწოდება მომდინარეობს ივერიის ღვთისმშობლის ხატისა და ადგილობრივი მორჩილი ბერის სოფრონის სახელისაგან, რომელმაც დააარსა უდაბნო. ბერი სოფრონი 1921 წელს აღნიშნულ უდაბნოში გარდაიცვალა.
ისტორია
ივეროა-სოფრონის უდაბნო დააარსა XIX საუკუნის დასასრულს არქიმანდრიტმა სოფრონმა (სმირნოვი), რომელიც იმჟამად იყო არზამასის ვისოკოგორის უდაბნოს წინამძღვარი.
სასულიერო კონსისტორიის ბრძანებით 1907 წლის 16 ნოემბრიდან არქიმანდრიტმა სოფრონმა დატოვა ვისოკოგორის უდაბნოს წინამძღვრის პოსტი და 1908 წლის დასაწყისიდან დასახლდა ტყიან უდაბნოში. ბერთან ერთად ვასახლდა მისი ოთხი მორჩილი, ცოტა მოშორებით კი ააგეს კარის ეკლესიის შენობა სავაც ცხოვრობდა 12 გოგონა, ძირითადად მისი სულიერი შვილები, რომლებიც შემდეგ გახდნენ უდაბნოს მსახურები.
1908 წლის 26 ივლისს, შედგა ტაძრის კურთხევა იესო ქრისტეს ჯოჯოხეთში მისვლის სახელზე.
1921 წელს ბერი სოფრონის გარდაცვალების შემდეგ, არზამასის ეპისკოპოსმა მიხეილმა აქ ოფიციალურად დააარსა ივერია-სოფრონის თემი, ივერიის ღვთისმშობლის ხატის პატივსაცემად. აღნიშნული უდაბნო მოქმედებდა 1929 წლამდე, სანამ არ დახურეს ქვეყნის ხელისუფლებაში მოსულმა ბოლშევიკებმა.
1990-იანი წლების დასაწყისში, ახლოს მვებარე სოფლების მოსახლეობის ძალებით დაიწყო უდაბნოს აღორძინება. უფოსებმა მიტოვებული სახლები დაშალეს ვა მასალა გადაიტანეს მიტოვებულ მონასტერში. ააგეს დროებითი ეკლესია, სამლოცველო, ორი სახლი, პირუტყვის სახლი და აბანო, მაგრამ რადგანაც მონასტერში მონაზვნები არ ყოფილან, 1990-ანი წლების ბოლოს აღორძინების პროცესი შენელდა.
2001 წლის ბოლოდან სოფრონის უდაბნოში დასახლდა დედაოების მცირე ჯგუფი, რომელთაც ხელმძღვანელობდა ვლადიმირა ცვეტკოვა. უდაბნოში ამ დროისათვის ცხოვრობდა რამდენიმე დარაჯი და მუშა.
2008 წლის 12 ივლისს უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით ბერი სოფრონი წმინდანად შერაცხეს სვიატოგორსკის ლავრის ჩვიდმეტ წმინდანთან ერთად. სწორედ სვიატოგორსკში დაიწყო სოფრონმა სამონასტრო ცხოვრება. გარკვეული პერიოდის შემდეგ სოფრონის საფლავზე ააგეს ეგვტერი.
უდაბნოს ხშირად სტუმრობენ ადამიანები, მოსალოცად და მონასტრის დებისათვის ფიზიკური დახმარების გასაწევად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
ჩამბარაქენდი
ჩამბარაქენდი (Çəmbərəkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ევაზი
framed|ევაზი ევაზი (ᛖ) — ძველი გერმანული ანბანის მეცხრამეტე რუნა. რუნის სახელწოდება ნიშნავს „ცხენს“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუნები
ათანასე ჯვარიშეიშვილი
ათანასე ჯვარიშეიშვილი (დ. 1864 — გ. 1927) — ქართველი პედაგოგი, ფილოლოგი. ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი (1899).
ბიოგრაფია
1889 წელს დაამთავრა ქალაქ ნიჟინის ისტორიულ-ფილოლოგიური ინსტიტუტი. იყო წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ბათუმის განყოფილების წევრი (1916). 1920 წელს მიიწვიეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ბერძნულის მასწავლებლად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:დაბადებული 1864 კატეგორია:გარდაცვლილი 1927 ათანასე კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
თამარ თავაძე
თამარ თავაძე (დ. 1898, თბილისი — გ. 1980, იქვე) — ქართველი, თეატრის მხატვარი.
ბიოგრაფია
1916-1917 წლებში სწავლობდა მოსკოვის მხატვართა სტუდიაში. 1918 წელს ბრუნდება საქართველოში და 1922 წლამდე მხატვრად მუშაობს თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში. თამარ თავაძე ავანგარდული ხელოვნების წარმომადგენელია. 1920 წელს აფორმებს ბალეტს: „კარნავალი“, რომელსაც დგამს მოცეკვავე, ბალეტმაისტერი, პედაგოგი, მიხეილ მორდკინი. ის იმხანად თბილისში იმყოფება თავის საბალეტო დასთან ერთად („მორდკინის ბალეტი“) და დგამს საბალეტო სპექტაკლებს საოპერო თეატრში. დასის წევრი და სოლისტია თამარ გამსახურდია, ქართველი ბალერინა და შემდგომ დიზაინერი (გერმანია, ბერლინი). რამდენადაც ზუსტი ცნობები არ არსებობს (თუმცა ზოგ წყაროში აღინიშნება, რომ მორდკინმა სპექტაკლი თავისივე მუსიკაზე დადგა), უნდა ვივარაუდოთ, რომ „კარნავალი“ იყო მიხეილ ფოკინის, ქართველი ბალეტმაისტერის, 1909-1912 და 1914 წლებში „რუსული სეზონების“ მთავარი მხატვრული ხელმძღვანელის და მოცეკვავის, დიაგილევის სცენოგრაფიით დადგმული, შუმანის საფორტეპიანო ციკლზე შექმნილი ერთმოქმედებიანი ბალეტი-პანტომიმა. შუმანის საფორტეპიანო ციკლის ბალეტისათვის ორკესტრირების ავტორები არიან: ანტონ არენსკი, ალექსანდრე გლაზუნოვი, ანატოლი ლიადოვი, ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვი, იმხანად, (1918-1921 წლებში) თბილისის კონსერვატორიის რექტორი, ნიკოლოზ ჩერეპნინი.
1924 წელს თამარ თავაძე მონაწილეობს მუშათა და ჯარისკაცთა თეატრში ვიქტორ დოლიძის ოპერის „ქეთო და კოტეს“ დადგმაში (კოსტიუმების ესკიზები). 1928 წელს ამთავრებს მოსკოვის მხატვრულ-ტექნიკური ინსტიტუტის თეატრალურ-დეკორაციული მხატვრობის განყოფილებას. 1927-1936 წლებში მუშაობს მოსკოვის დიდ თეატრში, თუმცა 1930 წელს მისი ხელმოწერა ჩნდება საქართველოს რევოლუციური მხატვრების ასოციაციის (სარმა) დეკლარაციაზე. შემდეგ ბრუნდება თბილისში. ოპერისა და ბალეტის თეატრში აფორმებს როსინის ოპერას „სევილიელი დალაქი“ (1938), კოტე მარჯანიშვილის თეატრში - მოლიერისა და მარკ-ანტუან შარპანტიეს სამმოქმედებიან ბალეტ-კომედიას „ვითომდა ავადმყოფი“ (1943); ლევან გოთუას „მეფე ერეკლეს“ ბათუმის დრამატულ თეატრში (1944). მას შემდეგ, როგორც ჩანს, თამარ თავაძეს ოპერასა თუ დრამატულ თეატრებში სპექტაკლები აღარ გაუფორმებია. ყოველ შემთხვევაში, მისი შემოქმედება დღემდე შეუსწავლელია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 1980 კატეგორია:ქართველი თეატრის მხატვრები თამარ
ვარიანის ნასოფლარი
ვარიანის ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვარიანის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1 კმ-ზე, ადგილ წყაროსთავებში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ნასოფლარზე შემორჩენილია რამდენიმე სახლის ნანგრევი. საძირკვლის ნაშთები ნაგებია რიყის ქვით.გვიანდელი ფეოდალური ხანისათვის დამახასიათებელი წითლად გამომწვარი თიხის უხეშკეციანი ჭურჭლის ნამტვრევები, დიდი პოვრები და სხვა. გადმოცემით, მოსახლეობა აქედან ლეკთა შემოსევის დროს (XVIII ს.) აყრილა. XIX საუკუნის II ნახევარში ამ ადგილებშიდასახლდნენ რაჭიდან წამოსული კერესელიძეები, რომლებიც შემდეგ სოფელ ვარიანში გადავიდნენ საცხოვრებლად.
აიკის ალუმინის ქარხნის ავარია
მინი|250პქ|აფეთქების ადგილის ფოტო აიკის ალუმინის ქარხნის ავარია (Ajkai vörösiszap-katasztrófa) — ეკოლოგიური კატასტროფა, რომელიც მოხდა 2010 წლის 4 ოქტომბერს უნგრეთში, ქალაქ აიკის ალუმინის ქარხანაში, ბუდაპეშტიდან 160 კილომეტრში. აფეთქებამ დაანგრია კაშხალი და დაიღვარა ატომური ნარჩენი, წითელი ტალახი, რომლის საერთო რაოდენობა იყო 1,1 მლნ მ³. აფეთქების შედეგად დაიტბორა უნგრეთის სამი მედიეს ტერიტორია (ვესპრემი, ვაში და დიორ-მოშონ-შოპრონი). უბედურების ზონაში უნგრეთის მთავრობბამ საგანგებო მდგომარეობა გამოაცხადა. 5 ნოემბრის მონაცემებით დაღუპული იყო 10 ადამიანი. დაზარალებულთა საერთო რიცხვმა 140-ს გადააჭარბა.
სქოლიო
კატეგორია:ეკოლოგიური კატასტროფები
ვიროვიტიცა
ვიროვიტიცა (Virovitica) — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ხორვატიაში, უნგრეთის საზღვართან. ვიროვიტიცა-პოდრავინის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ეკოსოფელი
მინი|ეკოსოფელი მინი|ეკოსოფელი ეკოსოფელი — დასახლება, თემი, რომლის მიზანია იყოს სოციალურად, ეკონომიკურად და ეკოლოგიურად მდგრადი, თვითკმარი და სიცოცხლისუნარიანი. მცხოვრებთა რიცხვი მეტწილად მერყეობს 50-დან 150 მოსახლემდე. ზოგიერთი ეკოსოფელი არის პატარა, ზოგიც — დიდი, 2000-ზე მეტი მოსახლით, რომლებიც ქმნიან ქსელს და იყოფიან მცირე ქვეჯგუფებად.
ეკოსოფლის მკვიდრნი გაერთიანებულნი არიან საერთო ეკოლოგიური, სოციალ-ეკონომიკური, კულტურული და სულიერი ღირებულებების ირგვლივ. ეს არის დასახლება, რომელიც არის დაფუძნებული მცხოვრებთა შორის კეთილგანწყობაზე. ეკოსოფლის თითოეულ მცხოვრებს გააჩნია იმის შეგრძნება, რომ მას შეუძლია გავლენა იქონიოს ეკოსოფლის განვითარებაზე და თავის ცოდნას, გამოცდილებას და ფიზიკურ შესაძლებლობებს არ იშურებს ამისათვის; ეკოსოფლის მცხოვრებნი თავს თვლიან ბუნების ნაწილად და გარემოს მიმართ ზრუნვით არიან განმსჭვალულნი; მათი ცხოვრება და საქმიანობა ბუნებასთან ჰარმონიაშია.
სოფელში დამკვიდრებულია ცხოვრების წესი, რომელიც ადამიანების ჯანმრთელობისა და დღეგრძელობის საფუძველია; ის ასევე ითვალისწინებს კულტურულ მემკვიდრეობაზე ზრუნვას, დადებითი ტრადიციების შენარჩუნებასა და განვითარებას; ეკოსოფლის მცხოვრებლები კულტურულ, სოციალურ და სამეურნეო საქმიანობას წარმართავენ იმ მიმართულებით, იყენებენ იმ მეთოდებს და ტექნოლოგიებს, რაც უზრუნველყოფს სოფლის მდგრად განვითარებას.
სქოლიო
კატეგორია:ეკოსოფლები
ზარდიანთკარის ნამოსახლარი
ზარდიანთკარის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზარდიანთკარის ჩრდილოეთით 0,3 კმ-ზე, განმხოლოებულ გორაზე. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს-ადრეული რკინის ხანით. გორა დაყოფილია სამ ტერასად. იპოვება თიხის ჭურჭლის ნატეხები.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ადგილობრივი მმართველობა ფილიპინებში
ფილიპინებში ადგილობრივი მმართველობის ერთეულები სამ დონედ იყოფა: პროვინციები და დამოუკიდებელი ქალაქები; შემადგენელი ქალაქები და მუნიციპალიტეტები და ბარანგაები. ზოგიერთ ქალაქსა და მუნიციპალიტეტში ბარანგაებზე უფრო დაბალი ადგილობრივი მმართველობის ერთეულები: სიტიოები და პუროკები გამოიყოფა. სიტიოებისა და პუროკების გარდა ადგილობრივი მმართველობის ყოველ ერთეულს საკუთარი აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ორგანო ჰყავს. სიტიოებსა და პუროკებს ხშირად ბარანგაის კაპიტნები მართავენ.
ფილიპინების კონსტიტუციის მიხედვით ადგილობრივი მმართველობის ერთეულებს „ადგილობრივი ავტონომია“ გააჩნიათ, რომლებშიც „ძირითად ზედამხედველობას“ ფილიპინების პრეზიდენტი ახორციელებს. 1991 წელს მიღებული ადგილობრივი მმართველობის კოდის თანახმად, ადგილობრივი მმართველობის ერთეული შეიძლება არსებობდეს პროვინციის, ქალაქის, მუნიციპალიტეტის ან ბარანგაის სახით. ყველა ადგილობრივ მმართველობით ერთეულს საკუთარი კანონმდებლები (Sanggunian) და აღმასრულებლები (გუბერნატორი, მერი ან ბარანგაის კაპიტანი) ჰყავს, რომლებსაც შესაბამისი ადგილობრივი მმართველობის ერთეულის მოსახლეობა ირჩევს. 25-ე სექციის თანახმად, ფილიპინების პრეზიდენტი პროვინციებსა და დამოუკიდებელ ქალაქებს სააგენტოების მეშვეობით ზედამხედველობს. ადგილობრივი მმართველობის ერთეულები, რომლებიც ამ კატეგორიას მიეკუთვნებიან, ფილიპინების ამე-ის მთავარ დონეს წარმოადგენენ. პატეროსი არც ერთ პროვინციას მიეკუთვნება, მაგრამ ისიც ადგილობრივი მმართველობის პირველადი დონის ერთეულია.
ავტონომიური რეგიონები
ავტონომიურ რეგიონებს ადგილობრივი მმართველობის სხვა ერთეულებთან შედარებით უფრო მეტი ძალაუფლება აქვთ. ფილიპინების კონსტიტუცია მუსლიმურ მინდანაოსა და კორდილიერის ადმინისტრაციულ რეგიონში ავტონომიური რეგიონის შექმნას ითვალისწინებს, თუმცა დღეისთვის ფილიპინებში მხოლოდ ერთი ავტონომიური რეგიონი არსებობს: ბანგსამორო, რომელმაც მუსლიმურ მინდანაოში ავტონომიური რეგიონი ჩაანაცვლა. 1989 წელს ჩატარებული პლებისციტის შესაბამისად ჩამოყალიბებული ავტონომიურ რეგიონს 2001 წლის პლებისციტის შემდეგ ბასილანი და მარავი შეუერთდა. ქალაქი ისაბელა ბასილანის პროვინციის შემადგენლობაში რჩება, თუმცა მოსახლეობამ ავტონომიურ რეგიონში შესვლას მხარი არ დაუჭირა. 2019 წელს ჩატარებული პლებისციტის შემდეგ მუსლიმურ მინდანაოში ავტონომიური რეგიონი ბანგსამორომ ჩაანაცვლა, რომელსაც ქალაქი კოტაბატო და კოტაბატოს პროვინციის 63 ბარანგაი დაემატა.
კორდილიერის ავტონომიური რეგიონი არასდროს ჩამოყალიბებულა, რადგანაც 1990 და 1998 წლებში ჩატარებული პლებისციტების დროს ავტონომიას მხოლოდ ერთმა პროვინციამ დაუჭირა მხარი. უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებით მხოლოდ ერთ პროვინციას ავტონომიური რეგიონის სტატუსის მოპოვება არ შეუძლია.
ყოველ ავტონომიურ რეიგონს უნიკალური მმართველობის ფორმა აქვს. მუსლიმურ მინდანაოში ავტონომიურ რეგიონს რეგიონული გუბერნატორი და რეგიონული საკანონმდებლო ასამბლეა მართავდა, რაც ქვეყნის საპრეზიდენტო სისტემის შესაბამისი იყო. ორგანული კანონის შესაბამისად ბანგსამოროში საპარლამენტო დემოკრატიაზე გადასვლის პროცესი მიმდინარეობს, რის სემდეგაც ავტონომიურ რეგიონს ცერემონიული, აღმასრულებელი, საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლება ეყოლება.
პროვინციები
ავტონომიური რეგიონის შემდეგ ყველაზე მაღალი დონის ავტონომიური მმართველობის ერთეულები პროვინციებია. პროვინციები შემადგენელ ქალაქებსა და მუნიციპალიტეტებს მოიცავს. პროვინციებს საკუთარი აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლება ჰყავთ.
ქალაქები და მუნიციპალიტეტები
ფილიპინების მუნიციპალური მმართველობა სამ დონედ იყოფა: დამოუკიდებელ ქალაქებად, შემადგენელ ქალაქებად და მუნიციპალიტეტებად. ფილიპინების ქალაქების ნაწილს „დამოუკიდებელი ქალაქების“ სტატუსი აქვთ, რაც იმას ნიშნავს, რომ ისინი პროვინციის მიერ არ იმართება, თუნდაც ქალაქში პროვინციული კაპიტოლიუმი მდებარეობდეს (როგორც ეს ილოილოშია). დამოუკიდებელი ქალაქის მკვიდრები პროვინციის მოხელეებს არ ირჩევენ. ფილიპინებში არსებობს შემადგენელი ქალაქებიც, რომლებიც პროვინციების ნაწილშია. მუნიციპალიტეტები ყოველთვის პროვინციების შემადგენლობაში შედიან, გარდა პარეტოსისა, რომელიც ფილიპინების ერთადერთი დამოუკიდებელი მუნიციპალიტეტია.
ქალაქებისა და მუნიციპალიტეტების აღმასრულებელი მეთაურები მერები არიან. ქალაქების საკანონმდებლო ორგანო Sangguniang Panlungsod (საქალაქო საბჭო), ხოლო მუნიციპალიტეტების საკანონმდებლო ორგანო Sangguniang Bayan-ია (მუნიციპალური საბჭო).
მმართველობა
ადგილობრივი მმართველობა აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ორგანოების მეშვეობით ხორციელდება. ფილიპინების ყველა სასამართლო უზენაესი სასამართლოს დაქვემდებარებაშია და ცალკე ადგილობრივი მმართველობის ერთეულებში სასამართლოები არ არსებობს. ადგილობრივი მმართველობის ერთეულებს პროკურორები და უფლებათა დამცველები არ ჰყავთ. მუსლიმურ მინდანაოში ბანგსამოროს ავტონომიურ რეგიონში აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაური რეგიონული გუბერნატორია, პროვინციებში — გუბერნატორები, ქალაქებსა და მუნიციპალიტეტებში — მერები, ხოლო ბარანგაებში — კაპიტნები.
სქოლიო
კატეგორია:ადგილობრივი მმართველობა ფილიპინებში კატეგორია:ფილიპინების მთავრობა
ჩალაღან-გიუნეი
ჩალაღან-გიუნეი (Çalağan-Gyuney) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. 1412 წელს აქ გაიმართა ჩალაღანის ბრძოლა.
ბართანგი
ბართანგი — მდინარე ავღანეთსა და ტაჯიკეთში. მიედინება ავღანეთის ბადახშანის პროვინციასა და ტაჯიკეთის მთიანი ბადახშანის ავტონომიური ოლქის ტერიტორიაზე. მდინარე ფანჯის მარჯვენა შენაკადი.
სიგრძე — 528 კმ, აუზის ფართობი 24 700 კმ². ტიპური მთის მდინარეა. ზემოთში კვეთს პამირის მთებს ძლიერ დაკლაკნილი ხეობითა და ფართო დაჭაობებული ფსკერით, რომლის სიგანე 3-5 კილომეტრია. შუა და ქვემო დინებაში ღრმა და ვიწრო ხეობაში მიედინება. ბართანგი გამოედინება ჩაქმაქთინის ტბიდან, რომელიც მდებარეობს ავღანეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ბადახშანის პროვინციაში, სადაც 30 კმ მანძილზე გაედინება.
ბართანგი სათავეს იღებს მცირე პამირში, ვახანში, ზღვის დონიდან 2595 მ სიმაღლეზე. აქ იგი აქსუდ იწოდება. შემდეგ მიედინება აღმოსავლეთისაკენ და კვეთს ტაჯიკეთის ტერიტორიას, ხოლო შემდეგ უხვევს ჩრდილოეთისაკენ, სადაც მის ნაპირზე გაშენებულია დაბა მურღაბი. ქვემო დინებაში კი მდინარეს მურღაბს უწოდებენ, რომლის ქვემოთ, რამდენიმე მილის დაშორებით მდებარეობს სარეზის ტბა, რომელიც წარმოიქმნა 1911 წლის მიწისძვრის შედეგად, რომელმაც აგრეთვე წარმოქმნა მსოფლიოში ყველაზე მაღლა მდებარე ბუნებრივი კაშხალი — უსოის კაშხალი. სარეზის ტბის ქვემოთ მდინარე ბართანგი იერთებს მდინარე ღუდარას. აქედან მდინარე ცნობილია ბართანგის სახელწოდებით. მდინარის დიდი ნაწილი მოქცეულია პამირის ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე. იგი ერთადერთი მდინარეა, რომელიც მთიანი ბადახშანის ავტონომიურ ოლქს კვეთს აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ.
უმეტესწილად იკვებება მყინვარული და თოვლის ნადნობი წყლით. წყლის საშუალო ხარჯი 131 მ³/წმ, მაქსიმალური — 156 მ³/წმ, ხოლო მინიმალური — 103 მ³/წმ. ზემო დინებაში ოქსუ ან აქსუ ეწოდება, შუა დინებაში — მურღაბი. შეწონილი ნატანის საშუალო ხარჯი უდრის 130 კგ/წმ-ში. წყლის მინერალიზაცია 130-310 მგ/ლ, წყალმცირობისას — 360 მგ/ლ-მდე. ზემოთში ცხელი მინერალური წყაროებია. მდინარის წყლები გამოიყენება სარწყავად.
ბართანგის წყალშემკრები აუზის ფარგლებში დიდი რაოდენობით არის აღმოჩენილი სასარგებლო წიაღისეულის საბადოები, მათ შორის: ნახშირი, ვოლფრამის მადანი, ვერცხლისწყალი, ოქრო, ქვის მარილი და სხვა.
სახელწოდება „ოქსუ“, რომელიც თურქული აქსუსაგან მომდინარეობს „თეთრ წყალს“ ნიშნავს, ხოლო მურღაბი — „მდელოს მდინარეს“. საკუთრივ ბართანგი მოიაზრება როგორც „ვიწრობში გამდინარე“ მდინარე.
ფოკა სინოპელი
ფოკა სინოპელი (Φωκά Επισκόπου Σινώπης; დ. ?, სინოპი — გ. 117, იქვე) — ქრისტიანი წმინდანი, მღვდელმოწამე, სინოპელი ეპისკოპოსი. იხსენიება წელიწადში ორჯერ: 5 ოქტომბერს (ძელი სტილით 22 სექტემბერს) და 4 აგვისტოს (ძელი სტილით 22 ივლისს) — სინოპიდან კონსტანტინოპოლში მისი ნაწილების გადასვენების დღეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:II საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
მანაზი
framed|მანაზი მანაზი (ᛗ) — ძველი გერმანული ანბანის მეოცე რუნა. რუნის სახელწოდება აღნიშნავს „მამაკაცს“, „ადამიანს“. ძველინგლისურ ენაში გადავიდა მნიშვნელობით „ადამიანი“, „პერსონა“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუნები
ელეონორ მაგდალენა ნოიბურგელი
ელეონორ მაგდალენა ნოიბურგელი (Eleonore Magdalene von Neuburg; დ. 6 იანვარი, 1655 - გ. 19 იანვარი, 1720) — ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. პფალცის კურფიურსტ ფილიპ ვილჰელმისა და მისი მეუღლის, ელიზაბეთ ამალია ჰესენ-დარმშტადტელი. საღვთო რომის იმპერატრიცა, გერმანიის, უნგრეთის, ბოჰემიისა და ხორვატიის დედოფალი, ავსტრიის ერცჰერცოგინია და ტრანსილვანიის პრინცესა როგორც ლეოპოლდ I-ის მესამე მეუღლე. ორი საღვთო რომის იმპერატორის (იოზეფ I-ისა და კარლ VI-ის) დედა. ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზიას ბებია და საფრანგეთის დედოფალ მარი ანტუანეტის დიდი ბებია.
იგი თავისი დროის ერთ-ერთი ყველაზე განათლებული და სათნო ქალბატონი იყო. მან თარგმნა ბიბლია ლათინურიდან გერმანულზე. იგი აქტიურად ერეოდა პოლიტიკაში როგორც მეუღლის, ისე ვაჟების მმართველობისას. იგი 1711 წელს რამდენიმე თვით იყო რეგენტი, რა დროსაც ხელი მოეწერა სზატმარის ხელშეკრულებას, რომელიც უნგრეთის სამეფო ტახტზე მისი შთამომავლობის უფლებებს აღიარებდა. ქორწინებამდე და დაქვრივების შემდეგ იგი ასკეტურ და სამონასტრო ცხოვრებას ეწეოდა, ასევე აქტიურად იყო ჩაბმული საქველმოქმედო საქმიანობაში.
ბიოგრაფია
ელეონორ მაგდალენა დაიბადა 1655 წლის 6 იანვარს. იგი იყო პფალცის კუფიურსტ ფილიპ ვილჰელმისა და მისი მეუღლის, ჰესენის ლანდგრაფ გეორგ II-ის ასულის, ელიზაბეთ ამალია ჰესენ-დარმშტადტელის პირველი ქალიშვილი. მის განათლებას მშობლები ძალიან დიდ ყურადღებას აქცევდნენ. იგი სწავლობდა რამდენიმე უცხო ენას, მუსიკას, ხელოვნებას და პოეზიას. დედამისი ზრუნავდა მის რელიგიურად აღზრდაზე რის გამოც იგი ყოველდღიურად დაჰყავდა წირვაზე. ამან იმოქმედა და ელეონორ მაგდალენა სიცოცხლის ბოლომდე მეტად ღვთისმოშიშ ქალად დარჩა. როგორც კი წამოიზარდა, მისმა მშობლებმა მმართველობის გამყარების მიზნით, მისი სარფიანად გათხოვება მოისურვეს. მის მრავალ ხელისმთხოვნელს შორის იყო ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ II, თუმცა ნიშნობა ჩაიშალა. მარცხნივ|მინი|248x248პქ|ლეოპოლდისა და ელეონორ მაგდალენას ქორწინება 1676 წელს საღვთო რომის იმპერატორ ლეოპოლდ I-ს გარდაეცვალა მეორე ცოლი, იმპერატრიცა კლაუდია ფელიჩიტა ავსტრიელი. იმპერატორს არც პირველ და არც მეორე ცოლთან მამრობითი სქესის მემკვიდრე არ ჰყოლია, რის გამოც მისი მესამედ დაქორწინება აუცილებელი გახდა. მას შემდეგ რაც მისი პირველი ცოლი, იმპერატრიცა მარგარიტა ტერეზა ესპანელი გარდაიცვალა, ლეოპოლდს უკვე სთავაზობდნენ, რომ ელეონორ მაგდალენაზე ექორწინა, თუმცა მან ეს შეთავაზება უარყო და ტიროლიის შემოსაერთებლად კლაუდია ფელიჩიტაზე იქორწინა, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი უკვე თანახმა იყო პფალცის პრინცესაზე ექორწინა. ვიტელსბახების დინასტია, რომლის წარმომადგენელიც თავად ელეონორ მაგდალენა იყო დიდი ნაყოფიერებით გამოირჩეოდა, თავად მას 13 და-ძმა ჰყავდა, რომელთაგან ყველამ მიაღწია სრულწლოვანებას. იმ იმედით, რომ ისიც ასეთივე ნაყოფიერი იქნებოდა ლეოპოლდი მასზე დაქორწინებას დათანხმდა. 1676 წლის 14 დეკემბერს პასაუში ლეოპოლდი და ელეონორ მაგდალენა დაქორწინდნენ. მან მოლოდინები გაამართლა და ათი შვილი გააჩინა ორი ვაჟი და რვა გოგონა.
1689 წელს შედგა ელეონორ მაგდალენას დედოფლად კურთხევა. სულ რაღაც ორ წელიწადში მისმა მეუღლემ ოსმალთაგან ტრანსილვანია იყიდა და ელეონორა მისი პრინცესა გახდა. ერთი წლით ადრე კი მისი უფროსი ვაჟი რომაელ გერმანელთა მეფედ აკურთხეს, რაც ნიშნავდა, რომ იგი ტახტის მემკვიდრე იყო.
ავსტრიელ ჰაბსბურგებსა და პფალცელ ვიტელსბახებს შორის ურთიერთობა ძალიან დათბა და დააახლოვა, რაც გამოწვეული იყო იმით, რომ ლეოპოლდ I-მა იქორწინა ელეონორ მაგდალინა ნოიბურგელზე, ხოლო ლეოპოლდის და, ერცჰერცოგინია მარია ანა ცოლად გაჰყვა ელეონორას ძმას, პფალცის კურფიურსტ იოჰან ვილჰელმს. უფრო მეტიც, ლეოპოლდმა ხელი შეუწყო ელეონორას დების ევროპის სამეფო კარებზე გათხოვებას, მაგალითად მარია სოფია პორტუგალიის მეფეს მიათხოვეს, მარია ანა ესპანეთის მეფეს, დოროთეა სოფია პარმის ჰერცოგს, იადვიგა ელიზაბეთი კი პოლონეთის პრინცს. საბოლოოდ საღვთო რომის იმპერიამ 1685 წელს პფალცისა და ნოიბურგის კურპფალცის საკურფიურსტოდ გაერთიანებას შეუწყო ხელი.
ელეონორ მაგდალენა უერთგულესი მეუღლე აღმოჩნდა. სიცოცხლის ბოლო წლებში იგი საოცრად ზრუნავდა ლეოპოლდზე. მას შემდეგ კი რაც იმპერატორმა უარი თქვა ფრანგულ ენაზე და ყველაფერ დანარჩენზე, რაც საფრანგეთს უკავშირდებოდა, სწორედ ელეონორა უთარგმნიდა მას დოკუმენტებს ფრანგულიდან გერმანულად. 1705 წელს ლეოპოლდი გარდაიცვალა და იმპერატორი მათი ვაჟი იოზეფ I გახდა. 1711 წელს ესპანური მემკვიდრეობისთვის ამტყდარ ომში იოზეფი ესპანეთში გაემგზავრა, რათა ტახტიდან ჩამოეგდო ლუი XIV-ის შვილიშვილი ფილიპე V და ტახტზე თავისი ძმა დაესვა, თუმცა ტახტზე კარლი ვერ დასვა, მან დიდი გამარჯვება მოიპოვა და ესპანეთს ყვველა ევროპული კოლონია წაართვა. სწორედ ამ პერიოდში, ვიდრე იგი ფრანგების წინააღმდეგ იბრძოდა, რეგენტად ელეონორ მაგდალენა ჰყავდა დანიშნული. ელეონორ მაგდალენამ ამ დროს ტანსილვანიისა და უნგრეთის ტახტზე მოდავე ფერენც II რაკოცი ტახტიდან ჩამოაგდო, ქვეყნიდან გააძევა და დადებული სზატმარის ზავის მიხედვით უნგრეთიცა და ტრანსილვანიაც ჰაბსბურგთა მონარქიას დაუქვემდებარა. ამავე წელს იოზეფ I უძეოდ დაიღუპა, რის გამოც ტახტზე მისი ძმა კარლ VI ავიდა. ელეონორ მაგდალენამ სიცოცხლის ბოლო წლები სიმშვიდესა და ლოცვაში გაატარა.
ელეონორ მაგდალენა 1720 წლის 19 იანვარს, ვენაში ინსულტის შედეგად გარდაიცვალა, 65 წლის ასაკში. იგი მისი სურვილის მიხედვით უბრალო ხის კუბოთი დაკრძალეს, თუმცა მისმა შვილიშვილმა მარია ტერეზიამ იგი დიდებულ ოქროს კუბოში გადაასვენებინათ წლების შემდეგ. მისი ნეშტი დღესაც ვენაში განისვენებს, ლეოპოლდის გვერდით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 6 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1655 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1720 კატეგორია:ვიტელსბახები კატეგორია:საღვთო რომის იმპერატრიცები კატეგორია:უნგრეთის დედოფლები კატეგორია:ავსტრიის დედოფლები კატეგორია:ბოჰემიის დედოფლები კატეგორია:გერმანიის დედოფლები კატეგორია:ქალი რეგენტები
R-Kive
R-Kive — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის ბოქს-სეტი. იგი გამოიცა 2014 წლის 22 სექტემბერს ბრიტანეთში, ხოლო 2014 წლის 29 სექტემბერს - მთელ მსოფლიოში.
კომპილაცია შედგება სამი CD-ისგან, რომელიც ჯენესისის მთელ კარიერას მიმოიხილავს. გარდა ამისა, მასში შეტანილია ჯგუფის წევრების, პიტერ გებრიელის, სტივ ჰეკეტის, ტონი ბენქსის, მაიკ რეზერფორდის და ფილ კოლინზის პროექტების სიმღერებიც.
კომპილაცია არის BBC-ის დოკუმენტური ფილმის Genesis: Together and Apart თანმხლები. ფილმი ეთერში გავიდა 2014 წლის ოქტომბერში და მიმოიხილავს ჯგუფის ისტორიას და მისი წევრების სოლო კარიერას. იგი DVD და BluRay ფორმატებშიც გამოიცა, სახელწოდებით Genesis: Sum Of The Parts.
ჯიჯიმლი (ლაჩინი)
ჯიჯიმლი (Cicimli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
R-Kive
დისკი 1
ჯენესისის ყველა სიმღერის ავტორები ბენქსი/Collins/Gabriel/Hackett/რეზერფორდი, ყველა სოლო სიმღერის ავტორი შემსრულებელია, გარდა მითითებულისა.
ჯიჯიმლი (ლაჩინი)
სქოლიო
კატეგორია:ლაჩინის რაიონის სოფლები
R-Kive
დისკი 2
ჯენესისის ყველა სიმღერის ავტორები ბენქსი/კოლინზი/რეზერფორდი, ყველა სოლო სიმღერის ავტორი შემსრულებელია, გარდა მითითებულისა.
დისკი 3
ჯენესისის ყველა სიმღერის ავტორები ბენქსი/კოლინზი/რეზერფორდი, ყველა სოლო სიმღერის ავტორი შემსრულებელია, გარდა მითითებულისა.
სქოლიო
კატეგორია:2014 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:ჯენესისის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Atlantic Records-ის კომპილაციური ალბომები
განათლება ერაყში
განათლება ერაყში ადმინისტრირებულია განათლების სამინისტროს მიერ.
სადამის ისტორია
ერაყმა თავისი განათლების სისტემა 1921 წელს ჩამოყალიბდა. იგი მოსახლეობას საზოგადოებრივ და კერძო გზებს სთავაზობს. 1970-იანი წლების დასაწყისში ყველა დონის განათლება გახდა საჯარო და უფასო. ამავე დროს, განათლება სავალდებულოა დაწყებით დონეზე. ერაყში განათლების სისტემას მართავს ორი სამინისტრო: განათლების სამინისტრო და უმაღლესი განათლებისა და სამეცნიერო კვლევითი სამინისტრო.
1972 წლის 1 ივნისს სადამ ჰუსეინმა გადახედა ნავთობის ინტერესების დაყადაღებაზე, რაც იმ დროისთვის ქვეყნის ნავთობის სექტორში დომინირებდა. ერთი წლის შემდეგ, მსოფლიო ნავთობის ფასები მკვეთრად გაიზარდა 1973 წლის ენერგეტიკული კრიზისის შედეგად, შემოსავლები საშუალებას მისცა სადამს რომ გაეფართოვებინა თავისი დღის წესრიგი.
რამდენიმე წელიწადში მოსახლეობა ერაყში სოციალური მომსახურებით სარგებლობდა, რაც ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში უპრეცედენტო იყო. სადამ ჰუსეინმა შეიმუშავა და გააკონტროლა "ერაყისტიზმის აღმოფხვრის ეროვნული კამპანია" და "ერაყში თავისუფალი სავალდებულო განათლების" კამპანია და, ძირითადად, მისი ეგიდით, მთავრობამ ჩამოაყალიბა საყოველთაო უფასო განათლება უმაღლესი განათლების ჩათვლით; ასობით ათასმა ადამიანმა ისწავლა წერა-კითხვა. მთავრობამ დახმარება გაუწია ჯარისკაცების ოჯახებს, საავადმყოფო ყველასთვის უფასო გახადა და ფერმერებს სუბსიდია გადასცა. ამგვარად, ერაყმა ახლო აღმოსავლეთში ერთ-ერთ ყველაზე მოდერნიზებული საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სისტემა შექმნა. ამის საფუძველზე სადამ ჰუსეინმა დაიმსახურა გაეროს განათლების, მეცნიერებისა და კულტურის ორგანიზაციის (იუნესკოს) ჯილდო.
განათლების არსებული სტრუქტურა ერაყში, სტატუსი და მასშტაბი
შემდეგ წარმოიშვა ძირითადი პრობლემები რაც ხელს უშლის სისტემას. ესენია: რესურსების ნაკლებობა, განათლების სისტემის პოლიტიზება, არათანაბარი ემიგრაცია და პედაგოგებისა და სტუდენტების შიდა გადაადგილება, უსაფრთხოების საშიშროება და კორუფცია. ერაყში ზრდასრული მოსახლეობის თითქმის 22%-ს არასდროს უვლია სკოლაში და მხოლოდ 9% -ს აქვს მიღებული საშუალო განათლება, როგორც უმაღლესი დონის განათლება. რაც შეეხება გენდერულ თანასწორობას, ერაყში ქალების 47% სრულად ან ნაწილობრივ გაუნათლებელია.
2003 წელს ყოფილი რეჟიმის სადამ ჰუსეინის დაცემის შემდეგ, საერთაშორისო ორგანიზაციებისა და უცხოეთის ქვეყნების დახმარებით, ერაყელები ცდილობდნენ შექმნან საშუალებები, რომლებიც დაიწყებენ პრობლემების მოგვარებას.
ერაყის ეროვნული განვითარების სტრატეგიის თანახმად, 2005 წლის 30 ივნისს გამოქვეყნდა, ერაყის ახალი ხედვა და მიზნები:
"ერაყის გარდაქმნა მშვიდობიან, ერთიან ფედერალურ დემოკრატიულ და აყვავებულ ქვეყნად, ბაზარზე ორიენტირებულ რეგიონალურ ეკონომიკურ ცენტრად, რომელიც მთლიანად ინტეგრირებული იქნება გლობალურ ეკონომიკაში".
ეროვნული განვითარების სტრატეგია შეიცავს კონცენტრაციის ოთხ ძირითად სფეროს:
ერაყის განათლებისთვის არსებული რესურსები
ერაყის ფონდის მიერ დაფინანსებული მიმდინარე პროექტები მოიცავს, მაგრამ არ შემოიფარგლება შემდეგი საქმიანობით:
თანამედროვე ქმედებები
მიუხედავად გაუთავებელი ყოველდღიური გამოწვევებისა, ერაყში განათლების სისტემა განაგრძობს ფუნქციონირებას. აქციები მოიცავს შემდეგ ქმედებებს, მაგრამ არ შემოიფარგლება მხოლოდ ამით:
სქოლიო
კატეგორია:განათლება ერაყში
პანკრაცი
250პქ|მინი|პანკრაცის ხედი პანკრაცი — უბანი პრაღაში, პრაღა 4-ის რაიონის ნუსლეს მუნიციპალიტეტში. პანკრაცში არის პრაღის მთავარი საპატიმრო (პანკრაცის ციხე), საქალაქო სასამართლო და საქალაქო პოლიცია, ასევე სავაჭრო ცენტრი Arkády Pankrác და სასტუმრო Panorama Hotel Prague.
პანკრაცში არის ორი მეტროს სადგური (Pražského Povstání და Pankrác, ხაზი C, იხ. პრაღის მეტროპოლიტენი) და ტრამვაის დეპო (დეპო პანკრაცი, Vozovna Pankrác). ქალაქის ცენტრში მისასვლელად ყველაზე მოსახერხებელია მეტროსა და ტრამვაის #18 მარშრუტის გამოყენება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის უბნები
ალბერტ ინგელსი
ალბერტ ინგელსი (Albert Inghels; დ. 9 მაისი, 1872, ლილი — გ. 11 ივლისი, 1941, ნიცა) — ფრანგი სოციალისტი. საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის წევრი. ახალგაზრდობიდანვე ჩართული იყო პოლიტიკურ საქმიანობაში, 1887 შეუერთდა საფრანგეთის სოციალისტურ პარტიას.
ბიოგრაფია
ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში საქსოვი წარმოების მუშათა წრეებში და ახალგაზრდებში ეწეოდა აგიტაციას, გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მუშაობდა საქსოვ წარმოებაში. იყო საფრანგეთის საქსოვი წარმოების მუშათა გაერთიანების მდივანი. ხელმძღვანელობდა სოციალისტური გაზეთს „cri du Nord“-ს. 1914 წელს სოციალისტური პარტიის სიით აირჩიეს პარლამენტის წევრად. მუშაობდა ბინათმესაკუთრეობის საკითხზე და მსოფლიო ომის შედეგად მიყენებული ზარალის აღმოფხვრის გეგმებზე. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ აქტიურ მონაწილეობას იღებდა მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის საქმიანობაში. 1919 წელს კვლავ აირჩიეს პარლამენტის წევრად. 1920 წლის სექტემბერში როგორც მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის დელეგაცის წევრი, იმყოფებოდა საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. სიტყვით გამოვიდა თბილისის, თელავისა და ტყიბულის საზეიმო მიტინგებზე. საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ აკრიტიკებდა საბჭოთა საოკუპაციო რეჟიმს. XX საუკუნის 20-30-იან წლებში აგრძელებდა აქტიურ პოლიტიკურ საქმიანობას, 1919-1924 და 1932-1936 წლებში იყო საფრანგეთის პარლამენტის წევრი სოციალისტური პარტიიდან, 1930-1935 წლებში — ქალაქ ტურკუენის მერი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 9 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1872 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1941 კატეგორია:ფრანგი სოციალისტები
კახეთის მატარებელი (ფილმი)
კახეთის მატარებელი — ლალი კიკნაველიძის 2019 წლის ქართული დრამა, რომელიც ეფუძნება არჩილ ქიქოძის ამავე სახელწოდების მოთხრობას. სცენარის ავტორები არიან ლალი კიკნაველიძე, არჩილ ქიქოძე, მიხო მოსულიშვილი.
ლაგუზი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუნები
კახეთის მატარებელი (ფილმი)
სიუჟეტი
მიშა გზასაცდენილი შვილის დაკარგვის გამო დანაშაულის გრძნობით დამძიმებული ცხოვრობს. მას პოლიციელები დაღუპული შვილის ნაძარცვის შენახვას ედავებიან და სასტიკად სცემენ.
სქოლიო
კატეგორია: ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:2019 წლის ფილმები კატეგორია: დრამატული ფილმები კატეგორია:2019 წლის ქართული ფილმები
ოლეგ გეგეჭკორი
ოლეგ იროდიონის ძე გეგეჭკორი (Олег Іродійович Гегечкорі) (დ. 9 იანვარი, 1972, ყირიმის ოლქი, უკრაინის სსრ, — გ. 8 მარტი, 2022, კიევის ოლქი, დაკრძალულია კრემენჩუკში) — უკრაინელი სამხედრო მფრინავი, პოლკოვნიკი (2022), წარმოშობით ქართველი. დაიღუპა რუსეთის ჯარებთან ბრძოლაში. მინიჭებული აქვს უკრაინის გმირის წოდება (7 მაისი, 2022, სიკვდილის შემდეგ).