cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გაგრის მუნიციპალიტეტი
საქართველოს სახელმწიფო საზღვარი
მდინარე ფსოუზე გამავალი სასაზღვრო ზოლი მოქმედებს მას შემდეგ, რაც 1929 წელს ამიერკავკასიის სფსრ-სა და რსფსრ-ს შორის მრავალწლიანი (1922-1929) მოლაპარაკებების შედგად მიიღწია შეთანხმებას, რუსეთის საბჭოთა ფედერაციული სოციალისტური რესპუბლიკას ამიერკავკკასიის სფსრ-ის საქართველოს სსრ-ის აფხაზეთის სსრ-თვის გადაეცა 4 სასოფლო საბჭო მდინარე ფსოუმდე.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი გაგრა.
დაბები, თემები და სოფლები:
ბუნება
გაგრის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ლანდშაფტის სამი ტიპია გავრცელებული: ნოტიო სუბტროპიკების ვაკეთა, ნოტიო ჰავიანი მთა-ტყის და მტა-მდელოს, რომლებშიც გამოიყოფა სახეები: 1. სანაპირო ქვიშიან-ხრეშიანი დიენური ზოლი ფსამოფილური მცენარეულობით; 2. ქვიშიანი ვაკე-დაბლობი ფიჭვნარითა და სუბტროპიკული ეწერი ნიადაგებით; 3. ჭალები მდელო-ტყის მცენარეულობით (ლაფნარ-მურყანით) და ალუვიური ნიადაგებით; 4. დახრილი ვაკე-დაბლობები კოლხური მცენარეულობით, ალვიური და სუბტროპიკული ეწერი ნიადაგებით; 5. ბორცვიან-ტერასული მთისწინეთი კოლხური მცენარეულობით, ყვითელმიწა და ნეშომპალა-კარბონატული ნიადაგებით; 6. ნოტიო სუბტროპიკული კარსტული დაბალი მთები რცხილნარ-მუხნარითა და ნეშომპალა-კარბონატული ნიადაგებით; 7. ნოტიო სუბტროპიკული საშუალო მთები წიფლნარ-მუქწიწვიანი ტყეებით, ტიპური და გაეწრებული ყომრალი ნიადაგებით; 8. ნოტიო სუბტროპიკული კარსტული საშუალო მთები წიფლნარ-მუქწიწვიანი ტყეებით და ნეშომპალა-კარბონატული ნიადაგაებით; 9. სუბალპური ტყეები და მდელოები მთის ტყისა და მთის მდელოს ნიადაგებით; 10. კარსტის სუბალპური ტყეები და მდელოები მთის მდელოსა და ნეშომპალა-კარბონატული ნიადაგებით; 11. კარსტის ალპური მდელოები მთის მდელოსა და ტორფიან-კარბონატული ნიადაგებით.
რელიეფი
გაგრის მუნიციპალიტეტში მთებს და გორაკებს უჭირავს 80 %, ვაკე დაბლობებს — 20 %. მთავარი ოროგრაფიული ერთეულია გაგრის ქედი და მისი განტოტეტებები — არაბიკის, ახაგის, ბერჭილის და მამძიშხის ქედები. უმაღლესი წერტილია მთა აგეფსთა (3257 მ). ქედების თხემებზე ალპური ტიპის რელიეფია. ტერიტორიის მთიანი ნაწილი აგებულია უმთავრესად ცარცული და იურული კირქვებით, მერგელებით, შუაიურული პორფირიტებით, ქვიშაქვებითა და თიხაფიქლებით, სანაპირო დაბლობი — ზღვიური და კონტინენტური მეოთხეული ნალექებით. ფართოდ არის გავრცელებული კარსტული რელიეფის ზედაპირული (ძაბრები, დოლინები და სხვა) და მიწისქვეშა (ჭები, უფსკრულები, მღვიმეები და სხვა) ფორმები. მუნიციპალიტეტის სამხრეთ ნაწილში ბიჭვინთისა და ლესელიძის ვაკე-დაბლობებია. სანაპირო ზოლში შეჭრილია გაგრისა და ბიჭვინთის უბეები, პლაჟები ქვიშიანია, გაგრასთან — ვიწრო, დაბა ლესელიძესა და დაბა ბიჭვინთასთან — განიერი. უმთავრესი წიაღისეულია ტორფი (ბიჭვინთის მიდამოებში), საშენი მასალა (კირქვა, მერგელი, თიხა, ფიქალი და სხვა), არის აგრეთვე ლითოგრაფიული ქვა, ბარიტი და სხვა. გაგრის მიდამოებში თერმული მინერალური წყაროა.
ჰავა
ჰავა ზღვის ნოტიო სუბტროპიკულია. დაბალ ზონაში იცის თბილი ზამთარი და ცხელი ზაფხული. მაღლა ნამდვილ ზაფხულს მოკლებული მაღალმთის ჰავაა. საშუალო წლიური ტემპერატურა გაგრაში 14,1 °C, გაგრის ქედზე 5,8 °C, იანვრის საშუალო ტემპერატურა, შესაბამისად, 6,2 °C და -3,9 °C, აგვისტოში — 24,5 °C და 14,9 °C; აბსოლუტური მინიმუმი -11 °C და -28 °C, აბსოლუტური მაქსიმუმი 39 °C და 30 °C. უყინვო პერიოდის ხანგრძლივობა სანაპიროზე 300 დღეს აღემატება, მთებში კი 180-ზე ნაკლებია. სიმაღლებრივი სარტყლების მიხედვით იცვლება ატმოსფერული ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობაც: გაგრაში — 1340 მმ, გაგრის ქედზე — 1740 მმ, მაღალმთიან ზონაში — კიდევ უფრო მეტი.
შიგა წყლები
გაგრის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მდინარეთა ქსელი კირქვების ფართოდ გავრცელების გამო სუსტადაა განვითარებული. ტერიტორიის საზღვრის გასწვრივ მიედინება მდინარეები ფსოუ და ბზიფი. მდინარე ბზიფი შესართავთან კვეთს გაგრის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიას. მდინარეტა უმრავლესობა კარსტულია (ფხისთა, ხაშუფსა, სანდრიფში, ჟოეკვარა, გაგრიფში და სხვა.). გორაკ-ბორცვიან ზოლში და სანაპიროზე გამოდის მრავალი კარსტული წყარო, მათგან იწყება პატარა მდინარეები: რეპროა, ახიხამცა, ბეგერეფსთა და სხვები. კარსტული მდინარეები ზოგან ზღვაშიც ამოდის. კარსტული წარმოშობისაა, ციხფერი ტბა ბზიფის ხეობაში. ბიჭვინთის დაბლობზე არის პატარა ტბა — ინკითი.
ნიადაგები
სანაპირო დაბლობ და გორაკ-ბორცვიან ზოლში გავრცელებულია ალუვიური, ტორფიან-ჭაობიანი, სუბტროპიკული ეწერი და ყვითელმიწა ნიადაგები, უფრო მაღლა — ნეშომპალა-კარბონატული, რომელსაც ზემოთ ცვლის ტყის ყომრალი ნიადაგები. 1800-1900 მ-ს ზემოთ მთის მდელოს ნიადაგებია.
ცხოველთა სამყარო
გაგრის მუნიციპალიტეტის სანაპირო დაბლობ და გორაკ-ბორცვიან ზონაში ცხოველთა სამყარო გაღარიბებულია. ტყის ზონაში ბინადრობენ: მურა დათვი, მგელი, ტურა, გარეული კატა, კვერნა, დედოფალა, მაჩვი, გარეული ღორი, ევროპული შველი, ძილგუდა, წყლის თაგვი, შავი და რუხი ვირთაგვა. ფრინველებიდან — ნიბლია, ჩიტბატონა, წივწივა, წიწკანა, სტვენია, შაშვი, კოდალა, ჩხიკვი და სხვა. ქვეწარმავლებიდან — კავკასიური გველგესლა, ხვლიკი და სხვა. მდინარეებში იცის წვერა, ფრიტა, ტობი, ხოლო მდინარეთა ზემო დინებაში — კალმახი.
გალის მუნიციპალიტეტი
გალის მუნიციპალიტეტი (Гал амуниципалитет) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის შემადგენლობაში, კერძოდ, აფხაზეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, შავი ზღვის სანაპიროზე.
1917 წლამდე გალის რაიონი შედიოდა ქუთაისის გუბერნიის სოხუმის ოკრუგში სამურზაყანოს მაზრის სახელწოდებით, 1925 წლის 1 აპრილიდან — გალის მაზრა, ხოლო 1939 წლიდან — გალის რაიონის სახელწოდებით.
გალის რაიონს ჩრდილოეთით ესაზღვრება ოჩამჩირის, აღმოსავლეთით — წალენჯიხის, სამხრეთით — ზუგდიდის რაიონები, დასავლეთით — შავი ზღვა. ფართობი 1003 კმ2. რაიონული ცენტრი — ქ. გალი.
ჰავა
გალის რაიონში ზღვის ნოტიო სუბტროპიკული ჰავაა. სამურზაყანოს დაბლობსა და გორაკ-ბორცვიან მთისწინეთში იცის რბილი ზამთარი და ცხელი ზაფხული. იანვრის საშუალო ტემპერატურა 4-6°C, ივლისი 24°C, აბსოლუტური მინიმალური — 10-12°C, აბსოლუტური მაქსიმალური 34-36°C. ნალექები 1646-1760 მმ წელიწადში. ნალექების მაქსიმუმი მოდის ზაფხულსა და შემოდგომაზე. მუსონური ხასიათის ქარები. მთიან ზონაში იცის ზომიერად ცივი ზამთარი და ხანგრძლივი თბილი ზაფხული. იანვრის საშუალო ტემპერატურა 2-იდან 0°C-მდეა, ივლისის 18-20°C, აბსოლუტური მინიმალური — 12-14°C. აბსოლუტური მაქსიმალური 32-34°C. ნალექები 1600-1800 მმ წელიწადში. აკიბისა და ოხაჩქუის ქედების თხემურ ნაწილში ჰაერის ტემპერატურა კიდევ უფრო დაბალია: იანვრის საშუალო ტემპერატურა 0-იდან — 2°C-მდეა, ივლისის 16°C; აბსოლუტური მინიმალური 14,-16°C, აბსოლუტური მაქსიმალური 32°C. ნალექები 1800-2000 მმ წელიწადში.
Tetraponera flexuosa
Tetraponera flexuosa — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Tetraponera-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Pseudomyrmecinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
Lasioglossum tropidonotum
Lasioglossum tropidonotum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1986 წელს.
სქოლიო
tropidonotum
მწვანე (ვაზის ჯიში)
მწვანე — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭიდან.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან თითქმის ოვალური, ხშირად ხუთნაკვთიანი, იშვიათად სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრად საკმაოდაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ხშირად ფრთიანი, ძლიერ კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მწვანე ფერის, ხშირად ყვითლდება. მზის მხარეზე ემჩნევა ლაქები. სქელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით სუსტად დაფარული. რბილობი მკვრივი აქვს, საშუალო წვნიანი, წვენი შეუფერავი.
ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 0.7-8 გ/ლ-ს.
მიიღება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინო, რომელსაც ახასიათებს მოყვითალო შეფერვა, მცირე სხეული და სასიამოვნო სიმჟავე.
ლიტერატურა
კატეგორია:რაჭის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
გუმათი
გუმათი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში, ოფურჩხეთის თემში. მდებარეობს იმერეთის ჩრდილოეთ მთისწინეთში, გუმათის წყალსაცავის ნაპირზე. ზღვის დონიდან 360 მეტრი, წყალტუბოდან 25 კილომეტრი.
სოფელში არის ტეშენიტის კარიერი, მოქმედებს საჯარო სკოლა. სოფელთან არის გუმათის წყალსაცავი. სოფელი აღნიშნულია ვახუშტი ბატონიშვილის მიერ შედგენილ რამდენიმე რუკაზე. მოხსენიებული აქვს იოჰან გიულდენშტედტს. გვიანდელ შუა საუკუნეებში გუმათი ოკრიბაში შედიოდა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 426 ადამიანი.
პიროვნებები
სოფელში დაიბადა საბჭოთა კავშირის გმირი ლავრენტი ავალიანი.
სქოლიო
კატეგორია:წყალტუბოს მუნიციპალიტეტის სოფლები
იპიაუ
იპიაუ (Ipiaú) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 44 430 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 286.597 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 155.03 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
ემაბლ ჟან ჟაკ პელისიე
thumb|right|240px|ემაბლ ჟან ჟაკ პელისიე ემაბლ ჟან ჟაკ პელისიე (Aimable Jean Jacques Pélissier; დ. 6 ნოემბერი, 1794, მარომი, ზღვისპირა სენის დეპარტამენტი — გ. 22 მაისი, 1864, ალჟირი) — საფრანგეთის მარშალი (1855), მალახოვის ჰერცოგი (1856). მონაწილეობდა ესპანეთის რევოლუციის ჩახშობაში (1823), ხოლო 30-40-იან წლებში – ალჟირის დაპყრობაში. ყირიმის ომში (1853-1856) 1855 წლის იანვრიდან სარდლობდა I კორპუსს, 1855 წლის მაისიდან – საფრანგეთის არმიას ყირიმში და ხელმძღვანელობდა უკანასკნელ იერიშებს სევასტოპოლზე, მალახოვის ყორღანის აღებას. ავსტრია-იტალია-საფრანგეთის ომში 1859 წელს რაინის არმიის სარდალი. 1860 წლიდან ალჟირის გენერალ-გუბერნატორი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საფრანგეთის მარშლები კატეგორია:დაბადებული 6 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1794 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1864
საკირე (ბორჯომის მუნიციპალიტეტი)
საკირე — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში, ტაძრისის თემში. მდებარეობს მდინარე საკირულის (დვირულის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1280 მეტრი, ბორჯომიდან 25 კილომეტრი, დვირიდან (უახლოესი რკინიგიზის სადგური) 7 კმ, ტაძრისიდან 1 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 954 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ლიოსის პლატო
ლიოსის პლატო (黄土高原) — ვრცელი პლატო ჩინეთში, განსუს, შენსისა და შანსის პროვინციებში. ვრცელდება გობის უდაბნოს სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მდინარე ხუანხეს შუაწელში. სამხრეთით ესაზღვრება ცინლინის ქედი, აღმოსავლეთით ტაიხანშანის ქედი, ჩრდილოეთით ორდოსი, ჩრდილო-დასავლეთით ალაშანი, დასავლეთით კუნლუნის აღმოსავლეთი შტოქედები.
ფართობი დაახლოებით 430 ათ. კმ². გაბატონებული სიმაღლეებია 1200–1500 მ. მის ფარგლებშია ცალკეული ქედები, რომელთა სიმაღლე ადგილ-ადგილ 2500 მ და მეტს აღწევს. დედამიწაზე ლიოსური დანალექების უდიდესი მასივია. ლიოსების სიმძლავრე ჩვეულებრივ მერყეობს 20–100 მ ფარგლებში, ხოლო დასავლეთით ლანჭოუს რაიონში აღწევს 350 მ-ს. პლატოზე ჩამოყალიბებულია უნიკალური „ლიოსური ლანდშაფტები“, რომელთათვის დამახასიათებელია ბრტყელმწვერვალიანი საფეხურისებრი მთები, უცნაური კოშკა-მოწმეები, ციცაბოფერდობებიანი კანიონები.
კლიმატი ზომიერად კონტინენტურია; იცის მშრალი ცივი ზამთარი და ცხელი ზაფხული. იანვრის საშუალო ტემპერატურა ჩრდილოეთით –8°C-იდან სამხრეთით –4°C-მდე, ივლისის შესაბამისად, 22 და 24°C. ატმოსფერული ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა აღმოსვლეთით 500 მმ-იდან ჩრდილო-დასავლეთით 250 მმ-მდე. მათი დიდი ნაწილი ჩვეულებრივ, თავსხმის სახით მოდის ზაფხულის მუსონების დროს (ივლისი–სექტემბერი). ნალექები ლიოსში უმალვე შეიწოვება როგორც ღრუბელში, ძლიერი თავსხმა წვიმები ნაკვალევს ტოვებს ნაღვარევისა და ხევების სახით. თავსხმა წვიმების გამო ჯერ კიდევ შორეულ წარსულში ხდებოდა მერქან-ბუჩქნარი მცენარეულობის განადგურება და დახვნა. ლიოსის პლატო ძლიერაა ეროზირებული, ხოლო ნიადაგები წარეცხვილია. ხევებით განსაკუთრებით ინტენსიურადაა შეჭრილ-შემოჭრილი სამხრეთი და აღმოსავლეთი კიდეები (იკავებენ ფართობის 40%-ს). გრუნტის წყლები როგორც წესი ღრმადაა განლაგებული (40–60 მ). ლიოსის პლატოს ნიადაგებმა მიიღეს სახელწოდება „ხეილუტუ“ ანუ „შავი მიწები“. მათ აქვთ 25–100 სმ სიმძლავრის კულტურული ყრილი ფენა, რომლის ქვეშაა დამარხული ჰუმუსის ჰორიზონტი.
პლატო უტყეოა. თანადროული მცენარეულობა წარმოდგენილია ვაციწვერისა და უროს სტეპებით და მდიდარი ნაირბალახეული ბუჩქნარით (იაპონური სამყურა, გრაკლა). ხევებში გვხვდება ქაცვის, სოფორას და სხვა ბუჩქნარი რაყები. მნიშვნელოვანი ფართობი უკავია ხორბლის, ფეტვის, სოიას და ბამბის ნათესებს. არის ქვანახშირის, რკინის მადნის, ნავთობის, საწვავი ფიქლის საბადოები. ლიოსის პლატო მჭიდროდაა დასახლებული; მთავარი ქალაქებია: ლანჭოუ, სიანი და ტაიიუანი.
სქოლიო
კატეგორია:ჩინეთის პლატოები
თომას საულიუს კონდროტასი
თომას საულიუს კონდროტასი (დ. 30 იანვარი, 1953, კაუნასი) – ლიეტუველი მწერალი.
დაამთავრა ვილნიუსის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფსიქოლოგია-ფილოსოფიის ფაკულტეტი (1976 წ.). მუშაობდა ლიტვური ენციკლოპედიის რედაქციაში, შემდეგ სამხატვრო ინსტიტუტის ფილოსოფიის კათედრაზე. 1986 წლიდან ემიგრაციაშია. 2001–2004 წლებში ხელმძღვანელობდა რადიო თავისუფლების ლიტვურ განყოფილებას.
კონდროტასის პირველი მოთხრობები ლიტვურ ლიტერატურულ პრესაში 1969 წლიდან გამოჩნდა. 1977 წელს გამოიცა მისი პირველი კრებული „უსაზღვრო სამყარო“, რასაც მოჰყვა სხვადასხვა კრებულებიც. განსაკუთრებული ყურადღება დაიმსახურა მისმა რომანმა „გველის მზერამ“, რომელიც სხვადასხვა ენებზეა თარგმნილი. 2004 წლიდან ცხოვრობს ამერიკაში და მუშაობს როგორც დამოუკიდებელი ფოტოგრაფი.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1953
კაგუია
კაგუია (იაპ. かぐや), ოფიციალურად SELENE (ძვ. ბერძნ.: Σελήνη, მთვარე) — მეორე იაპონური სამთვარეო ორბიტალური კოსმოსური ხომალდი. სახელი სელენოლოგიური და საინჟინრო მკვლევარის აკრონომია, ხოლო მეტსახელი "კაგუია" შერჩეულ იქნა საზოგადოების მიერ, ძველი იაპონური ხალხური ზღაპრიდან "ბამბუკის მჭრელის ამბავი", სადაც კაგუია მთვარის პრინცესა იყო. იაპონიის საჰაერო სივრცის კვლევის სააგენტოს მიერ შექმნილი ზონდი 2007 წლის 14 სექტემბერს გაუშვეს.
სელენე მთვარის კვლევისადმი განახლებული ინტერესის შედეგია და აპოლოს პროგრამის შემდეგ უდიდესი სამთვარეო მისიაა, რომელიც მოჰყვა იაპონიის პირველ სამთვარეო საცდელ ზონდს "ჰაგორომო", გაშვებულს 1990 წელს. 2007 წლის ოქტომბერში ჩინეთიც აპირებს ჩანგ'ე 1 მთვარის მკვლევარის გაშვებას, რომელსაც მოჰყვება ინდოეთის "ჩანდრაიაანი" და აშშ-ის "Lunar Reconnaissance Orbiter" 2008 წელს. აშშ, ევროპის ქვეყნები, რუსეთი, იაპონია და ჩინეთი 2018 წლისთვის აპირებენ მთვარეზე საბაზო საკვლევი მისიის აშენებას.
კატეგორია:იაპონიის კოსმოსური პროგრამა კატეგორია:მთვარის კვლევის პროგრამები
თბილისის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი
თბილისის თავისუფალი უნივერსიტეტის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი — საქართველოში პირველი უმაღლესი სასწავლო დაწესებულება, სადაც ახლო და შორეული აღმოსავლეთის ქვეყნებს, მათ ისტორიას, კულტურას, ეკონომიკას, სამართალსა და ენებს შეისწავლიან.
აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი 1991 წელს დაფუძნდა, როგორც დამოუკიდებელი სასწავლო დაწესებულება. 2007 წლიდან იგი კახა ბენდუქიძის დაფუძნებული თბილისის თავისუფალი უნივერსიტეტის დამფუძნებელი სკოლა გახდა ბიზნესისა (ESM) სკოლასთან ერთად.
ინსტიტუტს ხელმძღვანელობს პროფესორი გიორგი კაციტაძე.
ინსტიტუტი ყოველწლიურად ატარებს ახალგაზრდულ სამეცნიერო კონფერენციას „დასავლეთი დასავლეთია, აღმოსავლეთი კი აღმოსავლეთი“. ტრადიციულად, კონფერენციის თანამონაწილეები არიან ირანის ისლამური რესპუბლიკის საელჩო საქართველოში, კატარის საელჩო საქართველოში, იაპონიის საელჩო საქართველოში, ჩინეთის საელჩო საქართველოში, კორეის საელჩო საქართველოში, საქართველოს ფრანგული ინსტიტუტი, გოეთეს ინსტიტუტი საქართველოში, საინვესტიციო კომპანია „ჰუალინგ ჯგუფი“ და ნატოსა და ევროკავშირის შესახებ საინფორმაციო ცენტრი. კონფერენციის მომხსენებლები არიან საქართველოს აკრედიტებული უმაღლესი სასწავლებლების ბაკალავრიატის სტუდენტები, მაგისტრანტები და დოქტორანტები. <!
ორი დარგი
ინსტიტუტი ამზადებს ბაკალავრებსა და მაგისტრებს ორ, საერთაშორისო ურთიერთობებისა და აღმოსავლეთმცოდნეობის, დარგში. ორივე დარგი შეიძლება მოიცავდეს ახლო და შორეული აღმოსავლეთის ქვეყნებს; არაბულ ქვეყნებს, თურქეთს, ირანს, ინდოეთს, იაპონიას, კორეას და ჩინეთს, ან კონკრეტულად ჩამოთვლილ ქვეყანათაგან რომელიმეს ენას, ისტორიას, კულტურას, რელიგიას, ეკონომიკას და სამართალს.
აკადემიური ხარისხები
აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი საერთაშორისო ურთიერთობებისა და აღმოსავლეთმცოდნეობის სპეციალობებში მომზადებულ კურსდამთავრებულებზე გასცემს უმაღლესი განათლების დიპლომს შემდეგი აკადემიური ხარისხების მიხედვით:
სპეციალური მიმართულებები
აკადემიური და სამეცნიერო ხარისხების მიღება შესაძლებელი არის შემდეგ აღმოსავლეთმცოდნეობით მეცნიერებებში.
არჩევითი ენები
ინსტიტუტის სტუდენტებს საშუალება აქვთ დამატებით შეისწავლონ აღმოსავლეთისა და ევროპის 16 ენა.
ინსტიტუტის დროებითი სტრუქტურა
აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი, ისევე როგორც მთლიანად თავისუფალი უნივერსიტეტი მუდმივი განახლების რეჟიმში იმყოფება და იგი ჯერჯერობით მხოლოდ სამ მთავარ განყოფილებას მოიცავს;
პროფესორ-მასწავლებლები და სტუდენტობა
ინსტიტუტში დასაქმებულია 85 ლექტორი, მათ შორის 60 დოქტორი და კანდიდატი, 12 უცხოელი პროფესორი, ხოლო დღემდე საზღვარგარეთ კვალიფიკაცია 32 პროფესორ-მასწავლებელმა აიმაღლა.
მართვა და ხელმძღვანელობა
ინსტიტუტი დაარსდა 1991 წლის 14 ივნისს.
მისაღები გამოცდები
ინსტიტუტის აბიტურიენტებს მოეთხოვებათ ქართული ენისა და ლიტერატურის სავალდებულო გამოცდის, ზოგადი უნარების სავალდებულო გამოცდის, უცხო ენისა და ისტორიის, გეოგრაფიის ან ლიტერატურის გამოცდების ჩაბარება. თითოეული საგნისთვის მინიჭებულია შემდეგი კოეფიციენტები:
აკრედიტაცია
თბილისის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტს 2006 წლიდან გააჩნია განათლების აკრედიტაციის ეროვნული ცენტრის სახელმწიფო აკრედიტაცია.
საგარეო კონტაქტები
ინსტიტუტი დაარსების პირველივე წლებიდან აქტიურად და წარმატებით თანამშრომლობს აღმოსავლეთის ქვეყნების უნივერსიტეტებთან;
გარდა ამისა, ინსტიტუტს მჭიდრო ურთიერთობა აკავშირებს ასევე მალტის უნივერსიტეტთან, მონტანას და ვაშინგტონის ამერიკულ (აშშ) და ფინეთის ჰუმანიტარულ და ტექნიკურ უნივერსიტეტებთან, სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან და მოსკოვის ლომონოსოვის სახელობის უნივერსიტეტთან არსებული აზიისა და აფრიკის ქვეყნების ინსტიტუტთან (რუსეთი).
2003 წელს აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი გახდა კულტურათა საერთაშორისო პარლამენტის წევრი.
2004 წლიდან ინსტიტუტი თანამშრომლობს ქსიან-ჯიატონგისა და ლანჯუს უნივერსიტეტებთან (ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა).
--->
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს უმაღლესი სასწავლებლები კატეგორია:თავისუფალი უნივერსიტეტი
ისრაფილ აშურლი
ისრაფილ აშურლი (İsrafil Aşurlı; დ. 1969 წლის 16 იანვარი, ბაქო, აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, სსრკ) — აზერბაიჯანელი მთამსვლელი, ყინულზე ცოცვის კომისიის აღმასრულებელი მდივანი (2010-2017), რომელიც არის UIAA-ს (ცოცვის და მთამსვლელობის საერთაშორისო ფედერაცია) დაქვემდებარების ქვეშ. ასევე ის არის ახალგაზრდული კომიტეტის პრეზიდენტი (ახალგაზრდული კომისია 2012-2016 წწ.), აზერბაიჯანის მთამსვლელთა ფედერაციის პრეზიდენტი (2010-2016 წწ.), მთამსვლელობისა და მთამსვლელობის ევრო-აზიის ასოციაციის პრეზიდიუმის წევრი (EAMA 2011 წლიდან) და ყინულზე ცოცვის საერთაშორისო მსაჯი.
ისრაფილი არის აზერბაიჯანის ალპური კლუბის / Azərbaycan Alpine Klubu თანადამფუძნებელი.
2009 წლის 4 მარტს, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ბრძანებულებით, ისრაფილ აშურლი დაჯილდოვდა თარაგის (პროგრესი) მედლით.
ის არის ასევე ალპინისტური ორდენის ,,ედელვაისის" I და II ხარისხის კავალერი.
ბიოგრაფია
ისრაფილ აშურლი დაიბადა 1969 წლის 16 იანვარს ქალაქ ბაქოში. ის არის ბაქოს მე-6 სკოლის კურსდამთავრებული. მან დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო ნავთობის აკადემიის ენერგეტიკული ფაკულტეტი.
1991 წელს ისრაფილ აშურლიმ შექმნა კომპანია ,,ინსოლი", რომელიც 1998 წლიდან ახორციელებს სატელეკომუნიკაციო აღჭურვილობის დამონტაჟებას მობილური და სადენიანი ოპერატორებისთვის. კომპანიას აქვს ოფისები: რუსეთში, ყაზახეთში, აზერბაიჯანში, ყირგიზეთში. ისრაფილი არის კომპანია Insol Group-ის მმართველთა საბჭოს წევრი, მმართველი კომპანია „ინსოლ კონსალტინგის“ აღმასრულებელი დირექტორი, შვეიცარიული კომპანია iCsquared GmbH-ის ვიცე-პრეზიდენტი რუსეთში, ბალტიისპირეთის ქვეყნებსა და დსთ-ში.
ისრაფილ აშურლი ალპინიზით მას შემდეგ დაინტერესდა, რაც „ინსოლი“ შეიქმნა. ეს მოხდა, როგორც მან თქვა შემთხვევით. 1999 წელს ის იყო ეგზოტიკურ ტურისტულ ლაშქრობაში ჰიმალაის კანჩენჯუნგას (8586 მ) ძირში. მან თქვა: „როდესაც ადამიანები მთაში მიდიან, ორი არჩევანი აქვთ. არ მოსწონთ მთები და საერთოდ აღარ მიდიან იქ, ან ისე მოსწონთ, რომ ცდილობენ რაც შეიძლება მალე ისევ დაბრუნდნენ აქ. ჩემს შემთხვევაში ეს მეორეა".
ექსპედიციები
2000 წელს, კანგჩენჯუნგას ძირთან ვიზიტის დროს, აშურლის დიდი ინტერესი გაუჩნდა ალპინიზმის მიმართ. მომდევნო შვიდ წელიწადში ის გახდა მეცხრე ადამიანი, რომელმაც დაასრულა Seven Summits-ის გამოწვევა.
2003 წელს ისრაფილი ავიდა ლაფჩის მთაზე (6017) რუს ალპინისტ ვლადიმერ შატაევთან ერთად. 2007 წელს აშურლი სერგეი კოფანოვთან ერთად ავიდა ევერესტზე. 2011 წელს ის ავიდა კანგჩენჯუნგაზე რუს ალპინისტ ალექსეი ბოლოტოვთან და ნიკოლაი ტოტმიანინთან ერთად. 2013 ისრაფილი იყო ნანგა პარბატის ექსპედიციის მონაწილე. ექსპედიცია შეწყდა ტერორისტული თავდასხმის გამო. 2014 შიშაბანგმას ექსპედიციის საშუალებით ის ავიდა 6800 მ-მდე და თუმცა სვლა შეწყვიტა ფილტვის შეშუპების გამო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:მთამსვლელები კატეგორია:აზერბაიჯანელი მთამსვლელები
ქვრივი კაცების სახლები (პიესა)
ქვრივი კაცების სახლები (Widowers' Houses) — პიესა, დაწერილი გამოჩენილი ირლანდიელი დრამატურგის, ნობელის პრემიის ლაურეატის ჯორჯ ბერნარდ შოუს მიერ, 1892 წელს. ეს არის შოუს მიერ დაწერილი პირველი პიესა, რომლის პრემიერაც 1892 წელს, როიალტი თეატრში გაიმართა. პიესა თავდაპირველად 1885 წელს დაიწერა, ბერნარდ შოუსა და უილიამ არჩერის თანამშრომლობის შედეგად. თუმცა, პარტნიორები მალე დაშორდნენ, შოუმ უკვე არსებული პიესის რამდენიმე ფრაგმენტი შეცვალა, მას მესამე აქტი დაუმატა. .
ეს პიესა, ორ სხვა პიესასთან ერთად, დაიბეჭდა შოუს კრებულში უსიამოვნო პიესები, რომელთაც უსიამოვნო იმიტომ ეწოდათ, რომ ისინი მიზნად არა აუდიტორიის გართობას არამედ მათი ყურადღების სოციალური პრობლემებისადმი მიმართვას ისახავდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:1892 წლის პიესები კატეგორია:ჯორჯ ბერნარდ შოუს პიესები
ოსტზიდლუნგი
მინიატიურა|260პქ|გერმანელთა მიერ ოსტზიდლუნგის შედეგად ათვისებული ტერიტორიები ოსტზიდლუნგი (Ostsiedlung) ეწოდება გერმანელი ხალხის გადასახლებას IX-XIV საუკუნეებში ძველი გერმანული მიწებიდან აღმოსავლეთით; გერმანელები ძირითადად მდინარე ელბასა და ზაალის აღმოსავლეთით სლავური და ბალტიური წარმოშობის ხალხით დასახლებულ ტერიტორიებზე, ასევე დღევანდელ ავსტრიაში, შტირიასა და კარინთიაში სახლდებოდნენ. გადასახლებას თან სდევდა ცხოვრებისა და სამართლებრივი სტრუქტურის ცვლილება. გერმანელთა ახალი სამოსახლო ვრცელდებოდა აღმოსავლეთ ჰოლშტაინიდან და ფრანკონიიდან დღევანდელ ესტონეთამდე და სლოვენიამდე. ამ ტერიტორიებზე გერმანელების მიერ ახალი ქალაქები და კოლონიური სოფლები დაარსდა, არსებული სოფლები და ყოფილი ურბანული დასახლებები კი გერმანულ ყაიდაზე გადაკეთდა და გაფართოვდა. აღმოსავლეთის ახალ მიწებზე მოხდა ყოფილი დასავლეთსლავური მოსახლეობის დიდი ნაწილის ასიმილაცია გერმანელთა მიერ.
გადასახლებები IX საუკუნიდან დაიწყო და თავის პიკს XIV საუკუნეში მიაღწია. გარდა ამისა, მაშინ როდესაც კაროლინგების მმართველობის პერიოდში აღმოსავლეთი მიწებზე ახალი დასახლებების დაარსება მიმდინარეობდა, ოტონებისა და სალიების დინასტიების დროს გერმანელები ძირითადად მხოლოდ ციხესიმაგრეებსა და მისიონერულ ეკლესიებს აშენებდნენ. XIV საუკუნის შუა წლებში გადასახლებები შეწყდა იმ პერიოდში გავრცელებული შავი ჭირის ეპიდემიის გამო. გერმანელთა ოსტზიდლუნგი იყო არა უეცარი მოვლენა, არამედ მთელს ევროპაში მიმდინარე ინტენსიფიკაციის პროცესის შემადგენელი ნაწილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის ისტორია კატეგორია:პოლონეთის ისტორია
Tetraponera fulva
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სერჟ გნაბრი
სერჟ გნაბრი (დ. 14 ივლისი, 1995) — გერმანელი ფეხბურთელი. მიუხენის „ბაიერნისა“ და გერმანიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების გარემარბი. კარიერა მადრიდის „არსენალში“ დაიწყო. გუნდში 4 სეზონი გაატარა და ამ დროის მანძილზე ორი სეზონით გაიჯარებული იყო. 2017 წელს შეუერთდა მიუნხენის „ბაიერნს“. 2017-2018 წლების სეზონი „ჰოფენჰაიმში“ გაატარა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 14 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1995 კატეგორია:მიუნხენის ბაიერნის ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ლონდონის არსენალის ფეხბურთელები
Lasioglossum truncaticolle
Lasioglossum truncaticolle — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1877 წელს.
სქოლიო
truncaticolle
Start Me Up
Start Me Up — ინგლისური როკ-ჯგუფ როლინგ სტოუნზის სიმღერა. იგი სინგლის სახით 1981 წელს გამოიცა. შეტანილია ალბომში Tattoo You.
სქოლიო
კატეგორია:როლინგ სტოუნზის სიმღერები კატეგორია:1981 წლის სიმღერები
ისტაქსიუატლი
ისტაქსიუატლი, ან ისტასიუატლი (Iztaccíhuatl) (მომდინარეობს ნაუატლიდან: ისტაკი — თეთრი, ხოლო სიუატლი — ქალი, ანუ თეთრი ქალი) — მექსიკის სიდიდით მესამე მთა (ორისაბასა (5 636 მ) და პოპოკატეპეტლის (5426 მ) შემდეგ).
მთას აქვს ოთხი მწვერვალი, რომლებიდანაც უმაღლესია პეჩო (el pecho — „მკერდი“), რომელიც ზღვის დონიდან 5 230 მ სიმაღლეზე იწევა. დასავლეთიდან და აღმოსავლეთიდან ამ მწვერვალების სილუეტები წააგავს მწოლიარე ქალის ფიგურის თავს, მკერდს, ფეხებსა და ტერფებს. ისტაქტიუატლი მეხიკოდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 70 კმ სიშორეზე მდებარეობს. მისი თოვლიანი მწვერვალის დანახვა ქალაქიდანვე შეიძლება. დედაქალაქთან (ჯერ აცტეკების იმპერიის, შემდეგ კი თანამედროვე მექსიკის) სიახლოვის გამო, ეს მთა მრავალ ლიტერატურულ და მხატვრულ ნაწარმოებებშია მოხსენიებული.
თანამედროვე ისტორიაში ისტაქსიუატლზე პირველად ავიდნენ 1889 წელს. თუმცა არქეოლოგიური ნიმუშები მოწმობენ, რომ აცტეკები და უფრო ადრინდელი ცივილიზაციის წარმოამდგენლებიც ადიოდნენ ამ მთაზე.
ხშირად ამბობენ, რომ მთის სიმაღლე 5 286 მეტრია, მაგრამ სპეის შატლიდან რადარული გაზომვების შემდეგ აღმოჩნდა, რომ მთის სიმაღლეა 5 230 მეტრი.
ლეგენდა პოპოკატეპეტლსა და ისტაქსიუატლზე
აცტეკების მითოლოგიასა და მის წინამორბედებში არსებობდა მრავალი ლეგენდა ვულკანების, ისასა და პოპოს, წარმოქმნასთან დაკავშირებით. ერთ-ერთი მათგანის თანახმად, ისტაქსიუატლი იყო პრინცესა, რომელმაც მამის ერთ-ერთი მებრძოლი, პოპოკატეპეტლი, შეიყვარა. მამამ მისი შეყვარებული გაგზავნა ომში, ოახაკაში. ის დაპირდა მებრძოლს, რომ თავის ქალიშვილს გაატანდა ცოლად, როდესაც ის ბრძოლიდან დაბრუნდებოდა (მამა დარწმუნებული იყო, რომ ის არ დაბრუნდებოდა). პოპოკატეპეტლის არყოფნის დროს, ერთ-ერთმა თაყვანისმცემელმა პრინცესას უთხრა, რომ მისი შეყვარებული ბრძოლაში მოკვდა და სიკვდილის წინ დაუბარა, რომ მის ნაცვლად მოეყვანა პრინცესა ცოლად. პოპოკატეპეტლი გამარჯვებით დაბრუნდა. ისტაქსიუატლმა, რომელიც ამ დროისთვის უკვე სხვისი ცოლი იყო, თავი მოიკლა. პოპოკატეპეტლმა ამ დანაკარგს ვერ გაუძლო და თვითონაც მოიკლა თავი. მათი სიყვარულის ძალით გაკვირვებულმა ღმერთებმა შეყვარებულები გადააქციეს ორ მთად, რომლებიც მეზობლად დგანან, რათა სამუდამოდ ერთად შეძლონ ყოფნა.
ისტაქსიუატლს უწოდებენ „თეთრ ქალს“ ან „მძინარე ქალს“, იმიტომ, რომ ის ჰგავს ქალს, რომელსაც ზურგზე სძინავს, და ამავდროულად ყოველთვის თოვლითაა დაფარული. ვულკანი პოპოკატეპეტლი მასთან ახლოს დგას, იცავს მის ძილს და ფარავს თავის მრისხანებას, რომელიც პერიოდულად ვულკანთან ერთად ამოიფრქვევა ხოლმე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მექსიკის მთები კატეგორია:მექსიკის ვულკანები კატეგორია:აცტეკების მითოლოგია კატეგორია:აცტეკები კატეგორია:სტრატოვულკანები კატეგორია:მესოამერიკის გეოგრაფია
მოკოროტლო
მოკოროტლო — ჩალის ქუდის ერთ-ერთი სახეობა, რომელიც ფართოდ გამოიყენება სოთოს (სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა და ლესოთო) ტრადიციულ ტანისამოსში და ბასოთოსა და ლესოთოს ხალხის ნაციონალურ ტანისამოსს წარმოადგენს. მოკოროტლოს სიმბოლო გამოსახულია ლესოთოს დროშაზე. ითვლება, რომ ქუდის დიზაინი კონუსური ფორმის მთის, ქილოანეს, ფორმითაა შთაგონებული.
სქოლიო
კატეგორია:ქუდები კატეგორია:ლესოთოს ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:სოთოს კულტურა კატეგორია:სამხრეთ აფრიკის მოდა
მწვანე კუმსმტევანა
მწვანე კუმსმტევანა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან.
სახელწოდება მიღებული აქვს მწვანე შეფერილობის ძალიან კუმსი მტევნების გამო.
იგი გორული მწვანესგან ვარიაციის გზითაა წარმოშობილი. ნაპოვნია შიდა ქართლის ტერიტორიაზე. მწვანე კუმსმტევანა შეარჩია, გაამრავლა და შეისწავლა რევაზ კიკაჩეიშვილმა. ამპელოგრაფიული და სამეურნეო ნიშანთვისებებით იგი ძალიან ახლოსაა გორულ მწვანესთან. მწვანე კუმსმტევანა გორული მწვანესგან განსხვავდება: გაცილებით მაღალი მოსავლიანობით, უფრო მსხვილი და კუმსი მტევნით და ფოთლის ქვედა მხარის უფრო ხშირი ქეჩისებრი შებუსვით.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი დიდი ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია სქელი აბლაბუდისებრი და ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი, კონუსური ფორმისაა, ფრთიანი, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი დიდი ზომისაა, მომრგვალო, მომწვანო-მოქარვისფრო ელფერით. კანი სქელი აქვს. რბილობი წვნიანი და ხორციანია, სასიამოვნო გემოთი, პარმონიულად შეხამებული სიტკბოთი და მჟავიანობით.
ვაზი ძლიერი ზრდისა და უხვმოსავლიანია. მწვანე კუმსმტევანას სავეგეტაციო პერიოდი 150-160 დღეა და სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. საჰექტარო მოსავლიანობა 12.0-16.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 21-28%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-8 გ/ლ-ს.
მწვანე კუმსმტევანა გამოიყენება მაღალხარისხიანი სუფრის თეთრი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. ამ ჯიშიდან აგრეიივე მიიღება საკუპაჟე მასალა ღვინოების ხარისხის გასაუმჯობესებლად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართლის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
მერევი
მერევი — სოფელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტში (ნიგოზეთის თემი). მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე. ზღვის დონიდან 660 მეტრი, ჭიათურიდან 7 კილომეტრი. სოფელში არის მანგანუმის საბადო.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 336 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ლიტომიშლი
ლიტომიშლი (ჩეხ. Litomyšl; Leitomischl) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ჩეხეთში, პადრუბიცის რეგიონში. ქალაქის ცენტრში მდებარე ციხედარბაზი შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
აღმოსავლეთ ბოჰემიური ქალაქი ლიტომიშლი პირველად XIII საუკუნეში გამოჩნდა, ძველი, გამაგრებული დასახლების ადგილას, რომელიც ბოჰემიისა და მორავიის დამაკავშირებელ მნიშვნელოვან სავაჭრო გზაზე მდებარეობდა.
ქალაქის მთავარი ღირსშესანიშნაობა 1568–1581 წლებში აშენებული მონუმენტური, რენესანსული ციხესიმაგრეა. ციხესიმაგრის ნაგეობებეი რაიმე განსაკუთრებული არქიტექტურული მასახიათებლებით არ გამოირჩევიან, მაგრამ ისტორიულად მიიჩნევა, რომ აქ დაიბადა ჩეხი კომპოზიტორი ბედრჟიხ სმეტანა. ციხესთან მდებარე წაგრძელებული მოედანი ერთ-ერთი უდიდესია მთელს ჩეხეთში. აქ განლაგებულია ქალაქის ცენტრალური დარბაზი და გოტიკურ-რენესანსული სახლების სერია. წარსულში ლიტომიშლი მნიშვნელოვანი რელიგიური ცენტრი იყო, 1344 წელს აქ ბოჰემიაში მეორე საეპისკოპოსო დაარსდა, რომელმაც არსებობა ჰუსიტური ომების დროს შეწყვიტა. XIX საუკუნეში უდიდეს როლს თამაშობდა ქალაქის გრამატიკული სკოლა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხეთის ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩეხეთში
გუმბრა
გუმბრა — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე წყალტუბოსწყლის მარცხენა მხარეს. თემის ცენტრი (სოფლები: ბანოჯა, ხომული). ზღვის დონიდან 120 მეტრი, წყალტუბოდან 5 კილომეტრი.
გუმბრის მიდამოებშია ბენტონიტური თიხის, სურინჯის, ჟანგმიწისა და შპატის საბადოები, სათაფლიის სახელმწიფო ნაკრძალის ნაწილი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2381 ადამიანი.
სადგერი
სადგერი — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (ტბის თემში), მდინარე ბორჯომულის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1020 მეტრი, ბორჯომიდან 7 კილომეტრი. სოფლის მახლობლად შემონახულია ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი — XV საუკუნის წმინდა გიორგის ეკლესია. სოფელში არის მიწისქვეშა სუბთერმული მინერალური წყალი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 325 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ხეთამხალი
ხეთამხალი, კალმახა (Pleurotus ostreatus) — სოკოს სახეობა ხეთამხალისებრთა ოჯახისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს დედამიწის ყველა კონტინენტს გარდა ანტარქტიდისა.
სოკო პირველად აღწერა ავსტრიელმა მეცნიერმა ნიკოლაუს იოზეფ ფონ ჟაკენმა 1774 წელს როგორც Agaricus ostreatus. მიმდინარე ბინომინალური სახელწოდება მიანიჭა გერმანელმა მიკოლოგმა პაულ კუმერმა 1871 წელს.
სამეცნიერო სინონიმები:
აღწერა
რბილობი — თეთრი, მკვრივი, ნორჩობაში რბილი და წვნიანი, მოგვიანებით უხეში და ბოჭკოვანი (განსაკუთრებით ფეხში). განსაკუთრებული სუნის გარეშე და ანისის სასიამოვნო გემოთი.
ფეხის სიგრძე — 2-5, სისქე — 0,8-3 სმ, მოკლე (ზოგჯერ სრულიად შეუმჩნეველი), მკვრივი, მთლიანი, ექსცენტრული ან გვერდითი, ცილინდრული, ქვევით შევიწროებული, ხშირად მოხრილი. ზედაპირი თეთრი ან გლუვი; ძირში მომურო და ოდნავ ქეჩისებრი. სიბერეში ფეხი მეტად უხეშდება.
ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები მეჩხერია, სიგანეში 3—15 მმ, თხელი, დაღმავალი. ნორჩობაში მოთეთროა, ასაკთან ერთად ყვითლდება ან ნაცრისფერდება.
სპორების ფხვნილი — თეთრი ან მოვარდისფრო. სპორები — 8-11 × 3-4 მკმ, გლუვი, ცილინდრული, წაგრძელებულ-კვერცხისებრი, უფერული.
ეკოლოგია და გავრცელება
მერქნის დამღუპველი საპტროტროფია. იზრდება ჯგუფებად ფოთლოვან და შერეულ ტყეებში, ბაღებში, პარკებში, დამპალ და ცოცხალ (დასუსტებულ) ფოთლოვან (მუხა, წიფელი, თელა, არყი, ცირცელი, მთრთოლავი ვერხვი, ტირიფი, რცხილა, აკაცია), იშვიათად წიწვოვან ხეებზე. ხშირად გვხვდება მიწიდან საკმაოდ მაღალზე, კრამიტისებურად დაწყობილ ჯგუფებად.
გავრცელების არეალი მოიცავს დედამიწის ყველა კონტინენტს გარდა ანტარქტიდისა.
სეზონი — გაზაფხულიდან ზამთრამდე.
კვებითი ღირებულება
კარგი ხარისხის საჭმელი სოკოა. კორეაში, იაპონიასა და ჩინეთში დელიკატესად ითვლება. როგორც წესი იხმარება ახალი, შემწვარი სახით. ხშირად იყენებენ წვნიანი კერძების მოსამზადებლად, გარდა ამისა, ამატებენ სხვადასხვა სახის სალათებში. შემწვარი სახით ამარინადებენ და აკონსერვებენ ცხიმში. ხეთამხალი, აგრეთვე დიდი პოპულარობით სარგებლობს ჩეხეთისა და სლოვაკეთის თანამედროვე სამზარეულოში.
გემოზე სოკო ანისს წააგავს. საკვებად უმჯობესია ახალგაზრდა ეგზემპლარები; ასაკთან ერთად რბილობი უხეშდება და არასასიამოვნო გემოს იღებს.
შემცველობა
ხეთამხალი ღირებული დიეტური პროდუქტია, რომელიც დაბალი კალორიულლბით გამოირჩევა (38—41 კალ.). მასში შედის ისეთი ნივთიერებები, რომლებიც აუცილებელია ადამიანის ორგანიზმისათვის.
ცილის შემცველობითა (15-25 %) და ამინომჟავების შემადგენლობით (ვალინი, იზოლეიცინი, ლეიცინი, ლიზინი, მეთიონინი, ტრეონინი, ტრიფტოფანი, ფენილალანინი), ხეთამხალი ყველა ბოსტნეულს აღემატება (გარდა პარკოსნებისა) და ახლოსაა ხორცისა და რძის პროდუქტებთან.
ცხიმის შემცველობა ხეთამხალში დაბალია (100 გრამ მშრალ სოკოში 2,2 მგ), 67 % შეადგენს პოლიუჯერი ცხიმოვანი მჟავები. აგრეთვე, ხეთამხალი სტატინების ბუნებრივია წყაროა, რომლებიც ამცირებენ ქოლესტერინის დონეს ორგანიზმში.
ხეთამხალი წყალხსნადი და ცხიმხსნადი ვიტამინების შესანიშნავი წყაროა, მასში შედის B ჯგუფის ვიტამინების სრული კომპლექსი, ასევე ასკორბინის მჟავა, PP (5-10 ჯერ მეტი ვიდრე ბოსტნეულში), D2 და E ვიტამინები.
კულტივაცია
მინი|მარჯვნივ|250პქ|ხეთამხალის კულტივირება ნამჯაზე მრავალ ქვეყანაში (მათ შორის საქართველოში ) მისდევენ მის მოშენებას საწარმოო მასშტაბით.
სხვა მრავალი სოკოსაგან განსხვავებით, ხეთამხალისებრნი ბუნებრივ პირობებში იზრდებიან ცელულოზასა და ლიგნინის შემცველ პრაქტიკულად ნებისმიერ სუბსტრატზე – ხე-ტყის გადამუშავების ნარჩენებზე (ნახერხი, ბურბუშელა, ქერქი (არაწიწვოვანი ჯიშების), ქაღალდი), სასოფლო-სამეურნეო წარმოების ნარჩენებზე (მარცვლოვანი კულტურების ნამჯა, სიმინდის ტარო და ღერო, შაქრის ლერწმის ნარჩენები, ლელქაში, მზესუმზირის ჩენჩოზე) და სხვ. ნაყოფსხეულის წარმოქმნის ბუდისებრი პრინციპი მაღალი მოსავლიანობის გარანტიაა, მოსავლიანობამ შეიძლება 350–420 მ2•წ შეადგინოს.
სოკოს სასიცოცხლო ციკლის დასრულების შემდეგ, სუბსტრატს კომპოსტის მოსაშენებლადაც იყენებენ.
აგილობრივი სახელწოდებები
საქართველოს ყველა რეგიონში ხეთამხალს სხვადასხვა სახელით იცნობენ:
მესამე დასი
მესამე დასი — პირველი სოციალ-დემოკრატიული ჯგუფი საქართველოსა და ამიერკავკასიაში.
ისტორია
შეიქმნა 1892 წლის დეკემბრის დამლევს ეგნატე ნინოშვილისა და მიხა ცხაკაიას ინიციატივით გამართულ ზესტაფონის კრებაზე, რომელსაც ესწრებოდნენ ეგნატე ნინოშვილი, მიხა ცხაკაია, ნოე ჟორდანია, სილიბისტრო ჯიბლაძე, ნიკოლოზ ჩხეიძე, ისიდორე რამიშვილი, ილია კაკაბაძე, დიმიტრი კალანდარიშვილი, ე. ვაწაძე, რ. კალაძე, არსენ წითლიძე, ისიდორე კვიცარიძე.
კრებამ უარყო ნოე ჟორდანიას მიერ შედგენილი ეროვნულ-დემოკრატიული ხასიათის პროგრამის პროექტი და მიიღო ამ დროს ვარშავაში მყოფი ფილიპე მახარაძის წერილობითი წიდადადება სოციალ-დემოკრატიული პროგრამის შემუშავების შესახებ. საბოლოოდ ნოე ჟორდანიამ მოამზადა მესამე დასის პროგრამა, რომელიც პირველად საჯაროდ წაიკითხა სილიბისტრო ჯიბლაძემ 1894 წლის მაისში, ეგნატე ნინოშვილის დაკძრალვაზე, სოფელ ჩანჩეთში.
დასში არსებობდა კონსენსუსი სოციალური საკითხების მიმართ. შიდა დისკუსიების და დაპირისპირების საგანი იყო ეროვნული საკითხი. ამ საკითხზე მესამე დასში ოთხი პოლიტიკური მიმართულება არსებობდა. ერთი ინტერნაციონალისტური მიმართულება სრულიად უარყოფდა ეროვნულ საკითხს და ეწინააღმდეგებოდა სახელმწიფოს ყოველგვარ დანაწილებას და ავტონომიებს. ამ მიმართულების ლიდერი იყო ირაკლი წერეთელი. მეორე, უფრო ზომიერი პოზიცია ეჭირა ნოე ჟორდანიას, რომელიც აღიარებდა ეროვნული საკითხის მნიშვნელობას. მესამე მიმართულების ლიდერი იყო აკაკი ჩხენკელი, რომელიც უფრო აქტიურად აყენებდა ეროვნულ საკითხს. მისი მიდგომა ემყარებოდა ევროპული, განსაკუთრებით, ავსტრიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიების პლატფორმებს. ავტონომისტური მიმართულება ეჭირა ვლადიმერ დარჩიაშვილს, რომლის ხედვები მოიცავდა პოლიტიკურ და ეკონომიკურ ავტონომიას. მისი ხედვები დასის ძირითადი ხაზის იდეებისგან ძალზე დაშორებული აღმოჩნდა, რის გამოც დარჩიაშვილი ფაქტობრივად პარტიის სხვა ლიდერებისგან გარიყული აღმოჩნდა. მესამე დასში აგრეთვე გაერთიანებული იყვნენ რადიკალი მარქსისტებიც. ამ მიმართულების თვალსაჩინო წარმომადგენელი იყო ალექსანდრე წულუკიძე. 1903 წლის შემდეგ ამ მიმართულების მიმდევრები ლენინიზმის მხარდამჭერებს შეუერთდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:პოლიტიკური მოძრაობები საქართველოში კატეგორია:სოციალ-დემოკრატიული პარტიები კატეგორია:სოციალისტური პარტიები საქართველოში
იტაბუნა
იტაბუნა (Itabuna) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
პროტესტანტული რეფორმაცია
მინი|რეფორმაცია და კონტრ რეფორმაცია ევროპაში, ლურჯი ფერი აღნიშნავს პროტესტანტულ ქვეყნებს პროტესტანტული რეფორმაცია — რელიგიური მოძრაობა დასავლეთ და ცენტრალურ ევროპაში XVI საუკუნიდან XVII საუკუნის დასაწყისამდე. რეფორმაცია გულისხმობდა საეკლესიო პრაქტიკის (ღვთისმსახურების) და კანონიკური წყობის რეკონსტრუქციას. მომდინარეობს ლათინური სიტყვიდან reformatio რაც გარდაქმნას ნიშნავს. გარდა რელიგიურისა, რეფორმაცია მოიცავდა პოლიტიკურ, ეკონომიკურ და კულტურულ ფაქტორებს.
რეფორმაციის წინამორბედები
რეფორმატორული მოძრაობა დაიწყო ევროპის ჩრდილოეთ ნაწილში. ამის მიზეზი იყო რომის კათოლიკური ეკლესიის სიმკაცრე, კულტმსახურების გადატვირთულობა, დოგმატების სიმრავლე, კანონიკური სტრუქტურის სირთულე და რომის პაპების გავლენის ზრდა. ანტიკათოლიკური მოძრაობა დაიწყო რეფორმაციამდე და გაჩნდნენ კონფესიები, როგორიც იყო ვალდენსები, ჩეხი ძმები და სხვა.
რეფორმაციის დასაწყისი
მოძრაობის დაწყების უშუალო საბაბი გახდა ინდულგენციებით ვაჭრობა. გარკვეული თანხის საფასურად ნებისმიერს შეეძლო მიეღო ეკლესიისაგან ინდულგენცია ანუ „ცოდვების მიტევების“ სიგელი. 1515 წელს პაპმა ლეო X-მ, წმ. პეტრეს ტაძრის მშენებლობისათვის დამატებითი სახსრების მოძიების მიზნით, გამოსცა ბულა ინდულგენციებით ვაჭრობის შესახებ. ჩრდილო გერმანიაში ინდულგენციების გაყიდვა დომინიკელ ბერ იოჰანეს ტეტცელს დაევალა. მან ვიტენბერგის მახლობლად მოაწყო სავაჭრო ადგილი.
1517 წლის 31 ოქტომბერს მარტინ ლუთერმა ვიტენბერგის ეკლესიის კარზე მიაჭედა 95 თეზისი. ეს იყო კათოლიკური ეკლესიის და რომის პაპის კრიტიკის შემცველი 95 პუნქტი. ლუთერი ეკლესიას აკრიტიკებდა ინდულგენციების, განსაწმენდელის შესახებ მოძღვრების, ღვთისმშობლის და წმინდანების თაყვანისცემის, საეკლესიო საიდუმლოებების, ცელიბატის, სამონაზვნო პრაქტიკის, პაპის პრიმატის, სიმონიის და სხვა წეს-ჩვეულებების და დოქტრინების გამო. ლუთერი მოითხოვდა საეკლესიო ცხოვრების სათავეებთან დაბრუნებას.
1518 წელს რომში დაიწყო სასამართლო პროცესი ლუთერის წინააღმდეგ. 1520 წელს პაპმა ლეო X–მ თავის მიერ შედგენილ სიგელში ლუთერი ერეტიკოსად გამოაცხადა და ეკლესიიდან მოკვეთა, მაგრამ ვერ შეაჩერა. ლუთერმა საჯაროდ დაწვა პაპის მიერ გამოგზავნილი სიგელი, რითაც უფრო მეტად აღაშფოთა კათოლიკური ეკლესია. პაპმა ლუთერის წინააღმდეგ დახმარებისთვის საღვთო რომის იმპერატორს კარლ V-ს მიმართა. კარლ V-მ 1521 წელს ვორმსში მოიწვია გერმანელი მთავრების კრება, სადაც ლუთერს უარი უნდა ეთქვა თავის მოძღვრებაზე, რასაც ის არ დათანხმდა. სწორედ მაშინ წარმოთქვა ლუთერმა თავისი სახალხოდ ცნობილი ფრაზა: „აქა ვდგავარ და სხვაგვარად არ ძალმიძს“. საპასუხოდ კარლ V-მ გამოსცა ვორმსის ედიქტი, რომელიც ლუთერის მოძრაობას კანონგარეშედ აცხადებდა. ლუთერს კოცონზე დაწვა არ ასცდებოდა, რომ არა საქსონიის კურფიურისტი ფრიდრიხ ბრძენი, რომელმაც იგი შეიფარა. 1526 წელს ლუთერის მომხრე გერმანელი თავადების რაიხსტაგმა შეაჩერა ლუთერის საწინააღმდეგო ვორმსის ედიქტის მოქმედება და მიიღო გადაწყვეტლება, რომლითაც ნებისმიერ გერმანელ თავად შეეძლო მოეთხოვა მისი ქვეშევრდომისთვის მისთვის მისაღები რწმენის აღიარება. 1529 წელს ქალაქ შპაიერში რაიხსტაგის სხდომამ შეცვალა 1526 წლის გადაწყვეტილება. ახალი აქტი ლუთერანებს კათოლიკეებთან შედარებით უთანასწორო მდგომარეობაში აიყენებდა, რის გამოც ხუთმა გერმანელმა მთავარმა და თოთხმეტმა თავისუფალმა ქალაქმა პროტესტი გამოხატა. ამის შემდეგ რეფორმაციის მომხრეებს პროტესტანტები დაერქვათ.
ეს ბრძოლა გერმანელ პროტესტანტ მთავრებსა და იმპერატორ კარლ V-ს შორის საბოლოოდ 1555 წელს დადებული აუგსბურგის რელიგიური ზავით დასრულდა, რომლის თანახმადაც ზავი სარწმუნოებრივ თავისუფლებას ანიჭებდა მხოლოდ კათოლიკე და ლუთერან მთავრებს, მათი ქვეშევრდომები მოვალენი იყვნენ ეღიარებინათ თავიანთი მთავრის რელიგია ან სხვაგან გადასახლებულიყვნენ. აუგსბურგის რელიგიურმა ზავმა პროტესტანტიზმი კათოლიკობასთან ერთად ოფიციალურ რელიგიად აღიარა.
რეფორმაცია გერმანიის გარეთ
მინი|მარცხნივ|ულრიხ ცვინგლი
შვეიცარია
გერმანიის პარალელურად რეფორმაციული მოძრაობა ულრიხ ცვინგლის თაოსნობით შვეიცარიაშიც დაიწყო. რეფორმაციული იდეები ახლად გამოგონილი საბეჭდი მანქანების წყალობით უცბად გავრცელდა ორივე ქვეყანაში, თუმცა მათ შორის იყო იდეოლოგიური განსხვავებები. ცვინგლის მიმდევრები თვლიდნენ, რომ გერმანული რეფორმაცია კონსერვატული იყო და ისინი უფრო რადიკალურ ცვლილებებს ემხრობოდნენ. შვეიცარიელი რეფორმაციონერები დღეისთვის ცნობილი არიან ანაბაპტისტების სახელით.
ინგლისი
ინგლისის მეფე ჰენრი VIII (1509-1547) თავდაპირველად პროტესტანტების მოწინააღმდეგე იყო. ჯერ კიდევ 1521 წელს, მეფეს პაპმა ლეო X-მ ანტილუთენარული პამფელტისათვის საპატიო წოდება — „რწმენის დამცველი“ მიანიჭა. მაგრამ მას შემდეგ რაც პაპმა ჰენრი VIII-ს მეუღლესთან განქორწინებაზე უარი უთხრა (1525), მეფემ თავი ინგლისის ეკლესიის მეთაურად გამოაცხადა და განუდგა რომს. ასე შეიქმნა „ანგლიკანური ეკლესია“, რომლის რეფორმირებაც უკვე ჰენრი VIII-ის მემკვიდრის, ედუარდ VI-ის (1546-1553) დროს მოხდა. ლოცვა ლათინური ენის ნაცვლად ინგლისურ ენაზე აღევლინებოდა, ღვთისმსახურების წესი კი თითქმის უცვლელი რჩებოდა. ედუარდ VI-ის დედოფალი მერი („კათოლიკედ“ წოდებული, 1553-1557) ისევ კათოლიციზმს დაუბრუნდა, დედოფალმა ელიზაბეთ I-მა (1557-1603) კი 1559 წელს აღადგინა ანგლიკანური ეკლესიის დამოუკიდებლობა. მას შემდეგ ანგლიკანური ეკლესიის მეთაური მეფეა. საეკლესიო კანონებს პარლამენტი იღებს. კულტმსახურება ნაწილობრივ კათოლიკურია, 39 მუხლისგან შემდგარი მრწამსი - ძირითადად კალვინისტური.
ჟან კალვინი
მინი|ჟან კალვინი
ლუთერის განკვეთისა და რეფორმაციის დაგმობის შემდეგ ჟან კალვინის ნაშრომები პოპულარული გახდა და ხელი შეუწყო სხვადასხვა დაჯგუფებების გაერთიანებას, როგორც შვეიცარიაში, ასევე გერმანიაში, უნგრეთში, შოტლანდიასა და სხვა ევროპულ ქვეყნებში. ჟენევა გახდა პროტესტანტული მოძრაობის არაოფიციალური დედაქალაქი.
რეფორმაცია იდეოლოგიურად დაუკავშირდა ავგუსტიანელობას. როგორც ლუთერი, ასევე კალვინიც იყენებდნენ ნეტარი ავგუსტინეს სწავლებებს. ეს მათ პელაგიანიზმის წინააღმდეგ უბიძგებდა. მიუხედავად იმისა, რომ ორივეს სწავლება მსგავსი იყო, მათ შორის ურთიერთობა ძალიან დაძაბული იყო და კონფლიქტამდეც კი მივიდა.
კონტრრეფორმაცია
რეფორმაციას მოჰყვა კათოლიკური ეკლესიის პასუხი, რომელიც კონტრრეფორმაციის სახელითაა ცნობილი. კონტრეფორმაცია მოიცავდა რეფორმაციის პროცესის ძალადობრივ ჩახშობას, პროტესტანტების დევნას, ინკვიზიციას, აკრძალული წიგნების ინდექსის შექმნას. საბოლოოდ კათოლიკურ ქვეყნებად დარჩა იტალია, ესპანეთი, გერმანიის სამხრეთი, შვეიცარიის ზოგიერთი კანტონი, ირლანდია. XVI საუკუნის ბოლოს კათოლიციზმმა გაიმარჯვა ნიდერლანდების სამხრეთ ნაწილში (დღევანდელი ბელგია) და პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობაში. საფრანგეთში კათოლიციზმი სახელმწიფო რელიგია იყო, მაგრამ პროტესტანტები დიდი ხნის განმავლობაში თავისუფლებით სარგებლობდნენ.
1536 წელს რომის პაპმა პავლე III-მ შექმნა სპეციალური კომისია, რომლის დასკვნით პაპები და კარდინალები ხშირად იყენებდნენ ეკლესიას საკუთარი მერკანტილური მიზნებისთვის. 1545 წელს პაპის ინიციატივით მოიწვიეს ტრიდენის კრება. კრება რამდენიმე პაპის პონტიფიკატის განმავლობაში მიმდინარეობდა და მასზე მიღებულ იქნა როგორც დოგმატური, ასევე ეკლესიის სახელის ბოროტად გამოყენების საწინააღმდეგო გადაწყვეტილებები. დაარსდა ახალი ტიპის სამონასტრო ორდენები – თეატინელების, კაპუცინების და იეზუიტების. ეს უკანასკნელნი აქტიურ მოღვაწეობას ეწეოდნენ იმ ქვეყნებში, სადაც პროტესტანტიზმი გავრცელდა. მათ დამსახურებად მიიჩნევა პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობის დაბრუნება კათოლიციზმის წიაღში.
რეფორმაციის შედეგები
რეფორმაციის დასასრულად მიიჩნევა 1648 წელს ხელმოწერილი ვესტფალიის ზავი. ვესტფალიის ზავის შემდეგ ევროპულ პოლიტიკაში რელიგიის მნიშვნელობა დაკნინდა. ვესტფალიის ზავმა აღიარა რეფორმაციის შედეგად შექმნილი ახალი რეალობა. მის შემდეგ კონტინენტურ ევროპაში ფართომასშტაბიან რელიგიურ ომებს ადგილი აღარ ჰქონია. ლუთერანობის მომხრეებად დარჩნენ ჩრდლოეთი გერმანია, დანია, სკანდინავიის ქვეყნები და ბალტიისპირეთი. ინგლისში დამკვიდრდდა ანგლიკანური ეკლესია. რეფორმატორები სჭარბობდნენ შოტლანდიაში, ნიდერლანდებსა და შვეიცარიის რამდენიმე კანტონში. პროტესტანტიზმს მიმდევრები ჰყავდა ცენტრალურ გერმანიაში, უნგრეთსა და საფრანგეთში.
რელიგიის თავისუფლების იდეის გავრცელებას თან მოჰყვა პოლიტიკური თანასწორობის და დემოკრატიის იდეების გავრცელებაც. ქვეყნებში, სადაც უმრავლესობაში რეფორმატორები იყვნენ, საერო პირებს საშუალება ეძლეოდათ მონაწილეობა მიეღოთ ეკლესიის მართვაში, მოქალაქეებს კი სახელმწიფოს მართვაში.
იაპონიის საჰაერო სივრცის კვლევის სააგენტო
იაპონიის საჰაერო სივრცის კვლევის სააგენტო (宇宙航空研究開発機構 Uchū-Kōkū-Kenkyū-Kaihatsu-Kikō?), ან JAXA, იაპონიის ეროვნული კოსმოსური სააგენტო. დაფუძნდა 2003 წლის 1 ოქტომბერს სამი მანამდე დამოუკიდებელი ორგანიზაციის გაერთიანებით. სააგენტოს მოვალეობაა გამოიკვლიოს, განავითაროს და გაუშვას ორბიტაზე სატელიტები, და ჩართულია მრავალ მისიაში, როგორიცაა ასტეროიდების გამოკვლევა და შესაძლო პილოტირებადი მისია მთვარეზე.
კატეგორია:კოსმოსური კვლევის ორგანიზაციები კატეგორია:იაპონიის კოსმოსური პროგრამები
მწვანე ყვითელი
მწვანე ყვითელი, უფიფქო მწვანე — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან.
მწვანე კახურის ერთ-ერთი ვარიაციაა.
ბოტანიკური აღწერა
სრული სიმწიფის დროს ხასიათდება მარცვლის სიყვითლით და შედარებით ნაკლები ცვილისებრი ფიფქით. მცირემოსავლიანია, მაგრამ მისგან მაღალხარისხიანი ყურძნის წვენი მიიღება.
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
Stoned (როლინგ სტოუნზის სიმღერა)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როლინგ სტოუნზის სიმღერები კატეგორია:1963 წლის სიმღერები
ჯორჯტაუნი (კაიმანის კუნძულები)
ჯორჯტაუნი (George Town) — დიდი ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიის კაიმანის კუნძულების დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი. ჯორჯტაუნი მდებარეობს კუნძულ დიდ კაიმანზე. მოსახლეობა შეადგენს 30 600 ადამიანს (2006).
ჯორჯტაუნი არის კაიმანის კუნძულების საფინანსო ცენტრი, აქ მდებარეობს 600 ბანკი. ქალაქში მრავალი ძვირადღირებული სახლი და ცნობილი კომპანიების ოფისია, ჯორჯტაუნშივეა სამთავრობო ადმინისტრაციის შენობა. ქალაქის სიახლოვეს არის საერთაშორისო აეროპორტი.
სქოლიო
კატეგორია:კაიმანის კუნძულები კატეგორია:კარიბის ზღვის აუზის ქვეყნების დედაქალაქები კატეგორია:კაიმანის კუნძულების ქალაქები
Tetraponera gerdae
Tetraponera gerdae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Tetraponera-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Pseudomyrmecinae-ს ქვეოჯახს. .