cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აზერბაიჯანის კულტურის მეგობართა ფონდი
დაარსება
აზერბაიჯანის კულტურის მეგობართა ფონდი დაარსდა 1995 წლის გაზაფხულზე ერთობლივად მეხრიბან ხანუმ ალიევასა და აზერბაიჯანში აშშ-ს ელჩის მეუღლის ენ კოზლარიჩის მიერ. ამ შემთხვევასთან დაკავშირებით 29 აპრილს მუსლიმ მაგამაევის სახ. ფილარმონიაში საზეიმო საღამო ჩატარდა. ფონდის თანა-დამაარსეელმა განაცხადა, რომ ფონდის მთავარ მიზანს წარმოადგენს: მსოფლიოში აზერბაიჯანული კულტურის პოპულიარიზაცია, მისი ფართო საზოგადოებრიობის წინაშე წარდგენა და კულტურის მოღვაწეებისათვის ფინანსური დახმარების გაწევა.
საქმიანობა
ფონდი ატარებსკულტურის გამოჩენილი მოღვაწეების საიუბილეო საღამოებს, სიმღერების ჩაწერასა და გამოშვბაში ეხმარება, ხოლო ასეთი მომღერლების ჟანრობრივი გამოხატულება მრავალფეროვანია. 2002 წლიდან ფონდი დაკავებულია მოსკოვში ჟურნალ «აზერბაიჯანი — ირსი»-ის («აზერბაიჯანი-მემკვიდრეობა») გამოცემით სამ ენაზე (აზერბაიჯანულად, რუსულად, ინგლისურად). 1996 წლიდან დღევანდლამდე ფონდ ორგანიზებას უკეთებს ეროვნულ ტანისამოსის გამოფენას, იწვევს საზღვარგარეთის ორკესტრებს აზერბაიჯაში, აწყობს საქველმოქმედო კონცერტებს, საღამოებსა და გამოფენებს. ორგანიზებას უკეთებს საბალეტო დასების გამოფენებს, განთქმული კომედიანტების მოწვევას, დიდი მნიშვნელობა ენიჭება ხალიჩების ქსოვის ხელოვნებას.
მიმდინარეობს კლასიკური მუსიკის ფესტივალები, ერთ-ერთი ასეთი ფესტივალი მიეძღვნა აზერბაიჯანული მუსიკის ეროვნული დღისადმი მიძღვნილ კლასიკურ მუსიკას.
ფონდის მიერ ეწყობა დიდი აზერბაიჯანელი მომღერლების, მხატვრების, კომპოზიტორების, აზერბაიჯანის კულტურის განვითარებაში ღვაწლის შემტანი ადამიანების ხსოვნის საღამოები, რომელთა შორის იყო რაშიდ ბეჰბუდოვის ხსოვნისადმი მიძღვნილი საღამო.
2004 წელს ფონდის პრეზიდენტის მეხრიბან ხანუმ ალიევას წყალობით აზერბაიჯანში ბევრად უფრო ახლო თანამშრომლობა დაიწყო საერთაშორისო ორგანიზაცია იუნესკო-თან. იჩერი-შეჰერის კომპლექსი, ასევე მუღამების გამოჩენილი შემსრულებლის ალიმ გასიმოვის შემოქმედება, ჩართული იქნა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
ფონდი უკიდურესად დაინტერესებულია მთელს მსოფლიოში აზერბაიჯანული მუღამის განვითარებასა და პოპულარიზაციაში. თვითონ აზერბაიჯანში ეწყობა დიდი რაოდენობის საღამოები და მიღებები, რომლებიც დაკავშირებულია მუსიკის ამ ჟანრთან. განთქმული შემსრულებლები აზერბაიჯანის პრეზიდენტის მიერ არიან დაჯილდოვებულნი. 2005 წელს აზერბაიჯანის ტელევიზიაში დაიწყო გადაცემა «Televiziya muğam müsabiqəsi», რომელშიც მიმდინარეობს კონკურსი მუღამის შემსრულებლებს შორის. 2007 წელს ფონდის მეშვეობით დღის სინათლეზე გამოვიდა ჟურნალის პირველი ნომერი დასახელებით «Muğam», რომელიც მუსიკის ამ ჟანრს მიეძღვნა. ამავე წელს აზერბიჯანის ტელევიზიაში გამოჩნდა გადაცემა «Televiziya muğam müsabiqəsi»-ის გაგრძელება, ამ კონკურსის გამარჯვებულებს შორის შედგა გალა კონცერტი, რომელსაც ესწრებოდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი.
2008 წელს აზერბაიჯანის დედაქალაქში, ბაქოში შესდგა მუღამის საერთაშორისო ცენტრის გახსნა. ღონისძიებაში მონაწილეობა მიიღეს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა, მისმა მეუღლემ მეხრიბან ალიევამ და მისმა ქალიშვილმა ლეილამ, იუნესკოს გენერალურმა დირექტორმა კოიტირო მაცურამ, ასევე, 17 ქევყნიდან მოწვეულმა მრავალრიცხოვანმა სტუმრებმა. ფონდი აწყობს მუღამის საერთაშორისო ფესტივალებს, რომლებსაც ესწრება იუნესკოს დირექტორი.
ტამილნადუს ტურიზმი
ტამილნადუ ინდოსტანის ნახევარკუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობე შტატია. ტამილნადუ თავდაპირველად გაერთიანებული მადრასის პროვინციის შემადგენლობაში შედიოდა, მაგრამ განსხვავებული ენების საფუძველზე მოგვიანებით პროვინციას გამოეყო. შტატს 4000 წელზე მეტი ხნის კულტურის ისტორია აქვს. ტამილნადუ ინდოეთის მასშტაბით ტაძრების არქიტექტურით, ცოცხალი მუსიკის, ცეკვის ტრადიციებისა და ხალხური და სახვითი ხელოვნების ნიმუშებითაა გამორჩეული. შტატი ცნობილია სატაძრო ქალაქებითა და კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლებით, ჩანჩქერებით, ეროვნულიპარკებით, ადგილობრივი სამზარეულოთი და ველური გარემოთი. შტატს ინდოეთის ტურიზმის ინდუსტრიაში ყველაზე მსხვილი წილი უკავია და 16%-იანი ყოველწლიური ზრდით ხასიათდება. 2015 წელს შიდა ტურისტთა რაოდენობა 333.5 მილიონი ტურისტი იყო, რამაც შტატი ქვეყნის ყველაზე პოპულარულ ტურისტულ დანიშნულების ადგილად აქცია, საერთაშორისო ტურისტთა რაოდენობამ კი 4.68 მილიონს მიაღწია, რაც ასევე, უმაღლესია ქვეყნის ტურიზმის ინდუსტრიაში. .
ჩენაი
ჩენაი ადრე ცნობილი იყო როგორც მადრასი, ტამილნადუს შტატის დედაქალაქი და ინდოეთის სიდიდით მეოთხე მეტროპოლისია. ქალაქი ცნობილია თავისი პლაჟებით, ანტიკური ტამილური არქიტექტურით, ანგლო-ინდური არქიტექტურითა და კულტურული ფესტივალებით. ქალაქი ინდოეთის უდიდესი საშოფინგო ტურისტული დანიშნულების ადგილია.
ჩენაი სიდიდით ინდოეთის მეოთხე ქალაქია და მსოფლიოს ორმოცდაათ უდიდეს ქალაქს შორისაა. ქალაქში აზიის უდიდესი საავადმყოფოები მდებარეობს, რომლებიც ბოლო პერიოდში გააქტიურებული სამედიცინო ტურიზმისთვის მნიშვნელოვან დანიშნულების ადგილებს წარმოადგენს.
კოიამპუტური
კოიამპუტური ასევე მოიხსენიება როგორც ტექსტილის ან ბამბის ქალაქად. კოიამპუტური სიდიდით ტამილნადუს შტატის მეორე ქალაქია. მზარდი კომერციული მნიშვნელობის გამო ქალაქს ხშირად სამხრეთ ინდოეთის მანჩესტერს უწოდებენ.
მადურაი
მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით მადურაი ტამილნადუს მესამე ქალაქია. მადურაის ხშირად უწოდებენ ქალაქ-ტაძარს, აღმოსავლეთის ათენს, ფესტივალების ქალაქს, ჟასმინის ქალაქსა და უძილო ქალაქს. მადურაი ტამილნადუს კულტურის მთავარი ცენტრია. ჩენაის შემდეგ ყველაზე მეტი უცხოელი ტურისტი მადურაის სტუმრობს. მადურაის ტერიტორიაზე ცივილიზაციები უკვე 4000 წელია ცხოვრობენ.
მეენაკშის ტაძარი
შრი მეენაკშის ტაძარი მადურაიში მდებარეობს. ტაძარმა თანამედროვე სახე პანდიას დინასტიის დროს რეკონსტრუქციის შემდეგ მიიღო. ტაძარს 1000 სვეტოვანი დარბაზი, 14 კოშკი და გამორჩეული ხელოვნება, არქიტექტურა და მხატვრობა აქვს. სულ ცოტა 15 000 ტურისტი სტუმრობს ტაძარს რეგულარულად, როგორც ინდოელები, ისე უცხოელები.
ტჰირუპარანკუნდრამის სამარხი
ტჰირუპარანკუნდრამის სამარხი ტჰირუარანკუნდრამის მთის მწვერვალზე მდებარეობს. სამარხს სხვადასხვა რწმენის ადამიანები სტუმრობენ,ძირითადად, მეზობელი შტატიდან, კერალადან. ტაძარი დილის 5 საათიდან საღამოს 9 სათამდეა ღია.
კალუგუმალაი
კალუგუმალაი სამი მნიშვნელოვანი ტაძრისაგან შედგება: Kalugumalai Jain Beds - ტაძარი VIII-IX საუკუნეებით დათარიღებული კლდის რელიეფებითაა გამორჩეული. ქანდაკებებისა და წარწერების თარიღები პანდიას დინასტიის პერიოდს ემთხვევა. ძეგლს ტამილნადუს მთავრობის არქეოლოგიის დეპარტამენტი იცავს. Vettuvan Koil - VIII-IX საუკუნეებში აგებული ინდუისტური ტაძარია, ხოლო კალუგასალამოორთჰის ტაძარი ღვთაება მურგანისთვის მიძღვნილი მთავარი ტაძარი. ტაძარში ესთეტიკური ღირებულების მრავალი ძეგლი მდებარეობს და XVIII საუკუნით თარიღდება.
მუდამალაის ეროვნული პარკი
მუდამალაი ითარგმნება როგორც  ძველი მთების ჯაჭვი ნილგირის მთების ძირში მდებარეობს. ეროვნული პარკის უდაბლეს წერტილში მოიარის თვალწარმტაცი ჩანჩქერები მდებარეობს. პარკი საფრთხის ქვეშ მყოფი და დაუცველი არაერთი სახეობის სამკვიდროს წარმოადგენს, მათ შორის: ნილგირის თაჰრის, ინდური სპილოს, ვეფხვის, გაურის, მფრინავი ციყვის, ინდური სამბარის, ნილგირის ლანგურისა და ინდური ლეოპარდის. პარკი კერალასა და კარნატაკას შორის მდებარეობს და კარნატაკას ბანდიპურის ეროვნული პარკისგან მდინარე მოიარითაა გამოყოფილი.
სქოლიო
კატეგორია:ტამილნადუს ტურიზმი კატეგორია:ტამილნადუს ეკონომიკა კატეგორია:აზიის ტურიზმი კატეგორია:ინდოეთის ტურიზმი
ოპერაცია ნემესისი
მინიატიურა|ოსმალური გაზეთის პირველი გვერდი [[1918 წლის 4 ნოემბერი. მას შემდეგ რაც ქვეყნიდან სამი ფაშა: ჯემალ-ფაშა, თაალათ-ფაშა და ენვერ-ფაშა გაიქცნენ პირველი მსოფლიო ომის გამო.]] ოპერაცია ნემესისი ("Նեմեսիս" գործողութիւն ნემესის გორწოღუციუნ) — სომხური რევოლუციური ფედერაციის მიერ განხორციელებული ფარული ოპერაცია, რომელიც 1920 წლიდან 1922 წლამდე გრძელდებოდა. ოპერაციის დროს მოკლეს ოსმალეთის იმპერიის და აზერბაიჯანის ყოფილი პოლიტიკოსები და სამხედრო პირები, რომელთაც მონაწილეობა ჰქონდათ მიღებული სომეხთა გენოციდში და 1918 წელს ბაქოში სომეხთა ხოცვა-ჟლეტაში. შაან ნატალი და გარო არმენი მიიჩნევიან მის სულისჩამდგმელებად. ოპერაციას ეს სახელი შურისძიების ბერძნულ ქალღმერთ ნემესისის გამო დაერქვა.
ფონი
სომხური რევოლუციური ფედერაციის გამოჩენილი წევრები, მათ შორის რამდენიმე ინტელექტუალიც გახდნენ 1915 წლის 24 აპრილის თავდასხმის მსხვერპლები კონსტანტინოპოლში. დაკავებულები ანკარასთან ახლოს ორ სხვადასხვა შენობაში გადაიყვანეს შინაგან საქმეთა მისინტრ მეჰმედ თალაათ-ფაშას ბრძანებით. მათი უმრავლესობა მოკლეს ან თურქეთიდან გააძევეს.
1919 წლის მუდროსის დროებითი ზავის შემდეგ თურქეთის სასამართლოს შემადგენლობა მოიწვიეს კონსტანტინოპოლში, მათი გადაწყვეტილებით 1919-1920 წელს სომეხთა გენოციდში ბრალდებული რამდენიმე ადამიანი სიკვდილით დაისაჯა. ბრიტანეთის ხელისუფლებამ რამდენიმე ბრალდებული მალტის ბრიტანულ ციხეში გადაიყვანა ოსმალეთის იმპერიის ციხეებიდან, მას შემდეგ რაც იქ ვერ მოხერხდა სამართლიანი სასმართლო პროცესის ჩატარება. არსებობდნენ მალტის გადასახლებულები (ასე მათ თურქული წყაროები უწოდებენ), რომლებიც შეირჩნენ გენოციდში დამნაშავეებისგან და გაგზავნილნი იქნენ მალტის ციხეში მუსტაფა ქემალ ათათურქის დროს. შემდგომში ისინი ომში აყვანილ ბრიტანულ ტყვეებში გაცვალეს. რადგან არ არსებობდა საერთაშორისო კანონი რომლის საფუძველძეც დააკავებდნენ გენოციდის მომწყობებს, გათავისუფლების შემდეგ მათ უპრობლემოდ შეეძლოთ ცხოვრება არა მარტო თურქეთში არამედ თითქმის მთელს მსოფლიოში.
კონგრესი ერევანში
1918 წლის 28 მაისს სომხეთის ეროვნულმა საბჭომ, რომელიც თბილისში დაარსდა, დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. შეიქმნა სომხეთის პირველი რესპუბლიკა. ოვანეს კაჩაზნუნი და ალექსანდრ ხატისოვი, რომლებიც სომხური რევოლუციური ფედერაციის წევრები იყვნენ ერევანში ჩავიდნენ 1918 წლის 30 მაისს, სომხეთის დამოუკიდებლობის ოფიციალურად გამოცხადების გამო. ერევანი სომხეთის დედაქალაქი გახდა, სწორედ ამ ქალაქში მოიწვია სომხურმა რევოლუციურმა ფედერაციამ მეცხრე გენერალური კონგრესი 1919 წლის 27 სექტემბრიდან, ოქტომბრის ბოლომდე.
სამართლიანობის აღდგენა სომეხთა გენოციდში მონაწილე პირების მიმართ სომხეთის კონგრესის დღის წესრიგში მოწინავე ადგილას იდგა. მრავალწლიანი სომხურ-რუსული მოლაპარაკებების შედეგად გადაწყდა, რომ სამართალი შეიარაღებული ძალებით მოეპოვებინათ. სომხური რევოლუციოური ფედერაციის წევრებმა განსაკუთრებით სიმონ ვრაციანმა, რუბენ ტერ-მინასიანმა და რუბენ დარბინიანმა წინააღმდეგობა გაუწიეს ამ გეგმას. მიუხედავად ამისა შეიქმნა „შავი სია“ სადაც 200-მდე სახელი იყო შესული, რომლებზეც იგეგმებოდა შურისძიება, რადგან მათ მონაწილეობა მიიღეს სომეხთა გენოციდში.
ოპერაცია
ოპერაციის განხორციელებაზე პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა შაან ნატალის, რომელიც გრიგოლ მერჯანოვთან ერთად მუშაობდა. პირველადი სამიზნე თაალათ-ფაშა იყო, რომელსაც "ნომერ პირველს" ეძახდნენ. მისი მოკვლა დაევალა სოგომონ ტეილირიანს. ნატალის მიზანი იყო ტეილირიანის პროცესისთვის პოლიტიკური ელფერი მიეცა და სომეხთა გენოციდისთვის გასამართლებულებთან დაეკავშირებინა. მოგონებებში ნატალი იხსენებს მის ბრძანებებს: შენ მოკლავ ჩვენი ქვეყნის ნომერ პირველ მტერს და არ ეცდები დამალვას, მიხვალ დააბიჯებ მის გვამს და დაელოდები პოლიციას, რომ მოვიდნენ და დაგაკავონ, როგორც თაალათ-ფაშას მკვლელი.
შედეგები
1923 წლის 24 ივლისს ლოზანის საზავო ხელშეკრულების მიხედვით, რომელიც შვეიცარიის ქალაქ ლოზანაში გაფორმდა, ოსმალეთის იმპერია ორ ნაწილად: ანატოლიად და აღმოსავლეთ თრაკიად გაიყო. ოსმალეთის იმპერიის დაშლის—სევრის ხელშეკრულებას ხელი მოაწერა კონსტანტინოპოლის ხელისუფლებამ.
სომხეთის გასაბჭოების შემდეგ, სომხეთის დემოკრატიული რესპუბლიკის აქტივისტების ნაწილი უყოყმანოდ თანამშრომლობდა აზერბაიჯანელ და თურქ აქტივისტებთან, რათა დაებრუნებინათ სამთავრობო კონტროლი. ეს პოლიტიკა ეწინააღმდეგებოდა საატ ნატალის რწმენას, რომ სომეხ ერს არ ჰყავს თურქებზე დიდი მტერი და მათზე შურისძიება ღვთის სურვილია. შეხედულებებს შორის დიდი განსხვავება იყო, თუმცა ეს არ გამხდარა მათი გაყოფის მიზეზი. თავისუფლებისთვის მებრძოლებისთვის ხელის შესაშლელად სომხური რევოლუციური ფედერაციის მეთერთმეტე გენერალურ კონგრესზე (27 მარტიდან 2 მაისამდე, 1929) ბიურომ დაიწყო „წმენდის კამპანია“ და პირველი ვინც ფედერაცია დატოვა იყო შაატ ნატალი. საკუთარი განმარტებით მას უსამართლოდ მოუხდა ფედერაციის დატოვება. ამ გადაწყვეტილების საპროტესტოდ ბიურო ასევე დატოვეს ჰაიგ კნტოუნიმ, ბაგრევანდიანმა (საკუთარ ჯგუფთან ერთად), გლეიანმა,ტარტიზიანმა, გენერალმა სმბადამ, ფერაიანმა (საკუთარი ჯგუფით), იერეტზიანცმა, ლევონ მიზიანმა, ვაზგენ შოუშანიანმა, მესროპ კოუიუმიანმა, ლევონ კევონიანმა და სხვ. პროტესტის ნიშნად „ფრანგული კომიტეტის“ რამდენიმე წევრიც გადადგა.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის ისტორია კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის ისტორია
ბერუათხევი
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ადამოვი
ადამოვი (ჩეხ. Adamov) — ქალაქი ჩეხეთში, სამხრეთ მორავიის მხარეში, ბლანსკოს რაიონში, 12 კმ ბრნოდან, მდ. სვიტავისა და კრშტინსკი პოტოკის შესართავთან, ზღვის დონიდან 258-300 მეტრზე. 4581 ათ. მცხ. (2012 წლის მონაცემებით). ქალაქის აღმოსავლეთით არის მორავსკი-კრასის დაცული ტერიტორია. 600 px|center|thumb|ქალაქის პანორამა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხეთის ქალაქები
პირაჟუბა
პირაჟუბა (Pirajuba) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 534 მეტრზე. მიეკუთვნება ტრიანგულუ-მინეირუ-ი-ალტუ-პარანაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფრუტალის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 656 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.78 კმ²-ზე. ფართობი 337 980 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
მარკონის რაიონი
მარკონის რაიონი (Distrito de Marcona) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის ნასკას პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 65 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 570 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 955 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ნასკას პროვინციის რაიონები
სადაფლი (ევლახი)
სადაფლი (Sadafli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
საიდუმლო სასწავლო ორგანიზაცია
საიდუმლო სასწავლო ორგანიზაცია (Polish: Tajna Organizacja Nauczycielska, TON ასევე ითარგმნება როგორც საიდუმლო სასწავლო საზოგადოება ან ფარული სასწავლო ორგანიზაცია) — საიდუმლო პოლონური საგანმანათლებლო ორგანიზაცია, შექმნილი 1939 წელს, გერმანიის მიერ პოლონეთში შემოჭრის მერე, რათა უზრუნველყოთ ფარული სწავლება ოკუპირებულ პოლონეთში.
ორგანიზაცია შეიქმნა 1939 წლის ოქტომბრის ბოლოსკენ  ვარშავაში, გერმანიის მიერ პოლონური საგანმანათლებლო დაწესებულებების დახურვის და მასწავლებლების წინააღმდეგ რეპრესიების საპასუხოდ. განათლებული პოლონელების ახალი თაობის გაზრდის შესაფერხებლად, გერმანიის ოფიციალურმა პირებმა გამოსცეს დეკრეტი, რომლის თანახმად პოლონელი ბავშვების სწავლება უნდა დასრულებულიყო დაწყებითი განათლების რამდენიმე წლის მერე. ჰაინრიხ ჰიმლერი 1940 წლის მაისის მემორანდუმში წერდა, „ამ სწავლების ერთადერთი მიზანია ასწავლოს მათ ელემენტარული არითმეტიკა, არაფერი რიცხვ 500-ზე ზევით; საკუთარი სახელის დაწერა; და დოქტრინა, რომ მორჩილება გერმანელებისადამი საღვთო კანონია... არა მგონია იყოს სასურველი კითხვა შეეძლოთ." სკოლების უმეტესობა დაიხურა, ზოგიერთი მასწავლებელი დააპატიმრეს და სიკვდილითაც კი დასაჯეს პოლონური ინტელიგენციის წმენდის დროს. დარჩენილ სკოლებში, კურიკულუმი იყო მძიმე ცენზურაში გატარებული. ასევე სახელმძღვანელოების კონფისკაცია მოახდინეს და დახურეს ბიბლიოთეკები.
ორგანიზაცია იყო კონცენტრირებული საბაზისო განათლებაზე. დროთა განმავლობაში საშუალო განათლებაზეც გავრცელდა. ის სთავაზობდა დახმარებას მასწავლებლებს რომლებსაც უჭირდათ. მაგალითად, ვინც დეპორტირებული იყო ნაცისტური გერმანიის მიერ ანექსირებული პოლონეთის ტერიტორიებიდან, ან ვისზეც დაპატიმრების ორდერი იყო გაცემული და იმალებოდა. ორგანიზაცია ეხმარებოდა იმ მასწავლებლების ოჯახებს, რომლებიც მოკლეს ან დააპატიმრეს, ან რომლებიც იმალებოდნენ. ის ასევე ჩართული იყო საიდუმლო ბეჭვდით საქმიანობაში და სახელმძღვანელოების გავრცელებაში.
ნორმან დევისი აღნიშნავს, რომ ორგანიზაცია უზრუნველყოფდა მილიონი ბავშვის განათლებას. 1942 წლისთვის დაახლოებით 1 500 000 მოსწავლე იღებდა ბაზისურ განათლებას; 1944 წელს საშუალო განათლებას იღებდა 100 000 ადამიანი და უნივერსიტეტის დონის კურსებს 10 000 ადამიანი.
ორგანიზაცია მჭიდროდ თანამშრომლობდა ემიგრაციაში მყოფ პოლონურ მთავრობასთან (რომლის მიერაც იყო სუბსიდირებული ) და პოლონეთის ფარულ სახელმწიფოსთან. მისი ქსელი მთელ პოლონეთს ფარავდა, დაახლოებით იგივე სტრუქტურა ჰქონდა რაც იყო ომამდელ პოლონეთის მეორე რესპუბლიკაში  და ძირითადად იყო ორგანიზებული გენერალურ გუბერნიაში. ორგანიზაციის ათასობით წევრი იყო დაპატიმრებული და მოკლული გერმანელების მიერ. გაანგარიშებულია რომ პოლონელი მასწავლებლების დაახლოებით 15% ან 8 000  მოკვდა ოკუპაციის პერიოდში.
ორგანიზაციის დამფუძნებლები და ძირითადი აქტივისტები, რომელთაგან უმეტესობა დაკავშირებული იყო ომამდელ პოლონეთის მასწავლებელთა ასოციაციასთან (Związek Nauczycielstwa Polskiego), იყვნენ: ზიგმუნტ ნოვიცკი, კაზიმიეჟ მაი, ვაცუავ ტუვოჯიეცკი, ტეოფილ ვოიენსკი და ჩესუავ ვიცეჰ.
1945 წელს ორგანიზაცია გახდა ბაზისი ახლიდან დაარსებული პოლონეთის მასწავლებლის ასოციაციის; თუმცა, ასევე გახდა კონტროლირებადი კომუნისტური მთავრობის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:პოლონეთის ორგანიზაციები
ჩიბუხასებრნი
ჩიბუხასებრნი  (Scolopacidae) — ფრინველთა ოჯახი მეჭვავიასნაირთა რიგისა. გავრცელებული არიან სანაპიროებზე და ტენიან ბიოტოპებში. თუმცა რამდენიმე სახეობა მშრალ ადგილებშიც გვხვდება. ძირითადი დამახასიათებელი ნიშნებია გრძელი ფეხები და ნისკარტი, რისი დახმარებითაც ადვილად მოიპოვებენ საზრდოს შლამში და სანაპირო ღორღში. ჩიბუხასებრთა საკვებში შედის ჭიაყელები, მოლუსკები, კიბოსნაირნი, მცირე თევზები, მწერები და მათი ლარვები, აგრეთვე, ნაწილობრივ, მცენარეული წარმოშობის საკვები.
მრავალი სახეობა ბუდობს ღია ადგილებში, გვხვდებიან ჩრდილოეთ ევროპასა და ციმბირში. ევროპის სხვა ადგილებში მხოლოდ გადაფრენისას შეინიშნებიან, როდესაც დიდ გუნდებად ჩერდებიან წყალსატევებთან. სახეობათა უმრავლესობა კვერცხს მიწაში არსებულ ჩაღრმავებებში დებს, სადაც საკუთარი შეფერილობის წყალობით შესანიშნავად ინიღბებიან. გამოჩეკილი ბარტყები ბუდეს ძალიან სწრაფად ტოვებენ და იწყებენ საკვების თვითონ მოპოვებას, შესაძლოა ერთ-ერთი მშობლის ზედამხედველობის ქვეშ დარჩნენ. მრავალი სახეობა აფრიკაში იზამთრებს, რამდენიმე — სამხრეთ ევროპასა და აზიაში. ზოგჯერ აღსანიშნავია მათი გადაფრენის მიღწევები, მაგალითად ისლანდიური მექვიშიასი (Calidris canutus). ხანდახან გადაფრენას ღამით ასრულებენ, რა დროსაც დამახასიათებელ ხმებს გამოსცემენ.
სქოლიო
* კატეგორია:მეჭვავიასნაირნი
გრივერ ფარულავა
გრივერ ფარულავა (დ. 5 ივლისი, 1936 — გ. 11 აგვისტო, 2020) — ქართველი მეცნიერი, პროფესორი, ძველი ქართული მწერლობის მკვლევარი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი.
სამეცნიერო მოღვაწეობა
გრივერ ფარულავა წლების განმავლობაში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და კითხულობდა ძველი ქართული ლიტერატურის ისტორიის კურსს.
იკვლევდა ქართული ქრისტიანული ხელოვნების, ესთეტიკისა და ლიტერატურის პრობლემებს, კითხულობდა სპეციალურ კურსებს ამ მიმართულებით. მკვლევართა და ძველი ქართული მწერლობით დაინტერესებული მკითხველისთვის ცნობილია მისი წიგნები: „მხატვრული სახის ბუნებისათვის ძველ ქართულ პროზაში“, „ჰაგიოგრაფია – ხელოვნება ხელოვნების შესახებ“ და სხვა.
2018 წელს პრეზიდენტმა გრივერ ფარულავას ღირსების ორდენი გადასცა – „სახელმწიფო ენის შენარჩუნების, ენის, როგორც უწყვეტი სააზროვნო პროცესის ჩამოყალიბებისა და ეროვნული იდენტობის შენარჩუნების ხელშეწყობისთვის“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
მესიე 78
250px|მინი|მესიე 78. ტელესკოპი ESO 2.2, [[ლა-სილიის ობსერვატორია, ჩილე]] მესიე 78 (აგრეთვე ცნობილი როგორც M78 ან NGC 2068) — ამრეკლავი ნისლეული ორიონის თანავარსკვლავედის მიმართულებით. 1780 წელს აღმოაჩინა ფრანგმა ასტრონომმა პიერ მეშენმა და იმავე წელს, მისმა მეგობარმა ასტრონომმა შარლ მესიემ ის საკუთარ კატალოგში შეიტანა.
M78 საკმაოდ კაშკაშა, დიფუზიურ-ამრეკლავი ნისლეულია, რომელიც მოიცავს სხვადასხვა ნისლეულებს, მათ შორის NGC 2064-ს, NGC 2067-სა და NGC 2071-ს. თავის მხრივ, ეს ჯგუფი ორიონის მოლეკულური ღრუბლის კომპლექსს მიეკუთვნება და დედამიწიდან 1600 სინათლის წლით არის დაშორებული. M78 ცაზე საკმაოდ ადვილი საპოვნელია პატარა ტელესკოპებითაც კი, მოიცავს 10 ვარსკვლავიერი სიდიდის 2 ვარსკვლავს. სწორედ ამ ორი ვარსკვლავის — HD 38563A-ისა და HD 38563B-ის შუქის არეკვლის წყალობით ხდება ღრუბლის მტვერი ხილვადი.
ნისლეულში შეიმჩნევა T-ტაურის ტიპის 45 ახალგაზრდა ვარსკვლავი, რომლებიც ჯერ კიდევ ფორმირების პროცესში არიან, ასევე მოიცავს 17 ჰერბიგის ობიექტს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მესიეს ობიექტები კატეგორია:ნისლეულები კატეგორია:ორიონის თანავარსკვლავედი
განდიზმი
განდიზმი — სოციალურ-პოლიტიკური და რელიგიურ-ფილოსოფიური მოძღვრება, რომელიც აღმოცენდა ინდოეთის ეროვნული დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლის პერიოდში, ეროვნული ბურჟუაზიის ხელმძღვანელობით მიმდინარე ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის იდეოლოგია. სახელი ეწოდა მისი ფუძემდებლის მაჰათმა განდის სახელის მიხედვით.
განდიზმის ფილოსოფიური საფუძველია ობიექტური იდეალიზმი, ღვთაებრიობისა და ჭეშმარიტების გათანაბრების იდეა. მისი ქვაკუთხედი ეთიკის სფეროში — ჯაინიზმის რელიგიიდან ნასესხები „აჰიმსის“ პრინციპი, რომელსაც ემყარება ძალდაუტანებლობის მთელი ტაქტიკა („აჰიმსა“ კატეგორიულად კრძალავს ყოველგვარი ცოცხალი არსებისადმი რაიმე ფიზიკური თუ სულიერი ვნების მიყენებას).
ლიტერატურა
კატეგორია:ინდოეთის ისტორია კატეგორია:ინდოეთის პოლიტიკა კატეგორია:არა-ძალადობა კატეგორია:ეპონიმური პოლიტიკური იდეოლოგიები
იტალია-საბერძნეთის ომი
იტალია-საბერძნეთის ომი მიმდინარეობდა იტალიისა და საბერძნეთის სამეფოებს შორის 1940 წლის 28 ოქტომბრიდან 1941 წლის 23 აპრილამდე. 1941 წლის დასაწყისში ომში ჩართვნენ გერმანია და ბრიტანეთი.
1930-იანი წლების შუა პერიოდში იტალიის პრემიერ მინისტრმა ბენიტო მუსოლინიმ დაიწყო აგრესიული საგარეო პოლიტიკა და 1939 წლის გაზაფხულზე ალბანეთის ანექსია მოახდინა. 1939 წლის 1 სექტემბერს დაიწყო მეორე მსოფლიო ომი. იტალია ომში 1940 წლის 10 ივნისს ჩაერთო. იტალიელები შეიჭრნენ საფრანგეთში, ხოლო ამის შემდეგ დაიწყეს სამხედრო კამპანიები ბრიტანულ სომალილენდსა და ეგვიპტეში. მალევე საბერძნეთის ოკუპაციისთვის მზადებაც დაიწყო. 1930-იანი წლების ბოლოს ბერძნებმა დაიწყეს ბულგარეთის მოპირდაპირე ნაწილის, მეტახასის ხაზის აშენება და 1939 წლიდან დააჩქარეს თავდაცვითი მზადება. 1940 წლის, 28 ოქტომბერს ბენიტო მუსოლინიმ საბერძნეთს წაუყენა ულტიმატუმი, რომ მიეცათ იტალიის ჯარისთვის საშუალება, შესულიყო საბერძნეთის ტერიტორიაზე და სტატეგიული ობიექტები (პორტები, აეროდრომები და სხვ.) დაეკავებინა. საბერძნეთის პრემიერ მინისტრმა, იოანის მეტახასმა, უარყო ულტიმატუმი (1942 წლიდან ეს დღე სახელმწიფო დღესასწაულია საბერძნეთსა და კვიპროსში).
იმავე დღეს იტალიის არმია საბერძნეთში შეიჭრა. იტალიელებს მოუწიათ ბრძოლა მთიან რელიეფზე ალბანეთ-საბერძნეთის საზღვარზე ჩასაფრებულ 140 ათას კაციან ბერძნულ ჯართან. ბერძნული არმიის მოულოდნელმა ძლიერმა წინააღმდეგობამ ნოემბრის შუა რიცხვებში შეაჩერეს იტალიელების თავდასხმა საბერძნეთის ტერიტორიაზე. მათი მობილიზაციის დასრულების შემდეგ, ბერძნებმა კონტრშეტევა განახორციელეს თავიანთი არმიის დიდი ნაწილით და იტალიელები ტყვედ აიყვანეს. ფრონტი სტაბილური იყო 1941 წლის თებერვალში. მარტში იტალიელებმა წარუმატებელი საგაზაფხულო შეტევა განახორციელეს. ბერძნებს ,იტალიელებისგან განხსვავებით, ბევრად უფრო ნაკლები რესურსი გააჩნდათ. ასევე ,იტალიელებისგან განსხვავებით, მათ არ გააჩნდათ ჯარისკაცებისა და აღჭურვილობის როტაციის საშუალება. ბერძნებმა ბრიტანეთის მატერიალური დახმარების მეშვეობით მხოლოდ ნაწილობრივ შეიმსუბუქეს ვითარება. 1941 წლის აპრილამდე ბერძნული არმია ფლობდა მძიმე საარტილერიო საბრძოლო მასალას, მაგრამ ვერ შეძლო მისი 200 000-300 000 კაციანი რეზერვის უდიდესი ნაწილის სწორად აღჭურვა და მობილიზაცია.
ადოლფ ჰიტლერმა 1940 წლის დეკემბერში გადაწყვიტა, რომ კონფლიქტში ბრიტანეთის პოტენციური ჩარევა საფრთხეს უქმნიდა გერმანიის უკანა მხარეს. გერმანიის განვითარება დაჩქარდა 1941 წლის 1 მარტის შემდეგ. ბრიტანეთის სახმელეთო ჯარებმა საბერძნეთში ჩამოსვლა დაიწყეს მეორე დღეს. 6 აპრილს გერმანელები შეიჭრნენ ჩრდილოეთ საბერძნეთში (ოპერაცია ,,მარიტა"). საბერძნეთის ბრძოლის დროს, ჩრდილოეთ საბერძნეთში ბერძნული და ბრიტანული ძალები დამარცხდნენ. გერმანელები სწრაფად განაგრძობდნენ მოძრაობას დასავლეთისა და სამხრეთის მიმართულებით. შემდგომში საბერძნეთი დაიკავეს ბულგარეთის, გერმანიისა და იტალიის ჯარებმა. იტალიაში ამ ყველაფერს 102 064 მსხვერპლი მოჰყვა; საბერძნეთში - 90 000-ზე მეტი მსხვერპლი. იტალიის ფაშისტური რეჟიმის ეკონომიკური და სამხედრო ჩავარდნები მალევე გამოიკვეთა, რამაც იტალიის ფაშისტური რეჟიმის გერმანიაზე გავლენა შეამცირა. საბოლოოდ, იტალია-საბერძნეთის ომი იტალიის გამარჯვებით დასრულდა.
იტალიის იმპერიალიზმი
1920-იანი წლების ბოლოს, იტალიის პრემიერ-მინისტრმა ბენიტო მუსოლინიმ თქვა, რომ ფაშისტურ იტალიას სჭირდებოდა ადგილი მისი ჭარბი მოსახლეობისთვის და, რომ სხვა ქვეყნების ინტერესებშიც შევიდოდა იმპერიული იტალიის გაფართოება.
პროტექტორატი შეიქმნა ალბანეთის სამეფოს, დალმაციის სამეფოს, იუგოსლავიის სამეფოსა და საბერძნეთის სამეფოს ეკონომიკური და სამხედრო კონტროლისთვის. ფაშისტური რეჟიმი ასევე ცდილობდა პროტექტორატების დამყარებას ავსტრიის პირველ რესპუბლიკასთან, უნგრეთის სამეფოსთან, რუმინეთის სამეფოსა და ბულგარეთის სამეფოსთან, რომლებიც გავლენას ახდენდნენ იტალიის გავლენის სფეროს პერიფერიებზე.
1935 წელს იტალიამ დაიწყო მეორე, იტალია-ეთიოპიის ომი იმპერიის გასაფართოებლად. უფრო აგრესიულმა იტალიის საგარეო პოლიტიკამ, შექმნა შესაძლებლობა, რომ ფაშისტურ რეჟიმს მოეხდინა თავისი იმპერიული მიზნების რეალიზაცია. 1936 წელს დაიწყო ესპანეთის სამოქალაქო ომი და იტალიამ იმდენად დიდი სამხედრო წვლილი შეიტანა, რომ მან გადამწყვეტი როლი ითამაშა ფრანცისკო ფრანკოს აჯანყებული ძალების გამარჯვებაში.
1938 წლის სექტემბერში, იტალიის არმიას განზრახული ჰქონდა ალბანეთში შეჭრა. გეგმის განხორციელება დაიწყო 1939 წლის 7 აპრილს და სამ დღეში დაიპყრეს ქვეყნის უმეტესობა. ალბანეთი იყო ტერიტორია, რომელზეც იტალიას შეეძლო გაფართოება. იტალია შეიჭრა საფრანგეთში 1940 წლის ივნისში, რასაც მოჰყვა სექტემბერში მათი შეტევა ეგვიპტეში. შედგა ასევე იუგოსლავიაში შეჭრის გეგმა, მაგრამ გადაიდო ნაცისტური გერმანიის წინააღმდეგობისა და იტალიის არმიის ტრანსპორტი არარსებობის გამო.
ბერძნულ-იტალიული ურთიერთობები
საბერძნეთის ტერიტორიული პრეტენზიები ჩრდილოეთ 4334 (სამხრეთ ალბანეთი), იტალიის მიერ მართულ დოდეკანესა და ბრიტანეთის მმართველ კვიპროსთან დარჩა, მაგრამ არ იყო აქტიური, ქვეყნის სისუსტის და იზოლაციის გათვალისწინებით. საბერძნეთის მთავარი საფრთხე ბულგარეთი იყო, რომელიც საბერძნეთის ჩრდილოეთ ტერიტორიებს ითხოვდა. 1923 წლის შემდეგ აღინიშნა თითქმის სრული დიპლომატიური იზოლაცია და პრაქტიკულად მოუგვარებელი დავა ყველა მეზობელ ქვეყანასთან. თეოდოროს პანგალოსი იყო დიქტატორი, რომელიც 1925–26 წლებში ცდილობდა ლაზანის ხელშეკრულების შეცვლას თურქეთთან ომის გზით. ამის მისაღწევად, პანგალოსი ითხოვდა იტალიის დიპლომატიურ დახმარებას.
საბერძნეთის მთავრობამ ყურადღება დაუთმო იტალიასთან ურთიერთობების გაუმჯობესებას. 1926 წლის ნოემბერში ორ სახელმწიფოს შორის ხელი მოეწერა სავაჭრო ხელშეკრულებას. იტალია-საბერძნეთის ახლო ურთიერთობამ დადებითად იმოქმედა საბერძნეთის ურთიერთობებზე რუმინეთსა და თურქეთთან.
ომის დასაწყისი
1939 წლის 4 თებერვალს მუსოლინიმ მიმართა ფაშისტთა დიდ საბჭოს საგარეო პოლიტიკის საკითხებთან დაკავშირებით.
ბერძნებმა დაიწყეს თავდაცვითი მზადება იტალიის თავდასხმისთვის, ხოლო იტალიელებმა დაიწყეს ალბანეთში ინფრასტრუქტურის გაუმჯობესება ჯარების გადაადგილების გასაადვილებლად. იტალიის ახალი ელჩი, ემანუელე გრაცი, ათენში მოგვიანებით, აპრილში, ჩავიდა. გრაცი გულმოდგინედ მუშაობდა იტალიურ-ბერძნული ურთიერთობის გასაუმჯობესებლად.
ალბანეთის ხუთი იტალიური დივიზიონიდან ოთხი ბერძნული საზღვრისკენ დაიძრა და 16 აგვისტოს იტალიის გენერალური შტაბის უფროსმა, მარშალ პიეტრო ბადოგლიომ, მიიღო ბრძანება საბერძნეთის თავდასხმის დაგეგმვის დაწყების თაობაზე.
მიუხედავად იმისა, რომ ბრიტანეთმა და საფრანგეთმა საჯაროდ უზრუნველყვეს საბერძნეთისა და რუმინეთის დამოუკიდებლობა 1939 წლის 13 აპრილს, ბრიტანელებმა კვლავ უარი თქვეს საბერძნეთის მიმართ კონკრეტულ ვალდებულებებზე.
20 სექტემბერს იტალიელებმა შესთავაზეს ურთიერთობების ოფიციალიზაცია 1928 წლის ხელშეკრულების განახლებით, რომელიც ოიანის მეტახასმა უარყო.
მოგვიანებით, იტალია-საბერძნეთის ურთიერთობები შევიდა მეგობრულ ფაზაში, რომელიც გაგრძელდა 1940 წლის გაზაფხულამდე.
1940 წლის მაისში იტალიის ომში შესვლა გარდაუვალი გახდა, იტალიურმა პრესამ წამოიწყო ანტიბერძნული პროპაგანდისტული კამპანია საფრანგეთის დამარცხების შემდეგ. ბერძნულ-იტალიური ურთიერთობები კიდევ უფრო გაუარესდა. 18 ივნისიდან დე ვეჩი გზავნიდა საპროტესტო სერიებს რომში, სადაც იყო ინფორმაცია კრეტასა და საბერძნეთის სხვა კუნძულებზე ბრიტანული ხომალდების არსებობის შესახებ და ირწმუნებოდა, რომ მილოში ბრიტანული ბაზა იყო შექმნილი. ეს ბრალდებები გადაჭარბებული იყო, მაგრამ -არა მთლიანად უსაფუძვლო: 1940 წლის იანვარში, ბრიტანეთის ზეწოლის გამო, საბერძნეთმა დადო ვაჭრობის ხელშეკრულება ბრიტანეთთან. ამ ხელშეკრულების საფუძველზე შეზღუდა მისი ექსპორტი გერმანიაში და ბრიტანეთს მისცა თავისი საბრძოლო მცდელობისთვის დიდი ბერძნული სავაჭრო ფლოტის გამოყენების უფლება.
1940 წლის ივლისში გერმანიის ზეწოლის გამო, მუსოლინი იძულებული გახდა, რომ გაეუქმებინა იუგოსლავიაში დაგეგმილი შეჭრა. ბენიტო მუსოლინი იმედგაცრუებული დარჩა, რადგან მას დიდხანს ჰქონდა იუგოსლავიის ტერიტორიაზე შეჭრის სურვილი.
გერმანიის ინტერვენციამ, იტალიის ეგვიპტეში შეჭრის დაწყებასთან ერთად, გამოიწვია იტალიის ამბიციების გადადება საბერძნეთისა და იუგოსლავიის მიმართ: 22 აგვისტოს მუსოლინიმ გადადო საბერძნეთზე თავდასხმა სექტემბრის ბოლომდე, ხოლო 20 ოქტომბრისთვის - იუგოსლავიაზე. 7 ოქტომბერს, გერმანიის ჯარები შევიდნენ რუმინეთში. 13 ოქტომბერს მუსოლინიმ მარშალ ბადოგლიოს განუცხადა, რომ იტალია საბერძნეთთან ომს აპირებდა. მეორე დღეს ბადოლგიომ პირველად შეიტყო, რომ მუსოლინი გეგმავდა მთელი საბერძნეთის ოკუპაციას. იტალიაში ერთი ადამიანი, რომელსაც შეეძლო ომის შეჩერება, მეფე ვიქტორ ემანუელ III იყო, მაგრამ მან ამის ნაცვლად დალოცვა აირჩია.
სქოლიო
კატეგორია:1040 კატეგორია:1941 კატეგორია:იტალია კატეგორია:იტალიის ისტორია კატეგორია:საბერძნეთი კატეგორია:საბერძნეთის ისტორია კატეგორია:ომი კატეგორია:ისტორია კატეგორია:იმპერიალიზმი კატეგორია:ნაციზმი კატეგორია:ფაშისტები კატეგორია:ბალკანეთი კატეგორია:გერმანია
ლისის ნასოფლარი
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ბოლგარსკის სახლი-აგარაკი
300პქ|right ბოლგარსკის სახლი-აგარაკი — არქიტექტურული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გარიყულაში. მდებარეობს ეკატერინე გაბაშვილის ქუჩაზე. აგებულია XIX საუკუნის 90-იან წლებში. ეკუთვნოდათ პოლონური წარმოშობის თავად ბოლგარსკებს.
სასახლე ნაგებია აგურითა და რიყის ქვით. სახლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით ერთსართულიანი სამეურნეო ნაგებობებია. შესასვლელი მთავარ, ჩრდილოეთ ფასადის აივნიდან აქვს. თავდაპირველი ასიმეტრიული ფასადის აღმოსავლეთ კედელში წინ გამოწეულია ფანჩატურით დასრულებული კიბის უჭრედის კოშკური მოცულობა, რომელსაც დასავლეთიდან ორსართულიანი, ღიააივნიანი შენობა ეკვრის. ჰოლი პილასტრებზე დაყრდნობილი თაღით ორ ნაწილად იყოფა, აღმოსავლეთ ნაწილში ზედა სართულზე ასასვლელი ოთხმარშიანი კიბეა. გეგმით ორივე სართული ერთნაირია. შენობის წაგრძელებული ორსართულიანი ნაწილი გადახურულია კრამიტით. დასავლეთ მხარეს დიდი დარბაზისა და აივნის ქვემოთ სარდაფია.
შენობის კუთხეები და სარდაფის ფასადი მთლიანად რუსტებითაა გაფორმებული. ფასადებიდან აღსანიშნავია ჩრდილოეთისა, რომელზეც გვხვდება კიბის უჯრედის წინ წამოწეული კოშკური კიბე-აივანი, კარვისებური სახურავით დასრულებული ფანჩატური, აივნების ხის რიკულებიანი მოაჯირი. XX საუკუნეში შენობას აღმოსავლეთიდანგეგმით დაგრძელებული არქიტექტურულად უმნიშვნელო ორსართულიანი სახლი მიაშენეს. სახლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით ერთსართულიანი სამეურნეო ნაგებობებია.
შენობას, ჯერ კიდევ საბჭოთა კავშირის დროს, კულტურის ძეგლის სტატუსი ჰქონია მინიჭებული, თუმცა, მოუვლელობის გამო სავალალო მდგომარეობაში ჩავარდა. „შიდა ქართლის კულტურული მემკვიდრეობის აღორძინებისა და განვითარების ფონდის“ ინიციატივით მოხდა ძეგლის აღდგენა.
სასახლეს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები შიდა ქართლის მხარეში
პროხორე (სამოცდაათთაგანი)
პროხორე — I საუკუნის ქრისტიანი წმინდანი, ქრისტეს სამოცდაათ მოციქულთაგანი, შვიდი წმინდა დიაკვნიდან ერთ-ერთი. ხსენიების დღეა 10 აგვისტო (ძველი სტილით 28 ივლისი).
ცხოვრება და მოღვაწეობა
წმიდა პროხორე თავდაპირველად მოციქულ პეტრეს თანმხლები და თანაშემწე იყო და მის მიერვე იკურთხა ქალაქ ნიკომიდიის ეპისკოპოსად. ღვთისმშობლის მიძინების შემდეგ ნეტარი მამა წმიდა იოანე ღვთისმეტყველს ახლდა თან სამოციქულო მოგზაურობებში, მასთან ერთად იყო გადასახლებული კუნძულ პატმოსზეც. აქ პროხორემ ჩაწერა გამოცხადება სამყაროს აღსასრულის შესახებ (აპოკალიფსი), რომლის ხილვის ღირსად თავისი უსაყვარლესი მოწაფე გახადა ღმერთმა. ნიკომიდიაში დაბრუნების შემდეგ წმიდა მამა დაუცხრომლად იღვწოდა გონებადაბინდულ წარმართთა ქრისტეს ნათლით განსანათლებლად და იქვე ჰპოვა მოწამეობრივი აღსასრული.
სქოლიო
კატეგორია:I საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:ქრისტეს სამოცდაათი მოციქული
ოგანეს ამბარცუმიანი
ოგანეს ამბარცუმიანი (Հովհաննես Համբարձումյան; დ. 4 ოქტომბერი, 1990, ერევანი, საბჭოთა კავშირი) — სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით მცველი. ამჟამად იგი თამაშობს სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებსა და კვიპროსის პირველი დივიზიონის კლუბ ენოსის ნეონ პარალიმნიში.
საკლუბო კარიერა
ოგანეს ამბარცუმიანი იყო საფეხბურთო სკოლა ბანანცის სტუდენტი. თავდაპირველად, იგი ბანანცი-2-ში, მეორე დივიზიონში თამაშობდა. 2008 წლის სეზონში სომხეთის პრემიერ ლიგაში მან ერთი მატჩი ჩაატარა. მისი დებიუტი შედგა 23 აგვისტოს, არარატ ერევანთან სტუმრად გამართულ შეხვედრაში; თამაში ბანანცის დამარცხებით, ანგარიშით 0:1, დასრულდა. იგი თამაშში 84-ე წუთზე, სევენ მურადიანთან შეცვლით შემოვიდა. მომდევნო სეზონში ამბარცუმიანი რეგულარულად მონაწილეობდა კლუბის ისეთ მატჩებში, რომლებიც სომხეთის პრემიერ ლიგისა და სომხეთის თასის ეგიდით იმართებოდა. ბანანცი სომხეთის თასის ფინალში 3-ჯერ გავიდა (2008, 2009, 2010). 2010 წლის სეზონში, სომხეთის ფეხბურთის ფედერაციის რეგლამენტით ჩატარებულ სამ ღონისძიებაში მონაწილეობისას, ბანანცი მეორეზე იყო პრემიერ ლიგის, თასის და სომხეთის სუპერლიგის რიგებში.
2014 წლის 18 ივნისს ამბარცუმიანმა 2-წლიანი კონტრაქტი გააფორმა კლუბ ვარდართან. 2014-15 წლების სეზონის დასასრულს იგი დასახელდა მაკედონიის წლის საუკეთესო ფეხბურთელად.
საერთაშორისო კარიერა
ოგანეს ამბარცუმიანმა სომხეთის ეროვნულ 19-წლამდელთა ნაკრებში 2 წელზე მეტი გაატარა; ამ დროის განმავლობაში მან 7 თამაშში მიიღო მონაწილეობა. შემდეგ იგი მიიწვის 21-წლამდელთა ნაკრებში. 21-წლამდელთა ნაკრებში მისი დებიუტი 2009 წლის 4 სექტემბერს, შვეიცარიის ამავე ასაკობრივი ნაკრების წინააღმდეგ შედგა. მან თამაში მეორე ტაიმში დატოვა (მას შეეცვალა არტაკ იედეგარიანი). ხსენებულ თამაშში სომხეთის გუნდი 1:3 დამარცხდა. მეორე მატჩი, ესტონეთის U-21 გუნდის წინააღმდეგ, მომავალი წლის 20 მაისს გაიმართა. ამ თამაშში ამბარცუმიანი მოედანზე, მეორე ტაიმში, 88-ე წუთზე შემოვიდა (ჩაანაცვლა ედგარ მალაკიანი). თამაში ესტონეთის სასარგებლოდ, ანგარიშით 2:3 დასრულდა.
მისი დებიუტი სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში შედგა უეფას ევრო 2012-ის საკვალიფიკაციო მატჩში. ამ სერიის პირველი თამაში გაიმართა ირლანდიის წინააღმდეგ, ხოლო ამბურცუმიანი შეცვლის შემდეგ, 71-ე წუთზე, შემოვიდა მოედანზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:სომეხი ფეხბურთელები
პლანურა
პლანურა (Planura) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 492 მეტრზე. მიეკუთვნება ტრიანგულუ-მინეირუ-ი-ალტუ-პარანაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფრუტალის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 384 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32.7 კმ²-ზე. ფართობი 317 520 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჰაბკვირის ქედი
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის ქედები კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ქედები კატეგორია:საქართველოს ქედები
ტიმონი (სამოცდაათთაგანი)
ტიმონი — I საუკუნის ქრისტიანი წმინდანი, ქრისტეს სამოცდაათ მოციქულთაგანი, შვიდი წმინდა დიაკვნიდან ერთ-ერთი. ხსენიების დღეა 10 აგვისტო (ძველი სტილით 28 ივლისი).
ცხოვრება და მოღვაწეობა
წმიდა ტიმონი არაბეთის ქალაქ ბოსტრის (ბასტრის) ეპისკოპოსი იყო. სახარების ქადაგებისთვის იუდეველებმა და წარმართებმა მას საშინელი სატანჯველები დაატეხეს თავს, გახურებულ ქურაშიც შეაგდეს, მაგრამ უვნებელი გადარჩა. რომის ეკლესიის გადმოცემის თანახმად, ტიმონ დიაკონი ჯვარზე აღესრულა.
სქოლიო
კატეგორია:I საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:ქრისტეს სამოცდაათი მოციქული
აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირი
აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირი (Azərbaycan Rəssamlar İttifaqı) — შემოქმედებითი საზოგადოებრივი ორგანიზაცია, აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე მოქმედ პროფესიონალ მხატვართა და ხელოვნებათმცოდნეთა — შემოქმედებით მუშაკთა ნებაყოფილობითი გაერთიანება.
ისტორია
1920 წლიდან, რესპუბლიკაში დაიწყო ორგანიზაციული მოწყობა ხელოვნების სფეროში, რომელიც 1932 წელს აზერბაიჯანის საბჭოთა მხატვართა კავშირის შექმნით დასრულდა. 2006 წელს აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირმა თავისი დაარსების 65-წლისთავი აღნიშნა. იუბილესთან დაკავშირებით მოეწყო ექსპოზიციის გახსნა, მიძღვნილი გამომსახველობითი ხელოვნების განვითარებისადმი რესპუბლიკაში ბოლო ათწლეულების განმავლობაში.
აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირის შენობა ბაქოში საქმიანობა
ორგანიზებას უკეთებს რესპუბლიკურ გამოფენებს, კონკურსებს, უცხოელ მხატვართა გამოფენებს აზერბაიჯანში, მართავს პროგანდისტული და ესთეტიკური აღზრდის საქმიანობას. მხატვართა კავშირის კურაციის ქვეშ მოქმედებს ახალგაზრდა მხატვართა და ხელოვნებათმცოდნეთა გაერთიანება. საექსპლუატაციოდ ჩააბარა მხატვართა სახლი გათვლილი 130 სახელოსნოსთვის. თავისში ითვლის კავშირის დაახლოებით 800 წევრს. ყოველწლიურად ორგანიზებას უკეთებს გამოფენებს მიძღვნილს გაზაფხულისადმი, «ნოვრუზის»-დმი, რესპუბლიკის დღისადმი, «28 მაისისადმი», ახალგაზრდა მხატვართა ნაწარმოებების ჩვენებისადმი, და ასევე ნორჩი მხატვრების გამოვლინებისადმი, რომელიც ბავშვთა დაცვის საერთაშორისო დღესთან არის დაკავშირებული.
პრემიის დაწესება
აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირის მიერ დაწესებულია სპარსელი მხატვრის — XVI ს. მინიატურისტის სოლტან მუჰამედის სახელობის პრემია, რომელიც ორ წელიწადში ერთხელ ენიჭებათ მხატვრებსა და ხელოვნებათმცოდნეებს.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
პეტრო კონაშევიჩ-საჰაიდაჩნი
პეტრო კონაშევიჩ-საჰაიდაჩნი (Петро Конашевич-Сагайдачний; Piotr Konaszewicz-Sahajdaczny; დ. დაახლოებით 1582, კულჩიცი, დღეს სამბირ რაიონი; გ. 1622 წლის 20 აპრილი, კიევი) — უკრაინელი პოლიტიკური და სამოქალაქო ლიდერი, ზაპოროჟიის კაზაკების ჰეტმანი 1616-1622 წლებში, პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობის სამხედრო ლიდერი ხმელეთსა და ზღვაზე. კაზაკთა ჰეტმანად ყოფნისას მან კაზაკთა არმია არარეგულარული სამხედრო ფორმირებიდან რეგულარულ არმიად გადააქცია. მისი ხელმძღვანელობით კაზაკებმა, მართლმადიდებელმა სამღვდელოებამ და გლეხებმა დაიწყეს ერთიან ერად ჩამოყალიბება. მისმა ჯარებმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს 1621 წელს ხოტინის ბრძოლაში თურქების წინააღმდეგ და პოლონეთის ვლადისლავის წინააღმდეგ, როდესაც იგი ცდილობდა დაუფლებოდა რუსეთის ტახტს 1618 წელს.
2011 წელს იგი წმინდანად შერაცხეს უკრაინის მართლმადიდებლურ ეკლესიაში, როგორც მართლმორწმუნე ჰეტმანი. 2022 წლის 20 აპრილს იგი გამოცხადდა უკრაინის სამხედრო ძალების მფარველად.
ადრეული წლები
მარცხნივ|მინი| პობუჰების ოჯახის გერბი, რომელსაც პეტრო საჰაიდაჩნი მიეკუთვნებოდა. პეტრო კონაშევიჩი დაიბადა პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობაში სოფელ კულჩიცში (ფშემისლის მიწა) სამბირიდან 4.8 კმ-ს დაშორებით რუთენიის სავოევოდოში, უკრაინის აღმოსავლეთის მართლმადიდებლურ დიდგვაროვან ოჯახში. მამის გვარი იყო კონონოვიჩი. დაამთავრა ოსტროს აკადემია ვოლჰინიაში. მისი თანაკლასელი იყო მელეტი სმოტრიცკი, ავტორი წიგნისა „ჰრამატიკა“, რომლითაც უკრაინელების, რუსებისა და ბელარუსების მრავალმა თაობამ ისწავლა სლავური ენის გრამატიკა. ადრეული ასაკიდანვე ისწავლა იარაღისა და ცხენოსნობის უნარები. იგი შეუერთდა ზაპოროჟიის არმიის კაზაკებს და მონაწილეობა მიიღო კაზაკთა სამხედრო ექსპედიციებში მოლდოვაში 1600 წელს და ლივონიაში 1601 წელს. მისი ნიჭი სამხედრო სტრატეგიაში, გამბედაობა და ლიდერობის გამოვლენის უნარი დიდი უბედურებისა და გაჭირვების პირობებში შეიძნა კაზაკების ლიდერმა (ოტამან) სამიილო კიშკამ. მოგვიანებით საჰაიდაჩნი გადავიდა ლვივში, შემდეგ კი კიევში, სადაც გახდა კიევის მოსამართლის ი. აქსაკის ოჯახის თანაშემწე და დამრიგებელი.
ადრეული თურქული კამპანია
მარჯვნივ|მინი| კაზაკებმა დაიპყრეს კაფა ([[ფეოდოსია). ხეზე კვეთა 1622 წლის წიგნიდან]] XVI საუკუნის ბოლოს საჰაიდაჩნი გაემგზავრა ზაპოროჟიაში, სადაც 1605 წელს აირჩიეს ზაპოროჟიის არმიის კაზაკების კოშ ოტამანად. მისი კონტროლის ქვეშ, არმია მონაწილეობდა ყირიმელი თათრებისა და თურქების წინააღმდეგ კამპანიებში. ოსაკების ფლოტმა დაიპყრო თურქული ციხესიმაგრე ვარნა, დაწვეს და გაანადგურეს თურქეთის ძლიერი ფლოტი (10 000 ხომალდი). ის ცნობილია თავისი საზღვაო დაპყრობებით ყირიმსა და თურქეთში და 1616 წელს დაიპყრო კაფა (ფეოდოსია) ყირიმის ნახევარკუნძულზე, მონებით ვაჭრობის უდიდესი ცენტრი. მან მონობისგან გაათავისუფლა მრავალი ქრისტიანი მამაკაცი, ქალი და ბავშვი.
მოსკოვური კამპანია
1618 წელს საჰაიდაჩნი შეუერთდა ანტითურქულ საღვთო ლიგას. როდესაც ის თურქებს ებრძოდა, პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობამ დახმარება სთხოვა მოსკოვთან (რუსეთის სამეფო) ომისთვის; მათ სურდათ, რომ ვლადისლავ IV ვასასთვის, მოსკოვის მახლობლად 20 000 კაზაკი მიეწოდებინა პეტროს. საჰაიდაჩნიმ დააკმაყოფილა თხოვნა და აიღო ციხესიმაგრეები ქალაქებში პუტივლში, კურსკში, ლივნიში, იელეტში და სხვა მრავალი. სერფუხოვის მახლობლად საჰაიდაჩნიმ აიძულა მოსკოვის არმია გაქცეულიყო. მოსკოვის ჯარებმა ვოევოდა გ. ვოლკონსკის მეთაურობით აიძულეს კაზაკების ჯარს შემოვლითი გზით ევლოთ, მაგრამ ვერ შეაჩერეს კაზაკთა პოლკების წინსვლა მოსკოვში. 1618 წლის სექტემბერში მათ აიძულეს კიდევ ერთ მოსკოვიელ დიდგვაროვანს გაქცევა. მოგვიანებით, იან კაროლ ჩოდკევიჩისა და საჰაიდაჩნის გაერთიანებულმა არმიამ ალყა შემოარტყა მოსკოვს და 11 ოქტომბერს წარუმატებლად სცადა არბატის კარიბჭის აღება.
ოქტომბრის ბოლოს საჰაიდაჩნის არმია მოსკოვიდან სამხრეთისკენ იერიშით დაიძრა. ამ დარბევის დროს არმიამ დაიპყრო ქალაქი სერფუხოვი, ხოლო დეკემბრის დასაწყისში მან აიღო კალუგა. იან III სობიესკი წერდა, რომ ამ წარმატებულმა დარბევამ რუსებს შორის პანიკა დათესა და აიძულა ისინი რაც შეიძლება მალე დაესრულებინათ სამშვიდობო მოლაპარაკებები. მთელი კამპანია საბოლოოდ დასრულდა 1618 წლის დეკემბერში დეულინოს ზავის ხელმოწერით, რამაც გამოიწვია თანამეგობრობის უდიდესი ტერიტორიული გაფართოება.
კაზაკების შეჭრა მოსკოვში უკრაინელმა ისტორიკოსმა ვალერი სმოლიიმ აღწერა, როგორც „საჰაიდაჩნის ბიოგრაფიის ცუდი გვერდი“. საჰაიდაჩი და მისი კაზაკები პოზიციონირებდნენ, როგორც მართლმადიდებლური ქრისტიანობის მხარდამჭერები და მოსკოვის პოტენციური მოკავშირეები. თუმცა, მათ დატოვეს „სისხლიანი კვალი“, რომელიც ვრცელდებოდა ლივნიდან მოსკოვამდე და უკან კალუგასა და კიევში. რუსი, უკრაინელი და ამერიკელი ისტორიკოსების კვლევაში კაზაკები დაადანაშაულეს მართლმადიდებლური ეკლესიების, ქალაქებისა და სოფლების განადგურებასა და ძარცვაში, მართლმადიდებელი ბავშვებისა და ქალების მკვლელობაში. მოგვიანებით საჰაიდაჩნის იერუსალიმის პატრიარქ თეოფანე III-მ აპატია ასეთი საქციელი.
საჰაიდაჩნი დაბრუნდა ზაპოროჟიაში და გახდა არა მხოლოდ კოშ ოტამანი, არამედ უკრაინის ჰეტმანიც. (სხვა წყარო ირწმუნება, რომ 1621 წელს ის იყო თანამეგობრობის რეგისტრირებული კაზაკთა პოლკის პოლკოვნიკი.) პოლონელებთან კონფლიქტის თავიდან აცილების მიზნით, საჰაიდაჩნი დათანხმდა კაზაკთა რეესტრის 3000 კაცით შეზღუდვას; დანარჩენები გლეხებად ითვლებოდნენ (ხოლოპი). მან ასევე აკრძალა კაზაკების არასანქცირებული საზღვაო თავდასხმები თურქეთში და მეფემ საჰაიდაჩნის უფლება მისცა ყოფილიყო კაზაკების უხუცესი (სტარშინა).
უკრაინის მართლმადიდებლური იერარქიის აღდგენა
საჰაიდაჩნი არა მარტო იბრძოდა კონტროლისთვის, ის ასევე იბრძოდა უკრაინელი ხალხის რელიგიური და კულტურული უფლებებისთვის. 1620 წელს მან დაარეგისტრირა თავისი თავი და მთელი ზაპოროჟიის არმია, როგორც სტუდენტები კიევის ნათლისღების საძმოს სკოლაში, რომელიც ამჟამინდელი კიევის მოჰილას აკადემიის წინამორბედია. ეს გაკეთდა იმისათვის, რომ დაეცვათ მართლმადიდებლური სკოლა რომაულ კათოლიკურ იეზუიტთა ორდენთან შეერთებისგან. მან ასევე წვლილი შეიტანა კიევში კულტურული ცენტრის დაარსებაში და ცდილობდა კაზაკთა სამხედროების გაერთიანებას უკრაინელ სასულიერო პირებთან და დიდებულებთან.
1620 წლის დასაწყისში საჰაიდაჩნიმ გაგზავნა დესპანი რუსეთის მეფესთან. ამ დროს მოსკოვში იმყოფებოდა იერუსალიმის პატრიარქი, თეოფანე III და ეს დესპანი განიხილავდნენ პატრიარქის უკრაინაში ჩასვლის შესაძლებლობას.
1620 წელს საჰაიდაჩნიმ თეოფანე III, რომელიც მოსკოვიდან ახალი დაბრუნებული იყო, დაარწმუნა მართლმადიდებლური იერარქიის აღდგენაში, რომელიც თითქმის გაანადგურა ბერძნულ-კათოლიკურმა ეკლესიამ.
იერუსალიმის პატრიარქმა თეოფანე III-მ მოსკოვის კამპანიაში მონაწილეობაში კაზაკები დაადანაშაულა და განაცხადა, რომ ამისთვის მათ წყევლა დაედოთ, რადგან მოსკოველები მართლმადიდებლები არიან და მომავალში მათ აღარასოდეს შეებრძოლებიან.
პატრიარქმა იოვ ბორეცკი დანიშნა კიევის მიტროპოლიტ ეპისკოპოსად და ამავდროულად ხუთი სხვა ეპისკოპოსიც დაინიშნა. იმის გამო, რომ პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობა თეოფანე III-ის, როგორც ჯაშუშის დაპატიმრებით იმუქრებოდა, საჰაიდაჩნი პატრიარქს მფარველობას დაჰპირდა. მას შემდეგ, რაც ახალი მიტროპოლიტი და ეპისკოპოსები დანიშნეს, საჰაიდაჩნიმ პატრიარქი ოსმალეთის საზღვრამდე 3000 კაციანი კაზაკთა ჯარით გააცილა.
სიცოცხლის ბოლო წლები და სიკვდილი
მინი| პოლონური დროშის დაცვა [[ხოტინი|ხოტინში, 1621 წელს ხოტინის ბრძოლის ნახატი იულიუშ კოსაკის მიერ, 1892 წ.]]
მარცხნივ|მინი| მეფე ვლადისლავ ვასას მიერ საჰაიდაჩნისთვის ნაჩუქარი ხმალი მადლიერების ნიშნად.
მინი|გვერდი ფრაგმენტით: „ლექსები კასიან საკოვიჩის კეთილშობილი რაინდის პეტრო კონაშევიჩ საჰაიდაჩნის სამგლოვიარო დაკრძალვისთვის“ (ВѢршѢ на жалосный погреб зацного рыцера Петра Конашевича Сагайдачного....); „ზაპოროჟიის ძლიერი არმიის მებრძოლთა გერბისთვის“ (На Гербъ Силного Войска Е. К. М. Запорозкого)
პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობამ მიიღო დანიშვნები, რადგან მას სურდა მჭიდრო კონტაქტები შეენარჩუნებინა საჰაიდაჩნისთან მას შემდეგ, რაც თურქებმა დაამარცხეს პოლონეთის არმია ტუტორას ბრძოლაში.
საჰაიდაჩნის ზომიერი პოლიტიკამ გამო თანამეგობრობის მიმართ გამოიწვია კაზაკების უკმაყოფილება და 1620 წელს მათ აირჩიეს იაცკო ბოროდავკა ჰეტმანად. 1621 წელს მოხდა ხოტინის ცნობილი ბრძოლა, სადაც დაახლოებით 80 000 კაზაკი და პოლონელი იბრძოდა 160 000 თურქის წინააღმდეგ. ბრძოლა გაგრძელდა მთელი თვის განმავლობაში, სანამ პირველმა თოვლმა აიძულა ოსმან II გაეყვანა დასუსტებული ძალები. საჰაიდაჩნიმ და მისმა არმიამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს ბრძოლაში და თურქებს აიძულეს ხელი მოეწერათ არახელსაყრელ სამშვიდობო ხელშეკრულებაზე. ბრძოლის დროს საჰაიდაჩნი მძიმედ დაიჭრა. ბრძოლის შემდეგ პოლონეთის მეფემ საჰაიდაჩნის მახვილი გაუგზავნა მისი მსახურების აღსანიშნავად.
1622 წლის 20 აპრილს საჰაიდაჩნი გარდაიცვალა კიევში ხოტინის ბრძოლაში მიღებული ჭრილობების გამო. მოგვიანებით ის დაკრძალეს კიევის ბრატსკის მონასტერში. მან თავისი ქონება დაუტოვა კიევისა და ლვივის საძმო სკოლებს საეკლესიო საქმეებისთვის. მისი რეპუტაცია და ავტორიტეტი იმდენად დიდი იყო, რომ კიევის მოსახლეობის უმეტესობა დაესწრო მის დაკრძალვას. საჰაიდაჩნის ნაშრომმა „კავშირის შესახებ“ დიდი მოწონება დაიმსახურა ლიტველი კანცლერ ლევ საპიეჰასგან. 1646 წელს პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობის მონარქმა იოანე III სობიესკიმ საჰაიდაჩნის შესახებ თქვა შემდეგი: ის იყო დიდსულოვანი კაცი, რომელიც ეძებდა საფრთხეს, არ უფრთილდებოდა საკუთარ სიცოცხლეს, ბრძოლაში იყო ენერგიული და სწრაფი, ფრთხილი, ეძინა ცოტა და იყო ფხიზელი... ფრთხილად იღებდა გადაწყვეტილებებს და იყო ჩუმი საუბრისას. პოლონელი ისტორიკოსი იან ვიდაცკი წერდა, რომ კონაშევიჩ-საჰაიდაჩნი ზაპოროჟიის ჰეტმანთა შორის იყო ყველაზე ერთგული პოლონეთის მიმართ. იგი იყო პოლონეთ-უკრაინის სამხედრო თანამშრომლობის მომხრე.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1622 კატეგორია:დაბადებული 1580-იანები კატეგორია:გარდაცვლილი 20 აპრილი კატეგორია:უკრაინის ისტორია კატეგორია:ზაპორიჟია კატეგორია:უკრაინელი წმინდანები
ნასკას რაიონი
ნასკას რაიონი (Distrito de Nazca) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის ნასკას პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 588 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 125 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 252 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ნასკას პროვინციის რაიონები
პაპირუსი 52
220px|მინიატიურა|პაპირუსი 52 (რექტო) პაპირუსი 52 (ინგლ. Rylands Library Papyrus P52 ან იოანეს ფრაგმენტი) — პაპირუსის ფრაგმენტი, ზომა 8,9 × 6 სმ, შეიცავს ნაწყვეტს იოანეს სახარებიდან. წაღმა პირი (რექტო) შეიცავს სტრიქონებს იოანეს სახარებიდან (18:31–33) ბერძნულ ენაზე. მეორე მხარე (ვერსო) შეიცავს სტრიქონებს ჰიმნებიდან (37-38).