cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ფილიპე II (ესპანეთი)
იტალია
მარცხნივ|მინი|270x270პქ|ნიცის ხელშეკრულება, 1538 წელი, ხელს ართმევენ [[კარლ V და ფრანსუა I, უკანა ფონზე ჩანან საფრანგეთის დოფინი ანრი ვალუა, ასტურიის პრინცი ფილიპე და რომის პაპი პავლე III]] ფილიპეს იტალიასთან ურთიერთობა მაშინ დაიწყო, როდესაც 1535 წელს მილანის ჰერცოგმა ფრანჩესკო II-მ იგი თავის მემკვიდრედ გამოაცხადა. 1540 წელს მან მოახერხა დაეკავებინა მილანის ტახტი, თუმცა ეს არც ისე მარტივი იყო, რამეთუ ამ ტახტზე პრეტენზია საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-საც ჰქონდა და ყველანაირად ეძებდა მიზეზს ჰაბსბურგებისათვის ტერიტორიების წასართმევად. 1542 წელს, გარკვეული მიზეზების გამო, ჰაბსბურგებსა და ფრანგებს შორის იტალიური ომები განახლდა. ფრანსუამ მაშინვე შეიყვანა ჯარები მათ კუთვნილ რუსილონსა და ლუქსემბურგში და დაიკავა ისინი. მალევე მან ალიანსი შეკრა ოსმალეთის სულთან სულეიმან I-თან, რამაც კათოლიკე ევროპელი მონარქების დიდი აღშფოთებაც გამოიწვია. მალევე საფრანგეთი ომს უცხადებს ჰაბსბურგების მოკავშირე სავოიის საჰერცოგოს, რომელიც ჩრდილოეთ იტალიაში მდებარეობდა და რომლის ჰერცოგსაც ცოლად ფილიპეს დეიდა, ბეატრიზ პორტუგალიელი ჰყავდა. ფრანგებმა მოახერხეს და ოსმალთა დახმარებით დაიპყრეს სავოიის კუთვნილი ქალაქი ნიცა. 1544 წელს ფრანგებმა ჰაბსბურგები ასევე დაამარცხეს ჩერეზოლეს ბრძოლაში, რის შემდეგაც მილანისკენაც დაიძრნენ, ამიტომაც იმპერატორი კარლი იძულებული გახდა სასწრაფოდ ამოქმედებულიყო. იმავე წელს იმპერატორისა და ინგლისის მეფე ჰენრი VIII-ის გაერთიანებული ჯარები შეიჭრნენ ჩრდილოეთ საფრანგეთში. ჰენრი VIII-მ ხანგრძლივი ალყის მიუხედავად, დაიპყრო ქალაქი ბულონი, ფილიპემ კი ესპანური ჯარებით აიღო სუასონი. ამის საპასუხოდ სიენასა და გენუაზე ფრანგების მოკავშირე ოსმალებმა შეტევები წამოიწყო, რამაც ორივე მხარე მოლაპარაკების მაგიდამდე მიიყვანა, რის შედეგადაც 1546 წელს გაფორმდა კრესის ზავი. ამის მიხედვით სტატუს-კვო შენარჩუნდა და ფრანგებმა ოფიციალურად სცნეს ფილიპე მილანის ჰერცოგად.
1551 წელს საფრანგეთსა და ჰაბსბურგებს შორის იტალიური მიწებისათვის ომი კვლავ განახლდა, თუმცა ამჯერად უკვე კარლ V-სა და მეფე ანრი II-ს შორის. ფრანგებმა ამჯერადაც სავოიას დაარტყეს და დაიკავეს პიემონტი. 1554 წელს ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფილიპე II ხდება და თავის ცოლთან, დედოფალ მერისთან ერთად ერთვება ომში. 1556 წლიდან, მას შემდეგ, რაც კარლი ტახტიდან გადადგა, ომი მხოლოდ ფილიპესა და ანრის შორის გაგრძელდა. მალევე ფრანგები შეიჭრნენ ჰაბსბურგების მოკავშირე ლოთარინგიაში, რომლის ჰერცოგსაც ცოლად ფილიპეს მამიდაშვილი, კრისტინა დანიელი ჰყავდათ. მათ დაიკავეს ლოთარინგიის სამი საგრაფო, დედაქალაქი და ტახტის მემკვიდრე ტყვედ აიყვანეს. 1557 წელს ფრანსუა დე გიზის თაოსნობით ფრანგებმა ნეაპოლიც დალაშქრეს. იმავდროულად, 1558 წელს ანრიმ ფილიპეს მოკავშირე ინგლისსაც დაარტყა და დაიპყრო ინგლისელთა უკანასკნელი კონტინენტური სიმაგრე, საპორტო ქალაქი კალე. ამის საპასუხოდ ფილიპემ საფრანგეთში ჩრდილოეთიდან დიდი ჯარები შეიყვანა, 10 აგვისტოს სენ-კატენის ბრძოლაში დაამარცხა მათი ჯარები და პარიზის აღებითაც დაიმუქრა, რის გამოც ფრანგები იძულებულნი გახდნენ შეეწყვიტათ ნეაპოლში ლაშქრობა. ვინაიდან ამ დროს ომით ორივე მხარე გამოფიტული იყო და ფილიპეს ცოლი, დედოფალი მერიც გარდაიცვალა, დაიწყო მოლაპარაკებები. 1559 წელს დაიდო კატო-კამბრეზის ზავი, რომლის მიხედვითაც ესპანეთს შეუნარჩუნდა იტალიური სამფლობელოები, სავოია გათავისუფლდა ფრანგული ოკუპაციისაგან და ამასთან, ლოთარინგიის ტახტის მემკვიდრეც გაათავისუფლეს ტყვეობიდან.
საფრანგეთი
მინი|339x339პქ|ფილიპე II და მისი მესამე ცოლი, საფრანგეთის პრინცესა ელიზაბეტ დე ვალუა, რომელთან ქორწინებამაც ესპანეთს ფრანგებთან მშვიდობა მოუტანა 1559 წლის 2-3 მაისს გაფორმებული კატო-კაბრეზის ზავის პირობების მიხედვით, ქვეყნებს შორის მშვიდობა უნდა გამყარებულიყო დინასტიური ქორწინებებით: ესპანეთის მეფე ფილიპე II ცოლად ირთავდა საფრანგეთის მეფე ანრი II-ის უფროს ქალიშვილს, პრინცესა ელიზაბეტს, ლოთარინგიის ჰერცოგი შარლ III ცოლად ირთავდა ანრის მეორე ქალიშვილს, პრინცესა კლაუდიას, ხოლო სავოიის ჰერცოგი ემანუელე ფილიბერტო I იქორწინებდა ანრის დაზე, პრინცესა მარგარიტაზე. შარლისა და კლაუდიას შემდეგ, 1559 წლის 22 ივნისს პარიზში შედგა ფილიპესა და ელიზაბეტის ჯვრისწერაც, რასაც დიდი ზეიმი მოჰყვა. 30 ივნისს, მათ ქორწილში გამართულ საზეიმო ტურნირზე ფილიპეს სიმამრი, მეფე ანრი მძიმედ დაშავდა და იმავე წლის 10 ივლისს გარდაიცვალა კიდეც, რამაც გააჭიანურა ესპანეთის მეფისა და მისი ახალი დედოფლის ქვეყანაში ჩასვლა.
აღსანიშნავია, რომ ელიზაბეტზე ქორწინების შემდეგ, ფილიპე ცოლის კავშირების გზით აქტიურად ცდილობდა საფრანგეთის საშინაო თუ საგარეო საქმეებში ჩარევას. იგი ელიზაბეტის შუამავლობით საფრანგეთის დედა-დედოფალ ეკატერინე მედიჩის გამუდმებით მოუწოდებდა იმისაკენ, რომ ჰუგენოტების მიმართ უფრო ხისტი და შეუმწყნარებელი პოლიტიკა გაეტარებინა. ცნობილია, რომ 1565 წელს დედოფალი ელიზაბეტი ქმრის დავალებით საფრანგეთში პირადადაც ჩავიდა და დედასთან პირადი აუდიენციაც ჰქონდა. რამდენადაც ცნობილია, ეკატერინემ სწორედ ამ შეხვედრის შემდეგ მიჰყო ხელი საფრანგეთში ჰუგენოტების სასტიკ დევნას.
მას შემდეგ, რაც 1568 წელს ელიზაბეტი გარდაიცვალა, საფრანგეთთან ალიანსი ძლიერად შეირყა, ამიტომაც ეკატერინემ ფილიპეს თავის უმცროს ქალიშვილზე, მარგარიტაზე ქორწინება შესთავაზა, თუმცა მან უარი განაცხადა. მიუხედავად ამისა, ფილიპე, რომელიც თავს კათოლიკობის დამცველად მოიაზრებდა, განაგრძობდა ყოფილი სიდედრის მოწოდებას ჰუგენოტების შევიწროვებისკენ. 1572 წელს ეკატერინეს მიერ მოწყობილი ბართლომეს ღამის მიზეზად, რომლის დროსაც ათასობით ჰუგენოტი მოკლეს პარიზში, სწორედ ფილიპეს მოწოდებები სახელდება. რამდენადაც ცნობილია, იმ დროს გასპარ დე კოლინის თაოსნობით ათასობით ჰუგენოტი შეიკრიბა საფრანგეთში, რათა შემდეგ ნიდერლანდებში გადასულიყვნენ და კათოლიკე ესპანელების წინააღმდეგ ბრძოლაში დახმარებოდნენ შევიწროვებულ კალვინისტ ჰოლანდიელებს. გადმოცემის თანახმად, ფილიპემ თავის ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ გაიღიმა ― როდესაც ბართლომეს ღამის შესახებ ამცნეს.
ფსკოვის ოლქი
ფსკოვის ოლქი (Псковская область) — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი, შედის რუსეთის ჩრდილო-დასავლეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. დაარსდა 1944 წლის 23 აგვისტოს. ადმინისტრაციული ცენტრი - ფსკოვი.
ფილიპე II (ესპანეთი)
საფრანგეთი
მართალია საფრანგეთის ტახტისთვის ბრძოლა წარუმატებლად დასრულდა, მაგრამ ფილიპეს პრეტენზია ამით არ დასრულებულა. ბრეტონელები ანრის თავიანთ ჰერცოგად არ აღიარებდნენ და, რეალურად, დამოუკიდებელი ბრეტანის უკანასკნელი მონარქის, ანუ ანა ბრეტონელის პირველი მემკვიდრე სწორედ ფილიპეს ქალიშვილი, ისაბელ კლარა ეუხენია იყო, რადგანაც იგი იყო ანას უფროსი ქალიშვილის უფროსი ძის უფროსი ქალიშვილის პირველი შვილი. ამრიგად, მერკორის ჰერცოგი და სხვა ბრეტონელი დიდებულები მის კანდიდატურასა და საფრანგეთისაგან გამოყოფის იდეას ემხრობოდნენ, რის გამოც ომი გაგრძელდა. 1592 წელს ფილიპემ ხუან დე ანგუილას მეთაურობით ესპანური ჯარები გაუშვა ბრეტანში, სადაც ანრი IV-მ ისინი კრაონის ბრძოლაში დაამარცხა. ამის შემდეგ ესპანელები ბრესტში შეიკეტნენ და დიდ ხანს უწევდნენ წინააღმდეგობას ანრის ჯარებს, თუმცა 1594 წლის 7 ნოემბერს ქალაქი დაეცა და ფილიპეს ესპანელი ჯარისკაცებიდან მხოლოდ 13 გადარჩა და დაბრუნდა სამშობლოში. ამის შემდეგ იგი იძულებული გახდა ანრი ბრეტანის ჰერცოგადაც ეცნო. მინი|347x347პქ|ლეპანტოს ბრძოლა, შესრულებულია პაოლო ვერონეზეს მიერ
ფსკოვის ოლქი
გეოგრაფია
ოლქს აქვს უნიკალური გეოპოლიტიკური მდებარეობა, ესაზღვრება ლენინგრადის, ნოვგოროდის, ტვერისა და სმოლენსკის ოლქები, ასევე ესტონეთი, ლატვია და ბელარუსი. ოლქში 3 ათასზე მეტი ტბაა, მათგან ყველაზე დიდია ჩუდო-პსკოვის ტბა.
მოსახლეობა
2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობს:
ფილიპე II (ესპანეთი)
ოსმალეთი
1566 წელს გარდაიცვალა სულთან სულეიმანი, ტახტზე კი მისი ვაჟი სელიმ II ადის. იმპერიას, ფაქტობრივად, დიდი ვეზირი სოკოლუ მეჰმედ-ფაშა განაგებდა. სწორედ მან აწარმოა მოლაპარაკებები ჰაბსბურგებთან. 1568 წელს დადებული ადრიანოპოლის ხელშეკრულების შედეგად, დასრულდა 1566 წელს სიგეტვარის ბრძოლით დაწყებული ომი. ზავის მიხედვით, საღვთო რომის იმპერიას დაეკისრა 30 000 დუკატის ხარკის სახით გადახდა. ვინაიდან საღვთო რომის იმპერიას ფილიპეს და და სიძე მართავდნენ, ფილიპეს არ მოეწონა დის მმართველობის შერყევა და ამიტომაც ახალი საბრძოლო გეგმის დასახვა დაიწყეს. მალევე ოსმალეთის იმპერიის ხელში გადავიდა მოლდოვეთი და ვლახეთი. 1569 წელს ასტრახანში მოწყობილი ლაშქრობა, უშედეგოდ დასრულდა.
ფსკოვის ოლქი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ფედერაციის ოლქები
ფილიპე II (ესპანეთი)
ოსმალეთი
1570 წელს სელიმმა დაიწყო ომი ვენეციასთან კვიპროსის დასაპყრობად. 1571 წლის 7 ოქტომბერს ლეპანტოდან 60 კმ-ის დაშორებით. ოსმალთა ფლოტმა შეუტია მოკავშირეთა ფლოტს; მაგრამ გალერების ფრონტის წინ წაწეულმა ვენეციის ექვსმა გალეასმა არტილერიული ცეცხლით დაარღვია ოსმალთა ფლოტის (არტილერია არ გააჩნდათ) საბრძოლო წყობა. მაშინ ოსმალეთის გალერები მოწინააღმდეგის პირველი ხაზის გალერების აბორდაჟზე გადავიდნენ. ხომალდებზე ორივე მხრიდან იყო 25-25 ათასი კაცი (მეზღვაურთა გარდა). გაიმარჯვეს გაერთიანებული ფლოტის ჯარისკაცებმა. ოსმალეთის ფლოტი განადგურდა, მათ დაკარგეს 224 ხომალდი, ხოლო მოკავშირეებმა – 15 გალერა. ამ ბრძოლაში დამარცხების მიუხედავად ოსმალებმა ააგეს ახალი ფლოტი და ომი წარმატებით დაამთავრეს. 1573 წლის საზავო ხელშეკრულებით ვენეციამ ოსმალეთს კ. კვიპროსი დაუთმო. თუმცა ესპანეთსა და ოსმალეთს შორის ურთიერთობა მხოლოდ დიპლომატიით გამოსწორდა. ფილიპეს ამ დროს ფლანდრიაში გაუმწვავდა ურთიერთობები, ამასთან, დაინახა რომ ოსმალებმა სპარსეთთან ომი დაიწყო და ევროპისთვის აღარ ეცალა, ამიტომაც ფილიპემ და სელიმმა სამშვიდობო ხელშეკრულება დადეს.
ინგლისისა და ირლანდიის მეფე
საქორწინო კონტრაქტის მიხედვით, ჯვრისწერის შემდეგ ფილიპე მერის თანამმართველი და შესაბამისად, ინგლისისა და ირლანდიის მეფე გახდა, ინგლისური სიმბოლოები დაიტანეს მის გერბზე და მისცეს შესაბამისი წოდებაც. კონტრაქტის მიხედვით, ეს ყველაფერი ასე გაგრძელდებოდა მხოლოდ მანამ, სანამ მერი ცოცხალი იყო. აღსანიშნავია, რომ ამის შემდეგ გამოცემულ ყველა ინგლისურ საპარლამენტო აქტზე ფიქსირდება მათი ერთობლივი ხელმოწერა და ინგლისურ მონეტებზე გამოსახული იყო ორივე მათგანის სახე. აღსანიშნავია, რომ საქორწინო კონტრაქტის მიხედვით, ინგლისს არ ეკისრებოდა იმის ვალდებულება, რომ მისი სურვილისა და ინტერესების წინააღმდეგ ომში დახმარებოდა ჰაბსბურგებს. ვინაიდან ფილიპემ არ იცოდა ინგლისური ენა და არც სურვილი ჰქონია მისი შესწავლისა, გამოიცა სამეფო ბრძანებულება, რომლის მიხედვითაც ამ პერიოდის ინგლისში ყველა ოფიციალური დოკუმენტი ლათინურად და ესპანურად გამოიცემოდა, რათა მეფეს მათი წაკითხვა შესძლებოდა.
ქორწინების შემდეგ, ფილიპე ავტომატურად გახდა ინგლისის მეფე, თუმცა პრობლემას წარმოადგენდა „ირლანდიის მეფის“ წოდება. მართალია 1542 წელს ჰენრი VIII-მ ირლანდია სამეფოდ გადააკეთა და შემოიღო მისი მეფის წოდება, მაგრამ ვინაიდან ეს მისი კათოლიკური ეკლესიისაგან გამოყოფის შემდეგ მოხდა, კათოლიკურმა სამყარომ ეს არ სცნო. ამის გამო, 1555 წელს რომის პაპმა პავლე IV-მ ჰაბსბურგებთან დაახლოვების მიზნით სცნო ირლანდიის სამეფოს შექმნა და ფილიპე და მერი მის მეფე-დედოფლად აღიარა. აღსანიშნავია, რომ იმავდროულად, მერის ფილიპეს სამფლობელოებში, ანუ ესპანეთში, ნიდერლანდებსა და იტალიაში არ ჰქონია ქმრის თანასწორი ძალაუფლება და იგი მხოლოდ კონსორტი დედოფლის წოდებას ატარებდა.
ოთხწლიან ქორწინებაში წყვილს შვილი საერთოდ არ ჰყოლია, თუმცა ამ პერიოდში ისინი გამალებით ცდილობდნენ ინგლისის ისევ კათოლიკური ეკლესიისათვის დაბრუნებას. 1558 წელს მერი გარდაიცვალა და, შეთანხმების მიხედვით, ფილიპეს ჩამოერთვა ინგლისისა და ირლანდიის მეფის წოდება.
მერი I-ის გარდაცვალების შემდეგ
მერის გარდაცვალების შემდეგ ტახტი მის ნახევარ-დას, დედოფალ ელისაბედ I-ს დარჩა. ფილიპეს არ სურდა ინგლისთან კავშირის გაწყვეტა, ამიტომაც ელისაბედს ქორწინება შესთავაზა, თუმცა მან პასუხი მეტისმეტად დააგვიანა, რა დროსაც ფილიპემ ახალი საქორწინო მოლაპარაკებები დაიწყო ელიზაბეტ დე ვალუასთან, რის გამოც ელისაბედმა მას უარი უთხრა. აღსანიშნავია ისიც, რომ ელისაბედი ჰენრი VIII-ს თავისი მეორე ცოლის, დედოფალ ანა ბოლეინისაგან ჰყავდა, რომელიც პირველ ცოლთან, დედოფალ კატალინა არაგონელთან განქორწინების შემდეგ შეირთო. მათ ქორწინებას კათოლიკური სამყარო არ აღიარებდა, რაც ელისაბედს უკანონო შვილად და ტახტისათვის შეუფერებლად აქცევდა. ამგვარ პირობებში ტახტის მემკვიდრე ჰენრი VII-ის შვილთაშვილი, შოტლანდიის დედოფალი მერი I სტიუარტი ხდებოდა, რომლის პრეტენზიასაც მხარს უჭერდნენ კათოლიკეები და მათ შორის ფილიპეც. მისი მერისადმი მხარდაჭერა იმაშიც გამოიხატებოდა, რომ 1560-1563 წლებში ფილიპე საქორწინო მოლაპარაკებებს აწარმოებდა დაქვრივებული მერისა და თავისი ძის, დონ კარლოსის დასაქორწინებლად, თუმცა ამაოდ, რამეთუ მერიმ არ ისურვა მენტალურად არასტაბილურ კარლოსზე დაქორწინება. მარცხნივ|მინი|288x288პქ|შოტლანდიის დედოფალ მერი სტიუარტის სიკვდილით დასჯა, 1587 წელი. ეს მოვლენა იქცა ფილიპეს მხრიდან ინგლისზე თავდასხმის მიზეზად. მრავალი წლის განმავლობაში ფილიპე ინგლისთან მშვიდობას ინარჩუნებდა და მეტიც, ელისაბედს პაპის მხრიდან განკვეთისგანაც იცავდა. ეს ყველაფერი მიმართული იყო ევროპელ მონარქებს შორის ძალათა თანაფარდობის შენარჩუნებისაკენ. ფილიპე ელისაბედის წინააღმდეგ მხოლოდ მას შემდეგ განეწყო, რაც ამ უკანასკნელმა კათოლიკური ესპანეთის წინააღმდეგ აჯანყებული ჰოლანდიელების დახმარება დაიწყო. ამას დაერთო ისიც, რომ დედოფლის დავალებით ინგლისელი მეკობრეები გამუდმებით ძარცვავდნენ ამერიკიდან მიმავალ ძვირფასეულობით დატვირთულ ესპანურ გემებს. ინგლისელი მეკობრეები საბოლოოდ იქამდეც მივიდნენ, რომ ესპანეთის საპორტო ქალაქს დაესხნენ თავს, რაც ფილიპესათვის ბოლო წვეთი აღმოჩნდა და 1585 წელს ელისაბედს ომი გამოუცხადა.
1587 წლის 8 თებერვალს, ელისაბედის მიერ დედოფალ მერი სტიუარტის სიკვდილით დასჯის შემდეგ, ფილიპეს იმედებს, რომ ინგლისის ტახტზე კათოლიკე მონარს იხილავდა, წერტილი დაესვა. კათოლიკე მონარქის სიცოცხლის ხელყოფა ფილიპემ სრულიად კათოლიკური სამყაროს შეურაცხყოფად მიიჩნია და გადაწყვიტა, რომ აღარ დალოდებოდა ელისაბედის გარდაცვალებას და ძალისმიერი მეთოდებით ინგლისში თავად დაესვა კათოლიკე მონარქი და ასე დაებრუნებინა ეს ქვეყანა „ჭეშმარიტ რწმენაზე“. მინი|376x376პქ|გრინევილის ბრძოლა ამრიგად, 1588 წელს ფილიპემ ინგლისის დასაპყრობად და ელისაბედის დასამხობად გააგზავნა უზარმაზარი ფლოტი, ე.წ. „ უძლეველი არმადა “, რომელსაც სათავეში თავისი დისწული, პარმის ჰერცოგი ალესანდრო ფარნეზე ჩაუყენა. ფლოტი იმდენად დიდი იყო, რომ გადაადგილებისას უამრავი შეფერხება ჰქონდა, რის გამოც მას წარმატების შანსები თავიდანვე მცირე ჰქონდა. ამასთან, ფლოტს ორი მეთაური ჰყავდა: ფილიპე და ალესანდრო, რომელთაც ერთმანეთთან კომუნიკაცია უჭირდათ მანძილის გამო, რაც კიდევ ერთი დამაბრკოლებელი გარემოება იყო. ჯერ კიდევ გზაში, სანამ ინგლისის სანაპიროებს მიაღწევდნენ, არმადას თავს საშინელი შტორმი დაატყდა, რამაც მისი დიდი ნაწილი გაანადგურა. ამასთან, ელისაბედმაც გაუშვა ზღვაში სამეფო ფლოტილია, თუმცა მათ დიდ წარმატებას ვერ მიაღწიეს და მხოლოდ ერთი ესპანური გემის ჩაძირვა მოახერხეს. ამის მიუხედავად, გაუარესებული ამინდის გამო, რომელიც არმადის გემების ჩაძირვას განაგრძობდა, ესპანელები იძულებულები გახდნენ უკან დაეხიათ. ამასთან, ინგლისურმა ფლოტმა წარმატებას მიაღწია გრანევილის ბრძოლაში და ესპანელებს არ მისცეს კუნძულზე გადასხდომის საშუალება. ამრიგად, ამინდისა და მცირე ტექნიკური გამარჯვებების შედეგად, ინგლისელებმა მოახერხეს ესპანელების დამარცხება და მათი ქვეყანაში შეჭრის თავიდან არიდება. სულ ერთკვირიან ბრძოლაში ესპანელებმა 100,000 ყუმბარა დახარჯეს და ვერცერთი ინგლისური გემის სერიოზულად დაზიანება ვერ მოახერხეს. მარცხნივ|მინი|291x291პქ|შუა ხნის ფილიპე, შესრულებულია ანტონიო მოროს მიერ ესპანური არმადის მარცხმა ევროპაში პროტესტანტები ერთობ შეაგულიანა. ის ფაქტი, რომ არმადის დიდი ნაწილი ქარიშხალმა ჩაძირა, ევროპელებმა ღვთიურ ნიშნად მიიჩნიეს. უამრავი ესპანელი კი ამ წარუმატებლობას თავად ადმირალს აბრალებდა. ამასთან, ფილიპეს მოუწოდებდნენ, რომ საომრად გალერები გაეშვა, რომლებიც უფრო მცირე ზომისა და მოხერხებულები არიან, თუმცა მან მაინც გემები გააგზავნა. ამ ამბიდან ერთი წლის შემდეგ ფილიპემ აღნიშნა:
ფილიპეს მხრიდან მარცხში საკუთარი წვლილის აღიარებად შეიძლება ჩაითვლოს ის ფაქტი, რომ მან პირადად მოინახულა არმადის დაშავებული მებრძოლები, მისი სახსრებით მკურნალობდნენ მათ და ყველას, ვინც იქ იბრძოდა, სიცოცხლის ბოლომდე პენსია დაენიშნა. ამასთან, მან გარდაცვლილთა ოჯახებს დიდი ფინანსური კომპენსაცია გაუწია და პენსიებიც დაუნიშნათ, ასეთი ქმედება კი იმდროინდელ მონარქებში არც ისე ხშირი იყო.
1596 წლის ოქტომბერში და 1597 წლის ოქტომბერში ფილიპემ ინგლისისაკენ კიდევ ორი არმადა გაუშვა. 1596 წლის არმადა კვლავ შტორმმა გაანადგურა, ჯერ კიდევ ჩრდილოეთ ესპანეთის სანაპიროებთან. ამ დროს 126 გემიდან 72 ჩაიძირა და დაიღუპა 3,000 ადამიანი. 1597 წელს გაშვებულმა არმადამ მიაღწია ინგლისურ სანაპიროებამდე, თუმცა ისიც უამინდობამ იმსხვერპლა. ინგლის-ესპანეთის ომი მხოლოდ მას შემდეგ დასრულდა, რაც ფილიპეც (1598) და ელისაბედიც (1603) გარდაიცვალნენ. ომი საბოლოოდ მხოლოდ 1604 წელს დასრულდა, თუმცა მანამდე ფილიპე აქტიურად ეხმარებოდა კათოლიკე ირლანდიელებს აჯანყებებში და ასე ცდილობდა არეულობის შეტანას ელისაბედის სამფლობელოებში. იმავდროულად, ელისაბედი მთელი ცხოვრება აფინანსებდა ნიდერლანდელ კალვინისტ ამბოხებულებს.
ნიდერლანდები
მინი|335x335პქ|ფილიპე II-ისა და ვილემ ორანელის შეხვედრა ღრმადმორწმუნე კათოლიკე ფილიპეს ხისტ და შეუმწყნარებელ პოლიტიკას ნიდერლანდების ჩვიდმეტ პროვინციაში მრავალი სირთულე მოჰყვა, რაც 1568 წელს ომის დაწყებით დაგვირგვინდა. ჯერ კიდევ 1559 წელს ფილიპემ ნიდერლანდების შტატჰალტერად თავისი ნახევარ-და, მარგარეტ ავსტრიელი დანიშნა. ამით მან თანამდებობიდან მოხსნა კარდინალი გრანველი, რომელიც ნიდერლანდელებში დიდად არ მოსწონდათ. ჩვიდმეტ პროვინციაში უკმაყოფილება ორი დიდი მიზეზის გამო იზრდებოდა: 1. ესპანელების მიერ დაწესებული მაღალი და მზარდი გადასახადებისა და 2. პროტესტანტების უწყვეტი და საშინელი დევნის გამო. 1566 წელს პროტესტანტმა მქადაგებლებმა ანკლერისტული ბუნტი მოაწყვეს, რაც ისტორიაში ცნობილია, როგორც „ხატმებრძოლთა რისხვა“. პროტესტანტების მზარდი გავლენის შესაჩერებლად ფილიპემ ნიდერლანდებში რკინის ჰერცოგად წოდებული ალბას ჰერცოგი, ფერნანდო ალვარეს დე ტოლედო მიავლინა, რომელმაც დიდი ჯარებით დაიწყო საპასუხო შეტევები. 1568 წელს ალბამ ბრიუსელის ცენტრალურ მოედანზე ორი ყველაზე გავლენიანი კალვინისტი: ფილიპ დე მონმორანსი და ეგმონტის გრაფი ლამორალი სიკვდილით დასაჯა, რამაც ადგილობრივი არისტოკრატიის გაღიზიანება გამოიწვია. ამის შემდეგ ალბას ჯარებმა მეხელენში, ნაარდენში, ზუტპენიასა და ჰარლემში მშვიდობიანი კალვინისტები გაწყვიტა. მალევე ალბამ ანტვერპენის ცენტრში აღმართა დიდი ბრინჯაოს ქანდაკება, სადაც ამბოხებული ნიდერლანდელები მისი ცხენის ჩლიქებს ქვეშ ყვებოდნენ. ადგილობრივ მოსახლეობაში ამან იმდენად უარყოფითი დამოკიდებულება აღძრა, რომ ფილიპეს ბრძანებით ქანდაკება მალევე აიღეს.
1572 წელს გამოჩენილი ჰოლანდიელი და გაძევებული არისტოკრატი, ვილემ ორანელი, კალვინისტების დიდი არმიით შეიჭრა ნიდერლანდებში და მოახერხა ორი პროვინციის: ჰოლანდიისა და ზელანდიის დაკავება. 1573 წელს ალკმარის ბრძოლაში ვილემმა დაამარცხა ალბას ესპანური არმია, რის გამოც ფილიპემ იგი უკან გაიწვია და მის ნაცვლად ლუის დე რეკესენსი გაუშვა. აღსანიშნავია, რომ ალბა ამაყობდა იმით, რომ თავისი შტატჰალტერობის პერიოდში მან სიკვდილით დასაჯა 18,600 ნიდერლანდელი, რომელთაგან უმეტესობა ცოცხლად დაწვეს, მათი უმრავლესობა კი ქალი და ბავშვი იყო. გარდა ამისა, კიდევ უფრო მეტი იყო მისი მსხვერპლების რაოდენობა ომების დროს. 8,000 ადამიანი დაწვეს ან ჩამოახრჩეს ერთ წელიწადში, ალბას ფლამანდიელ მსხვერპლთა რაოდენობა კი 50,000-ს აღწევს. აღსანიშნავია, რომ მას არც რეკესენსი ჩამოუვარდებოდა, რომელმაც 1574 წელს ამოხოცა 86,000 ფლამანდიელი და იმავე წლის 14 აპრილს გაანადგურა ლუდვიგ ნასაუელის დაქირავებული გერმანული არმია. მარცხნივ|მინი|281x281პქ|1590 წელს ფილიპე II-ის მიერ გამოცემული დოკუმენტი, რომლითაც დააჯილდოვა ბალთაზარ ჟერარდი და მისი ოჯახი ახალ სამყაროში წარმოშობილმა გართულებებმა, ინგლისელთა მხრიდან ესპანური გემების ძარცვამ და ხაზინის დაცარიელებამ ფილიპეს ხელი შეუშალა ჯარისკაცებისათვის ჯამაგირის გადახდაში. ამას 1576 წელს მოჰყვა ანაზღაურების გარეშე დარჩენილი ესპანელი ჯარისკაცების ამბოხება ანტვერპენში, რაც „ესპანური რისხვის“ სახელითაა ცნობილი. ამ დროს ჯარისკაცები ქუჩაში უმიზნოდ ისროდნენ, 1000-ზე მეტი სახლი გადაწვეს და 6,000 მშვიდობიანი მოქალაქე მოკლეს. სიტუაციის გამოსასწორებლად ფილიპემ ამჯერად თავისი დისწული, პარმის ჰერცოგი ალესანდრო ფარნეზე გააგზავნა ნიდერლანდებში. 1578 წელს ფილიპემ იგი შტატჰალტერადაც დანიშნა. იმავე წელს ფარნეზემ გემბლუსის ბრძოლაში დაამარცხა აჯანყებულები და დაიბრუნა შემდეგი ქალაქები: მაასტრიხტი (1579), ტურნაი (1581), ოუდენაარდი (1582), დანკირკი (1583), ბრიუგე (1584), გენტი (1584) და ანტვერპენი (1585).
1579 წელს ჩრდილოეთ ნიდერლანდების პროვინციების მმართველები გაერთიანდნენ უტრეხტის კავშირში და მიიღეს ე.წ. „აკრძალვის აქტი“, რომლის მიხედვითაც, ისინი ფილიპე II-ს თავიანთ მეფედ აღარ სცნობდნენ. შედეგად, ფილიპეს თავიანთ სუვერენად მხოლოდ სამხრეთი ნიდერლანდები და ლუქსემბურგი სცნობდნენ. ამის გამო ფილიპემ 25,000 კრონა დააწესა ჯილდოდ იმისთვის, ვინც ვილემ ორანელს მოკლავდა. 1584 წელს ვილემი ბალთაზარ ჟერარდმა მოკლა და ჯილდოც მიიღო. აღსანიშნავია, რომ ფილიპემ ვილემს უწოდა „მავლენებელი მთელი ქრისტიანობისა და მტერი კაცობრიობისა“. ნიდერლანდელებმა ბრძოლა ვილემის ვაჟის, მორიც ორანელის თაოსნობით განაგრძეს. 1585 წელს მორიცმა დახმარება მიიღო ინგლისის დედოფალ ელისაბედ I-ისგან. მზარდი და ძლიერი ეკონომიკის გამო ნიდერლანდელებმა მალევე მოიპოვეს ესპანელებზე უპირატესობა. აღსანიშნავია, რომ ამ ომის დასრულებას არა თავად ფილიპე, არამედ მისი ვაჟიც ვერ მოესწრო. იგი მხოლოდ 1648 წელს დასრულდა, როდესაც ფილიპე IV-მ სცნო ჩრდილოეთ ნიდერლანდების დამოუკიდებლობა, ხოლო სამხრეთი ესპანეთის მფლობელობაში დარჩა.
პორტუგალია
მინი|303x303პქ|ანტონიუ I, ფილიპეს მთავარი მეტოქე პორტუგალიის ტახტზე მამის მსგავსად, მეზობელ პორტუგალისთან ფილიპე ყოველთვის მეგობრულ პოლიტიკას ატარებდა. ამას განაპირობებდა მისი და პორტუგალიის სამეფო ოჯახის ახლო ნათესაური კავშირიც: თავად დედამისი პორტუგალიის ინფანტა იყო, მამიდამისი პორტუგალიის დედოფალი იყო, ბიძა კი მეფე, ასევე პორტუგალიის ინფანტა იყო მისი პირველი ცოლი და პორტუგალიაში იყო გათხოვილი მისი დაც, მეფე სებასტიანს კი იგი ბიძად ერგებოდა. მას შემდეგ, რაც 1578 წელს მისი დისწული, პორტუგალიის მეფე სებასტიან I უშვილოდ გარდაიცვალა, შეიქმნა მემკვიდრის კრიზისი. მის შემდეგ ტახტი სებასტიანის მამის ბიძამ, მეფე ენრიკემ დაიკავა, თუმცა იგი დაუქორწინებელი, უშვილო და უკვე ხანში შესული კაცი იყო, ამიტომაც ეს კრიზისს ვერ აგვარებდა. ამგვარ ვითარებაში დასახელდა პორტუგალიის ტახტის სამი სავარაუდო მემკვიდრე, სამივე მათგანი მეფე მანუელ I-ის შვილიშვილი იყო: ბრაგანსის ჰერცოგინია კატარინა ავისი, კასტროს ჰერცოგი ანტონიუ ავისი და ესპანეთის მეფე ფილიპე II. პორტუგალიის მრავალ ქალაქსა და რეგიონში ანტონიუ მეფედ მალევე აღიარეს, მაგრამ ვითარებას ის ართულებდა, რომ სამეფო საბჭო და პორტუგალიელი დიდებულები ფილიპეს კანდიდატურას უჭერდნენ მხარს. 1580 წელს, ენრიკეს გარდაცვალების შემდეგ, მათ დატოვეს პორტუგალია, ჩავიდნენ ესპანეთში და ფილიპე თავიანთ მეფედ გამოაცხადეს, თუმცა ამავდროულად ანტონიუმ თავი პორტუგალიის მეფედ გამოაცხადა.
ტახტის დასაკავებლად ფილიპე II დიდი ჯარებით დაიძრა პორტუგალიისაკენ. მან ალკანტარას ბრძოლაში დაამარცხა ანტონიუს ძალები. პორტუგალიელთა მხარეს მოკლეს, დაჭრეს, ან ტყვედ აიყვანეს 4,000-მდე ჯარისკაცი, რა დროსაც ესპანელებმა მხოლოდ 500 კაცი დაკარგეს. ალბას ჰერცოგ ფერნანდო ალვარეს დე ტოლედოს მეთაურობით, ფილიპეს ჩასვლამდე ესპანელებმა აიღეს ლისაბონი და იგი მისი შესვლისათვის მოამზადეს. 1580 წლის სექტემბერში ფილიპემ პორტუგალიის ტახტი დაიკავა, 1581 წელს კი იგი მის მეფედ ეკურთხა ფილიპე I-ის სახელით. ამის შემდეგ ესპანეთის კონტროლქვეშ შევიდა პორტუგალიის უზარმაზარი იმპერია, რითაც შეიქმნა იბერიის უნია, სათავეში „ფილიპინების დინასტიით“, რომელიც სამოცი წელი მართავდა ამ უნიას. 1583 წელს ფილიპე კვლავ მადრიდში დაბრუნდა, ლისაბონში კი თავისი დისწული, ერცჰერცოგი ალბერტ ავსტრიელი დატოვა. მადრიდში მან ჩამოაყალიბა პორტუგალიის სამეფო საბჭო, რომელიც მას იქ მიმდინარე მოვლენების საქმის კურსში ამყოფებდა. ამასთან, ფილიპემ პორტუგალიას ავტონომიური კანონმდებლობის, ვალუტისა და მთავრობის შენარჩუნების ნება მისცა.
მაგელანის სრუტე
ფილიპე მთელი თავისი მმართველობის პერიოდში წყნარ ოკეანე საზღვაო ძალებისათვის დახურულ წყლებად ჰქონდა ქცეული. ვინაიდან იმ პერიოდში ატლანტიდან წყნარ ოკეანეში გასასვლელ ერთადერთ გზად მაგელანის სრუტე მიიჩნეოდა, რომელის ესპანეთის იმპერიის დაქვემდებარებაში იყო, იქ გამუდმებით პატრულირებდნენ ესპანური ხომალდები, რომლებიც უცხოურ გემებს მასზე გადაადგილების საშუალებას არ აძლევდნენ. მაგელანის სრუტის მიმდებარე ტერიტორიების უკეთ შესასწავლად ესპანელმა მეფისნაცვალმა ფრანსისკო დე ტოლედომ გასცა ბრძანება, რომ სრუტის გარშემო დასახლებული პუნქტები აღმოეჩინა.
1584 წელს პედრო სარმიენტო დე გამბოამ მისი ბრძანებით სრუტის მიმდებარედ დააარსა ორი ქალაქი: ნომბრე-დე-ხესუსი და სიუდად-დე-რეი-დონ-ფელიპე. ცნობილია ისიც, რომ ამ დასახლებებში ჩასული ადამიანების უმეტესობამ ვერ გადაიტანა პირველი ზამთარი, რასაც „პორტის შიმშილობა“ ეწოდა. 1587 წელს, როდესაც სერ ტომას კავენდიში იმ ადგილების შესასწავლად მივიდა, სიუდად-დე-რეი-დონ-ფელიპეს ადგილას მხოლოდ ნასახლარებიღა აღმოაჩინა, რამეთუ მოსახლეობა შიმშილისგან მთლიანად გაწყდა. სწორედ მან უწოდა ამ მოვლენას „პორტის შიმშილობა“.
მაგელანის სრუტის კოლონიზაციის საქმეში ესპანეთის წარუმატებლობამ განაპირობა ის, რომ ესპანელებს გაუჭირდათ ჩილოეს არქიპელაგისა და დასავლეთ პატაგონიის დაცვა უცხოელთა შემოჭრებისგან. ცნობილია, რომ ფილიპემ პატაგონიის დასაცავად ჩილოესა და ვალდივიაში დესანტები გადასხა.
გაფართოვება ამერიკასა და აზიაში
ფილიპეს მემკვიდრეობით ერგო უზარმაზარი კოლონიები ამერიკის კონტინენტზე. მაშინდელი ესპანეთი ეკონტროლებდა თანამედროვე ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკას, მაგრამ სამხრეთ ამერიკის კოლონიზაციაში ესპანეთის საშინელი მეტოქე იყო, მისივე მეზობელი პორტუგალია რომელიც ასევე ფლობდა უზარმაზარ კოლონიებს (თუმცა პორტუგალიის კოლონიები ესპანეთისასთან ახლოსაც ვერ მოვიდოდა). ფილიპემ ააგო უდიდესი სამოგზაურო და სამხედრო ხომალდები და მიგელ დე ლოპეს ლეგასპის მეთაურობით დაიწყო ახალი ექსპედიციები, რომლებიც მიზად ისახავდა ახალი ტერიტორიების აღმოჩენას და მათ ესპანეთის დავემდებარებაში გადაყვანას. ექსპედიცია 1565 წელს დაიწყო და დამთავრდა 1571 წელს. ამ დროს საგრძნობლად გაიზარდა ესპანეთის ტერიტორიები, აღმოაჩინეს და ესპანეთს დაუქვემდებარეს აზიაში მდებარე ფილიპინების კუნძულები, იქ ააგეს უზარმაზარი ქალაქები, როგორებიცაა მანილა, კებუ, ლეგასპი და ასე შემდეგ. მინი|394x394პქ|ესპანეთის იმპერია ფილიპე II-ის, III-ისა და IV-ის მმართველობის პერიოდში. მოიცავს ტერიტორიებს, რომელთაც ესპანეთი ან ფლობდა, ან პრეტენზია ჰქონდა მათზე. ფილიპინების სრული დაპყრობის შემდეგ ესპანელემბა მზერა კვლავ ამერიკისაკენ მიმართეს. 1565 წელს ფილიპეს ბრძანებით ესპანელებმა მოახდინეს ფლორიდის ნახევარკუნძულის სრული კოლონიზაცია. ამავე წელს მექსიკაში ფილიპემ გაზარდა კოლონიები და დააარსა ახალი ქალაქი, აკაპულკო.
1565 წელს ფრანგები სასტიკად დაამარცხეს ფლორიდის სანაპიროებთან. ფილიპემ უსაფრთხოების მიზნით ფლორიდაში დააარსა ქალაქი ავგუსტინი, სადაც მან ჩააყენა 5000 კაციანი არმია რომლებსაც უნდა ეზრუნათ ფლორიდის უკეთ ათვისებაზე. ასევე გაზარდეს კოლონიები მექსიკის მახლობლადაც საიდანაც ესპანელებმა აურაცხელი ოქრო, ვერცხლი და ძვირფასი თვლები წაიღეს ესპანეთში. მალევე ფილიპე აარსებს კიდევ ერთ ახალ არგენტინის კოლონიას სამხრეთ ამერიკაში. მის ცენტრალურ ქალაქად კი ბუენოს-აირესი ცხადდება. გარდა ამისა ფილიპემ 5000 ჯარისკაცი გააგზავნა ჩინეთის წინააღმდეგ, ესპანელებმა დაიპყრეს სამხრეთ ჩინური ქალაქი მაკაუ, ასევე ესპანელები აფრიკაში იპყრობენ რამდენიმე კუნძულს და მასზე ესპანურ ქალაქებსა და სოფლებს აშენებენ.
ფილიპეს მმართველობისას ესპანეთის ფართობი ერთიორად გაიზარდა, მაგრამ ახალი ტერიტორიების დაპყრობა მხოლოდ გაფართოების მიზნით არ სურდა ფილიპეს. იგი იქ ავრცელებდა ესპანურ ენას, კათოლიკურ სარწმუნოებასა და ესპანურ წესჩვეულებებს. დღემდე ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკა ესპანურად მეტყველებს და რომის კათოლიკური ეკლესიის მიმდევარია, ასევე კათოლიკურია ფილიპინებიც რომელის გაქრისტიანებასაც ფილიპეს დაპყრობებმა ჩაუყარა საფუძველი. ესპანელებმა ინდიელებისაგან აითვისეს თამბაქოს მოხმარება, როგორც მათ ინდიელებმა ასწავლეს თამბაქოს მოწევის შედეგად ნებისმიერი ტკივილი ყუჩდებოდა, ამიტომაც თამბაქო ესპანეთში მალევე გავრცელდა ესპანეთიდან საფრანგეთში გავრცელდა, საფრანგეთიდან კი სხვა სახელმწიფოებს. ასევე ახალი მიწებიდან გამოჰქონდათ არნახული სიმდიდრე და მონები. მარცხნივ|მინი|294x294პქ|ესკორიალი
ხელოვნების პატრონაჟი
მსგავსად რენესანსის ეპოქაში მოღვაწე სხვა მონარქებისა, ფილიპეც დიდად მფარველობდა ესპანეთსა და მის სამფლობელოებში ხელოვნებას. იგი პატრონობდა და მისი სამეფო კარის მხატვრები იყვნენ: ანტონიო მორო, სოფონისბა ანგისოლა, ტიციანი, პაოლო ვერონეზე და ა.შ. აღსანიშნავია, რომ სოფონისბა ანგისოლა მსოფლიოს ისტორიაში ერთ-ერთი პირველი ქალი მხატვარი იყო, რომელიც ფილიპემ თავისი მესამე ცოლის, დედოფალ ელიზაბეტის შუამავლობით აღმოაჩინა და შემდეგ სიცოცხლის ბოლომდეც მფარველობდა მას. ასევე მისი მმართველობის პერიოდში ცხოვრობდა და დაიწყო მოღვაწეობა ერთ-ერთმა ყველაზე გამოჩენილმა ესპანელმა მწერალმა ― მიგელ დე სერვანტესმა.
აღსანიშნავია ისიც, რომ 1557 წელს ფილიპემ ფლანდრიაში ფრანგების დამარცხების აღსანიშნავად გადაწყვიტა აეშენებინა სასახლე-მონასტერი, სადაც ასევე განისვენებდა ესპანეთის ყველა მონარქი, რომელსაც შემდეგში ესკორიალი ეწოდა. მშენებლობა1563 წელს დაიწყო და იგი 21 წელს გაიწელა, მისი მთავარი არქიტექტორი კი თავად მიქელანჯელოს ნამოწაფარი ხუან ბაუტისტა დე ტოლედო იყო. მშენებლობა 1584 წელს დასრულდა და ფილიპემ მოახერხა განეხორციელებინა თავისი ოცნება: ესკორიალის ესპანეთის მონარქთა პანთეონად და სასახლედ ქცევა. დღეისათვის ესპანეთის გარდაცვლილი მეფეები, დედოფლები, ინფანტები და ტახტის მემკვიდრეები სწორედ აქ განისვენებენ. აღსანიშნავია, რომ გარდა საკუთრივ ესკორიალისა, რომელიც ესპანური მონარქიის სიმბოლოდ იქცა, ფილიპეს სახელს არაერთი სასახლის მშენებლობა და ეკლესია-მონასტრის რესტავრაცია მიეწება. მინი|321x321პქ|ფილიპეს აკლდამა ესკორიალში
უკანასკნელი წლები და გარდაცვალება
სიცოცხლის უკანასკნელი წლების განმავლობაშიც კი, ფილიპე პოლიტიკურად აქტიური მონარქი იყო. იგი ბოლომდე იბრძოდა ინგლისის წინააღმდეგ და ცდილობდა ნიდერლანდებში დაკარგული ძალაუფლების აღდგენას. 1595 წელს ფილიპემ პორტუგალიიდან დააბრუნა თავისი ერთგული დისწული, ალბერტ ავსტრიელი, რომელიც რამდენიმე წელიწადში, თავის გარდაცვალებამდე სულ ოთხი თვით ადრე, 1598 წლის 6 მაისს თავის უფროს ქალიშვილ ისაბელ კლარა ეუხენიაზე დააქორწინა. ფილიპეს ანდერძის თანახმად მთელი ნიდერლანდები მისი დაღუპვის შემდეგ სწორედ მათ უნდა დარჩენოდათ. ამის მიზეზი ის იყო, რომ ფილიპე ხვდებოდა, ნიდერლანდელები არ შეეგუებოდნენ ესპანელების ბატონობას, ისაბელისა და ალბერტის სახით კი მათ თავიანთი მთავრობა ეყოლებოდათ, რომლის სათავეშიც მაინც ჰაბსბურგები იქნებოდნენ.
1597 წლიდან ფილიპეს ჯანმრთელობა სერიოზულად შეირყა. მისთვის განსაკუთრებულად მძიმე გადასატანი აღმოჩნდა მისი საყვარელი ქალიშვილის, სავოიის ჰერცოგინია კატალინა მიკაელას გარდაცვალება, რომელიც 1597 წლის 6 ნოემბერს, 30 წლისა გადაჰყვა მშობიარობას. მალევე მსგავსად მისი მეორე ცოლისა, ფილიპესაც სიმსივნის დიაგნოზი დაუსვეს, რითაც იგი მალევე, 1598 წლის 13 სექტემბერს გარდაიცვალა, 71 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს მისსავე აგებულ ესკორიალის სასახლეში მისი სამი ცოლის: მარია პორტუგალიელის, ელიზაბეტ დე ვალუასა და ანა ავსტრიელის და ასევე უფროსი ძის, პრინცი დონ კარლოსის გვერდით. მის შემდეგ ტახტი მისმა ოცი წლის ძემ, ფილიპე III-მ დაიკავა.
მემკვიდრეობა
მარცხნივ|მინი|477x477პქ|ფილიპე II-ის ძეგლი საბატინის ბაღებში, მადრიდი, შესრულებულია 1750-53 წლებში ფილიპე დე კასტროს მიერ.
ოჯახი და პირადი ცხოვრება
მინი|297x297პქ|პრინცესა მარია მანუელა
ქორწინება მარია პორტუგალიელზე
პრინცი ფილიპეს საქორწინო მოლაპარაკებები 1540-იან წლებშივე დაიწყო. საბოლოოდ მამამისმა უპირატესობა მაინც მეზობელ პორტუგალიას მიანიჭა, რამეთუ 1539 წელს მისი ცოლისა და ფილიპეს დედის, დედოფალ ისაბელ პორტუგალიელის გარდაცვალებამ შეარყია ამ სახელმწიფოსთან არსებული ალიანსი. შესაბამისად, იმპერატორმა კარლმა გადაწყვიტა, რომ პორტუგალიის სამეფო ოჯახს ისევ დანათესავებოდა, ოღონდ ამჯერად უფრო მყარად და გადაწყვიტა, რომ ორმაგი დინასტიური ქორწინება მოეწყო. გადაწყდა პრინცი ფილიპეს დაქორწინება პრინცესა მარია მანუელა პორტუგალიელზე, ამასთან, ფილიპეს და, ინფანტა ხუანა ცოლად მიჰყვებოდა მარია მანუელას ძმას, ჟუან მანუელს. აღსანიშნავია ისიც, რომ ფილიპე და მარია ერთმანეთის ბიძაშვილებიც იყვნენ და მამიდაშვილებიც, ვინაიდან მარია მანუელას მშობლები იყვნენ პორტუგალიის მეფე ჟუან III (ფილიპეს დედის ძმა) და დედოფალი ეკატერინე ავსტრიელი (ფილიპეს მამიდა).
1543 წლის 12 ნოემბერს სალამანკაში შედგა ფილიპესა და პრინცესა მარიას ქორწინება. წყვილი საქორწინო მოგზაურობაში მადრიდსა და ბადახოსში იმყოფებოდა. მსგავსად ხუანასა და ჟუან მანუელისა, მათაც ქორწინებაში მხოლოდ ერთი ვაჟი შეეძინათ. 1545 წლის 8 ივლისს მარია მანუელამ თავისი პირველი და უკანასკნელი შვილი, პრინცი დონ კარლოსი გააჩინა. ცნობების მიხედვით, კარლოსი კუზიანი იყო, რის გამოც ახალგაზრდა პრინცესას მშობიარობა გაურთულდა და დაეწყო შემდგომი გართულებებიც, რის გამოც იგი სულ მალე, 12 ივლისს გარდაიცვალა კიდეც, 17 წლის ასაკში, ვალიადოლიდში.
ქორწინება მერი I ტიუდორზე
ვინაიდან მარია მანუელასაგან ფილიპეს ვაჟი, ანუ ტახტის მემკვიდრე დარჩა, იგი მეორე ქორწინებას დიდად არ ჩქარობდა. სხვადასხვა პერიოდში მის საცოლედ არაერთი ევროპელი პრინცესა მოიაზრებოდა, თუმცაღა ვითარება შეიცვალა, როდესაც 1553 წელს ინგლისის მეფე ედუარდ VI გარდაიცვალა და ტახტი მისმა კათოლიკე უფროსმა დამ, დედოფალმა მერი I-მა დაიკავა, რომელიც ყოველთვის პროესპანური პოლიტიკის მომხრე იყო. ამის გამო სულ მალევე დაიწყო საქორწინო მოლაპარაკებები ფილიპესა და დედოფალ მერის შორის. იმისათვის, რომ იგი დედოფლისათვის შესაფერისი საქმრო ყოფილიყო, იმპერატორმა კარლმა მას ნეაპოლისა და სიცილიის მეფობა უბოძა. აღსანიშნავია ისიც, რომ მსგავსად პირველი ცოლისა, მერიც ფილიპეს ახლო ნათესავად ერგებოდა: იგი იყო მამამისის დეიდის, დედოფალ კატალინა არაგონელისა და მეფე ჰენრი VIII-ის ერთადერთი საერთო ქალიშვილი. აღსანიშნავია ისიც, რომ მერი ფილიპეზე 13 წლით უფროსი იყო, თუმცა ჰაბსბურგებს ყოველთვის სურდათ ინგლისის ტახტსაც ისე დაპატრონებოდნენ, როგორც ესპანეთისას, ამიტომაც ამ ყველაფერს დიდი ყურადღება არ მიაქციეს. მარცხნივ|მინი|333x333პქ|დედოფალი მერი 1554 წელს უკვე 1554 წლის 25 ივლისს ინგლისის დედოფალი მერი I და ფილიპე უინჩესტერის საკათედრო ტაძარში დაქორწინდნენ. აღსანიშნავია, რომ ქორწინებისას მერი უკვე 37 წლის იყო, ფილიპე კი 27-ისა. ცნობილია, რომ ფილიპემ ინგლისური ენა არასოდეს იცოდა და მიუხედავად ქორწინებისა, არც არასოდეს უსწავლია, თუმცა მერიმ დედის გავლენით კარგად იცოდა ესპანური, ამასთან ფრანგული და ლათინურიც, ამიტომაც ინგლისურის არცოდნას მათი ურთიერთობისათვის ხელი არ შეუშლია. ასევე, ქორწინების შემდეგ მერიმ ფილიპე თავის თანამმართველად დაინიშნა, რამაც იგი ინგლისისა და ირლანდიის მეფედ აქცია.
ქორწინების შემდეგი ორი წელი ფილიპე ინგლისში ცხოვრობდა და ახალ მეუღლესთან ცდილობდა მემკვიდრის გაჩენას, რომელიც ინგლისსა და ესპანეთს გააერთიანებდა. ვინაიდან პრინცი დონ კარლოსი მშობლების ახლონათესაობის გამო ფსიქიკურადაც იყო დაავადებული, ფილიპეს ყოველთვის უნდოდა სხვა მემკვიდრის გაჩენაც, თუმცა მერი დაორსულებას ვერ ახერხებდა. მიუხედავად ამისა, დედოფალმა განაცხადა, რომ ორსულად იყო. პარლამენტმა დადგენილებაც კი მიიღო, რომ თუ დედოფალი მშობიარობისას დაიღუპებოდა ტახტს მისი შვილი დაიკავებდა და რეგენტი ფილიპე გახდებოდა, თუმცა ფილიპეს მიერ თავის სიძესთან და ბიძაშვილთან, ერცჰერცოგ მაქსიმილიანთან გაგზავნილი წერილებიდან ვიგებთ, რომ იგი ეჭვობდა, რომ მერი ორსულად არ იყო. 1555 წლის ივლისში ცხადი გახდა, რომ დედოფალი ორსულად არ იყო და ცრუობდა, რამაც დიდი სკანდალი გამოიწვია. ცნობილია, რომ განრისხებულმა ფილიპემ მას „ღვთის სასჯელი“ და „ამაზრზენი მატყუარა“ უწოდა. ამის შემდეგ ფილიპემ დატოვა ინგლისი და ესპანეთში დაბრუნდა, სულ მალე კი იგი ესპანეთის მეფეც გახდა და ლონდონში დაბრუნების მიზეზი აღარც ჰქონია.
ფილიპე მერის მხოლოდ ორი წლის შემდეგ, 1557 წელს ეწვია, რის შემდეგაც დედოფალმა ისევ გამოაცხადა, რომ ორსულად იყო. მათი გამოთვლით ბავშვი 1558 წლის მარტში უნდა გაჩენილიყო, პარლამენტმაც ისევ შემოიღო კანონი ფილიპეს რეგენტობის თაობაზე, მაგრამ ისევ ამაოდ, დედოფალი ორსულად კვლავ არ აღმოჩნდა. 1558 წლის მაისში მერის საშვილოსნოს სიმსივნე და საკვერცხეში კისტის არსებობა დაუდგინდა, რის გამოც იმავე წლის 17 ნოემბერს იგი გარდაიცვალა, 42 წლის ასაკში.
ქორწინება ელიზაბეტ დე ვალუაზე
მინი|338x338პქ|დედოფალი ელიზაბეტი 1561 წელს მერის დაღუპვის შემდეგ ფილიპემ მალევე სთხოვა ხელი მის დას, ინგლისის ახალ დედოფალ ელისაბედ I-ს, თუმცაღა მისგან უარი მიიღო, ამიტომაც საცოლის ძიება სხვაგან დაიწყო. სულ მალე, 1559 წელს ფილიპემ დაასრულა საფრანგეთის მეფე ანრი II-თან მიმდინარე იტალიური ომები და მასთან გაფორმებული კატო-კამბრეზის ზავის პირობების თანახმად, იმავე წლის 22 ივნისს პარიზში, ნოტრ-დამის კათედრალში მან ჯვარი დაიწერა პრინცესა ელიზაბეტ დე ვალუაზე, მეფე ანრი II-ისა და დედოფალ ეკატერინე მედიჩის უფროს ქალიშვილზე. აღსანიშნავია, რომ ამ დროს პატარძალი 14 წლის იყო, სიძე კი 32-ის. ფილიპესა და ფრანგი პრინცესის ქორწინება ქორწილშივე დიდი ტრაგედიით დაიწყო და მათ პატივსაცემად გამართულ ტურნირზე დაიღუპა ელიზაბეტის მამა, მეფე ანრი, რომელსაც შეჯიბრისას ლორდმა მონტგომერიმ შემთხვევით თვალში შუბი მოარტყა. აღსანიშნავია ისიც, რომ წინა ორი ცოლისაგან განსხვავებით, ელიზაბეტი ფილიპეს სისხლისმიერი ნათესავი არ ყოფილა, თუმცა მათ ოჯახებს მაინც ჰქონდათ კავშირი, რამეთუ ფილიპეს მამიდა, დედოფალი ელეონორა, იყო ელიზაბეტის მამის დედინაცვალი.
აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ კატო-კამბრეზის ზავამდე ელიზაბეტი ფილიპეს ვაჟ დონ კარლოსზე იყო დანიშნული, შემდეგში კი მათმა ქორწინებამ სკანდალი გამოიწვია. ამას შემდეგში შედეგად მოჰყვა მრავალი ჭორის აგორება იმის თაობაზე, რომ ფილიპემ შეყვარებული წყვილი დააშორა, რომ მიუხედავად ამისა, ესპანეთში ელიზაბეტსა და კარლოსს მაინც ჰქონდათ რომანი და მართალია, რომ ეს დადასტურებული ისტორიული ფაქტი არაა, თუმცა მრავალი ხელოვანის შთაგონების წყაროდ იქცა, მათ შორის ფრიდრიხ შილერისა და ჯუზეპე ვერდისათვის. რეალურად კი ახალგაზრდა დედოფალს თავიდანვე დიდი გავლენა ჰქონდა მეფეზე, რაც იმაშიც გამოიხატა, რომ მადრიდში ჩასვლისთანავე ელიზაბეტის ბრძანებით ფილიპემ სამეფო კარიდან გააძევა თავისი საყვარელი, ისაბელ დე ოსორიო. ამასთან, იგი აქტიურად მფარველობდა ხელოვნებას და აფინანსებდა ესპანეთში კათოლიკური ეკლესია-მონასტრების მშენებლობა-რესტავრაციებს.
ფილიპესა და ელიზაბეტს ბედნიერი ქორწინება ჰქონდათ, ესპანელ ხალხსაც დიდად მოსწონდა ახალი დედოფალი, თუმცაღა მეფეს კარლოსის გარდა სხვა მემკვიდრის ყოლაც უნდოდა, ეს კი პრობლემას ქმნიდა. ახალგაზრდა და სუსტი აღნაგობის დედოფალი, მართალია ორსულდებოდა, თუმცა ჯანმრთელ ვაჟს ვერ აჩენდა. 1560 წელს მან მკვდარი ვაჟი გააჩინა, რასაც 1564 წელს მოჰყვა ორი მკვდარი ტყუპი გოგონების გაჩენა. თუმცაღა 1566 წელს ელიზაბეტმა ჯანმრთელი გოგონა გააჩინა, სახელად ისაბელ კლარა ეუხენია. ამას მოჰყვა 1567 წელს კიდე ერთი ჯანმრთელი გოგონას, კატალინა მიკაელას გაჩენა, რომელიც, მატიანეთა ცნობით, ძალიან ჰგავდა დედას და ამის გამო, მოგვიანებით იგი მამის ფავორიტ შვილად იქცა. 1568 წელს დედოფალი ელიზაბეტი მშობიარობას გადაჰყვა, 23 წლის ასაკში, რა დროსაც მან მკვდარი გოგონა გააჩინა.
ქორწინება ანა ავსტრიელზე
მარცხნივ|მინი|301x301პქ|დედოფალი ანა, ფილიპეს მეოთხე ცოლი 1568 წელს გარდა მეუღლისა, ფილიპეს გარდაეცვალა თავისი ერთადერთი ვაჟი, პრინცი დონ კარლოსიც. მართალია მას ორი ჯანმრთელი ქალიშვილი ჰყავდა, ესპანური კანონების მიხედვით კი ტახტის დაკავება ქალსაც შეეძლო, თუმცა მას მაინც უნდოდა ვაჟი, რის გამოც, გავიდა თუ არა გლოვის პერიოდი, ახალი ცოლის ძიება დაიწყო. ამჯერად მან არჩევანი საკუთარი ღვიძლი დის, მარიასა და მისი მეუღლის (რომელიც ასევე მისი ღვიძლი ბიძაშვილიც იყო), საღვთო რომის იმპერატორ მაქსიმილიან II-ის უფროს ქალიშვილზე, ერცჰერცოგინია ანა ავსტრიელზე შეაჩერა. ეს ქორწინება მიზნად ისახავდა როგორც მემკვიდრის გაჩენას, ისე ესპანელი და ავსტრიელი ჰაბსბურგების კავშირის გამტკიცებას. ამრიგად, 1570 წლის 4 მაისს მადრიდში ფილიპე II და ანა ავსტრიელი დაქორწინდნენ. ამავე წელს ანას და, ელიზაბეთი ცოლად შეირთო ფილიპეს მესამე ცოლის, დედოფალ ელიზაბეტის ძმამ, საფრანგეთის მეფე შარლ IX-მ.
დედოფალი ანა მალევე დაორსულდა და უკვე 1571 წელს მან ჯანმრთელი ვაჟიც გააჩინა, სახელად ფერდინანდი. იგი სასწრაფოდ გამოაცხადეს ასტურიის პრინცად. ამას 1573 წელს მოჰყვა მეორე ვაჟის, კარლოსის, 1575 წელს კი მესამე ძის, დიეგოს დაბადება. აღსანიშნავია, რომ ფერდინანდიც, კარლოსიცა და დიეგოც მცირეწლოვანნი გარდაიცვალნენ, ამიტომაც ფილიპე მემკვიდრეზე მაინც ღელავდა, თუმცა 1578 წელს დედოფალმა კიდევ ერთი ჯანმრთელი ვაჟი გააჩინა პრინცი ფილიპეს სახით. იგი მათი შვილებიდან ერთადერთია, რომელიც ბავშვობაში არ გარდაიცვალა და მოახერხა შემდეგში ტახტის დაკავებაც.
ფილიპეს მეუღლეობის კანდიდატები
სხვადასხვა პერიოდში ფილიპეს ცოლობის კანდიდატად არაერთი ევროპელი პრინცესა და დედოფალი განიხილებოდა, რომელთაგანაც რამდენიმე განსაკუთრებით აღსანიშნავია:
ტიტულები და წოდება
გამეფების შემდგომ მიღებული ტიტულები:
მინი|320x320პქ|ფილიპე II სამეფო რეგალიებით, შესრულებულია ტიციანის მიერ ტახტზე ასვლის შემდეგ ფილიპემ შეინარჩუნა მამის წოდება და „უდიდებულსეობის“ (Majestad) სახელით მოიხსენიებოდა, ნაცვლად მანამდე გავრცელებული „უმაღლესობისა“ (Alteza). ოფიციალურ დოკუმენტებში იგი ასევე ხშირად მოიხსენიებოდა „კათოლიკე მეფის“ (Rex Catholicissimus, Rey Católico) სახელით, რაც ზოგადად ესპანეთის მეფეებს ეწოდებოდათ ხოლმე მას შემდეგ, რაც რომის პაპმა ალექსანდრე VI-მ 1496 წელს ფილიპეს დიდ პაპა-ბებიას, მეფე ფერდინანდ არაგონელსა და დედოფალ ისაბელ კასტილიელს ეს წოდება მიანიჭათ.
პარლამენტის მიერ გამოცემული აქტის მიხედვით, მერი ტიუდორზე ქორწინების შემდეგ წყვილს საერთო წოდება ჰქონდა, რომელიც ასე ჟღერდა: „ფილიპე და მერი, ღვთის ნებით მეფე და დედოფალი ინგლისისა, საფრანგეთისა, ნეაპოლისა, იერუსალიმისა და ირლანდიისა, რწმენის დამცველნი, პრინცი და პრინცესა ესპანეთისა, სიცილიისა, ერცჰერცოგი და ერცჰერცოგინია ავსტრიისა, ჰერცოგი და ჰერცოგინია მილანისა, ბურგუნდიისა და ბრაბანტისა, გრაფი და გრაფინია ტიროლისა, ჰაბსბურგისა და ფლანდრიისა“. 1556 წელს, ფილიპეს ესპანეთში გამეფების საფუძველზე, მათი წოდება ასე შეიცვალა: „ფილიპე და მერი, ღვთის ნებით მეფე და დედოფალი ინგლისისა, ესპანეთისა, საფრანგეთისა და ირლანდიისა, ორივე სიცილიისა, იერუსალიმისა და ირლანდიისა, რწმენის დამცველნი, ერცჰერცოგი და ერცჰერცოგინია ავსტრიისა, ჰერცოგი და ჰერცოგინია მილანისა, ბურგუნდიისა და ბრაბანტისა, გრაფი და გრაფინია ტიროლისა, ჰაბსბურგისა და ფლანდრიისა“.
1558 წელს, მერის გარდაცვალების შემდეგ, ფილიპეს წოდებიდან ამოიღეს მისი სახელი და ეკვივალენტი ტიტულები და წოდების შემდეგი ნაწილი: „მეფე ინგლისისა, საფრანგეთისა და ირლანდიისა“, დანარჩენი კი უცვლელი დარჩა. 1584 წელს გაფორმებული ჟუანვილის ხელშეკრულებით კი ფილიპეს წოდება ასე შეიცვალა:
„ფილიპე, ღვთის ნებით თავისი სახელის მეორე მეფე კასტილიისა, ლეონისა, არაგონისა, პორტუგალიისა, ნავარისა, ნეაპოლისა, სიცილიისა, იერუსალიმისა, მაიორკისა, სარდინიისა და კუნძულებისა, ინდიელებისა და ოკეანური ზღვებისა; ერცჰერცოგი ავსტრიისა; ჰერცოგი ბურგუნდიისა, ლოთერისა, ბრაბანტისა, ლიმბურგისა, ლუქსემბურგისა, გელდერნისა და მილანისა; გრაფი ჰაბსბურგსა, ტიროლისა, ფლანდრიისა, არტუისა და ბურგუნდიისა; პფალცგრაფი ენოსი, ჰოლანდიისა, ზელანდიისა, ნამიურისა, დრენთისა და ზუტპენიისა; მთავარი ზვუანემისა; მარკიზი საღვთო რომის იმპერიისა; სენიორი ფრიზიისა, სალანდისა, მეხელენისა, და ქალაქებისა და მიწებისა უტრეხტისა, ოვერიხლესისა და გრონინგენისა; ბატონი აზიისა და აფრიკისა.“
ნათესაური კავშირები და შთამომავლობა
2000პქ
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 21 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1527 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1598 კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:ესპანეთის მეფეები კატეგორია:პორტუგალიის მეფეები კატეგორია:სარდინიის მეფეები კატეგორია:სიცილიის მეფეები კატეგორია:ნეაპოლის მეფეები კატეგორია:მილანის ჰერცოგები კატეგორია:ბურგუნდიის ჰერცოგები კატეგორია:ლუქსემბურგის დიდი ჰერცოგები კატეგორია:ჰოლანდიის გრაფები კატეგორია:XVI საუკუნის ევროპის მონარქები კატეგორია:ესკორიალის ინფანტების პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ოქროს საწმისის ორდენის კავალრები კატეგორია:ესპანეთის რეგენტები
შურღაია
კატეგორია:ქართული გვარები
კაპოეირა
thumb|250px|კაპუეირა ანუ საომარი ცეკვა. იოჰან რუგენდასი, 1835 კაპოეირა, კაპუეირა (პორტ. Capoeira [kapu'e(i)ra]) — აფრო-ბრაზილიური საბრძოლო ხელოვნება (ასევე ცეკვის, მუსიკისა და პოპ-კულტურის შემადგენელი ნაწილი) თავდაპირველად ჩამოყალიბდა კოლონიურ პერიოდში ბრაზილიაში აფრიკელ მონათა მიერ. ტექნიკა გამოირჩევა მატყუარა სწრაფი მოძრაობებით, ძლიერი აკრობატული კომპონენტებით და ზოგიერთ ვერსიებში, როგორც წესი, მუსიკის თანხლებით სრულდება.
კაპუეირას ორი მთავარი ერთმანეთისგან გამორჩეული სტილი არსებობს. ერთს ჰქვია ანგოლა, დამახასიათებელი ნელი, დაბალი თამაშით კაპუეირას რიტუალისა და ტრადიციების ზედმიწევნით შესრულებით. მეორე სტილია რეჟიონალ, გამორჩეული განუწყვეტელი აკრობატული თამაშით, სადაც ტექნიკასა და სტრატეგიას ექცევა მთავარი ყურადღება. ორივე სტილს ახასიათებს სწრაფი ვარდნითი მოძრაობები და მიწაზე გართხმული მოჩვენებითი სიმშვიდე მყისიერი წამოვარდნით, ფეხისცემითა და თავისკვრით.
thumb|250px|კაპუეირა რეჟიონალის წარმოდგენა ამსტერდამის ქუჩაში სიტყვა კაპუეირას წარმომავლობა გაურკვეველია. ერთი ვერსიით ის შესაძლოა მიუთითებდეს ტყის ან ჯუნგლის დაწვით ან გაკაფვით მიღებულ არემარეზე. აფრო-ბრაზილიელი მეცნიერი კარლოს ეუჟენიე მიიჩნევს რომ სახელწოდება მიუთითებს დიდ მრგვალ კალათაზე სახელით კაპა, რომლითაც ქალაქელი მონები თავზე გასაყიდ საქონელს დაატარებდნენ (აქედან კაპუეირა კალათის დამტარებელი ადამიანია). ალტერნატიულად, კონგოელი მეცნიერი კია ბუნსეკი ფუ-კიაუ ვარაუდობს, რომ კაპუიერა კიკონგოს ენის სიტყვის კიპურას დამახინჯებული ფორმაა, რაც ცანცარს, მოუსვენრობას, ყოყლოჩინობას ნიშნავს. მისი აზრით ტერმინი აღწერს მამლის საბრძოლო მოძრაობებს.
ბოლო დროს, ხელოვნებას პოპულარიზაციას უწევს კაპუეირას ტექნიკის სხვადასხვა კომპიუტერულ თამაშებსა და კინოფილმებში შესრულება. კაპუეირას მუსიკა თანამედროვე პოპ მუსიკის შემადგენელი ნაწილიც გახდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრაზილიის სპორტი კატეგორია:საბრძოლო ხელოვნება კატეგორია:ცეკვა კატეგორია:ბრაზილიური კულტურა
ინდოლოგია
ევროპაში ინდოლოგიის ჩამოყალიბება დიდად განაპირობა ინტერესმა, რომელიც კლასიკური სანსკრიტის ტექსტების აკადემიურმა შესწავლამ და თარგმნამ აღძრა. ყოველივე კი გერმანიაში ჯერ კიდევ რომანტიზმის დროს იღებს სათავეს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ძველი და საშუალო ინდური ენების სპეციალობა გაფართოვდა თანამედროვე ინდოეთის ეროვნული ენებისა და ლიტერატურების განხრითაც.
უკანასკნელ წლებში ფეხს იკიდებს და როგორც ჩანს საბოლოოდ კიდევ ერთი სამეცნიერო დისციპლინად ჩამოყალიბდება დამხმარე სამეცნიერო–კვლევითი მიმართულება, რომელსაც სამხრეთაზიისმცოდნეობა ჰქვია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდოლოგია *
კაბატუანი (ილოილო)
კაბატუანი (ოფიციალურად კაბატუანის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Cabatuan; Bayan ng Cabatuan) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი ილოილოს პროვინციის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 61 110 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 68 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ილოილოს პროვინციის მუნიციპალიტეტები
Polyrhachis crawleyi
Polyrhachis crawleyi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ის გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
იმერთუბანი
იმერთუბანი — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, გორგულის თემში. მდებარეობს ახალციხის ქვაბულის დასავლეთ ნაწილში, მდინარე ქვაბლიანის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1250 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 1 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 210 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფლები
თაღიევის ვილა
ჰაჯი ზეინალაბდინ თაღიევის ვილა (Hacı Zeynalabdin Tağıyevin villası) — ჰაჯი ზეინალაბდინ თაღიევის საზაფხულო რეზიდენცია და აგარაკი. მეცენატმა ცხოვრების ბოლო წლები აქ გაატარა. შენობის არქიტექტორია იოსებ გოსლავსკი.
ისტორია
თაღიევის ორსართულიანი ვილა აშენდა 1893-1895 წლებში ბაქოს მარდაქანის დასახლებაში. მოიცავდა ხუთ ჰექტარ ფართობს.
სახლის კარები ლითონის იყო, რომელიც შეკაზმული იყო ალმასის ფორმის გისოსებით ქვის ჩარჩოში. კარიბჭის ზედა ნაწილს ამშვენებდა ქვის ჩუქურთმები აღმოსავლური არქიტექტურის ელემენტებით და ქვისგან დამზადებული შვიდი ლომის თავით. ეზოში თავლა იყო. ორი სართული 50 ოთახისგან შედგებოდა.
გიორგი ჯმუხაძე
გიორგი (გივი) ჯმუხაძე (დ. 1954 — გ. 10 მარტი, 2018) — ქართველი სამხედრო პირი, პოლკოვნიკი, საარტილერიო ტექნიკის სპეციალისტი.
მონაწილეობდა აფხაზეთისა (1992-1993) და რუსეთ-საქართველოს ომებში (2008). აფხაზეთში შეიარაღებული კონფლიქტის დროს მის მიერ გარემონტდა და საბრძოლო გათვლებს გადაეცა ჰაუბიცები, ქვემეხები, ნაღმმტყორცნები, რეაქტიული სისტემები და სხვა დამხმარე აღჭურვილობა, რომელიც წარმატებით იქნა გამოყენებული 1993 წლის 15-16 მარტის ბრძოლებში. მის მიერვე აფხაზეთის ომის მსვლელობისას დამზადდა რამდენიმე ექსპერიმენტული საარტილერიო დანადგარიც. 2004 წელს ცხინვალის რეგიონში შეტაკებების დროს ჯმუხაძის ზედამხედველობით შეკეთდა და მწყობრში ჩადგა შინაგანი ჯარების კუთვნილი ათეულობით საარტილერიო დანადგარი. 2010 წელს თადარიგში გავიდა და თანამშრომლობდა სახელმწიფო სამხედრო სამეცნიერო-ტექნიკურ ცენტრ „დელტასთან“ ქართული წარმოების საარტილერიო ტექნიკის შექმნისა და გამოცდის სფეროში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:ქართველი პოლკოვნიკები კატეგორია:ქართველი არტილერისტები კატეგორია:აფხაზეთის ომის მონაწილეები
თაღიევის ვილა
ისტორია
1955 წლიდან შენობაში ტუბერკულოზით დაავადებულთა რეაბილიტაციის სანატორიუმი ფუნქციონირებდა.
1996 წელს, აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის დავალებით თაღიევის მემკვიდრეს საფია აბდულაევა-თაღიევას შენობის ტერიტორიის ნაწილი მის სრულ მფლობელობაში დაბრუნდა. ქვის ღობე ვილას ორ ნაწილად ჰყოფს - სანატორიუმსა და თაღიევის მემკვიდრეთა აგარაკს.
ამჟამად აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის ბრძანებით შენობა გამოცხადებულია არქიტექტურულ ძეგლად.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს შენობა-ნაგებობები
არგენტინა 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
არგენტინამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთხუთმეტედ იასპარეზა 1976 წელს, კანადის ქალაქ მონრეალში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:არგენტინა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე