cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Singles 1999–2006
The Singles 1999–2006 — ინგლისური როკ ჯგუფის, Coldplay-ს სინგლების კრებული ყუთის სახით. ეს ყუთი შეიცავს ჯგუფის თოთხმეტივე სინგლს 7 დიუმიანი ვინილის ჩანაწერის სახით ინდივიდუალური შეფუთვით და გარეკანით, რომელიც თითოეულ გამოცემას ახლდა თან. ამ ყუთის CD ვერსია არ გამოცემულა.
სქოლიო
კატეგორია:Coldplay-ს კომპილაციური ალბომები კატეგორია:2007 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Parlophone-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:B-მხარეების კომპილაციური ალბომები კატეგორია:ალბომები კენ ნელსონის პროდიუსერობით
სუსანა არპი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მექსიკელი მუსიკოსები კატეგორია:როკ-მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1968
ძვ. წ. 1740-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XVIII საუკუნე
ერთ პატარა ქალაქში
ერთ პატარა ქალაქში — 1985 წლის ქართული ფილმი.
სიუჟეტი
ფილმის სიუჟეტი რეალური ცხოვრებიდან იღებს სათავეს და მოგვითხრობს ცდას შესახებ, რომელიც რესპუბლიკაში მიმდინარეობდა. მთავარი გმირი ცდილობს სასიკეთო კვალი დაამჩნიოს ქვეყნის სამეურნეო საქმიანობას და წარმატებით დაძლიოს გზაზე შეხვედრილი წინააღმდეგობანი.
სქოლიო
კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:1985 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
მაიტა კაპაკი
მაიტა კაპაკი — კუსკოს სამეფოს მეოთხე საპა ინკა ურინის დინასტიიდან. როგორც იმპერატორ ლოკე იუპანკის ვაჟი, ის იყო მისი მემკვიდრე, თავის მხრივ შემდგომი იმპერატორის – კაპაკ იუპანკის მამა.
ქრონისტები მას აღწერენ როგორც დიდებულ მეომარსა და დამპყრობელს, რომელმაც დაიპყრო ტიტიკაკას ტბის მიმდებარე ტერიტორიები, ასევე არეკიპა და პოტოსი, მაგრამ ფაქტია, რომ მისი სამეფო შემოიფარგლეობდა მხოლოდ კუსკოს ხეობით. მას სავარაუდოდ უმდა მივაწეროთ ხეობის სხვა ხალხის – ალკავისას დამორჩილება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინკები კატეგორია:ინკების მმართველები
უკრაინისტიკა
უკრაინისტიკა (უკრ. українознавство, სამეცნიერო ტრანლიტერაციით ukrajinoznavstvo) ჰქვია სამეცნიერო-კვლევითსა და საუნივერსიტეტო დისციპლინას, რომელიც უკრაინული ენისა (იმავე რუთენული) და ლიტერატურის შესწავლითაა დაკავებული და მას უკრაინულ ფილოლოგიასაც უწოდებენ. სიტყვის ფართო გაგებით უკრაინისტიკაში უკრაინელები, ისტორიისა და ქვეყანათმცოდნეობის შემწავლელ დარგებსაც მოიაზრებენ.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:სლავთმცოდნეობა კატეგორია:აღმოსავლეთსლავისტიკა კატეგორია:უკრაინული ენა კატეგორია:ფილოლოგია კატეგორია:კულტუროლოგია კატეგორია:უკრაინის კულტურა
ბიორნ კეიპერსი
მინი|150პქ|ბიორნ კეიპერსი [[ფიფა-ს კონფედერაციის თასი 2013|2013 წლის კონფედერაციის თასის ფინალის მსაჯობისას]] ბიორნ კეიპერსი (Björn Kuipers; 28 მარტი, 1973 წ. ოლდენზალი) — ნიდერლანდელი ფეხბურთის მსაჯი. ძირითადად მოღვაწეობს ნიდერლანდების უმაღლეს საფეხბურთო დივიზიონში.
კეიპერსი ამავე დროს მსაჯობს ეროვნულ და საერთაშორისო დონეზე. მათ შორისაა 2006 წლის ევროპის 17 წლამდელთა ჩემპიონატის ფინალი, უეფა-ს თასის, უეფა-ს ევროპის ლიგისა და ჩემპიონთა ლიგის მატჩები. KNVB-ის (ნიდერლანდების სამეფო ფეხბურთის ასოციაცია) მიერ კეიპერსი A კლასის (ტოპ-სია) არბიტრთა სიაშია შეტანილი. მამამისი ასევე მსაჯი იყო.
2009 წლის 14 ივლისს, KNVB-ის მსაჯთა ტექნიკური სამსახურის უფროსმა დაადასტურა, რომ კეიპერსი ევროპული ფეხბურთის უმაღლეს კლასში იქნა აყვანილი. პიეტერ ვინკთან და ერიკ ბრაამჰაართან ერთად, იგი ერთადერთი ჰოლანდიელია უმაღლეს ევროპულ დონეზე. 2006 წლიდან ირიცხება ფიფა-ს მსაჯთა სიაში.
ბიორნი ნეიმეგენის რადბუდის უნივერსიტეტში ბიზნესის ადმინისტრირებას სწავლობდა, პარალელურად ოლდენზალში სამი C1000 სუპერმარკეტისა და თმის სალონის თანამფლობელი იყო.
Polyrhachis ochracea
Polyrhachis ochracea — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ანაგა
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2002 ადამიანი.
ისტორიული ძეგლები
სოფელ ანაგის მიდამოებში არის შუა საუკუნეების ეკლესია წმ. ელიასი და თამარის ციხე, ასევე წმ. ნინოს ეკლესია, წმ. ბარბარეს ეკლესია, მთავარანგელოზის სახელობის ეკლესია, კვირაცხოველის ეკლესია, დედაღვთისმშობლის ეკლესია, ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია, წმ. გიორგის სახელობის ეკლესია, ფერისცვალების ეკლესია. სულ ანაგაში დაუზუსტებელი ინფორმაციით 17 ეკლესიაა.
ცნობილი ადამიანები
სოფელში დაიბადნენ ქართველი რეჟისორი სანდრო ახმეტელი და მომღერალი ჰამლეტ გონაშვილი.
სქოლიო
კატეგორია:სიღნაღის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ძვ. წ. 1750-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XVIII საუკუნე
ნიკოლო მაკიაველი
thumb|250|px|ნიკოლო მაკიაველი მინი|მარჯვნივ|ხელმოწერა
thumb|right|ნიკოლო მაკიაველი
ნიკოლო დი ბერნარდო მაკიაველი (Niccolò di Bernardo dei Machiavelli; დ. 3 მაისი 1469, ფლორენცია — გ. 21 ივნისი 1527, ფლორენცია) — რენესანსის დროინდელი იტალიელი პოლიტიკური მოაზროვნე, ისტორიკოსი, სამხედრო თეორეტიკოსი, დიპლომატი, ფილოსოფოსი, მწერალი და ჰუმანისტი. გაღარიბებული დიდგვაროვანი ოჯახიდან. ითვლება პოლიტიკური რეალიზმის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ წარმომადგენლად. მაკიაველი ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ფლორენციაში, იმ დროს, როდესაც იტალია დაქუცმაცებული იყო რამდენიმე მეტოქე ქალაქ-სახელმწიფოდ, რომლებსაც ახასიათებდათ არასტაბილურობა და რელიგიური კონფლიქტები. 1498 წელს ფლორენციის რესპუბლიკის „ათთა კოლეგის“ მდივანი. 1512 წელს, მედიჩების ტირანიის აღდგენის შემდეგ, მაკიაველი გადაიყვანეს თანამდებობიდან და გადაასახლეს საშ-კაშინოს მახლობლად მისსავე მამულში, სადაც ცხოვრობდა სიცოცხლის ბოლომდე. მაკიაველის უმნიშვნელოვანესი თხზულებებია: „მსჯელობა ტიტუს ლივიუსის პირველი დეკადის გამო“, „მთავარი“, „ფლორენციის ისტორია“. 1559 წელს კათოლიკურმა ეკლესიამ მაკიაველის თხზულებები „აკრძალული წიგნების სიაში“ შეიყვანა.
მსოფლმხედველობა
მაკიაველი იყო თავისი ქვეყნის დიდი პატრიოტი. იტალიის უბედურების მიზეზად მისი დაქუცმაცებულობა მიაჩნდა. აღორძინების ეპოქის პოლიტიკოსთა იდეათა ისტორიაში მაკიაველიმ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა სახელმწიფო პრობლემისადმი საერთო (და არა თეოლოგიური) პოზიციებიდან მიდგომით. კარლ მარქსი მაკიაველს მიაკუთვნებდა იმ პოლიტიკურ მოაზროვნეთა რიცხვს, რომლებიც სახელმწიფოს იხილავდნენ ადამიანური თვალით და მისი ბუნებრივი კანონები გამოჰყავდათ არა თეოლოგიიდან, არამედ გონებიდან და გამოცდილებიდან.
მაკიაველის კონცეფციის თანახმად ძლიერ ადამიანს ძალა შესწევს წინ აღუდგეს ბედისწერას, გაუთვალისწინებელ შემთხვევებს დაუპირისპიროს თავისი ენერგია და გამჭრიახობა. თუ მმართველს შესწევს უნარი შეაფასოს მდგომარეობა და სიტუაციის შესაბამისად შეცვალოს პოლიტიკა, მაშინ წარმატება უზრუნველყოფილი იქნება. მაკიაველს საუკეთესო მმართველობის ფორმად რესპუბლიკა მიაჩნდა, მაგრამ იტალიის მდგომარეობიდან გამომდინარე, იტალიისთვის ერთხელისუფლებიანობას ანიჭებდა უპირატესობას. მხოლოდ ძლიერი მონარქის ხელში გახდებოდა შესაძლებელი უცხოელთა უღლისაგან თავისუფალი იტალიური ერთიანი სახელმწიფოს შექმნა. მაკიაველის აზრით სახელმწიფოს განმტკიცებისთვის დასაშვებია ყველა საშუალება–ძალადობა, მკვლელობა, სიცრუე, გამყიდველობა; შემდეგ შეიქმნა ტერმინი მაკიაველიზმი, რომელიც აღნიშნავს მორალის კანონების უარმყოფელ პოლიტიკას.
მხატვრული შემოქმედება
მაკიაველიმ, როგორც ისტორიკოსმა, მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ისტორიოგრაფიის განვითარებაში. მაკიაველი აგრეთვე იყო მწერალი, კომედიოგრაფი. წერდა უმეტესად არისტოფანეს ტერენციუსისა და პლავტუსის მიბაძვით („ანდრია“, „კლაცია“), მაგრამ „მანდრაგორათი“ (დაახ. 1512 წ.) მკვეთრად გაემიჯნა ლათინურ კომედიას და მიუახლოვდა ჩინკვეჩენტოს თხრობით ლიტერატურას. ეს ნაწარმოები მიჩნეულია აღორძინების ხანის საუკეთესო კომედიად. მასში წარმოსახულია მაშინდელი ფლორენციული საზოგადოების სატირული სახე. აღსანიშნავია ასევე მისი წიგნი „დიალოგი ენის თაობაზე“, რომელშიც იგი ენის წარმოშობის არსებით საკითხებს ეხება და ლექსები (საკარნავალო სიმღერები, სტანსები, სერენადები, სონეტები და სხვა). ტრაქტატში „სამხედრო ხელოვნების შესახებ“ (1521 წ.) მაკიაველი მკაცრად აკრიტიკებდა დაქირავებული ჯარის სისტემას და წამოაყენა მათი ხელმწიფის მორჩილებაში მყოფი მუდმივი ჯარით შეცვლის იდეა.
მთავარი
მისი წიგნი (Il Principe), რომელიც მისი გარდაცვალებიდან 5 წლის შემდეგ, 1532 წელს გამოიცა, წარმოადგენს საკუთარი გამოცდილების და მის მიერ უძველესი ისტორიის შესწავლის ნაყოფს. მაკიაველი ამ ნაშრომში გვაძლევს რეალიზმის ერთ-ერთ დრომოუჭმელ ნორმას, რომლის მიხედვითაც პოლიტიკის წარმოება, რომელიც გულისხმობს ხალხისადმი პასუხისმგებლობას, არ შეიძლება ეფუძნებოდეს მორალს, როგორც ეს კერძო ურთიერთობს შეეფერება. მაკიაველის სჯეროდა, რომ გრძნობების გარეშე, მორალზე დაუფუძნებლად მოქმედება არის წარმატების საწინდარი. ეს გაკვეთილი მან მისი ბატონის, ჩეზარე ბორჯიას ქმედებების შესაწვლისას შეიძინა.
thumb|right|ნიკოლო მაკიაველის ბიუსტი მაკიაველი თავის „მთავარში“ ქადაგებს, რომ პასუხისმგებელი ლიდერი არ უნდა სარგებლობდეს ქრისტიანული ეთიკის მიხედვით, იმდენად რამდენადაც ასეთ შემთხვევაში მან შეიძლება ყველაფერი დაკარგოს: საკუთრება, თავისუფლება და მისი მოქალაქეების სიცოცხლე. მორალით სარგებლბობა პოლიტიკაში უპასუხისმგებლობის ტოლფასია. მმართველს ამის უფლება არ აქვს, რადგან მას ხალხის ბედი აბარია. სხვა სიტყვებით რომ ითქვას, პოლიტიკური პასუხისმგებლობა სულ სხვა გზით მიემართება, ვიდრე კერძო მორალი. პოლიტიკაში ფუნდამენტური, უზენაესი ფასეულობა არის უსაფრთხოება და სახელმწიფოს თვითგადარჩენა. პოლიტიკაში ზნეობრივი ნორმები და მორალი ემორჩილება სახელმწიფო ინტერესებს. ეს არის ის, რამაც უნდა მართოს საგარეო პოლიტიკა. მმართველების მთავარი პასუხისმგებლობა კი ისაა, რომ ყოველთვის იყოს უპირატესობის ძიებაში, დაიცვას თავისი სახელმწიფოს ინტერესები და უზრუნველყოს მისი გადარჩენა.
მაკიაველი მსგავსად პლატონისა ფიქრობდა, რომ რომ ორი განსხვავებული პოლუსის-მდიდრებისა და ღარიბების არსებობა, საშიშროებას წარმოადენდა სახელმწიფოს სტაბილურობისთვის. ის ფიქრობდა, რომ საშუალო კლასი იყო საფუძველი სახელმწიფოს ძლიერების. ღარიბი ფენა, რომელიც, რა თქმა უნდა იმ პერიოდის ქვეყნის დიდ ნაწილს შეადგენდა, სწორედ ისინი იყვნენ აჯანყებების მთავარი სულისჩამდგმელები. ნიკოლო ფიქრობდა, რომ აჯანყებულების მიმართ დამოკიდებულება მთავრის მხრიდან მტკიცე და ძალმომრეობითი უნდა ყოფილიყო. როდესაც მთავარი იბრძვის საკუთარი პოსტის, გავლენების შესანარჩუნებლად და შემდგომ მის განსავითარებლად, ამისთვის არსებობს ორგვარი ბრძოლის მეთოდი. პირველი ესაა ბრძოლა კანონების მეშვეობით, ხოლო მეორე კი ძალის მეშვეობით. ავტორი ამბობს რომ ადამიანში (ამ შემთხვევაში კი მთავარში) გაერთიანებული უნდა იყოს ტირანული სიმძლავრე, სიძლიერე, მრისხანება და ბრძოლის ჟინი. მთავარი უნდა იბრძოდეს, როგორც ლომი, უნდა იყოს შეუბრალებელი და მტკიცე, არ უნდა იყოს მერყევი თავის გადაწყვეტილებებში და ამავე დროს საჭირო დროს, საჭირო ადგილას დიპლომატიასაც უნდა მიმართოს, ანუ მასში უნდა გაიღვიძოს მელას ბუნებამ, რადგან მუდამ ლომი ვერ იმარჯვებს, ყოველთვის გამოჩნდება მოწინააღმდეგე, რომელიც შენზე ძლიერი იქნება პირდაპირი იერიშის დროს.
მაკიაველის ნაშრომის მთავარი განმასხვავებილი ნიშანი ისიც არის, რომ იგი მმართველს აყენებს ხალხის და ქვეყნის სამსახურში და არა საკუთარი თავის, ან რეჟიმის სამსახურში. ის, რომ მმართველები უნდა იყვნენ როგორც ლომები (ძალა, ძლიერება) ასევე მელიები (ცბიერება) არის მაკიაველის რეალიზმის დედააზრი. მათ ეს ორივე თვისება სჭირდებათ რადგან მათი ხალხის ბედი მათი სიმამაცისა და საზრიანობის ხელშია. ის ფაქტი, რომ ხალხის ბედი მჭიდროდაა დაკავშირებული მმართველის და შესაბამისად სახელმწიფოს ბედთან არის მაკიაველის, და საერთოდ, პოლიტიკური რეალიზმის ერთ-ერთი ფუნდამენტური მოსაზრება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიელი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 1469 კატეგორია:გარდაცვლილი 1527 კატეგორია:დაბადებული 3 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 21 ივნისი კატეგორია:იტალიელი მწერლები კატეგორია:ფლორენციელი მწერლები კატეგორია:იტალიელი დრამატურგები კატეგორია:XV საუკუნის იტალიელი ფილოსოფოსები კატეგორია:XVI საუკუნის იტალიელი ფილოსოფოსები კატეგორია:XVI საუკუნის დრამატურგები კატეგორია:XVI საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XV საუკუნის იტალიელი ისტორიკოსები კატეგორია:XVI საუკუნის იტალიელი ისტორიკოსები
უპი (ჩრდილოეთი მაგინდანაო)
უპი (ოფიციალურად უპის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Upi) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 59 004 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 23 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაგინდანაოს მუნიციპალიტეტები
ანანური
საკუთარი სახელი ანანური შეიძლება აღნიშნავდეს:
ინსტიტუტო კორდოვა (საფეხბურთო კლუბი)
ინსტიტუტო ატლეტიკო სენტრალ კორდოვა (Instituto Atlético Central Córdoba) — არგენტინული საფეხბურთო კლუბი ქალაქ კორდოვიდან. ასევე ცნობილია როგორც ინსტიტუტო კორდოვა ან უბრალოდ ინსტიტუტო. ჩამოყალიბდა 1918 წლის 8 აგვისტოს. ასპარეზობს არგენტინის პრიმერა B ნასიონალის პირველობაზე, არგენტინის საფეხბურთო ჩემპიონატის მეორე დივიზიონში.
კლუბმა საფეხბურთო საქმიანობა 1919 წელს, კორდოვის საფეხბურთო ლიგაში   გაწევრიანებით დაიწყო, როდესაც მეორე დივიზიონის გათამაშებაში ჩაება. ამჟამინდელი მონაცემებით „ინსტიტუტოს“ ფედერაციის 12 ტიტული აქვს მოპოვებული, აქედან 8 — პირველ დივიზიონში.
1973 წლიდან არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ნასიონალის ჩემპიონატში გამოსვლით იწყება კლუბის მრავალწლიანი ისტორიის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ეტაპი. მას შემდეგ, კლუბმა ნასიონალის ჩემპიონატის ჩათვლით, პირველი დივიზიონის ოცდასამ (23), ხოლო მეორე დივიზიონის ოცდახუთ (25) გათამაშებაში მიიღო მონაწილეობა. არგენტინული ფეხბურთის ოფიციალური სტატისტიკის მიმდინარე მონაცემებით კლუბის გამოსვლათა შედეგებიდან გამომდინარე „ინსტიტუტო“ თითოეული კატეგორიის შესაბამის ისტორიულ ცხრილებში 27-ე ადგილს იკავებს. იმავე მონაცემებით „ინსტიტუტოს“ ყველაზე მეტი მატჩი აქვს ჩატარებული არგენტინული ფეხბურთის მეორე დივიზიონში.
კლუბის საშინაო არენაა „ესტადიო ხუან დომინგო პერონი“, რომელიც ბარიო ალტა კორდოვას სახელით ცნობილ კორდოვის ალტას კვარტალში მდებარეობს და დაახლოებით 32 000 მაყურებელს იტევს.
ცნობილია ტრადიციული დაპირისპირებით, ე.წ. „დერბით“, კორდოვის „რასინგთან“. ასევე ტრადიციული მეტოქეობა აქვს ქალაქის დანარჩენ ორ მნიშვნელოვან კლუბთან, — „ბელგრანოსა“ და „ტალერესთან“.
არგენტინის პრიმერა B ნასიონალის ორგზის (1998-99, 2003-04) გამარჯვებული.
დაარსება და პირველი ნაბიჯები
1918 წლის 8 აგვისტოს, ქალაქ კორდოვაში, კორდოვის ცენტრალური რკინიგზის თანამშრომელთა ყრილობა გაიმართა, რომლის მონაწილეებმა გადაწყვიტეს რკინიგზის თანამშრომლებისთვის შეექმნათ სასწავლებელი კორდოვის ცენტრალური რკინიგზის ინსტიტუტის სახელწოდებით, სადაც სასწავლო პროცესთან ერთად, მნიშვნელოვანი ყურადღება სპორტსაც დაეთმობოდა. სწორედ აღნიშნული ყრილობის გამართვის თარიღს მიიჩნევენ კლუბის დაარსების თარიღად, რადგან ამავე ყრილობაზე გადაწყდა მისი ჩამოყალიბება. კლუბისა და კლუბის გულშემატკივართათვის ამ ისტორიული ყრილობის მონაწილეთა შორის იყვნენ გილერმო დუნდასი, რამონ ისლენიოსი, მიგელ ფერეირა, ერნესტო ნავარო, რობერტო დიასი, ფრანსისკო მაორენსიკი, კარლოს რაპი, ფრანსისკო გასტალდი, ლუის ნუნიო, ესტებან კასტილიო, ხუან პერასოლო და სხვ.
ინსტიტუტი პირველ წლებში ფონდის საქმიანობასთან დაკავშირებული სამართლებრივი აქტების შესაბამისად ფუნქციონირებდა. მას რკინიგზის მუშაკები მართავდნენ და მხოლოდ რკინიგზის პარტნიორებს ემსახურებოდნენ, მაგრამ ინსტიტუტის ბუნებრივმა ზრდამ აიძულა ორგანიზაცია მთელი საზოგადოებისთვის მისაწვდომი ყოფილიყო, განსაკუთრებით კორდოვის რაიონის მაცხოვრებლებისთვის. აღნიშნული გარემოება კლუბის სახელწოდების ცვლილების მიზეზადაც იქცა, რომელსაც იმ პერიოდიდან „ინსტიტუტო ატლეტიკო სენტრალ კორდოვა“ ეწოდა. ხელმძღვანელობა ინსტიტუტის შინაგანაწესის შექმნას უკვე ახალი სახელწოდებით შეუდგა, რომელიც გენერალურ ასამბლეაზე 1924 წლის 19 იანვარს დამტკიცდა, რომლის მიხედვით შეიქმნა დირექტორთა საბჭო — პრეზიდენტის, ვიცე-პრეზიდენტის, მდივნის, მდივნის თანაშემწის, ხაზინადარის და მისი თანაშემწის, საბჭოს გადამწყვეტი ხმის უფლების მქონე მუდმივი ოთხი წევრისა და მათი ორი შემცვლელი წევრის, აგრეთვე ფინანსური ანგარიშგების კომიტეტის, რომელიც კომიტეტის ზედამხედველისა და ორი აუდიტორისგან შედგებოდა. დროთა განმავლობაში, დებულებაში ცვლილებები და სიახლეებიც შეჰქონდათ, ​​რათა ორგანიზაციის ფუნქციონირება უკეთ ყოფილიყო ადაპტირებული მიმდინარე პერიოდის მოთხოვნებისა და გამოწვევების შესაბამისად.
სახელწოდება
კლუბის გულშემატკივართაგან უმრავლესობისთვის ნაკლებად ცნობილია ის ფაქტი, რომ „ინსტიტუტოს“ თავდაპირველი და ნამდვილი სახელია „სენტრალ კორდოვა“, გამომდინარე ანალოგიური სახელწოდებიდან რკინიგზისა, სადაც ელმავლების დეპოს ჩაეყარა საფუძველი. ამას ადასტურებს ისიც, რომ სიტყვა „ინსტიტუტოს“ იგივე მნიშვნელობა აქვს, რაც სიტყვა „კლუბს“, რომელიც ინსტიტუტს, როგორც სასწავლო დაწესებულებას ოფიციალურად არასდროს გამოუყენებია.
1924 წელს, მას შემდეგ, რაც მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება საზოგადოებისათვის დაწესებულების გახსნის შესახებ, გადაწყდა თავდაპირველი სახელი შეეცვლათ და გამოეყენებინათ ახალი სახელწოდება — „ინსტიტუტო ატლეტიკო სენტრალ კორდოვა“. დროთა განმავლობაში, იმის გამო, რომ ისინი საკუთარ თავს „კლუბს“ არ უწოდებენ, ისევე როგორც სხვა ინსტიტუტების უმეტესობა, მოსახლეობაში თანდათან დამკვიდრდა ჯერ ტერმინი „ინსტიტუტო დე კორდოვა“, ხოლო შემდეგ უბრალოდ — „ინსტიტუტო“. აღნიშნული ტერმინის მასობრივმა გამოყენებამ და მისმა პოპულარიზაციამ პრაქტიკულად ჩაანაცვლა, როგორც მისი სრული სახელი, ასევე ამ სახელის დამამთავრებელი ნაწილიც — „სენტრალ კორდოვა“
კორდოვის ფედერაცია (1919–1972)
Ya con su creación, Instituto comenzó su vida institucional y social. Deportivamente y en especial con el fútbol, la vida de Instituto se inició con su afiliación a la Liga Cordobesa de Fútbol, empezando en Segunda División. Al año siguiente (1919) salió Campeón invicto de esa categoría, obteniendo así el derecho de jugar en Primera División. Al comenzar el año 1920, Instituto incrementó su plantel e incorporó a sus filas extraordinarias figuras como: José M. Lizondo, Roberto Cepeda, Fabián Massoni, El "Tuerca" Chagnier, Osmar Magarinho, Roberto Devoto, Luis Castañares, Luis "El Rey" Chirirán, Pedro Saldaño, Luis Pedrotti, Roberto Gustavino y otros. Poco a poco se fue configurando un gran plantel, y así en el año 1925 Instituto se coronó Campeón para repetir esta hazaña los años consecutivamente en: 1926, 1927 y 1928. En el año 1925 su campaña fue invicta, aventajando al segundo por 4 puntos; en 1926, volvió a ser campeón invicto de la categoría; en 1927 finalizó igualado en puntos con Talleres y lo derrotó categóricamente por 4 a 1. La hazaña se volvió a repetir en 1928, siendo nuevamente Campeón invicto aventajando a su escolta por 7 puntos, obteniendo nada menos que 29 puntos sobre 32 posibles. Instituto no solo hacía historia en Córdoba sino también por cada lugar que visitaba; le ganó a Ferro Carril Oeste en Buenos Aires, a Rosario Central, Newell's Old Boys y al "imbatible" Estudiantes de La Plata con aquella delantera compuesta por: Lauri, Cafieri, Lupuskid, Ferreira y Ciro González. Fue entonces, que por el poderío de su equipo, por la brillantes del juego y por todos los logros obtenidos. la afición cordobesa decidió bautizarlo como "El glorioso cordobés", acortando este nombre como siempre lo ha hecho la gente para llamarlo "La Gloria".
Después de aquel "Glorioso" que obtuvo los campeonatos del '25, '26, '27 y '28, el fútbol de Instituto decrece en su actuación. Eran años difíciles en el fútbol cordobés, había irregularidades y por distintas razones, algunas de mucho peso, los campeonatos eran acaparados por un par de instituciones. Instituto ganó algunos campeonatos menores, pero no el Oficial. Irónicamente se solía decir que el espectáculo lo ponía Instituto pero el "bordeaux" se lo llavaban los otros.
Siempre mostró orgullo por su siembra. Y también por sus cosechas. El hombre de Instituto nunca dejó de jactarse del liderazgo social y deportivo de su club, enclavado en el corazón de Alta Córdoba. En su seno se practican muchas disciplinas y el fútbol, es su cara más popular y trascendente. Podría ser cierto que Instituto nació como tantas ciudades del interior, edificado por el impulso y el desarrollo febril del ferrocarril. Vale precisarlo porque Instituto salió a la vida en una oficina del salón de máquinas del por entonces Ferrocarril Central Córdoba. Fueron algunos integrantes de la sección locomotoras los que concibieron un "Instituto" para "cultivar la institución de sus asociados y fomentar el deporte en todas sus fases". Recién en 1961 el club, con un gran esfuerzo, logró formar un poderoso equipo, el cual obtuvo a Carasai como el goleador del Campeonato con 27 goles, e Instituto se consagró Campeón Oficial Cordobés del año 1961. Luego de su última coronación en el año 1961, Instituto nuevamente fue Campeón del torneo de Primera División de la A.C.F. en el año 1966. Si bien no fue un Campeonato sencillo de ganar como los de 1925, 1926, 1927, 1928 y 1961, "La Gloria", al igualar en puntos con una de las sorpresas de ese torneo como fue el Sportivo Belgrano de San Francisco, lo derrotó en una final a todo ritmo de ida y vuelta y obtuvo así el Campeonato Oficial de 1966. En 1972, "La Gloria" volvió a vivir un equipo inolvidable; eran verdaderos poetas del césped, como aquella histórica formación de General Paz Juniors. Los albirrojos eran considerados por la afición futbolera como un equipo que iba a quedar en la historia de toda una generación de enormes jugadores, cracks inolvidables. Aquel equipo con un toque deslumbrante y una certera delantera que cuando llegaba al arco rival era un gol casi asegurado, ¿cómo no iba ser así? Si con la presencia de "El Matador" Mario Alberto Kempes era imposible tratar de tapar algo para los arqueros. A pesar de haber pasado muchos años después de su último campeonato (1966), Instituto consiguió el campeonato una vez más con la siguiente formación: El histórico M. Olmedo, Cufaro, Salvador Mastrosimone, Luis Saldaño, J. Ceballos, Marochi, M. Zima, L. Bongianino, A. Ceballos, Acevedo, Jorge López, S. Jofré, Alberto Beltrán, Osvaldo Ardiles y Mario Alberto Kempes.
ეროვნულ ტურნირებზე (1973–1980)
En su primera experiencia en torneos de AFA, la Gloria paseó por el país la calidad de una delantera inolvidable: Saldaño, Ardiles, Kempes, Beltrán y Ceballos. Dentro de los equipos que hicieron historia en el fútbol cordobés, el Instituto que jugó en el campeonato Nacional de 1973 se aseguró un capítulo importante, a pesar de haber cumplido solo una discreta campaña en aquel certamen. Curioso caso el de un equipo conformado por figuras de primer nivel que, tal vez, pagó un caro tributo a su falta de experiencia en competencias de jerarquía. Los nombres de Mario Kempes, Osvaldo Ardiles, Miguel Oviedo, Daniel Willington, Alberto Beltrán, José Luis Saldaño, José Ceballos y Mario Carballo, entre otros, hablan a las claras de un potencial futbolístico inmenso que no pudo reflejar en grandes resultados. El octavo puesto conseguido, sobre 15 participantes de su zona, postergó las expectativas de una hinchada que esperaba una campaña más productiva. La Gloria había obtenido en 1972 el certamen de la Liga Cordobesa tras vencer 5 a 2 a Belgrano en una recordada final, disputada en cancha de Talleres, y que no tuvo repercusión periodística debido a un paro de los trabajadores gráficos, que dejaron a la ciudad sin diarios durante una semana.
El Nacional `73 se presentó como la primera experiencia seria de los de Alta Córdoba, que hasta ese momento solo habían disputado cuatro partidos por la Copa Argentina 1970, un torneo de efímera duración y escaso interés que organizó la AFA entre 1968 y 1970. La sangría tuvo su precio: recién en 1979 el club pudo volver a los primeros planos nacionales con otra gran camada de jugadores. En el Nacional Instituto termina primero en el grupo D, arriba de Rosario Central, Boca Juniors, San Lorenzo, Estudiantes, Cipolletti de Río Negro y Chaco For Ever. Después de un arranque prometedor, la "Gloria" queda eliminada en cuartos de final en manos de Atlético de Tucumán. En el Torneo Nacional 1980 La "Gloria" termina liderando el grupo "D" sobre River, Platense y San Lorenzo. Clasifica a los cuartos de final en donde se enfrenta Independiente. El partido de ida en Alta Córdoba fue para Instituto por 2 a 1, pero la vuelta en Avellaneda fue un rotundo 5 a 1 para el "rojo", que lo elimina de pelear por el título.
AFA-ს ერა (1981–დღემდე)
La década de 1980 encuentra a un Instituto afianzado en la Primera División, donde logra buenas actuaciones. Tanto en el Torneo Nacional de 1980 como en el de 1981, cae en cuartos de final frente a Independiente. El club logra buenas actuaciones en los años siguientes, destacándose un segundo puesto en su grupo (detrás de Ferro, campeón de ese año) en el Nacional de 1982 y un 8° puesto en el torneo 1986/1987.
Dos años más tarde Instituto tuvo una pésima campaña cosechando 31 puntos sobre 38 partidos y terminó siendo el equipo más goleado del torneo. La "Gloria" comienza así el proceso que en la siguiente temporada lo depositaría en el descenso de la máxima división del fútbol argentino.
XXI საუკუნე
Ya con el comienzo del nuevo siglo Instituto, si bien se mejora en el Clausura del 2000 (donde finaliza 11°) el club debe jugar la promoción contra Almagro. Aunque cuenta con ventaja deportiva, pierde 2-1 en el global y desciende. Retoma luego de un año a la Segunda división, donde logra una buena performance, pero no le alcanza para ascender, ya que pierde la semifinal del cuadrangular frente a Banfield, la final del torneo Reducido contra Nueva Chicago, y no supera a Argentinos Juniors en la Promoción.
En la temporada siguiente, logra meterse en el reducido, pero no alcanza el ascenso ya que pierde en semifinales contra Gimnasia y Esgrima de Entre Ríos. En la temporada del 2003/2004, Instituto forma un competitivo plantel, y obtiene el torneo Apertura 2003. Gracias a esto, juega la final por el ascenso contra Almagro, campeón del Clausura 2004. Así es como logró vengarse de la promoción perdida en el 2000, y vence con un global 2-1 y obtiene el ascenso a Primera División con un gol muy recordado de Renato Riggio. En el Torneo Apertura del 2004, realiza una mala campaña y termina anteúltimo, teniendo muy pocas chances de mantener la categoría, ya que en el Clausura venidero debía sumar muchos puntos. Pero sin darse por vencidos, realiza una aceptable campaña en la que finaliza 9°, y evita el descenso directo, pero no la promoción. Así es como se enfrenta contra Huracán, para tratar de mantener la categoría. Luego de un valioso triunfo en Buenos Aires (2-1) y una victoria en Córdoba (1-0), Instituto mantiene la categoría con un global 3-1. En la temporada siguiente, un 20° en el Apertura y un 19° en el Clausura, más el flojo promedio que arrastraba de la temporada anterior, fueron los causales del descenso a la B Nacional.
En su retorno a la B Nacional, lejos de pelear por el retorno a la Primera División, realiza una mediocre campaña, y se ve obligado a jugar un desempate (al igualar en puntos) enfrentando a Ben Hur de Rafaela, para ver quien juega la promoción de descenso contra un equipo del Torneo Argentino A. Instituto sale victorioso de este cruce y así se mantiene en la B Nacional. En la temporada siguiente finaliza en 15° lugar, y se salva por poco de jugar nuevamente la promoción de descenso.
Como el club debía engrosar su flaco promedio, arma un equipo competitivo para afrontar la temporada 2008/2009. La apuesta le sale bien al club, que se salva de los puestos de descenso, pero igual quedaría un sabor amargo para los hinchas, ya que finaliza quinto en la tabla general, a solo 3 puntos de jugar la promoción para ascender a Primera División. En la temporada 2009/2010 se logra una muy buena campaña que tuvo al club como protagonista durante todo el torneo. Llega a la última fecha con chances de ascender y en posición de promoción, a 3 puntos de Quilmes, que se ubicaba tercero. Pero en la última fecha, pierde 3-0 frente a Tiro Federal, y las victorias de Atlético Rafaela y All Boys hace que nuevamente quede en 5° lugar, y no pueda jugar la promoción.
Para la temporada 2011/12 quedará en la memoria de los hinchas como la mejor campaña realizada por el club en toda su historia en la B Nacional: 70 puntos y un invicto de 19 partidos. El equipo, con un plantel lleno de caras casi desconocidas, estuvo puntero por más de 20 fechas, peleando el título ante grandes clubes como Quilmes, Rosario Central, y River Plate, quien disputaba su primera temporada en este torneo. El equipo llegó a la última fecha en el primer puesto, pero una derrota ante Ferro por 3 a 0 provoca que finalice 3°en la tabla, y juega la promoción ante San Lorenzo de Almagro. El saldo positivo de la campaña fue la consolidación de jugadores como Julio Chiarini, y el surgimiento de diversos jugadores de la cantera, como Paulo Dybala. Finalmente el juvenil, con solo 18 años, fue vendido al Palermo de Italia por 3 millones de euros.
En la ida, disputada en Córdoba, la Gloria pierde por 2 a 0. En la vuelta logra un empate 1 a 1 con el cuervo, lo que condena a que los cordobeses disputen la siguiente temporada en el Nacional B. En la temporada 2012/13 no logra realizar una buena campaña y finaliza en el puesto 18°.
Ya para la temporada 2013/14 volvió a ser protagonista con otro invitado especial: Independiente de Avellaneda, pero otra vez con una suma de derrotas en las últimas fechas lo dejó afuera de las zonas de ascenso. La temporada 2014 de transición, el torneo se dividió en 2 zonas (A;B), con 11 equipos c/u, con 22 fechas a la larga, sin descensos, lo más sorpresivo de este torneo fue que hubo 10 ascensos a la máxima categoría (5 ascensos por cada zona). Instituto lamentablemente no pudo aprovechar este torneo terminó en la 8va posición (de 11 equipos en el grupo) cerrando con 25 puntos de 60 en juego, cerrando la temporada con una victoria en misiones ante Guaraní Antonio Franco.
La temporada 2015, la segunda división contaría con 2 ascensos (1 campeón, y del 2 al 5 un reducido ida y vuelta, con semifinal y final) y 4 descensos), un 42 fechas (ida y vuelta). Instituto empezó regularmente en las primeras 4 fechas (3E-1G), desde adelante Instituto no podía ganar estando penúltimo. La Gloria volvería a ganar en la fecha 14, con un contundente 2 a 0 ante Juventud Unida. Desde la fecha 16 Instituto estuvo invicto 11 fechas (6G-5E) perdiendo con V.Dalmine 1-0 y derrotando al puntero ( Atlético Tucumán ) 1 a 0.
Instituto con altas y bajas y un vaivén de resultados, entró al reducido en el quinto puesto, debiendo enfrentar al 2do ( Patronato. La ida se disputó en Alta Córdoba, con un marco de más de 22 mil personas, La gloria reciba al patrón, El 1er tiempo fue muy cerrado, con más llegadas de Instituto con tiros desde afueras y con la clarisima oportunidad que erro C.Bernardi para abrir el marcador, luego del pase al medio de P.Soda. El segundo tiempo Patronato manejo más el balón, atacando preferentemente por el medio e Instituto contraatacando por las bandas. Hasta que a los 46m el árbitro Pedro Argañaráz, cobra penal para Instituto tras el agarrón de camiseta de D.Martinez sobre P.Magnin, Bauman fue el encargado de convertir la pena máxima. Aunque parecía que Instituto se llevaba la victoria, un centro y una mano de M.Correa le da un penal a los 49 a Patronato, S.Bertoli lo convierte, y el partido finalizó 1-1. En la vuelta Instituto pego primero a los 11 del PT con un cabezazo de D. Schmidt después de un centro de Bernardi al borde del área chica. Luego Patronato lo empató con gol de C.Quintana de cabeza. A los 20 D.Jara pasa a darlo vuelta y Becerra a los 42 del ST liquidando la serie y dejando a Instituto sin la chance de jugar la final y quedarse una temporada más en la B Nacional.
სტატისტიკა
ეროვნული ტურნირები, რომელშიც „ინსტიტუტო“ მონაწილეობდა:
სტადიონი
კლუბის საშინაო არენაა „ესტადიო ხუან დომინგო პერონი“. სტადიონი ბარიო ალტა კორდოვას სახელით ცნობილ კორდოვის ალტას კვარტალში მდებარეობს და დაახლოებით 32 000 მაყურებელს იტევს. ტევადობითა და სიდიდით მეორე საფეხბურთო სტადიონია პროვინციაში, „ესტადიო მარიო ალბერტო კემპესის“ შემდეგ.
სტადიონის ისტორია
1946 წელს გენერალ ხუან დომინგო პერონის თავმჯდომარეობით, არგენტინის ეროვნულმა კონგრესმა მხარი დაუჭირა № 12 931-ე კანონს, რომლის 23-ე მუხლი უფლებამოსილებას აძლევდა ქვეყნის აღმასრულებელ ხელისუფლებას ქვეყნის მასშტაბით სოციალური და სპორტული სუბიექტებისთვის სტადიონების მშენებლობის სუბსიდირების მიზნით განეკარგა 20 000 000 აშშ დოლარი. კორდოვაში „ინსტიტუტო“ იყო ერთადერთი ორგანიზაცია, რომელმაც განაცხადი შეიტანა მათთვის სახსრების გამოყოფის თაობაზე, „რასინგისა“ და „ურაკანის“ მსგავსად, რომელთაც მანამდე ისარგებლეს კანონში გაწერილი ზემოაღნიშნული დებულებით. საბოლოოდ, წარდგენილი განაცხადის საფუძველზე „ინსტიტუტომ“ 1 500 000 აშშ დოლარის ოდენობის სესხი მიიღო. Colaboró con la gestión de este préstamo el socio del club Sr. Hernán Yofré. El préstamo fue concedido por decreto N 5.018 del 20 de febrero de 1948 por la suma de $1.500.000. Las condiciones de amortización del préstamo era de 52 años, mediante el pago de cuotas trimestrales de $14.265 cada una, iguales y consecutivas. Existía una franquicia de dos años en los que solo se pagaba la amortización de intereses y estos se calculaban sobre una tasa del 3% anual.
De cumplirse lo pactado, recién en el año 2000 se habría concluido el pago del préstamo. Los arquitectos Morchio y Souberan habían construido una maqueta del Estadio y elaborado sus planos. El Estadio comenzó a construirse en marzo de 1948, pero demoras y serios problemas de la Empresa Constructora, más los efectos de la inflación hizo que con el dinero recibido solo se pudiera construir la actual tribuna alta sobre la calle Jujuy. Afortunadamente, la deuda de ese préstamo fue condonada el 9 de octubre de 1959 (41 años antes del plazo previsto de pago), mediante el Decreto Ley N.º 14.880 del Presidente Guido. Según se dice, en la gestión de tal condenación intervinieron los Institutenses Sr. Napoli (funcionario del Ministerio de Trabajo de la Nación en Córdoba ) y el Dr. Zanichelli (Legislador y exarquero de Instituto). Finalmente, el 15 de agosto de 1951 y como parte de los festejos de los 33 años de vida del club, con un encuentro amistoso con el Racing Club de Avellaneda, se inauguró el Estadio Monumental, el que pasó a llamarse Estadio Presidente Perón. Para adaptarlo a los partidos nocturnos, Instituto encaró la incorporación de la iluminación del Monumental. Se instalaron columnas altísimas lo que hace que de ninguna manera la iluminación moleste al espectador y se instaló un moderno sistema de iluminación. Toda esta instalación fue inaugurada el 27 de diciembre de 1957 en un partido amistoso con el Club Atlético Vélez Sarsfield de la Capital Federal, partido que se realizaba como corolario de la transferencia del centro delantero Juan Carlos Sánchez. La Mona, como se lo llamaba a Sánchez, jugó en ese partido un tiempo para cada equipo. En esta etapa de consolidación de nuestra Institución, en el Estadio Monumental se decide también la construcción de una tribuna en el Sector Oeste, sobre la Calle Sucre. La misma se construye de cemento en un largo de 73 metros y con 24 escalones. La obra se concluye y se inaugura en 1960. En 2008, el Estadio Monumental de Alta Córdoba fue remodelado, contando con la inclusión de modernas cabinas de transmisión y Palcos VIP. También, en 2010, los propios hinchas del club tomaron la decisión de pintar ambas cabeceras y la platea preferencial del estadio.
კლუბის პრეზიდენტები
ქვემოთ წარმოდგენილია კლუბის პრეზიდენტების ჩამონათვალი, კლუბის დაარსების დღიდან მიმდინარე პერიოდის ჩათვლით:
კლუბის ფორმები წლების მიხედვით
El uniforme titular, a rayas verticales rojas y blancas, toma los colores y el diseño como un homenaje de los socios fundadores de Instituto al que fuera el equipo del fútbol argentino más destacado de la primera década del siglo XX. El Sr. Guillermo Dundas quien entonces era jefe de dicha sección, tuvo gran influencia en la creación de la nueva entidad y por ende en la Asamblea Constitutiva. Él había sido Presidente de un club denominado Instituto Junín y simpatizante del glorioso Alumni, de allí entonces que a su sugerencia la Asamblea decidió que la camiseta de los jugadores sería a rayas verticales rojas y blancas y pantalón blanco, y que los Dirigentes debían llevar un saco distintivo de los mismos colores que los jugadores con pantalón y zapatos blancos. La que si varió fue la suplente usando cinco colores como alternativa al rojo y blanco: Negro, amarillo, blanco, azul o gris.
კლუბის მონაცემები
პერიოდი 1981-დღემდე (AFA):
სეზონები 1ª: 16
სეზონები 2ª: 25
უდიდესი გამარჯვება: უდიდესი დამარცხება:
ყველაზე მაღალი ადგილი ლიგაში:
ყველაზე დაბალი ადგილი ლიგაში:
წაუგებელი მატჩების სერია:
ყველაზე მეტი მატჩი:
ყველაზე მეტი გოლი:
Mayor cantidad de encuentros dirigidos:
საუკეთესო ბომბარდირები
ფეხბურთელები, რომელთაც ყველაზე მეტი გოლი გაიტანეს (AFA-ს ტურნირებში):
ყველაზე მეტი მატჩი
მოთამაშეები, რომლებსაც ყველაზე მეტი მატჩი აქვთ ნათამაშები (AFA-ს ტურნირებში)::
მოთამაშეები
თავისი ისტორიის 105 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ასობით ფეხბურთელმა ითამაშა, თავისი წვლილი შეიტანა და გარკვეული კვალი დატოვა, როგორც კლუბის, ასევე არგენტინული ფეხბურთის ისტორიაში. თეთრ-წითლების მაისურით ყველაზე მეტი, 271 შეხვედრა ენრიკე ნიეტომ ჩაატარა. ხოლო, ოსკარ დერტისია არგენტინის ფეხბურთის ფედერაციის ოფიციალური ტურნირების ეგიდით გამართულ 221 მატჩში გატანილი 93 გოლით კლუბის ისტორიაში დღემდე საუკეთესო ბომბარდირად რჩება.
„ინსტიტუტოს“ ღირსებას სხვადასხვა დროს არაერთი, საკლუბო თუ სანაკრებო დონეზე, არგენტინისა თუ მსოფლიო მასშტაბით წარმატებული და სახელმოხვეჭილი ფეხბურთელი იცავდა, მათ შორის 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონები ოსვალდო არდილესი და მიგელ ოვიედო, ასევე ევარისტო ბარერა, ალბერტო ბელტრანი, ოსკარ დერტისია, ვიქტორ ერედია, უგო კურიონი, ხოსე ლუის სებალოსი, რამონ აბილა, პაულო დიბალა და სხვ. „ინსტიტუტოს“ აღზრდილია არგენტინის ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო ფეხბურთელი მარიო კემპესი, რომელმაც 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე როგორც საუკეთესო ფეხბურთელის, ასევე საუკეთესო ბომბარდირის წოდება მოიპოვა. სხვა ცნობილ ფეხბურთელებს შორის, რომელთაც „ინსტიტუტოს“ რიგებში უთამაშიათ, არიან პანამის ეროვნული ნაკრების ყოფილი თავდამსხმელი არმანდო დელი ვალდესი და ბოლივიის ეროვნული ნაკრების ყოფილი ნახევარმცველი რამირო კასტილიო.
მწვრთნელები
Desde su fundación en el año 1918 hasta la actualidad, decenas han sido los entrenadores del Instituto de Córdoba que han estado al mando de los destinos futbolísticos de la institución.
Entre entrenadores destacados podemos mencionar a Ernesto Corti (obtuvo el ascenso a primera en la temporada 1998-1999) y a Héctor Rivoira (también obtuvo el ascenso en la temporada 2003-2004). Entre estadísticas encontramos a Jorge Ghiso como el técnico que más partidos dirigió en La Gloria, lo hizo en 113 oportunidades.
დენიელ კრეიგი
დენიელ რაფტონ კრეიგი (დ. 1968 წლის 2 მარტს) — ინგლისელი მსახიობი, ყველაზე მეტად ცნობილი 2006 წლიდან, ბრიტანელი საიდუმლო აგენტის, ჯეიმზ ბონდის, როლით.
ინსტიტუტო კორდოვა (საფეხბურთო კლუბი)
მწვრთნელები
En lo que respecta a nacionalidades, los entrenadores de Instituto han sido en su gran mayoría argentinos, en tanto que con respecto a los entrenadores nacidos fuera del país se tiene registro de solo uno: Luis Garisto, de origen uruguayo.
კლუბის მწვრთნელები
<div style="float:left; width:3i45px; font-size:100%; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px; margin-bottom:0px; text-align:left">
დენიელ კრეიგი
ბიოგრაფია
კრეიგი ეროვნული ახალგაზრდული თეატრის ყოფილი სტუდენტია, რომელმაც ასევე ლონდონის მუსიკისა და დრამის გილდიის სკოლა დაამთავრა და სასცენო კარიერა დაიწყო. მის ადრეულ როლებს შორის აღსანიშნავია „ერთის ძალა“,  „ბიჭუნა მეფე ართურის კარზე“ და „ელისაბედი“. სატელევიზიო როლებს შორის ცნობილია „შარპის არწივი“ და „ზორო“. ბრიტანულ ფილმებმა „სიყვარული ეშმაკია“, „ტრანშეა“ და „რაღაც ხმები“ ინდუსტრიის ყურადღება მიიქცია, რასაც მოჰყვა როლები უფრო მასშტაბურ ფილმებში - „ლარა კროფტი: სამარხების მძარცველი“, „დაწყევლილი გზა“, „ფენოვანი ნამცხვარი“ და „მიუნხენი“.
ინსტიტუტო კორდოვა (საფეხბურთო კლუბი)
კლუბის მწვრთნელები
(მშ): მთავარი მწვრთნელის მოვალეობის შემსრულებელი.
სქოლიო
კატეგორია:არგენტინის საფეხბურთო კლუბები
ძვ. წ. 1760-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XVIII საუკუნე
დენიელ კრეიგი
ბიოგრაფია
საერთაშორისო წარმატება კრეიგმა მოიპოვა ჯეიმზ ბონდის როლზე შერჩევით, რითაც იგი პირს ბროსნანს ჩაენაცვლა. მიუხედავად თავდაპირველად სკეპტიკური აზრებისა, მისი დებიუტი ფილმში „კაზინო როიალი“ დადებითად იქნა შეფასებული და მოუტანა BAFTA-ს ჯილდო წამყვანი როლის საუკეთესო მსახიობისათვის. დღეისათვის ამ ფილმს ბონდის ყველა ფილმს შორის ყველაზე მაღალი შემოსავალი აქვს. „უმნიშვნელო ნუგეში“, შემდეგი ფილმი, გამოვიდა ორი წლის შემდეგ, ხოლო „სკაიფოლი“ - 2012 წლის 23 ოქტომბერს, თუმცა გამოვიდა დაგვიანებით, MGM-ის ფინანსური პრობლემების გამო. კრეიგი ბონდის როლში ასევე გამოჩნდა 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ცერემონიის გახსნაზე, დედოფალ ელისაბედ II-ის თანმხლების სახით. ბონდის როლის მიღების შემდეგ კრეიგი სხვა ფილმებშიც ჩნდებოდა. მათ შორის აღსანიშნავია უკანასკნელ პერიოდში რომანის „გოგონა დრაკონის ტატუთი“ 2011 წლის ეკრანიზაცია.
პირადი ცხოვრება
კრეიგი ქორწინებაშია მსახიობ რეიჩელ ვაისთან, მეორე მეუღლესთან. წინა მეუღლე ფიონა ლაუდონისგან მას ჰყავს ქალიშვილი ელა. 2006 წელს კრეიგი გაწევრიანდა კინოხელოვნებისა და მეცნიერებათა აკადემიაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:ინგლისელი მსახიობები კატეგორია:ჯეიმზ ბონდი
23 მარტი
23 მარტი — გრიგორიანული კალენდრის 82-ე დღე (ნაკიან წლებში – 83-ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 283 დღე.
იხილეთ აგრეთვე
0323
Ѧ
Ѧ, ѧ — პატარა ჲუსი, ძველი კირილური ასო. სამოქალაქო შრიფტში (გრაჟდანკაში) მეცნიერებმა მას Я,я [ჲა] შეუსაბამეს, თუმცა მეცნიერთავე ვარაუდით ეს მხოლოდ იმის გამო, რომ სლავურმა ენებმა დროთა განმავლობაში დაკარგეს ეს ფონემა და იგი დღესდღეობით მხოლოდ პოლონურს შემორჩა. Ѧѧ უწინ ძველ სლავურში უნდა წაეკითხათ დაახლ. როგორც თანამედროვე პოლონური ნაზალური Ę,ę.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირილური ასოები
კარლ ფონ ფრიში
კარლ ფონ ფრიში (Karl von Frisch; დ. 20 ნოემბერი, 1886, ვენა, — გ. 12 ივნისი, 1982, მიუნხენი) — ავსტრიელი ეთოლოგი. 1973 წელს მას ნობელის პრემია მიანიჭეს ფიზიოლოგიისა და მედიცინის დარგებში. კარლ ფრიში დიდი ხნის განმავლობაში იკვლევდა ფუტკრების სენსორულ აღქმას და იყო ერთ-ერთი პირველი, რომელმაც გამნარტა ფუტკრების ცეკვის მნიშვნელობა.
კარლი იყო ქირურგისა და უროლოგის, ანტონ ფონ ფრიშის ვაჟი. იგი სწავლობდა ვენაში, შემდეგ კი — მიუნხენში. 1910 წელს მან მიიღო დოქტორის ხარისხი და ამავე წელს დაიწყო მუშაობა ასისტენტად მიუნხენის უნივერსიტეტის ზოოლოგიურ დეპარტამენტში. 1912 წელს იგი გახდა ლექტორი ზოოლოგიის დარგში.
მეცნიერის შესწავლის ობიექტი იყო ევროპული ფუტკარი. მან აღმოაჩინა, რომ ფუტკრებს შეუძლიათ ყვავილების ერთმანეთისგან გარჩევა მათივე სპეციფიკური სუნით. ფუტკრის მგრძნობელობა ტკბილ გემოზე, ადამიანტან შედარებით, უფრო ძლიერია. ფრიში ფიქრობდა, რომ ფუტკრებს შეუძლიათ ფერების ერთმანეთისგან გარჩევა. დღეისათვის დადასტურებულია, რომ ფუტკარი ერთმანეთისგან ვერ განარჩევს წითელსა და შავს, თუმცა შეუძლია ერთმანეთისგან განასხვავოს ყვითელი, თეთრი, ლურჯი და იასამნისფერი.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიელი ეთოლოგები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ძვ. წ. 1770-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XVIII საუკუნე
ეტატიზმი
ეტატიზმი (l'etat - სახელწმიფო) — იდეოლოგია, რომელიც ემხრობა სახელმწიფოს ჩარევას საზოგადოების ეკონომიკურ, სოციალურ და კულტურულ ცხოვრებაში, სამეცნიერო და სხვ. საქმიანობაში. ეტატიზმი საზოგადოების პოლიტიზაციის ერთ-ერთი გამოვლინებაა, როდესაც სახელმწიფო რაციონალური ურთიერთქმედების ზღვარს სცდება და ცდილობს განსაზღვროს ადამიანების ცხოვრების თითოეული სფეროს ფუნქციონირება, რის შედეგადაც ზღუდავს და აფერხებს მას.
სქოლიო
Atatürk İlkeleri
ლირო
ლირო (Liro) — პატარა ნაკადული იტალიაში. გაედინება სონდრიოს პროვინციის ტერიტორიაზე (ლომბარდიის რეგიონი). სათავე აქვს ალპებში, შპლიუგენის უღელტეხილთან, შვეიცარიის საზღვრის სიახლოვეს. წარმოადგენს მდინარე მერას მთავარ შენაკადს (შეერთვის ქალაქ კიავენას სიახლოვეს). ზემო დინებაში ქმნის წყალსაცავს.
კატეგორია:იტალიის მდინარეები
ვირსალაძე
საკუთარი სახელი ვირსალაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
Ѫ
Ѫ, ѫ — დიდი ჲუსი. კირილური არქაული ასო. გამოითქმის, როგორც ჲო, იოტირებული ო. ბულგარულ ანბანში გამოიყენებოდა 1945 წლამდე.
ერთაწმინდა (ფილმი)
ერთაწმინდა — რეჟისორ ზურაბ თუთბერიძის ფილმი.
სიუჟეტი
ერთი ოჯახის მაგალითი, ავტორი ცდილობს მოგვითხროს საქართველოში არსებული სიტუაცია და გვთავაზობს მორალური კრიზისიდან თავისებურ გამოსავალს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1994 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
კაპაკ იუპანკი
კაპაკ იუპანკი (კეჩ. "ინკების ბრწყინვალე მოანგარიშე") – კუსკოს სამეფოს მეხუთე საპა ინკა, უკანასკნელი იმპერატორი ურინის დინასტიიდან. ის იყო იმპერატორ მაიტა კაპაკის ვაჟი და მემკვიდრე. მისი ცოლი –მამა გუსი ილპაი იყო წარსულში ინკების დიდი მტრის, ანტას ხალხის მმართველის ქალიშვილი. კაპაკ იუპაკანს ჰყავდა ვაჟი – ინკა როკა, რომელმაც საფუძველი ჩაუყარა ახალ, ანანის დინასტიას.
ლეგენდების მიხედვით, იგი იყო დიდებული დამპყრობელი. ქრონისტ ხუან დე ბეტანსოს მიხედვით, ის იყო პირველი საპა ინკა, რომელმაც დაიპყრო კუსკოს ხეობის გარეთ არსებული სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი ტერიტორიები. გარსილაო დე ლა ვეგას თანახმად, კაპაკ იუპანკმა დიდი ღვაწლი გასწია ქალაქ კუსკოს დასამშვენებლად: მან ააგო უამრავი შენობა, ხიდი, გზა, გაიყვანა წყლის არხები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინკები კატეგორია:ინკების მმართველები
Polyrhachis oedacantha
Polyrhachis oedacantha — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ძვ. წ. 1780-იანები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
კატეგორია:ძვ. წ. XVIII საუკუნე
ფერმას მცირე თეორემა
ფერმას მცირე თეორემა არის რიცხვთა თეორიის ერთ-ერთი მარტივი თეორემა, რომლის მიხედვითაც ნებისმიერი მარტივი რიცხვისთვის p და მისი თანამარტივი (ანუ ამ შემთხვევაში — არა ჯერადი) რიცხვისთვის a სრულდება შემდეგი იგივეობა:
\pmod p აღნიშნავს იგივეობის შესრულებას p -ს მოდულით. (ანუ იგივეობის ორივე ნაწილი ერთმანეთის ტოლი არ არის. მხოლოდ მათი p-ზე გაყოფის ნაშთებია ტოლი). მოდულის გარეშე თეორემა შეგვიძლია შემდეგნაირად ჩამოვაყალიბოთ:
გამოსახულება a^{p-1} - 1 იყოფა რიცხვ p-ზე ნებისმიერი p და a-სთვის.
ფერმას დიდი თეორემისგან განსხვავებით ფერმას ეს თეორემა საკმაოდ მარტივი დასამტკიცებელია და როგორც წესი მათემატიკის უმაღლესი განათლების პროგრამის პირველივე კურსში შედის ხოლმე.
დამტკიცება
ფერმას მცირე თეორემის დამტკიცების უამრავი მეთოდი არსებობს. ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი დამტკიცება სხვადასხვა ფრად შეღებილი მძივების გადათვლით ხდება. ამ დამტკიცებისთვის არითმეტიკის გარდა თითქმის არაფრის ცოდნა არ არის საჭირო.
თუ განვიხილავთ ყველა შესაძლო p რგოლიან ჯაჭვს (წრფივი), რომელიც შედგენილია a სხვადასხვა ფერის ბურთულისგან (შესაძლოა ყველა ფერი არ გამოვიყენოთ ან რამდენიც გვინდა იმდენი ფერი გამოვიყენოთ a -დან) ასეთი ჯაჭვების რაოდენობა a^p იქნება. გამოვრიცხოთ ჯაჭვები, რომლებიც მთლიანად ერთი ფერის რგოლებით არიან დამზადებული და დაგვრჩება a^p - a ცალი ჯაჭვი.
ახლა განვიხილოთ იგივე რაოდენობის ფერებისგან შემდგარი მძივები (ანუ უკვე შეკრული ჯაჭვები). აქაც გამოვრიცხოთ ერთ ფერიანი მძივები. დავუშვათ გვაქვს n ცალი ასეთი მძივი. თითოეული მძივი, რადგან მისი სიგრძე p -ს ტოლია, შეგვიძლის p სხვადასხვა ადგილას გავჭრათ და ჯაჭვი მივიღოთ. თუ შევამოწვებთ ადვილი დასანახია, რომ ასეთნაირად მიღებული ყველა ჯაჭვი სხვადასხვა იქნება (რადგან ერთ-ფერიანი ჯაჭვები გამოვრიცხეთ და a და p თანამარტივებია). შესაბამისად სულ გვექნება:
n \cdot p ცალი სხვადასხვა ჯაჭვი. ასევე ადვილი მისახვედრია, რომ ასეთი ხერხით ყველა არაერთფარი ჯაჭვის მიღებაა შესაძლებელი (თითოეული ჯაჭვი ხომ შეგვიძლია შევკრათ და მძივი მივიღოთ, შესაბამისად ამ მძივის გაჭრით იგივე ადგილას იმავე ჯაჭვს მივიღებთ). ჯაჭვების რაოდენობა კი, როგორც გვახსოვს a^p - a -ს ტოლი იყო.