cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სლავური მითოლოგია
დაპირისპირებული ძალები
სლავური მითლოგიას ღმერთების, მღვდლებისა და რელიგიური რიტუალების ერთიანი სისტემა არ აქვს. მისი განხილვა ყველაზე უკეთ შეიძლება როგორც ბუნების ძალების - ქარიშხლების, წყალდიდობებისა და გვალვების შეცნობის მცდელობა, რომლის წინაშეც პატარა ოჯახურ ჯგუფებად შეკრებილი ძველი ხალხები ძირითადად დაუცველები იყვნენ. მითებში დომინირებდა კონფლიქტი ურთიერთდაპირისპირებულ მხარეებს - ქაოსსა და მტრობას და წესრიგსა და კეთილგანწყობას შორის.
ჩერნობოგი განადგურების მომტანი ღმერთია. მისი სახელი შედგება სიტყვებისგან „ჩერნი“ - შავი და „ბოგი“ - ღმერთი. ის ჩრდილების სამყაროში, სიბნელეში ცხოვრობს. მეორე მხრივ ბიელბოგი (ბიელი - თეთრი), სინათლისა და შემოქმედებითი ძალების ღმერთია. ის დღისით ჩნდება და ჩვეულებრივ კეთილი, თეთრწვერა, მოხუცი კაცის სახე აქვს, რომელიც საფრთხეში მყოფთ იცავს.
დუალიზმი და ანიმიზმი
ორი ძალა - ბეილბოგი და ჩერნობოგი მოგვიანებით ღმერთისა და სატანას ქრისტიანულმა მცნებებმა ჩაანაცვლა, თუმცა ეს სლავური ღმერთები, თავისი საწყისი ფორმით ქრისტიანულ კეთილსა და ბოროტს არ განასახიერებდნენ, პირიქით, სლავურ მითოლოგიას ახასიათებდა ერთგვარი დუალიზმი, რომელიც ქრისტიანობას იმდენად უპირისპირდებოდა, რომ უძველესი ღმერთების შესახებ ცნობების უმეტესობა, წარწერებისა და გრავიურების ჩათვლით, ისეთი ქრისტიანი განმანათლებლების შემოსვლის შემდეგ, როგორებიც იყვნენ წმ. კირილე, წმ, მეთოდე და ასევე აღმოსავლელი მართლმადიდებელი მისიონერები, სრულიად განადგურდა. მაგალითად ღმერთი დაჟბოგის ქანდაკება, რომელიც 988 წლამდე კიევშ იდგა, ვლადიმირ პირველის მიერ ქრისტიანობის მიღების შემდეგ, სხვა წარმართული ღმერთების ქანდაკებებთან ერთად დნეპრში ჩააგდეს. მიუხედავად ამისა, მითების, ლეგენდების, ზღაპრებისა და ანდაზების სახით მრავალი წარმართული სლავური ამბავი შემოოინახა.
სტიქიის ღმერთები
უძველეს სლავებს სწამდათ, რომ ბუნების ყველა მოვლენას ღმერთრების უხილავი ხელები მართავდა. ცის სლავური ღმერთი იყო სვაროგი. მას ორი ვაჟ ჰყავდა, დაჟბოგი, რომელიც მზეს განასახიერებდა და ცეცხლის ღმერთი სვაროგიჩი. მითის მიხედვით, მრავალწიანი მმართველობის შემდეგ სვაროგმა ძალაუფლება თავის შვილებს გადასცა და საბოლოოდ სლავების უზენაეს ღმერთად დაჟბოგი იქცა. რთული მისახვედრი არ არის, რატომ მოექცნენ სლავური პანთეონის თავშ მზისა და ცეცხლის ღმერთები. რუსებს მსოფლიოს სხვა ხალხებთან შედარებით ყველაზე მკაცრი ზამთრის გადატანა უხდებოდათ. ცეცხლი და მზე, როგორც სითბოსა და სინათლის წყარო, მათთვის არა მხოლოდ კომფორტი, არამედ სასიცოცხლო აუცილებლობა იყო. სწორედ ამის დამსახურებაა, რომ დაჟბოგი ასევე ბედნიერებისა და სამართლიანობის ღმერთიც იყო.
ამბობდნენ, რომ დაჟბოგი აღმოსავლეთით, ოქროს სასახლეში ცხოვრობდა, სიუხვით სავსე მხარეშ, სადაც მუდმივად ზაფხულია. ის ყოველთვის დილით გადიოდა თავისი სასახლიდან და ალმასისი ეტლით, რომელშიც ცეცხლისმფრქვეველი თეთრი რაშები იყო შებმული, ცას კვეთდა. მას ორი ულამაზესი ქალწულიახლდა - დილისა და საღამოს ვარსკვლავები, და შვიდი მრჩეველი ჰყავდა (პლანეტები). კომეტები მის მაცნეებად ითვლებოდნენ. ზოგ მითშ დაჟბოგი ყოველ დილით იბადება, შუადღისთვის ახალგაზრდა, წარმოსადეგ მამაკაცად იქცევა, საღამოს კი მოხუცებული კვდება.
მოჩხუბარი ოჯახი
მაშნ, როდესაც სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფების მზის ღმერთთან დაკავშირებული მმითები ერთმანეთსგან მხოლოდ მცირედ განსხვავდება, მთავარი ღმერთი, მესიაცი ხან მელოტი მოხუცი კაცია, რომელიც დაჟბოგს მოთმინებით ელოდა, რომ დღის მოგზაურობიდან დაბრუნებულიყო, ხან კი დაჟბოგის ცოლი - ახალგაზრდა მშვენიერი ქალი. ლეგენდები, რომლებშიც დაჟბოგი და მეციაცი ბობოქარი ურთიერთობის მქონე ცოლ-ქმარი არიან, მრავალი ბუნებრივი მოვლენის ასახსნელად გამოიყენებოდა. მიწისძვრები მათ შორის კამათის დროს ხდებოდა, ხოლო როდესაც ერთმანეთს შორდებოდნენ, უნაყოფო ზამთარი დგებოდა.
ტემპერამენტული ქარები
უძველეს სლავებს ქარის სამიღმერთი ჰყავდათ: ჩრდილოეთის, დასავლეთისა და აღმოსავლეთის. ფიქრობდნენ, რომ ისინი კუნძულ ბუინაზე ცხოვრობდნენ და მათი ხასითები იმ ქარის თვისებებს შეესაბამებოდა, რომელსაც მიეკუთვნებოდნენ. მაგალითად დასავლეთის ქარი, დოგოდა, კეთლი და ანზი იყო. „ლარუსის ახალ მითლოგიურ ენციკლოპედიაში“ (ჰემლინი: ლონდონი, 1968) შეტანილია შლოცვა, რომელიც არშიყობაში წარუმატებელ კაცს უნდა ეთქვა: ზღვაზე, ოკეანეზე, კუნძლ ბუინაზე, სამი ძმა ცხოვრობს, სამი ქარი: ერთი ჩრდილოეთის, მეორე აღმოსავლეთის, მესამე კი დასავლეთის. დაუბერეთ ქარებო და ისეთი საშინელი ესვდა მიუტანეთ (ამა და ამ გოგს), რომ ჩემზე ფიქრის გარეშე ერთი დღეც ვერ გაძლოს.
დედამიწის პატივისცემა
სლავები თაყვანს სცემდნენ აგრეთვე მიწას, რომელზედაც დადიოდნენ და რომელიც მათ ნესტიან დედამიწას ეკუთვნოდა. სხვა ღმერთებისგან განსხვავებით, ნესტიან „დედას“ ისინი ყოველთის მისი ბუნებრივი ფორმით სცემდნენ თაყვანს და არასოდეს ანიჭებდნენ ადამიანის სახეს.
ადრეულ გაზაფხულზე დედამიწა ფეხმძმედ ითვლებოდა და არავის ეძლეოდა უფლება მისთვის გაზაფხულის ბუნიობამდე ბარი ან გუთანი მიეკარებინა. თუ მიწას სათანადო თაყვანისცემით მოეპყრობოდნენ, ჯილდოდ ის ხალხს კარგ მოსავალს მისცემდა, მაგრამ სამაგიეროდ მათგან ელოდა, რომ ღვინოს სპეციალურ ორმოში ჩაასხამდნენ, ან პურს ჩამარხავდნენ.
მატი სირა ზემლია ერთგვარ წინასწარმეტყველადაც ითვლებოდა. გლეხებს მიწაში ორმო უნდა ამოეთხარათ, ჩაეძახათ რაც უნდოდათ და შემდეგ პასუხი მოესმინათ. ფაქტობრივად, XX საუკუნის დასაწყისამდე, თუ მღვდელს ვერ იპონვიდნენ, ცოდვებს ნესტიან დედამიწას უყვებოდნენ და. მისგანვე ელოდნენ შენდობას სიკვდილის წინ.
ბაბა იაგა და სიკვდილისა და ინიციაციის ციკლები
მთელ აღმოსავლეთ ევროპაში ზღაპრები ბაბა იაგას შესახებ ქრისტიანობას გადაურჩა და კვლავაც ინტერესის საგანს წარმოადგენს. მიუხედავად მეცნიერთა მრავალწლიანი შრომისა, ბაბა იაგას ფენომენი კვლავაც გამოცანად რჩება. ერთ ერთი მოსაზრების მიხედვით ბაბა იაგა წარმოშობით იმ ადგილებიდანაა, სადაც შიში და სიბრძნე არსებობს, სიცოცხლესა და სიკვდილს შორის სიცარიელეს ავსებს და ორივე მათგანის საიდუმლოებებს ინახავს.
ქრისტიანულ ეპოქაში ზოგი მითი, სადაც ბაბა იაგას უსიამოვნო ჩვევები იყო წარმოჩენილი, შერბილდა და შეიცვალა. ზოგ გვიანდელ ლეგენდებში ის ღვთსმშობელ მრიამთანაც არის დაკავშირებული, რაც ძალიან უცნაურია მათთვის, ვინც ორიგინალურ ვერსიებს იცნობს.
ბაბა იაგა და ვასილისა
ვასილისა ახალგაზრდა გოგონა იყო, როდესაც დედა ავად გაუხდა. სანამ გარდაიცვლებიდა, დედამ პატარა თოჯინა მისცა და უთხრა შვილს, რომ თოჯინა გზას გაუკვალავდა. საკმარისი იყო თოჯინისთვის კითხვა დაესვა, რომ იგი უპასუხებდა.
ვასილისამ დედის სიკვდილი ძლიერ განიცადა. დიდი ხანი არ იყო გასული ამ ამბიდან, როდესაც მამამ მეორედ მოიყვანა ცოლი, რომელსაცორი შვილი ჰყავდა. დედინაცვალი და მისი შვილები ჩაგრავდნენ ვასილისას. ისინი განსაკუთრებით მაშნ ტანჯავდნენ და აწვალებდნენ მას, როდესაც მამა შორს იყო წასული. ვასილისა მამს ამის შესახებ არაფერს ეუბნებოდა, იმიტომ, რომ ის ძალიან კეთილი იყო.
ქრისტიანობის გავლენა ვასილისას ზღაპარზე
ქრისტიანობის გავლენა ბაბა იაგას ლეგენდებზე იმ ფაქტებიდან ჩანს, რომ ვასილისას ზღაპრის გვიანდელ ვერსიებში თჯინასა და თავის ქალას მისტიკურ ძალაზე მეტად ხსნა გულმოწყალეობას შეეძლო. ეს ვერსია „მოხუცი პიტერის რუსულ ზღაპრებშია“ შეტანილი და ისევე იწყება, მაგრამ მიმართულებას მალეევე იცვლის.
ამ ვერსიის მიხედვით, ბაბა იაგას ქოხის საძებლელად წასვლის წინ დედინაცვალი დაობებულ პურსა და საჭმლის ნარჩენებს გოგონას ხელსახოცში უხვევს და ატანს. როდესაც ვასილისა ქოხს მიადგება,, დაინახავს ბაბა იაგას მსახურს, რომელიც ეზოში იდგა, მწარედ ტიროდა და ცრემლებს კაბით იმშრალებდა. ვასილისა თავის ცხვირსახოცს გახსნის, იქედან საჭმელს ამოიღებს და ჯიბეებში ჩაილაგებს, ცხვირსახოცს დაბერტყავს და მსახურს მისცემს თვალების შესამშრალებლად. შემდეგ საცოდავ ძაღლს დაინახავს, ჯიბიდან საჭმლის ნარჩენებს ამოღებს და ძაღლს აჭმევს.
ამ არსებებს ასეთი სიკეთე არე არასდროს ენახათ და ამიტომ მოგვიანებით გოგონას გაქცევაში დაეხმარებიან. როდესაც შინ დაბრუნდება, გოგონა მამამისს მოუყვება, როგორ გააგდო დედინაცვალმა ბაბა იაგას ქოხში, რის გამოც მამა დედინაცვალს სახლიდან გააძევებს.
სახლის, ეზოს, ტყისა და მინდვრის ღმერთები
250px|მინი|მარცხნივ|დომოვოი სულები, რომლებიც უძველესი სლავების სახლებში ბინადრობდნენ, დიდი ცნობისმოყვარეობით გამოირჩეოდნენ, მათ შორის ყველაზე პოპულარული იყო დომოვოი - სიტყვიდან „დომ“ - სახლი. ოჯახის წევრები ხშირად მას სიყვარულით „ბაბუას“ უწოდებდნენ. ის სევდიანი არსება იყო და მისი მოგუდული ქვითინი ღამით ხშირად ისმოდა სახლის ჭრიალსა და ხმაურში. ლეგენდის მიხედვით ქვეყნის დასაბამის დროს ღმერთ სვაროგს მრავალი დომოვოი აუჯანყდა, რის გამოც მათ ზეციდან გამოდევნის. ისინი დედამიწაზე დაეცნენ და სახლების საკვამურებში ჩაცვივდნენ, სადაც დღემდე ცხოვრობენ. დომოვოის იშვიათად ხედავენ. მას ჩვეულებრივ აღწერენ როგორც ტანმორჩილ ბერიკაცს. რომელიც იმდენად არის დაფარული თმით, რომ თვალები ხელისგულები და ტერფებიც კი არ უჩანს. შესაძლოა ზოგ შემთხვევაში რქები და კუდიც ჰქონდეს. ზოგ ნახატზე მას თივის ზვინის სახით გამოსახავენ. მისი ცოლი, დომოვიხა საკუჭნაოში ბინადრობს.
ამბობენ, დომოვოი და დომოვიხა სახლის პატრონებს მომავალი საფრთხის შესახებ აფრთხილებენ. როდესაც ოჯახის რომელიმე წევრი უნდა მომკვდარიყო ღამით დომოვოის ტირილი ისმოდა. ამბობდნენ, რომ ის ზოგჯერ ქალს თმაზე ქაჩავდა და აფრთხილებდა, რომ ქმარი ცემას უპირებდა. დომოვიხა ზარმაც ბავშვებს უღიტინებდა და ღამე აღვიძებდა. მისი ნაზი შეხება კი პირიით, კარგ ნიშნად ითვლებოდა.
ტრადიციულად, გლეხები დომოვოის დიდ პატივს სცემდნენ და არასოდეს იძინებდნენ ისეთ ადგილას, სადაც მას ღამით სიარული უყვარდა, მაგალითად ღუმელთან. სახლის გამოცვლის დროს, ახალ სახლში შესვლამდე გლეხები პირველ რიგში დომოვოის მიაგებდნენ პატივს.
სლავებს სწამდათ, აგრეთვე ეზოს (დვოროვოი), აბანოს (ბანნიკი) და ბეღელის (ოვინნიკი) სულებისა, რომლებიც, ჩვეულებრივ, ნაკლებად კეთილგანწყობილნი იყვნენ ვიდრე დომოვოი და მისი ცოლი. ითვლებოდა, რომ დვოროვოი იყო პასუხისმგებელი შინაური ცხოველების სიკვდილზე ეზოში, განსაკუთრებით კი ისეთი ცხოველებისა, რომელთა მიმართ მას განსაკუთრებული ანტიპათია სჭირდა. ბანაობის შემდეგ აუცილებელი იყო აბანოში ცოტაოდენი წლის დატოვება, რომ ბანნიკს ებანავა. თუ ამ რიტუალს არ დაიცავდნენ, ან ვინმე მაშნ შევიდოდა აბანოში, როდესაც სული ბანაობდა, ბანნიკი საშინლად იძიებდა შურს. საინტერესოა, რომ ბანნიკის განაწყენების შიშით, სლავებს აბანოში ქრისტიანული ხატები არასოდეს შეჰქონდათ.
ოვინნიკს, ანუ ბეღელის სულს, ხშირად ბეღელის კუთხეში მჯდომი შავი კატის სახით გამოსახავდნენ, რომელსაც, თუ გააბრაზებდი, ბეღელს ზოგჯერ თავის პატრონიანად გადაწვავდა. ვადიანოი ბოროტი სული იყო, რომელიც ტბებისა და მდინარეების ფსკერზე მდებარე ბროლის სასახლეშ ცხოვრობდა და თუ რომელიმე უდარდელი ქალიშვილი მის ტერიტორიაზე მოხვდებოდა, ახრჩობდა და წყლის ნიმფად რუსალად აქცევდა.
ვამპირები
200px|მინი|ვამპირები ჩვენს დროშ ვამპირებმა შიშსმომგვრელი ძალაუფლების დიდი ნაწილი დაკარგეს, მაგრამ უძველეს სლავებს, რომელთა მითოლოგიამაც ისინი წარმოშვა, მათი საშინელი საქმეები შიშის ზარს სცემდა.
სერბული სიტყვის, „ვამპირის“ წარმოშობა უცნობია. არსებობს მოსაზრება, რომ ის დაკავშირებულია თურქულ სიტყვასთან „უბირ“, რაც უკვდავს ნიშნავს. სხვა მოსაზრების მიხედვით ეს დაკავშირებულია ფანტასტიკურ არსებასთან რულული მითოლოგიიდან, სახელად „უპირ“, რომელიც ვამპირის, ან მაქციის მსგავსი არსება იყო.
ბრემ სტოკერის წიგნში მოცემულია აგრეთვე ელემენტები XV საუკუნეში მცხოვრები გრაფის - ვლად ტეპეშს შესახებ, რომელსაც ასევე ვლად „მესარეს“ სახელით, რომელიც თავისმა ქვეშევრდომებმა იმ საშინელი წამების გამო შეარქვეს, რომლითაც ის მტრებს სჯიდა: სიკვდილმისჯილის ხელებს და ფეხებს ოთხ ბოძზე აბამდნენ და შემდეგ მანამ აქანავებდნენ, სანამ წვეტიან სარზე არ წამოაცვამდნენ. ვლად ტეპეში მართავდა მხარეს, რომელსაც ვალახია ერქვა და ტრანსილვანიის სამხრეთით მდებარეობდა. მისი მეორე სახელი - დრაკულა (ეშმაკის შვილი), მამამისისგან, ვლად დრაკულასგან მომდინარეობს.
რესურსები ინტერნეტში
*
აბიოსესტონი
აბიოსესტონი (a „უარყ. თავსართი“, bios „სიცოცხლე“, sestos „გაცრილი“) — წყალში შეწონილი მინერალური ნაწილაკები. ზოგჯერ აბიოსესტონს აკუთვნებენ დაღუპული ორგანიზმების ნაწილაკებსაც.
ლიტერატურა
კატეგორია:ეკოლოგია
შალაურის ეკლესიების კომპლექსი
შალაურის ეკლესიების კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ შალაურის ზემოთ, სასაფლაოზე. კომპლექსში შედის სხვადასხვა დროის, ორი, დარბაზული ეკლესია, რომელთა შორის ერთი ღვთისმშობლის, ხოლო მეორე წმინდა გიორგის სახელზეა აგებული.
ღვთისმშობლის ეკლესია
ღვთისმშობლის ეკლესია უფასადოა (გარეთა ზომები: სიგრძე 6,15 — მ, სიგანე — 4,5 მ). თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით. წყობა ირეგულარულია, ტლანქი, კთხეებში, ალაგ-ალაგ, სირიმის ქვებიცაა ჩართული. ეკლესიას აშკარად ემჩნევა გვაინდელი შეკეთების კვალი. განახლებული ნაწილები აგურისა და წერილი, რიყის ქვის შერეული წყობითაა გამოყვანილი, ხოლო ლავგარდანი, რომელიც ასევე აღდგენილია, მთლიანად აგურისაა. ერთადერთი შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან, კედლის დასავლეთ ნაწილში აქვს. კარი შიგნიდან, შირიმის, ორი ქვით შედგენილი, ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული. გარედან კი, მოგვიანებით, გაუგანიერებიათ და თარაზულად გადაუხურავთ. შიგნიდან კედლების წყობა ოდნავ უფრო ტლანქია, ვიდრე გარედან. აღმოსავლეთ კედლის ცენტრში მოწყობილია დაბალი, ბრტყლად გადახურული სარკმელი, ბოლოებში კი, თითო, მცირე, ოთკუთხა ნიშაა. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ტრაპეზია მიდგმული, რომელსაც გეგმით ტრაპეციის ფორმა აქვს. ოდნავ მოგრძო დაახლოებით 1 მეტრის სიმაღლის ნაგებობაა მიშენებული საკურთხევლის ჩრდილოეთ კედელზეც, რომელიც როგორც ჩანს სამკვეთლოდ გამოიყენებოდა. საკურთხეველი დანარჩენი სივრცისგან გამიჯნული იყო შირიმის, ნათალი ქვებით ნაწყობი, კედლიდან ოდნავ გამოშვერილი, შეკიდული საბჯენი თაღით და გვიანდელი აგურით ნაშენი კანკელით. საკურთხევლის სარკმლის გარდა, ერთი მსგავსი კედელი დასავლეთ კედელშიცაა. იგი გარედან შირიმის ქვებითაა გამოყვანილი და ნახევარწრიული თაღი ხურავს. გარედან ეკლესიის კედლები გასწორებულია კირის დუღაბის სქელი ფენით, რომელიც საპირე ქვების დიდ ნაწილს ფარავს. ლავგარდანი ორსაფეხურიანია. ორივე საფეხური აგურის თითო რიგითაა გამოყვანილი. ქვედა რიგში აგურები კუთხით არის გამოშვერილი, ზედაში კი ჩვეულებრივადაა დაწყობილი.
წმინდა გიორგის ეკლესია
მინი|შალაურის წმინდა გიორგის ეკლესია ეკლესიის სამხრეთით ორიოდე მეტრის მანძილზე, დგას XIX საუკუნეში აგებული, დაახლოებით ორჯერ უფრო დიდი ზომის წმინდა გიორგის ეკლესია. აღმოსავლეთით იგი დასრულებულია შვერილი, ნახევარწრიული აფსიდით, რომელიც გარედან ეკლესიის ძირითადი კორპუსიდან, მხრებითაა გამოყოფილი და დამოუკიდებელი, ნახევარკონუსისებური სახურავი ხურავს. ძირითადად რიჟისა და ნატეხი ქვითაა ნაშენი. სარკმლების ღიობები და კონსტრ. ელემენტები გამოყვანილია კვადრატული აგურით. კედლები გარედან ბათქაშითაა გასწორებული, შიგნიდან კი შელესილია. შესასვლელი ორია დასავლეთით და სამხრეთით. ორივე შესასვლელის გვერდები შირიმის ნათალი ქვისაა. შესასვლელები გარედან, მთლიანი ქვით, თარაზულად არის გადახურული, ხოლო შიგნიდან ნახევარწრიული თაღით. ეკლესიის დარბაზი და მისი გადამხურავი კამარა, პილასტრების ორი წყვილითა და მათზე გადაყვანილი საბჯენი თაღებით სამ, თანაბარ ნაწილად იყოფა. თითო პილასტრი დასავლეთ კუთხეებსიცაა. მათ დასავლეთ კედლის მიმდებარე თაღი ეყრდნობა. ყველა თაღი ნაწევარწრიული ფორმისაა. თაღების ქუსლებთან გამოყოფილია, მაღალი, სამსაფეხურიანი იმპოსტები. ამავე იმპოსტებზე არის დაყრდნობილი, პილასტრების შორის არსებული ყრუ ტაღებიც. საკურთხევლის აფსიდი დარბაზის იატაკის მიმართ საფეხურითაა შემაღლებული. აფსიდის ცენტრსი განიერი, შიგნიდან ნახევარწრიული, ხოლო გარედან ოდნავ შეისრული თაღით გადახურული სარკმელია გაჭრილი. ეკლესიაში კიდევ ექსვი, მსგავსი სარკმელია: სამი ჩრდილოეთ კედელში, ორი - სამხრეთ კედლის განაპირა მონაკვეთში და ერთიც დასავლეთ კედელში. სესასვლელის ზემოთ, ყველა სარკმელი რკინის გისოსებითაა აღჭურვილი.
აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდში, ერთმანეთთან ახლოს, სხვადასხვა ზომის, ორი, თაღოვანი ნიშაა. სამხრეთისაში კი-ერთი. ჩრდილოეთ ნიშებიდან ერთი, შედარებით მოზრდილი, გეგმით ნახევარწრიულია და კონქითაა გადახურული. ეკლესიაში დაკრძალულია აზნაურ სოლომონ მაჭავარიანის მეუღლე ნინა მაღლაკელიძე. ეკლესიის ფასადები მარტივია. გრძივი ფასადები, გაფორმების სისტემით, ერთგვაროვანია. მორთულობის ელემენტებია: პილასტრისებრი, სადა შვერილები და მათ შორის მოქცეული სწორკუთხა, შეღრმავებული არეები, რომლებიც თანაბრად ანაწევრებს კედლის ვრცელ ზედაპირს. შვერილები და მათ შორის მოქცეული არეები თანაბარი სიმაღლისაა. მათ ზემოთ კი — ლავგარდნამდე. კედლის დარჩენილი სიბრტყე, სრულიად გლუვია. თითოეულ ფასადზე სამ-სამი დამაგვირგვინებელ, თაროსებრ საფეხურს ებმის. თით შვერილი დასავლეთ ფასადის კიდეებშიცაა გამოყვანილი, რომლებიც მათ მთელ სიმაღლეზე აუყვება. ორივე შესასვლელი ოდნავ შეღრმავებულ, თაღოვან არეშია მოთავსებული, მათ თავზე, ამ ფარგლებშივე, მცირე ზომის, კვადრატული ნიშაა. დასავლეთ სარკმლის ზემოთ, ფრონტონის არეში, აგურის წყობის შეღრმავებით, ორსაფეხურიან პოსტამენტზე დაყრდნობილი ჯვარია გამოსახული. საკურთხევლის შვერილი სადაა, მოკლებულია დეკორატიულ სამკაულს. იგი დასრულებულია ორსაფეხურიანი ლავგარდნით, რომლის თითოეული საფეხური ჩვეულებრივად დალაგებული აგურის, ორი რიგითაა გამოყვანილი. ანალოგიური ლავგარდნითაა დასრულებული დანარჩენი კედლებიც. ეკლესია დგას დაბალ, ერთსაფეხურიან ცოკოლზე. გადახურულია ღარისებრი კრამიტით. ეკლესიის დასავლეთ კედლის თავზე აგურით გამოყვანილი კვადრატული ბაქანია, რომელზეც დადგმულია აგურისავე ორსაფეხურიანი ლავგარდნით დასრულებული, ექვსწახნაგა სამრეკლო, რომლის ექვსივე კუთხეში ექვსწახნაგა ბოძია აგებული. ბოძები დასრულებულია ორსაფეხურიანი კაპიტელებით. ამ უკანასკნელებს კი, ნახევარწრიული თაღები ეყრდნობა. შიგნით სამრეკლო გუმბათოვანი კამარითაა გადახურული, გარედან კი - პირამიდული ფორმის, ექვსწახნაგა სახურავით. 2010 წელს, საქართველოს ისტორიულ ძეგლთა დაცვის და გადარჩენის ფონდის დაფინანსებით, ძეგლზე ჩატარდა სარეაბილიტაციო სამუშაოები: გამაგრდა ღვთსმშობლის ეკლესიის კედლები. კუთხეებში მოიხსნა გვიან განახლებული, მორყეული ნაწილები და ამოშენდა ადრე არსებულ წყობასთან შეხამებით. განახლდა კანკელით. დაიგო აგურის იატაკი, აღდგა ლავგარდნის ჩამოშლილი ნაწილი და ეკლესია ღარისებრი კრამიტით გადაიხურა. წმინდა გიორგის ეკლესიის კედლები შიგნიდან შეილესა, ხოლო გარედან შეთეთრებისგან გასუფთავდა. დაიდგა კანკელი. მოიხსნა სამხრეთ შესასვლელის თავზე არსებული ლითონის მარკიზი. აღსდგა საკურთხევლის შვერილის ლავგარდანი. ეკლესია გადაიხურა ღარისებრი კრამიტით, სამრეკლო კი - აგურით გამოყვანილი, ექვსწახნაგა, პირამიდისებრი სახურავით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ანფისა ჩეხოვა
ანფისა ჩეხოვა (Анфиса Чехова; ნამდვილი სახელი და გვარია: ალექსანდრა კორჩუნოვა; Александра Александровна Корчунова; დ. 21 დეკემბერი 1977, მოსკოვი, სსრკ) — რუსი ტელეწამყვანი, მომღერალი და მსახიობი. გადაცემის — „მოდი დავქორწინდეთ“ და სატელევიზიო შოუს — „როგორ გავთხოვდე“ წამყვანი. ადრე ტელეარხ TNT-ზე მიჰყავდა სატელევიზიო ეროტიკული შოუ „სექსი ანფისა ჩეხოვასთან ერთად“ (2005-2009), ხოლო ტელეარხ DTV-ზე სატელევიზიო შოუ „ძილი ნებისა, მამაკაცებო!“ (2010-2011). სხვადასხვა დროს გადაღებულია ფილმებში, აქვს თეატრალური როლებიც. გვევლინება როგორც გამხმოვანებელი. 2009 წლიდან ურთიერთობაში იმყოფებოდა მსახიობ გურამ ბაბლიშვილთან. 2012 წლის 31 მაისს მათ შვილი შეეძინათ. 2015 წლის ივნისში წყვილი ოფიციალურად დაქორწინდა, თუმცა 2017 წელს ერთმანეთს გაშორდნენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:რუსი ტელეწამყვანები კატეგორია:XXI საუკუნის რუსი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის რუსი ქალი მსახიობები
უნივერსალი (ავტომობილი)
სახელწოდება
ტერმინი „უნივერსალი“, ამ ტიპის მანქანების დასახელებად ძირითადად გამოიყენება ყოფილი საბჭოთა კავშირის ქვეყნებში, მაშინ როცა ევროპაში, MPV (ემ-ფი-ვი, შემოკლება multi-purpose vehicle — მრავალმხრივი დანიშნულების ავტომობილი) ჩვეულებრივ იხმარება მინი-ფურგონის (ამერ. Minivan — მინივენი) აღმნიშვნელად. მინი-ფურგონს გააჩნია უფრო მაღალი ჭერი და გაზრდილი სივრცე, კიდევ უფრო მეტი მგზავრის ან დიდი ოდენობით ტვირთის დასატევად.
ბრიტანულ ინგლისურში, მოცემული სახის მანქანები მოიხსენიება როგორც Estate car (აღჭურვილობის გადასატანი), ასევე როგორც Shooting-brake (სანადიროდ განკუთვნილი ეტლის ძარასთან მსგავსების გამო), მათ შორის საფრანგეთში, ხოლო გერმანიასა და მის ზოგიერთ მეზობელ ქვეყანაში, მათ სახელწოდებად გამოიყენება Kombi (კომბი, შემოკლება Kombinationskraftwagen — სამგზავრო-სატვირთო კომბინირებული მანქანა).
აგრეთვე განსხვავებული დასახელებაა დამკვიდრებული შეერთებულ შტატებში, სადაც მას უწოდებენ Station Wagon-ს, (ქართ. „სადგურის ვაგონი“), ვინაიდან ამგვარ მანქანებს, XX საუკუნის დასაწყისში, სასტუმროები აქტიურად აგზავნიდნენ რკინიგზის სადგურებში, პოტენციური სტუმრების დასახვედრად და მოსაზიდად, გამომდინარე იქიდან, რომ გააჩნდა მეტი მგზავრისა და ბარგის დატევის შესაძლებლობა.
მახასიათებლები და აგებულება
მინი|[[დგარი (მანქანა)|დგარების განლაგება სედანზე, უნივერსალსა და ჰეტჩბეკზე.|120px|left]] მინი|დოჯის უნივერსალი, ამერიკული უნივერსალებისთვის დამახასიათებელი გრძელი უკანა განაკიდით.|250px უნივერსალის მთავარ განმასხვავებელ ნიშანს წარმოადგენს ორგანყოფილებიანი წყობა და გაერთიანებული სივრცე მგზავრებისა და ბარგისთვის, რომელსაც გააჩნია ასაკეცი ან მოსახსნელი სავარძელი, სურვილისამებრ მგზავრებისთვის ან ბარგისთვის მეტი სივრცის გამოსათავისუფლებლად.
ასევე, მას გააჩნია უკანა კარი, რომელიც ჩვეულებრივ დამაგრებულია ჭერის დონეზე და უფრო მეტად შვეული ფორმა აქვს, ვინაიდან სახურავი ბოლომდე მიუყვება მანქანას მთელ სიგრძეზე, განსხვავებით ჰეტჩბეკისგან, რომელსაც აკლია უკანა (D) დგარი. შედეგად, უნივერსალში მეტი სივრცე იქმნება ბარგისთვის, მეტად მოსახერხებელია მანქანაში ტვირთის განთავსება და უფრო დიდი ზომის გვერდითი ფანჯრები გააჩნია უკანა მხარეს, რაც აგრეთვე მეტად კომფორტულია გაზრდილი რაოდენობის მგზავრთათვისაც, რომელთა სავარძელიც, სწორედ საბარგო არეში ექცევა.
უნივერსალს უკანა განაკიდიც უფრო გრძელი აქვს, ვიდრე ჰეტჩბეკს, თუმცა ზოგადად, ევროპული უნივერსალებისთვის, ამერიკულ ვარიანტებთან შედარებით მოკლე განაკიდია დამახასიათებელი.
სქოლიო
კატეგორია:ავტომობილები
ვანთის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია
ვანთის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას სოფელ ვანთის ახალ სასაფლაოზე. სავარაუდოდ თარიღდება ადრინდელი შუა საუკუნეებით.
ძეგლი სამეკელსიანი ბაზილიკის ტიპისაა, მონაშენით სამი მხრიდან. ამ უკანასკნელიდან ამჟამად მხოლოდ კედლების მცირე ნაწილიღაა შემორჩენილი, რომლებიც მიწით და მცენარეულობით ისე დაფარული, რომ გასუფთავების გარშე მისი გეგმის დადგენა შეუძლებელია. შენობა ნაგებია მოზრდილი ზომის, რიყის ქვითა და ნატეხი ქვით. ალაგ-ალაგ, ძირითადად, ღიობების წყობაში, გამოყენებულია ლოდები. წყობა ირეგულარულია. ქვებს შირის დარჩენილი არეები ბათქაშითაა შევსებული. კონსტრუქციულ ნაწილებში გამოყენებულია შირინი.
ეკლესიას (6,3x4 მ) სამი შესასვლელი აქვს: სამხრეთიდან, დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან. დასავლეთ და ჩრდილოეთ შესასვლელები გარედან, მოზრდილი ქვით, თარაზულადაა გადახურული, შიგნიდან კი ნალისებრთაღოვანია. შიგნიდან ნალისებრი თაღითაა დასრულებული სამხრეთ შესასვლელიც, ოღონდ გარედან იგი ხის კოჭითაა გადახურული, რომელიც 2009 წელს ეკლესიის აღდგენის დროს ჩაუდგამთ. ამავე დროს, კარის თავზე არსებული მცირე ნიშის ადგილზე სარკმელი მოუწყვიათ.
შენობის შიდა სივრცე აზიდული პროპორციებისაა. აღმოსავლეთთ იგი ნალისებრი აფსიდითაა დასრულებული. აფსიდის ცენტრში ნალისებრთაღოვანი სარკმელია გაჭრილი, რომლის გარეთა თაღი შირიმის ერთ ქვაშია გამოკვეთილი. სარკმლის ქვემოთ კი კედელზე, კუბურუ ფორმის ტრაპეზია მიბჯენილლი. აფსიდში ორი სწორკუთხა ნიშაა. აფსიდის ჩრდილოეთ მხართან შემორჩენილია რიყის ქვით ნაშენი, ცილინდრული ფორმის, დაახლოებით 40 სანტიმეტრი სიმაღლის ნაგებობის (ჯვრის აღსამართი პოსტამენტი) ნაწილი, რომელიც კედელზეა მიდგმული. იგივე ფორმის, სამოციოდე სანტიმეტრის სიმაღლის ფრაგმეტი დარბაზის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეშიცაა.
შიგნით ეკლესია გადახურულია ოდნავ ნალისებრი კამარით. მსგავსი ფორმისაა კონქის თაღიც, რომელიც მარტივი პროფილის შირიმის იმპოსტებზეა დაყრდნობილი. გარედან, ეკლესიის სამხრეთ და დასავლეთ ფასადებზე, წყობიდან გამოშვერილი, თხელი, ნატეხი ქვებით გამოყვანილია თარო, რომელზეც მინაშენის კამარა იყო დაყრდნობილი. ჩრდილოეთი მინაშენი აღმოსავლეთით დასრულებულია ნალისებრი აფსიდით.
2009 წელს ეკლესიის ძირითადი ნაწილის დანგრეული კედლები აღადგინეს. მოაწყვეს თაროსებრი ლავანგარდი და შენობა ღარისებრი კრამიტით გადახურეს.
ეკლესიის გაწმენდის დროს, აღმოჩნდა ბრტყელი კრამიტის ფრაგმენტი, რაზეც რელიეფური, ასომთავრიულით შესრულებული სამსტრიქონიანი წარწერისნაწილი იყო შემორჩენილი. წარწერა ასე იკითხება: I სტრიქონი — ႼႭ[წმინდაო] Ⴈ [იოანე]; II სტრიქონი — ႬႧ [ნათლისმცემელი]; III სტრიქონიდან ერთი ასოს ნაშთიღაა დარჩენილი. პალეოგრაფიული მონაცემებით წარწერა შესაძლოა ადრინდელი შუა საუკუნეებით დათარიღდეს. ასევე აღმოჩნდა მოჭითული ჭურჭლის ფრაგმენტი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ველის გველგესლა
ველის გველგესლა (Vipera ursinii) — შხამიანი გველი გველგესლასებრთა ოჯახისა.
მორუხო-მურა ფერის ზურგზე კლაკნილი ზოლი გასდევს. აქვს უზარმაზარი არეალი. საქართველოში ძირითადად გვხვდება აღმოსავლეთ ნაწილის მთიანეთში. ბინადრობს სუბალპურ და ალპურ მდელოებზე, ტყის პირებზე, ქვაღორღიან ადგილებში, ბალახში. ვრცელდება ზღვის დონიდან თითქმის 3000 მეტრამდე სიმაღლეზე. სეზონის მიხედვით ხან დღისით არის აქტიური, ხან ბინდისას. იკვებება ძირითადად მწერებით (სწორფრთიანებით), აგრეთვე წვრილი ხერხემლიანებით. ცოცხლადმშობია. ნაშიერები (ჩვიდმეტამდე) იბადებიან აგვისტო-სექტემბერში. ველის გველგესლას ნაკბენისგან ადამიანის სასიკვდილოდ მოშხამვის შემთხვევები ცნობილი არ არის.
ლიტერატურა
კატეგორია:გველგესლა
მაღალტემპერატურული ზეგამტარობა
thumb|მაღალტემპერატურული ზეგამტარი [[BSCCO-2223.]]
მაღალტემპერატურული ზეგამტარები (მაღალი-Tc; მტზ) არის მასალები რომლებიც ხდებიან ზეგამტარები კლასიკურ ზეგამტარებთან შედარებით მაღალ ტემპერატურებზე პირველი მტზ აღმოაჩინეს ჯორჯ ბედნორცმა და ალექს მიულერმა 1986 წელს, ციურიხის აიბიემის (IBM) კვლევით ცენტრში. ამ აღმოჩენისთვის, 1987 წელს მათ მიიღეს ნობელის პრემია.
მაშინ როდესაც „ჩვეულებრივი“ ზეგამტარებისთვის გადასვლის ტემპერატურა (ტემპერატურა რომლის ქვემოთაც ხდება ზეგამტარი) არის 30 K -ზე დაბალი, მტზ დამზერილია ისეთ მაღალ ტემპერატურებზეც, როგორიცაა 138 K. 2008 წლამდე, მტზ აღმოჩენილი იყო მხოლოდ ჟანგბადის და სპილენძის ნაერთებში (ე. წ. კუპრატები) თუმცა, შემდეგ მტზ ასევე აღმოჩნდა რკინაზე დაფუძვნებულ ნაერთებშიც.
ისტორია
მოკლე ხანში, ფილიპ ანდერსონი, პრისტონის უნივერსიტეტიდან ქმნის მტზ-ების პირველ თეორიულ აღწერას. მაგრამ ეს მოვლნა ჯერაც არაა სრულად გაგებული.
აქამდე აღმოჩენილი ზეგამტარი რეკორდულად მაღალი კრიტკული ტემპერატურით არის HgBa2Ca2Cu3O8  - 133 K.
ტერმინს „მაღალტემპერატურული ზეგამტარობა“ არ აქვს ცალსახა განმარტება და შეიძლება ნიშნავდეს რამდენიმე რამეს.
ხშირად ასე უწოდებენ ზეგამტარებს, რომელთა კრიტიკული ტემპერატურა აღემატება თხევადი აზოტის ტემპერატურას (77 კელვინი). თუმცა რიგი მასალებისა ხასიათდება დაბალი კრიტიკული ტემპერატურით და მაინც „მაღალტემპერატურული ზეგამტარად“ მოიხსენიებენ. მათშორისაა პირველად აღმოჩენილი „მაღალტემპერატურული ზეგამტარი“ La2-xBaxCO4, რომელშიც ზეგამტარი ფაზა ჩნდება 36 კელვინზე; ასევე რკინაზე დაფუძნებული ზეგამტარები.
თვისებები
მაღალტემპერატურული ზეგამტარები ხასიათდებიან რამდენიმე თვისებით. უპირველესად ესაა მაღალი კრიტიკული ტემპერატურა, უმეტესად 77 კელვინზე ზევით, რაც მათ გამოყენების თვალსაზრისით ძალიან პერსპექტიულს ხდის. ასევე, მათ ახასიათებს მაღალი კრიტიკული მაგნიტური ველი და კრიტკული დენი. ზოგიერთ კუპრატს აქვს ზედა კრიტიკული მაგნიტურ ველი 100 ტესლაზე მეტი. თუმცა, კუპრატები კერამიკული მასალებია და საკმაოდ რთულია მათგან სადენების დამზადება.
სქოლიო
კატეგორია:მაღალტემპერატურული ზეგამტარები
საბანას-დე-სან-ანხელი
საბანას-დე-სან-ანხელი (Sabanas de San Angel) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15.873 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 195 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მაგდალენას დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
გეზევრეთის ეკლესია
გეზევრეთის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ გეზევრეთში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ძეგლი მდებარეობს სოფ. გეზევრეთის სასაფლაოზე, სოფლიდან სამხრეთ-დასავლეთით ასიოდე მეტრში, მთის მოშიშვლებულ ფერდობზე.
დარბაზული ეკლესია მთლიანად დანგრეულია, შემორჩენილია მხოლოდ სამხრეთი კედლის წყობის პირველი რიგი, რომელიც ნაწილობრივ დასავლეთ და აღმოსავლეთ კედლებზეც გრძელდება. აღმოსავლეთი კედლის წყობიდან გამომდინარე, ეკლესიას სწორკუთხა საკურთხეველი უნდა ჰქონოდა. საკურთხეველში შემორჩენილია შირიმის ბუნის ქვა. ეკლესიის გარშემო განლაგებულია XIX-XX საუკუნეების საფლავის ქვები მხედრული წარწერებით. აქა-იქ მიმობნეულია დანგრეული ეკლესიის ქვები და შირიმის რამდენიმე კვადრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ქსნის ერისთავის ციხე-დარბაზი (ახალგორი)
300px|მინი ქსნის ერისთავის ციხე-დარბაზი — არქიტექტურული ძეგლი, რეზიდენცია ახალგორის მუნიციპალიტეტში, ახალგორში. აგებულია XVII საუკუნის პირველ ნახევარში.
ვახუშტის მიხედვით: თავდაპირველად საერისთავოს რეზიდენცია ქვენიფნევსა და ლარგვისში უნდა ყოფილიყო. მოგვიანებით კი, საერისთავოს გაძლიერებისა და გაფართოების პირობებში, მაღალ მთებში მომწყვდეული რეზიდენცია, ქსნის ერისთავებს აღარ შეეფერებოდა და ისინი ირჩევენ ახალ ადგილს ახალგორის სახით.
ისტორიულ წყაროებში ახალგორი პირველად XVI საუკუნის 70-იან წლებში იხსენიება. მემატიანე ფარსადან გორგიჯანიძეს მოჰყავს ერთი საინტერესო ცნობა:
ერთ-ერთი მემატიანის ცნობით, 1721 წელს შანშე ქსნის ერისთავს უნებართვოდ დაუტოვებია თბილისი და თავის სამფლობელოში წასულა. მეფემ იცოდა, რომ ერისთავი უწინდებურად ახლაც განდგომაზე ფიქრობდა და დაუყოვნებლივ გაემგზავრა მის დასასჯელად. ერისთავის დამარცხების შემდეგ მეფის ჯარმა დაწვა ახალგორის სასახლე.
ახალგორმა რეზიდენციის პერიოდი დაამთავრა საერისთავოს გაუქმებასთან ერთად — XVIII საუკუნის 70-იან წლებში. ახალგორში თითქმის ერთდროულად წარმოიქმნა ორი დიდი არქიტექტურული ანსამბლი. ოდნავ მოგვიანებით გაჩნდა კიდევ ერთი ანსამბლი, რომელიც პირველი ორისაგან მოშორებით დგას. მათ შორის ყველაზე დიდი აღმოსავლეთით მდგარი ციხე-დარბაზია. სიდიდით მეორეა მასთან ახლოს მდებარე ციხე-დარბაზი, ხოლო მესამე განაპირა შედარებით პატარაა.
ერისთავის ციხე-დარბაზი მდებარეობს მაღალი მთის ფერდობზე. ცალკეული ნაგებობები ისეა განლაგებული, რომ ანსამბლი მთლიანად მდინარის ხეობისკენაა მიმართული. ყველაზე მაღალი კოშკიდან ორივე მიმართულებით კარგად ჩანს ხეობა. ციხე-დარბაზი თავდაპირველად მარტივი გეგმარებისა იყო მოგრძო, ოთხკუთხა გალავანში ჩართული იყო ორი კოშკითა და სასახლეთი. მოგვიანებით მან განიცადა ცვლილებები, ხოლო XIX საუკუნეში საბოლოოდ იცვალა სახე.
თავდაპირველ კოშკთაგან ერთი სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში იდგა, მეორე ჩრდილოეთ კედლის შუაში. პირველი უკეთაა შენახული. ეს შვიდსართულიანი კოშკი გადახურული იყო ორქანობიანი სახურავით. კედლები აღჭურვილია სათოფურებით, სამეურნეო დანიშნულების ნიშებით, ბუხრებით და სხვა. დანარჩენი სართულებისაგან განსხვავებით, მეექვსე სართულზე მოწყობილი იყო შვერილი აივანი.
მეორე კოშკი უფრო მასიურია. თუ პირველ კოშკში სართულშუა გადახურვა  ყველგან ხისა იყო, აქ გუმბათოვანია; მეორე სართულს საზეიმო იერი აქვს. გუმბათი ტრომპებზეა აღმართული. კოშკის ზედა სართულების მონგრევის შემდეგ მისთვის ერთი სართული საბრძოლო ბანით დაუშენებიათ. ციხეს მაღალი გალავანი ჰქონია, რომლის ზედა იარუსებზე სათოფურები იყო განლაგებული.
XVII-XVIII საუკუნეთა მიჯნაზე სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეში მიუშენებიათ საინტერესო კოშკი, რომელიც  ძირითადად საცხოვრებლად გამოიყენებოდა. სამსართულიან კოშკში მთავარი მეორე სართული ყოფილა. მაღალ კედლებში დიდი ზომის თაღოვანი სარკმლებია დატანებული. თუ ქვედა სართულის კუთხეები მკვეთრად არ არის გამოყოფილი, მეორე სართულის ფორმა პრიზმას უახლოვდება. მათ შუაზე ყოფს ფრიზი. მეორე სართული მაღალთაღოვანი სარკმლებით გამოირჩევა, ხოლო მესამე ნისკარტა სალოდეებით და საზარბაზნეებით.
2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
Osu!
გეიმფლეი
სათამაშო პროცესი შედგება ეკრანზე ნოტების დაჭერაში, ბურთულის სლაიდერებზე მოძრაობაში და ასევე სპინერის მაქსიმალურად სწრაფ ტრიალში. ქულები იწერება იმის მიხედვით, თუ როგორ შეესაბამება მუსიკის ტაქტი მოთამაშის მოძრაობას. არასწორი მოქმედების შემთხვევაში მოთამაშეს აკლდება "სიცოცხლე", რომლის ამოწურვის შემთხვევაში თამაში მთავრდება. თამაში ასევე მოიცავს მრავალმოთამაშიან რეჟიმს, სადაც ორი ან მეტი მოთამაშე ეჯიბრება ერთმანეთს აღებული ქულების რაოდენობით.
სათამაშო ელემენტები
ნოტები — ნოტებს აქვთ წრიული ფორმა, რაზეც აუცილებელია დაჭერა.
სლაიდერები — სლაიდერებზე აქვთ მოგრძო ფორმა და მათზე საჭიროა ბურთულას სწორი ტრაექტორიით მოძრაობა.
სპინერები — აუცილებელია სპინერების ტრიალი რაც შეიძლება სწრაფად, წრიული მოძრაობით.
თამაშის მართვა
თამაშის მართვა ხდება კლავიატურით და მაუსით. თუმცა ასევე შესაძლებელია თამაში პლანშტეური კომპიუტერით და გრაფიკული ტაბლეტით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუსიკალური ვიდეო თამაშები კატეგორია:2007 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:Android-ის თამაშები კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Windows Phone-ის თამაშები კატეგორია:IPhone-ის თამაშები
არაგუეს-დელ-პუერტო
არაგუეს-დელ-პუერტო (Aragüés del Puerto, Aragüés de lo Puerto) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 64,40 კმ². მოსახლეობა — 111 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უესკის მუნიციპალიტეტები
მირზეშტი
მირზეშტი (Mîrzeşti) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 168 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 824 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორჰეის რაიონის სოფლები
სან-დომინგუსი (გოიასი)
სან-დომინგუსი (São Domingos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 677 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვან-დუ-პარანანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 272 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.42 კმ²-ზე. ფართობი 3 295 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
სლოვაკეთის დემოგრაფია
ეს სტატია ეხება სლოვაკეთის მოსახლეობის დემოგრაფიულ მახასიათებლებს, როგორებიცაა მოსახლეობის სიმჭიდროვე, ეთნიკური კუთვნილება, განათლების დონე, მოსახლეობის ჯანმრთელობა, ეკონომიკური სტატუსი, რელიგიური კუთვნილება და მოსახლეობის სხვა ასპექტები. დემოგრაფიული სტატისტიკა სლოვაკეთის სტატიკური ოფისიდანაა აღებული, სხვა შემთხვევაში მითითებულია.
მოსახლეობა
მთლიანი მოსახლეობა: 5 397 036
საშუალო ასაკი
საერთო ჯამში, 38 წელი; მამაკაცებში — 36,5. ქალებში — 39,5 (2012 წლის შეფასება).
სქესობრივი თანაფარდობა
დაბადებისას: 1.05 მამაკაცი/ქალი 15 წელს ქვემოთ: 1.05 მამაკაცი/ქალი 15–64: 1 მამაკაცი/ქალი 65 წლის და მეტის: 0.6 მამაკაცი/ქალი მთლიანი მოსახლეობა: 0.94 მამაკაცი/ქალი (2011 წლის შეფასება.)
იმიგრაცია
სლოვაკეთს ერთ-ერთი ყველაზე დაბალი იმიგრაცია ახასიათებს ევროკავშირში. ეს იმითაა განპირობებული, რომ სლოვაკეთის საიმიგრაციო პოლიცია ერთ-ერთი ყველაზე მკაცრია ევროპაში. სლოვაკეთში, დაახლოებით, 63 000 უცხოელია და მათი უმეტესობა არა იმიგრანტი, არამედ უცხოელი სტუდენტი ან გადამყიდველია და ა. შ.
სიცოცხლის სტატისტიკა
[[File:Slovakia total fertility rate by region 2014.png|thumb|Slovakia total fertility rate by region (2014)
===დაბადება და გარდაცვალება 1919 წლიდან ===
ბავშვთა სიკვდილიანობა ცხოვრების პირველ წელიწადს
მთლიანად: 6,47 გარდაცვალება/1 000 ცოცხლად დაბადებულზე მამაკაცი 7,54 გარდაცვალება/1 000 ცოცხლად დაბადებულზე ქალი 5,34 გარდაცვალება/1 000 ცოცხლად დაბადებულზე (2012 წლის შეფასება)
სიცოცხლის სავარაუდო ხანგრძლივობა დაბადებისას
მთლიანი მოსახლეობა: 76,03 წელი მამაკაცი: 72,14 წელი ქალი: 80.12 წელი (2012 წლის შეფასება)
ეთნიკური ჯგუფები
სლოვაკეთის 5,4 მილიონიანი მოსახლეობის უმრავლესობას სლოვაკები შეადგენენ (80,7%). უნგრელები უდიდეს ეთნიკურ უმცირესობას წარმოადგენენ (8,5%) და ქვეყნის სამხრეთ და აღმოსავლეთ რეგიონებში არიან კონცენტრირებულნი. სხვა ეთნიკურ ჯგუფებს შეადგენენ ბოშები (2,0%), ჩეხები, ხორვატები, რუსინები, უკრაინელები, გერმანელები, პოლონელები, სერბები და ებრაელები (შემორჩნენ, დაახლოებით, 2300 მეორე მსოფლიო ომის წინა პერიოდში 120 000-იანად შეფასებული მოსახლეობიდან).
ოფიციალრი სახელმწიფო ენაა სლოვაკური, ხოლო უნგრული ფართოდაა გავრცელებული ქვეყნის სამხრეთ რეგიონებში.
მიუხედავად მისი თანამედროვე ევროპული ეკონომიკისა და საზოგადოებისა, სლოვაკეთის მოსახლეობის მნიშვნელოვანი წილი სოფელზე მოდის. სლოვაკთა, დაახლოებით, 45% ცხოვრობს 5 000 კაცზე ნაკლებმოსახლიან სოფლებში, ხოლო 14% 1 000 კაცზე ნაკლებმოსახლიან სოფლებში.
რელიგია
სლოვაკეთის კონსტიტუცია რელიგიური თავისუფლების გარანტია. სლოვაკ მოქალაქეთა უმეტესობა აღიარებს კათოლიციზმს; სიდიდით მეორე ჯგუფი თავს ათეისტად მიიჩნევს (13%). დაახლოებით, 6,9% პროტესტანტია, 4,1% — ბერძენი კათოლიკე და 0,9% მართლმადიდებელი. რეფორმირებული ქრისტიანული ეკლესიის მრევლია 2,0%, სხვა რელიგიური მრწამსისაა 6,4% (2004 წლის კვლევა). სლოვაკეთში ცხოვრობს 10 600 მუსლიმი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სლოვაკეთის დემოგრაფია
ალავერდის სამონასტრო კომპლექსი
ალავერდის სამონასტრო კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩიგოიანში. აგებულია IX-X საუკუნეებში.
ნასოფლარ ალავერდში მდებარე კომპლექსი შედგება მინაშენიანი ეკლესიისა და კოშკისაგან. დარბაზული ეკლესია სხვადასხვა ზომის უხეშად დამუშავებული ქვითაა ნაგები. გეგმით სწორკუთხა, აღმოსავლეთით ასევე სწორკუთხა საკურთხევლის ცენტრში გაჭრილია ერთ ღერძზე განლაგებული ორი არქიტრავული სარკმელი. ინტერიერში ქვედა სარკმელს თავზე რელიეფური თავსართი აქვს, რომელიც ბოლოში კუთხეებს ქმნის. გრძივ კედლებზე წყვილი პილასტრია შემორჩენილი, ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში კი ორსაფეხურიანი პილასტრია. შესასვლელი სამხრეთ კედელშია მოთავსებული. გადახურვა მთლიანად ჩამოქცეულია. ეკლესიას სამხრეთიდან მოკლე და ვიწრო მინაშენი ჰქონდა. მისგან მხოლოდ აღმოსავლეთი და სამხრეთი კედლებია შემორჩენილი. მათი სიმაღლე 1-1,5 მეტრს აღწევს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კაპინოვო
კაპინოვო (Капиново) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ჩაშკის თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 792 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 0 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩაშკის თემის სოფლები
რაფაელ სამურგაშევი
რაფაელ სამურგაშევი (Ռաֆաէլ Սամուրգաշև; დ. 28 ივლისი, 1963, დონის როსტოვი, რუსეთის სფსრ, საბჭოთა კავშირი) — კარიერადასრულებული სომეხი ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავე. არის მსოფლიოს და ევროპის ჩემპიონი. აგრეთვე ასპარეზობდა 2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის კაცთა 97 კილოგრამ დივიზიონში.
თორმეტი წლის ასაკში იგი ჩარიცხული იყო რუსეთის ეროვნულ ნაკრებში და არაერთხელ იცავდა ქვეყნის ღირსებას სხვადასხვა საერთაშორისო შეჯიბრებებში. სამურგაშევი არის ბერძნულ-რომაული სტილით ჭიდაობაში მსოფლიო ჩემპიონატის ერთგზის, ხოლო ევროპის ჩემპიონატის ორგზის გამარჯვებული 90+ კგ კატეგორიაში. ასევე ის იყო ოლიმპიური ოქროს მედლის გამარჯვებული რუსი მოჭიდავეების მწვრთნელი. 1997 წლიდან 2008 წლამდე რაფაელ სამურგაშევი ხელმძღვანელობდა ბერძნულ-რომაული ჭიდაობის ფედერაციას როსტოვის რეგიონში, ხოლო 2009 წლიდან 2013 წლამდე - ჭიდაობის ფედერაციას ამავე რეგიონში (ბოლოს ნახსენები ფედერაცია აერთიანებდა სპორტის ორ სახეობას: ბერძნულ-რომაული და თავისუფალი სტილით ჭიდაობას).
რაფაელ სამურგაშევ ვასტეროვიჩისა და მისი ფედერაციის თანამშრომლების მთავარი მიზნებს წარმოადგენდა: მეტი ბავშვისა და მოზარდის ჯანსაღი წესისაკენ მიზიდვა, მოზარდებში დანაშაულების პრევენცია და რუსეთისა და როსტოვის რიონის ეროვნულ ნაკრებებში სპორტული რეზერვების მომზადება.
პირადი ჩართულობა
სამურგაშევ რაფაელ ვარტრეეზოვიჩმა წარმატებით გამოიყენა როსტოვის რეგიონში ახალგაზრდული სპორტის განვითარების იდეა. მთლიან დონის როსტოვის რეგიონში წარმატებით ფუნქციონირებს ჭიდაობის სკოლები. ბერძნულ-რომაული და თავისუფალი სტილით ჭიდაობის ფილიალები შემდეგ ქალაქებსა და სოფლად არის გახსნილი: აზოვი, აქსაი, ბათაისკი, ვოლგოდონსკი, სალსკი, ტაგანროკი, მასნიკოვსკი, ნეკლინოვსკი პროლეტარული და სალოს ტერიტორიები.
ბერძნულ-რომაული ჭიდაობის განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის, რაფაელ სამურგაშევი კომბინირებული სტილის საერთაშორისო ფედერაციამ ოქროსა და ვერცხლის მედლებით დააჯილდოვა.
რაფაელ სამურგაშევი არის საზოგადოებრივი გაერთიანებების ინტერრეგიონალური ასოციაციის ჭიდაობის სამხრეთ ფედერალური ოლქის პრეზიდენტი და როსტოვის რეგიონში ჭიდაობის ფედერაციის ვიცე პრეზიდენტი.
იგი არის რუსეთის ჭიდაობის ფედერაციის პრეზიდენტი. მისი ძმა, ვარტერეზ სამურგაშევი არის ბერძნულ-რომაული ჭიდაობის ოლიმპიური ჩემპიონი.
მიღწევები
რაფაელ სამურგაშევის მიღწევებს შორისაა მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონობა. მას აქვს მიღებული: რუსეთის პატივსაცემი მწვრთნელის (1995), რუსეთის ფიზიკური კულტურის დამსახურებული მოღვაწისა (2002) და საერთაშორისო სპორტის მასტერების წოდებები.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 28 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1963
ურუზგანის პროვინცია
ურუზგანის პროვინცია (დარი اروزگان — Orōzgān, პუშტუ اوروزګان ,روزګان‎‎) — ავღანეთის ისტორიული ოლქი, ამჟამად არსებული 34 პროვინციიდან ერთ-ერთი. იგი მდებარეობს ავღანეთის ცენტრში. მისი ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ტარინკოტი.
ურუზგანი სამხრეთით ესაზღვრება ყანდაარის პროვინციას და ზაბულის პროვინციას, სამხრეთ-დასავლეთით — ჰელმანდის პროვინციას, ჩრდილოეთით — დაიკუნდის პროვინციას, აღმოსავლეთით — ღაზნის პროვინციას. ჰაზარელებით დასახლებული დაიკუნდის პროვინცია 2004 წლის 28 მარტს გამოეყო ურუზგანის პროვინციას და ცალკე ოლქად ჩამოყალიბდა. პროვინცია წარმოადგენს თალიბანის მოძრაობის დამაარსებლის მუჰამედ ომარის (ცნობილია, აგრეთვე, მულა ომარის სახელით) სამშობლოს.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ზაბულის პროვინციაში შედის6 ოლქი:
გეოგრაფია
220px|მარცხნივ|მინიატიურა|ამერიკელი სამხედროები მისიის შესარულებისას ტარინკოტში
პროვინციაში განვითარებულია საჰაერო ტრანსპორტი. ტარიკოტის ავიახაზები ასრულებს რეგულარულ პირდაპირ რეისებს დედაქალაქ ქაბულში
სქოლიო
კატეგორია:ავღანეთის პროვინციები
ზოდეხის ნაეკლესიარი
ზოდეხის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზოდეხში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ბაიდილი (ბილიასუვარი)
ბაიდილი (Bəydili) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბილიასუვარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 5 276 კაცი.
ზოდეხის ნაეკლესიარი
ეკლესიიდან შემორჩენილი კედლების სიმაღლე 60-70 სმ-ს აღწევს; ძეგლი ადგილობრივი წარმოშობის ფლეთილი ქვითაა ნაგები. ნაგებობა გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობისაა. აღმოსავლეთით სწორკუთხა საკურთხეველში სარკმლის კვალი ჩანს. ჩრდილოეთით მცირე ზომის ნიშაა. შესასვლელი ღიობის კვალი დასავლეთით იკითხება.
ბაიდილი (ბილიასუვარი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბილიასუვარის რაიონის სოფლები
ზოდეხის ნაეკლესიარი
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
შალაურის კვირაცხოვლის ეკლესია
შალაურის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ შალაურის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, დაახლოებით 4 კმ-ზე. ტყეში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია (5,9X4,2 მ). ნაგებია სხვადასხვა ზომის, რიყის ქვითა და ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთითაა. კარი შირიმის, ნათელი ქვითაა გამოყვანილი და დასრულებულია ნახევარწრიული თაღით (ნაწილი ჩამონგრეულია). აფსიდი ნახევარწრიულია. აფსიდის ცენტრში ვიწრო, ოთხკუთხა სარკმელია მოწყობილი, გვერდებში კი — თითო, ოთხკუთხა ნიშა. ერთი, ოთხკუთხა სარკმელი დასავლეთით, შესასვლელის თავზეცაა. დარბაზი გადახურულია ქარგილზე სხმული კამარით. დასავლეთ სარკმლის თავზე, გარედან, ჩასმული ყოფილა ოთხკუთხა ფილა, რომლის კვალიღაა შემორჩენილი. კედლებს ლავგარდანი აღარ შემორჩა, ჩამოშლილია სახურავიც. სახურავზე მცენარეებია ამოსული.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მერეშეუკა
მერეშეუკა (Mereşeuca) — სოფელი მოლდოვაში, ოკნიცის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 120 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 157 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოკნიცის რაიონის სოფლები
დიმიტრი ალექსიძის ქუჩა
დიმიტრი (დოდო) ალექსიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, სამგორის რაიონში (ვარკეთილი-3); სესილია თაყაიშვილისა და საქართველოს ერთიანობისთვის მებრძოლთა ქუჩებს შორის (I და II მიკრორაიონებს შორის). ყოფილ უსახელო ქუჩას დიმიტრი ალექსიძის სახელი 1990 წელს ეწოდა.
ლიტერატურა
ალექსიძე
ჯონ სკოტ ჰოლდეინი
ჯონ სკოტ ჰოლდეინი (John Scott Haldane; დ. 3 მაისი, 1860, ედინბურგი — გ. 15 მარტი, 1936, ოქსფორდი) — ინგლისელი ფიზიოლოგი, ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრი (1897). ცნობილი ინგლისელი ბიოლოგის ჯონ ბერდონ სარდენსონ ჰოლდეინის მამა.
ბიოგრაფია
1884 წელს დაამთავრა ედინბურგის უნივერსიტეტი. შექმნა კლასიკური მოძღვრება სუნთქვის რეგულაციისა და სუნთქვის პროცესში ნახშირმჟავას მნიშვნელობის შესახებ. დაამუშავა სუნთქვის კვლევის მეთოდები (ალვეოლური ჰაერის მიღების მეთოდი. ჰოლდეინი-პრისტლის მიხედვით, აირცვლის შესწავლა დუგლას-ჰოლდეინის მიხედვით), შექმნა აირცვლის გამოსაკვლევი აპარატი. პირველმა შეიმუშავა მეცნიერულად დასაბუთებული უსაფრთხო დეკომპრესიის რეჟიმი მყვინთავებისათვის, შეისწავლა ნახშირჟანგის ტოქსიკური მოქმედების მექანიზმი, დაამუშავა მაღლივი ფრენის ფიზიოლოგიური უზრუნველყოფის საკითხები, მაღაროელთა უსაფრთხოების ღონისძიებები და სხვა. იყო მექანისტური ტენდენციების მოწინააღმდეგე ფიზიოლოგიაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ინგლისელი ფიზიოლოგები
სალამინა (მაგდალენა)
სალამინა (Salamina) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7.690 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 175 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მაგდალენას დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
თამარ მარჯანიშვილი
თამარ მარჯანიშვილი (დ. 1 აპრილი, 1869 — გ. 10 ივნისი, 1936) — ქართველი სასულიერო პირი.
ბიოგრაფია
თამარ მარჯანიშვილი (ცნობილი რეჟისორის კოტე მარჯანიშვილის უფროსი და) სამხედრო ინჟინერ ალექსანდრე მარჯანიშვილისა და თავადის ასულ ელისაბედ ჭავჭავაძის ოჯახში დაიბადა. თამარს ბავშვობიდანვე ბრწყინვალე მომავალს უწინასწარმეტყველებდნენ, ჰქონდა მუსიკალური ნიჭი და შესანიშნავი ხმა. კავკასიის ქალთა ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, პეტერბურგის კონსერვატორიაში შესასვლელად ემზადებოდა, მაგრამ დედის გარდაცვალების გამო (მამით ბავშობაშივე დაობლდა) პეტერბურგიდან ყვარელში დაბრუნდა და მშობლიური მამულის მართვა იკისრა.
ბოდბის წმინდა ნინოს სახელობის დედათა მონასტერში თამარი შემთხვევით მოხვდა. ზაფხულში უმცროს და–ძმასთან ერთად დეიდასთან სტუმრობდა სიღნაღში. მეგობრებთან ერთად სეირნობისას ბოდბის ტაძარსაც ეწვია, სადაც საღვთო ლიტურგია მიმდინარეობდა. კლიროსზე იდგა იღუმენია იუვენალია და ლოცვებს კითხულობდა, რამდენიმე და გალობდა. ტაძარში გამეფებულმა სულიერმა ატმოსფერომ თამარზე ისე იმოქმედა, რომ მტკიცედ გადაწყვიტა მონაზვნად აღკვეცილიყო და მთელი ცხოვრება ღვთის სამსახურისთვის მიეძღვნა. ახლობლები ბევრს ეცადნენ იგი საერო ცხოვრებაში დაებრუნებინათ, მაგრამ ამაოდ. 1899 წელს თამარი მონაზვნად აღიკვეცა და საეკლესიო სახელად იუვენალია ეწოდა. 1902 წელს იღუმენია იუვენალია–უფროსი გადაყვანილ იქნა მოსკოვში ერთ–ერთი მონასტრის წინამძღვრად. იუვენალია–უმცროსი კი საქართველოს ეგზარქოსის ბრძანებით ბოდბის მონსატრის იღუმენიად განამწესეს. ეს იყო უმძიმესი წლები რუსეთის იმპერიაში შემავალი საქრთველოსა და ქართული ეკლესიისათვის. იკრძალებოდა წირვა–ლოცვა ქართულ ენაზე. ამ ურთულეს პერიოდში, თამარ მარჯანიშვილის ძალისხმევით ბოდბის ქალთა სასწავლებელში ქართული ენის სწავლება სავალდებულო გახდა პირველიდან დამამთავრებელ კლასამდე. მისივე დამსახურებით ბოდბის მონასტერში წირვა–ლოცა და გალობა ქართულად აღევლინებოდა. წინამძღვარი მუდმივად ზრუნავდა ქართველ პედაგოგთა და მოსწავლეთა მატერიალური მდგომარეობის გასაუმჯობესებლად და სისტემატურად ითხოვდა ფულად დახმარებას საქართველოს საეგზარქოსოსა თუ რუსეთის სინოდისაგან. მისი შეუპოვრობა და თავგანწირვა მხოლოდ უდიდესი ძალისხმევის შემდეგ აღწევდა მიზანს.
1905-1907 წლებში რევოლუციურად განწყობილი მთიელები თავს ესხმოდნენ საქართველოს მშვიდობიან მოსახლეობას, გლეხები ხშირად მიმართავდნენ დახმარებისათვის დედა თამარს და ისიც ყველას ეხმარებოდა, იცავდა და თავშესაფარს აძლევდა მონასტერში. რევოლუციონერები განაწყებენულები იყვნენ ახალგაზრდა იღუმენიაზე და ხშირად უგზავნიდნენ მუქარის ანონიმურ წერილებს. 1907 წლის ნოემბერში თავდასხმა მოხდა ეტლზე, რომლითაც თამარი თბილისიდან ბოდბეში მიემგზავრებოდა. სინოდმა შექმნილი მდგომარეობით ისარგებლა და დედა თამარი საქართველოდან გაიწვია. ეს ფაქტობრივად გადასახლებას ნიშნავდა. თამარ მარჯანიშვილი მოსკოვში გადაიყვანეს და პოკროვის რელიგიური თემის წინამძღვრად დანიშნეს. დედა თამარს არ უყვარდა თავისი ცხოვრების ამ პერიოდის გახსენება. მან ერთდროულად დაკარგა მშობლიური სავანე, სამშობლო და სულიერი შვილები.
1931 წელს დედა თამარი რამდენიმე მონაზონთან ერთად დააპატიმრეს. ბრალდებად საქართველოს 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მოთავეებთან კავშირი წაუყენეს და ბუტირკის ციხეში ჩასვეს. ციხეში მთელ ღამეებს ლოცვაში ატარებდა, საოცარი სულიერი ძალის მქონე მუდამ ცდილობდა სხვათა დამშვიდებასა და დაწყნარებას. გასამართლების შემდეგ 60 წლის დედა თამარს გამოუტანეს განაჩენი – ხუთი წლით თავისუფალი გადასახლება ირკუტსკის ოლქში.