cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
როდოსი (ქალაქი)
როდოსი (Ρόδος) — მთავარი ქალაქი და ყოფილი მუნიციპალიტეტი საბერძნეთის კუთვნილ დოდეკანესის კუნძულების კუნძულ როდოსზე. 2011 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 53 709 ადამიანს შეადგენს. როდოსი ცნობილია ჯერ კიდევ ანტიკური ხანიდან, რადგან აქ მდებარეობდა მსოფლიოს შვიდი საოცრებიდან ერთ-ერთი - როდოსის კოლოსი. როდოსის ციტადელი, რომელიც ჯვაროსნებმა ააგეს, ერთ-ერთი საუკეთესოდ შემონახულია შუა საუკუნეების ევროპის ანალოგიურ ნაგებობებს შორის. 1988 წელს იუნესკომ იგი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. დღეს როდოსი საერთაშორისო ტურიზმის პოპულარულ დესტინაციას წარმოადგენს.
გაეროს გენერალური ასამბლეა
ფუნქციები და უფლებამოსილება
გენერალურ ასამბლეას აქვს უფლება წევრ სახელმწიფოებს მიაწოდოს რეკომენდაციები მის კომპეტენციაში არსებულ საერთაშორისო საკითხებზე. ასამბლეის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე მითითებულ თემატიკებს შორის არის პოლიტიკური, ეკონომიკური, ჰუმანიტარული, სოციალური და იურიდიული პრობლემატიკა, რომელთა დაკავშირებითაც ასამბლეა თამაშობს მნიშვნელოვან როლს და მილიონობით ადამიანის ცხოვრებას ცვლის უკეთესობისაკენ.
ქარტიის თანახმად, გენერალური ასამბლეის ფუნქციები და უფლებამოსილება არის შემდეგი:
როდოსი (ქალაქი)
კუნძული როდოსი ევროპის, ახლო აღმოსავლეთისა და აფრიკის გზაჯვარედინზე მდებარეობს. სწორედ ამიტომ, კუნძულზე მრავალი უმთავრესი საზღვაო გზა გადიოდა, რამაც როდოსს საკმაოდ მდიდარი ისტორია დაუტოვა. როდოსი დასახლებულია ჯერ კიდევ ძვ. წ. 4000 წლიდან (ნეოლითის ხანა).
გაეროს გენერალური ასამბლეა
ფუნქციები და უფლებამოსილება
გენერალური ასამბლეის თითოეულ 193 წევრ სახელმწიფოს აქვს თითო ხმა. ხმის უფლებას ისინი იყენებენ მნიშვნელოვან საკითხებთან მიმართებაში, როგორიც არის მშვიდობასა და უსაფრთხოებასთან დაკავშირებული რეკომენდაციები, უშიშროების და ეკონომიკური და სოციალურ საკითხთა საბჭოს არჩევნები; საბიუჯეტო საკითხები საჭიროებენ წევრი სახელმწიფოების ხმათა ორ მესამედს, ხოლო სხვა საკითხები კი უბრალო უმრავლესობით წყდება.
როდოსი (ქალაქი)
სქოლიო
კატეგორია:საბერძნეთის ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საბერძნეთში კატეგორია:ბერძნული ქალაქ-სახელმწიფოები
გაეროს გენერალური ასამბლეა
ფუნქციები და უფლებამოსილება
გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ინფორმაციით, ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში მოხდა არაერთი მცდელობის უზრუნველყოფა გენერალურ ასამბლეაში კონსენსუსის დანერგვისათვის. გენერალური ასამბლეის თავმჯდომარეს შეუძლია დელეგაციებთან კონსულტაციების და მოლაპარაკებების გზით მოახდინოს რეზოლუციის შემოთავაზება და დამტკიცება ხმის მიცემის გარეშე.
მდგრადი განვითარების მიზნები
2015 წელს, გენერალურმა ასამბლეამ დაამტკიცა მდგრადი განვითარების 17 მიზანი, რომლებიც წარმოადგენენ მისი წევრი სახელმწიფოების მოქმედების უმნიშვნელოვანეს პრიორიტეტულ მიმართულებებს. მდგრადი განვითარების მიზნებია:
ახალგაზრდობის წარმომადგენლები გენერალური ასამბლეის საქმიანობაში
1981 წლიდან გენერალური ასამბლეის საქმიანობაში აქტიურად ერთვებიან ახალგაზრდობის წარმომადგენლები. ამავე წელს მოხდა წევრი სახელმწიფოებისათვის რეკომენდაციის მიწოდება, რათა ახალგაზრდა დელეგატები ქვეყნის ოფიციალურ დელეგაციებში შეეყვანათ. აღნიშნული მოწოდება დაფიქსირებულია გაეროს რამდენიმე რეზოლუციაში. თავად პროგრამა აღიარებულია გაეროს ერთ-ერთ ყველაზე წარმატებულ ინიციატივად.
2012 წლიდან საქართველოს ახალგაზრდობის წარმომადგენელი გაეროში აირჩევა ერთი წლის ვადით და მონაწილეობას იღებს არა მხოლოდ გენერალური ასამბლეის სესიებში, არამედ, სხვა კომიტეტთა და კომისიათა საქმიანობაში. გენერალური ასამბლეის ფარგლებში, ახალგაზრდობის წარმომადგენლებს საშუალება ეძლევათ ქვეყნის სახელით მოამზადონ და გააკეთონ მოხსენება, რომელშიც უნდა იყოს ასახული ახალგაზრდობასთან (მათ ქვეყნებსა და საერთაშორისო დონეზე) მიმართებაში არსებული ყველაზე აქტუალური საკითხები.
სამშვიდობო ოპერაციათა სპეციალური კომიტეტი
გაეროს გენერალური ასამბლეა ახორციელებს ორგანიზაციის სამშვიდობო უფლებამოსილებასა და საქმიანობას სამშვიდობო ოპერაციათა სპეციალური კომიტეტის საშუალებით. გაეროს გენერალური ასამბლეის 1965 წლის 18 თებერვლის რეზოლუციის საშუალებით მოხდა სპეციალური კომიტეტის შექმნა, რათა მომხდარიყო სამშვიდობო მოქმედებათა საფუძვლიანი შესწავლა. სპეციალური კომიტეტი საკუთარი საქმიანობის შესახებ ანგარიშგებას ახორციელებს გენერალური ასამბლეის მეოთხე კომიტეტის (პოლიტიკისა და დეკოლონიზაციის თემატიკაზე) ფარგლებში.
სამშვიდობო ოპერაციათა სპეციალური კომიტეტი შედგება 147 წევრი სახელმწიფოსაგან, რომლებიც წარსულში ან აწმყოში ჩართულნი იყვნენ სამშვიდობო ოპერაციებში. ამასთანავე, წევრი სახელმწიფოების გარდა, კომიტეტში არის კიდევ 14 წევრი, რომლებიც არიან ისეთი ორგანიზაციები როგორებიც არის: აფრიკის კავშირი, ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაცია, წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტი (ICRC) და საერთაშორისო კრიმინალური პოლიციის ორგანიზაცია (ინტერპოლი); აღნიშნული ორგანიზაციები კომიტეტის საქმიანობაში ერთვებიან როგორც დამკვირვებლები.
ორგანიზაციის წევრობა
გენერალური ასამბლეის წევრობის საკითხი მოითხოვს დამატებით ყურადღებას. მაგალითად, ჩინეთის წინააღმდეგობის გამო, გაერო დაახლოებით ოცი წელია რაც ტაივანს უარს ეუბნება წევრობაზე, ვინაიდან ჩინეთი არის გაეროს უშიშროების საბჭოს მუდმივი წევრი და იგი ტაივანს აღიქვამს საკუთარი სუვერენული ტერიტორიის ნაწილად. თავად ტაივანის დელეგაცია გაეროს 2018 წელს ესტუმრა, რათა ორგანიზაციისათვის პირადად განეცხადებინათ მათ მიერ გაეროს მდგრადი განვითარების მიზნების შესრულების შესახებ.
გენერალურ ასამბლეას აქვს წევრების მიმართ სადამსჯელო ზომების გატარების უფლებამოსილება, რაც გამოწვეულია მათ მიერ ქარტიის პრინციპების დარღვევა. გენერალურმა ასამბლეამ 1960-იან წლებში შეუწყვიტა წევრობა სამხრეთ აფრიკის დელეგაციას, რომელიც გაერომ დაადანაშაულა აპართეიდში და საერთაშორისო სამართლისა და უშიშროების საბჭროს რეზოლუციათა დარღვევაში.
1992 წელს, იუგოსლავიის დაშლის შემდეგ, გენერალურმა ასამბლეამ უარი განუცხადა მონტენეგროსა და სერბეთს, იუგოსლავიის ადგილის მემკვიდრეობით მიღებაში და სთხოვა მათ ხელახლა და დამოუკიდებლად გაეკეთებინათ განაცხადი გაეროს წევრობაზე. ისრაელი დიდი ხნის განმავლობაში იყო დაბლოკილი გაეროს კომისიებისა და პლატფორმებისაგან, ვინაიდან ისრაელი ვერ ხვდებოდა გაეროს რეგიონალურ ჯგუფებში, სხვადასხვა მიზეზების გამო; არაბული სახელმწიფოები ბლოკავდნენ მას იმ ჯგუფიდან, რომელშიც შედიან შუა აღმოსავლეთში მდებარე სახელმწიფოები. 2000 წელს ისრაელი გახდა დროებითი წევრი „დასავლეთ ევროპის და სხვათა“ ჯგუფში.
გენერალურ ასამბლეას ხშირად აკრიტიკებენ იმის გამო, რომ მის უშიშროების საბჭოს სჭირდება რეალური ფუნქციები და თავად ასამბლეის ფარგლებში განხილვების უფრო მაღალი და ეფექტური ხარისხი. გენერალური ასამბლეის საქმიანობის ჭრილში არსებული უთანხმოება ხშირად გამოწვეულია განვითარებადი სამყაროს სახელმწიფოთა მიერ უფრო ეფექტური მონაწილეობის საშუალებათა მოთხოვნით, რაც როგორც წესი წინააღმდეგობაში მოდის გაეროს მდიდარი და ძირითადი დონორი სახელმიწიფოების მოსაზრებებთან.
გენერალური ასამბლეის მნიშვნელობა საქართველოსთვის
აღსანიშნავია, რომ 2008 წლის მაისიდან საქართველო გაეროს გენერალურ ასამბლეაზე წარადგენს რეზოლუციას „აფხაზეთიდან, საქართველო და ცხინვალის რეგიონიდან/სამხრეთ ოსეთი, საქართველო იძულებით გადაადგილებულ პირთა და ლტოლვილთა სტატუსის შესახებ“. აღნიშნული რეზოლუციის წარდგენით საქართველო ამყარებს დევნილთა ფუნდამენტურ უფლებებს, განსაკუთრებით კი დევნილთა საკუთარ საცხოვრებელ ადგილებზე ნებაყოფლობითი, უსაფრთხო და ღირსეული დაბრუნების უფლების ხაზგასასმელად.
2019 წელს, გაეროს გენერალური ასამბლეის 73-ე სესიის ფარგლებში მოხდა საქართველოსა და 44 სახელმწიფოს მიერ ინიცირებული აღნიშნული რეზოლუციის მიღება. ხაზგასმას იმსახურებს ის ფაქტი, რომ 2019 წელს პირველად ჰქონდათ წევრ სახელმწიფოებს იმის საშუალება, რომ ყოფილიყვნენ რეზოლუციის თანაავტორები და ამ ნაბიჯის გადადგმით უფრო მკაფიოდ დაეფიქსირებინათ საკუთარ მხარდაჭერა საკითხის მოგვარებასთან დაკავშირებით და ამ კუთხით გაწეულ ერთობლივი ძალისხმევის ნაწილი გამხდარიყვნენ. ამგვარად, საქართველოს მიერ წარდგენილი რეზოლუციის თანასპონსორი გახდა 44 სახელმწიფო, რაც საქართველოსთან ერთად ჯამში 45 ქვეყანას უდრის.
საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ გავრცელებულ განცხადებაში საუბარია მის პრაქტიკულ დატვირთვაში, რომელიც გამოიხატება იმაში, რომ გაეროს გენერალურ მდივანს ევალება პასუხისმგებლობა, რათა საქართველოში მცხოვრები დევნილი მოსახლეობის მდგომარეობის და რეზოლუციის შესრულების თაობაზე მოამზადოს ყოველწლიური ანგარიში. სამინისტროს შეფასებით, აღნიშნული პრაქტიკული დატვირთვა განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია იმ ვითარებაში, როდესაც საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე ადამიანის უფლებათა დაცვის ჭრილში შემაშფოთებლად მძიმე სიტუაციაა და არ არსებობს საერთაშორისო მონიტორინგის მექანიქმები.
2019 წლის გაეროს გენერალურ ასამბლეაზე აღნიშნული რეზოლუციის წარდგენისას, საქართველოს მიერ მოხდა ხაზგასმა იმ საკითხებზე, რომლებიც მოქცეულია იძულებით გადაადგილების შესახებ გაეროს სახელმძღვანელო პრინციპებზე: „უსაფრთხოებისა და ადამიანის უფლებების მდგომარეობა საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე უკიდურესად შემაშფოთები რჩება. მოსახლეობას უწევს გატაცების, უკანონო დაპატიმრების, საკუთრების ხელყოფის, მშობლიურ ენაზე განათლების მიღების შეზღუდვის, თავისუფალი გადაადგილების შეზღუდვისა და ასევე, ეთნიკურ ნიადაგზე დისკრიმინაციის მოთმენა“.
გვინეთ პელტროუ
გვინეთ კეიტ პელტროუ (Gwyneth Kate Paltrow; დ. 27 სექტემბერი, 1972) — ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი; კინოაკადემიის „ოსკარის“ ლაურეატი. ინგლისელი როკ-მუსიკოს კრის მარტინის ყოფილი მეუღლე.
გაეროს გენერალური ასამბლეა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაეროს გენერალური ასამბლეა კატეგორია:გაერო
გვინეთ პელტროუ
ბიოგრაფია
დაიბადა ლოს-ანჯელესში (კალიფორნია), კინორეჟისორი ბრიუს პელტროუს ოჯახში. რუსეთიდან ჩამომავალი რაბინების გვარის პალტროვიჩის და მსახიობი ბლაით დენერის შთამომავალია. გაიზარდა სანტა-მონიკაში, შემდეგ ქალთა კერძო კოლეჯში სწავლობდა ნიუ-იორკში, შემდეგ ისევ სანტა-მონიკაში ბრუნდება, სადაც ხელოვნების ისტორიას სწავლობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1972 კატეგორია:დაბადებული 27 სექტემბერი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
ფილიპე III (ესპანეთი)
ფილიპე III (Felipe III, Filipe III, Filippo III; დ. 14 აპრილი, 1578, მადრიდი, ესპანეთი — გ. 31 მარტი, 1621, მადრიდი, ესპანეთი) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ისა და მისი მეოთხე ცოლის, დედოფალ ანა ავსტრიელის ვაჟი. ესპანეთისა და პორტუგალიის კოლონიური იმპერიების, ნეაპოლის, სიცილიისა და სარდინიის მეფე, მილანისა და ბურგუნდიის ჰერცოგი და ასევე ჩვიდმეტი პროვინციის მონარქი 1598-1621 წლებში.
ფილიპეს დედ-მამა ერთმანეთის ძალიან ახლო ნათესავები, კერძოდ კი ბიძა და დის შვილი იყვნენ, რის გამოც მათი უამრავი შვილიდან მხოლოდ ფილიპემ შესძლო სრულწლოვანებამდე მიღწევა. 1599 წელს კი მან ცოლად თავისი ბიძაშვილი, ერცჰერცოგინია მარგარეტ ავსტრიელი შეირთო.
მიუხედავად იმისა, რომ ფილიპეს მმართველობა ესპანეთის ისტორიაში დადებით პერიოდად მიიჩნევა, საზღვარგარეთ მისი პოლიტიკური რეპუტაცია საკმაოდ ნეგატიური იყო. უცხოელები მას "უმნიშვნელოზე უმნიშვნელო ადამიანს" და "უმწეო მონარქს" უწოდებენ. ეს იმითაა გამოწვეული, რომ იგი მიჯაჭვული იყო თავის პირველ კორუმპირებულ მინისტრ ჰერცოგ ლერნაზე. რეალურად სწორედ ჰერცოგი მართავდა ქვეყანას და არა ფილიპე. მან ასევე სცნო ჰოლანდიის დამოუკიდებლობა, ჩაება ოცდაათწლიან ომში, რამაც ესპანეთი გაკოტრებამდე მიიყვანა და ცდილობდა ინგლისის დაპყრობას, რამაც ესპანეთი კიდევ უფრო საშინელ მდგომარეობამდე მიიყვანა. ფიქრობდა ინგლისთან ომში ირლანდიის გამოყენებას და დახმარებას უწევდა ირლანდიის 1595–1603 წლის აჯანყებას, თუმცა საბოლოოდ ინგლისს დაუზავდა. ფილიპეს მმართველობის პერიოდში ესპანეთში ეკონომიკური კრიზისი მძვინვარებდა, რამაც გამოიწვია კოლონიებზე კონტროლის კარგვა.
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|362x362პქ|პრინცი ფილიპე ფილიპე დაიბადა 1578 წლის 14 აპრილს ესპანეთის დედაქალაქ მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ისა და მისი მეოთხე ცოლის, დედოფალ ანა ავსტრიელის ვაჟი. მეფე ფილიპეს პირველი ცოლისაგან ჰყავდა ვაჟი, ასტურიის პრინცი დონ კარლოსი რომელიც ფსიქიკურად შერყეული იყო, რის გამოც ფილიპეს მისი დილეგში გამოკეტვა მოუწია, სადაც კარლოსი 1568 წელს გარდაიცვალა დიზინტერიისგან. ამავე წელს მშობიარობას გადაჰყვა ფილიპე II-ის მესამე ცოლი, დედოფალი ელიზაბეტ ვალუა, რომელმაც მკვდარი გოგონა დაბადა. ამის შემდეგ ორ წელიწადში ფილიპემ თავის დისშვილ ანა ავსტრიელზე იქორწინა, რომელთანაც ფილიპემდე სამი ვაჟი შეეძინა. სამივე მათგანი მცირეწლოვანი დაიღუპა და ამრიგად მეფის ნაბოლარა ვაჟი მის ერთადერთ მემკვიდრედ იქცა. თუმცა როდესაც ფილიპე სულ ორი წლის იყო, 1580 წელს დედამისი, დედოფალი ანა ავსტრიელი გრიპის ეპიდემიას ემსხვერპლა. მეფე ფილიპე მიიჩნევდა, რომ მისი გარდაცვლილი ვაჟი კარლოსი ჭკუიდან არასწორი განათლების გამო შეირყა, რის გამოც ფილიპეს განათლებას ძალიან სერიოზულად უდგებოდა. იმის გამო, რომ ფილიპესაც კარლოსის ბედი არ გაეზიარებინა, მეფემ მას ესპანეთის საუკეთესო რეპეტიტორები დაუქირავა და თავადაც ადევნებდა თვალყურს მის აღზრდას. ფილიპე ცდილობდა ვაჟისთვის ქვეყნის მართვა პატარაობიდანვე ესწავლებინა, რათა მას კიდევ უფრო გაეზარდა ესპანეთს ტერიტორიები. ფილიპე II ვაჟის ქორწინებაზე მისი ღრმა ბავშვობიდანვე ფიქრობდა, თუმცა თავის სიცოცხლეში მის დაოჯახებას ვერ მოესწრო.
როგორც ჩანს, კარლოსის ჭკუიდან შერყევამ ფილიპე II-ს კარგი გაკვეთილი მისცა, რამაც შემდგომში პრინცი ფილიპეს კარგად აღზრდას შეუწყო ხელი. ზოგიერთი ისტორიკოსი ამბობს, რომ იგი მამაზე ბევრად უფრო ჭკვიანი და კომპეტენტური იყო. პრინცმა ფილიპემ შეისწავლა ლათინური, პორტუგალიური, იტალიური, ფრანგული, გერმანული, ასტრონომია, ბრძოლის ხელოვნება, დიპლომატია და მრავალი სხვა რამ, რამაც იგი მეტად დახვეწილ და განათლებულ კაცად ჩამოაყალიბა. იგი ასევე აღზრდილი იყო როგორც ღრმადმორწმუნე და ღვთისმოშიში კათოლიკე. მას განსაკუთრებით ახლო და თბილი ურთიერთობა ჰქონდა უფროს დებთან — ისაბელ კლარა ეუხენისათან და კატალინა მიკაელასთან — რომლებიც მეფე ფილიპეს მესამე ცოლთან, დედოფალ ელიზაბეტ ვალუასგან ჰყავდა. სწორედ დებმა ასწავლეს მას სიფრთხილე და სამეფო კარის ინტრიგებთან გამკლავება, რაც მეტად საჭირო იყო.
ფილიპე ჯერ კიდევ ადრეულ ასაკში შეხვდა დენიას მარკიზს (მომავალში ლერნას ჰერცოგი), რომელიც მალევე მისი საუკეთესო მეგობარი გახდა. ლერნა მართალია მალევე იქცა ფილიპეს განუყრელ მეგობრად და თანამოაზრედ, თუმცა იგი მეფესა და მის მრჩევლებს ძალიან არ მოსწონდა. 1595 წელს ლერნამ ვალენსიაში დიდი გავლენები მოიპოვა და მეფე ფილიპეს წინააღმდეგ ვალენსიელები აამბოხა, რის გამოც იგი ქვეყნიდან გააძევეს. სულ ორ წელიწადში კი მან თავისი შეცდომა აღიარა და მეფეს პატიება სთხოვა, რის შემდეგაც იგი კვლავ უბრუნდება სამეფო კარსა და პრინც ფილიპეს. ფილიპე II-ს სულ უფრო აშფოთებდა მისი შვილის მომავალი. მას სურდა ფილიპეს მრჩეველი ლერნა კი არა, არამედ ჰერცოგი დე ლოაისა ყოფილიყო. მართალია ფილიპე მას დაუახლოვდა, მაგრამ ისე არა, როგორც ლერნას. 1598 წელს მეფე ფილიპე ფილტვის კიბოთი გარდაიცვალა 71 წლის ასაკში, თავისი აშენებული უზარმაზარი ესპანეთის იმპერია კი ვაჟს, ახლა უკვე ფილიპე III-ს დაუტოვა.
რელიგია, ფილიპე და ქალების გავლენა სამეფო კარზე
ფილიპე II-ის გარდაცვალებიდან ერთ წელიწადში, 1599 წლის 18 აპრილს ფილიპემ ცოლად თავისი ბიძაშვილი, ერცჰერცოგინია მარგარეტ ავსტრიელი შეირთო. მარგარეტი საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ II-ისა და მისი ცოლის, იმპერატრიცა მარია ანა ბავარიელის შუათანა ქალიშვილი იყო. მან მალევე შეაყვარა ფილიპეს თავი. ამიერიდან სამეფო კარზე უკვე სამი ქალი იყო, რომელთაც მეფეზე დიდი გავლენა ჰქონდათ, ესენი იყვნენ: დედოფალი მარგარეტ ავსტრიელი, ფილიპეს მამიდა და ამავდროულად ბებია, ქვრივი იმპერატრიცა მარია ესპანელი და მისი ქალიშვილი, მონაზონი მარგარეტ ავსტრიელი. დედოფალმა მალევე სამეფო კარის დიდი სიყვარული და მხარდაჭერა დაიმსახურა. იგი ზედმეტად მორწმუნე და ღვთისმოშიში იყო, რის გამოც ხშირად ერეოდა პოლიტიკაში. მას სძულდა ლერნას ჰერცოგი და ყველაფერს აკეთებდა მის მოსაცილებლად. თითქმის ყოველთვის მელანქოლიურ ფილიპეზე დიდი გავლენა ჰქონდა მარგარეტს. დედოფალი მარგარეტ ავსტრიელი ლერნას ჰერცოგთან მუხლჩაუხრელ ბრძოლას თავის გარდაცვალებამდე განაგრძობდა. ფილიპეს მარგარეტთან ძალიან მზრუნველი, მჭიდრო და ყურადღებიანი ურთიერთობა ჰქონდა, განსაკუთრებით კი მას შემდეგ, რაც 1605 წელს მარგარეტმა მას ვაჟი გაუჩინა.
გარდა ცოლისა, ფილიპეზე ძალიან დიდი გავლენა ჰქონდა მარია ესპანელს, რომელიც ერთდროულად მისი ბებია, მამიდა და უახლოესი მრჩეველი იყო. მარია, ისევე როგორც დანარჩენი ჰაბსბურგები ღრმადმორწმუნე კათოლიკე იყო და ფილიპეს ყოველთვის კათოლიციზმის დაცვისკენ მოუწოდებდა. იგი ასევე იყო პრო-ავსტირიული პოლიტიკის მატარებელი ქალი, სწორედ მან დაარწმუნდა 1600 წელს ფილიპე, რომ ერცჰერცოგ ფერდინანდისათვის დიდი ფინანსური დახმარება გაეწია. ფილიპეს უფროსი ქალიშვილის, პრინცესა ანას მოძღვარი ფიქრობდა და თამამად აცხადებდა კიდევაც, რომ ფილიპეზე ქალებს დიდი გავლენა ჰქონდათ. განსაკუთრებით კი 1618 წელს ლერნას დამხობის შემდეგ გაიზარდა მასზე ქალების გავლენა.
მმართველობის სტილი
მინი|ფილიპე III 1599-1601 წლებში ესპანეთის იმპერიას სამეფო საბჭო მართავდა, რომლის თავშიც მეფე იყო მოქცეული. ამ სამეფო საბჭოს დაქვემდებარებაში იყო სხვა შვიდი პროფესიული საბჭო (თანამედროვე სამინისტროს სტილის). ამ შვიდი საბჭოდან ოთხს ესპანეთსა და მის კოლონიებში ინკვიზიციის აღსრულება ევალებოდა, ერთს ფინანსთა მოწესრიგება, ერთს სამხედრო საქმიანობა და ერთსაც ჯვაროსანთა გადასახადების აკრეფა. თავის დროზე, ყველა ეს საბჭო ფილიპე II-მ გააუქმა და თვითონ, სრულიად ერთპიროვნულად აგვარებდა ყველა მათგანის მოვალებობებს, თანაც საკმაოდ კარგად, თუმცა მისი ვაჟი მას არ ჰგავდა, რის გამოც საჭირო გახდა ზემოთ ხსენებული საბჭოების თავიდან შექმნა. ფილიპე სამეფო საბჭოში დიდად თავს არ იტვირთავდა და ყოველთვის მაღალჩინოსანთა მოსაზრებას იზიარებდა. ამიტომაცაა, რომ ფილიპეს ევროპელები ძალიან სუსტი ბუნების მონარქად თვლიან. ფილიპე II-ს ყოველთვის ეშინოდა, რომ მისი ვაჟი სუსტი მონარქი გახდებოდა და ამის თავიდან ასარიდებლად, ფილიპეს 15 წლიდან ასწავლიდა ქვეყნის მართვას.
ფილიპე III-ის მიდგომა ხელისუფლებისადმი, სამ ძირითადად საკითხად იყოფა. პირველ რიგში, მან გავლენა მოახდინა დაქვემდებარებულ იტალიურ ქალაქ-სახელმწიფოებში ჰუმანიზმისა და ჰიგიენური ნორმების აღორძინებაზე. იტალიელი მწერალი ფრანჩესკო ფარაკეტა ფილიპეს ამ რეფორმებს დიდად მიესალმბებოდა და მას აღმშენებელსაც კი უწოდებდა. მეორე ისაა, რომ ფილიპემ გაიზიარა ჰერცოგი ლერნას მოსაზრება და მამის მიერ შექმნილი ერთპიროვნული მონარქია დაანგრია, რაც მისი აზრით ძირს უთხრიდა ესპანეთს, ამიტომაც მან შექმნა რამდენიმე საბჭო, რომელთაგან ცხადია ყველა მეფეს ემორჩილებოდა, თუმცა აღარ იყო ძველებურად ერთპიროვნული. და ბოლოს, მესამე რაც მან გააკეთა, ისაა, რომ გაიზიარა ჰერცოგი ლერნას ყველა იდეა და დაანგრია ფილიპე II-ის მიერ შექმნილი სახელმწიფო მოწყობის ყველა სისტემა.
ლერნას ჰერცოგი
მარცხნივ|მინი|258x258პქ|ფრანსისკო გომეს დე სანდოვალი, ლერნას ჰერცოგი, 1603 წელს|ალტ= ფილიპე III-ის ტახტზე ასვლიდან სულ რამდენიმე საათში ჰერცოგმა ლერნამ მას თავი მის პირველ მრჩევლად დაანიშნინა და მალევე იგი მეფის ფავორიტად იქცა. ლერნა მალევე სამეფო კარზე და სამეფო საბჭოში ყველაზე გავლენიან და ძლევამოსილ კაცად იქცა. ფილიპეს ნებართვითა და ზოგჯერ თხოვნით, ლერნა უხეშად ერეოდა ქვეყნის მართვის ყველა სფეროში. ფილიპე ძალიან მელანქოლიური და პასიური ადამიანი იყო, რის გამოც ხშირად სთხოვდა "მეგობარს" მის ნაცვლად მიეხედა პოლიტიკისთვის. ცხადია მეფეზე ამგვარი გავლენის გამო ლერნას სამეფო კარზე ყველა გადაემტერა, დაწყებული მეფის ოჯახით დასრულებული დიდგვაროვნებით, თუმცა სანამ მას თავად მეფე მფარველობდა არაფერი არ ემუქრებოდა. მალე ლერნა ისე გათავხედდა, რომ სამეფო საბჭოს მიერ წარდგენილ საბუთებზე ფილიპეს ნაცვლად აწერდა ხოლმე ხელს. მართლაც, 1612 წელს სამეფო საბჭოში ფილიპემ ბრძანა, რომ ლერნას დამორჩილებოდნენ, თითქოს ის ყოფილიყო მეფე. მალევე ლერნას ხელი მთავრობის ყველა მოქმედებაში გაერია. იგი შეუწყნარებელი და ამბიციური კაცი იყო. იგი ასევე ძალიან ენერგიული და ტემპერამენტიანი იყო, რის გამოც ხშირად ეწინააღმდეგებოდა სამეფო საბჭოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებებს.
მმართველობის ეს ახალი სისტემა სულ უფრო არაპოპულარული ხდებოდა. ლერნა თავის ნებასურვილზე იღებდა გადაწყვეტილებებს და აღასრულებდა მართლმსაჯულებას. ამან ცხადია არა მხოლოდ ელიტაში, არამედ უკვე ესპანელთა ყველა წრეში წარმოშვა დიდი უკმაყოფილება. ისინი აცხადებდნენ, რომ მეფეს თავად უნდა ემართა სახელმწიფო და არა სხვების მეშვეობით. მოგვიანებით სამეფო საბჭომ მიიღო დადგენილება, რომ ჰერცოგ ლერნას კატეგორიულად ეკრძალებოდა ქვეყნის მართვის ყველა საკითხში ჩარევა. მან კი საპასუხოდ განაცხადა, რომ რეალურად იგი ძალიან თავმდაბალი კაცი იყო და მხოლოდ ფილიპეს თხოვნით აკეთებდა ყოველივეს. ამან ცხადია ფილიპეზე იმოქმედა და ლერნასთვის უფლებების აღდგენა სცადა.
იმპერიული პროკონსულები
მინი|373x373პქ|ფილიპე III ჰერცოგი ლერნას, როგორც სამეფო ფავორიტის როლი ძალიან დიდი იყო ფილიპე III-ის მეფობაში. ლერნამ მნიშვნელოვნაც გაზარდა სხვა ქვეყნებში ელჩებისა და ლეგატების რაოდენობა, რომლებიც იმდენად გათავხედდენ, რომ უცხო სამეფო კარებზე თავად იღებდნენ გადაწყვეტილებებს და ამას მეფის წინადადებად წარუდგენდნენ მონარქებს. ფილიპე თანდათან ხელიდან უშვებდა ქვეყნის მართვის სადავეებს და ამას მის ნაცვლად სხვები იღებდნენ.
ფილიპე III-მ ნიდერლანდებში არსებული ესპანური კოლონიები (თანამედროვე ბელგია, ლუქსემბურგი, ჩრ. საფრანგეთი და სა. ნიდერლანდები) მთლიანად თავის დას, ინფანტა ისაბელ კლარა ეუხენიას და მის ქმარს, ალბერტ VII-ს აჩუქათ სამართავად, ოღონდ იმ პირობით, რომ თუ მათ შვილები არ ეყოლებოდათ, მთელი ეს ტერიტორიები კვლავ ესპანეთს დაუბრუნდებოდა. ფილიპეს ისაბელ კლარა ეუხენიასთან, ღრმა ბავშვობიდანვე ძალიან ახლო და თბილი ურთიერთობა ჰქონდა, რის გამოც მან იცოდა, რომ თუ მეამბოხე ნიდერლანდებს მას აჩუქებდა, იგი იქ მაინც ესპანურ პოლიტიკას გაატარებდა და მომავალშიც უფრო გაუადვილდებოდა ნიდერლანდების შემოერთება. საბოლოოდ მართლაც ასე მოხდა, ისაბელ კლარა ეუხენიამ და ალბერტმა ნიდერლანდებში ბოლო მოუღეს ამბოხებას, გაატარეს პრო-ესპანური პოლიტიკა და ხელოვნების აღორძინებას მიჰყვეს ხელი. ამავდროულად მეფეზე გაიზარდა გენერალ ამბროსიო სპილოლას გავლენები. 1603 წლიდან სპილოლას ხელში მოექცა მთელი ესპანური არმია და მისი წვრთნაც მას დაევალა. მალევე მან მადრიდში დამოუკიდებელი პოლიტიკის გატარება დაიწყო. იგი ცხადია ყოველივე ამას ესპანური ხაზინიდან დაფინანსების გარეშე აკეთებდა. სპინოლას ნიდერლანდებში ლაშქრობა სწყუროდა, რასაც შემდგომში საშინელი ომი უნდა მოჰყოლოდა. ლერნა ცხადია მას კონკურენტად აღიქვამდა, თუმცა ღიად არ უპირისპირდებოდა მას, რადგან ნიდერლანდების დამორჩილება მასაც აწყობდა. 1618 წელს ნიდერლანდებთან ომის დაწყებამდე სპინოლამ ჰოლანდიელთა დამარცხების გეგმა შეიმუშავა, რასაც მალევე უნდა მოჰყოლოდა ნიდერლანდების კვლავ კათოლიკურ რელიგიაზე მოქცევა.
იგივე სიტუაცია იყო ესპანეთის იტალიურ კოლონიებშიც. ლომბარდიის გუბერნატორი საკმაოდ გაურჩდა და მადრიდისაგან დამოუკიდებელი პოლიტიკის გატარება დაიწყო, მაგალითად 1607 წელს მან რომის პაპისაგან ნებართვა აიღო და ვენეციის რესპუბლიკაში შეიჭრა. ლომბარდიის გუბერნატორი სიცოცხლის ბოლომდე ამგვარ დამოუკიდებელ პოლიტიკას ატარებდა. იგივე მდგომარეობა იყო ვილფრანკას მარკიზთან, რომელიც ესპანეთისგან სრულიად დამოუკიდებელ საგარეო პოლიტიკას აწარმოებდა. ჰერცოგი დე ოსუნა, რომელიც ლერნას ძლერი მოკავშირე და ნეაპოლის გუბერნატორი იყო, სიცოცხლის ბოლომდე ფილიპესაგან დამოუკიდებელ პოლიტიკას ატარებდა ნეაპოლში. ნეაპოლელები გარკვეულწილად კმაყოფილნიც იყვნენ ამით, რადგან მათ ესპანელები ადრინდელივით აღარ ეუფროსებოდნენ. მას შემდეგ რაც ლერნამ თავისი მდგომარეობა დაკარგა, ოსუნა კიდევ უფრო გათავხედდა და გერმანელებთან ომის დაწყება სცადა.
ლერნას დაცემა
1612 წლიდან 1617 წლამდე ლერნას მმართველობა დაიმსხვრა. ლერნას ამგვარი მონოპოლია სამეფო ხელისუფლებას უამრავ მტერს უქმნიდა. განსაკუთრებული სკანდალი მოჰყვა იმ ფაქტს, რომ ლერნა პირადი გამდიდრებისათვის სამეფო ხაზინიდან იპარავდა საკმაოდ სოლიდურ თანხებს. დედოფალმა მარგარეტმა ისარგებლა მომენტით და თავისი მოძღვარი მიუშვა ფილიპესთან, რომელმაც საოცარი ქადაგებებით მეფე თავისი გავლენის ქვეშ მოაქცია. მრავალწლიანი მეგობრობის შემდეგ ფილიპეს ლერნა ასე უბრალოდ მოსაცილებლად არ ემეტებოდა, ამიტომაც მოძღვარმა ლერნას ეკლესიაში გაშვება შესთავაზა. მალევე ფილიპემ რომის პაპ პავლე V-ისაგან 1618 წლის მარტში ლერნას კარდინალის წოდება უბოძა. ამან ცხადია ლერნას ხელისუფლება დაამხო.
ლერნამ თავისი ძალაუფლების აღდგენა შეეცადა და უამრავი ესპანელი დიდგვაროვანი გადაიბირა, რომელთან ერთადაც მას მეფე ფილიპე III-ის მეფობა უნდა დაემხო, ტახტზე მისი ვაჟი ფილიპე IV უნდა დაესვა, თავად კი მისი რეგენტი გამხდარიყო. რაც შეეხებოდა თავად ფილიპე III-ს, ლერნა მას ისევე მოექცეოდა როგორც ის მოექცა, ანუ მონასტერში გაუშვებდა. მოსალოდნელი აჯანყების შესახებ ინფორმაციამ სამეფო კარზე მალევე გაჟონა. ფილიპეს არ სჯეროდა, რომ ლერნა ამგვარ რამეს ჩაიდენდა, თუმცა მისმა საშინაო საქმეთა მინისტრმა ლერნას წერილები წააკითხა, რომლებიც მას აჯანყებულებთან ჰქონდა მიწერილი. ფილიპეს ბრძანებით ლერნა სასწრაფოდ დააპატიმრეს და აწამეს, ამის შემდეგ კი დილეგში გამოკეტეს.
საშინაო პოლიტიკა
ფილიპემ მემკვიდრეობით მიღებული იმპერია გააფართოვა. 1580 წელს, მას შემდეგ რაც მამამისი, მეფე ფილიპე II პორტუგალიის მეფეც გახდა, ფილიპე ორი კოლონიური იმპერიისა და მთლიანი პირენეს ნახევარკუნძულის მმართველი გახდა. მიუხედავად ნიდერლანდებში მიმდინარე გაუთავებელი აჯანყებებისა, ესპანეთი მაინც კვლავ ევროპის უდიდეს და უძლიერეს სახელმწიფოდ რჩებოდა. მისი მმართველობისას ესპანეთიდან იტალიაში მიმავალი საზღვაო გზა გაწმენდილ იქნა მეკობრეებისა და ოსმალებისგან, რის გამოც ამ გზაზე გადაადგილება ბევრად უფრო უსაფრთხო გახდა. ფილიპეს გარდა ევროპისა, უამრავი კოლონია ჰქონდა ჩრდილო, ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში, ფილიპინებში, ინდოეთსა და აფრიკაში. რეალურად ის იყო ერთმანეთისაგან რადიკალურად განსხვავებული სახელმწიფოთა მონარქი, რომელთაც სხვადასხვა გუბერნატორები მართავდნენ. ზოგიერთ გუბერნატორს თავის კოლონიაში დიდი გავლენა ჰქონდა და ესპანეთისაგან დამოუკიდებლობასაც კი ითხოვდნენ ხოლმე. თავად ესპანეთიც უამრავი სამეფო-სამთავროს გაერთიანებით იყო შექმნილი, ესენია კასტილია, არაგონი, ნავარა, ვალენსია, ანდალუსია, კატალონია, გალისია და ა.შ. თუმცა ესპანეთის ეკონომიკაც და შეიარაღებაც მთლიანად კასტილიაზე იდგა, სადაც მდებარეობდა დედაქალაქიც. ამრიგად კასტილიელი დიდგვაროვნები ყოველთვის განსაკუთრებული პრივილეგიებით სარგებლობდნენ.
მორისკების გაძევება
ფილიპე III-ის პირველი საშინაო ღონისძიება იყო 1609 წელს მორისკების გაძევება, ამის შემდეგ კი ნიდერლანდების აჯანყების ჩახშობა. მორისკები იყვნენ იმ არაბი და ბერბერი მუსულმანთა შთამომავლები, რომლებიც გასულ საუკუნეებში მიმდინარე რეკონკისტას დროს ქრისტიანობაზე მოექცნენ და ესპანეთში დარჩენის ნება დართეს. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი კათოლიკეები იყვნენ, მათ ყოველდღიურ ცხოვრებაში მაინც შეინარჩუნეს გარკვეული მუსულმანური ტრადიციები. ფილიპე II-მ მორისკების თაობაზე ფიქრობდა, რომ საჭირო იყო მათი აღმოფხვრა. ცხადია მათი ჩახოცვა არ გამოუვიდოდა, რადგან სამხრეთ რეგიონების მოსახლეობას თითქმის მთლიანად ისინი შეადგენდნენ, ამიტომ ფილიპემ მათი ესპანელებთან ასიმილაცია გადაწყვიტა. 1560 წლიდან ფილიპემ ასიმილაციის კამპანია წამოიწყო, რასაც 1570 წელს კინაღამ დიდებულთა რევოლუცია მოჰყვა. როდესაც ფილიპე III ტახტზე ავიდა მან მორისკების აღრიცხვა მოითხოვა. ისინი მთელი ესპანეთის მასშტაბით სულ 200 000 ადამიანს შეადგენდნენ. მარცხნივ|მინი|295x295პქ|მორისკების გაძევება, 1613 წელი ვალენსიის არქიეპისკოპოსმა ხუან დე რიბერამ, რომელსაც მეფეზე დიდი გავლენა ჰქონდა, ფილიპე III-ს ესპანეთის მიწის მორისკებისაგან განწმენდის იდეა შესთავაზა. 1609 წელს ფილიპემ მიიღო დადგენილება, რომლის მიზანიც ამ "ბოროტების სექტორის" (იგულისხმებიან მორისკები) აღმოფხვრა იყო. თავიდან იგეგმებოდა მათი გადასახლება ბრაზილიის ტერიტორიაზე. ეს იდეა პირველად სწორედ ვალენსიელებს დაებადათ, რომელთაც მუსულმანთა მიმართ ძალიან ცუდი დამოკიდებულება ჰქონდათ, მიუხედავად იმისა, რომ მორისკები უკვე საუკუნეების მანძილზე ქრისტიანები იყვნენ. იმ ტერიტორიებზე, სადაც მორისკები სახლობდნენ, მათი გაძევების შემდეგ სახელმწიფოს გადაეცემოდა. არქიეპისკოპოსმა თვალნათლივ დაუხატა მეფეს ის "გრძელვადიანი შიში და შფოთვა" რაც ესპანეთს წინ ელოდა თუ მორისკებს არ გააძევებდნენ. 1609 წლიდან 1614 წლამდე ესპანეთის ტერიტორიებიდან გაძევებულ იქნა 270 000-დან 300 000-მდე მორისკი. ამის გაკეთებას ცხადია დიდი თანხები დასჭირდა, რადგან ამდენი ადამიანის ქვეყნიდან გაძევებას უამრავი ხომალდი და ჯარისკაცი სჭირდებოდა. სულ 30 000 ესპანელი სამხედრო მონაწილეობდა ამ საქმეში და გამოყენებულ იქნა ასობით ხომალდი, რომლითაც მორისკები მაროკოსა და ტუნისში ჩაასახლეს. თუმცა დადგა ერთი დიდი პრობლემა. სანამ მორისკები ესპანეთში იყვნენ, ისინი ქრისტიანები იყვნენ და შვილებსაც ასე ზრდიდნენ, ახლა კი როდესაც მათ მუსულმანურ ქვეყნებში გადაასახლებენ, განა არ დაუბრუნდებიან კვლავ ისლამს და შვილებსაც არ გაამაჰმადიანებენ?, რის აღმოსაფხვრელადაც ფილიპემ ახალი დადგენილება მიიღო. მორისკებს მომავალი შვიდი თაობის მანძილზე აეკრძალათ რელიგიის შეცვლა, მაგრამ ვინაიდან ისინი უკვე აღარ ცხოვრობდნენ ესპანეთში, ეს იდეა უარყვეს.
ეკონომიკური კრიზისი და რეფორმების ჩავარდნა
ფინანსური თვლასაზრისით ფილიპეს მეფობა უფრო უკეთესი არ აღმოჩნდა, ვიდრე მამამისის. მან მემკვიდრეობით ვალებში ჩაფლული ქვეყანა მიიღო, რაც ფილიპე II-ის ბოლო წლებში წარმოებული წარუმატებელი ომებით იყო გამოწვეული. ფილიპე III-მ ტრადიცია განაგრძო და ეკონომიკური კრიზისის კასტილიაში გადასახადების გაზრდით გამოსწორება სცადა. 1616 წელს ქვეყნის ხაზინაში შესული მთელი გადასახადების 65% მხოლოდ კასტილიიდან იყო შესული. ფილიპე III-ს გადასახადებს არც პორტუგალიელები, არც ბასკები და არც არაგონელები არ უხდიდნენ, რაც ისევ და ისევ კასტილიას აწვებოდა მხრებზე. 1604 წელს ვალენსიამ გადასახადები გადაიხადა, შემდეგ კი ისიც უარს აცხადებდა. ფულის მისაღებად ფილიპემ ამერიკულ კოლონიებში თავისი კონკისტატორები გაუშვა, რომლებიც ოქროთი დატვირთულ გემებს გზავნიდნენ, რამაც ცოტა გამოასწორა ეკონომიკური მდგომარეობა. 1607 წელს ქვეყანაში ეკონომიკური კრიზისი დაიწყო, რასაც უკვე ამერიკიდან გამოგზავნილი ოქროც ვეღარ შველოდა. კრიზისმა მთელი სამი წელი გასტანა. მარცხნივ|მინი|ფილიპე III-ის გამოსახულებიანი ესპანური მონეტა ფილიპესა და ლერმას მცდელობები, რომ როგორმე ქვეყანა კრიზისიდან ამოეთრიათ არ ამართლებდა. საბოლოოდ სამეფო ოჯახს ხარჯების შემცირება მოუწია, რადგან სამეფო ოჯახი კატასტროფულად დიდ თანხებს ფლანგავდა ისეთ რამეებში, რაც საერთოდ არ იყო საჭირო. 1617 წელს ფილიპეს გამოსახულებიანი ახალი მონეტები გამოვიდა, რამაც ეკონომიკა შედარებით დაასტაბილურა. მიუხედავად ამისა, ესპანეთის ეკონომიკას ვერაფერი უშველიდა, რადგან ფილიპე ნიდერლანდებში ყოვლად უაზრო ომებს აწარმოებდა, რაც ესპანეთს ისევ და ისევ ეკონომიკური კრიზისისკენ მიაქანებდა. საბოლოოდ ფილიპემ მამის მიერ ნაცადი ხერხი გაიმეორა და გენუელი და ტოსკანელი ბანკირებისაგან დიდძალი ვალი აიღო, თუმცა არც ამან უშველა ქვეყანას. ფილიპეს ვალის დიდ პროცენტში გადახდა მოუწია, რამაც ესპანეთი უარეს დღეში ჩააგდო.
ესპანეთის ეკონომიკურ კრიზისს უამრავი მიზეზი იწვევდა, როგორებიცაა სოფლის მეურნეობის დეპოპულარიზაცია, უშედეგო ომები, უაზრო ადმინისტრაციული რეფორმები, სოციალური იერარქია, კორუფცია და ა.შ. მიუხედავად იმისა, რომ მთელი მისი მეფობის პერიოდში ესპანეთი ეკონომიკურ კრიზისს განიცდიდა, იგი მაინც განაგრძობდა ომებს, ფუფუნებაში ცხოვრებას, ასევე ადგენდა ახალ კანონებსა და საბაჟო წესებს. ფილიპეს ყოველივე ამის გამო, შემდგომში სამეფო ოჯახის კუთვნილებაში შემავალი უამრავი და ვრცელი ადგილ-მამულების გაყიდვა მოუწია. სამეფო საბჭოს წევრები მას საფრანგეთისა და ინგლისის ეკონომიკური მოდელის გადმოღებას სთხოვდნენ, თუმცა იგი კატეგორიულ უარს აცხადებდა. საბოლოოდ ესპანეთის ეკონომიკური მდგომარეობა გაუარესებას განაგრძობდა, მიუხედავად მთელი რიგი რეფორმებისა.
საგარეო პოლიტიკა
ტახტზე ასულმა ფილიპემ მამისაგან მემკვიდრეობით მიიღო ორი დიდი საგარეო კორფლიქტი. პირველი ეს იყო ნიდერლანდებთან ომი, რომელიც დამოუკიდებლობას მოითხოვდა, პროტესტანტიზმს ავრცელებდა და ამასთან ესპანეთის ხარჯზე ფართოვდებოდა, ხოლო მეორე იყო ანგლო-ესპანური ომი, რომელიც ინგლისთან მიმდინარეობდა კოლონიებისა და ატლანტის ოკეანეზე ბატონობისათვის.
ფილიპეს საგარეო პოლიტიკა შეიძლება დაიყოს სამ ფაზად. მისი მმართველობის პირველი ცხრა წლის მანძილზე მან დიდი აგრესიული პოლიტიკის შემუშავება დაიწყო ნიდერლანდების წინააღმდებ, რასაც მისი განცხადებით "დიდი გამარჯვება" უნდა მოჰყოლოდა. ამის შემდეგ დაიწყო მეორე ფაზა, რაც აერთიანებს ესპანეთის ეკონომიკური კრიზისიდან ამოთრევის მცდელობას, ნიდერლანდებთან მარცხსა და მისი პროკონსულების დამოუკიდებელი პოლიტიკის გატარებასა და ასევე ინგლისთან ომს. საბოლოო ფაზად კი შეგვიძლია მივიჩნიოთ მისი ოცდაათწლიან ომში ჩართვა საღვთო რომის იმპერიის სასარგებლოდ, როდესაც მან ტახტზე ფერდინანდ II დასვა, რასაც ნიდერლანდებთან კონფლიქტის განახლება მოჰყვა შედეგად.
ომი ჰოლანდიასა და ინგლისში, 1609-21 წლების ზავი
მარცხნივ|მინი|ფილიპე III-ის ძეგლი მადრიდში, აღიმართა 1616 წელს ფილიპე III-ის თავდაპირველი მიზანი იყო მეამბოხე ჰოლანდიელების საბოლოო დამორჩილება და მათზე "დიდი გამარჯვების" მოპოვება. ამის გამო ჰოლანდიელებმა დასახმარებლად ინგლისისა და ირლანდიის დედოფალ ელისაბედ I-ს მიმართეს, რომელიც ესპანელთა მოსისხლე მტერი იყო. 1590 წლიდან მოყოლებული, ესპანელებს მთელს მსოფლიოში საუკეთესო საზღვაო ფლოტი ჰყავდათ, რომელიც კვლავ ეფექტურად მუშაობდა. ფილიპემ იცოდა, რომ ინგლისელთა ზურგს ირლანდია წარმოადგენდა, ამიტომაც თუ მათ ირლანდიას წაართმევდა, ინგლისის დამარცხება უკვე ადვილი გახდებოდა. ფილიპე დიდ დახმარებას უწევდა მეამბოხე ირლანდიელებს, რომლებსაც უკვე დიდი ხანია დამოუკიდებლობა სურდათ. ამიტომაც ესპანელების დახმარებით ირლანდიელები ელისაბედს აუჯანყდნენ. მან აჯანყებაც ჩაახრშო და ესპანელებიც დაამარცხა. ამ მარცხის შემდეგ, უკვე ნაკლებად შესაძლებელი გახდა ინგლისელების შემდგომში დამარცხება. ამის შემდეგ ფილიპემ ახალი საბრძოლო გეგმა შეადგინა ნიდერლანდების დასაპრობად. მას ერთხელ და სამუდამოდ უნდა დაესრულებინა მეამბოხე ნიდერლანდელების თარეში, დაემორჩილებინა ისინი და თავისი სამფლობელოები კვლავ ძველებურად გაეერთიანებინა. ფილიპეს სამხრეთ ნიდერლანდები კვლავ ემორჩილებოდა, თუმცა ჩრდილოეთ ნიდერლანდები ესპანეთთან გაერთიანებაზე უარს აცხადებდნენ. 1607 წლიდან კი ესპანეთის ეკონომიკური კრიზისის დაწყებამ ომის დაწყება შეუძლებელი გახადა. ამიტომ ფილიპემ ინგლისელებთან სამშვიდობო მოლაპარაკებები დაიწყო. 1603 წელს უშვილო ელისაბედი გარდაიცვალა, მან კი ინგლისისა და ირლანდიის ტახტი თავისი მამიდაშვილის შვილს, შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ I-ს დაუტოვა, რითაც ყველა ბრიტანული ქვეყანა გაერთიანდა. 1604 წელს ფილიპემ ჯეიმზთან მოლაპარაკებები აწარმოა, რამაც ხელშეკრულების დადება და ინგლის-ჰოლანდიის კავშირის გაწყვეტა გამოიწვია. ამან ნიდერლანდებს ძირი გამოუთხარა, რადგან მას ინგლისის სახით დამცველი უკვე აღარ ჰყავდა.
1609 წელს ფილიპემ ნიდერლანდებთან თორმეტწლიანი ზავი დადო, რამაც მას საშუალება მისცა სამხრეთ ნიდერლანდებში თავისი ძალაუფლება აღედგინა, სანაცვლოდ კი ჩრდილო ნიდერლანდების რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის დე ფაქტო აღიარება მოჰყვა ესპანელთა მხრიდან. ნიდერლანდებმა ამით ისარგებლა და რამდენიმე ევროპულ სახელმწიფოსთან დიპლომატიური კავშირი დაამყარა. ნიდერლანდებმა ასევე შეკრიბა დიდი არმია, შექმნა დიდი ფლოტილია და დაიწყო თავისი კოლონიების შექმნა კარიბის ზღვაში, ინდოეთსა და ზონდის არქიპელაგზე. ამას მოჰყვა აზიაში ჰოლანდიელებისა და პორტუგალიელების დაპირისპირება. 1602 წლიდან კი დაიწყო ჰოლანდია-პორტუგალიის ომი, რომელიც 1654 წლამდე გაგრძელდა. მიუხედავად ამგვარი დათმობებისა, თორმეტწლიანმა მშვიდობამ ფილიპეს საშუალება მისცა, ეკონომიკური მდგომარეობა გაემყარებინა.
1610 წელს საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV მოკლეს, რასაც ესპანეთსა და საფრანგეთს შორის არასტაბილური ურთიერთობები მოჰყვა. ამის დასარეგულირებლად ფილიპე III-მ და საფრანგეთის რეგენტმა დედოფალმა მარია მედიჩმა ორმაგი დინასტიური ქორწინება განიზრახეს. 1615 წელს ფილიპემ თავისი ვაჟი ინფანტი ფილიპე დააქორწინა საფრანგეთის პრინცესა ელიზაბეტ ფრანგზე, ხოლო საფრანგეთის ახალგაზრდა მეფე ლუი XIII-მ ცოლად შეირთო ფილიპეს უფროსი ასული, ინფანტა ანა ავსტრიელი. ფილიპემ ასევე დაარეგულირა თავისი პოლიტიკა ესპანეთის იტალიურ კოლონიებში — მილანის საჰერცოგოსა და ნეაპოლის სამეფოში. აგრეთვე 1618 წელს დაუზავდა ვენეციის რესპუბლიკას, რომელსაც მილანზე ჰქონდა პრეტენზია.
მცდელობა ოცდაათწლიან ომში
ფილიპის მმართველობის ბოლო წლებში, 1618 წლიდან ესპანეთი ოცდაათლიან ომში ჩაება. მთელი ევროპა საღვთო რომის იმპერატორის ახალ არჩევნებს ელოდა და ცხადია ყველა თავისი კანდიდატისათვის იბრძოდა. ეს ბრძოლა იმპერატორ მატაის I-ის უძეოდ გარდაცვალებას მოჰყვა. ესპანეთი და ავსტრია ამ შემთხვევაში, როგორც ჰაბსბურგთა დინასტიის დაქვემდებარებაში მყოფი ქვეყნები ერთ მხარეს იბრძოდნენ, რათა ფერდინანდ II იმპერატორად დაესვათ. ცხადია ფილიპეს თავისი ინტერესები ამოძრავებდა. მან ერთხელ განაცხადა კიდევაც, რომ თუ ფერდინანდი ჰაბსბურგთა მოლოდინებს ვერ გაამართლებდა, საიმპერატორო ტახტზე თავისი ვაჟი, ასტურიის პრინცი ფილიპე ესპანელი დაესვათ. მინი|232x232პქ|1620 წელს გამართული [[თეთრი მთის ბრძოლა, რის შემდგომაც ჰაბსბურგებმა ბოჰემიის ტახტი დაიბრუნეს]] ფილიპე III-მ საბოლოოდ გადაწყვიტა, რომ მხარი ფერდინანდისთვის დაეჭირა. პრინცი ფილიპე უარყოფილი აღმოჩნდა, რადგან იგი გერმანიაში გასამეფებლად სრულიად არასასურველი კანდიდატი იყო. ფილიპეზე დიდ გავლენას ახდენდნენ დედოფალი მარგარეტი და სხვა ძლიერი ჰაბსბურგი ქალები. სწორედ მარგარეტის ღვიძლი ძმა იყო მომავალი იმპერატორი ფერდინანდი. მარცხნივ|მინი|294x294პქ|ფილიპე III 1621 წელს 1618-19 წლებში თავად ჰაბსბურგთა სამფლობელოებში გაჩნდა შიდა ბზარი, რაც პროტესტანტებისა და კათოლიკეების დაპირისპირებით იყო გამოწვეული. ეს დაპირისპირება განსაკუთრებით ბოჰემიაში იყო გამწვავებული, სადაც 1619 წელს ტახტიდან ჩამოაგდეს ფერდინანდი და მის ნაცვლად პფალცის კურფიურსტი ფრიდრიხ V გაამეფეს. ფრიდრიხს ცოლად ინგლისის მეფე ჯეიმზ I-ის ასული, ელიზაბეთ სტიუარტი ჰყავდა, რომლის წაქეზებითაც ჯეიმზმა ესპანეთთან ალიანსი გააუქმა და მათი მოკავშირე გახდა. მალევე კვლავ ატყდა ბოჰემიის ტახტისათვის ბრძოლა. ფილიპემ იცოდა, რომ თუ ფრიდრიხი პფალცს დაკარგავდა, ბოჰემიასაც ადვილად წაართმევდა. რის გამოც 1620 წელს ფილიპემ პფალცი დაიპყრო, რის შემდეგაც ამავე წელს თეთრი მთის ბრძოლაში ფერდინანდმა ფრიდრიხი დაამარცხა და ტახტიდან ჩამოაგდო. ამრიგად ფრიდრიხი დევნილობაში აღმოჩნდა. ამ უდიდესი გამარჯვებებით შეგულიანებულმა ფილიპემ ჩათვალა, რომ ნიდერლანდების დაპყრობაც აღარ გაუჭირდებოდა. ნიდერლანდებთან ომში ფილიპე კვლავ დამარცხდა.
მემკვიდრეობა
ფილიპე III 1621 წლის 31 მარტს გარდაიცვალა მადრიდში. ტახტზე მისი ვაჟი ფილიპე IV ავიდა რომელმაც სამეფო კარიდან სანდოვალების მთელი საგვარეულო გააძევა (ჰერცოგი ლერნას გვარი სანდოვალი იყო). გარდაცვლილი ფილიპე მალევე დაკრძალეს ესკორიალის სამეფო საძვალეთში თავისი ცოლის, დედოფალი მარგარეტ ავსტრიელის გვერდით (რომელიც 1611 წელს დაიღუპა).
ტიტულები
ფილიპეს ჰქონდა შემდეგი წოდება: "ფილიპე მესამე, მისი სამეფო უდიდებულესობა, მეფე კასტილიის, ლეონის, არაგონისა და ორი სიცილიისა, იერუსალიმის, პორტუგალიის, ალგარვეს, ნავარის, გრანადის, ტოლედოს, ვალენსიის, გალისიის, მაიორკის, სევილიის, კორდოვის, კორსიკის, მურსიის, სარდინიის, ნეაპოლის, გიბრალტარის, კანარის კუნძულებისა და ასევე აღმოსავლეთ და დასავლეთ ინდოეთისა და ოკეანეთისა, ჩილესა და ფილიპინებისა, ავსტრიის ერცჰერცოგი, ჰერცოგი ბურგუნდიისა, მილანისა, ლუქსემბურგისა, ბრაბანტისა, გელდერნისა, ლიმბურგისა, გრაფი ბარსელინის, ბისკაის, მონილას, არტუას, ფლანდრიის, ენოს, ჰოლანდიის, ზელანდიის, ნამიურისა და ზუტპენიისა, ოვერიხლესის, დრენთის, ლინგენის, ვედეს, ვესტერვულდის, მეხელენის, გრონინგენის, ომელანდენისა და ფრიზიის ლორდი".
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპანეთის მეფეები კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:დაბადებული 14 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1578 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1621 კატეგორია:პორტუგალიის მეფეები კატეგორია:XVI საუკუნის ევროპის მონარქები კატეგორია:XVII საუკუნის ევროპის მონარქები კატეგორია:ნეაპოლის მეფეები კატეგორია:სიცილიის მეფეები კატეგორია:სარდინიის მეფეები კატეგორია:ჰოლანდიის გრაფები კატეგორია:ესკორიალის მეფეთა პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ასტურიის პრინცები
მაჩიტა
მაჩიტა (Campanula) — მცენარეთა გვარი მაჩიტასებრთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი, იშვიათად ორ- ან ერთწლოვანი ბალახებია.
საქართველოში იზრდება 67 სახეობა, მათგან 24 საქართველოს ენდემია. სახეობათა დიდი ნაწილი რელიქტურია. მნიშვნელოვანი რელიქტური ენდემებია. საოცარი მაჩიტა (Campanula mirabilis), პარადოქსული მაჩიტა (Campanula paradoxa), ენგურის მაჩიტა (Campanula engurensis), კახური მაჩიტა (Campanula kachetica), ხარაძის მაჩიტა (Campanula charadzeae) და სხვა სახეობები. მაჩიტა კავკასიასა და საქართველოში იზრდება ალპურ ხალებსა და მდელოებზე, სუბალპურ მაღალბალახეულობაში, ბუჩქნარებსა და ტყეებში, მცირე რაოდენობით — მთის შუა სარტყლის კლდეებსა და ქვიან ფერდობებზე, თითო-ოროლა სახეობა ბარშიც იშვიათი არაა.
მაჩიტას ბევრი სახეობა დეკორატიულია, ხშირად იყენებენ ალპინარიუმებისათვის, ზოგი ხალხურ მედიცინაში იხმარება, რამდენიმე კი სარეველაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მაჩიტასებრნი
პუერტო-კაბელიო
პუერტო-კაბელიო (Puerto Cabello) — ქალაქი ჩრდილოეთ ვენესუელაში, კარიბის ზღვის სანაპიროზე. მდებარეობს კარაბობოს შტატში, კარაკასიდან 75 კმ-ით დასავლეთით. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 154 000 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქში მდებარეობს ქვეყნის უდიდესი საზღვაო პორტი, რომელიც სასიცოცხლო ფუნქციას ასრულებს ქვეყნის ვრცელ ნავთობინდუსტრიაში.
მისი მდებარეობსი გამო, პუერტო-კაბელიო ხშირად ხდებოდა მეკობრეების თავდასხმის ობიექტი, ამავე დროს XVII საუკუნეში წარმოადგენდა ჰოლანდიელი კონტრაბანდისტების პოპულარულ ბაზარს. კონტრაბანდისტული საქმიანობის უმეტესი ნაწილი მოიცავდა კაკაოთი ვაჭრობას მეზობელ კუნძულ კურასაოსთან, რომელიც ჰოლანდიის მიერ იყო კოლონიზებული. ამ პერიოდში პუერტო-კაბელიოც ჰოლანდიელთა კონტროლის ქვეშ ომყოფებოდა.
1730 წელს პორტი ესპანელებმა აიღეს და აქ გადმოიტანეს სავაჭრო კომპანია რეალ კომპანია გიპუსკოანა დე კარაკასი (Compañía Guipuzcoana de Caracas). ეს კომპანია აშენებდა საწყობებს, ნავმისადგომებსა და ფორტების სიმაგრეებს ნავსადგურის დაცვის მიზნით. 1770-იან წლებში პუერტო-კაბელიო ვენესუელის სანაპირო ზოლის ყველაზე დაცული ქალაქი იყო, ისე რომ 1743 წელს გაუძლო ბრიტანეთის ძალების შემოტევას პუერტო-კაბელიოს ბრძოლისას. შემორჩენილია ამ პერიოდის ორი ფორტი. ვენესუელის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლაში, იგი იყო ესპანელი როიალისტების უკანანსკნელი დასაყრდენი, რომელიც 1823 წელს ხოსე ანტონიო პაესმა აიღო.
1962 წელს პუერტო-კაბელიოში მიმდინარეობდა ფიდელ კასტროს მომხრე საზღვაო ოფიცრების აჯანყება.
სქოლიო
კატეგორია:ვენესუელის ქალაქები
ლუის-ედუარდუ-მაგალიაინსი
ლუის-ედუარდუ-მაგალიაინსი (Luis Eduardo Magalhaes) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ-ცენტრალურ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 60 179 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 4 018.778 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.97 კმ²-ზე.
Till We Have Faces
Till We Have Faces — ინგლისელი გიტარისტ სტივ ჰეკეტის მერვე სოლო-ალბომი, გამოსული 1984 წელს. ეს არის მუსიკოსის ცდა ე.წ. მსოფლიო მუსიკის ჟანრში. დისკის დიდი ნაწილი ჩაიწერა ბრაზილიაში, ხოლო ხმის მიქსი შესრულდა ლონდონში. ალბომის სათაური მომდინარეობს კლაივ ლუისის რომანის სათაურიდან - მწერლის გავლენა მუსიკოსის შემოქმედებაზე სხვა ალბომებზეც შეიმჩნეოდა.
ალბომის გარეკანის ავტორი, როგორც სხვა დისკებზე, სტივის ყოფილი მეუღლე, კიმ პურია. მთავარ ნახატს ეწოდება Silent Sorrow in Empty Boats, ჯგუფ ჯენესისის სიმღერის მიხედვით.
1994 წლის გამოცემა
შენიშვნა: დამატებები The Gulf და Stadiums Of The Damned ასევე მოხვდა ალბომში Feedback 86, რომელშიც შეტანილი იქნა ჰეკეტის გამოუცემელი ჩანაწერები. The Gulf-ს აქ აკლია შესავალი, იგი უფრო მალე წყდება და ახლავს დამატებითი ვოკალიც.
სქოლიო
კატეგორია:სტივ ჰეკეტის ალბომები კატეგორია:1984 წლის ალბომები კატეგორია:Lamborghini Records-ის ალბომები კატეგორია:რომანებზე დაფუძნებული მუსიკა
კლავიკორდი
ამ მუსიკალური ინსტრუმენტების გამოგონებას მრავალი ადამიანი იბრალებდა და დღემდე გაურკვეველია, რომელ მათგანს ეკუთვნის კლავესინისა და კლავიკორდის იდეა. ერთი რამ კი ცხადია — ორივე ინსტრუმენტი ერთსა და იმავე დროს შეიქმნა.
მე-18 საუკუნეში, როდესაც ახალი სახის (ექსპრესიული) ნაწარმოებები იქმნებოდა, საჭირო გახდა კლავიშებიანი ინსტრუმენტის გამოგონება, რომელსაც კლავესინივით მაღალი და ძლიერი ბგერები ექნებოდა. ახალი დავალების შესრულება იტალიელმა გამომგონებელმა და ოსტატმა ბართლომე კრისტოფორიმ ითავა. მან კლავესინს შეუერთა კლავიკორდის ჩაქუჩიანი მექანიზმი. მიღებულ ახალ ინსტრუმენტში პატარა ხის ჩაქუჩებს ტყავი გადააკრა.
კრისტოფორიმ თავის გამოგონებას უწოდა კლავესინი ჩუმი და მაღალი ხმით, შემოკლებით კი ფორტეპიანო (ფორტე – ხმამაღლა, პიანო – ჩუმად). მას, თავისი წინამორბედი საკრავებისაგან განსხვავებით, ძლიერი და სუსტი ბგერების გამოცემა შეეძლო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კლავიშებიანი საკრავები
Lasioglossum marinense
სქოლიო
marinense
ვლადიმერ ჭელიძე
1929 წ. დაამთავრა თსუ. 1930 წლიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა იქვე. 1942 წლიდან სკკპ წევრი. 1950–1978 წწ. იყო თსუ ნამდვილი ცვლადის ფუნქციათა თეორიისა და ფუნქციონალური ანალიზის კათედრის გამგე, ხოლო 1848–1852 წლებში მუშაობდა საქართველოს ა. რაზმაძის სახ. მათემატიკის ინსტიტუტში (1951–1952 — დირექტორი). ჭელიძის ძირითადი ნაშრომები ეძღვნება ნამდვილი ცვლადის ფუნქციათა თეორიას. მან ააგო ფართო აზრით დანჟუას ორმაგი ინტეგრალის თეორია. ჯერად მწკრივთა და L2-კლასის ფურიეს ორმაგ მწკრივთა თეორიაში მიიღო შეჯამებადობისა და თითქმის ყველგან კრებადობის აუცილებელი და საკმარისი პირობები, შეისწავლა ვარიაციათა აღრიცხვის ძირითადი ამოცანა სივრცის შემთხვევაში, განაზოგადა ჰაარისა და დიუბუა-რეიმონის კლასიკური შედეგი და სხვ.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტები კატეგორია:დაბადებული 2 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1978 კატეგორია:ქართველი მათემატიკოსები ვ
ნოვიი-შუგანი
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 124 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბაკალიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტუიმაზი, რომელიც დაშორებულია 107 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:ბაკალის რაიონის სოფლები
Astronaut (ალბომი)
Astronaut — ინგლისური როკ-ჯგუფ Duran Duran-ის 2004 წლის სტუდიური ალბომი. დისკი იყო ჯგუფის სტუდიურ დისკოგრაფიაში რიგით პირველი 2000 წლის ალბომის Pop Trash შემდეგ. ასევე ეს იყო 1983 წლის შემდეგ კოლექტივის რიგით პირველი დისკი, რომელზეც მუშაობდა ორიგინალური შემადგენლობის ხუთივე მუსიკოსი.
ალბომს დიდი წარმატება ხვდა წილად. ბრიტანეთის ჩარტში მან #3, ხოლო აშშ ბილბორდის ჩარტში - #17 ადგილი დაიკავა. ამავე დროს პოპულარული იყო სპეციალური გამოცემაც, რომელსაც თან ახლდა სპეციალური DVD დისკიც.
მნიშვნელოვანი წარმატება იქონია ალბომის ორმა კომერციულმა სინგლმა - (Reach Up for The) Sunrise და What Happens Tomorrow. ბრიტანეთში Astronaut გაიყიდა დაახლოებით 100.000 ასლის, ხოლო 2008 წლისათვის აშშ-ში - 260.000 ასლის ოდენობით.
სქოლიო
კატეგორია:2004 წლის ალბომები კატეგორია:Duran Duran-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ნაილ როჯერსის პროდიუსერობით კატეგორია:Epic Records-ის ალბომები
უტენის რაიონი
უტენის რაიონი (Utenos rajonas) — რაიონი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ლიეტუვაში, უტენის მაზრაში.
დასახლებული პუნქტები
მმოსახლეობის რაოდენობა (2001):
თვითმმართველობა
რაიონი მოიცავს 10 სამამასახლისოს:
კატეგორია:ლიეტუვის რაიონები
ბაბარი
ბაბარი (შუმერულად ბამბარ < ბარბარ - ბრიალა, თეთრ-თეთრი) — შუმერთა მზის ღვთაება, მზის ღმერთის თუს ანუ შამაშის ერთ-ერთი სახელი. მას უკავშირებენ ქართულ წარმართულ ღვათაებას ბარბალეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:შუმერული მითოლოგია
Zoo TV Live
Zoo TV Live — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს საკონცერტო ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2006 წელს. ეს ორმაგი დისკი გამოიცა შეზღუდული რაოდენობით, მხოლოდ ჯგუფის ფან-კლუბის წევრებისათვის. მასში შეტანილია ტურის Zoo TV ცნობილი ავსტრალიური კონცერტის ჩანაწერი.
პოსტერები
გამოცემაში შეტანილი იქნა შეზღუდული რაოდენობით დაბეჭდილი ZooTV-ს პერიოდის პოსტერები. მათზე გამოყენებულია ალბომის გარეკანზე გამოსახული ბიჭუნას სახე.
სქოლიო
კატეგორია:U2-ს საკონცერტო ალბომები კატეგორია:2006 წლის საკონცერტო ალბომები
გუაკარა
გუაკარა (Guacara) — ქალაქი ვენესუელაში, კარაბობოს შტატში, გუაკარის მუნიციპალიტეტის ცენტრი. მდებარეობს ზღვის დონიდან 438 მეტრზე, ვალენსიის ტბის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, კარაკას-ვალენსიის ავტომაგისტრალზე, ვალენსიიდან 12 კმ-ში.
ქალაქი დაარსდა 1624 წელს სახელით — სან-აგუსტინოდე გუაკარა (San Agustín de Guacara), თუმცა მის ტერიტორიაზე უძველესი დასახლებები 4500 წლის წინანდელია. 2011 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 197 523 ადამიანს შეადგენს. წარმოადგენს კარაბობოს შტატის სიდიდით მესამე ქალაქს მოსახლეობის მხრივ, ვალენსიისა და პუერტო-კაბელიოს შემდეგ, მთელი ქვეყნის მასშტაბით კი ამ მაჩვენებლით ოცდამესამეა.
სქოლიო
კატეგორია:ვენესუელის ქალაქები
Lasioglossum marinum
Lasioglossum marinum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1904 წელს.
სქოლიო
marinum
ორპირი (ტყიბულის მუნიციპალიტეტი)
ორპირი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ზედა ჭყეპი, კოკა, ლაფეთი, მანდიკორი, ნაბოსლევი, ოხომირა, ქვედა ჭყეპი, შუყერი, ჯონია).
სახსარი
სახსარი — ძვლების მოძრავად შეერთების ადგილი. ასეთი შეერთებისას, როგორც წესი, ერთ-ერთ ძვალს აქვს ღრმული — ფოსო, რომელშიც ზუსტად ჯდება მეორე ძვლის გაფართოებული ნაწილი — თავი. ფოსოს ზედაპირი და ძვლის თავი ხრტილითაა დაფარული. ძვლებს ერთმანეთთან მტკიცე იოგები აერთებს. სახსარი სასახსრე ჩანთაშია მოთავსებული, რომელიც სასახსრე სითხეს შეიცავს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანატომია
ორპირი (ტყიბულის მუნიციპალიტეტი)
სოფელში არის საექიმო პუნქტი, საბავშვო ბაღი, საჯარო სკოლა და თამარ მეფის სახელობის ეკლესია.
სქოლიო
კატეგორია:ტყიბულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Info (იუნიქსი)
info — ხელსაწყო, რომლის მეშვეობით შესაძლოა გარკვეული პროგრამის დოკუმენტაციის წაკითხვა, დოკუმენტაცია არის წარმოდგენილი ჰიპერტექსტის ფორმით რაც იზლევა ფურცლიდან ფურცლამდე გადასვლის საშუალებას როგორც ვებ გვერდებზე.
ბრძანება info ახარისხებს info ფაილებს რომლებიც არიან აღწერილი Texinfo ფორმატში. დოკუმენტაციის გაცნობა ხდება შემდეგი ბრძანებების მეშვეობით:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იუნიქსი კატეგორია:სტანდარტული იუნიქსის პროგრამები