cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლა-პასის დეპარტამენტი
სქოლიო
კატეგორია:ბოლივიის დეპარტამენტები
Lasioglossum triangulatum
სქოლიო
triangulatum
სპირიდონ ნიკოლაუ მარინატოსი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 1974 კატეგორია:ბერძენი არქეოლოგები
ოქროს ვარსკვლავი
ლიტერატურა
კატეგორია:სსრკ-ის ორდენები კატეგორია:რუსეთის ორდენები
საბუე (ახმეტის მუნიციპალიტეტი)
საბუე — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (შახვეტილას თემი), მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ილტოს (ალაზნის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 650 მეტრი, ახმეტიდან 8 კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Svartsot
Svartsot — ფოლკ მეტალ ჯგუფი დანიიდან. ჯგუფი ცნობილია ბრუტალური ვოკალისა და მძიმე გიტარის რიფების ხალხურ მუსიკასთან შერწყმით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დანიური მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:ფოლკ მეტალი კატეგორია:მძიმე მეტალი
მირზა ფათალი ახუნდოვის მუზეუმი (შაქი)
მირზა ფათალი ახუნდოვის სახლ-მუზეუმი (Mirzə Fətəli Axundovun ev muzeyi) — აზერბაიჯანელი მწერლის, განმანათლებლის, პოეტის, ფილოსოფოსისა და საზოგადო მოღვაწის მირზა ფათალი ახუნდოვის სახლ-მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს შაქში. ამ სახლში დაიბადა ახუნდოვი და აქ გაატარა ბავშვობა და ყრმობა. ეს მუზეუმი ასევე პირველი მემორიალური მუზეუმია, რომელიც აზერბაიჯანში გაიხსნა.
ისტორია
1940 წელს ამ სახლში მუზეუმი დაარსდა. 2012 წელს, ახუნდოვის 200 წლის იუბილეს საპატივცემულოდ, მუზეუმი საფუძვლიანად განახლდა.
აღწერა
მირზა ფათალი ახუნდოვის სახლ-მუზეუმი შაქში, პირველი მემორიალური მუზეუმია, რომელიც გაიხსნა აზერბაიჯანში. მუზეუმი შედგებოდა ორი პატარა, ერთმანეთთან დაკავშირებული ოთახისგან. სახლთან არის კიდევ ერთი კორპუსი. იგი მოგვიანებით აშენდა და აქ შეიქმნა დიდი მწერლის ცხოვრებასა და მოღვაწეობასთან დაკავშირებული ექსპოზიცია. სახლ-მუზეუმი შედგება ორი შენობისგან. პირველში საექსპოზიციო დარბაზია, რომელიც ეძღვნება მის ცხოვრებას და შემოქმედებას, მეორე — სახლია, სადაც დაიბადა ახუნდოვი.
სახლი აშენდა დაახლოებით 1800 წელს შაქის არქიტექტურული ტრადიციით, ტალახის აგურისგან, შედგება ორი ოთახისაგან, აივნისა და სარდაფისგან. სართულებს შორის არის ხის კონსტრუქცია. ბუხარი ასევე აჩვენებს, რომ შენობა აშენდა აღმოსავლურ სტილში. ოთახებში გამოფენილია უძველესი ნივთები. ერთ დროს ეზოში ქვის და აგურის კედლები იყო, აღმოსავლური სტილის აგურის თაღოვანი ჭიშკარი, მეორე ორსართულიანი სახლი ტალახის აგურით ნაგები სარდაფით, რომელიც მირზა ფათალი ახუნდოვის ბიძაშვილებს ეკუთვნოდათ.
„ექსპოზიციის“ დარბაზი აშენდა 1975 წელს. მირზა ფათალი ახუნდოვის სახლ-მუზეუმი 2011-2012 წლებში გარემონტდა. მუზეუმში გამოფენილია 248 ექსპონატი. მათ შორისაა მწერლის და მისი ოჯახის წევრების ფოტოები, პირადი ნივთები, წიგნები. ეზოში დგას ახუნდოვის ბიუსტი.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მუზეუმები კატეგორია:მემორიალური მუზეუმები კატეგორია:აზერბაიჯანის სახლ-მუზეუმები კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით კატეგორია:1940 წელს დაარსებულები
კოლონისტები საქართველოში
კოლონისტები საქართველოში — საქართველოში უცხოტომელთა ჩამოსახლება ხდებოდა გვიანდელ ფეოდალურ ეპოქაში (მგ., ოსთა ჩამოსახლება, სომხებისა და ბერძნების ჩამოსახლება ერეკლე II-ის დროს და სხვა). XIX საუკუნეში ამ მოვლენას თავისებური ხასიათი და მიზანდასახულობა მიეცა. რუსეთის მთავრობას სურდა საქართველოში კოლონისტთა სახით სოციალური დასაყრდენი გაეჩინა, ქვეყნის ბუნებრივი რესურსები აეთვისებინა. 1819 წლიდან მან დაიწყო საქართველოში გერმანელთა კოლონისტთა გადმოსახლება, რომელთაც შექმნეს სოფლები: მარიენფელდი (სართიჭალაში), ალექსანდერსდორფი (დიდუბეში), პეტერსდორფი (სართიჭალასთან), ელიზაბეტალი (ახლანდელი ასურეთი), ეკატერინენფელდი (ბოლნისთან) და სხვა.
მთავრობამ კოლონისტებს საუკეთესო მიწები მისცა და ფინანსური დახმარებაც გაუწია. კოლონისტთა საქმეებს წარმართავდა საგანგებო სამმართველო (გაუქმდა 1871). მათთვის შეიმუშავეს წესდება, რომელიც კოლონისტებს გარკვეულ პრივილეგიებს ანიჭებდა. მაგრამ კოლონისტებმა ვერ გაამართლეს მთავრობის იმედი, ვერ აამაღლეს ადგილობრივი მოსახლეობის სამეურნეო-კულტურული დონე, თუმცა აქტიური მონაწილეობა მიიღეს ქვეყნების ურთიერთობათა განვითარებაში (განსაკუთრებით — ხელოსნობაში). XIX საუკუნის 30-იან წლებში რუსეთის მთავრობამ ირანისა და თურქეთის ტერიტორიიდან გადმოსახლებული სომხები და ბერძნები ჩაასახლა თრიალეთში, სამცხესა და ჯავახეთში. გამოუყო მათ მიწები და მატერიალურადაც დაეხმარა. სომხები გადმოსახლდნენ აგრეთვე 70-იან წლებში და პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში ბერძნებმა და სომხებმა საქართველოში კომპაქტური დასახლებები შექმნეს და ეროვნული თვითმყოფობა შეინარჩუნეს.
რუსეთის მთავრობამ საქართველოში რუსი ჯარისკაცებისა და სექტანტების დასახლებებიც შექმნა, მაგრამ მათ ქვეყნის სამეურნეო-კულტურულ ცხოვრებაში თვალსაჩინო როლი არ უთამაშიათ.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ისტორია
Tetraponera angusta
Tetraponera angusta — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Tetraponera-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Pseudomyrmecinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
გინაიანგანი
გინაიანგანი (ოფიციალურად გინაიანგანის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Guinayangan) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 44 045 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 54 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:კესონის მუნიციპალიტეტები
დაუბიგნის ბაღი
დაუბიგნის ბაღი - ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი შესრულებული ზეთის საღებავებით ტილოზე, დახატულია სამჯერ, ნახატებზე გამოსახულია ჩარლზ-ფრანცუა დაუბინგის დახურული ბაღი, მხატვრის, რომელსაც ვან გოგი დიდ პატივს სცემდა და აფასებდა მთელი სიცოცხლის მანძილზე.
ვან გოგმა თავდაპირველად ბაღის მცირე ჩანახატების ხატვა დაიწყო, შემდეგ მან დაიწყო მუშაობა ორმაგ ტილოზე სადაც ბაღის მთელი ხედი ჩანდა. ნახატი შესრულებულია ოვერში, მაისსა და ივლისს შორის, 1890 წელს. მისიი სიცოცხლის უკანასკნელი თვეების განმავლობაში. სამივე ნახატის სახელია დაუბიგნის ბაღი და გამოფენილია სხვადასხვა მუზეუმებში: ბაზელის ხელობნების მუზეუმი, ჰიროშიმას ხელოვნების მუზეუმი და ვან გოგის მუზეუმი.
ჩარლზ-ფრანსუა დაუბიგნი
ვან გოგი ძალიან დიდ პატივს სცემდა ჩარლლზ-ფრანსის დაუბიგნის, ფრანგ პეიზაჟების მხატვარს, რომელიც ასოცირებული იყო ბარბიზონის სკოლასთან და ხატავდამდინარეებსა და ბუნების სცენებს. დაუბიგნი დაიბადა პარიზში 1817 წელს და 1860 წელს საცხოვრებლად ოვერ-სიურ ოაზში გადავიდა. 1878 წელს ვინსენტ ვან გოგმა მისწერა თავის ძმას თეო ვან გოგს, რომ ის ძალიან გულდაწყვეტილი იყო დაუბიგნის სიკვდილის გამო, რომლის ცხოვრებამ და მოღვაწეობამაც მასზე დიდი გავლენა იქონია: "სამუშაომ რომელიც კარგია, შესაძლოა დიდხანს ვერ გაძლოს, მაგრამ ამ საქმით შთაგონებული გონება და დატოვებული ნამუშევარი კი აცილებლად გაუძლებს დროს, და ისინი ვინც შემდეგ მოვლენ შეძლებენ გაყვნენ ნაკვალევს რომლებსაც მათი წინამორბედები დატოვებენ, ეს მათთვის მაგალითი იქნება."
თბილისი (საფეხბურთო კლუბი)
ისტორია
დაარსდა როგორც სკ „ოლიმპი“ თბილისი
დაუბიგნის ბაღი
ჩარლზ-ფრანსუა დაუბიგნი
როდესაც 1890 წელს ვინსენტი ოვერში ჩავიდა, დაუბიგნის სახლი კვლავ მის ვრივს ეკავა. ვინსენტმა მისი ბაღი სამჯერ დახატა: ორჯერ ბაღის მთლიანი ხედი ორმაგ ტილოზე და შემდეგ კი ბაღის გარკვეული ნაწილი შედარებით მომცრო ზომის ტილოზე.
ოვერ-სიურ-ოაზი
ოვერ-სიურ-ოაზი და მისი მიმდებარე ტერიტორია, პასტორალური მხარე გორებით, მდელოებით, ბაღებითა და კოტეჯებით ყოველთვის იქცევდა არტისტების ყურადღებას და აღვივებდა ინტერესს მათში.1850 წელს კი განახლებული გზით ოვერსა და პარიზს შორის გამარტივდა გადაადგილება, ამან კი ბევრ ხელოვანს გაუხსნა გზა. არტისტებს შორის რომლებიც ხშირად სტუმრობდნენ ოვერ-სიურ-ოაზს იყვნენ იმპრესიონისტი არმან გიომენი, კამილ პისარო და პოლ სეზანი.
თბილისი (საფეხბურთო კლუბი)
სეზონები
! სეზონი ! ლიგა ! ადგ. ! თ. ! მ ! ფ ! წ ! გტ ! გშ ! ქ !თასი !ევროპა !შენიშვნა !   მწვრთნელი
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს საფეხბურთო კლუბები
დაუბიგნის ბაღი
ოვერ-სიურ-ოაზი
ვინსენტი ოვერიდან ძმისადმი მიწერილ პირველ წერილში ამბობს, „ეს ძალიან ლამაზია, ნამდვილი სოფელი, დამახასიათებელი და თვალისმომჭრელი“
ბაღის სრული ხედი, ბაზელის ხელოვნების მუზეუმი
1890 წლის 23 ივლისით დათარიღებულ ძმისადმი მიეწრილ წერილში ვინსენტი წერს, „ვფიქრობ რომ დოუბიგნის ბაღის ეს ვერსია ძალიან დაგაინტერესებს – ეს ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე ფრთხილად შესრულებული ტილოა.“ ორივე ორმაგ ტილოზე შესრულებულ ნამუშევარზე ბაღის ხედი შესასვლელი კარიბჭიდან ისახება და ძალიან დიდი სივრცე მოჩანს, ასევე ჩანს გრძელი სკამი და მაგიდა. ამ ნახატში ქალი, კატა და იისფერი ყვავილები სიცოცხლის ინსპირაციაა; მეორე ნამუშევრიდან კი ვინსენტმა კატა ამოიღო. ბაღის პეიზაჟი, ნახატში ფოკუსირება პეიზაჟზე ხდება, ასევე ყურადღება გამახვილებულია ხეივნებზე, რომლის ჩრდილშიც სკამი და მაგიდაა. უკანა ფონზე გაირჩევა დიდი სახლი და რომაული სტილის ეკლესია. The beautifully manicured and landscaped Daubigny's Garden elevated the posthumous reputation of Charles-François Daubigny as a successful, cultured man of Auvers.
დიდი კაცხი
დიდი კაცხი — სოფელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტში (კაცხის თემი), მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე, მდინარე კაცხურის (ყვირილის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს, ჭიათურა-ზესტაფონის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 560 მეტრი, ჭიათურიდან 12 კილომეტრი. სოფელში არის საბაზო სკოლა და საბავშვო ბაღი.
დაუბიგნის ბაღი
ბაღის სრული ხედი, ბაზელის ხელოვნების მუზეუმი
ნახატი შესრულებულია ორმაგი ფენის ტილოზე. ინიციალური ინფორმაციით, საკმაოდ გაჭიმული სესხით მოუხდა ბაზელის ხელოვნების მუეზეუმს სტაჩელინების ოჯახისგან სწორედ ამ ნამუშევრის დაქირავება, რომელიც მეორე ნამუშევრისგან მარცხენა ქვედა კუთხეში დახატული კატით განირჩევა.
დიდი კაცხი
ისტორია
სოფელი ისტორიულ წყაროებში პირველად XI საუკუნეში მოიხსენიება. გვიანფეოდალური ხანის წყაროებში ნახსენებია კაცხის ციხე. ის თავდაპირველად სამეფო ხელისუფლებას ექვემდებარებოდა, XVII საუკუნის 60-იანი წლებიდან აბაშიძეთა ფეოდალურ საგვარეულოს ეკუთვნოდა, XVIII საუკუნის 50-იანი წლებიდან კი კვლავ სამეფო ხელისუფლების განმგებლობაში იყო. 1802 წელს ერეკლე II-ის მრჩეველი სოლომონ ლიონიძე სამოღვაწეოდ იმერეთში სოლომონ II-ის სამეფო კარზე გადავიდა. 1804 წლის 3 ოქტომბრის სიგელით მეფემ მას უბოძა მდივანბეგობა და ყმა-მამული „კაცხი საკალმახე წყლით“. სოლომონ მსაჯულის ეზოში XX საუკუნეში ფუნქციონირებდა დიდი კაცხის სკოლა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 629 ადამიანი.
დაუბიგნის ბაღი
ბაღის ნაწილი, ვან გოგის მუზეუმი
thumb|right|დაუბიგნის ბაღი 1890 [[ვან გოგის მუზეუმი, ამსტერდამი]] ვან გოგის მუზეუმმა შეისწავლა დაუბიგნის ბაღი, მისი ყოველი ნაწილი. ვინსენტი ძმისადმი მიწერილ წერილში აღწერს ბაღის ხედს: "ძირს მწვალე და ვარდისფერი ბალახია, შუაში ვარდის ბუქი, მარჯვნივ კი პატარა კარიბჭე და ყვითელი ცაცხვების რიგი. თავად სახლი უკანა ფონზე მოჩანს, ვარდისფერი, ლურჯი ფერის კრამიტის სახურავით."
დიდი კაცხი
ღირსშესანიშნაობები
სოფლის მთავარი ღირსშესანიშნაობაა კაცხის ციხე. სოფელში ასევე მდებარეობს წმინდა გიორგის ეკლესია. ბუნებრივი ღირსშესანიშნაობებიდან აღსანიშნავია დიდი კაცხის ტერიტორიაზე არსებული კარსტული რელიეფის ფორმებიდან აღსანიშნავია ჭალისკლდის ჭა და ჭალისკლდის მღვიმე.
სქოლიო
კატეგორია:წყალტუბოს მუნიციპალიტეტის სოფლები
დაუბიგნის ბაღი
დავა დოუბიგნის ბაღის შესახებ (F776)
პირველ მსოფლიო ომამდე კითხვები ჩნდებოდა ორმაგ ტილოზე შესრულებული ტილოების შესახებ. როგორც მოსალოდნელი იყო პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ დაიწყო ვინსენტის ნახატების მასიური ფალსიფიცირება ხელოვნების ნამუშევრებით მოვაჭრე გერმანელი ოტო ვაკერის მიერ. მიუხედავად იმისა რომ ვაკერმა წარმატებით შეძლო გაეყიდა ვან გოგის ყალბი ნახატები, მისი მცდელობა მაინც კრახით დასრულდა, მალევე ვინსენტის შემოქმედების ექსპერტების მიერ ჩატარებული გამოკვლევების საფუძველზე ის დამნაშავედ სცნეს. მაგრამ ისტორიები ფალსიფიცირების შესახებ კვლავაც აქტუალურია.
1929 წელს ლუდვიგ ჯუსტი, ბერლინის ნაციონალური გალერეის დირექტორი, განსაკუთრებით დაინტერესდა დაუბიგნის ბაღის (F776) ისტორიით, რომელიც ეკუთვნოდა პარიზელ ხელოვნების ნამუშევრებით მოვაჭრე პოლ როსენბერგს. ფრანგმა მხატვარმა და კოლექციონერმა ემილ შუფენეკერმა, რომელმაც გავრცელებული იდეის თანახმად ვინსენტ ვან გოგის ნამუშევრების კოპიოები დაამზადა, ძალიან დაინტერესდა დაუბიგნის ბაღით. იცოდა რა რომ დადიოდა ხმები ვინსენტის ამ ნამუშევრის ავთენტურობის დაუზუსტებლობის შესახებ, ჯუსტიმ სწრაფად დასვა შეკითხვები ამის შესახებ, და მიიღო კიდეც საკმაოდ დეტალური და ზუსტი პასუხი. 1929 წელს დაახლოებით 70-მა ადამიანმა დაააადასტურა ნაციონალური გალერიის მეგობრების საზოგადოებიდან რომ ნამუშევარსი შეეძინათ და გადაეცათ ნაციონალური გალერიისთვის. სწორედ დაუბიგნის ბაღი იყო ერთ-ერთი პირველი შენაძენი.
სქოლიო
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:1890 წლის ნახატები
მესამე რაიხი
გერმანული რაიხი (Deutsches Reich; გერმანული იმპერია), დიდი გერმანული რაიხი (Großdeutsches Reich; დიდი გერმანული იმპერია), მესამე რაიხი (Drittes Reich; მესამე იმპერია) ასევე ნაციონალ-სოციალისტური გერმანია — გერმანული სახელმწიფო, რომელმაც 1933 წლიდან 1945 წლამდე იარსება, რა დროსაც იმპერიას დიქტატორი მმართველი ადოლფ ჰიტლერი და მისი ნაციონალ-სოციალისტური გერმანული მუშათა პარტია მართავდა. ჰიტლერის მმართველობისას გერმანია ტრანსფორმირდა ნაცისტურ სახელმწიფოდ, რომელიც სიცოცხლის (ცხოვრების) თითქმის ყველა ასპექტს აკონტროლებდა. 1945 წლის მაისში საბჭოთა კავშირის მიერ ბერლინის აღებისა და მოკავშირეთა ძალების მიერ გერმანიის დამარცხების შემდეგ, მესამე რაიხმა არსებობა შეწყვიტა, რითაც ევროპაში მეორე მსოფლიო ომი დასრულდა.
სახელწოდება
1933-1943 წლებში სახელმწიფოს ოფიციალური სახელი იყო გერმანული რაიხი (Deutsches Reich). 1943 წელს სახელი გადაერქვა და დიდი გერმანული რაიხი (Großdeutsches Reich) ეწოდა. თანამედროვე გერმანელები მაშინდელ გერმანიას ნაციონალ-სოციალისტურ პერიოდად, ნაციონალ-სოციალისტურ ტირანიად ან უბრალოდ მესამე რაიხად მოიხსენიებენ.
გერმანული სიტყვა რაიხი (Das Reich) შეიძლება ითარგმნოს ქართულ ენაზე როგორც „სახელმწიფო“, „იმპერია“. თავდაპირველად, გერმანელები ამ ტერმინს რომის იმპერიის აღსანიშნავად იყენებდნენ, შემდეგ — რომის საღვთო იმპერიის. ზუსტად რომის საღვთო იმპერიიდან დაიწყეს ტერმინის გამოყენება, როგორც გერმანულის მიწების შემცველი გერმანული სახელმწიფოს აღმნიშვნელი (ამ მიზეზით, ვაიმარის რესპუბლიკასაც ოფიციალურად რაიხი ერქვა). თვითონ ტერმინი მესამე რაიხი, რომელსაც თავიდან მხოლოდ მითური მნიშვნელობით იყენებდნენ (მესამე სამეფო) ჰილიაზმურ და ჩახმურ, ან კიდევ, რადიკალურ პროტესტანულ დოქტრინებში ჯერ კიდევ შუა საუკუნეების ბოლოში და ახალი დროის დასაწყისში. მისი პოლიტიკური მნიშვნელობა შემოიტანა გერმანელმა ნაციონალისტმა მწერალმა არტურ მოილერ ვან დერ ბრუკმა 1923 წელს თავის წიგნში. ვან დერ ბრუკზე დაყრდნობით, პირველი რაიხი იყო საღვთო რომის იმპერია (962—1806), მეორე რაიხი — გერმანიის იმპერია (1871—1918), მესამე რაიხი კი უნდა ყოფილიყო სუსტი ვაიმარის რესპუბლიკის შემცვლელი იდეალური პანგერმანული რაიხი.
ჰიტლერმა მესამე რაიხის იდეა ვან დერ ბრუკისგან გადაიღო, რომელიც მასზე არც თუ ისე კარგი აზრის იყო. მწერალმა 1925 წელს თავი მოიკლა.
წინარეისტორია
პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ გერმანულმა ეკონომიკამ სერიოზული დაღმასვლა განიცადა. ძირითადად, ეს გამოწვეული იყო რეპარაციების გადახდის გამო, რომელიც ვერსალის ხელშეკრულებამ დაადგინა. მთავრობა დიდი რაოდენობით ფულს ბეჭდავდა რეპარაციებისა და სამხედრო სესხების დასაფარად, რამაც ძლიერი ინფლაცია გამოიწვია. გაიზარდა ფასები პროდუქტებზე, პირადი მოხმარების საგნებზე, დაიწყო ეკონომიკური ქაოსი და მასობრივი არეულობები. როდესაც მთავრობამ ვერ შეძლო რეპარაციების გადახდა 1923 წლის იანვრისათვის, ფრანგულმა სამხედრო ძალებმა რურის ინდუსტრიული რეგიონის ოკუპაცია მოახდინეს. კიდევ უფრო გაიზარდა სამოქალაქო დაპირისპირება გერმანიაში. ნაციონალ-სოციალისტური გერმანული მუშათა პარტია ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური იყო ულტრამემარჯვენე ორგანიზაციებს შორის იმ დროის გერმანიაში. პარტიის მიზნები მოიცავდა ვაიმარის მთავრობის შეცვლას, ვერსალის ხელშეკრულების პირობების გაუქმებას, რადიკალურ ანტისემიტიზმსა და ანტიკომუნიზმს. მხარდამჭერებს ჰპირდებოდნენ ძლიერი ცენტრალიზებული მთავრობის ჩამოყალიბებას, გერმანელი ხალხისათვის გაზრდილი „სასიცოცხლო სივრცის“ (Lebensraum) შექმნას, ეროვნული საზოგადოების ჩამოყალიბებას, რაც რასობრივი წმენდითა და ებრაელთათვის გავლენის შემცირებით უნდა მომხდარიყო. ნაცისტებს სურდათ ეროვნული და კულტურული აღორძინება. 1929 წელს შეერთებულ შტატებში მომხდარმა საფონდო ბირჟის კრახმა გერმანულ ეკონომიკაზე უმძიმესი ეფექტი მოახდინა. მილიონობით ადამიანი სამსახურის გარეშე დარჩა, გაკოტრდა რამდენიმე მსხვილი ბანკი. ჰიტლერმა და მისმა ნაცისტურმა პარტიამ შექმნილი მდგომარეობა პოპულარობის გასაზრდელად გამოიყენეს. ისინი ეკონომიკის გაძლიერებისა და სამუშაო ადგილების შექმნის პირობას იძლეოდნენ. ბევრმა ამომრჩეველმა ჩათვალა რომ პარტიას შესწევდა უნარი, აღედგინა წესრიგი და ქვეყნის საერთაშორისო რეპუტაცია. 1932 წლის ფედერალურმა არჩევნებმა ნაციონალ-სოციალისტური პარტია რაიხსტაგის უდიდეს პარტიად აქცია 230 მანდატით (37.4%).
ნაცისტების ხელისუფლებაში მოსვლა
მიუხედავად იმისა, რომ ნაცისტურმა პარტიამ წარმატებებს მიაღწია 1932 წლის ორ გენერალურ არჩევნებში, უმრავლესობა მაინც ვერ მოიპოვა. ამის გამო, ჰიტლერმა ჩამოაყალიბა ხანმოკლე კოალიცია გერმანიის ნაციონალური ხალხის პარტიასთან. პოლიტიკოსების, ინდუსტრიალისტებისა და ბიზნეს-წრეების დაჟინებული მოთხოვნით, 1933 წლის 30 იანვარს პრეზიდენტმა პაულ ფონ ჰინდენბურგმა ჰიტლერი კანცლერად დანიშნა. სწორედ ეს დღე მიიჩნევა პარტიის ძალაუფლებაში მოსვლის (Machtergreifung) დღედ. მომდევნო თვეებში, ნაცისტებმა ქვეყანაში გაშალეს გლაიხშალტუნგად (Gleichschaltung) ცნობილი პროცესი, რაც ქვეყნის საზოგადოებრივი და პოლიტიკური ინიციატივების ხელში ჩაგდებას ისახავდა მიზნად. მთელი სამოქალაქო სექტორი, აგროკულტურული ჯგუფების, მოხალისეთა ორგანიზაციებისა და სპორტული კლუბების ჩათვლით, დაექვემდებარა პარტიის კონტროლს. მათი ხელმძღვანელობა ნაცისტებისადმი ლოიალურად განწყობილი პირებით ან, სულაც, პარტიის წევრებით ჩანაცვლდა. 1933 წლის ივნისისათვის, ნაცისტები მხოლოდ არმიასა და ეკლესიას ვერ აკონტროლებდნენ.
1933 წლის 27 თებერვალს რაიხსტაგის შენობა დაიწვა; დამნაშავედ დანიელი კომუნისტი მარინუს ვან დერ ლიუბე ცნეს. ჰიტლერმა გამოაცხადა, რომ ეს კომუნისტური აჯანყების დაწყებას ნიშნავდა და ამას მათ წინააღმდეგ რეპრესიების გაშლა მოჰყვა: დააკავეს გერმანიის კომუნისტური პარტიის 4 000 წევრი. 1933 წლის 28 თებერვლის ბრძანებულებით შეიზღუდა მნიშვნელოვანი სამოქალაქო უფლებები, შეკრებისა და პრესის თავისუფლებების ჩათვლით. ბრძანებულება უფლებას აძლევდა პოლიციელებს დაეკავებინათ მოქალაქეები უვადოდ და სასამართლოს ნებართვის გარეშე. ამ პერიოდში გაძლიერდა მუშაობა პროპაგანდის მხრივ, რამაც მათ მოსახლეობის მხრიდან საკანონმდებლო ცვლილების მხარდაჭერა მოუტანა.
1933 წლის მარტში რაიხსტაგმა, 444 ხმით 94-ის წინააღმდეგ, შეიტანა შესწორება გერმანიის კონსტიტუციაში, რაც უფლებას აძლევდა ჰიტლერსა და მის კაბინეტს, დაემტკიცებინა კანონები პრეზიდენტისა და საკანონმდებლო ორგანოს გვერდის ავლით. ვინაიდან რაიხსტაგში ამ კანონის მიღებას 2/3-ის მხარდაჭერა სჭირდებოდა, მმართველმა პარტიამ 28 თებერვლის ბრძანებულება გამოიყენა, რათა ხმის მიცემის პროცესზე მოწინააღმდეგე სოციალ-დემოკრატები არ დაეშვა; კომუნისტები უკვე გარიცხულები იყვნენ. ივნისში სოციალ-დემოკრატების პარტიაც გააუქმეს; დაიშალნენ დარჩენილი სხვა პოლიტიკური პარტიებიც. 1933 წლის 14 ივლისს გერმანია ფაქტობრივად ერთპარტიულ სახელმწიფოდ იქცა, როდესაც ახალი პარტიის დაარსებაც აიკრძალა. 1933 წლის ნოემბრის, 1936 წლის მარტისა და 1938 წლის აპრილის არჩევნები მთლიანად ნაცისტების მიერ კონტროლდებოდა და მხოლოდ ნაცისტებსა და მცირე რაოდენობის დამოუკიდებელ კანდიდატებს ირჩევდნენ. 1934 წლის იანვარში გაუქმდა რეგიონალური საკანონმდებლო ორგანოები და რაიხსრატი.
ნაცისტურმა პარტიამ გააუქმა ვაიმარის დროინდელი სიმბოლიკაც, მათ შორის, სამფეროვანი დროშა (შავი, წითელი, ოქროსფერი). სანაცვლოდ, შემოიტანეს განახლებული იმპერიული სიმბოლიკა. 1935 წლიდან სახელმწიფოს დროშად დამტკიცდა პარტიის მიერ ადრე გამოყენებული დროშა: სვასტიკის სიმბოლოთი. ჰორსტ ვესელის სიმღერა, რომელიც ასევე ნაცისტების მიერ გამოიყენებოდა მანამდე, მეორე ოფიციალურ ჰიმნად იქცა.
სქოლიო
კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:1933 წელს დაარსებული სახელმწიფოები და ტერიტორიები კატეგორია:1945 წელს გაუქმებული სახელმწიფოები და ტერიტორიები  კატეგორია:გერმანიის ისტორია კატეგორია:ერთპარტიული სახელმწიფოები კატეგორია:ნატალიზმი კატეგორია:XX საუკუნე გერმანიში პერიოდის მიხედვით კატეგორია:1930-იანი წლები გერმანიაში კატეგორია:1940-იანი წლები გერმანიაში
ვლადიმერ გოგუაძე
ვლადიმერ (ვალოდია) საბას ძე გოგუაძე (გოგვაძე; დ. 1880, ჭანჭათი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 1954, ლევილი, საფრანგეთი) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე კავკასიაში. 1918-1921 წლებში საქართველოს სახალხო გვარდიის ჯავშნოსანი მატარებლების მეთაური. ჰქონდა „რესპუბლიკის გმირის“ წოდება (1918).
ბიოგრაფია
ვალოდია გოგუაძე დაიბადა გურიაში ღარიბი, მრავალშვილიანი გლეხის ოჯახში. მის მშობლებს, ელისაბედსა და საბას 11 შვილი ჰყავდათ, აქედან ოთხი ყვავილით დაეხოცათ, დარჩათ ხუთი ვაჟი და ორი ასული. ბავშვობაში ჩაბმული იყო ოჯახის სასოფლო-სამეურნეო სამუშაოებში. გოგუაძეების ოჯახს მცირე მიწა ჰქონდა, ამიტომ ოჯახი იჯარით ამუშავებდა თავადების მიწებს ნიგოითში, გრიგოლეთსა და ლეკიანში, თუმცა იჯარით აღებული მიწის დამუშავებიდან ოჯახს მიზერული შემოსავალი რჩებოდა. 1887-1890 წლებში სწავლობდა სკოლაში. სიღარიბის გამო სწავლის გაგრძელება ვერ შეძლო და 11 წლიდან მუშაობდა მოჯამაგირედ ბიძასთან, სოფელ ხაჯალიაში. 12 წლისა წავიდა მუშად ბათუმის ქარხნებში. რიხნელის ქარხანაში დღეში 11 საათს მუშაობდა და იღებდა ორ აბაზს. შემდეგ მუშაობდა როტშილდის ქარხანაში, სადაც დღიურად თხუთმეტ შაურს იღებდა. 18 წლის ასაკში დაბრუნდა მშობლიურ სოფელში. ერთი წელი მოჯამაგირედ იმუშავა სუფსა-გრიგოლეთის მიდამოებში ხის ჭრაზე.
1900 წელს გაიწვიეს რუსეთის არმიაში. მსახურობდა ოდესაში მეოთხე მსროლელ ბრიგადაში. 1901 წლის ივნისში გადაიყვანეს მანჯურიაში, სადაც მონაწილეობდა მანჯურიაში რუსეთის ინტერვენციაში. გოგუაძემ მანურიაში დაჰყო 1902 წლის იანვრამდე. ამის შემდეგ მსახურებას კვლავ ოდესაში აგრძელებდა. მის რაზმს დაევალა ოდესის მუშათა ერთ-ერთი დემონსტრაციის დარბევა, თუმცა გოგუაძის რაზმმა მუშებისთვის სროლაზე უარი განაცხადა და ამისთვის დაისაჯა. ამ პერიოდში გოგუაძე მორწმუნე და მონარქისტი ახალგაზრდა იყო და უარს ამბობდა მაშინ მიმდინარე რევოლუციურ პროცესებში ჩართვაზე. სამხედრო სამსახურის მოხდის შემდეგ გადაწყვიტა რკინიგზაზე ემუშავა და შევიდა თბილისის რკინიგზის სასწავლებელში, სადაც სამი თვე გაატარა. 1903 წლიდან დაიწყო მუშაობა ბაქოს რკინიგზაზე. მუშაობდა საბარგო მატარებლის კონდუქტორად ბაქო-აჯიქაბულის ხაზზე. ბაქოში გოგუაძე რევოლუციურ მოძრაობაში ჩაება. დაიწყო არალეგალური ლიტერატურის კითხვა, ესწრებოდა მუშათა დემონსტრაციებს, უსმენდა ისიდორე რამიშვილის, პავლე საყვარელიძის, სეით დევდარიანის გამოსვლებს. 1904 წლის ნოემბერში გაწევრიანდა ბაქოს რკინიგზელთა სოციალ-დემოკრატიულ ორგანიზაციაში, სადაც უმრავლესობა მენშევიკებს ჰქონდათ მოპოვებული. მონაწილეობდა 1905-1907 წლების რევოლუციურ გამოსვლებში ბაქოში, სადაც 45 დღით დაპატიმრებული იყო როგორც გამოცდილი მებრძოლი, ის რკინიგზის მუშების სამხედრო რაზმის უფროსად აირჩიეს. რევოლუციური კომიტეტის მიერ გოგუაძეს დავალებული ჰქონდა რკინიგზის არალეგალური ლიტერატურის გავრცელება, ასევე მონაწილეობდა იარაღით დატვირთული ვაგონების გატაცებაში. ბაქოში მას „დიდი ვალოდია“ შეარქვეს. 1906 წლის მარტში ის გახდა წევრი სამხედრო რევოლუციური საბჭოსი, სადაც სამხედრო საწყობები ებარა. ამ პერიოდში ხელმძღვანელობდა იარაღის არალეგალურად დამზადებას, ჩაიდინა რამდენიმე ტერორისტული აქტი და მოუვიდა შეიარაღებული შეტაკებები პოლიციასთან. 1906 წლის ზაფხულიდან გოგუაძე ბაქოში გამოცხადდა კანონგარეშედ, მის მოკვლასა და დაჭერაზე დაინიშნა ჯილდო.
გოგუაძემ ბაქოში დაჰყო 1908 წლის ბოლომდე, რის შემდეგაც, გართულებული ჯანმრთელობის გამო, რევოლუციურმა კომიტეტმა დართო ნება, გადასულიყო სოხუმში. 1909 წლის იანვრის ბოლოს სოხუმში ოპერაცია გაიკეთა და წავიდა გურიაში. გურიაში გოგუაძის რევოლუციური საქმიანობის შესახებ არ იყო ცნობილი, მას არც პოლიცია დასდევდა, ერთი წლის განმავლობაში მშვიდობიანად ცხოვრობდა სახლში და მისდევდა სოფლის მეურნეობას. 1910 წელს ბაქოს პოლიციამ ოზურგეთის მაზრის ხელმძღვანელობას აცნობა გოგუაძის შესახებ და დაიწყო მასზე თავდასხმები. გოგუაძე გურიაშიც ჩაერთო სოციალ-დემოკრატიული კომიტეტის მუშაობაში. იქ გამრავლებული იყო ყაჩაღების და ავაზაკების ბანდები, რომელთა განეიტრალებას სცდილობდა კომიტეტი. 17 ნოემბერს სოფელ გუთურში გამართა კრება, სადაც 97 ფირალი მონაწილეობდა. გოგუაძე რსდმპ კომიტეტის სახელით ითხოვდა ყაჩაღობის შეწყვეტას. 1910-1916 წელს მონაწილეობდა ყაჩაღის განიარაღებაში გურიაში, მათ შორის ბახმაროში. 1916 წელს გოგუაძე ხიდისთავში ყაჩაღებთან შეტაკების დროს დაიჭრა მუხლში. დაჭრილი გოგუაძე სხვადასხვა სოფლებში ოჯახიდან ოჯახში გადაჰყავდათ, რათა ჟანდარმერიაას მისთვის არ მიენო და ისე მკურნალობდნენ. 1917 წლის თებერვალში მოუსწრო თებერვლის რევოლუციამ და შესაძლებელი გახდა გოგუაძის გადაყვანა თბილისში, საავადმყოფოში, სადაც იმავე წლის მარტში, აპრილსა და აგისტოში გაიკეთა ოპერაციები. სექტემბრიდან უკვე შეძლო ყავარჯნის გამოყენებით სიარული.
1917 წლის შემოქდგომიდან მონაწილეობდა სახალხო გვარდიის შექმნაში. 12 დეკემბერს ხელმძღვანელობდა ხელმძღვანელობდა თბილისის არსენალის აღებას, რომლითაც დაიწყო ქართული შეიარაღებული ძალის ფორმირება. 1918 წლის იანვარში სათავეში ჩაუდგა ჯავშნოსანი მატარებლის რაზმს 80 კაცის შემადგენლობით, რომელიც მთელ საქართველოში მოძრაობდა წესრიგის აღასადგენად, ამბოხებათა ჩასახშობად, დეზერტირებისგან შემდგარი მოთარეშე შეიარაღებული ბანდების გასანადგურებლად. ხელმძღვანელობდა შამქორის ოპერაციას, როდესაც ჯავშნოსანი მატარებლის მეშვეობით მოხერხდა პირველი მსოფლიო ომის ფრონტიდან მობრუნებული რუსეთის 200 ათასიანი ჯარის ეშელონებით თბილისისთვის არიდება და აზერბაიჯანში გადაყვანა. შეთანხმების მიხედვით ჯავშნოსანს უნდა გაეცილებინა ბაქოსკენ მიმავალი ფრონტიდან მობრუნებული რუსული არმიის ეშელონები, გზაზე მათ თავს ესხმოდნენ თათრების შეიარაღებული ბანდები, რომელთა შორის მრავლად იყვნენ ოსმალეთის ოფიცრები. ადრე 1918 წლის იანვარში შამქორთან რუსის ჯართან ბრძოლაში, დაიღუპა პირველი ჯავშნოსანის მეთაური როტმისტრი აფხაზავა, მაგრამ ჯარი თბილისში არ შემოუშვა. განსაკუთრებული გმირობა გოგუაძის რაზმმა გამოიჩინა 1918 წლის აპრილში აჭარასა და გურიაში შეჭრილი ოსმალეთის ჯარების წინააღმდეგ. მან ჯერ ჩაქვში დაიხსნა ალყაში მოქცეული პოლკოვნიკ ყარალაშვილის ჯარი. აქ, ვინაიდან ჯავშნოსანი მატარებელი ვერ უახლოვდებოდა ალყაშემორტყმულ ყარალაშვილის დაჯგუფებას, გოგუაძემ პორფილე გორგოშიძის ხელმძღვანელობით გადასხა 25 კაციანი რაზმი, რომელმაც მოახერხა ზურგში მოქცეოდა ოსმალეთის რაზმს და უეცარი შეტევით გაანადგურა პანიკაში ჩავარდნილი მრავალრიცხოვანი მტერი. ამის შემდეგ გადამწყვეტი როლი შეასრულა ჩოლოქის ბრძოლაში გამარჯვებაში. გენერალ გიორგი მაზნიაშვილის აზრით, საჭირო იყო ჯავშნოსანი მატარებელი არიერგარდში ყოფილი, თუმცა შემდეგ მან გაიზიარა გოგუაძის უფრო თამამი გეგმა.
საბჭოთა რუსეთთან ომის დროს მძიმედ დაჭრილი გოგუაძე მეგობრებმა სტამბოლშო წაიყვანეს, სადაც ის ფრანგულ ჰოსპიტალში მკურნალობდა. სტამბოლში მას მეუღლემ ჩააკითხა. 1923 წელს ისინი რუმინეთ-პოლონეთის გავლით პარიზში ჩავიდნენ და თავი ლევილის მამულს შეაფარეს. 1924 წლის სექტემბერში აგვისტოს აჯანყების ჩახშობის შემდეგ საქართველოს სსრ-ის ხელისუფლებამ მოახდინა მისი ქონების კონფისკაცია. გოგუაძემ ემიგრაციაში დაწერა ვრცელი „მოგონებები“, თუმცა მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანიის ჯარების საფრანგეთში შესვლისას ავტორმა ხელნაწერები ცეცხლს მისცა. გოგუაძის „მოგონებების“ ფრაგმენტები, რომელიც ძირითადად 1890-1919 წწ. პერიოდს ასახავს, გადაარჩინა და 1963 წ. პარიზში ქართულად გამოსცა მისმა მეუღლემ, ნამეტია ბერძენიშვილმა.
გარდაიცვალა იქვე. დაკრძალულია ლევილის ქართულ სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1880 კატეგორია:გარდაცვლილი 1954 კატეგორია:დაბადებული 1891 კატეგორია:გარდაცვლილი 1988 კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები კატეგორია:საქართველოს ეროვნული გმირები ვლადიმერ კატეგორია:დაკრძალულები ლევილის სასაფლაოზე კატეგორია:საქართველოს სახალხო გვარდიის წევრები
ვიქტორია რეჯი კენედი
ვიქტორია ენი კენედი (Victoria Anne Kennedy; დ. 26 თებერვალი, 1954) — ამერიკელი დიპლომატი, ადვოკატი და აქტივისტი, რომელიც 2022 წლიდან მსახურობს ამერიკის შეერთებული შტატების ელჩად ავსტრიაში. ამერიკელი სენატორის ტედ კენედის მეორე ცოლი.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
ექვსი შვილიდან მეორე, ვიქტორია ენ რეჯი დაიბადა კროულიში, აკადიას სამრევლოში, სამხრეთ-დასავლეთ ლუიზიანაში. მისი მამა, ედმუნდ რეჯი, ლუიზიანელი მოსამართლე და ბანკირი იყო; დედამისი, დორის ენ ბუსტანი, იყო დემოკრატიული ეროვნული კომიტეტის წევრი. რეჯი წარმოშობით ლიბანელია; მისი ბებია და ბაბუა იყვნენ ლიბანელი მარონიტები, რომლებიც შეერთებულ შტატებში ემიგრირდნენ და მოგვიანებით ლუიზიანას შტატში დასახლდნენ. რეჯის ბებია და ბაბუა ადგილობრივი რომის კათოლიკური ეკლესიის მნიშვნელოვანი წევრები გახდნენ, მოგვიანებით კი მათი შვილები ბიზნესსა და პოლიტიკაში ჩაერთნენ.
რეჯის ოჯახი საზოგადოების მაღალ ფენას განეკუთვნებოდა. გაიზარდა ისეთ ოჯახში, რომელიც მუდმივად იყო ჩართული პოლიტიკასა და პოლიტიკურ კამპანიებში. დროთა განმავლობაში, ჯონ კენედი დამეგობრდა რეჯების ოჯახთან. დედამისმა ლუიზიანას დელეგატმა 1980 წლის დემოკრატიულ ეროვნულ კონვენციაზე ხმა ტედ კენედის მისცა.
კარიერა
სამართლის სკოლის დამთავრების შემდეგ, რეჯი მსახურობდა მოსამართლე რობერტ არტურ სპრეჩერთან, ჩიკაგოში, მეშვიდე ოლქის აშშ-ის სააპელაციო სასამართლოში. როგორც ადვოკატი, იგი სპეციალიზირებულია საბანკო სამართალში. მინი| კენედი [[2002 წელს]]
ბოლო აქტივობები
მოხსენებებში ნათქვამია, რომ სენატორმა კენედიმ გამოთქვა სურვილი, რომ მის მეუღლეს, რეჯი კენედის დაეკავებინა მისი თანამდებობა,
სენატორის გარდაცვალების შემდეგ, კენედი ლაპარაკობდა გამოსაშვებ ცერემონიებზე და მიიღო საპატიო წოდებები ბოსტონის მასაჩუსეტსის უნივერსიტეტიდან, ლესლის უნივერსიტეტიდან და მერილენდის უნივერსიტეტიდან. სიტყვით გამოვიდა კეიპ კოდში მდებარე ჰარვიჩის საშუალო სკოლის 2010 წლის დამამთავრებელი კლასის გამოსაშვებ ღონისძიებაზე.
2014 წლის თებერვალში აშშ-ს პრეზიდენტმა ბარაკ ობამამ ვიქტორია შეერთებული შტატების საფოსტო სამსახურის გუბერნატორად დაასახელა.
არის „კათოლიკე დემოკრატების“ საბჭოს წევრი და დაწერა წინასიტყვაობა მათი 2009 წლის წიგნისთვის სახელწოდებით, „კათოლიკური საქმე ობამასთვის“.
პირადი ცხოვრება
მისი პირველი მეუღლე, გრიერ კ. რაკლინი, ტელეკომუნიკაციების ადვოკატი, მაშინ გაიცნო, როდესაც ისინი ერთად მუშაობდნენ ევერეტ მაკკინლი დირკსენის ფედერალურ სასამართლოში, რაკლინი მოგვიანებით გახდა Charter Communications-ის უფროსი აღმასრულებელი დირექტორი სენტ ლუისში, მისურში. მათი ქორწილი შედგა 1981 წელს, ეკლესიაში.
ქორწინების შემდეგ, წყვილი საცხოვრებლად გადავიდა ვაშინგტონში, სადაც იგი მუშაობდა Keck, Mahin & Cate-ისთვის.
რეჯის და რაკლინს ჰყავდათ ორი შვილი, კურანი (დ. 1982 წელს) და ქეროლაინი (დ. 1985 წელს). ისინი განქორწინდნენ 1990 წელს. განქორწინების შემდეგ მას ორი მცირეწლოვანი შვილი აღსაზრდელად დარჩა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:ამერიკელი იურისტები კატეგორია:ამერიკელი ქალები საქმიანობის მიხედვით კატეგორია:ელჩები ავსტრალიაში კატეგორია:კათოლიკები კატეგორია:დაბადებული 26 თებერვალი
არატაკა
არატაკა (Arataca) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 403 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 375 206 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23.9 კმ²-ზე.
დიდი სლემი (რაგბი)
რაგბიში, დიდი სლემის წოდებას ატარებს ის გუნდი, რომელიც ექვსი ერის ჩემპიონატში (ან მის წინამორბედ ჩემპიონატებში) დაამარცხებს თავის ყველა მოწინააღმდეგეს ერთ წლის გათამაშებაში. უკანასკნელი ექვსი ერის დიდი სლემის წოდების მატარებელია ირლანდია.
სქოლიო
კატეგორია:ექვსი ერი კატეგორია:რაგბის შეჯიბრებები
No Expectations
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როლინგ სტოუნზის სიმღერები კატეგორია:1968 წლის სიმღერები
Lasioglossum trianguliferum
Lasioglossum trianguliferum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1941 წელს.
ენდი სამერსი
ენდი სამერსი (Andy Summers), ნამდვილი სახელი ენდრიუ ჯეიმზ სომერი (Andrew James Somers, დ. 31 დეკემბერი, 1942) — ინგლისელი მუსიკოსი, სიმღერების ავტორი, პროდიუსერი და ფოტოგრაფი. იგი ცნობილია ჯგუფების The Police და Eric Burdon & The Animals წევრობით. ენდის აგრეთვე აქვს წარმატებული სოლო-კარიერა, რომლის ფარგლებშიც მან რამდენიმე სოლო-ალბომი და სხვა მუსიკოსებთან ერთად ჩაწერილი დისკი გამოსცა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:ინგლისელი როკ-გიტარისტები კატეგორია:ინგლისელი როკ-მუსიკოსები კატეგორია:The Police-ის წევრები კატეგორია:დაბადებული 31 დეკემბერი
Tetraponera angustata
Tetraponera angustata — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Tetraponera-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Pseudomyrmecinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ჭირვეულის მორჯულება
მინი|ჭირვეული კატერინა, [[ედვარდ რობერტ ჰიუზი, (1898)]] ჭირვეულის მორჯულება (The Taming of the Shrew) — უილიამ შექსპირის კომედია, რომელიც 1593 ან 1594 წელს დაიწერა. პიესა შედგება პროლოგისა და ხუთი მოქმედებისაგან.
პროლოგი
პროლოგში მოთხრობილია, თუ როგორ დაარწმუნეს ლორდის ბრძანებით ერთი ლოთი მეთუნუქე, რომ ის წარჩინებული ლორდი იყო, ცხოვრობდა დიდებულ სასახლეში და ჰყავდა ასევე პატივცემული მეუღლე, ხოლო მისი რეალური ცხოვრება მხოლოდ სიზმარი იყო, რომელიც ხანგრძლივი ძილის დროს ენახა.
პირველი მოქმედება
მოქმედება მიმდინარეობს პადუაში, სადაც ფლორენციელი ვაჭრის ვაჟი ლუჩენციო მსახურ ტრანიოსთან ერთად ჩადის, რათა უნივერსიტეტში სწავლას შეუდგეს. ისინი შემთხვევით შეესწრებიან მდიდარი პადუელი აზნაურის - ბაპტისტა მინოლასა და მისი უმცროსი ქალიშვილის - ბიანკას ხელის მთხოვნელების საუბარს. ბაპტისტა ჰორტენზიოსა და გრემიოს ეუბნება, რომ ბიანკას მანამდე ვერ გაათხოვებს, ვიდრე უფროს ქალიშვილს - კატარინას საქმროს არ უშოვის. მანამდე კი, რადგან ბიანკას სწავლა და საკრავები ძალიან უყვარს, გადაწყვეტს, რომ მასწავლებლები დაუქირაოს და დახმარებას გრემიოსა და ჰორტენზიოს სთხოვს. მაგრამ მათ სხვა საფიქრალი აქვთ: ძალიან რთულია, მაგრამ კატარინას როგორმე საქმრო უნდა მოუნახონ:
''ჰორტენზიო
მის ჭირვეულ დას ქმარი უნდა გამოვუნახოთ!
გრემიო
ქმარიო, ესე იგი, თვითონ ეშმაკი?
ჰორტენზიო
მე ვამბობ ქმარი.
მე კი ვამბობ, ეშმაკი, რადგან
შენა გგონია, ჰორტენზიო, რადგან კატარინას
მდიდარი მამა ჰყავს, აღმოჩნდება სულელი, ვინც
დათანხმდება, რომ ჯოჯოხეთი ცოლად შეირთოს?
ბიანკათი ლუჩენციოც იხიბლება და მასთან დაახლოების გზასაც მყისვე პოულობს - გადაწყვეტს, მასწავლებლად გაეცნოს. ამისთვის თავის მოსამსახურე ტრანიოს უცვლის საკუთარ ტანსაცმელს, ადგილს და მდგომარეობას.
სწორედ ამ დროს მეგობრის - ჰორტენზიოს მოსანახულებლად ჩამოდის ვერონელი აზნაური პეტრუჩიო მსახურ გრუმიოსთან ერთად. მეგობართან საუბრისას პეტრუჩიო ამბობს:
''აწ მამაჩემი, ანტონიო, გარდაიცვალა
და გულის ჯავრის გასართობად დავეხეტები,
ვნახულობ ქვეყნებს, თან ვაპირებ ცოლის შერთვასაც
და, თუმც ბლომად მაქვს საკუთარი ფულიც, ქონებაც,
მაინც ვცდილობ, რომ შევიძინო დიდი მზითევი
და შევქმნა მყუდრო ოჯახური კეთილდღეობა.
მეორე მოქმედება
პეტრუჩიო საქმიანი წინადადებით მიდის ბაპტისტა მინოლასთან - კატარინას ხელს სთხოვს და მზითვის შესახებაც წინასწარ კითხულობს. მინოლა თანახმაა ოცი ათასი კრონი ახლა მისცეს, გარდაცვალების შემდეგ კი ანდერძით მისი ქონების ნახევარს მიიღებს. საუბარს წყვეტენ თავგატეხილი ჰორტენზიოს გამო, რომელიც ლუჩენციოს მსგავსად მასწავლებლად გადაცმული შევიდა მინოლას სახლში. როგორც ირკვევა, კატარინას მისთვის თავზე ფანდური გადაუმტვრევია.
ჰორტენზიო
ვკონებ, ის მხედრად უფრო ვარგა და შეჰფერის, რომ
ფოლადის შუბი ეპყრას ხელში, ვიდრე ფანდური!
[...]
ის ათასჯერ უფრო მეტად მიყვარს, ვიდრე აქამდე,
ო, როგორ მწყურის მასთან ყოფნა და საუბარი!
პეტრუჩიო კატარინასთან საურთიერთო სტრატეგიას წინასწარ ამუშავებს. გადაწყვეტს, რომ ილაპარაკოს და მოიქცეს იმის საპირისპიროდ, როგორც ეს ჩვეულებრივ შემთხვევაში მოხდებოდა. პირველივე შეხვედრისას გაუმხელს ქალს მისი სტუმრობის მიზეზს:
პეტრუჩიო
გეტყვი პირდაპირ: მამაშენი თანახმა არის,
გსურს, თუ არა გსურს - ქორწინება მაინც მოხდება,
ვფიცავ სინათლეს, რომელიც შენს სიტურფეს ამკობს,
რომ აწ ჩემ გარდა ცოლად ვერვის ვეღარ გაჰყვები.
თვითონ განგებამ დამბადა მე შენს მომრჯულებლად,
ანჩხლ და გარეულ ქსუ კატიდან - ოჯახის ფისოდ!
პეტრუჩიო ემშვიდობება ყველას, რათა გაემგზავროს ვენეციაში საქორწილო ტანსაცმლის შესაკერად და სამკაულის ჩამოსატანად. ყველა გაოცებულია, რომ მათი ქორწილი ასე მალე გადაწყდა.
ამის შემდეგ ბიანკას თაყვანიცმცემლები გააქტიურდებიან. ბაპტისტა მათ მარტივ პირობას უყენებს: ქალს ცოლად მას გაატანს, რომლისგანაც დაქვრივების შემთხვევაში ბიანკა მეტ მემკვიდრეობას მიიღებს. ხანდაზმული გრემიო მზად არის მთელი ქონება ბიანკას დაუტოვოს. ტრანიო, ანუ ცრუ ლუჩენციო საკუთარი ქონების გარდა მამის ქონებასაც მოიშველიებს, რომ გრემიოს აჯობოს. მაგრამ ბაპტისტა მამამისის თანხმობას ითხოვს, თორემ ხომ შეიძლება შვილი მამაზე ადრე გარდაიცვალოს და მაშინ ქვრივს ვინ რას მისცემს?
მესამე მოქმედება
ქორწილის დღეს ტაძარში შეკრებილ ხალხს ჯვრისწერის დაწყებამდე დიდხანს უწევს ლოდინი, რადგან სასიძო არ ჩანს. იგი კარგა ხნის მოგვიანებით გამოჩნდება უბადრუკად მორთულ-მოკაზმული, ასევე უბადრუკი შესახედავი მსახურის თანხლებით. ყოველივე ამის გამო კატარინა თავს დამცირებულად გრძნობს.
პეტრუჩიოს სხვა ტანსაცმელს სთავაზობენ, მაგრამ უარს ამბობს. იმდენად სანახაობრივია ჯვრისწერაც, რომ თუ მანადე კატარინას ალქაჯსა და ეშმაკს ეძახდნენ, გრემიო მასზე ამბობს: „ქალი მის გვერდით კრავი არის, უმანკო მტრედი“.
საქორწილო სუფრაზე პეტრუჩიო არ რჩება, არ ითვალისწინებს კატარინას თხოვნასაც და სახლისკენ მიიჩქარის.
მეოთხე მოქმედება
მინი|მეოთხე მოქმედების მესამე სცენის ილუსტრაცია, [[ჩარლზ რობერტ ლესლი, (1886)]] მგზავრობა საშინელი აღმოჩნდება. ზამთარია, სიცივე ძვალ-რბილში ატანს. დაღლილი ცხენი წუმპეში წაიქცევა და კატარინას ქვეშ მოიყოლებს. პეტრუჩიო ზედ არ მიხედავს, სამაგიეროდ, მსახურ გრუმიოს დაუწყებს ცემას, ცხენი რატომ წაიქცაო. ტალახში ამოსვრილი და მთლად დასველებული პატარძალი კი მათ გაშველებას ცდილობს.
სახლში დაბრუნებული პეტრუჩიო ლანძღვა-გინების კორიანტელს დაატრიალებს, ააფორიაქებს მსახურებს. საჭმელს მოითხოვს, მოართმევენ ცხვრის ხორცს. მოშიებულ და დაღლილ პატარძალს ერთი სული აქვს მაგიდას მიუჯდეს. პეტრუჩიო ლოცვის კითხვას იწყებს. მერე მზარეულზე გაჯავრდება, ხორცი დაუწვიაო, ხელს წამოკრავს და ყველაფერს მაგიდიდან ყრის. იმ მიზეზით, რომ გამომშრალი და დამწვარი ხორცის ჭამა მავნებელია. ასე რომ კატარინა მშიერი მიდის დასაძინებლად. მაგრამ არც ძილი უწერია, რადგან პეტრუჩიოს ჩაფიქრებული აქვს ლოგინსაც რამე წუნი მოუძებნოს, საბან-სასთუმალი მიჰყარ-მოჰყაროს და არ დააძინოს. ასე ფიქრობს გატეხოს კატარინას ჯიუტი ხასიათი.
გადის ხანი. პეტრუჩიოს კატარინასთვის კაბა შეუკვეთია, რადგან პადუაში აპირებენ გამგზავრებას. მკერავს შესანიშნავი კაბა და ქუდი მოაქვს. მიუხედავად იმისა, რომ კატარინა მოხიბლულია, პეტრუჩიო ნახელავს დაიწუნებს და ყველაფერს უკან უბრუნებს მკერავს.
ამასობაში ლუჩენციო ერთ მასწავლებელს დაიყოლიებს, თავი მამამისად - ვინჩენციოდ გამოაცხადოს, რომ ტრანიომ-ცრუ ვინჩენციომ მისი დახმარებით ბაპტისტასთან საქორწინო ხელშეკრულება დადოს. თავად ლუჩენციო კი ჩქარობს მამულად დაიწეროს ჯვარი ბიანკაზე.
მეხუთე მოქმედება
მინი|მეხუთე მოქმედება სცენა მეორე, [[არტურ რეკხემის ილუსტრაცია, (1890)]] ვინჩენციო იმ დროს ჩამოდის პადუაში, როდესაც მისი შვილი ლუჩენციო ჯვარს იწერს. მიდის სახლთან, სადაც ლუჩენციო ცხოვრობს. იგი გამოელაპარაკება მასწავლებელს, რომელიც ამტკიცებს, რომ ვინჩენციო, ლუჩენციოს მამა სწორედ თვითონაა. ამ დროს გამოჩნდება ლუჩენციოს ტანსაცმელში გამოწყობილი ტრანიო. ვინჩენციოს გაკვირვებას საზღვარი არ აქვს. ახლა უკვე შეშფოთებულიცაა, რადგან ფიქრობს, რომ ტრანიომ მისი შვილი მოკლა და ქონება მიისაკუთრა. ამ აურზაურში ლუჩენციო და ბიანკაც გამოჩნდებიან. აქვეა ბაპტისტაც. ახალგაზრდები მამებისაგან პატიებას ითხოვენ, ყველას აუწყებენ, რომ ჯვარი დაიწერეს.
ლუჩენციოს სახლში შეკრებილად პადუელი წარჩინებული მოქალაქენი. ყურადღების ცენტრში არიან ლუჩენციო და ბიანკა, პეტრუჩიო და კატარინა, ასევე ჰორტენზიო და ქვრივი. მას შემდეგ, რაც ჰორტენზიომ ბიანკასთან მარცხი განიცადა, ცოლად მდიდარი ქვრივი შეირთო, რომელსაც იგი დიდი ხანია უყვარდა.
ჰორტენზიო, ლუჩენციო და პეტრუჩიო გადაწყვეტენ, გაარკვიონ ვინ არის დამჯერი მათ ცოლებს შორის.დადებენ ნიძლავს და ფსონსაც ჩამოვლენ. სანაძლეოს ის მოიგებს, რომლის ცოლიც პირველი მოვა, მას შემდეგ, რაც ქმარი თავისთან იხმობს.
პირველად ბიანკას მოიხმობს ლუჩენციო მსახურის პირით, მაგრამ ის არ მოდის. მსახურისავე პირით შემოუთვლის ქმარს, რომ საქმე აქვს და არ სცალია. შემდეგ ჰორტენზიო გაგზავნის მსახურს. არც ქვრივი მოვა - თუ საქმე აქვს თვითონ მოვიდესო. ბოლოს პეტრუჩიო უხმობს კატარინას და ყველას გასაკვირად, ის მაშინვე მოდის. პეტრუჩიო ავალებს, დანარჩენებიც მოიყვანოს. ქალი უსიტყვოდ ასრულებს ქმრის თხოვნას. ამის მნახველი ყველა გაოცებულია. პეტრუჩიო ცოლს მიმართავს, რომ ქალებს განუმარტოს „მათი სამღვთო მოვალეობა ქმრების წინაშე“. კატარინაც „მოძღვრავს“ მათ, რომ ქმარი ცოლის ხელმწიფე და პატრონია, ზრუნავს მასზე, თავს არ ზოგავს უამინდობაში, შრომობს მაშინ, როდესაც ცოლი თბილ სარეცელში ნებივრობს და სანაცვლოდ მხოლოდ სიყვარულსა და ერთგულებას ითხოვს. სიანჩხლე და სიჯიუტე ქალს ძალას არ მატებს, სინამდვილეში ქალის სიძლიერე მისსავ სისუსტეშია:
მაშ, დააცხრეთ ეგ სიამაყე ქმრების წინაშე
მე მზად ვარ მუდამ მორჩილებით მას ვემსახურო!
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უილიამ შექსპირის ნაწარმოებები
ხოსე ბალივიანი
ხოსე ბალივიანი (José Ballivián y Segurola, 5 მაისი 1805, ლა-პასი, ბოლივია — 6 ოქტომბერი 1852, რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია) — ბოლივიელი პოლიტიკოსი, ბოლივიის პრეზიდენტი 1841-1847 წწ. თანამდებობა დაიკავა 1841 წლის 27 სექტემბერს — დატოვა 1847 წლის 23 დეკემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოლივიის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1805 კატეგორია:გარდაცვლილი 1852
ბატაისკის ცენტრალური ბიბლიოთეკა
ბატაისკის ცენტრალური ბიბლიოთეკა (Батайская центральная библиотека) — ცენტრალური ბიბლიოთეკა როსტოვის ოლქის ქალაქ ბატაისკში.
მისამართი: 346880, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ბატაისკი, კიროვის ქუჩა № 32/1.
ისტორია
ბატაისკის ბიბლიოთეკის ისტორია სათავეს შორეულ წარსულში იღებს. 1898 წელს სოფელ ბატაისკში მუშაობდა სამკითხველო, ხოლო რევოლუციის შემდეგ კი ორი სამკითხველო ოთახი.
პირველი რაიონული ბიბლიოთეკა კი გაიხსნა 1930 წლის 1 ივლისს. ამ პერიოდისათვის წიგნადი ფონდი შეადგენდა 5000 ეგზემპლარს. ბიბლიოთეკა საკმაოდ დიდი პოპულარობით სარგებლობდა ქალაქის მოსახლეობას შორის. ბიბლიოთეკაში ტარდებოდა წიგნების განხილვა, საუბარი მკითხველებთან, გააფორმეს წიგნების საგამოფენო კუთხეები.
1938 წელს ბატაისკს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი და შესაბამისად ბიბლიოთეკაც გახდა საქალაქო. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ბიბლიოთეკა სერიოზულად დაზიანდა. ბატაისკის გათავისუფლების შემდეგ 1943 წელს ქალაქის მაცხოვრებლებმა ბიბლიოთეკა კვლავ აღადგინეს. მათ ბიბლიოთეკაში მიჰქონდათ საკუთარი წიგნები. 1945 წლიდან ბიბლიოთეკაში მუშაობდა სამი თანამშრომელი.
მწერალ მაქსიმ გორკის სახელი მიენიჭა 1958 წელს, 1960 წლიდან კი იგი გახდა ცენტრალური საქალაქო ბიბლიოთეკა.
1980 წლიდან მას დაექვემდებარა ქალაქის ყველა ბიბლიოთეკა. ჩამოყალიბდა ბატაისკის ცენტრალიზებული საბიბლიოთეკო სისტემა. 1986 წელს ბიბლიოთეკისათვის ააგეს ახალი შენობა კიროვის ქუჩა ნომერ 32-ში. ამჟამად ბიბლიოთეკა ქალაქში უმსხვილესი ბიბლიოთეკაა, მასში დაცულია 92 000 წიგნი, პერიოდული გამოცემა, აუდიო და ვიდეო კასეტები და სხვ.
ცენტრალური ბიბლიოთეკა წარმოადგენს ქალაქის საინფორმაციო, კულტურულ და დასვენების ცენტრს. ბიბლიოთეკის მკითხველთა რაოდენობა შეადგენს 35 537 კაცს. წელიწადში გასცემენ 687 650 წიგნს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ბიბლიოთეკები
ნიკო ორველაშვილი
ნიკოლოზ (ნიკო) ორველაშვილი (დ. 19 აპრილი, 1963 — გ. 15 იანვარი, 2010) — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე, ეკონომისტი და იურისტი.
დაამთავრა ივ. ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. მუშაობდა სხვადასხვა უწყებებსა და ორგანიზაციებში. იყო პოლიტიკური პარტია „ეროვნული ფორუმის“ ერთ-ერთი ლიდერი და პოლიტიკური საბჭოს წევრი.
კატეგორია:დაბადებული 19 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2010 კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები
გოჩაჯიხაიში
გოჩაჯიხაიში — სოფელი საქართველოში, ხონის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, ზღვის დონიდან 85 მეტრი, ხონიდან 7 კილომეტრი. სოფელი აღნიშნულია ვახუშტი ბატონიშვილის მიერ (XVIII ს.) შედგენილ რამდენიმე რუკაზე. სოფელში დაიბადა პედაგოგი ბესარიონ ღოღობერიძე.
აურელინუ-ლეალი
აურელინუ-ლეალი (Aurelino Leal) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 599 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 446.446 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30.46 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
გოჩაჯიხაიში
სქოლიო
კატეგორია:ხონის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Tetraponera anthracina
Tetraponera anthracina — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Tetraponera-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Pseudomyrmecinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
წყალშავი
წყალშავი — სოფელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტში (ნიგოზეთის თემი). მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე. ზღვის დონიდან 760 მეტრი, ჭიათურიდან 13 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 344 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
რამაზ შენგელიას სტადიონი
რამაზ შენგელიას სახელობის სტადიონი — სპორტული სტადიონი ქუთაისში, საქართველო. ძირითადად გამოიყენება საფეხბურთო მატჩებისათვის. არის საფეხბურთო კლუბ ქუთაისის ტორპედოს საშინაო მოედანი.
2010 წელს სტადიონს რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა. დამონტაჟდა 14,700 ინდივიდუალური სკამი, საერთაშორისო სტანდარტების ტაბლო და განათების სისტემა, თავიდან აშენდა ადმინისტრაციული შენობა, გადაიხურა სტადიონის მნიშვნელოვანი ნაწილი, გარემონტდა გასახდელები და პრესლოჟა. 2015 წლის აპრილში სტადიონს მიენიჭა გამოჩენილი ქართველი ფეხბურთელის, რამაზ შენგელიას სახელი.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს საფეხბურთო სტადიონები კატეგორია:ქუთაისის სტადიონები კატეგორია:საფეხბურთო უმაღლესი ლიგის კლუბების სტადიონები
გუმაკა
გუმაკა (ოფიციალურად გუმაკის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Gumaca) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 71 942 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 59 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:კესონის მუნიციპალიტეტები
Lasioglossum triangulinum
Lasioglossum triangulinum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1946 წელს.
სქოლიო
triangulinum
No Spare Parts
No Spare Parts — ინგლისური როკ-ჯგუფ როლინგ სტოუნზის სიმღერა. იგი სინგლის სახით 2011 წელს გამოიცა. შეტანილია ალბომის Some Girls 2011 წლის რემასტერინგში. სიმღერა წარმოადგენს ერთ-ერთი გამოუცემელი ჩანაწერის განახლებულ ვერსიას. მიკ ჯეგერის ვოკალი ამ ვერსიისათვის სპეციალურად იქნა ხელახლა ჩაწერილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როლინგ სტოუნზის სიმღერები კატეგორია:1978 წლის სიმღერები კატეგორია:2011 წლის სიმღერები
წოფის კულტურა
60-იანი წლების შუა ხანებამდე აღმოსავლეთ საქართველოს ენეოლითური კულტურა ხასიათდებოდა მტკვარ-არაქსის კულტურის განვითარებული ეტაპის ძეგლებით, რომლის წარმომავლობისა და ჩამოყალიბების პრობლემა დღემდე არ არის საბოლოოდ გადაჭრილი, რასაც ნაწილობრივ ხელს უშლიდა წინარე კულტურების წყაროთმცოდნეობითი ბაზის არასრულფასოვნება.
აღნიშნული პრობლემის კვლევაში განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება აღმოსავლეთ საქართველოს, კერძოდ კი ქვემო ქართლის ენეოლითური კულტურების კვლევას. მით უმეტეს, რომ მტკვარ-არაქსის კულტურის ცნობილი მკვლევარების აზრით, ქვემო ქართლი უნდა ყოფილიყო ძირითადი კერა ამ კულტურის ჩამოყალიბებისა და მისი იქიდან ადრეული განფენისა.
60-იანი წლების შუა ხანებში ქვემო ქართლში (მარნეულის რ-ნი), ერთდროულად (1965 წ.) დაიწყო ორი სხვადასხვა ენეოლითური კულტურის ეპონიმური ძეგლების (წოფი, შულავრის გორა) არქეოლოგიური შესწავლა, რითაც საფუძველი ჩაეყარა მტკვარ-არაქსაამდელი ენეოლითური კულტურების კვლევას აღმოსავლეთ საქართველოში.
სადღეისოდ აღმოსავლეთ საქართველოში უკვე გამოვლენილია ერთმანეთისაგან სრულიად განსხვავებული ორი ენეოლითური: შულავერ-შომუთეფესი და წოფის კულტურები, მათი განვითარების სხვადასხვა ეტაპის ძეგლები, მონიშნულია მათი პერიოდიზაცია და ქრონოლოგია, კულტურული კავშირების ორიენტაცია, განვითარების დონე და სხვა საკითხები.