cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მინა
მხატვრული მინა
მხატვრულ მინას მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს დეკორატიულ-გამოყენებით ხელოვნებაში. იყენებენ ვიტრაჟების, მოზაიკების, მხატვრული ჭურჭლის, არქიტექტურული დეტალების, დეკორატიული კომპოზიციების, მცირე ზომის ქანდაკებების, შანდლებისა და სხვათა დასამზადებლად. ძველად მინის წარმოება განსაკუთრებით განვითარებული იყო ძველ ეგვიპტეში (ძვ. წ. IV-I საუკუნეები), სირიაში, ფინიკიაში, ჩინეთში, იმხანად მხატვრული მინის ნაკეთობას (მცირე ზომის ლარნაკები, თასები, მძივები, საყურეები ამულეტები, ბეჭდები) ამზადებდნენ ღია თიხის ფორმებაში წნევისა და მინის მასის ჯოხზე დახვევის გზით. ამგვარი წესით დამზადებული მინა გაუმჭვირვარი და ფერადი (მწვანე, ლურჯი, ზურმუხტისფერი) იყო. ჩაბერვის ხერხის აღმოჩენისა და მინის დუღილის ტემპერატურის გაზრდის შედეგად ელინისტური ქვეყნებისა და ძველმა რომაელმა ოსტატებმა შექმნეს თხელკედლიანი უფერული გამჭვირვალე და შედარებით დიდი ზომის ნაკეთობანი. VI საუკუნიდან მხატვრული მინის წარმოების ცენტრები წარმოიქმნა ბიზანტიაში, სადაც განვითარდა გაუმჭვირი ფერადი შუშის (ჭურჭლისა და სმალტისათვის) წარმოება. დასავლეთ ევროპაში შუა საუკუნეებში გოტიკის ეპოქაში, ხელოვნებაში ვიტრაჟის განვითარებამ ჩამოაყალიბა მინის წარმოების ხასიათი. აღმოსავლეთის ისლამურ ხელოვნებაში XVII-XVIII საუკუნეებში განსაკუთრებით თვალსაჩინოა მინანქრით მოხატული სირიული მინის ნაკეთობანი.
XV-XVI საუკუნეებში ევროპის დეკორატიულ-გამოყენებითს ხელოვნებაში წამყვანი ადგილი დაიჭირა ვენეციურმა მინამ. XVII საუკუნეში უფრო მტკიცე მინის აღმოჩენისა და გრავიიურის ტექნიკის განვითარების შემდეგ, მინის წარმოების ცენტრმა გადაინაცვლა ჩეხეთში, რომელიც ცნობილი გახდა ჩეხური მინის სახელით. 1770 წლიდან ევროპაში, პირველად კი ინგლისში გავრცელდა ტყვია-ჟანგის საფუძველზე მიღებული მინის (ბროლი ან ფლინტგლასი) წარმოება. XVIII საუკუნიდან ინტენსიურად განვითარდა ძვირფასი ქვების ხელოვნური წარმოება. XIX-XX საუკუნეებში მხატვრული მინა გამოიყენეს დეკორაციაში ხელოვნების ოსტატებმა (ე. გალე, ო. დაუმი, ე. რუსო — საფრანგეთში; ი. ჰოფმანი — ავსტრიაში; ლ. ტიფანი — აშშ-ში).
რუსეთში პირველი მინის ქარხანა დაარსდა 1635 წელს. ფერადი მინის წარმოების განვითარებაში დიდი წვლილი მიუძღვის მ. ლომონოსოვს, რომელმაც 1753 წელს დააარსა უსტრუდიცკის ქარხანა. რუსეთში მინის წარმოებაში დიდი როლი შეასრულა, აგრეთვე პეტერბურგის ბროლისა და მინის იმპერატორულმა ქარხანამ (რომელსაც საფუძველი ჩაუყარა პეტრე I-მა მოსკოვის მახლობლად XVIII საუკუნეში და რომელიც XVIII საუკუნის შუა წლებში იამბურგის ქვეყნებთან ერთად გადატანილ იქნა პეტერბურგში). XVIII საუკუნეში დაარსდა აგრეთვე გუსევისა და დიატკოვის ბროლის ქარხნები.
სსრკ-ში მხატვრული მინის ინტენსიური წარმოება დაიწყო XX საუკუნის 30-იანი წლების ბოლოდან. საბჭოთა მხატვრული მინის წარმოების განვითარებას დიდად შეუწყო ხელი მოქანდაკე ვ. მუხინამ. საბჭოთა კავშირში მხატვრული მინის წარმოებაში გამოირჩეოდა ლენინგრადის, ვლადიმირის, უკრაინისა და ბალტიისპირეთის სკოლები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მინა კატეგორია:სკულპტურული მასალები კატეგორია:მეტასტაბილური მდგომარეობები
პანტელეიმონ ჩხიკვაძე
პანტელეიმონ ჩხიკვაძე (დ. 17 იანვარი, 1903, ბუკისციხე, ოზურგეთის მაზრა — გ. 15 აპრილი, 1940, თბილისი) — ქართველი საბჭოთა მწერალი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ღარიბი გლეხის, მელიტონ ჩხიკვაძის ოჯახში. დაამთავრა სოფლის ორკლასიანი სკოლა, შემდეგ სწავლობდა დაფნარის სამასწავლებლო სასწავლებელში, საჭამიასერის უმაღლეს პირველდაწყებით სასწავლებელში და ჩოხატაურის გიმნაზიაში. 1922 წლის ივლისიდან ცხოვრობდა თბილისში. ჯერ მუშაობდა საქონლის სადგურში მტვირთავად, შემდეგ მუშათა პროფკავშირში. 1924 წელს აგვისტოს აჯანყების დროს გურიაში დააპატიმრეს. 1924 წლიდან მუშაობდა სხვადასხვა თანამდებობებზე თბილისში. 1931 წლიდან სწავლობდა მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტში, მაგრამ ავადმყოფობის გამო 1933 წელს სწავლა შეწყვიტა. 1927-1928 წლებში ტროცკისტობის ბრალდებით გარიცხული იყო პარტიიდან. 1925 წლიდან აქვეყნებდა ლიტერატურულ ნაწარმოებებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 17 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1903 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1940 პ კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
ედემ ბოლქვაძე
ედემ ბოლქვაძე (დ. 15 მაისი, 1997, სამტრედია) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა), 23-წლამდელებს შორის საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (2019, ბლაგოევგრადი, ბულგარეთი, 65 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში
არსე (ნავარა)
არსე (Arce; Artzi) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის აუნიამენდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 146,3 კმ². მოსახლეობა — 262 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ჩილკაიოკის რაიონი
ჩილკაიოკის რაიონი (Distrito de Chilcayoc) — რაიონი პერუში, აიაკუჩოს რეგიონის სუკრეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 373 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 677 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 33.06 კმ²-ია.
შარახევის ღვთისმშობლის ეკლესია
შარახევის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ შარახევში, მდინარე შარახევის მარჯვენა ნაპირზე. ნასოფლარ ევედრეულების ჩრდილოეთით, 0,5 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. დაზიანებულია: ჩამოქცეულია კამარა, დანგრეულია კონქისა და კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე. თაღოვანი სარკმელია, მის სამხრეთით - ღრმა სწორკუთხა ნიში, შემორჩენილია კონქის თაღის სამხრეთის ქუსლი, რომელიც შირიმის მარტივი პროფილის იმპოსტს ეყრდნობა. ეკლესია შიგნით და გარედან შელესილია. ნანგრევებში შერეულია გვერდებაკეცილი ბრტყელი კრამიტის ნატეხები. ეკლესიასთან ახლოს სამაროვანია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ლომისის ძველი ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
საგიროვის სახლი
ისტორია
შენობის პროექტის დამუშავება ეკუთვნის დონის ნახიჩევანელ არქიტექტორს ნიკოლაი დურბახს. თავად სახლი კი ხორბლის მწარმოებლის ა. საგიროვის კუთვნილება იყო. 1906 წელს სახლი შეიძინა ა. შელგუნოვმა. 1910-ინი წლების დასაწყისში სახლი შეიძინა მეწარმე ბ. კამერშტეინმა, სადაც მან გახსნა ქალაქში პირველი კინემატოგრაფი „ელდორადო“.
1921 წელს კინოთეატრს გადაარქვეს სახელი და უწდეს „მესამე ინტერნაციონალი“. სამი წლის შემდეგ კი უწოდეს „კაზინო“, ხოლო 20-იანი წლების ბოლოს უწოდეს „სპარტაკი“.
1999 წელს ქალაქის იუბილესთან დაკავშირებით შენობას ცაუტარდა რემონტი, არქიტექტორ გ. შევჩენკოს ხელძღვანელობით. არქიტექტორი და რესტავრატორი ლუბა ვოლოშინოვა იწუნებდა სარემონტო სამუშაოებს: საფუძველი მოპირკეთებულია მცირე ზომის ბეტონის ფილებით, შეიცვალა თავდაპირველი ფერთა გამა, დაამონტაჟეს თანამედროვე მეტალის გადმონაშვერები.
არქიტექტურა
სართულნახევრიანი სახლი მთავარი ფასადით გადის თავისუფლების მოედანზე. სახლს აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ქეჩეკიანის სახლი. საგიროვის სახლის ფასადის გასაფორმებლად გამოყენებულია კლასიციზმისა და ბაროკოს ელემენტები. სახლის ცენტრალურ ფასადზე ხუთი სწორკუთხა ფანჯარაა, რომლებიც გაფორმებულია დეოკრაციული თამასებით.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
ბოგდანოვკა (ბასარაბეასკის რაიონი)
ბოგდანოვკა (Bogdanovca) — სოფელი მოლდოვაში, ბასარაბეასკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 68 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 52 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბასარაბეასკის რაიონის სოფლები
მოგზაური მტრედი
მოგზაური მტრედი (Ectopistes migratorius) — ამომწყდარი ფრინველი მტრედისებრთა ოჯახისა. ახასიათებდათ სქესობრივი დიმორფიზმი. მამალი სხეულის სიგრძეში 39–41 სმ, ხოლო შეფერილობით რუხი იყო. ტანის ზედა ნაწილი მუქი ჰქონდა, ქვედა — შედარებით ღია, ყელი — ბრინჯაოსფერი, ფრთებზე გააჩნდა მუქი ლაქები. დედლის სხეულის სიგრძე 38–40 სმ, ფერი კი მუქი კრემისფერი იყო. გავრცელებული იყო ჩრდილოეთ ამერიკის ფოთლოვან ტყეებში, ერთ-ერთი ძირითადი საბინადრო არეალი დიდი ტბების მიმდებარე ტერიტორიები იყო. იკვებებოდნენ თესლებით, მცენარეთა ნაყოფებითა და უხერხემლოებით. ეს ფრინველები ხშირად მიგრირებდნენ სხვადასხვა ადგილებისკენ, რათა მოეძიათ საკვები, თავშესაფარი და ბუდობის ადგილები. ერთ დროს მოგზაური მტრედი ჩრდილოეთ ამერიკის ყველაზე მრავალრიცხოვანი ფრინველი იყო, რომლის პოპულაცია 3–5 მილიარდს უდრიდა. დროთა განმავლობაში მათი რაოდენობა მკვეთრად შემცირდა. მოგზაურ მტრედზე ჯერ კიდევ ამერიკელი ინდიელები ნადირობდნენ. ევროპელი კოლონიზატორების დროს კიდევ უფრო გაძლიერდა ნადირობა, განსაკუთრებით — XIX საუკუნეში. მტრედის ხორცი იაფ საკვებს წარმოადგენდა, რის გამოც ნადირობა რამდენიმე ათეული წლის განმავლობაში საგანგაშო მასშტაბებით მიმდინარეობდა. სხვა ფაქტორებმა, როგორიცაა მსხვილი მობუდარი კოლონიების შემცირება, ტყეების ხშირი ჩეხვა ანუ ბუნებრივი ჰაბიტატის განადგურება, დიდი გავლენა მოახდინა სახეობის რაოდენობის შემცირებასა და საბოლოოდ — გადაშენებაზე. 1800–1870 წლებში პოპულაცია ნელა მცირდებოდა, სწრაფი შემცირება 1870–1890 წლებში მიმდინარეობდა. ითვლება, რომ ველურ ბუნებაში უკანასკნელი ინდივიდი მოკლული იქნა 1901 წელს. XX საუკუნის დასაწყისში მოიპოვეს უკანასკნელ წარმომადგენელთა ფოტოსურათები სამი საკონტროლო ჯგუფის მიერ. 1914 წლის 1 სექტემბერს დაიღუპა მართა — მოგზაური მტრედის უკანასკნელი წარმომადგენელი. ამ სახეობის განადგურება ანთროპოგენური გადაშენების ნათელი მაგალითია.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოგზაური მტრედი კატეგორია:გადაშენებული ფრინველები
შარახევის წმინდა მარინეს ეკლესია
შარახევის წმინდა მარინეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ შარახევის განაპირას ჩრდილო - აღმოსავლეთით, განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზული. ნაგებია ნატეხი ქვით. შესასვლელი დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდანაა. ორივე კარი შიგნით თაღოვანია, გარედან - არქიტრავული. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გარეთკენ შევიწროებული სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია. შიგნით ეკლესია გადახურულია ცილინდრული კამარით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სტარაია-რუსა
სტარაია-რუსა (Старая Русса) — ქალაქი ნოვგოროდის ოლქში, რუსეთის ფედერაცია.
სტარაია-რუსა არის საოლქო დაქვემდებარების ქალაქი და სტარაია-რუსის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ქალაქი არის სტარაია-რუსის რაიონის უდიდესი დასახლებული პუნქტი და მოსახლეობის მიხედვით მესამე ქალაქი ნოვგოროდის ოლქში. მოსახლეობა — 27 739 ადამიანი (2020).
2018 წლის 9 ოქტომბრიდან ქალაქის თავია ნინა ბოიაკოვა.
ისტორია
ამ დრომდე ღიად რჩება საკითხი ქალაქის დაარსების ზუსტი თარიღის შესახებ.
წყაროებში პირველად მოიხსენიება 1167 წელს. ქალაქი ასევე მოიხსენიება 1975 წელს ნოვგოროდში აღმოჩენილ XI საუკუნის შუა წლების არყის ქერქის წიგნში. შედარებით ახალგაზრდა არყის ქერქის წიგნი აღმოჩენილია თავად სტარაია-რუსაში და იგი მიეკუთვნება XI საუკუნის ბოლო მეოთხედს.
XII საუკუნიდან წყაროებში უკვე რეგულარულად მოიხსენიება ქალაქი. 1192 წელს ქალაქის მაშინდელმა მთავარეპისკოპოსმა მარტირიმ დააარსა სტარაია-რუსის ფერისცვალების მონასტერი. 1194 წელს ქალაქში დიდი ხანძარი გაჩნდა. 1198 წელს ააგეს პირველი ქვის ეკლესია.
1199-1201 წლებში რუსაში ააშენეს ქალაქის ციხესიმაგრე. 1234 წელს ქალაქში შეიჭრა ლიტველთა რაზმი, მაგრამ ქალაქის მოსახლეობამ მოიგერია მათი შეტევა.
1456 წელს, მოსკოვ-ნოვგოროდის ომის დროს, მოსკოვის ჯარებმა აიღეს ქალაქი და დაამარცხეს ნოვგოროდის არმია, რომელიც ცდილობდა რუსის განთავისუფლებას (რუსის ბრძოლა), რის შემდეგაც ნოვგოროდი დათმობებზე წავიდა და დადო იაჟელბიცკის ზავი. 1471 წლის მარტში ქალაქი გაძარცვა ლუცკის მთავარმა მიხეილ ოლელკოვიჩმა. ამავე წელს რუსა დაიპყრეს და გადაწვეს მოსკოვის ძალებმა.
1927 წლის 1 აგვისტოდან შევიდა ლენინგრადის ოლქის ნოვგოროდის ოკრუგში და გახდა ახლადჩამოყალიბებული სტარაია-რუსის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 1939 წლიდან რსფსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილებით გახდა საოლქო დაქვემდებარების ქალაქი.
მეორე მსოფლიო ომის დროს 1941 წლის 9 აგვისტოდან 1944 წლის 18 თებერვლამდე ოკუპირებული იყო ფაშისტური გერმანიის მიერ.
საეკლესიო არქიტექტურა
რევოლუციამდე სტარაია-რუსაში მოქმედებდა 21 მართლმადიდებლური ტაძარი, 2 სინაგოგა, ერთი ლუთერანული ეკელსია და ერთი კათოლიკური ეკლესია.
სქოლიო
კატეგორია:ნოვგოროდის ოლქის ქალაქები
ზიბა განიევა
ზიბა ფაშა კზი განიევა (Qəniyeva Zibə Paşa qızı; დ. 20 აგვისტო 1923, შემახა, აზერბაიჯანი — გ. 2010, მოსკოვი, რუსეთი) — აზერბაიჯანელი სნაიპერი, მეორე მსოფლიო ომის ვეტერანი, რადიო ოპერატორი და ჯაშუში. ისტორიაში შევიდა, როგორც პირველი აზერბაიჯანელი ქალი-სნაიპერი. დაჯილდოვდა წითელი დროშის, წითელი ვარსკვლავის, „მოსკოვის თავდაცვის“ და I ხარისხის სამამულო ომის ორდენით. 1941 წლის 7 ნოემბერს, მოსკოვის კომუნისტური დივიზიის მე-3 ნაწილის შემადგენლობაში მონაწილეობდა წითელ მოედანზე აღლუმზე. მის ანგარიშზეა 129 მოკლული მტრის ჯარისკაცი.
გაწვევა და სამხედრო სამსახური
1941 წლის 16 ოქტომბრიდან განიევა გახდა რკკა-ს (მუშა-გლეხთა წითელი არმია) წევრი. გაწვევის ადგილი – მოსკოვის ოლქის ქ. მოსკოვის კრასნოპრესენკის რაიონი. იბრძოდა ლენინგრადის და ჩრდილო-დასავლეთის ფრონტზე. როგორც რადიო ოპერატორი, 16-ჯერ გადავიდა სადაზვერვოდ ფრონტის ხაზი, საიდანაც რაციით გადმოსცა მტრის შესახებ მნიშვნელოვანი ინფორმაცია. დივიზიის ერთ-ერთ საუკეთესო სნაიპერად ითვლებოდა.
1941 წლის ოქტომბერში, ზაბა ხდება მოსკოვის კომუნისტური დივიზიის მე-3 ნაწილის მსროლელი, სადაც აუმჯობესებს სნაიპერის უნარს. 1942 წლის იანვარში მოსკოვის კომუნისტური დივიზიის მე-3 ნაწილის ბაზაზე იქმნება 130-ე ქვეითი დივიზია. იმავე წლის გაზაფხულზე, დივიზიის შემადგენლობაში ჩამოდის ჩრდილო-დასავლეთის ფრონტზე და იღებს საბრძოლო მოქმედებებში აქტიურ მონაწილეობას. თავის მეგობარ კომსომოლ ნინა სოლოვეითან ერთად, ზიბა გახდა დივიზიაში სასნაიპერო ბრიგადის შექმნის. 1942 წლის 12 აპრილიდან 23 მაისამდე, 151-ე ქვეითი დივიზიის შემადგენლობაში ზიბამ ლენინგრადის ოლქში 20 გერმანელი სამხედრო მოკლა, მათ შორის ორი ოფიცერი. სრული სამხედრო სამსახურის მანძილზე გაანდგურა 129 ოკუპანტი.
ლუი ალექსანდრ დე ბურბონი
ლუი ალექსანდრ დე ბურბონი (Louis Alexandre de Bourbon; დ. 6 ივნისი, 1678 — გ. 1 დეკემბერი, 1737) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მადამ დე მონტესპანის უკანონო ვაჟი, რომელსაც ლეგიტიმაციის შემდეგ ტულუზის გრაფობა უბოძეს. ხუთი წლის ასაკში, იგი გახდა საფრანგეთს დიდი ადმირალი.
ადრეული წლები
ლუი ალექსანდრი დაიბადა 1678 წლის 6 ივნისს ვერსალში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მისი საყვარლის, მადამ დე მონტესპანის მესამე და ნაბოლარა ვაჟი. დაბადებიდანვე, მასზე და მის უფროს დაზე, ფრანსუაზ მარიზე ზრუნავდა მადამ დე მონშევრუა.
1681 წელს მოხდა ლუი ალექსანდრის ლეგიტიმაცია, რა დროსაც მას უბოძეს ტულუზის გრაფის წოდება, 1683 წელს კი ხუთი წლის ასაკში იგი საფრანგეთის დიდი ადმირალი გახდა. 1693 წლიდან იგი უკვე ატიურად ერთვება სამხედრო საქმიანობებში და ებრძვის საფრანგეთის მტრებს. ესპანური მემკვიდრეობის ომის დროს, სწორედ მისი სარდლობით მოიპოვა საფრანგეთის ჯარებმა წარმატება და ესპანეთს სიცილია წაართვა, რომელიც შემდგომში თავის მოკავშირე სავოიას დაუთმო. 1689 წელს იგი ხდება ჯერ გაინის, შემდეგ კი ბრეტანის გუბერნატორი. 1696 წლის 3 იანვარს იგი საფრანგეთის მარშალი ხდება. 1704 წელს, ასევე ესპანური მემკვიდრეობის ომის დროს, მან თავი გამოიჩინა ველეს-მალაგას ბრძოლაში.
ქორწინება და გარდაცვალება
რამბუილეში დასახლებულმა ლუი ალექსანდრმა მალევე დაიწყო ფიქრი დაოჯახებაზე. თავდაპირველად მის საცოლედ მოიაზრებოდა დე გიზთა ძლევამოსილი დინასტიის წარმომადგენელი შარლოტ ლოთარინგიელი, თუმცა ქორწინება ლუი XV-მ ჩაშალა.
ამის შემდეგ, ლუი ალექსანდრი და მისი დები ყველანაირად ცდილობდნენ თავიანთი ძმის, მაინის ჰერცოგ ლუი ავგუსტის დაქორწინებას კონდეს პრინცესა ლუიზ ბენედიქტა დე ბურბონზე, რაც საბოლოოდ გამოუვიდათ კიდევაც.
ზიბა განიევა
ომის შემდეგ
ომის შემდეგ განიევამ ცნობილ აზერბაიჯანელ დიპლომატს ტოფიკ კადიროვს გაყვა ცოლად, რომელიც იმ მომენტისთვის სსრკ-ს ელჩი იყო თურქეთში. შემდეგ განიევამ ქმართან ერთად მოსკოვში დაბრუნდა საცხოვრებლად. მათ ეყოლათ ვაჟიშვილი - მარათ კადიროვი. განიევა დაკავდა ისტორიით და გახდა აღმოსავლეთმცოდნე, შემდეგ პროფესორად და ბოლოს ფილოლოგიური მეცნიერების კანდიდატი.
ლუი ალექსანდრ დე ბურბონი
ქორწინება და გარდაცვალება
ამ ამბიდან მალევე, 1723 წლის 2 თებერვალს ტულუზის გრაფმა ცოლად შეირთო მარი ვიქტორია დე ნოალი, რომელიც იყო გამორჩეული დიდგვაროვნის, ნოალის ჰერცოგ ან ჟიულის ასული და ასევე ლუი ალექსანდრის ნახევარ-ძმის, ლუი ანტუან დე პარდაილანის ვაჟის, ლუი გორდონის ქვრივი. მიუხედავად მრავალწლიანი ქორწინებისა, ლუი ალექსანდრსა და მარი ვიქტორიას მხოლოდ ერთი ვაჟი შეეძინათ:
ლუი ალექსანდრ დე ბურბონი გარდაიცვალა 1737 წლის 1 დეკემბერს, 59 წლის ასაკში.
ზიბა განიევა
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 2010 კატეგორია:წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები კატეგორია:სამამულო ომის ორდენის კავალრები კატეგორია:აზერბაიჯანელი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:აზერბაიჯანელი სნაიპერები კატეგორია:დაბადებული 20 აგვისტო
ლუი ალექსანდრ დე ბურბონი
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 6 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1678 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1737 კატეგორია:ბურბონები
მოგზაური მტრედი (გვარი)
მოგზაური მტრედი (Ectopistes) — ამომწყდარი ფრინველების გვარი მტრედისებრთა ოჯახისა. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — მოგზაურ მტრედს (Ectopistes migratorius), რომელიც ფართოდ იყო გავრცელებული ჩრდილოეთ ამერიკაში, მაგრამ ადამიანთა მიერ უდიდესი მასშტაბებით ნადირობამ, ჰაბიტატის განადგურებამ და სხვა ფაქტორებმა გამოიწვიეს მისი გადაშენება. უკანასკნელი ინდივიდი ველურ ბუნებაში მოკლეს 1901 წელს, ხოლო ტყვეობაში უკანასკნელი (მართა) დაიღუპა 1914 წლის 1 სექტემბერს ცინცინატის ზოოპარკში.
ლიტერატურა
* კატეგორია:მტრედისებრნი
დავით ბუზიაშვილი
დავით ბუზიაშვილი (დ. 6 აპრილი, 1993, ხაშური) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა), ახალგაზრდებს შორის საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (2016, სოფია, ბულგარეთი, 70 კგ). ახალგაზრდებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ვერცხლის (2013, 66 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 6 აპრილი კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში კატეგორია:დაბადებული 1993
აგიარი (პარაიბა)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 530 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.04 კმ²-ზე. ფართობი 344 708 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
სომხეთის წყალსაცავები
სომხეთში 74 წყალსაცავია, რომელთა საერთო მოცულობა 988 მილიონი მ³-ია. კიდევ 13 მშენებლობის პროცესშია. სომხეთის ტერიტორიაზე ყველაზე დიდი წყალსაცავია — ახურიანის, მისი მოცულობა 525 მილიონ მ³-ს შეადგენს. აღნიშნული წყალსაცავები გამოიყენება სარწყავად, ენერგეტიკაში, თევზჭერისა და რეკრეაციისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:წყალსაცავების სიები
არტახონა
არტახონა (Artajona) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ტაფალიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 66,9 კმ². მოსახლეობა — 1691 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ნასირ ალ-მულქის მეჩეთი
ნასირ ალ-მულქის მეჩეთი ( — „მესჯედ-ე ნასეერ ოლ მოლქ“) — ტრადიციული მეჩეთი შირაზში, ირანში, გოადე-ე-არაბანის მოედანზე (ცნობილ შაჰ ჩერაჰის მეჩეთთან ახლოს). მეჩეთი ყაჯართა ეპოქის დროს აშენდა და დღემდე მოქმედია და დაცულია ნასირ ალ-მულქის ფულადი შეწირულობის ფონდის მიერ. მეჩეთის მშენებლობა ყაჯართა დინასტიის თავადთაგან ერთ-ერთის, მირზა ჰასან ალი ნასირ ალ-მულქის ბრძანებით დაიწყო 1876 წელს და დამთავრებულ იქნა 1888 წელს. მეჩეთის კონსტრუქტორები იყვნენ მუჰამედ ჰასან-ე-მემარი და მუჰამედ რეზა კაში პაზ-ე-შირაზი.
მეჩეთის ფასადებზე ფართოდაა გამოყენებული ფერადი შუშა, ასევე მისი დიზაინი შეიცავს ისეთ ტრადიციულ ელემენტებს როგორიცაა „პანჯ კასეჰ-ი“ (ხუთი ჩანაზნექი).
ამჟამად
ამ მნიშვნელოვანი მონუმენტის განახლებას, დაცვასა და მომსახურებას, ისტორიული ადგილისათვის მოთხოვნილი ყველა საერთაშორისო სტანდარტის დაცვით, ღირსეულად დაიწყო და აგრძელებს, ნასირ ალ-მულქის ფულადი შეწირულობის ფონდი. ეს ფონდი ერთ-ერთი ყველაზე დიდია ფარსის პროვინციაში და მაჰმუდ გჰავამის მართვის ქვეშაა. ფონდი აქტიურად უძღვნის მისი ყოველწლიური შემოსავლის დიდ ნაწილს რელიგიური ცერემონიების მუჰარამისა და საფარის წინა და შემდგომ პერიოდში გაჭირვებულების დაპურებას და ასევე ამ ძვირფასი მეჩეთის განახლებასა და შენარჩნუბას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეჩეთები შირაზში
ბექა ბუჯიაშვილი
ბექა ბუჯიაშვილი (დ. 3 ივნისი, 1993, გორი) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა), საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (2019, რუსე, ბულგარეთი, 57 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 3 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:გორში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში
ივანოვკა (ბასარაბეასკის რაიონი)
ივანოვკა (Ivanovca) — სოფელი მოლდოვაში, ბასარაბეასკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 95 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 187 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბასარაბეასკის რაიონის სოფლები
მუჰამედ ზია-ულ ჰაკი
მუჰამედ ზია-ულ ჰაკი (محمد ضياء الحق; დ. 12 აგვისტო 1924, ჯალანდჰარი, ბრიტანეთის ინდოეთი — გ. 17 აგვისტო 1988, ბაჰავალპური, პენჯაბი, პაკისტანი) — ბრიტანეთის ინდოეთის და პაკისტანის არმიის გენერალი, ასევე პაკისტანის მე-6 პრეზიდენტი 1978 წლიდან მის გარდაცვალებამდე 1988 წლამდე, მას შემდეგ, რაც გამოაცხადა სამხედრო მდგომარეობა 1977 წელს. პაკისტანის ყველაზე ხანგრძლივი სახელმწიფოს მეთაური.
პრეზიდენტობამდე, 1978 წელს ზიამ დიდი როლი ითამაშა საბჭოთა-ავღანეთის ომში. მთელი 1980-იანი წლების მანძილზე, ამერიკის შეერთებული შტატებისა და საუდის არაბეთის დახმარებით, ზია სისტემატურად და კოორდინირებულად ამარაგებდა ავღანეთის მოჯაჰიდებს, საბჭოთა ოკუპაციის წინააღმდეგ. საბოლოოდ 1989 წელს, საბჭოთა კავშირშმა დატოვა ავღანეთის ტერიტორია, მაგრამ ამ პროცესმა ასევე გამოიწვია მილიონობით დევნილის, ჰეროინით და შეიარაღებით, გადასულიყო პაკისტანის სასაზღვრო პროვინციებში. საგარეო ურთიერთობებში, ზიამ დაამყარა ძლიერი კავშირი ჩინეთთან, ევროპის ეკონომიკურ თანამეგობრობასთან, აშშ-სთან და ხაზი გაუსვა პაკისტანის როლს ისლამურ სამყაროში, ხოლო ინდოეთთან ურთიერთობები გაუარესდა „სიაჩენის კონფლიქტის“ ფონზე და იმ ბრალდებების გამო, რომ პაკისტანი ეხმარება ხალისტანის მოძრაობას. ქვეყნის შიგნით, ზიამ გაატარა ფართო რეფორმები, რაც მიზნად ისახავდა პაკისტანის ისლამიზაციას. მან ასევე წამოიწყო პაკისტანის ატომური ბომბის მიღების პროექტი, შემოიღო ინდუსტრიალიზაცია და დერეგულაცია, რომელიც დაეხმარა პაკისტანის ეკონომიკას გახდეს ყველაზე სწრაფად მზარდი სამხრეთ აზიაში. ზიას მმართველობის დროს, ქვეყანის ისტორიაში დაფიქსირდა მშპ-ს ზრდის ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი.
სამხედრო მდგომარეობის გაუქმების შემდეგ, 1985 წელს ქვეყანაში ჩატარდა უპარტიო არჩევნები, სადაც ზიამ მუჰამედ ხან ჯუნეჯო პრემიერ-მინისტრად დანიშნა, მაგრამ კონსტიტუციაში შეტანილი ცვლილებების მიხედვით, პრეზიდენტს უფრო მეტი უფლებამოსილება გააჩნდა. მას შემდეგ, რაც ჯუნეჯომ ხელი მოაწერა 1988 წლის ჟენევის შეთანხმებას, ზიას სურვილის საწინააღმდეგოდ, და ასევე მოუწოდა „ოჯრის ბანაკის უბედურების“ გამოძიებისკენ, ზიამ ჯუნეჯო თანამდებობიდან გაათავისუფლა და 1988 წლის ნოემბერში გამოაცხადა ახალი არჩევნები. 1988 წლის 17 აგვისტოს, ქალაქ ბაჰავალპურთან ახლოს, ზია და მისი რამდენიმე სამხედრო მაღალჩინოსანი და კიდევ ორი ამერიკელი დიპლომატი, საიდუმლო ავიაკატასტროფის შედეგად მოკლეს. მუჰამედ ზია დღემდე რჩება პოპულარულ ფიგურად პაკისტანის ისტორიაში, როგორც რეგიონში საბჭოთა ოკუპაციის მოწინააღმდეგე, ისევე როგორც ეკონომიკურ კეთილდღეობაზე მზრუნველი, მაგრამ ამავე დროს, როგორც ქვეყნის დემოკრატიული ინსტიტუტების დამასუსტებელი და რელიგიური შეუწყნარებლობის დამაკანონებელი.
ადრეული წლები
მუჰამედ ზია დაიბადა 1924 წლის 12 აგვისტოს პენჯაბელი არაინების ოჯახში, ქალაქ ჯალანდჰარში, პენჯაბში, იმ დროისთვის ბრიტანეთის ინდოეთში, როგორც მუჰამედ აკბარის მეორე შვილი, რომელიც ინდოეთის ბრიტანელი შეიარაღებული ძალების პერსონალად მუშაობდა დელისა და შიმლაში, სანამ 1947 წელს, პაკისტანმა დამოუკიდებლობა არ მოიპოვა.
თავისი დაწყებითი განათლება დაასრულა შიმლაში და შემდეგ ჩაირიცხა დელის უნივერსიტეტის წმინდა სტეფანეს კოლეჯში, რომელიც 1943 წელს უმაღლესი ნიშნებით და ბაკალავრის ხარისხით დაამთავრა, ისტორიის სპეციალობით. უნივერსიტეტის დამთავრებამდე, 1943 წელს ზია ბრიტანეთის ინდოეთის არმიას შეუერთდა.
1950 წელს დაქორწინდა შაფიგა ჯაჰანზე, რომელიც 1996 წლის 6 იანვარს გარდაიცვალა. ზიას ჰყავს ვაჟები, მუჰამედ იჯაზ-ულ ჰაკი (დ. 1953 წელს), (born 1953), რომელიც პოლიტიკოსია და ნავაზ შარიფის მინისტრთა კაბინეტის წევრია, ანვარ-ულ ჰაკი (დ. 1960 წელს)  და მისი ქალიშვილები, ზაინი   (დ. 1972 წელს), განსაკუთრებული საჭიროებების მქონე ბავშვი, რუბინა სალემი, რომელიც ცოლად გაყვა პაკისტანელ ბანკირს და 1980 წლიდან ცხოვრობს ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ყურათულაინ ზია, რომელიც ამჟამად ლონდონში ცხოვრობს და ცოლად გაყვა პაკისტანელ ექიმს ადნან მაჯიდს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1988 კატეგორია:პაკისტანის პრეზიდენტები
უაკანიის რაიონი
უაკანიის რაიონი (Distrito de Huacaña) — რაიონი პერუში, აიაკუჩოს რეგიონის სუკრეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 170 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 633 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.8 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 132.73 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აიაკუჩოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:სუკრეს პროვინციის რაიონები
რაკეშ შარმა
220px|მინი|რაკეშ შარმა რაკეშ შარმა(ჰინდი राकेश शर्मा) — პირველი ინდოელი კოსმონავტი. მსოფლიოს 138 ადამიანი, რომელიც გაფრინდა კოსმოსში. საბჭოთა კავშირის გმირი, დაიბადა 1949 წლის 13 იანვარს, ინდოეთის პენჯაბის შტატის ქალაქ პატიალაში.
ბიოგრაფია
1966 წელს იგი შვიდა თავდაცვის ეროვნულ აკადემიაში (ინგლ. Khadakvasla National Defense Academy), რომელიც წარმატებით დაასრულა 1970 მსახურობდა ინდოეთის სამხედრო-საჰაერო ძალებში, სადაც წარმატებული კარიერა გაიკეთა. 1982 წელს ინდოეთი მოწვეულ იქნა სსრკ-ს პრგრამა „ინტერკოსმოსში“ მონაწილეობის მისაღებად. მაიორმა შარმამ გააკეთა განაცხადი კოსმონავტთა რიგებში ჩასარიცხად. (კონკურსი ძალიან დიდი იყო. ერთ ადგილზე 240 პრეტენდენტი პაექრობდა). ის ჩარიცხვისთანავე შეუდგა ვარჯიშებს და პარალელურად ისწავლა რუსული ენა. რაკეშ შარმასთან ერთად ვარჯიშობდა მისი დუბლიორი რავიშ მალჰოტრა.
რაკეშ-შარმა „Союз Т-11“ ხომალდის ეკიპაჟში ჩაერთო როგორც კოსმონავტი-მკვლევარი (ეკიპაჟჳს შემადგენლობა — იური ვასილის ძე მალიშევი, ბორტინჟინერი — გენადი მიხეილის ძე სტრეკალოვი, მეთაური — ანატოლი ნიკოლოზის ძე ბერეზოვოი, ბორტინჟინერი — გიორგი მიხეილის ძე გრეჩკო, კოსმონავტი-მკვლევარი — რავიშ მალჰოტრა).
კოსმოსური ხომალდი „Союз Т-11“ 1984 წლის 3 აპრილს აფრინდა ბაიკანურის კოსმოდრომიდან ორბიტალურ კოსმოსურ სადგურ „Салют-7-ზე“. კოსმოსში მან დაჰყო 7 დღე-ღამე, 21 საათი და 41 წუთი, 1984 წლის 11 აპრილს დაეშვა მიწაზე. ამასთან, დაშვებისათვის მან გამოიყენა კოსმოსური ხომალდი „Союз Т-10“.
კოსმონავტი-მკვლევარის რანგში რაკეშ შარმამ ჩაატარა მრავალზონალური გადაღებები ჩრდილოეთ ინდოეთის რეგიონში ჰიმალაის მთებში ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობის შესაძლებლობის გამოსარკვევად. ფრენის დროს დამყარდა პირდაპირი კავშირი ინდოეთის მაშინდელ პრემიერ-მინისტრ ინდირა განდისთან. ინდირა განდის შეკითხვაზე: ”როგორ გამოიყურება ინდოეთი კოსმოსიდან?”, რაკეშმა უპასუხა სტრიქონით პატრიოტული ლექსიდან: ” ყველაზე კარგად მსოფლიოში”  (ჰინდი — „सारे जहां से अच्छा“).
კოსმოსის შემდეგ
პოდპოლკოვნიკის ჩინით ინდოეთის სამხედრო-საჰაერო ძალებიდან დემობილიზაციის შემდეგ, რაკეშ შარმა მოეწყო მფრინავ-გამომცდელად კომპანია „ჰინდუსტან აერონოტიკში“, რომელსაც მარტავდა ინდოეთის თავდაცვის სამინისტრო. ის მსახურობდა ბანგალორში განლაგებულ კომპანიის ეროვნულ საფრენ-გამომცდელ ცენტრში და მონაწილეობდა ინდური მსუბუქი საპრენი აპარატების შემუშავების პროცესში.
დღეისათვის რაკეშ შარმა მოწყვეტილია აქტიურ მოღვაწეობას, მას უკავია დოკუმენტბრუნვის ავტომატიზაციის საბჭოს თავმჯდომარის თანამდებობა. 2006 წლის ნოემბერში შარმა მონაწილეობდა ინდოეთის კოსმოსური კვლევის ორგანიზაციის მიერ ორგანიზებულ კონფერენციაში, რომელზეც მიიღეს გადაწყვეტილება ინდოეთის კოსმოსში საპილოტე ფრენების საკუთარი პროგრამის მომზადებაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: კოსმონავტები კატეგორია: ინდოელები
კუჭეჭის სამაროვანი
კუჭეჭას სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის მდინარე ფშავის არაგვის მარცხენა ნაპირას, ფერდობ ადგილ საყდართგორაზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. სამაროვანზე, გეგმით სწორკუთხა, რვა აკლდამაა. მათი გვერდითი კედლები მორკალულია და ბრტყელი, სიპი ქვებით შედგენილი გადახურვა აქვთ.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
რამაზ გაზაშვილი
რამაზ გაზაშვილი (დ. 30 ოქტომბერი, 1977, გორი) — ქართველი სპორტსმენი (კრივი), ფინეთისა და ირანის საერთაშორისო ტურნირებში გამარჯვებული. ევროპის ჩემპიონატის მეორე პრიზიორი (1997) ახალგაზრდებს შორის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:გორში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოკრივეები
ბარასოაინი
ბარასოაინი (Barásoain; Barasoain) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ტაფალიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 13,94 კმ². მოსახლეობა — 613 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
კატინგეირა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 812 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.09 კმ²-ზე. ფართობი 529 454 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
საღმრთო გუდანის ჯვარი
საღმრთო გუდანის ჯვარი — საკულტო ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ გუდანის ჩრდილო - აღმოსავლეთით, 200 მეტრზე. იგი აგებულია XIX საუკუნის დასასრულს – ძველი საკულტო ნაგებობების შემორჩენილ საძირკველზე. შედგება ფიქლით ნაგები და ერთმანეთზე მიდგმული ოთხი სწორკუთხა ნაგებობისგან. ჩრდილო–დასავლეთით ბეღლის კარია. შესასვლელი მას აღმოსავლეთიდან აქვს. შიგნით აღმოსავლეთ და სამხრეთ კედლებს ფიქლის ქვის ჩამოსაჯდომი გასდევს. ბეღლის კარს დასავლეთიდან პატარა ორსართულიანი ნაგებობა ბეღელი ეკვრის. მისი I სართული უსარკმლო ოთახია, რომელსაც შესასვლელი ჩრდილოეთიდან აქვს. II სართულის შესასვლელი აღმოსავლეთ კედელშია გაჭრილი. ჩრდილოეთით ერთი სწორკუთხა სარკმელია. სათავსის შუაში შემორჩენილია კერის რამდენიმე ფიქლის ფილა. კერაზე ჩამოშვებულია ქვაბის ჩამოსაკიდებელი ჯაჭვი. კედლებთან ხის სავარძლები დგას. თუნუქის ორფერდა სახურავი და სართულშუა გადახურვა ხის კოჭებზეა მოწყობილი. ჩრდილოეთის ფასადზე, შესასვლელის თავზე, ვინმე ვასო ბურდულის მიერ ამოკაწრული წარწერაა: „მე ავაშენე და ხალხს დარჩეს.“ ბეღლის კარის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეზე მიდგმულია ორსართულიანი, მოგრძო შენობაა. I სართულს ჩრდილოეთით შესასვლელი და ერთი სწორკუთხა სარკმელი აქვს, აღმოსავლეთით ბუხარი და ერთი ნიში. მიწურ იატაკზე კერაა მოწყობილი. ამ სართულზე, რომელსაც სადიასახლისოს უწოდებენ, ქალები არ დაიშვებოდნენ და მამაკაცები „დიასახლისობდნენ.“ II სართულს შესასვლელი აღმოსავლეთიდან აქვს. ჩრდილოეთ კედელში სარკმელია, სამხრეთისაში - ორი კარი, მათ შორის მარჯვენა სამხრეთიდან მიშენებულ პატარა სათავსში გადის, რომელსაც დამოუკიდებელი შესასვლელი აღმოსავლეთიდან აქვს. საღმრთო გუდანის ჯვარი ხევსურეთის ყველაზე მნიშვნელოვანი სალოცავი იყო.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
სუპრუნოვის სახლი
სუპრუნოვის სახლი (Особняк Супрунова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე (სახლი 79). აგებულია XX საუკუნის დასაწყისში და ეკუთვნოდა ცნობილ ხორბლის მეწარმეს ივანე სუპრუნოვს. სუპრუნოვის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
სუპრუნოვის სახლი ააშენეს XX საუკუნის დასაწყისში. მასში სუპრუნოვი ცხოვრობა თავის ოჯახთან ერთად. ამ სახლის მშენებლობასთან დაკავშირებულია ქალაქური ლეგენდა. თითქოს სუპრუნოვს იტალიაში მოგზაურობის დროს გადაუწყვეტია ნეაპოლის (სხვა ვერსიით გენუის) ქუჩებში გასეირნება. ვაჭარი მოიხიბლა ერთი სახლით და გადაწყვიტა, რაც არ უნდა დაჯდომოდა ეყიდა იგი და გადმოეტანა როსტოვში. ვაჭარმა თავისი სურვილი სახლის მეპატრონეს გააცნო. მეპატრონე თავიდან წინააღმდეგი იყო, მაგრამ სუპრუნოვმა იმდენად დიდი თანხა შესთავაზა, რომ იგი დათანხმდა. სახლი დაშალეს, დატვირთეს გემზე და გადმოიტანეს როსტოვში. სახლი ააგეს როსტოვში, ამ პროცესს ზედამხედველობას თავად სუპრუნოვი უწევდა. არსებობს ვარაუდი, რომ სახლის იტალიური წარმოშობა მოგონილია თვით სუპრუნოვის მიერ, რათა ყურადღება მიემართა თავისი ბიზნესკისაკენ. მეორე ვერსიის თანახმად სახლი აგებულია ადგილობრივი მასალებით.
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. სუპრუნოვი დააპატიმრეს და დაიკარგა უგზო-უკვლოდ. მეორე მსოფლიო ომის დროს სახლი სერიოზულად დაზიანდა: განადგურდა მარმარილოს მოპირკეთება, სახურავი და პარაპეტები.
1950-იან წლებში სახლს ნეოკლასიკური რემონტი ჩაუტარეს. თავდაპირველი დეკორისაგან შემორჩენილია სარდაფის სართულის მოსაპირკეთებელი შავი მარმარილო.
არქიტექტურა
სასახლე მოპირკეთებულია მარმარილოს და მაიოლიკის მასალით. ფანჯრები დასრულებულია ნახევრაწრიული რელიეფებით. ცენტრალური შესასვლელი გაფორმებულია მარმარილოს მასალით.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
იორდანოვკა (ბასარაბეასკის რაიონი)
იორდანოვკა (Iordanovca) — სოფელი მოლდოვაში, ბასარაბეასკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 61 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 930 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბასარაბეასკის რაიონის სოფლები
პეტრე ლაზარევი
პეტრე ლაზარევი (Пётр Петро́вич Ла́зарев; დ. 14 აპრილი, 1878 — გ. 23 აპრილი, 1942) — რუსი ფიზიკოსი. ლაზარევი იყო საბჭოთა კავშირში ბიოფიზიკურ გამოკვლევათა ფუძემდებელი.
ბიოგრაფია
პეტრე ლაზარევი დაიბადა 1878 წლის 14 აპრილს ქალაქ მოსკოვში, ინჟინრის ოჯახში. გიმნაზიის დამთავრების შემდგომ იგი შევიდა მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე. 1901 წელს მან უნივერსიტეტი წარჩინებით დაამთავრა. ერთი წლის შემდეგ ლაზარევმა ჩააბარა გამოცდები რათა მიეღო დოქტორის ხარისხი, ხოლო შემდგომ მან მუშაობა დაიწყო ასისტენტად, მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის ყელ-ყურის კლინიკაში. მედიცინის გარდა ლაზარევი ფიზიკითაც იყო გატაცებული. 1903 წელს სახალხო განათლების სამინისტროს საგანგებო ნებართვით მან ექსტერნის წესით ჩააბარა ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის სრული კურსის გამოცდები. ასეთმა მდიდარმა ძირეულმა ცოდნამ დიდად შეუწყო ხელი მის შემდგომ სამეცნიერო მოღვაწეობას.
მოღვაწეობა
ლაზარევმა სადოქტორო დისერტაციაში „საღებავთა და პიგმენტთა გამოხუნება სინათლეზე“ გამოიკვლია სინათლის ქიმიური მოქმედების ძირითადი კანონზომიერებები. იგი იყო პირველი ვინც ახსნა დამოკიდებულება სინათლის მიერ დაშლილი ნივთიერების რაოდენობისა და შთანთქმულ ენერგიას შორის, რეაქციის სიჩქარესა და სინათლის ტალღის სიგრძეს შორის, აგრეთვე - ჟანგბადის გავლენა გახუნებაზე. ეს ნაშრომი მიჩნეულია ერთ-ერთ ძირითად და საწყოს ნაშრომად ფოტოქიმიურ რეაქციათა საერთო კინემატიკაში.
1912 წელს ლაზარევი აირჩიეს მოსკოვის უმაღლესი ტექნიკური სასწავლებლის პროფესორად, ხოლო 1916 წელს პეტერბურგის უნივერსიტეტის ფიზიკის პროფესორად (თუმცა მან ამ თანამდებობაზე უარი განაცხადა). 1917 წელს ლაზარევი პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის წევრია. ლაზარევი აგრეთვე აქტიურად იყო ჩართული სახალხო საქმეებშიც, როგორიცაა: სახალხო მეურნეობა და სამხედრო საქმე.
1918 წელს ლენინის წინადადებით ლაზარევი მიიწვიეს კურსკის მაგნიტური ანომალიის შესასწავლად. 1919 წელს ლაზარევის ინიციატივითა და აქტიური მონაწილეობით მოსკოვში შეიქმნა ფიზიკისა და ბიოფიზიკის სპეციალური ინსტიტუტი, სადაც მუშავდებოდა ბიოფიზიკის, მოლეკულური ფიზიკის, აკუსტიკის, ოპტიკის, ფოტოქიმიისა და გეოფიზიკურ სამუშაოთა საკითხები.
ლაზარევის აგზნებადობის იონური თეორიის საფუძველზე დადგენილ იქნა, საერთოდ, ცოცხალი მატერიისა და კერძოდ ჩვენი შეგრძნებათა ორგანოთა კანონზომიერებანი. მან პირველმა შეიმუშავა და ექსპერიმენტალურად შეამოწმა შეგრძნების ორგანოთა ადაპტაციის თეორია გარე გამაღიზიანებელთა მოქმედებისას. 1918 წელს ლაზარევი ხელმძღვანელობს ბიოფიზიკურ განყოფილებას ექსპერიმენტალური მედიცინის საკავშორო ინსტიტუტში. დიდია ლაზარევის, როგორც პედაგოგის დამსახურებაც. ლაზარევის კალამს ეკუთვნის მთელი რიგი ნაშრომები მეცნიერების ისტორიში.
დიდი სამამულო ომის წლებში მეცნიერებათა აკადემიის ბიოფიზიკური ლაბორატორია ევაკუირებულ იქნა ალმა-ათაში, სწორედ აქ გარდაიცვალა პეტრე ლაზარევი 64 წლის ასაკში, 1942 წლის 23 აპრილს.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსი ფიზიკოსები
ადრიანოპოლის ბრძოლა
ტერმინი ადრიანოპოლის ბრძოლა შეიძლება აღნიშნავდეს:
მოროკოლიის რაიონი
მოროკოლიის რაიონი (Distrito de Morcolla) — რაიონი პერუში, აიაკუჩოს რეგიონის სუკრეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 459 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 190 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7.6 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 289.34 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აიაკუჩოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:სუკრეს პროვინციის რაიონები
ბეირე
ბეირე (Beire) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ტაფალიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 22,25 კმ². მოსახლეობა — 287 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
კარგი, ცუდი, ბოროტი
კარგი, ცუდი, ბოროტი (Il buono, il brutto, il cattivo) — სერჯო ლეონეს დოლარის ტრილოგიის მესამე და ყველაზე ცნობილი ფილმი. ფილმის მთავარი გმირი, კაცი სახელის გარეშე, არის ტრილოგიის წინა ფილების „ერთი მუჭა დოლარისთვის“ (1964) და „რამდენიმე დოლარით მეტი“ (1965) მთავარი გმირი.
სიუჟეტი
ფილმი მოგვითხრობს განძეულის სამ მაძიებელზე. მათ მეტსახელად კარგი, ცუდი და ბოროტი ჰქვიათ. „კარგი“ კანონით ძებნილთა დაკავებითა და დაბრუნებით შოულობს ფულს. „ცუდი“ ცივსისხლიანი და მიზანდასახული დაქირავებული მკვლელია, რომელსაც თანაგრძნობა არ გააჩნია. ტუკოს ანუ „ბოროტი“ ხარბი და უპრინციპოა და ხან კარგთან და ხან ცუდთან კრავს ალიანსს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:იტალიურენოვანი ფილმები კატეგორია:1966 წლის ფილმები კატეგორია:ვესტერნები კატეგორია:იტალიური ფილმები კატეგორია:სერჯო ლეონეს ფილმები
ქვემო ხორხის კოშკი
ქვემო ხორხის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ხორხის განაპირას, აგებულია lX-X საუკუნეებში. კოშკი ზურგიანია (4,4 x 3,7 მეტრი), ნაგებია დიდი და საშუალო ზომის ლოდებით (კირის ხსნარზე), რიგების სწორხაზოვნების დაცვით. შემორჩენილი 3 სართული (სიმაღლე 7 მეტრი) ზემოთკენ ვიწროვდება. შესასვლელი აღმოსავლეთიდანაა, მიწიდან 3,65 მეტრ სიმაღლეზე. კარი სწორკუთხაა, გადახურულია ლოდით. პირველი სართული ნანგრევებითაა ამოვსებული. შემორჩენილია მეორე და მესამე სართულების გადახურვის ქვის ფილები, რომლებშიც ასაძრომი ხვრელებია დატანებული. გარედან, კარის ღიობის ქვემოთ, შემორჩენილია ბაქნის საბჯენი ორი კონსოლი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ხუან სებასტიან ვერონი
ხუან სებასტიან ვერონი (Juan Sebastián Verón; დ. 9 მარტი, 1975, ლა-პლატა) — არგენტინელი ვეტერანი ფეხბურთელი. თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე. ასპარეზობდა არგენტინის, იტალიისა და ინგლისის ჩემპიონატებში. აქვს იტალიის მოქალაქეობა.
1998, 2002 და 2010 წლების მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე არგენტინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემადგენლობაში.
სანაკრებო კარიერა
1996–2010 წლებში იყო არგენტინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი, რომლის შემადგენლობაში 73 მატჩი ითამაშა და ცხრა ბურთი გაიტანა.
სანაკრებო სტატისტიკა
!ჯამში||73||9
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:ესპანელი არგენტინელები კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთელები კატეგორია:ფიფას 100-ეული კატეგორია:არგენტინის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ესტუდიანტესის ფეხბურთელები კატეგორია:ბოკა ხუნიორსის ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სამპდორიას ფეხბურთელები კატეგორია:პარმის ფეხბურთელები კატეგორია:ლაციოს ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:მანჩესტერ იუნაიტედის ფეხბურთელები კატეგორია:ჩელსის ფეხბურთელები კატეგორია:1998 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2002 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
მარი ვიქტორია დე ნოალი
მარი ვიქტორია დე ნოალი (Marie Victoire de Noailles; დ. 6 მაისი, 1688 — გ. 30 სექტემბერი, 1766) — ფრანგი დიდგვაროვანი და გრაფინია. ნოალის მეორე ჰერცოგ ან ჟიულის ასული. მისი მეორე ქმარი იყო თვით საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მადამ დე მონტესპანის ვაჟი, ტულუზის გრაფი ლუი ალექსანდრ დე ბურბონი.
ოჯახი
მარი ვიქტორია დაიბადა 1688 წლის 6 მაისს ვერსალის სასახლეში. იგი იყო მეთექვსმეტე, ნოალის ჰერცოგ ან ჟიულისა და მარი ფრანსუაზ დე ბურნონვილის ოცი შვილიდან. მისი უფროსი და, მარი კრისტინა ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მარშალსა და გაშის ჰერცოგ ანტუან დე გრამონს. მეორე და, ლუსი ფელიჩიტა დაქორწინდა საფრანგეთის მეფე ანრი IV-ისა და მისი საყვარლის, გაბრიელ დ'ესტრეს შთამომავალ ვიქტორ მარი დ'ესტრეზე. მისი კიდევ ერთი და, მარი ტერეზა ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ის საყვარლის, ლუიზა დე ლა ვალიერის ძმის შვილს.
პირველი ქორწინება
1707 წელს მარი ვიქტორია ცოლად გაჰყვა ლუი დე გოდრინზე, რომელიც იყო ლუი ანტუან დე გოდრინის ვაჟი, რომელიც თავის მხრივ იყო მონტესპანის მარკიზ ლუი ანრი დე გოდრინისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ის სამეფო საყვარელ ფრანსუაზ ათენა დე როშეშუარის ვაჟი. აღსანიშნავია ისიც, რომ მარი ვიქტორიას პირველი ქმარი მადამ დე მონტესპანის შვილიშვილი, ხოლო მეორე ქმარი შვილი იყო.
პირველი ქორწინების პერიოდში, მარი ვიქტორია ატარებდა მარკიზა დე გოდრინის წოდებას. ცნობილია, რომ იგი მალევე გახდა ბურგუნდიის ჰერცოგინია მარია ადელაიდა სავოიელის ფრეილინა, რომელიც შემდგომში საფრანგეთის დოფინი და საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის დედა გახდა.
პირველი ქორწინებიდან, მარი ვიქტორიას ორი ვაჟი შეეძინა: ლუი (1707-1743), ანტინის ჰერცოგი და ანტუან ფრანსუა (1709-1741), გოდრინის მარკიზი.
1712 წელს ჯერ მარი ვიქტორიას ქმარი დაიღუპა, შემდეგ კი მისი ქალბატონი, საფრანგეთის დოფინი მარია ადელაიდა სავოიელი (თავის ქმართან ერთად). ამ წელს საფრანგეთში უამრავი ადამიანი გარდაიცვალა, რაც წითურას ეპიდემიით იყო გამოწვეული.
მეორე ქორწინება
1723 წლის 2 თებერვალს მარი ვიქტორია დაქორწინდა საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მადამ დე მონტესპანის ვაჟზე, ტულუზის გრაფ ლუი ალექსანდრზე. მათ ქორწინებას ბევრი ეწინააღმდეგებოდა, თუმცა მას შემდეგ რაც საფრანგეთის მეფის რეგენტი, ორლეანის ჰერცოგი ფილიპ II გარდაიცვალა მათ შესძლეს დაქორწინება.
ლუი ალექსანდრზე ქორწინებით, მარი ვიქტორიამ შემდეგი წოდებები მიიღო: ტულუზის გრაფინია, ვენდომის ჰერცოგინია, რამბუილეტის ჰერცოგინია, არკ-ენ-ბარუას ჰერცოგინია, შატოვილანის ჰერცოგინია და პენტიევრის ჰერცოგინია.
ტულუზის გრაფსა და გრაფინიას ვერსალის სამეფო სასახლეში საკუთარი ოფიციალური პალატები ჰქონდათ. შემდგომში ეს პალატები საფრანგეთის მეფე ლუი XV-მ ჩამოართვა მათ და საკუთარ ქალიშვილებს გადასცა, მარი ვიქტორიას კი თავისი დედამთილის, განსვენებული მადამ დე მონტესპანის ოთახში მოუწია გადასვლა.
ქვრივობა
1737 წლის 1 დეკემბერს 59 წლის ლუი ალექსანდრი გარდაიცვალა. მარი ვიქტორიას მისგან მხოლოდ ერთი ვაჟი დარჩა — პენტიევრის ჰერცოგი ლუი ჟან მარი, რომელიც მან სასწრაფოდ დააქორწინა მოდენის ჰერცოგის ასულ მარია ტერეზა ფელიჩიტა დ'ესტეზე. საპატარძლო მარი ვიქტორიას მულმა, საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის რეგენტის, ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ II-ის ცოლმა, ორლეანის ჰერცოგინია ფრანსუაზ მარი დე ბურბონმა შეარჩია. აღსანიშნავია ისიც, რომ მარია ტერეზა ფელიჩიტა ფრანსუაზ მარის შვილიშვილი იყო.
მარი ვიქტორიას ახალგაზრდა მეფე ლუი XV-თან კარგი ურთიერთობა ჰქონდა, რომელიც შემდგომში მისი ვაჟის ნათლიაც გახდა. შესაძლოა ითქვას, რომ როდესაც ლუის დედა გარდაიცვალა, იგი სულ ორი წლის იყო და მას მარი ვიქტორია ზრდიდა. შესაბამისად იგი მისთვის მეორე დედასავით იყო და დიდ პატივს სცემდა მას.
1766 წლის 30 სექტემბერს გარდაიცვალა მარი ვიქტორია დე ნოალი, 78 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 6 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1688 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1766
დიმიტრი როჟდესტვენსკი
დიმიტრი როჟდესტვენსკი (Дми́трий Серге́евич Рожде́ственский; დ. 7 აპრილი, 1876, პეტერბურგი — გ. 25 ივნისი, 1940, ლენინგრადი) — რუსი საბჭოთა ფიზიკოსი. სახელმწიფო ოპტიკური ინსტიტუტის დამაარსებელი და მისი პირველი დირექტორი (1918-1932 წწ.). საბჭოთა კავშირში ოპტიკური მრეწველობის ერთ-ერთი ორგანიზატორი. საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1929 წელი)
ბიოგრაფია
დიმიტრი სერგის ძე როჟდესტვენსკი დაიბადა 1876 წლის 7 აპრილს პეტერბურგში, პედაგოგის ოჯახში. საშუალო განათლება მიიღო პეტერბურგის მეექვსე კლასიკურ გიმნაზიაში, რომელიც 1894 წელს ვერცხლის მედალზე დაამთავრა. იმავე წელს იგი შევიდა პეტერბურგის უნივერსიტეტის საბუნებისმეტყველო-მათემატიკურ განყოფილებაზე. უნივერსიტეტში დიმიტრი აქტიურ მონაწილეობას ღებულობდა სტუდენტთა საგაფიცვო მოძრაობებში. 1900 წელს მან პირველი ხარისხის დიპლომით დაამთავრა უნივერსიტეტის მათემატიკური განყოფილება, რის შემდეგ დატოვეს საპროფესორო წვრთნის გასავლელად. მეცნიერული მოღვაწეობა მან ჯერ კიდევ სტუდენტობაში დაიწყო პროფესორ ნ. ეგოროვის ხელმძღვანელობით.
უნივერსიტეტის დამთავრებისთანავე როჟდესტვენსკი სწავლის გასაგრძელებლად გაემგზავრა ჯერ საფრანგეთში, შემდეგ კი - გერმანიაში. 1903 წელს იგი დაბრუნდა რუსეთში და დაიწყო მუშაობა პეტერბურგის უნივერსიტეტში ლაბორანტის თანამდებობაზე. 1912 წელს დიმიტრი როჟდესტვენსკიმ დაიცვა სამაგისტრო დისერტაცია თემაზე „სინათლის ანომალური დისპერსიის გამოკვლევა ნატრიუმის ორთქლში“. ამ შრომისათვის იგი დააჯილდოვეს მეცნიერებათა აკადემიის დიმიტრი მენდელეევის მედლით. იმავე წელს მას მიენიჭა პრივატ-დოცენტის წოდება. 1915 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „მარტივი თანაფარდობანი ტუტე-ლითონის სპექტრებში“ და აირჩიეს ფიზიკის ინსტიტუტის განყოფილების გამგედ, ხოლო 1916 წელს - პეტროგარდის უნივერსიტეტის პროფესორად.
დიმიტრი როჟდესტვენსკის მოღვაწეობა
1918 წელს დაარსდა სახელმწიფო ოპტიკური ინსტიტუტი, როჟდესტვენსკი 1932 წლამდე ამ ინსტიტუტის დირექტორი და აქტიური ხელმძღვანელია. 1925 წელს როჟდესტვენსკი აირჩიეს საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტად, ხოლო 1929 წელს - აკადემიკოსად. მისი ინიციატივით ჩამოყალიბდა სპექტროსკოპული ლაბორატორია, რომელსაც სიცოცხლის უკანასკნელ წლამდე ხელმძღვანელობდა. ბრწყინვალე ორგანიზატორმა თავის გარშემო მრავალი, შემდგომში ცნობილი ფიზიკოსი და ინჯინერი შემოიკრიბა და შეძლო აღეზარდა ნიჭიერ მოწაფეთა პლეადა. მან შექმნა ლენინგრადელ ოპტიკოსთა თვალსაჩინო სკოლა.
1919 წელს მისი ინიციატივით ლენინგრადის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტს გამოეყო ფიზიკის განყოფილება. როჟდესტვენსკიმ ძირფესვიანად შეცვალა ფიზიკის სწავლების მეთოდიკა, მისი ხელმძღვანელობით დამუშავდა მათემატიკის სპეციალური კურსი, თვითონ კითხულობდა ლექციების კურსს ოპტიკაში, ელექტრობაში, სინათლის ელექტრომაგნიტურ თეორიაში და ატარებდა სემინარებს. როჟდესტვენსკის მეცნიერული შრომები ეხება ტეორიული ფიზიკის მრავალ დარგს. მისი შრომების მნიშვნელოვანი ნაწილი კი შეეხება ანომალური დისპერსიის გამოკვლევას ლითონთა ორთქლებში.
თავისი სიცოცხლის განმავლობაში დიმიტრი როჟდესტვენსკი უმთავრესად ანომალური დისპერსიის საკითხებზე მუშაობდა; ამით დაიწყო მან ჯერ კიდევ ახალგაზრდამ და უკანასკნელი შრომაც, რომელიც მისი გარდაცვალების შემდეგ გამოქვეყნდა, ანომალურ დისპერსიას ეხებოდა. 1948-1950 წლებში აირის მუხტის კომპლექსური გამოკვლევა ჩატარდა ლენინგრადის ოპტიკურ ლაბორატორიაში. როჟდესტვენსკის მეთოდის გამოყენებამ იმედები გაამართლა. როჟდესტვენსკის დიდი ღვაწლი მიუძღვის სპექტრის თეორიაშიც. 1919 წელს აღინიშნა სახელმწიფო ოპტიკური ინსტიტუტის წლისთავი.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ფიზიკოსები
ეიასი
ეიასი (წინა სახელი Njarasasee) — სეზონური გაუდინარი მლაშე ტბა სერენგეტიის დაბლობში. ტბა მდებარეობს სერენგეტის ეროვნული პარკის სამხრეთით და ნგორონგოროს სამხრეთ-დასავლეთით. ტბას აქვს წაგრძელებული ფორმა.
სქოლიო
კატეგორია:ტანზანიის ტბები
ჯონ დენსმორი
ჯონ პოლ დენსმორი (John Paul Densmore; დ. 1 დეკემბერი, 1944) — ამერიკელი მუსიკოსი, 1965-1973 წლებში უკრავდა ჯგუფ The Doors-ში დასარტყამ ინსტრუმენტებზე.
ადრეული ცხოვრება
ჯონ დენსმორი დაიბადა 1944 წლის 1 დეკემბერს, ლოს-ანჯელესში (კალიფორნია). ის სწავლობდა სანტა მონიკას კოლეჯში და Cal State Northridge-ში.
კარიერა
1965 წელს ჯონი შეხვდა მედიტაციის ლექციაზე შეხვდა პიანისტ რეი მანზარეკს და გიტარისტ რობი კრიგერს, რის შემდეგაც შეუერთდა ჯგუფ The Doors-ს და იქ უკრავდა მის დაშლამდე, 1973 წლამდე. The Doors დაიშალა ჯიმ მორისონის თვითმკვლელობის გამო. როგორც ჯონ დენსმორი ამბობს საკუთარ წიგნშივე, მან ერთხელ დატოვა ჯგუფი მორისონის თვითმკვლელობისადმი მიდრეკილების გამო, თუმცა მეორე დღესვე დაბრუნდა. მუსიკოსმა არაერთხელ მოუწოდა მეგობრებს, რომ შეეწყვითათ ტურნე, თუმცა რეი და რობი ამის წინააღმდეგნი იყვნენ. 1971 წელს ჯიმ მორისონმა სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა. მორისონის სიკვდილის შემდეგ ჯგუფმა კვლავ გააგრძელა მოღვაწეობა, მაგრამ 1973-ში საბოლოოდ დაიშალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:ამერიკელი როკ-მუსიკოსები კატეგორია:The Doors-ის წევრები კატეგორია:დაბადებული 1 დეკემბერი
ვალენტინ ივანოვი
ვალენტინ ივანოვი (Валенти́н Козьми́ч Ивано́в; დ. 19 ნოემბერი, 1934, მოსკოვი, რსფსრ, სსრ კავშირი — გ. 8 ნოემბერი, 2011, მოსკოვი, რუსეთი) — რუსი და საბჭოთა ფეხბურთელი და მწვრთნელი. თამაშობდა თავდამსხმელის პოზიციაზე. იცავდა მოსკოვის „ტორპედოსა“ და საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. საბჭოთა კავშირის ორგზის (1960, 1965) ჩემპიონი, სამგზის (1957, 1961, 1964) ვიცე-ჩემპიონი და საბჭოთა კავშირის თასის (1960) მფლობელი მოსკოვის „ტორპედოს“ შემადგენლობაში. 1956 წლის ოლიმპიური ჩემპიონი, 1960 წლის ევროპის ჩემპიონი და 1964 წლის ევროპის ვიცე-ჩემპიონი საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1958 წლის შვედეთისა და 1962 წლის ჩილეს მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1957). საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მწვრთნელი (1988). საპატიო ნიშნის ორდენის კავალერი. საყოველთაოდ აღიარებულია ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო რუს და საბჭოთა ფეხბურთელად.