cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ერნესტ ჰემინგუეი
სამწერლო წარმატება
რამდენიმე მოთხრობის გამოქვეყნების შემდეგ საზოგადოებამ ჰემინგუეის ყურადღება მიაქცია. მისმა ორიგინალურმა წერის მანერამ და თხრობის სტილმა მკითხველზე შოკური ეფექტი მოახდინა. ამას დაემატა ჰემინგუეის, როგორც პიროვნებისადმი გამოჩენილი ყურადღება. მით უმეტეს, რომ თვითონ აქტიურად ცდილობდა, „მამაცი გმირის“ სახე დაემკვიდრებინა. საზოგადოების ყურადღების ცენტრში მოხვედრილმა მცირე ძალისხმევა როდი გამოიჩინა, რომ ჯერ შეექმნა, შემდეგ კი ყველას თვალში გაემყარებინა შთაბეჭდილება საკუთარ თავზე, როგორც ჯარისკაცსა და სამხედრო კორესპონდენტზე, მამაც ადამიანზე, რომელიც გამუდმებით მიიწევს თავგადასავლებისკენ, კრივის, ნადირობის, თევზაობისა და ხარების ბრძოლის მოყვარულ ადამიანზე.
1930-იან წლებში, როგორც მისი ბიოგრაფები ამბობენ, „ვარსკვლავურმა დაავადებამ“ შეიპყრო და წერაზე მეტად საკუთარი თავის წარმოჩინებით იყო დაკავებული.
პირადი ცხოვრება
left|150px|thumb|ჰემინგუეისა და ჰედლის ქორწილი, 1921 ჰემინგუეი ოთხჯერ იყო დაქორწინებული და ამ ქორწინებებიდან სამი ვაჟი დარჩა. პირველი რამდენიმე წელი, რომელიც პირველ ცოლ ჰედლი რიჩარდსონთან გაატარა, თითქმის იდეალური იყო. მათი ქორწინება დაირღვა, როდესაც მან მშვენიერი პოლინ პფეიფერი გაიცნო. ჰედლისთან განქორწინებას ჰემინგუეი ცხოვრების ბოლომდე თავისი ცხოვრების „უდიდეს ცოდვას“ უწოდებდა.
პოლინთან თორმეტი წელი იცხოვრა, მერე იყო მარტა, რომელიც ესპანეთში გაიცნო. მალე დაახლოვდნენ, მაგრამ მალევე გაიყარნენ.
ჰემინგუეის მეოთხე ცოლი, მერი უელში, თითქოს მისი შეკვეთით იყო შექმნილი. მომთმენი, ლამაზი, ჰემინგუეიზე ცხრა წლით უმცროსი, ქმარს მოწიწებით ეპყრობოდა და ეთაყვანებოდა. ჰემინგუეი მას „ჯიბის რუბენსის ნახატს“ უწოდებდა. ჰემინგუეის სიცოცხლის ბოლომდე ისინი ერთად ცხოვრობდნენ იმის წყალობით, რომ მერი თავისი ქმრის ბევრ საქციელზე ხუჭავდა თვალებს.
წერის სტილი
thumb|200px|ჰემინგუეი მუშაობის დროს, [[1939]] პირველი თავისებურება ჰემინგუეის სტილისა ეს არის გამომსახველ საშუალებათა უდიდესი სიძუნწით ხმარება. იგი ცდილობს მინიშნებით გააცნოს მკითხველს ესა თუ ის სიტუაცია, უშუალოდ დაანახვოს მას გმირი. კი არ მოგვითხრობს თავისი გმირების თავგადასავალს, არამედ გვაჩვენებს, და ყოველგვარ მსჯელობას თუ ავტორისეულ რემარკებს თავს არიდებს. იგი მკითხველის აქტიურ ჩარევას გულისხმობს, რომელმაც თავის წარმოდგენაში უნდა აღადგინოს ის, რაც ავტორმა განგებ გამოტოვა - გმირისა თუ მოვლენის დახასიათება, მისი ბიოგრაფია თუ მომავალი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ჟურნალისტები კატეგორია:დაბადებული 1899 კატეგორია:გარდაცვლილი 1961 კატეგორია:ერნესტ ჰემინგუეი კატეგორია:ამერიკელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი საომარი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი ესეისტები კატეგორია:ამერიკელი მემუარისტები კატეგორია:ჩიკაგოელი მწერლები კატეგორია:მოდერნისტი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ჟურნალისტები კატეგორია:ილინოისელი ჟურნალსიტები კატეგორია:ამერიკელი მონადირეები კატეგორია:ამერიკელი მეთევზეები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ესეისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ჟურნალისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ილინოისელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ესეისტები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:პულიცერის პრემიის გამარჯვებულები რომანისთვის
დენჯერის მღვიმე
დენჯერი პირველად გამოიკვლია ელმერ სმითმა 1930 წელს, ხოლო გათხრები დაიწყო 1950 წლიდან ამერიკელი არქეოლოგისა და ანთროპოლოგის ჯესი ჯენინგზის ხელმძღვანელობით, რომელმაც შეასრულა ნოვატორული სამუშაოები ამ რაიონში და მიიღო გათხრების ანალიზის მაღალი შედეგები. მისმა კვლევებმა ფართო აღიარება მოიპოვა. გათხრები მიმდინარეობდა ქვედა ფენაში, რომელიც 4 ზედა კულტურული ფენისაგან ღამურების გუანოთი იყო გამოყოფილი. აღმოჩნდა 6 კერა და ქვის ანატკეცებისაგან დამზადებული რამდენიმე უხეში იარაღი. ზედა ფენებში ნაპოვნია ქვის საფხეკები, შუბისპირები, ხელსაფქვავები, ჭილოფის ნაშთები, ხისა და ძვლის ნაწარმი, მშვილდი და ისრები, ტყავის ნაწარმი და კერამიკა.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის მღვიმეები
Camponotus quadrimaculatus immaculatus
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ოსკარის მე-3 დაჯილდოება
ცერემონიაზე აკადემიამ გასცა ჯილდოები 8 კატეგორიაში. ამ დაჯილდოებაზე შემოღებული ნომინაცია საუკეთესო ხმის ჩაწერისთვის არის პირველი ნომინაცია, რომელიც დაემატა პირველ დაჯილდოებაზე წარმოდგენილ კატეგორიებს.
დასავლეთის ფრონტი უცვლელია გახდა პირველი ფილმი, რომელმაც ჯილდო მიიღო ერთდროულად საუკეთესო სურათისა და საუკეთესო რეჟისორის ნომინაციებში, ლუის მაილსტოუნი კი პირველი ადამიანი, რომელმაც მეორეჯერ მიიღო ოსკარი. ყველაზე მეტი, 6 ნომინაცია დაიმსახურა ფილმმა სიყვარულის აღლუმი, თუმცა არცერთ მათგანში არ გაუმარჯვია.
ოსკარის მე-2 დაჯილდოების შემდეგ გადაწყდა, რომ შემდეგი ცერემონია 1930 წლის ნოემბერში ჩატარდებოდა, რათა შემცირებულიყო დრო ცერემონიასა და მასში მონაწილე ფილმების გამოსვლის პერიოდს შორის. შედეგად, 1930 იყო ერთადერთი წელი, როდესაც ერთდროულად ორი დაჯილდოების ცერემონია გაიმართა.
რამდენიმე ნომინაცია და ჯილდო
შემდგომმა რვა ფილმმა მიიღო რამდენიმე ნომინაცია:
შემდგომმა ორმა ფილმმა მიიღო რამდენიმე ჯილდო:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიები
კინინდეს კანტონი
კინინდე (Quinindé) — კანტონი ეკვადორში, ესმერალდასის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი როსა-სარატე. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 88 337 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ესმერალდასის პროვინციის კანტონები
NGC 7528
NGC 7528 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1880 წლის 0. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
რომის ომების სია
რომის ომების სია ეხება რომის სამეფოს, რომის რესპუბლიკისა და იმპერიის მიერ წარმოებულ ომებს.
ძვ. წ. II საუკუნე
კატეგორია:ძველი რომის ომები
მასკუერასი
მასკუერასი (Mazcuerras) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანტაბრიის პროვინციის სახა-ნანსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 55,65 კმ². მოსახლეობა — 2093 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კანტაბრიის ქალაქები
Camponotus quadrimaculatus
Camponotus quadrimaculatus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
მანატი (პუერტო-რიკო)
მანატი (Manatí) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. მდებარეობს კუნძულის ჩრდილოეთ სანაპიროზე, მოროვისისა და სიალესის ჩრდილოეთით, ფლორიდისა და ბარსელონეტის აღმოსავლეთით, ვეგა-ბახის დასავლეთით. მოიცავს 8 ბარიოსა და მანატი-პუებლოს (ქალაქის საქმიანი ნაწილი და ადმინისტრაციული ცენტრი). შედის სან-ხუანი-კაგვასი-გვაინაბოს მეტროპოლიტენური ტერიტორიის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები კატეგორია:სან-ხუანი-კაგვასი-გვაინაბოს მეტროპოლიტენური ტერიტორია
Ր
Ր, ր (րե) — სომხური ანბანის ოცდამეთორმეტე ასო. ტრანსკრიფციაა — [r]; გამოითქმის, როგორც ქართული „რ“ (რბილი); რიცხვითი მნიშვნელობაა — 5000 (ხუთიათასი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხური ასოები
კუიავია
right|thumb|200px|კუიავია პოლონეთის შემადგენლობაში
კუიავია (Kujawy) — ჩრდილოეთ პოლონეთის ისტორიული ოლქი, მდინარეების ვისლისა და ნოტეჩის შუამდინარეთში, მაზოვიის დასავლეთით და დიდი პოლონეთის ჩრდილოეთით.
ისტორია
კუიავია პოლონეთის სახელმწიფოს შემადგერნლობაში შევიდა ჯერ კიდევ 960 წწ. მთავარ მიეშკო I-ის დროს. პოლონეთის დაყოფის დროს ბოლესლავ III შვილებზე კუიავია თავდაპირველად მოხვდა მაზოვიის შემადგენლობაში, ხოლო 1194 წ. წარმოიქმნა დამოუკიდებელი კუიავიის სამთავრო რომლის მთავარი გახდა ლეშეკ II თეთრი. 1202—1234 წ. კუიავია ისევ მაზოვიის შემადგენლობაში იყო, რომლის მმართველმა კონრად I-მა 1226 წ. თავის სამფლობელოში მოიწვია ტევტონთა ორდენი. რაინდები დამკვიდრდნენ კუიავიის აღმოსავლეთით, დობჟინის მიწაზე. XIII საუკუნის მეორე ნახევარში კუიავიის სამთავრო გაყოფილი იქნა ორად — რომელთა ცენტრები იყო ინოვროცლავი და ბჟესც-კუიავსკი. მთავარმა ვლადისლავ ლოკიტეკ კუიავიელმა შეძლო 1306 წ. შეერთებინა მცირე პოლონეთი, ხოლო 1314 წ. დიდი პოლონეთი, რის შედეგადაც ააღორძინა ერთიანი პოლონური სახელმწიფო. 1320 წ. მოხდა ვლადისლავის კორონაცია და გახდა პოლონეთის მეფე.
1332 წ. კუიავიის დიდი ნაწილი დაპყრობილ იქნა ტევტონთა ორდენის რაინდების მიერ, მაგრამ თანდათანობით პოლონეთის მეფეები აძევებდნენ გერმანელებს ამ ტერიტორიებიდან და აღადგენდნენ თავიანთ ძალაუფლებას. რეჩ პოსპოლიტის გაყოფის შემდეგ 1772—1793 წწ. კუიავია შევიდა პრუსიის შემადგენლობაში. ნაპოლეონის ომების პერიოდში ტერიტორია შედიოდა ვარშავის საჰერცოგოში (1807—1815 წწ.), ხოლო ვენის კონგრესის შემდეგ (1814—1815 წწ.) კუიავიის დიდი ნაწილი (ბიდგოში, ინოვროცლავი) მიერთებულ იქნა პრუსიას (მოგვიანებით კი გერმანიას), ხოლო ვლოცლავეკის ოლქი აღმოსავლეთით — რუსეთის იმპერიას. 1918 წ-დან. კუიავია არის — პოლონეთის რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
კუიავიის მთავრები:
გეოგრაფია
კუიავია მდებარეობს ბალტიისპირა დაბლობზე. უდიდესი მდინარეებია — ვისლა აღმოსავლეთით და ნოტეცი დასავლეთით და სამხრეთით.
მსხვილი ქალაქებია (2004 წ. მონაცემები):
ახლა კუიავია შედის კუიავო-პომერანიის სავოევოდოს შემადგენლობაში.
კატეგორია:პოლონეთის ისტორიული რეგიონები
ვიმიანსო
ვიმიანსო  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების ლა-კორუნიის პროვინციის ტიერა-დე-სონეირის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 188,13 კმ². მოსახლეობა — 6963 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ლა-კორუნიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ლა-კორუნიის ქალაქები
The Times They Are a-Changin'
The Times They Are a-Changin' — ამერიკელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ ბობ დილანის მესამე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1964 წლის 13 იანვარს. ეს არის თანამედროვე მუსიკის ისტორიაში პირველი ალბომი, რომელშიც მომღერლის/სიმღერების ავტორის თანამშრომლობის შედეგად ჩაწერილი მხოლოდ ორიგინალური კომპოზიციებია შეტანილი. უშუალოდ ალბომში შესულ სიმღერებში საუბარია რასიზმზე, სიღარიბეზე და სოციალურ ცვლილებებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ბობ დილანის ალბომები კატეგორია:1964 წლის ალბომები კატეგორია:Columbia Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ტომ უილსონის პროდიუსერობით
ჰატილიო (პუერტო-რიკო)
სქოლიო
კატეგორია:პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები კატეგორია:სან-ხუანი-კაგვასი-გვაინაბოს მეტროპოლიტენური ტერიტორია
იოჰანეს ვალთერი
იოჰანეს ვალთერი (Johannes Walther; დ. 20 ივლისი, 1860, ნოიშტადტი — გ. 4 მაისი, 1937, ბად-ჰოფგაშტაინი) — გერმანელი გეოლოგი და პალეონტოლოგი.
1882 წელს დაამთავრა იენის უნივერსიტეტი. ჯერ ლაიფციგში, ხოლო შემდეგ მიუნხენში სწავლობდა გეოლოგიასა და პალეონტოლოგიას. იენისა (1890-1896) და ჰალეს (1896-1929) უნივერსიტეტების პროფესორი. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის საპატიო წევრი (1930).
ძირითადი შრომები აქვს ლითოლოგიის, პალეოეკოლოგიის, ფაციესთა მოძღვრების, პალეოგეოგრაფიის, ნიადაგთმცოდნეობისა და ბიოლოგიის დარგში. იკვლევდა გაუდინარი არეების გეოლოგიას, თანამედროვე და განამარხებული უდაბნოების წარმოქმნის მიზეზებს. ვალთერმა დაადგინა, რომ შრეები წარმოიქმნება ფაციესთა გადანაცვლების დროს, რასაც მუდამ თან სდევს ნალექთა ლითოლოგიური შედგენილობის შეცვლა. მოგზაურობდა მრავალ ქვეყანაში, მ.შ. იმყოფებოდა ცეილონში, საბერძნეთში, ეგვიპტეში, შოტლანდიაში, რუსეთში, თურქმენეთში.
დიდ ყურადღებას უთმობდა გეოლოგიური კვლევის მეთოდების დამუშავებას, განსაკუთრებით აქტუალიზმის მეთოდს. ვალთერის შრომები ზღვის ბიოლოგიაში საფუძვლად დაედო ოკეანოლოგიისა და ეკოლოგიის განვითარებას.
NGC 7529
NGC 7529 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1880 წლის 2 ივლისი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
სვენეთის ღვთისმშობლის ეკლესიები
სვენეთის ღვთისმშობლის ეკლესიები – ეკლესიები გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ სვენეთში.
ღვთისმშობლის პირველი ეკლესია დგას სოფლის აღმოსავლეთით. სავარაუდოდ თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (7,5 X 5 მ), ნაგებია რიყის ქვით. შენობა ძლიერ დაზიანებულია: მთლიანად დანგრეულია დასავლეთ ნაწილი, ჩანგრეულია გადახურვა. შესასვლელი სამხრეთითაა. ნახევარწრიულ აფსიდში სარკმელია. თითო სარკმელი დასავლეთით და სამხრეთითაა. ეკლესია შიგნიდან შელესილი ყოფილა.
ღვთისმშობლის მეორე ეკლესია დგას სოფლის აღმოსავლეთ მონაკვეთში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (9,6 X 5,8 მ), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. შენობის კუთხეები, კარისა და სარკმლის გარეთა პირები ნაწყობია ნატეხი ქვით და კვადრატული აგურით. ეკლესია დაზიანებულია: სახურავი ჩანგრეულია, ჩრდილოეთისა და სამხრეთის კედლებზე შემორჩენილია ნახევარწრიული კამარის ნაწილი, დასავლეთის კედლის ორივე კუთხეში - პილასტრებია. ინტერიერში ჩამოცვენილია შელესილობა. ეკლესიას სამხრეთით არქიტრავით გადახურული კარი და თაღოვანი სარკმელი აქვს. თითო ასეთივე სარკმელია აღმოსავლეთით (ფასადში) და დასავლეთით. ნახევარწრიული აფსიდის სარკმლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია. ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ფასადებზე შემორჩენილია კვადრატული აგურით ნაწყობი თაროსებრი ლავგარდანი.
ღვთისმშობლის მესამე ეკლესია კი დგას სოფლის სამხრეთით სასაფლაოზე. სავარაუდოდ თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (5,4 X 3 მ), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით, ზოგან გამოყენებულია აგურიც. შენობა ძლიერ დაზიანებულია. აღმოსავლეთ კედელში შეიმჩნევა ნახევარწრიული აფსიდისა და სარკმლის კვალი.
მოსაბრუნი
მოსაბრუნი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში (სალბიერის თემი), მდინარე ქსნის (მტკვრის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 800 მ, ახალგორიდან 3 კმ, ქსნიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 22 კმ. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 281 კაცი. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
სქოლიო
კატეგორია:სალბიერის თემის სოფლები
მეცნიერება და ტექნოლოგია ბანგლადეშში
მეცნიერება და ტექნოლოგია ბანგლადეშში —თანამედროვე მეცნიერების განვითარება ბანგლადეშში დაიწყო ბრიტანეთის მმართველობის პერიოდში, როდესაც ქვეყანაში შეიქმნა პირველი თანამედროვე მეცნიერებაზე ორიენტირებული საგანმანათლებლო დაწესებულებები. დაკას უნივერსიტეტში, რომელიც 1921 წელს დაარსდა, მრავალი ცნობილი მეცნიერი აღიზარდა.
დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, 1971 წელს, ბანგლადეში უამრავი სოციალური პრობლემის წინაშე დადგა, როგორიცაა სიღარიბე, გაუნათლებლობა და ა.შ. ამასთან,  ქვეყანაში არსებული  სტაგნაციის შემდეგ, 2000-იანი წლების დასაწყისში ეკონომიკური წინსვლის წყალობით, მეცნიერებამ და ტექნოლოგიებმა სწრაფად დაიწყო განვითარება, პროგრესი განსაკუთრებით  ინფორმაციული ტექნოლოგიისა და ბიოტექნოლოგიის სექტორებს შეეხო. ეროვნული სამეცნიერო - ტექნოლოგიური პოლიტიკის დაგეგმვა და შემუშავება ხდება  მეცნიერების და ტექნოლოგიების ეროვნული საბჭოს მიერ, რომელსაც ხელმძღვანელობს მეცნიერებისა და ტექნოლოგიის სამინისტრო.
ისტორია
ვარი-ბატეშვარის არქეოლოგიური გათხრების ადგილზე ჩატარებული კვლევის თანახმად, ბანგლადეშში მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების ისტორია შეიძლება ითქვას, რომ სპილენძის ხანიდან იწყება. ამ გათხრების დროს აღმოაჩინეს მტკიცებულება იმ პერიოდში მაღაროს არსებობის შესახებ.
თანამედროვე მეცნიერების ისტორიას საფუძველი  ქვეყანაში ბრიტანეთის იმპერიის მოსვლის შემდეგ ჩაეყარა. ამ პერიოდში საგანმანათლებლო რეფორმებმა რეგიონში მრავალი ცნობილი მკვლევარი გამოვიდა ასპარეზზე. მათგან აღსანიშნავია სერ ჯაგდიშ ჩანდრა ბოსი — დაბადებული ბიკრამპურში (დღევანდელი ბანგლადეშის მუნშიგანჯის რაიონი) —რადიო და მიკროტალღური გამოსხივების კვლევების პიონერი. მან მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ბოტანიკაში და საფუძველი ჩაუყარა ექსპერიმენტული მეცნიერების განვითარებას ინდოეთის ნახევარკუნძულზე. რადიოელექტრონიკისა და ელექტროტექნიკის ინჟინრების ინსტიტუტმა (ინგლ. Institute of Electrical and Electronics Engineers- IEEE) იგი რადიოლოგიის ერთ-ერთ მამად დაასახელა. ის იყო პირველი ადამიანი ინდოეთის ნახევარკუნძულზე, რომელმაც 1904 წელს მიიღო აშშ პატენტი. 1924–25 წლებში, დაკას უნივერსიტეტში კვლევის დროს, პროფესორმა შატიენდრანატ ბოზემ (ბოშუ), რომელიც კვანტურ მექანიკაზე მუშაობით იყო ცნობილი, საფუძველი ჩაუყარა ბოსე– აინშტაინის სტატისტიკას და ბოსე – აინშტაინის კონდენსატის თეორიას.
1947 წელს ბრიტანეთის ინდოეთის დაყოფის შემდეგ, ბანგლადეში ან ყოფილი აღმოსავლეთ ბენგალი (შემდგომში აღმოსავლეთ პაკისტანი) პაკისტანის მუსლიმური უმრავლესობის ნაწილი გახდა და ბანგლადეშელი წარმოშობის რამდენიმე ნიჭიერმა ინდუსმა მკვლევარმა გადაწყვიტა ინდოეთში გადასვლა, რეგიონში არსებული მზარდი სოციალური უთანხმოების გამო. 1955 წელს დაკაში დაარსდა პაკისტანის სამეცნიერო და სამრეწველო კვლევითი საბჭოს რეგიონალური ოფისი, რომელიც პირველი კვლევითი ორგანიზაცია იყო აღმოსავლეთ პაკისტანში. მოგვიანებით მას ეწოდა ბანგლადეშის სამეცნიერო და სამრეწველო კვლევების საბჭო. აღმოსავლეთ პაკისტანის ეკონომიკურმა და სხვა სახის დისკრიმინაციამ და პაკისტანის ცენტრალური მთავრობის მიერ მილიტარიზაციაში  ჩადებულმა ფართო ინვესტიციებმა გამოიწვია მეცნიერების და ტექნიკის განვითარების პროცესის შენელება ამ პერიოდში. ბანგლადეშის დამოუკიდებლობის დროს, ქვეყანაში არსებობდა ექვსი კვლევითი ორგანიზაცია, რომელთა ხელმძღვანელობით ოცი ინსტიტუტი მოქმედებდა.
დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, 1971 წელს,  რამდენიმე კვლევითი ინსტიტუტი დაარსდა. ასევე შეიქმნა რამდენიმე უნივერსიტეტი, რომლებიც ორიენტირებულია მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების ძირითად დისციპლინებზე. 1983 წელს შეიქმნა  მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების  ეროვნული კომიტეტი, ბანგლადეშის პრეზიდენტის მეთაურობით, ამ სფეროში ეროვნული პოლიტიკის შემუშავების მიზნით.
ბანგლადეშის მთავრობამ 1986 წელს მიიღო საუნივერსიტეტო აქტი, რომელიც განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებს სამეცნიერო და ტექნიკურ განათლებას. შაჰჯალალის მეცნიერებისა და ტექნოლოგიის უნივერსიტეტი დაარსდა, როგორც პირველი სპეციალიზებული მეცნიერებისა და ტექნოლოგიის უნივერსიტეტი ქვეყანაში. მას შემდეგ ბანგლადეშში შეიქმნა კიდევ შვიდი მეცნიერებისა და ტექნოლოგიის უნივერსიტეტი.
სქოლიო
კატეგორია:მეცნიერება და ტექნოლოგიები აზიაში კატეგორია:მეცნიერება და ტექნოლოგიები ადგილმდებარეობის მიხედვით კატეგორია:მეცნიერება და ტექნოლოგია ბანგლადეშში
ტირძნისის დედაღვთისას ეკლესია
ტირძნისის დედაღვთისას ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტირძნისის განაპირას ჩრდილო-აღმოსავლეთით, დემურაანთ უბანში, სასაფლაოზე. აშენებულია 1872 წელს.
ეკლესია დარბაზულია (9,3 X 5,9 მ), ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით, კუთხეები, სარკმლის საპირეები და სამსაფეხურიანი ლავგარდანი აგურისაა. დაზიანებულია ლავგარდანი და სახურავი. შესასვლელი დასავლეთ კედლის ცენტრშია. ნახევარწრიულ აფსიდის ღერძზე განიერი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თაღოვანი ნიშებია. ორ-ორი სარკმელი ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებშია. სარკმლები შიგნიდან თაღოვანია, გარედან შეისრულთაღიანი და ტიმპანიანი. დარბაზის გრძივ კედლებზე ორი წყვილი პილასტრია, რომლებსაც ეყრდნობა ცილინდრული კამარის საბჯენი თაღები. დასავლეთ ფასადის ფრონტონის ქვეშ ჩაღრმავებული ჯვარია, რომლის ქვემოთ ოთხკუთხა ნიშია. ასეთივე სამი ჯვარი სიმეტრიულად განლაგებულია სამხრეთ ფასადზეც. სახურავი ორფერდაა, გადახურულია ღარიანი კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ზოროასტრიზმი აზერბაიჯანში
მინი|ირანელი ზოროასტრიელები ლოცულობენ ბაქოს ათეშგაში ზოროასტრიზმი აზერბაიჯანში ძველი წელთაღრიცხვის პირველ ათასწლეულში იწყება. ის ირანში ძირითადი რელიგია იყო ისლამის გამოჩენამდე. სახელი აზერბაიჯანი სპარსულია და ნიშნავს ,,ცეცხლის დაცვას (დამცველს)", რაც, როგორც ამბობენ, პირდაპირ კავშირშია ზოროასტრიზმთან.
დღეს აზერბაიჯანში ზოროასტრიზმის რელიგიას, კულტურასა და ტრადიციებს ძალიან დიდ პატივს სცემენ და ახალი წელი ნოვრუზი აზერბაიჯანში კვლავ მთავარ დღესასწაულად რჩება ქვეყანაში. ზოროასტრიზმმა ღრმა კვალი დატოვა აზერბაიჯანის ისტორიაში. რელიგიის კვალი კვლავ ჩანს სურახანში, ხინალიგსა და იანარ დაგში.
ისტორია
მსოფლიოში ერთ-ერთი უძველესი რელიგია, ზოროასტრიზმი ძველად აზერბაიჯანის ტერიტორიაზეც იყო გავრცელებული. ზოროასტრიზმი, რომელიც თავის ფუძემდებელ ირანელ წინასწარმეტყველ ზოროასტერს (ასევე ზარატუსტრას) უკავშირდებოდა იყო პირველი მონოთეისტური რელიგია მსოფლიოში და ოფიციალური რელიგია სპარსეთში ძვ.წ. 600-დან ახალი წელთაღრიცხვის 650 წლამდე.
ზოროასტრიელებს სწამთ ერთი ღმერთის, ისინი ფიქრობენ რომ სამყარო აჰურა მაზდამ შექმნა. ზოსტრასტიზმის წმინდა წიგნი „ავესტა“ ორი ძირითადი ნაწილისგან შედგება: უძველესი განყოფილება შეიცავს გატას, ჩვიდმეტი საგალობლის ჩათვლით და უმცროსი „ავესტა“, რომელიც უძველესის კომენტარს შეიცავს. გი ასევე მოიცავს მითებს, მოთხრობებსა და რიტუალების დაკვირვების დეტალებს. ცეცხლი ზოროასტრიზმში სიწმინდის ყველაზე მნიშვნელოვანი სიმბოლოა. ზოროასტრიელებს არასწორად უწოდებენ ცეცხლთაყვანისმცემლებს, მათ მიაჩნიათ, რომ ცეცხლი წარმოადგენს აჰურა მაზდას სიმბოლოს და მაგიტომ სცემენ მას თაყვანს.
ადგილობრივი ლეგენდების თანახმად, ზოროასტერი დაიბადა კავკასიის ალბანეთში. მაგრამ ეს იდეა ასევე გვხვდება ზოროასტრიზმის გავლენის ქვეშ მყოფ სხვა რეგიონებშიც.
დაახლოებით ძვ. წ. 550 წელს, კიროს II- მ სამხრეთ აზერბაიჯანის ტერიტორია გააერთიანა აქამენიანთა იმპერიაში. მისი მეფობის დროს ზოროასტრიზმი იყო დომინანტი რელიგია იმპერიაში, მაგრამ მას არ უცდია ზოროასტრიზმის ოფიციალურ რელიგიად ჩამოყალიბება.
დარიოს I- ის მმართველობის პერიოდში ზოროასტრიზმი იყო აქამენიანთა იმპერიის, მათ შორის აზერბაიჯანის ოფიციალური რელიგია. დარიოს I- მა ასევე დაუშვა ზომიერი რელიგიური თავისუფლება სატრაპიებში. მინი|ცეცხლის ტაძარი ალექსანდრე დიდმა დაამარცხა დარიოს III, რა პერიოდშიც ზოროასტრიზმის გავლენა შემცირდა. მრავალი მღვდელი მოკლეს და ზოროასტრიზმის მრავალი წმინდა ტექსტი გაანადგურეს, რის გამოც ისინი სამუდამოდ განადგურდნენ.
ზოროასტრიზმული ნაგებობები
ზოროასტრიზმის კვალი გვხვდება ბაქოში, შამახაში, ნახჭევანში, მინგეჩაურში, ტალიშ-მუგანის რაიონებში. აბშერონის ნახევარკუნძული და ბაქო ძველ დროში ზოროასტრიზმის ცენტრები იყვნენ. აბშერონის ნახევარკუნძული მდიდარი იყო ბუნებრივი გაზის ჩირაღდნებით. სასანიანთა ეპოქაში (მე –3 – მე –7 საუკუნეები), როდესაც ზოროასტრიზმი სახელმწიფო რელიგიის დონემდე ავიდა, ბაქო ქალაქის განვითარების ახალ ეტაპზე შევიდა. ქალაქის ყველაზე პოპულარული არქიტექტურული ძეგლი ქალწულის კოშკი და უძველესი ქალაქის კედლები და კოშკები, რომლებიც შემორჩენილია ისტორიკოსის ძეგლად, სწორედ იმ პერიოდს ეკუთვნის.
ზოროასტრიზმი ისლამის შემდეგ
VII საუკუნეში არაბებმა დაიპყრეს სპარსეთი აზერბაიჯანის ჩათვლით. ამ პერიოდში მრავალი ზოროასტრული ტაძარი, ბიბლიოთეკა განადგურდა და დაიწვა. ბევრი ზოროასტრული ტექსტი დაიკარგა. ზოროასტრიელებს არაბები ექცეოდნენ როგორც დჰიმებს (წიგნის ხალხს), ისე როგორც ებრაელებს და ქრისტიანებს. ეს ნიშნავს, რომ მათ შეეძლოთ შეენარჩუნებინათ რელიგიური წესები, მაგრამ უნდა გადაეხადათ დამატებითი გადასახადები. მიუხედავად ყველა სირთულისა, რომელიც ირანელებმა მოაქციეს, ზოროასტრიზმი გახდა უმცირესობის რელიგია ირანში.
სქოლიო
კატეგორია:რელიგია აზერბაიჯანში კატეგორია:რელიგიის ისტორია აზერბაიჯანში
ასკანია-ნოვა
ტბორებიანი პარკის შექმნამ ასკანია-ნოვა გადააქცია წყალსატევებთან და ტყის მცენარეულობასთან დაკავშირებული ფრინველების ბუდობისა და გადაფრენის დროს დროებითი გაჩერების მოსახერხებელ ადგილად. ზოოპარკში სხვადასხვა ქვეყნიდან შეკრებილია გარეული ცხოველების კოლექცია. განსაკუთრებით ბევრია ანტილოპები (გნუ, კანა, ნილგაუ, კუდუ, იმპალა და სხვ.); აგრეთვე წარმოდგენილია აფრიკული კამეჩი, ბიზონი, დომბა, ზებრა, ფაფრიანი ცხვარი, ლამა, ირემი და სხვ.; ფრინველებიდან — აფრიკული სირაქლემა, ნანდუ, ემუ, კაზუარი, გედი, ფლამინგო, წერო და სხვ. წარმატებით მრავლდება პრჟევალსკის ცხენი, ტარდება ჰიბრიდიზაციის ცდები, გამოიყენება გარეული ცხოველების ნახევრად თავისუფალი და თავისუფალი შენახვის მეთოდები. დენდროპარკში მშრალი სამხრეთის პირობებში წარიმართა 150-ზე მეტი სახეობისა და ფორმის ხის და ბუჩქის ხანგრძლივი აკლიმატიზაცია (მ.შ. იფანი, თეთრი აკაცია, თელა, ყუნწიანი მუხა, ცაცხვი, ცხრატყავა, იასამანი).
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის ნაკრძალები კატეგორია:უკრაინის ზოოპარკები
მეხუთე ჯვაროსნული ლაშქრობა
მეხუთე ჯვაროსნული ლაშქრობა — ჯვაროსნული ლაშქრობა, რომელიც მიმდინარეობდა 1217-1221 წლებში.
ისტორია
ახალი ჯვაროსნული ლაშქრობის შესახებ განცხადება გააკეთა რომის პაპმა ინოკენტი III-მ 1215 წელს. ლაშქრობა უნდა დაწყებულიყო 1217 წელს. ამ მომენტისთვის პაპი ინოკენტი III გარდაიცვალა, თუმცა ლაშქრობის გადაწყვეტილებას მხარი დაუჭირა მისმა მემკვიდრემ ჰონორიუს III-მ.
მიუხედავად იმისა, რომ წმინდა რომის იმპერიის მმართველი ფრიდრიხ II არ მონაწილეობდა ლაშქრობაში, ხოლო ინგლისის მეფე ჯონ უმიწაწყლო გარდაიცვალა, ლაშქრობა მაინც შედგა. 1217 წელს წმინდა მიწისკენ გაემართა ჯვაროსნების ანგარიშგასაწევი არმია, რომლის წინამძღოლობაც იკისრეს უნგრეთის მეფემ ანდრაშ II-მ, ავსტრიის ჰერცოგმა ლეოპოლდ VI-მ და მერანის ჰერცოგმა ოტონ I-მა.
საომარი ოპერაციები დუნედ მიმდინარეობდა და 1218 წელს მეფე ანდრაშ II სამშობლოში დაბრუნდა. მალე, წმინდა მიწაზე ჩავიდა ჯვაროსნების ახალი ნაკადი ჰოლანდიის გრაფის ვილჰელმ I-ის მეთაურობით. ჯვაროსნებმა გადაწყვიტეს თავს დასხმოდნენ ეგვიპტეს, რომელიც იმ დროისთვის მუსულმანთა ძლიერების მთავარ ცენტრს წარმოადგენდა წინა აზიაში.
ალ-ადილის ძემ - ალ-კამილმა (ალ ადილი გარდაიცვალა 1218 წელს) ჯვაროსნებს ძალზედ მომგებიანი ზავი შესთავაზა: ის თვით იერუსალიმის დაბრუნებაზე დათანხმდა, თუმცა ეს წინადადება ჯვაროსნების მხრიდან უარყოფილი იქნა. 1218 წლის ნოემბერში ერთწლიანი ალყის შემდეგ ჯვაროსნებმა აიღეს ქალაქი დუმიატი. ჯვაროსნების ნაწილი პაპის ლეგატის პელაგიას მოწოდებით დაიძრა მანსურისაკან, თუმცა ლაშქრობა წარუმატებლად დასრულდა და ჯვაროსნებმა 1221 წელს ალ-კამილთან ზავი დადეს, რომლის მიხედვითაც მიიღეს თავისუფალი უკან დახევის გარანტია, თუმცა ვალდებულება აიღეს გაეთავისუფლებინათ დუმიატი და სრულად ეგვიპტე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯვაროსნული ლაშქრობები კატეგორია:XIII საუკუნის ომები კატეგორია:მეხუთე ჯვაროსნული ლაშქრობა
ონორე დე ბალზაკი
ონორე დე ბალზაკი (Honoré de Balzac; დ. 20 მაისი, 1799, ტური — გ. 18 აგვისტო, 1850, პარიზი) — ფრანგი მწერალი. ნამდვილი სახელია ონორე ბალზაკი, ნაწილაკს „დე“, რომელიც მაღალი დონის წოდებას გამოხატავს, ბალზაკი 1830 წლიდან იყენებდა. მისი შემოქმედების უმნიშვნელოვანეს ნაშრომს წარმოადგენს პატარა მოთხრობებისა და ნოველებისგან შექმნილი წიგნების კრებული, რომელსაც ავტორმა „ადამიანური კომედია“ უწოდა. კრებულში შესულ თითოეულ წიგნს აერთიანებს მსგავსი თემატიკა და პერსონაჟები, თუმცა ყველა წიგნს საკუთარი სახელწოდება და სიუჟეტი გააჩნია, სადაც ბალზაკი წარმოაჩენს საფრანგეთის ცხოვრებას 1815 წლიდან.
ბალზაკმა ზუსტი დაკვირვებითა და შეულამაზებელი სინამდვილით წარმოადგინა საზოგადოების სახე. ის ითვლება რეალიზმის ფუძემდებლად ევროპულ ლიტერატურაში. ბალზაკის შემოქმედება გამოირჩევა მრავალფეროვანი პერსონაჟებით, რომლებიც გაორებულნი არიან მორალური დილემით. მისმა ნაშრომებმა გავლენა იქონია მის შემდგომ მწერლებსა და ფილოსოფოსებზე. მათ შორის არიან მარსელ პრუსტი, ემილ ზოლა, ჩარლზ დიკენსი, ედგარ ალან პო, ფიოდორ დოსტოევსკი, გუსტავ ფლობერი, ჰენრი ჯეიმზი, უილიამ ფოლკნერი, ჯეკ კერუაკი, იტალო კალვინო, ფრიდრიხ ენგელსი, კარლ მარქსი. მისმა მრავალმა ნაშრომმა ასახვა ჰპოვა ასევე ფილმებში და დღემდე შთაგონების წყაროა მწერლებისთვის, რეჟისორებისა და კრიტიკოსებისთვის.
ბალზაკი ადრეული ასაკიდანვე გამოირჩეოდა თავისუფალი აზროვნებითა და მტკიცე, ჯიუტი ხასიათით, რაც მას პრობლემებს უქმნიდა ჯერ სკოლაში, შემდეგ კი მთელი ცხოვრების განმავლობაში. სკოლის დამთავრების შემდეგ ის მუშაობდა იურიდიულ ფირმაში, თუმცა, მან ამ სფეროში კარიერის გაგრძელება არ ისურვა არაჰუმანური და დამღლელი რუტინული სამუშაოს გამო. ბალზაკმა მისი სამწერლო მოღვაწეობის განმავლობაში და მანამდეც სცადა კარიერის აწყობა, როგორც პუბლიცისტმა, მესტამბემ, ბიზნესმენმა, კრიტიკოსმა და პოლიტიკოსმა, თუმცა, ყველა სფეროში მარცხი განიცადა. „ადამიანურ კომედიაში“ ბალზაკმა ასახა საკუთარი რეალური ცხოვრებისეული სიძნელეები და იმედგაცრუება. ბალზაკს გადატვირთული სამუშაო გრაფიკის გამო მუდმივად ჯანმრთელობის პრობლემები ჰქონდა. მას დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდა საკუთარ ოჯახთან ფინანსური სიძნელეებისა და პირადული უთანხმოების გამო. 1850 წელს ბალზაკი დაქორწინდა. ქორწინებიდან ხუთი თვის შემდეგ კი გარდაიცვალა.
ოჯახი
ბალზაკის მამამ, ბერნარ-ფრანსუა ბალზაკმა, ქალაქ ტურის მერის თანაშემწემ, გლეხური გვარი, მალსა არისტოკრატიულ, დე ბალზაკად გადაიკეთა. ის მეთერთმეტე შვილი იყო ღარიბ ოჯახში და საფრანგეთის სამხრეთ რეგიონში ცხოვრობდა. 1760 წელს გაემგზავრა პარიზში, რათა სოციალური მდგომარეობა გაეუმჯობესებინა.
მწერლის დედა, ან-ჩარლოტ-ლორ სალამბიე პარიზის წვრილბურჟუაზიული ოჯახიდან იყო გამოსული. ის თვრამეტი წლის იყო, როდესაც ორმოცდაათი წლის ბერნარ-ფრანსუა ბალზაკზე დაქორწინდა. როგორც ბრიტანელი მწერალი და კრიტიკოსი პრიტჩეთი აღნიშნავს, ის უსიყვარულოდ დაქორწინდა და ქორწინება ორმხრივ ანგარებიან გარიგებას ეფუძნებოდა.
მინიატიურა|ბალზაკის პორტრეტი
ადრეული ცხოვრება
ბალზაკი ჩვილობიდანვე სახლიდან მოშორებით ძიძასთან იზრდებოდა. ასევე მისი და, ლაურაც (როგორც ეს მიღებული იყო იმ დროს საშუალო და მაღალი კლასის საზოგადოებაში). ოთხი წლის შემდეგ, ბავშვები სახლში დაბრუნდნენ, თუმცა, მშობლებმა მათ მიმართ გულცივი და დისტანციური დამოკიდებულება დაიჭირეს, რამაც შემდგომში მნიშვნელოვნად იმოქმედა მწერალზე. ბალზაკს 1835 წლის ნოველაში „ველის შროშანი“ დახასიათებული ჰყავს ბოროტი აღმზრდელი, მის კაროლინი, რომელიც მისი მომვლელის პროტოტიპს წარმოადგენს.
ათი წლის ასაკში, ბალზაკი ორატორის სახელობის სკოლაში მიაბარეს, სადაც ის შვიდი წლის განმავლობაში სწავლობდა. ბალზაკს მამა მცირეოდენ სახარჯ ფულს აძლევდა, თუმცა, ეს ძალზედ სასაცილო მდგომარეობაში აყენებდა მას მათი თანაკლასელების წინაშე, რომლებიც გაცილებით მდიდრები იყვნენ.
„ადამიანურ კომედიაში“ მწერალს ბავშვობისდროინდელი ბევრი მოგონება აქვს აღწერილი. ასევე, იმ ადამიანების ცხოვრებაც, რომლებიც იმ დროს მის გვერდით იყვნენ. ბალზაკის 1832 წელს დაწერილ ნოველაში „ლუი ლამბერი“ ასახულია ახალგაზრდა ბიჭის ცხოვრება ორატორის სკოლაში. ნოველაში მთხრობელი წერს: „ის კითხულობდა ყველანაირ წიგნებს განურჩევლად მისი რელიგიური, ისტორიული, ლიტერატორული, ფილოსოფიური თუ ფსიქიკური ხასიათისა. მან მიამბო, რომ ის გრძნობდა ენით აუღწერელ სიამოვნებას, როდესაც კითხულობდა ლექსიკონებს, სხვა წიგნის არ ქონის შემთხვევაში“.
ბალზაკი ხშირად ავადმყოფობდა. საბოლოოდ, როდესაც სკოლის დირექტორმა ამის შესახებ აცნობა ოჯახს, ის სახლში დააბრუნეს. ბალზაკი საკუთარ თავს ინტელექტუალურ ადამიანად თვლიდა, თუმცა, უნდა ითქვას, რომ მისი განათლების ფაქტორი მეტწილად „დილეგში“ გატარებული დროის დამსახურება იყო. (ამ დროისთვის, ბალზაკის მამას ტრაქტატი ჰქონდა დაწერილი თემაზე „ქურდობისა და მკვლელობების პრევენციის საშუალებები, დამნაშავეების გამოსწორება და მათი საზოგადოებრივ ცხოვრებაში ჩაბმა“, სადაც ის აკრიტიკებდა ციხეს, როგორც დანაშაულის პრევენციის ფორმას).
1814 წელს ბალზაკების ოჯახი პარიზში გადავიდა საცხოვრებლად. მწერალს პირადი მასწავლებლები აუყვანეს და ორწლინახევრით გაგზავნეს სკოლაში. ეს ბალზაკისთვის ყველაზე რთული და უბედური წლები იყო, მან თვითმკვლელობაც კი სცადა მდინარე ლუარის ხიდიდან.
1816 წელს ბალზაკი სორბონის უნივერსიტეტში შევიდა, სადაც სამი ცნობილი პროფესორი თანამედროვე ისტორიას ასწავლიდა: ფრანსუა გიზო, რომელიც შემდეგ პრემიერ მინისტრი გახდა; აბელ-ფრანსუა ვილამენი, რომელიც ფრანგულსა და კლასიკურ მუსიკას ასწავლიდა და ყველაზე გავლენიანი ფიგურა ვიქტორ კუზენი, ფილოსოფიის ლექტორი, რომელიც სტუდენტებს თავისუფალ აზროვნებას ასწავლიდა.
როდესაც ბალზაკმა დაამთავრა სწავლა, მამამისის წაქეზებით სამართალის სკოლაში დაიწყო სწავლა. სამი წლის განმავლობაში ის სწავლობდა და მუშაობდა ვიქტორ პასეზის ოფისში, რომელიც ოჯახის მეგობარი იყო. ამ პერიოდში, ბალზაკი უკვირდება ადამიანური ბუნების თავისებურებებს. 1840 წელს დაწერილი ნოველაში „ნოტსრიუსი“ ის წერს, რომ სამართალმცოდნე ხედავს „ზეთიან ბორბლებს ყველას ბედისწერაზე, მემკვიდრეების საზარელ ბრძოლას ჯერ არგაციებულ გვამებზე, ადამიანების გულს, რომლებიც ეჭიდებიან სისხლის სამართლის კოდექსს“.
1819 წელს პასეზემ შესთავაზა ბალზაკს თავისი მოადგილეობა, მაგრამ ბალზაკს არ სურდა ამ სფეროს გაჰყოლოდა. ის ამ ყოფას შემდეგნაირად აღწერდა: „მოხელე, მანქანა, რომელიც მკაცრად განსაზღვრულ საათებში ჭამს, სვამს და იძინებს. მე უნდა ვიყო ისეთივე, როგორც ყველა. და ეს არის ის, რასაც ისინი ცხოვრებას ეძახიან, ცხოვრება სალესი ქვის ქვეშ და ერთსა და იმავეს კეთება გამუდმებით... მე ვარ მშიერი და არაფერს შეუძლია ჩემი მადის დაოკება“. ბალზაკმა განიზრახა მწერალი ყოფილიყო.
ამ გადაწყვეტილებამ ოჯახში სერიოზული განხეთქილება გამოიწვია, თუმცა, ბოლომდე არ უარუყვიათ ის. სამაგიეროდ, 1819 წლის აპრილში ის პარიზში ცხოვრობდა და როგორც ინგლისელი კრიტიკოსი წერს, ძალზედ ღარიბულ და რთულ პირობებში უწევდა მწერალს არსებობა, მოხუცი მომვლელი ქალი ჰყავდა და ხშირად შიმშილის პირას იყო. ბალზაკის ოჯახი კი პარიზიდან თორმეტი მილის მოშორებით გადავიდა საცხოვრებლად.
პირველი შემოქმედებითი მცდელობები
პირველი ლიტერატურული ცდა – ტრაგედია „კრომველი“ (1820) სუსტი აღმოჩნდა. მას შემდეგ, ბალზაკმა დაიწყო სამი ნოველის შექმნა: „ტენი“, „ფალტურნი“ და „კორსინო“, რომლებიც არ დაუსრულებია.
1821 წელს ბალზაკი შეხვდა ავგუსტ ლეპოიტევინს, რომელმაც დაარწმუნა, რომ მოკლე მოთხრობები დაეწერა, რომელსაც ის გამომცემლებს მიყიდიდა. ბალზაკი სწრაფად შეუდგა მუშაობას და 1826 წლისთვის დაწერილი ჰქონდა ცხრა ნოველა, რომელსაც სხვა მწერლებთან თანამშრომლობით აქვეყნებდა ფსევდონიმით. მაგალითად, ერთ-ერთი ასეთი ნოველა იყო „არდენის ქორეპოსკოპოსი“ (1822), რომელიც აიკრძალა მასში შემცველი არაეთიკური და შეურაცხმყოფელი შინაარსის გამო. მასში მოთხრობილი იყო დაქორწინეული მღვდლის სისხლისამღვრევი სექსუალური ურთიერთობები. მსგავსი ნოველები ძირითადად კომერციულ მიზნებს ემსახურებოდა და ფართო მასების მსწრაფმყიდველობას. სენტბურის შეხედულებით, ეს ნოველები „საინტერესოდ ცუდი“ ნაშრომებია და იქვე დასძენს, რომ რობერტ ლუის სტივენსონი ცდილობდა მისთვის აერიდებინა ბალზაკის ადრეული ნამუშევრების წაკითხვა. თუმცა, ამერიკელი კრიტიკოსის სემუელ როჯერის თქმით, აუცილებელი იყო ბალზაკს ეს სამწერლო პერიოდი და მისი სირთულეები გამოევლო, რათა შეექმნა „ადამიანური კომედია“.
„კარგი სპეკულაცია“
1820 წლის მიწურილს მწერალმა რამდენიმე სარისკო ბიზნესი წამოიწყო. მისი პირველი სარისკო საქმე იყო საგამომცემლო ფირმის გახსნა, სადაც ფრანგ კალასიკოსთა წიგნებს გამოსცემდა, მათ შორის მოლიერის წიგნებსაც. ამ ბიზნესმა მარცხი განიცადა. ბალზაკს მეტი წარმატება მოუტანა ფრანგი მწერალი ქალის, აბრანტეს ჰერცოგინია ლორ ჟიუნოს მემუარების გამოცემამ, რომელთანაც მწერალს სასიყვარულო უსრთიერთობები აკავშირებდა.
ბალზაკმა ფული ისესხა ოჯახის წევრებისგან და მეგობრებისგან და შეეცადა ბეჭდური გამოცემის დაარსება, თუმცა, აქაც წარუმატებლობა იწვნია, ამ სფეროში გამოუცდელობისა და კაპიტალის არქონის გამო. მან თავისი ბიზნესი მეგობარს მისცა, რომელმაც საკმაოდ წარმატებულად ააწყო, თუმცა, მრავალი წელი ჰქონდა ვალები. 1828 წლის აპრილისთვის ბალზაკს 50 000 ფრანკი ემართა დედამისისგან.
ბალზაკს სამეწარმეო საქმიანობის ჟინი არ ასვენებდა. მაშინაც, როდესაც ის ცნობილი მწერალი იყო, გაემგზავრა სარდინიაში ვერცხლის მადნის მოსაპოვებლად. ასევე, პოლონეთ-საფრანგეთს შორის ხე-ტყით ვაჭრობის პროექტებსაც უტრიალებდა. ამ პროექტებისათვის ის 16-18 საათს მუშაობდა დღე-ღამეში და რკინის ჯანმრთელობა უძილობითა და გადამეტებული ყავის სმით გაინადგურა.
მინიატიურა|„[[ადამიანური კომედია“]]
ადამიანური კომედია და წარმატება
რამდენიმე ნოველის დაწერის შემდეგ, 1832 წელს ბალზაკს დაებადა იდეა შეექმნა უამრავი წიგნების სერია და აღეწერა საზოგადოების სახე, დაეხასიათებინა მისი ყველა ასპექტი. როდესაც მას ეს აზრი მოუვიდა, ის მაშინვე თავის დასთან მივიდა და განაცხადა: „მე გენიოსი გავხდები“. ბალზაკმა „ადამიანურ კომედიაში“  ყველა ის წიგნი შეიყვანა, რომელიც მას საკუთარი სახელით ჰქონდა გამოქვეყნებული. „ადამიანური კომედია“ ბალზაკის შემოქმედების ყველაზე დიდი მიღწევაა. სახელწოდება „ადამიანური კომედია“ უპირისპირდება დანტე ალიგიერის „ღვთაებრივ კომედიას“. შეიძლება ითქვას, რომ ეს სახელწოდება მწერალმა სარკასტულადაც შეურჩია თავის შემოქმედებას, რადგან „ადამიანური კომედიის“ წინასიტყვაობაში წერია: „... ეს იდეა მომევლინა კაცობრიობისა და ცხოველთა სამყაროს შედარების შედეგად“.
ავტორის ჩანაფიქრით, „ადამიანურ კომედიაში“ სულ 137 ნაწარმოები უნდა შესულიყო. მათ შორის უმეტესობის დაწერა მოასწრო, თუმცა, ასევე დარჩა ბევრი ჩაფიქრებული, დაწყებული და დაუმთავრბელი წიგნები. ის შედგება 91 დასრულებული ნაშრომისგან (ნოველები, მოთხრობები, ანალიტიკური ესეები) და 46 დაუსრულებელი წიგნებისგან, რომელთა ნაწილსაც მხოლოდ სახელწოდება გააჩნია. „ადამიანურ კომედიას“ მიეკუთნება: „ქორწინების ფიზიოლოგია“ (1830), „შუანები“ (1829), „გობსეკი“(1830),„უცხო შედევრი“ (1831), „შაგრენის ტყავი“ (1831), „ოცდაათი წლის ქალი“ (1831), „გამქრალი ოცნებანი“ (1837-1839), „სოფლის ექიმი“ (1833), „ეჟენი გრანდე“ (1833), „სერაფიტა“ (1833), „აბსოლუტის ძიება“ (1834), „მამა გორიო“ (1834-1835), „ცელქი მოთხრობები“ (1832-1837), „ნუსინგენის სახლი“ (1838), „კურტიზანების ბრწყინვალება“ (1838), „კურტიზანების ბრწყინვალება და სიღატაკე“ (1839-1847), „გლეხები“ (1844), „კუზინ ბეტი“ (1846), „კუზენ პონსი“ (1847) და სხვა მრავალი.
ბიზნეს საქმიანობებთან დაკავშირებული მარცხის შემდეგ, ბალზაკი გაემგზავრა ბრეტანში და დარჩა დე პომერელის ოჯახში, ფუჟერის მახლობლად. მწერალმა აქ დაწერა „შუანები“ (1829), სასიყვარულო ამბავი, რომელიც როიალისტ ძალთა ჩარევით ცუდად სრულდება. მიუხედავად იმისა, რომ ბალზაკი სამეფო მმართველობის მომხრე იყო, ის კონტრ-რევოლუციონერებს სიმპათიით ახასიათებს, თუმცა, ამასთან ისინი წიგნის ყველაზე სასტიკი სცენების ცენტრში არიან. ეს იყო პირველი წიგნი, რომელიც ბალზაკმა საკუთარი სახელით გამოაქვეყნა და ამან მას გაუხსნა „გზა აღთქმული მიწისკენ“, როგორც ერთმა კრიტიკოსმა აღნიშნა. ამ წიგნმა ავტორს გარკვეული სამწერლო ნიშა მისცა (მიუხედავად იმისა, რომ ის უოლტერ სკოტის გავლენას განიცდიდა).
ამის შემდეგ, მალევე, იმ დროისთვის, როდესაც ბალზაკის მამა გარდაიცვალა, მან დაწერა „ელ ვერდუგო“, დაახლოებით 30 წლის კაცის შესახებ, რომელიც კლავს თავის მამას (იმ დროისთვის ბალზაკიც 30 წლის იყო. ეს იყო პირველი ნამუშევარი, რომელიც ბალზაკმა „ონორე დე ბალზაკის“ სახელით გამოაქვეყნა). ისევე როგორც მისმა მამამ, მანაც გამოიყენა „დე“ ნაწილაკი, რომელსაც მაღალი წოდების ადამიანები იყენებდნენ, რათა მიღებული ყოფილიყო არისტოკრატთა საზოგადოებაში. 1830 წელს ბალზაკმა დაწერა: „არისტოკრატიზმის წოდება, რომელიც ნიჭიერებას მოისაზრებს გაცილებით უფრო სამართლიანი და რეალურია, ვიდრე არისტოკრატია, რომელიც მხოლოდ სახელითა და მატერიალური ძალაუფლებით შემოიფარგლება“. ამისთვის სწორი დროის შერჩევაც მნიშვნელოვანი იყო. როგორც რობი ხსნის: „მამის გარდაცვალება და სათავადაზნაურო ნაწილაკის დამატება მწერლის სახელში ემთხვევა, რაც სიმბოლურ მემკვიდრეობის მიღებას გამოხატავს“. როგორც მისმა მამამ განვლო რთული და შრომატევადი გზა სიღარიბიდან მაღალი წრის საზოგადოებამდე, ასევე ბალზაკი მიიჩნევდა, რომ შრომა და ძალისხმევა იყო ნამდვილი ნიშანი აზნაურობის.
1830 წლის ივლისის რევოლუციისა და ჩარლზ X-ის მმართველობის დამხობის შემდგომ, ბალზაკმა განაცხადა, რომ ის როიალისტი იყო და მხარს უჭერდა ჩარლზ X-ს. მწერალი მიიჩნევდა, რომ ივლისის რევოლუციის შედეგად დამყარებული მონარქია (რომელის საზოგადოების აბსოლუტურ მხარდაჭერას ფლობდა) იყო არაორგანიზებული და არაპრინციპული და მას ესაჭიროებოდა შუამავალი, რათა შენარჩუნებულიყო პოლიტიკური სიმშვიდე მეფესა და აჯანყებულ ძალთა შორის. ბალზაკი შესაფერის პოლიტიკურ ფიგურად მიიჩნევდა ახალგაზრდა და ენერგიულ ადამიანს, რომელიც ნეიტრალური იქნებოდა ორივე პოლიტიკურად დაპირისპირებულ ძალას შორის. ასეთ ადამიანად ის საკუთარ თავს თვლიდა და აპირებდა პოლიტიკაში ჩაბმას, რომ არა ფატალური ინციდენტი (ბალზაკს ფეხი აუსრიალდა და დაეცა ქუჩაში, რის გამოც მიიღო თავის ტრავმა). მწერალმა გადაწყვიტა, არ მიეღო მონაწილეობა არჩევნებში.
მინიატიურა|მარცხნივ|„[[შაგრენის ტყავი“, ილუსტრაცია]] 1831 წელს დიდი წარმატება ხვდა წილად ბალზაკის რომანს „შაგრენის ტყავი“. წიგნში აღწერილია ახალგაზრდა ყმაწვილის, რაფაელ დე ვალენტინის ცხოვრება, რომელსაც ხელში ჩაუვარდება ცხოველის ტყავი. ტყავი განსაკუთრებულია და ის მის პატრონს პირდება ყველა სურვილისა და ოცნებების ახდენას, ძალაუფლებასა და სიმდიდრეს, თუმცა, ყოველი სურვილის ასრულების სანაცვლოდ ტყავის ზომა იკლებს და შესაბამისად მისი მფლობელის სიცოცხლის წლებიც მცირდება. სასოწარკვეთილი რაფაელი თანხმდება მის მფლობელობას, თუმცა საკუთარი სურვილების მართვას ვერ ახერხებს. საბოლოოდ, რაფაელი საკუთარი სურვილების მსხვერპლი ხდება, თუმცა ამავდროულად მწარე გამოცდილებით აღმოაჩენს ცხოვრების ნამდვილ ღირებულებას. ბალზაკს ამ რომანით სურდა ეჩვენებინა, ცხოვრებისეული სირთულეები და მათთან ბრძოლაში დაშვეული შეცდომები. მიუხედავად იმისა, რომ რომანი შეიცავს ფანტასტიკის ელემენტებს, ის რეალისტურ წიგნად ითვლება, რომელიც ასახავს ბურჟუაზიული ყოფის მატერიალიზმს. ბალზაკი ზუსტი დაკვირვებებითა და დეტალური აღწერილობით წარმოაჩენს კაზინოს, ანტიკურ მაღაზიას, სამეფო ბანკეტებს და სხვა ადგილებს. მწერალმა ასევე ასახა მისი საკუთარი ცხოვრებისეული დეტალები, მთავარი მოქმედი პირის საცხოვრებელის დახასიათება იდენტურია თავად ავტორის სახლის, სადაც ის კარიერის დასაწყისში ცხოვრობდა. „შაგრენის ტყავის“ ცენტრალურ თემას წარმოადგენს სურვილებისა და სიცოცხლის ხანგრძლივობას შორის კონფლიქტი. „შაგრენის ტყავმა“ გავლენა მოახდინა და ინსპირაციად იქცა რუსი, ფრანგი და გერმანელი კომპოზიტორებისთვის, ასევე, მიჩნეულია, რომ ოსკარ უაილდის „დორიან გრეის პორტრეტი“ ამ წიგნის გავლენითაა შთაგონებული (თუმცა, ბევრი სწავლული ამას უარყოფს). ავსტრიელი ფსიქოანალიტიკოსი ზიგმუნდ ფროიდი ძალიან ძილიერ ემოციურ კავშირს ხედავადა მასა და წიგნის მთავარ პერსონაჟს შორის. ფროიდს, როდესაც კიბოს დიაგნოზი დაუსვეს, ის თვითმკვლელობას აპირებდა. თუმცა, მან „შაგრენის ტყავის“ გადაკითხვის შემდეგ გადაიფიქრა და თავის ექიმს უთხრა: „ეს იყო ზუსტად ის წიგნი, რომელიც უნდა წამეკითხა“. რუსი ლიტერატორის თქმით, „შაგრენის ტყავმა„ და „მამა გორიომ“ გავლენა მოახდინა რუსი მწერლის ფიოდორ დოსტოევსკის წიგნზე „დანაშაული და სასჯელი“. 1831 წლის 17 ნოემბერს გოეთემ „შაგრენის ტყავის“ შესახებ დაწერა: „ეს არის ბრწყინვალე გონების შრომის ნაყოფი“.
1833 წელს ბალზაკმა დაწერა „ეჟენი გრანდე“, რომელიც მისი პირველი ყველაზე გაყიდვადი ნოველაა. თუმცა, ამავე დროს ამ წიგნმა მწერლის კარიერის განმავლობაში ყველაზე მეტი კრიტიკა დაიმსახურა. წიგნი ახალგაზრდა ქალბატონზეა, რომელსაც ხელმომჭირნეობა საკუთარი მამისგან მემკვიდრეობით გადმოეცა. ნაშრომი მარტივია, თუმცა, პერსონაჟების დახასიათება დინამიკური და კომპლექსურია. წიგნი ეძღვნებოდა მარია დიუ ფრესნეს (ფრანგი მწერალი), რომელიც იყო ბალზაკის საყვარელი და მისი ქალიშვილის დედა, როგორც მოგვიანებით დამტკიცდა, მარია „ნამდვილი“ ეჟენი გრანდე იყო.
„მამა გორიო“ (1835) მწერლის მორიგი წარმატებული წიგნია. ბალზაკს „მეფე ლირის“ ტრაგედია 1820 წლის პარიზში გადმოაქვს და ახასიათებს საზოგადოების სახეს, სადაც ყველა სახის სიყვარულს ფულის სიყვარული აღემატება. წიგნის ცენტრალური ფიგურა არის მამა გორიო, რომელიც ღარიბულ ნაქირავებ სახლში ცხოვრობს და ყველაფერს იკლებს, რადგან თავისი ქალიშვილების კეთილდღეობა და მატერიალური საზრუნავი უზრუნველჰყოს. მიუხედავად ამისა, სიკვდილის წინ მისი ქალიშვილები მამას არ ნახულობენ. მამის ცენტრალური როლი ამ წიგნში შემთხვევითი არ არის. ბალზაკისთვის ეს თემა მნიშვნელოვანი იყო და ნაცნობიც, ვინაიდან მან იშვილა მარი-კაროლინი, მისი საყვარლის (მარია დიუ ფრესნე) არაკანონიერი ქალიშვილი. წიგნის შესავალში ბალზაკი წერს: „ვისაც ეს წიგნი გიჭირავთ ხელში, რბილს სავარძელში მისვენებული ზიხართ და თქვენთვის ამბობთ, იქნებ ამან გამართოსო. როდესაც მოხუც გორიოს იდუმალ ავბედითობას ბოლომდე წაიკითხავთ, თქვენ მადიანად ისადილებთ და თქვენს უგრძნობლობას ავტორს მიაწერთ, უსაყვედურებთ მას გაზვიადებისათვის და დააბრალებთ პოეტურ შეთხზვას. აჰა! იცოდეთ: ეს დრამა არც ფიქციაა და არც რომანი. ის იმდენად ჭეშმარიტია, რომ ყოველ ადამიანს შეუძლია თავის ცხოვრებაში ან თავის გულშიც კი ამოიცნოს მისი საწყისები“. რომანი ბალზაკის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ნაშრომად მიიჩნევა. როგორც ნოველისტი ფელისიან მარსო აღნიშნავს: „ჩვენ ყველანი მამა გორიოს შვილები ვართ“. თავად ბალზაკი ძალიან ამაყობდა ამ ნაშრომით. მან განაცხადა: „მამა გორიო ყველაზე დიდი წარმატებაა, ჩემი უმძვინვარესი მტრები მუხლს მოიდრეკენ მის წინაშე. ჩემმა ტრიუმფმა ყველაფერი მოიცვა, მათ შორის მეგობრებიც და მოშურნეებიც“. წიგნის ყველაზე კარგად ცნობილი მონაკვეთია ეჟენისა და ვოტრენის საუბრის ერთ-ერთი ციტატა: „მე შენ ისეთ რამეს შემოგთავაზებ, რაზეც ვერავინ იტყოდა უარს“. ეს ფრაზა გამოყენა მარიო პიუზომ თავის წიგნში „ნათლია“ და 100 ყველაზე ცნობილ გამონათქვამში შედის. მინიატიურა|„[[მამა გორიო“, ილუსტრაცია]]
1836 წელს ბალზაკმა დააარსა ყოველკვირეული ჟურნალი „პარიზის ქრონიკა“, რომელიც მიმოიხილავდა სოციალურ და პოლიტიკურ თემებს. მწერალი ცდილობდა, მკაცრად დაეცვა მიუკერძოებლობა და სხვადასხვა იდეოლოგიების წარმოდგენისას ისინი დასაბუთებული და არგუმენტირებული შეფასებებით გაემყარებინა. როგორც როჯერი აღნიშნავს: „ბალზაკი სხვადასხვა სოციალურ, პოლიტიკურ თუ ეკონომიკურ თეორიებს ორივე მხრიდან განიხილავდა“. ჟურნალმა არ გაამართლა, თუმცა, 1840 წელის ივლისში ბალზაკმა სხვა გამოცემა, „პარიზის მიმოხილვა“ დააარსა.
წარუმატებლობამ ბიზნესის სფეროში და უშედეგო ძალისხმევის გაწევამ, მწერალს ნიადაგი მოუმზადა შეექმნა ახალი წიგნი „გამქრალი ოცნებანი“ 1843. წიგნში ასახულია ახალგაზრდა პოეტის ლუსიენის ცხოვრება, რომელიც ცდილობს სახელის მოხვეჭას, თუმცა, ის ეფლობა საზოგადოების ბნელ და წინააღმდეგობებით სავსე ჭაობში. ლუსიენის ჟურნალისტური საქმიანობა ასახავს თავად მწერლის პირად გამოცდილებასა და მარცხს ამ სფეროში. დონალდ ადამსონის თქმით „გამქრალი ოცნებანი“ სამყაროს საიდუმლოებების გამჟღავნება უფროა, ვიდრე პერსონაჟების ფსიქოლოგიურ-მორალური განვითარების წარმოდგენა“. წიგნის წარმატებამ განაპირობა „გამქრალი ოცნებანის“ გაგრძელების „კურტიზანების დიდებულება და საბრალოების“ შექმნა, რომელიც ოთხი ნაწილისგან შედგება. ცვაიგი „გამქრალი ოცნებების“ შესახებ წერს: „ფულადი ჯარიმის ჯიბრზე ელვის სისწრაფით დაწერილი ეს თხზულება იქცევა ბალზაკის ცენტრალურ ნაწარმოებად. გეგონებათ, თვითონ ბალზაკმა მათრახის უწყალო ცემით გამოდევნაო ყოვლივე, რაც კი მის შინაგან არსებაში იმალებოდა“.
1847 და 1848 წლებში მწერალმა დაწერა „კუზინ ბეტი“ და „უზინ პონსი“, სადაც მწერლის მიერ იურიდიულ ფირმაში მიღებული გამოცდილებაა გადმოცემული და აღწერილია ნათესავებს შორის შუღლი და ბრძოლა მემკვიდრეობის მისაღებად. ამ პერიოდში ბალზაკის მდგომარეობა გაუარესდა და ამ წიგნების დასრულებამ სიმბოლური მნიშვნელობა მიანიჭა თავად მწერლის სიცოცხლის დასასრულსაც.
სამუშაო ჩვევები
ბალზაკს სამუშაო განრიგი შემდეგნაირად ჰქონდა გაწერილი. ის მსუბუქად სადილობდა შუადღის ხუთ-ექვს საათზე, შემდეგ კი შუაღამემდე ეძინა. გაღვიძების შემდეგ ძალიან დიდხანს მუშაობდა, ხშირად გადაბმულად თხუთმეტ საათს დღეში. როგორც თავად ბალზაკმა აღნიშნა, ერთხელ მან 48 საათი იმუშავა სამ საათიანი შესვენებით. მუშაობის დროს ბალზაკი უზომო რაოდენობის ყავას სვამდა.
ბალზაკს მუშაობის პროცესში და წიგნის გამოცემის შემდეგაც უამრავი დამატებები, შესწორებები და ცვლილებები შეჰქონდა ნაშრომში, რისთვისაც მნიშვნელოვანი დანახარჯების გაწევა ხდებოდა საჭირო, როგორც მწერლისთვის, ასევე გამომცემლისთვისაც. საბოლოოდ, დასრულებული ნაშრომი სრულიად განსხვავებული იყო წიგნის ორიგინალური ვერსიისგან.
ბალზაკი ერიდებოდა საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში ყოფნას, თუმცა, ის ყოველთვის ინარჩუნებდა კონტაქტს სოციალურ გარემოსთან. მისი „განდეგილობა“ განპირობებული იყო, ერთი მხრივ, დროის უქონლობით, მეორე მხრივ კი, გაუცხოების გრძნობით. ის საკუთარ მოვალეობად მიიჩნევდა არა საზოგადოებრივ ადგილებში ყოფნას, არამედ მათ ასახვას საკუთარ ნაშრომებში. ბალზაკი მეგობრობდა თეოფილ გოტიესთან და შარლ დე ბერნართან. ის იცნობდა ვიქტორ ჰიუგოს. ბალზაკი დროის უმეტეს ნაწილს ატარებდა შატო-დიუ-საშეში, მისი მეგობრის სახლში, ტურის მახლობლად. მისი ბევრი პერსონაჟი სწორედ ამ სახლში, მეორე სართულის პატარა საძინებელ ოთახში შექმნა მწერალმა. ამჟამად შატო წარმოადაგენს ბალზაკის მუზეუმს.
ბალზაკს ოთახში ედგა ნაპოლეონის ბიუსტი, რომელზეც ეწერა: „ის რაც ნაპოლეონმა ხმლით დაიპყრო, მე მას კალმით დავიპყრობ“.
მინიატიურა|[[ეველინა განსკა]]
ქორწინება და გვიანდელი პერიოდი
ბალზაკმა 1832 წელს ანონიმური წერილი მიიღო ოდესიდან მისი თაყვანისმცემლისგან, სადაც „უცნობი“ მწერალს აკრიტიკებდა „შაგრენის ტყავში“ გამოხატული ცინიზმისა და ათეისტური დამოკიდებულებისათვის, ასევე ქალების უარყოფითი დახასიათებისათვის. ბალზაკმა ამ კრიტიკას ფრანგულ ჟურნალში უპასუხა იმ იმედით, რომ „უცნობი“ მას წაიკითხავდა. ასე დაიწყო თხუთმეტწლიანი მიწერ-მოწერა ბალზაკსა და მის მომავალ მეუღლეს, ეველინა განსკას შორის.
მიუხედავად იმისა, რომ ბალზაკი გვიან დაქორწინდა, მას უკვე ჰქონდა დაწერილი ორი ტრაქტატი ქორწინების შესახებ: „ქორწინების ფსიქოლოგია“ და „ქორწინების სცენები“. აპრილის ბოლოს ახალდაქორწინებულები პარიზში გაემგზავრნენ. ბალზაკის მდგომარეობა მგზავრობისას ძალიან გაუარესდა. ეველინა თავის ქალიშვილს ბალზაკის მდგომარეობას ატყობინებს და წერს, რომ მწერალი უკიდურესად მძიმე მდგომარეობაშია. ბალზაკი და ეველინა პარიზში 20 მაისს ჩავიდნენ, მწერლის ორმოცდამეთერთმეტე დაბადების დღეზე.
სტილი
„ადამიანური კომედია“ ბალზაკს დაუმთავრებელი დარჩა, ის გეგმავდა უამრავი სხვა წიგნების დაწერას, რომელთა დაწყებაც ვერ მოასწრო. მწერალი, ჩვეულებრივ ახალ წიგნზე მუშაობის პროცესში პარალელურად „დასრულებულ“ წიგნზეც მუშაობდა და შესწორებები შეჰქონდა. ასეთი მწერლობის სტილი განპირობებული იყო თავად ბალზაკის პირადი ცხოვრებიდან გამომდინარე, ეს იყო ერთგვარი პოზიტიური მცდელობა მხატვრული ნაწარმოებების დახმარებით თავის ცხოვრებაში სტაბილურობა შეეტანა.