cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ომის საწინააღმდეგო მოძრაობა
ვიეტნამის ომი
1964 წელს დაიწყო ორგანიზებული პროტესტი ამერიკის მონაწილეობის წინააღმდეგ ვიეტნამის ომში, რომელიც თავიდან ნელი ტემპებით მიმდინარეობდა სხვადასხვა უნივერსიტეტებში და შემდგომ სწრაფად განვითარდა, რადგან ომი დიდი მსხვერპლის შემცვლელი გამოდგა. 1967 წელს ანტისაომარი კოალიციის აქტივისტებმა შექმნეს ეროვნული მობილიზაციის კომიტეტი ვიეტნამის ომის დასრულების მიზნით, რომელმაც მოაწყო რამდენიმე მასშტაბური დემონსტრაცია 60-იანი წლების ბოლოდან 1972 წლის ჩათვლით. კომფორმიზმის წინააღმდეგ წასვლამ, მშვიდობის და ანტიელიტურმა განწყობებმა მოიცვა კონტრ-კულტურული სიმღერები, ორგანიზაციები, პიესები და სხვა ლიტერატურული ნაშრომები. ომის საწინააღმდეგო განწყობა განვითარდა სტუდენტურ აქტივიზმში და სამოქალაქო უფლებების განვითარებაში და გამოიხატა დემოგრაფიული რიცხვების ზრდაში.
ვიეტნამის ომის საწინააღმდეგო მოძრაობა ხშირად ითვლება მთავარ ფაქტორად თვითონ ამერიკის გასვლის ვიეტნამიდან. ბევრი ვიეტნამის ვეტერანი, მათ შორის ყოფილი სახელმწიფო მდივანი და სენატორი ჯონ კერი და ვეტერანი რონ კოვიჩი, ამერიკაში დაბრუნების შემდეგ გამოვიდა ომის წინააღმდეგ განცხადებებით.
1968 წლის პროტესტები
1968 წლის პროტესტები მოიცავდა მსოფლიოში სოციალური კონფლიქტების ესკალაციას, რაც ძირითადად ხასიათდებოდა პოპულარული აჯანყებებით სამხედრო და ბიუროკრატიული ელიტების წინააღმდეგ, რომლებიც გამოეხმაურნენ პოლიტიკური რეპრესიების ესკალაციას.
ამერიკის შეერთებულ შტატებში ამ საპროტესტო მოვლენებმა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა სამოქალაქო უფლებების მოძრაობების განვითარებაში და ასევე მოიცავდა ფართო პროტესტს ვიეტნამის ომის წინააღმდეგ ამერიკაში და ევროპაში.
იუგოსლავიის ომი
ნაციონალიზმის და პოლიტიკური დაძაბულობის აღზევებით, მათ შორის, სლობოდან მილოშევიჩის ხელისუფლებაში მოსვლით და იუგოსლავიის ომის დაწყებით 1991 წელს, მრავალი ომის საწინაამღდეგო მოძრაობა განვითარდა სერბეთში. ომის საწინააღმდეგო პროტესტები ბელგრადში ძირითადად მიმდინარეობდა ვუკოვარის ბრძოლის, დუბროვკინას ალყის და სარაევოს ალყის წინააღმდეგ. თითქმის 50000-ზე მეტი ადამიანი იღებდა მონაწილეობას პროტესტში და 150 000-ზე მეტმა მიიღო მონაწილეობა ყველაზე მასშტაბურ საპროტესტო აქციაში: „შავი ლენტების მარში“ სარაევოში მყოფი ადამიანების სოლიდარობის ნიშნად.
ყველაზე ცნობილი ასოციაციები და არასამთავრობო ორგანიზაციები, რომლებმაც წამოიწყეს ომის საწინააღმდეგო იდეები და მოძრაობები სერბეთში იყვნენ ანტისაომარი მოქმედებების ცენტრი, ქალები შავებში, ჰუმანიტარული სამართლის ცენტრი და ბელგრადის წრე.
2001 წლის ომი ავღანეთში
პირველ ეტაპზე პროტესტები ამერიკაში და დიდ ბრიტანეთში არ იყო მასშტაბური ხასიათის, ავღანეთში ომთან დავაკშირებით. ამის მიზეზი იყო რეაქცია 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერორისტულ აქტზე და ამერიკის მოსახლეობის დიდმა ნაწილმა მხარი დაუჭირა ავღანეთში ომს.
მეტნაკლები წინააღმდეგობა მოდიოდა რიგი პაციფისტური ჯგუფებისგან და იმათგან, ვინც მემარცხენე იდეებს ავრცელებდა; მაგალითად, აშშ-ში A.N.S.W.E.R. იყო ერთ-ერთი ყველაზე თვალსაჩინო ორგანიზაცია ომის საწინააღმდეგო პროტესტით, თუმცა მათ სერიოზული ბრალდებები წარუდგინეს, რომ ისინი იყვნენ სტალინისტური მსოფლიოს მუშათა პარტიის ექსტრემისტული ფრონტის წევრები. დროთა განმავლობაში წინააღმდეგობები უფრო გავრცელდა და მიზეზი იყო კონფლიქტის ხანგრძლივობა და ერაყში ინტერვენცია.
ომი ერაყში
ომის საწინააღმდეგო პოზიციებმა მოიპოვეს მხარდაჭერა და ყურადღება ამერიკის და მისი მოკავშირეების მიერ 2003 წელს ერაყში ინტერვენციით. მილიონობით ადამიანი მთელი მსოფლიოს მასშტაბით ატარებდა მასობრივ საპროტესტო აქციებს შეჭრის უშუალო დაწყებამდეც; დემონსტრაციები და სხვა ფორმის აქტივობები მთელი ამ ომის პერიოდში გრძელდებოდა. ამერიკაში ძირითადი კრიტიკა მოდიოდა "Grassroots" მოძრაობიდან.
მოწინააღმდეგეები აპროტესტებდნენ ომის მიმდინარეობას და შემდგომმა მოვლენებმა საზოგადოებრივი განწყობები შეცვალა, შედეგად, საზოგადოების მხრიდან 2004 წლის გაზაფხულზე პირველად გაჟღერდა მოთხოვნა ომის დასრულების შესახებ.
ირანთან შესაძლო ომი
ამერიკის შეერთებული შტატების მიერ ირანის წინააღმდეგ შესაძლო ომის პროტესტები 2005-2006 წლებში დაიწყო. 2005 წლის დასაწყისში ჟურნალისტებმა, აქტივისტებმა და აკადემიკოსებმა, სეიმურ ჰერშმა, სკოტ რიტერმა, ოზეფ სირინჩიონმა და ხორხე ჰირშმა დაიწყეს პუბლიკაციების გამოქვეყნება. ისინი შეეხებოდა ამერიკის შეშფოთებას, რომ ირანს შეიძლება ჰქონდეს ბირთვული იარაღის პროგრამა და შედეგად, ამერიკის მთავრობა მომავალში მიიღებს გადაწყვეტილებას ირანში სამხედრო მოქმედებების დასაწყებად.
2014 წლის ომი დონბასში
2014 წელს რუსეთში ჩატარებული ომის საწინააღმდეგო დემონსტრაციები გამოწვეული იყო რუსეთის მიერ უკრაინაში სამხედრო ინტევენციით. მომიტინგეებმა ჩაატარეს ორი ომის საწინააღმდეგო მიტინგი 2014 წლის 2 და 15 მარტს. 15 მარტის აქცია ცნობილია, როგორც მშვიდობის მარში და ჩატარდა მოსკოვში ერთი დღით ადრე ყირიმის რეფერენდუმამდე. გამოცემა Reuters ცნობით, დაახლოებით 20 000 ადამიანი იღებდა მონაწილეობას 15 მარტის დემონსტრაციებში.
ანტიბირთვული აქტივიზმი
სამხედრო დანადგარები და ინდუსტრიები დიდი ხანია, რაც წყნარ ოკეანეში მდებარე მრავალი რეგიონის ეკონომიკის მთავარი საყრდენია. ომის საწინააღმდეგო მოძრაობის ისტორია აჩვენებს, რომ 1970-იან და 1980-იან წლებში მსგავსი ტიპის პროტესტები არსებობდა. განსაკუთრებული სახე აქტივიზმმა მიიღო ვიეტნამის ომის ბოლო წლებში, როდესაც ანტისაომარი მოძრაობების წევრებმა ყურადღება გაამახვილეს ჩრდილო-დასავლეთით არსებული ბირთვული იარაღის საფრთხეზე. ანტიბირთვული მოძრაობები იყენებდნენ პაციფისტურ, არაძალადობრივ და სამოქალაქო დაუმორჩილებლობის მეთოდებს. მათ ვიეტნამის ომის დასრულების შემდეგ განაგრძეს საქმიანობა 1980-იანებში,რომელიც იყო გაერთიანება ომის, მილიტარიზმის, ბირთვული იარაღის და კონკრეტული სამხედრო ჩარევის წინააღმდეგ.
ხელოვნება და კულტურა
ინგლისელი პოეტის, რობერტ საუთის ლექსი „ბლენჰაიმის შემდეგ“ არის მაგალითი ომის საწინააღმდეგო ლიტერატურის. ეს ლექსი დაიწერა 1796 წელს, ბლენჰაიმის ბრძოლიდან 92 წლის შემდეგ.
პირველი მსოფლიო ომის შედეგად პოეტების და მწერლების მთელმა თაობამ დაიწყო ომის შესახებ წერა. უილფრიდ ოუვენის და ზიგფრიდ სასონის ნაშრომებმა ბრიტანული რეალობა წარმოაჩინა, დაბალი ფენის ცხოვრების წესი და ბრიტანელების დამოკიდებულება ომის მიმართ. გერმანელმა მწერალმა ერიხ მარია რემარკმა დაწერა „ყველაფერი წყნარადაა დასავლეთის ფრონტზე“, რომელიც გახდა ყველაზე ხშირად ციტირებადი ნაშრომი ომის საწინააღმდეგო გამოსვლებში და საინფორმაციო საშუალებებში.
პაბლო პიკასოს 1937 წლის ნახატი გერნიკა არის აბსტრაქცია, რომელმაც უნდა გამოიწვიოს ემოციური უკუგება გერნიკის დაბომბვის შედეგად დაღუპული ადამიანების მიმართ, ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს. ამერიკელი მწერლის, კურტ ფონეგუტის 1969 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკა „სასაკლაო-ხუთი“ აღწერს დრეზდენის დაბომბვას მეორე მსოფლიო ომის დროს.
XX საუკუნის მეორე ნახევარში ასევე შეინიშნებოდა ომის საწინააღმდეგო განწყობები ხელოვნების სხვა სფეროებში. მუსიკაში, მაგალითად, სიმღერა „Eve of Destruction“ და „One Tin Soldier“ და ფილმები „M*A*S*H“ და „Die Brucke“, რომლებიც გამოვიდა ცივი ომის და კონკრეტული კონფლიქტის წინააღმდეგ, როგორიცაა ვიეტნამის ომი. ამერიკის ომი ერაყში ასევე იყო რიგი პირების მიზეზი ანტისაომარი აქტივობის, მათ შორის მაიკლ მურის ფილმი „ფარენგეიტი 9/11“ და კანადელი მუსიკოსის ნილ იანგის 2006 წლის ალბომი „Living with War“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტისაომარი მოძრაობა კატეგორია:პოლიტიკური მოძრაობები კატეგორია:პაციფიზმი
არმან ბაბაჯანიანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:სომხეთის VII მოწვევის ეროვნული კრების წევრები
ვახუშტი ბაგრატიონის ხიდი
ვახუშტი ბაგრატიონის ხიდი — ხიდი თბილისში, მტკვარზე გიორგი სააკაძის მოედანსა და ვახუშტი ბაგრატიონის ქუჩებს შორის (1976; არქიტექტორი. ნ. ლომიძე; ინჟინერები: გ.ბრეგვაძე, ი.კოშკაძე). ხიდი სამმალიანია. შუა მალის სიგრძე 81,6 მ, გვერდითი მალებისა სანაპიროების თვზე 44,2 მ. ხიდის საერთო სიგრძე 220,5 მ-დეა, სავალი ნაწილების სიგანე 21 მ, ტროტუარების სიგანე 3 მ, სიმაღლე 24,7 მ. ხიდის აშენებამდე ამ ადგილზე იყო 1936 წელს აგებული საცალფეხო ხიდი — ვიადუკი (ინჟინერი: მ. მიზრახი). სიგრძე 150 მ, სიგანე 2 მ. ვახუშტის ხიდი თბილისის ყველაზე მაღალი ხიდია.
ქეთი და კოტე
ქეთი და კოტე — ქართული მოკლემეტრაჟიანი კომედიური ჟანრის ტელესერიალი, რომელიც კომედი არხმა გადაიღო 2013 წელს.
გადაღება
კომედი არხი სერიალისთვის ამზადებდა დეკორაციას და გადაღება მიმდინარეობდა სხვადასხვა პავილიონში, ასევე თბილისისა და ბათუმის სხვადასხვა ლოკაციებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ტელესერიალები კატეგორია:2013 წლის ქართული ტელესერიალები კატეგორია:2014 წლის ქართული ტელესერიალები კატეგორია:კომედი არხი
გრემის ნაქალაქარის ეკლესია
ტერმინი გრემის ნაქალაქარის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს:
ნორვეგიული ჯვაროსნული ლაშქრობა
ნორვეგიული ჯვაროსნული ლაშქრობა — ერთ-ერთი ჯვაროსანთა დაპყრობითი ხასიათის სამხედრო ექსპედიცია. მიმდინარეობდა 1107-1110 წლებში, სიგურდ I ჯვაროსანის მეთაურობით. იგი იყო პირველი სკანდინავიელი მეფე, რომელმაც წმინდა მიწაზე დადგა ფეხი. ამ ლაშქრობის დროს, ნორვეგიელებმა ყველა ბრძოლაში გაიმარჯვეს.
ნორვეგიიდან ინგლისამდე (1107-8)
1107 წლის შემოდგომაზე სიგურდი და მისი არმია სამოცი გემით გავიდა ზღვაში. ჯარისკაცების რიცხვი დაახლოებით 5 000-ს შეადგენდა. ამავე შემოდგომაზე ისინი ინგლისს მიადგნენ, სადაც მეფობდა ჰენრი I. ნორვეგიელებმა ინგლისში გამოიზამთრეს და 1108 წლის გაზაფხულზე გზა გააგრძელეს.
იბერიის ნახევარკუნძულზე (1108-9)
რამდენიმე თვის შემდეგ ნორვეგიელებმა მიაღწიეს სანტიაგო-დე-კომპოსტელას, სადაც ადგილობრივმა ლორდმა მათ მისცა უფლება გამოეზამთრათ. ზამთრის დადგომისთანავე შეიქმნა საკვების დეფიციტი და ლორდმა უარი განაცხადა საკვების მიყიდვაზე. სიგურდი თავს დაესხა მის სასახლეს და გაძარცვა იგი.
მოგზაურობის დროს სიგურდი შეეყარა მეკობრეთა დიდ ფლოტს, რომლებიც სავაჭრო გემებს ძარცვავდნენ. მან სწრაფი შტურით მალევე გაანადგურა ისინი და მათი რვა გემი თავის არმიას შემატა.
ამის შემდეგ ჯვაროსნები მიადგნენ ალ-ანდალუსიის ერთ-ერთ ციხეს, სახელად მავრების ციხესიმაგრეს (დღევანდელი სინტრა). მათ აიღეს ციხე და ყველა დახოცეს, რადგან გაქრისტიანებაზე უარი მიიღეს. შემდგომ ისინი გაემართნენ ლისაბონისკენ — „ნახევრად ქრისტიანული და ნახევრად წარმართული ქალაქი“-სკენ, რომელიც წარმოადგენდა გამყოფ ხაზს ქრისტიანებსა და მაჰმადიანებს შორის. ჯვაროსნებმა აიღეს ქალაქი და მოიპოვეს დიდი განძი.
ბალეარის კუნძულებზე (1109)
გიბრალტარის სრუტეში ნორვეგიელებმა რამდენიმეჯერ დაამარცხეს მეკობრეები და შორს აღმოჩნდნენ არაბული მიწებიდან ხმელთაშუა ზღვაში და მიადგნენ ბალეარის კუნძულებს. ეს კუნძულები წარმოადგენდა მეკობრეთა მთავარ თავშესაფარს და მონებით ვაჭრობის მთავარ ცენტრს. ნორვეგიელთა თარეში იყო ქრისტიანების პირველი თავდასხმა მუსლიმურ ბალეარის კუნძულებზე.
პირველ რიგში ისინი მიადგნენ ფორმენტერას, სადაც მათ მოუვიდათ შეტაკება მრავალრიცხვოვან სარაცინებთან. ბრძოლაში ჯვაროსნებმა ბრწყინვალე გამარჯვება მოიპოვეს. ამ კუნძულის ისტორიაში ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე თალსაჩინო მოვლენა. ამ გამარჯვების შემდეგ სავარაუდოდ მათ მოიპოვეს უდიდესი ძვირფასეულობა და შეუტიეს ივისასა და მენორკას. როგორც ჩანს ნორვეგიელებმა თავი შეიკავეს მალიორკაზე შეტევისგან, რომელიც საკმაოდ ძლიერ ქალაქს წარმოადგენდა. ნორვეგიელთა გამარჯვებებმა განაპირობა 1114-1115 წლების ქრისტიანთა ლაშქრობის წარმატება.
სიცილიაზე (1109-1110)
1109 წლის გაზაფხულზე ნორვეგიელებმა მიაღწიეს სიცილიას, სადაც მათ კეთილგანწყობით შეხვდა 12-13 წლის გრაფი როჯერ II.
იერუსალიმის სამეფოში
1110 წლის ზაფხულში ჯვაროსნები მიადგნენ აკრას (შესაძლოა იაფას). შემდეგ სიგურდი ჩავიდა იერუსალიმში და შეხვდა ბალდუინ I-ს. ისინი თბილად შეხვდნენ ერთმანეთს, გაემართნენ იორდანესკენ და შემდეგ უკან დაბრუნდნენ. ნორვეგიელებმა მათ უამრავი სიწმინდე და ძვირფასეულობა გადასცეს.
სიდონის ალყა
სიგურდი ბალდუინთან ერთად გაეშურა სირიაში და ალყა შემოარტა სიდონს. 47 დღის შემდეგ ქალაქი დაეცა. ამ გამარჯვების შემდეგ ჩამოყალიბდა სიდონის სენიორია.
კონსტანტინოპოლისკენ
სიგურდი არმიითურთ გაემგზავრა კვიპროსში, სადაც ცოტა ხანი დაჰყო, დაუცადა ზურგის ქარს და გასცურა საბერძნეთისკენ. ისინი მიადგნენ კონსტანტინოპოლს, მათ აქ იხილეს „მიწა სადაც არსებობდა უამრავი დაბა, სოფელი დაქალაქი. ისინი ერთმანეთთან ძალიან ახლოს მდებარეოდა, ინტერვალის გარეშე“. მთელი ქალაქის მოსახლეობა გამოვიდა გარეთ, რათა სიგურდს შეხვედროდა. იმპერატორმა ალექსი I-მა გახსნა ქალაქის ნავსადგური.
ნორვეგიისკენ
როდესაც სიგურდმა უკან დაბრუნება გადაწყვიტა, ბიზანტიის იმპერატორს ცხენების სანაცვლოდ მთელი თავისი ფლოტი და ძვირფასეულობა გადასცა. უამრავი მისი ჯარისკაცი დარჩა კონსტანტინოპოლში და ბიზანტიელთა სამსახურში ჩადგა.
სიგურდის მოგზაურობა სავარაუდოდ სამი წელი გაგრძელდა. მან გაიარა ბულგარეთი, უნგრეთი, პანონია, შვაბია, ბავარია, სადაც ლოთარ II-ს შეხვდა. აქედან იგი გაემართა დანიისკენ, სადაც მეფე ნილსმა მას გემი აჩუქა, რის საშუალებითაც სახლში დაბრუნდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჯვაროსნული ლაშქრობები კატეგორია:XII საუკუნის ომები
აბუ ლ-ქასიმი
აბუ ლ-ქასიმი (Ebu'l-Kasım) — რუმის სულთანი 1086-1092 წლებში.
აბუ ლ-ქასიმის წარუმატებელმა ქმედებებმა აღაშფოთა სელჩუკთა სახელმწიფოს მმართველი და მან გადაწყვიტა, რომ პატიმრობიდან გაეთავისუფლებინა სულეიმან იბნ ქუთულმიშის შვილები. ამის შემდეგ, ქასიმის მმართველობა დაემხო და რუმის სულთანი სულეიმან I-ის შვილი — ქილიჩ-არსლან I გახდა.
მიხაილ ბღაჟბა
მინი|მიხეილ ბღაჟბა სეპარატისტული აფხაზეთის საფოსტო მარკაზე. მიხაილ ბღაჟბა (დ. 1915 — გ. 1993) — აფხაზი საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწე, პუბლიცისტი. 1945 წლიდან იყო სხვადასხვა სახელმწიფო და პარტიულ თანამდებობებზე. 1957 წლამდე იყო საქართველოს კომუნისტური პარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის მდივანი, 1957-1958 წლებში აფხაზეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე, 1958-1965 წლებში საქართველოს კომუნისტური პარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის პირველი მდივანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1915 კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:აფხაზი პოლიტიკოსები მიხაილ
უნგრეთი 1936 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
უნგრეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცხრედ იასპარეზა 1936 წელს, გერმანიის დედაქალაქ ბერლინში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 16 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1936 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:უნგრეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
აზერბაიჯანის კინემატოგრაფი
აზერბაიჯანული კინოს დაარსების პერიოდიდან გადაღებულია 240 სრულმეტრაჟიანი, 50-ზე მეტი მოკლემეტრაჟიანი, 1200-ზე მეტი დოკუმენტური ფილმი და 100-მდე მულტიპლიკაციური ფილმი.
ადრეული წლები
მინი|ალექსანდრე მიშონი - ფოტოგრაფი. გადაიღო ფილმი აზერბაიჯანში ფილმის ინდუსტრია აზერბაიჯაში თარიღდება 1898 წლით. ფაქტობრივად აზერბაიჯანი იყო იმ ქვეყნებს შორის, რომლებიც პირველად ჩაერთნენ კინემატოგრაფიაში. ცნობილია, რომ პირველად ძმებმა ლუმიერებმა აჩვენეს კინოფილმი, რომლის პრემიერაც შედგა 1895 წელს. გასაკვირი არ არის, რომ აზერბაიჯანში ჩქარა განვითარდა ეს სფერო, რადგან მე-19 საუკუნეში კასპიის ზღვა აწარმოებდა მსოფლიო ნავთობის 50%. როგორც დღეს, ასევე წინად ნავთობის ინდუსტრია უცხოელების ინტერესში ექცეოდა.
ფრანგი ოპერატორი და ფოტოგრაფი ალექსანდრე მიშონი ბაქოში დასახლდა. აქ მან საკუთარი ფოტო სტუდია დააარსა. 1879-1905 წლებში მიშონი დოკუმენტაციას უწევდა ლანდშაფტებს, ნავთობის მოპოვების ეპიზოდებს, მისი გადამუშავების პროცესს, ასევე გადაიღო ნავთობის ველში საშინელი ხანძარი. 1898 წელს მიშონმა დაიწყო ბაქოში ყოველდღიური ცხოვრების ამსახველი ფილმების გადაღება. მისი მიზანი იყო ისინი პარიზში ეჩვენებინა.
მიშონის მიერ გადაღებული მასალები დღესაც ინახება აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირში. კავკასიის ეროვნული ცეკვა შემდგომში გამოყენებულ იქნა დოკუმენტურ ფილმში, ხოლო სცენები ფილმიდან „ხანძარი ბიბიჰეიბათში“ 1995 წელს აჩვენეს საფრანგეთში, მსოფლიო კინოს 100 წლისთავზე. მინი|კადრი ფილმიდან "ფათალი ხანი" 1915 წელს ბელგიელმა ძმებმა პირონებმა ბაქოში დაარსეს კინოწარმოების ლაბორატორია. მათ დაპატიჟს რეჟისორი ბორის სვეტლოვი სანქტ-პეტერბურგიდან, რათა გადაეღო რამდენიმე ფილმი. სვეტლოვი იყო პირველი, ვინც გადაიღო ფილმი იბრაჰიმ მუსაბეკოვის რომანის მიხედვით „ნავთობისა და მილიონების სამეფოში “. ამ ფილმში მთავარი როლი შეასრულა ჰუსეინ არაბლინსკიმ. ასევე 1916 წელს სვეტლოვმა გადაიღო ოპერეტა „არშინ მალ ალანის“ პირველი ვერსია.
1919 წელს შედგა დოკუმენტური ფილმის „აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის წლისთავის აღნიშნვის“ პრემიერა ბაქოს რამდენიმე კინოთეატრში. ფილმი ეძღვნებოდა აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის პირველ წლისთავს. აღსანიშნავია, რომ რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა საკმაოდ ხანმოკლე იყო.
საბჭოთა პერიოდი
მარცხნივ|მინი|კადრი ფილმიდან "ქალწულის კოშკის ლეგენდა" საბჭოთა ხელიფუბლება დაარსდა 1920 წელს. აზერბაიჯანის რევოლუციური კომიტეტის თავმჯდომარემ ნარიმან ნარიმანოვმა ხელი მოაწერა აზერბაიჯანული კინოს ნაციონალიზაციის ბრძანებულებას. განათლების კომისარიატმა, რომელიც ფუნქციონირებდა თითქმის, როგორც სამინისტრო, შექმნა ხელოვნების დეპარტამენტი, რომელიც მოიცავდა ფილმის სექციას, რომლის თავმჯდომარეები იყვნენ ჰანაფ თერეგულოვი და მუსლიმ მაგომაევი, ცნობილი კომპოზიტორი და ოპერის მომღერალი. 1922 წელს აზერბაიჯანის ხელისუფლებამ გადაწყვიტა შექმნას პირველი კინოქარხანა Azerbaijanfilm, რომელიც დღესაც ფუნქციონირებს.
1923 წელს, აზერბაიჯანის ფოტოგრაფთა ინსტიტუტი (APFI) შეიქმნა სახალხო კომისრის საბჭოს სპეციალური განკარგულებით. დაწესებულება აკონტროლებდა ყველა კინოთეატრსა და სადისტრიბუციო ცენტრს. ამრიგად, ახალი ეპოქა დაიწყო აზერბაიჯანის კინოს ისტორიაში - იმ პერიოდში, როდესაც საბჭოთა იდეოლოგია დომინირებდა კინოინდუსტრიაში და არა ინდივიდუალური მეწარმეობა.
APFI-მ გადაიღო საკუთარი პირველი ფილმი 1924 წელს - ქალწულის კოშკის ლეგენდა. ფილმი იყო პირველი საბჭოთა აზერბაიჯანული ფილმი. იგი გადაღებულ იქნა ქალწულის კოშკის ლეგენდის მიხედვით.
1930-იან წლებში, რუსმა რეჟისორმა ბორის ბარნეტმა აზერბაიჯანში გადაიღო ფილმი „ყველაზე ზლიერი ზღვებს შორის“. ფილმმა თანამედროვე კრიტიკოსების შეფასება მიიღო და საკმაოდ პოპულარულიც გახდა.
1940-იანი წლები
1940 წელს რეჟისორებმა მიქაილ მიქაილოვმა და ვლადიმირ ერემეიევმა გადაიღეს დოკუმეტური ფილმი „მეოცე გაზაფხული“. ფილმი ეძღვნებოდა აზერბაიჯანის საბჭოთა რესპუბლიკის მე-20 წლისთავს. 1941-1942 წლებში გადაიღეს ფილმები „სამშობლოს შვილები“ და „ბახტიარი“. ამავე წლებში გადაღებულ იქნა ფილმი „საბუჰი“, რომელიც მირზა ფათალი ახუნდოვის ცხოვრებასა და შემოქმედებას ეძღვნებოდა. ფილმი გადაღებულ იქნა რეჟისორ ა. ბეკ-ნაზაროვისა და რზა თაჰმასიბის მიერ. 1943 წელს გადაღბულ იქნა სამ ნაწილიანი ფილმი „ერთი ოჯახი“ და „ წყალქვეშა გემი T-9“. ამავე პერიოდში იღებენ ჰეროიკულ ფილმებს. 1943 - 1945 წლებში გადაიღეს ფილმები „სამშობლოსთვის“, „პასუხი წერილზე“ და „ზრუნვა“. სამივე ფილმი ეძღვნებოდა კასპიის ზღვის მეზღვაურების გმირობას.
1945 წელს რეჟისორმა ჰუსეინ სეიდზადემ გადაიღო სრულმეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმი „მარადიული ცეცხლის ქვეყანა. იმავე წელს გამოვიდა უზეირ ჰაჯიბეკოვის მუსიკალური კომედია „არშინ მალ ალანი “. რეჟისორებმა რზა თაჰმასიბმა და ნიკოლაი ლეშენკომ გადაიღეს ბრწყინვალე კომედია, სადაც შეინარჩუნეს და კარგად წარმოაჩინეს ეროვნული სტილი და აზერბაიჯანელთა იუმორის გრძნობა. ფილმმა დიდ წარმატებას მიაღწია არა მხოლოდ აზერბაიჯანსა და საბჭოთა კავშირში, არამედ მსოფლიოს სხვა ქვეყნებშიც.
1950-იანი წლები
1950 წლების დასაწყისში ბაქოს ფილმის სტუდია ძირითადად დოკუმენტური და პუბლიცისტური ჟანრის ფილმებს იღებდა. ამ პერიოდში გადაღებულ იქნა ფილმები „ფატალი ხანი“ და „ბაქოს ცეცხლი“. 1950 წლების შუა რიცხვებში იწყება აზერბაიჯანული ფილმების ახალი ეტაპის განვითარება. ფილმების თემები ძირითადად დაკავშირებული იყო ფერმერებისა და მუშების ცხოვრებაზე და მუშაობაზე.
ამ პერიოდის ცნობილი ფილმებია „ბროილინგის მზის ქვეშ“, „შავი ქვები“, „მცოცავი ჩრდილები“, „მისი დიდი გული“, „ნამდვილი მეგობარი“, „შეიძლება თუ არა პატიება“, „ჩვენი ქუჩა“, „სატელეფონო გოგონა“, „არის ასეთი კუნძული“, „დედინაცვალი“ და მრავალი სხვა.
1950 წელს გამოდის პირველი ფერადი ფილმი „საბჭოთა აზერბაიჯანი“, რომელიც ეძღვნება საბჭოთა სახელმწიფოს 30 წლისთავს. ამ ფილმმა მოიგო კანის საერთაშორისო კინოფესტივალის სპეციალური პრიზი 1951 წელს.
„ეპოსი კასპიის ნავთობის მრეწველობის მუშაკზე“ და „ზღვის დამპყრობლები“ გადაღებულ იქნა მსოფლიოში ცნობილი კინორეჟისორის რ. კარმენის მიერ ბაქოს კინოსტუდიაში. ის დაჯილდოვდა ამ ნამუშევრებისთვის ლენინის პრიზით. "იგივე ბლოკის ორი ბიჭი" მოგვითხრობს ამბავს აღმოსავლური ერის ბრძოლის შესახებ თავისუფლებისა და დემოკრატიისთვის.
ფილმი „შორეულ სანაპიროებზე“, რომელიც ეძღვნება მამაც პარტიზანს მეჰდი ჰუსეინს არის, როგორც  აზერბაიჯანული კინოს, ასევე ყოფილი საბჭოთა კავშირის ერთ-ერთი მიღწევათაგანი.
1960-იანი წლები
1960 წლებიდან აზერბაიჯანში დაიწყეს უფრო მეტი ფერადი ფილმის გადაღება. ფილმი „ქოროღლი“, რომელიც მითიურ ეროვნულ გმირს ეძღვნება გახდა პირველი ფართო ეკრანზე გამოსული აზერბაიჯანული ფერადი ფილმი. ფილმის რეჟისორია ჰ.სეიდზადე.
„ლეილი და მაჯნუნის“ დასთანების მოტივები საფუძვლად ჩაედო „სიყვარულის ისტორიის“ ფილმის სიუჟეტს.
ამ პერიოდში კინემატოგრაფიაში გამოჩნდნენ ახალგაზრდა ჯგუფები. მათმა თანამშრომლობამ უფროს თაობასთან პროფესიონალური აზერბაიჯანული კინოს დონის ამაღლება გამოიწვია. გამოჩნდა ახალი ფილმები, რომლებიც განსხვავდებოდნენ ეროვნულობითა და იდეოლოგიური სიღრმით. ამ პერიოდში ფილმებში მთავარი ადგილი უკავია მორალურ და ეთიკურ პრობლემებს, განსხვავებულ შეხედულებებს თანამედროვე ცხოვრებაში, ახალგაზრდა თაობის ფორმირებას.
ზოგიერთ ფილმში ასახულია მეორე მსოფლიო ომის თემა. 1969 წელს შ. მაჰმუდბეკოვის გადაღებულ ფილმში „პური თანაბრად“ ნაჩვენებია ბაქოელების ცხოვრება ომის ბოლო წლებში. ამ ფილმისთვის მაჰმუდბეკოვი დაჯილდოვდა აზერბაიჯანის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიით.
1960-იანი წლების მეორე ნახევარში დოკუმენტური ფილმების სტილში გარკვეული ცვლილებები იყო. არ იყო თხრობა, იყო პოეტური განწყობა და კარგი მონტაჟი. ეს ცვლილებები იგრძნობა გ.მირგასმოვის ფილმებში „ზღვა“, „გობუსტანი“, „სიმართლის ხმა“, „კომპოზიტორი ყარა ყარაევი“.
ვისოკე (ჰრებინკის რაიონი)
ვისოკე (Високе) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ჰრებინკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 89 კაცს შეადგენდა.
აზერბაიჯანის კინემატოგრაფი
1970-იანი წლები
მინი|249x249პქ|კადრი ფილმიდან "ნასიმი" ამ დროს იწყება ისტორიულ-რევოლუციური ფილმების გადაღება. დიდ ყურადღებას იპყრობდნენ ფილმები „ვარსკვლავები არ ქრება“, რომელიც ნარიმან ნარიმანოვის მოღვაწეობის შესახებ გვიამბობს. 1970 წელს სამედ ვურღუნის „კომსომოლური პოემის“ მიხედვით გადაიღეს ფილმი, რომელიც კომსომოლებს მიუძღვნეს. 1973 წელს ჩეხოსლოვაკურ კინოსტუდიასთან ერთად რეჟისორმა ე.გულიევმა გადაიღო ფილმი „ზურგის ქარი“. ეს იყო პირველი აზერბაიჯანული ფილმი, რომელიც უცხოურ კინოსტუდიასთან ერთად იქნა გადაღებული.
ვისოკე (ჰრებინკის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰრებინკის რაიონის სოფლები
აზერბაიჯანის კინემატოგრაფი
1970-იანი წლები
მოცემულ წლებში გადაიღეს რამდენიმე ისტორიული ფილმები. მათ შორის „ნასიმი“, რომელიც პოეტ ნასიმის ცხოვრებაზე მოგვითხრობს. 1975 წელს ფილმმა მიიღო ჯილდო საბჭოთა VII კინოფესტივალზე. ასევე აღსაინშნავია რეჟისორ თაღიზადეს ფილმი „დედე გორგუდი“, რომელიც ეროვნული ეპოსის მიხედვითაა გადაღებული. 1979 წელს რეჟისორმა გულიევმა გადაიღო ფილმი „ბაბექი“.
მეორე მსოფლიო ომზე ფილმებია „ჩვენი მასწავლებელი ჯაბიში“, „ბაქოში ქარი ქრის“, „ფლეიტის ხმა“.
ამ პერიოდში შეიქმნა რიგი პოპულარული მეცნიერული ფილმები, როგორიცაა „’’ნიმუშების მეხსიერება“, „ოქროს თევზი“. დაიწყო გადაღების ახალი მეთოდების გამოყენება.
1980-იანი წლები
ისევე, როგორც წინაპერიოდში ამ დროსაც იღებდნენ ფილმებს სხვადასხვა თემებზე. რეჟისორ მირ-კასუმოვის ფილმმა „ეშმაკუნა წინა მინიდან“ მიიღო საბჭოთა 21-ე კინოფესტივალზე პრემია. ისტორიულ ფილმებს შორის, რომელიც რევოლუციურ თემებზე იქნა გადაღებული ამ პერიოდში იყო „ცხენებით“, „ელოდეთ ნიშანს ზღვიდან“. 1985 წელს რეჟისორმა რ.ისმაილოვმა გადაიღო ფილმი „მე თქვენ მიყვარდით სიცოცხლეზე მეტად“. ფილმი ეძღვნებოდა საბჭოთა გმირს აზი ასლანოვს. 1989 წელს ჩ.ზაინალოვმა გადაიღო პირველი აზერბაიჯანული ფანტასტიკური ფილმი „კონტაქტი“.
1990-იანი წლები
1990-1995 წლებში თითქმის ყველა ფილმს იღებდნენ მეწარმეების ხარჯზე. ამ პერიოდში 40-ზე მეტი მხატვრული ფილმი და 125-მდე დოკუმენტური ფილმი გადაიღეს. ამ წლებში მუშაობდნენ ისეთი რეჟისორები, როგორებიც არიან აიაზ სალაევი, ვაგიფ მუსტაფაევი, ჰუსეინ მეჰდიევი, იავერ რზაევი, ჯამილ გულიევი, შახმარ ალეკპეროვი, რამზი აზიზბეილი, სცენარისტი რამიზ როვშანი, ორხან ფიქრეთოღლუ, ნატიგ რასულზადე, აიდინ დადაშევი.
1991 წლის 18 ოქტომბერს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ აზერბაიჯანში დაიწყო კულტურის განვითარების ახალი ერა. იმატა პატრიოტული ხასიათის ფილმებმა, რაც ასევე გამოწვეული იყო ყარაბაღის ომით.
რეჟისორ რამიზ აზიზბეილის ფილმი „ბედის ბეჭედი“ იყო დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის პირველი ფილმი, რომელიც კომერციული ფილმის ყველა კანონს პასუხობდა.
რეჟისორ აიაზ სალაევის ფილმმა „იარასამ“ გზა გაუკაფა აზერბაიჯანულ კინოს მსოფლიო არენაზე. სურათმა ანჟის ფესტივალის „გრან პრი“ მოიპოვა და 20-ზე მეტ საერთაშორისო კინოფესტივალზე მიიღო მონაწილეობა.
1996 წელს ფილმმა „სხვისი დრო“ რომლის რეჟისორი ჰუსეინ მეჰდიზადეა, მადრიდის საერთაშორის ფესტივალზე ორ ნომინაციაში გაიმარჯვა - „საუკეთესო რეჟისორი“ და „საუკეთესო ახალგაზრდა მსახიობი“.
1997 წელს ფილმმა „ყველაფერი უკეთესობისკენ“ ოპერჰაუზენის საერთაშორისო კინოფესტივალის ოთხი ჯილდო მიიღო.
1998 წელს იავერ რზაევის ფილმმა „სარი გელინმა“ მიიღო ამერიკული პრიზი „თავისუფლება“.
1999 წელს 32-მა კინორეჟისორმა შექმნა პროფესიონალ კინორეჟისორთა გილდია აზერბაიჯანში.
თანამედროვე პერიოდი
მინი|"ალი და ნინო". ფილმის პოსტერი 2000 წელს Azerbaijanfilm-ის მიერ გადაღებული ფილმი "სიზმარი" მაყურებლის დიდი მოწონება დაიმსახურა. მისი პრემიერა 2001 წელს შედგა.
2006 წელს გამოვიდა ფილმი „მშვიდობით, სამხრეთის ქალაქო“. მისი რეჟისორი ოლეგ საფარალიევია. ფილმი ნაჩვენები იყო ბერლინის, მონრეალის, სტამბოლის, ჰაიფას, რიო-დე-ჟანეიროს კინოფესტივალებზე. ფილმმა ასევე აზერბაიჯანის კინემატოგრაფთა პრემიის და ARRI-ის ჯილდოები მიიღო.
2012 წელს რეჟისორმა ელხან ჯაფაროვმა გადაიღო ფილმი „სეტყვა“, რომელიც ყარაბაღის ომის თემას ეხება. ფილმი გადაღებულია აგილ აბასის იგივე სახელწოდების რომანის მიხედვით. იგი ასევე ფილმის სცენარისტია. კომპოზიტორი კი ფოლად ბულბულოღლია. ფილმის გადაღებები მიმდინარეობდა ისმაილისა და აღდამის რაიონებში, ასევე ბაქოსა და სხვა რეგიონებში. ფილმის პრემიერა შედგა 2012 წლის 2 აგვისტოს, აზერბაიჯანის ეროვნული კინოს დღეს.
2012 წელს გამოვიდა ფილმი „სტეპების კაცი“, რომელმაც უამრავ კონკურსსა და კინოფესტივალებში მიიღო მონაწილეობა. იგი 2014 წლის ოსკარის წინასწარ სიაში შევიდა, ნომინაციაში „საუკეთესო უცხოური ფილმი“.
2016 წლის 27 იანვარს შედგა ფილმ „ალი და ნინოს “ პრემიერა. ფილმი ყურბან საიდის იმავე სახელწოდების წიგნის მიხედვითაა გადაღებული. ფილმის პროდიუსერი ლეილა ალიევაა. ფილმს იღებდნენ ძირითადად აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე, ასევე თურქეთში. ფილმში მთავარი როლი შეასრულეს ადამ ბაკრიმ და მარია ვალვერდემ.
42-ე საერთაშორისო ჰიუსტონის კინოფესტივალზე, ნომინაციაში „საუკეთესო უცხოური ფილმი“ ფილმმა „მეორმოცე კარი“ მიიღო ოქროს ჯილდო „Gold Remi Award Foreign“.
მიღებულ იქნა აზერბაიჯანული კინოს განვითარების პროგრამა 2008-2018 წლებში.
სქოლიო
კატეგორია:კინემატოგრაფიული მოვლენები კატეგორია:კინო კატეგორია:აზერბაიჯანული კინო
დროჰობიჩის რაიონი (1940-2020)
დროჰობიჩის რაიონი (Дрогобицький район) — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ლვივის ოლქში. მისი ფართობი 1 217 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 74 651 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 61 კაცს კმ²-ზე. დროჰობიჩის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი დროჰობიჩი.
სქოლიო
კატეგორია:ლვივის ოლქის გაუქმებული რაიონები
მოგადიშოს ბრძოლა (1993)
მოგადიშოს ბრძოლა (სომალში ცნობილია ასევე როგორც რეინჯერთა დღე Ma-alinti Rangers) — ბრძოლა აშშ-ის სპეციალური დანიშნულების ძალებსა და სომალის ეროვნული ალიანსის (მოჰამედ ფარაჰ აიდიდის დაჯგუფება) არაკანონიერი ფორმირების ძალებს შორის. მიმდინარეობდა 1993 წლის 3-4 ოქტომბერს გაეროს სამშვიდობო ოპერაციიის ფარგლებში და წარმოადგენს აღნიშნული ოპერაციის ყველაზე ცნობილ მოვლენას. ბრძოლის პერიოდშ მეომრების დავალება იყო „სომალის ეროვნული ალიანსის მთავრობის“ ორი წევრის დაკავება. აშშ-ის სპეციალური დანიშნულების ძალები შეიჭრნენ ქალაქში და ჩაერთნენ მათთვის არათანასწორ ბრძოლაში. ამერიკელებმა განიცადეს მძიმე დანაკლისი (დააიღუპა 19 ადამიანი). სპეცდანიშნულების ძალების დანაკარგმა განაპირობა აშშ-ის მთავრობის გადაწყვეტილება სომალიდან ამერიკული ძალების გამოყვანის შესახებ.
ანა დე პისლიო
ანა დე პისლიო (Anne de Pisselieu; დ. 1508 — გ. 1580) — ფრანგი არისტოკრატი, ეტამპის ჰერცოგინია. საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-ის სამეფო საყვარელი და ერთ-ერთი გავლენიანი ფიგურა XVI საუკუნის საფრანგეთის ისტორიაში.
ბიოგრაფია
სამეფო კარზე ანა აღწერილი იყო როგორც: „მშვენიერი, მახვილგონიერი და დახვეწილი“. ანამ მოახერხა და მეფის სიყვარული მისი სიცოცხლის ბოლომდე შეინარჩუნა. მას შემდეგ, რაც 1530 წელს ფრანსუამ ცოლად ესპანეთისა და საღვთო რომის იმპერატორ კარლ V-ის უფროსი და და პორტუგალიის მეფის ქვრივი ელეონორ ავსტრიელი შეირთო, ანა თავის ოფიციალურ სამეფო საყვარლად აღიარა. დედოფალი ელეონორი მის გაძევებას მოითხოვდა, ამიტომაც ანას სამეფო კარზე გასაჩერებლად 1533 წელს ფრანსუამ იგი ეტამპის ჰერცოგ ჟან IV-ს მიათხოვა, თავად ჰერცოგი კი პროვინციაში გაუშვა.
ანა დე პისლიომ მეფეზე დიდი ძალაუფლება მოიპოვა, რომლითაც წლების განმავლობაში სარგებლობდა. იგი სრულიად ღიად უჭერდა მხარს ფრანსუას ვაჟის, დოფინ ანრი დე ვალუას რომანს დიანა დე პუატიესთან. ასევე ტოლერანტულად ექცეოდა ჰუგენოტებსაც, განსხვავებით სხვა ფრანგი კათოლიკეებისაგან.
1547 წელს ფრანსუა I გარდაიცვალა, ტახტი კი მისმა ვაჟმა ანრი II-მ დაიკავა, ხოლო ანა დე პისლიო ანრის საყვარელმა დიანა დე პუატიემ ჩაანაცვლა. საფრანგეთის დატოვებამდე ცოტა ხნით ადრე, ელეონორ ავსტრიელმა ანრის ანა დე პისლიო სამეფო კარიდან გააძევებინა, იგი მხოლოდ ამის შემდეგ დაბრუნდა მშობლიურ ესპანეთში. ანა დე პისლიოს დარჩენილ ცხოვრებაზე ცნობები აღარ არსებობს. იგი 1580 წელს, უკვე ანრი III-ის მეფობის პერიოდში გარდაიცვალა, დაახლოებით 71-72 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1508 კატეგორია:გარდაცვლილი 1580 კატეგორია:ფრანგი დიდებულები კატეგორია:სამეფო საყვარლები
ფრანსისკუ-ალვისი
ფრანსისკუ-ალვისი (Francisco Alves) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 450 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმაუარამის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 418 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.94 კმ²-ზე. ფართობი 321 898 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ცირეკიძე
საკუთარი სახელი ცირეკიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
საღვთო რომის იმპერატრიცების სია
მინი|281x281პქ|საღვთო რომის იმპერატრიცის გვირგვინი, დაამზადეს კონსტანსია არაგონელისათვის, შემდგომ გადაეცემოდა მემკვიდრეობით საღვთო რომის იმპერატრიცების სიაში წარმოდგენილია იმ ქალების სია რომლებიც დაქორწინებულები იყვნენ საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორებზე. ისტორიაში საღვთო რომის პირველი იმპერატრიცა იყო ერმენგრადა რობერტინი, ხოლო უკანასკნელი - მარია ტერეზა სიცილიელი. ამასთან ზოგმა იმპერატრიცამ მიიღო რეგენტის ტიტული, რითაც მათ განუსაზღვრელი ძალაუფლება მიიღეს. ტიტული დაარსდა 813 წლის 28 იანვარს. 1806 წლის 6 აგვისტოს საფრანგეთის იმპერატორმა ნაპოლეონ I-მა საღვთო რომის იმპერია დაშლილად გამოაცხადა, რის გამოც ტიტული გაუქმდა.
ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელთა დინასტია
კატეგორია:მმართველთა სიები
გიორგი გეთიაშვილი
გიორგი გეთიაშვილი (დ. 7 მარტი, 1990) — ქართველი ფეხბურთელი, თბილისის „ლოკომოტივის“ ცენტრალური მცველი, ასევე შეუძლია საყრდენი ნახევარმცველის პოზიციაზე თამაში.
სვოზი კურცი
სვოზი კურცი (Swoosie Kurtz; 1947 წლის 6 სექტემბერი, ომაჰა, ნებრასკა, აშშ) - ამერიკელი მსახიობი. ის არის ემის პრემიისა და ორი ტონის ჯილდოს მფლობელი.
გიორგი გეთიაშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ვიტ ჯორჯიას ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 7 მარტი
სვოზი კურცი
ადრეული ცხოვრება
სვოზი კურცი დაიბადა ნებრასკაში ომაჰა, ავტორ მარგარეტ "მარგოს" (როჟეტის) და საჰაერო ძალების პოლკოვნიკის ფრენკ ალენ კურტსის უმცროსის შვილი, მეორე მსოფლიო ომის ამერიკელი ბომბდამშენი პილოტი. მან თავისი სახელი "Swoosie" მიიღო მამისგან. იგი მომდინარეობს ადრეული Boeing B-17D Flying Fortress ბომბდამშენიდან, ეს არის ერთადერთი გარარჩენილი ბოინგის სახელი "The Swoose" (ნახევრად გედი, ნახევარი ბატი), რომელსაც მამა მართავდა მეორე მსოფლიო ომის დროს. კურცი სამხატვრო სამხრეთ კალიფორნიის უნივერსიტეტში დადიოდა, სადაც დრამის სპეციალობა მიიღო. შემდეგ იგი დაესწრო ლონდონის მუსიკისა და დრამატული ხელოვნების აკადემიას.
კარიერა
კუცის დებიუტი შედგა ბროდვეიში 1975 წელს Ah, Wilderness აღორძინების პროცესში. მან მიიღო ტონის ჯილდოს ხუთი ნომინაცია, გაიმარჯვა როლებისთვის მეხუთე ივლისში (1981 წ.), ასევე ლურჯი ფოთლების სახლისთვის (1986 წ.); მისი სხვა ნომინაციები იყო Tartuffe (1988), Frozen (2004) და Heartbreak House (2007). 1991 – დან 1996 წლამდე კურცს ჰქონდა ყველაზე გრძელი სატელევიზიო როლი. მან ითამაშა მდიდარი განქორწინებული ალექს რიდ ჰოლზის NBC დრამაში „ დები “, ამ როლმა ორი ​​ნომინაცია მოუტანა მას ემის პრემიაზე. მან ასევე ითამაშა ABC სატელევიზიო სერიალში Pushing Daisies, ლილი ჩარლის როლში. ბოლო წლების განმავლობაში, კურცმა მიიღო მონაწილეობა ჰიტ სერიალში ER, Lost და Desperate Housewives, ასევე მასჰქონდა განმეორებითი როლები როგორც დრამაში That Life, ასევე როგორც ჯუდის დედა ელენე სიტკომში Still Standing და მადლენ სალივანი შოუტაიმის დრამაში, სერიალი Huff. და ბოლოს, როგორც ლესბოსელი დაქორწინებული წყვილი ბლიტ დანერთან ერთად, დრამატულ სერიალში Nurse Jackie. 2010 წელს კურცმა დაიწყო მონაწილეობა CBS სიტკომში Mike & Molly, ჯოის ფლინის როლში. სულ ახლახან, კურცი გამოჩნდა განმეორებით ნაწილში, როგორც მეტ ლებლანკის დედა, კომედიურ სერიალში "კაცი გეგმით". მიუხედავად იმისა, რომ მისი მთავარი მიმართულება ტელევიზია იყო, კურცმა ითამაშა ჰოლივუდის რამდენიმე მთავარ ფილმში, მათ შორის აგატა კრისტის დრამაში "კარიბის მისტერია" (1983), "საშიში მეკავშირეები" (1988), მისი რიმეიკი Cruel Intentions (1999), როგორც ლესბოსელი აქტივისტი პოპულარულ ინდურ ფილმში Citizen Ruth (1996) და ჯიმ ქერის გვერდით Liar Liar-ში (1997). სატელევიზიო მოღვაწეობისთვის მან მიიღო ემის ჯილდოს რვა ნომინაცია, ერთი გამარჯვება მოიპოვა კაროლმა და კომპანიამ 1990 წელს. მის სხვა სატელევიზიო კრედიტებში შედის NBC დრამა Sisters (1991–1996), Huff (2004–2006), Pushing Daisies (2007–2009) და CBS სიტკომი Mike & Molly (2010–2016). მისი ფილმებია: Wildcats (1986), Dangerous Liaisons (1988), Stanley & Iris (1990), Citizen Ruth (1996), Liar Liar (1997) და Bubble Boy (2001).
ნიკა და ლიკა
ნიკა და ლიკა — ქართული მოკლემეტრაჟიანი კომედიური ჟანრის სერიალი, რომელიც კომედი არხმა გადაიღო 2016 წელს.
ჰილდესჰაიმის რაიონი
ჰილდესჰაიმის რაიონი (Landkreis Hildesheim) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ჰილდესჰაიმი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 1205,76 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 283 481 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 235 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 2 54.
ნიკა და ლიკა
გადაღება
კომედი არხი სერიალისთვის ამზადებდა დეკორაციას და გადაღება მიმდინარეობდა სხვადასხვა პავილიონში, ასევე თბილისისა და ბათუმის სხვადასხვა ლოკაციებში. 2017 წლის სექტებრის სეზონზე სერიალის მეორე სეზონის გადაღებები დაიწყეს.
ჰილდესჰაიმის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები
ვლადიმერ მაისურაძე
ვლადიმერ მაისურაძე (დ. 1923, ხაშმი, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი, — გ. 1986) — ქართველი სამართალმცოდნე, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე (1962-1970), საქართველოს სსრ იუსტიციის მინისტრი.
ბიოგრაფია
ვლადიმერ ივანეს ძე მაისურაძე დაიბადა 1923 წელს საგარეჯოს რაიონის სოფელ ხაშმში. 1941 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის მე-5 საშუალო სკოლა. გაიწვიეს არმიაში - მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. დემობილიზაციის შემდეგ, 1943 წელს, შევიდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე.
1947 წლიდან სწავლობს ასპირანტურაში, რომლის სრული კურსი დაამთავრა მოსკოვში და 1951 წელს იქვე დაიცვა დისერტაცია იურიდიულ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხის მოსაპოვებლად. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის უნივერსიტეტში.
1962 წელს აირჩიეს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარედ. ამ თანამდებობაზე იმუშავა 8 წელი. 1970 წელს დაინიშნა საქართველოს სსრ იუსტიციის მინისტრად.
1976 წლიდან სახელმწიფო არბიტრაჟს ხელმძღვანელობდა, გარდაიცვალა 1986 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1986 კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ვ
უნგრეთი 1948 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
უნგრეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეათედ იასპარეზა 1948 წელს, დიდი ბრიტანეთის დედაქალაქ ლონდონში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 27 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1948 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:უნგრეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ვისოკე (ზინკივის რაიონი)
ვისოკე (Високе) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ზინკივის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 501 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზინკივის რაიონის სოფლები
ემენ ტაკიძე
ემენ ტაკიძე (დ. 1910, მაღალი ჯუმათი, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. ?) — ქართველი სამართალმცოდნე, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე (1961-1962).
ბიოგრაფია
1961-1962 წლებში მუშაობდა უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარედ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1910 კატეგორია:საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარეები
შენეჰი (ფარაონი)
შენეჰი — ძველი ეგვიპტის მეფე (ფარაონი) მეთოთხმეტე დინასტიიდან, რომელიც მეფობდა მეორე გარდამავალი პერიოდის დროს. უცნობია თუ რამდენ ხანს იმეფა შენეჰიმ, როდის დაიწყო ან როდის დასრულდა მისი მმართველობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგვიპტის ფარაონები კატეგორია:ეგვიპტის მეთოთხმეტე დინასტიის ფარაონები
წიგნი მესამე მეფეთა
წიგნი მესამე მეფეთა (ספר מלכים‎‎) — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.
მესამე წიგნი წინასწარმეტყველმა იერემიამ იერუსალიმსა და იუდეაში დაწერა დაახლოებით ძვ. წ. 1040-911 წლებში. წიგნის შედგენისას იერემია, როგორც ჩანს, ისეთი ძველი ჩანაწერებით სარგებლობდა, როგორიცაა „სოლომონის საქმეთა წიგნი“.
ბიბლიის წიგნში „მესამე მეფეთა“ აღწერილია სოლომონის ცხოვრება, რომლის მეფობის პერიოდშიც ისრაელი უსაფრთხოებითა და დიდი კეთილდღეობით ხარობს. წიგნში „მესამე მეფეთა“ ასევე მოთხრობილია, რომ სოლომონის სიკვდილის შემდეგ სამეფო ორად იყოფა და თოთხმეტი მეფიდან ზოგი ისრაელში მმართველობს, ზოგი კი იუდეაში. ამ მეფეთაგან მხოლოდ ორი ემსახურებოდა ღმერთს ერთგულად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი აღთქმის წიგნები
Books of Kings
სოლიკო ხაბეიშვილის ქუჩა
სოლიკო ხაბეიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში ვაკის რაიონში (ვაკე). დასაწყისი ქაიხოსრო (ქაქუცა) ჩოლოყაშვილის გამზირიდან. 1996 წელს სოლიკო ხაბეიშვილის სახელი ეწოდა.
ლიტერატურა
ხაბეიშვილი
საგის პრეფექტურა
საგის პრეფექტურა (იაპ. 佐賀県) — პრეფექტურა იაპონიაში, რომელიც მდებარეობს კუნძულ კიუსიუზე. საგის პრეფექტურის მოსახლეობა შეადგენს 809 248 ადამიანს (2020 წლის 1 აგვისტოს მონაცემებით) და მას უჭირავს 2 440 კვადრატული კილომეტრის ფართობი. საგას პრეფექტურას ესაზღვრება: ფუკუოკას პრეფექტურა - ჩრდილო-აღმოსავლეთით და ნაგასაკის პრეფექტურა - სამხრეთ-დასავლეთით.
საგა არის საგის პრეფექტურის დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი. სხვა, დიდ ქალაქებს შორისაა: კარაცუ, ტოსუ და იმარი. საგის პრეფექტურა მდებარეობს კიუსიუს ჩრდილო-დასავლეთით და მოიცავს ყწლის მსგავსი ტერიტორიას, რომელიც გადაჭიმულია იაპონიის ზღვასა და არიაკის ზღვას შორის. საგას პრეფექტურის დასავლეთი რეგიონი ცნობილია კერამიკისა და ფაიფურის წარმოებით, განსაკუთრებით ცნობილია ქალაქი კარაცუ, იმარი და არიტა .მინი| იაიოის პერიოდის შენობის რეკონსტრუქცია|მარცხნივ
ისტორია
ძველად ნაგასაკის პრეფექტურისა და საგის პრეფექტურის თანამედროვე ჰიზენის პროვინციას უწოდებდნენ. ამჟამინდელი სახელწოდება თარიღდება მეიძის რესტავრაციის პერიოდით. ბრინჯის მოყვანის ტრადიცია აქ უძველესი დროიდან იყო.
ფეოდალური პერიოდი
კამაკურას პერიოდიდან მურომაშის პერიოდამდე ფიქრობენ, რომ 100-ზე მეტი ფეოდალური კლანი არსებობდა საგის პრეფექტურაში. ამ დრში ასევე დიდი გავლენა მოახდინა სამურაის კლანმა, რომელიც გენკაის ზღვის გასწვრივ მოქმედებდა და მაცურატო ერქვა. სენგუკოს პერიოდის დაწყებიდან, რიუზოჯის კლანი გაფართოვდა და შესაბამისად გაიზარდა მათი კონტროლიც.
ჰოლცმინდენის რაიონი
ჰოლცმინდენის რაიონი (Landkreis Holzminden) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ჰოლცმინდენი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 692,48 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 77 918 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 113 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 2 55.
საგის პრეფექტურა
თარიღები
ძველი წელთაღრიცხვით მე -6 საუკუნეში (ჯომონის პერიოდის დასასრული): ნაბატაკეს ნანგრევების სავარაუდო თარიღი კარაცუში
ძვ. წ. I საუკუნე ( იაიოს პერიოდის შუა პერიოდი ): ახლანდელი იოშინოგარის ადგილას აყვავდა სოფლები
665: ბაეკგანგის ბრძოლაში დამარცხების შემდეგ, კიის ციხესიმაგრემ (ახლანდელი კიამაში) ძლიერ დაზიანდა თავდასხმების შედეგად.
733: შეიქმნა ჰიძენ ფუდოკი.
1274: ბუნეის ბრძოლა, მონღოლთა პირველი შეჭრა იაპონიაში
1281: კანის ბრძოლა, მონღოლთა მეორე შემოსევა იაპონიაში
1591: ნაგოიას ციხის მშენებლობა. იაპონელებსა და კორეელებს შორის დაპირისპირების გამო ციხე დაეცა 1598 წელს.
1602: კარატუს ციხისა და საგას ციხის მშენებლობა.
1607: საგა დომენის კონტროლი რიოჟიჯის კლანიდან ნაბეშიმას კლანში გადავიდა.
1771: ნიჯინომასუბარას აჯანყება
1781: კოდოკანის საგა ჰანის სკოლის დაარსება.
1828: სიებოლდის ტაიფუნის შედეგად პრეფექურა ძალიან დაზიანდა, დაიღუპა 10,000-ზე მეტი ადამიანი.
1871 წლის 14 ივლისი: ჰანის სისტემის გაუქმება. ყველა ჰანი პრეფექტურა გახდა.
1872 წლის 29 მაისი: იმარის პრეფექტურას სახელი გადაერქვა და დაერქვა საგის პრეფექტურა.
1874 წლის თებერვალი: საგის აჯანყება.
1876 წლის 18 აპრილი: მიძუას პრეფექტურის გაერთიანება.
1883: პრეფექტურიდან ნაგასაკის გამოყოფა.
1889 წლის 1 აპრილი: დაარსდა ქალაქი საგა.
1891: გაიხსნა კიუშუს რკინიგზის ნაგასაკის ხაზი, რომელიც გადის ტოსუდან საგას მონაკვეთამდე.მინი| საგას ციხე (შაჩის კარიბჭე)|268x268პქ1895: რკინიგზა გაიხსნა საგიდან ტაკეოსკენ.
1897 წელი: რკინიგზის გახსნა ტაეკოდან ჰაიკისკენ.
1903: საგადან ნიში-კარაცუს მიმართულებით გაიხსნა რკინიგზა.
1932 წლის 1 იანვარი: დაარსდა ქალაქი კარაცუ.
1935: გაიხსნა იაპონიის ეროვნული რკინიგზის საგის ხაზი.
1954: დიდი შოვას შერწყმის დროს შეიქმნა ქალაქები ტოსუ, იმარი, ტაკეო, კაშიმა და თაკუ. ამ ეტაპზე, საგის პრეფექტურაში არის 7 ქალაქი, 8 რაიონი, 18 ქალაქი და 35 სოფელი.
1972: ნიშიკის ნახშირის მაღაროს დახურვის შემდეგ, საგაში მდებარე ნახშირის ყველა მაღარო დაიხურა.
1975: გენკაის ბირთვულმა ელექტროსადგურმა დაიწყო მუშაობა.მინი| კარაცუს ციხე|271x271პქ1987 წელი: იაპონიის ეროვნული რკინიგზის საგას ხაზი დაიკეტა.
1992: იოშინოგარის ისტორიის პარკი გაიხნა საზოგადოებისთვის.
2005: დიდი ჰეისეის შერწყმის ფარგლებში, სხვადასხვა მუნიციპალიტეტების რეორგანიზაცია მოხდა.
2006 წელი: განახლდა დიდი ჰეისეის შერწყმის პროცესი.
2007 წლის 1 ოქტომბერი: ქალაქები ჰიგაშიიოკა, კავასოე და კუბოტა გაერთიანდა ქალაქ საგაში.
2011 წლის 12 მარტი:გაიხსნა კიუშუ შინკანსენი.
მთები
სეფურის მთები, ტარას მთებიმინი| ეტო შიმპეი საგაში. ხეზე ნაბეჭდი, ტოკიო ნიჩინიჩი შიმბუნიდან, 1874 წ.|406x406პქმთა კიუგა (1,076 მ, უმაღლესი წერტილი საგაში), მთა სეფური (1,056 მ), ტენზანი (1,046 მ), ტარადაკე (996 მ), მთა იჰარა (962 მ), კინზანი (957 მ), რაიზანი (955 მ), ჰაგანეს მთა (900 მ)
მდინარეები და ტბები
მდინარე ჩიკუგო (15.5 კმ საგაში), მდინარე კასე (57,5 კმ), მდინარე მაცურა (45,3 კმ), მდინარე როკაკუ (43.6 კმ)
ჰოკუზანის კაშხალი, მდინარე კასეს კაშხალი
ზღვები
აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვა : არიაკის ზღვა, ისაჰაიას ყურე
იაპონიის ზღვა : გენკაის ზღვა, კარაცუს ყურე, იმარის ყურე,
კუნძულები
გენკაის ზღვა: ტაკაშიმა, კაშივაჯიმა, ოგავაჯიმა, კაკარაჯიმა, მაწუშიმა, მადარაჯიმა, კაბეშიმა, მუკუშიმა, იროჰას კუნძულები
არიაკის ზღვა: ოკინოშიმა
ტყეები
ნიჯი-ნო-მაწუბარა
გამოქვაბულები
ნანაცუღამას გამოქვაბულები
2008 წლის 31 მარტის მონაცემებით, პრეფექტურის მთლიანი ტერიტორიის 11% ბუნებრივ პარკებად იყო დასახელებული, კერძოდ გენკაის კვაზი-ეროვნული პარკი და ჰაჩიმანდაკეს, კავაკამი-კინრიუს, კუროკამიიამას,სეფური-კიტაიამას, ტარაკადესა და ტენძანის პრეფექტურის ბუნებრივი პარკები.
გამოყენებული ლიტერატურა
მინი| ნიჯინომასუბარა|273x273პქ
სქოლიო
კატეგორია:იაპონიის პრეფექტურები
ჯორჯ V (ჰანოვერი)
ჯორჯ V (Georg V.; დ. 27 მაისი, 1819, ბერლინი — გ. 12 ივნისი, 1878, პარიზი) — ჰანოვერის სამეფოს მეხუთე და ბოლო მეფე 1851–1866 წლებში. ჰანოვერის მეფე ერნესტ ავგუსტ I-ის და მეკლენბურგ-შტრელიცის პრინცესის, ფრიდერიკე ფონ მეკლენბურგ-შტრელიცის ვაჟი. ჯორჯ III-ის შვილიშვილი და დედოფალი ვიქტორიას ბიძაშვილი.
ბიოგრაფია
ჯორჯ V დაიბადა ბერლინში 1819 წლის 27 მაისს. მიიღო გერმანული აღზრა-განათლება. მან ბავშვობა გაატარა პრუსიასა და ლონდონში. 1833 წელს 14 წლის პრინცი ავადმყოფობისა და უბედური შემთხვევის შედეგად სრულიად დაბრმავდა. 1835 წელს ბიძამ, უილიამ IV-მ მას გაერთიანებული სამეფოს რაინდის ორდენის კავალერის წოდება მიანიჭა. მამის ჰანოვერის ტახტზე ასვლისა და გაერთიანებული სამეფოს დიდი უნიის დარღვევის შემდეგ 1837 წელს მიუხედავად ჯორჯის სიბრმავისა ის აირჩიეს ტახტის მემკვიდრედ. თუმცა იგი თავიდან უარზე იყო. 1851 წელს მამის გარდაცვალების შემდეგ გახდა ჰანოვერის მეფე და მემკვიდრეობით მიიღო გაერთიანებული სამეფოს ტიტულები (კამბერლენდის და ტევიოტდელის ჰერცოგი, არმაგის გრაფი).
სიბრმავე ჯორჯ V-ს ხელს არ უშლიდა ეწარმოებინა აქტიური პოლიტიკა, ლანდტაგთან კონფლიქტი და მფარველობა გაეწია მრეწველობისთვის. მან დააარსა მეტალურგიული ქარხნები, რომლებიც ჯორჯისა და მისი ცოლის, მარიას სახელს ატარებენ. ამ ქარხნების ირგვლივ შემდგომში აშენდა ქალაქი ჯორჯმარიენხუტი.
1866 წლის ავსტრო-პრუსო-იტალიური ომის დროს ჯორჯ V-მ ავსტრიის მხარე დაიჭირა. პრუსიის არმიამ მოახდინა ჰანოვერის სამეფოს ოკუპაცია და მალევე მთელი პრუსიის ანექსირება, ხოლო მეფე გადააყენეს. ჯორჯმა არ ცნო ეს გადაწყვეტილება და ჯერ ავსტრიაში, ხოლო შემდეგ საფრანგეთში ემიგრაციაში გადავიდა. ის გარდაიცვალა პარიზში და დაკრძალულია გაერთიანებული სამეფოს უინძორების ციხესიმაგრეში.
ოჯახი
1843 წელს დაქორწინდა მარია საქსენ-ალტენბურგელზე, რომელთანაც შეეძინა 3 შვილი.
ჰანოვერების პრინცების პირდაპირი ხაზი დღემდე არსებობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰანოვერის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 27 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1819 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1878
თბილისის კვირაცხოვლის წმინდა თომას ეკლესია
თბილისის კვირაცხოვლის წმინდა თომას ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია, მდებარეობდა ძველ თბილისში ზემო (ბატონის) მოედნის სამხრეთით, კვირაცხოვლის (ახლანდელი ანტონ კათალიკოსის) ქუჩაზე. იგი თბილისის ერთ-ერთი ძველი ეკლესიაა, რომელიც დანგრეულია თემურლენგის შემოსევის დროს. ეკლესია ხელახლა აუშენებია მთავარეპისკპოს ქრისტეფორე. პ. იოსელიანის გადმოცემით, ეს მომხდარა XVIII საუკუნეში, ხოლო დ. კარიჭაშვილის კატალოგით - 1703 წელს: აღსანიშნავია, რომ კვირაცხოვლის წმინდა თომას ეკლესია და ჩუღურეთის ამავე სახელწოდების ეკლესია მიწერილი იყო ანჩისხატზე. ამჟამად ეკლესია აღარ არსებობს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ეკლესიები
კაჩაისკოე
კაჩაისკოე (Качайскае) — ტბა ბელარუსში, ბრესტის ოლქის განცევიჩის რაიონში. მდებარეობს 5 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით ქალაქ განცევიჩიდან და 10 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით სოფელ ხოტინიჩიდან, კაჩაის ჭაობსა და იაზვინოს მიჯნას შორის. მიეკუთვნება მდინარე ცნის აუზს.