cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვიტალი მუტკო
ინგლისური ენა
2010 დეკემბერში ფიფას აღმასრულებელი კომიტეტის სხდომაზე, რომელზეც 2018 წლის მსოფლიო თასის მასპინძელს ავლენდნენ, მუტკომ წარმოსთქვა სიტყვა ინგლისურ ენაზე ძლიერი აქცენტით. ისტორიაში მისი გამოსვლა შევიდა სახელით „ლეტ მი სპიკ ფრომ მაი ჰარტ ინ ინგლიშ“ (лец ми спик фром май харт ин инглиш) და დიდი პოპულარობა მოიპოვა ინტერნეტშიც. მუტკოს სიტყვებით, სიტყვებს ორი კვირა იმახსოვრებდა და სახლში რეპეტიციასაც გადიოდა. იგი იხსენებს, რომ ცოლი და შვილები საშინლად იცინოდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები კატეგორია:„ერთიანი რუსეთის“ წევრები კატეგორია:დაბადებული 8 დეკემბერი
ჰანივკა (კოზელშჩინის რაიონი)
ჰანივკა (Ганнівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის კოზელშჩინის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 250 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოზელშჩინის რაიონის სოფლები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 355
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 355 მიიღეს ერთხმად 1974 წლის 1 აგვისტოს, რომელიც გაახსენა თავისი 186, 353 და 354, და აღნიშნა, რომ ყველა ქვეყანამ გამოხატა თავისი ნება კვიპროსის სუვერენიტეტის, დამოუკიდებლობისა და ტერიტორიული მთლიანობის მიმართ და მოითხოვა გენერალური მდივნისგან, მიიღოს შესაბამისი ზომები შესაძლო ცეცხლის შეწყვეტასთან დაკავშირებით და ანგარიში მოახსენოს საბჭოს. რეზოლუციის მიზანი იყო, მოეღოს ბოლო კონფლიქტს, რომელიც გამოიწვია თურქეთის შეჭრამ კვიპროსში.
355-ე რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით არცერთის წინააღმდეგ. ბელორუსიის სსრ-მ და სსრკ-მ თავი შეიკავა.
რესურსები ინტერნეტში
0355 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები თურქეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები კვიპროსის შესახებ
ალექსანდრე განგებლიძე
ალექსანდრე განგებლიძე (დ. 13 იანვარი, 1801 — გ. 26 დეკემბერი, 1891) — ქართველი სამხედრო პირი.
ბიოგრაფია
ალექსანდრე განგებლიძე იყო ქართველი აზნაურის, გიორგი განგებლიძის შვილიშვილი, რომელიც ბაქარ ბატონიშვილთან ერთად გადასახლდა რუსეთში 1734 წელს. მამა — გენერალი სიმონ განგებლიძე, რუსეთის არმიაში მსახურობდა. დედა — თავადის ქალი, ეკატერინე სპირიდონის ასული მანველიშვილი. ალექსანდრე მამის გზას გაჰყვა და პროფესიად სამხედრო საქმე აირჩია. 12 წლამდე სწავლობდა ოდესაში, ვოლსეის პანსიონში, რომელიც შემდეგ გადაკეთდა რიშელიეს ინსტიტუტად. 1814 წელს ჩაირიცხა პაჟთა კორპუსში. ეს იყო ჯილდო, რომელიც თავისი ერთ-ერთი ვაჟისთვის სიმონ განგებლიძემ იმპერატორ ალექსანდრე I–სგან გამოითხოვა ბაუცენის იერიშის დროს გამოჩენილი გმირობისთვის. პეტერბურგის პაჟთა კორპუსში სწავლისას გაეცნო მომავალი დეკაბრისტი მოწინავე ახალგაზრდობას და ლიტერატურას, რამაც გადამწყვეტი გავლენა მოახდინა მისი მსოფლმხედველობის ჩამოყალიბებაზე. 1820 წლიდან იგი უკვე კამერ-პაჟად დაინიშნა მომავალი იმპერატორის ნიკოლოზ I-ის მეუღლესთან, მარია ფეოდოროვნასთან. აქ, ხელმწიფის კარზე, გაიცნო მან კარამზინი და განიმსჭვალა დეკაბრისტული იდეებით.
1821 წლიდან ნიკოლოზ პავლეს ძის წარდგენით ალექსანდრე განგებლოვი მსახურობდა ოფიცრად გვარდიის იზმაილოვის პოლკში. 1825 წელს გახდა დეკაბრისტთა „სამხრეთის საზოგადოების“ პეტერბურგის უჯრედის წევრი. მონაწილეობდა „ჩრდილოეთის საზოგადოების“ მუშაობაში. 1825 წელს ალექსანდრე განგებლოვი „პორუჩიკის“ წოდებაშია. სამხედრო კარიერაში შემდეგ წინ აღარ წასულა, რადგან 1825 წლის 14 დეკემბრის აჯანყებასთან დაკავშირებით დააპატიმრეწ. იჯდა ჯერ კრონშტადტის, 1826 წლის 13 ოქტომბრამდე კი პეტრე-პავლეს ციხეში. მეფის განკარგულებით სასამართლოსთვის არ გადაუციათ. განთავისუფლების შემდეგ მსახურობდა კავკასიაში განლაგებულ სამხედრო ნაწილებში — ვლადიკავკაზის საგარნიზონო და ყაბარდოს ქვეით პოლკებში, მე-8 პიონერულ ბატალიონში. აქედან იგი ხშირად იგზავნებოდა საქართველოში მიმავალი მაღალი თანამდებობის პირების გამცილებლად. 1826-1828 წლებში ალექსანდრე მონაწილეობდა რუსეთ-ირანის, ხოლო 1828-1829 წლებში რუსეთ-თურქეთის ომებში. თავი გამოიჩინა ერევნის იერიშის დროს და ქალაქის აღების შემდეგ დაინიშნა პლაც-მაიორად. მოხალისედ იბრძოდა ახალციხესთან.
ომის დამთავრების შემდეგ ალექსანდრე განგებლოვი მსახურობდა თბილისში. 1832 წელს გადადგა სამხედრო სამსახურიდან და დაბრუნდა განგებლიძეთა მამულში, სოფელ ბოგოდაროვკაში. დეკაბრისტობის გამო იგი წოდებრივ უფლებებში შეზღუდული იყო. 1837 წელს, ბესარაბიის გენერალ-გუბერნატორის გრაფ ვორონცოვის შუამდგომლობით მას „დანაშაული“ აპატიეს, მაგრამ თავადაზნაურთა არჩევით ორგანოებში მონაწილეობის უფლება მაინც არ დაუბრუნეს. 1850 წელს ალექსანდრემ კვლავ ითხოვა უფლებებში მთლიანად აღდგენა. ამჯერად მისი თხოვნა დაკმაყოფილდა და იგი სრულუფლებიანი აზნაური მემამულე გახდა. 1860 წლის დასაწყისში მუშაობდა მომრიგებელ-შუამავლად. 1888 წელს გამოაქვეყნა თავისი მემუარული ნაშრომი — „Воспоминания Декабриста“, რომელშიც კავკასიაში გადმოსახლებული დეკაბრისტების ცხოვრებაა ასახული და ბევრ საინტერესო ცნობასა თუ ფაქტს შეიცავს. ალექსანდრე განგებლიძეს არ ღირსებია დიდი თანამდებობა, ჩინები და ორდენები, მაგრამ იგი არც მოელოდა მათ, რადგან გენერალმა პასკევიჩმა თავის დროზე განაცხადა, რომ 14 დეკემბრის მონაწილე ოფიცრებს არ შეუძლიათ იოცნებონ სამსახურებრივ წარმატებებზე. იგი სიცოცხლის ბოლომდე ცხოვრობდა სოფელ ბოგოდაროვკაში. იქვე გარდაივვალა 1891 წლის 26 დეკემბერს. დაკრძალულია მამის გვერდით, წმინდა სამების ეკლესიასთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:დაბადებული 1801 კატეგორია:დაბადებული 13 იანვარი კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1991 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 დეკემბერი
ვარშავის უნივერსიტეტი
ვარშავის უნივერსიტეტი — უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება ვარშავაში, პოლონეთის ერთ-ერთი უდიდესი საგანმანათლებლო და სამეცნიერო ცენტრი. დაარსდა 1816 წლის 19 ნოემბერს რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე I-ის ბრძანებით. 1830-1831 წლების აჯანყების გამო უნივერსიტეტი დახურეს. 1862 წელს აღდგა მთავარი სკოლის სახელწოდებით. 1869 წლიდან კვლავ უნივერსიტეტის სახელით არსებობდა. უნივერსიტეტის აღზრდილებია ჰენრიკ სენკევიჩი, ბოლესლავ პრუსი, ბოდუენ დე კურტენე, ვაცლავ სიერპინსკი, ივანე ფიგუროვსკი, იონას სტაუგატისი, გლებ ვერეშჩაგინი და სხვები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვარშავა კატეგორია:პოლონეთის უნივერსიტეტები
სომხეთის პრეზიდენტის მეუღლე
სომხეთის პრეზიდენტის მეუღლე (ასევე - სომხეთის პირველი ქალბატონი ან პირველი ბატონი, ან სომხეთის პირველი ლედი ან ჯენტლმენი,) — სომხეთის მეუღლის საპატიო წოდება. ამჟამინდელი პრეზიდენტის, არმენ სარქისიანის მეუღლეა ნუნუფარ სარქისიანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის პირველი ქალბატონები კატეგორია:სომეხი პოლიტიკოსი ქალები
ჰარბუზივკა (კობელიაკის რაიონი)
ჰარბუზივკა (Гарбузівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის კობელიაკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 267 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კობელიაკის რაიონის სოფლები
თეოდორ სპადე
თეოდორ სპადე (Teodors Spāde; დ. 7 მარტი, 1891, ვინდავა — გ. 25 ივლისი, 1970, თემირტაუ) — ლატვიელი საზღვაო მეთაური. 1918 წელს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სამხედრო-საზღვაო ძალების ოფიცერი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა რიგის პოლიტექნიკუმი, სანქტ-პეტერბურგის კადეტთა კორპუსი და საფრანგეთის საზღვაო აკადემია. პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში საზღვაო ოფიცრის რანგში მსახურობდა შავ ზღვაში დისლოცირებულ სამხედრო-საზღვაო ფლოტში, რომელიც ექვემდებარებოდა ჯერ რუსეთის იმპერიის, შემდეგ ამიერკავკასიის, ბოლოს კი საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობას. ბათუმის მართლმადიდებელ ეკლესიაში ჯვარი დაიწერა ნადეჟდა შველიძეზე (1917). მეთაურობდა ნაღმზიდს, აგრეთვე ჩქარმავალ კატერთა რაზმს. ქართველ მეზღვაურთა ნაწილთან ერთად ტყვედ ჩაუვარდა საქართველოში შემოჭრილ ოსმალეთის იმპერიის არმიას, რომელმაც საქართველოს სამხრეთ-დასავლეთი ტერიტორია მიიტაცა (1918). ექვსი თვე გაატარა ტყვეობაში, საიდანაც თავისმა მეუღლემ გამოისყიდა. სამშობლოში დაბრუნების (1920) შემდეგ, მსახურობდა ლატვიის რესპუბლიკის სამხედრო-საზღვაო ძალებში, რომელსაც 1931-1940 წლებში ადმირლის რანგში ხელმძღვანელობდა. დაჯილდოებულია ლატვიის, საფრანგეთის, შვედეთის, პოლონეთის, ლიტვისა და ესტონეთის საპატიო სახელმწიფო ჯილდოებით. მისი მეუღლე ნ. შველიძე (გარდაცვლილი 1937) დიდ თანადგომას იჩენდა ლატვიაში მცხოვრებ ქართველთა საზოგადოების მიმართ. სსრკ-ის შეიარაღებული ძალების მიერ ლატვიის ოკუპაციის (1940) შემდეგ დააპატიმრეს. გათავისუფლების (1954) შემდეგ გადაასახლეს ყაზახეთის ქალაქ თემირტაუში, სადაც გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა. მისი ნეშტი გადაასვენეს და დაკრძალეს რიგაში. 2014 წლის ნოემბერში, ლატვიის პრეზიდენტ ანდრის ბერზინშის ოფიციალური ვიზიტისას, ბათუმის სახელმწიფო საზღვაო აკადემიაში საზეიმოდ გაიხსნა მემორიალური დაფა, რომელსაც ქართულ და ლატვიურ ენებზე აწერია:
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ოფიცრები კატეგორია:დაბადებული 7 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1891 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1970
COA
COA (ქართულად — სი ოუ ეი) — პირველი ქართული ბლოგების სისტემა, რომელიც სრულად საქართველოშია დაწერილი. წარმოადგენს ისეთი საერთაშორისო ბლოგების სისტემების კონკურენტს, როგორებიც არის Wordpress, Blogger და ა. შ.
COA 2012 წელს თბილისში დააარსა პროგრამისტმა სანდრო მძინარაშვილმა. თვის განმავლობაში სისტემაზე დაახლოებით 700 000 მომხმარებლი შედის. სისტემაში დღესდღეობით ჩართულია 50-მდე ბლოგერი. ბლოგის შექმნა უფასოა და აზრის გამოხატვაზე არ ვრცელდება შეზღუდვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული საიტები კატეგორია:2012 წლის პროგრამული უზრუნველყოფა კატეგორია:საიტის მართვის სისტემები
ჰიდეკაზუ ოტანი
ჰიდეკაზუ ოტანი (დ. 6 ნოემბერი, 1984) — იაპონელი ფეხბურთელი. თამაშობს ნახევარმცველის პოზიციაზე. 2003 წლიდან არის „კაშივა რეისოლის“ ფეხბურთელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაშივა რეისოლის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 6 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:იაპონელი ფეხბურთელები კატეგორია:ერთი კლუბის ფეხბურთელები
იასუჰირო კოჯიმა
იასუჰირო კოჯიმა (児島 康宏: დ. 18 თებერვალი, 1976, ავარა, ფუკუის პრეფექტურა, იაპონია) — იაპონელი ენათმეცნიერი, ქართველოლოგი, კავკასიოლოგი და მთარგმენლი. ტოკიოს უცხო ენების უნივერსიტეტის ლექტორი. იაპონიის საელჩოს ატაშე საქართველოში 2008–2018 წლებში.
ბიოგრაფია
დაიაბადა 1976 წლის 18 თებერვალს ქალაქ ავარაში, ფუკუის პრეფექტურაში. 1994–1998 წლებში სწავლობდა ტოკიოს უნივერსიტეტში ზოგადი ენათმეცნიერების განხრით; 1998–2006 წლებში ამავე უნივერსიტეტის აპირანტურაში.
საქართველოში პირველად 1998 წლის ზაფხულში თვენახევრით, თსუ-ში უცხოელი სტუდენტებისთვის გამართულ სკოლაში მონაწილეობის მისაღებად ჩავიდა, მეორედ — 1999 წელს, ასევე ხანმოკლე დროით.
2000 წელს სასწავლებლად თბილისში გაემგზავრა. 2002 წლამდე ივანე ჯავახიშვილის სახელობის უნივერსიტეტში ასპირანტურაში სწავლობდა კავკასიურ ენებს. , სადაც ეუფლებოდა როგორც ქართულ, ასევე მეგრულ-ჭანურ და სვანურ ენებს, პარალელურად, უნივერსიტეტში სტუდენტებს იაპონურ ენას ასწავლიდა.
2013–2018 წლებში მუშაობდა იაპონიის საელჩოს ატაშედ საქართველოში.
იასუჰირო კოჯიმა იაპონიაში წლებია აქტიურად ეწევა ქართული კულტურის პოპულარიზაციას და დღემდე ტოკიოს უცხო ენათა ინსტიტუტში იაპონელებს ქართულად ენას ასწავლის.
2019 წელს მას გამორჩეული ლიტერატურული ქართული ენით მეტყველებისათვის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჯილდო გადაეცა.
მთარგმნელობითი საქმიანობა
კოჯიმა აქტიურადაა დაკავებული მთარგმნელობითი საქმიანობით. თარგმნის პროზაულ ნაწარმოებებს როგორც ქართულიდან იაპონურად, ასევე იაპონურიდან ქართულად. მან იაპონურად თარგმნა ვაჟა-ფშაველას პოემები — „ალუდა ქეთელაური“, „სტუმარ-მასპინძელი“ და „გველის-მჭამელი“, ხოლო მოთხრობებიდან „შვლის ნუკრის ნაამბობი“, „ვერხვი“, „ჩხიკვთა ქორწილი“ და ერთ წიგნად გამოსცა 2018 წელს. იაპონურად ნათარგმნი აქვს, აგრეთვე, ნოდარ დუმბაძის „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“ (2004), ლაშა თაბუკაშვილის „მშვიდობით ქალბატონო“ (2006) და გოდერძი ჩოხელის, „დავიწყების მდინარე“ (2009).
2011 წელს იაპონურ ენაზე გამოსცა ქართული ენის სახელმძღვანელო.
პირადი ცხოვრება
იასუჰირო კოჯიმა 2013 წლიდან თბილისში ცხოვრობს. თბილისის უნივერისტეტში სწავლის პერიოდში მან გაიცნო მისი მომავალი მეუღლე, ქართველი იაპონოლოგი მედეა გოცირიძე. 2002 წელს მათ იქორწინეს და საცხოვრებლად იაპონიაში გადავიდნენ, სადაც 10 წელი დაჰყვეს. 2013 წელს ეყოლათ ვაჟი — შოთა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:იაპონელი ენათმეცნიერები კატეგორია:იაპონელი კავკასიოლოგები კატეგორია:იაპონელი მთარგმნელები კატეგორია:იაპონელი ქართველოლოგები
უფის საერთაშორისო აეროპორტი
უფის საერთაშორისო აეროპორტი — ქალაქ უფის (ბაშკირეთი, რუსეთი) საერთაშორისო აეროპორტი. 2013 წელს უფის აეროპორტით 2 218 000 მგზავრმა ისარგებლა, ამ მაჩვენებლით აეროპორტი რუსეთის მასშტაბით სიდიდით მეცხრე ხოლო ვოლგისპირეთის ფედერალური ოკრუგის ყველაზე დიდი აეროპორტი გახდა. უფის აეროპორტი ბაშკირეთში სიდიდით პირველია, მისი ხარისხის მენეჯმენტის სისტემა სერტიფიცირებულია ISO 9001:2008-ის მიხედვით.
ინფორმაცია
აეროპორტი მოიცავს ორ ძირითად და სამ ბალახის ასაფრენ ზოლს. ზირითადად გამოიყენება პირველი ასაფრენი ზოლი, რომელიც ყველაზე ახლოს მდებარეობს აეროპორტთან, მისი სიგრძეა 2.5 კმ. მეორე ასაფრენი ზოლი რკინა-ბეტონისგან შედგება, მისი სიგრძე 3.7 კილომეტრია. მეორე ზოლი 1980-ან წლებში შეიქმნა, როგორც სარეზერვო ზოლი საბჭოთა მრავალფუნქციური სატრანსპორტო კოსმოსური სისტემის ბურანისათვის. დღეისათვის მეორე ზოლს იშვითად იყენებენ, მხოლოდ ზემძიმე, ან-124 რუსლანის მსგავსი თვითმფრინავების მისაღებად.
მფლობელები და მართვა
უფის საერთაშორისო აეროპორტს სრულად ფლობს ბაშკირეთის რესპუბლიკა, მისი კაპიტალი შეადგენს 181 094 000 რუსულ რუბლს. აეროპორტის გენერალური დირექტორია ალექსანდრე ანდრეევი.
ავიაკომპანია და მიმართულებები
მინიატიურა|მარჯვნივ|წარწერა გასასვლელი [[ბაშკირული ენა|ბაშკირულ, რუსულ და ინგლისურ ენებზე]] მინიატიურა|მარჯვნივ|აეროპორტის შენობა 1989 წელს მინიატიურა|მარჯვნივ|[[ასაფრენ-დასაჯდომი ზოლი]] მინიატიურა|მარჯვნივ|[[ეს7 აირლაინსის აირბუს A319 უფის საერთაშორისო აეროპორტში]]
2015 წლის დეკემბრის მონაცემების მიხედვით უფის საერთაშორისო აეროპორტიდან რეისებს ახორციელებენ შემდეგი ავიაკომპანიები :
სქოლიო
კატეგორია:აეროპორტები ანბანის მიხედვით კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები კატეგორია:ბაშკირეთის აეროპორტები
ვიქსის ივერიის მონასტერი
ვიქსის ივერიის მონასტერი (Выксунский Иверский монастырь) — მართლმადიდებლური დედათა მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქ ვიქსაში. დაარსებულია 1864 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვიქსის ეპარქიას. საკურთხეველი ნაკურთხია ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.
ისტორია
მომავალი მონასტრის ადგილი შეარჩია ბარნაბა გეფსიმანელმა 1863 წლის შემოდგომაზე. 1864 წელს ამ ადგილზე ვაჭრების ფინანსებით ააშენეს სათნოების სახლი 12 ადამიანისათვის. თემი გაიზარდა, ააგეს ახალი შენობები. ბერ ბარნაბას გაუგზავნეს ივერიის ღვთისმშობლის ხატი, რის შემდეგაც თემს ივერიის ხატის თემი ეწოდა. XX საუკუნის დასაწყისში ხატწერის სახელოსნოში გააკეთეს ორმეტრიანი სია ხატებით, რომელიც აღიარებული იყო სასწაულმოქმედად. მამა ბარნაბას შემოწირული ხატი არ შემონახულა.
მონასტრის სამრეკლო ააგეს 1876 წელს. მისი სიმაღლე იყო 68 მეტრი. მასზე სულ დაკიდებული იყო 18 ზარი, საერთო მასით 32 ტონა. მათ შორის ყველაზე მძიმე ზარის მასა იყო 17 630 კგ. ზედა იარუსზე განთავსებული იყო საათი ზარით, რომელიც ყოველ 15 წუთში უკრავდა კონკრეტულ მელოდიას. პირველი იარუსის სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფასადზე განთავსებული იყო ღვთისმშობლის ხატები, რომელიც თუთიის ფურცლებზე იყო დაწერილი.
1887 წელს თემი გახდა მესამე კლასის მონასტერი. მონასტრის სამების ეკლესია ააგეს 1895-1903 წლებში, არქიტექტორ პეტრე ვინოგრადოვის პროექტის მიხედვით.
დახურვამდე, ანუ 1919 წლამდე მონასტერი იყო ნიჟნი-ნოვგოროდის მხარეში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი, მისი მონაზვნების რაოდენობა შეადგენდა 1 000 ადამიანს. 1927 წლის ზაფხულში ააფეთქეს სამების ტაძარი და სამრეკლოს ზედა სამი იარუსი. აფეთქების დროს კელიებში ცოცხლად დამარხეს დები, რომლებმაც ვერ შეძლეს მონასტრის დატოვება.
მონასტრის დახურვის შემდეგ სასწაულმოქმედი სია დაიკარგა, რომელიც შემვეგში აღმოაჩინეს ვიქსის ქრისტეშობის ტაძრის დარაჯის ოჯახში. ხატი ინახებდა მის ოჯახში ქრისტეს შობის ტაძრის გახსნამდე.
აღდგენა
1991 წლის 26 ოქტომბერს, ივერიის ღვთისმშობლიოს ხატის დღესასწაულზე, დაარეგისტრირეს მრევლი, მის წინამძღვრად დაინიშნა ალექსანდრ კულიკოვი. პირველი ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხე ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 1993 წლის 25 თებერვალს ივერიის ეკლესიაში აღევლინა პირველი საღვთო ლიტურგია. 1990-იანი წლების ბოლოსკენ დაიწყო მამა ბარნაბას კელიის აღდგენა და ნანგრევებისაგან გაიწმინდა სამების ტაძარი.
მონასტერი აღსდგა 1996 წლის ოქტომბერში. 2000 წლის 27 სექტემბერს მთავარეპისკოპოს ნიკოლაი კუპეტოვის კურთხევით ძველი ვაჭართა სასტუმროს შენობაში გადავიდა სასულიერო სასწავლებელი, რომელიც ვიქსაში ჯერ კიდევ 1996 წელს გაიხსნა და განთავსებული იყო იოანე წინასწარმეტყველის ტაძარში. 1997 წლის აღდგომის დღესასწაულზე სასწაულმოქმედი სია დაუბრუნდა მონასტერს. დივეევოს მონასტრის დედაოები დაეხმარნენ ხატის რესტავრირებაში და გააკეთეს ახალი სია.
2011 წელს დაიწყო სამების ტაძრის ფუნდამენტის გაწმენდა. ამავე წელს დაიწყეს სამრეკლოს აღდგენითი სამუშაოები.
2012 წლის 8 თებერვალს მონასტრის ტერიტორიაზე თვითმფრინავმა მი-8-მ ჩამოიტანა გუმბათი მიძინების ტაძრისათვის. გუმბათი დაამზადეს ქალაქ პერესლავლ-ზალესკიში.
2012 წლის 2 აპრილს მიტროპოლიტმა გიორგიმ აღასრულა მიძინების ეკლესიის გუმბათისა და ჯვრის კურთხევა. მიძინების ეკლესიის ინტერიერის მოწყობა ამ პერიოდისათვის უკვე დასრულებული იყო. აღდგენილ სამრეკლოზე ზარები მხოლოდ 1 ივნისს დაკიდეს.
2016 წლის 9 თებერვალს ეპისკოპოსმა ბარნაბამ ტაძარი აკურთხა ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე.
შლაინინგის პროცესი
„შლაინინგის პროცესი“ — ქართულ-აფხაზური არაფორმალური სამშვიდობო დიალოგის სამუშაო სახელწოდება. დიალოგი ვორკშოფების ფორმატში 2000 წელს ავსტრიის ქალაქ შტადშლაინინგში დაიწყო 2007 წლამდე სხვადასხვა ქალაქში გაგრძელდა. სამშვიდობო დიალოგის ორგანიზატორები ორი საერთაშორისო არასამთავრობო ორგანიზაცია იყო - გერმანული “კონფლიქტების კონსტრუქციული მმართვის ბერგჰოფის კვლევითი ცენტრი“ და ბრიტანული ,,შერიგების რესურსები”. არაფორმალური დიალოგის დაწყების ინიციატივა პირველად 1997 წელს ქართულ და აფხაზურ არასამთავრობო ორგანიზაციების მიერ გაჟღერდა. პირველი ამგვარი შეხვედრა 2000 წლის თებერვალში გაიმართა და მომდევნო შვიდი წლის განმავლობაში მათმა რიცხვმა ოცს მიაღწია.
შლაინინგის პროცესის წარმოქმნა
დიალოგის პროცესის წარმოქმნას ხელი შეუწყო 1990-იან წლებში გაეროს მოხალისეების პროგრამის (UNV) საველე მუშაკის მარტინ შუმერის მოლაპარაკებებმა ქართულ და აფხაზურ არასამთავრობო ორგანიზაციებთან. 1996 წლის ზაფხულში გაეროს მოხალისეების პროგრამისა (UNV) და ჰელსინკის მოქალაქეთა ასამბლეის ორგანიზებით, შტადშლაინინგში, ორგანიზაცია „მშვიდობისა და კონფლიქტის მოგვარების ცენტრის“(ASPR) ოფისში გაიმართა კავკასიის რეგიონში ადამიანის უფლებების შესახებ გაფართოებული შეხვედრა. შეხვედრაზე შუმერის აქტიურმა მუშაობამ ქართულ და აფხაზურ მხარეებთან შედეგად გამოიღო ერთკვირიანი შეხვედრები ქართულ და აფხაზურ სამოქალაქო სექტორის 22 წარმომადგენელს შორის 1997 წლის იანვარში. შეხვედრებს მოჰყვა UNV-ისა და „შერიგების რესურსების“ მიერ ორგანიზებული ტრენინგები სამოქალაქო აქტივისტების, ჟურნალისტების და სტუდენტებისთვის აფხაზეთსა და საქართველოში. პროცესი მიზნად ისახვადა შემდგომი მოლაპარაკებებისთვის სოციალური ინფრასტრუქტურის ჩამოყალიბებას.
მოლაპარაკებები
შლაინინგის დიალოგის პროცესი წარმოადგენდა დილპომატიაში Track I-ისა და Track II ფორმატების შუალედურ ვარიანტს - Track 1.5-ს. აღნიშნული ფორმატი გულისხმობდა მოლაპარაკებებში, როგორც არაფორმალური, არაოფიციალური აქტორების, ასევე სახელმწიფო, სახელისუფლებო აქტორების შერეულ თანამონაწილეობას. მოლაპარაკებებზე მონაწილეებს არჩევდა დიალოგის ორგანიზატორი საერთაშორისო ორგანიზაციები ადგილობრივი პარტნიორების დახმარებით - ქართული მხარიდან პაატა ზაქარეიშვილი, ხოლო აფხაზური მხარიდან მანანა გურგულია.
შლაინინგის პროცესის მიზანი
1.	ორივე მხარის სამოქალაქო აქტორების შესაძლებლობების და კომპეტენციების განვითარება, რათა გრძელვადიანი აქტიური როლი ეთამაშათ კონფლიქტის მშვიდობიან დარეგულირებაში;
2.	ჩამოყალიბებულიყო შესაბამისი საკომუნიკაციო ფორუმები, კონსტრუქციული მიდგომების და სირთულეების გადაჭრის ერთიანი ინიციატივების ფორმულირებისთვის;
3.	საერთო პერსპექტივების შექმნა, რათა დიალოგი გადათარგმნილიყო პრაქტიკულ პროექტებში, ქმედებებსა და პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებში.
დიალოგის პროცესში მოქმედებდა ოთხი ძირითადი წესი, რომელიც მონაწილეებს უნდა დაეცვა: ურთიერთპატივისცემა და ერთმანეთის მოსაზრებების მოსმენა; მონაწილეები წარმოადგენდნენ მხოლოდ საკუთარ თავს და არა რაიმე ორგანიზაციას; სამუშაო ენა იყო ინგლისური და რუსული; დაცული იყო დიალოგის პროცესში მონაწილეების მოსაზრებების კონფიდენციალურობა, თუმცა ყველა მონაწილეს შეეძლო დიალოგის შინაარსის გასაჯაროვება. დიალოგისას მხარეებს შორის კომუნიკაცია ემყარებოდა რამდენიმე საფეხურს: კონტაქტი, ურთიერთგაგება, საკითხების განხილვა, პრობლემის სპეკულაციური გადაწყვეტა, საერთო ქმედება. შლაინინგის პროცესი გამოირჩეოდა იმით, რომ შეხვედრებს ესწრებოდა ექსკლუზიურად ქართველი და აფხაზი პოლიტიკოსები, ოფიციალური პირები და ექსპერტები; მასში არ იყო ჩართული მესამე მხარე - რუსეთი, სხვა ქვეყნები ან სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციები. რვა წლის განმავლობაში შლაინინგის პროცესში განხილული იქნა მთელი რიგი მნიშვნელოვანი საკითხები: დსთ-ის სამშვიდობო ძალების მანდატის შეწყვეტა/გახანგრძლივება, გარე აქტორების როლი, სტატუსი და საკონსტიტუციო ჩარჩო კონფლიქტის მოსაგვარებლად, იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბურნება, სანქციების და სავაჭრო შეზღუდვების მოხსნა, მტრული განწყობების შეწყვეტა.
შევარდნაძის მმართველობის პერიოდში საქართველოს შლაინინგის პროცესის მიმართ განსაკუთრებული ყურადღება არ მიუქცევია. მთავრობა დიალოგში მონაწილე დელეგატებს პროცესში ჩართულობას არ უზღუდავდა, მაგრამ მის მიმართ არც განსაკუთრებულ ინტერესს იჩენდა. 2004 წელს ახალი ხელისუფლების პირობებში სიტუაცია შეიცვალა. ქართველ ოფიციალური პირების დისკურსში დიალოგის ფორმატის მნიშვნელობას ხაზი ესმებოდა, მაგრამ დროთა განმავლობაში შეხვედრებამდე რამდენიმე დღით ადრე ქართველი დელეგატების მიერ მონაწილეობაზე უარის თქმამ პერმანენტული ხასიათი მიიღო. „შერიგების რესურსების“ მიერ ორგანიზებულ პროცესის რიგით 21-ე შეხვედრის მოსაწვევზე, რომელიც 2008 წლის ივლისის ბოლოს ლონდონში უნდა რიგით 21-ე შეხვედრის მოსაწვევზე, რომელიც 2008 წლის ივლისის ბოლოს ლონდონში უნდა შემდგარიყო, საქართველოს პარლამენტის უმრავლესობის დეპუტატებმა მკარი უარით უპასუხეს. შლაინინგის პროცესის ფარგლებში 2000-04 წლებში მხარეებს შორის წელიწადში სამი 5-6 დღიანი მოლაპარაკებები იმართებოდა. 2004 წელს აჭარის და შემდგომ უკვე ე.წ. სამხრეთ ოსეთში განვითარებული მოვლენების გამო მხოლოდ ერთი შეხვედრა გაიმართა. ამ ეტაპზე სამშვიდობო დიალოგს გამოეთიშა „ბერგჰოფის კვლევითი ცენტრი“ და შეხვედრების ორგანიზება მხოლოდ „შერიგების რესურსებმა“ განაგრძო. 2005-06 წლებში შეხვედრების რაოდენობა წელიწადში კვლავ სამი გახდა. 2007 წელს შლაინინგის პროცესის ბოლო შეხვედრა გაიმართა. მთლიანობაში შლაინინგის პროცესში მონაწილეობა მიიღო 57 აფხაზმა და 56 ქართველმა დელეგატმა.
ცხრილში მოყვანილია მონაცემები 2004 წლის ჩათვლით:
წყარო: Berghof Research Center for Constructive Conflict Management
რესურსები ინტერნეტში
1. კონფლიქტების კონსტრუქციული მმართვის ბერგჰოფის კვლევითი ცენტრი
2. შერიგების რესურსები
Ё́
Ё́, ё́ — კირილური დამწერლობის ასო „Ё“ მახვილი ნიშნით — აკუტით. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.
შლაინინგის პროცესი
რესურსები ინტერნეტში
3. მშვიდობისა და კონფლიქტის მოგვარების ცენტრი (ASPR)
Ё́
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა შეიძლება წარმოვადგინოთ შემდეგნაირად: ან
ლიტერატურა
კატეგორია:კირილური ასოები
შლაინინგის პროცესი
რესურსები ინტერნეტში
4. Mediation and Dialogue in the South Caucasus, International Alert; 2012
5. A Difficult Encounter – The Informal Georgian-Abkhazian Dialogue Process ; Berghof Foundation, 2006
პლას-დ’ალიანსი
პლას-დ’ალიანსი (Place d'Alliance) — მოედანი საფრანგეთის ქალაქ ნანსის ცენტრში. მდებარეობს პლას-სტანისლასთან ახლოს. 1983 წლიდან იგი პლას-სტანისლასთან და პლას-დე-ლა-კარერთან ერთად იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.
ისტორია
ლოთარინგიის ჰერცოგ სტანისლავ ლეშჩინსკის ბრძანებით ფრანგმა არქიტექტორმა ემანუელ ერემ დააპროექტა მოედანი სან-სტანისლასი. მოედანმა მიიღო კვადრატის ფორმა.
კონსტანტინე ტაბატაძე
კონსტანტინე ტაბატაძე (დ. 29 მაისი, 1936, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი.
ბიოგრაფია
1970 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით ხოლო მოსკოვის ბიზნესის სკოლა ერთობლივი საწარმოებისა და საგარეო ეკონომიკური ურთიერთობების სპეციალობით 1989 წელს.
1957-1961 წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო გაერთიანება „თბილქალაქმშენის“ სამშენებლო ორგანიზაციებში მშენებელ ოსტატად, თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ტექნიკურ ბიუროში; 1961-1965 წლებში საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტის“ პირველ არქიტექტურულ სექტორში — ინჟინრად, უფროს ინჟინრად; 1965-1970 წლებში იყო საქართველოს ტურიზმისა და ექსკურსიების რესპუბლიკური საბჭოს მშენებლობის განყოფილების უფროსი ინჟინერი; 1970-1972 წლებში ამავე განყოფილების გამგე; საქართველოს ტურიზმისა და ექსკურსიების რესპუბლიკური საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე მშენებლობის დარგში; 1997 წლიდან საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს მშენინდუსტრიის, საშენ მასალათა წარმოებისა და განვითარების სამმართველოს უფროსის მოადგილე; ხელმძღვანელობდა თბილისის, მცხეთის, ბაზალეთის, თელავის, ლაგოდეხის, ფასანაურის, ყაზბეგის, ბორჯომის, ბაკურიანის, ვარძიის, გორის, ქუთაისის, ჩაქვის, მწვანე კონცხის, ციხისძირის, ბათუმის, სოხუმის, ახალი ათონის და სხვა ტურისტული ბაზებისა და სასტუმროების მშენებლობას; დიდი წვლილი აქვს შეტანილი უნიკალური ახალი ათონის მღვიმის კეთილმოწყობაში; არის სხვადასხვა სახელმწიფო ჯილდოს მფლობელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 29 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
შალაური
ტოპონიმი შალაური შეიძლება აღნიშნავდეს:
ანდრონიკე როდოსელი
ანდრონიკე როდოსელი — ძველი ბერძენი ფილოლოგი, არისტოტელეს პირველი მეცნიერი კომენტატორი, პერიპატეტული სკოლის წარმომადგენელი. ძვ. წ. 70 წელს შეკრიბა და განმარტა არისტტელესა და თეოფრასტეს შრომები. ვარაუდობენ, რომ მან უწოდა არისტოტელეს წიგნებს „მეტაფიზიკა“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ბერძენი ფილოსოფოსები
მოძმანაანთ უბნის ნამოსახლარი და სამაროვანი
მოძმანაანთ უბნის ნამოსახლარი და სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ არანისის ჩრდილოეთით, ხევის პირას, საცხოვრებელი სახლებისა და მეცხოველეობის ფერმის ტერიტორიაზე. თარიღდება II-IV საუკუნეებით. 1973-1974 წლებში საცდელი გათხრები ჩაატარა ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის ჟინვალის არქეოლოგიურმა ექსპერდიციამ ძველი დაზიანებული მიწის სამუშაოების დროს.
გამოვლინდა ნამოსახლარის კულტურული ფენის მასალა, რომელიც მოწმობს იქ დასახლების არსებობას. აღმოჩნდა რამდენიმე ინდივიდუალური ორმოსამარხი, რომლებშიც მიცვალებული იწვა მოხრილი მარცხენა ან მარჯვენა გვერდზე, თავით დასავლეთისაკენ. აღმოჩენილია თიხის ჭურჭელი, მინის პატარა სანელსაცხებლე, ბრინჯაოს ზარაკები, რგოლი, ბეჭედი, პართული მონეტა და სხვა. აღმოჩენილი მასალა ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ახალი ტალღა (მუსიკა)
ახალი ტალღა — 1970-იანების ბოლოს აღმოცენებული მუსიკალური ჟანრის სახელწოდება. მასში გაერთიანებული იყო პოპი, როკი და პანკ-როკის ელემენტები. შემსრულებლები, რომლებიც ამ ჟანრს ექვემდებარებიან, ფართო განხილვებისა და კვლევების საგნაც ქცეულან. ახალი ტალღის ჟღერადობა განსხვავდებოდა გიტარის ჟღერადობით და რიტმებით. ჟანრის ახალი თაობის შემსრულებლები არიან The Strokes, Interpol, Franz Ferdinand და The Killers.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ტალღა (მუსიკა) კატეგორია:პანკ-როკის ჟანრები კატეგორია:1970-იანები მუსიკაში კატეგორია:1980-იანი წლები მუსიკაში კატეგორია:2000-იანი წლები მუსიკაში კატეგორია:2010-იანი წლები მუსიკაში კატეგორია:აღრეული მუსიკალური ჟანრები კატეგორია:როკ-მუსიკის ჟანრები კატეგორია:ელექტრონული მუსიკის ჟანრები
არაბთა გაერთიანებული საამიროების პრეზიდენტი
არაბთა გაერთიანებული საამიროების პრეზიდენტი — არაბთა გაერთიანებული საამიროების სახელმწიფოს მეთაური. იქიდან გამომდინარე, რომ სახელმწიფოს მეთაური ხდება აბუ-დაბის საამიროს ამირა თანამდებობა არის დე ფაქტო და მემკვიდრეობითი. პრეზიდენტი ამავდროულად არის არაბთა გაერთიანებული საამიროების შეიარაღებული ძალების უმაღლესი სარდალი, ასევე უმაღლესი საბჭოს და საწვავის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე.
სახელმწიფოს მოქმედი პრეზიდენტი არის ხალიფა ბინ ზაიიდ ალ ნაჰაიანი, რომელიც პრეზიდენტი 2004 წლის 3 ნოემბერს მისი მამის ზაიიდ ბინ სულთან ალ ნაჰაიანის გარდაცვალების შემდეგ გახდა.
ჰარკუშინცი
ჰარკუშინცი (Гаркушинці) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის მირჰოროდის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1402 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მირჰოროდის რაიონის სოფლები
ბაშკირების ეთნოგენეზი
ბაშკირთა ეთნოგენეზი მეტისმეტად რთულია. სამხრეთ ურალი და მისი მიმდებარე სტეპები, სადაც მიმდინარეობდა ბაშკირთა ფორმირება  ოდითგანვე იყო სხვადასხვა ხალხებისა და კულტურების აქტიური ურთიერთქმედების არეალი. ლიტერატურაში ბაშკირების ეთნოგენეზის  შესახებ აქტიურად განიხილება ბაშკირთა წარმოშობის სამი თეორია:
თურქული თეორია
თურქული თეორიის არსი მდგომარეობს იმაში, რომ ბაშკირების ეთნოგენეზის ბირთვი ჩამოყალიბდა თურქმანული ძველბაშკირული ტომებიდან.
ეს თეორია სათავეს იღებს იქიდან, რომ არაბი, სპარსელი და შუა აზიელი ავტორები მოიხსენიებენ ბაშკირებს, როგორც თურქებს. მათ შორის აჰმედ იბნ-ფადლანი, ალ-მასუდი, შარიფ იდრისი, რაშიდ ად-დინი, მაჰმუდ კაშგარი.
თურქული თეორია მოგვიანებით განვითარდა მასში ჩართული არქეოლოგიური, ანთროპოლოგიური, ლინგვისტური და ეთნოგრაფიული მონაცემების საფუძველზე.
ფორმირების ეტაპები რ.გ. კუზეევის მიხედვით:
ზ. ვალიდი აღნიშნავდა უფრო გვიანდელ ეთნიკურ ურთიერთობებს ვოლგა-ურალის და შუა აზიის რეგიონის ხალხებთან (თათრები, მიშარამები, ტეპტიარამები, ყაზახები, ყალმიყები, ყარაყალპაყები და სხვ), რომლებმაც  დიდად ვერ შეცვალეს ეთნიკური პროცესების ზოგადი მიმართულება.
1980-ანი წლების ბოლოს საბჭოთა ისტორიოგრაფიაში მეტნაკლებად პოპულარულად ითვლებოდა ბაშკირთა თურქული წარმოშობის თეორია. თანამედროვე ეტაპზე ჯერ კიდევ არსებობს რიგი გადაუჭრელი კითხვებისა, კერძოდ, ბაშკირი ხალხის ფორმირების დრო, ეთნიკური ისტორიის რა ფაქტორები ჩაითვალოს ძირითადად და სხვ.
ფინურ-უგრული თეორია
თეორიის არსი იმაში მდგომარეობს, რომ მადიარული ტომრბი, პირველ რიგში იურმატები და ენეი წარმოადგენს ბაშკირული ეთნოსის ფორმირების ბირთვს. შედეგად ისინი გახდნენ თურქულ ენაზე ასიმილირებული ტომები.
ეს თეორია დაფუძნებულია იმაზე, რომ ბაშკირების და მადიარების შემადგენლობაში, ორივეგან იყვნენ იურმატები, ენეი  და სხვა ტომები, რომლებმაც მეხსიერებაში შემოინახეს ერთმანეთი უნგრების პანონიაში გადასახლების შემდეგაც.
ევროპაში XIII საუკუნემდე ბაშკირებს უნგრელების ნათესავებად თვლიდნენ. იულანი, პლანო კარპინი, და გიიომ დე რუბრუკი წერდნენ ბაშკირული ენის ნათესაობაზე მადიარულთან. სწორედ ამიტომ ისინი ბაშკირთა ქვეყანას უწოდებდნენ დიდ უნგრეთს.
ევროპულ სამეცნიერო ლოიტერატურაში უგრული თეორია პირველად წამოაყენეს ფილიპ იოჰან სტალერბერგმა (1676—1747),  ვ. ნ. ტატიშჩევმა (1686—1750), ნ.მ. კარამზინმა (1766—1829),  დ.ა. ხვოლსონმა. ნ.მ. კარამზინი "რუსეთის სახელმწიფოს ისტორიის" I ტომში წერდა რომ ისინი (ბაშკირები) დასაწყისში საუბრობდნენ უნგრულად, შემდეგ გათურქდნენ.
მრავალი მეცნიერი, მთ შორის უნგრული წარმომავლობის ცნობილი მკვლევარები თვლიან, რომ კომპლექსური ეთნოლოგიური კვლევის საფუძველზე ენობრივი, არქეოლოგოიური, ანთროპოლოგიური და სხვა მონაცემები გვიდასტურებენ, რომ ბაშკირთა წარმომავლობის უგრულ თეორიას აქვს არსებობის უფლება, თუმცა დღეისათვის ეს თეორია ასევე, მარავალ მეცნიერთა შორის უკვე მოიძველებულად ითვლება და ზოგიერთი მეცნიერის აზრით, იგი ისტორიულ ანაქრონიზმადაც კი ითვლება.
ირანული თეორია
ირანული თეორიის არსი იმაში მდგომარეობს, რომ ბაშკირთა ფორმირებაში ძირითადი ელემენტი იყო გვიანი ბრინჯაოს ხანის ინდოირანული ტომები, რომელთა განსახლების რეგიონი ძვ. წ. III ახ. წ. IV სს. იყო სამხრეთ ურალი. პირველ რიგში, სამხრეთ ურალისა და კასპიისპირეთის საკო-სარმატული და დახო-მასაგეტური ტომები, რომლებიც ირანულენოვან ტომებად არიან აღიარებული. თეორიას ზურგს უმაგრებს ბაშკირთა ანთროპოლოგიური და სამხრეთ ურალის უძველესი მოსახლეობის პალეოანთროპოლოგიური კვლევა - ფონეტიკური მონაცემები, მდინარეთა დასახელებები და სხვ.
მეცნიერი ს.ა. გალიამოვი არქეოლოგიურ მასალასა და ლინგვისტურ კვლევაზე დაყრდნობით, ბაშკირთა წარმომავლობას განიხილავს ინდოევროპული ჰიპოთეზის ინდოირანულ ჩარჩოში. ამ ჰიპოთეზის თანახმად, თანამედროვე ბაშკირების წინაპრები ჩვ. წ. აღ. მდე VI ათასწლეულში ცხოვრობდნენ მესოპოტამიაში. აქედან ისინი გადასახლდნენ შუა აზიაში, ხოლო შემდეგ თურქმენეთის ტერიტორიაზე. აქედან კი სამხრეთ ურალში, სადაც მათ შეადგინეს ბაშკირული ეთნოსის ძირითადი ბირთვი.
ეს უკანასკნელი ვერსია დღეისათვის არამეცნიერულად ითვლება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეთნოსი კატეგორია:რასები კატეგორია:ხალხები
ლუკინოს კვართის მონასტერი
ლუკინოს კვართის მონასტერი (Покро́вский монасты́рь) — მართლმადიდებლური დედათა მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ ლუკინოში. დაარსებულია 2000 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.
ლუკინოს კვართის მონასტერი პირველი მონასტერია ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიაში, რომელიც დაარსდა 1917 წლის შემდეგ.
ისტორია
1993 წლიდან ბოგოროდსკის რაიონის სოფელ ლუკინოში დაიწყეს 1866 წელს აგებული და 1930-იან წლებში დახურული კვართის ეკლესიის აღორძინება. 2000 წელა მოაწყვეს ქალთა სამონასტრო თემი. 2006 წელს აკურთხეს კვართის ეკლესია. 2006 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით წმინდა სინოდმა ჩამოაყალიბა მონასტერი. 2007 წლის 26 ივნისს სერგეი მოხოვი დანიშნეს მონასტრის მთავარ მღვდლად. 2009 წლის 4-5 ივნისს მონასტერში გაიარა ლიტანიობამ ორანკის ღვთისმშობლის ხატით.
2009 წლის 14 ოქტომბერს ღვთისმშობლის კვართის დღესასწაულზე ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აღასრულა საღვთო ლიტურგია ღვთსიმშობლის კვართის მონასტრის მთავარ ტაძარში.
2009 წლის მონაცემებით ლუკინოს მონასტერი ერთადერთია ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიაში, რომელიც დაარსდა უახლეს პერიოდში საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ.
მონასტრის წინამძღვრები
მონასტრის პირველი წინამძღვარი გახდა მონაზონი ბარბარა (ჟუკოვა), რომელიც დაიბადა 1942 წლის 12 ივნისს სვერდლოვსკის ოლქის ქალაქ ასბესტეში.
2006 წლის 14 მარტს, წმინდა ევდოკიას ხსენების დღეს სოფელ ლუკინოს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაში ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა წმინდა ბარბარეს მანტიით შემოსა წინამძვარი ბარბარე.
2006 წლის 26 დეკემბერს მოსკოვში, წმინდა სინოდის სხდომაზე მიიღეს გადაწყვეტილება ღვთისმშობლის კვართის მონასტრის გახსნის შესახებ, მონაზონი ბარბარე დაინიშნა მის წინამძღვრად. 2007 წლის 11 იანვარს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ არზამასის აღდგომის ტაძარში მსახურებისას წინამძღვარს ჯვრის ტარების უფლება მიანიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
ალექსანდრე ანდრონოვი
ალექსანდრე ანდრონოვი (დ. 29 მარტი, 1901, მოსკოვი — გ. 31 ოქტომბერი, 1952) — რუსი ფიზიკოსი, სსრკ-ის მენიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1946). დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი. 1931 წლიდან იყო გორკის უნივერსიტეტის პროფესორი. მისი მეცნიერული შრომები ეხება რხევათა თეორიას.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსი ფიზიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:დაბადებული 29 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 31 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1952
ოსკარის 59-ე დაჯილდოება
ოსკარის 59-ე დაჯილდოების ცერემონია — საუკეთესო ფილმებისა და კინოხელოვანების რიგით 59-ე დაჯილდოება კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემიის პრემიით. ცერემონია გაიმართა 1987 წლის 30 მარტს დოროთი ჩენდლერის პავილიონში, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია და მასში მონაწილეობა მიიღეს 1986 წელს გამოსულმა ფილმებმა. ოსკარის დაჯილდოებას აშშ-ში გადასცემდა ABC.
ჯაბადარის დრამატული სტუდია
ჯაბადარის დრამატული სტუდია — გიორგი ჯაბადარის მიერ დაარსებული სტუდია. 1918 წლის გაზაფხულზე გამოქვეყნდა წერილები „ქართული თეატრის აღორძინება“, რომელიც ქართული დრამატული სტუდიის მიერ სასცენო ხელოვნების სტუდიის დაარსებას იუწყებოდა. ქართულ დრამატულ წრეს საფრანგეთიდან ჩამოსული ანტუანის თეატრის რეჟისორი გიორგი ჯაბადარი ჩაუდგა სათავეში.
სტუდია — თეატრი მდებარეობდა მაშინდელ ფრეილინის ქუჩაზე, სადაც, დამწყები მსახიობებთან ერთად, გამოცდილი, იმ დროს სახელმოხვეჭილი მსახიობები და რეჟისორებიც მოღვაწეობდნენ. სტუდიის ხელმძღვანელი  გიორგი ჯაბადარი ფრანგული კლასიკური სამსახიობო ტექნიკის მომხრე იყო, რაც ხმისა და სუნთქვის სწორ დაყენებას გულისხმობდა, თუმცა ბუნებრივ, ცხოვრებაში დაყენებულ კილოსაც ემხრობოდა. ჯაბადარის სტუდიის რეპერტუარი დეკადენტური პიესებისაგან შედგებოდა. 1919 სტუდიას ეწოდა „საქართველოს ცენტრალური კოოპერატივთა კავშირის ქართული დრამატული სტუდია“, რადგან კოოპერაციის დახმარებით ფინანსდებოდა. მალევე თეატრალურ სივრცეში წარმოიქმნა დავა. გიორგი ჯაბადარის დრამატული სტუდია დარჩა უბინაოდ და უსახსროდ. რეპეტიციები — ფრეილინის ქუჩაზე, წარმოდგენები კი ქართული კლუბის სცენაზე იდგმებოდა. თვეში ერთხელ ან ორჯერ, რუსული თეატრის ე. წ. „ტარტოს“ არტისტული საზოგადოების შენობაში. დაიდგა ეჟენ ბრიეს „სარწმუნოება“, ედმონ როსტანის „რომანტიკოსები“, ლ. ჯაკოს „ვითა ფოთლები“, გერჰარტ ჰაუპტმანის „ჰანელე“, შალვა შარაშიძის „ავგაროზი“, იოსებ გედევანიშვილის „სინათლე“.
კრაბის პროვინცია
კრაბის პროვინცია ( กระบี่) — ტაილანდის სამხრეთ ნაწილში, ანდამანის ზღვის სანაპიროზე მდებარე პროვინცია (ჩანგვატი). მისი მეზობელი პროვინციებია (ჩრდილოეთიდან საათის ისრის მიმართულებით) ფანგ ნგა, სურატ თანი, ნახონ სი თამარატი და ტრანგი. ფუკეტის პროვინცია ფანგ ნგას ყურის მეორე მხარეს მდებარეობს. პროვინციის დედაქალაქი მცირე ქალაქი კრაბია.
გეოგრაფია
მარცხნივ|მინი|370x370პქ| კო პოდას ხედი კო თაპიდან პროვინციაში მდებარეობს მარტოხელა კირქვის მწვერვალები, როგორც ხმელეთზე, ასევე ზღვაში. ალპინისტები მოგზაურობენ ტონ საიის სანაპიროზე და რეილაის სანაპიროზე აქ მდებარე კლდეების დასალაშქრად. ქრაბის პლაჟები მეტწილად ფრა ნანგის ნახევარკუნძულზე მდებარეობს. პროვინციის 154 კუნძულიდან ყველაზე ცნობილია კო ფი პი ლე. სწორედ აქ გადაიღეს ფილმი ,,სანაპირო" (The Beach) . სხვა ცნობილი კუნძულებია კო ფი ფი დონი, ფი ფი კუნძულების ნაწილი და კო ლანტა, რომელიც უფრო დიდი კუნძულია სამხრეთით. სანაპირო ძლიერ დაზიანდა 2004 წლის 26 დეკემბრის ცუნამის შედეგად.
კრაბის კირქვის გორაკები უამრავ გამოქვაბულს ქმნის, რომელთა უმეტესობას სტალაქტიტები და სტალაგმიტები ახასიათებს. თამ ჩაო ლე და თამ ფი ჰუა ტო (ორივე აო ლუეკის რაიონში მდებარეობს), მოიცავს პრეისტორიულ კლდეებს, რომლებზეც გამოსახულია ადამიანები, ცხოველები და გეომეტრიული ფორმები. 1986 წელს ლენგ რონგ რიენის გამოქვაბულში არქეოლოგებმა აღმოაჩინეს 40 000 წლის ადამიანის ნიმუშები: ქვის იარაღები, ჭურჭელი და ძვლები. ეს არის სამხრეთ აზიაში ადამიანის არსებობის ერთ-ერთი უძველესი კვალი.
კრაბის სოფლის მეურნეობის დარგებიდან დომინირებს რეზინისა და პალმის ზეთის წარმოებით. მხოლოდ პალმის პლანტაციებს 980 000 რაი (1,568 კვადრატული კილომეტრი) ფართობი უჭირავს, პროვინციის სასოფლო-სამეურნეო სავარგულების 52 პროცენტი. პალმის ზეთი და რეზინი კრაბის კულტივირებული ფართობის 95 პროცენტს მოიცავს.
ისტორია
დაახლოებით ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 1200 წელს, კრაბი იყო ლიგრის სამეფოს შემადგენელი, აქ მდებარეობდა ქალაქი კრას ნახევარკუნძულის აღმოსავლეთ სანაპიროზე, რომელიც დღეს უკეთ ცნობილია როგორც ნახონ სი თამარატი. თანამედროვე დროში კრაბს მართავდნენ ნახონ სი თამარატიდან, თუნდაც 1872 წლის შემდეგ, როდესაც მეფე ჩულალონგკორნმა კრაბის ქალაქის სტატუსი მიანიჭა. 1875 წელს იგი ბანგკოკის უშუალო დაქვემდებარებაში გადავიდა და გახდა პროვინცია. 1900 წელს გუბერნატორმა გადაიტანა პროვინციის ადგილსამყოფელი ბან თალად კაოდან მის ამჟამინდელ ადგილას, მდინარე კრაბის პირას.
ითვლება, რომ ქალაქმა თავისი სახელწოდება სიტყვა ,,კრაბი"-დან მიიღო, რაც ნიშნავს ,,მახვილს". ეს შეიძლება გამომდინარეობდეს ლეგენდიდან, რომ უძველესი ხმალი ქალაქის დაარსებისას აღმოაჩინეს.
სიმბოლოები
პროვინციის გერბზე გამოსახულია გადაჯვარედინებული ხმლები ინდოეთის ოკეანისა და ხაო ფანომის ბენჩას მთის წინ, რომელიც ზღვის დონიდან 1397 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს და პროვინციის ყველაზე მაღალი მთაა.
პროვინციული ლოზუნგია:,,”კრაბი, საცხოვრებელი ქალაქი, მეგობრული ხალხი”.
პროვინციის მთავრობა
კრაბი იყოფა რვა ოლქად ( ამფო ), რომლებიც შემდგომი იყოფა 53 ქვე-ოლქად ( ტამბიონი ) და 374 სოფლად ( მუბანი ).
მოსახლეობა და კულტურა
კრაბის მოსახლეობაში შედიან ბუდისტები, ტაი-ჩინელები, მოკენი (ზღვის ბოშები) და მუსლიმები. მოსახლეობა ყველაზე ხშირია სანაპირო ზოლში ნუეა ხლონგის რაიონში და კრაბის რაიონში, სადაც მოსახლეობის სიმჭიდროვე ერთ კვადრატულ კილომეტრზე 150 ადამიანია. ყველაზე ნაკლებად მჭიდროდ დასახლებული ადგილია შიდა ხაო – ფანომის რაიონი, სადაც ერთ კვადრატულ კილომეტრზე 61 ადამიანი ცხოვრობს. ბუდიზმი ყველაზე მეტად გავრცელებული რელიგიაა (66 პროცენტი), რასაც მოსდევს ისლამი (33 პროცენტი). კრაბიზე მცირედ იმოქმედა მუსლიმთა მებრძოლთა აჯანყებამ, რომელიც 2003 წლიდან აწუხებს ტაილანდის სამხრეთ პროვინციებს. ტრადიციულად კრაბის მოსახლეობა სოფლის მეურნეობით იყო განთქმული, რადგან პროვინცია მდიდარია რეზინის, პალმის ზეთისა და ფორთოხლით. ბოლო წლებში ტურიზმი შემოსავლის მნიშვნელოვან წყაროდ იქცა. მინი| კო ნგაი|მარცხნივ
ეკონომიკა
სოფლის მეურნეობა, ტურიზმი და, გარკვეულწილად, თევზაობა წარმოადგენს კრაბის ეკონომიკის ხერხემალს. რეზინის პროვინციის ძირითადი შემოსავლიანი კულტურაა, რასაც მოსდევს პალმის ზეთი. ტაილანდის პალმის ზეთის პროდუქტების უდიდესი მწარმოებლის, Univanich Palm Oil PCL-ის, სათაო ოფისი მდებარეობს კრაბიში. მასში დასაქმებულია 1000 ადამიანი.
ტურიზმი
მინი| მზის ჩასვლა, კო ფი ფი კრაბის პროვინცია მეხუთე ადგილს იკავებს ტაილანდის ტურიზმის შემოსავლით, სადაც ყოველწლიურად ექვსი მილიონი ტურისტი ჩადის. მხოლოდ ბანგკოკი, პუკეტი, ჩონბური და ჩიანგ მაი გამოიმუშავებენ ტურიზმით მეტს, ვიდრე კრაბი. ტურისტების უდიდესი ნაწილი პროვინციაში ნოემბრიდან აპრილამდე ჩადის. ადგილობრივმა ხელისუფლებამ შეიმუშავა პროგრამა ,,კრაბი 365 დღე", რაც დამთვალიერებლების სხვა სეზონზე მოზიდვას გულისხმობს. მაისიდან ოქტომბრმდე პერიოდს ,,მწვანე სეზონი" ეწოდა, ნაწილობრივ სეზონური წვიმების გამო. ტურიზმის შემოსავალი ყოველწლიურად საშუალოდ რვა პროცენტით იზრდება. 2018 წელს, ტურიზმის შემოსავალი, 100 მილიარდი ბატი იყო, 2017 წელს კი 96 მილიარდი. მთავარი ვიზიტორები არიან ჩინელები და მალაიზიელები. ვიზიტორების სია, რომელიც ეროვნებების მიხედვით არის შექმნილი ხუთეულში მოიცავს სკანდინავიელებს. ტაილანდის ტურიზმის ორგანოს (TAT) მონაცემებით, 2018 წლისთვის პროვინციაში 460 სასტუმროა, 200 – მდე დამატებითი სასტუმრო ლიცენზირების პროცესშია, 200  კი წინასწარი განხილვის ეტაპზეა.
კოკა-კოლა (კომპანია)
კოკა–კოლა (Coca-Cola) — უალკოჰოლო გაზიანი სასმელის მწარმოებელი ამერიკული კომპანია. სათავო ოფისი მდებარეობს ატლანტაში.
კრაბის პროვინცია
2017 წლის ადამიანის განვითარების ინდექსი
2003 წლიდან, გაეროს განვითარების პროგრამამ (UNDP) ტაილანდში პროგრესი განიცადა. აქ ადამიანის გავითარება ქვე-ეროვნულ დონეზე ხდება, რომელიც მოიცავს ადამიანის განვითარების რვავე ძირითად სფეროს. ეკონომიკური და სოციალური განვითარების ეროვნულმა საბჭომ ცალკეულ პროვინციების განვითარებაზე (NESDB) პასუხისმგებლობა 2017 წლიდან აიღო.
კოკა-კოლა (კომპანია)
ისტორია
კომპანიის შექმნის ისტორია იწყება 1886 წლის 8 მაისს ამერიკის პატარა ქალაქ ატლანტაში. სასმელი შეიქმნა მოყვარული ქიმიკოსის – ჯონ პემბერტონის მიერ საკუთარი სახლის ეზოში.
კრაბის პროვინცია
ეროვნული პარკები
ჰათ- ბოფჰარათ- თჰარა- მუ- კო- ფი- ფის ეროვნული პარკი არის საზღვაო ეროვნული პარკი. ის დაარსდა 1983 წელს, ეს არის ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის II კატეგორიის დაცული ტერიტორია, მარჯანი რიფებით, რომლის ფართობია 287.9 კვადრატული კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის პროვინციები კატეგორია:სამხრეთი ტაილანდი
კოკა-კოლა (კომპანია)
ისტორია
პარალელურად იგი ატარებდა სხვადასხვა ქიმიურ ცდებს. ერთ მშვენიერ დღეს (1886 წლის 8 მაისს) ჯონმა მოხარშა ახალი სიროფი და თავისი აღმოჩენის გასაცნობად დაუძახა მეგობარს და კომპანიის ბუღალტერს ფრენკ რობინსონს (Frank M. Robinson). ფრენკს სიროფი ძალიან მოეწონა და ურჩია მას აუცილებლად ჩაეწერა ამ არაჩვეულებრივი სასმელის რეცეპტი. ძირითადი ინგრედიენტები რისგანაც იგი შედგებოდა იყო სამი წილი კოკას ფოთოლი (ამ მცენარისგან იღებდნენ ნარკოტიკულ ნივთიერება კოკაინს) და ერთი წილი ტროპიკული ხის – კოლას ნაყოფი. მიღებული სასმელის დანიშნულება პემბერტონის თქმით იყო სამკურნალო პტეპარატი "ყველა სახის ნერვიული აშლილობისთვის". სიროფი იყო ტკბილი და ბლანტი. ჯონმა თავისი გამოგონება გასაყიდად შესთავაზა ქალაქში ყველაზე დიდ აფთიაქს – Jacobs’ Pharmacy. იმავე დღეს სიროფის პირველი პორცია გაყიდული იქნა აფთიაქიდან (ერთი ჭიქა 5 ცენტად).
აფთიაქის გამყიდველებმა სიროფში შეურიეს გაზიანი წყალი. მთელი პირველი წლის განმავლობაში სასმელი იყიდებოდა საშუალოდ დღეში ათ ჭიქამდე.
დასახელება "კოკა–კოლა", ისევე როგორც წარწერის შრიფტი შექმნა ფრენკ რობინსონმა. გამომგონებელმა ჯონ პემბერტონმა, რომელმაც ვერ განსაზღვრა კოკა-კოლას სასმელის მომავალი წარმატება, გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე, 1888 წელს თავისი საქმე მიჰყიდა რამდენიმე პარტნიორს.
გარკვეული პერიოდის შემდეგ ატლანტაში გამოჩნდა ირლანდიელი ღარიბი ემიგრანტი – აზა კენდლერი, რომელსაც ჯიბეში მხოლოდ დოლარი და 75 ცენტი ჰქონდა, მაგრამ მას ჰქონდა გამართლების დიდი რწმენა. საკმაოდ კარგი კომერციული ნიჭის შედეგად მან მოახერხა გარკვეული კაპიტალის დაგროვება და კოკა-კოლას რეცეპტის შესყიდვა პემბერტონის ქვრივისგან 2300 ამერიკულ დოლარად.
ძმასთან და ორ კომპანიონთან ერთად აზა კენდლერმა 1893 წლის 31 იანვარს ჯორჯიას შტატში დააფუძნა კომპანია სახელწოდებით – "The Coca-Cola Company" საწყისი კაპიტალით 100 ათასი დოლარი და ოფიციალურად დაარეგისტრირა მისი სავაჭრო ნიშანი, რომელიც გამოიყენება 1886 წლიდან. შეიძლება თავისუფლად ითქვას, რომ თუ პემბერტონი არის კოკა-კოლის სასმელის შემქმნელი, აზა კენდლერი არის კომპანია კოკა-კოლის შემქმნელი. იმავე წელს კენდლერმა გადაიხადა კომპანიის აქციების პირველი დივიდენდები (20 დოლარი აქციაში). იმ პერიოდიდან მოყოლებული კომპანია თავის აქციონერებს ყოველ წელს უხდის დივიდენდებს.
აზა კენდლერმა დაიწყო კოკა-კოლას სარეკლამო კამპანია, შექმნა პროდუქტის რეალიზაციის ცალკე განყოფილება, რომელშიც მოიწვია ენერგიული და შრომისმოყვარე თანამშრომლები. გამომდინარე იქიდან, რომ კარგი რეკლამისათვის ეს ყველაფერი საკმარისი არ არის, აზამ გამოიყენა მაშინდელი დროისათვის ახალი სარეკლამო ფორმები. მან დაიწყო ფოსტის საშუალებით კოკა-კოლას უფასო პორციების მიღებაზე კუპონების და კომპანიის სავაჭრო ნიშნის გამოსახულებიანი სუვენირების დაგზავნა კლიენტებისთვის.
ამ სუვენირების აქციამ კომპანიას მოუტანა განუზომლად დიდი პოპულარობა. სასმელი გახდა ძალიან მოდური, კომპანიის ლოგო კი ცნობადი ყველასათვის. იგი იბეჭდებოდა მოდური ჟურნალების გარეკანებზე, უზარმაზარ პლაკატებზე და ა.შ.
1894 წელს გაიხსნა სიროფის წარმოების მეორე ქარხანა ტექსასის შტატში. ამავე წელს ქალაქ ვიკსბურგის ერთ–ერთმა მაღაზიის მფლობელმა სიმარტივისთვის დაიწყო კოკა-კოლას ბოთლებში ჩამოსხმა და ამ ფორმით გაყიდვა. ხუთი წლის შემდეგ კი ორმა მწარმოებელმა ბენჟამინ ტომასმა და ჯოზეფ უაიტხედმა კენდლერისგან მიიღეს სასმელის ბოთლებში ჩამოსხმისა და გაყიდვის ექსკლუზიური უფლება ამერიკის მთელ ტერიტორიაზე. აზა კენდლერი ვერ ხედავდა დიდ მოგებას ბოთლებით გაყიდვაში და ამიტომ ადვილად დათმო ეს ექსკლუზივი სიმბოლურ ფასად – 1 დოლარად. წინსწრებით აღვნიშნავთ, რომ ბოთლებში ჩამოსხმული კოკა-კოლას გაყიდვიდან მოგებამ მხოლოდ 1928 წელს გადააჭარბა ჩამოსასხმელი კოკა-კოლის მოგებას.
შემდეგი 20 წლის განმავლობაში კოკა-კოლას ქარხნების რიცხვმა მიაღწია ათასს.
მაგრამ გამოჩნდნენ სასმელის ფალსიფიკატორები. მათთან საბრძოლველად კომპანიამ 1915 წელს შექამნა ცნობილი კონტურული ბოთლი. მისი დიზაინი შეიქმნა ინდიანას შტატში.
ამის შემდეგ კოკა-კოლა გახდა ოლიმპიური და სხვა საერთაშორისო სპორტული თამაშების სისტემატიური სპონსორი.
ამავე პერიოდში დიდ პოპულარობას იძენს პეპსი-კოლა. მასთან საბრძოლველად კოკა-კოლამ შეიტანა სარჩელი კონკურენტის მიერ საავტორო უფლებების დარღვევასთან დაკავშირებით (სახელწოდებაში კოლას გამოყენება). საბოლოოდ დიდი და სკანდალური საქმე დამთავრდა მშვიდობიანი შეთანხმებით. მაგრამ ეს მხოლოდ ერთი შეხედვით. დაიწყო "ცივი ომი" ორ კონკურენტ კომპანიას შორის.
მსოფლიო ომის პერიოდში 5 მილიონი ბოთლი კოკა-კოლა გაიგზავნა სამხედროებისთვის. .
დღევანდელ დღეს კოკა-კოლა არის მთელს მსოფლიოში ცნობადი მარკა. იგი იყიდება თითქმის 200 ქვეყანაში. როგორც ამბობენ ერთი დღის განმავლობაში მთელს მსოფლიოში იყიდება საშუალოდ 1 მილიარდი ბოთლი კოკა-კოლა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოკა-კოლა კატეგორია:ამერიკული სასმელების კომპანიები კატეგორია:1886 წელს დაარსებული ამერიკული კომპანიები