cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ევგენი დე ბოარნე
ბიოგრაფია
1812 წელს ევგენი ბოარნე თავის მამინაცვალს თან ახლდა რუსეთში ლაშქრობისასაც და იბრძოდა ბოროდინოს ბრძოლაში, თუმცა უკან დამარცხებული დაბრუნდა. უკან დაბრუნებისას, 1813 წელს ავსტრიელებისა და რუსების წინააღმდეგ ევგენის ლიუცენის ბრძოლის გადახდა მოუწია. ამის შემდეგ ნაპოლეონის ბრძანებით იგი სასწრაფოდ დაბრუნდა იტალიაში, სადაც უკვე შეჭრილიყვნენ ავსტრიელები.
1814 წელს ნაპოლეონი ტახტიდან გადადგა, რითაც ევგენიმაც დაკარგა თავისი ტახტი. ამის შემდეგ იგი ცოლ-შვილთან ერთად მანტუაში გადავიდა, სადაც დარჩა ნაპოლეონის მეორე გადადგომამდე. 1815 წელს მას იმედი ჰქონდა, რომ ვენის კონგრესზე ლომბარდიას მისცემდნენ, თუმცა ამაოდ. ამის გამო იგი ოჯახთან ერთად ცოლის სამშობლოში, ანუ ბავარიაში დაბრუნდა და მიუნხენის სამეფო კარზე დასახლდა.
1817 წელს ევგენის სიმამრმა ლოიხტენბერგის ჰერცოგობა უბოძა, რის შემდეგაც სწორედ აქ დამკვიდრდა ბოარნეთა გვარი. ევგენი ბავარიაში ბოლომდე ელოდებოდა ნაპოლეონის კიდევ ერთ დაბრუნებას, რის გამოც 1821 წელს მისმა გარდაცვალებამ იგი გაანადგურა. 1824 წლის 21 თებერვალს, 42 წლის ევგენი ბოარნე მიუნხენში გარდაიცვალა. დაკრძალულია იქვე, წმინდა მიქაელის საკათედრო ტაძარში. აღსანიშნავია, რომ მისი ქვრივი მეორედ აღარ გათხოვილა და ოცდაშვიდწლიანი ქვრივობის შემდეგ, 1851 წელს გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 3 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1781 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1824 კატეგორია:დამხობილი მონარქები კატეგორია:ფრანგი დიდებულები
Paper Gods
Paper Gods — ინგლისური როკ-ჯგუფ Duran Duran-ის მეთოთხმეტე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა ლეიბლ Warner Bros. Records-ზე, 2015 წლის 11 სექტემბერს. ალბომის პროდიუსერები არიან მარკ რონსონი, ნაილ როჯერსი, მისტერ ჰადსონი და Duran Duran.
სქოლიო
კატეგორია:2015 წლის ალბომები კატეგორია:Duran Duran-ის ალბომები კატეგორია:Warner Bros. Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ნაილ როჯერსის პროდიუსერობით
მარბურგ-ბიდენკოპფის რაიონი
მარბურგ-ბიდენკოპფის რაიონი (Landkreis Marburg-Biedenkopf) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი მარბურგი. რაიონი შედის ჰესენის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება გისენის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 1262,56 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 250 778 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 199 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 06 5 34.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰესენის რაიონები
ჩრდილოეთ კორეისა და სამხრეთ კორეის ურთიერთობები
მინი| ჩრდილოეთ კორეის ლიდერი [[კიმ ჩენ ინი|კიმ ჩენ-ინი (მარცხნივ) და სამხრეთ კორეის პრეზიდენტი მუნ ჯე ინ (მარჯვნივ), 2018 წლის აპრილი.]] ჩრდილოეთ კორეისა - სამხრეთ კორეის ურთიერთობები (ან სხვაგვარად, კორეული ურთიერთობები ) — დიპლომატიური ურთიერთობები კორეის ნახევარკუნძულის ორ სახელმწიფოს შორის. ადრე ერთიანი ერი, რომლის ანექსია მოახდინა იაპონიამ 1910 წელს, გაიყო ორ ქვეყანაd მეორე მსოფლიო ომის დასრულებისას, 1945 წელს და დაიწყო კორეის ომი, რომელიც მიმდინარეობდა 1950–1953 წლებში და დასრულდა დაზავების ხელშეკრულებით, მაგრამ სამშვიდობო ხელშეკრულების გარეშე. ჩრდილოეთ კორეა არის ერთპარტიული ტოტალიტარული სახელმწიფო, რომელსაც მართავს კიმთა დინასტია. სამხრეთ კორეა ადრე იმართებოდა სამხედრო დიქტატურების მემკვიდრეობით, 1987 წლის დემოკრატიზაციამდე, როდესაც მან პირდაპირი არჩევნები გამართა. ორივე ქვეყანა პრეტენზიას აცხადებს კორეის ნახევარკუნძულზე და მოშორებით მდებარე კუნძულებზე. ორივე ერი გაერთიანდა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში 1991 წელს და წევრი ქვეყნების უმეტესობის მიერ აღიარებულია. 1970-იანი წლებიდან ორივე ქვეყანა აწარმოებს არაფორმალურ დიპლომატიურ დიალოგს სამხედრო დაძაბულობის განმუხტვის მიზნით. 2000 წელს კიმ დე ჯუნი გახდა სამხრეთ კორეის პირველი პრეზიდენტი, რომელიც ეწვია ჩრდილოეთ კორეას ნახევარკუნძულის გაყოფიდან 55 წლის შემდეგ.
პრეზიდენტ კიმის დროს, სამხრეთ კორეამ წამოიწყო მზის პოლიტიკა ჩრდილოეთ კორეასთან უფრო მშვიდობიანი ურთიერთობების მისაღწევად. ეს პოლიტიკა გააგრძელა შემდეგმა პრეზიდენტმა ნო მუ ჰიენმა, რომელიც 2007 წელს ასევე ჩავიდა ჩრდილოეთ კორეაში და შეხვდა ჩრდილოეთ კორეის ლიდერს კიმ ჩენ ირს. ამ შეხვედრის შედეგად ორივე ლიდერმა ხელი მოაწერა დეკლარაციას მშვიდობის მისაღწევად და კორეული ურთიერთობების აღდგენის შესახებ. ამასთან, მზარდი კრიტიკის შედეგად, მზიანი პოლიტიკა შეწყდა შემდეგი ორი მთავრობის პირობებში. ლი მიონ ბაკისა და პაკ კინ ჰეს პრეზიდენტობის პერიოდში ჩრდილოეთ და სამხრეთ კორეებს შორის ურთიერთობა უფრო მტრული გახდა.
2018 წელს ჩრდილოეთ კორეის 2018 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობით, ურთიერთობამ დიპლომატიური გარღვევა განიცადა და მნიშვნელოვნად თბილი გახდა. 2018 წლის აპრილში ორმა ქვეყანამ ხელი მოაწერა პანმუნჯომის დეკლარაციას კორეის ნახევარკუნძულის მშვიდობის, კეთილდღეობისა და გაერთიანების შესახებ. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კორეებს შორის გამართულმა სამიტებმა ხელი შეუწყო ჩრდილოეთ კორეასა და შეერთებულ შტატებს შორის პოზიტიურ ურთიერთობებს. მაგრამ ორ ქვეყანას შორის დაძაბულობა კვლავ რჩება.
კორეის გაყოფა
თავდაპირველად მოკავშირეები ითვალისწინებდნენ ერთობლივ სამეურვეო კურსს, რომელიც კორეას დამოუკიდებლობისკენ მიუძღოდა, მაგრამ კორეელ ნაციონალისტთა უმეტესობას დამოუკიდებლობა დაუყოვნებლივ სურდა. იმავდროულად, საომარი მოქმედებები საბჭოთა კავშირსა და შეერთებულ შტატებს შორის ცივი ომის დაწყებისთანავე გაუარესდა.
ორივე დაპირისპირებული მთავრობა თავს მთელი კორეის მთავრობად თვლიდა და გაყოფას დროებითად მიიჩნევდა.
კორეის ომი
მარცხნივ|მინი| დელეგატები [[პანმუნჯომი|პანმუნჯომში ხელს აწერენ კორეის ზავის ხელშეკრულებას.]] ჩრდილოეთ კორეა შეიჭრა სამხრეთით 1950 წლის 25 ივნისს და სწრაფად გადალახა ქვეყნის უმეტესი ნაწილი. 1950 წლის სექტემბერში გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია, შეერთებული შტატების მეთაურობით, ჩაერია სამხრეთის დასაცავად და ჩრდილოეთ კორეაში გადავიდა. როდესაც ისინი ჩინეთთან საზღვარს მიუახლოვდნენ, ჩინეთის ჯარები ჩრდილოეთ კორეის სახელით ჩაერივნენ და კვლავ შეცვალეს ომის ბალანსი. ომი დამთავრდა, 1953 წლის 27 ივლისს კორეის დაზავების ხელშეკრულებით. სინმან რიმ უარი თქვა ზავის დადებაზე, მაგრამ უხალისოდ დათანხმდა მის დაცვას. ზავმა ოფიციალურად შეწყვიტა ცეცხლის გახსნა, მაგრამ სამშვიდობო ხელშეკრულება არ დასრულებულა. მან დააარსა კორეის დემილიტარიზებული ზონა (DMZ), ბუფერული ზონა ორ მხარეს შორის, რომელიც კვეთდა 38-ე პარალელს, მაგრამ არ მისდევდა მას. ჩრდილოეთ კორეამ გამოაცხადა, რომ იგი აღარ დაიცავს საზავო ხელშეკრულებას ექვსჯერ მაინც, 1994, 1996, 2003, 2006, 2009 და 2013 წლებში.
დიპლომატია 2019–20 წლებში
მინი| ტრამპი, კიმი და მუნი დემილიტარიზებულ ზონაში.
2019 წ
30 ივნისს, კიმი და მუნი კვლავ შეხვდნენ დემილიტარიზებულ ზონაში, რომელსაც შეუერთდა აშშ–ს პრეზიდენტი ტრამპი, რომელიც შეხვედრის ინიციატორი იყო სამივემ შეხვედრა გამართა ინტერკორეულ თავისუფლების სახლში. 2019 წლის 16 აგვისტოს ჩრდილოეთ კორეის მმართველმა პარტიამ გააკეთა განცხადება, რომლითაც გააკრიტიკა სამხრეთ კორეის მონაწილეობა წვრთნებში და აშშ-სგან სამხედრო ტექნიკის შეძენა, ამ ქმედებებს უწოდა „მძიმე პროვოკაცია“ და თქვა, რომ მოლაპარაკებები აღარ გაგრძელდება.
2020 წელი
2020 წლის 9 ივნისს ჩრდილოეთ კორეამ დაიწყო სამხრეთ კორეასთან კომუნიკაციის ყველა ხაზის გაწყვეტა. ეს მოხდა მას შემდეგ, რაც ფხენიანმა არაერთხელ გააფრთხილა სეული ისეთი საკითხების შესახებ, ჩრდილოეთ კორეის მხრიდან დიდი აგრესია გამოიწვია აქტივისტების ქმედებამ, როცა მათ საზღვარზე ანტიჩრდილოკორეული მესიჯებით შექმნილი ბროშურები გაგზავნეს. მომხდარის შემდეგ ჩრდილოეთ კორეა სასაზღვრო ტერიტორიაზე ჯარის გაგზავნითაც იმუქრებოდა. ცენტრალურმა საინფორმაციო სააგენტომ აღნიშნა, რომ ეს არის „პირველი ნაბიჯი სამხრეთ კორეასთან კონტაქტის ყველა საშუალების მთლიანად გათიშვისა და ზედმეტი ნივთების მოცილების შესახებ“. ჩრდილოეთმა განცხადება, რომ იგი მზად არის 12 მილიონი ბროშურა გაგზავნოს, რაც შეიძლება გახდეს სამხრეთ კორეის წინააღმდეგ ყველაზე მასშტაბური ფსიქოლოგიური კამპანია.
სქოლიო
კატეგორია:კორეის ისტორია კატეგორია:XX საუკუნის ომები კატეგორია:XX საუკუნის კონფლიქტები კატეგორია:ცივი ომი
მაქს ჯემერი
მაქს ჯემერი (משה ימר, Max Jammer; დ. 13 აპრილი, 1915, ბერლინი — გ. 18 დეკემბერი, 2010, იერუსალიმი) — ისრაელელი ფიზიკოსი და მეცნიერების ისტორიკოსი. სწავლობდა ვენის უნივერსიტეტში, ხოლო 1935 წლიდან იერუსალიმის ებრაულ უნივერსიტეტში, სადაც 1942 წელს დაიცვა დოქტორის ხარისხი ექსპერიმენტულ ფიზიკაში. მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში ბრიტანული არმიის მხარეს. ომის დასრულების შემდეგ დაბრუნდა ებრაულ უნივერსიტეტში, ასწავლიდა მეცნიერების ფილოსოფიასა და ისტორიას. 1952 წლიდან მოღვაწეობდა აშშ-ის სხვადასხვა უნივერსიტეტში (ჰარვარდი, პრინსტონი, ბოსტონი, ოკლაჰომა). ამერიკაში მოღვაწეობისას დაუახლოვდა აინშტაინს, რომელიც მაღალ შეფასებას აძლევდა ჯემერის ნაშრომებს და წინასიტყვაობაც დაურთო მის პირველ მონოგრაფიას: სივრცის გაგება: სივრცის თეორიის ისტორია ფიზიკაში (1954).
1956 წელს დაბრუნდა ისრაელში და სათავეში ჩაუდგა ბარ-ილანის უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტს, სადაც, მოგვიანებით, უნივერსიტეტის პრეზიდენტად და რექტორად აირჩიეს. მონაწილეობდა თელ-ავივის უნივერსიტეტის მეცნიერების ფილოსოფიის ინსტიტუტის შექმნაში. იყო ევროპის, აშშ-სა და კანადის რამდენიმე უნივერსიტეტის მიწვეული პროფესორი. 1984 წელს მიენიჭა ისრაელის პრემია მეცნიერების ისტორიის შესწავლაში შეტანილი წვლილისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:ისრაელელი ფიზიკოსები კატეგორია:ისრაელელი ისტორიკოსები
ხანდრინის სახლი
ხანდრინის სახლი (Особняк Хандрина) — სართულნახევრიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1870 წელს ეკლექტიკის არქიტექტურულ სტილში.
მისამართი: ტაგანროგი, ალექსანდროვის ქუჩა № 56.
ისტორია
ხანდრინის სახლი ააგეს ტაგანროგის საპატიო მოქალაქის, მეწარმე ე. ხანდრინის დაკვეთით 1870 წელს. სახლის პრექტის ავტორი იყო არქიტექტორი ტანიშევი. „უძრავი ქონების აღწერისა და შეფასების“ მიხედვით სახლის მფლობელი 1873 წლიდან 1916 წლამდე იყვნენ მხოლოდ ხანდრინების ოჯახის წარმომადგენლები: 1898წლიდან ტიტულარული მრჩეველი ა. ხანდრინი. ოქტომბრის რევოლუციის წინა პერიოდში ხანდრინების ოჯახი საცოვრებლად გადავიდა ხარკოვში.
რევოლუციის შემდეგ შენობაში განთავსდა საქალაქი სამხედრო კომენდატურა. 1920 წელს შენობა გადაეცა ქალაქის კომუნალურ მეურნეობას. ფასადიდან ჩამოხსნენს თავადების გერბი და სკულპტურები. შენობაში გახსნენს უსახლკარო ბაშვებისათვის მუსიკალური სკოლა. 1976 წლის სარესტავრაციო სამუშაოების შემდეგ ხანდრინის ყოფილ სახლში გაიხსნა ტაგანროგის სურათების გალერეა.
არქიტექტურა
ხანდრინის ყოფილი სახლი სართულნახევრიანია. ფასადი გაჯერებულია დეკორაციებით. შენობის ფასადი შეიცავს კლასიციზმის, ბაროკოსა და რენესანსის არქიტექტურული სტილის ელემენტებს. მთავარი შესასვლელის თავზე ხანდრინების საგვარეულო გერბი იყო გამოსახული, რომელიც ჩამოხსნეს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ. ასევე მდიდრულადაა გაფორმებული ნაძერწი ფიგურებით ინტერიერი. მას დამატებული აქვს ჭაღები, მოპირკეთებული ბუხარი, ხის იატაკი და მუხის კარი. ეზოში გადის ხის ვერანდა.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ტარიელ ონიანი
ტარიელ ონიანი (Тариэл Ониани, ასევე ცნობილი ზედმეტსახელით ტარო; დ. 2 ივნისი, 1952, ტყიბული) — ქართველი კრიმინალი, კანონიერი ქურდი, ქუთაისის კრიმინალური დაჯგუფების ერთ-ერთი ლიდერი.
ბიოგრაფია
ონიანი დაიბადა 1952 წლის 2 ივნისს ტყიბულში. მამამისი მაღაროს ჩამონგრევის შედეგად დაიღუპა. გავრცელებული ინფორმაციით, სწორედ ამ მიზეზით არ მიჰყვა ონიანი მამის პროფესიას. 17 წლის ასაკში იგი ქურდობისა და ყაჩაღობისთვის გაასამართლეს. კოლონიაში იმყოფებოდა რვაჯერ. გაზეთ „კომერსანტზე“ დაყრდნობით, 1980-იან წლებში ონიანი მოსკოვის ყველაზე ავტორიტეტულ კანონიერ ქურდად მიიჩნეოდა. 1990-იანებში გადავიდა პარიზში, შემდეგ ესპანეთში, სადაც მშნებლობის ბიზნესით იყო დაკავებული.
2005 წელს ესპანელმა სამართალდამცავმა ორგანოებმა განახორციელეს ერთ-ერთი უმსხვილესი ოპერაცია ევროპაში. 400-ზე მეტმა პოლიციელმა ჯავშანტექნიკისა და ვერტმფრენების გამოყენებით ჩაატარა დაახლოებით 50-მდე ჩხრეკვა ბარსელონაში, ალიკანტეში, მარბელიაში, ფუენხიროლაში, ბენალმადენასა და ტორემოლინოსში, სადაც განთავსებული იყო ონიანის ობიექტები. ონიანმა მიმალავა მოახერხა, თუმცა პოლიციამ მისი 12 წლის ქალიშვილის დაკავება შეძლო.
2006 წლის აპრილში ონიანმა მიიღო რუსეთის მოქალაქეობა და დასახლდა მოსკოვში. 2008 წლის ივლისში პოლიციამ დააკავა 50 კრიმინალური ავტორიტეტი, რომელთა შორის 39 იყო „კანონიერი ქურდი“. მედიაში გავრცელებული ცნობით, დაკავებულთა შორის იყვნენ ქართველი კანონიერი ქურდებიც.
2009 წლის 11 ივნისს ონიანი დაკავებული იქნა ბეზნესმენის გატაცებისთვის. ონიანი გათავისუფლების სანაცვლოდ მზად იყო გადაეხადა 15 მილიონი რუბლი, მაგრამ სასამართლომ იგი პატიმრობაში დატოვა. არსებობს მოსაზრება, რომ ონიანის პატიმრობაში დატოვების ინტერესი მიხეილ სააკაშვილს ჰქონდა.
2010 წლის 19 ივლისს ონიანს სასამართლომ 10 წლიანი პატიმრობა შეუფარდა. ადვოკატის განცხადებით, ონიანის სასამართლო პროცესი კანონის დარღვევით ჩატარდა.
2010 წლის 16 სექტემბერს მოსკოვში ტვერსკის ქუჩაზე განხორციელდა თავდასხმა კრიმინალურ ავტორიტეტ ასლან უსოიანზე. გავრცელებული ინცფორმაციით უსოიანზე თავდასხმა ონიანმა დაგეგმა. ასევე არსებობს მოსაზრება, რომ ონიანი მონაწილეობდა „იაპონჩიკის“ მეტსახელით ცნობილი კრიმინალური ავტორიტეტის ვიაჩესლავ ივანკოვის მკვლელობაში.
2011 წლის მარტში ესპანეთის მთავრობის თხოვნით, ონიანი ექსტრადირებული იქნა რუსეთიდან ესპანეთში.
2013 წლის 16 იანვარს მოსკოვის ცენტრში მოკლული იქნა კანონიერი ქურდი ასლან უსოიანი. მაშინ როდესაც უსოიანი რესტორან „ძველი ფაეტონიდან“ გამოდიოდა, დაქირავებულმა მკვლელმა მისი მისამართით As Val-ის ტიპის ავტომატიდან გაისროლა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:ქართველი მაფიოზები კატეგორია:რუსი მაფიოზები კატეგორია:კანონიერი ქურდები ტ
შერილ ლი
შერილ ლინ ლი (ინგლ. Sheryl Lynn Lee; დ. 22 აპრილი, 1967, აუგსბურგი, ბავარია, გერმანია) — წარმოშობით გერმანელი, ამერიკელი თეატრისა და კინოს მსახიობი. მისი ყველაზე ცნობილი როლებია ლორა პალმერი და მედი ფერგიუსონი დევიდ ლინჩის ცნობილ სერიალში „ტვინ პიქსი“ (1990). იგი ასევე თამაშობს „ტვინ პიქსის “ მიხედვით შექმნილ ფილმში, სახელწოდებით „ტვინ პიქსი: მომყევი, ცეცხლო“. სერიალის დასრულების შემდეგ იგი თეატრს დაუბრუნდა.
შერილ ლის ათეულობით ფილმში მიუღია მონაწილეობა, მათ შორის არის ჯონ კარპენტერის „ვამპირები“ (1998).
ადრეული ცხოვრება
ლი აუგსბურგში, ბავარიაში (გერმანია) დაიბადა. დედამისი მხატვარი, ხოლო მამამისი კი არქიტექტორი იყო. იგი სამი შვილიდან პირველია. ლი კოლორადოს შტატში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაიზარდა. სკოლის დამთავრების შემდეგ პასადენაში, კალიფორნიაში გადავიდა, სადაც იგი დრამატული ხელოვნების ამერიკულ აკადემიაში სწავლობდა, რის შემდეგაც ლი ჩრდილო-კაროლინას ხელოვნების სკოლაში ჩაირიცხა. ასევე სწავლობდა დენვერის ეროვნულ კონსერვატორიაში და კოლორადოს უნივერსიტეტში.
კარიერა
ლის პირველი სატელევიზიო როლი დევიდ ლინჩის სერიალში, „ტვინ პიქსში“, ლორა პალმერის როლში ჰქონდა. მან ასევე შეასრულა გლინდას როლი ლინჩის ფილმში „გულით ველურნი“ (1990).
ლიმ ითამაშა „ტვინ პიქსის“ მიხედვით გადაღებულ ფილმში, სახელწოდებით „ტვინ პიქსი: მომყევი, ცეცხლო“ (1992).
1992 წელს ლიმ ალ პაჩინოსთან ერთად ბროდვეის სპექტაკლში ითამაშა, სახელწოდებით „სალომე“. სპექტაკლი ოსკარ უაილდის პიესაზეა დაფუძნებული. მასში ასევე სიუზან ბერტიში, ესაი მორალესი და არნოლდ ვოსლო თამაშობდნენ. მინი|შერილ ლი 1990 წელს 1995 წელს ითამაშა გარი ვალკოვის ფილმში, „ჩანაწერები მიწისქვეშეთიდან“, რომელიც ფიოდორ დოსტოევსკის იმავე სახელწოდების მქონე მოთხრობის ადაპტაციაა.
1996 წელს მონაწილეობა მიიღო კურტ ვონეგუტის მოთხრობაზე დაფუძნებულ ფილმში, სახელწოდებით „დედა ღამე“ (1996, რეჟ. კიტ გორდონი).
1998 წელს შეასრულა კატრინას როლი ჯონ კარპენტერის ფილმში „ვამპირები“. მასთან ერთად ჯეიმზ ვუდსი და დენიელ ბოლდვინი თამაშობდნენ.
2010 წელს შეასრულა მეორეხარისხოვანი როლი (ეიპრილი), დებრა გრანიკის ფილმში, სახელწოდებით „ზამთრის ძვალი“, რომელმაც 2010 წლის სანდენსის კინოფესტივალზე საუკეთესო სურათის ნომინაციაში გაიმარჯვა.
2011 წელს ლიმ ლუსი სლიგერის როლი შეასრულა თრილერის ჟანრის ფილმში „ტეხასის სიკვდილის ველი“. მასთან ერთად ფილმში მონაწილეობას იღებენ ჯესიკა ჩესტეინი, სემ ვორტინგტონი და ქლოი გრეის მორეცი.
2016 წელს ჰქონდა მცირე როლი ვუდი ალენის ფილმში „მაღალი საზოგადოება“. ფილმის პრემიერა 2016 წლის კანის კინოფესტივალზე გაიმართა.
ლი ასრულებს ლორა პალმერის როლს დევიდ ლინჩის ტელესერიალში „ტვინ პიქსი“ (2017). იმავე სერიალში ლი ასევე ქერი პეიჯის როლს თამაშობს.
პირადი ცხოვრება
შერილ ლი 2000 წელს ფოტოგრაფ ჯესი დეიმონდზე დაქორწინდა. იგი ცნობილი მომღერლისა და ლირიცისტის, ნილ დეიმონდის შვილია. მათ 2000 წელს შვილი, ელაიჟა შეეძინათ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი თეატრის მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 22 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1967
მამუკა ხარაიშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მკლავჭიდელები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
პარკანი (კელერაშის რაიონი)
პარკანი (Parcani) — სოფელი მოლდოვაში, კელერაშის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 151 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 550 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კელერაშის რაიონის სოფლები
დიდი ტინები
დიდი ტინები — არქეოლოგიური ძეგლი,  კახეთის მხარეში, გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზიარის დასავლეთით 1-2 კილომეტრზე. სადგომი 1969 წელს აღმოაჩინა კახეთის ქვის ხანის რაზმმა. ძეგლზე ნაპოვნია ადგილობრივი უხარისხო კავის ერთი დისკოსებრი ორმხრივი ნუკლეუსი, 6 მოგრძო შემთხვევითი მოყვანილობის, გლუვდარტემის მოედნიანი ანაცკეტი, ორი ამოზნექილ სამუშაოპირიანი განიერი სანოკი. კაჭრის კანით დაფარული ანუ „ნატურალურ ზურგიანი“ გვერდამუღარული იარაღი, სახვრეტი და ტეიაკური წვეტიანი. მასალა ინახება საქართველოს  ეროვნული მუზეუმის გურჯაანის საცავში.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 50)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი – არქიტექტურული ძეგლი დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს ფალიაშვილის ქუჩის ბოლოს, კურორტ აბასთუმნის ზედა ნაწილში, მდინარე ოცხეს მარცხენა ნაპირზე არსებულ ერთსართულიანი კოტეჯებით განაშენიანებულ მიკრო უბანში. ნაგებია აბასთუმნისთვის სახასიათო ფლეთილი ქვით. ნაგებობა სწორკუთხა, წაგრძელებული გეგმარების მქონეა, ერთსართულიანი, ორქანობა გადახურვით დაბურული. ვიწრო ფასადის ცენტრში ერთადერთი ფართო, თლილი ქვით მოჩარჩოებული კარის ღიობია გაჭრილი. შენობის ამ ნაწილს მაღალი, ქვის ფრონტონი აბოლოებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ანასტასია პუსტოვიტი
ანასტასია პუსტოვიტი (დ. 27 აგვისტო, 1994) — უკრაინელი კინოსა და თეატრის მსახიობი. დამთავრებული აქვს კიევის ნაციონალური ი. კარპენკო-კარის თეატრის, კინოსა და ტელევიზიის უნივერსიტეტი. გადაღებულია 11 ფილმსა და სერიალში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1994 კატეგორია:დაბადებული 27 აგვისტო კატეგორია:უკრაინელი მსახიობები
ოტო მაიერჰოფი
ოტო ფრიც მაიერჰოფი (Otto Fritz Meyerhof; დ. 12 აპრილი, 1884, ჰანოვერი, გერმანია, — გ. 6 ოქტომბერი, 1951, ფილადელფია, აშშ) — გერმანელი ბიოქიმიკოსი. მის ძირითად შრომებში კუნთოვან ქსოვილში მიმდინარე ნივთიერებათა ცვლის ქიმიური პროცესებია განხილული. 1922 წელს ფიზიოლოგ არჩიბალდ ვ. ჰილთან ერთად მიენიჭა ნობელის პრემია ფიზიოლოგიასა და მედიცინაში.
ბიოგრაფია
ოტო ფრიც მაიერჰოფი დაიბადა შეძლებული გერმანელი ებრაელი ვაჭრის ოჯახში 1884 წელს. მედიცინას სწავლობდა ფრაიბურგის, ბერლინის, სტრასბურგის უნივერსიტეტებში, შემდეგ კი ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა 1909 წელს. შემდეგ მუშაობდა ასისტენტად ჰაიდელბერგის კლინიკის შინაგანი მედიცინის განყოფილებაში. თავდაპირველად დაინტერესებული იყო ფსიქიატრიითა და ფსიქოლოგიით, შემდეგ გერნანელი ბიოქიმიკოსის და ნობელის პრემიის მომავალი ლაურეატის, ოტო ვარბურგის ზეგავლენით სამეცნიერო მუშაობის სფეროდ უჯრედული ფიზიოლოგია და ბიოქიმია აირჩია. მცირე ხნით ჰაიდელბერგის კლინიკის ლაბორატორიასა და ნეაპოლის ზოოლოგიურ სადგურში მუშაობდა, 1912 წელს კი გადავიდა კიელის უნივერსიტეტში, სადაც 1918 წელს პროფესორობა მიიღო. პირველი მსოფლიო ომის მიწურულს, 1918 წელს ხანმოკლე დროით მაიერჰოფი საფრანგეთის ფრონტზე გერმანიის სამხედრო-სამედიცინო სამსახურის ოფიცერი იყო. 1923 წელს ამერიკის შეერთებულ შტატებში მიიწვიეს, მაგრამ მაიერჰოფმა გერმანიაში დარჩენა არჩია. 1929-1938 წლებში ის იყო ჰაიდელბერგში კაიზერ-ვილჰელმის (ახლანდ. მაქს პლანკის) სამედიცინო კვლევების ინსტიტუტის ფიზიოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელი. 1938 წელს ნაცისტურ რეჟიმს საფრანგეთში გაექცა და პარიზის ბიოფიზიკისა და ბიოქიმიის ინსტიტუტის დირექტორად დაინიშნა. 1940 წელს გერმანიის მიერ საფრანგეთის ოკუპაციის შემდეგ ჰილმა ესპანეთს შეაფარა თავი და მალევე ამერიკის შეერთებულ შტატებში გადასახლდა. იმავე წელს გახდა პენსილვანიის უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი. ხშირად კითხულობდა ლექციებს ინგლისისა და აშშ-ის უნივერსიტეტებში. გარდაიცვალა გულის შეტევით 1951 წელს, 67 წლის ასაკში.
მაიერჰოფის გამოკვლევა გლიკოგენ-რძემჟავას ციკლის შესახებ საფუძვლად დაედო თანამედროვე ცოდნას კუნთში მიმდინარე ბიოქიმიური პროცესების შესახებ, რისთვისაც მას 1922 წელს ნობელის პრემია მიენიჭა (არჩიბალდ ჰილთან ერთად). მაიერჰოფმა და მისმა თანამედროვე გუსტავ ემბდენმა გაარკვიეს გლიკოლიზის პროცესში ბიოქიმიური გარდაქმნების თანმიმდევრობა და მასში მონაწილე ფერმენტები. რეაქციების ამ ერთობლიობას ემბდენ-მაიერჰოფის გზა ეწოდა. გარდა ამისა, მაიერჰოფმა აღმოაჩინა ფოსფოკრეატინისა და ადენოზინ ტრიფოსფატის მაღალენერგეტიკული ღირებულება და მეცნიერებაში შემოიტანა ბიოქიმიური დაჟანგვისა და ფოსფორილების პროცესებს შორის „ენერგეტიკული შეწყვილების“ კონცეფცია. მაიერჰოფი იყო არაერთი საპატიო ჯილდოსა და წოდების მფლობელი, არჩეული იყო ჰარვის საზოგადოებისა და ლონდონის სამეფო საზოგადოების უცხოელ წევრად, აშშ-ის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრად.
სქოლიო
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:გერმანელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ებრაელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრები
ენდრიუ კრეიგანი
ენდრიუ კრეიგანი (Andrew Craighan; დ. 18 ივლისი, 1970) — ინგლისელი მუსიკოსი, ბრიტანულ ჯგუფ My Dying Bride-ის გიტარისტი და კომპოზიტორი.
ბიოგრაფია
ენდრიუ კრეიგანი დაიბადა ინგლისში 1970 წელს. 1989 წელს სწორედ მისი იდეა იყო ჯგუფის დაარსება, რომელსაც მოგვიანებით „My Dying Bride“ ეწოდა. დაარსების დღიდან არის ჯგუფის უცვლელი წევრი.
მუსიკალური სტილი
ენდრიუ არის მულტიინსტრუმენტალისტი, 1999 წლიდან კი ჯგუფის წამყვანი კომპოზიტორი და რამდენიმე სიმღერის ტექსტების ავტორიც. მისი თქმით მას სახლში მოწყობილი აქვს მინი-სტუდია, სადაც კომპოზიციების უმეტეს ნაწილს თითქმის ყოველდღიურად ქმნის.
მისი საყვარელი ალბომი არის 1999 წელს გამოსული The Light at the End of the World, რომელიც ჯგუფიდან კელვინ რობერტშოუს წასვლის შემდეგ გამოვიდა. აღნიშნულ ალბომში სწორედ ის არის ყველა სიმღერის კომპოზიტორი და დღემდე ჯგუფის დისკოგრაფიაში გიტარის რიფებით ყველაზე მეტად დატვირთულ ალბომად ითვლება.
ის უკრავს Mayones-ის წარმოების გიტარებზე და კონცერტებზე, როგორც წესი, სამ გიტარას ატარებს.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი მუსიკოსები კატეგორია:ინგლისელი გიტარისტები კატეგორია:ინგლისელი გიტარისტები კატეგორია:დაბადებული 18 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1970
ირანის მიწისქვეშა წყალმომარაგების სისტემა
ირანის მიწისქვეშა წყალმომარაგების სისტემა, ქანატი, კიარიზი — წყალმომარაგების ტრადიციული სისტემა ირანში. XX საუკუნის შუა წლებისათვის ირანში ფიქსირდებოდა 50 000 ქანატი. 2015 წელს მათი რაოდენობა 37 000-მდე შემცირდა.
გონაბადის ქანატი, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაშია 2007 წლიდან, 2016 წლის 15 ივლისს კი სიაში შეიტანეს „სპარსული ქანატის“ სახელწოდებით.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ირანში
Qanat
გოგი ხუციშვილი
გიორგი (გოგი) ხუციშვილი (დ. 1 ივლისი 1941, თბილისი — გ. 16 აპრილი, 1993, იქვე) — მე-20 საუკუნის ქართველი ფერმწერი, გრაფიკოსი, მოქანდაკე. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის კათედრის დოცენტი. 1985 წლიდან იყო თსუ ხელოვნებისა და ჰუმანიტარულ პროფესიათა ფაკულტეტის დეკანი. 1990 წლიდან იყო საქართველოს დიზაინერთა კავშირის წევრი.
ბიოგრაფია
გოგი ხუციშვილი დაიბადა 1941 წლის 1 ივლისს, თბილისში. სწავლობდა 53-ე სკოლში. 1951-1958 წლებში ქანდაკებას ეუფლებოდა ზაქარია კრაწაშვილთან. 1959-1967 წლებში სწავლობდა ფერწერას გურამ (ხიტა) ქუთათელაძესთან და ანთიმოზ (ალიკო) გორგაძესთან. 1963 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის სპეციალობით. 1966 წელს დაამთავრა ასპირანტურა აკად. შალვა ამირანაშვილის ხელმძღვანელობით. 1965 წლიდან მონაწილეობდა გამოფენებში. 1971 წლიდან იყო საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრი. 1973 წელს დაიცვა დისერტაცია შუა საუკუნეების ქართული კედლის მხატვრობის საკითხებზე (საფარის მონასტრის კედლის მხატვრობა). 1974-1975 წლებში სწავლობდა სორბონასა და პარიზის კაზმულ ხელოვნებათა სკოლაში (ბერნარ დორივალის ხელმძღვანლობით). იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის კათედრის დოცენტი. 1985 წლიდან იყო თსუ ხელოვნებისა და ჰუმანიტარულ პროფესიათა ფაკულტეტის დეკანი. 1990 წლიდან იყო საქართველოს დიზაინერთა კავშირის წევრი. გოგი ხუციშვილი გარდაიცვალა 1993 წლის 16 აპრილს თბილისში.
კოლექციები და გამოფენები
ფერწერული ტილოების გარდა გოგი ხუციშვილის შემოქმედება მოიცავს გრაფიკულ ნამუშევრებს, ქანდაკებებს, კოლაჟებს, ლექსებსა და ესსეებს. გოგი ხუციშვილის ნამუშევრები, თბილისის გარდა, დაცულია პარიზის, დრეზდენის, ბერლინის, პრაღის, ბრნოს, ბრატისლავის, ბუდაპეშტის, კრაისტ-ჩრჩის (ახალი ზელანდია), დუბლინის, შენონის (ირლანდია), იენის, ოტავის, სან-პაულუს, კურიტიბას (ბრაზილია), ლა-პასის (ბოლივია), სოფიის, ტოკიოს, ტალინის, ნიუ-იორკის, პეკინის, მოსკოვის, სანქტ-პეტერბურგის მუზეუმებსა და კერძო კილექციებში.
გოგი ხუციშვილის პირველი პერსონალური გამოფენა 1975 წელს პარიზში „CIES“-ის გალერეაში მოეწყო. 1980 წელს მეორე პერსონალური გამოფენა თბილისში ხელოვნების მუზეუმში შედგა. 1986 წელს მოეწყო მესამე პერსონალური გამოფენა თბილისში მხატვრის სახლში. მეოთხე პერსონალური გამოფენა 1987 წელს რუსთავის სააგამოფენო დარბაზში გაიხსნა. 1989 წელს მეხუთე პერსონალური გამოფენა იერუსალიმში, ისრაელის მუზეუმში შედგა. უკვე მხატვრის გარდაცვალების შემდეგ 1993 წელს გაიმართა მეექვსე პერსონალური გამოფენა თბილისში გალერეა „კოპალაში“. 2016 წელს მეშვიდე პერსონალური გამოფენა გაიხსნა დავით ბააზოვის სახელობის საქართველოს ებრაელთა და ქართულ-ებრაულ ურთიერთობათა ისტორიის მუზეუმში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები გ
ოდენვალდის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰესენის რაიონები
საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართველობათა ეროვნული ასოციაცია
საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართველობათა ეროვნული ასოციაცია (National Association of Local Authorities of Georgia - NALAG) — წარმოადგენს არასამთავრობო, არასამეწარმეო და არაპოლიტიკური ორგანიზაციას, რომელიც აერთიანებს საქართველოს ყველა ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეულს.
ორგანიზაციის მიზანი
ასოციაციის მიზანია,  ქვეყანაში ადგილობრივი თვითმმართველობის სისტემის სრულყოფა და ადგილობრივი დემოკრატიის განვითარება, სახელმწიფო ძალაუფლების დეცენტრალიზაცია და ადგილობრივი თვითმმართველობის ინსტიტუციების განვითარება.
საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართველობათა ეროვნული ასოციაციის მიზნებია:
ორგანიზაციის შესახებ
საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართველობათა ეროვნული ასოციაცია  2004 წლის 17 დეკემბერს ევროპის საბჭოსა და ევროკომისიის ერთობლივი ინიციატივის ფარგლებში დაფუძნდა. დამფუძნებელ ყრილობაზე ყველა დონის თვითმმართველობიდან (სოფელი, თემი, დაბა, ქალაქი) მოწვეული იყო 600 დელეგატი, რომელთაც დაამტკიცეს ასოციაციის წესდება, აირჩიეს ორგანიზაციის პრეზიდენტი და აღმასრულებელი საბჭო. დაფუძნების პროცესში ჩართული იყო მრავალი საერთაშორისო ორგანიზაცია და თვითმმართველობის ევროპული ასოციაცია.
საერთაშორისო თანამშრომლობა
საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართველობათა ეროვნული ასოციაცია თანამშრომლობს  მრავალ საერთაშორისო ორგანიზაციასთან და ადგილობრივი თვითმმართველობის ევროპულ გაერთიანებებთან. ადგილობრივ თვითმმართველობათა ეროვნული ასოციაცია არის საქართველოს მთავრობის პარტნიორი ევროპის საბჭოს ადგილობრივ და რეგიონულ ხელისუფლებათა კონგრესის თვითმმართველობათა აპალატაში დელეგაციის წარდგენისას. იგი CEMR -ის, CORLEAP-ის და ALDA-ს წევრია.
საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობათა ეროვნულ ასოციაციას პარტნიორული ურთიერთობა აქვს ევროპის მრავალ ანალოგიურ ასოციაცისთან. NALAG-ის დაძმობილებული ასოციაციებია:
-          ლატვიის ადგილორვი და რეგიონულ ხელისუფლებათა ასოციაცია;
-          ლიტვის ადგილობრივ და რეგიონულ ხელისუფლებათა ასოციაცია;
-          ესტონეთის ქალაქთა კავშირი;
-          ნიდერლანდების ადგილობრივ ხელისუფლებათა ასოციაცია;
-          უკრაინის ქალაქთა კავშირი;
-          სომხეთის თემთა კავშირი;
-          რუმინეთის თვითმმართველობათა ასოციაცია;
-          ბულგარეთის თვითმმართველობათა ასოციაცია;
-          მარმარისის მუნიციპალიტეტეთა კავშირი (თურქეთი)
საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართველობათა ეროვნული ასოციაცია არის ”ადგილობრივი დემოკრატიის სააგენტო- საქართველო”-ს დამფუძნებელი და წევრი. ასოციაცია ასევე აქტიურად მონაწილებს ევროპის საბჭოს ადგილობრივი თვითმმართველობის ეროვნული ასოციაციების ევროპულ ფორუმში და ამ ფორუმის ერთ-ერთი აქტიური წევრი. ასოციაცია ევროპის საბჭოს ეგიდით ყოველწლიურად მართავს ადგილობრივი დემოკრატიის ევროპულ კვირეულს სა ქართველოში
ასოციაცია აქტიურად თანამშრომლობს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპის ადგილობრივ  თვითმმართველობათა ეროვნულ ასოციაციების ქსელთან (NALAS) და ჩართულია ბალკანეთის რეგიონში ადგილობრივი დემოკრატიის ხელშეწყობის ფორუმში.
2010 წლიდან ასოციაცია არის ევროპის რეგიონთა და მუნიციპალიტეტთა საბჭოს წევრი. ევროპულ მუნიციპალიტეტთა და რეგიონთა საბჭო (CEMR) არის უძველესი და ფართომასშტაბიანი რეგიონული და ადგილობრივი მმართველობის ევროპული ასოციაცია. ეს  ორგანიზაცია არის ერთადერთი ორგანიზაცია, რომელიც აერთიანებს 41 ევროპული ქვეყნის ადგილობრივი თვითმმართველობის ასოციაციებს. ევროპულ მუნიციპალიტეტთა და რეგიონთა საბჭო არის მსოფლიო ორგანიზაციის ”გაერთიანებული ქალაქებისა და ადგილობრივი მმართველობის (UCLG)” ევროპული სექცია.
2009 წელს საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის ეროვნულმა ასოციაციამ და სომხეთის თემთა კავშირმა შექმნეს კავკასიის რეგიონში პირველი ტრანს-სასაზღვრო თანამშრომლობის გაერთიანება - ევრორეგიონი “ევროკავკასია”. იგი მოიცავს საქართველოსა და სომხეთის სახელმწიფო საზღვრის გასწვრივ განლაგებულ 4 ქართულ მუნიციპალიტეტს და 2 სომხურ მაზრას.
ორგანიზაციის მიზანია, ხელი შეუწყოს სასაზღვრო მუნიციპალიტეტების განვითარებას თანამშრომლობის გზით და მხარი გაუჭიროს კონკრეტული პროექტების განხორციელებას, რომელიც ორიენტირებულია მცირე ბიზნესის, ტურიზმის, განათლების და სოფლის მეურნეობის განვითარებაზე. ითვალისწინებს ხალხთა დაახლოებას და კულტურათა დიალოგს.
ასოციაცია აქტიურად მუშაობს თანამშრომლობის ასეთივე რეჟიმის შესაქმნელად სქართველო-აზერბაიჯანის სახელმწიფო საზღვრის გასწვრივ.
ხელმძღვანელობა
საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართველობათა ეროვნული ასოციაციის მთავარ მმართველ ორგანოს წარმოადგენს ასოციაციის აღმასრულებელი საბჭო, რომელიც იღებს გადაწყვეტილებებს ასოციაციის საქმიანობის ყველა მიმართულების შესახებ. ეროვნული ასოციაციის წარმომადგენლობით ფუნქციას ახორციელებს ასოციაციის პრეზიდენტი.
12 წლის განმავლობაში, საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართველობათა ეროვნული ასოციაციის პრეზიდენტები იყვნენ:
დავით ჯიქია — 2014 წლიდან - დღემდე;
ზაზა ბეგაშვილი — 2006 წლიდან - 2010 წლამდე;
მამუკა აბულაძე — 2004 წლიდან - 2006 წლამდე.
თვითმმართველი ქალაქები
ამბროლაური, ახალციხე, ბათუმი, გორი, ზუგდიდი, თბილისი, თელავი, მცხეთა, ოზურგეთი, რუსთავი, ფოთი და ქუთაისი.
მუნიციპალიტეტები
აბაშის მუნიციპალიტეტი, ადიგენის მუნიციპალიტეტი, ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი, ასპინძის მუნიციპალიტეტი, ახალგორის მუნიციპალიტეტი, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტი, ახალციხის მუნიციპალიტეტი, ახმეტის მუნიციპალიტეტი, ბაღდათის მუნიციპალიტეტი, ბოლნისის მუნიციპალიტეტი, ბორჯომის მუნიციპალიტეტი, გარდაბნის მუნიციპალიტეტი, გორის მუნიციპალიტეტი, გურჯაანის მუნიციპალიტეტი, დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი, დმანისის მუნიციპალიტეტი, დუშეთის მუნიციპალიტეტი, ვანის მუნიციპალიტეტი, ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი, ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი, თელავის მუნიციპალიტეტი, თერჯოლის მუნიციპალიტეტი, თიანეთის მუნიციპალიტეტი, კასპის მუნიციპალიტეტი, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი, ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი, ლენტეხის მუნიციპალიტეტი, მარნეულის მუნიციპალიტეტი, მარტვილის მუნიციპალიტეტი, მესტიის მუნიციპალიტეტი, მცხეთის მუნიციპალიტეტი, ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტი, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი, ონის მუნიციპალიტეტი, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი, სამტრედიის მუნიციპალიტეტი, საჩხერის მუნიციპალიტეტი, სენაკის მუნიციპალიტეტი, სიღნაღის მუნიციპალიტეტი, ტყიბულის მუნიციპალიტეტი, ქარელის მუნიციპალიტეტი, ქედის მუნიციპალიტეტი, ქობულეთის მუნიციპალიტეტი, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი, ყვარლის მუნიციპალიტეტი, შუახევის მუნიციპალიტეტი, ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი, ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტი, ცაგერის მუნიციპალიტეტი, წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი, წალკის მუნიციპალიტეტი, წყალტუბოს მუნიციპალიტეტი, ჭიათურის მუნიციპალიტეტი, ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი, ხაშურის მუნიციპალიტეტი, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტი, ხობის მუნიციპალიტეტი, ხონის მუნიციპალიტეტი და ხულოს მუნიციპალიტეტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის საბჭო კატეგორია:საქართველოს ორგანიზაციები
დრაჩევიცა (დემირ-კაპიის თემი)
დრაჩევიცა (Драчевица) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, დემირ-კაპიის თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 489 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 0 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:დემირ-კაპიის თემის სოფლები
გიგა ნორაკიძე
ანატოლი (გიგა) ნორაკიძე (დ. 30 მარტი, 1930, ოჩამჩირე, საქართველოს სსრ — გ. 27 თებერვალი, 1995, თბილისი, საქართველო) — ქართველი და საბჭოთა ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი, თამაშობდა თავდამსხმელის პოზიციაზე. საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მწვრთნელი, საქართველოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების რიგით მეორე მწვრთნელი. იცავდა ოჩამჩირის „დინამოს“, სოხუმის „დინამოს“, თბილისის „სპარტაკის“, ოდო-სა და თბილისის „დინამოს“ ღირსებას. საბჭოთა კავშირის უმაღლეს ლიგაში ჩაატარა 30 მატჩი (8 გოლი). სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ იყო ცხაკაიას „განთიადის“, ქუთაისის „ტორპედოს“, ტყიბულის „მეშახტის“, გორის „დილას“, მახარაძის „მერცხალის“, სოხუმის „დინამოს“, სამტრედიის „ლოკომოტივის“, სოხუმის „ცხუმის“, საქართველოს ეროვნული ნაკრებისა და თბილისის „ანცის“ მთავარი მწვრთნელი. საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი (1957).
ბიოგრაფია
ანატოლი ლევანის ძე ნორაკიძე დაიბადა 1930 წლის 30 მარტს ოჩამჩირეში. ფეხბურთის თამაში დაიწყო 1945 წელს ოჩამჩირის მოზარდთა გუნდში. შემდეგ 1948–1949 წლებში ადგილობრივ „დინამოში“ თამაშობდა, სადაც მწვრთნელთა ყურადღება თავიდანვე მიიქცია. 1950 წელს ის სოხუმის „დინამოში“ გადავიდა, სულ მალე კი საქართველოს იმ პერიოდის ერთ-ერთ უძლიერეს გუნდში „სპარტაკში“ იწვევენ და იქ 1951–1953 წლებში წარმატებით ასპარეზობს. შემდეგ ამიერკავკასიის ოფიცერთა სახლის გუნდის (ტოდო) ღირსებას იცავდა, საიდანაც მალე საქართველოს წამყვანმა გუნდმა თბილისის „დინამომ“ მიიწვია. 1959 წლის ჩათვლით იგი აქაც მაღალი ოსტატობითა და მონდომებით გამოირჩეოდა. 1960 წელს გიგა საქართველოს მეორე გუნდში — ქუთაისის „ტორპედოში“ გადადის.
1961 წლიდან ნორაკიძე მწვრთნელად იწყებს მუშაობას. სხვადასხვა დროს ავარჯიშებდა ტყიბულის „მეშახტეს“, მახარაძის „მერცხალს“, სამტრედიის „ლოკომოტივს“, გორის „დილას“, თუმცა კარიერის ძირითადი ნაწილი ქუთაისის „ტორპედოს“ გუნდის მთავარი მწვრთნელის პოსტზე გაატარა. 1966–1989 წლებში მისი ხელმძღვანელობით ქუთაისის „ტორპედომ“ მნიშვნელოვან წარმატებებს მიაღწია როგორც საკავშირო ჩემპიონატში, ასევე საერთაშორისო მატჩებში.
მან ქუთაისის „ტორპედოში“ ფეხბურთის მრავალი დიდოსტატი აღზარდა, მათ შორის რევაზ ძოძუაშვილი, გივი და ლევან ნოდიები, ზორბეგ ებრალიძე, ოთარ გაბელია, თამაზ კოსტავა, თენგიზ სულაქველიძე, რამაზ შენგელია, რომლებიც შემდგომში წარმატებით იცავდნენ თბილისის „დინამოს“ და საბჭოთა კავშირის ნაკრების ღირსებას.
გარდაიცვალა 1995 წლის 27 თებერვალს, 64 წლის ასაკში.
საინტერესო ფაქტები
1976 წლის ივნისში დაჯილდოვდა მედლით „შრომითი წარჩინებისთვის“.
გაზეთ „სარბიელის“ ინიციატივით, 1998 წელს გულშემატკივრებმა (გამოკითხვაში მონაწილეობა მიიღო 837-მა მკითხველმა) საქართველოს XX საუკუნის საუკეთესო ფეხბურთელი, მწვრთნელი და სიმბოლური ნაკრები დაასახელეს. გამოკითხვის შედეგად გიგა ნორაკიძე საქართველოს XX საუკუნის მესამე საუკეთესო მწვრთნელად დასახელდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1930 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1995 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:სოხუმის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის სპარტაკის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ქართველი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:ქუთაისის ტორპედოს მწვრთნელები კატეგორია:ტყიბულის მეშახტეს მწვრთნელები კატეგორია:გორის დილას მწვრთნელები კატეგორია:სოხუმის დინამოს მწვრთნელები კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მწვრთნელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატები
კლეოპატრა II
მინი|300პქ|[[კლეოპატრა III, კლეოპატრა II და პტოლემე VIII ჰორის წინაშე. ]] კლეოპატრა II (Κλεοπάτρα) — ეგვიპტის დედოფალი, პტოლემე V-ისა და კლეოპატრა სირას ქალიშვილი.
დედის სიკვდილის შემდეგ, ძვ. წ. 173 წელს ცოლად გააყოლეს თავის ძმას პტოლემე VI-ს. ამ ქორწინების შედეგად დაიბადა 3 შვილი: პტოლემე VII, კლეოპატრა III და კლეოპატრა თეა.
იყო პტოლემე VI-ის თანამმართველი ძვ. წ. 171 წლიდან 164 წლამდე. მისი სიკვდილის შემდეგ იძულებული იყო ცოლად გაჰყოლოდა მეორე ძმას პტოლემე VIII ფისკონს, რომელმაც მოუკლა შვილი პტოლემე VII, მეორე ქორწინებაში შეეძინა ვაჟი. ძვ. წ. 142 პტოლემე ფისკონი დაქორწინდა მის ქალიშვილზე კლეოპატრა III და გამოაცხადა იგი თავის თანამმართველად. ძვ. წ. 131 წ. კლეოპატრა II მოაწყო აჯანყება და პტოლემე VIII ფისკონი და კლეოპტრა III ეგვიპტიდან გააგდო. ამის შემდეგ მან მეფედ და თავის ნომინალურ თანამმართველად გამოაცხადა თავის 12 წლის ვაჟი პტოლემე მემფიტორი. პტოლემე VIII ფისკონმა მოიტაცა თავისი ვაჟი, მოკლა და სხეულის ნაწილები გადაუგზავნა კლეოპატრას. მას მოუწია დარჩენილიყო ერთად ერთ მმართველად. ამის შემდეგ მან შესთავაზა ეგვიპტის გვირგვინი დემეტრიოს II სირიელს, თუმცა ისიც მოკლეს ფისკონის ბრძანებით და მოუწია გაქცევა სირიაში. სახალხო შერიგება პტოლემე VIII ფისკონის და კლეოპატრა III მოხდა ძვ. წ. 124 წ. ამის შემდეგ იგი მართავდა თავის ძმასთან და ქალიშვილთან ერთად 116. როდესაც გარდაიცვალა პტოლემე VIII ფისკონი ტახტი კლეოპატრა III უანდერძა. ამის შემდეგ მალევე გარდაიცვალა კლეოპატრა II.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები კატეგორია:ქალი ფარაონები
ერევნის სახელმწიფო ფიზკულტურის ინსტიტუტი
ერევნის სახელმწიფო ფიზკულტურის ინსტიტუტი — უნივერსიტეტი სომხეთში, ერევანში. დაარსდა 1945 წელს. უნივერსიტეტი ამზადებს სპორტულ მწვრთნელებს და ჟურნალისტებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის უნივერსიტეტები
ილოვაისკი
ილოვაისკი (Іловайськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს დონეცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 15808 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:დონეცკის ოლქის ქალაქები
გილუხიფა
პოლიტიკური მიზნებიდან გამომდინარე გილუხიფა გააგზავნეს ეგვიტეში ამენჰოტეპ III-სთან დასაქორწინებლად. ეს მოხდა ამენჰოტეპის მეფობის მეათე წელს. გილუხიფა გახდა ამენჰოტეპის მეორე ცოლი, ფარაონის მთავარი ცოლი კი იყო ტიია.
26 წლის შემდეგ მისი ძმისშვილი ტადუხეფა გახდა ასევე ამენჰოტეპის საცოლე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები
გვიძინი
გვიძინი, გულიო (Columba oenas) — ფრინველი მტრედისებრთა ოჯახისა. შინაურ მტრედზე ოდნავ მცირე ზომისაა (მასა დაახლოებით 250 გ შეადგენს). შეფერილობა — მორუხო-ვეჟანი, ყელსა და ჩიჩახვზე ლითონისფერი ბზინვარება დაკრავს; ნისკარტი მოწითალოა, მისი წვერი კი ყვითელი. გავრცელებულია ევროპაში (მათ შორის საქართველოშიც ), ჩრდილო-დასავლეთ აფრიკასა და აზიაში. ჩრდილოეთში გადამფრენი ფრინველია, სამხრეთში — მკვიდრი. ბინადრობს ფოთლოვან ტყეებსა და ბაღებში. ბუდობს ფუღუროებში, ფლატეებზე მდებარე სოროებში, იშვიათად ხის ტოტებზე. ბუდობს წელიწადში ორჯერ; დებს 2 თეთრ კვერცხს; ინკუბაცია 16–18 დღე-ღამე გრძელდება; ბარტყები ბუდეში ერთ თვემდე რჩებიან. იკვებება თესლებით. ნადირობის ობიექტია.
სქოლიო
კატეგორია:მტრედი
ალექსანდრე დადეშქელიანი
ალექსანდრე (სანდრო) ალექსანდრეს ძე დადეშქელიანი (დ. 20 ნოემბერი, 1917, თბილისი, — გ. 23 სექტემბერი, 1972, ხაბაროვსკი) — ქართველი ცირკის მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1969).
სწავლობდა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. დაბადებიდანვე უხელო იყო (ატარებდა პროთეზს), საცირკო ნომრებს ხელების მაგივრად ფეხებით ასრულებდა. თავისი ორიგინალური შესრულების მანერით 35 წელზე მეტ ხანს გამოდიოდა არენაზე. II მსოფლიო ომის პერიოდში იგი საცირკო ბრიგადასთან ერთად ხშირად მართავდა წარმოდგენებს ჰოსპიტლებსა და ფრონტის ხაზზე. გადაღებულია მხატვრულ ფილმებში: „ნორჩი მფრინავი“ (1928), „გოგი რატიანი“ (1927).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1917 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1972 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ა
პეტიჩენი
პეტიჩენი (Peticeni) — სოფელი მოლდოვაში, კელერაშის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 117 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 211 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კელერაშის რაიონის სოფლები
კუტუმი (თევზი)
კუტუმი (Rutilus kutum) — გამსვლელი თევზი კობრისებრთა ოჯახისა; FishBase-ის მიხედვით, განიხილება როგორც დამოუკიდებელი სახეობა, ხოლო ზოგიერთი წყაროს მიხედვით, მორევის ნაფოტას ქვესახეობა. სხეულის სიგრძე ჩვეულებრივ 30–45 სმ აღწევს (ზოგჯერ 70 სმ-მდე), წონა 0,5–2 (მაქსიმალური 8) კგ. ბინადრობს კასპიის ზღვის აუზში (დიდწილად მის სამხრეთ ნაწილში) 20 მ სიღრმემდე; წარმოქმნის ჯოგებს. იკვებება მოლუსკებითა და კიბორჩხალებით. ცოცხლობს 12 წლამდე. სქესობრივ სიმწიფეს აღწევს 4–5 წლისა. ტოფობს თებერვალ-მაისში. ნაყოფიერება 110 ათ. ქვირითი. ქვირითს ყრის მდინარეებსა და ტბებში ლელქაშის რაყებში. ტოფობის შემდეგ ზღვაში გადის. ძვირფასი სარეწაო თევზია. შეტანილია რუსეთის წითელ წიგნში და ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის წითელ ნუსხაში. იჭერენ/იჭერდნენ კასპიის ზღვის სამხრეთ ნაწილში, თერგის შესართავიდან სამხრეთით. ადრე გაზაფხულზე (ტოფობამდე) და გვიან შემოდგომაზე შეიცავს 3–6% ცხიმს. კულინარიაში იყენებენ მოხარშულს და შემწვარს. ყიდდნენ მზეზე გამოყვანილს, ცივად შებოლილს, კონსერვის სახით ტომატის სოუსში, გაყინულს, დამარილებულს.
სქოლიო
კატეგორია:კობრისებრნი
ბატილდა ორლეანელი
ბატილდა ორლეანელი (Bathilde d'Orléans; დ. 9 ივლისი, 1750 — გ. 10 იანვარი, 1822) — ორლეანელთა დინასტიის წარმომადგენელი. ორლეანის ჰერცოგ ლუი ფილიპ I-ისა და მისი ცოლის, ლუიზ ანრიეტა დე ბურბონის ქალიშვილი. კონდეს უკანასკნელიპრინცესა 1818-22 წლებში როგორც ლუი ანრი II-ის მეუღლე. კონდეს დინასტიის უკანასკნელი წარმომადგენლის, ენგიენის ჰერცოგ ლუი ანტუან დე ბურბონის დედა.
ნელსონ ოლდრიხი
ნელსონ ვილმარტ ოლდრიხ უმცროსი — ამერიკელი რედაქტორი და ავტორი. იგი გამოირჩეოდა ნაწარმოებებით „ძველი ფული“: სიმდიდრის მითოლოგია ამერიკაში, „ტომი ჰიჩკოკი: ამერიკელი გმირი“, ასევე „ჯორჯ“, „იყო ჯორჯ“, ავტორი და სოციალისტი ჯორჯ პლიმპტონის ისტორია.
ბატილდა ორლეანელი
ახალგაზრდობა
ბატილდა დაიბადა 1750 წლის 9 ივლისს პარიზში. იგი იყო ლუი XIV-ის უმცროსი ძმის, ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ I-ის შთამომავალი. იგი ასევე იყო ორლეანის ჰერცოგ ლუი ფილიპ I-ისა და მისი პირველი მეუღლის, ლუიზ ანრიეტა დე ბურბონის უმცროსი ქალიშვილი. მისი სამეფო სისხლის გამო სამეფო კარზე მადმუაზელსა და მის უდიდებულესობას უწოდებდნენ. 1759 წელს, როდესაც ბატილდა სულ რვა წლის იყო, გარდაიცვალა დედამისი, რის შემდეგაც მალევე მამამისი თავის საყვარელ მადამ დე მონტესონზე დაქორწინდა. ამ დროს ბატილდა ძალიან ეკლესიურ გოგონად იქცა, როგორიც იყო მთელი თავისი დარჩენილი ცხოვრება.
ნელსონ ოლდრიხი
ადრეული წლები
ოლდრიხი დაიბადა ბოსტონში, მასაჩუსეტსი, 1935 წლის 11 აპრილს. მისი მამა, ნელსონ ოლდრიხ III, მუშაობდა არქიტექტორად და იყო ბოსტონის თანამედროვე ხელოვნების ინსტიტუტის თავმჯდომარე. მისი დედა იყო ელეონორა (ტვიდი). ისინი განქორწინდნენ, როდესაც ოლდრიხი სამი წლის იყო. მისი პაპა, ნელსონ ვ. ოლდრიხი თავდაპირველად ფეის სკოლაში სწავლობდა, სანამ ნიუ ჰემფშირში, კონკორდში, წმინდა პავლეს სკოლაში წავიდა. შემდეგ ის სწავლობდა ამერიკის ისტორიასა და ლიტერატურას ჰარვარდის კოლეჯში, სადაც იყო Porcellian Club-ის წევრი და აწარმოებდა კემბრიჯის მიმოხილვას. მან დაამთავრა 1957 წელს და იმავე წლის შემოდგომაზე განაგრძო სწავლა პარიზში Sciences Po-ში.
ბატილდა ორლეანელი
ქორწინება
თავდაპირველად პატილდა მოიაზრებოდა თავისი გარე ბიძაშვილის, პარმის ჰერცოგ ფერდინანდო I-ის საცოლედ, რომელიც საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის საყვარელი შვილიშვილი იყო. მიუხედავად ამისა, მოლაპარაკებები ჩაიშალა და ფერდინანდომ ცოლად მარია ამალია ავსტრიელი შეირთო. საბოლოოდ, 1770 წელს იგი ცოლად გაჰყვა ენგიენის ჰერცოგ ლუი ანრის, რომელიც იყო კონდეს პრინც ლუი ჟოზეფ I-ისა და მისი განსვენებული მეუღლის, შარლოტ დე როანის უფროსი ვაჟი. მათი ქორწინება ვერსალის სასახლეში შედგა, რის შემდეგაც ბატილდა ენგიენის ჰერცოგინია გახდა.
ნელსონ ოლდრიხი
კარიერა
პარიზში გადასვლის შემდეგ, რობერტ ბ. სილვერსმა ოლდრიხს სთხოვა, დაეცვა მისი ადგილი The Paris Review-ში. სილვერსმა - რომელსაც ოლდრიხი კომპლიმენტს აძლევდა „სამსახურის მოთმინების გამო, როცა საქმე რაიმეს ახსნას ეხებოდა“ - შესაბამისად ასწავლიდა ოლდრიჩს, რომელიც საბოლოოდ გახდა ჟურნალის პარიზის რედაქტორი. აშშ-ში დაბრუნების შემდეგ ის ასწავლიდა ჰარლემის საჯარო სკოლაში. ის ასევე მუშაობდა რეპორტიორად The Boston Globe-ში და იყო ხშირი კონტრიბუტორი ისეთ გამოცემებში, როგორიცაა Vogue და Harper's. შემდგომში იგი გახდა ამ უკანასკნელი გამოცემის უფროსი რედაქტორი და ჟურნალის ცივილიზაციის, კონგრესის ბიბლიოთეკის მთავარი რედაქტორი. ის ასწავლიდა ლონგ აილენდის უნივერსიტეტსა და ნიუ-იორკის სიტი კოლეჯში, აწარმოებდა სატელევიზიო პროგრამას და მუშაობდა ლობისტად.
ბატილდა ორლეანელი
ქორწინება
ქორწინებისას მისი ქმარი მხოლოდ თოთხმეტი წლის იყო, მაშინ როცა ბატილდა უკვე ოცის იყო. ენგიენის ჰერცოგს თავისი ახალი მეუღლე სულ ექვს თვეში მობეზრდა. ისინი ამის შემდეგ ძალიან იშვიათად ეკონტაქტებოდნენ ერთმანეთს. ამრიგად, 1772 წელს დაიბადა მათი პირველი და უკანასკნელი შვილი ლუი ანტუანი, რომელსაც ენგიენის ჰერცოგობა უბოძეს, ამის სანაცვლოდ კი მისი მშობლები ბურბონის ჰერცოგი და ჰერცოგინია ხდებიან. 1780 წელს ბატილდა და ლუი ანრი გაიყარნენ და ერთად აღარ ცხოვრობდნენ, თუმცა მათ არც ჯვარი აუყრიათ და არც ოფიციალურად განქორწინებულან. ამის შემდეგ ლუი ანრიმ საყვარელი გაიჩინა, რომელთანაც ორი გოგონა შეეძინა, ბატილდა კი თავის ვაჟთან ერთად გადაცხოვრდა შატო დე შანტილში. 1785 წელს ორლეანის ჰერცოგი ბატილდას ძმა, ლუი ფილიპ II გახდა, რომელმაც თავის დას პარიზის ცენტრში მდგარი პეტიტ-ბურგის სასახლე უყიდა.
ნელსონ ოლდრიხი
კარიერა
ოლდრიჩმა დაწერა 1979 წლის იანვრის ნომრის The Atlantic-ის ყდა, სათაურით „Preppies: The Last Upper Class?“ ათი წლის შემდეგ მან დაწერა წიგნი „ძველი ფული: სიმდიდრის მითოლოგია ამერიკაში.“ თანაავტორმა ადამ ჰოჩშილდმა ლოს ანჯელეს თაიმსში ნამუშევარი დაახასიათა „ამერიკის არისტოკრატიის ისეთივე გააზრებული ფსიქოლოგიური პორტრეტი, როგორიც ჩვენ გვაქვს“. უფრო მეტიც, ჯეინ ო’რეილიმ The New York Times Book Review-ში ის აღწერა, როგორც „თვითდახმარების წიგნი მათთვის, ვისაც ძალიან ბევრი აქვს“. ოლდრიჩის ქალიშვილმა მოგვიანებით თქვა, თუ როგორ აიძულა იგი დაეწერა ამ თემაზე „გააზრების, გამოვლენის და სხვებისთვის ახსნის საჭიროება, რომელშიც ის დაიბადა“.