cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ქსნის პირველი ნამოსახლარი
ქსნის პირველი ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქსანში, ნასტაკისის ველის დასავლეთ ნაწილში, მდინარე ქსნის მარცხენა  ნაპირზე, ქსნის რკინიგზის სადგურის ჩრდილოეთით მდებარე გორაზე. თარიღდება ძვ. წ. IV ახალი წელთაღრიცხვით III საუკუნით.
1952 წელს ნამოსახლრი დაზვერა და ზედაპირული მასალა შეკრიბა ისტორიის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი ნ. ბერძენიშვილი), 60-იანი წლების დასაწყისში საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ქსნის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი  ი. გაგოშიძე). 1971 წელს ისტორიის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის მცხეთის სადაზვერვო არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი ა. ბოხოჩაძე) საკონტროლო თხრილი გაავლო გორის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. კულტურული ფენები შემონახულია მეტნაკლებად კარგად გორის თხემის ნაწილი გადარეცხილია. მოპოვებული მასალა ინახება მცხეთის მუზეუმში.
ჟოფრე კონდოგბია
ჟოფრე კონდოგბია (Geoffrey Kondogbia; დ. 15 თებერვალი, 1993; ნემურსი, ჩილე) — ფრანგი ფეხბურთელი, მილანის „ინტერისა“ და საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების ნახევარმცველი.
კარიერა დაიწყო საფეხბურთო კლუბ „ლანსში“. 19 წლის ასაკში გადავიდა ესპანურ „სევილიაში“. 2013 წელს იგი შეიძნა „მონაკომ“, ტრანსფერის საფასური €20 მილიონი ევრო იყო. 2 წლის შემდეგ €31 მილიონი ევროს სანაცვლოდ მილანის „ინტერის“ ფეხბურთელი გახდა.
საფრანგეთის ასაკობრივ გუნდებში ჯამში ჩაატარა 57 მატჩი, 2013 წლიდან კი ძირითადი ნაკრების წევრი გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები კატეგორია:ლანსის ფეხბურთელები კატეგორია:სევილიის ფეხბურთელები კატეგორია:მონაკოს ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:ვალენსიის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 15 თებერვალი
ელენა ბონერი
ელენა ბონერი (Еле́на Гео́ргиевна Бо́ннэр; დ. 15 თებერვალი, 1923 — გ. 18 ივნისი, 2011)  — ადამიანის უფლებათა აქტივისტი ყოფილ საბჭოთა კავშირში. იყო ანდრია სახაროვის მეუღლე. დისიდენტად ათწლეულების განმავლობაში მყოფი ბონერი გამოირჩეოდა მისთვის დამახასიათებელი მკაცრი პატიოსნებითა და სიმამაცით.
ახალგაზრდობა
ბონერი დაიბადა როგორც ლუსიკ გიორგის ასული ალიანოვი მერვიში, თურქმენეთის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში, სსრკ-ში (მარი, თურქმენეთი). მამამისი, გიორგი ალიხანოვი (სომხური სახელი - გავეროკ ალიხანიანი) იყო სომეხი, რომელმაც დააარსა საბჭოთა სომხეთის კომუნისტური პარტია და იყო მაღალი თანამდებობის პირი კომინტერნში. დედამისი რუფი (რუფ ბონერი) იყო ებრაელი კომუნისტი აქტივისტი. მას ჰყავდა პატარა ძმა იგორი, რომელიც გახდა სამხედრო-საზღვაო კადრების ოფიცერი. მის ოჯახს ჰქონდა საზაფხულო აგარაკი სესტრორეცკში და ბონერის მოგონებების დიდი ნაწილია მასთან დაკავშირებული.
1937 წელს ბოენრის მამა დაკავებულ იქნა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის მიერ და გასამართლებული სტალინის დიდი წმენდის ფარგლებში; დედამისი დაკავებულ იქნა რამდენიმე დღის შემდეგ და 8 წლის განმავლობაში მსახურობდა ყაზახეთში, ყარაღანდის ახლოს მდებარე გულაგში, რასაც შემდეგი 9 წლის განმავლობაში მოჰყვა მისი შიდასახელმწიფოებრივი დევნა. ბონერის 41 წლის ბიძა დედის მხრიდან, მატვეი ბონერი, ასევე გასამართლებულ იქნა წმენდისას და მისი ცოლი იძულებით გადაასახლეს. ოთხივე მათგანის რეაბილიტაცია მოხდა სტალინის სიკვდილის შემდეგ 1953 წელს. მეორე მსოფლიო ომში ექთნად მსახურობისას ბონერი ორჯერ დაჭრეს და 1946 წელს ღისრეულად იქნა დათხოვილი, როგორც ვეტერანი. ომის შემდეგ მან მოიპოვა ხარისხი პედიატრიაში ლენინგრადის პირველ სამედიცინო ინსტიტუტში, ახლა სანქტ-პეტერბურგის პავლოვის სახელობის პირველი სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი.
ქორწინება და შვილები
ბონერი და სემიონოვი დაშორდნენ 1965 წელს და მაშინვე განქორწინდნენ. 1970 წლის ოქტომბერში ადამიანის უფლებათა დამცველთა, რევოლტ (ივანეს ძე) პრიმენოვისა და ბორის ვაილის სასამართლოს დასწრებისასა კალუგაში ბონერი შეხვდა ანდრეი ალიხანოვს, ატომურ ფიზიკოსს და ადამიანის უფლებათა აქტივისტს. ისინი დაქორწინდნენ 1972 წელს. მათ შეხვედრამდე ერთი წლით ადრე, 1969 წელს სახაროვი დაქვრივდა მისი ცოლის, კლავდია ალექსის ასული ვიხირევას გარდაცვალების გამო, რომელთანაც მას ჰყავდა ორი ქალიშვილი და ერთი ვაჟი.
აქტივიზმი
1940-იანი წლების დასაწყიში ბონერი ეხმარეობდა პოლიტიკურ სასჯელმისჯილებსა და მათ ოჯახებს. ამასთანავე, ბონერი იყო საბჭოთა კომუნისტური პარტიის წევრი 1964 წლიდან, როდესაც ის მუშაობდა როგორც ფიზიკოსი და მხოლოდ რამდენიმე წლის შემდეგ გახდა ის აქტიური საბჭოთა კავშირში ადამიანის უფლებების მოძრაობაში. მისი შეხედულებები დისიდენტობასთან დაკავშირებით გამყარდა 1968 წლის აგვისტოში, მას შემდეგ, რაც საბჭოთა ტანკები შევიდნენ ჩეხოსლოვაკიაში იმისათვის, რომ დაემარცხებინათ პრაღის გაზაფხულის მოძრაობა. ამან გააძლიერა მისი შეხედულება, რომ სისტემა ვერ რეფორმირდებოდა ამასთან ერთად.
კალუგას სასამართლოს დროს 1970 წელს, ბოენრი და სახაროვი შეხვდნენ ნათან შარანსკის და დაიწყეს ერთად მუშაობა, რათა დაემარცხებინათ ებრაელთა სასიკვდილო განაჩენი იმისთვის რომ მათ სცადეს სსრკ-დან გაქცევა თვითმფრინავის გატაცების გზით. სახაროვის ზეწოლის გამო საბჭოთა რეჟიმმა ელენა ბონერს მისცა უფლება დასავლეთში მოგზაურობისა 1975, 1977 და 1979 წლებში ომში დაზიანებული თვალის სამკურნალოდ. როდესაც სახაროვი დააჯლოდოეს ნობელის მშვიდობის პრემიით, მას არ დართო ნება საბჭოთა ხელისუფლებამ დაეტოვებინა ქვეყანა, მაგრამ ბონერი ამ დროს იმყოფებოდა იტალიაში სამკურნალოდ და სწორედ მან წარადგინა ანდრეი ცერემონიაზე ოსლოში.
ბონერი გახდა დამცუძნებელი წევრი მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფისა 1976 წელს. 1980 წლის იანვარში, როდესაც სახაროვი გადასახლებულ იქნა გორკიში, უცხოელებისთვის დაკეტილ ქალაქში. დევნისა და საჯარო განხილვისას ბონერი იყო მისი სამაშველო ტროსი, რომელიც გორკისა და მოსკოვს შორის იყო გაჭიმული, რათა გამოექვეყნებინა მისი ნაწერები. ელენას დაკავება 1984 წლის აპრილში „ანტი-საბჭოთა აგიტაციისა და პროპაგანდის გამო“ და მისი დასჯა 5 წლიანი გორკიში გამოკეტვით იყო გამანადგურებელი ორივეს ცხოვრებისთვის. სახაროვის რამდენიმე დიდმა და მტკივნეულმა შიმშილობამ აიძულა საბჭოთა ახალი ლიდერი - მიხეილ გორბაჩოვი, რომ ბონერს ემოგზაურა აშშ-ში 1985 წელს გულის კორონალური შულტირებისთვის. ასევე 1981 წელს ბონერისა და სახაროვის საშიშმა, მაგრამ ძალიან წარმატებულმა შიმშილობამ აიძულა საბჭოთა ხელისუფლება ნება დაერთოთ მათი რძლისთვის - ელიზავეტა კონსტანეს ასული („ლიზა“) ალეხეივასათვის დაეტოვებინა ქვეყანა აშშ-სთვის, რათა დაბრუნებოდა მის ქმარს.
1986 წლის დეკემბერში გორბაჩოვმა დართო ნება სახაროვსა და ბონერს დაბრუნებულიყვნენ მოსკოვში. 1989 წლის 14 დეკემბერს სახაროვის გარდაცვალების შემდეგ ელენამ დააარსა ანდრეი სახაროვის ფონდი და სახაროვის არქივები მოსკოვში. 1993 წელს მან სახაროვის ნაშრომები გადასცა ბრანდეის უნივერსიტეტს აშშ-ში. 2004 წელს ეს დოკუმენტები კი გადაეცა ჰარვარდის უნივერსიტეტს. ბონერი რჩებოდა ღია დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებების შესახებ რუსეთსა და მსოფლიოში. ის შეუერთდა რუსეთის პარლამენტის დამცველებს აგვისტოს პუტჩის განმავლობაში და მხარს უჭერდა ბორის ელცინს კონსტიტუციური კრიზისის დროს 1993 წლის დასაწყისში.
1994 წელს აღშფოთებულმა იმით, რასაც თვითონ ეძახდა „ჩეჩენის ხალხის გენოციდს“, ბონერმა დატოვა ელცინის ადამიანის უფლებათა კომისია და იყო ცნობილი ოპონენტი რუსეთის სამხედრო ჩართულობისა ჩეჩნეთში, ასევე კრიტიკულად იყო განწყობილი კრემლისადმი სუკ-ის სტილის ავტორიტარიზმის სავარაუდო დაბრუნების გამო ვლადიმერ პუტინის მმართველობის ქვეშ. ის ასევე აკრიტიკებდა საერთაშორისო „კვარტეტის“ ორ-სახელმწიფოებრივ გადაწყვეტის გამო ისრაელ-პალესტინური კონფლიქტისა და გამოთქვამდა შიშს ევროპაში ანტისემიტიზმის ზრდისა. 1999 წელს ელენა ბონერმა მიიღო ტრუმან-რეიგანის მედალი მშვიდობისთვის.
შრომები და ჯილდოები
ბონერი იყო ავტორი წიგნებისა: მარტო ერთად (1987) და დედები და ქალიშვილები (1992). ის წერდა რუსეთსა და ადამიანის უფლებებზე. ის იყო რესიპიენტი ბევრი საერთაშორისო ჯილდოსი ადამიანის უფლებების განხრით.
2005 წელს ბონერი მონაწილეობდა „მათ აირჩიეს თავისუფლება“, ოთხნაწილიანი სატელევიზიო დოკუმენტურიგადაცემა საბჭოთა დისიდენტების მოძრაობის ისტორიის შესახებ. ბონერი იყო წევრი არასამთავრობო ორგანიზაციისა „ადამიანის უფლებათა განვითარება“
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2011 კატეგორია:რუსი დისიდენტები კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის საბჭოთა ხალხი კატეგორია:სომხური წარმომავლობის რუსები კატეგორია:საბჭოთა ებრაელები კატეგორია:XX საუკუნის ქალი მწერლები კატეგორია:რუსი მემუარისტები კატეგორია:XX საუკუნის რუსი მწერლები კატეგორია:რუსი ებრაელები კატეგორია:საბჭოთა ფიზიკოსები კატეგორია:XX საუკუნის ფიზიკოსები კატეგორია:მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფი კატეგორია:რუსი პოლიტიკური აქტივისტები კატეგორია:თურქმენელი სომხები კატეგორია:საბჭოთა დისიდენტები
ლილა კრეინი
ლილა ლუმისი (დაბ. გვარი — კრეინი) — გამოგონილი პერსონაჟი, რომელიც შექმნა ამერიკელმა მწერალმა რობერტ ბლოხმა თავის 1959 წლის რომანში „ფსიქო“. „ფსიქოს“ ჰიჩკოკის მიერ გადაღებულ 1960 წლის ეკრანიზაციაში მისი როლი შეასრულა ვერა მაილზმა, ხოლო მის 1998 წლის ვერსიაში - ჯულიანა მურმა. ლილა არის ნორმან ბეიტსის მსხვერპლის, მარიონ კრეინის და. ის ასევე ჩნდება ბლოხის 1982 წლის რომანში „ფსიქო II“ და მისგან განსხვავებულ 1983 წლის იმავე სახელწოდების ფილმში, სადაც ლილა მთავარი ანტაგონისტია.
პერსონაჟის ბიოგრაფია
ლილა კრეინი არის მარიონ კრეინის (ჯანეტ ლი) უმცროსი და. როცა მარიონი თავის უფროსს, ჯორჯ ლოურის (ვონ ტეილორი) 40,000 დოლარს მოჰპარავს, ფინიქსიდან (არიზონა) პატარა (გამოგონილ) ქალაქში, ფეირველში (კალიფორნია) გაქცევას გადაწყვეტს, სადაც მისი შეყვარებული, სემ ლუმისი (ჯონ გავინი) ცხოვრობს და მასზე დაქორწინებას აპირებს. ლილა ფეირველში სემთან შესახვედრად მიემგზავრება იმ იმედით, რომ მარიონი მასთან იმალება და ფულიც თან აქვს. ის აპირებდა მარიონის დარწმუნებას იმაში, რომ ფული უკან დააბრუნოს და სასჯელი თავიდან აირიდოს. ფეირველში ჩასვლისას იგებს, რომ სემს მარიონი რამდენიმე დღეა არ უნახავს; ის გაუჩინარდა. მალევე მარიონის უფროსი დაიქირავებს კერძო გამომძიებელს, მილტონ არბოგასტს (მარტინ ბალსამი), რომელიც ლილასა და სემს უკავშირდება.
არბოგასტი ადგილობრივ სასტუმროებს შეამოწმებს და საბოლოოდ ბეიტსის მოტელში აღმოჩნდება. მას შემდეგ, რაც მან ლილასა და სემს შეატყობინა, რომ მარიონი მოტელში ნამყოფია, ისიც უჩინარდება. ამის გამო სემი და ლილა თავს დაქორწინებულ წყვილად გაასაღებენ, რათა მოტელში ოთახი დაჯავშნონ და იქაურობა გამოიკვლიონ ისე, რომ მეპატრონის, ნორმან ბეიტსის (ენტონი პერკინსი) ეჭვი არ გამოიწვიონ. ლილა ნორმანის სახლში შევა, როცა მისი ყურადღება სემს გადააქვს. როცა ნორმანი მათ განზრახვას მიხვდება, სემს გათიშავს და ლილას აედევნება. ლილა სარდაფში დაიმალება, სადაც შოკისმომგვრელ აღმოჩენას გააკეთებს; ის იპოვის ნორმანის დედის მუმიფიცირებულ ცხედარს, რომელზეც ნორმანი ამტკიცებდა, რომ ცოცხალი იყო. სწორედ ამ დროს სარდაფში დედამისის ტანსაცმელსა და პარიკში გამოწყობილი ნორმანი დანით შემოდის და ლილას თავს ესხმის, თუმცა გონს მოსული სემი მას დაიჭერს და შეაკავებს. ფსიქიატრი მოგვიანებით ხსნის ნორმანის ფსიქიკურ მდგომარეობას, რომ ის ადამიანებს დედამისის მსგავსი ალტერნატიული პიროვნების კონტროლის ქვეშ ხოცავს. თავად დედამისი კი მან ათი წლის წინ მოკლა. ირკვევა, რომ მარიონიც და არბოგასტიც ნორმანმა მოკლა.
ფილმში „ფსიქო II“ ნორმანი ფსიქიატრიული დაწესებულებიდან 22 წლის შემდეგ გამოდის. ლილა (სემზე დაქორწინების შემდეგ გვარად - „ლუმისი“) ნორმანის გამოსამწყვდევად ხელწერილებს აგროვებს, თუმცა უშედეგოდ.
ნორმანი სამსახურს იწყებს ადგილობრივ სასადილოში, სადაც გაიცნობს თავის თანამშრომელს, ახალგაზრდა ქალს სახელად მარის (მეგ ტილი). მოგვიანებით გაირკვევა, რომ მარი ლილას ქალიშვილია და ისინი ერთად ცდილობდნენ ნორმანის ჭკუიდან გადაყვანას და დაწესებულებაში დაბრუნებას დედამისის ტანსაცმლის ჩაცმით და წარწერებიანი ქაღალდები დატოვებით, თითქოს „დედა“ დაბრუნდა. ამ დროს, ნორმანის მოტელის მენეჯერი, ახალგაზრდა ბიჭი და ვიღაც გოგო ნორმანის სარდაფში ერთმანეთს კოცნიან, რა დროსაც მათ დედამისის ტანსაცმელში გამოწყობილი ნორმანის გარეგნობის მქონე ადამიანი კლავს.
მოგვიანებით მარი, რომელიც ნორმანზე ზრუნავს, ლილას ეუბნება, რომ გეგმას თავს ანებებს. ისინი კამათს იწყებენ და ლილა სარდაფში გაიქცევა, რომ „დედას“ ტანსაცმელი ჩაიცვას. ამ დროს მას „დედა“ კლავს. მარის მოგვიანებით პოლიცია ესვრის, რადგან ნორმანის მოკვლას აპირებდა. ბოლოს ირკვევა, რომ ლილა და სხვა ადამიანები ნორმანის დეიდამ (დედის მხრიდან), ემა სპულმა მოკლა (კლოდია ბრაიარი). სპული ამბობს, რომ ის ნორმანის რეალური დედაა და მან დახოცა ის ხალხი, რომლებიც ნორმანის წინაშე „შეცდნენ“. მომდევნო გაგრძელებაში მჟღავნდება, რომ ის რეალურად ნორმანის დეიდა იყო; მან საკუთარი თავი დაარწმუნა, რომ ნორმანი მისი შვილი იყო.
კომიქსები
ლილა ჩნდება 1992 წლის კომიქსში, რომელიც დაფუძნებულია ფილმზე „ფსიქო“ და გამოცემულია Innovation Publishing-ის მიერ.
შესრულება
ლილა კრეინი-ლუმისის როლი 1960 წლის ფილმში „ფსიქო“ და მის 1983 წლის გაგრძელებაში „ფსიქო II“ შეასრულა ვერა მაილზმა.
ჯულიანა მურიმ ლილა „ფსიქოს“ 1998 წლის ვერსიაში განასახიერა.
სქოლიო
კატეგორია:ქალი პერსონაჟები ლიტერატურაში კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები არიზონადან კატეგორია:1959 წელს შექმნილი ლიტერატურული პერსონაჟები კატეგორია:გამოგონილი მოკლული ადამიანები საშინელებათა ფილმში კატეგორია:პერსონაჟები XX საუკუნის ამერიკულ რომანებში კატეგორია:გამოგონილი დამწყები გამომძიებლები კატეგორია:ფსიქოს (ფრენჩაიზი) პერსონაჟები
სანერწყვე ჯირკვლები
ძუძუმწოვრების სანერწყვე ჯირკვლები მიეკუთვნება ეგზოკრინულ ჯირკვლებს. ადამიანს სამი დიდი: ყბაყურა, ყბისქვეშა და ენისქვეშა და ასობით მცირე სანერწყვე ჯირკვალი აქვს. არსებობს სეროზული, ლორწოვანი და შერეული ტიპის სანერწყვე ჯირკვლები.
სეროზული სეკრეციისას სინთეზირდება ცილა-ფერმენტი ალფა-ამილაზა, რომელიც შლის სახამებელს მალტოზად და გლუკოზად, ხოლო ლორწოვანი სეკრეციისას სინთეზდება ცილა მუცინი, რომელიც საპოხი ნივთიერების როლს ასრულებს.
ადამიანში ყოველდღიურად 0.5-დან 1 ლიტრამდე ნერწყვი გამოიყოფა. ნერწყვის სეკრეცია (სალივაცია) კონტროლდება პარასიმპათიკური სტიმულაციებით; ამ დროს აცეტილქოლინი, აქტიური ნეიროგადამტანი ნივთიერება, უკავშირდება მუსკარინულ რეცეპტორს ჯირკვლებში და იწვევს ნერწყვის გამოყოფას.
ყბაყურა ჯირკვლები
მარჯვნივ|მინი|სანერწყვე ჯირკვლები: 1) ყბაყურა ჯირკვალი, 2) ყბისქვეშა ჯირკვალი, 3) ენისქვეშა ჯირკვალი. წყვილი ყბაყურა ჯირკვალი არის ყველაზე დიდი სანერწყვე ჯირკვლები, რომლებიც ქვედა ყბის ტოტს ეხებიან. ის მოთავსებულია ქვედა ყბის უკანა ტოტსა და საფეთქლის ძვლის დვრილისებრ მორჩს შორის. ნერწყვი შეიცავს ამილაზას, რომელიც შლის ნახშირწყლებს. ასევე იგი არბილებს საკვებს, ბაქტერიებისაგან წმენდს და ყლაპვისთვის საჭრო ფორმას აძლევს. ყბაყურა ჯირკვალი სეროზული ტიპის ჯირკვალია, რომელიც ასინთეზებს ალფა-ამილაზას (პტიალინს). მისი სადინარი შეიჭრება პირის კარიბჭეში და იხსნება მესამე დიდი ძირითადი კბილის დონეზე. მთლიანი ნერწყვის რაოდენობის 20% ყბაყურა ჯირკვლის მიერაა სინთზირებული.
ქსნის მეორე ნამოსახლარი
ნამოსახლარი 1971 წელს დაიზვერა ისტორიის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის მცხეთის სადაზვერო არქეოლოგიურმა ექსპედიცის მიერ. გორანამოსახლარის ამხრეთ კალთის ცენტრალურ ნაწილში გავლებული იქნა საკონტროლო თხრილი. კულტურული ფენები შემონახულია კარგად. ნაწილი გორისა ამჟამად გადარეცხილია, ნაწილი მშენებლობის დროს დაინგრა, ნაწილი კი ნაყარი ნიწითაა დაფარული. მოპოვებული მასალა ინახება მცხეთის მუზეუმში.
სანერწყვე ჯირკვლები
ენისქვეშა ჯირკვლები
ენისქვეშა ჯირკვლები მდებარეობს ენის ქვეშ, ყბისქვეშა ჯირკვლის წინ. მას ძირითადად ლორწოვანი სეკრეცია ახასიათებს, თუმცა შერეული სახის ჯირკვლად მიიჩნევენ. განსხვავებით ზემოთხსენებული ორი ჯირკვილისა, არ აქვს გამოყოფილი მთავარი სადინარი და მისგან გამოსული 8-20 მილაკი იხსნება პირის ღრუში, ენისქვეშა ნაოჭებსა და კორძებში. ნერწყვის რეზერვუარის 5% მოდის სწორედ ენისქვეშა ჯირკვლებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ადამიანის ანატომია
ქსნის მეორე ნამოსახლარი
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ვარლამ ჟურული
ვარლამ ნიკოლოზის ძე ჟურული (დ. 15 სექტემბერი, 1908, ჩიბათი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 30 იანვარი, 1965, თბილისი) — ქართველი პოეტი, პუბლიცისტი.
ბიოგრაფია
ოთხი ათეული წლის მოღვაწეობის შედეგია პოეტური კრებულები: „ვარდის ფურცლობა“, „ნარაზენი“, „ჩრდილოეთის დაპყრობა“ (1940), „ჩვენიგაზაფხული“ (1950), „ლირიკა“ (1956), „ჩემი მერცხლები“ (1960), „ვაზის ცრემლები“ (1962) და სხვა. მისი ლექსები თარგმნილია სხვადასხვა ენებზე. გარდა ამისა მისი მწერლური ნიჭი ქართულ კინოსაც შეეხო. იყო რამდენიმე დოკუმენტური ფილმის სცენარის, სადიქტორო ტექსტის ავტორი.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 1965 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ქილიჩლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ქილიჩლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
წინამძღვრიანთკარის საცხოვრებელი სახლი
წინამძღვრიანთკარის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინამძღვრიანთკარის ჩრდილო-დასავლეთ უბანში. აგებულია XIX საუკუნის პირველ მეოთხედში.
სახლი ეკუთვნოდა გიორგი წინამძღვრიშვილს, ილია წინამძღვრიშვილის ბიძას. ორსართულიანი, გეგმით სწორკუთხა საცხოვრებელი სახლი (22,2 x 12,6 მეტრი) ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. კედლებში მთელ პერიმეტრზე ორ იარუსად ჩასმულია ხის შემკვრელები. სახლის პირველ სართულზე სამეურნეო დანიშნულების სათავსებია, მეორეზე-სასტუმრო დარბაზი (ამჟამად ოთახებადაა დაყოფილი) და საძინებელი ოთახები. შენობაში შესასვლელი პირველი სართულის სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. აქ კედელში დატანებულია მეორე სართულზე ასასვლელი ვიწრო ერთმარშიანი კიბე. ასეთივე კიბით უკავშირდება მეორე სართული სხვენს. სახლის სამხრეთ ფასადის შუა ნაწილში ორივე სართულზე ხის მოზრდილი აივნებია. პირველი სართულის აივნიდან მარანში და სამეურნეო დანიშნულების სხვა ოთახებში შეიძლება შესვლა ცალკ-ცალკე შესასვლელებით. მარანს დასავლეთით აქვს დამოუკიდებელი შესასვლელიც აქვს. მარნის დასავლეთ კედელში ორი, ხოლო ჩრდილოეთისაში ოთხი ვიწრო სარკმელია. ორ-ორი თაღოვანი სარკმელი სამეურნეო ოთახების სამხრეთის კედლებშია გაჭრილი.
პირველ სართულზე იატაკი მიწისაა. მეორე სართულის ოთახებს ხის იატაკი აქვს, აივნის იატაკი კი კვადრატული აგურისაა. ყველა ოთახს აივანზე გასასვლელი კარი აქვს. განაპირა ოთახები დარბაზს სწორკუთხა კარით უკავშირდება. მეორე სართულზე თვრამეტი სწორკუთხა სარკმელია. ამ სართულის დასავლეთისა და ჩრდილოეთის კედლებში გაჭრილი კარი მომცრო აივნებზე (აღარ არსებობს) გადიოდა; აღმოსავლეთის კედელში გაჭრილი კარი მოგვიანებით მიშენებულ გრძელ აივანზე გადის. შუა გრძივი კედლის კუთხეებში თითო ღუმელია. სახლისათვის მოგვიანებით აღმოსავლეთით ღია აივანი, ხოლო დასავლეთით ერთსართულიანი სამეურნეო სათავსი მიუშენებიათ. გვიანდელია მთავარი ფასადის მხარეს მიშენებული მეორე სართულზე ასასვლელი ხის კიბეც. მთავარი ფასადი შელესილია. ამ მხარეს პირველი სართულის აივანს აგურის ორი სრულიად სადა კვადრატული სვეტი აქვს, მეორე სართულის რიკულებიან აივანს კი კაპიტელებიანი მრგვალი სვეტები. მეორე სართულის სარკმლები დასრულებულია არქივოლტებით, რომლებიც ჰორიზონტალურ პროფილირებულ სარტყელთანაა დაკავშირებული. შენობა გადახურულია ღარიანი კრამიტით. სახურავი ორფერდაა. სახურავზე, სამხრეთით სამერცხლეა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ბიოლოგიის ისტორია
ბიოლოგიის ისტორია — მეცნიერების დარგი, რომელიც შეისწავლის ბიოლოგიის ისტორიას. მიუხედავად იმისა, რომ ბიოლოგია ძირითადად ახალ და უახლეს პერიოდებში განვითარდა, მის საწყისებს ვხვდებით ჯერ კიდევ უძველესი ცივილიზაციის ქვეყნების მოაზროვნეთა და მკურნალთა თხზულებებში. ბიოლოგიას დიდი ღვაწლი დასდეს ჰიპოკრატემ, არისტოტელემ, გალენოსმა და სხვ.
შუა საუკუნეები
ევროპული რენესანსის პერიოდში ემპირიზმის აღმოცენების შემდეგ ბიოლოგიამ რევოლუცია განიცადა. ამ პრინციპის ყველაზე ცნობილი მიმდევრები იყვნენ ანდრეს ვისილიუსი და უილიამ ჰარვეი. რომლებიც არაერთ ცდას და დაკვირვებას აწარმოებდნენ ორგანიზმებზე და ამით მნიშვნელოვანი წვლილი შეჰქონდათ ბიოლოგიის განვითარებაში. თუმცა, ამის მიუხედავად, შუა საუკუნეებში მისი წინსვლა საგრძბობლად მცირე იყო.
XVI – XVII საუკუნეები
მინი|მარცხნივ| [[რობერტ ჰუკის მიკროსკოპი ]]
XVI – XVII სს.-ში გამოჩენილმა მკვლევარებმა (ა. ვეზალიუსი, მ. სერვეტი, ბ. ევსტაქიუსი, მ. მალპიგი) დააგროვეს დიდძალი მასალა ორგანიზმთა აგებულების შესახებ. 1628 წელს მეცნიერმა უილიამ ჰარვეიმ შექმნა მოძღვრება სისხლის მიმოქცევის შესახებ. პრიმიტიულ მიკროსკოპში ინგლისელმა ფიზიკოსმა რობერტ ჰუკმა 1665 წელს პირველად დაინახა უჯრედი, 1673-ში კი ჰოლანდიელმა ანტონ ლევენჰუკმა - მიკროორგანიზმები. დიდი ფაქტობრივი მასალის დაგროვების გამო აუცილებელი გახდა ორგანიზმების სისტემატიზაცია, მათი დაჯგუფება მსგავსება-განსხვავების მიხედვით. შვედმა მეცნიერმა კარლ ლინემ დააზუსტა სახეობის ცნება. შემოიღო ბინალური ნომენკლატურა, ესე იგი ყველა სახეობის ორი სიტყვით აღნიშვნა (გვარისა და სახეობის დასახელებით) და დაადგინა სისტემატიკის კატეგორიების ზუსტი იერარქია. თუმცა ლინეს სისტემა ხელოვნური იყო, მას დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა ბოტანიკისა და ზოოლოგიის შემდგომი განვითარებისათვის.
XVIII საუკუნე
XVII საუკუნეში ყურადღება მიიპყრო განაყოფიერებისა და ინდივიდუალური განვითარების მოვლენებმა. ჩამოყალიბდა ორი თვალსაზრისი: პრეფორმიზმის თანახმად ორგანიზმის ყველა ნაწილის ნასახი თვით სასქესო უჯრედებშია მოცემული და განვითარება მხოლოდ მათი ზრდის პროცესია; ეპიგენიზის თეორიის მიხედვით კი ყველა ნაწილი განვითარების პროცესში ახლად ჩნდება. განვითარების მიზნების ახსნა ეპიგენეზის მიმდევრებსაც არ შეეძლოთ. მათი მამამთავრის კარლ ვოლფის აზრით, ორგანიზმებში არსებობს რაღაც შინაგანი სასიცოცხლო ძალა, რომელიც განვითარებას განაპირობებს.
კრეაციონიზმის დასასრული
მარჯვნივ|მინი|[[ჟან ბატისტ ლამარკი - პირველი სრული ევოლუციის ფუძემდებელი]]
XVIII საუკუნის დასასრულამდე ბიოლოგიაში გაბატონებული იყო კრეაციონიზმი (ღმერთის მიერ ორგანიზმთა შექმნისა და, შესაბამისად, მათი უცვლელობის აღიარება), თუმცა ცალკეული ფილოსოფოსების თხზულებებში უკვე ეჭვქვეშ დგება ეს თეორია. ორგანიზმთა განვითარებასა და გარდაქმნას (ტრანსფორმიზმი) აღიარებდა ფრანგი ბუნებისმეტყველი ჟორჟ ბიუფონი და სხვ. XVIII საუკუნის მეცნიერთა მსოფლმხედველობაზე დიდი გავლენა მოახდინა და ხელი შეუწყო კრეაციონიზმის უარყოფას და ტრანსფორმიზმის დამკვიდრებას ფრანგი მატერიალისტების – ჰოლბახის, ლამეტრის, კლოდ ადრიან ჰელვეციუსის თხზულებებმა. ჟ. ბ. ლამარკმა თავის „ზოოლოგიის ფილოსოფიაში“ ჩამოაყალიბა ცოცხალი ბუნების ევოლუციის პირველი სრული თეორია. ლამარკი აღიარებდა ორგანიზმთა ისტორიულ განვითარებას მარტივიდან რთულისაკენ გარემოს პირობების ზემოქმედების შედეგად, მაგრამ არასწორად ხსნიდა ამ ზემოქმედების მექანიზმს: მას მიაჩნდა, რომ ორგანიზმებს აქვთ თავდაპირველადი სწრაფვა სრულყოფისაკენ, რის გამოც ხდება მათი გარდაქმნა გარემოს ფაქტორთა უშუალო მოქმედებით და ცალკეული ნაწილის ვარჯიშით. ეტიენ ჟოფრუა სენტ-ილერმა ჩამოაყალიბა მოძღვრება აღნაგობის ერთიანი გეგმის შესახებ, რის თანახმადაც ორგანიზმთა მსგავსება მათი საერთო წარმოშობით აიხსნება, განსხვავებები კი გარემოს ზემოქმედებითაა განპირობებული.
XIX საუკუნე
ტრანსფორმისტულმა შეხედულებმა XIX საუკუნის I ნახევარში მაინც ვერ მოიპოვა აღიარება. სწორედ ამ დროს (1825) შეიქმნა ჟორჟ კიუვიეს „კატაკლიზმების თეორია“. ამ თეორიით დედამიწის ქერქის სხვადასხვა შრეებში არსებობა აიხსნება დიდი გეოლოგიური კატასტროფებით, რომელთა შემდეგ ზენაარი ძალა ახალ, დაღუპულთაგან განსხვავებულ ორგანიზმებს ქმნიდა. ამ პერიოდის დასახასიათებლად საკმარისია აღინიშნოს, რომ ჟ. კიუვიესა და ე. ჟოფრუას შორის გამართულ დისპუტში (1830) კიუვიეს შეხედულებებმა გაიმარჯვა.
მიუხედავად ამისა, ტრანსფორმისტული იდეები სულ უფრო მკვიდრდებოდა ბიოლოგიის ყველა დარგში. ამასთან, დიდი წარმატებები იქნა მიღწეული მცენარეთა და ცხოველთა გავრცელების, აგებულების, ფუნქციების, განვითარების, ქიმიური შედგენილობისა და სხვათა შესწავლაში. განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა 1837 - 1839 წლებს ორგანიზმთა უჯრედული აღნაგობის თეორიის შექმნას გერმანელ მეცნიერების თეოდორ შვანისა და მათიას შლაიდენის მიერ. მნიშვნელოვანი იყო კარლ ბერის ემბრიოლოგიური გამოკვლევები. სწორედ ის ითვლება ემბრიოლოგიის დამფუძნებლად.
დარვინიზმი
მინი| [[ცხენის ევოლუციის ეტაპები ევოლუციის თეორიის მიხედვით. ]]
XIX საუკუნეში ბიოლოგიაში უდიდესი გადატრიალება მოახდინა ევოლუციის თეორიის შექმნა ინგლისელი მეცნიერის ჩარლზ დარვინის მიერ. თავის მთავარ თხზულებაში „სახეობათა წარმოშობა“ (1859) დარვინმა იმდროინდელი მეცნიერებისა და სოფლის მეურნეობის პრაქტიკის მიღწევების შესწავლის საფუძველძე ჩამოყალიბდა ცოცხალი ბუნების ისტორიული განვითარების მწყობრი მატერიალური თეორია, მატერიალისტურად ახსნა მიზანშეწონილობა ცოცხალ ბუნებაში. მიუხედავად წინააღმდეგობისა, დარვინის მოძღვრება სწრაფად დამკვიდრდა ბიოლოგიის სხვადასხვა დარგებში, რაშიც დიდი ღვაწლი მიუძღვის ინგლისელ ტომას ჰენრი ჰაქსლის, გერმანელ ერნესტ ჰეკელს და სხვებს.
ამასთან, დარვინის მოძღვრების ცალკეულ დებულებათა ცალმხრივად განვითარებამ XIX საუკუნის ბოლოს წარმოშვ სხვადასხვა ნეოდარვინისტული, ნეოლამარკისტული ან აშკარა ანტიევოლუციური შეხედულებები და მიმართულებები (ანტიდარვინიზმი).
საუკუნის II ნახევარი
მინი|მარცხნივ| ვირუსი XIX ს.-ის II ნახევარში აღმოაჩინეს. XIX საუკუნის II ნახევარი ბიოლოგიაში მრავალი მიღწევით აღინიშნა. განსაკუთრებული ადგილი უკავია ფრანგ მეცნიერს ლუი პასტერს, რომელმაც ამოხსნა სპირტული დუღილის არსი, მიკროორგანიზმების როლი ინფექციურ დაავადებებში, შექმნა ცოფისა და ჯილეხის საწინააღმდეგო ვაქცინის მეთოდები, საბოლოოდ უკუაგდო სიცოცხლის თვითჩასახვის შესახებ და ა. შ. ამავე პერიოდში აღსანიშნავია წარმატებები ცილებისა და ნუკლეინის მჟავების ქიმიური კვლევის დარგში. აღმოაჩინეს ქემოსინთეზი. დიმიტრი ივანოვსკიმ დაინახა ვირუსები.
მენდელიზმი
მინი| [[გრეგორ მენდელი ]]
1865 წელს გრეგორ მენდელმა გამოაქვეყნა მცენარეულ ჰიბრიდზე თავისი ცდების შედეგები, რომლებითაც დაადგინა მემკვიდრულობის ძირითადი კანონზომიერებები. მენდელს ხშირად გენეტიკის ფუძემდებლად მოიხსენიებენ. ის სწავლობდა ნიშან-თვისებების გადაცემას ბარდაში. მენდელის ნაშრომის მნიშვნელობა მხოლოდ XX საუკუნეში გახდა ცნობილი, როდესაც რამდენიმე სხვადასხვა მეცნიერი ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად მივიდა იმ დასკვნებამდე, რომლებიც გრეგორს ჯერ კიდევ XIX საუკუნეში ჰქონდა ჩამოყალიბებული. ამ ხელახალმა აღმოჩენამ საფუძველი ჩაუყარა ახალი დისციპლინის — გენეტიკის განვითარებას.
მემკვიდრეობისა და განვითარების კანონზომიერებათა გაგებისათვის დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა უჯრედის გაყოფის მექანიზმების გარკვევას (მიტოზი, მეიოზი).
XX საუკუნე
მინი|მარცხნივ| [[ადამიანის ქრომოსომები ]]
XX საუკუნის დასაწყისში ამერიკელმა მეცნიერმა ტომას მორგანმა და მისმა თანამშრომლებმა გამოიკვლიეს მემკვიდრეობის ციტოლოგიური საფუძვლები და ჩამოაყალიბეს მემკვიდრეობის ქრომოსომული თეორია. დადგენილი იქნა მემკვიდრეულობის მატერიალური ფაქტორის არსებობა, რომელსაც ვ. იოჰანსენმა გენი უწოდა (1906); შესწავლილი იქნა მემკვიდრეული ცვლილებები (მუტაცია) და შემუშავდა ხელოვნური მუტაგენეზის მეთოდები. ამავე პერიოდში აღინიშნა ექსპერიმენტული მეთოდების შეღწევა ბიოლოგიის მრავალ დარგში. განსაკუთრებით მუშავდებოდა ინდივიდუალური განვითარების, მორფოგენეზული პროცესების, რეგენერაციის, ექსპერიმენტული ეკოლოგიის და სხვა საკითხები. დიდი წარმატებები მოიპოვა ფიზიოლოგიამ, ბიოქიმიამ, მიკრობიოლოგიამ, იმუნოლოგიამ და სხვა მრავალმა.
შუა წლები და მეორე ნახევარი
მინი| [[დნმ-ის სპირალი ]]
საუკუნის მიღწევები
მათემატიკის, ფიზიკის, კიბერნეტიკის, ქიმიის მიღწევებმა და ბიოლოგიის დარგების შემდგომმა დიფერენცირებამ განაპირობა ამ მეცნიერებების მომიჯნავე დარგების (ბიოფიზიკა, ბიოქიმია, ბიოლოგიური სტატისტიკა) დიდი აღმავლობა და ახალი დარგების (ბიოკიბერნეტიკა, ბიონიკა, ბიოორგანული ქიმია) ჩამოყალიბება. ამასთან აშკარად გამოიკვეთა თვით ბიოლოგიის სხვადასხვა დარგების ინტეგრაციის ტენდენცია.
ამ პერიოდის მიღწევებიდან აღსანიშნავია ცალკეული ნერვული უჯრედის ელექტროფიზიოლოგიური შესწავლა, ქსოვილების გადანერგვის მეთოდების შემუშავება და სხვ. დადგინდა კუნთის შეკუმშვის ფიზიოლოგიური და ბიოქიმიური მექანიზმები, წმინდა სახით მიიღეს ბევრი ფერმენტი, სინთეზირებულია ზოგი ჰორმონი, ვიტამინები და სხვა ბიოლოგიურად აქტიური ნივთიერებები. გაირკვა ფოტოსინთეზის მექანიზმები; სინთეზური გზით მიიღეს ქლოროფილი და მცენარის ზრდის ზოგი ჰორმონი.
XXI საუკუნე
XXI საუკუნეში დაიწყო ადრე დიფერენცირებული დისციპლინების აქტიური შესწავლა. განსაკუთრებული როლი დაეკისრა თანამედროვე ტექნოლოგიებს. ტექნიკის მიღწევები ბიოლოგიას ეხმარება გამოკვლევების უკეთეს ჩატარებაში, მონაცემთა შეგროვებაში, შენახვაში, მოდელირებაში, ვიზუალიზაციასა და სიმულაციაში. თანამედროვე მიდგომები უკვე ღრმადაა გამჯდარი ბიოლოგიაში და, შიძლება ითქვას, აუცილებელიცაა მათი გამოყენება ექსპერიმენტირების, ანალიზისა და თანამშრომლობის სრულფასოვნებისათვის.
ლიტერატურა
• 3
კატეგორია:ბიოლოგია
იყალთოს წმინდა სტეფანეს ეკლესია
იყალთოს წმინდა სტეფანეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი კახეთის მხარეში თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ იყალთოში. მდებარეობს იყალთოს სამონასტრო კომპლექსისკენ მიმავალ გზის პირას. თარიღდება VI–VII საუკუნეებით. ეკლესია სამეკლესიიანი ბაზილიკაა დიდი, მოხდენილი პროპორციებით. ნაგებია მოზრდილი, რიყის ქვის სწორი რიგებით. აფსიდის მხრები. გარეთა კუთხეები. კარ-სარკმლების ღიობები და კონსტრუქციული ნაწილები შირიმის კარგად გათლილი კვადრებით. ძლიერ დაზიანებულია: თითქმის მთლიანადაა დანგრეული გვერდითი ეკლესიები, ჩამონგრეულია ცენტრალური ეკლესიის კამარა. საბჯენი თაღები და კონქის უმეტესი ნაწილი.
1979 წელს სპეციალური სამეცნიერო სარესტავრაციო სასწავლებლის სახელოსნომ, ეკლესიას ჩაუტარა სარეესტავრაციო სამუშაოები. შენობა გაათავისუფლეს ნანგრევებისაგან და მცენარეულობისაგან აღადგინეს სამკვეთლოს და სადიაკვნის დანგრეული ნაწილები და ორივე სათავსი ღარისებრი კრამიტით გადახურეს გვერდითი ეკლესიების კედლების ნაშთებზე დააშენეს ახალი დაახლოებით 1,3 მ სიმაღლის კედლები შუა ეკლესიის შემორჩენილი კედლები დააკონსერვეს გადალესეს და კრამიტი დააფარეს.
მთავარ ეკლესიას სამი შესასვლელი აქვს თითო-თითო გვერდით ეკლესიებიდან და დასავლეთიდან. შესასვლელები გარედან გადახურულია არქიტრავით, შიგნიდან კი დასრულებულია მაღალი თაღით. რასაც ნალისებურობის ტენდეცია აქვს.
მთავარი ეკლესია აღმოსვალეთით დარულებულია ოდნავ ნალისებრი აფსიდით, რის წინ ღრმა ბემაა. აფსიდის ღერძზე გადაჭრილია შუა ეკლესიის ერთადერთი სარკმელი სარკმელი განიერია, აქვს პარალელური წირთხლები და ორივე მხრიდან ნალისებრი თაღითაა გადახურული. აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდში, სარკმლის ძირის დონეზე. მცირე, ოთხკუთხა ნიშაა, რითიც სავარაუდოდ, არ არის თავდაპირველი აფსიდს მთელი სიგრძეზე გასდევს ერთსაფეხურიანი ხარისხი. საკურთხეველში, სარკმლის ქვემოთ, დგას გვიანდ რიყის ქვით ნაშენი ოთხკუთხა წახნაგა ტრაპეზი. საკურთეველი დარბაზის იატაკის მიმართ ორი მცირე საფეხურითაა ამაღლებული.
დარბაზის გრძივ კედლებზე გამოყოფილია ორი წყვილი მარტივი პილასტრი, რეებზეც დაყრდნობილი იყო კამარის საბჯენი თაღები. თითო პილასტრი დასავლეთ კუთხეებშიცაა. მათზე დასვლეთ კედლის მიმდებარე საბჯენი თაღი იყო გადაყვანილი პილასტრები შესაბამისს კედლებს სამხრეთიდან თითქმის თანაბარ ნაწილად ყოფს. ყველა პილასტრი დასრულებულია მარტივპროფილიანი იმპოსტით. ანალოგიური პროფილის იმპოსტებია გამოყოფილი კონქის და ბემის თაღის ქუსლებითანაც. კამარა, როგორც ჩანს რიყის ქვით იყო ნაწყობი, მისი ნაშთები ორივე გრძივ კედელს შემორჩა.
იყალთოს წმინდა სტეფანეს ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა  ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
მაია სარიშვილი
მაია სარიშვილი (დ. 29 დეკემბერი, 1968, თბილისი) — ქართველი პოეტი და პედაგოგი. ლიტერატურული პრემია „საბას“ ლაურეატი.
მაია სარიშვილმა დაამთავრა სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტი.
მისი ნაწარმოებები იბეჭდება 1990 წლიდან. გამოცემული აქვს ლექსების ორი კრებული: „ცხადის გადაფარვა“ და „მიკროსკოპი“. საზოგადოებრივ რადიოარხზე დაიდგა მისი რადიოპიესები — „სამი ვედრო თოვლი“, „ძალიან ცუდი კაცი“, „ჭიამაიების ოჯახი“ და „კატა ისევ წვიმაში“. მისი ნაწარმოებები თარგმნილია მრავალ ენაზე. მუშაობს „ბაკურ სულაკაურის სკოლაში“ დაწყებითი კლასების მასწავლებლად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 29 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:საბას პრემიის ლაურეატები მ
ველოცირაპტორი
ველოცირაპტორი (Velociraptor) — მცირე ზომის მტაცებელი დინოზავრების გვარი დრომეოზავრიდების ოჯახისა. გავრცელებული იყვნენ ცენტრალურ და აღმოსავლეთ აზიაში გვიან ცარცულ პერიოდში, 99–65 ან 75–71 მილიონი წლის წინ. ახლოს ენათესავებიან ჩრდილოამერიკულ Deinonychus-ის გვარს, ამიტომაც ერთ ოჯახში არიან გაერთიანებულები. ჰქონდათ უჩვეულოდ გრძელი ნამგლისებრი ბრჭყალები, კუდზე — მყესების გაძვალებული გამაგრებები, რაც საშუალებას აძლევდა მსხვერპლისათვის ერთი ფეხით დარტყმის მიყენების ან გაფატვრის დროს ბალანსი შეენარჩუნებინათ. ზომით Deinonychus-ზე პატარები იყვნენ, სიგრძეში 1,8 მეტრს აღწევდნენ, მასა კი 45 კგ-ს არ აღემატებოდა. ველოცირაპტორი, როგორც ჩანს, იყო სწრაფი და მოქნილი მტაცებელი; ნადირობდა მცირე ზომის ბალახისმჭამელებზე. გვარში ორი სახეობაა: Velociraptor mongoliensis და Velociraptor osmolskae.
სქოლიო
კატეგორია:დრომეოზავრიდები
მარტინოვკის კარპენკოს სახელობის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი
მარტინოვკის კარპენკოს სახელობის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (Мартыновский краеведческий музей имени Карпенко) — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი მარტინოვკის რაიონის სოფელ მარტინოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1967 წელს.
მუზეუმის მისამართი: 346660, როსტოვის ოლქი, მარტინოვკის რაიონი, სოფელი მარტინოვკა, ლენინის ქუჩა № 46.
ისტორია
მარტინოვკის რაიონის ვ. კარპენკოს სახელობის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი შეიქმნა სოფელ მარტინოვკის დიდი სამამულო ომის ვეტერანების ინიციატივით. გახსნის ოფიციალურ თარიღად ითვლება 1967 წლის 7 ნოემბერი. მუზეუმი დიდი ხნის განმავლობაში ფუნქციონირებდა რაიონული კულტურის სახლში.
ყოზლუ (მრავალმნიშვნელოვანი)
ყოზლუ შეიძლება აღნიშნავდეს:
მარტინოვკის კარპენკოს სახელობის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი
ისტორია
2004 წელს მუზეუმი გადავიდა ძველ მისამართზე. 2005 წელს მწერალ ვლადიმირ კარპენკოს გარდაცვალებს შემდეგ, რომელიც დაბადებული იყო სოფელ მარტინოვკაში, მარტინოვკის რაიონის მოსახლეობის უდიდესი ნაწილის თხოვნით, რაიონის დეპუტატთა საბჭოს გადაწყვეტილებით მუზეუმს მიანიჭეს მისი სახელი. 2008 წლის ნოემბერში მარტინოვკის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი გადაკეთდა საბიუჯეტო მუნიციპალურ განყოფილებად “მარტინოვკის კარპენკოს სახელობის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი“.
ამჟამად მუზეუმის ძირითად ფონდში 3 333 ერთეულია დაცული. სამეცნიერო ფონდი მოიცავს 1 439 ერთეულ ექსპონატს. კოლექსციის უდიდესი ნაწილი შეგროვილია ადგილობრივი მოსახლეობის წყალობით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის მუზეუმები
ვახტანგ ბარბაქაძე
ვახტანგ ბარბაქაძე (დ. 1945, ბაღდათი) — ქართველი ბიოლოგი, მეცნიერი, ქიმიკოსი.
უილიამ ბეილისი
უილიამ მედოკ ბეილისი (William Maddock Bayliss; დ. 2 მაისი 1860, ვულვერჰემპტონი — გ. 27 აგვისტო 1924, ლონდონი) — ინგლისელი ფიზიოლოგი. 1888 წლიდან მუშაობდა ლონდონის საუნივერსიტეტო კოლეჯში (1912 წლიდან პროფესორი). 1901 წელს ერნეტს სტარლინგთან ერთად აღმოაჩინა დუოდენური სეკრეტინი. 1904 წლიდან იკვლევდა ფერმენტების მოქმედების ფიზიოლოგიურ-ქიმიურ საფუძვლებს და ადსორბაციის მოვლენას. ავტორია ნაშრომისა „ზოგადი ფიზიოლოგიის საფუძვლები“ (1915).
ვახტანგ ბარბაქაძე
ბიოგრაფია
1968 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ქიმიისა და კვების ტექნოლოგიის ფაკულტეტი ინჟინერ-ტექნოლოგის სპეციალობით.
უილიამ ბეილისი
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი ფიზიოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1860 კატეგორია:გარდაცვლილი 1924
ვახტანგ ბარბაქაძე
ბიოგრაფია
1970-1974 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მცენარეთა ბიოქიმიის ინსტიტუტის უმცროს მეცნიერ თანამშრომლად. 1974-1977 წლებში იყო საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის ნ. დ. ზელინსკის სახელობის ორგანული ქიმიის ინსტიტუტის ასპირანტი (ქალაქი მოსკოვი). 1978 წელს იქვე დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და მიენიჭა ქიმიის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი. 1978-1982 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მცენარეთა ბიოქიმიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერი თანამშრომელი. 1982-1985 წლებში საქართველოს მინისტრთა საბჭოს მეცნიერებისა და ტექნიკის სახელმწიფო კომიტეტის მთავარი სპეციალისტი. 1985-1989 წლებში ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიორგანული ქიმიის დარგობრივი ლაბორატორიის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1989-2001 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის იოველ ქუთათელაძის სახელობის ფარმაკოქიმიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი, 2001 წლიდან წამყვანი მეცნიერ თანამშრომელი. 1999 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სერგი დურმიშიძის სახელობის ბიოქიმიისა და ბიოტექნოლოგიის ინსტიტუტში და მიენიჭა ბიოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი. 1996 წელს უტრეხტის უნივერსიტეტის (ქალაქი უტრეხტი, ნიდერლანდები) მიწვეული მეცნიერ მკვლევარი (უტრეხტის უნივერსიტეტის სტიპენდია). 2002 წელს უტრეხტის უნივერსიტეტის (ქალაქი უტრეხტი, ნიდერლანდები) მიწვეული მეცნიერ მკვლევარი ნიდერლანდების სამეცნიერო კვლევების ორგანიზაციის (NWO) გრანტი. 2006-2017 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის იოველ ქუთათელაძის ფარმაკოქიმიის ინსტიტუტის მცენარეული ბიოპოლიმერების ლაბორატორიის ხელმძღვანელი, მთავარი მეცნიერ თანამშრომელი. 2017 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის იოველ ქუთათელაძის ფარმაკოქიმიის ინსტიტუტის მცენარეული ბიოპოლიმერების და ბუნებრივ ნივთიერებათა ქიმიური მოდიფიკაციის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი, მთავარი მეცნიერ თანამშრომელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ბიოლოგები კატეგორია:ქართველი ქიმიკოსები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:დაბადებული 1945
შალვა (მრავალმნიშვნელოვანი)
შალვა შეიძლება აღნიშნავდეს:
სანდრო კანდელაკის ძეგლი
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის ძეგლები
ემა სპული
ემა სპული (Emma Spool; ასევე ცნობილია, როგორც მისის სპული) — გამოგონილი პერსონაჟი, რომელიც შექმნა რეჟისორმა ტომ ჰოლანდმა 1983 წლის ფილმისთვის „ფსიქო II“. სპული წარმოადგენს ფილმის მთავარ ანტაგონისტს, რომლის როლიც შესრულებულია კლოდია ბრაიარის მიერ. მის პერსონაჟს დიდი ყურადღება ეპყრობა ფილმში „ფსიქო II“ მიუხედავად იმისა, რომ მხოლოდ ცხედრის სახით ჩნდება.
ფსიქო II
ემა სპული, (გამოგონილ) ქალაქ ფეირველში (კალიფორნია) მდებარე სასადილოს მზარეული, ცდილობს მფლობელის, რალფ სტეტლერის დარწმუნებას იმაში, რომ სამსახურში აიყვანოს ნორმან ბეიტსი (ენტონი პერკინსი), რომელიც ფსიქიატრიული დაწესებულებიდან ახლახან გამოვიდა. სტეტლერი წინადადებას იღებს და ნორმანი მისის სპულს გაიცნობს. ამ დროს ხდება იდუმალებით მოცული სასტიკი მკვლელობების მთელი სერიები, რომლებიც ჩადენის ხასიათით ძალიან ჰგავს ნორმანის მიერ წლების წინ ჩადენილ მკვლელობებს.
ფილმის ბოლოს, მისის სპული ნორმანს ესტუმრება და გაუმხელს, რომ ის მისი ნამდვილი დედაა. ის ამბობს, რომ ნორმანი ჯერ კიდევ მაშინ შეეძინა, როცა ძალიან ახალგაზრდა იყო და კანონიერ ქორწინებაში არ იმყოფებოდა. სამართალდამცავებმა მას შვილი წაართვეს და თავის დას, ნორმა ბეიტსს გადასცეს, რომელმაც ნორმანი საკუთარი შვილივით გაზარდა. ამის მოყოლის დროს მისის სპულმა არ იცის, რომ ჩაი, რომელსაც სვამს მოწამლულია. როცა საწამლავი ამოქმედდება და მისის სპული ხველებას იწყებს, ნორმანი მას თავში ნიჩაბს ჩაარტყამს და კლავს.
ნორმანი თავის ახალ „დედას“ მეორე სართულზე აიყვანს და მისი ხმით ლაპარაკს იწყებს, რითაც მკვლელ „დედას“ აცოცხლებს.
ფსიქო III
ერთი თვის შემდეგ, მისის სპულის მკვლელობა ჯერ კიდევ არ არის ცნობილი და ის გამოცხადებულია დაკარგულად. ამ დროისთვის ნორმანმა განაახლა მკვლელობები და მისის სპულის მუმიფიცირებულ ცხედართან კომუნიკაციას იგივე გზით განაგრძობს. ჟურნალისტი სახელად ტრეისი ვენეიბლი (რობერტა მაქსველი) ფეირველში მკვლელობების გამოსაძიებლად ჩამოდის და ეჭვს მალევე ნორმანზე იღებს.
ტრეისი ნორმანს ეკამათება, რომელიც „დედას“ პიროვნებად გარდაისახა, და სიმართლეს უყვება სპულისა და დედამისის შესახებ. სიმართლის გაგება ნორმანს „დედას“ დაძლევაში ეხმარება და სპულის ცხედარს ანადგურებს.
ფსიქო IV: დასაწყისი
1990 წლის პრიკველში „ფსიქო IV: დასაწყისი“, ემა სპულის პერსონაჟი ამოვარდნილია. ამ ფილმში ნორმანის მამა ფუტკრებმა მოკლეს, ხოლო ნორმას და არ ჰყავს.
შენიშვნები
მისის სპულის როლი ასევე შეასრულა კურტ პოლმა, რომელიც „ფსიქო II“-ის მკვლელობების სცენებში კლოდია ბრაიარის დუბლიორი იყო. მან განასახიერა ნორმან ბეიტსი 1987 წლის სატელევიზიო ფილმში „ბეიტსის მოტელი“ და ნორმან ბეიტსის მსგავსი პერსონაჟი - კორონერი 1986-1988 წლების სიტკომში „Sledge Hammer!“.
სქოლიო
კატეგორია:ბოროტმოქმედი ქალები საშინელებათა ფილმში კატეგორია:გამოგონილი სერიული მკვლელები კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები კალიფორნიიდან კატეგორია:1982 წელს შექმნილი ფილმის პერსონაჟები კატეგორია:გამოგონილი გამტაცებლები კატეგორია:ფსიქოს (ფრენჩაიზი) პერსონაჟები კატეგორია:გამოგონილი მზარეულები
ნაილ ჰორანი
ნაილ ჯეიმზ ჰორანი (Niall James Horan, დ. 13 სექტემბერი, 1993) — ირლანდიელი მომღერალი და სიმღერების ავტორი. ყველაზე მეტად ცნობილია, როგორც ბოიბენდ One Direction-ის წევრი. 2010 წელს, ჯგუფის სხვა წევრებთან ერთად, მონაწილეობდა The X Factor-ში, როგორც სოლო-შემსრულებელი, თუმცა მოგვიანებით One Direction-ში გაერთიანდა. ჯგუფმა დღემდე გამოსცა ხუთი ალბომი, ჩაატარა ოთხი საკონცერტო ტურნე და მიიღო რამდენიმე ჯილდო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:დაბადებული 13 სექტემბერი კატეგორია:ირლანდიელი პოპ-მომღერლები კატეგორია:One Direction-ის წევრები
ამბროსი პერტია
ბიოგრაფია
1992 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1992-1993 წლებში იყო უროლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი უნივერსიტეტის ინტერნი. 1993 წელს — ბათუმის ცენტრალური საავადმყოფოს ექიმი-უროლოგი; 1993-1995 წლებში — უროლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი უნივერსიტეტის კლინიკური ორდინატორი ხოლო 1995 წლიდან — ამავე უნივერსიტეტის მეცნიერ-თანამშრომელი. ავტორია სამეცნიერო ნაშრომებისა, რომლებიც ეხება შარდის ბუშტის ინვაზიური კიბოს მკურნალობის საკითხებს. უროლოგიის ეროვნული ცენტრის კლინიკური დირექტორი, ლაპარასკოპიული სამსახურის ხელმძღვანელი, ასოცირებული პროფესორი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1997 წელს „მამაკაცებში შარდის ბუშტის კიბოს შარდსადენ მილში გავრცობისა და ურეთრექტომიის საკითხისათვის“. სადოქტორო დისერტაციის თემა — დაიცვა 2006 წელს „თირკმელუჯრედოვანი კიბოს მკურნალობა და პროგნოზირების აქტუალური საკითხები“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 5 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:ბათუმში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
სპაჩის საპყრობილე
სპაჩის საპყრობილე (Burgu i Spaçit) — პოლიტიკური საპყრობილე ყოფილ კომუნისტური ალბანეთის სოფელ სპაჩში. ყოფილი საპყრობილე წარმოდგენილია, როგორც მეორე კატეგორიის ეროვნული ძეგლი. სწრაფად ნგრევად საპყრობილეს მუზეუმად გადაკეთება იგეგმებოდა, მაგრამ 2013 წლის თებერვლის მონაცემებით, ამ საკითხზე პროგრესი არ არსებობს. 1973 წელს, პატიმართა აჯანყების შედეგად, საპყრობილეს შენობის თავზე არაკომუნისტური დროშა აღემართა. 1984 წელს, ანალოგიური აჯანყება ქვეყნის სხვა საპატიმროშიც მოხდა.
2015 წელს, საპყრობილე ჩამოთვლილი იყო „World Monument Fund“-ის (ნიუ-იორკში დაფუძნებული ორგანიზაცია) სიაში, როგორც მსოფლიოში ერთ-ერთი 50 ყველაზე დაზიანებულ ძეგლებს შორის მყოფი.
სქოლიო
კატეგორია:ალბანეთის საპყრობილეები
ილიას სარკისი
ილიას სარკისი (إلياس سركيس დ. 20 ივლისი, 1924, შაბანიიეხი, ლიბანი — გ. 27 ივნისი, 1985, პარიზი, საფრანგეთი) — ლიბანელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, ლიბანის პრეზიდენტი 1976 წლის 23 სექტემბრიდან 1982 წლის 22 სექტემბრამდე.
ბიოგრაფია
ილიას სარკისი დაიბადა 1924 წლის 20 ივლისს, მთიან ლიბანში, სოფელ შაბანიიეხში, მარონიტების ოჯახში. ოჯახი საკმაოდ შეძლებული იყო, ჰქონდათ საკუთარი მაღაზია.
სარკისმა სწავლა დაიწყო საკუთარი სოფლის სკოლაში, ხოლო შემდეგ სწავლა გააგრძელა ბეირუთის ერთ-ერთ საშუალო სკოლაში. ბეირუთის წმინდა იოსების უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში მუშაობდა რკინიგზის კლერკად. 1948 წელს, უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ მიიღო იურისტის კვალიფიკაცია.
უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ სამი წლის განმავლობაში მუშაობდა ადვოკატად. მოგვიანებით იგი გახდა ლიბანის არმიის მეთაურის ფუად შეჰაბის პროტეჟე. შეჰაბი პრეზიდენტად აირჩიეს 1958 წელს. სარქისი დაინიშნა კონტროლის პალატის მაგისტრატორად, ხოლო 1953 წელს პრეზიდენტის პალატის გენერალურ დირექტორად. 1968 წელს დაინიშნა ლიბანის ცენტრალური ბანკის მმართველად და ამ თანამდებობაზე იმუშავა 9 წლის განმავლობაში. მისი დანიშვნა ბანკის მმართველად განაპირობა პრეზიდენტ შარლ ელუს სურვილმა, მას უნდოდა ქვეყნის საბანკო სისტემის რეორგანიზაცია, რომელიც დააზარალა 1968 წლის საბანკო კრიზისმა.
პრეზიდენტობა
სარკისმა 1970 წელს მიიღო საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობა, მაგრამ არჩევნებში სულეიმან ფრანჟიესთან დამარცხდა სულ ერთი ხმით. თუმცა 6 წლის შემდეგ, გააფთრებული სამოქალაქო ომის დროს იგი მაინც აირჩიეს პრეზიდენტად. მისი პრეზიდენტად არჩევა, როგორც ამბობენ, მოხდა სირიელების ზეწოლით. მისი მოწინააღმდეგეები ამბობენ, რომ იგი იყო დამასკის კანდიდატი და ჰაფეზ ასადის სასურველი კანდიდატი ლიბანის პრეზიდენტის თანამდებობაზე. აქედან გამომდინარე იგი იყო სომხების ინტერესების აქტიური და უკომპრომისო დამცველი თავის ქვეყანაში. ილიას სარკისი ეროვნულმა ასამბლეამ 66 ხმით აირჩია პრეზიდენტად. სარკისის პრეზიდენტობა ლიბანის ქრისტიან და მუსულმან ექსტრემისტებს შორის შეიარაღებული დაპირისპირების ესკალაციას დაემთხვა. 1976 წლის ნოემბერში ილიას სარკისს სურდა თავისი მეგობრის ქამალ ჯუმბლატის მთავრობაში შეყვანა, მაგრამ ჰაფეზ ასადი ამის წინააღმდეგ წავიდა, რადგან ჯუმბლატი ქვეყანაში სირიის გავლენის წინააღმდეგი იყო.
1980 წლის 5 მარტს სარკისმა შეიმუშავა საკუთარი პოლიტიკური სტრატეგია ქვეყანაში ეროვნული თანხმობისათვის. იგი ოთხ ძირითად პირობას ემყარებოდა:
1980 წლის ივნისში თანამდებობიდან გადადგა პრემიერ-მინისტრი სალიმ ჰოსი ლიბანში მშვიდობის მიღწევაში სარკისის უუნარობისადმი პროტესტის ნიშნად.
ილიას სარკისის ვადის გასვლამდე ცოტა ხნით ადრე ქვეყანაში შეიჭრა ისრაელის არმია და დაიწყო ლიბანის ომი.
სქოლიო
კატეგორია:ლიბანის პრეზიდენტები კატეგორია:ლიბანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 20 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1985
სულთანი (მრავალმნიშვნელოვანი)
სულთანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
AsianAve
AsianAve ან AsianAvenue — სოციალური ქსელი რომლითაც ძირითად აზიური წარმოშობის ამერიკელები სარგებლობენ. ქსელი არცთუ ისე პოპულარულია.
ისტორია
საიტი 1997 წლის 21 ივლისს გაეშვა, მისი დამაარსებლები იყვნენ ბენჟამინ სანი, პიტერ ჩენი, გრეის ჩანგი, მაიკლ მონტერო და კელვინ ვონგი. წევრები აქტიური იყვნენ პოლიტიკაში და აპროტესტებდნენ სხვადასხვა ღონისძიებებს, რომლებიც მათი აზრით აზიელებს „შეურაცხყოფდა“. 2007 წლის ოქტომბერში იმ დროისთვის აშშ-ის პრეზიდენტობის კანდიდატმა ბარაკ ობამამ შექმნა ანგარიში საიტზე. 2007 წლის მონაცემებით საიტზე დარეგისტრირებული იყო 1,4 მილიონზე მეტი ადამიანი. საიტის ინტერნეტ-დომენია .com.
დაცვის დონე
საიტი არ არის დაცული, შეუძლებელია პროფილის დაცვა, მისი ხილვა შეუძლია ყველას („ფეისბუკისგან“ განსხვავებით).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოციალური ქსელები კატეგორია:აშშ-ის კომპანიები კატეგორია:ამერიკული საიტები კატეგორია:2006 წელს დაარსებული ვებსაიტები
ფშუტიანი ქედი
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
როჩაჰმედი
როჩაჰმედი (Roçəhməd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 428 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
მარგარეტ დანიელი
მარგარეტ დანიელი (Margret af Danmark; Mairead Danmhairg; დ. 23 ივნისი, 1456, დანია — გ. 14 ივლისი, 1486, შოტლანდია) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის, ნორვეგიისა და შვედეთის მეფე კრისტიან I-ისა და მისი ცოლის, დოროთეა ბრანდენბურგელის მეორე შვილი. შოტლანდიის დედოფალი 1469-1486 წლებში როგორც ჯეიმზ III-ის მეუღლე. შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ IV-ის დედა.
ბიოგრაფია
მარგარეტი დაიბადა 1456 წლის 23 ივნისს, დანიის, ნორვეგიისა და შვედეთის მეფე კრისტიან I-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ დოროთეა ბრანდენბურგელის ოჯახში. მისი ბავშვობის შესახებ არსებული ცნობები მწირია. იგი მხოლოდ 4 წლის იყო როდესაც შოტლანდიის ტახტის მემკვიდრე, ჯეიმზ სტიუარტზე დანიშნეს. საფრანგეთის მეფე შარლ VII ვალუამ მათი ქორწინება დააჩქარა. ისინი 1469 წლის ივლისში, ჰოლირუდის სასახლეში დაქორწინდნენ. სწორედ ამ დროს მარგარეტი შოტლანდიის დედოფალი გახდა, 13 წლის ასაკში. მას დანიის სამეფო კარმა იმდენი სიმდიდრე გაატანა მზითვებში, რომ შოტლანდიამ ყველა საგარეო ვალი გაისტუმრა. თუმცა 1472 წელს ორკნის ჰერცოგი აჯანყდა და სამეფო ხელისუფლებას რამდენიმე სასახლე და კუნძული წაართვა.
დედოფალი მარგარეტი დაინტერესებული იყო ტანსაცმელებითა და სამკაულებით, ასევე ცნობილია, რომ მარგარეტს ყოველთვის ბოლო მოდის და გემოვნებიანი კაბები ეცვა. მან ასევე თავის უფროს ვაჟს, ტახტის მემკვიდრე ჯეიმზს დანიურ ენაზე ლაპარაკი ასწავლა. მან შოტლანდიელ ხალხში დიდი სიმპათია დაიმსახურა, შოტლანდიელები თავიანთ დედოფალს აღწერდნენ როგორც ლამაზ, ნაზ და მგრძნობიარე ქალს.
მარგარეტსა და ჯეიმზ III-ს ქორწინებაში საშინელი ურთიერთობა ჰქონდათ. როგორც ცნობილია, მარგარეტს ქმარი არ უყვარდა, თუმცა ასევე ცნობილია, რომ იგი ჯეიმზს ყოველთვის დიდი მოწიწებითა და პატივისცემით ეპყრობოდა. თუმცა მათ შორის ხშირი უთანხმოების მიზეზი სწორედ მათივე მეორე ვაჟი იყო, რომელიც მარგარეტის ფავორიტი შვილი იყო და რომელსაც მამის ადგილის დაკავება სურდა. 1476 წელს ჯეიმზ III-მ შვილის სამეფო კარიდან შორს გასაგზავნად გადაწყვიტა ის როსის ჰერცოგად ეკურთხებინა, თუმცა როსის იმჟამინდელმა ჰერცოგმა ჯეიმზ მაკდონალდმა მათ წინააღმდეგ სარჩელი შეიტანა შოტლანდიის პარლამენტში. თუმცა, მარგარეტის მოთხოვნითა და წვრილი ინტრიგების წყალობით ჯეიმზ მაკდონალდის წინადადება პარლამენტმა არ დააკმაყოფილა. 1482 წელს ჯეიმზ III-ს თავისმა მეამბოხე ძმამ რამდენიმე თვით ძალაუფლება ჩამოართვა, ამ დროს მარგარეტი თავისი ვაჟების ინტერესებსა და კეთილდღეობაზე უფრო ზრუნავდა ვიდრე ქმრისაზე, რამაც მასსა და მის მეუღლეს შორის ურთიერთობა დაძაბა. დედოფალი ინტრიგების ხლართვით ცდილობდა ქმრის ძალაუფლების აღდგენას, რაც გამოუვიდა კიდეც. 1482 წლის კრიზისის შემდეგ მარგარეტსა და ჯეიმზს შორის ურთიერთობა საბოლოოდ გაფუჭდა, ჯეიმზი ედინბურგში ცხოვრობდა, ხოლო მარგარეტი ვაჟებთან ერთად სტირლინგში გადავიდა.