cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კლარჯეთი
ძვ. წ. II საუკუნემდე
ფარნავაზმა იბერიის სამეფო რვა ადმინისტრაციულ ერთეულად დაყო, რომელთა სათავეშიც ერისთავები იდგნენ. ერთ–ერთი საერისთავო სწორედ კლარჯეთი იყო, რომელიც გარდა საკუთრივ კლარჯეთის პროვინციისა, მოიცავდა შავშეთსა და ამიერ–ტაოს.
ძვ. წ. II-I საუკუნეები
ძვ. წ. II საუკუნეში სომხეთის გაძლიერებისა და იბერიის წინააღმდეგ წარმატებული ექსპანსიის შედეგად, ამ ორ სამეფოს შორის საზღვარმა ჩრდილოეთით გადმოიწია და იბერიის მთელი რიგი პროვინციები სომხეთის შემადგენლობაში შევიდა. არსებობს მოსაზრება, რომ ამ პროვინციათა შორის კლარჯეთიც იყო. ამ დასკვნის გამოსატანად მკვლევარები საფუძველს სტრაბონისა და კლავდიოს პტოლემაიოსის ცნობებში ნახულობენ, თუმცა მეცნიერთა შორის აზრთა საკმაო სხვადასხვაობაა ამ საკითხზე, კერძოდ, საეჭვოა ამ ავტორებთან თვითონ კლარჯეთის მოხსენიების ფაქტიც.
კლავდიოს პტოლემაიოსის (ახ. წ. 100–178) „გეოგრაფიულ სახელმძღვანელოში“ აღნიშნულია, რომ არმენიის (სომხეთის) ის ნაწილი, რომელიც მდინარე ევფრატს, კიროსსა (მტკვარი) და არაქსს შორის მდებარეობს, სხვა ოლქებთან ერთად მოიცავს „კატარძენეს“. აქვე დაზუსტებულია მისი ლოკალიზაციაც — მოსხურ მთებთან, ე. წ. ბოხების ზემოთ. ჯერ კიდევ XIX საუკუნეში ჰ. კიპერტმა გამოთქვა მოსაზრება, რომ კატარძენე არის გვიანდელი გადამწერის მიერ დამახინჯებული „კალარძენე“, რაც კლარჯეთს შეესაბამება. ეს მოსაზრება დიდი ხნის განმავლობაში მიღებული იყო უკამათოდ. იგი გაიზიარეს კ. მიულერმა, ი. მარკვარტმა და ჰ. ჰიუბშმანმა. თუმცა, შემდგომში ზოგიერთმა მეცნიერმა ეჭვის თვალით შეხედა კატარძენესა და კლარჯეთის იგივეობას. ის ნაძალადევად და უსაფუძვლოდ ჩათვალა გ. ღაფანციანმა. განსაკუთრებით მკაცრად გაილაშქრა და უარყო ამგვარი გაიგივება პავლე ინგოროყვამ, რომელმაც კლავდიოს პტოლემეოსის ამ ცნობას ვრცელი პასაჟი მიუძღვნა. ასევე დ. მუსხელიშვილი და ნ. ხაზარაძეც ფიქრობენ, რომ კატარძენე და კლარჯეთი სხვადასხვაა. ისინი კატარძენეს კლარჯეთზე ბევრად უფრო სამხრეთით, ევფრატის სათავეებში ასახელებენ. მომხრეები კვლავ ჰყავს ტრადიციულ თვალსაზრისსაც — მას იზიარებს გ. მელიქიშვილი, ნ. ლომოური, და თ. ყაუხჩიშვილი.
სტრაბონის „გეოგრაფიაში“ იმ მხარეთა შორის, რომლებიც სომხეთმა იბერიას წაართვა, დასახელებულია ხორძენე. ი. მარკვარტმა გამოთქვა აზრი, რომ ეს არის დამახინჯებული „ხოლარძენე“ და იგი პტოლემეოსის კატარძენესთან და კლარჯეთთან გააიგივა. ეს აზრი გააკრიტიკა პავლე ინგოროყვამ და აღნიშნა, რომ ხორძენე სომხური პროვინციაა ზემო ევფრატის აუზში. ხორძენესა და კლარჯეთის იგივეობა უარყვეს ასევე ი. მანანდიანმა, ს. ჯანაშიამ, თ. ყაუხჩიშვილმა, დ. მუსხელიშვილმა და ნ. ხაზარაძემ.
ძვ. წ. II-I საუკუნეებში კლარჯეთის სახელმწიფოებრივი კუთვნილების საკითხი საკმაოდ ბუნდოვანია. სტრაბონი წერს, რომ მის დროს მოსხების ქვეყანა (ისტორიული სამხრეთ–დასავლეთი საქართველო, მესხეთი) სამადაა გაყოფილი. მისი ერთი ნაწილი კოლხებს ეკუთვნით, მეორე იბერებს, ხოლო მესამე არმენიელებს. პტოლემეოსისა და სტრაბონის ცნობებზე დაყრდნობით მეცნიერები დაბეჯითებით ვერ ამტკიცებენ, რომ ამ პერიოდში კლარჯეთი სომხეთის სამეფოს შემადგენლობაში შედიოდა. ასევე, როგორც პავლე ინგოროყვა აღნიშნავს, არც ისაა ცნობილი, კოლხეთის სამეფოს ნაწილს წარმოადგენდა იგი თუ იბერიისას. დ. მუსხელიშვილი ფიქრობს, რომ კლარჯეთი, შავშეთი და აჭარა მთლიანად კოლხეთს უნდა მიეერთებინა, თუმცა ამ მოსაზრებას არ ასაბუთებს.
I-IV საუკუნეები
ამ ცნობას ადასტურებს ლათინურენოვანი ბერძენი ისტორიკოსი ამიანე მარცელინეც, როდესაც წერს, რომ რომაელებმა ქართლის იმ ნაწილში, რომელიც არმენიასა და ლაზეთს ესაზღვრება, ხელისუფლება თავიანთ მომხრე უფლისწულს — სავრომაკს (საურმაგს) გადასცეს. საზღვარი ასფაგურის (ვარაზ-ბაქარის) და სავრომაკის სამფლობელოებს შორის, როგორც ამიანე აღნიშნავს, მდინარე მტკვარზე გადიოდა. დ. მუსხელიშვილი აღნიშნავს, რომ აქ მტკვარი მცხეთამდე კი არ იგულისხმება საზღვრად, არამედ მხოლოდ ზემო დინებაში და, ამიტომ, საურმაგის სამფლობელოდ კლარჯეთი, სამცხე, აჭარა და ჯავახეთ–არდაჰანის ნაწილი (მტკვრის დასავლეთით) უნდა ვიგულისხმოთ. ამგვარად, 370 წელს კლარჯეთი ქართლს გამოეყო და აღმოსავლეთ რომის იმპერიას დაექვემდებარა.
ეთნიკური შემადგენლობა ანტიკურ ხანაში
გ. მელიქიშვილი აღნიშნავს, რომ სამხრეთ საქართველოს მხარეთაგან (ჯავახეთი, კოლა, არდაჰანი, სამცხე, აჭარა, კლარჯეთი) „ქართლის ცხოვრებაში“ მხოლოდ კლარჯეთის მცხოვრებლები — კლარჯები მოიხსენიებიან საკუთარი ეთნონიმით. ლეონტი მროველისა და ჯუანშერის თხზულებებში სიტყვა „კლარჯნი“ იმავე ეთნიკური მნიშვნელობის სიტყვაა, როგორც „ქართველნი“ (ქართლელები, იბერიელები) და „მეგრელნი“. გარდა ამისა, როგორც ჩანს, თვითონ კლარჯებს შორისაც არსებობდა გარკვეული სუბეთნიკური ჯგუფები. დავით ხოშტარია შესაძლებლად მიიჩნევს, რომ ერთ–ერთ ასეთ ჯგუფს წარმოადგენდნენ ზიდრიტები, რომლებსაც ფლავიუს არიანე იხსენიებს ზღვისპირეთში.
ოპიზის მონასტრის შესახებ მსჯელობისას ნიკო მარი აღნიშნავს :
რამდენადაც ოპიზის მონასტერი V საუკუნეზე ადრე არ დაარსებულა, დავით ხოშტარიას მითითებით, უნდა ვიგულისხმოთ, რომ ნიკო მარი ივერ–მეგრელებსა და ჭან–ლაზებს ამ დროისათვისაც კლარჯეთის მოსახლეობის ძირითად ნაწილად მიიჩნევდა. მისივე მითითებით, ნიკო მარის ეს აზრი შესაძლოა მართალიც იყოს, თუმცა უფრო საფიქრებელია, რომ კლარჯეთის ჭანურმა მოსახლეობამ ადრევე განიცადა ძლიერი ქართიზაცია. გ. მელიქიშვილის აზრით, კლარჯები უკვე ანტიკურ ხანაში შეერწყნენ მესხეთის ქართველ (картский) ტომებს და ამ ტერიტორიაზე ქართული ელემენტი წამყვანი გახდა როგორც პოლიტიკური, ისე კულტურულ–ეთნიკური თვალსაზრისით.
V საუკუნე
მინიატიურა|300პქ|ციხე ახიზა. ჯუანშერის ცნობით კლარჯკეთში ერთ–ერთი უდიდესი ციხე, რომელიც ვახტანგმა განაახლა დაახლოებით 370 წელს კლარჯეთი მეფე ვარაზ-ბაქარს განუდგა და ბერძნებს (ბიზანტიას) დაექვემდებარა. დაახლოებით 400 წელს მეფე მირდატი უშედეგოდ ცდილობდა დაებრუნებინა მამამისის მიერ დაკარგული პროვინცია. კლარჯეთის შემოერთება მხოლოდ ვახტანგ გორგასალმა შეძლო. ჯუანშერის მიხედვით, ვახტანგის მცირე აზიაში ლაშქრობის შემდეგ მას „უკუმოსცა კეისარმან საზღვარი ქართლისა, ციხე თუხარისი და კლარჯეთი ყოველი“. ვ. გოილაძის აზრით, ეს 456 წლის ბოლოს მოხდა. დავით ხოშტარია ჯუანშერის ცნობას კლარჯეთის შემოერთების შესახებ სარწმუნოდ მიიჩნევს და იქვე აღნიშნავს, რომ V-VI საუკუნეების მიჯნიდან მაინც კლარჯეთი სხვა წყაროებითაც კვლავ ქართლის შემადგენლობაში ჩანს.
ვახტანგ გორგასალმა კლარჯეთის ერისთავად თავისი ძუძუმტე — არტავაზი დანიშნა. ქართული ისტორიული წყაროები ვახტანგ გორგასლის პერიოდს უკავშირებს კლარჯეთში სამშენებლო საქმიანობებს. მეფემ და ერისთავმა ერთად მოიარეს ახლადშემოერთებული პროვინცია და დიდი მშენებლობა დაგეგმეს. როგორც ჯუანშერის ცნობებში ჩანს, იმ პერიოდში კლარჯეთში ორი დიდი ციხე იყო — თუხარისი და ახიზა, რომელიც მეფეს დაზიანებული დახვდა. მეფის ბრძანებით არტავაზმა განაახლა ახიზა და ააშენა ახალი ციხე არტანუჯში. ჯუანშერი არაფერს წერს მეფისა და ერისთავის მიერ მონახულებულ ეკლესიებზე. არსებობს აზრი, რომ V საუკუნის II ნახევარში კლარჯეთში მხოლოდ ერთი ეკლესია იყო, რომელიც მირდატ მეფის მიერ აგებულ თუხარისის ციხეში მდებარეობდა. ჯუანშერის თხზულების მიხედვით, ვახტანგის მითითებით არტავაზმა ააშენა მონასტერი ოპიზაში და სამი ეკლესია: დაბა მერისა, შინდობისა და ახიზისა. გარდა ამისა, არსებობს ტრადიცია, რომელიც ვახტანგ მეფეს უკავშირებს თუხარისის წმინდა გიორგის ეკლესიის მშენებლობასაც.
ვახტანგის პერიოდს მიეწერება ასევე კლარჯეთში საეპისკოპოსო კათედრის დაარსება. მანამდე კლარჯეთში ცალკე საეპისკოპოსო არ ჩანს. რადგანაც მხარე თითქმის ერთი საუკუნის განმავლობაში ბიზანტიის იმპერიას ეკუთვნოდა, სავარაუდოა, რომ იგი იმპერიაში შემავალი პოლემონის პონტოს ეპარქიის ნაწილს წარმოადგენდა და ექვემდებარებოდა ტრაპეზუნტის კათედრას. V საუკუნის II ნახევარში ქართლის სამეფოს სხვა მხარეებთან ერთად კათედრა კლარჯეთშიც დაარსდა. ჯუანშერის ცნობით, ვახტანგმა „დასუა ერთი ეპისკოპოსად კლარჯეთს, ეკლესიასა ახიზისასა“.
აღსანიშნავია, რომ ჯუანშერის „ვახტანგ გორგასლის ცხოვრების“ ცნობებს ზოგიერთი მეცნიერი არ ენდობა — 1910-იანი წლებიდან მას საკმაოდ არასანდო ისტორიული წყაროს რეპუტაცია დაუმკვიდრდა. ეს ძირითადად განაპირობა ისეთი ავტორების დამოკიდებულებებმა, როგორებიც არიან ივანე ჯავახიშვილი და კორნელი კეკელიძე. ივანე ჯავახიშვილი აღნიშნავდა, რომ ეს თხზულება „ზღაპარს უფრო მიაგავს, ვიდრე ნამდვილ ისტორიას“. მისივე თქმით, იგი ვახტანგის დროის ისტორიისათვის, რამდენიმე უმნიშვნელო ცნობის გარდა, თითქმის გამოუსადეგარია. ბოლო დროის მკვლევართა დამოკიდებულება მკვეთრად შეიცვალა ჯუანშერის თხზულებისადმი. დღეს შედარებით მეტი მეცნიერი იზიარებს მარი ბროსეს მიერ გამოთქმულ მოსაზრებას, რომ თხზულებაში მოყვანილ ზღაპრულ ამბებს რეალური ისტორიული საფუძველი გააჩნია.
VI-VII საუკუნეები
523 წელს ქართლის სამეფოში მეფობა გაუქმდა და ქვეყნის თითქმის მთელი ტერიტორია სპარსეთის უშუალო მმართველობას დაექვემდებარა. ჯუანშერის ცნობით, სპარსეთისაგან დამოუკიდებლობა ქართლის მხოლოდ ორმა განაპირმა მთიანმა მხარემ შეინარჩუნა — კახეთის მთიულეთმა (სადაც ბაკურ მეფის შვილებმა შეაფარეს თავი) და კლარჯეთ–ჯავახეთმა. კლარჯეთის კლდეებში მთავრობდა ვახტანგ გორგასლის შთამომავალი გუარამი, დედით ხოსროიანი და მამით ბაგრატიონი. სუმბატ დავითის ძე მას „მამა ბაგრატიონთა“–ს უწოდებს, თუმცა მისი კლარჯეთის მთავრობის შესახებ არაფერს ამბობს.
VI საუკუნის ბოლოს და VII საუკუნის დასაწყისში ბიზანტიასა და სპარსეთს შორის დაპირისპირება გრძელდებოდა. ბიზანტიის იმპერიამ ქართლში სპარსეთის გავლენა შეცვალა 571 წლის აჯანყებისა და გუარამისათვის კურაპალატის ტიტულის ჩაბარების შემდეგ. 580–იან წლებში სპარსეთმა ნაწილობრივ კვლავ აღიდგინა პოზიციები ქართლში, 590–იან წლებში ისევ დათმო, 600–იან წლებში კვლავ აღიდგინა, ხოლო 627 წელს ნინევიის ბრძოლაში სასტიკად დამარცხების შემდეგ საბოლოოდ დაუთმო ბიზანტიას ქართლი. ცნობილი არაა, რა ხდებოდა ამ პერიოდში კონკრეტულად კლარჯეთში, მაგრამ მცირეოდენ წყაროებზე დაყრდნობით ვარაუდობენ, რომ ეს მხარე ხშირად გაქცეულ დამარცხებულთა თავშესაფარს წარმოადგენდა. ჯუანშერის მიხედვით, აქ დამკვიდრდნენ სპარსეთის მოკავშირე სტეფანოზის (გუარამის ძის) შვილები 628 წლის შემდეგ, როდესაც დანარჩენი ქართლი იმპერატორ ჰერაკლეს მიერ ერისმთავრად აღდგენილ ადარნასეს ეპყრა.
VI-VII საუკუნეებში კლარჯეთის სამშენებლო საქმიანობის შესახებ ცნობები პრაქტიკულად არ მოიპოვება. გამოთქმულია ვარაუდი, რომ ამ დროს უნდა დაარსებულიყო პარეხის მონასტერი მდინარე დუგანალას ხეობაში, თუმცა ამ აზრს ზოგიერთი მკვლევარი არ იზიარებს. პარეხში შემორჩენილი ნაგებობები კი მხოლოდ IX საუკუნესა და შემდგომ პერიოდს განეკუთვნება. სამეცნიერო ლიტერატურაში ერთხანს დამკვიდრებული იყო აზრი, რომ კლარჯეთში არაბობამდელ პერიოდში სომხებმა დააარსეს მონასტრები. ეს აზრი ნიკო მარისაგან მომდინარეობდა, რომელიც ფიქრობდა, რომ VI-VIII საუკუნეებში კლარჯეთს სომხური ემიგრაციის დიდი ტალღა მოაწყდა (იხ. ამავე სტატიის სექცია — ეთნიკური შემადგენლობა ადრეულ შუა საუკუნეებში). ეს მოსაზრება თანამედროვე სამეცნიერო ლიტერატურაში უარყოფილია (ვრცლად იხილეთ სექციაში — „სომხური მონასტრები“).
VII საუკუნის II ნახევრიდან საქართველოს ისტორიაში ახალი ეტაპი იწყება. 654 წელს ქართლის ერისმთავარი წინააღმდეგობის გარეშე დაემორჩილა არაბებს, რაც არაბთა სარდლის მასლამას მიერ გაცემული დაცვის სიგელით გაფორმდა. სიგელში აღნიშნულია, რომ იმავე პირობით არაბებს დამორჩილდნენ ქართლის ცალკეული მხარეები, მათ შორის მოხსენიებულია კლარჯეთიც. როგორც დავით ხოშტარია აღნიშნავს, ეს საგანგებო აღნიშნვა იმას მოწმობს, რომ ერისთავები (მათ შორის კლარჯეთის) საკმაოდ დამოუკიდებელნი იყვნენ როგორც საშინაო, ისე საგარეო საქმეებშიც
VIII საუკუნე
ჯერ კიდევ წინა საუკუნის II ნახევარში დაწყებული არაბთა ბატონობა საქართველოში განსაკუთრებით დამძიმდა VIII საუკუნის I ნახევარში, ხალიფა ხიშამის (724–743) ზეობის წლებში. 735 წელს აჯანყებული კავკასიის დასამორჩილებლად ხიშამმა თავისი ბიძაშვილი მარვან იბნ მუჰამედი (მურვან ყრუს სახელით ცნობილი) გამოგზავნა. ქართლის ცხოვრების მიხედვით, მურვანის სამხედრო ძალით შეძრწუნებული „მთავარნი და პიტიახშნი, ნათესავნი ერისთავთა და წარჩინებულთანი შეიმეოტნეს კავკასიად, და დაიმალნეს კლდეთა და ღრეთა“.
დანამდვილებით არაა დადგენილი, იყო თუ არა კლარჯეთი მურვან ყრუს მიერ დალაშქრულ მხარეთა შორის. ამის შესახებ პირდაპირ ცნობას მხოლოდ სუმბატ დავითის ძე იძლევა. მისი ცნობით
სუმბატ დავითის ძე ასევე წერს, რომ აშოტ კურაპალატმა განაახლა მურვან ყრუს მიერ აოხრებული არტანუჯის ციხე. განსხვავებულ ინფორმაციას იძლევიან სხვა წყაროები. „დავით და კონსტანტინეს მარტვილობაში“ აღწერილ მურვან ყრუს მარშუტში არც კლარჯეთი ჩანს და არც შავშეთი — იგი სამცხიდან არგვეთში გადადის. ამგვარადვეა შესაბამის ჩანართში ჯუანშერთან. სხვაგან ჯუანშერი არაბთა მიერ გაპარტახებულ ქვეყნებს შორის ასახელებს ქართლს, სომხითსა და რანს, „არჩილის წამებაში“ ქართლთან ერთად დასახელებულია კახეთიც , მაგრამ არსადაა ნახსენები შავშეთი თუ კლარჯეთი. გიორგი მერჩულეს მიხედვით, 780–იან წლებში, გრიგოლის ხანძთაში ჩასვლისას
ბევრი მკვლევარი ამას სასტიკი მტრის მიერ აოხრებული მხარის სურათად მიიჩნევს. თავად გიორგი მერჩულე არაბთა ლაშქრობის თაობაზე კლარჯეთში არაფერს წერს. აღსანიშნავია, რომ სუმბატ დავითის ძე (ერთადერთი ავტორი, რომელიც კლარჯეთში მურვან ყრუს ლასქრობის შესახებ იძლევა ცნობას) კლარჯეთის მოსახლეობის შემცირებას უკავშირებს არა არაბთა შემოსევებს, არამედ „სატლობას“ ანუ ქოლერის ეპიდემიას. კორნელი კეკელიძე შენიშნავს, რომ ეს უნდა იყოს 746–747 წლების დიდი ეპიდემია, რომელმაც ბიზანტიაში უამრავი ხალხი იმსხვერპლა და, ალბათ, კლარჯეთსაც მოედო.
მიუხედავად იმისა, გადაურჩა თუ არა კლარჯეთი მურვან ყრუს ლაშქრობას, რეგიონში მდგომარეობა მაინც მძიმე იყო. კლარჯეთს თავისი კვალი დაამჩნია გამანადგურებელმა ეპიდემიამ და იმ საერთო პოლიტიკურმა და ეკონომიკურმა კრიზისმა, რომელმაც VIII საუკუნეში მთელი საქართველო მოიცვა. VIII–IX საუკუნეების მიჯნაზე მხარეში ჩამკვდარი იყო როგორც სულიერი, ისე სამეურნეო ცხოვრება, გამეჩხერებული იყო მოსახლეობა, ხოლო ადმინისტრაცია — მოშლილი.
ეთნიკური შემადგენლობა ადრეულ შუა საუკუნეებში
ნიკო მარი ფიქრობს, რომ VI საუკუნეში კლარჯეთის „თუბალ–კაინური“ ანუ ქართველური მოსახლეობა გასომხდა (перерождается в армян). ეს პროცესი ნიკო მარს, თავისივე აღიარებით, საკმაოდ ბუნდოვნად ჰქონდა წარმოდგენილი. მისი მსჯელობიდან ირკვევა, რომ იგი გადამწყვეტ ფაქტორად ამ პროცესში სომხების მასიურ ჩამოსახლებას მიიჩნევდა. მან სცადა, ეს მოვლენა წერილობითი ძეგლებითაც დაედასტურებინა და ერთადერთ წყაროზე შეჩერდა — სომეხი მემატიანის ჰოვან მამიკონიანის თხზულებაზე, რომელშიც VII საუკუნის დასაწყისია აღწერილი. ნიკო მარმა აქ სრულიად ნებისმიერად ამოიკითხა ცნობა უკვე შემდგარი (о совершившемся уже) სომხური ემიგრაციული მოძრაობის შესახებ ივერთა ამ ქვეყანაში (კლარჯეთში). ქვეყანა რომ ივერთაა, ეს თხზულებაში მართლაც აღნიშნულია — მისი მმართველი ვაშდენი „ივერთა მთავრად“ მოიხსენიება; თუმცა, სომეხთა ემიგრაციულ მოძრაობაზე მატიანეში არც პირდაპირი და არც ირიბი მინიშნება არ მოიპოვება. პავლე ინგოროყვამ დაწვრილებით განიხილა ჰოვან მამიკონიანის ცნობები და აჩვენა ნიკო მარის მოსაზრების უსაფუძვლობა. როგორც დავით ხოშტარია აღნიშნავს, ჰოვან მამიკონიანის თხზულებები ძლიერ ზღაპრულ ელემენტებს შეიცავს; თავად ნიკო მარი მათ „ნახევრადლეგენდარულს“ უწოდებს. აღსანიშნავია, რომ ამ თხზულებაში მოთხრობილი ამბავი, მოქმედი პირები და მოქმედების ადგილი (ქალაქი ტამბური შავი ზღვის პირას და შემდეგ მის ადგილად აგებული ქალაქი ჰამამაშენი) სხვა წყაროებიდან ცნობილი არაა.
კლარჯეთის მოსახლეობის სრული არმენიზაციის ჰიპოთეზა თანამედროვე მეცნიერებაში აღარ განიხილება, თუმცა გარკვეულ პერიოდში კლარჯეთში სომხური მოსახლეობის არსებობა არ გამოირიცხება. მათ აქ ყოფნას 530–540–იან წლებში ადასტურებს პროკოპი კესარიელი, რომელიც De bello gothico-ში წერს, რომ ათინას, არქაბესა და აფსაროსის მარჯვნივ აღმართული მთების გადაღმა, იბერიის საზღვრებამდე, ბიზანტიის ქვეშევრდომი პერსარმენები და არმენები ცხოვრობენ. დავით ხოშტარია ფიქრობს, რომ სომხები კლარჯეთში ძირითადად IV საუკუნის ბოლოს და უფრო ინტენსიურად კი V საუკუნეში ჩასახლდნენ. მისივე თქმით, საფიქრებელია, რომ ისინი ცენტრალური და აღმოსავლეთი სომხეთიდან წამოვიდნენ, რომელიც ბიზანტიასა და სპარსეთს შორის სომხეთის განაწილების შემდეგ (387 წელს) სპარსეთის შემადგენლობაში აღმოჩნდა. აქ ქრისტიანული მოსახლეობა ძლიერ შევიწროებას განიცდიდა, რამაც გამოიწვია 450–451 წლების აჯანყება. ლაზარ ფარპეცის „სომხეთის ისტორიიდან“ ჩანს, რომ სპარსელებთან ბრძოლის დროს სომხები ხშირად თავს აფარებდნენ ტაოს, კლარჯეთის მეზობელ ძნელადმისადგომ მხარეს. სავარაუდოა, რომ მათი ნაწილი — პრობიზანტიური ორიენტაციის სომხური არისტოკრატიული ოჯახები — ტაოდან გადავიდა და კლარჯეთში დამკვიდრდა, რომელიც ბიზანტიის დასაყრდენს წარმოადგენდა ქართლსა და მთლიანად კავკასიაში სპარსეთის წინააღმდეგ ბრძოლაში. დავით ხოშტარია თვლის, რომ ძნელი წარმოსადგენია მათ მხარის მოსახლეობაში არსებითი ეთნიკური ცვლილება გამოეწვიათ, თუმცა, როგორც ჩანს, ისინი აქტიურად ჩანდნენ პოლიტიკურ ცხოვრებაში.
ადრეული შუა საუკუნეების კლარჯეთის ეთნიკური შემადგენლობის გამოკვლევაში მეცნიერები ითვალისწინებენ ტოპონიმიკასაც. ძველი წერილობითი წყაროებით კლარჯეთში სულ ორი სომხური წარმომავლობის ტოპონიმია დადასტურებული — შატბერდი და მიძნაძორი (ამ სიტყვაშიც მიჯნა ქართულია). ქართველური ტოპონიმები გაცილებით მეტია. პავლე ინგოროყვას მოჰყავს 50–ზე მეტი გეოგრაფიული სახელწოდება, რომელთაგან, ერთი–ორი გამონაკლისის გარდა, ყველა ქართველურ ენობრივ სამყაროს ეკუთვნის. რ. ედვარდსი აღნიშნავს, რომ შატბერდი არის ერთ–ერთი თითო–ოროლა ამოცნობად სომხურ ტოპონიმთაგანი კლარჯეთში. ქართულ ტოპონიმთა უმრავლესობა სომხურთან შედარებით, მოწმობს იმას, რომ კლარჯეთის სომხობა გაცილებით ნაკლები იყო ქართველურ მოსახლეობაზე.
IX-X საუკუნეები
IX საუკუნიდან სამხრეთი საქართველოს და მათ შორის კლარჯეთის ისტორიაშიც ახალი ეპოქა იწყება. საუკუნის დასაწყისშივე აშოტ ბაგრატიონის მიერ სამხრეთ საქართველოში დაარსდა ტაო-კლარჯეთის სამეფო, რომელიც უშუალოდ ტაოსა და კლარჯეთის გარდა მოიცავდა სხვა ისტორიულ რეგიონებსაც, შავშეთს, კოლას, არდაჰანსა და სხვა. ამ მოვლენის სხვადასხვაგვარი დათარიღება არსებობს — ზოგიერთი მეცნიერი სამეფოს დაარსების თარიღად 809 წელს მიიჩნევს, სხვები კი 813 წლის ახლო ხანებზე საუბრობენ. სუმბატ დავითის ძის მიხედვით აშოტი თავიდან ქართლის ერისმთავარია. იგი იბრძოდა არაბთა წინააღმდეგ, თუმცა დამარცხდა და იძულებული გახდა, კლარჯეთში გაქცეულიყო, რომელიც ბიზანტიის იმპერიის გავლენის სფეროში იყო მოქცეული. ახალი სამეფოს დაარსების შემდეგ აშოტმა კურაპალატის ტიტულიც მიიღო. რამდენიმე წლის შემდეგ აშოტმა ისარგებლა სახალიფოში დაწყებული არეულობით და არაბების წინააღმდეგ ბრძოლა განაგრძო. ბრძოლები წარმატებული გამოდგა და 820 წლისათვის ტაო-კლარჯეთის სამეფოს უკვე ქართლიც ექვემდებარებოდა.
სუმბატ დავითის ძის მიხედვით, 826 წელს აშოტი არაბებთან ბრძოლაში დაიღუპა. ამ მოვლენის თარიღად ზოგიერთი მეცნიერი 836 წლის ახლო ხანებსაც მიიჩნევს. აშოტს სამი ძე დარჩა — ადარნასე, ბაგრატი და გუარამი. ტაო-კლარჯეთის სამეფოს თავიდან სამივე ერთად განაგებდა, სანამ შუათანა ძმამ ბაგრატმა არ მიიღო კურაპალატის ტიტული იმპერატორისაგან. მიუხედავად ამისა, ტაოსა და კლარჯეთში იგი არ ყოფილა ისეთი ერთპიროვნული მმართველი, როგორიც აშოტი — გიორგი მერჩულე სამივე ძმას „ხელმწიფეებად“ იხსენიებს.
888 წელს ადარნასე II–მ „ქართველთა მეფის“ ტიტული მიიღო, ხოლო სამეფოს „ქართველთა სამეფო“ ეწოდა. ერთიანი საქართველოს სამეფოს შექმნის თარიღად ითვლება 978 წელი, როდესაც „ქართველთა მეფემ“ (აღმოსავლეთ საქართველო) ბაგრატ III-მ მიითო აფხაზეთის ტახტი. ამ პერიოდში კლარჯეთი ერთიანი სამეფოს გარეთ იყო დარჩენილი. ბაგრატმა იგი 1001 წელს შემოიერთა. ამ დროიდან კლარჯეთის ისტორია ერთიან საქართველოსთანაა დაკავშირებული.
XI-XVI საუკუნეები
XI საუკუნიდან კლარჯეთში აღმშენებლობით სამუშაოებს მთავარი დასაყრდენი — ბაგრატიონთა მხარდაჭერა გამოეცალა. 1001 წელს გარდაიცვალა დავით კურაპალატი, 1008 წელს — გურგენი. გაერთიანებული საქართველოს სამეფო კარი კლარჯეთიდან დასავლეთ საქართველოში, ქუთაისში გადავიდა. ბაგრატიონთა კლარჯულმა შტომ ფაქტობრივად არსებობა შეწყვიტა — მათი ნაწილი ბაგრატ III-მ ციხეში გამოამწყვდია, სხვებმა კი გაქცევით უშველეს თავს. სამხრეთ საქართველოში ბაგრატიონები აღარ დარჩნენ, რაც თავიდანვე აისახა ამ რეგიონის კულტურულ ცხოვრებაზე.
XI საუკუნის II ნახევრიდან საქართველოში მდგომარეობა გაუარესდა. მესოპოტამიაში დამკვიდრებული თურქ-სელჩუკები თანდათან კავკასიისა და მცირე აზიისაკენ მოიწევდნენ. 1065 წელს სულთან ალფ-არსლანის მეთაურობით ჯავახეთი დაარბიეს, 1068 წელს კი კახეთი და ქართლი. ამ პერიოდში თურქ-სელჩუკები უკვე ღრმად იყვნენ შეჭრილი მცირე აზიაში. 1071 წლის აგვისტოში მათ მანასკერტის ბრძოლაში დაამარცხეს ბიზანტიის არმია, რამაც ახლო აღმოსავლეთში ძალთა თანაფარდობა მკვეთრად შეცვალა. 1080 წელს სელჯუკები სულთან მელიქ-შაჰის მეთაურობით მეორედ შემოესივნენ საქართველოს და თითქმის ყველა კუთხე დალაშქრეს. კლარჯეთი, რომელშიც სამი საუკუნის განმავლობაში მუსლიმი დამპყრობელი არ შესულა, განსაკუთრებით მძიმე მდგომარეობაში აღმოჩნდა. დავით აღმაშენებლის ისტორიკოსის ცნობით, „... კლარჯეთი ზღვის პირამდის ... აღივსო თურქითა“. აღსანიშნავია რომ იმავე ისტორიკოსთან მელიქ-შაჰი საკმაოდ კარგადაა დახასიათებული და ქრისტიანთა სიყვარულიც კი მიეწერება. თუმცა, როგორც იმავე ნაწარმოებში ირკვევა, დამპყრობლები არ გამოირჩეოდნენ გულმოწყალებით :
მეცნიერები ზუსტად ვერ ამბობენ, კონკრეტულად რა ზარალი მიადგა კლარჯეთს, მის სამონასტრო კომპლექსებს, თუმცა ფაქტია, რომ მონასტერთა გადაწვას უმრავლეს შემთხვევაში ნგრევა არ გამოუწვევია (ხანძთა, შატბერდი, ოპიზა). თურქ-სელჩუკების ბატონობა კლარჯეთში მეტნაკლები ინტენსივობით XII საუკუნის დასაწყისამდე გაგრძელდა, სანამ დავით აღმაშენებელმა არ განდევნა ისინი.
XII საუკუნიდან, როდესაც კლარჯეთი უკვე გაერთიანებული ფეოდალური საქართველოს ნაწილს წარმოადგენს, კლარჯეთის აქტუალურობა, როგორც ჩანს დაიკარგა. ეს ერთი მხრივ გამოწვეული იყო სამეფო კარის კლარჯეთიდან ჯერ ქუთაისში, შემდეგ კი ტფილისში გადასვლით; ხოლო მეორე მხრივ იმით, რომ ბაგრატიონები მეტ ყურადღებას ქვეყნის შიდა, ცენტრალურ რეგიონებს უთმობდნენ. XII–XIII საუკუნეების ეკლესიები კლარჯეთში ცნობილი არაა. შემდგომი პერიოდიდანაც XVI საუკუნემდე აქ მხოლოდ ორიოდე უმნიშვნელო საკულტო ნაგებობაა.
XVI საუკუნე და შემდგომი პერიოდი
მინიატიურა|300პქ|ამიერკავკასიის ტერიტორიების განაწილება ყარსის ხელშეკრულების შემდეგ; ისტორიული კლარჯეთი მოქცეულია თურქეთში (რუკაზე მუქი მეწამული ფერით), ართვინის პროვინციაში 1551 წელს კლარჯეთი სამხრეთ საქართველოს სხვა მხარეებთან ერთად ოსმალებმა დაიპყრეს. ამ დროიდან კლარჯეთის (და ზოგადად საათაბაგოს) ქართული მოსახლეობა გამუსულმანების გზაზეა დამდგარი. ბერი ეგნატაშვილის მითითებით, XVII საუკუნის I ნახევრიდან
რუსეთ-თურქეთის 1877–1878 წლების ომის შემდეგ, ბერლინის კონგრესზე მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე ისტორიული სამხრეთ საქართველოს დიდი ტერიტორია რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა. მათ შორის იყო კლარჯეთის ნაწილიც. კლარჯეთის ეს ნაწილი ბათუმის ოლქის დაქვემდებარებაში იყო და მოიცავდა ართვინის ოკრუგს, რომელიც ბათუმის ოლქის სხვა ოკრუგებთან ერთად სამხედრო და ადმინისტრაციულ საქმეებში კავკასიის არმიის მთავარსარდალს ექვემდებარებოდა. ადგილობრივ მმართველობას სათავეში ბათუმის სამხედრო გუბერნატორი ედგა. 1883-1903 წლებში ისტორიული კლარჯეთის ტერიტორია (მთლიანად ბათუმის ოლქთან ერთად) ქუთაისის გუბერნიას დაექვემდებარა. 1903 წლიდან კი კვლავ ცალკე გამოყოფილი ბათუმის ოლქის შემადგენლობაშია.
კლარჯეთი 1918 წლის 22 აპრილს ახლად დაარსებული ამიერკავკასიის დემოკრატიული ფედერაციული რესპუბლიკის ფარგლებში მოექცა, მისი დაშლის შემდეგ კი, იმავე წლის 26 მაისიდან საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას დაექვემდებარა. 1918 წლის 27 აგვისტოს ბრესტ-ტილოვსკის ხელშეკრულებით რუსეთმა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის თანხმობის გარეშე უარი თქვა სამხრეთ საქართველოს ტერიტორიებზე, მათ შორის ისტორიულ კლარჯეთზეც. 1921 წლის 13 ოქტომბერს თურქეთსა და ამიერკავკასიის დემოკრატიულ რესპუბლიკებს შორის ხელი მოეწერა სამშვიდობო მოლაპარაკებას, რომელიც ყარსის ხელშეკრულების სახელითაა ცნობილი. ხელშეკრულებით თურქეთმა მიიღო სამხრეთ საქართველოს ტერიტორიების მნიშვნელოვანი ნაწილი, მათ შორის კლარჯეთის ისტორიული რეგიონიც — ართვინის პროვნიციის სახით. 1921 წლის ხელშეკრულებით საბჭოთა კავშირსა და თურქეთს შორის დადგინდა ის საზღვარი, რომელიც დღესაც მოქმედებს საქართველოსა და თურქეთს შორის.
ვახტანგ გორგასლის პერიოდი
მინიატიურა|300პქ|ვახტანგის მითითებით არტავაზის მიერ აღდგენილი ახიზის ციხე დღეს
კლარჯეთში პირველი მნიშვნელოვანი სამშენებლო სამუშაოების შესახებ ინფორმაციას გვაძლევს ჯუანშერი. ეს მშენებლობები ვახტანგ გორგასალსა და მის ძუძუმტეს, კლარჯეთის ერისთავ არტავაზს უკავშირდება. ჯუანშერის გადმოცემით მეფემ და ერისთავმა ერთად შემოიარეს კლარჯეთის ახლადშემოერთებული მხარე და დაგეგმეს დიდი სამშენებლო სამუშაოები. როგორც ირკვევა, ამ პერიოდში კლარჯეთში ორი დიდი ციხე იყო — თუხარისი და ახიზა. ვახტანგის ბრძანებით არტავაზმა განაახლა ახიზის ციხე და ააშენა ახალი არტანუჯის ციხე. ჯუანშერი არაფერს წერს მეფისა და ერისთავის მიერ მონახულებული ეკლესიების შესახებ, რის საფუძველზეც დავით ხოშტარია ვარაუდობს, რომ კლარჯეთში ამ პერიოდში მხოლოდ ერთი ეკლესია იყო, რომელიც V საუკუნის მეორე ნახევარში მირდატ მეფეს უნდა აეშენებინა თუხარისის ციხეში. ვახტანგ გორგასალმა, როგორც ჩანს, იზრუნა საეკლესიო მშენებლობზეც; მისი მითითებით არტავაზმა ააგო ოპიზის მონასტერი და დაბა მერის, შინდობისა და ახიზის ეკლესიები.
ბერთის ოთხთავის ერთ-ერთი მინაწერი თუხარისის წმინდა გიორგის ეკლესიის აშენებას ასევე ვახტანგ გორგასალს უკავშირებს. რ. ბლეიკი და ს. დერ ნერსესიანი მინაწერის გაკეთების თარიღს XII-XVI საუკუნეებს შორის აქცევენ. მათი შენიშვნით, ეს არის თუხარისის ეკლესიის დაარსების ლეგენდა. მინაწერის მიხედვით ეკლესია გორგასილის დროს აუგიათ. როგორც ჩანს, ლეგენდამ, რომელიც გვიანდელ მინაწერში აისახა, ვახტანგის სახელს დაუკავშირა თუხარისის ძველი, ჯერ კიდევ IV საუკუნეში აგებული ეკლესია. ამის საფუძველი შესაძლოა ის გახდა, რომ ჯუანშერის ცნობით ვახტანგის ერისთავი არტავაზი ბევრს აშენებდა კლარჯეთში. დავით ხოშტარია არ გამორიცხავს, რომ მას თუხარისის ძველ ეკლესიაზე მართლაც ჩაეტარებინა რაიმე განახლებითი სამუშაოები ან სულაც თავიდან აეშენებინა ეკლესია. თუმცა, იქვე აღნიშნავს, რომ ჯუანშერი ამის შესახებ არაფერს წერს — მის მიხედვით, ვახტანგი და არტავაზი მხოლოდ ციხის დათვალიერებით შემოიფარგლნენ.
თანამედროვე მეცნიერებაში ამ საკითხთან დაკავშირებით აზრი გაყოფილია. დავით ხოშტარია მიიჩნევს, რომ ბოლო ხანებში გამოვლენილი მასალები სხვაგვარად წამოაჩენენ ქართული მონასტრების ადრეულ ეტაპს და საფუძველი არ არსებობს ეჭვისა ჯუანშერის ამ ცნობაზე. თანამედროვე მკვლევართაგან ოპიზის მონასტრის დაარსების ვახტანგის ეპოქით დათარიღებას უარყოფს ვახტანგ ჯობაძე.
VI-VIII საუკუნეები
მინიატიურა|300პქ|პარეხის მონასტერი
კლარჯეთის მხარეში VI-VII საუკუნეების სამშენებლო სამუშაოების შესახებ ცნობები პრაქტიკულად არ მოიპოვება. გამოთქმულია მოსაზრება, რომ ამ დროს უნდა დაარსებულიყო პარეხის მონასტერი, მდინარე დუგანალას ხეობაში, ბერთის ზემოთ. მკვლევართა შორის ასეთი მოსაზრების საფუძველს იძლევა „სერაპიონ ზარზმელის ცხოვრება“, რომელშიც ნათქვამია, რომ წმინდა შიოს ერთ–ერთი მოწაფე მიქაელი ჩავიდა კლარჯეთში, ერთი ხანი დაჰყო ოპიზაში და შემდეგ
„გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრების“ მიხედვით კი
პარეხი მონასტრის დაარსების თარიღი მკვლევართა შორის აზრთა სხვადასხვაობას იწვევს. მათი ნაწილი, რომელიც „სერაპიონ ზარზმელის ცხოვრებაში“ აღწერილ მოვლენებს VI-VII საუკუნეებით ათარიღებს     , ფიქრობს, რომ პარეხის მონასტერი მართლაც წმინდა შიოს მოწაფე მიქაელმა დააარსა VI საუკუნის შუა ხანებში. მკვლევართა მეორე ჯგუფი, რომელიც სერაპიონ ზარზმელს IX საუკუნის მოღვაწედ მიიჩნევს    , თვლის, რომ ორივე თხზულებაში მოხსენიებული მიქაელი ერთი და იგივე პირია, გრიგოლ ხანძთელის თანამედროვე; შესაბამისად VI-VII საუკუნეებში პარეხი არ არსებობდა.
VII საუკუნის მეორე ნახევრიდან და VIII საუკუნიდან კლარჯეთს მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა მურვან ყრუს ლაშქრობებმა თუ ქოლერის ეპიდემიამ (იხილეთ ქვეთავი VIII საუკუნე). სამონასტრო, საეკლესიო თუ სხვა სახის მშენებლობები ამ პერიოდში საერთოდ არაა ცნობილი. უფრო მეტიც, ამ პერიოდში დაიცალა ოპიზის მონასტერი, რომელიც 750–760 წლებში კვლავ განახლდა. VIII საუკუნის მიწურულისათვის, როდესაც კლარჯეთში გრიგოლ ხანძთელი ჩავიდა, მას ოპიზის გარდა სხვა მონასტერი არ დახვედრია.
„სომხური მონასტრები“
სამეცნიერო ლიტერატურაში ერთ დროს გავრცელებული იყო მოსაზრება, რომ არაბობამდელ პერიოდში კლარჯეთში სომხებმა რაღაც მონასტრები დააარსეს. ეს აზრი მომდინარეობს ნიკო მარისაგან, რომელიც თვლიდა, რომ VI-VII საუკუნეებში კლარჯეთის მოსახლეობა სომხური ემიგრაციული ტალღის გამო „გასომხდა“. „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრების“ პირველი გამოცემის წინასიტყვაობაში ნიკო მარი გრიგოლ ხანძთელისა და მისი მოწაფეების მოღვაწეობის დასაწყისის შესახებ წერდა :
VIII საუკუნის შუახანებში ოპიზის მონასტრის აღდგენასთან დაკავშირებით კი ნიკოლოზ მარი აღნიშნავდა :
მოგვიანებით იგივე აზრი ჩამოაყალიბა კორნელი კეკელიძემაც :
დავით ხოშტარია შენიშნავს, რომ კორნელი კეკელიძე იშხნის მონასტერს შეცდომით კლარჯეთის მონასტერთა გვერდით მოიხსენიებს, მაშინ როდესაც იგი ტაოში მდებარეობს. ცნობილია და თანამედროვე მეცნიერებშიც კამათს არ იწვევს ის ფაქტი, რომ იშხანში პირველი კათედრალი დიოფიზიტმა მართლმადიდებელმა სომეხმა ნერსემ ააგო VII საუკუნეში, თუმცა დავით ხოშტარიას აღნიშვნით, ტაოსა და კლარჯეთის არევა არ შეიძლება, რადგან IX საუკუნემდე მათი ისტორიული ბედი სხვადასხვა იყო. უშუალოდ კლარჯეთში ამ პერიოდის სომხური მონასტრების ნიკო მარისეული მოსაზრება თანამედროვე მეცნიერებაში უარყოფილია. არ მოიპოვება არც ერთი წერილობითი ცნობა, რომელიც პირდაპირ ან ირიბად დაადასტურებდა სომხების მიერ კლარჯეთში თუნდაც ერთი მონასტრის აგების ფაქტს. ასევე არ არსებობს კლარჯეთში იმხანად შემქნილი არანაირი სომხური ხელნაწერი ან სხვაგვარი კვალი სამონასტრო ცხოვრებისა.
ბოლო ხანებში კლარჯეთისა და ტაოს არქიტექტურის ისტორიის ფალსიფიკაციამ განსაკუთრებით ტენდენციური ხასიათი მიიღო. გაჩნდა პუბლიკაციები, რომლებშიც კლარჯეთი ისტორიული სომხეთის ნაწილადაა გამოცხადებული, ხოლო სამხრეთი საქართველოს IX–X საუკუნეების კულტურა — „სომხურ–ქალკედონიტურად“. ამგვარ პუბლიკაციებში, როგორც დავით ხოშტარია აღნიშნავს, არქიტექტურული ასპექტი უკანა პლანზეა, ვინაიდან ხელოვნების ისტორიის თვალსაზრისით ტაო–კლარჯეთის არქიტექტურის სომხურად გამოცხადების აბსურდულობა ყველაზე მეტადაა თვალში საცემი.
გრიგოლ ხანძთელის პერიოდი
300პქ|მინიატიურა|ხანძთის მონასტერი დღეს 300პქ|მინიატიურა|დოლისყანის მონასტერი დღეს
IX საუკუნის შუახანებში ბაგრატ კურაპალატმა და მისმა ძმებმა გრიგოლ ხანძთელის თხოვნით მოიარეს კლარჯეთის მონასტრები. ამ მოგზაურობის შესახებ გიორგი მერჩულეს თხზულებაში გვხვდება ახალი მონასტრები, რომლებიც ნაწარმოებში მანამდე არ ჩანს. კერძოდ, ბაგრატიონების მიერ მონახულებულ მონასტერთა შორის ნახსენებია ჯმერკის ღმრთისმშობელი, ბერთის ღმრთისმშობელი და დაბის წმინდა გიორგი. გარდა ამისა, ხანძთაში შეჩერებულ ხელმწიფეთა სანახავად მისულან მიძნაძორის წინამძღვარი „დიდი მამაჲ“ დავითი და მისი მოწაფეები — წყაროსთავის მონასტრის მაშენებელი ილარიონი და ბარეთელთას მონასტრის მაშენებელი ზაქარია. ყველა ეს მონასტერი 830–840–იან წლებში დაარსდა, მოგვიანებით კი მათ დაემატა პარეხისა და დოლისყანის მონასტრები.
ამგვარად, დროის საკმაოდ მცირე მონაკვეთში კლარჯეთში დაარსდა ან განახლდა თორმეტი დიდი მონასტერი, კლარჯეთის „ათორმეტი უდაბნოს“ სახელით ცნობილი: ოპიზა, ხანძთა, მერე, შატბერდი, მიჯნაძორი, წყაროსთავი, ბარეთელთა, ბერთა, ჯმერკი, დაბა, პარეხი და დოლისყანა. შუა საუკუნეების ავტორები ამ მონასტრებს აღფრთოვანებით „საქართველოს სინად“ მოიხსენიებენ. ყოველ მონასტერს საკუთარი წინამძღვარი ჰყავდა, თუმცა ისინი ამასთანავე ორგანიზაციულ ერთობასაც წარმოადგენდნენ, ნიკო მარის გამოთქმით „ბერების რესპუბლიკას“ (монашеская республика), რომელსაც სათავეში ედგა გრიგოლ ხანძთელი. 830–იანი წლებიდან იგი კლარჯეთის „ათორმეტ უდაბნოთა“ არქიმანდრიტად იწოდება.
დღესდღეობით საკმაოდ მცირე მასალაა შემორჩენილი იმისთვის, რომ მეცნიერულ დონეზე მოხდეს გრიგოლ ხანძთელის დროინდელი არქიტექტუის შესწავლა. თავდაპირველი ნაგებობები მონასტების უმრავლესობაში დღემდე არაა მოღწეული; ისინი ან საფუძვლიანადაა გადაკეთებული ან მთლიანად შეცვლილია ახლით. სავარაუდოდ, თავდაპირველი 830–840–ანი წლების ეკლესიების შედარებით მოზრდილი ნაშთები შემონახულია მხოლოდ წყაროსთავსა და მიჯნაძორში.
XI საუკუნის შემდეგ
XI საუკუნის დასაწყისიდანვე სამშენებლო აქტივობა კლარჯეთში მკვეთრად კლებულობს, საუკუნის მეორე ნახევრიდან კი, თურქ-სელჩუკების შემოსევების შედეგად თითქმის საერთოდ წყდება. ამ შემოსევებმა მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა უკვე არსებულ ეკლესიებსა და მონასტრებსაც, რომლებიც გადაწვეს, თუმცა ხანძარს, როგორც ჩანს ნგრევა არ მოჰყოლია.
გარდა ამ მცირე საეკლესიო მშენებლობისა კლარჯეთის სოფლებში, სხვადასხვა მცირემასშტაბიანი სამუშაობი მიმდინარეობდა ასევე გრიგოლ ხანძთელის პერიოდის მონასტრებშიც. XIV-XVI საუკუნეებში აიგო სამრეკლოები ოპიზასა და ხანძთაში, შატბერდის ეკლესიას XIII საუკუნეში სამხრეთიდან მიაშენეს ეგვტერი.
ოსმალების მიერ 1551 წელს კლარჯეთის დაპყრობის შემდეგ მონასტრები მაინც განაგრძობდნენ არსებობას. ისინი საბოლოოდ დაიცალა XVII საუკუნის მეორე ნახევარში ან XVIII საუკუნეში, როდესაც გაუქმდა ანჩისა და ტბეთის კათედრები და მთლიანად მოიშალა შავშეთ–კლარჯეთის საეკლესიო ორგანიზაცია.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები
აკაკი ბაქრაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
აკაკი ბაქრაძე რამდენიმე პიროვნებას ჰქვია:
ა
ევროპის რეგიონთა კომიტეტი
ევროპის რეგიონთა კომიტეტი — ევროკავშირის ერთ-ერთი დამხმარე ინსტიტუტი, რომელიც დაარსებულია მაასტრიხტის ხელშეკრულების საფუძველზე და შედგება რეგიონულ და ადგილობრივ ხელისუფლებათა 222 წარმომადგენლისაგან, რომლებსაც წევრი სახელმწიფოების რეკომენდაციის საფუძველზე ოთხ წელიწადში ერთხელ ნიშნავს ევროპის კავშირის საბჭო. საბჭო ან კომისია ეთათბირებიან კომიტეტს ხელშეკრულებით განსაზღვრული შემთხვევების თაობაზე. გარდა ამისა, კომიტეტს საკუთარი მოსაზრებების გამოთქმაც შეუძლია.
შემადგენლობა
კომიტეტი შედგება 353 მუდმივი და ამდენიმე ალტერნატიული წევრისგან. წარმომადგენლების რაოდენობა განსაზღვრულია მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით. წევრების რაოდენობა ქვეყნების მიხედვით გამოიყურება შემდეგნაირად:
სქოლიო
კატეგორია:ევროპის კავშირი
მანანა გორგოშიძე
მანანა გორგოშიძე (დ. 6 დეკემბერი, 1946) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.
1971 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1971–1975 წლებში იყო ხაშურის რაიონის ექიმი–ორდინატორი. 1975–1978 წლებში თბილისის პირველი კლინიკური საავადმყოფოს კარდიოლოგიური განყოფილების ექიმი–რეანიმატოლოგი. 1978–1981 წლებში ექიმთა დახელოვნების თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის თერაპიისა და კარდიოლოგიის კათედრის უფროსი ლაბორანტი. 1981–1984 წლებში კათედრის ასისტენტი. 1984 წლიდან ამავე კათედრის დოცენტი. ავტორია 15 სამეცნიერო ნაშრომის.
1984 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „სისხლის შრატის ანტიოქსიდანტური აქტივობა გულის იშემიური დაავადების სხვადასხვა კლინიკური ფორმების დროს.“
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 6 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:ქართველი ექიმები
პორლამარი
პორლამარი (Porlamar) — ქალაქი ვენესუელაში. მდებარეობს კუნძულ მარგარიტაზე, ნუევა-ესპარტის შტატში. წარმოადგენს კუნძულის უდიდეს ქალაქს. დაარსდა 1536 წელს სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე. მანამ სანამ პორლამარი მგზავრობისთვის ხელმისაწვდომი გახდებოდა, იგი იყო მეთევზეთა სოფელი. ამის შემდეგ პორლამარი გახდა კუნძულის ცენტრალური კვანძი, მაღაზიებით, რესტორნებითა და ღამის კლუბებით. გაბატონებულია ძირითადად ადგილობრივი და ევროპული ტურიზმი.
ქალაქში თავმოყრილია კუნძულ მარგარიტას მოსახლეობის 1/3. იგი აგრეთვე კუნძულის მთავარი სავაჭრო ცენტრია. პორლამარში მდებარეობს გენერალ სანტიაგო მარინოს სახელობის საერთაშორისო აეროპორტი, რომელსაც გააჩნია რეგულარული საავიაციო კავშირები აშშ-ის, კანადისა და ევროპის ქალაქებთან, ასევე ვენესუელის დედაქალაქ — კარაკასთან. აეროპორტი ქალაქის ცენტრიდან 20 კილომეტრითაა დაშორებული.
სქოლიო
კატეგორია:ვენესუელის ქალაქები
კრიპტიები
კრიპტიები (ϰρυπτεία — კრიპტია, < — საიდუმლო, ფარული) — ჩვეულება (დამსჯელი ექსპედიციები) ძველ სპარტაში, რომელსაც იყენებდნენ ჰილოტების აჯანყებების თავიდან ასაცილებლად. პლუტარქეს ცნობით, სპარტის ხელისუფლება დროდადრო მხოლოდ მოკლე მახვილებით შეიარაღებულ ახალგაზრდა სპარტიატებს ავალებდა მიეკვლიათ და ჩასაფრებით თავს დასხმოდნენ ყველაზე მხნე და ძლიერ ჰილოტებს. მოცემული ჩვეულება წარმოიშვა, სავარაუდოდ, ინიციაციის ძველი წეს-ჩვეულებებიდან. კრიპტიები ახალგაზრდა სპარტიატების სამხედრო მომზადების ფორმა და ჰილოტების დაშინების მთავარი ზომა გახდა (ეს უკანასკნელნი რაოდენობით ბევრად აღემატებოდნენ სპარტის მოქალაქეებს). კრიპტიების პრაქტიკის შემოღებას არც ისე იშვიათად ლიკურგეს საკანონმდებლო მოღვაწეობას უკავშირებენ, რაც ეჭვის ქვეშ ჯერ კიდევ ანტიკურ ეპოქაში დადგა. კრიპტიებს აგრეთვე უწოდებდნენ სპარტელ ახალგაზრდათა რაზმებს, რომლებიც ორი წლის განმავლობაში ეწეოდნენ საპოლიციო სამსახურს.
სქოლიო
კატეგორია:სპარტული სამხედრო აღზრდა კატეგორია:საიდუმლო პოლიცია
სან-ფელისი (ბაია)
სან-ფელისი (São Félix) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება სალვადორის აგლომერაციის მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 099 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 95.502 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 147.63 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
ღირსი აღაპი
ღირსი აღაპი - მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 1 მარტი, ახალი სტილით - 14 მარტი. ღირსი აღაპი ვატოპედის სავანეში მოღვაწე მდუმარე ბერის მორჩილი იყო. ის წმიდა ათონის ნაპირზე გადმოსულმა თურქებმა შეიპყრეს და მაგნეზიაში წაიყვანეს. 12 წელი იყო აღაპი ტყვეობაში, მაგრამ განთავისუფლების იმედი არ დაუკარგავს, მხურვალედ ევედრებოდა შემწეობას ღვთისმშობელს. ერთხელ ყოვლადწმიდა ქალწული გამოეცხადა მას, გაამხნევა და მოძღვართან დაბრუნება აღუთქვა. ბორკილებისაგან სასწაულებრივად განთავისუფლებულმა აღაპიმ ჩამოაღწია მოძღვრამდე, ამ უკანასკნელმა კი, მორჩილების გამოსაცდელად, უკან დაბრუნება უბრძანა სულიერ შვილს. ღირსი აღაპი უსიტყვოდ დაემორჩილა მოძღვარს, უკანვე დაბრუნდა და ყველაფერი მოუყვა თავის ბატონს, ასეთი საქციელითა და ზნეობით განცვიფრებულმა ბატონმა არა მარტო გაათავისუფლა აღაპი, არამედ თავის ორ ვაჟთან ერთად თვითონაც გაჰყვა მას წმიდა მთაზე, ბერად აღიკვეცა და სიცოცხლის დარჩენილი დღეები ღვთის სამსახურში გალია.
ლიტერატურა
„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, გვ. 225, თბილისი, 2001 წ.
კატეგორია:მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები
ტლაჰკალტეკები
ტლაჰკალტეკები — ხალხი ნაუას ჯგუფიდან, რომელიც ესპანეთამდელ პერიოდში დასახლებული იყო ტლაჰკალას სამეფოში, თანამედროვე იმავე სახელი სმქონე მექსიკის შტატის ტერიტორიაზე. ისტორიულად — აცტეკების დაუნდობელი მტრები, მხარს უჭერდნენ კონკისტადორებს აცტეკების იმპერიის დაპყრობაში.
თავიანთი პრივილეგირებული მდგომარეობის მეშვეობით კონკისტის შემდეგ ტლაჰკალტეკები ესპანელებს შეუერთდნენ. თანამედროვე შთამომავლები არიან მეტისები.
ისტორია კონკისტამდე
თავდაპირველად ტლაჰკალტეკები წარმოადგენდნენ კონგლომერატს სამი ერისა, რომლებიც შესაბამისად საუბრობდნენ ნაუატლზე, ოთომსა და პინომეზე. თანდათანობით ნაუატლზე მოსაუბრე ხალხმა დომინირებული მდგომარეობა დაიკავა.
მცდელობების მიუხედავად, აცტეკებმა ვერ შეძლეს ტლაჰკალტეკების დამორჩილება. ეს უკანასკნელები მონაწილეობდნენ ყვავილების ომში.
ესპანეთის კოლონიალური პერიოდის ისტორია
thumb|300px|right|გამოსახულება „ტლაჰკალას ისტორიიდან“ (დიეგო მუნეს კამარგოს რედაქციით): მებრძოლი-ტლაჰკალტეკები აცილებენ ესპანელ ჯარისკაც ჩალკოს ტლაჰკალტეკები ერნან კორტესის მოკავშირეები იყვნენ ტენოჩტიტლანის წინააღმდეგ კამპანიაში. ისინი დაეხმარნენ ესპანელებს ანაუაკის ველის დაპყრობაში და ჯარის ძირითად ნაწილს შეადგენდნენ.
ტლაჰკალტეკებმა ესპანელებისგან მექსიკის სხვა ხალხებისგან განსხვავებით გარკვეული პრივილეგიები მიიღეს, მათ შორის ცეცხლსასროლი იარაღის ტარების უფლება, ცხენებზე ჯირითი, აზნაურის ტიტულის ტარება და საკუთარი დასახლებების დამოუკიდებლად მართვა.
ტლაჰკალტეკებმა ჩრდილოეთ მექსიკის ტერიტორიაზე რამდენიმე დასახლება დააარსეს, მათ შორის თანამედროვე ტეხასის ტერიტორიაზე, სადაც ესპანელებმა ვერ შეძლეს ადგილობრივი ტომების დაპყრობა. ესპანელებმა ისინი ჩიჩიმეკების მახლობლად დაასახლეს, რათა სამაგალითოდ ეჩვენებინათ ადგილობრივი ხალხი, რომლებმაც აღიარეს ესპანეთის ძალაუფლება და ცხოვრების ახალი სტილი დაისწავლეს. ამ ადგილებში ტლაჰკალტეკები მუშაობდნენ შახტებსა და ფერმებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აცტეკები კატეგორია:მექსიკის ხალხები კატეგორია:მექსიკის ისტორია
ოჯახური კერა
ოჯახური კერა (Domicile Conjugal) — ფრანსუა ტრიუფოს ფილმი, რომელიც არის ტრიუფოს ალტერ-ეგოს, გამოგონილი პერსონაჟის, ანტუან დუანელის შესახებ გადაღებული ფილმებს შორის უკანასკნელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1970 წლის ფილმები კატეგორია:ფრანგული ფილმები კატეგორია:ფრანგულენოვანი ფილმები კატეგორია:ფრანსუა ტრიუფოს ფილმები
სამგანზომილებიანი გრაფიკა
სამგანზომილებიანი გრაფიკა, ასევე სამგანზომილებიანი გამოსახულების სინთეზი (შემოკლებით 3D სინთეზი) არის CAO-სგან წარმომდგარი ტექნიკა, რომლის საშუალებითაც ახდენენ ობიექტების, საგნების  პერსპექტივაში წარმოდგენას კომპიუტერის ეკრანზე. ამჟამად იგი გამოყენებაშია გამოსახულებების შესაქმნელად არქიტექტურულ ვიზუალიზაციაში, კინოინდუსტრიაში, ტელევიზიაში, კომპიუტერულ თამაშებში, ბეჭდვით პროდუქციაში და მეცნიერების სხვადასხვა დარგებში.
ამ ტექნიკის კინოინდუსტრიაში გამოყენებას პირველად პიქსარის სტუდიებმა მიჰყო ხელი, ხოლო 1994 წლიდან იგივე ტექნიკა ვიდეო თამაშების წარმოებაშიც ფართოდ გამოიყენება.
ისტორიული ცნობები
სახელწოდება 3D გამოსახულება არის ახალი სახელი იმისა, რასაც რენესანსის ეპოქიდან მოყოლებული ნახატს, ან პერსპექტივაში ხატვას ეძახდნენ. ქვემოთ მოყვანილია პიერო დელლა ფრანჩესკას მიერ 1475 წელს განხორციელებული პერსპექტიული ხედის ერთი მაგალითი. ზოგიერთი მხატვარი პერსპექტოგრაფს სამ განზომილებიანი ნახატის შესაქმნელ პირველ მანქანას იყენებდა თავისი ფერწერული კომპოზიციების შესაქმნელად.
განსხვავება ისაა, რომ კომპიუტერის გამოჩენამდე პერსპექტივას, მხაზველობითი გეომეტრიის კანონებით განსაზღვრული გრაფიკული მეთოდებით აგებდნენ. ამჟამად ნახატები ციფრების ანგარიშის შედეგად იგება. ეს კი იძლევა საშუალებას რომ ძალიან მარტივად ვცვალოთ პროექციის ცენტრი და სხვადასხვა პარამეტრები. განსაკუთრებით საყურადღებო კი ის არის რომ გვეძლევა შესაძლებლობა ვიანგარიშოთ პროექციათა მთელი სერიები. ეს სერიები პროექციის ცენტრის გადაადგილებით მიიღება. ამ გადაადგილებისა და მისი შeსაბამისი სერიაბის ანგარიშით მიიღება ანიმაცია.
1967 წელს უტაჰის უნივერსიტეტი სწორედ ამ სფეროს უღრმავდება. ამ მხრივ განსაკუთრებით გამოირჩევიან პროფესორები დავით ივენსი და ივან სუთერლენდი. ისინი მრავალი ობიექტის მოდელიზებას ცდილობდნენ. ამ ობიექტთაგან ერთ-ერთი მათგანი ივან სუთერლენდის ავტომანქანა იყო.
1968 წელს ზემოდხსენებული ორი მეცნიერი აარსებს საზოგადოებას Evans & Sutherland. შემდგომ, 1970 წელს, ქსეროქსი ქმნის PARC (Palo Alto Research Center), რომელიც თავისუფლად მუშაობს, არ გააჩნია ფინანსური ინტერესები, აკეთებს მრავალ აღმოჩენას, თუმცა შემდგომ ქსეროქსი მათ გამოყენებას ვერ ახერხებს. 1975 წელს შეიქმნა ინფოგრაფიის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სურათი. კერძოდ კი ჩაიდანი, რომელიც შემდგომ 3D პროგრამებისთვის ტესტირების კლასიკურ ობიექტად იქცა. ჩაიდანი, რომელიც მოდელად გამოიყენებოდა, ამჟამად ბოსტონის კომპიუტერულ მუზეომში ინახება იმავე კომპიუტერის გვერდით, რომლითაც შეიქმნა მისი 3D გამოსახულება. ოთხმოციან წლებამდე ადამიანთა მხოლოდ მცირე რაოდენობა ცდილობდა ამ სფეროში ჩაღრმავებას. თუმცა კი 1981 წელს IBM-PC -ის და 1984 წელს Apple Macintosh-ის პერსონალური კომპიუტერების გამოჩენის შემდეგ 3D -ს შესწავლა და გამოყენება უფრო და უფრო ფართოვდება. ტექნოლოგიის განვითარების წყალობით NASA ქმნის კატერების, შუშხუნების, პეიზაჟების თუ სახეების ბრწყინვალე სიმულაციებს.
სინთეზური გამოსახულება და 3D განსაკუთრებულად ვითარდება და დემოკრატიზდება ოთხმოცდაათიანი წლებიდან. ეს კი განპირობებულია უფრო მძლავრი საშუალებების გამოჩენით, რომლებიც შედეგებს რეალურ დროში იძლეოდნენ. ასეთ საშუალებებს წარმოადგენდნენ 3Dfx პლატა, ასევე Silicon Graphics და PlayStation -ის 3D პლატები.
ზოგადი ცნობები
3D გამოსახულების სინთეზი ვეატორულ სივრცეს გულისხმობს. ეს სივრცე სამ განზომილებიანია და X,Y,Z ღერძებით აღიწერება. მაგალითად, ავიღოთ ოთახში ათვლის წერტოლი და განვსაზღვროთ მიმართულებები:მარჯვნივ-მარცხნივ(X), წინ-უკან (Y), ზევით-ქვევით(Z). იმისთვის რომ დავაფიქსიროთ სივრცეში ერთი მოცემული წერტილი, ამისთვის საჭიროა გადავთვალოთ : .x მეტრი მარჯვნივ .y მეტრი წინ .z მეტრი ზევით ამ კომბინაციაში მისი კომპონენტების თანმიმდევრობა რომც შევცვალოთ, მაინც ერთი და იმავე წერტილის ასახვა მოხდება, ანუ შედეგი არ შეიცვლება. ამ კომბინაციის კომპონენტებს წერტილის კოორდინატები ეწოდებათ. ათვლის სათავე ჩვეულებრივ O წეტილით აღინიშნება.მისი კოორდინატებია(0,0,0).
განვიხილოთ მარტივი შემთხვევა: მრავალწახნაგოვანი მოცულობა. ეს მრავალწახნაგა შეიძლება განისაზღვროს მის წვეროთა კოორდინატებით. მაშასადამე, წვეროთა რაოდენობას შევუსაბამებთ x,y,z კოორდინატთა კომბინაციათა შესაბამის რაოდენობას და, ამგვარად, განვსაზღვრავთ ამ მოცულობას. მაგალითისთვის ავიღოთ რვა წერტილი: (-4,-4,-4); (-4,-4, 4); (-4,4, -4); (-4,4, 4); (4,-4,- 4); (4,-4,  4); (4, 4, -4); (4, 4,  4). ამ წერტილებით განისაზღვრება წვეროები კუბისა, რომლის წიბოს სიგრძეა 8, ხოლო ცენტრი ათვლის სათავეს, O წერტილს ემთხვევა.
ამგვარად, ანათვალთა სიმრავლით წარმოვადგინეთ კუბი. სივრცეს სადაც სამგანზომილებიანი ობიექტები იგება, სამგანზომილებიან მატრიცას ეძახიან.
სხვადასხვა ტექნიკა
3D გამოსახულების სინთეზი ორ ძირითად ეტაპად იყოფა: .მოდელიზაციის ეტაპი რომელშიც საჩვენებელი ობიექტის მოდელირებას აქვს ადგილი. .ჩვენების ეტაპი, სადაც უკვე მოდელირებული ობიექტის ჩვენება, თვალსაჩინო წარმოდგენა ხდება.
ორივე ეს ეტაპი მრავალნაირ ტექნიკას გულისხმობს. თეორიულად მოდელიზაციისა და ჩვენების ეტაპები ურთიერთდამოუკიდებელ ტექნიკებს გულისხმობს, მაგრამ თავისთავად ცხადია რომ ჩვენებისას მოდელიზაციის მონაცემების გამოყენება უნდა მოხდეს. ამიტომაც ითვლება რომ ამ ორ  ტექნიკას  ერთმანეთთან მეტად მჭიდრო კავშირი აქვს.
მოდელიზაცია
მოდელიზაციაში იგულისხმება კომპიუტერში გეომეტრიული მონაცემებისა და გრაფიკული მახასიათებლების მოთავსება. ამის შედეგად კი მოდელის ჩვენება ხდება.
სამოდელიზაციო პროგრამები
მოდელიზაციის პროცესი შეიძლება იყოს:
ამ პროგრამათა შორის ყველაზე გავრცელებულია: 3D Studio Max, Maya, XSI, Blender. ასევე Anim8or.
წარმოდგენის, ანუ ჩვენების ეტაპი
ჩვენების ეტაპი თავის მხრივ მრავალ ფაზად იყოფა : .განათების ანგარიში .დაკვირვების პლანზე პროექცია(იმის მიხედვით თუ საიდან ვაკვირდებით საგანს, გამოსახულება სხვადასხვანაირია). .პროგრამები, რომლებიც ტექსტურებს იყენებენ.
განათება
არსებობს განათების შემდეგი ტიპები:
პროექცია
კოორდინატებით ობიექტთა განსაზღვრის შემდეგ შესაძლებელია მათი ეკრანზე გამოსახვა. კოორდინატები ნახატების წერტილებად იქცევიან. ჩვენების ეტაპი პერსპექტივის მცნებას იყენებს: . კონუსისებრი პერსპექტივა: საგნის ზომები მანძილის ზრდასთან ერთად მცირდება. .აქსონომეტრული პერსპექტივა: აქ საგნების ზომები არ იცვლება.სიშორის ეფექტს კი საგნის გადაადგილებით ქმნიან. არსებობს ასევე ალგორითმებიც, რომლებიც სიშორის მიხედვით საგნების გაბუნდოვნებას უზრუნველყოფენ(ატმოსფერული პერსპექტივა). 3D გამოსახულებების სინთეზი თავიდან დამალული გამოსახულებების ალგორითმებს მოიცავდა(მანძილის ზრდსთან ერთად საგანი პატარავდება, ბოლოს კი ქრება, ასევე მოიცავდა "ფოტორეალისტურ" ალგორითმებს. ეს უკანასკნელნი ორ განზომილებაში მუშაობდნენ.თანამედროვე ალგორითმები ბოლო ორ ფუნქციას ტანადროულად ახორციელებენ.
ნახატი
ან სხვა მაგალითი: საგნის შემობრუნებისას წინა გამოსახულება თვალს ეფარება უკანა კი თანდათან თვალსაჩინო ხდება)
თავის მხრივ, პერსპექტივის ზემოთ ჩამოთვლილ ტიპებს ნახატთა ტიპები შეესაბამება:
ტექსტურათა ტექნიკა ზედმიწევნით რეალური ეფექტების შესაქმნელად გამოიყენება.მაგალითად:
2D -სგან არსებითი გნსხვავებულობა
2D გამოსახულება, მიუხედავად იმისა რომ შეიძლება პირდაპირ 2 განზომილებაში შესრულდეს, 3D მოდელის ანგარიშის შედეგად მიიღება.მათემატიკურად, 3D გამოსახულების სამყარო რეალურია, მაგრამ მისი შექმნის მექანიზმს რეალობასთან ცოტა რამ  აქვს საერთო, რადგან იგი მსგავსია იმ მხატვრისა, რომელიც ქაღალდზე სკულპტურულ ნაწარმოებს ქმნის. ორგანზომილებიანი გამოსახულება, რომელიც 3D გამოსახულებიდან იქმნება, სხვა არაფერია თუ არა პროდუქტი 3D ვირტუალური სამყაროსი. ამ ტექნოლოგიის შესაძლებლობები უსასრულოა.
კლასილური 3D გამოსახულებისგან განსხვავებით, 3D მოცულობითი გამოსახულებაში ყველა წერტილი მათემატიკურად იანგარიშება, შემდეგ წიბოებით ერთმანეთთან კავშირდება. თავის მხრივ წიბოებიც ერთმანეთს უკავშირდებიან, რის შედეგადაც იქმნება სასურველი 3D ობიექტი.
რელიეფის წარმოდგენა
ობიექტი სხვადასხვა თვალით სხვადასხვანაირად ჩანს. კომპიუტერის საშუალებით შესაძლებელია ორი განსხვავებული სურათის წარმოქმნა, რომელთაგან რომელთაგან ერთი მარცხენა თვალით დანახულ გამოსახულებას შეესაბამება, ხოლო მეორე- მარჯვენა თვალით დანახულს. ამგვარად რელიეფის შთაბეჭდილება იქმნება.
"ხელოვნური რელიეფის" შესაქმნელად მარტივი საშუალებაა შევქმნათ ერთი სურათი, ე.წ ანაგლიფი, რომელიც ორი თვალით ხედვის თავისებურებას გულისხმობს. ეს სურათი ორი ფერით იხატება.ძირითადად მწვანე და წითელი ფერებით. შთაბეჭდილება ისეთია, როგორც შავი გამოსახულების დანახვა ფერადი სათვალიტ, რომლისერთი შუშა მწვანეა, ხოლო მეორე კი წითელი.
ვირტუალური ჰოლოგრაფია
თუმცა ტექნოლოგიები ანალოგიურია, მაინც ორივე შემთხვევაში(კინო და ვიდეო თამაშები) განსხვავებები არსებობს. ვიდეო თამაშებისთვის დამახასიათებელი შეზღუდვები კინოში არ არსებობს. სურათები, რომლებიც კინოში გამოიყენება წინასწარ იანგარიშება რის შედეგადაც ბევრად უკეთესი ვიზუალიზაცია ხორციელდება. მაშასადამე, საჭიროა განვასხვაოთ 3D რელურ დროში ანგარიში და 3D წინასწარი ანგარიში.