cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სტეფანია ტურკევიჩი
კომპოზიციები
Фортепіанні Твори – ფორტეპიანოსთვის
ლიენცი
ლიენცი აღმოსავლეთ ალპებში, მდინარე ისელისა და დრავის შერწყმის ადგილას მდებარეობს.
სტეფანია ტურკევიჩი
კომპოზიციები
28. Варіації на Українську тему 1932 – ვარიაციები უკრაინულ თემებზე
ლიენცი
ეს არეალი ჯერ კიდევ ბრინჯაოს ხანაში ყოფილა დასახლებული. ძვ. წ. 300 წლიდან სახლობდნენ კელტური ხალხები, რომლებიც ძირითადად მოპოვებითი საქმიანობით ყოფილან დასაქმებულნი.
სტეფანია ტურკევიჩი
კომპოზიციები
29. Фантазія: Суїта фортепянна на Українські теми – Fantasia: ფორტეპიანო უკრაინულ თემებზე 1940
ლიენცი
1945 წლის 8 მაისს, ლიენცის ოკპუაცია ბრიტანულმა ძალებმა მოახდინა და იგი კარინტიასა და შტირიასთან ერთად გაერთიანებული სამეფოს ოკუპაციის ზონა გახდა.
სტეფანია ტურკევიჩი
კომპოზიციები
30. Імпромпту – 1962
ლიენცი
სქოლიო
მინი|მარცხნივ|600პქ|ქალაქის ხედი
სტეფანია ტურკევიჩი
კომპოზიციები
31. Гротеск – 1964
ლიენცი
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ქალაქები
სტეფანია ტურკევიჩი
კომპოზიციები
32. Гірська сюїта – 1966 – 1968
33. Цикл п’єс для дітей – საბავშვო პიესების ციკლი 1936 – 1946
34. Українські коляди та щедрівки –
35. Вістку голосить
36. შობა არლეკონოსთან 1971
Різне – სხვა და სხვა
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 1977 კატეგორია:უკრაინელი კომპოზიტორები კატეგორია:ბრიტანელი კომპოზიტორები
ევალდ აავი
სქოლიო
კატეგორია:ესტონელი კომპოზიტორები
ამირან შუბითიძე
ამირან შუბითიძე (დ. 27 ოქტომბერი, 1957, მარნეული) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.
1992 წელს დაამთავრა პოლიციის აკადემიის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მარნეულის მაჟორიტარი).
ბღიის მღვიმე
ბღიის მღვიმე — კარსტული შახტი გუდაუთის მუნიციპლაიტეტში. მდებარეობს ბზიფის კირქვულ მასივზე, ზღვის დონიდან 1750 მ სიმაღლეზე. გამომუშავებულია ქვედაცარცულ სქელშრეებიან კირქვებში. მღვიმეში ჩასასვლელი ადგილ „ბღიის“ მიდამოებშია. გეგმაში მღვიმეს ლაბირინთოვანი, ხოლო ჭრილში — კასკადური აღნაგობა აქვს. ცალკეული შიგა ჭების სიღრმე 6-იდან 60 მ-მდეა. ჭები ერთმანეთს ებმის მოკლე, დამრეცფსკერიანი მაღალი დერეფნებით. მღვიმე აგეგმილია 210 მ სიმაღლემდე, აქვს განშტოებები. ჯამური სიგრძე 370 მ. მოცულობა 5400 მ³. დაბალ იარუსზე გაედინება ნაკადული. მღვიმის ზედა ნაწილში კარგად შეიმჩნევა მდნარი თოვლის წყლების ზემოქმედების კვალი.
ლიტერატურა
კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მღვიმეები
ქარიმ პაკრადუნი
ქარიმ პაკრადუნი (არაბ. كريم بقرادوني, სომხ. Քերիմ Բագրատունի ); 1944 წლის 18 ოქტომბერი, ბეირუთი), ასევე ქარიმ ბაგრატუნი — სომხური წარმოშობის ლიბანელი პოლიტიკოსი, პოლიტიკის მეცნიერი და იურისტი ლიბანის პრეზიდენტების — ილიას სარკისის და ემილ ლაჰუდი ს მრჩეველი. მემარჯვენე ქრისტიანული მხრიდან სამოქალაქო ომის აქტიური მონაწილე. 2001-2007 წწ.—პარტია ქათაიბის თავმჯდომარე. წარმოადგენს ლიბანის ქრისტიანული საზოგადოების "არაბულ" და პროსირიულ წრეებს.
ესბიერი
ესბიერი (Esbjerg) — საზღვაო პორტი დანიაში, იუტლანდიის ნახევარკუნძულის დასავლეთ ნაპირზე სამხრეთ-დასავლეთ დანიაში, ჩრდილოეთის ზღვის სანაპიროზე, ესბიერის მუნიციპალიტეტის მთავარი ქალაქი. 2012 წლის მონაცემებით მისი მოსახლეობა 71 579 ადამიანს შეადგენს, მთლიანი მუნიციპალიტეტის კი 115 112-ს. ამ მხრივ ის დასავლეთ იუტლანდიის უმსხვილესი ქალაქია.
ქარიმ პაკრადუნი
ლათინიზირებული სომეხი
დაიბადა ბეირუთში, ბურჯ ჰამუდის სომხურ უბანში. ქარიმ პაკრადუნის მამა ეთნიკურად სომეხი და სომხური სამოციქულო ეკლესიის მრევლი იყო, დედა—ლიბანელი  მარონიტი. მინას პაკრადუნიანი უფროსი სირიის გავლით თურქეთიდან   ლიბანში გადავიდა. ოჯახს არანაირი კავშირი არ ჰქონდა ადგილობრივ პოლიტიკურ წრეებთან. ქარიმ პაკრადუნმა დედის რელიგია მიიღო და  ითვლება ლათინიზირებულ სომეხად. საშუალო განათლება მან ფრანგულენოვან იეზუიტთა კოლეჯში, Notre Dame de Jamhour- ში მიიღო. 1968 წელს დაამთავრა წმინდა იოსების უნივერსიტეტი. სწავლობდა სამართალს, ისტორიასა და პოლიტიკურ მეცნიერებებს. პროფესიით იურისტი და პოლიტიკის მეცნიერება.
ესბიერი
ქალაქი 1868 წელს დაარსდა ალტონის პორტის ჩანაცვლების მიზნით, რომელიც მანამდე დანიის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნავსადგური იყო ჩრდილოეთის ზღვაზე. 1874 წელს ესბიერი რკინიგზით დაუკავშირდა ქალაქ ფრედერისიასა და ვარდეს.
ქარიმ პაკრადუნი
ფალანგისტი - "არაბისტი"
1959 წელს, ჯერ კიდევ მოზარდი ქარიმ პაკრადუნი შეუერთდა  ფალანგისტურ პარტია ქათაიბს. იგი სწრაფად გახდა პარტიის აქტივისტი, 1968 წელს ხელმძღვანელობდა ფალანგისტების სტუდენტურ ორგანიზაციას, 1970 წლიდან —უმაღლესი პარტიული ხელმძღვანელობის წევრი.
ესბიერი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დანიის ქალაქები
ქარიმ პაკრადუნი
ფალანგისტი - "არაბისტი"
ქათაიბში პაკრადუნის განსაკუთრებული პოლიტიკური თანამდებობა ეკავა, რაც ზოგადად არ იყო დამახასიათებელი ჯემაიელის პარტიისთვის. ნახევრად სომეხი, ლიბანელი ნაციონალისტი და მარონიტი კათოლიკე, ის მხარს უჭერდა აქტიურ დიალოგს და თანამშრომლობას არაბულ პოლიტიკურ ძალებთან —მემარჯვენე რადიკალიზმისა და ანტიკომუნიზმის საერთო პლატფორმაზე. 1969 წელს, ქათაიბის სტუდენტური დელეგაციის სათავეში, პაკრადუნი იორდანიაში შეხვდა  იასირ არაფატს. პაკრადუნის პოლიტიკურ ხაზს ახასიათებდნენ, როგორც "არაბისტულს".
ესბიერი
რესურსები ინტერნეტში
Esbjerg kommuna
ქარიმ პაკრადუნი
სამოქალაქო ომში
ქარიმ პაკრადუნი აქტიურად მონაწილეობდა ლიბანის სამოქალაქო ომში, როგორც მემარჯვენე ქრისტიანული ფალანგისტული ფორმირებების მეთაური. პაკრადუნი იყო ლიბანის ფრონტის კოალიციის პოლიტიკურ ხელმძღვანელობასა და ლიბანის ძალების გაერთიანებული ქრისტიანული მილიციის სამხედრო სარდლობაში. ბრძოლის დროს, ის მჭიდროდ ურთიერთობდა სომხურ რაზმებთან, ბევრი რამ გააკეთა მათ მემარჯვენე ქრისტიანების მხარეზე გადასაყვანად. იგი იყო ფალანგისტთა მილიციისა და „ლიბანის ძალების“ მეთაურის, ბაშირ ჯემაიელის ოპერატიული მრჩეველი. ჯემაიელის მეთაურობით იგი ხელმძღვანელობდა სომხებთან სამხედრო თანამშრომლობას და უცხოურ არაბულ წრეებთან პოლიტიკურ კონტაქტებს.
იგი იყო   ლიბანის პრეზიდენტის ილიას სარკისის (1976-1982), რომელიც ასევე ლიბანელი სომეხი გახლდათ,  პოლიტიკური მრჩეველი. ქარიმ პაკრადუნი აგრეთვე არჩეული პრეზიდენტის ბაშირ ჯემაიელის პოლიტიკური მრჩეველი უნდა გამხდარიყო, მაგრამ ბაშირი  თანამდებობის დაკავებამდე ტერაქტის შედეგად დაიღუპა.
პალესტინური წყაროების მიხედვით, ქარიმ პაკრადუნი მონაწილეობდა საბრასა და შატილაში  გამართულ ხოცვა-ჟლეტაში. თავად პაკრადუნი ამ ფაქტს კატეგორიულად უარყოფს.
გასული საუკუნის 80-იანი წლების შუა პერიოდში ქარიმ პაკრადუნმა მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა „ლიბანის ძალების“ სარდლების შიდა დაპირისპირებაში. 1985 წელს მან მხარი დაუჭირა ე ლი ჰობეიკასა და სამირ ჯააჯას აჯანყებას ფუად აბუ ნადერის წინააღმდეგ. შემდეგ, 1986 წლის დასაწყისში, იგი ჯააჯას მხარეს აღმოჩნდა, ელი ჰობეიკასთან შეიარაღებულ კონფლიქტში. მომდევნო რამდენიმე წლის განმავლობაში, სამოქალაქო ომის დამთავრებამდე, პაკრადუნი სამირ ჯააჯას შეუერთდა.
„ქათაიბის“ პროსირიელი თავმჯდომარე
სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ 1990 წელს, სირიამ ლიბანის ოკუპაცია მოახდინა. ქარიმ პაკრადუნი, როგორც "არაბისტი", არ იყო მისი მოწინააღმდეგე (საინტერესოა, რომ ანტისირიული პოზიცია დაიკავა სამირ ჯააჯამ, პაკრადუნის მოკავშირემ, ხოლო ჰობეიკა, მათი მოწინააღმდეგე, აქტიურად მოქმედებდა სირიის მხარეს). თუმცა 1994 წელს სამირ ჯააჯას დაპატიმრების შემდეგ, პაკრადუნი იძულებული გახდა რამდენიმე წლით  პოლიტიკას ჩამოშორებოდა.
მან განაახლა თავისი პოლიტიკური საქმიანობა 1990 -იანი წლების ბოლოს, როდესაც სირიის ხელისუფლება სრულად იყო დარწმუნებული მის ერთგულებაში. 1998 წელს პაკრადუნმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ლიბანურ-სომხური წარმოშობის ემილ ლაჰუდის ლიბანის პრეზიდენტად არჩევაში. ქარიმ პაკრადუნი პრეზიდენტ ლაჰუდის პოლიტიკური მრჩეველი იყო და გარკვეულწილად განსაზღვრავდა სახელმწიფო პოლიტიკას.
2005 წელს კედრების რევოლუციასთან ერთად დასრულდა სირიის მიერ ლიბანის ოკუპაცია. ქათაიბში  ამინ ჯემაიელის მხარდამჭერები გააქტიურდნენ, რომლებიც  პარტიის ტრადიციული კურსის მომხრეები იყვნენ. პარტიის წევრები და აქტივისტები მოითხოვდნენ პროსირიელი პაკრადუნის გადაყენებას. წარმოიშვა მწვავე კონფლიქტი და დამკვირვებლებმა აღნიშნეს პაკრადუნის აშკარა დაბნეულობა ახალ პოლიტიკურ პირობებში. შედეგად, მიღწეულ იქნა შეთანხმება, რომლის ფორმულირება პიერ ჯემაილ უმცროსმა მოახდინა. ამინ ჯემაიელი დაინიშნა პარტია ქათაიბის პრეზიდენტად (საპატიო თავმჯდომარედ), ხოლო ქარიმ პაკრადუნი 2007 წლის ხელახალ არჩევნებამდე თავმჯდომარის პოსტზე დარჩა.
2007 წლის ბოლოდან ამინ ჯემაიელი გახდა ქათაიბის თავმჯდომარე. 2015 წელს ის შეიცვალა სამი ჯემაიელმა ფალანგისტების ხელმძღვანელობას კვლავ სათავეში ჩაუდგნენ დამფუძნებელთა კლანის წარმომადგენლები, პიერისა და ბაშირის ტრადიციის გამგრძელებლები. ქათაიბის პოლიტიკური კურსი მთლიანად შეიცვალა და აიღო ანტისირიული ორიენტაცია. ქარიმ პაკრადუნი პარტიული პოლიტიკიდან წავიდა.
მას შემდეგ, რაც პარტიულ საქმიანობას ჩამოსცილდა, ქარიმ პაკრადუნის ძირითადი საქმიანობა გახდა  ლექციების კითხვა ლიბანის პოლიტიკის ისტორიაზე. 2012 წელს ინგლისურ ენაზე გამოაქვეყნა წიგნი Years of Resistance: The Mandate of Émile Lahood, the Former President of Lebanon—წინააღმდეგობის წლები: ემილ ლაჰუდის, ლიბანის ყოფილი პრეზიდენტის,  მანდატი.
ოჯახი
1968 წელს, სწავლის დასრულების შემდეგ, ქარიმ პაკრადუნი დაქორწინდა მონა ალ-ნაშიფზე, ცნობილი პოლიტიკოსისა და ბიზნესმენის სალემ აბდელნურის დისშვილზე. ქორწინებაში მათ ორი ვაჟი შეეძინათ - ჯიჰადი და ჯავადი. ცხოვრობს მეუღლესთან ერთად ბეირუთის აშრაფიის ქრისტიანულ უბანში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:ლიბანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ლიბანელი ნაციონალისტები კატეგორია:მარონიტი პოლიტიკოსები
Wonambi
ეს გველები, სავარაუდოდ, ნადირობისას ჩასაფრებას ანიჭებდნენ უპირატესობას. მსხვერპლს გუდავდნენ. მათი პატარა ზომის თავის ქალა ძლიერ ზღუდავდა ნადირობის ობიექტის ზომას.
Wonambi naracoortensis-ის ნაშთები აღმოაჩინეს ნარაკურტში, სამხრეთ ავსტრალიაში. სახელწოდება Wonambi თავად ავსტრალიელ აბორიგენებს ეკუთვნით. მათი აზრით, ახლად აღმოჩენილი სახეობა იყო გველი „ოცნების დროდან“ (მითოლ. Altjeringa). ამ გველს აბორიგენები და ევროპელები ხშირად ადარებდნენ მითოლოგიურ ცისარტყელას გველს. დასავლეთ ავსტრალიელი ნუნგარის ხალხის მითოლოგიაში არსება Wagyl მეტად ემსგავსება სამხრეთ ავსტრალიელების Wonambi-ს.
ოჯახი Madtsoiidae, რომლის წარმომადგენლები მსოფლიოს სხვადასხვა ნაწილში ბინადრობდნენ, მიახლოებით 55 მილიონი წლის წინ გადაშენდა. თუმცა გვარი Wonambi-ს სახეობები კვლავ განაგრძობდნენ არსებობას ავსტრალიის ტერიტორიაზე და გადაშენდნენ უკანასკნელი 50,000 წლის განმავლობაში.
Wonambi naracoortensis ცხოვრობდა პლეისტოცენში, გამყინვარების პერიოდში. ბინადრობდა წყალთან ახლოს, მიუვალ ადგილებში და ნადირობდა კენგურუებზე, სხვა მასიურ ჩანთოსნებზე. სწორედ ამ მიზეზის გამო, აბორიგენების კულტურაში ბავშვებს აკრძალული ჰქონდათ ასეთ ადგილებში დამოუკიდებლად წასვლა. დასავლეთ ავსტრალიაში მცხოვრები ნუნგარის ხალხი მსგავს ადგილებს Wagyl-ის წმინდა ქალაქებად მოიხსენიებდა.
ტიმ ფლანერი ამტკიცებს, რომ გვარის ეს სახეობა, ავსტრალიის მეგაფაუნის სხვა წარმომადგენლებთან ერთად გადაშენდა ავსტრალიელი აბორიგენების საქმიანობის შედეგად (მაგალითად, როგორიცაა ტერიტორიის გადაწვა, ცხოველებისა და მცენარეების საარსებო არეალის შეცვლის მიზნით).
სქოლიო
კატეგორია:ნამარხი გველები
ხოსიტაშვილი
საკუთარი სახელი ხოსიტაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
Goodbye Cruel World (პინკ ფლოიდის სიმღერა)
სიუჟეტი
The Wall არის ამბავი პინკის შესახებ, რომელიც არის საზოგადოებისგან გაუცხოებული როკ-ვარსკვლავი. იგი საზოგადოებისგან ფსიქოლოგიურ ბარიერს ქმნის, წარმოსახვითი კედლის სახით. ამ სიმღერაში აღწერილია პინკის რეაქცია დასრულებულ ფსიქოლოგიურ კედელზე და მის მიერ საზოგადოებისგან გარიყვის აღიარება.
როჯერ უოტერსი:
"ჩემი კედელი ავაშენე მეორე მსოფლიო ომის გამო. მაგრამ ნებისმიერი ადამიანი თავად აშენებს მას, თუკი გრძნობს, რომ იზოლირებულია და გაუცხოებული. იგი ჩნდება მაშინ, როდესაც თავად გსურს."
საკონცერტო ვერსიები
როგორც ჯგუფის (1980-1981), ასევე სოლო კონცერტებზე (1990/2010-2013) როჯერ უოტერსი თავად იხედებოდა კედელში არსებული უკანასკნელი ხვრელიდან, შემდეგ კი სიცარიელეს მის მიერ ჩადებული უკანასკნელი აგური ავსებდა.
სქოლიო
კატეგორია:1979 წლის სიმღერები კატეგორია:პინკ ფლოიდის სიმღერები კატეგორია:სიმღერები როჯერ უოტერსის ავტორობით
ნაზღათ ციხე
ნაზღათ ციხე, მლეთის ციხე — მდებარეობს საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ისტორიულ მთიულეთში,  ზემო მლეთის შუაგულში.
არქიტექტურა
ნაზღათ ციხე ნაგებია ნატეხი ქვით. ძლიერაა დაზიანებული. ციხე გეგმით სწორკუთხაა (20 X17,8 მ), კედლით გაყოფილი იყო ორ ნაწილად – აღმოსავლეთ და დასავლეთ ეზოებად. ციხის ჩრდილო-დასავლეთ და ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეებში, აგრეთვე ეზოს გამყოფი კედლისა და ციხის ჩრდილო კედლის გადაკვეთაზე, თითო სწორკუთხა კოშკი იდგა (შემორჩენილია დასავლეთ კედელი, სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილი და ჩრდილო-დასავლეთ კოშკი).
ჩრდილო-აღმოსავლეთ კოშკის ადგილას საცხოვრებელი სახლი დგას. ციხის აღმოსავლეთ მონაკვეთის გალავნის შემორჩენილ ფრაგმენტებში მხოლოდ ერთი ნიშია, მას სათოფე ხვრელი აქვს. ეზოების გამყოფ კედელში ჩართულ კოშკში გაჭრილი იყო ეზოების დამაკავშირებელი გასასვლელი. დასავლეთ ეზოს სამხრეთით 1მ. სიგანის არქიტრავიანი კარი აქვს. გალავნის დასავლეთ კედელი მაღალია (სიმაღლე 6 მ), მასში 4 მ. სიმაღლეზე გაჭრილია ორი სწორკუთხა საბრძოლო ხვრელი. მათგან ერთი, კოშკთნ ახლოს მდებარე, საზარბაზნეა, ხოლო მეორე – სათოფური. ციხის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხის კოშკი (3,8X4,1 მ), სანახევროდ გალავნის გარეთაა გასული, იგი ოთხსართულიანია. ნაგებია ნატეხი ქვით. I სართული ყრუკედლებიანია. შესასვლელი II სართულზეა, სამხრეთიდან. კარის წირთხლებში საურდულე ხვრელებია. სართულის ოთხივე კედელში თითო სათოფურია. ჩრდილო კედელში, მაღლა, გაჭრილია პატარა სარკმელი. III სართულის აღმოსავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო სათოფურია, დასავლეთით – ორი. IV სართული დანარჩენებზე მაღალია. სართულის ყოველ კედელში თითო ნისკარტა სალოდე და ორ-ორი სათოფურია მოწყობილი. კოშკის I სართული ფიქლის მოზრდილი ფილებითაა გადახურული, რომელშიც დატანებულია ორი სწორკუთხა ხვრელი ჩასასვლელად. დანარჩენი სართულების გადახურვა ხის ყოფილა.
ფასადი შელესილია. კედლები დასრულებულია ფიქლის თხელი ქვების ერთი რიგისგან შედგენილი თაროსებრი ლავგარდნით. კოშკის ოთხივე კუთხეზე დაშენებულია გეგმით კვადრატული თითო დაბალი სვეტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
იოანე ოქროპირი
მინი|იოანე ოქროპირი, [[აია სოფიას ბიზანტიური მოზაიკა]] მინი|მარჯვნივ|[[ბასილი დიდი გრიგოლი ღვთისმეტყველი და იოანე ოქროპირი]] მინი|მარჯვნივ|წმიდა იოანე ოქროპირის სარკოფაგი
იოანე ოქროპირი (Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος; დ. დაახლ. 349, ანტიოქია — გ. 14 სექტემბერი, 407, კამანი, დასავლეთ საქართველო) — ქრისტიანული ეკლესიის ბიზანტიელი მოღვაწე, „ეკლესიის მამათაგანი“, მწერალი, ბრწყინვალე ორატორი. კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 398 წლიდან, მიიღო საფუძვლიანი განათლება. მისი მასწავლებლები იყვნენ წარმართი ფილოსოფოსი ლიბანიოსი და თეოლოგი დიოდორუს ტარსუსელი.
არის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წმინდა მამა, ქრისტიანულ ეკლესიაში. იგი არის ცნობილი თავისი მჭევრმეტყველებითი ქადაგებებით და საზოგადო საუბრებით. იგი მკაცრად ეწინააღმდეგებოდა როგორც საეკლესიო, ისე საერო პირებს, რომლებიც უღირსად იყენებდნენ თანამდებობას. ასევე „იოანე ოქროპირის ლიტურგიით“ და მკაცრი ასკეტური მოღვაწეობით. მისი გარდაცვალების შემდგომ 407 წელს (ზოგი წყაროს თანახმად) მას მიენიჭა სახელი Χρυσόστομος (ხრისოსტომოს), ბერძნულად, რაც ნიშნავს „ოქროპირს.“
მართლმადიდებლური ეკლესია და კათოლიკური ეკლესია პატივს მიაგებენ მას როგორც წმინდანს. ერთ-ერთია სამ წმინდა მამათაგან, წმინდა ბასილი დიდსა და წმინდა გრიგოლ ნაზიანზელთან ერთად.
წმინდა იოანე საქრისტიანოში უმთავრესად ცნობილია როგორც მქადაგებელი, თეოლოგი და ლიტურგოლოგი. მისი ქადაგებებიდან რვა მიიჩნევა საკამათოდ მიმართული იუდაისტური ქრისტიანების მიმართ, თავისი გავლენით ქრისტიანობის და ქრისტიანული ანტისემიტიზმზე.
ყმაწვილობა და განათლება
წმინდა იოანე დაიბადა ანტიოქიაში, 349 წელს სირიულ-ბერძნულ ოჯახში. მამა გარდაეცვალა იოანეს დაბადების შემდეგ და დედამ გაზარდა.
იგი იქნა მონათლული 368 ან 373 წელს და შემდეგ ხელდასხმული, მედავითნედ (თავის ეკლესიის ერთ-ერთ მცირე მედავითნედ)). იოანემ თავისი განათლების მიღება დაიწყო წარმართ მასსწავლებელ ლიბანიუსთან. ლიბანიუსისგან იოანემ ისწავლა ბრწყინვალე რიტორიკა, რამაც განაპირობა თავისი მომავალი, ასევე სიყვარული ბერძნული ენისა და ბერძნული ლიტერატურისა.
რაც უფრო გაიზრარდა, ღრმად დააინტერესდა და ერთგული გახდა ქრისტიანული სარწმუნოებისა, იგი წავიდა თეოლოგიის სასწავლებლად დიოდორე თრასელთან,რომელიც იყო ფუძემდებელი ანტიოქიის სკოლის. ქრისტიანი ისტორიკოსის სოზომენის მიხედვით ლიბანიუსს უთქვამს სიკვდილის წინ თავის სარეცელზე;„ქრისტიანებს, რომ არ წაერთმიათ იოანე ჩემთვის იქნებოდა ჩემი საქმის გამგრძელებელი“-ო.
წმინდა იოანე ცხოვრობდა უაღრესად ასკეტური ცხოვრებით, 375 წელს მიჰყო განდეგილურ ცხოვრებას. მან შემდგომი ორი წელი დაჰყო ფეხზე დგომაში, ძალიან ცოტა ეძინა და ბიბლიას იზეპირებდა. ამის შედეგად მუდმივად დაიზიანა კუჭი და თირკმელები, რამაც აიძულა უკან დაბრუნებულიყო ანტიოქიაში.
დიაკვნობა და მსახურობა ანტიოქიაში
381 წელს იოანე ეკურთხა დიაკვნად წმინდა მელიტიუს ანტიოქიელის მიერ, რომელიც იმ დროს არ იყო ზიარებაში ალექსანდრიასთან და რომთან. მილიტიუსის გარდაცვალების შემდეგ მან თავი აარიდა პაულინიუსთან (ვინც იყო მეტოქე მილიტიუსის)ბრძოლას, მაგრამ პაულინიუსის გარდაცვალების შემდგომ იგი ეკურთხა მღვდლად 386 წელს ევაგრეს პაულინიუსის მემკვიდრის მიერ, თითქოს თავის მოვალეობისთვის იყო გაჩენილი, რომ გაეერთებინა ანლექსანდრიისა და რომის საპატრიარქოები ანტიოქიასთან, რამაც განაპირობა პირველად 70 წლის განმავლობაში გაერთიანება ამ სამი საპატრიარქოსი.
ანტიოქიაში 12 წლის განმავლობაში (386-397) მან სახელი გაითქვა თავისი მჭერმეტყველური ქადაგებებით, ოქროს ეკლესიაში, რომელიც იყო ანტიოქიის საკათედრო ტაძარი. მრევლს განსაკუთრებით მოსწონდა მისი ნიჭი ბიბლიის განმართების და მორალური სწავლების გადმოცემის. ყველაზე ძვირფასი მისი ნაშრომებიდან არის „ქადაგებანი“ სხვადასხვა თემებზე ბიბლიიდან. იგი თვითონ არ წერდა, მის ქადაგებებს მონაზვნები იწერდნენ. იგი ხაზს უსვამდა მოწყალების გაცემას, და გაჭირვებულთა დახმარებას. წმინდა იოანე საჯაროდ ამხელდა სიმდიდრის მქონე ადამიანებს ვინც არასწორად იყენებდა სიმდიდრეს მხოლოდ თავიანთი კეთილდღეობისათვის:
მისი პირდაპირი გაგება საღმთო წერილისა — ალექსანდრიის სკოლის ტენდენციისგან განსხვავებით (ალეგორიული ახსნა) — ნიშნავდა რომ მისი თემები უფრო პრაქტიკული იყო, და ადვილი გასაგები ყოველდღიური ცხოვრებისათვის. თავისმა გამჭრიახობამ მოუტანა საზოგადო აღიარება. მან დააარსა რამდენიმე საავადმყოფო კონსტანტინოპოლში, ობოლთა დასახმარებლად.
ერთ-ერთი ინციდენტი რომელიც მოხდა, ნათელს ჰყოფს იოანეს ქადაგებების გავლენაზე ანტიოქიაში. როდესაც იოანე ოქროპირი ჩავიდა ანტიოქიაში, როგორც ეპისკოპოსს ევალებოდა ხალხის შემაძრწუნებელი ქცევებისთვის იმპერატორ თეოდოსი I-თან შუამავლობა გაეწია, მოქალაქენი ანგრევდნენ და ძარცვავდნენ იმპერატორის ძეგლებს ქალაქიში. მარხვის კვირებში 387 წელს, იოანემ წარმოთქვა 21 ქადაგება, რომლითაც ამხილა ხალხი რაოდენ არასწორ საქციელს ჩადიოდნენ. ამან დიდი გავლენა მოახდინა უმეტეს მოსახლეობაზე და ბევრი წარმართიც კი მოინათლა, თავის ქადაგებების შედეგად. ამის და შედეგად თეოდოსი I-ს შურისძიება არ ყოფილა იმდენად მკაცრი რამდენადაც მოელოდნენ..
კონსტანტინოპოლის მთავარეპისკოპოსი
397 წლის შემოდგომაზე წმინდა იოანე იქნა აღზევებული კონსტანტინოპოლის პატრიარქად, ის იყო ნომინირებული ვიღაც საჭურისის მიერ ეუტროპისის კონსულიზე, თავისდა დაუკითხავად. იგი ჩუმად გაიპარა ანტიოქიიდან საზოგადოების ნებართვის გარეშე დიდ ალიაქოთს თავიდან ასაცილებლად..
პატრიარქობის დროს იოანე ოქროპირი მტკიცედ უარყოფდა ფუფნებითი სოციალურ ყრილობებს, რამაც აღიარება მოუტანა უბრალო ხალხისაგან, მაგრამ საწინაამღდეგო მდიდარ მოსახლეობასა და სამღვდელოებასთან. მისი რეფორმაც დაგმობილი იყო ამ ბოლო საზოგადოების წარმომადგენელთა მიერ.
იოანეს ყოფაცხოვრება კონსტანტინოპლოში უფრო სავსე იყო ალიაქოთით ვიდრე ანტიოქიაში. თეოფილე ალექანდრიელი, ალექსანდრიის პატრიარქს, უნდოდა კონსტანტინოპოლის თავის გავლენის სფეროდ გადაქცევა და მკაცრად ებრძოდა იოანეს. თეოფილემ 4 ძმა ეგვიპტელი ბერი (ცნობილი როგორც “მაღალი ძმები”)რომლებიც ორიგენეს მიმდევრობის გამო გააძევა, იოანემ ეს ძმები შეიფარა და ამის გულისთვის თეოფილემ იაონეს დააბრალა თანაგრძნობა ორიგენეს სწავლების მიმართ. მან კიდევ ერთი მტერი გაიჩინა აელია ეუდოკია, ცოლი აღმოსავლეთის იმპერატორისა არკადიუსისა, ვისაც მიაჩნდა, რომ იოანეს მტკიცე გმობა ექსტრავაგანტური ქალური ჩაცმულობის იყო მიმართული მის მიმართ (არ არის გამორიცხული რომ იყო კიდევაც). ეუდოკიამ, თეოფილუსმა და სხვა მისმა მტრებმა მოიწვიეს სინოდი 403 წელს სადაც იოანე ოქროპირს დაედო ბრალი ორეგენეს სწავლებასთან არაგულგრილობაზე. რამაც განაპირობა მისი გადაყენება და გაძევება.
ამან დიდი შფოთვა გამოიწვია საზოგადოებაში და დაუყონებლივ უკან დააბრუნეს. მისი დაპატიმრების ღამეს იყოს მიწისძვრა, რაც ევდოკიამ მიიღო როგორც ნიშანი ღვთის რისხვისა, რამაც აიძულა იგი ეთხოვნა არკადიუსისთვის იოანეს თავის ღირსების დაბრუნებოდა. მშვიდობა ცოტახანს გაგრძელდა, როდესაც ვერცხლის ძეგლი დაუდგეს ეუდოკიას, იოანეს ეკლესიასთან ახლოს, იოანემ მკაცრად დაგმო ცერემონიები. მან მკაცრად ამხილა იგი: “კვლავ ცეკვავს ჰეროდია, კვლავ ცეკვავს და უნდა რომ მიიღოს იოანეს თავი,” იგი კვლავ იქნა გადასახლებული მაგრამ ახლა უკვე კავკასიაში, აფხაზეთში.
გარდაცვალება და წმინდანად შერაცხვა
გადასახლების დროს იოანე ოქროპირმა 3 სამღვდელო პირს თხოვნით მიმართა: რომის პაპს ინოკენტი I, მილანის ეპისკოპოსს, ვენერიუსს და მესამე აკვილიის ეპისკოპოსს ხრომატიუსს
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბიზანტიელი საეკლესიო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული  349 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 407 კატეგორია:კონსტანტინოპოლის არქიეპისკოპოსები კატეგორია:V საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:კათოლიკე ეკლესიის მასწავლებლები
ალვარ აალტო
ჰუგო ალვარ ჰენრიკ აალტო (Hugo Alvar Henrik Aalto; დ. 3 თებერვალი, 1898, კუორტანე, ფინეთი — გ. 11 მაისი, 1976, ჰელსინკი, ფინეთი) — ფინელი არქიტექტორი და დიზაინერი. მოღვაწეობდა ფინეთში, შვედეთსა და აშშ-ში. ეროვნული ტრადიციების ნიადაგზე ერთმანეთს შეუხამა ფუნქციონალიზმისა და ორგანული არქიტექტურის პრინციპები. შექმნა ლანდშაფტთან შერწყმული მოცულობით-სივრცობრივი კომპოზიციები; აგურთან, მინასთან, სპილენძსა და ბეტონთან ერთად აქტიურად გამოიყენა ადგილობრივი მასალა — ხე და გრანიტი.
ცხოვრება
დაიბადა კუორტანეში, ფინეთი. არქიტექტურას სწავლობდა ჰელსინკის ტექნოლოგიის უნივერსიტეტში 1916-21 წლებში. 1923 წელს ივასკილაში ბრუნდება, სადაც თავის პირველ არქიტექტურულ სტუდიას ხსნის. მომდევნო წელს აინო მარსიოზე ქორწენდება. მათმა საქორწინო მოგზაურობამ იტალიაში განაპრიობა მისი ინტელექტუალური კავშირი ხმელთაშუა ზღვის რეგიონთან, რაც მნიშვნელოვანი მიმართულება დარჩა აალტოს მთელი დანარჩენი ცხოვრების განმავლობაში. 1927 წელს მას სტუდია ტურკუში გადააქვს და თანამშრომლობას არქიტექტორ ერიკ ბრიგმანთან იწყებს. 1933 წელს ის უკვე ჰელსინკიში გადადის. 1935-36 წლებში მან თავისთვის საოფისე-საცხოვრებელი სახლი დააპროექტა მუნკინიემის უბანში, თუმცა მოგვიანებით (1955) იმავე უბანში სპეციალურად მხოლოდ ოფისისთვის განკუთვნილი შენობა ააგო.
1949 წელს აინო აალტო გარდაიცვალა და 1952 წელს მან არქიტექტორ ელისა მაკინიემიზე იქორწინა (გ. 1994). 1957 წელს მათ ერთობლივად დააპროექტეს და ააგეს საზაფხულო აგარაკი, ე. წ. "ექსპერიმენტული სახლი" მუურაცალოში, სადაც ზაფხულობით ერთად მუშაობდნენ ხოლმე. აალტო 1976 წლის 11 მაისს დარდაიცვალა ჰელსინკიში.
კარიერა
thumb|280px|left|ჰელსინკის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი thumb|280px|ფინეთის საკონცერტო ჰოლი. thumb|280px|აალტო-თეატერ — ოპერის სახლი ესენში, გერმანია. 280px|thumb|ალვარ აალტოს კულტურის სახლი, ვოლფსბურგი, გერმანია. მიუხედავად იმისა, რომ მას ხშირად სკანდინავიური მოდერნიზმის პირველ და ყველაზე გავლენიან არქიტექტორად მიიჩნევენ, ისტორიული ფაქტების უფრო ღრმა ანალიზი ააშკარავებს, რომ აალტო მისდევდა სხვა პიონერებს შვედეთში, მათ შორის გუნარ ასპლუნდსა და სვენ მარკელიუსს, რომელთანაც მას მჭიდრო მეგობრობა აკავშირებდა. აალტოს და მრავალ სხვა ამ თაობის არქიტექტორს სკანდინავიურ ქვეყნებში ერთი საერთო რამ აკავშირებდათ — მათ დაიწყეს კლასიკური განათლებით და პირველებმა ჩამოაყალიბეს ე. წ. სკანდინავიური (ნორდული) კლასიციზმი, სანამ 1920-იან წლებში მოდერნიზმში გადაინაცვლებდნენ.
აალტოში ეს ტრანსფორმაცია ყველაზე მკაფიოდ გამოიხატა ვიიპურის ბიბლიოთეკაში (1927-35), რომლის პროექტმაც მნიშვნელოვანი ტრანსფორმაცია განიცადა თავდაპირველი კლასიკური საკონკურსო ნიმუშიდან დასრულებულ მაღალი მოდერნიზმის შენობამდე. მისი ჰუმანისტური მიდგომა სრულიად გამოვლინდა აქ: ინტერიერში გამოყენებული ბუნებრივი მასალები, თბილი ფერები და რბილი ხაზები. ვიიპურის ბიბლიოთეკის პროექტი რვა წელი მიმდინარეობდა და ამავე პერიოდში შექმნა აალტომ ტურუნ სანომატის შენობა (1929-30) და პაიმიოს სანატორიუმი (1929-30): შესაბამისად ტურუნ სანომატის შენობაში პირველად აისახა აალტოს გადასვლა მოდერნიზმში, რამაც თავის მხრივ გავლენა იქონია მის დანარჩენ ორ მიმდინარე პროექტზეც. თუმცა მიუხედავად იმისა, რომ ტურუნ სანომატისა და პაიმიოს შენობები შედარებით წმინდა მოდერნისტული ნამუშევრებია, უკვე მათშიც აისახა აალტოს მიერ ამგვარი მიმართულების მიმართ კრიტიკული მიდგომის მარცვლები და მისი ლტოლვა უფრო გაბედულ სინთეზურ მიდგომასთან.
აალტო იყო მოდერნისტ არქიტექტორთა საერთაშორისო კონგრესის (Congrès Internationaux d'Architecture Moderne) წევრი; დაესწრო მეორე კონგრესს ფრანკფურტში 1929 წელს და მეოთხე კონგრესს ათენში 1933 წელს. თუმცა მსოფლიოს ყურადღება მისმა არქიტექტურამ მხოლოდ პაიმის სანატორიუმისა (1929) და ვიიპურის ბიბლიოთეკის (1935) დასრულების შემდეგ მიიპყრო. მისი რეპუტაცია მკვეთრად გაიზარდა აშშ-შიც 1939 წელს ნიუ-იორკის მსოფლიო ექსპოზიციაზე ფინური პავილიონის შექმნის შემდეგ, რომელსაც ფრენკ ლოიდ რაიტმა "გენიოსის ნამუშევარი" უწოდა.
აალტოს რეპუტაციას სამუდამო ბეჭედი დაესვა ზიგფრიდ გიდიონის გავლენიან ნაშრომში მოდერნისტულ არქიტექტურაზე "სივრცე, დრო და არქიტექტურა. ახალი ტრადიციის აღმასვლა" (Space, Time and Architecture. The growth of a new tradition, 1949) მისი ჩართვით, სადაც აალტოს ყველა მოდერნისტ არქიტექტორზე მეტი ყურადღება დაეთმო, ლე კორბუზიეს ჩათვლით. აალტოს განხილვაში გიდიონმა უპირატესობა მიანიჭა მის ისეთ თვისებებს, რომლითაც ის განუდგა პირდაპირ ფუნქციონალობას, რაშიც აირეკლა ხასიათი, ატმოსფერო, ცხოვრების ინტენსიურობა და "ეროვნული თავისებურებებიც" კი, მისი თქმით "ფინეთი ყველგან თან დაჰყვება აალტოს".
აალტოს ჯილდოებს შორის არის სამეფო ოქროს მედალი არქიტექტურისთვის ბრიტანელ არქიტექტორთა სამეფო ინსტიტუტისგან (1957) და ოქროს მედალი ამერიკის არქიტექტორთა ინსტიტუტისგან (1963).
1967 წელს ფინეთის არქიტექტურის მუზეუმმა და ფინეთის არქიტექტორთა ასოციაციამ ერთობლივად დააფუძნეს ალვარ აალტოს მედალი, რომელიც ამჟამად მსოფლიოს ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ ჯილდოდ ითვლება ამ დარგში.
ნამუშევრები
thumb|250px|აალტოს "ტეევაგენი". აალტოს შემოქმედების ფართო სპექტრი მოიცავს ავეჯს, მინის დიზაინს, არქიტექტურასა და ფერწერას. მისი ლარნაკების დიზაინი მსოფლიოშია განთქმული. მან გამოიგონა ლამინირებული დაგრეხილი ხის ავეჯის ახალი ფორმა 1932 წელს. აალტოს ავეჯს აწარმოებს ფირმა არტეკი, რომლის თანადამფუძნებელი აალტო იყო. აალტოს მინის ნაწარმს უშვებს ფინური კომპანია ლიტალა. აალტოს კარიერის განმავლობაში მისი სტილი ტრანსფორმაციას განიცდის წინამოდერნისტულიდან (ნორდული კლასიციზმი) წმინდა საერთაშორისო სტილის მოდერნიზმამდე და უფრო სინთეზურსა და იდიოსინკრეტულ მიდგომამდე.
სქოლიო
კატეგორია:ფინელი არქიტექტორები
ფხუტრერი
სოფლის ახლოს დგას X საუკუნის ქართული არქიტექტურის ძეგლი მთავარანგელოზის ეკლესია. ნაშენია თლილი ქვით. სამი მხრიდან გარშემოსასვლელი აკრავს. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. ეკლესია შიგნით მთლიანად მოხატული იყო. აქვს ურთხელის ხის მოხარატებული კარი, რომელსაც ამკობს წმინდადენის 6 ფიგურა და ჩუქურთმები.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 30 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
უესტპაკი (სტადიონი)
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის სტადიონები
რამონ გრაუ
რამონ გრაუ სან-მარტინი (Ramón Grau San Martín; დ. 13 სექტემბერი, 1887, ლა-პამპა, კუბა — გ. 28 ივლისი, 1969, ჰავანა, კუბა) — კუბელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. კუბის პრეზიდენტი 1933-1934 და 1944-1948 წწ.
დაიბადა კომერსანტის ოჯახში, განათლებით ფიზიოლოგი, დაამთავრა ჰავანის უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტი. 1921 წლიდან ამავე უნივერსიტეტის ფიზიოლოგიის პროფესორი.
ლიტერატურა
კატეგორია:კუბის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 13 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1969 კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის პოლიტიკური ლიდერები
სტაროსულტანგულოვო (ბაშკირეთი)
სტაროსულტანგულოვო  (Иҫке Солтанғол; Старосултангулово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 25 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 93 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (66%).
სქოლიო
კატეგორია:ბალტაჩევოს რაიონის სოფლები
ტონგა 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ტონგამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე პირველად 1984 წელს, აშშ-ის ქალაქ ლოს-ანჯელესში იასპარეზა. ტონგა თამაშებზე 1 სპორტის სახეობაში, შვიდი სპორტსმენით იყო წარმოდგენილი. ქვეყანამ თამაშებზე მედლის მოპოვება ვერ შეძლო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ტონგა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ავარიის სახაკანო
ავარიის სახაკანო — ავარების მიერ შექმნილი სახელმწიფო ცენტრალურ ევროპაში. ხაკანმა ბაიანმა გამოიყენა ბიზანტიას, ლანგობარდებსა და გეპიდებს შორის არსებული დაპირისპირება, დაიკავა კარპატების ქვაბული, დაიმორჩილა ადგილობრივი სლავური, გერმანული და რომანიზებული მოსახლეობა (567–568) და დააარსა ავარიის სახაკანო. მალე სახელმწიფომ დაიწყო ექსპანსია ბიზანტიის წინააღმდეგ. 582 წელს დაიპყრო ქალაქი სირმიუმი და VII საუკუნის დასაწყისში კონტროლი დაამყარა დალმაციაზე. ბიზანტიისაგან მიღებული გამოსასყიდი 120 ათას სოლიდუსამდე აღწევდა წელიწადში. ავარები იყენებდნენ ეფექტურ სამხედრო ორგანიზაციასა და აღჭურვილობას (რკინის უზანგები, საუკეთესო მშვილდები, აბჯარი და ა.შ.). ექსპანსიის ზღვარი აღმოჩნდა გაერთიანებული არმიის მარცხი კონსტანტინოპოლთან 626 წელს. გარეპოლიტიკური წარუმატებლობები, შიდა დაპირისპირებები 630-იან წლებში და სლავთა აჯანყებები (მ.შ. სამოს მეთაურობით) გახდა სახაკანოს კრიზისისა და სტრუქტურის გარდაქმნის მიზეზი (დასრულდა VII საუკუნის ბოლოს). სახელმწიფოში განვითარდა კომპლექსური ეკონომიკა, ავარები გადავიდნენ ნახევრად მომთაბარე მესაქონლეობაზე. მოქმედებდა მმართველობის იერარქიული ტერიტორიული სისტემა: ხაკანის გარდა ცნობილია ტუდუნები და ჟუპანები. სახაკანოში გაბატონებული იყო წარმართული რწმენები და წეს-ჩვეულებები, ცნობები ხაკანის მონათვლის შესახებ განეკუთვნება 805 წელს. შემორჩენილია რუნული დამწერლობის მცირე რაოდენობის ძეგლები. ფრანკთა ლაშქრობებმა კარლოს დიდის მეთაურობით, ბულგართა შემოსევებმა კრუმის მეთაურობით, სლავების გაერთიანებამ VIII საუკუნის ბოლოს – IX საუკუნის დასაწყისში გამოიწვია ავარიის სახაკანოს განადგურება. ვერდენის ხელშეკრულებაში (843) მოხსენიებულია „ავარიის სამეფო“, რომელიც კარლოს დიდის მემკვიდრეებს ეკუთვნოდათ. სახაკანოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ მიწები ბულგარეთის შემადგენლობაში შევიდა, ზოგიერთ ტერიტორიაზე შეიქმნა სლავური პოლიტიკური წარმონაქმნები.
სქოლიო
კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:VI საუკუნე ბიზანტიის იმპერიაში კატეგორია:ხალხთა დიდი გადასახლება
აკეს სტატერი
thumb|აკეს სტატერი, კოლხური ოქროს მონეტა მოჭრილი ძვ. წ. III საუკუნეში. აკეს სტატერი — კოლხეთში მოჭრილი ოქროს მონეტა (ძვ. წ. III ს.). მხატვრულად და ტექნიკურად შესრულებით არ ჩამოუვარდება პროტოტიპს — ლისიმაქეს სტატერებს. წონა — 8,45 გ. მონეტის შუბლზე გამოსახულია ალექსანდრე მაკედონელის პროფილი, ზურგზე — ქალღმერთი ათენა და ბერძნული წარწერა Basileos Aku — აკე მეფისა. კოლხეთის მეფის სახელი — აკე სხვა წყაროებით უცნობია.
ცნობილია ორი ასეთი სტატერი, ორივე ძველი კოლხეთის ტერიტორიაზექ აღმოჩენილი. ტრაპიზონის მიდამოებში ნაპოვნი აკეს სტატერი დაცულია პარიზის მედლების კაბინეტში, ხონის მუნიციპალიტეტის სოფ. კინჩხაში ნაპოვნი მონეტა — ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში.
სქოლიო
კატეგორია:კოლხეთის მონეტები
სოპრანო
thumb|პირველი ოქტავის "დო"-დან მესამე ოქტავის "დო"-მდე სოპრანო — ქალის ყველაზე მაღალი ხმა, რომელსაც ყველაზე დიდი ვოკალური დიაპაზონი აქვს ყველა ხმას შორის. სოპრანოს ხმის დიაპაზონი (სამეცნიერო სანოტო აღნიშვნით) დაახლოებით C (C4) = 261 ჰც -დან "მაღალ A" (A5) = 880 ჰც -მდეა საგუნდო მუსიკაში, ან "სოპრანო C" (C6, შუა C-ზე ორი ოქტავით მაღლა) = 1046 ჰც ან უფრო მაღლა საოპერო მუსიკაში. ოთხნაწილიან ქორალის სტილის ჰარმონიაში სოპრანო უმაღლეს ხმას იღებს, რომელიც ხშირ შემთხვევაში მელოდიას უწევს თანხლებას .სოპრანოები ოპერაში მთავარ პარტიებს ასრულებენ, მაგრამ მათ თანამედროვე მუსიკაშიც ხშირად ვხვდებით. სოპრანოს ხმის ტიპი ძირითადად არსებობს რამდენიმე სახის, ესენია: კოლორატურული სოპრანო, ლირიკული სოპრანო და დრამატული სოპრანო.
მინი
ეტიმოლოგია
სიტყვა "სოპრანო" მომდინარეობს იტალიური სიტყვიდან "სოპრა" (ზემოდან) იქიდან გამომდინარე, რომ ადამიანის ხმის ყველაზე მაღალი ტიპია, ხშირად საოპერო დადგმებში ქალის მთავარ როლებში ვხედავთ. ტერმინი ხშირ შემთხვევაში ქალებს მიემართება, თუმცა რიგ შემთხვევებში მამაკაცებსაც. "სოპრანისტი" არის ტერმინი, რომელიც მიემართება ისეთ კონტრტენორ მამაკაცებს, რომლებსაც შეუძლიათ სოპრანოს ვოკალურ დიაპაზონში სიმღერა, ხოლო ტერმინი "კასტრატო" მიემართება კასტრირებულ მამაკაც მომღერლებს, ძირითადად XVI, XVII და XVIII საუკუნეებში, "ტრებლი" ისეთი ბიჭი სოპრანოა, რომელსაც გარდატეხის ასაკამდე არ მიუღწევია და ჯერ კიდევ შეუძლია ამ დიაპაზონში სიმღერა.
ტერმინი "სოპრანო" ასევე დაფუძნებულია ლათინურ სიტყვა "სუპერიუსზე", რომელიც, სოპრანოს მსგავსად, ადამიანის ხმებში უმაღლეს ხმას აღნიშნავს. სიტყვა განსაკუთრებით გამოიყენებოდა საგუნდო და სხვა მრავალხმიან მუსიკაში XIII-XVI საუკუნეების მიჯნაზე.
აბრამოვსკოე (ვოლოგდის ოლქი)
აბრამოვსკოე (Абрамовское) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ზადნესელსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
სტეიკ ო პუავრი
მომზადება
სტეიკ ო პუავრს ხშირად მიირთმევენ პილპილის სოუსთან ერთად რომელსაც ამზადებენ რედუცირებული კონიაკით, ნაღებით და ტაფის ძირზე დარჩენილი ფუძით. ხშირად ფუძე შეიცავს სხვა ინგრედიენტებსაც, მაგალითად კარაქი, შალოტი ან/და დიჟონის მდოგვი. სტეიკ ო პუავრთან ერთად, როგორ გარნირი, ხშირად მიირთმევენ კარტოფილის პიურის სხვადასხვა ვარიაციებს და პომ ფრიტეს (pommes frites, კარტოფილი ფრის წვრილი ვერსია). სტეიკ ო პუავრის მირთმევა ტრადიციული ფრანგული რესტორნების უმრავლესობაშია შესაძლებელი.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგული სამზარეულო
მარვან ბარღუტი
ბიოგრაფია
ბარღუტი დაიბადა რამალაში. იგი მიეკუთვნება ბარღუტის კლანს. პალესტინელი პოლიტიკოსი მუსტაფა ბარღუტი მისი შორეული ნათესავია. 15 წლის ასაკში ბარღუტი უკვე იყო ფათხის აქტივისტი. 80-იანი წლების შუა ხანებში იგი დააპატიმრეს და 6 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს ტერორისტული საქმიანობისათვის. ციხეში შეისწავლა ივრითი. განთავისუფლების შემდეგ ის დაბრუნდა დასავლეთ სანაპიროზე და ჩაირიცხა ბირ-ზეითის უნივერსიტეტში, სადაც გახდა სტუდენტური ჯგუფის ხელმძღვანელი. ბარღუტიმ იქ მიიღო პირველი ხარისხი ისტორიასა და პოლიტოლოგიაში, შემდეგ მეორე  — საერთაშორისო ურთიერთობებში.
პირველი ინტიფადა
პირველი ინტიფადას დროს ბარღუტი აჯანყების ერთ -ერთი ლიდერი, მასობრივი მიტინგებისა და არეულობის ინიციატორი იყო. შედეგად, ის ისრაელის ხელისუფლებამ დააპატიმრა და   იორდანიაში გადაასახლა, სადაც  შვიდი წელი გაატარა. 1994 წელს ოსლოს ხელშეკრულების თანახმად, დაბრუნების ნება დართეს.
1996 წელს იგი აირჩიეს პალესტინის საკანონმდებლო საბჭოს წევრად, სადაც ხშირად ეწინააღმდეგებოდა იასირ არაფატს. 2000 წელს („ალ-აქსას ინტიფადას“ წინა დღეს) ბარღუტიმ დაკარგა ფათხის „გენერალური მდივნის“ თანამდებობა დასავლეთ სანაპიროზე, მაგრამ თავს მაინც  „ფათხის გენერალური მდივანს“ უწოდებდა. 2000 წელს არაფატს ა და ბარღუტს შორის ურთიერთობა საბოლოოდ დაიძაბა. ბარღუტი პალესტინის ადმინისტრაციას და  უსაფრთხოების სამსახურებს კორუფციასა და ადამიანის უფლებების დარღვევაში სდებდა ბრალს.შედეგად არაფატმა გადაწყვიტა ბარღუტის გათავისუფლება.
მეორე ინტიფადა
მეორე ინტიფადას დაწყებისთანავე, თანზიმმა ბარღუტის ხელმძღვანელობით გააფართოვა თავისი გავლენა და  ისეთ ტერორისტულ ორგანიზაციებთან ერთად, როგორებიცაა: „ალ-აქსას მოწამეთა ბრიგადები“, ჰამასი, „ისლამური ჯიჰადი“ და სხვ. გახდა ისრაელის მოქალაქეებზე  ტერორისტული თავდასხმების ერთ-ერთი მთავარი  შემსრულებელი. რიგ შემთხვევებში თანზიმი ტერორისტულ თავდასხმებს ატარებდა სხვა ორგანიზაციებთან ერთად (იხ. თანზიმი).
„ალ-აქსას მოწამეთა ბრიგადის“ ხელმძღვანელობამ 2002 წელს გამოაქვეყნა განცხადება, რომლის მიხედვითაც ბარღუტი თავიანთ  ლიდერად გამოაცხადა. თავად ბარღუტი უარყოფდა  მის მიერ ბრიგადების შექმნას,  მაგრამ მიესალმებოდა მათ ზოგიერთ ქმედებას (ცნობილია, რომ ამ ჯგუფმა განახორციელა ტერორისტული თავდასხმები მშვიდობიანი მოქალაქეების და სამიზნეების წინააღმდეგ).
2004 წელს, ევროპარლამენტის წარმომადგენელმა, ილკა შრედერმა განაცხადა, რომ "ევროკავშირის ფინანსური დახმარება, სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებიდან მიღებულ თანხებთან ერთად, გადაირიცხა პალესტინის ხელისუფლების ანგარიშებზე და გამოყენებული იქნა ტერორისტული ორგანიზაციების დასაფინანსებლად". 2001 წელს 65 მილიონი დოლარი ლონდონის ბანკის საშუალებით გადაეცა იორდანიის ბანკს რამალაში. არაფატმა იგივე ანგარიში გამოიყენა თავისი ტერორისტული დაჯგუფებების დასაფინანსებლად. არაფატის რწმუნებულს, თანზიმის ხელმძღვანელს, მარვან ბარღუტს ასევე ჰქონდა წვდომა საბანკო ანგარიშზე.
დაპატიმრება და სასამართლო
მინი|ისრაელელი ჯარისკაცების მიერ ბარღუტის დაპატიმრება [[რამალა|რამალაში]] ტერორისტულმა საქმიანობამ ბარღუტი ისრაელის უსაფრთხოების ძალების სამიზნე გახადა. 2001 წელს მან მოახერხა მკვლელობის მცდელობის თავიდან აცილება, ხოლო 2002 წელს, ოპერაცია „თავდაცვითი კედელი-ს“ მსვლელობისას, ისრაელის ქვედანაყოფის სპეცრაზმმა „დუვდევანმა“ ის დააკავა  და თელ-ავივის რაიონულ სასამართლოს გადასცა. ბარღუტი დაადანაშაულეს მისი ორგანიზაციის მიერ ჩადენილ მკვლელობებში. მას ბრალი წაუყენეს 26 ადამიანის მკვლელობის თანამონაწილეობაში. ისრაელის სასამართლომ ის დამნაშავედ ცნო 5 ადამიანის მკვლელობაში, დანარჩენ 21 მკვლელობაში სასამართლომ ბრალდების მხარის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები არასაკმარისად მიიჩნია.
სასამართლო პროცესის დროს ბარღუტიმ უარი განაცხადა ადვოკატზე იმ მიზეზით, რომ სასამართლო იყო პოლიტიკური, მოსამართლეებს არ გააჩნდათ მისი გასამართლების უფლებამოსილება და ის გახლდათ სამხედრო ტყვე.
2004 წლის 6 ივნისს ბარღუტს ისრაელის სასამართლომ  5-ჯერ უვადო თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა ტერორისტული თავდასხმების დროს ჩადენილი 5 ადამიანის მკვლელობისთვის და 40 წელი მკვლელობის მცდელობისთვის..
ამით მისი ურთიერთობა სასამართლოსთან არ დასრულებულა. ბარღუტის ასევე დაეკისრა პასუხისმგებლობას 2003 წელს თელ ავივის სუპერმარკეტში განხორციელებულ ტერაქტზე. აფეთქების შედეგად, სამი ისრაელელი დაიღუპა და ათობით დაშავდა. მძიმედ დაშავებულთა შორის იყო იოსებ აზუზი—მან მიიღო ტვინის სერიოზული დაზიანება მას შემდეგ, რაც თავის ქალა ასაფეთქებელი მოწყობილობის ფრაგმენტმა დაუზიანა. 2006 წლის იანვარში სასამართლომ გამოიტანა განაჩენი ახალ საქმეზე: „აზუზის დაზიანებების გამო, ბარღუტი ვალდებულია გადაუხადოს დაზარალებულს 5.018.800 შეკელი. ის ასევე გადაიხდის იურიდიულ საფასურს, ” —განაცხადა მოსამართლე შმუელ ბარუმ.
საქმიანობა ციხეში
ბარღუტი კვლავ ერთ -ერთი ყველაზე ცნობილი და გავლენიანი პალესტინელი ლიდერია; პალესტინური პროპაგანდა მას ადარებს ნელსონ მანდელას, რომელმაც გამოთქვა სასამართლო პროცესზე დასწრების სურვილი. მისი უფლებამოსილება პალესტინის ორგანიზაციებში იმდენად დიდია, რომ ისრაელის ციხის ადმინისტრაციამ 2004 წელს  პალესტინელი პატიმრების შიმშილობის შეწყვეტის ერთ -ერთ მეთოდად გამოიყენა ბარღუტის ფოტო, რომელიც შეუერთდა მოშიმშილეებს (თუმცა  ფარულად მიირთმევდა).
2005 წლის 14 დეკემბერს ბარღუტიმ განცხადება გააკეთა ფათხიდან გასვლის შესახებ და ახალი პარტიის, ალ-მუსტაქბალის“ (მომავალი) დაარსება დააანონსა; მაგრამ არჩევნებზე გავიდა  ფათხის“ კანდიდატად შიდა არჩევნებში გამარჯვების შემდეგ.
2006 წელს, პალესტინაში პოლიტიკური კრიზისის დროს, ბარღუტი იყო ისრაელის ციხეებში მყოფი პალესტინელი ლიდერების მანიფესტის ერთ -ერთი ავტორი. დოკუმენტი გამოხატავს იმ ძირითად პრინციპებს, რომელთა მიხედვით უნდა შეიქმნას ეროვნული ერთიანობის მთავრობა, თუკი ის შეიქმნება.
2009 წლის თებერვალში, პალესტინის ხელისუფლების მეთაურმა, მაჰმუდ აბასმა, მიმართა ისრაელის პრემიერ მინისტრ ეჰუდ ოლმერტს თხოვნით, არ გაეთავისუფლებინათ მარვან ბარღუტი პალესტინელი პატიმრების გილად შალიტში.გაცვლის ფარგლებში.
ესკიზი
thumb|250px|„იესო და მრუშები“, [[რემბრანდტი, ესკიზი.]] ესკიზი (ფრანგ. esquisse), მხატვრული ნაწარმოების (სურათი, ქანდაკება, არქიტექტურული პროექტი, თეატრის ან კინოს დეკორაცია და სხვა) ან მისი რომელიმე ნაწილის ჩანახატი. ესკიზი სრულდება გრაფიკულად, ფერწერულად ან სკულპტურულად. ესკიზში გადმოცემულია ავტორის ძირითადი აზრი, მომავალი ნაწარმოების არსებითი და მნიშვნელოვანი მხარეები, კომპოზიცია, კოლორიტი, პროპორციები, რიტმი. დიდი მხატვრების ესკიზები მაღალი მხატვრული ღირსების არის (მიქელანჯელო, რემბრანდტი, რუბენსი, დელაკრუა და სხვა). ფართო მნიშვნელობით ესკიზი ეწოდება სახვითი ხელოვნების დაუმთავრებელ ნაწარმოებს, რომელიც შესრულებულია წარმოსახვით ან ნატურიდან.
ინჟინერული თვალსაზრისით, ესკიზი წარმოადგენს რაიმე დეტალის ხელით, სახაზავი ხელსაწყოების გარეშე, შესრულებულ ნახაზს, რომელზეც, ასევე, მოცემულია მის დასამზადებლად აუცილებელი ინფორმაცია (ზომები, მასალა, დაშვებები და ა.შ.).
ლიტერატურა
Skizze Sketch (drawing) Esquisse スケッチ Skisse Szkic Esboço Skiss
მატერჰორნი
მატერჰორნი (Matte „მდელო“ და Horn „ქედი“) — მწვერვალი ალპებში, შვეიცარიისა და იტალიის საზღვარზე. გამორჩეულია გიგანტური პირამიდის ფორმის მქონე მწვერვალით. სიმაღლე 4478 მ. მატერჰორნი პირველად ინგლისელებმა დაიპყრეს 1885 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიის მთები კატეგორია:შვეიცარიის მთები კატეგორია:ალპები
რიაზანის ოლქი
რიაზანის ოლქი (Рязанская область) - ოლქი რუსეთში. შედის რუსეთის ცენტრალურ ფედერალურ ოკრუგში. დაარსდა 1937 წლის 26 სექტემბერს, მანამდე ეწოდებოდა რიაზანის გუბერნია. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი რიაზანი.
მოსახლეობა
2002 წლის მონაცემების მიხედვით ოლქში ცხოვრობს:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ფედერაციის ოლქები
კავკასიური ხარისძირა
Helleborus-ის გვარის 20-მდე სახეობა გავრცელებულია სამხრეთ ევროპაში, ხმელთაშუაზღვეთში და დას. აზიაში. საქართველოში 2 სახეობაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ორლებიანნი კატეგორია:ხარისძირასებრნი
სტაროტიმკინო
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 505 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 21 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (62%).
სქოლიო
კატეგორია:ბალტაჩევოს რაიონის სოფლები
მუშირა ხატაბი
მუშირა ხატაბი (არაბ. مشــيرة محـمود خطـاب ‎) — ეგვიპტელი უფლებადამცველი და საზოგადო მოღვაწე, ყოფილი პოლიტიკოსი და დიპლომატი. 2009 წლიდან 2011 წლამდე იყო ეგვიპტის  მოსახლეობის და საოჯახო საქმეთა მინისტრი. სამინისტროს ხელმძღვანელად დანიშვნამდე მუშაობდა საგარეო საქმეთა მინისტრის თანაშემწედ საერთაშორისო კულტურულ ურთიერთობათა საკითხებში. იგი ხელმძღვანელობდა დედათა და ბავშვთა ეროვნულ საბჭოს—.ბავშვთა და ქალთა უმაღლეს ეროვნულ ორგანოს ეგვიპტეში.
როგორც ელჩი, იგი წარმოადგენდა ეგვიპტეს სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში, ჩეხოსლოვაკიაში (CSFR), შემდეგ კი ორ ახლად წარმოქმნილ ჩეხეთსა და სლოვაკეთის რესპუბლიკებში. იგი იმყოფებოდა ეგვიპტის არაბთა რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დიპლომატიურ სამსახურში ავსტრალიის, უნგრეთის, ავსტრიის დიპლომატიურ მისიებში, ასევე გაეროში ნიუ-იორკსა და ვენაში. საერთაშორისო საზოგადოებაში ფართოდ ცნობილია, როგორც აქტივისტი, ადამიანის უფლებებისთვის, განსაკუთრებით ბავშვთა და ქალთა უფლებებისთვის მებრძოლი, გაეროს ბავშვთა უფლებების კომიტეტის ყოფილი თავმჯდომარე, რომლის სათაო ოფისი ჟენევაშია.
2016 წლის 19 ივლისს ეგვიპტის პრემიერ-მინისტრმა შერიფ ისმაილმა 2017 წლის მომავალ არჩევნებზე იუნესკოს გენერალური დირექტორის პოსტზე ოფიციალურად წარადგინა  ქალბატონი მუშირა ხატაბის კანდიდატურა.
განათლება
მუშირა ხატაბი გახდა ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხის მფლობელი ეგვიპტის კაიროს უნივერსიტეტიდან (Cairo University,Egypt). დაიცვა დისერტაცია თემაზე „ბავშვის უფლებათა კონვენციის განხორციელების ზოგადი ღონისძიებები  — ეგვიპტური პერსპექტივები“.
ჩრდილოეთ კაროლინას უნივერსიტეტში ჩაპელ ჰილში, აშშ (University of North Carolina at Chapel Hill, USA)  მიიღო ხელოვნების მაგისტრის (M.A) ხარისხი საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტზე. მიენიჭა ხელოვნების ბაკალავრის ხარისხი კაიროს უნივერსიტეტის (ეგვიპტე), პოლიტიკურ და ეკონომიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე.
დიპლომატიური კარიერა
მუშირა ხატაბი გახლდათ პირველი ელჩი, რომელიც წარმოადგენდა ეგვიპტის არაბთა რესპუბლიკას სამხრეთ აფრიკაში ნელსონ მანდელას მმართველობის დროს. იიყო ეგვიპტის არაბთა რესპუბლიკის ელჩი ჩეხოსლოვაკიაში  ფედერალური სახელმწიფოს მშვიდობიანი დაშლის პერიოდში და შემდგომში ერთდროულად  ჩეხეთისა და სლოვაკეთის რესპუბლიკებში. მუშირა ხატაბმა დაასრულა დიპლომატიური კარიერა საგარეო საქმეთა მინისტრის თანაშემწედ საერთაშორისო კულტურულ ურთიერთობებში. ხელმძრვანელობდა დიპლომატიურ მისიებს ბუდაპეშტში, ვენასა და მელბურნში. მუშაობდა გაეროს შტაბ-ბინაში ნიუ-იორკში და UNIDO-ში (გაეროს ინდუსტრიული განვითარების ორგანიზაცია) ვენაში.
მინისტრის პოსტზე
2005-2011 წლებში იყო ბავშვთა უფლებების საერთაშორისო ბიუროს (IBCR) თავმჯდომარის მოადგილე  —  არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელიც დაფუძნებულია მონრეალში, კანადა.
იყო ახლო აღმოსავლეთის და ჩღდილოეთ აფრიკის (MENA)  წარმომადგენელი საერთაშორისო ორგანზაციის მმართველთა საბჭოში  Child Helpline International. ახლო აღმოსავლეთისა და ჩრდილოეთ აფრიკის რეგიონული კომიტეტის  (MENA ქვეყნები) და ბავშვთა მიმართ ძალადობის საკითხებზე ეგვიპტის ნაციონალური კომიტეტის  ( გენერალური მდივნის კვლევა ბავშვთა მიმართ ძალადობის საკითხებზე) თავმჯდომარე.
2008 წელი  — გაეროს ტრეფიკინგის, მათ შორის ბავშვთა ტრეფიკინგის წინააღმდეგ  ბრძოლის საბჭოს წევრი; UN.GIFT-Vienna (United Nations Global Initiative to Fight Human Trafficking.
2005 წ. —  მთავრობათაშორისი სამუშაო ჯგუფის  თავმჯდომარე, რომელიც მიზნად ისახავდა ECOSOC-ის (გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ეკონომიკური და სოციალური საბჭოს) მიერ მიღებულ სახელმძღვანელო მითითებებსა და რეკომენდაციებს  მსხვერპლი ბავშვების და დანაშაულის მოწმეთა მართლმსაჯულების შესახებ.
2008-2011 წწ – საერთაშორისო ორგანიზაცია „აფლატუნის“ ("Aflatoun") თავმჯდომარის მოადგილე. ბავშვთა ფინანსური და სოციალური განათლების შესახებ (ამსტერდამი).
საერთაშორისო მომხსენებელი
2011 წლიდან ხატაბი გახლავთ აქტიური მონაწილე და მომხსენებელი საერთაშორისო დარბაზებში, სადაც განიხილავს ძირითად მოვლენებსა და საკითხებს ბავშვთა და ქალთა  უფლებების განვითარების შესახებ. რეგულარულად მონაწილეობს საერთაშორისო განხილვებსა და დისკუსიებში სოციალური და ადამიანური განვითარების პრობლემებთან დაკავშირებით.
2011-2014 წწ – აშშ-ს სახელმწიფო მდივნის მიერ დაარსებული პროგრამის „ქალები საჯარო სამსახურში“ ექსპერტი და მასწავლებელი.
2011 —  მოწვეული ლექტორი ადამიანის უფლებების საკითხებში პერუჯი ს  (იტალია). უნივერსიტეტში უცხოელებისთვის.
2012 —  ვაშინგტონის ვუდრო უილსონის მეცნიერთა საერთაშორისო ცენტრის საჯარო პოლიტიკის მოწვეული პროფესორი.
2013 წლის დეკემბერში   ახლო აღმოსავლეთში და ჩრდილოეთ აფრიკაში შევიდა. ადამიანის უფლებათა დამცველის ხუთეულში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:ეგვიპტელი დიპლომატები კატეგორია:ეგვიპტელი ქალი დიპლომატები კატეგორია:ეგვიპტელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ეგვიპტელი ქალი მინისტრები კატეგორია:ეგვიპტის ელჩები
ბალიგაია (გორანბოი)
ბალიგაია  (Ballıqaya) — სოფელი აზერბაიჯანში, გორანბოის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გორანბოის რაიონის სოფლები
კუტაისსკაია პრავდა
„კუტაისსკაია პრავდა“ — საქალაქო გაზეთი, საქართველოს კპ ქუთაისის საქალაქო კომიტეტისა და სახალხო დეპუტატების საქალაქო საბჭოს ორგანო. დაარსდა 1953 წელს. პირველი ნომერი გამოიცა 1954 წლის 1 იანვარს. გამოდიოდა ქუთაისში კვირაში სამჯერ, რუსულ ენაზე, ტირაჟი 6,48 ათასი (1981).
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები კატეგორია:რუსულენოვანი გაზეთები
ვიაინიო აალტონენი
ვიაინიო ვალდემარ აალტონენი (Wäinö Valdemar Aaltonen; დ. 8 მარტი, 1894, მარტილა — გ. 30 მაისი, 1966, ჰელსინკი) — ფინელი მოქანდაკე. სსრკ სამხატვრო აკადემიის საპატიო წევრი (1958).
ბიოგრაფია
დაამთავრა ტურკუს სამხატვრო სკოლა (1915). ფსიქოლოგიური პორტრეტების, მონუმენტური და დეკორატიული ქანდაკებების, ფერწერული ტილოებისა და გრაფიკული ნახატების ავტორი.
სქოლიო
კატეგორია:ფინელი მოქანდაკეები
მეცო-სოპრანო
thumb|დიაპაზონი მცირე ოქტავის „ლა“-დან მეორე ოქტავის „ლა“-მდე
მეცო-სოპრანო (mezzo — „საშუალო“) — ქალის კლასიკური სასიმღერო ხმა, რომელიც მერყეობს სოპრანოსა და კონტრალტოს შორის. უფრო მეტად მიახლოებულია სოპრანოსთან. მეცო-სოპრანოებს ოდნავ დაბალი ხმა აქვთ სოპრანოებთან შედარებით. მეცო-სოპრანოებს უმთავრესად ძლიერი ტონი აქვთ სოპრანოებთან შედარებით, მაგრამ კონტრალტოებზე მაღალი ხმა აქვთ. მამაკაცს, რომლის ხმა მიახლოებულია მეცო-სოპრანოსთან, კონტრტენორი ეწოდება. საოპერო მეცო-სოპრანოები ძალიან იშვიათია.
კოლორატიულ (კოლორატიული — სტანდარტთან მიახლოვებული, ტექნიკური ხმა) მეცო-სოპრანოებს თბილი, დაბალი რეგისტრი აქვთ, ასევე, მარჯვეები არიან მაღალ რეგისტრშიც. ისტორიული ფაქტია, რომ ანტონიო ვივალდი ამ ხმისთვის წერდა როლებს.