cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მიხეილ გრიგორიანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:სომეხი რეჟისორები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
პანგასინანი
პანგასინანი (პანგასინანის ენაზე: Luyag na Panggasinan; ტაგალურ ენაზე: Lalawigan ng Pangasinan) — ფილიპინების პროვინცია. მდებარეობს კუნძულ ლუსონზე, ილოკოსის რეგიონში. პროვინციის დედაქალაქია ლინგაიენი. პანგასინანი კუნძულ ლუსონის დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს, ლინგაიენის ყურესა და დასავლეთ ფილიპინების ზღვასთან. პროვინციის საერთო ფართობია 5 451.01 კმ². 2015 წლის აღწერით, პროვინციის მოსახლეობა 2 956 726 ადამიანს უდრის. ამომრჩეველთა ოფიციალური რაოდენობა 1 651 814 ადამიანია. პროვინციის დასავლეთ ნაწილი სამბალის ხალხით, ხოლო აღმოსავლეთი ნაწილი პანგასინანის ხალხითაა დასახლებული. ეთნიკური მიგრაციის გამო, პროვინციის სხვადასხვა ნაწილში ილოკოს ხალხია გაფანტული.
პანგასინანი ეწოდება პროვინციას, ხალხსა და ენასაც. ადგილობრივ პანგასინანურ ენაზე მოსაუბრეთა რაოდენობა 2 მილიონს აჭარბებს. პანგასინანის ენა, რომელიც პროვინციის ოფიციალური ენაა, ფილიპინებში ოფიციალურად აღიარებული ერთ-ერთი რეგიონული ენაა. პროვინციის უმრავლესობა პანგასინანის ხალხია, დანარჩენი კი ბოლინაოს და ილოკოს ტომებიდან არიან, რომლებიც პროვინციის დასავლეთ და აღმოსავლეთ ნაწილებში ბინადრობენ. პანგასინანის ენა მეორე ენაა პროვინციის ეთნიკური უმცირესობებისთვის. უმცირესი ეთნიკური ჯგუფებია ბოლინაოს ენაზე მოსაუბრე ზამბალები და ილოკოები.
პანგასინანი „მარილის ადგილს“ ან „ადგილს, სადაც მარილი მზადდება“ ნიშნავს. იგი პრეფიქსიდან პანგ, ფუძე-სიტყვიდან ასინ, რაც მარილს ნიშნავს და სუფიქს ან-ისგან შედგება, რაც „მდებარეობაზე“ მიუთითებს. პროვინცია მარილის წარმოებით პირველია ფილიპინებში. მთავარ პროდუქტებს შორისაა „დამარილებული თევზი“ და „კრევეტების პასტა“.
პანგასინანი პირველად ავსტრონეზიელებმა დააარსეს, რომლებიც საკუთარ თავს ანაკბანვას უწოდებდნენ. Luyag na Caboloan-ის სამეფომ შემდგომში ლუსონის ჩრდილო-დასავლეთის დიდი ნაწილიც დაიკავა და XVI საუკუნემდე არსებობდა, სანამ ესპანელები დაიპყრობდნენ. ანტიკური ეპოქის პანგასინანელები ზღვაოსნები და ვაჭრები იყვნენ. აყვავების პერიოდში პანგასინანელები სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიასთან, ინდოეთთან, ჩინეთთან, იაპონიასა და წყნარი ოკეანის სხვა ნაწილებთან ვაჭრობდნენ. სამეფოს სახელწოდება Luyag na Caboloan მოხსენიებულია ჩინურ და ინდურ ჩანაწერებში, სადაც აღნიშნულია, რომ მასზე მნიშვნელოვანი სავაჭრო მარშრუტები გადიოდა.
პანგასინანის ღირსშესანიშნაობებს შორისაა: ასი კუნძულის ეროვნული პარკი, ალამინოსში და თეთრი ქვიშის პლაჟები ბოლინაოსა და დასოლზე. ქალაქი დაგუპანი ცნობილია ბანგუსის ფესტივალით. პანგასიანნი ცნობილია გემრიელი მანგოთი და კერამიკულ ღუმელში გამომცხვარი პუტოთი (ადგილობრივი ბრინჯის ნამცხვარი). პანგასინანს სტრატეგიული გეოპოლიტიკური პოზიცია უკავია ლუსონის ცენტრალურ დაბლობზე. იგი ლუსონის ჩრდილოეთ ნაწილის კარიბჭედაა აღიარებული.
ფიზიკური
პანგასინანი მდებარეობს კუნძულ ლუსონის ცენტრალურ დასავლეთ ნაწილში. ჩრდილოეთიდან მას ლა-უნიონი ესაზღვრება, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან - ბენგეტი და ნუევა-ვისკაია, სამხრეთ-აღმოსავლეთით - ნუევა-ესიხა, ხოლო სამხრეთით - ზამბალესი და ტარლაკი. პანგასინანის დასავლეთით მდებარეობს სამხრეთ-ჩინეთის ზღვა. პროვინცია გარს ერტყმის ლინგაიენის ყურეს.
პროვინციის ფართობია 5 451.01 კმ². იგი მანილიდან 170 კმ-ით ჩრდილოეთით დმებაროებს, ბანგუიოდან - 50 კმ-ით სამხრეთით, სუბიკის საერთაშორისო აეროპორტისა და ნავსადგურიდან 115 კმ-ით ჩრდილოეთით და 80 კმით ჩრდილოეთითაა კლარკის საერთაშორისო აეროპორტიდან. ალამინოსის სანაპიროზე მდებარე ასი კუნძულის ეროვნული პარკი ცნობილი ტურისტული დანიშნულების ადგილია.
ლუსონის სხვა ნაწილების მსგავსად, პანგასინანის ხმელეთი ძირითადად ვაკე-დაბლობებითაა დაფარული, მცირე რაოდენობით ბორცვებითა და მთიანი ადგილებით. ჩრდილო-აღმოსავლეთი მუნიციპალიტეტები: სან-მანუელი, სან-ნიკოლასი, ნატივიდადი, სან-კვინტინი და უმინგანი შედარებით მთიანი ტერიტორიებია, რომლებიც კორდილიერის მთიანეთის წვერზე მდებარეობენ. ზამბალესის მთები პროვინციის დასავლეთ ნაწილში, ლაბრადორის, მაბინის, ბუგალონის, აგუილარის, მანგატარემის, დასოლისა და ინფანტას გასწვრივ მდებარეობს და ამ ქალაქების მთიან ნაწილებს წარმოადგენს.
ფილიპინების ვულკანოლოგიისა და სეისმოლოგიის ინსტიტუტის მოხსენების მიხედვით, პროვინციაში რამდენიმე ჩამქრალი ვულკანი მდებარეობს: ამორონგი, ბალუნგაო, კაბალუიანი, კაჰელიეტანი, კანდონგი და მალაბობო. ინსტიტუტის მონაცემებით, პროვინციის ტერიტორიაზე აქტიური ან პოტენციურად აქტიური ვილკანები არ მდებარეობს. კალდერას მსგავსი წარმონაქმნი მდებარეობს ქალა მალასიქისა და ვილიასისს შორის.
პროვინციას რამდენიმე მდინარე სერავს. ყველაზე გრძელი მდინარე აგნოა, რომელიც სათავეს ბენგეტის კორდილიერის მთიანეთში იღებს და ლინგაიენის ყურეში ჩაედინება. სხვა მნიშვნელოვანი მდინარეები: ბუედი, ანგალაკანი, სინოკალანი, პატალანი და კაიანგა.
ადმინისტრაციული დაყოფა
პანგასინანის პროვინცია იყოფა 44 მუნიციპალიტეტად, 4 ქალაქად და 1 364 ბარანგაიდ. პროვინციის ტერიტორია 6 საკანონმდებლო რაიონად იყოფა. მისი დედაქალაქია ლინგაიენი. ანტიკურ ხანაში პანგასინანის დედაქალაქი ბინალატონგანი, დღევანდელი სან-კარლოსი იყო.
ფილიპინების პროვინციებს შორის პანგასინანი მესამე ადგილზეა ბარანგაიების რაოდენობით. მასზე მეტი ბარანგაი მხოლოდ ლეიტესა და ილოილოს პროვინციებშია. ყველაზე მრავალრიცხოვანი ბარანგაია ბონუან-გუესეტი, ქალაქ დაგუპანში და მისი მოსახლეობის რაოდენობა 22 042 ადამაინს უდრის (2010 წლის აღწერით). ქალაქების გამოკლებით, ყველაზე მეტი მოსახლეობა ლინგაიენის მუნიციპალიტეტში, პობლაკიონშია (12 642 ადამიანი). 2010 წლის აღწერით, პროვინციის ყველაზე ნაკლებად დასახლებული ბარანგაი არის იტონი, ბაიამბანგში, სადაც 99 ადამიანი ცხოვრობს.
დემოგრაფია
2015 წლის აღწერით, პროვინციის მოსახლეობსი რაოდენობა 2 956 726 ადამიანს უდრის, ხოლო მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელი 540 ადამიანი ერთ კვადრატულ კილომეტრზე.
პანგასინანები ცნობილი ვაჭრები, ბიზნესმენები, ფერმერები და მეთევზეები არიან. პანგასიანი მოსახლეობის რაოდენობით მესამე ფილიპინების პროვინციებს შორის. პანგასიანურ ენაზე მოსაუბრე ადგილობრივთა მიახლოებული რაოდენობა 2 მილიონზე მეტია. 2000 წლის მონაცემებით, პროვინციის მოსახლეობის 47% პანგასინანის ეთნიკურ ჯგუფს მიეკუთვნება, ხოლო 44% - ილოკოს ჯგუფს. ადგილობრივი სამბალის ეთნიკური ჯგუფი დასავლეთი მუნიციპალიტეტების, ბოლინაოსა და ანდის უმრავლესობას შეადგენს. პანგასინანები ახლოს არიან ავსტრონეზიელ ხალხთან.
ეკონომიკა
პროვინციის ნაყოფიერი ვაკე-დაბლობების გამო, ეკონომიკის წამყვანი დარგია სოფლის მეურნეობა. სოფლის მეურნეობის ტერიტორიების 44%-ზე მეტი მარცვლეულის მოსაყვანად გამოიყენება. გარდა ბრინჯის წარმოებისა, პანგანისანი სხვა პროდუქტების მთავარი მწარმოებელიცაა, მათ შორის: ქოქოსის, მანგოსა და ბადრიჯნის. პანგანისანი ილოკოსის რეგიონის უმდიდრესი პროვინციაა.
ჯანდაცვა და განათლება
პროვინციის ტერიტორიაზე დაწყებითი და საშუალო განათლების მისაღებად ათასობით საჯარო სკოლა და ასობით კერძო სკოლა მდებარეობს. მესამეული და უფრო მაღალი განათლების მისაღებად დიდ მანილაში, ქალაქ ბაგუიოსა და აშშ-ში მიდის.
სქოლიო
კატეგორია:პანგასინანი კატეგორია:ფილიპინების პროვინციები კატეგორია:ლუსონი კატეგორია:1611 წელს დაარსებული ქვეყნები და ტერიტორიები კატეგორია:ილოკოსის რეგიონის პროვინციები კატეგორია:1611 წელს დაარსებულები ფილიპინებში
დიდი ბრიტანეთი 1932 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
დიდი ბრიტანეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცხრედ იასპარეზა 1932 წელს, აშშ-ის ქალაქ ლოს-ანჯელესში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 16 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1932 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:დიდი ბრიტანეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ვერდეჟანტი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 142 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.2 კმ²-ზე. ფართობი 476 039 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ბარა-დუ-გარსასი
ბარა-დუ-გარსასი (Barra do Garças) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 318 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მედიუ-არაგუაიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 56 560 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.23 კმ²-ზე. ფართობი 9 078 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
A Boy and His Dog
A Boy and His Dog — „ბეიტსის მოტელის“ პირველი სეზონის მერვე ეპიზოდი, რომელიც ეთერში 2013 წლის 6 მაისს გავიდა.
მოკლე შინაარსი
იდუმალებით მოცული უცხო მამაკაცი ნორმას პრობლემებს უქმნის; ბრედლის არ მოსწონს ის ფაქტი, რომ სკოლაში ჭორები გავრცელდა; დილანი და რემო მოგზაურობაზე წავლენ; ნორმანი შემაძრწუნებელი ჰობით დაკავდება.
სიუჟეტი
frameless|left|200px ემას მამა, უილი ნორმანს ტაქსიდერმიას ასწავლის მას შემდეგ, რაც მან მკვდარი ჯუნო მიუყვანა. ნორმანის სკოლის დირექტორი ნორმას ურეკავს მისი ბოლოდროინდელი საქციელის გამო. ნორმა დათანხმდება, რომ ნორმანს ფსიქოლოგთან მიიყვანს. ფსიქოლოგი ნორმას ეუბნება, რომ საკუთარ შვილზე კონტროლის პრობლემები აქვს.
ბრედლი განაწყენებულია, რადგან ნორმანმა ემას უთხრა, რომ მას და ბრედლის სექსი ჰქონდათ; იგი ამას შეცდომას უწოდებს. ნორმანი ემას გაუბრაზდება, რადგან მან ამის შესახებ ბრედლის მეგობრებს უთხრა; ემა ხსნის, რომ ის ნორმანს იცავდა, როცა ბრედლის მეგობრები მას დასცინოდნენ და ამბობდნენ, რომ ბრელდისთან შანსი არ ჰქონდა.
frameless|right|200px ჯეიკი ნორმას ეუბნება, რომ შელბისა და კით სამერსის შესახებ ყველაფერი იცის, რის შემდეგაც ნორმა მას მოტელიდან აგდებს. მოგვიანებით ის შეხვდება ტრიმერებს, რომლებიც დილანმა მოგზაურობიდან მოიყვანა და მათ მოტელში აბინავებს. კლიენტების მოყვანისთვის მადლობის გადასახდელად ნორმა გადაწყვეტს, რომ დილანი სავახშმოდ წაიყვანოს, თუმცა საკუთარ საწოლზე ზაკ შელბის გახრწნილ ცხედარს იპოვის.
სქოლიო
1.8
აქილევსი და კუ
აქილევსი და კუ — ძველბერძენი ფილოსოფოსის, ზენონ ელეელის, ერთ-ერთი აპორია.
შემცველობა
ფეხმარდი აქილევსი ვერასდროს დაეწევა აუჩქარებელ კუს, თუკი მოძრაობის დასაწყისში კუ აქილევსზე წინაა.
დავუშვათ, აქილევსი კუზე ათჯერ უფრო სწრაფად დარბის და მისგან ათასი ნაბიჯით უკანაა. იმ დროის განმავლობაში, რა დროშიც აქილევსი გაივლის ამ მანძილს, კუ იმავე მიმართულებით გაცოცდება ასი ნაბიჯის სიგრძეზე. როდესაც აქილევსი გაირბენს ას ნაბიჯს, კუ გაცოცდება კიდევ ათი ნაბიჯით და ასე შემდეგ. პროცესი გაგრძელდება უსასრულოდ და აქილევსი ვერასდროს დაეწევა კუს.
დიოგენე ლაერტელი ამ ცნობილი აპორიის ავტორად მიიჩნევდა პარმენიდეს, ზენონის მასწავლებელს. კუ, როგორც პერსონაჟი, ჩასმულია მოგვიანებით კომენტატორის მიერ. არისტოტელეს „ფიზიკაში“ მოყვანილი აპორიის ტექსტში ფეხმარდი აქილევსი სხვა მორბენალს მისდევს.
სქოლიო
კატეგორია:აზრითი ექსპერიმენტები კატეგორია:პარადოქსები კატეგორია:ზენონ ელეელი
სერგო გრიგორიანი
სერგო ვართანის ძე გრიგორიანი (დ. 21 იანვარი, 1921, თეთრიწყარო, — გ. 4 ოქტომბერი, 1943, სოფ. ანოვკა, დნეპროპეტროვსკის ოლქი) — მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე, საბჭოთა სამედიცინო სამსახურის გვარდიის ლეიტენანტი, საბჭოთა კავშირის გმირი (20 დეკემბერი, 1943).
სწავლობდა თბილისის პედაგოგიურ ინსტიტუტში. 1942 წლიდან საბჭოთა არმიის რიგებში იყო მსროლელთა ბატალიონის სანიტარული ოცეულის მეთაური. დაიღუპა ბრძოლაში სოფ. ანოვკასთან უკრაინაში. მიღებული აქვს საბრძოლო ჯილდოები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1943 კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები საქართველოდან კატეგორია:თბილისის პედაგოგიური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
გლაფკოს კლირიდისი
მინი|გლაფკოს კლირიდისი გლაფკოს კლირიდისი (Γλαύκος Ιωάννου Κληρίδης; დ. 24 აპრილი, 1919, ნიქოზია, კვიპროსი — გ. 15 ნოემბერი, 2013, იქვე) — კვიპროსელი პოლიტიკოსი, ქვეყნის ორგზის პრეზიდენტი: 1974 და 1993-2003 წლებში.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1919 წელს იურისტ იოანის კლირიდისის ოჯახში. მეორე მსოფლიო ომის დროს მსახურობდა ბრიტანეთის არმიაში მფრინავად. 1942-1945 წლებში იმყოფებოდა გერმანელთა ტყვეობაში. ომის შემდეგ გახდა კვიპროსის გათავისუფლების ეროვნული ორგანიზაციის წევრი. 1959 წელს კვიპროსის გარდამავალი მთავრობის იუსტიციის მინისტრის თანამდებობა დაიკავა. 1960 წელს, დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ კვიპროსის პარლამენტის თავმჯდომარე გახდა. 1974 წელს ნიკოს სამპსონის დამხობის შემდეგ გახდა ქვეყნის მეთაურის მოვალეობის შემსრულებელი. მაკარიოს III-ის ხელისუფლებაში დაბრუნების შემდეგ კვლავ პარლამენტის თავმჯდომარეა 1976 წლამდე. ქვეყნის პრეზიდენტობის კანდიდატია 1978, 1983, 1988, 1993, 1998 და 2003 წლებში. ქვეყნის პრეზიდენტად აირჩეს 1993 წელს, ხელმეორედ აირჩიეს 1998 წელს, ხოლო 2003 წელს დამარცხდა ტასოს პაპადოპულოსთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კვიპროსის პრეზიდენტები კატეგორია:კვიპროსის პარლამენტის თავმჯდომარეები კატეგორია:დაბადებული 24 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2013
მცხეთის ებრაული ეპიტაფია (1872)
მინი|ებრაული წარწერა. მცხეთა. ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმი. თბილისი. მცხეთის ებრაული ეპიტაფია — ებრაული დამწერლობით შესრულებული წარწერა საფლავის ქვაზე, აღმოჩენილი თბილისსა და მცხეთას შორის გზის მშენებლობის დროს. თავდაპირველად მოხდა ნეკროპოლის ნაშთის მიკვლევა, სადაც არაერთი ქვაყითი იქნა აღმოჩენილი. 1872 წელს ფრიდრიხ ბაიერნის მიერ მთავრობისადმი თხოვნის შემდეგ მოხდა აღნიშნული აღმოჩენის მეცნიერულად შესწავლა. მან თავისი კვლევები გაზეთ „Кавказ“ სამ ნოემბერში გამოაქვეყნა სათაურით „Исследования древних гробниц близ д. Мцхета, произведенных г. Байерном летом 1871 года“.
მამედ იბრაგიმოვი
{{ინფოდაფა სპორტსმენი {{მედალიშეჯიბრი |ევროპის ჩემპიონატი}} {{ვერცხლის მედალი |მადრიდი 1974 | -68 კგ}} }} მამედ იბრაგიმოვი (İbrahimov Məmməd Süleyman oğlu, Ибрагимов Мамед Сулейман-оглы; დ. 21 მარტი, 1946, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი და საბჭოთა მოჭიდავე. ტურნირებზე სსრკ-ის სახელით ასპარეზობდა. 1974 წელს მადრიდში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე მან ვერცხლის მედალი მოიპოვა.
მცხეთის ებრაული ეპიტაფია (1872)
აღწერა
საფლავის ქვა აღმოჩენილი იქნა არა ზედაპირზე არამედ უშუალოდ ქვაყუთში. აღსანიშნავია რომ ქვაყუთში მხოლოდ წარწერიანი ქვა იყო აღმოჩენილი. წარწერა პირველად წაიკითხა დ. ხვოლსონმა და მისი კვლევები გამოაქვეყნა 1884 წელს.
მამედ იბრაგიმოვი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 21 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:აზერბაიჯანელი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში
მცხეთის ებრაული ეპიტაფია (1872)
აღწერა
წარწერის დაზიანების, ასევე მასზე უშუალოდ წვდომის არქონის გამო გართულდა რიგი სიტყვების ამოკითხვა და ანალიზი. საბოლოოდ ტექსტი იქნა გაშიფრული და წაკითხული. ტქესტი შედგება 7 სტრიქონისაგან.
הדין קבר א דאבא קנירא יהודה דמתקר נותן משבבה עים הצדיקים עמידתה!‘ עי ם הכשירים
Это гробъ дорогаво (?почтеннаго?) отца Иегуды, прозваннаго Гуркъ. Место его покоя да будет съ благочестивыми, его иоскресение съ (въ обшении съ) праведными.
სქოლიო
კატეგორია:ებრაული დამწერლობა კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
არშიანი გალერინა
არშიანი გალერინა — გალერინას გვარის სოკო ჰიმენოგასტერისებრთა ოჯახისა. 2001 წლამდე სოკოები Galerina autumnalis, Galerina oregonensis, Galerina unicolor და Galerina venenata განსხვავებული საბინადრო გარემოსა და ქუდის სიბლანტის გამო სხვადასხვა სახეობებად მიიჩნეოდნენ, მაგრამ ფილოგენეტიკურმა ანალიზმა აჩვენა, რომ ისინი ერთი და იმავე სახეობას წარმოადგენენ.
ძლიერ შხამიანო სოკოა, შეიცავს ადამიანითვის საშიშ ნივთიერება ამატოქსინს, რომელიც იწვევს ღვიძლის მწვავე დაზიანებას, რასაც თან სდევს ღებინება, დიარეა, ჰიპოთერმია და საბოლოოდ, დაგვიანებული მკურნალობის შემთხვევაში ადამიანის გარდაცვალებაც კი. გამოუცდელ მესოკოვეს იგი შესაძლოა ადვილად აერიოს რამდენიმე საკვებად ვარგის სახეობაში — მანჭკვალა, ზაფხულის მანჭკვალა, გაზაფხულის მანჭკვალა, ზამთრის სოკო და ა.შ.
სოკოს ქუდის ფერი ყავისფერი ან ყვითელ-ყავისფერია. ფირფიტები მოყავისფროა და ტოვებს ჟანგისფერ სპორების მტვერს. როგორც წესი, ნორჩ ეგზემპლარებში შეიმჩნევა ნათლად გამოხატული მემბრანული რგოლი (საყელო), რომელიც ხშირად ასაკთან ერთად ქვრება. რბილობი — მკრთალ-მოყავისფრო-ჟანგმიწისფერი თითქმის თეთრამდე, ფქვილის მსგავსი სუნითა და გემოთი. სიბერეში ქუდი უფრო ბრტყელია, ფირფიტები და ფეხი ყავისფერი.
გავრცელების არეალი მოიცავს ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს: ევროპას, ჩრდილოეთ ამერიკას, იაპონიას, ირანს, კონტინენტურ აზიასა და კავკასიას,  აგრეთვე დაფიქსირებულია ავსტრალიაში. იზრდება ზაფხულიდან შემოდგომამდე ერთეულებად ან დიდ ჯგუფებად დამპალ მერქანზე, უპირატესად წიწვოვან სახეობებზე ან მათთან ახლოს, იშვიათად — ფოთლოვან სახეობებზე. ზოგჯერ იზრდება ხის მიწისქვეშა ნაწილებზე, და ამგვარად, მოსჩანს ისე, თითქოს ნიადაგზე იზრდებაო.
სამეცნიერო სინონიმები:
სქოლიო
კატეგორია:შხამიანი სოკოები კატეგორია:ჰიმენოგასტერისებრნი
ოსიპოვკა (იშიმბაის რაიონი)
ოსიპოვკა (Осиповка; Осиповка) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება სკვორჩიხინის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 24 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 42 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 21 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
გიორგი კოდაშვილი
გიორგი კოდაშვილი (ტალაური) (დ. 1903 — გ. 1975) — ქართველი პოეტი. დაიბადა საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოტკოში 1903 წელს. 1936 წელს მისი მშობლები თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლაფანყურში ჩამოსახლდნენ. 2-3 წლის ასაკში გადაიტანა მინინგიტი, რის გამოც ორივე ქვედაკიდურის დამბლა ჰქონდა. მოძრაობდა მუხლის თავებით, ჯოხზე დაყრდნობილი. მიუხედავად ამისა იყო დურგალი და მთელი სიცოცხლე შრომობდა. გარდაიცვალა ლაფანყურში 1975 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1903 კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:ქართველი პოეტები
ნაბაკევის ნაეკლესიარი
ნაბაკევის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა თიღვის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნაბაკევში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ეკლესიიდან შემორჩენილია ტრაპეზის ქვა და ქვის გროვა. საძირკველი არ ჩანს. გათხრა-გაწმენდის გარეშე ძეგლის დათარიღება შეუძლებელია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიღვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
დიდი ბრიტანეთი 1936 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
დიდი ბრიტანეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეათედ იასპარეზა 1936 წელს, გერმანიის დედაქალაქ ბერლინში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 14 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1936 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:დიდი ბრიტანეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ზბიგნევ რომაშევსკი
ზბიგნევ რომაშევსკი (Zbigniew Jan Romaszewski დ. 2 იანვარი, 1940, ვარშავა — გ. 13 თებერვალი, 2014, ვარშავა) — პოლონელი პოლიტიკოსი, ადამიანის უფლებების აქტივისტი, რადიო „სოლიდარობის“ დამაარსებელი. 1989–2011 წლებში იყო პოლონეთის რესპუბლიკის სენატის წევრი. 2007 წლის 28 ნოემბრიდან 2011 წლის 7 ნოემბრამდე კი იყო სენატის მარშალის მოადგილე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლონელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 2 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 2014 კატეგორია:დისიდენტები
Cyberpunk 2077
Cyberpunk 2077 — მოქმედებითი როლური ვიდეო თამაში ღია სამყაროთი, რომელიც შექმნა და გამოაქვეყნა პოლონურმა კომპანია CD Projekt-მა 2020 წლის 10 დეკემბერს, Windows, PS4, Xbox One-სა და Google Stadia-ზე. 2022 წელს თამაში გამოვიდა ახალი თაობის კონსოლებზე — PlayStation 5-სა და Xbox Series X/S-ზე.
სიუჟეტი ვითარდება 2077 წელს ქალაქ ნაიტ-სიტიში. თამაში პირველ პირშია შესაძლებელი, პერსონაჟი დაქირავებული ბანდიტია სახელად V, რომელსაც აქვს ჰაკერული და ახლო და შორეული ბრძოლის განხორციელების უნარები. 250px|მინიატიურა|მარცხნივ|Cyberpunk 2077 თამაში აგებულია REDengine 4-ის ძრავაზე. მასზე მუშაობდა დაახლოებით 500 კაცი, რაც აჭარბებს სტუდიის წინა თამაშზე „The Witcher 3: Wild Hunt“ მომუშავეთა რაოდენობას. CD Projekt–მა შექმნა ახალი განყოფილება პოლონეთში, კერძოდ, ვროცლავში, ასევე თანამშრომლობდა კომპანიებთან: Digital Scapes, Nvidia, QLOC და Jali Research. თამაშის კონსულტანტად დაინიშნა სამაგიდო თამაშ „კიბერპანკის“ შემქმნელი მაიკ პონდსმითი, ხოლო მსახიობი კიანუ რივზი, ერთ-ერთ მთავარ როლს ასახიერებს. თამაშის ერთ-ერთი მთავარი ხელმძღვანელია მარჩინ პრზიბილოვიჩი, რომელსაც ასევე დიდი წვლილი მიუძღვის თამაშის მხატვრული ნაწილის შექმნაში.
კრიტიკოსების შეფასება
თამაშს წილად ხვდა დადებითი შეფასებები ვიდეო თამაშების კრიტიკოსებისაგან. მათ შეაქეს სიუჟეტის ხარისხი, მეორეხარისხოვანი ქვესტების სიღრმე და მასშტაბურობა, ატმოსფერო, ვიზუალი და ა.შ. თუმცა გააკრიტიკეს მასში არსებული უამრავი ბაგის გამო. საერთო განხილვების საიტ Metacritic-ზე PC ვერსია ფლობს 86/100, PS4 — 56/100, XONE — 61/100.
სქოლიო
კატეგორია:Cyberpunk 2077 კატეგორია:2020 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:ასიმეტრიული მრავალმოთამაშიანი ვიდეო თამაშები კატეგორია:Microsoft-ის თამაშები კატეგორია:მოქმედებითი როლური ვიდეო თამაშები კატეგორია:ღია სამყაროს ვიდეო თამაშები კატეგორია:CD Projekt Red-ის თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები ცენზურის ქვეშ კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:PlayStation-ის თამაშები კატეგორია:Xbox-ის თამაშები კატეგორია:Stadia-ის თამაშები
ნატრიუმის ეთოქსიდი
ნატრიუმის ეთოქსიდი — ორგანული ნივთიერება ქიმიური ფორმულით C2H5ONa. არის თეთრი, მოყვითალო ფხვნილი, რომელიც იხსნება პოლარულ გამხსნელებში, როგორიცაა ეთანოლი. ხშირად გამოიყენება როგორც ძლიერი ტუტე.
მიღება
ნატრიუმის ეთოქსიდი მიიღება მეტალურ ნატრიუმზე აბსოლუტურად კონცენტრირებული ეთანოლის მოქმედებით:
უსაფრთხოება
ნატრიუმის ეთოქსიდი არის ძლიერი ტუტე და აქვს კოროზიული თვისებები.
სქოლიო
კატეგორია:ორგანული ნაერთები
დარვინის დემონი
დარვინის დემონი — აზრითი ექსპერიმენტი, რომელსაც შემოყავს ჰიპოთეტური ორგანიზმი, რომელსაც შეუძლია შეგუებულობის ერთდროულად ყველა ასპექტის მაქსიმალურად გამოყენება და რომელიც იარსებებდა, ევოლუცია რომ სახეობებს არაფრით ზღუდავდეს. ასეთი ორგანიზმები დაბადების შემდეგ ნებისმიერ დროს ნებისმიერ ადგილას იპოვიდნენ მეწყვილეებს შესაჯვარებლად და წარმოქმნიდნენ უსასრულო ოდენობის შთამომავლობას. მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი ორგანიზმები არ არსებობენ, ბიოლოგები დარვინის დემონს იყენებენ აზრით ექსპერიმენტებში, რათა სხვადასხვა სახეობის განვითარების ისტორიაში ცხოვრებისეული სტრატეგიები გაიგონ და აჩვენონ, რომ ორგანიზმებს გარემო პირობებთან ადაპტაციისას კომპრომისებზე წასვლა უწევთ. .
დარვინის დემონს სახელი ეწოდა ბრიტანელი ნატურალისტისა და ევოლუციური თეორიის შემქმნელის — ჩარლზ დარვინის პატივსაცემად. აზრითი ექსპერიმენტი და დარვინის დემონის კონცეფცია 1979 წელს რიჩარდ ლიმ შემოგვთავაზა. სახელწოდება შეირჩა ცნობილი მაქსველის დემონის ანალოგიით. .
ვარდისფერი ვარხვი
ვარდისფერი ვარხვი (Pelecanus onocrotalus) — დიდი ზომის წყალმცურავი ფრინველი ვარხვისებრთა ოჯახისა.
აღწერა
მისი სხეულის სიგრძეა 185 სმ-მდე. ფრთის შლილი 380 სმ; მამლის ფრთის სიგრძე 66,5–77 სმ, დედლისა — 58,6–78 სმ. მამალი იწონის 5,5–15 კილოგრამს, დედალი — 5,1–10 კგ-ს. აქვს 11 პირველხარისხოვანი საქნევი ბუმბული. კუდი თითქმის სწორია, შედგება 24 ცალი საჭის ბუმბულისაგან; მამალ ვარხვს იგი 15,5–23 სმ-ის სიგრძის აქვს, ხოლო დედალს — 13,8–20,5 სმ-ს. შებუმბვლა თხელია და სქლად ფარავს სხეულს. ნისკარტი გრძელი, გაბრტყელებულია, ბოლოში აქვს ქვევით მოღუნული კაუჭი; მამლისა 35–47,1 სმ სიგრძისაა, დედლისა — 28,9–46. მამლის გალო სიგრძეში 12–18,5 სმ-ია, დედლისა — 10–16,5. კისერი გრძელია. ყელის ტომარა დიდი და ძლიერ წელვადია. შუბლი, ლაგამი, რკალი თვალის გარშემო, სივრცე თვალებს უკან და ქვედა ყბის საფუძველი ბუმბულის გარეშეა. თავის ბუმბულის საფარველი წამახვილებული „კონცხით“ არის შეჭრილი შუბლზე. აქვს გრძელი ბუმბულებით შემდგარი ქოჩორი. ფეხები მოკლეა.
შეფერილობა
ღინღლით დაფარული ბარტყი ფერად ყავისფერია. ფეხები და ნისკარტი მოშავოა, ყელის ტომარა მომუქო მოცისფრო ფერისაა.
ზრდასრული ვარხვი თეთრია, დაჰკრავს ვარდისფერი იერი, მცირედ უფრო განვითარებულია მუცლის მხარეზე. მკერდზე აქვს ჟანგმიწოვან-ყვითელი ლაქა. საქნევი ბუმბული მურა იერის მქონე შავი ფერისაა. ყელის ტომარა ყვითელია, ზედა ნისკარტი მორუხო-ცისფერია მოწითალო ლაქებით, მოვარდისფრო განაპირა ადგილებითა და ბოლოში თეთრი კაუჭით. ქვედა ნისკარტი ძირში მორუხო-ცისფერია და თანდათან ყვითლდება წვერისკენ. ფერადი გარსი ღია წითელია. ფეხები ყვითელი, ნაკეცებში ვარდისფერია.
ახალგაზრდა ფრინველები სრულყოფილად მე-3 წელს იმოსებიან.
გავრცელება
გავრცელებულია სამხრეთ-აღოსავლეთ ევროპაში, აფრიკაში, წინა, შუა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში. ბუდობს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპიდან (დუნაის დელტა) დასავლეთ მონღოლეთამდე. იზამთრებს ჩრდილო-აღმოსავლეთ აფრიკაში, ნაწილობრივ სამხრეთ აზიაში — სპარსეთის ყურიდან ჩრდილოეთ ინდოეთამდე. ევროპაში, XX საუკუნის დასაწყისში, ბუდობდა უნგრეთსა და ჩეხეთში. მოლდოვაში — დნესტრის ლიაში. უკრაინაში — დნეპრის ლიმანში, კარკინიტის ყურეში, ტენდროვის ყურეში. რუსეთში — აზოვის ზღვის კუნძლებზე, ვოლგის დელტაში. აზიაში — კასპიის ზღვის ჩრდილო-აღმოსავლეთ სანაპიროზე, არალის ზღვაზე, სირდარიის დელტიდან ამუდარიამდე, სირდარიის გაყოლებაზე და მიმდებარე ტბებზე, ხორასანის სამხრეთ ნაწილში, სპარსეთის ყურესთან, სისტანში, მესოპოტამიაში, სირიაში, ჩრდილო-დასავლეთ ინდოეთში სინდამდე. ადგილობრივი, არაგადამფრენი პოპულაცია აქვს ჩრდილო-აღმოსავლეთ აფრიკაში სენეგალიდან ნიასის ტბამდე, ჩრდილო-დასავლეთ ინდოეთში და სამხრეთ ვიეტნამში. კავკასიასა და ჩინეთში არ ბუდობს.
საქართველოში გვხვდება გადაფრენისას და ზამთარში. მიმოფრენის დროს შეინიშნება ჭოროხის დელტაზე, სხვა დროს — ჯავახეთისა და ქვემო ქართლის ტბებზე (კარწახი, კუმისი და სხვ.), კოლხეთის დაბლობზე (პალიასტომის ტბის ნაპირებზე, ყულევისა და ჭურიის ჭაობებზე), იზამთრებს ჯანდარისა და კუმისის ტბებზე, ასევე — მტკვრის, ალაზნისა და ივრის აუზების პატარა ტბებზე. მცირე რაოდენობით ბუდობს ჯავახეთში, უმეტესად კარწახის ტბაზე, სადაც 280-მდე ბუდე შეინიშნება ყოველწლიურად. შეტანილია საქართველოს „წითელ წიგნში“.
რიცხოვნობა
ვარდისფერი ვარხვის მთლიანი მოსახლეობა შეფასებულია 290 ათ. ფრინველად. მათ შორის 6 660-დან 11 550-მდე წყვილი პალეარქტიკაში ბუდობს, ხოლო ამ უკანასკნელთა 46–55% — ყოფილი სსრკ-ის ტერიტორიაზე. ევროპაში ყველაზე დიდი ბუდობის ადგილია დუნაის დელტა (რუმინეთი) 3–3,5 წყვილი მობუდარი ფრინველით. ვარდისფერი ვარხვის პოპულაცია XX საუკუნეში შემცირდა, თუმცა, ამ სახეობას გადაშენების საფრთხე არ ემუქრება.
კვება
ვარდისფერი ვარხვი, როგორც სხვა ვარხვები, უმთავრესად თევზით იკვებება. ევროპაში უპირატესობას კობრს ანიჭებს, ხოლო აფრიკაში — ციქლას. მისი რაციონის 90%-ს დიდი ზომის თევზები შეადგენენ, დანარჩენ 10%-ს კი — მცირე ზომისანი; აფრიკაში კვერცხითა და ჩვამების ბარტყებითაც კი იკვებება. საკვების დღიური მოთხოვნილება — 900–1200 გ (2–4 დიდი თევზი).
ვარხვებს ყვინთვა არ შეუძლიათ, თევზჭერის დროს წყლის ქვეშ მხოლოდ კისერს ან ქვედა ნისკარტს უშვებს. ყველაზე ხშირად ისინი ერთობლივად ნადირობენ (რაც ფრინველთა შორის დიდი იშვიათობაა): წყალზე ფრთების ძლიერად რტყმითა და დიდი ხმაურის შექმნით ერეკებიან მსხვერპლს ნაპირისაკენ. ადრე შეუნიშნავთ ვარხვების ჯგუფური ნადირობა ჩვამებზე. თევზის ჭერას დღის მცირე ნაწილს უთმობენ, ჩვეულებრივ დილის 8–9 საათიდან.
გამრავლება
ვარდისფერი ვარხვი ზომიერ სარტყლებში გაზაფხულზე ბუდობს, აფრიკაში — მთელი წლის განმავლობაში. ბუდეს აკეთებს შიდა წყალმარჩხ წყალსატევებთან, რომელთა სანაპიროზეც გაზრდილია ხშირი ბალახეულობა, ტბებთან ან მდინარეებთან ახლოს, უმთავრესად ამ უკანასკნელთა დელტებში, იშვიათად ქვიშიან და ქვიან კუნძლებზე. ზოგჯერ სახლობს მლაშე ტბებზეც, რომლებიც წყალზედა ბალახეულობის გარეშეა. აქვთ მჭიდრო, ზოგჯერ ხუჭუჭა ვარხვებთან გაერთიანებული მრავალ ასეულ წყვილიანი კოლონიები. კოლონიათა ადგილსამყოფელი მცირედ ან მეტად მუდმივია. სიცოცხლის პირველი 2–3 წლის განმავლობაში ვარდისფერი ვარხვები არ ბუდობენ და ამ დროს, ალბათ, ზამთრობის ადგილებთან ახლოს ატარებენ.
დედალი ბუდეს ძალიან სწრაფად, 2–3 დღეში აშენებს. მამალი დედალს ეხმარება: აგროვებს ბალახს, გატენის მისით ყელის ტომარას და შემდეგ დედალთან მიაქვს. ხშირად ისინი შემთხვევით იპარავენ საშენებლო მასალებს მეზობლებისაგან, უმთავრესად ნათესავ ხუჭუჭა ვარხვებისგან. დედალი ბუდეზე კვერცხდების დაწყებამდე ჯდება, ზის გამუდმებით, მხოლოდ დილა-საღამოს დგება გამოსაკვებად. დებს 2 კვერცხს. კრუხობს მხოლოდ დედალი, მამალი იშვიათად ცვლის მას. ინკუბაცია 29–36 დღე გრძელდება. თავდაპირველად ბარტყებს ნახევრადგადამუშავებული ჩიჩახვიდან ამოღებული საკვებით კვებავენ; მოგვიანებით მათთვის მცირე ზომის თევზებს ზიდავენ, რომლებსაც ბარტყები თავისი ნისკარტის მშობლის ნისკარტში ჩაჩრით იღებენ. ფრთიანდებიან 65–75 დღეში.
სქოლიო
კატეგორია:ვარხვი კატეგორია:საქართველოს წითელ წიგნში შეტანილი ცხოველები
მარშალიანეს კოდექსი
მარჯვნივ|მინი|282x282პქ|ფრაგმენტი ეზ.5:12-17 მარჯვნივ|მინი|303x303პქ|ფრაგმენტი ეზ. 1:28:2:6 მარჯვნივ|მინი|285x285პქ|დან.1-9 ტიშენდორფის გამოცემა (1869) მარშალიანეს კოდექსი (Codex Marchalianus), რომელიც აღინიშნება Q ასო-ნიშნით — VI საუკუნის  ბერძნული ხელნაწერი, სეპტუაგინტას ასლი, რომელიც თავის მხრივ ითარგმნა ებრაული ბიბლიიდან (თანახი ან ძველი აღთქმა). ტექსტი დაწერილია ტყავის ეტრატზე უნციალური ბერძნულით. სიძველის მიხედვით იგი განეკუთვნება მე-6 საუკუნის ხელნაწერს.
ხელნაწერის სახელწოდება დაკავშირებულია მისი ყოფილი მფლობელის - რენე მარშალის სახელთან.
აღწერა
ხელნაწერი არის საბეჭდი თაბახის 1/4 ზომის მოცულობით, რომელიც აწყობილია ხუთი ან 10 გვერდისაგან ისევე, როგორც ვატიკანის  ან როსანენსის კოდექსები. იგი შეიცავს 12 წინასწარმეტყველის ტექსტს: ესაიას, იერემიას წიგნს, ბარუქის, გოდებისა და ეპისტოლეების წიგნებთან ერთად, ეზეკიელის წიგნს, დანიელის წიგნს, სუსანა და ბელთან ერთად. 12 წინასწარმეტყველთა  წიგნების თანმიმდევრობა უჩვეულოა: ოსია, ამოსი, მიქია, იოელი, აბდია, იონა, ნაუმი, აბაკუმი, სოფონია, ანგია, ზაქარია და მალაქია. ამ წიგნთა თანმიმდევრობა წარმოდგენილია იმავე თანმიმდევრობით, როგორც ეს ვატიკანურ კოდექსშია.
რეალურად ხელნაწერი შედგება 416 ეტრატის ფურცლისაგან, მაგრამ პირველი თორმეტი გვერდი შეიცავს პატრისტიკულ საკითხებს და არ წარმოადგენენ ორიგინალური ხელნაწერის ნაწილს. გვერდების ზომა არის 11 x 7 ინჩი (29 x 18 სმ). თითოეულ გვერდზე ნაწერი წარმოდგენილია ერთ სვეტად, თითო სვეტზე 29 ხაზია და თითო ხაზზე 24-30 ასო-ნიშანია. იგი დაწერილია მუქი უნციალური ბერძნულით, ე.წ კოპტური სტილით.
XIX საუკუნის პირველ ნახევარში იგი მიჩნეული იყო, როგორც სეპტუაგინტის ერთ-ერთი ყველაზე ძველი ხელნაწერი. საზოგადოდ აღიარებულია, რომ მარშალიანეს კოდექსი ეკუთვნის კარგად განსაზღვრულ ტექსტური ოჯახს ჰისექიას მახასიათებლებით, შესაბამისად მისი ტექსტი არის ჰისექიას რედაქციის შედეგი ( A, 26, 86, 106, 198, 233 ხელნაწერებთან ერთად).
შენიშვნები მინდვრებზე
ეზეკიელისა და გოდების წიგნებში დაახლოებით სამოცდაათამდე ონომასტიკური სახელებია დატანილი აშიებზე.. ასევე აშიებზე დამატებულია ჰეგზაპლარული იკითხვისები.
ტეტრაგრამატონი მარშალიანეს კოდექსში
ესაია წინასწარმეტყველის წიგნის 45:18, სადაც სეპტუაგინტის ბერძენმა მთარგმნელმა "მე ვარ იჰვჰ"  (אני יהוה) თარგმნა, როგორც εγω ειμι, მოგვიანებით შესწორებულ იქნა ფრაზით "მე ვარ უფალი".
ხელნაწერი გამოიყენებოდა ტეტრაგრამატონთან დაკავშირებული დისკუსიის დროს. მარშალიანეს კოდექსი ღმერთის სახელი აღმნიშვნელად იყენებს ბერძნულ ტრანსლიტერაციას ΙΑΟ,  ანდა გარკვეული წიგნების შიდა აშიებზე ტეტრაგრამატონს, ბერძნული წანაწერით (ΠΙΠΙ).
ხელნაწერის ისტორია
ხელნაწერი  დაწერილია ეგვიპტეში, არა უგვიანეს VI საუკუნისა. როგორც ჩანს, იგი ეგვიპტეში დარჩა IX საუკუნის ბოლომდე,  რამდენადაც შესწორებებსა და შენიშვნებში, ასევე უშუალოდ ტექსტში წარმოდგენილი ასოებისთვის დამახასიათებელია ეგვიპტური ფორმები. XI საუკუნის ბოლოს ეგვიპტიდან იგი გადაიტანეს სამხრეთ იტალიაში, ხოლო შემდეგ – საფრანგეთში, სადაც იგი პარიზის ახლოს წმ.დენისის სააბატოს საკუთრება გახდა. რენე მარშალმა (აქედან მომდინარეობს ხელნაწერის სახელწოდება) ხელნაწერი მოიპოცა წმ. დენისის სააბატოდან. მარშალის ბიბლიოთეკიდან იგი  კარდინალ ლა როშეფუკალდის ხელში გადავიდა, რომელმაც თავის მხრივ წამოადგინა კლერმონის კოლეჯში. და ბოლოს, 1785 წელს, ხელნაწერი შეიძინა ვატიკანის ბიბლიოთეკამ, სადაც დღესაც ინახება
ხელნაწერი ცნობილი იყო ბერნარ დე მონფაკონისა და ჯუზეპე ბიანჩინისათვის. ხელნაწერის ტექსტი გამოყენებულ იქნა ჯ. მორიუსის, ვეტშეინისა და მონფაკონის მიერ. იგი კრიტიკულად განიხილა ჯეიმზ პარსონმა და რედაქტირება გაუკეთა ტიშენდორფმა Nova Collectio-ს მეოთხე (1869), pp. 225–296, და მეცხრე ტომში (1870), pp. 227–248. 1890 წელს ჯუზეპე კოზა-ლუზიმ  რედაქტირება გაუკეთა ხელნაწერის ტექსტს.
1890 წელს სერიანის მიერ შემოთავაზებული იქნა მოსაზრება, რომ კოდექსი ასახავს ჰისექიანურ რედაქციას, თუმცა ჰეგზაპლარული ნიშნები თავისუფლად არის დამატებული, ხოლო არშიებზე უხვად არის გამოყენებული ამონაწერები აქვილას, სვიმაქოსის, თოდოტიონისა და სეპტუაგინტი ჰეგზაპლარული რედაქციებიდან.
ხელნაწერი განთავსებულია ვატიკანის ბიბლიოთეკაში (Vat.Gr.2125)
დამატებითი საკითხავი
კატეგორია:VI საუკუნის ბიბლიური ხელნაწერები
ანდრეა ჩუნდერლიკოვა
ანდრეა ჩუნდერლიკოვა (დ. 6 მაისი, 1952, პრაღა, ჩეხოსლოვაკია) — ჩეხი კინოსა და თეატრის მსახიობი. ითამაშა ფილმებში „ხუთი გოგო კისრის გარშემო“ (1967), „ზაფხულის პატარა ბლუზი“ (1968), „რაჭა, ჩემო სიყვარულო“ (1977) და სხვებში.
არის ჩოგბურთელ სანდრა კლეინოვას დედა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:დაბადებული 6 მაისი
ფრედ ვარგასი
ფრედ ვარგასი (Fred Vargas; დ. 7 ივნისი, 1957) — ფრანგი ისტორიკოსი, არქეოლოგი და რომანისტი.
როგორც ისტორიკოსი და არქეოლოგი, ვარგასი ცნობილია თავისი ნაშრომებით შავი ჭირის შესახებ, ხოლო ლიტერატურულ სამყაროში სახელი საპოლიციო დეტექტიური რომანებით გაითქვა. იგი სამჯერ გახდა დაგერის საერთაშორისო პრემიის ლაურეატი (2006, 2008 და 2009 წლებში). ვარგასი პირველი მწერალია, რომელმაც სამჯერ მიიღო ეს ჯილდო.
სამწერლო კარიერა
ვარგასი ძირითადად საპოლიციო თრილერებს წერს. მისთვის სამწერლო საქმიანობა, როგორც ინტერესთა შეთავსების, ასევე აკადემიური საქმიანობისგან განტვირთვის საშუალებაა. მისი რომანები, რომელბშიც მოქმედება პარიზში მიმდინარეობს, ინსპექტორი ადამსბერგისა და მისი გუნდის თავგადასავლების შესახებ მოგვითხრობს. მწერლის არაერთ წიგნში მჟღავნდება მისი ინტერესი შუა საუკუნეებისადმი, განსაკუთრებით მარკ ვანდუზლერის პერსონაჟის საშუალებით, რომელიც შუა საუკუნეების სპეციალისტია.
ვარგასი პორველი მწერალი, რომელმაც სამი თანმიმდევრული რომანისთვის მიყოლებით სამჯერ მიიღო დაგერის საერთაშორისო პრემია (2005, 2006 და 2008 წლებში).
2018 წელს ვარგასს მიენიჭა ასტურიასის პრინცესას პრემია ლიტერატურაში.
სქოლიო
კატეგორია:დეტექტიური ჟანრის მწერლები კატეგორია:ფრანგი არქეოლოგები კატეგორია:XXI საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ფრანგი ქალი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი ქალი მწერლები
არკოვერდი
არკოვერდი (Arcoverde) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 663 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერტან-დუ-მოშოტოს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 68 793 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 196.05 კმ²-ზე. ფართობი 350 901 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
კოკალინიუ
კოკალინიუ (Cocalinho) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 241 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მედიუ-არაგუაიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 490 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.33 კმ²-ზე. ფართობი 16 530 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ინაურის ნაგებობის ნანგრევი
ინაურის ნაგებობის ნანგრევი — არქიტექტურული ძეგლი,საკულტო ნაგებობა გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ინაურში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ნაგებობის სამშენებლო მასალად გამოყენებულია რუხი ფერის ფლეთილი ქვა. წყობა მშრალია. შენობა გეგმით კვადრატს უახლოვდება. მისი კედლები შემორჩენილია 3,5 მ. სიმაღლეზე. შესასვლელი და სარკმლები არსად არ იკითხება. ნაგებობა შიგნიდან ამოვსებულია მიწით და ჩამონაშალი ქვით. ძეგლს დასავლეთიდან მართკუთხა მინაშენი აქვს, რომელიც ფლეთილი ქვითაა ნაგები. წყობა მშრალია. მინაშენის კედლების მხოლოდ მცირე ნაწილებიღა შემო-რჩენილა. ძეგლის დათარიღება დაზიანების გამო რთულდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ქართლოს ღარიბაშვილი
ქართლოს ღარიბაშვილი (დ. 25 აპრილი, 1954, სოფ. ბოგვი, ახლანდ. თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი — გ. 1 ნოემბერი, 2014) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკური მოღვაწე.
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი და მოსკოვის ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურა; იქვე დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია „ბურჟუაზიული ქვეყნების კონსტიტუციურ სამართალში“. 1976–1983 წლებში პედაგოგიურ საქმიანობას ეწეოდა ლომონოსოვის უნივერსიტეტში და მეცნიერ-თანამშრომლად მუშაობდა მოსკოვის კანონმდებლობის საკავშირო კვლევით ინსტიტუტში. 1984 წელს დაბრუნდა საქართველოში და 1989 წელს ჩაერთო აქტიურ პოლიტიკაში. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „დემოკრატიული პარტია“ და ფრაქცია „დემოკრატის“ თავმჯდომარე იყო. 1995 წელს მონაწილეობდა საქართველოს კონსტიტუციის შემუშავებაში. იყო ოჯახის ადვოკატის ინსტიტუტის ფუძემდებელი. წარუმატებლად მონაწილეობდა საქართველოს პრეზიდენტის 1995, 2000, 2004 და 2013 წლების არჩევნებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2014 კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები ქართლოს
აზრითი ექსპერიმენტი
აზრითი ექსპერიმენტი ფიზიკაში, ფილოსოფიასა და ზოგიერთ სხვა სამეცნიერო დარგში — შემეცნებითი საქმიანობის სახე, რომელშიც ამა თუ იმ სამეცნიერო თეორიის საკვანძო სიტუაცია თამაშდება არა რეალურ ექსპერიმენტში, არამედ წარმოსახვითში. აზრითი ექსპერიმენტი ფიზიკაში ძირითადად მოგვაგონებს მათემატიკაში საპირისპიროს დაშვებით თეორემის დამტკიცების მეთოდს, როცა ზოგიერთი ფიზიკური მოდელისა თუ სქემის ზოგიერთი მდგომარეობა თავიდან უარყოფილია, შემდეგ კი მოდელის გარდაქმნის გზით ჩვენ ვაწყდებით წინააღმდეგობას რაიმე პრინციპთან, რომელიც, რასაკვირველია, ჭეშმარიტად მიიჩნევა. მაგალითად, სარკული ან რაიმე სხვა სახის გეომეტრიული სიმეტრიის სიტუაციაში არასაკმარისი საფუძვლის პრინციპთან, გალილეის ინვარიანტულობის პრინციპთან, მუდმივი ძრავის შეუძლებლობის პრინციპთან, მიზეზობრიობის პრინციპთან და ა.შ.
ტერმინი „აზრითი ექსპერიმენტი“ (Gedankenexperiment) შემოიღო გერმანელმა მეცნიერმა ერნსტ მახმა.
დახატულა
დახატულა — კლდის მხატვრობა, მდებარე ოპიზასა და ხანძთას შორის. XVI საუკუნეში საქართველოში გამოიყენებოდა, როგორც საზღვრის აღმნიშვნელი ტბეთისა და ანჩის საეპისკოპოსოებს შორის.
XVI საუკუნის დოკუმენტის, სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის, ცნობით, დახატულა მდებარეობდა ანჩისა და ტბეთის საეპისკოპოსოების გასაყარზე.
ამ ტოპონიმს ახსენებს ნიკო მარი თავის „შავშეთსა და კლარჯეთში მოგზაურობის დღიურებში“ თუმცა მხოლოდ ახსენებს და ფაქტია, რომ როცა 1904 წელს იმოგზაურა კლარჯეთში, „დახატულად“ სახელდებულ ადგილას არ მისულა.
2010 წელს მოეწყო ექსპედიცია (ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორები: მალხაზ ჩოხარაძე, მამია ფაღავა, ზაზა შაშიკაძე; ოპერატორი: ნიკა ტუღუში), რომლის მიზანიც დახატულას მოძიება და მისი იდენტიფიცირება იყო. მალხაზ ჩოხარაძე წერს: „დახატულა ოპიზა-ფორთის გადასახვევიდან 3,5 კილომეტრზეა. ყველაზე საინტერესო ისაა, რომ ფორთისკენ მიმავალი საავტომობილო გზის პირას დაყუდებულ კლდეზე მართლაც არის გამოსახულება (უფრო ზუსტად, აქ დღეს მხოლოდ გამოსახულებათა ნაშთებია დარჩენილი), გამოსახულებები ადამიანის ხელით ჩანს შექმნილი (და არა, ვთქვათ, ატმოსფერული ნალექების ზემოქმედების შედეგი), ადგილის სახელწოდებაც მათ უნდა უკავშირდებოდეს. ამასთან, ეს ცნობილი და რაღაცით გამორჩეული ადგილი იქნებოდა, რახან ორიენტირადაა დასახული. შესაძლოა, წინათ აქ გამოქვაბულიც ყოფილიყო (მაგალითად, ბერების სადგომი), რომელიც დროთა განმავლობაში ჩამოიშალა. ყოველ შემთხვევაში, დღეს გამოქვაბულის კვალი არ ჩანს. გამოსახულებათა დათარიღება ძნელია: ფაქტია,რომ XV-XVI საუკუნეების დოკუმენტში ტოპონიმი „დახატულა“ ნახსენებია; თუმცა,შესაძლებელია, ნახატები გაცილებით ადრე იყოს შესრულებული...მკაფიოდ იქ არაფერი ჩანს, თუმცა, ადგილობრივები უფრო ქალსა და ბავშვს წარმოიდგენენ, ზოგჯერ გველის თუ თაგვის გამოსახულებასაც...“
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კლარჯეთი კატეგორია:კლდის მხატვრობა თურქეთში
თომას კლარკი
თომას ჯეიმზ კლარკი (Tomás Séamus Ó Cléirigh; დ. 11 მარტი, 1858 – გ. 3 მაისი, 1916) — ირლანდიელი რესპუბლიკური რევოლუციონერი დუნგანონიდან, ტაირონე. 1916 წლის აღდგომის აჯანყების ერთ-ერთი პასუხისმგებელი პირი სწორედ კლარკი იყო. თითქმის მთელი თავისი ცხოვრება თომასს შეიარაღებულ რევოლუციურ აჯანყებებში მონაწილეობაში აქვს გატარებული. აღდგომის აჯანყებაში მისი განაკუთრებული წვლილის გამო იგი 15 წელი იჯდა ინგლისის ციხეში და საბოლოოდ როცა აჯანყება ჩაახშეს თომასი სიკვდილით დასაჯეს.
ადრეული ცხოვრება
თომასი დაიბადა ირლანდიურ ოჯახში ჰარსტის ციხე-სიმაგრეში, რომელიც მდებარეობს ჰემპშირის საგრაფოში, ინგლისი. მისი მშობლები იყვნენ მერი პალმერი და ჯეიმზ კლარკი, რომელიც ბრიტანეთის არმიაში მსახურობდა სერჟანტად. 1865 წელს სერჟანტი ჯეიმზ კლარკი, მას შემდეგ რაც რამდენიმე წელი სამხრეთ აფრიკაში დაჰყო, იგი გააგზავნეს დუნგანონში, რომელიც ირლანდიაში ტაირონის საგრაფოში მდებარეობს. სწორედ ამ ადგილას გაიზარდა თომას კლარკი.
ირლანდიის რესპუბლიკის საძმო
1878 წელს თომასი, 20 წლის ასაკში, ჯონ დელაისთან შეხვედრის შემდეგ შეუერთდა ირლანდიის რესპუბლიკის საძმოს (IRB), 1880 წელს კი გახდა IRB-ის ადგილობრივი წლის ლიდერი. ამავე წლის აგვისტოში, როდესაც ირლანდიურმა საიმპერატორო პოლიციამ (RIC) ესროლა და მოკლა ერთი მამაკაცი უძველესი ჰიბერნიანთა ორდენის (AOH) წევრებსა და ნარინჯისფერ ორდენთა შეტაკების დროს დუნგანონში, ირლანდიურ ქუჩაზე კლარკმა და IRB -ის სხვა წევრებმა იერიში მიიტანეს RIC-ზე. ისინი შეაჩერეს, ხოლო კლარკი იძლებული გახდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაქცეულიყო, რადგან დაჭერის საფრთხე ემუქრებოდა.
1883 წელს ის გაგზავნეს ლონდონში „ჰენრი უილსონის“ სახელით, რათა აეფეთქებინა ლონდონის ხიდი. ეს დავალება მას ფენიანური კამპანიის ლიდერმა ჯერემი ო'დონოვან როსმა მისცა, რომელიც იყო ინგლისიდან ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაქცეული IRB-ის ლიდერი. ის დააპატიმრეს და სამ თანამძრახველთან ერთად გაასამართლეს. 1883 წლის მარტიდან მიუსაჯეს სამუდამო პატიმრობა ლონდონის ოლდ ბეილის საპყრობილეში. 15 წლის განმავლობაში იჯდა ციხეში სხვა ბრიტანელ პატიმრებთან ერთად. 1896 წელს ირლანდიაში გამართულ საჯარო შეხვედრაზე მოითხოვეს თომას კლარკისა და ხუთი სხვა ფენიანელის განთავისუფლება. ერთ შეხვედრაზე პერნელიტეს ირლანდიური ეროვნული ლიგის ლიდერმა, ჯონ რედმონდმა თქვა: „უილსონი არის ადამიანი, რომლისთვისაც ნებისმიერი საქებარი სიტყვა არასაკმარისია. ხუთი წლის განმავლობაში პორტლენდში სტუმრობისას ვისწავლე რომ უნდა მყვარებოდა და პატივი მეცა ჰენრი უილსონისთვის. ყოველდღე ვხედავდი მისი მამაცი სული როგორ უნარჩუნებდა მას სისცოცხლეს...ყოველ წელს ვუყურებ როგორ ქრება მისი ფიზიკური სიძლიერე“. ჰენრი უილსონი, როგორორც ისტორიკოსი დერმოტ მელედი აღნიშნავს, იყო თომას კლარკის მეტსახელი.
მისი ჩანაწერებიდან გამომდინარე 1898 წელს გადავიდა ბრუკლინში, სადაც იქორწინა 21 წლით უმცროს კეტლინ დელაიზე, ვინც იყო ჯონ დელაის (თომასმა ის ციხეში გაიცნო) ძმისშვილი. კლარკი მუშაობდა ჯონ დევოაის დაქვემდებარების ქვეშ მყოფ ნა გელის კლანში. 1906 წელს ისინი მანორვილესთან ახლოს გადავიდნენ პატარა ფერმაში, სადაც 30 აკრი მიწა იყიდეს, 1907 წელს კი ირლანდიაში გადასახლდნენ.
ირლანდიაში ყოფნისას თომას კლარკმა დუბლინში გახსნა თამბაქოს მაღაზია და დაუბრუნდა IRB-ის, რომელიც განაგრძობდა არსებობას ახალგაზრდა ლიდერების, ბალმერ ჰობსონისა და დენის მაკლაფის, ხელმძღვანელობით. კლარკი ჰობსონის ახლო ნათესავი იყო.
აღდგომის აჯანყება
მინი|მარცხნივ|თომას კლარკის გარდაცვალების დოკუმენტი აღდგომის კვირეულის დროს კლარკი გენერალური ფოსტის ოფისის შტაბბინაში გაგზავნეს, სადაც მეტწილად ირლანდიელი მოქალაქეებისგან შემდგარი მეამბოხე ძალების დიდი ნაწილი იყო განლაგებული, მათ კონოლაი მეთაურობდა. მიუხედავად იმისა, რომ კლარკს არ ჰქონია არანაირი სამხედრო ჩინი ის ერთ-ერთი გარნიზორის მეთაურად აირჩიეს და ძალიან აქტიურად იყო მთელი კვირის განმავლობაში. გენერალურ საფოსტო ოფისს ცეცხლი წაეკიდა, ამიტომაც აჯანყების ლიდერები შეიკრიბნენ ერთ-ერთი სახლში, რომელიც მურეს ქუჩაზე მდებარეობს. სწორედ ამ სახლიდან 29 აპრილს პირსმა გასცა ბრძანება. კლარკმა სახლის კედელზე შემდეგი წარწერა დატოვა: „ჩვენ იძულებული გავხდით საფოსტო ოფისის ევაკუირების. ბიჭებმა გამართეს ბრწყინვალე ბრძოლა, რომელიც ისხსნის ირლანდიის სულს.“ კაპიტულაციის შემდეგ კლარკი დააპატიმრეს. ის და მისი თანამოაზრეები წაიყვანეს როტუნდაში, სადაც პატიმრების წინ მას ტანსაცმელი გახადეს. მოგვიანებით ის კილმეინჰამის გაოლში წაიყვანეს. 1916 წლის 3 მაისს კლარკი პირსთან და მაკდონაჰთან ერთად გაასამართლეს და დახვრეტა მიუსაჯეს. დახვრეტამდე თავის ცოლს კეტლინს სთხოვა, რომ ირლანდიელი ხალხისთვის გადაეცა თავისი დანაბარები: „ჩემო თანამებრძოლებო მე მჯერა, მტკიცედ მჯერა, რომ ჩვენ მივიტანეთ წარმატებული იერიში თავისუფლებისთვის ბრძოლაში და როდესაც დილით განაჩენის აღსასრულებლად გავალთ...ამ რწმენით სიხარულით მოვკვდებით.“
ლუდვიკ სვობოდა
ლუდვიკ სვობოდა (Ludvík Svoboda; დ. 25 ნოემბერი, 1895, გროზნატინი, ავსტრია-უნგრეთი — გ. 20 სექტემბერი, 1979, პრაღა, ჩეხოსლოვაკია) — ჩეხოსლოვაკიის პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე.ჩეხოსლოვაკიის სოციალისტური რესპუბლიკის არმიის გენერალი, ჩეხოსლოვაკიის პრეზიდენტი 1968-1975 წლებში.
დაიბადა ჩეხი გლეხის ოჯახში. 1915 წლიდან სამხედრო სამსახურშია. 1921 წლიდან ჩეხოსლოვაკიის არმიის ოფიცერია. 1945 წლიდან დივიზიის გენერალი. მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა 1948 წლის ჩეხოსლოვაკიის სამხედრო გადატრიალებაში. გადატრიალების შემდეგ აირჩიეს ჩეხოსლოვაკიის პარლამენტში. 1950 წელს გახდა ეროვნული თავდაცვის მინისტრი. 1950 წეელს დაინიშნა ვიცე-პრემიერად. 1951 წლიდან დატოვა ყველა თანამდებობა და დაბრუნდა მშობლიურ ქალაქ გროზნატინში, სადაც მუშაობა დაიწყო სასოფლო-სამეურნეო კოოპერატივში. 1952 წელს დააპატიმრეს, თუმცა რამდენიმე დღის შემდეგ გაათავისუფლეს. 1954 წელს ჩეხოსლოვაკიაში ნიკიტა ხრუშჩოვის ვიზიტისას შეხვდა მას და მალევე დაუბრუნდა სამხედრო კარიერას. 1954-1959 წლებში სამხედრო აკადემიის ხელმძღვანელია.
1968 წელს აირჩიეს ჩეხოსლოვაკიის პრეზიდენტად. მხარს უჭერდა ალექსანდრე დუბჩეკის რეფორმებს. 1968 წელს საბჭოთა ჯარების და ვარშავის პაქტის სხვა ქვეყნების მიერ ჩეხოსლოვაკიის ოკუპაციის დროს ეწინააღმდეგებოდა „მუშათა და გლეხთა მტავრობას“. 1975 წელს გადადგა და ქვეყნის პრეზიდენტად აირჩიეს გუსტავ ჰუსაკი.
გარდაიცვალა 1979 წლის 20 სექტეემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხოსლოვაკიის პრეზიდენტები კატეგორია:ჩეხი გენერლები კატეგორია:დაბადებული 25 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1895 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1979
ვასილი გრიგოროვიჩ-ბარსკი
მინი|[[ესთიგმენის მონასტერი ათონზე. ჩანახატი გრიგოროვიჩ-ბარსკის ხელნაწერიდან (1744).]] ვასილი გრიგოლის ძე გრიგოროვიჩ-ბარსკი (Василий Григорьевич Григорович-Барский; დ. 1 იანვარი, 1701, კიევი, — გ. 7 ოქტომბერი, 1747, იქვე) — მალოროსიელი მოგზაურ-მომლოცველი, მწერალი.
სწავლობდა კიევის სასულიერო აკადემიაში, მაგრამ სწავლა ავადმყოფობის გამო შეწყვიტა. 1724 წელს შევიდა ლვოვის იეზუიტთა აკადემიაში მოგონილი გვარით (ბარსკი), მაგრამ, როგორც მართლმადიდებელი ქრისტიანი, გარიცხეს აკადემიიდან. 1724 წლიდან იმოგზაურა და მოილოცა რომი, საბერძნეთი, სირია და პალესტინა. 1735 წელს ანტიოქიის პატრიარქმა სილვესტრმა ბერად აკურთხა ვასილის სახელით. 1747 წელს, უკვე მძიმედ დაავადებული, დაბრუნდა კიევში. გრიგოროვიჩ-ბარსკის მოგზაურობის დროინდელი ჩანაწერები რუსულ ენაზე ცალკეულ ფრაგმენტებად რამდენჯერმე გამოიცა XVIII–XIX საუკუნეებში. აქვს ცნობები იერუსალიმისა და ათონის ქართული სავანეების შესახებ. იერუსალიმის ჯვრის მონასტერში უნახავს ქართველ მეფეთა პორტრეტები. დაწვრილებით აქვს აღწერილა ათონის ივერთა მონასტერი, მისი ისტორია, ქართველთა საქმიანობა, შეისწავლა სავანეში დაცული ძველი საბუთები. ქართველთა ნაკვალევი მან ფილოთეოსის მონასტერშიც შენიშნა.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსი მოგზაურები კატეგორია:რუსი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1701 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1747 კატეგორია:უცხოელი ავტორები საქართველოსა და ქართველების შესახებ კატეგორია:უკრაინელი მწერლები
გრივი
გრივი — მარცვლეულის საწყაო ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში. XV საუკუნემდე გავრცელებული იყო საქართველოშიც. იტევს დაახლ. 100 კგ მარცვლეულს.
ლიტერატურა
კატეგორია:მასის საზომი ერთეულები
სოსო ჯიბლაძე
სოსო (თეიმურაზ) ჯიბლაძე (დ. 8 თებერვალი, 1947 — გ. 20 ივლისი, 1998) — ქართველი გეოგრაფი, ინჟინერი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1985), დოცენტი (1992).
ბიოგრაფია
სოსო ჯიბლაძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი მეტეოროლოგიის სპეციალობით 1968 წელს. მუშაობა დაიწყო თბილისის ამინდის ბიუროს ოპერატიულ ჯგუფში ინჟინერ-სინოპტიკოსად; 1970 წლიდან მუშაობდა თბილისის ავიამეტეოსადგურში ინჟინერ-სინოპტიკოსად; 1972 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მარტყოფის ფიზიკურ-გეოგრაფიულ სტაციონარში ინჟინრის თანამდებობაზე.
სოსო ჯიბლაძე 1985 წელს გადაიყვანეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აეროკოსმოსური მეთოდებით გარემოს მდგომარეობათა შემსწავლელ სამეცნიერო-კვლევით ლაბორატორიაში უმცროსი, 1988 წლიდან უფროსი მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობაზე; 1995–96 წლებში შეთავსებით მუშაობდა თბილისის სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის გეოგრაფიის კათედრაზე; 1996 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის გეოგრაფიის კათედრაზე დოცენტის თანამდებობაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:გეოგრაფიის მეცნიერებათა კანდიდატები
რეგვენა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინი რეგვენა ქართულად აღნიშნავს რეგვენასებრთა ოჯახის ორი გვარის სახელწოდებას:
შადა
შადა (Şada) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შაჰბუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 164 კაცი.