cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მე წვიმად მოვალ
„მე წვიმად მოვალ“ — 1986 წლის ქართული ანიმაციური ფილმი, რომელიც გადაღებულია რეჟისორ გოგი კასრაძის მიერ. შექმნილია დოდო თოფურიას სცენარის მიხედვით. დამდგმელი მხატვარი, — ირინა ბარანოვა, კინოოპერატორი ვიოლეტა ქაროსანიძე, — კომპოზიტორი ალექსანდრე ბასილაია. ფილმის სიუჟეტი მუსიკალურ ფონზეა აგებული.
სიუჟეტი
ანიმაციური ფილმი „მე წვიმად მოვალ“ — მოგვითხრობს თოვლის გუნდასა და პატარა გოგონას მეგობრულ ურთიერთობაზე.
ღრუბელს მოწყვეტილი თოვლის გუნდა სრულიად მარტო აღმოჩნდება მთებში. იგი თავს მარტოდ გრძნობს და ცდილობს ვინმეს ეთამაშოს. ის მთის წვერზე შენიშნავს ფრინველს, მაგრამ როგორც კი უახლოვდება მას ის იმთავითვე წყდება ადგილს. დამწუხრებული თოვლის გუნდა ლოლუას მოწყვიტავს და ლოლუებზე დაიწყებს დაკვრას. მას სიმღერით აჰყვება პატარა გოგონა. ამ ჯადოსნური ხმით მოხიბლული თოვლის გუნდა მთიდან მიწაზე ჩამოგორდება გოგონასთან. ისინი დამეგობრდებიან; ცეკვავენ, თამაშობენ, მღერიან.
მზის გამოსვლასთან ერთად თოვლის გუნდა დნობას დაიწყებს. გოგონა თოვლის მოსატანად გაიქცევა, მაგრამ ამასობაში თოვლის გუნდა დადნება. დამწუხრებული გოგონა შინ დაბრუნდება და ფანჯარაში დაიწყებს ცქერას. შემდეგ წვიმა წამოვა და გოგონა მიხვდება, რომ ეს წვიმა მისი მეგობარი — წვიმად გადაქცეული დამდნარი თოვლის გუნდაა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1986 წლის ფილმები კატეგორია:1986 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ქართული ანიმაციური ფილმები
Broken (EP)
Broken — ამერიკული ინდუსტრიული როკ-ჯგუფ Nine Inch Nails-ის EP. გამოვიდა 1992 წელს. ალბომი წინა ჩანაწერის ელექტრონული ჟღერადობის შემდეგ გამოირჩევა მძიმე მეტალის ელემენტებით.
სქოლიო
კატეგორია:1992 წლის EP-ები კატეგორია:Nine Inch Nails-ის EP-ები
კარკინიტის ყურე
კარკინიტის ყურე (Каркінітська затока) — ყურე შავი ზღვის ყირიმის ნახევარკუნძულის სანაპიროსთან. ხმელეთში შეჭრილია 118,5 კმ-ზე. სიღრმე დასავლეთ ნაწილში 36 მ, აღმოსავლეთში — 10 მ. მკაცრ ზამთარში იყინება. არის ნავსადგურები: სკადოვსკი და ხორლი. სიახლოვეს არის ქალაქები. სახელი ეწოდა მის სანაპიროზე ძველი წელთაღრიცხვის VI-V საუკუნეებში დაარსებული ბერძნული ქალაქის კარკინიტის სახელის მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შავი ზღვის ყურეები
შეუნგ-შუი (სადგური)
შეუნგ-შუი — სადგური ჰონგ-კონგში, ისტ-რეილის ხაზზე. მდებარეობს შეუნგ-შუიში, ჩრდილოეთ რაიონში. სადგური გაიხსნა 1930 წლის 16 მაისს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისტ-რეილის ხაზი
სამხრეთ კორეის ტურიზმი
სამხრეთ კორეის ტურიზმი კორეის რესპუბლიკის ტურიზმის ინდუსტრიას მოიცავს. 2012 წელს სამხრეთ კორეას 11.1 მილიონი უცხოელი ტურისტი ეწვია. ამ მაჩვენებლით ქვეყანა მსოფლიო მასშტაბით ყველაზე მონახულებად სახელმწიფოთა შორის მეოცე ადგილზე იყო, ხოლო აზიის ქვეყნებს შორის - მეექვსე ადგილზე. ყველაზე მეტი არაკორეელი ტურისტი იაპონიიდან, ჩინეთიდან, ტაივანიდან და ჰონგ-კონგიდან ჩადის. უკანასკნელ ხანებში სამხრეთ კორეის კულტურისადმი გაზრდილმა ინტერესმა, რომელიც ხშირად კორეულ ტალღად მოიხსენიება, ქვეყანაში ტურისტთა რაოდენობა მნიშვნელოვნად გაზარდა. ვიზიტორთათვის ყველაზე პოპულარული ტურისტული დანიშნულების ადგილი სეულია. სეულის გარეთ მდებარე პოპულარულ ტურისტულ დანიშნულების ადგილებს შორისაა: სეორაკსანის ეროვნული პარკი, ისტორიული ქალაქი ჩიონცუ და სუბტროპიკული ჯეჯუს კუნძული. სპეციალური ნებართვის გარეშე ჩრდილოეთ კორეაში მოგზაურობა არ არის შესაძლებელი, მაგრამ უკანასკნელ ხანებში სამხრეთ კორეის მოქალაქეებს ორგანიზებული ტურისტული ჯგუფების სახით კუმგანის მთის მონახულებას ნება დართეს.
სამხრეთ კორეის ტურიზმის ინდუსტრია
სამხრეთ კორეის ტურიზმის ინდუსტრიის უმრავლეს ნაწილს შიდა ტურიზმი შეადგენს. ქვეყნის სარკინიგზო და საავტომობილო ფართო ქსელის წყალობით უმთავრესი ქალაქების მონახულების ერთდღიანი ტურების განხორციელებაა შესაძლებელი. საერთაშორისო ტურისტთა დიდი ნაწილი მახლობელი აზიის ქეყნებიდან ჩამოდიან. საერთაშორისო ტურისტთა მთლიანი რაოდენობის 75%-ს იაპონიიდან, ჩინეთიდან, ტაივანიდა და ჰონგ-კონგიდან ჩამოსული ტურისტები შეადგენენ. კორეულმა ტალღამ სამხრეთ-აღმოსავლეთი აზიიდან და ინდოეთიდან ჩამოსულ ტურისტთა რაოდენობაც გაზარდა.
შიდა ტურიზმი
შიდა ტურისტთა რაოდენობა 2010 წლიდან გაიზარდა. 2015 წლის მონაცემებით შიდა მოგზაურობათა რაოდენობამ (მათ შორის ერთდღიანი ტურებიც) 238.3 მილიონი შეადგინა. 2014 წელთან შედარებით (227.1 მილიონი) ეს მაჩვენებელი 4.9%-ით მეტია. 2014 წელს შიდა ტურიზმის შემოსავალმა 14.4 ტრილიონი სამხრეთ კორეული ვონი შეადგინა.
2010 წლიდან გაიზარდა ზღვისგაღმა მოგზაურ კორეელ ტურისტთა რაოდენობაც. 2012-214 წლებში ზღვისგაღმა ტერიტორიებზე მოგზაურთა რაოდენობა საშუალოდ 8.2%-ით გაიზარდა. 2014 წელს ზღვისგაღმა ტურისტთა რაოდენობა 16.1 მილიონი იყო, ხოლო შემოსავლებმა 19, 469.9 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა.
ისტორია
თანამედროვე სამხრეთ კორეელთა დაკავებული ცხოვრების სტილი ოჯახის წევრებთან და მეგობრებთან ერთად მოგზაურობის სირთულეებს წარმოშობს, რის გამოც უკანასკნელ წლებში მარტოდმარტო მოგზაურ სამხრეთ კორეელთა რაოდენობამ იმატა. გარდა ამისა მცირე შვებულებებისა და არდადეგების გასატარებლად ახლოს მდებარე სამხრეთ კორეული დანიშნულების ადგილების რაოდენობაც გაიზარდა. 2016 წლისს ფრენის ბილეთების ანალიზის შედეგების მიხედვით სამხრეთ კორეელთათვის ყველაზე პოპულარული უცხოური დანიშნულების ადგილი ოსაკა, ბანგკოკი და ტოკიო იყო. სამხრეთ კორეელების მიერ ოსაკას, ბანგკოკისა და შანხაის ხელახლა მონახულების მაჩვენებლებიც მაღალია. ევროპული დანიშნულების ადგილების, როგორიცაა ლონდონი, პარიზი და რომი ხელახლა მონახულების მაჩვენებლები გეოგრაფიული დაშორების, ძვირი ფრენებისა და მაღალი ღირებულების გამო ძალიან დაბალია.
საერთაშორისო ტურისტები როგორც წესი სამხრეთ კორეაში სეულის მახლობლად მდებარე ინჩხონის საერთაშორისო აეროპორტით ჩადიან, რომელიც 2006 წელს მსოფლიოს საუკეთესო აეროპორტად აღიარეს. ასევე ხშირად გამოიყენება ბუსანსა და ჩეჟუში მდებარე საერთაშორისო აეროპორტები.
ჩინეთი
წლების განმავლობაში სამხრეთ კორეის ტურიზმის უმთავრესი წყარო ჩინეთი იყო. 2016 წელს სამხრეთ კორეაში ჩასულ ტურისტთა მთიანი რაოდენობის 46.8% ჩინეთიდან ჩასული ტურისტი იყო. თუმცამას შემდეგ რაც სამხრეთ კორეაში ამერიკული ანტი-სარაკეტო თავდაცვითი სისტემა (THAAD) განათავსეს, ჩინეთმა სამხრეთ კორეაში ჯგფური ტურები აკრძალა. 2017 წლის აპრილისთვის წინა წელთან შედარებით ჩინელ ტურისტთა რაოდენობამ 60%-ით იკლო.
იაპონია
2012 წელს ლიანკურის კუნძულებზე ლი მიონ ბაკის ვიზიტისას კორეაში იაპონიის კოლონიზაციისთვისიაპონიის იმპერატორისაგან ბოდიშის მოთხოვნისათვის იაპონელი საზოგადოების ხედვა სამხრეთ კორეის შესახებ საგრძნობლად გაუარესდა. 2012-2015 წლებში იაპონიიდან სამხრეთ კორეაში ჩასუულ ტურისტთა რაოდენობამ 3.5 მილიონიდან 1.8 მილიონამდე იკლო, ხოლო იმავე პერიოდში სამხრეთ კორეიდან იაპონიაში ჩასულ ტურისტთა გაორმაგდა - 2 მილიონიდან 4 მილიონამდე გაიზარდა.
სეული
სეულში 9,838,892 ადამიანი ცხოვრობს და სამხრეთ კორეის უდიდესი ქალაქია. სეულში მრავალი ტურისტული დანიშნულების ადგილია და ტურისტებს ფესტივალებით, წარმოდგენებითა და სავაჭრო ადგილებითაც იზიდავს. დედაქალაქში ტრადიციული კორეული კულტურა და თანამედროვე კულტურა ერთმანეთის გვერდიგვერდ არსებობს.
სეულში ჩასული ტურისტები კულტურული აქტივობებითაც არიან დაკავებული. კულტურული ინფრასტრუქტურის მეტროპოლიტენის სივრცეში ცენტრალიზაციის გამო სეულსა და სხვა რეგიონებს შორის დიდი სხვაობაა. სამხრეთ კორეის კულტურის, სპორტისა და ტურიზმის სამინსიტროს განცხადებით ქვეყნის მთლიანი კულტურული ინფრასტრუქტურის 36.4% სეულში მდებარეობს, მათ შორის საჯარო ბიბლიოთეკა, მუზეუმი და ხელოვნების გალერეები.
ბუსანი
ბუსანი სამხრეთ კორეის სიდიდთ მეორე ქალაქია. ბუსანი კორეის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე მდებარეობს და ისეთი უხვი ტურისტული დანიშნულების ადგილებით გამოირჩევა, როგორიცაა პლაჟები და ცხელი წყაროები. ბუსანში სხვადასხვა სახის ფესტივალიც ტარდება. ქალაქი ყოველწლიურად 11 ფესტივალს მასპინძლობს, მათ შორის ადგილობრივ ფესტივალებსა და ხელოვნების ღონისძიებებს. ყოველ აგვისტოში ბუსანი ზღვის ფესტივალს, ხოლო ყოველ ოქტომბერში ფილმების საერთაშორისო ფესტივალს მასპინძლობს.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კორეის ტურიზმი სამხრეთ კორეა
მუხათგვერდის პირველი სამაროვანი
მუხათგვერდის პირველი სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მუხათგვერდის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე, ბორცვზე, თბილისი-მცხეთის საავტომობილო გზის მე-15 კილომეტრზე. თარიღდება IV-VIII საუკუნეებით.
სამაროვანი დაზიანდა საქართველოს სამხედრო გზის გაყვანისას, 1975-1976 წლებში. აქ გათხრები აწარმოა მცხეთის მუდმივმომქმედმა არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, ა. აფაქიძის ხელმძღვანობით. სამაროვანი დაცულია. სამროვანზე გაითხარა ერთმანეთთან ახლოს ჩადგმული უხეშად დამუშავებული ქვის ლოდებისგან შედგენილი წაგრძელებული ოთხკუთხა ქვაყუთები. თითოეულ სამარხში დაკრძალული იყო ერთიდან ხუთამდე მიცვალებული, გულაღმა, გაშოტილი, თავით დასავლეთისაკენ. სამარხებში ძირითადად აღმოჩნდა სამკაულები. ძეგლზე აღმოჩენილი არქეოლოგიური მასალა ინახება მცხეთის მუდმივმოქმედი არქეოლოგიური ექსპედიციის ბაზაზე
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ზენობია
საკუთარი სახელი ზენობია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ციხისძირის ნასოფლარი
ციხისძირის ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ქსნის მარცხენა ნაპირზე, ქსნის ციხის დასავლეთით. ძეგლი თარიღდება ფეოდალური ხანით. ნასოფლარის ტერიტორიაზე ნასახლარ ბუდეებს დაახლოებით 1 ჰექტარი ფართობი უკავიათ.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ნარიმანქენდი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ნარიმანქენდი შეიძლება აღნიშნავდეს:
მელიქფაია
მელიქფაია (Məlikpəyə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ნასიმი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ნასიმი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ტაბარუკის სამაროვანი
ტაბარუკის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტაბარუკში, სოფლის ჩრდილოეთით 100 მეტრზე. თარიღდება ფეოდალური ხანით. სამაროვანზე აღმოჩნდა ქვაყუთები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მთის კაცი
მთის კაცი — ლეო ქიაჩელის სოციალური რომანი, რომელიც მთლიანად ეძღვნება სამამულო ომს. თარგმნილია მსოფლიოს 12 ენაზე.
სამამულო ომის მძვინვარე დღეებში შვილის დაღუპვით აფორიაქებულმა მწერალმა მოიარა ყირიმი, სადაც იბრძოდა მისი ერთადერთი ვაჟი, და თბილისში დაბრუნებულმა დაწერა რომანი „მთის კაცი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლეო ქიაჩელის ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული რომანები კატეგორია:1948 წლის რომანები კატეგორია:რეალისტური რომანები
გიორგი მღებრიშვილი
გიორგი მღებრიშვილი (დ. 9 მაისი, 1970, თბილისი) — საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრი 2015 წლის 1 აგვისტოდან — 2017 წლის 13 ნოემბრამდე.
ბიოგრაფია
1998-2004 წლებში იყო შინაგან საქმეთა სამინისტრო, გამომძიებელი; 1997 წ. შინაგან საქმეთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტი, სტაჟიორი. პოლიციის პოლკოვნიკი. 2004-2007 წწ. ფინანსთა სამინისტრო, ფინანსური პოლიციის გამომძიებელი; 2007-2008 წწ. ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, თბილისის საერთაშორისო აეროპორტის საბაჟო კონტროლის განყოფილების უფროსი; 2008 წ. ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, რუსთავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საბაჟო ოპერაციების დამუშავების განყოფილების უფროსი; 2008-2010 წწ. ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, რუსთავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) უფროსის მოადგილე; 2010-2011 წწ. ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური, ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) უფროსის მოადგილე;
2011 წ. ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური, ეკონომიკური საზღვრის დაცვის დეპარტამენტის დასავლეთის პორტალის მთავარი სამმართველოს უფროსი; 2011 წლის მაისიდან 2012 წლის ივლისამდე ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური, საგადასახადო პრევენციის დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე;
2012 წლის ივლისიდან 2012 წლის ნოემბრამდე ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური, საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე; 2013 წლის აპრილიდან 2013 წლის სექტემბრამდე სახელმწიფო აუდიტის სამსახური, შიდა აუდიტის დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე. 2012 წლის ნოემბრიდან 2013 წლის აპრილამდე ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური, საბაჟო დეპარტამენტის უფროსი.
2013 წლის სექტემბრიდან 2013 წლის ნოემბრამდე შინაგან საქმეთა სამინისტროს სახელმწიფო უსაფრთხოების სააგენტო, მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 2013 წლის ნოემბრიდან 2013 წლის დეკემბრამდე ფინანსთა სამინისტროს, სსიპ შემოსავლების სამსახურის, საბაჟო დეპარტამენტის უფროსის მრჩეველი. 2013-2014 წლებში იყო ქვემო ქართლში სახელმწიფო რწმუნებული-გუბერნატორი.
2014 წლის 22 ივლისიდან 2015 წლის 1 აგვისტომდე იყო საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის მინისტრი. 2015 წლის 1 აგვისტოს დაიკავა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის თანამდებობა, რომელიც 2017 წლის 13 ნოემბერს დატოვა.
შინაგან საქმეთა სამინისტროში გატარებული საკადრო ცვლილებების მიხედვით, აქ მოქმედი საგანგებო სიტუაციების მართვის სააგენტოსა და სახელმწიფო უსაფრთხოებისა და კრიზისების მართვის საბჭოს შერწყმისა და რეორგანიზაციის შედეგად უნდა შექმნილიყო საგანგებო სიტუაციების მართვის ცენტრი; 2017 წლის 13 ნოემბერს გიორგი მღებრიშვილი დაინიშნა საქართველოს პრემიერ-მინისტრის თანაშემწედ სახელმწიფო უსაფრთხოების საკითხებში და სახელმწიფო უსაფრთხოებისა და კრიზისების მართვის საბჭოს მდივნად, ზემოხსენებული ცვლილებების განხორციელების შემდეგ კი საგანგებო სიტუაციების მართვის ცენტრის ხელმძღვანელი გახდა. თანამდებობა 2018 წლის 20 ივლისს დატოვა.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრები კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:დაბადებული 9 მაისი კატეგორია:საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის მინისტრები კატეგორია:საქართველოს საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურის უფროსები
ლუიზა მეკლენბურგ-შტრელიცელი
ლუიზა მეკლენბურგ-შტრელიცელი (Luise von Mecklenburg-Strelitz; 10 მარტი, 1776 — 19 ივლისი, 1810) — მეკლენბურგ-შტრელიცის პრინცესა, ფრიდრიხ ვილჰელმ III-ის მეუღლე და პრუსიის დედოფალი. რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ბებია. თანამედროვეები ლუიზას აღწერენ როგორც მშვენიერ, თავისუფალი მანერების მქონე დედოფალს, თუმცა, სინამდვილეში, იქცეოდა როგორც დაბალი ფენის და არა არისტოკრატიის წარმომადგენელი. ლუიზას ცხოვრება აღმოჩნდა უწყვეტად დაკავშირებული პრუსიის ბრძოლასთან ნაპოლეონის წინააღმდეგ. უდროოდ გარდაცვლილი დედოფალი სამუდამოდ დარჩა შემდგომი თაობების მეხსიერებაში, როგორც მშვენიერი და ახალგაზრდა. ჯერ კიდევ სიცოცხლეში, დედოფალი ლუიზა კულტურული პატივისცემის ობიექტი იყო, რომელიც კიდევ უფრო განვითარდა მისი გარდაცვალების შემდეგ. დედოფალი ლუიზა გახდა გერმანიის იმპერიისა და პრუსიის ახალი აღმავლობის სიმბოლო გერმანიის ისტორიაში. მისმა მნიშვნელობამ, გადააბიჯა იმ გავლენას, რომელსაც ის ფლობდა პრუსიის დედოფლის სტატუსის ქონის დროს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: პრუსიის პრინცესები კატეგორია:დაბადებული 1766 კატეგორია:გარდაცვლილი 1810
რეალ-დე-მონტროი
რეალ-დე-მონტროი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის რიბერა-ალტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18,3 კმ². მოსახლეობა — 2207 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
Aladdin Sane
Aladdin Sane — ინგლისელი მუსიკოს დეივიდ ბოუის მეექვსე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1973 წელს. ალბომი გამოსცა ლეიბლმა RCA.
სქოლიო
კატეგორია:1973 წლის ალბომები კატეგორია:დეივიდ ბოუის ალბომები კატეგორია:EMI Records-ის ალბომები კატეგორია:RCA Records-ის ალბომები კატეგორია:Rykodisc-ის ალბომები კატეგორია:Virgin Records-ის ალბომები
შედუ
300px|მინი|მარჯვნივ|რქიანი შედუები, [[ლუვრი, პარიზი.]] შედუ, შუმერულად ალადი, ლამა, აქადურად ლამასუ — ღვთაება შუმერულ-აქადურ მითოლოგიაში. აქადური ენაზე ლამასუ მცველ ღვთაებას ნიშნავს. ამ ტერმინით მესოპოტამიაში მოიხსენიებდნენ კართა მცველ სულს, რომელიც შენობებს იცავდა მტრული ბნელი ძალებისგან და იქ სიმშვიდეს უზრუნველყოფდა. კეთილმოსურნე მცველების გამოსახულებები ხარის ტანით, ფრინველის ფრთებითა და ადამიანის თავით წარმოადგენდა იმ თაღების ბურჯებს, რომლებზეც შებმული იყო მონუმენტური ჭიშკრები. ასეთი მორთულობები ასურულ ქალაქების სასახლეებს ამშვენებდა ძვ. წ. I ათასწლეულში.
ფრთების მქონე ცხოველისტანიანი ადამიანის მოტივი ახლო აღმოსავლეთის უძველესი ხელოვნების დამახასიათებელი ნიშანია. იგი პირველად ძვ. წ. III ათასწლეულში ჩნდება (აღმოჩენილია ებლის არქეოლოგიური გათხრების დროს). ნეო-ასურული ეპოქის დროს შედუს ფიგურები ფართოდ გავრცელდა მთელ ასურეთში. ყველა მნიშვნელოვანი შენობის და ქალაქის შესასვლელში მისი ქანდაკებები იდგა.
ძვ. წ. VIII საუკუნის დასასრულს მეფე სარგონ II-მ იმპერიის დედაქალაქი გადაიტანა ნიმრუდიდან ხორსაბადში, რომელიც უძველეს ქალაქ ნინევიასთან ახლოს მდებარეობდა. XIX საუკუნის არქეოლოგიური გათხრებისას ნინევიაში აღმოჩნდა სამეფო ციტადელი სასახლით, ზიკურატითა და სხვა ნაგებობებით. 10 ჰექტარზე მეტ ფართობზე გაშენებული სასახლე იკავებდა დასახლების სამხრეთ ნაწილს და შედგებოდა 200 ეზოსა და დარბაზისგან. ქალაქის, ციტადელისა და სასახლის კარიბჭეები ხორსაბადში ერთი და იმავე მოდელით იყო აგებული: მშენებლობაში იყენებდნენ გამოუწვავი თიხის აგურებს, რომელთა შიდა მხარეს თეთრად აბათქაშებდნენ. ჭიშკარი გადახურული იყო ფერად ბოძებს დაყრდნობილი სახურავით და მოკირწყლული ფერადი ქვებით. გარეთა ნაწილში კარიბჭეებს გვერდებზე მიდგმული ჰქონდათ ორი კოშკურა; მათთან ახლოს იდგა ადამიანისთავიანი ორი ხარი — კოლოსალური ქმნილებები, რომელთაც ღვთაებრივი წარმოშობის ნიშნად, თავზე რქებიანი ტიარა ეხურათ. შესრულების ტექნიკის ძირითადი მახასიათებელია კეთილმოსურნე დემონების ბარელიეფური წინა ნაწილები. წინ, ფეხებშუა და ზურგზე წარმოდგენილია ლურსმნული წარწერები, რომელიც გვაწვდის ცნობებს სასახლის აგების შესახებ და წყევლის მას, ვინც ასურეთის მეფის აშენებულს დაანგრევს. მსგავსი წარწერები სხვა შედუებზეცაა აღმოჩენილი.
შედუს ქანდაკებები დაცულია მსოფლიოს მრავალ მუზეუმში, მათ შორის ლუვრი (პარიზი), ბრიტანეთის მუზეუმი (ლონდონი), ერაყის ეროვნული მუზეუმი (ბაღდადი), მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმი (ნიუ-იორკი), აღმოსავლეთის უნივერსიტეტი (ჩიკაგო). მოსკოვში ა. ს. პუშკინის სახელობის სახვითი ხელოვნების მუზეუმში წარმოდგენილია ღვთაების ფიგურების ასლები ნატურალურ ზომებში.
კულტურაში
კომპიუტერულ თამაშებში — Might & Magic Heroes VI და Might & Magic Heroes VII ფრაქცია „ნეკროპოლისს“ აქვს იუნიტი „ლამასუ“. სიუჟეტის მიხედვით იგი აღმოჩენილი იქნა ვერცხლის ქალაქებში, როგორც ადამიანისა და მანტიკორის ჰიბრიდი. ლამასუ მცირე ხნით ჩნდება და მალევე იღუპება.
სარაევოს კინოფესტივალი
სარაევოს კინოფესტივალი (Sarajevo Film Festival) — სამხრეთაღმოსავლეთ ევროპის პირველი და წამყვანი კინოფესტივალი.
შედუ
ლიტერატურა
კატეგორია:შუმერულ-აქადური მითოლოგია
სარაევოს კინოფესტივალი
ისტორია
ფესტივალი 1995 წლის ოქტომბერში, სარაევოს ალყის დროს დაარსდა. მისი მიზანი სარაევოს მულტიკულტურული და ტოლერანტული გარემოს აღდგენა და შენარჩუნება იყო. ალყისა და მძიმე ზოგადი ფონის გამო ორგანიზატორები დამსწრეთა მცირე რაოდენობას ელოდნენ, მაგრამ მათდა გასაკვირად ორკვირიან ფესტივალს 15 ათასამდე ადამიანი დაესწრო, მათ შორის 37 კი 15 სხვადასხვა ქვეყნიდან. მას შემდეგ ფესტივალი ყოველწლიურად ტარდება. 2001 წელს ფესტივალი ევროპის ფილმების ასოციაციამ შეიყვანა იმ თერთმეტ ფესტივალში, სადაც საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმები ვლინდება. იმ წელს ფესტივალზე გაიმარჯვა დანის ტანოვიჩის ფილმმა "Ničija zemlja", რომელმაც ასევე აიღო ოსკარი. 2007 წლიდან ბერლინალესთან თანამშრომლობით ფესტივალს დაემატა კამპუსი ახალგაზრდა ნიჭიერი რეჟისორების დასახმარებლად. 2013 წელს ფესტივალზე გაიმარჯვა ქართველი რეჟისორის, ნანა ექვთიმიშვილის ფილმმა გრძელი ნათელი დღეები.
სქოლიო
კატეგორია:საერთაშორისო კინოფესტივალები კატეგორია:კინოფესტივალები
შავი ღვია
შავი ღვია, მყრალი ღვია (Juniperus foetidissima) — წიწვოვანი მცენარე კვიპაროზისებრთა ოჯახისა. წარმოადგენენ მარადმწვანე ბუჩქებს ან ხეებს. გავრცელებულია შიდა ქართლსა და კახეთში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიას, სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპას, მცირე აზიას. იზრდება მთის ქვედა და შუა სარტყელებში, კლდოვანსა და ქვიშა-თიხნარ მშრალ ფერდობებზე; ხშირად ქმნის მეჩხერ ტყეებს საკმლის ხესთან, ქართულ მუხასთან, ბერყენასა და ღვიის სხვა სახეობებთან ერთად. შეტანილია საქართველოს წითელ ნუსხაში, როგორც მოწყვლადი სახეობა.
ღერო 6-10 მ-მდე სიმაღლისაა და 30-60 სმ-მდე დიამეტრის, ვარჯი ჩვეულებრივ პირამიდულია ან კონუსისებური, ქერქი რუხია, ახალგაზრდა ტოტებზე მოწითალო-მურა ფერისაა. წიწვები მუქი მწვანეა, 2-5 მმ-მდე სიგრძის. მამრობითი გირჩები კვერცხისებურ-სფეროსებურია. მომწიფებული მდედრობითი გირჩები სფეროსებურია, მოწითალო-შავი ფერის.
მეი სვენსონი
ანა ტილდა "მეი" სვენსონი (დ. 28 მაისი, 1913 — გ. 4 დეკემბერი, 1989) — ამერიკელი პოეტი და დრამატურგი. ჰაროლდ ბლუმმა იგი XX საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან და ორიგინალურ პოეტად მიიჩნია.
ბიოგრაფია
მეი სვენსონი იყო მარგარეტ და დენ არტურ სვენსონების პირველი, უფროსი შვილი, ათშვილიან მორმონების ოჯახში, სადაც რეგულარულად საუბრობდნენ შვედურად, ხოლო მეორე ენად ინგლისურს იყენებდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ მის კონსერვატიულ ოჯახთან პრობლემები ჰქონდა განსხვავებული სქესობრივი ორიენტაციის გამო, ისინი მთელი ცხოვრება ახლოს იყვნენ. მისი მოგვიანებითი პოეტური ნაწარმოებების დიდი ნაწილი ბავშვებს მიეძღვნა (მაგალითად, კრებული „იკონოგრაფიები“, 1970). მან ასევე თარგმნა თანამედროვე შვედი პოეტების მოღვაწეობა, მათ შორისაა ნობელის პრემიის ლაურეატის, ტომაშ ტრანშტრამერის ლექსები.
კარიერა
სვენსონი ჩაირიცხა იუტას სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ქალაქ ლოგანში, იუტას შტატში, რომელიც დაამთავრა 1934 წელს, ბაკალავრის ხარისხით. იგი ასწავლიდა პოეზიას როგორც ბრაიან მავრის კოლეჯში, ისე გრინსბოროს ჩრდილოეთ კაროლინას უნივერსიტეტში, კალიფორნიის უნივერსიტეტში, რივერსაიდში, პურუდუს უნივერსიტეტში და იუტას სახელმწიფო უნივერსიტეტში. იგი ასევე იყო ამერიკის პოეტთა აკადემიის კანცლერი 1980 წლიდან, 1989 წელს გარდაცვალებამდე.
1936 წელს მუშაობდა მამაკაცის, ვინმე „პლეთის“ დავალებით. ამავდოულად მისი პოემები გამოქვეყნებული უამრავ ჟურნალში, მათ შორის: „The Nation“, „The New Yorker“, „The Paris Review“.
1950-იანები მეი სვენსონის საუკეთესო წლების დასაწყისი იყო. ამ დროში მან მოიპოვა არაერთი ჯილდო: American Introductions-ის პრიზი (1955); ამერიკის მწერალთა საზოგადოების უილიამ როუზ ბენეტის პრიზი (1959); Longview Foundation-ის ჯილდო (1959); მისი განსაკუთრებით ცნობილი ნაწარმოებებია: „სხვა ცხოველი“ (1954), ხერხემლების გალია (რაინჰარტი, 1958) და „დროსთან შერწყმა:ახალი და გამორჩეული პოემები“ (შრაიბნერი, 1963);
წერის სტილი
სვენსონი ლექსებს „იკონოგრაფიის“ სტილში ქმნიდა. ამ ტექნიკით დაწერილი ლექსი პირველად გამოაქვეყნა 1970 წელს მის წიგნში „იკონოგრაფიები“. ამ ტიპის პოემებში იგი ტაეპებს შინაარსთან დაკავშირებული სურათის მსგავსად ალაგებდა, მაგალითად: მისი ნაწარმოები „ქვემოდან“, აღწერდა რობერტ კენედის სამხედრო დაკრძალვას და ტაეპებს დაკეცილი დროშის ფორმა ჰქონდათ მიცემული. სვენსონი ცნობილია ბუნებრივი ლანდშაფტის აღწერით და ხშირი გამოყენებით, რომელშიც ამავდროულად ურევდა რელიგიას და ფილოსოფიას.
გარდაცვალება
მეი სვენსონი გარდაიცვალა 1989 წლის 4 დეკემბერს, 76 წლის ასაკში, დელავარის შტატში. იგი დაკრძალულია ლოგანის ქალაქის სასაფლაოზე, მის საფლავზე გამოსახულია გრანიტის სკამი, რომელზეც გამოსახულია მისი რამდენიმე პოეზია. სიცოცხლის ბოლო ოცი წლის განმავლობაში ის ნიუ–იორკში, ზღვის პირას, კლდეზე ცხოვრობდა.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:გარდაცვლილი 1989 კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის მწერლები
უანკანოს რაიონი
უანკანოს რაიონი (Distrito de Huancano) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პისკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 019 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 528 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 905.14 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პისკოს პროვინციის რაიონები
სუდანის გერბი
სუდანის გერბი (არაბ. شعار السودان) — სუდანის სახელმწიფო და ეროვნული სიმბოლო დროშასა და ჰიმნთან ერთად. მიიღეს 1985 წელს. სუდანის გერბი შეადგენს ფრინველმდივანს მუჰამად აჰმადის ფართან ერთად, რომელიც დროებით მართავდა სუდანს XIX საუკუნეში. გერბზე გამოსახულია ორი ლენტი, ზედაზე გამოსახულია დევიზი — النصر لنا (ალ-ნასრ ლანა) — გამარჯვება ჩვენია, ხოლო ქვედაზე — جمهورية السودان (სუდანის რესპუბლიკა).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სუდანის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:სახელმწიფო გერბები
ჩოქან ვალიხანოვი
ჩოქან ჩინგისის ძე ვალიხანოვი (Шоқан Шыңғысұлы Уәлихан; ნამდვილი სახელი და გვარია: მუჰამედ ქანაფია; Мұхаммед Қанафия; დ. ნოემბერი 1835 — გ. 10 აპრილი, 1865) — პირველი ყაზახი მეცნიერ-განმანათლებელი, ისტორიკოსი, ეთნოგრაფი, ფოლკლორისტი და მოგზაური. მონაწილეობდა ექსპედიციებში შუა აზიასა და ჩინეთში.
ბარბოსა (ანტიოკია)
ბარბოსა (Barbosa) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.300 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 42 547 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 206 კმ²-ია.
ჩოქან ვალიხანოვი
ბიოგრაფია
ჩოქან ჩინგისის ძე ვალიხანოვი დაიბადა 1835 წლის ნოემბერში. 1847 წლის შემოდგომაზე, 12 წლის ვალიხანოვმა მიატოვა მშობლიური სტეპი და მამის თანხლებით სწავლა დაიწყო ომსკის კადეტთა კორპუსში, რომლის დამთავრების შემდეგ (1853) მსახურობდა დასავლეთ ციმბირის გენერალ-საგუბერნატოროში. განსაკუთრებული ნიჭი გამოავლინა ისტორიის, გეოგრაფიისა და აღმოსავლური ფილოსოფიის სწავლებაში, რითაც მეტი ყურადღება მიიქცია. მასზე დიდი გავლენა მოახდინა ლიტერატორმა და ორიენტალისტმა ნიკოლოზ კოსტილეცკიმ და აგრეთვე ისტორიის მასწავლებელმა გონსევსკიმ. კადეტთა კორპუსში სწავლისას ვალიხანოვი დაუმეგობრდა ცნობილ მეცნიერს გრიგორ პოტანინს.
ბარბოსა (ანტიოკია)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ჩოქან ვალიხანოვი
ბიოგრაფია
ახალგაზრდა ვალიხანოვის ერუდიციას განსაკუთრებით აღმოსავლეთ ლიტერატურის დარგში აფასებდნენ სერგეი დუროვი, პეტრე სემიონოვ-ტიან-შანსკი და ნიკოლოზ იადრინცევი. ახლოს იცნობდა ვალიხანოვი ფიოდორ დოსტოევსკის, რომელიც დუროვთან ერთად კატორღას ომსკის ციხეში იხდიდა.
1853 წელს 18 წლის ასაკში ვალიხანოვმა დაამთავრა კადეტთა კორპუსი, რის შემდეგად ჯარის ვაკალერიის კორნეტის ჩინი მიიღო. ჩოქან ვალიხანოვმა საზოგადოებრივი და სალიტერატურო მოღვაწეობა სწავლის დამთავრებისთანავე დაიწყო. ფორმალურად იგი იყო ციმბირის კაზაკთა ჯარის მე-6 საკავალერიო პოლკის ოფიცერი, თუმცა ფაქტობრივად დატოვეს დასავლეთ ციმბირის გენერალ-საგუბერნატოროში, ხოლო ერთი წლის შემდეგ დანიშნეს გენერალ გოსფორტის ადიუნქტად, რომელიც მაშინ დასავლეთ ციმბირსა და ყაზახეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილებს მართავდა.
1854-1857 წლებში აქტიური მონაწილეობა მიიღო ყაზახთა მიერ უფროსი ჟუზისა და ყირგიზული ტომების ბუგუს, სარიბაღიშისა და სოლთუს რუსეთთან მშვიდობიანი მიერთების საქმეში. ერთდროულად ინტენსიურად დაიწყო გეოგრაფიის, ისტორიის, ადათ-წესების, ყაზახთა და ყირგიზთა სახალხო პოეზიის შესწავლა.
მოგზაურობა
1855 წელს თან გაჰყვა გენერალ გოსფორტს მოგზაურობაში და შეასრულა დიდი მოგზაურობა ცენტრალურ ყაზახეთში, შვიდმდინარეთსა და თარბაღათაიში. მისი მარშრუტი გადაჭიმული იყო ომსკიდან სემიპალატინსკამდე, აქედან აიაღუდიდან და კაპალიდან იმიერილის ალათაუმდე, სადაც იმ პერიოდში მიმდინარეობდა ვერნის გამაგრება. ამ მოგზაურობამ სათავე დაუდო ყაზახი ხალხისა და მისი ადათების სიღრმისეულ შესწავლას. იგი აგროვებდა მასალებს სტატისტიკის, ჩვეულებრივი სამართლისა და ყაზახთა ძველი რელიგიის შესახებ.
1856-1857 წლებში მონაწილეობა მიიღო დიდ სამხედრო-სამეცნიერო ექსპედიციაში, რომელიც ორგანიზებული იყო პოლკოვნიკ ხომენტოვსკის მიერ. ექსპედიციის მიზანი იყო ყირგიზელი ხალხის გაცნობა და ისიქ-ქოლის აუზის აგეგმვა. ამ მოგზაურობისას ვალიხანოვმა შეაგროვა ორნითოლოგიური და ენტომოლოგიური კოლექცია, შეადგინა ჰერბარიუმი, შეისწავლა შვიდმდინარეთის ფლორა და ფაუნა, მონაწილეობა მიიღო ისიქ-ქოლის აგეგმვაში, რომლის შედეგადაც ახალ რუკაზე შეიცვალა მისი სანაპიროების ფორმა და კონტურები.
1856 წლის აგვისტოს დასაწისში ვალიხანოვი კულჯაში გაემგზავრა. გზა და გზა მოინახულა დასავლეთი ჩინეთის რიგი მოსაზღვრე პუნქტი. კულჯინის მხარეში დაჰყო დაახლოებით სამი თვე, შემდეგ, შემოდგომის დადგომასთან ერთად, ომსკში დაბრუნდა. 1857 წლის გამგზავრება ვალიხანოვისთვის არსებითად იყო საცდელი ნაბიჯი კაშგარში მოგზაურობის წინ. ახალგაზრდა მკვლევრის გამოკვლევები განხორციელებული ტიან-შანკსის მეოხებით გეოგრაფიასა და ისტორიაში ფართოდ გახდა ცნობილი პეტერბურგის სამეცნიერო წრეებში. 1857 წლის 27 თებერვალს ვალიხანოვი აირჩიეს რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების ნამდვილ წევრად.
1858-1859 წლებში კაშგარში მოგზაურობამ მას მამაცი მოგზაურის სახელი მოუტანა. შეისწავლა ევროპაში ამ თითქმის უცნობი ქვეყნის გეოგრაფია, ისტორია, პოლიტიკური წყობილება, კულტურის თავისებურებები და ადათები, რითაც შეიტანა არსებით წვლილი აღმოსავლეთ თურქესტანის სამეცნიერო კვლევის საქმეში. ექსპედიციის გზავნილი, რომელშიაც დაინტერესებული იყვნენ მეცნიერი-გეოგრაფები, ერთდროულად შეესაბამებოდა რუსეთის მთავრობის საგარეო პოლიტიკას და იყო დაკავშირებული საერთ პოლიტიკურ ღონისძიებასთან. თავისი წარმატებული მოგზაურობა მან 10 თვესა და 14 დღეში დაამთავრა და 1859 წლის 12 აპრილს ვალიხანოვი ვერნიში ჩამოვიდა თან არსებული მდიდარი და საინტერესო ცნობებით კაშგარის შესახებ.
ვალიხანოვის მოგზაურობის უმთავრესი შედეგი იყო მისი კაპიტალური შრომა: „ალთიშარის მდგომარეობის ან ჩინეთის პროვინცია ნან-ლუს (მცირე ბუხარინის) ექვსი აღმოსავლეთი ქალაქის შესახებ“. ეს იყო პირველი სამეცნიერო შრომა, რომელიც მიეძღვნა აღმოსავლეთ თურქესტანის ისტორიას, გეოგრაფიასა და სოციალურ წყობილებას. ამ ნაშრომს დღემდე არ დაუკარგავს თავისი მნიშვნელობა.
1959 წლის ბოლოდან 1961 წლის გაზაფხულამდე ვალიხნაოვი პეტერბურგში იმყოფებოდა, სადაც დაუახლოვდა დემოკრატიულ ინტელიგენციას, მათ შორის: გრიგოლ პოტანინს, თედორე დოსტოევსკის, სერგეი დუროვსა და სხვა. მისი პეტერბურგში მოღვაწეობა მრავალმხრივი აღმოჩნდა. სამხედრო-სასწავლო კომიტეტის დავალებით შეადგინა შუა აზიისა და აღმოსავლეთ თურქესტანის რუკა. გეოგრაფიულ საზოგადოებაში მონაწილეობა მიიღო კარლ რიტერის შრომების გამოცემის მომზადებაში, შეადგინა მასალები ყაზახეთისა და შუა აზიის გეოგრაფისას და ეთნოგრაფიაში, კითხულობდა ლექციებს. ზოგჯერ მისი ლექციები გაზეთებშიც იბეჭდებოდა.
ვალიხანოვი იყო პირველი ყაზახი მხატვარი, შექმნა ეთნოგრაფიულად ზუსტი მრავალი ჩანახატი, რომლებითაც აფორმებდა თავისსავე სამეცნიერო სამგზავრო დღიურებს. აქვს აგრეთვე დაზგური სურათები და აკვარელები „დიდი ურდოს ყაზახები“, „სართაი სარი ბაღიშის გვარიდან“ და სხვა. დატოვა მნიშვნელოვანი გამოკვლევები შუა აზიის, ყაზახეთისა და დასავლეთ ჩინეთის ხალხების, კულტურისა და ისტორიის შესახებ: „ნარკვევები ჯუნღარიაზე“ (1861), „აბლაია“ (1861), „ჩინეთის იმპერიის დასავლეთი მხარე და ქ. კულჯა“ (გამოქვეყნდა 1858 წელს) და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1835 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1865 კატეგორია:ყაზახი ისტორიკოსები კატეგორია:ყაზახი ეთნოგრაფები კატეგორია:ყაზახი ფოლკლორისტები კატეგორია:ყაზახი მოგზაურები
იბერიის არტაშესიანთა დინასტია
იბერიის არტაშესიანთა დინასტია, არტაშესიანები (Արտաշեսյաններ), ქართულ წყაროებში ცნობილი, როგორც არშაკუნიანთ გვარი ანუ არშაკუნიანთა დინასტია — დიდი სომხეთის ეპონიმური დინასტიის შტო, რომელიც მმართველობდა იბერიაში (ძველი საქართველო) დაახლ. ძვ. წ. 90-დან ახ. წ. 30 წლამდე. შუა საუკენეების ქართული ქრონიკების თანახმად, მათ მოიპოვეს იბერიის სამეფო გვირგვინი მას შემდეგ, რაც იბერიელი დიდებულები აჯანყდნენ მათი მეფის ფარნაჯომის წინააღმდეგ, ფარნავაზიანთა დინასტიიდან, და მიმართეს სომხეთის მეფეს თხოვნით გაეგზავნა ახალი მონარქის ხარისხში თავისი შვილი, რომელიც დაქორწინებული იყო ფარნავაზიდ პრინცესაზე. როგორც სომხეთის მეფეს, ისე მის ძეს ანალები „არშაკად“ მოიხსენიებს, შესაძლოა აღრევაა არტაშესთან მიმართებით, რომელიც, თვალსაჩინოდ აღიქმება როგორც სომეხ არტაშესიან მეფეთა საერთო ტერმინი. პროფესორი კირილ თუმანოვი ამ აღწერილობით სომხეთის მეფეს აიდენტიფიცირებს არტავაზდ I-თან (მეფობდა დაახ. ძვ. წ. 159–115) და მის ძედ თვლის ახლადდადგენილ იბერიის მეფე არშაკ I-ს (მეფობდა ძვ. წ. 90–78).
კირილ თუმანოვი:
შემდგეგ ქრონიკა აღწერს გაერთიანებული იბერიულ-სომხური არმიის დიდ ბრძოლას ფარნაჯომსა და მის მომხრეებს შორის. საბოლოოდ ფარნაჯომი დამარცხდა და მოკლულ იქნა, და ამის შემდგომ სომეხი უფლისწული გახდა იბერიის მეფე.
არშაკ I/ არტაშეს I – სომეხ არტაშესიანთა პირველი წარმომადგენელი ძველი იბერიის ტახტზე. დიდი სომხეთის მეფის არტაშეს I-ის შვილიშვილი და, სავარაუდოდ, არტავაზდ I-ის ძე. მრავალი საუკუნის შემდეგ, ქართველი ისტორიკოსები (მაგალითად ლეონტი მროველი, XI საუკუნე) გადმოგვცემდნენ, რომ არშაკი იყო სომხეთის მეფის ძე, ხოლო მისი მეუღლე წარმოიშვა ფარნავაზიანებისგან.
მოსე ჯანაშვილი:
არშაკი მოწოდებულ იქნა იბერიის მმართველად ხალხის მიერ მოძულებული მეფე ფარნაჯომის ბრძოლაში დაღუპვის შემდეგ. როდესაც სომხეთის მეფე ტიგრან დიდმა დაიპყრო იბერია, მაშინ მან ტახტზე დაადგინა თავისი ბიძაშვილი არშაკი (დაახლ. ძვ. წ. 90). მას მემკვიდრეობდა მისი ძე არტაგი.
მცირე ცნობები მოიპოვება იბერიის არტაშესიანების პირველი წლების მმართველობის შესახებ. როგორც ჩანს, ისინი მათი სომეხი ბიძაშვილების გავლენის ქვეშ იყვნენ, რომლებსაც იბერიამ დაუთმო თავისი ტერიტორიების მნიშვნელოვანი ნაწილი. ძალაუფლების პიკში მყოფ სომხურ არტაშესიანებთან გაერთიანებას ტიგრან II-ის მმართველობის დროს (ძვ. წ. 95–55), იბერიის მესამე მითრიდატული ომში ჩართვა მოჰყვა, პონტო-სომხურ კავშირსა და რომს შორის (ძვ. წ. 75–65). პლუტარქე და გაიუს ლიცინიუს მაკრი ამტკიცებდნენ, რომ იბერიული კონტინგენტი იკავებდნენ თვალსაჩინო ადგილს ტიგრანაკერტის (ძვ. წ. 69) და არტაშატის (ძვ. წ. 68) ბრძოლებში. მაშინაც კი, როდესაც ტიგრანი შეწყალების სანაცვლოდ პომპეუსს დანებდა, იბერიის არტაშესიანი მეფე არტოგი (ძვ. წ. 78–63) ჯიუტად აგრძელებდა მედგარ წინააღმდეგობას შემოჭრილი რომაელების წინააღმდეგ, მაგრამ საბოლოოდ დამარცხება განიცადა და იძულებული გახდა მშვიდობა ეთხოვა. ეს არტოგი, კარგად ცნობილი კლასიკური წყაროებიდან, აშკარად არის არტაგი (არტოგი), არშაკ I-ის/ არტაშესის ძე, ცნობილი ქართული ანალებიდან, რომლებიც გასაოცრად ტოვებენ ყოველგვარ მოხსენიებას რომაული შემოსევების შესახებ, მაგრამ ნაცვლად ამისა გვატყობინებენ მეფის ბრძოლას „სპარსელებთან“.
თუმცა რომაული ჰეგემონია იბერიაზე ხანმოკლე აღმოჩნდა, და ჩვენს ერამდე 36 წელს ლეგატ პუბლიუს კანიდიუს კრასუსს თავისი არმიის შეყვანა მოუწია იბერიაში, რათა მათი მეფე ფარნავაზი იძულებული გაეხადა ახალი კავშირი დაემყარებინა რომთან. არც ფარნავაზი, არც მისი ურთიერთობა რომთან არაა დაფიქსირებული ქართულ ქრონიკებში, ამბავი რომელიც კონცენტრირებულია მეფე ბარტომზე, არტაგის ძეზე, და მის აღსასრულზე ერთდროს დევნილ უფლისწულ მირიანთან ბრძოლაში, რომელმაც საბოლოოდ იბერიის ტახტზე აღადგინა ფარნავაზიანთა დინასტია. თანამედროვე სწავლულები იხრებიან ფარნავაზის ბარტომთან იდენტიფიცირდებისკენ და მას თვლიან არტაშესიანთა შტოს უკანასკნელ წარმომადგენლად.
კონსტანტინე პაპინაშვილი
კონსტანტინე პაპინაშვილი (დ. 15 სექტემბერი, 1898, თბილისი — გ. 2 მარტი, 1975) — ქართველი გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1963), პროფესორი (1967).
ბიოგრაფია
ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროს მუშაობდა თბილისის ფიზიკურ ობსერვატორიაში. 1930 წელს მუშაობა დაიწყო ამიერკავკასიის ჰიდრომეტეოროლოგიური სამსახურის სამმართველოს ამინდის უნივერსიტეტში. 1936 წლიდან ამინდის გრძელვადიანი პროგნოზების განყოფილების გამგეა. იგი საქართველოში პირველი სინოპტიკოსი იყო, რომელიც ემსახურებოდა ავიაციას ამინდის საიმედო პროგნოზებით და შტორმული გაფრთხილებებით. 1929 წლიდან მიწვეული იყო სინოპტიკოსად ამიერკავკასიის სამოქალაქო ავიაციის სამმართველოში. ამასთან ერთად, ეწეოდა სამეცნიერო მუშაობას. სხვებთან ერთად მან შეისწავლა ამიერკავკასიაში მიმდინარე ცირკულაციური პროცესების თავისებურებანი. პირველად იქნა დადგენილი სინოპტიკური პროცესების ტიპები და მათთან დაკავშირებული ამინდის ხასიათი, რომელთა მეშვეობითაც ხდება ჰაერის მასების შემოსვლა ამიერკავკასიაში. შემდეგში დიდი ყურადღება დაუთმო ატმოსფერული პროცესების დინამიკას და მათ თავისებურებებს. მის საკანდიდატო ნაშრომში მოცემულია სეზონური პროგნოზის მეთოდის დამუშავების ცდა კავკასიაში. სადოქტორო ნაშრომი დაიბეჭდა მონოგრაფიად. მასში მდიდარი ფაქტობრივი მასალის ანალიზის საფუძველზე მოტანილია ატმოსფეროს ზოგადი ცირკულაციის ღრმა ანალიზი ჩრდილეოთ ნახევარსფეროსათვის. გამოკვლეულია ატმოსფეროს ცირკულაციისა და ამინდის ხასიათის სეზონური თავისებურებანი; დაადგინა ჰაერის ტემპერატურისა და ატმოსფერული ნალექების გამომწვევი პირობები. ნაშრომში მოცემულია ამიერკავკასიაში ბუნებრივი სინოპტიკური პერიოდებისათვის ატმოსფერული პროცესების, ჰაერის ტემპერატურისა და ატმოსფერული ნალექების პროგნოზის მეთოდიკა. 1950-1952 წლებში იგი შეთავსებით მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის უნივერსიტეტში, სადაც თავისი წვლილი შეიტანა სინოპტიკური კლიმატის გაშუქების საქმეში. 1953 წლიდან დაინიშნა ამიერკავკასიის რეგიონალურ სამეცნიერო-კვლევით ჰიდრომეტეოროლოგიურ უნივერსიტეტში განყოფილების გამგედ. გამოქვეყნებული აქვს 80-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. მისი უშაულო მონაწილეობით შედგა მეთოდური დარიგება მოკლევადიანი პროგნოზის შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 მარტი კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
წეროვნის ნამოსახლარი
წეროვნის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ წეროვნის საბჭოთა მეურნეობის დასავლეთით, გორაზე. ზედაპირულად აკრეფილი მასალის მიხედვით (თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები, კაჟის ნამგლის დაკბილული ჩანართი და სხვა), რომელიც ინახება საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში, ნამოსახლარი გვიანდელი ბრინჯაოსა და ადრინდელი რკინის ხანით თარიღდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ლალაჰირანი
ლალაჰირანი (Lələhiran) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 115 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
აღმოსავლეთის ნაძვი
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძვი
წმინდა აკაკი
წმინდა აკაკი (გ. 321) — IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანი. ხსენიების დღეა 10 აგვისტო (ძველი სტილით 28 ივლისი).
ცხოვრება და მოღვაწეობა
წმიდა მოწამე აკაკი ქრისტეს აღსარებისთვის შეიპყრეს და სამსჯავროზე წარადგინეს. სამი მმართველი ამაოდ ცდილობდა, კერპებისთვის მსხვერპლის შეწირვაზე დაეყოლიებინა იგი: მმართველმა ლიკინიუსმა სასტიკად აწამა წმინდანი. შემდეგ კი მმართველ ტერენტიუსთან გაგზავნა. ამ უკანასკნელის ბრძანებით, ნეტარი ადუღებული კუპრითა და ქონით სავსე ქვაბში ჩააგდეს, საიდანაც იგი სრულიად უვნებელი ამოვიდა. წმიდანი წარმართულ ტაძარში შეიყვანეს, მაგრამ მისი ლოცვით შიგ აღმართული ყველა კერპი შეიმუსრა, უფლის რჩეული მხეცებს მიუგდეს დასაგლეჯად, მაგრამ ნეტარს არც ნადირებმა დააკარეს პირი. ამის შემდეგ ქრისტეს ტარიგი გახურებულ ღუმელში შეაგდეს და, როცა, ყველას გასაოცრად, არც ახლა დაუშავდა რამე, მმართველი თავად მიუახლოვდა ქურას იმის გასარკვევად, საკმარისად იყო თუ არა იგი გახურებული. უფალმა, რომელიც მადლის საბურველით იფარავდა თავის რჩეულს, უსჯულოს რისხვა დაატეხა თავს: მას, დაფუფქულს, იქვე აღმოხდა სული. მაშინ წმიდა აკაკი ვინმე პოსიდონიუსს გადასცეს საწამებლად, რომელმაც მძიმე ბორკილები დაადო და ქალაქ მილეტში გაგზავნა. ღვთის სათნომყოფელმა ლოცვის ძალით აქაც შემუსრა კერპები. ბოლოს გაავებულმა მტარვალებმა აკაკის თავი მოჰკვეთეს (+დაახლ.321). ხუცესმა ლეონტიმ მისი წმიდა ნეშტი ქალაქ სინადში (მცირე აზია) მიაბარა მიწას.
სქოლიო
კატეგორია:IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 321
ლა-გრანხა-დე-ლა-კოსტერა
ლა-გრანხა-დე-ლა-კოსტერა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 1 კმ². მოსახლეობა — 295 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
The Independent
ინდეპენდენტი (The Independent — დამოუკიდებელი) — ბრიტანული ონლაინ-გაზეთი. დაარსდა 1986 წელს, როგორც ლონდონში გამომავალი ნაციონალური დილის გაზეთი. 1997 წლიდან მას აკონტროლებდა ირლანდიელი ბიზნესმენის, ტონი ო’რეილის Independent News & Media, 2010 წელს კი გაზეთი რუსმა ბიზნესმენმა, ალექსანდრე ლებედევმა იყიდა. 2016 წლის მარტიდან გამოცემამ ნაბეჭდი ვერსია შეწყვიტა და მთლიანად ონლაინ-სივრცეში გადაინაცვლა.
ზედმეტსახელად Indy, თავდაპირველად პატარა ფურცლებზე დაბეჭდილი გაზეთი იყო, 2003 წლიდან კი ტაბლოიდის ფორმატზე გადავიდა. გამოცემა ცენტრისტულ-მემარცხენე ხედვებისაა და ორიენტირებულია კულტურასა და პოლიტიკაზე, ეკონომიკურ საკითხებზე. საკუთარ თავს არ უკავშირებს არც ერთ პოლიტიკურ პარტიას და წარმოაჩენს ხედვათა ფართო სპექტრს. „თავისუფალი პოლიტიკური პარტიების მიდრეკილებისგან, თავისუფალი მესაკუთრული გავლენისგან“ — ასე აღწერს გაზეთი საკკუთარ თავს; აღნიშნული წარწერის მქონე ბანერი დატანილი იყო გაზეთის მთავარ გვერდზე, თუმცა 2011 წელს ის მოიხსნა.
ყოველდღიურმა გამოცემამ 2004 წელს ბრიტანეთის პრესის ჯილდო მიიღო და დასახელდა წლის ნაციონალურ გაზეთად. 2013 წლიდან გამოცემის მთავარი რედაქტორია წარმოშობით ინდოელი ამოლ რაჯანი, მოადგილე კი არჩი ბლანდი. 28 წლის ბლანდი ერთ-ერთი ყველაზე ახალგაზრდა ადამიანი იყო ბრიტანეთის საგაზეთო ინდუსტრიის ისტორიაში, რომელიც მაღალ მმართველობით რგოლში დაინიშნა; რაც შეეხება რაჯანს, მთავარ რედაქტორად დანიშვნისას ის 29 წლის იყო.
მაზმაზაქი
მაზმაზაქი (Məzməzək) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
The Independent
ისტორია
The Independent-ის პირველი ნომერი 1986 წლის 7 ოქტომბერს დაიბეჭდა. გაზეთის დამფუძნებლები იყვნენ ანდრეას ვაითამ სმითი, სტივენ გლუვერი და მეთიუ საიმონდსი. სამივე მათგანი The Daily Telegraph-ის ყოფილი ჟურნალისტები იყვნენ.
The Independent-ის დაარსება ბრიტანეთის საგაზეთო სამყაროში არსებულ რთულ პერიოდს დაემთხვა, რაც რუპერტ მერდოკის კუთვნილ მედიასაშუალებებში წარმოქნილი პრობლემებით იყო გამოწვეული. თავდაპირველად, The Independent-მა სწორედ მერდოკის გაზეთებიდან სცადა თანამშრომელთა გადმობირება. ცენტრისტული-მემარცხენე მკითხველების გადაბირების გზით, პირველი გამოწვევა The Guardian-ს გაუგზავნა, მეორე მხრივ კი The Times-ს დაუწყო კონკურენცია. ტირაჟმა პიკს 1989 წელს მიაღწია — 400 000.
1990-დან დღემდე
1990-იან წლებში The Independent-ი პრობლემების წინაშე აღმოჩნდა, რადგან ფასები დააგდეს მერდოკის კუთვნილმა გაზეთებმა. ამის შემდეგ, გაზეთმა სარეკლამო კამპანია წამოიწყო, რომელშიც The Times-სა და The Daily Telegraph-ს მეპატრონეების, რუპერტ მერდოკისა და კონრად ბლეკის ინტერესების გატარებაში ადანაშაულებდა.
ფინანსური პრობლემები შეექმნა გაზეთის გამოცემას. მისით დაინტერესება გამოთქვა სხვა რამდენიმე მედია-კომპანიამ. 1994 წელს გაზეთის აქციების მესამედი ტონი ო'რეილის Mirror Group Newspapers-მა შეიძინა. 1995 წელს გაზეთის წილები გადანაწილდა Independent News & Media-ს (43%), MGN-ს (43%), და Prisa-ს (El País-ის გამომცემელი, 12%) შორის.
1998 წელს ო’რეილმა კომპანიის 54% ჩაიგდო ხელში, რაც 30£ მილიონი დაუჯდა. 2004 წლისთვის, გაზეთი კვლავ პრობლემების წინაშე აღმოჩნდა და წლიური დანაკარგი 5£ მილიონს შეადგენდა.
2010 წლის 25 მარტს, Independent News & Media-მ გაზეთი რუს ოლიგარქს, ალექსანდრე ლებედევს მიჰყიდა სიმბოლურ ფასად, 1£-ად, მომდევნო ათი თვის მანძილზე 9.25£ მილიონის გადახდის პირობით; თავის მხრივ, ცალ-ცალკე The Independent-ი და The Independent on Sunday განგრძლივი საკონტრაქტო ხელშეკრულებით 28£ და 40£ მილიონად შეფასდა. 2009 წელს, ლებედევს უკვე ჰქონდა შეძენილი გაზეთი London Evening Standard-ი.
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანული ვებსაიტები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს გაზეთები კატეგორია:ინგლისურენოვანი გაზეთები
ბაჰამის კუნძულების დროშა
ბაჰამის კუნძულების დროშა — ბაჰამის კუნძულების ეროვნული სიმბოლო. მიღებულია 1973 წლის 10 ივლისს. დროშა შედგება შავი ტოლგვერდა სამკუთხედისგან, რომელიც მიემართება ორფეროვანი სამი ჰორიზონტალური, თანაბარი სვეტისგან შემდგარი უკანა ფონისკენ. შუა სვეტი ოქროსფერია, ზედა და ქვედა კი ზღვისფერი.
დროშის სიმბოლიზმი შემდეგია: შავი, ძლიერი ფერი განასახიერებს გაერთიანებული ხალხის სიმამაცესა და ძალას, დროშის ძირითადი ნაწილისკენ მიმართული სამკუთხედი წარმოსახავს ბაჰამელი ხალხის შეუპოვრობას განვითარებისაკენ. ოქროსფერი და ზღვისფერი მზისა და ზღვის მდიდარი რესურსების სიმბოლოა.
სქოლიო
კატეგორია:ბაჰამის კუნძულების ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები
რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის სპეციალური ასტროფიზიკური ობსერვატორია
რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის სპეციალური ასტროფიზიკური ობსერვატორია (Специальная Астрофизическая Обсерватория) — 1966 წელს სსრ კავშირში აგებული ასტრონომიული ობსერვატორია, რომელიც ამჟამად რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის დაქვემდებარებაშია. ობსერვატორია მდებარეობს მდიანრე დიდი ზელენჩუკის ხეობაში, კავკასიონის სოფელ ქვედა არხიზის მახლობლად. ობსერვატორია მოიცავს BTA-6 ოპტიკურ და RATAN-600 რადიო ტელესკოპს. აღნიშნული ობიექტები დაახლოებით 20 კმ-ით (12 მილი) არიან დაშროებული.
BTA-6 ოპტიკური ტელესკოპი
პირველი შედეგები წარმატებული არ აღმოჩნდა, რადგანაც ბრომსილიკატი დაიმსხვრა, რომელიც 1978 წელს შეანაცვლეს. დაკვირვების დროს დიდი გუმბათი და 42 ტონა მასიური სარკე ტელესკოპის მუდმივი ტემპერატურის შენარჩუნებას ართულებს. კავკასიონის მწვერვალების ირგვლივ მქროლავი ქარის გამო წარმოქმნილი ატმოსფერული ტურბულენტობა მხედველობას ამცირებს. მიუხედავად ამ ნაკლისა, BTA-6 მნიშვნელოვან ინსტრუმენტს წარმოადგენს 26 ვარსკვლავიერი სიდიდის მანძილზე მდებარე ობიექტების შესასწავლად.
სხვა ოპტიკური ტელესკოპები
BTA-6-თან ერთად სპეციალურ ასტრონომიულ ობსერვატორიაში ორი პატარა ტელესკოპიც ფუნქციონირებს, რომლებიც კარლ ცეისმა ააშენა. ორივე ტელესკოპი BTA-6-ის პროგრამების მხარდასაჭერადაც გამოიყენება და ინდივიდუალურადაც ფუნქციონირებს. უფრო დიდი 1 მეტრის Zeiss-1000 ტელესკოპი BTA-6 ტელესკოპიდნა რამდენიმე ასეული მეტრის მოშორებით მდებარეობს. Zeiss-1000-ის პირველი შუქი 1990 წელს იყო, თუმც აინსტალაცია და დამატებითი ინსტრუმენტებით აღჭურვა 1993 წლამდე გაგრძელდა.
RATAN-600 რადიო ტელესკოპი
RATAN-600 (РАТАН-600 – РАдио Телескоп Академии Наук) მეცნიერებათა აკადემიის რადიო ტელესკოპი) შედგება 576 მეტრის დიამეტრის წრიული კვადრატული რადიო ამრეკლავებისაგან. მდებარეობს ზღვის დონიდან 970 ემტრზე. ყოველი ამრეკლავი ინსტრუმენტულ კაბინასთანაა კომბინირებული, რომელიც სხვადასხვა მიმღებსა და ინსტრუმენტს შეიცავს. მეცნიერებათა აკადემიის რადიო ტელესკოპი მსოფლიოში ყველაზე ფართო დიამეტრის მქონე ინდივიდუალური რადიო ტელესკოპია. ტელესკოპს სამი სისტემა აქვს: ორსარკიანი სისტემა - რგოლის სექტორი ტალღებს მიმართავს ცილინდრული მეორეული სარკისკენ, შემდეგ კი მიმღებებისკენ; სამსარკიანი სისტემა - ხაზოვანი სარკეები აირეკლავენ ტალღებს რგოლის სამხრეთი სექტორისკენ; მთლიანი რგოლი - გამოიყენება ახლო ზენიტის გამოსაკვლევად, კონუსურ მეორეულ სარკესთან და მიმღებებთან ერთად.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ასტრონომიული ობსერვატორიები კატეგორია:ყარაჩაი-ჩერქეზეთის შენობა-ნაგებობები კატეგორია:რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ინსტიტუტები
უმაის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პისკოს პროვინციის რაიონები
ბელმირა
ბელმირა (Belmira) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.550 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 196 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 296 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ლარმარუდი
ლარმარუდი (Lərmərud) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1019 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
კორნუსის ბრძოლა
კორნუსის ბრძოლა — რომისა და კართაგენის ბრძოლა მეორე პუნიკური ომის პერიოდში.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეორე პუნიკური ომის ბრძოლები კატეგორია:ძვ. წ. III საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:რომის რესპუბლიკის ბრძოლები
ჩქარი თანიფი
ჩქარი თანიფი ან ზემოთში თანიფი (Җитез Танып; Тере Танып) — მდინარე რუსეთში, ბაშკირეთში. მდინარე ბელაიის მარჯვენა შენაკადი. სათავეს იღებს პერმის მხარეში არსებული ჭაობებიდან. სიგრძე 345 კილომეტრი, აუზის ფართობი 7560 კმ². საშუალო დახრილობა 0,5%. აუზის საშუალო სიმაღლე 159 მ, ჭაობიანობა 2%, ტყიანობა 25%, დაკარსტულობა 25%. ადგილის რელიეფი წარმოადგენს ბორცვიან-უვალებიან ვაკეს, ზემო წელი და მარცხენანაპირეთი მაღლდება 284 მ-მდე, ჭარბობს რუხი ნიადაგი. მდინარის აუზის ზედა და ქვედა ნაწილი იკავებს შერეულ ტყეებს, შუა ნაწილი — სასოფლო-სამეურნეო მიწებს. ძირითადად იკვებება თოვლის წყლით. შემოდგომაზე ჩამონადენი შეადგენს 66 %-ს, ზაფხულსა და შემოდგომაზე 20%-ს, ხოლო ზამთარში 14%-ს. იყინება ნოემბრის პირველ ნახევარში, ყინულისგან თავისუფლდება აპრილში. წყლის საშუალო ხარჯი შესართავიდან 20 კილომეტრში 44,6 მ³/წმ. მარჯვენა შენაკადებიდან აღსანიშნავია: იუგი, ვერზი, გარეიკა, მარცხენა შენაკადებიდან: იარი, კიზგანი, სიბირგანი. ზემოთში მდინარეს უბრალოდ თანიფი ეწოდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:პერმის მხარის მდინარეები კატეგორია:ბაშკირეთის მდინარეები
მშო ჭარნტირი
მინი|300პქ|მატენადარანში დაცული უდიდესი და უმცირესი ხელნაწერი წიგნები. მშო ჭარნტირი ან ტონაკანი — სომხეთის უძველესი და უდიდესი პერგამენტის ხელნაწერი, შეიქმნა 1200-1202 წლებში, ერზინჯანის ავაგის ეკლესიაში, ბაიბურთის თავად ასტვაწატურის შეკვეთით. გადამწერები არიან ვართან კარენცი და მისი დამხმარე სტეფანოზი. ამჟამად 660-დან შემორჩენილია ხელნაწერის 601 პერგამენტი. წიგნი შედგება 2 ნაწილისაგან და იწონის 28 კილოგრამს.
სომეხთა გენოციდის პერიოდში ქალაქ მუშის ეკლესიაში დაცული წიგნის ორი ნაწილი სხვადასხვა გზებით მოხვდა თბილისში და ფლობდა ეთნოგრაფიული საზოგადოება, 1977 წელს გააგზავნეს ერევანში და ამჟამად ინახება მესროპ მაშტოცის სახელობის ხელნაწერთა ცენტრში, მატენადარანში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხური ხელნაწერები კატეგორია:სომხური წიგნები
მერსად ბერბერი
მერსად ბერბერი (Mersad Berber; დ. 1 იანვარი 1940, ბოსანსკი პეტროვაცი, იუგოსლავიის სამეფო — გ. 7 ოქტომბერი 2012, ზაგრები, ხორვატია) — ბოსნიელი მხატვარი.
ბიოგრაფია
ბერბერი დაიბადა ბოსანსკი პეტროვაცში, 1940 წლის 1 იანვარს. იგი ლუბლიანის ხელოვნებათა აკადემიას ამთავრებს, 1978 წლიდან კი მასწავლებელია სარაევო ხელოვნებათა აკადემიაში. ბოსნიის ომის დაწყების შემდეგ ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ხორვატიის ტერიტორიაზე – ზაგრებსა და დუბროვნიკში.
ჯილდოები
1966 წლიდან მოყოლებული ბერბერმა ორმოცდაათზე მეტი ჯილდო მიიღო, მათ შორის: