cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hardwired... to Self-Destruct
კრიტიკოსების შეფასება
Sputnikmusic-ის ტრეი სპენსერი წერდა, რომ შესრულების მხრივ, ჰეტფილდის ვოკალი განახლებულად ჟღერდა, მაგრამ უკმაყოფილო იყო ულრიხის შესრულებით ზოგიერთ სიმღერაში. დასკვნის სახით, იგი წერდა, რომ მეტალიკა არ ცდილობდა კლასიკური ჟღერადობის კვლავ მიღებას, მაგრამ ალბომი მხოლოდ „დაკვრისადმი სიყვარულის გამო ჩაწერა“. სტივენ დალტონი, Classic Rock-იდან, ამბობდა, რომ მეტალიკა კვლავ უწევდა კონკურენციას უდიდეს პოპულარულ შემსრულებლებს ისეთ პირობებში, სადაც მუსიკა უარესობისკენ შეიცვალა. დალტონს მოეწონა დისკის გარეკანი, მაგრამ მისი აზრი მუსიკის შესახებ უფრო არაერთგვაროვანი იყო. ადრიენ ბეგრანი (PopMatters) კმაყოფილი ჩანდა ჯგუფის მხრიდან სიმღერების შექმნის ხარისხით და ბალადებისგან და ხანგრძლივი ინსტრუმენტალებისგან თავის შეკავებით. იგი აღნიშნავდა, რომ მეტალიკას კვლავ სიამოვნებდა შესრულება და შექმნა ალბომი, რომელიც მოეწონებოდა როგორც ძველ, ასევე ახალ მსმენელებს. ნიკ მაკ-კორმიკის (The Daily Telegraph) თანახმად, თუკი ალბომი უფრო ხანგრძლივი იქნებოდა, იგი უფრო ეფექტიანი გამოვიდოდა. თუმცა, დადებითი მის მიმოხილვაში ის იყო, რომ მისი აზრით, „80 წუთის განმავლობაში განრისხებულად ჩაგყვირიან და საერთოდ არ ნებდებიან.“
დისკი 3
მესამე დისკი მეორე სიმღერა იწერებოდა რონი ჯეიმზ დიოსადმი მიძღვნილი ალბომისთვის Ronnie James Dio – This Is Your Life (2014). სიმღერები 5–13 ჩაწერილია სტუდიაში Rasputin Music (ბერკლი, კალიფორნია), 2016 წლის 16 აპრილს, გრამფირფიტების დღეს გამოსაცემად. სიმღერა 14 ჩაიწერა მინეაპოლისში, მინესოტაში, 2016 წლის 20 აპრილს, U.S. Bank Stadium-ზე.
პერსონალი
ინფორმაცია აღებულია ალბომის ბუკლეტიდან.
სერტიფიცირებები
!scope="row"|South Korea (Gaon)
სქოლიო
კატეგორია:2016 წლის ალბომები კატეგორია:მეტალიკის ალბომები კატეგორია:ალბომები გრეგ ფაიდელმენის პროდიუსერობით კატეგორია:დამოუკიდებლად გამოცემული ალბომები
მიხეილ ზანდუკელის სახლ-მუზეუმი
მიხეილ ზანდუკელის სახლ-მუზეუმი — ისტორიული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ არანისის აღმოსავლეთ განაპირას. აგებულია XIX საუკუნის II ნახევარში. ამ სახლში ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ცნობილი ქართველი პედაგოგი და ლიტერატურადმცოდნე მიხეილ ზანდუკელი. სახლი ორსართულიანია ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. შენობის უკანა კედელი შეჭრილია მთის ფერდობში. პირველ სართულზე ხუთი ოთახია. ყოველ ოთახს ან სამხრეთის, ან დასავლეთის მხარეს თითო კარი და ფანჯარა აქვს. მეორე სართულზე თერთმეტი ოთახია. სამხრეთით და დასავლეთით ამ სართულს მთელ სიგრძეზე ხის აივანი გასდევს. აივანზე ყოველი ოთახის თითო კარი და ფანჯარა გამოდის. ჩრდილოეთით, მთავარი ფასადის აღმოსავლეთ ნაწილში, პატარა აივანია რომლითაც შუაში კარი და ექვსსაფეხურიანი კიბე აქვს. ასეთივე კიბეა შენობის დასავლეთ მხარეს, აივნის ჩრდილოეთ ნაწილში. სახლს ხის კონსტრუქციის ოთხფერდა სახურავი აქვს, გადახურულია ღარიანი კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის მუზეუმები
ხორხე სალინასი
ხორხე სალინასი (Jorge Salinas; დ. 27 ივლისი 1968) — მექსიკური სერიალების, ფილმების და თეატრის მსახიობი.
ალექსანდრე ცხაკაია
ალექსანდრე ცხაკაია (დ. 9 სექტემბერი, 1902, კოკი — გ. 21 დეკემბერი, 1970) — ქართველი გეოფიზიკოსი, სეისმოლოგი.
ბიოგრაფია
1927 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1933 წლიდან მუშაობდა საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გეოფიზიკის ინსტიტუტში, 1951 წლიდან იყო რეგიონული სეისმოლოგიის განყოფილების გამგე. იყო არის საქართველოში თანამედროვე სეისმოლოგიური კვლევისა და სეისმოლოგიური სამსახურის ერთ-ერთი ორგანიზატორი. მისი ხელმძღვანელობით შეიქმნა საქართველოში რეგიონული სეისმოლოგიური სადგურების ქსელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 21 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 9 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1902 კატეგორია:გარდაცვლილი 1970 კატეგორია:ქართველი გეოფიზიკოსები კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კანუნი (ალბანეთი)
კანუნი (Kanuni i Lekë Dukagjinit) — კომპლექტი ალბანური ტრადიციული კანონების. თავდაპირველად კანუნი იყო ზეპირი და მხოლოდ მე-20 საუკუნეში გამოაქვეყნდა წერილობით. არსებობს მხოლოდ ერთი "კანუნი" უძველესი დროიდან და საყოველთაოდ მოხსენიებული, როგორც "Kanun of Leke", საიდანაც წარმოიშვა ექვსი შემდეგი ვარიაციები, რომელიც საბოლოოდ განვითარდა ტერიტორიების, პიროვნების და მათი წარმოშობის დროს მიხედვით: "Kanun i vjetër" (Old Kanun), "Kanuni i Lekë Dukagjinit" (The Kanun of Lekë Dukagjini), "Kanuni i Çermenikës" (The Kanun of Çermenikë), "Kanuni i Papa Zhulit" (The Kanun of Pope Julius), "Kanuni i Labërisë" (The Kanun of Labëria) და "Kanuni i Skenderbeut" (Kanun of Skanderbeg) (გეორგ კასტრიოტის კანონები), რომელიც ცნობილია, როგორც "Kanuni i Arbërisë" (Kanun of Arbëria).
ეტიმოლოგია
ტერმინი "კანუნი" მომდინარეობს ბერძნული სიტყვა "κανών" ("canon")-დან, რაც ნიშნავს, სხვათა შორის "ბოძზე" და "წესი", რომელიც გადაყვანილ იქნა ბერძნულიდან არაბულზე და შემდეგ თურქულად და ალბანურად.
წარმოშობა
პრაქტიკა ზეპირი კანონების და ლეკა დუკაჯინის კოდიფიცირებული კანუნი-ს, ედიტ დურჰამის მიერ დათარიღებულია ბრინჯაოს ხანით. ზოგი ავტორი ვარაუდობს, რომ "კანუნი" შეიძლება გამომდინარეობდეს უძველესი ილურიანები-ს ტომის კანონებიდან. სხვა ავტორები ვარაუდობენ, რომ "კანუნმა" შეინარჩუნა ინდოევროპული პრეისტორიული ეპოქის ელემენტები.
თუმცა რამდენიმე სიტყვის კოდი შეიძლება ადვილად შევამჩნიოთ, დაწყებული წინასწარი პრე-ინდოევროპული, ინდოევროპული, ბერძნული, რომაული, ზოგადად ბალკანური და ოსმალურიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ალბანური კულტურა
კამო (სომხეთი)
კამო (Կամո) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 650 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 536 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 63.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 24.2 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
ბუჩუშკა
ბუჩუშკა (Buciuşca) — სოფელი მოლდოვაში, რეზინის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 51 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 263 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეზინის რაიონის სოფლები
დარაქენდი (ლაჩინი)
დარაქენდი (Dərəkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:ლაჩინის რაიონის სოფლები
უგო სანჩესი
უგო სანჩესი (Hugo Sánchez; დ. ) — მექსიკელი საფეხბურთო მწვრთნელი და ყოფილი თავდამსხმელი. მექსიკის ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო ფეხბურთელი. საკლუბო კარიერის უდიდესი ნაწილი მშობლიურ UNAM-ში და ესპანური ფეხბურთის გრანდებში რეალ მადრიდში და ატლეტიკოში გაატარა. 1999 წელს Placar-ის ვერსიით XX საუკუნის 100 საუკეთესო ფეხბურთელს შორის 55-ე ადგილზე დასახელდა.
სქოლიო
კატეგორია:მექსიკელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:რაიო ვალიეკანოს ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 11 ივლისი
ანდრონიკე III
საკუთარი სახელი ანდრონიკე III შეიძლება აღნიშნავდეს:
ალექსა ჩანგი
ალექსა ჩანგი (Alexa Chung; დ. 5 ნოემბერი, 1983) — ინგლისელი ტელეწამყვანი, მოდელი და ბრიტანული Vogue-ის დამხმარე რედაქტორი. 16 წლიდან ეწევა სამოდელო საქმიანობას. კარიერის დასაწყისში მუშაობდა ისეთ კომპანიებთან, როგორებიც არიან „ფანტა“, „სონი ერიქსონი“, „ტამპაქსი“. ოთხი წლის შემდეგ დაანება მოდელობას თავი და კურსი აიღო მოდის ჟურნალისტიკისკენ. მიუხედავად იმისა, რომ უფრო მეტად მოდური გადაცემა მიჰყავდა 2009 წელს მიიღო ვივიენ ვესტვუდის კოლექციაში მონაწილეობა.
ბიოგრაფია
2010 წელს გახდა DKNY jeans-ის სახე, 2010 წელს ასევე გახდა Lacoste-ის სახე. 2012 წელს მან მიიღო მონაწილეობა სტელა მაკარტნის შოუში ლონდონის ფეშენ ვიქზე. 2009 წელს ჩანგი Channel 4-დან გადავიდა MTV Rocks-ზე, სადაც მიჰყავდა საავტორო გადაცემა It's On with Alexa Chung, ჩანგი მუშაობდა 24 Hour Catwalk. 2012 წლიდან მიჰყავდა გაცემა Fuse news, რომელის მოულოდნელად დატოვა 2013 წლის დეკემბერში.
ჩანგი 2007 წლის ოქტომბრიდან 2008 წლის ივნისამდე წერდა ყოველთვიურ სვეტებს ბრიტანულ ვოგში. 2009 წლის ივნისში სტატიებს წერდა კვლავ ბრიტანულ ვოგში და იყო დამხმარე რედაქტორი. მან ამ პერიოდში ჩაწერა ინტერვიუები კარლ ლაგერფელდთან და კრისტოფერ კეინთან. ჩანგის პირველი წიგნი „It“ გამოიცა 2013 წლის 5 სექტემბერს. ის მუდმივად ხვდება საუკეთესოდ ჩაცმულთა სიაში, არის რეგულარული მოდელი ვოგისთვის, ელლისთვის, ჰარპერ ბაზარისთვის და ხშირად პირველ რიგებშია მოდის კვირეულების დროს. 2009 წლეს „მალბერის“ მოდის სახლმა გამოუშვა ჩანთების კოლექცია სახელად „Alexa“. 2010 წლის თებერვალში ჩანგმა ითანამშრომლა J.Crew's Madewell-თან და შექმნა ქალის ხაზი. მან Madewell-თან ერთად გამოუშვა მეორე კოლექციაც 2011 წლის სექტემბერში.
ანა ვინტურმა ალექსა დაახასიათა როგორც „ფენომენალური“ და „ახალი თაობის ქეით მოსი“, შანელის დიზაინერმა კარლ კაგერფელდი ჩანგს აღწერს როგორც „ლამაზი, ჭკვიანი და თანამედროვე გოგონა“. ბრიტანულ მოდის დაჯილდოებაზე ჩანგმა 2011, 2012 და 2013 წლებში გაიმარჯვა, როგორც ბრიტანეთის სტილმა, მან ეს ნომინაცია მიიღო ხალხისგან.
ჩანგი ცხოვრობდა მოდის ფოტოგრაფ დევიდ ტიტლოუსთან, წყვილი 2006 წელს დაშორდა ერთმანეთს, ალექსას ჰქონდა მცირეხნიანი ურთიერთობა ბრიტანელ მუსიკოსთან ჯეიმზ რაიტონთან, რომელიც ამჟამაც ცნობილი ბრიტანელი მსახიობის კირა ნაიტლის მეუღლეა.
არაბთა გაერთიანებული საამიროების დროშა
thumb|200px|right| ალტერნატიული სამოქალაქო ვარიანტი არაბთა გაერთიანებული საამიროების დროშა მიღებული იქნა 1971 წლის 2 დეკემბერს.
ალექსა ჩანგი
ბიოგრაფია
ყველაზე ხანგრძლივი ურთიერთობა ჩანგს ჰქონდა ბრიტანელ მუსიკოსთან Arctic Monkeys-ის სოლისტთან ალექს ტერნერთან, ისინი ერთმანეთს 2007 წლის აპრილში შეხვდნენ კოაჩელას ფესტივალზე, 2007 წლის ივლისში კი ურთიერთობა დაიწყეს, რომელმაც 2011 წლის ივლისამდე გასტანა. ისინი ერთად ლონდონსა და ნიუ-იორკში ცხოვრობდნენ. დაშორების მიზეზად კი გადატვირთული გრაფიკი დაასახელეს. ისინი ალექსას თქმით დღემდე საუკეთესო მეგობრები არიან.
არაბთა გაერთიანებული საამიროების დროშა
სავაჭრო გემები ხშირად იყენებენ წითელ ქსოვილს ეროვნული დროშის ვიმპელით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაბთა გაერთიანებული საამიროების ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები კატეგორია:არაბთა გაერთიანებული საამიროები
ალექსა ჩანგი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისელი მოდელები კატეგორია:დაბადებული 5 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1983
კაპსი
კაპსი (Կապս) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 700 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 088 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 134 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 8.1 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
ჟანა დე ვალუა (1391-1433)
ჟანა დე ვალუა (Jeanne de Valois, Janed Valois; დ. 24 იანვარი, 1391 — გ. 27 სექტემბერი, 1433) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და დედოფალ იზაბელა ბავარიელის მეორე შვილი. ბრეტანის ჰერცოგინია 1399-1433 წლებში როგორც ჟან V-ის მეუღლე.
ბიოგრაფია
ჟანა დაიბადა 1391 წლის 24 იანვარს საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის მეორე შვილი და ასევე მეორე ქალიშვილი. მინი|მარცხნივ|ჟანისა და ჟანას ქორწინება 1396 წელს ჟანა ცოლად შერთეს ეტამპის გრაფ ჟან დე მონტფორტს, რომელიც სულ სამ წელიწადში, 1399 წელს ბრეტანის ჰერცოგი ჟან V ხდება.
როგორც ჰერცოგინია, ჟანამ ყველაზე მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ჟან V-ისა და პენტიევრის გრაფებს შორის არსებული კონფლიქტის დროს. ჟანას მოქნილი პოლიტიკის წყალობით, პენტიევრის გრაფებმა 1440 წელს ომი წააგეს (მაგრამ ჟანა ამას ვერ მოესწრო. ამის შედეგად, მათ დაჰკარგეს თავიანთი სტატუსი და მდგომარეობა, რომლის მიხედვითაც მონტფორტების შემდეგ პირველები იყვნენ ბრეტანის ტახტის რიგში. მიუხედავად დამარცხებისა, მათ თავიანთი პრეტენზია და ბრძოლის სურვილი არ დაუკარგავთ. პენტიევრებმა ჟან V 1420 წელს თავიანთთან მიიწვიეს, ვითომდა შესარიგებლად, თუმცა იგი ტყვედ ჩაიდეს და წლების მანძილზე ეჯდათ საკანში.
პენტიევრები ცდილობდნენ ჭორის გავრცელებას, ვითომ ჟანი დაიღუპა, თუმცა განრისხებულმა ჟანამ დახმარება მამას სთხოვა, რომელმაც ბრეტანში დიდი ფრანგული ჯარი გააგზავნა. ჟანამ ფრანგულ არმიას მიწასთან გაასწორებინა პენტიევრების ციხე-სიმაგრეები და გაათავისუფლა ჟან V.
ჟანა გარდაიცვალა 1433 წლის 27 სექტემბერს, ჯერ კიდევ თავისი ქმრის მმართველობის პერიოდში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 24 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1391 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1433 კატეგორია:ვალუები კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები კატეგორია:ბრეტანის ჰერცოგინიები
ახატნის ეკლესია
ახატნის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას დუშეთის მუნიციპალიტეტის, სოფელ ახატნის სასაფლაოზე. აგებულია XIX საუკუნეში.
აღწერა
ეკლესია დარბაზულია. აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული შვერილი აფსიდით. ნაგებია ნატეხი ქვით. კუთხეები, კარ-სარკმლები, ლავგარდანი და მის ქვემოთ წყობის ერთი რიგი ქვიშაქვის თლილი ქვებითაა გამოყვანილი. შიგნიდან შელესილი და შეთეთრებულია. შესასვლელი სამხრეთიდან და დასავლეთიდანაა. ორივე კარი გარედან ღრმა შეღრმავებაშია ჩასმული და რამდენიმე ქვისგან შედგენილი ორფერდა გადახურვა აქვს. დასავლეთ კარი მოგვიანებით რიყის ქვით ამოუშენებიათ. აფსიდი ღრმაა, დასრულებულია წესიერი ფორმის კონქით. აფსიდის ღერძზე ფართო და მაღალი თაღოვანი სარკმელია, ჩრდილოეთ გვერდში კი - ორი მცირე სწორკუთხა ნიში. დარბაზის გრძივი კედლების აღმოსავლთ კიდეში ჯვრის მკლავების მსგავსი თითო ფართო და დაბალი თაღოვანი უბეა, რომელიც გარედან ცალკე ნაწილადაა გამოყოფილი და დამოუკიდებელი ორფერდა გადახურვა აქვს. საკურთხევლის სარკმლის გარდა შიდა სივრცეს კიდევ ოთხი მსგავსი სარკმელი აშუქებს. თითო-თითო გრძივი კედლების დასავლეთ ნაწილში და დასავლეთ კედელშია, ხოლო ერთი - ჩრდილოეთ უბეში. დარბაზი ნახევარწრიული კამარითაა გადახურული. კამარა კონქისგან გამოყოფილია ნახევარწრიული ფორმის შეკიდებული საბჯენი თაღით, რომელიც ქუსლის დონეზე, აფსიდის კედელს ერწყმის. კამარის დასავლეთ კიდე დასავლეთ კედლის მიმდებარე საბჯენ თაღს ეყრდნობა, თაღი - კუთხის პილასტრებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ელენე ძამაშვილი
ელენე (ლეკა) ძამაშვილი (დ. 16 თებერვალი, 1942, თბილისი — გ. 21 ივლისი, 2020, კაირო) — ქართველი კლასიკური მუსიკის პიანისტი და პედაგოგი, საქართველოს დამსახურებული არტისტი, კაიროს კონსერვატორიის პროფესორი.
ბიოგრაფია
ელენე ძამაშვილი დაიბადა ქალაქ თბილისში, 1942 წლის 16 თებერვალს, ისტორიკოს ვახტანგ ძამაშვილისა და პიანისტ ნინო ძამაშვილის ოჯახში.
1961 წელს დაამთავრა მეორე მუსიკალური სასწავლებელი, სადაც სწავლობდა პედაგოგ ლუსია ესაიანის კლასში. იმავე წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში ტატიანა გოლდფარბის კლასში, შემდეგ კი სწავლა გააგრძელა პედაგოგ თენგიზ ამირეჯიბთან.
14 წლის ასაკში ელენეს ჰქონდა პირველი სოლო გამოსვლა კონსერვატორიაში, სადაც მოგვიანებით, 1971 წლიდან 1990 წლამდე, მუშაობდა კონცერტმეისტერად და ვოკალური ანსამბლის კლასის პედაგოგად. აგრეთვე, მოღვაწეობდა პიანისტად სიმფონიურ ორკესტრთან და ტელერადიოკომიტეტში. მისი შესრულებით განხორციელდა 600-ზე მეტი ჩანაწერი.
საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1990 წლის 23 ივლისის №181 დადგენილებით, ელენე ძამაშვილს მიენიჭა საქართველოს დამსახურებული არტისტის წოდება.
კაიროს კონსერვატორიის მიწვევით, 1991 წლის სექტემბერში ელენე ძამაშვილი ეგვიპტეში გაემგზავრა. აქ იგი სიცოცხლის ბოლომდე მრავალმხრივ შემოქმედებით საქმიანობას ეწეოდა: ყოველწლიურად ელენე ძამაშვილი ატარებდა სოლო-კონცერტებს, ასევე უკრავდა ადგილობრივ და მიწვეულ სტუმარ მუსიკოსებთან. მან შექმნა შემოქმედებითი დუეტი კონსერვატორიის დეკანთან, მევიოლინე ჰასან შარარასთან, აგრეთვე, ჩამოაყალიბა კაიროს საფორტეპიანო კვარტეტი.
კულტურის სფეროში ორი ქვეყნის ურთიერთობის განმტკიცების მიზნით მისი ინიციატივით მოეწყო რამდენიმე კონცერტი კლასიკური მუსიკის ქართველ და ეგვიპტელ კომპოზიტორთა ნაწარმოებების შესრულებით.
ელენე ძამაშვილი გარდაიცვალა 2020 წლის 21 ივლისს კაიროში. იგი დაკრძალულია ქალაქის მარ-გირგისის უბანში მდებარე ბერძნულ მართლმადიდებლურ სასაფლაოზე წმ. გიორგის სახელობის ეკლესიის სიახლოვეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 21 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:ქართველი პიანისტები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები
ფატიმა აშ-შარიფი
ფატიმა ელ-შარიფი (فاطمة الشريف); დ. 1911, კუფრა — გ. 3 ოქტომბერი, 2009, კაირო) — ლიბიის მეფის, იდრის პირველის მეუღლე, ლიბიის დედოფალი.
ადრეული წლები
ფატიმა ელ-შარიფი, დაიბადა 1911 წელს, იგი იყო ყოფილი ისლამური რელიგიური ორდენის სენუსიას მეთაურის ახმედ შარიფის ერთადერთი ქალიშვილი. მამამისი აქტიურად ეწინააღმდეგებოდა ევროპულ კოლონიზაციას მუსულმანურ სახელმწიფოებთან მიმართებაში. ლიბიის ომის შემდეგ, რომელიც 1912 წელს დასრულდა, ლივიის ტერიტორია გადავიდა იტალიური სამეფოს კონტროლის ქვეშ. 1923 წელს, იტალიის მთავრობაში, ფაშისტების მოსვლის შემდეგ და მათ მიერ განახლებული საომრო მოქმედებები ლიბიაში, ფატიმამ აქლემით გადალახა ეგვიპტის საზღვარი. თავს უშველა იმ იტალიელებისგან, რომლის მეთაურიც მარშალი გრაციანი იყო. 1931 წელს, სივაში, ის ცოლად გაჰყვა მუჰამედ იდრის ალ-მახდი ას-სენუსს, რომელიც იყო მამამისის პოსტის ორდენ სენუსიას მემკვიდრე. 1951 წელს, ფატიმა ელ-სენუსი გახდა ლიბიის დედოფალი.
ლიბიის დედოფალი
მთელი ცხოვრების განმავლობაში, ცოლ-ქმარს არ ჰყავდათ შვილები. მათი ერთადერთი ვაჟი, დაიბადა 1953 წელს, რომელიც გარდაიცვალა დაბადებიდან მეორე დღესვე. მემკვიდრის არ ყოლამ დიდი პრობლემები შეუქმნა მეფეს და სახელმწიფოს. 1954 წელს, დეოფლის ძმის შვილმა, იბრაჰიმ ალ-შელხიმ მოკლა იდრის I-ლის მრჩეველი, მიზეზი კი შემდგომი ჭორები იყო: მრჩეველმა ურჩია, რომ გაყროდა და ცოლად მოეყვანა თვითონ მრჩევლის ქალიშვილი. შემდგომ იდრისმა ბრძანება გასცა ფატიმას ძმის შვილის მოკვლის. რამდენიმე ხნის შემდეგ, იდრისმა გადაწყვიტა კიდევ ერთი ცოლი მოეყვანა, რომელიც მემკვიდრეს გაუჩენდა. ფატიმამ თვითონ შესთავაზა ორი შესაფერისი კანდიდატი, მაგრამ მან არცერთი არ აირჩია. 1995 წელს, მეფემ ცოლად მოიყვანა ალია აბდელ კადერ ლამლუმი, მიუხედავად მეუღლის ამ გადაწყვეტილებისა, ფატიმა მაინც დარჩა სამეფო რეზიდენციაში, ტობრუკში და მალევე შეურიგდა მას. შემდგომში ფატიმა და იდრისი გახდნენ დედინაცვალი და მამინაცვალი მათი გარდაცვლილი ნათესავების შვილებისთვის. თანამედროვეები ახასიათებდნენ ფატიმას, როგორც ტაქტიკურ, დახვეწილი იუმორის გრძნობის მქონე და კომუნიკაბელურ(ბავშვების მიმართებაში განსაკუთრებით) და როგორც იდრისის ერთგულ მეუღლეს. ის გახდა სამაგალითო ლიბიის ქალებისთვის. ფატიმა არ ატარებდა ჩადრს და იცვავდა ევროპულად. არ მისდევდა ჩაკეტილ ასკეტიკურ ცხოვრების წესს, არამედ პირიქით-აქტიურ მონაწილეობას იღებდა პოლიტიკურ და საზოგადო სახელმწიფო საქმეებში, ესწრებოდა სახელმწიფო ღონისძიებებს.
ცხოვრება მმართველობის დათმობის შემდგომ
მუამარ კადაფის სათავეში მოსვლის შემდგომ, ლიბიის საგვარეულო მდებარეოდა თურქეთში. მონარქიის დაცემის შემდეგ, 1969 წლის 1 სექტემბრიდან და სიკვდილამდე, იგი ცხოვრობდა ეგვიპტეს დედაქალაქ კაიროში. რევოლუციონურმა სასამართლომ, ლიბიაში, დაუსწრებლად, ყოფილ დედოფალს ჩამოართვა პრივილეგიები და 5 წლით თავისუფლება აღუკვეთეს. 2007 წელს, ლიბიის მმართველებმა, დაუბრუნეს ფატიმას თავისი სახლი, ტრიპოლში, მაგრამ მან არ მოისურვა ლიბიაში დარჩენა. 2009 წლის 3 ოქტომბერს, 40 წლიანი დევნის შემდეგ, გარდაიცვალა 98 წლის ასაკში, კაიროში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2009 კატეგორია:დამხობილი მონარქები
ხუნხე-ხანის ბრინჯის ტერასები
ხუნხე-ხანის ბრინჯის ტერასები — ბრინჯის ტერასები ჩინეთის იუნანის პროვინციაში, ხუნხე-ხანისა და იის ავტონომიური ოლქის ფარგლებში. ტერასებს აქვთ 1 200 წლის ისტორია. ვრცელდება ოთხი ოლქის ტერიტორიაზე: იუანიანგში, ხუნხეში, ჯინპინში და ლუჩუნში, თუმცა ძირითადი ნაწილი მდებარეობს იუანიანგის ოლქში. ტერასების ფართობი არის 16 603 ჰა.
2013 წელს ხუნხე-ხანის ბრინჯის ტერასები შეიტანეს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
მიხეილ ცხაკაია
მიხეილ ცხაკაია (დ. 10 დეკემბერი, 1890, ქუთაისი — გ. 23 მარტი, 1952, თბილისი) — ქართველი ორთოპედ-ტრავმატოლოგი, მეცნიერული ორთოპედიის ფუძემდებელი საქართველოში; პროფესორი (1935); საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ექიმი (1943), მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1949).
ბიოგრაფია
1914 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. 1932-1946 წლებში ერთდროულად იყო თბილისის სამედიცინო და ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის სამხედრო-საველე კათედრის გამგე; 1944 წლიდან გარდაცვალებამდე განაგებდა ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ორთოპედიის კათედრას; სსრკ-გერმანიის ომის პერიოდში იყო სპეციალიზებული ევაკოჰოსპიტლების კონსულტანტი; 1932 წელს რესპუბლიკურ ცენტრალურ კლინიკურ საავადმყოფოში მისი ხელმძღვანელობით გაიხსნა საქართველოში პირველი ორთოპედიულ-ტრავმატოლოგიური კათედრა, რომლის ბაზაზე 1946 წელს დაარსდა ორთოპედიისა და აღდგენითი ქირურგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი სამამულო ომის ინვალიდებისათვის, რომლის დირექტორი იყო 1950 წლამდე; შეისწავლა თეორიული და კლინიკური ქირურგიის ორთოპედიისა და ტრავმატოლოგიის, აგრეთვე დესმურგიისა და სხვა საკითხებს, შემოიღო პოლიომიელიტის ნარჩენი მოვლენების ოპერაციული მკურნალობის ორიგინალური მეთოდები. 1949 წელს დაიცვა სადისერტაციო თემა „ქუსლის ძვლის დახურული მოტეხილობა“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 21 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 10 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1890 კატეგორია:გარდაცვლილი 1970 კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორები
დაიჰანი
დაიჰანი (Dəyhan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:ლაჩინის რაიონის სოფლები
ადამიძე
საკუთარი სახელი ადამიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ბოხოტნიცა
ბოხოტნიცა (Bochotnica) — სოფელი სამხრეთ-აღმოსავლეთ პოლონეთში, მდებარეობს პულავის პოვიატსა და ლუბლინის სავოევოდოს შორის, კუროვთან ახლოს, მდინარე კუროვკაზე. კაზიმეჟ-დოლნის გმინის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 1500 ადამიანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლონეთის სოფლები
ზებედა რეხვიაშვილი
ზებედა რეხვიაშვილი (დ. 16 თებერვალი, 1991, რუსთავი) — ქართველი ძიუდოისტი. ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2013). ევროპის გუნდური ჩემპიონატის 3-გზის გამარჯვებული საქართველოს ნაკრებთან ერთად, ასევე მსოფლიოს გუნდური ჩემპიონი.
ჯაბა სამუშია
ჯაბა სამუშია (დ. 15 აგვისტო, 1971) — ქართველი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე, ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (2002) პროფესორი, საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსი (2022). ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სრული პროფესორი (2012). თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი 2022 წლის 20 ოქტომბრიდან და არჩეული რექტორი ამავე წლის 27 დეკემბრიდან. ჟურნალ „ისტორიანის“ მთავარი რედაქტორი. 2020 წლიდან რუსთაველის ეროვნული სამეცნიერო ფონდის გენერალური დირექტორი.
ზებედა რეხვიაშვილი
არის საქართველოს ჩემპიონატის ვერცხლის (2015, -81 კგ) და ხუთგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (2017, -66 კგ; 2011, 2012, 2014, -73 კგ; 2017, -81 კგ), 20 წლამდელებს შორის საქართველოს ორგზის ჩემპიონი (2008, -66კგ, 2010, -73კგ) და ბრინჯაოს პრიზიორი (2009, -73კგ).
ჯაბა სამუშია
2002-2010 წლებში იყო წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის მემატიანე. 2010-2014 წლებში თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარის მოადგილე, ჟურნალ „Studia Orientalne“-ს სამეცნიერო საბჭოს წევრი. ვარშავის უნივერსიტეტის უმაღლესი ჯილდოს, საუნივერსიტეტო მედლის მფლობელი. საქართველოს ისტორიკოსთა ეროვნული კომიტეტის წევრი. 2003 წელს საქართველოს პრეზიდენტის სტიპენდიანტი. ქართულ-პოლონური ურთიერთობის გაღრმავებაში შეტანილი წვრილისთვის ვარშავის უნივერსიტეტის უმაღლესი ჯილდოს, საუნივერსიტეტო მედლის მფლობელი.
ბიოგრაფია
ჯაბა სამუშია დაიბადა 1971 წლის 15 აგვისტოს, ქალაქ თბილისში. 1994 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 2000 წელს კი ლონდონის Edwards Language School. მონაწილეობა აქვს მიღებული ათობით საერთაშორისო კონფერენციასა და სემინარში.
ზებედა რეხვიაშვილი
აგრეთვე არის ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2007, -66 კგ), ახალგაზრდებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2010, -73 კგ), ახალგაზრდებს შორის ევროპის თასის ვერცხლის პრიზიორი (2009, -73 კგ), ჭაბუკებ შორის ევროპის თასის ბრინჯაოს პრიზიორი (2006, -60 კგ).
ჯაბა სამუშია
კარიერა
1994 წლიდან მუშაობს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში (შუა საუკუნეების საქართველოს ისტორიის ჯგუფის ხელმძღვანელი; 2006-2011 ჰუმანიტარული ფაკულტეტის ასისტენტ პროფესორი; 2011-2012 ასოცირებული პროფესორი. 2012 წლიდან დღემდე სრული პროფესორი).
2010-2014 წლების მოწვევის თბილისის საკრებულოს წევრი (თავმჯდომარის მოადგილე; თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელი). საკრებულოში „ქრისტიან-დემოკრატიული მოძრაობის“ სიით მოხვდა. 2013 წელს ჯაბა სამუშიამ ზაზა გაბუნიასთან ერთად „ქრისტიან-დემოკრატები“ დატოვა და საკრებულოში „ქართული ოცნების“ ფრაქციას შეუერთდა. 2014-2017 წწ. თბილისის საკრებულოს მოწვევის წევრი (ქონების მართვისა და საფინანსო-საბიუჯეტო კომისიის თავმჯდომარე).
ზებედა რეხვიაშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი კატეგორია:რუსთავში დაბადებულები
ჯაბა სამუშია
კარიერა
ქალაქ ტორუნის (პოლონეთი) აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის ჟურნალის, „Studia Orientalne“ სამეცნიერო საბჭოს წევრი. ვარშავის უნივერსიტეტის უმაღლესი ჯილდოს – საუნივერსიტეტო მედლის მფლობელი. სასკოლო სახელმძღვანელოების და სალექციო კურსების ავტორი.
მონაწილეობა აქვს მიღებული ისეთი გამოცემების მომზადებაში, როგორიცაა: „ქართული დიპლომატიური ლექსიკონი“, „ივანე ჯავახიშვილი- ენციკლოპედიური ლექსიკონი“, „ქართული საისტორიო ენციკლოპედიური ლექსიკონი“, „Православная Энциклопедия“ და სხვა. მისი ხელმძღვანელობით განხორციელდა რამდენიმე მასშტაბური პროექტი: ივ. ჯავახიშვილის თხზულებათა 5 ტომეულისა და „საქართველოს ილუსტრირებული ისტორიის“ 30 ტომეულის გამოცემა. 2014-2017 წლებში იყო შოთა რუსთაველის ეროვნული სამეცნიერო ფონდის მიერ დაფინანსებული პროექტის „ტაო-კლარჯეთის ქართული ციხე-სიმაგრეების“ სამეცნიერო ხელმძღვანელი.
2010 წლიდან რადიო გადაცემის „ისტორიანი ჯაბა სამუშიასთან ერთად“ ავტორი და წამყვანი. 2008-2009 წლებში მონაწილეობდა სამაუწყებლო კომპანია „პირველი არხის“ მიერ მოწყობილ მედია-პროექტში: „საქართველოს დიდი ათეული“, იყო პროექტის მთავარი ექსპერტი. 2007 წელს სატელევიზიო სერიალის „საქართველოს ისტორია“ სცენარის თანაავტორი და ექსპერტი (ტელეკომპანია „მზე“). 2006-2008 სატელევიზიო სერიალ „მხედართმთავარის“ ექსპერტი (ტელეკომპანია „საქართველო“).
2022 წლის 20 ოქტომბრიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი. ამავე წლის 27 დეკემბერს აირჩიეს უნივერსიტეტის 30-ე რექტორად.
ბიბლიოგრაფია
ავტორია 250-ზე მეტი ნაშრომის, მათ შორის 17 სამეცნიერო პოპულარული წიგნის. მისი მონაწილეობით შესრულდა და ამჟამად მიმდინარეობს არა ერთი სამეცნიერო პროექტი, რომლებიც დაფინანსებულნი არიან შოთა რუსთაველის ეროვნული სამეცნიერო ფონდისა და „ჰორიზონტი 2020-ის“ ფარგლებში. არის საერთაშორისო სამეცნიერო ტექნიკური ცენტრი ISTC-ის და უკრაინაში სამეცნიერო-ტექნოლოგიური ცენტრის STCU-ს მმართველი საბჭოს წევრი და საქართველოს წარმომადგენელი.
მონოგრაფიები
„საქართველოს ილუსტრირებული ისტორიის“ სერიით არის ავტორი წიგნებისა:
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარეები კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:დაბადებული 15 აგვისტო კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორები
ბუშეუკა
ბუშეუკა (Buşăuca) — სოფელი მოლდოვაში, რეზინის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 118 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 193 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეზინის რაიონის სოფლები
თბილისის რკინიგზის ტექნიკური სასწავლებელი
თბილისის რკინიგზის ტექნიკური სასწავლებელი — საშუალო ტექნიკური სასწავლებელი, რომელიც ამზადებდა შემდეგ სპეციალისტებს: ინჟინერთა უშუალო დამხმარეს, ტექნიკოსებს, რკინიგზის მექანიკოსებს, ელექტრიკოსებს და სხვა. დირექტორი 1918-1919 სასწავლო წელს იყო ვ. კაკაბაძე. მოსწავლეთათვის სავალდებულო იყო საზაფხულო პრაქტიკის გავლა. პრაქტიკას გადიოდნენ: სახაზინო რკინიგზის სამმართველოს მთავარ სახელოსნოში, კახეთის რკინიგზის სამმართველოს სახელოსნოში, გზატკეცილების განყოფილებაში, ტრამვაიზე, ელექტროსადგურებში, სამხედრო არსენალში და სხვა.
ლეტერატურა
კატეგორია:საქართველოს სასწავლებლები
კარმრაქარი
კარმრაქარი (Կարմրաքար) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 800 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 51 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 46 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.1 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
გიდულენი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეზინის რაიონის სოფლები
ერასტი ტოროტაძე
ერასტი ტოროტაძე (დ. 1886, ქუთაისის მაზრა — გ. მაისი, 1962) — ქართველი სოციალისტ-ფედერალისტი. საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი.
ბიოგრაფია
ელემენტარული განათლება ოჯახში მიიღო. წლების განმავლობაში მუშაობდა ასოთამწყობად სხვადასხვა ქართულ სტამბაში. ადრეული ასაკიდან შეუერთდა სოციალისტ ფედერალისტთა სარევოლუციო პარტიას. ერასტი ტოროტაძეს ფსევდონიმით, მუშათა პრობლემების შესახებ წერილებს აქვეყნებდა პარტიულ პრესაში. 1907 წლიდან იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი. 1918 წელს საქართველოს სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიამ დაასახელა საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. იყო ეროვნული საბჭოს მუშათა საკითხების კომისიის წევრი. დამოუკიდებლობის პერიოდში აქტიურ საქმიანობას ეწეოდა პროფკავშირების ცენტრალურ საბჭოში. აქვეყნებდა სტატიებს გაზეთ „სახალხო საქმეში“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი სოციალ-ფედერალისტები კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 1962 ე კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები
ფაზილ მუსტაფა
ფაზილ მუსტაფა (დ. 15 ოქტომბერი, 1965) — აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსი. 2005 წლიდან აზერბაიჯანის მილი მეჯლისის წევრი. 2008 წელს იყო აზერბაიჯანის პრეზიდენტობის კანდიდატი. მიიღო 89 985 ხმა (2,47%).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აზერბაიჯანის მილი მეჯლისის VI მოწვევის წევრები კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:დაბადებული 15 ოქტომბერი
ქსენია ცხაკაია
ქსენია ცხაკაია (დ. 28 სექტემბერი, 1900, სოჭი, შავიზღვისპირეთის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 17 ივნისი, 1982, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი მცენარეთა ფიზიოლოგი, მცენარეთა ფიზიოლოგიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი საქართველოში, პროფესორი (1962) მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1965). 1936 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და საქართველოს სასოფლო სამეურნეო ინსტიტუტის მცენარეთა ანატომიისა და ფიზიოლოგიის კათედრის გამგე. მისი ძირითადი შრომები ეხება მცენარეთა ანატომიის, ფიზიოლოგიისა და მიკრობიოლოგიის საკითხებს.
ნისლის ქვეყანა
„ნისლის ქვეყანა“ (The Land of Mist) — ართურ კონან დოილის 1926 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკური რომანი.
ქსენია ცხაკაია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 28 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:ქართველი ფიზიოლოგები
ნისლის ქვეყანა
სიუჟეტი
რომანი კონან დოილის მიერ დაწერილი იქნა დეპრესიის პერიოდში, მისი ახლობლების, შვილის, ძმის, ძმიშვილების გარდაცვალების შემდეგ.
მიუხედავად იმისა, რომ ეს ამბავი პროფესორ ჩელენჯერზეა, რომანის მთავარი გმირები არიან მისი ქალიშვილი ენიდი და ენიდის ძველი მეგობარი ედუარდ მელოუნი. ასევე მასში მონაწიელობს კიდევ ერთი პერსონაჟი ლორდი ჯონ როქსტონი, რომელიც ასევე ფიგურირებს ნოველის მეორე ნაწილში. პროფესორი სამერლი კი რომელიც, ხანდაზმულ ასაკში გარდაიცვალა, მოიხსენიება რომანში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1926 წლის რომანები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკური რომანები
ჩვეულებრივი დუმასოკო
ჩვეულებრივი დუმასოკო — სოკოს სახეობა დუმასოკოსებრთა ოჯახისა, რომელიც ფართოდაა გავრცელებული მთელ ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში.
კარგ საჭმელ სოკოდ ითვლება. ფართოდაა გავრცელებულია მთელ ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში. იზრდება ფიჭვის ტყეებსა და ნარგავებში, შერეულ ფიჭვ-არყისა და ფიჭვ-მუხის ტყეებში კარგად დაწრეტილ ქვიაშიან ნიადაგზე, ზაფხულიდან შემოდგომამდე.
სოკო პირველად აღწერა შვედმა ბუნებისმეტყველმა, „ტაქსონომიის მამად“ წოდებულმა კარლ ლინემ 1753 წელს როგორც Boletus luteus. მიმდინარე ბინომინალური სახელწოდება მიანიჭა ფრანგმა ბუნებისმეტყველმა ანრი ფრანსუა ან დე რასელმა 1796 წელს.
სამეცნიერო სინონიმები:
აღწერა
სოკოს ქუდის დიამეტრი 3–14 სმ-მდე აღწევს. თავდაპირველად ნახევარსფეროსებრია, ამობურცული, შემდეგ — გაშლილი, თითქმის ბრტყელი. შუაში ბორცვაკი აქვს, გლუვი, ლორწოვანი ზედაპირით. ყავისფერი, მუქი ყავისფერი, მოყავისფრო-შოკოლადისფერი, მოყავისფრო-მურა, მოყავისფრო-მურა-მოწითალო, მოყავისფრო-მურა-მოყვითალო, მოყავისფრო-მურა-ზეთისხილისფერი, მოყავისფრო-მურა-წაბლისფერი.
ფორების შრე ყვითელი ფერისაა და შეზრდილი. ნორჩობაში დაფარულია თეთრი ან მოთეთრო-რძისფერი აფსკით. ფორები წვრილი და მომრგვალოა, თავიდან მოთეთრო ან მკრთალი ყვითელია, შემდგომში უფრო მუქ შეფერილობას იღებს, მარტივად სცილდება ქუდის რბილობს.
ფეხის სიგრძე 3–11 სმ-მდე აღწევს, ხოლო სისქე 1–2,5 სმ-მდე. მთლიანია, ცილინდრული, სიგრძივ-ბოჭკოვანი, გააჩნია მოთეთრო საყელო, თავიდან თეთრი, მოთეთრო, მოთეთრო-მოყვითალო ან მკრთალი ყვითელი, ხოლო შემდეგ უფრო მუქი, მოყავისფრო-მურა-ჭუჭყისფერი.
რბილობი — ხორცოვანი და წვნიანია, მოთეთრო-მოყვითალო, ჰაერზე ფერს არ იცვლის. განსაკუთრებული გემოს გარეშე. ახასიათებს სუსტად გამოხატული ხილის სუნი. კანი ადვილად სცილდება რბილობს.
ეკოლოგია და გავრცელება
სახეობა ფართოდაა გავრცელებული მთელ ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში. ურჩევნია ზომიერად ცივი კლიმატი, თუმცა ასევე გვხვდება სუბტროპიკულ სარტყელებში.
მიკორიზას ქმნის ჩვეულებრივ ფიჭვთან და სხვა ორ წიწვიან ფიჭვებთან, უმეტესწილად ახალგაზრდა ხეებთან.
იზრდება ფიჭვის ტყეებსა და ნარგავებში, შერეულ ფიჭვ-არყისა და ფიჭვ-მუხის ტყეებში კარგად დაწრეტილ ქვიაშიან ნიადაგზე. ურჩევნია ნათელი ადგილები, თუმცა გვხვდება ბნელ ადგილებშიც. დუმასოკო ასევე იზრდება სხვა სახეობის სოკოებთან ერთად.
ნაყოფსხეული როგორც წესი წარმოიშობა წვიმიდან 2-3 დღის შემდეგ. მთიან ადგილებში დუმასოკო შესაძლოა მასიურად გაიზარდოს ქვების გარშემო. ეს ხდება ქვების ზედაპირზე ტენის კონდენსაციით.
ზაფხულის პერიოდში (სეზონის დასაწყისში) დუმასოკო ხშირად ზიანდება სხვადასხვა მწერების მიერ. შემოდგომაზე მწერების აქტიურობა მკვეთრად ეცემა.
სეზონი — ივნისიდან ოქტომბრამდე, მასიურად — სექტემბერში.
კვებითი ღირებულება
ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული საჭმელი სოკოა. გამოიყენება შემწვარი, დამარილებული და დამარინადებული. მისგან აგრეთვე წვნიან კერძებს ამზადებენ. მოხმარებამდე რეკომენდირებულია გაეცალოს კანი და მოიხარშოს 10-15 წუთის განმავლობაში. ყველაზე გემრიელად მიიჩნევა ნორჩი დამარილებული ან დამარინადებული. დაკონსერვებამდე საჭიროა კანის მოცილება, წინააღმდეგ შემთხვევაში მარინადი მუქი და ზედმეტად სქელი გამოდის. სოკო ასევე გამოსადეგია გასახმობადაც.
ზოგიერთი ადამიანის შემთხვევაში, დუმასოკომ შესაძლოა ალერგიული რეაქცია გამოიწვიოს.
სქოლიო
კატეგორია:საჭმელი სოკოები კატეგორია:დუმასოკოსებრნი
სიმონ აბაშიძე-გორლენკო
მინი|ს. აბაშიძე-გორლენკოს გერბი სიმონ ქაიხოსროს ძე აბაშიძე (აბაშიძე-გორლენკო) (დ. 21 იანვარი, 1836 — გ. 18 იანვარი, 1891, მოსკოვი) — თავადი, რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1881).
იმერეთის თავად აბაშიძეთა წარმომადგენელი. 1853 წლიდან მსახურობდა რუსეთის არმიაში. მონაწილეობდა ყირიმის ომში (1853-1856). იყო საიმპერატორო ესკორტის ლაიბ-გვარდიის კავკასიური ესკადრონის საჭურველთმტვირთველი (1857), სუმის ჰუსართა პოლკის კორნეტი (1860). 1865-1882 წლებში კვლავ ირიცხებოდა საიმპერატორო ესკორტში. 1875 წლიდან იყო სოსნიცკის მაზრის (ახლანდ. ჩერნიჰივის ოლქი, უკრაინა) საპატიო მომრიგებელი მოსამართლე. 1882 წელს პოლკოვნიკის წოდებით ჩაირიცხა კავალერიაში; განსაკუთრებული გამონაკლისის სახით შეუნარჩუნდა საიმპერატორო ესკორტის კავკასიური ესკადრონის 1-ლი ქართული რაზმის მუნდირის ტარების უფლება. ითვლებოდა კავალერიისა და შინაგან საქმეთა სამინისტროს პერსონალში. აბაშიძე იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების დამფუძნებელი წევრი. გარდაიცვალა მოსკოვში. დაკრძალულია სოფ. ზაიზდის მიხეილის ეკლესიაში (ახლანდ. ჩერნიჰივის ოლქი, უკრაინა). 1891 წლის თებერვალში პანაშვიდი გადაუხადეს საქართველოშიც, დაბა ყვირილის (ახლანდ. ზესტაფონი) ეკლესიაში. დაჯილდოებული იყო წმ. გიორგის ორდენით (1853).
ცოლად ჰყავდა (1861 წლიდან) ადელაიდა სიმონის ასული გორლენკო (აზნაური). სიმამრის გარდაცვალების შემდეგ, იმპერატორის 1876 წლის 15 ივლისის განკარგულებით მიეცა უფლება შეერთებინა გორლენკოს გვარი და საგვარეულო გერბი და გადაეცა ისინი მამრობითი ხაზის უფროსი შთამომავლებისთვის. მისი ერთადერთი ვაჟი დავითი დაბადებიდან მალევე გარდაიცვალა (1863), ამიტომ თავად აბაშიძე-გორლენკოს გვარი არ გაგრძელებულა. ქალიშვილი ნინო (დ. 1870 — გ. 1921) იყო ბარონ როდრიგ თეოდორ ფონ ბისტრამის ცოლი. „რუსეთის იმპერიის თავადაზნაურობის საგვარეულოთა გერბების საერთო კრებულის“ მე-14 ნაწილში (1890) შეტანილია აბაშიძე-გორლენკოს ოფიციალურად დამტკიცებული გერბი (1886).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 21 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1836 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1891 კატეგორია:ქართველი პოლკოვნიკები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები კატეგორია:აბაშიძეები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:წმინდა გიორგის ორდენის კავალრები
ტფილისი (ჟურნალი)
„ტფილისი“ — ხელოვნებათა და ლიტერატურის ყოველკვირეული ჟურნალი. რედაქტორი - სარედაქციო კოლეგია. 14-გვერდიანი გამოცემის ერთადერთ ნომერში ძირითადად იბეჭდება მხატვრული ნაწარმოებები, მათ შორის: გალაკტიონ ტაბიძის ლექსი „ტფილისი“, გიორგი სავანელის უსათაურო ლექსი, არტემ გაბუნიას ნოველა „ფანტაზია“ და სხვა.
ჟურნალში დიდი ადგილი უჭირავს თარგმნილ ლიტერატურას. იბეჭდება ფრანჩესკო პეტრარკას „ორი ნაწყვეტი“, რიჰარდ საუკალის „უსათაურო ნოველა“, ედგარ ალან პოს „კოლიზეი“, პიერ ლუისის „ ეპიტაფია“, შარლ ბოდლერის „ფანჯრები“, რაშილდის „სამი ყვავილი“. გამოცემაში „ი.ი-ანის“ ფსევდონიმით (ი. ლორთქიფანიძის ცნობით, ფსევდონიმი ეკუთვნის ივანე იოსელიანს) ქვეყნდება წერილი „გენიალური გალაკტიონი“, რომელშიც ავტორი ქართულ პოეზიაზე საუბრობს და ცდილობს მასში გალაკტიონის ადგილი განსაზღვროს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები
დონის როსტოვის სულთმოფენობის ტაძარი
დონის როსტოვის სულთმოფენობის ტაძარი (Храм Преполовения) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.
ისტორია
XIX საუკუნეში დონის როსტოვში და მის შემგარენში ზოგჯერ იფეთქებდა ხოლმე ქოლერის ეპიდემია, რომელიც მრავალი მოქალაქის სიცოცხლეს ანადგურებდა. ეპიდემიის წინააღმდეგ ლოცვისათვის იყენებდნენ აქსაის ღვთისმშობლის ხატს - ოდიგიტრიას. 1892-1893 წლებში მოსახლეობის დაავადების თავიდან აცილების მიზნით ტაძართან ააშენს სამლოცველო სასწაულმოქმედი აქსაის (სმოლენსკის) ღვთისმშობლის ხატის - ოდიგიტრიის სახელზე.
1908-1909 წლებში ტაძარს მიაშენეს ორი ახალი ნავი საკურთხევლებით: მარცხენა, ჩრდილოეთის ნავი მიაშენეს 1909 წლის 27 ოქტომბერს და აკურთხეს კიევის მიტროპოლიტის ალექსი კიეველის სახელზე, ხოლო მარჯვენა, სამხრეთის ნავი 1909 წლის 7 დეკემბერს მიაშენს და აკურთხეს აქსაის (სმოლენსკის) ღვთისმშობლის ხატის - ოდიგიტრიის სახელზე. ეკლესიას ჰქონდა მაღალი სამრეკლო. ამ პერიოდისათვის ეკლესიის ინტერიერი შეღებილი იყო ზეთოვანი საღებავებით, გამოსახული იყო წმინდანები და წმინდა წიგნის სიუჟეტები. 1898 წელს სულთმოფენობის ეკლესიასთან მუშაობა დაიწყო საეკლესიო-სამრევლო სკოლამ. გაიზარდა ეკლესიის შტატი, დაემატა ორი მღვდელი, დიაკვანი და ორი მეფსალმუნე.
სამოქალაქო ომის პერიოდში ეკლესია გახდა თეთრების მოძრაობის ცენტრი, სადაც მიმდინარეობდა საბჭოთა ხელისუფლების საწინააღმდეგო შეტაკებების დაგეგმვა. 1918 წელს ეკლესიის წინამძღვარმა ალექსი ჩასოვნიკოვმა მოიწვია სტანიცის კაზაკების კრება, სადაც მოსახლეობას მოუწოდა გაეწიათ შეიარაღებული წინააღმდეგობა წითელი არმიის პრაპორშჩიკის რუდოლფ სივერსის (1892-1918 წწ.) წინააღმდეგ, რომელიც იძულებული გახდა დაეტოვებინა დონის როსტოვი თეთრების გენერალ ლავრ კორნილოვთან (1870-1918 წწ.) შეტაკების შევეგად.
1933 წელს დახურეს და ნაწილობრივ დაანგრიეს ეკლესია. მისი სამრეკლო გარკვეული პერიოდი გამოიყენებოდა საპარაშუტე კოშკად. ეკლესიის საბოლოო დანგრევა მოხდა 1940 წელს, ხოლო 1942 წელს დანგრეული ეკლესიის სარდაფში დაიწყო სულთმოფენობის ეკლესიის მრევლისათვის მსახურების აღდგენა. 17 წლის შემდეგ, 1959 წელს, რკინიგზის სადგურის მშენებლობის გამო მრევლი გამოვიდა სარდაფიდან, საეკლესიო ნივთები და ფასეულობები გადაეცა სახელმწიფოს. ადგილზე, სადაც მდებარეობდა ეკლესია ააშენეს რკინის საწყობი № 7, ხოლო ყოფილი საეკლესიო-სამრევლო სკოლის შენობაში განათავსეს კინოთეატრი „მშვიდობა“. 1991 წელს აღორძინებულმა კაზაკთა მრევლმა მოითხოვა კინოთეატრის დახურვა და მისი შენობის დაბრუნება სულთმოფენობის მრევლისათვის.
1996 წელს დაიწყო ეკლესიის აღდგენა. პროექტის ავტორი გახდა „სპეცპროექტრესტავრაციის“ ინსტიტუტის არქიტექტორი ი. სოლნიშკინი, მაგრამ ესკიზის შემუშავების შემდეგ, ეკლსიის წინამძღვრის მოთხოვნით, ეკლესიის პროექტი დაუკვეთეს რუსეთის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის აგრომრეწვლობის კომპლექსის არქიტექტორს ი. ვ. გასინს. 1999 წელს ეკლესიაში უკვე აღევლინებოდა ღვთისმსახურება, მიუხედავად იმისა, რომ ეკლესიის მშენებლობა ჯერ კიდე არ იყო დასრულებული.
თანამედროვეობა
ეკლესიის პირველი წინამძღვრის გარდაცვალების შემდეგ, რომლის დროსაც ეკლესიასთან გაიხსნა მუსიკალური და საეკლესიო-სამრევლო ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლა, მისი ადგილი დაიკავა მისმა შვილმა ანტონიმ, რომელიც მართლმადიდებლობისათვის გულმოდგინე შრომის გამო დააჯლდოეს წმინდა ნიკოლოზის პირველი ხარისხის მედლით.
დონის როსტოვის სულთმოფენობის ტაძარი შემოღობილია, ეკლესიასთან ახლოს მდებარეობს წყარო და ომში დაღუპული კაზაკების სამახსოვრო ჯვარი.
რელიქვია
ტაძარში ინახება ამბროსი ოპტინელისა და ეგნატე ბრიაჩანინოვის სხეულის წმინდა ნაწილები.
ბლერის ჯადოქარი (ვიდეო თამაში)
ბლერის ჯადოქარი (Blair Witch) — პოლონური საშინელებათა ვიდეო თამაში, რომელიც შექმნილია Bloober Team-ის მიერ, ბლერის ჯადოქრის საშინელებათა ფილმების სერიის მიხედვით. ის გამოუშვა კომპანიამ - Lionsgate Games, Microsoft Windows-ისთვის, Xbox One-ისა და Xbox Game Pass-ისთვის 2019 წლის 30 აგვისტოს. თამაშში მოქმედება ვითარდება ფილმ The Blair Witch Project-ის მოვლენებიდან ორი წლის შემდეგ, ანუ 1994 წელს. მთავარი პერსონაჟია პოლიციელი ელის ლინჩი, რომელიც სხვებთან ერთად ბლექ ჰილზის ტყეში დაკარგული ბიჭს ეძებს. თამაში მოგვიანებით პორტირებული იქნა PlayStation 4-ზე 2019 წლის 3 დეკემბერს, Nintendo Switch-ზე 2020 წლის 25 ივნისს, Oculus Quest & Quest 2-ზე 2020 წლის 29 ოქტომბერს და Amazon Luna-ზე 2021 წლის 7 ოქტომბერს.
სიუჟეტი
თამაშის მოქმედება ვითარდება 1994 წელს. ვეტერანი პოლიციელი ელის ლინჩი თავის პოლიციელ ძაღლ ბულეტთან ერთად მიემგზავრება ბლექ ჰილზის ტყეში ბურკიტსვილში, მერილენდი, რათა შეუერთდეს დაკარგული 9 წლის პიტერ შენონის ძებნას. ტყეში შესვლიდან მალევე, ელისი დაუკავშირდება საძიებო პარტიის ლიდერს შერიფ ემეტ ლანინგის, რომელიც ელისს საშუალებას აძლევს შეუერთდეს ბიჭის ძიებას, მიუხედავად იმისა, რომ ეჭვქვეშ აყენებს მის ფსიქიკურ მდგომარეობას მისი განმეორებადი PTSD-ის გამო (პოსტტრავმული სტრესული აშლილობა).
პიტერის ქუდის პოვნის შემდეგ ელისი და ბულეტი ბანაკში მიდიან. ელისი აღმოაჩენს მუშა ვიდეოკამერას. წითელი ფირის ნახვის შემდეგ ხვდება, რომ მას შეუძლია მანიპულირება მოახდინოს მის გარშემო არსებული რეალობაზე. ცოტა ხნის შემდეგ, მას ურეკავს ლანინგი, რომელიც ცდილობს მის პოვნას. ლენინგმა უთხრა ელისს, რომ გუნდს არასოდეს უნახავს მის მიერ აღწერილი ბანაკი და ის უნდა დარჩეს იქ სადაცაა. თუმცა ის აგრძელებს გზას.
ელისს და მის ძაღლს გზაში თავს დაესხმებიან სილუეტები, მაგრამ ის აშინებს მათ თავისი ფანრით. შემდეგ ისინი აღმოაჩენენ ომის სანგრებს და გაფუჭებულ მანქანას. ის აღმოაჩენს კიდევ ერთ წითელ ფირს, სადაც ჩანს თუ როგორ იტაცებს ვიღაც პიტერს. მეორე დღეს ბულეტი პოულობს ლანინგის ცხედარს. შემდეგ ელისი აღმოაჩენს ფირს, სადაც ნაჩვენებია ლენინგის მკვლელობა. ელისი და ბულეტი მიადგებიან ხეს, სადაც ელისს იდუმალი ქალის ჩურჩული ესმის, ხოლო შემდეგ ცნობიერებას კარგავს. მისი სიმზრიდან ირკვევა, რომ ელისმა, როგორც ოფიცერმა, სასიკვდილოდ ესროლა პიტერის ძმას. იგი შეპყრობილი ხდება პიტერის გადარჩენით, რათა გამოასწოროს თავისი საქციელი. ელისი ბანაკში გაიღვიძებს და თავის ძაღლთან ერთად მიდის მინიშნებების საძებრად. გზად ელისი აღმოაჩენს, რომ ტყე იწვის. მას აქვს ძლიერი ჰალუცინაცია იმის შესახებ, თუ როგორ გრძნობდა ის პასუხისმგებლობას მისი სამხედრო რაზმის სიკვდილზე, რომლებიც მისიის დროს დაიღუპნენ. ის შემდეგ გზას აგრძელებს და ურეკავს თავის ყოფილ მეუღლეს ჯესს, რომელიც დაჟინებით მოითხოვს მის დაბრუნებას, მაგრამ ელისი უარს ამბობს ამაზე. წისქვილში ელისი პოულობს დაკარგული მეტყევის ტოდ მაკინონის გვამს, რომელიც მოკლულია გამტაცებლის მიერ ხერხით. ის შეეჩეხება პიტერის გამტაცებელს, სახელად კარვერს, რომელიც ეუბნება პიტერს, რომ ის უნდა მოკვდეს, რადგან „ასეთია მისი ნება“. ელისი გონებას კარგავს და იღვიძებს, როდესაც კარვერი მას მიათრევს ბანაკში. კარვერის მითითებით, ის იყენებს ვიდეოკამერას თეთრი ხის საპოვნელად, რითაც გამტაცებელი ჯადოქრის ნიშანს აკეთებს. ელისი კვლავ კარგავს გონებას და იღვიძებს ახლა უკვე დატბორილ ბანაკში. ის ხედავს და შედის დანგრეულ სახლში, სადაც მიჰყვება მინიშნებებს. წარსულის ხილვები ცხადყოფს ელისის PTSD-ის მიზეზს. მან საბრძოლო დავალების შესრულებისას მტრის ძალებისგან მიმალვისას შემთხვევით მოკლა გოგონა. სწორედ ამან გამოიწვია ელისის მდგომარეობა. ელისი შედის სარდაფში, სადაც აღმოაჩენს, რომ პიტერი არსად არის და გადის საიდუმლო ტელეპორტში, რითაც ის ხვდება კარვერთან.
თამაშის დასასრულს თავად მომხმარებელი ირჩევს. ელისი ან კლავს კარვერს, ან ნებას აძლევს კარვერს მოკლას იგი. თუ ელისი მოკლავს კარვერს, ის გახდება შემდეგი კარვერი.
გამოშვება
თამაში გამოვიდა Microsoft Windows-ისა და Xbox One-ისთვის 2019 წლის 30 აგვისტოს. Gamescom 2019-ზე ბლერ ვიჩი დაემატა Xbox Game Pass-ს რამდენიმე სხვა სათაურთან ერთად.
ჯილდოები და შეფასებები
მიუხედავად არაერთგვაროვანი შეფასებებია, თამაში ნომინირებული იყო „წლის Xbox თამაშზე" 2019 წლის Golden Joystick Awards-ზე და NAVGTR Awards-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:ვიდეო თამაშები, რომლებშიც მოქმედებები მიმდინარეობს ჩრდილოეთ ამერიკაში კატეგორია:ვიდეო თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები 3D გრაფიკით კატეგორია:ვიდეო თამაშები, რომლებშიც მოქმედებები მიმდინარეობს შეერთებულ შტატებში კატეგორია:პოლონური ვიდეო თამაშები კატეგორია:საშინელებათა ვიდეო თამაშები
ალი ფერზატი
ალი ფერზატი (على فرزات, დ. 22 ივნისი, 1951, ჰამა, სირია) — სირიელი კარიკატურისტი, გამომცემელი და პოლიტიკური აქტივისტი. მისი ნახატები ქვეყნდება არაბულ და მსოფლიო გაზეთებში (განსაკუთრებით ფრანგულ გაზეთში Le Monde )
ბიოგრაფია
ალი ფერზატი დაიბადა სირიის ქალაქ ჰამაში 1951 წლის 22 ივნისს. სწავლობდა დამასკოს უნივერსიტეტის ხელოვნების ფაკულტეტზე. არის არაბეთის კარიკატურისტების ასოციაციის ხელმძღვანელი. 12 წლის ასაკში მან ნახატების გამოქვეყნება დაიწყო გაზეთ ალ-აიამის პირველ გვერდზე, ცოტა ხნით ადრე, სანამ გაზეთს აკრძალავდა მმართველი ბაასის პარტია. 1969 წელს მან დაიწყო კარიერა როგორც პოლიტიკურმა კარიკატურისტმა სახელმწიფო გაზეთ ას-საურაში. 1970-იანი წლების შუა პერიოდში სამუშაოდ გადავიდა გაზეთ „ტიშრინში“, სადაც იგი ყოველდღიურ რეჟიმში მუშაობდა. მისი ნახატების რაოდენობა 15 000-ზე მეტია. მისი ნამუშევრების პერსონალური გამოფენა 30-ჯერ გაიმართა მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში.
საგამომცემლო საქმიანობა
2000 წლის დეკემბერში, ხელისუფლებაში ბაშარ ალ-ასადის მოსვლისა და ე. წ. დამასკოს გაზაფხულის შემდეგ, ალი ფერზატმა საკუთარი ფინანსებით დააარსა 1963 წლის ბაასისტური გადატრიელების შემდეგ პირველი სირიული, დამოუკიდებელი გაზეთი „ად-დუმარი“. ეს იყო მცდელობა შეექმნა პირველი პოლიტიკური სატირის ჟანრის მქონე გაზეთი. მოგვიანებით გაზეთ ად-დუმარს ადარებდნენ ფრანგულ გაზეთ Le Canard enchaîné-ს. გაზეთმა მთელი თავისი ძალისხმევა მიმართა არაკომპეტენტურობასა და კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლისაკენ. გაზეთის რედაქციაში მუშაობდნენ დრამატურგი მამდუჰ ადვანი და იუმორისტი იასირ ალ-აზმა, გაზეთის მთელი პერსონალი მხოლოდ 15 ადამიანისაგან შედგებოდა.
გაზეთისადმი ხელისუფლების კეთილგანწყობაზე მიუთითებდა გაზეთის გამოშვებაზე ნებართვა წინასწარი ცენზურის გარეშე. „ად-დუმარის“ პირველი გამოცემა გამოვიდა 2001 წლის თებერვალში. 50 000 ტირაჟის მქონე გაზეთის პირველი ნომერი რამდენიმე საათში სრულად გაიყიდა, ფერზატმა სასწრაფოდ დაბეჭდა კიდევ 25 000 ეგზემპლარი. გაზეთის მეორე ნომერი უკვე 100 000 ტირაჟით გამოვიდა, თუმცა ბაზრის მოთხოვნა მაინც ვერ დააკმაყოფილა. უკვე თებერვლის ბოლოს სახელმწიფო დაინტერესდა გაზეთით და გამოცემის პოზიცი შეემსუბუქებინა, აღდგა წინასწარი ცენზურის წესი გაზეთ „ად-დუმარისათვის“. გაზეთის განაწილება გადაეცა სახელმწიფო დეპარტამენტს, რის შედეგადაც ტირაჟი 6 000-მდე შემცირდა. 2001 წლის მაისში სირიის პრემიერ მინისტრმა მოჰამედ მუსტაფა მერომ დაჟინებით მოითხოვა გაზეთის შემდეგი ნომრის ამოღება მის წინააღმდეგ მიმართული სტატიის გამო. 2003 წელს გაზეთმა არსებობა შეწყვიტა. ეს გამოწვეული იყო მთელი რიგი მიზეზების გამო: დაფინანსების არარსებობა, მცირე ტირჟი, მუდმივი კონფლიქტი სახელმწიფო ცენზურასთან, ასევე ფერზატის პირადი ურთიერთობების გაუარესება ხელისუფლებსთან მისი პოზიციის გამო ერაყში აშშ-ის შეჭრის გამო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:სახაროვის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:სირიელი მხატვრები
მიშელ ადანსონი
მიშელ ადანსონი (დ. 7 აპრილი, 1727 — გ. 3 აგვისტო, 1806) — ფრანგი ბოტანიკოსი, საფრანგეთია აკადემიის წევრი (1759), მცენარეთა ბუნებრივი სისტემის ერთ-ერთი შემქმნელი. პირველმა გამოიყვანა ბიოლოგიაში მათემათიკური მეთოდები. აღიარებდა სახეობათა შეცვლის შესაძლებლობას.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ბოტანიკოსები
წრიპა ბიჭის დღიურის პერსონაჟების სია
გრეგ ჰეფლი
გრეგორი „გრეგ“ ჰეფლი — წიგნის მთავარი პერსონაჟი, პირველ წიგნში იგი არის 12 წლის.