cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ანტისომხური განწყობა აზერბაიჯანში
ანტი-სომხური განწყობა ან არმენოფობია აზერბაიჯანში — ძირითადად გამოწვეულია მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის გამო. რასიზმისა და შეუწყნარებლობის წინააღმდეგ ევროკომისიის (ECRI) თანახმად, „სომხები აზერბაიჯანში ყველაზე დაუცველ ჯგუფს წარმოადგენენ, რასობრივი დისკრიმინაციის მხრივ.“  2012 წლის გამოკითხვის თანახმად, აზერბაიჯანელთა 91% სომხეთს აღიქვამს როგორც „აზერბაიჯანის უდიდეს მტერს“. სიტყვა „სომეხი“ (აზერბაიჯანულად „erməni“) ფართოდ გამოიყენება, როგორც შეურაცხმყოფელი სიტყვა. უარყოფითი სტერეოტიპები სომეხებზე, აზერბაიჯანში, ძირითადად მასმედიის საშუალებებით ვრცელდება. ამ სტერეოტიპებს კი გარკვეულწილად იზიარებს საზოგადოებაც.
XX საუკუნის განმავლობაში, სომხები და კავკასიის ისლამური მოსახლეობა - აზერბაიჯანელებს უწოდებდნენ „კავკასიელ თათრებს“. აზრთა სხვადასხვაობა, ამ ორ განსხვავებულ ჯგუფს შორის აძლიერებდა მათ შორის უარყოფით დამოკიდებულებას 1918-დან 1920 წლამდე სომეხთა ორგანიზებული მკვლელობები მიმდინარეობდა აზერბაიჯანში, განსაკუთრებით ქალაქ ბაქოსა და შუშაში,(ასევე სომხეთის კულტურულ ცენტრებში, რუსეთის იმპერიის მმართველობის დროს.
სომხურმა მხარემ ასევე დაადანაშაულა აზერბაიჯანის მთავრობა ქვეყნის შიგნით და მის ფარგლებს გარეთ, არმენოფობიური პოლიტიკის გატარების გამო, რაც მოიცავს სომხეთისა და სომხების მიმართ სიძულვილის პროპაგანდასა და სომხური კულტურული მემკვიდრეობის განადგურებას.
რუსული ჟურნალის გლობალური საკითხების მთავარი რედაქტორის, ფიოდორ ლუკიანოვის თქმით, „არმენოფობია თანამედროვე აზერბაიჯანული სახელმწიფოებრიობის ინსტიტუციური ნაწილია ყარაბაღი კი მის ცენტრშია“. 2011 წელს „ECRI“ - ის დასკვნაში ნათქვამი იყო, რომ „მუდმივი ნეგატიური ოფიციალური და მედია დისკუსია“ რომლებიც მიმართულია სომხეთისკენ ხელს უწყობს უარყოფითი აზრის დანერგვას სომხური წარმოშობის ხალხის მიმართ, რომლებიც დღსაც დაუცველები რჩებიან დისკრიმინაციის მხრიდან.
სქოლიო
კატეგორია:რასიზმი კატეგორია:სომხები
ალბანეთის ვილაიეთი
ალბანეთის ვილაიეთი (ძვ. თურქ. ولاية ارناود, Вилаят-я Arnavid) — წარმოიქმნა, როგორც ვილაიეთი ოსმალეთის იმპერიაში. მოიცავდა ოსმალთა იმპერიის დასავლეთ ნაწილს, ბალკანეთის ნახევარკუნძულის დასავლეთით ადრიატიკის ზღვის სანაპიროს. ის მოიცავდა ეთნიკური ალბანელების 4 რეგიონს: კოსოვო, სკუტარი, მანასტირი და იანინა. დროდადრო მასში შედიოდა, აგრეთვე, სალონიკის ვილაიეთი. ეს ფაქტი დადასტურდა 1912 წელს, თუმცა საბოლოოდ, ალბანეთის ვილაიეთის შექმნის გეგმები ჩაიშალა ბალკანეთის პირველი ომის დროს ალბანეთის განადგურებასთან ერთად.
ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ეროვნული საუნივერსიტეტო ბიბლიოთეკა
300პქ|thumb|შენობის ხედი ღამით ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ეროვნული საუნივერსიტეტო ბიბლიოთეკა (Nacionalna i univerzitetska biblioteka Bosne i Hercegovine; შემოკლებით NUBBiH; არაოფიციალურად Vijećnica) — ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ეროვნული წიგნსაცავი, რომელიც სარაევოში, ქალაქის რატუშის ყოფილ შენობაში მდებარეობს. სარაევოს რატუშა ნეომავრიტანულ სტილში დააპროექტა ჩეხმა არქიტექტორმა კარელ პარეკმა 1891 წელს, თუმცა მან პირადად შეწყვიტა ამ პროექტზე მუშაობა ბარონ ბენიამინ კალაის პირადი წყენის გამო. მშენებლობის დასრულების შემდეგ ეს ნაგებობა სარაევოს ყველაზე დიდი შენობა იყო და რატუშის ფუნქციას ასრულებდა.
ნაგებობის ისტორია
ალექსანდერ ვიტეკმა, ვინც მუშაობდა პროექტზე პარეკის შემდეგ, 1893 წელს ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო ვეღარ მოახერხა პროექტზე მუშაობის გაგრძელება და მომდევნო წელს გრაცში გარდაიცვალა. პროექტი ჩირილ ივეკოვიჩმა დაასრულა 1894 წელს. მშენებლობა 984 ათასი კრონა დაჯდა. შენობა ოფიციალურად გაიხსნა 1896 წლის 20 აპრილს და გადაეცა სარაევოს ქალაქის საბჭოს, რომელმაც დაიკავა იგი 1949 წლამდე. სწორედ ამ შენობასთან მოკლეს ფრანც ფერდინანდი, რაც შემდგომ პირველი მსოფლიო ომის დაწყების მიზეზი გახდა. 1949 წლიდან შენობა ეროვნულ საუნივერსიტეტო ბიბლიოთეკას მიეკუთვნა.
ბიბლიოთეკის ისტორია
სარაევოს ბიბლიოთეკა, როგორც ბოსნიური წერილობითი წყაროების ცენტრალური საცავი და ბალკანეთის ერთ–ერთი მნიშვნელოვანი კულტურული ცენტრი, უმდიდრეს საცავს ფლობდა. აქ იყო მილიონნახევარი სხვადასხვა წერილობითი დოკუმენტი, მათ შორის 155 ათასამდე უნიკალური წიგნი და ხელნაწერი, გაზეთებისა და სხვა პერიოდული გამოცემების ნომრები, წიგნების ეგზემპლარები, ასევე ქვეყნის ეროვნული არქივი და სარაევოს უნივერსიტეტის კოლექციაც.
დაბომბვა
1992 წლის 25 აგვისტოს, ქალაქის ალყისას, სერბულმა არტილერიამ ცეცხლგამჩენი ჭურვებით დაბომბა ბიბლიოთეკა. ბიბლიოთეკის თანამშრომლები და სარაევოს მოქალაქეები ეცადნენ ცეცხლის ჩაქრობას და ხელნაწერების გადარჩენას, მაგრამ სერბი სნაიპერების ცეცხლქვეშ მოყვნენ. მათგან ერთი ადამიანი – აიდა ბუტუროვა – დაიღუპა ამ მცდელობისას.
დანაკარგი ძალიან დიდი იყო – 5 263 ხელნაწერი არაბულად, სპარსულად, ივრითსა და არებიცაზე შესრულებული, 7 ათასამდე ოსმალური პერიოდის დოკუმენტი, ბოსნიის ხუთსაუკუნოვანი ისტორიის პირველწყაროები, მეცხრამეტე საუკუნის დოკუმენტაციის დიდი ნაწილი და სხვა.
აღდგენა
კოლექციაში შემავალი წიგნებისა და სხვა დოკუმენტები უმრავლესობა დაიწვა ან დაზიანდა, შენობა კი თითქმის მთლიანად გაანადგურა ხანძარმა. მისი აღდგენა ოთხ ეტაპად მოხდა. პირველი ეტაპი ომისშემდგომ ბოსნიაში ავსტრიის დაფინანსებით განხორციელდა (1996 – 1997). მეორე ეტაპი ევროკომისიის დაფინანსებით განხორციელდა (2000 – 2004). მესამე ეტაპი დასრულდა 2012 წლის სექტემბერში და 4,6 მლნ კონვერტირებადი მარკა დაჯდა. მესამე ეტაპის დასრულების შემდეგ შენობის გარეგნული პირველსახე თითქმის აღდგენილი იყო. მეოთხე ეტაპმა 2013 წლის ბოლოს დასრულდა და მისმა ხარჯმა 14 მლნ კონვერტირებადი მარკა შეადგინა. შენობა სრულად აღდგა როგორც გარედან, ასევე შიგნიდან. განადგურებული სკულპტურები და არქიტექტურული ნიუანსები აღადგინეს შემორჩენილი ცნობების წყალობით.
ხელახალი გახსნა
2014 წლის 9 მაისს შენობა ხელახლად გაიხსნა საზეიმოდ, გახსნაზე უკრავდა სარაევოს ფილარმონიის ორკესტრი და ვედრან სმაილოვიჩი, რომელიც მსოფლიოში ცნობილი გახდა დაბომბილ ბიბლიოთეკაში გადაღებული სურათიდან. ბოსნიელ სერბთა წარმომადგენლები გახსნას არ დასწრებიან.
სქოლიო
კატეგორია:ბიბლიოთეკები კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინა
ტოფიკ რაშიდ ოღლუ იაგუბლუ
პოლიტიკოსი არაერთხელ იყო  დაკავებული დააპატიმრებული, Amnesty International-მა ტოფიკ იაგუბლუ სინდისის პატიმარად აღიარა.
ადრეული წლები
ტოფიკ იაგუბლუ დაიბადა 1961 წლის 6 თებერვალს საქართველოს სსრ-ის ტერიტორიაზე მდებარე აზერბაიჯანულ სოფელ ინჯაოღლუში (ახლანდელი ზემო ბოლნისი). 1989 წელს შეიტანა განცხადება საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრობიდან გასვლის შესახებ. მან მონაწილეობა მიიღო ყარაბაღის ომში, ორჯერ იყო წარდგენილი აზერბაიჯანის ეროვნული გმირის წოდებაზე, მაგრამ სხვადასხვა მიზეზის გამო არ მიენიჭა. 2012 წელს ინტერნეტ გაზეთმა Yeni Musavat-მა  დაიწყო ტოფიკ იაგუბლუს დღიურის გამოქვეყნება, რომელიც ეხებოდა ყარაბაღის ომის თემას.
პოლიტიკური საქმიანობა
1992 წელს ტოფიკ იაგუბლუ გაწევრიანდა პარტია „ მუსავათის “ რიგებში. აბულფაზ ელჩიბეის პრეზიდენტობის დროს, იგი გახლდათ ბინაგადინის რაიონის ბაქოს აღმასრულებელი ფილიალის პირველი მოადგილე.
1998 წელს, მასობრივ აქციებში მონაწილეობისთვის, იაგუბლუს მიესაჯა ორი წლით თავისუფლების აღკვეთა.
2013 წლის 4 თებერვალს, აზერბაიჯანის ხელისუფლების წინააღმდეგ ოპოზიციურ ქმედებებში მონაწილეობისთვის, მას 5 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა. 2016 წლის 17 მარტს პოლიტიკოსი შეიწყალეს პრეზიდენტის განკარგულებით.
2014 წელს, შეკინსკის მძიმე დანაშაულებათა სასამართლომ იაგუბლუს მიუსაჯა ხუთი წლით თავისუფლების აღკვეთა, ოფიციალურად მასობრივი ძალადობის წახალისების გამო.
2019 წლის ოქტომბერში, იაგუბლუ დააკავეს 30 დღით, ოფიციალურად, მშვიდობიანი პროტესტის დროს პოლიციის ბრძანებების შეუსრულებლობის გამო.
2020 წლის 3 სექტემბერს, ბაქოს ნიზამინსკის საოლქო სასამართლომ  იაგუბლუს მიუსაჯა თავისუფლების აღკვეთა  ოთხი წლით და სამი თვით, ოფიციალურად საგზაო წესების დარღვევისა და ხულიგნობის  გამო. 2 სექტემბერს, იაგუბლუმ სასამართლო დაადანაშაულა ბრალდებების ფაბრიკაციაში და მისი პოლიტიკური ნიშნით დაპატიმრებაში. პროტესტის ნიშნად, მან დაიწყო შიმშილი. 12 სექტემბერს, იაგუბლუ საგამოძიებო იზოლატორიდან გადაიყვანეს ქალაქის საავადმყოფო «City Hospital»-ში. შიმშილობის დაწყებიდან  17 დღის შემდეგ, ბაქოს სააპელაციო სასამართლომ აღკვეთის ღონისძიება შეცვალა შინაპატიმრობით. შედეგად, იაგუბლუმ შეწყვიტა შიმშილობა, დატოვა საავადმყოფო და სასამართლოს გადაწყვეტილების შემდეგ წავიდა სახლში.
2021 წლის 3 დეკემბერს, აზერბაიჯანის პოლიციამ ძალადობრივად დაარღვია მშვიდობიანი საპროტესტო აქცია ბაქოს ცენტრში, დააკავა ათობით მომიტინგე, მათ შორის იაგუბლუ, რომელმაც განაცხადა რომ პოლიციამ სასტიკად სცემა ვიდეო გადაღების დროს და მოსთხოვა შეეწყვიტა აზერბაიჯანის ხელმძღვანელობის კრიტიკა. Human Rights Watch-ის განცხადებით,  პოლიტიკოსი სცემეს პოლიციის განყოფილებაში, შემდეგ კი, ბაქოს გარეუბანში გადაიყვანეს და გადააგდეს ქალაქის ცენტრიდან 70 კილომეტრში. მის სახეზე და სხეულზე ძალადობის აშკარა ნიშნები იყო.
2021 წლის 15 დეკემბერს Amnesty International-მა განაცხადა, რომ იაგუბლუ ხელახლა დააკავეს  და მისი დაკავება შეაფასა, როგორც თავდასხმა აზერბაიჯანის მთავრობის კრიტიკოსებზე და ადამიაანის გამოხატვის თავისუფლების შეზღუდვა.
ოჯახი
ტოფიკ იაგუბლუ დაოჯახებულია. წყვილს ვაჟი და ორი ქალიშვილი შეეძინა. 2012-2013 წლებში იაგუბლუს ქალიშვილი, ნიგარ გაზიც დააპატიმრეს. 2015 წელს, სანამ იაგუბლუ ციხეში იყო, მისი მეორე ქალიშვილი ნარგიზი 25 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 5 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:პარტია მუსავათის წევრები კატეგორია:აზერბაიჯანელი ოპოზიციონერი პოლიტიკოსები კატეგორია:ყარაბაღის ომის მონაწილეები
Custard Pie
"Custard Pie" — პირველი სიმღერა ინგლისური როკ-ჯგუფ ლედ ზეპელინის მეექვსე ალბომზე Physical Graffiti (1975).
ტექსტი
სიმღერის ტექსტში რამდენიმე სხვა სიმღერის ელემენტებია გამოყენებული. ესენია "Drop Down Mama" (სლიპი ჯონ ესტესი), "Shake 'Em On Down" (ბუკა უაიტი) და "I Want Some of Your Pie" (ბლაინდ ბოი ფულერი). ისევე, როგორც ლედ ზეპელინის ბევრი სიმღერა, ეს ნომერიც ქალისადმი მიმართვაა.
ვიტალი უგრეხელიძე
ვიტალი უგრეხელიძე (დ. 1901, ქუთაისი — გ. 15 იანვარი, 1983, ლონდონი) — ქართველი სამხედრო პირი, პუბლიცისტი.
ბიოგრაფია
ვიტალი უგრეხელიძე დაიბადა 1901 წელს ქუთაისში, იურისტ პლატონ უგრეხელიძისა და ვერა იაშვილის ოჯახში. პლატონ უგრეხელიძე მსახურობდა ქუთაისში საგუბერნიო სასამართლოს სამდივნოს მმართველად. უგრეხელიძეების ოჯახში თავს იყრიდა მაშინდელი მოწინავე საზოგადოება, მათ შორის, ხშირი სტუმარი ყოფილა აკაკი წერეთელიც. შვიდ ძმაში პატარა ტალიკო მეოთხე ვაჟი იყო. სწავლობდა ქუთაისის გიმნაზიაში. სკოლა ჯერ კიდევ დამთავრებული არ ჰქონდა, როცა I მსოფლიო ომი. 14 წლის ბიჭი გაიპარა, მოხალისედ ჩაეწერა ჯარში და სანამ მშობლები სახლში დააბრუნებდნენ თურქეთის ფრონტზე ბრძოლებში მონაწილეობის მიღებაც მოასწრო. ქუთაისში ჩამოსვლის შემდეგ წარმატებით დაასრულა გიმნაზია.
საქართველოს დამოუკიდებლობის წლებში ვიტალი უგრეხელიძე ჩაირიცხა ახლად დაარსებულ ქართველ ოფიცერთა სკოლაში, საარტილერიო განხრით. წითელი არმიის შემოჭრის დროს მეგობრებთან ერთად ვიტალი უგრეხელიძეც მამაცურად იბრძოდა და იცავდა საქართველოს ინტერესებს. იგი ეკუთვნოდა კოჯრისა და ტაბახმელის გმირ დამცველ იუნკერთა ათასეულს. დამარცხების შემდეგ იუნკერები ეროვნულ მთავრობას გაჰყვნენ უცხოეთში. დაბანაკებულები იყვნენ ქ. კონსტანტინეპოლში, საიდანაც ასი კურსანტი მარშალმა პილსუდსკიმ მიიწვია პოლონეთში სწავლის დასასრულებლად. ვიტალი უგრეხელიძემ წარმატებით დაამთავრა სამხედრო სკოლა, ლეიტენანტის ხარისხით ჩაირიცხა პოლონეთის არმიაში და გაიგზავნა რუსეთის ფრონტზე, სადაც თავი გამოიჩინა ბოლშევიკების წინააღმდეგ ბრძოლებში.
სამხედრო კარიერასთან ერთად ვიტალი უგრეხელიძე ლიტერატურულ საქმიანობასაც ეწეოდა. თანამშრომლობდა ემიგრანტულ გამოცემებთან. 1933–1937 წლებში იყო პარიზში გამომავალი ჟურნალ „მხედარის“ რედაქტორი. გარდა ამისა, მან საფუძვლიანად შეისწავლა სადოღე ცხენების მოშენებისა და გახედნის საქმე, გაიჩინა სადოღე ცხენების თავლა, მონაწილეობდა საერთაშორისო შეჯიბრებებში. 1930–იან წლებში მას ეკუთვნოდა არაბული ჯიშის ცხენი „კაშმირი“, რომელმაც მრავალ შეჯიბრში გაიმარჯვა. ვიტალი უგრეხელიძემ დაიმსახურა ოქროს ჯილდო და საუკეთესო ცხენოსნის სახელი პოლონეთსა და ევროპაში.
1939 წელს, როცა პოლონეთი გერმანიასთან ომში ჩაება უგრეხელიძე დაინიშნა მეშვიდე ცხენოსანთა ნაწილში და იბრძოდა, როგორც გერმანელი, ასევე საბჭოთა დამპყრობლების წინააღმდეგ. ბრძოლებში გამოჩენილი მხედრული მამაცობისთვის იგი პოლონეთის უმაღლესი სამხედრო ჯილდოთი - „ვირტუტი მილიტარის" ორდენით დაჯილდოვდა. ორი წელი გერმანელების ტყვეობაში გაატარა, როცა გაანთავისუფლეს კვლავ ჩადგა პოლონეთის სამსახურში, აღადგინა მე–17 მსროლელთა პოლკი და თავად ჩაუდგა სათავეში. აქტიურად იყო ჩაბმული წინააღმდეგობის მოძრაობაში. ადგენდა ტერორისტულ აქტებს და ხშირად თავად ახორციელებდა. თავის სახლში აწყობდა წინააღმდეგობის მეთაურთა კრება–თათბირებს, აქვე მალავდა ებრაელებს და ამარაგებდა მათ ყალბი მოწმობებით. ასე გაგრძელდა ვარშავის 1944 წლის აჯანყებამდე.
ლონდონის მთავრობის დირექტივით აჯანყების მონაწილეებს კავშირი უნდა დაემყარებინათ საბჭოთა ჯარებთან და მისი კარნახით ემოქმედათ. ვიტალი უგრეხელიძემ იცოდა, რომ უარის შემთხვევაში მას სამხედრო სასამართლო ელოდა, მაგრამ მან მაინც უარი განაცხადა საბჭოეთთან თანამშრომლობაზე. რეზისტანსის (წინააღმდეგობა) ხელმძღვანელობამ ანგარიში გაუწია მის დიდ დამსახურებას და განსაკუთრებული მისიით გააგზავნა გენერალ ანდერსთან, რომელიც იმ დროს თავისი ნაწილებით იტალიაში იბრძოდა. დაინიშნა ქალაქ გალიპოლში საჯავშნო ნაწილების ინსტრუქტორად. რეზისტანსში დიდი დამსახურების აღსანიშნავად, ანდერსის სამხედრო ნაწილების მთავარმა შტაბმა შესთავაზა მისი გვარისთვის მიემატებინა –„უგორსკი“, საომარი სახელი, რომელსაც ის შეთქმულების დროს ატარებდა.
ომის დამთავრების შემდეგ ვიტალი უგრეხელიძემ გასაბჭოებულ პოლონეთში დაბრუნება არ ისურვა და უგორსკის გვარით დასახლდა ინგლისში. უკვე ხანში შესულს თავიდან მოუხდა ცხოვრების დაწყება. მუშაობდა ქარხნებში მუშად, მძიმე ცხოვრება ჰქონდა, მაგრამ ლიტერატურული მოღვაწეობა არ შეუწყვეტია. წერდა სტატიებს, როგორც ქართულად, ისე პოლონურად. აქვეყნებდა ემიგრანტულ პრესაში. აქტიურად მონაწილეობდა პოლონეთის ემიგრაციის კულტურულ ცხოვრებაში. პოლონურიდან ქართულად თარგმნიდა თავის საყვარელ ავტორებს. 1955 წელს ვიტალი უგრეხელიძეს მის მიერ თარგმნილი ნაწარმოებების ხელნაწერები ლონდონის პოლონური ბიბლიოთეკისთვის გადაუცია. 2010 წელს ბიბლიოთეკამ 539 გვერდიანი ქართული ხელნაწერი – ადამ მიცკევიჩის „პან თადეოზი ანუ უკანასკნელი თავდასხმა ლიტვაში“, გამოქვეყნების მიზნით, ვარშავის უნივერსიტეტის აღმოსავლეთ ევროპის სწავლებათა ცენტრს გადასცა. თარგმანი წიგნად გამოიცა ცენტრისა და ოსსოლინსკების სახელობის ეროვნული ინსტიტუტის (Ossolineum) ძალისხმევით (ვარშავა, 2011). დღის სინათლეს ელოდება ვიტალი უგრეხელიძის სხვა თარგმანებიც.
ვიტალი უგრეხელიძეს მეუღლე პოლონელი იყო, რომელზეც 1934 წელს დაქორწინებულა. მათ ქალიშვილს სევდიას, ჰყავს ორი ვაჟი – მაიკლი და ენდრიუ. სევდია – დარეჯან უგრეხელიძე - რადიო „თავისუფლების“ მიუნჰენის რედაქციის თანამშრომელი იყო გასული საუკუნის 60–70–იან წლებში.
ვიტალი უგრეხელიძე გარდაიცვალა ლონდონში, 82 წლის ასაკში, 1983 წლის 15 იანვარს. მან დაიბარა მისი ფერფლი მდინარე ტემზაში ჩაეყარათ, იქნებ ოდესმე წყალმა ჩემი სამშობლოს ნაპირებზე გამორიყოსო. მეუღლემ თხოვნა არ შეუსრულა, მისი ფერფლი ოჯახში ურნაში ინახებოდა. 2015 წელს პოლონეთის რესპუბლიკის საელჩოსა და ვარშავის უნივერსიტეტის ორგანიზებით ქართველი იუნკერისა და პოლონეთის არმიის მაიორ ვიტალი უგრეხელიძის ნეშტი საქართველოში ჩამოასვენეს და დაკრძალეს დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1983 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები
ბურუნდის ქალაქები
სქოლიო
კატეგორია:ბურუნდის ქალაქები
აიბ (სკოლა)
აიბ (Այբ դպրոց) — კერძო საგანმანათლებლო კომპლექსი სომხეთის დედაქალაქ ერევანში. გაიხსნა 2011 წელს Ayb Educational Foundation-ს მიერ. ამჟამად სკოლაში 195 მოსწავლე სწავლობს, სკოლის თანამშრომელთა რაოდენობა კი 53-ს აღწევს. სწავლა სომხურ, რუსულ და ინგლისურ ენაზე მიმდინარეობს. მოსწავლეები 12 ბალიანი სისტემით ფასდებიან. აიბ-ის სიმბოლური ფერებია თეთრი და სტაფილოსფერი, დევიზი კი „იცოდე და შექმნი“ (Իմա եւ արա და Իմացիր և արարիր). სკოლა არაკომერციული ორგანიზაციაა, დარეგისტრირებული როგორც „Ayb Learning Hub Foundation“.
ბეღლის ცხვირგრძელა
ბეღლის ცხვირგრძელა (Sitophilus granarius) — ხოჭო ცხვირგრძელასებრთა ოჯახისა. სასოფლო-სამეურნეო კულტურების მავნებელია. საქართველოში თითქმის ყველგანაა გავრცელებული ბეღლებსა და საწყობებში. მისი სხეულის სიგრძე, ხორთუმიანად, დაახლოებით 3–5 მმ-ია. ფერად მოშავო-ყავისფერია, წინა ზურგზე აქვს წერტილოვანი ღრუბლები, რომელთაც შუაზე ჰყოფენ გასწვრივი ვიწრო ხაზები. ფრთები სიფრიფანა და განუვითარებელია, რის გამოც ფრენის უნარი არ აქვს. ზედა ფრთებზე ახასიათებს ღრმა გასწვრივი ღარები. მატლი სიგრძით 3 მმ-მდეა. მისი სხეული რკალივითაა მოღუნული და მონაცრისფრო-თეთრი ფერისაა, თავი ყავისფერია. არ აქვს ფეხები. ზამთარს ატარებს თავისი განვითარების ყველა ფაზაში. დებს 40-დან 300-მდე კვერცხს, ძირითადად სასოფლო-სამეურნეო კულტურათა მარცვლებში, დედალი ხოჭოს მიერ ამოღრღნილ ხვრელებში. ემბრიონული განვითარება 10–12 დღეს გრძელდება. ერთი თაობის განვითარებას ცხვირგრძელა 28–30 დღეს ანდომებს. დიაპაუზაში გადადის 3°C–ზე, 12%-იანი ტენიანობის შემთხვევაში გამრავლება ბრკოლდება, იღუპება −15°C-ზე. წელიწადში დაახლოებით 5 თაობას იძლევა.
ცხვირგრძელას მატლები იკვებებიან მაკარონით, ფქვილით, სიმინდის, ქერის, ჭვავის, ფეტვის, წიწიბურას, ბრინჯის და სხვა მარცვლებით. მათი განვითარება და კვება მიმდინარეობს მარცვალში, რის შედეგადაც მარცვლისგან მხოლოდ კანი რჩება. გარდა ამისა, მავნებლის მიერ დაზიანებულ მარცვლებზე ადვილად სახლდებიან სხვადასხვა ტკიპები, რაც იწვევს მარცვლის ჩახურებას და მასში გუდაფშუტის სპორების გავრცელებას.
აიბ (სკოლა)
ისტორია
Ayb Educational Foundation 2006 წელს დაარსდა, სომხეთში განათლების დონის გასაუმჯობესებლად. 2010 წელს სომხეთის მთავლობამ გამოყო 7 ჰექტარი მიწა აიბ-ის სკოლის პროექტისთვის. 2011 წელს საგანმანათლებლო კომპლექსის პირველი სექტორი გაიხსნა.
ბეღლის ცხვირგრძელა
ებრძვიან სხვადასხვა მეთოდით: მარცვლებს აშრობენ მზეზე, ათბობენ 50–55°C ტემპერატურაზე, აციებენ −15°C-მდე, შენახვამდე მარცვლებს ამუშავებენ ქიმიურად.
სქოლიო
კატეგორია:ცხვირგრძელასებრნი კატეგორია:სასოფლო-სამეურნეო მავნებლები კატეგორია:მავნებელი მწერები
აიბ (სკოლა)
ისტორია
თავდაპირველად კომპლექსი გაიხსნა როგორც საშუალო სკოლა. 2013 წელს გაიხსნა სკოლის ძირითადი სექტორი, 2014 წელს კი მესამე სექტორის მშენებლობაც დასრულდა. კომპლექსს გააჩნია საკუთარი ხელოვნების ცენტრი, მედია ცენტრი, ეკლესია და სპორტული კომპლექსი.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის სკოლები
ძმები ლომგულები (მრავალმნიშვნელოვანი)
ძმები ლომგულები შეიძლება აღნიშნავდეს შემდეგს ჩამოთვლილთაგან:
ომაჰეკეს რეგიონი
ომაჰეკეს რეგიონი (Omaheke Region) — ნამიბიის 14 ადმინისტრაციული რეგიონიდან ერთ-ერთი, რომელიც მდებარეობს მის უკიდურეს აღმოსავლეთში, ბოტსვანის სახელმწიფო საზღვართან. ფართობი შეადგენს 84 612 კმ²-ს, ხოლო 2011 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობაა 71 233 ადამიანი. რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი გობაბისი.
ისტორია
ომაჰეკეს რეგიონი ჰერეროს ტომის ხალხის სამშობლოა. 1904 წელს მათი გერმანიის კოლონიალური ხელისუფლების წინააღმდეგ ამბოხების დროს, ვატერბერგთან ბრძოლაში ამბოხებულთა ძირითადი ძალების განადგურების შემდეგ, გადარჩენილი ჰერეროს ხალხი თავშესაფრის იმედად ომაჰეკეს ტერიტორიის გავლით გაიქცა დიდი ბრიტანეთის ბეჩუანალენდში. რადგანაც გერმანული ჯარი წყალთან სიახლოვეს არ უშვებდა ჰერეროს ხალხს, მათი დიდი რაოდენობის წარმომადგენელი წყურვილისგან დაიღუპა გზაში. ბევრი მეცნიერის მიერ ეს მოვლენები განიხილება, როგორც პირველი გენოციდი ХХ საუკუნის ისტორიაში.
სქოლიო
კატეგორია:ნამიბიის რეგიონები
მიონემა
მიონემა (მიო... და νήμα — ძაფი) — კუმშვადი ცილოვანი ძაფები ზოგი უმარტივესის ციტოპლაზმაში. მიონემა ორგვარია: გლუვი და განივზოლიანი. ფიბრილების მსგავსად ახასიათებს ორმაგი შუქტეხა. შედგება რამდენიმე ათეული, უფრო ხშირად — ასეული ფიბრილისაგან.
ლიტერატურა
კატეგორია:ციტოლოგია
ლუდმილა ალექსეევა
300px|მინი ლუდმილა ალექსეევა (Людми́ла Алексе́ева; დ. 20 ივლისი, 1927, ევპატორია, რსფსრ, სსრკ — გ. 8 დეკემბერი, 2018, მოსკოვი, რუსეთი) — ადამიანის უფლებათა დამცველი და საბჭოთა დისიდენტი. ალექსეევა ცნობილია, როგორც მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და თავმჯდომარე. 1970-იანი წლებიდან ლუდმილა ალექსეევა მონაწილეობდა სსრკ-ში დისიდენტურ მოძრაობაში, შემდეგ ემიგრაციაში წავიდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში. 1993 წელს კი დაბრუნდა რუსეთში და ეწეოდა საგანმანათლებლო საქმიანობას და ადამიანის უფლებების დაცვას. რუსეთის ფედერაციაში დაბრუნების შემდეგ ალექსეევა რადიო თავისუფლების და ამერიკის ხმის პროგრამებში იღებს აქტიურ მონაწილეობას, უტარებს კონსულტაციებს უფლებადამცველ ორგანიზაციებს, ეწინააღმდეგება ერაყის ომს, „დიმა იაკოვლევის კანონს“ და აქტიურად მონაწილეობს აქციაში „სტრატეგია 31“, რუსეთის ფედერაციის კონსტიტუციის 31-ე მუხლის შეკრების თავისუფლების დაცვისთვის. მოგვიანებით იგი რუსეთის პრეზიდენტთან არსებული ადამიანის უფლებათა საბჭოს წევრი ხდება (2018).
სიცოცხლის უკანსკნელ წლებში იგი უფრო წერით სამუშაოებს უძღვნიდა დროს. ადამიანის უფლებების საკითხებზე 100-ზე მეტი ნაშრომის ავტორია.
ოჯახი და ბავშვობა
ლუდმილა ალექსეევა დაიბადა 1927 წელს 20 ივლისს, ყირიმის დასავლეთით საკურორტო ქალაქში, ევპატორიაში. როდესაც ლუდმილა ბავშვი იყო, ოჯახი მოსკოვში გადავიდა საცხორვებლად. დედა — ვალენტინა ეფიმენკო, ბაუმანის მოსკოვის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტის ლექტორი, ხოლო მამა — მიხაილ სლავინსკი, „ცენტროსოიუზის“ თანამშრომელი. ალექსეევა იზრდებოდა „საბჭოთა“ ბავშვად ოჯახის წევრთა კომუნისტური შეხედულებების გარემოში, ამიტომ პატარაობიდანვე იგი დარმწუნებული იყო თავისი ქვეყნის თავისუფლებაში და სამართლიანობაში, იმის გათვალისწინებით, რომ სტალინის რეპრესიები ბავშვის თვალწინ ხდებოდა — მიხაილ სლავინსკის თანამშრომლები მოხვდნენ ამათ რიცხვში, ალექსეევას მოგონებების თანახმად, ჯამში 297 ადამიანი გაიგზავნა ბანაკებში. თვითონ მამამისი გამოძიების ქვეშ იმყოფებოდა, მაგრამ საბოლოოდ არ მომხდარა მისი რეპრესირება.
1941 წლის 14 ივლისს მიხაილ სლავინსკი ფრონტზე წავიდა, ხოლო ლუდმილა ყაზახეთში გადაასახლეს. 1943 წელს გარდაიცვალა მიხაილ სლავინსკი. ევაკუაციიდან დაბრუნებულმა, ლუდმილა ალექსეევამ გადაწყვიტა, სკოლაში აღარ დაბრუნებულიყო, მაგრამ ითხოვა ფრონტზე ან თავდაცვის საწარმოში გაგზავნა. შემდეგ იგი სტალინსკაიას მეტროსადგურის მშენებლობაში გაგზავნეს. ის, რაც მან ომის დროს ნახა, დიდწილად განსაზღვრა მისი ცხოვრება და ნაწილობრივ უბიძგა ადამიანის უფლებების დაცვაში დაეწყო საქმიანობა. როგორც თავად ალექსეევა იხსენებდა, მრავალი ქარხნის ევაკუაცია განხორციელდა პატარა იჟევსკში, მაგრამ არც ერთი კვადრატული მეტრი საცხოვრებელი სახლი არ აშენებულა იქ მოსული ხალხისთვის. მთავარი, რაც დაინახა — ადამიანების დახმარება და გვერდში დგომა. ხალხი, ვინც ომს გადაურჩა და გამარჯვება მოიპოვა, იმსახურებოდა ადამიანურ დამოკიდებულებას. ამ რწმენამ უდიდესი როლი ითამაშა ადამიანის უფლებებზე შემდგომი მუშაობისას.
განათლება და პარტია
1945 წელს ლუდმილა ალექსეევა ჩაირიცხა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტზე. უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდმა დიდი გავლენა მოახდინა ალექსეევას შეხედულებებზე — სტუდენტები - ფუნქციონერები, კომსომოლის ორგანიზატორები, სწავლის წლებში აშენებდნენ თავიანთ მომავალ კარიერას როგორც პარტიის ლიდერები, ხშირად აწარმოებდნენ „პირად საქმეებს“ ყოველგვარი მცირე და უმნიშვნელო „არასწორი ქმედებისთვის“, რამაც დაბადა ალექსეევას პირველი ეჭვი საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრების მორალურ პრინციპებში.
მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის და მოსკოვის ეკონომიკისა და სტატისტიკის ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, ალექსეევამ ისტორიის სწავლება მოსკოვის პროფესიულ სკოლაში დაიწყო, იყო თავისუფალი ლექტორი კომსომოლში. 1952 წელს ალექსეევა შეუერთდა სკკპ-ს, მაგრამ მალე მისი შეხედულებები შეიცვალა, იგი იმედგაცრუებული დარჩა და უარი თქვა სკკპ-ს ისტორიის საკუთარ საკანდიდატოს დაცვაზე და სამეცნიერო კარიერაზე. შემდეგ სამეცნიერო საქმიანობა დაიწყო გამომცემლობაში „ნაუკა“ არქეოლოგიის და ეთნოგრაფიის რედაქციაში. 1970-1977 წლებში კი იყო სსრკ-ს მეცნიერებათა აკადემიის სამეცნიერო ინფორმაციის ინსტიტუტის თანამშრომელი.
ხრუშჩოვის დათბობა — ადამიანის უფლებების დაბადების დროა. ალექსეევა აღმოჩნდა უფლებადამცველებისა და საბჭოთა დისიდენტების რიგებში. შემდეგ მისი ბინა გახდა მოსკოვის ინტელიგენციის და დისიდენტების შეხვედრის ადგილი.
დისიდენტობა და მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფი
ეს ყველაფერი მისთვის მთავრდება პარტიიდან განდევნით და სამსახურიდან გარიცხვით 1968 წელს. მაგრამ ადამიანის უფლებების დაცვა აქ არ მთავრდება: იგი ხელს აწერს დისიდენტური მოძრაობის დოკუმენტებს. ამ პერიოდში ალექსეევა ხვდება და გაიცნობს ყველაზე ცნობილ საბჭოთა უფლებადამცველ დისიდენტს, ანდრეი სახაროვს. ამავდროულად ალექსეევას ცხოვრება სისტემატური ჩხრეკის და დაკითხვის რეჟიმში გრძელდებოდა, სანამ 1974 წელს ლუბიანკაში დაიბარეს და გააფრთხილეს 70-ე მუხლის შესაბამისად ანტისაბჭოთა აგიტაციის ან პროპაგანდის საქმის გამზადებაზე, თუკი ალექსეევა ამ საქმიანობის გააგრძელებდა.
1976 წელს ლუდმილა ალექსეევა ხდება ადამიანის უფლებების დამცავი ორგანიზაციის „ჰელსინკის შეთანხმებების განხორციელებაში დახმარების გაწევის სსრკ-ის საზოგადოებრივი ჯგუფის“ (მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფი) ერთ-ერთი დამაარსებელი იური ორლოვთან, ელენა ბონერთან, პეტრ გრიგორენკოსთან და ანატოლი შარანსკისთან ერთად. ჯგუფი შეიქმნა 1975 წელს ჰელსინკში 35 ქვეყნის, მათ შორის სსრკ-ის მიერ, ევროპის უსაფრთხოების და თანამშრომლობის კონფერენციის საბოლოო აქტის ხელმოწერით. დოკუმენტში გამოცხადებული იყო ადამიანების უფლებების პატივისცემა და ძირითადი სამოქალაქო თავისუფლებები, როგორც აზრის, სინდისის, რელიგიის და რწმენის პატივისცემა. ლუდმილა ალექსეევა იყო მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფის მასალების/დოკუმენტების რედაქტორი, პირველ 19 დოკუმენტს მოაწერა ხელი, დევნილ კათოლიკე მღვდელთა საკითხებზე იმოგზაურა ლიტვაში და ა. შ. 1996 წლის მაისიდან და სიცოცხლის ბოლომდე ალექსეევა იყო „შეთანხმებების განხორციელებაში დახმარების გაწევის“ ჯგუფის თავმჯდომარე (მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფი). 1998-2004 წლებში ლუდმილა ალექსეევა იყო ჰელსინკის საერთაშორისო ფედერაციის პრეზიდენტი.
როგორც ალექსეევასთვის, ისევე მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფის აქტივისტებისთვის მთავარი მიზანი იყო საზოგადოების ყურადღების მიპყრობა და ინფორმირება სსრკ-ის ჰელსინკის შეთანხმებების მთავარი დებულებების დარღვევის შესახებ. ასევე ჯგუფის მთავარ ამოცანებს შორისაა: ადამიანის უფლებების დარღვევების ინფორმაციის შეგროვება, შეჯამება და ანალიზი და იურიდიულ გარემოზე და ამ ინფორმაციის მიწოდება სახელმწიფოების მეთაურებამდე, რომლებმაც ხელი მოაწერეს 1975 წლის ჰელსინკის ხელშეკრულებებს, ადამიანის უფლებების იდეების პოპულარიზაცია, ეთნიკური თანამშრომლობის განვითარება, იდენტურობის შენარჩუნება და დაცვა, კულტურის, ენებისა და ტრადიციების დაცვა.
გადაწყდა მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფის განადგურება. გარე დამკვირვებლისთვის გაუგებარი კრიტერიუმების თანახმად, მისი ზოგიერთი მონაწილე ბანაკებში გაგზავნეს, ზოგი კი იძულებით ემიგრაციაში.
ემიგრაცია
1977 წელს ლუდმილა ალექსეევას ბინაში მორიგი ჩრეკის დროს მოძებნეს და ამოიღეს უცხოური ლიტერატურა ადამიანების უფლებებზე. დაპატიმრობის საფრთხის პირობებში ლუდმილა თავის ქმართან ნიკოლაი უილიამსონთან და უმცროს ვაჟიშვილთან იძულებული გახდა წასულიყო ემიგრაციაში, დასახლდა აშშ-ში, სადაც გახდა მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფის საგარეო წარმომადგენელი, „ამერიკის ხმის“ და „თავისუფლების“ რადიოსადგურებზე ატარებდა გადაცემებს ადამიანის უფლებებზე. იყო უფლებათა დამცველი ორგანიზაციების და პროფესიული კავშირების კონსულტანტი, დროთა განმავლობაში მან მიიღო ამერიკის მოქალაქეობა და სამშობლოში დაბრუნდა მხოლოდ 1993 წელს, არა საბჭოთა კავშირში, არამედ რუსეთში. ემიგრაციის წლებში მან მოახერხა მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფის დოკუმენტების გამოქვეყნება, აშშ-ში მან გამოაქვეყნა თავისი მოგონებები „დათბობის თაობა“ და მონოგრაფია „სსრკ-ს უთანხმოების ისტორია. უახლესი პერიოდი“, რომელიც თავდაპირველად იყო დაგეგმილი, როგორც მითითება სსრკ-ში დისიდენტურ მოძრაობაზე, მაგრამ საბოლოოდ ნამუშევარი გადაიზარდა ნამდვილ კვლევით სამუშაოში. ალექსეევა გახდა დისიდენტური მოძრაობის პირველი რუსი მკვლევარი სსრკ-ში. 1980-იან წლებში, როგორც აშშ-ს დელეგაციის წევრმა, მონაწილეობა მიიღო ეუთოს კონფერენციებში (რეიკიავიკი, პარიზი).
რუსეთის უფლებათადამცველი
რუსეთში დაბრუნებისას ლუდმილა ალექსეევამ 1996 წელს მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფის ხელმძღვანელი გახდა, 1998-2004 წლებში კი ჰელსინკის საერთაშორისო ფედერაციის პრეზიდენტი. 2002-2004 წლებში იყო რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტთან ადამიანის უფლებათა კომისიის წევრი. 2004 წლის ნოემბრიდან 2012 წლის ივნისამდე რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტთან დაქვემდებარებული საბჭოს წევრი სამოქალაქო საზოგადოების ინსტიტუტებისა და ადამიანის უფლებების განვითარების ხელშემწყობი. 2012 წლის 22 ივნისს მან გამოაცხადა საბჭოდან გამოსვლა მისი შექმნის ახალ პროცედურასთან უთანხმოების გამო. ლუდმილა ალექსეევას განცხადებით, საბჭოს წევრების არჩევა ინტერნეტის საშუალებით ხმის მიცემის გზით იყო პროცესი, რომელიც „მიზნად ისახავდა საბჭოს განადგურებას, როგორც აქტიურ უფლებადამცველ ორგანიზაციას“.
2009–2010 წლებში, ოპოზიციური პარტიის ლიდერ ედუარდ ლიმონოვთან ერთად, მან მოსკოვის ტრიუმფალნაიას მოედანზე უნებართვო ქმედებები მოაწყო რუსეთის კონსტიტუციის 31-ე მუხლის დაცვა (შეკრების თავისუფლების შესახებ). 2010 წლის 31 ოქტომბერს მან გამართა საკუთარი მიტინგი ტრიუმფალნაიას მოედანზე, კოორდინირებული მოსკოვის ხელისუფლებასთან, რისთვისაც იგი სხვა რუსეთის წარმომადგენლებმა დაადანაშაულეს "საერთო ბრძოლას ღალატში". 2015 წლის 26 მაისს, რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის ვლადიმერ პუტინის ბრძანებულებით, ლუდმილა ალექსეევა კვლავ შევიდა სამოქალაქო საზოგადოებისა და ადამიანის უფლებების განვითარების საბჭოში.
გარდაცვალება
ლუდმილა ალექსეევა გარდაიცვალა მოსკოვში 2018 წლის 8 დეკემბერს 92 წლის ასაკში. მოსკოვში მოხდა ალექსეევას კრემაცია, 2019 წლის 6 აპრილს ფერფლი დაკრძალეს ვაშინგტონში, როკ-კრიკის სასაფლაოზე.
პირადი ცხოვრება
ორჯერ იყო დაქორწინებული. პირველი მეუღლე იყო ვალენტინ ალექსეევი, საჰაერო ძალების საინჟინრო აკადემიის მასწავლებელი. მეორე მეუღლე — ნიკოლაი უილიამსი, დისიდენტური მოძრაობის წევრი, პოლიტპატიმარი, მათემატიკის პედაგოგი მ. ვ. ლომონოსოვის სახელობის ინსტიტუტში. პირველი ქორწინებიდან მას ორი ვაჟი ჰყავდა: სერგეი და მიხეილი.
სტრატეგია-31
2009 წლის 31 აგვისტოდან, ლუდმილა ალექსეევამ აქტიური მონაწილეობა მიიღო „სტრატეგია-31“-ში. ეს იყო მოქალაქეების რეგულარული გამოსვლები მოსკოვის ტრიუმფალნაიას მოედანზე, რუსეთის ფედერაციის კონსტიტუციის 31-ე მუხლის (შეკრების თავისუფლების შესახებ) დაცვის გამო. მიტინგი შეთანხმენული იყო ხელისუფლებასთან, მოსკოვის მერის ოფისში მიიღეს უფლებადამცველების ლუდმილა ალექსეევას, ლევ პონომარევისა და „მარცხენა ფრონტის“ კოორდინატორ სერგეი უდალცოვის მოთხოვნა.
2009 წლის 31 ოქტომბრიდან ალექსეევა გამოსვლების ერთ-ერთი რეგულარული ორგანიზატორია. 2009 წლის 31 დეკემბერს, ტრიუმფალნაიას მოედანზე მორიგი აქციის ჩატარების მცდელობისას, ლუდმილა ალექსეევა დააკავეს სპეცრაზმელებმა და, ათეულობით სხვა დაკავებულს შორის, პოლიციის განყოფილებაში გადაიყვანეს, რამაც დიდი რეზონანსი გამოიწვია რუსეთში და საზღვარგარეთ. დაკავებულთა შორის იყვნენ კოალიცია „სხვა რუსეთის“ ერთ-ერთი ლიდერი ედუარდ ლიმონოვი, მემარცხენე ფრონტის წევრი კონსტანტინე კოსიაკინი და სოლიდარობის მოძრაობის პოლიტსაბჭოს წევრი ილია იაშინი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1927 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:საბჭოთა დისიდენტები
ჰაზი-ასლანოვი (აღსთაფა)
ჰაზი–ასლანოვი (Həzi Aslanov) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსთაფის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსთაფის რაიონის სოფლები
ვაცლავ ვორლიჩეკი
ვაცლავ ვორლიჩეკი (Václav Vorlíček, დ. 3 ივნისი, 1930) — ჩეხი კინორეჟისორი. მის უფრო ცნობილ ფილმებს შორის არის საკუთარი სცენარის მიხედვით დადგმული „სამი კაკალი კონკიასათვის“ (1973). ფილმების დიდი ნაწილის თანასცენარისტია მილოშ მაცოურეკი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 3 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1930 კატეგორია:ჩეხი რეჟისორები
ვისოჩინოს ღვთისმშობლის შობის ეკლესია
ვისოჩინოს ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (Церковь Рождества Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ ვისოჩინოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.
ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი ვისოჩინო.
ისტორია
ერთსაკურთხევლიანი ღვთისმშობლის შობის ეკლესია სოფელ ვისოჩინოში აშენდა 1879 წელს, თავდაპირველად მას ჰქონდა მხოლოდ სამრეკლო და შემოღობილი იყო რკინის მესრით.
ეკლესია გადაურჩა ოქტომბრის რევოლუციას და სამოქალაქო ომს, მაგრამ 1930 წელს ეკლესიაში ღვთისმსახურება შეწყდა, ხოლო შენობას იყენებდნენ ცხოველების სადგომად და ტვირთის სათავსოდ. მოგვიანებით ეკლესიას მოხსნეს გუმბათი და ჯვარი. განადგურდა კანკელი, ამბიონი და კლიროსი. გარდა ამისა დაინგრა სამრეკლო. ეკლესია დროებით გახსნეს მეორე მსოფლიო ომის დროს, გერმანული ოკუპაციის პერიოდში. მაგრამ მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ იგი საბოლოოდ დაიხურა 1959 წელს და მოსახლეობისაგან მიტოვებული გახდა.
საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ გადაწყდა ტაძრის აღდგენა და დაიწყო სარემონტო სამუშაოები, სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობს დღემდე. რესტავრაციის შედეგად ტაძრის არქიტექტურა გაუმჯობესდა, ააგეს ახალი სამრეკლო და გაიხსნა საკვირაო სკოლა.
ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელი სვიატოსლავ ვიქტორის ძე ბადენკოვი.
როსტოვის ოლქის ადმინისტრაციის 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 ბრძანების შესაბამისად ძეგლს მინიჭებული აქვს რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
უზბეკეთის გეოგრაფია
მინი|უზბეკეთის დეტალური რუკა, 1995 წ. უზბეკეთი მდებარეობს ცენტრალურ აზიაში, თურქმენეთისა და ავღანეთისგან ჩრდილოეთით. მისი ფართობი შეადგენს 447,000 კმ²-ს (დაახლოებით ესპანეთის ან კალიფორნიის ზომის). უზბეკეთი გადაჭიმულია აღმოსავლეთიდან დასავლეთით 1,425 კილომეტრზე, ხოლო ჩრდილოეთიდან სამხრეთით 930 კილომეტრით. სამხრეთ-დასავლეთიდან ესაზღვრება თურქმენეთი, ჩრდილოეთიდან ყაზახეთი, ტაჯიკეთი და ყირგიზეთი სამხრეთით და აღმოსავლეთით. ის არის ცენტრალური აზიის ერთ-ერთი დიდ ქვეყანა და ერთადერთი რომელიც ყველა სხვა ცენტრალური აზიის ქვეყნებს საზღვრება. მას სამხრეთით ასევე ავღანეთთანაც აქვს მცირე სასაზღვრო მონაკვეთი.
ტოპოგრაფია და დრენაჟი
მინი|უზბეკეთის ტოპოგრაფია. უზბეკეთის ფიზიკური გეოგრაფია მრავალფეროვანია. ქვეყნის ტერიტორიის დაახლოებით 80% წარმოადგენს ბრტყელ უდაბნოს მაგვარ ტოპოგრაფიას. ქვეყნის აღმოსავლეთით მთიანი რეგიონის მწვერვალები აღწევს ზღვის დონიდან 4500 მეტრზე მეტს. უზბეკეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთი წარმოადგენს ტიან-შანის მთისწინეთს. უზბეკეთის ჩრდილოეთ ნაწილს და ასევე ყაზახეთის ტერიტორიის ნაწილს მოიცავს ვრცელი ყიზილყუმის (თურქულიდან ითარგმნება როგორც - წითელი ქვიშა) უდაბნო. უზბეკეთის ყველაზე ნაყოფიელი ტერიტორია ფერღანის ხეობას, რომელიც 21,440 კმ²-ს შეადგენს. ფერღანის ხეობა წლის განმავლობაში ღებულობს 100-300 მილიმეტრ ნალექს.
წყლის რესურსები ქვეყნის ტერიტორიაზე არათანაბრადაა განაწილებული. უზბეკეთის ორი უდიდესი მდინარეა ამურდარია და სირდარია, რომლებიც სათავეს ტაჯიკეთის და ყირგიზეთის მთებიდან იღებენ. ეს მდინარეები აქტიურად გამოიყენება სარწყავად და მათი მეშვეობით მოწყობილია ვრცელი საირიგაციო სისტემა. საბჭოთა კავშირის დროა არსებული წყლის და ნავთობის გაცვლის სისტემები მოიშალა და ახლა ამას საერთაშორისო კრიზისული ჯგუფი კურირებს. ყაზახეთს და თურქმენეთს აქვთ საერთო სყალმარჩხი სარიყამიშის ტბა.
ყაზახეთის გეოგრაფიისთვის ასევე დამახასიათებელია სეისმური აქტივობა, რომელიც ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე ვრცელდება. 1966 წლის მიწისძვრამ ქვეყნის დედაქალაქი ტაშკენტი ძალიან დააზიან.
კლიმატი
მინი|უზბეკეთის კლიმატური რუკა. უზბეკეთის კლიმატი კლასიფიცირდება როგორც კონტინენტური, ცხელი ზაფხულითა და ცივი ზამთრით. ზაფხულში ტემპერატურა ხშირად აღემატება 40 °C-ს; ზამთარში საშუალო ტემპერატურაა −2 °C, თუმცა შეიძლება −40 °C-მდეც დაეცეს. ქვეყნის დიდი ნაწილი გვალვიანი და უნაყოფოა. წლის განმავლობაში საშუალოდ 100-200 მილიმეტრი ნალექი (ძირითადად გაზაფხულზე და შემოდგომით) მოდის.
ფართობი
სულ: 447,400 კმ² ხმელეთი: 425,400 კმ² წყალი: 22,000 კმ²
შედარებითი-ფართობი: კალიფორნიაზე ოდნავდიდი, დაახლოებით მაროკოს ზომის, შვედეთზე ოდნავ მცირე.
სახმელეთო საზღვრები
სულ: 6,221 კმ მოსაზღვრე ქვეყნები: ავღანეთი 137 კმ, ყაზახეთი 2,203 კმ, ყირგიზეთი 1,099 კმ, ტაჯიკეთი 1,161 კმ, თურქმენეთი 1,621 კმ
სანაპირო ზოლი: 0 კმ
ექსტრემალური წერტილები
ყველაზე დაბალი წერტილი: სარიყამიშის ტბა ზღვის დონიდან მინუს - 12 მ. უმაღლესი წერტილი: ხაზრეტ-სულტანი, 4,643 მ.
სქოლიო
კატეგორია:უზბეკეთის გეოგრაფია
ფრაატ I
ფრაატ I — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. ფრაატ I სამეფო ტახტზე ფრიაპატის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 176 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 171, მის შემდეგ კი ტახტზე მითრიდატე I ავიდა. მმართველობის დასაწყისშივე მან საკუთარი სამხედრო ძალები მარდებით დასახლებული ტერიტორიებისაკენ მიმართა, ღარიბი მაგრამ ომის მოყვარული ხალხებისაკენ, რომელთაც ელბურსის აღმოსავლეთ ნაწილი ჰქონდათ ოკუპირებული და კასპიის ზღვის სამხრეთი (შესაძლოა დღევანდელი მაზანდარანი და გორგანი). მიუხედავად იმისა, რომ მას ჰყავდა რამდენიმე ვაჟი, რომელთაც უკვე შეეძლოთ სამეფო ტახტზე ასვლა ფრაატმა ტახტის მემკვიდრედ მისი ძმა მითრიდატე I გამოაცხადა.
მირა (ვარსკვლავი)
მირა (ვეშაპის ) — აღმოჩენის რიგის მიხედვით პირველი ცვალებადი ვარსკვლავი. მისი ბრწყინვალება საშუალოდ 331,5-დღე-ღამიანი პერიოდით ცვალებადობს 2-დან 10,1 ვიზუალურ ვარსკვლავიერ სიდიდემდე, რაც აიხსნება ვარსკვლავის რადიალური პულსაციით (დიამეტრი იცვლება ≈ 10%-მდე) და ამით გამოწვეული ტემპერატურის ცვალებადობით. მირას ცვალებადობა აღმოაჩინა დ. ფაბრიციუსმა 1596 წელს. დიამეტრი ≈ 500 მილიონი კმ, მზიდან მანძილი 77 პს.
კილიკია
250პქ|მინი|მარჯვნივ|კილიკია, როგორც [[რომის იმპერია|რომის იმპერიის პროვინცია.]] კილიკია — ისტორიულ-გეოგრაფიული რეგიონი მზირე აზიის სამხრეთ-აღმოსავლეთში.
ისტორია
ძვ. წ. II ათასწლეულში კილიკიის ტერიტორიაზე ცხოვრობდნენ ლუვიელები, ხეთები და ხურიტები. ძვ. წ. I ათასწლეულიდან კილიკიის მოსახლეობა გახდა მეტწილად სემიტურ-არამეული და ინდოევროპული. ძვ. წ. XIX საუკუნიდან ასურეთის შემადგენლობაში შედიოდა. ზოგი მკვლევარი კილიკიის სახელწოდებას უკავშირეს ასურული წყაროების „ხილაქუს“. ანტიკურ ხანაში კილიკია იყოფოდა „კილიკია ტრაქეად“ და „კილიკია პედიადად“. ძვ. წ. I ათასწლეულის შუა ხანებიდან კილიკია შევიდა აქემენიდების იმპერიის შემადგენლობაში, სომხეთის სატრაპიაში. ძვ. წ. 333 წელს დაიპყრო ალექსანდრე მაკედონელმა. ძვ. წ. 297 წლიდან შედიოდა სელევკიდების სახელმწიფოში. ძვ. წ. 103 წლიდან მოექცა რომის რესპუბლიკაში.
მას შემდეგ, რაც მე-4 საუკუნეში ქრისტიანობა რომის იმპერიის ოფიციალური რელიგია გახდა, კილიკია მოექცა ანტიოქიის საპატრიარქოს შემადგენლობაში. კილიკია დაიყო ორ ეპარქიად, რომელთა მღვდელმთავრები ესწრებოდნენ ნიკეის პირველ საკლესიო კრებას 325 წელს ისევე. რომის იმპერიის დაყოფის შემდეგ, კილიკია გახდა ბიზანტიის იმპერიის ნაწილი.
სქოლიო
კატეგორია:ისტორიული რეგიონები კატეგორია:რომის პროვინციები
კულიშკის ყველაწმინდის ეკლესია
კულიშკის ყველაწმინდის ეკლესია (Церковь Всех Святых на Кулишках) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია 1380 წელს. მდებარეობს მოსკოვის კიტაი-გოროდის ახლოს, ტვერის რაიონში.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
დაარსება
thumb|200პქ|მარცხნივ|ყველაწმინდის ეკლესია, 1882 წელი პირველი ხის ეკლესია ამ ადგილზე ააგეს დიმიტრი დონელის დროს. რუსულ ისტორიულ წყაროებში, 1364 წლისათვის, როდესაც აღწერენ მოსკოვის დიდ ხანძარს (რომელმაც მოგიანებით მიიღო ყველაწმინდის სახელი), ყველაწმინდის ეკლესია უკვე მოიხსენიება როგორც უკვე არსებულს. XVIII საუკუნის ბოლოსათვის მოსკოვის შესახებ არსებულ გზამკვლევებში გაჩნდა წინადადება ტაძრის მშენებლობის შესახებ, რომელიც მიეძღვნებოდა 1380 წლის 8 სექტემბერს კულიკოვოს ბრძოლაში დაღუპული ჯარისკაცების ხსოვნას. XIV საუკუნეში, ეკლესიისათვის შერჩეული ადგილი, მდებარეობდა მოსკოვის საზღვართან შორიახლოს და ტერმინი კულიშკა იყო „ქვეყნის დასასრულს“ მდებარე ადგილის სინონიმი, თუმცა მოგვიანებით იგი მოსკოვის ისტორიულ ცენტრად იქცა.
ეკლესია 1488 წელს მთლიანად გადააკეთეს, ასევე მოხდა მოსკოოვური ბაროკოს სტილში მისი გადაკეთება 1687-1689 წლებში.
საბჭოთა პერიოდი
1930 წელს ეკლესია დახურეს, მაგრამ ტაძრის დაგეგმილი დანგრევა არ შედგა, რასაც შეეგუა სახელმწიფო უშიშროების ორგანოები. თუ რაში გამოიყენებდნენ ეკლესიის შენობას, კარგად მეტყველებს 1994 წელს ეკლესიის სარდაფში აღმოჩენილი დახვრეტილი ადამიანის ცხედრები.
1975 წელს შენობა გადაეცა მოსკოვის ისტორიის მუზეუმს, რასთან დაკავშირებითაც 1970-1982 წლებში მიმდინარეობდა ამ საინტერესო არქიტექტურული ძეგლის სარესტავრაციო სამუშაოები.
1978-1979 წლებში კულიკოვოს ბრძოლის 600 წლისთავის აღნიშვნასთან დაკავშირებით წარიმართა არქეოლოგიური კვლევა-ძიება, რის შედეგადაც აღმოაჩინეს XIV საუკუნის თავდაპირველი ტაძრის ფუნდამენტი.
ეკლესიის აღდგენა
1991 წელს შენობა დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1994 წელს ეკლესიის სარდაფში აღმოაჩინეს დახვრეტილთა ცხედრები და მათი პატივისცემის ნიშნად სარდაფის კედელთან აღმართეს ჯვარი ახალმოწამეეთა გამოსახულებით.
1998 წელს ალექსანდრიის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეტოქი ოდესიდან მოსკოვში გადაიტანეს და განათავსეს კულიშკის ყველაწმინდის ტაძარში.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
მარცვლეულის ჩრჩილი
მარცვლეულის ჩრჩილი, სიმინდის ჩრჩილი (Sitotroga cerealella) — მწერი ქერცლფრთიანების რიგისა. ფართოდაა გავრცელებული საქართველოში. მისი სიგრძე გაშლილი ფრთებით 11–16 მმ-ია. ფერად ჟანგისფერი ყვითელია, ფრთები და თავი დაფარულია თეთრი ქერცლით. წინა ფრთების წამახვილებულ ბოლოში ორი ლაქა ახასიათებს. უკანა, წვეროსკენ ამონაკვთულ ფრთებზე აქვს ნაცრისფერი ფოჩები. ზამთარს ატარებს საწყობებში, ბეღლებსა და სასიმინდეებში, ძირითადად პეპლის ფაზაში. დებს 50–150 ცალს კვერცხს, სიმინდის ტაროებზე, ხორბლის, შვრიის, ჭვავისა და წიწიბურას თავთავებზე. ემბრიონული განვითარება მნიშვნელოვნადაა დამოკიდებული ჰიდროთერმულ პირობებზე და 4-დან 28 დღემდე გრძელდება. ახლადგამოჩეკილი მატლი იჭრება მარცვალში, მიყვება მას საწყობში და იქვე ამთავრებს განვითარებას, რის შემდეგაც ხდება დაჭუპრება. მანამდე მატლი ღრღნის პეპლის გამოსაფრენ ხვრელს და აბლაბუდის ძაფისაგან იკეთებს დასაჭუპრებელ აკვანს ხვრელის კედლებში. 10–12°C-ზე მატლი გადადის დიაპაუზაში, 10–11%-იანი ტენიანობის შემთხვევაში მისი დიდი ნაწილი იღუპება. მავნებელი წელიწადში დაახლოებით 4–6 თაობას იძლევა. ჩრჩილის მატლები იკვებებიან აღნიშნული სასოფლო-სამეურნეო კულტურათა მარცვლებით, რის შედეგადაც პროდუქცია კარგავს როგორც საწარმოო, ისე კვებით ღირებულებას.
ებრძვიან სხვადასხვა მეთოდით: ბეღელში შენახვამდე მარცვალში არეგულირებენ ტენიანობას (< 14%) ან წმენდენ მექანიკურ სანიავებელ მანქანებში, იყენებენ პესტიციდებსაც.
სქოლიო
კატეგორია:ქერცლფრთიანები კატეგორია:სასოფლო-სამეურნეო მავნებლები კატეგორია:მავნებელი მწერები
ბექა გოცირიძე
ბექა გოცირიძე (დ. 17 აგვისტო, 1988, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, მარტვილის „მერანის“ თავდამსხმელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 17 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1988 კატეგორია:ამერის ფეხბურთელები კატეგორია:ზესტაფონის ფეხბურთელები კატეგორია:დნიპროპეტროვსკის დნიპროს ფეხბურთელები კატეგორია:კრივბასის ფეხბურთელები კატეგორია:გორის დილას ფეხბურთელები კატეგორია:სასკოს ფეხბურთელები კატეგორია:მარტვილის მერანის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ბ კატეგორია:საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
ლეილა გენჯერი
გენჯერი იყო გამოჩენილი ბელ კანტო სოპრანო, რომელმაც თავისი კარიერის უმეტესი ნაწილი იტალიაში გაატარა (1950 – იანი წლების დასაწყისიდან 1980 – იანი წლების შუა პერიოდამდე) და ჰქონდა რეპერტუარი, რომელიც მოიცავს სამოცდაათზე მეტ როლს. მან ძალიან ცოტა კომერციული ჩანაწერი გააკეთა; თუმცა, მისი სპექტაკლების უამრავი არაოფიციალური ჩანაწერი არსებობს. იგი განსაკუთრებით ასოცირდებოდა Donizetti-ის გმირებთან.
ადრეული წლები
ლეილა გენჯერი დაიბადა პოლონეზკოიში (სტამბოლთან ახლოს) თურქი მამისა და პოლონელი დედის ოჯახში. მისი მამა, ჰასანზადე იბრაჰიმ ბეი იყო მდიდარი ბიზნესმენი, რომლის ოჯახი ქალაქ საფრანბოლოდან იყო. დედა, ლექსანდა ანჯელა მინაკოვსკა, იყო ლიეტუვის არისტოკრატიის კათოლიკური ოჯახიდან (შემდეგ ისლამი მიიღო და ქმრის გარდაცვალების შემდეგ სახელი ათიე აირჩია.) გენჯერის მამა გარდაიცვალა, როდესაც ის ძალიან პატარა იყო. იგი გაიზარდა სტამბულის ჩუბუკლუს უბანში, ბოსფორის სრუტის ანატოლიის მხარეს. 1946 წელს იგი დაქორწინდა იბრაჰიმ გენჯერზე, ბანკირზე, რომელიც გავლენიან "იპექჩი" ოჯახთან იყო დაკავშირებული.
კარიერა
1953 წელს გენჯერის დებიუტი შედგა იტალიურ Teatro di San Carlo-ში, "სანტუცას" სახელით. შემდეგ წელს იგი ნეაპოლში დაბრუნდა Madama Butterfly-სა და Eugene Onegin-ის შესასრულებლად. 1957 წელს მისი დებიუტი შედგა მილანში, ლა სკალაში. ამის შემდგომ იგი რეგულარულად გამოდიოდა ლა სკალაში, 1957 და 1983 წლებში შეასრულა ცხრამეტი როლი, მათ შორის იყო ლეონორა La Forza del Destino- ში, ელისაბეტა დონ კარლოსში, მთავარი როლი აიდაში, ლედი მაკბეტი მაკბეტში, მთავარი როლი ნორმაში, ოტავია L 'inkonazione di Poppea-სა და Alceste-ში. ლა სკალაში, იგი ასევე გამოჩნდა კენტერბერიის პირველი ქალის როლში პიცეტის L'assassinio nella cattedrale– ის მსოფლიო პრემიერაზე 1958 წელს. 1960 წელს მან მოაწყო გასტროლები სსრკ – ში და იმღერა მოსკოვსა და ბაქოში.
1962 წელს ასევე მისი დებიუტი გაიმართა სამეფო ოპერის თეატრში, კოვენტ გარდენში, ელისაბეტა დი ვალუას როლში დონ კარლოსში და დონა ანა დონ ჯოვანიში. მისი დებიუტი შეერთებულ შტატებში იყო სან ფრანცისკოს ოპერის თეატრში 1956 წელს, როგორც ფრანჩესკა ზანდონაი ფრანჩესკა და რიმინში. იგი სხვა ამერიკულ საოპერო თეატრებშიც მღეროდა, მაგრამ არასდროს მეტროპოლიტენის ოპერის თეატრში, მიუხედავად იმისა, რომ ის საუბრობდა იმის თაობაზე, რომ ის იქ 1956 წელს ტოსკას მღეროდა.
მან პარიზში იმღერა შოპენის პოლონური სიმღერები ნიკიტა მაგალოფთან ერთად, ლისტ-ბარტოკის კონცერტი ლა სკალაში. მისი ბოლო გამოჩენა საოპერო სცენაზე იყო 1985 წელს, La Fenice- ში La Prova di un'opera seria- სთან ერთად. კონცერტებზე გამოჩენა მან 1992 წლამდე განაგრძო. 2007 წლიდან კვლავ აქტიურად გამოჩნდა და იყო დაინიშნული ლა სკალას მუსიკალურ დირექტორის რიკარდო მუტის მიერ, მისი სკოლის ახალგაზრდა არტისტების მართვისთვის.
პირადი ცხოვრება
გენჯერი გარდაიცვალა 2008 წლის 10 მაისს, 79 წლის ასაკში, მილანში. სან – ბაბილას ეკლესიაში დაკრძალვისა და მილანში შემდგომი დაწვის შემდეგ, მისი ფერფლი სტამბოლში ჩაიტანეს და ბოსფორის წყალში მიმოფანტეს, 16 მაისს, ცნობილმა მუსიკოსმა ფაზალ სეიმ, მისი სურვილის მიხედვით.
2019 წელს IKSV– მ შეუკვეთა ფილმი Leyla Gencer: La Diva Turca, დაწერილი ზეინეპ ორალის მიერ, რომელიც ნაჩვენები იქნა გრიმებორნის ფესტივალზე, არკოლას თეატრში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1928 კატეგორია:თურქი მომღერლები კატეგორია:თურქი ქალები კატეგორია:თურქი ქალი მომღერლები კატეგორია:საოპერო მომღერლები
ქიონაქიშლაქი (აღსთაფა)
ქიონაქიშლაქი (Köhnəqışlaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსთაფის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსთაფის რაიონის სოფლები
აზერბაიჯანის ხიდების სია
ქვემოთ მოცემულია აზერბაიჯანის ძირითადი ხიდების სია:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აზერბაიჯანის ხიდები
პაკისტანის ტურიზმი
პაკისტანის ტურიზმი მზარდი ინდუსტრიაა. 2018 წელს ბრიტანეთის ბექპერეკრთა საზოგადოებამ პაკისტანი მსოფლიოს საუკეთესო სათავგადასავლო ტურისტული დანიშნულების ადგილად დაასახელა და შემდეგნაირად აღწერა: „...პაკისტანი დედამიწაზე ერთ-ერთი ყველაზე მეგობრული ქვეყანაა, მთიანი ხედებით, რომელიც ნებისმიერი ადამიანის ყველაზე უჩვულო წარმოსახვის მიღმაც აღწევს“. გეოგრაფიულად და ეთნიკურად მრავალფეროვანი ქვეყანას ტურისტებისთვის ბევრი შეთავაზება აქვს, დაწყებული ბუნებრივი ხედებითა და ისტორიული მემკვიდრეობით, დამთავებული კულტურული მრავალფეროვნებით.
2006 წლის ოქტომბერში, ქაშმირის მიწისძვრის შემდეგ გაზეთმა The Guardian გამოაქვეყნა სტატია „პაკისტანის ხუთი მთავარი ტურისტული ღირსშესანიშნაობის შესახებ“, რათა ქვეყნის ტურიზმის ინდუსტრიას დახმარებოდა. დანიშნულების ადგილებს შორის იყო: ლაჰორი, ყარაყორუმის გზატკეცილი, კარიმაბადი და საიფულ მულუკის ტბა. 2007 წელს ქვეყნის უნიკალური კულტურული მემკვიდრეობის წარმოჩენისთვის პაკისტანმა წამოიწყო ტურისტული კამპანია სახელწოდებით - „Visit Pakistan“. კამპანია მოიცავდა მთელი წლის განმავლობაში ბაზრობების გამართვას, რელიგიურ ფესტივალებს, რეგიონულ სპორტულ ღონისძიებებს, ხელოვნების შოუებს, სახალხო ფესტივალებსა და ისტორიული მუზეუმების გახსნას. მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის 2009 წლის მოგზაურობისა და ტურიზმის კონკურენტუნარიანობის ინდექსით პაკისტანის საუკეთესო ტურისტულ დანიშნულების ადგილებად სვატის რაიონი, ლაჰორი, ხაიბერის გასასვლელი, პეშავარი, ყარაჩი და რავალპინდი დასახელდა.