cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დივერგენტი (ფილმი)
სქოლიო
კატეგორია:Summit Entertainment-ის ფილმები კატეგორია:2014 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკური მოქმედებითი ფილმები კატეგორია:ამერიკულ რომანებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკურ რომანებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკური მოქმედებითი ფილმები კატეგორია:პოსტაპოკალიფტური ფილმები კატეგორია:IMAX-ის ფილმები კატეგორია:Lions Gate Entertainment-ის ფილმები კატეგორია:Entertainment One-ის ფილმები
უნგენის რაიონი
უნგენის რაიონი (raionul Ungheni) — მოლდოვის რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი უნგენი. რაიონი იკავებს 1082.52 კმ² ფართობს. მისი მოსახლეობა შეადგენს 110 545 ადამიანს (2004 წლის აღწერის მონაცემებით). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 102.11 კაცი/კმ²-ზე. რაიონი სულ მოიცავს 74 დასახლებულ პუნქტს, მათგან 2 ქალაქია. რაიონი იყოფა 31 კომუნად, რომლებიც აერთიანებს 71 დასახლებულ პუნქტს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოლდოვის რაიონები *
იაფის და ასკალონის საგრაფო
იაფის და ასკალონის საგრაფო — იერუსალიმის სამეფოს ოთხი ძირითადი შემადგენელი სენიორიადან ერთ-ერთი. იგი შეიქმნა პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდეგ, ჟოფრუა ბულონელის მიერ. მის დაუფლებას წარუმატებლად ცდილობდა პატრიარქი დეგობერტ პიზელი. იგი რჩებოდა სამეფო დომენის ნაწილი ჰუგო I-ის მიერ ძალაუფლების მოპოვებამდე (1110). როდესაც ჰუგო II ფულკს აუჯანყდა, ფულკმა მოახერხა მისი დამარცხება და საგრაფო მცირე ნაწილებად დაყო და მთლიანად იერუსალიმის სამეფოს დომენი გახდა. 1153 წელს ბალდუინ III-მ დაიპყრო ასკალონი და იგი იაფის საგრაფოს შეუერთა.
ამის შემდეგ იაფის და ასკალონის გრაფები სამეფო ოჯახის წარმომადგენლები, მემკვიდრეთა ახლო ნათესავები ან მათთან დაახლოებული ადამიანები იყვნენ. 1221 წელს მეფე ჯონმა იგი ვოლტერ IV-ს გადასცა. 1250 წლისთვის იგი იბელინებს გადაეცა. 1268 წელს საგრაფო ბეიბერსმა დაიპყრო.
შარლოტა ბრიტანელი
ბიოგრაფია
მარცხნივ|მინი|311x311პქ|პრინცესა შარლოტა დედასთან ერთად 1776 წელს. შარლოტა დაიბადა 1766 წლის 29 სექტემბერს ლონდონში, ბუკინგემის სასახლეში. იგი იყო დიდი ბრიტანეთის, ირლანდიისა და ჰანოვერის მეფე ჯორჯ III-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ შარლოტა მეკლენბურგ-შტრელიცელის მეოთხე შვილი და პირველი ქალიშვილი. როგორც მეფის უფროს ასულს, მას „სამეფო პრინცესის“ (Royal Princess) წოდება მიენიჭა.
1797 წლის 18 მაისს, წმინდა ჯეიმზის სახელობის სასახლის სამლოცველოში შედგა შარლოტასა და ვიურტემბერგის კრონპრინც ფრიდრიხის ქორწინება. ეს ქორწინება მიმართული იყო ბრიტანეთ-გერმანიის ალიანსის შექმნისაკენ გაძლიერებული საფრანგეთის წინააღმდეგ. ამასთან ერთად, ჰანოვერის გვარის ქალები მთელს ევროპაში იყვნენ ცნობილნი იმით, რომ ბავშვებს ძალიან მარტივად აჩენდნენ, რაც ვიურტემბერგელებს აწყობდათ, თუმცა შარლოტამ 1798 წლის დასაწყისში მხოლოდ ერთი მკვდარი გოგონა გააჩინა, ამის შემდეგ კი აღარ დაორსულებულა.
მიუხედავად ქმრის ბოროტი ხასიათისა, შარლოტა და ფრიდრიხი ერთმანეთს ყოველთვის დიდი პატივისცემით ეპყრობოდნენ, რადგან მათ თავიდანვე აღაფრთოვანეს ერთმანეთი. როგორც განათლებული, მორწმუნე და გულთბილი ქალი, დედოფალი შარლოტა არასოდეს ინტერესდებოდა პოლიტიკით და მხოლოდ ოჯახურ საქმეებზე იყო გადართული. თავად შარლოტა უშვილო დარჩა, მაგრამ ფრიდრიხის შვილებზე ნამდვილი დედასავით ზრუნავდა. უპირველეს ყოვლისა, შარლოტას მჭიდრო კავშირი ჰქონდა თავის გერ კატარინა ვიურტემბერგელთან, რომელიც მოგვიანებით ნაპოლეონ ბონაპარტის ძმას, ჟერომს მიათხოვეს და ვესტფალიის დედოფალი გახდა. მარცხნივ|მინი|283x283პქ|დედოფალი შარლოტა როდესაც 1800 წელს ფრანგულმა ჯარებმა ვიურტემბერგი დაიკავეს, ფრიდრიხი და შარლოტა ერლანგინში გაიქცნენ. მომდევნო წელს ფრიდრიხმა ნაპოლეონთან მოლაპარაკებები დაიწყო, რასაც 1803 წელს ვიურტემბერგის ფრანგების მხარეს გადასვლა მოჰყვა. დახმარების საპასუხოდ ნაპოლეონმა ვიურტემბერს ვრცელი გერმანული მიწები აჩუქა და 1806 წელს იგი სამეფოდ გადააკეთა. ამავე წელს, ვიურტემბერგი გამოვიდა საღვთო რომის იმპერიიდან და გერმანიის კონფედერაციაში შევიდა, რომელსაც ისევ ნაპოლეონი მართავდა. რადგან ვიურტემბერგმა უღალატა ბრიტანეთს და ფრანგების მხარეს გადავიდა, შარლოტას დედამ, დედოფალმა შარლოტამ თავის ქალიშვილს ბრიტანული ტიტულები ჩამოართვა და ინგლისური პენსიაც მოუხსნა. 1812 წელს, რუსეთის კამპანიაში გაწეული დიდი დანაკარგების გამო, 1813 წელს ფრიდრიხი ისევ ბრიტანეთისა და მისი მოკავშირეების მხარეს გადავიდა. 1815 წელს მან მნიშვნელოვნად ისარგებლა ნაპოლეონის დაცემით და ვენის კონგრესზე თავი საბოლოოდ გამოაცხადა ვიურტემბერგის მეფედ.
დედოფალი შარლოტა საკმაოდ აქტიური იყო ხელოვნებაში. იგი ხშირად ხატავდა და ქარგავდა ავეჯის გადასაფარებლებს, რომლებიც დღემდე ინახება ლუდვიგსბურგის ეროვნულ მუზეუმში. ის ფაქტი, რომ მისი ზოგიერთი ნამუშევარი ბრიტანეთშიც ინახება, მიუთითებს იმაზე, რომ იგი თავის ნაქარგებს მამას ინგლისშიც უგზავნიდა.
1816 წელს შარლოტა დაქვრივდა, ტახტი კი მისმა გერმა დაიკავა. ფრიდრიხი ლუდვიგსბურგში დაკრძალეს, რის გამოც შარლოტამ დატოვა შტუტგარტის სამეფო კარი და ლუდვიგსბურგის სასახლეში გადავიდა, რათა უფრო ახლოს ყოფილიყო ქმართან. 1819 წელს შარლოტამ თავისი ძმისწული, პრინცესა ვიქტორია მონათლა, რომელიც შემდგომში დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის დედოფალი ვიქტორია გახდა. 1827 წელს იგი გათხოვების შემდეგ პირველად ჩავიდა ლონდონში, სადაც ძირითადად კვალიფიციურ ექიმებთან კონსულტაციის გასავლელად ჩავიდა. 1828 წლის 5 ოქტომბერს, ლუდვიგსბურგში დაბრუნებული 62 წლის შარლოტა გარდაიცვალა. იგი იქვე, მისი ქმრის გვერდით დაკრძალეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1766 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1828 კატეგორია:ჰანოვერის დინასტია კატეგორია:ბრიტანეთის პრინცესები კატეგორია:ვიურტემბერგის დედოფლები კატეგორია:სამეფო პრინცესები კატეგორია:ედემით გარდაცვლილები
ბურსუკი (ნისპორენის რაიონი)
ბურსუკი (Bursuc) — სოფელი მოლდოვაში, ნისპორენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 326 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 306 ადამიანს შეადგენდა.
Electronic Entertainment Expo
Electronic Entertainment Expo (ელექტრონული გასართობების გამოფენა, აგრეთვე ცნობილი როგორც E3) — ვიდეო თამაშების ინდუსტრიის ყოველწლიური სამრეწველო გამოფენა, რომელიც ტარდება Entertainment Software Association-ის (ESA) ორგანიზატორობით, სადაც ვიდეო თამაშების, პროგრამული და აპარატული უზრუნველყოფის მწარმოებელი კომპანიები წარადგენენ თავიანთ პროდუქტებს: ვიდეო თამაშებს, ვიდეო თამაშების კონსოლებს, კომპიუტერულ აქსესუარებსა და ა.შ.
განსხვავებით Gamescom-ისა და სხვა სამრეწველო გამოფენებისგან, რომლებიც ასევე ღია არის საზოგადოებისთვის, E3 არის ექსკლუზიური მოვლენა სამრეწველო გამოფენებს შორის ვიდეო თამაშების ინდუსტრიაში. ყოველი ცერემონიის დასრულების შემდგომ, წარმოდგენილი პროდუქტი ფასდება დამოუკიდებელი კომისიის მიერ და გამარჯვებულებს გადასცემენ Game Critics Awards-ის ჯილდოს. ჯილდოვდებიან საუკეთესო იდეებისთვის, პრეზენტაციებისთვისა და ელექტრონიკისთვის, ასევე ასახელებენ ყველაზე იმედგამაცრუებელ პრეზენტაციებსა და პროდუქტებს.
E3, როგორც წესი ტარდება ყოველი წლის მაისის ბოლოს ან ივნისის დასაწყისში Los Angeles Convention Center-ში, (LACC) ქალაქ ლოს-ანჯელესში, თუმცა ყოფილა გამონაკლისი შემთხვევები, როდესაც ცერემონია ჩატარდა აშშ-ს სხვა ქალაქში.
2015 წლიდან მოყოლებული Electronic Entertainment Expo პირდაპირი ეთერის ფორმატით გადაიცემა საიტების, YouTube-ისა და Twitch.tv-ის მეშვეობით.
ისტორია
მინი|მარცხნივ|200პქ|E3 2016
E3-ის დაარსებამდე, თამაშების დეველოპერებს თავიანთი პროდუქცია გაჰქონდათ სხვადასხვა გამოფენებზე, მათ შორის Consumer Electronics Show-სა და European Computer Trade Show-ზე.
1990-ია წლებში სათამაშო ბიზნესის ზრდასთან ერთად, აუცილებელი გახდა სამრეწველო გამოფენების გაფართოება, გამომდინარე იქედან, რომ მოძველებული სამრეწველო გამოფენები ვერ აკმაყოფილებდნენ სათამაშო ინდუსტრიის მოთხოვნებს. 1994 წელს კომპანია Sega-მ დატოვა ძველი გამოფენები და მოგვიანებით მას სხვა კომპანიებმაც მიბაძეს.
პირველი E3-ის ცერემონია დაიგეგმა IDG-სა და Digital Software Association-ის მიერ (დღეს ცნობილი, როგორც Entartainment Software Asociation). ეს მოვლენა დაემთხვა ახალი კონსოლის, Sega Saturn-ის გამოსვლასა და  PlayStation-ის, Virtual Boy და Neo Geo CD-ის ანონსს. ასევე გაცხადდა Nintendo Ultra 64-ის ტექნიკური მახასიათებლები (მოგვიანებით გადაერქვა სახელი Nintendo 64-ით), თუმცა თავად კონსოლის დემონსტრირება არ მომხდარა.
პირველი ცერემონია ჩატარდა 1995 წლის 11-13 მაისს, ლოს-ანჯელესში. 2006 წელს გადაწყდა შეეცვალათ E3-ის გამოფენის ფორმატი და მასშტაბური შოუ, რომელსაც ესწრებოდა ათასობით ადამიანი, გადაექციათ დახურულ კონფერენციად პრესის განსაკუთრებული წარმომადგენლთათვის. თუმცა 2009 წელს გამოფენა დაუბრუნდა უწინდელ ფორმატს. 2010 წელს გამოფენა კვლავ ჩატარდა Los Angeles Convention Center-ში.
E3/Tokyo '96
1996 წელს გადაწყვიტეს შეექმნათ E3-ის იაპონური ვერსია ტოკიოში, სატელევიზიო არხ TV Asahi-სთან თანამშრომლობით. თავდაპირველად სპონსორად მოიზარდებოდა Sony Computer Intertainment, (რომელმაც საბლოოდ მხარი დაუჭირა საკუთარ გამოფენას, PlayStation Expo-ს) და Nintendo, (ამ უკანასკნელმაც უარი განაცხადა სპონსორობაზე). გამოფენა მიმდინარეობდა 1996 წლის 1 ნოემბრიდან ამავე თვის 4 რიცხვამდე. თუმცა საბოლოოდ სპონსორთა და იპანური მწარმოებლების ნაკლებობამ განაპირობა შოუს დახურვა. .
სქოლიო
კატეგორია:1995 წელს დაარსებული პერიოდული ღონისძიებები კატეგორია:სამრეწველო გამოფენები აშშ-ში კატეგორია:ვიდეო თამაშების სამრეწველო გამოფენები
კავშირგაბმულობა თბილისში
XVIII საუკუნეში დამლევს იოანე ბატონიშვილი, რომელმაც სახელმწიფო რეფორმების პროექტი შეადგინა,  ქვეყნებს შორის ვაჭრობისა და საერთოდ  ეკონომიკური ურთიერთობების განვითრებაში განსაკუთრებულ როლს ანიჭებდა საფოსტო მიმოსვლას. თბიილისიდან ფოსტის (ამანათები, წერილები) გადაზიდვა საქართველოს სხვადასხვა კუთეში და პირიქით, თავდაპირველად ურმებით ხდებოდა. 1893 წელს ჩიკაგოში მოწყობილ მსოფლიო საფოსტო გამოფენაზე აჩვენებდნენ ქართულ საფოსტო ურმის მოდელს და კავკასიონის ქედზე თბილისიდან გაგზავნილი ფოსტის გადატანის ამსახველ ნახატს. 1900 წელს ბერლინის მუზეუმში წარმოდგენილი ყოფილა „ორთვლიანი ქართული ურმით ფოსტის გადაზიდვის სურათები“.
პირველი საფოსტო კანტორა თბილისში 1805 წლის 13 ივნისს გაიხსნა საქართველოს მთავმართებლის გენერალი პავლე ციციანოვის დაჟინებული მოთხოვნით. ფოსტის კანტორისთვის შენობა გამოიყო თბილისის გარეთუბანში, ბარონის ქუჩის ბოლოში. შენობის წინ მდებარე მოედანს „ფოსტის მოედანი“ უწოდეს. ფოსტის გადაზიდვა პირველ რიგში დაიწყო რუსეთის მიმართულებით - საქართველოს სამხრეთი გზით. თბილისიდან პეტერბურგამდე ფოსტის მიმოსვლა დაწესდა კვირაში ორჯერ XIX საუკუნის 30-იან წკებში თბილისის საგუბერნიო საფოსტო კანტორა გადაკეთდა საოლქო კანტორად, რომლის გამგებლობაში შედიოდა პირველი კლასის სამაზრო კანტორები: გორის, თელავის, სიღნაღისა და დუშეთის.
1846 წელს აიგო თბილისის საფოსტო სამმართველოს ორსართულიანი შენობა ე. გოლოვინის პროსპექტზე, იქ, სადაც ახლა რესპუბლიკის მოედანია. მის გამგებლობაში გადავიდა საფოსტო ტრანსპორტი, საჯინიბოები, საფოსტო სადგურების შენობები სადგურის შენობები და ტრაქტირები. თბილისიდან მყარდებოდა საფოსტო კავშირები საქართველოს ყველა მხარესთან. დაწესდა რუსეთისკენ საფოსტო სამგზავრო დილიჟანსებისა და ოთხთვლიანი სიზიდრების რეგურალური მოძრაობა. 1861 წლიდან თბილისიდან ვლადიკავკაზამდე ყოველდღე დადიოდნენ საფოსტო კარეტები. თბილის-ვლადიკავკაზს შორის მუშაობდა 13 საფოსტო სადგური, რომელთაც ჰქონდა მგზავრთა დასასვენებელიოთახები და სხვა მოწყობბილობა. XIX საუკუნის 70-იანი წლებიდან თბილისი საფოსტო ეტლებით მიმოსვლას აწარმოებდა ქუთაისთან, ერევანთან, ბორჯომთან, ვლადიკავკაზთან, როსტოვთან, პიატიგორსკთან, გეორგიევსკთან, სტავროპოლთან და სხვა ქალაქებთან. სპარსეთის სატრანსპორტო ვაჭრობის განვითარების მიზნით დაწესდა საფოსტო მიმოსვლა თბილისსა და ჯულფას შორის. 1857 წელს თბილისში გამოუშვეს საქალაქო ფოსტის მარკა.
საბჭოთა ხელისუფლების წლებში თბილისის ფოსტა ვითარდებოდა დროის მოთხოვნის შესაბამისად, სათანადო სატრანსპორტო საშუალებების  - ავტომანქანების, თვითმფრინავების, საფოსტო ვაგონების გამოყენებით. როგორც ქვეყნის შიგნით ისე უცხოეთის ქვეყნებთან ურთიერთობაშიც. 1990-იან წლებში შეიქმნა საფოსტო კავშირის მომსახურების ახალი სახეობანი.ელექტრონული ფოსტა ექსპრეს-ფოსტა, ფაქსის სამსახური, პირდაპირი უმისამართო საფოსტო რეკლამა, საკურიერო ფოსტა, ჰიბრიდული ფოსტის სახეობა, დაჩქარებული ფოსტა და სხვა. აღორძინდა ისეთი მომსახურება როგორიცაა „საქონელი ფოსტით“. თბილისში დისლოცირებულია ქვეყნის საფოსტო მომსახურების უდიდესი საწარმო შპს „საქართველოს ფოსტა“, რომელიც აერთიანებს 60ამდე ფილიალს და 1200-ამდე საფოსტო განყოფილებას. თბილისშივე ფუნქციონირებს საერთაშორისო ფოსტები. აქვეა დედაქალაქის ერთ-ერთი უძველესი საწარმო „თბილისის ფოსტანტი.
ტელეგრაფი-თბილისში ტელეგრაფმა მუშაობა დაიწყო XIX საუკუნის მეორე ნახევარში რამაც დასაბამი მისცა საქართველოში ელექტროკავშირგაბმულობის განვითარებას. პირველი სატელეგრაფო კავშირი თბილისმა დაამყარა კოჯორთან 1858 წლის გაზაფხულზე. ტელეგრაფის აპარატები ბერლინში დაამზადა გერმანულმა ფირმამ „სიმენს და ჰალსკემ“ (ახლანდელი „სიმენსი“), თბილისს სატელეგრაფო აპარატებითა და სათანადო მოწყობილობებით ამარაგებდა და ადგილზე მათ ამონრტაჟებდა „სიმენს და ჰალსკემსის“ წარმომადგენელი. 1860 წელს თბილისმა სატელეგრაფო კავშირი დაამყარა გორთან, სურამთან, ფოთთან, შემდეგ ბორჯომთან, ახალციხესთან, ქუთაისთან. 1863 წელს დაიწყო სატელეგრაფო ხაზის მშენებლობა რუსეთის მიმართულებით, მცხეთისა და დუშეთის გავლით, საქართველოს სამხრეთი გზის გაყოლებით ვლადიკავკაზამდე, ნალჩიკამდე, პიატიგორსკამდე და სტავროპოლამდე, ამავე წლის 12 ივლისს თბილისის ტელეგრაფის სადგურმა დეპეშები გაცვალა პეტებურგთან, 1868 წელს ბაქოსთან, ნუხასთან, შემახასთან, ხოლო შემდეგ უკვე ევროპულ ქვეყნებთან. 1870 წლის 11 ივნისს თბილისში ამოქმედა ე.წ ინდოეთ-ევროპის ტელეგრაფის სადგური, რომელიც ლონდონიდან, ბერლინზე ვარშავასა და ოდესას გავლით დეპეშებს პირდაპირ თბილისში ღებულობდა და შემდეგ კალკუტას გადასცემდა, იქედან კი აზიის ქვეყნებს. ინდოეთ-ევროპის სატელეგრაფო ხაზი იმდროისთვის ევროპის ყველაზე გრძელი სახმელეთო ხაზი იყო. (11 000 კმ) როგორც ჩანს თბილისზე გადიოდა სატელეგრაფო ხაზი აზიასა და ევროპას შორის. 10-ეული წლების მანძილზე ტელეგრაფი სულ უფრო აფართოებდა ტელეგრაფის ზონას, აუმჯობესებდა ტელეგრაფის აპარატების მუშაობის ხარისხს და ტელეგრაფისტებს უმსუბუქებდა შრომის პირობებს.
1978 წლის დეკემბერიში დასრულდა თბილისის ცენტრალური ტელეგრაფის მშენებლობა, რომელშიც ამჟამად განთავსებულია შპს „საქართველოს ტელეკომი“, შპს „ინფოკომი“, შპს „საქალაქთშორისო კავშირების ცენტრი“, სააქცია საზ-ბა „საქართველოს ელექტროკავშირი“ და თბილისის ფოსტამტის ერთ-ერთი უდიდესი მე-8 საფოსტო განყოფილება.1980 წელს თბილისის ტელეგრაფის უშაობაში ახალი ეტაპი დაიწყო - დამონტაჟდა ე.წ პირდაპირი შეერთების სატელეგრაფო სადგური, რომელმაც შესაძლებელი გახადა ავტომ. კავშირის დამყარება თბილისის კავშირგაბმულობის განყობილებებთან, ქალაქებისა და რაიონების ტელეგრაფებთან. 1990 წლის 19 იანვარს სატელეგრაფო ქსელში პირველად საბჭოთა კავშირში დაინერგა ეროვნული (ქართულენოვანი) შრიფტი.
თბილისის მაღალხარისხოვანი სატელეგრაფო კავშირი აქვს მსოფლიოს ნებისმიერ ქვეყანასთნ. დედაქალაქის მოსახლეობასა და წარმოება - დაწესებულებებს სატელეგრაფო, სატელექსო და სხვა მონაცემთა გადაცემის საშუალებებით უზრუნველყოფის თანამედროვე ტექნოლოგიებით აღჭურვილი საწარმო შპს „ინფოკომი“ რომელიც ერთ-ერთი უძველესი საწარმოს - თბილისის ტელეგრაფის მემკვიდრეა.
ტელეფონი - თბილისში ტელეფონი პირველად ამუშავდა 1882 წელს გაზეთ „კავკაზის“ რედაქციასა და სტამბას შორის. 1886 წელს თავადმა ზ. ჯორჯაძემ სატელეფონო ხაზი გაიყვანა რკინიგზის სადგურთან არსებულ ღვინის საწყობსა და ე. გელოვინის პროსპექტზე მდებარე საკუთრ ღვინის კანტორას შორის. პირველი სატელეფონო ქსლის მოწყობა თბილისში 1893 წელს დაიწყო. ბინებსა და საწარმო - დაწესებულებებში დადგმულ ტელეფონებს ერთმანეთთან აკავშირებდნენ. ტელეფონისტი ქალები ხელით მომსახურე კომუტატორების დახმარებით: აბონენტებისთის გამოქვეყნდა ტელეფონით სარგებლობის წესები. 1899 წლიდან დაიდგა ტელეფონები ახალი „ერიქსონის“ სისტემის კომუტატორებით. სატელეფონო კავშირი დამყარდა თბილისსა და ზემო ავჭალას შორის. ამ დროისათის სატელეფონო ქსელში ჩართული იყო 682 აბონენტი (722 ტელეფონის აპარატი), ქსელს ემსახურებოდა 21 ტელეფონისტი ქალი, 2 ტექნიკოსი, 10 ზედამხედველი და 1 დარაჯი. აბონენტების რაოდენობის მიხედვით თბილისს რუსეთის ქალაქებს შორის (პეტერბურგი, მოსკოვი, კიევი, ხარკოვი) მე-5 ადგილი ეკავა. 1910 წელს აბონენტთა რიცხვმა 1000-ს გადააჭარბა.
1929-1991, ავტომატური სატელეფონო სადგურების დანერგვა
1929 წელს დაიწყო ავტომატური ტელეფონის სადგურის (ატს) მოწყობა. სადგურისათვის აიგო სპეციალური შენობა, დამონტაჟდა შვედეთის ფირმის „ერიქსონის“ მიერ შექმნილი ე.წ მანქანური ატს. თბილისში პირველი ატს (ატს-3 10 000 ნომრის ტევადობით) საექსპლუატაციოდ გადაეცა 1935 წელს, რომელზეც მთლიანად გადაერთო სატელეფონო სადგურის 3400 აბონენტი. ამ პერიოდისთვის თბილისს 7500 აბონენტი ჰყავდა. მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ წლებში ქალაქის სატელეფონო ქსელი მთლიანად ვითარდებოდა. 60-იანი წლების დასაწყისში მწყობრში ჩადგა დეკადურ-ბიჯური სისტემის სატელეფონო სადგურები. 1960 წლის თბილისში 17 200 ნომრის საერთო ტევადობის სადგურები მუშაობა, 1970 წელს კი - ატს-ების საერთო ტევადობამ 99 000 ნომერი შეადგინა. 1979 წლიდან დაიწო სატელეფონო ქსელის მოდერნიზაცია - კოორდინატულ სისტემიანი სადგურების ექსპლუატაციაში გაშვება, 1989 წელს კი საეუქსპლატაციოდ გადაეცა „ერიქსონის“ ფირმის მაღალი კლასის ელექტრონული სისტემის ავტომატური სადგურები, რათ ტევადობამ 60 000-ს მიაღწია. 1979 წლიდან განხორციელდა სატელეფონო ქსელში სისტემის სადგურების დამონტაჟება. ელექტრონული და ციფრული სადგურების დანერგვამ შესაძლებელი გახადა  მოსახლეობის უფრი სრულყოფილი მომსახურება. XX საუკუნის ბოლოსთვის თბილისში სატელეფონო ქსელში მოქმედებდა 34 ატს (საერთო ტევადობა 250 000 ნომერი), მ. შ., 10 დეკადურ - ბიჯური, 12 ელექტრონული და 12 კოორდინატული სისტემის ატს-ი. ამჟამად დედაქალაქში 334 ტელეფონ-ავტომატია. ქსელში მოქმედებს ასევე საცნობარო სამსახური „09“ და სპეცკვანძის სპეციალურ სამსახურებთან დასაკავშირებლად შემოკლებული ნუმერაციით. თბილისის ატს-ის აბონენტებს საშუალება აქვთ კავშირი დაამყარონ არა მარტო ქალაქის აბონენტებთან, არამედ ქვეყნის შიგნით ქალაქებთან და რაიონებთან, მსოფლიოს ნებისმიერი ქვეყნის აბონენტებთან.
ციფრულ ატს-ებზე გადასვლის ეტაპი
1996 წლისთვის დეკადურ-ბიჯური ატს-ების ასაკი 30 წელს აღწევდა, მათი არასათანადო მოვლის გამო გაუარესებული იყო სატელეფონო კავშირის ხარისხი, რამაც კონკურენციის პირობებში წარმოშვა კერძო კომპანია „ახალი ქსელები“ და „ახტელი“. „ახტელი“ „საქართველოს ელექტროკავშირის“ აბონენტებს სთავაზობდა მოძველებული დეკადურ-ბიჯური და კოორდინატული ატს-ებიდან მის ციფრულ ატს-ებზე გადასვლას რაც ინდექსების შეცვლით ხდებოდა. აღნიშნული ინდექსების ცვლილება მიმდინარეობდა შემდეგ ატს-ებზე:
თბილისის მოსახლეობას სატელეფონო კავშირით უზრუნველყოფენ სააქციო საზოგადოება „საქართველოს ელექტროკავშირის“ ფილიალი „თბილისის სატელეფონო ქსელი“ და კერძო სატელეფონო კომპანია შპს „ახალი ქსელები“. ავტომატური საქალაქთშორისო და საერთაშორისო კავშირებით აბონენტებს ძირითადად უზრუნველყოფს შპს „საქართველოს ტელეკომი“, აგრეთვე კერძო სატელეფონო კომპანიები- „საქტელკომ-პლუსი“, „გუდვილკომი“, „ეგრისი“ და სხვ. აბონენტთა შეკვეთებს სატელეფონო საუბრებზე ოპერატორთა საშუალებით ახორციელებს შპს „საქალაქთაშორისო კავშირებისცენტრი“.
1997 წლიდან თბილისის მოსახლეობას ფიჭური რადიო-სატელეფონო კავშირით მომსახურებას უწევენ კერძო სატელეფონო კომპანიები: „მაგთიკომი“, „ჯეოსელი“ „მეგაკომი“, ხოლო ცალმხრივი გამოძახების რადიოკავშირით - კომპანია „პეიჯინგი“.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ისტორია
გიორგი თევდორაძე
გიორგი თევდორაძე  (დ. 15 მაისი, 1975, ქუთაისი) —  ქართველი  	ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
1997 წელს დაამთავრა  ნიკო მუსხელიშვილის  სახელობის ქუთაისის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტის მსუბუქი მრეწველობის ფაკულტეტი. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:საქართველოს VIII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ქუთაისის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები გიორგი
კოპორაკეს რაიონი (ესპინარი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუსკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ესპინარის პროვინციის რაიონები
უ წეთიენი
უ წეთიენი ასევე ცნობილია, როგორც ვუ ხუ (武则天; დ. 17 თებერვალი 624, სიჩუანი — გ. 16 დეკემბერი 705, ლოიანგი) — ჩინეთის იმპერატორი ქალი.
ბიოგრაფია
13 წლის ასაკში უ წეთიენი ჩინეთის თანგის დინასტიის პირველი იმპერატორის — ტაი ცუნგის უმცროსი ხარჭა გახდა. ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, 649 წელს მან იმპერატორის მემკვიდრის, კაო წუნგის ყურადღების მიპყრობა მოახერხა და მალე მისი საყვარელი ცოლიც გახდა. მერე ქმრის საყვარლებსა და სხვა ცოლებს, მათ შორის — იმპერატოის მეუღლეს მოუსწრაფა სიცოცხლე და 655 წელს თავად დაიკავა მისი ადგილი.
ვუ ხუმ იმთავითვე მოახერხა მთავრობაზე საკუთარი კონტროლის დაწესება და თავიდან მოიცილა ყველა, ვინც მისი და იმპერატორის კავშირს სისხლის აღრევად მიიჩნევდა. არაერთი მაღალჩინოსანი, მათ შორის იმპერატორის ბიძაც, ან სიკვდილით დასაჯეს, ან გადაასახლეს. 660 წელს იმპერატორს მძიმე სენმა დარია ხელი და მთელი ძალაუფლება დედოფლის ხელში აღმოჩნდა. იგი ნიშნავდა და ათავისუფლებდა მინისტრებს, ირჩევდა სარდლებს, რომლებმაც მისი ბრძანებით, 660-დან 668 წლების პერიოდში კორეა დაიპყრეს.
683 წელს კაო წუნგის გარდაცვალების შემდეგ, მისი მემკვიდრე ვუ ხუს ვაჟი — ჩუნ ცუნგი გახდა. ერთ თვეში უ წეთიენმა ის ტახტიდან გადმოაგდო და ქვეყნიდან გააძევა, ხოლო გვირგვინი მეორე ვაჟს — ჯუი ცუნგს დაადგა თავზე, თუმცა ქვეყანას, როგორც რეგენტი, თავად მართავდა. ჩუნ ცუნგის მხარდამჭერთა მიერ მოწყობილი ამბოხება დამარცხდა.
690 წელს ვუ ჰუმ სამეფო ტახტის უზურპირება მოახდინა და 15 წლის განმავლობაში მართავდა ქვეყანას. ის დიდად წყალობდა სამეფო კარის ორ გარყვნილ მსახურს — ძმებ ჩანებს, რომლებიც აგდებულად ექცეოდნენ მინისტრებსა და გენერლებს. 705 წელს მომხდარი გადატრიალების შემდეგ, ჩანები სიკვდილით დასაჯეს, უ წეთიენი კი აიძულეს, ძალაუფლება თავისი ვაჟისთვის — ჩუნ ცუნგისთვის გადაეცა. 80 წლის ასაკში ის სახელმწიფო საქმეებს ჩამოშორდა და საზაფხულო სასახლეში დაბინავდა, სადაც მალევე გარდაიცვალა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 17 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 624 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 705
მუდროსის დროებითი ზავი
მუდროსის დროებითი ზავი (Mondros Ateşkes Anlaşması) — სამშვიდობო ხელშეკრულება ოსმალეთის იმპერიასა და ანტანტის ქვეყნებს შორის, რომელიც 1918 წლის 30 ოქტომბერს გაფორმდა კუნძულ ლემნოსის პორტ მუდროსში, ინგლისური კრეისერის „აგამემნონის“ ბორტზე. ხელშეკრულება იცავდა სომხეთის ინტერესებს. ყველა სომეხი სამხედრო ტყვე ოსმალეთის იმპერიას უნდა შეეკრიბა სტამბოლში, რათა იგი გადაეცათ მოკავშირეებისათვის.
ხელშეკრულების პუნქტები ასეთი იყო
არსებული ვალდებულებების გასაკონტროლებლად ოსმალეთის მთელ ტერიტორიაზე დაფუძნდა ანტანტის წევრი ქვეყნების სამხედრო მისიები. დანიშნული ზედამხედველი ინსპექტორები აღიჭურვნენ ფართო უფლებამოსილებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:XX საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
თბილგაზი
„თბილგაზი“ — თბილისის მერიის საქალაქო სამსახური. შეიქმნა 1997 წელს თბილისის გაზის მეურნეობის ექსპლუატაციის საწარმოო ტრესტი „თბილგაზის“ ბაზაზე. თბილისის გაზიფიკაციის საკითხი, შირაქის ნავთობის საბადოების გამოყენებით, ინჟინერმა ჩოლოყაშვილმა ჯერ კიდევ XIX საუკუნის მიწურულს დააყენა, ხოლო 1911 წელს მოლაპარაკებაც გაიმართა ბელგიის ერთ-ერთ ფირმასთან. 1937 წელს თბილისის საქალაქო საბჭოში კვლავ დადგა საკითხი თბილისში ხელოვნური საწვავი გაზის გამომმუშავებელი ქარხნის მშენებლობისა და მის ბაზაზე ქალაქის გაზიფიკაციის შესახებ, მაგარამ ეს წინადადებები არ განხორციელებულა.
საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს დავალებით, საქალაქო აღმასკომი 1957 წლიდან შეუდგა მზადებას ქალაქში ბუნებრივი გაზის მისაღებად და ბათუმიდან მოწოდებული გამომუშავებული ხელოვნური საწვავის - თხევადი გაზის - საყოფაცხოვრებო მიზნებისათვის გამოსაყენებლად. 1957 წლის 30 იანვარს შეიქმნა საქალაქო კანტორა „თბილგაზი“ (უფროსი ა. ბათიაშვილი, მთვარი ინჟინერი გ. ბუჩუაძე), რომელსაც დაევალა თბილისის მოსახლეობის გაზიფიკაცია ბათუმის ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის მიერ მოწოდებული თხევადი გაზის ბაზაზე. 1957 წლის 3 დეკემბერს საქართველოს მთავრობამ მიიღო გადაწყვეტილება, ყარადაღიდან ბუნებრივი გაზის მიღებასთან დაკავშირებით, თბილისის საქალაქო საბჭოსთან გაზის მეურნეობის ექსპლუატაციის საწარმოო სამართველოს „თბილგაზს“, სამშენებლო ტრესტის „თბილგაზმშენის“ და ტექნიკური ინსპენქციის შექმნის შესახებ, ხოლო „თბილქალაქპროექტს“ (ი. ჩხენკელი, შ. ხეჩინაშვილი) დაევალა თბილისის გაზმომარაგებისათვის საჭირო ტექნიკური დოკუმენტაციის შედგენა. 1957 წლის ბოლოს საკავშირო გაზის მრეწველობა სამინისტროს ტრესტის „სვარმონტაჟის“ №10 სამმართველომ „უკრგიიპროგაზის“ ინსტიტუტის პროექტით დაიწყო ყარდაღან-აღსტაფა-თბილისის მაგისტრალის გაზსადენის მშენებლობა. საპროექტო ინსტიტუტმა „უკრგიპროკომუნენერგომ“ დაამუშავა თბილისის გაზმომარაგების საპროექტო მოცემულობა, რომლის თანახმადაც ქალაქის წლიური ბუნებრივი აირის ხარჯი 734 მლნ. მ³ შეადგენდა. მის გასატარებლად უნდა გაეყვანათ 433 კმ სიგრძის გაზსადენი (527 ათას მცხოვრებზე). 1959 წლის ბოლოს თბილისმა ყარადაღიდან მიიღო პირველი გაზი, 1963-იდან კი გაზი ქალაქს ჩრდილოეთ კავკასიიდანაც მოაწოდეს. 90-იანი წლებისათვის თბილისის გაზსადენების საერთო სიგრძე 2000 კმ აღწევდა. გაზს იღბდა 291 ათასი ოჯახი, 1000-მდე საწარმო-დაწესებულება და სხვა ობიექტები, რისთვისაც იხარჯებოდა 2 მილიარდ მ³-ზე მეტი ბუნებრივი გაზი წელიწადში. 1984 წელს „თბილგაზის“ საწარმოო სამმართველო გადაკეთდა თბილისის გაზის მეურნეობის ექსპლუატაციის საწარმო ტრესტ „თბილგაზად“.
ქვეყანაში შექმნილი მძიმე ეკონომიკური ვითარების გამო, 1995 წლის 12 იანვრიდან თბილისს ბუნებრივი გაზის მიწოდება შეუწყდა და მხოლოდ 1996 წლის აპრილიდან განუახლდა. 2000 წლისათვის „თბილგაზი“ ემსახურებოდა დაახლოებით 67 ათას აბონენტს, მრეწველობის 131 და კომუნალური მეურნეობის 533 ობიექტს. მის ბალანსზე რიცხული გაზსადენების საერთო სიგრძე იყო 2000 კმ, აქედან მოქმედია 425 კმ-იანი გაზსადენი. ქალაქს გაზი რუსეთიდან მიეწოდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილგაზი
ბოკაინა-დუ-სული
ბოკაინა-დუ-სული (Bocaina do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 860 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუს-დი-ლაჟისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 290 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.42 კმ²-ზე. ფართობი 512 849 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
გველის ალფა
გველის ალფა (Alpha Serpentis) — ორმაგი ვარსკვლავი ეკვატორული გველის თანავარსკვლავედის თავში. მისი ტრადიციული სახელი უნუკალჰაია. მისი ხილული ვარსკვლავიერი სიდიდე 2,6-ია, რის გამოც ის ყველაზე კაშკაშაა თანავარსკვლავედში და მისი დანახვა შეუიარაღებელი თვალითაც შეიძლება დედამიწის უმეტესი ადგილიდან. პარალაქსური გაზომვების მიხედვით, ამ ვარსკვლავამდე მანძილი დაახლოებით 74 სინათლის წელიწადია (23 პარსეკი).
მახასიათებლები
გველის ალფა გიგანტური ვარსკვლავია ვარსკვლავური კლასიფიკაციით K2 III, რომელმაც ამოწურა ბირთვში არსებული წყალბადის საწვავი და მთავარი მიმდევრობიდან გადავიდა. ინტერფერომეტრული გაზომვებით ამ ვარსკვლავის კუთხური დიამეტრი 4,85 ± 0,05 მილიარკწამია, რომელიც, მის მიახლოებითი დაშორების მიხედვით, მზის ფიზიკურ რადიუსს 12-ჯერ აღემატება. გარე გარსის ეფექტური ტემპერატურა 4498 კელვინია, რომელიც მას ნარინჯისფერ იერს აძლევს, ეს კი K ტიპის ვარსკვლავის მახასიათებელია.
ეს ვარსკვლავი 38 მზის სიკაშკაშეს ასხივებს, ხოლო სხვა 32 მზის სიკაშკაშე ინფრაწითელ დიაპაზონში გამოსხივდება. +11,8 მაგნიტუდიანი კომპანიონის კუთხური დაშორება 58 არკწამია გველის ალფადან, ხოლო 13 მაგნიტუდიანი ვარსკვლავი მდებარეობს 2,3 არწუთის მოშორებით.
კატეგორია:გველის თანავარსკვლავედი
სალვა ალ-ნუაიმი
სალვა ალ-ნუაიმი (سلوى النعيمي‎) — სირიელი მწერალი, პოეტი და ჟურნალისტი. ცხოვრობს საფრანგეთში. წარმოშობით დამასკოდანაა და ცნობილია თავისი ღია შეხედულებებით ისლამურ სამყაროში ტაბუდადებულ თემებზე, განსაკუთრებით ქალის სექსუალობის შესახებ. მისი სადებიუტო რომანი „თაფლის სამხილი“ 2007 წელს გამოიცა, რომელიც ქალური სექსუალური ლიბერალიზაციისაკენაა მიმართული.
ბიოგრაფია
ალ-ნუაიმი დაიბადა დამასკოში. სწავლობდა დამასკოს უნივერსიტეტში, შემდეგ კი პარიზი-სორბონის უნივერსიტეტში ისლამურ ფილოსოფიასა და თეატრს. ჟურნალისტად მუშაობისას მოწინავე არაბ და დასავლელ მწერლებთან მისი ინტერვიუები არაბულ ჟურნალებში იბეჭდებოდა, როგორიცაა Al-Karmel, Masharef და Kull al-'Arab. 1997 წელს ალ-ნუაიმი პარიზში არაბული სამყაროს ინსტიტუტის მთავარ პრეს-მდივნად დაინიშნა.
ნაშრომები
სალლვა ალ-ნუაიმის ნაშრომებს შორისაა ლექსების კრებული Dhahaba alladhīna uḥibbuhum, რომელიც 1999 წელს გამოიცა და Ajdādī al-qatalah, რომელიც 2001 წელს დაიბეჭდა. პოეტურ კრებულებში ისლამურ სამყაროში ქალთა ბრძოლის ტრადიციაა ასახული. 2007 წელს ალ-ნუაიმიმ სადებიუტო რომანი „თაფლის სამხილი“ გამოაქვეყნა. ნაწარმოებმა მასში განხილული ქალური სექსუალობისა და ეროტიკული ენის გამო კომერციულ წარმატებას საერთაშორისო დონეზე მიაღწია. 2009 წელს ალ-ნუაიმიმ ერთ-ერთ ინტერვიუში განაცხადა, რომ მთხრობელის სექსუალური თავისუფლება „არაბული და მუსლიმური მემკვიდრეობის მოწოდების შედეგია“. 2012 წელს ავტორმა ახალი წიგნი, ნახევრად ავტობიოგრაფიული Shibh al-Jazīrah al-ʿArabiyyah (არაბეთის ნახევარკუნძული) გამოსცა, რომელშიც ქრისტიან დედასთან და მუსლიმან მამასთან ერთად ადრეული ცხოვრების შესახებ მოგვითხრობს. გამოცემული აქვს მოთხრობების კრებულიც.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:სირიელი ქალი მწერლები კატეგორია:სირიელი პოეტები კატეგორია:სირიელი ჟურნალისტები კატეგორია:ქალი ჟურნალისტები კატეგორია:სირიელი ქალი პოეტები კატეგორია:XXI საუკუნის სირიელი ქალი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის სირიელი მწერლები
აღმოსავლეთი პრუსია
მინიატიურა|აღმოსავლეთი პრუსია (წითლად) აღმოსავლეთი პრუსია ( Ostpreußen, პოლ. Prusy Wschodnie, ლიეტ. Rytų Prūsija) — პრუსიის პროვინცია. ჩრდილოეთ გერმანიის კავშირის ყოფილი წევრი, რომელიც გერმანიის იმპერიის ბეღლად (გერმ. Kornkammer) ითვლებოდა. აღმოსავლეთი პრუსიის დედაქალაქი და მთავარი ბირთვი კენიგსბერგი იყო. პრუსიის განაპირა ტერიტორიები პოსტდამის კონფერენციის გადაწყვეტილებით ლიტვისა და პოლონეთის სახელმწიფოების ფარგლებში მოექცა.
V—XIII საუკუნეები
XIII საუკუნემდე აღმოსავლეთი პრუსიის ტერიტორიაზე პრუსები ცხოვრობდნენ. ამ ადგილებში მათ გამოჩენას V—VI საუკუნეებს აკუთვნებენ. პრუსთა პირველი სამოსახლოები ამჟამინდელი კალინინგრადის ყურის ირგვლივ გაჩნდა. ხალხთა დიდი გადასახლების პერიოდში, IX საუკუნემდეც კი, პრუსებმა დასავლეთით, ვისლის ქვემო დინებისკენ, გადაინაცვლეს.
XIII საუკუნეში ეს ტერიტორია ტევტონთა ორდენმა დაიპყრო.
1232—1525 წლები: ტევტონთა ორდენი
1225 წელს პოლონეთის მთავარმა კონრად I მაზოვეცკიმ ტევტონ რაიდენბს დახმარება სთხოვა პრუსების წინააღმდეგ ბრძოლაში და დაპყრობილი ტერიტორიების შენარჩუნება აღუთქვა.1232 წელს ტევტონი რაინდები პოლონეთში ჩავიდნენ. ჯვაროსნები აღმოსავლეთით ექსპანსიის კვალდაკვალ წარმატებას ციხესიმაგრეებისა და გალავნების აგებით აგვირგვინებდნენ. 1239 წელს აღმოსავლეთი პრუსიის ტერიტორიაზე პირველად დაარსდა სიმაგრე ბალგა.
1255 წლის 4 ივლისს ტევტონთა ორდენის მაგისტრმა პოპო ფონ ოსტერნამ დააარსა კენიგსბერგი.
XIV—XV საუკუნეები ორდენის აღზევების ხანად სახელდება, რადგან მისი ხაზინა მსოფლიოში უმდიდრესად მიიჩნეოდა. ამ დროს ორდენი პრუსიის ყველაზე დაუსახლებელ ტერიტორიებზე გერმანელების ჩასახლებით იყო დაკავებული და ქალაქებსა და სოფლებს ქმნიდა.
1525—1701 წლები: პრუსიის საჰერცოგო
კატეგორია:აღმოსავლეთი პრუსია კატეგორია:მესამე რაიხის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა კატეგორია:ისტორიული სახელმწიფოები * კატეგორია:გერმანიის ისტორია
სერბთა რესპუბლიკა კრაინა
სერბთა რესპუბლიკა კრაინა (RSK) (Republika Srpska Krajina, RSK; Република Српска Крајина, РСК, ხანდახან ითარგმნება როგორც სერბული კრაინას რესპუბლიკა) — ხორვატიის დამოუკიდებლობისთვის ომის დროს, სერბების მიერ ხორვატიის ტერიტორიაზე შექმნილი თვითგამოცხადებული რესპუბლიკა. არსებობდა 1991–1995 წლებში და არ ჰქონდა საერთაშორისო აღიარება. სახელი კრაინა აღებული იყო ავსტრია–უნგრეთის იმპერიის ისტორიული რეგიონისგან, რომელიც XIX საუკუნემდე არსებობდა.
სქოლიო
კატეგორია:ხორვატიის ისტორია კატეგორია:ყოფილი სლავური სახელმწიფოები
ბეკშენი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნისპორენის რაიონის სოფლები
გეტინგენის უნივერსიტეტი
გეტინგენის გეორგ-ავგუსტუსის სახელობის უნივერსიტეტი (გერ. Georg-August-Universität) — დაარსდა 1732/1734  წლებში გეორგ II მიერ, გერლახ ადოლფ ფონ მიუნხჰაუზენის ხელმძღვანელობით. გაიხსნა 1737 წელს. უნივერსიტეტი სწრაფად ვითარდებოდა და თავისი 1000 სტუდენტით იმდროინდელი ევროპის უდიდეს სასწავლო დაწესებულებად ითვლებოდა. იგი უძველესია ქვემო საქსონიის დღემდე არსებულ უნივერსიტეტებს შორის და 30.600 სტუდენტით (2015/16 ზამთრის სემესტრის მონაცემებით) აგრეთვე უდიდესიც. XX საუკუნის დასაწყისიდან გეტინგენის სტუდენტების სიმბოლოა „ბატების მწყემსი ლიზა გეტინგენიდან“ (გერ.Göttinger Gänseliesel). 2003 წლის 1 იანვრიდან უნივერსიტეტს - როგორც ერთ-ერთი პირველს გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში - სპონსორობს საზოგადოებრივი ფონდი; ამ დროიდან მოყოლებული იგი საფონდო უნივერსიტეტია. 2011 წლიდან უნივევერსიტეტის პრეზიდენტი ბიოქიმიკოსი ულრიკე ბაიზიგელია. გეტინგენის ქვემო საქსონიის სახელმწიფო და საუნივერსიტეტო ბიბლიოთეკა დაახლოებით 4,5 მილიონ ტომს, მრავალრიცხოვან სპეციალურ კოლექციას შეიცავს და გერმანიის  ერთ-ერთი უდიდესი ბიბლიოთეკაა; იგი გერმანული წიგნის  კრებულში (SDD) XVIII საუკუნეს ფარავს. ამ ნაკრებით გეტინგენი ინტეგრირებულია გერმანიის „დანაწილებულ ნაციონალურ ბიბლიოთეკაში“.
სამართლებრივი სტრუქტურა
2003 წლის 1 იანვრიდან გეტინგენის უნივერსიტეტს საზოგადოებრივი ფონდი სპონსორობს. ფონდის სპონსორი აღინიშნება როგორც გეტინგენის გეორგ-ავგუსტუსის უნივერსიტეტის საზოგადოებრივი ფონდი. თვით უნივერსიტეტის სამართლებრივი ფორმა ამით არ შეცვლილა: მან გადაინაცვლა ქვემო საქსონიის ბიუჯეტის სპონსორობიდან ფონდის გამგეობის სპონსორობაში. უნივერსიტეტის თავისებურებას წარმოადგენს გეორგ-ავგუსტუსის უნივერსიტეტის სამედიცინო ცენტრი. უნივერსიტეტის სამედიცინო ცენტრის ეგიდის ქვეშ ფუნქციონირებენ სამედიცინო ფაკულტეტი - როგორც უნივერსიტეტის განუყოფელი ნაწილი - საუნივერსიტეტო კლინიკა - საავადმყოფოში განხორციელებული ოპერაციები; ეს ფუნქციები ინტეგრირებულია გეტინგენის სამედიცინო ცენტრის საბჭოს ერთობლივ ხელმძღვანელობაში. უნივერსიტეტის პრეზიდიუმის ნაცვლად ცენტრის საქმიანობას საბჭო არეგულირებს.
შეთავაზებული საგნები
გეტინგენის უნივერსიტეტი კლასიკური სრული უნივერსიტეტის (ლათ.universitas litterarum) ნიმუშია. აქ შესაძლებელია ფილოსოფიის, მედიცინის, იურისპრუდენციის, ეკონომიკის, პროტესტანტული ღვთისმეტყველების, მათემატიკის, აგრეთვე ყველა საბუნებისმეტყველო მეცნიერების შესწავლა. უნივერსიტეტის რეპუტაცია (სახელი) ეფუძნება პირველ რიგში იურიდიულ ფაკულტეტს, ფილოსოფიური ფაკულტეტის დისციპლინებს, მათემატიკასა და საბუნებისმეტყველო დისციპლინებს. ფართოდ არიან წარმოდგენილი ჰუმანიტარული მეცნიერებები, რომლებიც ფილოსოფიის ფაკულტეტზე შეისწავლებიან. მნიშვნელოვანია აგრეთვე აგრარული მეცნიერებისა  და სატყეო მეცნიერების სასწავლო კურსები. ყველა სპეციალობის სტუდენტს შეუძლია UNIსერტ-ის მიღებით შეისწავლოს მრავალი უცხო ენა ენებისა და საკვანძო კვალიფიკაციების ცენტრალურ ინსტიტუტში (ადრინდელი „ენების შესწავლის ცენტრი“). დღეისათვის უნივერსიტეტი წარმოდგენილია შემდეგი ფაკულტეტებით: ბოლონიის პროცესის ჩარჩოებში რეფორმირებულია სასწავლო პროგრამები და ხარისხების მინიჭების სისტემა. მიზანი მდგომარეობს იმაში, რომ ბაკალავრისა და მაგისტრის ხარისხებისათვის საერთაშორისო სტანდარტების შემოღებით გეტინგენის კურსდამთავრებულთათვის გლობალიზირებულ სამუშაო ბაზარზე კონკურენტუნარიანობა იქნას მიღწეული.
სტუდენტთა რაოდენობის ზრდა
frame|მარცხნივ|სტუდენტთა რაოდენობის ზრდა წლების მიხედვით
ტრადიცია
გეტინგენის სტუდენტური ტრადიციებიდან	 შემორჩენილი მცირერიცხოვანი რელიქტებიდან ერთ-ერთი ბატების მწყემსი გოგონა ლიზას კოცნაა. ამ ტრადიციით ახლადტიტულირებული დოქტორი კოცნის ქალაქის სიმბოლოს, საკუთრივ რატუშის (მერიის)	 მოედანზე მდგარ ბრინჯაოს ფიგურას მას შემდეგ, როდესაც მეგობრები და ნაცნობები მასთან ურიკით მიაგორებენ.
მუზეუმების, კოლექციების და პარკების მიმოხილვა
ჯერ კიდევ XVIII საუკუნეში გეტინგენი ცნობილი იყო თავისი კოლექციებითა და პარკებით, რომლებიც წიგნებიდან მიღებულ ცოდნას თვალსაჩინოებას საგრძნობლად მატებდნენ. გეტინგენს დღესაც შეუძლია იამაყოს ამ სფეროებში მსოფლიო მასშტაბის უნიკალური ღირსშესანიშნაობებით.
დაფინანსება
უნივერსიტეტის დანახარჯებმა 2005 წელს 813 მილიონ ევროს გადააჭარბეს. აქედან ლომის წილი (დაახლოებით 479 ევრო) მოდიოდა სამედიცინო ფაკულტეტზე კომპლექსში საუნივერსიტეტო კლინიკასთან, რომლის დაფინანსებაც, თავის მხრივ, მისი სამედიკამენტო შეღავათებით ხდება. გადახდებისას საუბარია ეგრეთ წოდებულ კალკულატორულ დანახარჯებზე, რომლებიც შეუდარებელია სხვა უნივერსიტეტების გეგმიურ დანახარჯებთან. უნივერსიტეტის, როგორც საზოგადოებრივი ფონდის, მხარდაჭერა კვლავინდებურად ხორციელდება ქვემო საქსონიის სამთავრობო ბიუჯეტიდან. იგი, სხვა უნივერსიტეტების მსგავსად, სულ უფრო დამოკიდებული ხდება დამატებითი გარე დაფინანსების მოპოვებისგან. მიუხედავად ამისა გეტინგენის უნივერსიტეტს ის ზოგადი უპირატესობა აქვს, რომ ფოლკსვაგენის ფონდთან - ქვეყანაში მეცნიერების განვითარების მხარდაჭერის უდიდეს გერმანულ ფონდთან - ერთ პროვინციაში მდებარეობს.
გამოჩენილი პიროვნებები
XIX საუკუნის ბოლოსათვის გეტინგენის უნივერსიტეტის ცხოვრებაში სულ უფრო დიდ ადგილს იკავებენ საბუნებისმეტყველო მეცნიერებები, განსაკუთრებით კი მათამატიკა. გეტინგენის უნივერსიტეტთან იყვნენ დაკავშირებული ისეთი გამოჩენილი მათემატიკოსები, როგორც კარლ ფრიდრიხ გაუსი, ბერნჰარდ რიმანი, პეტერ გუსტავ ლეჟენ-დირიხლე, ფელიქს კლაინი, დავიდ ჰილბერტი. დავიდ ჰილბერტის მოღვაწეობამ გეტინგენი XX საუკუნის დასაწყისში მათემატიკურ მექად გადააქცია. XX საუკუნის პირველ ათწლეულებში უნივერსიტეტი თანამედროვე ფიზიკის მრავალი მიმართულების ცენტრი გახდა, სანამ 1930-იან წლებში არ დაიწყო ებრაული წარმოშობის პროფესორთა დევნა, რამაც აიძულა ისინი დაეტოვებინათ უნივერსიტეტი. გეტინგენის უნივერსიტეტთან არის დაკავშირებული 45 ნობელის პრემიის ლაურეატის მოღვაწეობა.
გეტინგენის უნივერსიტეტის სახელგანთქმული კურსდამთავრებულები
(არასრული სია)
რესურსები ინტერნეტში
გეტინგენის უნივერსიტეტის ოფიციალური საიტი
გეტინგენის უნივერსიტეტთან დაკავშირებული 44 ლაურეატი
კატეგორია:ქვემო საქსონიის უმაღლესი სასწავლებლები კატეგორია:დაარსებული 1737
მალხაზ ჯალაღონია
მალხაზ ჯალაღონია — ქართველი თერაპევტი. 1984 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, ხოლო 1986 წელს დაამთავრა თბილისის ცენტრალური რესპუბლიკური საავადმყოფოს კლინიკური ორდინატურის კურსი ზოგად თერაპიაში. 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე „ერთიანმა ნაციონალურმა მოძრაობამ“ და გაერთიანებულმა ოპოზიციამ „ძალა ერთობაშია“ ზუგდიდის საარჩევნო ოლქის მაჟორიტარობის კანდიდატად წარადგინა. მან ხმების 36,93% (19973) მიიღო და მეორე ადგილი დაიკავა. მეორე ტურში მონაწილეობაზე უარი განაცხადა (მთლიანად ოპოზიციასთან ერთად, გაყალბებული არჩევნების მოტივით). ფლობს ქართულ, რუსულ და ინგლისურ ენებს.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი თერაპევტები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ძველი უბნის საცხოვრებელი სახლი
ძველი უბნის საცხოვრებელი სახლი  — არქიტექტურის ძეგლი, დგას ძველ უბანში, დაბა სტეფანწმინდის აღმოსავლეთ ნაწილში. თარიღდება XVII-XVIII საუკუნით.
შენობა (9,5 x 15,2 მეტრი) ორსართულიანია, ძველი საცხოვრებელი სახლის ტიპისა. ნაგებია არათანაბარი ზომის ქვიშაქვითა და ფიქლით. ორივე სართულზე დასავლეთ კედელში თაღოვანი შესასვლელებია გაჭრილი. პირველ სართულზე ბოსელია (ქოითაი), რომელიც გატიხრულია სათავსებად (საძროხე, სახბორე, საბერწე — ხარებისა და მოზვრების სადგომი, საცხვრე და საბატკნე). ამ სართულის დიდ ნაწილს ზამთრობით საცხოვრებლად იყენებდნენ. დასავლეთის კედელში, კარის მარცხნივ, ორი სწორკუთხა სარკმელია. სარკმლები ფასადზე ვიწრო სწორკუთხა ხვრელების სახით გადის. მესამე სარკმელი ჩრდილოეთ კედელში, სართულშუა გადახურვის ძირშია გაჭრილი. იატაკი მიწისაა. ბოსელს წინიდან, მთელ სიგრძეზე ეკვრის მინაშენი (ქოით დარიფანი), რომელიც შედგება საცხენისა და მისგან კედლით გამოყოფილი სათავსისგან. ეს სათავსი თავდაპირველად ახლად დაქორწინებულთა დროებითი (ერთ წლამდე) სადგომი (საწვლაი-საწოლი) იყო. შემდგომ - საქონლის მომვლელის მუდმივ საძინებელ ოთახად იქცა. საცხენე სათავსს უკავშირდება სწორკუთხა კარით, ბოსელს - თაღოვანი კარით.
მეორე სართული (ზაით სახლი) ზემოთკენ თანაბრად ვიწროვდება, რითაც შენობა კოშკურ სახლს ემსგავსება. სართული გაყოფილია რამდენიმე სათავსად : კარსუკენაი, სადაც ინახებოდა სასოფლო-სამეურნეო ინვენტარი, ხელსაწყო-იარაღები, ცხენის აღკაზმულობა; კუთხი, სამატყლაი — ტყავისა და მატყლის შესანახი; სენა, სადაც ინახავდნენ სურსათს და სამყოფო - ყველაზე დიდი სათავსი - ოჯახის საცხოვრებელი ოთახი. კუთხისა და სენის ჭერში თითო სარკმელია გაჭრილი, დასავლეთ კედელში — სამი. დასავლეთ სარკმელები მცირე ზომისაა და ჭადრაკულადაა განლაგებული. კარსუკანა - კუთხისა და სამყოფიო სენის გამტიხრავი ხაზი ემთხვევა გადახურვის მთავარი კოჭის ხაზს. სახლის განივ კედლებთან, პირველი სართულიდან მეორე სართულის ჭერამდე, ამოყვანილია ქვის ბურჯი (კულა), რომელსაც ეყრდნობა მთავარი ჭაღის ერთი ბოლო. სახლი განსხვავდება ხევის ამავე ტიპის საცხოვრებელი სახლებისგან, სადაც ბურჯი ხის დგარებს შორის დგას. გადასახურავი მალის შუაში ხის ორი საყრდენი დგარია (დიამეტრი-25 სანტიმეტრი), რომლებიც დამკვიდრებულია პირველი სართულის იატაკზე. დგარები შეჭრილია სართულშუა გადახურვაში და ასრულებს მეორე სართულის ჭერის მთავარი კოჭის დამხმარე დგარების დანიშნულებას. პირველი სართული მეორეს უკავშირდება ქვის კიბით, ასვლა შეიძლება პირველი სართულის ერდოდანაც ხის მისადგმელი კიბით. დასავლეთის ფასადზე სარკმლები მოჩარჩოებულია საგანგებოდ შერჩეული შედარებით ღია ფერის ქვებით. სახლს ხის კოჭოვანი ბანური გადახურვა აქვს. სახლი ეკუთვნის ნ. ღუდუშაურს.
სერავის ხელშეკრულება
სერავის ხელშეკრულება —გაფორმდა 1618 წლის 26 სექტემბერს სეფიანთა ირანსა და ოსმალეთის იმპერიას შორის.
1612 წლის ხელშეკრულება ოდნავ შეიცვალა და დამტკიცდა 1618 წელს. ხელშეკრულების მიხედვით ყარსი და ახალციხე ოსმალებს დარჩათ. ამ ხელშეკრულებით დამყარებული ძალთა ბალანსი ორ იმპერიას შორის XIX საუკუნემდე გაგრძელდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:XVII საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
ჰოროდოკის რაიონი (ლვივის ოლქი)
გოროდოკის რაიონი (Городоцький район) — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ლვივის ოლქში. მისი ფართობი 727 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 68 871 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 95 კაცს კმ²-ზე. ჰოროდოკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ჰოროდოკი.
2020 წლის ადმინისტრაციული რეფორმის შემდეგ შეუერთდა ლვივის რაიონს.
სქოლიო
კატეგორია:ლვივის ოლქის გაუქმებული რაიონები
უამ-პენდე
უამ-პენდე (Ouham-Pendé; სანგო — Sêse tî kömändâ-kötä tî Wâmo-Pendë) — პრეფექტურა ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ჩრდილო-დასავლეთში.
გეოგრაფია
აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება უამის პრეფექტურას, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ომბელა-მპოკოს პრეფექტურას, სამხრეთ-დასავლეთიდან ნანა-მამბერეს პრეფექტურას, ჩრდილო-დასავლეთიდან კამერუნს, ჩრდილოეთით ჩადს.
უამ-პენდეს პრეფექტურის ტერიტორიაზე მდებარეობს მდინარე ლოგონის სათავე და მდინარე პენდე. პრეფექტურის დასავლეთით მდებარეობს ადამავის პლატო იადეს და ბაკორეს მთიანეთის მწვერვალებით, შესაბამისად ზღვის დონიდან 1420 (ნგაუის მთა, ქვეყნის უმაღლესი წერტილი) და 1242 მეტრამდე.
სქოლიო
კატეგორია:ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის პრეფექტურები
ქართველ ხელოვანთა საზოგადოება
ქართველ ხელოვანთა საზოგადოება — ქართველ მხატვართა საზოგადოება, პირველი პროფესიული ორგანიზაცია (ავტონომიური უფლებით შედიოდა ლიტერატურის, თეატრის სახვითი ხელოვნების და მუსიკის სექციები).
დაარსდა დიმიტრი შევარდნაძის თაოსნობით 1916 წელს. დამფუძნებელი კრება შედგა 11 აპრილს. პირველ თავმჯდომარედ დ. შევარდნაძის წინადადებით, აირჩიეს გ.ჟურული, მოადგილედ (ამხანაგად) დ.შევარდნაძე (რომელიც ფაქტობრივად ხელმღვანელობა საზოგადოების საქმიანობას), გამგეობის წევრებად — გ.გაბაშვილი, მ.თოიძე, იაკობ ნიკოლაძე, ა.მრევლიშვილი და პ.მამარაძე. წესდების თანახმად, ქართველ ხელოვანთა საზოგადოება დაარსდა იმ მიზნით, ,,რომ ხელი შეეწყობოდა“ ა) მხატვართა, მოქანდაკეთა და ხუროთმოძღვართა დაახლოება-შეკავშირებას, ბ)ქართველთა შორის ხელოვნება სხვადასხვა დარგის გავრცელებას, გ) ,,ძველი ქართული ხელოვნების ნაშთების ეგროვებას, დაცვას და შესწავლას“. საზოგადოების ერთ-ერთი ძირითადი ამოცანა იყო, აგრეთვე, საგამოფენო მუშაობის გაშლა, სამხატვრო სკოლის დაარსება, ახალგაზრდების გაგზავნა საზღვარგარეთ პროფესიული განათლების მისაღებად, ხელოვნების მუზეუმის დაარსება და სხვა ხელმოკლეობის მიუხედავად ქართველთა ხელოვანთა საზოგადოებამ მოაწყო რამდენიმე გამოფენა: ძველი  ქართული საეკლესიო მხატვრობისა (1917 წელს), თანამედროვე ქართველი მხატვრების ნამუშევრებისა (1919 წელს), აქ უფროსი თაობის მხატვრებთან ერთად პირველად იყვნენ ფართოდ წარმოდგენილი ახალგაზრდებიც: ელენე ახვლედიანი, ლადო გუდიაშვილი, დავით კაკაბაძე, ი.თოიძე, ვ.სიდამონ-ერისთავი, შ.ქიქოძე, ვ.ჯორჯაძე; გამოფენილი იყო, ამას გარდა, ნიკოლოზ ფიროსმანაშვილის რამდენიმე სურათიც. 1919-1922 წლებში მოეწყო დიდი გამოფენები (ეწყობოდა მცირე გამოფენებიც). ყველა ამ ვერნისაჟში მონაწილეობდნენ თბილისში მომუშავე არაქართველი მხატვრებიც. XV საუკუნეში ეკლესიის კედლის მხატვრობის პირების გადმოსაღებად მოეწყო ექსპედიცია ნაბახტევში 1916 წელს. საზოგადოების წევრები (ლადო გუდიაშვილი, დ.შევარდნაძე, მ.ჭიაურელი) 1917 წელს მონაწილეობდნენ ისტორიკოსები ტაო-კლარჯეთის ტერიტორიაზე არსებული ძეგლების შემსწავლელი ექსპედიციის (ხელმძღვანელი ექვთიმე თაყაიშვილი) მუშაობაში. პოლიტიკური სიტუაციის შეცვლის გამო 1921 წლის 25 მაისს მოიწვიეს სრულიად საქართველოს მხატვართა I კონფერენცია.იმავე წლის ივნისიდან საზოგადოებას ოფიციალურად ეწეოდა ,,საქართველოს ხელოვანთა კავშირის სახივითი ხელოვნების სექცია“. 15 ივნისი მიიღეს მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება „საქართველოს ხელოვანთა კავშირის სამხატვრო აკადემიის“ დაარსების შესახებ. ამავე წელს მათ გადაეცათ „დიდების ტაძარი“ სამხატვრო გალერეის (მუზეუმის) მოსაწყობად (შემდგომში მისი კოლექცია საფუძვლად დაედო საქართველოს ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმს) 1922 წლიდან საზოგადოებას ოფიციალურ დოკუმენტებში ეწოდება „ქართველ მხატვართა საზოგადოება“. 1922 წლის 14 ოქტომბერს სხდომაზე გადაწყდა: „შედგენილ იქნას ქართველ დამსახურებულ მხატვართა და პლასტიკურო ხელოვნების ყველა მოღვაწეთა ენციკლოპედია, მოახდინონ ქართველ მხატვართა და მხატვრობის მსახურთა ანკეტირება“. ეს იყო პირველი ცდა ქართული დარგობრივი ენციკლოპედიის შექმნისა შექმნისა. მხატვართა II რესპუბლიკის კონფერენციაზე (1922 წლის ნოემბერი) მიიღეს ახალი წესდება ქართველ ხელოვანთა საზოგადოებამ იარსება 20-30-იანი წლების მიჯნამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:მხატვრული მიმდინარეობები
გერგეტის ყველაწმინდის ძეგლი
გერგეტის ყველაწმინდა (ქალების ხატი) — საკულტო ძეგლი, მდებარეობს სოფელ გერგეტიდან დასავლეთით, მაღალი მთის დავაკებაზე. ხატი შედგება ფიქლის მშრალი წყობით ნაშენი, ოთხკუთხა სვეტის ფორმის ორი პატარა ნაგებობისაგან. ნაგებობები გვერდიგვერდ დგანან. ერთი მათგანი შედარებით მოზრდილია და მთავარი ფასადი დასავლეთით აქვს. ამ კედელში, მიწის პირას, სასანთლე თახჩაა. მეორე შენობის შემორჩენილი კედლები ყრუა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
დუმეირის კუნძულები
thumb|left|250პქ|დუმეირის და კალიდის კუნძულების რუკა დუმეირის კუნძულები  (Doumeira Islands) — მდებარეობს ჯიბუტის ჩრდილო-აღმოსავლეთში და ერიტრეის სამხრეთ-აღმოსავლეთში წითელ ზღვის ბაბ-ელ-მანდების სრუტის ნაპირთან. ყველაზე დიდი კუნძულია დუმეირა, რომლიდანაც 250 მეტრში აღმოსავლეთით მდებარეობს გაცილებით უფრო პატარა კუნძული — კალიდა. რას-დუმეირას კონცხიდან სამხრეთ-დასავლეთით დაშორებულია 500 მეტრით. 1993 წელს ერიტრეის ეთიოპიისგან დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ კუნძულებისათვის მიმდინარეობს ტერიტორიული დავა ერიტრეასა და ჯიბუტს შორის, რაც ზოგჯერ შეიარაღებულ შეტაკებებამდეც კი მიდიოდა. 2009 წელს გაეროს უშიშროების საბჭომ კონფლიქტის გადასაჭრელად ორივე ქვეყანას მოუწოდა მოეძებნათ მშვიდობიანი გზები.
სქოლიო
კატეგორია:არქიპელაგები კატეგორია:აფრიკის კუნძულები კატეგორია:აფრიკის სადავო ტერიტორიები კატეგორია:ჯიბუტის კუნძულები კატეგორია:ერიტრეის კუნძულები
UTC+03:00
მინი|400პქ|UTC+03:00 რუკაზე UTC+03:00 — სასაათო სარტყელი, რომელიც გამოიყენება შემდეგ სახელმწიფოებსა და ტერიტორიებზე:
სქოლიო
UTC+03:00
სანჯარადი
სანჯარადი  (Səncərədi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ასტარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 1 849  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასტარის რაიონის სოფლები