cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ანტონ კორობოვი
სამწვრთნელო კარიერა
2012 წელს ქალთა მსოფლიოს ჩემპიონატზე თანამამულე ანა უშენინას წვრთნიდა და პირველობაც მოაგებინა. ანტონი ანას მომდენო წელს ტიტულის დამცავ მატჩში ხოუ იფანის წინააღმდეგაც ალექსანდრ ხალიფმანთან ერთადაც დაეხმარა, თუმც ვერ უშველა და მათი მოსწავლე დამარცხდა.
სქოლიო
კატეგორია:მოჭადრაკეები კატეგორია:ჭადრაკი კატეგორია:უკრაინელი მოჭადრაკეები კატეგორია:ჭადრაკის დიდოსტატები კატეგორია:25 ივნისი კატეგორია:1985 წელი სპორტში კატეგორია:უკრაინელი სპორტსმენები
კატერინა მედიჩი
კატერინა დე' მედიჩი (Caterina de' Medici; დ. 2 მაისი, 1593 — გ. 17 აპრილი, 1629) — მედიჩთა დინასტიის წარმომადგენელი. ტოსკანის ჰერცოგ ფერდინანდო I-ისა და კრისტინა ლოთარინგიელის ქალიშვილი. მანტუასა და მონფერატოს ჰერცოგინია 1617-26 წლებში როგორც ფერდინანდო გონძაგას მეუღლე. სიენას გუბერნატორი 1627-29 წლებში.
ბიოგრაფია
კატერინა მედიჩი დაიბადა 1593 წლის 2 მაისს ფლორენციაში. იგი იყო ტოსკანის ჰერცოგ ფერდინანდო I-ისა და მისი ცოლის, კრისტინა ლოთარინგიელის ქალიშვილი. მას სახელი დაარქვეს კრისტინას ბებიის, საფრანგეთის დედოფალ კატერინა მედიჩის პატივსაცემად. თავდაპირველად კატერინა დანიშნული იყო ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ VI-ისა და დედოფალ ანა დანიელის უფროს ვაჟზე, უელსის პრინც ჰენრი ფრიდრიხ სტიუარტზე, თუმცა პრინცი მოულოდნელად, 1612 წელს გარდაიცვალა. 1617 წელს იგი ცოლად გაჰყვა თავის მამიდაშვილს, მანტუას ჰერცოგ ფერდინანდო გონძაგას. მიუხედავად ბედნიერი ქორწინებისა, წყვილს შვილები არ ჰყოლია. 1626 წელს დაქვრივების შემდეგ კატერინამ დატოვა მანტუა და მშობლიურ ფლორენციაში დაბრუნდა, სადაც 1627 წელს მისმა ძმის შვილმა, ჰერცოგმა ფერდინანდო II-მ მას სიენას გუბერნატორობა უბოძა. ამ ამბიდან სულ ორ წელიწადში 35 წლის კატერინა ჩუტყვავილათი გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს სან ლორენცოს ბაზილიკაში, თავისი ძმის, ჰერცოგ კოზიმო II-ისა და დის, ტიროლის გრაფინია კლაუდია მედიჩის გვერდით.
წინაპრები
კატერინა მედიჩის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 2 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1593 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1629 კატეგორია:მედიჩები კატეგორია:მანტუის ჰერცოგინიები კატეგორია:ყვავილით გარდაცვლილები
გიფუს პრეფექტურა
გიფუს პრეფექტურა (იაპ. 岐阜県) — იაპონიის პრეფექტურა, რომელიც მდებარეობს ტიუბუს რაიონში,  კუნძულ ჰონსიუზე. (გვ. 246) (გვ. 126) გიფუს პრეფექტურის მოსახლეობა არის 1,991,390 (2019 წლის 1 ივნისის მიხედვით) და მას 10 621 კვადრატული კილომეტრი უჭირავს. გიფუს პრეფექტურას ესაზღვრება: ტოიამას პრეფექტურა - ჩრდილოეთით, ისიკავას პრეფექტურა - ჩრდილო-დასავლეთით, ფუკუის პრეფექტურა - დასავლეთით, შიგას პრეფექტურა - სამხრეთ დასავლეთით, მიესა და აიტის პრეფექტურა სამხრეთით. ასევე ნაგანოს პრეფექტურა აღმოსავლეთით.
გიფუ არის გიფუს პრეფექტურის დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი. სხვა მსხვილ ქალაქებს შორისაა: ოგაკი, კაკამიგაჰარა და ტაჯიმი.
გიფუს პრეფექტურა მდებარეობს იაპონიის ცენტრალურ ნაწილში და რვა ზღვაზე გასასვლელის არ მქონე პრეფექტურიდან ერთ-ერთია. პრეფექტურის მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი დედაქალაქ გიფუში ცხოვრობს. გიფუს პრეფექტურა მდებარეობდა იაპონიის ისტორიულ გზაჯვარედინზე, სადაც გადიოდა აღმოსავლეთსა და დასავლეთთან დამაკავშირებელი მარშრუტები. გიფუს პრეფექტურა იყო გრძელვადიანი რეზიდენცია ოდა ნობუნაგა და საიტო დოსანისთვის, რომლებიც იაპონური ისტორია სენგოკუს პერიოდში მნიშვნელოვან პიროვნებებს წარმოადგენდნენ. გიფუს პრეფექტურა ცნობილია ვუაშის ქაღალდის ტრადიციული ინდუსტრიით, მათ შორის გიფუს ქაღალდის ლამპებითა და გიფუს ქოლგებით. ასევე იაპონური ხმლებისა და საბრძოლო იარაღის ინდუსტრიებით. გიფუს პრეფექტურაში მდებარეობს გიფუს ციხე, ასევე 1,300 წლის ტრადიცია, რომელიც ანკესით თევზაობას მოიცავს მდინარე ნაგარაზე. ის ასევე განთქმულია სეკიგაჰარას ბრძოლით.მინი| ხედი გორაკის მწვერვალიდან მაგომე - ჯუკუში, ნაკაცუგავა, გიფუს პრეფექტურა|მარცხნივ
ისტორია
ტერიტორია, რომელიც წარმოადგენს თანამედროვე გიფუს, იამატოს სასამართლოს ნაწილი გახდა დაახლოებით მეოთხე საუკუნის შუა პერიოდში. იმის გამო, რომ იგი კუნძულ ჰონსიუს შუა ნაწილში მდებარეობს, გიფუ მრავალი გადამწყვეტი ბრძოლის ადგილი იყო იაპონიის ისტორიაში, მათ შორის ყველაზე ძველი იყო ჯინშინის ომი 672 წელს, რამაც გამოიწვია იმპერატორ ტენმუს მმართველობის დამყარება. ის იაპონიის მე-40 იმპრატორის ტიტულს ატარებდა.
გიფუს პრეფექტურის ტერიტორია შედგება ძველი პროვინციების ჰიდასა და მინოსგან, ასევე ეჩიზენისა და შინანოს მცირე ნაწილებისგან. პრეფექტურის სახელი მომდინარეობს მისი დედაქალაქი გიფუდან, რომელსაც სახელი ოდა ნობუნაგამ უწოდა 1567 წელს მთელი იაპონიის გაერთიანების კამპანიის დროს. პირველი სიმბოლო მოდის ქიშან-იდან (岐山), ლეგენდარული მთის სახლეწიდებიდან, ხოლო მეორე ვერსიით ის მოდის ციუიფუ-დან (曲阜), კონფუცის დაბადების ადგილიდან.
ისტორიულად, პრეფექტურა ხმლების წარმოების ცენტრს წარმოადგენდა მთელი იაპონიისთვის.
28 ოქტომბერს, 1891 წელს, დღევანდელი ქალაქი მოტოსუ იყო ეპიცენტრი, მინო-ოვარის მიწისძვრის, რომელიც სიდიდით მეორე მიწისძვრა იყო იაპონიაში. მიწისძვრამ, რომელიც შეფასდა 8.0 ბალად, მიწა შუაზე გაყო, რისი ნახვა დღესაცაა შესაძლებელი.
გეოგრაფია
იაპონიაში მხოლოდ რვა პრეფექტურაა ისეთი, რომელსაც ზღვაზე გასასვლელი არ აქვს, გიფუ კი ერთ-ერთი მათგანია. გიფუ ესაზღვრება შვიდ სხვა პრეფექტურას: აიჩი, ფუკუი, იშიკავა, მიე, ნაგანო, შიგა და ტოიამა. იაპონიის საფოსტო კოდები ყველა იწყება სამნიშნა რიცხვით, 001-დან 999-მდე. გიფუს პრეფიქსი არის 500, რაც მისი იაპონიის ცენტრში მდებარეობითაა განპირობებული. იაპონიის ცენტრი მდებარეობს სეკიში, გიფუს პრეფექტურაში.
2019 წლის 31 მარტის მონაცემენით, ტერიტორიის 18 % ბუნებრივ პარკებს უჭირავს, რომელთა შორის აღსანიშნავია: ჰაკუსანისა და ჩაბუ-სანგაკუს ეროვნული პარკები, ასევე ჰიდა კისოგავასა და იბი-სეკიგაჰარა იირუს კვაზი ეროვნული პარკები, ასევე თხუთმეტი პრეფექტურული ბუნებრივი პარკები.
რეგიონები
გიფუს ხუთი არაოფიციალური რეგიონი აქვს, რაც ადგილობრივ მუნიციპალიტეტებს საშუალებას აძლევს ერთად იმუშაონ მიმდებარე ტერიტორიის პოპულარიზაციისთვის. ხუთი რეგიონია სეინო, გიფუ,  ჩუნო,  ტონო  და ჰიდა. რეგიონების საზღვრები თავისუფლად არის განსაზღვრული, მაგრამ, როგორც წესი, ისინი გამოყოფილია დიდი ქალაქებით. [[ფაილი:Map_of_Gifu_Prefecture_Ja.svg|მინი|გიფუს პრეფექტურის რუკა
]]
ტოპოგრაფია
მაღალმთიანი ჰიდას რეგიონი მოიცავს როგორც ჰიდას მთებს, რომლებსაც ,,ჩრდილოეთ ალპებს" უწოდებენ, ასევე კისოს მთებს, რომლებიც იაპონიაში ,,ცენტრალურ ალპების" სახელით მოიხსენიება. რიჟაკუს მთები ასევე მდებარეობს ჰიდას რეგიონში. სხვა მთავარ ქედებში შედის იბუკის მთები და იირუს მთები.
მინოს რეგიონის დიდი ნაწილი შედგება კისოს სამი მდინარის ალუვიური ბარისაგან, რომლებიც არის მდინარე იბი, მდინარე კისო და მდინარე ნაგარა. სამივე მდინარისსათავე ნაგანოს პრეფექტურაშია და ისინი საბოლოოდ გადადიან მიეს პრეფექტურაში, მოგვიანებით კი- ისეს ყურეში ჩაედინებიან.. პრეფექტურის სხვა დიდ მდინარეებში შედის: ჯინზუ, ტაკაჰარა, შო, შონაი, იაჰაგი და იტოშირო.
ქალაქები
გიფუს პრეფექტურაში ოცდაერთი ქალაქი მდებარეობს: მარჯვნივ|მინი| მინოკამო მარჯვნივ|მინი| ოგაკი
ეკონომიკა
გიფუში გვხვდება ტრადიციული ინდუსტრიები, როგორიცაა ქაღალდის დამზადება და სოფლის მეურნეობა, მაგრამ მის ეკონომიკაში დომინირებს წარმოება, მათ შორის კოსმოსური და საავტომობილო პროდუქტები. ასევე გვხვდება მცირე კომპონენტების წარმოება, როგორიცაა დანადგარები, საღებავებისა და პლასტმასის ფორმირება.მინი| თევზაობა მდინარე ნაგარაში|მარცხნივ
ტრადიციული ინდუსტრიები
გიფუ ცნობილია ანკესით თევზაობით, რომელსაც 1300 წელზე მეტი ხნის ისტორია აქვს. სოფლის მეურნეობა ასევე მთავარი ინდუსტრიაა გიფუს უზარმაზარი სახნავი დაბლობების გამო. ჩრდილოეთით მდებარე ტყეები ხის მასალად და ნავების შესაქმნელად გამოიყენება, ამ ნავებს კი- შემდგომ სათევზაოდ იყენებენ.
მინოს რეგიონი დიდი ხანია ცნობილია თავისი მაღალხარისხიანი ქაღალდით, სახელწოდებით მინო ვაში, რომელიც უფრო ძლიერი და თხელია, ვიდრე იაპონური სხვა ქაღალდები. მას იყენებდნენ იაპონელი სამხედროები მეორე მსოფლიო ომის დროს. ქაღალდზე დაფუძნებულ სხვა პროდუქტებს შორისაა გიფუს ფარნები და გიფუს ქოლგები, რომლებიც მზადდება პრეფექტურის დედაქალაქ გიფუში. სხვა ტრადიციულ საქონელს მიეკუთვნება მინო-იაკის ჭურჭელი ტაჯიმიში, ტოკში და მიზუნამიში. საკეს ხშირად ამზადებენ მდინარეების წყლით.
აჯანყება 8888
აჯანყება 8888 — სამოქალაქო დაუმორჩილეობლობის აქციების სერია მიანმარში 1988 წელს. აქცია დაიწყო 1988 წლის 8 აგვისტოს (8.8.88), რის გამოც აქციამ მიიღო სახელწოდება „აჯანყება 8888“.
წინარე ისტორია
აჯანყების დაწყების მიზეზი გახდა 1962 წლიდან გენერალ ნე ვინის ხელმძღვანელობით მმართველი ბირმის სოციალისტური  პროგრამის პარტიის კატასტროფული პოლიტიკა. ამ პერიოდში მიანმა იყო მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ღარიბი ქვეყანა. მას შემდეგ რაც გერნერალმა ნე ვინმა გასცა ბრძანება მიმოქცევიდან ამოეღოთ 100, 75, 35 და 25 ნომინალის მქონე კიატები და დაეტოვა მხოლოდ 45 და 90 ნომინალის მქონე, რადგან ეს ნომრები იყოფოდა 9-ზე, ამბოხდნენ რანგუნის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტის სტუდენტები. ქუჩის არეულობების შემდეგ რანგუნის უნივერსიტეტი დახურეს და სტუდენტები გაუშვეს სახლში.
ოქტომბერში სწავლა აღდგა უნივერსიტეტში, რანგუნშიც და მანდალაშიც დაიწყო დისიდენტური ბუკლეტების გავრცელება, გაიმართა მცირე საპროტესტო აქციები. 1988 წელს სტუდენტების დასაშლელად, რომლებიც სამხედროების მმართველობის, პოლიციელების ძალადობის, ეკონომიკური ვარდნისა და  მთავრობის წევრების კორუფციის გამო, უკმაყოფილონი იყვნენ, პოლიციამ გამოიყენა სპეციალური საშუალებები, რომლის დროსაც დაიღუპა რამდენიმე ადამიანი. უნივერსიტეტი დამდენიმე თვით კვლავ დახურეს.
1988 წელს ფართომასშტაბიანი საპროტესტო აქციები დაიწყო პეგუში, მანდალაიში, ტავოიში, ტაუნგუში, სიტუეში, პაკჰოუკუში, მეიში, მინბუსა და მიჩინუში. მათი გავლენითა და მრავალპარტიული დემოკრატიის მოთხოვნის ქვეშ გენერალი ნე ვინი თავისი თანამდებობიდან გადადგა. მაგრამ ახალი მთავრობის თავმჯდომარედ და ქვეყნის მეტაურად დანიშნა მოსახლეობისათვის არასასურველი სეინ ლვინი, რომელიც მოსახლეობაში ცნობილი იყო „რანგუნელი მეხორცის“ სახელით.
აჯანყება
სტუდენტებმა საერთო ეროვნული დემონსტრაცია დანიშნეს 1988 წლის 8 აგვისტოს. აგვისტოს დასაწყისში მთელი ქვეყნის მასშტაბით დაიწყო იატაკქვეშა ორგანიზაციების ჩამოყალიბება. სტუდენტურ აქციებს შეუერთდნენ ბერები და სხვადასხვა სფეროს მუშაკები, მთავრობის წარმომადგენლებით დაწყებული მასწავლებლებით და ექიმებით დამთავრებული. 3 აგვისტოს მთავრობამ კომენდანტის საათი გამოაცხადა 20:00 საათიდან 04:00 საათამდე და აუკრძალა ხუთზე მეტ ადამიანს ერთად დგომა.
8 აგვისტოს გაიმართა დაგეგმილი საერთო ეროვნული დემონსტრაცია, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს ეთნიკურმა უმცირესობებმა, ბუდისტებმა, მუსულმანებმა, სტუდენტებმა, მუშებმა, ახალგაზრდებმა თუ მოხუცებმა. ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენების ეპიცენტრი რანგუნი იყო, სადაც ყოველდღიური საპროტესტო მარში იმარტებოდა 19 სექტემბრამდე. სტუდენტების საპროტესტო აქციები მთელ ქვეყანას მოედო. მათ მხარი დაუჭირეს ასობით ათასმა ბერმა, დიასახლისმა, ექიმმა თუ პედაგოგმა. მასშტაბური აქციებით შეშინებულმა მათავრობამ პირობა დადო გაითვალისწინებდა მომიტინგეების მოთხოვნას, მაგრამ მოგვიანებით ნე ვინმა დემონსტრანტების დახვრეტის ბრძანება გასცა. მომიტინგეები მოლოტოვის კოქტეილებით, ხმლებით, დანებით, ქვებით, მოწამლული ისრებითა და მოტოციკლეტის ჩხირებით დაუპირისპირდნენ სამთავრობო ძალებს. 10 აგვისტოს ჯარისკაცებმა მედდები დახვრიტეს. არაოფიციალური მონაცემებით დაღუპული დემონსტრანტების რიცხვი რამდენიმე ასეულიდან 10 000-მდე მერყეობს, ოფიციალური მონაცემებით კი დაიღუპა 95 და დაიჭრა 240 ადამიანი.
12 აგვისტოს ნე ვინი გადადგა, დემონსტრანტები ზეიმობდნენ. 19 აგვისტოს მთავრობის თავმჯდომარე და ქვეყნის მეთაური გახდა მეცნიერი მაუნგ მაუნგი, ნე ვინის ბიოგრაფი, ერთადერთი სამოქალაქო პირი მმართველი პარტიის ზედა ეშელონებში. მისმა დანიშვნამ პროტესტის ტალღა შეანელა. 22 აგვისტოს საპროტესტო აქციები კვლავ აღსდგა. 26 აგვისტოს პოლიტიკურ არენას დაუბრუნდა ავადმყოფ დედაზე ზრუნვით დაკავებული აუნ სან სუ ჩი, რომელიც დემოკრატიის სიმბოლო გახდა როგორც მიამნარში, ასევე დასავლეთის ქვეყნების თვალში. სექტემბრის კონგრესზე დელეგატების 90 %-მა მხარი დაუჭირა მრავალპარტიული სისტემის შემოღებას.
1988 წლის 18 სექტემბერს ქვეყანაში მოხდა სახელმწიფო გადატრიალება, მშვიდობისა და განვითარების სახელმწიფო საბჭოს სათავეში ჩაუდგა სო მაუნგი, რომელმაც შეაჩერა კონსტიტუციის მოქმედება. 21 სექტემბერს ხუნტამ კონტროლი დაამყარა მთელს ქვეყანაზე, ოქტომბერში სტუდენტთა დემონსტრაციები დაიშალა.
შედეგი
პროტესტის დროს დაიღუპა ათასი ადამიანი. ბირმის მთავრობის ოფიციალური მონაცემებით კი დაიღუპა 350 ადამიანი.
პროტესტების შედეგად ეროვნული გმირი გახდა აუნ სან სუ ჩი. 1990 წელს მისმა პარტიამ (ეროვნული ლიგა დემოკრატიისათვის), მოიპოვა ხმების 80% (392 ადგილი 447-დან), მაგრამ ხუნტამ უარყო არჩევნების შედეგები და აუნ სან სუ ჩი შინაპატიმრობის რეჟიმში გადაიყვანა.
სქოლიო
კატეგორია:მიანმარის ისტორია კატეგორია:აჯანყებები აზიაში
პორდიმის თემი
პორდიმის თემი (Община Пордим) — თემი ჩრდილოეთ ბულგარეთში. შედის პლევენის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 6 342 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 238.13 კმ²-ს. მოიცავს 8 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პორდიმი.
ბერენის ბეჟო
ბერენის ბეჟო (Bérénice Bejo; დ. 7 ივლისი, 1976, ბუენოს-აირესი) — არგენტინაში დაბადებული ფრანგი კინომსახიობი. არის რეჟისორ მიშელ ჰაზანავიჩუსის მეუღლე. მიღებული აქვს კანის კინოფესტივალისა და სეზარის ჯილდოები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:სეზარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:დაბადებული 7 ივლისი
კეზენეშტი
კეზენეშტი (Căzăneşti) — სოფელი მოლდოვაში, ტელენეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 55 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1945 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტელენეშტის რაიონის სოფლები
ამერიკული საშინელებათა ისტორია: კულტი
ამერიკული საშინელებათა ისტორია: კულტი (American Horror Story: Сult) — ამერიკული ტელეკომპანია FX-ის ანთოლოგიური საშინელებათა ჟანრის სატელევიზიო სერიალის ამერიკული საშინელებათა ისტორია მეშვიდე სეზონი, მისი პრემიერა გაიმართა 2017 წლის 5 სექტემბერს, ჩვენება კი დასრულდება 2017 წლის 14 ნოემბერს.
სიუჟეტი
მოცემული სეზონი შეეხება 2016-2017 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებს ამერიკაში, და ამერიკელი წყვილის ცხოვრება კი პრობლემატური ხდება რადგან ქალაქს ატერორებს ჯამბაზების ჯგუფი, ელი-მეიფირ-რიჩარდს (სარა პოლსონი) აქვს შიში კლოუნების მიმართ.
სქოლიო
07 კატეგორია:2017 წლის ამერიკული სატელევიზიო სეზონები კატეგორია:ამერიკული დრამატული ტელესერიალები
ვუტევე
ვუტევე — მთა ლიბერიაში, რომლის მწვერვალიც ქვეყნის უმაღლესი წერტილია. ის გვინეის მთიანეთის ქედზე მდებარეობს, რომელიც თავის მხრივ დასავლეთი აფრიკის მთიანეთის ნაწილია. სარადარო შატლის ტოპოგრაფიული მისიის მონაცემების მიხედვით მისი სიმაღლეა 1440 მეტრი და არა მანამდე მიჩნეული 1380 მეტრი. ადგილობრივი ლომას ტომი მას ვოლოგიზის უწოდებს.
სქოლიო
კატეგორია:ლიბერიის გეოგრაფია კატეგორია:ლიბერიის მთები კატეგორია:აფრიკის მთები
რიჩარდ შელბი
მინი|რიჩარდ შელბი რიჩარდ კრეიგ შელბი (Richard Craig Shelby; დ. 6 მაისი, 1934) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, აშშ-ის სენატის წევრი ალაბამადან. პირველად აირჩიეს 1986 წელს, იქამდე იყო წარმომადგენელთა პალატის წევრი. ამჟამად იკავებს სენატის მისაკუთრების კომიტეტის თავმჯდომარისა და კონგრესში ალაბამის დელეგაციის ხელმძღვანელის თანამდებობებს.
1994 წლიდან, რესპუბლიკური რევოლუციის შემდეგ, არის რესპუბლიკური პარტიის წევრი; იქამდე იყო დემოკრატი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:აშშ-ის სენატორები კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები კატეგორია:დაბადებული 6 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1934
სანტა-კრუსის რაიონი (კუტერვო)
სანტა-კრუსის რაიონი (Distrito de Santa Cruz) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის კუტერვოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 035 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 372 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 26 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 128 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კუტერვოს პროვინციის რაიონები
ნოვოიამაშევო
ნოვოიამაშევო (Яңы Ямаш; Новоямашево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 71 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 23 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 23 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (95%).
სქოლიო
კატეგორია:კუიურგაზის რაიონის სოფლები
ბრიარი
ბრიარი (Berger de Brie) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია საფრანგეთში შუა საუკუნეები/XIX საუკუნე.
ბრიარის წარმოშობა უცნობია, თუმცა ოდესღაც ამ ძაღლს ბოსერონის გრძელბალნიან სახესხვაობად მიიჩნევდნენ. ფიქრობდნენ, რომ ის ბოსერონისა და ბარბეტის შეჯვარების შედეგად გაჩნდა. ძაღლები, რომლებიც წარმოშობით პროვინცია ბრიდან არიან, მთელ საფრანგეთში გავრცელდნენ და გამოიყენებოდნენ როგორც მოდარაჯე და მეცხვარე ძაღლები. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ ამერიკელმა სამხედროებმა ეს ძლიერი ძაღლი აშშ-ში ჩაიყვანეს, მაგრამ მყარი მდგომარეობის დასაკავებლად 50 წელი დასჭირდათ. დღესდღეობით ბრიარი ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული კომპანიონია საფრანგეთში. 1970 წელს სერიოზული ყურადღება მიექცა იმ ნერვულ აგრესიულობას და მფრთხალობას, რომელიც ზოგჯერ აღინიშნებოდა ამ ჯიშის წარმომადგენლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეცხვარე და მოდარაჯე ძაღლები კატეგორია:ფრანგული წარმოშობის ძაღლის ჯიშები
კარაუბას-დუ-პიაუი
კარაუბას-დუ-პიაუი (Caraúbas do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 50 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლიტორალ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 525 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11.72 კმ²-ზე. ფართობი 471 453 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბრიტანული ცეილონი
ბრიტანული ცეილონი ასევე ცეილონი (სინჰალა: බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාව, ბრიტანია ლანკავა; ტამილი: பிரித்தானிய இலங்கை, ბირითანია ილანგაი) — ბრიტანეთის სამეფო კოლონია 1815–1948 წლებში. თავიდან კანდის სამეფო არ შედიოდა პროტექტორატის შემადგენლობაში, თუმცა 1817 წლიდან ბრიტანეთი აკონტროლებდა მთლიან ცეილონს, დღევანდელი შრი-ლანკის ტერიტორიას.
ლიტერატურა
კატეგორია:აზიის ყოფილი მონარქიები კატეგორია:შრი-ლანკის ისტორია კატეგორია:ცივი ომის პერიოდის ისტორიული სახელმწიფოები
ჩერვენ-ბრიაგის თემი
ჩერვენ-ბრიაგის თემი (Община Червен бряг) — თემი ჩრდილოეთ ბულგარეთში. შედის პლევენის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 29 894 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 485.78 კმ²-ს. მოიცავს 14 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჩერვენ-ბრიაგი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პლევენის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
დაგ ჯონსი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:აშშ-ის სენატორები კატეგორია:დაბადებული 4 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1954
ჯირდახანი (ევლახი)
ჯირდახანი (Cırdaxan) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ევლახის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  455  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
ბილი ელიოტი
ბილი ელიოტი (Billy Elliot) — 2000 წლის ბრიტანული დრამა, რომელიც გადაღებულია სტივენ დალდრის მიერ. ფილმმა მიიღო BAFTA-ს ჯილდო საუკეთესო სურათისთვის.
სიუჟეტი
ბილი ელიოტი მეშახტის შვილია. მამას ის კრივზე დაჰყავს. 11 წლის ბილი კი ბალეტით დაინტერესდება. მამა და უფროსი ძმა ბილის ბალეტით გატაცებას საშინლად აპროტესტებენ. მათ აბრაზებთ, რომ ბილიმ კაცური სპორტის ნაცვლად ბალეტი აირჩია. ბილის მხარს მხოლოდ ბალეტის მასწავლებელი მისის უილკინსონი უჭერს. ის ბიჭს ეხმარება, ბალეტის სამეფო სკოლაში ჩააბაროს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრიტანული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:2000 წლის ფილმები კატეგორია:ფილმები ბალეტის შესახებ კატეგორია:სტივენ დალდრის ფილმები
ვირაჩეის ეროვნული პარკი
პარკი შესულია ასეანის კულტურული მემკვიდრეობების სიაში. მოიცავს რატანაკირისა და სტინგტრაენგის პროვინციებს.
ამ ტერიტორიაზე პარკის განთავსების გადაწყვეტილება მიღებული იქნა 1993 წლის 1 ნოემბერს, კამბოჯის გარემოს სამინისტროს მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კამბოჯის ეროვნული პარკები კატეგორია:IUCN კატეგორია II
გროს ვენტრე
იდენტიფიკაცია და ადგილმდებარეობა
მინი|306px|გროს ვენტრეს ბანაკი, ფორტ ბელკნაფის რეზერვაცია “Gros ventre” (იგივე Atsina) არის ალგონკინურ ენაზე მოსაუბრე ამერიკელი ადგილობრივი მკვიდრების ჯგუფი, რომლებიც მჭიდრო კავშირში არიან არაფაჰებთან. ისინი საკუთარ თავს „A’ani”-ს ან „თეთრი თიხის ადამიანებს“ უწოდებენ. მათი სახელი, გროს ვენტრე, წარმოიშვა მათი ჟესტების ენიდან, რომელიც გამოხატავდა გაბერილ მუცელს (ფრანგულად gros ventre). ისტორიულად ეს იყო მომთაბარე ტომი, რომელიც, ძირითადად, დიდ ვაკეებზე სახლდებოდა. XVIII საუკუნის შუა პერიოდში ეს ტომი ცხოვრობდა კანადის ვაკეებზე ორ მდინარეს შორის. საბოლოოდ, XIX საუკუნეში, ისინი გადავიდნენ მონტანაში და საკმაოდ დიდი ტერიტორია დაიკავეს. 1888 წელს მათ გადაინაცვლეს ჩრდილოეთ მონტანაში, ბანაკში (Fort Belknap Reservation), რომელიც მათთვის და კიდევ ერთი კანადური ტომისთვის, ასინიანებისთვის, ამერიკის შეერთებული შტატების მთავრობამ სპეციალურად შექმნა. აღსანიშნავია, რომ ისინი ამ ადგილას დღემდე ცხოვრობენ.
დემოგრაფია
1950 წლისთვის, გროს ვენტრეს პოპულაცია რეზერვაციაზე (თავიანთ ტერიტორიაზე) შეადგენდა 1100 ადამიანს, 1980 წლისთვის მთლიანად მათმა რაოდენობამ 1870 ადამიანს მიაღწია, ხოლო XXI საუკუნის დასაწყიში აღმოჩნდა, რომ გროს ვენტრეს წარმომავლობის მქონე ადამიანების რაოდენობა 2815 იყო.
ენობრივი წარმომავლობა
ფფგროს ვენტრეში საუბრობენ ალგანკინურ ენაზე (The Algonquian), რომელიც  მჭიდრო კავშირშია არაფაჰოს (The Arapaho) ტომთან და მის ენობრივ ოჯახს განეკუთვნება.
ისტორია და კულტურული ურთიერთობები
მინი|272პქ|გროს ვენტრეს გეოგრაფიული მდებარეობა|მარცხნივ ისტორიკოსებსა და ეთნოლოგებს ზოგადად სჯერათ, რომ გროს ვენტრეს წინაპრები, ალბათ, წარმოშობით დიდი ტბების რეგიონიდან იყვნენ და XVII საუკუნის შუა ხანებამდე ფიქრობდნენ, რომ მათი წინაპრები იყვნენ არაფაჰოს ხალხთა ნაწილი. იმ დროს ისინი ცხოვრობდნენ მინესოტაში, რედ რივერის (Red River) მიდამოებში, სადაც გროს ვენტრეს მაცხოვრებლები მონაწილეობას იღებდნენ შეზღუდულ მებაღეობაში. დაახლოებით 1650 წელს გროს ვენტრე გამოეყო არაფაჰოს და გადავიდა სასკათჩევანში (Saskatchewan). ამ პერიოდის განმავლობაში მებაღეობა მიტოვებული იყო, გამონაკლისი იყო თამბაქო - ისინი მაინც აშენებდნენ თამბაქოს. და საბოლოოდ გროს ვენტრელები გახდნენ მომთაბარე მონადირეები. XVIII საუკუნის შუა ხანებში ცხენების მიღებასთან ერთად, მათი კულტურა ორიენტირებული გახდა ცხენით ნადირობაზე, ისინი, ძირითადად, კამეჩზე ნადირობდნენ, ამიტომ კამეჩი მათი კულტურისთვის ყველაზე მნიშვნელოვან ნაწილად იქცა.
XVII საუკუნის შუა პერიოდისკენ, განვითარდა ხელსაყრელი ვაჭრობა გროს ვენტრელებსა და ქრელებს (The Cree) შორის, მაგრამ ურთიერთობა ამ ორ ტომს შორის ნელ-ნელა დაიძაბა, რადგან ქრელები თანდათან გადადიოდნენ გროს ვენტრელების სანადირო ტერიტორიაზე. ამ მიდამოებში ჰუდსონს ბეი ქომფანისა (Hudson’s Bay Company) და ნორთ ვესტ ქომფანის (North West Company) მიერ დაარსებულმა სავაჭრო პოსტებმა 1778 წელს გროს ვენტრეს მოუტანა აურაცხელი რაოდენობის ახალი სავაჭრო ნივთები, როგორებიცაა: სასურსათო საქონელი, მგლის ტყავი, და შესაძლებლობა, რომ გადაეცვალათ ცხენები იარაღში, იარაღის ფხვნილში, ქსოვილში, მეტალის სამუშაო იარაღებსა და ლიქიორში. ვაჭრობისადმი კონკურენციამ გროს ვენტრეს, ქრისა და ასევე ასინიბოინის (The Assiniboin) რეგიონს შორის საქონლისთვის, რომელიც შემოთავაზებული იყო სავაჭრო პოსტების მიერ, ინტენსიური საომარო მოქმედებების პერიოდამდე მიიყვანა. 1790 წლისკენ, როდესაც გროს ვენტრელები უფრო და უფრო დიდი ზეწოლის ქვეშ იყვნენ თანაბრად კარგად შეიარაღებული ქრისა და ასინიბოინის მიერ, რომლებიც ევროპელი და ამერიკელი მოვაჭრეების მოკავშირეებად განიხილებოდნენ, მოვაჭრეებთან ურთიერთობა გაუარესების გზაზე იყო. იმის გამო, რომ გროს ვეტრელებმა მარტივად დაუჯერეს მოვაჭრეებს, რომლებიც პასუხისმგებლები იყვნენ ამ სიტუაციაზე და მათ კი შესთავაზეს უფრო ხელსაყრელი სავაჭრო უპირატესობები გროს ვენტრეს მტრებს, გროს ვენტრელებმა, 1794-1795 წლებში შეუტიეს რამდენიმე სავაჭრო პოსტს სასკათჩევანში. ამ მოქმედებამ უბრალოდ უფრო მეტად გააუარესა მათი არასასიამოვნო მდგომარეობა. იმისათვის, რომ თავიდან აერიდებინათ სამომავლო კონფლიქტი, 1795 წელსა და მომდევნო წლებში გროს ვენტრეს ჯგუფებმა დაიწყეს სამხრეთით გადასახლება მდინარე მისურის ზემო ნაწილისკენ, სადაც ისინი იმყოფებოდნენ, როდესაც ცხოვრობდნენ არაფაჰოს ხალხთან ერთად. როდესაც ისინი გადასახლდნენ სამხრეთის მიმართულებით, ამასთან ერთად, მათ დაიწყეს ქროუს (The Crow) ტომთან შეჭრა და მათი უფლებების დარღვევა, რამაც ტომი გააღიზიანა და  მტრული დამოკიდებულება გაუჩნია გროს ვენტრეს მიმართ. მაშინ გროს ვენტრეს ტომი ეძებდა ალიანსს ინდიელებთან "ბლექფუთის" (“Blackfoot”, რაც  ქართულად შავფეხას ნიშნავს) ტომიდან, ვისთან ერთადაც ისინი აკონტროლებდნენ რეგიონს შემდეგი ათწლეულების განმავლობაში, რათა თავი აერიდებინათ სხვა ჯგუფებთან დაპირისპირებისგან. ამ დროს ომი ქრისთან, ასინიბოინთან და ქროუსთან ისევ გრძელდებოდა და უკვე მე-19 საუკუნის შუა პერიოდისთვის გროს ვენტრე შეხვდა ზეწოლას სიოუქსის (The Sioux) ტომისგან. ბლექფუთთან ალიანსის შეწყვეტესთან ერთად, რომელიც 1860 წელს უკავშირდება, გროს ვენტრე შეეცადა, შეექმნა ახალი ალიანსი თავის ძველ მტრებთან, ქროუსთან და ასინიბოინთან, ერთად, იმისათვის, რომ გაენეიტრალებინა  რამდენამდე უფრო დიდი და უფრო ძლევამოსილი ჯგუფები, რომლებიც ემუქრებოდნენ მათ
XIX საუკუნის დასასრულს, კამეჩების რაოდენობის შემცირებამ, რომელზეც გროს ვენტრე ძალიან დამოკიდებული იყო, იმდენად ჩააგდო საფრთხეში მათი ცხოვრების სტილი, რომ მათ დახმარებისთვის მიმართეს ამერიკის შეერთებული შტატების მთავრობას. 1988 წელს დადებული ფორტ ბელკნაპის (The Fort Belknap) ხელშეკრულების მიხედვით, გროს ვენტრე დათმობდა მოთხოვნილ ტერიტორიებს სამუდამოდ, რეზერვირებით ჩრდილოეთ მონტანაში. ხელშეკრულების ფორმულირება ასევე ნებას რთავდა სხვა ტომებს, რომ ისინიც განთავსებულიყვნენ ამ რეზერვაციაზე, ამიტომ გროს ვენტრეს მალევე შეუერთდა ასინიბოინიც.
ინდიელთა ახალი ცნობიერება: 1965 – 1984
1960-იან წლებში ამერიკის შეერთებულ შტატებში დიდი კონფლიქტი იყო და ის მრავალ ცვლილებას განიცდიდა. ახალმა სოციალურმა კანონმდებლობებმა გამოიწვია სოციუმის ტრანსფორმაცია. ინიდიელი ხალხის ცხოვრებაზე ასევე უმნიშვნელოვანესი გავლენა იქონია კანონმდებლობის ცვლილებამ სამოქალაქო უფლებებში, საგანმანათლებლო სფეროში, ასევე მშენებლობების და სამუშო ძალის გაძლიერებამ და ეკონომიკის განვითარებამ. ამ დროს ძალიან შეიცვალა მთავრობის და თვით მოსახლეობის მიდგომა ზოგადი საკითხების მიმართ, მაგალითად, როგორიცაა განათლება. გატარდა უამრავი რეფორმა და პროგრამა, რამაც გამოიწვია განათლების დონის ამაღლება - ყველა ინდიელს შეეძლო საშუალო და უმაღლესი განათლების მიღება. მათ აფინანსებდნენ ფედერალური ფონდები და ადგილობრივი მთავრობები (Educational Assistance Act). დამოკიდებულების ცვლილებებმა საზოგადოებასა და მთავრობის პოლიტიკაში იმდროინდელი უმცირესობების მიმართ გააღვივა ადგილობრივი ამერიკელების სიამაყე და გამოიწვია ისეთი ჯგუფების ჩამოყალიბება სოციუმში, რომლებიც დაჟინებით მოითხოვდნენ ინდიელთა უფლებების დაცვას.
საგანმანათლებლო რეფორმაციის შემდეგ ადგილობრივმა მთავრობებმა გადაწყვიტეს სამედიცონო რეფორმაციის ჩატარება. მათ დადეს ჯანდაცვის, ასევე სამართალდამცაობის უზრუნველყოფის  ხელშეკრულებები. ამ ნაბიჯებმა უზრუნველყო რეზერვაციის საბჭოს წევრების ავტორიტეტის გაზრდა მთავრობის თვალში. გაიზარდა დასაქმების შანსებიც. ფედერალურმა ფონდებმა დააწესეს ხელფასები ადგილობრივ ხელისუფლებაში მოღვაწე პირებისათვის, ასევე გაზარდეს გადახდის ვადები. ამ ფაქტორებმა განაპირობა ხალხის დაინტერესება ადდგილობრივი პოლიტიკით, განსაკუთრებით ახალგაზრდა განათლებული ხალხის. უფრო და უფრო მეტი ახალგაზრდა იწევდა ადგილობრივი პოლიტიკისაკენ.
ფედერალურ საგანმანათლებლო ფონდებს იყენებდნენ ინდიელთა დასაქმებაში, ფინანსდებოდა კოლეჯები და სპეციალური პროგრამები განათლებისთვის, როგორც დაწყებითი და საშუალო, ისე უმაღლესი. ამასთან ერთად ბევრი ყოფილი ინდიელი მეომარი, რომლებიც ვიეტნამის ომში იბრძოდნენ, სარგებლობდა ვეტერანის შეღავათებით და ასე იღებდა განათლებას. ამ პერიოდში ახალგაზრდებმა დაიწყეს ინდიელთა კულტურის ახლებურად დანახვა, საზოგადოებამ მართლა გაიცნო ისინი, მათი ისტორია. ეს იყო თანაბარი უფლებების ხანა. ცნობილია ერთი ფრაზა, რომელიც კოლეჯის ერთ-ერთმა კურსდამთავრებულმა წარმოთქვა: „All of a sudden Indian people were of value on the outside. They meant something. Before, it seemed like something you had to live with“ (მოულოდნელად ინდიელი ხალხი სხვებმაც დააფასეს, მათ არსებობას მიენიჭა მნიშვნელობა, ადრე კი თითქოს შეგუებულნი იყვნენ თავიანთ მდგომარეობას და თვლიდნენ, რომ ასე უნდა ეცხოვრათ).
საბოლოო ჯამში პროგრამების გატარებამ არა მხოლოდ გააძლიერა რეზერვაციის ეკონომიკა და ბიზნეს კავშირები, არამედ გაამთლიანა მოსახლეობაც - ხალხი, რომელიც წასული იყო და ხელი ჰქონდა ჩაქნეული. პენსიონრები, არასამუშაო ძალა და ახალგაზრდები, რომლებიც უმაღლესი განათლების ძიებაში იყვნენ და გამოცდილნი და სანდონი იყვნენ თავიანთ საქმეში. რეზერვაციაში არა მხოლოდ ახალგაზრდა მამაკაცები საქმდებოდნენ, არამედ ქალებიც ერთვებოდნენ ახალ პროგრამებში, თანაც ძალიან დიდი მასშტაბით. ძალიან ბევრი პროგრამა და რეფორმა იწვევდა კულტურის და მშობლიური ტრადიციების გააზრების სურვილს. ახალი კანონმდებლობები და დამოკიდებულებები ინდიელების მიმართ, რა თქმა უნდა, ეხებოდათ გროს ვენტრელებსაც. გროს ვენტრეს კულტურის ერთ-ერთმა ახლაგაზრდა წარმომადგენელმა ამ გამოღვიძებას უწოდა „New Indian Awareness” - რაც დაახლოებით ნიშნავს „ინდიელების ახალ ცნობიერებას“. სწორედ ეს პროცესი დაეხმარა გროს ვენტრელებს თავიანთი იდეალების გაცოცხლებაში, მათ გადაფასებაში. ასევე მიეცათ ამ იდეალების რეალიზაციისათვის ახალი გზები.
განათლებული ჯგუფი
საგანმანათლებლო ჯგუფის წევრები თავიანთ ინდიელობის კონცეფციას მონტანას კოლეჯში აუმჯობესებდნენ, სადაც ისინი მონტანას სხვა რეზერვაციის სტუდენტებს შეუერთდნენ და ენთუზიაზმით ავითარებდნენ ინდიელთა კლუბებს, კონფერენციებსა და ტრადიციული მკურნალების საქმიანობას, ტომობრივ ცეკვებს. კოლეჯები და უნივერსიტეტები ასეთ ქმედებებს ეხმარებოდნენ და ახალისებდნენ. მყარდებოდა პოლიტიკური კონტაქტები ბელკნაპის გარეთ ახალგაზრდა ინდიელებთან. განათლების დასრულების შემდეგ ბელკნაპში დაბრუნებული გროს ვენტრელები აღწევდნენ მნიშვნელოვან წარმატებას კონტროლირებად სამუშაო ადგილებზე, ფედერალურად დაფინანსებულ პროგრამებში და ზოგიერთ შემთხვევაში, საქმიან საბჭოებში არჩევნებშიც. გროს ვენტრელებმა დაიწყეს აქტიური მონაწილეობა საცეკვაო კომიტეტსა და საზაფხულო დღესასწაულებში (powwow).
მათი ძალისხმევა კულტურული აღორძინებისთვის კონცენტრირებული იყო კომიტეტზე, რომელსაც ერქვა “Dance River”, სახელის ბოძების ცერემონიებზე, მემორიალურ საქველმოქმედო ღონისძიებებზე. ზოგიერთებმა დაიწყეს სხვადასხვა სახის ინდიელთა რელიგიურ რიტუალებში მონაწილეობის მცდელობები, თუმცა უმეტესწილად გროს ვენტრელები ორიენტირებულები იყვნენ საერო რიტუალებზე. ისინი თავს უწედებდნენ „განათლებულ ჯგუფს“.
მებრძოლები
მეომრებმა დაიწყეს კოლეჯებში სიარული ან მონტანას საზღვრებს გარეთ მუშაობა. ქალაქების კამპუსებში ისინი წააწყდნენ სოციალურ პროტესტს, ბევრად მასშტაბურს, ვიდრე მონტანას კამპუსებში იყო. არსებობდა ბევრი სამუშაო ადგილი, მიღებული ქალაქის ღარიბებისთვის განკუთვნილი პროგრამების მეშვეობით, სადაც კონფრონტაციული ტაქტიკები მნიშვნელოვანი იყო მიზნის მისაღწევად. ინდიელი საზოგადოება ქალაქების კამპუსებში ბევრად დიდ უმცირესობაში იყო, ვიდრე მონტანაში. თუმცა აქ ინდიელი საზოგადოება ბევრად მულტიკულტურული და ნაკლებად მიჯაჭვული რეზერვაციის საზოგადოებებზე, ვიდრე ეს ისევ და ისევ მონტანას შემთხვევაში იყო. როდესაც ეს გროს ვენტრელები ფორტ ბელკნაპში ბრუნდებოდნენ, ისინი „განათლებულ ჯგუფს“ უწევდნენ კონკურენციას სამუშაოებისა და პოლიტიკური პოზიციების მიღებაში. მათი მცდელობები კულტურული აღორძინებისა იყო კონცენტრირებული შეფ ჯოზეფის საცეკვაო კომიტეტზე და დღესასწაულებზე (powwow). განსხვავებით განათლებული ჯგუფისგან, მებრძოლების ლიდერები ისწრაფვოდნენ, სულის ან ხილვების მეშვეობით მიეღოთ დახმარება. მებრძოლები საკუთარ თავს ასე არ მოიხსენიებდნენ. ზოგ მათგანს „ნონკონფორმისტები“, ზოგს კი „სულიერი ხალხი“ ერჩივნა.
დასახლებები
დასაბამიდან გროს ვენტრეს წარმომადგენლები დაყოფილნი იყვნენ 12 ავტონომიურ ჯგუფად და ზამთარში ძირითადად  ცალ-ცალკე ბანაკდებოდნენ ტყიან ადგილებში, რათა დაუნდობელი ამინდისგან დაეცვათ თავი. უფრო თბილ ამინდებში კი ისევ ერთიანდებოდნენ სხვადასხვა საქმიანობისთვის, როგორებიცაა ნადირობა გაზაფხულის კამეჩზე და რიტუალების (მაგალითად მზის ცეკვის) შესრულება. ასეთი თბილი სეზონების მოახლოებისას ისინი ცვლიდნენ დაბანაკების სტილს და წრიულად ეწყობოდნენ, თითოეულ ჯგუფს თავისი ადგილი ჰქონდა ამ წრეში.
შრომის გადანაწილება
ისევე, როგორც სხვა ვაკეზე დასახლებული დაჯგუფებების, ასევე „გროს ვენტრეს“ შემთხვევაშიც, მიღებული იყო შრომის გადანაწილება. კაცები ამზადებდნენ თავიანთ იარაღს, ფარებს და საცერემონიო, საზეიომო აღჭურვილობას. მათ ეკისრებოდათ ნადირობა, ნადირისთვის ტყავის გაძრობა და ხორცის გასუფთავება, ასევე ცხენების მოშინაურება, მათი მოვლა და ომების წარმართვა. ქალებს, თავის მხრივ, ევალებოდათ მცენარეების მოკრეფა, საკვების მომზადება, პროდუქტების შენახვა, ბანაკის გადატანა და კარვების დამონტაჟება. ასევე მათი ვალდებულება იყო ბავშვებზე ზრუნვა, შეშისა და წყლის შეგროვება, ტანსაცმლისა და სხვა საყოფაცხოვრებო ნივთების დამზადება.
მიწათმფლობელობა
როგორც უკვე ვიცით, გროს ვენტრელები იყვენენ მომთაბარე 10 – 12 ჯგუფისაგან შემდგარი ტომები, რომელთაგანაც თითო რამდენიმე მონათესავე ოჯახისაგან შედგებოდა. ისინი იკავებდნენ გარკვეულ ტერიტორიას ნადირობისა და შემგროვებლობისთვის. 1888 წლის ფორტ ბელკნაპის შეთანხმების თანახმად ამერიკის შეერთებულ შტატებთან, გროს ვენტრემ დათმო და შეუერთა თავისი  ტერიტორიები მათ ტერიტორიებს, რათა მიეღო ფინანსური მხარდაჭერა მთავრობისაგან. ასინიბოინები და გროს ვენტრელები ერთად მოათავსეს ჩრდილოეთ მონტანას ტერიტორიაზე, სადაც გროს ვენტრეს ხალხი მათთვის გამოყოფილ  მიწას იყენებდა მეცხველეობის გასავითარებლად, ამზადებდნენ თივას და მოჰყავდათ მარცვლეული. მალე რეზერვაციის სამხრეთ ნაწილში ოქრო აღმოაჩინეს და  მთავრობამ მაცხოვრებლები აიძულა, მიწა 360000 დოლარად გაეყიდათ, რამაც გროს ვენტრეს და ასინიბოინების კუთვნილი მიწის ფართობი კიდევ უფრო მეტად შეამცირა. ამერიკის შეერთებული შტატების მთვარობასთან დიდი სასამართლო ბრძოლის შემდეგ უზენაესმა სასამართლომ გამოიტანა განაჩენი, რომლის მიხედვითაც რეზერვაციის მხოლოდ არა ევრო-ამერიკელ მოსახლეობას ჰქონდა უფლება გამოეყენებინა მილქ რივერის (Milk River) ტერიტორიები.
სანათესაო ჯგუფები და წარმომავლობა
მინი|289px|ედვარდ ს. კურტისის კოლექციიდან გროს ვენტრეს ხალხის მთავარ სოციალურ ერთულს წარმოადგენდა ჯგუფი, რომელიც შედგებოდა რამდენიმე ერთმანეთთან დაახლოებული ოჯახისაგან. ეს ჯგუფები ზოგჯერ კლანად იწოდებოდა და მემკვიდრეობა მამიდან შვილზე გადადიოდა, ანუ შვილი აუცილებლად მამის კლანში ცხოვრობდა. კლანში სისხლის არევა იკრძალებოდა და ინცესტის ტაბუ ეხებოდა, რა თქმა უნდა, როგორც სისხლით მონათესავე, ასევე სხვადასხვა თაობის ნათესაურ კავშირში მყოფებს. ნათესავების კლასიფიცირება ხდებოდა ურთიერთობის ტიპის მიხედვით. არსებობდნენ პატივსაცემი ადამიანები და ადამიანები, რომელთან ურთიერთობასაც უნდა მორიდებოდნენ, მაგალითად, საწინააღმდეგო სქესის მშობელი ან დედმამიშვილი, ასევე დედმამიშვილების მეუღლეები, დედამთილ-მამამთილი და ა. შ. შვილებს და მშობლებს შორის ურთერთობაც საკმაოდ შეზღუდული იყო. მათ არ შეეძლოთ სექსუალური ცხოვრების ან ქორწინების განხილვა დედ-მამასთან. არსებობდა გამონაკლისი შემთხვევები, როდესაც მხოლოდ იმავე სქესის წარმომადგენელ მშობელთან შეეძლოთ ასეთ თემებზე საუბარი. ამ ყველაფერთან ერთად შეზღუდული იყო მიმართვის ფორმები და შვილი ვალდებული იყო, რომ მშობლებისთვის მხოლოდ სტატუსიდან გამომდინარე მიემართათ (მშობლის სტატუსი), და არა სახელით.
იდენტობის სიმბოლოები და თაობათა შორის სხვაობა
1970-იან წლებშიდან ბელკნაპში დაიწყო რიტუალების „გაცოცხლების“ მცდელობები. გროს ვენტრეს ან ასინიბოინის კულტურული წარსულის რიტუალური ელემენტები თავიდან შემოიტანეს, ხშირად ცვლილებებით მათ ფორმასა ან მნიშვნელობაში. გროს ვენტრეს უფროსი თაობა, თანამედროვე რიტუალურ აქტივობას არ განიხილავდა როგორც თავიანთი ტომის ტრადიციებს. ახალგაზრდა თაობა, განათლებული ჯგუფი, კი ამ რიტუალებს არამარტო ტრადიციულად აღიქვამდა, არამედ მათ ისინი გროს ვენტრეს იდენტობის გამომსახველი მიაჩნდათ. თუმცა მათ რიტუალურ მონაწილეობებში ახალგაზრდა მეომრები, გარკვეულწილად, გამოსახავდნენ საკუთარ თავს უფრო, როგორც ინდიელებს, ვიდრე გროს ვენტრელებს. უფროს და ახალგაზრდა თაობას ხშირად რიტუალური სიმბოლიკის განსხვავებული ინტერპრეტაცია აქვთ, რაც გამოწვეულია განსხვავებით  მათ ცხოვრებისეულ გამოცდილებებს შორის.
ქორწინება
ქორწინება აკრძალული იყო სისხლით ნათესავთა შორის, არ ჰქონდა მნიშვნელობა, რამდენად შორეული ნათესავები იყვნენ ისინი. ეს ასევე ეხებოდათ მეუღლის სისხლით ნათესავებს, როგორებიც არიან მული და მაზლი, რადგან ისინი ითვლებიან ქორწინებით  შეძენილ ნათესავებად. ჩვეულებრივ, მანდილოსნების სქესობრივი სიმწიფე ქორწინებისთვის მზად 12 წლიდან ითვლებოდა, როდესაც მას საოჯახო საქმიანობებიც შესწავლილი ჰქონდა. მამაკაცები კი, როგორც წესი, ქორწინებას დაახლოებით 20 წლამდე გადადებდნენ ხოლმე. ფიქრობდნენ, რომ ამ დროს მათ უკვე ჰქონდათ საკმარისი „ნადირობის უნარ-ჩვევები“, რომლებიც ოჯახს სჭირდებოდა.
როგორც წესი,ქორწინების რიტუალს ქმარი და ცოლის მხრიდან ერთ-ერთი ნათესავი მამაკაცი, მამა, ბიძა ან ძმა, გეგმავდნენ. ორივე მხარე იჩენდა ინიციატივას, თუმცა უშუალოდ პატარძალს ამ სამზადისში რჩევებს არ ეკითხებოდნენ. მეუღლეებს შორის ასაკის სხვაობის გამო ბევრი ქალი ქვრივდებოდა ადრეულ ასაკში. მათი ქმრები ან ომში იღუპებოდნენ, ან ისინი უბრალოდ შორდებოდნენ ერთმანეთს, ძირითადად ქმრის ინიციატივით. თუმცა ხელმეორედ გათხოვება მათთვის პრობლემას არ წარმოადგენდა. ისინი ცხოვრების განმავლობაში თხოვდებოდნენ სამჯერ ან ოთხჯერაც კი, თანაც პირველი ოჯახის დანგრევიდან საკმაოდ მცირე დროში. ქორწინება, თავის მხრივ, მეუღლეებს შორის თანაცხოვრებას გულისხმობდა, რომელიც ქმრის მიერ ცოლის ოჯახისადმი ნაჩუქარი ნივთებით მტკიცდებოდა. ტომებში მოტაცება და გაპარვაც ხდებოდა ზოგჯერ, თუმცა ეს შედარებით იშვიათი იყო.
ძველ დროში გროს ვენტრეს ტომში ძალიან გავრცელებული იყო მრავალცონიალობა. პირველ ცოლი ანაწილებდა სახლის საქმეებს და სხვა ცოლები მის მითითებებს ასრულებდნენ, თუმცა ისინი, თავის მხრივ, ერთმანეთს მეტოქეობასაც უწევდნენ. როდესაც ისინი ერთმანეთთან უკვე მჭიდრო კავშირში იყვნენ, ერთმანეთს დებად მოიხსენიებდნენ. როგორც წესი, მათ თანაბარი საქმე ჰქონდათ ყოველდღიურად გასაკეთებელი, ერთნაირად შრომობდნენ და ერთნაირად ისვენებდნენ. თუ რომელიმე ფეხმძიმედ იყო, დანარჩენები მას აუცილებლად ეხმარებოდნენ და მის დავალებებსაც ასრულებდნენ, სანამ ბავშვის გაჩენის შემდეგ უკეთ არ გახდებოდა. აღსანიშნავია ისიც, რომ ყველა ცოლის ყველა შვილი თანაბარი უფლებებით სარგებლობდა.
ქმარი, როგორც წესი, ნებისმიერ საკითხზე პასუხისმგებლობას ყოველთვის საკუთარ თავზე იღებდა. მას ჰქონდა უფლება, ცოლისთვის მორჩილება მოეთხოვა. ზოგიერთი მამაკაცი საკუთარ ძალაუფლებას დესპოტურად იყენებდა, რისი დამამტკიცებელი ისტორიებიც არსებობს. ზოგადად, ცოლის ცემა გავრცელებული და ჩვეულებრივი ამბავი იყო, თუმცა, ხშირ შემთხვევაში, გაუმართლებელი.
სახლში მცხოვრებ ადამიანთა ერთობა
ძირითადად გროს ვენტრეს ტომში სახლში მცხოვრებ ადამიანთა ერთობა იყო პატრილოკალური ფართო ოჯახი, რომელშიც მამაკაცი, მისი ცოლი ან ცოლები, შვილები და ხანხან მამაკაცი ნათესავები ერთიანდებოდნენ. მატრილოკალური ქორწინებები, როგორც წესი, არ ხდებოდა, რადგან არსებობდა მკაცრი აკრძალვა სიძისა და სიდედრის კონტაქტის შესახებ. მათ ეკრძალებოდათ საუბარი, ერთმანეთის ყურება და ერთ კარავში ყოფნა. უფროსი ქალები თავიანთ გოგონა შვილიშვილებთან და ძმისშვილებთან ერთად ცალკე კარავში, მთავარი ოჯახის საცხოვრებელთან ახლოს, იმყოფებოდნენ, სადაც გოგონებს ქალთა საქმიანობას ასწავლიდნენ.
სოციალური ორგანიზაცია
ძალაუფლების გაგება გროს ვენტრეს წევრებს შორის იყო დაფუძნებული ადამიანის ზებუნებრივთან კავშირის იდეაზე. ხელისუფლების როლი საზოგადოებაში დაკანონებული იყო, სისტემაში მონაწილე ასაკობრივი ჯგუფებით, რომელთაც წმინდა ცოდნა ჰქონდათ მიღებული სხვადასხვა ცერემონიების წყალობით. ამდენად, როდესაც მათ ასაკი ემატებოდათ, კაცები, როგორც ლიდერები, სხვადასხვა სახის პასუხისმგებლობას იძენდნენ. გროს ვენტრეს მთელი სოციალური სისტემა იყო ასაკობრივი ნაკრებების დაჯგუფებებისგან შემდგარი, რომელთა ცენტრალური სიმბოლოც იყო ჩიბუხის გადაცემის ტრადიცია. როდესაც ბიჭი მიაღწევდა 15-16 წელს, სხვა, იმავე ასაკის ბიჭებთან ერთად აყალიბებდა მსგავს ასაკობრივ ჯგუფს, ნაკრებებს. საბოლოოდ ამ ჯგუფს წევრთა ხმათა უმრავლესობის მეშვეობით შეეძლო გადაეწყვიტა, რომელ კაცთა საზოგადოებაში ყოფილიყო გაერთიანებული. ეს იქნებოდა მგლის ან მთვარის საზოგადოება, რომელთაგანაც ორივე მშვიდობას ინარჩუნებდა და ასრულებდა სხვადასხვა სახის სოციალურ ფუნქციებს. წევრობის ვადა ორივე ჯგუფში გაერთიანებული პირის მთელი ცხოვრება იყო. ჯგუფების წევრები ვალდებულები იყვნენ, საჭროების შემთხვევაში დახმარებოდნენ ერთმანეთს. გარდა ამისა, ახლადფორმირებულ ასაკობრივ ნაკრებს წმინდა საზოგადოებაში გასაერთიანებლად უნდა დაედო რელიგიური ფიცი. აქ შეძენილი ძალაუფლება დაკავშირებული იყო სიუხვესთან. „The Crazy Lodge“-ში (რაც ქართულად ნიშნავს „გიჟ საცხოვრებელს“) ინიცირების შემდეგ მამაკაცს და მის ცოლს უფლება ჰქონდათ წევრობაში შესულიყვნენ თანმიმდევრულად „the Kit Fox“-სა (მელიების ერთ-ერთი სახეობა - ამერიკული მელია) და „Dog Lodges“-ში (ქართულად: ძაღლთა სახლი), რომლეთა წყალობით იმედი ჰქონდათ სამკურნალო საშუალებების ქონის, ხანგრძლივი ცხოვრებისა და ომში წარმატებების. როგორც უფროსებს, საზოგადოებაში კაცებს შეეძლოთ, მიეღოთ რიგში საბოლოო წოდება, რომელიც „nannanehao’we“ იყო და კაცს ეხმარებოდა კამეჩის ყურადღების მიქცევაში. ერთადერთი სახლი, რომელიც ქალისთვის იყო ხელმისაწვდომი, იყო „benonteas’we“.
პოლიტიკური ორგანიზაცია
ტრადიციულად, გროს ვენტრე იყო დაყოფილი ათიდან თორმეტამდე ავტონომიურ ჯგუფად, თითოეულს ხელმძღვანელობდა ლიდერი, რომელიც ჯგუფის სხვა მამაკაცებთან გასაუბრების შემდეგ გადაწყვეტილებას იღებდა. „მთავარ“ ლიდერთან ერთად, ჯგუფში სხვა რამდენიმე ხელმძღვანელიც იყო, რომლებმაც სტატუსი ომში დახელოვნებულობის მეშვეობით მოიპოვეს. არ იყო აუცილებელი, რომ დაჯგუფებების წევრები ერთმანეთთან ნათესაობრივი კავშირი ჰქონოდათ, თუმცა უმრავლესობა მაინც მთავარი ოჯახის რომელიმე მეუღლის ნათესავი იყო. წელიწადის ცივ პერიოდებში ტომის ტერიტორიაზე ისედაც გაფანტული ჯგუფები თითქმის დამოუკიდებელ პოლიტიკურ-სოციალურ ერთეულად იქცეოდნენ და სურვილისამებრ ტომს გამოეყოფოდნენ ხოლმე დროებით ან სამუდამოდ.
სოციალური კონტროლი
სოციალური კონტროლი საზოგადოებაში მიღწეული იყო უნიკალური ურთიერთობებით, რომელთაც ‘’მტრული მეგობრები’’ ერქვათ. ორივე, „მგლის“ და „ვარსკვლავების“ მხარეები იყვნენ მაღალკონკურენტუნარიანები ომის ღირსების მოპოვებასა და სულგრძელობის გამოჩენაში. ცალკეული პირი ერთ-ერთი მხრიდან ირჩევდა ‘’მტრულ მეგობარს’’ საპირისპირო მხრიდან, რის შემდეგაც მოსალოდნელი იყო მათ შორის დაპირისპირება, როგორც ფიზიკურ შებრძოლებაში, ისე სულგრძელობაშიც. ეს ურთიერთობები კონკურენტთა შორის საჩუქრების გაცვლით იწყებოდა. ამ მომენტიდან ყველაფერი, რაც იქნებოდა თქმული ან გაკეთებული ‘’მტრული მეგობრისთვის’’, ატანილი უნდა ყოფილიყო სრული გულგრილობით. ამგვარად ასეთი ურთიერთობა საპირისპირო მხარეების ცალკეულ პირთა შორის მოქმედებდა, როგორც სოციალური კონტროლის საშუალება საზოგადოებაში იმისათვის, რომ თავი აეცილებინათ ამ ორი მხარის უფრო მასშტაბიანი შებრძოლებისაგან მომავალში.
რელიგიური პრაქტიკოსები
მღვდლები, რომლსებსაც მცველებსაც უწოდებდნენ, ზრუნავდნენ სხვადასხვა წამლებზე და პასუხისმგებელი იყვნენ განკურნების რიტუალებზე. მეცხრამეტე საუკუნიდან ამ  მღვდლებს რამდენიმე წელიწადში ერთხელ ახალი მღვდლები ანაცვლებდნენ, რომლებსაც ისინი თავად ირჩევდნენ. ტრადიციულად მღვდლობის გადაცემა მემკვიდრეობითი უნდა ყოფილიყო ერთ კონკრეტულ ჯგუფში. ძველ დროში მცველებს განსაკუთრებული უფლება ჰქონდათ რომ გამოეყენებინათ განსაზღვრული ბალახეულობა, როგორიცაა სალბი და პიტნა, რათა განეკურნებინათ პაციენტები.
მსხვერპლშეწირვის რიტუალი საკმაოდ გავრცელებული იყო გროს ვენტრეს ტომში. ვიწრო გაგებით, მსხვერპლშეწირვა ნიშნავს რაიმე საკუთრების გაცემას, ეს შეიძლება იყოს მატერიალური, ხშირ შემთხვევაში უბრალოდ სიმბოლური ნივთი. მაგრამ მსხვერპლშეწირვის ობიექტი ასევე შეიძლება იყოს არამატერიალური, როგორიცაა გაჭირვება, ტკივილი, საკუთარი თავის ნებაყოფლობით წამება. გროს ვენტრეს ტომის წევრებისთვის დიდი განსხვავება არ არის ისეთ შეთავაზებებს შორის, როგორიცაა საბანი, თითი, ხორცის ნაჭერი თუ საკუთარი თავის წამება - ეს ყველაფერი უბრალოდ ზებუნებრივი არსებებისადმი მსხვერპლშეწირვისთვის საჭირო მატერიალური თუ არამატერიალური ობიექტებია.
ცერემონიები
გროს ვენტრეს ტრადიციული ცერემონიული ორგანიზება იყო ისეთივე ფუნდამენტური თვისებების მატარებელი, როგორიც არაფაჰოს ცერემონიები, რომლებიც მოიცავდა კაცების დაჯგუფებას ასაკის მიხედვით და ასაკის მიხედვით დაყოფილი ნახევარი დუჟინი სპეციფიკური ცერემონიების სერიების დაცვას: ბუზის ცეკვა (ახალგაზრდა კაცებისა და ბიჭებისთვის), გიჟური ცეკვა,  ამერიკული მელიის ცეკვა, ძაღლის ცეკვა, "მეომრების სახლის" ცეკვა და დრამის ცეკვა. ამ ყველა ცეკვის გარდა, კიდევ იყო ერთადერთი ცერემემონია სახელად „მზის ცეკვა“, რომლის ჩატარების წესი სხვა თანაბარი ჯგუფების  წესების მსგავსი იყო. ცერემონია, რომელიც ბოლოს სრულდება, განსხვავდება სხვა ჩამოთვლილი ცერემონიებისგან იმით, რომ ის არ არის დაკავშირებული ასაკთან ან სოციუმთან, მისი შესრულება შეუძლია საზოგადოების ნებისმიერ წევრს.
ეს რიტუალი სრულდებოდა, როგორც ადამიანის ვალი მისი ავადმყოფობისგან ხსნისათვისა  და საფრთხისგან თავდაცვისთვის. როგორც კი ადამიანის ამ ვალს საქვეყნოდ გამოაცხადებენ, ან როგორც კი კამეჩი გასუქდება გაზაფხულს, ვალის ამღები და მისი ნათესავები იწყებენ კამეჩის ენების აგროვებას, რომლებსაც შემდეგ ჭრიან და აშრობენ, როგორც კამეჩის ხორცს. ისინი ასევე ინახავენ კამეჩის ტყავს, რომელშიც  ფუთავენ დაჭრილ და გამოშრობილ ენებს და ახვევენ ორ ჯოხს. როდესაც დრო დგება დიდი საცხოვრებელი, რომელიც გაკეთებულია ორი დახურული კარვისგან, გაშლილია ბანაკის ცენტრში. ამ ჯიხურში საღამოობით მრავალი ქალი იყრის თავს სამღერლად - ეს ცერემონიის დასაწყისის მაუწყებელია. კარავს უწოდებენ "tjinaa nw u"-ს ("პრერიული ქათმის ჯიხური"), ცერემონიის მონაწილეებს კი -  "პრერიის ქათმებს" და "პრერიული ქათმის ქალებს". ვალის ამღებ ადამიანს კამეჩის ტყავი მიაქვს ჯიხურში, შემდეგ 4-ჯერ უბრაზდება მას. როდესაც შედის კარავში ძალიან ნელი ტემპით, ამავდროულად ხალხი მღერის, ის ჩერდება 4-ჯერ სიმღერის დასასრულს და ამოძრავებს ტყავს. მეოთხე ჯერზე ის ისვრის ტყავს მომღერლებს შორის, რომლებიც შემდეგ ყვირილით იჭერენ მას, ავრცელებენ, და იწყებენ დარტყმას ჯოხებით, რომლებიც ტყავში იყო გახვეული. ამის შემდეგ მომღერლები იწყებენ ღამის სიმღერის სიმღერას და გადიან ყველა მზის ცეკვის სიმღერას იმ ღამეს. დილით მთელი ბანაკი იშლება და მისი მონაწილეები გადადიან სხვა ლოკაციაზე, რომელიც არ არის ძალიან მოშორებით. იმ ღამეს მთელი ეს რიტუალი თავიდან ტარდება და ასე გრძელდება ოთხჯერ. ვალის ამღები უზრუნველყოფს საჭმელს მომღერლებისთვის პრერიული ქათმის ჯიხურში. სიმღერას ჯიხურში ჰქვია "მღერა ამისთვის" ("niinibyaa ntou").
როგორც ქმნილების ძალაუფლების სიმბოლოები და გროს ვენტრეს ადგილი სამყაროში, ტომი ფლობდა მედიცინის ორ კვანძს, რომლებიც წარმოაჩენდნენ მათ განსაკუთრებულ ურთიერთობას იმ ერთადერთან ჩვენს ზემოთ („One Above“ - იგულისხმება ზეციური ღმერთი), და საფუძველს მათი ჯანმრთელობისთვისა და ბედნიერებისთვის. ეს კვანძები, სახელად “ბრტყელი მილის კვანძი” (Flat Pipe Bundle) და “ბუმბულისებრი კვანძი” (Feathered Bundle), მოიცავდნენ სხვადასხვა სახის რიტუალურ საგნებს, როგორებიცაა: წმინდა მილები, ამოკვეთილი პორტრეტები, სასტვენები, გამომშრალი ჩიტის კანი და ა.შ. ამ კვანძებმა ჩამოაყალიბეს მნიშვნელოვანი ცენტრი ორი მთავარი გროს ვენტრეს ცერემონიალისთვის, ბრტყელი მილისა და ბუმბულისებრი კვანძის ცერემონიისთის, რომლებშიც საკუთარმა ზებუნებრივმა შესაძლებლობებმა და ხედვამ შეასრულა დიდი როლი. მეორეხარისხოვან ცერემონიებს, რომლებიც დაკავშირებული იყო ჩვილ ბავშვებთან და ახალგაზრდა ადამიანებთან, უწოდებდნენ ყურის გახვრეტის ცერემონიებს.
უკანასკნელი კამეჩის მოკვლით 1884 წელს  გროს ვენტრეს ცერემონიული ორგანიზაცია ფაქტობრივად გაუჩინარდა.
ხელოვნება
თიხის ჭურჭელი ოდესღაც მზადდებოდა გროს ვენტრეს ხალხის მიერ, მაგრამ ბოლო პერიოდში თიხის ჭურჭელს არავინ აღარ ამზადებდა.
სიმღერები ასევე დიდ როლს თამაშობდა გროს ვენტრეს ცხოვრებაში და გამოიყენებოდა ცერემონიაულური ცეკვების აკომპანიმენტისთვის, ასევე სიმღერები ექიმებისთვის (შამანებისთვის) განკურნების ერთ-ერთი საშუალება იყო.
მედიცინა
ტომი ყველა წევრი თვლიდა, რომ დაავადება ყოველთვის ფსიქოლოგიური ან ზებუნებრივი მიზეზებით იყო გამოწვეული. ზებუნებრივი მიზეზებით გამოწვეული დაავადების დროს, მათ სჯეროდათ, რომ ჯადოქრობები და ღვარძლიანობა სხვა ზებუნებრივი არსებების მიმართ, ძირითად პრობლემას წარმოადგენდა. სხვადასხვა პრევენციული საშუალებები და მკურნალობები მოიცავდა ორივე, ბუნებრივ და ზებუნებრივ, საშუალებას. ფსიქოლოგიური პრობლემები და ავადმყოფობები ძირითადად ბალახეულობის, სისხლის გამოდევნის, მცირე ქირურგიული მანიპულაციების, მასაჟისა და სიცხის თერაპიების საშუალებით ინკურნებოდა. კეთილი განზრახვის მქონე ადამიანთა ფიქრები და გამამხნევებელი სიტყვებიც საკმაოდ წარმატებულ მკურნალობის ხერხად იყო აღიარებული. ზებუნებრივად გამოწვეული დაავადებების სამკურნალო საშუალებებს ფლობდნენ და იყენებდნენ პირები განსაკუთრებული სამკურნალო შესაძლებლობებით, როგორებიც იყვნენ, მაგალითად, შამანები. ისინი თავიანთი სამსახურის გაწევისთვის გასამრჯელოსაც ითხოვდნენ. მათი მკურნალობის ერთ-ერთი ეტაპი პაციენტის სხეულიდან უცხო ობიექტების გამოდევნა იყო, რასაც სხვადასხვა ბალახეულის საშუალებითა და ფსიქოთერაპიის დახმარებითაც ახერხებდნენ. სხვა სამედიცინო სპეციალისტები მუშაობდნენ პაციენტის სხეულიდან ისრებისა და ტყვიების ამოღებაზე, სიმსივნის ამოკვეთაზე, სახის კუნთების დამბლისა და გველის ნაკბენისგან განკურნებაზე, ხელისშემშლელი ან დამხმარე კონცეფციების შემუშავებაზე.
სიკვდილი და სიკვდილის შემდეგ ცხოვრება
„თეთრი თიხის ადამიანები“ სიცოცხლეს ძალიან აფასებდნენ და მისი ხანგრძლივობისთვის ლოცულობდნენ. ისინი თვლიდნენ, რომ თუ ადამიანი დიდხანს ცოცხლობდა და მოხუცებულობის ასაკს აღწევდა, ეს მათი უზენაესი არსების დამსახურება იყო. ბავშვებს ყოველთვის ასწავლიდნენ, რომ მოხუცებს კარგად უნდა მოქცეოდნენ, უნდა გამოეკვებათ, შეემოსათ და სირთულეების დროს აუცილებლად დახმარებოდნენ მათ. მათი წარმოდგენით, დიდხანს მცხოვრები ადამიანის სახელის დარქმევა ბავშვისთვის კარგის ნიშანი იყო.