cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მუკაჩევოს ციხე
ლეგენდა
ლეგენდა მოგვითხრობს ჭის შესახებ: როცა საჭიროება გაჩნდა, პრინცმა ჭაბურღილის გათხრა ბრძანა. რამდენადაც ღრმად არ ჩადიოდნენ, წყალი მაინც არ ჩანდა. ყოველდღე ერთი და იგივე ისმოდა: „წმიდაო პრინცო, წყალი არ არის". კორიატოვიჩს სულ უფრო მეტად არ სჯეროდა, რომ ჭის გათხრა შესაძლებელი იქნებოდა. ერთ დღეს ეშმაკი მივიდა მასთან და შესთავაზა გარიგება: ტომარა ოქრო ჭაბურღილის წყლით ავსების სანაცვლოდ. მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ხაზინაში ფული არ იყო, ამიტომ პრინცმა უწმინდურს სანაცვლოდ სული შესთავაზა, მაგრამ მან უარი თქვა და მოითხოვა ფული. კორიატოვიჩის ერთ-ერთმა ერთგულმა რაინდმა, როცა გაიგო მისი საუბარი ეშმაკთან, შესთავაზა, მოეტყუებინა იგი: „ფიედორ, არ არის აუცილებელი ოქროს ტომარა დიდი იყოს: პატარაც ტომარაც ტომარაა". ბოლო ორი ოქროს მონეტა ტომარაში ჩააგდეს, ეშმაკს გადასცეს, მან კი საშინლად აღშფოთებულმა გამოაცხადა: „წყალს მაინც ვერ დალევთ“ და ამ სიტყვებით ჭაში გადახტა. მას შემდეგ, ჭაბურღილის სიღრმიდან ყოველ ღამე ისმის ეშმაკის ყმუილი იმის გამო, რომ ის მოატყუეს.
კინემატოგრაფიაში
ციხესიმაგრეში გადაღებულია რამდენიმე მხატვრული ფილმის სცენების ნაწილი. ასეთებია მაგ.: რეჟ. მანოს ზახარიასის „დამპყრობელი“ (1968), ემილ ლოტიანუს „ბოშათა ბანაკი ცას მიემგზავრება“ (1975), ივანე ლუკინსკის „აფეთქებული ჯოჯოხეთი“ (1987), ვიტაუტას ჟებრიუნასის „სავსემთვარეობის დროს.“ (1988)
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:უკრაინის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:უკრაინის ციხესიმაგრეები კატეგორია:უკრაინის სასახლეები კატეგორია:უკრაინის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კატეგორია:ციხესიმაგრეები ანბანის მიხედვით
ქარბალის მუჰაფაზა
ქარბალის მუჰაფაზა, იგივე ქარბალის პროვინცია (محافظة كربلاء) — ერთ-ერთი მუჰაფაზა ერაყში ქვეყანაში მდებარე 18-დან. იგი არის ყველაზე პატარა მუჰაფაზა ბაღდადის შემდეგ. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი ქარბალა. მისი ფართობი 5 034 კმ²-ია. 2013 წლის აღწერის მონაცემებით, ქარბალის პროვინციის მოსახლეობა 1 200 000 შეადგენდა. ხოლო ადმინისტრაციულ ცენტრში 2011 წელს 1 066 600 ადამიანი ცხოვრობდა. მუჰაფაზის გუბერნატორი არის აქილ ალ-თურაიჰი.
მუჰაფაზაში მაცხოვრებელთა უდიდესი ნაწილი არის შიიზმის მიმდევარი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ერაყის მუჰაფაზები
სანტა-მარია-დელ-ვალიეს რაიონი
სანტა-მარია-დელ-ვალიეს რაიონი (Distrito de Santa María del Valle) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის უანუკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 916 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 918 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 39 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 481.9 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:უანუკოს პროვინციის რაიონები
გოლოზინცი
გოლოზინცი (Голозинци) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ჩაშკის თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 273 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 0 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩაშკის თემის სოფლები
ბიზლანი
ბიზლანი (Bizlan) — სოფელი აზერბაიჯანში, მთიანი შირვანის რეგიონის   ისმაილის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —   480  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისმაილის რაიონის სოფლები
სარაი (მრავალმნიშვნელოვანი)
სარაი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სანტა-ინესი (პარანა)
სანტა-ინესი (Santa Inês) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ასტორგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 818 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.13 კმ²-ზე. ფართობი 138 481 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
სულეიმანი (მრავალმნიშვნელოვანი)
სულეიმანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ტინკოს რაიონი
ტინკოს რაიონი (Distrito de Tinco) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის კარუასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2588 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 939 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 190.35 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 15.44 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კარუასის პროვინციის რაიონები
სერგეი კირიენკო
მინი|სერგეი კირიენკო სერგეი კირიენკო (Серге́й Владиле́нович Кирие́нко; დ. 26 ივლისი, 1962, სოხუმი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — რუსი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე. 2016 წლის 5 ოქტომბირდან — რუსეთის პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელის პირველი მოადგილე. გაზეთ „Коммерсант“-ის ინფორმაციით, 2018 წელს მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის გმირის წოდება.
1998 წლის აპრილ-აგვისტოში იკავებდა რუსეთის ფედერაციის მთავრობის თავმჯდომარის თანამდებობას. იყო ქვეყნის ისტორიაში მთავრობის ყველაზე ახალგაზრდა თავმჯდომარე, 35 წლის ასაკში. 2005-2016 წლებში იკავებდა „როსატომის“ გენერალური დირექტორის პოსტს.
პრემიერ-მინისტრობამდე
1997 წლის აპრილში კირიენკო გადავიდა სამუშაოდ მოსკოვში, სადაც მისმა მეგობარმა, მაშინდელმა პირველმა ვიცე-პრემიერმა, ბორის ნემცოვმა დაარწმუნა პრემიერ-მინისტრი ვიქტორ ჩერნომირდინი დაენიშნა კირიენკო მაღალ თანამდებობაზე საწვავის და ენერგეტიკის სამინისტროში. ჩერნომირდინი თავიდან უარზე იდგა, გამომდინარე იქიდან, რომ კირიენკოს არ ჰქონდა სახელმწიფო სტრუქტურებში მუშაობის გამოცდილება, თუმცა, მოგვიანებით, შეცვალა გადაწყვეტილება, რადგან არ სურდა დიდი კამათი ნაკლებად მნიშვნელოვან საკადრო დანიშვნაზე.
1998 წლის 23 მარტს პრეზიდენტმა ბორის ელცინმა კირიენკო პრემიერ-მინისტრის მოვალეობის შემსრულებლად დანიშნა (ჩერნომირდინის კაბინეტის გადადგომის შემდეგ). მრავალი წლის შემდეგ, გახდა ცნობილი, რომ იმ დღეს ელცინი აკეთებდა არჩევანს გენერალ ანდრეი ნიკოლაევსა და კირიენკოს შორის. როგორც თვითონ ელცინმა აღნიშნა, მას პრემიერის პოსტზე ესაჭიროებოდა ახალგაზრდა და ენერგიული პოლიტიკოსი. მისი თქმით, კირიენკო და მართვის მისი სტილი პირველი შეხვედრის შემდეგ მოეწონა.
პრემიერ-მინისტრობა და 1998 წლის დეფოლტი
1998 წლის აპრილ-აგვისტოში იკავებდა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობას. ორჯერ, 10 და 17 აპრილს, რუსეთის სახელმწიფო დუმამ უარყო მისი კანდიდატურა. მხოლოდ 24 აპრილს, კირიენკოს კანდიდატურა დამტკიცდა (საჭირო იყო 226 მომხრე, კირიენკოს კი 251 დეპუტატი მიემხრო). აღსანიშნავია, რომ დუმის მესამე უარის შემთხვევაში, პრეზიდენტ ელცინს საკანონმდებლო ორგანოს დათხოვება შეეძლო. დუმის მიერ დამტკიცების დღესვე, ელცინმა მოაწერა ხელი ბრძანებას კირიენკოს მთავრობის თავმჯდომარედ დანიშვნის შესახებ.
კირიენკოს დანიშვნისას, ახლო იყო ფინანსური პირამიდის, „სახელმწიფო მოკლევადიანი ვალდებულებების“ (Государственные Краткосрочные Обязательства (ГКО)) კრახი. სახელმწიფო დუმაში გამოსვლისას კირიენკომ ხაზი გაუსვა რუსეთში არსებულ რთულ ეკონომიკურ მდგომარეობას და აღნიშნა, რომ საგარეო ვალი 170 მილიარდ დოლარს შეადგენდა. მან აგრეთვე დაამატა, რომ აზიის ფინანსური კრიზისის შედეგები რუსეთში ჯერ კიდევ არ იყო ცხადი, თუმცა, მისი ვარაუდით, ფედერალური ბიუჯეტის დანაკარგი 30 მილიარდი დოლარი იქნებოდა. მუშაობის პირველივე დღეებში, კირიენკომ გააცნობიერა, რომ ფინანსური სიტუაცია ბევრად უფრო ცუდი იყო, ვიდრე ის მოელოდა.
კირიენკოს კაბინეტის ფორმირებისას, ვიცე-პრემიერების პორტფელი მიიღეს ბორის ნემცოვმა, ოლეგ სისუევმა და ვიქტორ ხრისტენკომ. კირიენკოს კაბინეტში აგრეთვე მოღვაწეობდა მემარცხენე პოლიტიკოსი, წარმოებისა და ვაჭრობის მინისტრი კომუნისტი იური მასლიუკოვი. კირიენკო თვლიდა, რომ ეს ნაბიჯი შეამსუქებდა მისი მთავრობის კრიტიკას კომუნისტების ფრაქციისგან.
მთავარი მაკროეკონომიკური იდეა, რომელსაც განიხილავდნენ კირიენკოს კაბინეტში, რუბლის დევალვაცია იყო. თუმცა, დევალვაცია არ აწყობდათ კომერციულ ბანკებს, რომლებიც გაუფასურებული რუბლით ვერ მოახერხებდნენ მყარი ვალუტის საკმარისად შეძენას და საგარეო ვალების გასტუმრებას. დაიწყო რუსეთიდან კაპიტალის გაბანდება. პრეზიდენტი ელცინი, რომელიც ეკონომიკაში კარგად ვერ ერკვეოდა, იმედებს კირიენკოზე ამყარებდა. ამ სიტუაციაში, უკანასკნელმა სახელმწიფო დუმას შესთავაზა ანტიკრიზისული გეგმა, რომლის თანახმადაც სახელმწიფო ხარჯები რადიკალურად უნდა შემცირებულიყო. კირიენკომ პარლამენტს გეგმის რეალიზაციის ორი ვარიანტი შესთავაზა: დუმას შეეძლო თავისი აქტით დაედგინა ხარჯების შემცირების ოდენობა, ან კიდევ, თუ საკანონმდებლო ორგანო არ იყო მზად აეღო საკუთარ თავზე ეს პასუხისმგებლობა, მიეცა უფლება მთავრობისთვის საკუთარი ხედვის შესაბამისად ემოქმედა.
სახელმწიფო დუმამ კირიენკოს ანტიკრიზისული გეგმის ორივე ვარიანტი უარყო და სანაცვლოდ არანაირი ალტერნატივა არ შესთავაზა. ამის გამო, მთავრობამ ვერ მოახერხა ხარჯების შემცირება და შესაბამისად, დაეცა ნდობა მის მიმართ; ინვესტორებმა გაყიდეს რუსული ფასიანი ქაღალდები, რამაც რუბლის დევალვაცია განაპირობა. 14 აგვისტოს, რუსული სავალუტო ბაზარი ფაქტიურად პარალიზებული იყო. კირიენკოს წინაშე დილემა დადგა: ბოლო რეზერვების დახარჯვა, ფულის დაბეჭდვა და „ГКО“-ს მფლობელებთან ანგარიშსწორება, ან რუბლის დევალვაცია და ვალების გასტუმრების შეჩერება. კირიენკომ მეორე ვარიანტი აირჩია.
პირველად რუსეთის ისტორიაში, პრემიერმა გამოაცხადა დეფოლტის შესახებ, რაც ვალების გადახდაზე მორატორიუმის გამოცხადებას გულისხმობდა. მოგვიანებით, კირიენკომ აღნიშნა, რომ „მიიღო ცუდი გადაწყვეტილება, რათა თავიდან უარესი აეცილებინა“.
პრემიერ-მინისტრობის შემდეგ
1999 წელს კენჭი იყარა მოსკოვის მერობაზე და გავიდა მეორე ადგილზე, მოქმედი იური ლუჟკოვის შემდეგ.
1999-2000 წლებში იყო „მემარჯვენე ძალების კავშირის“ ფრაქციის ლიდერი რუსეთის სახელმწიფო დუმაში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები კატეგორია:რუსეთის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 26 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1962
მშვიდი ცურვა
მშვიდი ცურვა — ირაკლი ჩარკვიანის 2006 წლის ერთადერთი ავტობიოგრაფიული რომანი. წიგნმა 2014 წელს გაიმარჯვა ქართულ ლიტერატურულ მარათონში – "ჩემი წიგნი", რომელშიც ხმების რაოდენობით გადაუსწრო ისეთ წიგნებს როგორიცაა: მიხეილ ჯავახიშვილის "ჯაყოს ხიზნები", გურამ დოჩანაშვილის "სამოსელი პირველი", თომას მანის "ჯადოსნური მთა", ფიოდორ დოსტოევსკის "იდიოტი"..
რომანის შესახებ
ქართველი მუსიკოსის ირაკლი ჩარკვიანის რომანი პირობითად ორ ნაწილად იყოფა: პირველ მათგანში ავტორი ყვება ცნობილი ირანელი პოეტისა და მოძღვრის რუმის თანამედროვე რეინკარნაციის და თანამოსახელის - ქაბულელი ტერორისტის ისტორიას. მეორე ნაწილში კი ირაკლი ჩარკვიანი თავის ავტობიოგრაფიასა და სურვილებს რთავს.
"ირაკლი ჩარკვიანის ეს რომანი-აღსარება ჩვენი დროის ერთგვარი ქრონიკაცაა, სადაც არაერთი ნაკლებად ცნობილი ფაქტია შესული უახლესი პერიოდის ქართული პოლიტიკური ცხოვრებიდან. რომანი, თავისი სიურეალისტური ესთეტიკით, თითქოს საბჭოთა სინამდვილიდან გაქცევაზეც მიანიშნებს." კრიტიკოსთა აზრით ქართულ ლიტერატურაში ანტიუტოპიური სამყარო სრულყოფილი სახით პირველად მშვიდ ცურვაში შემოდის. მშვიდი ცურვის არამატერიალურ განზომილებაში წარმოდგენილია სამყარო, სადაც ბოროტების ემისრების წყალობით, სიცოცხლეზე კონტროლია დაწესებული – აქ ყველა 44 წელი ცოცხლობს, მკვლელობა და თვითმკვლელობა წახალისებულია, რაც გამართლებულია იმ ლოგიკით, რომ ისინი „კეთილს სჩადიან“ რადგან მატერიალური სამყარო სინამდვილეში წარმავალია და მარადისობა სხვა განზომილებაში გადასვლით იწყება.
რომანის დასასრულს ჩარკვიანი მკითხველს ტრილოგიის სხვა ნაწილების გამოცემასაც პირდებოდა, რომელებსაც განსხვავებული სიუჟეტი და განსხვავებული დასასრული ექნებოდათ, თუმცა მწერალი „მშვიდი ცურვის“ დასრულების შემდეგ, რამდენიმე თვეში, 2006 წლის 25 თებერვალს საკუთარ ბინაში გარდაიცვალა.
სიუჟეტი
რომანი ორ მთავარ პერსონაჟზე – მეფეზე და რუმიზე მოგვითხრობს. მათი ცხოვრება პარალელურად ვითარდება, ისინი ერთმანეთის ალტერ ეგოები არიან. მათი ბედისწერა გადაჯაჭვულია და ერთი ადამიანის ორი ბუნების გამოხატულებაა. ერთი მშენებელი საწყისია, მეორე – დამანგრეველი. ერთის შესახებ ვიცით, რომ ესაა ირაკლი ჩარკვიანი – მეფე. მეორე შუასაუკუნეების სუფიას, ფილოსოფოსის და პოეტის – რუმის ინკარნაციაა. მოქმედება ორ სივრცეში – მატერიალურ და ზემატერიალურ განზომილებაში ვითარდება. თუკი მატერიალურ სივრცეში რომანის ისტორიულ-ბიოგრაფიული ნაწილია გაშლილი, რომანში წარმოდგენილ სხვა განზომილებაში ბოროტ ძალებს სამყაროს წინააღმდეგ შეთქმულების მოწყობა აქვთ ჩაფიქრებული. შეთქმულების ერთ-ერთი მონაწილეა ლენინი, რომლის ინკარნაციასაც რომანში, ასევე ბოროტი ძალის – ქოსა რობოტის, ფონ კლაინეს სახეში ვხედავთ. ლენინი რუმის ავალებს თვითმფრინავის აფეთქებას, თუმცა საბოლოოდ ის ამას ვერ შეძლებს. თვითმფრინავს გერმანელი ფონ კლაინე ააფეთქებს.
სქოლიო
კატეგორია:ირაკლი ჩარკვიანის ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული რომანები კატეგორია:2006 წლის რომანები კატეგორია:დისტოპიური რომანები კატეგორია:ფენტეზი რომანები კატეგორია:ავტობიოგრაფიული რომანები კატეგორია:მაგიური რომანები კატეგორია:პოლიტიკური რომანები კატეგორია:პოსტმოდერნისტული რომანები
რაფიგა ახუნდოვა
რაფიგა ჰაჯი კიზი ახუნდოვა (Rəfiqə Hacı qızı Axundova; დაიბადა 7 აგვისტოს 1931, ბაქოში) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი ბალეთის მსახიობი ქალი, ბალეტმეისტერი, აზერბაიჯანის სსრ რესპუბლიკის სახალხო არტისტი ქალი. ბაქოს ქორეოგრაფიული სასწავლებელის დამთავრების შემდეგ, სადაც მას ასწავლიდა გამერ ალმასზადე, დაიწყო მუშაობა ბაქოს თეატრში (1952 წლიდან). მის მიერ შესრულებულ პარტიების ნუსხაში არის — ირანული მზეტუნახავი და აიშა («შვიდი მზეტუნახავი»), გიულიანაკი («ქალწულის კოშკი»), ზარემა, ეგინა, შირინი, ჟიზელი; პრინცესა ფლორინა («მძინარე მზეტუნახზავი»), ვაქხანკა («ვალპურგიის ღამე») და სხვა. მეუღლესთან (მაქსუდ მამედოვთან) ერთად (დადგა ბალეტები «კასპიის ბალადა» (1968), «გობუსტანის ჩრდილები» (1969), «კალეიდოსკოპი» (1971), «ელვის ბილიკით» (1975), «შვიდი მზეთუნახავი» 1978, 1982 წელს მოხდა მისი ეკრანიზაცია); ქორეოგრაფიული მინიატურები «აზერბაიჯანული სიუიტა», «იალლი», «მუღამი». 1972—1973 წლებში მუშაობდა ბალეტმეისტერად და პედაგოგად ალჟირში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1931 კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
ჰასკელის ოლქი (ტეხასი)
ჰასკელის ოლქი (Haskell County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ჰასკელი. შეიქმნა 1858 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
სანტუ-ინასიუ (პარანა)
სანტუ-ინასიუ (Santo Inácio) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 410 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ასტორგის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
სიუნდიუ (მრავალმნიშვნელოვანი)
სიუნდიუ შეიძლება აღნიშნავდეს:
დიდი ბალხანი
დიდი ბალხანი (Uly Balkan dagy) — ქედი თურქმენეთის დასავლეთ ნაწილში. უზბოის მშრალი ხეობით გამოყოფილია პატარა ბალხანისაგან და ქოფეთდაღის დასავლეთ კიდისაგან. გადაჭიმულია დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ დაახლოებით 60 კმ-ზე, სიგანე 20 კმ. სიმაღლე 1880 მ-მდე (მთა არლანი). ციცაბო ჩრდილოეთი და შედარებით დამრეცი სამხრეთი ფრთისაგან შემდგარი ანტიკლინორიუმია. სტრუქტურის დასავლეთ გაგრძელება დაძირულია კასპიისპირა ვაკის უახლესი დანალექების ქვეშ. უმეტესწილად აგებულია იურული და ცარცული ასაკის კირქვებითა და ქვიშაქვებით. კალთები ძლიერაა გაშიშვლებული, განსაკუთრებით ფრიალოა ჩრდილოეთი, ხოლო სამხრეთი შეჭრილ-შემოჭრილია ხეობებით. გაბატონებულია უდაბნო (800 მ-მდე), ნახევარუდაბნო და მთა-სტეპის ლანდშაფტები მთის ქსეროფიტებითა და ღვიის მეჩხერი ტყით. დაჩრდილულ ხეობებში იზრდება ბუჩქნარები. მოსწორებული რელიეფის მცირე მონაკვეთები გამოიყენება ურწყული მიწათმოქმედებისათვის. სიახლოვესაა ნავთობის საბადო ნებითდაღი.
სქოლიო
კატეგორია:თურქმენეთის ქედები
მოსკოვის ხელშეკრულება (1921)
მოსკოვის ხელშეკრულება (Moskova Anlaşması; Московский договор) — „მეგობრობისა და ძმობის შესახებ ხელშეკრულება“, რომელსაც ხელი მოეწერა 1921 წლის 16 მარტს მოსკოვში, თურქეთის დიდი ეროვნული ასამბლეისა და რსფსრ-ის მთავრობის წარმომადგენლებს შორის. ხელშეკრულება გახდა თურქეთის დამოუკიდებლობისა და თანასწორუფლებიანობის პირველი ოფიციალური აღიარება.
ხელშეკრულებით დადგინდა თურქეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთი საზღვარი, რომელიც დღემდე არსებობს.
სქოლიო
კატეგორია:ამიერკავკასიის ისტორია კატეგორია:თურქეთის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:რუსეთის საერთაშორისო ხელშეკრულებები
ალიონის ელჩი
„ალიონის ელჩი“ (Sübhün səfiri) — აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს დაკვეთით 2012 წელს ჯაბარ ჯაბარლის სახელობის „აზერბაიჯანფილმის“ მიერ გადაღებული ფილმი, რომელიც ეძღვნება აზერბაიჯანელი მეცნიერის, პოეტისა და დრამატურგის მირზა ფათალი ახუნდოვის შემოქმედებას. ფილმის რეჟისორია რამიზ ჰასანოღლუ, სცენარის ავტორი — აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი ანარი. ფილმის პრემიერა შედგა 2012 წლის 28 ნოემბერს კინოთეატრ „ნიზამი“-ში (ბაქო).
სქოლიო
კატეგორია:2012 წლის ფილმები
იაკუსის რაიონი
იაკუსის რაიონი (Distrito de Yacus) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის უანუკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 894 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6065 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20.97 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 289.21 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:უანუკოს პროვინციის რაიონები
Treyarch NGL
Treyarch NGL — თამაშის ძრავა, შემუშავებული ამერიკული კომპანია Treyarch-ის მიერ შიდა გამოყენებისთვის.
მახასიათებლები
ზოგიერთ წყაროზე დაყრდნობით, ძრავა შექმნილია id Software-ის id Tech 3-ის ბაზაზე. პირველი თამაში, რომელიც გამოიყენებს აღნიშნულ ძრავს არის სპორტული სიმულატორი „NHL 2K3“, გამოცული 2002 წელს. მას შემდეგ დაიხვეწა ძრავის მახასიათებლები. Treyarch NGL მრავალპლატფრომული ძრავაა და გააჩნია ოპერაციული სისტემების Windows-ის და Mac OS X-ის, აგრეთვე სათამაშო კონსოლების Xbox, Xbox 360, PlayStation 2, PlayStation 3, PlayStation Portable, GameCube-სა და Wii-ის მხარდაჭერა.
Treyarch NGL შეუძლია ფართო გახსნილი და დახურული სივრცის გადამუშავება. გამოსახულების დამუშავებისთვის რეალიზებულია დიდი რაოდენობით პოსტ-ეფექტები. გააჩნია პერსონაჟების და გარემოს რბილი დიმიური შუქჩრდილები. უკანასკნელი თამაში, რომელშიც ძრავი გამოიყენეს იყო „Call of Duty 3“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვიდეო თამაშების ძრავები კატეგორია:პროპრიეტარული პროგრამული უზრუნველყოფა
მისტერ რობოტი (ეპიზოდების სია)
„მისტერ რობოტი“ — ამერიკული დრამატული ტელესერიალი, შექმნილი სემ ესმაილის მიერ. მასში მთავარ როლს ასრულებს რამი მალეკი. იგი განასახიერებს ელიოტ ოლდერსონს, კიბერ-უსაფრთხოების ინჟინერს და ამავე დროს ჰაკერს, რომელსაც აწუხებს სოციოფობია და კლინიკური დეპრესია. ოლდერსონს მართავს ანარქისტი ზედმეტსახელად „მისტერ რობოტი“ (კრისტიან სლეიტერი) და მას ითრევს ჰაქტივისტების ჯგუფში, რომელიც კონგლომერატ E Corp-ს უტევს.
ტელესერიალის საპილოტო ეპიზოდი გამოვიდა 2015 წლის 27 მაისს. შემდეგი წლის 16 აგვისტოს იგი განახლდა მესამე სეზონისთვის, რომელიც 2017 წლის 11 სექტემბერს გამოვიდა.
სეზონი 1 (2015)
ყოველი ეპიზოდის სახელწოდება ჰგავს კომპიუტერული ფაილის სახელწოდებას. პირველ სეზონში ყოველი ეპიზოდის სახელწოდება მთავრდება ამა თუ იმ ვიდეოფორმატის დასახელებით.
სეზონი 2 (2016)
ამ სეზონის ეპიზოდების სახელწოდებებში აგრეთვე დაემატა სუფიქსი, რომელიც აღნიშნავს დისკის დაშიფვრის ტიპს.
დავით მერკვილაძე
დავით (კუკური) მერკვილაძე (დ. 26 მაისი, 1919, ჭალატყე, შორაპნის მაზრა, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა — გ.   17 ივლისი, 1966, თბილისი) — საბჭოთა კავშირის სამამულო ომის გმირი.
მეორე მსოფლიო ომის დროს იგი გაიწვიეს საბჭოთა არმიაში და იბრძოდა უკრაინის I, II და IV ფრონტებზე. უნგრეთში საომარი მოქმედებებისას სერჟანტმა დავით მერკვილაძემ 8 ჯარისკაცის თანხლებით აიღო სტრატეგიული სიმაღლე ბუდაპეშტის მისადგომებთან და დამხმარე ძალების მოსვლამდე 5 საათის განმავლობაში მტრის 2 ასეულის რამდენიმე იერიში მოიგერია. ამ დამსახურებისათვის დავით მერკვილაძეს 1945 წლის 28 აპრილს მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, სამამულო ომის II ხარისხის, დიდების II და III ხარისხის ორდენებით და მედლებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 26 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1966 კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები საქართველოდან კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:სამამულო ომის II ხარისხის ორდენის კავალრები დ
შოთა ადამია
შოთა ადამია (დ. 25 იანვარი 1929, თბილისი) — ქართველი გეოლოგი და პედაგოგი. საქართველოს გარემოს დაცვის მინისტრის თანამდებობაზე არჩეულ იქნა 1992 წლის 24 ნოემბერს. გეოლოგია-მინერალოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1969); პროფესორი (1991). 1991 წლიდან საქართველოს გეოლოგიური საზოგადოების პრეზიდენტი.
ბიოგრაფია
1953-1955 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ა. ჯანელიძის სახელობის გეოლოგიის ინსტიტუტის ასპირანტი; შემდგომ მეცნიერ თანამშრომელი; 1971-1976 წლებში ამავე ინსტიტუტის კომპლექსური კვლევის განყოფილების ხელმძღვანელი; 1976-1988 წლებში დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო დარგში; 1988-1995 წლებში დირექტორი; 1992 წლიდან საქართველოს რესპუბლიკის გარემოს დაცვის მინისტრი; 1991 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში; მისი მეცნიერული ინტერესები მოიცავს გეოლოგიის, ასევე გეოფიზიკის პრობლემების ფართო წრეს; მის შრომებში ახლებურადაა გადაწყვეტილი საქართველოსა და კავკასკიის ალპურისწინა და ალპური წარმონაქმნების რეგიონული გეოლოგიის, სტრატიგრაფიის, პალეოგეოგრაფიის, ტექტონოლოგიის, პეტროლოგიის და სხვა საკითხები; ნაჩვენებია, რომ კავკასიონის გრანიტ-მეტამორფული კომპლექსები ძირითადად პალეოზოურია, ხოლო მათი ზეწრული აგებულება გვიანდელი ჰერცინული დანაოჭების შედეგია. ნეომობილიტურ იდეებზე დაყრდნობით კოლეგებთან ერთად გამოთქვა მოსაზრება კასპიისა და შავი ზღების ღრმულების რიფტულ წარმოშობაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1929 კატეგორია:ქართველი გეოლოგები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:დაბადებული 25 იანვარი
კეილი კუოკო
ბავშვობა
კეილი კუოკო დაიბადა 1985 წლის 30 ნოემბერს კალიფორნიის შტატის სამხრეთულ ქალაქ კამარილოში, აშშ-ში. მისი მშობლები სახლების დიზაინერი ლაინ ანა კუოკო (ქალიშვილობის გვარია უინგეიტი) და რეალტორი გარი კარმინ კუოკო არიან. მამამისი წარმოშობით იტალიელია, ხოლო დედამისი ნახევრად ინგლისელია და ნახევრად გერმანელი. მისი და, ბრიანა ასევე მასხიობია და ნათამაშები აქვს სერიალ „ხმის“ მეხუთე სეზონში. კეილი ბავშვობაში იგი რეგიონალური ჩემპიონი გახდა ტენისში. იგი ამ სპორტით 3 წლის ასაკიდან იყო დაკავებული და მისი თამაში მხოლოდ 16 წლის ასაკში შეწყვიტა.
კარიერა
მარცხნივ|მინი|კეილი კუოკო. ფოტო გადაღებულია 2017 წლის 21 ივლისს სან-დიეგოში, კალიფორნიაში. კეილი კუოკოს სასცენო დებიუტი ჯერ კიდევ 1992 წელს შედგა ფილმ „სწრაფად: ადგილი არ არის-ში“ შესრულებული კონი რაინჰარდტის როლით. ამის შემდეგ მან ორწლიანი პაუზა აიღო და 1994 წლიდან უკვე აქტიურად ჩაება კინოინდუსტრიაში.
ამ პერიოდში იგი ეპიზოდურ როლებს ასრულებდა ისეთ სერიალებში, როგორებიცაა: „ელენი“ (1996), „ტონი დანცას შოუ“ (1998), „შენი კბილის ჯაგრისი არ დაგავიწყდეს“ (2000), „ქალბატონების კაცი“ (2000-2001), „მეშვიდე სამოთხე“ (2001), „პირველი ორშაბათი“ (2002) და „კოშმარის ოთახი“ (2002).
უკვე 2002 წელს იგი ABC-ის სიტკომურ სერიალ „8 მარტივ წესში“ დაამტკიცეს ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟის, ბრიჯიტ ჰენესის როლზე, რამაც მსახიობს დიდი პოპულარობა და წარმატება მოუტანა. მართალია სერიალის გადაღებები 2005 წლამდე მიმდინარეობდა, თუმცა ამ როლმა მას იმდენად გაუთქვა სახელი, რომ პარალელურად 2004-2005 წლებში ითამაშა ოთხ ფილმსა და ხუთ სერიალში.
გარდა სასცენო მსახიობობისა, კეილი კუოკომ გაახმოვანა ისეთი ანიმაციური ფილმები, როგორებიცაა: „ბრენდი და მისის ვისკერსი“ (2004-2006), „ბრაცი“ (2005-2006) და „ლუნატიქსი განათავისუფლეს“ (2005-2007).
„8 მარტივი წესის“ დასრულების შემდეგ იგი პატარ-პატარა და ეპიზოდურ როლებში მონაწილეობდა. მისი ამ პერიოდის როლებიდან აღსანიშნავია 2005-2006 წლებში, სერიალ „მოხიბლულში“ შესრულებული ბილი ჯენკინსის როლი.
„დიდი აფეთქების თეორიაში“ იგი 2019 წლამდე თამაშობდა. ამ სერიალმა კეილის საოცარი პოპულარობა და აღიარება მოუტანა. 2016 წელს მან საკუთარი თავის როლი შეასრულა ორ ფილმში: „კომედიური აფეთქება! აფეთქება!“ და „ტუჩსაცხის ბრძოლა“. 2019 წლიდან დღემდე იგი სერიალ „ჰარლი ქუინსს“ ახმოვანებს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1988 კატეგორია:ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი გამხმოვანებლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
ბაჟანი (ზოლოჩივის რაიონი)
ბაჟანი (Бажани) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ლვივის ოლქის ზოლოჩივის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 67 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზოლოჩივის რაიონის სოფლები (ლვივის ოლქი)
ახშტირის მღვიმე
ახშტირის მღვიმე (Ахштырская пещера) — მღვიმე ახშტირის ხეობის მარჯვენა ნაპირზე, მდინარე მზიმთის ხეობაში, ადლერის რაიონი, ქალაქი სოჭი, კრასნოდარის მხარე, რუსეთის ფედერაცია. მღვიმე აღმოაჩინა 1903 წლის 28 სექტემბერს ფრანგმა მეცნიერმა ედუარდ ალფრედ მარტელმა და მისმა გამყოლმა გავრილ რევინკომ, რომელიც იყო კაზაჩი-ბროდის მკვიდრი.
აღწერა
მღვიმეში შესასვლელი მდებარეობს მდინარის დონიდან 120 მეტრის სიმაღლეზე (ზღვის დონიდან 180 მეტრზე). გამოქვაბულში აღმოსავლური ექსპოზიციაა, რომელიც ვრცელდება 160 მეტრის სიღრმეში. დასაწყისში 20 მეტრიანი დარბაზია, ხოლო შემდეგ გასასვლელია ორ დარბაზში. დარბაზების სიმაღლე 10 მეტრს აღწევს, სიგანე - 8 მეტრი. შემდეგ იწყება მკვეთრი თიხიანი აღმართი და ორი ვიწრო გასასვლელი, რომელიც ჩიხით სრულდება. მღვიმის წინ განთავსებულია ორი მოედანი, რომელიც დაკავშირებულია 12-მეტრიანი კორიდორით.
1936 წელს არქეოლოგმა სერგეი ზამიატნინმა აღმოაჩინა პირველყოფილი ადამიანის საცხოვრებელი, მანვე 1937-1938 წლებში წარმოადგინა მღვიმის კვლევისა და გათხრების შედეგები. 1961-1965 წლებში არქეოლოგიური გათხრები გააგრძელა ლენინგრადელმა არქეოლოგებმა მ. ზ. პანიჩკინმა და ე. ა. ვეკილოვმა. კულტურული ფენის სისქემ შეადგინა 5 მეტრი და იგი ვრცელდებოდა შუა პალეოლითიდან ადრეულ შუა საუკუნეებამდე. სოჭის მღვიმეებისათვის ეს ყველაზე დიდი დანალექი ფენა იყო. მღვიმეში უკანასკნელი კვლევები მიმდინარეობდა 1999-2008 წლებში. გათხრების განმავლობაში სულ გამოვლინდა 6 000 ძვალი, რომელთა 90 % ეკუთვნოდა მღვიმის დათვს. ასევე მღვიმეში აღმოჩნდა ირმის, დომბის, თხის, მგლის, მელიისა და სხვა ცხოველების ძვლები.
დადგენილია, რომ პირველი ადამიანი ახშტირის მღვიმეში დასახლდა დაახლოებით 70 000 წლის წინ. ესენი იყვნენ ნეანდერტალელები. შემდეგ იყო შესვენება 20 ათასი წელი. დაახლოებით 30-35 ათასი წლის წინ მღვიმეში დასახლდნენ კრომანიონელები, რაზეც მიგვითითებს აღმოჩენლი ადამიანის ნაშთები ზედა მუსტიეს ეპოქის ფენებში. ეს ადამიანები არ არიან ნეანდერტალელები, აღნიშნულ ჩონჩხს აქვს თანამედროვე ადამიანისათვის დამახასიათებელი ფიზიკური ტიპი. ასევე აღმოჩენილია საფლავი ბავშვის ჩონჩხით.
1978 წელს მღვიმემ მიიღო „პირველყოფილი არქიტექტურის უნიკალური ძეგლის“ სტატუსი, მღვიმის შესასვლელი ჩაიკეტა, ხოლო კორიდორი გადატიხრეს რკინის ცხაურით. 1999 წლიდან მღვიმე სარეკრეაციო ობიექტი გახდა და ახლა გახსნილია ტურისტებისათვის.
გამოქვაბულის სახელი მომდინარეობს სოფელ ახშტირიდან. 2013 წელს მღვიმე გახდა მულტიმედიური პროექტ-კონკურსის „რუსეთის 10 ვიზუალური სიმბოლო“ ნომინანტი.
2017 წლის აგვისტოს მდგომარეობით შესვლა ფასიანია და ღირს 200 რუბლი მოზარდებისთვის, ხოლო 100 რუბლი - ბავშვებისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კრასნოდარის მხარეში კატეგორია:რუსეთის მღვიმეები
გროზნოს მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი
გროზნოს მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი (Храм Михаила Архангела) —  მართლმადიდებლური ტაძარი გროზნოში. აგებულია XIX საუკუნეში.
მთავარანგელოზის ეკლესიის ანსამბლი წარმოადგენს არქიტექტურის ძეგლს და იმყოფება სახელმწფოს დაცვის ქვეშ ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭოს 1988 წლის 25 ნოემბრის № 413 დადგენილების შესაბამისად. ჩეჩნეთის პირველი ომის დაწყებამდე ჩეჩნეთ-ინგუშეთში ორი მოქმედი მართლმადიდებელი ტაძრიდან ერთ-ერთი.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მახაჩყალის ეპარქიას.
ისტორია
ტაძარი დააარსეს თერგის კაზაკებმა XIX საუკუნის დასასრულს. ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს 1868 წელს და დაასრულეს 1890 წელს. ტაძრის კურთხევა კი მოხდა 1892 წელს. შენობა ააგეს ბუნებრივი ქვით საზგადოებრივი შემოწირულობის თანხებით.
2004 წელს ტაძრის შენობა ნაწილობრივ აღადგინეს რუსეთის ფედერაციის თავდაცვის სამინისტროს ფინანსებით. მოგვიანებით რუსეთის მშენებლობის ფონდიდან გამოიყო ფინანსები ტაძრის მშენებლობისათვის. მშენბელობა მიმდინარეობდა ჩეჩნეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტ ალი ალხანოვისა და პრემიერ-მინისტრ რ. ა. კადიროვის დაფინანსებითა და ორგანიზებით.
რეკონსტრუქციის შემდეგ ტაძარი აკურთხეს 2009 წლის 26 აპრილს. ცერემონიალში მონაწილეობდა ფედერაცის საბჭოს ვიცე-სპიკერი ალექსანდრე ტორშინი.
2018 წლის 19 მაისს ერთ-ერთი ღამისთევის რიტუალის დროს ტაძარზე მოხდა თავდასხმა. დაიღუპა ერთი მაცხოვრებელი და ორი პოლიციელი. ტერორისტების ლიკვიდაციის ოპერაციას თავად რამზან კადიროვი ხელმძღვანელობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გროზნოს ღირსშესანიშნაობები
ჩემი (ვილა)
ვილა „ჩემი“ — XX საუკუნის დასაწყისის არტ-ნუვოს სტილის ვილა სოხუმში, ქალაქის ღირსშესანიშნაობა. არქიტექტურული ძეგლი აიგო 1905 წელს. თბილისელი არქიტექტორის, ვილჰელმ-ფრანც კოვალსკის პროექტით. დგას სოხუმის მთის ფერდობზე, დღევანდელ ლასურიას ქუჩაზე. 1918 წლამდე, გარდაცვალებამდე, მისი ბინადარი იყო საზოგადო მოღვაწე, თავადი გიორგი შარვაშიძე. შემდეგ ის მემკვიდრეობით მიიღო მისმა ძმისშვილმა, მხატვარმა ალექსანდრე შარვაშიძემ, სადაც ეს უკანასკნელი 1919 წლის თებერვლამდე ცხოვრობდა, პარიზში წასვლამდე. შენობა ავარიულია, მისი მხატვრული ღირებულება – შელახული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოხუმის არქიტექტურა
სოფია ხოტეკი
სოფია ხოტეკი (Sophie Chotek; დ. 1 მარტი, 1868, შტუტგარტი, ვიურტემბერგის სამეფო — გ. 28 ივნისი, 1914, სარაევო, ავსტრია-უნგრეთის იმპერია) — ჩეხი არისტოკრატი ხოტეკების გვარიდან. ერცჰერცოგ ფრანც ფერდინანდის მეუღლე და ავსტრია-უნგრეთის ტახტის მემკვიდრე. იგი გავრილო პრინციპიმ ქმართან ერთად მოკლა სარაევოში ვიზიტისას. ეს მოვლენა ცნობილია როგორც „სარაევოს მკვლელობა“ და სწორედ ეს იქცა პირველი მსოფლიო ომის დაწყების საბაბად.
ადრეული ცხოვრება
სოფია დაიბადა 1868 წლის 1 მარტს შტუტგარტში, ვიურტემბერგის სამეფოში. იგი იყო ბოჰემიელი არისტოკრატის, გრაფ ბოჰუსლავ ხოტეკ ფონ ხოტკოვ უნდ ვოგნინისა და მისი მეუღლის, გრაფინია ვილჰელმინა კინსკის მეოთხე ქალიშვილი. მამამისი ბოჰემიის ელჩი იყო ვიურტემბერგის კარზე, რის გამოც მან და მისმა დედმამიშვილებმა ბავშვობა გერმანიაში გაატარეს.
როდესაც სოფიამ განათლების მიღება დაასრულა იგი გახდა ტეშენის ჰერცოგის, ერცჰერცოგ ფრიდრიხ ავსტრიელის მეუღლის, ერცჰერცოგინია იზაბელა კროის სეფექალი, რის გამოც ვენაში, ავსტრიის საიმპერატორო კარზე გადასახლდა.
ფრანც ფერდინანდთან შეხვედრა
მარცხნივ|მინი|296x296პქ|სოფია ახალგაზრდობაში ცნობილია, რომ სოფია ფრანც ფერდინანდს პირველად 1894 წელს, პრაღაში გამართულ ბალზე შეხვდა. ფრანც ფერდინანდი, რომელიც სამხედრო სამსახურს პრაღაში გადიოდა, ხშირად სტუმრობდა თავისი ბიძაშვილის, მაშასადამე ჰერცოგი ტეშენის სასახლეს, სადაც მსახურობდა სოფიაც. თავიდან ფრანც ფერდინანდს ფრიდრიხის ასული, ერცჰერცოგინია მარია კრისტინა შეუყვარდა. ჰერცოგინია იზაბელა მათ ქორწინებას მხარს უჭერდა, რასაც ნიშნობაც მოჰყვა. მოგვიანებით, როდესაც ფრანც ფერდინანდი ჩოგბურთს თამაშობდა იზაბელამ მისი დალუქული სკივრი გახსნა, რომელშიც მარია კრისტინას ფოტოებს მოელოდა, მაგრამ ერცჰერცოგს იქ სოფიას ფოტოები ჰქონდა შენახული, რასაც მოჰყვა სამეფო სკანდალი.
1889 წელს, მას შემდეგ რაც იმპერატორ ფრანც იოზეფ I-ის ერთადერთმა ვაჟმა, ერცჰეროცგმა რუდოლმა თავი მოიკლა და 1896 წელს ფრანც იოზეფის მამაც გარდაიცვალა, იგი ავსტრია-უნგრეთის ტახტის პირველი მემკვიდრე გახდა. ამრიგად, მათ ქორწინება არ შეეძლოთ, ვინაიდან ტახტის მემკვიდრეს უბრალო წარჩინებულზე დაქორწინება არ შეეძლო. იმისათვის, რომ ქალი ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელებისათვის სასურველი სარძლო ყოფილიყო, იგი აუცილებლად ევროპის რომელიმე, იმდროინდელი მმართველის შვილი უნდა ყოფილიყო. მიუხედავად იმისა, რომ ხოტეკები XIV საუკუნიდან მოყოლებული არისტოკრატები იყვნენ, ისინი არ იყვნენ დინასტიური რანკის წარმომადგენლები. თუმცაღა აღსანიშნავია, რომ სოფია გერმანიის მეფე რუდოლფ I ჰაბსბურგის დის შთამომავალი იყო.
ქორწინება
მინი|312x312პქ|სოფია და ფრანც ფერდინანდი შვილებთან ერთად 1899 წელს საიმპერატორო ოჯახის წევრების (უმეტესწილად ერცჰერცოგინია მარია ტერეზა პორტუგალიელის გავლენით, რომელიც ფრანც ფერდინანდის დედინაცვალი იყო) გავლენით ფრანც იოზეფ I-მა წყვილს ქორწინების ნება დართო. ამასთან ერთად ფრანც ფერდინანდს შეუნარჩუნდა ტახტის მემკვიდრის მდგომარეობა, სოფიას კი თანასწორი ქორწინებისათვის შესაბამისი წოდება, ჰოენბურგის ჰერცოგინიობა მიენიჭა. მიუხედავად ასეთი გამონაკლისისა, მისი ტახტზე ასვლის შემდეგ სოფია ვერ გახდებოდა დედოფალი და მასთან შეძენილ შვილებს ერთმეოდათ მემკვიდრის წოდება.
1900 წლის 1 ივნისს ჰოფბურგის სასახლეში ფრანც ფერდინანდი და სოფია დაქორწინდნენ. იმავე წლის 28 ივნისს კარდინალისა და იმპერატორის გავლენით ერცჰერცოგმა ხელი მოაწერა დოკუმენტს, რომლის მიხედვითაც სოფია მის მორგანატიკულ ცოლად ცხადდებოდა, ანუ იგი ვერასოდეს გახდებოდა დედოფალი, მათ შვილებს კი ერთმეოდათ მემკვიდრეობის უფლება. მათ ქორწინებას პროტესტის ნიშნად არც იმპერატორი და არც ფრანც ფერდინანდის ძმები არ დასწრებიან. საიმპერატორო ოჯახიდან მათ ქორწინებას მხოლოდ ფრანც ფერდინანდის დედინაცვალი, ერცჰერცოგინია მარია ტერეზა პორტუგალიელი და მისი ორი ქალიშვილი დაესწრო.
თოთხმეტწლიანი ქორწინების განმავლობაში სოფიას არ გაუზიარებია ქმრის წოდება, რანკი და პრივილეგიები, რაც მას, როგორც მის კანონიერ მეუღლეს შეეფერებოდა. მისი მდგომარეობა საიმპერატორო კარზე დამამცირებელი იყო, რის გამოც სოფია ხშირად უშლიდა ხელს ფრანც ფერდინანდს, როგორც ტახტის მემკვიდრეს. ამის მიუხედავად, ზოგიერთმა ევროპელმა მონარქმა მათი ქორწინება თანასწორად სცნო, მაგალითად, 1913 წლის ნოემბერში, ლონდონში ვიზიტისას ისინი დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ V-მ და დედოფალმა მარია ტეკელმა თბილად მიიღეს.
მიუხედავად ყველაფრისა, მათი ქორწინება ბედნიერი და მყარი იყო, რომელშიც სოფიამ ერთი გოგონა და ორი ვაჟი გააჩინა.
მკვლელობა
მარცხნივ|მინი|368x368პქ|გავრილო პრინციპის მიერ ფრანც ფერდინანდისა და სოფია ხოტეკის მკვლელობა 1914 წელს ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის გუბერნატორმა ოსკარ პოტიერეკმა ახალი სამხედრო მანევრების სანახავად მიიწვია სარაევოში. მისი დაბალი სტატუსის გამო, ჩვეულებრივ სოფიას ქმართან ერთად ოფიციალურ ვიზიტებში მონაწილეობა ეკრძალებოდა, მაგრამ ამ შემთხვევაში ერცჰერცოგი როგორც სამხედრო მეთაური ისე იყო მიწვეული და არა როგორც ტახტის მემკვიდრე, რის გამოც მას ცოლი თან გაჰყვა. 1914 წლის 28 ივნისის შუადღეს, ვიზიტის მესამე და საბოლოო დღეს, ვენაში გამგზავრებამდე წყვილმა ახალი მუზეუმის დათვალიერება გადაწყვიტა. ეს დღე მათი ქორწინების მეთოთხმეტე წლისთავს დაემთხვა. მათ იცოდნენ, რომ ეს მგზავრობა საშიში იყო, რადგან ჯერ კიდევ დილით, 28 ივნისის დილის 10:10 საათზე ნედელიკო კაბრინოვიჩმა მათ მანქანაში ხელყუმბარა შეაგდო. ბომბმა თოთხმეტი ადამიანი იმსხვერპლა, მაგრამ მძღოლის დამსახურებით ერცჰერცოგი და სოფია გადარჩნენ.
ცნობილია, რომ მუზეუმში გასვლამდე ერცჰერცოგმა პოლიციის უფროსს ჰკითხა: „თქვენი აზრით, სარაევო მკვლელებითაა სავსე?“. ამაზე მან დადებითი პასუხი მიიღო, რის გამოც მათ სთხოვეს უსაფრთხოების მიზნით ორსული სოფია მაინც დარჩენილიყო მერიის შენობაში. ამაზე მათ სოფიასგან ასეთი პასუხი მიიღეს: „სანამ დღეს ერცჰერცოგი პუბლიკაში იქნება, მე მას არ მივატოვებ.“
ქალაქის ცენტრში გავლისგან თავის ასარიდებლად მათი მარშუტი შეცვალეს. ცნობილია, რომ ამ დროს მძღოლმა გზის შესამოკლებლად ლათინური ხიდისკენ გადაუხვია. ისტორიული ცნობებით სწორედ აქ, კუთხის საცხობთან იდგა ერთ-ერთი შეთქმული გავრილო პრინციპი, რომელმაც მათი თანმხლების, ოსკარ პოტიორეკის ხმა გაიგო, რომელიც მძღოლს უყვიროდა: „რა არის ეს? ეს არასწორი გზაა! ჩვენ აპელის ქუჩაზე უნდა გაგვევლო!“.
დაკრძალვა
სოფიასა და ფრანც ფერდინანდის ცხედრები მალევე გადაასვენეს ჯერ ტრიესტში, იქიდან კი ვენაში. გადასვენება სწრაფმავალი მატარებლით განხორციელდა. ცერემონია ჰოფბურგის სასახლეში შედგა, რომელსაც მთელი საიმპერატორო ოჯახი დაესწრო. ერცჰერცოგი და ჰერცოგინია მათი ანდერძის თანახმად დაკრძალეს არტშტეტენის სასახლეში, ჰაბსბურგთა საზაფხულო სახლში. დღეისათვის ეს სასახლე მათ მემორიალადაა გადაკეთებული. ცენტრი|მინი|839x839პქ|არტშტეტენის სასახლე, სამლოცველო, მათი საფლავი და მემორიალი 2012 წლის მდგომარეობით
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1868 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1914 კატეგორია:მოკლული მონარქები კატეგორია:ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელები კატეგორია:ტახტის მემკვიდრეები რომლებმაც ვერ შეძლეს ტახტზე ასვლა
ვაჟა-ფშაველას გამზირი
ვაჟა-ფშაველას გამზირი — გამზირი თბილისში,   საბურთალოსა და ვაკის რაიონებში (საბურთალო). პეკინის გამზირიდან ზურაბ ანჯაფარიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან  წლებში. ადრე კომინტერნის ქუჩა ერქვა. 1961 წელს ვაჟა-ფშაველას სახელი ეწოდა. წარმოადგენს საბურთალოს ცენტრალურ მაგისტრალს. ოთხკილომეტრიანი გამზირი განაშენიანებულია საცხოვრებელი და საზოგადოებრივი-საყოფაცხოვრებო დანიშნულების შენობებით: საქართველოს საისტორიო არქივი, ნ. ყიშიძის სახელობის ცენტრალური საუნივერსიტეტო კლინიკა, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სასწავლო-სამეცნიერო კომპლექსი, მრავალსართულიანი საცხოვრებლები სახლები. გამზირი დასრულებულია ბუნებრივ ამფითეატრზე შეფენილი სამეცნიერო ქალაქით, რომელიც მოიცავს მრავალ სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულებას, ინსტიტუტს, ლაბორატორიას.
გამზირის ორივე მხარეს, სიღრმეში, განლაგებულია საცხოვრებელი კვარტლები. გამზირზე დგას წმინდა მარიამ ღვთისმშობლის ტაძრად  მიყვანების, წმინდა ნინოსა და წმინდა ბარბარეს ეკლესიები. 1973 წელს დაიდგა ვაჟა-ფშაველას ძეგლი (მოქანდაკე გიორგი ოჩიაური, არქიტექტორები: რ. კიკნაძე, თ. მიქაშავიძე), რამაც ახალი საცხოვრებელი რაიონის განაშენიანებას თავისებური იერი მიანიჭა. გამზირზე დგას ივანე თარხნიშვილის (მოქანდაკე კონსტანტინე მერაბიშვილი) ძეგლი, დავით ბოლქვაძის (მოქანდაკე ბ. სულხანიშვილი) და არჩილ გელოვანის (მოქანდაკე მერაბ ბერძენიშვილი, არქიტექტორი გ. მოწონელიძე) ბიუსტები. გამოდის მეტროს სადგურები: „სამედიცინო უნივერსიტეტი“, „დელისი“, „ვაჟა-ფშაველა“ და „სახელმწიფო უნივერსიტეტი“. შესახვევებით უშუალოდ უკავშირდება შალვა ნუცუბისა და სიმონ კანდელაკის ქუჩებს. აქვს 3 შესახვევი, I ჩიხი (ყოფილი განივი ქუჩა).
ლიტერატურა
კატეგორია:ვაკის რაიონის ქუჩები კატეგორია:საბურთალოს რაიონის ქუჩები
იუნგარის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კარუასის პროვინციის რაიონები
ხანუმა
ხანუმა შეიძლება აღნიშნავდეს:
უნიფლორი
უნიფლორი (Uniflor) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 540 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ასტორგის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბუროვდალი
ბუროვდალი  (Burovdal) — სოფელი აზერბაიჯანში, მთიანი შირვანის რეგიონის   ისმაილის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  204  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისმაილის რაიონის სოფლები
ბაჟანი (სინელნიკოვეს რაიონი)
ბაჟანი (Бажани) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს დნიპროპეტროვსკის ოლქის სინელნიკოვეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 240 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინელნიკოვეს რაიონის სოფლები
ჰეისის ოლქი (ტეხასი)
ჰეისის ოლქი (Hays County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. სან-მარკოსი. შეიქმნა 1848 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
დერვიში აფეთქებს პარიზს
დერვიში აფეთქებს პარიზს (Dərviş Parisi partladır) — საბჭოთა აზერბაიჯანული კინოკომედია. ფილმი გადაღებულია აზერბაიჯანელი მწერლის მირზა ფათალი ახუნდოვის პიესის მოტივებზე («მუსია ჟორდანი - ბოტანიკოსი და დერვიში მასთალი შაჰი». პრემიერა სედგა 1978 წლის ივნისში (მოსკოვი). ფილმის მოქმედება ხორციელდება XIX საუკუნის ნახევარში ყარაბაღის სახანოში. ფრანგ ბოტანიკოს ჟორდანს, რომელიც სტუმრობდა წარმატებულ მიწადმფლობელ გათამხან აღასთან, სურს საფრანგეთში წაიყვანოს ცნობისმოყვარე და ნიჭიერი მოწაფე შაჰბაზ ბეგი, რათა მან მიიღოს განათლება. მაგრამ ბნელი ნათესავები დასახმარებლად იწვევენ ჯადოქარ დერვიშს.
კატეგორია:1976 წლის ფილმები კატეგორია:პიესებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:აზერბაიჯანულენოვანი ფილმები
იარუმაიოს რაიონი
იარუმაიოს რაიონი (Distrito de Yarumayo) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის უანუკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 000 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 734 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 44 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 62.3 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:უანუკოს პროვინციის რაიონები
ოქროს გლობუსის 59-ე დაჯილდოება
ოქროს გლობუსის 59-ე დაჯილდოება გაიმართა 2002 წლის 20 იანვარს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოქროს გლობუსი
ბუინუზი
ბუინუზი (Buynuz) — სოფელი აზერბაიჯანში, მთიანი შირვანის რეგიონის   ისმაილის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  597  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისმაილის რაიონის სოფლები
ოსოგოვო
ოსოგოვო (Осого́во; Осого́во) — მთის მასივი სამხრეთ-დასავლეთ ბულგარეთსა და ჩრდილო-აღმოსავლეთ მაკედონიაში. მასივის სიგრძე დაახლოებით 100 კმ-ია, ხოლო სიგანე დაახლოებით 50კმ. უმაღლესი წერტილია — მწვერვალი რუენი.
მთიან მასივს სახელწოდება ისტორიულ-გეოგრაფიულ ოლქ ოსოგოვიიდან მომდინარეობს. ოსოგოვოში ასევე მდებარეობს კიდევ ერთი ისტორიულ-გეოგრაფიული ოლქი — პიიანეცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის მთები კატეგორია:მაკედონიის მთები
კლარჯეთი (მრავალმნიშვნელოვანი)
არსებითი სახელი კლარჯეთი შეიძლება აღნიშნავდეს შემდეგს:
ვორონცოვის მღვიმე
ვორონცოვის მღვიმე (Воронцовская пещера) — მღვიმე რუსეთში, კრასნოდარის მხარეში. მდებარეობს ვორონცოვის ქედზე, მდინარე კუდეფსთის ზემო დინებაში, ქალაქ სოჭის ხოსტინის რაიონში. მღვიმე შედის ვორონცოვის მღვიმეთა სისტემის შემადგენლობაში. მღვიმის სახელი მომდინარეობს ახლოს მდებარე ამავე სახელწოდების სოფლის სახელიდან.
აღწერა
ვორონცოვის მღვიმე გამომუშავებულია ზედაცარცულ შრეებრივ კირქვებში, თუმცა რიგ მონაკვეთში შეჭრილია ქვეფენილ არაკარსტვად დანალექებში. აქვს 10-ზე მეტი შესასვლელი, მდებარეობს მდინარე კუდეფსთის ხეობის გვერდებზე, ზღვის დონიდან 419-720 მეტრზე.
ინტენსიური დანაპრალების ზონებში განვითარებულია ჩამონაზვავის ტიპის კამერები. ეს დარბაზებია: სიჩუმის, დათვის, ოვალური, პრომეთეს გროტის და სხვა. ამ დარბაზების ჭერი და იატაკები დანაწევრებულია ნაპრალებით. დიდ დარბაზში მიწისქვეშა მდინარეებში დევს 50 მ³ მოცულობის კირქვული ლოდები. ჩამონაზვავ დარბაზებს ცვლის დარბაზები, რომლებიც მოფარდაგებულია ნაღვენთი წარმონაქმნებით: სტალაქტიტებით, სტალაგმიტებითა და კოლონებით. ზოგიერთი სტალაქტიტის სიგრძე რამდენიმე მეტრია.
მღვიმის ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი დარბაზია საესტრადო (ან ჭაღოვანი) დარბაზი. მისი სიგანეა 8-9 მეტრი, სიგრძე კი — 20 მ. მასში მდებარეობს უცნაური ფორმის სტალაგმიტები, სტალაქტიტები და სხვა კარსტული წარმონაქმნები.
პრომეთეს მღვიმე ყველაზე გრძელი დარბაზია ვორონცოვის მღვიმეში, მისი სიგრძე აღწევს 120 მეტრს.
ოფიციალური ექსკურსიები მღვიმის ტერიტორიაზე დაიწყო 2000 წლიდან. ამჟამად მღვიმეში დაგებულია საექსკურსიო ბილიკები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კრასნოდარის მხარეში კატეგორია:რუსეთის მღვიმეები
ლუკა არბორი
ბიოგრაფია
ლუკა არბორი დაიბადა 1486 წლის 14 სექტემბერს. იგი თავისუფლად ფლობდა ძველ საეკლესიო სლავურ, პოლონურ და ლათინურ ენებს, რამდენჯერმე იყო არმიის მეთაური. იგი გახლდათ კირსტეატ ანასტასი არბორის ვაჟი. ლუკას ჰყავდა ძმა, პიტარ იონი და და, ანუშკა, რომელიც მოგვიანებით ცოლად გაჰყვა ბოიარ კრასნეჟზს. კირსტეა ბოლომდე მთავრის ერთგული დარჩა. იგი  მოკლეს 1476 წელს ოსმალეთის არმიის შემოსევის დროს.
მოღვაწეობა
მინი|სამთავროს სასახლის ნაშთები და არბორის სიკვდილით დასჯის ადგილი ჰარლაუში ლუკა არბორმა მნიშვნელოვანი თანამდებობა დაიკავა 1486 წელს მოლდოვის მთავრის შტეფან III დიდის მმართველობის დროს. ის დიდი ხნის განმავლობაში სუჩავას კასტელანი გახლდათ. ხსენებული თანამდებობა აერთიანებდა სამხედრო და ადმინისტრაციულ ფუნქციებს დიპლომატიურ საქმიანობასთან ერთად. ლუკა არბორმა 1497 წელს მოახდინა სუჩავას დაცვის ორგანიზება პოლონეთის არმიის შემოსევის დროს. როგორც მხედართმთავარი, 1502 წელს იგი მონაწილეობდა მოლდოვის მიერ  პოკუტიას ოკუპაციაში. ლუკას შეარქვეს  "ლუკა-ვლახი". იგი  ემსახურებოდა შტეფან III-ს მნიშვნელოვან დიპლომატიურ თანამდებობებზე პოლონეთში და მოსკოვის დიდ საჰერცოგოში. 1505 წელს არბორი   მოლდოვის ტახტის პრეტენდენტი იყო. ამავე დროს,   შტეფან III-ის, ვაჟის ბოგდან III-ს სამსახურში იყო, რომელსაც მისი დახმარება დასჭირდა მოლდოვა-პოლონეთის შეტაკებების დროს. მარცხის მიუხედავად, ლუკა  არბორი ინარჩუნებდა  პოლიტიკურ პოზიციებს. ის აგრეთვე გახლდათ ბოგდანის ვაჟის — შტეფანე IV, „შტეფანიცას“ მასწავლებელი. არბორმა საკუთარი ქვეყანა შეარიგა პოლონეთთან, რომელმაც  1518 წლის აგვისტოში გაიმარჯვა ყირიმის სახანოს წინააღმდეგ წამოწყებულ ომში.
1496-1497 წლებში არბორი თან ახლდა მოსკოვის დესპანს ივან ოსჩირინს, რომელიც მოსკოვიდან მოლდოვაში გაემგზავრა. ეს მისია მოლდოვას, მოსკოვსა და ლიტვას შორის მაღალი დონის ურთიერთობის ნაწილი იყო. მისიის მიზანი გახლდათ ლიტვის დიდი ჰერცოგის ალექსანდრე იაგელონჩიკის დაყოლიება, გაეწყვიტა ალიანსი პოლონეთთან. როდესაც 1497 წელს პოლონეთი შეიჭრა მოლდოვის ტერიტორიაზე და ალყა შემოარტყა სუჩავას,  ლუკა არბორმა ორგანიზება გაუწია  დედაქალაქის დაცვას.
ლუკა არბორს თავი მოჰკვეთეს აპრილში ჰარლაუს სამთავროს კარზე 1523 წელს. მისი საოჯახო რეზიდენცია კონფისკაციას დაექვემდებარა და სახელმწიფოს გადაეცა.
განსასვენებელი ადგილი
მინი|არბორის ეკლესიის ფრესკა მარცხნივ|მინი|ლუკა არბორის გერბი, მისი ეკლესიის რელიეფის მიხედვით წმინდა იოანე  ნათლისმცემლის  სახელობის ეკლესია— არბორის ეკლესია გახლავთ მართლმადიდებლური ეკლესია, რომელიც მდებარეობს რუმინეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. ნაგებობა  სწრაფად აშენდა,  1502 წელს სოფელ არბორში. იმ ტერიტორიაზე, რომელიც ეკუთვნოდა ლუკა არბორს, შტეფან III დიდის ჰეტმანს. ეკლესია ამჟამად   სუჩავას რაიონს ეკუთვნის. იგი ერთ-ერთია  მოლდოვის რვა ეკლესიიდან, რომელიც რუმინეთიდან იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაშია შესული.
შიდა ფრესკები მხოლოდ 1523 წელს დასრულდა, ხოლო გარე ფრესკები 1541 წელს შეუკვეთა  ლუკას შვილიშვილმა ანამ. ეკლესია ქვებითაა ნაგები. მას აქვს სწორკუთხა ფორმა და დამახასიათებელი წაგრძელება გვერდითი კედლების დასავლეთით, რომლებიც ბოლოვდება თაღით, რომელიც, როგორც ჩანს, სამრეკლოს ფუნქციას ასრულებდა. ამ ხუროთმოძღვრულ ძეგლს ღირებულებას ანიჭებს 1503-1504 წლების შიდა მხატვრობა, აგრეთვე 1538 წლის ოსმალთა შემოსევის შემდეგ ოსტატი დრაგოსინის (1541 წ.) ( მღვდელი კომანის ვაჟი ქალაქ იასიდან) მიერ შესრულებული გარე მხატვრობა. მხატვრობა ამჟამად დაზიანებულია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 25 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1486 კატეგორია:გარდაცვლილი 1523 კატეგორია:მოლდაველი მხედართმთავრები კატეგორია:მოლდაველი დიპლომატები კატეგორია:მოლდაველი პედაგოგები კატეგორია:მოლდაველი სახელმწიფო მოღვაწეები კატეგორია:მოლდაველი პოლიტიკოსები
ბაჟანივკა
ბაჟანივკა (Бажанівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქის პრილუკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 135 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრილუკის რაიონის სოფლები
ჩანდაჰარი
ჩანდაჰარი (Çandahar) — სოფელი აზერბაიჯანში, მთიანი შირვანის რეგიონის   ისმაილის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  155  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისმაილის რაიონის სოფლები
მარია პერინი
მარია პერინი (Maria Perini; დ. 10 მარტი, 1873, ტურინი, იტალია ― გ. 1939, ნიცა, საფრანგეთი) — იტალიელი ბალერინა, ბალეტმაისტერი და  ქართული საბალეტო სკოლის ფუძემდებელი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ჩრდილოეთ იტალიაში, ქალაქ ტურინში. დაამთავრა ტურინის სამეფო ოპერის საბალეტო სკოლა (1890). მარია პერინი წარმატებით გამოდიოდა ისეთ ცნობილ მოცეკვავეებთან ერთად, როგორიც იყვნენ: პ. ლენიანი, ე. ჩეკეტი (აღსანიშნავია, რომ ჩეკეტი შემდგომში გარკვეული ხანი (1892-1902), ასწავლიდა პეტერბურგის სამეფო ბალეტის სკოლაში და მისი მოსწავლეები იყვნენ შემდგომში დიდი მოცეკვავეები: ა. პავლოვა, ვ. ნიჟინსკი, მ. ფოკინი, ო. პრეობრაჟენსკაია და სხვა). 1891 წელს პერინი თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში სოლისტად მოიწვიეს. ქართველ მაყურებლის წინაშე პირველად სწორედ პერინიმ შეასრულა 32 ფუეტე და აჩვენა საბალეტო მოძრაობების ვირტუოზული შესრულება. 1897-1907 წლებში მ. პერინი თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის პრიმა-ბალერინა იყო, ხოლო შემდეგში აქტიურ საკონცერტო და პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა. პერინის სახელთანაა დაკავშირებული ქართული საბალეტო სკოლის საფუძვლის ჩაყრა. კლასიკური ცეკვის შესწავლის მისეულმა მეთოდმა, თაობებმა რომელიც მან აღზარდა, მყარი საფუძველი მოამზადა ქართული ბალეტის ჩამოყალიბებისათვის.
პერინის საბალეტო სტუდია
1922 წელს, თბილისში, კომენდანტის ქუჩაზე, კომერსანტ არშაკუნის სახლში დაარსდა საქართველოს სამხატვრო აკადემია. ამავე შენობის ფლიგელში, 1937 წლამდე განთავსებული იყო აკადემიის პროფესორის, მხატვარ ჰენრიკ გრინევსკის სახელოსნო და მისი მეუღლის, შესანიშნავი იტალიელი მოცეკვავის მარია პერინის საბალეტო სტუდია.
ჰენრიკ გრინევსკიმ, წარმოშობით პოლონელმა, სამხატვრო განათლება ფლორენციაში მიიღო. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ ის დ. ჩუბინაშვილთან, ი. ნიკოლაძესთან, ე. ლანსერესთან, ა. კალგინთან და სხვებთან ერთად, თბილისის სამხატვრო აკადემიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი გახდა. გრინევსკის მეუღლემ - მარია პერინიმ 1916 წელს, თბილისში კლასიკური ცეკვების პირველი ქორეოგრაფიული სტუდია გახსნა, სადაც დაიდგა საინტერესო საბალეტო წარმოდგენები: დელიბის „კოპელია“, საცეკვაო აქტი მეტერლინკის „ლურჯი ფრინველიდან“. პერინის სტუდიაში აღიზარდა ქართული საბალეტო ხელოვნების მრავალი გამოჩენილი ოსტატი: დიმიტრი და ირინა ალექსიძეები, მარია ბაუერი, სოლომონ (სოლიკო) ვირსალაძე, ნინო რამიშვილი, ვახტანგ ჭაბუკიანი, ილიკო სუხიშვილი, ელენე ჩიკვაიძე, მარია კაზინეცი, ელენე გვარამაძე და სხვები.