cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯამ საკი
ბრძოლა სამხედრო დიქტატურის წინააღმდეგ
მინი|ალან ვუდსი, ლალი ხანი, ჯან საკი ჯამ საკის სამხედრო სასამართლოს მიერ 1970-იანი წლების დასაწყისში მიესაჯა ერთი წლით თავისუფლების აღკვეთა და 15 -ჯერ გამათრახება. მოგვიანებით ის შეუერთდა ავამის ეროვნულ პარტიას და აირჩიეს მის  მდივნად. 1971 წელს მისმა ორგანიზაციამ გამართა მიტინგები ჰაიდარაბადსა და ნავაბშაჰში სამხედრო ხუნტას წინააღმდეგ.
ჯამ საკი მხარს უჭერდა მოძრაობას დემოკრატიის აღდგენისთვის, რომელიც შეიქმნა 1981 წელს მემარცხენე სპექტრის პოლიტიკური პარტიების ალიანსის მიერ და ეწინააღმდეგებოდა გენერალ ზია-ულ-ჰაკის დიქტატურას. იყო მისი პრეზიდიუმის წევრი, როგორც კომუნისტური პარტიის წარმომადგენელი.
სასამართლო პროცესი
1980 წლიდან მუჰამედ ზია-ულ-ჰაქის საომარი რეჟიმი ახორციელებდა რეიდებს კომუნისტებზე, რომლის დროსაც ბევრი პარტიის მუშაკი ტყვედ ჩავარდა; დაკავებულთაგან ნაზირ აბასი  მოკლეს, ხოლო ჯამ საკი პროფესორ ჯამალ ნაკვის, სოჰაილ სანგის, ბადარ აბროს, კამალ ვარსის და შაბირ შართან ერთად 1983 წელს წარსდგნენ  სპეციალური სამხედრო ტრიბუნალის წინაშე  ბრალდებით, რომ ისინი თითქოს "მოქმედებდნენ პაკისტანის იდეოლოგიის წინააღმდეგ“, რომელიც ამზადებდა სოციალისტურ რევოლუციას.
ეს სასამართლო ასევე ცნობილია როგორც „კომუნისტური საქმე“ ან „ჯამ საკის საქმე“. დაცვის მოწმეები იყვნენ პაკისტანის სახალხო პარტიის ხელმძღვანელი ბენაზირ ბჰუტო (რომელიც ხაზს უსვამდა, რომ საკი არ არღვევდა კონსტიტუციას - მუჰამედ ზია-ულ-ჰაკისგან განსხვავებით), ბელოჩისტების ლიდერი მირ გჰაუს ბუქს ბიზენჯო,  აბდულ ვალი ხანი, ტაჰირა მაჟარ ალი ხანი, მაირაჯ მოჰამად ხანი, ფათეჰიაბ ალი ხანი, მაულანა შაჰ მოჰამედ ამროტი, ჟურნალისტები მანჰაჯ ბურნა, შეიხ ალი მოჰამამ, შეიხი აზიზი, იქბალ ჯაფრი, სტუდენტთა ლიდერი ჰასილ ბესინჯო და სხვები.
საკის და მის ორ თანამებრძოლს 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს. მათ აწამებდნენ სასტიკი მეთოდებით, შემდეგ იგი გაგზავნეს სამხედრო ბანაკში ლაჰორის ფორტში, სადაც დაკითხეს დაზვერვის აგენტებმა; მან 7 წელი გაატარა  საკანში მარტომ. საერთაშორისო სოლიდარობის კამპანიის ზეწოლის ქვეშ, იგი გაათავისუფლეს 1986 წლის 10 დეკემბერს.
ტროცკიზმის იდეებთან დაახლოება
თავისუფლებაზე ყოფნის  დროს იმოგზაურა გერმანიაში, შვედეთში, დანიაში, დიდ ბრიტანეთსა და სსრკ-ში. 1990-1991 წლებში იყო პაკისტანის კომუნისტური პარტიის გენერალური მდივანი. ამ უკანასკნელის დაშლის შემდეგ, საბოლოოდ შეუერთდა ტროცკისტურ ჯგუფს "ბრძოლა".
წიგნები და აღიარება
ჯამ საკი ასევე ცნობილია როგორც ავტორი რომანისა "კაჰორი ჰიჯანი", წიგნი სინდში სტუდენტური მოძრაობის შესახებ "Sind Ji Shagrid Tahrik" და მისი სასამართლო გამოსვლები სპეციალურ სამხედრო სასამართლოებში გამოიცა წიგნის ფორმატში (ურდუზე და სინდჰის ენაზე) სათაურით "Tareekh Moonkhay na". wesarreendi“ და Zameer ke Qaidi. 2009 წელს მიენიჭა გამორჩეული ჯილდო მშრომელთა   სამუშაო პირობების გაუმჯობესებისა  და ადამიანის უფლებების დაცვისთვის.
გარდაცვალება
ჯამ საკი გარდაიცვალა 2018 წლის 5 მარტს 73 წლის ასაკში თირკმელების უკმარისობით ჰაიდარაბადში, სინდში. იგი დაკრძალეს ბაბან შაჰის სასაფლაოზე ჰაიდარაბადში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 31 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:პაკისტანელი რევოლუციონერები კატეგორია:პაკისტანელი კომუნისტები კატეგორია:პაკისტანელი ტროცკისტები
არევალილიო
არევალილიო (Arevalillo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ელ-ბარკო-დე-ავილა-პიედრახიტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 15 კმ². მოსახლეობა — 67 კაცი (2021 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ავილის მუნიციპალიტეტები
სატუბა
სატუბა (Satuba) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 604 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 42 559 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 343.15 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალაგოასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ოლფაქტოფილია
კატეგორია:პარაფილიები
ლეკური
ლეკური, „უვადო ხმალი“ (საბა), რომელსაც ტარზე „ხრმლის ჯვარედი“ არ ჰქონდა (ამ ჯვარედს არ წარმომავლობით და არც დანიშნულებით ჯვრის გამოსახულებასთან საერთო არ აქვს). ლეკურს ამზადებდნენ უმთავრესად ლეკი მეიარაღე-ხელოსნები, ხმლის სხვა ცნობილ სახეობებთან ერთად ლეკური გავრცელებული იყო მეტწილად ჩრდილოეთ კავკასიაში, ნაწილობრივ საქართველოში (იმერეთი). უვადო ხმალი, როგორც მკვეთლი იარაღი, თავისი საბრძოლო თვისებებით ვადიან ხმალზე ნაკლებად ფასობდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხმლები
ალპური მსროლელები
მინი|გერმანელი ალპური მსროლელები. 1941 წელი ალპური მსროლელები — იტალიისა და საფრანგეთის არმიებში მთებში ბრძოლისათვის განკუთვნილი სპეციალური ნაწილები (შენაერთები). დაკომპლექტებულია უმთავრესად მთიელებით. მეორე მსოფლიო ომის დროს სსრკ-გერმანიის ფრონტზე მოქმედებდა იტალიის 3 ალპური დივიზია, რომელიც საბჭოთა ჯარებმა გაანადგურეს. 1968 წელს იტალიის სახმელეთო ჯარის შემადგენლობაში შედიოდა 2 სამთო-ქვეითი დივიზია, 5 ცალკე ალპური ბრიგადა და რამდენიმე ალპური ბატალიონი (ჯგუფი), საფრანგეთის სახმელეთო ჯარებში — რამდენიმე ცალკე ალპური ნაწილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამხედრო დაჯგუფებები
Antiplanes antigone
Antiplanes antigone — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae ოჯახის  ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
სიომარა კასტრო
სიომარა კასტრო (Xiomara Castro) — ჰონდურასელი პოლიტიკოსი. ჰონდურასის პირველი ლედი 2006-2009 წლებში. 2009 წელს დამხობილი პრეზიდენტის მანუელ სელაიას მეუღლე. ჰონდურასის პრეზიდენტი 2022 წლის 27 იანვრიდან.
ბიოგრაფია
სიომარ აკასტრო დაიბადა 1959 წლის 30 სექტემბერს ტეგუსიგალპაში. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ დაასრულა მარია აუსილიადორას ინსტიტუტი და მიენიჭა ხარისხი ბიზნეს ადმინისტრირებაში. 1976 წლის იანვარში ცოლად გაჰყვა მანუელ სელაიას. ქორწილიდან მალევე მათ სახლი იყიდეს კატაკამასში, ოლანჩოს დეპარტამენტი.
პოლიტიკური კარიერა
კატაკამასში კასტრომ ჩამოაყალიბა ჰონდურასის ლიბერალური პარტიის ქალთა ფილიალი და 2005 წლის თებერვლის შიდაპარტიულ არჩევნებში ქმრის მხარდასაჭერად ჩაატარა კამპანია.
როგორც ჰონდურასის პირველი ლედი, კასტრო ხელმძღვანელობდა სოციალური განვითარების პროგრამებს, მუშაობდა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციასთან სხვა პირველ ქალბატონებთან ერთად იმ გამოწვევების გადასაჭრელად, რომლებსაც აწყდებიან აივ ინფიცირებული ქალები.
2013 წელს მონაწილეობა მიიღო საპრეზიდენტო არჩევნებში და დაიკავა მეორე ადგილი 28,85 %-ით, 2017 წლის არჩევნებში მხარი დაუჭირა სალვადორ ნასრალას და გამარჯვების შემთხვევაში გახდებოდა მისი ვიცე-პრეზიდენტი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:ჰონდურასელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ჰონდურასელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ჰონდურასის პრეზიდენტები
თეიმურაზ შარაშენიძე
თეიმურაზ შარაშენიძე (დ. 21 იანვარი, 1992, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, ფოთის „კოლხეთის“ თავდამსხმელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:დიორის ფეხბურთელები კატეგორია:ცხინვალის ფეხბურთელები კატეგორია:საჩხერის ჩიხურას ფეხბურთელები კატეგორია:ლანჩხუთის გურიას ფეხბურთელები კატეგორია:ფოთის კოლხეთის ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
პეკულნეის ტბა
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ტბები
ლეკიანობა
250px|thumb|
დაღესტნელთა შემოსევები XVI საუკუნიდან დაიწყო და თავდაპირველად ეპიზოდურ ხასიათს ატარებდა. აბას I-ის ლაშქრობათა შემდეგ დაღესტნელებმა აღმოსავლეთ კახეთის დაცარიელებულ მიწებზე იწყეს ჩასახლება. აქ, ჭარის, ბელაქნისა და თალის რაიონებში, მათ შექმნეს ე. წ. უბატონო თემები, რომლებიც თავისებურ პლაცდარმად იქცნენ შემდგომი თავდასხმებისათვის. ქართლში მთელ ფეოდალთა შემოსევები XVIII საუკუნის 20-იან წლებში დაიწყო. უფრო გაძლიერდა „ოსმალობისა“ და „ყიზილბაშობის“ დროიდან. XVIII საუკუნის II ნახევრიდან წვრილ-წვრილი თავდასხმები ტერიტორიების დასაპყრობად გამიზნულმა ლაშქრობებმა შეცვალა. ამ მიზნით 1754 წელს მოწყობილი ხუნძახის მფლობელის ნურსალ-ბეგის ლაშქრობა მარცხით დამთავრდა (მჭადიჯვრის ბრძოლა), ასევე დამარცხნენ ლეკები 1755 წელს ყვარლის ბრძოლაში. 1785 წელს ომარ-ხანის ლაშქრობის დროს ქართველები დამარცხდნენ. საქართველოს რუსეთთან შეერთებისა და „საკორდონო ლინიის“ დაარსების შედეგად ლეკიანობა შესუსტდა, ხოლო რუსეთის მიერ დაღესტნის შეერთების შემდეგ საბოლოოდ შეწყდა.
„ლეკიანობას“ ხელს უწყობდა ფეოდალური დაქსაქსულობა საქართველოში. საქართველოში ლეკთა რაზმები ხშირად მოჰყავდათ მეფეებს ფეოდალებთან ან ტახტის პრეტენდენტებთან საბრძოლველად, ფეოდალებს — ერთმანეთის წინააღმდეგ, მათ იყენებდნენ ოსმალები, ყიზილბაშები. ოსმალეთი ხშირად აძლევდა ლეკებს თავშესაფარს თავის ტერიტორიაზე, ამიტომ ისინი ახალციხის მხრიდანაც ესხმოდნენ თავს საქართველოს. ოსმალეთის ტყვეთა ბაზარი გზას უხსნიდა ტყვეებით ვაჭრობას. ფეოდალური ექსპლოატაციით შევიწროებული გლეხი გაურბოდა მებატონეს და თავს აფარებდა „უბატონო“ ლეკებს, იყენებდა მათ საკუთარ მებატონეთა წინააღმდეგაც. ქართველი გლეხი ლეკდებოდა, რადგან „გალეკება“ მისთვის უბატონობას ნიშნავდა. ქართლისა და კახეთის მეფეები ენერგიულად იბრძოდნენ „ლეკიანობის“ ასლაგმავად, მაგრამ ეს ბრძოლა უშედეგო იყო. „ლეკიანობასთან“ საუკუნოვან ბრძოლებში თავდაცვის გარკვეული წესები და ხერხები გამომუშავდა. აგებდნენ ციხე-სიმაგრეებს, ლეკების გადმოსასვლელ გზებზე აკეთებდნენ თხრილებს, აღრმავებდნენ მდინარის ფონებს, კაფავდნენ ლეკების სამალავ ტყეებს და ა. შ. გადამწყვეტი მნიშვნელობა მაინც სამხედრო ძალას ენიჭებოდა, ასეთი საშუალება იყო „ნაპირის ალაგას“ დგომა, „ნაპირის ალაგის“ გამაგრება, ყარაულის დაყენება გზებზე, ხიდებზე, ხეობებში, დაქირავებული ჯარი, „ნოქარი“, ე. წ. „მდევარი“ და რეგულარული ლაშქარი — მორიგე ჯარი. „ლეკიანობამ“ აუნაზღაურებელი ზარალი მოუტანა საქართველოს. მოსახლეობა კატასტროფიულად შემცირდა, ზოგიერთი მხარე მოსახლეობისაგან სრულიად დაიცალა. კულტურული მეურნეობა დაეცა.
ქვასათალი
ქვასათალი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქურთის მუნიციპალიტეტში (ხეთაგუროვის თემი), 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს მდინარეების დიდი ლიახვისა და ტილიანის წყალგამყოფზე. ზღვის დონიდან 1040 მეტრი, ცხინვალიდან 10 კილომეტრი.
არქეოლოგია
სოფელში 1952-1953 წლებში გაითხარა ძვ. წ. XVII-XII საუკუნეების სამაროვანი. შიდა ქართლის 1955 წლის დაზვერვითმა ექსპედიციამ აქ მიაკვლია გვიანი ბრინჯაოს ხანის სამოსახლო გორას. გათხრების დროს აგრეთვე აღმოჩნდა ენეოლითური ფენა და ტიპური ენეოლითური კერამიკა.
სქოლიო
კატეგორია:ხეთაგუროვის თემის სოფლები
Prolasius clarki
Prolasius clarki — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Prolasius-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ალბერტს კვიესისი
მინი|250პქ|ალბერტს კვიესისი ალბერტს კვეისისი (Alberts Kviesis; დ. 22 დეკემბერი, 1881, ტერვეტეს თემი — გ. 9 აგვისტო, 1944, რიგა) — ლატვიელი პოლიტიკოსი და ლატვიის მესამე პრეზიდენტი.
ბიოგრაფია
კვეისისი ტერვეტეში დაიბადა ტერვეტეს თემში. მან ტარტუს უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი 1907 წელს დაამთავრა. ამის შემდეგ, იგი იურისტად მუშაობდა. კვეისისი ლატვიის სახალხო საბჭოს წევრი იყო, რომელმაც 1918 წელს ლატვიის დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. ლატვიის დამოუკიდებლობის შემდეგ იგი პარლამენტის წევრი, მინისტრი და პარლამენტის სპიკერი გახდა. კვეისისი ფერმერთა გაერთიანების პარტიის წევრიც იყო.
1930 წელს იგი ლატვიის პრეზიდენტად აირჩიეს და 1933 წელს იგი ხელახლა, მეორე ვადით იქნა ამავე პოსტზე არჩეული. 1934 წლის 15 მაისს პრემიერ-მინისტრმა კარლის ულმანისმა პარლამენტი დაითხოვა და ავტორიტარული მმართველობა დაამყარა. კვეისისი ულმანის დიქტატურას არ იწოდენდა, თუმცა, არც შეწინააღმდეგებია. კვეისისმა თავის პოსტზე ყოფნის ბოლო ხანები ულმანისის მთავრობის მიერ მიღებული კანონების ხელმოწერებს მოანდომა. როდესაც 1936 წელს მისი პრეზიდენტობის ვადა დასრულდა, ულმანისმა თავი ქვეყნის პრეზიდენტად გამოაცხადა.
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 22 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1881 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1944
გუთები
[[სურათი:Chernyakhov.PNG|300პქ|მინი|გუთების გავრცელების არეალი (მიახლოებით)
გუთები (Gothi, Γότθοι) — გერმანელი ხალხი II—IX საუკუნეები, VIII საუკუნემდე თამაშობდა მნიშვნელოვან როლს ევროპის ცხოვრებაში. ესენი იყვნენ სკანდინავიური წარმოშობის გერმანული ტომები, რომლებიც ლაპარაკობდნენ აღმოსავლეთგერმანულ გუთურ ენაზე (რომლებისთვისაც ეპისკოპოსმა ულფილამ IV საუკუნეში შეიმუშავა გუთური დამწერლობა). ახალი წელთაღრიცხვის პირველ საუკუნეებში მათ შვედეთიდან შავი ზღვამდე და დუნაიმდე განვლეს გზა, და მიაღწიეს რომის იმპერიის ავანპოსტებს.
ადრეული ისტორია
გუთების კონტინენტურ ევროპაში გადასვლის მომენტიდან ისტორიკოსები იწყებენ ხალხთა დიდი გადასახლების ათვლას. გუთების მიერ თანამედროვე პოლონეთის ტერიტორიიდან გამოძევებულმა ვანდალებმა და რუგებმა დაიწყეს გადაადგილება სამხრეთისაკენ, რითაც აიძულებდნენ ადგილობრივ მოსახლეობას დაძრულიყვნენ ხმელთაშუა ზღვისაკენ. აქედან მოდის - ვარვარების პირველი ზეწოლა რომის იმპერიის ჩრდილო-აღმოსავლეთ საზღვრებზე, რომელიც მან იგრძნო მარკუს ავრელიუსის დროს.
გუთების მეხუთე მეფემ (ბერიგის შემდეგ) ფილიმერმა ისინი მოიყვანა დნეპრისპირეთში, სადაც დღევანდელი უკრაინის ტერიტორიაზე გაჩნდა გუთების სახელმწიფო ოიუმი. აქამდე დნეპრისპირეთი ეჭირათ სპალის ტომებს, რომელთა სახელიც შემორჩა სლავურ სიტყვაში „исполин“ - გიგანტი. არქეოლოგიურად გუთების ყოფნას დნეპრისპირეთში შეესაბამება ჩერნიახოვის კულტურა, ხოლო მათი ისტორიის უფრო ადრეულ პერიოდს - ველბარის კულტურა.
წერილობითი წყაროები ოიუმის შესახებ გვიანდელი და არასაიმედოა — იორდანის „გეთიკა“ და სკანდინავური საგები (უპირველეს ყოვლისა, „საგა ჰერვარარის შესახებ“), რომელიც მოგვითხრობს გუთების ჰუნებთან ბრძოლის შესახებ. ერთიანი გუთების სახელმწიფოს დედაქალაქად სკანდინარიულ ფოლკლორში ითვლება ქალაქი დნეპრზე — სიტყვასიტყვით დანპარსტადი. ხარვიორის საგაში დედაქალაქად დასახელებულია „მდინარის სახლი“ — არჰეიმარი.
მიახლოებით 230 წელს გუთები ჩამოვიდნენ შავიზღვისპირეთში. როდესაც გუთებს პირველად რომაელები შეეჯახნენ, გოთები ორ შტოდ გაიყვნენ — აღმოსავლეთ (ოსტგუთები) და დასავლეთ (ვესტგუთები). გუთების ტომების რიცხვს მიეკუთვნებიან ასევე სკირები, ტაიფალები და ყირიმელი გუთები, რომელთაგან შემდეგ გამოეყვნენ გუთები-ტრაპეზიტი ტამანზე.
გუთების ომები
მინი|180პქ|გუთების ბელადი — [[დიდი სასახლე (კონსტანტინოპოლი)|დიდი სასახლის მოზაიკა კონსტანტინოპოლში.]] მინი|180პქ|[[ვესტგუთების გულსაბნევი]]
მეხსიერება გუთებზე
რენესანსის დროს გუთები განიხილებოდნენ როგორც ჰუმანისტები, ბარბაროსული საწყისების მატარებლები, როგორც ანტიკური ცივილიზაციის გამნადგურებლები. „შუა საუკუნეების“ ტერმინის დამკვიდრებამდე ყველაფერი გერმანულ-ბარბაროსული ევროპულ კულტურაში აღინიშნებოდა ეპითეტით „გოთიკური“. აქედან მოდის ტერმინები გოთიკა და გოთიკური შრიფტი, თუმცა შესაბამის მოვლენებს გუთებთან პირდაპირი კავშირი არა აქვთ.
გუთების აღმოსავლეთ ევროპაში ყოფნისას მათ მეზობლებმა სლავებმა გუთური ენიდან გადაიტანეს ბევრი სიტყვა — „хлеб“ პური, „котёл“ ქვაბი, „блюдо“ კერძი,თეფში, „купить“ ყიდვა, „художество“ მხატვრობა, „верблюд“ აქლემი და სხვა (დაწვრილებით იხილეთ ფასმერის ლექსიკონი). გუთების მემკვიდრეობაზე პრეტენზიას აცხადებდნენ შვედეთის მეფეები („სვევების, გუთებისა და ვანდალების მეფეები“), ვესტგუთების შთამომავლებად ასევე თვლიდნენ თავს ესპანელი თავად-აზნაურობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ხალხები კატეგორია:გერმანული ტომები კატეგორია:გადაშენებული ერები კატეგორია:ხალხთა დიდი გადასახლება
არჩეულის ეგნატე ნინოშვილის მუზეუმი
არჩეულის ეგნატე ნინოშვილის მუზეუმი — მუზეუმი ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის სოფელ არჩეულში. კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.
ოფიციალურად გაიხსნა 1950 წლის 18 იანვარს ცნობილი ქართველი მწერლის ეგნატე ნინოშვილის პატივსაცემად. მუზეუმი შედგება ოთხი საგამოფენო დარბაზისაგან. პირველ დარბაზში ნინოშვილის ბავშვობის წლების ამსახველი განყოფილებაა. მეორე დარბაზში გამოფენილია მწერლის მიერ არალეგალური ცხოვრების პირობებში შექმნილი რომანის „ჯანყი გურიაში“ ილუსტრაციები. მესამე დარბაზში ეგნატესა და ნადასი კალანდაძის უიღბლო სიყვარულის ამსახველ ამბებს მოგვითხრობს, რომლის შესახებაც მწერალმა მოგვითხრო თავის ნაწარმოებში „ქრისტინე“. მეოთხე დარბაზი მთლიანადაა მიძღვნილი თემისადმი: „ეგნატე და თანამედროვეობა“.
ამჟამად მუზეუმში დაცულია 6 ათასამდე ექსპონატი.
მუზეუმი განთავსებულია გურული ტიპის ოდა-სახლში. სახლი აგებულია წაბლის ხის მასალისაგან, ერთსართულიანია, შემდგარია ქვის ბოკონებზე, შედგება სამი ოთახისგან. შენობას ამშვენებს რიკულებიანი აივნები ხის კიბით, გადახურულია მარსელის კრამიტით, სამთავე ოთახში არის ბუხარი. სახლი საგვარეულო იყო, იგი ეკუთვნოდა ეგნატეს მამას, ბიძას და მამიდებს. ოთახები მოწყობილია მათი მემორიალური ნივთებით. სახლს გარშემო აკრავს ნაკრძალი ტყე, ასწლოვანი ხეებით, საერთო ფართობით 7 ჰექტრამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის მუზეუმები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები გურიის მხარეში კატეგორია:სახლები საქართველოში
პეკულნეი
პეკულნეი შეიძლება აღნიშნავდეს რუსეთის ჩუკოტკის ავტონომიურ ოკრუგში მდებარე ერთ-ერთ გეოგრაფიულ ობიექტს:
ფერწერა
მინი|[[ლეონარდო და ვინჩის მონა ლიზა არის მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობადი ფერწერული ტილო]]
ფერწერა (ფერით წერა) — სახვითი ხელოვნების დარგი. მხატვრული ნაწარმოები, რომელიც იქმნება რაიმე მაგარი საგნის ზედაპირზე საღებავებით. როგორც ხელოვნების სხვა დარგები, ფერწერა იდეოლოგიური და შემეცნებით სფეროს ემსახურება, ქმნის საგნობრივ-ესთეტიკურ ღირებულებას. იგი ადამიანის შრომის ერთ-ერთი მაღალგანვითარებული ფორმაა. ფერწერა ასახავს ამა თუ იმ იდეოლოგიურ კონცეფციას, ზემოქმედებას ახდენს ადამიანის გრძნობებსა და აზრებზე, აიძულებს მას განიცადოს მხატვრის მიერ ასახული სინამდვილე. მრავალი ფერწერული ნაწარმოები დოკუმენტურ-საინფორმაციო ღირებულებისაა.
ფერწერა იყოფა შემდეგ ქვესახეებად: მონუმენტური ფერწერა, კედლის ფერწერა ანუ ფრესკა, დეკორატიული ფერწერა(დიზაინი), დაზგური ფერწერა და მინიატურული ფერწერა.
გამოსასახი საგნებისა და მოვლენების მიხედვით ფერწერა იყოფა ჟანრებად, რომელთაგან მთავარია: ისტორიული ფერწერა, ყოფითი ფერწერა, ბატალური ფერწერა, ანიმალისტური ფერწერა, ნატურმორტი, პეიზაჟი და პორტრეტი.
საქართველო
საქართველოში მონუმენტური ფერწერის ძეგლები ცნობილია ადრექრისტიანული ხანიდან. ამ პერიოდის ფერწერული ძეგლებიდან აღსანიშნავია ბიჭვინთის ტაძრის მოზაიკა (IV—V საუკუნეები) ამავე პერიოდისაა შუხუთის აბანოს (V—VI საუკუნეები) მოზაიკური მხატვრობა, აგრეთვე ბეთლემის ქართული მონასტრის მოზაიკა პალესტინაში (V—VI საუკუნეები). აღნიშნული ძეგლები მიუთითებენ იმაზე, რომ საქართველოში ამ პერიოდისათვის არსებულა სამხატვრო სახელოსნოები. მოზაიკითვე ამკობდნენ ეკლესიის კედლებსაც (მცხეთის ჯვრის მცირე ტაძარი, VI საუკუნე, წრომის ტაძრის საკურთხევლის მოზაიკა, VII საუკუნე). VIII—IX საუკუნეებში წამყვანი ადგილი დაიჭირა კედლის მხატვრობამ (თელოვანი, დავითგარეჯის, დოდოს მონასტერი, არმაზი და სხვა).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მხატვრობა
ნარიმანოვო (ბაშკირეთი)
ნარიმანოვო (Нариман; Нариманово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 315 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 4 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 71 კმ-ით.
ბეთანიის მონასტერი
ბეთანიის მონასტერი — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, ჯვარ-გუმბათოვანი ტაძარი. აგებულია XII–XIII საუკუნეების მიჯნაზე. მონასტერი მდებარეობს ნასოფლარ კვესეთთან, თბილისის დასავლეთ ნაწილში, დიდგორის რაიონში, მდინარე ვერეს ხეობაში, მის მარჯვენა მხარეს. წარმოადგენდა ორბელთა საძვალეს. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. 2006 წელს შედიოდა გარდაბნის მუნიციპალიტეტში.
ისტორია
მონასტერი ორი ეკლესიისგან შედგება. წმინდა გიორგის სახელობის მცირე ბაზილიკა 1196 წელსაა აშენებული. მთავარი ტაძარი ღვთისმშობლის სახელობისაა და XII–XIII საუკუნეებშია აშენებული.
ბეთანია ტრადიციულად წარმოადგენდა ქართველი ფეოდალების — ორბელების  საგვარეულო სამარხს. ტაძრის ხელახლა აღმოჩენა გრიგოლ ორბელიანს უკავშირდება. ამ უკანასკნელმა ნადირობისას შემთხვევით აღმოაჩინა ბეთანიის მონასტერი, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში მივიწყებული იყო. XIX საუკუნის ბოლოს ტაძარს რესტავრაცია ჩაუტარდა.
XX საუკუნეში ბეთანიის მონასტერში მოღვაწეობდნენ ცნობილი ქართველი ბერები მამა გიორგი (მხეიძე) და მამა იოანე (მაისურაძე), რომლებიც საქართველოს მართლმადიდებლურმა ეკლესიამ წმინდანებად შერაცხა.
არქიტექტურა
მონასტრის მთავარი ტაძარი გეგმით სწორკუთხედია. გუმბათი ოდნავაა გადანაცვლებული აღმოსავლეთისაკენ და მნიშვნელოვნადაა ზემოთ აზიდული. სამხრეთი შესასვლელის წინ ვარსკვლავისებრი კამარით გადახურული კარიბჭეა. ტაძარი გარედან მოპირკეთებულია თლილი ქვით, ხოლო კედლებისა და გუმბათის ყელის აგურის წყობა გვიანდელი რესტავრაციის დროინდელია. აღმოსავლეთ ფასადზე შემორჩენილი ტრადიციული ნიშები მოჩუქურთმებული თავსართით უკავშირდება შუა სარკმელს. მოჩუქურთმებულია სარკმლის საპირეებიც.
ტაძარში დაცულია კედლის მხატვრობა, რომელიც ქართული მონუმენტური მხატვრობის განვითარების გარკვეული ეტაპის - XII-XIII საუკუნეების მიჯნის შესანიშნავ ნიმუშს წარმოადგენს. მხატვრობა გამოირჩევა შესრულების მაღალი ოსტატობით. საკურთხევლის კონქში მოთავსებული იყო "ვედრების" კომპოზიცია (შემორჩენილია მხოლოდ ტახტზე მჯდომი ქრისტეს ფიგურის ფრაგმენტები). საკურთხევლის აფსიდის კედლებზე გამოსახული არიან წინასწარმეტყველები, რომელთაც ხელში ქართულწარწერებიანი გრაგნილები უჭირავთ. გუმბათის მოხატულობა ერთიანად შელესილია. ჩრდილოეთი კედელი ეთმობა მაცხოვრის ვნებათა ციკლს, ხოლო სამხრეთი კედელი - ძველი აღთქმის სცენებს. ფრაგმენტების მიხედვით დასავლეთი კედელი ეკავა განკითხვის დღის კომპოზიციას.
რელიგიური შინაარსის სცენების გვერდით მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს ისტორიულ პირთა - გიორგი III-ის, თამარ მეფისა და ლაშა-გიორგის პორტრეტებს. მოხატულობა შესრულებულია თამარის სიცოცხლეში, გიორგი ლაშას თანამოსაყდრედ გამოცხადების ხანაში, დაახლოებით 1207 წელს. ბეთანიის ეკლესიაში არსებული თამარ მეფის ფრესკა ერთ-ერთია საქართველოში არსებული მისი ოთხი ფრესკიდან.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:თბილისის ეკლესიები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ტაშკენტი
ტაშკენტი (Тошкент; Ташкент – „ქვის ქალაქი“) — უზბეკეთისა და ტაშკენტის პროვინციის დედაქალაქი. 2023 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 2 955 700 ადამიანს შეადგენს. მისი კოორდინატებია 41°16′N 69°13′E, ხოლო დროის სარტყელი - UTC/GMT +5 სთ.
სანამ ისლამური გავლენა დაიწყებოდა ჩვ.წ მე-8 საუკუნეში, ქალაქზე ზეგავლენას სოგდიანელი და თურქულენოვანი ხალხების კულტურა ახდენდა. მას შემდეგ რაც ქალაქი ჩინგიზ-ყაენმა დაანგრია 1219 წელს, ის თავიდან იქნა აშენებული და აბრეშუმის დიდი გზიდან სარგებელსაც ნახულობდა. მე-18 საუკუნიდან მე-19 საუკუნემდე, კოკანდის სახანოს მიერ ქალაქის ხელმეორედ დაპყრობამდე, ტაშკენტი დამოუკიდებელი ქალაქი-სახელმწიფო გახდა. 1865 წელს ტაშკენტი რუსეთის იმპერიამ დაპყრო და რუსული თურქისტანის დედაქალაქად აქცია. საბჭოთა პერიოდში ქალაქი ძალიან გაფართოვდა და მთელი საბჭოთა კავშირიდან ნაძალადევი გადმოსახლებებით დემოგრაფიაც შეიცვალა. 1966 წელს საშინელმა მიწისძვრამ ქალაქი თითქმის მთლიანად დაანგრია, თუმცა ის ხელახლა აშენდა როგორც სანიმუშო საბჭოთა ქალაქი. იმ დროისათვის ტაშკენტი იყო სიდიდით მეოთხე ქალაქი საბჭოთა კავშირში მოსკოვის, სანქტ-პეტერბურგისა და კიევის შემდეგ.
დღესდღეობით, როგორც დამოუკიდებელი უზბეკეთის დედაქალაქი, ტაშკენტი ინარჩუნებს მულტიეთნიკურ მოსახლეობას, ეთნიკური უზბეკების უმრავლესობით.
ისტორია
thumb|left|250px|ტაშკენტის გეგმა 1865 წელს ტაშკენტი უძველესი ქალაქია, რომელიც სავაჭრო ქარავანთა მნიშვნელოვან გზისგასაყარსა და აბრეშუმის გზაზე მდებარეობდა. თავადპირველად მცირე ოაზისი იყო ჩირკუკის მდინარესთან, დასავლეთ ტიან-შანის მთების ძირას. უძველეს დროში ეს არემარე ჩაჩთა სამეფოს ეკუთვნოდა, რომელთა დედაქალაქ კანკას მართკუთხა ციტადელი ერტყა გარს, აშენებული ძვ. წ. მე-5 და მე-3 საუკუნეებშ შორის, მდ. სირ-დარიას სამხრეთით 8 კმ-ში. ჩვ. წ. მე-7 საუკუნისთვის ჩაჩს უკვე 30-მდე ქალაქი და 50-ზე მეტი არხის ქსელი აქვს, რაც სავაჭრო ცენტრს ქმნიდა დოგდიანთა და თურქ მომთაბარე ტომთათვის. დედაქალაქს მინგ-ურუკი („ათასი ატმის ბაღი“) ერქვა და ეს არემარე განთქმული იყო ცხენებით, ნახირით, ოქროთი და ძვირფასი თვლებით. 751 წელს სამეფოს ჩინეთი შემოესია, იმსხვერპლა რა ჩაჩთა უფლისწული, რამაც თავის მხრივ არაბების შემოსავას მისცა გასაქანი. თალასის ბრძოლაში არაბებმა დიდი უპირატესობით გაიმარჯვეს და რეგიონი შესაბამისად ისლამის გავლენის ქვეშ მოექცა.
1809 წელს ტაშკენტი კოკნადის სახანომ დაიპყრო. ამ დროისთვის ტაშკენტში უკვე დაახ. 100.000-მდე მცხოვრები იყო და ცენტრალური აზიის უმდიდრეს ქალაქად ითვლებოდა. სიმდიდრის ძირითადი წყარო რუსებთან ვაჭრობიდან მომდინარეობდა, თუმცა კოკანდთა მაღალმა ბეგარამ ქალაქი ისევ დააძაბუნა. ტაშკენტის მღვდელმთავრები ბუხარას უფრო სწყალობდნენ ვიდრე კოკანდას, თუმცა ვიდრე ბუხარა ამ უკმაყოფილებით ისარგებლებდა რეგიონში რუსეთის არმია შემოვიდა.
ცარისტული ერა
1865 წლის მაისში, მიხაილ ჩერნიაევმა მეფის პირდაპირი ბრძანების მიუხედავად, იერიში მიიტანა 25 კილომეტრი სიგრძის ქალაქის კედელზე, რომელსაც 11 ჭიშკარი ჰქონდა და 30 000 მებრძოლი იცავდა. როდესაც მცირე ლაშქარი ყურადღების გადასატან იერიშს ახორციელებდა, მთავარმა ძალებმა რუსი მღვდლის წინამძღოლობით ქალაქის კედლები შეანგრიეს. მიუხედავად იმისა, რომ მცველები მედგრად იდგნენ, რუსებმა ქალაქი 2 დღიანი მძიმე ბრძოლების შედეგად აიღეს. მათი დანაკარგი მხოლოდ 25 კაცი იყო, რამდენიმე ათასი ქალაქის მცველის საპირწონედ. ჩერნიაევი „ტაშკენტის ლომად“ მონათლეს უხუცესებმა და მანაც ხალხის გულის მოსაგები კამპანია წამოიწყო. მან ერთი წლით გააუქმა გადასახადები, დადიოდა ქალაქში აღჭურვილობის გარეშე და ხვდებოდა უბრალო მოსახლეობას. ჩერნიაევმა საკუთარი თავი „ტაშკენტის სამხედრო მმართველად“ დანიშნა და ალექსანდრე II-ს რუსეთის მფარველობის ქვეშ ქალაქის დამოუკიდებლობა შესთავაზა.
მეფემ თავდაპირველად ლმობიერება გამოიჩინა. გენერალი და მისი მეომრები მედლებითა და სხვადასხვა ბონუსებით დააჯილდოვა, თუმცა შემდეგ იმპულსური და უკონტროლო ჩერნიაევი სხვა გენერლით ჩაანაცვლა. დამოუკიდებლობის ნაცვლად ტაშკენტი ახალი ტერიტორიის, რუსული თურქისტანის დედაქალაქად იქცა და მისი პირველი მმართველი, გენერალი კონსტანტინ კაუფმანი გახდა. აშენდა სამხედრო ბარაკები და რუსული საცხოვრებელი სახლები, რუსმა ვაჭრებმა იწყეს დინება. ტრანს-კასპიურ რკინიგზას ქალაქში მისი მუშახელიც ჩამოყვა, რომელთაც თან ბოლშევიკური რევოლუციის თესლი ჩამოიტანეს.
რუსეთის რევოლუციის შედეგები
რუსეთის იმპერიის დაცემის შემდეგ, რუსეთის დროებითმა მთავრობამ მოხსნა ყოველგვარი სოციალური შეზღუდვები, რომლებიც რელიგიასა და ეროვნულობაზე იყო დაფუძნებული. დაარსდა ე.წ. „საბჭოთა ტაშკენტი“, საზოგადოებრივი ორგანიზაცია ჯარისკაცთა და მუშათა წარმომადგენლებისთვის, თუმცა თავდაპირველად ძირითადად რუსებით იყო წარმოდგენილი, რომლებიც ქალაქის მოსახლეობის მეხუთედს შეადგენდნენ. მუსულმანმა ლიდერებმაც სასწრაფოდ შექმნეს „ტაშკენტის მუსულმანური საბჭო“, რომელიც ქალაქის ძველ ნაწილში მდებარეობდა. 1917 წლის 10 მარტს, ქალაქში მოეწყო დიდი პარადი. რუსი მუშები მარშითა და წითელი დროშების ფრიალით დადიოდნენ, რუსი ჯარისკაცები კი მარსელიოზას მღეროდნენ. აქვე იყვნენ ათასობით ადგილობრივი ცენტრალურ აზიელები. სხვადასხვა სიტყვით გამოსვლების შემდეგ, მმართველ-გენერალმა ალექსეი კუროპატკინმა ღონისძიება დახურა სიტყვებით „გაუმარჯოს დიდებულ, თავისუფალ რუსეთს“.
საბჭოთა ერა
1920-ან და 1930-ან წლებში ქალაქში ინდუსტრიალიზაცია დაიწყო.
მიუხედავად მოლოტოვ-რიბენტროპის პაქტისა, ნაცისტური გერმანია 1941 წლის ივნისში საბჭოთა კავშირში შემოიჭრა. მთავრობა ამუშავდა რათა უკრაინისა და დასავლეთ რუსეთის ქარხანა-ფაბრიკები ტაშკენტში გადაეტანა და ამით საბჭოთა ინდუსტრიული შესაძლებლობები შეენარჩუნებინა. ამის შედეგად მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში, ტაშკენტის ინდუსტრიული შესაძლებლობები გაიზარდა. მინი|310x310პქ|ტაშკენტის კონსერვატორია, 1995წ ტაშკენტში თავი მოიყარეს, როგორც გერმანელმა პოლიტიკურმა ემიგრანტებმა ასევე საომარი ზონებიდან ევაკუირებულმა უამრავმა ადამიანმა. ამ ყველაფერმა ტაშკენტის მოსახლეობა მილიონამდე გაზარდა, რუსები და უკრაინელები კი ამ მაჩვენებლის ნახევარს შეადგენდნენ. ომის შემდეგ უამრავი ლტოლვილი დარჩა ტაშკენტში საცხოვრებლად და თავის მშობლიურ ადგილს აღარ დაუბრუნდა.
ომის შემდგომ პერიოდში, საბჭოთა კავშირმა მრავალი სამეცნიერო და საინჟინრო დაწესებულება დააარსა ქალაქში.
ქალაქის ძველი ნაწილი თითქმის მთლიანად განადგურდა 1966 წლის საშინელი მიწისძვრის შედეგად. 300 000-ზე მეტი ადამიანი უსახლკაროდ დარჩა, 78 000 სახლი კი დაინგრა. საბჭოთა რესპუბლიკებმა და კიდევ რამდენიმე სხვა ქვეყანამ, მაგალითად ფინეთმა, გამოაგზავნეს „მოძმე ხალხთა ბატალიონები“ და ქალაქის მგეგმავები განადგურებული ტაშკენტის აღსადგენად.
ტაშკენტი აღდგა როგორც სანიმუშო საბჭოთა ქალაქი ფართო ქუჩებითა და პარკებით, უზარმაზარი მოედნებით პარადებისთვის, შადრევნებით, მონუმენტებით და აკრობით საცხოვრებელი ბლოკებით. ამ პერიოდში აშენდა ტაშკენტის მეტროც. ასევე 1970 წლისთვის, 100 000 ახალი სახლი აიგო, თუმცა მათი უმეტესობა ისევ მუშებმა დაიკავეს და არა ტაშკენტელმა უსახლკაროებმა.
საბჭოთა კავშირის დაშლისას 1991 წელს, ტაშკენტი იყო სიდიდით მეოთხე ქალაქი მთელს სსრკ-ში, ასევე სამეცნიერო და საინჟინრო სწავლებათა ცენტრი.
უზბეკეთის დედაქალაქი
ტაშკენტი უზბეკეთის დედაქალაქი და ყველაზე კოსმოპოლიტური ქალაქია. აღსანიშნავია მისი სამზოლიანი ქუჩები, უამრავი შადრევანი და სასიამოვნო პარკები.
1991 წლის შემდეგ, ქალაქი შეიცვალა ეკონომიკურად, კულტურულად და არქიტექტურულად. ახალმა მშენებლობებმა დაჩრდილა ან სრულიად შეცვალა საბჭოთა პერიოდის სიმბოლოები. ყველაზე დიდი ქანდაკება, რომელიც ლენინის საპატივცემულოდ იყო აღმართული, გლობუსის ფორმის უზბეკეთის გეოგრაფიულმა რუკამ შეცვალა. საბჭოთა პერიოდის ნაგებობები ახალმა და თანამედროვე შენობებმა ჩაანაცვლა. ქალაქის საქმიან ნაწილში 22-სართულიანი „უზბეკეთის ეროვნული ბანკია“, ასევე საერთაშორისო სასტუმროები და ბიზნეს ცენტრები. მინი|311x311პქ|ქალაქის საქმიანი ნაწილი 2007 წელს, „მოსკოვ ნიუსმა“, რომელიც ყველაზე ძველი ინგლისურენოვანი საგაზეთო გამომცემლობაა რუსეთში, ტაშკენტი ისლამური სამყაროს დედაქალაქად დასახელდა. აქ უამრავ ისტორიულ მეჩეთსა და მნიშვნელოვან ისლამურ ადგილს შეხვდებით, მათ შორის ისლამურ უნივერსიტეტს. ტაშკენტი ფლობს ე.წ. „სამარყანდის კოდექსს“, რომელიც ყურანის ერთ-ერთი ყველაზე ძველი ხელნაწერია და რომელიც ქალაქში 1924 წლის შემდეგ ინახება.
ტაშკენტი ყველაზე მეტ ვიზიტორს იზიდავს მთელი ქვეყნის მასშტაბით და შავკათ მირზიიოევის რეფორმების შემდეგ, რომელიც უცხოელებისთვის ვიზების გამარტივებულ გაცემას გულისხმობს, ტურისტული სექტორიც უფრო დიდ ზრდას განაგრძობს.
გეოგრაფია
ტაშკენტი მდებარეობს წყლით კარგად მომარაგებულ დაბლობზე, გზად სამარყანდსა (უზბეკეთის სიდიდით მეორე ქალაქი) და შიმქენთს (ყაზახეთის საზღვრის გასწვრივ) შორის. ტაშკენტს ყაზახეთის საზღვრის გადასაკვეთ ორ წერტილამდე სულ რაღაც 13 კილომეტრი აშორებს. ახლოს მდებარე ქალაქები ერთ მილიონზე მეტი მოსახლით არიან: შიმქენთი (ყაზახეთი), დუშანბე (ტაჯიკეთი), ბიშკეკი (ყირგიზეთი), კაშგარი (ჩინეთი), ალმათი (ყაზახეთი), ქაბული (ავღანეთი) და პეშავარი (პაკისტანი).
ტაშკენტი აშენებულია მდინარე ჩირჩიქისა და მისი შენაკადების შეერთების ადგილას. ის აქტიურ სეისმურ ზონაში მდებარეობს სადაც ხშირია რყევები და მიწისძვრები.
კლიმატი
ტაშკენტი ხმელთაშუა ზღვის ჰავასა და ნოტიო კონტინენტურ კლიმატს მოიცავს. ამის შედეგად, ტაშკენტში ხშირად გვხვდება ცივი და ხშირად თოვლიანი ზამთარი. ნალექის უმეტესობა სწორედ ამ თვეებში (დეკემბერი, იანვარი, თებერვალი) მოდის და თოვლის სახით გვევლინება. ქალაქში ნალექიანობის ორი პიკი აღინიშნება, ზამთრის დასაწყისსა და გაზაფხულზე. მცირედ უჩვეულო ნალექიანობის მიმდინარეობა ნაწილობრივ ზღვის დონიდან მისი სიმაღლითაა (500 მეტრი) განპირობებული. ტაშკენტში ზაფხული დიდხანს გრძელდება, როგორც წესი მაისიდან სექტემბრამდე. ივლისში და აგვისტოში კი შესაძლოა უსაშველოდ ჩამოცხეს. ივნისიდან სექტემბრამდე ქალაქში ძალიან მცირე რაოდენობით მოდის ნალექი.
დემოგრაფია
1983 წელს ტაშკენტის მოსახლეობა, 256 კვადრატულ კილომეტრზე მცხოვრებ 1 902 000 ადამიანს ითვლიდა. საბჭოთა კავშირის დაშლისთვის (1991 წელი) ქალაქის მუდმივ მაცხოვრებელთა რიცხვი 2 136 600-მდე იყო გაზრდილი. ტაშკენტი სიდიდით მეოთხე ქალაქი იყო ყოფილ საბჭოთა კავშირში მოსკოვის, სანქტ-პეტერბურგისა (მაშინდელი ლენინგრადი) და კიევის შემდეგ. ტაშკენტი რჩება სიდიდით მეოთხე ქალაქად დსთ-სა და ბალტიის ქვეყნებში. 2023 წლისთვის ქალაქში 3 995 700 კაცი ცხოვრობდა.
2008 წლის ტაშკენტის დემოგრაფიული სტრუქტურა ასე გამოიყურება:
• 71% - უზბეკები
• 14% - რუსები
• 4.5% - თათრები
• 3.2% - კორეელები
• 2.1% - ტაჯიკები
• 1.2% - უიღურები
• 6% - სხვა ეთნიკური უმცირესობები
რუსული და უზბეკური ორივე ძირითადი ენებია ტაშკენტში. როგორც მთლიანად უზბეკეთში, აქაც საგზაო ნიშნები და ტრაფარეტები ლათინურსა და კირილიცაზეა დაწერილი.
სპორტი
მინი|283x283პქ|უზბეკი გულშემატკივრები ეროვნული დროშით ტაშკენტში ყველაზე პოპულარული სპორტი ფეხბურთია. ყველაზე გამორჩეულ საფეხბურთო კლუბებს მიეკუთვნება ტაშკენტის ფახთაქორი და ბუნიოდკორი, რომლებიც უზბეკეთის სუპერ ლიგაში ასპარეზობენ. ფახთაქორს 12-ჯერ აქვს ლიგის ტიტული მოპოვებული, 6-ჯერ კი გუნდი ვერცხლის მედლებს დასჯერდა. რაც შეეხება ბუნიოდკორს, მათ შიდა პირველობაში გამარჯვება 5-ჯერ მოახერხეს, 2-ჯერ კი ვერცხლის მედლებით დაასრულეს ასპარეზობა. ბოლო წლებში კიდევ ერთი ტაშკენტური გუნდი იბრძვის საპრიზო ადგილებისთვის. ტაშკენტის ლოკომოტივი, რომელიც 2002 წელს დაარსდა და რომლის სპონსორიც უზბეკეთის რკინიგზაა, ზედიზედ სამჯერ გახდა უზბეკეთის ჩემპიონი 2016-დან 2018 წლამდე.
ფეხბურთელები მაქსიმ შაცკი, პიტერ ოდემვინგი და ვასილის ჰათციპანგისი ტაშკენტში არიან დაბადებული.
ჰუმო ტაშკენტი, პროფესიონალური ყინულის ჰოკეის გუნდი 2019 წელს დაარსდა. მისი სახელი სპარსული მითოლოგიური ფრინველიდან ჰუმადან მოდის, რომელსაც ლეგენდის თანახმად მიწაზე არასდროს დაუდგამს ფეხი და მთელი ცხოვრება დედამიწიდან ძალიან მაღლა, ფრენაში გაატარა.
დამეგობრებული ქალაქები
ტაშკენტი დამეგობრებულია შემდეგ ქალაქებთან:
სქოლიო
კატეგორია:უზბეკეთის ქალაქები კატეგორია:აზიის დედაქალაქები კატეგორია:უძველესი ქალაქები
Antiplanes briseis
Antiplanes briseis — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae ოჯახის  ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
პანამის პროვინციები
მინი|250px|პანამის ადმინისტრაციული რუკა პანამა ადმინისტრაციულად იყოფა 9 პროვინციად (provincias) და სამ კომარკად (comarca indígena).
კიდევ ორი კომარკა შედის პროვინციების შემადგენლობაში და იერარქიულად პანამის რაიონების (distrito) ეკვივალენტურია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამა კატეგორია:პანამის ადმინისტრაციული დაყოფა
ლიბიის უნივერსიტეტი
ლიბიის უნივერსიტეტი (الجامعة الليبية) — უნივერსიტეტი ლიბიაში, ქალაქებს ტრიპოლსა და ბენღაზიში. დაარსდა 1955 წელს. ეკონომიკური სირთულეების მიუხედავად, ლიბიის მთავრობამ 1950-იან წლებში გადაწყვიტა შეექმნა უნივერსიტეტი. ამისათვის, სპეციალურად ეგვიპტეში გამალ აბდელ ნასერთან გაიგზავნა დელეგაცია, თხოვნით, მიეღოთ საჭირო დაფინანსება. მეფის დადგენილების შესაბამისად, 1955 წლის 15 დეკემბერს დაფუძნდა უნივერსიტეტი. 1973 წელს ლიბიის უნივერსიტეტი გაუქმდა და მის ნაცვლად ჩამოყალიბდა 2 ახალი უნივერსიტეტი: ბენღაზის უნივერსიტეტი (ბენღაზი) და ტრიპოლის უნივერსიტეტი (ტრიპოლი).
სქოლიო
კატეგორია:ლიბიის უნივერსიტეტები
სექსოლოგია
სექსოლოგია (sexus — სექსი; λόγος — მოძღვრება) — მეცნიერება, რომელიც შეისწავლის ადამიანის სექსუალობას, მის როგორც ნორმალურ, ასევ გვერდით მხარეებს (ცნობილს, როგორც პარაფილია).
თანამედროვე სექსოლოგია არის მულტიდისციპლინებული შესწავლის დარგი, რომელშიც გამოიყენება მეთოდები მთელი რიგი მომიჯნავე დისციპლინებისა: ბიოლოგია, მედიცინა, ფსიქოლოგია, სტატისტიკა, ეპიდემოლოგია, პედაგოგიკა, სოციოლოგია, ანტრაპოლოგია, და ზოგჯერ კრიმინალისტიკაც.
კატეგორია:სექსი
ალიფი (არაბული ასო)
ალიფ, ალიჶ (ألف) - პირველი ასო არაბულ დამწერლობაში. ალიფი „მუნჯია“, მას თავისი ბგერა არ გააჩნია. ის იხმარება სიტყვის დასაწყისში, თუ ის ხმოვნით იწყება, ან როგორც „ა“ ხმოვნის გამაგრძელებელი. იგი არის ებრაული ალეფის არაბული ვარიანტი.
კატეგორია:არაბული ასოები
Antiplanes bulimoides
Antiplanes bulimoides — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae ოჯახის  ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
Prolasius convexus
Prolasius convexus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Prolasius-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
Antiplanes bulimoides
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
Prolasius convexus
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ვიტალი დარჩიძე
ვიტალი დარჩიძე (დ. 23 აგვისტო, 1981) — ქართველი ფეხბურთელი, ქედის „ბეთლემის“ ცენტრალური ნახევარმცველი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1981 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ქედის ბეთლემის ფეხბურთელები კატეგორია:ლანჩხუთის გურიას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 23 აგვისტო
ბა (არაბული ასო)
ბა (ب) — მეორე ასო არაბულ დამწერლობაში. ბა არის არაბული ვარიანტი ებრაული ბეთისა. გამოითქმის, როგორც ქართული ბ
SONAX
SONAX (სონაქსი, შემოკ. SX) — გერმანული საწარმო, რომელიც მდებარეობს დუნაის ნოიბურგში. მისი საქმიანობის სფერო მოიცავს მანქანის მოვლის ქიმიური საშუალებების წარმოებას და მომსახურებას. გერმანიაში იგი არის თავისი სეგმენტის ლიდერი და მისი ბაზრის წილი 50%-ზე მეტს შეადგენს. აქვს ასევე ფილიალები ავსტრიასა და ნიდერლანდებში.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანიის ორგანიზაციები
Antiplanes catalinae
Antiplanes catalinae — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae ოჯახის  ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ღვრია
ღვრია — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში ერედვის მუნიციპალიტეტში (გერის თემი), 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე. მდინარე ღვრიის (პატარა ლიახვის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე. გერის თემის ცენტრი (სოფლები: გერი, გუდისი, კლარსი, მარალეთი, მიფარეთი, საბოლოკე, შელეური, წიარა). ზღვის დონიდან 1160 მეტრი, ცხინვალიდან 15 კილომეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერის თემის სოფლები
Prolasius depressiceps
Prolasius depressiceps — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Prolasius-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ჯესი ჯეიმზი
მინი|ჯესი ჯეიმზი ჯესი ვუდსონ ჯეიმზი (Jesse Woodson James; დ. 5 სექტემბერი, 1847 — გ. 3 აპრილი, 1882) — ამერიკელი კრიმინალი, მძარცველი, მკვლელი. მოღვაწეობდა მისურის შტატში. ჯესი ჯეიმზი სიცოცხლეშივე ცნობილი ადამიანი იყო, გარდაცვალების შემდეგ კი ველური დასავლეთის ლეგენდარულ ფიგურად იქცა. ჯესი და თავისი ძმა, — ფრენკ ჯეიმზი, — ამერიკის სამოქალაქო ომის დროს (1861-1865) კონფედერატთა პარტიზანულ რაზმში ირიცხებდონენ. ძმები ფედერალური მთავრობის ჯარისკაცების წინააღმდეგ არაადამიანურ მოპყრობაში იყვნენ შემჩნეულნი. ომის დასრულების შემდეგ ყაჩაღთა სხვადასხვა ბანდების რიგებში დაიწყეს ბანკების, დილიჟანსების, მატარებლების ძარცვა. მიუხედავად გავრცელებული პოპულარული თვალსაზრისისა, რომლის მიხედვითაც ჯესი ჯეიმზი რობინ ჰუდს იყო შედარებული და „მდიდრებს ართმევდა და ღარიბებს აძლევდა“, არ მოიპოვება იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ ის და მისი ბანდა ნაძარცვს სხვას უნაწილებდა.
ძმები ჯეიმზების ბანდა განსაკუთრებით აქტიური იყო დაახლოებით 1866 წლიდან 1876 წლამდე. 1876 წელს ბანდის მიერ ბანკის ძარცვის მცდელობა უშედეგოდ დასრულდა, რამდენიმე წევრი კი ლიკვიდირებულ ან დაპატიმრებულ იქნა. კრიმინალურ საქმიანობას ისინი მომდევნო რამდენიმე წელსაც აგრძელებდნენ, თუმცა გაძლიერებული სამთავრობო კონტროლის გამო ნაკლებად აქტიურები იყვნენ. 1882 წლის 3 აპრილს ჯესი ჯეიმზი თავისივე ბანდის წევრმა, — რობერტ ფორდმა, — მოკლა. ამ მკვლელობით მას სახელმწიფო ჯილდოს მიღების იმედი ჰქონდა.
ოჯახი და ადრეული წლები
მინი|მარცხნივ|ჯესი ჯეიმზის ფერმა ჯესი ვუდსონ ჯეიმზი 1847 წლის 5 სექტემბერს, მისურის შტატში, ახლანდელი ქალაქ კირნის მახლობლად დაიბადა. მშობლები იყვნენ ბაპტისტი ფერმერი რობერტ ჯეიმზი და ზერელდა კოულ ჯეიმზი, რომლებიც თავდაპირველად კენტუკის შტატში ცხოვრობდნენ, 1842 წელს კი მისურიში გადავიდნენ. ჯესის ორი დედმამიშვილი ჰყავდა: უფროსი ძმა ფრენკი და უმცროსი და სუზანი.
ჯესი 16 წლის იყო, როდესაც ის და მისი ძმა კონფედერატთა პარტიზანული რაზმის წევრები გახდნენ.
კრიმინალური საქმიანობა
მინი|150პქ|ჯესი და ფრენკ ჯეიმზები ზოგიერთი ისტორიკოსის აზრით, ამერიკის სამოქალაქო ომის დროს, ძმები ჯეიმზები ფედერალური არმიის ჯარისკაცების წამებაში მონაწილეობდნენ. ზოგიერთი მკვლევარის აზრით კი ძმების კრიმინალურ მომავალზე მათი ოჯახისადმი მთავრობის სასტიკმა მოპყრობამ იქონია გავლენა. ცნობილია, რომ 1863 წელს მათ ფერმაში ჩრდილოეთის ჯარები შეიჭრნენ და ოჯახის წევრები აწამეს. ომის დასრულების შემდეგ ძმები მთავრობას განუდგნენ და დაიწყეს იმ მატარებლების, დილიჟანსებისა და ბანკების ძარცვა, რომლებსაც ჩრდილოური ინსტიტუტები ფლობდნენ.
1860 წლიდან 1882 წლამდე მოქმედი ჯეიმზის ბანდა შეერთებული შტატების ისტორიაში ყველაზე საშიშ კრიმინალურ დაჯგუფებად ითვლება. მათ ანგარიშზეა 20-ზე მეტი მატარებლის თუ ბანკის ძარცვა და უამრავი ადამიანის მკვლელობა. სახელმწიფოს მათ დაახლოებით $200,000 ზარალი მიაყენეს. ბანდის წევრების თავებისათვის დაწესებული იყო დიდი ჯილდო.
პირადი ცხოვრება და სიკვდილი
1874 წელს ჯესი ჯეიმზი დაქორწინდა თავის დიდი ხნის შეყვარებულზე და ბიძაშვილზე – ზერელდაზე, რომლისგანაც 2 შვილი შეეძინა. როგორც ცნობილია, ძმები ჯეიმზები მეოჯახეები იყვნენ. ისინი დიდ დროს უთმობდნენ ოჯახს, თუმცა კვლავ აგრძელებდნენ კრიმინალურ საქმიანობას.
მიუხედავად იმისა, რომ 1870-იანი წლების ბოლოსათვის ბანდის წევრების უმეტესობა მოკლული ან დაპატიმრებული იყო, ჯეიმზები კვლავ აგრძელებდნენ საქმიანობას. მათ ჩარლი და რობერტ ფორდები ეხმარებოდნენ. ამ დროისათვის ჯეიმზების თავების სანაცვლოდ მისურის შტატს დიდი ჯილდო ჰქონდა დაწესებული. მის მისაღებად ძმებმა ფორდებმა ჯეიმზების ღალატი გადაწყვიტეს.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი კრიმინალები კატეგორია:დაბადებული 5 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1847 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1882
ნიჟნიე კარიავდი
ნიჟნიე კარიავდი (Түбәнге Ҡаръяуҙы; Нижние Карьявды) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 141 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 24 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 69 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (72%) და ბაშკირები (27%) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეკმაგუშის რაიონის სოფლები
Mylo Xyloto
Mylo Xyloto (/ˈmaɪloʊ ˈzaɪlətoʊ/) — ბრიტანული როკ-ჯგუფ Coldplay-ს მეხუთე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოიცა 2011 წლის 24 ოქტომბერს.
შექმნა და ჩაწერა
"„სიმღერების იდეების სიები უკვე გვაქვს. არასოდეს ვჩერდებით, ყოველთვის ვწერთ. სტუდიაში შევდივართ კარგად განსაზღვრული გეგმებით, მაგრამ საბოლოოდ ის შედეგი არ არის, რომელსაც ვგეგმავდით. საოცარია ფიქრი იმაზე, თუ რა გაიჟღერებს სისტემიდან ერთი წლის მანძილზე. ბევრი გამაოგნებელი რამ გვაქვს. დროა, ჩვენი მუსიკა წავიყვანოთ სხვადასხვა მიმართულებით და სხვა სფეროები გამოვიკვლიოთ.“"
ალბომის შექმნისას ერთ-ერთი მთავარი მიზანი იყო უფრო მეტი აკუსტიკური ინსტრუმენტის, მანიპულირებისა და ელექტრონული მუსიკის, ალბომის Viva la Vida or Death and All His Friends სტილის გამოყენება ან არგამოყენება. კრის მარტინი არ აპირებდა სოლო ალბომის გამოცემას, ამიტომ არსებობდა ვარაუდი, რომ ახალი ალბომი მათ დისკოგრაფიაში უკანასკნელი იქნებოდა. კრისმა ეს უარყო. სტუდიაში The Bakery შესვლის პერიოდში აღმოჩნდა, რომ სიმღერები იყო უფრო წინააღმდეგობრივი, ვიდრე მუსიკოსებს წარმოედგინათ. კოლექტივი მუშაობდა ახალ მასალაზე და ტურნეს Viva la Vida Tour დასრულების შემდეგ, 2009 წლის შუა რიცხვებში გადავიდა სხვა შენობაში. კრის მარტინმა მანამდე ალბომის სტილის შესახებ საკუთარი პროგნოზები დასვა და განაცხადა, რომ აქ იქნებოდა ნაკლები ფანფარები და უფრო მეტი მინიმალიზმი. ასევე ითქვა, რომ ახალი ალბომის სათაურის პირველი ასო ალბათ იქნებოდა M.
ჯგუფის ოფიციალურ საიტზე არსებული „ორაკულის“ განყოფილებაში აღნიშნული იქნა, რომ Coldplay უკვე მუშაობდა სტუდიაში შემდეგი ალბომის იდეებზე. მაგრამ ისინი ასევე ისვენებდნენ სამხრეთ ამერიკული ტურნესგან. ცნობილი იყო, რომ პროდიუსერის სახით სტუდიაში დაბრუნდა ბრაიან ინო. ჩაწერა გაგრძელდა 2009 წლის დეკემბერში, სამხრეთ ლონდონში არსებულ ეკლესიაში, სტუდიაში, რომელსაც The Beehive ეწოდება. როდესაც ალბომი ჯერ კიდევ მზადდებოდა, პიროვნებამ ზედმეტსახელით Roadie #42 განაცხადა, რომ ის ჯერ არ იყო დასრულებული, მაგრამ სიმღერები უკვე „კანსა და ძვლებს ფლობდნენ“. იმავე პიროვნების მიერ ითქვა, რომ ჯგუფმა შექმნა „მკვლელი მელოდიები“.
სხვადასხვა საზაფხულო ფესტივალზე გამოჩენის დადასტურების შემდეგ, ჯგუფი პირველად გამოვიდა გერმანიაში, ფესტივალზე Rock im Park. Roadie #42-მა დაწერა „დღეს შესრულდა ახალი მასალის საკმაოდ დიდი ნაწილი - სრული ექვსი სიმღერა - აქედან მხოლოდ ერთი თუ მოუსმენია დამსწრებ მსმენელებს“. საზაფხულო ფესტივალებზე სრულდებოდა: Every Teardrop is a Waterfall, Princess of China, Major Minus, Hurts Like Heaven, Charlie Brown (კომიქსის Peanuts პერსონაჟის სახელი) და Us Against the World.
2011 წლის 9 სექტემბერს ჯგუფმა განაცხადა, რომ დაასრულა ალბომი და გამოაქვეყნა მისი სიმღერების სია.
სინგლის Paradise გამოცემის დღეს კრის მარტინისგან ცნობილი გახდა, რომ სიმღერის Princess of China სტუდიურ ვერსიაში მღერის რიანაც.
სტილი
ცნობილია, რომ Mylo Xyloto არის კონცეპტუალური ალბომი. მარტინის თანახმად, იგი „ეფუძნება რეალურ ისტორიას ბედნიერი დასასრულით“. ტექსტების მხრივ, ალბომზე გავლენა მოახდინეს „ძველმა ამერიკულმა გრაფიტი კულტურამ და თეთრი ვარდის მოძრაობამ“. მარტინის თქმით, ალბომზე გავლენა ასევე მოახდინა ტელეარხის HBO სერიალმა The Wire.
ჯგუფი აცხადებდა, რომ სურდა, შემდეგი ალბომი ყოფილიყო „უფრო მეტად აკუსტიკური“ და „უფრო პირადული“, ვიდრე წინამორბედი, 2008 წლის Viva la Vida or Death and All His Friends. ჩაწერა მიმდინარეობდა ჩრდილოეთ ლონდონში არსებულ ეკლესიაში, სტუდიაში The Beehive და სტუდიაში The Bakery, რომელშიც წინა ალბომი იწერებოდა. პროდიუსერის სახით ჯგუფს ეხმარებოდა ბრაიან ინო.
გამოცემა და პრომოკამპანია
ალბომის, როგორც „ათწლეულის დაბოლოების“ გამოცემა დაგეგმილი იყო 2010 წლის დეკემბერში, მაგრამ გადაიდო 2011 წლამდე. მასზე მუშაობა ჯერ არ იყო დასრულებული, ვინაიდან მანამდე, ალბომზე მუშაობის დროს თავისუფალ შუალედებში ოთხეული მოგზაურობდა ტურნეს Viva la Vida Tour კონცერტებით. კრის მარტინმა და ჯონი ბაკლენდმა განაცხადეს, რომ ალბომი გამოვიდოდა შემდეგ წელს.
2011 წლის ზაფხულის კონცერტებზე ჯგუფი ასრულებდა რამდენიმე სიმღერას მომავალი ალბომიდან - Every Teardrop is a Waterfall, Major Minus, Hurts Like Heaven, Charlie Brown, Us Against the World და Princess of China.
გამოცემის შესახებ ოფიციალურად გახდა ცნობილი 2011 წლის 12 აგვისტოს. მანამდე, თვეების მანძილზე ცნობილი იყო, რომ ალბომი ნამდვილად გამოვიდოდა 2011 წლის შემოდგომაზე.
სინგლები
Every Teardrop is a Waterfall გამოიცა, როგორც პირველი სინგლი ალბომიდან, თუმცა პარალელურად ვრცელდებოდა ინფორმაცია, რომ ეს სიმღერა არ იქნებოდა შეტანილი ალბომში.
2011 წლის 12 სექტემბერს გამოვიდა სინგლი Paradise.
2011 წლის 21 ნოემბერს შვეიცარიაში პრომო დისკის სახით გამოვიდა სინგლი Charlie Brown.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები: გაი ბერიმენი, ჯონი ბაკლენდი, უილ ჩემპიონი და კრის მარტინი. ინოუსიფიცირება და დამატებითი ავტორობა - ბრაიან ინო.
ვერა ხოლოდნაია
ვერა ვასილის ასული ხოლოდნაია (Холодная, Вера Васильевна; დ. 5 აგვისტო, 1893 — გ. 16 თებერვალი, 1919) — რუსული მუნჯი კინოს ცნობილი მსახიობი. დღემდე მისი მონაწილეობით მხოლოდ ხუთი ფილმია შემორჩენილი და უცნობია სულ რამდენ ფილმშია გადაღებული, რაც მიახლოებით 50-დან 70-მდე სრული თუ მოკლემეტრაჟიანი ნამუშევარი უნდა იყოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უკრაინელი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის რუსი ქალი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 5 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1893 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1919
კარლ VII ალბრეხტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საღვთო რომის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 6 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1697 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1745 კატეგორია:ვიტელსბახები კატეგორია:ბავარიის კურფიურსტები
ღორტევი
ღორტევი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ვანათის თემში.
გეოგრაფია
მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ორტევის (პატარა ლიახვის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირას. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი, ცხინვალიდან 15 კილომეტრი.
ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (...).
სქოლიო
კატეგორია:ვანათის თემის სოფლები
ნატურმორტი
მინი|„[[მზესუმზირები“, ვან გოგი]] ნატურმორტი — სახვითი ხელოვნების ჟანრი, რომელიც ასახავს ერთიან გარემოში ჯგუფურად ორგანიზებულ საგნებს. უსულო საგნების გარდა ნატურმორტზე ასახულია ბუნებრივი გარემოსაგან მოწყვეტილი ცოცხალი ბუნების ობიექტები — თევზი, ყვავილები, მწერები, ჩიტები, ცხოველები. ადამიანები მხოლოდ ავსებენ ძირითად მოტივს და კომპოზიციაში მეორეხარისხოვან როლს თამაშობენ. ნატურმორტში მხატვარი განსაკუთრებულ ყურადღებას აქცევს საგნების სტრუქტურას, მოცულობას, მათი ზედაპირის ფაქტურას. ნატურმორტის ძირითადი ნიშანია დეკორატიულობა, ნატურის გადმოცემის ილუზიური სიზუსტე. ნატურმორტის ისტორიულ განვითარებაში უდიდესი მნიშვნელობა სოციალურ გარემოს ენიჭება. სხვადასხვა ეპოქაში ნატურმორტი სხვადასხვანაირია, იცვლება მისი როგორც ფორმა, ასევე შინაარსი.