cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აშრაფ აბასოვი
ბიოგრაფია
1936 წელს აშჰრეფი ჩავიდა ბაქოში და აბარებს აზერბაიჯანის სახელმწიფო მუსიკის კოლეჯში. ამ დროისათვის იგი ხალხურ ინსტრუმენტების ორკესტრში ჩაირიცხა, რომელსაც  ცნობილი კომპოზიტორის და დირიჟორის სეიდ რუსტამოვი ხელმძღვანელობდა. მონაწილეობა მიეღო მოსკოვში აზერბაიჯანის ლიტერატურისა და ხელოვნების პირველ დეკედაში. ახალგაზრდა აშრაფის ნიჭიდან გამომდინარე, მუსიკალური სასწავლებლის ხელმძღვანელობის დახმარებით მესამე კურსის სტუდენტი ჩაირიცხა აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიაში.
თუმცა, 1939 წლის დეკემბერში იგი წითელ არმიაში იქნა გაწვეული. ჯარში იგი იყო 345-ე ქვეითი ბრიგადის სამხედრო -მუსიკალურ ორკესტრში, რომელიც ბელორუსში დისლოცირდებოდა, სადაც სამამულო ომის დაწყებას შეხვდა. სერჟანტი აშრაფ აბასოვი სერიოზულად დაიჭრა ქალაქ იელანიას მახლობლად, სოფელ ნოვოზასკისთან. რამდენიმე თვის განმავლობაში იგი ტომსკის სამხედრო ჰოსპიტალში იმყოფება.
ავადმყოფობით დემობილიზებული, აშრაფ აბასოვი მიეკედლა თავის ნათესავებს შუშაში, სადაც მკურნალობა ორი წლის განმავლობაში. შუშაში მუშაობდა ადგილობრივი მუსიკალური სკოლის მასწავლებლად.
მალე ის დაბრუნდება ბაქოში და აგრძელებს სწავლას აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიაში, სადაც სწავლობდა ისეთ ცნობილ პროფესორებთან, როგორებიც არიან ბ. ზეიდმანი და უზეირ ჰაჯიბეკოვი.
1952 წელს დაამთავრა ჩაიკოვსკის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო კონსერვატორია (დაამთავრა საბაკალავრო და სამაგისტრო პროგრამა), სადაც მან დაიცვა თავისი საკანდიდატო მ. ჩულაკის ხელმძღვანელობით და ხდება პირველი აზერბაიჯანელი კომპოზიტორი, რომელმაც დაიცვა სამეცნიერო ხარისხი. ამის შემდეგ იგი ბაქოში მიემგზავრება და აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიის კომპოზიციის დეპარტამენტში პროფესორის ასისტენტად მუშაობს.
სხვადასხვა წლებში ხელმძღვანელობდა შუშას მუსიკალურ სკოლას და ბაქოს-მუსიკალურ კოლეჯს, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში ასაფ ზინალის სახელს ატარებდა. ოთხი წლის განმავლობაში მუშაობდა კონსერვატორიის რექტორის თანამდებობაზე, ამავე დროს, 15 წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა კომპოზიციის კათედრას. დაჯილდოებულია საპატიო ნიშნის ორდენით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:საბჭოთა კომპოზიტორები კატეგორია:აზერბაიჯანელი კომპოზიტორები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
ჯონი გალეკი
ჯონ მარკ გალეკი (John Mark Galecki; დ. 30 აპრილი, 1975) — ამერიკელი მსახიობი. ცნობილია ლეონარდ ჰოპსტედერის შესრულებული როლით CBS-ის სიტკომში „დიდი აფეთქების თეორია“ (2007-2019), და დეივიდ ჰიელის როლით ამერიკულ სიტკომში „Roseanne“ (1992-1997, 2018). მონაწილეობა მიღებული აქვს რამდენიმე ფილმში, მათ შორისაა: ამერიკული კომედია „საშობაო არდადეგები“ (1989), ფანტაზიური დრამა „სანტას ირემი“ (1989), კრიმინალური თრილერი „თვითმკვლელი მეფეები“ (1997), „მე ვიცი რა ჩაიდინეთ წინა ზაფხულში“ (1997), 2011 წლის ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკა „დრო“ და საშინელებათა ჟანრის ფილმი „ზარები“ (2017).
გალეკი იყო ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი ანაზღაურების მქონე სატელევიზიო მსახიობი. 2018 წელს Forbes-მა მისი წლიური ანაზღაურება 25 მილიონ აშშ დოლარად შეაფასა და დაასახელა მსოფლიოში მეორე ყველაზე მაღალი ანაზღაურების მქონე სატელევიზიო მსახიობად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ტელემსახიობები
ბუნეფერი
ბუნეფერი — ძველი ეგვიპტის დედოფალი მეოთხე ან მეხუთე დინასტიიდან, ძველი სამეფოს პერიოდის დროს. ბუნეფერი ეგვიპტის ფარაონების შეპსესკაფის ან თამფთისის მეუღლე იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები
გამხდარი ადამიანი (ფილმი)
გამხდარი ადამიანი (The Thin Man) — 1934 წლის ამერიკული ფილმი. დაფუძნებულია დეშიელ ჰემეტის ამავე სახელწოდების რომანზე. ფილმს მოჰყვა გაგრძელებები 1936-47 წლებში. უილიამ პაუელმა მიიღო ოსკარის ნომინაცია საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1934 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:რომანებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:აშშ-ის ფილმების ეროვნული რეესტრის ფილმები კატეგორია:ვან დაიკის ფილმები
ზემო როკის მეხუთე კოშკი
კოშკი გეგმით ოთხკუთხაა. ნაშენია კარგად დამუშავებული ფლეთილი ქვით დუღაბზე. ნაგებობის მნიშვნელოვანი ნაწილი დანგრეულია, შემორჩენილია სამხრეთი კედელი ორი სართულის დონეზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჯავის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ალექსანდრე ჯანელიძის ქუჩა
ალექსანდრე ჯანელიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღის I დასახლება). ნავთლუღის I დასახლების VIII შესახვევიდან დიმიტრი უზნაძის ქუჩამდე. ნავთლუღის I დასახლების X ქუჩას 1983 წელს ალექსანდრე ჯანელიძის სახელი ეწოდა.
ჰასან ჰასანოვი
ჰასან ჰასანოვი (Həsən Əziz oğlu Həsənov, ჰასან აზიზ ოღლი (ძე) ჰასანოვი; დ. 20 ოქტომბერი, 1940, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — აზერბაიჯანელი საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოღვაწე, დიპლომატი. 1963 წლიდან საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2022).
ბიოგრაფია
ჰასან ჰასანოვი დაიბადა 1940 წლის 20 ოქტომბერს თბილისში, მუშის ოჯახში. სწავლობდა თბილისის № 43 საშუალო სკოლაში. 1962 წელს, აზერბაიჯანის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა კომკავშირის ხაზით ბაქოში. 1967-1969 წლებში იყო აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ინსტრუქტორი. 1969-1971 წლებში იყო კომკავშირის ცენტრალური კომიტეტის პასუხისმგებელი ორგანიზატორი. 1981 წელს ჰასანოვმა დაამთავრა ბაქოს უმაღლესი პარტიული სკოლა. იმავე წელს გახდა აზერბაიჯანის კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივანი, ხოლო 1990 წელს — აზერბაიჯანის სსრ რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე.
არის ავტორი წიგნისა „ნარიმან ნარიმანოვის ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი შეხედულებები და მოღვაწეობა“ და პიესის „წერილები ბრიუსელიდან“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:აზერბაიჯანის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:სსრკ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2022)
Roger Waters: The Wall
Roger Waters: The Wall — 2014 წლის ბრიტანული საკონცერტო ფილმი, რომლის რეჟისორები არიან როჯერ უოტერსი და შონ ევანსი. მასში ასახულია უოტერსის მსოფლიო საკონცერტო ტურნე The Wall Live. ფილმის პრემიერა გაიმართა 2014 წლის ტორონტოს კინოფესტივალის ფარგლებში და მაყურებლის მოწონება დაიმსახურა.
ფილმის მასალების გადაღება მიმდინარეობდა 2010-2013 წლებში. 2015 წლის 29 სექტემბერს იგი მსოფლიოს კინოთეატრებში მხოლოდ ერთი დღით გამოვიდა. გამოსვლას აგრეთვე ახლდა სპეციალური დამატებითი ჩანაწერი, რომელშიც როჯერ უოტერსი და ნიკ მეისონი პასუხობენ მოყვარულთა მიერ გამოგზავნილ კითხვებს.
2015 წლის 20 ნოემბერს Roger Waters: The Wall გამოვიდა ალბომის (ციფრული, CD, გრამფირფიტა) და ვიდეოფორმატებში (DVD, Blu-Ray, ციფრული).
კონცეფცია
ფილმში შეტანილია საკონცერტო კადრები, გადაღებული 2010-2013 წლებში. შუალედებში წარმოდგენილია როჯერ უოტერსის მოგზაურობა I და II მსოფლიო ომებში დაღუპული ბაბუისა და მამის საფლავებზე. კადრების ნაწილი პირდაპირ კავშირშია კონცერტზე გაჟღერებულ შემდეგ სიმღერასთან.
ფილმის დასასრულს ტიტრების დროს ნაჩვენებია სხვადასხვა ომში დაღუპული ადამიანები, მათ შორის — 2008 წლის აგვისტოს ომის გმირი, 1989 წელს ქ. ფოთში დაბადებული შალვა გაბუნია.
სიუჟეტი
ფილმი იწყება კონცერტის დასრულების კადრით და როჯერის ფრაზით „...we came in“ ორიგინალური ალბომიდან The Wall. შემდეგ გრძელდება როჯერ უოტერსის სტუმრობით მისი ერთ-ერთი ბაბუის საფლავზე (რომელიც პირველ მსოფლიო ომში დაიღუპა). იგი იღებს საყვირს და უკრავს „In the Flesh?“-ის შესავალს, რასაც მოჰყვება გიგანტური სამხედრო თვითმფრინავის გადაფრენა და „In the Flesh?“-ის დაწყება.
„The Thin Ice“-ის შესრულებისას პროექციების სახით ნაჩვენებია სამხედრო კონფლიქტებში დაღუპულები. მათ შორის არის ერიკ ფლეტჩერ უოტერსიც, როჯერის მამა.
„Mother“-ის წინ ავტორი მსმენელებს უამბობს, რომ პინკ ფლოიდის The Wall-ის კონცერტების სერიის ფარგლებში შესრულებული ამ სიმღერის კადრებსაც უჩვენებს. მეორე როჯერი, ნაჩვენები კედელზე, მისი თქმით, არის „საბრალო და არანორმალური“. ორ ხმაში შესრულებულ ამ ნომერს მოჰყვება კადრები, რომლებიც ასახავენ მუსიკოსის მოგზაურობას დიდი ბაბუის, ჯორჯ ჰენრის საფლავზე - შვილებთან, ჰარისთან და ინდიასთან, აგრეთვე ჯეკთან ერთად.
მეგობარ ვილასთან ერთად მოგზაურობას კვლავ ენაცვლება საკონცერტო კადრები. „Goodbye Blue Sky“-ს დროს სამხედრო თვითმფრინავი ჰაერიდან ყრის სხვადასხვა რელიგიურ და კორპორატიულ სიმბოლოს, როგორიც არის დავითის ვარსკვლავი ან Shell-ის ლოგოტიპი. კედელი ივსება წითელი ფერით და იქცევა სისხლის ზღვად. „Empty Spaces“-ში მაყურებლები დგანან „შეშინებულთა“ ნიღბებით, სცენაზე კი ჯერალდ სკარფის ანიმაციური ყვავილები, გაცოცხლებულები კომპიუტერული გრაფიკით, მიემართებიან ერთმანეთისკენ კედლის ორი მხრიდან. „What Shall We Do Now?“-ში სკარფის მიერ შექმნილი ანიმაციური სეგმენტი მთელ კედელზე იშლება. „Young Lust“-ის და „One of My Turns“-ის შემდეგ უოტერსი სცენაზე მარტოა, კედლის წინ. სიმღერის დასასრულს სცენა მწვანე ფერით ივსება და მოქმედება კვლავ ვილას და როჯერის საუბარზე გადადის, რის შემდეგაც „Another Brick in the Wall, Part 3“-ის დასაწყისში კედელი იმსხვრევა, ტელეარხების გადართვით. ტექნიკური პერსონალი „The Last Few Bricks“-ის დროს ასრულებს კედლის მშენებლობას და როჯერს ერთადერთ ცარიელ ადგილს უტოვებს, საიდანაც უკანასკნელი მსმენელს „Goodbye Cruel World“-ის დროს ემშვიდობება.
ორ განყოფილებას შორის შესვენებისას კვლავ ჩნდება როჯერის მოგზაურობის კადრები. იგი ბარში ზის. ძველი უნგრელი მეგობარი ომის პერიოდის ამბავს უამბობს. ჩაფიქრებული უოტერსის კადრს მოჰყვება „Hey You“, რომელსაც მსმენელის წინაშე კედლის მიღმა ასრულებენ. „Is There Anybody Out There?“-ის შემდეგ „Nobody Home“ ჟღერს, რომლის დროს უოტერსი კედელში დამონტაჟებულ ოთახში ჩნდება, ტელევიზორის წინ ჩამომჯდარი.
„Vera“-ს ახლავს კადრი ომიდან შინ დაბრუნებული სამხედროთი, რომელსაც აცრემლებული შვილი ხვდება. „Bring the Boys Back Home“-ის დროს კედელს ავსებს დუაიტ ეიზენჰაუერის ცნობილი ციტატა ომის შესახებ -
"ყოველი ზარბაზანი, რომელიც მზადდება; ყოველი გაშვებული სამხედრო გემი; ყოველი რაკეტა საბოლოოდ ნიშნავს მათ გაძარცვას, ვინც მშიერია და არ არის მაძღარი, ვინც იყინება და სამოსი არ აქვს."
ფილმში არ არის შეტანილი „Is There Anybody Out There?“-ის რეპრიზა. მის სანაცვლოდ აჩვენებენ როჯერს, რომელიც ანციოს სანაპიროზე გადის და შორს მიმავალ გემს ხედავს. ეს კადრი გადაიზრდება სხვა სცენაში და „Comfortably Numb“-ის შესრულებაში. სვეტებით შევსებული კედლის ფონზე სრულდება „The Show Must Go On“, შემდეგ კი - „In the Flesh“, რომლის ფინალში როჯერი ავტომატს იღებს და მაყურებლებს „ესვრის“.
„Run Like Hell“-ის დროს ნაჩვენებია კადრები ჟურნალისტებით, რომლებიც სამხედროებმა ტერორისტებად ჩათვალეს. „Waiting for the Worms“-ს და „Stop“-ს მოჰყვება სასამართლოს სცენა„ The Trial“ - ყველა სიმღერას სკარფის ანიმაციური ნამუშევრის ფონზე თავად უოტერსი ასრულებს. ფინალში როჯერი მამის მემორიალთან მიდის, სადაც „Outside the Wall“-ის პირველ ნოტებს უკრავს. მოქმედება ბრუნდება სცენაზე, სადაც სიმღერას საკონცერტო ბენდის სრული შემადგენლობა ასრულებს. ფილმის უკანასკნელი ფრაზაა „Isn't this where...“, რომელიც უერთდება დასაწყისში გაჟღერებულ „...we came in“-ს - ისევე, როგორც The Wall-ში.
ლიამ ნისონი და The Simple Facts
კინოთეატრებში ნაჩვენებ ვერსიას წინ ახლდა მსახიობ ლიამ ნისონის მონაწილეობით ჩაწერილი წინასიტყვაობა. ამ მოკლე ვიდეოში იგი მაყურებელს წარუდგენს ფილმს და უამბობს საკუთარი გამოცდილების შესახებ, კერძოდ - ახალგაზრდულ წლებზე, როდესაც The Wall ახალი გამოსული იყო და პინკ ფლოიდი კონცერტების სერიით მოგზაურობდა. იგი იხსენებს, თუ როგორ იყო გაოგნებული, რომ პინკის პერსონაჟი მის პიროვნებას ახსენებდა.
მეორე დამატება, რომელიც ფილმს მოჰყვა, დაბოლოების სახით იყო ნაჩვენები. სახელწოდებით „The Simple Facts“ შედგენილი ეს ვიდეო შეიცავს როჯერის და ნიკ მეისონისადმი დასმულ კითხვებს, რომლებიც მსმემელებმა ფილმის გამოსვლამდე გამოუგზავნეს. კითხვარი გაჯერებულია იუმორით, რომელსაც ნიკი და როჯერი იშველიებენ კითხვებზე პასუხის გაცემისას. ეს ვიდეო შევიდა დამატების სახით სპეციალურ გამოცემაშიც.
გამოცემა
2015 წლის 18 ნოემბერს ფილმი გამოვიდა სტანდარტული DVD და Blu-ray, აგრეთვე სპეციალური Blu-ray გამოცემების სახით.
სპეციალური გამოცემა
2016 წლის გაზაფხულზე შეზღუდული რაოდენობით გამოვიდა სპეციალური ბოქს-სეტები. მათში შეტანილია თავად აუდიო ალბომი, Blu-ray, გრამფირფიტები, და სხვადასხვა გრაფიკული მასალა. დამატებით მასალას შორის არის:
სპეციალური საუნდტრეკი
2016 წლის სპეციალური გამოცემის ყველა მყიდველს აგრეთვე საშუალება ჰქონდა, ჩამოეტვირთა ფილმისთვის დაწერილი სპეციალური ინსტრუმენტული კომპოზიციები, რომლებიც ძირითად კომპოზიციებს შორის ჟღერს:
საუნდტრეკი
ფილმის საუნდტრეკი გამოვიდა 2015 წლის 20 ნოემბერს.
სქოლიო
კატეგორია:2014 წლის ფილმები კატეგორია:ბრიტანული ფილმები კატეგორია:როჯერ უოტერსის ალბომები კატეგორია:2015 წლის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:Columbia Records-ის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:ალბომები ნაიჯელ გოდრიჩის პროდიუსერობით კატეგორია:2015 წლის ვიდეო ალბომები
იოსებ ყორღანაშვილი
ყორღანაშვილი იოსებ — ერეკლე II-ის კარზე დაახლოებული პირი, ამილახვარი. ენერგიულად იღვწოდა სამეფო სახლის მეურნეობის გასამართავად. ჰქონდა სასახლე თბილისში და ბაღები კრწანისსა და ორთაჭალაში, საიდანაც დიდი შემოსავალი შემოდიოდა. გააშენა თუთის ხის პლანტაციები და დიდი მასშტაბით განავითარა მეაბრეშუმეობა. გაზარდა სამეფო შემოსავალი. ყორღანაშვილი ხელს უწყობდა ვაჭრობის განვითარებას, დაკავშირებული იყო დასავლეთის (სტამბოლი) და აღმოსავლეთის (ინდოეთი) ვაჭრებთან და დიდი სიმდიდრეც დააგროვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი დიდებულები
სანგა-მბაერე
სანგა-მბაერე (Sangha-Mbaéré; სანგო — Sêse tî kömändâ-kötä tî Sangä-Mbaere) — ეკონომიკური პრეფექტურა ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის სამხრეთ-დასავლეთში.
გეოგრაფია
ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება მამბერე-კადეის პრეფექტურას, ჩრდილო-აღმოსავლეთით ლობაეს პრეფექტურას, აღმოსავლეთით კონგოს რესპუბლიკას, დასავლეთით კამერუნს.
პრეფექტურის სახელწოდება წარმოიქმნა მდინარეებისგან — სანგა და მბაერე. მდინარე სანგა წარმოიქმნება პრეფექტურის ტერიტორიაზე, მდინარეების — კადეის და მამბერეს შეერთებით, ქალაქ ნოლას რაიონში და მიედინება სამხრეთისაკენ — მდინარე კონგოსკენ. მბაერე მიედინება სუბპრეფექტურა ლობაეს საზღვრის გასწვრივ და უერთდება მდინარე ლობაეს (უბანგის შენაკადი).
სქოლიო
კატეგორია:ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის პრეფექტურები
სტირმასიგის ციხე
სტირმასიგის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ სტირმასიგში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში. კოშკი ნაგებია სხვადასხვა ზომის ფლეთილი ქვით.
აღმოსავლეთით მეორე სართულის დონეზე გაჭრილია კარი. მთლიანად კოშკი გადარჩა 3-4 სართულის დონეზე, ჩრდილოეთი კედელი თითქმის მთლიანად დანგრეულია. კოშკის გარშემო შეინიშნება სხვა ნაგებობათა კვალი.
სქოლიო
კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ყმობის გმობა
ყმობის გმობა — კლასობრივი ბრძოლის შედარებით აქტიური ფორმა თბილისში - ბატონყმობაზე უარის თქმა გაქცევით. ბატონისგან შევიწროვების შემთხვევებში ქალაქიდან გარბოდნენ არა მარტო ყმა ხელოსნები და ვაჭრები, არამედ მოქალაქეებიც.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ისტორია
თორადი
თორადი  (Toradi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ასტარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  820  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასტარის რაიონის სოფლები
ჰერნეითი
ჰერნეითი — ძველი ეგვიპტის დედოფალი პირველი დინასტიიდან, ადრეული სამეფოს დროს. ჰერნეითი ეგვიპტის ფარაონების ჯერის ან ანეჯიბის მეუღლე იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები კატეგორია:ეგვიპტის პირველი დინასტიის დედოფლები
ჰაჩიალმურადლი
ჰაჩიალმურადლი (Haçıalmuradlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონის იმიშლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,232 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იმიშლის რაიონის სოფლები
შურუდი
შურუდი (Şurud) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ჯულფის რაიონში. მოსახლეობა შეადგენს — 174 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ჯულფის რაიონის სოფლები
რაუფ ჰაჯიევი
რაუფ სოლტან ოგლუ ჰაჯიევი (Rauf Soltan oğlu Hacıyev; დ. 15 მაისი,  1922,  ბაქო —  გ.  19 სექტემბერი, 1995, იქვე) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი კომპოზიტორი და პოლიტიკოსი. სსრკ-ს სახალხო არტისტი (1978).
ბიოგრაფია
ბაქოში მდებარე სახლის კედელზე მემორიალური დაფა, სადაც ცხოვრობდა რაუფ ჰაჯიევი
რაუფ ჰაჯიევი დაიბადა 1922 წლის 15 მაისს ბაქოში. 18 წლის ასაკში მან დაწერა თავისი პირველი ნამუშევარი —ოპერეტა „სტუდენტების ტრიუკები“.
1948 წლიდან 1949 წლამდე სწავლობდა მოსკოვის კონსერვატორიაში, პროფესორ ნ.პ. რაკოვთან, 1953 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის კონსერვატორია კომპოზიციის კლასში (პედაგოგი ყარა ყარაევი).
1955 წელს რაუფ ჰაჯიევმა ჩამოაყალიბა აზერბაიჯანის სახელმწიფო საესტრადო ორკესტრი, სადაც იგი იყო მისი სამხატვრო ხელმძღვანელი 1964 წლამდე.
1964 წელს გახდა ბაქოს ფილარმონიის დირექტორი და ერთი წლის შემდეგ იგი გახდა აზერბაიჯანის სსრ კულტურის მინისტრი. ამ თანამდებობაზე 1971 წლამდე მუშაობდა.
საბჭოთა ხელისუფლების ინიციატივით, ჰეიჯიევი, როგორც აფრიკის კონტინენტის ხელოვნების ზოგადი მრჩეველი, ალჟირში გაგზავნეს, სადაც 8 წელი მუშაობდა. მონაწილეობა მიიღო ალჟირში მუსიკის, ცეკვისა და თეატრის აკადემიების შექმნაში.
მან მონაწილეობა მიიღო საკუთარ მუსიკაზე შექმნილი სამი ბალეტის დადგმაში, რომელიც გასტროლებზე პარიზში ჩატარდა.
სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ იგი გახდა აზერბაიჯანის სსრ-ს კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარე, რომელსაც იკავებდა თავის გარდაცვალებამდე.
აზერბაიჯანის სსრ კინემატოგრაფთა კავშირის წევრი გარდაიცვალა 1995 წლის 18 სექტემბერს. იგი დაკრძალეს ბაქოში საპატიო დაკრძალვის ხეივანში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1922 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1995 კატეგორია:საბჭოთა კომპოზიტორები
თეიმურაზ ყუბანეიშვილი
ყუბანეიშვილი ლუარსაბის ძე თეიმურაზი (დ. 23 თებერვალი, 1924 — გ. 1993) — ქართველი გრაფიკოსი. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1965).
1952 წელს დაამთავრა თბილისის  სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია. აქვე ეწეოდა პედაგოგურ მოღვაწეობას 1957-დან (1971-დან პროფესორი). 1973-1990 დაზგური გრაფისკის კათედრის გამგე იყო. მონაწილეობდა სსრკ-გერმანიის ომში. ყუბანეიშვილი ცნობილია ძირითადად როგორც წიგნის ილუსტრატორი. გააფორმა ილია ჭავჭავაძის „ოთარაანთ ქვრივი“ (ავტოლითგრაფია 1957), ვაჟა-ფშაველას სამი პოემა „გველის მჭამელი“, „ალუდა ქეთელაური“, „სტუმარ-მასპინძელი“ (გრავიურები ლინომეუმზე, 1961). ავტორია დაზგური ნამუშევრებისა, პორტრეტების სერიაში „ჩემი თანამედროვენი“ (1967) წარმოდგენილია მხატვრის თანამედროვე გამოჩენილ თბილისელთა, მისივე მეგობრების პორტრეტები; ფერადი ლინოგრავიურების ალბომში „მეტყველი დუმილ“ (1969) ქართული ხუროთმოძღვრული ძეგლები. ყბანეიშვილს ეკუთვნის ქართული ლიტერატურის კლასიკოსთა პორტრეტების სერია, „ქართველი მწერლები“ (ქსილოგრაფია 1969). მხატვრის მიერ შესრულებული სკულპტურული კომპოზიცია (იოანე პეტრიწი და გრიგოლ ბაკურიანის ძე) დგას ბულგარეთში, პეტრიწონის მონასტერში. ყუბანეიშვილი ავტორია მეთოდური სახელმძღვანელოებისა. მხატვარმა თავისი შემოქმედების უდიდესი ნაწილი ქართული შრიფტის სრულყოფას უძღვნა. ათეული წლები შეალია 12 ნაირსახეობის სასტამბო, შრიფტის შექმნას. დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში. მისი შვილია პოეტი კოტე ყუბანეიშვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:ქართველი გრაფიკოსები კატეგორია:საბურთალოს პანთეონში დაკრძალულები თ
შარლ ნიკოლი
შარლ-ჟიულ-ანრი ნიკოლი (Charles-Jules-Henri Nicolle; დ. 21 სექტემბერი, 1866, რუანი, — გ. 28 თებერვალი, 1936, ტუნისი) — ფრანგი ბაქტერიოლოგი. 1909 წელს აღმოაჩინა, რომ ტიფის გადამტანი ადამიანის ტილი იყო, რისთვისაც 1928 წელს მიანიჭეს ნობელის პრემია ფიზიოლოგიასა და მედიცინაში.
ბიოგრაფია
დაამთავრა პარიზის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი (1893), შემდეგ მშობლიურ რუანში მუშაობდა და ბაქტერიოლოგიურ ლაბორატორიას ხელმძღვანელობდა. 1902 წელს დაინიშნა ტუნისის პასტერის ინსტიტუტის დირექტორად და ამ თანამდებობაზე 31 წელი დაჰყო. მისი ხელმძღვანელობით ინსტიტუტი იქცა წამყვან სამეცნიერო ცენტრად, სადაც აქტიურად მუშავდებოდა ინფექციური დაავადებების შრატებითა და ვაქცინებით მკურნალობის მეთოდები. ტუნისში მოღვაწეობის დროს ნიკოლმა შენიშნა, რომ ტიფის გავრცელება საავადმყოფოების გარეთ ძალიან სწრაფად ხდებოდა, კლინიკის პირობებში კი მნიშვნელოვნად მცირდებოდა, რაც მან პაციენტების სათანადო ჰიგიენასა და საავადმყოფოში ყოველდღიური ტანისამოსის ჩამორთმევას დაუკავშირა. შემდგომი ძიებისა და მაიმუნებში ექსპერიმენტების გზით ნიკოლმა საბოლოოდ, 1909 წელს დაადგინა, რომ დაავადების გადამტანი (ვექტორი) ადამიანის ტილი (Pediculus humanus humanus) იყო. შემდგომ პერიოდში მან ერთმანეთისგან გამიჯნა კლასიკური ტილით გადაცემადი ტიფი და ვირთაგვის ტიფი, რომელიც ადამიანს მღრღნელების ტკიპით გადაეცემა. უშედეგოდ ცდილობდა ტიფის საწინააღმდეგო ვაქცინის შექმნას. ნიკოლის სხვა მნიშვნელოვანი შრომები ეხება საქონლის ჭირს, ბრუცელოზს, წითელას, დიფტერიასა და ტუბერკულოზს. ასევე გამოქვეყნებული აქვს ფილოსოფიური შინაარსის და მხატვრული თხზულებები.
სქოლიო
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ფრანგი მედიკოსები კატეგორია:ფრანგი ნობელის პრემიის ლაურეატები
იულიუს ვაგნერ-იაურეგი
იულიუს ვაგნერ-იაურეგი (Julius Wagner-Jauregg; დ. 7 მარტი, 1857, ველსი, ავსტრია, — გ. 27 სექტემბერი, 1940, ვენა) — ავსტრიელი ფსიქიატრი. სწავლობდა ნეიროსიფილისის, კრეტინიზმისა და სხვადასხვა გონებრივი დარღვევის პრობლემებს; შექმნა სიფილისური მენინგოენცეფალიტის (პროგრესული დამბლა) მკურნალობის მეთოდი ავადმყოფის ორგანიზმში მალარიის გამომწვევის ხელოვნური შეყვანის გზით, რისთვისაც 1927 წელს მიანიჭეს ნობელის პრემია ფიზიოლოგიასა და მედიცინაში.
ბიოგრაფია
დაამთავრა ვენის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი (1880). 1883-1889 წლებში მუშაობდა ამავე უნივერსიტეტის ფსიქიატრიულ კლინიკაში. ამ პერიოდში ვაგნერ-იაურეგმა ცენტრალური ნერვული სისტემის დაავადებების მქონე პაციენტებში შენიშნა სიმპტომების მკვეთრი გაუმჯობესება ცხელებით მიმდინარე ინფექციების თანდართვისას. 1887 წელს მან წამოაყენა ფსიქიატრიული დაავადებების მკურნალობის მეთოდი, რომელიც ცხელების განზრახ გამოწვევას ეფუძნებოდა. ამის მიღწევას ვაგნერ-იაურეგი ვარაუდობდა მალარიის აღძვრით, რადგან იმ დროს უკვე ხელმისაწვდომი იყო ანტიმალარიული პრეპარატი ქინინი. 1889-1893 წლებში ვაგნერ-იაურეგი იყო გრაცის უნივერსიტეტის ფსიქიატრიისა და ნევროლოგიის პროფესორი. ამ პერიოდში ცდილობდა თავისი მეთოდის დანერგვას ტუბერკულინის (ტუბერკულოზის ბაცილის ექსტრაქტის) გამოყენებით, თუმცა დიდი წარმატება არ ჰქონია. 1893 წლიდან ის ვენის უნივერსიტეტში მოღვაწეობდა. ამავდროულად, 1893-1928 წლებში ხელმძღვანელობდა ვენის უნივერსიტეტის ნევროლოგიური და ფსიქიატრიული დაავადებების ჰოსპიტალს. 1917 წელს სიფილისური მენინგოენცეფალიტის (პროგრესული დამბლის) მქონე პაციენტებში შეძლო მალარიის გამოწვევა და ამ გზით ძირითადი დაავადების სიმპტომების მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება. „მალარიოთერაპია“ მოგვიანებით ანტიბიოტიკოთერაპიამ სრულად ჩაანაცვლა, თუმცა იმ დროისთვის ვაგნერ-იაურეგის აღმოჩენა მანამდე უნკურნებელი დაავადების — პროგრესული დამბლის ერთადერთი ეფექტიანი გზა იყო. ვაგნერ-იაურეგის შრომებმა ასევე საფუძველი ჩაუყარა ფსიქიატრიული დაავადებების პიროთერაპიის (ცხელებით მკურნალობა) და ე. წ. შოკური თერაპიის მეთოდებს. ვაგნერ-იაურეგი იყო ევგენიკის მიმდევარი; სიცოცხლის ბოლო წლებში ზოგიერთი შეხედულებით ახლოს იდგა ნაციზმთან.
სქოლიო
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ავსტრიელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ავსტრიელი ექიმები
იუსტინე ჯანელიძის ქუჩა
იუსტინე ჯანელიძის ქუჩა  —  ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი). ეროსი მანჯგალაძის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თბილისის ქუჩების 1926 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც დასავლეთის ქუჩა. ასევეა თბილისის 1934 წლის გეგმაზეც. 60-იან წლებში იუსტინე ჯანელიძის სახელი დაერქვა.
ლიტერატურა
ჯანელიძე
ეგილს ლევიტსი
ეგილს ლევიტსი (Egils Levits, 30 ივნისი 1955, რიგა, ლატვიის სსრ, სსრკ) — ლატვიის პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, იურისტი, პოლიტოლოგი. ლატვიის იუსტიციის მინისტრი 1993-1994 წლებში. ლატვიის არჩეული პრეზიდენტი 2019 წლის 29 მაისიდან.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1955 წელს ლატვიელი ებრაელების ოჯახში. 1972 წელს მშობლებთან ერთად დატოვა საბჭოთა კავშირი და გადასახლდა გფრ-ში. 1993-1994 წლებში იყო ლატვიის იუსტიციის მინისტრი. 1995-2004 წლებში ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს მოსამართლე, ხოლო 2010 წლამდე ევროკავშირის სასამართლოს მოსამართლე. 1992-1993 წლებში იყო ლატვიის ელჩი გერმანიასა და შვედეთში, 1994-1995 წლებში კი ავსტრიაში, უნგრეთსა და შვეიცარიაში. 1993-1994 წლებში იყო ლატვიის სეიმის დეპუტატი. არის 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი.
2019 წლის 29 მაისს სეიმმა აირჩია ქვეყნის პრეზიდენტად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:ლატვიის პრეზიდენტები კატეგორია:ლატვიელი იურისტები კატეგორია:ლატვიელი პოლიტოლოგები კატეგორია:ლატვიელი დიპლომატები
ქვემო როკის ნაეკლესიარი
ქვემო როკის ნაეკლესიარი — არქიტექტურის ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ჯავის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო როკაში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
გეგმით მართკუთხა ნაგებობა დარბაზული ტიპისაა. აღმოსავლეთით გააჩნია ბრტყელი საკურთხეველი. შესასვლელი დასავლეთიდანაა დატანებული. ნაგებია რუხი ფერის ფლეთილი ქვით. ეკლესიის კედლები შემორჩენილია ერთი მეტრის სიმაღლეზე. ძეგლის გარშემო მიწის დონე აწეულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჯავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ალფრედ მოლინა
ალფრედ მოლინა (Alfred Molina; 24 მაისი, 1953) — ინგლისელი მსახიობი. მსახიობობა გადაწყვიტა 9 წლის ასაკში ფილმ „სპარტაკის“ ნახვის შემდეგ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1953
ჰენუტსენი
ჰენუტსენი — ძველი ეგვიპტის დედოფალი მეოთხე დინასტიიდან, ეგვიპტის ძველი სამეფოს პერიოდის დროს. ჰენუტსენი ეგვიპტის ფარაონის ხეოფსის მეუღლე იყო. ხეოფსსა და მას სამი შვილი მინხაფ I, ხეფრენი და ხუფუხაფ I ეყოლათ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები კატეგორია:ეგვიპტის მეოთხე დინასტიის დედოფლები
ფენოლი
ფენოლი — არომატული ნახშირწყალბადი. წარმოადგენს უფერულ კრისტალებს, აქვს დამახასიათებელი სუნი. წყალში იხსნება ზომიერად, სპირტში და აცეტონში კარგად. ფენოლი არომატული ნაერთების უმარტივესი ოქსინაწარმია. მას იყენებენ მრავალი ძვირფასი პროდუქციის მისაღებ ნედლეულად. ახასიათებს ბაქტერიციდული მოქმედება. ამის გამო სადეზინფექციო საშუალებადაც იყენებენ. კანზე მოხვედრისას იწვევს დამწვრობას.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქიმიური ნივთიერებები კატეგორია:ბაქტერიციდები
თეივაზი
თეივაზი (Teyvaz) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ჯულფის რაიონში. მოსახლეობა შეადგენს — 341 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ჯულფის რაიონის სოფლები
თულაქუვანი
თულაქუვანი  (Tüləküvan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ასტარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —   1 296  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასტარის რაიონის სოფლები
ნიკოლოზ თოხაძე
ნიკოლოზ გიორგის ძე თოხაძე (დ. 13 თებერვალი, 1901, სოფ. აკეთი, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი — გ. 1 მარტი, 1975, პარიზი, დაკრძალულია ლევილში) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, იუნკერი, შემდეგ საფრანგეთის „უცხოური ლეგიონის“ ოფიცერი.
სწავლობდა თბილისის გიმნაზიაში, შემდეგ იუნკერთა სკოლაში. მონაწილეობდა 1920 წლის მაისში იუნკერთა სასწავლებელზე ბოლშევიკების თავდასხმის მოგერიებაში და 1921 წლის თებერვალში წითელ არმიასთან ბრძოლებში კოჯორ-ტაბახმელას მიდამოებთან. საბჭოთა ჯარების მიერ საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ, 1921 წლის მარტში, სხვა იუნკრებთან ერთად სამშობლო დატოვა. სწავლა განაგრძო საფრანგეთში, სენ-მაქსენის ქვეითთა სამხედრო სკოლაში და 1922 წელს უმცროსი ლეიტენანტის წოდებით ჩაირიცხა „უცხოური ლეგიონში“. როგორც ავიაციის ოფიცერი, თოხაძე მსახურობდა მაროკოსა და ალჟირში 1925–1931 და 1931–1940 წლებში; მონაწილეობდა ბრძოლებში მაროკოელ ამბოხებულებთან. მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1941–1945 წლებში კაპიტანი თოხაძე საგანგებო მისიით იმყოფებოდა ინდოჩინეთში. 1945 წელს იაპონიის ინდოჩინეთის ფრანგულ გარნიზონებზე თავდასხმის დროს აქტიურად მონაწილეობდა გადარჩენილი ფრანგული ნაწილების ევაკუაციაში ჩინეთის ტერიტორიაზე. ომის შემდეგ, 1946–1958 წლებში მსახურობდა მაროკოში, ალჟირსა და მადაგასკარზე. 1957 წელს თადარიგში გავიდა პოლკოვნიკის წოდებით. დაჯილდოებული იყო საპატიო ლეგიონის ორდენით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 13 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:ფრანგი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ნ
ვლადიმერ ჯანჯღავას ქუჩა
ვლადიმერ ჯანჯღავას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (პატარა გლდანი). დავით სარაჯიშვილის ქუჩიდან გლდანისხევის ქუჩამდე. პატარა გლდანის დასახლების VI ქუჩას 1983 წელს ვლადიმერ ჯანჯღავას სახელი ეწოდა. აქვს 3 შესახვევი, 2 ჩიხი.
ლიტერატურა
ჯანჯღავა
ზღუბირის ეკლესია
ზღუბირის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ჯავის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზღუბირში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ძეგლი ნაგებია ფლეთილი, ვულკანური, ფიქალისა და შირიმის ქვით. ტაძარი ანალოგიურია ჯავის რაიონში არსებული გუმბათოვანი ტაძრებისა. ჩრდილოეთით, სამხრეთით და დასავლეთით მიდგმულია კარიბჭეები. აბსიდა შვერილწახნაგოვანია. გუმბათის ყელის რვავე წახნაგზე გაჭრილია სარკმელი. ძეგლის შიდა სივრცის აზომვა და აღწერა ვერ მოხერხდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჯავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
შავლოხოვის კოშკი
შავლოხოვის კოშკი — არქიტერტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ჯავის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბრითათაში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ოთხკუთხა კოშკი ნაგებია საშუალო ზომის ფლეთილი ქვით კირის დუღაბზე. კარი გაჭრილია მეორე სართულის დონეზე დასავლეთით. დასავლეთ და სამხრეთ კედლებზე შემორჩა ოთხი სართულის დონე. კოშკში შესვლა და აზომვა ვერ მოხერხდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჯავის მუნიციპალიტეტის კოშკები
კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ჰიმნი
ფეხზე დადექით კონგოელებო (Debout Congolais) — კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სახელმწიფო ჰიმნი. ჰიმნი დამტკიცდა 1960 წელს მას შემდეგ, რაც ქვეყანამ დამოუკიდებლობა მოიპოვა. თუმცა 1971 – 1997 წლებში ზაირის არსებობის პერიოდში ჩანაცვლდა ჰიმნით „ზაირელებო“ (La Zaïroise), მობუტუ სესე სეკოს სიკვდილის შემდეგ კი კვლავ „ფეხზე დადექით კონგოელებო“ აღდგა.
ჰიმნის ფრანგული ტექსტი
CHOIR
Debout Congolais,
Unis par le sort,
Unis dans l'effort pour l'indépendance,
Dressons nos fronts longtemps courbés
Et pour de bon prenons le plus bel élan, dans la paix,
O peuple ardent, par le labeur, nous bâtirons un pays plus beau qu'avant, dans la paix.
VERSE
Citoyens, entonnez l'hymne sacré de votre solidarité,
REFRAIN
Nous peuplerons ton sol et nous assurerons ta grandeur.
(Trente juin) O doux soleil (trente juin) du trente juin,
(Jour sacré) Sois le témoin (jour sacré) de l'immortel serment de liberté
Que nous léguons à notre postérité pour toujours.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეროვნული ჰიმნები
პერესტიანის სახლი
ისტორია
1860-იან წლებში თანამედროვე ბერძნების ქუჩა ნომერ 64-ში ააგეს ორსართულიან სახლი, რომელიც 1880 წლისთვის იყოჩინოვნიკ ნიკოლაი ათანასეს ძე პერესტიანის კუთვნილება. იგი წარმოშობით იყო ვაჭრების ოჯახიდან, ეკავა მშვიდობის მოსამართლის თანამდებობა და იყო ტაგანროგის მსახიობთა საზოგადოების წევრი. პირველი ქორწინება უიღბლო აღმოჩნდა და პირველ ცოლს გაშორდა. ნიკოლაი პერესტიანის ჰყავდა ორი შვილი, რომელიც გააჩინა ქორწინების გარეშე მსახიობ ანა სოლოდუხინასთან. ნიკოლაი პერესტიანმა ყველა ღონე იხმარა, რომ კანონიერ შვილებად ეღიარებინა ბავშვები. ამ ბავშვებიდან უმცროსი გახდა ცნობილი კინორეჟისორი და მსახიობი ივანე პერესტიანი, ავტორი ფილმებისა „წითელი ეშმაკუნები“ და „სამი სიცოცხლე“. მისი მეორე ოფიციალური ცოლი იყო ლიდია პეტროპავლოვსკაია - კოლეჟის ასესორის ქვრივი. ამ ქორწინების შედეგად დაიბადა სამი ბავშვი: ლიდია, ლიუდმილა და მსტისლავი. ნიკოლაი ათანასის ძე გარდაიცვალა 1899 წელს.
1890 წლიდან 1906 წლამდე სახლი იმყოფებოდა ლიდია პერესტიანის კუთვნილებაში. 1915 წელს სახლის მფლობელი გახდა ელენა კოვალევსკაია.
აღწერა
ორსართულიანი სახლი აგებულია აგურისაგან ქვის ფუნდამენტზე. 1871 წლისათვის სახლს ჰქონდა ფლიგელი, დიდი ეზო და კიდევ ერთი ხის ნაგებობა. სახლის ფასადი პირველი სართლის დონეზე რუსტირებულია. აგურის პილონებს შოის მდებარეობს რკინის ჭიშკარი და კარიბჭე. პირველ სართულზე მდებარე ფანჯრები გაფორმებულია ქვის ციხესიმაგრის ქვებით და ლომის ნიღბებით. მეორე სართულის ფანჯრები სწორკუთხაა.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ნოდარ მანაგაძე
ნოდარ მანაგაძე (დ. 19 მარტი, 1943, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 27 ნოემბერი, 2006, თბილისი, საქართველო) — ქართველი კინორეჟისორი, სცენარისტი, მსახიობი და პროდიუსერი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1980). 1965 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1988–1991 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლექტორი; 1990 წლიდან შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის დოცენტი. შოთა მანაგაძესთან ერთად გადაიღო ფილმები: „მოლოდინი“ (1970) და „წუთისოფელი“ (1971). დამოუკიდებლად გადაიღო ფილმები: „ივანე კოტორაშვილის ამბავი“ (1974), „ამაღლება“, (1976), „საერთო კედელი“ (1978), „კაშხალი მთაში“ (1978), „გაზაფხული გადის“ (1983), „ეი, მაესტრო“ (1986), „ნოე“ (1991), „ნათლისღება“ (1994), „ანგელოზის გადაფრენა“ (2001). როგორც მსახიობი გამოჩნდა ფილმებში: „თვალი პატიოსანი“ (1976), „რაჭა, ჩემო სიყვარულო“ (1977), „კაშხალი მთაში“ (1978). მინიჭებული ჰქონდა კომკავშირის პრემია და საქართველოს მართლმადიდებლური ეკლესიის პრიზი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 19 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1943 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2006 კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:ქართველი სცენარისტები კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:ქართველი კინოპროდიუსერები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
აზერბაიჯანის სახელმწიფო საგუნდო კაპელა
აზერბაიჯანის სახელმწიფო საგუნდო კაპელა (Azərbaycan Dövlət Xor Kapellası) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ერთ-ერთი წამყვანი მუსიკალური კოლექტივი. დაარსებულია 1966 წელს აზერბაიჯანის სახელმწიფო ფილარმონიასთან. დაარსების დღიდან ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში კოლექტივს ხელმძღვანელობდა ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე, ქორმაისტერი ედუარდ ნოვრუზოვი.
1996 წლიდან აზერბაიჯანის სახელმწიფო საგუნდო კაპელის სამხატვრო ხელმძღვანელი და მთავარი დირიჟორი არის სახალხო არტისტი გულბაჯი იმანოვა. გუნდის რეპერტუარი შედგება აზერბაიჯანელი და უცხოელი კომპოზიტორების ნაწარმოებებისგან. მათ შორის აღსანიშნავია მუღამის საფუძველზე შექმნილი ჯაჰანგირ ჯაჰანგიროვის კანტატა „ფუზული“, „ჩაჰარგაჰი“ და ნაზიმ ალივერდიბეკოვის საგუნდო კომპოზიციები „ბაიათი-შირაზი“, რომლებიც იკავებენ მნიშვნელოვან ადგილს აზერბაიჯანის სახელმწიფო საგუნდო კაპელის რეპერტუარში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტატიების ესკიზები მუსიკის შესახებ კატეგორია:აზერბაიჯანული მუსიკა
წყნარი დონის კაზაკების ძეგლი
წყნარი დონის კაზაკების ძეგლი (Памятник казакам Тихого Дона) — სკულპტურული კომპოზიცია, რომელიც მდებარეობს მილეროვო-ვიოშენსკაიას გზატკეცილის 120-ე კილომეტრზე, ხუტორ კრუჟილინსკის მახლობლად. მოქანდაკე ნ. მოჟაევის, ე. მოჟაევასა და ნ. შჩერბაკოვის მიერ შექმნილი ფიგურა არის დონელი კაზაკის კრებითი სახე. ძეგლი მოსჩანს შორიდან, რადგან მისი სიმაღლე ყორღანთან ერთად შეადგენს 14 მეტრს, ძეგლი დგას ორი გზის გადაკვეთაზე. როსტოვის ოლქის კულტურის მინისტრის გადაწყვეტილების საფუძველზე 2015 წლის 16 ნოემბრიდან იგი შედის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ისტორია
სკულპტურული კომპოზიციის პროექტი შეიმუშავეს 1956 წელს ოქტომბრის რევოლუციის მე-40-ე წლისთავთან დაკავშირებული გამოფენის მზადების პერიოდში. ქანდაკების 70 სმ-ის სიმაღლის მაკეტმა თავდაპირველად მიიღო სახელწოდება „Трубач“, მოგვიანებით ეწოდა - „Орлёнок“, ხოლო მოგვიანებით - „В донских степях“, მხოლოდ 1995 წელს, უკვე გახსნის შემდეგ, მას ეწოდა თანამედროვე სახელი.
ქანდაკებით დაინტერესდა სკკპ-ის როსტოვის საოლქო კომიტეტის პირველი მდივანი ივან ბონდარენკო, მან შესთავაზა ჩამოესხათ ძეგლი და დაედგათ დონის როსტოვის ჩრდილოეთის გასასვლელში. ქანდაკების შექმნა გადაწყდა ლუგანსკში, სამხატვრო კომბინატში. ბრინჯაოში ჩამოასხეს 1991 წელს ლენინგრადის ექსპერიმენტალურ ქარხანა „მონუმენტსკულპტურაში“. ძეგლი დაამონტაჟა კიევის სამხატვრო სახელოსნოს ბრიგადამ. გახსნის ცერემონია გაიმართა 1994 წლის მაისში.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ძეგლები
მელოტა (გვარი)
მელოტა (Fulica) — წყალმცურავ ფრინველთა გვარი ლაინასებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 33–59 სმ, მასა 0,4–2,5 კგ. აქვთ მასიური სხეული, ძლიერი ფეხები, გრძელი თითები კუწუბოიანი ლაპოტებით. კარგად ცურავენ და დადიან, შეუძლიათ ყვინთვა, აფრენისათვის დიდი გარბენი სჭირდებათ, ფრენენ მძიმედ, არამანევრულად. შეფერილობის საერთო ტონი შავ-რუხია. სახეობები ადვილად განირჩევა ნისკარტის ფერითა და ფორმით, აგრეთვე შეუბუმბლავი კანით შუბლზე (აქედან სახელწოდება); შეიმჩნევა შიდასახეობრივი მორფიზმი შიშველი კანის ფერის მიხედვით. ბარტყები დაფარული არიან მუქი ღინღლით, აქვთ კაშკაშა ჭრელი თავი და ბუმბული. ცნობილია 10 თანამედროვე სახეობა. წარმოშობისა და მრავალფეროვნების ცენტრია სამხრეთი ამერიკა; აღმოსავლეთ ნახევარსფეროში გვხვდება ორი სახეობა; საქართველოში — მხოლოდ [ჩვეულებრივი] მელოტა (F. atra). უპირატესობას ანიჭებენ მდგარ მტკნარ წყალსატევებს, მიგრაციებისა და გამოზამთრების დროს შეინიშნებიქან ზღვის სანაპირო აკვატორიაში. ძირითად საკვებს წარმოადგენს წყლის მცენარეულობა, ბარტყები აგრეთვე იკვებებიან უხერხემლოებით. მონოგამური ფრინველებია. ბუდეს თავთხელ ადგილებში აკეთებენ მცენარეული მასალისაგან. გიგანტური მელოტა (F. gigantea) ლერწმისაგან აკეთებს 3 მ-მდე სიგრძისა და 50 სმ-მდე სიმაღლის ტივებს. რქოსანი მელოტა (F. cornuta) კენჭებისაგან წყალში აგებს 1,5 ტონამდე მასის კონუსისებრ ამაღლებას; იგი სიმაღლეში 1 მ-მდეა, დიამეტრი ფსკერზე — 2–4 მ, ზედაპირთან — 1 მ; შემდეგ ამ ამაღლებაზე ათავსებს მცენარეული ნარჩენებისაგან შემდგარ 20–30 სმ სიმაღლის ბუდეს. დებენ 4–15 კვერცხს. დედალ-მამალი კრუხობს 3–4 კვირის განმავლობაში, ბარტყებს კვებავენ 2 კვირამდე. წელიწადში 2–3-ჯერ მრავლდებიან. ჩვეულებრივი მელოტა ნადირობის ტრადიციული ობიექტია. ჰავაიური მელოტა (F. alai) როგორც მოწყვლადი სახეობა შეტანილია ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის (IUCN) წითელ ნუსხაში.
სქოლიო
*
იუეჩჟები
220px|მინიატიურა|იუეჩჟების მიგრაცია ძვ.წ. 176 წლიდან ახ.წ. 30 წლამდე იუეჩჟი (ჩინურად 月氏, 月支), იატიი (ბერძნულად) ან იადუ (ინდურად)– აღმოსავლეთირანული ენის ჩრდილოურ ქვეჯგუფზე მოლაპარაკე აღმოსავლეთ ირანელი ხალხი ცენტრალურ აზიაში. მათ კულტურული სიახლოვის გამო ზოგჯერ მოიხსენებენ აღმოსავლეთის სარმატებად.
თავდაპირველად ისინი ფლობდნენ მდინარე ტარიმის აუზის საძოვრებს, იქ, სადაც დღეს მდებარეობს სინცზიან–იუგურის ავტონომიური რეგიონი, ჰანსუ და შესაძლოა, ცილიანი ჩინეთში. ჩვ.წ. II საუკუნეში მათი ნაწილი (ქუშანები, ეფთალიტები და სხვ.) მიგრირებული იქნა ფარარუდსა და ბაქტრიაში, შემდეგ ჩრდილოეთ ინდოეთში, სადაც მათ შექმნეს ქუშანის სამეფო.
იუეჩჟები — ევროპეიდული ხალხი, რომელსაც მიეკუთვნება აღმოჩენილი ტარიმის მუმიები, რომელთა ასაკი შეადგენს 4000 წელს.
არსებობს მოსაზრება, რომ სიტყვაში "იუეჩჟი" თავდაპირველად პირველი იეროგლიფი იყო არა 月 (იუე), არამედ 肉 (ჟოუ), მაშინ სახელწოდება «ჟოუჩჟი» იძენს შემდეგ მნიშვნელობას: «ტომი, რომელიც იკვებება ხორცით».
პირველი საცხოვრებელი ადგილები
იუეჩჟების შესახებ პირველი ცნობები ძვ.წ. 645 თარიღდება. ჩინელი ავტორი გუან ჩჟუნი გუანცზის ტრაქტატში (ჩინ. 管子) აღწერს იუჩჟის ტომებს (ჩინ. 禺氏) ან ნიუჩჟი (ჩინ. 牛氏) ჩრდილო–დასავლეთში, რომლებიც ამარაგებდნენ ჩინელებს ნახევრად ძვირფასი მინერალით – ნეფრიტით განსუში მდებარე უახლესი  მთებიდან. ტარიმის აუზიდან ჩინეთში ნეფრიტის მიწოდება არქეოლოგების მიერ უკვე კარგად შესწავლილია.
იუჩჟების შესახებ დაწვრილებით არის მოთხრობილი ძვ.წ. II ს. ჩინურ ისტორიულ დოკუმენტებში. სიმა ცინის "ისტორიულ ჩანაწერებში", 123–ე თავში საუბარია იმაზე, რომ იუეჩჟები თავდაპირველად ცხოვრობდნენ ცილიანში,  ტიან-შანისა და დუნხუანის მთებს შორის, რაც ზუსტად შეესაბამება ტარიმის აუზის აღმოსავლეთს და განსუს ჩრდილოეთს.
მონეტებზე გამოსახული მეფეთა პორტრეტების მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, იუეჩჟები ევროპეიდული რასის ხალხია, თუმცა არ შემონახულა ჩანაწერები უშუალოდ მმართველებზე და არ არსებობს გარანტია პორტრეტებზე ასახული მათი სახეები რამდენად ზუსტია. შემონახულია მხოლოდ მათ მემკვიდრეთა სახელები ქუშანი და ეფთალიტი, რომლებიც შეიჭრნენ აზიის სამხრეთ საზღვრებში. ჩინური აღწერილობების თანახმად, იუეჩჟები ყოფილან თეთრი სახის გრძელთმიანი ადამიანები.
ასევე, ჩინური წყაროების თანახმად, იმპერატორ ცინ შიხუანდის მმართველობის დროს იუეჩჟების სამეფო ჰყვაოდა. ამასთან, ის მუდმივად მტრობდა ჩრდილო–აღმოსავლეთში მცხოვრებ ჰუნებს.
გამოსვლა
იუეჩჟებს ჰქონდათ ჰუნებითან ტყვეების გაცვლის ტრადიცია. თუმცა მდგომარეობა შეიცვალა მოდეს მიმართ. მოდე იყო (ჩინ. 冒頓) ჰუნების ბელადის შანიუია ტოუმანიას უფროსი, მაგრამ საძულველი ვაჟიშვილი. იმ დროს, როდესაც იუეჩჟები ემზადებოდნენ მის მამაზე თავდასასხმელად, მოდემ მოიპარა ცხენი, გაიპარა, მოკლა მამამისი და თავად ჩაუდგა სათავეში ჰუნებს.
ძვ.წ. 177 წლისათვის ჰუნები შეიჭრნენ განსუში, იუეჩჟების მიწებზე. პარალელურად, მოდემ მიავლინა ელჩობა ხანის დინასტიის სასახლეში და აუწყა მეფეს იუეჩჟების მიერ მისი ვაჟიშვილის მკვლელობის შესახებ ინფორმაცია და რომ მოკლულის თავის ქალისგან იუეჩჟებმა გააკეთეს სასმისი. სავარაუდოდ, ეს მას სჭირდებოდა იუეჩჟების წინააღმდეგ სამხედრო მოკავშირის მოსაძიებლად.
ჩინური გადმოცემების თანახმად, იუეჩჟების დიდი ნაწილი მოექცა ჰუნების ბატონობის ქვეშ. სავარაუდოდ, სწორედ ესენი გახდნენ მომავალი სამეფოს დამაარსებლები. ხოლო მეორე, უფრო მცირე ნაწილი გადავიდა სამხრეთში, ტიბეტის გავლით. მათ მიიღეს სახელწოდება „მცირე იუეჟები“. ხანის დინასტიის ისტორიის თანახმად, გადარჩა მხოლოდ 150 ოჯახი.
მოგვიანებით იუეჩჟების დიდმა ჯგუფმა მოახერხა გაქცევა ტარიმის აუზიდან და განსუდან ჩრდილო–დასავლეთით. თავდაპირველად ისინი დასახლდნენ მდინარე ილის ხეობაში ტიან-შანის მთების ჩრდილოეთით, სადაც მათ შეტევა მიიტანეს საის ტომებზე (სკვითებზე ან საკებზე). საის ტომები თანდათანობით  გადასახლდნენ ქაშმირის ტერიტორიაზე და მოგვიანებით შექმნეს ინდო-სკვითების სამეფო.
ძვ.წ. 155 წლისათვის უსუნის ტომები ჰუნებთან ერთად თავს დაესხნენ იუეჩჟებს და აიძულეს კიდევ უფრო სამხრეთით გადაენაცვლათ. იუეჩჟებმა გადაკვეთეს დავანაში (ფერღანა) დასახლებული ცივილიზაცია და დამკვიდრდნენ მდინარე ოქსის ჩრდილოეთ სანაპიროზე ფარარუდის ტერიტორიაზე, სადაც მდებარეობს თანამედროვე უზბეკეთი და ტაჯიკეთი, ბერძნულ–ბაქტრიული სამეფოს ჩრდილოეთით, რომელიც განადგურებულ იქნა ძვ.წ. 145 მათი თავდასხმების შედეგად.
დასახლება ფარარუდში
ძვ. წ. 126 წ. ჩინეთის საელჩო ჩჟან ციანის ხელმძღვანელობით ეწვია იუეჩჟის სახელმწიფოს, რათა ორგანიზება გაეკეთებინა ჰუნების წინააღმდეგ კოალიციის შესაქმნელად. მიუხედავად იმისა, რომ იუეჩჟის უფლისწულმა უარყო ეს კავშირი, ჩჟან ციანმა შეაგროვა უამრავი საინტერესო ცნობა შუა აზიის მდგომარეობის შესახებ, რაც შემდგომ აისახა სიმა ციანის ისტორიულ ჩანაწერებში (შიცზი).
ჩჟან ციანმა იუეჩჟებში გაატარა ერთი წელიწადი. მისი ცნობების თანახმად, იუეჩჟები ამუშავებდნენ მიწას ფერგანიდან დასავლეთით, დაახლოებით 2000 კმ–ის მოშორებით და ამუდარიის ჩრდილოეთით (ოქსუსში). მათი მეზობლები სამხრეთში იყვნენ სახელმწიფოები დასია (ბაქტრია) და ანსია (პართია), ხოლო ჩრდილოეთში კანცზუი (სოგდიანა). იუეჩჟები იყვნენ მესაქონლე ტომები, ხშირად გადაადგილდებოდნენ ადგილიდან ადგილზე საქონელთან ერთად. მათი ტრადიციები ძალიან წააგავდა ჰუნების ტრადიციებს. მათი არმია შეადგენდა 100–დან 200–მდე მეისრეს. ისინი ამ დროისათვის უკვე განიცდიდნენ ბერძნული კულტურის დიდ გავლენას.
ბაქტრიაში შეჭრა
220px|მინიატიურა|იუეჩჟები (იგივე ტოჰარები) [[ინდო-ბერძნული სამეფო ‎ს ჩრდილოეთით]] ძვ.წ. 124 წ. იუეჩჟებმა დაიწყეს ომი პართიის წინააღმდეგ, რომლის დროსაც დაიჭრა და ამ ჭრილობებისგან გარდაიცვალა პართიის მეფე არტაბან I.
მოგვიანებით, სავარაუდოდ არტაბანის ვაჟს მითრიდატე II–ის ზეწოლით იუეჩჟებმა (კუშანებმა) გადაინაცვლეს სამხრეთით ბაქტრიაში, ძვ. წ. 330 წელს ალექსანდრე მაკედონელის ლაშქრობის შემდეგ ამ ოლქს კიდევ 200 წელი მართავდა ელინისტური ცივილიზაცია (სელევკიდები, ბერძნულ–ბაქტრიული სამეფო).
ამის შესახებ გვიამბობს ბერძენი ისტორიკოსი და გეოგრაფი სტრაბონი, რომელიც გადმოგვცემს, რომ სკვითებმა, და ტოხარებმა (წმინდა ტოხარებმა), ასიანებთან, პასიანებთან და საკარაულიებთან ერთად გაანადგურეს ბერძნულ–ბაქტრიული სამეფო ძვ. წ. II ს.
ჯინი (მითოლოგია)
მინი ჯინი - ზებუნებრივი არსებები პრეისლამურ არაბულ და მოგვიანებით ისლამურ მითოლოგიასა და თეოლოგიაში. ადამიანების მსგავსად, ისინი უცოდველად იბადებიან, მათი გარემოცვა შემდეგ ცვლის მათ. ჯინი არ არის არც თანდაყოლილად ბოროტი და არც თანდაყოლილად კეთილი, რის გამიც ადვილი იყო ისლამის ექსპანსიის პერიოდში სხვა კულტურების სულების ჯინებად ადაპტაცია - ჯინი არ არის მკაცრად ისლამური ცნება; ისინი შეიძლება წარმოადგენდნენ ისლამში ინტეგრირებულ რამდენიმე წარმართულ რწმენას.
იუეჩჟები
ქუშანის სამეფოს დაარსება
220px|მინიატიურა|მარცხნივ|ქუშანის პირველი მმართველი გერაი
ჯინი (მითოლოგია)
ისლამურ კონტექსტში ტერმინი ჟინი გამოიყენება როგორც ნებისმიერი ზებუნებრივი ქმნილების ზოგადი, ან კონკრეტული ტიპის ზებუნებრივი ქმნილების კონკრეტული სახელი. ამიტომ ჯინები ხშირად მოიხსენიებიან ეშმაკებთან/ დემონებთან ერთად. ფოლკლორში ეშმაკებსაც და ჯინებსაც მოაქვთ უიღბლობა, დაავადებები, უბედურობები. მაგრამ, ეშმაკებისგან განსხვავებით, ხანდახან ჯინი კეთილის მომტანია და ადამიანს ეხმარება.
იუეჩჟები
ქუშანის სამეფოს დაარსება
იუეჩჟების ნაწილი, რომელიც საუბრობდა ხორეზმული და სოგდიანური ენების მონათესავე იუეჩჟის დიალექტებზე, შეიჭრნენ ბაქტრიის საზღვრებში და თავიანთი მეფის ჰერაის წინამძღოლობით დააარსეს ქუშანის სამეფო. მეფე კანიშკას დროს ისინი სახელმწიფო რელიგიად იღებენ ბუდიზმს, რომელიც მოგვიანებით მათი სახელმწიფო ერთიანობის საფუძველი გახდა. საბოლოოდ ეფთალიტებმა გაანადგურეს ქუშანი. მიუხედავად ამისა ქუშანების ტრადიციები კვლავ გრძელდებოდა. საბოლოოდ, მათ არაბებმა მოუღეს ბოლო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაკარგული ხალხები კატეგორია:თურანის ტომები კატეგორია:აზიის ისტორია კატეგორია:პაკისტანის ისტორია კატეგორია:ავღანეთის ისტორია კატეგორია:ტაჯიკეთის ისტორია კატეგორია:უზბეკეთის ისტორია კატეგორია:უიგურთა ისტორია კატეგორია:აღმოსავლეთ თურქესტანის ისტორია
ჯინი (მითოლოგია)
გარეგნობა
ითვლება, რომ ჯინებს ფორმის შეცვლა შეუძლიათ. ხშირად იღებენ ბუს, გარეული ვირის, გველის, კატის, მორიელის ან შავი ძაღლის ფორმას. ვერ იღებენ მგლის ფორმას - ითვლება, რომ მგელი ჯინის მტაცებელია და მგელთან ახლოს ის უჩინარობას კარგავს. ყველაზე დიდია კავშირი გველსა და ჯინს შორის - ისინი, ვისაც სჯერათ ჯინის არსებობის, არ კლავენ გველებს, რადგან ჯინი გველისთვის შურს იძიებს. ასევე ჯინს შეუძლია ქარის, ქარიშხლის, ჩრდილის ფორმის მიღება.
ისლამი
ყურანში ჯინები დაახლოებით 29-ჯერ არიან ნახსენები. ისლამურ ტრადიციაში მუჰამედი როგორც ადამიანებთან, ასევე ჯინებთან იყო გამოგზავნილი მქადაგებლად. ნახსენებია, რომ არაბები "ღმერთის მაგივრად დახმარებას ჯინებს სთხოვდნენ". მონოთეისტურმა ყურანმა წაშალა მსგავსებები ჯინისა და ღმერთს შორის, ჯინი ღვთაებისგან ჩვეულებრივ სულად იქცა, რომელიც ასევე ექვემდებარებოდა ღმერთის განსჯას და სიკვდილის შემდგომ ცხოვრებას. ერთი მნიშვნელობით ჯინები ადამამდე ათასი წლით ადრე შექმნილი ადამიანის მსგავსი სულები არიან, მეორე ვერსიით "ჯინი" ზოგადი ტერმინია ადამიანებისთვის უჩინარი არსებებისთვის, მაგ. ანგელოზები და დემონებიც ჯინები არიან.
იარეტი
იარეტი — ძველი ეგვიპტის დედოფალი მეთვრამეტე დინასტიიდან, გვიანი პერიოდის დროს. იარეტი ეგვიპტის ფარაონის თუტმოს IV-ის მეუღლე იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები კატეგორია:ეგვიპტის მეთვრამეტე დინასტიის დედოფლები