cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სერბეთის სამთავრო
მმართველები
სამთავროს რამდენიმე გამონაკლისის გარდა ძირითადად ობრენოვიჩების დინასტია მართავდა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ყოფილი სლავური სახელმწიფოები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 360
რეზოლუცია მიიღეს 11 ხმით არცერთის წინააღმდეგ, სამმა წევრმა თავი შეიკავა, ესენია: ბელორუსიის სსრ, ერაყი და სსრკ.
რესურსები ინტერნეტში
0360 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები თურქეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები კვიპროსის შესახებ
ალი გულიევი
ალი მუსა ოღლუ გულიევი (Əli Quliyev; დ. 3 მაისი, 1912, განჯა — 29 იანვარი, 1989, ბაქო) — აზერბაიჯანელი ნავთობქიმიკოსი.
ადრეული წლები
ალი მუსა ოღლუ გულიევი დაიბადა 1912 წლის 13 მაისს, აზერბაიჯანის ქალაქ განჯაში. დაწყებითი განათლების მიღების შემდეგ, 1927 წელს გულიევი ბაქოში, პედაგოგიურ ტექნიკურ სკოლაში ჩაირიცხა. 1931 წელს ტექნიკური სკოლის დამთავრების შემდეგ იგი აზერბაიჯანის გორანბოის რეგიონის სკოლის მასწავლებლად დაინიშნა.
1934 წელს ალი გულიევი ჩაირიცხა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (ახლანდელი ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტი) ქიმიის ფაკულტეტზე, რომელიც 1939 წელს წარჩინებით დაამთავრა და ორგანული ქიმიის პოსტ-დოქტორულ კურსზე ჩაირიცხა.
1937 წლიდან სწავლების პარალელურად მის მასწავლებელთა ლაბორატორიაში უფროს ტექნიკოსად დაიწყო მუშაობა. სწავლობდა აკადემიკოს იუსუფ მამადალიევის ხელმძღანელობის ქვეშ. აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ იმავე უნივერსიტეტში განყოფილების მენეჯერა და უფროს იჟინრად დაინიშნა.
მეორე მსოფლიო ომის დროს გულიევი იმ განყოფილებას ხელმძღვანელობდა, რომელსაც სამხედრო აღჭურვილობის უზრუნველყოფა ევალებოდა, განსაკუთრებით ანტისატანკო იარაღების მომზადება და შემოწმება, ისეთების, როგორიცაა „მოლოტოვის კოქტეილები“. იმ წლებში გულიევმა სამედიცინო და საწმენდი აგენტების წარმოება შეისწავლა.
1943 წელს მან სადოქტორო თეზისი „ბუნებრივი აირისგან ჰექსამეთილენეტეტრამინის (უროტროპინი) მიღება“ დაიცვა. 1945 წელს ნავთობწარმოების აზერბაიჯანის სამცენიერო-კვლევით ინსტიტუტში დანამატების სინთეზის ლაბორატორია შეიქმნა, რომლის ხელმძღანელადაც გულიევი დაინიშნა. მისი და მისი გუნდის ექსპერიმენტების შედეგად საბჭოთა კავშირში პირველად საპოხი დანამატები, Az. SRI დეპრესორი და Az. SRI-4 ინდუსტრიაში ჩაეშვა. 1948 და 1951 წლებში გულიევი და მისი გუნდი ამ მიღწევებისთვის ორი სტალინური პრიზით (შემდეგში სახელი შეეცვალა და სსრ კავშირის სახელმწიფო პრიზი ეწოდა) დაჯილდოვდა.
კარიერა
1951 წლიდან 1960 წლამდე გულიევი ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ორგანული ქიმიის კათედრის გამგე იყო. 1958 წელს აირჩიეს აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის კორესპონდენტ წევრად, ხოლო 1959 წელს - აკადემიკოსად. 1963-1967 წლებში მუშაობდა ქიმიურ მეცნიერებათა განყოფილების აკადემიკოს მდივნად.
1959-1965 წლებში გულიევი ხელმძღანელობდა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის პეტროქიმიური პრიცესების ინსტიტუტის დანამატებისა და ნავთობის განყოფილებას. 1965 წელს დეპარტამენტის საფუძველზე საბჭოთა კავშირში პირველად დანამატების ქიმიის ინსტიტუტი შეიქმნა. ამ ინსტიტუტს 1965-1987 წლებში გულიევი ხელმძღვანელობდა. 1970 წელს გულიევი და დანამატების ქიმიის ინსტიტუტის პერსონალი მაღალეფექტური დანამატების დამატების მეშვეობით ზეთის ძრავის ხარისხის გაუმჯობესებისა და მეთოდების განვითარებისთვის ასს რესპუბლიკის სახელმწიფო პრიზით დაჯილდოვდა. 1974 წელს გულიევს საპატიო მეცნიერის წოდება მიენიჭა. მისი ხელმძღვანელობით 6 სადოქტორო და 60 ფილოსოფიის დოქტორის თეზისი იქნა დაცული.
აღიარება
გულიევი აირჩიეს ასს რესპუბლიკის VIII და IX ყრილობების უზენაეს წევრად. დაჯილდოებული იყო 2 სტალინური პრიზითა და 1 სახელმწიფო პრიზით, ასევე წითელი დროში 2 ორდენით, 3 საპატიო მედლით, ასს რესპუბლიკის 6 საპატიო დიპლომით, 2 ოქროს და 4 ვერცხლის მედლით. მის სახელს ატარებს აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის დანამატების ქიმიის ინსტიტუტი.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქიმიკოსები კატეგორია:საბჭოთა ქიმიკოსები კატეგორია:საბჭოთა აკადემიკოსები კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები
ლერნუტი
ლერნუტი (Լեռնուտ) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 830 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 222 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 25 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 9 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
ჰეტმანკა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტელვის რაიონის სოფლები
ტუია (დედოფალი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები კატეგორია:ეგვიპტის მეცხრამეტე დინასტიის დედოფლები
ოქროს გლობუსის 48-ე დაჯილდოება
ოქროს გლობუსის 48-ე დაჯილდოება გაიმართა 1991 წლის 19 იანვარს. მასში მონაწილეობა მიიღეს 1990 წელს გამოსულმა ფილმებმა და სატელევიზიო ნამუშევრებმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოქროს გლობუსი
აწყურის ქუჩა
აწყურის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); კასპის ქუჩიდან კახეთის გზატკეცილამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის I ნახევარში. 20-იან წლებამდე ფერმა-ავლაბრის დიდი პროსპექტი ერქვა. თბილისის ქუჩების 1926 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც აწყურის დიდი პროსპექტი, 1940 წლის ცნობარში — როგორც აწყურის ქუჩა. აქვს 1 შესახვევი (ყოფილი შირაქის III შესახვევი, შემდგომ — აწყურის I შესახვევი).
ლიტერატურა
კატეგორია: ისნის რაიონის ქუჩები
პულა
პულა (ხორვ. pula; იტალ. Pola; ლათ. Colonia Pietas Iulia Pola Pollentia Herculanea; სლოვენ. Pulj; გერმ. Polei) — ქალაქი ხორვატიის უკიდურეს დასავლეთ ნაწილში, ადრიატიკის ზღვის სანაპიროზე. ისტრიის ოლქის უდიდესი ქალაქი. 2011 წლის აღწერის მიხედვით, პულა, 57 460-იანი მოსახლეობით, ხორვატიის მე-6 უდიდესი ქალაქია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხორვატიის ქალაქები
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის საბაჟო სამსახური
საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში საბაჟო დაწესებულება — ფინანსთა და ვაჭრობა-მრეწველობის სამინისტროს ერთ-ერთი უწყება, რომელიც ახორციელებდა ქვეყანაში შემოსული მგზავრებისა და საქონლის აღრიცხვას და კონტროლს, ასევე ფისკალურ ფუნქციას. დაარსდა 1918 წლის 30 აგვისტოს კანონით.
არსებობდა მთავარი საბაჟო, პირველი, მეორე და მესამე ხარისხის საბაჟოები. ცენტრალური მართვა-გამგეობის უფლებით აღჭურვილი იყო მთავარი საბაჟო თბილისში (დასაქმებული იყო 48 თანამშრომელი). პირველი ხარისხის საბაჟო მდებარეობდა ფოთში (მუშაობდა 44 ადამიანი). მეორე ხარისხის საბაჟოები იყო ნატანების (20 თანამშრომელი) და სოხუმის (14 თანამშრომელი), მესამე ხარისხისა კი გუდაუთაში, ოჩამჩირეში, ათონში, ყულევში, ანაკლიაში, ოზურგეთში, ბაკურიანში, აწყურში, აბასთუმანში, დარიალში, ლაგოდეხში, ვორონცოვკაში, ფოილოში, ნადრევანში (ყველა ამ საბაჟოში შტატით გათვალისწინებული იყო 4-4 თანამშრომელი: გამგე, თანაშემწე და 2 დარაჯი). სულ საქართველოს რესპუბლიკის საბაჟო დაწესებულებებში დასაქმებული იყო 183 ადამიანი.
საქართველოს დამოუკიდებლობის შემდეგ ფინანსთა და ვაჭრობა-მრეწველობის სამინისტრომ გადმოიბარა საქართველოში არსებული ყოფილი რუსეთის იმპერიის საბაჟო გამშვები პუნქტები, სულ 14 დაწესებულება, მათ შორის სამხრეთ საქართველოში ორჯოხის, ოლთისისა და ლიმანის, ხოლო შავი ზღვაის პირას ადლერის, სოჭის და ტუაფსეს საბაჟოები. პოლიტიკური ვითარების ცვლილებასთან ერთად ნაწილი საბაჟოებისა გაუქმდა.
საქართველოში შემოდიოდა საქონელი რუსეთიდან, თურქეთიდან (ოსმალეთიდან), აზერბაიჯანიდან, სომხეთიდან, უკრაინიდან. აქტიური სავაჭრო საქმიანობა წარმოებდა ყირიმის, ქერჩისა და დონის ოლქებთან. 1918 წლის მაისის — 1919 წლის მაისის მონაცემებით, ქვეყნის ბიუჯეტში ბაჟის და სხვა საბაჟო გადასახადების სახით შემოვიდა 12 904 176 მანეთი. ამავე პერიოდში საქართველოდან გაიტანეს 158 439 931 მანეთის საქონელი. ძირითადად, საქონლის შემოტანა და გატანა ხდებოდა რკინიგზით და გემით, ასევე ავტომობილებით.
სავაჭრო საქმიანობას ეწეოდა ათეულობით დიდი თუ პატარა ფირმა და კერძო მოვაჭრე. ხშირი იყო კონტრაბანდული საქონლის შემოტანისა და მებაჟეების მოსყიდვის მცდელობა. იმისათვის რომ თავიდან აეცილებინათ მებაჟეთა მხრიდან კანონდარღვევა და კორუფცია, მთავარი საბაჟო მიმართავდა მებაჟეთა ხშირ როტაციას, ასევე, კონტრაბანდის აღმოჩენის მიზნით, შექმნილი იყო სპეციალური აგენტურული ქსელი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
რიფათ ილგაზი
რიფათ ილგაზი (Rıfat Ilgaz; დ. 7 მაისი, 1911, კასთამონუ — გ. 7 ივლისი, 1993, სტამბოლი) — თურქი მწერალი და პოეტი. რომანებისა და ზღაპრების ავტორი. განსაკუთრებული წარმატება მოუტანა რომანმა „აღმაშფოთებელი კლასი“. რიფათ ილგაზი ბევრი ლიტერატურული ნაშრომის ავტორია. წერდა ლექსებს, იუმორისტულ ნაწარმოებებს, რომანებსა და საბავშვო წიგნებს. ერთი პერიოდი აკრძალული იყო და გაყიდვებიდან ამოირეს მისი რომანი „ბნელი ღამე“, თუმცა 2004 წელს თურქეთის განათლების სამინისტროს მიერ რეკომენდებულ 100 გამოცემაში.
სქოლიო
კატეგორია:თურქი მწერლები კატეგორია:თურქი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 1993
კლოდ სიმონი
კლოდ ეჟენ ანრი სიმონი (Claud Simon, დ. 10 ოქტომბერი, 1913 წელი, ანტანანარივუ, მადაგასკარი, საფრანგეთის კოლონია — გ. 6 ივლისი, 2005, პარიზი, საფრანგეთი) — ფრანგი მწერალი,  ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურაში (1985).
ბიოგრაფია
სიმონი 1913 წლის 10 ოქტომბერს კუნძულ მადაგასკარზე, ქალაქ ანტანანარივუში ფრანგი მშობლების ოჯახში დაიბადა. ისინი საფრანგეთში 1914 წელს დაბრუნდნენ. სიმონის მამა სამხედრო მოსამსახურე იყო და პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისში დაიღუპა. მომავალი მწერალი დედასთან და მის ოჯახთან ერთად პერპინიანში გაიზარდა. 1924 წელს მისი დედა სიმსივნით გარდაიცვალა, რის შემდეგაც მას ბებია ზრდიდა.
სიყმაწვილეში სიმონი ბევრ დროს უთმობდა ფერწერასა და ფოტოგრაფიას. მან საშუალო განათლება პარიზში, ხოლო უმაღლესი განათლება ოქსფორდისა და კემბრიჯის უნივერსიტეტებში მიიღო. სიმონი კომუნისტურ პარტიას შეუერთდა და 1936 წელს ბარსელონაში გაემგზავრა, სადაც რესპუბლიკელთა რიგებში ფრანკოს წინააღმდეგ იბრძოდა. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ სიმონი არმიაში გაიწვიეს. იგი მსახურობდა კავალერიაში. მაასის ბრძოლაში სიმონი დაატყვევეს, რასაც გაქცევით დააღწია თავი. ტყვეობიდან გათავისუფლებული ფრანგულ წინააღმდეგობის მოძრაობას შეუერთდა.
სიმონმა წერა ომის შემდეგ დაიწყო. მისი პირველი რომანი „Le Tricheur“ (ღალატი) 1946 წელს გამოწვეყნდა. ესპანეთის სამოქალაქო ომის თემაზეა მისი რომანები „La Corde raide“ და „Le Sacre du printemps“ (საგაზაფხულო რიტუალი). 1954-1967 წლებში გამოქვეყნდა სიმონის რომანების ციკლი - „L’Herbe“ (ბალახი), „La Route des Flandres“ (ფლანდრიელთა გზა), „La Palace“ (სასახლე) და „Histoire“ (ისტორია). კრიტიკოსები მის საუკეთესო ნამუშევრად რომანს „La Route des Flandres“ მიიჩნევენ. 1973 წელს სიმონი აღმოსავლეთ ანგლიის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი გახდა. მწერალი 2005 წლის 6 ივლისს პარიზში გარდაიცვალა. დაკრძალულია მონმარტრის სასაფლაოზე.
ჯოან ბაეზი
ჯოან ჩენდოს ბაეზი (Joan Chandos Baez (9 იანვარი, 1941, სტეიტენ-აილენდი, ნიუ-იორკი, აშშ) — ამერიკელი მუსიკოსი, მომღერალი, სიმღერების ავტორი და აქტივისტი. ბაეზმა თავისი 59 წლიანი კარიერის განმავლობაში გამოსცა 30 ალბომი. ესპანური და ინგლისური ენის გარდა, ჩაწერილი აქვს სიმღერები სულ მცირე 6 ენაზე. ის ითვლება ფოლკ მომღერლად, თუმცა მისი მუსიკა მოიცავს როგორც ფოლკ-როკს, პოპ-მუსიკასა და ქანთრის, ასევე გოსპელსაც.
კლოდ სიმონი
სტილი და გავლენები
სიმონს მოდერნისტ წინამორბედებთან უფრო მეტი საერთო აქვს, ვიდრე თანამედროვეებთან. მის ნამუშევრებში აშკარად იგრძნობა მარსელ პრუსტისა და უილიამ ფოლკნერის გავლენა. მისთვის დამახასიათებელია ვრცელი, ხშირად რამდენიმე გვერდზე გადაჭიმული წინადადებები, სასვენი ნიშნების ნაკლებობა, პრუსტისეული მოქმედების ადგილების ალუზიური გამოყენება, რაშიც პრუსტის გავლენა იგრძნობა, ხოლო ფრაგმენტული დროის ხაზი, ხშირი ანალიზი და ცნობიერების ნაკადი სიმონის შემოქმედებაში ფოლკნერის გავლენის მახასიათებლების მაგალითებად შეგვიძლია მოვიყვანოთ.
ჯოან ბაეზი
მიუხედავად იმისა, რომ ბაეზი სიმღერების ავტორია, იგი ინტერპრეტაციას უკეთებს სხვა კომპოზიტორთა ნაშრომებს, მათ შორისაა: ბობ დილანი, The Allman Brothers Band, The Beatles, ჯექსონ ბრაუნი, ლეონარდ კოენი, ვუდი გათრი, ვიოლეტა პარა, The Rolling Stones, პიტ სიგერი, პოლ საიმონი და სტივი უანდერი.
კლოდ სიმონი
თემები
მიუხედავად გავლენებისა, სიმონის შემოქმედება, როგორც თემატურად, ისე სტილისტურად უაღრესად ორიგინალურია. ომი მის შემოქმედებაში ცენტრალური თემაა. იგი რომანში ერთსა და იმავე ისტორიულ კონფლიქტზე სხვადასხვა ადამიანების გამოცდილების ჩვენებით კონტრასტის ეფექტს ქმნის.
ჯოან ბაეზი
კარიერა დაიწყო 1960 წელს და სწრაფად მოიპოვა პოპულარობა. მისმა პირველმა სამ ალბომმა Joan Baez, Joan Baez, Vol. 2 და Joan Baez in Concert მიიღო ქოროს ჩანაწერის სტატუსი.
კლოდ სიმონი
თემები
სიმონის არაერთ რომანში ოჯახური ისტორიის თემას ვხვდებით, სადაც პროტაგონისტის ცხოვრებაზე გავლენას ახდენს ის მითები და ლეგენდები, რომლებიც მის ოჯახში თაობიდან თაობას გადაეცემოდა. ამ მხრივ, სიმონის რომანებს აქვთ რამდენიმე საერთო ლაიტმოტივი, რომლებიც რომანებში სხვადასხვა თანმიმდევრობით მეორდება.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 2005 კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:მედიჩის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ფრანგი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:ფრანგული წინააღმდეგობის წევრები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ჯოან ბაეზი
მის განთქმულ ნაწარმოებთა სიაშია „Diamonds & Rust“ და ფილ ოუკსის „There but for Fortune“ და ჯგუფ The Band-ის „The Night They Drove Old Dixie Down-ის ქავერ ვერსიები. ასევე „Farewell, Angelina“, „Love Is Just a Four-Letter Word“, „Forever Young“,„Joe Hill“, „Sweet Sir Galahad“ და „We Shall Overcome“. ბაეზმა წარმოადგინა 14 სიმღერა 1969 წლის ვუდსტოკის ფესტივალზე.
2017 წლის 7 აპრილს ჯოან ბაეზი შეყვანილი იქნა როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:ჯოან ბაეზი კატეგორია:როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზში შესული შემსრულებლები კატეგორია:ამერიკელი საზოგადო მოღვაწეები კატეგორია:ამერიკელი გიტარისტები კატეგორია:ამერიკელი ეკოლოგები კატეგორია:ამერიკელი ფოლკ-მომღერლები კატეგორია:ფემინისტი მუსიკოსები კატეგორია:პოლიტიკური მუსიკა კატეგორია:1960-იანების კონტრკულტურა კატეგორია:A&M Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:EOne Music-ის შემსრულებლები კატეგორია:Vanguard Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:Virgin Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:შოტლანდიელი ამერიკელები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მომღერლები
სელმა რიზა
სელმა რიზა ფერაჯელი (Selma Rıza Feraceli; დ. 5 თებერვალი, 1872, ოსმალეთის იმპერია — გ. 5 ოქტომბერი, 1931, სტამბოლი, თურქეთი) — პირველი თურქი ქალი ჟურნალისტი. აგრეთვე, ის იყო თურქეთის ადრეული ნოველისტებიდან ერთ-ერთი. მისი გარდაცვალების შემდეგ, მისმა ნათესავებმა ფარაჯელის გვარი აიღეს, შედეგად, ზოგჯერ იგი ასევე ცნობილია, როგორც სელმა რიზა ფერაჯელი.
ბიოგრაფია
რიზა დაიბადა 1872 წლის 5 თებერვალს. მამამისი, ალი რიზა, ოსმალეთის იმპერიის დიპლომატი იყო ავსტრია-უნგრეთში, ხოლო დედამისი, ნაილე ავსტრიელი იყო.
კონსტანტინოპოლში კერძო პედაგოგებთან განათლების მიღების შემდეგ, ის 1898 წელს პარიზში გადავიდა, სადაც თავის ძმას, აჰმეთ რიზას შეხვდა, რომელიც ახალგაზრდა თურქთა მოძრაობის წევრი იყო. სწავლობდა სორბონის უნივერსიტეტში და იყო კავშირისა და პროგრესის კომიტეტის (CUP) წევრი, სადაც კომიტეტის ერთადერთი ქალი წევრი იყო. წერდა პარიზში CUP-ის მიერ გამოცემულ ორ გაზეთში, კერძოდ, ფრანგულენოვან Mechveret Supplément-ისა და თურქულენოვან Şura'i Himmet-სთვის. 1908 წელს დაბრუნდა სტამბოლში, სადაც ასევე ორი გაზეთისთვის წერდა, კერძოდ, Hanımlara Mahsus Gazete-სა („გაზეთი ქალბატონებისათვის“) და Kadınlar Dünyası-სთვის („ქალბატონების სამყარო“). ასევე თურქეთის წითელი ნახევარმთვარის გენერალური მდივანი იყო, 1908-1913 წლებში. ოსმალეთის იმპერიის უკანასკნელ წლებში, იგი აქტიურად მუშაობდა ადილე სულთანის სასახლის გადმოცემის საკითხზე, რადგან სურდა შენობაში გოგონების სკოლა დაერსებინა. მისი ძმის დახმარებით, მან წარმატებას მიაღწია და სასახლე გამოყენებული იყო, როგორც კანდილის ანატოლიის უმაღლესი სკოლა გოგოებითვის, რომელმაც არსებობა 1986 წლამდე გააგრძელა, როდესაც ის ნაწილობრივ დაწვეს.
გარდაიცვალა 1931 წლის 5 ოქტომბერს, სტამბოლში.
1892 წელს, როდესაც იგი მხოლოდ ოცი წლის იყო, დაწერა გამოუქვეყნებელი რომანი სახელწოდებით Uhuvvet („მეგობრობა“). რომანი, 1999 წელს, კულტურის სამინისტროს მიერ გამოქვეყნდა, მისი სიკვდილიდან ხანგრძილივი დროის შემდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 5 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1872 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1931 კატეგორია:თურქი ჟურნალისტები
ვასილ ლიონიძე
ვასილ დიმიტრის ძე ლიონიძე (დ. 17 აგვისტო, 1864, სოფ. სასირეთი, ახლანდ. ქარელის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1929, დაკრძალულია კუკიის სასაფლაოზე) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-მაიორი (1917).
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი (1885). მიიღო პოდპორუჩიკის (1885), პორუჩიკის (1889), შტაბს-კაპიტნის (1895), კაპიტნის (1898, პოდპოლკოვნიკის (1905), პოლკოვნიკის (1911) წოდებები. 1885-1914 წლებში მსახურობდა ვლადიკავკაზის 125-ე ქვეით პოლკში, შორაპნის მაზრის უფროსად, შემდეგ მე-14 ქართველ გრენადერთა პოლკში. I მსოფლიო ომის წლებში იყო ქვეითთა 118-ე სათადარიგო ბატალიონის უფროსი (1914-1916), 1916-1917 წლებში ირიცხებოდა კავკასიის სამხედრო ოლქის შტაბის რეზერვში. 1917-1918 წლებში იყო ქვეითთა 222-ე პოლკის უფროსი. გენერალ-მაიორი (1917). 1918 წლიდან ქართულ ჯარშია. იყო სამხედრო-სააღრიცხვო განყოფილების უფროსი. 1921 წელს ემიგრაციაში არ წავიდა. ცხოვრობდა თბილისში. დაჯილდოებული იყო წმინდა ანას მე-3 ხარისხის, წმინდა ვლადიმირის მე-4 ხარისხის, წმინდა სტანისლავის მე-2 ხარისხის ორდენებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1864 კატეგორია:გარდაცვლილი 1929 კატეგორია:ქართველი გენერლები ვ
North American B-25 Mitchell
მინიატიურა|B-25C Mitchell [[1942 წელს]] North American B-25 Mitchell — ამერიკული ორძრავიანი ბომბდამშენი მოქმედების საშუალო რადიუსით, რომელიც დამზადდა North American Aviation-ის მიერ. აქტიურად გამოიყენებოდა მეორე მსოფლიო ომის დროს მოკავშირეების მიერ. ომის დასრულების შემდეგ ის დაახლოებით 4 ათწლეულის განმავლობაში ირიცხებოდა წამყვანი სამხედრო ბომბდამშენების რიგებში.
თვითმფრინავს სახელწოდება „B-25“ აშშ-ის სამხედრო ავიაციის პიონერის, ბილი მიჩელის პატივსაცემად ეწოდა. პროდუქციის დასასრულს გამოშვებული იყო დაახლოებით 10 000 B-25 მოდელის ბომბდამშენი, მათ შორის რამდენიმე შეზღუდული ვარიანტი, როგორიც იყო აშშ-ის სამხედრო-საზღვაო ძალების საპატრულო ბომბდამშენი PBJ-1 და აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალების მზვერავი საფრენი აპარატი F-10.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბრძოლო თვითმფრინავები
ლუსაკერტი (შირაკი)
ლუსაკერტი (Լուսակերտ) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 540 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 751 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1 073 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 0.7 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
აჭარის ქუჩა
აჭარის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); გიორგი მარუაშვილის ქუჩიდან ხევამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის I ნახევარში. ადრე ჯავახეთის ქუჩა ერქვა. 60-იან წლებში აჭარის ქუჩა ეწოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია: ჩუღურეთის რაიონის ქუჩები
ჰირინე (ხოროლის რაიონი)
ჰირინე (Гирине) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ხოროლის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 52 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხოროლის რაიონის სოფლები
არსენ პავლოვი
არსენ პავლოვი, ასევე ცნობილია როგორც მოტოროლა (Арсений Сергеевич Павлов; დ. 2 თებერვალი, 1983, უხტა, სსრკ — გ. 16 ოქტომბერი, 2016, დონეცკი ) — უკრაინის აღმოსავლეთ ნაწილში განვითარებული სამხედრო კონფლიქტის მონაწილე, რომელიც იბრძოდა არაღიარებული დონეცკის სახალხო რესპუბლიკის მხარეზე. ცნობილია გახდა მას შემდეგ, რაც გამოჩნდა სლავიანსკის ბრძოლის პირდაპირ ტრანსლიაციაში. იყო პირველი, ვინც პირველად ოფიციალურად დაქორწინდა დსრ-ში.
2015 წლის აპრილში, გაზეთმა „Kyiv Post“-მა გაავრცელა ჩანაწერი, რომელშიც პავლოვი განიხილავდა 15 უკრაინელი სამხედრო ტყვის მკვლელობას. ის და მისი ბატალიონი ბევრმა არასამთავრობო ორგანიზაციამ დაადანაშაულა ტყვეების დახვრეტაში და წამებაში.
2016 წლის 16 ოქტომბერს, „მოტოროლა“ საკუთარი საცხოვრებელი კორპუსის ლიფტში თვითნაკეთი ასაფეთქებელი მოწყობილობით ააფეთქეს. სეპარატისტული დონეცკის სახალხო რესპუბლიკის წარმომადგენლების განცხადებით, აფეთქება დისტანციურად განხორციელდა უკრაინელთა მხარის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:სეპარატისტები კატეგორია:დაბადებული 2 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1983 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2016
ავშა
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის კუნძულები
რობერტ ჰაინლაინი
რობერტ ჰაინლაინი ( ; დ. 7 ივლისი, 1907 — გ. 8 მაისი, 1988) — ამერიკელი სამეცნიერო ფანტასტი ავტორი, საჰაერო ინჟინერი და საზღვაო ოფიცერი.
აიზეკ აზიმოვთან და ართურ კლარკთან ერთად წარმოადგენს ინგლისურენოვანი სამეცნიერო ფანტასტიკის ავტორთა „დიდ სამეულს“. 1974 წელს რობერტ ჰაინლაინი სამეცნიერო ფანტასტიკის მწერალთა გრანდმასტერად დასახელდა. მისმა ოთმა რომანმა ჰიუგოს ჯილდო მიიღო, ხოლო შვიდმა ნაშრომმა - რეტრო ჰიუგო. მის მიერ ინგლისურ ლიტერატურაში დამკვიდრდა ნეოლოგიზმები: გროკი, ვალდო, სპეკულაციური ლიტერატურა (ფანტასტიკა).
დაიბადა მისურიში. იგი გერმანელ-ამერიკელთა მეექვსე თაობას წარმოადგენდა. მსახურობდა სამხედრო-საზღვაო ძალებში, რადიო კომუნიკაციებში. მისი მეთაური ერნესტ კინგი იყო. მისმა ძმამ სამხედრო-საზღვაო ძალებში მთავარი გენერლის ჩინამდე მიაღწია. საზღვაო ძალებს ჰაინლაინმა 1934 წელს ტუბერკულოზის გამო დაანება თავი.
სამჯერ იყო დაქროწინებული. მისი ჰობი ქვის დამუშავება იყო.
ჰაინლაინის მთავარი სერიებია: 1. მომავლის ისტორიის სერია 2. ლაზარეს გრძელი სერია 3. The Heinlein juveniles
ჰაინლაინი თავის შემოქმედებაში სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრული ელემენტების საშუალებით პროვოკაციულ სოციალურ და პოლიტიკურ იდეებს იკვლევდა და ცდილობდა განესაზღვრა, თუ რა გავლენას მოახდენდა სამეცნიერო პროგრესი საზოგადოების ფორმირებაზე. მწერლის შემოქმედებაში განმეროებადი სოციალური თემებია: პირადი თავისუფლებისა და ინდივიდუალიზმის მნიშვნელობა, სექსუალური ურთიერთობების ბუნება, პიროვნების ვალდებულება საზოგადოების წინაშე, ორგანიზებული რელიგიის გავლენა კულტურასა და ხელისუფლებაზე და საზოგადოების მიდრეკილება ნონკონფორმიზმის ჩახშობისაკენ.
ჰაინლაინს ეკუთვნის 32 რომანი, 59 მოთხრობა და 16 კოლექცია. მისი ნაშრომების მიხედვით 4 ფილმი, 2 სატელევიზიო სერიალი, რადიო სერიალების ეპიზოდები და სამაგიდო თამაშები შეიქმნა. ჰაინლაინის შემოქმედებაზე დიდი გავლენა მოახდინა რადიარდ კიპლინგის ნაშრომებმა. უცხო უცხოთა ქვეყანაში კიპლინგის „ჯუნგლის წიგნის“ მოდერნიზებული ვარიანტია. ცოლმა ჰაინლაინს ურჩია, რომ ბავშვი მგლების ნაცვლად, მარსელებს აღეზარდათ. ნაწარმოებში - „გალაქტიკის მოქალაქე“, ასევე კიპლინგის ნაშრომის - „კიმი“ - ელემენტები ვლინდება.
ჰაინლაინი აღნიშნავდა, რომ მასზე დიდი გავლენა იქონია ბერნარდ შოუს პიესებმა, რომელთა უმრავლესობაც წაკითხული ჰქონდა. ჰაინლაინმა უარყო რაიმე პირდაპირი გავლენა შოუს პიესისა - მათუსალას დაბრუნებასა და მის მათუსალას ბავშვებს შორის.
ჰაინლაინი ჩართული იყო პოლიტიკაშიც. თავდაპირველად ლიბერალი იყო. 1934 წელს დემოკრატებთან თანამშრომლობდა, სინკლერის დამარცხების შემდეგ იგი ანტი-კომუნისტი დემოკრატი აქტივისტი გახდა. შემდეგში იგი კონსერვატიულ შეხედულებებს მიემხრო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1907 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1988 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი აგნოსტიკოსები კატეგორია:ამერიკელი ანტი-კომუნისტები კატეგორია:ამერიკელი ლიბერტარიანელები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი სამეცნიერო ფატასტიკის ჟარის მწერლები კატეგორია:კალიფორნიელი მწერლები კატეგორია:ფსევდონიმიანი მწერლები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკის დიდების დარბაზის წევრები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 395
საბერძნეთმა დაადანაშაულა თურქეთი, მის კონტინენტურ შელფზე სეისმოლოგიური სამუშაოების ჩატარებაში. იმავდროულად, თურქეთმა გააპროტესტა თავისი სამოქალაქო კვლევის გემის დევნა და დაშინება.
სქოლიო
0395 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები თურქეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები საბერძნეთის შესახებ
ანდრე ასიმანი
ანდრე ასიმანი (André Aciman; დ. 2 იანვარი, 1951, ეგვიპტე) — ამერიკელი მწერალი. დაიბადა და გაიზარდა ეგვიპტის ქალაქ ალექსანდრიაში. არის გამორჩეული პროფესორი ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის ცენტრში, სადაც ასწავლის ლიტერატურის თეორიის ისტორიასა და მარსელ პრუსტის შემოქმედებას.
ანდრე ასიმანი რამდენიმე რომანის ავტორია. მათ შორის განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს: „შენი სახელით მომმართე“ (2007 წლის ლამბდას ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი გეი მხატვრული ლიტერატურის კატეგორიაში) და გამოცემული მემუარები, რომელიც 1995 წელს „უაითინგის პრემიის“ ლაურეატი გახდა.
ასიმანი ასწავლიდა შემოქმედებით წერას ნიუ-იორკის უნივერსიტეტსა და ფრანგულ ლიტერატურას პრინსტონსა და ბარდ კოლეჯში.
პირადი ცხოვრება
ანდრე ასიმანი დაქორწინებულია სუზან ვივიოტზე. ჰყავს სამი ვაჟი: ალექსანდერი და ტყუპები: ფილიპი და მაიკლი. . მისი მეუღლე, სუზანი, არის ვისკონსინის უნივერსიტეტისა და ჰარვარდის იურიდიული ფაკულტეტის კურსდამთავრებული და ამჟამად ნიუ-იორკში დაფუძნებული არასამთავრობო ორგანიზაციის The Bridge აღმასრულებელი დირექტორია.
ჯეიმზ ბრეიდი
ჯეიმზ ბრეიდის გარდაცვალება შეფასდა მკვლელობად, ვინაიდან ექსპერტიზით დადგინდა, რომ სიკვდილის მიზეზი გამოწვეული იყო 33 წლის წინ მიყენებული ჭრილობით.
ადრეული კარიერა
ჯეიმზ ბრეიდიმ საჯარო სამსახურში კარიერა დაიწყო შტატიან მოხელედ ილინოისის სენატორის ევერეტ დირკსენის ადმინისტრაციაში. 1964 წელს იყო კონგრესმენობის კანდიდატის უეინ ჯონსის საარჩევნო კამპანიის მენეჯერი ილინოისის 23-ე ოლქში. 1970 წელს ბრეიდი ხელმძღვანელობდა იმავე ოლქში ფილის შლაფლაის საარჩევნო კამპანიას.
ბრეიდის სხვადასხვა თანამდებობა ეკავა როგორც კერძო სექტორში, ასევე სამთავრობოში, მათ შორის იყო დაბინავებისა და ურბანული განვითარების მდივნის ჯეიმზ თომას ლინის სპეციალური თანაშემწე; ადმინისტრაციულ-საბიუჯეტო სამმართველოს დირექტორის სპეციალური თანაშემწე; თავდაცვის მდივნის თანაშემწე და სენატორ უილიამ როთ ჯუნიორის შტაბის წევრი. 1979 წელს იყო პრეზიდენტობის კანდიდატის ჯონ კონალის პრესმდივანი.
მას შემდეგ რაც კონალიმ მოხსნა საკუთარი კანდიდატურა საპრეზიდენტო რბოლიდან, ბრეიდი გახდა საზოგადოებასთან ურთიერთობების და კვლევის დირექტორი რეიგანი-ბუშის კომიტეტში, შემდეგ გახდა ახლადარჩეული პრეზიდენტის ოფიციალური წარმომადგენელი, ხოლო მას მერე, რაც რეიგანი ოფიალურად შეუდგა საპრეზიდენტო საქმიანობას, ბრეიდი თეთრი სახლის პრემდივნად დაინიშნა.
თავდასხმა
1981 წლის 30 მარტს, გაპრეზიდენტებიდან 69-ე დღეს რონალდ რეიგანი და მისი კაბინეტის წევრები, მათ შორის ჯეიმზ ბრეიდი გამოდიოდნენ ვაშინგტონში მდებარე სასტუმროდან Washington Hilton Hotel, რა დროსაც მათი მიმართულებით ცეცხლი გახსნეს. გასროლილი ექვსი ტყვიიდან პირველივე ბრეიდის მოხვდა, დანარჩენები მოხვდათ დაცვის წევრს, პოლიციელს და თავად პრეზიდენტ რეიგანს. მსროლელი 25 წლის ჯონ ჰინკლი ჯუნიორი აღმოჩნდა.
საიდუმლო სამსახურის და პოლიციის ოფიცრებმა დამნაშავე ადგილზევე მიწაზე დააგდეს და დააკავეს. ჰინკლიმ 6 გასროლა განახორციელა .22 კალიბრის Röhm RG-14 რევოლვერიდან. ტყვია ბრეიდის მარცხენა თვალის ზედა მიდამოში, შუბლში მოხვდა. სროლილისას დაიჭრდნენ ასევე პრეზიდენტი რონალდ რეიგანი, საიდუმლო სამსახურის აგენტი თიმოტი მაკ-კარტი და ვაშინგტონის პოლიციის ოფიცერი თომას დელაჰანტი. დაჭრილი ბრეიდი, რეიგანი და მაკ-კარტი გადაიყვანეს ჯორჯ ვაშინგტონის საუნივერსიტეტო ჰოსპიტალში.
თავდასმის შემდეგ განვითარებულ ქაოსში ქვეყნის ყველა მთავარმა მედიასაშუალებამ გამოაცხადა რომ ბრეიდი თავდასხმისას დაიღუპა. ეს მცდარი ინფორმაცია გაამყარა ეროვნული უსაფრთხოების მრჩევლის რიჩარდ ალენის კომენტარმა, სადაც მან ბრეიდის გარდაცვალება გამოაცხადა და მისი სულის სიმშვიდისთვის ლოცვისკენ მოუწოდა. მას შემდეგ რაც ტელეკომპანია ABC-ის წამყვანსა და ბრეიდის მეგობარს ფრენკ რეინოლდ მოუწია გაჟღერებული მცდარი ინფორმაციის უარყოფა, მან საკუთარ კოლეგებს პირდაპირ ეთერში გაბრაზებული ტონით მიმართა „მოდით ესენი სიტყვაზე დავიჭიროთ“.
ვაშინგტონის საუნივერსიტეტო კლინიკაში ბრეიდიზე მიმდინარე მრავალსაათიანი ოპერაციისას ქირურგს, ექიმ არტურ კობრინს მედიით გავრცელებული ინფორმაცია მიუტანეს ჯეიმზ ბრეიდის გარდაცვალებს შესახებ, რაზეც ექიმმა მიუგო: „ამის თაობაზე არც ჩემთვის და არც პაციენტისთვის არავის არაფერი არ უთქვამს“.
ჭრილობას ჯეიმზ ბრეიდი ცოცხალი გადაურჩა, თუმცა თავდასხმამ მის ცხოვრებაზე სამუდამო ასახვა ჰპოვა. ბრეიდიმ ნაწილობრივ პარალიზებული დარჩა და ცხოვრების ბოლომდე ეტლით სარგებლობდა, ასევე მას აღენიშნებოდა ბუნდოვანი მეტყველება. ნეიროქირურგი კობრინი ბრეიდი აღწერისას ამბობდა რომ მას ემოციების კონტროლის სირთულეები ჰქონდა, როდესაც თავდასხმაზე საუბარი უწევდა; ექიმის თქმით ბრეიდის შეეძლო გარკვეული ხანი ტირილით ესაუბრა, ჰქონდა მეხსიერების და აზროვნების პრობლემები, მაგალითად ვერ ცნობდა ადამიანებს. ბრეიდი ჭრილობის შედეგად ეტლით მოსარგებლედ დარჩა მთელი ცხოვრების მანძილზე და ასევე აისახა მის მეტყველებაზე, თუმცა კი ექიმმა 30 წლის შემდეგ აღიარა რომ ბრეიდიმ შეძლო ფეხზე წამოდგომა და თითქმის ყველა დარღვევა აღუდგა, რაც მეტყველებასთან, მეხსიერებასთან და აზროვნებასთან ჰქონდა.
მოიუხედავად იმისა, რომ ჯეიმზ ბრეიდი თეთრი სახლის პრესმდივნის მოვალეობას ვეღარ ასრულებდა, იგი რეიგანის ადმინისტრაციის ბოლომდე თანამდებობაზე იმყოფებოდა, რა დროსაც მისი ფუნქციები ლარი სფიქსმა და მარლინ ფიცუოთერმა შეითავსეს მოვალეობის შემსრულებლის ან თანაშემწის რანგში.
იარაღზე კონტროლის გამკაცრების ქომაგი
მეუღლესთან, სარა ბრეიდისთან ერთად, რომელიც ბრეიდიდის იარაღის საწინააღმდეგო კამპანიას ჩაუდგა სათავეში, ჯეიმზ ბრეიდი აქტიურად ლობირებდა პისტოლეტებზე და საიერიშო ავტომატებზე კონტროლის გამკაცრებას.
პირადი ცხოვრება
ბრეიდი დაქორწინდა სიუ ბეჰზე 1960 წელს. ქორწინება დასრულდა განქორწინებით 1967 წელს. 1972 წელს ბრეიდი დაქორწინდა სარაჰ ჯეინ კემპზე. 2000 წელს თეთრი სახლის ბრიფინგების დარბაზს ჯეიმზ ბრეიდის სახელი მიენიჭა მის საპატივცემულოდ.
სიკვდილი
ბრეიდი გარდაიცვალა 73 წლის ასაკში 2014 წლის 4 აგვისტოს ვირჯინიის შტატის ქალაქ ალექსანდრიაში. გარდაცვალებიდან მეოთხე დღეს სამედიცინო ექსპერტიზამ სიკვდილს მკვლელობის კვალიფიკაცია მისცა, რომლიც გამოწვეული იყო 1981 წელს მირებული ცეცხლსასროლი ჭრილობით. თავდასხმაში ბრალდებული ჰინკლი აღარ მიეცა პასუხისგებაში ბრეიდის სიკვდილისთვის, ვინაიდან მანამდე ცნობილ იქნა შეურაცხადად.
ასახვა კინომატოგრაფიაში
ბრეიდის რეაბილიტაცია მძიმე ჭრილობის შემდეგ აისახა 1991 წელს HBO-ს გადაღებულ ფილმში „გაფრთხილების გარეშე: ჯეიმზ ბრეიდის ისტორია“, რომელშიც ბრეიდის როლი ბო ბრიჯესმა შეასრულა. ბრეიდი ფილმში ასახა ჯონ კონოლიმაც 2001 წელს Showtime-ის ფილმში „დღე, როდესაც რეიგანს ესროლეს“. ბრეიდის ისტორიამ ასახვა ჰპოვა ასევე მაიკლს კოლის 2016 წლის სატელევიზიო ფილმში „რეიგანის მკვლელობა“. 2013 წელს გადაღებულ ტელესერიალ „ამერიკელების“ I სეზონის მე-4 ეპიზოდში ისმის რადიომიმართვა „კონგრესის მოხსენების თანახმად, ჯეიმზ ბრეიდი ჭრილობებს ვერ გადაურჩა“, რა დროსაც კადრში ჩანან სუკ-ის ორი ოპერატიული მუშაკი, რომლებიც ხვდებიან ერთმანეთს გზაზე გაჩერებულ მანქანაში. რამდენიმე წუთში ისმის სატელევიზიო განცხადება „ჭორები ჯიმ ბრეიდის გარდაცვალებაზე სიმართლე არ არის“.
კატეგორია:დაბადებული 29 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი  2014 კატეგორია:პრეზიდენტის თავისუფლების მედლის მფლობელები
ალბანეთის მაგისტრალები
მარჯვნივ|მინი|179x179პქ|სიჩქარის შეზღუდვები ალბანეთში ალბანეთის ავტომაგისტრალები — ახლად შექმნილი ალბანეთის გზის სისტემის ერთ-ერთი ნაწილი. 1991 წლის კომუნიზმის დაცემის შემდეგ დაიწყო მაგისტრალების შენება. პირველი მაგისტრალი ალბანეთში - SH2 აერთებს ტირანასა და დურესს ვორას გავლით. 2000-იანების შემდეგ მთავარი გზები საგრძნოლად გაუმჯობესდა, თუმცა საგზაო უსაფრთხოების ნორმებისა და დაგეგმარების დონე უმაღლესი არ არის. დღემდე შენდება ახალი გზები, ირგვება ხეები და მწვანდება გზის მიმდებარე ტერიტორიები, ასევე იდგმება საგზაო ნიშნები. ამასთანავე, ზოგი მნიშვნელოვანი გზა ნადგურდება შეუკეთებლობის გამო, ზოგი კი - დაუმთავრებელი რჩება.
ისტორია
მარჯვნივ|მინი|230x230პქ|პირველი მაგისტრალი ალბანეთში - SH2 ანტიკური ხანიდან ალბანეთის ტერიტორია მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა სხვადასხვა იმპერიების გზაჯვარედინზე. რომაული იმპერიის ზეობისას ალბანეთზე გამავალი გზა Via Egnatia ადრიატიკის საზღვაო ტერიტორიას ბიზანტიასთან აერთებდა. ალბანეთის გზების სიგრძე გაორმაგდა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სამი ათწლეულის განმავლობაში და 80-იანი წლებისთვის მთელი ქვეყნის შორეული მთები გზით დაუკავშირდა დედაქალაქ ტირანასა და ადრიატიკისა და იონის ზღვების ნავსადგურებს. პირადი მანქანის მფლობელობა არ იყო ნებადართული და ტრანსპორტის მხოლოდ რამდენიმე სახეობის ფლობა იყო ნებადართული: მოტოციკლები, ტრაქტორები, ველოსიპედები და ა.შ. სოფლების გზები ვიწრო, ორმოებიანი იყო და მას იყენებდნენ ფეხით მოსიარულეები, მეეტლები და ველოსიპედისტები.
საგზაო სისტემა
საგზაო სისტემა წინა დეკადაში განისაზღვრა და კლასიფიცირებულია შემდეგნაირად:
2014 წელს ალბანეთის მთავრობის მთავარი მიზანი იყო დაესრულებინათ გზები, რომლების აშენებაც შეწყდა დაფინანსების არარსებობის გამო. მეორე პრიორიტეტი არბერის მაგისტრალის აგება იყო, რომელიც დედაქალაქ ტირანას აერთებს ქალაქ დებართან (ჩრდილოეთი მაკედონია). საბოლოოდ, ეს გზა ევროპული კორიდორის ნაწილი გახდა, რომელიც ალბანეთს უკავშირებს ჩრდილოეთ მაკედონიასა და საბერძნეთს. ამას გარდა, ალბანეთის მთავრობა კიდევ რამდენიმე ავტოსტრადის აგებას გეგმავს და დასრულების შემდეგ ალბანეთს 759 კილომეტრიანი გზა ექნება მეზობლებთან დასაკავშირებლად.
მთავარი გზები
thumb|A1 მაგისტრალი thumb|Krraba Tunnel A3 მაგისტრალი right|thumb|სახელმწიფო გზა 2
სქოლიო
კატეგორია:ტრანსპორტი ალბანეთში
ბოდენის გეგმა
ბოდენის გეგმის პუნქტები
სამშვიდობო გეგმა რვა პუნქტისაგან შედგებოდა.
პირველი პუნქტი
გეგმის პირველი პუნქტის თანახმად საქართველო წარმოადგენდა სამართლებრივ ნორმებზე დაფუძნებულ სუვერენულ სახელწიფოს, რომლის სახელმწიფო საზღვრებიც დამტკიცებული იყო 1991 წლის 21 დეკემბერს და არ ექვემდებარეობდა არანაირ ცვლილებას საქართველოს კონსტიტუციასთან შესაბამისობის გარეშე.
მეორე პუნქტი
გეგმის მეორე პუნქტის მიხედვით, აფხაზეთი წარმოადგენდა საქართველოს სახელმწიფოს შიგნით სამართლებრივ ნორმებზე დაფუძნებულ სუვერენულ წარმონაქმნს. მას გააჩნდა განსაკუთრებული სტატუსი, რომელიც ემყარებოდა ფედერაციულ შეთანხმებას და რომელიც განსაზღრავდა ზოგად უფლებამისელებებს, საერთო კომპეტენციის სფეროებსა და დელეგირებულ უფლებამოსილებებს.
მესამე პუნქტი
მესამე პუნქტით განისაზღვრებოდა თბილისსა და სოხუმს შორის უფლებამოსილებათა გამიჯვნა, რომელიც უნდა დამყარებოდა საკონსტიტუციო ძალის მქონე ფედერაციულ შეთანხმებას. აფხაზეთსა და საქართველოს სახელმწიფოს კეთილსინდისიერად უნდა შეესრულებინათ ის დებულებები, რომლებიც ფედერაციული შეთანხმებით იყო გათვალისწინებული. ასევე, ხაზგასმით იყო აღნიშნული, რომ ფედერაციული შეთანხმება შესწორებებსა და მასში დამატებების შეტანას, გაუქმებასა და ბათილად ცნობას ექვემდებარებოდა მხოლოდ და მხოლოდ ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე.
მეოთხე პუნქტი
გეგმის მეოთხე პუნქტი განსაზღვრავდა თბილისსა და სოხუმს შორის უფლებამოსლიებათა გამიჯვნას ქართულ-აფხაზური კონფლიქტის პოლიტიკური მოწესრიგების ღონისძიებათა შესახებ 1994 წლის 4 აპრილის დეკლარაციის საფუძველზე. აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ ბოდენის გეგმის მიხედვით აფხაზეთის უფლებები და კომპეტენცია უნდა აღიარებულიყო უფრო მეტი მოცულობით, ვიდრე ეს იყო 1992 წლამდე.
მეხუთე პუნქტი
მეხუთე პუნქტის თანახმად, საქართველოს კონსტიტუცია უნდა შეცვლილიყო ფედერაციული შეთანხმებით განსაზღვრული კომპეტენციის გამიჯვნის შესაბამისად. ყოველივე ამისათვის კი შესაძლებელი იყო გამოყენებულიყო ქართულ-აფხაზური კონფლიქტის პოლიტიკური მოწესრიგების ღონისძინებათა შესახებ 1994 წლის 4 აპრილის დეკლარაცია, კერძოდ კი მე-7 პარაგრაფი, რომელიც ეხებოდა ერთობლივი ღონისძიებების უფლებებს.
მეექვსე პუნქტი
გეგმის მეექვსე პუნქტი აცხადებდა, რომ აფხაზეთის კონსტიტუცია, რომელსაც შესაძლებელი იყო საფუძვლად დადებოდა 1994 წლის 26 ნოემბერს მიღებული აფხაზეთის კონსტიტუცია, უნდა შეცვლილიყო თბილისსა და სოხუმს შორის კომპეტენციათა გამიჯვნის შესახებ შეთანხების საფუძველზე, როგორც იყო ყოველივე ეს განსაზღვრული ფედერაციული შეთანხმებით.
მეშვიდე პუნქტი
მეშვიდე პუქტის თანახმად, აუცილებელი იყო როგორც საქართველოს კონსტიტუციაში, ისე აფხაზეთის კონსტიტუციაში ყოფილიყო ანალოგიური დებულებები, რომლებიც შეეხებოდა თითოეული ადამიანის ძირითადი უფლებებისა და თავისუფლებების დაცვის გარანტიებს. ამასთანავე, გამორიცხული უნდა ყოფილიყო ეროვნულ უმცირესობათა უფლებების დისკრიმინაცია. აღნიშნული იყო, რომ როგორც საქართველოს, ისე აფხაზეთის კონსტიტუციაში არაფერს არ უნდა დაერღვია ყველა დევნილისა და ადგილნაცვალი პირის უპირობო უფლება დაბრუნებულიყნენ თავიანთ სახლებში სრული უსაფრთხოების პირობებში და საერთაშორისო სამართლის შესაბამისად.
მერვე პუნქტი
ბოდენის გეგმის ბოლო, რიგით მერვე პუნქტის თანახმად, საქართველოს სახელმწიფო და აფხაზეთი უნდა შეთანხმებულიყვნენ საკონსტიტუციო სასამართლოს შემადგენლობასა და საქმიანობაზე, რომელსაც უნდა ეხელმძღვანელა საქართველოს კონსიტიტუციით, აფხაზეთის კონსტიტუციითა და ფედერაციული შეთანხმებით თბილისსა და სოხუმს შორის უფლებამოსილებათა გამიჯვნის ძირითადი საკითხების შესახებ.
შედეგები
თავად ბოდენის მტკიცებით მისი ინიციატივა და შესაბამისად მასზე დაფუძნებული გეგმა არ გულისხმობდა ქართულ-აფხაზური კონფლიქტის გადაწყვეტის მზა გზებს. ინიციატივის მთავარ მიზანს წარმოადგენდა კონფლიქტის მონაწილე ორივე მხარე მოეწვია მოლაპარაკეკების მაგიდასთან, რათა საბოლოოდ შეთანხმებულიყვნენ კონფლიქტის მშვიდობიან მოგვარებაზე. ბოდენის განცხადებით აღნიშნული დოკუმენტის განხორცილებლის სრული ვალდებულება დამოკიდებული იყო ქართულ და აფხაზურ მხარეებზე. გაერთიენებული ერების ორგანიზაცია ჩართული უნდა ყოფილიყო როგორც მოდერატორი, გაეროს გენერალური მდივნის მეგობრების ჯგუფს კი საქართველოსათვის ხელი უნდა შეეწყო აღნიშნულ პროცესში. რაც შეეხება უშუალოდ დიტერ ბოდენს, იგი ცენტრალურ როლს თამაშობდა მხარეებს შორის მოლაპარაკებების პროცესებში.
იმ პერიოდისათვის არც აფხაზური და არც ქართული მხარე არ იყო მზად გამოეყენებინა ის შესაძლებლობა, რასაც მათ ბოდენის გეგმა სთავაზობდა. ყოველივე ეს პირველ რიგში გამოწვეული იყო იმით, რომ მათ არ გააჩნდათაღნიშნული გეგმის განხორცილების პოლიტიკური ნება. ამასთანავე, არც ერთ მხარეს არ სურდა კომპრომისზე წასვლა. აფხაზური მხარე მტკიცედ ეწინააღმდეგებოდა ნებისმიერ გადაწყვეტილებას, რომელიც აფხაზეთს მოიაზრებდა საქართველოს სახელმწიფოს შემადგენლობაში. მიუხედავად იმისა, რომ სოხუმში ვიზიტების განმავლობაში დიტერ ბოდენი და მეგობართა ჯგუფის წარმომადგენლები აქტიურად ცდილობდნენ აფხაზური მხარე დაეთანხმებინათ დაეწყოთ მოლპარაკებები ბოდენის გეგმის საფუძველზე, საბოლოოდ მათი მცდელობები უშედეგო აღმონჩდა. აფხაზები არ ენდობოდნენ გაეროს მიერ მხარდაჭერილ ქართულ-აფხაზურ სამშვიდობო პროცესს, რადგანაც გაერო აპრიორი საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას უჭერდა მხარს. სწორედ ამიტომ, მათ გეგმის ტექსტიც მიღებაზეც კი უარი განაცხადეს. საბოლოო შედეგი იყო ის, რომ არც ერთმა მხარემ არ მიიღო დიტერ ბოდენის მიერ შეთავაზებული სამშვიდობო გეგმა.
ბოდენის ინიციატივის ჩავარდნამ ფაქტობრივად სათავე დაუდო იმ პერიოდს, როდესაც გაეროს მეთაურობით ქართულ-აფხაზური მოლაპარაკებები ჩიხში შევიდა. შესაბამისად, ვერც გაერომ და ვერც ეუთომ ვერ მიაღწიეს წარმატებას კონფლიქტის პოლიტიკური გადაწყვეტის მიღწევის თვალსაზრისით.
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის კონფლიქტი
პაულს სტრადინიში
პაულს სტრადინიში (ლატვ. Pauls Stradiņš  — Pauls Stradynsh; დ. 17 იანვარი, 1896, ვიესიტე — გ. 14 აგვისტო, 1958, რიგა)  — ლატვიელი ქირურგი, ონკოლოგი, ლატვიის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი. (1946), სსრკ მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1945), ლატვიის უნივერსიტეტისა და რიგის სამედიცინო ინსტიტუტის პროფესორი. ლატვიაში კლინიკური ონკოლოგიის დამფუძნებელი. 1928 წლიდან ხელმძღვანელობდა რიგის მე-2 საქალაქო საავადმყოფოს, შემდეგ —  რესპუბლიკურ კლინიკურ საავადმყოფოს. ლატვიის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ექსპერიმენტული მედიცინის ინსტიტუტის, რიგის სამედიცინო ინსტიტუტის, ლატვიის მედიცინის ისტორიის მუზეუმის დამფუძნებელი. ლატვიის სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1945).
ბიოგრაფია
პაულს სტრადინიში დაიბადა 1896 წლის 17 იანვარს ეკენგრავში (ახლანდელი ვიესიტე), ხელოსნის ოჯახში. სწავლობდა ადგილობრივი სოფლის სკოლებში, ეკაბპილსის სავაჭრო სასწავლებელში, დუბულთის კერძო გიმნაზიაში, 1914 წელს დაამთავრა რიგის ალექსანდრეს სახელობის გიმნაზია ოქროს მედლით.
1914 წლიდან 1919 წლამდე პაულს სტრადინიში სწავლობდა პეტროგრადში, სამხედრო სამედიცინო აკადემიაში, რომელიც დაამთავრა  წარჩინებით, მოგვიანებით დაიცვა დისერტაცია თემაზე "პერიფერიული ნერვების დაზიანება და მათი მკურნალობა" პროფესორ ს. ფედოროვის ხელმძღვანელობით (1869 წ. -1936) ჰოსპიტალური ქირურგიის კლინიკაში.
ლატვიაში დაბრუნების შემდეგ 1924 წლიდან მუშაობდა პროფესორ ეკაბს ალკსნისის (1870—1957) ხელმძღვანელობით ლატვიის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის ქირურგიულ კლინიკაში. 1925 და 1926 წლებში სწავლობდა აშშ-ში და ინგლისში, როგორც როკფელერის ფონდის მეცნიერი. 1927 წელს დაიცვა მეორე დისერტაცია თემაზე „ე.წ.gangraena spontanea-ს ეტიოლოგია, კლინიკა და თერაპია“.
1931 წელს ხელმძღვანელობდა რიგის მეორე საქალაქო საავადმყოფოს.
1933 წელს აირჩიეს ლატვიის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის პროფესორად.
1936 წლიდან 1940 წლამდე  გამოსცა მოსახლეობაში პოპულარული „ჯანმრთელობის კალენდრები“.
1938 წელს მან დააარსა პირველი ონკოლოგიური საავადმყოფო ლატვიაში.
1939 წელს დააარსა რიგის მე-2 სამედიცინო სკოლა.
1941 წელს დააარსა სისხლის გადასხმის სადგური.
გერმანიის ოკუპაციის დროს პრინციპული შეხედულებების გამო გაათავისუფლეს რიგის მეორე საქალაქო საავადმყოფოს სამედიცინო დირექტორის თანამდებობიდან. 1942 წელს გაათავისუფლეს ონკოლოგიური საავადმყოფოს სამეცნიერო დირექტორის თანამდებობიდან. ლატვიის ნაცისტური დამპყრობლებისგან განთავისუფლებისა და ლატვიის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მუშაობის აღდგენის შემდეგ, ხელმძღვანელობდა ქირურგიის განყოფილებას, იყო სამედიცინო ფაკულტეტის დეკანი 1944 წლიდან 1947 წლამდე. ამავე წლებში ხელმძღვანელობდა რესპუბლიკურ კლინიკურ საავადმყოფოს.
მისი მონაწილეობით ლატვიის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ექსპერიმენტული მედიცინის ინსტიტუტის შექმნის შემდეგ, ხელმძღვანელობდა აკადემიის ონკოლოგიურ სექტორს.
იგი გახლდათ 1950 წელს რიგის სამედიცინო ინსტიტუტის შექმნის ინიციატორი. უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის ბაზაზე იყო განყოფილების ხელმძღვანელი.
1955 წელს პ. სტრადინიში აირჩიეს ლატვიის სსრ უზენაეს საბჭოს დეპუტატად.
პ.სტრადინიშმა შეაგროვა და რესპუბლიკას გადასცა ისტორიული სამედიცინო მასალების კოლექცია, რომლის საფუძველზეც 1957 წელს შეიქმნა მედიცინის ისტორიის მუზეუმი, რომელსაც აკადემიკოსის გარდაცვალების შემდეგ  მისი სახელი უწოდეს.
გარდაიცვალა 1958 წლის 14 აგვისტოს რიგაში. დაკრძალულია რიგის ტყის სასაფლაოზე.
ოჯახი
მეუღლე ნინა  სტრადინი (სტრადინია) — ფიზიოთერაპევტი, ოტო  შმიდტის დისშვილი, იყო პ. სტრადინიშის სახელობის რესპუბლიკური საავადმყოფოს ფიზიოთერაპიის განყოფილების ხელმძღვანელი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1958 კატეგორია:ლატვიელი ქირურგები კატეგორია:ლატვიის სსრ უმაღლესი საბჭოდ მე-4 მოწვევის დეპუტატები კატეგორია:მედიცინის ისტორია
გურამ გოგიაშვილი
გურამ სოლომონის ძე გოგიაშვილი (დ. 19 ივლისი, 1934, თბილისი, — გ. 25 ივნისი, 2023) — ქართველი ჟურნალისტი, მთარგმნელი; საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი (1984).
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი ჟურნალისტიკის განხრით (1958). 1954 წლიდან პრესაში აქვეყნებს წერილებსა და ნარკვევებს. 1965–80 წლებში იყო გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქტორის მოადგილე, 1980 წლიდან — ჟურნალ „პარტიული სიტყვის“ (შემდგომში „საზრისი“) მთავარი რედაქტორი, 1991 წელს — გამომცემლობა „სამშობლოს“ დირექტორის მოადგილე, 1992–96 წლებში — გაზეთ „საქართველოს რესპუბლიკის“ მთავარი რედაქტორი, 1996 წლიდან — ამავე გაზეთის მთავარი რედაქტორის მოადგილეა. 60–70-იან წლებში ხელმძღვანელობდა ქართ. ემიგრაციისათვის განკუთვნილ გაზეთ „სამშობლოს“.
გოგიაშვილს ეკუთვნის ნიკოლას გილიენის, ალექსანდრე ბლოკის, რაინერ მარია რილკეს, იანის რაინისის, ჟაკ პრევერის, ჯანი როდარის, სამუილ მარშაკის, ანტონ ჩეხოვის, კონსტანტინე პაუსტოვსკის, ალექსანდრე ოსტროვსკის, ვასილი შუქშინის, ედუარდ რაძინსკის, ერაზმ როტერდამელის, პაულო კოელიოს და სხვ. ნაწარმოებების თარგმანები. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ფრანსუა რაბლეს „გარგანტუა და პანტაგრუელის“ თარგმანი (1972–2000). გოგიაშვილი არის ივანე მაჩაბლის (1990) და ვაჟა-ფშაველას (1994) პრემიების ლაურეატი. დაჯილდოებულია ღირსებისა (1996) და ვახტანგ გორგასლის მესამე ხარისხის (2003) ორდენებით.
აივაინი
მღვიმეში არის სტალაგმიტები და სტალაქტიტები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთის გეოგრაფია
კალიფორნიის უნივერსიტეტი (სან-ფრანცისკო)
კალიფორნიის უნივერსიტეტი სან-ფრანცისკოში (The University of California) — საჯარო კვლევითი ინსტიტუტი სან-ფრანცისკოში, კალიფორნია, აშშ. დაარსდა 1873 წელს. განსაკუთრებით ცნობილია მისი სამედიცინო სკოლა, რომელიც Academic Ranking of World Universities-ის რეიტინგში მეორე ადგილს იკავებს 2007 წლის შემდეგ. სამედიცინო სკოლის მსგავსად მთლიანად უნივერსიტეტიც ერთ-ერთი მოწინავეა მსოფლიოსა და შტატების უნივერსიტეტებს შორის.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის უნივერსიტეტები
ყიზილ-ართი
ყიზილ-ართი (Кызыл-Арт) — უღელტეხილი პამირში, იმიერალაის ქედზე. სიმაღლე 4280 მ. აღმართულია პამირის ტრაქტზე, ყირგიზეთისა და ტაჯიკეთის საზღვარზე. უღელტეხილზე გადის ოში–ხოროგის საავტომობილო გზა. ჩრდილოეთიდან ალაის ველიდან უღელტეხილზე მისასვლელი საკმაოდ დამრეცია, ხოლო სამხრეთიდან არსებული ჩასასვლელი შედარებით ციცაბოა და მიდის მდინარე მარქანსუს ფართო უდაბურ ხეობაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ყირგიზეთის უღელტეხილები კატეგორია:ტაჯიკეთის უღელტეხილები
თუმასლი (ბარდა)
თუმასლი (Tumaslı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —    	865 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
მარმაშენი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
უფა (სადგური)
უფა (ბაშკ: Өфө) — ბაშკირეთის რეგიონის (კუიბიშევის რკინიგზა) რკინიგზის სადგური.
სადგურის შესახებ
სადგურზე 4 სამგზავრო პლატფორმაა, აქედან 1 ბაქანი და 3 კუნძული, რომლებიც დაკავშირებულები არიან მიწისქვეშა გადასასვლელებით. მათი დახმარებით შესაძლებელია, როგორც სადგურის შენობაში მოხვედრა, ისე ქალაქში გასვლა. თუმცა ამჟამად მიწისქვეშა გადასასვლელები დაკეტილია. სადგურის მთავარ შენობას ორჯერ ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია, პირველად 1974 წელს, მეორე კი 2011 წელს.
მნიშვნელობა
უფის სადგურის გავლით მოძრავი საქალაქთაშორისო მატარებლები (2015 წლის ივნისი):
სქოლიო
კატეგორია:რკინიგზის სადგურები ანბანის მიხედვით კატეგორია:რუსეთის რკინიგზა კატეგორია:ბაშკირეთის რკინიგზა
რესტორატორი
რესტორატორი (restaurateur) — რესტორნის (რესტორნების ქსელის) დამფუძნებელი, მფლობელი. როგორც წესი, რესტორნის კონცეფციის ფარგლებში, რესტორატორი ირჩევს შეფ-მზარეულს. რომელიც ზოგჯერ, მიაღწევს რა მაღალ პროფესიონალურ დონეს, თავად ხსნის საკუთარ რესტორანს და ხდება რესტორატორი.
პროფესიის ისტორიიდან
ერთ-ერთი პირველი რესტორატორი იყო ფრანგი რურტო ( Rourteau), რომელმაც 1952 წელს პარიზში დააარსა რესტორანი. ეს იყო პარიზში პირველი დაწესებულება, რომლის გამორჩეული მახასიათებლები იყო თეთრი გადასაფარებლები მაგიდისთვის, სუფთა ჭურჭელი და მომსახურების მაღალი დონე. სწორედ ეს რესტორანი გახდა ცნობილი ანიმაციური ფილმის „რატატუის“ შემქმნელებისთვის შთაგონების წყარო.
სქოლიო
კატეგორია:საზოგადოებრივი კვება კატეგორია:რესტორნები კატეგორია:სტატიების ესკიზები კულინარიის შესახებ
უჯრედების დიფერენცირება
მინი|მარჯვნივ|350px|დიფერენციაცია ემბრიონის განვითარების პროცესში უჯრედების დიფერენცირება — უჯრედების სპეციალიზებული ფენოტიპის ფორმირების გენეტიკურად განსაზღვრული პროგრამის რეალიზაციის პროცესი. დიფერენცირება ცვლის უჯრედის ფუნქციას, მის ზომას, ფორმასა და მეტაბოლურ აქტივობას.
უჯრედების ფენოტიპი არის გენების განსაზღვრული ნაკრების კოორდინირებული ექსპრესიის (ანუ შეთანხმებული ფუნქციური აქტიურობის) შედეგი. დიფერენცირების პროცესში ნაკლებად სპეციალიზებული უჯრედი ხდება უფრო მეტად სპეციალიზებული. მაგალითად, მონოციტი ვითარდება და ხდება მაკროფაგი, პრომიობლასტი ხდება მიობლასტი, რომელიც სინციტიუმის წარმოქმნით აფორმირებს კუნთოვან ბოჭკოს. გაყოფა, დიფერენცირება და მორფოგენეზი ის ძირითადი პროცესებია, რომელთა მეშვეობითაც ცალკეული უჯრედი (ზიგოტა) გარდაიქმნება მრავალუჯრედიან ორგანიზმად, რომელიც სხვადასხვა სახის უჯრედებს შეიცავს.
უჯრედების დიფერენციაცია ხდება არა მარტო ემბრიონული განვითარების დროს, არამედ ზრდასრულ ორგანიზმში (სისხლწარმოქმნის, სპერმატოგენეზის, დაზიანებული უჯრედების რეგენერაციის დროს).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:განვითარების ბიოლოგია
პაულ ბრაიტნერი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:დაბადებული 5 სექტემბერი კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ფიფას 100-ეული კატეგორია:მიუნხენის ბაიერნის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:მადრიდის რეალის ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1974 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
ახალარსენალის I ქუჩა
ახალარსენალის I ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში  (არსენალი); არსენალის მთის ქუჩიდან ასპინძის შესახვევამდე. ქუჩა წარმოიქმნა XIX საუკუნის 60-იან წლებში ჩუღურეთის მიდამოებში განაშენიანების ზრდის გამო. ერთხანს ახალჩუღურეთის I ქუჩა ერქვა.
ახალარსენალის II ქუჩა
ახალარსენალის II ქუჩა — ქუჩა  თბილისში,  ჩუღურეთის რაიონში (არსენალი); არსენალის ხევიდან ზეგანის ქუჩამდე, ერთხანს ახალჩუღურეთის II ქუჩა ერქვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩუღურეთის რაიონის ქუჩები
ჰირიავი-ისკივცი
ჰირიავი-ისკივცი (Гиряві Ісківці) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ლოხვიციის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1040 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლოხვიციის რაიონის სოფლები