cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ოხაჩქუის ქედი
ოხაჩქუის ქედი — ქედი აფხაზეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთის პერიფერიულ ზოლში, ოხაჩქუის მასივის ამაღლებულ ნაწილზე, მდინარეების ენგურისა და ოქუმის ხეობებს შორის. უმაღლესი წერტილი — მთა ოხაჩქუე (2156 მ). აგებულია ცარცული, ზედაიურული და ეოცენური კირქვებით, რომლებშიც კარსტი ვითარდება. კარსტული ძაბრების გარდა ბევრია შახტები და მღვიმეები. ქედის კალთები 2000 მ სიმაღლემდე შემოსილია ტყით (დაბლა ფოთლოვანი, მაღლა წიწვიანი), თხემი - სუბალპური მდელოებით. ოხაჩქუის მასივზე არის ჩაკეტილი ქვაბულები (დიდი და მცირე ოფუჯე, ოთეფურე, ოჭაკე, ჯაკონა), რომლებშიც ზამთრობით ცივი ჰაერი გუბდება და ალპური ზონისათვის დამახასიათებელი მცენარეები იზრდება (მათ შორის იშვიათი ვარდისფერი როდოდენდრონი — დეკისა და შქერის ჰიბრიდი). ოჭაკის ქვაბულში არის ადგილობრივი მნიშვნელობის კურორტი „აერო“.
ჰალიკარნასის მავზოლეუმი
thumb|მავზოლეუმის მოდელი ჰალიკარნასის მავზოლეუმი — მსოფლიოს შვიდი საოცრებიდან ერთ-ერთი. მეფე მავსოლეს საფლავი. ჰალიკარნასის მავზოლეუმი, არქიტექტურისა და ქანდაკების ბრწყინვალე შედევრი, ერთ დროს არაჩვეულებრივი სანახაობა იყო. ის ძვ. წ. IV საუკუნეში ააგეს, როგორც ქალაქ ჰალიკარნასის მმართველის, მავსოლეს აკლდამა. მეცნიერთა აზრით, მშენებლობა მავსოლეს სიცოცხლეშივე დაიწყო. მავსოლემ მხოლოდ საუკეთესო მოქანდაკეები დაიქირავა, რომელთა ოსტატობის შედეგად ნაგებობის საუკუნო დიდება ხვდა წილად. კარიის მმართველმა მისი დასრულება ვერ მოასწრო. იგი დაახლოებით ძვ. წ. 353 ან 352 წელს გარდაიცვალა. დაკრძალეს მის მიერვე აგებულ აკლდამაში, რომელსაც მავსოლეს პატივსაცემად მავზოლეუმი უწოდეს. მავზოლეუმი საბოლოო სახით არტემისიამ დაასრულა.
ჰალიკარნასი იყო კარიის მთავარი ქალაქი. კარია ძვ. წ. IV საუკუნეში სპარსეთის იმპერიაში შედიოდა. ამ დროს კარიას მართავდა მავსოლე. იგი დაქორწინდა საკუთარ დაზე, რომელსაც ერქვა არტემისია. მავსოლემ გადაწყვიტა თავისი და მეუღლის სამუდამო განსასვენებლად აეგო ისეთი აკლდამა, მანამდე რომ არ ღირსებია მოკვდავთაგან არც ერთ დიდებულს.
მავზოლეუმი წარმოადგენდა ბერძნული ტაძრის მსგავს ნაგებობას, რომელიც შემკული იყო მარმარილოს კოლონებითა და ქანდაკებებით. რელიეფური სამკაულები ტაძრისათვის შექმნეს იმდროინდელმა საუკეთესო სკულპტორებმა - სკოპამ, ლეოქარემ, ბრიქსისმა და ტიმოთეოსმა. ნაგებობების თავზე მდებარეობდა საფეხურებიანი პირამიდა, ხოლო მასზე აღმართული იყო მავსოლესა და არტემისიას სკულპტურები. მავზოლეუმს დარაჯობდა ქვის ლომების ქანდაკებების რიგი.
XIV საუკუნეში მავზოლეუმი მიწისძვრამ დაანგრია. XV საუკუნეში წმ. იოანეს ჯვაროსნული ორდენის რაინდები მავზოლეუმის ქვებს იყენებდნენ ციხესიმაგრეების ასაშენებლად. სამარხებსაც მიაგნეს. ოქროსა და განძეულობის მაძიებლებმა სამარხები პირწმინდად გაძარცვეს და გაანადგურეს.
XIX საუკუნის 50-იან წლებში არქეოლოგებმა მავზოლეუმის მიმდებარე ტერიტორიაზე ჩაატარეს გათხრები. მათ აღმოაჩინეს მავზოლეუმის ნაშთები, რელიეფებისა და ქანდაკებების ფრაგმენტები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო საოცრებები კატეგორია:უძველესი ისტორია კატეგორია:ძველი ბერძნული არქიტექტურა კატეგორია:თურქეთის მავზოლეუმები
კრიპანი
კრიპანი (Cripán, Kripan) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბასკეთის ავტონომიური გაერთიანების ალავის პროვინციის რიოხა-ალავესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 12,52 კმ². მოსახლეობა — 178 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალავის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ალავის ქალაქები
კარვინა
კარვინა (Karviná) — ქალაქი ჩეხეთში, მორავია-სილეზიის მხარეში, კარვინის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი; გაშენებულია მდინარე ოლშეზე. მდებარეობს ტეშინის სილეზიის ისტორიულ რეგიონში და წარმოადგენს ჩეხეთის რესპუბლიკის ქვანახშირის მომპოვებელ ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ქალაქს. მეზობელ ქალაქებთან ერთად ქმნის ოსტრავა-კარვინის ქვანახშირის აუზს.
2006 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 63 045 ადამიანს შეადგენს, საიდანაც 8,5% სლოვაკია, 8% კი პოლონელი. პოლონელი მოსახლეობა ისტორიულად მცირდება. წარსულში, ქალაქში არსებობდა მნიშვნელოვანი გერმანული საზოგადოება. ასევე იზრდება ბოშათა რაოდენობა.
კარვინის დასახლებამ ქალაქის სტატუსი 1923 წელს მიიღო. 1938 წელს იგი პოლონეთის მიერ იქნა ოკუპირებული, მეორე მსოფლიო ომის დროს კი ნაცისტების ხელში აღმოჩნდა. ომის შემდეგ იგი კვლავ ჩეხოსლოვაკიის ნაწილი გახდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხეთის ქალაქები
ინგუშეთის ისტორია
მინი|ინგუშეთის მდებარეობა [[კავკასია|კავკასიის რეგიონში.]] ინგუშეთის ისტორია — ინგუშეთის, ამჟამად რუსეთის ფედერაციის სუბიექტის, ისტორია, რომელიც მჭიდროდაა დაკავშირებული ჩრდილო-აღმოსავლეთ კავკასიის სხვა რეგიონების, განსაკუთრებით მეზობელი ჩეჩნეთის წარსულთან. ადამიანის მოსახლეობის პირველი კვალი ინგუშეთის ტერიტორიაზე შუა პალეოლითს განეკუთვნება. შუა საუკუნეებში რეგიონში ძალაუფლებას ხაზარები, ალანთა სამეფო და მონღოლები ფლობდნენ. X-XII საუკუნეებში ინგუშეთში საქართველოს ზეგავლენით ქრისტიანობა გავრცელდა. XVI საუკუნიდან ფეხი მოიკიდა მუსულმანობამ. გვიან შუა საუკუნეებში რეგიონის მთიელები კოშკებით გამაგრებულ აულებში ცხოვრობდნენ. 1810 წლიდან ინგუშთა თემების დიდი ნაწილი რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა. მათ მეზობლად რუსეთის მთავრობამ მასობრივად დაასახლა რუსულენოვანი მოახალშენეები და კაზაკები. 1936 წელს ინგუშეთი და მეზობელი ჩეჩნეთი რუსეთის სფსრ-ში შემავალი ავტონომიური რესპუბლიკის სახით გაერთიანდა. 1944-1957 წლებში ინგუშები მასობრივად დეპორტირებული იყვნენ სამშობლოდან. 1992 წლიდან ინგუშეთის რესპუბლიკა რუსეთის ფედერაციის სუბიექტია. იმავე წლის შემოდგომაზე მოხდა პრიგოროდნის რაიონში შეიარაღებული კონფლიქტი ინგუშებსა და ოსებს შორის. 2000-იან წლებში ჩეჩნეთის ომების თანმდევმა პარტიზანულმა მოძრაობამ და ჩრდილოეთ კავკასიაში გავრცელებულმა ისლამისტურმა ამბოხებამ ინგუშეთში მნიშვნელოვნად გაართულა სამხედრო-პოლიტიკური მდგომარეობა.
უძველესი ხანა
თანამედროვე ინგუშეთის ტერიტორიაზე უძველესი არქეოლოგიური ძეგლები (პლიევო, გამურზიევო) შუა პალეოლითს (მუსტიეს კულტურა) მიეკუთვნება. მეზოლითისა და და ნეოლითის ნაშთები გამოვლენილი არაა. ადრებრინჯაოს ხანაში ინგუშეთის ტერიტორიაზე ჩანს მაიკოპის, მტკვარ-არაქსისა და კატაკომბური კულტურების მატარებელი თემების ურთიერთგავლენის ნიშნები (ლუგოვოე, სოფ. მუჟიჩისთან). ძვ. წ. III ათასწლეულში აქ გავრცელებული იყო ჩრდილოეთ კავკასიის კულტურა, რომელიც მოგვიანებით გინჩის კულტურასთან ახლოს მდგომმა ტრადიციამ ჩაანაცვლა. ინგუშეთის მთიანეთში ცნობილია ციკლოპური არქიტექტურის ნაგებობები, რომელთა დათარიღება აქამდე არ მომხდარა. ძვ. წ. II-I ათასწლეულების მიჯნაზე ინგუშეთის ტერიტორიაზე გავრცელებულია ყობანის კულტურის აღმოსავლეთი ჯგუფის ძეგლები (ფსედახის სამაროვანი, კესკემის განძი), ძვ. წ. VI-V საუკუნეებში კი ძლიერია სკვითურ-სავრომატული კულტურის (ლუგოვოეს და ნესტეროვსკაიას სამაროვნები), უფრო გვიან – სარმატული წრის ნიშნები. ამ დროისათვის თანამედროვე ინგუშეთისა და ჩეჩნეთის ტერიტორიებზე ჩამოყალიბებული იყო თავისებური მხატვრული სტილი, რომელშიც ყობანისა და სკვითურ-სარმატული ტრადიციები ერწყმოდა ერთმანეთს.
ძველი ისტორია და შუა საუკუნეები
მინი|ტყობა-ერდის ტაძარი ინგუშეთში (არაუგვიანეს XII ს.) მინი|ტრადიციული კოშკები სოფელ ერზიში ([[ჯეირახის რაიონი).]] ახ. წ. I-II ათასწლეულის დასაწყისის ადგილობრივი კულტურა მჭიდროდ იყო დაკავშირებული სარმატული წარმოშობის ხალხებთან, მათ შორის, ალანებთან. ახ. წ. IV საუკუნის ბოლოს ინგუშეთის ტერიტორია, ისევე როგორც ჩრდილოეთ კავკასიის სხვა ბევრი რეგიონი, სავარაუდოდ ჰუნების გავლენის ქვეშ მოექცია. VI საუკუნის ბოლოდან აქ თურქთა სახაკანო, მოგვიანებით კი ხაზარები გაბატონდნენ. X საუკუნეში ინგუშეთის ტერიტორიის დიდი ნაწილი ალანთა სამეფოს დაექვემდებარა. ამავე პერიოდში გავრცელდა ქრისტიანობა, უპირატესად საქართველოდან. ინგუშეთის ტერიტორიაზე შემორჩენილია ქრისტიანული კულტურის ძეგლები – ტყობა-ერდის, ალბი-იერდის, გალ-ერდისა და თარგიმის ეკლესიები, რომლებიც ქართული არქიტექტურული ხელოვნების ზეგავლენითაა აგებული. აღმოჩენილია შუა საუკუნეების ქართული ასომთავრული წარწერების ნიმუშები. შუა საუკუნეებში მდინარე სუნჯის აუზში არსებობდა ქალაქური ტიპის დასახლებები, რომელთა უძველესი შრეები ყუბანის ეპოქით თარიღდება. ზოგიერთი მოსაზრებით, ამავე რეგიონში მდებარეობდა ალანიის მთავარი ქალაქი მაგასი.
XIII საუკუნეში ინგუშეთის მიწები მონღოლებმა დაიპყრეს და ჩრდილოეთ კავკასიის სხვა ტერიტორიებთან ერთად ოქროს ურდოს შემადგენლობაში შეიყვანეს. ამ დროის ძეგლებს შორის გამოირჩევა კელიის სამაროვანი (XIII-XIV საუკუნეები). XVI საუკუნეში ინგუშეთს თავს ესხმოდნენ ნოღაელები. გვიან შუა საუკუნეებს განეკუთვნება ინგუშეთის მთიანეთში აგებული მრავალრიცხოვანი საცხოვრებელი და საბრძოლო კოშკების კომპლექსები (ტარგიმ, ერზი, ეგიკალი და სხვ.), ქვის აკლდამისებური და სვეტისებური სალოცავები, მიწისქვეშა და მიწისზედა აკლდამები, რომლებიც ქრონოლოგიურად წინ უსწრებს რეგიონის ისლამიზაციას. წერილობითი წყაროებით ცნობილია ინგუშების თავისუფალი თემები ან მათი გაერთიანებები – ღალღაის (ქართული წყაროების „ღლიღვები“), ცორინის, ჯაირახის, მეცხალის და ფეპინის (ქისტები) „საზოგადოებები“. ამ თემების დაბლობებში მცხოვრები ნაწილი XVII საუკუნეში ყაბარდოელებს უხდიდა ხარკს. XVI საუკუნებში გაბატონებული რელიგია გახდა მუსულმანობა (ისლამური კულტურის ერთ-ერთი პირველი ნიმუშია XV საუკუნის დასაწყისის ბორგა-კაშის მავზოლეუმი), თუმცა ამ პერიოდში ჯერ კიდევ შემორჩენილი იყო ქრისტიანული და ადგილობრივი რელიგიური წარმოდგენების ნიშნები.
რუსეთის იმპერია
მინი|ინგუში მეომარი, [[1844 წელი.]] ბელგრადის 1739 წლის ზავით ინგუშეთის ტერიტორია რუსეთისა და ოსმალეთის იმპერიებს შორის „ნეიტრალურ ზონად“ გამოცხადდა. 1740-იანი წლებიდან დაიწყო ინგუშებსა და რუსეთის სასაზღვრო გამაგრებულ დასახლებებს (ყიზლარი, მოზდოკი) შორის ურთიერთობების დამყარება. ინგუშთა ზოგიერთმა გვარმა რუსეთის ქვეშევრდომობა მიიღო. 1774 წელს, ქუჩუკ-კაინარჯის ზავით, ინგუშების მიწები რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა. ახლადშემოერთებული ტერიტორიების გასაკონტროლებლად 1774 წელს რუსეთის ხელისუფლებამ აზოვ-მოზდოკის (კავკასიის) გამაგრებული ხაზის მშენებლობა დაიწყო. ამავე პერიოდში დაიწყეს რუსეთის შიდა გუბერნიებიდან მოახალშენეების ჩასახლება (ამ პროცესმა პიკს 1880-90-იან წლებში მიაღწია). 1810 წლის 22 აგვისტოს ხელმოწერილი „შუამდგომლობის აქტით“ რუსეთის ქვეშევრდომობა მიიღეს თარის ხეობაში მცხოვრებმა ინგუშურმა თემებმა, რომლებმაც საქართველოს სამხედრო გზის მიმდებარე ტერიტორიების დაცვისა და რუსეთისთვის სამხედრო დახმარების გაწევის პირობა დადეს. სამაგიეროდ, მათ მდინარე თერგის მარჯვენა ნაპირის მიწებით სარგებლობის უფლება მიიღეს. იმავე წელს აულ ნაზრანთან ახლოს რუსებმა ციხესიმაგრე ააგეს.
1822 წელს ინგუშეთი შევიდა კავკასიის ოლქის, 1860 წლის 8 თებერვალს – თერგის ოლქის, 1888 წლის 24 მარტს – თერგის ოლქის სუნჯის განყოფილების შემადგენლობაში. 1840-იან წლებში მდინარე სუნჯის გაყოლებით ვლადიკავკაზისა და გროზნაიას შემაერთებელი გამაგრებული ხაზის მშენებლობა დაიწყო. დაარსდა თერგის კაზაკთა დასახლებები (სტანიცები) – ტროიცკაია (1845), კარაბულახსკაია (1859), სუნჟენსკაია (1860) და სხვ. ჩრდილოეთ კავკასიის სხვა მთიელი ხალხებისგან განსხვავებით ინგუშების განწყობა რუსეთის მიმართ უფრო ლოიალური იყო.
XIX საუკუნის II ნახევრიდან ღალღაის ტომის სახელწოდებად იქცა ინგუშები (აულ ანგუშიდან), რომელიც დაუმკვიდრდა სხვა მონათესავე გვარებსაც. 1888 წლიდან ინგუშეთის მთიანეთის მცხოვრებნი კაზაკებთან ერთად საჯარისო ატამანს ექვემდებარეობდნენ. სუნჟის განყოფილების მოსახლეობა არაერთგვაროვანი იყო; 1897 წლის აღწერით ინგუშები 40 %-ს შეადგენდნენ; ცხოვრობდნენ ასევე ყაბარდოელები, ოსები, რუსები და ჩეჩნები. 1905 წელს ამ ტერიტორიაზე შეიქმნა ნაზრანის ოკრუგი, რომლის ადმინისტრაცია ქალაქ ვლადიკავკაზში იმყოფებოდა. 1894 წელს ინგუშეთის ტერიტორიაზე გაიყვანეს ვლადიკავკაზის რკინიგზის ბესლან—ნაზრან—პეტროვსკ-პორტის ხაზი. 1915 წელს სოფელ მალღობეკის მახლობლად დაიწყო ნავთობის მოპოვება. XIX საუკუნის II ნახევარში გაჩნდა ეროვნული ინტელიგენცია, რომლის წარმომადგენლებს განათლება ძირითადად სტავროპოლის რუსულ გიმნაზიაში ჰქონდათ მიღებული (მ. შ., ჩახრ ახრიევი, ა. ბაზორკინი, ადილ-გირეი დოლგიევი). XX საუკუნის დასაწყისში ინგუშები დაწინაურდნენ რუსეთის არმიის რიგებშიც (მ. შ., გენერალ-მაიორები: სოსლან-ბეკ ბეკბუზაროვი, ახმედ მალსაგოვი, ელბერტ ნალგიევი).
საბჭოთა პერიოდი
მინი|ბაზარი აულ ეკაჟევოსთან (ახლანდ. [[ნაზრანის რაიონი), 1928 წელი.]] რუსეთის 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ და სამოქალაქო ომის (1917-1922) დროს დაძაბულობა ინგუშეთის მთიელ მოსახლეობასა და კაზაკებს შორის შეიარაღებულ კონფლიქტში გადაიზარდა. მოსახლეობის ერთმა ნაწილმა მხარი დაუჭირა 1918 წლის მარტში შექმნილ თერგის საბჭოთა რესპუბლიკას, მეორემ – მთიელთა რესპუბლიკას (1918 წლის მაისიდან 1919 წლის მაისამდე). 1920 წელს ჩრდილოეთ კავკასიის ოპერაციის მსვლელობისას თანამედროვე ინგუშეთის ტერიტორია საბჭოთა რუსეთის წითელმა არმიამ დაიკავა. 1921 წლის 20 იანვარს თერგის საბჭოთა რესპუბლიკა გაუქმდა და მისი ტერიტორიის ნაწილი ნაზრანის ოკრუგის ჩათვლით ახლადშექმნილ მთიელთა ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის (ასსრ) შემადგენლობაში შევიდა. 1924 წელს მთიელთა ასსრ-ის ტერიტორიაზე ინგუშეთის ავტონომიური ოლქი შეიქმნა, რომელიც იმავე წელს ჩრდილოეთ კავკასიის მხარეში გაერთიანდა. ინგუშეთის ავტონომიური ოლქის, ისევე როგორც მეზობელი ჩრდილოეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ვლადიკავკაზი, რომელიც განსაკუთრებული ოლქის სტატუსით სარგებლობდა. 1934 წელს ინგუშეთისა და ჩეჩნეთის ავტონომიური ოლქები გაერთიანდა და 1936 წელს ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ ეწოდა (ცენტრი – ქ. გროზნო).
მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942 წლის სექტემბერში საბჭოთა ჯარების წარუმატებელი მოზდოკ-მალგობეკის ოპერაციის შემდეგ ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის დასავლეთი ნაწილი (მ. შ. ქ. მალგობეკი) გერმანიის არმიამ დაიკავა. 1943 წლის იანვარში ის ჩრდილოეთ-კავკასიის ოპერაციის დროს გაათავისუფლეს საბჭოთა ჯარებმა. 1944 წლის თებერვალში საბჭოთა მთავრობის გადაწყვეტილებით ინგუშები და ჩეჩნები სამშობლოდან შუა აზიაში გაასახლეს, ხოლო 7 მარტს მათი ავტონომიური რესპუბლიკა გააუქმეს. ინგუშეთის მიწების უდიდესი ნაწილი ნაზრანის რაიონის სახელით ჩრდილოეთ ოსეთის ასსრ-ს გადაეცა, პრიგოროდნის რაიონის მთიანი ზონა კი საქართველოს სსრ-ს მიეკუთვნა. ინგუშებისა და ჩეჩნების რეაბილიტაციის შემდეგ, 1957 წელს ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ აღდგა, მაგრამ ინგუშებით ხელახლა დასახლებული პრიგოროდნის რაიონი ჩრდილოეთ ოსეთს დარჩა, რამაც მომავალში ინგუშებსა და ოსებს შორის კონფლიქტს ჩაუყარა საფუძველი.
ინგუშეთის რესპუბლიკა
მინი|რუსლან აუშევი და [[ვლადიმერ პუტინი კისლოვოდსკში 2001 წელს.]] საბჭოთა კავშირის რღვევის პროცესში, 1990 წლის ნოემბერში ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-მ მიიღო დეკლარაცია სახელმწიფოებრივი სუვერენიტეტის შესახებ. 1991 წლის მაისში მას ჩეჩნეთ-ინგუშეთის რესპუბლიკა ეწოდა. 1991 წლის 1 ნოემბერს გროზნოში ჯოხარ დუდაევის მიერ ჩეჩნეთის რესპუბლიკის სახელმწიფოებრივი სუვერენიტეტის გამოცხადების შემდეგ ინგუშეთის სტატუსი გაურკვეველი გახდა. იმავე წლის 30 ნოემბერს და 1 დეკემბერს ყოფილი ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის სამ ინგუშურ რაიონში (მალგობეკის, ნაზრანის და სუნჯის) ჩატარდა რეფერენდუმი „რუსეთის სფსრ-ის შემადგენლობაში ინგუშეთის რესპუბლიკის შექმნის, მისთვის უკანონოდ ჩამორთმეული ინგუშური მიწების და დედაქალაქად ქ. ვლადიკავკაზის დადგენის შესახებ“, რომელზეც დადებითი პასუხი ამომრჩეველთა 90 %-მა გასცა. 1992 წლის 4 ივნისს რუსეთის უმაღლესმა საბჭომ მიიღო კანონი „რუსეთის ფედერაციის შემადგენლობაში ინგუშეთის რესპუბლიკის შექმნის შესახებ“, რომელიც ძალაში 1993 წლის 9 იანვარს შევიდა და აისახა რუსეთის ფედერაციის 1993 წლის 25 დეკემბერს მიღებულ კონსტიტუციაში. 1994 წლის 27 თებერვალს მიიღეს ინგუშეთის კონსტიტუცია და ჩატარდა საკანონმდებლო ორგანოს – ეროვნული კრების პირველი არჩევნები. ინგუშეთის დედაქალაქად ქალაქი ნაზრანი გამოცხადდა, 2000 წელს კი – ქალაქი მაგასი.
ახალი რესპუბლიკის საზღვრების დადგენის საკითხმა მეზობლებთან უთანხმოებები წარმოქმნა. 1992 წლის ოქტომბერ-ნოემბერში პრიგოროდნის რაიონის კუთვნილების შესახებ დავა ოსებსა და ინგუშებს შორის შეიარაღებულ დაპირისპირებაში გადაიზარდა. კონფლიქტს 600-მდე ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა და რუსების მხარდაჭერით ოსების მიერ 30 000-მდე ინგუშის გაძევებით დასრულდა. ინგუშეთსა და ჩეჩნეთს შორის საზღვრის დადგენის პროცესი 1993 წელსვე დაიწყო; სუნჯის რაიონის სადაო ტერიტორიის დიდი ნაწილი ინგუშეთს მიეკუთვნა, თუმცა დელიმიტაციის საკითხი საბოლოოდ გადაუწყვეტელი დარჩა. 2018 წლის 26 სექტემბერის შეთანხმებით ინგუშეთის ხელისუფლებამ სუნჯის რაიონის ნაწილი ჩეჩნეთს გადასცა, რასაც ინგუშების მრავალათასიანი საპროტესტო გამოსვლები მოჰყვა.
1992-2002 წლებში ინგუშეთის ხელისუფლების სათავეში რუსლან აუშევი იყო, 2002-2008 წლებში – მურატ ზიაზიკოვი, 2008 წლიდან – იუნუს-ბეკ ევკუროვი. ზიაზიკოვის პრეზიდენტობის დროს ინგუშეთში მდგომარეობა დაძაბული იყო. რესპუბლიკის ტერიტორიაზე იმყოფებოდა ჩეჩნეთის მეორე ომის დროს ჩეჩნეთიდან ლტოლვილი ათასობით ადამიანი. ამავდროულად, ინგუშეთში გავრცელდა ჩეჩნეთის მეორე ომის შემდეგ ჩეჩნეთში გაჩაღებული პარტიზანული მოძრაობაც, დამძიმდა კრიმინოგენული მდგომარეობა, გახშირდა ტერორისტული თავდასხმები და რუსეთის ძალოვანი უწყებების წარმომადგენლების სადამსჯელო ღონისძიებები. 2004 წლის ივნისში კი ქალაქ ნაზრანში სამთავრობო დაწესებულებებზე მოხდა ჩეჩნურ-ინგუშური შეიარაღებული დაჯგუფების თავდასხმა, რასაც ფედერალური ძალოვანი სამსახურების 100-მდე წარმომადგენლის სიცოცხლე ემსხვერპლა. დიდი გამოხმაურება მოჰყვა 2008 წლის აგვისტოში ოპოზიციური ინტერნეტ-გამოცემის Ingushetia.org-ის მფლობელის, მაჰომედ ევლოიევის მკვლელობას. 2010-იანი წლების შუა პერიოდიდან რესპუბლიკაში მდგომარეობის გარკვეული გაუმჯობესება აღინიშნა, თუმცა კვლავ გადაუჭრელია ეკონომიკური, უსაფრთხოებასთან და ადამიანის უფლებების დაცვასთან დაკავშირებული პრობლემები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგუშეთის ისტორია
Cephalotes minutus
Cephalotes minutus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მოსე ურიცკი
ბიოგრაფია
1897 წელს დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1898 წლიდან იყო რსდმპ–ის წევრი. წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი. 1899 წელს დააპატიმრეს და გადაასახლეს იაკუტიის გუბერნიაში. 1903 წლის შემდეგ შეუერთდა მენშევიკებს. მონაწილეობდა 1905 წლის რევოლუციაში. 1906 წელს დააპატიმრეს და გადაასახლეს ჯერ ვოლოგდაში, შემდეგ არხანგელსკის გუბერნიაში. 1914 წელს წავიდა ემიგრაციაში. 1917 წელს თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა რუსეთში და შევიდა ბოლშევიკურ პარტიაში. რსდმპ–ის VI ყრილობაზე აირჩიეს ცკ–ს წევრად. მონაწილეობდა 1917 წელს ოქტომბრის რევოლუციაში. 1918 წელს ბრესტ-ლიტოვსკის ზავის დადების დროს მიემხრო მემარცხენე კომუნისტებს. 1918 წელს მოკლეს. დაკრძალულია მარსის მოედანზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1873 კატეგორია:გარდაცვლილი 1918 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 აგვისტო კატეგორია:რუსი რევოლუციონერები კატეგორია:რსდმპ(ბ)-ის VI ყრილობის დელეგატები კატეგორია:მოკლული რუსი პოლიტიკოსები
სემპად სპარაპეტი
სემპად სპარაპეტი (სომხურად: Սմբատ Սպարապետ, Սմբատ Գունդստաբլ, სმბატ სპარაპეტ,სმბატ გუნდესტაბლ) (ასევე სმპად და სმპად) — დიდგვაროვანი კილიკიის სომხეთში, მეფე ჰეტუმ I– ის უფროსი ძმა. იგი მნიშვნელოვანი პიროვნება იყო კილიკიაში, ასრულებდა დიპლომატის, მოსამართლისა და სამხედრო ოფიცრის ფუნქციას, ატარებდა სომხეთის შეიარაღებული ძალების უმაღლესი მეთაურის მხედართმთავრის ან სპარაპეტის ტიტულს. იგი ასევე იყო მწერალი და თარჯიმანი, განსაკუთრებით ცნობილი იყო სხვადასხვა იურიდიული კოდექსის თარგმნითა და კილიკიის ისტორიის დაწერით. ის იყო Chronique du Royaume de Petite Armenie (მცირე სომხეთის სამეფოს მატიანე). იგი ორგანიზებული იყო და იბრძოდა მრავალ ბრძოლაში, მაგალითად მარის ბრძოლაში. მისი ძმა მეფე ჰეტუმი მას ძალიან ენდობოდა. მონღოლებთან მოსალაპარაკებლად მეფემ სწორედ ის გაგზავნა.
ბიოგრაფია
სემპადის დაბადების დროს კილიკიაში ორი ძირითადი დინასტია, რუბენიდები და ჰეტუმიდები იყვნენ, სემპადი კი ორივეს ნათესავი იყო. სემპადი იყო კონსტანტინე ბაბერონისა და ფარტაპერტის (სომხეთის ლეო II- ის მესამე ბიძაშვილი) შვილი. სხვა და-ძმებად ითვლებოდა იოანე სისის ეპისკოპოსი, ორინე კორიკოსი, სტეფანი (მოგვიანებით კვიპროს მეფის ჰენრი I- ის ცოლი) და ჰეტუმი, რომელიც გახდა 1226 წელს მეფის თანამოსაყდრე. დრინდელი მმართველი იყო სომხეთის დედოფალი იზაბელა, რომელიც გათხოვილი იყო ფილიპეზე, ანტიოქიელი ბოჰემონდ IV- ის ვაჟზე. კონსტანტინემ 1225 წელს ფილიპეს მკვლელობა მოაწყო და იზაბელა აიძულა 1226 წლის 4 ივნისს დაქორწინებულიყო მის ვაჟზე ჰეტუმზე, რის გამოც ის ხელმწოფე გახდა. იზაბელას გარდაცვალების შემდეგ, 1252 წლიდან ის ერთპიროვნული მმართველი გახდა. მარცხნივ|მინი|სემპადის წერილი კვიპროსის მეფის, ჰენრი პირველის და ჯონ იბელინის მიმართ, მე-14 საუკუნის ანალოგი
ისტორიული კონტექსტი
კილიკია იყო ქრისტიანული ქვეყანა, რომელსაც კავშირი ჰქონდა ევროპასა და ჯვაროსანთა სახელმწიფოებთან და იბრძოდა მუსლიმების წინააღმდეგ ლევანტის კონტროლისთვის. მონღოლები ასევე საფრთხეს წარმოადგენდნენ, რადგან ჩინგიზ-ხანის იმპერია შეუჩერებელი იყო, რომელმაც ევროპაშიც კი შეაღწია. მონღოლებს დაუნდობლობის დამსახურებული რეპუტაცია ჰქონდათ, ტერიტორიებს მარტივად იპყრობდნენ, დაუმორჩილებლობის შემთხვევაში კი მათ ხოცავდნენ და ადგილზე მონღოლებს ასახლებდნენ.
1243 წელს სემპადი კესარიაში ჩავიდა, სადაც მან მოლაპარაკება გამართა მონღოლთა ლიდერ ბაიჯუსთან. 1246 წელს და ისევ 1259 წელს სემპადი ევალებოდა კილიკიის თავდაცვის ორგანიზება რუმის სასულთნოში შესაჭრელად. 1247 წელს, როდესაც მეფე ჰეტუმ I- მა გადაწყვიტა, რომ მისი გონივრული მოქმედება მონღოლების მშვიდობიანი დამორჩილება იყო, სემპადი გაგზავნეს ყარაყორუმში მონღოლთა კარზე. იქ სემპადი შეხვდა ყუბლაი ხანის ძმას მონგკე ხანს და კავშირი ჩამოაყალიბა კილიკიასა და მონღოლთა შორის, მათი საერთო მტრის, მუსლიმების წინააღმდეგ. ამ ურთიერთობის ხასიათს სხვადასხვა ისტორიკოსი განსხვავებულად აღწერს, ზოგი მათგანი ალიანსს უწოდებს, ზოგი კი მას მონღოლთა ბატონობისადმი მორჩილებას, რაც სომხეთს ვასალ სახელმწიფოდ აქცევდა. სომხეთის სამხედრო ლიდერები მონღოლთა ჯარში მსახურობდნენ და მრავალი მათგანი დაიღუპა მონღოლთა ბრძოლებში.
1247-1250 წელს მონღოლთა კარზე ვიზიტის დროს, სემპადი ჩინგიზ ხანს ქორწინებით დაუკავშირდა. მეუღლესთან ერთდ მას ვაჟი ჰყავდა, რომელსაც ვასილ თათარი დაარქვეს. მარის ბრძოლაში კი სემპადის ვაჟი მამლუქებმა შეიპყეს.
სემპადი გარდაიცვალა 1276 წელს სარვანდიკარის მეორე ბრძოლაში, ეგვიპტის მამლუქების წინააღმდეგ, ან მარაშიდან თურქმანთა შემოსევის დროს. სომხებმა მოიგეს ბრძოლა, მაგრამ სემპადი და კიდევ რამდენიმე ბარონი შედეგად გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:სომეხი მწერლები კატეგორია:სომეხი ისტორიკოსები კატეგორია:მე-13 საუკუნის მოღვაწეები
კოშენილი
კოშენილი (cochenille) — კოქციდების ქვერიგის რამდენიმე სახეობის მწერის ზოგადი სახელწოდება. იგივეა, რაც ჭიაფერი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნახევრადხეშეშფრთიანები
ოხერი
ოხერი (სამართლის ისტორია) — მიტოვებულ-გაუკაცრიელებული უძრავი ქონება ძველ საქართველოში. ასეთი ქონების სახელად იხმარებოდა აგრეთვე „ნაოხარი“, „ოხერქმნილი“ და პარტახიც, რომლის კანონიერად დასაკუთრება მხოლოდ განსაზღვრულ პირობათა დაცვით, სახელდობრ, ხანგრძლივი და „მიუმძლავრებელი“ მფლობელობის („უფლებულების“) გზით შეიძლებოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ქართული სამართალი
ნაციონალ-სოციალისტური პარტიის ოქროს პარტიული ნიშანი
მინი|200პქ|ოქროს პარტიული ნიშანი „ნაციონალ-სოციალისტური პარტიის ოქროს პარტიული ნიშანი“ (Das Goldene Parteiabzeichen der NSDAP), ოფიციალურად „NSDAP-ის ოქროს ღირსების მედალი“ (Goldene Ehrenmedaille der NSDAP) — მესამე რაიხის უმაღლესი სამოქალაქო ჯილდო. იგი დაარსებულ იქნა 1933 წელს ადოლფ ჰიტლერის მიერ.
„ოქროს პარტიული ნიშანი“ პიროვნებას მიენიჭებოდა შემდეგ შემთხვევაში:
ტომ ჰენქსი
ტომას ჯეფრი ჰენქსი (Thomas Jeffrey "Tom" Hanks, დ. 9 ივლისი, 1956) — ამერიკელი მსახიობი და პროდიუსერი. მან თავისი კარიერა საოჯახო კომედიებში დაიწყო და მალე მიაღწია დიდ წარმარებას. 1993, 1994 წლებში მან ორჯერ მოახერხა ოსკარის აღება — მთავარი როლებისთვის ფილმებში „ფილადელფია“ (1993) და „ფორესტ გამპი“ (1994).
ნაციონალ-სოციალისტური პარტიის ოქროს პარტიული ნიშანი
არსებობდა მედალის 2 ვარიანტი: „დიდი“ და „პატარა“.
ტომ ჰენქსი
ბიოგრაფია
ტომ ჰენქსი დაიბადა 1957 წლის 9 ივლისს, კონკორდში, კალიფორნიის შტატში. მისი მამა, ამოს მეფორდ ჰენქსი, იყო შეფ მზარეული და პრეზიდენტ აბრაამ ლინკოლნის დედის, ნენსი ჰენქს ლინკოლნის ნათესავი. დედა ჟანეტ მერილინი მუშაობდა საავადმყოფოში. მშობლების გაყრის შემდეგ 1960 წელს, სამი უფროსი შვილი - სანდრა, ლარი და ტომი მამასთან ერთად დარჩნენ საცხოვრებლად. უმცროსი, ჯიმი კი დედასთან ერთად დარჩა. ორივენი ხელახლა დაქორწინდნენ. ტომის დედინაცვალს პირველი ქმრისგან ხუთი შვილი ჰყავდა. ორი წლის შემდეგ ეს ქორწინებაც გაყრით დამთავრდა და ამოს ჰენქსი იძულებული გახდა მარტოს ერჩინა შვილები. სკოლაში ტომი საკმაოდ არაპოპულარული იყო მოსწავლეებში და მასწავლებლებში. დღესაც იგი აღიარებს რომ ბავშვობაში არც თუ ისე კარგი ხასიათი ჰქონდა. 1965 წელს ამოს ჰენქსმა კიდევ ერთხელ მოიყვანა ცოლი, მისი მეუღლე იყო ფრენსის ვონგი. მას სამი შვილი ჰყავდა, მათგან ორი ტომთან ერთად ცხოვრობდა სკოლაში სწავლის პერიოდში.
ნაციონალ-სოციალისტური პარტიის ოქროს პარტიული ნიშანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მესამე რაიხი
ტომ ჰენქსი
ბიოგრაფია
ტომ ჰექნსი პატარაობიდანვე ამჟღავნებდა თავის მსახიობურ ნიჭს და ხშირად ანცვიფრებდა კიდეც გარშემო მყოფთ. ასე რომ კალიფორნიის უნივერსიტეტში, სამსახიობო ფაკულტეტზე ჩაბარება მისი მხრიდან საკმაოდ ლოგიკური ნაბიჯი იყო. მან მიატოვა სწავლა როდესაც მიიღო შემოთავაზება მსახიობთა პატარა ჯგუფისგან, კლივლენდში. კინოში მოღვაწეობა ტომმა 1980 წელს დაიწყო („მან იცის რომ თქვენ მარტო ხართ“). ოთხი წლის შემდეგ ეკრანებზე გამოჩნდა რომანტიკული კომედია „შხეფი“ ტომ ჰენქსის მონაწილეობით, სადაც ქალის მთავარ როლს ჰოლივუდის ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი მსახიობი დერილ ჰანა ასრულებდა. იგი თამაშობდა ქალთევზას როლს, რომელიც შემთხვევით აღმოჩნდება დიდ ქალაქში. ტომის გმირს იგი უყვარდება და ფილმის დასასრულს ორივე ოკეანეში მიდის საცხოვრებლად.
80-იან წლებში ტომმა ათამდე ფილმში მიიღო მონაწილეობა, მაგრამ მისთვის ყველაზე წარმატებული 90-იანი წლები გამოდგა. ფილმში „უძინარნი სიეტლში“ გამოჩნდა რომანტიკულობა, ემოციურობა, მგრძნობიარობა - ის თვისებები რაც ხაზს უსვამდა მისი გმირის ინდივიდუალობას. ფილმმა „მათი საკუთარი ლიგა“ სხვა კუთხით წარმოაჩინა მისი ტალანტი. მოულოდნელი აღმოჩნდა ჰენქსის თამაში ფილმში „ფილადელფია“ (1993), სადაც იგი თმაშობს შიდსით დაავადებული ადვოკატის როლს. ამ ფილმმა მას ოსკარი მოუტანა. მთავარი წარმატება ჰენქსს ჯერ კიდევ წინ ელოდა. ფილმი „ფორესტ გამპი“, სადაც იგი მთავარ როლს ასრულებს, 1994 წლის ნამდვილი სენსაცია იყო. ტომის გმირი ფორსტი მიჩვეულია ყველასგან დაცინვას, რადგან აზროვნებით იგი უფრო პატარაა რეალურ ასაკთან შედარებით, თუმცა ეს არ უშლის მას ხელს ღირსეულად გადალახოს ყველა სიძნელე. ბავშვობიდან ნახევრად ინვალიდი, იგი ახერხებს გახდეს ცნობილი ფეხბურთელი, ვიეტნამის ომის გმირი, მილიონერი და ყველასათვის სამაგალითო ადამიანი. ფილმმა რამდენიმე ოსკარი აიღო, რაც მეტწილად ტომ ჰენქსის დამსახურებაა.
1996 წელს შედგა ჰენქსის სარეჟისორო დებიუტი. ყველა მოუთმენლად ელოდა ფილმ „აპოლო 13“-ის ეკრანებზე გამოჩენას, რომელიც 1977 წელს, მთვარეზე წარუმატებელ გაფრენას მიეძღვნა.
კომპოზიტორი
1996 — რასაც შენ აკეთებ / That Thing You Do! (სიმღერები)
პირადი და ოჯახური ცხოვრება
ტომ ჰენქსი ორჯერ არის დაქორწინებული. მსახიობ სამანტა ლუისისგან ჰყავს ბიჭი და გოგო, ხოლო მსახიონ რიტა უილსონისგან ჰყავს ორი ბიჭი.
სქოლიო
კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:დაბადებული 9 ივლისი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი კინოპროდიუსერები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ტელემსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი გამხმოვანებლები კატეგორია:ინგლისელი ამერიკელები კატეგორია:ბერძენი ამერიკელები კატეგორია:კალიფორნიის შტატის უნივერსიტეტის (საკრამენტო) კურსდამთავრებულები კატეგორია:კენედის ცენტრის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:პრეზიდენტის თავისუფლების მედლის მფლობელები კატეგორია:პრაიმტაიმის ემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალერები კატეგორია:ვერცხლის დათვი საუკეთესო მამაკაცი მსახიობისთვის
NGC 759
NGC 759 — გალაქტიკა ანდრომედას თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1865 წლის 17 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:ანდრომედას თანავარსკვლავედი
ხანის წყარო
მინი|ხანის წყარო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაღდათის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ერეთო (მრავალმნიშვნელოვანი)
ერეთო შეიძლება აღნიშნავდეს:
Cephalotes membranaceus
Cephalotes membranaceus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ოხოხოია
„ოხოხოია“ — ქართული (მეგრული) ხალხური ცეკვა, ორმწკრივად აგებული საფერხულო წყობით. სრულდება გამკილავი ხასიათის სახუმარო შაირების თანხლებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ცეკვები
შიროკა-ლიკა
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
ჩუჩერ-სანდევოს თემი
ჩუჩერ-სანდევოს თემი (Општина Чучер-Сандево) — თემი ჩრდილოეთ მაკედონიაში. მდებარეობს სკოპიეს რეგიონში. მოსახლეობა შეადგენს 8 493 ადამიანს (2002 წლის აღწერის მონაცემები ). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 35 კაცი/კმ²-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის თემები
უცხო (1979 წლის ფილმი)
უცხო (Alien) — რეჟისორ რიდლი სკოტის 1979 წლის, საშინელებათა და სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის ფილმი. წარმოადგენს რიგით პირველ ფილმს ამავე სახელწოდების ფრენჩაიზიდან. მისი სახელწოდება მომდინარეობს მთავარი პერსონაჟისგან, უცხო რასის წარმომადგენელი აგრესიული არსებისგან, რომელიც დაძრწის და კლავს კოსმოსური ხომალდის გუნდს.
გადაღება
დენ ო'ბენონის სცენარი დაიწერა რონალდ შასეტის მიერ მოთხრობილი ისტორიის მიხედვით, სამეცნიერო ფანტასტიკისა და საშინელებათა ფილმების ჟანრების გავლენით. ფილმის წარმოება მოხდა კომპანიის Brandywine Productions მეშვეობით. მისი დისტრიბუტორია 20th Century Fox, რომლის მიერ მოვლენილმა პროდიუსერებმა, დევიდ გილერმა და უოლტერ ჰილმა სცენარში მნიშვნელოვანი ცვლილებები შეიტანეს. უცხოს სათაური და დამატებითი ელემენტები შექმნილი იქნა შვეიცარიელ სიურელიასტ ჰ.რ. გიგერის მიერ. მხატვრებმა რონ კობმა და კრის ფოსმა შექმნეს ადამიანთა სამყაროს ელემენტების დიზაინი.
შეფასებები და ჯილდოები
უცხომ მიიღო კრიტიკული აღიარება და წარმატება კინოგაქირავებაში, რასაც დაემატა ოსკარი საუკეთესო ვიზუალური ეფექტებისათვის, Saturn-ის ჯილდო საუკეთესო სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის ფილმი, საუკეთესო რეჟისურისათვის - რიდლი სკოტისათვის და საუკეთესო მეორეხარისხოვანი ქალის როლი - კარკტრაიტისათვის, და ჰიუგოს ჯილდო საუკეთესო დრამატული თამაშისათვის, ისევე როგორც ბევრი სხვა ნომინაცია. შემდგომ ათწლეულებში მას კვლავ დიდ შეფასებას აძლევდნენ. ფილმი 2002 წელს შეყვანილი იქნა კონგრესის ბიბლიოთეკის ეროვნული ფილმების რეესტრში, აღიარებული „კულტურულად, ისტორიულად ან ესთეტიკურად მნიშვნელოვან“ ნამუშევრად. 2008 წელს ამერიკული ფილმების ინსტიტუტის მიერ იგი აღნიშნული იქნა, როგორც სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის სიის რიგით მეშვიდე საუკეთესო ფილმი, ხოლო ჟურნალმა Empire მას ყველა დროის უდიდესი ფილმების სიაში რიგით 33-ე ადგილი მიანიჭა.
გაგრძელებები
„უცხოს“ წარმატებას მოჰყვა ფრენჩაიზი, რომელშიც შედის რომანები, კომიქსები, ვიდეო თამაშები, სათამაშოები, ისევე როგორც ფილმის სამი შემდგომი ნაწილი და ორი წინარეისტორია. ამ ფილმში სიგურნი უივერის მიერ მიღებული იქნა პირველი წამყვანი როლი. დაიწყო მისი წარმატებული სამსახიობო კარიერაც, ისევე როგორც მისი პერსონაჟის, ელენ რიპლის ამბავი, რომელიც გრძელდება შემდეგ ფილმებში, უცხოები (1986), უცხო 3 (1992) და უცხოს აღდგომა (1997). ფილმებში უცხო მტაცებლის წინააღმდეგ (2004) და უცხო მტაცებლის წინააღმდეგ: რეკვიემი (2007) ეს თემა აღარ გამოიყენება, ვინაიდან ყურადღება გადატანილია გამოგონილ ჯვარედინ ისტორიაზე, რომელშიც უცხოს გარდა წამყვანი პერსონაჟია მტაცებელი.
სქოლიო
კატეგორია:1979 წლის ფილმები კატეგორია:საშინელებათა ფილმები კატეგორია:რიდლი სკოტის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმები კატეგორია:აშშ-ის ფილმების ეროვნული რეესტრის ფილმები კატეგორია:ბრიტანული ფილმები
ფრიდეკ-მისტეკი
ფრიდეკ-მისტეკი (Frýdek-Místek) — ქალაქი ჩეხეთში, მორავია-სილეზიის მხარეში, ფრიდეკ-მისტეკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. შედგება ორი ფორმალურად დამოუკიდებელი ქალაქის — ფრიდეკისა და მისტეკისგან, რომელთაც ერთმანეთისგან მდინარე ოსტრავიცე ჰყოფს. მდინარის აღმოსავლეთით მდებარე ფრიდეკი ისტორიულ ტეშინის სილეზიის რეგიონს მიეკუთვნება. ქალაქის სამხრეთ-დასავლეთით მდებარე ოლესნის კაშხალი მნიშვნელოვან რეკრეაციულ ზონას წარმოადგენს.
Dorylus alluaudi
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ფრიდეკ-მისტეკი
ზამთარი ცივი და ღრუბლიანია, დღეები მოკლეა და ძირითადად თოვს. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა −5 °C (23 °F). ზაფხული როგორც წესი თბილია, ხშირი წვიმებით. ივლისის საშუალო ტემპერატურაა 18 °C (64 °F).
ქალაქის უმაღელსი ტემპერატურაა +35,9 °C, უმდაბელსი კი -34,8 °C.
VH1
VH1 (Video Hits One) — აშშ-ის მუსიკალური არხი, რომელიც დაფუძნდა 1985 წელს და 2003 წლამდე ერქვა Video Hits One. მისი მფლობელია ViacomCBS. ტელეარხი აღსანიშნავია მუსიკასთან დაკავშირებული შემეცნებითი გადაცემებითა და იმით, რომ მასზე არ არის ჟანრობრივი შეზღუდვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სატელევიზიო ქსელები კატეგორია:მუსიკალური ტელეარხები კატეგორია:Viacom Media Networks
ერევნის სახანო
მინი|300პქ|ერევნის სახანო 1801-1813 წლებში ერევნის სახანო  — სპარსეთის ვასალური დაქვემდებარების ფეოდალური წარმონაქმნი. 1604 წელს დააარსა აბას I-მა აღმოსავლეთ სომხეთის ტერიტორიაზე, ცენტრი იყო არარატის ველი ქ. ერევნითურთ. სახანოში მთელი ადმინისტრაციული და სამხედრო ხელისუფლება შაჰის მიერ დანიშნულ სარდალს (მხედაერთმთავარს) ეკუთვნოდა, ის ითვლებოდა ხელმწიფის ნაცვლად და ბეგლარბეგი ეწოდებოდა. ერევნის სახანო წვრილ ადმინისტრაციულ ერთეულებად — მაჰალებად იყოფოდა, XIX საუკუნის დასაწყისისათვის მათი რაოდენობა 15-ს აღწევდა. მაჰალების მმართველებს ნაიბები ან ბეგები ეწოდებოდა. ნაიბებს ხშირად გამაჰმადიანებული სომხებისა და ქართველების წრიდან ნიშნავდნენ. ქართველები თვით ერევნის ხანებიც ყოფილან. მაგ., გარკვეულ დროს ერევნის ხანი იყო კონსტანტინე კახთა მეფე (იგივე მაჰმად ყული-ხანი). ერევნის სახანოს პირველი მმართველი (ბეგლარბეგი) იყო აბას I-ის სახელგანთქმული მხედართმთავარი ამირგუნა-ხანი (1604-1622), რომელმაც სახანოს გასაძლიერებლად უკან დააბრუნა XVII საუკუნის დასაწყისში ირანში გადასახლებულ სომეხთა ნაწილი.
XVIII საუკუნის დასაწყისში ერევნის სახანოში ეროვნულ-განმათავისუფლებელმა მოძრაობამ განსაკუთრებული ხასიათი მიიღო. ამ ბრძოლაში სომხებს მხარს უჭერდა ქართლის მეფე ვახტანგ VI და განჯის მოსახლეობა. ნადირ-შაჰის მოკვლის (1747) შემდეგ ირანი ანარქიამ მოიცვა და ცალკეულმა სახანოებმა, მათ შორის ერევნის სახანომაც, ავტონომია მოიპოვა. XVIII საუკუნის II ნახევარში გაძლიერებულმა ქართლ-კახეთის სამეფომ ერევნის სახანო თავის ვასალად აქცია. რუსეთ-ირანის ომების (1804-1813, 1826-1828) შედეგად ერევნის სახანო რუსეთის იმპერიაში მოექცა. 1828 წლის 10 თებერვალს ერევანის და ნახიჩევანის სახანოები დაიშალა და 1828 წლის 21 მარტს მათი ტერიტორიების გაერთიანებით შეიქმნა სომხეთის ოლქი.
ლიტერატურა
კატეგორია:სომხეთის ისტორია კატეგორია:კავკასიის სახანოები
პარშინსკოე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატი 1995
სამხრეთ აფრიკელ  დელგატთა   მხარდაჭერა რომ არა, 1985 წელს მსოფლიო თასი ვერ დაწესდებოდა, მაგრამ   რადგან   ქვეყანა საერთაშორისო იზოლაციაში იყო მოქცეული იქ გამეფებული რასიზმის გადამკიდე, ირბ-მა სახელოვანი   ,,ბოკე’’   პირველ ორ გათამაშებაზე ვერ დაუშვა, რის გამოც ჩემპიონებს, ზელანდიასა (1987) და ავსტრალიას (1991) ფანთა თვალში პეწი აკლდათ. აპარტჰეიდის დემონტაჟი თავად ბურებმა წამოიწყეს. ამის წყალობით რაგბიში რასობრივი ერთიანობა 1991 წლის დეკემბერში დამყარდა, ირბ-მა კი 1992 წლის  აპრილში, ველინგტონის  სხდომაზე, შემდეგი მსოფლიო თასის მასპინძლობა აფრიკას დააკისრა (აქ  აფრიკელებს  თავიანთი  ხმებით  მაშინდელი  ,, მოვალეებიც’’  შეეწივნენ). შესარჩევებში 45 ქვეყანა ჩაება, ვაკანსია კი სულ შვიდი იყო, რადგან   წინა გათამაშების   რვა   მეოთხედფინალისტს  მასპინძელიც   დაემატა   და   16-გუნდა ფინალში   ცხრა  ვაკანსია  პირდაპირ   შეივსო. ევროპიდან სამი საგზური უელსს, იტალიასა და რუმინეთს ერგოთ. საგზურისათვის პირველად  იბრძოდა  საქართველოც. შევარდნებმა  (მაშინ  ასე  ერქვა  ჩვენს  გუნდს,  კვართზე  რაგბის  ბურთზე  შემოსკუპებული  შევარდნის  გამო) 1993 წლის  მაისში, სოპოტში (პოლონეთი) ლელოს გაუტანლად წააგო   რუსეთთან (პირველად   და აქამდე ერთადერთხელ) და  პოლონეთთან  და   პროცესს სტარტზევე გამოეთიშა.
დანარჩენი სამყაროდან კარგა ხნით გარიყული აფრიკა სტუმრებს ხელგაშლილი შეხვდა. ქვეყნის გამთლიანებისთვის ბრძოლის ალამდარმა, ყოფილმა პოლიტ-პატიმარმა ნელსონ მანდელამ სამყაროს მიმტევებლობის მაგალითი უჩვენა და ფინალზე ჩაიცვა ,,ბოკეს’’   მწვანე კვართი, რომელიც მანამდე აპარტჰეიდის სიმბოლოდ აღიქმებოდა.
ბოკემ გახსნის მატჩშივე სენსაცია გამოაცხო: გემრიელ ბურთაობაში გააბითურა ჩემპიონი ავსტრალია. ამასობაში ,,ოლ ბლექსმა’’  მსოფლიოს  წარუდგინა ჯონა ლომუ, რომლის   გაჩერებაც  იმდენად   შეუძლებელი ჩანდა, სერიოზული  საუბარიც  კი  დაიწყეს  ასეთი  ფიზიკური  მონაცემების  მქონე  კაცის  რაგბის  თამაში  შეიძლებოდა  თუ  არა. ავსტრალია მეოთხედფინალისთვის წამატებულ დროში არეკნით გააგდო ინგლისელმა   რობ ენდრიუმ. დურბანში პირველ ნახევარფინალს წარღვნა დაემთხვა და რაგბი წყალბურთს დაემგვანა. რადგან  თამაშის გადადება შეუძლებელი იყო, ბურთაობის დაწყება საათ-ნახევრით დაგვიანდა. ბოკე თავიდან ბოლომდე წინ იყო, მაგრამ 80 წუთის შემდეგ აბდელ ბენაზმა აიღო აბრაგანი, ჯეიმზ სმოლმა ზედ ხაზზე გააჩერა და უელსელმა რეფერმა მასპინძლები იხსნა - ფრანგებს საჭოჭმანო ლელო არ უბოძა.
კეიპტაუნში, მეორე ნახევარფინალში, ლომუმ მეოთხე ბრიტანულ ქვეყანას, "ხუთი ერის" სლემით მომგებ ინგლისსაც  ბდღვირი ადინა. პირველსავე შეტევაში ტონი ანდერვუდი, ვილ ქარლინგი  და   მაიკ ქეთი შეარცხვინა. მართლია ქარლინგმა  მერე  თავად  გააბითურა  (ბურთი  ფეხით  თავზე  გადაუგდო,  შემოურბინა  და  ლელოსაც  უწია)  დაცვაში  თამაშის  ჯერ  კიდევ  არმცოდნე  ლომუ,  მაგრამ  ამან  საქმე  ვერ  უშველა   და   ლომუმ   ოთხჯერ  დაალელოვა  პომები.
ფინალისათვის  მსოფლიოს   ერთი  კითხვა  აწუხებდა:  შეაჩერებდნენ  თუ  ვერა  აფრიკელები  ლომუს?
როგორც ფინალმა  აჩვენა,   ბოკეს მაშინდელმა   მწვრთნელმა, ქიჩ ქრისთმა   ლომუს დაკეტვის    სპეციალური  გეგმა შეიმუშავა. გეგმა იმაში   მდგომარეობდა  რომ  ბურებმა შენიშნეს, ჯონა თუ გარედან შემოურბენდა   მბოჭავს, მერე  მას  ვეღარ   აჩერებდნენ, და გადაწყვიტეს, მთაკაცი შეტევის ფრონტის შუისკენ გაელალათ. გაჩაღდა თამაში და ბოკეს ტაქტიკის გადამკიდე, ლომუს ბურთი იშვიათად მისდიოდა და  თუ  კი  მიუვიდოდა  მოედნის  ცენტრში, სადაც   საშიში უკვე   აღარ  იყო. იქ   სიჩქარეაუკრეფელ  ლომუს  აფრიკელები  იოლად  ბოჭვდნენ. უკვე პირველსავე მიძალებაზე  ზელანდიელი  გოლიათი  იუსტ ვან დერ ვესტჰუიზენმა დასცა, მერე და მერე კი, ლომუსთნ  შედარებით ჩია იაპი მულდერმაც ზედიზედ აქცია გოლიათი.
ამასობაში  რაგბიში  რუპორტ  მერდოკი  გამოჩნდა. მისი ფულებით  საცქერად  საამო  ორი  ახალი ტურნირი  (ზე-12 და  სამი ერი) დაარსდა. ირბ-ს   მამებმა  ყური ცქვიტეს   და იმავე  წლის  აგვისტოს ბოლოს, პარიზის საგანგებო სხდომაზე, ხელის ერთი დაკვრით გააუქმეს   ყველა სამოყვარულო კანონი  და   რაგბი   "ღია თამაშად" გამოაცხადა. ამით დასრულდა  რაგბის   სამოყვარულო   ისტორია, რასაც  ერთ  საუკუნეზე  მეტი   ვერ  ელეოდა  საერთაშორისო  საბჭო.
ლაბასტიდა
ლაბასტიდა  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბასკეთის ავტონომიური გაერთიანების ალავის პროვინციის რიოხა-ალავესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 38,17 კმ². მოსახლეობა — 1517 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალავის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ალავის ქალაქები
NGC 797
NGC 797 — გალაქტიკა ანდრომედას თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1786 წლის 21 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:ანდრომედას თანავარსკვლავედი
Cephalotes maya
Cephalotes maya — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ცსკა მოსკოვი (საფეხბურთო კლუბი)
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:სსრ კავშირის საფეხბურთო კლუბები
Down to Earth
Down to Earth შეიძლება აღნიშნავდეს:
პერუჯის პროვინცია
პერუჯის პროვინცია (Provincia di Perugia) -— პროვინცია მდებარეობს იტალიის რეგიონ უმბრიაში. პერუჯის პროვინციის ტერიტორია მოიცავდა მთლიანად უმბრიას რეგიონს 1927 წელს პროვინციის სამხრეთ ნაწილში შეიქმნა ტერნის პროვინცია.
მთავარი ქალაქები
thumb|250px|პერუჯის პროვინციის რუკა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიის პროვინციები
საერთაშორისო ორგანიზაცია
საერთაშორისო ორგანიზაცია — სახელმწიფოთაშორისი, მთავრობათშორისი ან არასამთავრობო ხასიათის მუდმივი გაერთიანება, შექმნილი საერთაშორისო შეთანხმების საფუძველზე, საერთაშორისო პრობლემების ერთობლივად გადასაჭრელად. ამ ტერმინით ძირითადად აღნიშნავენ სახელმწიფოთაშორისსა და მთავრობოთაშორის ორგანიზაციებს, როგორიცაა გაერო, ევროპის საბჭო, მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია და მისთ. ამგვარი ორგანიზაციების საქმიანობის სფერო და მიზნები საზოგადოების ინტერესშია, თუმცა ზოგიერთი მათგანი უფრო სპეციფიკური მიზნისთვის არის შექმნილი (მაგ. ოპეკი).
რესურსები ინტერნეტში
* ორგანიზაცია
სან-ნარსისო (კესონი)
სან-ნარსისო (ოფიციალურად სან-ნარსისოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Narciso) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 51 058 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 24 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:კესონის მუნიციპალიტეტები
ბაადურ არაგვის ერისთავი
ბაადურ (ბაინდურ) არაგვის ერისთავი (გ. დაახლოებით 1624) — არაგვის ერისთავი 1618-1620, ძე ნუგზარ არაგვის ერისთავისა.
ცოლად ჰყავდა, ჯერ ქართლის მეფე გიორგი X-ის ასული ხორეშანი, რომელთანაც ჰყავდა ვაჟი რადამი, მას შემდეგ კი, რაც ხორეშანი კახეთის მეფე თეიმურაზ I-ის ცოლი გახდა, ცოლად შეირთო ქართლის მეფე დავით XI-ის (დაუთ-ხანი) ასული, რომელთანაც ჰყავდა ვაჟები ქაიხოსრო, ლუარსაბ და გიორგი.
ლიტერატურა
კატეგორია:არაგვის ერისთავები კატეგორია:გარდაცვლილი 1624
მისიონესის პროვინცია
მისიონესი (Provincia de Misiones) – არგენტინის პროვინცია, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, არგენტინის მესოპოტამიაში. პარაგვაისა და ბრაზილიის საზღვართან. ადმინისტრაციული ცენტრი – პოსადასი. პროვინციის მოსახლეობა – 965 522 კაცი (2001). ფართობი – 29 801 კმ². პროვინცია მოიცავს 17 დეპარტამენტს და 78 მუნიციპალიტეტს.
ღირსშესანიშნაობა
პროვინციას სახელი ეწოდა აქ არსებული იეზუიტების მისიების მიხედვით. არგენტინაში მდებარე 15 მისიიდან 11 მისიონესის პროვინციის ტერიტორიაზე მდებარეობს. მათგან ოთხი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში: სან-იგნასიო-მინი, ნუესტრა-სენიორა-დე-სანტა-ანა, ნუესტრა-სენიორა-დე-ლორეტო და სანტა-მარია-ლა-მაიორი.
პროვინციის მთავარი ღირსშესანიშნაობაა იგუასუს ჩანჩქერი, რომელიც ასევე შეტანილია მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
მოსახლეობა
პროვინციის მოსახლეობის უმრავლესობა ემიგრანტების შთამომავალია. აქ ცხოვრობენ იტალიელები, გერმანელები, ესპანელები, პოლონელები, უკრაინელები, ფრანგები, შვეიცარიელები, რუსები, შვედები, დანიელები, არაბები და იაპონელები.
სქოლიო
კატეგორია:არგენტინის პროვინციები
More
More (აშშ გამოცემაში: Original Motion Picture Soundtrack from the film More) ) — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის მესამე სტუდიური ალბომი და ამავე ჯგუფის დისკოგრაფიაში - პირველი ოფიციალური საუნდტრეკი. იგი გამოვიდა 1969 წლის 13 ივნისს, ბრიტანეთში, ხოლო 9 აგვისტოს - აშშ-ში.
ისტორია
დეივიდ გილმორი:
"კინომუსიკას სამომავლოდ განვიხილავდით, როგორც მიმართულებას, რომელსაც გავყვებოდით. ანუ როკ-ჯგუფად არსებობას არ შევწყვიტავდით, ეს უფრო მეტად სავარჯიშო იყო."
ფილმი „მეტი“, რომლის რეჟისორი არის ბარბეტ შროდერი, აგებულია გერმანელი სტუდენტის ისტორიაზე, რომელსაც შეუყვარდა ნარკომანი ქალი და თავად იქცა ნარკოტიკების მსხვერპლად. ფილმში ჟღერს პინკ ფლოიდის მუსიკა.
"ფლოიდის ორი ალბომის დიდი მოყვარული ვიყავი. მიმაჩნდა, რომ ეს იყო ყველაზე გასაოგნებელი რამ, რაც მომისმენია და უბრალოდ მსურდა მათთან მუშაობა. ლონდონში ჩავედი და თან წავიღე ფილმის ასლი, რომელიც ვუჩვენე. ტიპური კინომუსიკა, რომელიც მორგებული იქნებოდა გამოსახულებაზე, არ მსურდა. კინომუსიკის არ მწამდა. მე მსურდა, რომ პერსონაჟებს მოესმინათ ეს მუსია. წვეულებაზე მუსიკა ჟღერდა ოთახში დამონტაჟებული რეპროდუქტორიდან, ამიტომ ისე ჩავწერეთ, თითქოს ოთახში ჟღერდა."
სიმღერების დიდი ნაწილი ხალხური მუსიკის ელემენტების მქონე ბალადების სახით არის წარმოდგენილი. აგრეთვე არის ორი მძიმე როკის სტილის სიმღერა - „The Nile Song“ და „Ibiza Bar“ და რამდენიმე ინსტრუმენტული ნომერი - მაგალითად, იმპროვიზაციული „Main Theme“, რომელიც ფილმის შესავალში ჟღერს.
"მას არ სურდა, რომ საუნდტრეკი უბრალოდ ფილმის ფონი ყოფილიყო. ჩვენ კი ასე გვსურდა. მისი ხედვით, თუ მანქანაში რადიო ჩაირთვებოდა, ეს მუსიკა მანქანაში გაიჟღერებდა. მას სურდა, რომ მუსიკას ჰქონოდა კავშირი მოქმედებასთან. სტუდიის ერთ ნაწილში ვიჯექი და ვწერდი ტექსტებს, პარალელურად კი მუსიკას ვიწერდით. უნდა დაგვეწერა 8-9 სიმღერა, ინსტრუმენტულებთან ერთად."
შროდერი:
"როჯერი შემოქმედებითი ძალა იყო. მახსოვს ეს საოცრად დაძაბული ორი კვირა. ხმის ინჟინერისთვის დაუჯერებელი იყო სიჩქარე და შემოქმედებითობა."
ეს არის ჯგუფის პირველი ალბომი, რომელზეც არ უკრავს სიდ ბარეტი - 1968 წლის შემდეგ მან ოფიციალურად დატოვა პინკ ფლოიდი. აგრეთვე ეს არის პინკ ფლოიდის პირველი ალბომი, ჩაწერილი ნორმან სმითის დახმარების გარეშე. იგი ჩაწერილია სტუდიაში Pye (ლონდონი). ხმის ინჟინერია ბრაიან ჰამფრიზი.
გამოსვლისთანავე ალბომი ბრიტანეთში #9, ხოლო მეორე გამოცემის შემდეგ, 1973 წელს - #153 პოზიციაზე მოხვდა. 1987 წელს იგი პირველად გამოვიდა კომპაქტ-დისკის ფორმატში, ხოლო 1995 და 1996 წლებში (ბრიტანეთსა და აშშ-ში) გამოიცა მისი რემასტერი.
გარეკანი
ალბომი გამოიცა ჩვეულებრივი კონვერტის სახით. გარეკანის წინა მხარეს ვხედავთ კადრს თავად ფილმიდან More, ხოლო უკან - შტეფანს/ესტელას (ფილმის გმირებს), შავ-თეთრი ფერის კადრის სახით. CD-ის შემთხვევაში, პირველ აშშ გამოცემაზე ალბომის სათაური და ჯგუფის სახელწოდება განლაგებული იყო ნარინჯისფერი ცის ფონზე.
1994 წლის გამოცემას თან ახლავს უფრო მეტი კადრი ფილმიდან და სიმღერების ტექსტები, ასევე ჯგუფის ფოტო. 2011 წლის Discovery-ში შეტანილი გამოცემა ამ ვერსიის თითქმის მსგავსია.
საგულისხმოა, რომ ორიგინალურ ამერიკულ გამოცემაში ალბომის სათაური შემოკლებული იქნა და ჟღერდა უბრალოდ More. ეს იყო ჯგუფის უკანასკნელი სამი ალბომიდან, რომელიც შტატებში გამოსცა ლეიბლმა Tower Records. 1973 წლის აშშ გამოცემა გამოვიდა ლეიბლზე Harvest Records. მიუხედავად იმისა, რომ კომპაქტ-დისზე ალბომის სათაური მითითებულია როგორც Soundtrack from the Film More, დისკის ყუთის ყუაზე გამოტანილი სათაური ჟღერს, როგორც Music from the Film More, ხოლო თავად დისკზე გამოტანილია More.
ჩარტები
აქ მითითებულია ადგილები ჩარტში გაყიდვების მიხედვით.
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის საუნდტრეკები კატეგორია:1969 წლის ალბომები კატეგორია:EMI Records-ის ალბომები კატეგორია:Capitol Records-ის ალბომები კატეგორია:Harvest Records-ის ალბომები კატეგორია:1969 წლის საუნდტრეკები კატეგორია:ები-როუდის სტუდიებში ჩაწერილი ალბომები კატეგორია:ალბომები დეივიდ გილმორის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები Hipgnosis-ის გარეკანის დიზაინით
კოშენილის კაქტუსი
მინიატიურა
მისი სამშობლოა მექსიკა და ტროპიკული ცენტრალური ამერიკა. XIX საუკუნის დასაწყისში კულტივირებული იყო ესპანეთში, ალჟირში, ინდოეთსა და სამხრეთ აფრიკაში კოშენილის მოშენების მიზნით, რომელსაც კარმინის მისაღებად იყენებდნენ, ამჟამად კოშენილის კაქტუსის პლანტაციები ძირითადად ტროპიკულ ამერიკასა და კანარის კუნძულებზეა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კაქტუსისებრნი
Dorylus atratus
Dorylus atratus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dorylus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ჰელიოსი
thumb|260 px|right|ჰელიოსის თავი, [[როდოსი|როდოსის არქეოლოგიურ მუზეუმში]] thumb|260 px|right|მზის ღმერთის, ჰელიოსის კოლოსალური ქანდაკება ([[ახალი მუზეუმი (ბერლინი) — Neues Museum).]]
ჰელიოსი, ჱელიოს — ბერძენთა მზის ღმერთი, ჰიპერიონიდი, ხალხის საფიცარი, ტიტან ჰიპერიონისა და თეას (თეიას) მარად ჭაბუკი შვილი, მზე, სამყაროს სხივთამთოველი, მზის ეტლის მძლავრი მფლობელი, სელენეს და ეოსის (მთვარისა და განთიადის) ძმა. ფაეტონისა და ჰელიადების მამა. ჰელიოსს ჰყავდა შვილები აიეთისი, პერსე, ცირცეა, პასიფაი (მეუღლე მინოსისა).
ტიტანთა მემკვიდრეს თვითონაც ტიტანს ეძახიან და მაშინ რანგით დგას დაახლოებით პრომეთეს, ჰეკატეს სიმაღლეზე. მაგრამ უფრო აღიარებულია როგორც ძალუმი ღვთაება, აგრეთვე ჰიპერიონად „მაღლამცხოვრებად“ წოდებული. ეოსის შემდეგ დგება შორეულ აღმოსავლეთში, ოკეანის უბესთან, ჯდება მზიურ მოციმციმე ოქროს ეტლში, რომელშიაც ოთხი ცეცხლისმფრქვეველი რაში შეუბამს, ციურ ბილიკს აიქროლებს, თანდათან ამაღლდება, ცის კაბადონზე გააქროლებს ეტლს, გაანათებს ქვეყნიერებას, ჩაეშვება ოკეანეში, ღამით კი ოქროს ეტლიანად ჯდება ოქროს ნავში, გადასცურავს ჩრდილოეთის დიდ ზღვას და ისევ აღმოსავლეთში ბრუნდება, თავის ოქროს სასახლეში, რათა დილით ისევ მარადიულ გზას დაადგეს ცოცხალ არსთა სასუხარულოდ. ეს დეტალები შედარებით მოგვიანებით შემუშავდა. ჰომეროსი არ იცნობს ჰელიოსის ეტლსა და რაშებს, არც მის ოქროს სასახლეს, არც ოქროს ნავსა და აღმოსავლეთით მოქცევას. იცის, რომ ოკეანის ნაკად-უბეში (ლიმნეში) იწყება მისი ციური გზა, ქვეყნიერების მანათობლის სხივი ყველგან და ყველაფერში აღწევს (პანდერკეს, -კეტეს, „ყოვლის მხილველი“ ჰომ, ესქ, ანთ) ამიტომ გასაგებია, რომ ფიცისა და პირობის დადებისას, როდესაც კი სამართალს ახსენებენ, ჰელიოსს უხმობენ, როგორც ღმერთს, რომელიც ყველა სიღრმეს ჭვრეტს. იგი მზიური, ნათელი, კეთილი ღმერთია. მხოლოდ მან და ჰეკატემ შეამჩნიეს, რომ პერსეფონე ჰადესმა გაიტაცა და დემეტრეს უთხრა, ქვესკნელშიაო.
თქმულება
ასულის დაკარგვით შეძრწუნებული კეთილშობილი დემეტრე ჩირაღდნოსან ჰეკატეს დახმარებით პოულობს ჰელიოსს: „გთხოვ, ჰელიოსო, ყურად იღე ქალღმერთის თხოვნა, რადგან ოდესღაც გახარებდი სიტყვით და საქმით! შუქმოციმციმე ეთერიდან მესმა კივილი შესაბრალისი ასულისა, ჩემი ნუგეშის, თითქოს შეიპყრეს ტლანქი ძალით. მე რას ვნახავდი, შენ კი ნათელი ეთერიდან დასქერი შენი სხივთამთოველი თვალთა მზერით ზღვასა და ხმელეთს. მითხარი სიმართლე: ხომ არ ნახე ასული ჩემი ვინ გაიტაცა ძალადობით...“. ჰელიოსი მხურვალე თანაგრძნობით უხსნის, ზევსმა დაუთმო შენი ასული თავის ძმას, ჰადესსო“. (ჰომ. ჰიმ. დემეტრეს, 64-72).