cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჟორჟ ბიზე
ბიოგრაფია
ოთხი წლის ასაკში ბიზემ კარგად იცოდა ნოტები, ხოლო ათი წლის ასაკში პარიზის კონსერვატორიაში შევიდა ორ ფაკულტეტზე: ფორტეპიანოსა და კომპოზიციის განხრით, შ. გუნოს ხელმძღვანელობით, სადაც ცხრა წელი დაჰყო. მას იტაცებდა ლიტერატურაც. ბიზე კონსერვატორიაში წარმატებულად მეცადინეობდა, ახალგაზრდა მუსიკოსმა არაერთხელ მიიღო პრემიები კონსერვატორიის შიდა კონკურსებზე: ფორტეპიანოსა და ორგანზე დაკვრით, პოლიფონისა და კომპოზიციაში. მან კონსერვატორია დაამთავრა 1857 წელს მიღებული დიდი რიმსკის პრემიით და საშუალება მიეცა სწავლა გაეგრძელებინა იტალიაში.
რომში ყოფნის დროს ბიზემ შექმნა კომიკური ოპერა „დონ პროკოპიოს და სიმფონია კანტატას „ვასკო და გამას“, სადაც გამოვლინდა კომპოზიტორის სტილისთვის დამახასიათებელი ნიშნები – ინტერესი ფერადოვან, ნათელ, ხალხურ სცენისადმი.
იტალიიდან დაბრუნების შემდეგ იმედი ჰქონდა, რომ წარმატებას მიაღწევდა, დარწმუნებული იყო თავის შესაძლებლობებში, მაგრამ კომპოზიტორის მთელი ხანმოკლე სიცოცხლე მძიმე და გამუდმებული შრომით იყო სავსე. ბიზე იძულებული იყო გაეორკესტრირებინა სხვისი ნაწარმოებები, გაეკეთებინა კორექტურა, დაეწერა მსუბუქი მუსიკა და ევლო კერძო გაკვეთილებზე.
საკუთარი ნაწარმოების მიმართ ბიზე სიმკაცრით გამოირჩეოდა. მან თეატრიდანაც კი წამოიღო დასრულებული და დადგმისთვის გამზადებული პარტიტურა, ოპერა „ივანე მრისხანე“.
ჟორჟ ბიზე მოულოდნელად გარდაიცვალა გულის დამბლით, პარიზის მახლობლად, 1875 წლის 3 ივნისს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი კომპოზიტორები კატეგორია:ოპერის კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 25 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1838 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1875 კატეგორია:ფრანგი ათეისტები
აგაბალა გულიევი
გულიევი, აგაბალა ჰაჯიგულუ ოღლი (Ağabala Hacıqulu oğlu Quliyev, დაბ. 1862, კეშლია) — ბაქოელი მეცენატი და ქველმოქმედი.
ბიოგრაფია
აგაბალა გულიევი დაიბადა 1862 წელს ღარიბ ბაქოურ ოჯახში, კეშლიას დასახლებაში. ადრეული ასაკიდან ქუთაბების გაყიდვით შოულობდა ფულს და ამით ეხმარებოდა მამას ოჯახის უზრუნველყოფაში. ცოტა უფრო მოგვიანებით, მოწიფულ ასაკში ფქვილითა და მარცვლეულით დაიწყო ვაჭრობა და ცოტა ხნის შემდეგ წისქვილი ააშენა. მოგვიანებით მას "წისქვილის მეფე" შეარქვეს.
იგი გახდა 1905 წელს ორგანიზებული მუსულმანური საქველმოქმედო საზოგადოების ერთ-ერთი დამფუძნებელი. მან ასევე დააარსა საზოგადოება ბაქო-ბათუმის ნავთობსადენის მშენებლობისათვის.
იგი იყო ქალაქის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნაგებობის მფლობელი, სადაც ახლა აზერბაიჯანის არქიტექტორთა კავშირია განთავსებული. შენობა აშენდა 1899 წელს. შენობის არქიტექტორია ე. ი. სკიბინსკი. სასახლის ინტერიერი შექმნა მხატვარმა დუროვმა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1862 კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები
საქართველოს საფეხბურთო თასი 1996-1997
საქართველოს თასი 1996-97 — საქართველოს თასის მეშვიდე გათამაშება ფეხბურთში. გამარჯვებული გახდა თბილისის „დინამო“, რომელმაც ფინალში ბათუმის „დინამო“ დაამარცხა, ანგარიშით 1–0.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს საფეხბურთო თასი
ზაზა ცოტნიაშვილი
ზაზა ცოტნიაშვილი (დ. 26 ივლისი, 1971, ცხინვალი, საქართველო) – საქართველოს განათლების მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, რომუალდო დელ ბიანკოს საერთაშორისო ფონდის პოლიტიკური ექსპერტი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, ყოფილი ცხინვალის სახელმწიფო და ყოფილი გორის სახელმწიფო უნივერსიტეტების გაერთიანების შედეგად ჩამოყალიბებული სსიპ გორის უნივერსიტეტის რექტორი 2007-2010 წლების განმავლობაში, ცხინვალის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი 2006-2007 წლებში. 2010 წლის 1 ოქტომბრიდან საქართველოს დავით აღმაშენებლის სახელობის უნივერსიტეტის სრული პროფესორი.
ზაზა ცოტნიაშვილი არის 3 მონოგრაფიის, 40-მდე სამეცნიერო სტატიის, ორას ათეულზე მეტი პუბლიცისტური წერილის ავტორი, ეწევა ნაყოფიერ მთარგმნელობით საქმიანობას. კითხულობს სალექციო კურსებს ფოლკლორში, ქართული ლიტერატურის ისტორიაში, ჟურნალისტიკის ისტორიაში, პოლიტიკური კონფლიქტების ანალიზში და მენეჯმენტის საფუძვლებში.
ფლობს ქართულ, რუსულ, ინგლისურ, გერმანულ და ოსურ ენებს.
განათლება
ზაზა ცოტნიაშვილი დაიბადა 1971 წლის 26 ივლისს ქალაქ ცხინვალში, სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი, საქართველო. 1977–1988 წლებში სწავლობდა ცხინვალის მე-4 საშუალო სკოლაში. 1988-1993 წწ. სწავლობდა ცხინვალის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა ქართული ენის, ლიტერატურისა და ისტორიის მასწავლებელის კვალიფიკაციით. 1993-1996 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურის უახლესი ქართული ლიტერატურის ისტორიის განხრით. 1998 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: „XX საუკუნის 90-იანი წლების ქართული ნოველა“ (ლიტერატურა), ხოლო 2005 წელს სადოქტორო დისერტაცია: „ქართულ-ოსური ურთიერთობის ასახვა პრესაში XX-XXI საუკუნეების მიჯნაზე (პუბლიცისტური ასპექტები)“ (ჟურნალისტიკა). 2007 წელს გაიარა გადამზადების კურსები მართვის ევროპულ უმაღლესი სკოლაში ESM-თბილისი ადმინისტრირებისა და მენეჯმენტის საფუძვლების სპეციალობებით.
კარიერა
1995–1997 წლებში მუშაობდა ცხინვალის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქართული ლიტერატურის კათედრასთან არსებული ლიტერატურის წრის ხელმძღვანელად. 1998–2000 წლებში ამავე უნივერსიტეტის სწავლული მდივანია. 2000-2005 წლებში კი ფილოლოგია-ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის დეკანია. 2005 წელს ჰუმანიტარულ და სოციალურ მეცნიერებათა ფაკულტეტის დეკანის მოვალეობის შემსრულებელია. 2006–2007 წლებში ცხინვალის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი, ხოლო 2007 წელს — რექტორი; 2007–2008 წლებში გორის უნივერსიტეტის რექტორის მოვალეობის შემსრულებელია, ხოლო 2008-2010 წლებში — რექტორი.
2010-2014 წლებში საქართველოს დავით აღმაშენებლის სახელობის უნივერსიტეტში ჯერ ხარისხის უზრუნველყოფის სამსახურის უფროსია, შემდეგ სოციალურ და ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის დეკანი და ბოლოს მედიის სკოლის დეკანი და რექტორის მოადგილე.
2018 წლიდან ჟურნალისტიკის საბაკალავრო პროგრამის ხელმძღვანელია კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტში. 1995 წლიდან კითხულობს ლექციების კურსს საქართველოს სხვადასხვა უნივერსიტეტებში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:გორის უნივერსიტეტის რექტორები კატეგორია:ცხინვალში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:დაბადებული 26 ივლისი
Phymorhynchus sulcifera
Phymorhynchus sulcifera — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
ტოკიო
ტოკიო (東京) — იაპონიის 47 პრეფექტურიდან ერთ-ერთია და მოიცავს მჭიდროდ დასახლებულ რეგიონს, რომელსაც ადრე ქალაქ ტოკიოს უწოდებდნენ, და რომელიც ასევე დიდი ტოკიოს აგლომერაციის შუაგულს წარმოადგენს. იგი წარმოადგენს მსოფლიოს უმსხვილეს ეკონომიკურ ცენტრს, მიუხედავად იმისა, რომ ტოკიო ქალაქი არ არის, მას იაპონიის დედაქალაქად თვლიან და ის წარმოადგენს ამ ქვეყნის მთავრობისა და იმპერატორის სამყოფელს. ტოკიოში დაახლოებით 12 მილიონი ადამიანი, ქვეყნის მოსახლეობის 10%, ცხოვრობს. იგი დასახლებული იყო უხსოვარი დროიდან. თავდაპირველად სოფელი ედო, არსებობდა საუკუნეების განმავლობაში. უძველესი დროიდანვე იყო განვითარებული თევზჭერა. ქალაქი აგებულია დაბალ, ალუვიურ ვაკეზე. კლიმატი ზომიერია ზამთარში, ხოლო ზაფხულში ცხელი და ტენიანი. ადრეულ ზაფხულსა და შემოდგომაზე იცის წვიამიანი სეზონი.
ტოკიო მდებარეობს კუნძულ ჰონსიუს კანტოს რეგიონში. ცენტრის კოორდინატებია 35°41'N, 139°46'E (35.68333, 139.7667), თუმცა მისი საზღვრები ვრცელდება წყნარი ოკეანის ახლომდებარე კუნძულებზე, რომელთაგან ზოგიერთი ძირითადი მიწიდან 1000 კმ-ითაა დაშორებული. ფართობი შეადგენს 2,187.08 კმ²-ს.
ტოკიო წარმოადგენს პოლიტიკურ, სამეწარმეო, საფინანსო, საგანმანათლებლო, საინფორმაციო და პოპ-კულტურის ცენტრს, იაპონიაში კორპორაციათა შტაბ-ბინების, ფინანსური ინსტიტუტების, უნივერსიტეტების, კოლეჯების, მუზეუმების, თეატრების, სავაჭრო და გასართობი დაწესებულებების ყველაზე მაღალი კონცენტრაციაა. ბევრი ადგილობრივი თუ საერთაშორისო საფინანსო ინსტიტუტი და სხვა ბიზნეს სათავო ოფისები წარმოდგენილია ტოკიოს ცენტრალურ ნაწილში.
Phymorhynchus sulcifera
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ტოკიო
ტოკიოს ზოგადად მსოფლიოს ოთხ ყველაზე გავლენიან „ გლობალურ ქალაქთა “ (ლონდონის, ნიუ-იორკისა და პარიზის გვერდით) შორის მოიხსენიებენ. ქალაქის მმართველობას ახორციელებს პრეფექტურული კრება, რომელსაც ირჩევს მოსახლეობა 4 წლის ვადით. კრებას მეთაურობს მოსახლეობის მიერ არჩეული გუბერნატორი (მერი). არჩევითი ორგანოს უფლებამოსილება ფორმალურად საკმაოდ ფართოა, ფაქტობრივად კი მის საქმიანობას კონტროლს უწევს ცენტრალური ხელისუფლება. ტოკიოს რაიონებში არის არჩევითი რაიონული კრებები. ქალაქის ერთ-ერთი დასაფასებელი თვისება ისაა, რომ მოსახლეობა სრულიად თავისუფალია და პატივს სცემს ნებისმიერი ერის, სარწმუნოების, ორიენტაციის წარმომადგენელს. თავად ქალაქის თინეიჯერებში კი გავრცელებულია ჰარაჯუკუ, რომელიც სწორედ აქ ჩაისახა და შემდგომ მთელ მსოფლიოში გავრცელდა.
სახელის ეტიმოლოგია
ტოკიო თავდაპირველად ცნობილი იყო, როგორც ედო, რომელიც ნიშნავს „ესტუარს“. შემდგომში მისი სახელი შეცვალა ახლანდელმა სახელმა ტოკიომ, როდესაც ის გახდა იმპერიის დედაქალაქი 1868 წელს. ტოკიოს შეესაბამება აზიის ტრადიციები. მეიძის ეპოქაში ქალაქს ეწოდა „Tōkei“ ალტერნატიული გამოთქმა იმავე ჩინურ სიმბოლოებს წარმოადგენს „Tokyo“. ზოგიერთ ინგლისურ დოკუმენტში კი „Tokei“. თუმცა, რამდენადაც ცნობილია, ეს გამოთქმა არ შეესაბამება რეალობას.
ადმინისტრაციული სტატუსი
ოფიციალურად ტოკიო არ არის ქალაქი, ის იაპონიის ერთ-ერთი პრეფექტურაა. მთლიანად შედგება 62 ადმინისტრაციული ერთეულისაგან: ქალაქები, დასახლებები და სოფლები. სულ შედგება 23 სპეციალური რაიონისაგან, რომელიც 1889 წლიდან 1943 წლამდე შეადგენდა ტოკიოს ადმინისტრაციულ ერთეულს. დღეისათვის, უკვე ყველა სპეციალური რაიონი გათანაბრებულია ქალაქთან და ყველას ჰყავს საკუთარი მერი და საქალაქო საბჭო.
ისტორია
ტოკიოს რაიონი დასახლებული იყო ჯერ კიდევ ქვის ხანაში, მაგრამ აქტიური როლი ისტორიაში ითამაშა მოგვიანებით. XII საუკუნეში ადგილობრივმა მეომარმა ედო ტარო სიგენადმა დააარსა ფორტი. 1457 წელს, ოტა დოკანმა, კანტოს მმართველმა, ააშენა ციხესიმაგრე ედო. 1590 წელს, ამ ციხესიმაგრის მმართველი გახდა ტოკუგავა იეიასუ, სიოგუნატის დინასტიის დამაარსებელი. ამრიგად, ედო გახდა შოგუნთა დინასტიის დედაქალაქი, ხოლო იმპერიის დედაქალაქად რჩებოდა კიოტო. იეიასუმ დააარსა მრავალწლიანი მმართველობის ინსტიტუტი. ქალაქი სწრაფად იზრდებოდა და XVIII საუკუნისათვის ის გახდა მსოფლიოს უმსხვილესი ქალაქი. 1615 წელს, იეიასუს არმიამ გაანადგურა თავისი მოწინააღმდეგეები — ტოიოტომის დინასტია, და ამით მოიპოვა აბსოლუტური მმართველობა მთელი 250 წელიწადის განმავლობაში. 1868 წელს, მეიძის რესტავრაციის დროს, მოხდა შოგუნთა დინასტიის დამხობა, და იმპერიის მმართველობის აღდგენა. 1869 წელს, იმპერატორმა მუცუჰიტომ დედაქალაქი გადაიტანა ედოში და დაარქვა ტოკიო, და ამან წარმოქმნა დებატები იმის შესახებ, დარჩებოდა თუ არა კიოტო იმპერიის დედაქალაქად. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში სწრაფად დაიწყო განვითარება მრეწველობამ და გემთმშენებლობამ. 1872 წელს, აშენდა სარკინიგზო ხაზი ტოკიო-იოკოგამა. 1877 წელს, კი კობე-ოსაკა-ტოკიო. 1923 წლის 1 სექტემბერს კანტოში მოხდა დამანგრეველი მიწისძვრა (რიხტერის შკალით 8-9 მაგნიტუდა), რომლის შედეგად დაინგრა და დაიწვა ქალაქის ნახევარზე მეტი. დაიღუპა 140 000 ადამიანი. ქალაქმა დაიწყო ნელ-ნელა აღდგენა.
ქალაქი სერიოზულად დაზარალდა მეორე მსოფლიო ომის დროს. 1945 წლის 8 მარტს, საჰაერო დაბომბვის შედეგად დაიღუპა 80 000 ადამიანი. დაიწვა მრავალი ხის შენობა, მათ შორის იმპერატორის ძველი სასახლეც. ომის შემდგომ ტოკიო ოკუპირებულ იქნა, კორეის ომის დროს ტოკიოში განლაგებული იყო რამდენიმე ამერიკული ბაზა.
1995 წლის 20 მარტს, ტოკიოს მეტროში მოხდა გაზის აფეთქება ზარინის (ქიმიური იარაღი) გამოყენებით. ტერაქტი თავის თავზე აიღო რელიგიურმა სექტამ აუმ სინრიკიომ. ტერაქტის შედეგად დაზარალდა 5 000 ადამიანზე მეტი, მათგან 11 დაიღუპა.
სეისმურად აქტიურმა ზონამ, გამოიწვია დისკუსია იმის შესახებ, რომ იაპონიის დედაქალაქი გადაეტანათ სხვა ქალაქში. სულ დასახელებული იყო 3 კანდიდატი ქალაქი: ნასუ (300 კილომეტრი ჩრდილოეთით), ხიგასინო (ცენტრალური იაპონია); და ახალი ქალაქი მიეს პროვინციაში, ნაგოიას შორიახლოს (450 კილომეტრი ტოკიოს დასავლეთით). თუმცა, მთავრობამ მიიღო გადაწყვეტილება იმის შესახებ, რომ ეს დისკუსია დახურულიყო.
ამ დროისათვის ტოკიო აგრძელებს განვითარებას. თანდათანობით ხორციელდება პროექტები ხელოვნური კუნძულების შესაქმნელად. ყველაზე მნიშვნელოვანი პროექტია ოდაიბა, რომელიც წარმოადგენს მთავარ სავაჭრო და გასართობ ცენტრს.
1897-1898 წლებში ტოკიოში აღმოცენდა პირველი პროფკავშირები. 1918 წელს მიმდინარეობდა „ბრინჯის აჯანყებები“. XX საუკუნის დასაწყისში ტოკიოში და იაპონიის სხვა ქალაქებში შეიქმნა კომუნისტური წრეები და ჯგუფები, რომელთა ბაზაზე 1922 წელს შეიქმნა იაპონიის კომუნისტური პარტია.
2011 წელს კუნძულ ჰონსიუს ჩრდილოეთით მომხდარი მიწისძვრა, საკმაოდ იგრძნობოდა დედაქალაქშიც. იყო ცუნამიც. სტიქიის დროს მნიშვნელოვნად იქნა შეჩერებული ინფრასტრუქტურული სამუშაოები. ბირთვული კრიზისი ფუკუშიმაზე გამოწვეული იყო ცუნამის შედეგად. ტოკიო მნიშვნელოვან ზიანს იღებდა XX საუკუნის სტიქიების შედეგადაც.
გეოგრაფია და კლიმატი
ტოკიო მდებარეობს კუნძულ ჰონსიუზე, კანტოს რეგიონში. ცენტრის კოორდინატებია 35°41'N, 139°46'E (35.68333, 139.7667), თუმცა მისი საზღვრები ვრცელდება წყნარი ოკეანის ახლომდებარე კუნძულებზე, რომელთაგან ზოგიერთი ძირითადი მიწიდან 1000 კმ-ითაა დაშორებული. ფართობი შეადგენს 2,187.08 კმ²-ს. ტოკიოს მთავარი ნაწილი მდებარეობს ტოკიოს ყურეში. საშუალო სიმაღლე ზღვის დონიდან 40 მეტრი. ჩიბის პრეფექტურა ესაზღვრება აღმოსავლეთიდან, იამანასის პრეფექტურა დასავლეთიდან, კანაგავის პრეფექტურა სამხრეთიდან, საიტამის პრეფექტურა ჩრდილოეთიდან. ტოკიოს სამხრეთით, მდებარეობს კუნძულთა ორი ჯგუფი: ოგასავარას კუნძულები და იზუს კუნძულები, რომლებიც მდებარეობენ ტოკიოდან 1 000 კილომეტრში (620 მილი). სწორედ ამ კუნძულებსა და მაღალმთიანი რეგიონების დასავლეთით, ტოკიოს საერთო მოსახლეობის სიმჭიდროვემ წარმოადგინა რეალური მაჩვენებელი. მისი ადმინისტრაციული სტრუქტურა დანარჩენი პრეფექტურების ადმინისტრაციული სტრუქტურის მსგავსია. ტოკიოში მოხდა რამდენიმე ძლიერი მიწისძვრა: 1703, 1782, 1812, 1855, 1923 და 2011 წლებში. 1923 წლის კანტოს დამანგრეველი მიწისძვრის შედეგად (რიხტერის შკალით 8,3 მაგნიტუდა) დაიღუპა 140 000 ადამიანი. ტოკიოს კუნძულებიდან ერთ-ერთი მდებარეობს ქალაქის ცენტრალური ნაწილიდან 1,850 კილომეტრში.
კლიმატი
ტოკიოს ჰავა ნოტიო სუბტროპიკულია. განსხვავდება ხმელთაშუაზღვიური კლიმატისაგან, მიუხედავად იმისა, რომ ერთნაირი ტემპერატურა და ერთნაირი განედური განფენილობა აქვს. ზამთარი მშრალია, რის შედეგადაც არ იცის წვიმები. ხოლო დანარჩენ დროს ნოტიო სეზონი გრძელდება. სულ ტოკიოში, ყოველწლიურად მოდის 1537 მმ წელიწადში. თოვლი მოდის თითქმის ყოველ წელს. მოსახლეობის ნაწილი დაზარალებულია კლიმატის მიერ გამოწვეული პრობლემებისაგან. ზაფხული ტოკიოში იცის ცხელი. გაზაფხული დგება მაისში. ყველაზე თბილი თვეა აგვისტო (27.5 °C), ხოლო ყველაზე ცივი იანვარი (6.0 °C).
ტოკიოში ხშირად იცის ტაიფუნი. ზოგჯერ იგი დიდ ზარალს აყენებს ქალაქს. ბოლო ტაიფუნი დაფიქსირდა 2007 წელს (ტაიფუნი „ფიტო“). ტოკიო, ისევე როგორც იაპონიის სხვა პრეფექტურები, განიცდის ერთთვიან სეზონურ შუალედს. ყველაზე დაბალი ტემპერატურა დაფიქსირებულ იქნა −9.2 °C. ხოლო ყველაზე მაღალი 39.5 °C.
ადმინისტრაციული დაყოფა
მინი|დასავლეთი ტოკიო მინი|[[ტოკიოს სპეციალური რაიონები]] ტოკიოში შედის 23 სპეციალური რაიონი, რომლებიც 1943 წლამდე შედიოდა ტოკიოს შემადგენლობაში, მაგრამ მათ ახლა ჰყავთ ცალკეული თვითმმართველობა. პრეფექტურა შედგება 26 ქალაქის, 1 რეგიონისა და 4 რაიონისაგან. ტოკიოს ხელმძღვანელობს მთავრობა, რომლის სათავეშია მოსახლეობის მიერ არჩეული გუბერნატორი. მთავრობის შტაბი მდებარეობს შინჯუკუში. ის აკონტროლებს მთელ ტოკიოს, მათ შორის ტბებს, მდინარეებს, ეროვნულ პარკებს, ჯებირებს, ფერმებსა და დისტანციურ კუნძულებს.
ტოკიოს 23 სპეციალური რაიონი
თითოეულ რაიონს — დამოუკიდებელ მუნიციპალიტეტს, ჰყავს საკუთარი მთავრობა. მათი სტატუსი გაიგივებულია ქალაქის სტატუსთან. განსხვავდებიან იმით, რომ ზოგიერთი მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ ფუნქციებს ასრულებს ტოკიოს მთავრობა. 2005 წლის 1 ოქტომბრის მონაცემებით, ამ რაიონების საერთო მოსახლეობა 8 457 000 კაცს შეადგენდა, სიმჭიდროვე — 13 603 კაცი/კმ².
ეკონომიკა
ტოკიოში კონცენტრირებულია უდიდესი საფინანსო-სამრეწველო მონოპოლიური ჯგუფებისა და ცალკეული კერძო მონოპოლიების, სახელმწიფო და ნახევრად სახელმწიფო მონოპოლიური ორგანიზაციების, ქვეყნის მთავარი ბანკების, უცხოეთის მონოპოლიების წარმომადგენლობათა საქმიანობა. ტოკიო (დედაქალაქის პრეფექტურა) ქვეყნის ერთ-ერთი უდიდესი ინდუსტრიული რაიონია. აქ თავმოყრილია იაპონიის მანქანათმშენებლობის მნიშვნელოვანი ნაწილი. მანქანათმშენებლობა და ლითონდამუშავება სპეციალიზებულია უმთავრესად რთული და ზუსტი მანქანების, ხელსაწყოების, ელექტროტექნიკური და ელექტრონური მოწყობილებებისა და აპარატურის, ოპტიკურ-მექანიკური ნაკეთობების, ავტომობილების, თვითმფრინავებისა და გემების წარმოებაზე. განვითარებულია მეტალურგია. მრავალფეროვანია კვების მრეწველობა, რომელიც უმთავრესად შეტანილ ნედლეულს ამუშავებს. განვითარებულია მსუბუქი მრეწველობის დარგები (საფეიქრო, სამკერვალო, კერამიკული, ავეჯის, საიუველირო ნაკეთობების, სუვენირებისა და სხვ. წარმოება).
ტოკიო დიდი სავაჭრო გამანაწილებელი ცენტრია, აქ არის სასაქონლო და საფონდო ბირჟები, 3 ათასზე მეტი სხვადასხვა სავაჭრო ფირმის წარმომადგენლობა. ეროვნული სავაჭრო კომპანიები, მაღაზიები და სხვა. ტოკიო ტურიზმის დიდი ცენტრია. 2006 წელს ქალაქს ესტუმრა 4 800 000 უცხოელი და 420 000 000 იაპონელი ტურისტი. ამ ვიზიტების საერთო ეკონომიკურმა ღირებულებამ 9,4 ტრილიონ იაპონურ იენას შეადგინა. ტოკიო ქვეყნის უდიდესი სატრანსპორტო ცენტრია. საერთაშორისო მნიშვნელობის საზღვაო და საჰაერო მიმოსვლის კვანძი. საზღვაო ნავსადგური. იგი ჩქაროსნული ავტო და სარკინიგზო მაგისტრალებით უკავშირდება იაპონიის ბევრ ქალაქს. არის საერთაშორისო აეროპორტები ჰანედა და ნარიტა. გაყვანია წრიული რკინიგზა და მეტროპოლიტენი. ტოკიო განიცდის მწვავე სატრანსპორტო კრიზისს, რაც გამოწვეულია არა მარტო ავტომობილების დიდი რაოდენობით, არამედ ქალაქის განაშენიანების დიდი სიმჭიდროვით.
1995 წლის მონაცემებით, ტოკიოს შრომისუნარიანი მოსახლეობა 6,3 მილიონზე მეტ ადამაინს შეადგენს. ამ მაჩვენებლით, ტოკიო უსწრებს იაპონიის სხვა პრეფექტურებს. 0,5 %-ს შრომისუნარიანი ადამიანებისა დასაქმებულია ეკონომიკის პირველად სექტორში; 25,7 % — მეორე სექტორში; ხოლო 72,1 % — მესამე სექტორში. სწრაფი ურბანიზაციის გამო, ეკონომიკის პირველადი სექტორი, რომელსაც წარმოადგენს სოფლის მეურნეობა და თევზჭერა, მკაცრად დააზარალა ტოკიო. ამ სექტორის განვითარების დონეზე, დედაქალაქი ინარჩუნებს ბოლო ადგილს ქვეყანაში.
ეკონომიკის მეორე დარგში, რომელსაც წარმოადგენს მრეწველობა, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ დედაქალაქს წამყვანი ადგილი ეკავა მსოფლიოში. მაგრამ 2005 წლის მონაცემებით, ტოკიომ მსოფლიოში მერვე ადგილი შეინარჩუნა მრეწველობის განვითარების მხრივ. სამრეწველო საქმიანობის შესუსტების მთავარი მიზეზი იყო, 1956 წელს მიღებული „დედაქალაქის გაუმჯობესების კანონი“. ამ კანონის მიხედვით, ახალ მცენარეთა მოშენება აკრძალული იყო.
პირველადი სექტორი
ტოკიო არის ყველაზე დაბალ ადგილზე იაპონიის სხვა პრეფექტურებთან შედარებით, ეკონომიკის პირველად სექტორში მომუშავე მუშახელის მიხედვით. სადაც 0,5 % მუშახელია დასაქმებული. 1995 წელს, დედაქალაში იყო 10 367 ოჯახი, რომელსაც დამუშავებული ჰქონდა 8.408 ჰექტარი სასოფლო სამეურნეო დანიშნულების მიწა. სულ ტოკიოს პროფესიული ფერმერები შეადგენდნენ 13,9 %-ს, ხოლო შემდგომ დანარჩენი 16,1% ჩაერთო სოფლის მეურნეობის საქმიანობაში.
სასოფლო სამეურნეო მიწის დაახლოებით ნახევარი დაუმუშავებელია. სოფლის მეურნეობის პროდუქტების უმეტესობა, გაიზარდა ოკუმას მთიანეთსა და კუნძულებზე. მეაბრეშუმეობისა და მეცხოველეობის როლი დედაქალაქში მცირეა. 1965 წლიდან მკვეთრად შემცირდა წარმოება. ხორცისა და კვერცხის ადგილობრივი წარმოება არ აღემატება 2 %-ს, ხოლო რძის 4 %-ს. სატყეო მეურნეობა განვითარებულია მთიანეთში. ჭარბობს კვიპაროზისა და კედრის ხეები. თუმცა, სატყეო რესურს არ მოიხმარენ მხოლოდ ხის დასამუშავებლად, არამედ გამოიყენება რეკრეაციული ბაღების მოსაშენებლად. ამდენად, ტოკიოს დანარჩენ 47 პრეფექტურასთან შედარებით, მეათე ადგილი უკავია სატყეო რესურსით, ხოლო მერქნის მოპოვების მხრივ 42-ე ადგილი. როგორც 1990 წელს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული იყო ტყის ნაწილის 7,9%. ხოლო დანარჩენი ეკავა სხვადასხვა პირებსა და ორგანიზაციებს.
მეორეული სექტორი
1950 წელს, ტოკიო იყო ამ სექტორში პირველ ადგილზე ქვეყანაში, ხოლო 1995 წელს გადაინაცვლა მე-4 ადგილზე. ამ შემცირების ძირითადი მიზეზი იყო მსხვილი სამრეწველო საწარმოების გადატანა დედაქალაქს გარეთ. მიუხედავად ამისა, ტოკიო მაინც ლიდერი რჩება სამრეწველო საწარმოების რაოდენობის მხრივ ქვეყანაში. 1994 წელს, დედაქალაქში იყო 35 512 კომპანია, სადაც დასაქმებულ იქნა 667 000 ადამიანი. დიდი სამრეწველო ქარხნები განლაგებული იყო ძირითადად დედაქალაქის გარეთ, კავასაკისა და იოკოჰამას სანაპირო ზოლს შორის. 1990 წელს, საერთო იაპონიის წარმოება შეადგენდა 19 ტრილიონ იენს. მხოლოდ ტოკიოზე მოდიოდა 6-7%. მაგრამ, საერთო ინდუსტრიის წილი ტოკიოში, აღრიცხული იყო 23,1%. მექანიკური ინდუსტრიის მთავარი ფილიალი არის ტოკიოში. მასში წამყვანი ადგილი უჭირავს ელექტრო და მაღალი ტექნოლოგიების მოწყობილობებს — საათები, კამერები, ოპტიკური ლინზები და სხვა. სწორედ ეს პროდუქცია იღებს 1/4 შიდა ბაზარზე. მეორე ყველაზე ადგილი შიდა ბაზარზე უჭირავს მანქანებსა და მოწყობილობებს. ეს ორი პრუდუქცია განლაგებულია ოტაში, შინაგავაში, მეგუროსა და იტაბაშში. სასაქონლო კომპანიების წილი, მეტალურგიული, ქიმიური, ნავთობისა და ნახშირის მრეწველობის საწარმოო წილი ტოკიოში დაახლოებით 10 %-ს შეადგენს. მეორეხარისხოვანი სექტორის მნიშვნელოვანი ნაწილი უჭირავს მსუბუქ მრეწველობას. მისი განვითარება ხელს უწყობს ტოკიოს. ყველაზე მაღალი მოგება საგამომცემლო ინდუსტრიაში უჭირავს ბეჭდვით პროდუქციას. 1980 წელს, მინატომ და შიბუიამ მიიღო ბიზნეს მოდის სპეციალური განვითარება.
მესამეული სექტორი
ტოკიოში არის მნიშვნელოვანი საერთაშორისო საფინანსო ცენტრი და მთავარი შტაბი ზოგიერთი უდიდესი გლობალური საინვესტიციო და სადაზღვევო კომპანიების ბანკები, იგი ემსახურება როგორც სატრანსპორტო კვანძის, ისე საგამომცემლო და სამაუწყებლო ინდუსტრიას იაპონიაში. ეკონომიკის სწრაფი ტემპით ზრდის დროს, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ბევრი მსხვილი კომპანიის შტაბი არ გადასულა დედაქალაქში, ისე როგორც ოსაკა (ისტორიული დედაქალაქი). ტოკიოს საფონდო ბირჟა წარმოადგენს იაპონიის უმსხვილეს საფონდო ბირჟას, ხოლო მეორეს მსოფლიოში.
კულტურა
ქალაქში ცოტაა გამწვანებული ტერიტორია. განაშენიანებულია ქვის, აგურის, რკინა-ბეტონის ნაგებობებით. ხის მსუბუქი შენობებით. ქალაქის ისტორიული ცენტრია ნიჰონბასის რაიონი, სადაც მდებარეობს პარკით გარშემორტყმული იმპერატორის სასახლე. XIX საუკუნის დასასრულსა და XX საუკუნის დასაწყისში შენობები ძირითადად ეკლექტიკურია. 1910-იანი წლებიდან ჩნდება ადგილობრივი ხუროთმოძღვრული ტრადიციების თანამედროვე არქიტექტურული ხასიათით გადამუშავების პირველი ნიმუშები. 1964 წლის ოლიმპიადასთან დაკავშირებით ჩატარდა ტოკიოს რეკონსტრუქციის I ეტაპი. 1960-70-იან წლებში მიმდინარეობდა მაღლივი მშენებლობა და მიწისქვეშა სამუშაოები, სწრაფად განვითარდა ქალაქის რამდენიმე ცენტრი. მაგრამ, მიუხედავად ჩატარებული სამუშაოებისა, ქალაქი კვლავ ქაოსურადაა განაშენიანებული. XX საუკუნის ნაგებობებიდან აღსანიშნავია მეტროპოლიტენ ფესტივალ ჰოლი უენოს პარკში.
არქიტექტურა
ტოკიოს არქიტექტურა მის ისტორიაში მნიშვნელოვნად შეიცვალა. XX საუკუნეში ორჯერ მოხდა ქალაქის ნაწილის ნანგრევებად ქცევა: 1. კანტოს დიდი მიწისძვრის დროს; 2. მეორე მსოფლიო ომის დროს, ტოკიოს დაბომბვისას. მიუხედავად ამისა, ქალაქის არქიტექტურაში ძირითადად შეინიშნება თანამედროვე ელემენტები, ვიდრე ძველი. მისი არქიტექტურის მახასიათებლები ძალიან ჰგავს მსოფლიოს ცნობილ თანამედროვე არქიტექტურის ნიმუშებს, მაგალითად ტოკიოს ტელეანძა და სხვა. ქალაქში უამრავი დასასვენებელი პარკია. პრეფუქტურაში კი 4 ეროვნული პარკი მდებარეობს. ცენტრში|მინი|700პქ|იმპერატორის სასახლე ტოკიოში
სქოლიო
კატეგორია:კანტოს რეგიონის პრეფექტურები კატეგორია:ტოკიო კატეგორია:აზიის დედაქალაქები კატეგორია:მსოფლიოს უდიდესი ქალაქები კატეგორია:ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მასპინძელი ქალაქები
Lasioglossum brunneiventre
Lasioglossum brunneiventre — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1907 წელს.
სქოლიო
brunneiventre
13 სექტემბერი
13 სექტემბერი — გრიგორიანული კალენდრის 256-ე დღე (ნაკიან წლებში – 257-ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 109 დღე.
დღის მოვლენები
100px|right
ამ დღეს დაბადებულნი
100px|right
იხილეთ აგრეთვე
სხვა თვეები:
0913
გერმანიის ჰიგიენის მუზეუმი
ისტორია
მეორე საერთაშორისო ჰიგიენური გამოფენა ჩატარდა 1930-31 წლებში, Großer Garten-ის პარკის დასავლეთით მდებარე შენობაში, ვილჰელმ კრეისის მიერ შემუშავებული გეგმების მიხედვით, რომელიც მუზეუმის მუდმივი ადგილსამყოფელი გახდა. მუზეუმი ერთ -ერთი ყველაზე დიდი სანახაობა იყო და რჩება ადამიანის გამჭვირვალე მოდელი, Gläserner Mensch, რომლის მრავალი ასლი შემდგომში გაკეთდა სხვა მუზეუმებისთვის.
მესამე რაიხის დროს მუზეუმი ნაცისტების გავლენის ქვეშ მოექცა, რომლებმაც ის გამოიყენეს თავიანთი რასობრივი იდეოლოგიის პროპაგანდისტული მასალის შესაქმნელად და ევგენიკის პოპულარიზაციისათვის. სხვადასხვა ნაცისტური სამთავრობო ოფისები გადავიდა მუზეუმში 1933 და 1941 წლებში, ასევე, გერმანიის შრომის ფრონტის ეროვნული პროფესიული კონკურსი ჩატარდა იქ 1944 წელს. შენობის დიდი ნაწილი და კოლექცია განადგურდა დრეზდენის დაბომბვით 1945 წელს. მარცხნივ|მინი|1911 წლის დრესდენის საერთაშორისო ჰიგიენის გამოფენის პოსტერი. ფრანც სტაკის მიერ აღმოსავლეთ გერმანიის პერიოდში მუზეუმმა განაახლა თავისი როლი, როგორც საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის შესახებ ინფორმაციის მიმწოდებელმა. შექმნა ფართო სპექტრის საგანმანათლებლო მასალა, მათ შორის მოკლემეტრაჟიანი ფილმები ისეთ თემებზე, როგორიცაა მოწევა, ძუძუთი კვება, სქესობრივი გზით გადამდები დაავადებები და თინეიჯერული ორსულობა. 1988 წელს მუზეუმმა, რომელიც მუშაობდა აღმოსავლეთ გერმანიის გეი და ლესბოსელ აქტივისტებთან, დაავალა DEFA- ს კინოსტუდიებს გადაეღოთ დოკუმენტური ფილმი Die andere Liebe (სხვა სიყვარული) - პირველი აღმოსავლეთ გერმანული ფილმი, რომელიც ჰომოსექსუალობის თემას ეხებოდა. მუზეუმმა ასევე შეუკვეთა აივ/შიდსის პრევენციის ერთადერთი დოკუმენტური ფილმი GDR– ში, Liebe ohne Angst (სიყვარული შიშის გარეშე) 1989 წელს.
გერმანიის გაერთიანების შემდეგ, მუზეუმი ხელახლა შეიქმნა და მოდერნიზდა 1991 წლიდან. 2001 წელს იგი შედიოდა გერმანიის მთავრობის ცისფერ წიგნში, სიაში დაახლოებით 20. 2001-2005 წლებში მუზეუმი განახლდა და ნაწილობრივ რესტავრირდა არქიტექტორ პიტერ კულკას ხელმძღვანელობით.
გამოფენა
მუზეუმის მუდმივი გამოფენა მოიცავს ექსპოზიციას "ადამიანის თავგადასავალი" (Abenteuer Mensch), რომელშიც შედის ადამიანის რასა, სხეული და ჯანმრთელობა მის კულტურულ და სოციალურ კონტექსტში და ასევე ბავშვთა გრძნობის მუზეუმი.
მუზეუმი ფლობს დაახლოებით 45,000 ერთეულის ფართო კოლექციას, რომელიც ასახავს საზოგადოების პოპულარიზაციას სხეულის ცნობიერებისა და ჯანსაღი ყოველდღიური ქცევის შესახებ, ძირითადად მე -20 საუკუნის დასაწყისიდან მოყოლებული.
რეგულარულად ტარდება დროებითი გამოფენების პროგრამა სოციალურ ან სამეცნიერო საკითხებზე. ბოლო დროს ჩატარებულ დროებით გამოფენებს მიეკუთვნება "რელიგიური ენერგია", "რა არის სილამაზე?" და "ომი და მედიცინა". მუზეუმი ასევე აწყობს სამეცნიერო და კულტურულ ღონისძიებებს, მათ შორის საუბრებს, შეხვედრებს, დებატებს, კითხვას-პასუხს და კონცერტებს. მუზეუმის საკონფერენციო დარბაზები შეიძლება გამოყენებული იქნას გარე ღონისძიებებისთვის. საკონფერენციო დარბაზი იტევს რამდენიმე ასეულ მონაწილეს.
სპეციალური გამოფენების შეცვლა ეხება მეცნიერების და საზოგადოების, ხელოვნებისა და კულტურის მიმდინარე ან ისტორიულ საკითხებს. ეს პროექტები, როგორც წესი, შემუშავებულია კურატორთა, მხატვრების, სცენოგრაფებისა და დიზაინერების ინტერდისციპლინარული გუნდების მიერ. მუზეუმი თანამშრომლობს სამეცნიერო დაწესებულებებთან და საერთაშორისო თუ ეროვნულ დონეზე პარტნიორებთან და კრედიტორებთან.
სპეციალური გამოფენაბ ბავშვებისთვის
ბავშვთა პროექტებს გერმანიის ჰიგიენის მუზეუმში დიდი ტრადიცია აქვს. ბავშვთა მუზეუმი იძლევა თამაშის მეშვეობით ინფორმაციას ადამიანის გრძნობებისა და მათი შესაძლებლობების შესახებ. გერმანიის ჰიგიენის მუზეუმს აქვს ფართო კოლექცია. იგი მოიცავს სხეულის ცოდნას და სხეულის პრაქტიკას ყოველდღიურ ცხოვრებაში. Kundi-Männchen ჯერ კიდევ გდრ-ს ეპოქაში დაინერგა, რათა ბავშვებისთვის მეგობრულ გარემოში მიეწოდებინათ განათლება ჯანდაცვის შესახებ. სულ ახლახან, სპეციალური ტურები ბავშვებისთვის, ექსპონატები და ბავშვთა მუზეუმი შეთავაზებული იქნა სხვადასხვა ასაკობრივი ჯგუფისათვის ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა გრძნობები, სხეული და დაბადება. ამ ინდივიდუალური შეთავაზებების გარდა, არის ასევე თემატური შეთავაზებები, როგორიცაა სკოლის ლაბორატორია.
სქოლიო
კატეგორია:მუზეუმის ტიპები კატეგორია:მუზეუმები დაარსების წლის მიხედვით კატეგორია:მუზეუმები ევროპაში კატეგორია:მუზეუმები კატეგორია:გერმანიის მუზეუმები კატეგორია:მუზეუმები ქალაქების მიხედვით
ოლივიე ჟირუ
ოლივიე ჟირუ (Olivier Giroud) (დ. 30 სექტემბერი, 1986) — ფრანგი ფეხბურთელი, საფრანგეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებისა და „მილანის“ თავდამსხმელი. 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონი და 2016 წლის ევროპის ვიცე-ჩემპიონი საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
2016-2017
2016-2017 წლების პრემიერლიგის სეზონში არსენ ვენგერი ჟირუს ძირითადად ცვლილებებზე აძლევდა თამაშის საშუალებას. 2016 წლის 29 ოქტომბერს „სანდერლენდის“ წინააღმდეგ ჟირუმ ორი გოლის გატანა მოახერხა ცვლელებაზე შემოსვლის შემდეგ, რამაც საშუალება მიცა „მეთოფეებს“ დაეძლიათ მეტოქის წინააღმდეგობა და გაემარჯვათ 4-1. სეზონში პირველი თამაში ძირითად შემადგენლობაში ოლივიემ ითამაშა ჩემპიონთა ლიგის მატჩში „ლუდოგორეცის“ წინააღმდეგ. „არსენალი“ 0-2 მარცხდებოდა, თუმცა მოახერხა გამარჯვების მოპოვება 3-2. ჟირუმ თავისი გოლი 41-ე წუთზე გაიტანა.
26 დეკემბერს ჟირუმ თამაშის ერთადერთი გოლი გაიტანა „ვესტ ბრომიჩის“ წინააღმდეგ თავის პირველ მატჩში ძირითად შემადგენლობაში (პრემიერლიგის იმ სეზონში).
1 იანვარს „კრისტალ პალასის“ წინააღმდეგ ჟირუმ გოლი „სკორპიონის დარტყმით“ გაიტანა. არსენ ვენგერმა ამ გოლს საუკეთესო უწოდა რომელიც მას ოდესმე უნახავს.
12 იანვარს ჟირუმ, ლორან კოშელნისთან და ფრანსის კოკლენთან ერთად, „არსენალთან“ კონტრაქტი გაახანგრძლივა.
2017 წლის 27 მაისს ჟირუს გუნდმა ასოციაციის თასი მოიგო დრამატულ ფინალში „ჩელსის“ წინააღმდეგ. ეს ტიტული ჟირუსთვის „არსენალთან“ ერთად კარიერაში მეხუთე აღმოჩნდა.
საკლუბო
არსენალი:(6)
სანაკრებო
საფრანგეთი:(1)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები კატეგორია:ლონდონის არსენალის ფეხბურთელები კატეგორია:ჩელსის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მონპელიეს ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები
ებრაული ვიკიპედია
ებრაული ვიკიპედია (ויקיפדיה: האנציקלופדיה החופשית) — ვიკიპედიის განყოფილება ივრითზე. გაეშვა 2003 წლის ივლისში. 2012 წლის აგვისტოს მდგომარეობით შეიცავს 138 000 სტატიას. ებრაული ვიკიპედია არის ინფორმაციის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ქსელური წყარო ივრითზე, რის გამოც მას ხშირად მოიხსენიებენ მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში. 2010 წლის 2 თებერვალს ქნესეთში გაიმართა მოხსენება, რომელიც მიეძღვნა საერთოდ ვიკიპედიას და მის მნიშვნელობას ისრაელის საზოგადოებისათვის. ებრაული ვიკიპედია გამოიყენება სასწავლო მიზნებში ისრაელის ზოგიერთ უმაღლეს სასწავლებელში. ამჟამად ებრაულ ვიკიპედიას ჰყავს 39 ადმინისტრატორი. აქტიურ მომხმარებელთა რიცხვი დაახლოებით 2 ათ.-მდეა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვიკიპედიები ენების მიხედვით
თეკლას მონასტერი
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული არქიტექტურული ძეგლები საზღვარგარეთ კატეგორია:ქართული ეკლესია-მონასტრები სირია-პალესტინაში
სახალხო თეთრი №11-18
სახალხო თეთრი №11-18 — ქართული თეთრყურძნიანი სელექციური სასუფრე ვაზის ჯიში.
გამოყვანილია დიმიტრი ტაბიძის მიერ სასუფრე ჯიშების: ვერმენტინოსა და შაანი თეთრის შეჯვარებით.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური ფორმის. ფოთლის ქვედა მხარე საშუალოდაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, განივკონუსური ფორმის, საშუალო სიმკვრივის. მარცვალი დიდი ზომისაა, მომრგვალო, იშვიათად ოდნავ ოვალური, მომწვანო-ყვითელი. კანი თხელი აქვს, რბილობი — ხორციანი და წვნიანი.
სახალხო თეთრი სიმწიფის საადრეო პერიოდის სასუფრე ჯიშია. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის შუა რიცხვებში შედის. საშუალოზე ძლიერი ზრდისა და მაღალმოსავლიანია. მისი მოსავლიანობა ერთ ძირზე 5 კილოგრამამდეა. მტევნის საშუალო წონა კი 200 გრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17-18%-, ხოლო მჟავიანობა — 4.5-6.1 გ/ლ-ს.
იძლევა მაღალხარისხიან სასუფრე ყურძენს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი სელექციური სასუფრე ქართული ჯიშები
ფოთელაური
ფოთელაური — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის შუახევის მუნიციპალიტეტში, ზამლეთის თემში. მდებარეობს მდინარე აჭარისწყლის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 570 მ, დაბა შუახევიდან 1 კმ. სოფელში დგას შუა საუკუნეების ხიდი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 88 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:შუახევის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ქართული ადრეულა
ქართული ადრეულა — ქართული თეთრყურძნიანი სელექციური სასუფრე ვაზის ჯიში.
გამოყვანილია მებაღეობა-მევენახეობისა და მეღვინეობის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში დიმიტრი ტაბიძის მიერ. მშობელ წყვილებად გამოყენებულია მადლენ ანჟევინი და აგნოსტეგა.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან განივოვალური ფორმის. სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ფირფიტის ქვედა მხარე ხასიათდება ძალიან თხელი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან საშუალოზე მცირე ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ან კონუსური ფორმის, საშუალო ან საკმაოდ კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, თხელკანიანი, წვნიანი, სასიამოვნო ტკბილი გემოთი. ყურძენი სრულ სიმწიფეში სექტემბრის პირველ რიცხვებში შედის.
ვაზი საშუალოზე ძლიერი ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. მტევნის საშუალო წონა 90-150 გრამია, ყურძნის საჰექტარო მოსავლიანობა კი 7.5-8.0 ტონა.
გამოიყენება სასუფრე ყურძნად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი სელექციური სასუფრე ქართული ჯიშები
გოლათუბანი
გოლათუბანი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (წიფის თემი). მდებარეობს მდინარე ჩხერიმელის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 720 მეტრი, ხარაგაულიდან 25 კილომეტრი. სოფელში მოიპოვება თიხა. შემორჩენილია ძველი ნამოსახლარი და ეკლესია.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 70 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ტაზეკის ეროვნული პარკი
ტაზეკის ეროვნული პარკი (Parc national de Tazekka) — ეროვნული პარკი მაროკოში, შეიქმნა 1950 წელს და ამ დროისთვის მისი ფართობი 6,8 კმ² იყო. შექმნის მიზეზი იყო ბუნებრივი რესურსების დაცვა, განსაკუთრებით კი კედრის, რომელიც შუა ატლასის ქედზე იზრდება. პარკი მოიცავს 1980 მ სიმაღლის ჯბელ-ტაზეკის მთას.
1989 წელს ეროვნული პარკის ფართობი გაიზარდა — შეემატა ეკოლოგიური მნიშვნელობის ტერიტორია და სულ 120 კმ² გახდა. უახლოესი ქალაქია ტაზეკა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მაროკოს ეროვნული პარკები
Phymorhynchus sulciferus
Phymorhynchus sulciferus — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
Lasioglossum brunnesetum
სქოლიო
brunnesetum
ანტანტა
thumb|280px|ევროპის რუკა [[1914 წლისთვის]] ანტანტა (entente) — ინგლისის, საფრანგეთისა და რუსეთის სამხედრო-პოლიტიკური ბლოკი (ჩამოყალიბდა 1904-1907 წლებში) გერმანიის ავსტრია-უნგრეთისა და იტალიის ბლოკის წინააღმდეგ.
ლიტერატურა
კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომი
სენიორ-დუ-ბონფინი (ბაია)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 74 431 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 816.697 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 91.14 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
არკაული (უფის საქალაქო ოლქი)
არკაული (Арҡауыл; Аркаул) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის უფის საქალაქო ოლქში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 85 ადამიანი.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (45 %) და ბაშკირები (44 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:უფის საქალაქო ოლქის სოფლები
თეკოიდები
ლიტერატურა
კატეგორია:კანეკლიანები
ყაბარდო-ბალყარეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა
ყაბარდო-ბალყარეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, ყაბარდო-ბალყარეთის ასსრ (Кабардино-Балкарская Автономная Советская Социалистическая Республика, Кабардино-Балкарская АССР, Къэбэрдей-Балъкъэр АССР, Къабарты-Малкъар АССР) ― ავტონომიური რესპუბლიკა საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში, რსფსრ-ში. დედაქალაქი ნალჩიკი. ავტონომიურ რესპუბლიკაში შედიოდა 8 რაიონი, 7 ქალაქი და 8 დაბა.
ისტორია
1905-1907 წლების რევულუციების დროს მოეწყო დემონსტრაციები, მიტინგები და შეიარაღებული გამოსვლები. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ ჩამოყალიბდა რსდმპ პირველი ორგანიზაცია ნალჩიკში, აპრილში კი შეიქმნა მუშათა და ჯარისკაცთა დეპუტატების საბჭოები. 1918 წლის 18-23 მარტს ჩატარდა საბჭოების I ყრილობა, რომელმაც გამოაცხადა საბჭოთა ხელისუფლება. 1918 წლის ივნისს დაიწყო გ. ბიჩერახოვის ანტისაბჭოთა ამბოხება, რომელიც ნოემბერში ჩაახშეს. 1919 წელს ყაბარდო-ბალყარეთის ტერიტორია ა. დენიკინის ჯარებმა დაიკავეს. 1920 წლის 24 მარტს XI წითელი არმიის დახმარებით საბჭოთა ხელისუფლება აღდგა. 1921 წლის 1 სექტემბერს რსფსრ-ის შემადგენლობაში შეიქმნა ყაბარდოს ავტონომიური ოლქი. 1922 წლის 16 იანვარს რსფსრ-ის ცაკის დადგენილებით შეიქმნა ყაბარდო-ბალყარეთის ავტონომიური ოლქი. სსრკ-ის 1936 წლის კონსტიტუციით, ყაბარდო-ბალყარეთის ავტონომიური ოლქი გარდაიქმნა ყაბარდო-ბალყარეთის ასსრ-დ. 1942 წლის ოქტომბერში მეორე მსოფლიო ომის დროს ფაშისტურმა გერმანიამ მოახდინა ყაბარდო-ბალყარეთის ოკუპაცია. 1943 წლის იანვარში საბჭოთა ჯარებმა რესპუბლიკის ტერიტორია გაანთავისუფლეს. 1944 წლის მარტში ბალყარები შუა აზიაში გადაასახლეს, ხოლო ყაბარდო-ბალყარეთის ასსრ-ს ეწოდა ყაბარდოს ასსრ. 1957 წლის 9 იანვარს სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულებით ბალყარეთის ეროვნული ავტონომია აღდგა ბალყარეთის ასსრ ისევ ყაბარდო-ბალყარეთის ასსრ-დ გარდაიქმნა. 1992 წლიდან მის ტერიტორიაზე წარმოიქმნა ყაბარდო-ბალყარეთის რესპუბლიკა.
ჯილდოები და მედლები
1934 წელს სოფლის მეურნეობაში მიღწეული წარმატებებისათვის ოლქი დაჯილდოვდა ლენინის ორდენით. 1957 წლის 4 ივლისს ყაბარდო-ბალყარეთის ასსრ მეორეჯერ დაჯილდოვდა ლენინის ორდენით, 1971 წლის 31 აგვისტოს ოქტომბრის რევოლუციის ორდენით, ხოლო 1972 წლის 29 დეკემბერს ხალხთა მეგობრობის ორდენით.
სქოლიო
კატეგორია:რსფსრ-ის ავტონომიური რესპუბლიკები
ბრეძის კომპლექსი
ბრეძის კომპლექსი — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბრეძში. მდებარეობს სოფლის ცენტრში. კომპლექსში შედის: ზღუდერის (დიდი), წმ. მარინეს (მცირე) ეკლესიები და გალავანი.
ზღუდერის ეკლესია სტილისტური ნიშნებით თარიღდება X საუკუნით. XIX საუკუნეში შეუკეთებიათ: სამხრეთ შესასვლელი გაუფართოვებიათ, საპირეები მოყვითალო თლილი ქვით ამოუყვანიათ და კარისათვის ქვის ნახევარწრიული თაღი გაუკეთებიათ. წვრილი ქვით შეუკეთებიათ ფასადის ზედა ნაწილებიც, შენობისათვის შემოუყოლებიათ ლავგარდანი, გადაუხურავთ კრამიტით (ხის კოჭებზე) და ფასადები მთლიანად შეულესიათ.
ეკლესია დარბაზულია (14,7 X 8,5 მ), ნაგებია კარგად დამუშავებული მუქი შინდისფერი ბაზალტის კვადრებით. ეკლესიას სამხრეთით ფართო და მაღალი შესასვლელი აქვს; შიგნიდან ნახევარწრიული და გარედან არქიტრავული დასავლეთის შესასვლელი, აგრეთვე ჩრდილოეთის შესასვლელი, ამოშენებულია. ნახევარწრიული აფსიდი ამაღლებულია ერთი საფეხურით. აფსიდის ღერძზე ერთი სარკმელია; ერთი სარკმელი დასავლეთითაა, ორი - სამხრეთით. კონქი დარბაზს ორნაწილიანი სატრიუმფო თაღით უკავშირდება. დარბაზის გრძივი კედლები და კამარა დანაწევრებულია სამი წყვილი პილასტრითა და მათზე გადაყვანილი საბჯენი თაღებით. ორსაფეხურიანი მასიური პილასტრები ღრმად იჭრება დარბაზის სივრცეში და საკმაოდ ღრმა უბეებს ქმნის.
ეკლესიის დასავლეთ ფასადზე, შესასვლელის არქიტრავის ქვაზე, ცენტრში გამოსახულია განედლებული ჯვარი, რომლის ორივე მხარეს თითო ვარდულია ამოკვეთილი.
წმ. მარინეს ეკლესია დგას ზღუდერის ეკლესიის დასავლეთით, ოციოდე მეტრზე. თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით.
ეკლესია დარბაზულია (7,2 X 4,75 მ), ნაგებია უხეშად დატეხილი, პირმოსწორებული მოზრდილი ქვებით, აქა-იქ ურევია რიყის ქვაც. ერთი მთლიანი ბრტყელი დამუშავებული ლოდით გადახურული ვიწრო შესასვლელი დასავლეთითაა. მცირე სიღრმის ნახევარწრიულ აფსიდში ერთი ვიწრო სარკმელი და პატარა ნიშებია. თითო სარკმელი სამხრეთის და დასავლეთის კედლებშია. სარკმლების ქვედა ნაწილები ძლიერ დამრეცია. ნიში ჩრდილოეთ კედელშიცაა. დარბაზის გრძივი კედლები და კამარა დანაწევრებულია წყვილი პილასტრით და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღით. პილასტრები და თაღები კედლების მსგავსად ნაგებია უხეშად დამუშავებული ქვით. პილასტრების კაპიტელებს მარტივი თაროსებრი კონსოლების სახე აქვს. კამარა და აფსიდის კონქი ნატეხი ქვისა და კირხსნარის დაბეტონებულ მასას წარმოადგენს. გვიანდელ ფეოდალურ ხანაში შეკეთებული ჩრდილოეთ კედელი დეფორმირებულია. კედლები და კამარა მთლიანად შელესილი და მოხატული ყოფილა. გაირჩევა გამოსახულებათა კონტურები და თანმხლები წარწერების ფრაგმენტები. არის მლოცველთა მინაწერებიც.
ეკლესიის მხოლოდ აღმოსავლეთ ფასადის სარკმელია შემკული ქვაში ამოკვეთილი გაშლილმკლავებიანი თაღოვანი წარბით.
ზღუდერის ეკლესიის მახლობლად, თანამედროვე სასაფლაოს ტერიტორიაზე, მდებარეობს ნასოფლარი, რომელიც თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. გამოვლენილია რიყისა და ნატეხი ქვით ნაგებ შენობათა საძირკვლის საფუძვლები.
კომპლექსს შემოვლებული ჰქონია გალავანი, რომლის ნანგრევები რამდენიმე ადგილას არის შემორჩენილი. გაირჩევა გალავნის კონტურები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Phymorhynchus turris
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ელ-სერიტო (კოლუმბია)
ელ-სერიტო (El Cerrito) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანდების რეგიონის ვალიე-დელ-კაუკას დეპარტამენტში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვალიე-დელ-კაუკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
თელა (მრავალმნიშვნელოვანი)
თელა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ყაანური
ყაანური — XIII საუკუნის 60-70-იან წლებში თბილისში მოჭრილი მონღოლური ანონიმური ვერცხლის მონეტა, რომლის ერთ მხარეს ყაენის ტიტულია, მეორეზე კი ისლამის სარწმუნოებრივი სიმბოლო, მოჭრის ადგილი და თარიღი. ამ სახის ფული დიდი რაოდენობით მოჭრეს 1261-1280 წლებში. გავრცელდა აღმოსავლეთ საქართველოში, სომხეთში და სავარაუდოდ, ამიერკავკასიის გარეთაც.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს მონეტები
ნიურნბერგის მილხის სასამართლო პროცესი
ნიურნბერგის მილხის სასამართლო პროცესი (2 იანვარი — 17 აპრილი 1947; ნიურნბერგი, გერმანია) ეწოდება ამერიკული სამხედრო ტრიბუნალის სასამრთლო პროცესს გენერალ-ფელდმარშალ ერჰარდ მილხის წინააღმდეგ.
ბრალდება 1946 წლის 13 ნოემბრის ბრალდებით გენერალ-ფელდმარშალ ერჰარდ მილხს ბრალი ედებოდა შემდეგ დანაშაულში:
მოსამართლე
ბრალდებული
დაცვა
იხილეთ აგრეთვე
{| border="0" width="800" ნიურნბერგის მთავარ სამხედრო დამნაშავეთა სასამართლო პროცესი | ნიურნბერგის ექიმთა სასამრთლო პროცესი | ნიურნბერგის იურისტთა სასამრთლო პროცესი | ნიურნბერგის სს-ის ეკონომიკისა და მართვის მთავარი სამმართველოს სასამრთლო პროცესი | ნიურნბერგის ფლიკის სასამრთლო პროცესი | ნიურნბერგის იგ-ფარბენის სასამრთლო პროცესი | ნიურნბერგის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში მებრძოლი გენერლების სასამრთლო პროცესი | ნიურნბერგის სს-ის რასისა და განსახლების მთავარი სამმართველოს სასამრთლო პროცესი | ნიურნბერგის სპეცჯგუფების სასამრთლო პროცესი | ნიურნბერგის კრუპის სასამრთლო პროცესი | ნიურნბერგის ვილჰელმშტრასეს სასამრთლო პროცესი | ნიურნბერგის ვერმახტის უმაღლესი მთავარსარდლობის სასამრთლო პროცესი
კატეგორია:ნიურნბერგის პროცესი
ნუცა ალექსი-მესხიშვილი
ნუცა (სალომე) ალექსი-მესხიშვილი (დ. 1 მარტი, 1966, თბილისი) — ქართველი კინორეჟისორი.
ბიოგრაფია
ნუცა ალექსი-მესხიშვილი (ფსევდონიმი: Salome Alexi) დაიბადა 1966 წლის 1 მარტს, ლანა ღოღობერიძისა და ლადო ალექსი-მესხიშვილის ოჯახში. 1986 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია, ხოლო 1988–1992 წლებში მუშაობდა კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“ მხატვრად. 1992–1996 წლებში სწავლობდა პარიზის კინოსკოლა La Fémis–ის კინოსარეჟისორო ფაკულტეტზე. 2009–2010 წლებში იყო რეპორტიორი ევროპის საბჭოში (სტრასბურგი).
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:ქართველი სცენარისტები კატეგორია:ქართველი კინოპროდიუსერები კატეგორია:დაბადებული 1966 კატეგორია:დაბადებული 1 მარტი კატეგორია:ქალი რეჟისორები
თეკრაშდუდი
თეკრაშდუდი — მთა საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ეგრისის ქედზე, მდინარე ტეხურის სათავეში. სიმაღლე 2776 მ. თეკრაშდუდი აგებულია იურული ასაკის ქვიშაქვებითა და თიხაფიქლებით, აგრეთვე ბაიოსის პორფირიტებით. ფერდობები ციცაბოა და ქარაფოვან-კლდოვანი; ზემოთ შემოსილია სუბალპური და ალპური ბალახეულობით, ქვემოთ მუქწიწვიანი ტყით.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მთები
ვენესუელის ქალაქების სია
ცხრილში მოცემულია ვენესუელის უდიდესი ქალაქების სია ზრდადი თანმიმდევრობით. სავარაუდო მოსახლეობის რიცხვი არ შეიცავს ურბანული არეალის მოსახლეობას.
სხვა ქალაქები
ეს ქალაქები არ შედის ვენესუელის უდიდეს ქალაქთა რიცხვში, მაგრამ გამორჩეულია ისტორიული, კულტურული და ტურისტული თვალსაზრისით.
სქოლიო
კატეგორია:ვენესუელის ქალაქები
დურაში
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 30 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ლენტეხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Lasioglossum bryotrichum
Lasioglossum bryotrichum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1912 წელს.
სქოლიო
bryotrichum
ქართული თითა №5-4
ქართული თითა №5-4 — ქართული თეთრყურძნიანი სელექციური სასუფრე ვაზის ჯიში.
გამოყვანილია მებაღეობა-მევენახეობისა და მეღვინეობის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. მშობელი წყვილებია რქაწითელი და განჯური.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალოზე დიდი ზომისაა, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე სუსტადაა აბლაბუდისებრად შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა (გრძელი), ცილინდრული და ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის. მტევანს ახასიათებს ფრთა. მარცვალი მსხვილია, მოგრძო, მოქარვისფრო-ყვითელი, ცვილისებრი ნაფიფქით საშუალოდ დაფარული. კანი საშუალო სისქისაა, ოდნავ კნატუნა. რბილობი ხორციანია. გემო სასიამოვნო და ნაზი აქვს, უფრო მეტად განჯურს წააგავს.
ქართული თითა საშუალოზე ძლიერი ზრდისა და საშუალოზე მაღალმოსავლიანია. მტევნის საშუალო წონა 260 გრამია. ყურძნის სრული სმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.7%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.6 გ/ლ-ს.
ჯიში იძლევა მაღალხარისხიან სასუფრე ყურძენს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი სელექციური სასუფრე ქართული ჯიშები
Phymorhynchus wareni
Phymorhynchus wareni — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
Arnold Layne
„Arnold Layne“ — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის სადებიუტო სინგლი, რომელიც გამოვიდა 1967 წლის 11 მარტს. ეს სიმღერა დაწერა სიდ ბარეტმა, პინკ ფლოიდის ერთ-ერთმა დამაარსებელმა და სიმღერების ავტორმა. სინგლი არ შესულა ჯგუფის პირველ ალბომში The Piper at the Gates of Dawn და შეტანილია სხვადასხვა კრებულში. მის გარეკანზე ჯგუფი მითითებულია, როგორც „The Pink Floyd“.
სიმღერა
სიმღერაში საუბარია ტრანსვესტიტზე, რომელსაც უყვარდა ქალების ტანსაცმლის სარეცხი თოკებიდან მოპარვა. ბევრი მიიჩნევს, რომ ეს ისტორია რეალურ მოვლენებზეა დაფუძნებული. როჯერ უოტერსი იხსენებდა: „ჩვენი (სიდის და როჯერის) დედები აქირავებდნენ ოთახებს, რადგან ახლოს კოლეჯი იყო. ამიტომ ირგვლივ იყო თოკები, სავსე ბიუსტჰალტერებითა და შარვლებით. „არნოლდი“ (თუ რაც ერქვა) მათ თოკებიდან იპარავდა“.
სიდ ბარეტი:
სიმღერამ, მიუხედავად იმისა, რომ საუკეთესო 20-ეულში მოხვდა, ტრანსვესტიზმის თემის გამო სადგურ Radio London-ის ყურადღება მიიქცია. უკანასკნელმა აღნიშნა, რომ სიმღერა „ნორმალურ საზოგადოებას“ არ ერგებოდა და იგი რადიოეთერიდან ამოიღო.
პროდიუსერ ნორმან სმითს სურდა, რომ წინა პროდიუსერის, ჯო ბოიდის ხელმძღვანელობით ჩაწერილი სინგლი ახალი სახით ჩაეწერათ. ჯგუფი ამის წინააღმდეგი იყო, ხოლო ბარეტმა განაცხადა, რომ იგი სავსებით კმაყოფილია უკვე არსებული სტუდიური ვერსიით. EMI-ს თხოვნით, ჯგუფმა სცადა სხვა დუბლების ჩაწერა, მაგრამ საბოლოოდ გამოყენებული იქნა ბოიდთან ჩაწერილი ვერსია. სხვადასხვა წლებში ჯო აღნიშნავდა, რომ საკონცერტო გამოსვლების დროს სიმღერა 10-15 წუთსაც გრძელდებოდა (ინსტრუმენტული პასაჟების სახით), მაგრამ ჯგუფმა იცოდა, რომ სინგლისათვის იგი შემოკლებული სახით უნდა წარედგინათ. ბოიდი ასევე ახსენებდა, რომ ჩაწერა საკმაოდ რთული იყო, ვინაიდან შუაში ჟღერს სოლო რიჩარდ რაიტის ორგანზე, რომელიც ცალკე იქნა ჩაწერილი და ჩასმული იქნა ფინალურ ვერსიაში.
სინგლზე გამოსაცემად სიმღერა მონო ვერსიის სახით იქნა დამონტაჟებული. მისი სტერეო მიქსი ოფიციალურად არასოდეს გამოცემულა, თუმცა ცნობილია, რომ EMI-ს არქივებში ინახება ოთხფირიანი ძირითადი ვერსია, რომელიც ამის საშუალებას იძლევა.
უმბურანასი
უმბურანასი (Umburanas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის ჩრდილო-ცენტრალური მეზორეგიონს.
სოია
სოია (Glycine) — ბალახოვან მცენარეთა გვარი პარკოსანთა ოჯახისა. მოიცავს რამდენიმე ათეულ სახეობას. ფართოდაა გავრცელებული კულტურული სოია (Glycine hispida ანუ Glycine max), რომლის სამშობლოც ჩინეთია. იყოფა ოთხ ქვესახეობად: კორეული, მანჯურიული, ჩინური და ინდური. ერთწლოვანი სოიას სიმაღლე 0,2-2 მეტრამდე აღწევს. პარკი ღია ან მუქი შავია, შიგ არის 2-3 (ან 1-4) ღია ფერის მარცვალი. სინათლისა და ტენის მოყვარულია. კარგად იზრდება სხვადასხვა ტიპის ნიადაგზე (გარდა მჟავე, დაჭაობებული და ბიცობი ნიადაგებისა).
უმბურანასი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 010 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 812.741 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.38 კმ²-ზე.