cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დიდმოწამე ეკატერინე
ბიოგრაფია
მსხვერპლად ადამიანებსაც სწირავდნენ - დაუნდობლად ყრიდნენ ცეცხლში ქრისტეს მიმდევრებს. ეკატერინემ თვით იმპერიის მთავარ ქურუმებსა და უღმრთო იმპერატორ მაქსიმინეს მიმართა. მან ვინაობა განაცხადა, დაუფარავად აღიარა თავისი სარწმუნოება და ბრძნულად ამხილა წარმართები. ეკატერინეს სილამაზემ მეფე მოხიბლა. იმპერატორმა იმპერიის ორმოცდაათ ყველაზე განსწავლულ ბრძენკაცს მოუხმო, მაგრამ ეკატერინემ სიტყვიერ პაექრობაში დაჯაბნა ისინი და ყველანი ქრისტიანობაზე მოაქცია, რის შემდეგაც იმპერატორის ბრძანებით ისინი ცეცხლში დაწვეს.
იმპერატორმა საწამებლად შეაგდო ეკატერინეც, შემდეგ კი საპყრობილეში გამოამწყვდია. დედოფალმა ავგუსტამ, რომელსაც ბევრი სმენოდა ეკატერინეს შესახებ, მისი ხილვა მოიწადინა. დედოფალი გააოცა მისმა სულის სიმტკიცემ.
მომდევნო დღეს ეკატერინე კვლავ სამსჯავროზე წარადგინეს, ბორბალზე წამებით დაემუქრნენ და კიდევ ერთხელ მოსთხოვეს ქრისტეს უარყოფა და ცრუღვთაებებისთვის მსხვერპლის შეწირვა. მან კიდევ ერთხელ აღიარა მაცხოვარი. იგი თავად მიუახლოვდა ბორბლებს, მაგრამ ანგელოზმა შემუსრა წამების იარაღები და მიმოფანტულმა ნამსხვრევებმა ბევრი წარმართი იმსხვერპლა. ეს სასწაული რომ იხილეს, დედოფალმა ავგუსტამ და მხედართუფროსმა პორფირიმ ორას მეომართან ერთად დაუფარავად აღიარეს ქრისტიანობა, რისთვისაც ყველა სიკვდილით დასაჯეს. მაქსიმინე ისევ შეეცადა ეკატერინეს ცთუნებას და ამჟამად ცოლობა შესთავაზა მას, მაგრამ პასუხად უარი მიიღო. ეკატერინემ მტკიცედ განაცხადა, რომ ქრისტეს ერთგული რჩებოდა, ლოცვა აღავლინა მისადმი და თავად დადო თავი ჯალათის კუნძზე. უსჯულოებმა მარტვილს თავი მოჰკვეთეს. ეკატერინეს ცხედარი სინას მთაზე გადაიტანეს. VI საუკუნეში მიაკვლიეს მის პატიოსან თავსა და მარცხენა ხელს და გადააბრძანეს იმპერატორ იუსტინიანეს (527-565; ხს. 27 ნოემბერს) მიერ აგებულ სინას მონასტრის ტაძარში.
Peter Gabriel (1980 წლის ალბომი)
Peter Gabriel — პიტერ გებრიელის მესამე სოლო-ალბომი. გამოიცა 1980 წელს. მის გარეკანზე გამოსახულია პიტერის დამდნარი სახე, რის გამოც ალბომის მეორე სახელწოდებაა Melt (დამდნარი). ალბომის გარეკანი სტორმ თორგერსონის შექმნილია.
ალბომმა მკაცრი კრიტიკა დაიმსახურა, განსაკუთრებით ორი სიმღერის, Games Without Frontiers, და Biko გამო. ალბომზე უკრავს ფილ კოლინზიც.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორია პიტერ გებრიელი
Ein deutsches album
Ein deutsches album გერმანულენოვანი სოლო-ალბომია, რომელიც დაფუძნებულია ალბომის Peter Gabriel (1980) სიმღერებზე. 1980 წლის თებერვალში გამოიცა სინგლი, რომელზეც შესული იყო სიმღერები „Games Without Frontiers“ და „Here Comes the Flood“ - ორივე გერმანულ ენაზე.
განსხვავება ალბომის ორ ვერსიას შორის მხოლოდ ის არის, რომ გებრიელმა უბრალოდ გერმანულ ენაზე იმღერა ყველა ტექსტი სტუდიაში. გერმანული ვერსია მიჰყვება ორიგინალურის სიმღერების სიას.
სქოლიო
კატეგორია:პიტერ გებრიელის ალბომები კატეგორია:1980 წლის ალბომები კატეგორია:Geffen Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები სტორმ თორგერსონის გარეკანის დიზაინით კატეგორია:ალბომები სტივ ლილიუაიტის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები Hipgnosis-ის გარეკანის დიზაინით კატეგორია:Charisma Records-ის ალბომები
ციხისძირის ეკლესია
ციხისძირის ეკლესია — ეკლესია მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ციხისძირში. მდებარეობს სოფლის აღმოსავლეთით, იმ მთის ჩრდილო-დასავლეთ ფერდობზე, რომელზეც ქსნის ციხეა აღმართული. თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით.
ეკლესია დარბაზულია (7,05 X 4,55 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით, აქა-იქ რიყის ქვაც არის გამოყენებული. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. საკურთხევლის ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს ნიშებია. დარბაზი გადახურულია კამარით, რომლის საბჯენი თაღი მარტივ კონსოლებს ეყრდნობა. თითო სარკმელი დასავლეთ (კამარის კეხზეა მიბჯენილი) და სამხრეთ კედლებშია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მონღოლეთის პრეზიდენტი
მონღოლეთის პრეზიდენტი (Монгол Улсын Ерөнхийлөгч) — მონღოლეთის სახელმწიფოს მეთაური, ირჩევს მოსახლეობა 4 წლის ვადით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონღოლეთი კატეგორია:აზიის ქვეყნების პრეზიდენტები *
გორნი-მილანოვაცის თემი
გორნი-მილანოვაცის თემი (Горњи Милановац) — თემი სერბეთში, შედის მორავიჩის ოლქში.
თემის მოსახლეობა შეადგენს 45 670 ადამიანს (2007 წლის აღწერის მონაცემები), მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 55 ადამ./კმ². თემის ფართობი — 836 კმ².
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი გორნი-მილანოვაცი. გორნი-მილანოვაცის თემი შედგება 63 დასახლებული პუნქტისგან, მათი საშუალო ფართობია 13.3 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სერბეთის თემები
გოლა ჩიტაძე
გრიგოლ (გოლა) ჩიტაძე (დ. 1871, გორი — გ. 11 თებერვალი, 1892, თბილისი) — ქართველი რევოლუციონერი, მარქსიზმის ერთ-ერთი პირველი პროპაგანდისტი საქართველოში
ბიოგრაფია
სწავლობდა ჯერ გორის სასულიერო სასწავლებელში, 1881 წლიდან კი თბილისის სასულიერო სემინარიაში. აქტიურად მონაწილეობდა სტუდენტთა რევოლუციურ საქმიანობაში. 1885 წელს იძულებული გახდა სწავლისთვის თავი დაენებებინა. თავის ძმასთან შიო ჩიტაძესთან ერთად იგი მაქსიმ გორკის უახლოესი მეგობარი იყო. ახლო ურთიერთობა ჰქონდა ხალხოსან რევოლუციონერებთან. მისი წიგნთსაცავით სარგებლობდნენ თბილისის მოწინავე ახალგაზრდები და მუშები. დაძაბულმა მუშაობამ და მეცადინეობამ მისი ჯანმრთელობა შეარყია და იგი მალე გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1871 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1892 კატეგორია:გორში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები კატეგორია:მარქსისტები
ისაბელა (დასავლეთი ნეგროსი)
ისაბელა (ოფიციალურად ისაბელას მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Isabela; Bayan ng Isabela) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი დასავლეთ ნეგროსის პროვინციის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 64 516 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 30 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:დასავლეთ ნეგროსის მუნიციპალიტეტები
Pheidologeton affinis
Pheidologeton affinis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pheidologeton-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
დავითი (ბურდულაძე)
დავითი (ბურდულაძე) (დ. 12 მარტი, 1877 — გ. 1963) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
1915 წელს ხელდასხმულ იქნა მღვდლად. 1929 წელს იგი აიძულეს თავი დაენებებინა სასულიერო საქმიანობისათვის, ხოლო 1944 წელს უწმიდესმა და უნეტარესმა კალისტრატემ იგი აღადგინა მღვდლის ხარისხში. 1952 წლიდან დეკანოზი და ალავერდის ეპარქიის მთავარუხუცესია. 1958 წლის 8 ოქტომბერს ბერად აღიკვეცა, 9 ოქტომბერს აღყვანილ იქნა არქიმანდრიტის ხარისხში. 1958 წლის 14 ოქტომბერს, სვეტიცხოვლობის დღესასწაულზე, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მელქისედეკ III-ის მიერ ხელდასხმულ იქნა ალავერდის ეპისკოპოსად.
ეპისკოპოსი დავითი გარდაიცვალა 1963 წლის აპრილში, 86 წლის ასაკში. დაიკრძალა თელავის საერო სასაფლაოზე, საიდანაც 1995 წელს ამბა-ალავერდელი მიტროპოლიტის დავითის ლოცვა-კურთხევით გადაასვენეს ალავერდის საკათედრო ტაძარში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები კატეგორია:დაბადებული 1877 კატეგორია:გარდაცვლილი 1963 კატეგორია:დაბადებული 12 მარტი
მილაცო
მინი|მარჯვნივ|250px|მილაცო მილაცო (იტალ. Milazzo ლათ. Mylae) ქალაქი იტალიაში კუნძულ სიცილიის ჩრდილო-აღმოსავლეთ სანაპიროზე. ქალაქ მესინადან 50 კილომეტრში. ქალაქის მფარველად ითვლება წმინდა სტეფანე, რომლის ხსენების დღესაც აღნიშნავენ 26 დეკემბერს.
კატეგორია:იტალიის ქალაქები
ჰომუნკულუსი
მინიატიურა|ჰომუნკულუსის გამოყვანა თეორიულად ჰომუნკულუსი (homunculus — „კაცუნა“) — ადამიანის მსგავსი არსება, რომელიც შუა საუკუნეების ალქიმიკოსთა აზრით, შეიძლება ხელოვნურად მივიღოთ. XVII საუკუნეში ფიქრობდნენ, რომ ჰომუნკულუსი მოთავსებულია სპერმატოზოიდში და დედის ორგანიზმში მოხვედრის შემდეგ ვითარდება ადამიანად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ალქიმია კატეგორია:ხელოვნური არსებები კატეგორია:შუასაუკუნეების მითოლოგია
კირთარის ქედი
კირთარის ქედი (كوه کیر تھر, کير ٿر جبل) — ქედი პაკისტანში. ვრცელდება სინდისა და ბელუჯისტანის პროვინციების ტერიტორიაზე, ირანის მთიანეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. ეკვრის მდინარე ინდის ხეობას. სიგრძე დაახლოებით 300 კმ. სიმაღლე უმეტესწილად 1000-1500 მ-ის ფარგლებში მერყეობს. მაქსიმალური სიმაღლე 2237 მ (მთა ზარდაქი). უმთავრესად აგებულია ქვიშაქვებითა და კირქვებით. დასავლეთი და ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი კალთები მუსონებს ექვემდებარება და დაფარულია სხვადასხვა სახის მცენარეულობით. შედარებით მშრალ კალთებზე გაბატონებულია მთის უდაბნოსა და ნახევარუდაბნოს ლანდშაფტები. ქედის სამხრეთ ნაწილში მდებარეობს კირთარის ეროვნული პარკი.
ლიტერატურა
კატეგორია:პაკისტანის ქედები
ძველი ქანდის ეკლესია
ძველი ქანდას ეკლესია — ეკლესია მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძველ ქანდაში. მდებარეობს სოფლის სამხრეთით, თბილისი-გორის საავტომობილო გზის მარცხენა მხარეს, გაშლილ მინდორზე. აგებულია გვიანდელ ფეოდალურ ხანაში.
ეკლესია დარბაზულია (6,2 X 4,7 მ), ნაგებია რიყის ქვით, გამოყენებულია აგურიც. მაღალი და ვიწრო, კარვად გამოყვანილი აგურის ნახევარწრიული თაღიანი შესასვლელი დასავლეთ კედლის ცენტრშია გაჭრილი. კვადრატული დარბაზი გადახურულია კირხსნარით დაბეტონებული ოდნავ შეისრული კამარით. კირხსნარის მასაში ერთმანეთისაგან თანაბრად დაშორებული აგურის მწკრივებია დატანებული. დარბაზის დასავლეთ, ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში თითო სარკმელია. ნახევარწრიული აფსიდის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში მაღალი ნიშებია, რომლებიც კედელში დატანებულ, ნახევარწრიული კამარებით გადახურულ ვიწრო სამკვეთლოში და სადიაკვნეში გადის. ამ სათავსების აღმოსავლეთ მონაკვეთებში მინიშნებულია საკურთხეველი და თითო სარკმელია გაჭრილი. აღმოსავლეთ ფასადის შუა სარკმლის ზევით მწვანედ მოჭიქული აგურებით გამოსახულია ჯვარი, რომლის ქვედა მკლავი წაგრძელებულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
უსმანოვო (ბლაგოვარის რაიონი)
უსმანოვო  (Уҫман; Уҫман) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვარის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 54 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ იაზიკოვოდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბლაგოვარი, რომელიც დაშორებულია 40 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (83 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვარის რაიონის სოფლები
გომისმთა
გომისმთა — დაბა და მაღალმთიანი კლიმატური საზაფხულო კურორტი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ოზურგეთიდან (რკინიგზის უახლოესი სადგური) 33 კმ-ზე.
გეოგრაფია
გომისმთა მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ ფერდობზე, მდინარე ბჟუჟის ხეობაში, ზღვის დონიდან 2100-2755 მეტრის სიმაღლეზე. რელიეფი – მთაგორიანია, კლიმატი კი – საშუალო მთის. ზამთარი ცივია და უხვთოვლიანი, ზაფხული — ზომიერად გრილი. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა -5 °C, აგვისტოს საშუალო ტემპერატურაა 13–18 °C. ნალექების წლიური რაოდენობა არის 1600-1700 მმ. ჰაერის საშუალო წლიური ფარდობითი ტენიანობა – 75 %. მზის ნათების ხანგრძლივობა წელიწადში – 2000-2060 საათია. გომისმთას სამხრეთ-დასავლეთიდან აკრავს წიწვოვანი ტყე ნაძვნარი-სოჭნარი და წყაროები, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ალპური მდელოები. გომისმთასთან ახლოსაა ჭინჭაოს ტბა, რომელიც ზღვის დონიდან 2500 მეტრზე მდებარეობს.
ისტორია
გომისმთას იყენებდნენ გურიისა და აჭარის მცხოვრები მწყემსები საქონლის საზაფხულო საძოვრად. საძოვრები ეკუთვნოდა შემოქმედის მონასტერს. აქ საქონელი აჰყავდათ ჭვანისწყლის ხეობიდან. ბაჟად იხდიდნენ ცხვარს, გადაზელილ ყველსა და პურს. ლეგენდის თანახმად მწყემსი თუმანოვი მიადგა გომისმთას განუკურნებელი სენით შეპყრობილ ქალიშვილთან ერთად, რომელიც იქ განიკურნა. ადგილს, სადაც მოგვიანებით გაჩნდა კურორტი გომისმთა, ეწოდებოდა ნაფაცხვარი. მის ირგვლივაა ადგილები ხარიათაღი, ცხემლის იაილა, შუა იაილა. 1902 წელს ნაფაცხვარში იდგა 20-მდე სახლი და სამი დუქანი. დამსვენებელთა რიცხვი 200-ს აღემატებოდა. ვინმე გიგინეიშვილს გაუმართავს უფასო წარმოდგენა და კონცერტი.
1931 წელს ფილიპე მახარაძე ავიდა კურორტზე და დაათვალიერა იგი, ხოლო შემდგომ მისი დელეგაცია ცხენებით გადავიდა ბახმაროზე. ბახმაროდან დელეგაციამ ექიმი სპეციალისტი წაიყვანა გომისმთაზე კურორტის თვისებების შესასწავლად. მეორე მსოფლიო ომმა შეაფერხა გომისმთაზე ინფრასტრუქტურის განვითარება. კურორტის მშენებლობა ომის შემდგომ განახლდა. საავტომობილო გზა ოზურგეთიდან გომისმთამდე გაყვანილ იქნა 1955 წელს. ამ დროს გომისმთაზე 500-მდე დასასვენებელი კოტეჯი იდგა და ყოველწლიურად საშუალოდ 4500-5000 დამსვენებელი სტუმრობდა. 1970 წლისთვის სახლების რაოდენობა 1000, დამსვენებლებისა კი 7-8 ათასი იყო. 1970-იან წლებში მოეწყო კლუბი, საექიმო პუნქტი და აფთიაქი. 1980-იან წლებში კი გომისმთაზე უკვე 1500 დასასვენებელი კოტეჯი იყო, მაგრამ არ იყო მოწყობილი წყალგაყვანილობა, ელექტროენერგია და სატრანსპორტო მომსახურება. 1991 წელს იყო ელექტროენერგიის გაყვანის მცდელობა. 2010 წლიდან დაწესდა დღესასწაული „გომისმთობა“.
2020 წელს დასახლებას დაბის სტატუსი მიენიჭა.
კურორტი
სამკურნალო ჩვენებები: სუნთქვის ორგანოების არატუბერკულოზური ხასიათის დაავადებები, ქრონიკული ბრონქიტი, მშრალი ბრონქიტი, მეზენტერიული ბრონქული და პერიფერიული ლიმფური ჯირკვლების ლიმფადენიტი, ქრონიკული ტუპრტკულოზური ანთებითი პროცესების დახურული ფორმები, რაქიტი, მეორადი ანემია, ბრონქული ასთმის მსუბუქი ფორმები. მკურნალობის ფორმაა პასიური კლიმატოთერაპია.
სქოლიო
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის კურორტები კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის დაბები
ნაუტილუსი
ლიტერატურა
კატეგორია:თავფეხიანები
112
თარიღი უცნობია
*
წმინდა ავგუსტა
წმინდა ავგუსტა – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე  არის ძველი სტილით 24  ნოემბერი, ახალი სტილით - 7 დეკემბერი.
ბიოგრაფია
წმინდა ავგუსტა იყო რომის იმპერატორ მაქსიმინეს ცოლი, რომელიც ალექსანდრიაში ჩასულ იმპერატორს თან ახლდა და საკუთარი თვალით იხილა როგორ ეწამა ქრისტესათვის წმინდა ეკატერინე. იმპერატორმა საწამებლად შეაგდო ნეტარი ეკატერინე, შემდეგ კი საპყრობილეში გამოამწყვდია. დედოფალმა ავგუსტამ, რომელსაც ბევრი სმენოდა წმინდა ეკატერინეს შესახებ, მისი ხილვა მოიწადინა. დედოფალი გააოცა ღვთაებრივი მადლით სახეგაბრწყინებული წმიდანის სულის სიმტკიცემ. წმინდა ეკატერინემ მოსულებს ქრისტიანული სწავლება განუმარტა და მათაც ირწმუნეს ჭეშმარიტი ღმერთი.
მეორე დღეს ისევ საწამებლად გაიყვანეს წმინდანი. ბორბალზე წამებით დაემუქრნენ და კიდევ ერთხელ მოსთხოვეს ქრისტეს უარყოფა და ცრუღვთაებებისთვის მსხვერპლის შეწირვა. უფლის რჩეულმა ისევ ახოვნად აღიარა მაცხოვარი. იგი თავად მიუახლოვდა ბორბლებს, მაგრამ ანგელოზმა შემუსრა წამების იარაღები და მიმოფანტულმა ნამსხვრევებმა ბევრი წარმართი იმსხვერპლა. ეს სასწაული რომ იხილეს, დედოფალმა ავგუსტამ და მხედართუფროსმა პორფირიმ ორას მეომართან ერთად დაუფარავად აღიარეს ქრისტეს სარწმუნოება, რისთვისაც ყველა სიკვდილით დასაჯეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 305
სიმპლონის უღელტეხილი
სიმპლონის უღელტეხილი (Col du Simplon, Simplonpass, Passo del Sempione) — უღელტეხილი ალპებში, პენინისა და ლეპონტის ალპების შესაყარზე, შვეიცარიაში. სიმაღლე 2005 მ. გადასასვლელი ერთანეთთან აკავშირებს შვეიცარიის ქალაქ ბრიგს იტალიის ქალაქ დომოდოსოლასთან. XX საუკუნის დასაწყისში უღელტეხილის სიახლოვეს გაიხსნა სიმპლონის გვირაბი, რომელიც ემსახურება სარკინიგზო მიმოსვლას ორ ქვეყანას შორის (შვეიცარია—იტალია). დასავლეთით 500 მეტრის მოშორებით მდებარეობს უსახელო უღელტეხილი (სიმაღლე 1994 მ). უნაგირის სიახლოვეს, ზღვის დონიდან 2028 მ სიმაღლეზე მდებარეობს ტბა როტელზეე.
სიმპლონის უღელტეხილი ცნობილი იყო რამდენიმე ასწლეულის მანძილზე, თუმცა ჰქონდა მხოლოდ ლოკალური მნიშვნელობა. საერთაშორისო მნიშვნელობა მოიპოვა ნაპოლეონის ომების შემდეგ. 1801 წლიდან 1805 წლამდე ნაპოლეონ 1-ის ბრძანებით უღელტეხილის გავლით გაიხსნა გზა, რომელიც ემსახურებოდა არტილერიის ტრანსპორტირებას. მოგვიანებით ამ გზაზე განვითარდა საფოსტო ეტლის მიმოსვლა, რომელიც შემდგომ შეიცვალა საფოსტო ავტობუსებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპების უღელტეხილები კატეგორია:შვეიცარიის უღელტეხილები
გაბრიელ ლაუბი
გაბრიელ ლაუბი (Gabriel Laub; დ. 24 ოქტომბერი, 1928, ბოხნია, პოლონეთი — გ. 3 თებერვალი, 1998, ჰამბურგი, გერმანია) — პოლონელი მწერალი და ჟურნალისტი, თავი აფორიზმებით გაითქვა.
დაიბადა პოლონეთში, მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ მშობლებთან ერთად გაიქცა სსრკ-ში. 1948 წლიდან ჩეხოსლოვაკიაშია და მუშაობს ჟურნალისტად. პრაღის გაზაფხულის შემდეგ 1968 წელს საცხოვრებლად გადავიდა გერმანიაში. წერდა ჩეხურ და გერმანულ ენებზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:პოლონელი მწერლები კატეგორია:პოლონელი ჟურნალისტები კატეგორია:დაბადებული 24 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1928 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1998
სინანული
სინანული, აღსარება — ქრისტიანულ რელიგიაში ახალი აღთქმის ერთ-ერთ საიდუმლო. აღსარება წარმოადგენს ისეთ კურთხეულ მოქმედებას, როდესაც ეკლესიის მღვდელი სულიწმინდის ძალით შეუნდობს მომნანიებელს აღსარების დროს ყველა ცოდვას და ადამიანი კვლავ ხდება განბანილი და განწმენდილი, ისევე როგორც ის ამოვიდა წყლიდან ნათლობის შემდეგ.
ისტორია
სინანულის საიდუმლო უფალმა დააწესა თავისი მკვდრეთით აღდგომის შემდეგ, როდესაც იგი გამოეცხადა მოციქულებს, სადაც ყველანი იყვნენ თომას გარდა. იესომ მოციქულებს განუცხადა:
ამ სიტყვებით უფალმა თავად მიანიჭა მოციქულებს და მათ შემდეგ მათი საქმის გამგრძელებლებს აპატიონ თუ არ აპატიონ ადამიანებს ცოდვები, სულიწმინდის. ამგვარად საიდუმლოს უხილავი ძალით ხდება მოძღვრის ხილული მოქმედება.
საიდუმლოს არსი
ნათლობის საიდუმლოს გზით ადამიანი განიწმინდება დაბადებითი ცოდვებისაგან და შედის ქრისტიანულ სამყაროში. მაგარამ ის არ არის განთავისუფლებული სულიერი და ხორციელი მანკიერებებისაგან, რომლებიც შესაძლოა მას მემკვიდრეობით გადმოეცა მშობლებისაგან. მაგალითად, მიდრეკილება ბოროტებს ჩადენისაკენ, ხორცისათვის დამახასიათებელი ავადმყოფობა და სიკვდილი. ასე რომ ქრისტიანად გახდომის შემდეგ ადამიანმა შეიძლება ისევ შესცოდოს და შესცოდოს ძალიანაც ხშირად, შეიძლება ადამიანმა განიცადოს ავადმყოფობა და ზოგჯერ ძალიანაც მძიმე.
რიტუალი
მინი|აღსარების თქმა ვარშავის [[რომის კათოლიკური ეკლესია|კათოლიკურ ეკლესიაში, 2023 წ.]]
მორწმუნე რამდენიმე დღის განმავლობაში მარხულობს, ესწრება რელიგიურ ღვთისმსახურებას; ამ პერიოდში იხსენებს თავის ცოდვებს, გულწრფელად სწუხს, ინანიებს და შესთხოვს ღმერთს ცოდვების მოტევებასა და მოწყალებას. შემდეგ მიდის მღვდელთან, რომელიც არის საწიგნესთან, სადაც ასვენია მაცხოვრის ხატი. მორწმუნე დაუმალავად წარმოთქვამს, აღიარებს ყველა თავის ცოდვას ანუ ამბობს აღსარებას. ამის შემდეგ მღვდელი მას თავზე დაადებს ოლარს, წაიკითხავს შესანდობარ ლოცვას და მიუტევებს მას ცოდვებს იესო ქრისტეს სახელით.
რა არის საჭირო სინანულის საიდუმლოს შესასრულებლად
საჭიროა მხოლოდ, რომ ადამიანმა ღრმად შეიგნოს თავისი ცოდვა, მტკიცედ გადაწყვიტოს რომ აღარასოდეს გაიმერებს ამ ცოდვას და გულწრფელად აღიაროს ის მოძღვრის წინაშე.
ლიტერატურა
კატეგორია:საიდუმლონი
მაროდიშის ეკლესია
მაროდიშის ეკლესია — ეკლესია მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძველ ქანდაში. მდებარეობს სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, თბილისი-გორის საავტომობილო გზის მარცხენა მხარეს, გაშლილ მინდორზე. ეკლესია გვიანდელ ფეოდალურ ხანაშია აგებული.
ეკლესია დარბაზულია (7,8 X 5,8 მ), ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომლის ღერძზე ვიწრო სარკმელია, ხოლო ჩრდილოეთ კედელში - ოთხკუთხა ნიში. ოდნავ შეისრული სატრიუმფო თაღი მძლავრადაა ამოწეული კამარიდან. კვადრატული დარბაზი გადახურულია ოდნავ შეისრული კამარით. დასავლეთ კედელში ერთი ვიწრო სარკმელია, სამხრეთისაში - ორი. ინტერიერი შელესილი ყოფილა. ეკლესიას ორრიგად კბილანებად დალაგებული აგურის ლავგარდანი აქვს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მიხეილ მესხი
მიხეილ შალვას ძე მესხი (დ. 12 იანვარი, 1937, თბილისი — გ. 22 აპრილი, 1991, იქვე) — ქართველი და საბჭოთა ფეხბურთელი, თამაშობდა როგორც თავდამსხმელის, ასევე, ნახევარმცველის პოზიციაზე. იცავდა თბილისის „დინამოს“, თბილისის „ლოკომოტივის“ და საბჭოთა კავშირის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ღირსებას. 1960 წლის ევროპის ჩემპიონი საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1962 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი, საპატიო ნიშნის ორდენის და ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალერი.
საკლუბო კარიერა
ფეხბურთის თამაში დაიწყო თბილისის № 35 საფეხბურთო სკოლაში, „დინამოს“ პირველი თაობის ცნობილი ფეხბურთელისა და შემდგომ მწვრთნელის, საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატის, — არჩილ კიკნაძის ხელმძღვანელობით. 1953 წელს იგი პირველად გაემგზავრა მოსკოვში საასპარეზოდ, როგორც საქართველოს ახალგაზრდული ნაკრების წევრი, სადაც თავისი არაორდინალური თამაშითა და მაღალი ტექნიკური ოსტატობით პირველად მიიპყრო საკავშირო ფეხბურთის სპეციალისტთა ყურადღება.
თბილისის „დინამოს“ ძირითად შემადგენლობაში საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ფარგლებში პირველად 1955 წლის 7 აგვისტოს, საკავშირო პირველობის მე-16 ტურის კალენდარულ მატჩში, კიევის „დინამოს“ წინააღმდეგ გამოვიდა მინდორზე. შეხვედრა კიევის რესპუბლიკურ სტადიონზე გაიმართა და მას 50 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი დაესწრო. თბილისელებმა ასეთი შემადგენლობით ითამაშეს: მიხეილ პირაევი, ვლადიმერ ელოშვილი, ჯუმბერ რუსაძე, ნიკოლოზ გაგნიძე, მოსე დავარაშვილი, რევაზ მახარაძე, მიხეილ მესხი, კონსტანტინე გაგნიძე, იური ვარდიმიადი, ავთანდილ ღოღობერიძე და ბორის ხასაია. შეხვედრა კიეველთა გამარჯვებით, ანგარიშით — 2–1 დამთავრდა.
თბილისის „დინამოს“ მაისურით საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ფარგლებში ბოლოჯერ 1969 წლის 9 მაისს, საკავშირო ჩემპიონატის მე-7 ტურის კალენდარულ მატჩში, ქუთაისის „ტორპედოს“ წინააღმდეგ ითამაშა. შეხვედრა ქუთაისის ცენტრალურ სტადიონზე გაიმართა და მას 35 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი დაესწრო. დინამოელთა შემადგენლობაში თამაშობდნენ: რამაზ ურუშაძე, რევაზ ძოძუაშვილი, ფირუზ კანთელაძე, მურთაზ ხურცილავა, რევაზ ჭოხონელიძე, გურამ პეტრიაშვილი, ალექსი ილიადი, კახი ასათიანი, სლავა მეტრეველი, გივი ნოდია და მიხეილ მესხი. შეხვედრა ფრედ, ანგარიშით — 0–0 დამთავრდა.
1969 წლის 16 ივლისს თბილისის „ლოკომოტივის“ სტადიონზე გაიმართა საერთაშორის ამხანაგური შეხვედრა თბილისის „დინამოსა“ და მონტევიდეოს „ნასიონალს“ შორის, რომელიც ქართული ფეხბურთის ისტორიაში შევიდა, როგორც მიხეილ მესხის გამოსათხოვარი მატჩი. მიხეილ მესხმა შეხვედრის მხოლოდ პირველი ნახევარი ითამაშა, რის შემდეგაც თანაგუნდელებმა, ურუგვაელმა ფეხბურთელებმა და გულშემატკივრებმა ქართველი გარემარბი ოვაციების თანხლებით გააცილეს დიდი ფეხბურთიდან.
სანაკრებო კარიერა
1959–1966 წლებში საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 35 შეხვედრას ატარებს და 4 ბურთი გააქვს. პირველად საბჭოთა კავშირის ნაკრების რიგებში 1959 წლის 6 სექტემბერს, საერთაშორისო ამხანაგურ მატჩში, ჩეხოსლოვაკიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ გამოდის. შეხვედრა, რომელიც მოსკოვში იმართება, მასპინძელთა გამარჯვებით (3–1) მთავრდება. პირველი ბურთი სტუმართა კარში 34-ე წუთზე, მატჩის დებიუტანტს, მიხეილ მესხს გააქვს.
საბჭოთა ნაკრების მაისურით, ბოლოჯერ, ასევე, საერთაშორისო ამხანაგურ მატჩში, 1966 წლის 20 აპრილს, შვეიცარიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ თამაშობს. შეხვედრას ბაზელის სანქტ-იაკობ პარკი მასპინძლობს და ფრედ (2–2) მთავრდება.
სამწვრთნელო მოღვაწეობა
სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ, 1969–1991 წლებში მუშაობდა სპეციალიზირებულ საბავშვო საფეხბურთო სკოლა „ავაზას“ მწვრთნელად და დირექტორად.
ხსოვნა
2005 წელს ქართული ფეხბურთის გულშემატკივართა, ასევე, ადგილობრივი სპორტული საზოგადოების ინიციატივით და ქალაქის თვითმმართველობის გადაწყვეტილებით თბილისის „ლოკომოტივის“ სტადიონს მიხეილ მესხის სახელი მიენიჭა.
2014 წლის 19 ნოემბერს, თბილისის „დინამოს“ მიერ საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის პირველად მოგების 50 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციისა და თბილისის მერიის ორგანიზებითა და დაფინანსებით, ასევე, საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტროს მხარდაჭერით ლეგენდარული ქართველი ფეხბურთელის ხსოვნის უკვდავსაყოფად და ქართული ფეხბურთის განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილის აღსანიშნავად მისივე სახელობის სტადიონზე აღიმართა ცნობილი ქართველი მოქანდაკის გიორგი შხვაცაბაიას მიერ შექმნილი მიხეილ მესხის ძეგლი. ნატურალური ზომის ძეგლი ბრინჯაოშია ჩამოსხმული და გრანიტის კვარცხლბეკზე დგას.
მიღწევები
thumb|right|230პქ| გაზ. „ლელო“, 20 აგვისტო, 1978
საინტერესო ფაქტები
thumb|left|160პქ| მიხეილ მესხი [[საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი#სპორტის დამსახურებული ოსტატები ფეხბურთში|№ 1486 ]] საყოველთაოდ აღიარებულია ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს ქართველ ფეხბურთელად. სპორტული ჟურნალისტებისა და სპეციალისტების, ასევე, ფეხბურთის გულშემატკივრებისა და მისი თანაგუნდელების შეფასებით, შედის იმ ფეხბურთელთა რიცხვში, რომელთაც თბილისის „დინამოს“ ისტორიაში განუმეორებელი კვალი დატოვეს.
როგორც ფეხბურთელი სარგებლობდა გამორჩეული საერთო-სახალხო სიყვარულითა და პოპულარობით. სლავა მეტრეველთან ერთად, იგი იყო ერთ-ერთი პირველთაგანი ქართველ ფეხბურთელთა შორის, ვისი თამაშითაც მსოფლიო საფეხბურთო სამყარომ გაიცნო ქართული ფეხბურთი.
ფლობდა ფენომენალურ, მხოლოდ მისთვის დამახასიათებელ თამაშის სტილსა და საფეხბურთო ტექნიკას, რასაც ხაზგასმით აღნიშნავდა მსოფლიო სპორტული პრესა და რაც განსაკუთრებით აღაფრთოვანებდა მისი თამაშის მნახველ მაყურებელს.
1964 წლის 18 ნოემბრის „ოქროს მატჩის“ მონაწილე და ერთი გოლის ავტორი.
1965 წლის 16 თებერვალს მიენიჭა საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატის წოდება.
შვიდჯერ იყო დასახელებული საბჭოთა კავშირის წლის 33 საუკეთესო ფეხბურთელის სიაში. აქედან ექვსჯერ აღიარებული იყო საბჭოთა კავშირის წლის საუკეთესო მარცხენა გარემარბად.
1968 წელს თბილისის „დინამოს“ სტადიონის რადიორედაქციამ გამოაცხადა კონკურსი-კითხვარი, რომელსაც უნდა გამოევლინა საქართველოს ფეხბურთელთა სიმბოლური ნაკრები 1921 წლიდან 1968 წლამდე. რადიორედაქციამ მიიღო 780 საკონსკურსო წერილი. მიღებული წერილების საფუძველზე მიხეილ მესხი 679 ხმით აღნიშნული სიმბოლური ნაკრების შემადგენლობაში მოხვდა. გამოკითხვის შედეგად, საქართველოს 1921–1968 წლების სიმბოლურ ნაკრებში შევიდნენ: მეკარე: ვლადიმერ მარღანია; მცველები: ვლადიმერ ელოშვილი, ნიაზ ძიაპშიპა, მურთაზ ხურცილავა, გივი ჩოხელი; ნახევარმცველები: გიორგი სიჭინავა, შოთა იამანიძე; თავდამსხმელები: სლავა მეტრეველი, ბორის პაიჭაძე, ავთანდილ ღოღობერიძე, მიხეილ მესხი.
1998 წელს, გაზეთ „სარბიელის“ ინიციატივით, ფეხბურთის გულშემატკივრებმა საქართველოს XX საუკუნის საუკეთესო ფეხბურთელი, მწვრთნელი და სიმბოლური ნაკრები დაასახელეს. გამოკითხვის შედეგად საქართველოს XX საუკუნის საუკეთესო ფეხბურთელად მიხეილ მესხი დასახელდა.
2004 წელს, ფიფა-ს საუკუნოვან იუბილესთან დაკავშირებით საქართველოს ფოსტამ გამოსცა 4-მარკიანი სერია. ერთ-ერთზე, 50 თეთრის ღირებულების საფოსტო მარკაზე მიხეილ მესხია გამოსახული.
Pheidologeton ceylonensis
Pheidologeton ceylonensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pheidologeton-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ბრაზილიის ტბების სია
ბრაზილიის მნიშვნელოვანი ტბების სია შემდეგია:
რესურსები ინტერნეტში
http://www.worldlakes.org/searchlakes.asp?page=1&countryid=326
კატეგორია:ბრაზილიის ტბები
ლუჩანის თემი
ლუჩანის თემი (Лучани) — თემი სერბეთში, შედის მორავიჩის ოლქში.
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლუჩანი. ლუჩანის თემი შედგება 36 დასახლებული პუნქტისგან, მათი საშუალო ფართობია 12.6 კმ².
პორფირი სტრატილატი
პორფირი სტრატილატი –  მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე   არის ძველი სტილით 24  ნოემბერი, ახალი სტილით - 7 დეკემბერი.
ბიოგრაფია
პორფირი სტრატილატი იმპერატორ მაქსიმინეს მხედართუფროსი იყო დას თან ახლდა მას ეგვიპტეში, როდესაც საწამებლად მეორედ გაიყვანეს წმინდა ეკატერინე, უფლის რჩეულმა ისევ ახოვნად აღიარა მაცხოვარი. იგი თავად მიუახლოვდა ბორბლებს, მაგრამ ანგელოზმა შემუსრა წამების იარაღები და მიმოფანტულმა ნამსხვრევებმა ბევრი წარმართი იმსხვერპლა. ეს სასწაული რომ იხილეს, დედოფალმა ავგუსტამ და მხედართუფროსმა პორფირიმ ორას მეომართან ერთად დაუფარავად აღიარეს ქრისტეს სარწმუნოება, რისთვისაც ყველა სიკვდილით დასაჯეს.
ლიტერატურა
„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი IV, თბილისი, 2003 წ.
კატეგორია:IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 305
თათაბო
თათაბო (Atriplex) — მცენარეთა გვარი ჯიჯლაყასებრთა ოჯახისა. ერთწლოვანი ან მრავალწლოვანი ბალახები, ბუჩქბალახები ან ბუჩქებია. ფოთლები და ღერო დაფარულია ფქვილოვანი ნაფიფქით. ყვავილები თავმოყრილია თავთავისებრ ან საგველასებრ ყვავილედებში.
200-მდე სახეობა გავრცელებულია ზომიერ და სუბტროპიკულ სარტყელში. საქართველოში იზრდება 8 სახეობა. ბიცობიანი უდაბნოებისა და ნახევრად უდაბნოების მცენარეებია. მინდვრებზე, ბაღებსა და ბოსტნებში გვხვდება სარეველადაც.
რამდენიმე სახეობის ნორჩ ფოთლებსა და ღეროს მხალად ხმარობენ, ზოგი კარგი საკვები ბალახია აქლემის, ცხვრისა და ძროხისათვის. ზოგიერთს აშენებენ დეკორატიულ მცენარედ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჯიჯლაყასებრნი
ბადმინტონი
ისტორია
150px|thumb|left პირველი ცნობები ფრთიანი ბურთით თამაშზე გვხვდება 2000 წლის წინ ინდოეთში, სადაც აღმოაჩინეს ნახატები მღვიმეების კედლებზე, რომელებზეც გამოსახულია ბრტყელი ხისა და ასევე ხის ბურთში ჩარჭობილი ფრთებიანი თამაშის გამოსახულებები.
XIV საუკუნეში იაპონიაში თამაშობდნენ „იობანეს“, სადაც ბურთის ნაცვლად იყენებდნენ მსხვილ ალუბლის ან წვრილ ვაშლის გამხმარ ნაყოფს, რომელსაც რამდენიმე ფრთას ჩაურჭობდნენ. ფრთიანი ბურთით თამაში ცნობილი იყო აგრეთვე ევროპაშიც, მაგრამ ბადმინტონისაგან საკმაოდ განსხვავდებოდა.
XVIII საუკუნის ბოლოს ფეოდალური წყობილების დაშლასთან ერთად ფრთიანი ბურთით თამაში მივიწყებას მიეცა. ამისგან განსხვავებით ინდოეთში განაგრძობდნენ „პუნას“ (Poona) სახელით ცნობილ თამაშს ბრიტანელი ოფიცრები, რომლებმაც 1870 წელს დააბრუნეს სპორტის ეს სახეობა ევროპაში, კერძოდ, დიდი ბრიტანეთში.
ბადმინტონის, როგორც სპორტის სახეობის ისტორია XIX საუკუნიდან იწყება. 1872 წელს ინდოეთიდან დაბრუნებულმა ინგლისელმა ოფიცრებმა თავიანთ თანამემამულეებს უჩვენეს ფრთიანი ბურთიანი თამაში დაბა ბადმინტონში (ინგლისი). მომდევნო წლებში ბადმინტონმა საკმაო პოპულარობა მოიპოვა დიდი ბრიტანეთში, რასაც წესების შექმნა და 1893 სპორტული გაერთიანების შექმნა მოჰყვა. 1899 წლიდან იმართება პირველი ტურნირი „All England Championships“, რომელიც დღესაც იმართება და ბადმინტონის მოყვარულებში იგივე ადგილი უჭირავს, როგორც უიმბლდონს ჩოგბურთის მოყვარულებში.
1934 წელს ინგლისმა, უელსმა, შოტლანდიამ, ირლანდიამ, დანიამ, ნიდერლანდებმა, კანადამ, ახალმა ზელანდამ და საფრანგეთმა დააარსეს პირველი საერთაშორისო ორგანიზაცია „International Badminton Federation“ (IBF), რომელსაც 2 წლის დაგვიანებით ინდოეთიც შეუერთდა.
საერთაშორისო წარმატება ბადმინტონს ისევ ინგლისელებმა მოუტანეს, რომლებმაც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ დაკავებულ ტერიტორიაზე წარმატებით გაავრცელეს სპორტის ეს სახეობა. ინგლისელების ბატონობის დამხობა ბადმინტონში მოახერხეს დანიელებმა და შვედებმა. ასევე გასული საუკუნიოს შუა ხანებში ძალიან მომძლავრდნენ აღმოსავლეთ აზიის წარმომადგენლები, თავიდან ტაილანდი და მალაიზია, რასაც მოგვიანებით იაპონია და ინდონეზია დაემატათ.
ჩინეთმა სამოციან წლებში მოახდინა ბადმინტონში დიდი ცვლილებების განხორციელება, რის შემდეგაც მოყოლებული დღითიდღე იზრდება თამაშის სისწრაფე. ჩინელებამდე, უცნობი სტილის წინააღმდეგ არანაირი შანსი აღარ ჰქონდათ მანამდე დომინანტ სკანდინავიელებს.
მიუნხენის ოლიმპიადაზე 1972 წელს ბადმინტონი პირველად იქნა წარდგენილი საჩვენებელი სპორტის სახეობად, რასაც 1979 წელს მოჰყვა სპორტული ლიცენზიების შემოღება და 1988 წელს სეულის ოლიმპიადაზე წარმატებით წარდგენის შემდეგ ბადმინტონი იქცა ოლიმპიური სახეობად. 1992 წელის ბარსელონის ოლიმპური თამაშებიდან მოყოლებული რეგულარულად იმართება ოლიმპიური შეჯიბრებები სპორტის ამ სახეების სხვადასხვა დისციპლინებში.
მოედანი
300px|thumb|right|ბადმინტონის მოედანი თამაში ტარდება სწორკუთხა მოედანზე (13,4X6,1 მ წყვილთა თამაშისათვის, 13,4X5,2 მ ერთეულებისათვის). მოედანს შუაზე ჰყოფს 1,55 მ სიმაღლის ბადე. თამაშის მიზანია ბურთი მიწას შეეხოს მოწინაააღმდეგის მოედანზე და არ დაეცეს საკუთარზე. ტექნიკითა და ტაქტიკით წააგავს ჩოგბურთს. თამაში 15 (ბავშვებისა და ქალებისათვის 11) ქულამდეა. შედგება 3 ან 5 პარტიისაგან. ბურთს აწვდიან დიაგონალურად, როდესაც ქულათა რიცხვი ნული ან ლუწია — მარჯვნიდან, როდესაც კენტია — მარცხნიდან. წყვილთა თამაშის დროს ბურთს პირველი აწვდის (წყვილში) მარჯვენა მოთამაშე და პარტნიორს ადგილს უცვლის ყოველი მოგებული ქულის შემდეგ.
ვოლანი ანუ ფრთიანი ბურთი
150px|thumb|left|ვოლანი ბატის ფრთებით
დღესდღეობით არსებობს ორი ტიპის ვოლანი:
ტურნირისთვის ორივე სახეობა ნებადართულია, მხოლოდ უნდა აკმაყოფილებდეს შემდეგ მოთხოვნებს:
თამაში
ბადმინტონის საერთაშორისო ფედერაცია 3 წელიწადში ერთხელ აწყობს მსოფლიო მასშტაბის შეჯიბრებას ტომასის თასზე (კაცებისათვის) და უბერის თასზე (ქალებისათვის). ყოველ წელს უიმბლდონში თამაშდება ღია პირველობა, რომელიც ფაქტობრივად მსოფლიო ჩემპიონატია. სსრკ-ში ბადმინტონი გავრცელდა 1954 წელს ჩინეთიდან, სადაც იგი იუმაოციუს სახელითაა ცნობილი. სსრ კავშირის პირველი ჩემპიონატი ჩატარდა თბილისში. საქართველოში პირველობა ტარდება 1964 წლიდან.
დისციპლინები
ბადმინტონში არსებობს 5 დიციპლინა:
ქულათა დათვლის წესები
თამაში ხდება ორ მოწინააღმდეგებს შორის, თითოეულ მხარეს წარმოადგენს ერთი (ერთეულებში) ან ორი (წყვილებში) მოთამაშე(ები).
მისი ხანგრლივობა, ახალი წესდების თანახმად, 21 (მაქსიმუმ 31) ქულამდე, გამონაკლისი 20:20-ზე ხდება თამაშის ავტომატურად გაგრძელება.
ინდონეზიის პრეზიდენტი
ინდონეზიის პრეზიდენტი — ინდონეზიის სახელმწიფოს მეთაური, რომელსაც პარლამენტი ირჩევს 5 წლის ვადით.
ბადმინტონი
ქულათა დათვლის ძველი წესები
2006 წლის მეორე ნახევრამდე გამოიყენებოდა შემდეგი წესები:
ინდონეზიის პრეზიდენტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდონეზია კატეგორია:აზიის ქვეყნების პრეზიდენტები *
ბადმინტონი
ქულათა დათვლის ძველი წესები
მამაკაცებში და წყვილებში თითოეული „სეტი“ 15-მდე, ხოლო ქალებში 11-მდეა, მაგრამ არსებობს გამონაკლისიც, კერძოდ ორი შემთხვევა, როცა 14:14 (შესაბამისად 10:10) მოწინააღმდეგები უნდა შეთანხმდნენ (ამ მოთხოვნის უფლება ენიჭება იმ მხარეს, რომელიც არ აწვდის მოცემულ შემთხვევაში):
ბადმინტონი საქართველოში
საქართველოში ბადმინტონი 1960-იანი წლების დასაწყისში შემოვიდა. სპორტის ამ სახეობის გავრცელებას ხელი შეუწყო 1963 წელს თბილისში გამართულმა სსრკ პირველმა ჩემპიონატმა, რომელსაც ერთი წლის შემდეგ საქართველოს პირველობა მოჰყვა. გარდა თბილისისა, ბადმინტონის ჯგუფები გაიხსნა ქუთაისში, ბათუმში, სოხუმში, რუსთავში, თელავში, გურჯაანსა და გაჩიანში. პირველი თაობის ბადმინტონისტებს შორის გამოირჩეოდნენ ძმები ანატოლი და ალექსანდრე დავიდოვები, ლევან ქურხაშვილი, ვლადიმერ ბორიაკი და დავით ასტახიშვილი. პირველი სპორტის ოსტატი გახდა იულია კონდრატიევა. 1980-იან წლებში საკავშირო და საერთაშორისო შეჯიბრებებში წარმატებით გამოდიოდა დავით კავილაძე, რომელმაც 1983 წელს სსრკ გუნდთან ერთად მეგობრობის საერთაშორისო ტურნირში გაიმარჯვა. საქართველოში ბადმინტონის განვითარებაში თავისი წვლილი შეიტანეს მწვრთნელებმა: გივი სამსონაძემ, ლევან ქურხაშვილმა, ანატოლი დავიდოვმა, ოთარ აბზიანიძემ, ვიქტორ მალიუტინმა და სხვებმა.
საქართველოს ბადმინტონის ფედერაცია
დაფუძნდა 1991 წლის 19 ივლისს. 1992 წლიდან ბადმინტონის საერთაშორისო ფედერაციისა (IBF) და ევროპის ბადმინტონის ასოციაციის (EBA) წევრია. პრეზიდენტები: პავლე ნონიკაშვილი (1991-1994), ირაკლი კავილაძე (1994-1996), ანატოლი დავიდოვი (1996-იდან).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სპორტის სახეობები
Pheidologeton dentiviris
Pheidologeton dentiviris — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pheidologeton-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
114
თარიღი უცნობია
*
დებციხის ეკლესია
დებციხის ეკლესია — ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩაჩუბეთში. მდებარეობს სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით, 3 კილომეტრზე, მდინარე თეძმის მარჯვენა ნაპირზე. თარიღდება IX-X საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია (8 X 5 მ), ნაგებია ლოდებით. დასავლეთ კედელი ამოყვანილია დაახლოებით 1,5 მეტრის სიმაღლის კედლის ტერასაზე. შესასვლელი სამხრეთიდან, კარიბჭიდან აქვს. ყოველ კედელში თითო სარკმელია. ეკლესიის სახურავი ორფერდაა, გადახურულია ბრტყელი ღარიანი კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გიგანტური პანდების ნაკრძალი
სიჩუანის გიგანტური პანდების ნაკრძალი (ჩინ. 四川大熊貓棲息地) — ნაკრძალი ჩინეთის პროვინცია სიჩუანში. აქ ბინადრობენ მაღალი საფრთხის ქვეშ მყოფი გიგანტური პანდების მსოფლიო რაოდენობის 30%, მიმდინარეობს მათი მოშენება გამრავლება. ტერიტორიის ფართობი 9245 კმ²-ია და მოიცავს შვიდ ნაკრძალსა და და ცხრა სამეცნიერო პარკს.
2006 წელს, იუნესკომ ნაკრძალი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩინეთში
ხაიდაროვო
ხაიდაროვო (Хәйҙәр; Хайдарово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვარის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 0 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ იაზიკოვოდან დაშორებულია 29 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბლაგოვარი, რომელიც დაშორებულია 13 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვარის რაიონის სოფლები
პაპარაცი (ჯგუფი)
პაპარაცი — ქართული როკ ჯგუფი, რომელიც 2004 წელს ჩამოყალიბდა და ერთი ალბომის გამოშვების შემდეგ დაიშალა. ჯგუფის სოლისტი და ლიდერი ახალგაზრდა მომღერალი სალომე კორკოტაშვილი იყო, რომელიც ჯგუფის მიერ შესრულებული უმრავლესი სიმღერების თანაავტორიც არის.
ჯგუფის ისტორია
ჯგუფის ჩამოყალიბება მაშინ გადაწყდა, როდესაც მომავალი ჯფუფის სამმა წევრმა გიორგი კიკნაველიძემ, შოთიკო შველიძემ და ნიკუშა მოწონელიძემ სალომე კორკოტაშვილი გაიცნეს, რომელსაც თავის მიერ მანამდე დაწერილი სიმღერისთვის აკომპანემენტი სჭირდებოდა. სიმღერის აწყობა წარმატებული აღმოჩნდა, რამაც ჯგუფს დაუდო სათავე. ბენდის სახელის ბევრი ვარიანტი განიხილებოდა, მათ შორის ტყემალიც, მაგრამ საბოლოოდ პაპარაცი აირჩა, თუმცა ჯგუფის წევრების განცხადებით ამ სახელში განსაკუთრებული არაფერი მოიაზრება. თავდაპირველ სახელწოდებებს შორის ყველაზე რეალურად '1 სექტემბერი' მოიაზრებოდა, თუმცა 2004 წლის 1 სექტემბერს, რუსეთის ქალაქ ბესლანში მომხდარი ტრაგედიის შემდეგ, ჯგუფის წევრებმა და პროდიუსერებმა ამ სახელწოდების გამოყენებაზე უარი თქვეს. პაპარაცის კონტრაქტი სტუდია "ქართულ ჩანაწერებთან" გააფორმა, და მათი პროდიუსერები აჩიკო გულედანი და გიორგი ასანიშვილი გახდნენ. მათ გამოშვებული აქვთ ერთი სტუდიური ალბომი გათენდა, გაიღვიძე!, რომელშიც ათი სიმღერა შევიდა. პაპარაცის სიმღერები ძირითადად პოპ-როკის სტილშია შესრულებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული პოპ-როკ ჯგუფები კატეგორია:2004 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
ტობანიერის განძი
ტობანიერის განძი — ვერცხლის მონეტების განძი, რომელიც აღმოჩენდა ვანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტობანიერში.
განძი აღმოჩნდა 1927 წელს. შემორჩენილია 215 ცალი, უმეტესობა (186 ცალი) ტრაპეზუნტის ასპერებია, რომლებიც მოჭრილია იმპერატორების იოანე I-ის (1235-1238 წწ.), მანუელ I-ის (1238-1263 წწ.), იოანე II-ისა (1280-1297 წწ) და ალექსი II-ის (1297 წ.) მიერ. განძის 27 მონეტა განეკუთვნება ე.წ. კირმანეულის კატეგორიას, რომლის ემისია დასავლეთ საქართველოში წარმოებდა. 1 მონეტა სელჩუკურია (1232/1233), 1 — ჰულაგუიანთა (1281/1282). განძი ჩაფლული უნდა იყოს XIII-XIV საუკუნეების მიჯნაზე. დაცულია ქუთაისის სახელმწიფო მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოში აღმოჩენილი განძები კატეგორია:ვანის მუნიციპალიტეტი
ომაინიანი
ომაინიანი (ან ომანიანი) — ვეხისტყაოსნის გაგრძელებათა გაგრძელება. მისი ავტორის მიხედვით, ომაინის ამბავი „ზედ მიებმის ამბავსა ვეფხისტყაოსნისასა“.
ნაფარეულის მევენახეობის საბჭოთა მეურნეობა
ნაფარეულის მევენახეობის საბჭოთა მეურნეობა — ყოფილი ნაფარეულის მეურნეობა, რომელიც შეიქმნა 1921 წელს ერთ-ერთი საუფლისწულო მამულის ბაზაზე. ნაფარეულის, წინანდლის, მუკუზნის, ვაზისუბნის მამულები ასი წლის წინათ ეკუთვნოდა ა. ჭავჭავაძეს, რომელსაც მილიონი მანეთის ბანკის სესხი აუღია და მთლიანად ამ მამულების განვითარებისათვის მოუხმარებია. ნაფარეულის მევენახეობის საბჭოთა მეურნეობის ძირითადი მიმართულება იყო მევენახეობა. დამხმარე დარგები იყო მეხილეობა, მეცხოველეობა და მემინდვრეობა. ნაფარეულის მეურნეობა ნაფარეულის მევენახეობის საბჭოთა მეურნეობად გადაკეთდა 1921 წელს, საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ. 1953 წელს მეურნეობას გადაეცა 120 ჰა ტერიტორია, დაიწყეს ვენახების გაშენება. 1957 წელს მეურნეობას შეუერთდა მ. ცხაკაიას სახელობის კოლმეურნეობა. ამის შემდეგ მისი ფართობი მოსახლეობის საკარმიდამო ნაკვეთების (198 ჰა) ჩათვლით 2220 ჰა-მდე გაიზარდა. სოფლის მეურნეობის სავარგულებს ეჭირა 1540 ჰა, აქედან ვაზის კულტურას – 1247 ჰა. მეურნეობას ჰქონდა ბაგა-ბაღი, საბავშვო ბაღი, კულტსახლი, რადიოკვანძი, ფოსტა-ტელეგრაფის კანტორა, სამკითხველო, აბანო, მუშათა სასადილო, საბინაო ფონდი.
ომაინიანი
სიუჟეტი
ტარიელს ეყოლა ვაჟიშვილი, რომელსაც დაარქვეს სარიდანი. სარიდანმა ცოლად შეირთო ავთანდილის ასული. ამ შეუღლების შედეგად დაიბადა ომაინი, რომელიც უხვად იყო შემკობილი ვაჟკაცური თვისებებით.
ნაფარეულის მევენახეობის საბჭოთა მეურნეობა
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის საბჭოთა მეურნეობები
ომაინიანი
სიუჟეტი
ომაინმა ზღვათა მეფის შვილისგან გაიგო მისრეთის ხელმწიფის ქალიშვილის ბურნე-მელიქის მშვენიერების შესახებ და გამიჯნურდა. სხვადასხვა დაბრკოლებათა დაძლევისა და დიდი ძებნის შემდეგ მან ცოლად შეირთო ბურნე-მელიქი. მან ასევე მრავალ სასახელო ბრძოლაში გაიმარჯვა. დაამარცხა ბურნე-მელიქის ხელის მთხოვნელი ზავარ ფალავანი, მეტოქე მისი; მოკლა თეთრი დევი, როსტომის მიერ მოკლული თეთრი დევის შთამომავალი, და ორი საშინელი ბაბრი; „მარჯვენა ხელი მოჰკვეთა“ ბუმბერაზ ჭაბუკ ყარაქოილს. ხელმეორედ გამიჯნურდა და მეორე ცოლად შეირთო „ბალხი-ბუხარის ხელმწიფის ასული“. უკვე სახელგანთქმული ომაინის სახელი ყველა ქვეყნის მეფეთა, დიდებულთა და ბუმბერაზთა მოწიწებას იწვევდა.
ომაინის სანახავად ინდოეთში ჩავიდნენ სპარსთა მეფე ანუშრევანი და „ურუმთ ხელმწიფე დიდი კეისარი“. ერთად მოიყარეს თავი ხუთმა ხელმწიფემ: კეისარი, ანუშრევანი, ინდოეთის მეფე სარიდანი, ბალხი-ბუხარის ხელმწიფე და ომაინ სარიდანის ძე, რის შემდეგაც დამეგობრდნენ ისინი. სანაქებო ლხინი გადაიხადეს, საამოდ გაატარეს დრო. და დადგა გაყრის სამწუხარო ჟამიც. ბოლოს, ავტორი დასძენს: „აწე რაზომცა ამა დიდთა ხელმწიფეთა პირველად ერთად ყოფნით გაიხარეს, ბოლოს გაყრამ ესრედვე დააჭმუნვა“.
განხილვა
ომაინიანს წინ უძღვის ოცდახუთ სტროფიანი შესავალი და მთავრდება ერთ სტროფიანი ეპილოგით. ეპილოგში ავტორი აღნიშნავს, რომ ფირდაუსტმა ღირსეულად შეამკო როსტომი, „ტარიელისთვის რუსთველსა უშვენის ნაუბარია“, თვითონ კი — „მე მათ საფერად ვერა ვთქვი, ამად ვარ საგმობარიო“. შესავალი აგებულია ვეხისტყაოსნის პროლოგის მსგავსად. აქ ავტორი იხსენებს როსტომიანის ამბებს და შენიშნავს: „ქაიხოსროვის შედეგად შაჰ-აბაზ ერანს მჯდომია, უცხო დაიპყრა ქვეყანა, ერან-თურანის ზომია“. მაშასადამე ავტორი შაჰ-აბასის (1587-1629) თანამედროვე ყოფილა. ომანიანი შეთხზულია შაჰ-აბასის სიცოცხლის პერიოდში. ომანიანის ავტორის შესახებ ცნობებს გვაწვდის არჩილ II:
არჩილის დამოწმებული ტექსტის მიხედვით, ომაინიანი შეუთხზავს ვინმე ქაიხოსროს. ეს ქაიხოსრო უნდა იყოს ქაიხოსრო ომანის ძე ჩოლოყაშვილი, რომელიც თეიმურაზ პირველმა სიკვდილით დასაჯა დაახლოებით 1614 წელს. ომანიანის შექმნის თარიღი ვერ გადმოსცდება XVII საუკუნის პირველ მეხუთედს.
არჩილი დადებითად ახასიათებს პოემის მხატვრულ მხარეს: კარგად რამ უთქვამს, მის გამო არა ვსთქვი მისი ზიანიო, ამბობს ქაიხოსროზე. ქაიხოსრო რუსთაველის ეპიგონი პოეტია. იგი ბაძავს მას ლექსიკაში, ფრაზეოლოგიაში, მხატვრულ ხერხებში, სიუჟეტურ დეტალებში, სენტენციებში, აფორიზმებში და ა.შ. ქაიხოსრო ამირანდარეჯანიანისა და როსტომიანის ძლიერ გავლენასაც განიცდის. მთელი თხზულება სამიჯნურო-სადევგმირო მოთხრობათა ტყვეობაშია და ზღაპრულ-ფანტასტიკურ სიტუაციებზეა აგებული. ამირანდარეჯანიანის მსგავსად, პოემაში განვითარებულია მრავალცოლიანობის პრინციპი, რაც უცხოა ქართული ზნეობრივი კულტურისათვის. ძალიან პრიმიტიულია ქაიხოსროს წარმოდგენები აღმოსავლეთის გეოგრაფიასა და ხალხთა ისტორიაზე. მაგალითად, ბალხი-ბუხარის ხელმწიფე, ომაინის სიმამრი, ხან თურქესტანის მეფედაა გამოცხადებული, ხან თურანის მბრძანებლად, ხანაც ხაყანჩინად, ან ხაყანჩინელად.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ლიტერატურა
პანსლავიზმი
პანსლავიზმი (სრულიად სლავური მოძრაობა) — ერთ-ერთი პან-მოძრაობა. იგი შეიქმნა XIX საუკუნეში და წარმოადგენს რომანტიკული ნაციონალიზმის ერთ-ერთ გამოვლინებას. პანსლავიზმის მიზანი იყო სლავი ხალხების კულტურული, რელიგიური და პოლიტიკური ერთიანობა ევროპაში.
XX საუკუნის პანსლავისტური მოძრაობის შედეგია ჩეხოსლოვაკიისა და იუგოსლავიის წარმოშობა. ამ სახელმწიფოთა დაშლის შემდეგ გაჩნდა ეჭვი, რომ პანსლავიზმი, როგორც პოლიტიკური მოძრაობა ვერ შედგა.
მიზნები
პანსლავიზმი ჩაისახა რომანტიზმის იდეების საფუძველზე (რომანტიზმი კი, როგორც ცნობილია, განმანათლებლობისა და რაციონალიზმის საპირისპირო მიმდინარეობა იყო). შესაბამისად პოლიტიკური ერთიანობა და სუვერენიტეტი გაიგივებული იყო რასობრივ ჰომოგენურობასთან.
საკითხი სლავური სახელმწიფოს საზღვრების შესახებ ცხარე კამათის საგანი იყო, განსაკუთრებით კი დიდ დაპირისპირებას იწვევდა კითხვა იმის შესახებ, უნდა მოეცვა თუ არა ამ სლავურ სახელმწიფოსა თუ სლავთა ერთიან კავშირს რუსეთი. ეს მსჯელობები თავისი ხასიათით მეტად წააგავდა გერმანულენოვან სივრცეში 1871 წლიდან დაწყებულ დისკუსიებს დიდი და მცირე იმპერიის შექმნის შესახებ, სადაც დეკლარირებული იყო იდეა პრუსიის განსაკუთრებულ ადგილზე. არსებული იდეები პირდაპირ გადატანილი იქნა რუსულ ნაციონალისტურ იდეოლოგიაში რუსთა განსაკუთრებული მისიის შესახებ ერთ-ერთ მთავარ პოსტულატად. მსგავსი იდეოლოგია ბალკანეთშიც შეიქმნა სერბეთის განსაკუთრებული როლის შესახებ.
წარმოშობა და ლიტერატურული პანსლავიზმი
ჯერ კიდევ XVII საუკუნეში რუსეთში იმოგზაურა ხორვატმა საზოგადო მოღვაწემ იურაი კრიჟანიჩმა (Juraj Križanić), რომელმაც შექმნა მთელი რიგი წიგნებისა პოლიტიკურ, თეოლოგიურ, ლინგვისტურ და საისტორიო თემებზე. თავის ნაწერებში იგი მოუწოდებდა სრულიად რუსეთის მეთაურობით სლავთა გაერთიანებისაკენ.
ზირთის წმინდა გიორგის ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია (6 X 3 მ), ნაგებია რიყისა და კლდის ქვით. დაზიანებულია. შესასვლელი სამხრეთიდანაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მალაბარი
ლიტერატურა
კატეგორია:ინდოეთის გეოგრაფია
Malankara Malabar Malabar മലബാര്‍ ജില്ല Malabar Малабар Malabar 马拉巴尔
ვასილ ჩიტაძე
მინი|ვასილ ჩიტაძე ვასილ ჩიტაძე (დ. 14 ოქტომბერი, 1901, კიევი — გ. 9 იანვარი, 1937, თბილისი) — ქართველი მეტალურგი, საქართველოში მეტალურგიული წარმოების ერთ-ერთი ფუძემდებელი. გიორგი ნიკოლაძის მოწაფე. გამოჩენილი ქართველი პედაგოგისა და საზოგადო მოღვაწის შიო ჩიტაძის შვილი.
ბიოგრაფია
დაიბადა შიო ჩიტაძისა და უსტინა შჩერბანი-ჩიტაძის ოჯახშიმ, კიევში, 1901 წლის 14 ოქტომბერს. მისი მამა, მე-2 სათავადაზნაურო გიმნაზიის ინსპექტორი, 1906 წელს გიმნაზიის შენობაშივე მოკლეს, რის შემდეგაც დედამ თავი მოიკლა და ობლები — ვასილი და მისი ძმა მამიდამ აღზარდა.
გორის სასულიერო სკოლის დამთავრების შემდეგ (1919), ექვთიმე თაყაიშვილის რეკომენდაციით, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობამ ვასილ ჩიტაძე სასწავლებლად გააგზავნა ქ. გრენობლში (საფრანგეთი). 1928 წელს დაამთავრა გრენობლის უნივერსიტეტის ელექტრო-ქიმიური და ელექტრო-მეტალურგიული ფაკულტეტები. დამთავრებისთანავე მუშაობა დაიწყო იქვე, რეიპერის მეტალურგიულ ქარხანაში. საქართველოში დაბრუნდა 1931 წელს, სწორედ იმ დროს, როცა ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხნის ასაგებად შეიქმნა „საპროექტო ბიურო“ და ქარხნის დასაპროექტებლად მოწვეული იქნა გერმანული ფირმა „სიმენს-ჰალსკე“. ზესტაფონის ქარხნის მშენებლობა დამთავრდა 1933 წელს და სამშობლოში დაბრუნებული დაინიშნა ქარხნის №1 სადნობი საამქროს უფროსად. ვ. ჩიტაძე არის ჭიათურის მაღალხარისხოვანი მანგანუმის გამოყენებით შექმნილი ფეროშენადნობის უნიკალური რეცეპტის ავტორი, მან შესწორება შეიტანა ფირმა „სიმენსის“ მიერ დაპროექტებულ ელექტროღუმელების მუშაობაში, მოაწყო სპეციალური მაცივარი, რამაც მნიშვნელოვნად გააუმჯობესა ფეროშენადნობთა მიღების ტექნოლოგია.
დააპატიმრეს ზესტაფონში, 1937 წლის 29 ივნისს. 1937 წლის 9 ნოემბერს შედგა შინსახკომის „სამეულის სხდომა“, რომელმაც განუსაზღვრა მუხლები 58-1ბ (სამშობლოს ღალატი), 58-7 (ძირგამომთხრელი საქმიანობა), 58-8 (ტერორიზმი), 58-9 (კომუნიკაციების კონტრრევოლუციური მიზნით განადგურება ან დაზიანება), 58-11 (ორგანიზებული მოქმედება ხელისუფლების დასამხობად). ბრალად დასდეს რომ გადაბირებული იყო საფრანგეთში ქართული ნაციონალ-სოციალისტური ემიგრაციის ხელმძღვანელის სპირიდონ კედიას მიერ. სსრკ-ში შემოგზავნილი იყო დივერსიულ-ჯაშუშური საქმიანობის განსახორციელებლად. გახდა კონტრრევოლუციურ-ტროცკისტული, ტერორისტულ-ჯაშუშური და დივერსიულ-მავნებლური ორგანიზაციის წევრი ფეროშენადნობთა ქარხნაში, სადაც ეწეოდა დივერსიულ საქმიანობას. ინფორმირებული იყო და მიიღო დირექტივა კონტრრევოლუციური ორგანიზაციისგან ტერორის განხორციელების შესახებ. ეწეოდა ჯაშუშურ საქმიანობას გერმანიის დაზვერვის სასარგებლოდ. ვასილ ჩიტაძეს მიესაჯა სასჯელის უმაღლესი ზომა — დახვრეტა და პირადი ქონების კონფისკაცია, რაც აღასრულეს 1937 წლის 10 ნოემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 14 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ქართველი მეტალურგები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები
ელიზაბეტ ბატორი
ეჩედის გრაფინია ელიზაბეტ ბატორი ან ეჩედის ერჟებეტ ბათორი-ნადაშდი (ecsedi Báthory Erzsébet (-Nádasdy)) ან ალჟბეტა ბატოროვა-ნადაშდი (Alžbeta Bátoriová-Nádašdy) (დ. 17 აგვისტო, 1560 — გ. 21 აგვისტო, 1614) — ბატორების ოჯახის გრაფინია. იგი ისტორიაში შესულია როგორც ყველაზე სასტიკი სერიული მკვლელი, სისხლიანი გრაფინია, სისხლიანი ლედი.
მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, ელიზაბეტი მის ოთხ მოსამსახურესთან ერთად დამნაშავედ ცნეს ასობით გოგონასა და ახალგაზრდა ქალების მკვლელობისთვის. ჯამში მათი რაოდენობა 600-მდეა, თუმცა რაოდენობა, რისთვისაც ისინი გაასამართლეს იყო 80. 1610 წელს ის დაატყვევეს თავისივე სასახლეში, სადაც სიცოცხლის უკანასკნელი 4 წელი გაატარა.
მოგვიანებით, უნგრული პროზა მას მოიხსენიებდა როგორც სისხლისმსმელ გრაფინიას. მწერლობაზე დაყრდნობით იგი ქალიშვილების სისხლს სვამდა და საბანაოდ იყენებდა, რომ ახალგაზრდობა შეენარჩუნებინა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1560 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1614 კატეგორია:უნგრეთის ისტორია კატეგორია:სლოვაკეთის ისტორია