cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მილნა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ვულკანები
ქალი პრეზიდენტების სია
1974 წლის 1 ივლისს არგენტინის, რესპუბლიკური მმართველობის ქვეყნის, აღმასრულებელი ხელისუფლების სათავეში პირველად ქალბატონი მოვიდა, ხოლო 1980 წელს ჩრდილოეთ ევროპის კუნძულოვან სახელმწიფო ისლანდიაში, მსოფლიოს ისტორიაში პირველად, საპრეზიდენტო არჩევნებში გაიმარჯვა ქალბატონმა, ეს იყო ვიგდის ფინბოგადოტირი, რომელიც კიდევ სამჯერ აირჩიეს აღნიშნულ თანამდებობაზე 1984, 1988 და 1992 წლებში.
სია
აქ წარმოდგენილია რესპუბლიკური მმართველობის ქვეყნების ქალი პრეზიდენტების სია.
სქოლიო
*
29 აპრილი
29 აპრილი — გრიგორიანული კალენდრის მე–119 დღე (ნაკიან წლებში - 120–ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 246 დღე.
იხილეთ აგრეთვე
სხვა თვეები
0429
ურუკარა
ურუკარა (Urucará) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონესის მეზორეგიონს.
2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 019 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 27 904.858 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.61 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამაზონასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ფუძისაკი
ფუძისაკი (藤崎町) — დასახლება იაპონიაში, რომელიც მდებარეობს აომორი პრეფექტურაში, მინამიცუგარუ მაზრში.
გეოგრაფიული მდებარეობა
დასახლება განთავსებულია კუნძულზე ჰონსიუ. დასახლებული პუნქტი მდებარეობს აომორი პრეფექტურაში, ტოჰოკუს რეგიონში. მას ესაზღვრება ქალაქები აომორი, კუროისი, ჰიროსაკი, დასახლება იტაიანაგი, სოფელი ინაკადატე.
მოსახლეობა
დასახლების მოსახლეობა შეადგენს, ხოლო სიმჭიდროვე —  ადამიანი/კმ².
ზღვის ბალახი
ზღვის ბალახი, ზოსტერა (Zostera) — ზღვის მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი ზოსტერასებრთა ოჯახისა. მხოხავფესურიანი მცენარეა. გაბრტყელებული ღეროები და ვიწრო ხაზური ფოთლები აქვს.
10-მდე სახეობა გავრცელებულია სუბტროპუკულ, ზომიერ, სუბარქტიკულ და სუბანტრაქტიკულ ზღვებში. ზღვისპირა ზოლის სილიან და ლამიან ფსკერზე ხშირად ქმნიან ვრცელ შალდამებს.
საქართველოში 1 სახეობა იზრდება. ზღვის ბალახის (ძირითადად Zosterra marina-ს) გამხმარ ფოთლებს იყენებენ ლეიბებისა და ავეჯის დასატენად, ზოგჯერ — სასუქად და საშენი მასალის დასამზადებლადაც.
ლიტერატურა
კატეგორია:ზოსტერასებრნი
ფილიპ კოტლერი
thumb|300px|right|ფილიპ კოტლერი ფილიპ კოტლერი (დ. 27 მაისი 1931, ჩიკაგო) — S.C Johnson & Son-ის პროფესორია საერთაშორისო მარკეტინგში კელოგის მენეჯმენტის სკოლაში ჩრდილოდასავლეთის უნივერსიტეტთან. ის დასახელებულ იქნა ყველა დროის #4 მენეჯმენტის გურუდ ფაინენშალ ტაიმსის მიერ (ჯეკ უელშის, ბილ გეიტსის და პიტერ დრაკერის შემდეგ). ევროპის მენეჯმენტის ცენტრის მიერ ის ასევე გამოხადდა, როგორც "მსოფლიოში ყველაზე მოწინავე ექსპერტი მარკეტინგის სტრატეგიული პრაქტიკის ქონაში". კოტლერი მიჩნეულია სოციალური მარკეტინგის ერთ-ერთ პიონერად.
დოქ. კოტლერი ავტორია მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ავტორიტეტული სასწავლო წიგნისა მარკეტინგის შესახებ: Marketing Management (მარკეტინგის მენეჯმენტი), რომელიც ამჟამად მე-12 გამოცემითაა. ის ასევე მრავალი სახელგანთქმული წიგნის ავტორი და თანაავტორია, როგორებიცაა: Kotler on Marketing, Lateral Marketing, Strategic Marketing for Non-Profits, Marketing from A to Z, The 10 Deathly Marketing Sins, Marketing Moves, Marketing Places, The Marketing of Nations, და Social Marketing.
გარდა ამისა, დოქ. კოტლერმა ას სტატიაზე მეტი გამოაქვეყნა მოწინავე ჟურნალებში, მათ შორისაა, The Harvard Business Review, Sloan Management Review, Business Horizons, California Management Review, და The Journal of Marketing. მის ჯილდოებს შორისაა: წლის მარკეტინის გამორჩეული განმანათლებელი, ამერიკული მარკეტინგის ასოციაციის მიერ მინიჭებული ჯილდო; და წლის მარკეტერი Sales and Marketing Executives International (SMEI)-ის მიერ მინიჭებული ჯილდო.
კალიგრამი
კალიგრამი — ლექსი, რომლის გრაფიკული წყობა ფურცელზე ქმნის ნახატის ფორმას. ეს უკანასკნელი ხშირ შემთხვევაში ტექსტის სიუჟეტთან არის დაკავშირებული, მაგრამ ზოგჯერ მისი საპირისპიროცაა. ტერმინი შემოიტანა გიიომ აპოლინერმა (ორი ტერმინის - „კალიგრაფია“ და „იდეოგრამა“ - შერწყმით) და მანვე განავითარა თავის შემოქმედებაში. ეტიმოლოგიურად ეს სიტყვა ნიშნავს „ლამაზ ნაწერს“: ბერძნული ზედსართავი kali (ლამაზი) და არსებითი სახელი gramma (წერილობითი ნიშანი). ხშირად ამ ფორმას გრაფიკულ პოეზიადაც მოიხსენიებენ.
ფილიპ კოტლერი
თავის საკონსულტაციო ფირმის, The Kotler Marketing Group (KMG) მეშვეობით, დოკ. კოტლერს მრავალი ძირითდი ამერიკული და უცხოური კომპანიებისთვის გაუწევია კონსულტირება მათ შორისაა - IBM, Michelin, Bank of America, General Electric, Honeywell, და Motorola - მარკეტინგული სტრატეგიის და დაგეგმარების, მარკეტინგული ორგანიზების და საერთაშორისო მარკეტინგის სფეროებში.
Myopias concava
Myopias concava — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Myopias-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
ფილიპ კოტლერი
ის მუდმივად მართავს სემინარებს მარკეტინგის მოწინავე კონცებციებზე და მათში მომხდარ ბოლო ცვლილებეზე ამერიკული, ევროპული და აზიური კომპანიებისა და ორგანიზაციებისთვის. ასევე მონაწილეობს KMG-ს კლიენტების პროექტებზე.
Myopias concava
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
კალიგრამი
კატეგორია:ლიტერატურული ჟანრები კატეგორია:ლირიკული ფორმები კატეგორია:კალიგრაფია
ფილიპ კოტლერი
ფილიპ კოტლერის წიგნები (ქრონოლოიურად)
კატეგორია:დაბადებული  27 მაისი კატეგორია:დაბადებული  1931
გიორგი სააკაძე
გიორგი სიაუშის ძე სააკაძე, დიდი მოურავი (დ. დაახლ. 1580, სოფ. ფელი — გ. 3 ოქტომბერი, 1629, ალეპო) — საქართველოს პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, მხედართმთავარი და სამხედრო სტრატეგი.
სააკაძის წინაპრები
სააკაძის წინაპრები სამეფო აზნაურები იყვნენ და თეძმის ხეობაში ჰქონდათ ფეოდალური სამფლობელო, რომლის ცენტრი იყო სოფ. ნოსტე. იქ ჰქონდა სასახლე ციხე-კოშკით და კარის ეკლესია, სოფელ ერთაწმინდას კი - საგვარეულო მონასტერი. სააკაძის სამფლობელოში 40-მდე სოფელი შედიოდა იქ მცხოვრები ყმა გლეხებითა და მსახურებით (რომელთა ნაწილი შემდეგ გააზნაურდა).
სააკაძეთა გაძლიერება მეფისადმი ერთგულების გზით ხორციელდება. გიორგი სააკაძის მამა სიაუში, ბიძები – ზეშთაელი, ზურაბი და ივანე დაახლოებულნი არიან სამეფო კართან და თავდადებით ემსახურებიან სიმონ I დიდს. გივი ჯამბურიას ცნობით: „1569-1578 წლებში სიმონის მეუღლე, დედოფალი ნესტან-დარეჯანი „ერთგულსა ყმასა და თავდადებით ნამსახურ სააკაძეს გიორგის შვილს ზეშთაელს” წყალობად აძლევს ქალაქ გორში ერთ კომლ ვაჭარს თავისი მამულით.“
ბიოგრაფია
გიორგი სააკაძეს იმ დროისთვის შესაფერისი განათლება ჰქონდა მიღებული. იცოდა სპარსული და თურქული ენები. გამოირჩეოდა სამხედრო საქმის დიდი ცოდნითა და ორგანიზატორული ნიჭით. სამოღვაწეო ასპარეზზე გამოვიდა XVI საუკუნის 90-იან წლებში, სიმონ I-თან ერთად იბრძოდა ოსმალო დამპყრობლების წინააღმდეგ. 1600-1606 გიორგი X-ის თანამებრძოლი იყო. სააკაძის სამხედრო და სახელმწიფოებრივი ნიჭი წარმოჩნდა ლუარსაბ II-ის მეფობაში. ამ დროს იგი თბილისის (1608-იდან), ცხინვალისა და დვალეთის მოურავი იყო. შინაფეოდალური ბრძოლების აღკვეთა და თავადების ალაგმვა, ე.წ. „ბატონყმური რიგის“ დაცვა, ცენტრალური ხელისუფლების გაძლიერება, საქართველოს გაერთიანებაზე ზრუნვა სააკაძის მოღვაწეობის მთავარ მიზანს შეადგენდა. ამ საქმეში მას მხარს უჭერდა აზნაურობა და ზოგიერთი თავადი, რომელთაც სააკაძის „მოკიდებული კაცნი“ (სააკაძის დასი ან „პარტია“) ეწოდებოდა. მასვე ეხმარებოდნენ ვაჭარ-ხელოსნები და ნაწილობრივ გლეხობაც.
სააკაძემ ქართლის მეფეს დაუმორჩილა გამდგარი მთიელები და მათ შორის ოსები და დვალები. დიდი ფეოდალი, არაგვის ერისთავი ნუგზარი თავისთავად შეიქმნა მეფის ერთგული, რადგან გიორგის სიმამრი იყო. შესუსტდა ფეოდალთა ანარქია. სააკაძემ ყურადღება მიაქცია ქვეყნის შენებასაც, ხელი შეუწყო ომიანობის დროს მიმოფანტული მოსახლეობის უკან, ფუძეზე დაბრუნებას. ამას კი მოჰყვა ქვეყნის ეკონომიკური მოღონიერება, რაც თავისთავად გადაიზრდებოდა ქვეყნის სამხედრო და პოლიტიკურ ძლიერებაში. პლატონ იოსელიანის ცნობით, გიორგი სააკაძემ ცხინვალსა და თბილისში ციხეები შეაკეთა და დვალეთის მთებში ახალი სიმაგრეები ააგო.
სააკაძის დასი საკმაოდ ძლიერი პოლიტიკური დაჯგუფება იყო 1608-1612 წლებში. ამას ხელი შეუწყო იმანაც, რომ ლუარსაბ II-მ ცოლად შეირთო სააკაძის და (1611), სააკაძემ და მისმა მომხრეებმა შეძლეს ცენტრალური ხელისუფლების ერთგვარი განმტკიცება და ქართლის თავდაცვისუნარიანობის აღდგენა, რამაც განაპირობა ქართლის გამარჯვება ტაშისკარის ბრძოლაში (1609).
ტაშისკარის ბრძოლა
1609 წლის ივნისში ქართლში ოსმალთა დიდი არმია შემოიჭრა, ქართული წყაროები მათ „თათარხანის ჯარსა“ და „მგლის ტყაოსნებს“ უწოდებენ. ჯარი სათარეშოდ იყო შემოსული და როგორც ჩანს, მტერმა იცოდა მეფის ადგილსამყოფელი. მათი მიზანი იყო ხელთ ეგდოთ ქართლის მეფე ლუარსაბი, რომელიც ცხირეთში იმყოფებოდა და გაეპარტახებინათ უპატრონოდ დარჩენილი ქვეყანა. მტერს მეგზური დასჭირდა – კველთაში ერთი მღვდელი დაიჭირა და მეგზურობა უბრძანა. ბერი თევდორე უმამაცესი გმირი აღმოჩნდა. მას მყარად ჰქონდა გააზრებული თუ რას ნიშნავდა მეფის დატყვევება, გადაწყვიტა საკუთარი სიცოცხლის ფასად ეხსნა ლუარსაბი და სულ სხვა გზით წაიყვანა ოსმალები, გოსტიბიდან ერთაწმინდის გავლით სოფელ ქვენადრისაკენ. მტერი დიდი მანძილით დაშორდა ცხირეთს. როდესაც ოსმალები მიუხვდნენ თევდორე ბერს ტყუილს წამების შემდეგ თავი მოჰკვეთეს.
ცხირეთში მდგარ მეფეს სულ რამდენიმე კაციღა ახლდა. სიტუაცია გადამწყვეტ მოქმედებას ითხოვდა და სააკაძეს შეეძლო ვითარების სასიკეთოდ შემობრუნება. „მაშინ მოახსენა მოურავმან მეფესა, ვითარმედ: „ნუ აჩქარდებითო და ვნახოთ ღმერთმა რა მოახდინოსო“, რამეთუ იყო ესე მოურავი კაცი გულსრული და კარგი სარდალი, ჭკვიანი და გონიერი.“ – ბერი ეგნატაშვილი. სააკაძის რჩევით მეფე ცხირეთში გამაგრდა, თვითონ კი ახლომახლო სოფლებში, უპირველესად კავთისხევში შეკრიბა სახელდახელოდ ორასი კაცი, ყოველმხრივ აფრინა შიკრიკები ჯარის მოსახმობად, ირანის გარნიზონიც დაიბარა თბილისიდან, ხოლო თვითონ ზაზა ციციშვილთან ერთად ამ ორასი კაცით ეკვეთა მტერს სხერტის ჭალაში. გააფთრებული ბრძოლა ქართველთა გამარჯვებით დამთავრდა. მტერი მტკვრისაკენ უკუიქცა. თურქების მოზრდილი ჯარი ქართველების „გულსრული“ სარდლის წყალობით მწარედ დამარცხდა. ზაზა ციციშვილმა ერთ ფაშას თავიც კი მოჰკვეთა, როგორც ჩანს, სააკაძის მიერ წარმოებული ბრძოლის ორგანიზაცია სწორედ მტრის დაბნევა-დათრგუნვას ითვალისწინებდა.მრავალრიცხოვანი და ძლიერი მტერი ქართლში იდგა, შუაგულში და გორისაკენ ჰქონდა გეზი აღებული. ერთი მხრივ, მტრის დევნა დაისახა მიზნად სააკაძემ, მეორე მხრივ, გზავნის შიკრიკებს და მოუწოდებს მოლაშქრეებს.
მონტესუმა I
მინი|150პქ|მონტესუმა I „დიდი“ მონტესუმა I იგივე მონტეკუჰსომა ილჰუიკამინა (Montecuhzoma Ilhuicamina; „ის ვინც თავისი მრისხანებით მბრძანებლობს და ცაში ისვრის“; დ. 1390, ტენოჩტიტლანი, მექსიკა — გ. 1469, იქვე) — აცტეკთა ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ტლატოანი 1440-1469 წლებში.
გიორგი სააკაძე
ტაშისკარის ბრძოლა
მეფე ლუარსაბ და მოურავი გიორგი სააკაძე სოფელ ახალდაბასთან მივიდნენ, მოითათბირეს და გადაწყვიტეს თურქების დევნა მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირით კი აღარ განეგრძოთ, არამედ ფონით მეორე მხარეზე გადასულიყვნენ, შემოევლოთ მტრისათვის და შეერთებოდნენ შიდა ქართლიდან მომავალ ჯარებს, მტკიცედ დამდგარიყვნენ სურამთან და ამგვარად ჩაეკეტათ მტრისათვის ბორჯომის მთავარი გასასვლელი - თურქეთში მიმავალი ერთადერთი გზა – პლატონ იოსელიანი.
მონტესუმა I
ბიოგრაფია
იგი იცკოატლის ძმისშვილი და ჩიმალპოპოკას და ტლაკაელელის ძმა იყო. მისი თაოსნობით შეიკრა სამხედრო ალიანსი ტლაკოპანთან სა ტეხკოკოსთან, რის შედეგადაც აცტეკებმა დიდი ტერიტორია დაიპყრეს. მათი სახელმწიფოს საზღვარმა პირველად მექსიკის ყურეს მიაღწია. მონტესუმამ მოახერხა ჩალკოს, ჰუასტეკებისა და ტოტონაკების დამორჩილება.
გიორგი სააკაძე
ტაშისკარის ბრძოლა
მტერი ტაშისკარის ბოლოს გავიდა. ახლა საჭირო გახდა, მტკვრის გადალახვა, რათა გზა მოეჭრა ოსმალთათვის, მტკვრის გადალახვა წარმატებით დასრულდა და ქართველთა ჯარები შეერთდნენ, რომლებიც მოვიდნენ ყველა კუთხიდან სააკაძის დამსახურებით. ლუარსაბ მეფე მთლიანად ენდობოდა მოურავს. თათბირზე ბევრი აზრი გამოითქვა, მაგრამ „მაშინ განზრახითა მოურავისათა შემოუსხნეს მეთოფენი თხრილსა და თვით ცხენოსანნი მივიდნენ განთიად მინდორსა ზედა, ეკვეთნენ ფიცხდლად და იქმნა ბრძოლა ძლიერი“
მონტესუმა I
ბიოგრაფია
მისი მმართველობის დროს აცტეკებში დაინერგა ყვავილების ომის ტრადიცია და აშენდა ორმაგი აკვედუკი ჩაპულტეპეკიდან ტენოჩტიტლანისაკენ.
გიორგი სააკაძე
ტაშისკარის ბრძოლა
''„ამ ომსა შინა მხნედ გამოჩნდნენ მეფე ლუარსაბ და უმეტეს მოურავი. მისცათ ღმერთმან ძლევა და მოსწყვიტენ ურიცხვი და ივლტვოდნენ თათარნი, რამეთუ მოსაკიდელთა დედანიცა მესამე დღემდე გამოიყვანდნენ ტყიდან თათართა, განაშიშვლიან და განუტევიან“'' – ვახუშტი ბაგრატიონი.
მონტესუმა I
ლიტერატურა
კატეგორია:აცტეკების მბრძანებლები კატეგორია:დაბადებული 1390 კატეგორია:გარდაცვლილი 1469
გიორგი სააკაძე
წავკისის ტრაგედია
სააკაძესა და მის მომხრეებს ძლიერი მოწინააღმდეგე ჰყავდათ დიდ თავადთა მრავალრიცხოვანი ჯგუფის სახით, რომელსაც ფარსადან ციციშვილი და შადიმან ბარათაშვილი ხელმძღვანელობდნენ. ფეოდალური კლასის შიგნით, მის რეაქციულ და პროგრესულ ფრთას შორის ბრძოლაში სააკაძე პროგრესული საქმის მეთაურად გამოდიოდა. მის შესახებ არსებული სხვადასხვა აზრი ამ ორი ერთმანეთის საწინააღმდეგო პოლიტიკური დასის შეხედულებებს გამოხატავს. მას საფუძვლად კლასობრივი თვალსაზრისი უდევს. სააკაძის მოწინააღმდეგებმა შეძლეს მეფის მიმხრობა და სააკაძის საწინააღმდეგო შეთქმულების მოწყობა. ლუარსაბ მეფე შეუშინდა თავადებს და სააკაძე დასაღუპავად გაიმეტა, თანხმობა მისცა დედოფლის გაშვებაზე.
რაკი სააკაძის მოშორება გადაწყდა, შუა გზაზე გაჩერება შეუძლებელი იყო. გიორგი არ იყო უმწეო კაცი, რომ დაეყენებინათ და თავის მამულში ჩაეკეტათ. თავადების ასეთი უკომპრომისობა ადვილი ასახსნელია, მათ იციან, რომ „სააკაძე კაცი დიდად კარგი“ არის, მაგრამ თავიანთი დიდგვაროვანთა ინსტიტუტი ყველა კარგ კაცს და მთელ ქვეყანას ურჩევნიათ. შეადგინეს სამოქმედო გეგმა და გადაწყვიტეს სააკაძე წავკისს მოეწვიათ მეფესთან სანადიროთ, იმ ღამეს თავს დასხმოდნენ და მოეკლათ.
წავკისში სააკაძე მხოლოდ ერთი მხლებლის ამარა მივიდა. დიდ მოურავს წარმოდგენაც კი არ შეეძლო, რომ მისი დამსახურების კაცს სასიკვდილოდ გაიმეტებდნენ, მით უმეტეს მეფისაგან არ მოელის ღალატს. ის სრულიად დამშვიდებული მოვიდა სიძესთან, ღვინო დალია, თავის კარავში შევიდა, რათა დაისვენოს და დილით ნადირობას შეუდგეს. 1612 წლის მაისი, მეფე გაეცალა ასპარეზს თუმცა, ბააკა ხერხეულიძემ შეძლო და მოახერხა ამ საშინელი საქმის აღსრულებამდე სააკაძის გაფრთხილება.
''„დაასკუნეს რა საქმე ესე, არა დაფარა ღმერთმან საქმე ესე, არამედ იხსნა მეფე ლუარსაბ უბრალო კაცის სიკვდილისაგან და სისხლთაგან. და მივიდა მოურავთანა ფარეშთუხუცესი ხერხეულიძე ბააკა და გაამჟღავნა მეფე“'' – ბერი ეგნატაშვილი.
ბააკა ხერხეულიძემ სასწორზე შეაგდო თავისი სიცოცხლე ამ საქციელით. ბერი ეგნატიშვილი წერს რომ „დააჭრეს ცხვირ-პირი.“ ცხადია, თავის სიცოცხლეს საფრთხის ქვეშ არავინ ჩააგდებს ქვეყნისა და მეფის მოღალატის გამო, არავინ დაისჯის ასე თავს, მაგრამ მან დანამდვილებით იცის, რომ სააკაძე არა ქვეყნის მოღალატეა, არამედ ქვეყნისა და მეფის მხსნელია. ბააკა ხერხეულიძემ მოურავის ფასი იცოდა და სწორედ იმ რწმენით გაწირა თავი, რომ ქვეყნის სამაგალითო მამულიშვილს იხსნიდა. ახლა ჯერი სააკაძეზე მიდგა, მას რაც შეიძლება სწრაფად და გონივრულად უნდა ემოქმედა. მოურავი ახალუხის ამარა გავარდა გარეთ, მხოლოდ ხმლის აღება მოასწრო, მოახტა პირველსავე შემხვედრ ცხენს და დიდი სისწრაფით გავარდა ეზოდან.
სააკაძის კეთილშობილური ბუნება და მამობრივი გრძნობები გამოიკვეთა იმ დროს, როდესაც ის წავკისიდან არა პირდაპირ ირანისაკენ, არამედ ჯერ ნოსტეში გაიქცა თავისი ცოლ-შვილის გადასარჩენად. მათ ექვსიოდე მსახური წამოეწიათ, ცხენებიც იშოვეს. ისინი იძულებულნი გახდნენ გამობრუნებულიყვნენ და გიორგის სიმამრის ნუგზარ ერისთავის სამფლობელომდე მიეღწიათ. გიორგიმ თავისი ოჯახითურთ იგივე გზა გამოიარა, რაც წინა ღამეს, სულ ტყე-ტყე იარეს, შეუსვენებლივ, ტანისამოსი შემოეგლიჯათ, ფეხისგულები დაუსისხლიანდათ და მცხეთის ახლოს ტყეში დადგნენ, რადგან გაზაფხული წყალდიდობის გამო მდინარე მტკვარი კალაპოტში ვერ ეტეოდა და მისი გადალახვა რთული იყო. მცხეთის ხიდის დასაზვერავად გაგზავნილმა მსახურმა კარგი ამბავი ვერ მოიტანა. ხიდს იცავდა სამოცი კაცი და ფხიზლად იყვნენ, გაიძახოდნენ დიდ მოურავსა და მის მხლებლებს შევიპყრობთო. გიორგი განრისხდა და გადაწყვიტა იერიშით აეღო ხიდი, მცველები დაეხოცა და ისე გადასულიყო მეორე მხარეს, მაგრამ გიორგი მსახურებმა არ გაუშვეს – ხმაურზე სხვებიც არ შემოუერთდნენ ხიდის მცველებს და საქმე არ დავიღუპოთო. სხვა გზა არ დარჩა, მოურავმა „გადასწერა ყველას პირჯვარი და პირველმა გადაუშვა ცხენი მდინარე მტკვარში მეორე ნაპირზე გასაცურავად. მას მიჰყვა მისი ცოლი და ყველა მხლებელი. ხიდის მცველებმა ვერ შეამჩნიეს მოურავი და მისი ოჯახი, რომელნიც მცხეთის ტაძრისაკენ გაეშურნენ მადლობის უფალი მაცხოვრისთვის შესაწირავად. ბედნიერი, მშვიდობიანი გზის სამადლობლად ოჯახმა ტაძარს 60 მარჩილად ღირებული ოქროს თასი შესწირა.“ – პლატონ იოსელიანი.
სოფელ მისაქციელთან გიორგი სააკაძეს სიმამრი შეეგება. არაგვის მოხუცი ერისთავისათვის განსაცდელი უცხო ხილი არ ყოფილა, მაგრამ საყვარელი ასულისა და სიძის ასეთ მდგომარეობაში ნახვამ ის აღაშფოთა.
დევნილებმა მოისვენეს ანანურში. საფრთხე უკვე ჩავლილი იყო, თუ მთლიანად არა, ნაწილობრივ მაინც. რჩებოდა ორი გზა: ან ბრძოლა უნდა გაემართათ ლუარსაბთან, ან საქართველოდან გადახვეწილიყო გიორგი სააკაძე. ნუგზარი იმ დროისათვის ძლიერი ერისთავია. სამეფოს მთავარი ლაშქარი მისი სამფლობელოებიდან გამოდის. სააკაძეს ქართლში ბევრი მომხრეები ჰყავდა. მას შეეძლო ეს ხალხი შეეკრიბა და ლუარსაბზე გაელაშქრა, სამაგიერო მიეზღო, რადგან შეურაცხჰყვეს და სასიკვდილოდ გასწირეს, მაგრამ სააკაძემ მაინც გაცლა არჩია.
სააკაძემ ბოლოს ირანში შაჰის კარზე წასვლა გადაწყვიტა. 1612 წლამდე შაჰის კარზე მანამდეც ყოფილა, სიმონ მეფესაც ახლდა თურქეთში.
დიდი მოურავი მივიდა ირანი საზღვრებამდე. მან აღჯაყალას ციხეში ცოლ-შვილი დატოვა, თვითონ კი ნუგზარ ერისთავთან ერთად შაჰს ეახლა. შაჰი სიხარულით შეეგება ლტოლვილებს. სააკაძეს მარტოოდენ თავშესაფარის პოვნა როდი აინტერესებდა, იგი თავისი მიზნების აღსრულებისათვის გამოსადეგ გზებს ეძებდა.
რაკი სააკაძე ირანში წავიდა, მათი მოწინააღმდეგეთათვის ნათელი უნდა ყოფილიყო, რომ ის ახლო მომავალში თუ არა ოდესმე დიდი განსაცდელი მოელოდათ მათ მიერ განწირული დიდი მოურავისაგან. გიორგის მტრები უნდა მიმხვდარიყვნენ, რომ სააკაძე შაჰის ძალებს გამოიყენებდა მათ ასალაგმავად, ამიტომ სხვა გზა უკან დასახევი არ რჩებოდათ, ხალხი უნდა დაეწმუნებინათ მოურავის მოღალატეობაში და ბოლომდე გაეტეხათ სახელი მისთვის.
სააკაძის მიზანი იყო ოსმალთა დახმარებით სპარსეთის დამარცხება და საქართველოს განთავისუფლება. მას შემდეგ, ოსმალთაგან იმედგაცრუებულმა გადაწყვიტა საქართველოში დაბრუნებულიყო, მაგრამ დიდი ვეზირის ხუსრევ-ფაშას ბრძანებით, სააკაძე, მისი ვაჟი ავთანდილი და 40-მდე მხლებელი შეიპყრეს და თავები მოჰკვეთეს. განმანთავისუფლებელმა ბრძოლამ სააკაძის ხელმძღვანელობით აღმოსავლეთ საქართველოს მოსახლეობა ფიზიკური განადგურებისაგან იხსნა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მხედართმთავრები კატეგორია:დაბადებული 1570 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1629 კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:მოურავები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები
არქიდიაკონი
არქიდიაკონი, მთავარდიაკონი — საკათედრო ეკლესიის პირველი დიაკვანი, V საუკუნიდან რომის კათოლიკურ ეკლესიაში არქიდიაკონი ითვლებოდა ეპისკოპოსის თანაშემწედ, რომელსაც ევალებოდა საეკლესიო მამულებისა და ეპარქიის სამღვდელოების ზედამხედველობა და ეპარქიაში საეკლესიო სასამართლო საქმეების განმგებლობა. XI-XII საუკუნეებში არქიდიაკონის უფლებები გაიზარდა, მიიღო ეპისკოპოსის ზოგიერთი უფლება და ითვლებოდა მაღალ საეკლესიო ხელისუფლად.
ლიტერატურა
კატეგორია:საეკლესიო წოდებები
დიონისე არეოპაგელი
მარჯვნივ|მინიატიურა|300პქ|'წმიდა დიონისე არეოპაგელი წმიდა დიონისე არეოპაგელი (ახ. წ. 1 საუკუნე) — მართლმადიდებლური და დასავლეთევროპული ეკლესიათა წმინდანი. ათენის ეპისკოპოსი.
წმიდა დიონისე არეოპაგელი მოღვაწეობდა ათენში. მას მიღებული ჰქონდა კლასიკური ელინური განათლება; ეგვიპტეში, ქ. ილიოპოლში სწავლობდა ასტრონომიას. საბრეძნეთში დაბრუნების შემდეგ ათენის უზენაესი სასამართლოს მოსამართლედ აირჩიეს. დიონისე იმ დროის ერთ-ერთი უგანათლებულესი ადამიანი იყო და უდიდესი ავტორიტეტით სარგებლობდა ქვეყანაში. ახ.წ. 33 წელს, დიონისე არეოპაგელი თავის მეგობარ აპოლოფონთან ერთად შეესწრო მზის დაბნელებას იესო ქრისტეს ჯვარცმისას, რა დროსაც მას შემდეგი სიტყვები წარმოუთქვამს: „ახლა ან უფალი, მთელი სამყაროს შემოქმედი იტანჯება, ან ხილული სამყარო ასრულებს არსებობას”.
რამდენიმე წლის შემდეგ, როდესაც არეოპაგის სამსჯავროზე წარდგა წმ. პავლე, დიონისემ ყურადღებით მოისმინა ქრისტიანული სწავლება და შემდგომში, დაემოწაფა კიდეც მოციქულს. სამი წლის განმავლობაში დიონისე არეოპაგელი წმ. პავლესთან ერთად ქადაგებდა ქრისტიანობას, შემდეგ კი წმ. პავლეს ხელდასხმით ათენის ეპისკოპოსად დაინიშნა.
დიონისე არეოპაგელი ღვთისმშობლის სანახავად საგანგებოდ ჩავიდა ათენიდან იერუსალიმში. მოგვიანებით მან წმ. პავლე მოცუქულს შემდეგი წერილი გაუგზავნა:
ახ.წ. 57 წელს დიონისე არეოპაგელი იერუსალიმში ღვთისმშობლის დაკრძალვას დაესწრო.
წმ. პავლეს აღსრულების შემდეგ დიონისემ გააგრძელა მისი საქმე და დასავლეთის ქვეყნებში გაემგზავრა ქრისტიანობის საქადაგებლად. მას თან ახლდნენ მოძღვარი რუსტიკი და დიაკონი ელეფთერი. წმიდანმა მრავალი ადამიანი მოაქცია ქრისტეს სჯულზე ჯერ რომში, შემდეგ – გერმანიასა და ესპანეთში. გალიაში წარმართი ხელისუფლების მიერ ქრისტიანთა დევნის დროს, სამივე აღმსარებელი დააპატიმრეს. ღამით წმიდა დიონისემ საღვთო ლიტურგია აღასრულა უფლის ანგელოზებთან ერთად, დილით კი მოწამეებს თავები მოჰკვეთეს. დიონისემ თავისი მოკვეთილი თავი აიღო, ტაძრამდე მივიდა და დაეცა. მისი ცხედარი კეთილმსახურმა ქალმა კატულამ დაკრძალა.
ფსევდო დიონისე არეოპაგელი
დიონისე არეოპაგელს მრავალი საუკუნის განმავლობაში მიაწერდნენ ე.წ. არეოპაგიტულ კორპუსს (Corpus Areopagiticum), რომელიც 10 ეპისტოლისა და ოთხი წიგნისგან შედგება: „საღმრთოთა სახელთათჳს” „ზეცათა მღვდელთმთავრობისათჳს”, „საეკლესიოჲსა მღვდელთმთავრობისათვის”, “საიდუმლო ღმრთისმეტყველებისათჳს”. ამ თხზულებებს განუზომელი მნიშვნელობა აქვთ მართლმადიდებლური და დასავლეთევროპულ ეკლესიათა ღვთისმეტყველებისათვის. მოგვიანებით დადგინდა, რომ წმ. დიონისე, 1 საუკუნის მოღვაწე არ შეიძლება ყოფილიყო ამ კორპუსის ავტორი; შესაბამისად, უცნობ ავტორს ეწოდა ფსევდო დიონისე არეოპაგელი. 1942 წ. გამოჩენილმა ქართველმა მეცნიერმა შალვა ნუცუბიძემ ფსევდო დიონისე არეოპაგელისა და ცნობილი ქართველი მოღვაწის პეტრე იბერის იდენტობის საკითხი წამოაყენა მსოფლიო მეცნიერებაში. მისგან დამოუკიდებლად ამავე დასკვნამდე მივიდა ცნობილი ბელგიელი მეცნიერი ერნესტ ჰონიგმანი 1952 წელს, რის შემდეგაც აღნიშნულ თეორიას ეწოდა ნუცუბიძე-ჰონიგმანის თეორია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები კატეგორია:I საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
ზღვის ბუშტები
ლიტერატურა
კატეგორია:კანეკლიანები კატეგორია:გადაშენებული ცხოველები
მორალიტე
მორალიტე (moralis — ზნეობრივი) — XV–XVI სს. ევროპის ქვეყნებში ზნეობრივ-დამრიგებლური ხასიათის ალეგორიული დრამატული ნაწარმოები. პერსონაჟები სიმბოლურად განასახიერებენ სხვადასხვა ადამიანურ ღირსებასა თუ ნაკლოვანებას. რელიგიური ხასიათის მოუხედავად მორალიტეში წარმოდგენილი სიტუაციები უახლოვდება რეალურ სინამდვილეს. მორალიტეს ალეგორიული პერსონაჟები პირველწყაროდ იქცა შემდგომი დროის დრამატურგიისათვის და ტიპიზაციის პრინციპებისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიტერატურული ჟანრები
არაბულ რესპუბლიკათა ფედერაცია
არაბულ რესპუბლიკათა ფედერაცია (اتحاد الجمهوريات العربية) — ლიბიის ლიდერის მუამარ კადაფის წარუმატებელი მცდელობა გაეერთიანებინა ლიბია, ეგვიპტე და სირია გაერთიანებულ არაბულ სახელმწიფოთა სახელწოდებით. მიუხედავად იმისა, რომ 1971 წლის 1 სექტემბერს თითოეულ ამ სახელმწიფოში ჩატარდა რეფერენდუმი, სადაც სამივე ქვეყანა შერწყმის კონკრეტულ პირობებს არ დაეთანხმა. ფედერაციამ იარსება 1972 წლის 1 იანვრიდან 1977 წლის 19 ნოემბრამდე.
არაბულ რესპუბლიკათა ფედერაცია არ უნდა იქნას არეული გაერთიანებულ არაბულ რესპუბლიკაში (1958–1961), რომელიც სუვერენული სახელწმიფო იყო და აერთიანებდა ეგვიპტესა და სირიას. „არაბულ რესპუბლიკათა ფედერაცია“ შესაძლოა ასევე აღნიშნავდეს ხუთ სხვადასხვა შემთხვევას:
სქოლიო
კატეგორია:ლიბიის ისტორია კატეგორია:ეგვიპტის ისტორია კატეგორია:სირიის ისტორია კატეგორია:სუდანის ისტორია კატეგორია:ერაყის ისტორია კატეგორია:ცივი ომის პერიოდის ისტორიული სახელმწიფოები
ფრანჩესკო ტოლდო
ფრანჩესკო ტოლდო (Francesco Toldo; დ. 2 დეკემბერი, 1971) — იტალიელი მეკარე. პროფესიონალური კარიერის განმავლობაში, რომელიც გაგრძელდა ორი ათეული წელი, იცავდა „ფიორენტინას“ და „ინტერის“ ღირსებას. კარიერის განმავლობაში მოიგო 15 ტიტული, ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში ის იყო „ნერაძურის“ სარეზერვო მეკარე. იტალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემადგენლობაში ტოლდო მონაწილეობდა ხუთ საერთაშორისო ჩემპიონატში.
საკლუბო კარიერა
დაიბადა პადუაში, ვენეტოში. კარიერა დაიწყო საფეხბურთო კლუბ „მილანში“. თუმცა მას არ უთამაშია კლუბის ძირითად შემადგენლობაში. მისი შემდგომი კლუბები იყო „ელას ვერონა“, „ტრენტინო კალჩო 1921“ და „რავენა კალჩო“.
შემდეგ ის გადავიდა „ფიორენტინაში“, სადაც რვა სეზონის განმავლობაში გუნდთან ერთად მოიგო იტალიის საფეხბურთო თასი და ერთხელ იასპარეზა ჩემპიონთა ლიგაზე. ფიორენტინას გაკოტრებამდე ერთი წლით ადრე, 2001 წელს, ტოლდო გადავიდა „ინტერში“, სადაც იყო გუნდის ძირითადი მეკარე 2005 წლის ზაფხულამდე, სანამ გუნდში არ მოვიდა ბრაზილიელი მეკარე ჟულიო სეზარი.
thumb|left|ტოლდოს ვარჯიში ინტერთან 2006 წლის თებერვალში ტოლდომ გაახანგრძლივა კონტრაქტი „ინტერთან“ 2009 წლის ივნისამდე ).
2009 წლის აპრილში, 37 წლის მეკარემ, რომელიც კვლავ სეზარის შემცვლელი იყო, ხელი მოაწრა 2-წლიან კონტრაქტს 2011 წლის ზაფხულამდე.
2010 წლის ივნისში გავრცელდა ცნობა, რომ ტოლდო მიდიოდა ფეხბურთიდან, სანამ კლუბი გააფორმებდა კონტრაქტს სეზარის შემცვლელ გოლკიპერთან, ლუკა კასტელაცისთან. .
სანაკრებო კარიერა
იტალიის ნაკრების შემადგენლობაში ტოლდოს ჩატარებული აქვს 28 მატჩი. მისი დებიუტი შედგა 1995 წლის 8 ოქტომბერს, რომელმაც შეცვალა ჯანფრანკო ძოლა, ლუკა ბუჩის დისკვალიფიკაციის შემდეგ, ხორვატიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ, 1996 წლის ევროპის ჩემპინატის შესარჩევ მატჩში, რომელიც ფრედ, 1-1 დასრულდა. ის გუნდში იმყოფებოდა ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე, როგორც სარეზერვო მეკარე.
ტოლდომ ითამაშა ნაკრების შემადგენლობაში ფინალში, საფრანგეთის ნაკრების წინააღმდეგ. მან მოიგერია პენალტი ჰოლანდიის ნაკრების წინააღმდეგ, ნახევარფინალში.
ტოლდო იყო იტალიის ნაკრების განაცხადში 1998 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, მაგრამ მა არ მიუღია მონაწილეობა არც ერთ მატჩში. მას ასევე არ უთამაშია 2002 წლის მსოფლიოს და ევროპის 2004 წლის ჩემპიონატებზე, რის შემდეგაც მან განაცხადა ნაკრების დატოვების შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:ელას ვერონის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 2 დეკემბერი
სლეისის ბრძოლა
ლიტერატურა
კატეგორია:ასწლიანი ომის ბრძოლები კატეგორია:ინგლისის ბრძოლები კატეგორია:საფრანგეთის ბრძოლები კატეგორია:XIV საუკუნის ბრძოლები
აღბუღა I
აღბუღა I ჯაყელი — სამცხის ათაბაგი. საქართველოს ათაბაგ-ამირსპასალარი XIV საუკუნის II ნახევარში, სჯულმდებელი. თავისი პაპის, ბექა მანდატურთუხუცესის სამართლის წიგნი განაახლა და საკუთარი კანონებით შეავსო. ეს კანონები ცნობილია „აღბუღას სამართლის“ სახელწოდებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამცხე-საათაბაგოს ათაბაგები კატეგორია:გარდაცვლილი 1395 კატეგორია:ჯაყელები
ლევან მუღალაშვილი
ადრინდელი წლები
ამ დროს მან გაიცნო სემინარიის სტუდენტი პეტრე კაპანაძე, რომელიც ხშირად დადიოდა მასთან და ასწავლიდა წიგნსა და ნოტებს. პეტრე კაპანაძე იყო ლევანის პირველი მასწავლებელი და გზის მაჩვენებელი. როდესაც ლევანი გურჯაანში დაბრუნდა, გულმოდგინედ შეუდგა ხალხური სიმღერების შესწავლას, გაიღრმავა ცოდნა ამ დარგში და დაიწყო ხალხის სამსახური.
შემოქმედებითი საქმიანობა
1900 წლიდან მუშაობდა ლევანი ხალხური სიმღერის შეკრების, შესწავლის, დამუშავებისა და გუნდების საშუალებით ხალხშივე ამ სიმღერის გავრცელების საქმეში. ჯერ თავისივე ოჯახში დებსა და ძმებს შეასწავლა სიმღერები, შემდეგ, როცა საკუთარ სახლში დაუდიოდა მოწაფეები, რომელთაც დაუზარებლად ასწავლიდა სიმღერებს.
მას ჰყავდა მომღერალთა პატარა ჯგუფები, რომელთაც გამოიყვანდა ხოლმე საქველმოქმედო მიზნით გამართულ საღამოებზე. ეს საღამოები იმართებოდა თავადების სახლებსა და ეზოებში; როცა კახეთში რკინიგზა გაჰყავდათ, ლევანი თავისი გუნდით მომსახურებას უწევდა რკინიგზის მუშებსა და მოსამსახურეებს. ლევან მუღალაშვილის გუნდი ყველა ოლიმპიადაში პირველ ადგილზე გამოდიოდა.
1929 წელს რეჟისორ აკაკი ფაღავას ინიციატივითა და უშუალო ხელმძღვანელობით გამართული საქართველოს ხალხური შემოქმედების მეორე ოლიმპიადა დაამშვენა ლევან მუღალაშვილის გუნდის გამოსვლამ. ასევე წარმატებით წარსდგა იგი მესამე ოლიმპიადაზე თბილისის საოპერო თეატრში.
1936 წელს თბილისში, პლეხანოვის სახელობის კლუბში გამართულ შეჯიბრზე გურჯაანის ლევან მუღალაშვილის გუნდმა პირველი ადგილი დაიკავა და დაჯილდოვდა მოსკოვში რკინიგზის საკავშირო ოლიმპიადაზე გაგზავნით, თუმცა სხვადასხვა მიზეზის გამო ეს არ მოხერხდა. 1937-1938 წლების ოლიმპიადებზე გურჯაანის მომღერალთა გუნდი დააჯილდოვეს სიგელებით, ფულადი და ძვირფასი საჩუქრებით. 1938 წლიდან გურჯაანის მომღერალთა გუნდი რაიონულ ეთნოგრაფიულ გუნდად აღიარეს და ყოველწლიური დოტაცია დაუნიშნეს. გუნდის წევრები მთავრობის მიერ დაწესებულ თანხიდან საესტრადო ტანისამოსით შემოსეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:ქართველი ლოტბარები კატეგორია:დაბადებული 1875 კატეგორია:გარდაცვლილი 1955 კატეგორია:გურჯაანში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ფოლკლორისტები
ვალი
ვალი (ولي, სიტყვასიტყვით — დამცველი) — ოლქის, პროვინციის (ვილაეთის) მმართველი თურქეთსა და ზოგ სხვა მუსლიმანურ ქვეყანაში. ემორჩილება ცენტრალურ ადმინისტრაციას. მინიჭებული აქვს მნიშვნელოვანი უფლებამოსილება, მეთაურობს საოლქო ადმინისტრაციულ აპარატს.
გვიანდელ ფეოდალურ საქართველოში „ვალი“ (ირანის შაჰის „მოადგილე“) ეწოდებოდა ქართლის მაჰმადიან მეფეებს, რომლებიც ქვეყანას განაგებდნენ 1632-1744 (როსტომი და სხვები).
ლიტერატურა
კატეგორია:ისლამი კატეგორია:თანამდებობები ძველ საქართველოში კატეგორია:არაბული სიტყვები და ფრაზები
Valí Wali (Islam) Wali Valí Wali (arabe) ואלי (תואר דתי) Wali (governatore) Валија (титула) Liwali Veli
ლუკა ტონი
ლუკა ტონი Luca Toni; დ. 26 მაისი, 1977, პავულო ნელ ფრინიანო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, „ვერონას“ თავდამსხმელი. 2006 წელს გახდა იტალიის ჩემპიონატის და ევროპის, ხოლო 2008 წელს ბუნდესლიგისა და ევროპა ლიგის ბომბარდირი.
თიღვა
თიღვა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ალიბარი, თიღვა, ნაბაკევი, შინდარა, დაბა ყორნისი). მდებარეობს მდინარე დასავლეთ ფრონის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 840 მეტრი, ყორნისიდან 2 კილომეტრი, აგარის რკინიგზის სადგურიდან 24 კმ.
ისტორია
თიღვა შიდა ქართლის ერთ-ერთი უძვლესი სოფელია. 1954 წელს თიღვის მიდამოებში მიაკვლიეს აშელური ხანის ღია სამოსახლოს. 1974-1975 წლებში ჩატარებული გათხრებით გამოვლინდა შუა და გვიანდელი ბრინჯაოს, ადრინდელი რკინისა და ანტიკური ხანის ნამოსახლარები და სამაროვნები. პირველად იხსენიება X საუკუნეში „მატიანე ქართლისაიში“ ბაგრატ III-სთან დაკავშირებით. ხშირადაა ნახსენები XII-XVIII საუკუნეების საბუთებში. 1648 წელს თიღვა როსტომ მეფემ უბოძა ზაალ წერეთელს. სოფლის დასალეთით შემორჩენილია წყალსადენის (ქვითკირის დუღაბში ჩასმული კერამიკული მილები) ნანგრევები, რომელიც შუა საუკუნეების ქართული საინჟინრო ხელოვნების მნიშვნელოვან ნიმუშს წარმოადგენს. საბჭოთა პერდიოდში შედიოდა ზნაურის რაიონში, ზნაურის სადაბო საბჭოში. ამჟამად ოკუპირებულია რუსეთის მიერ.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიღვის მუნიციპალიტეტის სოფლები
საჰაერო ტრანსპორტის საერთაშორისო ასოციაცია
thumb|200px|ორგანიზაციის ლოგო საჰაერო ტრანსპორტის საერთაშორისო ასოციაცია (International Air Transport Association ან IATA) - არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომლის წევრებია მსოფლიოს ყველა რეგიონის წამყვანი საავიაციო საწარმოები. დაარსდა 1945 წელს. მიზნები - უსაფრთხო, რეგულარული და ეკონომიური საჰაერო ტრანსპორტის განვითარებისა და საავიაციო კომერციული საქმიანობის ხელშეწყობა და ამასთან დაკავშირებული პრობლემების შესწავლა. უმაღლესი ორგანოა ყოველწლიური საერთო კრება, რომელიც ირჩევს ასოციაციის აღმასრულებელი კომიტეტის პრეზიდენტსა და წევრებს, განიხილავს გასული წლის ანგარიშებს და ამტკიცებს მომდევნო წლის ბიუჯეტს. აღმასკომი ნიშნავს გენერალურ დირექტორს და, იატას საქმიანობის სხვადასხვა საკითხებზე ქმნის კომიტეტებს, რომლებსაც შემდეგ ამტკიცებს საერთო კრება. იატა წელიწადში ორჯერ ატარებს გადაყვანა-გადაზიდვების შესახებ რეგიონულ კონფერენციებს. იატას მიერ დედამიწა დაყოფილია სამ არედ: 1 - ამერიკის ქვეყნები; 2 - ევროპა და აფრიკა; 3 - აზია (ახლო აღმოსავლეთის გარდა), ავსტრალია და ოკეანეთი. იატა შეიმუშავებს ტარიფების გამოყენების დონისა და წესების რეკომენდაციებს, გადაყვანა-გადაზიდვების საერთო პირობებს, მათ შორის - მგზავრთა მომსახურების სტანდარტებს, ატარებს ავიახაზების ექსპლუატაციის ეკონომიკური და ტექნიკური გამოცდილების განზოგადებისა და გავრცელების სამუშაოს, გადაზიდვის საბუთებისა და კომერციული შეთანხმებების ჩათვლით განრიგების შეთანხმებას. ეკონომიკურ და ფინანსურ საკითხებზე მისი მიღებული გადაწყვეტილებები სარეკომენდაციოა. იატას ფარგლებში მოქმედებს კლირინგის პალატა (ლონდონში), წევრ-ავიასაწარმოთა შორის ურთიერთანგარიშსწორებისთვის, და კონტროლის ბიურო (ნიუ-იორკში) - ასოციაციის წესდების, საერთო კრებისა და რეგიონული კონფერენციების გადაწყვეტილებათა შესრულებაზე კონტროლისთვის. იატას შტაბ-ბინა განთავსებულია მონრეალში (კანადა).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონრეალში დაარსებული ორგანიზაციები კატეგორია:საჰაერო ტრანსპორტის საერთაშორისო ასოციაცია
ავგუსტინელები
200პქ|მინი|მარჯვნივ|ავგუსტინელი ბერი ავგუსტინელები (augustiniani) — კათოლიკე ბერები და კანონიკები, რომლებიც მისდევდნენ ნეტარი ავგუსტინესადმი მიწერილ წესდებას. სინამდვილეში წესდება ავგუსტინეს გარდაცვალებიდან მრავალი საუკუნის შემდეგ დაიწერა და გამოიყენებოდა ბერულ ცხოვრებასთან ახლოს მდგომი ნორმებით ცხოვრების მსურველი სამღვდელოების მიერ. ავგუსტინელები იყვნენ რამდენიმე მათხოვრული (საკუთრებაზე უარის მთქმელი) ბერმონაზვნური ორდენის წევრები: ავგუსტინელ-ერემიტები, ასუმფციონისტები, წმინდა ავგუსტინეს რეგულარული კანონიკები და სხვ.
ავგუსტინელ-ერემიტების (განდეგილთა, მეუდაბნოეთა) ორდენი დაარსდა 1256 წელს იტალიაში პაპ ალექსანდრე IV-ის მიერ, მოძღვრული და მისიონერული საქმიანობის განხორციელებისათვის. XVII საუკუნის ბოლოს ორდენი ითვლიდა 42 პროვინციას და 30 ათას წევრს. საფრანგეთის დიდი რევოლუციის შემდეგ მათი მონასტრების უმრავლესობა საფრანგეთის, ესპანეთის, იტალიის, გერმანიისა და მექსიკის მთავრობებმა დახურეს. XXI საუკუნის დასაწყისისთვის ავგუსტინელ-ერემიტების პროვინციები და სახლები არსებობს ევროპაში, ლათინურ ამერიკაში, აშშ-ში, ავსტრალიაში, აფრიკაში, ფილიპინებზე; XX საუკუნის ბოლოსკენ ორდენში 3000-მდე ბერი იყო, მათ შორის 2 ათასზე მეტი — მღვდელი. ორდენის წევრი იყო რეფორმაციის მომავალი ფუძემდებელი მარტინ ლუთერი. 200პქ|მინი|მარჯვნივ|რეკოლექტების გერბი ავგუსტინელ-რეკოლექტები — ბერმონაზვნური ორდენი, რომელიც ესპანეთში ავგუსტინელ-ემერიტების წრეში ბერმონაზვნური ცხოვრების რეფორმის შედეგად ჩამოყალიბდა (1621). მისი წევრები მისიონერულ საქმიანობას ეწევიან 14 ქვეყანაში; XX საუკუნის ბოლოს მისი წევრი იყო დაახლ. 1,5 ათასი ბერი, მათ შორის დაახლოებით ათასი — მღვდელი.
ფეხშიშველა ავგუსტინელები — ავგუსტინელ-ერემიტების განშტოება. წარმოიქმნა XVI საუკუნის ბოლოს იტალიაში რეკოლექტების მაგალითზე მონასტრების რეფორმირების შედეგად. მისი წევრები მისდევენ „განმჭვრეტ“ ცხოვრების წესს. ორდენი მოქმედებს გერმანიაში, ჩეხეთში, ავსტრიაში. XX საუკუნის ბოლოს აერთიანებდა დაახლ. 250 ბერს, მათ შორის 100-ზე მეტ მღვდელს.
ასუმფციონისტების ორდენი (ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების ავგუსტინელები) დაარსდა ნიმში (საფრანგეთი) 1845 წელს, მღვდელ ემანუელ დ’ალზონის მიერ (1810–1880), ავგუსტინესა და თომა მოციქულის სწავლებებზე უმაღლესი განათლების განახლებისა და ეკლესიის სხვადასხვა მტრებთან ბრძოლის მიზნით. ასუმფციონისტების მოღვაწეობის განსაკუთრებული მიმართულებაა ე.წ. აღმოსავლური აპოსტოლატი — მისიონერული და ეკომენისტური საქმიანობა ცენტრალური და აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებში.
„წმინდა ავგუსტინეს მესამე ორდენი“ — იმ მორწმუნეთა საზოგადოება, რომლებმაც თავის ამოცანად დაისახეს სახარებისეული სრულყოფილების მიღწევა წმინდა ავგუსტინეს წესდების საფუძველზე. შეიქმნა XIV–XV საუკუნეების მიჯნაზე. შედგება ერისკაცთა მესამე ორდენისა და წმინდა ავგუსტინეს მესამე რეგულარული ორდენისგან, რომლებიც თანამედროვეობაში საკმაოდ მცირერიცხოვანია.
სქოლიო
კატეგორია:კათოლიკური ორდენები
ლობნოე მესტო
thumb|300px|ლობნოე მესტო ლობნოე მესტო (Лобное место), აგრეთვე ცნობილი როგორც „თავის ქალების ადგილი“ — 13 მეტრი სიგანის ქვის პლატფორმა წითელ მოედანზე, მოსკოვი, წმინდა ბასილის ტაძრის წინ.
ადგილის სახელი მომდინარეობს რუსული სიტყვებიდან „შუბლი“ (ლობ) და „ადგილი“ (მესტო). ძველ რუსულში „ლობ“ ნიშნავდა მდინარის ხვეულ ნაპირს. პლატფორმა სავარაუდოდ 1530-იან წლებში უნდა აეგოთ აგურით. პირველად ნახსენებია 1547 წელს, როდესაც ივანე მრისხანე მოსკოველთა წინ სიტყვით გამოვიდა ამ ადგილას. შემდგომში ეს ადგილი ძირითადად ცარის უკაზების გამოსაცხადებლად და რელიგიური ცერემონიებისთვის გამოიყენებოდა. მიუხედავად პოპულარული წარმოდგენისა, ეს წრიული პლატფორმა სასჯელის აღსასრულებლად არასდროს გამოუყენებიათ. დროდადრო სახრჩობელას ხარაჩოებს მის გვერდით აწყობდნენ, თუმცა სახალხო სიკვდილით დასჯის პროცედურებს ვასილევსკი სპუსკზე აწყობდნენ ხოლმე წმინდა ბასილის ტაძრის უკან.
ლიტერატურა
კატეგორია:წითელი მოედანი
ევროპის აკადემიური ცენტრი
მინი|მარჯვნივ|ევროპის აკადემიური ცენტრი ევროპის აკადემიური ცენტრი — 2009 წელს დაფუძნებული ორგანიზაცია. დღემდე მისი პროგრამების ბაზაზე გადამზადდა 5000-მდე ადამიანი. ცენტრის მისიაა საზოგადოების უზრუნველყოფა ინტელექტუალური და კვალიფიციური, მაღალი ზნეობრივი და მორალური ფასეულობების მქონე ადამიანური რესურსებით, რაც ხელს შეუწყობს დემოკრატიული საზოგადოების მშენებლობას, ქვეყნის ეკონომიკურ განვითარებას და მის წარმატებულ საერთაშორისო ინტეგრაციას. ევროპის აკადემიური ცენტრი წარმოადგენს საერთაშორისო ორგანიზაციას, რომელიც განათლების ხარისხის ამაღლების, არაფორმალური განათლების გაძლიერებისა და საზოგადოებაში დემოკრატიული პრინციპების განვითარების მხარდაჭერის მიზნით ახორციელებს ინოვაციურ თანამედროვე სტანდარტებზე მორგებულ სასწავლო და გაცვლით პროგრამებს.
ინგლისური ენის კურსები
ევროპის აკადემიურ ცენტრში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ინგლისური ენის კურსები. ინგლისური ენის სასწავლო პროგრამა მოიცავს შემდეგ საფეხურებს:
იტალიური ენის კურსი
პროგრამა არის იტალიური ენის მულტიმედიური კურსი, რომელიც განკუთვნილია მათთვის, ვინც ფლობს იტალიურ ენას ელემენტარულ დონეზე და თანამედროვე მეთოდებით სურს საფუძვლიანად დაეუფლოს ენას საკომუნიკაციო დონეზე. გაიმდიდროს ლექსიკა, გააღრმავოს გრამატიკის ელემენტები, რათა შეძლოს საუბარი ნებისმიერ სიტუაციაში და აგრეთვე გაეცნოს ამ ენის კულტურასა და ცივილიზაციას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ორგანიზაციები
30 აპრილი
30 აპრილი — გრიგორიანული კალენდრის 120-ე დღე (ნაკიან წლებში - 121–ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 245 დღე.
იხილეთ აგრეთვე
სხვა თვეები
0430
ზღვისგველისებრნი
ზღვისგველისებრნი (Hydrophiinae) — შხამიანი გველების ქვეოჯახი. შეიცავს 38 გვარის 199 სახეობას. მათი სხეულის სიგრძე უმეტესწილად 1.2–1.4 მ აღწევს; ზოგიერთი სახეობის სიგრძე 2.75 მ-მდეა. გავრცელებული არიან ინდოეთისა და წყნარი ოკეანეების ტროპიკულ წყლებში. კარგად ეგუებიან წყლის გარემოს. აქვთ გვერდებზე შებრტყელებული კუდი, სარქველებიანი ნესტოები. პირის ღრუს ლორწოვანი გარსი მდიდარია სისხლძარღვებით და დამატებითი სუნთქვის ორგანოს წარმოადგენს. აქვთ ღარიანი შხამიანი კბილები. შხამი ძლიერ ტოქსიკურია. შობენ ცოცხალ ნაშიერს. იკვებებიან ძირითადად თევზებით.
Dazed and Confused (სიმღერა)
სქოლიო
კატეგორია:ლედ ზეპელინის სიმღერები
კატეგორია:1969 წლის სიმღერები კატეგორია:1967 წლის სიმღერები
Myopias crawleyi
Myopias crawleyi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Myopias-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
ბენეფიციუმი
ლიტერატურა
კატეგორია:შუა საუკუნეების კულტურა კატეგორია:ფრანკები კატეგორია:ფეოდალიზმი
ირინა ვილდე
ირინა ვილდე (ნამდვილი სახელი — დარინა პოლოტნიუკი; დ. 5 მაისი, 1907, ჩერნივცი — გ. 30 ოქტომბერი, 1982, ლვივი) — უკრაინელი მწერალი და საზოგადო მოღვაწე. დაიბადა მასწავლებლისა და მწერლის ოჯახში. 1918 წელს ბუკოვინა რუმინეთმა დაიპყრო, უკრაინული ენა და კულტურა იდევნებოდა, 1922 წელს ოჯახი ქალაქ სტანისლავში (ახლანდ. ივანო-ფრანკივსკი) გადავიდა. საშუალო განათლება მიიღო უკრაინის პედაგოგიური საზოგადოების გიმნაზიაში (ლვივი), 1925–1933 წლებში სწავლობდა ლვივის უნივერსიტეტში. აქტიურად იყო ჩართული უკრაინისტების უნივერსიტეტგარე წრეში, რომლის წევრებიც გამოსცემდნენ მოხსენებებს ენათმეცნიერებისა და ლიტერატურათმცოდნეობის თემებზე, კითხულობდნენ და განიხილავდნენ საკუთარ ნაწარმოებებს, ზოგიერთი მათგანი პერიოდიკაში ქვეყნდებოდა. მატერიალური პირობების გაუარესების გამო 1933 წელს სწავლა მიატოვა და დასაქმდა სახალხო მასწავლებლად, 1933–1939 წლებში მუშაობდა ჟურნალ „ჟინოჩა დოლიას“ რედაქციაში (ქ. კოლიმია), სადაც იყო დამატება „სვიტ მოლოდის“ პასუხისმგებელი რედაქტორი, რომელშიც იბეჭდებოდა მრავალი მასალა ლიტერატურასა და ხელოვნებაზე. ამავე დროს თავის ნაწარმოებებს აქვეყნებდა გაზეთში „დილო“, ჟურნალებში „ნაზუსტრიჩ“, „ნოვი ჩას“.
1939 წლიდან ცხოვრობდა ლვივში. იყო უკრაინის მწერალთა კავშირის აქტიური წევრი (1940-დან), ომის შემდგომ წლებში მუშაობდა გაზეთ „პრავდა უკრაინის“ სპეცკორესპონდენტად (1945–1949), გარკვეული ხანი ხელმძღვანელობდა მწერალთა კავშირის ლვივის ორგანიზაციას. მისი, როგორც მწერლის, დებიუტი შედგა 1926 წელს პერემიშლის (ფშემიშლის) გაზეთ „უკრაინსკი ჰოლოსში“ ნოველით „მარიჩკა“. 1936 წელს ლვივში გამოვიდა ნოველათა კრებული „თავისებური გული“, მოთხრობები „პეპლები სარჭებზე“, „Б'є восьма“, რომლებმაც მკითხველთა ინტერესი და კრიტიკაში პოლემიკა გამოიწვია. ი. ფრანკოს სახელობის მწერალთა და ჟურნალისტთა საზოგადოების (ლვივი) ჟიურიმ პირველი ორი წიგნისთვის პრემიით დააჯილდოეს, რითაც სრულად ახალგაზრდა მწერლის შემოქმედება ამჯობინეს უკვე ცნობილი ლიტერატორების კატრია ჰრინევიჩევასა და ნატალენა კოროლევას ნაწარმოებებს, რამაც ჟიურის ცალკეული წევრების პროტესტი გამოიწვია (მიკოლა ჰნატიშაკი საერთოდ გავიდა ჟიურიდან).
ადრეული პროზა უპირატესად განვითარდა ლიტერატურაში ნეორომანტიზმისა და სიმბოლიზმის მაშინდელი ტენდენციების კალაპოტში. მასზე გავლენა იქონიეს ოლჰა კობილიანსკამ და მიხაილო იაცკივმა, რომლებთანაც ირინა ვილდე პირად კონტაქტებს ინარჩუნებდა, და პოლონელმა მწერლებმა მ. დომბროვსკამ და ზოფია ნალკოვსკამ. მწერალი იცნობდა საზოგადოებრივ-ევროპული ლიტერატურული პროცესის უახლეს ტენდენციებსაც. ადრეულ ნაწარმოებებში მთავარ ადგილზეა მისი გმირების შინაგანი სამყარო და „სულის პრიზმა“, რომლითაც ის აკვირდება და აფასებს გარშემო სინამდვილის მოვლენებს, ცხოვრებისეულ სიტუაციებს, „თავისებური გულის“ შიშებს („ქურდობა“, „ყველგან ერთნაირად“, „აღმოსავლური მელოდია“, „პიანისტი“ და სხვ.). მწერლის გმირთა შიდა შრეების ფართო დიაპაზონი — შიშები, თანაგრძნობა, მიუწვდომელი სევდა — ერთად შეიძლება გაერთიანდეს ბედნიერებისკენ სწრაფვაში, რომელიც პირველ რიგში ასოცირდება სიყვარულთან. გარეგანი ვითარება, ყოფის ელემენტები, მოვლენათა სიუჟეტები აქ მნიშვნელოვანია, რადგან წარმოადგენენ „აგურებს“, რომლებითაც აგებულია შინაგანი კონფლიქტების, ფსიქოლოგიური დრამების მოდელი.
ნოველისტიკურობა ირინა ვილდეს სტილის დომინანტაა. ასეთ ხასიათს ატარებს მოთხრობა „პეპლები სარჭებზე“, რომელშიც ეპიზოდები არ არის კომპოზიციაში შეერთებული. რომანი „სრულწლოვანი ბავშვები“ (1939) პრობლემურ-თემატიკურ გეგმაში წარმოადგენს წინა ნაწარმოების გაგრძელებას, კერძოდ მასში შენარჩუნებულია ავტობიოგრაფიული საწყისი და გაძლიერებულია ფსიქოლოგიზმი. სულის პრიზმა აშუქებს ბუკოვინის უკრაინული მოსახლეობის ცხოვრების საზოგადოებრივ ატმოსფეროს რუმინეთის ხელისუფლების კონტროლის ქვეშ, რაც ასევე გაგრძელებაა ადრეული ნოველებისა. რომანის უფრო გვიანი, ვულგარულ-სოციოლოგიური კრიტიკის საამებლად გადამუშავებული ვერსია „არასრულწლოვანი ბავშვების“ სამყაროს ფსიქოლოგიურ უტყუარობას აღძრავს, ამ „ბავშვებს“ ჰყოფს „კლასობრივი ბარიკადების“ სხვადასხვა მხარედ: ერთი არიან სოვეტოფილები, მეორენი — „უკრაინელი ბურჟუაზიული ნაციონალისტები“. სოცრეალისტური ესთეტიკის ხარკი გასცა ნაწარმოებებში, რომლებიც შეკრებილია წიგნებად: „ვაშლები აყვავდნენ მეორედ“ (1949), „ახალი ლუკავიცა“ (1953), „ცხოვრება ახლა იწყება“ (1961), „ადამიანური სითბო“ (1964; ყველა — ლვივი) და სხვ., სადაც დაკვირვებათა და ფსიქოლოგიურ დახასიათებათა სიზუსტე ზუსტად ერწყმის სიუჟეტურ გადაწყვეტათა სქემატურობასთან და სახეთა სწორხაზოვნებასთან.
შემოქმედების მწვერვალი გახდა რომანი „დები რიჩინსკები“ (წგნ. 1, ლვივი, 1958; წგნ. 2, ლვივი, 1965; წგნ. 1–2, კიევი, 1964), რომელმაც 1965 წელს ტარას შევჩენკოს სახელობის უკრაინის სახელმწიფო პრემია მიიღო. ჟანრობრივად ოჯახური რომან-ქრონიკაა ძლიერ დრამატული სიუჟეტით, სადაც ასახულია XX საუკუნის 1-ელი ნახევრის გალიჩის ცხოვრების პანორამა. რომანი მიუთითებს იმაზე, რომ მწერალმა მაქსიმალურად მოახერხა საბჭოთა რეჟიმის ლიბერალიზაციის (ე. წ. „ხრუშჩოვის დათბობის“ პერიოდი) პირობების გამოყენება და თავის ნაწარმოებებში მძლავრი ეროვნული ნაკადი. ეს შესამჩნევია რომანის 1958 და 1964 წლების გამოცემათა შედარებისას. პირველში იდეოლოგიური მითითება განსაზღვრავს სიუჟეტურ გადაწყვეტათა ხასიათს და პერსონაჟთა განლაგებას, სწორხაზოვანი პუბლიცისტური მახასიათებლები ავტორისა და პერსონაჟთა სახელით საგაზეთო შტამპების სტილშია, მეორეში ჭარბობს ფსიქოლოგიური ანალიზის სიღრმე, დიალოგების ატმოსფეროს ინტელექტი, ავტორის ჩანაფიქრთა ფილოსოფიური ხასიათი.
მწერლის მანერის ერთ-ერთი თავისებურება მჟღავნდება იმაში, რომ „უარყოფითი“ პერსონაჟები გამოდიან ავტორის მიერ გაყოფილი იდეების გამომხატველებად. ორი მხარის — მხატვარ-ანალიტიკოსის, რომელიც მიისწრაფვის ადამიანით ეპოქის ხასიათის წარმოჩენისკენ, და გაბატონებული იდეოლოგიის გამომხატველის — პოზიციებს შორის კომპრომისი იმდენად არ ადაბლებს ნაწარმოების ღირებულებას, რამდენადაც ახასიათებს ეპოქის, მხატვრისა და ხელოვნების დრამებს. იმ დროს, როდესაც კომუნისტური ეპოქის კლასიკოსები ჩამოდიან თავიანთი სიმაღლეებიდან, ირინა ვილდეს შემოქმედება კლასიკა ხდება. ნაწარმოებები თარგმნილია პოლონურ, გერმანულ, რუსულ, რუმინულ, უნგრულ და სხვა ენებზე. გამოცემულია შემოქმედების 5-ტომეული (კიევი,. 1967–1968).
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინელი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ფსევდონიმიანი მწერლები კატეგორია:ფსევდონიმიანი ქალი მწერლები
ამანც გრესლი
ამანც გრესლი (Amanz Gressly; დ. 17 ივლისი 1814, ბერშვილი — გ. 13 აპრილი 1865, ბერნი) — შვეიცარიელი გეოლოგი და პალეონტოლოგი. გრესლი თანამედროვე პალეოეკოლოგიისა და სტრატიგრაფიის ერთ-ერთი ფუძემდებელია.
ბიოგრაფია
ამანც გრესლი დაიბადა ბერშვილში (შვეიცარია). 1834 წელს სტრასბურგში დაიწყო მედიცინის შესწავლა, თუმცა მოგვიენებით მოღვაწეობა გააგრძელა გეოლოგიაში. შრომაში „Observations géologiques sur le Jura Soleurois“ ჩამოაყალიბა მოძღვრება ფაციესების შესახებ. ფაციესური ანალიზის მონაცემებით, გრესლიმ პირველმა მოახერხა პალეოგეოგრაფიული რუკების შედგენა. იგი იყო XIX საუკუნის გეოლოგიის ერთ-ერთი გამოჩენილი მკვლევარი. 1838 წელს შემოიღო ფაციესის ცნება დანალექი ქანებისათვის, რომლებიც ერთნაირ პირობებში არიან წარმოშობილი და ამიტომ ერთნაირი ლითოლოგიური და პალეონტოლოგიური ნიშნები ახასიათებთ. ამრიგად გრესლიმ მეცნიერებაში შემოიღო ფაქტების ახალი კატეგორია და მეცნიერებაში საფუძველი ჩაუყარა ახალ დისციპლინას — მოძღვრებას ფაციესების შესახებ. ფაციესებზე მოძღვრებას დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდნენ ჟ. მარკუ, ფ. ლანგი და სხვ. გრესლი იმ პიროვნებათა რიცხვს ეკუთვნის, რომელმაც თანამედროვე გეოლოგიას ჩაუყარა საფუძველი. თუმცა დღესაც არ არსებობს მისი იდეების ერთიანი ანალიზი. თანამედროვე დროში არსებობს ფაციესების მრავალგვარი კლასიფიკაცია.
როგორც ჩანს გრესლიმ უმძიმესი ცხოვრება გაატარა, საყოველთაო ბიოგრაფიული ცნობები მისი ცხოვრების შესახებ არ მოგვეპოვება. იქ, სადაც კი არსებობს სტატია ან თხზულება გეოლოგიაში ყველგან არის მოხსენებული გრესლი როგორც მკვლევარი, მეცნიერი რომელმაც პირველმა შენიშნა და მეცნიერულად აღწერა ფაციესური მოვლენები.
ბავშვობიდანვე განიცდიდა ფსიქიკურ აშლილობას. 1860-იან წლებში მისი ჯანმრთელობა გაურესდა. 1864 წელს იწვა ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში. 1865 წლის 13 აპრილს გრესლი ინსულტით გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:შვეიცარიელი გეოლოგები კატეგორია:შვეიცარიელი პალეონტოლოგები
აკვა-იბომის შტატი
აკვა-იბომის შტატი (Akwa Ibom) — შტატი ნიგერიის სამხრეთ-აღმოსავლეთით.
გეოგრაფია
მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთის ნაწილის სანაპიროზე, ჩრდილოეთის განედის 4° 321 და 5° 331 შორის. აღმოსავლეთით ესაზღვრება კროს-რივერის შტატს, დასავლეთით რივერსის და აბიის შტატებს, სამხრეთით ატლანტის ოკეანეს.
ისტორია
აკვა-იბომის შტატში მცხოვრები ადამიანები, ძველ Calabar-ის სამეფოს სხვა წევრებთან ერთად, ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 1200—1500 წლებში იყვნენ პირველები, რომლებმაც მიაღწიეს ადგილებს, რომლებსაც დღეს ეწოდება ნიგერია.
აკვა-იბომის შტატი შეიქმნა კროს-რივერის შტატისგან 1987 წლის 23 სექტემბერს.
მოსახლეობა
აკვა-იბომის შტატი ნიგერიის 36 შტატიდან ერთ-ერთია, სადაც ცხოვრობს 5 მილიონზე მეტი ადამიანი და 10 მილიონზე მეტი დიასპორა. ინგლისური ენასთან ერთად აქ ძირითადი სალაპარაკო ენებია იბიბიო, ანანგი და ორონი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით შტატი დაყოფილია 31 თვითმმართველობის რაიონად.
ეკონომიკა
აკვა-იბომის შტატი შეიქმნა 1987 წელს ყოფილი კროს-რივერის შტატისგან და დღეისათვის ქვეყანაში აწარმოებს ბუნებრივი აირისა და ნავთობის ყველაზე უფრო დიდ რაოდენობას. შტატში ფუნქციონირებს AKIA-ს საერთაშორისო აეროპორტი და 2 ძირითადი საზღვაო პორტი ატლანტის ოკეანეში, ასევე დაგეგმილია Ibaka-ს (Oron Nation) საერთაშორისო სტანდარტების საზღვაო პორტის მშენებლობა.
სქოლიო
კატეგორია:ნიგერიის შტატები
ვოდევილი
ვოდევილი (vaudeville) — მსუბუქი ხასიათის კომედიური პიესა, რომლისთვისაც დამახასიათებელია ინტრიგა, მოქმედების სწრაფი განვითარება, ანეგდოტური სიტუაციები, ხუმრობა, კალამბური, მოულოდნელი, მაგრამ კეთილი დასასრული, მუსიკის თანხლება, სასიმღერო კუპლეტები და ცეკვა.
დრამის ერთ-ერთი ჟანრი, რომელიც გამოეყო კომედიას და დასრულებული სახით ჩამოყალიბდა XVIII საუკუნის საფრანგეთში, ბურჟუაზიული რევოლუციის დროს. ვოდევილის ფუძემდებელია ე. სკრიბი. რუსეთში ვოდევილი ჩნდება XIX საუკუნის დასაწყისში და იძენს ისტორიულ-ეროვნულ მოტივებს. მოგვიანებით ვოდევილში ჩნდება დემოკრატიული ტენდენციები და სინამდვილის მახინჯი მხარეების მხილება.
ქართული ვოდევილის პირველი ნიმუშები ეკუთვნის რ. ერისთავს („ბიძიასთან გამოხუმრება“, „მასწავლებელი სოფლის სკოლისა, ჯერ დაიხოცნენ, მერე იქორწინეს“). კოტე მარჯანიშვილის სახელობის თეატრში 60-იანი წლებიდან დიდი წარმატებით იდგმებოდა „ძველი ვოდევილები“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლიტერატურული ჟანრები კატეგორია:თეატრი