cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯულიო მაზარინი
მაზარინის ცხოვრების ბოლო წლები, 1657 წლიდან და 1661 წლამდე, მნიშვნელოვანი დიპლომატიური გამარჯვებებით გამოირჩეოდა: 1657 წელს მან გააფორმა სამხედრო მოკავშირეობა ინგლისთან. 1658 წელს გამოააშკარავა რაინის ლიგა, რომელიც შედგებოდა გერმანიის ორმოცდაათი მცირე სამთავროს მეთაურისგან, რომელთაც საფრანგეთთან ხელშეკრულება ჰქონდათ გაფორმებული. იმავე თვეში, მარშალმა ტურენმა ფლანდრიაში, დუნის ბრძოლაში, გადამწყვეტად დაამარცხა კონდეს არმია. 1659 წლის თებერვლიდან ივნისის ჩათვლით, მაზარინმა ინტენსიური მოლაპარაკება აწარმოა ესპანელებთან. 1659 წლის 7 ნოემბერს ესპანეთმა ხელი მოაწერა პირენეს ხელშეკრულებას, რომელმაც შემატა საფრანგეთს არტუა, სერდანია და რუსილონი, როგორც ახალი პროვინციები. ამას მოჰყვა 1660 წლის ივნისში კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი დიპლომატიური ღონისძიება, რომელიც გულდასმით დაგეგმა მაზარინმა: ლუი XIV-ის ქორწინება ესპანელ მარია ტერეზაზე. ქორწინება მოხდა ესპანეთში. წყვილი ტრიუმფალურად შევიდა პარიზში 1660 წლის 26 აგვისტოს. ქორწინებამ დაასრულა ხელშეკრულებები და გარკვეული დროით შეაჩერა გრძელი და მაღალხარჯიანი ომები ჰაბსბურგებსა და საფრანგეთს შორის. თავისი დიპლომატიური ძალისხმევის შემდეგ მაზარინი გარდაიცვალა 1661 წლის 9 მარტს.
მაზარინმა, როგორც საფრანგეთის ფაქტობრივმა (დე ფაქტო) მმართველმა, გადამწყვეტი როლი ითამაშა ვესტფალიური მშვიდობის დამკვიდრებაში, რომლითაც ხელმძღვანელობდნენ ევროპული სახელმწიფოები საგარეო პოლიტიკის წარმოებისას და მნიშნელოვან გავლენას ახდენდა იმ დროისათვის გაბატონებულ მსოფლიო წესრიგზე. ზოგიერთი პრინციპი ვესტფალიის ზავიდან, როგორებიცაა ერი-სახელმწიფოს სუვერენიტეტი მის ტერიტორიასა და საშინაო საქმეებში და სახელმწიფოებს შორის სამართლებრივი თანასწორობა, დღემდე რჩება საერთაშორისო სამართლის საფუძვლად.
დიპლომატიის გარდა, მაზარინი იყო ხელოვნების მნიშვნელოვანი მფარველი. მან პარიზს გააცნო იტალიური ოპერა დიდი მასშტაბით და შეკრიბა შესანიშნავი მხატვრული კოლექცია, რომლის უმეტესობაც დღეს ლუვრში ინახება. მან ასევე დააარსა „ბიბლიოთეკა მაზარინი", პირველი ჭეშმარიტი საჯარო ბიბლიოთეკა საფრანგეთში, რომელიც ამჟამად გვხვდება ფრანგულ ინსტიტუტში, საფრანგეთში, ლუვრთან ახლოს.
ადრეული წლები
ჯულიო მაზარინი დაიბადა 1602 წლის 14 ივნისს, პეშინაში, იტალიის პროვინცია აბრუცოში, რომელიც რომიდან დაახლოებით ას ოც კილომეტრში მდებარეობს. მისი მშობლები რომის მკვიდრნი იყვნენ და ზაფხულს პეშინაში ატარებდნენ რომაული ზაფხულის სიცხისგან თავის დასაღწევად. მისი მამა, პიეტრო მაზარინი, 1590 წელს რომში საცხოვრებლად გადავიდა სიცილიიდან. 1608 წელს გახდა რომის მოქალაქე. დედა კი წარმოშობით რომიდან იყო, თავადაზნაურთა ოჯახიდან. მისი ოჯახი შუა საუკუნეებში გადავიდა რომში საცხოვრებლად. იგი იყო ფილიპო I კოლონას ნათლული, რომელსაც დასაქმებული ჰყავდა ჯულიოს მამა. ჯულიო ექვსი შვილიდან უფროსი იყო, მათ ჰყავდათ ორი ბიჭი და ოთხი გოგონა.
კოლონას გავლენის წყალობით, ჯულიო შვიდი წლის ასაკში ჩაირიცხა რომის იეზუიტთა კოლეჯში, რომელიც ქალაქში ყველაზე პატივსაცემ სკოლად მიიჩნეოდა. მიუხედავად იმისა, რომ მან უარი თქვა მათ ორდენში შესვლაზე, მაინც შესანიშნავად სწავლობდა. 1618 წელს, თექვსმეტი წლის ასაკში, მან წაიკითხა საჯარო ლექცია. ის ასევე გამოირჩეოდა თეატრში მოღვაწეობით. ასევე, ჯულიო თამაშობდა აზარტულ თამაშებს და ხშირად ჰქონდა ვალები. როდესაც ის ოცი წლისა გახდა, მამამ გადაწყვიტა, გაეყვანა იგი რომის ცუდი გავლენისგან. ჯულიო თან გაჰყვა გიროლამო კოლონას, ფილიპო I კოლონას ერთ – ერთი ვაჟს, რომელიც მაშინ თვრამეტი წლის იყო, მადრიდის უნივერსიტეტში, ესპანეთში. მან გიროლამოსთან ერთად შეისწავლა სამართალი, საღამოობით კი კვლავ აგრძელებდა აზარტულ თამაშს და კვლავ ვალებში იყო. ერთ-ერთი ნოტარიუსი სათამაშო დავალიანების დაფარვას დაპირდა, სანაცვლოდ კი მომხიბვლელ ახალგაზრდა მაზარინის  მისი ქალიშვილი ცოლად უნდა მოეყვანა, რაზეც ჯულიო დათანხმდა. გიროლამო კოლონამ ეს ყოველივე სწრაფად შეატყობინა მამამისს და ჯულიო დაუყოვნებლივ დააბრუნეს რომში საცოლის გარეშე.
საფრანგეთის მინისტრი - დიპლომატია
1640 წელს გადავიდა საფრანგეთის დიპლომატიურ სამსახურში. რიშელიეს სიკვდილის შემდეგ (მისი რჩევით) 1643 წელს ანა ავსტრიელმა მაზარინი (რომელთანაც შემდეგ საიდუმლოდ იქორწინა) საფრანგეთის პირველ მინისტრად დანიშნა. კარდინალი საკმაოდ რთულ ვითარებაში განაგრძობდა ფრანგული აბსოლუტიზმის განმტკიცების პოლიტიკას.
1643 წელს ჩაახშო ფეოდალური არისტოკრატიის შეთქმულება.
დახვეწილი დიპლომატიის მეშვეობით მაზარინმა დიდ წარმატებებს მიაღწია საგარეო პოლიტიკაში („ვესტფალიის ზავი“ 1648 წ., საზავო, სავაჭრო ხელშეკრულებები (1655) და სამხედრო კავშირი (1657) ინგლისთან, „პირენეს ზავი“ 1659 წ. და სხვ.), რითაც განამტკიცა საფრანგეთის ჰეგემონია ევროპაში.
გარდაცვალება
სიცოცხლის ბოლო თვეებში მაზარინი ძირითადად ლუვრის სასახლეში ცხოვრობდა. აპოლონის გალერეაში, ლუვრის მთავარი სურათების გალერეაში, დიდი ხანძარი გაჩნდა და მრავალი სურათი დაიწვა, რამაც მაზარინი ძლიერ დაამწუხრა. ეს იყო მისი ჯანმრთელობის გაუარესების დასაწყისი. როდესაც ექიმმა აცნობა მას, რომ მისი დასასრული ახლოს იყო, მაზარინმა ჰკითხა, „რამდენი დრო დამრჩა?“ ექიმმა უპასუხა „ორი თვე“. მაზარინმა უპასუხა: „ეს საკმარისია.“
ოჯახური კავშირები
MazzariniFamily.jpg
ოლიმპია მანჩინი, გრაფინია დე სუასონი იყო სახელგანთქმული მხედართმთავრის პრინც ევგენი სავოიელის დედა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1602 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1661 კატეგორია:საფრანგეთის პოლიტიკა კატეგორია:ფრანგი პოლიტიკოსები კატეგორია:დიპლომატია კატეგორია:ფრანგი დიპლომატები კატეგორია:სამშვიდობო ხელშეკრულებები
ტარანაკის მთა
ტარანაკის მთა ან ეგმონტის მთა — მოქმედი, მაგრამ პასიური სტრატოვულკანი ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ კუნძულის დასავლეთ სანაპიროსთან, ტარანაკის რეგიონში. მიუხედავად იმისა, რომ ბოლო დროს უფრო ხშირად „ტარანაკის“ უწოდებენ, მას ორი ოფიციალური სახელი აქვს, რაც შესაბამისობაში მოდის ახალი ზელანდიის გეოგრაფიული საბჭოს სახელთა პოლიტიკასთან. 2 518 მერტი სიმაღლის მთა ერთ-ერთი ყველაზე სიმეტრიული ვულკანური კონუსია მთელ მსოფლიოში. მის გვერდით, სამხრეთით აღმართულია მეორე მწვერვალი — 1 966 მეტრიანი ფანთამსის პიკი. ფუძიამას მთასთან მსგავსების გამო, ტარანაკი გადაღებულია ფილმში „უკანასკნელი სამურაი“.
ვულკანური აქტივობა
ტარანაკი გეოლოგიურად ახალგაზრდაა, აქტივობა დაახლოებით 135 000 წლის წინ დაიწყო. ბოლო ვულკანური აქტივობები 1850-1860-იან წლებში დაფიქსირდა, რაც გამოიხატებოდა კრატერში ლავის წარმოქმნასა და მის ჩანგრევაში. 1755 და 1800 წლებში, ამოფრქვევის დროს პიროკლასტიკური ნაკადები მთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთებზე გადმოედინა, წარმოიქმნა ფერფლი (1755 წელს). ბოლო დროის ყველაზე დიდი ამოფრქვევა 1655 წელს მოხდა. ბოლო დროინდელმა გამოკვლევებმა აჩვენა, რომ უკანასკნელი 9000 წლის მანძილზე, მცირე ამოფრქვევები საშუალოდ ყოველ 90 წელში ხდება, დიდი ამოფრქვევები კი 500 წელში.
ახალგაზრდობა იმარჯვებს
ახალგაზრდობა იმარჯვებს — 1928 წლის ქართული ფილმი. 1965 წელს ფილმი აღადგინა, გადაამუშავა და გაახმოვანა რეჟისორმა გ. გუნიამ
სიუჟეტი
ფილმის მოქმედება 1920-იანი წლების აჭარაში მვითარდება. ფილმი ილაშქრებს აჭარაში გავრცელებული სისხლის აღების დრომოჭმულ წესჩვეულების წინააღმდეგ და მოგვითხრობს ორი მოსისხლე ოჯახის შვილთა ურთიერთობაზე. ბიჭი მეზობლის ქათამს ქვას ესვრის და ფეხს მოსტეხს. ამის გამო ქათმის პატრონის მას გალახავს. მეზობლები ერთმანეთს სამკვდრო-სასიცოცხლოდ გადაეკიდებიან. კომკავშირლების დახმარებით მოსისხლეთა შერიგება ხერხდება, ჟამგადასული ადათი უკუგდებულია ახალგაზრდობა იმარჯვებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1928 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის მუნჯი ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:პროპაგანდისტული ფილმები
გიორგი II (საქართველოს მეფე)
გიორგი II (დ. 1030-იანი წლების მეორე ნახ. — გ. 1112) — საქართველოს მეფე 1072-1089 წლებში, ბაგრატ IV-ის ძე.
გიორგი II-ის ოჯახი
გიორგი II-ის ოჯახის წევრების უმრავლესობამ მნიშვნელოვანი კვალი დატოვა საქართველოს თუ მსოფლიო ისტორიაში. მამა, ბაგრატ IV თითქმის ნახევარი საუკუნე მართავდა საქართველოს. დედა, ბორენა დედოფალი, ოვსთა მეფის ასული იყო. ბებია მარიამი, ვასპურაკანის მეფის – სენაქერიმ არწრუნის ასული. მამიდას – გურანდუხტ დედოფალსაც დიდი წვლილი მიუძღვის გიორგის, როგორც პოლიტიკოსის ფორმირებაში. მართა, გიორგის და, ბიზანტიის დედოფალი იყო. გიორგის მეუღლეზე, ელენე დედოფალზე, თითქმის არაფერია ცნობილი. XII საუკუნის დასაწყისში იგი უკვე გარდაცვლილი უნდა ყოფილიყო. გიორგის ერთადერთი ვაჟი – დავითი, შემდგომში საქართველოს მეფე გახდა. გიორგი მოესწრო შვილიშვილებსაც – თამარს, დემეტრეს და კატას.
გიორგი უფლისწული
1055 წელს ბაგრატი საქართველოში დაბრუნდა. მალე სამეფო კარმა ლიპარიტ ბაღვაშის შეპყრობა მოახერხა და თავისი ძალაუფლება აღმოსავლეთ და სამხრეთ საქართველოზე უწინდებურად განავრცო. ლიპარიტისა და მისი ოჯახის დაპატიმრებისას გიორგი უფლისწული და მისი პატრონი გურანდუხტ დედოფალი ჯავახეთში იმყოფებოდნენ. შეთქმულების დაწყებისთანავე, მეფე და მისი მამიდა, უსაფრთხოების მიზნით, ახალქალაქში გახიზნეს. ბაგრატ IV სასწრაფოდ სამხრეთ საქართველოში გადმოვიდა და თავად ჩაუდგა ლიპარიტის მომხრეებთან ბრძოლას სათავეში. მალე კლდეკარის ერისთავის მიერ კონტროლირებადი ტერიტორია სამეფო კარმა უკლებლივ შემოიმტკიცა.
გიორგი მამის გარდაცვალებამდე არაერთ დავალებას ასრულებდა. წყაროებში მას ძირითადად მამამისის გვერდით ვხვდებით. უფლისწული მეფის იმ ამალაში იმყოფებოდა, რომელიც ბედად გადაურჩა ხეკრებულთან თურქ–სელჩუკთა დარბევასა და ტყვეობას. გიორგი სარდლობდა განძის ამირა ფადლონ II-ის წინააღმდეგ ბრძოლას. ქართველთა და ოსთა ჯარმა „მოაოჴრა განძა, და აღიღო ტყუე და ნატყუენავი ურიცხჳ“. გამარჯვებული გიორგი უფლისწული დიდი ალაფით დაბრუნდა სამშობლოში.
1072 წელს მომაკვდავმა ბაგრატ IV-მ თავისი ვაჟი, გიორგი კურაპალატი შეავედრა დიდებულებს და მის ერთგულებაზე დააფიცა. იმავე წლის 24 ნოემბერს ბაგრატი გარდაიცვალა და სამეფო ტახტი გიორგიმ დაიკავა.
ფეოდალთა გამოსვლები გიორგი II-ის მეფობის დასაწყისში
გიორგი II საგანგებოდ 1072 წლისათვის მეფედ არ უნდა ეკურთხებინათ. ის ერთხელ უკვე რუისის ტაძარში აიყვანეს მეფედ და ხელახალი მირონცხება, საეკლესიო კანონებით, აკრძალული იყო.
მას მძიმე საშინაო და საგარეო პირობებში მოუხდა მეფობა. 1073 წლის ზაფხულში მეფეს განუდგნენ დიდგვაროვანი ფეოდალები ნიანია ქვაბულის ძე, ივანე ლიპარიტის ძე და ვარდან სვანთა ერისთავი. ნიანია ქვაბულის ძემ ქუთაისი დაიკავა და „წარუღო ქუთათისისა საჭურჭლე“, ივანე ლიპარიტის ძემ კახელები მოიშველია და ქსნისპირი დაიპყრო, ხოლო ვარდანმა სვანები ააჯანყა და საეგრო დაარბია. მათი დამორჩილების შემდგომ გიორგი II გარკვეულ დათმობაზე წავიდა და ურჩი ყმები "წყალობით დაფარა". ივანე ლიპარტის ძეს სამშვილდე უბოძა, მის ვაჟს ლიპარტს - ლოწობანი რუსთავის ნაცვლად (ეს უკანასკნელი კახელებს გადაეცა), ნიანია ქვაბულის ძეს - „თმოგვი და სხუანი საქონელნი რჩეულნი“, ვარდან სვანთა ერისთავს - ასკალანა და სხვ. „მატიანე ქართლისას“ თქმით, „გიორგი მეფემან სძლო სიკეთითა, სიბრძნითა და ძჳრუჴსენებელ იქმნა“.
1074 ივანე ლიპარიტის ძე კვლავ განუდგა მეფეს. გიორგი II-მ მესხთა ლაშქრით და კახთა მეფე აღსართანის დახმარებით გამდგარი ფეოდალი დაამარცხა. ლიპარიტს ლოწობანი წაართვეს და სამეფოს შემოუერთეს. მალე მეფე და ივანე ლიპარიტის ძე დაზავდნენ. ივანე ერთგულების პირობით კლდეკარისა და სამშვილდის ერისთავად იქნა დამტკიცებული. მაგრამ ურჩმა ფეოდალმა გიორგი II-ის მეციხოვნეებს გაგი გამოსტყუა და განძის პატრონს ფადლონს მიჰყიდა.
თურქ-სელჩუკთა შემოსევა და ფარცხისის ბრძოლა
1073 ან 1074 საქართველოს შემოესია "დიდ სელჩუკთა" სახელმწიფოს სულთანი მალიქ-შაჰი. როცა ის საქართველოს ისტორიულ საზღვრებთან მოძრაობდა, ივანე ბაღვაშმა თავისი ვაჟი ლიპარიტი სულტანს მიაგება, „შეაწყნარა სულტანსა და დაყო მის თანა მცირედი ხანი, და გამოეპარა. და მოვიდა სულტანი, და მოადგა სამშვილდესა“. სულთანმა აიღო სამშვილდე, ტყვედ იგდო ივანე ლიპარიტის ძე და მისი ოჯახი, ასევე ბაღვაშთან მყოფი აზნაურები. სამშვილდეში სულთნის მეციხოვნეები ჩადგნენ, მოარბია ქართლი და დიდძალი ტყვიითა და ნადავლით უკან გაბრუნდა. საქართველოდან წასულმა სულთანმა აიღო განძა და არანის გამგებლად თავისი ერთ–ერთი სარდალი სარანგი (არაბულ წყაროებში სავთენგი) დანიშნა. ამის შემდეგ თურქ–სელჩუკთა სარდლობამ გადაწყვიტა საომარი მოქმედებები საქართველოს მიმართულებით წარემართა, მით უმეტეს, რომ ქვემო ქართლში მათ დაკავებული ჰქონდათ ერთ–ერთი ცენტრალური ციხე სამშვილდე. სარანგი განძის, დვინის და დმანისის ამირების თანადგომით შეებრძოლა გიორგი II-ს. გიორგიმ აღსართან კახთა მეფესთან ერთად სოფელ ფარცხისთან დახვდა მოწინააღმდეგეს. ბრძოლა საკმაო ხანს გაგრძელდა და მხოლოდ მწუხრისას დასრულდა. ოღუზ–თურქებმა სასტიკი მარცხი იგემეს. ამ გამარჯვების შემდეგ, როგორც "მატიანე ქართლისა" მოგვითხრობს, მეფემ აიღო ანაკოფია, "მრავალნი ციხენი კლარჯეთისა, შავშეთისა, ჯავახეთისა და არტანისა". აგრეთვე კარის ციხე-ქალაქი ("ციხე ქუეყანა"), "სიმაგრენი ვანანდისა და კარნიფორისანი" და გააქცია თურქები.
ბიზანტიელთა საქართველოდან წასვლა და კარის სამეფოს გიორგი II-სათვის გადაცემა
ფარცხისის ბრძოლის შემდეგ გიორგი II-მ სამეფოს შემოუერთა კლარჯეთში, შავშეთში, ჯავახეთში, არტაანში ბიზანტიელთა ხელში მყოფი ციხესიმაგრეები და ანაკოფიის ციხე. „მატიანე ქართლისაში“ აღნიშნულია, რომ მეფემ „წაუხუნა ბერძენთა“ აღნიშნული სიმაგრეები. დავით აღმაშენებლის ისტორიკოსი ახალ დეტალებს ამატებს ამ ცნობას. ის აღნიშნავს:„ წარვიდა მეფე გიორგი მამულსა თვისსა ტაოს, და მოვიდა ბანას. ხოლო მუნ მოვიდა წინაშე მათსა ზორვარი აღმოსავალისა გრიგოლ ბაკურიანის ძე, რომელსა ჰქონდეს ოლთისნი და კარნუ–ქალაქი, და კარი, და დიდად განიხარეს და განისუენეს. და მოსცა გიორგი მეფესა კარის ციხე–ქალაქი და მისი მიმდგომი ქვეყანა, და განიყარნეს. ხოლო მეფემან გიორგი დაუტევნა კარს აზნაურნი შავშნი და წარმოვიდა შინა“.
ტაოში გიორგი II-ისა და გრიგოლ ბაკურიანის ძის შეხვედრა 1076 წელს უნდა მომხდარიყო. მასზე საქართველოს „იურიდიულად“ ებოძა მთელი ვანანდის სამეფო, მაგრამ, ფაქტობრივად, გიორგი II-ს მხოლოდ კარნიფორის და ვანანდის ციხეები გადასცეს.
ის ტერიტორიები, რომელთა დაბრუნებასაც ქართველი მეფეები ათწლეულები ანდომებდნენ, გიორგი მეფემ ერთი ხელისდაკვრით შემოიერთა. თან ისე, რომ, როგორც ჩანს, საქართველოსა და ბიზანტიას შორის ბრძოლა არ მომხდარა. თუ რატომ დათმო ბიზანტიამ ეს ტერიტორიები, ამაზე ქართულ ისტორიოგრაფიაში აზრთა სხვადასხვაობაა. მათგან ყველაზე სარწმუნოა ის ვერსია, რომ თურქ–სელჩუკებისგან შევიწროებულ ბიზანტიელებს არ შეეძლოთ ჯარის იმ კონტინგეტის შენახვა, რომელთაც უნდა დაეცვათ აღნიშნული ციხეები და ამიტომ მათ ეტაპობრივად დაიწყეს ამ სიმაგრეების დაცლა და ქართველებისათვის გადაცემა. ეს ნაბიჯი ასევე წარმოადგენდა ურთიერთთანამშრომლობას საერთო მტრის – სელჩუკების წინააღმდეგ.
მალე ამ ტერიტორიული ცვლილებებით შეშინებულმა თურქ–სელჩუკებმა მიატოვეს მათ მიერ დაპყრობლი ტერიტორიები და „იოტნა თურქნი მის ქვეყნისანი“. ამის შემდეგ საქართველომ, როგორც ჩანს, მთელ კარის ქვეყანაზე განავრცო თავისი გავლენა, მაგრამ ეს წარმატება ხანმოკლე აღმოჩნდა.
თურქ-სელჩუკთა ახალი აგრესია და „დიდი თურქობა“
მანასკერტის ბრძოლის შემდეგ ბიზანტიას აღარ შეეძლო თურქ–სელჩუკების ახალ–ახალი ფართომასშტაბიანი ლაშქრობების მოგერიება. 1074 წელს დადებული ხელშეკრულებით მომთაბარეთა ხელში გადავიდა იმპერიის აღმოსავლეთი პროვინციების დიდი ნაწილი. ამის შემდეგ სელჩუკებისთვის გზა საქართველოსკენ ხსნილი იყო. თურქ-სელჩუკებმა პირველი დარტყმა კარის ციხეზე მიიტანეს. მათმა სარდალმა აჰმად ამირამ ფართომასშტაბიანი სამხედრო ოპერაციის წყალობით მოახერხა ციხიდან ქართველ მეციხოვნეთა განდევნა და ქალაქის ხელში ჩაგდება.
ამის შემდეგ თურქ–სელჩუკებმა გიორგი II-ის წინააღმდეგ მძლავრი ლაშქრობა მოაწყვეს. ყველის ციხესთან მდგომ მეფეს „დაესხნეს უგრძნეულად თურქნი დიდნი“. ქართველი მემატიანე აღნიშნავს, რომ მტერს ქრისტიან შინაგამცემთა წყალობით მოუხერხებია გიორგი II-ის ბანაკამდე შენიღბულად მისვლა. თავდასხმა იმდენად მოულოდნელი იყო, რომ ქართველებმა წინააღმდეგობის გაწევა ვერ მოახერხეს და უკუიქცნენ. მთელი სამეფო ავლა–დიდება სელჩუკებს ჩაუვარდა ხელში. საქართველოს მეფემ აჭარის მთებს შეაფარა თავი და აქედან აფხაზეთში გადავიდა. ისტორიკოსები ამ ბრძოლის თარიღად 1080 წელს უთითებენ. აჰმად ამირა მიღწეულ წარმატებას დასჯერდა და აღარ გააგრძელა გიორგი II–ის დევნა. დავით აღმაშენებლის ისტორიკოსის თქმით, გზაში აჰმად ამირას შემოხვდნენ ბიზანტიაში სალაშქროდ მიმავალი თურქი ამირები ისა ბარი და ბუიაყუბი. აჰმადმა მათ მოახსენა საქართველოში მომხდარი გამარჯვების შესახებ და ისიც აუწყა, რომ საქართველოს მეფე გიორგი II დასავლეთ საქართველოში იყო გახიზნული. მემატიანეს თქმით, აჰმად ამირას თანატომელთათვის ურჩევია „რად წარხვალთ საბერძნეთად? აჰა ქუეყანა საქართველო, უკაცური და სავსე ესევითარითა სიმდიდრითა“. თურქ–სელჩუკებს მოსწონებიათ აჰმადის აზრი, ლაშქრობისათვის მიმართულება შეუცვლიათ და კურსი საქართველოსკენ აუღიათ. ისინი „მოეფინნეს პირსა ყოველისა ქვეყანისასა, ვითარცა მკალნი“. ქართველი მემატიანე ამ სიტყვებით იწყებს დიდი თურქობის აღწერას.
სელჩუკებმა თავდაპირველად მოაოხრეს ასისფორნი და კლარჯეთი ზღვისპირამდე. შემდგომში მათი რისხვა დაატყდა შავშეთს, აჭარას, სამცხეს, ქართლს, არგვეთს, სამოქალაქოს და ჭყონდიდს. მათ ერთ დღეში აიღეს და დაწვეს ქუთაისი. ამავე დროს, მათმა რაზმებმა ააოხრეს კლარჯეთისა და არტანუჯის უდაბნოები. სელჩუკთა შემოსევამ რამდენიმე თვეს გასტანა. მათ პარპაშს დაერთო მძიმე ზამთარი. გახიზნულ მოსახლეობას სიცივე და შიმშილი კლავდა. ამის შემდეგ ისინი ყოველ გაზაფხულზე ესხმოდნენ თავს აღმოსავლეთ და სამხრეთ საქართველოს და დაზამთრებამდე რჩებოდნენ.
ასეთ მძიმე პირობებში გიორგი II-მ მოიწვია დიდებულები და მათთან მოთათბირების შემდეგ გადაწყვიტა ისპაჰანში ხლებოდა სულთანს. ეს 1083 წელს მოხდა. გიორგი II მალიქ–შაჰის მიერ „შეწყნარებულ იქმნა ვითარცა შვილი საყუარელი“. სულთანმა საქართველო გაათავისუფლა „ზედამარბეველთაგან“ და კახეთი და ჰერეთი მისცა, რადგან ამ რეგიონზე სულთნისა და საქართველოს მეფის უფლებები არ ვრცელდებოდა. მალიქ–შაჰმა გიორგი II-ს ჰერეთ–კახეთის შემოსაერთებლად ლაშქარი გამოაყოლა. გიორგი II–მ დიდი ხარკი იკისრა სულთნის სასარგებლოდ, რომელსაც ქვეყანა 1099 წლამდე იხდიდა.
ბრძოლა კახეთ–ჰერეთის შემოერთებისთვის
მალიქ–შაჰისაგან წამოსული გიორგი II–მ თურქ–სელჩუკთა თანხლებით ვეჟინის ციხეს შემოარტყა ალყა. ამ ციხეს სტრატეგიული მნიშვნელობა ჰქონდა. ვეჟინ–ბაკურციხის მონაკვეთზე ხდებოდა თბილისისაკენ, თელავისაკენ და ჰერეთისაკენ მიმავალი გზების გატოტება. ციხის ალყა ოქტომბერში დაიწყო და კარგა ხანს გაგრძელდა. მაგრამ გიორგი II-მ დღემდე გაურკვეველ მიზეზთა გამო, ვეჟინის ციხეს გარემოცვა მოხსნა და დასავლეთ საქართველოში გადავიდა. დავითის ისტორიკოსის თქმით, ამის მიზეზი ყოფილა თოვლის მოსვლა და მეფის აჯამეთში სანადიროდ გადასვლის სურვილი. რეალურად კი გიორგი გაეცალა თურქ–სელჩუკებს და კახეთის აოხრებაში მონაწილეობა არ მიიღო. ვიდრე ქუთაისში დაბრუნდებოდა, გიორგი II-მ სელჩუკებს „მისცა ნიჭად“ სუჯეთი და იორის პირი. მემატიანის მითითებით, სუჯეთი და იორის პირი „მოოჴრდა მუნ დღეინდელად დღემდე“.
როგორც გიორგი II-სათვის, ასევე თურქ–სელჩუკთათვის კახეთ–ჰერეთის პრობლემა კვლავ მოუგვარებელი იყო. თავად კახთა მეფეც ნათლად ხედავდა, რომ ასეთი გაურკვეველი ვითარება დიდხანს არ გაგრძელდებოდა და დღეს თუ ხვალ ეს პრობლემა კვლავ წამოიჭრებოდა. ამიტომაც, კახეთის მეფე აღსართან I თავად ეახლა მალიქ–შაჰს, ქრისტიანობა უარყო და ამ გზით კახეთ–ჰერეთის საკუთარ მფლობელობაში დატოვებას მიაღწია. კახეთ–ჰერეთის შემოერთების პერსპექტივა რამდენიმე წლით გადაიწია.
როგორც ვარაუდობენ, 1085–1089 წლებს შორის მოხდა ძაგან აბულეთისძის გამოსვლას საქართველოს სამეფო კარის წინააღმდეგ. მან თავი კახეთის მეფის ვასალად ცნო და მის მფლობელობაში მყოფი ზედაზნის ციხე კახეთის მეფის მფლობელობაში გადავიდა.
ქვეყნის ისედაც გართულებულ მდგომარეობას ზედ დაერთო 1088 წელს დაწყებული სტიქიური უბედურება – მიწისძვრა, რომელიც თითქმის მთელი წელიწადი გაგრძელდა და მრავალი ადამიანი იმსხვერპლა.
1089 წელი
1089 წელს, დავით აღმაშენებლის ისტორიკოსის თქმით, გიორგი II-მ „დაადგა გჳრგჳნი მეფობისა“ თავის ვაჟ დავითს. დღემდე გაურკვეველია, იყო თუ არა რაიმე ძალდატანება გიორგიზე, როცა მან დავითი მეფედ გამოაცხადა. ზოგიერთი ისტორიკოსი დავით აღმაშენებლის ნაწარმოებზე გალობანი სინანულისანი და მისსავე ანდერძზე შიომღვიმის მონასტრისადმი, სადაც ნათქვამია, „უფალო ღმერთო, დავითს მიუტევე ბრალნი მისნი სიყრმისა და ცთომილებისანი“, დაყრდნობით აცხადებს, რომ დავითს ბრალი მიუძღოდა მამის წინაშე („ალბათ მისი ტახტიდან გადაყენების“).
გიორგის ბიზანტიური ტიტულატურა
ქართველ მეფეთა შორის გიორგი II ერთადერთი იყო, რომელიც ატარებდა ყველაზე მაღალ ბიზანტიურ ტიტულს – კეისარი რაც ამ პერიოდში იმპერატორის (ბასილევს-ავგუსტუსის) მცირე ტიტულს წარმოადგენდა და ბიზანტიის იმპერატორი მის უახლოეს ნათესავებს (ზოგ შემთხვევაში კი უცხოელ მმართველებს უწყალობებდა ხოლმე). მანამდე კი მას მიღებული ჰქონდა თითქმის ყველა მაღალი ბიზანტიური პატივი. 1072 წლისათვის გიორგი კურაპალატად იხსენიება. ეს ტიტული მას გაცილებით ადრე უნდა მიეღო, დაახლოებით XI საუკუნის შუა ხანებში. 1073 წლისათვის კი გიორგი ნოველისიმოსია ან სევასტოსი, ვინაიდან ამ წელს დავით უფლისწული უკვე კურაპალატად იწოდება. კეისრობის მიღება კი, შეიძლება XI საუკუნის 70–80–იან წლების მიჯნაზე მომხდარიყო. კეისარი არ წარმოადგენდა ჩვეულებრივ ტიტულს. უკვე V საუკუნის მიწურულიდან კეისრობის პატივის მატარებელი პიროვნება საიმპერატორო ტახტის ერთ–ერთ რეალურ მემკვიდრედ ითვლებოდა. ამიტომაც, ეს ტიტული თითქმის ყოველთვის საიმპერატორო კარის ნათესავს ენიჭებოდა. იგი იწოდებოდა იმპერატორის შემდეგ პირველ პირად და შესაბამისი რეგალიებიც გააჩნდა.
გიორგი II-ის ცხოვრების ბოლო პერიოდი
დავით IV-ის გამეფების შემდეგ გიორგი II აქტიურ პოლიტიკურ საქმიანობას ჩამოშორდა. მიუხედავად ამისა, გიორგი II კვლავინდებურად ინარჩუნებდა მეფეთ–მეფისა და კესაროსობის ტიტულს. 1089 წლის შემდეგ გიორგი ქართულ წერილობით წყაროებში ერთადერთხელ იხსენიება რუის–ურბნისის საეკლესიო კრების ძეგლისწერაში. გიორგი II-ის გარდაცვალების თარიღად 1112 წელს სდებენ (ადრე კი 1089 წელს მიიჩნევდნენ), რაც ემყარება თედო ჟორდანიას მიერ მოყვანილ ცნობას აფხაზთა მეფეთა ქრონიკიდან. ეს უკანასკნელი მიიჩნევდა, რომ გიორგი დავითის გამეფების შემდეგაც აქტიურად ერეოდა ქვეყნის მართვის საქმეში და წამყვან როლსაც ასრულებდა. გიორგი მეფის დასაფლავების ადგილი უცნობია.
დაბნელება (რომანი)
დაბნელება (Eclipse) — მესამე წიგნი სტეფანი მეიერის რომანების სერიიდან „ბინდი“. წიგნი გამოიცა 2007 წლის 7 აგვისტოს. რომანს ისეთივე წარმატება ხვდა წილად როგორც მის წინამორბედებს (ბინდი და ახალი მთვარე).
სიუჟეტი
მოქმედება კვლავ ფორკსში ვითარდება. კალენების დაბრუნებამ ჯეიკობი ძალიან განარისხა, რადგან სამუდამოდ გადაეკეტა გზა ბელასკენ და ისინი მხოლოდ მეგობრებად დარჩნენ. თუმცა, ჯეიკს ბელა კვლავ უყვარს და სწორედ ამიტომ წიგნის ერთ-ერთ ეპიზოდში მას ჰკოცნის, რაც ბელას იმდენად განარისხებს, რომ ჯეიკისთვის ფიზიკურად გასწორებას შეეცდება და რადგან მაქციები, ისევე როგორც ვამპირები კლდესავით მაგრები არიან, ბელა ხელს დაიზიანებს. ამან უფრო იძაბება ვითარება ედვარდსა და ჯეიკს შორის. თუმცა ბელა ბლეკს მაინც შეურიგდება.
ამავდროულად ბელაზე განრისხებული ვიქტორია სიეტლში ახალშექმნილი ვამპირებისაგან არმიას აყალიბებს, რათა ერთხელ და სამუდამოდ იძიოს შური კალენებზე მისი შეყვარებულის, ჯეიმზის მოკვლისთვის. კალენები ნებისმიერ წამს ელოდებიან ვიქტორიას თავდასხმას და ამიტომაც მუდმივ მზადყოფნაში არიან. რადგან ვიქტორია მაქციებისა და ვამპირების საერთო მტერია, ამ ნაწილში ისინი გაერთიანდებიან მტერთან საბრძოლველად. ვამპირები მაქციებთან ერთად იწყებენ ტაქტიკის შემუშავებას, თუ როგორ გაუმკლავდნენ ახალშექმნილთა არმიას. ამ ნაწილში ბელა სკოლას ამთავრებს და ამის აღსანიშნავად კალენების სახლში ელისი წვეულებას აწყობს. საბოლოოდ ვიქტორიას არმია ფორკსისკენ დაიძვრება, რასაც ელისი მანამდე იხილავს, სანამ ისინი ქალაქს მიუახლოვდებიან. კარგად შემუშავებული ტაქტიკით კალენებსა და მაქციებს არ გაუჭირდებათ ვიქტორიას არმიის განადგურება. წიგნის ბოლო თავი მოთხრობილია ჯეიკობ ბლეკის მიერ - მას ედვარდისა და ბელას, ქორწილის მოსაწვევი მოსდის.
გარეკანი
ავტორ სტეფანი მეიერის თქმით, „დაბნელების“ გარეკანს რამდენიმე სიმბოლური დატვირთვა აქვს:
თავად სახელწოდება „დაბნელება“ არის მთვარის (ედვარდის) და მზის (ჯეიკობის) ერთობლიობა, რაც დაბნელების აღმნიშვნელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბინდი (რომანების სერია) კატეგორია:2007 წლის რომანები კატეგორია:სტეფანი მეიერის ნაწარმოებები
ბრაზილიური თრეშ მეტალი
ბრაზილიური თრეშ მეტალი — თრეშ მეტალის რეგიონული განშტოება, რომელიც ჩამოყალიბდა 1980-იან წლებში ბრაზილიაში. რკინიგზის არის თრეშ მეტალსა და ტევტონურ თრეშ მეტალთან ერთად იგი წარმოადგენდა თრეშ მეტალის ერთ-ერთ უდიდეს სცენას 1980-იან წლებში. მიუხედავად იმისა, რომ იგი არც ისე ფართო და ცნობილი მოძრაობა იყო, როგორც ჩრდილო ამერიკული და ევროპული მოძრაობები, მნიშვნელოვანი წერტილია მძიმე მეტალში, რადგან წარმოადგენს ერთგვარ ხიდს შუა 80-იანების თრეშ მეტალსა და დეკადის ბოლოს ჩამოყალიბებულ დეზ მეტალს შორის. ამ სცენაზე შესამჩნევი ჯგუფებია:
ლიტერატურა
კატეგორია:მძიმე მეტალის ჟანრები კატეგორია:თრეშ მეტალი
უმ-არ-რასასი
უმ-არ-რასასი (არაბ. الرّصاص‎أم) — არქეოლოგიური ძეგლი იორდანიაში, რომელიც მოიცავს რომაული, ბიზანტიური და ადრეული მუსლიმური ცივილიზაციების არქიტექტურულ ნანგრევებს. ძეგლის უმთავრესი ნაწილი ჯერ კიდევ გაუთხრელია, ხოლო შესწავლილ ნაწილზე აღმოჩენილია სამხედრო ბანაკი და რამდენიმე ეკლესია. ცივილიზაციათა ამ უნიკალური ნარევის გამო, 2004 წელს ძეგლი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
ძეგლზე გაკეთებული ყველაზე მნიშვნელოვანი აღმოჩენა წმინდა სტეფანეს ტაძარში არსებული მოზაიკური იატაკია, რომელიც 785 წლით თარიღდება (აღმოაჩინეს 1986 წელს). იგი საუკეთესოდაა შემონახული და უდიდესია იორდანიაში. ცენტრალურ პანელზე გამოსახულია ნადირობისა და თევზაობის სცენები. განსაკუთრებით დეკორირებულია მოზაიკის ჩარჩო. როგორც ირკვევა, მოზაიკაზე ექვს ოსტატს უმუშავია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იორდანიაში
მირა სორვინო
მირა კეტრინ სორვინო (Mira Katherine Sorvino; დ. 28 სექტემბერი, 1967. მანჰეტენი, ნიუ-იორკი, აშშ) - ამერიკელი მსახიობი. მან მოიგო ოსკარი და ოქროს გლობუსი საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობი ქალისთვის, ვუდი ალენის ფილმში Mighty Aphrodite (1995).
მან ასევე ითამაშა ფილმებში Romy and Michele's High School Reunion (1997), Mimic (1997), Lulu on the Bridge (1998), The Replacement Killers (1998), Summer of Sam (1999), და Like Dandelion Dust (2009). მერლინ მონროს როლისთვის Norma Jean & Marilyn-ში (1996), ის იყო ნომინირებული Emmy-ის პრემიაზე მთავარი როლის შემსრულებლისთვის შეზღუდულ სერიალში ან ფილმში და ოქროს გლობუსზე ფილმში ადამიანებით ვაჭრობა (2005).
ადრეული წლები
მირა კეტრინ სორვინო დაიბადა მანჰეტენში ლორენ რუთ დევისის(ალცჰეიმერით დაავადებული პაციენტების თერაპევტი და ყოფილი მსახიობი) და პოლ სორვინოს (მსახიობი და კინორეჟისორი) ოჯახში. მას ჰყავს ორი და და ძმა, მაიკლი და ამანდა. სორვინო იტალიელი წარმოშობისაა მამის მხრიდან.
სორვინო გაიზარდა ტენფლიში, ნიუ ჯერსი, სადაც იგი წერდა და თამაშობდა ეზოს პიესებში ბავშვობის მეგობართან, ჰოუპ დევისთან ერთად და დუაიტ-ენგელვუდის სკოლის თეატრალურ სპექტაკლებში. სორვინომ თქვა, რომ ბავშვობაში დედის სოციალურმა მიზნებმა მასზე დიდი გავლენა მოახდინა; დედამისმა მონაწილეობა მიიღო March on Washington-ში. სორვინო ბრწყინვალე იყო საშუალო სკოლაში, მოგვიანებით ის მიიღეს ჰარვარდის უნივერსიტეტში. იგი ერთი წლის განმავლობაში სწავლობდა გაცვლითი პროგრამის სტუდენტად CIEE– ს პეკინში, ჩინეთი, სადაც მან კარგად ისწავლა ჩინური ენა - მანდარინი. 1989 წელს მან დაამთავრა მაგისტრატურა ჰარვარდში, აღმოსავლეთ აზიის კვლევების სპეციალობით. მან ასევე შეიტანა წვლილი Harvard-Radcliffe Veritones- ის დაარსებაში, რომელიც ჰარვარდის ერთ-ერთი თანადაფინანსებული კაპელა ჯგუფი იყო 1985 წელს
პირადი ცხოვრება
1996 – დან 1998 წლამდე მირა სორვინო რომანტიკულურთიერთობაში იყო რეჟისორ კვენტინ ტარანტინოსთან, რომელიც იყო მისი თანმხლები ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიალზე, სადაც მან მიიღო საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობი Mighty Aphrodite– სთვის.
სორვინომ ტრეფიკინგის საწინააღმდეგო სიმპოზიუმზე ვაშინგტონში, 2014 წლის სექტემბერში ფართო ინტერვიუ მისცა The Nerdist Podcast– ზე, სადაც ის განიხილავს მის განათლებას და მის ცხოვრებას ჩინეთში და მის მრავალფეროვან ინტერესს. სორვინო ქრისტიანია. ის ოჯახთან ერთად ცხოვრობს ლოს-ანჯელესში, კალიფორნია.
2017 წელს მირა სორვინო საჯაროდ გამოვიდა სექსუალური შევიწროების შესახებ, რომელიც მან განიცადა პროდიუსერის ჰარვი ვაინშტაინისგან. სორვინო, როგორც მისი მრავალი მსხვერპლი, თვლის, რომ შესაძლოა მისი კარიერა დაზიანდა ვეინშტაინის მიღწევების უარყოფის შემდეგ.
კარიერა
სორვინოს პირველი მთავარი ეკრანული გამოსვლა იყო თინეიჯერულ სატელევიზიო სერიალში Swans Crossing, რომელშიც იგი ექვს ეპიზოდში გამოჩნდა. როდესაც 1993 წელს ფილმში "მეგობართა შორის" დაიწყო პრეპროდუქცია, იგი აიყვანეს რეჟისორის მესამე ასისტენტად, შემდეგ დააწინაურეს კასტინგის დირექტორად, შემდეგ კი ასისტენტ პროდიუსერად და ბოლოს შესთავაზეს მთავარი როლი. პოზიტიურმა მიმოხილვებმა გამოიწვია სხვა შესაძლებლობებიც.
რობერტ რედფორდის ქვიზ შოუში და უიტ სტილმანის ბარსელონაში მცირე როლების შემდეგ, 1995 წელს ვუდი ალენის ფილმში Mighty Aphrodite გადაიღეს. ბედნიერი მეძავის როლის შესრულებამ იგი ვარსკვლავი გახადა და მოიგო ოსკარი და ოქროს გლობუსი საუკეთესო მეორეხარისხოვანი ქალის როლისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმმა სორვინოს საერთაშორისო ცნობიერება მოიპოვა, ის ფილმის გადაღებას უკიდურესად სტრესულად აღწერს: ”მე აბსოლუტურად ნევროზული ვიყავი ძლიერი აფროდიტესთვის. "ყოველ ღამე ახალ ნერვულ მოშლას იწვევდა. მე ვტიროდი და ღმერთს ვესაუბრებოდი, ისე ვნერვიულობდი. შემდეგ მეორე დღეს გამოვჩნდებოდი და ჩემს სცენებს გავაკეთებდი."
პოლიტიკური აქტივიზმი
იგი 2004 წლიდან იყო დაკავშირებული Amnesty International-თან, და 2006 წელს დაჯილდოვდა Amnesty International– ის Conscience Award-ის ჯილდოთი, რომელიც გადაეცა მათ, ვინც ფილანტროპული და ჰუმანისტური ძალისხმევით გამოირჩეოდა. 2009 წლიდან 2012 წლამდე სორვინო იყო გაეროს კეთილი ნების ელჩი ადამიანის ტრეფიკინგის წინააღმდეგ ბრძოლაში და კონგრესში ლობირებს დარფურში ადამიანით ვაჭრობის (ტრეფიკინგის) გაუქმებას.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 28 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1967 კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
საფო
მინი|საფო მინიატიურა საფო (ძვ. ბერძ. Σαπφώ) — ძველი ბერძენი ლირიკოსი ქალი, რომელიც კუნძულ ლესბოსზე დაიბადა. ისტორიულ წყაროებში მისი სახელი სწორედ კუნძულ ლესბოსზე მდებარე ქალაქ მიტილენთან ასოცირდება. იგი ძვ. წ. დაახლოებით 630-სა და 612 წლებს შორის დაიბადა და დაახლოებით ძვ. წ. 570 წელს გარდაიცვალა. საფო იყო ძველი ბერძნული ლირიკის უპირველესი პოეტი ქალი, საფოს "მეათე მუზას" უწოდებდა პლატონი, ძველი მოაზროვნეები მასზე წერდნენ: " ... ჩვენ არ მოგვეპოვება სხვა პოეტესა, რომელიც მცირეოდენ მაინც გაუტოლდება საფოს თავისი მშვენიერებით"(სტრაბონი). საფოს ცხოვრების შესახებ ცნობები მოიპოვება ისეთ ცნობილ ავტორებთან, როგორებიცაა: ჰეროდოტოსი, სტრაბონი, ოვიდიუსი, ათენეოსი, ჰიმერიოსი და სხვა. 1922 წელს გამოქვეყნდა ფრაგმენტები რომელშიც აღნიშნულია, რომ ბიოგრაფია შედგენილია ქამელეონის თხუზულების მიხედვით. საფოს ცხოვრების აქ წარმოდგენილი ცნობები მსგავსია სვიდას ლექსიკონში დადასტურებული ბიოგრაფიისა. ამ ცნობათა გათვალისწინებით დადგენილია, რომ საფო დაიბადა კუნძულ ლესბოსის ქალაქ ერესოში, თუმცა მთელი ცხოვება ქალაქ მიტილენეში გაატარა. იგი ტირან პიტიკოსისა და პოეტ ალკეოსის თანამედროვე იყო (ეს უკანასკნელი საფოზე შეყვარებულიც ყოფილა და ლექსებს უძღვნიდა მას). "პაროსის ქრონიკა" გვამცნობს, რომ არისტოკრატთა დევნის დროს საფო მიტილენედან სიციალიაზე გაქცეულა. ვარაუდობენ, რომ იგი წარჩინებული ოჯახიდან უნდა ყოფილიყო. საფოს ლექსებში არ ჩანს სამოქალაქო ბრძოლის შეფასება, მკვლევართა აზრით, იგი უნდა გაყოლოდა ქმარს, რომელიც იყო საკმაოდ მდიდარი და გავლენიანი პიროვნება და შესაბამისად ტირანის რისხვა მასაც შეეხო.ცნობილია, რომ ძვ.წ 580 წლის მახლობელ ხანებში პიტიკოსმა ამნისტია გამოაცხადა. საფოც ამ პერიოდში უნდა დაბრუნებულიყო მიტილენეში.
გარეგნობა
როგორც ვარაუდობენ საფო ყოფილა ტანმორჩილი და შავგრემანი. ჩვენამდე მოაღწია მისმა რამდენიმე გამოსახულებამ. გადასახლებიდან დაბრუნებული, სათავეში ჩაუდგა წარჩინებულ ქალიშვილთა წრეს, დადის ლეგენდები, თითქოს საფოს შეუყვარდა მშვენიერი ჭაბუკი ფაონი, თითქოს, უიმედო სიყვარულით ვნებააშლილს თავი მოუკლავს:გადაშვებულა ლევკადიის კლდიდან ამღვრეულ ზღვაში (სტრაბონი, X 452). სხვა ლეგენდა კი მოგვითხრობს, რომ საფო იყო ჰეტერა, ის ართობდა კაცებს, მაგრამ ჭეშმარიტი ვნებით მხოლოდ ახალგარზდა ქალიშვილებისადი იმსჭვალებოდა. საფოსა და მის გარშემო შემოკრებილ ქალიშვილთა სათაყვანებელი ქალღმერთი იყო აფროდიტე, ეს ჯერ კიდევ ალექსანდრიის საწავლულებმა დაადგინეს და ბერძენი პოეტი ქალის სიმღერათა გამოცემაში პირველ ადგილზე აფროდიტესადმი მიძღვნილი ჰიმნი მოათავსეს.
საფოს შემოქმედების ფრაგმენტებმა ჩვენამდე, ძრითადად ორი გზით მოაღწიეს: 1) ანტიკური ხანის ავტორები ხშირად იმოწმებნენ მათ, როგორც ამაღლებული პოეზიის ნიმუშებს; 2)აღმოჩენილია პაპირუსები, სადაც მეტ-ნაკლებად იკითება საფოს პოეზიის ნაწყვეტები. დღეისათვის მოგვეპოვება საფოს შემოქმედების 1900-მდე სტრიქონი. მათ შორის 600-მდე სტრიქონის თარგმნა შესაძლებელია, 1300-მდე კი არ ითარმგნება, მისი მცირე მოცულობის გამო.
საფომ დიდი როლი ითამაშათა ლირიკული პოეზიის განვითარებაზე, თუკი თვალს გადავავლებთ ანტიკური ხანის ქალთა შემოქმდებას, დავინახავთ, რომ ძველი საბერძნეთისა და რომაული ხანის ქალთა პოეზია საფოს შემდეგ რეგრესის გზას დაადგა და ბოლოს გაქრა კიდევაც. საფოს პოეტური სამყარო(გვ.144-155)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ბერძენი პოეტები კატეგორია:ძვ. წ. VII საუკუნის ბერძნები კატეგორია:ძვ. წ. VI საუკუნის ბერძნები
რაელი (პერსონაჟი)
კატეგორია:ჯენესისი კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომების პერსონაჟები
Polyrhachis cubaensis
Polyrhachis cubaensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ზებედე ჩხიკვიშვილი
ზებედე ჩხიკვიშვილი (დ. 7 მაისი, 1908, გუთური — გ. დეკემბერი, 2000) — ქართველი ინჟინერ-გეოლოგი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი 1934 წელს. 1930 წლიდან მუშაობა დაიწყო საქართველოს სხვადასხვა გეოლოგიურ დაწესებულებაში. 1951 წელს საქართველოში ბარიტის საბადოთა შესწავლისათვის სპეციალისტთა ჯგუფთან ერთად მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 2000 კატეგორია:ქართველი გეოლოგები კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ზ
ტალარის პროვინცია
thumb|right|250px|ტალარას პროვინცია. ტალარა — პროვინცია პერუში, პიურის რეგიონში. დასავლეთიდან ესაზღვრება წყნარი ოკეანე, ხოლო ჩრდილოეთიდან ტუმბესის რეგიონი. ტალარას პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ტალარა. 2005 წლის აღწერის შედეგად პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 122 162 ადამიანს, საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე 43,6 ადამიანს. ტალარას ფართობია 2 799,49 კმ². პროვინცია იყოფა 6 რაიონად. ტალარას პროვინციის სტატუსი მიენიჭა 1956 წლის 16 მარტს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პიურის რეგიონის პროვინციები
არგენტინა 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
არგენტინამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეჩვიდმეტედ იასპარეზა 1988 წელს, სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულში. ამ თამაშებზე მათ ერთი ვერცხლისა და ერთი ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:არგენტინა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კორალაინი (ფილმი)
კორალაინი (Coraline) — 2009 წლის ანიმაციური ფილმი, რომელიც ეფუძნება ნილ გეიმენის ამავე სახელწოდების 2002 წლის რომანს. ფილმი გადაღებულია რეჟისორ ჰენრი სელიკის მიერ, სტუდიაში Laika, ხოლო დისტრიბუტორია Focus Features. 60,000,000 აშშ დოლარის ბიუჯეტით ფილმმა შემქმნელებს მოუტანა 124,596,398 აშშ დოლარის შემოსავალი.
სიუჟეტის მიხედვით, გოგონა კორალაინს ბეზრდება ჩვეულებრივ სამყაროში ცხოვრება, ვინაიდან მისი მშობლები დიდ ყურადღებას არ უთმობენ. ალტერნატიულ რეალობაში ისინი მას ყველანაირად ანებივრებენ და კორალაინი დგება არჩევანის წინაშე, თუ რომელ სამყაროში დარჩეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:2009 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:2009 წლის ფილმები
ეიგარდენი
მინი|250პქ|იეგარდენი ნორვეგიის რუკაზე ეიგარდენი (ნორვ. Øygarden) — კომუნა ნორვეგიის გუბერნია ჰორდალანში. კომუნის ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი ჰიოლსტიეა. კომუნის ოფიციალური ენა ნიუნორსკულია. 2007 წელს კომუნის მოსახლეობა 4168 ადამიანისაგან შედგებოდა. ეიგარდენის კომუნის ფართობი 66,52 კმ², კოდი ინდიფიკატორი - 1259.
მუნიციპალიტეტი მოიცავს ამავე სახელობის კუნძულთა ჯაჭვს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნორვეგიის გეოგრაფია კატეგორია:ნორვეგიის კუნძულები
Polyrhachis cupreata
Polyrhachis cupreata — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ცერცვეკალა
ცერცვეკალა (ლათ. Alhagi) — მცენარეთა გვარი პარკოსანთა ოჯახისა. ეკლიანი ბუჩქ-ბალახები ან მრავალწლოვანი ბალახებია. მათი სიმაღლე 30-80 სმ აღწევს. წვრილი მარტივი ფოთლები აქვთ.
სასარდი
სასარდი (Sasardi) — ქალაქი პანამაში, გუნა-იალის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 167 ადამიანს შეადგენდა.
ცერცვეკალა
7 სახეობა გავრცელებულია ევრაზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში. საქართველოში ცნობილია 2 სახეობა. იზრდება ბარისა და მთისწინეთის უდაბნოებში, ნახევრად უდაბნოებში და სტეპებზე, ქვიშიან, თიხიან, ქვიან და სუსტად დამლაშებულ ადგილებზე, ზღვის დონიდან 700 მ-მდე.
სასარდი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:გუნა-იალის დასახლებული პუნქტები
ცერცვეკალა
მნიშვნელოვანი საძოვრის მცენარეა. განსაკუთრებით ეტანება აქლემი. ზოგი სახეობა გამოყოფს ტკბილ წვენს — მანანას, რომელსაც წინა აზიის მოსახლეობა ტკბილეულად იყენებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამკურნალო მცენარეები კატეგორია:პარკოსნები
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ბრაზილიაში
სტატისტიკა
იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 962 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 2 % ბრაზილიის ძეგლებია.
მათ შორის:
3 კულტურული ძეგლი მიჩნეულია ადამიანური გენიის შედევრად (კრიტერიუმი i) და  4 ობიექტი — ბუნების საოცრება, ან ტერიტორია, რომელსაც აქვს გამორჩეული სილამაზე და ესთეტიკური მნიშვნელობა. (კრიტერიუმი vii).
ცხრილი
ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიაში დამატების თარიღის მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრაზილია * ბრაზილია
დიდი განთიადი
დიდი განთიადი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში (ძირულის თემი). მდებარეობს მდინარე ძირულის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 400 მეტრი, ზესტაფონიდან 18 კილომეტრი. სოფელში დგას წმინდა გიორგის სახელობის XVIII საუკუნის ეკლესია.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 244 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მუხთაროვის სასახლე
მუხთაროვის სასახლე (Muxtarovun evi) — შენობა ბაქოში, მურთუზა მუხთაროვის ქუჩაზე.
ისტორია
სასახლე 1911-1912 წლებში აშენდა მენავთობე მილიონერი ქველმოქმედის მურთუზა მუხთაროვის დაკვეთით. შენობის არქიტექტორია იოზეფ პლოშკო. მუხტაროვს მეუღლესთან ერთად ევროპაში მოგზაურობისას ძალიან მოეწონა ვენეციის არქიტექტურა. მოგზაურობის შემდეგ მან გადაწყვიტა ბაქოში ვენეციური სტილის სასახლის აშენება საყვარელი მეუღლისთვის. სასახლის დიზაინი ეკუთვნის არქიტექტორ იოზეფ პლოშკოს, რომელმაც ასევე დააპროექტა ისმაილიეს შენობა, ფრანგული გოტიკის სულისკვეთებით. საბჭოთა ხელისუფლების პირველ წლებში სასახლეში მდებარეობდა ალი ბაირამოვის ქალთა კლუბი. დღეს ის ქორწინების სახლივით („ბედნიერების სასახლე“) ფუნქციონირებს. . დღეს სასახლე ბაქოს ერთ-ერთი ყველაზე ღირსშესანიშნავი არქიტექტურული ნაგებობაა.
შენობის აშენების პერიოდში სასახლის ზედა ნაწილში რაინდის სკულპტურის დამონტაჟებისას მოხდა ტრაგედია. სამშენებლო კომპანია „ ძმები კასუმოვების “ ერთ-ერთი მფლობელს - იმრან კასუმოვს, ფეხი დაუცდა და შენობიდან გადმოვარდა. ის 35 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
შენობის მშენებლობა დასრულდა 1912 წელს. ერთ დღეს მურთუზა მუხთაროვმა თავისი მეუღლე ლიზა ტუგანოვა შენობის წინ სასეირნოდ მიიყვანა. ქალმა, რომელმაც გაოცების გამო არ იცოდა რა ეთქვა, შენობის კარებთან მისული მსახურები დაინახა და როცა გაიგო, რომ სასახლე აჩუქეს, მის სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. ბაქოელი მილიონერი ამ სასახლეში მეუღლესთან ერთად 1920 წლამდე ცხოვრობდა. აზერბაიჯანში საბჭოთა რეჟიმის დამყარების შემდეგ სასახლე ბოლშევიკებს გადაეცათ. მუხთაროვმა დაინახა, რომ სამი რუსი ოფიცერი შეიჭრა მის სახლში, ვერ მოითმინა ეს დამცირება და ჯერ ისინი დახვრიტა, შემდეგ კი ბოლო ტყვიით თავი მოიკლა.
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 2001 წლის 2 აგვისტოს #132 გადაწყვეტილებით შენობა შეტანილია „ეროვნული მნიშვნელობის უძრავი ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა ნუსხაში“.
სასახლეში აღდგენითი სამუშაოები 2007-2012 წლებში ჩატარდა. აღდგენითი სამუშაოები აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტისა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ახალგაზრდობისა და სპორტის სამინისტროს ბრძანებით კომპანია „Creacon Construction“-მ ჩაატარა.
2012 წლის 5 ივლისს სასახლის გახსნის ცერემონია გაიმართა, რომელსაც აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი დაესწრო და გაეცნო შესრულებულ სამუშაოებს.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს შენობა-ნაგებობები კატეგორია:1912 წელს დაარსებულები
BAFTA საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მეორეხარისხოვან როლში
BAFTA საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მეორეხარისხოვან როლში — ბრიტანული კინოაკადემიის ჯილდო. პრიზით აჯილდოებენ საუკეთესო მსახიობ კაცებს მეორეხარისოვან როლში 1968 წლიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:BAFTA-ს ჯილდოები
სულიანის პროვინცია
thumb|right|250px|სულიანას პროვინცია. სულიანა — პროვინცია პერუში, პიურის რეგიონში. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ტუმბესის რეგიონი, ხოლო აღმოსავლეთიდან ეკვადორი. სულიანას პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სულიანა. 2005 წლის აღწერის შედეგად პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 290,000 ადამიანს, საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე 51,3 ადამიანს. სულიანას ფართობია 5 423,61 კმ². პროვინცია იყოფა 8 რაიონად. სულიანას პროვინციის სტატუსი მიენიჭა 1861 წლის 20 მარტს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პიურის რეგიონის პროვინციები
წითელი ზღვის მუჰაფაზა
წითელი ზღვა (البحر الأحمر) — ეგვიპტის 27 საგუბერნატოროდან ერთ-ერთი. საგუბერნატორო მდებარეობს ეგვიპტის სამხრეთ ნაწილში. წითელი ზღვის ტერიტორიას აღმოსავლეთიდან ფართო გასასვლელი აქვს წითელ ზღვაზე, საგუბერნატოროს დასავლეთი საზღვარი გადის მდინარე ნილოსზე. წითელი ზღვის საგუბერნატოროს ძირითადი ნაწილი უკავია ნუბიის უდაბნოს. პროვინციას ესაზღვრება 9 ეგვიპტიური საგუბერნატორო : ასუანი, ლუქსორია, კენა, სუჰაგი, ასიუტი, ელ-მინია, ბანი-სუაფი, ელ-ფაიუმი და სუეცი. პროვინციას სამხრეთიდან ესაზღვრება სუდანი.
საგუბერნატოროს ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჰურგადა. 2006 წლის მონაცემებით წითელი ზღვის მოსახლეობა 322,421 ადამიანია. ტერიტორიის მხრივ წითელი ზღვის საგუბერნატორო საკმაოდ დიდია, მისი ფართობი 203 685 კმ²-ია. პროვინციაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. დღეისთვის საგუბერნატოროს მმართველია აჰმედ აბდალა.
ბუნებრივი რესურსები
ეგვიპტური ნავთობის და გაზის 75% სწორედ წითელი ზღვის საგუბერნატოროში მდებარეობს. პროვინციაში ასევე მოიპოვებენ ფოსფორს, ოქროს , ვერცხლს, ქრომს, მარგანეცს, ვოლფრამს და ზურმუხტს.
ადმინისტრაციული დაყოფა
საგუბერნატოროში მდებარეობს 6 ძირითადი ქალაქი ესენია:
სქოლიო
კატეგორია:ეგვიპტის მუჰაფაზები
ტევტონური თრეშ მეტალი
ტევტონური თრეშ მეტალი (ზოგჯერ გერმანული თრეშ მეტალი ) — თრეშ მეტალის რეგიონული განშტოება, რომელიც ჩამოყალიბდა 1980-იან წლებში გერმანიაში. რკინიგზის არის თრეშ მეტალთან, აღმოსავლეთ სანაპიროს თრეშ მეტალსა და ბრაზილიურ თრეშ მეტალთან ერთად იგი წარმოადგენდა თრეშ მეტალის ერთ-ერთ უდიდეს სცენას 1980-იან წლებში. ტევტონური თრეშ მეტალი თრეშ მეტალის ყველა სხვა განშტოებათა შორის უმძიმესია. ჩვეულებრივ მას ახასიათებს სწრაფი და მძიმე მუსიკა, რომელიც შექმნილია დაბალ ტონებზე (ზოგჯერ C-ზეც კი) აწყობილი გიტარებითა და ექსტრემალური ვოკალით. ამ სცენაზე გამოარჩევენ დიდ სამეულს (მსგავსად თრეშ მეტალის დიდი ოთხეულისა), რომელშიც შედიან ყველაზე გავლენიანი ჯგუფები სტილში: Destruction, Kreator და Sodom.
Polyrhachis curta
Polyrhachis curta — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მიროსლავ სლაბოშპიცკი
მიროსლავ მიხაილოვიჩ სლაბოშპიცკი (უკრ: Мирослав Михайлович Слабошпицький; დ. 17 ოქტომბერი, 1974) ― უკრაინელი კინორეჟისორი და სცენარისტი. ალექსანდრა დოვჟენკოს სახელობის უკრაინის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი.
ბიოგრაფია
მიროსლავ სლაბოშპიცკი 1974 წლის 17 ოქტომბერს კიევში, უკრაინელი მწერლისა და ლიტერატურის კრიტიკოსის, მიხაილ სლაბოშპიცკის ოჯახში დაიბადა. 1982 წლამდე ლვოვში ცხოვრობდა.
სლაბოშპიცკიმ თეატრის, კინოსა და ტელემაუწყებლობსი ეროვნული უნივერსიტეტი დაამთავრა კინო და ტელერეჟისურის განხრით. მუშაობდა რეპორტიორად, წერდა სცენარებს ფილმებისა და ტელევიზიებისთვის. 1990-იან წლებში მუშაობდა დოვჟენკოს კინოსტუდიაში.
2000 წლიდან უკრაინის კინემატოგრაფთა ასოციაციის წევრი გახდა. იყო უკრაინის ახალგაზრდა კინომწარმოებელთა ასოციაციის ვიცე-პრეზიდენტი.
2014 წელს გადაღებული ფილმი „ტომი“ კანის კინოფესტივალზე აჩვენეს. ფილმი უკრაინულ ენაზეა, სუბტიტრების გარეშე და ნესპრესოს გრანპრი და France 4-ის ხედვის ჯილდო მოიპოვა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:უკრაინელი სცენარისტები კატეგორია:უკრაინელი კინორეჟისორები
პაიტის პროვინცია
thumb|right|250px|პაიტას პროვინცია. პაიტა — პროვინცია პერუში, პიურის რეგიონში. დასავლეთიდან ესაზღვრება წყნარი ოკეანე. პაიტას პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პაიტა. 2005 წლის აღწერის შედეგად პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 105 151 ადამიანს, საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე 58,9 ადამიანს. პაიტას ფართობია 1 785,16 კმ². პროვინცია იყოფა 7 რაიონად. პაიტას პროვინციის სტატუსი მიენიჭა 1861 წლის 20 მარტს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პიურის რეგიონის პროვინციები
ჩოღა-ზანბილი
ჩოღა-ზანბილი (სპარს. چغازنبيل) — უძველესი, ელამის სახელმწიფოს დროინდელი კომპლექსი ირანში, ხუზისტანის პროვინციაში. ის ერთ-ერთია იმ რამდენიმე ზიკურათიდან, რომლებიც მესოპოტამიის ფარგლებს გარეთ მდებარეობენ. მდებარეობს ქალაქ სუზიდან 39 კმ-ით დასავლეთით.
ჩოღა-ზანბილი ძვ.წ 1250 წლით თარიღდება და აგებულიე მეფე უნტაშ-ნაპირიშას მიერ, დიდებული ღმერთის - ინშუშინაკის პატივსაცემად. მისი თავდაპირველი სახელი დურ-უნტაში იყო (უნტაშის ქალაქი). კომპლექსი დაცულია სამი კონცენტრირებული კდელით. ძვ.წ. 640 წელს, კომპლექსი ასურეთის მეფე ასურბანიფალმა მნიშვნელოვნდა დაანგრია.
მიჩნეულია, რომ ჩოღა-ზანბილი საუკეთესოდ შემონახული ზიკურათია მთელ მსოფლიოში. 1979 წელს, ის პირველი ძეგლი გახდა ირანიდან, რომელიც იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ირანში
ტუბუალა
ტუბუალა (Tubualá) — ქალაქი პანამაში, გუნა-იალის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 183 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:გუნა-იალის დასახლებული პუნქტები
პიტერ ბრეიგელი
პიტერ ბრეიგელი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ტერმინოლოგია
ტერმინოლოგია (ტერმინი და logos ლოგია) — მეცნიერების, ტექნიკის, ხელოვნების რომელიმე დარგში ხმარებულ ტერმინთა ერთობლიობა. სიტყვა „ტერმინოლოგია“ ტერმინოლოგიური ლექსიკონის სინონიმადაც იხმარება. ტერმინოლოგიის განვითარებას მეცნიერების ამა თუ იმ დარგის განვითარება განაპირობებს.
საქართველოში ტერმინოლოგიის ისტორია სათავეს იღებს ქართული მწერლობის შექმნის დასაწყისიდანვე; მისი აღმავლობა X–XII საუკუნეებიდან იწყება. მეცნიერულ პრინციპებზე დამყარებული ტერმინოლოგიური მუშაობა საქართველოში 1921-დან დაიწყო. ამ დროიდან ტერმინოლოგიური საკითხების შესწავლას ხელმძღვანელობდა განსახკომთან არსებული „სახელმწიფო სამეცნიერო საბჭო“, 1926-დან - „ცენტრალური სამეცნიერო ტერმინოლოგიური კომიტეტი“, რომელიც 1936-დან სპეციალური სამეცნიერო ტერმინოლოგიის განყოფილებად გადაკეთდა. ეს განყოფილება 1941-დან საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ენათმეცნიერების ინსტიტუტის შემადგენლობაშია. გამოქვეყნებულია (1985) 50-მდე ტერმინოლოგიური ლექსიკონი მეცნიერების სხვადასხვა დარგში.
ტერმინოლოგია, როგორც დისციპლინა ენათესავება თარგმნას და მის გვერდიგვერდ ისწავლება უნივერსიტეტებსა თუ თარგმნის სკოლებში. დიდ თარგმანების განყოფილებებს ან ბიუროებს, როგორც წესი, აქვს ტერმინების განყოფილება, რომელიც ტერმინებზე კვლევას აწარმოებს.
დანიშნულების ან კონტექსტის მიხედვით ტერმინოლოგიის რამდენიმე დაჯგუფება არსებობს:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ენათმეცნიერება კატეგორია:ტერმინები
როლანდ მგალობლიშვილი
როლანდ მგალობლიშვილი (დ. 17 სექტემბერი, 1956, ბათუმი) — ქართველი პოლიტიკოსი.
1980 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის ფაკულტეტი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (რუსთავის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი საინიციატივო ჯგუფი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1980)
შოტლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
შოტლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები — ფიფა-სა და უეფა-ს წევრი საფეხბურთო ნაკრები. წარმოადგენს შოტლანდიას საერთაშორისო დონეზე.