cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნამიურის პროვინცია
ნამიურის პროვინცია (Namur, Nameur, Namen) — ბელგიის 10 პროვინციიდან ერთ-ერთი, შედის ვალონიის რეგიონის შემადგენლობაში. ესაზღვრება ყველა ვალონიური პროვინცია: ვალონიის ბრაბანტი, ლიეჟის პროვინცია, ენო, ლუქსემბურგი  და საფრანგეთი. დედაქალაქი — ნამიური. მოიცავს 38 კომუნას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვალონიის რეგიონის პროვინციები
ფრედერიკა ჰანოვერელი
ფრედერიკა ჰანოვერელი (Frederike von Hannover; დ. 18 აპრილი, 1917, ბლანკენბურგი, გერმანია — გ. 5 თებერვალი, 1981, მადრიდი, ესპანეთი) — ჰანოვერის დინასტიის წარმომადგენელი. საბერძნეთის დედოფალი 1947-1964 წლებში როგორც მეფე პავლოსის მეუღლე. მეფე კონსტანტინოს II-ისა და ესპანეთის დედოფალ სოფია ბერძენის დედა, ესპანეთის მეფე ფილიპე VI-ის ბებია.
ბიოგრაფია
1947 წლის 1 აპრილს მეფე გეორგიოს II უშვილოდ გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მეფე პავლოსმა დაიკავა, რითაც ფრედერიკა საბერძნეთის ახალი დედოფალი გახდა. მიუხედავად გერმანული ფესვებისა, მან მოახერხა ბერძნების კეთილგანწყობა მოეპოვებინა. მათი ტახტზე ასვლისას საბერძნეთი შუა სამოქალაქო ომში იყო გახვეული, რა დროსაც დედოფალი აქტიურად ეწეოდა საქველმოქმედო საქმიანობას და ზრუნავდა დაჭრილ ჯარისკაცებზე. ასევე დედოფალ ფრედერიკას წყალობით 20,000-მა ბავშვმა შეძლო სასკოლო განათლების მიღება, თუმცა სამეფო ხაზინამ მხოლოდ 51 მათგანი დააფინანსა პროფესიული სწავლისავის.
დედოფალ ფრედერიკას გავლენა არ ჰქონია პოლიტიკაზე, თუმცა მაინც ხშირად ხდებოდა მინისტრთა მხრიდან კრიტიკის მთავარი ობიექტი. ამის მიზეზი ის იყო, რომ მეფე პავლოსი 1.90 მეტრი იყო სიმაღლეში, ხოლო დედოფალი მხოლოდ 1.60 მეტრი, რის გამოც მას მეფისათვის შეუფერებლად თვლიდნენ. მას შემდეგ, რაც 1964 წელს მისი ქმარი გარდაიცვალა და ტახტი მისმა ვაჟმა, კონსტანტინოს II-მ დაიკავა, პრემიერ-მინისტრის რჩევით ფრედერიკამ დატოვა საბერძნეთი და ავსტრიაში გადასახლდა, სანაცვლოდ კი ბერძნული მთავრობისგან პენსიის სახით იღებდა 400,000 მარკს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 18 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1917 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1981 კატეგორია:ჰანოვერის დინასტია კატეგორია:საბერძნეთის დედოფლები კატეგორია:დედა დედოფლები
ხანაბადი (ევლახი)
ხანაბადი (Xanabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 699 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
დიკლოს ციხე-სახლი
დიკლოს ციხე-სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიკლოს სამხრეთით. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. სახლი იყო პლატო ოსორაულის კუთვნილებაში.
სახლი სამსართულიანია. ნაგებია ფიქლით, რომლის წყობა როგორც წესი, მშრალია.
პირველ სართულზე (5,2 X 4,8 მ) საქონლის სადგომია, შესასვლელი კი სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან აქვს. ამავე კედელში განთავსებულია ერთი სარკმელიც. სამხრეთ-დასავლეთ და ჩრდილო-აღმოსავლეთ კედლებთან საქონლის ბაგებია მოწყობილი. პირველი სართულის ჭერში ამოჭრილია მეორე სართულზე ასასვლელი ხვრელი. იატაკზე ფიქალია მოგებული.
მეორე სართული რომლის ზომებია 5,1 X 4,6 მ. საცხოვრებელია. შესასვლელი ჩრდილო-დასავლეთიდან აქვს. სამხრეთ-დასავლეთ კედელში ორი სარკმელია დაყოლებული. სარკმლებს შორის არსებული ხვრელიდან კი შეიძლება პირველი სართულის კარის გაღება. სამხრეთ-დასავლეთის კედელში ერთი ნიშია. ჩრდილო-აღმოსავლეთისაში კი — ორი. ჭერში დატანებულია მესამე სართულზე ასასვლელი ხვრელი. იატაკი დატკეპნილი მიწისაა.
მესამე სართულზე, რომელიც იგივე ზომებისაა, როგორც მეორე სართული, შესასვლელი ჩრდილოეთ-დასავლეთიდანაა. ამავე კედელში და აგრეთვე ორ სხვა კედელშიც ორ-ორი სარკმელია დაყოლებული. დასავლეთის კედელში კი - ერთი. დასავლეთის კედლის სარკმლის ქვემოთ სათოფურია. იატაკი ისევე როგორც მეორე სართულზე დატკეპნილი მიწისაა.
სართულებს შორის გადახურვა კოჭოვანია. სამხრეთ-დასავლეთი კედლის ფასადზე ამოკვეთილია სამი ჯვარი, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთ და ჩრდილო-დასავლეთ კედლებში ჩაყოლებულია ორ-ორი თეთრი სამკუთხა ქვა. სახლს ფიქლის ორფერდა სახურავი აქვს.
დიკლოს ციხე-სახლს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა  ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ბარგიყარიას სამაროვანი
ბარგიყარიას სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძეგვის ჩრდილოეთით, მდინარე მტკვრის პირას, ბარგიყარიას მინდორზე.
1944 წელს ბარგიყარიას მინდორზე შემთხვევით აღმოჩნდა ოქროს მინიატურული ქანდაკება და ათიოდე სხვა ნივთი. 1946 წელს ი. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიის და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის მცხეთის არქეოლოგიური ექსპედიციის არმაზისხევის რაზმმა, გ. ლომთათიძის ხელმძღვანელობით, აქ გათხარა მცირე ინვენტარიანი სამი ორმოსამარხი და უინვენტარო ოთხი ქვის სამარხი. 1982 წელს ი. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიის და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის მცხეთის მუდმივმოქმედმა არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, ა. აფაქიძის ხელმძღვანელობით, განაახლა სამუშაოები. გაითხარა გვიანდროინდელი ბრინჯაო - ადრინდელი რკინის ხანის სამაროვანი, გვიანდელი ანტიკური ხანის ნამოსახლარი და სამაროვანი.
გვიანდელი ბრინჯაო - ადრინდელი რკინის ხანის სამაროვანზე გაითხარა ქვაყრილიანი ორმოსამარხები, რომლებშიც აღმოჩნდა ლეგა-მონაცრისფროდ გამომწვარი თიხის ჭურჭლის ბრინჯაოს საკიდები, სარდიონის მძივები და სხვა. გვიანდელი ანტიკური ხანის ნამოსახლარზე აღმოჩნდა ნატეხი ქვით ნაგები კედლების ფრაგმენტები და სამეურნეო ორმოები, ფილაფენილ იატაკზე აიკრიფა ამ ეპოქისათვის დამახასიათებელი თიხის ჭურჭლის ნატეხები. იმავე ხანის სამაროვანზე დადასტურდა კრამიტსამარხი და ორმოსამარხები. სამარხებში აღმოჩნდა წითლადგამომწვარი თიხის ჭურჭელი და სამკაული, ქართლის გვიანდელი ანტიკური ხანის სამაროვნებზე გამოვლენილი მასალის მსგავსი და დამახასიათბელი ნივთები. მასალა ინახება ი. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიის და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის მცხეთის მუდმივმოქმედი არქეოლოგიური ექსპედიციის ბაზაზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
Monkey Me
Monkey Me — ფრანგი მომღერალ მილენ ფარმერის მეცხრე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა Polydor-ზე 2012 წლის 3 დეკემბერს. ალბომი #1 პოზიციაზე ავიდა საფრანგეთის ჩარტში, თუმცა შერეული შეფასება მიიღო კრიტიკოსებისგან. ალბომს ბრილიანტის სერტიფიკატი მიენიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:მილენ ფარმერის ალბომები კატეგორია:2012 წლის ალბომები
Live from Under the Brooklyn Bridge
Live from Under the Brooklyn Bridge — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს ციფრული EP. იგი გამოვიდა 2004 წლის 8 დეკემბერს iTunes-ის მაღაზიაში, აშშ-სა და კანადაში. ოთხი სიმღერა აქედან გამოიცა AAC .m4p ფაილების სახით. მოგვიანებით EP გაყიდვიდან ამოიღეს.
ყველა სიმღერა ჩაწერილია ცოცხლად 2004 წლის 22 ნოემბერს, ბრუკლინში, ხიდის ქვეშ მოულოდნელად გამართულ კონცერტზე. იმავე დღეს ნიუ-იორკში მიმდინარეობდა სიმღერის „All Because of You“ მუსიკალური ვიდეოს გადაღება. თავად კონცერტი გადაღებული იქნა MTV-ის სპეციალური გადაცემისთვის.
სეტლისტი
აქ წარმოდგენილია კონცერტის სრული სეტლისტი. ოფიციალურად გამოიცა მხოლოდ აღნიშნული სიმღერები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საკონცერტო EP-ები კატეგორია:2004 წლის EP-ები კატეგორია:U2-ს EP-ები კატეგორია:U2-ს საკონცერტო ალბომები კატეგორია:2004 წლის საკონცერტო ალბომები
უფალი
უფალი შეიძლება იყოს:
უფალთან ერთად წარმოიქმნა უფალი მამაკაცის, უფალი ქალის, აგრეთვე უფლის შვილის აღმნიშვნელი ტერმინები:„მამფალი“ (მამა უფალი), „დედოფალი“ (დედა უფალი) და „უფლისწული“.
დედოფლისა და უფლისწულის ინსტიტუტები არსებობდა უფალზე ხანგრძლივ: დედოფალი და უფლისწული ეწოდა არა მარტო უფლის თანამოსაყდრეს და შვილს, არამედ მეფისასაც.
უფლის საპირისპირო იყო დაქვემდებარების აღმნიშვნელი ტერმინი „მონა“. ანტიკური და ადრინდელ ფეოდალურ ხანაში (XI საუკუნემდე) „უფალ-მონობა“ გამოხატავდა სოციალურ-პოლიტიკურ ურთიერთობას ქართლის საზოგადოებაში, როგორც გაბატონებული კლასის შიგნით, ისე გაბატონებული კლასის წარმომადგენლებსა (უფლისა) და მათდამი დაქვემდებარებულ უშუალო მწარმოებლებს (მონებს) შორის. . გაბატონებული კლასის წარმომადგენელი შეიძლება ერთდროულად უფალიც ყოფილიყო (უშუალო მწარმოებლისა) და მონაც (მასზე უფრო მაღალი რანგის მიწათმფლობელისა). ამრიგად, უფალ მონობა იყო როგორც გაბატონებული კლასის შინაგანი სოციალური-პოლიტიკური ორგანიზაცია, ისე საწარმოო ურთიერთობის ფორმა. უაფალ-მონობა არ მოიცავდა ქართული საზოგადოების მხოლოდ მცირე ნაწილს — თავისუფლებს (ე. ი. იმათ, ვისაც არ ჰყავდათ უფალები და თავიანთი თავის უფალები თვითონ იყვნენ). უფალს ძალაუფლების გამომხატველი ტერმინი იყო „უფლება //უფლობა // ფლობა“. IX-X საუკუნეებში ტერმინი „უფალი“ თანდათანობით შეცვალა რომაულ-ბიზანტიური სამყაროდან შემოსულმა (ჯერ დასავლეთ და სამხრეთ-დასავლეთ, ხოლო შემდეგ — აღმოსავლეთ საქართველოში) ტერმინმა „პატრონმა“. იმავე პერიოდში „მონა“ შეცვალა ქართულმა ტერმინმა „ყმამ“. ამრიგად XI საუკუნეში უფალ-მონობა შეიცვალა პატრონ-ყმობით.
ლიტერატურა
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი
ნესტორ კონტრიძე
ნესტორ კონტრიძე (დ. 1854, ლიხაური — გ. 1932) — ქართველი სასულიერო პირი, მგალობელი და ლოტბარი.
ბიოგრაფია
ნესტორ კონტრიძე დაიბადა სოფლის მღვდლის, ეგნატე კონტრიძის (გ. 1892) ოჯახში 1854 წელს. კონტრიძეები გურიაში სამღვდელო გვარიშვილებად იყვნენ ცნობილნი. ხიტილაური, ლიხაურის, ქაქუთისა და აჭის ტაძრებში კონტრიძეთა გვარის მრავალი სასულიერო პირი მსახურობდა. ნესტორ ჰყავდა უფროსი ძმა სიმონი, უმცროსი ძმა ანტონი და და ელენე, რომელიც შემდგომში მონაზვნად აღიკვეცა. ის მელქისედეკ ნაკაშიძესთან ერთად ბავშვობაში იმ ცხრა ყმაწვილში აღმოჩნდა, რომელიც ბერმა ბენედიქტე ბარკალაიამ ათონის მთაზე გაგზავნა საეკლესიო გალობის შესასწავლად.
1878 წელს [მელქისედეკ ნაკაშიძესთან, მაქსიმე ჩხატარაშვილთან და ივანე ხავთასთან ერთად იყო იმ ჯგუფის წევრი, რომელიც თბილისში გურიიდან მიიწვიეს ძველ საგალობელთა ნოტებზე ჩასაწერად. ჯგუფმა 2 სექტემბერს ანჩისხატის ტაძარში იგალობა, მეორე დღეს კი — ორბელიანთა ეკლესიაში. კონტრიძეს თბილისში გასამრჯელოდ ერთი თუმანი დაუნიშნეს და საცხოვრებელი მისცეს, მოგვიანებით კი ხუთი მანეთი დაუმატეს. 1878 წლის 5 ოქტომბრიდან 1882 წლის 10 დეკემბრამდე ამზადებდა მედავითნეებს და საეკლესიო გალობის მასწავლებლებს თბილისის ეკლესიებისთვის ანჩისხატის ეკლესიაში. 1882 წელს მელქისედეკ ნაკაშიძესთან ერთად ეხმარებოდა ფილიმონ ქორიძეს ქართული საგალობლების გურული კილოს ნოტებზე გადატანაში. 1882-83 წლებში საეკლესიო გალობას ასწავლიდა თბილისის რეალურ სასწავლებელში, 1885-89 წლებში კი — თბილისის სასულიერო სემინარიაში.
ცოლი და მცირეწლოვანი შვილი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც საცხოვრებლად დაბრუნდა მშობლიურ ლიხაურში ლიხაურის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიის ახლომდებარე სენაკში. 1889 წლის 28 მარტს ხელდასმულ იქნა დიაკვნად, იმავე წლის 23 აპრილს კი მღვდლად და გამწესებულ იქნა ლიხაურის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიაში. იმავე წლის 27 სექტემბერს აირჩიეს ოზურგეთის სასულიერო სასწავლებლების მმართველობის დეპუტატად. ამავე თანამდებობაზე განმეორებით აირჩიეს 1894 წელს 1911 წლამდე.
იყო ლიხაურის ეკლესიის უკანასკნელი წინამძღვარი, ეხმარებოდა მოსახლეობას, შესწირა თანხა მდინარე აჭისწყალზე რკინის ხიდის მშენებლობას. მან ლიხაურის მოსახლეობას გაუუქმა საეკლესიო გადასახადი, დრამის ფული, რაც კომლზე ორ მანეთს შეადგენდა და მძიმე ტვირთად აწვა მოსახლეობას, რის გამოც სხვა სოფლების მღვდლები გაუნაწყენდნენ. მან მოუარა და შეინახა XI საუკუნის ლიხაურის სახარება, რომელიც 1890 წლის 21 მარტს შეაკაზმინა. სახარება დღეს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის Q ფონდშია დაცული.
1924 წელს დაარბიეს და გაძარცვეს ლიხაურის ეკლესია. ნესტორ კონტრიძე საკუთარ სახლში გადავიდა საცხოვრებლად. 1932 წელს სოფლის ცენტრში მჯდარ კონტრიძეს კომკავშირელმა მეგრელაძემ თავში მათხარი დაჰკრა. დაჭრილი მღვდელი ძმის, ანტონის ოჯახში მიიყვანეს, სადაც გარდაიცვალა. დაკრძალეს ტაძრის ეზოში. საფლავს წარწერა არ აქვს.
ჰქონდა უბადლო ხმა, განსაკუთრებით — ბანი. ავტორია სიმღერებისა „აჭისწყალო ანკარაო“ და „ოთხი ნანა“. გარდაიცვალა 1932 წელს. იმავე წელს გარდაიცვალნენ მომღერლები სამუელ ჩავლეიშვილი და გიორგი ბაბილოძე. ამასთან დაკავშირებით არტემ ერქომაიშვილმა შექმნა სიმღერა „დავკარგეთ სამი მომლხენი“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1854 კატეგორია:გარდაცვლილი 1932 კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი ლოტბარები კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ფრანც ქსავერ ფონ ბაადერი
ფრანც ქსავერ ფონ ბაადერი (Franz Xaver von Baader; დ. 27 მარტი, 1765, მიუნხენი — გ. 23 მაისი, 1841, მიუნხენი) — გერმანელი ფილოსოფოსი იდეალისტი, ბუნებისმეტყველი (ექიმი, გეოლოგი), ფილოსოფიური რომანტიზმის წარმომადგენელი. 1826 წლიდან მიუნხენის უნივერსიტეტის ფილოსოფიისა და ღვთისმეტყველების პროფესორი. განიცადა კაბალის, ბემეს, და ფრანგი მისტიკოსის სენ-მარტენის გავლენა. შექმნა თეოსოფიური სისტემა, რომლის თანახმად ადამიანის არსებობა და საზოგადოების ისტორია მთლიანად დამოკიდებულია ღმერთის ყოფიერებაზე. ბაადერის აზრით, შემეცნება არის ღმერთის „თვითგანვითარება“ ადამიანში. ამიტომ ჩვენი ცოდნა ღვთაებრივი ცოდნის ნაწილია. გავლენა მოახდინა შელინგზე, ფრიდრიხ შლეგელზე და აგრეთვე სლავიანოფილობაზე.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი ფილოსოფოსები კატეგორია:გერმანელი თეოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1765 კატეგორია:გარდაცვლილი 1841 კატეგორია:XIX საუკუნის ფილოსოფოსები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები
პასაი
პასაი (ოფიციალურად ქალაქი პასაი; ტაგ: Lungsod ng Pasay) — პირველი კლასის მაღალურბანიზებული ქალაქი ფილიპინებში, ეროვნული დედაქალაქის რეგიონში. 2015 წლის აღწერით ქალაქის მსოახლეობა 416 522 ადამიანია. ქალაქს მანილის სამხრეთით მდებარეობის გამო პასაი ამერიკულ კოლონიურ პერიოდში ქალაქად მალევე ჩამოყალიბდა.
ესპანური ხანა
1571 წლის 19 მაისს მიგელ ლოპეს დე ლეგასპიმ მაინილის სამეფო და მისი მიმდებარე ტერიტორიები ესპანეთის ქვეშევრდომებად გამოაცხადა.
ესპანურ პერიოდში ფილიპინებში არაერთი რელიგიური ორდენი ჩავიდა. პასაის მოსახლეობის გაქრისტიანება ძირითადად ავგუსტინელთა ორდენის სახელთანაა დაკავშირებული. პასაის სამრევლონამაიანის ძველი დედაქალაქიდან, სანტა ანა დე საპადან იმართებოდა, რომელიც ფრანცისკანელთა იურისდიქციის ქვეშ იყო. 1727 წელს ავგუსტინელებმა პასაი ფორმალურად მალატის ეკლესიას დაუქვემდებარეს. იმავე წელს პასაის ესპანელი მემცენარის, დონ კორნელიო პინედას საპატივცემულოდ პინედა ეწოდა.
1862 წელს პასაის გამოჩენილმა მოქალაქეებმა სამოქალაქო და საეკლესიო პირებს პეტიცია გაუგზავნეს, რომელშიც პოლიტიკურ და რელიგიურ საკითხებში დამოუკიდებლად მოქმედების უფლებას სთხოვნდნე. 1863 წლის 2 დეკემბერს მანილის არქიეპისკოპოსის, გრეგორიო მელიტონ მარტინეს სანტა კრუსის რეკომენდაციით პასაი პუებლო გახდა.
რევოლუცია და ესპანეთ-ამერიკის ომი
ფილიპინების რევოლუციის დროს პასაი ესპანელების წინააღმდეგ მოძრაობაში მონაწილეობდა. ანდრეს ბონიფაციოს მიერ ჩამოყალიბებული ორგანიზაციის, კატიპუნანის ფრაქცია პინედაშიც არსებობდა, რომელსაც პასკუალ ვილანუევა, ხასინტო იგნასიო და ვალენტინ იგნასიო მეთაურობდნენ.
1898 წლის 12 დეკემბერს გენერალმა ემილიო აგუინალდომ ფილიპინების პირევლი რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა გამოაცხადა და დეკრეტები გამოსცა, რომელთა მიხედვითაც ქვეყნის პოლიტიკური რეორგანიზება მოხდა. პასაის პირველი მუნიციპალური პრეზიდენტი (დღევანდელი მერის შესაბამისი) დონ კატალინო გახდა.
გეოგრაფია
პასაი შვიდი რაიონისგან შედგება. პასაი 20 ზონად იყოფა, რომლებიც საერთო ჯამში 210 ბარანგაის მოიცავს. ბარანგაებს სახელები არ აქვთ და ნომრებითაა ცნობილი. უდიდესი ზონა მე-19 ზონაა, რომლის ფართობიც 5.1 კმ²-ია და 178-191-ე ბარანგაებს მოიცავს. ყველაზე პატარა ზონა 1-ელი ზონაა, რომლის ფართობიც 10 ჰექტარია და 1-3 და 14-17 ბარანგაებს მოიცავს.
კლიმატი
კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციის მიხედვით პასაი ტროპიკული სავანის კლიმატის სარტყელში მდებარეობს.
ეკონომიკა
პასაიში ფილიპინების ეროვნული ბანკის ფინანსურ ცენტრში ფილიპინების ავიახაზების შტაბ-ბინაა განთავსებული. Spirit of Manila Airlines-ის შტაბ-ბინა კი როხასის ზღვის წინა ბაღშია განთავსებული. ნინოი აკინოს საერთაშორისო აეროპორტში PAL Express-ის, Cebu Pacific-ის, Air Juan-ის, Interisland Airlines-ის შტაბ-ბინები მდებარეობს. წასახემსებლების კომპანია Oishi-ს (Liwayway) შტაბ-ბინაც პასაიშია განლაგებული.
პასაიში განთავსებულაი ეროვნული სამთავრობო ოფისებიც: ფილიპინების სენატი, საგარეო საქმეთა დეპარტამენტი, ფილიპინების სამოქალაქო ავიაციის სააგენტო, სამოქალაქო აერონავტიკის საბჭო, მანილის საერთაშორისო აეროპორტის სააგენტო, ფილიპინების ვაჭრობისა და ინდუსტრიის დეპარტამენტი და მუშათა ჯანდაცვის, ასევე ტრანსპორტის უსაფრთხოების ოფისი და სხვ. პასაიში მდებარეობს ფილიპინების ეროვნული ბანკის მთავარი ოფისი.
ადგილობრივი მმართველობა
პასაის ქალაქის მერი, ვიცე-მერი და ქალაქის საბჭოს წევრები მართავენ. მერი ქალაქის უმაღლესი აღმასრულებელი შტოს წარმომადგენელია, ხოლო საბჭო — საკანონმდებლო შტოს. ვიცე-მერი დროებითი ვაკანსიის დროს ქალაქის მერის პასუხისმგებლობების შესრულების გარდა, ქალაქის საკანონმდებლო ორგანოს წევრია. საკანონმდებლო ორგანო 12 რეგულარული (თითოეულ რაიონზე 6 წარმომადგენელი) წევრის, ახალგაზრდების კონსულისა და ბარანგაების წარმომადგენლებისგანაა დაკომპლექტებული.
განათლება
პასაიში 18 საჯარო დაწყებითი სკოლა და 8 უმაღლესი სკოლა მდებარეობს. ქალაქის სკოლების განათლების დეპარტამენტი ოთხ რაიონში ფუნქციონირებს: ჩრდილოეთ, სამხრეთ, აღმოსავლეთ და დასავლეთ პასაიში. ქალაქში მდებარეობს ალტერნატიული სწავლების ცენტრი, მხედველობადაქვეითებულთათვის ფილიპინების ეროვნული სკოლა და სმენადაქვეითებულთათვის ფილიპინების სკოლა. პასაიში უამრავი კერძო სკოლაა, მათ შორის კათოლიკური და სამრევლო სკოლები.
დიპლომატიური მისიები
იაპონიასა და ლატვიას მუდმივი დიპლომატიური ოფისები ან საელჩოები პასაიში აქვთ განთავსებული.
სქოლიო
კატეგორია:პასაი კატეგორია:ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის ქალაქები
ყაზმა
ყაზმა (Qazma) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	6 639 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
ჯებრაილის მაზრა
250პქ|მინი|მარჯვნივ|რუკა ჯებრაილის მაზრა (Джебраильский уезд) — იყო რუსეთის იმპერიის ელიზავეტპოლის გუბერნიის ერთ-ერთი მაზრა (ადმინისტრაციული ერთეული) რომელიც მდებარეობდა კავკასიაში, რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი 1868 წლიდან 1921 წლამდე იყო ჯებრაილი, სანამ იგი ოფიციალურად არ გააუქმა საბჭოთა ხელისუფლებამ.
გეოგრაფია
ჯებრაილის მაზრას დასავლეთის მხრიდან ზანგეზურის უეზდი ესაზღვრებოდა, აღმოსავლეთიდან ბაქოს გუბერნია, ხოლო სამხრეთიდან კი სპარსეთის იმპერია. უეზდის მთლიანი ტერიტორია იყო 2 922,6 კვადრატული ვერსი. რეგიონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილი ძირითადად მთიანი რელიეფისგან შედგებოდა. ჩვეულებრივ, პირუტყვებისთვის საძოვრად უფრო მაღალ რეგიონებს იყენებდნენ. მთლიანი უეზდის ტერიტორია მდებარეობდა მდინარე არაქსის აუზში. რეგიონში მდინარე არაქსის შენაკადებს იყენებდნენ მიწების სარწყავად.
ისტორია
უეიზდის ტერიტორია ყარაბაღის სახანოს შემადგენლობაში შედიოდა 1813 წლამდე, გულისტანის საზავო ხელშეკრულების თანახმად, რეგიონი რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში უნდა გადასულიყო, როგორც ყარაბაღის პროვინცია. 1840 წელს პროვინცია გადაიქცა შუშის უეზდად, ხოლო 1868 წელს, როდესაც შეიქმნა ელიზავეტპოლის გუბერნია, შუშის უეზდის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი დაარსდა, როგორც ცალკე ჯებრაილის მაზრა. უეეზდის ცენტრი ქალაქი ჯებრაილი სპარსეთის იმპერიის საზღვართან საბაჟო ოფისად გამოიყენებოდა. რეგიონში საბჭოთა კავშირის დამყარების შემდეგ იგი ჯებრაილის რაიონის დედაქალაქი იყო, რომელიც 1993 წლის აგვისტოში დაიკავეს სომეხმა შეიარაღებულმა ძალებმა. 1905 წელს ჯებრაილის უეზდს გადაარქვეს სახელი და უწოდეს ყარაბულაყის მაზრა, რომლის ადმინისტრაციული ცენტრი ყარაბულაყში მდებარეობდა. ჯებრაილის უეზდი ამავე სტატუსით დარჩა აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის არსებობის პერიოდში, 1920 წლამდე. აზერბაიჯანზე საბჭოთა მმართველობის დამყარების შემდეგ, ყარაბულაყი დაარქვეს სარდარს, საბოოლოოდ კი ეწოდა ფუზული 1959 წელს, რომელიც წარმოადგენდა ფუზულის რაიონის დედაქალაქს, რომელიც ამჟამად დაკავებულია სომხური შეიარაღებული ძალების მიერ.
დემოგრაფია
1897 წელს ჩატარებული აღწერის თანახმად, უეზდის საერთო მოსახლეობა 66 360 ადამიანს შეადგენდა, აქედან 49 189 იყო აზერბაიჯანელი თურქი, 15 746 იყო სომეხი, 398 ქურთი, 893 რუსი და სხვა უმცირესობების წარმომადგენლები.. 1926 წლიდან საბჭოთა კავშირის მიერ ჩატარებული აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა რეგიონში გაზრდილი იყო 75 371-მდე, რომელთაგანაც 71 725 იყო აზერბაიჯანელი თურქი, 625 - სომხები, 1 089 - რუსი, ხოლო 520 კი სპარსელი. ჯებრაილის მაზრის შემადგენლობაში შედიოდა სულ 178 დასახლება. მოსახლეობა ძირითადად სოფლის მეურნეობით და მებაღეობით იყო დაკავებული. 1891 წლის სტატისტიკური მონაცემებით, აქ იყო 37 000 მსხვილფეხა და 108 000 წვრილფეხა პირუტყვი.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის მაზრები
რევაზ ცირეკიძე
რევაზ ცირეკიძე (დ. 28 მარტი, 1934, ქუთაისი, საქართველოს სსრ — გ. 27 იანვარი, 2007, თბილისი, საქართველო) — ქართველი საბჭოთა მოფარიკავე, საბჭოთა კავშირის სამგზის ჩემპიონი ჭაბუკთა შორის, სსრკ-ის ჩემპიონატების ორგზის ვერცხლის პრიზიორი, სამგზის ოქროს მედლის მფლობელი, მელბურნის ოლიმპიადის მონაწილე, ბუდაპეშტის საერთაშორისო ფესტივალის ჩემპიონი, ეროვნებათა საერთაშორისო ტურნირის ვერცხლის მედალოსანი.
რევაზ ცირეკიძე გარდაიცვალა თბილისში 2007 წლის 17 იანვარს. დაკრძალულია საბურთალოს სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 28 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2007 კატეგორია:ქართველი მოფარიკავეები
ვაზიანის ნამოსახლარი
ვაზიანის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზიანის ადგილ დამპალასა და სოფელ მჭადიჯვარს შორის, გორაზე (დიამეტრი 70 მ, სიმაღლე 12-15 მ). გორის ზედაპირზე დადასტურდა გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის და ფეოდალური ხანისათვის დამახასიათებელი კერამიკა.
ლიტერატურა
კატეგორია: მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
აბანოსხევის არქეოლოგიური ძეგლები
აბანოსხევის არქეოლოგიური ძეგლები — სხვადასხვა დროისა და კატეგორიის ძეგლები დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ აბანოსხევის ტერიტორიაზე.
აღწერა
სოფლის სამხრეთ ნაწილში ე. წ. ნაქალაქარ ხიდარის ტერიტორიაზე, გამოვლინდა ბედენური კულტურის (ძვ. წ. XXIV-XXIII საუკუნეები) ყორღანული ორმოსამარხები. ქვაყრილი სიბრტყეზე იყო განფენილი, დასაკრძალავი კამერა გარშემორტყმული იყო 1 მეტრ სიგანის რიყის ქვებისაგან შემდგარი წესით. მიცვალებულის ჩონჩხთან ერთად სამარხში აღმოჩნდა სხვადასხვა დანიშნულების, ძირითადად შავპრიალა კერამიკის ჭურჭელი, ლითონის ყუნწიანი ბრტყელი სატევარი, სარდიონის, პასტის და ოქროს მძივები, ქვასანაყი, როდინი, ობსიდიანის ანატკეცი და ცხვრის ძვლები.
სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით მდინარე არაგვის მარცხენა ნაპირზე ე. წ. ხიმშიაანთ მიწებზე, გაითხარა მრავალფენიანი (ადრინდელი, შუა და გვიანდელი ბრინჯაოს ხანისა და III-VII საუკუნეების) სამაროვანი. შუა ბრინჯაოს ხანის (ძვ. წ. XVIII-XVI საუკუნეები) სამარხები 2 ჯგუფად იყოფა — ქვაყრილიანი ორმოსამარხები და კატაკომბური ორმოსამარხები — ე. წ. თაროსამარხები, რომლებსაც ახასიათებს ვერტიკალური დრომოსები და თაროები. მეორე ჯგუფის სამარხთა უმრავლესობა კენოტაფია. მათში დაუკრძალავთ ცხვრები. სამარხეული ინვენტარი: კერამიკული ნაწარმი, სარდიონის, გიშრის და პასტის მძივები, ბრინჯაოს სატევრისპირი და რამდენიმე საკინძი. I ჯგუფის სამარხები ძირითადად თრიალეთის კერამიკას შეიცავს. II ჯგუფისა კი — ე. წ. მესხურ თიხის ჭურჭელს. გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის სამაროვანი (ძვ. წ. XIV-XII საუკუნეები) შეიცავს ქვაყრილიან და წრიულქვაყრილიან ორმოსამარხებს, რომლებშიც მიცვალებულები მოკუნტული ესვენენ. სამარხეული მასალა: უმთავრესად ლეგად გამომწვარი თიხის ჭურჭელი, სარდიონისა და ბრინჯაოს მძივები. ამავე ყორღანში აღმოჩნდა ძვ. წ. VII-VI საუკუნეების ჩაშვებული სამარხი მასალა: რკინის დანის ფრაგმენტი, ბრინჯაოს ორფრთიანი ისრის-პირი ყუნწიანი დეზით, ქვის გახვრეტილი სალესი. აბანოსხევში ორ ადგილას შესწავლილია ადრინდელი შუა საუკუნეების სმაროვანი. ხიმშიაანთ მიწების სამაროვანზე გათხრილ IV-VI საუკუნის სამარხებში აღმოჩნდა ოქროს, ვერცხლისა და მინის სამკაული.
სოფლეში ისტორიული ნოკორნისხევის ნარჯვენა ნაპირზე, დგას განვითარებული შუა საუკუნეების დასაწყისის გეგმით წაგრძელებული მართკუთხედის ფორმის აბანოსხევის დარბაზული ეკლესია. ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორიაზე ქრისტიანული სამაროვანია.
სოფლის სამხრეთ აღმოსავლეთით, მაღნარის ქედის დასავლეთ კალთაზე, სახელოსნო უბანია. აღმოჩენილია თონე, ჭურჭლისა და დამწვარი ძვლის ნატეხები, მოჭიქული და მოუჭიქავი ჭურჭლისა და ღარიანი კრამიტის ნატეხები. გამოვლენილია ძელებით ნაგები სათავსის ნანგრევები. მის გარეთ — რკინის წიდით სავსე თიხის ქოთანი. სავარაუდოა, აქ სამჭედლო იყო. არქეოლოგიური მასალით იგი XI-XIII საუკუნეებით თარიღდება.
გათხრილია აგრეთვე რიყისა და კლდის ნატეხი ქვითა და დუღაბით ნაგები განვითარებული შუა საუკუნეების საწნახელი, ქვითკირის თაღარი, სამი საქაჩავი. საწნახელი შეუკეთებიათ გვიანდელ შუა საუკუნეებში.
სოფლის ჩრდილო დასავლეთით მდებარეობს XVII-XVIII საუკუნეების აბანოსხევის ციხე. შემოვლებული აქვს გალავანი, რომლის კუთხეებში ცილინდრული ფორმის ორსართულიანი კოშკები ყოფილა. ყოველ სართულზე არის ბუხარი, თახჩები, სათოფურები.
სოფელზე გადიოდა ძველი სავაჭრო-სატრანზიტო გზა, რომელიც შიდა ქართლიდან არაგვისა და ივრის ხეობების გავლით ალაზნის ველისკენ მიემართებოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ნორ-ვარაგა
ნორ-ვარაგა (Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցի) — მონასტერი სომხეთში. მდებარეობს ტავუშის პროვინციის სოფელ ვარაგავანის მახლობლად.
ისტორია
შუა საუკუნეების სამონასტრო კომპლექსი ნორ-ვარაგა მდებარეობს მთის ტყიან ფერდუბზე, უახლოეს სოფელ ვარაგავანიდან 2 კილომეტრში. მონასტრის დამაარსებლად ითვლება ნორ-ბერდის მთავარმა დავითმა რომელიც კვირიკიდების დინასტიის წარმომადგენელი იყო. თავდაპირველად 1193—1198 წლებში ააშენა მონასტრის უძველესი ეკლესია ანაპატი და მავზოლეუმი. 1224-1237 წლებში თავად დავითის შვილმა ვასაკ II-მ ღვთისმშობლის სახელზე ააგო ეკლესია. კედელზე არსებული წარწერის მიხედვით ირკვევა, რომ მან 1253 წელს წყალსადენი ააშენა.
არქიტექტურული ანსამბლი
250პქ|მინი|მარცხნივ|ძველი სომხური წარწერა მონასტრის ერთ-ერთი შესასვლელის კარის თავზე.
ეკლესია ანაპატი
ეკლესია ანაპატი (Անապատ եկեղեցի) აგებულია მოყვითალო ქვით, რაც საკმაოდ უცნაურია სომხური არქიტექტურისთვის (მეორე მსგავსი ქვით აგებული ტაძარია სანაინი). განსაკუთრებით ყურადღებას იმსახურებს ეკლესიის შესასვლელი, რომელიც მოჩუქურთმებულია და მის ორივე მხარეს ხაჩქარებია გამოსახული. ეკლესიის ჩრდილოეთით მავზოლეუმია, ხოლო სამხრეთით, მცირე ზომის ერთნავიანი სამლოცველო, დასავლეთით - გავიტი, კედელი და სახურავი დღემდე არ შემონახულა.
ღვთისმშობლის ეკლესია
სურბ-ასტვაწაწინის (ღვთისმშობლის; Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի) ეკლესია აგებულია 1224-1237 წლებში მონასტრის დამაარსებლის დავითის შვილის მიერ. ეკლესია გარედან მართკუთხედის ფორმისაა, მაგრამ შიგნიდან ჯვრის ფორმისაა, რადგან კუთხეებში განლაგებულია ოთხი ორსართულიანი სამლოცველო. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. დასავლეთის შესასვლელი შემკულია მუქი იისფერი და ღია ცისფერი ქვებით შედგენილი მოზაიკით, რომელიც გარედან მოჩუქურთმებულია სხვადასხვა მცენარეული თუ ზოომორფოლოგიური ორნამენტებით. დასავლეთის მხრიდან ეკლესიაზე მიდგმულია გავითი, რომელიც აგებულია 1237-1261 წლებში ოვანეს ტაეცის მიერ. ღვთისმშობლის ეკლესიის გუმბათი დგას ცილინდრულ ბარაბანზე. საკურთხეველი განათებულია ორი სარკმლით.
სასაფლაო
მონასტრიდან ჩრდილოეთით 200 მეტრში მდებარეობს სასაფლაო და მცირე სამლოცველო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის მონასტრები
ალმალი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ალმალი შეიძლება აღნიშნავდეს:
შუახმელეთის მდინარეების სია
შუახმელეთში, ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმის მოქმედების მთავარი ადგილის ტერიტორიაზე წარმოდგენილია ბევრი მდინარე, რომელთა ნაწილი აღწერილია ამ სიაში.
ითილიენი
ითილიენი — ადგილი შუახმელეთში, ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში, გონდორის ერთ-ერთი რეგიონი.
სიტყვა Ithilien სინდარული წარმოშობისაა და ნიშნავს „მთვარის მიწას“.
ჰენეთ ანუნი
ჰენეთ ანუნი — გონდორის ფარული საგუშაგო ჩრდილოეთ ითილიენის ტერიტორიაზე. ბეჭდის ომის პერიოდში ფარამირმა, დენეთორის ძემ აქ განალაგა ჯარები. აქვე მან მოიყვანა ფროდო და სემი.
აქვე მდებარეობდა გუბურა. მესამე ეპოქის 3019 წლის 8 მარტს, როდესაც ფროდო და სემი გამოქვაბულში ფარამირთან ერთად იმყოფებოდნენ, გოლუმი, რომელიც მათ ეძებდა, ამ გუბურაში შეძვრა. ამ გუბურის ნაკადი კორმალენის მინდვრისკენ მიედინებოდა.
ემინ არნენი
ემინ არნენი — რიგი ბორცვების ითილიენის შუაგულში, ოსგილიათიდან სამხრეთით. მდებარეობდა ანდუინზე მინას ტირითის მოპირდაპირე მხარეს. სინდარულად სახელწოდება ნიშნავს „გორაკებს წყალთან“.
ემინ არნენის ტერიტორიაზე ცხოვრობდნენ ნუმენორელი დიდგვაროვნები, ისევე, როგორც ჰურინი, გონდორის მოურავი, დანიშნული მეფე მინარდილის მიერ. მოგვიანებით გონდორის მეფეები მოურავებს მხოლოდ ჰურინის მოდგმიდან ირჩევდნენ და ზოგადად გონდორის მოურავობა იქცა ტრადიციად.
სქოლიო
Gondor Geographia Legendarii Tolkien Gondor
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 292
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 292 მიიღეს 1971 წლის 10 თებერვალს. უშიშროების საბჭომ განიხილა ბჰუტანის განცხადება გაეროში გაწევრიანების შესახებ და დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას ბჰუტანის გაწევრიანებასთან დაკავშირებით.
რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად.
რესურსები ინტერნეტში
0292 0292 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ბჰუტანის შესახებ
ოძუნის მონასტერი
ისტორია
მონასტრის აშენების შესახებ პირველადი წყაროები არ მოგვეპოვება, თუმცა არქიტექტურული სტილისა და ეკლესიის კონსტრუქციის მიხედვით ეკლესია VI საუკუნეს განეკუთვნება. ეკლესიას რამდენიმეჯერ ჩაუტარეს რესტავრაცია და რეკონსტრუქცია. უკანასკნელი რესტავრაცია მილანის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სპეციალისტების მიერ 2014 წელს ჩაუტარდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის მონასტრები
მანუ ჯინობილი
ემანუელ (მანუ) დევიდ ჯინობილი მაკარი (Emanuel David Ginóbili Maccari; დ. 28 ივლისი, 1977) — არგენტინელი პროფესიონალი კალათბურთელი. პროფესიონალურ კარიერაში გატარებული 23 სეზონის განმავლობაში გახდა ერთ-ერთი იმ ორ ადამიანს შორის, რომელმაც მოიგო ევროლიგის ტიტული, მოიპოვა ნაციონალური საკალათბურთო ასოციაციის (NBA) ჩემპიონობა და ოლიმპიური ოქროს მედალი. ოთხგზის NBA-ს ჩემპიონი, ჯინობილი იყო სან-ანტონიოს წევრი. თანაგუნდელებთან - ტიმ დანკანთან და ტონი პარკერთან ერთად ის მოიხსენიება „დიდი სამის“ სახელით.
მანუ ჯინობილი პროფესინალი კალათბურთელების ოჯახში გაიზარდა. კარიერის ადრეული წლები არგენტინასა და იტალიაში გაატარა, სადაც მან მოიგო მრავალი ინდივიდუალური და გუნდური ჯილდო. განსაკუთრებით წარმატებული იყო მისი მოღვაწეობა იტალიის კლუბ ვირტუს ბოლონიაში. ის ორჯერ გახდა იტალიის ლიგის ყველაზე ღირებული მოთამაშე (MVP) და ევროლიგის ფინალის ყველაზე ღირებული მოთამაშე.
ოჯახი და პირადი ცხოვრება
მანუ ჯინობილი პროფესინალი კალათბურთელების ოჯახში გაიზარდა. მისმა დიდმა ძმამ, ლიანდრომ, კარიერა დაასრულა 2003 წელს, შვიდი წელი არგენტინის ეროვნულ ლიგაში ყოფნის შემდეგ. ხოლო მეორე ძმა, სებასტიანი თამაშობდა, როგორც არგენტინის ლიგაში, ასევე ესპანეთის ჩემპიონატში. მათი მამა, ჯორჯი, იყო კლუბის მწვრთნელი არგენტინაში, ბაია-ბლანკაში, სადაც ჯინობილმა ისწავლა თამაში.
დიეგო რიბას და კუნია
დიეგო რიბას და კუნია (Diego Ribas da Cunha დ. 28 თებერვალი, 1985) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი. თამაშობს ნახევარმცველის პოზიციაზე. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც დიეგო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:დაბადებული 28 თებერვალი კატეგორია:ბრაზილიელი ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:სანტოსის ფეხბურთელები კატეგორია:ფლამენგოს ფეხბურთელები კატეგორია:პორტუგალიის პრიმეირა ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:პორტუს ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ბრემენის ვერდერის ფეხბურთელები კატეგორია:ვოლფსბურგის ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ატლეტიკო მადრიდის ფეხბურთელები კატეგორია:თურქეთის საფეხბურთო სუპერლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ფენერბაჰჩეს ფეხბურთელები კატეგორია:2003 წლის კონკაკაფის ოქროს თასის ფეხბურთელები კატეგორია:2007 წლის კოპა ამერიკის ფეხბურთელები კატეგორია:2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები
U22
U22: A 22 Track Live Collection from U2360° — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს საკონცერტო ალბომი. იგი გამოვიდა 2012 წლის მაისში, მხოლოდ u2.com-ის ხელმომწერთათვის.
დავით ყოლბაია
მინი|დავით ყოლბაია. დავით ყოლბაია (დ. 1965) — ქართველი ისტორიკოსი.
ბიოგრაფია
1990-იანი წლების დასაწყისში, საქართველოსთვის პოლიტიკური ცვლილებების მძიმე პერიოდში, პოლონეთში, კერძოდ კი ლოძის, ვარშავისა და მოგვიანებით სხვა ქალაქების სასწავლებლებში, ახალგაზრდა ქართველი სტუდენტების საკმაოდ დიდი ჯგუფი ჩავიდა, რომლებიც უმაღლეს სასწავლებლებში ცოდნას იღრმავებდნენ, სადოქტორო ნაშრომებს წერდნენ, თავისუფალ დროს კი საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ საქმიანობას ეწეოდნენ. მათ შორის ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური იყო დავით ყოლბაია, დღეს ვარშავის უნივერსიტეტის პროფესორი, აღმოსავლეთ ევროპის კვლევების კავკასიის მიმართულების ცენტრის ხელმძღვანელი.
დავით ყოლბაია 1965 წელს დაიბადა. სკოლა ზუგდიდში დაამთავრა, შემდეგ, 1990 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. ამჟამად მოღვაწეობს ვარშავის უნივერსიტეტის ორიენტალისტიკის ფაკულტეტზე და ისტორიკოსობასთან ერთად არის ქართველოლოგიც. მან ჯერ კიდევ 1991 წელს დააარსა ვარშავაში ქართველოლოგიური ჟურნალი „პრო გეორგია“ („Pro Georgia. Journal of Kartvelological Studies“), რომელიც 1998 წლამდე გამოდიოდა პოლონურ ენაზე, 2002 წლიდან კი დამატებით გერმანულ და ინგლისურ ენებზეც ბეჭდავს სტატიებს. ჟურნალი გამოდის ვარშავის უნივერსიტეტის ორიენტალისტიკის ფაკულტეტის აღმოსავლეთ ევროპის ინსტიტუტის ეგიდით.
ვარშავის უნივერსიტეტის პირველი ქართველი დოქტორი გახლდათ გრიგოლ ფერაძე. გავიდა წლები და 1996 წელს ნაშრომისათვის „კათოლიკე მისიონერები საქართველოში და მათი ცნობები საქართველოს შესახებ“ დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი მიენიჭა ვარშავის უნივერსიტეტის 31 წლის ასპირანტ დავით ყოლბაიას. ალბათ სიმბოლურია, რომ სწორედ მისი ძალისხმევით 2002 წლიდან იმართება წმინდა მღვდელმოწამე გრიგოლ ფერაძის სახელობის ყოველწლიური სამეცნიერო კონფერენცია მსოფლიოს წამყვან მკვლევართა მონაწილეობით. აქ გამართული ქართველოლოგიური სემინარის წიაღში მოქმედებს გრიგოლ ფერაძის მემკვიდრეობის შესწავლის მეცნიერული ჯგუფი, რომელიც იკვლევს და აქვეყნებს მის სამეცნიერო შრომებს. 2010 წლიდან 2 წელიწადში ერთხელ გაიცემა წმ. გრიგოლ ფერაძის სახელობის საერთაშორისო პრემია.
ვარშავის უნივერსიტეტში ქართული ისტორიისა და კულტურის შესწავლას დიდი და მდიდარი ტრადიცია აქვს. წინასწარ შემუშავებული პროგრამის მიხედვით იკითხება ლექციები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიიდან, ისწავლება ქართული ენა. დავით ყოლბაია კითხულობს ლექციებს ლოძისა და ვარშავის უნივერსიტეტებში. აქვს მიწვევები სხვა ქვეყნებიდანაც. ფლობს ინგლისურ, პოლონურ, რუსულ, ძველბერძნულ და ლათინურ ენებს.
დავით ყოლბაია აქვეყნებს ქართველოლოგიურ-კავკასიოლოგიური ხასიათის გამოკვლევებს (ენათმეცნიერული, ლიტერათურათმცოდნეობითი, ეთნოლოგიური, ისტორიული). მისმა სამეცნიერო საქმიანობამ შეუწყო ხელი პოლონური ქართველოლოგიის განვითარებას, ქართული ენისა და მწერლობის, გამორჩეულად ქართული ეკლესიის ისტორიის შესწავლას.
მან შემოიკრიბა პოლონეთსა და ევროპაში მოღვაწე ქართველოლოგები, ბეჭდავს აგრეთვე ქართველ, სომეხ, ებრაელ მკვლევართა სტატიებს. ჟურნალი „პრო გეორგია“ თვალსაჩინო როლს ასრულებს ევროპაში ქართული კულტურის პოპულარიზაციის საქმეში. რეგულარულად იბეჭდება ახალგაზრდა მეცნიერთა შრომები, გამოკვლევათა ვრცელი მიმოხილვები, ბიბლიოგრაფიები, ანოტაციები.
დავით ყოლბაიას თაოსნობით პოლონეთში დაარსდა საქართველოსა და პოლონეთის მეგობრობის საზოგადოება, რომლის ვიცე-პრეზიდენტიც თავადაა. მანვე აღადგინა ვარშავის 1920 წელს დაარსებული ქართული კლუბი. მან ძველქართულიდან პოლონურად თარგმნა და წიგნად გამოუშვა „მოქცევაი ქართლისაი“ (შენიშვნა-კომენტარებით), რაც ვარშავის უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტის სტუდენტთათვის სავალდებულო წყაროდ მიიჩნევა. თარგმნა „გალობანი სინანულისანი“ (ზურაბ ჭავჭავაძის დადგენილი ტექსტის მიხედვით), რასაც პოლონეთის სამეცნიერო წრეებში ცხოველი გამოხმაურება მოჰყვა. ასევე პოლონურად თარგმნა ქართული ჰაგიოგრაფიის (გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრება), საისტორიო მწერლობის (ლეონტი მროველის „მეფეთა ცხოვრების“, ჯუანშერის „ვახტანგ მეფის ცხოვრების“), მატიანე ქართლისაის და სხვა უძველესი სიტყვიერების ნიმუშები. გამორჩეული ყურაღდებით ეკიდება დავით ყოლბაია ქართულ-პოლონურ ისტორიულ ურთიერთობებსაც. 2008 წელს სპეციალური გამოკვლევა მიუძღვნა ქართველ იუნკერთა ისტორიას პოლონეთის არმიის სამსახურში 1922-1944 წლებში. ნაშრომს დართული აქვს პოლონეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტის, ტრაგიკულად დაღუპული ლეხ კაჩინსკის წინათქმა. საგულისხმოა, რომ ქართული თემატიკა ხანგრძლივი ისტორიული პერიოდის განმავლობაში ფიგურირებდა პოლონელ მემატიანეთა თუ ჟამთაღმწერელთა, დიპლომატთა თუ მოგზაურთა, კათოლიკე-მისიონერთა თუ მწერალთა თხზულებებში.
დავით ყოლბაიას ხანგრძლივი და ნაყოფიერი გარჯის შედეგია 2012 წელს, ვარშავაში, ქართულ ენაზე წმინდა გრიგოლ ფერაძის თხზულებათა კრებულის პირველი ტომის გამოცემა. წიგნს წინ უძღვის ნარკვევი „წმინდა გრიგოლ ფერაძის ცხოვრება და მოღვაწეობა“ (გამოკვლევა ეკუთვნის დ. ყოლბაიას), რომელიც სამეცნიერო ლიტერატურაში ცნობილი მონაცემების გარდა, ეფუძნება ვარშავის მიტროპოლიტის არქივში დაცულ აქამდე უცნობ დოკუმენტურ მასალას. კრებულში შესულია გრიგოლ ფერაძის ავტობიოგრაფიული წერილები და მისი სამეცნიერო ნაშრომი „ბერ-მონაზვნობის ისტორიისათვის საქართველოში, ქართული ეკლესიის უძველესი ისტორია“.
დავით ყოლბაია ქართველოლოგიაში მიღწეული წარმატებებისა და საქართველო-პოლონეთს შორის სამეცნიერო ურთიერთობების დამყარებაში შეტანილი წვლილისათვის დაჯილდოებულია სხვადასხვა ჯილდოთი: 2003, 2007 წლებში დაიმსახურა ვარშავის უნივერსიტეტის რექტორის ჯილდო. 2004 და 2014 წლებში დაჯილდოვდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მიერ ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მედლით, 2013 წელს კი ღირსების ორდენით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
სანაჰინის მონასტერი
სანაჰინის მონასტერი (Սանահին) — X-XIII საუკუნეების სამონასტრო კომპლექსი სომხეთში. მდებარეობს ლორეს პროვინციაში, ყოფილ სოფელ სანაჰინში. 1996 წლიდან შედის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში ახპატის მონასტერთან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სომხეთში კატეგორია:სომხეთის მონასტრები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 304
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 304 მიიღეს 1971 წლის 8 დეკემბერს. უშიშროების საბჭომ განიხილა არაბთა გაერთიანებული საამიროების განცხადება გაეროში გაწევრიანების შესახებ და დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას არაბთა გაერთიანებული საამიროების გაწევრიანებასთან დაკავშირებით.
რეზოლუცია მიღებულ იქნა ერთხმად.
გოგი ფიფია
გოგი ფიფია (დ. 4 თებერვალი 1985, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, ქუთაისის „ტორპედოს“ თავდამსხმელი.
გრან-პრეს ეროვნული ისტორიული ძეგლი
გრან-პრეს ეროვნული ისტორიული ძეგლი — ისტორიული პარკი ყოფილ აკადიურ სოფელ გრან-პრეში, კინგსის საგრაფოში, კანადა. ამჟამად მდებარეობს ვოლფვილსა და ჰორტონვილს შორის. ძეგლი შედგება მემორიალური პარკისაგან, რომელიც შეიქმნა აკადიანელების დეპორტაციის აღსანიშნავად, რომლებიც ამ ტერიტორიაზე სახლობდნენ 1682-1755 წლებში. პარკი მოიცავს მემორიალურ შენობებს, არქეოლოგიურ ნაშთებს და სხვადასხვა ობიექტებს, რომლებიც ასახავენ ამ ტერიტორიაზე აკადიანელების ყოფას. აღნიშნულის გამო პარკს კანადის ისტორიული ძეგლის სტატუსი მიენიჭა 1955 წელს.
2012 წელს გრან-პრეს ისტორიული ძეგლი შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ისტორია
1682-1755 წლებში გრან-პრე იყო აკადიელების დასახლების ცენტრი. 1755 წელს ბრიტანეთის მთავრობის მიერ დაიწყო მათი დეპორტაცია ახალ შოტლანდიაში. 1907 წელს ტერიტორია იყიდა ჯონ ფრედერიკ ჰერბინმა, რათა შეექმნა აკადიელების მემორიალური პარკი. 1922 წელს დაქირავებულმა არქიტექტორებმა პერსი ნობსმა და რენე ფრეჩეტმა შეიმუშავეს მემორიალური პარკისა და სხვა შენობა-ნაგებობების დიზაინი. გარდა ამისა, სკულპტორმა ლუის-ფილიპ ებერტმა შექმნა ჰენრი უოდსუორთ ლონგფელოს პოემა „ევანჯელინას“ მთავარი გმირის სკულპტურა.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები კანადაში
ბესარიონ ჟღენტი
ბესარიონ (ბესო) დავითის ძე ჟღენტი (დ. 1 ივლისი, 1903, სოფ. ქვაციხე, ახლანდელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტი — გ. 18 ოქტომბერი, 1976, თბილისი) — ქართველი კრიტიკოსი, ლიტერატურათმცოდნე, ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტის იურიდიული განყოფილება. 1932-1937 წლებში იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის პასუხისმგებელი მდივანი, კინოსტუდიის სასცენო განყოფილების მთავარი რედაქტორი (1937-1942), საქართველოს ლიტფონდის დირექტორი (1943-1946), გამომცემლობა ზარია ვოსტოკას მთავარი რედაქტორის მოადგილე (1946-1951), საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის მდივანი (1958-1976), რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტის საბჭოთა ლიტერატურის განყოფილების ხელმძღვანელი (1964-1976). კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ქუთაისისა და გორის პედაგოგიურ ინსტიტუტებში.
ლიტერატურული მოღვაწეობა დაიწყო 1922 წელს. იყო „ფუტურისტ-ლეფელთა“ ჯგუფის ერთ-ერთი ორგანიზატორი და თეორეტიკოსი. 20-30-იან წლებში აქტიურად მონაწილეობდა ეროვნული კულტურისა და ხელოვნების პრობლემებთან დაკავშირებით გამართულ დისკუსიებში, იღწვოდა ქართული მწერლობის ორგანიზაციული ერთიანობისათვის, უპირისპირდებოდა „რაპპულ“ შეხედულებებს. ამ მხრივ საინტერესოა 1927-1932 წლებში გამოქვეყნებული წერილები და სტატიები: „ხელოვნება და ოქტომბერი“, „არიფიონი“, „ახალი დრამატურგიისათვის“, „თანამგზავრობის პრობლემა“, „ლიტერატურა და პოლიტიკა“, „კლასიკოსები და თანამედროვეობა“ და სხვა. როგორც თეატრმცოდნესა და კრიტიკოსს დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქართული თეატრალური ხელოვნების განვითარების საქმეში.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ლიტერატურათმცოდნეები კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1903 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1976 კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები ბ
ვარნის ყურე
ვარნის ყურე (Варненски залив) — შავი ზღვის ყურე ბულგარეთის სანაპიროზე. ხმელეთში იჭრება 3 კმ-ზე. შესასვლელთან სიგანე 7 კმ აღწევს. სიღრმე 10-18 მ. მკაცრ ზამთარში იყინება. ჩრდილოეთი და სამხრეთი ნაპირები ამაღლებულია, დასავლეთი — დადაბლებული. ვარნის ყურესთან სანაოსნო არხით დაკავშირებულია ვარნისა და ბელოსლავის ტბები. ვარნის ყურეში მდებარეობს ქალაქი და პორტი ვარნა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შავი ზღვის ყურეები
ვასქენიანის თეოლოგიური აკადემია
ვასქენიანის თეოლოგიური აკადემია ასევე ცნოილი, როგორც ვაზგენიანის სემინარია — სომხური სამოციქულო ეკლესიის სემინარია, რომელიც მდებარეობს სევანის ნახევარკუნძულზე, სევანის ტბის მახლობლად. აკადემია ფუნქციონირებს ეჩმიაძინის ყოვლადწმინდა ტაძრის ზედამხედველობის ქვეშ.
ისტორია
ვასქენიანის ეოლოგიური აკადემია ხელახლა დაარსდა 1990 წელს. აკადემია კათოლიკოს ვასქენ I-ის დროს გაიხსნა. აკადემიის გახსნა გარეგინ II-ის პირდაპირი ინიციატივაც იყო, რომელიც იმ დროისთვის სომხური კათოლიკური ეკლესიის უზენაესი პატრიარქი და არარატის პონტიფიკატი დიოცეზი იყო.
ვასქენიანის სემინარიის არსებობის ხანაში აკადემიას ყოველთვის ზედამხედველობდნენ კათოლიკოსები. აკადემიას რამდენიმე დეკანი ჰყავდა: ხორენ მარტიროსიანი, სასუნ ვარდანიანი, არქიმანდრიტი არაქელ ქარამიანი (მოგვიანებით არქიეპისკოპოსი), მინას მარტიროსიანი, ბაგრატ გალსთანიანი (მოგვიანებით არქიეპისკოპოსი), გარეგინ ჰარუთჯუნიანი და მკრტიჩ პროშიანი (2004 წლიდან დღემდე).
დაარსების დღიდან აკადემიის პროგრამები და განრიგი იცვლება. სემინარია მასპინძლობს სხვადასხვა სიმპოზიუმს. აკადემიას ყოველწლიურად ასობით პილიგრიმი სტუმრობს.
ნაგებობები
ვასქენიანის აკადემია სევანის ტბის მახლობლად, სევანის ანხევარკუნძულზე მდებარეობს. თავდაპირველად სემინარიას ჰქონდა დამხმარე შენობა, რომელიც კათოლიკოს მკრტიჩ ხრიმიანის (1892-1907) ზედამხედველობით აიგო. 1990-იანი წლების დასაწყისში აქ საკლასო ოთახები, საერთო საცხოვრებელი და სასადილო ოთახი ფუნქციონირებდა. სემინარიის ზრდასთან ერთად სემინარიის საკუთრებაც გაფართოვდა და მას ქვის შენობა დაემატა, რომლებშიც საკლასო ოთახები განთავსდა. თავდაპირველი შენობა საერთო საცხოვრებელი გახდა. სასადილო დარბაზი ამ ორ შენობას შორის მოათავსეს. აკადემიას კიდევ ერთი შენობა 2004 წელს დაემატა და მისი ტევადობა კიდევ უფრო გაიზარდა აზალი საერთო საცხოვრებლის შექმნით.
აკადემია მოიცავს წმინდა კარაპეტისა და წმინდა მოციქულთა ეკლესიებს. აკადმია მოიცავს 5 სალექციო დარბაზ, ბიბლიოთეკასა და ოფისებს.
პროგრამები
მას შემდეგ, რაც ვასქენიანის თეოლოგიურ აკადემიაში სტუდენტთა რაოდენობა ძალიან გაიზარდა, სტუდენტები მე-4, მე-5 და მე-6 საგანმანათლებლო წელს გევორქიანის თეოლოგიურ სემინარიაში აგრძელებენ. სემინარიის სასწავლო გეგმის საფუძველი მოიცავ თეოლოგიას, ისტორიას, ლიტერატურას, ხელოვნებას, ახალ და ძველ აღთქმას, ლიტურგიასა და სომხური ეკლესიის ტრადიციას. ყოველწლიურად სტუდენტებმა დიდი რაოდენობით წერილობითი ნაშრომი უნდა შექმნან, რომელითაც საარქივო და ისტორიული მიზნით ყოველწლიურად კატალოგები და შრომები დგინდება. 2005 წელს სემინარიაშის მნიშვნელოვანი ნაშრომების თარგმნის პროგრამა ამოქმედდა. მთარგმნელობითი ნიჭის მქონე სტუდენტები მთავარ ნაშრომებს ინგლისურ, რუსულ და სხვა ენებზე თარგმნიან. თარგმანები რედაქტირდება და იბეჭდება. 2005 წლიდან აკადემიაში მოქმედებს მწვანე თეოლოგიის პროგრამა, რომელიც ეკოლოგურ საკითხებზე ამახვილებს ყურადღებას.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის სემინარიები კატეგორია:სომხეთის შენობა-ნაგებობები
27 დრაკონი
„27 დრაკონი“ — ქართული ტელესერიალი, რომელიც სტუდია „აუდიენციამ“ გადაიღო ტელეკომპანია იმედის დაკვეთით 2003 წელს. სერიალი სულ 6 სერიას მოიცავს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2003 წლის ქართული ტელესერიალები კატეგორია:იმედი (ტელეკომპანია)
ადამიანის უფლებები შრი-ლანკაში
ფონი
შრი-ლანკაში ორ ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში ორი აჯანყება და სამოქალაქო ომი მიმდინარეობდა. სამხრეთ შრი-ლანკაში მეორე რევოლუციის რეპრესიებმა, სამთავრობო ძალებმა და სამხედროებმა დაარღვიეს ადამიანების უფლებები. 60,000-მდე ადამიანი, ძირითადად სინჰალელები, მათ შორის ბევრი სტუდენტი, გარდაიცვალა ამ ამბოხის შედეგად, რომელსაც მარქსისტული ფრაქციები ხელმძღვანელობდნენ. 1983 წლის ივლისში, შრი-ლანკას ისტორიაში უმცირესობის საწინააღმდეგო უმსხვილესი პოგრომი, რომელიც შავი ივლისის ბუნტის სახელით არის ცნობილი, გაჩაღდა. არეულობა დაიწყო შრი-ლანკის არმიის ჯარისკაცებზე ტამილის ვეფხვების (ტამილ ელამის განმათავისუფლებელი ვეფხვები), იმდროინდელი მრავალი ტამილური მებრძოლი დაჯგუფების საპასუხოდ, რის შედეგადაც 13 ჯარისკაცი დაიღუპა. მთავრობის მიერ დანიშნული კომისიის შეფასებით, დაღუპულთა რიცხვი 1000-ს შეადგენს. ძირითადად, შრი-ლანკელი უმცირესობის წარმომადგენელი ტამილები გარდაიცვალნენ ან 'გაქრნენ' ამ არეულობების დროს. მინიმუმ 150,000 ტამილელი გაიქცა კუნძულიდან. შავი ივლისი ზოგადად განიხილება, როგორც შრი-ლანკას სრულმასშტაბიანი სამოქალაქო ომი ტამილ მებრძოლებსა და შრი-ლანკის მთავრობას შორის.
მთავრობა
1986 წლის 19 აპრილს ფიზიკის კურსდამთავრებული რამანუჯამ მანიკკალინამი დააკავეს სამთავრობო უსაფრთხოების ძალებმა მშობლიურ შრი–ლანკაში ტერორიზმის პრევენციის შესახებ კანონის დებულებების თანახმად. ოჯახის წევრებმა და მეგობრებმა თქვეს, რომ იგი დააკავეს ადგილობრივი ფოსტიდან სახლში გასვლისას და აწამეს პატიმრობაში.
შრი-ლანკას აღმოსავლეთ პროვინცია შრი-ლანკის ძალებმა აიღეს 1990 წელს მძიმე ბრძოლების შემდეგ. 1990 წლის დასაწყისში სამთავრობო ძალების გადაადგილების შემდეგაც კი გაგრძელდა დიდი რაოდენობით გაუჩინარების და ექსტრადირების ფაქტები. 1990 წლის ოქტომბრისთვის 3,000 ადამიანი დაიღუპა ან გაუჩინარდა ამპარის ოლქში. გარდა ამისა, უმეტესობა მიიჩნევდა, რომ გაუჩინარებულები მოკლეს არასასამართლო სიკვდილით დასჯის შედეგად. ანალოგიურად ბატიკალოაში კიდევ 1500 ადამიანი გაქრა. ტამილის ვეფხვების ტერორისტებმა განაგრძეს უდანაშაულო ადამიანების მკვლელობა აღმოსავლეთის პროვინციაში. მათ მოკლეს ორ მეჩეთში შეკრებილი მუსლიმები პარასკევის ლოცვაზე. ასევე მოკლეს 700-ზე მეტი უიარაღო პოლიციელი. არაანთალავაში ბუდისტი ბერებით სავსე ავტობუსი გაანადგურეს. ნამდვილი დამნაშავეები ჯერჯერობით დადგენილი არ არის, შრი-ლანკის მთავრობა და აჯანყებულები ერთმანეთს ადანაშაულებენ.
ევროკავშირმა დაგმო შრი-ლანკის უსაფრთხოების ძალების ქმედებები 2000 წელს ადამიანის უფლებების მიმართულებით, 12,000 მშვიდობიანი მოსახლეობის გადასახლების შემდეგ.
ბავშვთა ქორწინება
შრი-ლანკაში კანონიერი ქორწინების ასაკია 18 წელი. ამასთან, მუსლიმთა ქორწინებისა და განქორწინების შესახებ კანონი (MMDA) საშუალებას აძლევს 12 წელზე უფროსი ასაკის არასრულწლოვან მუსლიმებს დაქორწინდნენ და არ საჭიროებს პატარძლის თანხმობას. ასაკი შეიძლება კიდევ უფრო შემცირდეს, თუ საშუალება არსებობს. სისხლის სამართლის კოდექსი ასევე ათავისუფლებს მუსლიმებს დევნისგან თუ ცოლად მოიყვანს 12 წლიდან ზევით ბავშვს. ბავშვთა ქორწინების მაჩვენებლები შრი-ლანკაში არის 2% 15 წლის ასაკის ბავშვებში და 12% 18 წლის ასაკის ბავშვებში, რაც დაბალია სამხრეთ აზიის სხვა ქვეყნებთან შედარებით, თუმცა ზოგიერთი ქორწინება არარეგისტრირებულია და შეიძლება მაჩვენებელი უფრო მაღალი იყოს. ბევრმა მუსლიმმა გოგონამ სცადა თვითმკვლელობა, რათა თავიდან აეცილებინათ იძულებითი გათხოვება. გოგონები, რომლებიც ეწინააღმდეგებიან ქორწინებას, სცემენ თავიანთი ოჯახის წევრები. ქმრებს ასევე შეუძლიათ სწრაფი განქორწინება ყოველგვარი ახსნა-განმარტების გარეშე, ხოლო მეუღლეს უწევს გრძელი პროცესი, რომელიც მას მოწმეების წარმოდგენასა და მოსმენებზე დასწრებას მოითხოვს. კანონების ადმინისტრირება ხდება სპეციალური შარიათის სასამართლოების საშუალებით, რომლებსაც ყადები მართავენ. ქალებს არ ჰყავთ ყადი და ყადი ავალდებულებს ქალებს, გაჩუმდნენ საქმის წარმოების დროს. არ დაიშვება ადვოკატების მეშვეობით წარმომადგენლობა.
ყულარი (ბელაქანი)
ყულარი (Qullar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	5 794 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
ბურგასის ყურე
ბურგასის ყურე (Бургаски залив) — შავი ზღვის ყურე ბულგარეთის სანაპიროზე. შავიზღვისპირა ბულგარეთის უდიდესი და შავი ზღვის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ყურე. მაქსიმალური სიგანე 41 კმ. უდიდესი სიღრმე 25 მ. მარილიანობა 17 ‰. არის მაგნეტიტური ქვიშები. ბურგასის ყურეში მდებარეობს ქალაქი და პორტი ბურგასი.
ლიტერატურა
კატეგორია:შავი ზღვის ყურეები