cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი (1822-1869)
ბიოგრაფია
ქორწინების პირველი თვეების განმავლობაში წყვილს არ მიეცა ერთმანეთის უკეთ გაცნობის საშუალება, რამეთუ საქორწინო ზეიმი, მასკარადები და წარმოდგენები უბრალოდ არ წყდებოდა. 1845 წლის მაისში ის და მისი ქმარი შატო დე შანტილში გაუშვეს თაფლობის თვის გასატარებლად, საიდანაც დაიწყო მათი ოჯახური თანაცხოვრება. ცნობილია, რომ წყვილი ერთმანეთს კარგად შეეწყო. 1847 წელს მარია კაროლინა მხარს უჭერდა ანრის ალჟირის კამპანიისას.
ვლადიმერ რომანოვი
ვლადიმერ პავლეს ძე რომანოვი (Владимир Павлович Романов; დ. 12 ივლისი, 1796, ალექსანდრია, რუსეთის იმპერია — გ. 11 ოქტომბერი, 1864, იქვე) — რუსეთის იმპერიის ბალტიის ფლოტის მე-2 ეკიპაჟის ლეიტენანტი. აზნაური.
მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი (1822-1869)
ბიოგრაფია
1848 წელს მისი მამამთილი, მეფე ლუი ფილიპი ტახტიდან ჩამოაგდეს და ორლეანელების სამეფო ოჯახიც საფრანგეთიდან გააძევეს. ისინი ემიგრაციაში დიდ ბრიტანეთში წავიდნენ, სადაც დევნილი სამეფო ოჯახი დედოფალმა ვიქტორიამ შეიფარა და სხვადასხვა სასახლეში გადაანაწილა. მარია კაროლინა და ანრი ვიქტორიამ ლონდონის გარეუბანში მდებარე ტუიკენჰემის სასახლეში დააბინავა. სწორედ აქ გაატარა მან თავისი ცხოვრების დარჩენილი ნაწილი.
ვლადიმერ რომანოვი
ბიოგრაფია
1810 წელს ჩაირიცხა საზღვაო კადეტთა კორპუსში. 1811 წელს გახდა გარდემარინი, 1914 წელს — მიჩმანი, 1818 წლის 26 ივლისს — ლეიტენანტი. დაცურავდა 1814 წლიდან. 1826 წელს კაპიტან-ლეიტენანტის ჩინით დაითხოვეს სამსახურიდან, ვინაიდან დაკავშირებული იყო 1825 წლის დეკაბრისტთა შეთქმულებასთან. მართალია, იგი არ ყოფილა დეკაბრისტთა მიერ დაარსებული ჩრდილოეთის საზოგადოების წევრი, მაგრამ ასრულებდა დეკაბრისტთა ლიდერის კ, რილეევის დავალებას მისი იდეების გავრცელების შესახებ.
მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი (1822-1869)
ბიოგრაფია
1866 წელს მისი ერთადერთი გადარჩენილი ძის, კონდეს პრინც ლუის დაღუპვამ საშინლად იმოქმედა მარია კაროლინაზე. ამის შემდეგ იგი ღრმა დეპრესიაში ჩავარდა, საიდანაც სიცოცხლის ბოლომდე ვეღარ გამოვიდა. იგი გარდაიცვალა 1869 წლის 6 დეკემბერს ლონდონში, 47 წლის ასაკში, ტუბერკულოზით. მის შემდეგ მისი ქმარი აღარ დაქორწინებულა, თუმცა კიდევ ოცდაათ წელს იცოცხლა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 26 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1822 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1869 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:ტუბერკულოზით გარდაცვლილები
ვლადიმერ რომანოვი
ბიოგრაფია
ბრძანება ვ. რომანოვის დაპატიმრების თაობაზე გაიცა 1825 წლის 30 დეკემბერს, დაატუსაღეს ხერსონის გუბერნიის ალექსანდრიის მაზრის სოფელ ბერიოზოვკაში და 1826 წლის 28 იანვარს ჩაიყვანეს სანქტ-პეტერბურგის მთავარ ჰაუპტვახტში, მეორე დღესვე გადაიყვანეს პეტროპავლოვსკის ციხე-სიმაგრეში. იმპერატორის 1826 წლის 15 ივნისის განკარგულებით, პატიმარი ამ სიმაგრეში უნდა გაეჩერებინათ კიდევ 3 თვეს, შემდგომ კი გაეგზავნათ შავი ზღვის ფლოტში სამსახურის გასაგრძელებლად და ყოველთვიურად მოეხსენებინათ მისი ქცევის შესახებ.
ვლადიმერ რომანოვი შავი ზღვის ფლოტში სამსახურის გასაგრძელებლად ლეიტენანტის ჩინით გაგზავნეს 1826 წლის 15 სექტემბერს. 1827 წელს იგი შლიუპ „დიანა“-ზე კრეისირებდა აფხაზეთის ნაპირებთან, რა დროსაც აღწერა სოხუმისა და ყულევის ყურეები. მისი სოხუმში ყოფნის დროს მან შეადგინა თავისი 1952 სიტყვიანი რუსულ-აფხაზური ლექსიკონი. შექმნილი ხელნაწერი წარუდგინა ხელმღვანელობას, რომელთაც ნაშრომი თავის მხრივ სანქტ-პეტერბურგში გაგზავნეს. შავი ზღვის ფლოტის შემადგენლობაში მონაწილეობდა 1828-1829 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომში, მიიღო ჭრილობაც. მამაცობის გამო დააჯილდოვეს ოქროს იარაღით და 1828 წლის 18 აგვისტოს კვლავ მიანიჭეს კაპიტან-ლეიტენანტის ჩინი. ჭრილობის გამიზეზების გამო 1834 წელს გაუშვეს უვადო შვებულებაში და ცხოვრობდა ხერსონის გუბერნიის ლებედინსკის მაზრაში. 1842 წელს თადარიგში გავიდა მეორე რანგის კაპიტნის ჩინით.
რომანოვი სამხედრო სამსახურს კვლავ დაუბრუნდა 1854 წლის 14 აპრილს. მონაწილეობდა ყირიმის ომში ჯერ ფინეთის ნაპირებთან, მერე სევასტოპოლში, სადაც ერთ-ერთ ბრძოლაში მიიღო კონტუზია.
1856 წლის 26 აგვისტოს მიენიჭა პირველი რანგის კაპიტნის ჩინი. 1857 წელს აღწერა მდინარე დნესტრი. თადარიგში გასვლისას, 1861 წლის 30 აგვისტოს მიენიჭა კონტრ-ადმირალის ჩინი.
იყო საზღვაო-სამეცნიერო კომიტეტის წევრი და მწერლობდა კიდეც.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1796 კატეგორია:დაბადებული 12 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1864 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 ოქტომბერი
გუსინიეს მუნიციპალიტეტი
გუსინიეს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი მონტენეგროში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი გუსინიე.
სქოლიო
კატეგორია:მონტენეგროს მუნიციპალიტეტები
თვალშისაცემი მოხმარება
თვალშისაცემი მოხმარება — ტერმინი, რომელიც აღნიშნავს მოხმარებლის მიერ უფრო მაღალი ხარისხის ან უფრო მეტი რაოდენობით პროდუქციის ან სერვისის შეძენას, ვიდრე ამის პრაქტიკული საჭიროება არსებობს. უფრო კონკრეტულად, ესაა მომხმარებლის ხარჯვითი ქცევა, მიმართული  ძვირადღირებული პროდუქციის შეძენისკენ, რისი მიზანიც საკუთარი მატერიალური მდგომარეობის საჯარო დემონსტრირებაა. ამ მომხმარებლებისთვის ხარჯვის გზით ეკონომიკური სიძლიერის წარმოჩენა სოციალური სტატუსის მოპოვებას ან უკვე არსებულის შენარჩუნებას ემსახურება.
ტერმინის ავტორია თორსტეინ ვებლენი. თვალშისაცემი მოხმარების შესახებ ვებლენის თეორიის განვითარებამ საფუძველი დაუდო შემდეგი ტერმინების ჩამოყალიბებას: გამაღიზიანებელი მოხმარება, პროდუქციის მოჩვენებითი მოხმარება, რისი მიზანიც სხვა ადამიანებში შურის გაღვივებაა; და თვალსაჩინო თანაგრძნობა,  ქველმოქმედების გაღება, რაც დონორის უპირატესი სოციო-ეკონომიკური სტატუსის წარმოჩენას და მისი სოციალური პრესტიჟის ამაღლებას ემსახურება.
თვალშისაცემი მოხმარებისგან მომდინარეობს კონსუმერიზმის კონცეფცია.
თაჰათი
თაჰათი (جبل تاهات) — აჰაგარის მასივის და საერთოდ, ალჟირის უმაღლესი წერტილი. სიმაღლე 2918 მ. ყველაზე ახლოს მდებარე ქალაქია თამანრასეთი, რომელიც თაჰათიდან სამხრეთით 56 კმ-ში მდებარეობს. თაჰათი ვულკანური წარმოშობისაა. მოქცეულია ცენტრალური საჰარის არიდულ ზონაში. სხვადასხვა წყაროების შესაბამისად, მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან განისაზღვრება 2918 ან 3003 მეტრით. თაჰათის მიდამოებში აღმოჩენილია პეტროგლიფები, რომლებიც დათარიღებულია ძველი წელთაღრიცხვის 8000-2000 წლებით. ისინი ასახავენ პირუტყვის ძოვებისა და ცხოველებზე ნადირობის სცენებს. თაჰათზე პირველად ავიდა შვეიცარიელი ალპინისტი ედუარდ ვის-დიუნანი 1931 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალჟირის მთები
შუა ოგოუე
შუა ოგოუე (Moyen-Ogooué) — პროვინცია გაბონის ცენტრში. პროვინციის ფართობი შეადგენს 18 535 კმ²-ს. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლამბარენე.
გეოგრაფია
ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ვოლო-ნტემის პროვინციას, აღმოსავლეთიდან ოგოუე-ივინდოს პროვინციას, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ნგუნიეს პროვინციას, სამხრეთ-დასავლეთიდან ოგოუე-მარიტიმის პროვინციას, ჩრდილო-დასავლეთიდან ესტუარის პროვინციას.
სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ მთელ პროვინციას კვეთავს მდინარე ოგოუე. აქ მას უერთდება შენაკადები ოკანო და ნგუნი. პროვინციას ჩრდილოეთ ნაწილში კვეთავს ეკვატორი.
მოსახლეობა
2013 წლის აღწერის მონაცემებით პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 69 287 ადამიანს.
პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა წლების მიხედვით:
დეპარტამენტები
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით პროვინცია დაყოფილია 2 დეპარტამენტად: right|thumb|250px|შუა ოგოუეს პროვინციის დეპარტამენტები
სქოლიო
კატეგორია:გაბონის პროვინციები
მარიამ კერესელიძე
მინი|მარიამ კერესელიძე მარიამ კერესელიძე (დ. 13 ივლისი 1921 — გ. 2002; ფსევდ: ლეო კერელი) — ქართველი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწის, ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ერთ–ერთი ლიდერის, გენერალ ლეო კერესელიძის ქალიშვილი, ვერმახტის ქართული ლეგიონის ერთ-ერთი მეთაური.
ადრეული წლები
მამამისი, აქტიური პოლიტიკური მოღვაწეობის გამო, 1906 წელს იძულებული გახდა შვეიცარიაში გახიზნულიყო. ჟენევაში მან თავისი მომავალი მეუღლე მართა (მარტა) ეჩოულტრე, შვეიცარიული საათების განთქმული ფირმის („ჟაეგერ–ეჩოულტრე“) დამაარსებლისა და მფლობელის ქალიშვილი გაიცნო. საბჭოთა უშიშროების მასალების მიხედვით, 1922 წლის 13 ივლისს, თურქეთში, მათი ერთადერთი ასული დაიბადა. მარიამ კერესელიძის მამიდის, ელენე კერესელიძის პირადი არქივის მიხედვით კი, მარიამი 1921 წლის 13 ივლისს ლოზანაში დაიბადა. ამას ადასტურებს 1959 წლით დათარიღებული მარიამის წერილიც. მარიამ კერესელიძის დაბადების თარიღის დადგენის მეორე უტყუარ დოკუმენტს წარმოადგენს პატარა მარიამის სურათზე თავად ლეო კერესელიძის მიერ გაკეთებული წარწერა: „მარიამი 2 წლისა და 4 თვის. 12 ნოემბერი, 1923 წ. ქ. ლოზანა“.
მარიამმა ბავშვობა პარიზში გაატარა, სადაც მამამ ქართული ენა შეასწავლა. ლეო შვილს დედოფალივით ზრდიდა და თან სპარტანულ წესებს აჩვევდა, რათა მარიამს ცხოვრე­ბასთან გამკლავება შესძლებოდა. საშუალო განათლება რომში, „წმინდა მარიამის სახელობის მონასტერში“ მიიღო. პოლიგლოტი იყო, როგორც ევროპულ, ისე აღმოსავლურ ენებს ფლობდა. სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ ოჯახი მაროკოში, ქალაქ ტანჟერში გადასახლდა, სადაც მამას წმინდა სისხლის ცხენები ჰყავდა. მარიამი შესანიშნავი ცხენოსანი იყო. 17 წლისამ, მაროკოს ტრადიციული, უდაბნოს ხუთდღიანი ჯირითი იმდენად მოკლე დროში დაამთავრა, რომ ყველა რეკორდი მოხსნა. მისი ფოტო იმდროინდელ ცნობილ ჟურნალებშიც გამოქვეყნდა.
მარიამი გატაცებული იყო ჟურნალისტიკითა და სიძველეთა კვლევით. ტანმაღალი, მუქ–თაფლისფერთვალება, გრძელი შავთმიანი და მომხიბლავი გოგონა, მუდამ ყურადღების ცენტრში იყო. ის ფიზიკურად ძლიერი, მედგარი, მიზანდასახული, უაღრესად ნებისყოფიანი ადამიანი გახლდათ. მამას მუდმივად გვერდით ედგა, მისი საქმეების შეუპოვარი თანამონაწილე გახლდათ და ქართველთა შორის დიდი ავტორიტეტით სარგებლობდა. შემდგომში, მარიამი ტანჟერში შვედეთის დესპანზე დაიშნა, მაგრამ მათი ურთიერთობა დიდხანს არ გაგრძელებულა. შემდეგ ცოლად გაჰყვა ერთ–ერთ მსხვილ ინგლისელ ჩინოვნიკს, თუმცა არც ეს კავშირი აღმოჩნდა მტკიცე.
მეორე მსოფლიო ომში
1940 წელს, ლეო კერესელიძემ ტანჟერი დატოვა და ჯერ საფრანგეთში, შემდეგ კი გერმანიაში გაემგზავრა. ამ დროიდან მოყოლებული, მარიამმა ტანჟერსა და ესპანეთის მაროკოში მოქმედ გერმანიის დაზვერვასთან თანამშრომლობა დაიწყო. 1942 წელს, მარიამი დედასთან ერთად ბერლინში გადავიდა. მამის დაჟინებული მოთხოვნით, ვუსტრაუს ტყვეთა ბანაკში ანტისაბჭოთა აგიტაციას ეწეოდა და მამის ინტერესებს იცავდა.
1943 წლის 23 ნოემბერს, მოკავშირეთა მიერ ბერლინის დაბომბვისას იმ სახლს, რომელშიც ლეო კერესელიძე ცხოვრობდა, ამერიკული ყუმბარა მოხვდა და ნანგრევებში ჩაიტანა მისი ასამდე მცხოვრები. გერმანიაში მარიამს დაუახლოვდა საბჭოთა სპეცსამსახურების მიერ გადაბირებული პავლე ვასილის ძე ჯორჯაძე („შახოვსკი“), რომელსაც ანტისაბჭოთა ქართულ ემიგრაციაში შეღწევა და ხელსახყრელ შემთხვევაში მისი ლიდერების განადგურება ჰქონდა დავალებული. ჯორჯაძე მარიამის დიდი ავტორიტეტითა და ნაცნობთა ფართო წრით სარგებლობდა, მაგრამ ქალმა მის კეთილსინდისიერებაში ეჭვი შეიტანა და საბოლოოდ ამხილა კიდეც.
1945 წლის 26 მარტს, მარიამი დედასთან ერთად ჩრდილოეთ იტალიაში გაემგზავრა, სადაც 150 იძულებით გადაადგილებულ თანამემამულეს შეუერთდა. მარიამის წერილებიდან ირკვევა, რომ ის იტალიაში ანტისაბჭოთა აგიტაციას ეწეოდა და პარტიზანების მხარდამხარ იბრძოდა:
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ
II მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ, ნაცისტრურ გერმანიასთან თანამშრომლობის გამო, მარიამ კერესელიძე დევნილობაში იმყოფებოდა. საბჭოთა კავშირი ევროპის ქვეყნებში ნაცისტური გერმანიის მომხრე პოლიტიკური ემიგრანტებს, ტყვედ ჩავარდნილებსა და გერმანიის მხარეზე გადასული საბჭოთა მეომრებს იჭერდა და ხვრეტდა. მარიამ კერესელიძემ ქართულ პოლიტიკურ ემიგრაციასთან ერთად, სამხრეთ ამერიკას მიაშურა. პერუში დამკვიდრდა და ლიმას უნივერსიტეტში ლექციებს კითხულობდა. მალევე, კეჩუას ენის შესწავლაც დაიწყო. მას ეკუთვნის ფრანგულ ენაზე დაწერილი მოგონებანი და ორი ესპანურენოვანი პიესა. მის მიერ „ლეო კერელის“ ფსევდონიმით დაწერილი პიესა — „მაიტა“, სცენაზეც დადგეს.
1956 წელს, მარიამი მამიდას, ელენე კერესელიძე–გლურჯიძეს პერუდან გამოგზავნილ წერილში წერდა:
მარიამ კერესელიძისთვის იმდენად საოცნებო იყო საქართველოში დაბრუნება, რომ პერუში მცხოვრებ ჩინელ მკითხავთანაც მისულა, რაზეც ის 1958 წლის 1 ოქტომბრით დათარიღებულ ეპისტოლეში წერს. მარიამი წერილებს პერუდან 1956-1960 წლებში გზავნიდა. ეპისტოლეებში, ემიგრანტი ქართველი ქალის სამშობლოს უსაზღვრო მონატრებაა გამოხატული, რომელსაც სამშობლო არასდროს ენახა და თავისი ქვეყნის სიყვარული მის გულში მხოლოდ მამის გადმოცემით იყო გაღვივებული.
გარდაცვალება და ანდერძი
მარიამ კერესელიძე 2002 წლის თებერვალში, საფრანგეთში გარდაიცვალა. სიკვდილის წინ მან მეუღლეს კიდევ ერთხელ შეახსენა ანდერძი, რომ გორში კერესელიძეების საგვარეულო სასაფლაოზე მისი ფერფლი მიმოებნია. 2013 წლის 24 მაისს, საქართველოში ტურისტად ჩამოსულ მანუელ ჰერერას თან ახლდა მეგობარი ქალი. საფრანგეთის მოქალაქეებმა, გორში, კერესელიძეების საგვარეულო საფლავს ვერ მიაგნეს. სამწუხაროდ, მათ თხოვნას არც ეკლესიამ დაუჭირა მხარი, ამიტომ ჰერერა იძულებული გახდა, გორის ცენტრში, იოსებ სტალინის სახელმწიფო მუზეუმის ეზოს მარჯვენა სვეტთან ჩაეფლო მარიამ კერესელიძის ფერფლი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:გარდაცვლილი 2002 კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში
მასანასა
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
Virtual International Authority File
Virtual International Authority File — ინფორმაციის საერთაშორისო ნორმატიული კონტროლის ვირტუალური კატალოგი ნაწარმოებებსა და მათ ავტორებზე. პროექტი ინიცირებული იყო 2003 წელს გერმანიის ეროვნული ბიბლიოთეკისა და აშშ-ის კონგრესის ბიბლიოთეკის მიერ. მის შემუშავებაში მონაწილეობა მსოფლიოს რამდენიმე სხვა დიდი ბიბლიოთეკაც. VIAF წარმოადგენს კლასიფიკაციის საერთაშორისოდ აღიარებულ სისტემას, რომელსაც მართავს Online Computer Library Center-ი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იდენტიფიკატორები კატეგორია:ბიბლიოთეკის კატალოგიზაცია და კლასიფიკაცია კატეგორია:კონგრესის ბიბლიოთეკა კატეგორია:OCLC
გდოვი
დემოგრაფია
2019 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 3 412 კაცს შეადგენდა. მათი უმრავლესობა რუსია.
სქოლიო
კატეგორია:ფსკოვის ოლქის ქალაქები
ილიას ჯანსუგუროვი
ილიას ჯანსუგუროვი (დ. 1 მაისი, 1894, აული 4, ახლანდელი დასახლება ჯანსუგუროვი, თალდი-ყორღანის ოლქი, ყაზახეთი, — გ. 26 თებერვალი 1938) — ყაზახი პოეტი. 1925–1927 წლებში სწავლობდა ჟურნალისტიკის მოსკოვის კომუნისტურ ინსტიტუტში. მისი ადრეული პერიოდის ლექსები „რა შეემთხვათ მათ“ (1919) გამსჭვალულია უბრალო ხალხისადმი თანაგრძნობით. პოემაში „სტეპი“ (1930) ასახულია ყაზახი ხალხის ისტორიული წარსული, იმდროინდელი ყაზახეთის მიღწევები. პოემაში „კულაგერი“ (1936), ასახულია  ყაზახური აულის ცხოვრება. წერდა პიესებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზახი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1894 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1938
მფრინავი-ასი
მფრინავი-ასი — საჰაერო ბრძოლების დიდოსტატი. პირველად ეს ტერმინი გამოიყენეს პირველი მსოფლიო ომის დროს იმ პილოტების მიმართ, რომლებიც ფლობდნენ პილოტირების ხელოვნებას და რომელთა ანგარიშზეც იყო მოწინააღმდეგის მინიმუმ 5 თვითმფრინავის ჩამოგდება.
ავიაციის ისტორიაში საუკეთესო ასად 352 გამარჯვებით ითვლება გერმანელი ერიხ ჰარტმანი. ნაცისტური გერმანიის 104-მა პილოტმა ჩამოაგდო მოწინააღმდეგის 100 და მეტი თვითმფრინავი, ხოლო 34 გერმანელი ასის პირად ანგარიშზეა 150 და მეტი თვითმფრინავი (საერთო რაოდენობა - 6582). სხვა ქვეყნის ასებს შორის გამოირჩევა ფინელი ილმარი იუტილაინენი, რომლის ანგარიშზეც მოწინააღმდეგის 94 თვითმფრინავია. საბჭოთა კავშირის საუკეთესო ასად ითვლება ივან კოჟედუბი, რომელმაც 64 თვითმფრინავი ჩამოაგდო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავიაციის ისტორია
ზემო ამირნის კვირიას ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია, უაფსიდო (4,1X2,7მ), ნაგებია წვრილი ნატეხი ქვით. ორივე მხრიდან ბრტყლად გადახურული შესასვლელი დასავლეთიდან არის. აღმოსავლეთ კედელში ეკლესიის ერთადერთი სწორკუთხა სარკმელია, მას საფეხურებიანი ძირია ქვს. სარკმლის ქვემოთ კედელზე ტრაპეზის ქვაა მიდგმული. სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში სწორკუთხა ნიშია. შიგნით ეკლესია გადახურულია ტლანქად ნაწყობი კამარით, რომელსაც განივკვეთში ბრტყელი თაღის ფორმა აქვს. სამხრეთის ფასადი (მთლიანად) და განივი ფასადების მნიშვნელოვანი ნაწილი ფერდობიდან ჩამოზვავებული მიწითაა დაფარული. ეკლესია გადახურულია კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბერანე
ბერანე  — ქალაქი მონტენეგროში; ბერანეს მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2011 წლის მდგომარეობით ქალაქში ცხოვრობს 11 073 ადამიანი.
დემოგრაფია
ქალაქ ბერანეს მოსახლეობა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონტენეგროს ქალაქები
ზაქათკარის წმინდა გიორგის ეკლესია
ზაქათკარის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია სოფელ ზაქათკარის განაპირას, სასაფლაოზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (6,8 X 3,1 მ), უაფსიდო, ნაგებია მოზრდილი ზომის ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. შეიცავს ერთმანეთისგან მოკლე ქრონოლოგიური ინტერვალით დაშორებულ ორ სამშენებლო ფენას. აღმოსავლეთის ნახევარი ადრინდელია, დასავლეთისა - გვიანდელი. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდეშია, მოგვიანებით მიშენებულ ნაწილში. თავდაპირველ ნაწილსაც შესასვლელი (ამოშენებულია) სამხრეთიდან ჰქონია. ეკლესიის ვიწრო და გრძელი დარბაზი აღმოსავლეთით სწორი კედლით არის დასრულებული. მასში სწორკუთხა სარკმელი და ერთი მცირე ზომის ნიშია. სარკმელი ზემოთკენ ოდნავ ვიწროვდება და საფეხურებიანი ძირი აქვს. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ნატეხი ქვით ნაშენი ტრაპეზია მიდგმული. მეორე ტრაპეზი ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეშია. დარბაზის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების თავდაპირველ ნაწილში ორ-ორი სწორკუთხა ნიშია. დასავლეთ კედელში სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. ეკლესია შიგნით გადახურულია ცილინდრული კამარით. ფასადებში სადაა, აქა-იქ შემორჩენილია ბათქაშის ფრაგმენტები. აღმოსავლეთის ფასადზე სარკმლის ღიობი ვერტიკალურად დადგმული ქვით თხელი ფილით გაყოფილია ორ თანაბარ ნაწილად. კედლები თაროსებრი ლავგარდნით არის დასრულებული, რომელსაც ფრონტონის ძირებთან ჰორიზონტალური შემონაკეცები აქვს. დასავლეთ ფრონტონის წვერზე დადგმულია ტლანქად ნაკვეთი და ძლიერ დაზიანებული ქვის ცხენის ფიგურა. ფიქლის საბურავის მხოლოდ ფრაგმენტებია შემორჩენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვახტანგ მუსელიანი
ვახტანგ მუსელიანი (დ. 13 ოქტომბერი, 1959, თბილისი) — ქართველი  იურისტი, სპორტსმენი.
1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, 1984 წელს — თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია ქანდაკების სპეციალობით. 1986 წელს იყო სამართლის ინსტიტუტის ასპირანტი, მეცნიერ-თანამშრომელი. 1988 წლიდან საქართველოს მკლავჭიდის ფედერაციის დამფუძნებელი, პრეზიდენტი, მთავარი მწვრთნელი. 1994 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლექტორი. არის ავტორი წიგნისა „რინგი 90“, სტატიებისა კრივის, მკლავჭიდის და სპორტის სხვა სახეობებზე. ქართველი მკლავჭიდელი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისი, კრწანისის მაჟორიტარი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის კურსდამთავრებულები
სინგაპურის დროშა
სინგაპურის დროშა — სინგაპურის ერთ-ერთი ოფიციალური სახელმწიფო სიმბოლო. პირველი სახელმწიფო დროშა მიიღეს 1959 წელს, როდესაც სინგაპური ჯერ კიდევ დიდი ბრიტანეთის იმპერიის შემადგენლობაში იყო. 1965 წლის 8 აგვისტოს აღნიშნული დროშა გამოცხადდა დამოუკიდებელი სინგაპურის დროშად.
დროშა შედგება ორი ჰორიზონტალური თანაბარი ზოლისაგან. ზემო წითელია, ხოლო ქვემო — თეთრი. წითელი ფერი ძმობისა და თანასწორობის სიმბოლოა, ხოლო თეთრი — სიწმინდის. ზემო მარცხენა კუთხეში გამოსახულია თეთრი ნახევარმთვარე და ხუთი წრეზე განლაგებული ვარსკვლავი. ნახევარმთვარე აღნიშნავს ახალგაზრდობას, ხოლო ხუთი ვარსკვლავი დემოკრატიას, მშვიდობას, პროგრესს, სამართლიანობასა და თანასწორობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინგაპურის სახელმწიფო სიმბოლოები
რუიიენის მხარე
რუიიენის მხარე (Rūjienas novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში, ვიძემეს რეგიონში. მხარე მოიცავს 4 თემს და ქალაქ რუიიენას, რომელიც არის მხარის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ესაზღვრება მაზსალაცის, ბურტნიეკის, ნაუკშენის მხარეები ლატვიაში და ვილიანდიმიის მაზრა ესტონეთში.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას ვალმიერის რაიონის ტერიტორიის ნაწილზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 6 144 კაცს. მხარის ფართობია 352,2 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
პაიპორტა
პაიპორტა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-სურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 3,9 კმ². მოსახლეობა — 26 514 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ფარიოღლულარი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ფარიოღლულარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სემანგები
სემანგები თვითსახელწოდება — მენიკი, მენდი, მონიკი, ნგოკი. მალაკის ნახევარკუნძული შიდა უბნებში მცხოვრები ხალხი. ეწევიან მომთაბარე ცხოვრებას. ინარჩუნებენ თვითმყოფად პრიმიტიულ კულტურას მიუხედავად იმისა, რომ ხშირად განიცდიდნენ მალაიელთა ზეგავლენას. რაოდენობა — 8 ათასი ადამიანი. ენა — სემანგური, მიეკუთვნებიან ავსტროაზიური ენების მალაკურ ჯგუფს. ესმით მალაიური. ინარჩუნებენ ტრადიციულ რწმენა-წარმოდგენებს.
წარმომავლობა
ესენი არიან მალაკის ნახევარკუნძულის უძველესი მოსახლეობა, რომლებიც განდევნილ იქნენ მალაიელთა და სენოიელთა მიერ შიდა რაიონებიდან უღრან ტყეებში. ენობრივად მათ ენათესავებიან ქჰმერები, მონები, ვიეტები, მიონგები, სედანგები და სხვა ავსტროაზიური ენათა ოჯახის ხალხები. ანთროპოლოგიურად ისინი წარმოადგენენ ნეგრიტოსების ტიპს და სამხრეთ აზიის ისეთ ხალხების, როგორიცაა ანდამანელები, აეტა და სხვა. სენოიელებთან და ჯაკუნელებთან ერთად ისინი შეადგენენ მალაიზიის აბორიგენთა ჯგუფს მიუხედავად იმისა, რომ სხვადასხვა რასობრივ ტიპებს მიეკუთვნებიან. მათ შორის სემანგები ყველაზე მცირერიცხოვანია.
მალაიელები მათ უწოდებენ «ორანგ ასლს» (თარგმანში — აბორიგენი ადამიანი), «ორანგ ხუტანს» (ტყის ხალხი), «ორანგ დალამს» (შიდა რაიონების ხალხი), «ორანგ ბუკიტს» (ბორცვების ხალხი), «ორანგ ულუს» (მდინარის სათავეების ხალხი).
მეურნეობა
მოხეტიალე ცხოვრების წესის გამო, სემანგები ეწევიან შემგროვებლობას, მეთევზეობასა და ნადირობას. მხოლოდ მე-20 საუკუნეში მათი ნაწილი გადავიდა ბინადარი ცხოვრების წესზე და ხელი მიჰყო მიწათმოქმედებას. ამუშავებენ ბამბუკს, მალაიელებთან ცვლიან ძვირფასმერქნიან ხეებსა და ცვილს ბრინჯზე და რკინაზე, ვაჭრობენ სუვენირებით. არსებობს შრომის დანაწილება. მამაკაცები მისდევენ ნადირობას, ქალები — შემგროვებლობას. ქალები, ასევე, ამზადებენ საკვებს, ზოგჯერ დასაქმებული არიან მალაიელებთან მოსავლის აღებაზე.
საცხოვრებელი — პალმის ფოთლების ქოხი, შალაში. იგება ბამბუკის სამი ბოძისგან, რომლებიც გადაბმულია ხვიარა მცენარეებით და დაფარულია პალმის ფოთლებით. ასეთი შალაში გათვლილია მხოლოდ ერთ პატარა ოჯახზე. ზოგჯერ ცხოვრობენ გამოქვაბულებში ან აშენებენ ფაცხებს ხეებზე. რაც უფრო უახლოვდებიან თანამედროვე ყოფას, მით უფრო მეტად აგებენ მალაიური ტიპის სახლებს.
სამოსი — მამაკაცებს თეძოს სახვევი, ქალებს ლუბას ან როტანგის ქვედატანები და წინსაფარი. დღეისათვის მიღებულია სამოსად მალაიური ტიპის სარონგები. სხეულზე იკეთებენ ტატუირებას, იხატავენ, კბილებს ილესავენ ნაცრით და ა.შ.
საზოგადოება შედგება ეგზოგამიური ჯგუფებისაგან, რომლებიც ფლობენ ტერიტორიას და სხვა ქონებას. ნათესაური ურთიერთობა ორმხრივია. ტომის უფროსი მამაკაცია, ხშირად შამანი. დასახლება შედგება 5-10 შალაშისგან. ერთ შალაშს ერთი პატარა ოჯახი ფლობს. მთელი დასახლება, ჩვეულებრივ, ერთი დიდი ოჯახია ე.ი. 3 თაობა - ქმარი, ცოლი, მათი დაქორწინებული შვილები და შვილიშვილები. შალაში შეიძლება დაიდგას რიგებში ან წრეზე.
სულიერი კულტურა
სემანგებში განვითარებულია ანიმიზმი, შამანიზმი და მითოლოგია. ჰყავთ მკურნალი-შამანები (ბ-ლიანი, ხალა). რწმენის თანახმად, მათ შეუძლიათ შევიდნენ ვეფხვში, ესაუბრონ სულებს, აგრეთვე, ბალახებით განკურნონ ადამიანი. სჯერათ, რომ გარდაცვლილთა სულები მიდიან სადღაც დასავლეთში, თუმცა შეუძლიათ დაბრუნდნენ ფრინველების სახით და აშინებენ ცოცხლებს. განიცდიან შიშს და ცრურწმენას ქარიშხლის წინაშე.
მთავრი ღვთაებაა კარეი, მრისხანე, ბოროტი სული - ელვისა და ჭექა-ქუხილის ღმერთი და ტა პედნი - სამყაროს შემქმნელი. მისი სინონიმებია — კეტო, მოლტეკი, ანგლაი, პლე. მისი მეუღლეა — მანოი. ზოგჯერ ტა პედნი ითვლება კარეის უფროს ძმად, ზოგჯერ კი ერთი და იგივე პირად და სამყაროს სემქმნელის როლს მათ შორის მკვეთრად არ მიჯნავენ.
კულტურული გმირი — ტა პიაგო და ტა ტანგოი, ქმარი და ცოლი. თავდაპირველად ისინი ყოფილან ნაყოფიერი ხეები. შემდეგ ასწავლეს ადამიანებს ნადირობა, მოსართვების დამზადება. ტა ტანგოიმ ასწავლა ქალებს ყოფილიყვნენ მიმზიდველნი (დაემზადებინათ მორთულობები და დაეტანათ მათზე ორნამენტები).
ბატუ რიბნი — წმინდა მთა. ასეთი სახელწოდების რეალური მთა მდებარეობს ტაილანდისა და მალაიზიის საზღვარზე. ზოგიერთი ტომი წმინდა მთას თვლის ე.წ. „გურონგ ბერაპად“ ანუ ბრინჯის მთად, პირველი ადამიანის საარსებო გარემოდ. არსებობს კეთილი სულების „ზენოების“ რწმენა, რომლებიც ყვავილებში ცხოვრობენ.
სემანგების რწმენა-წარმოდგენები შეისწავლეს ვოგან სტიფენსმა (1891—1892), უილიამ სკიტმა (1899—1900), ეთნოგრაფმა პაულ შებესტმა (1925).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონადირე-შემგროვებლები კატეგორია:მალაიზიის ეთნიკური ჯგუფები კატეგორია:ნეგრიტოსები
ქუდურლუ (კახის რაიონი)
ქიუდიურლიუ (Küdürlü) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 354 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:კახის რაიონის სოფლები
ზემო კოდისწყაროს წმინდა ბარბარეს ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია (7,9 X 5 მ), ნაგებია რიყის ქვით, გარეთა კუთხეები - სუფთად დამუშავებული შირიმის სწორკუთხა ქვებით. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია კამარა, კონქი და განივი კედლების დიდი ნაწილი, თითქმის მთლიანადაა დანგრეული ჩრდილოეთ კედელი. გვიანდელ სამხრეთ მინაშენისგან მხოლოდ დასავლეთ კედლის მცირე ნაწილი შემორჩა. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარს გადახურვა ჩამონგრეული აქვს. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, თაღოვანი სარკმელია, რომლის ღიობი გარედან შირიმის ქვით არის გამოყვანილი და ერთ ქვაში გამოკვეთილი თაღი ხურავს. აფსიდის სამხრეთ გვერდში მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
იპრის ბრძოლა
იპრის ბრძოლა — ბრძოლა ქალაქ იპრის რაიონში მოკავშირებსა და გერმანიას შორის, პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში. იპრის ბრძოლაში გერმანელებმა გამოიყენეს ქიმიური იარაღი, ქლორის გაზი, იპრიტი. გერმანიის არმიამ, რომელსაც ალბრეხტ ვიუტემბერგელი ხელმძღვანელობდა ვერ შეინარჩუნა თავდაპირველი წარმატება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის ბრძოლები
ანდრიევიცა
ანდრიევიცა — ქალაქი მონტენეგროში; ანდრიევიცის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს პოდგორიცადან ჩრდილო-აღმოსავლეთით დაახლოებით 55 კმ-ის დაშორებით, ალბანეთის საზღვართან. 2003 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 1 073 ადამიანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონტენეგროს ქალაქები
გურამ მუჩაიძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ქართველი სოციალისტები
პიკასენტი
პიკასენტი (Picasent, Picassent) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-სურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 85,78 კმ². მოსახლეობა — 21 263 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ლექეთი-ქიოთიუქლიუ
ლექეთი-ქიოთიუქლიუ (Ləkit Kötüklü) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 243 კაცი.
ზემო მლეთის ღვთისმშობლის ეკლესია
ზემო მლეთის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია დგას სოფელ ზემო მლეთის ჩრდილოეთით 300 მეტრზე, ძველ სასაფლაოზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (7,2 X 5,3 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით, ტლანქად. ძეგლი დაზიანებულია: ამოცვენილია საპირე ქვები, ჩამოშლილია ფიქლის საბურავი. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. კარი ორივე მხრიდან ბრტყლად არის გადახურული. საკურთხეველი სწორკუთხაა. მის აღმოსავლეთ კედელში ერთი სწორკუთხა სარკმელია. მის ქვემოთ ტრაპეზის ქვა დგას. საკურთხევლის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში თითო სწორკუთხა ნიშია. საკურთხეველი დარბაზისგან გამოყოფილია კედლით, რომელშიც ორი თაღოვანი კარია გაჭრილი. კედლის სამხრეთ ნაწილში, დარბაზის მხარეს, ერთი ნიშია, ხოლო დარბაზის დასავლეთ კედელში - ერთი სწორკუთხა სარკმელი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გინოფობია
გინოფობია ან გინეფობია — ქალების არანორმალური შიში, სპეციფიკური სოციალური ფობიის ტიპი. წარსულში იყენებდნენ ლათინურ ტერმინს გინოფობიას.
მისი ანტონიმია ფილოგინია, სიყვარული, პატივის და აღტაცების გრძნობა ქალთა მიმართ.
ეტიმოლოგია
ტერმინი გინოფობია მომდინარეობს ბერძნული სიტყვადან გინო (γυνή), რაც ნიშნავს ქალს და ფობოს (φόβος), რაც ნიშნავს შიშს.
ტერმინი გინოფობიას ჰიპონიმი შეიცავს ფემინოფობიას.
ისტორია
ჯინოფობია ადრე ითვლებოდა ჰომოსექსუალიზმისაკენ მისწრაფებად, რაც 1896 წელს ჰაველოკ ელისმა აღწერა თავის კვლევებში სქესის ფსიქოლოგია (Psychology of Sex). თავის წიგნში „სადიზმში და მაზოხიში“ (Sadism and Masochism): ზიზღის და სისასტიკის ფსიქოლოგი, ვილჰელმ სტეკელი ლაპარაკობს კაცი მაზოხისტის გინოფობიის შესახებ. პროფესორი ევა კეულსი საუბრობს, რომ სასტიკი ამაზონლები არიან ანტიკურ ათენში ქალების შიშის მტკიცებულება.
სქოლიო
კატეგორია:ფობიები კატეგორია:გენდერული კვლევები კატეგორია:სექსოლოგია
ანა პერენა
ანა პერენა (Anna Perenna; perenne — მთელი წელი, perennis — მთელი წლით: per — განმავლობაში; annus — წელი, უცვლელი, მარადიული) — ძველ რომაელთა გაზაფხულის ქალღმერთი, წლის (დროის გარკვეული ნაწილის) ძვ. იტალიური ღვთაება, დღეგრძელობისა და სვებედნიერების მომნიჭებელი. დღესასწაულს 15 მარტს, სავსემთვარეობისას მართავდნენ (მარტის იდები), რის გამოც ის გაზაფხულს დაუკავშირეს, ხოლო დღესასწაულს უმეტესწილად ქალაქის პლებეები მართავდნენ. მწვანე ველზე თავმოყრილი ქალები და კაცები, მთელი დღე ცის ქვეშ თამაშობდნენ, მღეროდნენ, ცეკვავდნენ, სვამდნენ. ერთმანეთს იმდენ სიცოცხლეს უსურვებდნენ, რამდენ სასმისსაც დაცლიდნენ, ასე რომ, ზოგი ძალზე დღეგრძელი იყო. თმაჩამოშლილი ქალებიც ცეკვავდნენ. საღამოს კი, შინ ბარბაცით მიდიოდნენ.
შემდეგ, ეს სახე შეურიეს დიანას (რომაელთა არტემიდე) და იმ მოკვდავ ანას, დიდოს დას, რომელიც დის დაღუპვის შემდეგ კართაგენიდან იტალიაში გაიქცა, ენეასს — ანქიზესა და აფროდიტეს მშვენიერ ვაჟს — შეეხიზნა, შეიყვარა, მაგრამ მისივე ცოლის, ლავინიას — ლატინუსისა და აგატას ასულის ეჭვიანობას ემსხვერპლა, მდ. ნუმიციუსში გადავარდა და მდინარის ნიმფად — პერენად იქცა (ამავე მდინარეში დაინთქა ან მის ნაპირზე გაუჩინარდა შემდეგ ენეასი, ცად ამაღლდა და ღმერთადქცეული გამოეცხადა შვილს).
წარმოშობა
thumb|right|279პქ| დიდოს სუიციდი, [[ზეთით ფერწერა|ზეთი ტილოზე, გუერჩინო, 1625, რომი ]] ოვიდიუსის ლეგენდის მიხედვით, ანა პერენა ვირგილიუსის ეპიკურ ნაწარმოებში, ენეიდა, კართაგენის დამაარსებლის დიდოს დასთან იგივდება. მას შემდეგ, რაც დიდონა ენეასის სიყვარულით (სხვა ვერსიით, იმის გამო, რომ ბერბერთა მეფესთან საქორწინო კავშირის შეკვრა არ შეეძლო, ქალაქის გადასარჩენად თავის მოკვლა გადაწყვიტა) ჯერ გულში დაიფერფლა, შემდეგ კი თავისივე ნებით გაჩაღებულ კოცონზე მახვილით განგმირული დავარდა. ენეასის იტალიაში გამგზავრების შემდეგ, უპატრონოდ დარჩენილ კართაგენში ნუმიდიელთა ურდო შეიჭრა. „მე მაინც შევედი დედოფლის სამყოფელში, საიდანაც მრავალჯერ გამომაგდო“ — ტრაბახობდა ნუმიდიელთა (ბერბერთა) მეფე იარბასი. დიდონას უმცროსი და ანა, ტიროსის ხალხთან ერთად გაიქცა. უკანასკნელად დაემშვიდობა დის ბრძანებით აგებულ კედლებს და დის საფლავს. სამგზის ჩაიკრა ურნა მკერდში, რომელშიც დიდონას ფერფლი ინახებოდა, გემში ჩაჯდა და გამარჯვებულ მტერს გაეცალა. ჯერ ნაყოფიერ კუნძულ მალტაზე გადავიდა. მეფე ბატუსმა დევნილი ქალი ხალისით მიიღო, მაგრამ, როდესაც კუნძულს ანას ბოროტი ძმა პიგმალიონი, განთქმული ფინიკიელი გმირი გემებით მიადგა, კუნძულის გამგებელმა ანა გააფთხილა: „ჩვენთვის იარაღი უცხოა, თავს უშველე“.
ქალი კვლავ ნავში ჩაჯდა, რადგან ძმა ზღვაზე უფრო უნდო იყო. ნანატრი ხმელეთიც გამოჩნდა, მაგრამ ქარიშხალმა გემი ღია ზღვაში გადააგდო და ლავინიუმის ნაპირზე გარიყა. აქ უკვე მეფობდა ლაციუმის (ლიციუმის) დამპყრობი ენეასი. ნაპირზე ფეხშიშველა მოსიარულე ენეასმა უცხო ქალი დაინახა, გაუკვირდა. ენეასმა ანას ფიცით უთხრა, რომ თავისი ნებით არ მიუტოვებია დიდონა, იუპიტერი მოითხოვდა მის იტალიაში დაბრუნებას, არ ეგონა, თუ მის სიყვარულს დიდონა შეეწირებოდა, ვალშია დიდონას ხსოვნის წინაშე და მის დას ზრუნვას არ მოაკლებს. კიდეც შეავედრა ლავინიას, მაგრამ ქალი უზომოდ ეჭვიანობდა. ღამით ანას დიდონას აჩრდილი გამოეცხადა და უბრძანა: „დაუყოვნებლივ დატოვე ეს წყეული სახლი!“. შეძრწუნებული ანა უქამროდ გადახტა ფანჯარაში და გაიქცა. მდინარე ნუმიციუსმა გადააფარა მას ზვირთების კალთა. ამის შემდეგ ამაოდ ეძებდნენ დაკრგულ ქალს. მდინარე შეჩერდა და გაისმა ხმა: „მე კეთილი მდინარის ნიმფა ვარ, ჩემი სახელია ანა პერენა“.
ოვიდიუსი კიდევ ერთ რამეზე ამახვილებს ყურადღებას; მჩაგვრელი პატრიციების წინააღმდეგ აჯანყებულმა პლებეებმა წმ. მთას შეაფარეს თავი, მაგრამ საზრდო შემოაკლდათ. კეთილი მოხუცი ანა ყოველდღე პურს აცხობდა და მშიერ ამბოხებულებს უნაწილებდა. მშვიდობის დამყარების შემდეგ, პლებეებმა ის ქალღმერთად შერაცხეს და მისი სახელობის დღესასწაულიც დაწესდა.
სქოლიო
კატეგორია:ენეიდის პერსონაჟები კატეგორია:რომაული მითოლოგია კატეგორია:რომაული ქალღმერთები კატეგორია:ძველი რომაული ფესტივალები კატეგორია:დროის და ბედისწერის ქალღმერთები
ნაზარაბადი (ბაბექი)
ნაზარაბადი (Nəzərabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	1 064 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ბაბექის რაიონის სოფლები
მიხეილ მჭედლიძე
1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისი, გლდანის მაჟორიტარი),.
სედავი
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
მიხეილ მჭედლიძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
ლექეთი-მალახი
ლექეთი-მალახი (Ləkit Malax) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 127 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახის რაიონის სოფლები
ნიკოლოზ გაბაშვილი
ნიკოლოზ გაბაშვილი (დ. 1880 — გ. 1957) — ქართველი მეწარმე.
ბიოგრაფია
1909 წელს ნიკოლოზი მუშაობს დ. სარაჯიშვილის ფირმის ბაქოს განყოფილებაში, ჯერ კონიაკის საწყობის გამგედ, შემდეგ მოანგარიშედ და ბოლოს მმართველის მოადგილედ. ამის შემდეგ დავით სარაჯიშვილს იგი გადაჰყავს ქ. ორჯონიკიძეში (ვლადიკავკაზი) სპირტის წარმოების სპეციალისტის თანამდებობაზე, ხოლო 1910 წელს გზავნის საფრანგეთში (ქ. შამპანი) ცოდნის გასაღრმავებლად. 1911 წლიდან ნ. გაბაშვილი აგრძელებს მუშაობას ვლადიკავკავის სპირტის ქარხნის მმართველის მოადგილედ. როდესაც დ. სარაჯიშვილი გარდაიცვალა, ეკატერინე სარაჯიშვილმა იგი გადმოიყვანა თბილისის კონიაკის ქარხანაში ჯერ ხელოსან ოსტატის მოადგილედ, ხოლო შემდეგ, 1913–1916 წლებში, ქარხნის მთავარ ოსტატად. ე. სარაჯიშვილის სიკვდილის შემდეგ, 1916 წელს, ყოფილი სარაჯიშვილის ფირმის ბაზაზე შეიქმნა ე.წ. „დ.ზ. სარაჯიშვილის ამხანაგობა", რომელსაც ნ. გაბაშვილი თავმჯდომარეობდა. ამ ამხანაგობამ იარსება 1919 წლის ბოლომდე, შემდეგ მოხდა მისი კონსერვაცია. 1921 წლის სექტემბერში იგი მუშაობას აგრძელებს ყოფილი დ. სარაჯიშვილის კონიაკის ქარხანაში კონიაკის სპირტის მთავარ სპეციალისტად. 1922 წლის 15 მაისს ნ. გაბაშვილი ინიშნება საქართველოს სახელმწიფო ღვინოების ტრესტში („საქღვინტრესტი") კონიაკის ოსტატის თანამდებობაზე. 1923 წლის 20 ივნისიდან გადაჰყავთ საზოგადოება „წინანდლის" გამგეობაში, ხოლო 1924 წლის 1 იანვრიდან კონიაკისა და სპირტის საქმის სპეციალისტად კოოპერატიულ გაერთიანება „წარმოკავშირში". ამავე წლის ოქტომბერში ინიშნება „წარმოკავშირში" შემავალ „ჭაჭის" ქარხნის დირექტორად და მუშაობს ამ თანამდებობაზე 1926 წლამდე.
1926–1930 წლებში ქარხანა „ჭაჭა" გადადის მევენახეობა–მეღვინეობის გაერთიანება „სოფლის კავშირი"–ს გამგეობაში და ნ. გაბაშვილი ინიშნება მის დირექტორად. 1930–1931 წლებში იგი მუშაობს გაერთიანება „ბაღბოსტანკავშირი"–ს სპირტის მთავარ სპეციალისტად. 1931–1932 წლებში – „საქღვინო"–ში არყისა და სპირტის საქმის მთავარ სპეციალისტად. 1932 წლის აპრილში „საქღვინო" გაუქმდა და შეუერთდა „სამტრესტს". ნ. გაბაშვილი დატოვებულ იქნა ტრესტში კონიაკისა და არყის გადამუშავების პასუხისმგებელ სპეციალისტად. 1947 წელს იგი დაინიშნა მთავარ სპეციალისტ ტექნოლოგად კონიაკის წარმოების დარგში. ნ. გაბაშვილი ავტორია მრავალი წერილისა და სტატიისა, რომლებიც გამოქვეყნდა სხვადასხვა ჟურნალ–გაზეთებში. ნიკოლოზ გაბაშვილი გარდაიცვალა 1957 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მეწარმეები კატეგორია:დაბადებული 1880 კატეგორია:გარდაცვლილი 1957
მამია ვარშანიძე
მამია ომერის ძე ვარშანიძე (დ. 15 დეკემბერი, 1916, ურეხი, ბათუმის ოლქი — გ. 29 მარტი, 1998, ბათუმი, საქართველო) — ქართველი პოეტი, პროზაიკოსი. მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე.
ბიოგრაფია
მამია ვარშანიძე დაიბადა 1916 წლის 15 დეკემბერს, ბათუმის ოლქის სოფელ ურეხში (ამჟამინდელი ქალაქი ბათუმი). მამია 7 წლის იყო, როდესაც დედა გარდაეცვალა, მისი აღზრდა ბიძებმა ითავეს. სკოლის ოთხი კლასის დამთავრების შემდეგ მამია მწვანე კონცხზე მდებარე ტექნიკუმში ჩაირიცხა. 1954 წელს დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტი. მისი პირველი ლექსი „დილა“ 1933 წელს დაიბეჭდა. ამ პერიოდში ის უკვე აქტიურად აქვეყნებს ლექსებს საქართველოს ჟურნალ-გაზეთებში, 1935 წელს მამია ვარშანიძე საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი ხდება, ხოლო სამამულო ომის დაწყების პირველი დღეებიდან ჩრდილო-კავკასიის ფრონტზე იბრძვის. ომის დამთავრების შემდეგ სწავლას აგრძელებს ბათუმის პედაგოგიური ინსტიტუტის ისტორიის ფაკულტეტზე.
1946 წელს გამოდის მისი პირველი პოეტური კრებული „მებრძოლის სიმღერები“, ამას მოჰყვა პოემა: „ხიხანის არწივები“, რის შესახებაც თვითონ პოეტი წერდა: „ხიხანის არწივები“ ჩემს საუნჯედ მიმიჩნევია, ეს ხომ სამხრეთ საქართველოს მკვიდრთა, აჭარელთა სულის ეპოპეაა და არაერთი პიროვნების აპოლოგია. „ხიხანის არწივები“ ძველი აჭარაა, დღევანდელი და მომავალი აჭარაა, ამ პოემის მაცოცხლებელი დედაძარღვი ეროვნულ-პატრიოტული, რაინდული სულისკვეთებაა, ეს ღვთიური თვისება ჩვენს წინაპრებს, ვინ იცის, რა დროიდან მოსდგამთ“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:გარდაცვლილი 1998 კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ბათუმში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 15 დეკემბერი კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში კატეგორია:გარდაცვლილი 29 მარტი
ბრიუსელის კომბოსტო
ბრიუსელის კომბოსტო (Brassica oleracea var. gemmifera) — მომცრო ფორმის კომბოსტოს (Brassicaceae) ოჯახის „ბოსტნის კომბოსტოს“ ნაირსახეობა. არის მნიშვნელოვანი ზამთრის ბოსტნეული.
ბუნებაში იზრდება ხმელთაშუა ზღვის არეალში. სადაც ადამიანი მის კულტივირებას უკვე ათასი წლებია ახდენს. ანტიკური ხანიდან იწყება მისი მოშენება ჩრდილოეთ ევროპაშიც, თუმცა ზუსტი პერიოდი უცნობია. ზოგიერთი ისტორიკოსის მტკიცებით, ეს მე -5 საუკუნეში მოხდა. სხვა ისტორიკოსები კი წერენ, რომ ბრიუსელის კომბოსტო ჩრდილოეთ ევროპაში და კერძოდ ბელგიის დედაქალაქის შემოგარენში მხოლოდ მე-13 საუკუნეში ან კიდევ უფრო გვიან გამოჩნდა. ფრანგმა კოლონიზატორებმა ბოსტნეული ამერიკაში, ლუიზიანაში ჩაიტანეს.
ორიგინალური ფრანგული სახელია „Choux de Bruxelles“. ბევრ ენაზე, მათ შორის ქართულში, ინგლისურში (Brussels sprouts), შვედურში (Brysselkål), აფრიკაანსულში (Brusselspruit) მინიშნება ბრიუსელისკენ არის. არსებობს როგორც მწვანე და იასამნისფერი სახეობა.
მოშენება
ბრიუსელის კომბოსტო ევროპაში ძირითადად მოყავთ ნიდერლანდებში, საფრანგეთსა და დიდ ბრიტანეთში. ბრიუსელის კომბოსტოს თესავენ თებერვლიდან აპრილის შუა რიცხვებამდე. მოსავლის აღება იწყება აგვისტოში და გრძელდება მარტამდე. მოსავალს იღებენ ერთჯერადად, იყენებენ სპეციალურ მოსავლის ასაღებ მანქანას. არსებობს ბრიუსელის კომბოსტოს სხავადასხვა ჯიშები, ადრეულიდან დაწყებული და ძალიან გვიანი ჯიშებით დამთავრებული. ადრეული ჯიშის ნაყოფი მოდის აგვისტოში, ხოლო ძალიან გვიანი ჯიშების, თუ მკაცრი ზამთრი არ იქნა, უკვე მარტში. დღეს ხშირად იყენებენ ასევე ჰიბრიდულ ჯიშებსაც.
გემო
ტრადიციულ ჯიშებს უფრო გამოხატული გემო აქვთ, ვიდრე თანამედროვე ჯიშებს. ბრიუსელის კომბოსტო საკმაოდ ადვილად უძლებს მკაცრ ზამთარს, -15 °C პირობებშიც ინარჩუნებს კვებით ღირებულებას. ამ დროს სახამებელი გარდაიქმნება შაქრად, რომელიც უჯრედებს გაყინვისგან იცავს. ბევრი ადამიანი საკვებად ამჯობინებს ე. წ. „ზამთრის სუსხ გამოვლილ“ ნაყოფს. თუმცა ძალიან მძიმე ზამთრის პირობებში ბოსტნეულის ნაყოფი შეიძლება მწარე გახდეს.
სუნი
სახლში სადაც საკვებად ბრიუსელის კომბოსტო მზადდება, ბოსტნეულის დიდხანს ხარშვის შედეგად დგება დამახასიათებელი სუნი. კომბოსტოს ჯიშის მცენარეები ნიადაგიდან დიდი რაოდენობით ითვისებენ გოგირდს. ხანგრძლივი დუღილის დროს გამოთავისუფლდება გოგირდოვანი ნაერთები, როგორიცაა H2S, რის გამოც არასასიამოვნო სუნი დგება. ქვეყნებში, სადაც გავრცელებულია ბრიუსელის კომბოსტო, „ბრიუსელის კომბოსტოს სუნი“ გადატანითი მნიშვნელობით ნიშნავს „პროვინციულ-ბურჟუაზიულ ატმოსფეროს“.
შემადგენლობა
ბრიუსელის კომბოსტო მდიდარია C ვიტამინით და (შესაძლოა) დადებითი ეფექტი ჰქონდეს კიბოს პრევენციისთვის, რადგან შეიცავს გლუკოზინოლატს (glucosinolate). 100 გრამი ახალი (უმი) ბრიუსელის კომბოსტო შეიცავს შემდეგ ნივთიერებებს:
სქოლიო
კატეგორია:ბოსტნეული
სოლდატოვის ლოქო
სოლდატოვის ლოქო (Silurus soldatovi) — თევზი ლოქოსებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 4 მ, ხოლო წონა 40 კგ. ზურგი და გვერდები მოყავისფრო-მონაცრისფროა, გასდევს მქრქალი ნახჭები. მუცელი უმეტესწილად ღიაა. იკვებება კარჩხანით, კობრით და სხვა თევზებით და ზოგჯერ წყლის ფრინველებით. საკვებზე დიდწილად ღამით გამოდის. შემოდგომაზე მიდის წყალსატევების შედარებით ღრმა მონაკვეთებზე, სადაც ნაკლებად მოძრავ ცხოვრებას მისდევს. ზამთარში არ იკვებება. გავრცელებულია მდინარეების ამურისა და უსურის აუზებსა და ტბა ხანკაში. სიცოცხლის ხანგრძლივობა 30 წლამდეა. სქესობრივ სიმწიფეს აღწევს 4 წლისა. სახელი ეწოდა რუსი იქთიოლოგის ვლადიმერ სოლდატოვის პატივსაცემად, რომელიც 1907-1913 წლებში მუშაობდა მდინარე ამურის აუზში ჩატარებულ სამეცნიერო ექსპედიციის ფარგლებში, სადაც იკვლევდა სარეწაო ორაგულისებრთა და ზუთხისებრთა ბიოლოგიას. 2014 წელს მოსკოვის ზარაფხანამ სოლდატოვის ლოქოს გამოსახულებით გამოუშვა საიუბილეო მონეტა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლოქოსებრნი
სოჭის საერთაშორისო აეროპორტი
სოჭის საერთაშორისო აეროპორტი (Международный Аэропорт Сочи) − საერთაშორისო აეროპორტი, რომელიც მდებარეობს საკურორტო ქალაქ სოჭის მახლობლად, შავი ზღვის სანაპიროზე, რუსეთის ფედერალური სუბიქტის, კრასნოდარის ტერიტორიაზე. სოჭის საერთაშორისო აეროპორტი რუსეთის 10 უდიდეს აეროპორტს შორისაა. აეროპორტის წლიური მგზავრთბრუნვა ≈5.2 მილიონ მგზავრს შეადგენს.
სოჭის საერთაშორისო აეროპორტი Basel Element ჯგუფის, რუსეთის სბერბანკისა და სინგაპურის ჩანგის აეროპორტის დაქვემდებარებაშია. რუსეთისა და დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის აეროპორტთა განვითარების მესამე წლიურ ფორუმზე (2013) სოჭის საერთაშორისო აეროპორტი საუკეთესო რეგიონულ აეროპორტად დაასახელეს. სოჭის საერთაშორისო აეროპორტი მთავარი საშუალება იყო 2014 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე მოსახვედრად. 2014 წლის 1-28 თებერვალს სოჭის საერთაშორისო აეროპორტი 350 000 მგზავრს მოემსახურა. ზამთრის ოლიმპიური თამაშების დროს აეროპორტის მეშვეობით 2 800 ტონაზე მეტი ბარგი გადაიზიდა.
ისტორია
სოჭის საერთაშორისო აეროპორტის თავდაპირველი საფრენი ზოლი მეორე მსოფლიო ომის დროს რუსეთის შავი ზღვის სანაპიროს დასაცავად აიგო. საჰაერო ზოლი 1941 წლის 8 ივლისიდან 1 სექტემბრამდე პერიოდში აიგო. სამოქალაქო ავიაციის მეთაურის ბრძანების შესაბამისად აეროპორტი 1945 წლის 23 ნოემბერს დაარსდა.
1956 წელს პირველი ტერმინალი (ამჟამად ძველი შენობა) და საჰაერო ხაზი 1 აიგო. 1957 წელს აეროპორტის მგავრთბრუნვა 35 000 ადამიანს, ხოლო ტვირთბრუნვა 1000 ტონას შეადგენდა. 1960-1965 წლებში აეროპორტის მგზავრთა რაოდენობის ზრდასთან ერთად აეროპორტში მგზავრთა და ტვირთის დარბაზები, 200 ოთახი, რადიო ნავიგაციის სისტემა და დაშვების სისტემები ამოქმედდა. 1966 წლის აგვისტოში მაღალი მოსწრების გამო აეროპროტი შრომის წითელი დროშის ორდენით დაჯილდოვდა. 1990 წელს აეროპორტის მგზავრთბრუნვამ 2.3 მილიონი მგზვარი შეადგინა. 1957 წლიდან დღემდე აეროპორტი 60 მილიონზე მეტ მგზავრს მოემსახურა. რეგულარული საერთაშორისო ფრენები 1981 წლიდან დაიწყო. თავდაპირველ დანიშნულების ადგილებს შორის იყო: ბრატისლავა, ბუდაპეშტი და პრაღა. შემდგომში აეროპორტის საერთაშორისო ფრენებმა შუა აღმოსავლეთი და დასავლეთი ევროპაც მოიცვა.
უბედური შემთხვევები
1962 წლის 28 ივლისს Aeroflot Flight 415-ის დროს Antonov An-1 ტიპის თვითმფრინავი სო~წის აეროპორტის მახლობლად მთებში ჩამოვარდა, რის შედეგადაც ბორტზე მყოფი 81-ვე ადამიანი გარდაიცვალა. 1972 წლის 1 ოქტომბერს Aeroflot Flight 1036-ის დროს Ilyushin Il-18-ის ტიპის თვითმფრინავი სოჭის აერპორტიდან აფრენიდან მალევე ჩამოვარდა, რასაც ბორტზე მყოფი 109 ადამიანის სიცოცხლე სეეწირა. კატასტროფის მიზეზი დღემდე გაურკვეველია. 2006 წლის 3 მაისს Armavia Flight 967-ის დროს, ზვართნოცის საერთაშორისო აეროპორტიდან აფრენილი Airbus A320-200-ის ტიპის თვითმფრინავი შვ ზღვაში ჩამოვარდა. ბორტზე მყოფი 113 ადამიანი დაიღუპა. 2016 წლის 25 დეკემბერს სოჭის აეროპორტიდან აფრენიდან 2 წუთის შემდეგ Tupolev Tu-154 ტიპის თვითმფრინავი რადარიდან გაუჩინარდა. თვითმფრინავის ნარჩენები შავ ზღვაში იპოვეს. ბორტზე მყოფ 92 ადამიანი, მათ შორის ალექსანდროვის ანსამბლის ყველა წევრი დაიღუპა.
სქოლიო
კატეგორია:სოჭი კატეგორია:კრასნოდარის მხარის აეროპორტები
ფოლადლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ფოლადლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სილია
სილია  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-სურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 25 კმ². მოსახლეობა — 19 078 კაცი (2020 წ.).
ნო (ტბა)
ნოს ტბა (Lake No) — ტბა სამხრეთ სუდანში. ის მდებარეობს სუდის ჭაობიიანი რაიონების ჩრდილოეთით ბაჰრ-ელ-ჯებელის და ბაჰრ-ელ-ღაზალის მდინარეებთან ერთად. ეს ტბა წარმოადგენს ადგილს, სადაც მდინარე ბაჰრ-ელ-ჯებელი ხდება თეთრი ნილოსი. ნოს ტბა მდებარეობს დაახლოებით 1156 კმ-ით დინების ქვემოთ უგანდის ალბერტის ტბიდან, რომელიც ყველაზე დიდი ტბაა თეთრი ნილოსის ხეობაში ნოს ტბამდე. ეს რაიონი ითვლება იმ ტერიტორიის ცენტრად, რომელშიც ცხოვრობს ნუერის ხალხი.
თელავის საცხოვრებელი სახლი (თეიმურაზ II-ის 9)
თელავის საცხოვრებელი სახლი (თეიმურაზ II-ის 9) — არქიტექურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს თეიმურაზ II-ის ქუჩაზე (№ 9). თარიღდება XIX საუკუნის შუა წლებით.
სახლი ერთსართულიანია, ნახევარსარდაფიანი. ნაგებია აგურით. მისი კარ-სარკმლები მშვილდისებრი თაღითაა გადახურული. დაგვირგვინებულია მშვილდისებრივე, ორსაფეხურიანი სათაურით, რომელიც ვიწრო, ორსაფეხურიან თაროს ეყრდნობა. ხის აივანი სადაა. განივი ფასადები სამკუთხა ფრონტონითაა დასრულებული. გალესილია ცემენტით. სარდაფის სარკმლები მაღალი, სადა მშვილდისებრთღიანია. სახლის ერთ-ერთ განივ კედელზე მიყრდნობილია რიყის ქვით ნაგები, დაახლოებით 2 მეტრი სიმაღლის კედელი, რომელიც ეზოს გარს არტყია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
მოიკოვაცი
მოიკოვაცი  — ქალაქი მონტენეგროში; მოიკოვაცის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2003 წლის მდგომარეობით ქალაქში ცხოვრობს 4 120 ადამიანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონტენეგროს ქალაქები
რუნდალეს მხარე
ესაზღვრება ელგავისა და ბაუსკის მხარეები ლატვიაში და შიაულიაის მაზრა ლიეტუვაში.
ღირსშესანიშნაობები
მხარეში მდებარეობს ქვეყნის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი სანახაობა რუნდალის სასახლე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 4 259 კაცს. მხარის ფართობია 231,1 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
ანცირანანა
ანცირანანა — ქალაქი მადაგასკარში, დიანის რეგიონში. ანცირანანის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2008 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენდა 105 000 ადამიანს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მადაგასკარის ქალაქები კატეგორია:რეგიონალური დედაქალაქები მადაგასკარში
ჯან ტაილეი
ჯან ტაილეი (დ. 1898, ჩანჯოუ — გ. 12 დეკემბერი, 1927, გუანჯოუ) — ჩინეთის კომპარტიის მოღვაწე. 1919 წელს დაამთავრა ბეიანის უნივესიტეტი ტიანძინში. აქტიურად მონაწილეობდა „4 მაისის“ ანტიიმპერიალისტურ მოძრაობაში (1919). 1920 წელს შევიდა კომუნისტურ წრეში. იყო ჩინეთის ახალგაზრდობის სოციალიტური კავშირის ერთ-ერთი დამაარსებელი (1920). ჩინეთის კომუნისტური პარტიის წევრი 1921 წლიდან. 1927 წლის დეკემბერში გუანჯოუში შეიარაღებული აჯანყების მთავარი ორგანიზატორი და ხელმძღვანელი იყო. მოკლეს კონტრრევოლუციონერებმა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1927
კლადოდიუმი
250პქ|მინი|მარჯვნივ|[[ოპუნცია|ოპუნციის კლადოდიუმი]] კლადოდიუმი (ϰλάδος — ტოტი) — მცენარის სახეშეცვლილი ყლორტი გაბრტყელებული, ფოთლისებრი ფორმის ღეროთი, რომელიც ფოთლის ფუნქციას ასრულებს. მასზე განლაგებული ფოთლები ძლიერ რედუცირებულია (ეკლებადაა გადაქცეული) ან ადრეულად ცვივიან. კლადოდიუმის ღეროვანი ბუნება მტკიცდება ფოთლის უბეში (იღლიაში) მისი მდებარეობით, აგრეთვე მასზე ყვავილების წარმოქმნით, რომლებიც ნამდვილ ფოთლებზე არასდროს არ იზრდებიან. კლადოდიუმი დამახასიათებელია მშრალი ტერიტორიების ბინადარი მცენარეებისათვის და განიხილება როგორც აორთქლების შემცირებისადმი შეგუებულობა. ზოგჯერ ისეთ კლადოდიუმებს, რომლებიც ადრე წყვეტენ ზრდას და ფოთოლს უფრო მეტად გვანან, ფილოკლადიუმს უწოდებენ (მაგ., თაგვისარა).
ალექსანდრე საჩინოელი
ალექსანდრე საჩინოელი (ნამდვილი გვარი ჩახუნაშვილი; დ. 1885 — გ. 1975) — ქართველი საბავშვო მწერალი.
დაიბადა 1885 წელს ვანში, ხელმოკლე აზნაურ კონსტანტინე ჩახუნაშვილის ოჯახში, მიუხედავად ხელმოკლეობისა ალექსანდრემ მოახერხა ქართული სათავადაზნაურო გიმნაზიის დასრულება.
1917-1918 წლებში ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ბაქოში, მოგვიანებით დაბრუნდა საქართველოში, სადაც ჯერ ვანის უბნის სახალხო გამომძიებლად, შემდეგ კი სახალხო მოსამართლედ მუშაობდა. 1924 წელს მონაწილეობდა მენშევიკური ავანტიურის ლიკვიდაციაში. ასევე იყო ხრესილის უბნის სახალხო მოსამართლე და ზესტაფონის უბნის ნოტარიუსი, რის შემდეგაც პენსიაზე გავიდა და თბილისში დამკვიდრდა, მთლიან დროს კი ღრმა მოხუცებულობამდე საბაშვო ლიტერატურას უთმობდა.
ლექსების წერა ადრე ახალგაზრდობიდან დაიწყო, თავდაპირველად წერდა მებრძოლი ხასიათის ლექსებს, პირველი რევოლუციისას 1905 წელს გამოსცა კრებული „განთიადი“. ასევე წერდა გამოცანებს, საჩინოელი გამოცანებს ჟურნალ-გაზეთებში აქვეყნებდა, შემდეგ კი სასკოლო სახელმძღვანელოებში შეჰქონდათ, გამოსცა რამდენიმე გამოცანების კრებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვანის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1885