cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ელინორ ვაილი
ქორწინებები და სკანდალი
ამ აქტის შემდეგ ელინორს დევნიდნენ პრესაში, ხოლო ოჯახის წევრებმა და მეგობრებმა გარიყეს, სწორედ ამიტომ წყვილი საცხოვრებლად ინგლისში გადავიდა. , სადაც ისინი ცხოვრობდნენ შეცვლილი გვარით (სავარაუდოდ ვარინგი), ამ მოვლენამ ვაშინგტონში სკანდალი გამოიწვია და სოციალური წრეები ელინორზე ბევრს წერდნენ. ფილიპ სიმონსმა ჰიჩბორნმა უფროსმა თავი მოიკლა 1912 წელს.
კარიერა
მინი|314x314პქ| ჟურნალი Vanity Fair (ყდა ჯონ ჰელდი უმცროსის ნამუშევარია), სადაც ვილი მუშაობდა 1923-1925 წლებში ელინორ ვაილის მეგობრებმა ლიტერატურის დარგში ხელი შეუწყვეს მას ლექსების გაგზავნაში ჟურნალ Poetry-ში, რომელმაც 1920 წლის მაისში გამოაქვეყნა მისი ოთხი ლექსი, მათ შორის, მისი ყველაზე ფართოდ განხილული „ხავერდოვანი ფეხსაცმელი“. ვინმე ბენეტი გახდა მისი არაფორმალური ლიტერატურული აგენტის მოვალეობის შემსრულებელი. მალევე ვაილიმ დატოვა მეორე ქმარი და 1921 წელს გადავიდა ნიუ–იორკში”.
1921 წელს გამოიცა ვაილის პირველი კომერციული წიგნი პოეზიაში — „ქარისსაჭერი ბადე“, საკმაოდ წარმატებული წიგნი, რომელზეც მრავალი კრიტიკოსი დღემდე მიიჩნევს, რომ შეიცავს მის საუკეთესო ლექსებს. ედნა მილეიმ და ლუის უნტერმაიერმა შეაქეს მისი ეს ნაწარმოები. პოეზიის საზოგადოებამ მას ჯულია ელსვორტ ფორდის პრემია მიანიჭა.
1923 წელს მან გამოაქვეყნა Black Armour (შავი აბჯარი), რომელიც კიდევ ერთი ცნობილი ნამუშევარი გახდა. New York Times-ში წერდნენ:
ელინორ ვილის ლიტერატურული შემოქმედებაა საკმაოდ მდიდარი და შთამბეჭდავია, იმის გათვალისწინებით, რომ მისი მწერლის კარიერა სულ რაღაც რვა წელი გაგრძელდა. ამ ხანმოკლე პერიოდში მან დაწერა პოემების ოთხი ტომი, ოთხი ნოველა და დამატებითი ტომის შესაქმნელად საკმარისის ტატიები ჟურნალ-გაზეთებში.
გარდაცვალება
უილი მთელი თავისი ზრდასრული ცხოვრების განმავლობაში არტერიული წნევის პრობლემებით იტანჯებოდა. იგი მიდრეკილი იყო აუტანელი შაკიკისკენ და 52 წლის ასაკში, ბენეტის ნიუ–იორკის ბინაში ინსულტის შედეგად გარდაიცვალა. ამ დროს ორივე ემზადებოდა ნაწარმოების — „ანგელოზებისა და მიწიერი ქმნილების გამოსაცემად“.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1928 კატეგორია:დაბადებული 1885 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ქალი რომანისტები
დანილო ლუის და სილვა
დანილო ლუის და სილვა (Danilo Luiz da Silva; დ. 15 ივლისი, 1991, ბიკასი, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, „იუვენტუსისა“ და ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების მცველი. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც — დანილო. 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
მსოფლიო ჩემპიონატზე
დანილომ 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ერთ შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა შვეიცარიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ.
საკლუბო
სანტოსი:(2)
პორტუ:(2)
რეალ მადრიდი:(5)
მანჩესტერ სიტი:(6)
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:დაბადებული 15 ივლისი კატეგორია:ბრაზილიელი ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:სანტოსის ფეხბურთელები კატეგორია:პორტუგალიის პრიმეირა ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:პორტუს ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:მადრიდის რეალის ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:მანჩესტერ სიტის ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კილტიკლოხერი
კილტიკლოხერი (Coillte Clochair) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. 2006 წლის მონაცემებით სოფლის მოსახლეობა 254 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტრიმის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ალკალა-დე-ლოს-გასულესი
ალკალა-დე-ლოს-გასულესი (Alcalá de los Gazules) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კადისის პროვინციის ლა-ხანდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 479,59 კმ². მოსახლეობა — 5226 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კადისის მუნიციპალიტეტები
მევენახეობა და მეღვინეობა
მევენახეობა და მეღვინეობა — ყოველთვიური ჟურნალი საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში 1919-1920 წლებში, რედაქტორი კ. ბერეკაშვილი. 1919 წელს გამოიცა ორი, 1920 წელს კი ასევე ორი ნომერი.
სარედაქციო საბჭო
ტ. ბააკაშვილი, ა. ეგოროვი, თ. მეგრელიშვილი, ე. ნაკაშიძე, ს. ტიმოფეევი, ს. ხუნდაძე, ს. ჩოლოყაშვილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები
Apple I
Apple Computer 1, ასევე მოგვიანებით ცნობილი, როგორც Apple I ან Apple-1 — Apple-ის პირველი კომპიუტერი, რომელიც გამოვიდა 1976 წლის 11 აპრილს. პრეზენტაცია გაიმართა კომპიუტერულ კლუბში Homebrew Computer Club, რითაც ახალგაზრდა კომპანიამ მიიქცია მსოფლიოში პირველი კომპიუტერული მაღაზიის Byte Shop– ის ყურადღება. ამ მოვლენის შედეგად საგრძნობლად გაიზარდა შეკვეთების რაოდენობა და ამიტომ საჭირო გახდა ინვესტიციების მოძიება კომპანიისთვის. სულ მალე სტივ ჯობსის აქტიურობით ეფლიმ მიიღო პირველი ინვესტორი – მილიონერი არმას კლიფ მარკკულუ, რომელმაც საკუთარი 90 000 დოლარის და ამერიკის ბანკის  (Bank of America) 250 000 დოლარის კრედიტის ინვესტირება მოახდინა კომპანიაში. შედეგად 1977 წლის 3 იანვარს ფირმა ეფლი (Apple Computer) გახდა სააქციო საზოგადოება.
პროექტი შეწყდა 1977 წლის 30 სექტემბერს. ამის შემდეგ კომპანიამ 1977 წლის 10 ივნისს მუშაობა დაიწყო, მსოფლიოში პირველ ფერად კომპიუტერ Apple II–ზე.
ჟმერინკა
ჟმერინკა (Жмеринка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ვინიციის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 35431 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ვინიციის ოლქის ქალაქები
ედგარ დავიდსი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:ნიდერლანდელი ფეხბურთელები კატეგორია:ნიდერლანდების ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1996 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2000 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2004 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1998 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ფიფას 100-ეული კატეგორია:ამსტერდამის აიაქსის ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ბარსელონის ფეხბურთელები კატეგორია:ინგლისის საფეხბურთო ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ტოტენჰემ ჰოტსპურის ფეხბურთელები კატეგორია:კრისტალ პალასის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 13 მარტი
ლიტრიმი (სოფელი)
ლიტრიმი (Liatroim) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. 2006 წლის მონაცემებით სოფლის მოსახლეობა 258 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტრიმის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
პეტროგლიფები
მინი|პეტროგლიფები მდინარე პეგტიმელთან ([[ჩუკოტკის ნახევარკუნძული)]] მინი|„[[ნიუსპეიპერ-როკი“, იუტას შტატი, აშშ]] პეტროგლიფები (კლდის მხატვრობა) — ქვაზე ამოკვეთილი გამოსახულება (πέτρος — ქვა და  — ამოკვეთა). აქვთ სხვადასხვანაირი თემატიკა — რიტუალური, მემორიალური, ნიშნობრივი ყველა შესაძლო ურთიერთგადაკვეთებით. (შეადარეთ გეოგლიფებს). ტრადიციულად პეტროგლიფებს ეძახიან უძველეს დროში ქვაზე ამოკვეთილ ყველანაირ გამოსახულებებს — პალეოლითის ხანიდან შუა საუკუნეების ჩათვლით, მათი გამოკლებით, რომლებშიც დანამდვილებით შეინიშნება კარგად შემუშავებული ნიშნების სისტემა. აბსოლუტურად ერთმნიშვნელოვანი განსაზღვრება არ არსებობს. პეტროგლიფებს ეძახიან, როგორც პირველყოფილ მღვიმის კლდის მხატვრობას, ასევე უფრო გვიანდელს, მაგალითად, სპეციალურად დადგმულ ქვებზე, მეგალითებზე ან «ველურ» კლდეებზე.
მსგავსი ძეგლები სადღაც ერთ ადგილზე კი არ არიან თავმოყრილები, არამედ ვრცლად არიან გაფანტულები ჩვენი პლანეტის მთელ ზედაპირზე. ისინი ნაპოვნი არიან ყაზახეთში (ტამგალი), კარელიაში, ესპანეთში (ალტამირის მღვიმე), საფრანგეთში (ფონ-დე-გომის მღვიმეები, მონტესპანი და სხვ.), ციმბირში, დონზე (კოსტიონკი), იტალიაში, ინგლისში, გერმანიაში, ალჟირში, სადაც ახლახან აღმოჩენილი იქნა და მთელ მსოფლიოში სენსაცია გამოიწვია ტასილინ-აჯერის მთიანი პლატოს გიგანტურმა მრავალფეროვანმა ნახატებმა საჰარაში, უდაბნოს ქვიშებს შორის.
ძირითადად, ეს ცხოველების — ირმების, ბიზონების, გარეული ღორების, ველური ცხენების გამოსახულებებია; მათ შორის არიან ისეთებიც, რომლებიც დღეისათვის დედამიწაზე უკვე აღარ ბინადრობენ — გრძელბეწვიანი მამონტები, ხმალკბილა ვეფხვები. მხოლოდ იშვიათად გვხვდება ადამიანის ფიგურების და თავების ფიგურები, რიტუალური ნიღბები. მხოლოდ მოგვიანებით, ნეოლითის ხანაში, დაიწყეს პირველყოფილი ტომების ცხოვრების სცენების გამოხატვა — ნადირობის, ბრძოლის, ცეკვის და რაიმე ძნელად მისახვედრი წეს-ჩვეულებების. ასეთი კომპოზიციები დაახლოებით თარიღდება VI—IV ათასწლეულით ჩვენს წელთაღრიცხვამდე. ხოლო ყველაზე ადრეული გამოსახულებები, სადაც ჭარბობს ცხოველების «პორტრეტები», მიეკუთვნება ზედა პალეოლითის ხანას, ანუ შეიქმნა 40—20 ათასი წლის წინ.
ლიტერატურა
კატეგორია:პეტროგლიფები
ლუიზ ბოგანი
ლუიზ ბოგანი (დ. 11 აგვისტო, 1897 — გ. 4 თებერვალი, 1970) — ამერიკელი პოეტი და კრიტიკოსი. 1945 წელს ამერიკის კონგრესის ბიბლიოთეკაში დაინიშნა მეოთხე პოეტის ლაურეატად და გახდა პირველი ქალი, რომელმაც ეს ტიტული მიიღო. მთელი ცხოვრების განმავლობაში წერდა პოემებს, მხატვრულ ლიტერატურას და კრიტიკას და რეგულარულად განიხილვდა „The New Yorker“-ში გამოქვეყნებულ ლექსებს.
ლიტერატურული ბიოგრაფიის ლექსიკონში, ბრეტ მილერმა მას უწოდა „ერთ-ერთი საუკეთესო ლირიკული პოეტი ამერიკის ისტორიაში. მისი თქმით:
ადრეული ცხოვრება
ლუიზ ბოგანი დაიბადა 1897 წლის 11 აგვისტოს, ლივერმორ ფოლსში, მეინში, ქალი ქველმოქმედის დახმარებით, ბოგანი ხუთი წლის განმავლობაში სწავლობდა გოგონათა ლათინურ სკოლაში, სადაც იგი პირველად გაეცნო პოეზიას ჟურნალიდან — „პოეზია: რითმების ჟურნალი“ და დაიწყო ლექსების წერა. საბოლოოდ მისმა განათლებამ საშუალება მისცა ბოსტონის უნივერსიტეტში ჩარიცხულიყო, თუმცა 1916 წელს, პირველი კურსის დამთავრების შემდეგ, მან უნივერსიტეტი დატოვა.
ბოგანი ნიუ–იორკში გადავიდა სამუშაოდ პოეტის კარიერის გასაგრძელებლად, ხოლო მისი ერთადერთი ქალიშვილი, მეიდი ბოგანის მშობლებს დაუტოვა გასაზრდელად. 1920 წელს იგი წავიდა ამერიკიდან და რამდენიმე წელი გაატარა ვენაში, სადაც ლექსებით გამოიკვლია მისი მარტოობა და ახალი პიროვნება. შემდეგ დაბრუნდა ნიუ-იორკში და გამოაქვეყნა პოემების პირველი კრებული წიგნის სახით — „სიკვდილის სხეული: ლექსები“. შემდეგ გამოსცა მეორე წიგნი — „ბნელი ზაფხული: ლექსები“. მალევე დაიქირავა The New Yorker-მა რედაქტორად. სწორედ ამ დროს გაიცნო ბოგანმა ისეთი გავლენიანი მწერლები როგორიც იყვნენ: უილიამ კარლოს უილიამსი, ედმუნდ ვილსონი, მარიან მური, ჯონ რიდი, ლოლა რიჯი და მალკოლმ კოული.
კარიერა
ბოგანი არის პოემების ექვსი კრებულის ავტორი, მათ შორის „სხეული ამ სიკვდილისა“ (1923), „შეგროვებული ლექსები: 1923–1953“ (1954) და „ცისფერი დელტა: ლექსები, 1923–1968“ (1968). ასევე არის პროზაული წიგნებისა და თარგმანების ავტორიც. ბოგანის ჯილდოებში შედის ორი სტიპენდია გუგგენჰეიმის ფონდიდან, ბოლინგენის ჯილდო იალეს უნივერსიტეტიდან, ფულადი ჯილდოები ამერიკელი პოეტების აკადემიიდან და ხელოვნების ეროვნული ფონდიდან. 1945 წელს დაინიშნა კონგრესის ბიბლიოთეკის კონსულტანტად პოეზიის დარგში.
ლუიზ ბოგანს 1930-იან და 1940-იან წლებში განვითარებაში ხელს უშლიდა არამარტო ის ფაქტი, რომ ქალი იყო, არამედ ისიც, რომ წარმოშობით იყო დაბალი კლასის ირლანდიური ოჯახიდან და სრულყოფილი განათლება ვერ მიიღო. კარიერის საწყის ეტაპზე უარსაც კი ამბობდა ქალი პოეტების შეფასებამდე, რადგან ამბობდა:
ბოგანმა ლექსების პირველი ტომი — „ამ სიკვდილის სხული“, 1923 წელს გამოაქვეყნა. მისი მეორე ტომი, „ბნელი ზაფხული“, გამოჩნდა ექვსი წლის შემდეგ, 1929 წელს. მან თარგმნა აგრეთვე ერნსტ ჯანგერის, გოეთეს და ჟიულ რენარდის ნამუშევრები. მოგვიანებით, ბოგანის ცხოვრებაში, გამოქვეყნდა მისი შეგროვებული ნამუშევრების კრებული, „ცისფერი დელტები: ლექსები 1923-1968“, რომელიც მოიცავდა ისეთ პოემებს, როგორიცაა „ოცნება“ და „ქალები“.
გარდაცვალება
ლუიზ ბოგანი გარდაიცვალა 1970 წლის 4 თებერვალს, 72 წლის ასაკში, ნიუ-იორკში.
არაერთი ავტობიოგრაფიული ნაშრომი დაიბეჭდა მისი გარდაცვალების შემდეგ წიგნში „მოგზაურობა ჩემი ოთახის გარშემო“ (1980). ელიზაბეტ ფრანკის ბიოგრაფია ლუიზ ბოგანის შესახებ — „ლუიზ ბოგანი: პორტრეტი“.
ლუიზ ბოგანს გარდაცვალების შემდეგ, 1986 წელს, მიენიჭა პულიცერის პრემია. რუთ ანდერსონმა მის საპატოვსაცემოდ ჩაწერა ლექსი „ჩემი გამოსვლა შემო ცხოვრებიდან“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1897 კატეგორია:გარდაცვლილი 1970 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი პოეტები
ჰემატიტი
ლიტერატურა
კატეგორია:ქიმიური ნივთიერებები
საინჟინროს პირველი ხიდი
საინჟინროს პირველი ხიდი (1-й Инженерный мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, მდინარე მოიკაზე. აკავშირებს საზაფხულო ბაღისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 27,8 მეტრი, სიგანე - 9,5 მ.
მდებარეობა
წარმოადგენს მდინარე ფონტანკის დასავლეთი სანაპიროს გაგრძელებას მიხაილოვის სასახლესა და საზაფხულო ბაღს შორის, მდინარე მოიკის შესართავთან. ქმნის ანსამბლს ფონტანკაზე მდებარე პანტელეიმონის ხიდთან ერთად. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ჩიჟიკ-პიჟიკის ძეგლი.
დინების ქვემოთ მდებარეობს ბაღის პირველი ხიდი. უახლოსეი მეტროსადგურია „გოსტინი-დვორი“.
სახელწოდება
ამ ადგილზე XVIII საუკუნის 60-იან წლებში მდებარეობდა ხის ხიდი, რომელსაც ზაფხულის ხიდი ერქვა (ზაფხულის ბაღის მიხედვით). არსებული სახელი კი მიიღო 1882 წელს ახლოს მდებარე მიხაილოვის (საინჟინრო) სასახლის გამო.
ისტორია
აღნიშნულ ადგილზე 1720-1750-იან წლებში არსებობდა საფეხმავლო ხიდი. ახალი ხის ხიდი ააგეს XVIII საუკუნის 60-იან წლებში.
1824-1825 წლებში მის ადგილზე ააგეს ახალი ხიდი ინჟინების პეტრე ბაზენისა და ე. კ. კლაპეირონის პროექტის მიხედვით. ხიდის მეტალის კონსტრუქცია დამზადებულია ჩარლზ ბერდის თუჯჩამომსხმელ ქარხანაში.
ხიდი 120 წელი ექსპლუატაციაში იყო და მხოლოდ 1946 წელს დახურეს საფეხმავლო ნაწილის დეფორმაციის გამო. 1952-1954 წლებში ხიდი გადააკეთეს. 1955 წელს აღადგინეს ფასადის დეკორები. ექვსკუთხა ფანარები დაამონტაჟეს არქიტექტორ ალექსანდრე როტაჩის პროექტის მიხედვით. 1994 წელს ხიდთან აღმართეს ჩიჟიკ-პიჟიკის ძეგლი. 2002 წელს კი მიმდინარეობდა მორიგი სარესტავრაციო სამუშაოები.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ბლანშ დე ვალუა
ბლანშ დე ვალუა (Blanche de Valois, Blanca von Valois, Blanka z Valois; დ. 1317 — გ. 1 აგვისტო, 1348) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ვალუას გრაფ შარლისა და მისი მესამე ცოლის, მაუტ შატილონის ნაბოლარა შვილი. ბოჰემიის დედოფალი 1346-48 და გერმანიის დედოფალი 1347-48 წლებში როგორც კარლ IV ლუქსემბურგელის პირველი მეუღლე. უნგრეთისა და ხორვატიის დედოფალ მარგარეტ ბოჰემიელისა და ავსტრიის, ბავარიისა და ბრანდენბურგის კათარინა ბოჰემიელის დედა.
ადრეული წლები
1323 წელს საფრანგეთისა და ბოჰემიის სამეფო კარებს შორის შედგა ორმაგი დინასტიური ნიშნობა, რომლის მიხედვითაც ბოჰემიის მეფე იოჰანი ცოლად ირთავდა მეფის ბიძაშვილს, ბეატრის დე ბურბონს, ხოლო იოჰანის ვაჟი, პრინცი კარლი ცოლად ირთავდა პრინცესა ბლანშ დე ვალუას. კარლი მალევე ჩავიდა და დასახლდა საფრანგეთის სამეფო კარზე, სადაც მამამისის ბრძანებით მას უკეთ უნდა გაეცნო თავისი საცოლე და მიეღო განათლება.
ქორწინება
მინი|მარცხნივ|კარლ ლუქსემბურგელი და ბლანშ დე ვალუა 1329 წლის მაისში, ბოჰემიის დედაქალაქ პრაღაში, ბლანში და კარლი დაქორწინდნენ. ვინაიდან ახლადდაქორწინებულები მხოლოდ 13 წლისანი იყვნენ, ქორწინების პირველი წლები მათ განცალკევებით აცხოვრებდნენ. ბლანში ლუქსემბურგის სამეფო კარზე ცხოვრობდა თავის ფრეილინებთან ერთად, კარლი კი იტალიაში იმყოფებოდა და მამასთან ერთად იქ საღვთო რომის იმპერიის საზღვებს ამაგრებდა. 1334 წელს წყვილი პრაღის სამეფო კარს დაუბრუნდა, როცა ისინი უკვე 18 წლისანი იყვნენ. ამ დროს მოხდა მათი ქორწინების კონსუმირება, რის შემდეგაც ბლანშსა და კარლს მიენიჭათ მორავიის მაკგრაფისა და მაკგრაფინიის წოდება. ბლანში პრაღაში 1334 წლის 12 ივნისს დიდი ტრიუმფით, თავისი ფრანგი ქალბატონების თანხლებით შევიდა. პრაღის სამეფო კარზე ბლანში მალევე დაუახლოვდა თავისი ქმრის დედინაცვალს, დედოფალ ბეატრის დე ბურბონს, რომელიც ბლანშის ღვიძლი ბიძაშვილი და თანამემამულე იყო. შესაძლოა ითქვას, რომ ბეატრისისა და ბლანშისადმი სრულიად ჩეხური არისტოკრატია, ძალიან მტრულად იყო განწყობილი. თავდაპირველად ბლანშს არ სურდა მათი ენის სწავლა, თუმცა ბოლოს იძულებული გახდა უმაღლეს დონეზე ესწავლა ჩეხური და გერმანული ენები. ქორწინების კონსუმირებიდან ზუსტად ერთი წლის თავზე ბლანშმა მათი პირველი გოგონა გააჩინა, რომელსაც მარგარეტი დაარქვეს.
ბლანშს ძალიან ახლო ურთიერთობა ჰქონდა დედოფალ ბეატრის დე ბურბონთან. ქალბატონები ხშირად საათობით ისხდნენ და ფრანგულად საუბრობდნენ, რასაც ჩეხები ვერ იგებდნენ და ერთობ ღიზიანდებოდნენ. სწორედ ამიტომ, ჩეხებს სძულდათ "ფრანგი ალქაჯები" და ყოველთვის ცუდად ეპყრობოდნენ მათ. თუმცა, ბლანშს შედარებით ნორმალური ურთიერთობა ჰქონდა ჩეხებთან, რადგან მან ისწავლა ჩეხური ენა, ბეატრისმა კი არა, რის გამოც იგი ყოველთვის ან ბლანშთან, ან თარჯიმანთან ერთად გადაადგილდებოდა, რათა გაეგო რას ეუბნებოდნენ მისი ჩეხი ქვეშევდრომები.
მისი მამამთილი, მეფე იოჰანი დიდ ფსიქოლოგიურ ზეწოლას აწარმოებდა ბლანშზე, რომელმაც მხოლოდ ერთი გოგონა გააჩინა, მეფეს კი დინასტიის გასაგრძელებლად ვაჟი მემკვიდრე სჭირდებოდა. იოჰანისაგან ზეწოლა საბოლოოდ ისე გაიზარდა, რომ ბლანშმა დატოვა პრაღის სამეფო კარი და 1337 წელს ქალაქ ბრნოში გადასახლდა. მომდევნო რამდენიმე წლის მანძილზე ბლანშსა და კარლს საერთოდ არ უჩნდებოდათ შვილები. 1342 წელს ბლანშმა მეორე და უკანასკნელი შვილი გააჩინა, რომელიც ასევე გოგონა იყო, რომელსაც კათარინა დაარქვეს. 1346 წლის 11 ივლისს გერმანელებმა მეფე ლუდვიგ IV ჩამოაგდეს და თავიანთ მეფედ კარლ IV ლუქსემბურგელი დასვეს, რითაც ბლანში გერმანიის დედოფალი გახდა. ამ დროს ბლანშის მშობლიურ საფრანგეთში ასწლიანი ომი მძვინვარებდა, რომელში დასახმარებლადაც ფილიპ VI-მ მეფე იოჰანს მიმართა. იოჰანი დიდი ჩეხური არმიით ჩავიდა საფრანგეთში და ინგლისელთა წინააღმდეგ ბრძოლა გააჩაღა. ფილიპმა კი თავის საყვარელ დაზე დიდი ზეწოლისათვის მეფე იოჰანი მოაკვლევინა, თუმცა ეს ისე გააკეთა, თითქოს იგი 1346 წელს კრესის ბრძოლაში დაიღუპა. ამის შემდეგ ბლანში ბოჰემიის დედოფალიც ხდება.
1347 წლის 11 ოქტომბერს ლუდვიგ IV გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ბლანში და კარლი უკვე საბოლოოდ აღიარეს გერმანიის მეფე-დედოფლად. ბლანშს დიდხანს არ დასცალდა ცხოვრებით ტკბობა და იგი 1348 წლის 1 აგვისტოს გარდაიცვალა 32 წლის ასაკში. ისტორიული წყაროები მიუთითებენ, რომ დედოფალს განუკურნებელი დაავადება სჭირდა, თუმცა ზუსტად არ ასახელებენ რომელი. ვინაიდან კარლს მისგან ვაჟი არ დარჩა, იგი მალევე, 1349 წელს მეორედ დაქორწინდა ანა ბავარიელზე, რომელიც 1353 წელს 23 წლის ასაკში გადაჰყვა მშობიარობას, თუმცა ბავშვი ძალიან სუსტი იყო და დედასთან ერთად დაიღუპა. იმავე მიზეზით, კარლმა 1353 წელსვე იქორწინა ანა შლეზვიგელზე, რომელთანაც ერთი ვაჟი და ერთი გოგონა შეეძინა, თუმცა 1362 წელს, 23 წლის ასაკში ისიც მშობიარობას გადაჰყვა. კარლმა მეოთხე ცოლის შერთვა და მეორე ვაჟის გაჩენა გადაწყვიტა, იმ შემთხვევისთვის, თუ მის ვაჟს რამე დაემართებოდა, რის გამოც 1363 წელს იქორწინა ელიზაბეთ პომერანიელზე, რომელთანაც რვა შვილი შეეძინა, აქედან ხუთი ვაჟი და სამი ქალიშვილი.
ბლანში დაკრძალულია პრაღაში, წმინდა ვიტუსის ტაძარში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1317 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1348 კატეგორია:ვალუები კატეგორია:ბოჰემიის დედოფლები კატეგორია:გერმანიის დედოფლები
ატა (კუნძული)
ატა ('Ata) — კუნძული ტონგის სამეფოს ტონგატაპუს კუნძულების ჯგუფში, წყნარი ოკეანის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციულად კუნძული შედის ტონგატაპუს ოლქში.
გეოგრაფია
thumb|left|250px|კუნძულ ატას რუკა ატა ტონგას სამეფოს ყველაზე სამხრეთით მდებარე კუნძულია, მდებარეობს დაახლოებით 160 კმ-ში სამხრეთ-დასავლეთით ტონგატაპუს კუნძულიდან. უახლოესი მატერიკი, ავსტრალია, მდებარეობს 3000 კმ-ში.
ატას აქვს ვულკანური წარმოშობა და, სავარაუდოდ, ტონგის არქიპელაგის ვულკანური კუნძულების დასავლეთ ჯაჭვში უძველესი კუნძულია. ადამიანის მიერ დაკვირვების მთელი ისტორიის განმავლობაში რაიმე ვულკანური პროცესი კუნძულზე დარეგისტრირებული არ ყოფილა. კუნძულის ფართობია — 2,3 კმ². კუნძული დაფარულია ხშირი მცენარეულობით, რომელთა შორის ჭარბობს ქოქოსის პალმა. გავრცელებულია ლეღვი, პურის ხე. ბუდობენ ზღვის ფრინველები. კუნძულის ერთადერთი ძუძუმწოვარია — პატარა თაგვი.
კლიმატი ატას კუნძულზე ტროპიკულია. ხდება დამანგრეველი ციკლონები და მიწისძვრები.
ისტორია
კუნძული 1643 წლის 19 იანვარს აღმოაჩინა ნიდერლანდელმა მოგზაურმა აბელ ტასმანმა. იმის გამო, რომ ატას სიახლოვეს ზღვაოსანმა დაინახა ტროპიკული ფრინველების დიდი რაოდენობა, ტასმანმა კუნძულს დაარქვა Pylstaert Eylant (თანამედროვე ნიდერლანდური ენაზე დაწერით — «Pijlstaart»), რაც ნიშნავს «ისრის კუდი» (arrowtail, ეს სახელი ერქვა ტროპიკულ ფრინველსაც). მიუხედავად ამისა ცუდი ამინდის გამო ტასმანი ვერ გადავიდა კუნძულზე.
1862 და 1864 წლებს შორის პერიოდში კუნძული ატა მნიშვნელოვნად დაზარალდა პერუელი მონათვაჭრებისგან: პრაქტიკულად მთელი მოსახლეობა გაყვანილი იქნა ოკეანეთის სხვა კუნძულებზე და პერუში გუანოზე სამუშაოდ.
დანარჩენი მოსახლეობის გადასარჩენად მეფე ჯორჯ ტუპოუ I-მა მოახდინა დარჩენილი მაცხოვრებლების ევაკუაცია კუნძულ ეუაზე. მას შემდეგ კუნძული ატა დაუსახლებელია.
მოსახლეობა
დღეისათვის კუნძული დაუსახლებელია, თუმცა 1860-იან წლებში მასზე ცხოვრობდა მუდმივი მოსახლეობა.
სქოლიო
კატეგორია:ტონგა კატეგორია:ტონგის კუნძულები კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ოკეანეთის კუნძულები
მოსკოვის პეტრესა და პავლეს ტაძარი (იაუზის ჭიშკარი)
მოსკოვის პეტრესა და პავლეს ტაძარი (Храм Петра и Павла) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVI საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტაგანის რაიონში. აგებულია 1700-1702 წლებში. ტაძარი არის მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის, ასევე სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეტოქი.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის - ზეციური სასწაულის სახელზე. ეგვტერები - მოცქულების პეტრეს და პავლეს და ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
დღევანდელი პეტრესა და პავლეს ტაძრის ადგილზე პირველი ქვის ტაძრის არსებობის შესახებ მოგვითხრობს 1631 წლის დოკუმენტი. ერთსახკურთხევლიანი ტაძარი ნაკურთხი იყო პეტრე და პავლე მოციქულის სახელზე. შემონახულია მტკიცებულება იმისა, რომ 1693 წელს მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ადრიანმა იგალობა ტაძარში ვასია სტროგანოვთან ერთად.
ამჟამად არსებული ტაძრის შენობა ააგეს 1700-1702 წლებში. მისი მშენებლობა დაიწყო პატრიარქ ადრიანის კურთხევით. ახალი ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხი იყო ღვთისმშობლის ხატის - ზეციური სასწაულის სახელზე. ძველი საკურთხეველი პეტრესა და პავლეს სახელზე ნაკურთხი განათავსეს ტაძრის ჩრდილოეთ ნაწილში, ზამთრის თბილ ეგვტერში. ტაძარი ააგეს მოსკოვური ბაროკოს სტილში. 1731 წელს თბილი ტაძრის სამხრეთ ნაწილში მიაშენეს ეგვტერი, რომლის საკურთხეველიც აკურთხეს ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ამ მომენტიდან ეკლესია უკვე სამსაკურთხევლიანია. 1876 წელს არქიტექტორ ალექსანდრე პოპოვის პროექტის მიხედვით ტაძრის სამხრეთი ეგვტერი გააფართოეს.
1748 წელს ტაძარი ძლიერ დააზიანა ხანძარმა, მაგრამ მალევე აღადგინეს მრევლის შემოწირულობებით. 1771 წელს ააგეს ახალი, სამიარუსიანი სამრეკლო. 1812 წელს ტაძარი უმტკივნეულოდ გადაურჩა სამოქალაქო ომის პერიოდში მიმდინარე მარადიორობასა და ხანძარს, მაგრამ მღვდლების სახლი და საეკლესიო ნაგებობები დაიწვა.
სხვა ეკლესიებისაგან განსხვავებით საბჭოთა მმართველობის პერიოდში ეკლესია არასოდეს არ დაუხურავთ. რევოლუციის შემდეგ იყო ტაძრის დახურვის მცდელობები, განსაკუთრებით აქტიურობდნენ პიონერები, რომლებიც მოითხოვდნენ მათთვის შენობის გადაცემას. ამ მძიმე წლებში ტაძარში გადააბრძანეს დახურული ეკლესია-მონასტრების სიწმინდეები. 1935 წლიდან 1948 წლამდე ტაძრის წინამძღვარი იყო არკადი პონომარიოვი.
სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეტოქი
1874 წელს სერბებს გადაეცა კვიროსისა და იოანეს ეკლესია, მაგრამ 1918 წელს მეტოქი საბჭოთა ხელისუფლებამ გააუქმა, ხოლო თავად ეკლესია 1933 წელს დაანგრია.
სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეტოქი მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის მიტროპოლიტის ალექსი I-ის ლოცვა-კურთხევით აღორძინდა 1948 წელს და განთავსდა პეტრესა და პავლეს ტაძარში, მაგრამ პოლიტიკური მიზეზების გამო მეტოქმა ვერ შეძლო ფუნქციების შესრულება.
1999 წელს პატრიარქ ალექსი II-ის ბრძანებით, წმინდა მოციქულების პეტრესა და პავლეს ეკლესიაში დაარსდა საპატრიარქო მეტოქი, ამასთანავე ამავე ეკლესიაში გაიხსნა სერბეთის ეკლესიის წარმომადგენლობაც.
მესიეს ობიექტების სია
მესიეს ობიექტები — 110 ასტრონომიული ობიექტი, რომლებიც ფრანგმა ასტრონომმა შარლ მესიემ შეიტანა თავის კატალოგში „Catalogue des Nébuleuses et des Amas d'Étoiles“ (ნისლეულებისა და ვარსკვლავთგროვების კატალოგი). მისი მოსამზადებელი ვერსია 1771 წელს საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის ჟურნალ Memoirs-ში გამოჩნდა, ბოლო ობიექტი კი, მესიეს დაკვირვებებზე დაყრდნობით 1967 წელს ასტრონომმა კენეთ გლინ ჯონსმა დაამატა. კატალოგის პირველი ვერსია 1774 წელს პარიზში, საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის ჟურნალში გამოქვეყნდა და შეიცავდა 45 ობიექტს. გარდა საკუთარი აღმოჩენებისა, სია ასევე მოიცავდა მანამდე, სხვა ასტრონომთა მიერ აღმოჩენილ ობიექტებს; 45 ობიექტიდან საკუთრივ მესიეს აღმოჩენილი მხოლოდ 17 იყო. 1780 წელს კატალოგი 80 ობიექტამდე გაიზარდა, მისი საბოლოო ვერსია კი 1781 წელს გამოქვეყნდა; ყოველწლიურ ასტრონომიულ პუბლიკაცია Connaissance des Temps-ის (დროთა შეცნობა) 1784 წლის ვერსიაში სია 103 ობიექტამდე იყო გაზრდილი. თუმცა, როგორც შემდეგ გაირკვა, 102-ე ნომერი სიაში შეცდომით იყო შეყვანილი და საბოლოოდ, კატალოგში 102 ობიექტი დარჩა. დროთა განმავლობაში, მესიეს ნაწერების კვლევების შედეგად, სხვა ასტრონომებმა კატალოგის ობიექტთა რაოდენობა 110-მდე გაზარდეს.
კატალოგი ასტრონომიულ ობიექტთა ფართო სპექტრს მოიცავს, დაწყებული ვარსკვლავთგროვებით, ნისლეულებითა და გალაქტიკებით დამთავრებული. მესიე 1 არის სუპერნოვას ნარჩენი — კიბორჩხალსახის ნისლეული, M31 კი ანდრომედას სპირალურ გალაქტიკას აღნიშნავს. მეოცე საუკუნეში კატალოგს მრავალი ობიექტი დაემატა, რომელთა შორის პირველი იყო 1921 წელს, ფრანგი ასტრონომის, კამილ ფლამარიონის მიერ დამატებული მესიე 104 მას შემდეგ, რაც მან კატალოგის 1781 წლის სანიმუშო ვერსიაში, მესიეს მიერ გაკეთებული შენიშვნა იპოვა. 1947 წელს კატალოგს M105-დან M107-მდე დაამატა ასტრონომმა ელენ ჰოგმა, 1960 წელს M108 და M109 ოუენ გინგერიხმა, 1967 წელს კი M110 კენეთ გლინ ჯონსმა.
მესიეს ობიექტები
{{legend|#eeeeff|ღია ვარსკვლავთგროვა|border=1px solid #aaaaaa}} {{legend|#ffe4b5|სფეროსებრი გროვა|border=1px solid #aaaaaa}} {{legend|#ffcccc|ნისლეული|border=1px solid #aaaaaa}} {{legend|#ccffee|პლანეტური ნისლეული|border=1px solid #aaaaaa}} {{legend|#ffccee|სუპერნოვას ნარჩენი|border=1px solid #aaaaaa}} {{legend|#ffffcc|გალაქტიკა|border=1px solid #aaaaaa}} {{legend|#ffffff|სხვა|border=1px solid #aaaaaa}}
სქოლიო
კატეგორია:მესიეს ობიექტები
ლორიგილია
ლორიგილია  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კამპო-დე-ტურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 72,4 კმ². მოსახლეობა — 2035 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
იური გავა
იური გავა (გ. 27 სექტემბერი, 1993) — გაზეთ „დემოკრატიული აფხაზეთის“ მთავარი რედაქტორი. 1993 წლის 27 სექტემბერს, სოხუმის დაცემის დღეს, დახვრიტეს სეპარატისტებმა. კადრებში იური გავა ჯგუფში ნაპირში ჩანს.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:აფხაზეთის ომის მონაწილეები
ალიბი
ალიბი (ლათ. Alibi, სხვაგან) — უდანაშაულობის მტკიცებულება, რომელიც იმას ემყარება, რომ ბრალდებული ან ეჭვმიტანილი დანაშაულის ჩადენის მომენტში არ იმყოფებოდა დანაშაულის ჩადენის ადგილზე. ალიბი ყოველთვის უდანაშაულობას არ გულისხმობს, მაგალითად დანაშაულის წამქეზებლის შემთხვევაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სისხლის სამართალი
ალია (მდინარე)
ლიტერატურა
კატეგორია:იტალიის მდინარეები
ბარი (უკრაინა)
ბარი (Бар) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ვინიციის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 16500 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ვინიციის ოლქის ქალაქები
ალიგარჰი
სქოლიო
კატეგორია:ინდოეთის ქალაქები
Resident Evil (მრავალმნიშვნელოვანი)
„Resident Evil“ — იაპონური მედიაფრენჩაიზი.
„Resident Evil“, ასევე შეიძლება აღნიშნავდეს:
შკოდას ელექტროლოკომოტივები
კომპანია Škoda Plzeň ელექტროლოკომოტივებს 1927 წლიდან აწარმოებს, როცა გამოშვებულ იქნა მისი პირველი ელექტროლოკომოტივი Škoda 1ELo. მისი უახლესი ლოკომოტივის ტიპია Škoda 109E, რომელიც 2008 წლიდანაა წარმოებაში.
ლოკომოტივის ტიპების დასახელებათა მნიშვნელობა
ლოკომოტივთა ტიპების დასახელებაში გამოიყენება კომბინაციები, მაგ: 1952 წლამდე ლოკომოტივთა ტიპის სახელები იწყებოდა ELo-თი, სადაც E-ელექტროს, ხოლო Lo-ლოკომოტივს ნიშნავდა. ELo-ს შემდეგ კი იწერებოდა ლოკომოტივის ტიპის სერიული ნომერი, მაგ: ELo 1, ELo 2 და ა.შ. 1952 წლიდან ELo-ს ნაცვლად დასახელებაში მხოლოდ E იწერება. დასახელებაში m ან r ასოები მოდერნიზაციას ან/და რეკონსტრუქციას ნიშნავს.
ლოკომოტივთა ტიპები
შენიშვნა: ზოგიერთი ლოკომოტივის დასახელება გამოტოვებულია, რადგან პროექტისა და პროტოტიპის შექმნის მიუხედავად სხვადასხვა მიზეზების გამო ისინი სერიულ წარმოებაში არ ჩაშვებულა.
ლიტერატურა
კატეგორია:Škoda Works კატეგორია:ელექტროლოკომოტივები კატეგორია:რკინიგზა
ბერშადი
სქოლიო
კატეგორია:ვინიციის ოლქის ქალაქები
ნიუტაუნგორი
ნიუტაუნგორი (An Baile Nua de Gaor) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. 2006 წლის მონაცემებით სოფლის მოსახლეობა * ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტრიმის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ჰაციკი (არმავირი)
ჰაციკი (Հացիկ) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 804 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 207 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 13.53 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
Silent Hill (მრავალმნიშვნელოვანი)
Silent Hill შეიძლება აღნიშნავდეს:
ნეფტეკამსკი
ნეფტეკამსკი (Нефтека́мск; Нефтекама) — ქალაქი ბაშკირეთში. მდებარეობს რესპუბლიკის ჩრდილოეთში, მდინარე კამას ნაპირზე. დედაქალაქ უფადან დაშორებულია 200 კილომეტრით. ის რესპუბლიკის მსხვილი ინდუსტრიული და კულტურული ცენტრია. 2010 წლის აღწერის მიხედვით მისი მოსახლეობა შეადგენს 121,733 ადამიანს.
ეტიმოლოგია
ქალაქს სახელი მდინარე კამასა და ნავთობის პატივსაცემად ჰქვია (нефть - რუსულა ნავთს ნიშნავს).
გეოგრაფია
ქალაქი ესაზღვრება კრასნოიარსკის და იანაულსკის რაიონებს ესაზღვრება. ქალაქი საავტომობილო გზით უკავშირდება: უფას, იჟევსკს, პერმს და ყაზანს. ქალაქვს ემსახურება ნეფტეკამსკის აეროპორტი.
ისტორია
ნეფტეკამსკი 1957 წელს კრასნოკამის რაიონში ნავთობის აღმოჩენის შემდეგ დაარსდა. ქალაქის სტატუსი 1963 წელს მიენიჭა.
დემოგრაფია
ნეფტეკამსკი ბაშკირეთში მოსახლეობის მიხედვით მეოთხეა, დედაქალაქ უფას, სტერლიტამაკის და სალავატის შემდეგ.
ეკონომიკა
ქალაქში მდებარეობს ნეფტეკამსკის საავტომობილო ქარხანა, რომელიც რუსეთში სატრანსპორტო ავტობუსების უდიდესი მწარმოებელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაშკირეთის ქალაქები
პავლოვსკის მარიამ მაგდალინელის ეკლესია
პავლოვსკის მარიამ მაგდალინელის ეკლესია (Церковь Марии Магдалины) — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი პავლოვსკში, სანქტ-პეტერბურგი. ეკლესია აგებულია 1781-1784 წლებში. ეკლესია არის პირველი ქვის შენობა ქალაქში.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია დანიელ რანე.
ისტორია
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1781 წლის მაისში, მისი საფუძვლის ჩაყრაში მონაწილეობდა დიდი თავადი პავლე პეტრეს ძე ოჯახით. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა იმპერატრიცა მარია თევდორეს ასულის ფინანსებით.
პროექტის ავტორი იყო ჯაკომო კვარნეგი. ქვის ყველა სამუშაოები დასრულდა 1781 წლის 23 სექტემბერს, ხოლო ტაძრის კურთხევა შედგა 1784 წლის 17 სექტემბერს მიტროპოლიტ გავრილ პეტროვის მიერ მარიამ მაგდალინელის სახელზე.
ეკლესია ითვლებოდა სასახლის კარის საზაფხულო ეკლესიად, თუმცა პრაქტიკულად იგი საეპარქიო იყო.
ომის შემდეგ აქ განათავსეს ფაბრიკა „ტომჩეხი“, ხოლო 1956 წლიდან — ფაბრიკა „მეტალსათამაშო“.
1960 წლიდან შენობა სახელმწიფო დაცვის ქვეშაა, ხოლო 1995 წლიდან შეტანილია ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლების სიაში.
1995 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და მიაწერეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარს.
ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები დაიწყო 1998 წელს. ტაძრის ხელახლა კურთხევა შედგა 1999 წელს. ეკლესიის რემონტი დასრულდა 2000 წელს, ხოლო 2002 წელს დაამონტაჟეს ახალი კანკელი.
ტაძრის სიგრძეა 21 მეტრი, სიგანე — 10,5 მეტრი, ხოლო სიმაღლე — 19 მეტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მელისა დოდა
მელისა დოდა (დ. 6 თებერვალი 1971, კუკესი, ალბანეთი) — ალბანელი პოლიტიკოსი. ალბანეთის დემოკრატიული პარტიის ერთ-ერთი პირველი წევრი, 2001 წლიდან არის ალბანეთის პარლამენტის წევრი.
ის სწავლობდა ეკონომიკას ტირანას უნივერსიტეტში, ხოლო ფილოსოფიას რომში. დოდამ საკუთარი პოლიტიკური კარიერა დაიწყო 1991 წელს ალბანეთში რეჟიმის შეცვლით გამოწვეული სტუდენტური პროტესტებისას. მას ეკავა სხვადასხვა პოლიტიკური პოზიციები და ასევე მუშაობდა როგორც ჟურნალისტი და ტელეწამყვანი. მელისა დემოკრატიულ პარტიაში შევიდა 1991 წელს და ის დატოვა 2016 წელს ღია წერილით, სადაც ის წერდა, რომ ნანობდა პარტიის დატოვებას, რომელიც მან, სხვა სტუდენტებმა და მასწავლებლებმა ერთად შექმნეს 25 წლის წინ.
ალბანეთის დემოკრატიული პარტიის დატოვების შემდეგ ის გაწევრიანდა სამართლიანობის, ინტეგრაციისა და ერთიანობის პარტიაში, რომელიც ფოკუსირებულია ეროვნული საკითხებისა და პრობლემების საჯარო მხარდაჭერაზე, ჩამის პრობლემის მსგავსად.
ის არის ერთ-ერთი ყველაზე კონსრევატიული შეხედულებების მქონე პარლამენტის წევრი და ბოლო ხანებში ეწინააღმდეგებოდა კანონ-პროექტებს ლგბტ საზოგადოების უფლებების დაცვის, მარიხუანასა და პროსტიტუციის ლეგალიზაციის შესახებ ალბანეთში. მას ასევე დასდეს ბრალი ლგბტ საზოგადოების აშკარა დისკრიმინაციაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 6 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:დემოკრატი ალბანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ალბანელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ალბანეთის პარლამენტის წევრები კატეგორია:XXI საუკუნის ალბანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:XXI საუკუნის ქალი პოლიტიკოსები კატეგორია:დემოკრატი ალბანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ალბანელი პოლიტიკოსები
ლიფუკა
ლიფუკა (Lifuka) — კუნძული ტონგის სამეფოს ჰააპაის კუნძულების ჯგუფში, წყნარ ოკეანეში. ადმინისტრაციულად კუნძული შედის ჰააპაის ოლქში.
გეოგრაფია
thumb|200px|left|კუნძულ ლიფუკას რუკა კუნძულის ფართობი შეადგენს 11,42 კმ²-ს. ბუნებრივი ტყეები ლიფუკას კუნძულზე არ არსებობს. ლიფუკას კუნძულის ირგვლივ არსებული კუნძულები ქმნიან კუნძულების ქვეჯგუფს ჰააპაის კუნძულების ჯგუფში.
მოსახლეობა
2011 წელს კუნძულის მოსახლეობის რაოდენობამ შეადგინა 2410 ადამიანი. კუნძულის მთავარი დასახლებაა — ქალაქი პანგაი, რომელიც მდებარეობს კუნძულის დასავლეთ სანაპიროზე.
სქოლიო
კატეგორია:ტონგა კატეგორია:ტონგის კუნძულები კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ოკეანეთის კუნძულები
ლირია
ლირია (Liria, Llíria) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კამპო-დე-ტურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 228 კმ². მოსახლეობა — 23482 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
რაულ ეშბა
რაულ ეშბა (Раул Ешба; დ. 1931 — გ. 27 სექტემბერი, 1993) — აფხაზი პოლიტიკოსი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ვაჭრობის მინისტრი.
ბიოგრაფია
რაულ რაჟდენის ძე ეშბა დაიბადა 1931 წელს. იყო სოხუმის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თბომეურნეობის უფროსი. 1991 წლის 29 სექტემბერს კენჭს იყრიდა აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს დეპუტატად ქ. სოხუმის #9 საარჩევნო ოლქში.
სეიძიუნ სუძუკი
სუძუკის შემოქმედება საზღვარგარეთ არ იყო ცნობილი, რაც 1980-იანი წლების მეორე ნახევრიდან შეიცვალა, როცა მისი რეტროსპექტივების სერიის წარდგენა დაიწყეს. რეჟისორის ცნობადობის გაზრდაზე აგრეთვე გავლენა იქონია ცნობილი და აღიარებული რეჟისორების მიერ, როგორებიც არიან ჯიმ ჯარმუში, ტაკეში კიტანო, ვონგ კარ ვაი და კვენტინ ტარანტინო, მისი შემოქმედების აღიარებამ. იაპონიაში სუძუკი უფრო მეტად სამსახიობო კარიერითაა ცნობილი.
რაულ ეშბა
ბიოგრაფია
1993 წლის 27 სექტემბერს, სოხუმის დაცემის დღეს, დახვრიტეს სეპარატისტებმა ჟიული შარტავასთან, გურამ გაბესკირიასთან და ალექსანდრე ბერულავასთან ერთად.
სეიძიუნ სუძუკი
ადრეული ცხოვრება და განათლება
სუძუკი ტაისიოს პერიოდში, 1923 წლის კანტოს დიდ მიწისძვრამდე სამი თვით ადრე ტოკიოში დაიბადა. ექვსი წლის შემდეგ მას უმცროსი ძმა, კენძი სუძუკი შეეძინა. მისი ოჯახი ქსოვილის ვაჭრობაში იყო ჩართული. სუძუკიმ 1941 წელს ტოკიოს სავაჭრო სკოლაში დაამთავრა, რის შემდეგაც სოფლის მეურნეობის სამინისტროსთან არსებულ კოლეჯში სცადა ჩაბარება, თუმცა ქიმიასა და ფიზიკაში დაბალი ქულების გამო მისაღებ გამოცდებში ჩაიჭრა. ერთი წლის შემდეგ იგი ჰიროსაკის კოლეჯში ჩაირიცხა.
რაულ ეშბა
ბიოგრაფია
მისი და სხვა დახვრეტილების საფლავები 2017 წლამდე უცნობი იყო. მისი ცხედარი, უზენაესი საბჭოს შენობის სხვა მცველებთან ერთად, 2017 წელს თბილისში გადმოასვენეს.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:აფხაზეთის ომის მონაწილეები კატეგორია:აფხაზი პოლიტიკოსები რაულ
სეიძიუნ სუძუკი
ადრეული ცხოვრება და განათლება
1943 წელს, მეორე მსოფლიო ომისათვის სტუდენტთა მობილიზაციის პერიოდში, სუძუკი იაპონიის იმპერიულ არმიაში გაიწვიეს. იგი ტიბის პრეფექტურის ქალაქ აბიკოში გაგზავნეს, სადაც მას მეორე კლასის რიგითის წოდება მიენიჭა. სუძუკი ორჯერ გადაურჩა გემის ჩაძირვას. პირველად, მისი სატვირთო გემი, რომელსაც ჯარისკაცები ფრონტზე გადაჰყავდა, ამერიკელების წყალქვეშა ნავმა დაანგრია, რის შემდეგაც სუძუკი ფილიპინებზე გადავიდა. მოგვიანებით, სატვირთო გემი, რომელსაც სუძუკი ტაივანში გადაჰყავდა, ამერიკელი საჰაერო ძალების შეტაკების შედეგად ჩაიძირა, რის შემდეგაც სუძუკმა მაშველების დახმარებამდე ოკეანეში 7-8 საათი დაჰყო. 1964 წელს მან უფროსი ლეიტენანტის წოდება მიიღო, რის შემდეგაც ჰიროსაკში დაბრუნდა და სწავლა დაასრულა.
სუძუკიმ ტოკიოს უნივერსიტეტში ჩაბარება წარუმატებლად სცადა, რის შემდეგაც მსგავსი გამოცდილების მქონე მეგობრის რჩევით კამაკურას აკადემიის კინოს დეპარტამენტის სტუდენტი გახდა. 1948 წლის ოქტომბერში მან კინოკომპანიის Shochiku Company მისაღები გამოცდა ჩააბარა, რის შემდეგაც კომპანიის ერთ-ერთ სტუდიაში დამხმარე რეჟისორის პოზიციაზე აიყვანეს. ძირითად შემადგენლობაში მოხვედრამდე სუძუკუ შემდეგ რეჟისორებთან მუშაობდა: მინორა შიბუია, იასუში სასაკი, ნობორუ ნაკამურა და ჰიდეო ონივა.
კარიერა
1956 წელს კინოკომპანიამ Nikkatsu ომის გამო შეწყვეტილი მუშაობა განაახლა და დაწინაურების დაპირებით სხვა კინოსტუდიებიდან სამუშაოდ მრავალი დამხმარე რეჟისორი აიყვანა. მათ შორის იყო სუძუკი. მან კომპანიაში კვლავ დამხმარე რეჟისორად დაიწყო მუშაობდა, თუმცა ამჯერად მისი ანაზღაურება წინა კომპანიასთან შედარებით სამჯერ მეტი იყო. სუძუკი მუშაობდა ისეთ რეჟისორებთან, როგორებიც არიან სო იამამურა, ჰიდესუკე ტაკიზაკავა, კიოში საეკი და ჰიროში ნოგუჩი. 1955 წელს მან პირველად დაწერა სცენარი, ხოლო 1956 წელს სრულფასოვანი რეჟისორი გახდა.
სუძუკის სარეჟისორო დებიუტი ფილმით „გამარჯვება ჩემია“ შედგა. ფილმის ხარისხით მოხიბლულმა კინოკომპანიის მესვეურებმა მასთან გრძელვადიანი კონტრაქტი გააფორმეს. სუძუკი ძირითადად დაბალბიუჯეტურ, კომერციული მიზნების მქონე მძაფრსიუჟეტიან ფილმებს იღებდა. მისი მსგავსი რეჟისორები ვალდებულნი იყვნენ სწრაფად ემუშავათ და ყველა სცენარზე დათანხმებულიყვნენ. სუძუკი გასაოცარი ტემპით მუშაობდა: წელიწადში საშუალოდ 3.5 ფილმს იღებდა და კომპანიაში თავისი მოღვაწეობის მანძილზე მხოლოდ 2-3 სცენარზე თქვა უარი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:დაბადებული 24 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2017 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 თებერვალი კატეგორია:იაპონელი კინორეჟისორები კატეგორია:იაპონელი მსახიობები კატეგორია:იაპონელი სცენარისტები
დავიდ არშაკიანი
დავიდ არშაკიანი (Դավիթ Արշակյան; დ. 16 აგვისტო, 1994, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი) — სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით სტრაიკერი. იგი თამაშობს სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში.
ტრაკაი
2015 წლის სეზონის დაწყებამდე არსაკიანი ლიტვურ კლუბ ტრაკაიში გადავიდა. მან A ლიგაში 35 თამაში ჩაატარა და 25 გოლი გაიტანა; მათგან 6-ში დუბლი, ხოლო 3-ში ჰეთ-თრიკი გაიფორმა. იგი სეზონის საუკეთესო ბომბარდირს მხოლოდ 3 გოლით ჩამორჩებოდა. ამ სეზონში იგი აგრეთვე გამოჩნდა უეფას ევროპა ლიგის საკვალიფიკაციო ეტაპში 6-ჯერ (6 თამაშში მან გოლი გაიტანა).
2016 წელს მან ტრაკაის 16 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობდა, სადაც 9 გოლი გაიტანა; 28 ივლისს უთენის უთენას წინააღმგედ ჰეთ-თრიკი შეასრულა.
არშაკიანმა კლუბ ტრაკაიში სულ 52 თამაში ჩაატარა და 34 გოლი გაიტანა.
ჩიკაგო ფაირი
2016 წლის 3 აგვისტოს ჩიკაგო ფაირიმ გამოაცხადა, რომ კლუბ ტრაკაისგან დავიდ არშაკიანი შეიძინა; მან აშაკიანს 2 წლიანი კონტრაქტი გაუფორმა (მესამე და მეოთრე სეზონის ოფციით). ჩიკაგო ფაირიში მისი დებიუტი შედგა 2016 წლის 27 აგვისტოს, დი სი იუნაიტედის წინაააღმდეგ ჩატარებულ შეხვედრაში; იგი მაიკლ დე ლეის 56-ე წუთზე შეეცვალა; საბოლოოდ თამაში ჩიკაგოს სასარგებლოდ 6:2 დასრულდა.
2017 წლის 18 დეკემბერს არშაკიანი და კლუბი ურთიერთშეთანხმების შედეგად კონტრაქტის შეწყვეტაზე შეთანხმდნენ.
ვაილე
2018 წლის 26 იანვარს დანიურმა კლუბმა ვაილემ გამოაცხადა, რომ მათ თავისუფალი აგენტის სტატუსით არშაკიანი დაიმატეს. მან კონტრაქტი გააფორმა, რომლის მიხედვითაც იგი კლუბში 2020 წლის ზაფხულამდე რჩებოდა.
ტუიმაზი
ტუიმაზი (Туймазы́; Туймазы) — ქალაქი ბაშკირეთში. დედაქალაქ უფადან დაშორებულია 145 კილომეტრით. 2010 წლის აღწერის მიხედვით მისი მოსახლეობა შეადგენდა 66,836 ადამიანს.
დავიდ არშაკიანი
საერთაშორისო კარიერა
ახალგაზრდობაში არშაკიანი თამაშობდა სომხეთის ეროვნულ 19 და 21 წლამდელთა საფეხბურთო ნაკრებებში. 2016 წლის აგვისტოში იგი მიიწვიეს სომხეთის უფროს გუნდში, 2018 წლის ფიფას მსოფლიო თასის საკვალიფიკაციო ეტაპის პირველი თამაშის წინ. 2016 წლის 4 სექტემბერს შედგა მისი დებიუტი ეროვნულ ნაკრებში, დანიის წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში.
ტუიმაზი
ისტორია
1912 დაარსდა როგორც მატარებლის სადგური და 1960 წელს ქალაქის სტატუსი მიიღო.
დემოგრაფია
2002 წლის აღწერის მიხედვით ქალაქის მოსახლეობის ეთნიკური შემადგენლობა შემდეგი იყო:
დავიდ არშაკიანი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1994 კატეგორია:სომეხი ფეხბურთელები
ტუიმაზი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაშკირეთის ქალაქები
მანპუპუნიორი
მანპუპუნიორი, „გამოფიტვის სვეტები“ (Маньпупунёр) — 7 მონოლითის სახელწოდება ტროიცკო-პეჩორსკის რაიონში, კომის რესპუბლიკაში, რუსეთში. მდებარეობს პეჩორა-ილიჩის ნაკრძალის ტერიტორიაზე, მან-პუპუ-ნიორის მთაზე (მანსის ენაზე — „კერპების მცირე მთა“), მდინარეების ილიჩისა და პეჩორის მდინარეთაშუეთში. მეორე სახელწოდებაა „ბოლვანო-იზ“ („Болвано-из“), რომელიც კომი ენაზე ნიშნავს „კერპების მთას“; აქედან მომდინარეობს მათი სახალხო სახელწოდება „Болваны“. მანპუპუნიორი წარმოადგენს 7 მოწმის კომპლექსს, რომელთა სიმაღლე 30-იდან 42 მ-მდე მერყეობს. მანპუპუნიორთან დაკავშირებულია მრავალრიცხოვანი ლეგენდები. იგი მანსის კულტის ობიექტია. მანპუპუნიორი რუსეთის შვიდი საოცრებიდან ერთ-ერთია.
დაახლოებით 200 მლნ. წლის წინ ქვის სვეტების ადგილას მაღალი მთები იყო აღმართული. წვიმამ, თოვლმა, ქარმა, ყინვამ და სიცხემ თანდათანობით დაანგრია მთები, პირველ ყოვლისა, სუსტი ქანები. მყარი სერიციტულ-კვარციტული ფიქლები, რომლითაც მოწმეებია აგებული, ნაკლებად დაინგრა და შენარჩუნდა ამ დრომდე, ხოლო რბილი ქანები გამოფიტვის შედეგად დაინგრა და რელიეფის დადაბლებაში წყლისა და ქარის მიერ წაილეკა.
ერთი სვეტი, რომლის სიმაღლეა 34 მ, სხვებთან შედარებით რამდენადმე მოშორებითაა აღმართული; იგი მოგვაგონებს თავდაყირა გადატრიალებულ უზარმაზარ ბოთლს. დანარჩენი 6 მონოლითი განლაგებულია ფლატის კიდეებთან. სვეტებს აქვთ თავისებური მოხაზულობა და დაკვირვების ადგილიდან გამომდინარე ხან გვაგონებს ვეებერთელა ადამიანის ფიგურას, ხან ცხენისა და ცხვრის თავს. წარსულში მანსები აღმერთებდნენ გრანდიოზული ქვის ქანდაკებებს, თაყვანს სცემდნენ მათ, თუმცა მანპუპუნიორზე ასვლა უდიდეს ცოდვად ითვლებოდა.
მანპუპუნიორი დასახლებული ადგილებიდან საკმაოდაა დაშორებული. სვეტებთან მისვლა მხოლოდ კარგად მომზადებულ ტურისტებს შეუძლიათ. ამისათვის საჭიროა ნაკრძალის ადმინისტრაციისაგან საშვის მიღება, ვინაიდან ფედერალური ნაკრძალების ტერიტორიებზე შესვლა მხოლოდ საშვებითაა დაშვებული. სვერდლოვსკის ოლქიდან და პერმის მხარედან არის ქვეითი მარშრუტი, კომის რესპუბლიკიდან — შერეული მარშრუტი — საავტომობილო, წყლისა და ქვეითი მარშრუტები.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კლდოვანი წარმონაქმნები კატეგორია:კომის რესპუბლიკის ღირსშესანიშნაობები
ჰაისინი
სქოლიო
კატეგორია:ვინიციის ოლქის ქალაქები
ლეოპოლდის და მესტილავ როსტროპოვიჩის სახლ-მუზეუმი
ლეოპოლდის და მესტილავ როსტროპოვიჩის სახლ-მუზეუმი — სახელმწიფო მემორიალური მუზეუმი ბაქოში, აზერბაიჯანი.
ისტორია
როსტროპოვიჩების მამისა და შვილის სახლ-მუზეუმი შეიქმნა 1998 წელს, შენობაში, სადაც როსტროპოვიჩების ოჯახი ცხოვრობდა ექვსი წლის განმავლობაში - 1925 წლიდან 1931 წლამდე. ლეოპოლდ როსტროპოვიჩი ბაქოში მიიწვიეს 1925 წელს, ორენბურგიდან, აზერბაიჯანელმა კომპოზიტორმა უზიეირ ჰაჯიბეოვმა. ლეოპოლდ როსტროპოვიჩმა მიიღო მიწვევა და მთელი ოჯახი საცხოვრებლად ბაქოში გადავიდა, სადაც მან და მისმა მეუღლემ სწავლება დაიწყეს აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიაში.
1927 წლის 27 მარტს, ამ სახლში დაიბადა ცელულოზატორი, პიანისტის და დირიჟორის, მისტილავ როსტროპოვიჩი. ქუჩა, რომელზეც ახლა როსტროპოვიჩის ოჯახი ცხოვრობდა, მათ სახელს ატარებს. მუზეუმი ვიზიტორებისთვის 2002 წელს გაიხსნა. თავად მესტილავ როსტროპოვიჩი მუზეუმის გახსნის ცერემონიალზე იმყოფებოდა მეუღლეს გალინა ვიშნევსკაიასთან და უამრავ სტუმართან. 2002 წელს მუზეუმი გაიხსნა იმ სახლში, სადაც დაიბადა მასტილავა. იგი მოიცავს 2000 – ზე მეტ ნამუშევარს, რომლებიც ცნობილ მუსიკალურ ოჯახს ეხება, მათ შორისაა ფოტო გალერეა და აუდიო კლიპები.
მუზეუმი შედგება ოთხი ოთახისა და შესასვლელი დარბაზისგან. დარბაზისა და პირველი ოთახის ექსპოზიცია მემორიალური ხასიათისაა. მუზეუმის ყველა დარბაზი ეძღვნება ლეოპოლდის და მესტილავ როსტროპოვიჩის ცხოვრების ინდივიდუალურ ეტაპებს და შემოქმედებით საქმიანობას.
ამჟამად სახლ-მუზეუმის მთავარი კოლექცია 5000-ზე მეტ ექსპონენტს მოიცავს. ექსპონატებს შორისაა მრავალი უნიკალური ნივთი, რომლებიც ადრე როსტროპოვიჩების ოჯახს ეკუთვნოდა. სახლს აქვს ძველი ხალიჩა და ავეჯი XIX საუკუნის ბოლოს - XX საუკუნის დასაწყისით დათარიღებული.
გამოფენა ასევე შეიცავს ფოტოსურათებს, წერილებს, ავტოგრაფებს, საკონცერტო ბალიშს, დირიჟორის ჯოხს, ჩანაწერებს, ჯილდოებს და სხვა არტეფაქტებს, რომლებიც დაკავშირებულია გამოჩენილი მუსიკოსების საქმიანობასთან.
მუზეუმი მასპინძლობს კლასიკური მუსიკის საღამოებს როსტროპოვიჩის შესანიშნავი ცელულოზის ხსოვნისადმი მიძღვნილს. მუზეუმის შენობის შესასვლელში მემორიალური დაფა დამონტაჟებული.
ასევე არსებობს ჩანაწერი როსტროპოვიჩის ერთ–ერთი საყვარელი ნაწარმოების - პიტერ ჩაიკოვსკის მეექვსე სიმფონიის შესახებ. იგი იყო დირიჟორი მოსკოვის კონსერვატორიის გამოსამშვიდობებელ წვეულებაზე 1974 წელს მოსკოვში გამგზავრებამდე. სახლ-მუზეუმში საათია, სწორედ ის საათი გაჩერებული 14:08, როდესაც მაესტრო როსტროპოვიჩი გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაქოს მუზეუმები კატეგორია:აზერბაიჯანის სახლ-მუზეუმები კატეგორია:აზერბაიჯანის ბიოგრაფიული მუზეუმები
მოსკოვის პიმენ დიდის ეკლესია
მოსკოვის პიმენ დიდის ეკლესია (Церковь Пимена Великого) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ისტორიულ ცენტრში, ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტვერის რაიონში. აგებულია 1696-1702 წლებში.
ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია წმინდა სამების სახელზე. ეგვტერები - პიმენ დიდისა და ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
თავდაპირველად მოსკოველი კარიბჭის მცველების დასახლება განლაგებული იყო კრემლთან. მათი დასახლება ვოროტნიკი მდებარეობდა დღევანდელი ტვერის ქუჩის ადგილზე. კარიბჭის მცველების მფარველის პიმენ დიდის ტაძრის პატივისცემის ნიშნად მეზობელ ქუჩებს ეწოდათ  ვოროტნიკოვისა და სტაროპიმენის სახელი.
მოსკოვის ცენტრი თანდათანობით იზრდებოდა, რის გამოც XVII საუკუნის შუა წლებში (დაახლოებით 1658 წელს) მოსკოველი კარიბჭის მცველები გადასახლდნენ გარეუბანში მდებარე სოფელ სუშჩიოვოში. აქ მათ დააარსეს ვოროტნიკოვის სლობოდა. სავარაუდოდ 1672 წელს ააგეს ახალი ეკლესია წმინდა პიმენის სახელზე, მთავარი სამების საკურთხევლით, რომელიც ზუსტად იმეორებდა ძველ ტაძარს. კარიბჭის მცველების დასახლების სამახსოვროდ ადგილს ეწოდა ნოვოვოროტნიკოვის შესახვევი.
1691 წელს ხის ეკლესია დაიწვა. 1696-1702 წლებში პატრირქ ადრიანეს ლოცვა კურთხევით ააგეს ახალი ქვის ტაძარი. 1825 წელს ეკლესიას გალავანი შემოავლეს, რომელიც ჩვენს ეპოქამდეა შემონახული.