cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იულიუს კეისარი
სამოქალაქო ომი
ეგვიპტეში კეისარი მცირე ძალებით იყო ჩასული. მისი სიცოცხლე საფრთხეში აღმოჩნდა. კეისარი სასახლეში გამაგრდა, საიდანაც იგერიებდა მტრის თავდასხმებს. ალექსანდრიის პორტში იდგა ეტვიპტური ფლოტი. კეისარი შიშობდა, რომ ეს ფლოტი აჯანყებულთა მხარეზე გადავიდოდა, ამიტომ გასცა ბრძანება დაეწვათ პორტი. ხანძარმა იმსხვერპლა ალექსანდრიის ცნობილი ბიბლიოთეკაც. როდოსელი ევფრანიოსისა და მითრიდატე პერგამოსელის (მითრიდატე VI უკანონო შვილი) დახმარებით კეისარმა დაამარცხა აჯანყებულები. ეგვიპტის ხელმწიფედ კლეოპატრა დასვა, ეგვიპტე კი რომაელი ხალხის მეგობარ და მოკავშირე ქვეყნად გამოაცხადა. ალექსანდრიის ომმა საშუალება მისცა კეისრის მტრებს ძალები მოეკრიბათ. პონტოს სამეფოს მეფემ, ფარნაკემ (მითრიდატე VI შვილი), ალექსანდრიის ომის დამთავრებისთანვე დაიწყო საომარი მოქმედებები აზიაში. კეისარი წარმოუდგენელი სისწრაფით გადავიდა აზიაში, სადაც 47 წ. აგვისტოში ერთადერთ ბრძოლაში სასტიკად გაანადგურა ფარნაკე. კეისარმა, გამარჯვების აღსანიშნავად სამად სამი სიტყვა მისწერა რომს: მიველ, ვნახე, დავამარცხე (Veni, Vidi, Vici).
აზიის საქმეების მოგვარების შემდგომ კეისარი რომში დაბრუნდა. სამოქალაქო ომის პერიოდში რომის ეკონომიკური მდგომარეობა ძლიერ გაუარესდა, რამაც გამოიწვია ინფლაცია. აქტუალური გახდა ვალთა კასაციის პრობლემა. 49 წ. კეისარმა გამოსცა რამდენიმე კანონი ვალების გადახდის რეგულირებისათვის, რამაც უკმაყოფილება გამოიწვია როგორც მევალეებში, ისევე კრედიტორებში. კეისრის ეკონომიკური პოლიტიკის წინააღმდეგ გამოვიდა ჯერ ცელიუს რუფუსი, შემდეგ კორნელიუს დოლაბელა. მათი მოძრაობა თავიდანვე განწირული იყო. კეისრიანელებმა ორივე აჯანყება ჩაახშეს. კეისარმა რომში წესრიგი აღადგინა. ისევ დაიწყო კონსულთა არჩევა. კეისარმა შეავსო ძალზედ შეთხელებული სენატი, ძირითადად თავისი ცენტურიონებით, რომელთა უმრავლესობა იტალიკურ მუნიციპიათა მცხოვრებლები იყვნენ. 47 წ. აფრიკაში გააქტიურდნენ კეისრის მტრები - რესპუბლიკელები და ნუმიდიის მეფე იუბა. 46 წ. თაფსუსთან კეისარმა დაამარცხა მრავალრიცხოვანი რესპუბლიკური არმია. კატონმა, ყველაზე თავდადებულმა და თანმიმდევრულმა რესპუბლიკელმა შემდგომი წინააღმდეგობა უაზროდ ჩათვალა და თავი მოიკლა. კეისარმა კატონის შვილს მიუსამძიმრა მამის დაღუპვა და გულისტკივილით თქვა: „ეჰ, კატონ, შენის სიკვდილით აღმიკვეთე შენთვის სიცოცხლის ჩუქების შესაძლებლობა!“. დაიღუპა მეფე იუბაც; ნუმიდია, კი გამოცხადდა პროვინციად Africa Nova. აფრიკის პროკონსულობა კეისარმა უბოძა სახელოვან ისტორიკოსს სალუსტიუს კრისპუსს. რესპუბლიკელთა უკანასკნელი ძალები თაფსუსის ტრაგედიის შემდეგ (დაიღუპა 50 000 რესპუბლიკელი და მხოლოდ 50 კეისარიანელი) თავმოყრილი იყო ესპანეთში. 45 წ. გაზაფხულზე ყველაზე მეტად სასტიკ და სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლაში (სადაც თვით კეისრის სიცოცხე ძაფზე ეკიდა) კეისარმა კვლავ დაამარცხა რესპუბლიკელები; დაეცნენ მათი უკანასკნელი ბასტიონები - კორდუბა და მუნდა. ამით დასრულდა კეისრის პომპეუსელებთან ბრძოლის უკანასკნელი ეტაპი; სამოქალაქო ომი დასრულდა. კეისარი ზეიმობდა - იგი იყო რომის ერთპიროვნული მმართველი.
რომის დიქტატორი
სენატმა კეისარს უწოდა „სამშობლოს მამა“ (Pater Patriae), მას მიენიჭა მუდმივი იმპერატორობა (Dictator Perpetuus), ასევე ცენზორის უმაღლესი რწმუნებები და სახალხო ტრიბუნთა უფლებები (Tribunitia Potestas). მას უფლება ჰქონდა ყველგან ეტარებინა წითელი ტოგა, როგორც მეფეს. რომში დაბრუნებულმა კეისარმა ბევრი თავისი მტერი შეიწყნარა. იგი პირადად შეხვდა ციცერონს პუტეოლში (შემგდომში, ციცერონმა ერთ თავის მეგობარს მისწერა ჩვენ, მე და კეისარი ერთმანეთს შევხვდით არა როგორც ორი პოლიტიკური მოწინააღმდეგე, არამედ როგორც ორი ლიტერატორიო. კეისარმა აპატია მარკუს ბრუტუსსაც და რომის პრეტორადაც კი დანიშნა იგი. ამნისტიის შემდგომ კეისარმა დაიწყო რეფორმატორული მოღვაწეობა: პირველად მან გამოსცა „მუნიციპალური კანონი“ რის საფუძველზედაც რომიდან განდევნა უსაქმური მაცხოვრებლები და გადაასახლა კოლონიებში. კეისარმა რომში გრანდიოზული მშენებლობები დაიწყო, სადაც უსაქმურთა დანარჩენი ნაწილი დაასაქმა. რომში აშენდა „იულიუსის ზღუდე“ სახალხო კრებისათვის, „იულიუსის ფორუმი“. რომში უმუშევრობამ და ქურდობამ იკლო. მოქალაქეთა გაღატაკების თავიდან ასაცილებლად, კეისარმა შეზღუდა მფლანგველობა; მან დაადგინა ფულადი ხარჯების ნორმა, ამ ნორმაზე ზევით ფულის ხარჯვა იკრძალებოდა. რომში, მონათა მოზღვავებამ გამოიწვია გლეხთა გაღატაკება, პაუპერიზაცია. იაფასიანი მონის შრომა იტალიის მიწათმეურნეობიდან დევნიდა თავისუფალ მიწათმოქმედებს. კეისარი ცდილობდა აღედგინა წვრილი და საშუალო მიწათმფლობელობა, და საამისოდ დაიწყო მიტოვებული სოფლების აღდგენა, გზების გაყვანა, ჭაობების ამოშრობა. კეისარმა გააძლიერა საპოლიციო ზედამხედველობა გზებზე ყაჩაღობის აღსაკვეთად. ახლადგამოყოფილ ნაკვეთებზე კეისარმა თავისი ვეტერანები და ქალაქის უქონელი მოსახლეობა დაასახლა. კეისარმა იცოდა, რომ მიწაზე დამკვიდრების შეჩვევას წლები ესაჭიროებოდა, ამიტომ მან აკრძალა ნაკვეთთა მიტოვება ან გაყიდვა არანაკლებ 20 წლის მანძილზე. კეისარი ახალისებდა მრავალშვილიან ოჯახებს; ზღუდავდა მსხვილ ლატიფუნდარებს და მათგან მოითხოვდა მონის შრომის შეზღუდვას. კეისარმა კოლონიები დააარსა იტალიის გარეთ, ასე მაგ. გალიაში - ბეზიე, არლი, ორანჟი, იულიუსის ფორუმი, ნიმი; კართაგენში, კორინთოსა და ასევე აზიაში. კეისარი ახალისებდა განათლებას რომაელთა შორის. ამისთვის მან მოიწვია ბერძენი მასწავლებლები, მეცნიერები, ექიმები ხელოვანნი, კეისარმა ტერენციუს ვარონს დაავალა რომში დიდი ბიბლიოთეკის დაარსება. კეისარმა დაადგინა მთელი სახელმწიფოსათვის ერთიანი ზომის, წონის და ფულის სისტემა. დაიწყო მოსახლეობის აღწერა და ქონებათა შეფასება. კეისარმა ჩაატარა კალენდრის რეფორმაც, დაადგინა წელიწადში 12 თვე. 1 იანვარი კი გამოაცხადა წლის დასაწყისად. (მე-7 თვეს, მის პატივსაცემად ეწოდა ივლისი). კეისარი კიდევ მრავალ ღონისძიებას გეგმავდა სამომავლოდ: მას უნდა დაეწყო რომში მარსის გრანდიოზული ტაძრისა და დიდი თეატრის მშენებლობა, პომპტინის ტბების ამოშრობა და ნატბეურევზე სამეურნეო ცხოვრების დამკვიდრება; იგი აპირებდა ოსტიის ნავსადგურის რეკონსტრუქციას; აპენინებზე გზების მშენებლობას; კეისარი გეგმავდა მთელი სახელმწიფოსათვის ერთიანი კანონმდებლობის შექმნას, რისთვისაც შექმნა სპეციალური კომისია.
კეისრის სიკვდილი
thumb|300px|კეისრის საფლავი რომში მაგრამ კეისარს არ დასცალდა ყველა ჩანაფიქრის განხორციელება: კეისრის აშკარად გამოხატული მონარქისტული ტენდენციები რესპუბლიკელთა აღშფოთებას იწვევდა. მის წინააღმდეგ შეითქვა სენატორთა (ადრე მის მიერ შეწყალებულ მოწინააღმდეგე რესპუბლიკელთა) მცირე ნაწილი; დაახლოებით 60 კაცი. მათ ხელმძღვანელობდნენ გაიუს კასიუს ლონგინუსი, მარკუს იუნიუს ბრუტუსი და დეციმუს იუნიუს ბრუტუსი. (არსებობს გადმოცემა, რომლის თანახმადაც კალპურნიას, მის მეუღლეს დაესიზმრა ცუდი სიზმარი და დაითანხმა კეისრი უარი ეთქვა სენატში წასვლაზე. კეისარმა ცოლს დაუჯერა, თუმც ცრუმორწმუნე არ იყო. ერთი ვერსიის თანახმად, სწორედ ამ სხდომაზე უნდა ეღიარებინათ კეისარი მეფედ. მაგრამ კეისარს მისივე მკვლელები ესტუმრნენ სახლში, გადააფიქრებინეს სახლში დარჩენა და სენატში წაიყვანეს. შეთქმულებს ეჩქარებოდათ; 18 მარტს პართიაში გალაშქრებას აპირებდა კეისარი. გზაში, უცნობმა მას ტახტრევანში წერილი შეუგდო, სადაც მის წინააღმდეგ შეთქმულებაზე აფრთხილებდა, და თან მიაძახა „მხოლოდ შენ წაიკითხე, კეისარო, და სასწრაფოდ-ო“. მაგრამ კეისარს ეს წერილი შეუნახავს სხვა დროს წასაკითხად. სენატთან კეისარმა მისანი სპურინნა დაინახა, რომელმაც მას ადრე ურჩია მარტის იდუსს ერიდეო. კეისარმა მას ღიმილით მიმართა „მარტის იდუსიც მოვიდა“. სპურინნამ კი ცივად უპასუხა „მოვიდა, მაგრამ ჯერ არ გასულა.“).
ძვ. წ. 44, 15 მარტს, შეთქმულებმა, რომის სენატში, პომპეუსის ქანდაკებასთან მოკლეს კეისარი.
კეისრის პიროვნება
კეისარი ახალგაზრდობიდანვე ძალზედ შეუპოვარი, მაგრამ კეთილგონიერი პიროვნება იყო. ახალგაზრდობაში კეისარს ძლიერ უყვარდა ღვინის სმა. სულამ მას „ ლოთიც “ კი შეარქვა, თუმცა, შემდგომში კეისარმა მკვეთრად შეიცვალა ცხოვრების სტილი და სწორუპოვარი ჯარისკაცის სახელი მოიპოვა. კეისარი თავად იყო მაგალითი თავისი ლეგიონერებისათვის; იყო საოცრად გამძლე, ამტანი და თავზეხელაღებული მებრძოლი.
როდესაც კორნელიუს სულამ სახელმწიფო გადატრიალება მოახდინა რომში, კეისარი სიკვდილით დასჯის საფრთხის წინაშე აღმოჩნდა (გაიუს მარიუსი ბიძად ეკუთვნოდა კეისარს). კეისარი მაშინ ვესტას ქურუმ ქალთა თხოვნამ იხსნა. სულას ხანდახან უყვარდა გულმოწყალების გამოჩენა, თანაც კეისარი მაშინ ძალიან ახალგაზრდა იყო და სულასთვის მეტოქეობის გაწევდა არც შეეძლო. სულამ აპატია კეისარს კეისრობა, მაგრამ, თქვა: დაე, აგრე იყოს, მაგრამ, გახსოვდეთ, რომ მაგ ბიჭში მრავალი მარიუსი ზის. კეისარი მაშინ რომს გაერიდა და საბერძნეთში განაგრძო სწავლა. ერთხელ იგი მეკობრეებმა შეიპყრეს და გამოსასყიდი მოთხოვეს. კეისარს გაეცინა - „თქვენ არც იცით, თუ ვინ ჩაიგდეთ ხელში-ო“ განუცხადა მეკობრეებს და თვითონ დააწესა გამოსასყიდ თანხად 50 ოქროს ტალანტი, რაც ბევრად აღემატებოდა მეკობრეთა მოთხოვნას. ტყვეობის განმავლობაში კეისარი ბატონივით ექცეოდა მეკობრეებს: როდესაც წერდა ან კითხულობდა, ხმამაღლა ლაპარაკს უშლიდა თავისსავე დამტყვევებლებს! ეხუმრებოდა და თან ემუქრებოდა „როდესაც განვთავისუფლდები, დაგედევნებით, ყველას შეგიპყრობთ და ჯვარზე გაგაკრავთო“. ეს დანაპირები კეისარმა განთავისუფლებისთანავე შეუსრულა მეკობრეებს. როდესაც კეისარი უმაღლესი ქურუმის არჩევნებზე მიდიოდა, დედას განუცხადა „თუ არ დავბრუნდი როგორც უმაღლესი ქურუმი, მაშინ საერთოდ არ დავბრუნდები-ო“.
სვეტონიუსი თავის „ცხოვრებაში“ ამხელს კეისრის ძალაუფლებისკენ სწრაფვას. კეისარი, თავის მიზნების განსახორციელებლად გაუმართლებელ ნაბიჯებს დგამდა. ასე მაგალითად კონსულის არჩევნებზე 59 ძვ. წ. კეისარი ხალხის მოქრთამვასაც არ თაკილობდა, ხოლო კატონი სრულიად უკანონოდ დააპატიმრა, თუმც მერე მალე გაათავისუფლა. თავისი ერთადერთი ქალიშვილი იულია ცოლად მისცა პომპეუსს, რათა გაემყარებინა მასთან კავშირი.
ციცერონსაც უარყოფითი დამოკიდებულება ჰქონდა კეისრისადმი, თუმც მის ნიჭს ყოველთვის აღიარებდა. „იცნობ განა შენ ვინმე ისეთს, თუნდაც მხოლოდ ორატორობაზე დახელოვნებულს, კეისარზე უკეთ რომ ლაპარაკობდეს? ან ვინმე ისეთს, რომელსაც შეეძლოს ამდენი გონებამახვიური შენიშვნების გაკეთება? ან კიდევ ასე მრავალფეროვანი ლექსიკონი რომ ჰქონდეს, და თანაც ასე ზუსტი?“ - ამბობს ერთგან ციცერონი.
ციცერონი, თავის ცნობილ ტრაქტატში „მოვალეობათა შესახებ“ (De Officiis) წერს, რომ კეისარს უყვარდა ერთი ფრაზის გამეორება ევრიპიდეს „ ფინიკიელი ქალებიდან “: „არის განა დანაშაული კეთილშობილების თანაზიარი? კეთილშობილია ტირანიის დანაშაული, თუ ზეციურ კანონებს ემორჩილება“.
გელიუსის თანახმად, კეისარს მოსწონდა რომაელი მწერლის პუბლიუსის გამოთქმები:
კეისარი ძალზედ მკაცრი და მომთხოვნი ადამიანი იყო. ერთხელ მან საკუთარი მზარეული დასაჯა, როდესაც ეს უკანასკნელი კეისარს და მის სტუმრებს სხვადასხვა ხარისხის პურით გაუმასპინძლდა. ერთხელ კეისრის ერთ ერთმა თანამებრძოლმა ადჲულტერი ჩაიდინა ერთ ერთი მხედრის ცოლთან. მიუხედავად იმისა, რომ არანაირი საყვედური არ ყოფილა, კეისარმა თანამებრძოლი მაინც დასაჯა, თუმც ძლიერ უყვარდა.
კეისარი ძალზედ ზომიერად სვამდა და ჭამდა. პორციუს კატონმა, თავად ბახუსის დიდმა მოყვარულმა, ერთხელ აღიარა, რომ „კეისარი ერთადერთი იყო ისტორიაში, ვინც ფხიზელი შეუდგა რესპუბლიკის დამხობას“.
კეისარი გამოირჩეოდა თავისი თავმდაბლობითაც. ერთხელ სადილად დაპატიჟებულ კეისარს შეცდომით მომწარო ზეთი მიართვეს. კეისარმა, მასპინძლისადმი პატივისცემა გამოიჩინა და სადილი მიირთვა.
ერთხელ კეისარმა ლეგიონთა აჯანყების ჩაწყნარება მხოლოდ ერთი სიტყვით შესძლო. აჯანყებული ლეგიონერები სამხედრო სამსახურის შეწყვეტას და სახლებში დაბრუნებას ითხოვდნენ. კეისარმა შეიტყო თუ არა ეს ამბავი, უმალ თავის ჯარისკაცებთან გამოცხადდა და ჰკითხა: - „რა უნდათ ჩემგან ჩემს თანამებრძოლებს?“ - „ჩვენ გვინდა თავისუფლება!“ - „მიბოძებია თავისუფლება, მოქალაქეებო!“ - აუმღვრევლად უპასუხა კეისარმა. გამაოგნებელი აღმოჩნდა კეისრის მიერ ლეგიონერთა ჯერ თანამებრძოლებად, ხოლო შემდეგ უბრალო მოქალაქეებად მოხსენება! ამ სიტყვებმა ჯარისკაცები, რომლებიც რამდენიმე წელი ერთგულად ემსახურებოდნენ კეისარს, ემოციურ შოკში ჩააგდო. აჯანყებულებმა მაშინათვე მოუბოდიშეს კეისარს და შენდობა სთხოვეს.
კეისარი კულტურის დიდი ქომაგი იყო. სამოქალაქო ომის დროს მას არ დაემორჩილა ქალაქი მასილია (დღევანდლი მარსელი). ხანგრძლივი ალყის შემდეგ კეისარმა აიღო მასილია, მისი გაშმაგებული ჯარისკაცები კი მოსახლეობის ამოწყვეტას და ქალაქის სრულ დანგრევას ითხოვდნენ. კეისარმა ეს არ დაუშვა, რითაც კაცობრიობას შემოუნახა კულტურის ერთ ერთი უმნიშვნელოვანესი ძეგლი - უძველესი ბერძნული კოლონია ქ. მარსელი.
კეისარი იყო შესანიშნავი მწერალიც. მისი ორივე გამოქვეყნებული წიგნი შემონახულია და ლათინური მწერლობის ნიმუშს წარმოადგენს. კეისრის „ გალიის ომის კომენტარები “ და „ სამოქალაქო ომის კომენტარები “ გამოირჩევა ძალზედ სადა, ნატიფი და აუმღვრეველი თხრობით სტილით. კეისარმა თავისი „კომენტარები“ დაწერისთანავე გამოაქვეყნა, რაც მიუთითებს მისი შემოქმედებითი მოღვაწეობის პოლიტიკურ მიზნებზე.
გადმოცემის თანახმად, სიკვდილამდე 1 წლით ადრე კეისარს უთქვამს: „ახლა რომისთვის უფრო მნიშვნელოვანია ჩემი გადარჩენა, ვიდრე თავად ჩემთვის. მე უკვე დიდი ხანია რაც მივაღწიე ძალაუფლებას და დიდებას. მე რომ რამე დამემართოს, რომი მშვიდობას ვეღარ შეინარჩუნებს; დაიწყება ახალი სამოქალაქო ომი, რომელიც წინაზე გაცილებით საშინელი იქნება...“. კეისრის ეს სიტყვები წინასწარმეტყველური აღმოჩნდა.
სიკვდილის წინა დღეს სტუმრად მიპატიჟებულ კეისარს ხუმრობით ჰკითხეს, თუ როგორ სიკვდილს არჩევდა. კეისარმა დაუფიქრებლად და სრული სერიოზულობით უპასუხა, რომ არჩევდა მოულოდნელ სიკვდილს და სწრაფად გაეცალა იქაურობას.
კეისარი წინააღმდეგობრივი პიროვნება იყო. მას ახასიათებდა სწრაფვა ტირანიისკენ და გამოირჩეოდა თავისი ძალმომრეობით, თუმც, ამავე დროს იყო საოცრად მიმტევებელი, თავაზიანი და ერთგული ადამიანი. კეისრის მთელი მოღვაწეობა შეიძლება სუმარიზებული იყოს საერთო წესრიგისკენ დაუოკებელ სწრაფვაში.
ორიათასწლოვანმა ისტორიამ თავისი განაჩენი გამოუტანა კეისრის პიროვნებას და მის მოღვაწეობას. კეისრის გენიამ კი სამარადჟამოდ დაივანა კაცობრიობის ისტორიაში.
კეისრის მემკვიდრეობა
thumb|C. Iulii Caesaris quae extant, 1678 მიუხედავად კეისრის ხანმოკლე სიცოცხლისა, მის მიერ დაწყებული პროცესი შეუჩერებელი აღმოჩნდა; რესპუბლიკის დღეები დათვლილი იყო. მონარქია, როგორც ალბათ იმ დროისთვის ყველაზე ოპტიმალური წყობილება, კეისრისთვის რომის სახელმწიფოს გადარჩენას ნიშნავდა. ქვეყანაში მომხდარი ყველა რეგრესიული თუ ნეგატიური მოვლენა კეისრის ყურადღების ქვეშ ექცეოდა: კორუფცია, უმუშევრობა და პარაზიტული არსებობა, ფლანგველობა, პაუპერიზაცია, უწიგნურობა და ბევრი სხვა რამ მისი ყოველდღიური ზრუნვის საგანი იყო. ის კულტურულ-ეკონომიური პროგრესი, რაც რომის სახელმწიფომ ავგუსტუსის მმართველობის პერიოდში განიცადა, განაპირობა სწორედ კეისრის ბოლო წლების მოღვაწეობამ. კეისრის გრანდიოზული გეგმები აღემატებოდა ერთი ადამიანის შესაძლებლობებს, თუმც, რომ არა ნაადრევი სიკვდილი, მას შესაძლოა განეხორციელებინა კიდეც თავისი სტრატეგიული გეგმები. იულიუს კეისარი მიეკუთვნება ადამიანთა იმ მცირე ჯგუფს, რომელთაც შესძლეს კარდინალურად შეეცვალათ მსოფლიო ისტორიის განვითარების გეზი.
ოჯახი
1000px
მამა: გაიუს იულიუს კეისარი
დედა: აურელია კოტა იულია კეისარ „მაიორი“ (უფროსი)
იულია კეისარ „მაიორი“ (უმცროსი) პირველი: კორნელია ცინილა (ძვ. წ. 83 წლიდან ძვ. წ. 68-69 წლამდე)
მეორე: პომპეია (ძვ. წ. 64 წლიდან ძვ. წ. 61 წლამდე)
მესამე: კალპურნია პიზონისი (ძვ. წ. 59 წლიდან კეისარის სიკვდილამდე) იულია (დაბ. ძვ. წ. 83 ან 82)
ცესარიონი (კლეოპატრა VII-სთან; დაბ. ძვ. წ. 47 წ. იგი 17 წლის ასაკში მოკლა კეისარის ნაშვილებმა, ოკტავინუსმა
მარკუს ბრუტუსი (დაბ. ძვ. წ. 83 წ)
იულიასა და პომპეუსის შვილი. გარდაიცვალა რამდენიმე დღეში. სახელი არ დაურქმევიათ. კლეოპატრა VII
სერვილია კაეპიონისი. ბრუტუსის დედა
ეინო. მაურეტანიის დედოფალი და ბოგუდის ცოლი გაიუს მარიუსი - რომაელი გენერალი
მარკუს ანტონიუსი - რომაელი პოლიტიკოსი
ლუციუს ხულიუს კეისარი
ხულიუს საბინუსი
გუსტავ V
thumb|200px|გუსტავ V გუსტავ V (Gustaf V) სრული სახელი ოსკარ გუსტავ ადოლფ ბერნადოტი (Oscar Gustaf Adolf Bernadotte) (დ. 16 ივნისი, 1858, დროტნინგჰოლმის სასახლე, სტოკჰოლმი — გ. 29 ოქტომბერი, 1950, იქვე) — შვედეთის მეფე 1907-1950 წლებში.
ბიოგრაფია
კატეგორია:შვედეთის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 16 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1858 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1950 კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის პოლიტიკური ლიდერები კატეგორია:ბერნადოტები
დავით II (იმერეთის მეფე)
დავით II (დ. 1755 — გ. 11 იანვარი, 1795) — იმერეთის მეფე 1784-1789 წლებში, გიორგი VII-ს ძე, სოლომონ I-ს ბიძაშვილი.
გამეფება და მმართველობის პირველი წელი
დავითი გამეფებისას 29 წლისა იყო. სოლომონ I–ის მიერ ტახტზე მემკვიდრედ გამოცხადებულ დავით არჩილის ძეს (მომავალი სოლომონ II) ამ დროისათვის 12 წელი შესრულებოდა და პაპის – ერეკლე II–ის კარზე იზრდებოდა. ამით ისარგებლა დავით გიორგის ძემ და პაპუნა და ზურაბ წერეთლების, ბერი წულუკიძის, კაცია II დადიანისა და გიორგი V გურიელის ხელშეწყობით გამეფდა.
დავითმა 1784 წლის თავი მეფედ გამოაცხადა და 26 აპრილს (ახ. სტ. 9 მაისი) დადო ფიცი, რომლის ძალითაც სოლომონ I–ის პოლიტიკის გაგრძელებას კისრულობდა. მის მომხრედ გამოდიოდა რუსეთიც, რომელსაც მეფემ იმავე წელს ქვეშევრდომობა სთხოვა. რუსეთის მთავრობა მაშინვე ჩაერია იმერეთის საქმეებში და 1784 წლის მაისში დავით გიორგის ძე და ერეკლე II მოარიგა: იმერეთის მეფე იძულებული გახდა, დავით არჩილის ძე თავის მემკვიდრედ გამოეცხადებინა, მისთვის საუფლისწულო მიეცა და სრულწლოვნების მიღწევის შემდეგ ტახტიც დაეთმო. დავით გიორგის ძე ცდილობდა, დიდ ფეოდალთა გავლენისაგან გათავისუფლებულიყო და თავისი ერთგულნი (ელიზბარ ერისთავი და სხვები) დააწინაურა. ამით პაპუნა წერეთელი, ბერი წულუკიძე და სხვა დიდი თავადები მტრად გადაიკიდა.
ოსმალეთის პრეტენზიები და რუსეთის როლი
იმერეთის რუსეთთან დაახლოებამ ოსმალეთი დააფრთხო და მან იმერეთის მეფედ ქაიხოსრო ლევანის ძე აბაშიძე გამოაცხადა. იმავე დროს, სტამბოლიდან ტახტის მეორე მაძიებელი, რაჭის ერისთავის ვაჟი, გიორგი („ქიორ–ბეიდ“ – ცალთვალად წოდებული) გამოემართა. ოსმალეთი აშკარად ამზადებდა დასავლეთ საქართველოში შემოჭრას. ამ რთულ ვითარებაში მეფემ გაბედულად იმოქმედა: შემოირიგა ზურაბ და პაპუნა წერეთლები და წულუკიძეს მორჩილება გამოაცხადებინა. 1785 წლის მიწურულს, რუსეთის აქტიური ჩარევის შედეგად, თურქეთი იძულებული გახდა უარი ეთქვა იმერეთში თავისი კანდიდატის გამეფებაზე. თუმცა, თურქთა მარბიელი რაზმების თარეში არ წყდებოდა. 1785 წელს მეფემ რაჭის ერისთავის ძე – გიორგი შემოირიგა და ახლად აღდგენილი რაჭის საერისთავო ჩააბარა; 1786 წელს კი წულუკიძის, წერეთლისა და დავით არჩილის ძის იმერეთში შემოსული ჯარი დაამარცხა. ეს ჯარი მეფის მოწინააღმდეგეებს ახალციხის ფაშა სულეიმანმა დაახმარა.
1784–1786 წლებში ქუჩუკ–კაინარჯის ზავის გამო რუსეთმა დასავლეთ საქართველოში თურქთა პრეტენზიებს აშკარა ძალა ვერ დაუპირისპირა. 1787 წლის ივნისში დავით II–ის რწმუნებებით აღჭურვილი ახალი ელჩი – ბესარიონ გაბაშვილი რუსეთს გაემგზავრა, მაგრამ პეტერბურგში მხოლოდ 1789 წელს ჩააღწია. 1787 წელს დავითმა საჯავახო გურიელს დაუმტკიცა.
კონფლიქტი ოდიშის მთავართან და მეფობის დასასრული
1788 წელს სამეგრელოში კაცია დადიანის ვაჟი – გრიგოლი გამთავრდა, რომელიც მეფის მოწინააღმდეგე თავადებს შეუერთდა. დადიანმა, პოლიტიკური მიზნით, დავით არჩილის ძე თავის დაზე, მარიამზე დააქორწინა. დავით II–მ გადაწყვიტა ესარგებლა გრიგოლის სიჭაბუკით და სამეგრელოს სამთავროს დამორჩილებისა და ლეჩხუმის ხელში ჩაგდების მიზნით, სამეგრელოზე ილაშქრა. ახალგაზრდა მთავარმა თავი ლეჩხუმს შეაფარა, სამეგრელოში კი, ამ დროს, მისი ძმა მანუჩარ II გაამთავრეს. ამ ფაქტმა ოდიშის ორ დაპირისპირებულ ბანაკად დაყოფა გამოიწვია: ერთნი მხარს უჭერდნენ მანუჩარ II-ს, ხოლო მეორენი – გრიგოლს. ამ უკანასკნელის მხარეს იყვნენ აგრეთვე ლეჩხუმის სარდალ-მოურავი ქაიხოსრო გელოვანი და სახლთუხუცესი გიორგი ჩიქოვანი. დადიანმა იმერთა მეფის დავითის საწინააღმდეგოდ, ერეკლე II-ს დახმარება სთხოვა და თან თავისთან მიიწვია ერეკლეს შვილიშვილი, მის კარზე მყოფი დავით არჩილის ძე. დავით არჩილის ძის გამეფება იმერეთის სამეფო კართან ერეკლეს კარგა ხნის წინ ჰქონდა შეთანხმებული, მაგრამ დავით გიორგის ძე ტახტის დათმობას არ აპირებდა. ერეკლე II–მ გამოიყენა დადიანის თხოვნა მასთან დავით არჩილის ძის გაგზავნისა და დახმარების შესახებ და დასავლეთ საქართველოში ილაშქრა. 1789 წლის 11 ივლისს, სოფ. მათხოჯთან ქართლისა და სამეგრელოს გაერთიანებულმა ჯარმა დაამარცხა დავით II, რომელიც ერთხანს იმერეთში ბრძოლას განაგრძობდა, მაგრამ ბოლოს ახალციხეში გაიქცა: ტახტზე კი დავით არჩილის ძე ავიდა, სოლომონ II–ს სახელით.
ბრძოლა ტახტის დასაბრუნებლად და გარდაცვალება
1790 წელს დავით II ახალციხის ფაშას და ლევან აბაშიძის დახმარებით იმერეთში შეიჭრა და მოახერხა ტახტის ძალზე მცირე ხნით დაუფლება, თუმცა დავით არჩილის ძემ იმავე წელს დაიბრუნა ტახტი. 1791 წელს დავით II, ერეკლე II–ის შუამდგომლობით, იმერეთში დაბრუნდა და საუფლისწულო მამული მიიღო და ერთხანს იქ ცხოვრობდა. 1792 და 1794 წლებში, ლეკთა ჯარისა და მომხრე დიდებულთა დახმარებით, იგი კვლავ შეეცადა გამეფებას, მაგრამ დამარცხადა და ისევ ახალციხის საფაშოში გადაიხვეწა, სადაც 1795 წლის 11 იანვარს ყვავილით გარდაიცვალა. დაკრძალულია ჯრუჭის მონასტერში.
სქოლიო
კატეგორია:იმერეთის მეფეები კატეგორია:დაბადებული  1755 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1795 კატეგორია:იმერეთის სამეფოს ბაგრატიონები კატეგორია:ყვავილით გარდაცვლილები კატეგორია:დამხობილი მონარქები
Lasioglossum megastictum
Lasioglossum megastictum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1937 წელს.
სქოლიო
megastictum
ტარნი და გარონა
ტარნი და გარონა — დეპარტამენტი საფრანგეთის სამხრეთ ნაწილში, სამხრეთი პირენეებში.
ისტორია
ტარნი და გარონა არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს.
გეოგრაფია
ტარნი და გარონას ფართობია 3718 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 206,034 ადამიანს შეადგენს და მას 86-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 55 ადამიანს.
აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ტარნი და გარონას მმართველია ჟან-მიშელ ბაილე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის დეპარტამენტები
მარსელ კარნე
მარსელ კარნე (Marcel Carné; დ. 18 აგვისტო, 1906 — გ. 31 ოქტომბერი, 1996) — ფრანგი კინორეჟისორი, ფრანგული კონემატოგრაფის „პოეტური რეალიზმის“ მიმდინარეობის წარმომადგენელი. 600 ფრანგი კინოკრიტიკოსის მიერ კარნეს სურათი „სამოთხის ბავშვები“ (Les Enfants du paradis, 1945) დასახელდა „საუკუნის საუკეთესო ფრანგულ ფილმად“. კარნეს ყველაზე ცნობილი ფილმების („დრამის უცნაურობა“, „ნისლების სანაპირო“, „დღე იწყება“, „საღამოს სტუმრები“, „სამოთხის შვილები“, „ღამის კარიბჭე“) სცენარის ავტორი პოეტი ჟაკ პრევერია. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ კარნეს შემოქმედებით კრიზისს დაემთხვა ფრანგულ კინოში ახალი მიმდინარეობის „ახალი ტალღის“ (კინორეჟისორები ფრანსუა ტრიუფო, ჟან-ლუკ გოდარი) ჩამოყალიბება, რამაც საბოლოოდ განაპირობა მისი კარიერის დასასრული.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი რეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 18 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1996
ალექს გაუდინო
ალექსანდრე (ალექს) ფორტუნატო გაუდინო არის იტალიელი დიჯეი, რომელიც დაიბადა სალერნოში, იტალია.
გაუდინომ Fresh 40-ისთვის მიცემულ ინტერვიუში განაცხადა, რომ იგი აპირებს ალბომის გამოშვებას 2008 წლის ბოლოს, სახელად "My Destination".
სინგლები
Destination Calabria ასევე იყო წარდგენილი საუკეთესო საცეკვავო მუსიკალური კლიპის ნომინაციაზე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიელი დიჯეები
The Beatles: Rock Band
The Beatles: Rock Band —  Harmonix Music Systems-ის მიერ შემუშავებული და MTV Games-ის მიერ გამოცემული მუსიკალური ვიდეო თამაში, რომელსაც ავრცელებს კომპანია Electronic Arts. იგი გამოვიდა 2009 წლის 9 სექტემბერს, The Beatles-ს ალბომების ახალ რემასტერინგებთან ერთად.
თამაში წარმოადგენს რიგით მესამე გამოცემას სერიაში Rock Band. ძირითადი სიუჟეტური ხაზი მას არ აქვს. მოთამაშეს შეუძლია The Beatles-ის 45 სიმღერის არჩევა და მის ფონზე ვირტუალური ინსტრუმენტებით საკუთარი პარტიების შესრულება. ასევე ხელმისაწვდომი არის გადმოტვირთვადი კონტენტი, რომელიც მოიცავს ამავე ჯგუფის დამატებით მუსკალურ ნაწარმოებებს.
The Beatles: Rock Band დადებითად მიიღო სათამაშო პრესამ. საერთო განხილვების საიტებზე GameRankings-სა და Metacritic-ზე ფლობს 90% და 89/100. 2010 წლის ოქტომბრის მონაცემით, საერთო ჯამში გაყიდულია თამაშის 3 მილიონი ეგზემპლარი.
სქოლიო
კატეგორია:2009 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:მიძღვნები The Beatles-ისადმი კატეგორია:Xbox 360-ის თამაშები კატეგორია:კარაოკე ვიდეო თამაშები კატეგორია:PlayStation 3-ის თამაშები კატეგორია:Rock Band-ის სერია კატეგორია:Webby Award-ის გამარჯვებულები კატეგორია:Wii-ის თამაშები კატეგორია:ინგლისში მიმდინარე ვიდეო თამაშები კატეგორია:ერთმოთამაშიანი და მრავალმოთამაშიანი ვიდეო თამაშები
ჯვრისხევი
ჯვრისხევი — სოფელი საქართველოში,  თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში, შეხვეტილის თემში.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფლები
პოკროვკა (ბაკალის რაიონი)
პოკროვკა (Покровка; Покровка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბაკალის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 17 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბაკალიდან დაშორებულია 5 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტუიმაზი, რომელიც დაშორებულია 79 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები (84 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ბაკალის რაიონის სოფლები
ხოსე ფელიქს რიბასი
ხოსე ფელიქს რიბასი (დ. კარაკასი, 1775 წლის 19 სექტემბერი — გ. ტუკუპიდო, 1815 წლის 31 იანვარი) — ვენესუელის დამოუკიდებლობისათვის ომის გმირი.
ადრეული ცხოვრება
რიბასი კარაკასის გამოჩენილი ოჯახის თერთმეტი ვაჟიდან უმცროსი იყო. ადრეულ წლებში მან ქალაქის სემინარიაში კარგი განათლება მიიღო. სწავლის დასრულების შემდეგ მუშაობა დაიწყო აგრალურ სექტორში. 21 წლის ასაკში სიმონ ბოლივარის დეიდა მარია ხოსეფა პალასიოზე დაქორწინდა. ის მალე გახდა რესპუბლიკური იდეების გამზიარებელი და ემხრობოდა დამოუკიდებლობისათვის რევოლუციურ მოძრაობას.
რიბასი ჩართული იყო 1808 წლის შეთქულებაში და მისი ჩავარდნის შემდეგ ის დააპატიმრეს. თავის დასაცავად მან თქვა, რომ დაკავების მომენტში ის უბრალოდ სკვერში სასეირნოდ იყო გამოსული. სინამდვილეში ის გადადიოდა სკვერზე რათა შეხვედროდა დანარჩენ მონაწილეებს და დაეწყოთ აჯანყება. ხელისუფლებამ ის მოგვიანებით გაათავისუფლა.
როდესაც 1810 წლის 19 აპრილის მოვლენებისას (ვენესუელის პირველი რესპუბლიკის ჩამოყალიბება), ცნობილი გახდა რომ ის დადიოდა მთელს ქალაქში და მოუწოდებდა ხალხს გამოსულიყვნენ ესპანეთის მმართველობის წნააღმდეგ. ამ მოვლენების შემდეგ ის 25 აპრილს შეუერთდა დროებით მთავრობას და გახდა კარაკასის მუნიციპალიტეტი გამგებელი.
სამხედრო კარიერა
მთავრობაში მუშაობის გარდა ის ასევე ეწეოდა სამხედრო სამსახურსაც. ცნობილია, რომ მან დაიჭირა კავშირი ფრანსისკო მირანდასთან და ქვეყანაში ჩამოსვლის შემდეგ შესთავაზა ყოველმხრივი დახმარება. სხვა რესპუბლიკელებთან ერთად ის იყო მირანდას მიერ შექმნილი მოძრაობის Sociedad Patriótica წევრი. Sociedad Patriótica იყო იაკობინელების პრინციპებზე შექმნილი, ავითარებდნენ ორატორულ პრაქტიკას და ემხრობოდნენ თანასწორობას და ყველა მოქალაქისათვის ხმის მიცემის უფლებას.
ვენესუელის დამოუკიდებლობის მცირე პერიოდში (ვენესუელის მეორე რესპუბლიკა სიმონბოლივარის მმართველობის დროს), იბასი იბრძოდა „ადმირაბლის კამპანიაში“; მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტი იყო იყო ლა-ვიქტორიას ბრძოლა (1814 წლის 12 თებერვალი) სადაც მან და მისმა თანამებრძოლებმა შეძლეს შეეჩერებინათ როიალისტების ძლიერი შეტევა, რომელსაც ხოსე ტომას ბოვესი მეთაურობდა. რიბასმა ეს ბრძოლა მოიგო გამოუცდელი ჯარით, რომელიც ძირითადად შედგებოდა ახალგაზრდებისგან: სტუდენტებისა და სემინარიის კანდიდატებისგან. ბრძოლის წინ რიბასმა მიმართა ახალგაზრდა ჯარისკაცებს: „ჩვენ არ გვაქვს არჩევანი გამარჯვებასა ან სიკვდილს შორის, ჩვენ გამარჯვებას უნდა მივაღწიოთ“ („No podemos optar entre vencer o morir, es necesario vencer“). შეტევების რამდენიმე საათიანი მოგერიების შემდეგ, რესპუბლიკელებს მოუვიდათ დამხმარე ძალა ვინსენტე კამპო ელიას მეთაურობით. ამ დღეს (12 თებერვალს) ვენესუელაში დღემდე აღნიშნავენ და ეწოდება „Día de la Juventud“ — „ახალგაზრდობის დღე“.
დატყვევება და სიკვდილი
ის გმირულად იბრძოდა ურიკას ბრძოლაში, სადაც რესპუბლიკელები დამარცხდნენ, თუმცა მათი მიერ მოკლული იქნა როალისტი ნემეზიდა ბოვი. ამ ბრძოლის შემდეგ მისმა ძალებმა ბოლოო თავგანწირული ბრძოლა — მატურინის ბრძოლა გაუმართეს მოწინააღმდეგეს, სადაც ასევე დამარცხდნენ. ამის შემდგომ რიბასი იძულებული იყო თავის დისშვილ-ძმისშვილებთან და ერთგულ მებრძოლებთან ერთად გაქცეოდა გამარჯვებულ როიალისტებს. თუმცა რიბასი ღალატით შეიპყრეს და თავის მოკვეთით დასაჯეს. იბასის მოკვეთილი თავი ადუღებულ ზეთში ჩააგდეს და კარაკასში გააგზავნეს. იქ ის პატარა გალიაში ჩადებული საზოგადოდ იყო გამოფენილი.
მემკვიდრეობა
მისი სიკვდილიდან თითქმის ორასი წლის შემდეგ მისი ხსოვნა უკვდაყოფილი იქნა უგო ჩავესის მთავრობის მიერ, როდესაც მისი სახელი ეწოდა ერთრთ ბოლივარულ მისიას. მის სახელს ასევე ატარებს ვენესუელას ორი მუნიციპალიტეტი: ხოსე ფელიქს რიბასის მუნიციპალიტეტი არაგუას შტატში და ხოსე ფელიქს რიბასის მუნიციპალიტეტი გუარიკოს შტატში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენესუელელი რევოლუციონერები კატეგორია:დაბადებული 1775 კატეგორია:გარდაცვლილი 1815
დეივიდ ლივინგსტონი
დეივიდ ლივინგსტონი (David Livingstone; დ. 19 მარტი 1813, ბლანტაირი, ლანარკის საგრაფო, შოტლანდია — გ. 1 მაისი 1873 ჩიტამბო, ზამბია) — შოტლანდიელი მოგზაური. აფრიკის გამოჩენილი მკვლევარი. განათლებით მედიკოსი.
ბიოგრაფია
1840 წელს ლონდონის მისიონერთა საზოგადოებამ გააგზავნა სამხრეთ აფრიკაში, 1841-1852 წწ. ცხოვრობდა ბეჩუანებს შორის კალაჰარის მახარეში. 1849 წელს ევროპელთაგან პირველმა მიაღწია ნგამის ტბას, 1851 წელს მდინარე ლინიანტის.
1853-1854 წწ. აუყვა მდინარე ზამბეზის შენაკად შეფუმაგემდე, აღმოაჩინა ზამბეზისა და კასაის (კონგოს სისტემა) წყალგამყოფი, გაემართა დასავლეთით და მიაღწია ქალაქ ლუანდას (ატლანტის ოკეანე). 1855 წელს დაბრუნდა ზამბეზის ზემოთში, ჩაუყვა მდინარეს დელტამდე, აღმოაჩინა ჩანჩქერი ვიქტორია და 1856 წელს მიაღწია ქალაქ კელიმანეს (ინდოეთის ოკეანე). ლივინგსტონი დაბრუნდა დიდ ბრიტანეთში და 1857 წელს გამოსცა წიგნი „მისიონერის მოგზაურობანი და გამოკვლევები სამხრეთ აფრიკაში“. ამ მოგზაურობისათვის სამეფო გეოგრაფიულმა საზოგადოებამ ლივინგსტონს ოქროს მედალი მიაკუთვნა. იგი დანიშნეს ინგლისის კონსულად კელიმანეში და მთავრობის კვლევითი ექსპედიციის უფროსად, რომელიც 1858 წელს ჩავიდა ზამბეზის დელტაში.
1859 წელს აღმოაჩინა ტბა შირვა და მიაღწია ნიასის ტბას, 1860 წელს აუყვა მდინარე ზამბეზის მდინარე ლინიანტიმდე. 1865 წელს ლივინგსტონმა დიდ ბრიტანეთში გამოსცა თავის ძმასა და თანამგზავრ ჩარლზთან ერთად დაწერილი წიგნი „მოთხრობა ზამბეზისა და მის შენაკადებზე მოგზაურობის შესახებ“.
1866 წელს ისევ დაბრუნდა აღმოსავლეთ აფრიკაში, 1867-1871 წწ. გამოიკვლია ტანგანიიკის ტბის სამხრეთი და დასავლეთი ნაპირები, აღმოაჩინა ბანგვეულუს ტბა და მდინარე ლუალაბა (ზემო კონგო), მძიმე ავადმყოფი დაბრუნდა უკან, დაბინავდა უჯიჯიში (ტანგანიიკის ტბის აღმოსავლეთ სანაპირო), სადაც 1871 წლის ოქტომბერში მოძებნა ჰენრი სტენლიმ.
მათ ერთად გამოიკვლიეს ტანგანიიკის ტბის ჩრდილოეთ ნაწილი. 1872 წელს ლივინგსტონმა სტენლის დიდ ბრიტანეთში გაატანა თავისი მასალები, თვითონ კი გაემართა მდინარე ლუალაბაზე კვლევის გასაგრძელებლად და გარდაიცვალა ჩიტამბოში, ბანგვეულუს ტბის სამხრეთით. მისი ნეშთი ჩაიტანეს დიდ ბრიტანეთში და დაკრძალეს უესტმინსტერის სააბატოში.
1874 წელს გამოიცა მისი 1865-1872 წლების ჩანაწერები სათაურით „დეივიდ ლივინგსტონის უკანასკნელი დღიურები ცენტრალურ აფრიკაში“.
კვლევის შედეგები
თავისი მოგზაურობის დროს ლივინგსტონმა განსაზღვრა 1000-ზე მეტი პუნქტის მდებარეობა; მან პირველმა შენიშნა სამხრეთ აფრიკის რელიეფის მთავარი თავისებურებები, შეისწავლა მდინარე ზამბეზის სისტემა, საფუძველი ჩაუყარა ნიასისა და ტანგანიიკის ტბების მეცნიერულ კვლევას.
ხსოვნა
მის სახელს ატარებს ქალაქი ზამბიაში, მთები აღმოსავლეთ აფრიკაში, ჩანჩქერები მდინარე კონგოზე; შოტლანდიაში, ქალაქ გლაზგოს მახლობლად, არის ლივინგსტონის მემორიალური მუზეუმი.
სქოლიო
კატეგორია:აფრიკის მკვლევრები კატეგორია:დაბადებული 1813 კატეგორია:გარდაცვლილი 1873
ნათლია II (ფილმი)
სიუჟეტი
კორლეონეს კლანს სათავეში დონ ვიტოს უმცროსი ვაჟი, მაიკლი ჩაუდგა. იგი ოჯახურ ბიზნესს უძღვება, აძლიერებს და აფართოებს თავისი კლანის გავლენას. კორლეონეს კლანის ახალი მმართველებისთვის არ არსებობს მორალური დაბრკოლებები დასახული მიზნების მისაღწევად. პატრიარქალურ სიცილიურ ტრადიციებისა და კანონების ნაცვლად მაიკლ კორლეონე მაფიაში პრაგმატულ და სასტიკ მეთოდებს დანერგავს. აწყობილ ფილმი პარალელურად მოგვითხრობს დონ ვიტო კორლეონეს ბავშვობისა და ახალგაზრდობის შესახებ.
ჯილდოები
ფილმი წარდგენილი იყო კინოაკადემიის ოსკარზე 11 ნიმინაციაზე, და მოიგო ექვსი.
ოსკარი
BAFTA
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:იტალიურენოვანი ფილმები კატეგორია:ფრენსის ფორდ კოპოლას ფილმები კატეგორია:1974 წლის ფილმები კატეგორია:ნათლია კატეგორია:ფილმები მაფიის შესახებ კატეგორია:აშშ-ის ფილმების ეროვნული რეესტრის ფილმები
გაეროს ეკონომიკური და სოციალური საბჭო
300px|მინი|გაეროს ეკონომიკური და სოციალური საბჭოს პალატა [[ნიუ-იორკი|ნიუ-იორკში.]] გაეროს ეკონომიკური და სოციალური საბჭო (ECOSOC) — გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ორგანო, რომელიც გენერალური ასამბლეის ზედამხედველობის ქვეშ ახორციელებს გაეროსა და მისი სხვა ინსტიტუტების ეკონომიკური და სოციალური საქმიანობის კოორდინაციას. უფლებამოსილია ჩაატაროს გამოკვლევები და შეადგინოს ანგარიშები საერთაშორისო საკითხებზე ეკონომიკის, სოციალურ ურთიერთობათა, კულტურის, განათლების, ჯანდაცვის, ადამიანთა უფლებების, ეკოლოგიის და სხვა სფეროებში, მისცეს რეკომენდაციები გენერალურ ასამბლეას, მის წევრებს, გაეროს სპეციალიზებულ დაწესებულებებს, კოორდინაცია გაუწიოს მათ საქმიანობას, გააფორმოს ხელშეკრულებები (რომლებიც მტკიცდება გენერალური ასამბლეის მიერ), მიიღოს მათგან ანგარიშები, წარუდგინოს უშიშროების საბჭოს შესაბამისი ინფორმაცია. საბჭოს სესიები, როგორც წესი, ტარდება წელიწადში ორჯერ. იგი შედგება გენერალური ასამბლეის მიერ არჩეული გაეროს 54 წევრისაგან. ყოველწლიურად ხდება წევრთა 1/3-ის გადარჩევა. საბჭოს აქვს რეგიონული კომისიები.
საბჭოს ფუნქციები
საბჭო ანგარიშვალდებულია გენერალური ასამბლეის წინაშე ბევრი სასიცოცხლო მნიშვნელობის საკითზე, რომლებიც მოიცავს ადამიანის უფლებებს, კულტურას, სიღარიბეს, მეცნიერებას, ნარკოტიკების გადაზიდვას და ა. შ. ასევე ატარებს კვლევებს და ამზადებს ანგარიშებს ეკონომიკურ და სოციალურ მდგომარეობაზე და მიიჩნევა ამ ორ დარგში სტატისტიკური მონაცემების ლიდერად. გარდა კვლევისა და ანგარიშებისა, საბჭოს ეკისრება საკოორდინაციო ფუნქციაც. ის ზედამხედველობს გაეროს 14 სპეციალიზებულ სააგენტოს, მათ შორის ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციას, მსოფლიო ბანკს, საერთაშორისო სავალუტო ფონდს, და გაეროს არაერთ პროგრამასა და ფონდს (მსოფლიო კვების პროგრამა, გაეროს მოსახლეობის ფონდი, გაეროს გარემოსდაცვითი პროგრამა).
საბჭოს წევრები და არჩევის წესი
საბჭო გაეროს ქარტიამ 1945 წელს დააფუძნა და თავდაპირველად მასში 18 წევრი იყო. თუმცა, 1965 და 1974 წლებში დოკუმენტში ცვლილებები შევიდა, რამაც სახელმწიფოების რაოდენობა 54-მდე გაზარდა. ამ ორგანოს წევრობა გადანაწილებულია გეოგრაფიულად: 14 ადგილი ეკუთვნის აფრიკის კონტინენტს, 11 — აზიას, 6 — აღმოსავლეთ ევროპას, 10 — ლათინურ ამერიკასა და კარიბის აუზის ქვეყნებს, 13 — დასავლეთ ევროპასა და სხვა რეგიონებს.
გენერალური ასამბლეა საბჭოს წევრ სახელმწიფოებს 3 წლის ვადით ირჩევს. გადაწყვეტილებები მიიღება ხმათა უბრალო უმრავლესობით.
პრეზიდენტი
ყოველ წლის პირველი შეხვედრის დროს საბჭო ირჩევს პრეზიდენტს და 4 ვიცე-პრეზიდენტს, რომელთაც თავის მხრივ უნდა ჩამოაყალიბონ ბიურო. პრეზიდენტის რეკომენდაციით საბჭო თითოეულ ვიცე-პრეზიდენტს განუსაზღვრავს სპეციალურ პასუხისმგებლობებს. იმ შემთხვევაში, თუ საბჭოს პრეზიდენტი ვერ ესწრება შეხვედრას, მანდ ერთ-ერთი ვიცე-პრეზიდენტი უნდა დანიშნოს მის მოვალეობის შემსრულებლად. პრეზიდენტის მოვალეობებია შეხვედრების თავჯდომარეობა, დისკუსიების ორგანიზება, ამ მიზნით ინიციატივების გამოჩენა და საბჭოსთვის წარდგენა და საბჭოს დღის წესრიგით გათვალისწინებულ საკითხებზე კონსენსუსის ხელშეწყობა. რაც შეეხება ბიუროს, მისი მთავარი ფუნქციები მოიცავს დღის წესრიგის წარდგენას, სამუშაო პროგრამის შედგენას და გაეროს სამდივნოსთან მხარდაჭერით სესიის ორგანიზება.
საბჭოს სამუშაო პროცესი
საბჭო წლის მანძილზე ატარებს რამდენიმე მოკლე სესიას, სპეციალური მიზნისთვის განკუთვნილ შეხვედრებს, მრგვალ მაგიდებს და პანელურ დისკუსიებს დაინტერესებული არასამთავრობო ორგანიზაციების მონაწილებით ოთხკვირიანი მთავარი სესიის მოსამზადებლად, რომელიც ივლისში იმართება. აღნიშნული სესია 5 სეგმენტადაა დაყოფილი, რაც მოიცავს მაღალი დონის, საკოორდინაციო, საოპერაციო აქტივობების, ჰუმანიტარული საქმეებისა და ზოგად სეგმენტებს. ამასთანავე, საბჭოს საქმიანობა ხორციელდება დახმარე ორგანოების მეშვეობით, რომლებიც მოიცავს ფუნქციურ და რეგიონულ კომისიებს.
მაღალი დონის შეხვედრები
მაღალი დონის პოლიტიკური ფორუმი განიხილავს მდგრადი განვითარების ვალდებულებების შესრულების პროგრესს და პოლიტიკურ ლიდერებს სთავაზობს რეკომენდაციებსა და მითითებებს ამ მიმართულებით. აღნიშნული ფორუმი ეკონომიკური და სოციალური საბჭოს ფარგლებში ყოველ წელს იმართება და გრძელდება 8 დღე, რაც ასევე მოიცავს 3 დღიან მინისტერიალს. თუმცა, გარდა აღნიშნული ფორმატისა, 4 წელიწადში ერთხელ გენერალურ ასამბლეაში იმართება შეხვედრები სახელმწიფოთა და მთავრობის მეთაურთა დონეზე.
განვითარებისათვის თანამშრომლობის ფორუმი განიხილავს უახლეს ტენდენციებსა და პროგრესს საერთაშორისო განვითარებაზე თანამშრომლობის მიმართულებით და ხელს უწყობს სხვადასხვა აქტორისა და აქტივობის კოორდინაციას. ფორუმზე ერთად იკრიბებიან მინისტრები და უფროსი ექსპერტები განვითარებული და განვითარებადი ქვეყნებიდან, ასევე სამოქალაქო საზოგადოების, საერთაშორისო ორგანიზაციებისა და ბანკების, კერძო სექტორისა და საქველმოქმედო ფონდების წარმომადგენლები.
ფუნქციური კომისიები
სტატისტიკის კომისია — 1947 წელს დაფუძნებული გლობალური სტატისტიკური სისტემის უმაღლესი ორგანო, რომელიც აერთიანებს წევრი სახელმწიფოების მთავარ სტატისტიკოსებს. კომისია საბჭოს ეხმარება ეროვნული სტატისტიკების განვითარების ხელშეწყობაში, სპეციალიზებული სააგენტოების სტატისტიკური საქმიანობის კოორდინაციაში, სტატისტიკური ინფორმაციის მოგროვების, ანალიზისა და გავრცელების ეტაპზე გაეროს ორგანოებისათვის მხარდაჭერაში.
მოსახლეობისა და განვითარების კომისია — საბჭოსთვის ახორციელებს კვლევებსა და გასცემს რჩევებს მოსახლეობისა და მასთან დაკავშირებულ განვითარების პოლიტიკასა და პროგრამებზე, მოსახლეობისა და განვითარების სტრატეგიების ინტეგრირებაზე და სხვ. ამასთანავე, კომისია ახორციელებს მოსახლეობასა და განვითარებაზე საერთაშორისო კონფერენციის აქტივობების პროგრამის მონიტორინგს, განხილვასა და შეფასებას ეროვნულ, რეგიონულ და გლობალურ დონეზე.
სოციალური განვითარების კომისია — კოპენჰაგენში ჩატარებული სოციალური განვითარების სამიტის შემდეგ, კომისია არის კოპენჰაგენის დეკლარაციის და აქტივობათა პროგრამის განხორციელების ზედამხედველობაზე პასუხისმგებელი მთავარი ორგანო.
კომისია ქალთა სტატუსის შესახებ — მთავარი გლობალური მთავრობათაშორისი ორგანო, რომელიც გენდერულ თანასწორობის ხელშეწყობასა და ქალთა გაძლიერებაზეა ორიენტირებული. ის პასუხისმგებელია ასევე ქალთა უფლებების განვითარებაზე და გენდერული თანასწორობისა და ქალთა გაძლიერებისათვის საჭირო გლობალური სტანდარტების ჩამოყალიბებაზე.
ნარკოტიკების კომისია — შეიქმნა 1946 წელს იმ მიზნით, რომ დახმარებოდა საბჭოს საერთაშორისო ნარკოტიკების კონტროლის თაობაზე არსებული შეთანხმებების ზედამხედველობაში. დღეს კომისია შეისწავლის და განიხილავს მსოფლიოში არსებულ სიტუაციას ნარკოტიკების მიმართულებით და ამ სიტუაციაში სამ ერთმანთთან დაკავშირებულ საკითხს: ნარკოტიკების არასწორი გამოყენების თავიდან აცილება, ნარკოდამოკიდეული პირების რეაბილიტაცია და უკანონო ნარკოტიკებით ვაჭრობას.
დანაშაულის პრევენციისა და სისხლის სამართლის კომისია — კომისია ვალდებულია, გააუმჯობესოს საერთაშორისო ქმედებები ეროვნული და ტრანსეროვნული დანაშაულის წინააღმდეგ საბრძოლველად და გაზარდოს სისხლის სამართლის მართვის სისტემების ეფექტიანობა და სამართლიანობა. ასევე, ის წარმოადგენს გაეროს წევრ სახელმწიფოთათვის გამოცდილების, ცოდნისა და ინფორმაციის გაცვლის ფორუმს იმ მიზნით, რომ განვითარდეს ეროვნული და საერთასორისო სტრატეგიები და განისაზღვროს დანაშაულთან ბრძოლის პრიორიტეტები.
რეგიონული კომისიები
აფრიკის ეკონომიკური კომისია — მისი მანდატი მოიცავს ეკონომიკური და სოციალური განვითარების ხელშეწყობას წევრი სახელმწიფოებისათვის, შიდარეგიონული ინტეგრაციის გაზრდას და აფრიკის განვითარებისათვის საერთაშორისო თანამშრომლობის ხელშეწყობას.
აზიისა და წყნარი ოკეანის აუზის ქვეყნების ეკონომიკური და სოციალური კომისია — წარმოადგენს გაეროს რეგიონულ ჰაბს, რომელიც ორიენტირებულია ინკლუზიური და მდგრადი განვითარების მიღწევაზე რეგიონის ქვეყნებს შორის თანამშრომლობის განვითარებით. კომისია სახელმწიფოებს სთავაზობს ანალიტიკურ მასალებს, რომლებიც ეხება რეგიონის ცვალებად დინამიკას ეკონომიკური, სოციალური და გარემოსდაცვითი საკითხებზე. ის ასევე წარმოადგენს საკონსულტაციო ორგანოებს და სთავაზობს სახელმწიფოებს შესაძლებლობების გაძლიერებას და ტექნიკურ დახმარებას.
ევროპის ეკონომიკური კომისია — ხელს უწყობს პან-ევროპულ ეკონომიკურ ინტეგრაციას, მდგრად განვითარებასა და ეკონომიკურ კეთილდღეობას პოლიტიკური დიალოგის, ნორმებისა და რეგულაციების შემუშავების, ეკონომიკური და ტექნიკური გამოცდილებისა და საუკეთესო პრაქტიკის გაზიარებისა და გამოყენების გზით.
ლათინური ამერიკისა და კარიბის აუზის ქვეყნების ეკონომიკური საბჭო — მისი მიზანია რეგიონის ეკონომიკური, სოციალური და გარემოსდაცვითი მდგრადი განვითარება განგრძობადი საერთაშორისო თანამშრომლობით. საბჭო ახორციელებს ყოვლისმომცველ განვითარების პროცესის კვლევასა და ანალიზს და წარმოადგენს შესაბამის ნორმატიულ, ოპერაციულ და ტექნიკური თანამშრომლობის სერვისს რეგიონის განვითარების მხარდასაჭერად.
დასავლეთ აზიის ეკონომიკური და სოციალური კომისია — მისი ფუნქცია-მოვალეობები მოიცავს დასავლეთ აზიაში ჩართულობის გაზრდას და სხვა რეგიონებთან თანამშრომლობის ხელშეწყობას, წევრი ქვეყნების საჭიროებებისა და არსებული გარემოებების შესახებ გლობალური ცნობიერების გაზრდას და გამოცდილებისა და ცოდნის გაზიარების წახალისებას.
ურთიერთობა არასამთავრობო ორგანიზაციებთან
გაეროს ქარტიის 71-ე მუხლის თანახმად, ეკონომიკურ და სოციალურ საბჭოს შეუძლია კომპეტენტურ არასამთავრობო ორგანიზაციებთან კონსულტაციების წარმოება. შეთანხმება კონსულტაციების თაობაზე შესაძლოა მოხდეს საერთაშორისო ორგანიზაციებთან, ან, სადაც შესაძლებელია, ეროვნულ ორგანიზაციებთან შესაბამის წევრ ქვეყანასთან შეთანხმების შემდეგ.
გაერო არასამთავრობო ორგანიზაციებთან სამი გზით თანამშრომლობს: საკონსულტაციო სტატუსი ეკონომიკურ და სოციალურ საბჭოსთან, ასოცირებული სტატუსი საჯარო ინფორმაციის დეპარტამენტთან და არასამთავრობო სამეკავშირეო სამსახურის წევრობა. თუმცა, მიიჩნევა, რომ ჩამოთვლილი სამი ურთიერთობის ფორმიდან ეკონომიკური და სოციალური საბჭო მიიჩნევა ოფიციალური აღიარების ყველაზე მაღალ დონედ, ვინაიდან არასამთავრობო ორგანიზაციებს უწევთ გაიარონ ფორმალური სააპლიკაციო პროცესი და შემოწმდნენ გაეროს მიერ. საბჭოსთან აღნიშნული ორგანიზაციების თანამშრომლობა ფართოდ აღიარებული სქემაა გაეროსა და არასამთავრობო ორგანიზაციების ურთიერთობების რეგულირებისათვის.
ზემოაღნიშნული ორგანიზაციების საკონსულტაციო სტატუსის 3 კატეგორიად იყოფა: ზოგადი კატეგორიის არასამთავრობო ორგანიზაციები, რომლებიც მოიცავს მრავალი მიზნისა და აქტივობის მქონდე ორგანოებს; სპეციალური კატეგორიის ორგანიზაციები, რომლებიც საბჭოს კონკრეტულ საქმიანობებზე არიან სპეციალიზებულნი და ბოლოს ის ორგანიზაციები, რომლებიც პერიოდულად ინტერესდებიან გაეროს აქტივობებით.
საბჭო და მშვიდობის მშენებლობა
გარდა ზემოთჩამოთვლილი ფუნქციებისა, ეკონომიკური და სოციალური საბჭო აქტიურად არის ჩართული ისეთი მექანიზმების შექმნაში, რომლებიც ეხმარება კონფლიქტის შედეგად დაზარალებული ქვეყნების პრობლემების მოგვარებას და ადამიანის უსაფრთხოების გაუარესების თავიდან ასაცილებლად. ამ მიზნით საბჭო აქტიურად თანამშრომლობს მშვიდობის მშენებლობის კომისიასთან. ამ ორ ორგანოს შორის სამართლებრივი ურთიერთობების საფუძველია რეზოლუცია 60/180 და 61/16. ეს უკანასკნელი რეზოლუცია აღნიშნავს საბჭოსა და კომისიას შორის თანამშრომლობის მნიშვნელობას კონფლიქტის შემდგომი აღდგენის, რეინტეგრაციისა და რეკონსტრუქციის პროცესში, რაც, თავის მხრივ, მდგრადი განვითარების საწინდარია. რეზოლუცია 61/16 ხაზს ასევე უსვამს საბჭოს გამოცდილებას მშვიდობის მშენებლობის საქმეში და მოუწოდებს კომისიას, მიიღოს სარგებელი ამ გამოცდილებით.
ეკონომიკური და სოციალური საბჭოს 7 წევრი წარმოდგენილია მშვიდობის მშენებლობის კომისიის საორგანიზაციო კომიტეტში და საბჭოს შეუძლია დაიწყოს მოქმედება კომისიის რეკომენდაციების საფუძველზე.
2002 წელს საბჭომ სპეციალური მიზნით შექმნა საკონსულტაციო ჯგუფები, რათა ხელი შეეწყო კონფლიქტის შედეგად დაზარალებული ქვეყნებისათვის გრძელვადიანი მხარდაჭერის პროგრამების შექმნისათვის. თავდაპირველად შეიქმნა გვინეა-ბისაუსა და ბურუნდის, მოგვიანებით კი ჰაიტის ჯგუფები. მიუხედავად იმისა, რომ ჯგუფების მანდატი მთლიანად მშვიდობის მშენებლობის კომისიამ შეითავსა, საბჭო დიდი ხნის მანძილზე ამზადებდა ჰაიტის გრძელვადიანი განვითარების სტრატეგიას სოციო-ეკონომიკური აღდგენისა და სტაბილურობის ხელშესაწყობად.
სქოლიო
ეკონომიკური და სოციალური საბჭო
ოსკარ I
thumb|200px|ოსკარ I ოსკარ I (Oscar I.) სრული სახელი ფრანსუა ჟოზეფ ოსკარ ბერნადოტი (François Joseph Oscar Bernadotte) (დ. 4 ივლისი, 1799, პარიზი — გ. 8 ივლისი, 1859, სტოკჰოლმი) — შვედეთის და ნორვეგიის მეფე 1844–1859 წლებში
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შვედეთის მეფეები კატეგორია:ნორვეგიის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 4 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1799 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1859 კატეგორია:ბერნადოტები
ლო (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ლო შეიძლება აღნიშნავდეს:
დაფნის მონასტერი
დაფნი (Δαφνί) — მონასტერი ათენის გარეუბან ჩაიდარში. მდებარეობს ამავე სახელწოდების ტყის სიახლოვეს, ათენიდან ელევსიკისკენ მიმავალ ე. წ. წმინდა გზაზე.
მონასტერი VI საუკუნის მიწურულს დაარსდა აპოლონის სამლოცველოს ადგილას, რომელიც ახ. წ. 395 წელს გოთებმა დაანგრიეს. გამოყენებულ იქნა ძველი ტაძრის სვეტები და დახურული გალერეები.
მთავარი ტაძარი XI საუკუნის ბიზანტიური ხელოვნების თვალსაჩინო ნიმუშს წარმოადგენს. გააჩნია ჯვრის ფორმა და მაღალი გუმბათი. ეკლესია გამოირჩევა საუკეთესოდ შემონახული მოზაიკებით.
1205 წელს, ათენის ჰერცოგმა ოტო დე ლა როშმა ტაძარი ჯვაროსნებს, ბელევოს ცისტერიანულ სააბატოს გადასცა. ამის შემდეგ, ფრანგმა ბერებმა ეკლესია მრავალგზის გადააკეთეს, სანამ მათ თურქები განდევნიდნენ და 1458 წელს მონასტერს კვლავ მართლმადიდებლებს დაუბრუნებდნენ. ამის შემდეგ, გაღარიბებული მონასტერი თანდათან დაიშალა. 1821 წელს ოსმალეთის იმპერიის მმართველობამ ის გააუქმა. 1888 წლიდან იწყება აღდგენითი სამუშაოები.
1990 წელს, მონასტერი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.
1999 წლის მიწისძვრის შედეგად, დაფნის მონასტერი მნიშვნელოვნად დაზიანდა და ამჟამად, აღდგენითი სამუშაოების გამო საზოგადოებისათვის დაკეტილია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის მონასტრები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საბერძნეთში კატეგორია:ბიზანტიური არქიტექტურა
დავით II (კახეთის მეფე)
დავით II, იმამყული-ხანი (გ. 1722) — კახეთის მეფე 1703-1722 წლებში, ერეკლე I-ის ძე.
დაიბადა და ბავშვობა გაატარა ირანში. 1703 წლიდან კახეთს განაგებდა როგორც ჯანიშინი (მოადგილე). მისი მმართველობის დროს კახეთში ლეკიანობა მძვინვარებდა. 1706 წელს ჭარ-ბელაქანში კახელთა მარცხიანი ლაშქრობის შემდეგ ლეკებმა დაიკავეს ელისენი. დავით II იძულებული გახდა რეზიდენცია ყარაღაჯიდან თელავსა და მანავში გადაეტანა (ზაფხულობით მაღაროს იდგა). მოხსენიებულია იმამყული-ხანის აკურის შეწირულობის განახლების 1708 წლის სიგელში. 1711 წელს ირანში გაემგზავრა და კახეთის მმართველად თავისი ძმა თეიმურაზი და დედა — დედოფალი ანა დატოვა. ამ პერიოდში განსაკუთრებით გახშირდა კახეთზე ლეკთა თავდასხმები, ფეოდალთა თვითნებობა, გლეხთა ანტიფეოდალური გამოსვლები. ირანიდან დაბრუნების შემდეგ (1715) დავით II ცდილობდა ქვეყანაში წესრიგის აღდგენას. დაუნათესავდა ქართლის მმართველს იესეს და მისი დახმარებით გაილაშქრა ლეკების წინააღმდეგ, მაგრამ მათთან ბრძოლაში კვლავ დამარცხდა. კახელი ფეოდალები იძულებული გახდნენ ლეკებისათვის ზოგი რამ დაეთმოთ და მათთვის ქართლისა და აზერბაიჯანში სათარეშო გზაც მიეცათ. ამ დროს დაიწყო კახეთის რაიონებში ლეკების ჩამოსახლება. კახელი გლეხები (განსაკუთრებით გაღმამხარში) მძიმე ფეოდალური ჩაგვრის გამო მასობრივად გადადიოდნენ ლეკების მხარეზე — „ლეკდებოდნენ“. ამ მდგომარეობიდან თავის დასაღწევად დავით II-მ დახმარება სთხოვა ქართლის მეფე ვახტანგ VI-ს, მაგრამ მათი ერთობლივი მოქმედება, მიუხედავად ირანის შაჰის მხარდაჭერისა, მაინც ვერ მოხერხდა.
1722 წელს იმამ-ყული ხანი გარდაიცვალა. დაკრძალულია ირანის ქალაქ ყუმში. იმამ-ყული ხანი კარგად იცნობდა ქართულ მწიგნობრობას. იცოდა სპარსული ენა და ლიტერატურა, მუსლიმური ფილოსოფია და კოსმოგრაფია.
ოჯახი
დავით II ორჯერ იყო დაქორწინებული: პირველად მან ცოლად შეირთო ტარკის საშამხლოს მმართველის ქალიშვილი, ხოლო მეორედ კი- იათრი ჯაჰან ბეგუმი, ერევნის ბეგლარბეგის შაჰრუჰზადეს ასული.