cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იგოეთის სამაროვანი
იგოეთის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ იგოეთთან. თარიღდება გვაიანდელი ბრინჯაოს, ადრინდელი რკინის ხანით. გამოვლინდა თბილისი-გორის საავტომობილო გზის მშენებლობის დროს. რამდენიმე სამარხი დაზიანდა, რის გამოც მიცვალებულთა დაკრძავლის წესის დადგენა ძნელდება. სამაროვანში აღმოჩნდა თიხის ჭურჭელი - ჯამი, სურა, ქოთანი, სადღვებელი და სხვა, აგრეთვე რკინის ლაგამი, შუბისწვერი, ბრინჯაოს ბრტყელი ცული და სხვა მოპოვებული მასლა დაცულია გორის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
კამილა მენდესი
კამილა მენდესი (Camila Mendes; დ. 29 ივნისი, 1994) — ამერიკელი მსახიობი. ცნობილია ვერონიკა ლოჯის შესრულებული როლით The CW-ის თინეიჯერულ დრამატულ სატელევიზიო სერიალში „რივერდეილი“.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1994 წლის 29 ივნისს, ვირჯინიის შტატში (აშშ). არის ბრაზილიელების, გიზელ და ვიქტორ მენდესების ქალიშვილი. ბავშვობაში ხშირად იცვლიდა საცხოვრებელ ადგილს, თუმცა უმეტესწილად ცხოვრობდა ფლორიდაში, სადაც ამერიკული მემკვიდრეობის სკოლა დაამთავრა. 2016 წელს მსახიობ კოულ სპროუსთან ერთად დაამთავრა ნიუ-იორკის უნივერსიტეტი. . ნიუ-იორკში იგი ასევე დაუმეგობრდა ამერიკელ მომღერალს, მეგი როჯერს. 2018 წელს როჯერსის მუსიკალურ ვიდეოში „Give a Little“ გამოჩნდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1994 კატეგორია:დაბადებული 29 ივნისი კატეგორია:ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კანალსი
კანალსი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 21,9 კმ². მოსახლეობა — 13 516 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
Parsley, Sage, Rosemary and Thyme
სიმღერების სია
ჩაწერა: ივლისი 26, 1966 ჩაწერა: ივნისი 8, 1966 ჩაწერა: ივნისი 10, 1966 ჩაწერა: დეკემბერი 14, 1965 ჩაწერა: ივნისი 15, 1966 ჩაწერა: აგვისტო 16, 1966
ჩაწერა: ივნისი 21, 1966 ჩაწერა: დეკემბერი 22, 1965 ჩაწერა: ივნისი 13, 1966 ჩაწერა: აგვისტო 22, 1966 ჩაწერა: ივნისი 13, 1966 ჩაწერა: აგვისტო 22, 1966
ჩაწერა: ივნისი 7, 1966 ჩაწერა: ივნისი 12, 1966
სქოლიო
კატეგორია:Simon & Garfunkel-ის ალბომები კატეგორია:1966 წლის ალბომები კატეგორია:Columbia Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ბობ ჯონსტონის პროდიუსერობით
კლეოპატრა IV
კლეოპატრა IV (Κλεοπάτρα; დ. დაახლ. ძვ. წ. 138-135 — გ. ძვ. წ. 112) — ეგვიპტის დედოფალი ძვ. წ. 116-115 წლებში. პტოლემე IX-ის მეუღლე. მეორე ქორწინების დროს მისი ქმარი იყო ანტიოქე IX.
ბიოგრაფია
კლეოპატრა იყო პტოლემე VII-ისა და კლეოპატრა III-ის შვილი. პტოლემე IX-ის, პტოლემე X-ის, კლეოპატრა სელენა I-ისა და ტრიფენის და. დაახლოებით ძვ. წ. 119-118 წლებში ცოლად გაჰყვა სკუთარ ძმას პტოლემე IX-ს. ძვ. წ. 115 წელს კლეოპატრა III-მ ქორწინება გააუქმა და მასზე დააქორწინა თავისი მეორე შვილი, კლეოპატრა IV-ის და კლეოპატრა სელენა I.
კლეოპატრა გაიქცა ეგვიპტეში ხოლო შემდეგ კვიპროსში სადაც ცოლად გაყვა ანტიოქე IX-ს. მან დაარწმუნა ანტიოქე IX, რომ დაეწყო ომი თავის ბიძაშვილთან ანტიოქე VIII-სტან  სამეფო ტიტულისათვის,  თუმცა იგი ტყვედ ჩაიგდეს. გაიცა ბრძანება რომ მოეკლათ კლეოპატრა დაფნის ტაძარში, რომელიც მდებარეობს არც ისე შორს ანტიოქიიდან. კლეოპატრას მოაჭრეს ხელები, რომლითაც ის ეჭიდებოდა საკურთხეველს და გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 112 კატეგორია:ხელახლა დაქორწინებული სამეფო კონსორტები
ადამიანის უფლებები კამბოჯაში
მინი|[[კამბოჯა|კამბოჯის დროშა]] მინი|[[კამბოჯა|კამბოჯის გერბი]] ადამიანის უფლებები კამბოჯაში — ადამიანის უფლებების მდგომარეობა მზარდი კრიტიკის წინაშე დგას ქვეყნის შიგნით, ასევე სულ უფრო საგანგაშო ხდება დამოკიდებულება საერთაშორისო საზოგადოების მხრიდან. ადამიანის ძირითადი უფლებების აშკარა დარღვევის შემდეგ, ქვეყნის მიმართულების მიმართ უტყუარობის შეგრძნება იჩენს თავს, ზოგჯერ იქ არსებულ სიტუაციას ადარებენ ახალშობილ მიანმარს. კამბოჯის შესახებ მოხსენებაში Human Rights Watch-მა აღნიშნა, რომ „ხელისუფლება აგრძელებს საზოგადოებრივი დემონსტრაციების აკრძალვას და დაშლას. მთავრობის მიმართ კრიტიკულ პოლიტიკოსებსა და ჟურნალისტებს ემუქრებათ ძალადობა და დაშინება, მათ ეკრძალებათ თანაბარი წვდომა სამაუწყებლო მედიაზე. გარდა ამისა, სასამართლო სისტემა კვლავ სუსტია და ექვემდებარება პოლიტიკურ გავლენას. კამბოჯაში ქალთა და ბავშვთა სექსუალური ტრეფიკინგი არის ფართო მასშტაბით, პოლიციის ან მთავრობის წარმომადგენლების მიერ დაცული ან მხარდაჭერილი ქსელების საშუალებით. მთავრობა აგრძელებს თვალის დახუჭვას ფერმერების მიწის თაღლითური ჩამორთმევის, უკანონო ჭრებისა და ბუნებრივი რესურსების ფართოდ გაძარცვაზე“.
ისტორიული ფონი
კამბოჯაში ადამიანის უფლებები შეიძლება განვიხილოთ მისი ტრადიციების, ძირითადად, ინდური კულტურისა და ღმერთ-მეფეთა აბსოლუტური მმართველობიდან გამომდინარე და ბუდიზმიდან, რომელიც არის მთავარი რელიგია კამბოჯის საზოგადოებაში.
უფრო თანამედროვე დროში, ქვეყანაზე დიდი გავლენა მოახდინა საფრანგეთის კოლონიალიზმმა და ნახევარსაუკუნოვანმა რადიკალურმა ცვლილებებმა კონსტიტუციური მონარქიიდან საპრეზიდენტო რეჟიმამდე ლონ ნოლის მმართველობით, რადიკალურმა მარქსიზმ-ლენინიზმმა „წითელი ქმერების“ დროს, ვიეტნამელთა ოკუპაციამ კომუნისტური პარტიის მმართველობისას, კამპუეას სახალხო რესპუბლიკა (PRK) და ბოლოს კონსტიტუციური მონარქიის აღდგენა გაეროს მიერ განხორციელებული გარდამავალი პერიოდის (UNTAC) პირობებში, 1991 წელს ხელმოწერილი პარიზის შეთანხმების შედეგი. წითელი ქმერების მმართველობის დროს ადამიანის უფლებათა ფართო დარღვევები განხორციელდა.
1993 წელს კონსტიტუციის მიღების შემდეგ, გაერომ დანიშნა ადამიანის უფლებათა გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენელი კამბოჯაში, ხოლო გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლესმა კომისარმა გახსნა კამბოჯის ოფისი. ამ ინსტიტუციებმა ადამიანის უფლებათა ადგილობრივ და საერთაშორისო ჯგუფებთან ერთად დააფიქსირეს ადამიანის უფლებათა დარღვევების ფართო სპექტრი, შეზღუდული შედეგებით, რეფორმისა და კომპენსაციის თვალსაზრისით.
გამოხატვისა და შეკრების თავისუფლება
გამოხატვის თავისუფლების დარღვევები, მათ შორის მედიის ხელმისაწვდომობის არარსებობა, ენდემურია. კამბოჯის კონსტიტუციით მინიჭებული შეკრების თავისუფლების მკაცრი შეზღუდვები არსებობს, რასაც ადგილობრივი ორგანიზაციები განიხილავენ, როგორც კამბოჯის სამოქალაქო საზოგადოების რეპრესიას და მიზანმიმართულ კამპანიას. 2018 წლის 14 მარტს, გაეროს ექსპერტმა კამბოჯაში ადამიანის უფლებების მდგომარეობის საკითხებში, გაერთიანებულ სამეფოს პროფესორმა რონა სმიტმა „გამოხატა სერიოზული შეშფოთება მედიის შეზღუდვის, გამოხატვის თავისუფლებისა და პოლიტიკური მონაწილეობის შესახებ ივლისში ჩატარებული ეროვნული არჩევნების წინ და მოუწოდა მთავრობას აირჩიოს ადამიანის უფლებების გზა“. მან ხელისუფლებას მოუწოდა მოხსნას აკრძალვა პოლიტიკაში მონაწილე 118 პოლიტიკოსის მიმართ.
სუსტი სასამართლო სისტემა
დამოუკიდებელი სასამართლო სისტემის შექმნის მცდელობები მნიშვნელოვანი იყო ათი წლის განმავლობაში, მაგრამ ჯერ ვერ მიაღწიეს სასურველ შედეგებს. სასამართლო ხელისუფლება რჩება კორუმპირებული, არაეფექტური და ძირითადად კონტროლდება მმართველი პარტიის მიერ. გამოვლენილია სახელმწიფო აგენტების მიერ ადამიანის უფლებების აშკარა დარღვევები, მაგრამ დევნა იშვიათია.
ქალთა უფლებები
კამბოჯაში გენდერული როლები მკაცრად დანაწილებულია და ქალთა მიმართ ოჯახში ძალადობა ძალზე სერიოზული პრობლემაა. რამდენიმე წლის განმავლობაში, კამბოჯის ქალთა საქმეთა სამინისტრომ მნიშვნელოვანი ვალდებულება აჩვენა გენდერული სპეციფიკური და ოჯახური ძალადობის წინააღმდეგ ბრძოლაში.
ლგბტ უფლებები
ლესბოსელი, გეი, ბისექსუალი და ტრანსგენდერი ( ლგბტ ) კამბოჯელები განიცდიან დისკრიმინაციასა და ძალადობას: ძალადობის, სამუშაო ადგილზე დისკრიმინაციის, სოციალური და ოჯახური გარიყვის ჩათვლით. 2010 წლის დეკემბერში, კამბოჯის ადამიანის უფლებათა ცენტრმა გამოაქვეყნა საფუძვლიანი მოხსენება ლგბტ ადამიანების მდგომარეობის შესახებ კამბოჯაში.
კამბოჯაში ერთნაირსქესიანთა სექსუალური ქმედებები არ წარმოადგენს სისხლის სამართლის დანაშაულს. ამასთან, არ არსებობს ანტიდისკრიმინაციული კანონმდებლობა, ან სხვა სანქციები მათთვის, ვინც არღვევს ლგბტი ადამიანების უფლებებს. გარდა ამისა, ქორწინება მკაცრად შემოიფარგლება საპირისპირო სქესის წყვილებით. ეს განმარტება ასევე გამოიყენება ქორწინებისა და ოჯახის შესახებ კანონში, სადაც მე–3 მუხლში ნათქვამია: „ქორწინება არის საზეიმო ხელშეკრულება ქალსა და მამაკაცს შორის“, ხოლო მე–6 მუხლში „ქორწინება აკრძალულია ერთნაირი სქესის პირებს შორის“. ჯერჯერობით არ არსებობს იურიდიული ჯგუფი, რომელიც დაიცავს ლგბტ პირებს, რომლებიც არიან სამართალდარღვევების, აგრეთვე ადამიანის უფლებათა დარღვევის მსხვერპლნი.
სქოლიო
კატეგორია:ადამიანის უფლებები კამბოჯაში კატეგორია:კამბოჯის პოლიტიკა კატეგორია:კამბოჯა
სან-ვისენტი-დი-მინასი
სან-ვისენტი-დი-მინასი (São Vicente de Minas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ანდრელანდიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 008 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.85 კმ²-ზე. ფართობი 7 008 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
კუზმინის სასაფლაოს ხარების სამლოცველო
კუზმინის სასაფლაოს ხარების სამლოცველო (Благовещенская часовня на Кузьминском кладбище) —  მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ პუშკინში, მდებარეობს კუზმინის სასაფლაოს ტერიტორიაზე. აგებულია 2005-2007 წლებში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
ისტორია
პირველი ტაძარი სლობოდა ბოლოშოე-კუზმინოში ააგეს 1749 წელს, როცა აქ გადაიტანეს მიძინების ეკლესია სასაფლაოსთან ერთად. გადატანის შემდეგ იგი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხარების სახელზე.
1783 წლის 8 აპრილს მღვდელმა სტეფანე ივანოვმა შეასრულა ახალი ქვის ტაძრის საფუძვლის ჩაყრის ცერემონია. ტაძარი ააგეს ჯაკომო კვარნეგის პროექტის მიხედვით. ტაძრის კურთხევა შედგა 1785 წელს. ძველი ტაძარი დაშალეს 1787 წელს.
1923 წლის 17 მარტს დიმიტრი თესალონიკელისა და მარიამ მეგვიპტელის ეკლესიების დახურვის შემდეგ მათი საკურთხეველი გადაიტანეს ხარების ეკლესიაში.
31 მაისის ღამეს ტაძარი გაძარცვეს: დაიკარგა ბევრი ძველი ჭურჭელი და ხატები. ტაძარი იმყოფებოდა სახელმწიფო დაცვის ქვეშ, როგორც არქიტექტურის ძეგლი.
1939 წელს ლენინგრადის საოლქო აღმასრულებელი კომიტეტის დადგენილებით ღვთისმშობლის ხარების ეკლესია დახურეს და 1943-1944 წლებში დაანგრიეს.
1996 წელს დანგრეული ტაძრის ადგილზე აკურთხეს ხის ჯვარი. სამლოცველოს საფუძველი ჩაუყარეს 2005 წელს ტაძრის სარძიკველზე. სამლოცველოს მშენებლობა დასრულდა 2007 წელს.
არქიტექტურა
ტაძარი იყო ქვისგან აგებული ნახევარწრიული პორტიკით, რომელიც ეკავა ოთხ სვეტს. ტაძარში იყო სამი შესასვლელი. ტაძრის სიგრძე იყო 30 მეტრი, ხოლო სიგანე — 17 მეტრი. ხის კანკელი იყო მაღალი, ოთხიარუსიანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კონგალიის რაიონი
კონგალიის რაიონი (Distrito de Congalla) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ანგარაესის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 523 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 762 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 22 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 215.64 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ანგარაესის პროვინციის რაიონები
საზოგადოებრივი ცენტრი
საზოგადოებრივი ცენტრი — სახელმწიფოს ინოვაციური პროექტი საქართველოში. თანამედროვე ინფრასტრუქტურითა და უახლესი ტექნიკით აღჭურვილი სივრცე, სადაც მომხმარებელს შეუძლია სახელმწიფო და კერძო სექტორის 200-ზე მეტი სერვისით სარგებლობა. საზოგადოებრივი ცენტრის კონცეფცია სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტომ შეიმუშავა. ცენტრში შესაძლებელია სერვისების განვითარების სააგენტოს, საჯარო რეესტრის, ეროვნული არქივის, სოციალური მომსახურების სააგენტოსა და შპს მექანიზატორის სერვისებით სარგებლობა.
ცენტრში განთავსებულია მუნიციპალიტეტის გამგებლის წარმომადგენლის ოფისი. მოქალაქეთათვის ხელმისაწვდომია უფასო ინტერნეტი, კომპიუტერები, ვიდეოკონფერენციის აპარატურა და თანამედროვე ელექტრონული ბიბლიოთეკა. აქვე არის გამოყოფილი ადგილი ბანკომატისა და გადახდის აპარატისათვის, რომელთა გამოყენებაც ნებისმიერ დროსაა შესაძლებელი. ცენტრებში არის ასევე შეხვედრების ოთახი, რომლის გამოყენებაც სამოქალაქო საზოგადოებას, ცენტრალურ და ადგილობრივ ხელისუფლებას შეუძლიათ ადგილობრივ მოსახლეობასთან კომუნიკაციის წარსამართად, მათთვის ახალი სერვისების, ინიციატივების, საკანონმდებლო ცვლილებების გასაცნობად და მოსახლეობის ინფორმირებულობის ასამაღლებელი სხვადასხვა ღონისძიებების ჩასატარებლად.
მოქმედი ცენტრები
ამჟამად საქართველოში 33 საზოგადოებრივი ცენტრი ფუნქციონირებს:
მშენებარე ცენტრები
2016 წელს გაიხსნება:
ისტორია
საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მმართველობის სფეროში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირი სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო აქტიურად მუშაობს ადგილობრივი თვითმმართველობების შესაძლებლობების გაზრდის ხელშესაწყობად. საქართველოს მთავრობამ განახორციელა რეფორმები საჯარო სექტორში თანამედროვე საინფორმაციო ტექნოლოგიების გამოყენებით. შედეგად, ქალაქებსა და მუნიციპალურ ცენტრებში, მოსახლეობას საშუალება აქვს, ისარგებლოს ხარისხიანი სერვისებით, თუმცა სოფლად მცხოვრები მოსახლეობის ხელმისაწვდომობა სახელმწიფოს მიერ შეთავაზებულ სერვისებზე დაბალია.
2011 წლიდან სააგენტო ევროკავშირის ფინანსური მხარდაჭერით ახორციელებს პროექტს „ელექტრონული მმართველობის დანერგვა ადგილობრივ თვითმმართველობებში“. პროექტი მიზნად ისახავს ადგილობრივი თვითმმართველობების შესაძლებლობების განვითარებას, თვითმმართველ ერთეულებში მმართველობის გაუმჯობესების, ადგილობრივი მოსახლეობისათვის ხარისხიანი მომსახურების მიწოდების და ადგილობრივი ინფრსტრუქტურის განვითარების გზით.
საზოგადოებრივი ცენტრის მეშვეობით მოსახლეობას საშუალება აქვს, სოფლიდან გაუსვლელად ისარგებლოს საჯარო და კერძო სექტორის 200-ზე მეტი სერვისით. საზოგადოებრივი ცენტრის მომხმარებლებს შეუძლიათ ისარგებლონ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს, საქართველოს ეროვნული არქივის, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, სოციალური მომსახურების სააგენტოს და შპს მექანიზატორის სერვისებით, ცენტრში ასევე წარმოდგენილი არიან კერძო კომპანიები „მაგთიკომი“ და „ლიბერთი ბანკი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს იუსტიციის სამინისტრო
ინდონეზია 1956 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ინდონეზიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეორედ იასპარეზა 1956 წელს, ავსტრალიის ქალაქ მელბურნსა და შვედეთის დედაქალაქ სტოკჰოლმში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1956 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ინდონეზია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აზიის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
აზერბაიჯანის სახელმწიფო საზღვრის სამსახური
აზერბაიჯანის სახელმწიფო საზღვრის დაცვის სამსახური (Azərbaycan Respublikası Dövlət Sərhəd Xidməti) — სახელმწიფო სამხედრო ორგანიზაცია, რომლის მთავარი ამოცანაა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო საზღვრის დაცვა.
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ექს- პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის 2002 წლის 31 ივლისის ბრძანებით საფუძველი ჩაეყარა აზერბაიჯანის სახელმწიფო საზღვრის დაცვის სამსახურს. სასაზღვრო სამსახურის ფუნდამენტი იყო სასაზღვრო ჯარების დეპარტამენტი — სახელმწიფო სტრუქტურა, რომელიც გამოეყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული უშიშროების სამინისტროს.
2012 წლის აპრილში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო საზღვრის დაცვის სამსახურის ოფიციალური ვებ-გვერდი შეიქმნა. სტრუქტურის ხელმძღვანელი ელჩინ გულიევია.
სტრუქტურის ისტორია
2002 წლის 12 დეკემბერს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის მიერ ხელმოწერილი # 823 ბრძანებით დამტკიცდა სახელმწიფო საზღვრის დაცვის წესდება. მოგვიანებით, ამ ბრძანების არსი შეიცვალა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა. ცვლილებებმა გავლენა მოახდინა პოსტების დანიშვნის უფლებაზე. სამსახურის უფროსის პირველ მოადგილისა და სხვა თანამდებობებზე ინიშნებიან ან თავისუფლდებიან პრეზიდენტის მიერ სასაზღვრო ჯარების ხელმძღვანელის წინადადებით. სასაზღვრო ჯარების მეთაურის პოსტი გაუქმდა, მისი ფუნქციები აზერბაიჯანის სახელმწიფო საზღვრის დაცვის სამსახურის უფროსს გადაეცა. სამსახურის უფროსი ინიშნება და თავისუფლდება ქვეყნის პრეზიდენტის მიერ.
2005 წლის 18 თებერვალს ქვეყნის პრეზიდენტმა ხელი მოაწერა ბრძანებას ახალი სტრუქტურის - სანაპირო დაცვის შექმნაზე. შემუშავდა „აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო საზღვრის დაცვის სახელმწიფო ტექნიკური პროგრამა 2006-2010 წწ.“. 2007 წლის პროგრამის ფარგლებში, 29 ივნისს, სანაპირო დაცვის ახალი ბაზის მშენებლობა დაიწყო. 2008 წლის 8 ნოემბერს ჩატარდა ამ ბაზის გახსნა.
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კანონი „სასაზღვრო ჯარების შესახებ“ მიღებულია 1994 წლის 6 იანვარს. სასაზღვრო ჯარების სამართლებრივი აქტის სამართლებრივი ჩარჩო მოიცავს კონსტიტუციას, აგრეთვე აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საკანონმდებლო აქტებსა და საერთაშორისო ხელშეკრულებებს.
სტრუქტურის ამოცანები
აზერბაიჯანის სახელმწიფო საზღვრის დაცვის სამსახურის ძირითადი ამოცანებია:
სტრუქტურის საქმიანობა
2009 წლის სექტემბერში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სასაზღვრო სამსახურმა ჩაატარა საოპერაციო-ტაქტიკური წვრთნები. სანაპირო დაცვის გარდა, სწავლებაში მონაწილეობდნენ საავიაციო,  მობილური ძალები, ლენქორანის, ხუდატის, შამქირის სასაზღვრო რაზმი და სასაზღვრო სამსახურის სხვა ნაწილები. ასევე მონაწილეობდნენ ვერტმფრენები, საპატრულო ხომალდები, კატარღები, წყალქვეშა საშუალებები, საარტილერიო დანადგარები და სხვა, დაახლოებით ორი ათასი ჯარისკაცის მონაწილეობით.
საერთო ჯამში, სახელმწიფო საზღვარზე 589 შენობა აშენდა. ყოველწლიურად ტარდება საოპერაციო და ტაქტიკური წვრთნები.
2010 წლის 10 აგვისტოს, ბაქოში, სახელმწიფო საზღვრის დაცვის სამსახურის აკადემიის გახსნის ცერემონია შედგა. აკადემიის შექმნის შესახებ ბრძანებულებას პრეზიდენტმა 2007 წლის 12 ივნისს მოაწერა ხელი.
2015-2017 წლებში აშენდა 10 საპატრულო ხომალდი. ამ დროისთვის გემთმშენებლობის ცენტრში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საზღვრების დაცვის უზრუნველსაყოფად გრძელდება საპატრულო გემების ფუნდამენტის ჩაყრა.
2017 წელს, საქართველოში, ბორჯომ- ხარაგაულის ნაკრძალში გაჩაღებული ხანძრის დროს აზერბაიჯანის სასაზღვრო სამსახურმა მონაწილეობა მიიღო ხანძრის ჩაქრობის პროცესში. აზერბაიჯანმა ვერტმფრენი გაგზავნა მეზობელ ქვეყანაში.
სასაზღვრო სამსახურის სპეციალური სკოლა მდებარეობს ბაქოში. 2011 წელს ჰეიდარ ალიევის ფონდის წინადადებით მოხდა შენობის რეკონსტრუქცია. იმავე წლის 18 ოქტომბერს შედგა სასაზღვრო სამსახურის სპეციალური სკოლის გახსნა.ახალი სკოლის შენობის საერთო ფართი 11,000 კვადრატული მეტრია.
თანამშრომლობა
აზერბაიჯანის სახელმწიფო საზღვრის სამსახური აქტიურად თანამშრომლობს მეზობელი სახელმწიფოების სასაზღვრო უწყებებთან - რუსეთთან, საქართველოსთან, თურქეთთან, ირანთან, ყაზახეთთან, თურქმენეთთან. ამ თანამშრომლობის ფარგლებში, ორმხრივი და მრავალმხრივი შეხვედრები და კონფერენციები ტარდება. ერთობლივი წვრთნები ტარდება რუსეთისა და ყაზახეთის სასაზღვრო სამსახურებთან.
2017 წელს ბელარუსის სახელმწიფო საზღვრის კომიტეტის თავმჯდომარე ანატოლი ლაპომ და აზერბაიჯანის საზღვის დაცვის სამსახურის უფროსმა ელჩინ
გულიევმა გააფორმეს 2018-2019 წლის სამოქმედო გეგმა. 2017 წლის 8-11 აგვისტო, ანატოლი ლაპო სამუშაო ვიზიტით ბაქოში იმყოფებოდა.
2017 წლის დეკემბერში, ირანის ისლამური რესპუბლიკის დედაქალაქ თეირანში, ირანისა და აზერბაიჯანის ერთობლივი სასაზღვრო შეხვედრის სამიტი გაიმართა. ირანის პოლიციის გენერალურმა მდივანმა ჰასემ რეზაიმ აღნიშნა სახელმწიფო საზღვრის დაცვის ორმხრივი თანამშრომლობის მნიშვნელობა.
2018 წლის 22 თებერვალს აზერბაიჯანის რესპუბლიკისა და რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო საზღვარზე პირველი სასაზღვრო ნიშნის შექმნის საზეიმო ცერემონია გაიმართა. დელეგაციას ესწრებოდნენ აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო სასაზღვრო სამსახურის დელეგაციები და რუსეთის ფედერაციის ფედერალური უშიშროების სამსახურის სასაზღვრო სამსახური, აზერბაიჯანის რესპუბლიკისა და რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო საზღვრის დელიმიტაციისა და დემარკაციის სახელმწიფო კომისიების წევრები.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანი კატეგორია:შეიარაღებული ძალები კატეგორია:შეიარაღებული ძალები კონტინენტის მიხედვით კატეგორია:აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალები
ქვემო ხანდაკის ყორღანი
ქვემო ხანდაკის ყორღანი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ხანდაკში, მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე, ადგილ ოხერახევის მიდამოებში. დაუთარიღებელია. ყორღანი წარმოადგენს 1-1,5 მეტრი სიმაღლის კონუსურ ქვაყრილს (დიამეტრი 20 მეტრამდე).
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
აზერბაიჯანული თეატრი
მინი|300x300პქ აზერბაიჯანული თეატრი (Azərbaycan teatrı) — აზერბაიჯანელი ხალხის თეატრალური ხელოვნება.
10 მარტი ეროვნული თეატრის დღეა. პირველად აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ბრძანებით 2013 წლის 10 მარტს აღინიშნა. 2014 წლის მონაცემებით აზერბაიჯანში 26 სახელმწიფო თეატრია.
ისტორია
აზერბაიჯანული თეატრალური ხელოვნების წარმოშობა დაკავშირებულია უძველეს ხალხურ ფესტივალებთან და ცეკებთან. მარცხნივ|მინი|266x266პქ|"ქოსა-ქოსა" თეატრალური მოქმედების ელემენტები წარმოდგენილია მრავალი სახის აზერბაიჯანულ ხალხურ ხელოვნებაში - თამაშებში, თამაშის სიმღერებში, საქორწილო ცერემონიებში, კალენდრების საზეიმო ღონისძიებებში („ნოვრუზ ი“ - გაზაფხულის დასაწყისი, „კევ-საჯი“ - ზამთრისთვის მომზადება).
თეატრალური სპექტაკლების პირველადი ფორმები მოიცავს კოლექტიურ მამრობითი ცეკვებს, როგორებიცაა „იალლი“, ასევე ქიანდირბაზების (მუშაითების) წარმოდგენები, დერვიშების წარმოდგენები და ა.შ. აზერბაიჯანის ნაციონალური თეატრის ფორმირებაში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს ხალხურმა თეატრალიზებულმა სცენებმა „ქოსა-ქოსა“, „გარაველი“, „შაჰ სელიმი“, „ქეჩელ ფეჰლივანი“ („მელოტი დევგმირი“ ), „ჯეირან ხანუმი“ და ა.შ. „ქილიმ-არასი“ („ხალიჩის გამო“) თოჯინების თეატრია, რომელიც ეკუთვნის აზერბაიჯანის თეატრალური კულტურის უძველეს ტიპს.
შუა საუკუნეებში ფართო განვითარება ჰპოვა რელიგიურმა-მისტერიულმა თეატრმა. ასეთ წარმოდგენას ეკუთვნის „შაბიჰი“, რომელიც მუჰარამის დღეს (ტრაგიკული დღე შიიტი მუსლიმებისთვის) იმართებოდა.
ეროვნული აზერბაიჯანული თეატრის შექმნა
მინი|[[მირზა ფათალი ახუნდოვი]] აზერბაიჯანის თეატრი XIX საუკუნის მეორე ნახევარში შეიქმნა პირველი აზერბაიჯანული დრამატურგის, გამოჩენილი მოაზროვნისა და ფილოსოფოსის მირზა ფათალი ახუნდოვის კომედიების საფუძველზე. პირველი პროფესიული თეატრალური სპექტაკლი აზერბაიჯანულ ენაზე აჩვენეს 1873 წლის 10 მარტს. სპექტაკლის ინიციატორები იყვნენ ჰასანბეკ მელიკოვ-ზარდაბი — სკოლის მასწავლებელი და სკოლის მოსწავლე ნაჯაგულიბეგ ვეზიროვი. პირველი პიესა, რომელიც დაიდგა იყო „ლენქორანის ვეზირი“. სპექტაკლი ბაქოს სახალხო კრების დარბაზში იყო ნაჩვენები. 1873 წლის 17 აპრილს ბაქოს სახალხო კრების იმავე დარბაზში ნაჩვენები იყო მეორე სპექტაკლი ისევ ახუნდოვის რეპერტუარიდან „ჰაჯი ყარა“. პირველი სპექტაკლების შემდეგ, პროფესიული თეატრის ორგანიზაცია შეჩერდა და გარკვეული დროის განმავლობაში ბაქოში არ სპექტაკლები არ დადგმულა. ზარდაბი გაზეთ „ექინჯის“ შექმნით იყო დაკავებული, ხოლო ვეზიროვი რუსეთში სწავლობდა. 1881 წელს შუშაში ნამდვილი სკოლა გახსნა, 1894 წელს - ქალთა დაწყებითი სკოლა, გარდა ამისა გაიხსნა მუსიკალური სკოლა, რამაც ახალგაზრდებში და არა მხოლოდ გაზარდა ინტერესი თეატრისადმი. 1892 წლიდან მოყოლებული ახალგაზრდა პედაგოგები ზაფხულის არდადეგების დროს შუშაში სამოყვარულო სპექტაკლების მოწყობა დაიწყეს. ადრეულ წლებში რეპერტუარი შედგებოდა ახუნდოვის ნაწარმოებებისგან. მარცხნივ|მინი|ჰაშიმ ბეი ვეზიროვი თეატრის მოყვარულთა მზარდმა რაოდენობამ ახალგაზრდა დრამატურგების წარმოშობას შეუწყო ხელი. 1890-იან წლებში შუშაში ჰ. ვეზიროვი ახალგაზრდა პედაგოგების მოყვარულ წრეში აქტიური მონაწილეობას იღებდა. 1892 წელს მ. ფ. ახუნდოვის სპექტაკლებთან ერთად მოყვარულები დგამენ გ. ვეზიროვის პიესას „დაქორწინება წყლის სმა არაა“. ეს სპექტაკლი ჩაშალეს ფანატიკოსებმა მორწმუნეებმა, მსახიობებს მოუწიათ უკანა კარებიდან გაქცევა. მუსულმანურმა სასულიერო პირებმა, რომლებიც თვლიდნენ ლიტერატურასა და თეატრს უხამს საქმიანობად, ხელს უშლიდნენ სპექტაკლების დადგმას. პროგრესულმა ინტელიგენციამ შუშაში დაიწყო ბრძოლა რეაქციებთან და ახალი სპექტაკლების ჩვენება დაიწყო. 1894 წლის ზაფხულში ახალგაზრდა პედაგოგების მიერ დაიდგა შემდეგი სპექტაკლები: „ჰაჯი ყარა“, „მუსიე ჟორდანი“, „დათვი, ყაჩაღზე გამარჯვებული“. 1895 წელს ამ მსახიობებმა თავიდან დადგეს ვეზიროვის სპექტაკლი „დაქორწინება წყლის სმა არაა“. სპექტაკლის წარმატების შესახებ წერდა გაზეთი „თარჯუმანი“.
1904 წელს დადგეს შექსპირის „ოტელო“. ტრაგედიის მთარგმნელი და ოტელოს როლის შემსრულებელი გ. ვეზიროვი იყო.
XIX საუკუნის მიწურულს აზერბაიჯანულ ენაზე სპექტაკლები წარმოდგენილნი იყვნენ პროვინციულ ქალაქებში - ნუხა, განჯა, შემახა, ნახიჩევანი და სხვები.
1888 წელს ბაქოში, ჰაბიბ-ბექ მახმუდბეკოვის, ს. განიზადისა და ნ. ნარიმანოვის აქტიური მონაწილეობით შექმნა თეატრალური დასი. 1897 წელს ჩამოყალიბდა პირველი პროფესიული ჯგუფი - მუსულმანური დრამატული დასი. აზერბაიჯანულენოვანი რევოლუციური თეატრის რეპერტუარი შედგებოდა აზერბაიჯანელი დრამატურგების, ასევე რუსული და დასავლეთ ევროპული კლასიკოსის ნაწარმოებისაგან.
წარმოშობის პირველ წლებში აზერბაიჯანული თეატრი გახდა განათლებისა და დემოკრატიის იდეების გავრცელების ცენტრი.
1919 წელს შეიქმნა აზერბაიჯანის სახელმწიფო თეატრი.
საბჭოთა პერიოდი
მინი|289x289პქ|მაჰმუდბეკოვის დასი აზერბაიჯანში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ყველა თეატრი ნაციონალიზდება და მათი რეპერტუარი მკაცრად კონტროლებდა ხელისუფლების მიერ. სახელმწიფოს სტაბილური ფინანსური მხარდაჭერის წყალობით, ეროვნულმა თეატრმა შემდგომ განვითარებას მიაღწია. 1920 წელს შეიქმნა ერთიანი სახელმწიფო თეატრი, რომელშიც შედიოდა აზერბაიჯანული, რუსული, სომხური დრამატული და საოპერო დასები. 1922 წელს დრამატული თეატრი გადაკეთდა აკადემიურ დრამატული თეატრად. 1920 წელს, შეიქმნა რუსული სატირული თეატრი, რომელიც 1923 წელს ბაქოს მუშაკთა თეატრად გარდაიქმნა. თეატრში დგამდნენ მინიატურებს, მიმოხილვებს, აქტუალური სოციალურ-პოლიტიკური და ყოველდღიური თემების პაროდია. ამასთან ერთად რეპერტუარში შედიოდა კლასიკური ლიტერატურის ნამუშევრები. 1921 წელს აზერბაიჯანის სატირული აგითთეატრი მოეწყო, რის საფუძველზეც ბაქოში აზერბაიჯანელ მშრომელთა და გლეხთა თეატრი შეიქმნა . 1927 წელს ბაქოს თურქი მუშების თეატრად გადაკეთდა. 1928-1930 წლებში შეიქმნა მ. გორკის სახელობის აზერბაიჯანის მოზარდმაყურებლთა თეატრი. 1938 წელს შეიქმნა აზერბაიჯანის მუსიკალური კომედიის თეატრი.
1922 წელს, ტიფლისის აზერბაიჯანული თეატრის საფუძველზე დაარსდა ახუნდოვის სახელობის ტიფლისის აზერბაიჯანული დრამატიული თეატრი, რომელიც 1947 წლამდე არსებობდა. დღესდღეობით ილჰამ ალიევის სახელობის თბილისის აზერბაიჯანული სახელმწიფო დრამატული თეატრია. 1928 წელს აზერბაიჯანული თეატრი დაარსებული იყო ერევანშიც. აღსანიშნავია, რომ ის სომხეთის ტერიტორიაზე სხვა ერის პირველი თეატრი იყო.
აზერაიჯანის მუსიკალური თეატრი
თეატრის პოპულარობამ ხელი შეუწყო თეატრალური ხელოვნების ახალი ფორმის - მუსიკალური თეატრის ჩამოყალიბებას. 1897—1898 წლებში შუშაში და 1901—1902 წლებში ბაქოში ნაჩვენები იყო ერთ მოქმედებიანი სასცენო სურათები „ლეილი მეჯნუნისა“ და „ფარჰადისა და შირინის“ პოემებით. 1908 წლის 12 იანვარს ბაქოში დაიდგა პირველი ეროვნული ოპერა უზეირ ჰაჯიბეკოვისა „ლეილი და მეჯნუნი“. ამ თარიღიდან იწყება აზერბაიჯანული პროფესიული მუსიკალური თეატრის ისტორია. თავდაპირველად აზერბაიჯანული მუსიკალური თეატრის რეპერტუარი შედგებოდა უ. ჰაჯიბეკოვის ნაწარმოებებისგან — „ლეილი და მეჯნუნი“, „შეიხ სანანი“, „რუსტამი და ზოჰრაბი“, „შაჰ აბასი და ხურშიდ ბანუ“, ასევე მუსიკალური კომედიები „ცოლი და ქმარი“, „ეს თუ არა ის “, „არშინ მალ ალანი“. მალევე მუსიკალური თეატრის რეპერტუარი გამდიდრდა ზულფუგარ ჰაჯიბეკოვის ნაწარმოებებით, ასევე მუსლიმ მაგომაევის ოპერით „შაჰ ისმაილი“, მუსიკალური კომედიით „მოლა ჯაბი“ და „ვურ-ა-ვური“ და ა.შ.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული თეატრი კატეგორია:თეატრი კატეგორია:თეატრები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:საშემსრულებლო ხელოვნება აზერბაიჯანში
აგუდა
მინი|აგუდა აგუდა (დ. 1068 — გ. 1123) — ჩინეთში ჯურჯენთა სახელმწიფოს — ძინის იმპერიის დამაარსებელი და პირველი იმპერატორი 1115-1123 წლებში. 1113 წელს გახდა ჯურჯენთა ერთ-ერთი გვარის — ვანიანის წინამძღოლი. ვანიანები კიდანების მოხარკენი იყვნენ. აგუდამ გააერთიანა ჯურჯენები. 1114 წელს გაილაშქრა კიდანების წინააღმდეგ და აიღო მათი სიმაგრეები მანჯურიაში. 1115 წელს თავი გამოაცხადა იმპერატორად და დინასტიას უწოდა ძინი (ოქროსი). 1116 წელს დაიმორჩილა მთელი მანჯურია, ხოლო 1123 წელს ჩრდილოეთ ჩინეთში დაიპყრო კიდანების იმპერიის — ლიაოს ტერიტორია.
რივერ-ნუარი
ბლექ რივერი (Black River District) — მავრიკის ოლქი, რომელიც მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში. 2011 წლის აღწერის თანახმად ოლქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 76 604 ადამიანს, ხოლო მისი ფართობი 259,0 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 295,77 ად./კმ². ოლქში მდებარეობს ნახევარკუნძული — ლემორნ-ბრაბანტი, რომლის ლანდშაფტი 2008 წელს შეყვანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
აგუდა
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1068 კატეგორია:გარდაცვლილი 1123 კატეგორია:ძინის იმპერატორები
რივერ-ნუარი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მავრიკი კატეგორია:მავრიკის ოლქები
პეტრე პერემეჟკო
პეტრე პერემეჟკო (უკრ. Петро Іванович Перемежко, დ. 12 (24) ივლისი, 1833, რიბოტენი, კროლვეცის ოლქი, ჩერნიგოვის გუბერნია — გ. 27 დეკემბერი, 1893 ( 8 იანვარი, 1894), კიევი) — ექიმი, ჰისტოლოგი, პროფესორი, კიევის წმ. ვლადიმერის საიმპერატორო უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის დეკანი. სახელმწიფო მრჩეველი. ვალტერ ფლემინგისგან დამოუკიდებლად აღმოაჩინა მიტოზის პროცესი.
ბიოგრაფია
პეტრე პერემეჟკო  გახლდათ  გაღარიბებული დიდგვაროვანთა ოჯახიდან. 1845 წელს ჩაირიცხა კროლვეცის რაიონულ სკოლაში. სამწლიანი სწავლის შემდეგ იგი შევიდა ნოვგოროდ-სევერსკის გიმნაზიაში, რომელიც დაამთავრა 1854 წელს ოქროს მედლით. იმავე წელს ჩაირიცხა კიევის წმინდა ვლადიმირის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე. 1859 წელს დაამთავრა უნივერსიტეტი „წარჩინებული ექიმის“ხარისხით. სკოლის დამთავრების შემდეგ 3 თვე მუშაობდა ქალაქის ექიმად ლაიშევოში, ყაზანის გუბერნიაში. 1859 წლის ოქტომბერში იგი გადაიყვანეს ყაზანის საავადმყოფოში, ხოლო 1861 წლის შემოდგომაზე დაინიშნა ექიმად ყაზანის ციხეში, სადაც მუშაობდა 1865 წლის ივლისამდე.
ყაზანში ყოფნის დროს შეუდგა სამეცნიერო საქმიანობას ფიზიოლოგ ფ. ოვსიანიკოვის ხელმძღვანელობით. ყაზანის უნივერსიტეტში მედიცინის დოქტორის ხარისხის მოსაპოვებლად  1863 წლის 17 ნოემბერს  დაიცვა დისერტაცია  თემაზე "კუნთების ბირთვებიდან განივი კუნთოვანი ბოჭკოების განვითარების შესახებ". 1864 წლის აპრილში იგი შინაგან საქმეთა სამინისტრომ დააჯილდოვა ანატომიური ინსტრუმენტების ნაკრებით. 1865 წლის 14 სექტემბერს ჩაირიცხა სახალხო განათლების სამინისტროს განყოფილებაში. 1865 წლის 17 სექტემბერს 2 წლით  გაგზავნეს საზღვარგარეთ.
განათლების სამინისტრომ მისი მივლინება დააფინანსა წელიწადში 1600 რუბლის ოდენობით. პერემეჟკომ ევროპაში ექვსი ლაბორატორია მოინახულა. მუშაობდა პროფესორ მაქს შულზესთან ბონში, ჰაინრიხ ფრეისთან და გეორგ-ჰაინრიხ მაიერთან ციურიხში და ვენაში იოზეფ გირტლთან, ერნსტ ბრუკესთან და სალომონ სტრიკერთან. 1868 წლის ოქტომბერში იგი ჩაირიცხა ყაზანის უნივერსიტეტის პრივატ-დოცენტად, მაგრამ თითქმის მაშინვე მიიწვიეს ექსტრაორდინალური პროფესორის თანამდებობაზე წმინდა ვლადიმირის კიევის უნივერსიტეტში. 1870 წლიდან გახლდათ რიგითი პროფესორი, ჰისტოლოგიის, ემბრიოლოგიის და   ანატომიის კათედრის გამგე. 1872-1875 წლებში იყო სამედიცინო ფაკულტეტის დეკანი, 1881-1882 წლებში კიევის ექიმთა საზოგადოების თავმჯდომარე. მას ჰქონდა მოქმედი სახელმწიფო მრჩევლის წოდება.
ჰისტოლოგიის კათედრაზე სწავლების ორგანიზებისთვის პეტრე პერემეჟკომ 1872 წლის თებერვალში მოხსენებით მიმართა დეკანს, რომელშიც სთხოვა 1500 მანეთი განყოფილების აღჭურვილობის გასაუმჯობესებლად, მათ შორის მიკროსკოპების შესაძენად. უნივერსიტეტმა საჭირო თანხის მხოლოდ მესამედი გამოყო. მეცნიერი ცხოვრობდა კიევში პანკოვსკაიას 1-ში და ნაზარევსკაიას 20 და 22 ნომერში, გარდაიცვალა კიევის უნივერსიტეტის თერაპიულ კლინიკაში. დაკრძალეს ბაიკოვის სასაფლაოზე (მთავარი ხეივნის შუა ნაწილში, შესასვლელიდან მარცხნივ, მეორე რიგში). საფლავი 1966 წელს გააუქმეს და მის ადგილას კიევის სამედიცინო ინსტიტუტის რექტორი ივან ალექსეენკო დაკრძალეს.
სამეცნიერო საქმიანობა
თავის დისერტაციაში პეტრე პერემეჟკომ განიხილა ჩონჩხის კუნთების სტრუქტურა და რეგენერაცია. საზღვარგარეთ მივლინების დროს მან შეისწავლა ფარისებრი ჯირკვლის მიკროსკოპული სტრუქტურა (ძირითადად ფრეის ლაბორატორიაში). სამ სტატიაში  აღწერა ჯირკვლის ინერვაცია, ფოლიკულების სტრუქტურა, მათი ზრდა ცხოველის განვითარების დროს და უჯრედების მახასიათებლები. პერემეჟკო ეწინააღმდეგებოდა მაშინდელ გავრცელებულ აზრს, რომ ფარისებრი ჯირკვლის კოლოიდი პათოლოგიური პროცესის შედეგია. მან დამაჯერებლად მიაკუთვნა ეს ორგანო ენდოკრინულ ჯირკვლებს.
ფრეის ლაბორატორიაში პერემეჟკომ ასევე შეისწავლა ჰიპოფიზის ჯირკვლის უჯრედული სტრუქტურა. ტრიტონის ლარვის კუდის ზრდის შესწავლისას მან აღმოაჩინა და აღწერა მიტოზი.
პეტრე პერმეჟკოს მასწავლებელის ფილიპ ოვსიანიკოვის და ჰისტოლოგ მიხაილ ლავდოვსკის რედაქტირებით 1887-1888 წლებში გამოაქვეყნდა სახელმძღვანელო "მიკროსკოპული კვლევის საფუძვლები, ადამიანებისა და ცხოველების ანატომია“. პერემეჟკო  გახლდათ ხსენებული სახელმძღვანელოს რამდენიმე თავის ავტორი ("სწავლება უჯრედის შესახებ", "ეპითელური ქსოვილი", "შარდის ორგანოების სისტემა", "გენიტალური ორგანოების სისტემის" ნაწილი).
პერემეჟკოს ხელმძღვანელობით, სტუდენტმა ფიოდორ ლომინსკიმ ჩაატარა კვლევა ნერვული უჯრედების გაყოფის უნარზე. მან აღმოაჩინა, რომ მხოლოდ ამფიბიების ლარვების ნეირონებს შეუძლიათ გაყოფა, მაგრამ არა ზრდასრულ ცხოველებს. ამ სამუშაოსთვის სტუდენტმა მიიღო ოქროს მედალი, შედეგები კი გამოქვეყნდა გერმანულ სამეცნიერო ჟურნალში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1833 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1894 კატეგორია:უკრაინელი მედიკოსები კატეგორია:უკრაინელი ჰისტოლოგები
ჩირიველია
ჩირიველია (Chirivella, Xirivella) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-ოესტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 5,2 კმ². მოსახლეობა — 30 197 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
არადეთის მეორე ნასოფლარი
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ინდონეზია 1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ინდონეზიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მესამედ იასპარეზა 1960 წელს, იტალიის დედაქალაქ რომში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ინდონეზია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აზიის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
მალაიტის პროვინცია
მალაიტის პროვინცია (Malaita Province) — სოლომონის კუნძულების ერთ-ერთი პროვინცია. პროვინციის დასახელება წარმოიშვა ყველაზე დიდი კუნძულისაგან — მალაიტა. მის გარდა არსებობენ მომცრო კუნძული სამხრეთი მალაიტა და ატოლები სიკაიანა, ონტონგ-ჯავა. პროვინციის ფართობია — 4225 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერით შეადგენს 137 596 ადამიანს. ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი აუკი, რომელიც მდებარეობს კუნძულ მალაიტაზე.
სქოლიო
კატეგორია:სოლომონის კუნძულების პროვინციები
აშა (ქალაქი)
აშა (Аша) — ქალაქი რუსეთში, ჩელიაბინსკის ოლქში. აშის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2016 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობაა 30 146 კაცი.
ქალაქი მდებარეობს ოლქის უკიდურეს დასავლეთ ნაწილში, ბაშკირეთის საზღვართან, ყარათაუს ქედის მთისწინეთზე, მდინარე სიმზე. ჩელიაბინსკიდან დასავლეთით 377 კმ-ში.
2012 წელს აშასთან ახლოს მღვიმეში, ურალის მხარეში პირველად აღმოაჩინეს მაჩვზღარბას კბილი, რომლის ასაკადაც განისაზღვრა 120 ათასი წელი. ადრე ითვლებოდა, რომ მაჩვზღარბას არასოდეს უცხოვრია ურალში.
სომხური სამზარეულო
სომხურ სამზარეულოს აქვს მრავალფეროვანი შემადგენლობა კერძები და რთული არომატის და არომატული დიაპაზონის ფართო სხვადასხვაობა. ეს იმის გამო ხდება, რომ სომხურ სამზარეულოში გამოყენებული პროდუქტები სტაბილურად იზრდება სომხეთის მაღალმთიანეთში და არარატის ველში. ჯერ კიდევ უძველესი დროიდან სომხები დაეუფლნენ მეცხოველეობას და მეფრინველეობის მეურნეობას და ამან განაპირობა ცხოველთა მრავალფეროვანი ჯიშის გამოყვანა: ძროხა, ცხვარი (ცხვრის საკუთარი ჯიშები), ღორები და ინდაური, ქათმები, ბატები, იხვები.
სომხურ სამზარეულოში შეგიძლიათ იპოვოთ ძალიან იშვიათი კომბინაცია სხვადასხვა სახის ხორცისგან. მაგალითად, ერთ-ერთი უძველესი კერძები — არგანაკი — აერთიანებს ქათმის და ირმის ხორცს, ამ უკანასკნელს ქათმის ბულიონში ადუღებენ. ასევე პოპულარულია ხორცის ბულიონი - ხაში.
სამზარეულოს მომზადების დროს სომხები იყენებენ დიდი რაოდენობით ბალახს, რომელსაც მოიხმარენ როგორც ნედლეულს, ისე სანელებლების სახით მომზადებულ კერძებს. სტეპან ზელინსკიმ სამეცნიერო პუბლიკაციაში „კავკასიონის ადგილებისა და ტომების აღწერის მასალების კრებული“, რომელიც გამოიცა 1881 წელს, აღნიშნა, რომ სომხებს არ შეუძლიათ ბაღის მწვანილის, ნესვის, საზამთროს და სხვა მცენარეულობის გარეშე ცხოვრება. მისი თქმით, სომხები თითქმის არასოდეს სჯერდებიან საჭმელს ბოსტნეულისა და ბალახების გარეშე.
ლიტერატურა
კატეგორია: სომხეთი კატეგორია: კულინარია
უანკა-უანკის რაიონი
უანკა-უანკის რაიონი (Distrito de Huanca-Huanca) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ანგარაესის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 567 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 664 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 15 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 109.96 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ანგარაესის პროვინციის რაიონები
10 წლის შემდეგ (ტელესერიალი)
„10 წლის შემდეგ“ — ქართული სიტკომის ჟანრის სერიალი, რომელიც არის სერიალ „შუა ქალაქშის“ გაგრძელება. როგორ განვითარდა პერსონაჟების ცხოვრება 10 წლის შემდეგ თბილისში (ვაკეში). სერიალზე დიდი მოთხოვნა იყო, როგორც წარსულში ასევე ახლაც და შემოქმედებითმა ჯგუფმა გადაწყვიტა სერიალი დაებრუნებინათ. სერიალი პირველად TV 11-ის ეთერში გავიდა 2014 წლის 13 ოქტომბერს, ტელეკომპანია მაესტროს დაკვეთით სერიალის სერიები გადიოდა განმეორებით მაესტროს ეთერშიც, თუმცა ტელეკომპანია იმედმა ფანების თხოვნით და სერიალის დიდი რეიტინგიდან გამომდინარე გადაწყვიტა სერიალი თავის არხზე დაებრუნებინა. სერიალის ბოლო, მე-7 სეზონის მე-10 სერია, 2017 წლის 25 მარტს გავიდა ეთერში. ტელეკომპანია იმედმა სერიალი დახურა.
გადაღება
ღამის შოუს სტუდია სპეციალურად სერიალისთვის ამზადებდა დეკორაციას და გადაღებები მიმდინარეობდა სამ სხვადასხვა პავილიონში: ირაკლისა და მარიკას სახლში, ქეთევანისა და ლაშას სახლში და ბარში, სხვადასხვა სახის დეკორაცია მზადდებოდა ეპიზოდური სერიებისთვის. სტუდიის დიზაინზე მუშაობდნენ: ვანო ჭელიძე, ეკა ამაშუკელი და თიკო გუჯაბიძე. დეკორაციას ამზადებდა:გელა გელაშვილი, დათო მაისურაძე, იმედი მეშველიანი და ჯემალ ვერულეიშვილი. განათება: ბექა შაკაშვილი, ზურაბ სამადაშვილი. სტუდიის ინჟინერი: გიორგი ციცქიშვილი.
მუსიკა
სერიალისთვის მუსიკა შექმნა გიგა მიქაბერიძემ. სერიალის დაწყებიდან დღემდე ის არის ქუდის მუსიკის კომპოზიტორი. ქუდის გრაფიკა:ვახო კაკაურიძე, დავით ჭაბაშვილი.
ფორმატი
სერიალი გადაღებულია სიტკომის ფორმატში.ღამის შოუ სტუდიამ გამოიყენა ამერიკული სატელევიზიო სერიალის მეგობრების ჟანრის ფორმატი და პირველად დააფუძვნა ეს ფორმატი საქართველოში. 2007 წლის ზაფხულში ღამის შოუ სტუდია გაემგზავრა ამერიკაში, შეხვდა პოპულარული სიტკომების პროდიუსერებს და სცენარისტებს: მიჩ სემელს, ბილ პერსკის,ჯონ მარკუსს, ნორმ გუნზერჰაუზერს, ბრუს ფერბერსა და ქრეგ კნაიზეკს დაესწრო ჩაწერების პროცესს. გარდა ამისა, გაიარა ტრენინგი “Warner Brothers Studios”-ში და მოიპოვა ამ ფორმატის კეთების უფლება.
რესურსები ინტერნეტში
10 წლის შემდეგ — ინტერნეტარქივის შენახული ბმული
კატეგორია:2014 წლის ქართული ტელესერიალები კატეგორია:იმედი (ტელეკომპანია)
ართანის ნასოფლარი და სამაროვანი
ართანის ნასოფლარი და სამაროვანი — არქიტექტურულ-არქეოლოგიური ძეგლი. მდებარეობს სოფელ ართანაში მდინარე დიდხევის მარცხენა ნაპირას. შემორჩენილია ნასახლარები და ქვის ფილებით შედგენილი სამარხები. თარიღი დაუდგენელია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
კამილა სპარვი
კამილა სპარვი (Camilla Sparv; დ. 3 ივნისი, 1943) — შვედი მსახიობი.
ბიოგრაფია
დაიბადა შვედეთის დედაქალაქ სტოკჰოლმში. სხვადასხვა დროს ითამაშა ფილმებში: „მკვლელის ქუჩაბანდი“ (1966), „უსიამოვნება ანგელოზებთან“ (1966), „დავალება K“ (1968), „მაკენას ოქრო“ (1969), „სწრაფი დაშვება“ (1969), „ბერძენი მაგნატი“(1978) „კაბობლანკო“ (1980) და სატელევიზიო სერიალებში „დეტექტივ როკფორდის დოსიე“, „სიყვარულის ნავი“ და „ჰავაი ხუთი-O“. ინგერ კნუდსონის როლის შესრულებისთვის ფილმში „სასიკვდილო სიმხურვალე კარუსელზე“ (1966) მიენიჭა ოქროს გლობუსი (1967). ერთ დროს დაქორწინებული იყო ამერიკელ კინოპროდიუსერზე რობერტ ევანსზე. მეორე ქორწინებიდან ორი შვილი ჰყავს. 1994 წელს მესამეჯერ დაქორწინდა. კამილა სპარვი ამჟამად ფილმებში აღარ თამაშობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შვედი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 3 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1943
ფლაკი
ფლაკი (Flacq District) — მავრიკის ოლქი, რომელიც მდებარეობს ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში. 2011 წლის აღწერის თანახმად ოლქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 135 406 ადამიანს, ხოლო მისი ფართობი 297,9 კმ²-ია და ყველაზე დიდია ქვეყანაში. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 454,54 ად./კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მავრიკი კატეგორია:მავრიკის ოლქები
სერიტინგა
სერიტინგა (Seritinga) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ანდრელანდიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 789 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.59 კმ²-ზე. ფართობი 1 789 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ინდონეზია 1968 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ინდონეზიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეოთხედ იასპარეზა 1968 წელს, მექსიკის დედაქალაქ მეხიკოში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1968 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ინდონეზია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აზიის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
სასირეთის ნამოსახლარი გორა
სასირეთის ნამოსახლარი გორა,ჭოტია გორა — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ სასირეთში, საშუალო სკოლის დასავლეთით, 100 მეტრზე. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს და ადრინდელი რკინის ხანით. გორის სამხრეთი ფერდობი გაუჭრიათ სკოლის სასროლეთისთვის. ჭრილში ჩანს რამდენიმე კულტურული ფენა. გორაზე და ჭრილში უხვად იპოვება თიხის ჭურჭლის ნატეხები. არქეოლოგიური გათხრები დაიწყო 1984 წელს ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის კასპის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ბონა არტუელი
ბონა არტუელი (Bonne de Artois; დ. 1396 — გ. 17 სექტემბერი, 1425) — ოს გრაფ ფილიპ არტუელისა და მარი ბერელის ასული. ნევერის გრაფინია 1413-5 წლებში როგორც ფილიპ II-ის, ხოლო ბურგუნდიის ჰერცოგინია 1424-5 წლებში როგორც ფილიპ III-ის მეუღლე. შვილები ჰყავდა მხოლოდ პირველ ქმართან.
ბიოგრაფია
ბონა დაიბადა 1396 წელს არტუაში. იგი იყო ოს გრაფ ფილიპ არტუელისა და მისი მეუღლის, მარი ბერელის ქალიშვილი. დედამისი იყო ბერის ჰერცოგ ჟან დე ვალუას ქალიშვილი, რომელიც თავის მხრივ საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის ვაჟი იყო.
1413 წლის 20 ივნისს ბონა მიათხოვეს ნევერის გრაფ ფილიპ II-ს, რომელიც იყო ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ გულადისა (ასევე მეფე ჟან II-ის ვაჟი) და მარგარიტა ფლანდრიელის ვაჟი.
ქორწინება არც თუ ისე დიდხანს გაგრძელდა, ვინაიდან 1415 წელს ფილიპი აზენკურის ბრძოლაში მოკლეს, სადაც იგი ინგლისის მეფე ჰენრი V-სა და მის მოკავშირეს, მოღალატე ფრანგ დიდგვაროვან შარლ დ'ალბრეს ებრძოდა დოფინ შარლ დე ვალუას დასაცავად.
მიუხედავად ასეთი მოკლეხნიანი ქორწინებისა, ბონას ფილიპისგან ორი ვაჟი დარჩა. ცხადია, ფილიპის გარდაცვალების შემდეგ ნევერის გრაფი მათი უფროსი ვაჟი შარლ I გახდა, რომლის რეგენტადაც ბონა დაინიშნა. ბონა რეგენტის სტატუსით ნევერს 1415 წლიდან 1424 წლამდე მართავდა. მას შემდეგ, რაც მისი ვაჟი სრულწლოვანი გახდა და თავად დაიწყო მართვა, ახალგაზრდა ქვრივს მისმა მამიდამ, ჟანა არტუელმა ხელმეორედ გათხოვება ურჩია.
1424 წლის 30 ნოემბერს ბონა ცოლად გაჰყვა გარდაცვლილი მეუღლის ძმის შვილს, ბურგუნდიის ასევე დაქვრივებულ ჰერცოგ ფილიპ III-ს. იგი თავდაპირველად დაქორწინებული იყო საფრანგეთის მეფის ასულ მიშელ დე ვალუაზე, რომელიც 1422 წელს კიბიდან დაგორების შედეგად დაიღუპა, ისე, რომ მემკვიდრე ვერ დატოვა, ამიტომაც ეს ქორწინება ფილიპსაც აწყობდა, ვინაიდან მას იმედი ჰქონდა, რომ ახალგაზრდა მეუღლე მას ვაჟს გაუჩენდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1396 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1425 კატეგორია:ბურგუნდიის ჰერცოგინიები კატეგორია:ქალი რეგენტები
ჟუნკუ-დუ-სერიდო
ჟუნკუ-დუ-სერიდო (Junco do Seridó) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 590 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ოსიდენტალ-პარაიბანუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 643 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 38.98 კმ²-ზე. ფართობი 170 420 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
დვანის პირველი ნასოფლარი
დვანის პირველი ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ დვანში, ტახტიზურგა მთის ფერდობზე. თარიღდება ფეოდალური ხანით. შეინიშნება ნატეხი ქვით ნაგებ შენობათა საძირკვლის ნაშთები. იპოვება უხეშკეციანი წითლად გამომწვარი თიხის ჭურჭლისა და ქვევრის ნამტვრევები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
სომხური ნაციონალური სამოსი
სომხური ეროვნული კოსტუმი ან სომხური სამოსი - სომეხი ხალხის ტრადიციული სამოსი. სომხური ეროვნული სამოსი, რომელმაც გაიარა მრავალსაუკუნოვანი განვითარების გზა, უკვე XIX საუკუნის დასაწყისში იყო სტაბილური ნაწილი სომხეთის ეროვნულობის. ძველი სომხური სამოსის შესახებ ფრაგმენტული მასალა არქეოლოგიური გათხრების შედეგად არის მოპოვებული. ასევე სომხური ნაციონალური სამოსის შესახებ არაერთი ისტორიული წყარო, არქიტექტურული ნიმში, მინიატურა და საფლავის ქვებია ჩვენამდე მოღწეული.
სომეხთა ეთნოგრაფიული ჯგუფების მრავალფეროვნება აისახებოდა სწორედ ხალხურ, ეროვნულ ტანსაცმელში. სომხური ნაციონალური სამოსის თითოეული დეტალი, ფერი თუ ჭრილი დაკავშირებული იყო სომხურ ტრადიციებთან, ადათთან, თვითშეგნებასთან და ა.შ.
სომხურ ოჯახში განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობოდა მამაკაცის სამოსს, განსაკუთრებით კი სახლის უფროსის ტანსაცმელს.
XIX საუკუნის ბოლოს და XX საუკუნის დასაწყისში, ყველა ასაკის მამაკაცებსა და ქალებს ეხურათ ტრადიციული სტილის ქუდი, ახალგაზრდა ბიჭებიდან დაწყებული და მოხუცი კაცებით დამთავრებული.
ცნობილია და ჩვენამდე მოაღწია არაერთმა მნიშვნელოვანმა არქეოლოგიურმა მასალამ, ასე მაგალითად: სომეხ ქალთა კოსტუმებმა, რომელიც ჯერ კიდევ ურარტულ პერიოდით თარიღდება. აღსანიშნავია რომ ქალის კაბები გამოფმებული იყო ოქროსფერი ძაფით. ძირითადად სომხური ნაციონალური სამოსი მანდილოსნის არის კრემისფერი, აბრეშუმის.
სომეხთა ჩვეულებრივი თავსაბურავი იყო ბეწვის ქუდი - ცხვრის ტყავებისაგან შეკერილი. ყველაზე ძვირადღირებული და პრესტიჟულ ქუდათ ითვლებოდა ასტახან ბუხარის ჯიშის ცხვრის მატყლისგან, შეკერილი ქუდი რომელსაც ძირითადად მაღალი ფენის წარმომადგენლები ატარებნდნენ.
უძველესი დროიდან ფეხსაცმელი იყო სომეხთა ტრადიციული ტანსაცმლის განუყოფელი ნაწილი. ქალისა და მამაკაცის ფეხსაცმელი (ნაქსოვი წინდები და სათანადო ფეხსაცმელი) მეტწილად იდენტური იყო. სომხების ფეხსაცმელებში მნიშვნელოვან ადგილს იკავებდნენ ნაქსოვი მოქსოვილი შაბლონების წინდები, რომლებიც მამაკაცის გამაშებთან ერთად, ურარტული პერიოდის განმავლობაშიც კი იყო ცნობილი. დასავლეთ სომხების ფეხსაცმელი ოდნავ განსხვავდებოდა აღმოსავლეთ სომხეთისგან. ჩვეულებრივ, ტყავის ფეხსაცმელი ეცვათ დახვეწილი წინდებითურთ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: სომხეთი კატეგორია: კავკასია
უთანხმოება (ასტერიქსი)
„უთანხმოება“ („La Zizanie“) — რიგით მეთხუთმეტე ასტერიქსის შესახებ კომიქსების სერიაში. მასში მოთხრობილი ისტორიების ავტორია რენე გოსინი, ხოლო მხატვარი — ალბერ უდერზო. კომიქსი იბეჭდებოდა ჟურნალში Pilote (1970, გამოშვებები 531-552), ხოლო ალბომის სახით გამოიცა იმავე წელს, გამომცემლობის Lombard მიერ. Dargaud-მა იგი 1974 წელს გამოაქვეყნა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასტერიქსის კომიქსები კატეგორია:1970 წლის კომიქსები კატეგორია:1970 წლის წიგნები
საფარისას წმინდა გიორგის ეკლესია
საფარისას წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ წინანდლის სამხრეთით, ხუთიოდე კილომეტრის მანძილზე, მდინარე კისისხევის მარჯვენა ნაპირას, ხშირ ტყეში. ეკლესიის ჩრდილოეთით, ხუთიოდე მეტრზე, დგას მოგვიანებით აგებული სამრეკლო. ეკლესია თარიღდება XI-XII საუკუნის მიჯნით. სამრეკლო — XV-XVI საუკუნეებით.