cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლეშუკოვაიას სახლი
ისტორია
1873 წლიდან 1880 წლამდე პერიოდში სახლი ეკუთვნოდა მეშჩანინ კონსტანტინე კუზმინოვს. 1880-იანი წლების შუა პერიოდში (სხვა მონაცემებით - 1890 წელს) სახლის ახალი მფლობელი გახდა შტაბს-კაპიტანის მეუღლე ვერა სოლტანოვა. 1898 წლიდან 1906 წლამდე სახლი იყო თავად ალექსანდრე ივანეს ძე კორობინის პირადი კუთვნილება. 1915 წელს სახლში იმყოფებოდა ქვრივ ელიზაბეტა ლეშუკოვაიას კუთვნილებაში.
აღწერა
კუთხის ერთსართულიანი სახლი აგებულია რუსული პროვინციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. კედლები შელესილია. კარნიზი გაფორმებულია სუხარიკებით. ცოკოლის სართულზე ოთხი ფანჯარაა, ცენტრალურ ფასადზე ფანჯრები გაფორმებულია სანდრიკებით და კრონშტეინებით.
დაწყვილებული პილასტრები წარმოდგენილია დორიულ სტილში. ფანჯრისქვეშა კარნიზები შემკულია ორნამენტებით. ისინი ფასადს ყოფენ სამ სხვადასხვა ზომის ნაწილად.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ნასამხრალის ეკლესიების კომპლექსი
მინი|ნასამხრალის ეკლესიების კომპლექსი ნასამხრალის ეკლესიების კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ ნასამხრალის ჩრდილო-დასავლეთ განაპირას, სასაფლაოზე. შედგება გვერდიგვერდ მდგომი ორი, მცირე ზომის ეკლესიისგან და ოთხკუთხა გეგმის მქონე, გაურკვეველი ნაგებობის ნაშთისგან. ეკლესიებიდან ერთი ღვთისმშობლის სახელობისაა, მეორე კი - წმინდა გიორგის. ორივე გვიანდელ შუა საუკუნეებს განეკუთვნება. მათ შორის შედარებით ადრინდელი, როგორც ჩანს, ღვთისმშობლის ეკლესიაა, რომლის აგებიდან, დროის მცირე მონაკვეთში, მეორე ეკლესია ააგეს. მესამე ნაგებობა მიწითაა დაფარული და გათხრა-გასუფთავების გარეშე მისი დანიშნულების გარკვევა არ ხერხდება.
პოლ რემლენჟე
პოლ რემლენჟე (დ. 29 დეკემბერი, 1871 – გ. 9 მარტი, 1964) — ფრანგი ფიზიკოსი და ბიოლოგი, წარმოშობით ბერტრანჟიდან, ქ. მოზელი, ლოთარინგია, საფრანგეთი.
ვინჩელსის ბრძოლა
ინგლიელების ფლოტმა. რომელსაც მეთაურობდა მეფე ედუარდ III და მისი შვილი ედუარდ შავი პრინცი, დაამარცხეს კასტილიის სამეფოს ფლოტი კარლ დე ლა სერდას მეთაურობით.
პოლ რემლენჟე
სწავლობდა ვალ დე გრასის სამხედრო ჰოსპიტალში, 1893 წ დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია ლიონის უნივერსიტეტში თემაზე „ტუბერკულოზის მემკვიდრეობით გადაცემა“. 1896 წ გახდა ბაქტერიოლოგიური ლაბორატორიის ხელმძღვანელი ტუნისში, რასაც მოყვა კონტრაქტი კონსტანტინოპოლში საიმპერიო ბაქტერიოლოგიურ ინსტიტუტში (1900). მალევე მორის ნიკოლი ჩაანაცვლა (1862-1932) ინსტიტუტის დირექტორის პოზიციაზე.
ვინჩელსის ბრძოლა
ბრძოლის მიმდინარეობისას ინგლისელებმა დაკარგეს 2 ხომალდი, კასტილიელების დანაკარგი 14-დან 26 ხომალდამდე იყო. კასტილიელების დაკარგული ხომალდების რაოდენობა დღემდე არაა ცნობილი.
პოლ რემლენჟე
1914 წ რემლენჟე გადაიყვანეს ტანჟერში, სადაც ახლად დაარსებულ პასტერის სახელობის ინსტიტუტში განაგრძო მუშაობა 1957 წლამდე. პირველი მსოფლიო ომის დროს იგი მუშაობდა არგონის ტყეში, სადაც იკვლევდა ბაქტერიულ დიზენტერიას ჟულიენ დიუმასთან ერთად (1884-1965).
ვინჩელსის ბრძოლა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასწლიანი ომის ბრძოლები კატეგორია:XIV საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:ინგლისის ბრძოლები
ნასამხრალის ეკლესიების კომპლექსი
ღვთისმშობლის ეკლესია დარბაზული ტიპის სამლოცველოა (4,6x3,1 მ). ნაგებია მოზრდილი ზომის, რიყის ქვის ირეგულარული წყობით. კარ-სარკმლების წყობაში. რიყის ქვასთან ერთად, შირიმის, დაუმუშავებელი ქვებიცაა გამოყენებული. დაზიანებულია: ჩაქცეულია კამარა, აღმოსავლეთ, დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებს, შუაში, მთელ სიმაღლეზე, ფართო, გამჭოლი ბზარი დაუყვება. მონგრეულია კედლებისა და კუთხეების ზედა ნაწილები.
პოლ რემლენჟე
რემლენჟე წამყვანი მკლევარი იყო რაბიოლოგიასა და მის ვაქცინაციაში. 1903 წელს მან დაამტკიცა, რომ ცოფის გამომწვევი მიზეზი ბაქტერიულ ფილტრ-გამავალი ვირუსი იყო.
ნასამხრალის ეკლესიების კომპლექსი
შესასვლელი დასავლეთითაა. იგი აგურით ნაწყობი, შეისრული თაღითაა დასრულებული, რომელიც, გარედან, კედლის სიბრტყეში საფეხურებითაა შეღრმავებული. შიგნიდან კი სწორკუთხაა, აღმოსავლეთით არაწესიერი ნახევარწრის ფორმის აფსიდია, რომლის ცენტრში გაჭრილი სარკმლისგან მხოლოდ წირთხლების ნაწილებიღაა შემორჩენილი. იგივე მდგომარეობაშია დასავლეთ კედელში გაჭრილი სარკმელიც. აფსიდის ორივე გვერდში, მხრებთან ახლოს, თითო, მცირე, სწორკუთხა ნიშაა. მათგან ჩრდილოეთისა შედარებით ფართოა. აფსიდის შუა ნაწილში და სამხრეთ გვერდში, კონქის ქუსლის დონეზე, ბათქაშზე, აღბეჭდილია მარჯვენა ხელის მტევანი.
პოლ რემლენჟე
რემლენჟე რამდენიმე პროფესიულ ორგანიზაციაში იყო გაწევრიანებული, მათ შორის: ბიოლოგიის საზოგადოების წევრ-კორესპონდენტი (1903), ასევე პარიზის სამედიცინო აკადემიისა (1919) და საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1944). იგი ასევე გახლდათ, საფრანგეთის „ეგზოტიკური პათოლოგიების საზოგადოების“ ნამდვილი წევრი (1934) და „მიკრობიოლოგიის საერთაშორისო საზოგადოების“ დამფუძნებელი წევრი (1927).
ნასამხრალის ეკლესიების კომპლექსი
ეკლესიის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხესთან, დიაგონალურად, ორიოდე მეტრის მანძილზე, დგას წმინდა გიორგის ეკლესია. ეკლესია გეგმით სწორკუთხაა (4,1x3,2 მ). შეიცავს ქრონოლოგიურად განსხვავებულ ორ, სამშენ ფენას, რომლებიც ერთმანეთისგან როგორც საშენი მასალით, ისე წყობის ხარისხითაც განსხვავდება. შენობის კედლების თავდაპირველი ნაწილები, ძირითადად, რიყის, მოზრდილი ქვის ირეგულარული წყობითაა გამოყვანილი. მოგვიანებით, კედლების დანგრეული ნაწილები და კამარა შედარებით წვრილი, რიყის ქვით ტლანქად აღუდგენიათ. 1980-იან წლებში შენობა შიგნიდან შეუთეთრებიათ და კედლების მთელ პერიმეტრზე ზეთის, ცისფერი საღებავით პანელი გაუყოლებიათ.
პოლ რემლენჟე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 29 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1871 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1964 კატეგორია:ფრანგი ფიზიკოსები კატეგორია:ფრანგი ბიოლოგები
ნასამხრალის ეკლესიების კომპლექსი
ეკლესიის ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი გარედან აგურით ნაწყობი, შეისრული თაღითაა (გვიანდელია) გადახურული. შიგნიდან კი, სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით საკურთხევლის ნახევარწრიული აფსიდია. აფსიდის ღერძზე სარკმელია გაჭრილი, რომელიც შიგნიდან გარეთკენ მკვეთრად ვიწროვდება და ორი, მოზრდილი ქვით ბრტყლადაა გადახურული. მსგავსი შედარებით მცირე ზომის სარკმელი ეკლესიის დასავლეთ კედელშიცაა. აფსიდის გვერდებში, სიმეტრიულად, თითო, მცირე, სწორკუთხა ნიშაა განლაგებული, ხოლო სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, სწორკუთხა ტრაპეზია მიშენებული. საკურთხეველი გადახურული იყო წესიერი ფორმის, რიყის ქვით გამოყვანილი კონქით, რომლის შემორჩენილ ნაწილში თიხის რეზონატორია ჩადგმული.
მოგვიანებით ჩატარებული რემონტების დროს, დარბაზის კამარის განახლებისას, აფსიდიც იგივე ფორმის კამარით გადაუხურავთ, რის გამოც აფსიდის თავდაპირველ და განახლებულ ნაწილებს შორის სრული შეუსაბამობაა და მათი ქრონოლოგიური განსხვავებაც ადვილი შესამჩნევია. ამავე რემონტის დროს ეკლესიის იატაკზე კვადრატული აგური დაუგიათ, გარედან კი აგურის საფეხუროვანი ლავგარდანი მოუწყვიათ.
ეკლესია დახურული იყო ღარისებრი კრამიტით. 2011-2012 წლებში სოფლის მოსახლეობამ ეკლესია აღადგინა.
მედინა გიულგიუნი
მედინა გიულგიუნი დაიბადა 1926 წლის 17 იანვარს ბაქოში. 1938 წელს ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა სამხრეთ აზერბაიჯანში, არდებილში. შემდეგ ის ცხოვრობდა თავრიზში, სადაც შეისწავლა სპარსული ენა. მოგვიანებით მუშაობა დაიწყო თავრიზის დრამატულ თეატრში. 1945 წლიდან იყო აზერბაიჯანის დემოკრატიული პარტიის წევრი. იმავე წელს მისი ლექსები გამოქვეყნდა ადგილობრივ გაზეთებში. 1948 წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის პედაგოგიური ინსტიტუტის ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე.
მისი ლექსები თარგმნილია მსოფლიოს სხვადასხვა ენაზე.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი პოეტები კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის ქალი მწერლები კატეგორია:აზერბაიჯანელი მთარგმნელები კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
იოანე სკილიცე
250პქ|მარჯვნივ|მინი|[[ვარიაგების დაცვა|ვარიაგები — გამოსახულება იოანე სკილიცეს ნაშრომიდან]] იოანე სკილიცე (Ἰωάννης Σκυλίτζης, ასევე Σκυλλίτζης/Σκυλίτσης; დ. დაახლ. 1040 — გ. 1101 წლის შემდეგ ) — XI საუკუნის ბიზანტიელი ისტორიკოსი, ალექსი კომნენოსის წარჩინებული მოხელე. მისი მთავარი ნაშრომია „ისტორიის მიმოხილვა“ (Σύνοψις Ἱστοριῶν), რომელიც მოიცავს პერიოდს ნიკიფორე I-ის გარდაცვალებიდან (811) მიხეილ VI-ის დამხობამდე (1057). ეს ნაშრომი წარმოადგენს თეოფანე აღმსარებლის მატიანეს გაგრძელებას. არსებობს „ისტორიის მიმოხილვის“ გაგრძელებაც, მიყვანილი 1079 წლამდე, რომელიც ხშირად იოანე სკილიცეს მიეწერება.
იოანე სკილიცეს ნამუშევარი გამოიყენა გიორგი კედრენემ.
მადრიდის სკილიცე
250პქ|მინი|მარჯვნივ|[[ბერძნული ცეცხლი, მინიატიური „მადრიდის სკილიცედან“]]
იოანეს მთავარი ნაწარმოებია ე. წ. „მადრიდის სკილიცე“, რომელიც XVIII საუკუნეში აღმოაჩინეს ესპანეთის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში სათაურით „ბიზანტიის იმპერატორების ისტორია კონსტანტინოპოლში 811-დან 1057 წლამდე, დაწერილი კურაპალატ იოანე სკილიცეს მიერ“. მისი დათარიღება დავის საგანია პალეოგრაფ-ბიზანტიოლოგებს შორის. ერთი ვერსიით იგი დაწერილია XIII საუკუნის შუა ხანებში ან მეორე ნახევარში, მეორეთი — XII–XIII საუკუნეების მიჯნაზე. 1970-იანი წლების ბოლოს, ნ. უილსონმა ხელწერის იდენტიფიკაციის საფუძველზე ხელნაწერი დაათარიღა XII საუკუნის შუა ხანებით და დაამტკიცა მისი სამხრეთიტალიური წარმოშობა. შესაძლოა იგი შედგენილია პალერმოს სასახლეში, იმპერატორისადმი ნაბოძები თვით სკილიცეს ორიგინალის ასლზე დაყრდნობით, რომელიც შეიქმნა 1158 წელს ჰენრიკუს არისტიპუსისათვის — სიცილიის სამეფოს ელჩისა და პალერმოს ცნობილი ინტელექტუალისათვის.
ხელნაწერში გამოსახულია 574 მინიატიურა, 100-მდე მათგანი კი დაკარგულია. „მადრიდის სკილიცე“ ბიზანტიური ისტორიული მინიატიურის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ძეგლად ითვლება და წარმოადგენს ბიზანტიის ვიზუალიზაციის ფასდაუდებელ ძირითად წყაროს.
სქოლიო
კატეგორია:ბიზანტიელი ისტორიკოსები კატეგორია:XI საუკუნის ისტორიკოსები კატეგორია:XI საუკუნის ბიზანტიელები
გუსტავ ფონ კარი
მინი|ფონ კარი [[1920 წელს]] გუსტავ ფონ კარი (Gustav Ritter von Kahr; დ. 29 ნოემბერი, 1862, ვაისენბურგი — გ. 30 ივნისი, 1934) — გერმანელი პოლიტიკური მოღვაწე. ბავარიის პრემიერ-მინისტრი (16 მარტი, 1920 — 21 სექტემბერი, 1921). ლუდის პუტჩის დროს მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა მის ჩახშობაში და ორგანიზატორი ადოლფ ჰიტლერის დაპატიმრებაში. მოკლეს გრძელი დანების ღამის დროს.
რესურსები ინტერენტში
კატეგორია:დაბადებული 29 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1862 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1934 კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ლუდის პუტჩი კატეგორია:გრძელი დანების ღამეს მოკლულები
ჩავანილიოს რაიონი
ჩავანილიოს რაიონი (Distrito de Chavinillo) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის იაროვილკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 471 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 259 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 50 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 205.16 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:იაროვილკის პროვინციის რაიონები
დრის მერტენსი
დრის მერტენსი (Dries Mertens დ. 6 მაისი, 1987, ბრიუსელი) — ბელგიელი ფეხბურთელი, ბელგიის ეროვნული ნაკრების წევრი. 2013 წლიდან არის „ნაპოლის“ წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 6 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:ბელგიელი ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
პილადესი
პილადესი – (ბერძნ.) ფოკისის მეფისწული, ორესტესის მეგობარი.
როდესაც კლიტემნესტრამ სიცოცხლეს გამოასალმა თავისი მეუღლე აგამემნონი, უმამოდ დარჩენილი მცირეწლოვანი ორესტესი, რომელსაც საფრთხე ემუქრებოდა (იგი ხომ მიკენის ტახტის მემკვიდრე იყო), ფოკისის მეფეს გაუგზავნეს. იქ ორესტესი მეფისწულ პილადესთან ერთად იზრდებოდა. როდესაც შურისძიების დრო დადგა და ორესტესი მიკენში დაბრუნდა, მას თან ახლდა პილადესი. ორესტესთან ერთად გაემგზავრა იგი ტავრისშიც, რათა იქიდან იფიგენიაჩამოეყვანა.
პილადესი ერთგული მეგობრის სიმბოლოდ დარჩა ლიტერატურაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია კატეგორია:მითური მეფეები კატეგორია:პედერასტი გმირები და ღვთაებები
სომხური დიასპორა კანადაში
ენა და განათლება
2016 წლის აღწერისას აღირიცხა 35 790 კანადელი, რომლებიც სომხურს მიიჩნევენ თავიანთ მშობლიურ ენად, მაგრამ მათგან მხოლოდ 21 510 კანადელი აცხადებდა, რომ სომხური იყო „ენა, რომელზედაც ხშირად საუბრობენ სახლში“. უფრო ძველი 2006 წლის აღწერის თანახმად 21 480-მა კანადელმა აღნიშნა, რომ სომხური იყო „ენა, რომელზეც ყველაზე ხშირად საუბრობენ სახლში“, მათგან 4 915-ს ჰქონდა არაემიგრანტის სტატუსი, ხოლო 16 320 კი იყო ემიგრანტი.
2006 წლის აღწერისას, 50 500 კანადელი სომეხიდან, 10 250-მა ინგლისურ ენაზე მიუთითა, რომ ის იყო მათი მშობლიური ენა, ხოლო 3 995 კი მიუთითა ფრანგული. მათგან დაახლოებით 2 045 სომეხი არ საუბრობს არც ინგლისურად და არც ფრანგულად. სომხურად მოსაუბრეთა უმეტესობა მეტყველებს დასავლეთ სომხურ ენაზე, ხოლო დანარჩენი უმცირესობა აღმოსავლეთ სომხურზე.
კანადაში პირველი სომხური სკოლა დაარსდა 1919 წელს, სენტ-კატარინსში. პირველად 70-იან წლებში გაიხსნა მთავრობის მიერ დაფინანსებული სომხური სკოლები. 2003 წლის მონაცემებით, კანადაში ფუნქციონირებს ექვსი სომხური სკოლა.
დემოგრაფია
კანადის უახლესი აღწერის თანახმად, რომელიც ჩატარდა 2016 წელს, კანადაში ცხოვრობდა სომხური წარმოშობის დაახლოებით 63 810 ადამიანი, კანადელი სომეხთა რიცხვი 1996 წელს 37 500-ს აღწევდა, ამ პერიოდში სომეხთა რაოდენობა პირველად დაფიქსირდა კანადურ მოსახლეობის აღწერებში. ორ ათწლეულში, 1996 წლიდან 2016 წლამდე, კანადელ სომეხთა რიცხვი 1,7-ჯერ გაიზარდა.
2006 წლის აღწერის მონაცემებით, მათი უმეტესი ნაწილი კანადის მოქალაქე იყო. იმ დროისთვის კანადაში 50 500 სომეხიდან 30 055 ემიგრანტი ძირითადად დასავლეთ ცენტრალური აზიიდან და ახლო აღმოსავლეთიდან იყო,  2006 წელს სომხეთში დაბადებული სომეხი კანადელების რაოდენობამ 2 195 ადამიანს შეადგენდა. ეს რაოდენობა 2016 წლისთვის 4 165-ით გაიზარდა, რომელთა 72% 2001-დან 2016 წლამდე ემიგრაციაში წავიდა კანადაში საცხოვრებლად.
არაოფიციალური მონაცემებით, კანადაში სომეხთა რაოდენობა მნიშვნელოვნად აღემატება აღწერის შედეგებს. 2003 წლის სომხური დიასპორის ენციკლოპედიის თანახმად კანადაში დაახლოებით 60 000-65 000 სომეხი ცხოვრობდა, ხოლო 2001 წლის აღწერის შედეგად 40 505 ადამიანს რომელიმე წინაპარი მაინც ჰყავდა სომხური წარმოშობის. სომხეთის რესპუბლიკის საელჩომ კანადაში 2009 წელს გამოაცხადა, რომ იმ დროისათვის კანადაში დაახლოებით 81 500 სომეხი ცხოვრობდა. 2010-იანი წლების აღწერებში რაოდენობა მერყეობდა 80 000-დან 100 000-მდე.
სქოლიო
კატეგორია:სომხები კატეგორია:სომხური დიასპორები ქვეყნების მიხედვით
ლოპესის კონცხი
thumb|right|250px|გაბონის რუკა ლოპესის კონცხი (Cap Lopez) — 55 კმ-ის სიგრძის ნახევარკუნძული გაბონში. მდებარეობს ცენტრალური აფრიკის დასავლეთ სანაპიროზე, რომლის კოორდინატებია — სამხრეთის განედის 0° 38' და აღმოსავლეთის გრძედის 8° 42'. ის გამოჰყოფს გვინეის ყურეს ატლანტის ოკეანისაგან. კონცხი მდებარეობს მდინარე ოგოუეს დელტაში, რომლის მახლობლად მდებარეობს ქალაქი პორტ-ჟანტილი. 1897 წლიდან კონცხზე ფუნქციონირებს შუქურა, თანამედროვე შენობა აშენდა 1911 წელს, მაგრამ რამდენიმე წლის განმავლობაში ის უყურადღებოდ არსებობდა და შესაძლებელია ეროზიისაგან დაინგრეს.
ყარაფირიმლი (აღდამი)
ქარაფირიმლი  (Qarapirimli, Ղարափիրիմլի) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
ლოპესის კონცხი
თავისი სახელწოდება კონცხმა მიიღო პორტუგალიელი მკვლევარის ლოპეს გონსალვესის პატივსაცემად, რომელმაც კონცხს მიაღწია 1474 წელს. XVIII—XIX საუკუნეებში ლოპესის კონცხი იყო მონათა ვაჭრობის ერთ-ერთი ცენტრი. 1862 წელს, საფრანგეთის ადგილობრივი ტომების წარმომადგენლებთან შეთანხმების საფუძველზე, ლოპესის კონცხი გადავიდა საფრანგეთის სუვერენიტეტის ქვეშ. დღეისათვის კონცხი იმყოფება გაბონის პროვინცია ოგოუე-მარიტიმის შემადგენლობაში. აქ მდებარეობს ნავთობის ტერმინალი, რომელიც უზრუნველყოფს გაბონის ნავთობის მნიშვნელოვანი ნაწილის ექსპორტს.
ყარაფირიმლი (აღდამი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
სიეტე-აგუასი
სიეტე-აგუასი (Siete Aguas, Setaigües) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ოია-დე-ბუნიოლის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 110,6 კმ². მოსახლეობა — 1159 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
მბანზა-ნგუნგუ
მბანზა-ნგუნგუ (Mbanza-Ngungu) — ქალაქი კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ცენტრალური კონგოს პროვინციაში. ქალაქს ადრე ერქვა ტისვილი, ბელგიელი ბიზნესმენის ალბერტ ტისის პატივისცემის ნიშნად.
მდებარეობს კინშასიდან სამხრეთ-დასავლეთით 154 კმ-ის დაშორებით. ზღვის დონიდან 604 მეტრზე.
2012 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 101 336 კაცი.
ქალაქში განთავსებულია კონგოს უნივერსიტეტის რამდენიმე ფაკულტეტი.
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ქალაქები
ოკავანგო
ოკავანგო (ანგოლის ტერიტორიაზე კუბანგო) (Okavango River) — მდინარე აფრიკის სამხრეთ-დასავლეთში. სიგრძის მიხედვით მეოთხე მდინარის სისტემაა სამხრეთ აფრიკაში. მიედინება სამხრეთ-აღმოსავლეთის მიმართულებით. სიგრძე — 1700 კმ. წყლის საშუალო ხარჯი — 475 მ³/წმ. სათავეს იღებს ანგოლაში, სადაც მას ეძახიან კუბანგოს. სამხრეთით მასზე გადის სახელმწიფო საზღვრის გარკვეული ნაწილი ანგოლასა და ნამიბიას შორის, რის შემდეგაც მიედინება ბოტსვანის ტერიტორიაზე.
ოკავანგო არ უერთდება არც ზღვას და არც ტბას. იგი, იკლაკნება მრავალრიცხოვანი არხების ლაბირინთებით, აორთქლებისას კარგავს წყლის 95 %-ს და იკარგება ჭაობებში კალაჰარის უდაბნოს ჩრდილო-დასავლეთში. ამ ადგილს, როგორც წესი ეძახიან ოკავანგოს დელტას (ოკავანგოს ჭაობები), რომელიც მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი მდინარის დელტაა, ფართობით 15 000 კმ².
იშვიათად საკმაოდ წვიმიან პერიოდებში მდინარის წყლის ნაწილი ავსებს ნგამის ტბას. ძლიერი წყალდიდობების წლებში (საშუალოდ ერთჯერ 15-20 წელიწადში) აღწევს მლაშობ ნიადაგიან ქვაბულ — მაკგადიკგადამდე, სადაც რამდენიმე ათასი წლის წინ იყო დიდი ტბა.
ოკავანგოს აუზში მდებარეობს მორემის ნაკრძალი (ბოტსვანაში), რომელიც ცნობილია თავისი მდიდარი ველური ბუნებით.
სქოლიო
კატეგორია:ანგოლის მდინარეები კატეგორია:ნამიბიის მდინარეები კატეგორია:ბოტსვანის მდინარეები
ნიცის მხარე
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულების შემდეგ ლიეპაიის რაიონის ტერიტორიის ნაწილზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 3 858 კაცს. მხარის ფართობია 350,79 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
მეტეხის ქუჩა
მეტეხის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (მეტეხი, ავლაბარი) მეტეხის აღმართიდან, ავლაბრის მოედნამდე. ადრინდელი მეტეხის აღმართის ნაწილი. ქუჩაზე XIX საუკუნის 80-იანი წლების საცხოვრებელი სახლებია შემონახული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ისნის რაიონის ქუჩები
ჩორასის რაიონი
ჩორასის რაიონი (Distrito de Choras) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის იაროვილკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 532 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 207 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 69 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 61.14 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:იაროვილკის პროვინციის რაიონები
ღვინის აღმართი
ღვინის აღმართი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (მეტეხი, ავლაბარი) ევროპის მოედნიდან, ავლაბრის მოედნამდე. აღმართი მიემართება „საჩინოს“ სასახლის ციხის ძირზე, მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე. იგი ძველი თბილისის ერთ-ერთი კოლორიტული ქუჩაა. აქ განლაგებული იყო ღვინითა და არყით მოვაჭრეთა რიგები. ადრე დიდი სირაჯხანა და სირაჯხანის აღმართი ერქვა (სპარს. „სირაჯ“, „სირაჩ“ მეღვინეს ნიშნავს, „ხანა“ — სახლს). ამ აღმართზე ასევე იყო ძველი თბილისის ღვინის მთავარი ბაზარი, რომელიც კახეთიდან ტიკებით ჩამოტანილი ღვინით მარაგდებოდა.
ქუჩას ღვინის აღმართი ეწოდა XIX საუკუნეში და ეს სახელი დღემდე შემორჩა. დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. განაშენიანება ძირითადად XIX საუკუნის ბოლოს დაიწყო. XX საუკუნის 80-იან წლებში, უბნის რეკონსტრუქციის (ხელმძღვანელი გიორგი ბათიაშვილი) დროს ქუჩის ერთ-ერთ სარდაფში აღადგინეს ღვინის მცირე დუქანი (არქიტექტორი ვაჟა ორბელაძე).
აღმართის დასაწყისში იყო დავით სარაჯიშვილის ღვინისა და სპირტის მიწისქვეშა სარდაფები. შემონახულია XIX საუკუნის II ნახევრის საცხოვრებელი სახლები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ისნის რაიონის ქუჩები
ანტონი (აბაშიძე)
მინი|ანტონი ანტონ აბაშიძე (დ. 12 ოქტომბერი, 1867, ვეჯინი — გ. 1 დეკემბერი 1942, კიევის ოლქი) — წარმოშობით ქართველი სასულიერო პირი, რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი, მოსკოვის საპატრიარქოს უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი.
ბიოგრაფია
აბაშიძეთა თავადური საგვარეულოს წარმომადგენელი ანტონ აბაშიძე (ერისკაცობაში დავით ილიას ძე) დაიბადა ვეჯინში 1867 წლის 12 ოქტომბერს. დედის მხრიდან ბაგრატიონებს ენათესავებოდა. აღზრდა წარმომავლობის შესაბამისი მიიღო, დაამთავრა ტფილისის გიმნაზია. იყო ჩაუქი მხედარი, მოფარიკავე და მოცეკვავე. ოდესის ნოვოროსიის უნივერსიტეტის წარჩინებით დასრულების (1891 წ.) შემდეგ, ბრწყინვალე საერო კარიერას უწინასწარმეტყველებდნენ, მაგრამ ყველასთვის მოულოდნელად იმავე წელს კიევის სასულიერო აკადემიაში ჩაირიცხა და ბერად აღიკვეცა დიმიტრის სახელით (დიმიტრი როსტოველის სახელობაზე). 1896 წელს დაამთავრა აკადემია და ტფილისის სასულიერო სემინარიაში საღვთო სჯულის მასწავლებლად დაინიშნა. სემინარიის მოსწავლეთა შორის იყო იოსებ ჯუღაშვილიც, რომელთან ურთიერთობამაც, როგორც ამბობენ, ანტონ აბაშიძე 30-იანი წლების რეპრესიებს გადაარჩინა.
დიმიტრი აბაშიძე 1897 წლიდან ქუთაისის სასულიერო სემინარიის, ხოლო 1898 წლიდან – ტფილისის სასულიერო სემინარიის ინსპექტორია. 1900 წელს არქიმანდრიტი ანტონ აბაშიძე ალექსანდრეს სამისიონერო სასულიერო სემინარიის რექტორად დაინიშნა.
1902 წელს რუსეთის მმართველი სინოდის მიერ ხელდასხმულ იქნა ეპისკოპოსად და ასრულებდა ალავერდელი ეპისკოპოსის, საქართველოს საეგზარქოსოს ვიკარიუსის, თბილისის მაცხოვრის ფერისცვალების მამათა მონასტრის წინამძღვრის მოვალეობებს. 1903–1905 წლებში გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსია. ამის შემდეგ მსახურებას რუსეთის იმპერიის ფარგლებში აგრძელებს: 1905 წლიდან პოდოლსკის ეპარქიაში, 1906 წლიდან – თურქესტანისა და ტაშკენტის ეპისკოპოსია. იმპერიის ეკლესიის სამსახურში მყოფი მეუფე მტკიცედ იდგა რუსული სახელმწიფოებრიობის დაცვის სადარაჯოზე. მან უზარმაზარი წვლილი შეიტანა შუა აზიაში მართლმადიდებლობის გასაძლერებლად. თურქესტანში მისი მსახურებისას ტაძრების რიცხვი ერთიორად გაიზარდა. მის მიერ დაარსებული ეპარქიის ბეჭდვითი ორგანო – „თურქესტანის ეპარქიული უწყებანი" ეპოქალური მოვლენა იყო მთელი რეგიონისთვის. ხშირად ჩადიოდა რუსეთში და იქიდან ჩამოჰყავდა მღვდლები „სამოციქულო ღვაწლისათვის", აგროვებდა რუს ქველმოქმედთა შემოწირულობებს, ჩამოჰქონდა წმინდა ნაწილები, ხატები. თურქესტანში დააარსა რელიგიურ–ზნეობრივი განათლების თურქესტანის საზოგადოება, აშხაბადში – წმ. ჯვრის იმიერკასპიის საძმო. 1912 წელს ეპ. დიმიტრი აბაშიძე გადაიყვანეს ყირიმში, ტავრიელ–სიმფეროპოლელ ეპისკოპოსად ტავრიის ეპარქიაში. 1914 წელს, პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე ჩაეწერა, შავი ზღვის ესკადაში და რიგით საეკლესიო მუშაკად მსახურობდა ერთ–ერთ სამხედრო გემზე. აქ გამოჩენილი გმირობისათვის მიიღო იშვიათი ჯილდო – პანაღია წმ. გიორგის ბაფთით.
1915 წელს ეპ. დიმიტრი აბაშიძე არქიეპისკოპოსის (მთავარეპისკოპოსის) პატივში აიყვანეს. 1917 წელს მეუფემ მიიღო კავკასიაში რუსული მართლმადიდებლური ეკლესიის მოწყობის განყოფილების თავმჯდომარის თანამდებობა.
რუსეთის ეკლესიაში მსახურება
საქართველოში ავტოკეფალიის გამოცხადების გამო, ანტონ აბაშიძე არჩეულ იქნა რუსეთის წმინდა სინოდის წევრის მოადგილედ. ის იყო საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენის აქტიური მოწინააღმდეგე, და 1917 წლის მარტის მოვლენებს და საქართველოს ეკლესიის დამოუკიდებლობას „თვითნებობად” მიიჩნევდა. ამით მან გზა დაიხშო საქართველოსკენ. 1918 წელს დიმიტრი აბაშიძე დაბრუნდა ტავრიის ეპარქიაში. იცავდა მეფის ოფიცრებს რევოლუციონერთა ანგარიშსწორებისაგან. თანამშრომლობდა თეთრგვარდიელებთან – დენიკინთან და ვრანგელთან. 1919 წელს, ყირიმში ვრანგელის შენაერთების შესვლის შემდეგ, ის აირჩიეს დროებითი უმაღლესი საეკლესიო სამმართველოს თავმჯდომარედ რუსეთის სამხრეთ–აღმოსავლეთში. ვრანგელის დამარცხებისა და თეთრგვარდიელების ყირიმიდან ევაკუაციის შემდეგ არქიეპისკოპოსმა არ მოისურვა რუსეთის დატოვება, ეს თვითმკვლელობის ტოლფასი იყო. 1923 წელს ბოლშევიკებმა დააპატიმრეს, მიუსაჯეს სასჯელის უმაღლესი ზომა, მაგრამ სტალინის ჩარევის შემდეგ სასჯელი შეუმსუბუქეს. ორი წელი გაატარა ციხეში. პატიმრობისას დაკარგა მხედველობა. 1924 წელს გაათავისუფლეს, მაგრამ ყირიმში ცხოვრება აუკრძალეს (მოსახლეობაში მისი პოპულარობის ეშინოდათ). დასახლდა კიევ-პეჩერის ლავრაში. 1926 წელს მხედველობა ნაწილობრივ აღუდგა.
1927 წელს მიტროპოლიტმა სერგიმ საბჭოთა ხელისუფლებასთან ლოიალობის დეკლარაცია გამოაქვეყნა. დიმიტრი აბაშიძე ა. ჟურაკოვსკისთან ერთად ითვლება ამ დეკლარაციის საწინააღმდეგო, ანტისერგიანული მოწოდების – „К чадам Русской Церкви"– ავტორად.
ანტონ აბაშიძე ითვლებოდა კიევის ჯგუფის კატაკომბური ეკლესიის სულიერ მწყემსმთავრად. 1937–1941 წლებში ერთადერთი მღვდელმთავარია კიევში. ზოგიერთი მონაცემებით, იყო საქართველოში ასრებული რუსული კატაკომბური ეკლესიის ორგანიზატორიც და მისი პირველიერარქი 1926 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე.
1941 წლის სექტემბერში გერმანიის საოკუპაციო რეჟიმმა ლავრა აამოქმედა. ანტონი გადასახლდა მონასტერში და იქვე გარდაიცვალა 1942 წლის დეკემბრის თვეში, დაასაფლავეს კიევ–პეჩერის ლავრის ეზოში.
წმიდანად კანონიზაცია
2011 წლის 14 ივნისს ანტონ აბაშიძის საფლავი გახსნეს. 2012 წლის 22 აპრილს, კვირაცხოვლობას, კიევის მიტროპოლიტის (მოსკოვის საპატრიარქოს) ვლადიმერის მიერ, სადღესასწაულო ღვთისმსახურების დროს, შესრულდა კიევის ეპარქიის ადგილობრივ წმინდანთა რიგში მთავარეპისკოპოს ანტონ აბაშიძის შერაცხვის საეკლესიო წესი. წაკითხული იქნა 2011 წლის 14 ივნისით დათარიღებული უკრაინის ავტონომიური მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილება – მთავრეპისკოპოს ანტონის სახელის საეკლესიო კალენდარში შეტანის შესახებ. მიტროპოლიტმა გააცნო სამღვდელოებასა და მორწმუნეებს მისი ცხოვრება, ტაძრის შუაგულში გამოიტანეს მისი ხატი. იქ მყოფმა სასულიერო პირებმა და მრევლმა მუხლი მოიყარეს ახლადშერაცხული წმინდანის ნაწილების წინაშე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები კატეგორია:დაბადებული 12 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1867 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1942 კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ნაფარეულის ნათლისმცემლის ეკლესია
ნაფარეულის ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ ნაფარეულის სამხრეთით, 2-3 კილომეტრზე, ვენახებში.
ძეგლი სამეკლესიანი ბაზილიკაა. სავარაუდოდ, თარიღდება ადრინდელი შუა საუკუნეებით. ძლიერ დაზიანებულია. იმდენად, რომ გასუფთავების გარეშე გეგმის ზუსტად დადგენა არ ხერხდება. შემორჩენილია: მთავარი ეკლესია. ჩრდილოეთ ნავის აღმოსავლეთი ნაწილი და დასავლეთ გარშემოსავლელის დასავლეთი კედლის მცირე მონაკვეთი. სამხრეთი ეკლესია მთლიანად დანგრეულია.
შენობის ცენტრალურ ნაწილს, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან, ტრადიციულად, გვერდის ეკლესიების ვიწრო მოცულობები ეკვროდა, რომლებიც ერთმანეთთთან დასავლეთის გარშემოსავლელით იყო დაკავშირებული. შენობა ქრონოლოგიურად განსხვავებულ, ორ ფენას შეიცავს, რომლებიც განსხვავებული საშენი მასალით არის ნაგები. ძირითადი, თავდაპირველი ნაწილი, შერჩული, ნატეხი ქვის წყობითაა ამოყვანილი. ქვებს შორის დარჩენილი არეები ამოვსებულია წმინდა ბათქაშით. მოგვიანებით განახლებული ნაწილები კი წვრილი ნატეხი ქვით და აგურის შერეული წყობით, საკმაოდ დაუდევრად არის ამოყვანილი. მთავარ ეკლესიას ერთადერთი შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. ღობის გარკვეული ნაწილი მოგვიანებით აღუდგენიათ და გარედან თაღით გადაუხურავთ. თაღი, ისევე, როგორც წირთხლები, კვადრატული აგურითაა ნაწყობი და გარედან, აგურის წყობაშივე გამოყვანილ, კედლის სწორკუთხა შეღრმავებაშია ჩასმული. დარბაზი, აღმოსავლეთით, დასრულებულია საკურთხევლის აფსიდით, რომლის ჩრდილოეთით გვერდი ნალისებრია, სამხრეთი გვერდი კი, რომლებიც მოგვიანებითაა განახლებული — ნახევარწრიული. აქ ერთი, სწორკუთხა ნიშაა მოწყობილი.
ჩრდილოეთი ნავი ეკლესიის ძირითად კორპუსს წყობში გადაბმით არ უკავშირდება. იგი განივი კედლით ორ სადგომადაა გაყოფილი. მათგან აღმოსავლეთით აფსიდია და მთავარი ეკლესიის სამკვეთლოს ფუნქციას ასრულებდა, დასავლეთისა კი, საკუთრივ ჩრდილოეთ ეკლესია, სწორი კედლითაა დასრულებული. სამკვეთლოში შესასვლელი კარი მთავარი ეკლესიის ჩრდილეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილშია. სამკვეთლო განათებული იყო აფსიდის ღერძზე გაჭრილი, ვიწრო, პარარელურწორთხლებიანი სარკმლით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პეტროვის სახლი (ტაგანროგი)
პეტროვის სახლი (Дом Петрова) — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1850-იანი წლების ბოლო პერიოდში.
მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 36.
ისტორია
პეტროვის ქუჩის 36-ში მდებარე სახლი ააშენეს 1850-იანი წლების ბოლოს და 1859 წლის მდგომარეობით ის ეკუთვნოდა ტიტულარული მრჩეველს მიხეილ პეტროვსა და მის ცოლს ელენეს, ვისთვისაც სახლი ააშენა მიხელ პეტროვმა. მიხეილ პეტროვი ციხეების მზრუნველთა საბჭოს წევრი იყო და ეკავა ტიტულარული მრჩევლის თანამდებობა. 1861 წელს ფირსოვთან და ტრუსოვთან ერთად აღიარეს ქალაქის არქიტექტორად. 1864 წელს მიხეილ პეტროვი გახდა მიტროფანოვის ეკლესიის მთავარი მშენებელი. იგი ასევე დაკავებული იყო კომერციული კრების შენობის აშენებით, რომელშიც მოგვიანებით მოქმედებდა პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილიალი. 1873 წლის მონაცემებით სახლის მფლობელი კვლავ მიხეილ პეტროვია, მაგრამ მას უკვე აქვს კოლეჟის ასესორის წოდება.
1880 წელს უძრავი ქონება გადავიდა კოლეჟის რეგისტრატორის ცოლის სოფია ტალალაევას ხელში. მისი ქმარი თავადი ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძე იყო გუნბერნიის მდივანი. მის საკუთრებაში იყო მრავალი სახლი პეტროვის ქუჩაზე, ისინი მდებარეობდნენ ფოსტის ოფისიდან სასახლის შესახვევამდე. ტალალაევების ოჯახს ჰყავდათ რამდენიმე შვილი, ალექსანდრე, დიმიტრი, თეოდორე და ვერა. 1910 წელს სახლი შეიძინა პორტის ტექნიკოსმა ალექსი ანდრეის ძე იოჰანსონმა. სოფია ტალალაევა სახლის მფლობელი კვლავ გახდა 1915 წელს. სახლის ახალი მფლობელი 1917-1925 წლებში იყო კანტორის მოსამსახურე ე. სერგიენკო.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
კეტ ბალუ
კეტ ბალუ (Cat Ballou) — 1965 წლის ამერიკული კომედიური მუსიკალური ფილმი. ლი მარვინმა მიიღო ოსკარი და ოქროს გლობუსის ჯილდოები საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის.
სიუჟეტი
კათრინ ბალუს ფერმას საფრთხე ემუქრება რკინიგზის გაყვანის გამო. ის იწყებს კიდ შელინის ძებნას. შელინი დასავლეთში ყველაზე ლოთ მსროლელად იყო ცნობილი. კეტის მამას რკინიგზის მშენებელი მაგნატი მოკლავს, ამის შემდეგ კეტი ბრძოლას იწყებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1965 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:მუსიკალური ფილმები კატეგორია:კომედიური ფილმები კატეგორია:Columbia Pictures-ის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
ალხიმია-დე-ალფარა
ალხიმია-დე-ალფარა (Algimia de Alfara, Algímia d'Alfara) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კამპო-დე-მორვედრეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 14,4 კმ². მოსახლეობა — 1053 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ლაპითები
ლაპითები – (ბერძნ.) თესალიაში მცხოვრებ გიგანტთა ტომი.
ლაპითები თავიანთ წინაპრად მდინარის ღვთაება პენეოსს მიიჩნევდნენ. ამ პენეოსს ჰყავდა მშვენიერი ქალიშვილი, რომელსაც აპოლონისგან შეეძინა ძე, ლაპითოსი, ხოლო ლაპითოსმა საფუძველი დაუდო მებრძოლი, მაგრამ ველური ზნის ხალხთა წარმოქმნას. ლაპითები ხშირად ეომებოდნენ მეზობლად მოსახლე მათსავით ველურ კენტავრებს. უკანასკნელი შეტაკება მათ შორის პეირითოესა და ჰიპოდამეას ქორწილზე მოხდა.
პირითოოსი ლაპითთა მეფის ვაჟი იყო და როდესაც ცოლად შეირთო მშვენიერი ჰიპოდამეა, დიდებული ქორწილიც გადაიხადა. ლაპითებმა ქორწილზე მეზობლად მცხოვრები კენტავრებიც მოიპატიჟეს და ოლიმპიელი ღმერთებიც. სასახლეში ტევა არ იყო და ამიტომ ზოგი სტუმარი მღვიმეში გაშლილ სუფრას შემოუსხდა. მათ შორის იყვნენ ლაპითებიც და კენტავრებიც. ამ უკანასკნელთ ღვინო არასოდეს ეგემათ და მათრობელა სასმელი ისე მოეკიდათ, რომ როცა მღვიმეში სადღეგრძელებლად შემოყვანილ პატარძალს თვალი ჰკიდეს, ხელიც წაატანეს. ეს ვერ მოითმინეს ლაპითებმა და ამის გამო დიდი ბრძოლა გაიმართა. დამარცხდნენ კენტავრები და იმ არემარედან გადაიხვეწნენ. მაგრამ მალე ძალა მოიკრიბეს, თავს დაესხნენ ლაპითებს და მათი დიდი ნაწილი ერთიანად ამოჟუჟეს. გადარჩენილებმა მთას შეაფარეს თავი, მაგრამ აქაც არ დაედგომებოდათ და ბოლოს მალეას კონცხზე გადაიხვეწნენ.
ლაპითთა და კენტავრთა ბრძოლას ხშირად გამოსახავდნენ ანტიკური ხანის მოქანდაკენი და ფერმწერნი.
რესურსები ინტერნეტში
http://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php/ლაპითები
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია კატეგორია:მითური არსებები
ელენე
ელენე (Ἑλένη) — ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში უმშვენიერესი მიწიერ ქალთა შორის, ზევსისა და ლედას ასული, დიოსკურებისა და კლიტემნესტრას და.
ელენეს დაბადების ამბავს სხვადასხვაგვარად გადმოგვცემენ მითოგრაფოსები. მის დედად ზოგჯერ ნემესისს, შურისძიების ქალღმერთს, ასახელებენ. უფრო გავრცელებული ვერსიის თანახმად კი იგი ლედას ასულია, რომელსაც მდინარე ევროტასის სანაპიროზე თანაეყო გედად გარდასახული ზევსი. ამ ამბიდან რამდენიმე ხნის შემდეგ ლედამ დაბადა კვერცხი, საიდანაც გამოიჩეკა ელენე. ამავე გადმოცემით, მოგვიანებით ლედა ქალღმერთად აღიარეს და უწოდეს ნემესისი.
მალე ელენემ შორს გაითქვა სახელი თავისი მშვენიერებით. იგი, ჯერ კიდევ ნორჩი, მოიტაცეს თესევსმა და პირითოოსმა და გადამალეს ატიკაში. მას თესევსის დედა უვლიდა. დიოსკურებმა მიაგნეს დის კვალს და იგი შინ დააბრუნეს. მის ხელს მრავალი ეძიებდა, მათ შორის იყო ოდისევსიც. ელენე ცოლად გაჰყვა მენელაოსს და გაუჩინა ქალიშვილი, სახელად ჰერმიონე. სამი ქალღმერთის (ჰერას, ათენას და აფროდიტეს) ცნობილი დავის შემდეგ ელენემ აფროდიტეს შთაგონებით ტროას მეფისწული პარისი შეიყვარა. მან მიატოვა თავისი ქმარ-შვილი, სამეფო სასახლე და ზღვით მოსულ სტუმარს გაჰყვა ტროაში. მენელაოსმა შეკრიბა დიდძალი ლაშქარი და მშვენიერი მეუღლის დასაბრუნებლად გაემართა.
ასე დაიწყო საქვეყნოდ ცნობილი ტროის ომი, რომელმაც მრავალი სახელოვანი ვაჟკაცის სიცოცხლე შეიწირა. პარისის დაღუპვის შემდეგ ელენე ცოლად გაჰყვა მის ძმას, დეიფობოსს, რომელიც ტროას დამხობისთანავე მენელაოსს მოაკვლევინა და მასთან ერთად დაბრუნდა მშობლიურ სპარტაში.
მითოსის სხვა ვერსიით, პარისმა ტროაში მხოლოდ ელენეს აჩრდილი წაიყვანა, რომელიც ჰერამ (ან ზევსმა) შექმნა. ნამდვილი ელენე კი ჰერმესმა ეგვიპტეში გადამალა. ტროადან მომავალმა მენელაოსმა იპოვნა თავისი მშვენიერი მეუღლე და დააბრუნა სპარტაში. მენელაოსის გარდაცვალების შემდეგ სპარტადან გაძევებულმა ელენემ კუნძულ როდოსს შეაფარა თავი, სადაც მოკლეს კიდეც. აქ იგი ხედ გარდაისახა და დენდრიტისი ეწოდა. როდოსზე არსებობდა ელენე-დენდრიტისის კულტი.
სხვა გადმოცემით, ღვთაებებმა ელენე მკვდრეთით აღადგინეს და აქილევსს გააყოლეს ცოლად. ისინი კუნძულ ლევკეზე დასახლდნენ. ელენეს კულტი დადასტურებულია ლაკონიაშიც, სადაც იგი უკავშირდებოდა მომაკვდავ და კვლავ გაცოცხლებად ბუნებას. მისი ძმების, დიოსკურების მსგავსად, ელენესაც მეზღვაურთა მფარველ ღვთაებად მიიჩნევდნენ ბერძნები.
სქოლიო
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია კატეგორია:ზევსის შვილები კატეგორია:ილიადას პერსონაჟები კატეგორია:ოდისეის პერსონაჟები
მუნი
250px|მინი მუნი — კანის პარაზიტული დაავადება, რომელსაც მუნის ტკიპა იწვევს.
გამომწვევი მიზეზები და გადაცემის გზები
დაავადების გამომწვევია ტკიპა. დაავადების გავრცელების წყარო- დაავადებული ადამიანი. განასხვავებენ დაინფიცირების პირდაპირ და არაპირდაპირ გზას. პირდაპირი დასნებოვნების დროს გამომწვევი დაავადებული ადამიანიდან ჯანმრთელს გადაეცემა კონტაქტით. არაპირდაპირი გზა გულისხმობს გამომწვევის გადაცემას საყოფაცხოვრებო ნივთებით, თეთრეულით, დასაბანი ღრუბლით, პირსახოცით. ბავშვებში შესაძლოა გადაეცეს რბილი სათამაშოთი.
კლინიკური სურათი
მუნის დროს საინკუბაციო პერიოდი შეადგენს 8-12 დღეს. ძირითადი კლინიკური სიმპტომია ქავილი, რომელიც ღამით ძლიერდება. დაავადებისთვის დამახასიათებელია კვანძოვან-ბუშტუკოვანი გამონაყარის განვითარება. კანზე შეიმჩნევა ნაკაწრები, რომლებიც ძლიერი ქავილის შედეგია და კანში ტკიპის სავალ „გზებს“ წარმოადგენს.
ძლიერი ქავილის შედეგად წარმოქმნილი ნაკაწრები ზოგჯერ ინფექციის შეჭრის ადგილი ხდება. ვითარდება ანთებითი პროცესები: დერმატიტი, პიოდემია, ეგზემა და სხვ.
დიაგნოსტიკა
დიაგნოსტიკის თვალსაზრისით, დიდი მნიშვნელობა ენიჭება კანის დათვალიერებას, დაავადებული ადამიანის ჩივილებს. ხშირია ერთდროულად ოჯახის რამდენიმე წევრის დაავადების შემთხვევები. საჭიროებისამებრ, მიმართავენ ლაბორატორიულ კვლევას მუნის ტკიპის აღმოსაჩენად.
მკურნალობა
პარაზიტის საწინააღმდეგო პრეპარატების არჩევანი ფართოა. მუნის მკურნალობისას ძალზე მნიშვნელოვანია სამკურნალო პრეპარატის ზუსტი და სწორი გამოყენება. დიდი მნიშვნელობა ენიჭება მუნის დროულ დიაგნოსტიკასა და კონტაქტში მყოფი პირებისთვის პროფილაქტიკურ მკურნალობას. ამასთანავე უნდა ჩატარდეს როგორც პაციენტის ნახმარი ტანსაცმლის, ასევე საყოფაცხოვრებო საგნების- რბილი ავეჯის, ლოგინის გადასაფარებლის და სხვ. დეზინფექცია.
დაუშვებელია თვითმკურნალობა. პრეპარატი ინიშნება ასაკის გათვალისწინებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:კანის დაავადებები
ყასიმბეილი (აღდამის რაიონი)
ყასიმბეილი  (Qasımbəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში,   აღდამის რაიონში.
ალხინეტი
ალხინეტი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის რიბერა-ალტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 24,07 კმ². მოსახლეობა — 13 827 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ანისის საკათედრო ტაძარი
300px|მინი ანისის საკათედრო ტაძარი — სომხური საკათედრო ტაძარი ანისის ტერიტორიაზე, თურქეთი. აგებულია 989-1001 წლებში ბაგრატუნების კარის არქიტექტორ თრდატის პროექტის მიხედვით და თითქმის ნახევარი საუკუნის განმავლობაში იყო კათოლიკოსის, სომხური სამოციქულო ეკლესიის მეთაურის ადგილსამყოფელი. ამჟამად ტაძარი ნაწილობრივ დანგრეულია.
ტაძარი რომელიც აგებულია ანისის აღმოსავლეთ ნაწილში, ქალაქის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ღირსშესანიშნაობა იყო. მისი მშენებლობა დაიწყო 989 წელს ჯერ კიდევ სმბატ II-ის სიცოცხლეში და დასრულდა 1001 წელს გაგიკ I-ის მეუღლის კატრანიდე II-ის მიერ.
1064 წელს, სელჩუკების მიერ ანისის დაპყრობის შემდეგ, ტაძარი მეჩეთად გადაკეთდა. მოგვიანებით იგი კვლავ დაუბრუნდა სომხურ ეკლესიას. საბოლოოდ მას ზიანი მიაყენა 1319 წლის მიწისძვრამ, როდესაც მისი კონუსური გუმბათი ჩამოინგრა. ამის შემდეგ, ანისი თანდათან მიატოვეს და ეკლესია აღარ მოქმედებდა. ეკლესიის ჩრდილო-დასავლეთი კუთხე ძლიერ დაზიანდა 1988 წლის სპიტაკის მიწისძვრის შედეგად.
ტაძარი ანისის ყველაზე დიდ და შთამბეჭდავ ნაგებობად ითვლება. 2016 წლის 15 ივლისს საკათედრო ტაძარი ანისის სხვა მრავალ ძეგლთან ერთად იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლად გამოცხადდა.
სქოლიო
კატეგორია:სომხური ტაძრები თურქეთში
იერუსალიმის პრემია
იერუსალიმის პრემია საზოგადოებაში ინდივიდის თავისუფლებისთვის — ლიტერატურული ჯილდო. მისი მფლობელები ხდებიან მწერლები, რომლებიც თავიანთ შემოქმედებაში მხარს უჭერენ ინდივიდის თავისუფლებას.
პრემია იერუსალიმის საერთაშორისო წიგნის ფორუმზე გაიცემა. საპრიზო ფონდი 10, 000 დოლარს შეადგენს.
პრემია 1963 წლიდან ყოველ მეორე წელს გაიცემა. მისი პირველი ლაურეატი გახდა ბერტრან რასელი, რომელმაც 1950 წელს ნობელის პრემია მიიღო. აგრეთვე ერთდროულად ეირუსალიმისა და ნობელის პრემიის ლაურეატები არიან ოქტავიო პასი, ვიდიადჰარ ნაიპოლი, ჯონ მაქსველ კუტზეე და მარიო ვარგას ლიოსა.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტერატურული ჯილდოები
ოთარ ღუდუშაური
ოთარ ნასყიდას ძე ღუდუშაური (დ. 17 მაისი 1925, ყაზბეგი, — გ. 22 დეკემბერი 1991, მცხეთა) — ქართველი ტრავმატოლოგ-ორთოპედი. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1974), მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1965), პროფესორი (1966), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1982), სსრკ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი. საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრი 1953 წლიდან.
1949 წელს დაამთავრა ქალაქ ორჯონიკიძის სამედიცინო ინსტიტუტი. 1949-1952 წლებში მუშაობდა ჯერ ჩრდილოეთ კავკასიაში, შემდეგ, 1952-1970 წლებში — მოსკოვში. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ იყო საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი, ერთდროულად, 1970 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ტრავმატოლოგიის, ორთოპედიისა და სამხედრო-საველე ქირურგიის კათედრის გამგე. 1972-1975 წლებში იყო ამავე ინსტიტუტის რექტორი.
ღუდუშაურმა საბჭოთა კავშირში პირველმა გამოიყენა პლასტიკური ოპერაციებისათვის კორუნდული კერამიკა; დანერგა კლინიკაში ოპერაციული მკურნალობის ორიგინალური მეთოდები — შეუხორცებელი ინფიცირებული მოტეხილობის, აგრეთვე ყალბი სახსრებისა და გრძელი ლულოვანი ძვლების დეფექტების მკურნალობა, მენჯ-ბარძაყისა და იდაყვის სახსრების ჩანაცვლება კონსერვირებული ჰომოტრანსპლანტატებით და სხვა.
არაკეროვანი კომპრესულ-დისტრაქციული მეთოდის შექმნისა და დანერგვისათვის მიენიჭა ლენინური პრემია. ღუდუშაურის კომპრესიულ-დისტრაქციული აპარატი წარმოადგენს მოტეხილობების დროს ძვლოვანის ნატეხების რეპოზიციისა და ფიქსაციისათვის, ასევე კიდურების დაგრძელებისათვის საჭირო ორთოპედიულ აპარატს.
1975 წლიდან იყო ტრავმატოლოგთა და ორთოპედთა მსოფლიო ასოციაციის წევრი. 1971 წლიდან საქართველოს ტრავმატოლოგთა და ორთოპედთა სამეცნიერო საზოგადოების თავმჯდომარე. მიღებული აქვს სახელმწიფო პრემიები, მათ შორის ხალხთა მეგობრობის ორდენი, საპატიო ნიშნის ორდენი და მედლები. დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში.
ღუდუშაურის სახელობის ეროვნული სამედიცინო ცენტრი არის მულტიპროფილური სამედიცინო დაწესებულება ამბულატორიული და დიაგნოსტიკური სერვისებით; გადაუდებელი მიმღებითა და ჰოსპიტალური სექტორით.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები ო
ნაფარეულის ღვთაების ეკლესია
ნაფარეულის ღვთაების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ ნაფარეულის ცენტრში, მთავარი გზის პირას. თარიღდება XVIII საუკუნის მიწურულით და XIX საუკუნის დასაწყისით.
XX საუკუნის შუა ხანებში ეკლესიაში ლიმონათის ქარხანა იყო მოწყობილი, რის გამოც მან მნიშვნელოვანი დაზიანებები მიიღო. XXI საუკუნის I ათწლეულის ბოლო წლებში, ადგილობრივი მოსახლეობის მიერ ეკლესიას ჩაუტარდა სარეაბილიტაციო სამუშაოები: აღადგინეს კედლების მონგრეული ნაწილები, ლავგარდანი და ეკლესია კრამიტით გადახურეს. გარდა ამისა, ეკლესიის დასავლეთ კედელზე, ადრე არსებული სამრეკლოს ადგილზე, ახ., ოთხწახნაგა სამრეკლო დააშენეს. ეკლესიას სამი შესასვლელი აქვს: სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების დასავლეთ ნაწილში და დასავლეთ კედლის ღერძზე. სამხრეთ შესასვლელი ნახევარწრიულთაღოვანია. დანარჩენი ორი - სწორკუთხა. დასავლეთ კარი გარედან კედლის სიბრტყეში ოდნავ შეღრმავებულ, ნახევარწრიულთაღოვან არეშია მოქცეული.
ეკლესიის შიდა სივრცე ვრცელია, აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით, რომელშიც მოწყობილია ერთი, ნახევარწრიულთაღიანი სარკმელი (ცენტრში) და სამი თაღოვანი ნიშა. მათ შორის ერთი, გეგმით ნახევარწრიული, სარკმლის ქვემოთაა, თითო-თითო კი — აფსიდის ბოლოებთან. გარდა ამისა, თითო, მცირე, თაღოვანი ნიშა გრძივი კედლების აღმოსავლეთ ნაწილშიდაცაა — ერთმანეთის მოპირდაპირედ. საკურთხევლის იატაკი აფსიდის მხრების ხაზიდან საგრძნობლად წინწამოწეულია და ეკლესიის იატაკისმიმართ ორი საფხურითაა შემაღლებული.
გრძივ კედლებზე ხუთ-ხუთი, განიერი პილასტრია, რომლებსაც კამარის საბჯენი თაღები ეყრდნობა. პილასტრების დასავლეთით მდებარე წყვილი, დანარჩენი პილასტრების ტოლი სიგანისაა და დასავლეთ კედელთანაა შერწყმული. თითოეული საბჯენი თაღის ქუსლებთან გამოყოფილია მთლიანი ქვის, თაროსებრი იმპოსტები, რომლებსაც კამარის საბჯენი თაღების გარდა, პილასტრებს შორის გამოყვანილი, ბრტყელი ნიშების თაღებიც ეყრდნობა. ორივე კედელზე ხუთ0ხუთი ასეთი ნიშაა. ყოველ მათგანში, იატაკიდან 3,5 მეტრ სიმაღლეზე, თითო, თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. ერთი, თაღოვანი სარკმელი დასავლეთ კედელშიცაა შესასვლელის თავზე. დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილში, კედლის სისქეში, მოწყობილია ვერტიკალური ხვრელი, რომელიც სახურავზე დადგმულ სამრეკლოზე (აღდგენილია გარედან, ეკლესიის დასავლეთ კედელზე, კარის აქეთ-იქით, შეორჩენილია ორი, მძლავრი პილასტრი, რომლებიც სამრეკლოს ბაქნის დასაყრდნობად იყო განკუთვნილი) ადიოდა. ამ ხვრელში შესასვლელი (სიმაღლე 2 მეტრამდეა) სარკმლის გასწვრივაა. იგი იმდენად მაღლაა ,,ატანილი’’, რომ თავით თითქმის დასავლეთ კედლის მდებარე, საბჯენ თაღს ეხება.
ფასადები სადაა. აღმოსავლეთ ფასადზე, მაღალ, სამკუთხა ბაზისზე დადგმული, შეღრმავებული ჯვარია გამოსახული. ფასადები დასრულებული იყო აგურით ნაწყობი, ხუთსაფეხურიანი ლავგარდნით, რომელსაც განივ ფასადებზე მცირე, ჰორიზონტალური შემონაკეცები აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თელავის ჭიშკარი (გ. ცაბაძის ქუჩა)
ჭიშკარი აგურის ნაგებობაა, ფართო, ნახევარწრიულთაღოვანი გასასვლელით შუაში. დეკორატიულად მხოლოდ ქუჩისკენ მიმართული მხარე აქვს დამუშავებული. დამუშავების ძირითადი ელემენტებია შეღრმავებული სიბრტყეები. ცენტრში ფართო, საფეხურით შეღრმავებული, სწორკუთხა არეა, რომელშიც გასასვლელია ჩასმული. არე ზემოდან დასრულებულია წყობიდან შვერილი აგურებით გამოყვანილი, ვიწრო ფრიზით, გვერდებზე კი, თაღის წვეროზე ოდნავ დაბლა, მარტივი პროფილის იმპოსტები აქვს მოწყობილი. თითო, ანალოგიური პროფილის იმპოსტი იგივე დონეზე, ჭიშკრის კიდეებშიცაა. გასასვლელში ჩასმულია ხის ორფრთიანი ახალი კარი. თაღის ორივე მხარეს, კედლის სიბრტყეში, ორი საფეხურით შეღრმავებული, ნალისებრთაღოვანი, თითო ბრტყელი ნიშაა, რომელთა ქვედა ნაწილში, ვიწრო, ჰორიზონტალური ზოლით, დაბალი, სწორკუთხა არეა გამოყოფილი. ნიშნების ზემოთ, კედლის სიბრტყიდან შვერილი, ოთხ-ოთხი რომბია.
ჭიშკარი დაგვირგვინებულია მაღალი ფრიზით, რომელიც შედგება ერთმანეთისგან თანაბარი მანძილებით დაშორებული, ოთხკუთხა ელემენტების ერთიანი მწკრივისგან. მათ ზემოთ კი დაბალი, ლავგარდის ვიწრო ზოლია. ნაგებობა გადახურულია ღარისებრი კრამიტის ცალფერდა სახურავით, რომელიც ეზოს მხარესაა დახრილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კახეთის მხარეში კატეგორია:თელავის არქიტექტურა
ოგოუე
ოგოუე (Ogooué) — მდინარე გაბონში და კონგოს რესპუბლიკაში. წყლის საშუალო ხარჯი — 4706 მ³/წმ.
გეოგრაფია
ოგოუე — დასავლეთი აფრიკის ერთ-ერთი დიდი მდინარე. მისი სიგრძე შეადგენს დაახლოებით 1200 კმ-ს, აუზის მოცულობა შეადგენს 223 856 კმ² ფართობს გაბონის, კონგოს რესპუბლიკის, ეკვატორული გვინეის და კამერუნის ტერიტორიებზე; აქედან 173 000 კმ² მოდის გაბონის წილზე (73 %).
მდინარის სათავეები მდებარეობენ კენგუეში, ბატეკეს პლატოს ჩრდილო-აღმოსავლეთით, კონგოს რესპუბლიკაში. ბუმანგოს მახლობლად ოგოუე გადაჰკვეთს კონგოს რესპუბლიკა-გაბონის სახელმწიფო საზღვარს და მიედინება გაბონის პროვინციებში: ზემო ოგოუე, ოგოუე-ლოლო, ოგოუე-ივინდო, შუა ოგოუე და ოგოუე-მარიტიმი, რომლებსაც სახელები ამ მდინარის გამო დაერქვათ. მულონგოს რაიონში მდინარეზე მდებარეობენ პუბარას ჩანჩქერები. მდინარე სანაოსნოა ქალაქ ნჯოლედან მის შესართავამდე გვინეის ყურეში, ქალაქ პორტ-ჟანტილის სამხრეთით, სადაც ოგოუე ქმნის უზარმაზარ დელტას, სიგრძით 100 კმ და სიგანით 100 კმ.
ევროპელთაგან პირველმა მდინარე ოგოუე XIX საუკუნის 70-იან წლებში გამოიკვლია ფრანგმა მოგზაურმა პიერ სავორნიან დე ბრაზამ.
ყველაზე უფრო დიდი შენაკადები
კატეგორია:გაბონის მდინარეები კატეგორია:კონგოს რესპუბლიკის მდინარეები
ხაკას-ჩიკოს რაიონი
ხაკას-ჩიკოს რაიონი (Distrito de Jacas Chico) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის იაროვილკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 795 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 356 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 34 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 68.4 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:იაროვილკის პროვინციის რაიონები
მეტეხის აღმართი
მეტეხის აღმართი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (მეტეხი). მდებარეობს ევროპის მოედნიდან, მეტეხის ქუჩამდე. შეტანილია 1841 წლის თბილისის ქუჩების სიაში და დასახლებული იყო წვრილი ვაჭრებითა და ხელოსნებით. XIX საუკუნის დასაწყისში აღმართის დასაწყისში ზუბალაშვილების, ძმები ხეროდინოვებისა და კვეზერელ-კოპაძის ქარვასლები იდგა, აქვე იყო მეიარაღეთა, სირაჯთა და მეთევზეთა რიგები. 1899 წელს აღმართის მონაკვეთს მეტეხის ხიდიდან ღვინის აღმართამდე საბაყლო ეწოდა. XX საუკუნის 20-იან წლებში მეტეხის აღმართის ნაწილს, რომელიც ახლანდელი ავლაბრის მოედანზე გადიოდა, მეტეხის ქუჩა ეწოდა. 1981 წელს მეტეხის აღმართის განაშენიანების სამუშაოები გაიმართა. აღმართის მარჯვენა მხარეს, პლატოზე, დგას მეტეხის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია. მის წინ კი, მტკვრის პირზე, კლდეზე აღმართულია ვახტანგ გორგასლის ძეგლი (მოქანდაკე ელგუჯა ამაშუკელი. არქიტექტორები: თეიმურაზ კანდელაკი, დავით მორბედაძე).
ლიტერატურა
კატეგორია:ისნის რაიონის ქუჩები
ლელაფაშა
ლელაფაშა (Lələpaşa) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 464 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახის რაიონის სოფლები
ყასიმლი (აღდამი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
ოგრეს მხარე
ოგრეს მხარე (Ogres novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, ვიძემეს რეგიონში. მოიცავს 9 თემს და ქალაქ ოგრეს, რომელიც არის ადმინისტრაციული ცენტრი.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულების შემდეგ ოგრეს რაიონის ტერიტორიის უდიდეს ნაწილზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 38 861 კაცს. მხარის ფართობია 992,35 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
სერა (ვალენსია)
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ეკონომიკური ლიბერალიზმი
მარჯვნივ|მინი| [[ეკონომიკური ლიბერალიზმი|ეკონომიკური ლიბერალიზმი ეკონომიკური იდეოლოგია ]]
ეკონომიკური ლიბერალიზმი — პოლიტიკური და ეკონომიკური ფილოსოფია, რომელიც დაფუძნებულია საბაზრო ეკონომიკისა და კერძო საკუთრების მხარდაჭერისთვის წარმოების საშუალებებში. მიუხედავად ამისა, ეკონომიკური ლიბერალები შეიძლება გარკვეულწილად იყვნენ მთავრობის რეგულაციების მომხრეც. ძირითადად, ისინი მთავრობის თავისუფალი ბაზარის საქმეებში ჩარევას ეწინააღმდეგებიან, რადგან ის აფერხებს თავისუფალ ვაჭრობას და ღია კონკურენციას. ეკონომიკური ლიბერალიზმი აღწერილია, როგორც ლიბერალიზმის ეკონომიკური გამოხატულება.
როგორც ეკონომიკური სისტემა, ეკონომიკური ლიბერალიზმი ორგანიზებულია ინდივიდუალიზმზე, რაც იმას ნიშნავს, რომ ეკონომიკური გადაწყვეტილებების უმრავლესობა მიიღება ინდივიდების ან შინამეურნეობებს მიერ და არა კოლექტიური ინსტიტუტებისა თუ ორგანიზაციების მხრიდან. ეკონომიკა, რომელსაც ამ პრინციპების შესაბამისად მართავენ, შეიძლება ეწოდოს ლიბერალური კაპიტალიზმი ან ლიბერალური ეკონომიკა.
ეკონომიკური ლიბერალიზმი ასოცირებულია თავისუფალ ბაზართან და კაპიტალის დაგროვებასთან კერძო საკუთრებაში. ისტორიულად, ეკონომიკური ლიბერალიზმი წარმოიშვა მერკანტილიზმისა და ფეოდალიზმის საპასუხოდ. დღეისათვის ეკონომიკური ლიბერალიზმი ასევე მიიჩნევა არა-კაპიტალისტური ეკონომიკური შეხედულებების მოწინააღმდეგედ, როგორიცაა სოციალიზმი და გეგმიური ეკონომიკა. იგი ასევე ეწინააღმდეგება პროტექციონიზმს თავისუფალი ვაჭრობისა და ღია ბაზრის იდეებიდან გამომდინარე.