cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნიკოლაი კაკურინი
ბიოგრაფია
იყო პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე. 1914 წლიდან კიევის სამხედრო ოლქის მე-10 საარმიო კორპუსის შტაბის ობერ-ოფიცერი. 1915 წელს მე-5 ქვეითი დივიზიის შტაბის უფროსი ადიუტანტი, შემდეგ ბაიკალისპირეთის კაზაკთა მე-3 ბრიგადის ქვეითი დივიზიის შტაბის უფროსი. 1917 წლიდან პოლკოვნიკი, კავკასიის მე-7 ქვეითი პოლკის მეთაური. 1918 წლიდან უკრაინის სახალხო რესპუბლიკის არმიის შემადგენლობაშია. 1920 წლიდან წითელ არმიაშია. პოლონეთ-საბჭოთა რუსეთის ომის დროს იყო ტამბოვის მსროლელი დივიზიის შტაბის უფროსი, მე-4 არმიის სარდლის მოვალეობის შემსრულებელი, მე-3 არმიის სარდალი და დასავლეთის ფრონტის სარდლის თანაშემწე. 1921 წლიდან ტამბოვის დაჯგუფების ჯარების შტაბის უფროსი, შემდეგ შერეული საკავალერიო ჯგუფის უფროსი. 1922 წელს ბუხარა-ფერღანის რაიონის ჯარების სარდალი. 1922 წლის ბოლოდან მუშურ-გლეხური წითელი არმიის სამხედრო აკადემიის მასწავლებელი, სამხედრო-სამეცნიერო ჯგუფის უფროსი. 1925-30 წლებში ფრუნზეს სახელობის მსახედრო აკადემიის პედაგოგი. სამხედრო სტრატეგიის, ოპერატიული ხელოვნებისა და ტაქტიკის საკითხებზე შექმნილი სხვადასხვა სამეცნიერო შრომების ავტორი. რუსეთის სამოქალაქო ომის ისტორიის სამტომეულის გამოცემის ერთ-ერთი ინიციატორი და ავტორი. ანტისაბჭოთა შეთქმულებაში მონაწილეობის ბრალდებით დააპატიმრეს 1936 წელს და დახვრიტეს იმავე წლის ივლისში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1883 კატეგორია:გარდაცვლილი 1936 კატეგორია:რუსი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი
ბეატრის კასტილიელი (1293-1359)
ბეატრის კასტილიელი (Beatriz de Castilla, Beatriz de Castela; დ. 8 მარტი, 1293 — გ. 25 ოქტომბერი, 1359) — ივრეას დინასტიის წარმომადგენელი. კასტილიის მეფე სანჩო IV-ისა და დედოფალ მარია დე მონილას ასული. პორტუგალიის დედოფალი 1325-57 წლებში როგორც აფონსუ IV-ის მეუღლე. მეფე პედრუ I-ის დედა.
ბიოგრაფია
ბეატრისი დაიბადა 1293 წლის 8 მარტს. იგი იყო კასტილიისა და ლეონის მეფე სანჩო IV-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ მარია დე მონილას ქალიშვილი. მისი ექვსი დედმამიშვილიდან აღსანიშნავია კასტილიის მეფე ფერდინანდ IV და დედოფალი ისაბელ კასტილიელი, რომელიც ჯერ არაგონის მეფეზე დაქორწინდა, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ბრეტანის ჰერცოგზე.
1309 წლის 12 სექტემბერს, ბეატრისი დააქორწინეს პორტუგალიის ტახტის მემკვიდრე აფონსუზე, რომელიც ტახტზე მხოლოდ 1325 წელს ავიდა აფონსუ IV-ის სახელით, რითაც ბეატრისი დედოფალი გახდა.
პორტუგალიის დედოფლები და მათ შორის ბეატრისიც, ყოველთვის გამოირჩეოდნენ საოცარი ქველმოქმედებით. დედოფალმა ბეატრისმა დააფინანსა უამრავი ეკლესია-მონასტრის, ხიდისა და საავადმყოფოს აშენება. იგი თავის დედამთილთან, ისაბელ არაგონელთან ერთად უამრავ კეთილ საქმეს აკეთებდა, რისთვისაც ისაბელი შემდგომში წმინდანად შერაცხეს. 1357 წელს, მისი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მისი ვაჟი პედრუ I გამეფდა, რომელმაც დედას შემოსავალი კიდევ უფრო გაუზარდა. აფონსუს გარდაცვალებიდან მალე, 1359 წლის 25 ოქტომბერს გარდაიცვალა ბეატრისიც, 66 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს ლისაბონის კათედრალის კოლიდორის იატაკში, აფონსუს გვერდით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 8 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1293 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1359 კატეგორია:პორტუგალიის დედოფლები კატეგორია:დედა დედოფლები
თედორე რასკოლნიკოვი
თედორე თედორეს ძე რასკოლნიკოვი (Фёдор Фёдорович Раскольников; დ.  9 თებერვალი [ძვ. სტ. 28 იანვარი],  1892 — გ. 12 სექტემბერი, 1939, ნიცა) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, დიპლომატი, ბოლშევიკი და რევოლუციონერი.
ბიოგრაფია
რსდმპ წევრი 1910 წლიდან, ბოლშევიკი. 1912–1914 წლებში გაზეთების „ზვეზდასა“ და „პრავდას“ ლიტერატურული თანამშრომელი. პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში გარდემარინების კლასების მსმენელი. იბრძოდა ბალტიის ზღვაზე. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ კრონშტადტის ჯარისკაცთა საბჭოს თავმჯდომარე. ოქტომბრის რევოლუციის აქტიური მონაწილე. 1917 წლის ბოლოდან საზღვაო გენერალური შტაბის კომისარი, 1918 წლის გაზაფხულიდან სამხედრო საქმეთა სახალხო კომისრის, ლევ ტროცკის, მოადგილე. 1918 წლის 23 აგვისტოდან ვოლგის სამხედრო ფლოტილიის სარდალი, 1918 წლის შემოდგომიდან რესპუბლიკის სამხედრო-რევოლუციური საბჭოს წევრი. 1919 წლის 10 ივნისიდან ასტრახანი კასპიის ზღვის ფლოტილიის სარდალი, იმავე წლის ივლისიდან ვოლგა-კასპიის ზღვის ფლოტილიის სარდალი. 1920 წლის 28 აპრილს მონაწილეობდა ბაქოს ოკუპაციაში, ასევე ცარიცინის დაცვასა და ენზელის საზღვაო დესანტის ორგანიზებაში. 1920 წლის ივნისიდან 1921 წლის მარტამდე ბალტიის ფრონტის სარდალი. 1921 წლიდან დიპლომატიურ სამსახურშია. 1921–1923 წლებში იყო რსფსრ-ს სრულუფლებიანი წარმომადგენელი ავღანეთში, 1923–1930 წლებში ესტონეთში, 1930–1934 წლებში დანიაში, 1934–1938 წლებში ბულგარეთში. საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ უკან გამოწვევის მიუხედავად უარს ამბობს საბჭოთა კავშირში დაბრუნებაზე და საცხოვრებლად გადადის პარიზში. შერაცხეს ქვეყნის მოღალატედ და გამყიდველად. 1939 წლის 17 ივნისს სსრკ-ს უმაღლესი სასამართლოს კოლეგიამ სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანა. გარდაიცვალა გაურკვეველ ვითარებაში ნიცაში 1939 წლის 12 სექტემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 9 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1892 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1939 კატეგორია:რუსი რევოლუციონერები კატეგორია:რუსი დიპლომატები კატეგორია:ბოლშევიკები კატეგორია:რსდმპ-ის წევრები
ფილიპო მარინეტი
ბიოგრაფია
წერდა ფრანგულ და იტალიურ ენებზე. პირველი პოემა „ვარსკვლავთა დაპყრობა“ 1902 წელს გამოაქვეყნა. მომდევნო ნაწარმოები იყო სატირული პიესა „მეფე-ღრეობა“ (1905). 1909 წელს პარიზის გაზეთ „ფიგაროში“ გამოაქვეყნა ფუტურიზმის პირველი მანიფესტი, რომლის პრაქტიკული ილუსტრაცია იყო რომანი „მაფარკა-ფუტურისტი“ (1910, პარიზი; ფრანგულ ენაზე, იმავე წელს იტალიურ ენაზე), მოთხრობა „ტრიპოლის ბრძოლა“ (1911), ლექსების კრებული „ზანგ-ტუმ-ტუმ“ (1914). მარინეტი მხარს უჭერდა მუსოლინის, ადიდებდა იმპერიალისტურ პოლიტიკას, ამტკიცებდა ფაშიზმთან ფუტურიზმის ნათესაობას.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი მწერლები კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:იტალიელი ფაშისტები კატეგორია:იტალიის სამეფო აკადემიის წევრები კატეგორია:მოდერნისტი მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის კლასიკური კომპოზიტორები კატეგორია:XX საუკუნის კლასიკური კომპოზიტორები კატეგორია:XIX საუკუნის იტალიელი კომპოზიტორები კატეგორია:XX საუკუნის იტალიელი კომპოზიტორები კატეგორია:XIX საუკუნის იტალიელი პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის იტალიელი პოეტები კატეგორია:XIX საუკუნის იტალიელი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის იტალიელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის იტალიელი მამაკაცი მუსიკოსები კატეგორია:XIX საუკუნის იტალიელი მამაკაცი მუსიკოსები
მარგარიტა ლოთარინგიელი
მარგარიტა ლოთარინგიელი (Marguerite de Lorraine; დ. 22 ივლისი, 1615, ნანსი, ლოთარინგია – გ. 13 აპრილი, 1672, პარიზი, საფრანგეთი) — ლოთარინგიის ჰერცოგ ფრანსუა II-ისა და მისი ცოლის, კრისტინა სალმის ნაბოლარა ქალიშვილი. ორლეანის ჰერცოგინია 1632-1660 წლებში როგორც საფრანგეთის მეფე ლუი XIII-ის უმცროსი ძმის, გასტონ დე ბურბონის მეორე მეუღლე და მისი ხუთი შვილის დედა. თავდაპირველად მათ მალულად იქორწინეს, რის გამოც მათი პირველი ქორწინება მეფემ და პაპმა გააუქმეს, 1643 წელს კი მომაკვდავმა ლუიმ მათ ქორწილის ნება დართოთ და მეორედ იქორწინეს.
ადრეული ცხოვრება
მარგარიტა დაიბადა 1615 წლის 22 ივლისს ლოთარინგიის დედაქალაქ ნანსში. იგი იყო ლოთარინგიის ჰერცოგ ფრანსუა II-ისა და მისი ცოლის, ჰერცოგინია კრისტინა სალმის ნაბოლარა ქალიშვილი. მისი ორი უფროსი ძმა, შარლი და ნიკოლასი მომავალში ლოთარინგიის ჰერცოგები გახდნენ. 1627 წელს დედის გარდაცვალების შემდეგ ღრმა დეპრესიაში ჩავარდნილმა მარგარიტამ ეკლესიას მიმართა, სადაც იგი გადასახლდა თავის მამიდასთან, რემირემონტის აბატ კატრინ ლოთარინგიელთან.
ორლეანის ჰერცოგინია
მას შემდეგ, რაც ლუი XIII-სა და კარდინალ რიშელიეს მმართველობას ლუის უმცროსი ძმა, ორლეანის ჰერცოგი გასტონ დე ბურბონი კვლავ უშედეგოდ აუჯანყდა, იგი იძულებული გახდა თავი საფრანგეთის მოსისხლე მტრისთვის, ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ IV- თვის შეეფარებინა თავი, რა დროსაც გაიცნო და შეუყვარდა შარლის უმროსი და — მარგარიტა. 1632 წლის 2 ან 3 იანვარს გასტონი და მარგარიტა შარლის ნებართვით, თუმცა პაპისა და საფრანგეთის მეფისაგან უნებართვოდ დაქორწინდნენ, რის გამოც გარკვეული პერიოდის მანძილზე ეს ქორწინება საიდუმლოდ ინახებოდა.
მარგარიტა უკვე სამეფო ოჯახის ღირსეული წევრი, ორლეანის ჰერცოგინია და მადამი იყო. მას შემდეგ რაც 1642 წელს გასტონის დედა, დედოფალი მარია მედიჩი გარდაიცვალა, მან გასტონს ლუქსემბურგის სასახლე დაუტოვა, რომელიც მალევე მარგარიტასა და გასტონის რეზიდენციად იქცა და ორლეანის სასახლედ გადაკეთდა. მალევე მათ ასევე მიიღეს ბლუას სასახლეც, რომელშიც 1645 წელს მარგარიტამ თავისი პირველი შვილი გააჩინა. იგი სამეფო კარზე ძალიან იშვიათად, მხოლოდ სამეფო ოჯახის შეკრებებსა და დღესასწაულებზე ჩნდებოდა. მას არ ჰქონია არანაირი ძალაუფლება და ცხადია არც პოლიტიკაზე ჰქონდა გავლენა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 22 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1615 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1672 კატეგორია:ორლეანის ჰერცოგინიები კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
გაელ ანდონიანი
გაელ ანდონიანი (Գաել Անդոնյան; დ. 7 თებერვალი, 1995, მარსელი, საფრანგეთი) — სომეხი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს საფრანგეთის ლიგა 1-ში, მარსელის ოლიმპიკის შემადგენლობაში. ასევე, სომხეთის ეროვნულ ნაკრებში. არის ცენტრალური მცველი.
გაელ ანდონიანი დაიბადა 1995 წლის 7 თებერვალს, საფრანგეთის ქალაქ მარსელში. 2004 წლიდან ის ირიცხება მარსელის „ოლიმპიკის“ აკადემიაში. 2012 წლიდან ირიცხება „ოლიმპიკის“ ძირითადი გუნდის შემადგენლობაში, მაგრამ მხოლოდ ერთი მატჩი აქვს ჩატარებული და ძირითადად მის მეორე გუნდში თამაშობს. „ოლიმპიკის“ ძირითად გუნდში გაელმა ითამაშა 2014 წლის 2 ნოემბერს, ლანსის წინააღმდეგ.
არსებობდა საკითხი, თუ რომელ ნაკრებში ითამაშებდა გაელი. 2011 წელს მან ორი ამხანაგური მატჩი ითამაშა საფრანგეთის 16 წლამდელთა ნაკრებში. ამ საკითხს წერტილი დაესვა 2015 წლის 26 თებერვალს, როცა სომხეთის ფეხბურთის ფედერაციის პრეზიდენტმა რუბენ ჰაირაპეტიანმა განაცხადა, რომ 21 მარტს გაელ ანდონიანი ჩავიდოდა ერევანში, რათა ეთამაშა სომხეთის ნაკრების შემადგენლობაში. რვა დღის შემდეგ გაელმა ითამაშა ალბანეთის ნაკრების წინააღმდეგ, ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევ მატჩში 90 წუთის განმავლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომეხი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 7 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1995 კატეგორია:მარსელის ოლიმპიკის ფეხბურთელები
მარინო მარინი
მარინო მარინი (Marino Marini; დ. 27 თებერვალი, 1901, პისტოია — გ. 6 აგვისტო, 1980, ვიარეჯო) — იტალიელი მოქანდაკე.
ბიოგრაფია
სწავლობდა ფლორენციის სამხატვრო აკადემიაში. 1929-1940 წლებში პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა მონცას ლომბარდიაში და 1940 წლიდან მილანში. 20-იანი წლების შუა ხანიდან შეწყვიტა იმპრესიონისტული ძიებები და არქული ხელოვნების ტრადიციებს (უმთავრესად ეტრუსკების) მიმართა. მარინიმ შექმნა მკვრივი, მთლიანი მოცულობის მქონე ქანდაკებები, რომლებშიც ჩანდა შინაგანი ძალა („ხალხი“, ტერაკოტა, 1929; „ერსილია“, ხე, 1931; „მხედარი“, 1936, ეზის კოლექცია, მილანი; „მონუმენტური მხედარი“, 1957-1958, ქანდაკება ჰააგაში).
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი მოქანდაკეები
ჩიჩასის რაიონი
ჩიჩასის რაიონი (Distrito de Chichas) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კონდესუიოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 120 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 904 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 392.16 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კონდესუიოსის პროვინციის რაიონები
ჯოზეფ ჯონ თომსონი
ჯოზეფ ჯონ თომსონი (Sir Joseph John Thomson; დ. 18 დეკემბერი, 1856 — გ. 30 აგვისტო, 1940) — ინგლისელი ფიზიკოსი, ნობელის პრემიის ლაურეატი ფიზიკის დარგში. თომსონმა პირველი სუბატომური ნაწილაკი (ელექტრონი) აღმოაჩინა. იგი იყო ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრი და შემდგომ მისი პრეზიდენტი 1915-1920 წლებში. თომსონს ხშირად მოიხსენიებენ როგორც „ელექტრონის მამა“.
ბიოგრაფია
ჯოზეფ ჯონ თომსონი დაიბადა დიდი ბრიტანეთის პატარა ქალაქ ჩითემ-ჰილში, მანჩესტერთან ახლოს, 1856 წლის 18 დეკემბერს ბუკინისტის ოჯახში. ბავშვობაში თომსონი ფიზიკით და ფეხბურთით იყო დაინტერესებული, მაგრამ ბოლოს ჯოულისა და სტუარტის გავლენით ფიზიკამ დასძლია. მეცნიერულ აღმოჩენებზე იგი ბავშვობიდან ოცნებობდა. გააჩნდა ერთი თავისებურებაც: ბავშვობიდანვე უყვარდა ყვავილები, განსაკუთრებით კი ზამბახი. დამოუკიდებელი თეორიული შრომების საფუძველზე 14 წლის თომსონი მანჩესტერის კოლეჯის მისაღებ გამოცდებზე დაუშვეს. ასეთი ასაკის შეგირდი ჯერ არავინ მიეღოთ. სწორედ მის გამო კოლეჯის ლექტორმა განაცხადა: „მალე ჩვენ სტუდენტებს საბავშვო ეტლებით მოიყვანენ“. საბჭომ მალევე გადაწყვიტა, რომ „თომსონის შემთხვევა პირველი და უკანასკნელი იყოსო“. შემდგომში ეს კოლეჯი მანჩესტერის უნივერსიტეტად გადაკეთდა. თომსონი თავიდანვე გამოირჩეოდა სტუდენტებს შორის თავისი მომზადებით და უნარით. ამით აიხსნება, რომ ორი უდიდესი ფიზიკოსი - ჯოული და რელეი განსაკუთრებით დაინტერესდნენ მისით და ბუკინისტის შვილს ხშირად ბინაზე იწვევდნენ სასაუბროდ. თომსონის მოგონებებით ფიზიკოსებმა მის შესახებ ბევრი რამ შეიტყვეს. ძალიან საინტერესოა ამ მოგონების მცირე ფრაგმენტი:
1876 წელს თომსონი საცხოვრებლად კემბრიჯში გადავიდა. სწორედ იქ დაამთავრა უნივერსიტეტი და მეცნიერული მუშაობაც 1880 წელს ქვენდიშის განთქმულ ლაბორატორიაში დაიწყო (ლაბორატორიას რელეი მართავდა). იქვე დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია და გახდა პროფესორი, ხოლო რელეის წასვლის შემდეგ ლაბორატორიას ჩაუდგა სათავეში. 1918 წელს თომსონი ტრინიტი კოლეჯის პრეზიდენტის თანამდებობაზეც დანიშნეს, ამიტომ ერთი წლის შემდეგ მან ქავენდიშის ლაბორატორიის დერექტორის პოსტი თავის მოწაფეს, გამოჩენილ ფიზიკოსს რეზერფორდს დაუთმო და თვითონ კონსულტანტად დარჩა.
მოღვაწეობა
პირველი თმეცნიერული ნაშრომები თომსონმა ფარადეი-მაქსველის ელექტრომაგნიტური თეორიის დაფუძნებასა და მის შემდგომ განვითარებას მიუძღვნა. 1881 წელს გამოქვეყნებულ ნაშრომში („დაელექტროებულ სხეულების მოძრაობით გამოწვეული ელექტრული და მაგნიტური ეფექტის შესახებ“) იგი ძირითად აღმოჩენამდე მიდის: „დაელექტროებული მოძრავი სხეულების ინერციული მასა უნდა აღემატებოდეს მის უძრავ მასას, რადგან მას ემეტება ასეთი სხეულის მოძრაობის დროს აღძრული ელექტრომაგნიტური მასა“. აღსანიშნავია, რომ სწორედ თომსონდა შემოიღო პირველად „ელექტრომაგნიტური მასის“ ცნება. 1889 წელს გამოქვეყნდა თომსონის მეტად მნიშვნელოვანი ნაშრომი — მან აღმოაჩინა კავშირი მოძრავი დამუხტული სხეულის მასასა და მის ენერგიას შორის (E = mc2). იგივე ფორმულა შემდგომში სხვა მეცნიერებმაც მიიღეს, თუმცა ამ საკითხში პირველობა საბოლოოდ ალფრედ აინშტაინს დარჩა. აინშტაინმა შეძლო და შეაჯამა კერძო შემთხვევებისათვის ადრე გამოთქმული მოსაზრებები და მოგვცა ზოგადი დამოკიდებულება ნივთიერების მასისა და მის ენერგიას შორის.
30 წლის განმავლობაში თომსონი ცდილობდა ფიზიკურ მოვლენათა ერთიანი მექანიკური სურათის შექმნას, მაგრამ ვერ მოახერხა. სიცოცხლის ბოლო წლებში კი სცადა სინათლის კვანტის გრიგალური მოდელის შექმნა. აღსანიშნავია შემდეგი ფაქტი: იგი პლანკის კვანტთა თეორიას და აინშტაინის ფარდობითობის თეორიას გულგრილად შეხვდა. თუმცა აქვე აღნიშნავდა: 1884 წელს მან დაიწყო გაზებში ელექტრული განმუხტვის შესწავლა. ამ დარგში მან განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი შედეგები მიიღო რენტგენის სხივების აღმოჩენის შემდეგ (1895), ვინაიდან ეს სხივები გაზის ძლიერ იზონიზაციას იწვევდა.
თომსონი იკვლევდა კათოდური სხივების ბუნებას და თვისებებს, რაც ადრე ნაწილობრივ უკვე იყო შესწავლილი. საკუთარი გამოკვლევების შედეგად იგი მივიდა პირველი ელექტრონული ნაწილაკის - ელექტრონის აღმოჩენამდე. თომსონს სურდა აეხსნა თუ რატომ იქცევა სხვადასხვანაირად კათოდური სხივები მაგნიტურსა და ელექტრულ ველებში. ასეთი ექსპერიმენტებით მან დაამტკიცა, რომ მაგნიტური ძალები კათოდურ სხივებს ისევე ხრიან, როგორც უარყოფითად დამუხტულ ნაწილაკებს.
თომსონმა შემოიღო მეთოდი, რომლის საშუალებითაც შეიძლება გაზომოს კათოდური სხივების შემადგენელი ნაწილაკების სიჩქარე და \frac{q}{m} ფარდობა, სადაც m ნაწილაკების მასაა, ხოლო q — მისი ელექტრული მუხტი. ელექტრონის ექსპერიმენტალური აღმოჩენის შემდეგ თომსონმა ლონდონის სამეფო საზოგაოებას 1897 წლის 29 აპრილს მოახსენა. ეს იყო დიდი ტრიუმფი ფიზიკაში. ეს თარიღი შევიდა თანამედროვე ფიზიკის ისტორიაში როგორც პირველი ელემენტარული ნაწილაკის დაბადების დღე. დაახლოებით ერთი წლის შემდეგ თომსონმა გამოთქვა მოსაზრება, რომ რენტგენის სხივები წარმოიშობა სწრაფი ელექტრონების ანტიკათოდზე დამუხრუჭების დროს. იგი იყო ერთ-ერთი პირველთაგანი ვინც ახსნა ლითონების მაღალი ელექტროგამტარობა და მრავალი სხვა თვისება, მათში თავისუფალი ელექტრონების არსებობით.
ელექტრონის აღმოჩენის შემდეგ თომსონს დაებადა აზრი, რომ ატომი იყო რთული აღნაგობის და ელექტრონი იყო მისი ნაწილაკი; რომ გაკრკვეულ პირობებში ისინი შეიძლება ატომებს მოწყდნენ, დამოუკიდებლად არსებობდნენ ან სხვა ატომს შეუერთდნენ. 1903 წელს თომსონმა გამოაქვეყნა ატომის საკუთარი მოდელი, რომელიც წარმოადგენდა დადებითად დამუხტული მატერიის ღრუბელს, სიმეტრიულად დაწინწკლული ელექტრონებით. რადიოაქტიურობის შემდგომი კვლევის პროცესში თომსინის მოდელმა ვერ ახსნა რიგი მოვლენები, რის გამოც თომსონი იძულებული გახდა ათი წლის შემდეგ ადგილი დაეთმო რეზერჰორდ-ბოილის ატომის მოდელისათვის.
ფილოსოფიური შემეცნებით თომსონი მექანიკური მატერიალისტი იყო. იგი დარწმინებული იყო ბუნების შეცნობის უსაზღვრო შესაძლესაძლებლობაში და თვით შემეცნების პროცესის უსასრულობაში. „ელექტრონი ნივთიერების აგებულების მართლა უკანასკნელი საფეხურია?“ — წერდა თომსონი. 1926 წელს მან პირველად დასვა საკითხი ელექტრონის შინაგანი აგებულების შესახებ, ხოლო 1930, 1934, 1936 წლებში მან ელექტრონის აგებულების მოდელიც კი წამოაყენა. თომსონი თავის ერთ-ერთ წიგნში წერდა:.
ჯოზეფ ჯონ თომსონი გარდაიცვალა 1940 წლის 30 აგვისტოს კემბრიჯში.
ძვირფასი ქვების ომი
„ძვირფასი ქვების ომი“ (The War of the Jewels) — კრისტოფერ ტოლკინის მიერ შედგენილი „შუახმელეთის ისტორიის“ მეთერთმეტე ტომი. ეფუძნება ჯ. რ. რ. ტოლკინის ხელნაწერებს.
ლაკუნსა (მუნიციპალიტეტი)
ირურსუნი (Lacunza; Lakuntza) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ლა-ბარანკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11,03 კმ². მოსახლეობა — 1275 კაცი (2020 წ.).
ძვირფასი ქვების ომი
ამ ტომში მიმოიხილება 1951 წლის „სილმარილიონის“ ხელნაწერები. წიგნში ამის გარდა შეტანილია ბელერიანდის ისტორიის ფურცლები, ჰურინის შვილების ტრაგედია, კრისტოფერ ტოლკინის განმარტებები „სილმარილიონის“ XXII თავის შედგენის შესახებ, და ქუენდების/ელდარების დისკუსია. წიგნის დასასრულს წარმოდგენილია ჯ. რ. რ. ტოლკინის მიერ შედგენილი მასალა ენტებისა და არწივების წარმოშობის შესახებ.
ლაკუნსა (მუნიციპალიტეტი)
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ძვირფასი ქვების ომი
რესურსები ინტერნეტში
*06 კატეგორია:ჯ. რ. რ. ტოლკინის ნაწარმოებები კატეგორია:Allen & Unwin-ის წიგნები
ჰერმან ჰელმჰოლცი
ჰერმან ლუდვიგ ფერდინანდ ჰელმჰოლცი (Hermann Ludwig Ferdinand Helmholtz; დ. 31 აგვისტო, 1821, პოტსდამი — გ. 8 სექტემბერი, 1894, პოტსდამი) — გერმანელი ფიზიკოსი, ექიმი, ფიზიოლოგი, ფსიქოლოგი.
ბიოგრაფია
1821 წლის 31 აგვისტოს ქალაქ პოტსდამში, მასწავლებლის ოჯახში, დაიბადა მომავალში ბუნების დიდი მკვლევარი ჰერმან ჰელმჰოლცი, რომლის დაუღალავი გონება მისწვდა არა მარტო ფიზიკის მნიშვნელოვან დარგებს, არამედ მექანიკას, მათემატიკას, ფილოსოფიას და ფიზიოლოგიასაც. ჰელმჰოლცის დედა წარმოშობით ინგლისელი იყო, ხოლო დიდედა დედის მხრივ - ფრანგი. ამიტომ პატარა ჰერმანი თითქოს სამი დიდი სახელმწიფოს სისხლსა და ტრადიციებს აერთიანებდა.
ბავშვობაში ჰელმჰოლცი ავადმყოფობდა, რის გამოც სწავლაში მოწინავეთა რიგებში არ იდგა, მაგრამ ფიზიკის სიყვარული ადრეული წლებიდანვე გამოამჟღავნა. ერთ-ერთ თავის სიტყვაში იგი იგონებს, რომ მოწაფეობის პერიოდში პოტსდამის ბიბლიოთეკაში არსებული ფიზიკური ლიტერატურა მას მთლიანად  გადაკითხული ჰქონდა. ბუნებრივია, რომ გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ აბიტურიენტი ჰელმჰოლცი სწორედ ამ გზით უნდა წასულიყო უმაღლესი სასწავლებელშიც, მაგრამ ხელმოკლეობის გამო, მამის რჩევით გადაწყვიტა სამედიცინო ფაკულტეტზე შესვლა. იმ დროს სამეცნიერო მუშაობა მკვლევარისაგან დიდ თანხებს მოითხოვდა, ჰერმანის მამას კი ეს არ გააჩნდა. 17 წლის ჰელმჰოლცი ბერლინის „სამეფო მედიკოქირურგიულ ინსტიტუტში" ჩაირიცხა და 4 წლის განმავლობაში სახელმწიფო ხარჯზე სწავლობდა. გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ ჰელმჰოლცი სამხედრო ექიმად -დასტაქრად - მუშაობდა პოსტდამში. ვერც ყაზარმის პირობებმა და ვერც დიდმა დატვირთვამ ჰელმჰოლცს ფიზიკისადმი ლტოლვა ვერ შეუნელა.
ჰერმან ჰელმჰოლცის შრომები
პირველი მეცნიერული შრომები ჰელმჰოლცმა გასული საუკუნის 40-იან წლებში ფიზიოლოგიაში დაწერა. მაგრამ მას პირველ რიგში აქაც ფიზიკა აინტერესებდა. იგი გამოვიდა „სასიცოცხლო ძალების“ თეორიის წინააღმდეგ და დაასაბუთა, რომ ცოცხალ ორგანიზმში პროცესები ემორჩილება ენერგიის მუდმივობის კანონს. 1847 წელს გამოქვეყნდა ჰელმჰოლცის შრომა „ძალის მუდმივობის შესახებ", რომელშიც შესანიშნავად იყო გამოყენებული ენერგიის მუდმივობის კანონი ყველა ფიზიკური პროცესის მიმართ. თავის ფიზიოლოგიურ გამოკვლევებში ჰელმჰოლცი ხშირად გამოდიოდა ფიზიკოსის როლში. ამ მხრივ საყურადღებოა შრომა: კომბინირებული ტონების შესახებ და სხვა. ამგვარი შრომებით ჰელმჰოლცმა შექმნა ადამიანის სმენითი აპარატის კლასიკური თეორია და მუსიკის თეორიის ფიზიკური და ფიზიოლოგიური საფუძვლები. პარალელურად ჰელმჰოლცი მუშაობდა ფიზიკური და ფიზიოლოგიური ოპტიკის საკითხებზე. კვლევის პროცესში მან გამოიგონა თვალის სარკე - ოფთალმოსკოპი. ამ ხელსაწყომ, რომელიც ამჟამადაც იხმარება, საშუალება მისცა თვალის ექიმებს ღრმად ჩაეხედათ ადამიანის თვალში. შემდეგ მისი შრომები კვლავ ექსპერიმენტულ ფიზიოლოგიურ ოპტიკასა შეეხო.
ფიზიკურ ოპტიკაში ჰელმჰოლცმა გამოიკვლია მიკროსკოპის   ე.წ. „გარჩევის უნარიანობა", მან ერთ-ერთმა პირველთაგანმა დაამუშავა ანომალური დისპერსია, გამოიგონა ტელესტერეოსკოპი — საველე დურბინდის პირველი სახე და სხვა. მესამე დარგი, რომელსაც ჰელმჰოლცმა შრომენის სერია მიუძღვნა, ჰიდროდინამიკა იყო. აქ ჰელმჰოლცმა შექმნა გრიგალური მოძრაობისკლასიკური თეორია, რომელმაც XIX საუკუის მეორე ნახევარში ფართო გავრცელება ჰპოვა.  ამ შრომაში ავტორმა გამოავლინა ანალოგია სითხის გრიგალურ მოძრაობასა და ელექტროდენის მაგნიტური ველის თვისებებს შორის, რითაც ხელი შეეწყო თეორიული ელექტროდინამიკის განვითარებას. ამავე დარგში შემდგომი შრომებით ჰელმჰოლცმა შეისწავლა სითხის სიჩქარის ნახტომისებრი ცვლილებები. ჰიდროდინამიკაში წარმოებული შრომებით ჰელმჰოლცმა უდიდესი ფიზიკოს- თეორიტიკოსის სახელი  დაიმკვიდრა ევროპაში.
1894 წლის 12 ივნისს აშშ-დან დაბრუნებულ ჰელმჰოლცს კიბეზე ჩამოსვლისას თავში სისხლი ჩაექცა, რის შემდეგაც დიდხანს  აღარ უცოცხლია და 1894 წლის 8 სექტემბერს 73 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ფიზიკოსები კატეგორია:ფრანგი ექიმები კატეგორია:ფრანგი ფიზიოლოგები კატეგორია:ფრანგი ფსიქოლოგები
ფიონტეკი
პიონტეკი (평택시?, 平澤市?) — ქალაქი სამხრეთ კორეაში, კიონგიდოს პროვინციაში. მასში განთავსებულია აშშ-ის სამხედრო-საზღვაო ძალების დიდი ბაზა და საზღვაო პორტი.
ისტორია
დაახლოებით ძვ. წ. 100 წელს, ადრეული კორეული სახელმწიფოების არსებობისას, თანამედროვე პიონტეკის ტერიტორიაზე დასახლებული იყო იონდალ პუგოკის მოსახლეობა. 475 წელს მიიღო ჰიონის სტატუსი და სახელი პუსანი. 757 წელს უწოდეს ჩინვი. თანამედროვე სახელი, პიონტეკი, მიიღო 940 წელს, როცა ჩინვი გაერთიანდა სუჯიმნესთან. 1938 წელს პინტეკმა მიიღო მაზრის (კუნის) სტატუსი. 1986 წელს პიონტეკს მიანიჭეს ქალაქის ადმინისტრაციული სტატუსი.
გეოგრაფია
პიონტეკი მდებარეობს კიონგიდოს პროვინციის სამხრეთ ნაწილში. დასავლეთით ესაზღვრება ქალაქი ჰვანსანი და ყვითელი ზღვა, ჩრდილოეთით — ჰვანსონი და ოსანი, აღმოსავლეთით — ანსანი, სამხრეთით — ჩუნჩონის პროვინცია.
კლიმატი მუსონურია და დამოკიდებულია ყვითელ ზღვაზე. ყველაზე ცივი წელიწადის თვე იანვარია. 2003 წელს საშუალო თვიური ტემპერატურა −4°C იყო. აგვისტო ყველაზე თბილი თვეა და 2003 წელს საშუალო ტემპერატურა +24,2°C დაფიქსირდა. საშუალო წლიური ტემპერატურა +12,3°C-ს აღწევს. ნალექის საშუალო მაჩვენებელი 1514,8 მმ-ია, რომელიც წვიმების პერიოდში, ივლისიდან სექტემბრის ჩათვლით მოდის.
სქოლიო
კატეგორია:კიონგიდოს პროვინციის ქალაქები
აგლომერატი (პეტროგრაფია)
აგლომერატი (agglomero) — პეტროგრაფიაში, სხვადასხვა, უმთავრესად ვულკანური წარმოშობის ქანებისა და მინერალთა მსხვილი ნატეხების ფაშარი გროვა. აგლომერატის შეცემენტების შედეგად წარმოიქმნება ბრექჩიები, ტუფები და სხვა. აგლომერატი გავრცელებულია თანამედროვე ვულკანურ მხარეებში (კამჩატკა), საქართველოში გვხვდება ახალგაზრდა ვულკანიზმის რაიონებში (სამსრის ქედი და სხვ.).
კირკა (სოფელი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანენი-ნოის რაიონის სოფლები
ბეინბრიჯის კლასი
ბეინბრიჯის კლასი შესაძლოა ნიშნავდეს:
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი
ბადენ-დურლახი
ლიტერატურა
Beschreibung des Zustandes der Markgrafschaft beim Regierungsantritt von Markgraf Karl Friedrich:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საღვთო რომის იმპერიის სახელმწიფოები კატეგორია:ბადენის ისტორია
აგლომერატი (მეტალურგია)
აგლომერატი (agglomero) — მეტალურგიაში, 5-100 მმ ზომის ნაჭრებად შეცხობილი წვრილი (ხშირად მტვრისებრი) მადანი (მისი კონცენტრატი) და კაზმის სხვა კომპონენტები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეტალურგია
ამირან ამირანაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ამირან ამირანაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ჯონ მარინი
ჯონ მარინი (მერინი) (John Marin; 23 დეკემბერი, 1870, რატერფორდი, ნიუ-ჯერსი — გ. 1 ოქტომბერი, 1953, კეიპ-სპლიტი, მენი) — ამერიკელი ფერმწერი და გრაფიკოსი.
ბიოგრაფია
1899-1901 წლებში სწავლობდა ფილადელფიაში, პენსილვანიის სამხატვრო აკადემიაში. 1905-1909 წლებში მუშაობდა პარიზში, 1910 წელს — ავსტრიაში. 1911 წლიდან ცხოვრობდა აშშ-ში. განიცადა ევრიპული კუბიზმის, ფუტურიზმისა და ექსპრესიონიზმის გავლენა. ნამუშევრები: „ბრუკლინის ხიდი“ (1910), „ცირკის ცხენები“ (1936).
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მხატვრები
ვასპურაკანი
ვასპურაკანი (Վասպուրական) — სომხეთის ისტორიული პროვინცია, რომელიც შედიოდა დიდი სომხეთის შემადგენლობაში. მოიცავდა 35 კანტონას და მისი ფართობი შეადგენდა 40,870 კმ²-ს. ის ფართობითაც და კანტონების რაოდენობითაც უდიდესი იყო დიდი სომხეთის ტერიტორიაზე. ვასპურაკანის პროვინციის ცენტრი იყო ვანი.
დღეს ვასპურაკანის პროვინციის რაღაც ნაწილი მდებარეობს თანამედროვე თურქეთის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ხოლო დანარჩენი არის თანამედროვე ირანის ტერიტორიაზე.
ძვ წ. IX საუკუნიდან ვასპურაკანი იყო ურარტუს ნაწილი. ძვ. წ. VI საუკუნეში ის შევიდა სომხეთის სატრაპიას შემადგენლობაში. შემდგომ, ის გადავიდა არშაკიდების დინასტიის ხელში და შევიდა დიდი სომხეთის შემადგენლობაში. 387 წელს იგი შედის სპარსეთის სომხეთის შემადგენლობაში. VIII საუკუნეში სპარსელებმა მასზე კონტროლი დაკარგეს, ვასპურაკანში მრავალი აჯანყება მოხდა. 885 წელს იგი გადავიდა სომხეთის სამეფოს შემადგენლობაში. სომხები იძულებულნი გახდნენ, რომ ვასპურაკანი დაეთმოთ ბიზანტიის იმპერიისათვის, რის შემდეგაც იგი დაპყრობილ იქნა თურქ-სელჩუკების მიერ. ამის შემდეგ, ის იყო მონღოლეთის იმპერიის, სეფიანთა იმპერიისა და ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სომხეთის ისტორია კატეგორია:დიდი სომხეთის ადმინისტრაციული დაყოფა
შუახმელეთის ხალხები (წიგნი)
„შუახმელეთის ხალხები“ (The Peoples of Middle-earth) — კრისტოფერ ტოლკინის მიერ შედგენილი „შუახმელეთის ისტორიის“ მეთორმეტე ტომი. ეფუძნება ჯ. რ. რ. ტოლკინის ხელნაწერებს.
ამ ნაწილში შეტანილია შუახმელეთის კალენდრის, ჰობიტების გენეალოგიების, ვესტრონისა და სხვა ენების და ეპოქების ქრონოლოგიურ სტრუქტურებს. ასევე აღწერილია მეოთხე ეპოქაში ახალი წყვდიადი გონდორის თავზე და ტალ-ელმარის ამბავი.
რესურსები ინტერნეტში
*07 კატეგორია:ჯ. რ. რ. ტოლკინის ნაწარმოებები კატეგორია:Allen & Unwin-ის წიგნები
ალექსანდრე კოჭლავაშვილი
ალექსანდრე ივანეს ძე კოჭლავაშვილი (დ. 8 ოქტომბერი, 1906, ტფილისი, ტფილისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. იანვარი, 1977, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი გენერალ-მაიორი, შსსკ დამსახურებული მუშაკი, აჭარის ასსრ შს სახელმწიფო უშიშროების სახკომი (1939-1941), სოხუმში სპეც ობიექტის ხელმძღვანელი (1945-1951), საქართველოს სსრ სახელმწიფო უშიშროების მინისტრი (1952-1953), ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი.
ბიოგრაფია
ალექსანდრე კოჭლავაშვილი დაიბადა 1906 წლის 8 ოქტომბერს ტფილისში, რკინიგზელი მუშის ოჯახში. აქვე მიიღო დაწყებითი განთლება. 1924 წლის ნოემბრიდან 1926 წლის ნოემბრამდე სწავლობდა მე-15 შრომით სკოლაში. 1926 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტზე, მაგრამ ოჯახში მძიმე მატერიალური მდგომარეობის გამო იძულებული გახდა სწავლა შეეწყვიტა. 1928 წლის აპრილში გახდა კომპარტიის წევრი. 1931 წლის ნოემბრიდან 1933 წლის მაისამდე სწავლობდა ამიერკავკასიის სამთო-მეტალურგიულ ინსტიტუტში. 1935 წელს დაამთავრა თბილისის ს. მ. კიროვის სახელობის ინდუსტრიული ინსტიტუტი.
1921 წლის მარტიდან 1924 წლის ნოემბრამდე კოჭლავაშვილი მუშაობდა საქართველოს კპ (ბ) ცკ-ის საქმეთა მმართველობაში კურიერად, ექსპედიტორად; 1926 წლის ნოემბრიდან 1928 წლის სექტემბრამდე — ამიერკავკასიის რკინიგზის მთავარ სახელოსნოებში, უროსმცემლად; 1928 წლის სექტემბრიდან ნოემბრამდე — საქართველოს ალკკ ზესტაფონის სამაზრო კომიტეტის საორგანიზაციო განყოფილების გამგედ; 1928 წლის ნოემბრიდან 1930 წლის აპრილამდე — საქართველოს ალკკ ტფილისის საქალაქო კომიტეტის პროპაგანდისტად; 1930 წლის აპრილიდან 1931 წლის ნოემბრამდე — გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტის“ რედაქციის მრეწველობისა და კომკავშირული განყოფილების გამგედ; 1933 წლის მაისიდან 1934 წლის აპრილამდე — საქართველოს ალკკ ცკ-ის პასუხისმგებელ მდივნად და საორგანიზაციო განყოფილების გამგედ; 1934 წლის აპრილიდან 1936 წლის თებერვლამდე — ზესტაფონის ფერომანგანუმის ქარხანაში ინჟინერ-კონსტრუქტორად და პასუხისმგებელ მდნობელად. აქ ერთ-ერთი საცდელი საამქრო მისი პროექტით აიგო.
1936 წლის თებერვლიდან 1937 წლის მაისამდე იყო საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის თბილისის ქიმიური ინსტიტუტის საქართველოს ფილიალის დირექტორის მოადგილე; 1937 წლის მაისიდან აგვისტომდე — საქრთველოს კპ (ბ) ცკ-ის სამრეწველო-სატრანსპორტო განყოფილების ინსტრუქტორი; 1937 წლის აგვისტოდან 1938 წლის აგვისტომდე ამავე განყოფილების გამგის მოადგილე; 1938 წლის აგვისტოდან 1939 წლის 15 აპრილამდე კი ამავე განყოფილების გამგე.
1939 წლის 15 აპრილიდან დაინიშნა აჭარის ასსრ შინაგან საქმეთა სახალხო კომისრად, სადაც 1940 წლის 7 მარტამდე იმუშავა. 1941 წლის მარტიდან 23 მაისამდე მუშაობდა აჭარის ასსრ სახელმწიფო უშიშროების სახალხო კომისრად. 1941 წლის 23 მაისიდან 6 აგვისტომდე იყო საქართველოს სსრ სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს საგამოძიებო ნაწილის უფროსი; 1941 წლის 6 აგვისტოდან 1943 წლის 21 მაისამდე — საქართველოს სსრ შინსახკომის კონტრდაზვერვის განყოფილების უფროსი; 1943 წლის 21 მაისიდან 1945 წლის 18 მაისამდე — საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა სახალხო კომისრის მოადგილე; 1945 წლის 18 მაისიდან ნოემბრამდე — საქართელოს შინაგან საქმეთა სახალხო კომისრის პირველი მოადგილე.
1945 წელს ალექსანდრე კოჭლავაშვილი გაგზავნილ იქნა ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს საპასუხისმგებლო უბანზე — სოხუმის სპეციალურ უბანზე ატომური ენერგიის პრობლემათა დასამუშავებლად, სადაც 1945 წლის ნოემბრიდან 1947 წლის აპრილამდე მუშაობდა საბჭოთა კავშირის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის — შინაგან საქმეთა სამინისტროს რწმუნებულად; 1947 წლის 21 აპრილიდან 1952 წლის ივნისამდე — საბჭოთა კავშირის მინისტრთა საბჭოს რწმუნებულად, 1950 წლიდან კი შეთავსებით დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლად სოხუმის სპეცობიექტზე.
1952 წლის 9 ივნისიდან 1953 წლის 16 მარტამდე ალექსანდრე კოჭლავაშვილი საქართველოს სსრ სახელმწიფო უშიშროების მინისტრი იყო. 1953 წლის 10 აპრილიდან 17 აგვისტომდე — საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა მინისტრის პირველი მოადგილე. 1953 წლის 24 სექტემბრიდან სამსახურებრივი შეუსაბამობის გამო შინაგან საქმეთა სამინისტროდან დაითხოვეს.
1953 წლის დეკემბრიდან 1954 წლის დეკემბრამდე მუშაობდა რუსთავის ამიერკავკასიის მეტალურგიული ქარხნის დირექტორის მოადგილედ კადრებისა და გასაღების დარგში.
1961 წლის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში წარმატებით დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე „საქართველოს სამთამადნო მრეწველობის განვითარება XX საუკუნეში“.
1963 წლის აპრილიდან 1964 წლის სექტემბრამდე იყო საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1964 წლის სექტემბრიდან გარდაცვალებამდე —საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი და ბოლოს განყოფილების გამგე.
1969 წელს საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ივ. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის სამეცნიერო საბჭომ ალექსანდრე კოჭლავაშვილს ისტორიის მეცნიერებათა დოქორის სამეცნიერო ხარის ხი მიანაიჭა ნაშრომისათვის „მანქანათმშენებლობის განვითარების ისტორია საბჭოთა საქართველოში (1921-1941 წწ.)“.
ალექსანდრე კოჭლავაშვილმა დიდი წვლილი შეიტანა ქართველი ხალხის გამოჩენილ შვილთა — დავით გურამიშვილის, ნიკოლოზ ბარათაშვილის, ილია ჭავჭავაძის, აკაკი წერეთლის, გიორგი ნიკოლაძის მოღვაწეობის მეცნიერული შესწავლის საქმეში. მის კალამს ეკუთვნის 100-ე მეტი ნაშრომი, მათ შორი ს 10 მონოგრაფია და 90-ზე მეტი სამეცნიერო სტატია.
ალექსანდრე კოჭლავაშვილი არჩეული იყო საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს I-III მოწვევების დეპუტატად, ასევე საკავშირო კპ (ბ) XVIII-XIX ყრილობბის დელეგატად, საქართველოს კპ ცკ-ის წევრად, საქართველოს კპ ცკ-ის ბიუროს წევრად, საქართველოს კპ (ბ) აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის წევრად.
ლერინი (ესპანეთი)
ლერინი (Lerín) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რიბერა-დელ-ალტო-ებროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18,6 კმ². მოსახლეობა — 1746 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ალექსანდრე კოჭლავაშვილი
ბიბლიოგრაფია
კოჭლავაშვილი იყო „საქართველოს ისტორიული ნარკვევეის“ VII და VIII ტომების ერთ-ერთი ავტორი. 1982 წელს ავტორთა კოლექტივთან ერთად გარდაცვალების შემდეგ საქართელოს სსრ სახელმწიფო პრემია მიენიჭა. გამოცემული ჰქონდა წიგნები:
1986 წლის 21 თებერვალს გიორგი ლეონიძის სახელობის ქართული ლიტერატურის სახელმწიფო მუზეუმს საჩუქრად გადაეცა პროფესორ ალექსანდრე კოჭლავაშვილის პირადი საარქივო ფონდი, რომელიც შეიცავს მოგონებებს ილია ჭავჭავაძის მკვლელობის საქმესთან დაკავშირებით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:გარდაცვლილი 1977 კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახელმწიფო უშიშროების მინისტრები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის I მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საკავშირო კპ-ის (ბ) XVIII ყრილობის დელეგატები კატეგორია:საკავშირო კპ-ის (ბ) XIX ყრილობის დელეგატები
ჩუკიბამბის რაიონი (არეკიპა)
ჩუკიბამბის რაიონი (Distrito de Chuquibamba) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კონდესუიოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 945 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 123 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 255 კმ²-ია.
საქართველოს ქალთა ეროვნული ფრენბურთის ნაკრები
საქართველოს ქალთა ეროვნული ფრენბურთის ნაკრები — გუნდი რომელიც წარმოადგენს საქართველოს საერთაშორისო ქალთა ფრენბურთის ჩემპიონატებსა და მეგობრულ თამაშებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ეროვნული სპორტული ნაკრებები
ავთანდილ ქორიძე
ავთანდილ გიორგის ძე ქორიძე (დ. 15 აპრილი, 1935, თბილისი, — გ. 12 აპრილი, 1966, თერჯოლა) — ქართველი სპორტსმენი, ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავე (67 კგ). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1960).
ბიოგრაფია
დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი 1960 წელს. ჭიდაობა დაიწყო 1949 წლიდან. სსრკ-ის ჩემპიონატზე მისი დებიუტი შედგა 1954 წელს, სადაც მე-7 ადგილი დაიკავა. ავთანდილ ქორიძე იყო რომის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი (1960), მსოფლიოს ჩემპიონი (1961), სსრკ-ის ჩემპიონატის ორგზის მეორე (1957,1960) და მესამე (1958) პრიზიორი, ადრიატიკის თასის მფლობელი (1959), საქართველოს მრავალგზის ჩემპიონი. მწვრთნელი — პეტრე იორდანიშვილი. გამოირჩეოდა დახვეწილი ტექნიკით. 1966 წლის 12 აპრილს დაიღუპა ავტოკატასტროფაში თერჯოლის სიახლოვეს ოლიმპიური თამაშების მესამე პრიზიორ რომან ძნელაძესთან ერთად. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით, „საპატიო ნიშნის“ ორდენითა და მედლებით.
კამალაშილა
კლასიკური ინდური მაჰაიანას თვალსაჩინო წარმომადგენლის, შანტარქშიტას მოძღვრებისა და თარგმანების შემდეგ ნათელი გახდა, რომ მის სწავლებებს — აჩარია-ბოდჰისატვას შესახებ და ჩინურ (და ზოგიერთ კორეულ) ჰეშანს შორის არსებობს სერიოზული და ზოგჯერ, შეურიგებელი წინააღმდეგობაც. კამალაშილას, როგორც შანტარაკშიტას მემკვიდრეს და ასევე, ჩინელ ბერებს ჰყავდა მრავალრიცხოვანი მიმდევარი ტიბეტური არისტოკრატიიდან — სასახლის დიდებულთა და სამეფო ოჯახის წევრთა შორის. აქედან გამომდინარე, საჭირო გახდა იმის გაგება, თუ ბუდიზმის რომელი ვერსიაა ჭეშმარიტი და უფრო თანმიმდევრული ბუდას სწავლებებთან.
ეს საკითხი მოაგვარეს ტრადიციულ ინდური მეთოდის დისპუტის ორგანიზებით. დისპუტზე ინდურ მხარეს წარმოადგენდა თავად კამალაშილა, ხოლო ჩინურს - ჰეშანი (აღნიშნული ტიტული ამ შემთხვევაში ტიბეტურ წყაროებში აღიქმება, როგორც სახელი) მაჰაიანა. დისპუტი (დისკუსია) შედგა სამიეს მონასტერში. მისი ზუსტი თარიღი უცნობია, სავარაუდოდ ასახელებენ 790 წელს.
ტრადიციული ტიბეტური წყაროების მიხედვით, დისკუსია დასრულდა კამალაშილას სრული ტრიუმფით. მოწინააღმდეგე მხარემ დამარცხებას ვერ გაუძლო და ბევრმა მათგანმა თვითმკვლელობაც კი სცადა. ამ მოვლენის შემდეგ. მეფემ აკრძალა ჩინური ბუდიზმის ქადაგება და საბოლოოდ, ტიბეტი გადაიქცა კლასიკური ინდური ბუდიზმის მაგალითად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბუდიზმი კატეგორია:რელიგია კატეგორია:ტიბეტის ისტორია კატეგორია:ბუდისტი მოძღვრები
ჰამო საჰიანი
ჰამო საჰიანი (Համո Սահյան (ჰამაიკ საჰაკის ძე გრიგორიანის ფსევდონიმი) (დ.14 აპრილი, 1914, ლორი, სიუნიქი — გ. 17 ივლისი, 1993, ერევანი) — სომეხი პოეტი და თარჯიმანი.
ბიოგრაფია
მან დაამთავრა ბაქვის პედაგოგიური ინსტიტუტი 1939 წელს. 1941 წელს, იგი დაბრუნდა ერევანში, მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში კი — მსახურობდა საზღვაო ფლოტში. საჰიანი მუშაობდა გაზეთ „ავანგარდსა და ვოზნიში“. მისი პირველი პოემების კოლექცია გამოქვეყნდა 1946 წელს. მას მიენიჭა სომხეთის სახელმწიფო პრემია წიგნისათვის „სეზამ ბაცვირ“ (1972). ჰამო საჰიანი გარდაიცვალა 1993 წლის 17 ივლისს ერევანში. იგი დაკრძალულია კომიტასის პანთეონში
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1914 კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:სომეხი პოეტები კატეგორია:კომიტასის პანთეონში დაკრძალულები
პუჩონი
პუჩონი (, Bucheon-si) — ქალაქი სამხრეთიკორეაში, კიონგიდოს პროვინციაში.
ისტორია
1914 წელს ქალაქ ინჩხონისა და ფუფხიონის მაზრის რამდენიმე რაიონი ერთი დასახელების ქვეშ გაერთიანდა და დაერქვა პუჩონი. 1931 წელს კენამის რაიონს დაერქვა სოსა. 1941 წელს სოსამ მიიღო მაღალია ადმინისტრაციული ერთეულის სტატუსი „იპი“. იაპონიისგან დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ პუჩონის ჩრდილო-დასავლეთი ნაწილი ისევ ინჩხონს შეუერთდა. 1973 წელს პუჩონმა ქალაქის სტატუსი მიიღო.
1988 წელ პუჩონი ორნაწილად გაიყო, ნამგუდ და ჩუნგუდ. ნამგუს მოგვიანებით დაერქვა სოსაგუ. 19933 წელს ჩუნგუს გაყოფის შემდეგ კიდევ ორი დასახლება შეიქმნა: ვონმიგუ და ოჯონგუ.
გეოგრაფია
პუჩონი ფართობის მიხედვით არ განეკვთვნება დიდ ქალაქს, თუმცა მჭიდროდაა დასახლებული. მდებარეობს ინჩხონსა და სეულს შორის. ფაქტობრივად მთელ ტერიტორიას იკავებს დასახლებული პუნქტები.
ტურიზმი და ღირსშესანიშნაობები
ქალაქი პუჩონი მისი ხელისუფლების პოზიციონირებულია, როგორც სამხრეთ კორეის ცენტრალური ნაწილის კულტურული ცენტრი. მისი კულტურული და ტურისტული ცხოვრება წარმოდგენილია შემდეგი ღირსშესანიშნაობებით:
კვამლი (ფილმი)
კვამლი (Smoke) — 1995 წლის დამოუკიდებელი ამერიკული ფილმი. მან მიიღო „ვერცხლის დათვი“ 45-ე ბერლინალეზე.
სიუჟეტი
ფილმი 5 სხვადასხვა ისტორიას გადმოსცემს. ისინი ერთიანდებიან ბრუკლინის თამბაქოს მაღაზიის მეპატრონის გარშემო. ფილმის პერსონაჟები არიან დაბნეული მწერალი პოლ ბენჟამენი, რომელმაც მეუღლე დაკარგა. ოგი, მაღაზიის მეპატრონე, რომელიც ყოველდღე ერთიდაიმავე წერტილიდან იღებს ერთი და იგივე ხედის ფოტოებს, ჩვიდმეტი წლის შავკანიანი ყმაწვილი, რომელიც თავის ნამდვილ ვინაობას მალავს, რუბი, ოგის ყოფილი პარტნიორი, რომლის შვილიც აბორტის გაკეთებას აპირებს და საირუსი, ავტოფარეხის მფლობელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:1995 წლის ფილმები
უბიხური ფოლკლორი
უბიხური ფოლკლორი — უბიხების არამატერიალური კულტურა.
უბიხური ფოლკლორი კავკასიური სულიერი კულტურის განუყოფელი ნაწილია. ტრაგიკულმა ბედმა უბიხ ხალხს მოუსპო შესაძლებლობა, განევითარებინა და უფრო სრულად მოეტანა საუკუნეების მანძილზე შექმნილი ხალხური შემოქმედება. მათ მუსიკაზე, ცეკვებსა და სახვით ხელოვნებაზე ჩვენ ძალიან ზოგადი და მწირი წარმოდგენა გვაქვს, რაც ძირითადად ამა თუ იმ წყაროში გაბნეულ ცნობებზეა დამყარებული.
საბედნიეროდ, ი. მესაროშის, ჟ. დიუმეზილის, ჰ. ფოგტის და სხვათა პუბლიკაციები საშუალებას გვაძლევს, გავიცნოთ უბიხთა ზეპირსიტყვიერების ნიმუშებს. მართალია, ჩვენამდე არ მოუღწევია ზეპირსიტყვიერების მთელ მრავალფეროვნებას, მაგრამ, არსებული მასალაც ძალზედ მნიშვნელოვანია.
უბიხების ჩერქეზებთან სიახლოვის გამო მათ ფოლკლორში ასახულია ჩერქეზული (ადიღური) მოტივები, სიუჟეტები, ძალიან ბევრია პირდაპირი სესხების ფაქტებიც. სესხება ხდებოდა ასევე თურქულენოვანი ფოლკლორიდანაც.
უბიხთა ფოკლორში აშკარად გამოიყოფა სხვადასხვა ქრონოლოგიური ფენა: უფრო არქაული, რომელშიც ასახულია საერთო კავკასიური ეპიკური თქმულებები ნართულ ეპოსსა და მათ მთავარ გმირ სასრიყვაზე, ჯადოსნური ზღაპრები ხალხის წიაღიდან გამოსულ მოხერხებულ გმირებზე, თქმულებები და ლეგენდები, ცხოვრებისეული ფილოსოფიის გამომხატველნი. უბიხურ ფოლკლორში ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული და საყვარელი გმირია ჩერქეზი აიდემირ-ხანი, ცნობილი თავისი სიმამაცითა და კეთილშობილებით.
ჟ. დიუმეზილმა 1955-1959 წლებში თევფიქ ესენჩისაგან ჩაიწერა „მოხუცთა ამოწყვეტის დასასრული“, „ქალის ჭკუა“, „ბერიკაცი და დევი“, „დიღუ დიდარიყუს თავგადასავალი“, „მთავარი ქუშიკუ“, „აიდემირ-ხანი“; ილიას ჰოსქანისაგან „სამი რჩევა“, „გლეხის შვილი“; ალი ბილაშისაგან „კაცი, რომელმაც ირჩია, ახალგაზრდობაში ყოფილიყო უბედური“. ჰ. ფოგტმა 1959 წელს თ. ესენჩისაგან ჩაიწერა „ყელწითელა“.
უბიხური ფოლკლორის ნიმუშები რუსულად პირველად დაიბეჭდა ჟურნალ „კავკასიონის“ 1983 წლის №1-ში (გ. ორაგველიძის თარგმანი).
ლიტერატურა
კატეგორია:უბიხეთი
კობუსკა-ვეკე
კობუსკა-ვეკე (Cobusca Veche) — სოფელი მოლდოვაში, ანენი-ნოის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 76 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 079 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანენი-ნოის რაიონის სოფლები
ზაქირ კარალოვი
ზაქირ ბაქირ ოღლუ კარალოვი (Zakir Bəkir oğlu Qaralov; დ. 13 იანვარი 1956, ორმაშენი, დმანისი, საქართველო) — საქართველოში დაბადებული აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსი, რომელიც 2000-2020 წლებში აზერბაიჯანის მთავარი პროკურორი იყო. კარალოვი არის პარტია ახალი აზერბაიჯანი წევრი, რომელიც აზერბაიჯანის მმართველი პარტიაა. მთავარი პროკურორის თანამდებობაზე 20 წელი გაატარა. მანამდე მუშაობდა განჯის მთავარ პროკურორად.
ბიოგრაფია
კარალოვი დაიბადა 1956 წლის 13 იანვარსს დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ორმაშენში. დაწყებითი განათლება მიიღო ქალაქ დმანისის რუსულენოვან საჯარო სკოლაში. 1979 წელს დაასრულა ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი და დაიწყო მუშაობა პროკურატურაში. 1981 წელს ბაქოს საბაილის რაიონის პროკურორის თანაშემწედ და 1981-2000 წლებში აზერბაიჯანის მთავარ პროკურატურაში მუშაობდა. 2000 წლის 25 აპრილიდან 2020 წლის 1 მაისამდე აზერბაიჯანის მთავარი პროკურორი. პროკურორთა საერთაშორისო ასოციაციის წევრია.
დაოჯახებულია და ჰყავს ორი შვილი.
კარიერა
2005 წელს, კარალოვმა მან დაადანაშაულა საპარლამენტო ოპოზიცია შეთქმულებაში, რა დროსაც იგი განაცხადა და გააფრთხილა, რომ სომხეთის მიერ მხარდაჭერილი მთავრობის ოპონენტები ამზადებენ შეთქმულებას აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის წინააღმდეგ.
2007 წელს, მთავარი პროკურორის რანგში, კარალოვი თავისი განცხადებებით იცავდა ჟურნალისტ ეინულა ფატულაევის დაპატიმრებას. ის აცხადებდა, რომ იგი ირანის დაფინანსებით ტერორისტულ საქმიანობას ეწეოდა აზერბაიჯანის მთავრობის წინააღმდეგ. მან განაცხადა, რომ ფატულაევის დაკავება და დაპატიმრება არ უნდა იყოს აღქმული, როგორც ნიშანი იმისა, რომ აზერბაიჯანი არ იცავს პრესის თავისუფლებას.
კარალოვი, 2009 წლის საკანონმდებლო ცვლილებით ისარგებლა, რომელიც მოხსნა შეზღუდვები მთავარი პროკურორის ვადებთან დაკავშირებული.
ნიკონი (მოსკოვის პატრიარქი)
ნიკონი (დ. 1605 – გ. 1681) – სრულიად მოსკოვისა და რუსეთის პატრიარქი 1652-1666 წლებში.
ზაქირ კარალოვი
კარიერა
2011 წელს, კარალოვმა განაცხადა, რომ მისი უწყება მიიღებს ზომებს ხელისუფლების წარმომადგენლების წინააღმდეგ, რომლებიც ეჭვმიტანილნი არიან კორუფციასა და მექრთამეობაში. "იმისათვის, რომ მოვითხოვოთ იგივე დამოკიდებულება სხვებისგან და გვქონდეს მორალური უფლება კორუმპირებული ჩინოვნიკების საქმიანობის გამოძიების, ჩვენ უნდა დავიწყოთ ბრძოლა კორუფციის წინააღმდეგ საკუთარი თავიდან" – დასძინა მან, რა დროსაც გააკრიტიკა "მდიდრული ცხოვრება" ზოგიერთი აზერბაიჯანელი ჩინოვნიკის.
ნიკონი (მოსკოვის პატრიარქი)
ბიოგრაფია
1652 წელს აკურთხეს პატრიარქად. 1653 წელს დაიწყო საეკლესიო რეფორმა, განიზრახა წმინდა წერილის ხელახალი თარგმნა, X-XII საუკუნეებში ძველ საეკლესიო სლავურზე შესრულებული თარგმანების გასწორება და კორექტირება. რეფორმებს წინააღმდეგობა გაუწია სასულიერო პირების ნაწილმა. მათ ნიკონის რეფორმები ერესად მონათლეს და აპოკალიფსის მოახლოებად მიიჩნიეს. ამ განხეთქილების ნიადაგზე წარმოიჩვნენ ძველმართლმადიდებლები. 1666-1667 წლებში რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის კრებამ მოიწონა ნიკონის რეფორმები. თუმცა, ამავე კრებამ, სახელმწიფოსგან ეკლესიის გამიჯვნის სურვილის გამო ნიკონი გაასამართლა და დასაჯა, ხოლო ეკლესიის მართვის სადავეები მეფე ალექსი I-ს გადასცა. ნიკონი გადაასახლეს ბელოზერსკის მონასტერში. 1681 წელს დართეს ნება გადასულიყო ნოვი-იერუსალიმის მონასტერში. გარდაიცვალა გზაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოსკოვის პატრიარქები კატეგორია:დაბადებული 1605 კატეგორია:გარდაცვლილი 1681 კატეგორია:XVII საუკუნის ადამიანები
ლოდოსა
ლოდოსა (Lodosa) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რიბერა-დელ-ალტო-ებროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 45,34 კმ². მოსახლეობა — 4837 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ირაის რაიონი
ირაის რაიონი (Distrito de Iray) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კონდესუიოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 400 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 812 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 247.62 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კონდესუიოსის პროვინციის რაიონები
ბელუ-ვალი
ბელუ-ვალი (Belo Vale) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 797 მეტრზე. მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაგუარის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 536 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20.59 კმ²-ზე. ფართობი 365 923 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
მარინიზმი
thumb|ჯამბატისტა მარინო მარინიზმი (marinismo) — მიმდინარეობა XVII საუკუნის იტალიურ ლიტერატურაში, რომლის ფუძემდებელი იყო ჯ. მარინო. ბაროკოს ლიტერატურის ეს განშტოება ლოგიკურად ენათესავება ფრანგულ პრეციოზულ ლიტერატურას, ესპანურ გონგორიზმს, ნაწილობრივ ინგლისურ მეტაფიზიკურ სკოლას ან იუფუიზმს და უპირისპირდება რენესანსულ ლიტერატურას. მარინიზმისთვის ნიშანდობლივია ფორმის უპირატესობა შინაარსთან, ვირტუოზული ლექსი, ალეგორიული სახეები, უჩვეულო შედარებები, სინტაქსის ლათინური წყობა დ ასე შემდეგ. შინაარსობრივად მარინიზმის ლიტერატურისათვის დამახასიათებელია ამქვეყნიური ცხოვრების ამაოების, სამყაროს დისჰარმონიულობისა და წინააღმდეგობრიობის მძაფრი შეგრძნება, მეტად თავისებური პესიმიზმი, სარკაზმი, ჰედონიზმი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლიტერატურული მიმდინარეობები
მინდია ხომიზური
მინდია ხომიზური (დ. 22 ივლისი, 1995) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო), გუნდურში მსოფლიოს  ჩემპიონი (2008, ტოკიო, იაპონია) და ასევე ევროპის ჩემპიონი (2007, მინსკი, ბელარუსი).
მენდავია
მენდავია (Mendavia; Mendabia) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რიბერა-დელ-ალტო-ებროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 78 კმ². მოსახლეობა — 3526 კაცი (2020 წ.).
მინდია ხომიზური
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1995 კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები
მენდავია
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ჩაის დაგრეხილი ფოთლის მახარისხებელი ქარხანა
ჩაის დაგრეხილი ფოთლის მახარისხებელი ქარხანა შედგება მადოზირებელი და მახარისხებელი კვანძების, წინა და უკანა დგარებზე აწყობილი გამომტანი ტრანსპორტიორისა და ელექტრომოწყობილობისაგან. მადოზირებელ კვანძში შედის ბუნკერი, რომლის ქვედა ნაწილში დაყენებულია დაღარული მადოზირებელი ლილვაკები და ამძრავი. მახარისხებელი კვანძი შენადუღი ჩარჩოა. მასზე დამაგრებულია მავთულის დახრილი ბადეები, გამომტანი ბუნკერი და ინერციული დებალანსური ვიბრატორი თვითმასინქრონებელი ლილვითურთ. დაგრეხილ ჩაის ფოთოლს ჩატვირთავენ მადოზირებელი კვანძის ბუნკერში, საიდანაც იგი განსაზღვრული დოზებით გადაეცემა მახარისხებელ კვანძს. ჩაის ფოთლის ნაზი, კარგად დაგრეხილი ფრაქცია ბადეში გაიცრება და გამომტანი ტრანსპორტიორი გადაიტანს შემდეგი ტექნოლოგიური ოპერაციის — ღნობის — ჩასატარებლად, ხოლო უხეში, დაუგრეხი ფრაქცია, გადაეცემა მეორეული გრეხის როლერებს ან ჩაის საჭრელ მანქანას. ჩაის დაგრეხილი ფოთლის მახარისხებელი ქარხანას აყენებენ პირველადი გადამუშავების ჩაის ფაბრიკების საროლერო საამქროში ფოთლის საგრეხ, მახარისხებელ და საჭრელ უწყვეტ ნაკადურ ჯაჭვში.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეჩაიეობა
ჯიზახი
ჯიზახი (Jizzax /Жиззах; Джизак) — საოლქო დაქვემდებარების ქალაქი უზბეკეთში. ჯიზახის ოლქის კულტურული, ადმინისტრაციული, ეკონომიკური და სამეცნიერო-საგანმანათლებლო ცენტრი. მნიშვნელოვანი სატრანსპორტო კვანძი. აკავშირებს ქვეყნის ცენტრალურ და დასავლეთ ნაწილს, აღმოსავლეთთან. ქალაქის ფართობი 100 კმ².
გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს მდინარე სანზარის ხეობაში, ნუროტის მთის ჩრდილოეთ კალთებზე. მირზაჩულის სტეპის სამხრეთ ნაწილში. ტაშკენტიდან დაშორებული 180 კილომეტრით და მდებარეობს მისგან სამხრეთ-დასავლეთით და სამარყანდიდან 90 კმ-ზე ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ქალაქს ესაზღვრება ჯიზახის ოლქის ჯიზახისა და გალა-არალის რაიონები.