cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯესი ნორმანი
ჯესი ნორმანის ხელოვნების სკოლა
2003 წელს, რეიჩელ ლონგსტრიტის ფონდისა და ჯესი ნორმანის პარტნიორობით, ოგასტაში გაიხსნა ჯესი ნორმანის ხელოვნების სკოლა, რომელიც ეკონომიკურად გაჭირვებულ მოსწავლეებს სკოლის შემდგომ საშემსრულებლო ხელოვნების უფასო გაკვეთილებს სთავაზობს. ნორმანი აქტიურად იყო ჩართული პროექტის ყველა ეტაპზე, მათ შორის, სახსრების შეგროვების პროცესში.
მემუარი
2014 წლის 6 მაისს გამომცემლობა Houghton Mifflin Harcourt-მა გამოსცა ნორმანის მემუარი, სახელწოდებით Stand Up Straight and Sing!
საკონცერტო მოღვაწეობა
კარიერის დიდ ნაწილს ნორმანი საკონცერტო და კამერულ მოღვაწეობას უთმობდა, სადაც ასრულებდა როგორც კლასიკურ გერმანულ რეპერტუარს, ასევე თანამედროვე ნიმუშებსაც, როგორიცაა შონბერგის გურეს სიმღერები და ფრანგი მოდერნისტების ნამუშევრები, რომელთაც აუცილებლად ორიგინალურ ენაზე მღეროდა. ინტელექტის და არტისტიზმის ეს შეხამება მნიშვნელოვანი ფაქტორი იყო მისი, როგორც თავისი დროის ერთ-ერთი ყველაზე მრავალმხრივი მომღერლის წარმატებულ საკონცერტო კარიერაში. ინოვაციური საკონცერტო პროგრამების და თანამედროვე მუსიკის ძლიერი მხარდაჭერის გამო სახელი გაითქვა, როგორც „მომღერალმა, რომლის მსგავსიც თაობაში ერთხელ იბადება და რომელიც უბრალოდ, სხვის ნაკვალევს კი არ მიჰყვება, არამედ სიმღერის ისტორიაში საკუთარ ნიშას ქმნის.“
ნორმანმა პირველად შეასრულა ჯუდით უეირის სიმღერების ციკლი ქალი.ცხოვრება.სიმღერა (woman.life.song), რომელიც კარნეგი-ჰოლმა სპეციალურად მისთვის შეუკვეთა. მასში გამოყენებულია ტონი მორისონის, მაია ენჯელოუს და კლარისა პინკოლა ესტესის ტექსტები; შეასრულა დიუკ ელინგტონის საეკლესიო მუსიკა; ჩაწერა ჯაზური ალბომი ჯესი ნორმანი მღერის მიშელ ლეგრანს; იყო სოპრანოს მთავარი პარტიის თანაშემსრულებელი ვანგელისის პროექტში მითოდეა. მოსკოვში რუსულად შეასრულა მუსორგსკის სიმღერები. სხვა პროექტებიდან აღსანიშნავია 1984 წლის ალბომი With a Song in My Heart, რომელშიც შედის სიმღერები ფილმებიდან და მუსიკალური კომედიებიდან, ასევე, 1990 წელს, კარნეგი-ჰოლში გამართული ამერიკული სპირიჩუელსების კონცერტი, სოპრანო კეთლინ ბეტლთან ერთად.
ხმა
მიუხედავად იმისა, რომ ნორმანი დრამატულ სოპრანოდ მიიჩნეოდა, იგი ხშირად ასრულებდა როლებს, რომლებიც, ტრადიციულად, სხვა ტიპის ხმებისთვის იყო განსაზღვრული. სტუდენტობიდან მოყოლებული დიდი სიფრთხილით არჩევდა რეპერტუარს და მასწავლებელთა რჩევებზე და მენეჯერების მოთხოვნებზე წინ თავის ინსტინქტებსა და ინტერესებს აყენებდა. კარიერის დასაწყისში ამის გამო დოიჩე ოპერის მენეჯმენტთან პრობლემებიც ჰქონდა. ჯონ გრუენს ნიუ-იორკ თაიმსიდან უთხრა: „რაც შეეხება ჩემს ხმას, მისი კატეგორიზაცი შეუძლებელია და მე ეს მომწონს, რადგან ვასრულებ ისეთ რამეებს, რაც შეიძლება დრამატულ, მეცო ან სპინტო კატეგორიებს ეკუთვნოდეს. იმდენი განსხვავებული სახის მუსიკა მომწონს, რომ ერთი რომელიმე დიაპაზონით თავი არასოდეს შემიზღუდავს.“
ზოგიერთი ვოკალის კრიტიკოსის მოსაზრებით, ნორმანი იყო არა დრამატული სოპრანო, არამედ სოპრანოს იშვიათი ტიპი, რომელსაც „ფალკონი“ ეწოდება. „ფალკონი“ ტემბრულად მეცო-სოპრანოს უახლოვდება, ხოლო ტესიტურულად - დრამატულ სოპრანოს. „ფალკონის როლები“ ისეთ როლებს ეწოდება, რომლებიც მეცოების ნაცვლად სოპრანოებისთვის დაიწერა და მათ ხშირად ლირიკული მეცოები ასრულებენ. ტერმინი ფრანგი მომღერლის, კორნელი ფალკონის სახელიდან მომდინარეობს. ამის გამო, ფანები, დირიჟორები და კრიტიკოსები ნორმანს თამამად მოიხსენიებდნენ როგორც სოპრანოდ, ისე მეცო-სოპრანოდ. 23 წლის ასაკში, კითხვაზე, თუ როგორ დაახასიათებდა საკუთარ ხმას, ნორმანმა უპასუხა: „სამტრედეები მხოლოდ მტრედებისთვისაა კომფორტული“.
წლების განმავლობაში ნორმანის ერთ-ერთ ყველაზე განსაკუთრებულ თვისებად მისი ტექნიკური სრულყოფილება ითვლებოდა. კარნეგი-ჰოლში ჩატარებული ერთ-ერთი კონცერტის მიმოხილვაში ნიუ-იორკ თაიმზის კრიტიკოსი ალენ ჰიუზი წერს: „ნორმანს დღესდღეობით ერთ-ერთი უმდიდრესი ხმა აქვს და როგორც დახვეწილ მსმენელებს მოეხსენებათ, მისი პერფორმანსები ყოველთვის უზადოდ არის მომზადებული, როგორც მუსიკალურად, ისე სხვაგვარადაც“. იმავე დარბაზში კიდევ ერთ გამოსვლას იმავე გაზეთის კრიტიკოსი, ბერნარდ ჰოლანდი ასე გამოეხმაურა: „რომ შეკრიბოთ ყველაფერი, რასაც ჯესი ნორმანი, როგორც მომღერალი, კარგად აკეთებს, მიღებული ჯამი გადააჭარბებდა ნებისმიერ სოპრანოს, რომელიც დღეს პუბლიკის წინაშე გამოდის. მის ნორმანის კონცერტებზე ბგერების გამოცემა, ფერთა მანიპულაცია, სიტყვათა პროექცია და მუსიკალური ინტერპრეტაცია ფანატიკური დახვეწილობით კეთდება.“
სქოლიო
კატეგორია:საოპერო მომღერლები კატეგორია:საოპერო მომღერლები ეროვნების მიხედვით კატეგორია:სოპრანოები კატეგორია:სოპრანოები ეროვნების მიხედვით
ნოვოიადგაროვსკაია
ნოვოიადგაროვსკაია (Яңы Йәҙгәр; Новоядгаровская) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 29 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 29 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (100%). >
სქოლიო
კატეგორია:კუიურგაზის რაიონის სოფლები
ბოშკანა
ბოშკანა (Boşcana) — სოფელი მოლდოვაში, კრიულენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 50 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 729 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კრიულენის რაიონის სოფლები
Pro Evolution Soccer 2016
Pro Evolution Soccer 2016, უფრო ცნობილი როგორც PES 2016 — სპორტული ვიდეო თამაში, რომელიც შექმნა და გამოსცა იაპონურმა კომპანია Konami-მ. გამოვიდა 2015 წლის სექტემბერში შემდეგი პლატფორმებისათვის: Xbox 360, PlayStation 4, PlayStation 3, Microsoft Windows, Xbox One. „PES 2015“ არის წინა ვერსიებთან შედარებით გაუმჯობესებული და გამოირჩევა მოქმედებების რეალურობით. თამაშის გარეკანზე გამოსახულია ბრაზილიელი ფეხბურთელი ნეიმარი. თამაშის წინა სერია იყო „Pro Evolution Soccer 2015“, ხოლო მომდევნო — „Pro Evolution Soccer 2017“.
თამაშმა მიიღო დადებითი შეფასებები ვიდეო თამაშების კრიტიკოსებისაგან. საერთო განხილვების საიტ Metacritic-ზე PS4-ის ვერსია ფლობს 87/100, Xbox One-ის ვერსია — 85/100.
სქოლიო
კატეგორია:პერსონალური კომპიუტერული თამაშები კატეგორია:2015 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:Pro Evolution Soccer კატეგორია:Games for Windows-ისთვის სერტიფიცირებული თამაშები კატეგორია:PlayStation 4-ის თამაშები კატეგორია:PlayStation 3-ის თამაშები კატეგორია:PlayStation Portable-ის თამაშები კატეგორია:Pro Evolution Soccer კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Xbox 360-ის თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები შემუშავებული იაპონიაში
უნიონ-აგუა-ბლანკის რაიონი
უნიონ-აგუა-ბლანკის რაიონი (Distrito de Unión Agua Blanca) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მიგელის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 900 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 973 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 23 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 171.71 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სან-მიგელის პროვინციის რაიონები
ქრისტიანობის ქრონოლოგიური სისტემები
ქრისტიანობის ქრონოლოგიური სისტემები — წელთაღრიცხვის ქრონოლოგიური სისტემები, რომლებიც განვითარდა და ჩამოყალიბდა ქრისტიანულ სამყაროში, მისი არსებობის მანძილზე.
ისტორია
პირველად ადრექრისტიანულმა აპოლოგეტებმა მიმართეს მსოფლიო ქრონოლოგიას, რათა ეჩვენებინათ კერპთთაყვანისმცემელთათვის რომ მათი რწმენა არ წარმოადგენდა „რელიგიურ სიახლეს“. ამის განსახორციელებლად საჭირო გახდა ძველბერძნული ისტორიის — ძველი აღთქმასთან სინქრონულ შესაბამისობაში მოყვანა. ავტორთა შორის, რომლებმაც აღიშნულ სფეროში დაიხარჯნენ, გამოირჩეოდნენ: ტიმოთე (ორფეისა და გედეონის ეპოქების შემრწყობი), იუსტინე მოწამე, თეოფილე ანტიოქიელი, ტატიანე, კლიმენტი ალექსანდრიელი და სხვები. აქვე ჩვენ პირველად ვაწყდებით ბიბლიური ქრონოლოგიის „ადამიდან“ — ცეზარების ეპოქებთან შეთანხმებას.
ქრონისტთა მოღვაწეობის ალტერნატიულ ინტერესს ესქატოლოგია წარმოადგენდა. მრავლი მცდელობა გამოთვლილიყო ბოლო ჟამი, გამოიღო თავისი ნაყოფი. აღნიშნულის გარდა „ქრისტიანული ქრონოლოგიის მამა“ იული აფრიკანმა და იპოლიტე რომაელმა III საუკუნეში ჩამოაყალიბეს 5500 წლიანი წელთაღრიცხვის კონცეფცია: მაცხოვარი მოევლინა ქვეყანას მე-6 ათასწლეულის შუა ხანს, ხოლო მე-7 ათასწლეულში დადგა „წმინდანთა მეფობის“ ჟამი, რომელიც ნახსენები იყო იოანეს „გამოცხადებაში“. ქრისტიანობის სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადების შემდეგ, ზუსტმა ესქატოლოგიამ დაკარგა თავისი ძველი აუცილებლობა. ეკლესიამ დაიწყო ქილიზმის წინააღმდეგ ბრძოლა. კონსტანტინე დიდის, მთავარი საეკლესიო ისტორიკოსი ევსევი კესარიელი თავის მსოფლიო ქრონიკაში («ჟამთა კანონები») უარს ამბობს 5500 წლიანი წელთაღრიცხვაზე, იყენებდა რა წელთაღრიცხვას აბრაამიდან, ხოლო ქრისტიანული პერიოდისათვის მაცხოვრის „განხორციელებას“. ზოგადად ევსევი ძველბერძნული მითების ღმერთებსა და გმირებს ისტორიულ პერსონაჟებად აღიქვამდა, რომლებიც მისი აზრით ცხოვრობდნენ მოსე წინასწარმეტყველის შემდეგ. ევსევისა და იერონიმეს (რომელმაც გადათარგმნა მისი ქრონიკა) გზას დაადგა დასავლეთევროპული ანალისტიკაც.
ჯერ კიდევ III საუკუნის დასაწყისში იპოლიტემ შეეცადა გაემყარებინა ქრონოლოგიური გამოთვლები პასქალიაზე დაყრდნობით, რომელიც წარმოადგენდა უნივერსალური მზე-მთავრის კალენდარს, რომელიც იძლეოდა საშუალებას ნებისმიერი დღისთვის გამოთვლილ ყოფილიყო კვირის დღე და მთვარის ფაზა. ამის შემდეგ შესაძლებელი გახდა მოძიებულიყო ზუსტი თარიღები სამყაროს შექმნისა (ოთხშაბათი, სავსემთვარე, დღეღამტოლობა, პასქალური ციკლის დასაწყისი) და ქრისტეს ვნების დღეები (პარასკევი, პასქალური სავსე მთვარე). თუმცაღა იმ დროისათვის არსებული პასქალური ციკლების არასრულყოფილობა გამოთვლებს არადამაჯერებელს ხდიდა. მხოლოდ 19 წლიანი პასქალიის შექმნისთანავე შესაძლებელი გახდა შექმნილიყო ავტორიტეტული მსოფლიო წელთაღრიცხვა. არაა გამორიცხული რომ ჯერ კიდევ პირველი ქრისტიანული პასქალისტი ანატოლი ლაოდიკიელმა, რომელიც იყენებდა 19 წლიანი ციკლიანი სისტემას, შეეცადა შეექმნა პირველი მსოფლიო წელთაღრიცხვა. ამ შესაძლებლობით ისარგებლეს რაბინებმა და შექმნეს იუდეური მსოფლიო წელთაღრიცხვა, რომელშიც 4000 წელი იწყება ძვ. წ. 240 წლის შემოდგომაზე. IV–V საუკუნეებში ადგილი ჰქონდა ორ მეტნაკლებად ავტორიტეტული პასქალურ ტრადიციებს შორის პაექრობას — ალექსანდრიული და სირიულკონსტანტინოპოლური, რომლებიც ეყრდნობოდნენ სხვადასხვა ტიპის 19 წლიანი ციკლებს. ორივემ შექმნა საკუთარი მსოფლიო წელთაღრიცხვის ვარიანტი. IV საუკუნის შუა ხანებში ანდრია პასქალისტის მიერ შეიქმნა კონსტანტინოპოლური წელთაღრიცხვა, რომელიც თავის მხრივ შეიქმნა სირიული ციკლის რეფორმირების ბაზაზე, რომელიც გამოდის მოსაზრებიდან რომ ადამიდან ქრისტემდე გავიდა ზუსტად 5600 წელი (1 წელი ხორცშესხმიდან = 5601 წელს სამყაროს შექმნიდან = 5/4 г. до н.э.). ალექსანდრიული წელთაღრიცხვის ავტორმა ანიანემ V საუკუნის დასაწყისში ალექსანდრიულ პასქალიაზე დაყრდნობით დაამტკიცა ქრონოლოგიური პრინციპი 5500 წელი ადამიდან ქრისტემდე; მის სისტემაში განსაკუთრებული საღვთისმეტყველო მისტიურობით დაკავშირებულია ერთმანეთთან სამყაროს შექმნის, განხორციელებისა და აღდგომის დღეები, რომლებიც შეესაბამება 25 მარტს. აღნიშნულის გამო მოგვიანებთ გახდა მიღებულიყო ისტორიულად შეუძლებელი თარიღი — 42 წლის გაზაფხული, როგორც ვნებისა და აღდგომის დღე. VI საუკუნეში მოკლე ვადით ჩნდება ანტიქილიასტური წელთაღრიცხვა — 6000 წელი, რომლის ნიშნები შეიძლება ვიპოვნოთ იოანე მალალის „ქრონოგრაფიაში“. აღნიშნული სიტემა იმთავითვე არამყარი და არაზუსტი იყო და შესაბამისად ვერ დამკვიდრდა დიდხანს.
მიუხედავად აღმოსავლეთ რომის იმპერიაში ალექსანდრიული პასქალიის ოფიციალურად მიღებისა (VI საუკუნიდან — რომში), კონსტანტინოპოლის სისტემის მომხრეები არ აპირებდნენ დანებებას. პასქალური დისპუტებისა და რეფორმების მსველობების პარალელურად VI საუკუნის მეორე ნახევარსა და VII საუნუნის დასაწყისში აღნიშნული სისტემა სარგებლობდა დიდი ავტორიტეტით ქრისტიანულ აღმოსავლეთში, ახალი სუნთქვა შეიძინა „პასქალური ქრონიკების“ გაჩენისთანავე (1 წელი = ძვ. წ. 5509 წელი) და მარტის რომაული წელთაღრიცხვა (1 წელი = ძვ. წ. 5508 წელი). ორივე წელთღრიცხვა არსებობდა VII–IX საუკუნეებში. და მჭიდროდ იყო დაკავშირებული ერთმანეთთან. საბოლოოდ, IX საუკუნის დასაწყისის ყველაზე ავტორიტეტულმა ქრონისტებმა, გიორგი სინკელმა და თეოფანემ მოუწოდეს რომ ესარგებლათ ანიანე ალექსანდრიელის წელთაღრიცხვით, როგორც ყველაზე ავტორიტეტულის.
ბიბლიის ქრონოლოგიური ცნობები
მიუხედავად იმისა რომ ქრისტიანობის ყველა წელთაღრიცხვა ეყრდნობა ძველი აღთქმის ისტორიას, ბიბლიაზე დაყრდნობით ზუსტი პერიოდის გაანგარიშება ადამიდან ქრისტემდე შეუძლებელია იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ ჩვენამდე მოაღწია ძველი აღთქმის რამდენიმე ხელნაწერმა, რომლებიც რიგ საკითხებში მათ შორის მასში არსებული თარიღების გამო განსხვადება ერთმანეთისაგან. არსებობს ძველი აღთქმის სამი განსხვავებული წყარო რომლებსაც ეყრდნობა სხვადასხვა წელთაღრიცხვა, ესენია: ბერძნული ცნობილი სეპტუაგინტას სახელით, იუდეური მასორეტული და სამარიტული ტრადიციის.
რაც შეეხება ახალი აღთქმის ქრონოლოგიურ ცნობებს ის მასში ძალიან მწირედაა წარმოდგენილი.
წელთაღრიცხვის სისტემები
პასქალური წელთაღრიცხვები ხორცშესხმამდე არაპასქალური წელთაღრიცხვები ბერძნული წელთაღრიცხვები ჰიბრიდული წელთაღრიცხვები აღმოსავლურ ქრისტიანული წელთაღრიცხვები
დონ-ესპედიტუ-ლოპისი
დონ-ესპედიტუ-ლოპისი (Dom Expedito Lopes) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 569 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30.04 კმ²-ზე. ფართობი 218 710 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ამფინომე
ამფინომე, ამფინომოსი — კუნძულ დულიხიონის მდიდარი და გონიერი მეფე, პენელოპეს საქმრო. იროსზე გამარჯვებულ ოდისევსს ლოცავს, როგორც მათხოვარს. სხვა სასიძოებთან ერთდ ეცემა, ტელემაქე კლავს შუბით. ძველი ვერსიით, ამფინომემ შეაცდინა პენელოპე, რის გამოც იგი ოდეისევსმა გამოასალმა სიცოცხლეს.
ემდენური ბატი
250px|მინი|მარჯვნივ|ემდენური ბატი ემდენური ბატი — ბატის ჯიში. გამოყვანილია XVIII საუკუნეში, გერმანიის ქალაქ ემდენის სიახლოვეს (აქედან სახელწოდება). მსხვილი ფრინველია, აქვს მასიური ფართო ტანი და მცირე ზომის ცხიმოვანი ნაკეცი მუცელზე. თავი დიდი და ფართოა; ნისკარტი მოკლე, სქელი, ნარინჯისფერი. კისერი გრძელი, მოღუნული, ნისკარტის ქვეშ კანის ნაკეცით (ქისით). ფეხებ მოკლე და ღია ნარინჟისფერი. შეფერილია თეთრად. ცოცხალი მასაა (კგ): მამლისა — 10, დედლისა — 8. კვერცხმდებლობა — 25–35 ცალი წელიწადში. გამოჩეკის პროცენტულობა 40–45%-ია; 9 კვირის ჭუჭულის ცოცხალი მასა 3,5–3,8 კგ აღწევს. : მოზარდისა — 85–90%, ზრდასრულისა — 93–95%. ემდენური ჯიში სარეზერვო გენოფონდად ითვლება.
სქოლიო
კატეგორია:ბატის ჯიშები
ლოპესი (კაუკა)
ლოპესი (Lopez) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კაუკის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25.000 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 3.241 კმ²-ია.
პანიკი
პანიკი (ოფიციალურად პანიკის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Paniqui) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 103 003 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 35 ბარანგაის. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე დაიბადა ფილიპინების მე-11 პრეზიდენტი, კორასონ აკინო.
სქოლიო
კატეგორია:ტარლაკის მუნიციპალიტეტები
მაქსიმილიან I (ბავარია)
მაქსიმილიან I (Maximilian I. von Bayern), ასევე მაქსიმილიან I იოსეფი დ. 27 მაისი, 1756 — გ. 13 ოქტომბერი, 1825) — ბავარიის კურფიურსტი 1799–1806 წლებში (როგორც მაქსიმილიან IV). ბავარიის მეფე 1806 წლის 1 იანვრიდან.
ბიოგრაფია
მაქსიმილიან I იყო პრინც მიხაელის და მარია ფრანცისკა ზულცბახელის ვაჟი. 1795 წელს მემკვიდრეობით მიიღო ქალაქი ცვაიბრიუკეი, ხოლო კარლ II თეოდორის გარდაცვალების შემდეგ გახდა ბავარიის კურფიურსტი და იულიხ-ბერგის ჰერცოგი.
მისი მმართველობის დროს დაიხურა მრავალი მონასტერი, უნივერსიტეტი გადაიქანეს ინგოლშტადტიდან ლანდსჰუტში, დაარსდა ხელოვნების აკადემია, გაუმჯობესდა სასკოლო სწავლება, ჩატარდა საფუძვლიანი რეფორმები: შეიარაღებულ ძალებში, ეკონომიკაში, სოფლის მეურნეობაში, გემთშენებლობაში და პოლიციაში.
ბავარიის განათლების სეკულარიზაციაში მაქსიმილიანის ღვაწლის აღსანიშნავად მისი სახელი ეწოდა ბავარიის უნივერსიტეტს: ვიურცბურგის უნივერსიტეტს ეწოდა იულიუს მაქსიმილიანის დახელი და მიუნხენის უნივერსიტეტს ლუდვიგ მაქსიმილიანის სახელი. მაქსიმილიან იოსეფ სახელის ატარებს მიუნხენის ერთ-ერთი მოედენი ძველ უბანში.
პოლ სინიაკი
პოლ სინიაკი (დ. 11 ნოემბერი, 1863, პარიზი — გ. 15 აგვისტო, 1935, პარიზი) — ფრანგი ფერმწერი და გრაფიკოსი, ნეოიმპრესიონიზმის წამყვანი მხატვარი და თეორეტიკოსი, პუანტილისტი.
მაქსიმილიან I (ბავარია)
ოჯახი
40 წლის ასაკში მაქსიმილიანი დაქვრივდა და 1795 წელს მეორედ დაქორწინდა კაროლინე ბადენელზე, რომელთენაც ეყოლა 8 შვილი: left|მინიატიურა|მაქსიმილიან I-ის ქალიშვილები:ლუდოვიკა, მარია და სოფია
პოლ სინიაკი
ბიოგრაფია
სწავლობდა პარიზში ბინგის თავისუფალ სახელოსნოში. 1884 წელს იყო „დამოუკიდებელთა სალონის“ შექმნის თანაორგანიზატორი. 1886 წელს ჟორჟ სერასა და კამილ პისაროს მეშვეობით გაეცნო ნეოიმპრესიონიზმს. თავის ნაწარმოებებში მიჰყვებოდა ჟ. სერას დოქტრინას: ფერთა დაშლას შემადგენელ ნაწილებად. მისი 1890 წლის ნამუშევარი ფელიქს ფენეონის პორტრეტი (კერძო საკუთრება, ნიუ-იორკი) მიიჩნევა „მოდერნის“ წინამორბედად. უმეტესად ხატავდა ზღვის პეიზაჟებს. ასეთია „მარსელის პორტი“ (1911, თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი, პარიზი). მისი ნამუშევრების ნაწილი დაცულია ორსეს მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 11 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1863 კატეგორია:ფრანგი მხატვრები კატეგორია:გარდაცვლილი 30 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1963 კატეგორია:მამაკაცი მხატვრები კატეგორია:იმპრესიონისტი მხატვრები
მაქსიმილიან I (ბავარია)
ლიტერატურა
კატეგორია:ბავარიის მეფეები კატეგორია:ვიტელსბახები კატეგორია:დაბადებული 27 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1756 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1825 კატეგორია:ბავარიის კურფიურსტები
ჯერალდინ ფერარო
ჯერალდინ ენ „ჯერი“ ფერარო (დ. 26 აგვისტო, 1935 — 26 მარტი, 2011; Geraldine Ferraro) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და იურისტი, აშშ-ის კონგრესის წარმომადგენელთა პალატის წევრი, აშშ-ის დემოკრატიული პარტიის წევრი. 1984 წელს იყო ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატი უოლტერ მონდეილთან ერთად, შედეგად – პირველი ქალი კანდიდატი საპრეზიდენტო არჩევნებში ორი უმსხვილესი პარტიიდან.
ფერარო გაიზარდა ნიუ-იორკში და იურისტობამდე ასწავლიდა საჯარო სკოლაში. 1974 წელს მუშაობა დაიწყო ქუინსის რაიონის საოლქო პროკურატურაში, ხელმძღვანელობდა მაშინ ახლად შექმნილ დაზარალებულთა სპეციალურ ბიუროს, რომლის კომპეტენციაშიც შედიოდა სექსუალური დანაშაულები, ოჯახური ძალადობა და ბავშვებზე ძალადობა. 1978 წელს ფერარო აირჩიეს აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრად ნიუ-იორკის შტატიდან. ახლადარჩეულმა ფერარომ მალევე წაიწია წინ პარტიულ იერარქიაში – იგი ფოკუსირებული იყო კანონმდებლობაზე, რომელიც უზრუნველყოფდა ქალების თანასწორობას საპენსიო და საშემოსავლო სისტემებში.
1984 წელს ყოფილმა ვიცე-პრეზიდენტმა (ჯიმი კარტერის დროს), უოლტერ მონდეილმა, რომელიც რონალდ რეიგანის წინააღმდეგ იყრიდა კენჭს და ფავორიტად არ მიიჩნეოდა, ფერარო თავისი ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატად აარჩია. ამგვარად, ფერარო გახდა პირველი იტალეიელი ამერიკელი და პირველი ქალი, რომელიც ორი უმსხვილესი პარტიის კანდიდატი იყო საპრეზიდენტო არჩევნებში. არჩევნებში რონალდ რეიგანმა და ჯორჯ ჰერბერტ უოკერ ბუშმა მონდეილი-ფერარო დიდი სხვაობით დაამარცხეს.
1992 და 1998 წლებში ფერარო კენჭს იყრიდა ნიუ-იორკის სენატორობისთვის, თუმცა ორივიჯერ დამარცხდა შიდაპარტიულ არჩევნებში, მიუხედავად იმისა, რომ ორივეჯერ თავიდან ფავორიტად მიიჩნეოდა. 1993-96 წლებში, პრეზიდენტ ბილ კლინტონის ადმინისტრაციის დროს ფერარო იყო აშშ-ის ელჩი გაეროს ადამიანის უფლებების დაცვის კომისიაში. 2008 წელს მონაწილეობას იღებდა მაშინ სენატორ ჰილარი კლინტონის საპრეზიდენტო კამპანიაში. გარდაიცვალა 2011 წლის 26 მარტს.
ადრეული წლები
ჯერალდინ ფერარო დაიბადა 1935 წლის 26 აგვისტოს, შტატ ნიუ-იოკრის ქალაქ ნიუბარგში. დედამისი იყო ანტონეტა ფერარო (ქორწინებამდე – კორიერი), მამამისი კი დომინიკ ფერარო, აგრეთვე იტალიელი იმიგრანტი, რომელიც მაშინ ორ რესტორანს ფლობდა. ფერაროს დაბადებამდე ოჯახს სამი შვილი – ბიჭი ჰყავდა, თუმცა ერთი ჩვილობისას გარდაიცვალა, მეორე კი სამი წლის ასაკში. ფერაროს მამა 1944 წელს, გულის შეტევით გარდაიცვალა.
სკოლის დამთავრების შემდეგ ფერარო სწავლობდა მერიმაუნტის მანჰეტენის კოლეჯი, რომელიც ინგლისური ენის ბაკალავრის ხარისხით დაამთავრა. 1960 წელს დაქორწინდა ჯონ ზაქაროზე. მათ სამი შვილი ეყოლათ.
პოლიტიკური კარიერა და გარდაცვალება
1978 წელს ფერარომ კენჭი იყარა აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატაში – შტატ ნიუ-იორკის მე-9 საარჩევნო ოლქიდან, მას შემდეგ რაც დემოკრატმა კონგრესმენმა ჯეიმზ დილეინიმ გამოაცხადა, რომ ეს მისი ბოლო ვადა იყო კონგრესში. ფერარომ ჯერ შიდაპარტიულ, შემდეგ კი საყოველთაო არჩევნებში გაიმარჯვა.
კონგრესში მუშაობისას, ფერარო მალევე აღზევდა დემოკრატიული პარტიის იერარქიაში. ძირითადად კონცენტრირებული იყო კანონმდებლობაზე, რომელიც უზრუნველყოფდა ქალების თანასწორობას საპენსიო და საშემოსავლო სისტემებში. მხარს უჭერდა 1981 წლის ეკონომიკური თანასწორობის კანონს.
1984 წელს იყო ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატი უოლტერ მონდეილთან ერთად – ამგვარად, ფერარო გახდა პირველი იტალეიელი ამერიკელი და პირველი ქალი, რომელიც ორი უმსხვილესი პარტიის კანდიდატი იყო საპრეზიდენტო არჩევნებში. ისინი რეიგანთან და ჯორჯ ბუშ უმცროსთან დიდი სხვაობით დამარცხდნენ.
1992 და 1998 წლებში კენჭს იყრიდა ნიუ-იორკის წარმოსადგენად აშშ-ის სენატში. ორივეჯერ განიცადა მარცხში შიდაპარტიულ არჩევენბში, იგივე პრაიმერში, მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად, თანაც ორივე შემთხვევაში, ფავორიტად მოიაზრებოდა.
1993 წელს, პრეზიდენტმა ბილ კლინტონმა ფერარო გაეროს ადამიანის უფლებების დაცვის კომისიაში ფერარო აშშ-ს ელჩად დანიშნა. იგი ამ თანამდებობას 1996 წლამდე იკავებდა.
2008 წელს მხარი დაუჭირა ჰილარი კლინტონს, ბილ კლინტონის მეუღლის საპრეზიდენტო კამპანიას. კლინტონი დემოკრატების შიდაპარტიულ არჩევენებში მომავალ პრეზიდენტთან – ბარაკ ობამასთან დამარცხდა.
ჯერალდინ ფერარო გარდაიცვალა 2011 წლის 26 მარტს, მიელომის დაავადებით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:დაბადებული 26 აგვისტო კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:გარდაცვლილი 2011 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 მარტი
ჩუჩულენი
ჩუჩულენი (Ciuciuleni) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 198 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 111 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰინჩეშტის რაიონის სოფლები
სუსო
ხესუს ხოაკინ ფერნანდეს საენზ დე ლა ტორე – სუსო (Jesús Joaquín Fernández Sáenz de la Torre; დ. 19 ნოემბერი, 1993, კადისი, ესპანეთი) — ესპანელი ფეხბურთელი. ამპლუით ნახევარმცველი, თამაშობს მილანში.
სუსომ კარიერა დაიწყო „ლივერპულში“ 2012 წელს. 2013-2014 წლებში იჯარით თამაშობდა იტალიურ კლუბ „ალმერიაში“. 2015 წლის იანვარში შეუერთდა „მილანს“, რის შემდეგაც, 2016 წელს იჯარით გადავიდა „ჯენოაში“.
პირაპორა
პირაპორა (Pirapora) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 472 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პირაპორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 53 368 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 97.12 კმ²-ზე. ფართობი 549 514 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ფარისებრახლო ჯირკვალი
მინი|მწვანე წერტილებით აღნიშნულია ჯირკვლები
ფარისებრახლო ჯირკვალი (Glandulae parathyreoideae) — ხერხემლიანების შინაგანი სეკრეციის ორგანო, რომელიც გამოიმუშავებს პარათირეოიდულ ჰორმონს. ეს უკანასკნელი არეგულირებს ორგანიზმში კალციუმისა და ფოსფორის ცვლას და თავის მნიშვნელობით ახლოს დგას D ვიტამინთან. ადამიანს აქვს 2 წყვილი ჩხირივით წაგრძელებული ან ოვალური ფორმის ფარისებრახლო ჯირკვალი, რომლებიც მოთავსებულია ფარისებრი ჯირკვლის ზედაპირზე ან ქსოვილში. ცხოველი, რომელსაც ამოკვეთილი აქვს ფარისებრახლო ჯირკვალი, იღუპება. რადგან ამ ჯირკვლის არქონა ძლიერი კრუნჩხვების - ტეტანიის მიზეზი ხდება, რაც განპირობებულია ორგანიზმში კალციუმის კონცენტრაციის მკვეთრი ვარდნით. ჟირკვლის ფუნქციის გაძლიერებისას (ჰიპერფუნქცია) სისხლში მატულობს კალციუმი, რასაც შეიძლება მარილების დაგროვება მოჰყვეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ადამიანის ანატომია კატეგორია:ორგანოები
ილია ემეცი
ილია  ემეცი (უკრ. Ілля Миколайович Ємець, დ. 21 თებერვალი, 1956 ) — უკრაინელი ექიმი, „უკრაინის ჯანდაცვის სამინისტროს ბავშვთა კარდიოლოგიისა და კარდიოქირურგიის სამეცნიერო - პრაქტიკული სამედიცინო ცენტრის“ დირექტორი, კარდიოქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პ.ლ შუპიკას სახელობის ბავშვთა კარდიოლოგიისა და კარდიოქირურგიის კათედრის პროფესორი. უკრაინის დამსახურებული ექიმი, გულის თანდაყოლილი ქირურგიის ევროპის ასოციაციის წევრი. 250-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. 2010 - 2011 წლებში და 2020 წლის 4-დან 30 მარტამდე — უკრაინის ჯანდაცვის მინისტრი.
ბიოგრაფია
1979 წელს დაამთავრა კიევის სამედიცინო ინსტიტუტი პედიატრიის სპეციალობით. 1979-1985 წლებში. გაიარა კლინიკური ორდინატურა უკრაინის სამედიცინო მეცნიერებათა აკადემიის გულ-სისხლძარღვთა ქირურგიის ინსტიტუტში სპეციალობით „კარდიოვასკულარული ქირურგია“. 1992 წელს მან დააარსა Rotary International კლუბი კიევში, სადაც ხელმძღვანელობდა სამედიცინო ჰუმანიტარულ პროგრამას.
1993 — კარდიოქირურგი ბავშვთა საავადმყოფოში (სიდნეი, ავსტრალია).
1993 — უკრაინის პირველი საერთაშორისო საქველმოქმედო ფონდის "ბავშვთა გული" დამფუძნებელი და პრეზიდენტი, რომელიც ეხმარება უკრაინელ ბავშვებს გულის თანდაყოლილი დეფექტებით.
1993 წელს მიიღო საპატიო წოდება "უკრაინის დამსახურებული ექიმი".
1994 — კარდიოქირურგი Hospital for Sick Children (ტორონტო, კანადა).
1996 — კარდიოქირურგი Royal Childrens Hospital (მელბურნი, ავსტრალია).
1996 წლიდან — უკრაინის სამედიცინო მეცნიერებათა აკადემიის გულ-სისხლძარღვთა ქირურგიის ინსტიტუტის პედიატრიული რეანიმაციისა და კარდიოქირურგიის განყოფილების გამგე.
1997 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „პალიატიური ქირურგია მცირეწლოვან ბავშვებში გულის თანდაყოლილი მანკების დროს“.
1998  — კარდიოქირურგი Hospital J. Cartier (პარიზი, საფრანგეთი).
2001 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „მაგისტრალური სისხლძარღვების ტრანსპოზიციის ქირურგიული მკურნალობა“.
2003 წლიდან — უკრაინის ჯანდაცვის სამინისტროს პედიატრიული კარდიოლოგიისა და კარდიოქირურგიის სამეცნიერო და პრაქტიკული სამედიცინო ცენტრის სახელმწიფო დაწესებულების დირექტორი.
2006 წელი — შეიმუშავა "2006-2010 წლებში გულ-სისხლძარღვთა და ცერებროვასკულური დაავადებების პრევენციისა და მკურნალობის სახელმწიფო პროგრამა“.
2010-2011 წწ —  უკრაინის ჯანდაცვის მინისტრი.
2010 წელი —  ეროვნული ჯილდოს ლაურეატი "ქვეყნის სიამაყე 2009" კატეგორიაში "წლის სენსაცია" გულის ქირურგიაში მსოფლიო გამოგონებისთვის (ჭიპლარის სისხლის გამოყენება დონორის სისხლის ნაცვლად ოპერაციებში გულის თანდაყოლილი დეფექტებით სიცოცხლის პირველ საათებში და დღეებში).
2020 წლის 4 მარტიდან 30 მარტამდე —   უკრაინის ჯანდაცვის მინისტრი.
მიღწევები
1992 წლიდან   უკრაინაში და პოსტსაბჭოთა სივრცეში პირველმა ჩაატარა წარმატებით  ოპერაცია გულის რთული დეფექტების მქონე ახალშობილებზე, დანერგა პლასტიკური ქირურგია გულის სარქველებზე მცირეწლოვან ბავშვებში (ხელოვნური მასალების გამოყენების გარეშე). პირველად მსოფლიოში, მან დანერგა ახალშობილებში სიცოცხლის პირველ საათებში პრენატალურად დიაგნოზირებული გულის რთული თანდაყოლილი დეფექტების ქირურგიული მკურნალობა დონორის სისხლის ნაცვლად აუტოლოგიური ჭიპლარის სისხლის გამოყენებით.
უკრაინაში დააარსა კარდიოლოგიისა და ახალშობილთა კარდიოქირურგიის სკოლა.
ჯილდოები
I ხარისხის „ღირსების ორდენი“ (22 იანვარი, 2016 წ.)  —   სახელმწიფოს მშენებლობაში, უკრაინის სახელმწიფოს სოციალურ-ეკონომიკურ, სამეცნიერო, ტექნიკურ, კულტურულ და საგანმანათლებლო განვითარებაში შეტანილი მნიშვნელოვანი პირადი წვლილისთვის, უკრაინული საზოგადოების კონსოლიდაციისთვის, მრავალწლიანი კეთილსინდისიერი მუშაობისთვის.
II ხარისხის „ღირსების ორდენი“ .(21 აპრილი, 2012 წ.) — ჯანდაცვის ეროვნული სისტემის განვითარებაში შეტანილი მნიშვნელოვანი პირადი წვლილისთვის, მკურნალობის უახლესი მეთოდების დანერგვის, მრავალწლიანი ნაყოფიერი მუშაობისა და მაღალი პროფესიონალიზმისთვის.
უკრაინის დამსახურებული ექიმი (1993 წლის 26 ნოემბერი) — დიაგნოსტიკისა და მკურნალობის თანამედროვე მეთოდების აქტიური დანერგვისთვის, მაღალი პროფესიონალიზმისთვის.
მერკადერესი (კაუკა)
მერკადერესი (Mercaderes) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კაუკის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17.670 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 827 კმ²-ია.
ბოლეტუსისებრნი
ბოლეტუსისებრნი (Boletaceae) — ბაზიდიუმიანი სოკოების ოჯახი. ნაყოფსხეული შედგება ჰომოგენური ქუდისა და ცენტრალური ან ექსცენტრული ფეხისგან. ხორცოვანი და გახმობის დროს ლპობადი სოკოებია. ჰიმენოფორი მილისებრია, მრავალი სახეობისა ადვილად ცალკევდება ქუდის რბილობისაგან (გამონაკლისია Gurodon-ისა და Boletinus-ის გვარების წარმომადგენლები), გაშლილია განვითარების დასაწყისიდან ან თავიდანაა დახურული კერძო საბურველით. მილების ფორები სწორი ან მომრგვალო ფორმისაა, ზოგჯერ. კუთხოვანი, წაგრძელებული ან ლაბირინთისებრი. სპორების ფხვნილი მოყვითალო, მოყვითალო-მომწვანო, ყვითელ-წითელი, ზეთისხილისფერ-ყავისფერი, ჟანგმიწისფერ-ყვითელი, ვარდისფერი ან მოწითალოა. იზრდებიან ნიადაგზე, იშვიათად ხეზე. სახეობების უმრავლესობა მიკორიზის შემქმნელია.
სქოლიო
*
RMS Aquitania
„აკვიტანია“ (RMS Aquitania) — ბრიტანული სამგზავრო ლაინერი, კომპანია „Cunard Line“-ის საკუთრება. მისი პროექტი შემუშავდა „მავრიტანიის“ პროექტის საფუძველზე, თუმცა „აკვიტანია“ მასზე დიდი, ნელი და მდიდრული იყო. ითვლება ერთ-ერთ ულამაზეს ოთხსაკვამურიან სამგზავრო ლაინერად.
„აკვიტანია“ ერთადერთი სამგზავრო ლაინერია, რომელმაც მონაწილეობა მიიღო ორივე მსოფლიო ომში. გამოიყენებოდა როგორც საზღვაო ჰოსპიტალი და მებრძოლთა ტრანსპორტი.
სქოლიო
კატეგორია:Cunard Line-ის გემები
ვიქტორია (ტარლაკი)
ვიქტორია (ოფიციალურად ვიქტორიას მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Victoria) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 69 370 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 26 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ტარლაკის მუნიციპალიტეტები
რაიჯინი
350px|მინი|რაიჯინის ხის სკულპტურა რაიჯინი (雷神) — ელვის, ქუხილისა და ქარიშხლის ღმერთი შინტოიზმსა და იაპონურ მითოლოგიაში. მისი სახელი შედგება იაპონური სიტყვებისგან რაი (雷 — „ქუხილი“) და შინ (神 — „ღმერთი“ ან „კამი“). ჩვეულებრივ, იგი წარმოდგენილია, როგორც დემონის შესახედაობის სული, რომელიც უმეტესად, ტომოეს გამოსახულებიან დრუმებზე დაკვრით ქმნის ელვას. ის ასევე ცნობილია სახელებით:
მითები
რაიჯინი, ღვთაებრივი წყვილის იზანამისა და იზანაგის შვილი, იაპონიის შექმნამედე გაჩნდა. ლეგენდის თანახმად, ბუდამ რვა ღმერთს დარმის დაცვა დაავალა, რომელთა შორის ერთ–ერთი რაიჯინი იყო.
იაპონურ კულტურაში
300px|მინი|ფუჯინი და რაიჯინი. ტავარაია სოტაცუს ნახატი. რაიჯინი დახატულია მარცხნივ, ფუჯინი – მარჯვნივ ზოგი იაპონელი მშობელი შვილებს ჭექა-ქუხილის განმავლობაში ჭიპის დაფარვას ასწავლის. ეს განპირობებულია იაპონური რწმენით, რომლის მიხედვითაც რაიჯინი ბავშვების ჭიპსა და მუცელს ჭამს, სწორედ ამაზეა დამყარებული მშობლების სწავლება, რითაც ისინი შვილებს რაჯინის მსხვერპლად ქცევისგან იხსნიან. რაიჯინის მეწყვილეა დემონი რაიჯუ, იაპონურ ხელოვნებაში ფუჯინის სახელით ცნობილი ქარიშხლის ღმერთი.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონური ღმერთები კატეგორია:სინტოიზმი კატეგორია:იაპონური მითოლოგია
ბელცატა
ბელცატა (Bălţata) — სოფელი მოლდოვაში, კრიულენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 58 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 312 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კრიულენის რაიონის სოფლები
გიორგი ბადრიძე
საკუთარი სახელი გიორგი ბადრიძე შეიძლება აღნიშნავდეს:
გრიფინები (სეზონი 5)
ანიმაციური ტელესერიალ „გრიფინების“ მეხუთე სეზონი გადაიცემოდა ტელეარხ Fox-ის ეთერში 2006 წლის 10 სექტემბრიდან 2007 წლის 20 მაისამდე. შედგება 18 ეპიზოდისგან: პირველი ეპიზოდი იყო Stewie Loves Lois, ბოლო კი – Meet the Quagmires. სეზონში გრძელდება გრიფინების ოჯახის თავგადასავალი: პიტერი, (მამა), ლოისი (დედა), მეგი (ქალიშვილი), კრისი (ვაჟიშვილი), სტიუ (ვაჟიშვილი) და ანთროპომორფული ძაღლი ბრაიანი. ოჯახის ყველა წევრი ცხოვრობს გამოგონილ ქალაქ კუაჰოგში. 18 ეპიზოდისაგან შემდგარი სეზონის 2006 წლის 10 სექტემბრიდან 2007 წლის 20 მაისამდე გადიოდა. გრიფინების ჩვენება შეწყდა 2002 წელს დაბალი რეიტინგის გამო, თუმცა Catron Network-ის სატელევიზიო გადაცემა Adult Swim-ზე ხელმეორედ გასვლის შემდეგ სერიალი იქცა მაუწყებლობის ყველაზე პოპულარულ პროგრამად (საშუალოდ ყოველ ეპიზოდს ჰყავდა 1.9 მილიონი მაყურებელი) და  გაიყიდა DVD დისკების 3 მილიონი ეგზემპლარი, რამაც ფოქსს კვალვ გაუჩინა ინტერესი სერიალისადმი.
სქოლიო
კატეგორია:გრიფინების სეზონები კატეგორია:გრიფინების (სეზონი 5) ეპიზოდები
ბერი-ბერი
ბერი-ბერი (სინგალური beri — სისუსტე) — B1 ავიტამინოზი, ალიმენტური პოლინევრიტი, საკვებში B1 ვიტამინის (თიამინი) ნაკლებობით გამოწვეული დაავადება. ახასიათებს კიდურების ნერვების დაზიანება, გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მოშლა, შეშუპება. უმეტესად გავრცელებულია აღმოსავლეთ, სამხრეთ-აღმოსავლეთ და სამხრეთ აზიაში, სადაც მოსახლეობა ძირითადად გაცეხვილი ბრინჯით იკვებება. ბერი-ბერის გამომწვევი მიზეზი დაადგინა ნიდერლანდელმა ექიმმა ეიკმანმა 1897 წელს კუნძულ იავაზე. იგი ქათმებს აჭმევდა გაცეხვილ ბრინჯს, შემდეგ კი აკვირდებოდა შედეგს. დაავადება იწვევს ნახშირწყლების ცვლის დარღვევას და რძემჟავასა და პიროყურძნის მჟავას დაგროვებას. ბერი-ბერით დაავადებული დასაწყისში სიარულისას ეყრდნობა ფეხის თითებს და ტერფის გარეთა კიდეს, შემდეგ კი გადადის ყავარჯნებზე. ახასიათებს უმადობა, ყაბზობა, სიგამხდრე, შესაძლებელია დამბლა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაავადებები კატეგორია:ვიტამინების ნაკლებობა
თირი
თირი  (Tiri) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
ასღარ ფარჰადი
ასღარ ფარჰადი (დ. 7 მაისი, 1972 — ირანელი კინორესიჟორი და სცენარისტი.
თირი
სქოლიო
კატეგორია:ზანგილანის რაიონის სოფლები
ასღარ ფარჰადი
ფარჰადიმ ორჯერ მიიღო ოსკარი საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმის ნომინაციაში ფილმებისთვის „განქორწინება“ და „კომივოიაჟორი“. რეჟისორი 2012 წლის ტაიმის 100 ყველაზე გავლენიანი ადამიანის სიაში მოხვდა.
ადრეული ცხოვრება
ფარჰადი 1972 წელს ისპაჰანის ოსტანში დაიბადა. იგი კინემატოგრაფიით მოზარდობის ასაკიდანვე დაინტერესდა და 1986 წელს ისპაჰანის ახალგზარდულ კინოსაზოგადოებას შეუერთდა. ფარჰადმა უმაღლესი განათლება თეატრის განხრით მიიღო. 1986 წელს მან თეირანის უნივერსიტეტის დრამის ხელოვნების ფაკულტეტი ბაკალავრის ხარისხით დაამთავრა, ხოლო მაგისტრის ხარისხი დრამის რეჟისურაში აიღო.
„ელის შესახებ“ (2009)
2009 წელს რეჟისორმა მეოთხე ფილმი „ელის შესახებ“ გადაიღო, რომლისთვისაც ბერლინის 59-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე ვერცხლის დათვი საუკეთესო რეჟისორისთვის დაიმსახურა. ფილმმა ტრიბეკას კინოფესტივალზე საუკეთესო სურათის ნომინაციაში გაიმარჯვა. „ელის შესახებ“ ირანელთა ჯგუფის შესახებ მოგვითხრობს, რომლებიც კასპიის ზღვის სანაპიროზე მოგზაურობენ, რაც ტრაგიკილად მთავრდება. კინოკრიტიკოსმა და თეორიტიკოსმა დევიდ ბორდველმა ფილმს შედევრი უწოდა.
„განქორწინება“ (2011)
ფარჰადის მომდევნო ფილმის, სახელწოდებით „განქორწინება“, პრემიერა 2011 წლის 9 თებერვალს თეირანში, ფაჯრის 29-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე შედგა. ფილმმა ირანის კინოკრიტიკოსთა საზოგადოების აღიარება დაიმსახურა. კინოფესტივალზე „განქორწინებამ“ ოთხი ჯილდო მოიპოვა, მათ შორის საუკეთესო რეჟისურისთვის. ამავე წლის თებერვალში ფილმმა ბერლინის 61-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზეც მიიღო მონაწილეობა, სადაც ოქროს დათვი მიიღო და ამ ჯილდოს მფლობელი პირველი ირანული ფილმი გახდა. 2011 წლის ივნისში „განქორწინებამ“ სიდნეის კინოპრემია მოიპოვა.
2011 წელს ცნობილი გახდა, რომ ფარჰადი ბერლინის 62-ე საერთაშორისო კინოფესტივალის ჟიური იქნებოდა, რომელიც 2012 წლის თებერვალში ჩატარდა.
2012 წლის 15 იანვარს „განქორწინებამ“ მიიღო ოქროს გლობუსი საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის. ოსკარის 84-ე დაჯილდოებაზე „განქორწინება“ საუკეთესო ორიგინალური სცენარისა და საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმის ნომინაციებში იყო წარდგენილი, რომელთაგანაც ამ უკანასკნელში მოიპოვა გამარჯვება. 2012 წლის 26 თებერვალს „განქორწინება“ პირველი ოსკაროსანი ირანული ფილმი, ხოლო ფაჰრადი პირველი ოსკაროსანი ირანელი რეჟისორი გახდა. 2012 წლის ივნისში იგი კინემატოგრაფიული ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემიაში მიიწვიეს. „განქორწინებამ“ ასევე მიიღო სეზარი საუკეთესო უცხოური ფილმისთვის.
სოციალური და კლასობრივი სტრუქტურები
ფაჰრადის ფილმებში ირანი ასახულია, როგორც მდგრადი კლასობრივი სისტემის მქონე ქვეყანა, რომელიც სიმტკიცე რევოლუციამაც ვერ შეარყია. რეჟისორის ფილმები თანამედროვე ირანის ყოველდღიურ ცხოვრებაში არსებულ სირთულეებს ასახავს. ფაჰრადი ფოკუსირებას სოციალურ სტრუქტურებთან დაკავშირებით არსებულ მრავალფეროვან პერსპექტივებზე ამახვილებს.
კულტურული ნორმები
ფარჰადის ფილმებში ხშირად ვხვდებით სოციალური კლასის, გენდერისა და რელიგიის მიხედვით ირანულ საზოგადოებაში არსებული დაყოფის კრიტიკას, თუმცა ეს არ გულისხმობს რეჟისორის მიერ სამშობლოს უარყოფას. მისი ფილმების უმეტოსება ირანული საზოგადოების ფესვებიდან მომდინარეობს. თავის შემოქმედებაში ფაჰრადი მუდმივად გამოხატავს ერთგულებას და თავდადებას ირანისა და ირანელი ხალხის მიმართ. პირველი ოსკარის ჯილდო მან სწორედ ირანელ ერს მიუძღვნა.
ფაჰრადის ფილმებში ირანში არსებული რელიგიური სტანდარტების ფარული კრიტიკა შეიმჩნევა. მაგალითისთვის, მისი სადებიუტო ფილმი „მტვერში ცეკვა“ ალაჰისადმი მიმართვის ფონზე იწყება, როცა კადრში მანქანის ფანჯარაში არეკლილი კვარცხლბეგზე მდგარი მამაკაცის სკულპტურა ჩნდება, რაც ეწინააღმდეგება ისლამის პრინციპებს, რომლის მიხედვითაც აკრძალულია ცოცხალი არსების ნებისმიერი ფორმით გამოსახვა, იქნება ეს მხატვრობა თუ ქანდაკება. ასეთივე კინემატოგრაფიული ხრიკი გვხვდება რეჟისორის მეორე ფილმში „ლამაზი ქალაქი“, სადაც ალაჰისადმი მიმართვის შემდეგ ჩნდება კადრი, რომელშიც ახალგაზრდა მამაკაცი ადამიანების ფიგურებს ძერწავს.
გავლენები
2012 წელს ფარჰადმა მონაწილეობა მიიღო ბრიტანულ ჟურნალ Sight & Sound-ის გამოკითხვაში, რომელიც ყველა დროის საუკეთესო ფილმების გამოსავლენად ყოველ ათ წელიწადში ერთხელ ტარდება. გამოკითხვაში თანამედროვე რეჟისორები მათთვის გამორჩეულ 10 საუკეთესო ფილმს ასახელებენ. წარმოგიდგენთ ფარჰადის არჩეული ფილმების ჩამონათვალს:
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1972 კატეგორია:დაბადებული 7 მაისი კატეგორია:ირანელი კინორეჟისორები კატეგორია:თეირანის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
შიპოტენი
შიპოტენი (Şipoteni) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 148 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 842 ადამიანს შეადგენდა.
ბარძრუნი
ბარძრუნი (Բարձրունի) — სოფელი სომხეთში, ვაიოცძორის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 950 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 393 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 16 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 24.46 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვაიოცძორის პროვინციის სოფლები
აკირა იოშინო
აკირა იოშინო (吉野 彰; დ. 30 იანვარი, 1948) — იაპონელი ქიმიკოსი. ნაგოიაში არის მეიჯოს უნივერსიტეტის პროფესორი. 2019 წელს, სტენლი უიტენგემთან და ჯონ გუდენაფთან ერთად გახდა ნობელის პრემიის ლაურეატი ქიმიაში.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
იოშინო 1948 წლის 30 იანვარს დაიბადა იაპონიაში. 1966 წელს დაამთავრა „კიტანოს საშუალო სკოლა“. ბაკალავრის და მაგისტრის ხარისხი დაიცვა კიოტოს უნივერსიტეტში, ხოლო 2005 წელს გახდა ოსაკას უნივერსიტეტის ინჟინერიის დოქტორანტი.
კოლეჯში სწავლის დროს, იგი გადიოდა სასწავლო კურსს, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პირველი აზიელი ნობელის პრემიის ლაურეატი ქიმიაში, კენიჩი ფუკუი.
პასაუ
პასაუ (წინათ: Batavis ან Batavia; Passau) — ქალაქი სამხრეთ-აღმოსავლეთ გერმანიაში, ქვემო ბავარიაში. გაწოლილია ავსტრიის სახელმწიფო საზღვართან, მდინარეების დუნაის, ინისა და ილცის შეერთების ადგილზე. ცნობილია როგორც დრაიფლიუსეშტადტი ან „სამი მდინარის ქალაქი“. 2012 წლის მოსახლეობის აღწერით ქალაქში ცხოვრობდა 49,038 ადამიანი. თავდაპირველად იყო კელტური დასახლება, ხოლო მოგვიანებით კასტრუმის ნაწილი. V საუკუნის მეორე ნახევარში წმინდა სევერინუსმა აქ მონასტერი დააარსა. 739 წელს ინგლისელმა ბერ-მონაზონმა წმინდა ბონიფაციუსმა დააფუძნა პასაუს ეპარქია, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში იყო საღვთო რომის იმპერიის უდიდესი ეპარქია. პასაუ იყო შუასაუკუნეების მნიშვნელოვანი სავაჭრო ცენტრი. 1662 და 1680 წლებში მომხდარმა ძლიერმა ხანძარმა ქალაქს დიდი ზარალი მიაყენა და მას შემდეგ ბაროკოს სტილში იქნა გადაკეთებული. აღსანიშნავია, რომ 1552 წელს პასაუში დაიდო პასაუს სამშვიდობო ხელშეკრულება კათოლიკეებსა და პროტესტანტებს შორის. არის ბევრი ღირსშესანიშნავი ობიექტი. ქალაქში არის პასაუს უნივერსიტეტი, რომელიც 1978 წელს დაარსდა. პასაუს ჩრდილოეთით, 40 კილომეტრში არის ბავარიის ტყის ეროვნული პარკი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის ქალაქები
ფილევსკის სახლი
ფილევსკის სახლი (Дом Филевского) — ძველი სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1866 წელს. 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 ბრძანების შესაბამისად სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 78.
ისტორია
სართულნახევრიანი შენობა, რომელიც მდებარეობს ტაგანროგში, ბერძნების ქუჩა № 78-ში, აგებულია 1866 წელს. სახლი აგებულია კბილის ექიმ გრიგორ ვალტერის დაფინანსებით. მისი შუამდგომლობით მშენებლობა დაიწყო ბერძნების ქუჩაზე. მშენებარე სახლში ვალტერის ოჯახი მცირე ხნით ცხოვრობდა. შემდეგ ისინი გადავიდნენ და არ დაელოდნენ მის დასრულებას. 1870-იანი წლების დასაწყისში სახლის მფლობელები გახდნენ ვაჭარ ცისარენკოს მემკვიდრეები. შემდეგ მასში ცხოვრობდა რკინიგზის ინსპექტორი ნიკოლაი მაიერი, რომელიც ცნობილი იყო თავისი სურათების კოლექციით. მისი მამა იყო მარინის ქალთა გიმნაზიის ხატვის მასწავლებელი, იგი ასევე მუშაობდა ტექნიკური ხაზვის მასწავლებლად ერთ-ერთ სასწავლებელში.
1870-იანი წლების შუა პერიოდიდან სახლის მფლობელები გახდნენ თავად ნიკოლაი გობიატოს ოჯახი. ნიკოლაი გობიატო, რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორის ლეონიდ გობიატოს მამა, სახლის მფლობელი იყო 1874-1886 წლებში. შემდეგ იგი იყიდა ინჟნერ ტექნოლოგმა ალექსანდრ ნენტცელმა (1890-1898 წწ.). 1906-1915 წლებში კი სახლს ფლობდა მრჩეველის ცოლი ვერა ფილევსკაია.
ამავე სახლში ცხოვრობდა ტაგანროგის საპატიო მოქალაქე პავლე ფილევსკი, მარინის გიმნაზიის ისტორიისა და გეოგრაფიის მასწავლებელი, ტაგანროგის ისტორიკოსი, წიგნის „ტაგანროგის ისტორია“ ავტორი.
არქიტექტურა
სახლის თანამედროვე ფასადი მკვეთრად განსხვავდება თავდაპირველი ფასადისაგან. ფასადზე შვიდი ფანჯარაა. სახურავზე ანტეფიქსები დგას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
მუნდურუკუ
ისტორია
გაურკვეველია, ზუსტად რა ტერიტორიიდან გადმოსახლდნენ თავიდან მუნდურუკუელები, თუმცა ისტორიიდან ვიცით, რომ ისინი იბრძოდნენ იმ ტერიტორიებისთვის, რომლებიც მითოლოგიის მიხედვით თავიანთ დასაბამად მიაჩნდათ და ეს ბრძოლა ტერიტორიებისთვის დაახლოებით 2 ათწლეული გაგრძელდა და საბოლოოდ მშვიდობიანი ურთერთობა დამკვიდრდა თეთრ მოსახლეობასა და მუნდურუკუელებს შორის.
ამ ომების შემდეგ, როცა სიტუაცია დალაგდა, მუნდუურკუს მოსახლეობის დიდი რაოდენობა ჩაერთო მზარდი ქალაქების ეკონომიკურ აქტივობებში და სავაჭრო მისიებში მდინარეების — მადეირასა და ტაპჯოს ქვედა ნაწილებში. 1803 ში სანტა-კრუსის სავაჭრო მიმოცვლაში ჩაებნენ ტაპაჯოს მდინარის დაბლობში და ამით დიდ განვითარებას მიაღწიეს. მუნდურუკუს მოსახლეობის ნაწილი დღესდღეობით ქრისტიანები არიან.
მოსახლეობა, რომელიც შედარებით მაღლა დარჩა, ანუ ზემო ტაპაჯოს მოსახლეობა, არ აწარმოებს ისეთ ინტენსიურ კონტაქტს სხვებთან, ისინი არც სავაჭრო კავშირებით გამოირჩევიან და მხოლოდ რამდნიმე თეთრკანიან მოსახლეობას იცნობენ, რომელიც მათთანაა დასახლებული. ეს ადრე იყო თუმცა, 1850 წლიდან ზედა ტაპაჯოს მოსახლეობაც განვითარდა და ჩაერთო კაუჩუკით ვაჭრობაში და ეფექტურ გაცვლას ახდენდა საკვებსა და კაუჩუკს შორის.
თუმცა მუნდურუკუს მოსახლეობის ეს კავშირიც ბრაზილიელებთან სეზონური ხასიათისაა იმის მხიედვით, თუ რისი შესყდვა სჭირდებათ ადგილობრივებისგან. 1870 წლიდან კაუჩუკის კომერციული მნიშვნელობა სწრაფად გაიზარდა და თეთრი მსაოხლეობას უფრო დიდი ნაწილით ცდილობდა მის მოპოვებას და მუნდურუკუელეიც შესაბამისად უფრო საჭირონი აგხდნენ და უფორ მეტად ჩაბენნ ინდუსტრიაში.
ამ ვაჭრობის საფუძველზ მუნდურუკუს მსოახლეობა თანდატან განვითარდა და უფრო მეტად ამან გამოწივია მათი აქტიური კონტაქტი თეთრკანიან მოსახლეობასთან. ვაჭობის შდეგად ისინი უფრო მეტად სოციალურები ხდებოდნენ და როთა განმავლობაში მოხდა მათი და თეთრკანიანი მსაოხლოების დაახლოება, მათ შორის ქორწინება, ოჯახების შექმნა და ისიც ამან გამოიწვია, რომ მუნდურუკუს უდიდესი ნაწილი ქრისტიანია.
მუნდურუკუმ ძალზედ დიი გზა განვლო თავისი საცხოვრებელი ადგილების შესანარჩუნებალდ, რადგან მათთვის ეს ადგილები არ იყო უბრალოდ ტერიტორია, მათთვის ეს უფრო რელიგიასთან და მრწამსთთან ასოცირდებოდა, რომ ეს სწორედ ის ადგილი იყო, სადაც კაცობრიობამ დასაბამი აიღო და ასევე რაც შეეხება მათ კულტურად, მნიშვენლოვანია ის, რომ მათ მოახერხეს ამდენი ხნის მერეც კი, ტან ასეთი აქტიური კომუნიაკციისა და სოციალურობისა, შეენარჩუნებინათ ის ბაზისი ტრადიციები, რაც მათი ბაზისი იყო.
ქორწინება და ოჯახი მუნდურუკუს საზოგადოებაში
მონდურუკუს საზოგადოებაში დაყოფილია ორ ეგზოგამიურ ჯგუფად, თეთრებად და წითლებად, ამ სტატუსს ბავშვები მემკვიდრებით იღებენ საკუთარი მშობლებისგან და ეს ძალიან მნიშვნელოვანია განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე ქორწინების საკითხს ეხება, ადამიანები იყოფიან ორ ჯგუფად, წითლებად და თეთრებად. ქალმაც და კაცმაც, თავიანთი მეორე ნახევარი, საპირისპირო, მეორე ტომიდან უნდა აირჩიონ. ასევე  მუნდურუკუს საზოგადოებისთვის ბუნებრივი მოველნაა ქორწინება ბიძაშვილებთან, მამიდაშვილებთან ან დეიდაშვილებთან. ტრადიციის თანახმად, მეორე ნახევრის   ძიების პროცესში მყოფი მამაკაცი, ტოვებს თავის სოფელს, გადადის მუნდურუკუს სხვა სოფელში და აქ აგრძელებს მომავალი საცოლის ძებნას. თუკი მამაკაცი  იპოვის მისთვის შესაფერის საცოლეს, და ისინი გადაწყვეტენ ოჯახის შექმნას, კაცს სიმბოლურად, პატივისცემის არსანიშნავად ქალის ოჯახში მიაქვს თევზი და  მასთან გადადის საცხოვრებლად. ამ შემთხვევაში გამონაკლისს წარმოადგენენ ტომის ბელადის ვაჟიშვილები, რომლებსაც საცოლეები თავიანთ სოფელში გადმოყავთ  საცხოვრებლად.
აღსანიშნავი ფაქტია, რომ 1979-1981 წლებში, მუნდურუკუს საზოგადოებაში ჩვეულებრივ მოვლენას წარმოადგენდა ის, რომ წყვილებს ჯვარს წერდნენ ფრანცისკანელი ან ბაპტისტი მისიონერები.
მუნდურუკუს საზოგადოებაში, დაშორების საკითხიც საკმაოდ მარტივად რეგულირდება, თუკი ქალი გადაწყვეტს რომ აღარ უნდა ქმართან ცხოვრება იგი  ტოვებს თავის სოფელს და იწყებს ახალი მამაკაცის ძიებას, კაცის შემთხვევაში კი იგი ტოვებს ქალის სოფელს, უბრუნდება თავის ძველ სახლს და თავიდან იწყებს  მეორენახევრის ძიებას. ორივე შემთხვევაში საზოგადოება ჩართულია მათი დაშორების საკითხში. ამ ყველაფრის გათვალისწინებით შესაძლოა ითქვას, რომ მუნდურუკუს საზოგადოებაში არ არსებობდა რაიმე განსაკუთრებული ქორწინების რიტუალი, ისინი ძირითადად „არშიყობითა“ და ერთმანეთის გაცნობით  შემოიფარგლებოდნენ, რის საფუძველზეც იქმებოდა შემდგომ ოჯახი.
ოჯახური გაერთიანება
დაქორწინებული წყვილი, როგორც წესი, ცხოვრობს ქალის ოჯახში, მის დებთან სიძეებთან, დიშვილებთან და ჯერ კიდევ დაუოჯახებელ ძმებთან. შეიძლება ითქვას, რომ ეს ოჯახები ქალების მიერაა შეკავშირებული. ქორწინების საწყის ეტაპზე, ანუ მანამ სანამ არ დაიბადება მეორე ბავშვი, მამაკაცს აქვს მოსამზადებელი პერიოდი ანუ იგი ჯერ კიდევ არ არის პასუხისმგებელი სახლის აშენებაზე და ოჯახის რცენაზე, თუმცა მეორე ბავშვის დაბადების შემდეგ მამაკაცის  ვალდებულებები იცვლება და იგი იწყებს სახლის მშენებლობას. ასევე მუნდურუკუს საზოგადოებაში არსებობს „მამაკაცების სახლის“ ცნება, რაც გულისხმობს იმას, რომ ყველა მამრობითი სქესის წარმომადგენელი 13 წელს ქვემოთ სოფელში ცხოვრობს ერთ სახლში, რომელსაც  ეწოდება „ეკსა“. დღესდრეობით მუნდურუკუს  საზოგადოებაში ბუნებრივ მოველნად აღიქმება, თითოეულ ოჯახში, დაახლოებით 20-25 ადამიანის ცხოვრება.
მემკვიდრეობა
ტრადიციის თანახმად გარდაცვალებულის პირადი მოხმარების საგნები იწვება, თუმცა, გამონაკლისია დიდი ან ძვირადღირებული ნივეთები, როგორებიცაა  ნავები, მაგიდები, ღუმელი, შაშხანები, საკერავი მანქანები და სხვა. მსგავსი ნივთები არ ნადგურდება და საკუთრებაში გადაეცემა მთელ ოჯახს და არა ცალკეულ ინდივიდებს.
სოციალიზაცია
მუნდურუკუს ქალები ასევე ცნობილები არიან ორიგინალური საყელოების დამზადებით, რომლებსაც ისინი ზოომორფული ფიგურებისგან ამზადებენ (თევზები, კუები, ნიანგები და ა.შ) ასევე ამ საყელოების დასამზადებლად იყენებენ, მარცვლეულებს სახელწოდებით ინაჯა და ტუკუმა.
აღნიშნულ საზოგადოებაში, ასევე არსებობს თიხაზე მუშაობის საკმაოდ დახვეწილი კულტურა, მიუხედავად იმისა, რომ დღეს ეს კულტურა ისე არაა გავრცელებული მუნდურუკუს ხალხში როგორც მანამდე, არსებობს რამდენიმე სოფელი, კერძოდ კაბურუა და კატო, სადაც ქალები ჯერ კიდევ დიდი სიამოვნებითა და სერიოზულობით ეკიდებიან ამ საქმეს. მუნდურუკუელი ქალები ასევე ფლობენ ქსოვის განსაკუთრებულ ტექნიკას და მათ მიერ დამზადებული ჰამაკები ამის ნათელი მაგალითია.
რაც შეეხება მამაკაცებს, ისინი ძირითადად, მთელი დღის განმავლობაში თავისუფლები არიან, ისინი თამაშობენ ტყეში, ნადირობენ ისრებით ან თევზაობენ. მათ ძალიან ცოტა პასუხისმგებლობა აქვთ, მანამ სანამ ოჯახს შექმნიან. უკვე დაოჯახებული მამაკცების საქმიანობა იცვლება და ერთ-ერთი გამორჩეული, რამ რისი გაკეთებაც მამაკაცებს უწევთ გამხმარი მცენარეებისგან კალათების დაწვნაა. ამ კალათებს, რომლები მუნდურუკუს საზოგადოების გამორჩეული ატრიბუტია და ეწოდება „იკო“.
სოციალურ  პოლიტიკური წყობა
მუნდურუკუს  საზოგადოება დიდწილად   პატრიარქალურია. ის  თუ   რომელ კლანს, რომელ  ჯგუფს  (  წითლები და თეთრები)  მიეკუთვნება  ბავშვი სწორედ მამის  ხაზიტ  განისაზღვრება  და გარკვეულწილად,  მემკვიდრეობის ნაირსახეობაა,გარდა ამისა  სწორედ მამები გადასცემენ ბავშვებს  სხვადასხვა  შამანურ ცოდნას. თუკი ბავშვს არ ჰყავს მამა, ანუ იგი  უკანონოდ გაჩნდა მაშინ იგი  საზოგადოებისგან გარიყულად მიიჩნევა  და  არცერთ ტომს  არ მიეკუთვნება.ცხადია მამის არ  ყოლაში არ იგულისხმება  კანონიერი მამის გარდაცვალების  შემდეგ ბავშვის ობლად  დარჩენა.