cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ქრისტიან გიუნტერი
ქრისტიან გიუნტერი (დ. 28 თებერვალი, 1993) — გერმანელი ფეხბურთელი. გერმანული „ფრაიბურგისა“ და გერმანიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მარცხენა მცველი. იყო ნაკრების წევრი 2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატზე. ნათამაშები აქვს გერმანიის 20 და 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ფრაიბურგის ფეხბურთელები
ელდოს სმეტოვი
იელდოს სმეტოვი (დ. 9 სექტემბერი, 1992) — ყაზახი ძიუდოისტი. 2016 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. შემდეგ ოლიმპიურ თამაშებზე, 2021 წელს მოიპოვა ბრინაჯოს მედალი. 2015 წელს მოიგო მსოფლიო ჩემპიონატი. 2019 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყაზახი ძიუდოისტები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 29)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნის დასასრულს.
საცხოვრებელი სახლი მდინარე ოძრხის ნაპირას, სამანქანო გზის სიახლოვეს მდებარეობს. გრძივად განვითარებულ შენობას ქვის მაღალი ცოკოლი გამოარჩევს. მთავარი, მდინარისკენ მიმართული ფასადის არქიტექტურულ სახეს მისი დამანაწევრებელი, სამკუთხა ფრონტონებით დასრულებული სამი - შუა და ორი განაპირა რიზალიტი ქმნის. განაპირა რიზალიტები შუაზე ფართეა და მათ რუსტირებული პილასტრები ფარგლავს. შუა რიზალიტი ვიწრო და აზიდულია. იგი, ისევე როგორც განაპირა რიზალიტები გიგანტური, რუსტირებული პილასტრებით არის მონიშნული. აქ არის მოწყობილი შენობის მთავარი შესასვლელი - საჭექი ქვითა და პროფილირებული საპირით მონიშნული ღიობით. აღსანიშნავია, რომ შესასვლელი კარის ალათები ფერადი მუშარაბის გამარტივებულ ნახატს შეიცავს. აღსანიშნავია ასევე სადარბაზოს ქვის კიბე და მოჭიქულფილებიანი იატაკიც. შენობის მკლავებს მშვილდა თაღით დაბოლოებული ღიობები ანაწევრებს. თითო ღიობს პერსპექტიული საჭექი ქვა და სპეციფიკური საპირე ამკობს. ნაგებობის არამთავარი ფასადი უფრო სადაა. მას პომპეზურ იერს შუა წელზე მიდგმული ორმხრივი კიბე ანიჭებს. დღეს საცხოვრებლად გამოყენებულ ნაგებობის შიდა გეგმარება სახეცვლილია. უდაოა აღწერილი შენობის მაღალი არქიტექტურული ღირებულება. მოკრძალებული მასშტაბის მიუხედავად, იგი საუკეთესოა ყოფილი „ზაკვოს“ კომპლექსის შენობებს შორის. შენობა, ჩვენი ვარაუდით XIX საუკუნის 80-იანი წლების მიწურულში უნდა აშენებულიყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
პრესნელ კიმპემბე
პრესნელ კიმპემბე (Presnel Kimpembe; დ. 13 აგვისტო, 1995, ბომონ-სიურ-უაზი, ილ-დე-ფრანსი, საფრანგეთი) — ფრანგი ფეხბურთელი. ფრანგული „პარი სენ-ჟერმენისა“ და საფრანგეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ცენტრალური მცველი. იყო ნაკრების წევრი 2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატზე. ნათამაშები აქვს კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის 20 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებში, ხოლო მოგვიანებით საფრანგეთის 20 და 21-წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებებში. 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონი საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1995 კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები კატეგორია:პარი სენ-ჟერმენის ფეხბურთელები კატეგორია:საფრანგეთის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალრები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
პატარა ჩხირაულის წმინდა გიორგის ეკლესია
250px|მინი პატარა ჩხირაულის წმინდა გიორგის ეკლესია — იმერეთის მხარის ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარა ჩხირაულში. ეკლესია აგებულია XIX საუკუნეში.
პატარა ჩხირაულის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. ნაგებია კლდის ფლეთილი ქვით და ქვიშაქვის კვადრებით. პილასტრები, არკატურები, ნიშები, კარის ღიობები და არქიტრავის ქვა ქვიშაქვის გათლილი კვადრებითაა წარმოდგენილი. ეკლესიაში შესასვლელი კარი დასავლეთ და სამხრეთ კედელშია დატანებული. ეკლესია ნათდება ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედელზე დატანილი ორ-ორი და აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედელზე დატანილი თითო-თითო სარკმლით. დასავლეთის კარის არქიტრავის ქვაზე ჯვრის რელიეფური გამოსახულებებია.
ინტერიერში ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედელზე მიუყვება არკატურები. აგრეთვე 4 წყვილი პილასტრები. საკურთხეველში 3 მომცრო ზომის ნიშია დატანილი. ორი ნიში ჩრდილოეთის კედლისკმენ ხოლო ერთი ნიში სამხრეთის კედელთან. ეკლესიას ორქანობა გადახურვა აქვს, გადახურვა დაზიანებულია, უმეტეს ადგილას ჩამოქცეულია ადგილას ჩამოქცეულია. ეკლესიას რკინის სალტე აქვს შემოვლებული კედლების კონსტრუქციის გასამყარებლად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 21)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში.
რუსთაველის ქუჩის სიღრმეში, მრავალსართულიანი კორპუსების უკან, მთის განაპირას არსებული მომცრო ზომის საცხოვრებელი ფუნქციის მატარებელი შენობა პროპორციით, სიძველითა და შენარჩუნებული ავთენტურობით იქცევს ყურადღებას. ორსართულიანი შენობის, მოკლე ერთი სიგრძის მკლავების დაბოლოებები დაუმუშავებელი ქვით აქვს ამოყვანილი. სახლი შეულესავი კედლის სიბრტყის სახით არის წარმოდგენილი. პირველ სართულზე გალერეა ამოშენებული და შელესილია, მეორეზე კი შემინულია, თუმცა შემორჩენილია ჭვირული მოაჯირი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ლ. ასათიანის 51)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში.
ლადო ასათიანის ქუჩის ერთი განშტოება მაღლა, მთის კალთისკენ ადის, ამ განშტოების ბოლოში ციცაბო მთის კალთის რთულ რელიეფზე გვხვდება მომცრო ზომის საცხოვრებელი ფუნქციის მატარებელი, სტილისტურად სრულიად განსხვავებული ორი შენობა. ერთ-ერთი მათგანი ქვის, ერთსართულიანი მრავალი გადაკეთებებით სახეცვლილი სახლია. სწორკუთხა ერთსართულიანი შენობის მთავარი, მომცრო ზომის ეზოში გამომავალი ფასადის ერთი ნაწილი თლილი ქვითაა ნაგები და დეკორატიული ფრონტონით დასრულებული, ცენტრში სხვადასხვა ზომის ქვის დეკორატიული წყობით მოჩარჩოებული ფართე სარკმელია გაჭრილი. ფრონტონში შემორჩენილია წარწერა, რომელიც სახლის აგების თარიღს გვამცნობს — 1891, მეორე ნაწილი ოდესღაც ხის ღია აივნით იყო გახსნილი, თუმცა აივანი ამოშენებულია ბლოკით. ამ ორი ზონის გასაყარზე, ფასადის თითქმის ცენტრში მოწყობილი შესასვლელი, ხის დამოუკიდებელი ორქანობა გადახურვით აქცენტრირებული პარმაღით არის მონიშნული, რომელთანაც ქვის კიბით ავდივართ. მიუხედავად მრავალი გადაკეთებვისა, სხვადასხვა სამშენებლო მასალის აღრევისა, ამ ყოველივეთი საკმაოდ შელახული ავთენტურობისა და მხატვრული სახისა, ეს ასწლოვან ხეებში დაბურულ, მომცრო ზომის ეზოში ჩამალული სახლი მაინც იქცევს ყურადღებას და ამას უპირველეს ყოვლისა ქვის დეკორატიული ფრონტონი განაპირობებს, რომელიც თვალში შენობასთან მოახლოებამდე, აღმართზე ასვილას გვხვდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ლ. ასათიანის 49)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნის დასასრულს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
შინდისის ბრძოლის მემორიალური შენობები
მინი|შინდისის რკინიგზის სადგური, 2008 წლის ბრძოლის ადგილი. შინდისის ბრძოლის მემორიალური შენობები — არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის, სოფელ შინდისში. მემორიალი შეიქმნა 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის შინდისთან მომხდარი ბრძოლის ადგილზე. ამ ადგილზე ქართველ მებრძოლთა მცირე რაზმმა დიდი წინააღმდეგობა გაუწია რუსეთის სამხედრო შენაერთებს. ბრძოლის დროს დაიღუპა 17 ჯარისკაცი. მემორიალური შენობები თარიღდება 1949-2019 წლებით. მემორიალი მოიცავს რკინიგზის სადგურს, პლატფორმას, სადგურის სამართავ პუნქტს, სადაც ქართველი ჯარისკაცები იყვნენ ჩასაფრებულები. ცხინვალი-გორის რკინიგზის სადგური აშენდა გასული საუკუნის 50-იან წლებში. ორსართულიან შენობაში განთავსებული იყო სალარო, მოსაცდელი დარბაზი, სამეურნეო დანიშნულების სათავსები. მეორე შენობა, სადგურის სამართავი პუნქტი, აშენდა XX საუკუნის 70-იან წლებში, რომელიც მოიცავდა რადიოსადგურს, სადგურის ოპერატორების და სხვა სპეციალისტების სათავსებს. ქართულ-ოსური კონფლიქტის დროს 90-იან წლებში რკინიგზამ ფუნქციონირება შეწყვიტა. ამ პერიოდში შენობები გაიძარცვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ნიაბის საცხოვრებელი სახლი
მეორე სართულზე მოხვედრა ფასადის მარჯვენა ნაწილში, აივნის მიმყოლი კიბით არის შესაძლებელი. თავდაპირველი მარში ახალი კიბითა და მოაჯირით არის შეცვლილი. აივანს ორი დამოუკიდებელი ოთახი უკავშირდება, რომელთა მართკუთხა მოყვანილობის ღიობებიც სიმეტრიულად არის გაჭრილი, ცენტრში მოქცეულია კარი, მის ორსავ მხარეს კი თითო ფანჯარა. ცალ-ცალი დამატებითი სარკმელია გვერდით კედლებში. პირველი სართულის ფასადი შესასვლელებითა და ერთი ფანჯრით არის დანაწევრებული. აღწერილი საცხოვრებელი სახლი, მასალისა და აგებულების მიხედვით, ქართლის ტრადიციული სახლის ტიპურ ნიმუშს წარმოადგენს. ნასოფლარის ტერიტორიაზე ის ერთადერთი შემორჩენილი საცხოვრებელი სახლია, სწორედ ამიტომ, მისი შენარჩუნება განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
გიორგი ბოგველიშვილი
გიორგი ბოგველიშვილი (დ. 23 იანვარი, 1913, წინანდალი, თელავის რაიონი — გ. 2013) — ქართველი მწერალი, ჟურნალისტი და სოფლის მეურნეობის მუშაკი.
1934 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, მაგრამ იმავე წელს გარიცხეს ილია ჭავჭავაძისა და მისი შემოქმედების ფილიპე მახარაძისეული შეფასების წინააღმდეგ გამოსვლის გამო. 1941 წლის 1 აპრილს გაიწვიეს სავალდებულო სამხედრო სამსახურში, მონაწილეობდა II მსოფლი ომში, ახალგაზრდა ოფიცერი ფრონტზე მეთაურობდა დაზგის მეტყვიამფრქვევეთა ასეულს. დაჯილდოებულია ორდენებითა და მედლებით, არის შვიდი სამეცნიერო წიგნის ავტორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 2013 კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები
აბედათის დიხა გუძუბა
აბედათის დიხა გუძუბა — არქიტექტურული ძეგლი მარტვილის მუნიციპალიტეტის სოფელ აბედათში. ბრინჯაოს ხანის ნამოსახლარის სიმაღლე 5 მეტრს აღწევს. მას ირგვლივ შემოუყვება 7-10 მეტრის სიგანის ხელოვნური თხრილი. გამოყოფენ 6 გეოლოგიურ ფენას, რომელთაგან სამი კულტურულ ნაშთებს შეიცავდა. სამივე ფენაში გავრცელებულია ერთგვაროვანი მასალა. კერამიკა გამომწვარია მოყავისფრომ-მოვარდისფროდ ან მოშავო-მონაცრისფროდ. ასევე აღმოჩენილია კაჟისყუნწიანი შუბისპირი და ნამგლის ჩასართი.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 100)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნის დასასრულს.
რუსთაველის ცალმხრივი განაშენიანების შემადგენელ შესანიშნავ ნაგებობათა მწკრივში ერთ-ერთი გამორჩეული ადგილი უკავია საცხოვრებელ ნაგებობას, როგორც არქიტექტურულ-სივრცითი კომპოზიციის და ნატიფი მორთულობის მკაფიო ინდივიდუალურობის მიზეზით, ასევე სამშენებლო ოსტატობისა და მაღალი ხარისხის გამო. საცხოვრებელ სახლს წინა მხრიდან მიდგმული აქვს შენობის წინა კედელთან შედარებით ვიწრო და დაბალი, ჭვირული ელემენტებით უხვად მოკაზმული ფართო აივანი, რომლის შუა, მაღალი თაღით გახსნილ ბოლოებაწეულ ორფერდა სახურავიან ნაწილში სიღრმეში განთავსებულ კართან მისასვლელი ქვის კიბეებია შეჭრილი. აივანი ამჟამად შემინულია. წინა ფასადი თლილი ქვის სწორხაზოვანი პარაპეტით სრულდება, რომელსაც შუა ნაწილში რთული კონფიგურაციის ტეხილხაზოვანი ამოწეული ნაწილი აქვს. შენობის ფლეთილი ქვით ნაშენ გვერდით ფასადებს ჭვირული ჭრით დამუშავებული შეფიცვრა ფარავს. მარჯვენა გვერდით ფასადებზე გამომავალ სწორკუთხა ფანჯრებს თლილი ქვის საპირე შემოსდევს და ფრონტონი აფორმებს. აივნის ფარგლებს გარეთ გამოსული შენობის კუთხეები კარგად თლილი ქვით ისეა შემოსილი წინა და გვერდითი მხრიდან, რომ ოთხკუთხა კოლონებივით აღიქმება მით უმეტეს, რომ ისინი კაპიტელის მსგავსი ქვის მაღალი ფილით და ქვისავე მასიური ვაზით სრულდება. შესანიშნავია აივნის შუა ნაწილში ჩასმული არშიაშემოვლებული ნაწიბურით შემოწერილი დეკორატიული, აჟურული თაღის ფიფქისებური ორნამენტის გამჭვირვალობა და მკაფიოება, მაღალი ხის კარნიზზე გამოკვეთილი შუბისპირის მოტივი, მოაჯირების მთიან სქელ დაფებში ამოჭრილი ბადე ჯვრის მოტივებით. ამასთან ერთად ხაზის სიზუსტით და ფორმათა დაუნაწევრებლობითაა გამორჩეული შენობის ქვაში ნაკვეთი კარნიზები, თუ სხვა კონსტრუქციულ-დეკორატიული ელემენტების დამუშავება, რაც მთლიანობაში კარგად გააზრებულ სივრცით-გეგმარებით კომპოზიციასთან შეთანხმებულ და მორგებულ მდიდრულად შემკულ საცხოვრებელ სახლს აყალიბებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
სოსო ფანგანის საცხოვრებელი სახლი
სოსო ფანგანის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ იელში. სოსო ფანგანის საკუთრებაში არსებული კოშკი და მისი მიმდებარე საცხოვრებელი კომპლექსი სოფელი იელის მჭიდროდ განაშენიანებულ და ფართო ტერასებად დაყოფილ უბანში მდებარეობს.
ფერდობის შედარებით მოსწორებულ ტერიტორიაზე შეფენილი ნაგებობები აღმოსავლეთ-დასავლეთ ღერძზე წაგრძელებულ არქიტექტურულ კომპლექსს ქმნის, რომლის დასავლეთ კიდურა მხარეს შუა საუკუნოვანი კოშკია ჩადგმული, ხოლო კოშკს აღმოსავლეთ ფასადის მხრიდან ერთმანეთის მიყოლებით, სხვადასხვა დროს აგებული, სამი საცხოვრებელი სახლია აღმართული.
საცხოვრებელი სახლის სამხრეთ ფასადის პირველი სართული გომურის მომცრო, კვადრატული სარკმლებით არის დატიხრული, ხოლო მეორე სართულის მაღალი და ფართო, სწორკუთხა კარ-სარკმლის ხის კარითა და დარაბებით გამოხურული ღიობები ხის აივანზე გამოდიოდა; აივანი ამჟამად აღარ არსებობს. აღმოსავლეთ ფასადის ორივე სართულზე კარია გაჭრილი, პირველი სართულის ამ მომენტში მორღვეულია. სამხრეთ და აღმოსავლეთ ფასადზე შეინიშნება მცირე ზომის ბზარები, მაგრამ ყველაზე მძიმე მდგომარეობაში ჩრდილოეთი კედელია, რომლის დასავლეთი კუთხე კედლის წყობიდან მოწყვეტილია და ჩამოშლის პირასაა. სამწუხაროდ ინტერიერის ნახვა ვერ მოხერხდა. სოსო ფანგანის საცხოვრებელი კომპლექსი მაღალი ურბანული და კოშკის შემთხვევაში მაღალი მხატვრული ღირებულების ნაგებობისაგან შედგება. შედარებით გვიან აგებული საცხოვრებელი სახლი საკმაოდ მნიშვნელოვან ობიექტს წარმოადგენს მთლიანი შუასაუკუნოვანი არქიტექტურული ქსოვილის აღქმაში. სოსო ფანგანის სახლის კომპლექსისი თითოეული ნაგებობის დაცვა-შენარჩუნება მეტად მნიშვნელოვანია იელის ისტორიული უბნისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ოცარცეს ციხე
ოცარცეს ციხე — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ ზუგდიდში.
მდებარეობა
ოცარცეს ციხე დგას მდინარე ენგურის მარჯვენა ნაპირას, რუხის ციხის მოპირდაპირე მხარეს. დღევანდელი თბილის-სოხუმის გზატკეცილი რუხისა და ოცარცეს ციხეების შუაზე გადის. რუხის ციხე გზის მარცხნივ რჩება თბილისიდან მიმავლისათვის, ოცარცე - მარჯვნივ. უცნობია საიდან მოდის ციხის სახელწოდება, ცნობები მისი აშენების პერიოდისა და დამკვეთის შესახებაც არ არის შემონახული.
აღწერა
სავარაუდოდ ციხე აგებულია მდინარის ნაპირას ფონის გადმოსასვლელის დასაცავად. ციხე შედგებოდა გალავნის, კოშკისა და ერთი სადგომისაგან. ნაგებია რიყის ქვით. კოშკი წარმოადგენს დიდი ზომის სამსართულიან ნაგებობას, პირველი სართული მიწის ზემოთაა მოთავსებული და სარდაფს წარმოადგენს. გარე კედლები ყრუა, ხოლო მეორე სართულის ჩასასვლელი იატაკშია მოწყობილი. კოშკის ყოველი სართული კამარითაა გადახურული და კონსტრუქციულად კარგად შეკრული.
მდინარის მხარეს კოშკსა და გალავანს შუა, მოთავსებულია ტალანივით ვიწრო და გრძელი სათავსი, რომლის შესასვლელი ეზოდანაა, ჩრდილოეთის მხარეს. ამ სათავსს კოშკის მხრიდან განლაგებული ჰქონია რამდენიმე დიდი და პატარა სამეურნეო დანიშნულების ნიში. სათავსი ნათდებოდა მდინარის მხრიდან დატანილი სარკმლით. თვით კოშკში შესასვლელი მოთავსებულია მდინარის მხარეს მეორე სართულზე. ეს სართული ჩვეულებრივზე მაღალია, მესამე კი - დაბალი. ორივე სართული აღჭურვილია სათოფეებით.
ციხე მდინარის კლდოვან ფლატეზე დგას. მისი ერთადერთი შესასვლელიც, რომელიც სამხრეთით მდებარეობს, შვეულ კლდეზეა. ჩრდილოეთით და დასავლეთით გორაკს ჩვეულებრივი ქანობი აქვს. მისი დაცვა ეკისრებოდა გალავანს.
სქოლიო
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ციხესიმაგრეები
მესტიის ელია წინასწარმეტყველის ეკლესია
მესტიის ელია წინასწარმეტყველის ეკლესია — ელია წინასწარმეტყველის სახლეობის სამონასტრო კომპლექსი, სამეგრელო-ზემო სვანეთში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. აერთიანებს დარბაზულ ეკლესიას, საცხოვრებელ რეზიდენციას, კოშკსა და სამეურნეო დანიშნულების სადგომებს.
კომპლექსიდან თავდაპირველი სახით მხოლოდ გვიანი შუა საუკუნეების (IV-XVIII საუკუნეები) კოშკმა მოაღწია, დანარჩენი შენობა-ნაგებობები XIX-XXI საუკუნეების მანძილზე თანამედროვე მასალით განახლდა.
ეკლესია აგებულია დამუშვებული ქვით და გადახურვისთვის გამოყენებულია თუნუქის მასალა. ეკლესიის დასავლეთ ფასადზე გაჭრილა კარი, რომლის ზემოთაც ჩასმულია რელიეფური ტიმპანი. ინტერიერის გასანათლებლად აღმოსავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფასადებზე თაღოვანი ფორმის სარკმლებია გაჭრილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
შტორის ციხის ეკლესია
შტორის ციხის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდაში. ეკლესია დგას შტორის ციხის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ კედლებს გარეთ (ამჟამად ციხის მხოლოდ ფრაგმენტია გადარჩენილი), ალაზნის ფლატის პირას. ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა, აშენებულია რიყის ქვით დუღაბზე. კონსტრუქციულ დეტალებში გამოყენებულია ბრტყელი აგური, ეკლესია გარედან შებათქაშებული იყო, შესასვლელი მას სამხრეთიდან და დასავლეთიდან აქვს. კარები შეისრულია, გამოყვანილია აგურით და ჩასმულია ერთი საფეხურით შეღრმავებულ ჩარჩოში, რომელიც ხერხულა ლავგარდნით სრულდება. ამჟამად ეკლესიას დასავლეთის და აღმოსავლეთის კედლებში თითო, ხოლო დანარჩენ ორ კედელში ორ-ორი სარკმელი აქვს, თუმცა როგორც ჩანს თავიდან ეკლესიას მხოლოდ დასავლეთის და აღმოსავლეთის სარკმელი უნდა ჰქონოდა. ისინი უფრო მცირე ზომისაა, თაღოვანი და შიგნიდან საკმაოდ დამრეცი რაფა აქვთ. ჩრდილოეთის და სამხრეთის სარკმლები უფრო ფართოა და აგურით გადაყვანილთაღოვანი.
ინტერიერის მხრიდან სარკმლებს უფრო XVIII-XIX საუკენეების მიჯნის სარკმლებისთვის მახასიათებელი წირთხლები და რაფა აქვს. ამასთან, სამხრეთის კარის თავზე გაკეთებული სარკმლის ადგილას თავდაპირველად აგურის ფონის დადაბლებით გოლგოთის ჯვარი ყოფილა გამოყვანილი, რომლისგანაც ახლა მხოლოდ კვარცხლბეკია დარჩენილი. ასეთივე ჯვრის გამოსახულებაა დასავლეთი კედლის ფრონტონშიც. კედლები დასრულებულია აგურის ხერხულა ლავგარდნით და დახურულია კრამიტით. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია მხრით გამოყოფილი დარბაზისგან და ერთი საფეხურით ამაღლებული. კონქი მხრებზე გადასულ თაღზეა დაბჯენილი. საკურთხეველი დარბაზისგან ახალი გაჯით შელესილი კანკელითაა გამიჯნული. დარბაზის გრძივი კედლები თითო წყვილი პილასტრითაა დანაწევრებული, რომლებზეც კამარის საბჯენი თაღია გადაყვანილი. ეკლესია შიგნიდან მთლიანად გაჯითაა შელესილი, იატაკი აგურფენილია, საკურთხევლის წინ კი XVIII საუკუნის ორი საფლავის ქვაა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ულვა (ნასოფლარი)
ნასოფლარი ულვა — არქეოლოგიური ძეგლი ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფელ ანდრიაწმინდაში, ანდრია წმინდის სამხრეთით. ნასოფლარის ნაშთიდან აქ შემორჩენილია მხოლოდ დიდი ზომის ქვები, რომლებიც რიგ შემთხვევაში ნაგებობათა საძირკვლები ყოფილა. ადგილობრივების გადმოცემით ამ სოფლიდან მაჰმადიანი მესხების გადასახლების შემდეგ ურავლის ხეობის რამდენიმე სოფლის მოსახლეობას აქ დაუშლიათ გადასახლებულთა სახლები და ქვები მშენებლობისთვის გაუზიდიათ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ქვემოდრისის წმინდა გიორგის ეკლესია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ახალსოფლის მენჰირი
ახალსოფლის მენჰირი — არქიტექტურული ძეგლი ქვემო ქართლის მხარეში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში, სოფელ ახალსოფელისკენ მიმავალი გზის ნაპირას. მონოლითი შორიდანვე შესამჩნევია. იგი ძვ. წ. III-I ათასწლეულებით თარიღდება და დაუმუშავებელი ქვის ვერტიკალურად დასმულ ლოდს წარმოადგენს. მენჰირი მეგალითური ნაგებობის ყველაზე მარტივი ფორმაა და მათ საკულტო დანიშნულება ჰქონდათ. საქართველოში გამოვლენილი მენჰირები ნაყოფიერებისა და თევზის კულტებს უკავშირდება. ზოგიერთი მსგავსი ქვასვეტი დამუშავებულია, ასევე გვხვდება მენჰირები რელიეფური გამოსახულებებით. ახალსოფლის მენჰირი ბუნებრივი ფორმის ქვა-სვეტია. ახალსოფლის მიმდებარე ტერიტორიებზე გვხვდება მეგალითური კომპლექსები, მაგ.: გოხნარის ლოდოვანი და ბედენის ლოდოვანი, ეს ადგილები ბრინჯაოს ხანაში აქტიურად ყოფილა ათვისებული. სოფელში ასევე შეგიძლიათ მოინახულოთ წმ. გიორგისა და ღვთისმშობლის ეკლესიები, ახალსოფლის წმ. გიორგის ეკლესია გამოირჩევა საინტერესო რელიეფებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
შოთა ჩაკვეტაძე
დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია 1966 წელს. 1966 წლიდან ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი. თავისი ცხოვრების საუკეთესო მონაკვეთის თორმეტი წელი გაატარა მარტყოფში. მის სახელს უკავშირდება მარტყოფში მუსიკალური სკოლის დაარსება და ამავე სკოლის ხელმძღვანელობა თერთმეტი წლის მანძილზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 14 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2021 კატეგორია:ქართველი კომპოზიტორები კატეგორია:ქართველი მომღერლები
დემურ გურეშიძე
დემურ გურეშიძე (დ. 25 ივლისი, 1939, ქუთაისი) — ქართველი ისტორიკოსი და მეცნიერი.
1964 წელს დაამთავრა ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტი. ქუთაისის უნივერსიტეტის საქართველოს ისტორიის კათედრის დოცენტი და ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები
ლოპოტის ციხე
ლოპოტის ციხე — არქეოლოგიური ძეგლი თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლაფანყურში. ციხესიმაგრე მდებარეობს ხეობის ზემო წელზე, გონჯათხევისა და ლოპოტის შესართავში.
იგი 1969 წელს ისტორიულ-გეოგრაფიულმა ექსპედიციამ დააფიქსირა. დანგრეული მასშტაბური ნაგებობის ნანგრევები შემორჩენილია მიწის პირამდე. ვახუშტი ბაგრატიონი მის შესახებ წერს: ცნობილია, რომ VIII საუკუნეში, როდესაც მურვან ყრუმ ლოპოტის ხეობა ააოხრა, ამ ციხის აღება ვერ შეძლო. გამოთქმულია მოსაზრება, რომ ის უნდა ყოფილიყო ამ ხეობის ადმინისტრაციული ცენტრი, რომელიც აკონტროლებდა თუშეთიდან და დაღესტნიდან ალაზნის ველზე გადმომავალ გზებს. იმის გამო, რომ თითქმის მიწის პირამდეა დანგრეული, არ ხერხდება ციხის გეგმის გარჩევა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ასპინძის მეჩეთი
ასპინძის მეჩეთი — ნაგებია ნაწილობრივ და სუფთად დამუშავებული ტუფის და ბაზალტის ქვით. შესასვლელი დასავლეთის მხრიდან აქვს. კარი სწორკუთხაა. მის ორივე მხარეს თითო მშვილდივით მოხრილთაღიანი სარკმელია გაჭრილი. ასეთივე ორი სარკმელია სამხრეთ კედელში მიჰრაბის ორივე მხარეს. მიჰრაბი სადად მოჩარჩოებულია, ხოლო თაღი ფარფლისებურადაა გაფორმებული. მეჩეთი დაზიანებული და უფუნქციოა. არ აქვს გადახურვა, კედლები სხვადასახვა სიმაღლეზეა შემორჩენილი. ინტერიერი და პერიმეტრი ნაშალითაა დაფარული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასპინძის მეჩეთები
ჯიხაშკარის ეკლესია
ჯიხაშკარის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიხაშკარში. მდებარეობს ზუგდიდიდან 15 კმ-ის დაშორებით, მაღალ მთაზე. ნაშენია რიყის ქვით, ქვიშაქვითა და ადგილობრივი კლდის ქვით, კირის დუღაბზე, რიგების დაცვით. ეკლესია დანგრეულია, შემორჩენილია მხოლოდ აღმოსავლეთისა და სამხრეთის კედლები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვედროს ომი
ვედროს ომი ან მუხის ვედროს ომი (Guerra della secchia rapita) — შეიარაღებული კონფლიქტი ბოლონიას და მოდენას ქალაქ-სახელმწიფოებს შორის, 1325 წელს. ომი მოხდა ემილია-რომანიას რეგიონში, ჩრდილოეთ იტალიაში. ეს ომი იყო ეპიზოდი 300 წლიანი ბრძოლიდან გველფებისა და გიბელინების შორის. ამ ომში იყო მხოლოდ ერთი ბრძოლა (ზაპოლინოს ბრძოლა), რომელიც მოიგო მოდენამ და ვედრო დარჩა ამ სახელმწიფოში. დღესდღეობით ეს ვედრო ისევ მოდენაშია.
გავრცელებული მითი, თუ რატომ დაიწყო ეს ბრძოლა, არის, რომ მოდენელებმა მოიპარეს ვედრო ბოლონიელების ჭიდან, მაგრამ, ეს მცდარია, რადგან ვედრო, მრავალი სარწმუნო მონაცემის მიხედვით, მოდენელებმა აიღეს, როგორც ჯილდო ომში გამარჯვებისთვის. ომი, სინამდვილეში, მოხდა, რადგან მოდენამ დაიპყრო ბოლონიელების ციხესიმაგრე მონტევეგლიო.
ფონი
შუა საუკუნეებიდან რენესანსამდე, ჩრდილოეთ იტალია დაყოფილი იყო მხარეებად, რომლებიც მხარს უჭერდნენ საღვთო რომის იმპერატორის (გიბელინები) და რომის პაპის (გველფები) ურთიერთსაწინააღმდეგო პოლიტიკურ პრეტენზიებს. მოდენა იყო გიბელინების, ხოლო ბოლონია იყო გუელფების. პოლიტიკური განსხვავება ამწვავებდა ბუნებრივ კონფლიქტს სასაზღვრო ტერიტორიებზე.
1776 წელს, ფიდრიხ ბარბაროსა დამარცხდა ლენიანოს ბრძოლაში ლომბარდიის ლიგასთან, რომელიც მხარს უჭერდა პაპ ალექსანდრე III-ს. ეს იყო დასაწყისი გაჭიანურებული კონფლიქტისა იტალიაში გუელფებსა და გიბელინებს შორის. ორმა მოწინააღმდეგე მხარემ დაიწყო ომი ერთმანეთის საწინააღმდეგოდ. მოდენა მტკიცე მხარდამჭერი იყო საღვთო რომის იმპერიისა და ფიცი დადეს რომ ყოფილიყვნენ გიბელინების ქალაქი. ჩჩრდილოეთის ქალაქი ბოლონია იყო გუელფების ქალაქი და მას ხელმძღვანელობდა პაპი, რადგან ისინი მხარს უჭერდნენ მას.
აცო VIII დ'ესტე, ფერარას მარკიზი აკონტროლებდა მოდენას 1293-დან 1308 წლამდე და ის დაუპირისპირდა ბოლონიას ნაწილობრივ იმისთვის, რომ გაეზარდა მისდამი მხარდაჭერა მოდენენას დიდებულებს შორის. მისი არჩეული მემკვიდრე, მანტუელი პასერინო ბონაკოლსი, იყო აგენტი იმპერატორ ლუდვიგ IV ბავარიელისა. მან განაგრძო გიბელინების ომის პოლიტიკა, ამავდროულად, პარმა და რეჯო-ემილია მას ხელში ჰქონდა ჩაგდებული. პაპმა იოანე XXII-მ ბონაკოლსი ეკლესიის წინააღმდეგ ამბოხებულად გამოაცხადა და უბოძა ჯვაროსნების შესაფერისი ინდულგენციები ყველასთვის, ვინც ზიანს მიაყენებდა მის პიროვნებას ან მის საკუთრებას.
ომის დაწყებამდეც კი, საზღვრების ბრძოლა გამრავლდა. აგვისტოში, ბოლონილებმა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პოდესტა, გაატარეს ორი კვირა მოდენას მიწების განადგურებაში. სექტემბერიში, მანტუამ თავისი რიგი აიღო, და თვის ბოლოს, როკა მონტევგლიოს უღალატეს მალკონტენტსებმა. ორ ამბოხებულ კასტელანებს თავი მოაჭრეს
სქოლიო
კატეგორია:იტალიის ომები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 9)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX-XX საუკუნეში.
ადრეული ხანიდან ცნობილ ციხე-ქალაქ ოძრხეს სიძველეს ნაშთებს შორის აბასთუმნის შემოსასვლელში შემორჩენილია XIII-XIV საუკუნის წმინდა გიორგის ეკლესია, საძვალე და სხვა სამონასტრო შენობათა ნანგრევები. აქვე, განაშენიანება მდინარე ოცხეს მარცხენა სანაპიროზე გამავალ რუსთაველის ქუჩას ორსავე მხარეს მეჩხერად მიყვება და ერთ მონაკვეთში განლაგებული ისტორიული შენობებით გამოცალკევებულ უბანს ქმნის, სადაც XIX საუკუნის ბოლო ათწლეულებში რუსული ჯარისთვის აგებულ მილიტარული კომპლექსის სხვადასხვა დანიშნულების მასშტაბურ, ყაზარმული ტიპის გრძელ ნაგებობებთან ერთად არის, ასევე, საკმაოდ მასშტაბური საცხოვრებელი შენობებიც. ქუჩიდან ოდნავ შეწეულ ადგილას, რომელიც წმინდა გიორგის ეკლესიის ჩრდილოეთით მდგარი სახლისკენ მიმავალ შუკას ესაზღვრება, დგას დღეს საცხოვრებლად გამოყენებული შემინულაივნიანი ბელეტაჟი. ადგილობრივი კლდის ქვის უხეშად თლილი კვადრების სწორხაზოვანი წყობით ნაშენი გეგმით წაგრძელებული მართკუთხედის ფორმის სახლის კუთხეების ამოსაყვანად და სწორკუთხა ღიობთა ირგვლივ სხვადასხვა ფერის სუფთად გათლილი კვადრებია გამოყენებული. ნალექის გადაყვანის მიზნით შვერილი სახურავის ქანობის საყრდენ კოჭებს დაბოლოება პროფილირებული აქვს. გრძელი ფასადის კომპოზიციის საგულისხმო თავისებურებას წარმოადგენს გარედან მიდგმული თლილი ქვის ორი ორმხრივმარშიანი კიბე. შუშაბანდი კუთხეჩამოთლილ სვეტებს შორის ჩართული შემინული ჩარჩოების ერთგვაროვანი დანაწევრებით ხასიათდება, რომელსაც ქვედა ნაწილში სიმაღლით განსხვავებული ერთმანეთის პარალელური და გადამკვეთი ძელაკებისგან შემდგარი მარტივი სქემის მოაჯირები გასდევს. სქელკედლებიანი შენობა ორ რიგად განლაგებული ოთახებისგან შედგება, რომლებსაც ორმაგჩარჩოიანი ფანჯრები აქვს. ინტერიერი დამუშავებულია პროფილირებული კარნიზებით და კედლის ღრმა ნიშნებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
თელავის ხიდი
თელავის ხიდი — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ თელავში. ქალაქის ჩრდილო-აღმოსავლეთის შემოსასვლთან (ძველი გრემი-სიღნაღის გზაზე).
აღწერა
ხიდი აგურის ერთმალიანი ნაგებობაა. აგური კვადრატულია 18X18X4სმ. ხიდის საერთო სიგრძე ბურჯებს შორის 6,33 მ. მალის სიგანე 7,75 მ. სიმაღლე დაახლოებით 4,50 მ. ხიდის მალი ნახევარწრიული ფორმის კამარაა. აგურისაა თვით კამარა. კამარებსშორისი ბურჯების ქვედა მხარე, რიყის ქვითა და აგურით არის ნაგები. აქ ქვის ორ რიგს აგურის ერთი რიგი ყოფს. დუღაბი სქლადაა დასხმული. სახასიათოა აგურის წყობა. ორივე ბურჯის მხრიდან, ჰორიზონტალურად დალაგებულ აგურის წყობის მიმართულებას, ნელნელა სცვლის ცერად დადებული აგური, რომლითაც რადიალური სხივების სახეა მიღებული. ჩრდილო-დასავლეთის მხარიდან ფრაგმენტულად იკითხება ხიდის მისადგომი. ხიდი სავალი ნაწილი დაფარულია ბეტონით და მიწით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ლაკოს ხევის ნაციხარი
ლაკოს ხევის ნაციხარი — არქეოლოგიური ძეგლი ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფელ კაბალში. ციხე აგებული იყო მდინარე კაბალის (ისტორიული ნეინის) მარჯვენა შენაკად ლაკოს ხეობაში, ხერთვისიდან 1 კილომეტრში, მთის კონცხზე. ციხე დაახლოებით 400 კვადრატული მეტრის ფართობის იყო. ნაგები იყო ადგილობრივი კლდის ქვით საკმაოდ მაგარ კირ-დუღაბზე. ციხეს მისასვლელი დასავლეთიდან ქონდა, საიდანაც ის გამაგრების დამატებითი სისტემით ხელოვნური თხრილითაა დაცული. მისი ფუნქცია კაბალის ხეობის და ამ ხეობიდან დაღესტანში გადასასვლელი გზის კონტროლი უნდა ყოფილიყო. ამჟამად ციხე მხოლოდ ზეძირკვლის დონეზეა შემორჩენილი და მის მახასიათებლებზე მსჯელობა არქეოლოგიური გათხრების გარეშე შეუძლებელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
გაჭედილის ღვთისმშობლის ეკლესია
გაჭედილის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი მარტვილის მუნიციპალიტეტის სოფელ გაჭედილში. შუა საუკუნეების ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია მდებარეობს სამეგრელო ზემო-სვანეთი რეგიონში, მარტვილის მუნიციპალიტეტში, მარტვილის ცენტრიდან ხუთი კილომეტრის დაშორებით, სოფელ გაჭედილში, მაღალ მთაზე. ეკლესია, რომელიც წარმოადგენს დარბაზული ტიპის ნაგებობას, აგებულია მე-17 მე-18 საუკუნეებში, ეკლესიის საძირკველი დგას ძველ ბაზისზე (1,5სმ). ნაშენია ნათალი ქვით და ქვიშა ვით კირ-დუღაბის ხსნარზე,ხოლო შემდგომ მე-20 საუკუნეში ადგილობრივთა დახმარებით(სოფლის) ეკლესია აუშენებიათ ძველი ნაგებობის ნაშალი ქვით,რიგების დაცვით.შემაკავშირებელ მასალად გამოყენებულია ცემენტი. ეკლესია გადახურულია თუნუქის სახურავით.
ბათუმის ზღვისპირა პარკის კოლონადა
ბათუმის ზღვისპირა პარკის კოლონადა — საბაღე-საპარკო ხელოვნებისა და ლანდშაფტური არქიტექტურის ძეგლი ქალაქ ბათუმში. ზღვისპირა პარკის კოლონადა ქალაქიდან ზღვისაკენ მიმავალ ხეივანში 1934 წელს აშენდა. იგი პარადულ გასასვლელს წარმოადგენს და პასაჟის ორ მხარეს სიმეტრიულად განლაგებული ორი ერთნაირი ფრთისაგან შედგება. თითოეული ფრთა ასო U-ს მოხაზულობისაა და მოიცავს 12 გლუვ სვეტს. ისინი მაღალი კორინთული კაპიტელებით ბოლოვდება. სვეტები ერთმანეთთან კლასიკურად აგებული ანტაბლემენტით არის დაკავშირებული. სვეტები და ანტაბლემენტი თეთრ ფერად არის შეღებილი. კოლონადა აღმართულია ბალუსტრადით მოფარგლულ შემაღლებულ ბაქანზე. ბაქანი დაფარულია ხელოვნური მოზაიკის მოთეთრო-რუხი და ღვინისფერი ფილებით. მის კუთხეებში დგას შედარებით მომცრო სანათურებიანი სვეტები, რომელთა შორის განთავსებულია თარიღის აღმნიშვნელი წარწერა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბათუმის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:აჭარის რეგიონის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:ლანდფშატური არქიტექტურის ძეგლები
მამურზა ხერგიანის საცხოვრებელი კომპლექსი
მამურზა ხერგიანის დარბაზ-მაჩუბი — არქიტექტურული ძეგლი მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლანჩვალში. იგი მჭიდროდ განაშენიანებულ უბანში მდებარეობს. კომპლექსის ერთგვარი აქცენტს კოშკი წარმოდგენს, მასზე სამხრეთ-აღმოსავლეთით მიდგმულია დარბაზ-მაჩუბი, რომელიც ამ მომენტში საკმაოდ არის გადაკეთებული და მისგან აღმოსავლეთით კიდევ ერთი ადრეული დარბაზ-მაჩუბი დგას, რომლსიგანაც მხოლოდ რამდენიმე კედელიღაა შემორჩენილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
მანგლისის ნაეკლესიარი
მანგლისის ნაეკლესიარი — არქიტეტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის დაბა მანგლისში, მანგლისის სიონის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 200 მეტრში. ადგილობრივი მოსახლეობის თქმით აღნიშნულ ადგილს ეწოდება „მიჩეტკა“ და ხაზს უსვამენ, რომ მანდ ეკლესია არასდროს ყოფილა; მხოლოდ საფლავის ქვებია, რომლის გარშემოც გაურკევევლი ნნგრევებია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
გიორგი ნანეიშვილი
გიორგი ნანეიშვილი (დ. 25 ივლისი, 1953, თბილისი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
იყო ბათუმის ფსიქიატრიული საავადმყოფოს ექიმი; ქუტირის ფსიქიატრიული საავადმყოფოს განყოფილების გამგე; თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ფსიქიატრიის კათედრის ასისტენტი; მ. ასათიანის სახელობის ფსიქიატრიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე; ამავე ინსტიტუტის დირექტორი. ავტორია 45 სამეცნიერო ნაშრომის. არის ერთი სადოქტორო დისერტაციის კონსულტანტი და 4 საკანდიდატო დისერტაციის ხელმძღვანელი,
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „გახანგრძლივებული დეპრესიული მდგომარეობანი პარანოიდული შიზოფრენიის დროს“, დაიცვა 1985 წელს; სადოქტორო დისერტაციის თემა — „აფექტური აშლილობანი შიზოფრენიის დროს“, დაიცვა 1994 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:ქართველი მეცნიერები
თამარის ციხე (აბასთუმანი)
მინი|თამარის ციხე თამარის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. თარიღდება X საუკუნით.
თამარის ციხე მდებარეობს აბასთუმანში, მდინარეების ოცხის და კურცხანის შესართავთან წამომართულ წყალგამყოფ ქედზე, მდინარე ოცხის მარჯვენა ნაპირზე. ეს არ არის ჩვეულებრივი სასიმაგრო ნაგებობა. ყველა მონაცემით იგი ფეოდალის რეზიდენციაა, ანუ ციხე-დარბაზი საკუთარი კარის ეკლესიით, მისაღები დარბაზით და სხვა სათავსებით. ნაგებობის კედლების სიმაღლე დაახლოებით 15 მეტრამდე აღწევს. თავსა და ბოლოში იგი ორი მრავალსართულიანი კოშკითაა შემაგრებული. ციხე-დარბაზი ნაგებია ზედაპირმოსწორებული, უხეშად დამუშავებული ქვით, ქვედა ნაწილებში მოზრდილი ლოდებია გამოყენებული. კოშკები მრავალსართულიანია, შედარებით კარგადაა შემონახული საცხოვრებელი კოშკი, რომელიც ოთხსართულიანია. მისი სწორკუთხა მოყვანილობის შესასვლელი გალავნის შიგნით, მეორე სართულზეა განთავსებული. ამ კოშკს აქვს ხარო შიგნიდან კარგად გალესილი კედლებით. შესაძლოა, ეს სათავსი დილეგის, ან პროდუქტის შესანახი სათავსის ფუნქციას ასრულებდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
მემედ ხვიბლიანის დარბაზ-მაჩუბი
მემედ ხვიბლიანის დარბაზ-მაჩუბი — არქიტექტურული ძეგლი მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ იელში. მემედ ხვიბლიანის დარბაზ-მაჩუბი სოფელი იელის ნესგაუბანის ჩრდილო-დასავლეთ კიდეში მდებარეობს შედარებით ხალვათად განაშენიანებულ ნაწილში. მისი ჩრდილოეთ ფასადი ქუჩისკენ არის მოქცეული, ხოლო სამხრეთი ეზოსკენ.
დარბაზ-მაჩუბი ნაგებია ნატეხი ქვით კირ-დუღბზე და დღესდღეობით თუნუქის ფურცლებით არის გადახურული, საფასადე ნალესობა კი მთლიანად ჩამორეცხილია. ის საკამოდ გადაკეთებულია, აღმოსავლეთიდან გვიან აშენებული საცხოვებელი სახლი აქვს მიდგმული და სამხრეთი ფასადის ნაწილი, აღმოსავლეთ მონაკვეთიც ბლოკით არის ამოყვანილი. დასავლეთი და ჩრდილოეთი კედლები შედარებით პირველადი სახით შემორჩა. ჩრდილოეთის ფასადზე შეინიშნება კარი, რომლიდანაც დარბაზის ინტერიერში შევდივართ, ხოლო მაჩუბში დასავლეთი ფასადის სამხრეთ მონაკვეთში გვიან გაჭრილი კარით. სამხრეთ ფასადზეც შეინიშნება გვიან გაჭრილი ოთხკუთხა სარკმლები.
ინტერიერის ნახვა ვერ მოხერხდა. მემედ ხვიბლიანის დარბაზ-მაჩუბი გამოირჩევა თავშეკავებული პროპროციებით და სადად დამუშვებული ფასადებით. მართალია ნაგებობა შედარებით გადაკეთებულია და აღმოსავლეთი მონკავეთის საცხოვრებელი სახლით წაგრძელებულია, მაგრამ ქუჩის ავთენტურ განლაგებას ამგვარი მინაშენი არ არღვევს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ალექსანდრე ნიგურიანის დარბაზ-მაჩუბი
ალექსანდრე ნიგურიანის დარბაზ-მაჩუბი — არქიტექტურული ძეგლი მესტიის მუნიციპალიტეტში. ის უბნის მჭიდროდ განაშენიანებულ ნაწილში დგას და საცხოვრებელი კოპმლექსის შემადგენელ ნაწილის წარმოდგენს, მისგან დასავლეთით კოშკი და კიდევ ერთი დარბაზ-მაჩუბი დგას.
არბაზ-მაჩუბი ნაგებია ნატეხი ქვით კირ-დუღაბზე დღესდღეობით გადახურვისთვის თუნუქის საბურავია გამოყენებული. ფასადების ავთენტური წყობის დანახვა მხოლოდ აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ ფასადზეა შესაძლებელი, ნაგებობას სამხრეთის მხრიდან ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი აქვს მიდგმული, ხოლო დასავლეთით კოშკი დგას. აღმოსავლეთი ფასადი მოკლებულია ყოველგავრ დანაწევრებას, მაგრამ დღესდღეობით ის მძიმე მდგომარეობაშია და აღენიშნება მცირე ზომის ბზარები.
ჩრდილოეთი ფასადის მხოლოდ მეორე სართულის დონეს აღვიქვამთ, რადგან დაბრაზ-მაჩუბი ოდნავ დაქანებულ რელიეფზე დგას, კედელზე გაჭრილია დარბაზში შესასველი კარი და მართკუთხა ფორმის სარკმელი. მაჩუბში შესასვლელი კარი სავარუდოდ სამხრეთიდან იყო, რომელიც ახლა საცხოვრებელი სახლის ინტერიერშია მოქცეული, სამწუხაროდ მაჩუბის ინტერიერის დათვალიერება ვრე მოხერხდა. რაც შეეხება დარბაზის ინტერიერს მასში საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულიდან შევდივართ, სადაც უმძიმესი მდგომარეობაა. აშკარაა გვიანი გადაკეთებების კვალი, რაზეც მეტყველებს დარბაზის ორად გატიხვრა, შეკეთებულია გადახურვა, მაგრამ არასრლფასოვნად და მთლიანი გადახურვის კონსტრუქვია ლითონის დგარებზეა შეყუდებული. ასევე საკმაოდ დაწეულია და დამპალია სართულშუა გადახურვა, არსებობს საშიშროება მისი მთლიანად ჩანგრევის.
ალექსანდრე ნიგურიანის დარბაზ-მაჩუბი საკმაოდ არის გადაკეთებული და შემორჩენილი დეტალებიდან ჩანს, რომ ის მოკლებულია ყოველგვარ გაფორმებას, მაგრამ თავისი ზომიერი მასშტაბითა და თავშეკავებული პროპორციებით იქცევს ყურადღებას. მართალია სამხრეთის მხრიდან მიშენებული საცხოვრებელი სახლი არღვევს მის ავთენტრუ იერსახეს, მაგრამ დღესდღეობით მთლიანი ნიგურიანების საცხოვრებელი კომპლექსის წარმოდგენას, სადაც კოშკი და კიდევ ერთი დარბაზ-მაჩუბია, არ უშლის ხელს. ამიტომაც ალექსანდრე ნიგურიანის დარბაზ-მაჩუბის დაცვა-შენარჩუნება საკმაოდ მნიშვნელოვანია, საცხოვრებელი კომპლექსისი საერთი აღქმაში და ასევე ისტორიული უბნის განაშენიანებისათვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ნიკოლოზ იაკოვენკო
ნიკოლოზ იაკოვენკო (დ. 13 დეკემბერი, 1919, კრასნოდარი, რუსეთი — გ. 1992) — რუსი წარმოშობის ქართველი მხატვარი, ფერმწერი.
ნიკოლოზ იაკოვენკო 1921 წლიდან ცხოვრობდა და მუშაობდა ბათუმში. სწავლობდა ლენინგრადის ფერწერის, ქანდაკებისა და არქიტექტურის ინსტიტუტში. ნიკოლოზ იაკოვენკოს შემოქმედებაში მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა ომის თემას, ასევე ყოველდღიურობას, საბჭოთა ხალხის შრომას („დასვენების წუთები“, „ჩაის პლანტაციები“, ორივე XX საუკუნის 60-იანი წლები; „პორტი“, 1978). ამავე დროს მუშაობდა პორტრეტისა და პეიზაჟის ჟანრში („ივანე ფრანკო“, 1958; „ავტოპორტრეტი“, XX საუკუნის 60-იანი წლები; „წვიმის შემდეგ“, 1967; „მთები“, 1979). მას გარკვეული წვლილი მიუძღვის აჭარის სამხატვრო სკოლის ჩამოყალიბებაში. მისი ნამუშევრები ინახება აჭარის ხარიტონ ახვლედიანის სახელობის მუზეუმში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:რუსი მხატვრები კატეგორია:ქართველი მხატვრები
მიქელწმინდის წმინდა მიქაელის ეკლესია
მიქელწმინდის წმინდა მიქაელის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფელ მიქელწმინდაში. ეკლესია ადგილობრივი ბერძნების მიერ XIX საუკუნეშია აგებული.
ეკლესია წარმოადგენს აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ წაგრძლებულ დარბაზული ტიპის მოზრდილ ნაგებობას. ეკლესია ნაშენია მომწვანო ფერის ადგილობრივი ქვით, რომელიც ერთი მხრით დაუმუშავებიათ, ხოლო კარ-სარმელთა საპირეები და ტაძრის კუთხები თლილი ქვით არის ამოყვანილი. შესასვლელი კარის სამხრეთ-დასავლეთით არის გაჭრილი, კარი შიგნიდან თაღოვანია, გარედან სწორკუთხა. სამხრეთი და ჩრდილოეთ კელდებზე გაუჭრიათ საკმარისად ფართო სარკმლები, ხოლო აღმოსავლეთით აფსიდი უსარკმლოა (შესაძლოა ეს გვიანდელი ჩარების კვალს წარმოადგენდეს), დასავლეთ კედელზე ყოფილი სარკმელი, რომლის ღიობის ქვედა ნაწილი ძველი კედლის ნაწილზეა დარჩნილი, რაზედაც გვიანდელი ბეტონის კვადრებით ნაგები უფრო თხელ კედელი ამოუყვანით. ტაძარს აქვს საკურთხევლის ნახევარწრიული აფსიდი, რომელიც ტაძრის კელდების სივრცისგან გამოყოფოლია აფსიდის კედლების გასქელებით, აფსიდში ორი მოზრდილი ნიშაა განთავსებული, კიდევ ერთი უფრო მცირე ნიშაა აფსიდის ჩრდილოეთ ნაწილზე. საკუთხეველის იატაკი დარბაზისგან მცირედით არის შემაღლებული, იგი ჩვეულებისამებრ შემაღლებული არაა. ეკლესიის აფსიდს არ აქვს კონქი, რომლიც დასავლეთი კელდისგან განსხვავებით აღარ შეუკეთებიათ და აქ ხის მასალით შეუვსიათ დანგრეული ადგილები, რომელიც დღეისათვის ჩამოვარდნილია და კედლის ნაწილი ღიადაა დარჩენილი. ინტერიერი შელესილია გაჯით და კელდები შეთეთრებულია. ტაძრის სამხრეთით, რამდენიმე მეტრში დგას ტაძრის მშენებლობის დროინდელი სამრეკლო ფანჩატური.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
შოროპანის სკოლა
შორაპანის სკოლა — არქიტექტურული ძეგლი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის, დაბა შორაპანში. სკოლა რკინიგზის თანამშრომელთა საცხოვრებელ უბანშია და 1909 წლით თარიღდება, თუმცა უცნობია ვინ იყო შენობის არქიტექტორი. ის სადგურის სიახლოვესაა, შენარჩუნებული აქვს პირვანდელი გეგმარება. ეს უბანი აერთიანებს არა მარტო საცხოვრებელ შენობებს, არამედ გააჩნია დასახლების ავტონომიური ფუნქციონირებისთვის საჭირო საზოგადოებრივი დანიშნულების შენობები. დასახლებაში განთავსებულია სკოლა, მცირე ზომის ამბულატორია, საბავშვო ბაღი და დრამწრის შენობა. საცხოვრებელი ორსართულიანი კორპუსები XIX საუკუნის მიწურულს რკინიგზის მომსახურე პერსონალისთვის აშენდა. შენობები საერთო მხატვრული სტილისტიკით არის აგებული, თუმცა, ერთმანეთისაგან ცალკეული მოცულობითი და დეკორატიული დეტალების გადაწყვეტით განსხვავდებიან. სკოლა ორსართულიანია, მისი ცენტრალური ფასადი ერთნაირი დინამიკით არის გაკეთებული. ვერტიკალური რიზალიტი სკოლის ფასადს ერთგვარ სიმეტრიას ანიჭებს. პირველ სართულზე ფასადის დეკორატიული დამუშავება მეტად ინტესნიურია, ზედა სართულზე ის ნელდება. შენობის ზედა სართულზე თაღოვანი სარმლები მთავრდება, ქვედა სართულზე მრუდხაზოვანი ღიობები გხვდება. შენობის ფასადს ძირითად ლაითმოტივად გასდევს ფასადის მხატვრული გამომსახველობა, რომელიც აგურში გამოყვანილი დეკორატიული რუსტია. სკოლას აქვს ლითინოს შებერილმუცლიანი შეკიდული აივნები. ამჟამად შენობის სადარბაზოს ინტერიერში დეკორატიული ფილებია შემორჩენილი. ერთ-ერთ ოთახში განთავსებულია საკმაოდ დიდი ზომის კედლის ღუმელი. შენობის უკანა ნაწილი, როგორც ჩანს გვიან არის მიშენებული. ნაგებობის საერთო სტილისტიკა ეკლექტურია, ევროპული ხუროთმოძღვრული სტილის გავლენა აქვს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
მირონ ხვიბლიანის დარბაზ-მაჩუბი
მირონ ხვიბლიანის დარბაზ-მაჩუბი — არქიტექტურული ძეგლი მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ იელში.
აღწერა
გრიგოლ და მირონ ხვიბლიანის საკუთრებაში ერთი კარმიდამოს ფარგლებში მოქცეული რამდენიმე ნაგებობაა გაერთიანებული. ხვიბლიანების სამოსახლო სოფელ იელის ერთ-ერთი მასშტაბური არქიტექტურული კომპლექსია, რომლის დიდი ნაწილი რღვევის პირას მისული, მიტოვებული და უფუნქციო ნაგებობებისაგან შედგება. სამხრეთით დაქანებულ, რთულ რელიეფზე შეფენილი შენობებიდან ყველაზე ადრეულია ოთხსართულიანი კოშკი და ეზოს ჩრდილოეთ და დასავლეთ პერიმეტრზე მოქცეული დარბაზ-მაჩუბები, ხოლო შედარებით გვიან, დაახლოებით მე-19-20 საუკუნეების მიჯნაზე უნდა იყოს აგებული კოშკის ირგვლივ აღმართული ბუხრიანი საცხოვრებელი სახლები, რომელთაც ბოლო ათწლეულებში ახალი საცხოვრებელი ფართი მიეშენა უკიდურეს აღმოსავლეთ ნაწილში.
კომპლექსის ყველა ნაგებობა სწორკუთხა გეგმარებისაა და ნაშენია ფიქალით, კირ-დუღაბის ხსნარზე; მასიური კედლის სიბრტყეები შელესილია კირით. ნაგებობები დრო-ჟამისა და მოუვლელობისაგან მძიმე მდგომარეობაშია, ნაწილი შენობებისა დანგრეულია, შედარებით უკეთაა შენარჩუნებული კოშკი, ჩრდილოეთ დარბაზ-მაჩუბი მასზე აღმოსავლეთით მიშენებული საცხოვრებელი სახლი და კომპლექსის სამხრეთით ცალკე მდგარი მირონ ხვიბლიანის საცხოვრებელი სახლი. არანაკლებ მასშტაბურია კოშკის დასავლეთით მდგომი დარბაზ-მაჩუბი, რომლის პირვანდელი მოცულობიდან მხოლოდ საყრდენი კედლების ნაწილი და ხის ჩამოშლილი კონსტრუქციებია შემორჩენილი. შესაძლებელია მისგან მხოლოდ კედლებიღაა შემორჩენილი, მაგრამ ის კომპლექსის ერთ-ერთ მაშტაბურ ნაგებობას წარმოადგენს, რომელსაც კომპლექსის გააზრებისასა და აღქმისასა მნიშვნელოვანი როლი უჭირავს.
ბორის ინასარიძე
ბორის ინასარიძე (დ. 12 სექტემბერი, 1933, კრიხი, ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1994) — ქართველი ინჟინერი.
1954 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი წყალმომარაგებისა და ექსპლუატაციის სპეციალობით, საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის მელიორაციის ფაკულტეტი 1958 წელს. მუშაობდა საქართველოს მელიორაციისა და წყალთა მეურნეობის სამინისტროს საპროექტო ინსტიტუტ საქწყალპროექტში ჯგუფის ხელმძღვანელად, სამშენებლო ტრესტ სამგორწყალმშენში უბნის უფროსად, სამშენებლო ტრესტ კოლხეთმშენის აფხაზეთის სამშენებლო-სამონტაჟო სამმართველოს მთავარ ინჟინრად, უფროსად. იყო სამშენებლო ტრესტ კოლხეთმშენის მმართველი, რესპუბლიკური საწარმოო გაერთიანება „საქწყალექსპლუატაციის“ უფროსის მოადგილე და საქსოფწყალმომარაგების თავმჯდომარე. იყო სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის საოლქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის მოადგილე. ხელმძღვანელობდა ქვემო სამგორისა და ზემო ალაზნის სარწყავი სისტემების, ზონკარის ირიგაციული დანიშნულების წყალსაცავის, კოლხეთის დაბლობის დამშრობი ნაგებობების, სამრეწველო-სამოქალაქო, ჯანმრთელობის დაცვისა და სოციალური ინფრასტრუქტურის ობიექტების მშენებლობას. დიდი წვლილი აქვს შეტანილი ფოთის მშენებლობისა და განვითარების საქმეში. არაერთგზის იყო არჩეული ცხინვალისა და ფოთის საქალაქო საბჭოების დეპუტატად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი 1994 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1954) კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ბ
გურამ თამლიანის საცხოვრებელი სახლი
გურამ თამლიანის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი მესტიის მუნიციპალიტეტ სოფელ წვირმში. ამირან თამლიანის საკუთრებაში არსებული კოშკი და მის მიმდებარედ არსებული კომპაქტური განაშენიანება მიტოვებულ და უფუნქციოდ დარჩენილ ნაგებობათა რიგს წარმოადგენს.
მოვაკებულ რელიეფზე, აღმოსავლეთ-დასავლეთის მიმართულებით, ერთმანეთის გვერდით აღმართული შენობები სხვადასხვა დროსაა აგებული. კომპლექსის შუა საუკუნეებრივ არქიტექტურულ ქსოვილს, უმთავრესად, გვირგვინით გაფორმებული კოშკი ქმნის; დანარჩენი ნაგებობები შედარებით გვიანდელია, გარდა კოშკის დასავლეთით მდგარი დარბაზ-მაჩუბისა. განაშენიანების ყოველი ნაგებობა, განსხვავებული ქრონოლოგიის მიუხედავად, ნაშენია ფიქალით, კირ-დუღაბის ხსნარზე და შელესილია კირით. გურამ თამლიანის საცხოვრებელი სახლი კომპლექსის აღმოსავლეთით მდებარეობს.
ის გვიანის პერიოდის საცხოვრბელი სახლი, რომელიც ნაგებია ნატეხი ქვით და ფიქალით კირ-დუღაბზე, გადახურვისთვის გამოყენებულია თუნუქი. სახლის სამხრეთი, აღმოსავლეთი და ჩრდილოეთი ფასადები ქუჩისკენ არ მოქცეული, ჩრდილოეთი კი კომპლექსის ეზოსკენ. სამხრეთით მეორე სართულზე ხის შუშაბანდია მოწყობილი, პირველ სართულზე მოზრდილი ზომის კარ-სარკმელია გაჭრილი. ასევე აღმოსავლეთ ფასადზეც ვხედავთ მოზრდილი ზომის კარ-სარკმლებს, სამწუხაროდ კედელი საკმაოდ დაზიანებულია მეორე სართულის ნაწილი დაძრულია და დღესდღეობით ხის ძელებით არის გამაგრებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
თამაზ პაიჭაძე
თამაზ პაიჭაძე (დ. 18 მაისი, 1942, თბილისი — გ. 2014) — ქართველი ინჟინერი.
1965 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სატრანსპორტო მშენებლობის ფაკულტეტი საავტომობილო გზებისა და აეროდრომების მშენებლობის სპეციალობით.
1965-1972 წლებში მუშაობდა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოსთან არსებულ საავტომობილო გზების მთავარ სამმართველოში ინჟინრად, ამავე სამმართველოს კასპის საგზაო-საექსპლუატაციო სამმართველოში — მთავარ ინჟინრად; 1972-1977 წლებში იყო საქართველოს საბინაო-კომუნალური მეურნეობის სამინისტროს კეთილმოწყობის სამმართველოს მთავარი ინჟინერი; 1977-1989 წლებში მუშაობდა ამავე სამინისტროს სასტუმრო მეურნეობის სამმართველოს უფროსად;
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:გარდაცვლილი 2014 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
ოთარ ჯანგიშერაშვილი
ოთარ ჯანგიშერაშილი (დ. 29 ივლისი, 1943, გორი, საქართველოს სსრ – გ. 3 ივნისი, 2018, ვოლგოგრადი, რუსეთი) — ქართველი რეჟისორი. დაამთავრა გორის საშუალო სკოლა და ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში, მიხეილ თუმანიშვილის კლასში. მესამე კურსიდან გაიწვიეს სამხედრო სამსახურში (1963-1966). ჯარში ყოფნის პერიოდში შექმნა „ჯარისკაცთა სატირული თეატრი“ და სამი მოკლემეტრაჟიანი ფილმიც გადაიღო (ერთ-ერთში ვერცხლის მედალიც დაიმსახურა).
ჯარიდან დაბრუნების შემდეგ ოთარ ჯანგიშერაშვილმა სწავლა განაგრძო კიევის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში დიმიტრი ალექსიძესთან. მისი ცხოვრების ამ პერიოდზე მას გამოცემული აქვს წიგნი - „კურსი მიჰყავს დიმიტრი ალექსიძეს“. სადიპლომო სპექტაკლი - ჯონ ფლეტჩერის კომედია „ჭირვეული ქმრის მორჯულება“, 1971 წელს, თბილისის მარჯანიშვილის თეატრში დადგა (დადგმის ხელმძღვანელი – დოდო ალექსიძე). შემდეგი ორი წელი მოღვაწეობდა მოსკოვის პუშკინის სახელობის თეატრსა და ულიანოვსკში.