cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მატს ოლაუსონი
მატს ოლაუსონი (დ. 1961 წელი, გეტებორგი) — შვედი კლავიშისტი. ცნობილია ჯგუფებიდან ARK, Evil Masquerade, ტალისმანი, კამელოტი. იგი თანამშრომლობდა ისეთ მუსიკოსებთან, როგორებიც არიან ინგვი მალმსტინი, ჯონ ნორუმი, მაიკ ვესერა და მრავალი სხვა. ამჟამად იგი ცხოვრობს ტაილანდში, სადაც აქტიურია, როგორც მუსიკოსი, კომპოზიტორი და პროდიუსერი. მატსი უკრავს Korg Trinity pro tri pbs და Yamaha sy-99, Yamaha sy-77, Yamaha cs-80 მარკის სინთეზატორებზე. სტუდიაში იყენებს ასევე როიალს Hammond B-3 ან Hammond C-3.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:შვედი მუსიკოსები
თენგიზ სულაქველიძე
თენგიზ სულაქველიძე (დ. 23 ივლისი, 1956, ქუთაისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი და საბჭოთა ფეხბურთელი. თამაშობდა მცველის და ნახევარმცველის პოზიციაზე. იცავდა ქუთაისის „ტორპედოს“, თბილისის „დინამოსა“ და საბჭოთა კავშირის ეროვნული და ოლიმპიური ნაკრების ღირსებას. საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი (1978) და ბრინჯაოს პრიზიორი (1981), საბჭოთა კავშირის თასისა (1979) და თასების მფლობელთა თასის (1981) მფლობელი თბილისის „დინამოს“ შემადგენლობაში. 1988 წლის ევროპის ვიცე-ჩემპიონი, 1982 წლის ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1981), ღირსების ორდენის კავალერი.
2011 წლის 17 მაისს საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტროს გადაწყვეტილებით, თბილისის „დინამოს“ მიერ თასების მფლობელთა თასის მოპოვების 30 წლის იუბილესთან დაკავშირებით 1981 წლის თბილისის „დინამოს“ სრულ შემადგენლობასა და სამწვრთნელო შტაბთან ერთად — თენგიზ სულაქველიძეს საქართველოს სპორტის რაინდის წოდება მიენიჭა.
სანაკრებო კარიერა
1980–1988 წლებში იყო საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების წევრი, რომლის შემადგენლობაში 49 მატჩი ითამაშა და 2 ბურთი გაიტანა. სულაქველიძის დებიუტი ეროვნულ ნაკრებში შედგა 1980 წლის 26 მარტს, საერთაშორისო ამხანაგურ მატჩში ბულგარეთის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ.
მსოფლიო ჩემპიონატზე
თენგიზ სულაქველიძემ 1982 წლის ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატის 4 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.
მიღწევები
thumb|right|200პქ| გაზ. „ლელო“, 16 მაისი, 1981
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:დაბადებული 23 ივლისი კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები კატეგორია:ქართველი ოლიმპიური პრიზიორები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:ქუთაისის ტორპედოს ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1988 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები თ
დასავლეთი ფინეთი
დასავლეთი ფინეთი — ფინეთის ერთ-ერთი ყოფილი პროვინცია, რომელიც არსებობდა 1997 წლიდან, 2010 წლამდე. ესაზღვრებოდა ოულუს, აღმოსავლეთ ფინეთისა და სამხრეთ ფინეთის პროვინციებს, ასევე გასასვლელი ჰქონდა ბოტნიის ყურეში.
პროვინცია შეიქმნა 1997 წელს, რამდენიმე პროვინციის შეერთების შედეგად. თავის მხრივ იყოფოდა შვიდ რეგიონად. მაგრამ 2010 წლის 1 იანვარს, ფინეთის ექვსივე პროვინცია გაუქმდა.
სქოლიო
კატეგორია:ფინეთის პროვინციები
ფლატე
ფლატე — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, მლაშეს თემში. მდებარეობს მდინარე ქვაბლიანის მარცხენა ნაპირზე, მესხეთის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1420 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 5 კილომეტრით, ახალციხიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 32 კილომეტრით. სოფელში მოიპოვება მინერალური წყლები.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 131 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჭყონდიდელობა
ჭყონდიდელობა — სახალხო დღესასწაული მარტვილის მუნიციპალიტეტში.
2004 წელს საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა სინოდის მიერ დაწესდა გიორგი ჭყონდიდელის ხსენების დღე — ჭყონდიდელობა.
ამ დღეს პატრიარქის ლოცვა-კურთხევით მარტვილის საკათედრო ტაძარში აღევლინება წირვა-ლოცვა იმართება სახალხო სეირნობა.
კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტის დღესასწაულები
ანაბერგის ბრძოლა
ანაბერგის ბრძოლა — სილეზიის აჯანყების ყველაზე დიდი ბრძოლა. ბრძოლა გაიმართა 1921 წლის 21-26 მაისს, ბრძოლა გაიმართა სტრატეგიულ ბორცვზე სოფელ ანნაბერგთან. მას შემდეგ რაც, არარეგულარულმა პოლონურ-სილეზურმა შენაერთებმა ბორცვი დაიპყრეს, გერმანელმა ფრეიკორპსმა პოლონეთის ჯარები უკან დახია. საბოლოო საზღვარი, მხარეებს შორის, დადგინდა პოლიტიკური და დიპლომატიური ძალისხმევით.
პრელუდია
ვერსალის ზავის შემდეგ, გერმანიის ჯარი შემცირდა 100 000 კაცამდე. გერმანიის საიმპერეტორო ჯარის ნარჩენებისგან ჩამოყალიბდა რამდენიმე დამოუკიდებელი გასამხედროებული ფრეიკორპსის ერთეული. გერმანული ფრეიკორფსის ერთეულები ხშირად არ ემორჩილებოდნენ ოფიციალური მთავრობის ბრძანებებს, მაგრამ გერმანიის მთავრობა ეხმარებოდა ტრანსპოტირებასა და მომარაგებაში. ფრეიკორფსის ქვედანაყოფები იბრძოდნენ კომუნისტური ჯგუფების წინააღმდეგ გერმანიაში და ასევე პოლონელი აჯანყებულების წინააღმდეგ აღმოსავლეთში. მიუხედავად იმისა რომ გერმანიამ ვერსალის ზავის შემდეგ აღაიარა პოლონეთი სახელმწიფოდ, მაინც იყო რამდენიმე სადაო ტეიროტირია სადაც ხდებოდა შეტაკებები.
1921 წლის 30 აპრილს, პოლონეთ-სილეზიელმა ჩინოვნიკებმა ვოიცეხ კორფანტის ხელმძღვანელობით, აღმოაჩინეს, რომ გერმანიას მიენიჭა სადავო ზემო სილეზიის პლებისციტური ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი, ამის გამო დაიწყეს მესამე აჯანყება, ვარშავის მთავრობის წინააღმდეგობის მიუხედავად.
2 მაისს, კონრად ვაველბერგის მეთაურობით, პოლონური ვაველბერგის ჯგუფის ქვედანაყოფების დივერსიულმა აქტებმა შეწყვიტეს ყველანაირი კავშირი გერმანიასთან.
მომდევნო დღეს პოლონური ძალები შეტევაზე გადავიდნენ და გერმანული ჯარების მცირე ნაწილს დასავლეთისკენ დაახევინეს, მათ მიაღწიეს მდინარე ოდერის ხაზს და 4 მაისს დაიკავეს 400 მეტრიანი სტრატეგიული ბორცვი ანნაბერგი.
გერმანელებს დაახლოებით ორი კვირა დასჭირდათ კონტრშეტევის მოსამზადებლად და გერმანიის სხვა რეგიონებიდან მოხალისეების მოსაყვანად. მათი ლიდერი იყო გენერალ-ლეიტანტ კარლ ჰოფერსი. გენერალ-ლეიტენანტი ბერნჰარდ ფონ ჰულსენი ხელმძღვანელობდა სამხრეთ ძალებს ოდერში, ხოლო ობერსტლეიტნანტ გრუნცენი ტყეებში ჩრდილოეთ ძალებს ხელმძღვანელობდა.
გერმანული შენაერთები გაძლიერდა ბავარიიდან Freikorps Oberland-ის ქვედანაყოფის ჩამოსვლით. ეს იყო 1650 ჯარისკაცი რომლებიც პირველ მსოფლიო ომში იბრძოდნენ. FK Oberland-ის წევრებს შორის იყვნენ მომავალი ნაცისტური გერმანიის ცნობილი ფიგურები, მათ შორის სეპ დიტრიხი, რუდოლფ ჰესი, კურტ ეგგერსი, ედმუნდ ჰაინსი, ბეპო რომერი და პიტერ ფონ ჰეიდებრეკი, ლიდერი. ასევე, იყო რამდენიმე სტუდენტი მოხალისე ბავარიის ქალაქ ერლანგენიდან. გერმანული ძალები ასევე შედგებოდა სილეზიური გასამხედროებული ბატალიონებისგან, რომლებიც შედგებოდა ახლახან დემობილიზებული ვეტერანებისგან და პირველ მსოფლიო ომში ნაბრძოლი ძალიან ახალგაზრდა მამაკაცებისგან.
მიუხედავად იმისა, რომ პოლონეთის ძალები აღემატებოდა გერმანიის ჯარებს რეგიონში, გერმანელებს უფრო მეტი გამოცდილება ჰქონდათ, ვიდრე პოლონელებს, რომელთაგან ბევრი მშვიდობიანი მოქალაქე იყო.
ბრძოლა
ანაბერგის ბორცვი ზედ მდებარე მონასტერით სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი იყო, რადგან მისი მწვერვალიდან შეგეძლო ოდრას მთელ ხეობაზე გაბატონებულიყავი. გერმანულ-ზემო სილეზიელმა მეთაურებმა, გენერლებმა ჰოფერმა და ჰულსენმა, გადაწყვიტეს გამოეყენებინათ ბავარიის ობერლანდის სამი ბატალიონი, რომლებიც გადაიყვანეს კრაპიცში (კრაპკოვიცე), 1921 წლის 19/20 მაისს.
გერმანიის კონტრშეტევას, რომელიც დაიწყო 21 მაისის დილის 2:30 საათზე, ხელმძღვანელობდნენ ობერლანდ ფრეიკორპსი და სილეზიელი სელბსშუტცი. ჰულსენმა მოახდინა თავისი ექვსნახევარი მცირე ბატალიონის მობილიზება (თითქმის 900 კაცი), მარცხენა და მარჯვენა ფლანგების შესაქმნელად.ფრანცისეკ რატაის მეთაურობით, გერმანელებმა დაიწყეს შეტევა, ანნაბერგის ჩრდილოეთ ბორცვის მიმართულებით, პოლონელი აჯანყებულთა პოლკის წინააღმდეგ. გერმანელებს არ ჰქონდა საარტილერიო იარაღი ამიტომაც დიდი დანაკარგები განიცადეს. ჰულსენი წერდა: „მაშინ ჩვენ გავიგეთ, რამდენად მტკივნეული იქნებოდა თავდასხმა გამაგრებულ პოზიციაზე საარტილერიო იარაღის გარეშე“. ბავარიელმა ობერლანდერებმა შეძლეს პოლონელების დამარცხება ყუმბარებით და ბაიონეტებით, შედეგად ხელთ იგდეს ორი ქვემეხი რომელიც გამოიყენეს მთის დასავლეთით მდებარე ქალაქ ოლეშკაზე (ოლესკა) შეტევისას.
7 საათიანი მძიმე ბრძოლის შემდეგ, გერმანელებმა აიძულეს პოლონელებს უკან დახეულიყვნენ. ამის შემდეგ, შეტევა გადაიტანეს მეზობელ პოლკზე კატოვიცეზე სადაც იყვნენ პოლონელი მოხალისეები განლაგებული. ბრძოლაში პოლონეთის მხარეს მონაწილეობა მიიღეს, ფერდინანდის მაღაროს ქვანახშირის მუშებმაც. მთლიანობაში, პოლონურმა ძალებმა, რომლებიც იბრძოდნენ ანაბერგის მიდამოებში, შექმნეს ჯგუფი აღმოსავლეთი.
დღის ბოლოს პოლონელმა ჯარისკაცებმა დაიკავეს და გაამყარეს თავდაცივითი პოზიციები, ვილმიერზოვიცეში, კრასოვაში, ზალეს შლასკში და პოპიცში. ჰოფერის მოხსენებების თანახმად, შემდგომ ბრძოლებში ზოგიერთი გერმანული ბატალიონი შემცირდა თავდაპირველი ძალის 10-დან 15%-მდე. 21 მაისის შუადღისთვის პოლონელმა აჯანყებულებმა გერმანიის ძალებს შეუტიეს და უკან დაახევინეს კალინოვიდან, პოზნოვიჩიდან, სპრჟეცისიდან და კამიენის რკინიგზის სადგურიდან.
22 მაისს პოლონელი აჯანყებულები გადავიდნენ შეტევაზე რის შედეგადაც დაიბრუნეს რასოვა და დანიეცი, ხოლო იანუშკოვიჩის რეგიონში შეებრძოლნენ გერმანელებს ოდერის გადაკვეთის მცდელობისას.
23 მაისს პოლონელებმა, ჰინდენბურგის ბატალიონით ძალების გადაჯგუფებისა და გაძლიერების შემდეგ, (ზაბრზე) პაველ ციმსის მეთაურობით, წამოიწყეს მორიგი ძლიერი შეტევა, მაგრამ გერმანელებმა არტილერიის საშუალებით მოიგერიეს შეტევა, თუმცა, ორივე მხარემ დიდი დანაკარგები განიცადა. მძიმე ბრძოლები მიმდინარეობდა მეზობელ სოფლებში, როგორებიცაა ლეშნიცი (ლეშნიკა), ლიქინია, კრასოვა, დოლნა, ოლსოვა და კლუცი.
სქოლიო
კატეგორია:პოლონეთის ისტორია კატეგორია:პოლონეთის ბრძოლები კატეგორია:გერმანიის ისტორია კატეგორია:გერმანიის ბრძოლები კატეგორია:XX საუკუნის ბრძოლები
კუუსამო
კუუსამო (Kuusamo) — მუნიციპალიტეტი კოილისმაის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 15 124 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 5 808.92 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.04 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
სქოლიო
კატეგორია:კუუსამო
ერზაცი
thumb|250პქ|ბრიტანული ერზაცი [[ბრონირებული ავტომობილი „ბიზონი“ ბეტონის ბრონით (ინგ.)]] ერზაცი (Ersatz) ან სუროგატი — რამის არასრულფასოვანი შემცვლელი.
ერზაცები ნაკლებად დეფიციტურები არიან და წარმოებისთვისაც შედარებით იაფნი, რადგან კეთდებიან იმ მასალისგან, რომელიც ხელმისაწვდომია. ამ პერიოდს ეკუთვნის ერთ-ერთი ისეთი ერზაცი პროდუქტის შექმნა, როგორიც სინთეთიკური კაუჩუკია.
ერზაცი ჩექმები
იმ მიზეზის გამო, რომ თავდაპირველად ფაშისტური გერმანიის საომარი გეგმა ბლიცკრიგი იყო, ვერმახტისთვის ზამთრის ფორმების მომზადება არ მიმდინარეობდა. მას შემდეგ, რაც ელვისებური შეტევის გეგმა ჩავარდა, გერმანული არმიის აღმოსავლეთ ფრონტზე ზამთრის ფორმის მოთხოვნა გაჩნდა, განსაკუთრებულად კი ზამთრის ფეხსაცმლების. ამ პრობლემის მოგვარება დაპყრობილი ადგილობრივი მოსახლეობისთვის ზამთრის ჩექმების ჩამორთმევით და რუსული ტიპის ჩექმების წარმოებით წყდებოდა. თუმცა მთელი არმიის ამ სახეობის ფეხსაცმლით უზრუნველყოფა მოკლე პერიოდში, შეუძლებელი იყო საჭირო მასალის, დროის და საწარმოო ძალის სიმცირის გამო. არმიის მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად ინტენდანტის სამსახურმა დაპრესილი თივისგან დაწნული ერზაცი ჩექმების მიწოდება დაიწყო, რომლებსაც გერმანელი ჯარისკაცები უბრალო ფეხსაცმლების ზემოდან იცვამდნენ. როგორც წესი ამ ერზაც ჩექმას მეომრები ყარაულობის დროს იცმევდნენ, რადგან ამ ფეხსაცმლით გადაადგილება შედარებით რთული იყო.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანული სიტყვები და ფრაზები
პანინსკაია (ხაროვსკის რაიონი)
პანინსკაია (Панинская) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის კუმზეროს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 4 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
კვირიკობა
კვირიკობა — სახალხო-რელიგიური დღესასწაული საქართველოში სვანეთის, ქართლის, იმერეთისა და კახეთის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მხარეებში. გამორჩეულად აღინიშნება მესტიის მუნიციპალიტეტში სადაც დღესასწაულს ლაგურკასაც უწოდებენ.
სვანური ტრადიციით
უხსოვარი დროიდან სვანეთში, სოფელ კალაში (მესტიის მუნიციპალიტეტი) 28 ივლისს წმინდა კვირიკესა და ივლიტას წამების დღეს, აღინიშნება რელიგიური დღესასწაული კვირიკობა, რომელსაც სვანეთში ლაგურკას ეძახიან. წმინდა კვირიკეს ტაძარი აგებულია XI საუკუნეში და ქართული მონუმენტური ხუროთმოძღვრების უმნიშვნელოვანესი ძეგლია. აქ დაცულია წმინდა კვირიკეს რამდენიმე უძვირფასესი ხატი XI-XII საუკუნეებისა და შალიანის მინანქრიანი ხატი, რომელშიც ჩატანებულია ჯვარიცხოვლის ნაწილი. ტაძარი მოხატულია დავით აღმაშენებლისა და დემეტრე მეფის კარის მხატვრის თევდორეს მიერ.
ქართლში
სოფელ დუმაცხოვში, ხაშურის მუნიციპალიტეტში 28 ივლისს, წმიდა კვირიკესა და ივლიტეს ხსენების დღეს აღინიშნება დღეობა “კვირიკობა“. ამ სახელთანაა დაკავშირებული სოფლის შიგნით აღმართ-დაღმართების, თუ წყაროების სახელწოდებანი (კვირიკეს აღმართი, კვირიკეს წყარო და ა.შ.).
დღეობის აღნიშნვა შემდეგი სახით ხდებოდა: 27 ივლისს ღამის გასათევად ეკლესიის ეზოში გაემართებოდნენ, შეპირებისამებრ წირავდნენ ცხვარს, ცეკვავდნენ, მღეროდნენ, ტაძარს გარს 3-ჯერ შემოუვლიდნენ და ეკლესიის ყოველ კუთხეს კოცნიდნენ.
ეკლესია სოფლის სასაფლაოს ეზოში დგას და ამჟამად თითქმის სოფლის ცენტრშია მოქცეული. ამიტომ დღემდე ხშირი თავშეყრის ადგილია. ამჟამად დღეობა “კვირიკობა“ ღამის თევით აღარ აღინიშნება. ამჟამად ჩვეულებრივ სუფრა დღის პირველ-ორ საათზე იშლება. მიბრძანდებიან წინასწარ მიპატიჟებული სტუმრები და ოჯახის ახლობლები. დღეობის აღნიშვნა აქ ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორც ახალი წელი, შობა, აღდგომის ბრწყინვალე დღესასწაული.
მელვინ კალვინი
მელვინ ელის კალვინი (Melvin Ellis Calvin; დ. 8 აპრილი, 1911 — გ. 8 იანვარი, 1997) — ამერიკელი ბიოქიმიკოსი. ენდრიუ ბენსონთან და ჯეიმზ ბეშემთან ერთად აღმოაჩინა კალვინის ციკლი, რომლისთვისაც 1961 წელს გადაეცა ნობელის პრემია ქიმიის დარგში. მან კარიერის მნიშვნელოვანი ნაწილი კალიფორნიის უნივერსიტეტში (ბერკლი) გაატარა.
ცხოვრება
კალვინი დაიბადა მინესოტაში. იყო ებრაელი ემიგრანტების, ელიას კალვინის და როუზ ჰერვიცის ვაჟი.
კალვინის პატარაობისას მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა დეტროიტში. მიჩიგანში დაამთავრა „ცენტრალური საშუალო სკოლა“. 1931 წელს გახდა მიჩიგანის ტექნოლოგიების უნივერსიტეტის ბაკალავრი მეცნიერებაში, ხოლო 1935 წელს მინესოტას უნივერსიტეტისგან მიენიჭა დოქტორის წოდება ქიმიაში. შემდეგი ოთხი წელი მან მანჩესტერის უნივერსიტეტში დაჰყო. დაქორწინდა მარი ჟენევიევ ჯემტეგარდზე, რომელთანაც ეყოლა სამი შვილი, ორი ქალიშვილი და ერთი ვაჟი.
ჯილდოები
1958 წელს გაწევრიანდა ნიდერლანდების სამეფო ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემიაში. 1959 წელს გახდა გერმანიის მეცნიერებათა აკადემია ლეოპოლდინას წევრი.
1971 წელს უიტიერის კოლეჯმა მიანიჭა სამართლის საპატიო დოქტორის ხარისხი.
Solenopsis diplorhoptrum
Solenopsis diplorhoptrum — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
თენგიზ ნოზაძე
თენგიზ ანდრიას ძე ნოზაძე (დ. 14 ივლისი, 1927, თბილისი) — ქართველი რეჟისორი-კინოდოკუმენტალისტი, ქართული პროფესიული ჯაზის ერთ-ერთი ფუძემდებელი (1945), საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1985).
ბიოგრაფია
თ. ნოზაძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი (1953). ერთხანს იქვე მუშაობდა. 1958 წლიდან მოღვაწეობდა საქართველოს ტელესტუდიაში. პირველი სრულმეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმი გადაიღო 1959 წელს. 1960-იანი წლების დამდეგიდან მოღვაწეობს საქართველოს სამეცნიერო-პოპულარული და დოკუმენტური ფილმების სტუდიაში "მემატიანე" (იყო ერთ-ერთი შემოქმედებითი გაერთიანების სამხატვრო ხელმძღვანელი). გადაღებული აქვს არა ერთი მნიშვნელოვანი დოკუმენტური ფილმი (მათ შორის "გულშემატკივრები", "მიხეილ ხერგიანი", "ქართული ტიხრული მინანქარი", "რუსთაველი და მისი ეპოქა", "რუსთაველი 800", "გზა ოლიმპოსაკენ", "თასი - 76" და სხვ.).
1945 წელს თსუ-ში ჩამოყალიბდა საქართველოში პირველი ჯაზორკესტრი, რომლის ორგანიზატორები იყვნენ ორკესტრის პირველი ხელმძღვანელი იოსებ ტუღუში და იმხანად იურიდიული ფაკულტეტის სტუდენტი თ. ნოზაძე (იგი ორკესტრში I ალტ-საქსოფონზე უკრავდა). რამდენიმე წლის შემდეგ ნოზაძე თავის ჯაზორკესტრში (პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ცნობილი ორკესტრი) მიიწვია ჯანო ბაგრატიონმა. აქ იგი უკრავდა 1956 წლამდე.
თ. ნოზაძემ აღზარდა არა ერთი ქართველი კინოდოკუმენტალისტი. დაჯილდოებულია საქართველოს "ღირსების ორდენით" (1997). მისი მეუღლე — ლატავრა ღვალაძე არის მეცნიერი-აღმოსავლეთმცოდნე, ხოლო ქალიშვილი მანანა ნოზაძე, რომელიც გარდაიცვალა 1997 წელს, იყო პირველი ქართველი ეგვიპტოლოგი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 14 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1927 თენგიზ
ლეშეკ I (პოლონეთი)
thumb|right|ლეშეკ I ლეშეკ I "თეთრი" (Leszek I Biały) (დ. 1186; გ. 1227) - პოლონეთის სენიორჰერცოგი 1202-1227 წლებში.
ლეშეკი სანდომიეჟის თავადის კაზიმირ II-ის ვაჟი იყო და ცდილობდა მამის ადგილი დაეკავებინა კრაკოვის სენიორატის სათავეში. მისი მთავარი პოლიტიკური მოწინააღმდეგე იყო მისივე ბიძა მიეშკო III. 1202 წელს ლეშეკ I ბიძა დაამარცხა და კრაკოვის ტახტს საბოლოოდ დაეუფლა. ლეშეკის საგარეო პოლიტიკური კურსი მიმართული იყო კიევის რუსეთის წინააღმდეგ. იგი წარუმატებლად ცდილობდა გალიციის ნაწილის დაუფლებას და ამის გამო შეტაკება მოუხდა უნგრეთის სამეფოსთან.
1227 წელს ლეშეკ I გაზავასთან მოსალაპარაკებლად შეხვდა პოლონელ მთავრებს ვლადისლავ III წვრილფეხას და ჰენრიკ I წვეროსანს. მოლაპარაკებისას მათ თავს დაესხათ პომერელიის ჰერცოგი სვიატოპოლკი. ლეშეკმა გაქცევა მოასწრო, თუმც გზაში ტრაგიკულად დაიღუპა
კატეგორია:პოლონეთის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1186 კატეგორია:გარდაცვლილი 1227
ნოვობიქტოვო
ნოვობიქტოვო (Яңы Бейектау; Новобиктово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დიურტიულის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 553 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ დიურტიულიდან დაშორებულია 9 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (41 %) და ბაშკირები (58 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:დიურტიულის რაიონის სოფლები
ალეხანდრა პისარნიკი
ალეხანდრა პისარნიკი (29 აპრილი, 1936 - 25 სექტემბერი, 1972) – არგენტინელი პოეტი.
ცხოვრება და შრომები
ის აველიანედაში (ბუენოს-აირესის გარეუბანი) დაიბადა, 1936 წლის 29 აპრილს, რუსი ებრაელი იმიგრანტების ოჯახში. ბუენოს-აირესის უნივერსიტეტის ფილოსოფიისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე შესვლიდან ერთ წელიწადში გამოსცა პირველი ლექსების წიგნი: La tierra más ajena (1955). მალევე მან დაიწყო ხუან ბატლე პლანასთან მხატვრობის შესწავლა. პისარნიკმა დებიუტის შემდეგ გამოსცა კიდევ ორი წიგნი: La última inocencia (1956) და Las aventuras perdidas (1958).
1960 წლიდან 1964 წლამდე პისარნიკი ცხოვრობდა პარიზში. იქ ის ჟურნალ Cuadernos-ისთვის მუშაობდა და აქტიურად იყო ჩართული პარიზის ლიტერატურულ ცხოვრებაში. ის ასევე ესწრებოდა პარიზის უნივერსიტეტის ლექციებს, მათ შორის თანედროვე ფრანგული ლიტერატურის. ის ბუენოს-აირესში სეკობორბიტალის დიდი დოზით გამო გარდაიცვალა.
რესურსები
კატეგორია:არგენტინელი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:გარდაცვლილი 1972
არქიტექტორი
არქიტექტორი, ხუროთმოძღვარი — არქიტექტურული განათლების ცენზის მქონე პირი, რომელიც თავისი შემოქმედებითი მოღვაწეობით ქმნის საარსებო გარემოს გარკვეულ სივრცეში, ფორმასა და ისტორიულ კონტექსტში, პასუხს აგებს ამ გარემოს ასპექტების არქიტექტურის ენით გამოსახვაზე. არქიტექტორის შემოქმედებითი მოღვაწეობა არის არქიტექტურული საქმიანობა, რომლის ამოცანაა ქალაქთმშენებლობითი ობიექტის, გარემოს ფორმირების, შენობის, ნაგებობის, ინტერიერის პროექტის შედგენა, მასში სივრცობრივ-გეგმარებითი, მხატვრული და ფუნქციური საკითხების გადაწყვეტა, საინჟინრო-ტექნიკური, ტექნოლოგიური და სხვა ნაწილების დამუშავების ხელმძღვანელობა, დაპროექტების პროცესის ერთიანი ციკლის ორგანიზება, საავტორო ზედამხედველობის განხორციელება და მშენებლობის გაძღოლა. არქიტექტურული საქმიანობის შედეგი არის არქიტექტურული ნაწარმოები, როგორც პროექტის, ისე განხორციელებული ობიექტის სახით.
არქიტექტორი სამშენებლო საქმიანობის მონაწილე ძირითადი სპეციალისტია და მისი ძირითადი სპეციალიზაციებია: შენობა-ნაგებობების არქიტექტორი; ლანდშაფტის არქიტექტორი; შენობების ინტერიერის არქიტექტორი (დიზაინერი); ისტორიულ-კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის არქიტექტორი.
ეტიმოლოგიურად, სიტყვა არქიტექტორი მომდინარეობს ლათინური სიტყვისგან - architectus, რომელიც თავად ბერძნული სიტყვისაგანაა მიღებული — arkhitekton (arkhi - მთავარი, tekton - მშენებელი), ამ კლასიფიკაციას მთლიანად შეესაბამება ქართული ტრადიციული ტერმინიც - ხუროთმოძღვარი (ხუროების, ანუ მშენებლების, მოძღვარი, ზედამხედველი).
სქოლიო
კატეგორია:პროფესიები კატეგორია:არქიტექტურა
აჰ პუჩი
მინი|აჰ პუჩი [[დრეზდენის ხელნაწერი|დრეზდენის ხელნაწერიდან]] აჰ პუჩი — სიკვდილის ღმერთი. მაიას ჯოჯოხეთის - მიტნალის უზენაესი მმართველი.
ლიტერატურა
კატეგორია:მაიას მითოლოგია
ჯუბრან ხალილ ჯუბრანი
ჯუბრან ხალილ ჯუბრანი (დ. 6 იანვარი, 1883, სოფ. ბეშარა, ლიბანი — გ. 10 აპრილი, 1931, ნიუ-იორკი) — ლიბანელი მწერალი და მხატვარი. რომანტიკული მიმდინარეობის ფუძემდებელი არაბულ ლიტერატურაში. ქრისტიანი (მარონიტი) იყო. 1895-იდან აშშ-ში ცხოვრობდა.
ბიოგრაფია
ხალილ ჯუბრანი ლიბანში ბშარის რეგიონში გაიზარდა. ბავშვობაში ფორმალური განათლება არ მიუღია, ვინაიდან ოჯახი ძალიან ღარიბი იყო. თუმცა მის ოჯახს ხშირად სტუმრობდნენ ქრისტიანი მოძღვრები, რომლებმაც მას ბიბლია, სირიაკი (არამეულის დიალექტი) და არაბული ენები ასწავლეს. ადრეულ ბავშვობაში მისი ოჯახის ქონებას ოსმანთა მმართველებმა კონფისკაცია გაუკეთეს მამამისის გადასახადებისგან თავის არიდების გამო. უსახლკაროდ დარჩენილმა ოჯახმა გადაწყვიდა ჯუბრანის ბიძას ამერიკაში გაჰყოლოდა. ხალილის მამა ციხიდან 1894 წელს გამოუშვეს, თუმცა მან ლიბანში დარჩენა არჩია.
იმ დროისთვის ბოსტონის საუზ ენდში ამერიკაში სიდიდით მეორე ლიბანური დასახლება იყო და ჯიბრანთა ოჯახმა აქ გადაწყვიტა დასახლება. დედამისმა კარდაკარ გამყიდველად დაიწყო მუშაობა და ხალილმა სკოლაში წასვლა შეძლო. ვინაიდან მას მანამდე ფორმალური განათლება არ მიუღია, ის სპეციალურ კლასში დასვეს იმიგრანტთათვის, რათა ინგლისური შეესწავლა.
ადრეული მოზარდობის წლებში ჯუბრანის მონახაზებმა მის მასწავლებელთა ყურადღება მიიქცია, რომლებმაც ის ბოსტონელ ფოტოგრაფსა და გამომცემელ ფრედ ჰოლანდ დეის შეახვედრეს, რომელიც თავის მხრივ მისი არტისტული ნიჭის გამომჟღავნებაში ეხმარება. ხალილის პირველი სამხატვრო გამოფენა 1904 წელს მოეწყო ბოსტონში, რის შემდეგაც ის პარიზში მიდის ხელოვნების შესასწავლად ოგიუსტ როდენთან (1908 – 1910).
ჯუბრანის ადრეული ლიტერატურული ნამუშევრები არაბულ ენაზე იყო, თუმცა 1918 წლიდან ის ინგლისურ ენაზე იწყებს წერას. მისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარია “წინასწარმეტყველი” (The Prophet), რომელიც 26 პოეტური ესესგან შედგება. მისი თქმით ეს წიგნი ბაჰაიზმის წმინდა ლიდერს აბდულ-ბაჰას ეძღვნება. ჯიბრანის ინიციატივით 1920 ნიუ-იორკში ჩამოყალიბდა არაბი ემიგრანტების ლიტერატურული საზოგადოება "ალ-რაბიტა ალ-კალამიია" ("თანამოკალმეთა ასოციაცია").
ჯუბრან ხალილ ჯუბრანი გარდაიცვალა ნიუ-იორკში 1931 წლის 10 აპრილს ღვიძლის ცეროზისა და ტუბერკულოზის შედეგად. დაკრძალულია მარ-სარქისის ეკლესიაში ლიბანში. ის ყველაზე განთქმული ლიბანელ-ამერიკელი მწერალია და “წინასწარმეტყველი” მის ყველაზე პოპულარულ ნაწარმოებად რჩება, რომლის ციტატებსაც ხშირად ქორწინებებსა და ნათლობებზე კითხულობენ. ჯიბრანის ნამუშევრებმა განსაკუთრებული ზეგავლენა მოახდინა ამერიკულ პოპ-კულტურაზე 1960-იანებში. მისი ნამუშევრების უმრავლესობა ქრისტიანობასა და აღმოსავლეთის ორთოდოქსულ ეკლესიებში გავრცელებულ კორუმპირებულ პრაქტიკას ასახავს. მის ნაწარმოებებში ჯუბრანი ამხელდა მოძველებულ ადათ-წესებს, ადამიანთა ექსპლუატაციას, აქტიურად იბრძოდა ქალთა უფლებებისათვის ("მოტეხილი ფრთები", 1912, "ვარდა ალ-ჰანი" და სხვ.), ემხრობოდა ლიბანში სოციალური წყობის შეცვლის რევოლუციური-გლეხური ამბოხის გზას ("ურწმუნო ხალილი"), შემდეგ რეფორმისტულს ("მოციქული", 1923). აღსანიშნავია მისი ლექსების ციკლი "პროცესიები" (1919). მის შემოქმედებას ეტყობა ფ. ნიცშეს გავლენა ("ქარიშხლები", 1920). ფილოსოფიური ხასიათისაა მისი ინგლისურენოვანი ნაწარმოებები "იესო - ადამიანისშვილი" (1928), "მიწის ღმერთები" (1931).
სქოლიო
კატეგორია:ლიბანელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1883 კატეგორია:გარდაცვლილი 1931
Solenopsis duboscqui
Solenopsis duboscqui — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
კახი კავსაძე
კახი კავსაძე (დ. 5 ივნისი, 1935, თბილისი — გ. 27 აპრილი, 2021, თბილისი) — ქართული კინოსა და თეატრის მსახიობი. შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრის წამყვანი მსახიობი. საქართველოს სახალხო არტისტი (1981). კოტე მარჯანიშვილის (2009) და შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (2010).
ბიოგრაფია
დაიბადა თბილისში. მისი დაბადების შემდეგ მშობლები საცხოვრებლად გადავიდნენ ტყიბულში. მამამისი, ლოტბარი დავით კავსაძე 1941 წელს მეორე მსოფლიო ომში გაიწვიეს. ის წითელი არმიის 224-ე მსროლელთა ბრიგადაში მსახურობდა, როდესაც ტყვედ ჩავარდა. ქართველ ტყვეთა ბანაკში დაინიშნა ეთნოგრაფიული გუნდის ხელმძღვანელად. ომის შემდეგ, 1946 წლის 10 იანვარს საბჭოთა ხელისუფლებამ დავით კავსაძე დააპატიმრა და წაუყენა ბრალდება — სამშობლოს ღალატი ჩადენილი სამხედრო პირის მიერ. გადაასახლეს სვერდლოვსკის ოლქში, სადაც ის გარდაიცვალა.
კახი კავსაძემ 1959 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი და გახდა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრის მსახიობი. კინოში მისი დებიუტი 1950–იან წლებში შედგა. არის საქართველოს სახალხო არტისტი (1981), ქალაქ დუშანბეს საკავშირო კინოფესტივალის პრემიის ლაურეატი (1989).
აღსანიშნავი თეატრალური როლებია: ადამი („ღვთაებრივი კომედია“), თავადი კოწია („გუშინდელნი“), დევდარიანი („საბრალდებო დასკვნა“), ილიკო („მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“), სიმონ ჩაჩავა („კავკასიური ცარცის წრე“), ლორდ ჰასტინგსი („რიჩარდ III“), კენტი („მეფე ლირი“), რასპუტინი („კვაჭი კვაჭანტირაძე“), ბატონი დევი („მერე რა, რომ სველია სველი იასამანი“).
261
თარიღი უცნობია
*
კახი კავსაძე
ბიოგრაფია
თებერვალში კავსაძე კვლავ დააწვინეს კლინიკაში. პირველი საუნივერსიტეტო კლინიკის დირექტორი, ლევან რატიანი აცხადებდა, რომ კავსაძემ კორონავირუსი წარმატებით დაამარცხა და მისი შეფასებით, მდგომარეობა ქრონიკულ პათოლოგიას უკავშირდებოდა. გარდაიცვალა 2021 წლის 27 აპრილს, პირველ საუნივერსიტეტო კლინიკაში. სამოქალაქო პანაშვიდი 3 დღის განმავლობაში, რუსთაველის თეატრში მიმდინარეობდა. დაკრძალულია საბურთალოს სასაფლაოზე მეუღლის, ბელა მირიანაშვილის გვერდით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 5 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:XX საუკუნის მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის მსახიობები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2014) კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 27 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 2021 კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:კოტე მარჯანიშვილის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები
პინა (ფილმი)
პინა, ან პინა:ვნების ცეკვა 3D — ვიმ ვენდერსის დოკუმენტური ფილმი, რომელიც ეძღვნება გერმანელ ქორეოგრაფს პინა ბაუშს. ეკრანებზე გამოვიდა 2011 წელს. ფილმის პრემიერა გაიმართა გერმანიაში 2011 წლის 13 თებერვალს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანული ფილმები კატეგორია:2011 წლის ფილმები კატეგორია:გერმანულენოვანი ფილმები
ლასტის ციხე
ლასტის ციხე — ფეოდალური ხანის ციხესიმაგრე აღმოსავლეთ საქართველოში, მდინარე ვერესხევის სათავეში (თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი), მოიხსენიებს ვახუშტი ბატონიშვილი (XVIII ს.). გადმოცემის თანახმად, ლასტის ციხე, ააგეს დიდგორის ბრძოლაში (1121) დატყვევებული მტრებისათვის, რადგან არსებულმა ციხეებმა ისინი ვერ დაიტია. ლასტის ციხესთან გადიოდა შუა საუკუნეებში ცნობილი ე. წ. "სამცხეთი გზა". შემორჩენილია სამების ეკლესიის ნაშთი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
გიორგი შატბერაშვილი
ბიოგრაფია
მამა — ივანე შატბერაშვილი სათავადაზნაურო საკრებულოში ბიბლიოთეკარ-არქივარიუსი იყო. დედა — თამარ გიორგის ასული გოგიბედაშვილი გენეტიკურად გიორგი სააკაძეს ენათესევებოდა. მოგვიანებით დედისა და მამის სახეები მწერლის მოთხრობებში მარადიულობის სიმბოლოებად იქცა. ისინი იყვნენ ახალი პიროვნების დაბადებისა და ღირსეულ კაცად ჩამოყალიბების საწყისი და საფუძველი. პატარა გიორგი ხშირად სტუმრობდა ბებიასა და პაპას კასპის რაიონის სოფელ თვალადში, რომლებიც მუდმივად იქ ცხოვრობდნენ. გიორგის ბავშვობის საუკეთესო მოგონებებიც თვალადთან იყო დაკავშირებული. ჭერმისფერი კრამიტით დახურული შატბერაშვილების ძველი სახლი იდგა მდინარეების — კავთურასა და გუდალურას შესართავთან. გიორგი ისმენდა დარბაისლურ ქართულს, აქედან შეჰყურებდა კატაურასა და ძლევის ქედს, ხან მზით გაჭახჭახებულს და ხან თოვლიანს. ამიტომაც ადრეული ასაკიდან გამოჰყვა განსაკუთრებული ლტოლვა მზისა და თოვლისადმი, რაც შემდეგ მისი შემოქმედების „გულისგული“ გახდა. სოფლიდან სასწავლებლად პატარა გიორგი თბილისში გადავიდა. კავთისხევის სადგურამდე საყვარელმა ბიძამ, სანდრო ქვლივიძემ გააცილა. მას მამალხინესაც ეძახდნენ, რადგან ქარაგმული სიტყვების ჩაწერა და მათი გამოყენება იტაცებდა.
ოჯახი
ივანე და თამარ შატბერაშვილებს ოთხი შვილი ჰყავდათ: ნატალია (ნატო), გიორგი, ლევანი და შოთა. ლევანი თბილისის მარჯანიშვილის სახელობის თეატრის მსახიობი და რეჟისორი გახდა, შოთამ ინჟინრობა აირჩია, გიორგიმ კი — მწერლობა. გიორგი შატბერაშვილი სწავლობდა თბილისის მე-15 საშუალო სკოლაში, რომლის დამთავრების შემდეგ, 1928 წელს, მან სწავლა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე განაგრძო, მაგრამ ისტორიამ უფრო გაიტაცა და უნივერსიტეტი 1932 წელს ისტორიკოსის დიპლომით დაამთავრა. გიორგი შატბერაშვილმა მოწაფეობაშივე გამოავლინა პოეტური ნიჭი და დაიწყო ლექსების წერა. მისი პირველი ლექსი დაიბეჭდა 1925 წელს გაზეთ „მოწაფის ხმაში“, რომლის რედაქტორი შოთა ძიძიგური იყო.
ლიტერატურული მოღვაწეობა
გიორგი შატბერაშვილმა ლიტერატურული მოღვაწეობა დაიწყო 1929 წლიდან. მისი ლექსების პირველი კრებული გამოქვეყნდა 1932 წელს. ახალგაზრდა მწერალი აქტიურად ჩაება ქვეყნის ლიტერატურულ ცხოვრებაში. სიჭაბუკეშივე ბედი სცადა დრამატურგიაში. დაწერა პიესა „დუშმანი“, რომლითაც დაინტერესდა დიდი რეჟისორი სანდრო ახმეტელი. 1934 წელს მან ხსენებული პიესა რეჟისორ შალვა აღსაბაძეს დაადგმევინა თბილისის რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრის სცენაზე. სპექტაკლი მუსიკალურად გააფორმა კომპოზიტორმა იონა ტუსკიამ, მხატვარი იყო გიორგი სიდამონ-ერისთავი. 1933 წელს გიორგი შატბერაშვილმა დაწერა ლექსი „წერილი ახალგაზრდობას“, რომელიც პიესა „დუშმანთან“ ერთად გახდა ავტორის დაპატიმრებისა და შემდეგ კი შუა აზიაში, კერძოდ, ალმა-ათაში გადასახლების მიზეზი. იგი გაათავისუფლეს 1936 წლის მაისში, თუმცა ჩამორთმეული ჰქონდა თბილისში ცხოვრებისა და ნაწარმოებების გამოქვეყნების უფლება.
გადასახლებიდან დაბრუნებული გიორგი შატბერაშვილი გაემგზავრა კასპის რაიონში. რვა წლის განმავლობაში (1936-1944) ცხოვრობდა კავთისხევში, თვალადში (შატბერაშვილების უბანში).
სოფლებში ქვემოჭალაში, კავთისხევში და კასპში ასწავლიდა ქართულ ენას, ლიტერატურას, რუსულ ენასა და ისტორიას. ამავე დროს ახლოს ეცნობოდა სოფლის ცხოვრებას, აგროვებდა მასალებს თავისი მომავალი მოთხრობებისა და პიესებისთვის. დედაქალაქს მოცილებული მწერალი მშობლიური ლიტერატურის მადლს აზიარებდა თავის მოწაფეებს. ქართული ლექსისა და ქართული სიტყვის სიყვარულს უნერგავდა მათ.
1938 წელს გიორგი შატბერაშვილმა იქორწინა ნათელა ქეშელაშვილზე, რომელთანაც შეეძინა ქალ-ვაჟი — მზია და ზებედე. ზებედე დღესდღეობით არქეოლოგია, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი(იგი არის თავისი დიდი პაპის, აზნაურ ზებედე შატბერაშვილის სახეს ატარებს. პაპა, როგორც ისტორიული წყაროებიდან არის ცნობილი, კავთისხევის მღვდელი იყო და იბრძოდა 1812 წლის კახეთის აჯანყებისას რუსეთის ცარიზმის წინააღმდეგ), მზიამ კი დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთევროპული ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი.
1944 წელს, სასჯელის მოხდის შემდეგ, გიორგი შატბერაშვილმა უფლება მიიღო დაბრუნებულიყო თბილისში და გაეგრძელებინა შემოქმედებითი საქმიანობა. დიდი ერუდიციისა და გაქანების მწერალი ვერ ეტეოდა ლიტერატურის ერთი რომელიმე ჟანრის ჩარჩოში. დაკვირვებული და გამჭრიახი თვალის მხატვარს ბევრი რამ ჰქონდა სათქმელი და ამიტომ ლიტერატურის თითქმის ყველა ჟანრში ცდიდა კალამს. მის სამუშაო მაგიდაზე მხარიმხარ იქმნებოდა ლექსები, პოემები, მოთხრობები, პიესები, საბავშვო ნაწარმოებები, ნარკვევები, ლიტერატურული წერილები, იგი ამავე დროს თარგმნიდა უცხოური ენებიდან ქართულ ენაზე ლიტერატურის საუკეთესო ნიმუშებს.
1945 წელს ქართველმა მაყურებელმა თბილისის მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო თეატრის სცენაზე ნახა გიორგი შატბერაშვილის პიესა „ფიქრის გორა“, რომელსაც დიდი წარმატება ხვდა წილად და რესპუბლიკის თითქმის ყველა თეატრში დაიდგა. ამ პიესას მოჰყვა „რკინის პერანგი“ და „ძველი სახლი“, რომელთა დადგმა 1947-1948 წლებში განხორციელდა კვლავ მარჯანიშვილის სახელობის თეატრის სცენაზე, აგრეთვე დაიდგა პიესა „უცნობი ქალი“. ამ სპექტაკლებმა სახელი და წარმატება შემატა თეატრს.
არის მოთხრობის „დინოზავრის ნაკვალევზე“ ავტორი.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1910 კატეგორია:გარდაცვლილი 1965 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი დრამატურგები
ინდოეთის პრემიერ-მინისტრი
ინდოეთის პრემიერ-მინისტრი ინდოეთის კონსტიტუციის თანახმად — მთავრობის თავმჯდომარე, მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე, ინდოეთის პრეზიდენტის მთავარი მრჩეველი და პარლამენტის უმრავლესობის ლიდერი.
პრემიერ-მინისტრი არის მთავრობის მთავარი წევრი საპარლამენტო რესპუბლიკაში. ის უფლებამოსილია გაანაწილოს მთავრობის პორტფელები, დანიშნოს მინისტრები ან გაათავისუფლოს ისინი დაკავებული თანამდებობიდან; ამავედროულად ის არის პრეზიდიუმის თავმჯდომარე და პასუხისმგებელია საკანონმდებლო წინადადებების პაკეტის შემოტანაზე. პრემიერ-მინისტრის გადადგომის ან გარდაცვალების შემთხვევაში, მთავრობა დაუყონებლივ იშლება.
პრემიერ-მინისტრი ინიშნება პრეზიდენტის მიერ, რათა მან ამ უკანასკნელს ხელი შეუწყოს აღმასრულებელი ხელისუფლების მართვაში.
ისტორია
ინდოეთი საპარლამენტო მართველობის ქვეყანაა და მისთვის დამახასიათებელია ვესტმნისტერული სისტემა. ასეთ სისტემებში ქვეყნის მმართველის (პრეზიდენტის, მონარქის, გენერალ-გუბერნატორის და სხვ.) პოსტი ატარებს სიმბოლურ, ცერემონიალურ, ხასიათს.
პრემიერ-მინისტრი ყოვეთვის არის პარლამენტის წევრი, რაც მას საკანონმდებლო დამატებების დამტკიცებაზე აღმასრულებელი ორგანოს მხარდაჭერის გარანტიას აძლევს.
კონსტიტუციური ჩარჩოები და პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა
როგორც უმრავლეს საპარლამენტო რესპუბლიკებში, ინდოეთშიც პრეზიდენტი ატარებს ცერემონიალურ ხასიათ. პრემიერ-მინისტრი არის მთავრობის მეთური და პასუხისმგებელია აღმასრულებელი ხელისუფლების ფუნქციონირებაზე. ინდოეთში პრემიერ-მინისტრი მთავრობის ხელმძღანელთან ერთად არის იმ პარტიის (პარტიების კოალიციის) თავმჯდომარეც, რომელსიც „ლოკ საბჰა“-ში, ინდოეთის პარლამენტის ქვემო პალატაში, უმრავლესობას წარმოადგენს. პრემიერ-მინისტრი, ისევე როგორც ცენტრალურ და სახელმწიფო დონეზე თითოეული მინისტრი, უნდა იყოს ერთ-ერთი პალატის წევრი ან არჩეულ იქნას მასში პოსტზე დანიშვნიდან 6 თვის ვადაში.
კონსტიტუციაში არაფერია ნათქვამი პრემიერ-მინისტრის უფლებამოსილებაზე პარლამენტის თავმჯდომარის რანგში.
სქოლიო
პრემიერ-მინისტრები პრემიერ-მინისტრები
მოჰამედ ალ-ბარადეი
მოჰამედ ალ-ბარადეი (محمد مصطفى البرادعي;   17 ივნისი, 1942, კაირო, ეგვიპტე) – ეგვიპტელი დიპლომატი, პოლიტიკური და საზოგადოებრივი მოღვაწე. ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოს (აესს) მე-4 გენერალური დირექტორი 1997-2009 წწ. 2005 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი მშვიდობის დარგში. ეგვიპტის ვიცე-პრეზიდენტი 2013 წლის 9 ივლისიდან 2013 წლის 14 აგვისტომდე.
ბიოგრაფია
ალ-ბარადეი დაიბადა და გაიზარდა ეგვიპტეში, გიზის მუჰაფაზაში. 1962 წელს დაასრულა კაიროს უნივერსიტეტი სამართლის სპეციალობით. 1974 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია საერთაშორისო სამართალში ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე.
დიპლომატიური კარიერა დაიწყო 1964 წელს, როდესაც მუშაობა დაიწყო ეგვიპტის საგარეო საქმეთა სამინისტროში. იყო გაეროში ეგვიპტის მუდმივი წარმომადგენლობის თანამშრომელი. 1980 წელს დაინიშნა გაეროს სასწავლო და სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტისუფროს მეცნიერ-თანამშრომლად, სადაც კურირებდა საერთაშორისო სამართლის პროგრამას.
1984 წლიდან უკავია ხელმძღვანელი თანამდებობები ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოში: 1984-1993 წლებში იყო სააგენტოს იურისტ-კონსულტანტი, ხოლო 1993-1997 წლებში გენერალური დირექტორის თანაშემწე საგარეო კავშირებში.
ალ-ბარადეი არის საერთაშორისო სამართლის ასოციაციისა და ამერიკული საერთაშორისო სამართლის საზოგადოების წევრი.
კონფლიქტი აშშ-ის ხელმძღვანელობასთან
ალ-ბარადეი აესს-ის გენერალური მდივანი გახდა 1997 წელს და ხელახლა აირჩიეს 2001 წელს. 1997 წელს მისი არჩევა იყო წმინდა პოლიტიკური საქმე. ამ ინიციატივამდე სულ რამდენიმე თვის წინ გაეროს გენერალური მდივნის თანამდებობიდან გადააყენეს ალ-ბარადეის თანამემამულე ბუტროს ბუტროს-გალი. კომპენსაციის სახით ეგვიპტემ მიიღო სხვა პრესტიჟული თანამდებობა.
სააგენტოს ხელმძღვანელოის შემდეგ არჩევნებზე აშშ კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა ალ-ბარადეის ხელახლა არჩევას კიდევ ერთი ვადით (ახალი ხელმძღვანელი მოვალეობის შესრულებას უნდა შესდგომოდა 2005 წლის 1 დეკემბერს). აშშ ხელმძღვანელობდა ე. წ. „ჟენევის სამართლის“ პრინციპებით, რომლის მიხედვითაც არ შეიძლებიოდა საერთაშორისო ორგანიზაციის ლიდერი ორზე მეტი ვადით არჩეულიყო თანამდებობაზე. აშშ აესს-ის ბიუჯეტის მეოთხედს აფინანსებდა. თავად ალ-ბარადე სარგებლობს აესს-ის მმართველთა საბჭოს წევრების უმეტესობის მხარდაჭერით. მისი წინამორბედი ჰანს ბლიქსი აესს-ს ხელმძღვანელობდა ოთხი ვადით — 16 წლის განმავლობაში.
აესს და სადამ ჰუსეინი
აშშ-სა და მოჰამედ ალ-ბარადეის შორის კონფლიქტი სათავეს იღებს 2002 წლიდან, როდესაც აშშ-მ ერაყის სადამ ჰუსეინის ხელისუფლება დაადანაშაულა მასობრივი განადგურების იარაღის ფლობაში. ამერიკა მოითხოივდა გაეროს ინსპექტორების მიერ საქმის შესწავლას. შემოწმების ხელმძღვანელობა აღმოჩნდა მოჰამედ ალ-ბარადეისა და ჰანს ბლიქსის ხელში. გადამოწმება ვერ მოხერხდა და 2003 წლის მარტშ, აშშ-ის ერაყში შეჭრამდე ორი კვირით ადრე ალ-ბარადეიმ განაცხადა, რომ საერთაშორისო ინსპექტორებმა ერაყში ბირთული იარაღის შექმნის ვერანაირი მტკიცებულება ვერ აღმოაჩინეს. აშშ-მ გაერო არაკომპეტენტურობაში დაადანაშაულა და ერაყში თავისი ძალები გაგზავნა. ყველაზე მეტად დაზარალდა ჰანს ბლიქსი, რომელსაც გაეროს დატოვება მოუწია.
მოგვიანებით აღმოჩნდა, რომ აესს და ალ-ბარადეი მართლები იყვნენ, რადგან ერაყში ბირთვული იარაღის კვალი ვერ აღმოაჩინეს.
აესს და ირანი
სერიოზული კონფლიქტი გამოიწვია აშშ-ის განცხადებამ ირანის წინააღმდეგ. კერძოდ, ვაშინგტონი თლიდა, რომ ირანი არღვევდა ატომური ბომბის გაუვრცელებლობისა და შექმნის ხელშეკრულებას. მოჰამედ ალ-ბარადეიმ და აესს-ს მმართველთა საბჭომ გამოაცხადეს, რომ მხარს არ უჭერდა ამერიკის პოზიციას. აესს-ს ინსპექციამ ირანში დარღვევების ძალზედ მცირე მაგალითები აღმოაჩინა.
მონაწილეობა ანტისამთავრობო დემონსტრაციებში
2011 წლის 14 იანვარს ტუნისში მოხდა სახელმწიფო გადატრიალება, რის შემდეგაც მთელ რიგ არაბულ ქვეყნებში, მათ შორის იემენში და ეგვიპტეში მოითხოვეს ხელისუფლების ცვლილება. ვინაიდან ეგვიპტეში ტუნისისაგან განსხვავებით პრაქტიკულად არ არსებობდა ოპოზიცია, საპროტესტო აქციის მონაწილეები იყვნენ უბრალო ადამიანები, რომლებიც პროიტესტს გამოთქვამდნენ არსებული რეჟიმის წინააღმდეგ. ვინაიდან მომიტინგეებს შორის აშკარა ლიდერი არ არსებობდა, პოლიტიკური ანალიტიკოსები ვარაუდობდნენ, რომ პრეზიდენტ ჰოსნი მუბარაქის დამხობის შემთხვევაში, ეგვიპტის ახალი რეჟიმის მეთაური იქნებიდა მოჰამედ ალ-ბარადეი. 28 იანვარს იგი ჩავიდა ეგვიპტეში და გამოაცხადა, რომ იგი შეუერთდა ოპოზიციას და მზად იყო ხელში აეღო ძალაუფლება, რის შემდეგაც იგი შინა პატიმრობის რეჟიმში გადაიყვანეს.
მონაწილეობა საპრეზიდენტო არჩევნებში
თავდაპირველად ელ-ბარადეის არ გამოუთქვამს სურვილი საპრეზიდენტო არჩევნებშიმონაწილეობაზე, თუმცა 4 თებერვალს მიცემულ ინტერვიუში მან განაცხადა, რომ ის თანამდებობას მხოლოდ იმ შემთხვევაში მიიღებს, თუკი ამას ეგვიპტელი ხალხი მოითხოვდა. 10 მარტს მან განაცხადა, რომ მზად იყო დემოკრატიულ საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობა მიეღო, მაგრამ მოგვიანებით მან უარი განაცხადა მონაწილეობაზე.
მონაწილეობა ეგვიპტის პოლიტიკაში
2012 წლის 28 აპრილს მოჰამედ ალ-ბარადეიმ გამოაცხადა საკუთარი პარტიის შექმნის შესახებ, რათა საბოლოოდ მიეღწიათ რევოლუციის მიზნებისათვის. მისი თქმით პარტია ნებისმიერ იდეოლოგიაზე მაღლა იდგა და შეეცდებოდა დემოკრატიის მიღწევას. ალ-ბარადეის გაერთიანებას ეწოდა კონსტიტუციური პარტია.
მთავარ როლს ასრულებდა 2013 წლის 3 ივლისის რევოლუციაში. მომდევნო დღეს, 2013 წლის 4 ივლისს ახალგაზრდა ოპოზიციონერთა დაჯგუფებამ „ტამარუდმა“ (არაბულად ითარგმნება როგორც „ბუნტი“) მოჰამედ ალ-ბარადეის კანდიდატურა წარადგინა რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრობის კანდიდატად.
2013 წლის 9 ივლისს პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლის ადლი მანსურის ბრძანებით დაინიშნა ეგვიპტის ვიცე-პრეზიდენტად. 14 აგვისტოს გადადგა თანამდებობიდან სისხლიანი დარბევების გამო პროტესტის ნიშნად, რომელიც გაიმართა ძმები-მუსულმანების მჯომარე აქციის დროს და შეეწირა 525 ადამიანი.
მან გამოაცხადა, რომ 2014 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში საკუთარ კადიდატურას დააყენებდა, მაგრამ ეს ასე არ მოხდა.
ნობელის მშვიდობის პრემია
2005 წლის 7 ოქტომბერს ნობელის კომიტეტმა ოსლოში გამაოცხადა ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოსა და მისი ხელმძღვანელის, მოჰამედ ალ-ბარადეისათვის ნობელის მშვიდობის პრემიის მინიჭების შესახებ. ჯილდო, რომელიც შეადგენდა 10 მლნ შვედურ კრონს, გადაეცა 2005 წლის დეკემბერში ოსლოში.
პირადი ცხოვრება
მოჰამედ ელ-ბარადეი დაოჯახებულია აიდა ელ-კაჩეფზე, რომელიც სკოლამდელი აღზრდის პედაგოგია. წყვილს შეეძინათ ორი შვილი: გოგონა, ლაილა, რომელიც არის ადვოკატი და ცხოვრობს გაერთიანებული სამეფოს დედაქალაქ ლონდონში და ბიჭი, მოსტაფა, რომელიც არის IT-მენეჯერი და ცხოვრობს კაიროში. მას ასევე ჰყავს ოთხი შვილიშვილი: მაია და ნინა.
მისი მშობლიური ენაა ეგვიპტური არაბული ენა, ალ-ბარადეი ასევე ფლობს ინგლისურ და ფრანგულ ენებს.
პაშინსკაია
პაშინსკაია (Пашинская) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის კუმზეროს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 19 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ჩააქი
მინი|წვიმის ღვთაება ჩააქი. XII-XIV საუკუნეები ჩააქი — წვიმისა და ჭექა-ქუხილის ღმერთი. ამ ღვთაებას განსაკუთრებულად ეთაყვანებოდა მაია, მას სწირავდა მსხვერპლად ქალწულებს, რათა ბარაქიანი მოსავალი მიეღო. ქალები თავიანთი ფეხით მიდიოდნენ სამსხვერპლოსკენ — ღრმა, ბნელი ჭისკენ — „სენოტისკენ“ და, უძვირფასესი სამკაულით შემკულნი, ხტებოდნენ მასში.
ლიტერატურა
კატეგორია:მაიას მითოლოგია
ნაზიტამაკი
ნაზიტამაკი (Наҙытамаҡ; Назитамак) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დიურტიულის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 137 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ დიურტიულიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 129 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები (81 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:დიურტიულის რაიონის სოფლები
Solenopsis dysderces
Solenopsis dysderces — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
შავშეთი (ქალაქი)
შავშეთი (Şavşat, შავშათ) — ქალაქი თურქეთის რესპუბლიკაში, ართვინის პროვინციაში, ამავე სახელწოდების რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. სახელწოდება „შავშეთ“ უკავშირდება ისტორიულ ქართულ რეგიონს, შავშეთს, თუმცა ამ ადგილას ქართული ქალაქი ამ სახელწოდებით (შავშეთი) არასდროს ყოფილა. შავშეთის მოსახლეობა 2012 წლის აღწერით 6 753 ათას ადამიანს შეადგენს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთის ქალაქები
მგლები (საფეხბურთო კლუბი)
საფეხბურთო კლუბი  მგლები  არის  ქალაქ  ზუგდიდის  საფეხბურთო  კლუბი.დაარსდა  2006  წელს  საფეხბურთო  კლუბ  ზუგდიდთან  გაერთიანების  შედეგად. 2007 წელს გუნდი  უმაღლეს  ლიგაში  გადავიდა. მგლები ღირსეულ  წინააღმდეგობას  უწევდა საქართველოს  ჩემპიონატის  გრანდებს.
შემადგენლობა 2008/09
2009 წლის 12 მარტისათვის.
მგლების ბომბარდირები
კატეგორია:საქართველოს საფეხბურთო კლუბები
ტაივალკოსკი
ტაივალკოსკი (Taivalkoski) — მუნიციპალიტეტი კოილისმაის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 807 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 2 650.66 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.56 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: კუუსამო, პოსიო, პუდასიიარვი და სუომუსალმი. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მდინარე იიიოკი მიედინება. აქვე მდებარეობს უძველესი დღემდე მოქმედი მაღაზია „Jalavan Kauppa“, რომელიც 1883 წელს დაარსდა.
სქოლიო
კატეგორია:ტაივალკოსკი
გრიგოლ II (პაპი)
მინი|მარჯვნივ|გრიგოლ II გრიგოლ II (Gregorius PP. II; დ. 669 — გ. 11 თებერვალი, 731) — რომის პაპი 715–731 წლებში.
იტალიის ძველი და ცნობილი გვარის წარმომადგენელი. ზოგიერთი ინფორმაციით ბენედიქტე II-ის ნათესავია, მაგრამ ამ ინფორმაციის გადამოწმება შეუძლებელია. ახალგაზრდობაში ტყვედ ჩაუვარდა ლანგობარდებს, მაგრამ მოახერხა გამოსასყიდის გადახდა. პაპობის პერიოდში იგი მისიონერული ვიზიტით იმყოფებოდა გერმანიაში, ინგლისში და ირლანდიაში. მის დროს დაიწყო ბრძოლა ხატმებრძოლეობის წინააღმდეგ. მან ანათემას გადასცა ბიზანტიის ხატმებრძოლი იმპერატორი ლეონ III ისავრიელი.
ზუგდიდის მაცხოვრის ეკლესია
thumb|250px|ზუგდიდის კვირაცხოვლობის სახელობის (მაცხოვრის კარის) ტაძარი– უკანა ხედი ზუგდიდის მაცხოვრის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ ზუგდიდში. ქალაქის ცენტრი აღმოსავლეთით, ბორცვზე.
ტაძარი ჯვრის ფორმისა, გუმბათიანია, აშენებულია თლილი ქვით და მომცრო ზომისაა. საკურთხეველი გარეთ გამოდის და აქვს სამი ფანჯარა. გუმბათი რვა–ფრთიანია რვა ფანჯრით. დასავლეთის მხარეს აქვს ეგვტერი. ეკლესიაზე შესასვლელები დატანილია სამხრეთ და ჩრდილოეთ ნაწილში, კარი დასავლეთითაც ჰქონია, რომელიც რესტავრაციის შემდეგ ამოუშენებიათ. სამი სარკმელი გაჭრილია აბსიდაში, ხოლო თითო ნახევარწრიული სარკმლები ჩრდილოეთ და სამხრეთ ფასადებზე.
მარი ბროსეს აზრით აშენებულია XV საუკუნის დასასრულს, ექვთიმე თაყაიშვილია თარიღებდა XIII-XIV საუკუნით. 1874 წელს ტაძარი რესტავრირებულ იქნა: მოეშენა ორი — მარჯვენა და მარცხენა ნაწილი, სამრეკლო და სტოა.
ტაძრის დღესასწაული აღინიშნება აღდგომის განახლებას — კვირაცხოვლობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ანტონ ფონ შაუმბურგი
გრაფი ანტონ ფონ შაუმბურგი (გერმ.: Graf Anton von Schaumburg) (გ. 18 ივნისი, 1558) — გერმანელი სასულიერო მოღვაწე, კიოლნის არქიეპისკოპოსი 1557–1558.
თავისი წინამორბედის ადოლფ III ფონ შაუმბურგის უმცროსი ძმა და გრაფ იობსტ ფონ შაუმბურგის და ჰოლშტაინ-პინებერგის შვილი. 1556 წლის 26 ოქტომბერს არჩეულ იქნა კიოლნის არქიეპისკოპოსად. 1557 წლის 6 ოქტომბერს რომის პაპმა პავლე IV-მ ოფიციალურად დაადასტურა არჩევანი.
კატეგორია:გარდაცვლილი  18 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1558
ბრუნო მარსი
ბრუნო ცნობილი გახდა სიმღერებით „Nothin' on You“ (რომელიც B.o.B-სთან ერთად ჩაიწერა) და „Billionaire“ (რომელსაც ტრეივი მაკ-კოისთან ერთად ასრულებს). მისი პირველი სიმღერა არის „Just the Way You Are“. 2010 წლის ოქტომბერში გამოუშვა სადებიუტო ალბომი Doo-Wops & Hooligans.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:დაბადებული 8 ოქტომბერი კატეგორია:ამერიკელი მუსიკოსები კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები
სამხრეთი კუნძული
სამხრეთი კუნძული (South Island, Te Wai-pounamu) — ახალი ზელანდიის ყველაზე დიდი კუნძული.
გეოგრაფია
კუნძულის ფართობია — 150 437 კმ², ეს სიდიდით მე-12 კუნძულია მსოფლიოში.
სამხრეთი კუნძული გამოყოფილია კუკის სრუტით ჩრდილოეთი კუნძულისაგან. კუნძულის მთელ სიგრძეზე გადაჭიმულია სამხრეთი ალპები, რომლეზეც მდებარეობს ახალი ზელანდიის უმაღლესი თოვლიანი მწვერვალი კუკის მთა (3754 მ). ამ კუნძულის 18 პიკი მაღალია 3000 მეტრზე. მთებში დაახლოებით 360 მყინვარია. მათ შორის ყველაზე დიდია ტასმანის მყინვარი, ფრანც-იოსების მყინვარი და ფოქსის მყინვარი. პლეისტოცენური გამყინვარების ეპოქაში მყინვარებს ჰქონდათ დიდი სიმძლავრე და არაერთხელ ეშვებოდნენ აღმოსავლეთით მდებარე კენტერბერის ვაკეზე და ეკავათ მნიშვნელოვანი ნაწილი სამხრეთით თანამედროვე ოტაგოს რეგიონში. ამ რაიონებისათვის დამახასიათებელია ღრმა U-ს მსგავსი ველები, ძლიერ განცალკევებული რელიეფი და წაგრძელებული ფორმის ცივი ტბები — ტე-ანაუ, მანაპოური, უაკატიპუ და ჰაუეა. ახალი ზელანდიის ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი ჩანჩქერია — სატერლენდი (580 მ). სამხრეთ-დასავლეთით მდებარეობს სუთლენდის დაბლობი და ოტაგოს პლატო. ჰავა სუბტროპიკულია, ზღვისა, უკიდურეს სამხრეთ ნაწილში — ზომიერი.
კუნძულზე მდებარეობენ ისეთი ენდემური სახეობების არეალები, როგორიცაა თუთიყუში კეა (Nestor notabilis).
მოსახლეობა
2013 წლის შეფასებით, კუნძულზე ცხოვრობს 1 048 300 ადამიანი, რაც დაახლოებით შეადგენს ახალი ზელანდიის მთელი მოსახლეობის 24 %-ს. კუნძულზე მდებარე დიდი ქალაქებია — დანიდინი და კრაისტჩერჩი. მთავარი ქალაქია კრაისტჩერჩი.
ადმინისტრაციული წყობა
ადმინისტრაციულად სამხრეთი კუნძული იყოფა შვიდ რეგიონად:
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის კუნძულები