cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კონდოლის ნათლისმცემლის მეორე ეკლესია
ეკლესიის სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში, აფსიდის მხართან ახლოს, ვიწრო, შეისრულთაღოვანი კარია, რომელიც სამხრეთიდან მიდგმულ სადგომში გადადის. კარის წირთლები რიყის ქვისაა, თაღი კი აგურის. თაღის ირგვლივ, ძველი, ნალისებრი თაღის კვალი შეიმჩნევა, რომლის მიხედვითაც პირვანდელი შესასვლელი ამჟამინდელ შესასვლელზე განიერი ყოფილა. თაღის წყობის ნაწილი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნახევარშიც შეიმჩნევა. სავარაუდოდ, იგი ადრე ამ ადგილას მოწყობილ კარს ეკუთვნოდა. სამხრეთ კედლის შუა ნაწილში, მიწიდან ორიოდე მეტრის სიმაღლეზე. ეკლესიის შემორჩენილი კედლები გარედან სადაა, მოკლებულია ყოველგვარ სამკაულს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ონანგი
ონანგი (Lac Onangué) — ტბა გაბონში. ის მდებარეობს შუა ოგოუეს პროვინციაში, ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში, 160 კმ-ით სამხრეთით დედაქალაქ ლიბრევილიდან. ონანგის ტბა მდებარეობს ზღვის დონიდან 16 მეტრ სიმაღლეზე. რომლის ფართობი შეადგენს 249 კმ²-ს. ონანგის ტბის შემოგარენში უპირატესად იზრდება მარადმწვანე ფოთლოვანი ტყე. მისი სიგრძე ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ შეადგენს 33,5 კმ-ს, ხოლო აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ 32,7 კმ-ს.
მის შემოგარენში მდებარეობენ სავანები. აქ ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურა შეადგენს 20 °С-ს. ყველაზე უფრო თბილი თვეა მაისი, როდესაც საშუალო ტემპერატურა შეადგენს 22 °C-ს, ხოლო ყველაზე უფრო ცივი სექტემბერი — 19 °С. ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა შეადგენს 2960 მმ-ს. ყველაზე უფრო წვიმიანი თვეა ნოემბერი, საშუალოდ 589 მმ ნალექი, ხოლო ყველაზე უფრო მშრალი თვეა ივლისი, საშუალოდ 4 მმ ნალექი.
სქოლიო
კატეგორია:გაბონის ტბები
სანტა-ლუზია (პარაიბა)
სანტა-ლუზია (Santa Luzia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 299 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ოსიდენტალ-პარაიბანუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 719 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32.3 კმ²-ზე. ფართობი 455 717 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
მიხეილ დავითაშვილი (ჟურნალისტი)
მიხეილ დანიელის ძე დავითაშვილი (დ. 15 ივნისი, 1914, ქუთაისი, — გ. 5 სექტემბერი, 1991, თბილისი) — ქართველი პუბლიცისტი, მწერალი. საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი (1965).
მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. დაამთავრა თბილისის პედაგოგიური ინსტიტუტის რუსული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი (1953). მუშაობდა გაზეთ „ზარია ვოსტოკას“ სოფლის მეურნეობის განყოფილების გამგედ (1938–1960), გაზეთ „სოფლის ცხოვრების“ რედაქტორად (1960–1985), ჟურნალ „საქართველოს სოფლის მეურნეობის“ მთავარ რედაქტორად (1985-1988). 1960-იანი წლებიდან იყო საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირის პრეზიდიუმის წევრი. გამოქვეყნებული აქვს წიგნები სოფლის მეურნეობის თემებზე, მათ შორის: „საქართველოს გზებსა და სოფლებში“, „რეპორტაჟი საქართველოდან“, „ოქროს თაროები“, „საქართველოს ცის ქვეშ“, „ჩაი ჩვენი ქართული“ (1967, საკავშირო ჟურნალისტთა კავშირის პრემია).დ-ის წიგნები თარგმნილია რუსულ, უკრაინულ და სლოვაკურ ენებზე. „კონსტანტინე ლესელიძის“ მიხედვით კი გადაღებულია დოკუმენტური ტელეფილმი. დავითაშვილის ინიციატივით თბილისში აშენდა „ჩაის სახლი“. მიღებული აქვს ჟურნალისტთა საერთაშორისო ფედერაციის ი. ფუჩიკის სახელობის მედალი (1984).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1914 კატეგორია:გარდაცვლილი 1991 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 სექტემბერი კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში კატეგორია:ქართველი ებრაელები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები მ
მარიამ ჩადუნელის სახლი
მარიამ ჩადუნელის სახლი — არქიტექტუტული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ იგოეთის შუაში, გზის მარცხენა მხარეს. სახლი ეკუთვნოდა ერთ-ერთ პირველ მეჭარხლე ქალს, 1937 წლიდან კოლმეურნეობა „გლეხის იმედის“ თავმჯდომარეს მარიამ ჩადუნელს (1901-1972 წლები). აშენებულია 1934-1935 წლებში, ორსართულიანია. თავდაპირველად პირველ და მეორე სართულებზე ორ-ორი ოთახი იყო. ახლა სახლი ნაწილობრივ გადაკეთებულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ლეჟა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ლეჟა შეიძლება აღნიშნავდეს:
მიხეილ დავითიშვილი
მიხეილ ილიას ძე დავითიშვილი (დავიდოვი) — XVIII საუკუნის I ნახევრის რუსეთში მოღვაწე ქართველი თავადი. ნიკოლოზ ბატონიშვილის (მომავალი ერეკლე I) ამალაში მყოფ დავითიშვილთა შთამომავალი, ალექსანდრე არჩილის ძის ცოლის — გლიკერიას ძმა, გენერალ პავლე ციციანოვის პაპა (დედის მხრიდან).
განათლება მიიღო მოსკოვში. დაეუფლა სამხედრო საქმეს. მოსკოველ ქართველთა რაზმთან ერთად მონაწილეობდა რუსეთის ჯარის კასპიისპირეთის ლაშქრობაში (1722). პეტერბურგში პირველი ჩასვლის დროს (1725) ეახლა ვახტანგ VI-ს. დავითიშვილმა მეფე ბაქარის წინადადებით თარგმნა „ვაკაფა“ — რუსულ-ქართული სასაუბრო. იმავე 1725 წელს მან რუსული და ევროპული ლიტერატურის საფუძველზე შეადგინა მეორე სასწავლო წიგნი — „მცირე რამ გამოკრებილი ანგარიშის ცოდნისა“, რომელიც გაასწორა და განავრცო ვახტანგ VI-მ. ეს იყო ქართულ ენაზე შედგენილი ევროპული ტიპის სახელმძღვანელო მათემატიკაში (პრაქტიკულ არითმეტიკაში). მოღწეულია დავითიშვილის რამდენიმე ხელნაწერი (ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის ფონდი შ–167, ფონდი H–2204; პეტერბურგის სახელმწიფო საჯარო ბიბლიოთეკის იოანე ბატონიშვილის პირველი კოლექცია, ხელნაწერი №313).
ლიტერატურა
კატეგორია:XVIII საუკუნის მწერლები კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველები რუსეთში
ლიკრაის რაიონი
ლიკრაის რაიონი (Distrito de Lircay) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ანგარაესის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 278 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24 551 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 30 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 818.84 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ანგარაესის პროვინციის რაიონები
ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (პუშკინი)
ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (Церковь иконы Божией Матери «Всех скорбящих Радость») — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ პუშკინში, ცარსკოე-სელოს ყოფილ წითელი ჯვრის საზოგადოებასთან. აგებულია 1912-1914 წლებში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
ისტორია
წითელი ჯვრის საზოგადოების წარმომადგენლობა დაარსდა 1877 წელს. იგი არსებობდა რუსეთ-ოსმალეთის ომის დასრულებამდე. 1899 წელს დაარსდა ცარსკოე-სელოს წითელი ჯვრის კომიტეტი. მისი შექმნის ინიციატორი იყო გენერალი პ. ფ. რერბერგი. საზოგადოების ჩამოყალიბების შემდეგ მათ გახსნეს ამბულატორია, ხოლო რუსეთ-ოსმალეთის ომის დაწყების შემდეგ ლაზარეთი 10 კაცზე. 1908 წელს საზოგადოებისათვის არქიტექტორ ს. ა. დანინის პროექტით ააშენეს ორსართულიანი შენობა. ახალ შენობაში 1908 წელს განათავსეს ქირურგიული განყოფილება რვა საწოლზე.
1912 წლის 21 ივნისს ეკატერინეს სახელობის საკათედრო ტაძრის წინამძღვარმა დედოფალ ალექსანდრა თედორეს ასულის მონაწილეობით საფუძველი ჩაუყარა ახალი ქვის შენობას. მშენებლობა, რომელიც არქიტექტორ ს. ა. დანინის პროექტით მიმდინარეობდა, გაგრძელდა 1913 წლამდე. მასში განათავსეს ამბულატორია, საერთო საცხოვრებელი დებისთვის და ეკლესია.
ეკლესია აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ სახელზე 1914 წლის 13 ოქტომბერს. 1922 წლის 7 მარტს ეკლესია გაძარცვეს. ტაძარი კი დახურეს 1923 წლის 11 ნოემბერს.
1923 წლიდან შენობაში მუშაობდა ბავშვთა სანატორიუმი, ხოლო თავად ეკლესიის შენობაში განათავსეს სააქტო დარბაზი.
ტაძარში ღვთისმსახურება აღსდგა 2006 წლის 6 ნოემბერს. ამჟამად მიმდინარეობს ტაძრის რესტავრაცია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცარსკოე-სელოს ტაძრები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ინდონეზია 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ინდონეზიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცხრედ იასპარეზა 1992 წელს, ესპანეთის ქალაქ ბარსელონაში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 5 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ინდონეზია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აზიის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
რენელი და ბელონა
რენელი და ბელონა (Rennell and Bellona Province) — სოლომონის კუნძულების ერთ-ერთი პროვინცია. შედგება ორი ატოლისაგან რენელი (მუ-ნგავა) და ბელონა (მუ-ნგიკი), რომლებიც პოლინეზიელებითაა დასახლებული. პროვინციის ფართობია — 671 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერით შეადგენს 3041 ადამიანს. ადმინისტრაციული ცენტრია — ტიგოა.
სქოლიო
კატეგორია:სოლომონის კუნძულების პროვინციები
ვანთის წმინდა გიორგის ეკლესია
ვანთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას სოფელ ვანთის თავში, ძველ სასაფლაოზე, სავარაუდოდ, თარიღდება განვითარებული შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია, გეგმით თითქმის კვადრატული. ნაგებია მოზრდილი ზომის, დაუმუშავებელი ქვიშაქვით. გამოყენებულია რიყის ქვაც. წყობა ირეგაულარულია. ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი თარაზულადაა გადახურული. ეკლესიის იატაკი კარისა ძირიდან დაახლოებით 60 სანტიმეტრით დაბლაა, რის გამოც, ეკლესიაში ჩასასვლელად, კარის წინ, მოწყობილია საფეხური.
შიდა სივრცე აზიდული პროპორციებისაა, აღმოსავლეთით დასრულებულია ასიდით, რომელსაც გეგმით გაბრტყელებული ნახევარწრის ფორმა აქვს. აფსიდის ცენტრში გაჭრილია დაბალი, თაღოვანი სარკმელი. გვერდებში კი, ერთიმეორის ზემოთ, ორ-ორი მცირე, კვადრატული ნიშაა. აფსიდში, სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, მიდგმულია კუბური ფორმის ტრაპეზი. ინტერიერის გასანათებლად, აღმოსავლეთ სარკმლის გარდა, პატარა, კვადრატული ხვრელია მოწყობილი დასავლეთ კედელში შესასვლელის ზემოთ.
2006 წელს სოფლის მკვიდრმა ივ. მკირვალიძემ ეკლესიის დანგრეული ნაწილები აღადგინა. კედლები გარედან დუღაბით შელესეს და შენობა ღარისებრი კრამიტით გადახურეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სან-ჟოზეოდუ-საბუჟი
სან-ჟოზეოდუ-საბუჟი (São José do Sabugi) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 333 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ოსიდენტალ-პარაიბანუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 010 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.38 კმ²-ზე. ფართობი 206 917 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
სეითასი
სეითასი  (Seytas) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
ტიმ ჰოვარდი
ტიმ ჰოვარდი (Tim Howard; დ. 6 მარტი, 1979) — ამერიკელი ფეხბურთელი. ასპარეზობს ინგლისის პრემიერლიგის კლუბ „ევერტონში“ ასევე არის აშშ-ის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი. მონაწილეობა აქვს მიღებული მსოფლიოს სამ (2006, 2010, 2014) ჩემპიონატზე.
ჰოვარდის კარიერა დაიწყო North Jersey Imperials-ში, შემდეგ კი „ნიუ-იორკ რედ ბულზს“ შეუერთდა. მალევე ჰოვარდით მანჩესტერ იუნაიტედი დაინტერესდა, ამ გუნდთან მოაწერა კონტრაქტს ხელი მან 2003 წელს. 2006 წელს გუნდში ედვინ ვან დერ სარი მოვიდა, ტიმ ჰოვარდი იძულებული გახდა ევერტონში გადასულიყო.
ჯორჯ ელიოტი
მარი ანე ევანსი (Mary Anne Evans; დ. 22 ნოემბერი, 1819 — გ. 22 დეკემბერი, 1880; ალტერნატიული სახელები „მარი ანი“ ან „მარიანი“) ცნობილია ფსევდონიმით ჯორჯ ელიოტი — ინგლისელი ნოველისტი, პოეტი, ჟურნალისტი, მთარგმნელი და ვიქტორიანული ეპოქის ერთ-ერთი წამყვანი მწერალი. ის შვიდი რომანის ავტორია, მათ შორისაა: „ადამ ბედე“ (1859), „წისქვილი ფლოსზე“ (1860), „სილას მარნერი“ (1861), „მიდლმარჩი“ (1871–72), და „დანიელ დერონდა“ (1876). მათგან უმეტესში მოვლენები ვითარდება ინგლისის პროვინციაში. მისი ნაწარმოებები გამორჩეულია რეალიზმითა და ფსიქოლოგიური სიღრმით.
მისი თქმით ის მამაკაცის ფსევდონიმს იმ მიზნით იყენებდა, რომ მისი ნაშრომებისთვის სერიოზულად შეეხედათ. მისი პერიოდის ქალები საკუთარი სახელით წერდნენ, მაგრამ მას სურდა გაქცეოდა გამეფებულ სტერეოტიპს, რომ ქალებს მხოლოდ მსუბუქი რომანების წერა შეეძლოთ. მას ასევე სურდა მისი ნაწარმოებების დისტანცირება მისი სახელისგან, რადგან ის უკვე ცნობილი კრიტიკოსი და რედაქტორი იყო.
ელიოტის „მიდლმარჩს“ მარტინ ემისმა და ჯულიან ბარნსმა ინგლისურ ენოვანი ლიტერატურის უდიდესი რომანი უწოდეს.
ცხოვრება
მარი ანე ევანსი დაიბადა ინგლისში პატარა ქალაქ ნუნეატონში. ის წისქვილის მფლობელი რობერტ (1773–1849) და ქრისტინა (1788–1836) ევანსების მეორე შვილი იყო. მარი ანეს სახელს ხანდახან მარიანად ამოკლებდნენ. მას ჰყავდა და ქრისტინა (1814–59) და ძმა ისააკი (1816–1890), ასევე ტყუპი ძმები რომლებმაც მხოლოდ რამდენიმე დღე იცოცხლეს. მამამისის ჰარიეტ პოინტონთან (?1780–1809) პირველი ქორწინებიდან ასევე ჰყავდა ნახევარ და-ძმა რობერტი (1802–64) და ფენი (1805–82).
რადგან მარი ანე არ გამოირჩეოდა სილამაზით მიიჩნეოდა, რომ მას გათხოვების მცირე შანსი ჰქონდა. ამიტომ მამამისი მის განათლებაზე განსაკუთრებით ზრუნავდა. 5-9 წლის ასაკში ის და მისი და სწავლობდნენ ქალბატონი ლათამის სკოლაში. 9-13 წლების ასაკში ბატონი ვალინგტონის სკოლაში, ხოლო 13-16 წლის ასაკში ქალბატონი ფრანკლინის სკოლაში კოვენტრიში. 16 წლის შემდეგ მარი ანეს ფორმალური განათლება თითქმის აღარ მიუღია. მამამისის წყალობით მას წვდომა ჰქონდა არბური-ჰოლის ბიბლიოთეკასთან.
ჯორჯ ლუისთან ურთიერთობა
მინი|ჯორჯ ელიოტის პორტრეტი, [[სამუელ ლაურენსი, დაახ. 1860]] მარი ანე 1851 წელს, შეხვდა ფილოსოფოსსა და კრიტიკოსს ჯორჯ ჰენრი ლუისს. 1854 წელს მათ ერთად ცხოვრება გადაწყვიტეს. ლუისი უკვე დაქორწინებული იყო აგნეს ჯერვიზე. მატ ღია ქორწინება ჰქონდათ. საერთო სამი შვილის გარდა აგნესს კიდევ 4 შვილი ჰყავდა თორნტონ ლეი ჰანტისგან. რადგან გორჯი ოფიციალურ დოკუმენტებში აგნესის შვილების მამად ფიქსირდებოდა, მას არ ჰქონდა განქორწინების უფლება.
1854 წელს ჯორჯმა და მარიანმა კვლევის მიზეზით ერთად იმოგზაურეს ვაიმარსა და ბერლინში. ევანსი აგრძელებდა თეოლოგიურ საქმიანობას და გერმანულიდან თარგმნიდა Das Wesen des Christentums-ს (ქრისტიანობის არსი), ხოლო მარიენი მუშაობდა ესეებზე და თარგმნიდა სპინოზას ეთიკას. თარგმანი 1856-ში დაასრულა, თუმცა მის ცხოვრებაში არ გამოცემულა.
გერმანიაში მოგზაურობა ჯორჯის და მარიენის თაფლობის თვე იყო. ამ მოგზაურობის შემდეგ მარი ენი საკუთარ თავს მარი ანე ლუისს ეძახდა, ხოლო ლუისს საკუთარ ქმარს. ვიქტორიანული ეპოქისთვის მსგავსი ქორწინების გარეშე ურთიერთობები არ იყო უჩვეულო.
პირველი გამოცემა
dam Bede-ს წარმატების შემდეგ ჯორჯ ელიოტი 15 წლის განმავლობაში აგრძელებდა ნოველების გამოცემას. 1876 წელს გამოსცა Daniel Deronda, რის შემდეგაც ის და ლუისი საცხოვრებლად პატარა სოფელ ვიტლიში გადავიდნენ. ამ დროისთვის ლუისის ჯანმრთელობა გაუარესდა და ის ორი წლის შემდეგ 1878 წლის 30 ნოემბერს გარდაიცვალა. ელიოტმა შემდეგი ორი წელი ლუისის ბოლო ნაშრომის Life and Mind რედაქტირებას მიუძღვნა.
ჯონ კროსზე ქორწინება და გარდაცვალება
1880 წლის 16 მარტს ჯონ კროსზე ქორწინებით მარიანი კიდევ ერთხელ მოექცა საზოგადოების ყურადღების ცენტრში. მამაკაცი მასზე 20 წლით ახალგაზრდა იყო. მან კიდევ ერთხელ შეიცვალა სახელი და გახდა მარი ანე კროსი. 1880 წლის 22 დეკემბერს მარი ანე კროსი თირკმლის დაავადებით 61 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი მწერლები კატეგორია:ინგლისელი ესეისტები კატეგორია:ინგლისელი ფილოსოფოსები
საერთაშორისო საზღვაო სამართლის ტრიბუნალი
მინი|220პქ|ოფიციალური ლოგო მინი|შენობა სადაც ტრიბუნალი მდებარეობს ([[ჰამბურგი).]] საერთაშორისო საზღვაო სამართლის ტრიბუნალი — საერთაშორისო სასამართლო ორგანო, რომელიც დაარსებულია საზღვაო სამართლის შესახებ 1982 წლის კონვენციის საფუძველზე. მის იურისდიქციაში შედის კონვენციის ხელმომწერ სახელმწიფოებს შორის წარმოშობილი საზღვაო დავების განხილვა, ზღვის ფსკერის საერთაშორისო ორგანოს და წევრ სახელმწიფოს ან ფიზიკურ/იურიდიულ პირებს შორის წარმოშობილი დავების განხილვა.
ორგანიზაცია
ტრიბუნალი შედგება 21 დამოუკიდებელი მოსამართლისგან, რომლებიც კვალიფიციური და მაღალი ზნეობრივი თვისებების მქონე იურისტები უნდა იყვნენ. მოსამართლეები აირჩევიან, კონვენციის მონაწილე სახელმწიფოთა კრებაზე 9 წლის ვადით, თუმცა მათი ერთიმესამედი ყოველ სამ წელიწადში გადაირჩევა. ტრიბუნალი თავისი შემადგენლობიდან ირჩევს თავმჯდომარეს და ვიცე-თავმჯდომარეებს, 3 წლის ვადით. ტრიბუნალში იქმნება ზღვის ფსკერის პალატა, რომელიც ტრიბუნალის 11 მოამართლისგან შედგება და სხვა პალატები.
ადგილმდებარეობა
ტრიბუნალის ადგილსამყოფელია ქალაქი ჰამბურგი (გერმანია), თუმცა იგი შეიძლება სხვა ადგილზეც შეიკრიბოს საჭიროებისამებრ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საზღვაო სამართალი კატეგორია:1982 წელს დაარსებული ორგანიზაციები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ბ. ჩოლოყაშვილის 53)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. დგას ბიძინა ჩოლოყაშვილის ქუჩაზე (№ 53), აგებული XIX საუკუნეში.
სახლი ორსართულიანია და ქუჩის მხარეს განივი ფასადით გამოდის. ნაგებიაა აგურით. პირველი სართული სავაჭრო რიგია, რომლის ორთაღოვან ნიშაში სარკმლის ორ- ორი ღიობია დატანებული. მეორე სართულზე სახლს მხოლოდ ცალ მხარეს ჰქონდა შემორჩენილი ძველი ჭეირული აივანი რომელსაც მდიდრული, ოსტატურად დამუშავებული დეკორი აქვს. აივანზე მაღალი, შეისრული სარკმელების რიგი გამოდის. მოპირდაპირე მხარეს აივანს პირვანდელი სახე დაკარგული ჰქონდა. ამ ნაწილში შეცვლილი იყო სახლის კრამიტის გადახურვა. ეზოს მხარეს სახლს მეორე სართულზე ასასვლელი, ორი დამხმარე კიბე აქვს. გვერდით ფასადზე მეორდება შეისრული სარკმელების მოტივი. I სართულზე თაღოვანი ნიშაცაა.
2011-2012 წლებში სახლს ჩაუტარდა სარეაბილიტაციო სამუშაოები, გამოიცვალა აივნები, განახლდა კედლის ნალესობა, გამოიკვეთა სავაჭრო რიგის ღიობების სისტემა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ულრიხ ბოროვკა
ულრიხ ბოროვკა (Ulrich Borowka დ. 19 მაისი, 1962) — გერმანელი ფეხბურთელი, მცველი. 1988 და 1993 წლებში „ვერდერის“ შემადგენლობაში გახდა გერმანიის ჩემპიონი, ხოლო 1992 წელს — უეფა-ს თასების მფლობელთა თასის გამარჯვებული. მონაწილეობა მიიღო ევრო 1988-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1962 კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 19 მაისი კატეგორია:გერმანიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1988 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
მისლატა
მისლატა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-ოესტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 2,1 კმ². მოსახლეობა — 44 320 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ისკე-ყაზანი
ისტორია
მეცნიერების აზრით ქალაქი წარმოიშვა მდინარე კაზანკის შესართავთან ოქროს ურდოს დაშლის შემდეგ და ცნობილი იყო რამდენიმე სახელით: გაზანი, ბულგარ-ალ-ჯადიდი, ყაზანი, ისკე-ყაზანი.
ლეგენდა „ცეცხლგამძლე სოფლის“ შესახებ გვიამბობს, რომ ოქროს ურდოს ჯარების მიერ ქალაქის აღების შემდეგ აქსაკ თიმურმა სიკვდილით დასაჯა ადგილობრივი ამირა გაბდულუ. მისა შვილებმა ალთინბეგმა და გალიმბეგმა გაქცევით უშველეს თავს.
დამპყრობლების წასვლის შემდეგ გადარჩენილ ძმებს არ დაუწყიათ ქალაქის აღდგენა. ტყე-სტეპის ზონაში მათ აღმოაჩინეს უფრო მშვიდი და მყუდრო ადგილი. სწორედ აქ დააარსეს ძმებმა ქალაქი ისკე-ყაზანი. მოგვიანებით ამ ადგილის გარშემო ჩამოყალიბდა ყაზანის სახანო, რომლის ცენტრიც ისკე-ყაზანი გახდა.
მომდევნო ომებთან და ქალაქის არაპერსპექტიულ ადგილზე მდებარეობასთან დაკავშირებით ყაზანის სახანოს დედაქალაქი უფრო მოხერხებულ ადგილზე გადაიტანეს. კერძოდ იქ სადაც მდინარე კაზანკა უერთდებოდა ვოლგას, რომელიც შუა საუკუნეების ევროპის მთავარი სავაჭრო და სტრატეგიული არტერია იყო. სწორედ ამ ადგილზე მდებარეობს თანამედროვე ყაზანი. ძველი დედაქალაქი კი დავიწყებას მიეცა და გაქრა პოლიტიკური არენიდან.
კამათი ისკე-ყაზანის მდებარეობის შესახებ სამეცნიერო წრეებში არ დახურულა. ამ საკითხში ყველაზე მეტად საყურადღებოა არქეოლოგ რავილ ფახრუტდინოვის ვერსია. იგი ფიქრობს, რომ ისკე-ყაზანი მდებარეობდა იქ სადაც დღეს მდებარეობს სოფლები: კამაევო, რუსკი-ურმატი და გაიშა, მდინარე კაზანკის ზემო დინებიდან 40 კილომეტრის მოშორებით.
მუზეუმ-ნაკრძალი
მუზეუმ-ნაკრძალი შეიქმნა თათრეთის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 14 თებერვლის № 228-ე დადგებილების მიხედვით.
ნაკრძალის ფართობია 137,2 ჰა, ძირითადი ფონდის ექსპონატების რაოდენობაა - 1 163 ერთეული.
მუზეუმის შემადგენლობაში შედის ვოლგის ბულგარეთის, ოქროს ურდოსა და ყაზანის სახანოს პერიოდის არქეოლოგიური და ეპიგრაფიკული ძეგლები:
ელიზბარ დავითიშვილი
ელიზბარ დავითის ძე დავითიშვილი (ჩანს 1605–1666) — XVII საუკუნის შუა წლების ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე, დავითიშვილების საგვარეულოს წარმომადგენელი, ქართლის სამეფოს ბოქაულთუხუცესი.
დავით დავითიშვილის გარდაცვალების (1635/37) შემდეგ გახდა დავითიშვილების სათავადო სახლის მეთაური. იყო როსტომ მეფის აქტიური მხარდამჭერი, მეფის ელჩი ირანის შაჰის კარზე (ნ. ციციშვილის აჯანყების შემდეგ დატყვევებული ჩხეიძეები ირანში მისი მეშვეობით გაიგზავნა). დავითიშვილმა როსტომის უშვილობის გამო ლუარსაბ ბატონიშვილი (ლუარსაბ I-ს შვილთაშვილი) ირანიდან ჩამოიყვანა და ქართლის ტახტის მემკვიდრედ გამოაცხადა. ამ მისიის დროს როსტომს შაჰის მიერ ბოძებული ხალათიც ჩამოუტანა. თეიმურაზ I-ის დამარცხებისა და მისი ძის დათუნა ბატონიშვილის დაღუპვის შემდეგ (1648) ბატონიშვილისა და სხვა დახოცილ თავად-აზნაურთა თავები, თეიმურაზის დროშასთან ერთად, ირანის შაჰს მიართვა. შაჰმა დავითიშვილს განჯაში სამფლობელოდ სამი სოფელი უბოძა.
ლიტერატურა
კატეგორია:XVII საუკუნის ქართველები კატეგორია:ქართველი დიდი ფეოდალები
ამილახვრის სახლი
ამილახვრის სახლი — არქიტექტურული და ისტორიული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ქვემო ჭალის ცენტრში, საავტომობილო გზის მარცხენა მხარეს, ე. წ. გივი ამილახვრის ციხე-დარბაზის გვერდით. სახლი აშენებულია XIX საუკუნის II ნახევარში. ნაგებია აგურით.
შენობა სამსართულიანია, აქვს სხვენი. შენობის აღმოსავლეთი ფასადი შედგება სამი ნაწილისაგან. ცენტრალური ნაწილი შიგნითაა შეწეული. ცენტრალურ შესასვლელში ორი ქვის სვეტია, რომლებსაც ეყრდნობა მეორე სართულის პატარა აივანი. შესასვლელის იატაკი მოპირკეთებულია მოზაიკით. ასეთივე იატაკია პირველ სართულზეც. ხის კარი მოჩუქურთმებულია. პირველი სართულიდან მეორეზე ადის ხის ორმარშიანი, მოხარატებულრიკულებიანი კიბე. მეორე სართულზე შუშაბანდია. აქ პარკეტია დაგებული. მეორე სართულზე სულ 11 ოთახია, ზოგი გატიხრულია, ამ სართულის აივნიდან მესამე სართულის ერთ ოთახში ადის ხის კიბე, მესამე სართულზე მხოლოდ ერთი ოთახია, საიდანაც კარი ღია აივანზე გადის. გვიანდელი მინაშენების კვალი განსაკუთრებით დასავლეთის ფასადს ემჩნევა. სარკმლები სხვადასხვა ზომისაა. ქვედა სართულზე 6 ოთახი საწყობადაა გამოყენებული, ჩრდილოეთის ფასადი ყრუ და სადაა. სამხრეთი ფასადის აივანი ძალზე დაზიანებულია. მესამე სართულზეც ხის აივანია. სამხრეთ ფასადის გასწვრივ სამეურნეო დანიშნულების მინაშენია. შენობა გადახურულია თუნუქითა და შიფერით. გადმოცემის თანახმად აღმოსავლეთი ფასადის ფილაზე ამოკვეთილი ყოფილა მხედრული წარწერა: „მეფისა მტერსა ლახვარი, ვამტკიცებ ამილახვარი“.
სახლი შეკეთებულია და ამჟამად აქ მოთავსებულია სხვადასხვა ადმინისტრაციული დაწესებულება. იყენებენ საწყობადაც.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ეკოფემინიზმი
ეკოფემინიზმი — ფემინიზმის მიმდინარეობა, რომელიც ეკოლოგიურ პასუხისმგებლობას, ურთიერთობებს ქალებსა და დედამიწას შორის მიიჩნევს თავისი ანალიზისა და პრაქტიკის საფუძველად. ადამიანებისა და ბუნებრივი სამყაროს ურთიერთობების გასაანალიზებლად ეკოფემინისტი მოაზროვნეები ყურადღებას აპყრობენ გენდერის კონცეფციაზე. ეს ტერმინი პირველად გამოიყენა ფრანგმა მწერალმა ფრანსუა დიუბონმა თავის წიგნში „Le Féminisme ou la Mort“ (1974).
ეკოფემინისტური ანალიზი იკვლევს კავშირს ქალსა და ბუნებას შორის კულტურაში, რელიგიაში, ლიტერატურაში და იძიებს პარალელებს, ბუნების განადგურებასა და ქალთა ჩაგვრას შორის. ეკოფემინიზმი ხაზს უსვამს, რომ როგორც ქალი, ასევე ბუნება უნდა იყოს პატივცემული.
მიუხედავად იმისა, რომ ეკოფემინიზმის ანალიზის მასშტაბები ფართო და დინამიურია, ამერიკელმა ავტორმა და ეკოფემინისტმა შარლინ სპერტნაკმა შემოგვთვაზა ეკოფემინისტური მუშაობის კატეგორიზაციის სამი გზა.
განმარტება
1993 წლის ესეში სახელწოდებით „ეკოფემინიზმი: გლობალური სამართლიანობა და პლანეტარული ჯანმრთელობა“ ავტორები გრეტა გარდი და ლორი გრიენი აღნიშნავენ, თუ რას ეწოდება „ეკოფემინისტური ჩარჩო“. ესეში მოცემულია უამრავი მონაცემები და სტატისტიკა, გარდა ამისა ასახულია ეკოფემინისტური კრიტიკის თეორიული ასპექტებიც. წარმოდგენილი ჩარჩო მიზნად ისახავს დაამკვიდროს ხედვის გზები და მიმდინარე გლობალური სიტუაციების გააზრების უნარი, თუ როგორ მოვედით ამ ეტაპზე და რა შეიძლება გაკეთდეს ავადმყოფობის დამარცხების მიზნით.
გრეტა გარდი და ლორი გრიენი ამტკიცებენ, რომ ჩარჩოს აქვს ოთხი მხარე:
მათი აზრით, ამ ოთხმა ფაქტორმა მიგვიყვანა იმ გარემოებამდე, რომელსაც ეკოფემინისტები  როგორც „ბუნებისა და კულტურის განცალკევებას“ ხედავენ. ეს კი მათთვის პლანეტის დაავადების ძირეული წყაროა.
მეორე განმართების მიხედვით, დიუბონის წიგნის „Le Féminisme ou la Mort“-ის თანახმად, ეკოფემინიზმი დაკავშირებულია  ყველა  მარგინალიზებული ჯგუფის  (ქალები ღარიბები, ბავშვები) ჩაგვრის წინააღმდეგ ბრძოლასთან, ბუნების განადგურების შეფერხების მცდელობებთან. წიგნში ავტორი ამტკიცებს, რომ ჩაგვრა, დომინირება, ექსპლუატაცია და კოლონიზაცია, გამომდინარეობს დასავლეთის პატრიარქატული საზოგადოებიდან  და იწვევს  გარემოს შეუქცევად ზიანს. დიუბონი აქტივისტი და ორგანიზატორი იყო. მისმა ნაწერებმა, ხელი შეუწყო ყველა სახის სოციალური უსამართლობის აღმოფხვრას და არა მხოლოდ, ქალთა და გარემოს  წინაამღდეგ მიმართული ქმედებების დამუხრუჭებას.
ეკოფემინისტური ტრადიცია მოიცავს უამრავ გავლენიან ტექსტს, მათ შორის: ქალები და ბუნება (სუზენ გრიფინი 1978), ბუნების სიკვდილი (ქეროლაინ მერშანტი 1980). ამ ტექსტებმა ხელი შეუწყო დაემყარებინათ კავშირი კაცების ქალებზე დომინაციისა და კულტურის ბუნებაზე დომინაციას შორის. ამ ტექსტებიდან გამომდინარე 1980-იანი წლების ფემინისტური აქტივიზმი უკავშირდება გარემოსა და  ეკოლოგიის იდეებს. მოძრაობები, როგორიცაა ეროვნული  კამპანია გარემოსთვის, აღმოსავლეთ ლოს-ანჯელესიის დედები (MELA), ადგილობრივი ამერიკელები სუფთა გარემოსათვის (NAEC), რომლებსაც ქალები ხელმძღვანელობდნენ, ეძღვნებოდა  ადამიანის ჯამრთელობისა და გარემოსდაცვითი სამართლიანობის საკითხებს.
ეკოფემინისტური თეორიის ასპექტები
ეკოფემინისტური თეორია ამტკიცებს, რომ კაპიტალიზმის გავლენამ, ქალებს არანაირი სარგებელი არ მოუტანა და  გამოიწვია ბუნებისა და კულტურის მავნე განხეთქილება. 1970-იან წლებში, ეკოფემინისტებმა განიხილეს, რომ განხეთქილების განკურნება შესაძლებელია  მხოლოდ ქალის ინსტიქტითა და ბუნების პროცესების ჰოლისტიკური ცოდნით.
ამის შემდგომ, რამდენიმე ეკოფემინისტმა მკვლევარმა განასხვავა, რომ ეს იმიტომ კი არ ხდება რომ ქალი „ქალია“ ან „ქალურია“ არამედ, იმიტომ რომ ისინი დაკავშირებულნი არიან ბუნებასთან, ჩაგვრის იგივე მდგომარეობითა და  მამრობითი სქესის წარმომადგენლების ხელშეწყობით. მარგინალიზაცია გენდერულ ენაზე გამოიყენება, ბუნების აღსაწერად. მაგალითად, „დედა დედამიწა“ ან „დედა ბუნება“ და ცხოველური ენა, რომელიც ქალის აღსაწერად გამოიყენება. ზოგიერთი დისკურსი ქალებს სპეციალურად აკავშირებს ბუნებასთან,  მათი ტრადიციული სოციალური როლის გამო, როგორც მედდისა და აღმზრდელის.
ეკოფემინისტების აზროვნების ამ ხაზის თანახმად, ისინი აღნიშნავენ, რომ ეს კავშირები ილუსტრირებულია, სოციალურად აღქმული ფასეულობების თანმიმდევრობით და ასოცირდება ისეთ „ქალურობასთან“, როგორიცაა მკვებავი, რომელიც გვხვდება, როგორც ქალებში, ასევე ბუნებაშიც.
ალტერნატიურად, ეკოფემინისტი და აქტივისტი ვანდანა შივა წერდა, რომ ქალებს ჰქონდათ განსაკუთრებული კავშირი გარემოსთან, მათი ყოველდღიური ურთიერთქმედებებით და ეს კავშირი არ იყო შეფასებული. ვანდანა შივას თანახმად, ქალები ეკონომიკაში, რომლებიც აწარმოებენ „სიმდიდრეს ბუნებასთან პარტნიორობით, იყვნენ ექსპერტები, თავიანთი უფლებებით, ბუნების პროცესების ჰოლისტიკური და ეკოლოგიური ცოდნით“. იგი ხაზს უსვამს, რომ ვანდანა შივა, ამ წარუმატებლობაში ადანაშაულებს დასავლეთ პატრიარქალური აღქმების განვითარებასა და პროგრესს. შივას თანახმად, პატრიარქატმა უწოდა ქალებს, ბუნებასა და სხვა ჯგუფებს არამზარდი ეკონომიკა, როგორც „არაპროდუქტიული“
თანამედროვე მეცნიერება და ეკოფემინიზმი
ეკოფემინზიმში ავტორები ვანდანა შივა და მარია მისი დაფიქრდნენ, თანამედროვე მეცნიერების მიღებაზე, როგორც უნივერსალური სისტემის. ისინი თანამედროვე მეცნიერების დომინანტურ ნაკადს ხედავდნენ, არა როგორც ობიექტურ მეცნიერებას, არამედ როგორც დასავლეთის კაცთა ფასეულობების პროექციას. პრივილეგია, იმის განსაზღვრისას, თუ რა ითვლება სამეცნიერო ცოდნად მამაკაცები აკონტროლებდნენ და ისტორიის უმეტესი ნაწილისისათვის კი ქალები შეზღუდულნი იყვნენ ამ უფლებებში.
ვეგეტარიანული ეკოფემინიზმი
ეკოფემინიზმის გამოყენებამ, ცხოველთა უფლებებთან დაკავშირებით, ჩამოაყალიბა ვეგეტარიანული ეკოფემინიზმი, რომელიც ამტკიცებს, რომ „ცხოველთა ჩაგვრა ფემინისტური და ეკოლოგიური ანალიზებიდან“ შეუთავსებელია,  ფემინიზმის ორივე, აქტივისტური და ფილოსოფიური საფუძველებისათვის. იგი პრაქტიკაში იყენებს ტერმინს  „პიროვნული არის პოლიტიკური“, რადგან ბევრ ეკოფემინისტს სჯერა, რომ  „ხორცით კვება პატრიარქატული დომინაციის ფორმააა... რაც ვარაუდობს, კავშირზე მამაკაცის ძალადობასა და ხორცზე დაფუძნებულ კვებას შორის“.
1995 წელს განხილულ საკითხებთან დაკავშირებულ ინტერვიუში, კაროლ ჯეი ადამსმა  განაცხადა   ადამსის თანახმად,  ვეგეტარიანული ეკოფემინიზმი აერთიანებს სიმპატიას კულტურისა და პოლიტიკის ანალიზთან ერთად,  ეთიკისა და მოქმედების სისტემის გასაუმჯობესებლად.
მატერიალისტური ეკოფემინიზმი
მატერიალური ეკოფემინიზმი არის კიდევ სხვა საერთო განზომილება ეკოფემინიზმისა. მატერიალური შეხედულებები აკავშირებს ისეთ ინსტიტუციებს, როგორიცაა შრომა, ძალაუფლება და ქონება, როგორც  ქალთა და ბუნებაზე დომინაციის წყარო. ამ საგნებს შორის კავშირები განპირობებულია, წარმოებისა და რეპროდუქციის ღირებულებებით. ეკოფემინიზმის ეს განზომილება შეიძლება მოვიხსენიოთ, როგორც „სოციალური ფემინიზმი“ ან „სოციალური ეკოფემინიზმი“ ან „მარქსისტული ეკოფემინიზმი“. ქეროლაინ მერშანტის თანახმად,“ სოციალური ეკოფემინიზმი მხარს უჭერს ქალთა განთავისუფლებას, სოციალური და ეკონომიკური გადატრიალების გზით, რაც ცხოვრების ყველა ასპექტს გადააქცევს საბაზრო ეკონომიკად  და that today even invades the womb   დღესაც იჭრება საშვილოსნოში“ ამ გაგებით, ეკოფემინიზმი ცდილობს აღმოფხვრას სოციალური იერარქიები, რომელიც ხელს უწყობს საქონლის წარმოებას, სადაც (მამაკაცი დომინირებს) ბიოლოგიურ და სოციალურ რეპროდუქციაზე.
სულიერი ეკოფემინიზმი/კულტურული ეკოფემინიზმი
სულიერი ეკოფემინიზმი არის ეკოფემინიზმის კიდევ ერთი დარგი და პოპულარობით სარგებლობს ისეთ ეკოფემინისტ ავტორებთან, როგორებიც არიან რიან სტარჰაუკი და კაროლ აისლერი. სტარჰაუკი ამას უწოდებს დედამიწაზე დაფუძნებულ სულიერებას, რომელიც ცნობს რომ დედამიწა ცოცხალია და რომ ჩვენ ურთიერთდაკავშირებული საზოგადოება ვართ. სულიერი ეკოფემინიზმი არ უკავშირდება ერთ კონკრეტულ რელიგიას, მაგრამ ორიენტირებულია ზრუნვის, თანაგრძნობისა და არაძალადობრივ ფასეულობებზე. ხშირად ეკოფემინისტები უფრო ძველ ტრადიციებს მოიხსენიებენ, როგორიცაა ბუნებისა და სულიერების ქალღმერთის „Gaia“-ს თაყვანისცემას (ასევე ცნობილი, როგორც დედა დედამიწა).
წარმართობა განსაკუთრებულ გავლენას ახდენენ სულიერ ეკოფემინიზმზე. მისი აღთქმები გამოხატავენ ბუნებისადმი ღრმა პატიცისცემას, ქალური პერსპექტივისა და ძლიერი საზოგადოებრივი ღირებულებების დამკვიდრებას. ქეროლაინ მერშანტი თავის წიგნში „რადიკალური ეკოლოგია“ ეხება სულიერ ეკოფემინიზმს, როგორც „კულტურულ ეკოფემინზმს.“ ქეროლაინ მერშანტის  კულტურული ეკოფემინიზმის თანახმად, „ბუნებასა და ქალებს  შორის ურთიერთობა აღნიშნავს,  ქალღმერთთა თაყვანისმცემლობას, მთვარის, ცხოველთა და ქალთა რეპროდუქციული სისტემაზე ორიენტირებული  უძველესი რიტუალების აღორძინებას“ ამ გაგებით, ეკოფემინისტები აფასებენ  ზრუნვის ეთიკასა და ადამიანსა და ბუნებას შორის ურთიერთკავშირს.
ეკოლოგიური მოძრაობები
XX საუკუნის მიწურულიდან ქალები მუშაობდნენ ველური ბუნების, წყლის, ჰაერისა და საკვების დასაცავად. ეს ძალისხმევა დიდწილად განპირობებული იყო, გარემოსდაცვითი მოძრაობის გავლელიან მწერლებთან, როგორებიც იყვნენ: ჰენრი ევიდ ტორო, ალდო ლეოპოლდი, რეიჩალ კარსონი  და ჯონ მუირი. XX საუკუნის ქალთა ძალისხმევის ფუნდამენტალური მაგალითებია წიგნები, რეიჩალ კარსონის „მდუმარე გაზაფხული“ და ტერი ტემპესტ ვილიამსის „თავშესაფარი“ ეკოფემინისტი კარენ ვორენი ასახელებს ალდო ლეოპოლდის ესეის „მიწის ეთიკა“ (1949) როგორც ფუნდამენტალურ ნაშრომს ეკოფემინისტური კონცეფციისა, რადგან ალდო ლეოპოლდი იყო პირველი, ვინც დაწერა ეთიკა მიწისათვის  და რომელსაც ესმოდა ამ საზოგადოების ყველა არა–ადამიანური  ნაწილის (ცხოველები, მცენარეები, მიწა, წყალი, ჰაერი) აღქმა, როგორც თანასწორი და  ადამიანებთან ურთიერთობაში მყოფი. გარემოს ამ ინკლუზიური გაგებით დაიწყო შენარჩუნების მოძრაობა და ილუსტრირება, თუ როგორ შეიძლება საკითხების განხილვა ზრუნვის ჩარჩოების საშუალებით.
ქალებმა მონაწილეობა მიიღეს ეკოლოგიურ მოძრაობებში კერძოდ, კონსერვაცია და შენარჩუნება, რომელიც XIX საუკუნის ბოლოს დაიწყო და XX საუკუნის  დასაწყისამდე გრძელდებოდა.
1970-1980-იანი წლების მოძრაობები
ინდოეთში უტარკჰანდის შტატში 1973 წელს ქალებმა მონაწილეობა მიიღეს ჩიფკოს მოძრაობაში, რათა დაეცვათ ტყეები  გაუწყლოებისგან. არაძალადობრივი საპროტესტო ტაქტიკა გამოიყენებოდა ხეების დასაკავებლად, რათა ლოგერებს  მათი მოჭრა ვერ შეძლებოდათ. 1977 წელს კენიაში მოძრაობა „მწვანე ქამარი“ ინიცირებული იყო გარემოსდაცვითი  და პოლიტიკური აქტივისტის ვანგარ მაატაის მიერ. ეს იყო სოფელში ხეების დარგვის პროგრამა, რომელსაც ქალები მეთაურობდნენ და რომელიც ვანგარი მაატაიმ შექმნა, რათა დახმარებოდა ამ რეგიონს გაუდაბნოების თავიდან აცილებაში. პროგრამამ შექმნა „მწვანე ქამარი“, სადაც დაახლოებით 1 000 ხე იყო დარგული სოფლის გარშემო და მონაწილეებს საშუალებას აძლევდა, პასუხისმგებელნი ყოფილიყვნენ თავიანთ თემებში. მომდევნო წლებში კი მოძრაობა „მწვანე ქამარი“ მოქალაქეების ინფორმირების მიზნით, ატარებდა სემინარებს სამოქალაქო და გარემოსდაცვით განათლებაზე  და ასევე ეროვნული ლიდერების პასუხისმგებლობის შესახებ მათ მიერ განხორციელებულ ქმედებებზე. მოძრაობა „მწვანე ქამრის“ მუშაობა დღესაც გრძელდება.
1978 წელს ნიუ-იორკში დედა და გარემოს დამცველი, ლოის ჯიბსი ხელმძღვანელობდა საპროტესტო აქციას, მას შემდეგ რაც აღმოაჩინა რომ მთელი მისი რაიონი „Love Canal“ იყო აშენებული ტოქსიკური ნაგავსაყრელის თავზე. ტოქსინები იწვევენ ბავშვებში დავადებებსა და რეპროდუქციულ პრობლემებს ქალებში, ასევე ჩვილ ბავშვთა დეფექტიანობას, რაც განპირობებულია ორსულთათვის ტოქსინების მავნე ზემოქმედებით. „The Love Canal“ მოძრაობამ საბოლოოდ განაპირობა ფედერალირო მთავრობის მიერ 800-მდე ოჯახის ევაკუაცია.
1980–1981 წლებში ქალებმა მოაწყვეს მშვიდობიანი საპროტესტო აქცია პენტაგონში. ქალები ერთმანთის გვერდით ხელჩაკიდებულნი იდგნენ და მოითხოვდნენ თანასწორ უფლებებს, (მათ შორის სოციალურ, რეპროდუქციულ და ეკონომიკურ უფლებებს) ასევე მთავრობაში განხორციელებული მილიტარისტული ქმედებების დასრულებას და თემის (ხალხი, გარემო) ექსპლუატაციას. ეს მოძრაობა ცნობილია, როგორც ქალთა ქმედებები პენტაგონში.
1985 წელს კაცი კუკის პროექტი დაიწყო. ეს კვლევა დააფინანსა მთავრობამ და გამოიკვლია, თუ რა გავლენას ახდენენ მაღალი დონის დამაბინძურებლები წყალში მოჰავკის ახლოს მდებარე რეზერვაციაში და როგორ  მოქმედებენ  ბავშვებზე. გაირკვა, რომ ბავშვები, რომლებიც დედის რძით იკვებებოდნენ 200 %–ით იყვნენ დაცულნი ტოქსინების მავნე ზემოქმედებისგან, ვიდრე ის ბავშვები, რომლებიც რეზერვაციაში არ იმყოფებიან. ტოქსინები წყალს მთელს მსოფლიოში აბინძურებენ, მაგრამ ეკოლოგიური რასიზმის გამო, გარკვეული დივერსიული ჯგუფები, უფრო  დაუცველები არიან.
1994 წლის დასაწყისში დეტროიტში, აფრო-ამერიკელმა ქალებმა დაარსეს ქალაქის ბაღები და საკუთარ თავს კი ბაღის ანგელოზებს უწოდებდნენ. მსგავსი მოძრაობები მთელ მსოფლიოში გავრცელდა.
ატოცის სამაროვანი
ატოცის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ატოცის დასავლეთით, 800 მეტრის მოშორებით, კახურას ველზე. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს ხანით. სამაროვანს 1950 წელს, მიწის დამუშავებისას მიაკვლიეს. ორმოსამარხებში დაკრძალული იყო თითო კიდურებმოკეცილი მიცვალებილი თავით ჩრილოეთიდან დასავლეთისაკენ. სამაროვანში აღმოჩნდა ბრინჯაოს მასრაგახსნილი შუბისწვერები, უხეშკეციანი, შავად გამომწვარი ჭურჭელი და სხვა.
ეკოფემინიზმი
1970-1980-იანი წლების მოძრაობები
ვეგეტარიანული ეკოფემინიზმის განვითარება შეიძლება შეინიშნოს 80-იანი და 90-იანი წლების შუა ხანებამდე, სადაც იგი პირველად წერილობითი ფორმით გამოჩნდა. თუმცა ვეგეტარიანული ეკოფემინიზმის ფესვები  შეინიშნება 1960-იან და 1970-იან კონტრკულტურულ მოძრაობებში. ათწლეულების განმავლობაში, ეკოფემინიზმი გავრცელდა ორივე სანაპიროზე  და წარმოადგინა ქალისა და გარემოს ინტერსექციონალური ანალიზი. საბოლოოდ კი ისეთ იდეების განხორციელებას მისცა გამოწვევა, როგორიცაა   გარემოსდაცვითი კლასიზმი და რასიზმი და  წინაამღდეგობების გაწევა ტოკსიკური ნაგვის გადაყრისადმი.
მთავარი კრიტიკა
ეკოფემინიზმის მთავარი კრიტიკა, იმაში მდგომარეობს, რომ ის ესენციალისტურია. აღწერილი ესენციალიზმი ჩნდება ორ მთავარ სფეროში:
ამ კრიტიკიდან წამოვიდა ანტიესენციალისტური არგუმენტი. ეკოფემინისტი და ავტორი ნოელ სტურჯეო ინტერვიუში ამბობს, რომ იმას რასაც ანტი–ესენციალისტები აკრიტიკებენ, არის სტრატეგია, რომელიც გამოიყენება, რათა თეორეტიკოსებისა და აქტივისტების,  დიდ და მრავალფეროვან ჯგუფებს მობილიზება გაეწიოს. გარდა ამისა, ეკოფემინისტი და ავტორი შარლინ სპერტნაკი ამბობს, რომ თანამედროვე ეკოფემინიზმი შეშფოთებას გამოთქვამს სხვადასხვა საკითხებზე, მათ შორის თანაბარ ანაზღაურებასა და უფლებებზე, რეპროდუქციულ ტექნოლოგიებზე, ტაქსების მოწამვლასა და მესამე მსოფლიო ომის განვითარებაზე.
LeapFrog Didj
კონსოლის თამაშების უმეტესობა საგანმანათლებლო ხასიათისაა და დაფუძნებულია Disney-ის, Nickelodeon-ისა და, Marvel-ის ნაწარმოებებზე, რომლებიც ძირითადად განკუთვნილია ბავშვებისთვის.
ეკოფემინიზმი
მთავარი კრიტიკა
ეკოფემინიზმა XXI საუკუნეში გააცნობიერა კრიტიკა და საპასუხოდ ეკოფემინისტებმა მატერიალისტური შედულებებით დაიწყეს თემის კვლევა და სახელის შეცვლა, გლობალური ფემინისტური ეკოლოგიური სამართლიანობა, გენდერი და გარემო. სოციალური ეკოლოგი და ფემინისტი ჯენეტ ბილი, აკრიტიკებდა ეკოფემინიზმს იმის გამო, რომ ძალიან დიდი ყურადება იყო გამახვილებული ქალსა და ბუნებას შორის მისტიკური კავშირის არსებობაზე და არა ქალების ცხოვრების რეალურ პირობებზე. მან ასევე განაცხადა, რომ ეკოფემინიზმი არა პროგრესული თეორიაა, არამედ ქალთა საწინაამღდეგიო პროგრესული მოძრაობა.როზმარ რათფორდ რუთერმა ასევე გააკრიტიკა, ეს აქცენტი მისტიციზმზე და არა სამუშაოზე, რომელიც ფოკუსირებულია დაეხმაროს ქალებს. თუმცა ამტკიცებს, რომ სულიერება და აქტივიზმი შეიძლება ეფექტურად იყოს შერწყმული ეკოფემინიზმში.
LeapFrog Didj
კონსოლმა აგრეთვე მიიპყრო ჰაკერების ყურადღება, რადგანაც მოიხმარს ოპერაციული სისტემა ლინუქსის ერთ-ერთ დისტრიბუტივს, ისევე როგორც OpenGL-თან თავსებადობის გამო.
ეკოფემინიზმი
მთავარი კრიტიკა
კინგსმა გააკრიტიკა ეკოფემინიზმი, იმის გამო, რომ ზღუდავს საკუთარ თავს, რომ ფოკუსირება მხოლოდ გენდერასა და გარემოზე მოახდინოს და უგულებელყოფს ინტერსექციონალურ მიდგომას. ის ამბობს, რომ ეკოფემინისტები აცხადებენ, რომ ისინი არიან ინტერსექციონალურები, თუმცა ბოლო დრომდე არ შეუსრულებიათ  თავიანთი ვალდეულებები. ფემინისტების აზრით, ეკოფემინიზმი გავრცელდა იმ ადგილებში, სადაც ის გააკრიტიკეს. ვეგეტარიანული ეკოფემინიზმი ხელს უწყობდა, ინტერსექციონალურ ანალიზს და ეკოფემინისტები აანალიზებდნენ ცხოველთა უფლებებს, შრომით უფლებებსა და აქტივიზმს, რადგან მათ შეეძლოთ ხაზის გავლება  დაჩაგრულ ჯგუფებს შორის. ზოგისთვის non-human ცხოველების ჩართვა  განიხილებოდა, როგორც ესენციალიზმი.
LeapFrog Didj
არსებობის განმავლობაში კონსოლისთვის შეიქმნა რამდენიმე homebrew აპლიკაცია და ემულატორი.
ეკოფემინიზმი
სქოლიო
* კატეგორია:ენვაირონმენტალიზმი კატეგორია:ფემინისტური თეორია კატეგორია:რელაციური ეთიკა კატეგორია:ფემინიზმი და ისტორია
LeapFrog Didj
სქოლიო
კატეგორია:საგანმანათლებლო სათამაშოები კატეგორია:პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:Linux-ზე დაფუძნებული მოწყობილობები კატეგორია:2008 წელს წარმოდგენილი პროდუქტები კატეგორია:2010-იანი წლების სათამაშოები კატეგორია:2008 წელი ვიდეო თამაშებში
ტემოტუ
პროვინციის ფართობია — 895 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერით შეადგენს 21 362 ადამიანს. ადმინისტრაციული ცენტრია — ლატა.
აქროლება
აქროლება — ნივთიერების გადასვლა მყარი მდგომარეობიდან აირადში,  თხევადი ფაზის გავლის გარეშე. იგივეა რაც სუბლიმაცია.
ლიტერატურა
კატეგორია:აქროლება
ინდონეზია 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ინდონეზიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეათედ იასპარეზა 1996 წელს, აშშ-ის ქალაქ ატლანტაში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 4 მედალი მოიპოვეს.
პატერნა
პატერნა  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-ოესტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 44 კმ². მოსახლეობა — 71 035 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ვალენსიის ქალაქები
სან-მამედი (პარაიბა)
სან-მამედი (São Mamede) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ოსიდენტალ-პარაიბანუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 748 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.6 კმ²-ზე. ფართობი 530 728 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
Olympic
Olympic — ჩეხური როკჯგუფი.
ისტორია
thumb|right|ჯგუფ Olympic-ის წევრები ერთად ჯგუფი 1963 წელს დააარსა მიროსლავ რუჟეკმა და მისი თავდაპირველი სახელი იყო კარკულკა (Karkulka — Karlínský Kulturní Kabaret).
ჯგუფის დამაარსებელი წევრები ჩეხური როკმუსიკის ფუძემდებლებს წარმოადგენენ. სადებიუტო ალბომი „კუ“ (ჩეხ. Želva — ჟელვა) ჩეხური ბიგბიტის ერთ-ერთ გარდამტეხ ალბომადაა მიჩნეული. 1970-იანი წლების პირველი ნახევარი ჯგუფისთვის სუსტი პერიოდი იყო, მაგრამ მას შემდეგ დგება წარმატების მორიგი პერიოდი კონცეპტუალური ალბომების ტრილოგიის შექმნის სახით: „არდადეგები მიწაზე“ (Prázdniny na Zemi — პრაზდნინი ნა ზემი), „ქუჩა“ (Ulice — ულიცე) და „ლაბორატორია“ (Laboratoř — ლაბორატორჟ). აქ უკვე ჩართულია ბასგიტარისტი მილან ბროუმი, რომელსაც ჯგუფში შემოაქვს როგორც მკვეთრი, თანამედროვე როკმუსიკა, ასევე შესანიშნავი ინსტრუმენტული შესრულება, რომელიც გამომჟღავნდა მის პირველივე ალბომში „ოლიმპიკთან“ ერთად, ეს იყო „მარათონი“ (Marathón), 1978 წელს. მოგვიანებით ჯგუფი მერყევობდა მძიმე მეტალის მიმართულებითაც, მაგრამ მის ძლიერ მხარედ რჩება მელოდიური როკსიმღერები გონებამახვილი ტექსტითა და დასამახსოვრებელი არანჟირებით. ჯგუფს სიმღერის ტექსტებით ამარაგებდნენ ზდენეკ რიტირჟი და პაველ ვრბა (1965-1969 წლებში იგი იყო პაველ ხრასტინას სიმღერის ტექსტების უმთავრესი ავტორი). 2012 წელს ჯგუფმა 50 წლის იუბილე აღნიშნა დიდი კონცერტებით და ალბომების კოლექციის გამოშვებით. 2013 წლის მაისში კარლოვი-ვარში კონცერტის შემდეგ გარდაიცვალა ჯგუფის მრავალწლოვანი დრამერი მილან პეროუტკა. 2013 წლის მაისშივე ჯგუფს უერთდება დრამერი მარტინ ვაიგლი და ამასთანავე 2013-2015 იქმნება ახალი ალბომი ტრილოგია „თანავარსკვლავედი“ (Souhvězdí — სოუჰვეზდი) და ჯგუფი რეგულარულად მართავს კონცერტებს ჩეხეთსა და სლოვაკეთში პროგრამით: Permanent Tour. 2016 წელს იმართება აკუსტიკური ტურნე Plugged Unplugged და 2017 წელს Olympic აღნიშნავს 55 წლის იუბილეს ხალხით გადავსებულ O2 არენაზე. კონცერტი ჩაწერეს ტელევიზიებმა და კამერებმა. შემდგომ წელს შეიქმნა „ოლიმპიკის“ ახალი ალბომი Trilobit, რომელიც გამოიცა 2018 წლის სექტემბერში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხური როკ-ჯგუფები კატეგორია:ჩეხური მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:1962 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
სან-ანტონიო-დე-ანტაპარკოს რაიონი
სან-ანტონიო-დე-ანტაპარკოს რაიონი (Distrito de San Antonio de Antaparco) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ანგარაესის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 771 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 855 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 26 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 33.42 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ანგარაესის პროვინციის რაიონები
ნეჯმიე ხოჯა
ნეჯმიე ხოჯა (Nexhmije Hoxha; დ. 8 თებერვალი, 1921, ბიტოლა, იუგოსლავიის სამეფო — გ. 26 თებერვალი,  2020 ტირანა, ალბანეთი) — ალბანელი კომუნისტი, ენვერ ხოჯას მეუღლე და თანამოაზრე. ეკავა მნიშვნელოვანი თანამდებობები ალბანეთის კომპარტიის იდეოლოგიურ აპარატში. ქვეყანაში კომუნისტური მმართველობის დაცემის შემდეგ გაასამართლეს ხელისუფლების ბოროტად გამოყენების ბრალდებით, მიუსაჯეს რამდენიმე წლით პატიმრობა. გაათავისუფლეს ამნისტიის შედეგად. გათავისუფლების შემდეგ მან გააგრძელა ხოჯაისტური ხასიათის პოლიტიკური განცხადებების გაკეთება.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1921 წლის 8 თებერვალს იუგოსლავიის სამეფოს ტერიტორიაზე, ქალაქ ბიტოლაში (ამჟამად ჩრდილოეთი მაკედონია), ალბანელების ოჯახში. 1928 წელს ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა ალბანეთში. ნეჯმიემ დაასრულა ტირანის პრივილიგირებული დედა-დედოფლის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტი.
1945 წლის 1 იანვარს ცოლად გაჰყვა ალბანეთის კომპარტიის პირველ მდივანს ენვერ ხოჯას.
ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ 1944 წელს ენვერ ხოჯა, როგორც მმართველი პარტიის ხელმძღვანელი და მთავრობის პირველი მეთაური გახდა კომუნისტური ალბანეთის უზენაესი მმართველი. ნაჯმიე ხოჯა კი გახდა ალბანური კომუნიზმის წამყვანი იდეოლოგი გახდა. 1952 წლიდან კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრია. 1948 წელს აირჩიეს ალბანეთის სახალხო კრების დეპუტატად. ხელმძღვანელობდა ქვეყნის ქალთა ორგანიზაციას. 1966 წლიდან ნაჯმიე ხოჯა გახდა მარქსიზმ-ლენინიზმის კვლევითი ინსტიტუტისა და ლენინის სახელობის უმაღლესი პარტიული სკოლის ხელმძღვანელი.
ნაჯმიე ხოჯა მთავარ როლს თამაშობდა ხოჯაიზმის, სტალინიზმის ალბანური ვარიანტის, იდეოლოგიის ფორმირებაში. ბოლომდე მხარს უჭერდა თავისი ქმრის პოლიტიკას, მათ შორის პოლიტიკური რეპრესიების, პარტიული წმენდის, რელიგიის აკრძალვისა და შიდაპოლიტიკური იზოლაციის საქმეებშიც. 1956 წელს მონაწილეობდა პარტიული ოპოზიციის ჩახშობის კონფერენციაში ტირანაში. 1973 წელს მისი პოლიტიკური იდეოლოგია მკაცრად გააკრიტიკა ფადილ პაჩრამიმ და ტოდი ლუბონიამ (ორივეს მიუსაჯეს ხანგრძლივი პატიმრობა).
1985 წლის 11 აპრილს ენვერ ხოჯას გარდაცვალების შემდეგ ნეჯმიემ შეცვალა იგი ალბანეთის დემოკრატიული ფრონტის ხელმძღვანელის თანამდებობაზე. რამდენიმე წელი მან შეინარჩუნა პოლიტიკურ-იდეოლოგიური გავლენა. კვლავ მხარს უჭერდა ხოჯაიზმის პრინციპებს და არ ეთანხმებოდა რამიზ ალიას რეფორმების გეგმას. 1989 წელს ნეჯმიე ხოჯა ტირანაში შეხვდა დედა ტერეზას (აგნეს გონჯა ბოიაჯიუ წარმოშობით ალბანელი იყო).
ნეჯმიე დარწმუნებული იყო კომუნისტური რეჟიმის სიძლიერეში. თავდაპირველად დარწმუნებულიც კი იყო, რომ 1989 წლის რევოლუციები ალბანეთს არ შეეხებოდა. მაგრამ რუმინეთის ამბებმა იგი დააფიქრა. 1990 წელს ალბანეთი მასობრივმა დემონსტრაციებმა მოიცვა. რამიზ ალია ცდილობდა ტავი წარმოეჩინა „ალბანეთის გორბაჩოვად“ და „დემოკრატიული რეფორმების ლიდერად“. წლის დასასრულს რამიზ ალიამ გადააყენა რამდენიმე კონსერვატიული პარტიული მოღვაწე, მათ შორის ნეჯმიე ხოჯაც.
1991 წლის 20 თებერვლის შემდეგ, მას შემდეგ რაც ტირანაში ჩამოაგდეს ენვერ ხოჯას ძეგლი, ნეჯმიე ხოჯამ შეწყვიტა ურთიერთობები ალიასთან.1991 წელს ხელისუფლების სათავეში მოვიდა ალბანეთის დემოკრატიული პარტია. პრეზიდენტი გახდა სალი ბერიშა. ახალმა ხელისუფლებამ დაიწყო ხოჯას პერიოდის მოღვაწეების დევნა. 70 წლის ნეჯმიეს შინაპატიმრობა მიუსაჯეს ჯერ კიდებ 1991 წლის დეკემბერში. ციხეში ჩასვეს 1992 წლის იანვარში. სასამართლომ იგი ხელისუფლების ბოროტად გამოყენებაში დაადანაშაულა. მიუსაჯეს 11 წელი. იგი ჩასვეს ტირანის ქალთა კოლონიაში. გაათავისუფლეს ამნისტიის შედეგად 1997 ქწელს, ხუთწლიანი პატიმრობის შემდეგ.
ციხიდან გათავისუფლების შემდეგ კვლავ ხოჯაისტურ განცხადებებს აკეთებს, გახდა 1991 წელს ჩამოყალიბებული ალბანეთის კომუნისტური პარტიის წევრი. მხარს უჭერდა ნატო-ს მიერ იუგოსლავიის დაბომბვას, რადგან თვლიდა, რომ ეს საჭირო იყო კოსოვოელი ალბანელების დასაცავად.
სქოლიო
კატეგორია:ალბანელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ალბანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ალბანეთის სახალხო კრების დეპუტატები
სარაი (გუბადლი)
სარაი  (Saray) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
დვანის მესამე ნასოფლარი
დვანის მესამე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ დვანიდან 3 კმ-ზე, ეკლესიასთან, ძველ სასაფლაოზე. თარიღდება ფეოდალური ხანით. შემორჩენილია სხვადასხვა ნაგებობის საძირკვლის ნაშთები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
იდლეთის სამაროვანი
იდლეთის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნციპალიტეტის სოფელ იდლეთის ჩრდილოეთით 1 კილომეტრზე, მდინარე კავთურას მარჯვენა სანაპიროზე, ადგილობრივი აკლდამის ველზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ცარსკოე-სელოს სერგი რადონეჟელის ეკლესია
ცარსკოე-სელოს სერგი რადონეჟელის ეკლესია (Церковь Преподобного Сергия Радонежского в Царском Селе) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ პუშკინში. აგებულია 1889 წელს.
ათასი კლოუნი
ათასი კლოუნი (A Thousand Clowns) — 1965 წლის ამერიკული ფილმი. ფილმი დაფუძნებულია ჰერბ გარდნერის ამავე სახელწოდების პიესაზე. მარტინ ბალსამმა მიიღო ოსკარი საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მეორეხარისხოვან როლში.
სიუჟეტი
თორმეტი წლის ნიკი ცხოვრობს ბიძა მარისთან ერთად. მარი უმუშევარია, მაგრამ ცხოვრებას ლაღად უყურებს. მასთან სოციალური მუშაკები დადიან, რათა ბავშვის მომავალი ბედი განსაზღვრონ. ქალ სოციალურ მუშაკს მარი შეუყვარდება. სოციალური მუშაკები მარისგან ითხოვენ, რომ თუ ბავშვის შენარჩუნება სურს, მუშაობა დაიწყოს. მარის ძმა არნოლდი ცდილობს მას მუშაობა დააწყებინოს. მარის კი ყველა სამსახური, სადაც გასაუბრებაზე მიდის, იდიოტობად მიაჩნია და გარბის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1965 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:პიესებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:United Artists-ის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები
ცარსკოე-სელოს სერგი რადონეჟელის ეკლესია
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
ისტორია
1863 წელს ბატალიონი გადავიდა ვარშავაში, ხოლო ეკლესიის შენობა გადაეცა ლეიბ-გვარდიის პირველ მსროლელთა პოლკს.