cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ელეინ მეი
ადრეული ცხოვრება
ელეინ მეი 1932 წლის 21 აპრილს ფილადელფიაში, პენსილვანიაში (ამერიკის შეერთებული შტატები) დაიბადა. მამამისი, ჯეკ ბერლინი, მსახიობი იყო, ამიტომ ბავშვობაში ელეინს მასთან ერთად სხვადასხვა ქალაქებში უწევდა სიარული. როცა მეი 11 წლის იყო, ჯეკ ბერლინი გარდაიცვალა, ხოლო მეი დედამისთან ერთად ლოს-ანჯელესში გადავიდა. 16 წლის ასაკში მარვინ მეიზე დაქორწინდა, მაგრამ მათი ურთიერთობა 1 წლის შემდეგ განქორწინებით დასრულდა.
კარიერა
განქორწინების შემდეგ მეი სამსახიობო ხელოვნებას სწავლობდა. 1950-იანებში ჩიკაგოში გადავიდა, სადაც მაიკ ნიკოლსს, ახალგაზრდა მსახიობს შეხვდა. მათ ერთად საკუთარი იმპროვიზაციული კომედიური აქტი შექმნეს. 1957 წელს ნიუ-იორკში გადავიდნენ და პოპულარობა მალევე მოიპოვეს. 1960-დან 1961 წლამდე მათი შოუ „ ბროდვეიში “ იმართებოდა, სახელწოდებით „საღამო მაიკ ნიკოლსსა და ელეინ მეისთან ერთად“. Vanity Fair-თან ინტერვიუში ვუდი ალენმა მათ შესახებ თქვა: „ინდივიდუალურად, ორივე გენიოსია, და როცა ერთად მუშაობდნენ, შედეგი კიდევ უფრო უკეთესი იყო - ისინი ერთმანეთს უგებდნენ და კომედია სულ სხვა დონეზე აჰყავდათ“. მინი|ელეინ მეი და მაიკ ნიკოლსი, 1960 წელი მეიმ და ნიკოლსმა საქმიანი ურთიერთობა 1961 წელს დაასრულეს და მეიმ პიესების წერა დაიწყო. ამავე წელს დაქორწინდა შელდონ ჰერნიკზე, თუმცა ისინი მალევე დაშორდნენ. 1967 წელს მეიმ ორ ფილმში ითამაშა, მათ შორის კლივ დონერის ნამუშევარში, სახელწოდებით „Luv“. ფილმში ასევე მონაწილეობდნენ ჯეკ ლემონი და პიტერ ფელკი.
1969 წელს მეიმ თავისი პირველი სცენარი დაწერა, სახელწოდებით „კარგი მეგობრები“ (1971). ფილმი ფსევდონიმით, სცენარისტი ესთერ დეილის სახელით გამოვიდა. 1971 წელს მეის სარეჟისორო დებიუტი შედგა ფილმით „სუფთა ფურცლიდან“. მეი ფილმის სცენარის ავტორია და მასში ერთ-ერთ მთავარ როლსაც ასრულებს.
1972 წელს გადაიღო თავისი შემდეგი ნამუშევარი, „გულგატეხილი“, რომლის სცენარიც ნილ საიმონმა დაწერა. ფილმში მონაწილეობას მეის ქალიშვილი, ჯენი ბერლინი იღებს. ფილმი წარმატებული გამოდგა და იგი მეის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ნამუშევრად ითვლება. ბერლინი „ ოსკარზე “ იყო ნომინირებული საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის მეორეხარისხოვან როლში.
1976 წელს გამოვიდა „მიკი და ნიკი“, რომლის რეჟისორი და სცენარისტიც ელეინ მეია. ფილმი ორ კრიმინალსა და მათ ურთიერთობაზე მოგვითხრობს.
2000 წელს ითამაშა ფილმში „ქურდბაცაცები“ (რეჟ. ვუდი ალენი), სადაც იგი მეი სლოანის როლს ასრულებს. ალენმა პერსონაჟს მეის პატივსაცემად დაარქვა სახელი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი ქალი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინორეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი რეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი დრამატურგები კატეგორია:დაბადებული 21 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი თეატრის მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კომიკოსები კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:ტონის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:ფილადელფიელი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი კომიკოსები
გაუსვალდის აგარაკი
გაუსვალდის აგარაკი (Дача Гаусва́льд) — კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს ქვის კუნძულზე. შენობა ააგეს 1898 წელს მოდერნის სტილში, მეფუნთუშის ცოლის ევგენია კარლის ასული გაუსვალდისთვის. პროექტის ავტორები არიან არქიტექტორები ვლადიმირ ჩაგინი და ვასილი შიონე. 1910-1916 წლებში დააშენეს და მიშენეს ახალი სათავსოები მოდერნის სტილში.
1918 წელს აგარაკზე განათავსეს ანატოლი ლუნაჩარსკის სახელობის მესამე საბავშვო კოლონია, რომელიც მოქმედებდა 1923 წლამდე. შემდეგ წლებშ დიდი ხნის განმავლობაში შენობას იკავებდა ლენინგრადის მეტალურგიული ქარხნის სანატორიუმ-პროფილაქტორიუმი.
1980-იანი წლების დასაწყისში აქ გადაიღეს ფილმი „შერლოკ ჰოლმსისა და დოქტორ ვატსონის თავგადასავალი“ (პერსონაჟ ირენ ალენის სახლი). გარდა ამისა შენობაში გადაიღეს ფილმები: „დონ სეზარ დე ბაზანი“, „მფრინავი თაგვი“, „მარიცა“ და „ოჯახის გარეშე“.
არქიტექტურა
შენობა ორსართულიანია, აქვს სარდაფი და დგას მაღალ ცოკოლზე. აგებულია ხისგან, ნაწილი — აგურისგან. გაუსვალდის აგარაკი ითვლება რუსეთში მოდერნის სტილში აგებულ პირველ ნაგებობად.
დღევანდელობა
პოსტსაბჭოთა პერიოდში შენობა გადავიდა კომერციული ფირმის მფლობელობაში. 2008 წლიდან შენობა ავარიულ მდგომარეობაშია. კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის საბჭოს გადაწყვეტილებით (2008 წლის მარტი), გაუსვალდის კოტეჯის დაზიანებული ხის ნაწილების დემონტაჟი იყო საჭირო, მაგრამ 2009 წელს საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება ხელახალი ექსპერტიზა ჩაეტარებინა. ექსპერტიზის დამკვეთი იყო ძეგლთა დაცვის კომიტეტი. 2017 წელს, ახალი ექსპერტიზის დასკვნით კოტეჯის ხის ნაწილების 70-75 % უნდა შენახულიყო. ოქტომბერში დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები, მაგრამ 2018 წელს, ეკონომიკური მდგომარეობიდან გამომდინარე სამუშაოები შეწყდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ბოლივარის რაიონი (სან-მიგელი)
ბოლივარის რაიონი (Distrito de Bolívar) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მიგელის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 926 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 636 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 21 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 78.97 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სან-მიგელის პროვინციის რაიონები
ანდრეა დელ ვეროკიო
მიღწევები
250px|მინიატიურა|მარცხნივ|„ტობიასი და ანგელოზი“, [[ეროვნული გალერეა (ლონდონი)|ეროვნული გალერეა, ლონდონი.]] ადრეულ აღორძინების ხანაში მხატვრები ძირითადად მუშაობდნენ შეკეთებით. სწორედ ამ ეპოქაში ძალიან დიდი როლი მიუძღვით მეცენატებს, რომლებიც აფინანსებდნენ მხატვართა სახელოსნოებს, რომლებიც ქმნიდნენ ფაქტობრივად ყველაფერს დაწყებული ჭურჭლიდან — დამთავრებული დიდი არქიტექტურული ძეგლებით. განსაკუთრებით გავრცელებული იყო XV საუკუნის ფლორენციაში. მოსწავლეს, რომელსაც სურვილი ჰქონდა გამხდარიყო ხელოვანი და გაეხსნა საკუთარი სახელოსნო ვალდებული იყო მინიმუმ 6 წელი ესწავლა და მხოლოდ ამის შემდებგ გაეხსნა საკუთარი სახელოსნო. ასე მოიქცა ანდრეა ვეროკიოც, რომელიც თავიდან მოქანდაკე იყო ხოლო მოგვიანებით ფერწერასაც დაეუფლა. მისი მოსწავლეები იყვნენ: ლეონარდო და ვინჩი, პეტრო პერუჯინო და სანდრო ბოტიჩელი. ეროკიო ასევე იყო რეჟისორი სხვადასხვა სასცენო დადგმებში, რაც მომავალში და ვინჩიმაც შესანიშნავად გამოიყენა. წყაროების თანახმად, მოსწავლესა და მასწავლებელს შორის ყველაზე დიდი სულიერი კავშირი შედგა დავითის ქანდაკების შექმნისას. სწორედ მისი შექმნისას იპოზიორა ახალგაზრდა ლეონარდომ. სწორედ დავითის ქანდაკებას დაჰკრავს სახეზე „ჩუმი ღიმილი“ რომელსაც შემდგომში ასე ხშირად იყენებს ლეონარდოც.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი მხატვრები კატეგორია:იტალიელი მოქანდაკეები კატეგორია:რენესანსის მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 1435 კატეგორია:გარდაცვლილი 1488
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 2018: ჯგუფი A
ცხრილი
მერვედფინალში:
მატჩები
ყველა მითითებული დრო ადგილობრივია.
რუსეთი – საუდის არაბეთი
ეს ორი გუნდი მხოლოდ ერთხელ შეხვდა ერთმანეთს, 1993 წელს ამხანაგურ მატჩში, რომელიც საუდის არაბეთმა 4–2 მოიგო.
ეგვიპტე – ურუგვაი
ეს ორი გუნდი მხოლოდ ერთხელ შეხვდა ერთმანეთს, 2006 წელს ამხანაგურ მატჩში, რომელიც ურუგვაიმ 2–0 მოიგო.
რუსეთი – ეგვიპტე
ეს ორი გუნდი აქამდე ერთმანეთს არასდროს არ შეხვედრია.
ურუგვაი – საუდის არაბეთი
ეს ორი გუნდი აქმდე ორჯერ შეხვდა ერთმანეთს. ბოლო ამხანაგური მატჩი 2014 წელს გაიმართა და ანგარიშით 1–1 დასრულდა.
ურუგვაი – რუსეთი
ეს ორი გუნდი ერთმანეთს უკანასკნელად 2012 წელს გამართულ ამხანაგურ მატჩში შეხვდა, რომელიც 1–1 დასრულდა. როგორც საბჭოთა კავშირის ეროვნულმა საფეხბურთო ნაკრებმა, შვიდი მატჩი გამართა, აქედან ორი მატჩი მსოფლიო ჩემპიონატზე, ერთი 1962 წელს ჯგუფურ ეტაპზე, რომელიც საბჭოთა კავშირმა 2–1 მოიგო, ხოლო მეორე 1970 წელს მეოთხედფინალში, ურუგვაიმ 1–0 მოიგო.
საუდის არაბეთი – ეგვიპტე
ეს ორი გუნდი ერთმანეთს ექვსჯერ შეხვდა, ბოლო მატჩი 2007 წელს პან-არაბული თამაშების დროს შედგა, მატჩი ეგვიპტის გამარჯვებით 2–1 დასრულდა.
ინტერნეტ-რესურსები
კატეგორია:მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 2018
სეკერენი-ნოი
სეკერენი-ნოი (Secărenii Noi) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 112 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 324 ადამიანს შეადგენდა.
აიმელიიკი
სქოლიო
კატეგორია:პალაუს შტატები
სეკერენი-ნოი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰინჩეშტის რაიონის სოფლები
მარია იოზეფა ავსტრიელი
მარია იოზეფა ავსტრიელი (Maria Josepha von Österreich, Maria Józefa Habsburżanka; დ. 8 დეკემბერი, 1699, ვენა, ავსტრია — გ. 17 ნოემბერი, 1757, დრეზდენი, საქსონია) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საღვთო რომის იმპერატორ იოზეფ I-ისა და მისი ცოლის, ვილჰელმინა ამალია ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგელის ასული. საქსონიის კურფიურსტი 1733-57 და პოლონეთ-ლიტვის დედოფალი 1734-57 წლებში როგორც ავგუსტ III საქსონიელის მეუღლე და მისი თექვსმეტი შვილის დედა.
ქორწინება
საქორწინო მოლაპარაკებები მარია იოზეფასა და საქსონია-პოლონეთ-ლიტვის მეფე ავგუსტ II-ის ვაჟს, პრინც ავგუსტს შორის ჯერ კიდევ 1704 წლიდან დაიწყო. თუმცაღა ვინაიდან პრინცი ავგუსტი ამ დროს ლუთერანი იყო, მარია იოზეფა კი კათოლიკე, ქორწინებას დიდი მომავალი არ ჰქონდა, მაგრამ მას შემდეგ რაც ავგუსტმა 1712 წელს კათოლიკობა მიიღო საქორწინო მოლაპარაკებები სერიოზულად დაიწყო. 1719 წლის 20 აგვისტოს მარია იოზეფა და ფრიდრიხ ავგუსტი დაქორწინდნენ. ამ ქორწინებით დამოყვრნენ ვეტინებისა და ჰაბსბურგების დინასტიები, ავგუსტ II-ს კი იმედი ჩაესახა, რომ ამ ქორწინების საფუძველზე ავსტრიის მემკვიდრეობის ომში, რომელიც გარდაუვალი იყო მას უპირატესობა ექნებოდა უძლიერესი ავსტრია-უნგრეთის ტახტზე ასასვლელად. მას შემდეგ რაც 1722 წელს წყვილს უკვე მესამე ვაჟი შეეძინათ, მეფე ავგუსტის სიმპატიები და იმედები მათდამი კიდევ უფრო გაიზარდა. საქსონიაში ახალგაზრდა წყვილი დრეზდენის სასახლეში ცხოვრობდა. მათი მრავალწლიანი ქორწინება ძალიან ბედნიერი აღმოჩნდა და ავგუსტს მეუღლისთვის არასდროს უღალატია, განსხვავებით ბევრი ევროპელი მონარქისგან.
დედოფალი და კურფიურსტი
მინი|მარცხნივ|დედოფალი მარია იოზეფა ავსტრიელი 1733 წელს ფრიდრიხ ავგუსტი ჯერ საქსონიის კურფიურსტი, ხოლო 1734 წელს კი უკვე პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობის მეფეც გახდა. ავგუსტ III-ისა და მარია იოზეფას კორონაცია ამავე წლის 14 იანვარს შედგა პოლონეთის ქალაქ კრაკოვში. დედოფალი მარია იოზეფა მეტად რელიგიური, ჭკვიანი და ამბიციური იყო. თანამეგობრობის ტერიტორიაზე მან მრავალი ეკლესია-მონასტერი ააგო და ამასთან მხარს უჭერდა პოლონეთში იეზუიტთა ორდენის მოღვაწეობას.
დედოფალი მარია იოზეფა პოლიტიკურად მეტად აქტიური პიროვნება იყო. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ქმრის ქვეყანაში არ ყოფნისას იგი რეგენტად ინიშნებოდა, ის მაინც ახერხებდა პოლიტიკურ საქმიანობებში ჩარევას, მაშინაც კი, როცა ავგუსტი შინ იყო. საჯაროდ იყო ცნობილი, რომ მეფის ნაცვლად სწორედ დედოფალი აგვარებდა სახელმწიფო საქმეებს და სწორედ იგი ხვდებოდა ხოლმე უცხოურ ელჩობებს. სავარაუდოდ მარია იოზეფას ცუდი ურთიერთობა ჰქონდა თავის უფროს ვაჟ ფრიდრიხ კრისტიანთან, რადგან დედოფალს სურდა, რომ პოლონეთის მომავალი მეფე არა ის, არამედ მისი მეორე ვაჟი ფრანც ხავიერი გამხდარიყო. სწორედ ამიტომ პრინცმა ფრიდრიხ კრისტიანმა დატოვა სამშობლო და ბოჰემიაში გაემგზავრა, რათა საჭირო პოლიტიკური კავშირები შეექმნა. იგი აპირებდა ბოჰემიაში ცოლად შეერთო ავსტრიის მომავალი იმპერატრიცა მარია ტერეზია, მაგრამ მას ამის საშუალება არ მისცეს და უკან, პოლონეთში დააბრუნეს. მინი|მარია იოზეფა 1755 წელს|ალტ=|მარცხნივ 1740 წელს ავსტრიის მემკვიდრეობის ომში მარია იოზეფამ და ავგუსტ III-მ ტახტზე პრეტენზია განაცხადეს. მან ეს პრეტენზია თავისი დის, მარია ამალიას სასარგებლოდ დათმო, 1742 წელს კი იგი ავსტრიასთან ალიანსში შევიდა.
გარდაცვალება
1757 წლის 17 ნოემბერს მარია იოზეფა დრეზდენის სასახლეში, ტყვეობაში დაიღუპა ინსულტის შედეგად. იგი დაკრძალეს მისსავე აგებულ დრეზდენის კათოლიკურ საკათედრო ტაძარში.
წინაპრები
მარია იოზეფა ავსტრიელის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 8 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1699 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1757 კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:პოლონეთის დედოფლები კატეგორია:ავსტრიის პრინცესები კატეგორია:წმინდა ეკატერინეს ორდენის კავალრები
სეკერენი
სეკერენი (Secăreni) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 172 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 663 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰინჩეშტის რაიონის სოფლები
ორმაგი ელექტრონის დაჭერა
ორმაგი ელექტრონის დაჭერა — რადიოაქტიური გამოსხივების ერთ-ერთი ტიპი. ამ დროს ბირთვში არსებული პროტონების მიერ მიიზიდება ბირთვის გარშემო მყოფი ორი ელექტრონი და წარმოიქმნება ნეიტრონები. ბირთვში ნეიტრონებისა და პროტონების ჯამი არ შეიცვლება, თუმცა ორი პროტონის ნეიტრონად გარდაქმნის შემდგომ ელემენტის ატომური ნომერი ორით დაიკლებს.
ქსენონ-124, მას შემდეგ, რაც მისი ბირთვი „დაიჭერს“ ორ ელექტრონს, დაიხევს ორი ნომრით უკან და მიიღება ტელური:
სქოლიო
კატეგორია:ბირთვული ფიზიკა კატეგორია:რადიოაქტიურობა
ქსერქსე I
ქსერქსე I (ძვ.-სპ. ხშაიარშან, ითარგმნება როგორც გმირების მეფე) — სპარსი მეფე, რომელიც ირანს ძვ. წ. 486–465 წლებში მართავდა. მეფე დარიოს I-ისა და ატოსას (კიროს II დიდის ქალიშვილის) შვილი.
აქტიურად ებრძოდა ბერძნებს, მათთან გადაიტანა რამდენიმე მნიშვნელოვანი ბრძოლა, თერმოპილეს, სალამინის, პლატეას და მიკალეს ბრძოლები.
ძველი ბერძენი ისტორიკოსის ქტესია კნიდოსელის მიხედვით სიცოცხლის ბოლო პერიოდში იმყოფებოდა სამეფო გვარდიის მთავარსარდლის არტაბანისა და საჭურის ასპამიტრის გავლენის ქვეშ. სავარაუდოდ, ქსერქსეს პოზიციები ამ პერიოდში შესუსტებული იქნებოდა. ყოველ შემთხვევაში, ცნობილია, რომ ძვ. წ. 467 წელს სპარსეთში შიმშილობა მეფობდა, სამეფო ხაზინა ცარიელი იყო, ხორბლის ფასი შვიდჯერ იყო გაძვირებული. ძვ. წ. 465 წელს არტაბანმა და ასპამიტრიმ საკუთარ საძინებელში მოკლეს 55 წლის მეფე ქსერქსე. ზოგიერთი წყაროს მიხედვით იგი მოკლეს თავის უფროს შვილ დარიოსთან ერთად.
ქსერქსეს სიკვდილის შემდეგ იმპერია თანდათან დასუსტდა და ძვ. წ. 331 წელს ალექსანდრე მაკედონელმა სპარსეთი დაიპყრო.
1880—1890 წლებში ფრანგმა არქეოლოგებმა გათხარეს ქალაქი სუზა, სადაც ხდებოდა წიგნ „ესთერში“ აღწერილი მოვლენები. მათ აღმოაჩინეს ქსერქსეს სასახლე, რომელსაც დაახლოებით 1 ჰა ფართობი ეკავა. სასახლე სპარსეთის მეფეების ბრწყინვალებასა და დიდებულებაზე მეტყველებდა. ამ აღმოჩენებმა დაადასტურა წიგნ „ესთერში“ აღწერილი სპარსეთის სამეფოს მართვისა და სასახლის არქიტექტურასთან დაკავშირებული დეტალების სიზუსტე. პრაისი თავის წიგნში აღნიშნავს: „არ არსებობს ძველ აღთქმაში აღწერილი ამბავი, რომლის განვითარების ადგილის წარმოდგენაც ისე ცხადად და ზუსტად შეგვეძლოს გათხრების შემდეგ, როგორც შუშანის სასახლისა“
ლიტერატურა
კატეგორია:აქემენიდები კატეგორია:ეგვიპტის ოცდამეშვიდე დინასტიის ფარაონები კატეგორია:სპარსეთის მოკლული მონარქები კატეგორია:დამხობილი მონარქები
ალთაები
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ხალხები
საემიგრაციო კრიზისი ევროპაში
thumb|თავშესაფრის მაძიებელთა სტატისტიკა [[ევროპის კავშირი|ევროპის კავშირში, 2015 წლის მონაცემები.]] alt=A small boat in water, with land on the horizon behind. Many people are on its outside in orange life jackets, some carrying inner tubes as well. A few are in the water swimming toward the camera. In the foreground a man in a red and back wetsuit has his hand out to them.|right|thumb|სირიელი და ერაყელი მიგრანტების მიღება თურქეთიდან საბერძნეთის კუნძულ [[ლესბოსი|ლესბოსზე.]] საემიგრაციო კრიზისი ევროპაში ან ლტოლვილთა კრიზისი ევროპაში — ტერმინი, რომლითაც აღნიშნავენ, 2015 წელს, ევროკავშირში ლტოლვითა და ემიგრანტთა რაოდენობის გაზრდას. ემიგრანტების უმრავლესობა, რომლებიც თავშესაფრის უფლებას ითხოვდნენ, ევროპაში ხმელთაშუა ზღვიდან ან სამხრეთ ევროპის გავლით, სამხრეთ და დასავალეთ აზიის, აფრიკის, და დასავლეთ ბალკანეთის რეგიონებიდან ჩამოდიოდნენ. გაეროს ლტოლვითა უმაღლესი კომისარიატის მიხედვით, 2015 წლისთვის, დაახლოებით მილიონ ლტოლვილთაგან, რომელთაც გადალახეს ხმელთაშუა ზღვა: (49%) სირიელს, (21%) ავღანელს და (8%) ერაყელს შეადგენდა. (58%) ლტოლვითაგან იყო კაცი, (17%) ქალი და (25%) ბავშვები. ფრაზა „საემიგრაციო კრიზისი ევროპაში“ და „ლტოლვილთა კრიზისი ევროპაში“ ფართოდ გამოიყენებოდა 2015 წლის აპრილში, როდესაც 5 კატარღა, რომელიც 2 000 მიგრანტს ითვლიდა, ხმელთაშუა ზღვაში ჩაიძირა, დაღუპულთა რაოდენობა 1 200 კაცს ითვლიდა.
გემთ-ჩაძირვები ხმელთაშუა ზღვაში მსოფლიოში არსებულმა კონფლიკტებმა და ლტოლვითა კრიზისმა გამოიწვია, რამაც გაზარდა იძულებით გადაადგილებულ პირთა რაოდენობა, 2014 წლის დასასრულისთვის იძლებით გადაადგილებულ პირთა რაოდენობამ 60 მილიონს მიაღწია, რაც მეორე მსოლფიო ომის შემდეგ, უდიდეს ზღვარს წარმოადგენდა. ამის ფონზე იტალიაში, 2014 წლისთვის, ხმელთაშუა ზღვით უკანონოდ გადმოლახულ ლტოლვილთა რაოდენობამ იმატა. 2015 წლის, პირველ ექვს თვეში, საბერძნეთმა გადაუსწრო იტალიას, როგორც აღმოსავლეთ ევროპაში ჩამომსვლელთა ერთ-ერთი პირველი კერა, საიდანაც ბალკანეთის გავლით ჩრდილოეთ ევროპაში გადადიოდნენ, ძირითადად გერმანიაში და შვედეთში. 2015 წლის აპრილიდან, ევროსაბჭო მიგრანტების უკანონოდ გადმოლახვის აღსაკვეთად  ხმელთაშუა ზღვაში სასაზღვრო პატრულს აფინანსებდა. ცალკეულმა ქვეყნებმა კი გაამკაცრეს სასაზღვრო კონტროლი შენგენის ზონის ქვეყნებისთვის, რამაც გამოიწვია დაპირისპირება ქვეყნებს რომელთა სურდათ მიგრანტებისთვის თავშესაფრის მიცემა და მათ მოწინააღმდეგეებს შორის.
ევროსტატის მიხედვით, 2014 წლისთვის ევროკავშირის ქვეყნებმა მიიღეს 626 000 თავშესაფრის მაძიებელი, მაქსიმალური რაოდენობა 1992 წლის შემდეგ, როდესაც თავშესაფრის მაძიებელთა რაოდენობა 672 000 შეადგენდა, 185 000 თავშესაფრის მაძიებელს კი დაცვითი სტატუსი მიენიჭა. 2015 წლისთვის თავშესაფრის მაძიებელთა რაოდენობა გაორმაგდა და მათმა რიცხვმა 1 221 855 შეადგინა. ოთხმა ქვეყანამ – გერმანიამ, შვედეთმა, იტალიამ და საფრანგეთმა – მიიღო ორი მესამედი თავშესაფრის მაძიებელი და ასევე 2014 წლისთვის, ორ მესამედს მიანიჭეს დაცვითი სტატუსი; ხოლო შვედეთი, უნგრეთი და ავსტრია კი იყო მთავარი მიმღები ევროკავშირის ქვეყნები, ერთ სრულ მოსახლეზე.
სქოლიო
კატეგორია:მიგრაცია კატეგორია:ევროპის კავშირი
შავი ფიჭვი
შავი ფიჭვი (Pinus nigra) — მაღალტანიანი 25 (40) მ-მდე სიმაღლის ხე. გავრცელებულია ხმელთაშუა ზღვის განაპირა რაიონებში და დასავლეთ ევროპის სამხრეთ ნაწილებში. ახალგაზრდა ხის ვარჯი პირამიდული ფორმისაა, შემდეგ ასაკში მომრგვალო ქოლგისებრია. ხის ღერო დაფარულია მუქი-ფერის ქერქით, რომელიც ღეროს სიგრძეზე და გარდიგარდმო დამსკდარია.
მერქანი წითელი გულისა და თეთრი ცილისგან შედგება. შავი ფიჭვის დამოკლებულ ტოტზე წყვილი, 8-14 სმ სიგრძის, მაგარი და მკვრივი წიწვი ვითარდება. მისი მოყვითალო-მონაცრისფრო დამწიფებული გირჩა 8 სმ სიგრძეს აღწევს. შავი ფიჭვის ფრთიანი თესლი ჩვეულებრივი ფიჭვის თესლზე უფრო მსხვილია.
შავი ფიჭვი ნიადაგის მიმართ ძლიერ შემგუებლობას იჩენს. იზრდება მშრალ, კირნარ და ქვიშნარ ნიადაგებზე.მთავარი ფესვი ნაკლებად ეზრდება, სამაგიეროდ კარგად უვითარდება გვერდითა ფესვები. ფესვი ხასიათდება ძლიერ პლასტიურობით, ასევე შავი ფიჭვი უფრო ჩრდილის ამტანია.
ცნობილია მისი ვარიაციები: Pinus calabrica, Pinus poiretiana. შავი ფიჭვი საქართველოში ხელოვნურად ძლიერ გავრცელებული სახეობაა და ხშირად ვხვდებით მის კარგ კულტურებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფიჭვი
მექსიკური კვიპაროზი
ველურად გავრცელებულია მექსიკის ზომიერი ჰავის პირობებში, სადაც ზღვის დონიდან დაახლოებით 1500 მეტრ სიმაღლემდე ვრცელ ტყეებს ქმნის. იგი უფრი სითბოს მომთხოვნია ვიდრე ჭაობის. მექსიკური კვიპაროზის ხელოვნურად გაშენება შესაძლებელია მხოლოდ თბილი ჰავის პირობებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კვიპაროზისებრნი
სოფია კარსონი
სოფია კარსონი (Sofia Carson; დ. 10 აპრილი, 1993 ) — ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი. პირველად ეკრანზე გამოჩნდა დისნეის სერიალში „ოსტინი და ელი“. 2015 წელს ივის როლი ითამაშა დისნეის „შთამომავლებში“. მოგვიანებით, მონაწილეობა მიიღო შთამომავლების მეორე და მესამე ნაწილებშიც. 2016 წელს ლოლა პერეზის როლი ითამაშა ფილმში „ძიძების თავგადასავალი“. 2016 წელს ტესას როლი მოირგო ამერიკულ კომედიაში „კონკიას ამბავი: თუ ფეხსაცმელი მოერგება“. 2019 წელს გადაიღეს სერიალში „პატარა საყვარელი მატყუარები: პერფექციონისტები“. ხოლო 2020 წელს მონაწილეობა მიიღო Netflix-ის ფილმში „შეიგრძენი რიტმი“.
კარსონმა თავისი სამომღერლო კარიერა ფილმი „შთამომავლების“ საუნდტრეკის შესრულებით დაიწყო, მოგვიანებით კი ჩაწერა სინგლი, სახელწოდებით „Rotten to the Core“.
სქოლიო
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 10 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები კატეგორია:ამერიკელი ქალი პოპ-მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი დენს-მუსიკოსები კატეგორია:Republic Records-ის შემსრულებლები
კატილუკის რაიონი
კატილუკის რაიონი (Distrito de Catilluc) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მიგელის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 750 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 297 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 17 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 197.31 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სან-მიგელის პროვინციის რაიონები
სავაქი
სავაქი (სპარსული აბრევიატურა: سازمان اطلاعات و امنیت کشور, SAVAK – Sazman-e Ettela’at va Amniyat-e Keshvar) — ირანის დაზვერვისა და სახელმწიფო უშიშროების სამსახური შაჰი მოჰამედ რეზა ფეჰლევის მმართველობის დროს (1957–1979).
თანამედროვე ირანის სპეცსამსახურების ჩამოყალიბების ისტორია იწყება 1957 წლის შემოდგომიდან, როდესაც აშშ-ს ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოსა (CIA) და ისრაელის „მოსადი“-ს ხელშეწყობით შეიქმნა შაჰ მოჰამედ რეზა ფეჰლევის მმართველობისას ჩამოყალიბდა ირანის ინფორმაციის და უშიშროების ორგანიზაცია „სავაქი“, რომლის პირველი ხელმძღვანელი გახდა თეიმურ ბახთიარი. „სავაქი“ მოითვლიდა თავის რიგებში 15 ათასს თანამშრომელს და მას დაევალა მეტად სტრატეგიული მისია: ახლო და შუა აღმოსავლეთის რეგიონებში საბჭოთა სადაზვერვო სტრუქტურების ბლოკირება (ამავე დროს ოპერატიული თამაშების წარმოება ერაყის და ეგვიპტეს სპეცსამსახურების წინააღმდეგ, რომლებსაც მართავდნენ პროსოციალისტური პარტიები) და დასავლეთის სპეცსამსახურების ხელშეწყობით სსრკ-ს სამხრეთ რეგიონებში სათანადო ინფორმაციების მოპოვება.
დაარსება
ირანის შაჰის რეჟიმის ერთ-ერთი განსაკუთრებული განსხვავება ის იყო, რომ 1957 წლამდე (ანუ, დინასტია ფეჰლევის აღზევებიდან 30 წლის განმავლობაში) ქვეყანას არ გააჩნდა არანაირი სპეციალიზირებული პოლიტიკური პოლიცია ან დაზვერვის სამსახური. არსებობდა ნაციონალური და პროვინციული პოლიცია, რომელიც უმკლავდებოდა კრიმინალებს და ბანდიტებს.
ოფიციალურად „სავაქი“, როგორც ოგრანიზაცია, დაფუძნდა 1957 წ. 20 მარტს შაჰის სპეციალური კანონით, რომელიც უფლებამოსილი იყო შეეგროვებინა ინფორმაცია ფეჰლევის დინასტიის მონარქიული რეჟიმის პოლიტიკურ ოპოზიციაზე, ასევე, აღეკვეთა ნებისმიერი ანტისახელმწიფოებრივი ქმედება. საბოლოოდ, „სავაქ“-ის დაარსების კანონი დამტკიცდა 1957 წ. 18 ოქტომბერს, მე-19 მოწვევის მეჯლისის სხდომაზე. კანონპროექტის მიღების წინააღმდეგ გამოვიდა სენატორი ებრაჰიმ ხაჯენური.
CIA-ს აგენტი უილიამ ჯ. დოგერთი განმარტავს: „აშშ-ს მთავრობის ყველა რჩევის მიუხედავად, შაჰმა გადაწყვიტა ფოკუსირება გაეკეთებინა სამართალდამცავი ორგანოების საქმიანობა მიმართული ყოფილიყო შიდა უსაფრთხოებაზე და საგარეო დაზვერვაზე, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მან ერთ ორგანოში გააერთიანა CIA, FBI და საზვღვრის დაცვის სამმართველო“.
სავარაუდოდ, შაჰი, ამგვარი გადაწყვეტილებით ცდილობდა შეექმნა ერთიანი ორგანო, რომელიც პასუხისმგებელი იქნებოდა როგორც პოლიტიკური დისიდენტების გაკონტროლება, კონტრდაზვერვა, ბრძოლა პარტიზანულ დაჯგუფებებთან და ასევე უცხო ქვეყნების სპეცსამსახურების საქმიანობის მონიტორგინგი, ირანული დიასპორის პოლიტიკური შეხედულებების დადგენა და ა.შ. . მრავალი ფუნქციონალური ვალდებულებების გამო „სავაქი“ მუდმივად გადატვირთული იყო.
სტრუქტურა
„სავაქ“-ს ორი ძირითადი მოვალეობა ჰქონდა – საგარეო დაზვერვა და სახელმწიფო უსაფრხთოება, რომელიც რეალურად, აშშ-ის CIA-სა და FBI-ს ერთობლიობა იყო და ამერიკელმა მრჩეველებმა დანერგეს, რომლებიც იმჟამად ირანში იმყოფებოდნენ. გენერალი ჰოსეინ ფარდუსთი თავის მემუარებში „სავაქ“-ის სტრუქტურას დეტალურად აღწერს.
I დეპარტამენტი
„სავაქ“-ის I დეპარტამენტს ბრიგადის გენერალი სეიფოლა ფროუზინი ხელმძღვანელობდა, რომლის კომპეტენციაში ასევე ადმინისტრაციული საქმეები შედიოდა. ამ დეპარტამენტის სტრუქტურაში იყო კადრების, კომუნიკაციის და სტუმრების მიღების განყოფილებები. ჰოსეინ ფარდუსთი: „''ნებისმიერი რადიო და სატელეფონო მომსახურება ამ განყოფილების მეშვეობით ხორციელდებოდა. კომუნიკაციის სისტემის გაფართოებასა და უზრუნველყოფაში, ასევე, პერსონალის მომზადებაში ჩემს ფუნქციას ეფექტურად ვასრულებდი''“.
II დეპარტამენტი
ეს დეპარტამენტი საგარეო დაზვერვასა და სამიზნე ქვეყნებიდან ყველა სახის ფარული ინფორმაციის მოძიებაზე იყო პასუხისმგებელი, რაც შემდეგ, გამოსაძიებლად, მე-VIII დეპარტამენტს ეგზავნებოდა. დეპარტამენტს მანსურ ყადარი ხელმძღვანელობდა, რომელიც 1948 წელს, იორდანიაში ირანის ელჩად დაინიშნა. ის ბრიგადის გენერალ ფარაზიანის მემკვიდრე და მოადგილე გახლდათ.
III დეპარტამენტი
ეს დეპარტამენტი, რომელსაც უზარმაზარი აპარატი ჰყავდა, პასუხისმგებელი შიდა უსაფრთხოებაზე იყო. გამომდინარე იქიდან, რომ „სავაქ“-ის სტრუქტურაში მე-III დეპარტამენტი ყველაზე დიდი იყო, რომელიც ყველა ქალაქსა და სოფელში მუშაობდა, შესაბამისად მისი ბიუჯეტი სხვა დეპარტამენტებთან შედარებით გაცილებით დიდი იყო. „სავაქ“-ის ოფიცრები ამ დეპარტამენტს აბუჩად იგდებდნენ, რადგან მისი მეთოდები ძალიან ხისტი და თითქმის განუსაზღვრელი შესაძლებლობების იყო. ციხეების ზედამხედველობას და ე.წ. „სიკვდილის ესკადრონებს“ აღნიშნული დეპარტამენტი აკონტროლებდა.
დეპარტამენტის ძირითადი ამოცანა ანტისამთავრობო საქმიანობის აღკვეთა და მონარქის ძალაუფლების განსაკუთრებით ფარული საშუალებებით გაფართოება გახლდათ. ასევე, ახორციელებდა შპიონაჟის საწინააღმდეგო ოპერაციებს და FBI-სა და MI-5-ის მსგავსი სხვა პასუხისმგებლობებიც ჰქონდა. ამ დეპარტამენტს უშუალოდ „სავაქ“-ის უფროსი მეთვალყურეობდა. საზღვარგარეთ ფარული პოლიტიკური მისიების განხორციელებაზე პასუხისმგებელიც მე-III დეპარტამენტი იყო და ამას გენერალ თეიმურ ბახთიარის ლიკვიდაციაც მოწმობს.
IV დეპარტამენტი
მე-IV დეპარტამენტს ბრიგადის-გენერალი ქანგარლუ ხელმძღვანელობდა. აშნიშნული დეპარტამენტი „სავაქ“-ის უსაფრთხოებაზე იყო პასუხისმგებელი. იგი 3 სექციად იყო დაყოფილი და თითიეულს სხვადასხვა ვალდებულება ჰქონდა: პირადი შემადგენლობის, ადგილმდებარეობისა და დოკუმენტაციის უსაფრთხოება. ფილიალის ქვეგანყოფილება დაკავებული იყო დაცვით. პროვინციებში არსებული „სავაქ“-ის ბიუროების მეთაურებიც, ასევე, მე-IV დეპარტამენტის განკარგულებაში იყვნენ.
V დეპარტამენტი
დეპარტამენტს ბრიგადის გენერალი საედი ხელმძღვანელობდა და იგი ტექნიკურ საკითხებზე იყო პასუხისმგებელი. გენერალი საედი, მიუხედავად იმისა, რომ საექსპერტო ცოდნა არ ჰქონდა, ეფექტური მენეჯერი გახლდათ. მაშინ, როცა „სავაქ“-ში მუშაობა ფარდუსთმა დაიწყი, დეპარტამენტი უფრო ანტიკური მუზეუმივით იყო, ვიდრე – განყოფილება, რომელიც ტექნიკურ საკითხებს განაგებდა: მთელ მის აღჭურვილობას 2-3 გამოუსადეგარი მაგნიტოფონი, 4 მიკროფონი, 6 კამერა და სხვა მსგავსი ნივთი წარმოდგენდა.
VI დეპარტამენტი
ეს დეპარტამენტი, რომელსაც ბრიგადის გენერალი ზანგანე ხელმძღვანელობდა, სავაქი-ს ფინანსურ საქმეებზე ზრუნავდა. გენერალ ფარდუსთის აღიარებით, გენერალი ზანგანე კარგი ადმინისტრატორი არ იყო და მისი ნდობა არც ფინანსურ საკითხებში შეიძლებოდა – როგორც შემდგომ აღმოჩნდა, მან ბიუჯეტის ხუთი პროცენტი მიითვისა. მე-VI დეპარტამენტის ბიუჯეტს ექსპერტ-ბუღალტერი აკონტროლებდა.
მე-VI დეპარტამენტი რამდენიმე განყოფილებისგან შედგებოდა. ანგარიშების განყოფილება წლიურ ბიუჯეტს ანაწილებდა და პასუხისმგებელი გადასახადებზეც იყო. ასევე, ამზადებდა საკვებს სტუმრებისა და მცველებისთვის, რომლებიც 24 საათს განმავლობაში მუშაობდნენ.
VIII დეპარტამენტი
ეს დეპარტამენტი კონტრდაზვერვასა და მთელი ქვეყნის მასშტაბით მოსახლეობის კონტროლზე იყო პასუხისმგებელი.„სავაქ“-ის დაარსების პირველ ეტაპზე, რადგან მას არ გააჩნდა სათანადო ტექნიკური აღჭურვილობა და გამოცდილება, მე-VIII დეპარტამენტს უწევდა მუშაობა „მეგობარი“ სახელმწიფოების დახმარებით, მაგრამ თანდათან გამოცდილების შეძენასთან ერთად კონტრდაზვერვის დეპარტამენტი გადავიდა დამოუკიდებელ ქმედებებზე. სხვების მსგავსად, მე-VIII დეპარტამენტიც ამერიკელების მიერ საგულდაგულოდ იყო ორგანიზებული. მას განსაკუთრებული ურთიერთობა ჰქონდა დასავლეთთან, კერძოდ, ბრიტანულ „MI-6“-სა და აშშ-ის „CIA“-სთან. მე-VIII დეპარტამენტს ბრიგადის გენერალი მანუჩეჰრ ჰაშემი ხელმძღვანელობდა, რომლის მოადგილე ყაჯარი საკმაოდ გამოცდილი ადამიანი იყო (მოგვიანებით, გენერალ-მაიორი გახდა, რევოლუციის შემდეგ კი, აშშ-ში წავიდა). გენერალი ჰაშემი „სავაქ“-ის კონტრდაზვერვაში 1957-დან 1979 წლამდე მუშაობდა. მე-VIII დეპარტამენტში გადმოსვლამდე, ის ფარსსა და ხორასანში „სავაქ“-ის პროვინციულ ბიუროებს უძღვებოდა. შაჰის დამხობის შემდეგ, გენერალი ჰაშემი აქტიურად ჩაერთო „ირან-კონტრას“-ის საიდუმლო საქმიანობაში – ერთმანეთს დააკავშირა CIA-ს ოფიცერი თეოდორ შექლი და სავაქი-ს ყოფილი ოფიცერი მანუჩეჰრ ყორბანიფარი და ჰასან ქარუბი.
IX დეპარტამენტი
მე-IX დეპარტამენტში ყველა იმ პირსა და დაჯგუფებაზე ინახებოდა ინფორმაცია, რომელსაც სავაქ-თან გარკვეული შეხება ჰქონდა. ასევე, ამ განყოფილებაში ინახებოდა ინფორმაცია სახელმწიფო სტრუქტურებში დასაქმებულ ყველა პიროვნებაზე.
ბიუჯეტი
1956–1962 წწ. სახელმწიფო ხარჯები უსაფრთხოების ძალებზე (არმია, პოლიცია, ჟანდარმერია და სავაქი) შეადგენდა ბიუჯეტის 27%. ცხადია, რომ 1950-იან წლებში აშშ-ს მიერ გაწეულმა ფინანსურმა დახმარებამ დიდი როლი ითამაშა შაჰის ძალოვანი უწყებების განვითარების საქმეში.
1963–1973 წლების პერიოდში შაჰმა მნიშვნელოვნად გაზარდა არმიისა და სავაქი-ს ბიუჯეტი, რამაც მას საშუალება მისცა უფრო ეფექტური წინააღმდეგობა გაეწია მონარქიის მოწინააღმდეგეებისთვის. სავაქი-ს ბიუჯეტი 1972–1973 წწ. $ 255 მლნ იყო. 1974 წელს კი – $ 310 მლნ. .
პერსონალის რაოდენობა
სავაქი-ს პერსონალის რაოდენობაზე ისტორიკოსები მრავალი წელი დაობდნენ – ვინაიდან ირანს საიდუმლო პოლიციის თანამშრომელთა ზუსტი ციფრი არასოდეს დაუსახელებია, ზოგი ისტორიკოსი ამბობდა, რომ სავაქ-ს 6,000 თანამშრომელი ჰყავდა, ზოგი 20,000 ასახელებდა, 25,000, 30,000 და 60,000. 1977 წელს, ჟურნალის „Der Spiegel“ მორიგ გამოცემაში ეწერა, რომ სავაქ-ს 50,000 აგენტი ჰყავდა.
ერთ-ერთ ინტერვიუში, რომელიც 1974 წლის 4 თებერვალს გამოქვეყნდა, შაჰმა განაცხადა, რომ სავაქი-ს თანამშრომელთა ზუსტი რაოდენობის შესახებ ინფორმაციას არ ფლობდა, თუმცა ივარაუდა, რომ საიდუმლო პოლიციას 2 ათასზე მეტი თანამშრომელი არ ეყოლებოდა. შაჰი, ასევე, უარყოფდა გავრცელებულ ხმას სავაქ-ში „წამებისა და დანაშაულების“ არსებობის შესახებ. შაჰის თქმით, სავაქი-ს „დაუნდობლობასა და სისასტიკეზე“ გაზეთები ცრუობდნენ. ისლამური რევოლუციის შემდეგ გავრცელებულ ბუკლეტებში მითითებული იყო, რომ სავაქ-ში ოფიციალურად 15,000 ირანელი მსახურობდა, თუმცა სავაქ-ს მრავალი არაოფიციალური თანამშრომელიც ჰყავდა.
1974 წლის 14 ოქტომბერს, ჟურნალი „Newsweek“ იუწყებოდა: „ ...სავაქ-ზე მუდმივად 30,000-დან 60,000-მდე ადამიანი მუშაობს, თუმცა ეს მხოლოდ უფრო დიდი აპარატის ხერხემალია. სავაქ-ს, მინიმუმ, 3 მილიონი ინფორმატორი ჰყავს და ისინი მუშაობენ სასტუმროებში, სკოლებში, საელჩოებში, საკონსულოებში, კომპანიებში, საავადმყოფოებში და ა.შ. ასევე, სავაქი-ს აგენტები არიან საერთო საცხოვრებლებსა და რესტორნებში, სადაც ირანელი სტუდენტები ცხოვრობენ“.
ზოგი მოსაზრებით, სავაქ-თან კავშირი ირანის მოსახლეობის 1/3-ს ჰქონდა. რიგითი ირანელები, ძირითადად, საიდუმლო პოლიციის ინფორმატორები ან ფაქტობრივი აგენტები იყვნენ. თანამშრომელთა რაოდენობა დამოკიდებული იყო დაქვემდებარებული რაიონისა თუ დასახლების თავისებურებასა და მოცულობაზე.
სავაქი-ს ფესვები ქვეყნის ყველა სოციალურ-პოლიტიკურ სფეროში ჰქონდა გადგმული. საიდუმლო ორგანოების ყურადღების მიღმა არც სამთავრობო თუ საჯარო დაწესებულება რჩებოდა. 1980 წელს, ჟურნალისტ დევით ფროსტთან ინტერვიუში, რომელიც მას პანამაში, ემიგრაციაში მყოფმა შაჰმა მისცა, მონარქმა განაცხადა, რომ 1978 წელს, საიდუმლო სააგენტოს დაახლოებით, 4,000 თანამშრომელი ჰყავდა, თუმცა ექსპერტთა უმრავლესობა თანხმდება, რომ სავაქი-ს თანამშრომელთა რაოდენობა, მისი არსებობის განავლობაში, 3,000-დან 5,000-მდე მერყეობდა. მართალია, სავაქ-ს, მუშაობის სპეციფიკიდან გამომდინარე, ათასობით ინფორმატორი ჰყავდა, მაგრამ ექსპერტები, რომლებიც ამ საკითხს იკვლევენ, ასკვნიან, რომ საზოგადოებაში სავაქი-ს აგენტურული ქსელის ფართოდ წარმოსახვა და საიდუმლო პოლიციის ყოვლისშემძლეობა, პირველ რიგში, ფსიქოლოგიურ ზეწოლას ემსახურებოდა – უშიშროების სამინისტრო საზოგადოებაში უნდობლობასა და შიშს შეგნებულად ნერგავდა, რათა ხალხს სცოდნოდა, რომ სავაქი მუდამ აკვირდებოდა. სინამდვილეში, სავაქი-ს მთავარი იარაღი დაშინება იყო.
შაჰის რეჟიმის დამხობა და ახალი უშიშროების სამსახურის ("სავამა") ფორმირება
ისლამური რევოლუციის დაწყებით ეტაპზე ირანის ძალოვანი სტრუქტურები თითქმის უცვლელი დარჩა. განსხვავებით საფრანგეთისა და რუსეთისა, სადაც რევოლუციის მსვლელობისას სახელმწიფო რეპრესიული მანქანა დაშლილი და დემორალიზებული იყო, შაჰის სამხედრო მანქანა განაგრძობდა ჩვეულ რეჟიმში ფუნქციონირებას (თუ არ ჩავთვლით იმ გეოპოლიტიკურ ზეწოლაზე, რაც ხორციელდებოდა შაჰის რეჟიმის მიმართ დასავლეთის მთელი რიგი ქვეყნების მიერ). ანალოგიურად, ნორმალურად ფუნქციონირებდა უშიშროების სამსახური „სავაქი“. რევოლუციის დაწყების წინ, ირანის შაჰის კონტროლქვეშ იმყოფებოდა „ბოლო ტექნიკით მოდერნიზებული არმია და ყოვლისშემძლე სავაქი“.
სავამა ჩამოყალიბდა სავაქი-ს ყოფილი ინსტრუქტორებისა და თანამშრომლების დახმარებით. პროფესორ ჩარლზ კურცმანის თქმით, ახალმა ხელისუფლებამ შეინარჩუნა სავაქი, თუმცა შეიტანა მცირედი ცვლილებები – ჩამოაშორა შაჰისადმი ერთგული ოფიცრები, უშიშროების პერსონალი კი თითქმის უცვლელი დარჩა.
ენციკლოპედია Britannica-ში მითითებულია, რომ ისლამური რესპუბლიკის ახალი უშიშროების ორგანიზაცია ბევრ ქვეყანაში იყენებდა სავაქი-ს პერსონალს. სავამა-ს პირველ დირექტორად დაინიშნა გენერალი ჰოსეინ ფარდუსთი.
1979 წლის 5 მაისს შეიქმნა „ისლამური რევოლუციის გუშაგთა კორპუსი“ („სეფაჰე ფასდარანე ენყელაბე ესლამი“), რომლის მთავარი ამოცანა იყო რევოლუციის პრინციპების დაცვა და „კონტრრევოლუციური ელემენტების“ აღმოჩენა. კორპუსის შექმნა ასევე განპირობებული იყო იმ ფაქტორით, რომ არმია ტრადიციულად შაჰის ერთგულ ინსტიტუტად აღიქმებოდა და საჭირო იყო მძლავრი საპირწონე სამხედრო სტრუქტურის ფორმირება.
რევოლუციური მთავრობის პირველივე ნაბიჯები იყო შაჰის რეჟიმის ოფიცრებისა (არმია, უშიშროების სამსახური) და მაღალჩინოსნების სამაგალითო გასამართლება და დასჯა, რომელმაც მასიური სახელმწიფო ხასიათი მიიღო.
შაჰის მაღალი რანგის ოფიცრების მასიური რეპრესირება იყო ერთგვარი გზავნილი დაბალი რანგის ოფიცრების მიმართ – ან უპირობო მორჩილება ახალი ხელისუფლებისადმი, ან იგივე ბედის გაზიარება.
გენერალი მანუჩეჰრ ჰოსროდადი 13 თებერვალს დააკავეს. 15 თებერვალს, შაჰის 4 გენერალი – ნემათოლა ნასირი, რეზა ნაჯი, მეჰდი რაჰიმი და მანუჩეჰრ ხოსროდადი სიკვდილით დასაჯეს. სახელმწიფო რადიომ განაცხადა, რომ „ყოფილი რეჟიმის ჯალათების“ სიკვდილით დასჯა განხორციელდა ყველა „რელიგიური ნორმების“ მიხედვით. მომდევნო დღეებში რევოლუციურმა ტრიბუნალმა 20 მაღალჩინოსანი გაასამართლა და უმაღლესი სასჯელი მიუსაჯა. საინტერესოა, რომ რეპრესიები შაჰის მაღალჩინოსნენის მიმართ აქტიური განხილვის საგანი იყო ჯერ კიდევ მეჰდი ბაზარგანის დროებითი მთავრობის პრემიერ-მინისტრად წარდგენის შემდეგ, როდესაც ხომეინის მომხრეებმა დაიწყეს ყოფილი მინისტრების დაპატიმრება. 6 თებერვალს გახდა ცნობილი, რომ არსებობდა 200 ადამიანის სია, რომლების დაპატიმრება იგეგმებოდა კორუფციასა და ძალაუფლების ბოროტად გამოყენების ბრალდებით. რევოლუციის შემდეგ ამ გეგმის რეალიზება სრულმასშტაბიანად განხორციელდა.
რეპრესიები ძირითადად შეეხო ძალოვან უწყებებს, რადგან ფეჰლევის რეჟიმის ძირითადი დასაყრდენი ზუსტად არმია და უშიშროება წარმოადგენდა. უნდა აღინიშნოს, რომ სავაქი-ს ოფიცრების მიმართ განსაკუთრებული სისასტიკით გამოირჩეოდნენ მემარცხენე ორგანიზაციები, რაც სულაც არ იწვევს გაკვირვებას, გამომდინარე იქიდან, რომ წლების განმავლობაში სავაქ-მა თითქმის სრულად გაანადგურა გასამხედროეუბლი მემარცხენე დაჯგუფებები. ის ოფირცები, რომლებიც დათანხმდენ ახალ ხელისუფლებასთან თანამშრომლობაზე, შეიწყალეს და ძველ სამსახურში დააბრუნეს (მეთვალყურეობის ქვეშ). ძველ თანამდებობებზე დარჩნენ ასევე ის სამხედრო მაღალჩინოსნები, რომლებმაც რევოლუციის კულმინაციის დღეებში განაიარაღეს თავიანთი ნაწილები და შეუერთდნენ რევოლუციას. თუმცა მალევე ისინიც აღმოჩდნენ დაუნდობელი „რევოლუციის მახვილის“ ქვეშ.
ცენტრალური ხელისუფლების დასუსტებით ისარგებლეს ეროვნულმა უმცირესობებმა და დაიწყეს მოძრაობა ნაციონალური ავტონომიისათვის. ხომეინის აზრით, „სეპარატისრულ მოძრაობას“ შეეძლო ქვეყნის დაშლა და მან დაავალა ძალოვან უწყებებს აღეკვეთათ მათი საქმიანობა. შინაგან საქმეთა მინისტრმა ჰაშემ საბაყიანმა ღიად განაცხადა: „თუ ჩვენ გამოვიჩენთ მცირედი სისუსტეს მაინც, თითქმის ყველა ეთნიკური უმცირესობა შეეცდება ავტონომიის შექმნას“.
1980 წელს „The Washington Post“-მა გამოაქვეყნა სტატია სახელწოდებით „ხომეინის გააჩნია თავისი სავაქი“. სტატია იუწყება: „მიუხედავად იმისა, რომ ხომეინი აკრიტიკებდა შაჰს და მის საიდუმლო პოლიციას სავაქ-ს, ხელისუფლებაში მოსვლისთანავე მან შექმნა ახალი სადაზვერვო სამსახური, როგორც ჩანს ანალოგიური სტრუქტურით და ძველი კადრებით“. მაგალითად, ალი თებრიზლი, რომელიც ირანის შაჰის დაზვერვის მრჩეველთა ჯგუფის ხელმძღვანელი იყო, რევოლუციის შემდეგ დააწინაურეს. თებრიზლიმ განათლება კემბრიჯის უნივერსიტეტში მიიღო, დაამთავრა თეოლოგური აკადემია საუდის არაბეთში და გაიარა სპეციალური კურსები ლენგლიში. გენერალი ალი მოჰამედ ქავე, რომელიც სავაქი-ს სადაზვერვო ინფორმაციის ანალიზის ბიუროს ხელმძღვანელი იყო, სავამა-ს დირექტორის, გენერალ ფარდუსთის მოადგილედ დაინიშნა. თუმცა, 1980-იან წლებში სავაქი-ს ყოფილი ოფიცრები, რომლებმაც უარი თქვეს მუშაობაზე ახალი რეჟიმის სტრუქტურაში, მონაწილეობდნენ დასავლეთის მიერ ორგანიზებულ სპეცოპერაციებში.
სქოლიო
კატეგორია:სპეცსამსახურები კატეგორია:ირანის სპეცსამსახურები
ნაკი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ნაკი შეიძლება აღნიშნავდეს:
რიჩარდ დანი
რიჩარდ პატრიკ დანი (Richard Patrick Dunne დ. 21 სექტემბერი, 1979, დუბლინი) — ირლანდიელი ფეხბურთელი, თამაშობდა მცველის პოზიციაზე. 2000–2013 წლებში იცავდა ირლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ღირსებას. საფეხბურთო კარიერის დასრულების შემდეგ BT Sport-ის ტელეკომენტატორად განაგრძო მუშაობა.
კარიერა
სანაკრებო კარიერა დაიწყო 2000 წელს. მონაწილეობა აქვს მიღებული მუნდიალი 2002-სა და ევრო 2012-ზე. დაცვაში მისი ძლიერი თამაში დაეხმარა ირლანდიას 2011 წელს, რუსეთის ნაკრებთან გადამწყვეტ მატჩში, რომელიც 0-0 დასრულდა და რომლითაც ირლანდიამ ევრო 2012-ზე გასვლა მოახერხა.
გართობა დიკთან და ჯეინთან ერთად (ფილმი)
მინი|[[ჯიმ კერი]], მინი|[[ტეა ლეონი]]
სქოლიო
1. https://www.boxofficemojo.com/release/rl1985316353/
2. https://movieweb.com/carrey-is-having-fun-with-dick-and-jane/
4. https://variety.com/2005/film/reviews/fun-with-dick-and-jane-3-1200519579/
რესურსები ინტერნეტში
https://www.imdb.com/title/tt0369441/awards?ref_=tt_awd
https://www.rottentomatoes.com/m/fun_with_dick_and_jane
https://www.metacritic.com/movie/fun-with-dick-and-jane
https://www.boxofficemojo.com/release/rl1985316353/
კატეგორია:კომედია კატეგორია:რომანტიკული კომედია კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები
რონალდ კოუზი
რონალდ ჰარი კოუზი ( დ. 29 დეკემბერი, 1910, ლონდონი, გაერთიანებული სამეფო – გ. 2 სექტემბერი, 2013, ჩიკაგო, ილინოისის შტატი, ამერიკის შეერთებული შტატები) ბრიტანელი ეკონომისტია. ის იყო ეკონომიკის პროფესორი ჩიკაგოს სამართლის სკოლაში, სადაც 1964 წელს მივიდა და ცხოვრებს ბოლომდე დარჩა. ის დაჯილდოვდა ნობელის პრემიით ეკონომიკის დარგში 1991 წელს.
კოუზი, რომელსაც სჯეროდა რომ ეკონომისტებმა უნდა შეისწავლონ რეალური და არა თეორიული ბაზრები, ჩამოაყალიბა კორპორაციის შესახებ საკითხი, რომელიც მოიაზრებს კორპორაციას, როგორც დანახარჯების გადახდის საშუალებას იმისათვის, რომ იმუშავონ ბაზრებმა. კოუზი ყველაზე მეტად ორი სტატიით გახდა ცნობილი, ესენია : "ფირმის ბუნება" (1937), რომელიც წარმოაჩენს ტრანზაქციული დანახარჯების ცნებას იმისათვის, რომ ახსნას ფირმების ბუნება და შეზღუდვები და "სოციალური დანახარჯების პრობლემა" (1960) , რომელიც გვეუბნება, რომ კარგად განსაზღვრულ საკუთრების უფლებებს შეუძლიათ გარეგან ეფექტებთან დაკავშირებული პრობლემები დაძლიონ (ნახეთ კოუზის თეორემა). გარდა ამისა, კოუზის ტრანზაქციული დანახარჯების მიდგომა ამჟამადაც ახდენს გავლენას თანამედროვე ორგანიზაციულ ეკონომიკაზე, რომელიც ხელახლა გაცნობილი იქნა ოლივერ უილიამსონის მიერ.
ბიოგრაფია
რონალდ ჰარი კოუზი დაიბადა ვილესდენში, ლონდონის გარეუბანში, 1910 წლის 29 დეკემბერს. მამამისი, ჯოზეფ კოუზი (1884-1973) იყო ტელეგრაფისტი ფოსტაში, ასევე იყო დედამისიც, როზალი ელიზაბეტ კოუზი (1882-1972), სანამ დაქორწინდებოდა. ბავშვობაში, რონალდ კოუზს ჰქონდა პრობლემა ფეხებზე, რის გამოც უწევდა ფეხების ბორკილების ტარება. ამ პრობლემის გამო ის დადიოდა ფიზიკურად შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ბავშვთა სკოლაში. 12 წლის ასაკში მან შეძლო და დაფინანსებით შევიდა "კიბურნის გრამატიკის სკოლაში", სადაც 1927-1929 წლების განმავლობაში ემზადებოდა და სწავლობდა ლონდონის უნივერსიტეტის გამოცდებისათვის.
რონალდ კოუზი დაქორწინდა მარიონ რუთ ჰართუნგზე, რომელიც წარმოშობით იყო ჩიკაგოდან, ილინოისიდან 1937 წლის 7 აგვისტოს ვილესდენში, ინგლისში. მიუხედავად იმისა, რომ მათ არ ჰყავდათ შვილები, ისინი დაქორწინებულები იყვნენ 75 წლის განმავლობაში, მარიონის გარდაცვალებამდე, 2012 წელს და ისინი იყვნენ ნობელის პრემიის ლაურეატებს შორის ყველაზე დიდი ხნის განმავლობაში დაქორწინებული წყვილი.
ლაღმანის პროვინცია
ლაღმანის პროვინცია (დარი  لغمان Laġmān,  პუშტუ  لغمان‎) — ავღანეთის ოცდათოთხმეტიდან ერთ-ერთი პროვინცია (ვილაიეთი), მდებარეობს ქვეყნის აღმოსავლეთში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მეჰტარლამი. ტერიტორია მოიცავს 3 843 კმ² 441 000 მცხოვრებით (2007 წლის მონაცემებით). მას ესაზღვრება ავღანეთის 6 პროვინცია - ფანჯშირის პროვინცია, კაპისას პროვინცია, ქაბულის პროვინცია, ნანგარჰარის პროვინცია, ნურისტანის პროვინცია და ქუნარის პროვინცია.
რონალდ კოუზი
კოუზის ვარაუდი
რონალდ კოუზის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი წვლილი ეკონომიკის დარგში ცნობილია კოუზის ვარაუდის სახელწოდებით, რომელიც მონოპოლიის თეორიას ეხება. მის მიხედვით, მონოპოლისტები, რომლებიც გრძელვადიანი მოხმარების საქონელს ყიდიან არ ფლობენ საბაზრო ძალაუფლებას, რადგან დროთა განმავლობაში შეუძლებელი იქნება რომ არ შეამცირონ ფასები ამ საქონელზე.
ლაღმანის პროვინცია
ისტორია
220px|მარცხნივ|მინიატიურა|სოფელი ლაღმანის პროვინციაში [[ჰინდი ყუშის მთების ძირში]]
ალექსანდრე მაკედონელი ს შემოჭრის დროს ეს ადგილი ცნობილი იყო სახელით ლამპაკა. მე-7 ასწლეულში ოლქი მოინახულა ცნობილმა ჩინელმა მოგზაურმა სიანცზანმა და აღნიშნა, რომ ამ ადგილების მცხოვრებთა უდიდესი უმრავლესობა ინდუზმის მიმდევარი იყო. მხოლოდ მცირე ნაწილი მისდევდა ბუდიზმს.
რონალდ კოუზი
კოუზ-სანდორის სამართლისა და ეკონომიკის ინსტიტუტი
კოუზ-სანდორის სამართლისა და ეკონომიკის ინსტიტუტის მიზანია რომ ხელი შეუწყოს სამართლისადმი ეკონომიკური მიდგომის გააზრებასა და გავრცელებას. ჩიკაგოს სამართლის სკოლა რონალდ კოუზის მემკვიდრეობას ატარებს კოუზ-სანდორის სამართლისა და ეკონომიკის ინსტიტუტის მისიის განხორციელებით. ყოველ წელს, ჩიკაგოს სამართლის სკოლა მასპინძლობს "კოუზის ლექციას", რომელიც 2003 წელს, თავად ქოუზის მიერ იყო წაკითხული.
ლაღმანის პროვინცია
ისტორია
აქ ისლამის გავრცელების შემდეგ რეგიონი შევიდა ღაზნევიდების სახელმწიფო ს შემადგენლობაში, რომლის მმართველმა სრულიად გაანადგურა ინდური არმია.
თანამედროვე ქაბულის მუზეუმში განთავსებულია წარწერები არამეულ ენაზე, რომელიც გვამცნობს, რომ ეს ადგილები წარმოადგენდა ინდოეთიდან პალმირამდე მდებარე სავაჭრო მარშრუტს.
მე-10 საუკუნეში ლაღმანის პროვინცია კვლავ დიდი ინდური სამყაროს შენადგენელი ნაწილია, რომელიც დაახლოებით 982 წლისათვის სრულდება. მუსლიმი ავტორის, ალ უთბის ცნობით მე-10 საუკუნის ბოლოს რეგიონში გავრცელდა ისლამი ღაზნევიდების სახელმწიფოს მეთაურის აბუ მანსურ საბუქტიგინის წყალობით.
საბუქტიგინმა ამის შემდგომ რეგონში მოიგო დიდი ბრძოლა, რომელიც მიმართული იყო ჰინდუს შაჰის ჯაიაპალას 100 000-ანი არმიის წინააღმდეგ.
მე-16 საუკუნის პირველ წლებში რეგიონში ცხოვრობდა დიდ მოგოლთა მეფე ბაბური, რომელმაც სწორედ აქ დაწერა თავისი მემუარები ”ბაბურნამე”. ”ბაბურნამეს” თანახმად, ლაღმანის დიდ მოგოლთა ეპოქაში ცნობილი იყო, როგორც დამოუკიდებელი მხარე ქაბულისტანში, მუსლიმური გადმოცემის თანახმად,  კაფირისტანის ნაწილი. ლაღმანი ითვლებოდა ”ურწმუნოთა” ბუდედ და ხშირად ეწყობოდა ჯიჰადის დამსჯელი ექსპედიციები მოგოლთა იმპერატორ აქბარის უმცროსი ძმის მეთაურობით.
თანამედროვე ისტორია
საბჭოთა კავშირ-ავღანეთის ომის დროს ორივე მხარის მებრძოლები დაუნდობლად ანადგურებდნენ სახლებს, ბიზნესდაწესებულებებს. ამას გარდა, საბჭოეთი მიზნობრივად ანადგურებდა ლაღმანის სოფლის მეურნეობის ინფრაქტრუქტურას.
ადმინისტრაციული დაყოფა
პროვინცია იყოფა 5 ოლქად. ესენია:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავღანეთის პროვინციები
გიორგი კულუა
გიორგი 'გოგი' კულუა (დ. 19 ივლისი, 1997, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, თბილისის „დინამოს“ მეკარე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 19 ივლისი
სემიონოვკა (ჰინჩეშტის რაიონი)
სემიონოვკა  (Semionovca) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 54 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 44 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰინჩეშტის რაიონის სოფლები
იანკელევიჩის სახლი
იანკელევიჩის სახლი (Дом Янкелевича) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. სახლი 2002 წლის 31 დეკემბრის № 124 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.
მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 32.
ისტორია
ქალაქ ტაგანროგში პეტროვსკის ქუჩა № 32-ში განლაგებული სახლი ნეკრასოვის შესახვევის გადაკვეთაზე, აშენებული იყო XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. ეს იყო არც თუ დიდი, გრძელი, აგურის ერთსართუიანი სახლი, რომელიც შეფასებული იყო 400 რუბლად.
XIX საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედის დასასრულს შენობას ჰყავდა სამი ქვრივი მესაკუთრე: უფროსი მრჩევლის ალექსანდრე გირეს ქვრივი კოლეჟს მრჩევლის ქვრივი ეკატერინე ობიდენაია, გენერალ-მაიორის რინდინის ქვრივი. სამივე ქვრივი ნათესაური კავშირით იყო დაკავშირებული ივან მარტოსის ძმისშვილთან, რომელიც იყო სახლის მესაკუთრე.
სსახლის მესაკუთრე იყო კომერციული სასამართლოს თავმჯდომარე მარტოსი. სახლთან იყო დიდი ბაღი, სადაც დიასახლისები აშენებდნენ ყვავილებს. ბაღის კარი გადიოდა ბერძნების ქუჩაზე. 1825 წელს ამ სახლში იმყოფებოდა იმპერატორი ალექსანდრე I და მისი ცოლი ელიზავეტა ალექსის ასული.
1891 წლის ოქტომბერში, 20 დღის პერიოდში გარდაიცვალა ჯერ ალექსანდრა დავითის ასული გირე და მის შემდეგ ეკატერინე პეტრეს ასული ობიდენაია. პირველმა მათგანმა იცოცხლა 90 წელი, მეორემ კი - 89 წელი.
მათი გარდაცვალების შემდეგ სახლში ცხოვრობდა ვაჭარი იაკობ იანკელოვიჩი და ჩინოვნიკი ნიკოლაი ტალალაევი. ტალალაევმა სახლთან ააშენა კიდევ ერთი პატარა სახლი. XX საუკუნის დასაწყისში ერთსართულიანი სახლის ადგილზე ვაჭარმა შაია-ბერ-ლეიბ სიმონოვიჩმა ააშენა ორსართულიანი ახალი სახლი, რომელიც შეფასებული იყო 14 ათას რუბლად.
ორსართულიანი სახლის უკანასკნელი მფლობელები 1910 წლიდან 1925 წლამდე იყვნენ კარის მრჩევლის იაკობ სოტრიკოვის ქალიშვილები სოფია და ვერა.
1912 წელს იანკელევიჩის სახლში გახსნილი იყო მ. ოლშვანგის მარაზია „Взаимный сбыт“. ერთხელმფლობელი მოინახულეს პოლიციელებმა და ჩაატარეს ჩკრეკა. ისინი ეძებდნენ სხვა მაღაზიებში მოპარულ ნივთებს. ოლშვანგი რამდენიმე ხნით დააკავეს კიდეც. 1912 წელს სახლში ასევე მუშაობდა ტაგანროგის სავაჭრო ნავსადგურის სამმართველო.
პირველი მსოფლიო ომის წლებში გერმანელთა ოკუპაციის დროს აქ მუშაობდა ექიმ დ. ზიმონტის სამედიცინო კაბინეტი. სახლში ასევე პრაქტიკებს გადიოდა ექიმი. შინაგან სნეულებათა და ბავშვთა დაავადებების ექიმი ალექსანდრე კანი.
საბჭოთა პერიოდში სახლის ნაციონალიზაცია მოახდინეს. ამჟამად შენობა საცხოვრებელი სახლია. პირველ სართულზე მოქმედებს სილამაზის სალონი.
არქიტექტურა
იანკელევიჩის სახლი ნაგებია აგურით, იგი კუთხის ნაგებობაა. მთავარი შესასვლელიც კუთხეშია მოქცეული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
საქზღვანაპირდაცვა
ორგანიზაცია თავისთავად იყო ექსპერიმენტული ხასიათის და მისი სტრუქტურა ეფუძნებოდა არჩილ კიკნაძის მიერ გარემოს დაცვის საკითხების მართვის ახლებურ მიდგომას. არჩილ კიკნაძე თვლიდა, რომ ბუნების დაცვის საკითხები საჭიროებენ სისტემურ მიდგომას, კერძოდ გარემოს დაცვითი სტრუქტურებისთვის მხოლოდ კვლევითი და აკრძალვითი ფუნქციების მინიჭება არ არის საკმარისი პრობლემების გადასაწყვეტად და ეფექტიანი ფუნქციონირებისთვის ისინი უნდა აერთიანებდნენ კვლევით და პრაქტიკულ საქმიანობას. სსგ „საქნაპირდაცვა“ შეიქმნა სწორედ ამ პრინციპების დაცვით. გაერთიანების წამყვან რგოლს წარმოადგენდა კვლევითი ინსტიტუტი, რომელის დაქვემდებარებაში იყო საპროექტო-საკონსტრუქტორო და სამშენებლო ერთეულები. შედეგად „საქნაპირდაცვა“ ახორციელებდა ნაპირდაცვითი სამუშაოების სრულ ციკლს, რაც საშუალებას აძლევდა ორგანიზაციას პრაქტიკაში განეხორციელებინა შემუშავებული მეთოდები, გაეკონტროლებინა სამუშაოთა ხარისხი და პასუხისმგებელი ყოფილიყო საბოლოო შედეგზე.