cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ანა (სამეფო პრინცესა)
ადრეული ცხოვრება და განათლება
მის აღმზრდელად კათრინ პიბლსი დაინიშნა, რომელიც პასუხს აგებდა მის ადრეულ განათლებაზე. 1952 წლის თებერვალში ჯორჯ VI გარდაიცვალა და დიდი ბრიტანეთის დედოფალი ანას დედა, ელისაბედ II გახდა. მისი ასაკის გათვალისწინებით, 1953 წელს იგი დედის კორონაციას არ დასწრებია.
1959 წლის მაისში მისმა დედამ, დედოფალმა ელისაბედმა, და დეიდამ, პრინცესა მარგარეტმა, გოგონა გიდების კომპანია ჩამოაყალიბეს, რათა ანასათვის საშუალება მიეცათ, რომ სხვა გოგონებთანაც ჰქონოდა ურთიერთობა. კომპანია 1963 წლამდე არსებობდა, სანამ პრინცესა ანა სკოლა-ინტერნატში წავიდოდა. 1968 წელს მან სკოლა დაამთავრა, თუმცა უმაღლესი განათლება აღარ მიუღია, 1969 წელს კი ოფიციალურად დაიწყო თავისი სამეფო მოვალეობების შესრულება.
1970 წელს მას ხანმოკლე რომანი ჰქონდა ენდრიუ პარკერ ბოულზთან, რომელიც შემდეგში კამილა შანდზე დაქორწინდა. საბოლოოდ კამილა და ენდრიუ დაშორდნენ, კამილა კი ანას ძმაზე, პრინც ჩარლზზე დაქორწინდა.
ცხენოსნობა
მინი|247x247პქ|პრინცესა ანა ჯირითისას ნიდერლანდებში დედის მსგავსად ანა ბავშვობიდანვე ინტერესდებოდა ცხენოსნობით. 1971 წლის გაზაფხულზე რაშოლის ცხენების დოღზე მან მეოთხე ადგილი დაიკავა. 21 წლის ასაკში მან მოახერხა ევროპის ცხენოსნობის ჩემპიონატზე პირველი ადგილის დაკავება, რის გამოც 1971 წელს BBC-მ იგი წლის საუკეთესო სპორტსმენად დაასახელა. მან ასევე გაიმარჯვა არაერთ დოღზე, რომლებიც ძირითადად სნოუდონის პარკსა და დაიმონდ-სტეიკსში იმართებოდა.
1972 წელს თამაშისას ანამ ორმაგი ტრავმა მიიღო, რის გამოც დროებით სპორტულ ცხოვრებას თავი დაანება, თუმცა რამდენიმე წელიწადში კვლავ დაუბრუნდა. 1975 წელს გამართულ ევროპის ცხენოსნობის ჩემპიონატზე იგი ახერხებს ვერცხლის ორი მედლის მოგებას. 1976 წელს მონრეალში გამართულ ოლიმპიურ თამაშებზე გაგზავნილ ბრიტანელ ათლეტთა შორის კი ანაც მოხვდა. ეს იყო დიდი ბრიტანეთის სამეფო ოჯახის ისტორიაში პირველი შემთხვევა, როცა სამეფო პირი ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობდა. 1979 წელს ცხენოსნობის ჩემპიონატზე იგი მეექვსე ადგილს იკავებს. 1985 წელს გამართულ საქველმოქმედო დოღში კი იგი მეოთხე ადგილზე გავიდა.
ქორწინებები
მარცხნივ|მინი|266x266პქ|პრინცესა ანა 1984 წელს ნიდერლანდებში ვიზიტისას სტუმრობს ბრიტანულ სკოლას
ქორწინება მარკ ფილიპსზე
1968 წელს წვეულებაზე ანამ გაიცნო დედოფლის ერთ-ერთი გვარდიელი, მარკ ფილიპსი. მათი ურთიერთობის შესახებ ძალიან მცირე ცნობები არსებობს. 1973 წლის 29 მაისს ოფიციალურად გამოცხადდა მათი ნიშნების შესახებ. 1973 წლის 14 ნოემბერს წყვილი უესტმინსტერის სააბატოში დაქორწინდა. ჯვრისწერის ცერემონიალი პირდაპირი ტრანსლაციით გადაიცემოდა, რის გამოც მათ ქორწილს 100 მილიონამდე ადამიანმა უყურა. მათი რეზიდენცია გეტკომბის პარკში მდებარე მდიდრული სახლი გახდა. წესის მიხედვით, მარკს, როგორც უტიტულო მამაკაცს, რომელმაც ცოლად პრინცესა შეირთო, ერლის წოდება შესთავაზეს, თუმცა მან თავად თქვა უარი. შესაბამისად, მათი შვილები ყოველგვარი ტიტულების გარეშე დაიბადნენ. ანასა და მარკს სულ ორი შვილი შეეძინათ: პიტერი და ზარა, დღეისათვის კი უკვე ოთხი შვილიშვილი ჰყავთ. 1989 წლის 31 აგვისტოს გამოაცხადეს, რომ წყვილი ერთმანეთს დაშორდა. ამის შემდეგ ორივე მათგანი ცალ-ცალკე ცხოვრობდა და პარტნიორებიც გაიჩინეს. ბავშვებზე მეურვეობა ორივემ გაიყო, მაგრამ ისინი აცხადებდნენ, რომ განქორწინება არ იგეგმებოდა. ამის მიუხედავად, 1992 წლის 13 აპრილს ანა და მარკი განქორწინდნენ.
ქორწინება ტიმოთი ლაურენსზე
მინი|270x270პქ|პრინცესა ანა და მისი მეორე ქმარი, ტიმოთი ლაურენსი 2014 წელს პრინცესა ანა სამეფო ფლოტის მეთაურ ტიმოთი ლაურენსს პირველად სამეფო იახტა ბრიტანიით მოგზაურობისას შეხვდა. მათი ურთიერთობა 1989 წლის დასაწყისში დაიწყო, ტიმოთის დედოფლის სამეფო მხედრად დანიშვნიდან სამი წლის შემდეგ. 1989 წლის გაზაფხულზე გაზეთმა The Sun გამოაქვეყნა ანასა და ტიმოთის პირადი წერილები, რითაც მათ შორის არსებული ურთიერთობა პირველად გასაჯაროვდა. მას შემდეგ, რაც ანა განქორწინდა, 1992 წლის 12 დეკემბერს ბალმორალის სასახლეში, შოტლანდიაში ის და ტიმოთი დაქორწინდნენ. ქორწილი ამჯერად ძალიან ვიწრო წრეში გაიმართა და მას მხოლოდ 30 ადამიანი ესწრებოდა. ვინაიდან ინგლისის ეკლესიის წესებით განქორწინებულ ადამიანს, რომლის პირველი მეუღლე კვლავ ცოცხალია არ შეუძლია მეორედ იქორწინოს, ანა იძულებული გახდა შოტლანდიაში დაქორწინებულიყო, ვინაიდან იქაური ეკლესია მეტად ტოლერანტულია განქორწინების მიმართ. პრინცესა ანა იყო სამეფო ოჯახის პირველი წევრი დედოფალ ვიქტორიას შვილიშვილ ვიქტორია მელიტას შემდეგ, რომელიც განქორწინების შემდეგ მეორედ დაქორწინდა.
ქორწილში ანას თეთრი პიჯაკი და მუხლებამდე სიგრძის იმავე ფერის ქვედაბოლო ეცვა, თმაში კი ყვავილები ეკეთა. მისი ნიშნობის ბეჭედი დამზადებულია საფირონის თვლისაგან, რომელსაც გვერდით სამი პატარა ბრილიანტი უზის. ანას პირველი ქმრის მსგავსად, ლაურენსმაც უარი თქვა წოდებაზე, ამიტომ ქორწინების შემდეგ წყვილი ლონდონში, ნაქირავებ ბინაში გადავიდა დელფინის მოედანზე. დღეისათვის მათი რეზიდენციები გეტკომბის პარკსა და სენტ-ჯეიმზის სასახლეში მდებარეობს.
გატაცების მცდელობა
მარცხნივ|მინი|პრინცესა ანა სამხედრო ფორმაში 1974 წლის 20 მარტს პრინცესა ანა და მისი მეუღლე, მარკ ფილიპსი საქველმოქმედო საღამოდან ბრუნდებოდნენ ბაკინგემის სასახლეში, თუმცა მოულოდნელად მათი მანქანის წინ სხვა მანქანამ გადაუჭრა გზა და მძღოლი იძულებული გახდა გაჩერებულიყო. ზემოთ ხსენებული მანქანის მძღოლი, იან ბოლი ავტომობილიდან გადმოვიდა და პისტოლეტის სროლა დაიწყო. ინსპექტორმა ჯეიმზ ბიტონმა, ანას პირადი დაცვის უფროსმა, მანქანის გადაყენება სცადა, რათა პრინცესა მოფარებულ ადგილას ყოფილიყო და ბოლისათვის საპასუხო შეტევაზე გადასულიყო. ამასობაში თავდამსხმელმა ანას მძღოლს, ალექს კალენდერს ცეცხლსასროლი იარაღიდან მძიმე ჭრილობა მიაყენა. ახლომახლოს მდებარე ტაბლოიდისტი ჟურნალისტი ბრაიან მაკკონელი, რომელიც მათ დახმარებას შეეცადა, იან ბოლმა ასევე დაჭრა გულმკერდის არეში. ამის შემდეგ თავდამსხმელი ანას მანქანას მიუახლოვდა და პირდაპირ განუცხადა, რომ გამოსასყიდის სანაცვლოდ მის მოტაცებას აპირებდა. გავრცელებული ინფორმაციით იგი 2 ან 3 მილიონი ფუნტი სტერლინგის მოთხოვნას გეგმავდა. ამის შემდეგ მან პრინცესას მანქანიდან გადასვლა მოსთხოვა. ანა იძულებული გახდა მის მოთხოვნას დამორჩილებოდა.
საბოლოოდ ანა მანქანიდან გადავიდა და მას თან გადაჰყვა მისი სეფექალი როუენა ბრესიც. ამ ინცინდენტს შეესწრო გამვლელი და წარსულში წარმატებული მოკრივე რონ რასელი, რომელიც უკნიდან ჩუმად მიეპარა იან ბოლს და იგი თავში ერთი ჩარტყმით გათიშა, რის შემდეგაც პრინცესა სასწრაფოდ გაიყვანა ადგილიდან. თავდამსხმელი მალევე დააპატიმრეს.
ბოლმა აღიარა დანაშაული გატაცებისა და მკვლელობის მცდელობაში და სასჯელიც მოიხადა. 2019 წელს იგი კვლავ დააკავეს ფსიქიკური დარღვევების საფუძველზე ჩადენილი დანაშაულისთვის, მაგრამ ამჯერად იგი ბრედმურის საავადმყოფოში გადაიყვანეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 15 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:უინძორები კატეგორია:ბრიტანეთის პრინცესები კატეგორია:სამეფო პრინცესები კატეგორია:ნობელის პრემიის ნომინანტები კატეგორია:XX საუკუნის ბრიტანელი ქალები კატეგორია:XXI საუკუნის ბრიტანელი ქალები
ანა წინასწარმეტყველი (I)
ანა წინასწარმეტყველი (חַנָּה, λδβλθυοτε Ἄννα) — ახალი აღთქმის პერსონაჟი. მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი.
ცხოვრება
ანა წინასწარმეტყველი ასერის ტომიდან, თანახმა იყო ეღიარებინა ლუკას სახარება. ის იყო ღვთის მოსავი ქვრივი იერუსალიმში, რომელმაც 7 წელი იცხოვრა ქმართან. 84 წლის ასაკში, ანა წინასწარმეტყველი მარხულობდა, ლოცულობდა და არ სცილდებოდა ტაძარს. მან იხილა ახალშობილი იესო, რომელიც მშობლებმა მიიყვანეს იერუსალიმის ტაძარში, რათა შეეწირათ მსხვერპლი ერთადერთი მემკვიდრისთვის, როგორც ეს დადგენილია ებრაულ კანონში. მას შემდეგ, მართალ ანას ესმოდა წინასწარმეტყველური სიტყვები, რომლითაც მოხუცებულმა სვიმეონმა ღვთისმშობელს მიმართა. მან სვიმეონთან ერთად გაიგო, რომ „უფალი განკაცდა, მიეცა გამოხსნის იმედი და მისი განკაცება ახარა იერუსალიმელებს.“
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახალი აღთქმის პერსონაჟები
ქართლის საერისმთავრო
ქართლის საერისმთავრო — არისტოკრატიული მმართველობა ქართლში, VI და IX საუკუნეებს შორის, როდესაც ქართლში წამყვან პოლიტიკურ ძალაუფლებას ერისმთავარები ახორციელებდნენ. საერისმთავროს დაარსება 580 წელს სასანიანთა მიერ ადგილობრივი ხოსროიდების დინასტიის შევიწროვებას და იბერიის სამეფოს გაუქმებას უკავშირდება. 588 წელს ხოსროიანთა უმცროსი შტოს, გუარამიდების წარმომადგენელი, გუარამი პირველი ქართველი „ კურაპალატი “ გახდა-მიიღო რა ეს ტიტული ბიზანტიის იმპერატორ მავრიკიოსისგან. მოგვიანებით 591 წელს სპარსელებმა სასანიდების იმპერიაში დაუშვეს ავტონომიური-ქართლის საერისმთავროს წარმოქმნა. საერისმთავრომ 888 წლამდე იარსება, როდესაც ქართლში მეფობა აღდგენილ იქნა ბაგრატიონთა დინასტიის წევრების მიერ. საერისმთავროს საზღვრები არ იყო სტაბილური, რამდენადაც ქართლის ხელმძღვანელი ერისმთავრები, მეზობელ სახელმწიფოებთან გაუთავებელ ომებში იყვნენ ჩართული და თითქმის მთელი ამ პერიოდის მანძილზე წინააღმდეგობას უწევდნენ სპარსელებს, ბიზანტიელებს, ხაზარებს, არაბებს და სხვადასხვა კავკასიელ მმართველებს.
საერისმთავროს მმართველობის პერიოდი იყო კულმინაციური საქართველოს ისტორიაში; ამ დროს მოხდა ქართული ქრისტიანული ეკლესიის საბოლოო ჩამოყალიბება, ლიტერატურული ტრადიციის პირველი აყვავება მშობლიურ ენაზე, ქართველ ბაგრატიონთა საგვარეულოს აღზევება, სხვადასხვა ფეოდალური ანკლავების, რომლებიც XI საუკუნის დასაწყისისთვის უნდა გაერთიანებულიყვნენ საქართველოს სამეფოში, კულტურული და პოლიტიკური გაერთიანების დასაწყისი.
ისტორია
როდესაც, 580 წელს, გარდაიცვალა ერთიანი იბერიის მეფე ბაკურ III, სპარსეთის სასანიდურ ხელისუფლებას, ჰორმიზდ IV-ის მეფობის დროს (579-590) მიეცა შესაძლებლობა გაეუქმებინა მონარქია იბერიაში. იბერია გახდა სპარსეთის პროვინცია (სასანური ქართლი), მართული მარზპანის (გუბერნატორი) მიერ. იბერიელ დიდგვაროვნებს ამ ცვლილებისთვის წინააღმდეგობა არ გაუწევიათ, და სამეფო სახლის მემკვიდრეები გადაიხვეწნენ თავისსავე მაღალმთიან ფორტიფიკაციულ სამფლობელოებში – ხოსროიდების მთავარი შტო კახეთში, ხოლო უმცროსი შტო, გუარამიდები, კლარჯეთსა და ჯავახეთში. თუმცა, პირდაპირმა სპარსულმა კონტროლმა გამოიწვია მძიმე გადასახადები და ზოროასტრიზმის გავრცელება, ენერგიული ხელშეწყობით, უპირატესად ქრისტიანულ ქვეყნებში. ამიტომ, 582 წელს აღმოსავლეთ რომის იმპერიის იმპერატორმა მავრიკიოსმა დაიწყო სამხედრო კამპანია სპარსეთის წინააღმდეგ, იბერიელმა დიდგვაროვნებმა მიმართეს მას მონარქიის აღდგენის თხოვნით. მავრიკიოსმა უპასუხა, და 588 წელს გამოგზავნა თავისი პროტეჟე გუარამი, გუარამიდების საგვარეულოდან, როგორც ახალი მმართველი იბერიაში. მიუხედავად ამისა, გუარამი არ იქნა კორონირებული როგორც მეფე, მაგრამ აღიარებულ იქნა ხელმძღვანელ ერისმთავრად და მიენიჭა კურაპალატის აღმოსავლეთ რომაული ტიტული. 591 წლის ბიზანტიურ-სასანიდური ხელშეკრულების მიხედვით დასტურდება შეთანხმება, მაგრამ იბერია, როგორც თბილისის ნაწილი დარჩა დაყოფილი რომაული და სასანიდური დომინირების ქვეშ.
ამგვარად, საერისმთავროს ჩამოყალიბებამ გამოიწვია დინასტიური აღზევება იბერიაში და წარმოადგენდა კომპრომისულ გამოსავალს კავკასიის კონტროლისთვის, ბიზანტიურ-სასანიდური დაპირისპირების პირობებში. ქართლის ერისმთავრები, როგორც მთავარი ადგილობრივი პოლიტიკური ხელისუფლება, უნდა ყოფილიყვნენ დამტკიცებული და სანქცირებული კონსტანტინეპოლის კარის მხრიდან. ქართულ წყაროებში ისინი იწოდებიან სხვადასხვანაირად: ერისთავთ მთავარი, ერისმთავარი, ერისთავთ-ერისთავი ან უბრალოდ ერისთავი. მრავალი მათგანი დამატებით იყო დაჯილდოებული სხვადასხვა რომაულ/ბიზანტიური ტიტულით. მაგალითად, თოთხმეტი ხელმძღვანელი ერისმთავრიდან რვა ფლობდა კურაპალატის ტიტულს, ერთ-ერთს ყველაზე უმაღლესს აღმოსავლეთ იმპერიაში. თუმცა, შუასაუკუნეების ქართული ქრონიკები ნათლად გვაჩვენებენ, რომ ეს ერისთავები, მიუხედავად დიდებულების მხრიდან ლოიალობისა, შეზღუდული უფლებებით სარგებლობდნენ, რამდენადაც „მათ არ შეეძლოთ განედევნათ ქართლის ერისმთავრები თავიანთი საერისმთავროდან იმიტომ, რომ მათ გააჩნდათ სიგელები დიდი მეფის და იმპერატორისგან, მათი ერისმთავრობის დამადასტურებელი“.
ქართლის საერისმთავროსთვის თავისი მფარველობის შეთავაზებით, ბიზანტიის იმპერატორები ცდილობდნენ შეეზღუდათ სასანიდური, და შემდეგ ისლამური გავლენა კავკასიაში, მაგრამ ქართლის ერისმთავრები არ იყვნენ მუდამ თანმიმდევრული მათი პრო-ბიზანტიური ხაზის და პოლიტიკური მოსაზრებების მიზანშეწონილობიდან გამომდინარე ხანდახან ცნობდნენ მოწინააღმდეგე რეგიონალური იმპერიების პროტექტორატს.
გუარამის მემკვიდრე, მეორე ხელმძღვანელი ერისმთავარი სტეფანოზ I, თავისი პოლიტიკით რეორიენტირებულ იქნა სპარსეთზე, დაყოფილი ქართლის შეერთების სურვილით, მაგრამ მას ეს სიცოცხლის ფასად დაუჯდა, როდესაც ბიზანტიის იმპერატორი ჰერაკლე თავს დაესხა თბილისს 626 წელს. ჰერაკლემ უფლებებში აღადგინა უფრო პრო-ბიზანტიური ხოსროიდების სახლი, რომელიც, მიუხედავად ამისა, იძულებულ იქნა ეღიარებინა ომაიანთა ხალიფას სუზერენიტეტი 640-ან წლებში, მაგრამ წარუმატებლად აღდგა არაბული ჰეგემონიის წინააღმდეგ 680-ან წლებში. ქართლის საერისმთავროზე უფლებების ჩამორთმევის შემდეგ, ხოსროიდები გადაიხვეწნენ თავის სამფლობელოში, კახეთში, სანამ საგვარეულო არსებობას შეწყვეტდა IX საუკუნის დასაწყისში. გუარამიდები დაბრუნდნენ ხელისუფლებაში და შეეჯახნენ რთულ ამოცანას მანევრირებული (ლავირებული) ყოფილიყვნენ ბიზანტიელებსა და არაბებს შორის. არაბები, პირველ რიგში, შეშფოთებულნი ქალაქების და სავაჭრო გზების კონტროლის შენარჩუნებით, წაართვეს მას თბილისი, სადაც 730-ან წლებში დანიშნულ იქნა მუსლიმი ამირა. იბერიული დინასტია იმყოფებოდა უფლისციხეში, საიდანაც ახორციელებდა მხოლოდ შეზღუდულ ძალაუფლებას ადგილობრივ ქართველ საბატონოებზე, რომლებიც, გამაგრებულნი თავიანთ მთის ციხესიმაგრეებში, შეინარჩუნეს გარკვეული ხარისხის თავისუფლება არაბებისგან. გუარამიდები მცირე ხნით შეცვალა ნერსიანიდებმა 748 და 779/80 წლებს შორის, და 786 წლისთვის საბოლოოდ შეწყვიტეს არსებობა. ამ წელს მოხდა აჯანყებული ქართველი დიდებულების სისხლიანი დევნა, ორგანიზებული კავკასიის არაბი მეფისნაცვლის (ვალი), ხუზაიმა იბნ ჰაზიმ ატ-ტამიმის (786-787, 803-806) მიერ
გუარამიდების გაუჩინარებამ და ხოსროიდების თითქმის სრულმა გაქრობამ, მათ ენერგიულ ნათესავებს ბაგრატიონთა საგვარეულოდან საშუალება მისცა აშოტ I-ის (786/813–830) სახით, დაეტოვებინათ თავიანთი მემკვიდრეობა ქართლის ზოგიერთ ნაწილში. ბიზანტიის მფარველობამიღებული ბაგრატიონები, თავიანთ სამფლობელოში, ტაო-კლარჯეთის რეგიონში, ხელმძღვანელობდნენ კულტურულ აღორძინებას და ტერიტორიულ ექსპანსიონიზმს. 888 წელს ბაგრატიონი ადარნასე IV, გამარჯვებული გრძელ დინასტიურ ბრძოლაში, შეძლო აღედგინა ქართული სამეფო ხელისუფლება, მიიღო რა საქართველოს მეფის ტიტული.
ქართლის ხელმძღვანელი ერისმთავრები
ეს მმართველები მეფობდნენ როგორც ტიტულიანი ქართველთა მეფეები:
სქოლიო
კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:საქართველოს სამეფო-სამთავროები
ტაბერნეს-დე-ვალიდიგნა
ტაბერნეს-დე-ვალიდიგნა (Tabernes de Valldigna, Tavernes de la Valldigna) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის საფორის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 49,2 კმ². მოსახლეობა — 17 254 კაცი (2020 წ.).
დაიმონდ-როკის ბრძოლა
დაიმონდ-როკის ბრძოლა — საზღვაო ბრძოლა ნაპოლეონის ომების დროს საფრანგეთ-ესპანეთსა და ბრიტანეთს შორის კუნძულ დაიმონდ-როკთან 1805 წლის მაის-ივნისში.
ფრანგები ცდილობდნენ ფორ-დე-ფრანსის შესასვლელის დაბრუნებას, რომელიც ერთი წელი ჰქონდათ ინგლისელებს ოკუპირებული. ფრანგების განლაგება მარტინიკაზე ბრძოლისათვის ვერ იყო სტრატეგიული ადგილი. ბრიტანეთის გარნიზონის განლაგება შედარებით უფრო სტრატეგიული იყო და მთლიანად აკონტროლებდნენ ფორ-დე-ფრანსის ყურეს. სიტუაცია შეიცვალა მას შემდეგ როდესაც ბრძოლაში ჩაება ესპანეთის ფლოტი. ესპანეთის ფლოტმა იერიში მიიტანა ბრიტანელების პოზიციებზე კარიბის ზღვაში. ბრიტანეთის საზღვაო ძალებს მოაკლდათ საბრძოლო მასალა. ამასთან ერთად დაკარგეს ფლოტის მნიშვნელოვანი ნაწილი და იძულებული გახდნენ ხელი მოეწერათ კაპიტულაციაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნაპოლეონის ომების ბრძოლები კატეგორია:საფრანგეთის ბრძოლები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს ბრძოლები კატეგორია:ესპანეთის ბრძოლები კატეგორია:XIX საუკუნის ბრძოლები
2046 (ფილმი)
„2046“ — 2004 წლის ჰონგკონგური რომანტიკული დრამა, რომლის სცენარისტი და რეჟისორია ვონგ კარ ვაი.
ფილმი მწერლისა და სხვადასხვა ქალებთან მისი ურთიერთობის შესახებ მოგვითხრობს. ისინი მწერლის ცხოვრებაში მას შემდეგ ჩნდებიან, რაც მან დაკარგა ქალი, რომელსაც თავისი ცხოვრების ჭეშმარიტ სიყვარულად მიიჩნევდა. მწერალი სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის რომანს წერს, რომლის სიუჟეტიც ფილმში მეორე ხაზად ვითარდება.
„2046“ რეჟისორის წინა ფილმების: „სიგიჟის დღენი“ და „სასიყვარული განწყობა“ – ერთგვარ გაგრძელებას წარმოადგენს და ამ უკანასკნელში მოთხრობილი ჩო მო-ვანისა და სუ ლი-ჟენის არშემდგარი სასიყვარულო ურთიერთობის შემდგომ მოვლენებს ასახავს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვონგ კარ ვაის ფილმები კატეგორია:2004 წლის ფილმები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმები კატეგორია:2000-იანი წლების სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმები კატეგორია:ჰონგ-კონგური ფილმები კატეგორია:რომანტიკული დრამები კატეგორია:რომანტიკული ფილმები კატეგორია:იაპონურენოვანი ფილმები
ჰარი კოსტოვი
ჰარი კოსტოვი (Хари Костов; დ. 13 ნოემბერი, 1959, პიშიცა, იუგოსლავია) — მაკედონიელი სახელმწიფო მოღვაწე, მაკედონიის ყოფილი პრემიერ-მინისტრი 2004 წლის ივნის-ნოემბერში.
1983 წელს დაასრულა სკოპიეს წმინდა კირილესა და მეთოდეს უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. ცრვენკოვსკის პირველ მთავრობაში იყო ფინანსთა მინისტრის მოადგილე.
ბრანკო ცრვენკოვსკის პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ პარლამენტმა ჰარი კოსტოვი პრემიერად აირჩია. გადადგა 2004 წლის 15 ნოემბერს, მას შემდეგ რაც მოხდა დაპირისპირება მთავრობის მაკედონელ და ალბანელ მინისტრებს შორის.
ამჟამად ჰარი კოსტოვი სკოპიეს კომერციული ბანკის დირექტორია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:დაბადებული 13 ნოემბერი
სემენივკა (ქალაქი)
სქოლიო
კატეგორია:ჩერნიჰივის ოლქის ქალაქები
The Very Best of Enya
სქოლიო
კატეგორია:2009 წლის საუკეთესო ჰიტების ალბომები კატეგორია:ენიას ალბომები კატეგორია:Warner Bros. Records-ის კომპილაციური ალბომები
ესტუარის პროვინცია
ესტუარის პროვინცია (Estuaire) — პროვინცია გაბონის ჩრდილო-დასავლეთით. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლიბრევილი, რომელიც ასევე ქვეყნის დედაქალაქია.
გეოგრაფია
პროვინციის ფართობი შეადგენს 20 740 კმ²-ს. აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ვოლო-ნტემის პროვინციას, სამხრეთიდან შუა ოგოუეს პროვინციას, სამხრეთ-დასავლეთიდან ოგოუე-მარიტიმის პროვინციას, ჩრდილოეთიდან ეკვატორულ გვინეას. ქვეყნის დასავლეთში პროვინციას აქვს გვინეის ყურეზე გასასვლელი.
მოსახლეობა
2013 წლის აღწერის მონაცემებით პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 895 689 ადამიანს.
პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა წლების მიხედვით:
სქოლიო
კატეგორია:გაბონის პროვინციები
კგალაგადი
კგალაგადი (Kgalagadi) — ოლქი ბოტსვანაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ჩაბონგი (en:Tshabong). 2011 წლის აღწერის მიხედვით ოლქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 50 492 ადამიანს.
გეოგრაფია
ოლქის ცენტრალურ და დასავლეთის ნაწილში მდებარეობენ ეროვნული პარკი — გემსბოკი და ბუნების ნაკრძალი — მაბუასეგუბე. კგალაგადის ოლქი მდებარეობს კალაჰარის უდაბნოს ცენტრში. ოლქში ყველაზე დიდი მდინარეებია (მდებარეობენ პერიფერიებზე — აღმოსავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით): ნოსობი, მოსელებე, მოლოპო.
მეზობელი ადმინისტრაციული ერთეულები:
დასახლებული პუნქტები
1000 მაცხოვრებელზე მეტი:
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ოლქი დაყოფილია 2 სუბოლქად:
სქოლიო
კატეგორია:ბოტსვანის ოლქები
პუშკინის დიდმოწამე პანტელეიმონის ეკლესია
პუშკინის დიდმოწამე პანტელეიმონის ეკლესია (Церковь Великомученика Пантелеимона) —  მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ პუშკინში, მდებარეობს ნ. ა. სემაშკოს სახელობის № 38 ქალაქის საავადმყოფოს ტერიტორიაზე. აგებულია 1846-1852 წლებში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
ისტორია
ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა ქალაქ პუშკინის ისტორიულ ნაწილ სოფიაში 1781 წლის 22 ივლისს. იგი შეასრულა ნოვგოროდისა და სანქტ-პეტერბურგის მთავარეპისკოპოსმა გავრილმა. ტაძრის კურთხევა შედგა 1782 წლის 26 იანვარს კონსტანტინესა და დედოფალ ელენეს სახელზე. 1817 წლისათვის აღნიშნული ეკლესია უკვე აღარ ფუნქციონირებდა სიძველის გამო.
1846 წლის 2 ივლისს შედგა ახალი ქვის საავადმყოფოს საფუძვლის ცაყრა არქიტექტორ ნ. ვ. ნიკიტინის პროექტის მიხედვით, ხოლო ხარების ეკლესია დროებით განათავსეს თავშესაფრის სასადილოში. 1852 წლის 12 ოქტომბერს ტაძარი აკურთხეს ღვთისმშობლის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ ხატის სახელზე. 1930 წლის 5 თებერვალს ეს ეკლესია დახურეს. ხატების ნაწილი გადაიტანეს ეკატერინეს სახელობის ტაძარში, ნაწილი კი სავაჭრო კანტორა „ანტიკვარიატში“. ქვედა ტაძარი ფუნქციონირებას აგრძელებდა 1933 წლის 16 აგვისტომდე. მისი ჭურჭლის ნაწილი გადაიტანეს სახელმწიფო ერმიტაჟში.
XIX საუკუნის შუა წლებიდან, ჰოსპიტალის ეზოში არსებობდა სამლოცველო, რომელშიც დამონტაჟებული იყო ძველი კანკელი. სამლოცველოში იდგა ეკლესიის ტახტრევანი, რომელიც 1872 წელს გადაიტანეს პუშკინის ღვთისმშობლის შობის ეკლესიაში. სამლოცველო თავისი დანიშნულებით არ გამოიყენებოდა. 1907-1908 წლებში ეკლესია ნაწილობრივ გადააკეთეს და გააფართოვეს არქიტექტორ ს. ა. დანინის პროექტის მიხედვით. სამრეკლო დახურეს 1929 წელს და 1999 წლამდე გამოიყენებოდა ქალაქის მორგის დანიშნულებით.
2000 წელს სამლოცველო დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და დაიწყო მისი რესტავრაცია. 2001 წელს იგი აკურთხეს როგორც ეკლესია პანტელეიმონ დიდმოწამის სახელზე. 2002 წელს გუმბათზე დაამონტაჟეს ჯვარი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ფაშოდის კრიზისი
ფაშოდის კრიზისი ან ფაშოდის ინციდენტი (Crise de Fachoda, Fashoda Incident) — კონფლიქტი ბრიტანეთსა და საფრანგეთს შორის 1898 წელს, რომელიც გამოწვეული იყო აფრიკაში ბატონობისთვის ბრძოლით. სახელწოდება მომდინარეობს ნილოსის ზემო წელზე მდებარე დასახლებული პუნქტიდან „ფაშოდა“ (ამჟამად ქალაქი კოდოკი სამხრეთ სუდანში).
ისტორია
XIX საუკუნის ბოლოსთვის აფრიკაში მთავარი ჰეგემონის სტატუსის მოპოვებას ბრიტანეთი და საფრანგეთი ცდილობდნენ. ამ საქმეში გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭებოდა იმ ორ ტრანსაფრიკულ პროექტს, რომელიც ამ სახელმწიფოებმა წამოიწყეს. ერთი იყო სესილ როდსის კეიპტაუნი-კაიროს სარკინიგზო ხაზის მშენებლობის გეგმა, რომელიც აფრიკის სამხრეთიდან ჩრდილოეთამდე უნდა გადაჭიმულიყო. მეორე გეგმით კი ფრანგებს უნდა შეექმნათ ანალოგიური ზოლი, რომელიც აფრიკის დასავლეთიდან აღმოსავლეთამდე გადაიჭიმებოდა (დაკარი-ჯიბუტის ხაზი). რუკაზე გავლების შემდეგ ეს ორი ხაზი იკვეთებოდა ქალაქ ფაშოდას სიახლოვეს, რამაც ამ ადგილს უდიდესი სტრატეგიული მნიშვნელობა მიანიჭა.
ასეთი სტრატეგიული ადგილის დასაკავებლად პირველი ნაბიჯი ფრანგებმა გადადგეს. საფრანგეთის კონგოდან დაიძრა მცირერიცხოვანი ექსპედიცია (8 ოფიცერი და 120 ჯარისკაცი) მაიორ ჟან-ბატისტ მარშანის მეთაურობით, რომელმაც 1898 წლის ივლისში პრაქტიკულად წინააღმდეგობის გარეშე დაიკავა ფაშოდა. იმ დროისათვის ბრიტანეთი სუდანის დაპყრობით იყო დაკავებული და მისი ჯარი გენერალ კიტჩენერის მეთაურობით თეთრ ნილოსს აღმა მოუყვებოდა. 2 სექტემბერს ქ. ომდურმანთან გამართულ გადამწყვეტ ბრძოლაში კიტჩენერმა დაამარცხა სუდანელი დერვიშები, ხოლო 18 სექტემბერს იგი ფაშოდას მიადგა. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე მხარე პრეტენზიას აცხადებდა ფაშოდაზე, კიტჩენერმა და მარშანმა დიდი თავშეკავება გამოიჩინეს. ფრანგებმა და ბრიტანელებმა საკითხის მოგვარება არა სამხედრო, არამედ პოლიტიკური გზით არჩიეს და არსებული ვითარების შესახებ საკუთარ მთავრობებს შეატყობინეს.
პარიზსა და ლონდონს შორის ვითარება სერიოზულად დაიძაბა. ხანგრძლივი დიპლომატიური მოლაპარაკებების დროს ბრიტანეთის მთავრობამ არაორაზროვნად მიანიშნა საფრანგეთის ხელმძღვანელობას, რომ თუ ის ფაშოდას არ დატოვებდა, ეს ორ სახელმწიფოს შორის ომის მიზეზი გახდებოდა. საფრანგეთი არ იყო მზად ბრიტანეთთან საზღვაო ომისთვის და დათმობა არჩია. 3 ნოემბერს საფრანგეთმა გადაწყვიტა უარი ეთქვა საკუთარ პრეტენზიებზე და მარშანის რაზმი დაკავებული ტერიტორიიდან გაეყვანა. ამის სანაცვლოდ, მოგვიანებით საფრანგეთმა გარკვეული კომპენსაცია მიიღო ცენტრალურ აფრიკაში.
შედეგები
ამ ინციდენტმა ფრანგული საზოგადოებისა და პრესის დიდი აღშფოთება გამოწვია. უკანდახევის ფაქტმა შელახა ფრანგების ეროვნული თავმოყვარეობა. ისინი ალაპარაკდნენ ბრიტანეთის წინააღმდეგ გერმანიასთან სამხედრო ალიანსის შექმნაზეც კი.
ფაშოდა შევიდა სუდანის შემადგენლობაში, რომელსაც ბრიტანეთის მიერ დანიშნული გენერალ-გუბერნატორი მართავდა. პირველ გენერალ-გუბერნატორად კიტჩენერი დაინიშნა.
ფაშოდას კრიზისი კულმინაციური მომენტი იყო ბრიტანეთსა და საფრანგეთს შორის აფრიკის გაყოფის საკითხში. იმ პერიოდში მზარდი ანგლო-გერმანული დაპირისპირების ფონზე ფრანგებისა და ბრიტანელების წინააღმდეგობამ აფრიკაში მეორე პლანზე გადაინაცვლა. კონფლიქტის ასეთმა გადაჭრამ მომავალში ხელი შეუწყო საფრანგეთ-ბრიტანეთს შორის „გულითადი კავშირის“ („ანტანტის“) გაფორმებას.
ფაშოდის კრიზისს გამოეხმაურა და აქტიურად აშუქებდა იმდროინდელი ქართული გაზეთი „ივერია“.
სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის კოლონიზაცია აფრიკაში კატეგორია:აფრიკის სამხედრო ისტორია კატეგორია:სუდანის ისტორია კატეგორია:ბრიტანეთის იმპერიის ისტორია
ევგენიკა
ევგენიკა წარმოიშვა ბერძნული სიტყვისგან eugenes და ნიშნავს, (eu-საწყისი. genes-დაბადება.) რწმენას, რომლის მიხედვითაც შესაძლებელია გაუმჯობესებული გენეტიკური მასალის მქონე მოსახლეობის მიღება. ეს არის სოციალური თეორია, რომლის მიხედვითაც შეგვიძლია დავიცვათ სუფთა ხაზის მქონე რასა, გავაუმჯობესოთ მათი გენეტიკური ინფორმაცია, იმის მიხედვით, სასურველია თუ არა ის და ასევე შეიძლება არასასურველი გენეტიკური მასალის მოშორება.
მსოფლიო ისტორიაში ევგენიკის პრაქტიკული გამოყენება ძველთაგან იყო მიღებული, როგორც ძველ საბერძნეთში. თანამედროვე მსოფლიოში მე-20 საუკუნიდან გახდა პოპულარული. სათავე დაედო დიდ ბრიტანეთში და შემდეგ გავრცელდა სხვადასხვა ქვეყნებში, მათ შორის ამერიკის შეერთებულ შტატებში და ევროპის სხვადასხვა ქვეყნებში. ამ იდეებს იზიარებდნენ პოლიტიკური სპექტრის წარმომადგენლები. აქედან გამომდინარე ბევრ ქვეყანაში მიმდინარეობდა ევგენიკასთან დაკავშირებული პოლიტიკის გატარება, „პოზიტიური“ ღონისძიებები, რომელიც ხელს უწყობს რეპროდუქციას და „უარყოფითი“ ღონისძიებები, რომლის მიხედვითაც შესაძლებელია იძულებითი ქორწინება, ან ქორწინების აკრძალვა, ასევე შესაძლებელია სტერილიზაციაც, თუკი ადამიანი მიჩნეული იქნებოდა რეპროდუქციისათვის არასასურველად. ინდივიდების განსაზღვრა ხდებოდა იმის მიხედვით რამდენად კარგი ჯანმრთელობა ჰქონდათ მათ, კერძოდ, თუ იყვნენ ინკლუზივები, არ გააჩნდათ საკმარისი IQ მონაცემები და ა.შ. მათ ეკრძალებოდათ ქორწინება, რადგან ითვლებოდა, რომ ისინი ვერ მოგვცემდნენ კარგ შთამომავლობას.
ლიტერატურა
კატეგორია:სოციალური თეორიები
ოთარ აბაშიძე
ოთარ აბაშიძე (დ. 23 ივლისი, 1923, სოფ. ლაშე, ხარაგაულის რაიონი — გ. 20 ივლისი, 1996) — ქართველი მსახიობი და რეჟისორი, საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1965).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1923 წლის 23 ივლისს, ხარაგაულის რაიონის სოფელ ლაშეში. 1941 წლიდან დაიწყო მოღვაწეობა კულტურის სფეროში. სხვადასხვა დროს იყო თეატრის მსახიობი, სამხატვრო ხელმძღვანელი, კულტურისა და დასვენების პარკის დირექტორი, კულტურის განყოფილების გამგე. 1961–1967 წლებში იყო ხარაგაულის სახალხო თეატრის პირველი რეჟისორი.
1965 წელს მიენიჭა საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტის წოდება.
მისი რეჟისორობით ხარაგაულის თეატრის სცენაზე დაიდგა შემდეგი პიესები: კიტა ბუაჩიძის „მკაცრი ქალიშვილები“, ნ. ანანიაშვილის და დ. როსტომაშვილის „პროფესია“, ე. რანეტის „გზააბნეული შვილი“, ნ. არეშიძის „შენ ჩემი შვილი არა ხარ“, მ. გოგიაშვილის და ვ. პატარაიას „კომედიების საღამო“, სიმონ მთვარაძის „სახსოვარი“, ლ. მილორავას „კერპჯიუტა“, ც. სოლოდარის „ერთი დღე აგარაკზე“ და სხვა.
გარდაიცვალა 1996 წლის 20 ივლისს. დაკრძალულია დაბა ხარაგაულში.
ხარაგაულის სახალხო თეატრს მინიჭებული აქვს ოთარ აბაშიძის სახელი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1996 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ოთარ
ბენურ პაშაიანი
ბენურ პაშაიანი (Բենուր Փաշայան; დ. 13 თებერვალი, 1959, აზავრეთი, საქართველოს სსრ) — სომეხი და საბჭოთა ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავე. იგი იყო ორგზის მსოფლიოს, ევროპის და საბჭოთა ჩემპიონი. პაშაიანმა აგრეთვე მოიგო ოქროს მედალი 1984 წლის მეგობრობის თამაშებზე ოლიმპიური ბოიკოტის დროს. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1982).
ბიოგრაფია
ბენურ პაშაიანი დაიბადა 1959 წლის 13 თებერვალს აზავრეთში, საქართველოს სსრ-ის ახალქალაქის რეგიონის სოფელში. იგი ჭიდაობით მოზარდობის პერიოდში დაინტერესდა. შემდეგ ყურადღება ბერთნულ-რომაული სტილით ჭიდაობაზე გაამახვილა. მან ამ სტილით ჭიდაბობა დაიწყო ერევანში, ალბერტ მნაცაკანიანისა და ჰარუთიან ხაჩათრიანის მეთვალყურეობის ქვეშ. 1977 და 1979 წელს იგი გახდა ახალგაზრდული მსოფლიო ჭიდაბის ჩემპიონატის გამარჯვებული.
პაშაიანი იყო: 1981 წლის ზაფხულის „უნივერსაიდის“ ჩემპიონი (გოსენბურგი), ორგზის ევროპის ჩემიონი, 1981 და 1982 წლებში გამართული ევროპის ჭიდაობის ჩემპიონატების გამარჯვებული, ორგზის მსოფლიოს ჩემპიონი; მას ოქროს მედლები აგრეთვე მოპოვებული აქვს 1982 (კატოვიცე) და 1983 (კიევი) წლების მსოფლიო ჭიდაობის ჩემპიონატებზე. 1993 წელს FILA-მ იგი აღიარა საუკეთესო ბერძნულ-რომეული სტილით მოჭიდავედ.
მის წონით კატეგორიაში ბოლო ორი წლის ასპარეზობისას მას პირველი ადგილი მიენიჭა. 1984 წლის ზაფხულის ომილპიადაზე ბერძნულ-რომაული სტილით ჭიდაობაში (მსუბუქ, 52 კგ კატეგორიაში) იგი ოქროს მოგებუს მთავარ ფავორიტად მიიჩნეოდა. თუმცა, 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის ბოიკოტის გამო, მან მონაწილეობაზე უარი განაცხადა. ამის ნაცვლად, მან და საბჭოთა კავშირის სხვა სპორტსმენებმა 1984 წლის მეგობრობის თამაშებში იასპარეზეს. ხსენებულ ტურნირში ბენურ პაშაიანმა ოქროს მედალი მოიპოვა.
მოგვიანებით მან მონაწილეობა მიიღო გერმანიის გრან პრიქსზე 1984 და 1985 წლებში. იგი ყოველ კონკურსზე პირველ ადგილს იკავებდა. 1985 წელს, ბენურ პაშაიანი პენსიაზე გავიდა; აღსანიშნავია, რომ მას კარიერის განმავლობაში არცერთი საერთაშორისო შეჯიბრება არ წაუგია.
1986 და 1989 წელს პაშაიანი იყო მწვრთნელი საბჭოთა სომხეთიში. 1989 წელს დაამთავრა სომხეთის ფიზიკური კულტურის ინსტიტუტი. პაშიანი მოგვიანებით გახდა სომხეთის ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის პრეზიდენტი 1999 წლიდან 2000 წლამდე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2019 კატეგორია:სომეხი მოჭიდავეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები
ბაჰრ-ელ-ღაზალი (მდინარე)
ბაჰრ-ელ-ღაზალი (Bahr el Ghazal, بحر الغزال) — მდინარე სამხრეთ სუდანში, თეთრი ნილოსის მარცხენა შენაკადია.
სახელწოდება ითარგმნება, როგორც «გაზელების მდინარე». იქმნება მდინარეების ჯურის და ელ-არაბის შეერთებით. პირველად მდინარე 1772 წელს რუკაზე დაიტანა ფრანგმა გეოგრაფმა ჟან-ბაპტისტ ბურგინიონ დ’ანვილმა (Jean-Baptiste Bourguignon d'Anville). გემები დაცურავენ ზემოთ ნახსენები ორი მდინარის შეერთების ადგილიდან (ზაფხულის წვიმების პერიოდში ქალაქ ვაუდან მდინარე ჯურზე).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნილოსის აუზი კატეგორია:ნილოსის შენაკადები კატეგორია:სამხრეთ სუდანის მდინარეები
სური რიოსი
სური მაიტე რიოს სოსა დე უელერი (Zury Mayté Ríos Sosa de Weller; დ. 24 იანვარი, 1968, გვატემალა, გვატემალა) — გვატემალელი მემარჯვენე მიმართულების პოლიტიკური მოღვაწე. გვატემალის პარლამენტის დეპუტატი 1996 წლიდან 2012 წლამდე. 2004 წლიდან 2011 წლამდე ხელმძღვანელობს პარტიას გვატემალის რესპუბლიკური ფრონტი. იგი არის გვატემალის ყოფილი პრეზიდენტის ხოსე ეფრაინ რიოს მონტის შვილი და აქტიური მომხრე. 2015 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში იყო პარტია VIVA-ს კანდიდატი. მიიღო 286 730 ამომრჩევლის ხმა (ანუ 5,97 %) და 14 კანდიდატს შორის პირველ ტურში დაიკავა მეხუთე ადგილი
ბიოგრაფია
დაიბადა 1968 წლის 24 იანვარს გენერალ ეფრაინ რიოს მონტის და მარია ტერესა სოსას ოჯახში. ახალგაზრდობიდანვე მონაწილეობდა პოლიტიკურ პროცესებში, ზოგჯერ მკაცრ და დრამატულ პერიოდშიც. სური რაიოსი იყო 10 წლის, როდესაც ეფრაინ რიოს მონტმა შეიცვალა რელიგია და კათოლიციზმის შემდეგ აღიარა პროტესტანტიზმის მიმდინარეობა ევანგელისტური ქრისტიანობა. 14-15 წლის ასაკში მოუსწრო მამამისის პრეზიდენტობამ და გვატემალის სამოქალაქო ომის ქარცეცხლმა. 16 წლის იყო, როდესაც დაკარგა ძმა, სამხედრო ექიმი ომერო რიოს სოსა, რომელიც დაიღუპა თვითმფრინავის ავარიის დროს, რომელსაც გადაჰყავდა დაჭრილები. მას ჩამოუყალიბდა მემარჯვენა ანტიკომუნისტური შეხედულებები.
1998 წლიდან დაიწყო სოციოლოგიისა და ეკონომიკის სწავლება ქრისტიანული სიტყვის ევანგელისტურ სკოლაში, შემდეგ კი მუშაობდა დაწყებითი კლასის მასწავლებლად.
პოლიტიკური კარიერა
1989 წელს სური რიოსი გახდა კონსერვატიულ-პოპულისტური პარტიის გვატემალის რესპუბლიკური ფრონტის წევრი, რომელიც შექმნა მისმა მამამ. პარტიაში დაკავდა საქმის წარმოებით და საერთაშორისო კონტაქტებით. 1995 წელს აირჩიეს პარლამენტში. შედიოდა ჯანმრთელობის დაცვის, სოციალური უზრუნველყოფისა და საგარეო საქმეების კომისიებში. ასევე დაკავებული იყო გენდერული საკითხებით, სოციალური პოლიტიკით, საერთაშორისო ურთიერთობებითა და შიდსთან და მოწევასთან დაკავშირებული პრობლემებით.
სური რიოსის პოლიტიკური პოზიცია დაემთხვა პარტიის ოფიციალურ მოძღვრებას. ამავე დროს, იგი ხაზს უსვამს იმას რომ მამამისის ულტრამემარჯვენე შეხედულებებმა და მისი პოლიტიკური მემკვიდრეობა მისთვის შთაგონების წყაროა. 2003 წლის ივლისშ სური რიოსი იყო „შავი ხუთშაბათის“ ერთ-ერთი ორგანიზატორი. მასობრივი არეულობების დროს მოითხოვდნენ უფლება მიეცათ ეფრაინ რიოს მონტისათვის კანდიდატურა წამოეყენებინა საპრეზიდენტო არჩევნებში.
2004 წელს სური რიოსმა ეფრაინ რიოს მონტი შეცვალა პარტიის ხელმძღვანელის თანამდებობაზე. მისი ხელმძღვანელობით პარტიამ შეინარჩუნა თავისი წინა პოზიცია რიოსმონტიზმი და კონსერვატიული რესპუბლიკანიზმი. თუმცა პარტიაში გაძლიერდა ლიბერალური ტენდენციები, პარტია ნელ-ნელა გამოდიოდა რიოს მონტის მმარტელობის პერიოდის ტრადიციული პრინციპებიდან. 2011 წელს სური რიოსის კანდიდატურაზე ვერ შეთანხმდნენ. მალევე მან დაასრულა უფლებამოსილება და წავიდა პარტიიდან. 2012 წელს კი დასრულდა მისი სადეპუტატო უფლებამოსილებაც.
პოლიტიკური კომენტატორები, განსაკუთრებით პერუელები სური რიოსს ადარებდნენ კეიკო ფუხიმორის.
გვატემალის რესპუბლიკური ფრონტის დატოვების შემდეგ სური რიოსი გახდა პარტია VIVA-ს და გვატემალელი მემარჯვენეების აქტიური ლიდერი. 2013 წელს მისი მოღვაწეობის ძირითადი მიმართულება იყო ეფრაინ რიოს მონტის დაცვა სასამართლო დევნისაგან. ექს-პრეზიდენტის წინააღმდეგ გამოტანილი განაჩენი სასამართლო ხელისუფლებამ გააუქმა რადგან იყვნენ მასობრივი აქციებისა და შეიარაღებული არეულობისა მუქარის ქვეშ. სური რიოსი კატეგორიულად ეწინააღმდეგება მამის ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში მოთავსებას სასამართლო ექსპერტიზის გამო.
2015 წელს სური რიოსის კანდიდატურა საკუთარმა პარტიამ წამოაყენა საპრეზიდენტო არჩევნებში. 2015 წელს უმაღლესმა საარჩევნო კომისიამ მას აუკრძალა არჩევნებშ მონაწილეობა, რადგან იყო ყოფილი დიქტატორის შთამომავალი. სური რიოსმა სასამართლოშ გაასაჩივრა გადაწყვეტილება.
პირველ ტურში სური რიოსმა დაიკავა 14 კანდიდატს შორის მეხუთე ადგილი. არჩევნებში კი გაიმარჯვა ასევე მემარჯვენე ჯიმი მორალესმა.
პირადი ცხოვრება
სური რიოსი ოთხჯერაა გათხოვილი, მისი ქმრები იყვნენ: პოლიტიკური აქტივისტი ხეოვანი ჩავესი, პარლამენტის დეპუტატი ხოსე გარსია ბრავატი, მეწარმე რობერტო ლოპეს ვილიატორო.
2004 წლის 20 ნოემბერს ცოლად გაჰყვა ამერიკელ იურისტსა და პოლიტიკოსს ჯერი უელერეს, რომელიც არის აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრი რესპუბლიკური პარტიიდან.
სქოლიო
კატეგორია:გვატემალელი პოლიტიკოსები კატეგორია:გვატემალელი პოლიტიკოსი ქალები
რეზო ესაძე
რევაზ (რეზო) ესაძე (დ. 18 თებერვალი, 1934, შემოქმედი — გ. 18 აპრილი, 2020 ) — ქართველი კინორეჟისორი, სცენარისტი, მსახიობი, მხატვარი და პოეტი. მონაწილეობა აქვს მიღებული 122 ფილმში. გადაღებული აქვს 11 ფილმი.
ბიოგრაფია
1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. 1956-58 წლებში მუშაობდა ფიზიკის მასწავლებლად სკოლაში. 1964 წელს დაამთავრა მოსკოვის საკავშირო სახელმწიფო კინემატოგრაფიია ინსტიტუტის კინოსარეჟისორო ფაკულტეტი. 1966 წლიდან მუშაობდა სტუდია ლენფილმში, ხოლო 1972 წლიდან „ქართულ ფილმში“.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 18 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:შემოქმედში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 18 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
ფიქრეთ ამიროვი
ფიქრეთ მეშადი ჯამილ-ოღლუ ამიროვი  (Fikrət Məşədi Cəmil oğlu Əmirov) (დ. 22 ნოემბერი, 1922, განჯა  —  გ. 20 თებერვალი,  1984, ბაქო)  — აზერბაიჯანელი კომპოზიტორი, სსრკ-ის სახალხო არტისტი (1965), აზერბაიჯანის სსრ-ის IV – IX მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. სკკპ წევრი 1947 წლიდან.
1948 წელს დაამთავრა ბაქოს კონსერვატორია (პროფესორ უზეირ ჰაჯიბეკოვისა და პროფესორ ბ. ზეიდმანის კლასები). შემოქმედებითი მოღვაწეობა დაიწყო 1940 წლიდან. მუშაობდა კიროვაბადის (19*42–1943), ბაქოს მუსლიმ მაგომაევის სახელობის (1947) ფილარმონიების სამხატვრო ხელმძღვანელად. 1956–1959 წლებში ბაქოს ახუნდოვის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დირექტორად. ფიქრეთ ამიროვი ავტორის ოპერებისა: „ულდუზი“, „სევილი“ (დაიდგა 1953), მუსიკალური კომედიებისა „გულთა მომტაცებლები“ (1944), „სასიხარულო ცნობა“ (1946), სიმფონიური მუღამებისა „შური“, „ქურდ-ოვშარი“ (1948, სახელმწიფო პრემია, 1949). მასვე ეკუთვნის სიმფონიური სიუიტა „აზერბაიჯანი“ (1950), ერთმოქმედებიანი ბალეტი „თქმულება ნასიმიზე“ (1973), სამი კონცერტი ფორტეპიანოსა და ორკესტრისათვის, მრავალი რომანსი და დამუშავებული ხალხური სიმღერა. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენითა და წითელი დროშის ორდენით.
გიულიუქი (კახი)
გიულიუქი (Güllük) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2,363 კაცი.
ისტორია
სოფლის თავდაპირველი სახელწოდებაა ვარდიანი. ძველი ნასახლარები მთაზეა გაშენებული, შემდგომი პერიოდისა კი ბარში. 1706 წლამდე სოფელში ქართველები ცხოვრობდნენ. 1706 წელს ჭარ-ბელაქანში კახეთის მეფის, დავით II-ის მარცხიანი ლაშქრობის შემდეგ კახეთის სამეფომ დაკარგა ელისენი. სოფელში დასახლებულმა მუღალებმა მას სახელი შეუცვალეს და უწოდეს გიულლიუქი (გულვარდიანი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახის რაიონის სოფლები
აგიტპუნქტი
აგიტპუნქტი — პოლიტსაგანმანათლებლო დაწესებულება.
აგიტპუნქტები შეიქმნა ქალაქებსა და რკინიგზის სადგურებთან რსფსრ მუშათა და გლეხთა თავდაცვის საბჭოს 1919 წლის 13 მაისის დადგენილებით, როგორც მასობრივ-პოლიტიკური მუშაობის ცენტრები. აგიტპუნქტების ამოცანა იყო წითელარმიელთა და მშრომელთა მობილიზება საბჭოთა ხელისუფლების დასაცავად, მათი დარაზმვა კომუნისტური პარტიის გარშემო. სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს პირველი არჩევნების შემდეგ (1937) აგიტპუნქტები გადაიქცა პოლიტიკური მუშაობის ცენტრად მშრომელთა დეპუტატების საბჭოებისა და სახალხო სასამართლოების არჩევნების დროსაც. აგიტპუნქტებში კითხულობდნენ ლექცია-მოხსენებებს, ამომრჩევლები ხვდებოდნენ დეპუტატობის კანდიდატებს, ტარდებოდა სხვა მასობრივ-პოლიტიკური ღონისძიებები. აგიტპუნქტთან ერთად გაიზარდა ამომრჩეველთა კლუბების როლი და მნიშვნელობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:პოლიტსაგანმანათლებლო დაწესებულებები
დენდროფობია
ეტიმოლოგია
სიტყვა მომდინარეობს ბერძნული სიტყვა ჰილოდან (ὕλη), რაც ნიშნავს „ხეს ან ტყეს“ და ფობოს, რაც ნიშნავს შიშს.
კულტურაში
BBC-ის სერიალ „ახალ ილეთების“ მეორე სეზონში, დენის უოთერმანის პერსონაჟი, გერი აღიარებს, რომ იტანჯება ჰილოფობიით. მისი შიში ხშირად არის გამოყენებული სიუჟეტური ხაზის განვითარებისთვის, კერძოდ კი მაშინ, როდესაც ამოუხსნელი დანაშაულის და გახსნილი შემთხვევის ჯგუფებს სჭირდებათ დანაშაულის ადგილზე მისვლა, რომელიც ტყეში მდებარეობს. მეათე სეზონში ის განკურნებას ცდილობს.
სიმფსონების მე-20 სეზონის 21-ე სერიაში, Coming to Homerica-ში ლიზა შეცდომით ამბობს, რომ ეს არის ჰილოფობიის შიში.
Uncle Grandpa (ბიძა ბაბუაში) ჰოთ-დოგის გამყიდველი ამბობს, რომ მას ხეების ეშინოდა, მაგრამ როდესაც ის აძვრა ტელეფონის პოსტზე, რომელიც მას ხე ეგონა, თავისი შიში დაძლია.
სქოლიო
კატეგორია:ფობიები
ფირფიტულვაშა ხოჭოსებრნი
ფირფიტულვაშა ხოჭოსებრნი (Scarabaeidae) — ხოჭოების მრავალრიცხოვანი ოჯახი, რომლებიც თავისი აგებულებისა და ცხოვრების ნირის მიხედვით გაერთიანებული არიან 2 დიდ ჯგუფში: ფუნდურები და ღრაჭები. მათი სხეულის სიგრძე 2—150 მმ აღწევს. მამლებს ხშირად თავსა და წინა ზურგზე რქები და კორძები აქვთ. ფირფიტულვაშა ხოჭოსებრნთა ოჯახში 15 ათასამდე სახეობაა. ხოჭო იკვებება (ზოგი არ იკვებება საერთოდ) მცენარეთა მიწისზედა ნაწილებითა და წვნით, ნაკელით, იშვიათად — ლეშით; მატლი — მცენარეთა ფესვებით, მცენარეული ნარჩენებით, ნაკელით და სხვა. ზოგ სახეობას (მაგ., ბაღის ღრაჭა, მაისის ღრაჭა) დიდი ზიანი მოაქვს სოფლის მეურნეობის და ტყისათვის. ამავე დროს დიდ როლს თამაშობენ ბუნებაში ნივთიერებათა წრებრუნვის პროცესში და წარმოადგენენ ბუნებრივ სანიტრებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხოჭოები
თეიმურაზ დავითაშვილი
თეიმურაზ პავლეს ძე დავითაშვილი (დ. 16 თებერვალი, 1949, სოფ. სიონი, ახლანდ. ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ფიზიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1997), პროფესორი (2001).
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი (1972). 1974–1996 წლებში მუშაობდა თსუ-ის ი. ვეკუას სახელობის გამოყენებითი მათემატიკის ინსტიტუტში, 1994–2006 წლებში — თსუ-ში, 2007 წლიდან — ჰიდრომეტეოროლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. მისი კვლევის თემაა ატმოსფეროს ფიზიკის ამოცანების რიცხვითი მოდელირება.
გოთანა
გოთანა — წვიმის გამოწვევის რიტუალის აღმნიშვნელი ტერმინი და ამ რიტუალის ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟი-ქალი პანკისელ ქისტებში და არამარტო ქისტებში.
აღსანიშნავია, რომ ხანგრძლივი გვალვების პერიოდში ქისტი ქალები წყაროზე იკრიბებოდნენ გოთანა-ნანასთან. ამ დროს კავს ან გუთანს გამართავდნენ და ზემოთ თეთრ სამოსში ჩაცმულ დედაბერს დასვამდნენ. ეს უკანასკნელი უხუცესი დედაბერი დაილოცებოდა და უზენაესს პირობას მისცემდა, რომ წვიმის მოსვლამდე მარხვას შეინახავდა და მხოლოდ და მხოლოდ წვიმის წყლით გაიხსნილებდა მარხვას. ამ რიტუალის შემდგომ უღელში შებმულ ქალთა და მათ თანმხლებთა პროცესია წვიმაზე ხმამაღალი ლოცვით წყაროსკენ მიდიოდა.
წყაროსთან მისული ქალები კავს ნაკადულის ფსკერზე ორსამჯერ გაატარებდნენ და თან ამ დროს ერთმანეთს წუწავდნენ წყლით, ცდილობდნენ გამვლელი მამაკაცების დასველებასაც კი. ამ ყველაფრის შემდგომ, სოფელს კარდაკარ დაივლიდნენ და მოსახლეობას თხოვდნენ შემწეობას, ფულსა და პროდუქტებს შეკრებდნენ. შეგროვებული ფულით კი ციკანს შეიძენდნენ, დაკლავდნენ. გაშლიდნენ სუფრას, რომელზედაც აუცილებლად ობლებს მოიწვევდნენ ხოლმე.
სუფრაზე დასხდომის წინ ასაკით უფროსი, უხუცესი მამაკაცი ღვთის მიმართ ლოცვას აღავლენდა. დაახლოებით ლოცვის ტექსტი ასეთი იყო: ღმერთო, ჩვენს ცოდვებს ყურადღებას ნუ მიაქცევ. ჩვენ ისე უცოდველად არ ვთვლით თავს, რომ შენ მოგმართოთ; თუ არა, შენ, აბა, ვის უნდა შევთხოვოთ? თუ შენ არ მოგვცემ, აბა, ვინ უნდა მოგვცეს...
ამ ლოცვის შემდეგ სუფრას მიუსხდებოდნენ და ამ სარიტუალო დღეს ცეკვა-სიმღერით დაასრულებდნენ.
გვალვების დროს მსგავსი მაგიური წესის შესრულება ფართოდ იყო გავრცელებული ვაინახებისა და კავკასიის სხვა ხალხების ყოფაში, მათ შორის აღსანიშნავია სომხები და ქართველებიც.
როგორც ჩანს, გვალვების შემთხვევაში წყაროთა გაღრმავება და გასუფთავება რეალურად წყლის, განსაკუთრებით სასმელი წყლის უკმარისობის საწინააღმდეგო ღონისძიება იყო. დამშრალი კალაპოტის „გადახვნას“ ანუ მიწისქვეშა წყლების გახსნას, მაგიური ქმედების გზით, ზეციური წყლის ანუ წვიმის „გახსნა“ უნდა გამოეწვია. სწორედ ეს მაგიური ძალა, ეს რიტუალი ამას ასრულებდა.
თუმცა აღსანიშნავია, რომ მსგავსი რიტუალის დროს, გამოთხოვილი წვიმა ანუ გაავდრება ყოველთვის როდი იყო კეთილისმყოფელი: არცთუ იშვიათად, დამწიფებული მოსავალი ისეტყვებოდა კიდეც და მოსახლეობა ჭირნახულის გარეშე რჩებოდა. ამიტომ ვაინახები მაგალითად მიმართავდნენ სხვადასხვა საშუალებებს, რითაც ნათესები უნდა დაეცვათ. ასე მაგალითად: სეტყვის დროს ეზოებში ცულს ან თოხს და სხვა სახის რკინის საგნებს გადმობრუნებულ მდგომარეობაში დებდნენ, ასევე იცოდნენ ასევე სამსხვერპლო ცხოველის ქონის ან ძვლის დაწვაც.
ლიტერატურა
კატეგორია: კავკასია კატეგორია: მითები
აგიტბრიგადა
აგიტბრიგადა, აგიტთეატრი, აგიტკოლექტივი — მცირე პროფესიული ან თვითმოქმედი თეატრალური კოლექტივი სსრკ-ში. შეიქმნა სამოქალაქო ომის წლებში ფრონტის მომსახურების მიზნით. 1920-იან წლებში ფართოდ გავრცელდა მშენებლობებსა და საწარმოებში, მოგვიანებით — უმაღლეს სასწავლებლებში. აგიტბრიგადა ეწეოდა მოწინავე გამოცდილების პროპაგანდას და ამხელდა ნაკლოვანებებს. 1967 წელს მოსკოვში მოეწყო საუკეთესო აგიტბრიგადების დათვალიერება.
ლიტერატურა
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ისტორია კატეგორია:საბჭოთა თეატრის ისტორია
ვესტმინსტერის ტერაქტი (2017)
მინიატიურა|მარჯვნივ|295პქ|ტერორისტის მოძრაობის მარშრუტი და თავდასხმის ადგილები ვესტმინსტერის ტერაქტი — ტერორისტული თავდასხმა, რომელიც 2017 წლის 22 მარტს განხორციელდა ლონდონის ცენტრში, კერძოდ, ვესტმინსტერის ხიდზე, ხიდის ქუჩასა და ვესტმინსტერის სასახლის მიმდებარე ტერიტორიაზე. ტერორისტი, რომელიც ავტომობილით მოძრაობდა ვესტმინსტერის ხიდზე ბიგ-ბენის მიმართულებით, ტროტუარზე მიმავალ ქვეითებს გამიზნულად დაეჯახა და გზა განაგრძო პარლამენტის შენობისკენ. სასახლის კარიბჭის მახლობლად მისი მანქანა ერთ-ერთ სვეტს შეეჯახა და კვამლი გაუშვა. ამ ტერორისტული აქტის შედეგად ოთხი ადამიანი დაიღუპა, ხოლო ორმოცდაათი გამვლელი დაშავდა. თავდამსხმელიც გარდაიცვალა ცეცხლსასროლი ჭრილობისგან.
2005 წლის 7 ივლისის ტერაქტის შემდეგ ეს იყო მეორე დიდი ტერორისტული თავდასხმა, რომელიც ლონდონში მოხდა.
თავდასხმა
2017 წლის 22 მარტს, ლონდონის დროით 14:40 საათზე, ნაცრისფერი Hyundai Tucson-ის მძღოლი, რომელიც 122 კმ/სთ სიჩქარით მოძრაობდა ვესტმინსტერის ხიდზე, ქვეითად მოსიარულეებს (მათ შორის, პოლიციის ოფიცრებს) წინასწარი განზრახვით დაეჯახა. ერთ-ერთი დაზარალებული, პოლონელი ტურისტი ანდრეა კრისტეა (Andreea Cristea) მდინარე ტემზაში აღმოჩნდა. ჯერჯერობით დაუზუსტებელია, ქალი თავად გადაახტა ვესტმინსტერის ხიდის ჯებირს თუ მანქანის დარტყმის შედეგად გადავარდა მდინარეში. იგი მძიმედ დაშავდა, მაგრამ მაშველებმა მალე ამოიყვანეს წყლიდან. ტერორისტის ავტომობილი პარლამენტის შენობისკენ განაგრძობდა სვლას და მძიმე დაზიანებებს აყენებდა ადამიანებს ვესტმინსტერის ხიდის სამხრეთ მხარეზე. საბოლოოდ, ჰიუნდაი პარლამენტის ღობეს შეეჯახა სასახლის ჩრდილოეთით. შავტანსაცმლიანი თავდამსხმელი ავტომობილიდან გადმოვიდა, პარლამენტის მოედნის კუთხემდე მიირბინა და დაუბრკოლებლად გაიარა ღია კარიბჭე. ახალი სასახლის ეზოში მან დანით სასიკვდილოდ დაჭრა უიარაღო პოლიციის ოფიცერი, კით პალმერი (Keith Palmer), რომელიც ტერორისტის შეჩერებას შეეცადა. ამის საპასუხოდ, თავდამსხმელს სხვა პოლიციელმა ესროლა. ვარაუდობენ, რომ ეს იყო დიდი ბრიტანეთის თავდაცვის მინისტრის, მაიკლ ფელონის (Michael Fallon) ერთ-ერთი მცველი. თვითმხილველის მიერ მობილური ტელეფონით გადაღებულ ვიდეოში გარკვევით ისმის ორი გასროლის ხმა. ეს ტერორისტული შეტევა სულ 82 წამი გრძელდებოდა.
თავდამსხმელს სამედიცინო დახმარება ადგილზევე აღმოუჩინეს, მაგრამ იგი გულმკერდის არეში მიღებული ჭრილობის შედეგად გარდაიცვალა. 2017 წლის 22 მარტს ლონდონის ცენტრში მომხდარი თავდასხმა განახორციელა ინგლისში დაბადებულმა ხალიდ მასუდმა. ტერორისტის ვინაობა 24 მარტს განუცხადა საზოგადოებას პოლიციის კომისრის მოადგილის მოვალეობის შემსრულებელმა მარკ როულიმ.
უცნობია, ჰყავდა თუ არა ხალიდ მასუდს თანამზრახველები. თავდასხმასთან დაკავშირებით ათი ადამიანი დააკავეს. მათგან ერთ-ერთი ქალი გირაოს გადახდის შემდეგ გაათავისუფლეს. ამჟამად წინასწარპატიმრობაში რჩება ორი პიროვნება. დანარჩენებს თავდასხმასა და ხალიდ მასუდთან კავშირი არ დაუმტკიცდათ. ამიტომ ისინი პოლიციამ გაუშვა.
სქოლიო
კატეგორია:2017 წელი ლონდონში კატეგორია:თავდასხმები 2017 წელს კატეგორია:თავდასხმა საკანონმდებლო ხელისუფლებებზე კატეგორია:დანაშაულებები 2017 წლის მარტში კატეგორია:ტერორისტული ინციდენტები ლონდონში კატეგორია:ტერორისტული ინციდენტები გაერთიანებულ სამეფოში
დაგეგმილი მოძველება
დაგეგმილი მოძველება — ეკონომიკური სტრატეგია, რომლის დროსაც მწარმოებლები პროდუქტს ხელოვნურად შეზღუდული სიცოცხლისუნარიანობით ან მიზანმიმართულად სუსტი დიზაინით  ქმნიან, რათა გარკვეული დროის შემდეგ მან თავისი ფუნცქია ვეღარ შეასრულოს, ან აღარ მიიჩნეოდეს მოდურად. ესაა პროდუქტის სიცოცხლის ხანგრძლივობის განზრახ შემცირება, რაც მომხმარებელს აიძულებს, მალევე ის ახლით ჩაანაცვლოს. სტრატეგიის მიზანია, განმეორებით შესყიდვებს შორის დროის შემცირებით გრძელვადიანი გაყიდვების მოცულობა გაზარდოს.
დაგეგმილი მოძველების სტრატეგია ყველაზე კარგად ოლიგოპოლიის პირობებში ამართლებს, რადგან, სანამ მწარმოებელი დაგეგმილ მოძველებას მიმართავს, მან უნდა იცოდეს, რომ მომხმარებელი განმეორებით შესყიდვას სწორედ მასთან განახორციელებს. დაგეგმილი მოძველების ასეთ შემთხვევებში, საქმე გვაქვს ინფორმაციულ ასიმეტრიასთან მწარმოებელსა და მომხმარებელს შორის, რადგან ამ უკანასკნელმა, მწარმოებლისგან განსხვავებით, არ იცის, თუ დროის რა პერიოდზეა პროდუქტის სიცოცხლისუნარიანობა გათვლილი. როცა ბაზარზე კონკურენცია იმატებს, მწარმოებლებს პროდუქტის სიცოცხლისუნარიანობის გაზრდა უწევთ. მაგალითისთვის, როცა 1960-იანი და 1970-იან წლებში შედარებით ხანგრძლივი სიცოცხლისუნარიანობის იაპონური ავტომობილები ამერიკულ ბაზარზე შევიდა, ამერიკელ მანქანამწარმოებლებლები იძულებულები გახდნენ, საპასუხოდ თავადაც უფრო გამძლე პროდუქციის წარმოება დაეწყოთ.
სქოლიო
კატეგორია:ეკონომიკა კატეგორია:მარკეტინგის საშუალებები
კგატლენგი
კგატლენგი (Kgatleng) — ოლქი ბოტსვანაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მოჩუდი. 2011 წლის აღწერის მიხედვით ოლქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 91 660 ადამიანს.
გეოგრაფია
მეზობელი ადმინისტრაციული ერთეულები:
ფაფრავენდი
ფაფრავენდი  (Papravənd) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
კგატლენგი
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ოლქი დაყოფილია 1 სუბოლქად — კგატლენგი.
ფაფრავენდი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
კგატლენგი
სქოლიო
კატეგორია:ბოტსვანის ოლქები
ფიანარანცუის პროვინცია
პროვინცია მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. პროვინციას ჩრდილო-აღმოსავლეთით ესაზღვრება ტუამასინის პროვინცია, ჩრდილო-დასავლეთით — ანტანანარივუს პროვინცია, სამხრეთითა და დასავლეთით კი — ტულიარის პროვინცია.