cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბაღდადის პაქტი
ხელშეკრულების დადება
CENTO ჩაფიქრებული იყო, როგორც სამხედრო ბლოკი სამხრეთ-დასავლეთ აზიისა და ინდოეთის ოკეანის რეგიონისთვის, მისი ანალოგი იყო SEATO (1956-1977) — სამხედრო ბლოკი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიისა და წყნარი ოკეანის რეგიონისთვის. თუმცა 1959 წელს ერაყმა დატოვა კავშირი და CENTO-მ დაკარგა არაბული სამყაროს წარმომადგენელი თავის  შემადგენლობაში. იმავე წელს შეერთებულმა შტატებმა ხელი მოაწერა ორმხრივ შეთანხმებებს ირანთან, პაკისტანთან და თურქეთთან პირდაპირი ან ირიბი "კომუნისტური აგრესიის" წინააღმდეგ თანამშრომლობის შესახებ. ამ შეთანხმებებმა გადამწყვეტი როლი შეასრულა CENTO-ს საქმიანობაში, რომელიც მიმართული იყო ამ ორგანიზაციის მოქმედების არეალში პროსაბჭოთა, ანტიდასავლური და სხვა „დივერსიული“ ძალების წინააღმდეგ. CENTO-ს წევრები რეგულარულად ატარებდნენ საზღვაო, საჰაერო და სახმელეთო მანევრებს.
შემადგენლობა
მინი|CENTO-ს ქვეყნები (რუკაზე არ არის ნაჩვენები [[ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიები|ბრიტანეთის კოლონიები)]] ამერიკის შეერთებული შტატები, რომელიც ფორმალურად არ იყო CENTO-ს წევრი, 1956-1957 წლებში გახლდათ მისი მთავარი კომიტეტების წევრი და "ბლოკის ასოცირებული წევრი".
დიდი ბრიტანეთი და თურქეთი (აშშ-თან ერთად) ერთდროულად იყვნენ მთავარი დასავლური სამხედრო-პოლიტიკური ბლოკის —   ნატოს წევრები.
ორგანიზაციის სტრუქტურა
CENTO-ს ძირითადი ორგანოები იყო: მინისტრთა მუდმივი საბჭო (სხდომები იმართებოდა ყოველწლიურად), სამდივნო (ხელმძღვანელობს ორგანიზაციის ხელმძღვანელი — გენერალური მდივანი) და 4 კომიტეტი (სამხედრო, "დივერსიულ ქმედებებთან" საბრძოლველად, ეკონომიკური და საკომუნიკაციო კომიტეტი. ); არსებობდა ბლოკის გაერთიანებული სამხედრო დაგეგმვის შტაბი, ასევე რამდენიმე ქვეკომიტეტები და ტექნიკური ჯგუფები. შტაბ-ბინა განლაგებული იყო   ანკარაში (თურქეთი).
ორგანიზაციის საქმიანობის დასაწყისი
CENTO-ს შემადგენლობასთან დაკავშირებული პრობლემები წარმოიშვა თითქმის მისი დაარსებისთანავე. დიდმა ბრიტანეთმა ისრაელთან და საფრანგეთთან ერთად 1956-57 წლებში შეუტია ეგვიპტეს სუეცის არხის ნაციონალიზაციის საპასუხოდ. ამ კონფლიქტის ერთ-ერთი შედეგი იყო ნაციონალიზმის აღმავლობა არაბულ ქვეყნებში, რომელთა შორის გახლდათ 1958 წლის 14 ივლისის ანტიმონარქისტული რევოლუცია ერაყში, რის შედეგადაც 1959 წლის 24 მარტს ერაყმა ოფიციალურად დატოვა ორგანიზაცია. 1962 წელს მსგავსი რევოლუცია მოხდა ჩრდილოეთ იემენში. მიუხედავად იმისა, რომ ჩრდილოეთ იემენი  CENTO-ს წევრი არ იყო,  ხელშეკრულების მოქმედების ზონაში მდებარეობდა.
1958 წელს მასკატის სასულთნომ, რომელიც დიდი ბრიტანეთის პროტექტორატის ქვეშ იმყოფებოდა, პაკისტანს გადასცა საპორტო ქალაქი გვადარი. ამასობაში ვითარება თავად მასკატში, ისევე როგორც ომანის ფორმალურად დამოუკიდებელ საიმამოში, სულ უფრო და უფრო იძაბებოდა. 1959 წელს, მასკატის სასულთნოში ომანის სეპარატისტების გააქტიურების და ომანის საიმამოში ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ბრძოლის გააქტიურების შემდეგ, ბრიტანულმა ჯარებმა, მასკატის სულთანთან ერთად დაიკავეს ომანის საიმამოს დიდი ნაწილი, რამაც გამოიწვია სერიოზული პროტესტი საერთაშორისო საზოგადოების მხრიდან 1960-იან წლებში. ომანთან ერთად განმათავისუფლებელი მოძრაობა განსაკუთრებით მძაფრი იყო სამხრეთ იემენში 1963-67 წლებში.
ბლოკის დაშლა
დიდი ბრიტანეთი თანდათან კარგავდა სამფლობელოების შუა და ახლო აღმოსავლეთის რეგიონში. დამოუკიდებლობა მოიპოვეს: კვიპროსმა (1960), ქუვეითმა (1961), მალდივებმა (1965), იემენის სახალხო დემოკრატიულმა რესპუბლიკამ (1967 წ.), ასევე სპარსეთის ყურის სამხრეთისა და აღმოსავლეთ არაბეთის ქვეყნებმა: ომანმა, კატარმა, ბაჰრეინმა და არაბეთის გაერთიანებული საამიროებმა (1971). კერძოდ, ბოლო ჩამოთვლილმა ქვეყნებმა დამოუკიდებლობა მოიპოვეს ძირითადად 1970 წლის დასაწყისში ლონდონის გადაწყვეტილების გამო, გაეყვანა ბრიტანული ჯარები "სუეცის აღმოსავლეთის" ტერიტორიებიდან (პირველ რიგში იგულისხმებოდა   სპარსეთის ყურის პროტექტორატებში ბრიტანეთის სამხედრო ბაზების დახურვა). მინი|სამი F-4 Phantom II გამანადგურებელი [[შირაზი|შირაზის საჰაერო ბაზაზე CENTO ქვეყნების წვრთნების დროს, ირანი, 1977 წ.]] 1971 წელს პაკისტანს გამოეყო აღმოსავლეთ პაკისტანი (ბანგლადეში). გარდა ამისა, 1960-იან და 1970-იანი წლების დასაწყისში წარმოიშვა უთანხმოება CENTO-ს წევრ ქვეყნებს შორის. ბლოკის ზოგიერთმა აზიელმა წევრმა დაგმო ისრაელის მთავრობის კურსი (1967 წლის ექვსდღიანი ომი, 1973 წლის იომ ქიფურის ომი და სხვ.), რომელსაც მხარს უჭერდნენ ამერიკის შეერთებული შტატები და სხვა დასავლური ქვეყნები.
1974 წელს თურქეთი შეიჭრა კვიპროსში, სადაც ჯერ კიდევ იყო ბრიტანეთის სამხედრო ბაზები და დაიკავა კუნძულის ჩრდილოეთი. თურქული აგრესია, თუმცა მას გარკვეული საფუძველი ჰქონდა, CENTO-ს რამდენიმე მონაწილემ უარყოფითად აღიქვა.
ისლამურმა რევოლუციამ ირანში გამოიწვია ირანისა და პაკისტანის გასვლა CENTO-დან 1979 წლის 12 მარტს. შედეგად, ბლოკში მხოლოდ ნატოს წევრი ქვეყნები დარჩნენ და 15 მარტს თურქეთის მთავრობამ გაავრცელა განცხადება ბლოკიდან გასვლის შესახებ და CENTO-ს საქმიანობის შეწყვეტის ინიციატივის შესახებ, რადგან მან ფაქტობრივად დაკარგა ფუნქციები.
30 აპრილს თურქეთმა, პაკისტანმა, დიდმა ბრიტანეთმა და ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა (რომელიც „ბლოკის ასოცირებულ წევრად“ ითვლებოდა), გადაწყვიტეს ბლოკის დაშლა. ფორმალურად, CENTO ფუნქციონირებდა 1979 წლის 26 სექტემბრამდე.
სქოლიო
კატეგორია:ცივი ომი კატეგორია:საერთაშორისო ორგანიზაციები ტიპის მიხედვით კატეგორია:სამხედრო ორგანიზაციები კატეგორია:ორგანიზაციები დაარსების თარიღის მიხედვით კატეგორია:1955 წელს დაარსებული ორგანიზაციები კატეგორია:სენტო
დავითიანი (ნაწარმოები)
დავითიანი — დავით გურამიშვილის ერთადერთი შემორჩენილი ნაწარმოები. მასში აღწერილია მწერლის ცხოვრება. არის ასევე მრავალი დარიგება ახალგაზრდებისთვის (თავი–სწავლა მოსწავლეთა). ნახსენებია ასევე რუსეთ-პრუსიის ბრძოლაც.
სახელწოდება
„დავითიანი“ საქართველოს მწერლობაში დამკვიდრებული ტრადიციის გაგრძელება იყო („თეიმურაზიანი“,„არჩილიანი“ ერქვა ქართველ მეფე–პოეტთა კრებულებს). დავით გურამიშვილი თავისი პოეტური შთაგონების წყაროდ მიიჩნევდა დავით წინასწარმეტყველს. პოეტი ბიბლიურ დავითს ბაძავს, მას ეხმიანება და მის დარად ადიდებს უფალს. ამდენად შესაძლებელია ვივარაუდოთ რომ დავითიანში გურამიშვილთან ერთად პოეტის სეხნიაც–ბიბლიური დავითიც იგულისხმება.
წიგნში შემავალი ძირითადი ნაწარმოებები
ნაწარმოებში შესულია მრავალი ლექსი და ორი ავტობიოგრაფიულ-ისტორიული ხასიათის პოემა - "მხიარული ზაფხული" და "ქართლის ჭირი". ნაწარმოები პროლოგის შემდეგ 4 წიგნად იყოფა.
ხელნაწერები
1778 წელს დავით გურამიშვილმა საკუთარი ხელით გადაწერილი კრებული გადასცა მირიან ბატონიშვილს, ერეკლე II-ის ძეს, რომელიც რუსეთის იმპერატორთან იყო მივლინებული და გზად მირგოროდი გაიარა. სწორედ მან ჩამოიტანა საქართველოში "დავითიანი".
სქოლიო
კატეგორია:ქართული პოემები კატეგორია:ეპიკური პოემები კატეგორია:1787 წლის ლიტერატურული ნაწარმოებები
ღანირი
ღანირი — სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი: ჭაგანი). მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა მხარეს, ხონი–სამტრედიის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 55 მეტრი, სამტრედიიდან 10 კილომეტრი. სოფელში მოქმედებს ღვთისმშობლის სახელობის ტაძარი.
1926 წლისთვის ღანირ-ჭაგანის თემი შედგებოდა სამი სოფლისგან და მისი მოსახლეობა შეადგენდა 3949 ადამიანს, ხოლო ფართობი 35,2 კმ²-ს.
ეტიმოლოგია
სოფელ ღანირის სახელწოდების ეტიმოლოგიის შესახებ, დოკუმენტური წყაროს სახით მონაცემები არ არსებობს. გადმოცემის მიხედვით, აღნიშნული ტერიტორია გაუვალი ტყით იყო დაფარული და სამეგრელოდან გამოქცეულ ყმა-გლეხებს შეუფარებიათ თავი, შემდეგ აქვე დასახლებულან. აქაურობა არ გამოირჩეოდა მდიდარი მიწებით. მიწის სიმწირისა და სიღარიბის გამო, ადგილობრივებს, ტერიტორისთვის, ღანირი დაურქმევიათ. სახელწოდება „ღანირი“ ძველი ქართული სიტყვაა და მწირ, მოუსავლიან მიწას ნიშნავს.
განათლება
სოფელში არის საჯარო სკოლა. სკოლაში სწავლობს 175 მოსწავლე. ღანირში პირველი სკოლა 1905 წელს გაიხნსა. სკოლა ორკლასიანი იყო, სწავლება - ფასიანი, გადასახადიდან მხოლოდ ღარიბი მოსწავლეები თავისუფლდებოდნენ. 1935 წლის სექტემბერს ღანირში დაარსდა პირველი საშუალო სკოლა. სკოლა დაამთავრა მეორე მსოფლიო ომის გმირმა, აკაკი ტერელაძემ, რომლის სახელიც სკოლას მიენიჭა. სკოლას 1989 წლამდე ჰქონდა ურთიერთობა უკრაინის ქალაქ რჟიშჩევის ოლეგ კოშევოის სახელობის სკოლასთან.
ცნობილი ადამიანები
thumb|ბენედიქტე ბალავაძე
სქოლიო
კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჰანა ვერესი
ჰანა ვერესი (დ. 21 დეკემბერი, 1928, სოფ. ობუხოვიჩი, ახლანდ. კიევის ოლქი — გ. 11 ივნისი, 2003, იქვე) — უკრაინელი ხელოვანი, მხატვრული ქსოვის ოსტატი. უკრაინის ტარას შევჩენკოს სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1968). უკრაინის სახალხო მხატვარი (1995). უკრაინის მხატვართა ეროვნული კავშირისა (1965) და უკრაინის სახალხო ხელოვნების ოსტატთა ეროვნული კავშირის (1999) წევრი. სახელმწიფო ჯილდოების მფლობელი. საოლქო (1945-დან), რესპუბლიკური და საერთაშორისო (1960-დან) სამხატვრო გამოფენების მონაწილე. პერსონალური გამოფენები კიევში მოეწყო 1968 და 1994 წლებში. ავტორია ტრადიციული პოლესიური ნაქსოვი ტილოების, დეკორატიული ქსოვილებისა და პანოების, რომელთაც ახასიათებს ნაჯერი ხატოვანი ფერთა გამა, ორნამენტულ გადაწყვეტათა მრავალფეროვნება; სიმბოლიკა ატარებს დაშიფრულ ინფორმაციას უკრაინული მიწისა და ხალხის შესახებ. შექმნა სახალხო ქსოვის მუზეუმი (1988–1992, ქ. ივანკივი, კიევის ოლქი). ნამუშევრები გამოფენილია ტარას შევჩენკოს ეროვნულ მუზეუმში, შევჩენკოს ეროვნულ ნაკრძალში (ქ. კანივი, ჩერკასის ოლქი), უკრაინული სახალხო დეკორატიული ხელოვნების ეროვნულ მუზეუმში. მის შემოქმედებას მიეძღვნა ფილმები „Ляда“ (1974), „А льон цвіте“ (1980).
ძირითადი ნამუშევრები
ტილოები — ციკლები „ჩვენი ფიქრი, ჩვენი სიმღერა“ (1967), „თავისუფლის, ახლის ოჯახში“ (1969), „გულუხვობა“ (1973), „ჩერნობილის ზარი“ (1988), „ელვა“ (1990); მხატვრული ქსოვილები — „კიევი – ბაღი“ (1975), „მიწის გულუხვობა“ (1985), „დაე იყო მშვიდობა მთელ დედამიწაზე“, „მარადიული ცეცხლი“; პანოები — „იდიდე, სამშობლო“ (1978, სასტუმრო „უკრაინა“ მოსკოვში), „მგზნებარე დროთა ხსოვნა“, „იაპრილე, უკრაინა“ (ორივე — 1984), „კოსმოსური სიშორეები“, „დედის ალუბალი“ (ორივე — 1990), „აფეთქება“ (1991).
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინელი მხატვრები
ხატისსოფლის ნაეკლესიარი
ხატისსოფლის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული და არქეოლოგიური ძეგლი ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხატისსოფელში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ეკლესია დარბაზული ნაგებობა ყოფილა, შვერილი ნახევარწრიული აფსიდით. ნაშენია ნატეხი ქვით დუღაბზე. შესასვლელი დასავლეთიდან ქონდა. ნაშალში ნათალი კონსტრუქციული დეტალები განირჩევა. ეკლესია ამჟამად 50-60 სმ-ის სიმაღლეზეა შემორჩენილი და გასაწმენდია როგორც მცენარეული საფარისგან, ისე ნაშალი მასალისგან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
დუგლასი (კუნძული მენი)
ქალაქის ტრანსპორტი მთელ მსოფლიოში აღსანიშნავია, აქ კვლავ მოქმედებს ცხენების ტრამვაი. აქვე მდებარეობს ტინვალდი — ერთ-ერთი უძველესი პარლამენტი მსოფლიოში. ქალაქის სიახლოვეს მიედინება ორი მდინარე — დუ და მინი. დუგლასის ირგვლივ მდებარეობენ მთები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს ქალაქები კატეგორია:მენის ქალაქები
სუროვჩიხა
სუროვჩიხა (Суровчиха) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ზადნესელსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 4 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ომსკის ოლქი
ომსკის ოლქი (Омская область) - ოლქი რუსეთში. მდებარეობს ციმბირის ფედერალურ ოკრუგის სამხრეთით. ადმინისტრაციული ცენტრი - ომსკი.
გეოგრაფია
ომსკის ოლქი მდებარეობს დასავლეთ ციმბირის დაბლობზე, მდინარე ირტიშის აუზში. ომსკის ოლქს ჩრდილოეთიდან და დასავლეთიდან ესაზღვრება ტიუმენის, აღმოსავლეთიდან ნოვოსიბირსკისა და ტომსკის ოლქები, ხოლო სამხრეთიდან ყაზახეთი.
მოსახლეობა
2002 წლის მონაცემების მიხედვით ოლქში ცხოვრობს:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ფედერაციის ოლქები
ჰოვანეს ვოროტნეცი
ჰოვანეს ვოროტნეცი (სომხ. Հովհան Որոտնեցի) (დ.1315 — გ.1386) — სომეხი ფილოსოფოსი, პედაგოგი, საეკლესიო და პოლიტიკური მოღვაწე.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1315 წელს ვაგანდის დასახლებაში (სიუნიქის პროვინცია), იქაური თავადის — ივანეს ოჯახში, რომელიც სიუნიქის პირველი აზნაურების საგვარეულოს წარმომადგენელი იყო. განათლება მიიღო გლაძორის უნივერსიტეტში, მისი რექტორის, გამოჩენილი მეცნიერისა და პედაგოგის ესაი ნჩეცის ხელმძღვანელობით. 1338 წელს, ამ უკანასკნელის გარდაცვალების გამო, უნივერსიტეტი დაიხურა. 1345 წელს თავად დააარსა ტათევის უნივერსიტეტი, რომელიც იმ პერიოდისთვის სომხეთის მსხვილი სამეცნიერო და კულტურული ცენტრი იყო. იბრძოდა სომხური ეკლესიის დამოუკიდებლობის შესანარჩუნებლად.
თავისი სიღრმისეული ცოდნისა და მეცნიერების განვითარებაში გაწეული ღვაწლისათვის ვოროტნეციმ მიიღო საპატიო წოდება: „სამმაგად დიდებული სომეხი პედაგოგი“.
ვოროტნეცის მოწაფე და მიმდევარი იყო გრიგორ ტათევაცი, რომელმაც განავითარა ჰოვანეს ვოროტნეცის რელიგიური და ფილოსოფიური მოძღვრება.
სქოლიო
კატეგორია:XIV საუკუნის ფილოსოფოსები კატეგორია:სომეხი ფილოსოფოსები კატეგორია:სომეხი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1315 კატეგორია:გლაძორის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 1386
მწვანე საკვები
მწვანე საკვები — ბალახოვანი მცენარეები, რომლებსაც ცხოველი ჭამს საძოვარზე ახალმოთიბულს. როგორც წესი, მწვანე ბალახს საკვებად იყენებენ არა უგვიანეს ყვავილობისა, რადგან შემდეგ იგი უხეშდება და კარგავს დადებით თვისებებს. ნორჩი ბალახი მდიდარია კაროტინით  B, C, E   და K   ვიტამინებით. 100 კგ პარკოსანი მცენარეების ბალახი 15—20 საკვებ ერთეულს და 3—3,6 კგ მონელებად პროტეინს შეიცავს, მარცვლეულისა კი შესაბამისად, 20—25 და 2,1—2,4. მწვანე საკვები ცხოველის ძირითადი და ყველაზე იაფი საკვებია საძოვრულ პერიოდში. მისი მიცემის ნორმები ცხოველის ცოცხალ წონასა და პროდუქტიულობაზეა დამოკიდებული. ძროხას (ცოცხალი წონის მიხედვით) დღეში შეიძლება მიეცეს 40—80, ცხვარს — 6—9, ღორს — 8—12, ცხენს 50 კმ-მდე მწვანე საკვები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცენარეები კატეგორია:მეცხოველეობა
ბედენის ქედი
ლიტერატურა
კატეგორია:ქვემო ქართლის მხარის ქედები
საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს10
thumb|right|200px| [ს 10] [[გორი|გორში]] საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი - [ს 10] - საქართველოს ერთ–ერთი საერთაშორისო ავტომაგისტრალი, რომელიც იწყება გორში და მიემართება ჩრდილოეთით. ცხინვალის, ჯავის და როკის გვირაბის გავლის შემდეგ გადადის რუსეთში. პოლიტიკური მიზეზების გამო ეს ავტომაგისტრალი სოფელ ერგნეთთან დაკეტილია და სატრანზიტოდ არ გამოიყენება.
კატეგორია:საქართველოს გზები
კოტე მახარაძე
კონსტანტინე (კოტე) მახარაძე (დ. 17 ნოემბერი, 1926, თბილისი — გ. 19 დეკემბერი, 2002) — ქართველი მსახიობი, პოპულარული სპორტული კომენტატორი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1958), საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1966). დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის (1967) და ღირსების ორდენებით. კოტე მარჯანიშვილისა და სანდრო ახმეტელის სახელობის პრემიების ლაურეატი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (1996).
ბიოგრაფია
კოტე მახარაძე დაიბადა თბილისში 1926 წლის 17 ნოემბერს. 1934 წელს შევიდა ქორეოგრაფიულ სტუდიაში, რომელიც წარმატებით დაამთავრა 1941 წელს. 1944 წელს ასევე წარმატებით დაამთავრა სკოლა და ჩააბარა შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში, რომელიც 1948 წელს წარმატებით დაამთავრა და მიღებულ იქნა რუსთაველის სახელობის აკადემიურ თეატრში, სადაც მან დაჰყო 23 წელი, 1970 წლიდან გადავიდა კოტე მარჯანიშვილის სახელობის აკადემიურ თეატრში. 1973–1974 წლებში იყო შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო ინსტიტუტის (დღეს უნივერსიტეტი) ტელეჟურნალისტიკის ფაკულტეტის დეკანი, პროფესორი. 1997 წელს ქ. თბილისში დააარსა ერთი მსახიობის თეატრი „ვერიკო“ , რომლის სამხატვრო ხელმძღვანელი და მსახიობი იყო სიცოცხლის ბოლომდე. თეატრში მოღვაწეობის პარალელურად იგი გატაცებული იყო სპორტული ცხოვრებით. იყო საქართველოს კალათბურთის ახალგაზრდული ნაკრების კაპიტანი, 1945 წელს მოიპოვა საბჭოთა კავშირის თასი, თამაშობდა კალათბურთს თბილისის დინამოში. 1957 წლიდან მოღვაწეობა დაიწყო სპორტულ კომენტატორად ჯერ საქართველოს, ხოლო შემდგომ საკავშირო რადიოსა და ტელევიზიაში. 40 წლის განმავლობაში მიჰყავდა რეპორტაჟები ქართულ და რუსულ ენებზე. მას მიჰყავდა თბილისის „დინამოს“  ფეხბურთელთა გუნდის ორი ისტორიული თამაშის რეპორტაჟი — 1964 წელს (ეროსი მანჯგალაძესთან ერთად)  „დინამო“  გახდა საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი, ხოლო 1981 წელს მოიპოვა ევროპის თასების თასი. დაკრძალულია თბილისის დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2002 კატეგორია:ქართველი სპორტული კომენტატორები კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1996) კატეგორია:ფოთის საპატიო მოქალაქეები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:კოტე მარჯანიშვილის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:სანდრო ახმეტელის სახელობის პრემიის ლაურეატები
დრაკონის ცეკვა
thumb|300px|დრაკონის ცეკვა დრაკონის ცეკვა (舞龙; 舞龍) — ტრადიციული ჩინური ცეკვა, რომელიც განასახიერებს მოცეკვავე დრაკონს. ერთი დრაკონის ცეკვაში საჭიროა 50-მდე ადამიანი. ჩინელები ხშირად ცეკვავენ სხვადასხვა ტრადიციული დღესასწაულების დროს, აგრეთვე მოწყობილ აღლუმებსა და ახალ წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინური კულტურა კატეგორია:დრაკონები
მწვანე სასუქი
მწვანე სასუქი — მცენარეთა მწვანე მასა, რომელსაც ჩახნავენ ნიადაგში სასოფლო-სამეურნეო კულტურების მოსავლიანობის ამაღლების მიზნით.
ლიტერატურა
კატეგორია:სოფლის მეურნეობა
ფრანგული ენა
ფრანგული ენა — ფრანგების, ვალონების, ფრანკო-კანადელების, ფრანკო-შვეიცარიელების ენა. მიეკუთვნება ინდოევროპული ენების ოჯახის რომანულ ჯგუფს. ფრანგულ ენაზე ლაპარაკობს აფრიკის მრავალი ქვეყანა, ჰაიტი, საფრანგეთის გვიანა და სხვა. ფრანგულმა ენამ სხვა ენებზე ადრე მოიპოვა საერთაშორისო ენის სტატუსი. ფრანგული ენის საფუძველზე შეიქმნა კრეოლური ენები.
ისტორია
ფრანგული ენა განვითარდა ხალხური ლათინური ენიდან გალიის ტერიტორიაზე რომაელთა გალების დაპყრობის შემდეგ. გალების ენიდან შემორჩენილია ზოგიერთი სიტყვა. უფრო მნიშვნელოვანი ლექსიკური ერთეულები შემორჩა გერმანული ტომის - ფრანკების ენიდან, რომლებმაც დაიპყრეს გალია ახ. წ. V საუკუნეში და შეერივნენ ახალ მოსახლეობას. გალური სუბსტრატისა და გერმანული სუპერსტრატის გავლენით აიხსნება ენის ფონეტიკური და გრამატიკული თავისებურება.
ფრანგული ენის ისტორია შემდეგ პერიოდებად დაიყოფა:
ზოგადი ცნობები
XVII-XVIII საუკუნეებში ფრანგულ ენას საერთაშორისო ენის ფუნქცია დაეკისრა. XVII საუკუნეში დადგინდა სალიტერატურო ნორმა, რომელიც დღემდე ძირითადად უცვლელია.
ლექსიკამ ლიტერატურული ლათინურის ძლიერი გავლენა განიცადა. გვხვდება ბევრი ნასესხები სიტყვა ესპანური, ინგლისური, იტალიური ენებიდან. აგრეთვე ლათინური და ბერძნული სამეცნიერო ტერმინოლოგია. ფრანგული ენა შედგება 15 ხმოვანისა და 20 თანხმოვანი ფონემისაგან. ხმოვნებში განირჩევა ღია და დახურული e და o, ლაბიალიზებული œ, ø, y, ცხვირისმიერი /ɑ̃/, /ɛ̃/, /ɔ̃/ and /œ̃/.
ფრანგულ ენას აფრიკატები არ გააჩნია. ბევრია ასოთშერწყმა, რომელიც ერთ ბგერას გადმოგვცემს (eau-ო, ai-ე).
უმახვილო ხმოვნები რედუქციას არ ექვემდებარება, თანხმოვნები არ ყრუვდება. მახვილი მოდის სიტყვის ბოლო მარცვალზე.
გავრცელება
ევროპა აზია
აფრიკა
ამერიკა
ოკეანეთი
სტატუსი
ოფიციალური ენა:
ანბანი
ანბანი ეფუძნება ლათინურ ანბანს. ხშირად გვხვდება დიაკრიტიკული ნიშნები.
გრამატიკა
ფრანგული რომანულ ენებს ემსგავსება. გრამატიკული წყობა ანალიზურია. სიტყვები არ იბრუნვის- ამ ფუნქციას სიტყვათა რიგი და წინდებულები; არსებით და ზედსართავს აქვს ორი რიცხვი, ორი სქესი(მდედრობითი და მამრობითი). ფრანგულში არის სიტყვათა სუბიექტურ-ზმნურ-ობიექტური მიმდევრობა. თუმცა შეიძლება შეიცვალოს.
არტიკლი
ფრანგულ ენას აქვს არტიკლი, რომლის ფორმაცვალებადობაში, ისტორიული თვალსაზრისით, ლათინური ჩვენებითი ნაცვალსახელის გარკვეული განვითარება ჩანს.
არტიკლი სამგვარია:
ნაცვალსახელი
ნაცვალსახელები ორი ტიპისაა:დამოკიდებული(je) და დამოუკიდებელი(moi).
ზმნა
ფრანგულში არის 3 ტიპის ზმნა. ზმნას აქვს პირის, რიცხვის, დროის, კილოს გვარისა და ზოგჯერ სქესის გრამატიკული კატეგორია.
სქოლიო
*
1824
თარიღი უცნობია
*
სერკადოს პროვინცია (ორურო)
სერკადოს პროვინცია (Provincia de Cercado) — პროვინცია ბოლივიაში, ორუროს დეპარტამენტის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. დედაქალაქია ორურო.
სერკადო ერთ-ერთია ორუროს დეპარტამენტის თექვსმეტი პროვინციიდან. აღმოსავლეთით და ჩრდილოეთით ესაზღვრება კოჩაბამბის დეპარტამენტი. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ გადაჭიმულია 135 კმ-ზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ 105 კმ-ზე, ხოლო მთლიანი ფართობი 5 162 კმ²-ს შეადგენს.
დაყოფა
პროვინცია შედგება ოთხი მუნიციპალიტეტისაგან, რომლებიც თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
-17.96667°N, -66.83333°W
კატეგორია:ორუროს დეპარტამენტის პროვინციები
დიდი ინჩხური
დიდი ინჩხური — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მარტვილის მუნიციპალიტეტში, ინჩხურის თემი (სოფლები: დიდი ინჩხური, პატარა ინჩხური, ლებაჩე). მდებარეობს ასხის მასივის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე აბაშის მარცხენა სანაპიროზე, აბაშა-დიდი ჭყონის საავტომობილო გზაზე, ზღვის დონიდან 280 მეტრი, მარტვილიდან 6 კმ. მის ტერიტორიაზეა აბჰესი, ინჩხუთის მღვიმე.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 607 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტის სოფლები
აბას ალი ხალათბარი
აბას-ალი ხალათბარი (სპარს. عباسعلی خلعتبری‎, დ. 4 ივნისი, 1912 — გ. 11 აპრილი, 1979) —   ირანელი დიპლომატი, ცენტრალური სახელშეკრულებო ორგანიზაციის (CENTO) გენერალური მდივანი 1962-1968 წლებში, საგარეო საქმეთა მინისტრი 1973-1978 წლებში.
ბიოგრაფია
დაიბადა დიპლომატის ოჯახში, რომელიც გახლდათ ფინანსთა მინისტრი და სენატორი სულთან აჰმად შაჰის დროს.
1936 წელს   პარიზში მიიღო პოლიტიკურ მეცნიერებების მაგისტრის ხარისხი, ხოლო 1938 წელს — იურიდიულ მეცნიერების დოქტორის ხარისხი. 1945 წელს ირანში დაბრუნების შემდეგ მუშაობდა ფინანსთა სამინისტროში, 1947 წლიდან კი საგარეო საქმეთა სამინისტროში. 1950 წლის სექტემბრიდან იყო შვეიცარიაში საელჩოს მეორე მდივანი. შემდეგ მუშაობდა ირანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ცერემონიების განყოფილების უფროსად, 1954 წლიდან — საფრანგეთში საელჩოს მრჩევლად. 1956 წლიდან გახლდათ საგარეო საქმეთა სამინისტროს მესამე პოლიტიკური განყოფილების უფროსი.
1968 წლიდან — მოადგილე, 1973 წლიდან — საგარეო საქმეთა მინისტრი ამირ აბას ჰოვეიდას და ჯამშიდ ამუზეგარის მთავრობებში. მისი ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ქმედება იყო 1975 წლის ალჟირის ხელშეკრულების ხელმოწერა, რომლის მიხედვითაც ირანმა და ერაყმა მოაგვარეს თავიანთი ტერიტორიული დავა, დაადგინეს სახელმწიფო საზღვარი მდინარე შატ ალ-არაბის გასწვრივ და შეთანხმდნენ  ორმხრივი დივერსიული საქმიანობის შეჩერებაზე. 1975 წლის 30 დეკემბერს თეირანში ხელი მოეწერა შეთანხმებას ირანის გაზის ექსპორტზე საბჭოთა კავშირში, ავსტრიაში, გერმანიასა და საფრანგეთში.
აბას-ალი ხალათბარი  დახვრიტეს ირანის ისლამური რევოლუციის შემდეგ, 1979 წლის 11 აპრილს, ისლამური რევოლუციური სასამართლოს განაჩენით, რომელსაც თავმჯდომარეობდა სადექ ხალხალი, კორუფციის, ეროვნული სუვერენიტეტის შელახვის, ამერიკის შეერთებული შტატების ცენტრალურ სადაზვერვო ბიუროსთან კავშირის, ალჟირის ხელშეკრულების (დაირღვა რევოლუციის შემდეგ) მომზადებისა და ხელმოწერის ბრალდებით. აგრეთვე   ბუშირის ატომურ ელექტროსადგურთან დაკავშირებით „ქვეყნისთვის არასაჭირო“  კონტრაქტის  გაფორმებით. ხალათბართან ერთად დახვრიტეს რამდენიმე ცნობილი შაჰის გენერალი და პოლიტიკოსი, მათ შორის სავაქის ყოფილი დირექტორები ჰასან ფაქრავანი და ნასერ მოყადამი, შაჰის გვარდიის ყოფილი მეთაური ალი ნეშატი, თეირანის ყოფილი მერი ღოლამ რეზა ნიკპეი.
აბას ალი ხალათბარი დაქორწინებული იყო საფი ასფიას (ირანის დაგეგმარების და საბიუჯეტო ორგანიზაციის ხელმძღვანელი, რომელიც პასუხისმგებელი იყო ირანის ბირთვულ ამბიციებზე) დაზე, წყვილს ჰყავდა ოთხი შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1912 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1979 კატეგორია:ირანის ელჩები კატეგორია:სენტო კატეგორია:ირანის საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:ირანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი პოლიტიკოსები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ადამიანები
რობინ უილიამსი
რობინ მაკლორინ უილიამსი (Robin McLaurin Williams; დ. 21 ივლისი, 1951 — გ. 11 აგვისტო, 2014 ) — ამერიკელი მსახიობი და კომიკოსი. მან თავდაპირველად სახელი გაითქვა ტელესერიალით მორკი და მინდი. მხატვრულ ფილმებში მონაწილეობით აქტიურობდა 1980-იანი წლებიდან.
მისი კინოკარიერა მოიცავს ისეთ გახმაურებულ ფილმებს როგორებიცაა: „მსოფლიო გარპის მიხედვით“ (1982), „დილა მშვიდობისა, ვიეტნამო“ (1987), „მკვდარი პოეტების საზოგადოება“ (1989), „გამოღვიძება“ (1990), „მეფე მეთევზე“ (1991) და „ნიჭიერი უილ ჰანტინგი“ (1997), აგრეთვე ფინანსურად წარმატებული აღმოჩნდა კინოფილმები: „პოპაი“ (1980), „კაუჭა“ (1991), „ალადინი“ (1992), „მისის დაუტფაირი“ (1993), „ჯუმანჯი“ (1995), „ჩიტების გალია“ (1996), „ღამე მუზეუმში“ (2006), და „ბედნიერი თათები“ (2006). მიღებული აქვს ოსკარი საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობისათვის („ნიჭიერი უილ ჰანტინგი“, 1997). ასევე არის ორი ემის, სამი ოქროს გლობუსის, მსახიობთა გილდიის ორი ჯილდოსა და ხუთი გრემის მფლობელი.
2014 წლის 11 აგვისტოს რობინ უილიამსი კალიფორნიაში, საკუთარ სახლში გარდაცვლილი იპოვეს. გარდაცვალების მიზეზი თვითმკვლელობა იყო.
ბიოგრაფია
რობინ მაკლორინ უილიამსი დაბადა ილინოისის შტატის ქალაქ ჩიკაგოში. დედამისი ლორი მაკლორინი იყო ყოფილი მოდელი ახალი ორლეანიდან. მამამისი რობერტ ფიცჯერალდ უილიამსი იყო Ford Motor Company-ის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. დედის მხრიდან მისი დიდი-დიდი პაპა ანსელმ მაკლორინი იყო მისისიპის სენატორი და გუბერნატორი. უილიამსის გენეალოგია შეიცავდა ინგლისურ, უელსურ, ირლანდიურ, შოტლანდიურ, გერმანულ და ფრანგულ ფესვებს. აღიზარდა საეპისკოპოსო ეკლესიის წესის მიხედვით. გაიზარდა მიჩიგანში, ბლუმფილდ-ჰილზში, სადაც დეტროიტის სკოლაში სწავლობდა, მოგვიანებით კალიფორნიაში სწავლობდა რედვუდის უმაღლეს სკოლაში. სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩააბარა კლერმონტის კოლეჯში პოლიტოლიგიის სპეციალობით. შემდეგ, სწავლა განაგრძო ჯულიარდის სკოლაში, სადაც დრამატულ ხელოვნებას დაეუფლა. ჰყავდა ორი ნახევარძმა: ტოდი და მაკლორინი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 21 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:გარდაცვლილი  11 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2014 კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები
ეჟმორიში
ეჟმორიში (Esmoriz) — ქალაქი პორტუგალიაში. მდებარეობს ოვარის მუნიციპალიტეტში. ქალაქის მოსახლეობა 2004 წლის აღწერით შეადგენდა 11200 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პორტუგალიის ქალაქები
ინკების საგზაო სისტემა
ინკების საგზაო სისტემა – იყო ყველაზე უფრო განვითარებული ტრანსპორტირების სისტემა მთელ კოლუმბამდელ სამხრეთ ამერიკაში. საგზაო ქსელი დაფუძნებული იყო ორ უმთავრეს, ჩრდილოეთი-სამხრეთის დამაკავშირებელ მაგისტრალზე, რომლებსაც უამრავი განშტოება გააჩნდათ. ინკების საგზაო სისტემის ყველაზე უფრო ცნობილი ნაწილია მაჩუ-პიკჩუსთან მისასვლელი, ფერდობზე გაჭიმული დაკლაკნილი გზა.
ძირითადი გზები
აღმოსავლეთის გზა გადიოდა ეკვადორის დედაქალაქ კიტოდან არგენტინის ქალაქ მენდოსამდე. დასავლეთის გზა მიუყვებოდა სანაპირო ხაზს, გარდა უდაბნო ადგილებისა, სადაც ის მთისწინებისაკენ უხვევდა. უამრავი პატარ-პატარა გზა გადიოდა მთებში, რომელთაგან ზოგიერთი ზღვის დონიდან 5 000 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობდა. დაკლაკნილი გზები, ინკების იმპერიის ჩრდილოეთ პროვინციებს აერთებდა ჩრდილოეთის დედაქალაქ კიტოსთან (ეკვადორი), ასევე იყო სამხრეთშიც, თანამედროვე ქალაქ სანტიაგოსთან (ჩილე) დაკავშირებით. ინკების გზების სისტემის საერთო სიგრძე შეადგენდა 40 000 კილომეტრს, ხოლო საერთო ფართობი 3. 000. 000 კვადრატულ კილომეტერს.
ეს გზები წარმოადგენდა ადამიანთა, ტვირთების, თუ სამხედრო დანაყოფების გადაადგილების უსწრაფეს საშუალებას. მათ უპირველეს მომხმარებლებს წარმოადგენდნენ იმპერიის არმიის ჯარისკაცები, ლამების ქარავნები და დიდებულები. გზების სიგანე სხვადასხვა მონაკვეთში ძალიან ცვალებადი იყო, მაგრამ უმეტეს ნაწილში მათი სიგანე  1-4 მეტრს შეადგენდა. გზების გარკვეული ნაწილი, ინკებს „მემკვიდრეობით“ ერგოთ მათ წინ არსებული ცივილიზაციებისგან. მაგრამ მათ გაიყვანეს ან შეაკეთეს გზის უამრავი მონაკვეთი, მაგალითად ჩილეში, ატაკამას უდაბნოს მიმართულებით, ტიტიკაკას ტბის დასავლეთ სანაპიროს გზა და ა.შ.
კაპაკ ნანი (ულამაზესი გზა) წარმოადგენდა ინკების უმთავრეს მაგისტრალს, გადაჭიმული იყო ჩრდილოეთი-სამხრეთის მიმართულებით, ანდებში, 6 000 კილომეტრის სიგრძეზე.
კაპაკ ნანი საგრძნობლად აადვილებდა ამ უზარმაზარი იმპერიის მართვას, ამავე დროს საშუალებას იძლეოდა მის ნებისმიერ წერტილში, დედაქალაქ კუსკოდან გადასროლილი ყოფილიყო სამხედრო დანაყოფები.
ინკების ერთ-ერთ უმთავრეს გზას ასევე წარმოადგენდა 2 500 კმ სიგრძის კამინო რეალი (როგორც მას ესპანელები ეძახდნენ). ის იწყებოდა კიტოში (ეკვადორი), კვეთდა კუსკოს და მთავრდებოდა ქალაქ ტუკუმანში (არგენტინა).
მორბენალი კურიერები და გზების სხვა მომხმარებლები
ე.წ. მორბენალი კურიერები (ჩასკი) გზებზე ერთმანეთისაგან რამდენიმე მილის მანძილზე იყვნენ დაცილებულნი. კურიერი, რომელიც ამ საქმიანობისათვის ჯერ კიდევ ახალგაზრდობაში იყო შერჩეული სწრაფი სირბილისა და გამძლეობის გამო, რომელსაც იგი მთის გაიშვიათებული ატმოსფეროში ამჟღავნებდა, ბოლომდე ხარჯავდა თავის ძალებს. მორიგ საფოსტო სადგურთან მიახლოებისას, იგი საყვირს უბერავდა. მეორე კურიერი, რომელიც საყვირით გებულობდა კოლეგის მოახლოებას, სწრაფად ემზადებოდა და მასთან ერთად გარბოდა რამდენიმე ასეულ მეტრს და ცდილობდა ზუსტად დაემახსოვრებინა ის ინფორმაცია, რომელიც მას მესამე კურიერისათვის უნდა გადაეცა, ის მეოთხეს და ა .შ. გზებისა და კურიერული სისტემის ამგვარი მოწყობის წყალობით, ინფორმაცია დანიშნულ ადგილამდე აღწევდა დღეში 250 მილის სიჩქარით. ზოგიერთი შიკრიკი ზღვის სანაპიროდან, იმავე დღეს დაჭერილ თევზს აწვდიდა იმპერატორის სამზარეულოს. იმის გამო, რომ ინკებმა არ იცოდნენ ბორბლის გამოყენება და ესპანელთა გამოჩენამდე არ იცნობდნენ ცხენებს, ეს გზები ძირითადად გამოიყენებოდა ფეხით მოსიარულეთათვის და საპალნე ცხოველთათვის (ძირითადად ლამა)
ხიდები
ინკები ხიდებს ქვისგან აშენებდნენ. ხოლო ჭაობიანი ადგილების გადასალახად — მოტივტივე ლერწმებისგან. ვიწრო ხეობების გადასალახად თოკის ხიდებს იყენებდნენ. კუსკოს დასავლეთით, მდინარე აპურიმაკზე გადებული ხიდი 45 მეტრი სიგრძის იყო. ხშირად, ხეობებს თოკზე ჩამოკიდებული კალათების საშუალებით კვეთდნენ.
ინკების გზები დღეს
დღეისათვის, ინკების გზების მხოლოდ 25% გადარჩენილი. დანარჩენი თანამედროვე ინფრასტრუქტურის განვითარებას შეეწირა. ანდებში მდებარე სოფლების მოსახლეობა, დღესაც სარგებლობს მათი წინაპრების გადარჩენილი გზებით.
იუნესკომ, კაპაკ-ნანი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიყვანა და აღიარა როგორც მსოფლიოში ზღვის დონიდან ყველაზე მაღლა მდებარე გზა. ამავე დროს, დაიწყო მუშაობა გზის შენარჩუნებისა და გადარჩენისათვის იმ 6 ქვეყნის მთავრობებთან ერთად, რომელთა ტერიტორიებსაც ის კვეთს.
სქოლიო
კატეგორია:ინკები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები არგენტინაში კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები კოლუმბიაში კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ეკვადორში კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩილეში
მოწმაო
მოწმაო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში (ხევსურეთის თემში ). მდებარეობს გუდამაყრის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე დათვისისხევის (ხევსურეთის არაგვის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1480 მეტრზე, დუშეთიდან დაშორებულია 58 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 5 ადამიანი.
იხილეთ აგრეთვე
მდინარე დათვისხევის ხეობის სოფლებია:
ნოჯიკეთი
ნოჯიკეთი — მთა საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთისა და თიანეთის მუნიციპალიტეტების საზღვარზე. მდებარეობს ქართლის ქედის სამხრეთ ნაწილის თხემზე, მდინარე არაგვის მარცხენა შენაკადის — წირდალისხევისა და ქუსნოს მარჯვენა შენაკადის — თეთრახევის სათავეში. სიმაღლე 1580 მ. აგებულია ინტენსიურად დანაოჭებული ცარცული თიხაფიქლებით, ქვიშაქვებითა და კონგლომერატებით. ნოჯიკეთის ქვედა და შუა კალთები შემოსილია მუხნარ-რცხილნარით (ზოგან წიფლნარით), ზედა კალთები და წვერი — მეორეული სუბალპური მდელოებით.
მოწმაო
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ნოჯიკეთი
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის მთები
სუხარევო (უსტ-კუბინსკის რაიონი)
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
მონტი პაითონი
მონტი პაითონი (Monty Python, აგრეთვე ცნობილი როგორც „პაითონები“, The Pythons) — ბრიტანული სიურრეალისტური კომედიური ჯგუფი, რომელმაც შექმნა გავლენიანი სატელევიზიო კომედიური შოუ „მონტი პაითონის მფრინავი ცირკი“. ამ სერიალის მთავარი პერსონაჟების როლებს ასრულებდნენ ჯგუფის წევრები გრემ ჩეპმენი, ჯონ კლიზი, ტერი გილიამი, ერიკ აიდლი, ტერი ჯონსი და მაიკლ პელინი. კოლექტივის გავლენა კომედიურ ჟანრზე შედარებულია The Beatles-ის გავლენასთან მსოფლიო მუსიკაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანული კომედიური დასები კატეგორია:ბრიტანული სატელევიზიო კომედია კატეგორია:მონტი პაითონი
ზაქარია შავაძე
ზაქარია შავაძე (დ. 28 იანვარი, 1948, თბილისი) — ქართველი  არქიტექტორი, პედაგოგი, იყო სსი „თბილქალაქპროექტის“ პროექტის მთავარი არქიტექტორი, სახელოსნოს ხელმძღვანელი.
ბიოგრაფია
1971 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი არქიტექტურის სპეციალობით.
1971 წლიდან მუშაობადა სსი „თბილქალაქპროექტში“ ქალაქის დაგეგმარების სახელოსნოში ტექნიკოსის, არქიტექტორის, ჯგუფის ხელმძღვანელის თანამდებობაზე; 1972 წლიდან სსი  „კურორტპროექტის“ საქართველოს ფილიალში ჯგუფის ხელმძღვანელად; 1975-1978 წლებში იყო სსი „საქქალაქმშენსახპროექტში“ ჯგუფის ხელმძღვანელი; 1978 წლიდან ძეგლთა დაცვის მთავარი სამმართველოს ადაპტაციის განყოფილების ხელმძღვანელად 1978-2012 წლებში. იყო სსი „თბილქალაქპროექტის“ პროექტის მთავარი არქიტექტორი, სახელოსნოს ხელმძღვანელი.
1997 წლიდან ეწევა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი-ს არქიტექტურის ფაკულტეტზე. მის მიერ ძირითადი ნამუშევრებია: სანატორიუმი „კოლხეთი“ კურორტ მენჯში 500 ადგილზე. მრავალბინიანი საცხოვრებელი და მრავალფუნქციური სახლები თბილისში. სავაჭრო დანიშნულების ობიექტი თბილისში. 270-ბინიანი საცხოვრებელი კომპლექსი თბილისში. 64-ბინიანი საცხოვრებელი სახლი ვაზისუბნის დასახლებაში. 200 მოსწავლეზე საჯარო სკოლები სოფელ ნოქალაქევში და სოფელ ხაჟალიაში. საქალაქო სასამართლოს შენობის რეკონსტრუქცია. საცხოვრებელი კომპლექსი სამტრედიის ქუჩაზე და სხვა მის მიერ დაპროექტებულია სხვადასხვა ფუნქციონალური დანიშნულების ობიექტები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ალაზნის ვაკე
მინი|250პქ|ალაზნის ვაკე მინი|250პქ|ხედი ალაზნის ვაკეზე მინი|250პქ|ხედი [[ხორნაბუჯის ციხე-სიმაგრიდან]] მინი|250პქ|ალაზნის ვაკე მინი|250პქ|ალაზნის ვაკე შორიდან მიმოხილვისას მინი|250პქ|ალაზნის ხეობა ალაზნის ვაკე, ალაზნის ველი — მთათაშუა აკუმულაციური ვაკე აღმოსავლეთ საქართველოში, კახეთის კავკასიონსა, გომბორის ქედსა და ივრის ზეგანს შორის. ზღვის დონიდან 200–470 მ. აგებულია ახალგაზრდა მეოთხეული ნალექებით. ვაკე დახრილია სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ. მას მთელ სიგრძეზე კვეთს მდინარე ალაზანი.
ალაზნის ვაკის სიგრძეა 160 კმ, მაქსიმალური სიგანე 35–37 კმ, მინიმალური — 5 კმ. კიდეებზე ამაღლებულია და დანაწევრებულია ალაზნის მრავალი შენაკადით. ალაზნის ველზე ზომიერად ნოტიო ჰავაა, ზამთარი ზომიერად ცივი, ზაფხული ცხელი. ხშირია სეტყვა.
ალაზნის ველი ნაწილობრივ დაფარულია ვაკის ტყით, სადაც უმთავრესად მუხა, იფანი, ნეკერჩხალი, ალვის ხე. ვაკის დიდი ნაწილი მეორეულ ტყე-სტეპებსა და სტეპებს უკავია. ალაზნის ველი ბუნებრივი რესურსებით მდიდარი და საქართველოს ერთ-ერთი მჭიდროდ დასახლებული კუთხეა.
ოტო III
მინი|250პქ|ოტო III ოტო III (Otto III.; დ. ივლისი, 980, კეტილი, ნიმვეგენი — გ. 23 იანვარი, 1002, პატერნო, იტალია) —  აღმოსავლეთ ფრანკთა სამეფოს მეფე 983–1002 წლებში, საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორი 996-1002 წლებში. ოტო II-ის შვილი. ოტო III ძირითადად იბრძოდა იტალიაში; ცდილობდა თეოკრატიული მსოფლიო იმპერიის შექმნის უტოპიური გეგმის განხორციელებას. 1001 წელს რომის აჯანყებული მოქალაქეების რისხვას გაექცა და მალე გარდაიცვალა.
ალაზნის ვაკე
დიდი დასახლებული პუნქტები (თელავი, გურჯაანი, ყვარელი, ლაგოდეხი, ახმეტა, სიღნაღი, წნორი, შილდა, ნაფარეული, კარდანახი და სხვა) განლაგებულია ვაკის კიდეებზე, კახეთის კავკასიონისა და გომბორის ქედის ძირას. ალაზნის ველი საქართველოს მევენახეობის მხარეა. ბუნებრივი პირობების მიხედვით იგი 2 ნაწილად იყოფა: მარჯვენა მხარედ (წინამხარი) და მარცხენა მხარედ (გაღმამხარი).
ოტო III
დაკრძალულია აახენის ტაძარში.
ალაზნის ვაკე
ალაზნის ვაკის ფიზიკურ-გეოგრაფიული ერთეულის თავისებურება მდგომარეობს უპირველეს ყოვლისა, მის რელიეფში, რომელიც კონტინენტური გეოსინკლინის ტიპობრივ თვისებებს ატარებს. მთებით თითქმის ყოველმხრივ შემოზღუდული ამ უზარმაზარი გრძელი ტაფობის ჰავაც არსებითად განსხვავდება მის ირგვლივ მდებარე სივრცეების არიდული ჰავისაგან განესტიანების მეტი სიუხვით. აღმოსავლეთ საქართველოში და მთლიანად აღმოსავლეთ ამიერკავკასიაში არსად სხვაგან ესოდენ ნაზი, რბილი ჰავა არ გვხვდება. აქედან გამომდინარეობს ბარის მცენარეულობის ისეთი სიმდიდრე, როგორიც უცხოა აღმოსავლეთ ამიერკავკასიის სხვა ნაწილებისათვის, — ტყის არსებობა მდინარეებისაგან დაშორებით, ზღვის დონიდან სულ 300-500 მ სიმაღლეზე. ეს ბუნებრივი თავისებურება კახეთის სახალხო მეურნეობის დოვლათიანობის მტკიცე საფუძველია, — წარმტაცია მისი სანახაობა გომბორის ქედის კალთებიდან.
ოტო III
ოჯახი
იგი იყო ოტო II და მისი მეუღლე თეოფანუს შვილი. ოტო III დაუქორწინებული და უშვილო გარდაიცვალა. ვერსია, რომლის მიხედვით იმპერატორი კონრად II ოტოს და ადელჰაიდ ფონ მეცის უკანონო შვილი იყო ნაკლებად სარწმუნოა.
ალაზნის ვაკე
გეოლოგიური თვალსაზრისით ალაზნის ვაკე საქართველოს ტერიტორიის ფრიად თავისებური ტექტონიკური ერთეულია. წარმოადგენს ინტენსიური დაძირვის ზონას — ცოცხალ კონტინენტურ გეოსინკლინს, რომელიც ნალექების დაგროვების სტადიაში იმყოფება. ამ გეოსინკლინის ფორმირება პლიოცენიდან დაიწყო; შუა და ზედა პლიოცენის მიჯნაზე ალაზნის ვაკის ადგილას კავკასიონის მთისწინეთი იყო, რაც მტკიცდება ივრის ზეგანზე არსებული ეგრეთ წოდებული პროდუქტული (შუაპლიოცენური) წყების მინერალოგიური შედგენილობით. ზედა პლიოცენიდან მიმდინარეობს ალაზან-აგრიჩაის დეპრესიის ევოლუციის პროცესი. დაძირვა თანადროულ ეპოქაშიც გრძელდება, — ეს მტკიცდება მთელი რიგი სტრატიგრაფიული და გეომორფოლოგიური ფაქტებით — დამარხული ნიადაგური და კულტურული ჰორიზონტების შემცველი უხეშნგრეული სქელი წყების არსებობით, რაც ჭაბურღილებითაა დადგენილი; კავკასიონიდან და გომბორის ქედიდან ჩამომავალი მდინარეების მძლავრი გამოზიდვის კონუსების დეფორმაციის ნიშნებით და სხვ.
ოტო III
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საღვთო რომის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 980 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1002
ალაზნის ვაკე
კავკასიონის ამ მთისწინა ზოლში აბსოლუტური სიმაღლეები 500-800 მ აღწევს. ზოლი გაკვეთილია კავკასიონიდან და მისი ტოტებიდან ჩამომავალი მდინარეების, მათ შორის სტორის, ლოპოტის, დიდხევის, ჩელთის, დურუჯის, ავანისხევის, ლაგოდეხისწყლის ხეობებით. ამ ხეობათა გვერდები მთისწინეთის ფარგლებში ჩვეულებრივ მკაფიოდ არის ტერასირებული. ალაგ-ალაგ გვხვდება ოროგრაფიული ელემენტები, რომლებიც ართულებენ მთისწინეთის საერთო მარტივ სტრუქტურას.
ალაზნის ვაკე ბრტყელი ვაკის შთაბეჭდილებას ტოვებს, მაგრამ სინამდვილეში იგი გართულებულია მდინარე ალაზნის მარცხენა და მარჯვენა შენაკადების მძლავრი გამოზიდვის კონუსებით. აღსანიშნავია მდინარე დურუჯის გამოზიდვის კონუსი, რომლის სიგრძეა 10 კმ, ხოლო სიგანე 6,5 კმ. შეფარდებითი სიმაღლე 180 მ. მნიშვნელოვანია აგრეთვე მდინარე თურდოს გამოზიდვის კონუსი (ზომები 7,5X3,2 კმ).
ვაკის აკუმულაციური რელიეფი გართულებულია მორფოლოგიური დეტალებით — მცირე სიღრმის მქონე და იშვიათი ეროზიული ფორმებით, რომლებიც ჩაჭრილია გამონაზიდებში და არ ქმნიან ერთობლივ ქსელს. სიღნაღის მერიდიანის აღმოსავლეთით მდინარე ალაზანი იკლაკნება და მეანდრეებს ქმნის. იმავე მერიდიანის დასავლეთით მას გაცილებით უფრო სწორი მიმართულება აქვს.
კახეთის ფარგლებში ალაზნის კალაპოტი მეტწილად ემთხვევა დეპრესიის გასწვრივ ღერძს, მაგრამ სამხრეთ-აღმსოავლეთით, აზერბაიჯანის საზღვართან მარჯვნივ არის გადაადგილებული და ივრის ზეგნის კიდეს ეკვრის.
ალაზნის ვაკეზე გაბატონებულია ზომიერად ნოტიო სუბტროპიკული ჰავა. დამახასიათებელია ცხელი ზაფხული და ზომიერად ცივი ზამთარი. იგი საკმაოდ კარგადაა დაცული, დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან. თავისუფლად ჰაერის მასები მხოლოდ სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან იჭრება, რაც ამ რაიონის ჰავის თავისებურებაზე დადებითად მოქმედებს. საშუალო წლიური ტემპერატურა 11-13 °C, იანვარში 0,-1 °C. უთბილესი თვის ტემპერატურა 21-25 °C. აბსოლუტურ მინიმალური –25-27 °C, მაქსიმალური 40 °C აღწევს. სავეგეტაციო პერიოდში 10 °C-ზე მეტ ტემპერატურათა ჯამი 3500-4200°.
ნალექები 700–1000 მმ წელიწადში, ნალექების მაქსიმუმი მაისშია, მინიმუმი — იანვარში. დანესტიანების კოეფიციენტი 1-ზე მეტია. მდგრადი თოვლის საბურველი ყოველთვის არ ჩნდება, როცა ჩნდება მისი საშუალო სიმაღლე 5-15 სმ არ აღემატება, მაქსიმალური 75 სმ აღწევს.
ელჭექიანია 30-60, სეტყვიანი –2-3 დღე წელიწადში. ეს რაიონი საქართველოს სხვა რაიონებისაგან გამოირჩევა არა სეტყვიან დღეთა სიხშირით, არამედ სეტყვის მარცვალთა სიდიდით და მოყენებული ზარალით.
ნიადაგური და მცენარეული საფარი ალაზნის ვაკის მარცხენა და მარჯვენა ნაწილებში საკმაოდ განსხვავებულია, რაც განპირობებულია მარცხენა მხრის უფრო უხვი განესტიანებით ჰაერის იმ მასების მიერ, რომლებიც კავკასიონს ეჯახებიან და იძულებული ხდებიან მაღლა ავიდნენ.
ნუკლეუსი (მეფუტკრეობა)
ნუკლეუსი მეფუტკრეობაში — ფუტკრის მინიატიურული ოჯახი, რომელსაც იყენებენ განაყოფიერებული დედა ფიტკრების მისაღებად და სათადარიგოდ. ამ მიზნით 12-ჩარჩოიან სტანდარტულ სკას 3–4 განყოფილებად ყრუდ გადატიხრავენ. თითოეულში ძლიერი ოჯახიდან გადააქვთ 2 ან 3 ფიჭიანი ჩარჩო თავისი თაფლით, ჭეოთი, ბარტყით, ახალგაზრდა ფუტკრით და მასში სვამენ გაუნაყოფიერებელ დედა ფუტკარს. განაყოფიერების შემდეგ ის ამოჰყავთ და საჭიროებისამებრ იყენებენ, ხოლო მის ნაცვლად ნუკლეუსში კვლავ გაუნაყოფიერებელ დედა ფუტკარს სვამენ, ან მწიფე სადედე გადააქვთ. ფუტკრის სანაშენე მეურნეობაში განაყოფიერებული დედა ფუტკრის დიდი რაოდენობით მისაღებად იყენებენ მცირეგაბარატიან ნუკლეუსებს, რომლის თითოეული განყოფილებიდან სეზონზე 3–5 განაყოფიერებული დედა ფუტკარი უნდა მიიღონ.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეფუტკრეობა
1823
თარიღი უცნობია
*
სიეგო-დე-ავილის პროვინცია
სიეგო-დე-ავილის პროვინცია — კუბის ერთ-ერთი პროვინცია, რომელიც ძველად კამაგუეის პროვინციის ნაწილი იყო. დედაქალაქია სიეგო-დე-ავილა, რომელიც გაშენებულია კარეტერა-სენტრალის ავტომაგისტრალზე, სიდიდით მეორე ქალაქია მის ჩრდილოეთით მდებარე მორონი.
კამაგუეის პროვინციისგან გამოყოფილ იქნა 1975 წელს.
გეოგრაფია
პროვინციის ჩრდილოეთ სანაპიროს სიახლოვეს, განლაგებულია ხარდინეს-დელ-რეის-არქიპელაგის რამდენიმე მცირე კუნძული, სადაც განვითარებულია საკურორტო ტურიზმი, მათ შორის უმთავრესებია კაიო-კოკო და კაიო-გილერმო.
ეკონომიკა
პროვინციის ცენტრალურ ნაწილში მისდევენ მესაქონლეობას, მთელი პროვინციის მასშტაბით კი შაქრის ლერწმის, ანანასისა და ციტრუსების მოყვანას.
მუნიციპალიტეტები
სიეგო-დე-ავილის პროვინცია 10 მუნიციპალიტეტისგან შედგება:
წყარო: მოსახლეობის 2004 წლის აღწერა. Area from 1976 municipal re-distribution.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის პროვინციები
მოტიონგი
მოტიონგი (ოფიციალურად მოტიონგის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Motiong; Bayan ng Motiong) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამარის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 15 276 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 30 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამარის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
ლიმის რეგიონი
ლიმა — რეგიონი პერუში. მისი ფართობია 32 129,31 კმ². მოსახლეობა - 780 881 (2004 წლის მონაცემებით). რეგიონის დედაქალაქია უაჩო. ლიმას აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება წყნარი ოკეანე და პერუს შემდეგი რეგიონები: ჩრდილოეთიდან - ანკაში, უანუკო, სამხრეთიდან - იკა და უანაკაველიკა, აღმოსავლეთით - ხუნინი და პასკო, ხოლო დასავლეთით - კალიაო და ლიმის პროვინცია.
რეგიონის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მდინარეა ჩილონი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერუს რეგიონები
ნატბორი
ნატბორი — წყლის დონის მომატება კალაპოტის გადაღობვის ან შევიწროების შედეგად, ხელოვნური ნაგებობების აღმართვის ან ბუნებრივი დაბრკოლებების წარმოქმნისას. ნატბორი წარმოიქმნება კალაპოტის ვიწრობებში; ჩამონაქცევებთან, მკვეთრ მოსახვევებთან, თოშხერგილებთან და ყინულხერგილებთან წარმოქმნილ ქვების გროვებთან; ქვენა ქარისას და ა.შ. ძირითად მდინარეზე წყალდიდობის ან წყალმოვარდნის ტალღის გასვლისას ნატბორი წარმოიქმნება მის შენაკადებზე. განასხვავებენ ძირითად (მაგ., დამბით შექმნილი) და დროებით ნატბორებს. ყველაზე მაღალი ნატბორები წარმოიქმნება წყალსაცავთა კაშხლებით.
შრომა (სოხუმის მუნიციპალიტეტი)
შრომა (ყოფილი მიხაილოვკა; Шрома), სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, სოხუმის მუნიციპალიტეტში (შრომის თემი), აფხაზეთის ბორცვიან მთისწინეთში, მდინარე აღმოსავლეთ გუმისთის მარცხენა ნაპირას. თემის ცენტრი (სოფლები:ამზარა, აფიანდა, ზეგანი, კამანი, მთისუბანი, ნახშირა, სტარუშკინო, ტბეთი, ქვალონი, წყურგილი). ზღვის დონიდან 270 მ, სოხუმიდან 10 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
კობალთა
კობალთა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შუახევის მუნიციპალიტეტში, შუბანის თემში. მდებარეობს სხალთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ჩირუხისწყლის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1520 მ, დაბა შუახევიდან 31 კმ. შუბანიდან 2 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეთამბაქოეობა, მეცხოველეობა, მეკარტოფილეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 159 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:შუახევის მუნიციპალიტეტის სოფლები
შუა ბაში
შუა ბაში — ყოფილი სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, იყო ბაშის თემის ცენტრი (სოფლები: ზედა ბაში, მეორე ეწერბაში, პირველი ეწერბაში, ქვედა ბაში). ამჟამად შედის სოფელ ბაშის შემადგენლობაში.
მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე რიონის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 40 მეტრი, სამტრედიიდან 18 კილომეტრი.
სოფელში დგას წმინდა ნიკოლოზისა და ღვსთისმშობლის სახელობის ეკლესიები, ორივე XIX საუკუნისა.
დემოგრაფია
2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 492 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
ტომსკის ოლქი
ტომსკის ოლქი (Томская область) — ოლქი რუსეთში. შედის ციმბირის ფედერალურ ოკრუგში. დაარსდა 1944 წლის 13 აგვისტოს. ადმინისტრაციული ცენტრი - ტომსკი.
გეოგრაფია
ტომსკის ოლქს ესაზღვრება ტიუმენის, კემეროვოს, ნოვოსიბირსკის, ომსკის ოლქები, ხანტი-მანსი და კრასნოიარსკის მხარე.
მოსახლეობა
2002წლის მონაცემების მიხედვით ოლქში ცხოვრობს:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ფედერაციის ოლქები
ედუარდო-ავაროას პროვინცია
ედუარდო-ავაროას პროვინცია (Provincia de Eduardo Abaroa) — პროვინცია ბოლივიაში, ორუროს დეპარტამენტის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. დედაქალაქია ჩალიაპატა.
ედუარდო-ავაროა ერთ-ერთია ორუროს დეპარტამენტის თექვსმეტი პროვინციიდან. სამხრეთით და აღმოსავლეთით ესაზღვრება პოტოსის დეპარტამენტი. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ გადაჭიმულია 90 კმ-ზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ 100 კმ-ზე, ხოლო მთლიანი ფართობი 3 738 კმ²-ს შეადგენს.
დაყოფა
პროვინცია შედგება ორი მუნიციპალიტეტისაგან, რომლებიც თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
-19.06667°N, -66.2°W
მჭედლური
მჭედლური — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შუახევის მუნიციპალიტეტში, ზამლეთის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 157 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:შუახევის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კაცუმი ვატანაბე
დისკოგრაფია
Kazumi Watanabe has released over 30 studio, live and compilation albums, and several DVDs.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონელი მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული 14 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1953
ტერეხოვო (უსტ-კუბინსკის რაიონი)
ტერეხოვო (Терехово) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ზადნესელსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ვიმარა პერეში
ვიმარა პერეში (Vímara Peres, Vímara Pérez) (დ. დაახლ. 820 — გ. 873) — პორტუგალიის საგრაფოს დამაარსებელი და მისი პირველი მმართველი (868–873).
გრაფი ვიმარა იყო ვინმე პედროს (ან პეროს) შვილი, რომლის შესახებ არანაირი ინფორმაცია არ შემონახულა. როგორც ვარაუდობენ მისი ოჯახის სამფლობელოები მდებარეობდა სამხრეთ გალისიაში. ვიმარა პერეში იყო ასტურიის მეფის ალფონსო III დიდის ვასალი, რომელმაც გრაფს გადასცა სამეფოს სამხრეთი ტერიტორია, რათა დაეცვა თავი მავრების შემოსევისაგან და დაეწყო ბრაგის ხელახალი დასახლება. 868 წელს ვიმარა პერეში თავისი ჯარით შეიჭრა კორდოვის საემიროში და მუსლიმების ბატონობისაგან გაათავისუფლა მდინარე მინიუსა და დუეროს შორის მოქცეული ტერიტორია. აიღო ქალაქი პორტუს კალე. მიწების დაბრუნების შემდეგ, ალფონსო დიდის თანხმობით ჩამოყალიბდა საგრაფო, რომლის მმართველიც ვიმარა პერეში გახდა. საგრაფოს ეწოდა Condado de Portucale საიდანაც წარმოიშვა ქვეყნის დღევანდელი სახელწოდებაც. ოდნავ მოგვიანებით ვიმარამ დააარსა გამაგრებული დასახლება Vimaranis (ვიმარას ქალაქი; თანამედროვე გიმარაინში), რომელსაც პორტუგალიურ ლიტერატურაში „პორტუგალიის აკვანი“ ეწოდება.
ვიმარა პერეში გარდაიცვალა ლა-კორუნიაში 873 წელს. მისი მემკვიდრე გახდა ერთადერთი შვილი ლუსიდიუ ვიმარანეში. გრაფ პერეშის შთამომავლები (ვიმარა პერეშის დინასტია) საგრაფოს მართავდა 1071 წლამდე.
1968 წელს პორტუში ქალაქის მავრებიდან გამოხსნის 1000 წლისთავის პატივსაცემად საკათედრო ტაძრის წინ აღიმართა ვიმარა პერეშის ძეგლი. პორტუს და გიმარაინშის რამდენიმე ქუჩა ატარებს ვიმარა პერეშის სახელს.
სქოლიო
კატეგორია:პორტუგალიის გრაფები კატეგორია:დაბადებული 820 კატეგორია:გარდაცვლილი 873