cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ოზურგეთის ისტორიული მუზეუმი
გურიის საეთნოგრაფიო მუზეუმი
1924 წლის აპრილში გურიაში ჩავიდნენ აკაკი შანიძე და შალვა ამირანაშვილი. მათი ჩასვლისას ისტორიული მნიშვნელობის ნივთების ძირითადი ნაწილი გატანილი იყო ეკლესია-მონასტრებიდან და ინახებოდა ოზურგეთის სამაზრო გლეხთა კომიტეტის შენობაში. შანიძემ და ამირანაშვილმა მოიარეს ოზურგეთი, შემოქმედი, ლიხაური, ჯუმათი, ბაილეთი, ვანისქედი, ასკანა, მეწიეთი, ჩოხატაური, ერკეთი, ხიდისთავი. ნახეს და აღწერეს გურიის სხვადასხვა სოფლებიდან მოტანილი ნივთები. შანიძემ და ამირანაშვილმა აღნიშნეს რა იყო განადგურებული და რაც გადარჩა თბილისში წაიღეს. აკაკი შანიძის ინიციატივით 1924 წლის აპრილშივე ოზურგეთში დაარსდა გურიის საეთნოგრაფიო მუზეუმი, რომლის ამოცანად დაისახა ეთნოგრაფიული მასალების შეკრება, დაცვა და ხელოვნების ძეგლთა მოვლა-პატრონობა. მუზეუმის ფონდს საფუძვლად დაედო გადარჩენილი სამი ხელნაწერი და ორი ძველი ნაბეჭდი წიგნი. საეთნოგრაფიო მუზეუმის შემდგომი ბედი უცნობია.
მახარაძის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი
1936 წელს მახარაძის რაიონის ხელმძღვანელობის წინაშე დაისვა საკითხი შეექმნათ მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. სოფელ ექადიის მკვიდრმა დავით დოლიძემ დასვა საკითხი განათლების სახალხო კომისარიატის წინაშე, ეთხოვა ფილიპე მახარაძეს ეშუმდგომლა მთავრობის წინაშე მახარაძეში მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის გახსნის შესახებ.
1936 წლის 1 აპრილს წითელგვარდიელთა და პარტიზანთა საზოგადოების ბაზაზე შეიქმნა მახარაძის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. ამ საზოგადოებამ მუზეუმს გადასცა თავის საკუთრებაში არსებული საბრძოლო იარაღები: კაჟიანი თოფები, დამბაჩები, სატევრები, ხმლები სულ 200 ცალი სამუზეუმო ნივთი. მუზეუმი მოთავსებული იყო ერთ პატარა ოთახში, ჟდანოვის ქუჩაზე (ქალაქის საბჭოს შენობაში), შემდეგ გადაიტანეს გურიის გამზირზე არსებულ შენობაში, სადაც გამოეყო 402 კვ ფართობი და მთლიანად დაეთმო შენობის მეორე სართული. მუზეუმის პირველი დირექტორი იყო ნიკოლოზ სამსონია,რომელიც სამამულო ომში დაიღუპა. დიდი სამამულო ომის წლებში დროებით შესუსტდა მუზეუმის სამეცნიერო კვლევითი მუშაობა, ხოლო ომის შემდგომ წლებში განახლდა. მუზეუმის ფონდები შეივსო ძვირფასი მატერიალური კულტურის ძეგლებით. შეიქმნა სახვითი ხელოვნებისა და მეგობრობის ამსახველი გამოფენები.
1974 წელს მუზეუმი გადავიდა დიმიტრი გურიელის სასახლეში. 1977 წელს გაიხსნა საბჭოთა საზოგადოების ამსახველი ექსპოზიცია. 1978 წელს მოეწყო ისტორიის რევოლუციამდელი პერიოდის ამსახველი გამოფენა, შეიქმნა ისტორიის რევოლუციამდელი და საბჭოთა პერიოდების განყოფილებები, არქეოლოგიის, ეთნოგრაფიის, ხელოვნების, ხელნაწერების და ნუმიზმატიკის განყოფილებები. 1989 წელს სალხინოს არქეოლოგიური ბაზიდან მუზეუმს გადაეცა ურეკი-წვერმაღალას სამაროვანზე 1974-1978 წლებში მოპოვებული ადრეული რკინისა და გვიანი ბრინჯაოს ხანის მასალები. 1991 წლის აპრილში მუზეუმმა კვლავ შეიცვალა ადგილმდებარეობა. ის განთავსდა ყოფილი მე-18-ე არმიის საბრძოლო დიდების მუზეუმის შენობაში, რომელიც 1978-81 წლებში აშენდა.
ოზურგეთის ისტორიული მუზეუმი
მხარეთმცოდნეობის მუზეუმს 2001 წელს შეეცვალა სახელწოდება და ეწოდა ოზურგეთის ისტორიული მუზეუმი. 2008 წელს გაიხსნა ისტორიული მუზეუმის ფილიალი სოფელ გურიანთაში, 2009 წელს გაიხსნა ფილიალი, ეთნოგრაფიული მუზეუმი სოფელ დვაბზუში, ხოლო 2010 წელს ლიხაურში გაიხსნა კიდევ ერთი ფილიალი - ექვთიმე თაყაიშვილის მუზეუმი.
ექსპონატები
მუზეუმში დაცულია ექვსი ათასზე მეტი ექსპონატი, რომელთა ქრონოლოგია მოიცავს პერიოდს ძველი წელთაღრიცხვის IX ათასწლეულიდან დღემდე, მათ შორისაა ნეოლითის პერიოდი, ადრე, შუა და გვიან ბრინჯაოს ხანის მასალა, კოლხური ცულების, თოხების სეგმენტების, ბრინჯაოს პლასტიკის იშვიათი ნიმუშები, ადრე ანტიკური ხანის ოქროსა და ვერცხლის ნივთები, ურეკის განძის ნაწილი. აქვე ინახება ვაშნარის ნაქალაქრში აღმოჩენილი წყალგაყვანილობის მილები, სვეტის თავები, სასაკმევლე, სარკმლის მინა, საამშენებლო აგური, კრამიტი.
მუზეუმში დაცულია ექადიის ტაძრის ასომთავრული წარწერა, რომელშიც გურიელთა მამამთავარი კახაბერ I გურიელი მოიხსენიება.
მუზეუმში დაცულია ნუმიზმატიკური კოლექციიდან აღსანიშნავია ძველი წელთაღრიცხვის VI-III საუკუნეების კოლხური თეთრი, ალექსანდრე მაკედონელის ოქროს მონეტა, გიორგი III ის, თამარ მეფის, რუსუდანის, ლაშა-გიორგის, სიმონ I-ის, ერეკლე II-ის მონეტები, თურქული ახჩები, საბჭოთა პერიოდის ფულის ნიშნები, ბონისტიკა, 144 მონეტა ოზურგეთის განძიდან, ცხემლისხიდში აღმოჩენილი 10 პოლონური ვერცხლის მონეტა.
გარდა ამისა, მუზეუმში წარმოდგენილია ეთნოგრაფიული (XIX საუკუნის სამუშაო და საყოფაცხოვრებო ნივთები), დოკუმენტური, ჰერალდიკისა და სფრაგისტიკის, სახვითი ხელოვნების ნიმუშები, ძველბეჭდური წიგნები. სულ მუზეუმში 6 ათასზე მეტი ექსპონატია, მათ შორისაა ფრანგული დაშნა მიურატებისა, 1841 წლის აჯანყების მეთაურის, ამბაკო შალიკაშვილის ხმალი. „ყამა“ ხმალი სიგრძით 60 სმ-ია, პირის სიგანე — 5 სმ. ვადა 10 სმ-ისა, შავი ფერის, ძვლით შემკული. ხმალი მუზეუმმა 1925 წელს შეიძინა. მუზეუმში ასევე დაცულია ამავე აჯანყების დროინდელი საბრძოლო ბუკი.
სქოლიო
მ
ახალი ორლეანი (ცათამბჯენი)
ახალი ორლეანი (New Orleans) — საცხოვრებელი ცათამბჯენი ნიდერლანდების ქალაქ როტერდამში. 43 სართულიანია, შენობის ძირითადი ნაწილის სიმაღლეა 158,3 მ, ანტენის ჩათვლით 163 მ. ემსახურება 4 ლიფტი. მშენებლობა მიმდინარეობდა 2007-2010 წლებში. ამჟამად წარმოადგენს ნიდერლანდების უმაღლეს საცხოვრებელ შენობას. აშენებულია პორტუგალიელი არქიტექტორის — ალვარუ სიზა ვიეირას პროექტის მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიდერლანდების ცათამბჯენები
NGC 7625
NGC 7625 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1784 წლის 15 ოქტომბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
Camponotus pitjantjatarae
Camponotus pitjantjatarae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ალტუ-პარაიზუ (რონდონია)
ალტუ-პარაიზუ (Alto Paraíso) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რონდონიის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება რონდონიის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არიკემისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 135 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.46 კმ²-ზე. ფართობი 2 651 822 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რონდონიის მუნიციპალიტეტები
FiftyTwoDegrees
FiftyTwoDegrees — სპეციალური კონსტრუქციის საოფისე ცათამბჯენი ნიდერლანდების ქალაქ ნეიმეგენში. 18 სართულიანია, შენობის სიმაღლეა 86 მ. მრავალფუნქციური კომპლექსური ტიპის კომერციული ინოვაციური ცენტრი. მშენებლობა დასრულდა 2007 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიდერლანდების ცათამბჯენები
მოხოსის პროვინცია
მოხოსი — პროვინცია ბოლივიაში, ბენის დეპარტამენტის სამხრეთში. ესაზღვრება კოჩაბამბის დეპარტამენტს. მისი ფართობი 33 316 კმ²-ს შეადგენს. პროვინცია საკმაოდ მრავალეროვანია. ბოლივიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის 2006 წლის მონაცემების თანახმად, მოსახლეობა შეადგენს 23 873 ადამიანს, სიმჭიდროვე  0,72 კმ²-ზე.
პროვინციაში მხოლოდ ერთი მუნიციპალიტეტია. დედაქალაქია სან-იგნასიო-დე-მოხოსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბენის დეპარტამენტის პროვინციები
კონსტანტინე პევზნერი
კონსტანტინე პევზნერი არის ავტორი ცნობილი საბავშვო „ნარინჯისფერი სიმღერის“ („Оранжевая песня“), რომელიც პირველად, 1965 წელს ირმა სოხაძემ შეასრულა.
ბიოგრაფია
1953 წელს დაამთავრა ქ. ბაქოს კონსერვატორია. 1955 წლიდან მოღვაწეობდა თბილისში. იყო საქართველოს საესტრადო ანსამბლის ერთ-ერთი დამაარსებელი და ხელმძღვანელი. 1948-1949 წლებში საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის აკომპანიატორია, 1954-1958 წლებში — საქართველოს რადიოს საესტრადო ორკესტრის ხელმძღვანელი, პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საესტრადო ორკესტრის კონსულტანტი. 1955-1973, 1980-1987 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფო საესტრადო ორკესტრ „რეროს“ დამაარსებელი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. 1974-1980 წლებში რუსეთის ფედერაციის საესტრადო ორკესტრის დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. ძირითადად მუშაობდა საესტრადო ჟანრში, შექმნილი აქვს: პიესები საესტრადო ორკესტრისათვის, სიმღერები (მათ შორის „ო, რერო!“, „რად მინდა ბიჭო, რად მინდა“, „გაზაფხულის ბრალია“, „გულო, ჩადექ საგულესა“, „შენი თვალების ბრალია“ და სხვა), სამი ოპერეტა – „მნიშვნელოვანი პერსონა“ (1949, დაიდგა ბაქოში), „მეშვიდე ცა“ (1962, დაიდგა მისკოვში, ნოვოსიბირსკში, ტომსკში, კემეროვოში), „მუდამ საყვარელ ადამიანთან“ (1954, დაიდგა ოდესაში, კიშინიოვში, კრასნოდარში), „სიმფონიური სურათები“ (1955, ექვს ნაწილად), მუსიკა სპექტაკლებისა (გრიბოედოვის თეატრის სპექტაკლებისთვის) და კინოფილმებისათვის („უყაიმო თამაში“, „ფილატელისტის სიკვდილი“, „ბიჭები იასამნის ქუჩიდან“, „რერო მასპინძლობს“).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1990 კატეგორია:ქართველი კომპოზიტორები კატეგორია:ქართველი დირიჟორები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
ბოლივიის ისტორია
მინი|300პქ|ბოლივია (ლურჯად) [[პერუ-ბოლივიის კონფედერაციაში]] მინი|250პქ|ბოლივიის ტერიტორიული დანაკარგები XIX საუკუნის მეორე ნახევარსა და XX საუკუნის პირველ ნახევარში ბოლივიის ისტორია –
უძველესი პერიოდი
ძვ. წ. 40 - 13 საუკუნეებში ბოლივიის ჩრდილოეთ ნაწილში არსებობდა მიწაყრილების ჰიდრავლიკური კულტურა, სადაც მისდევდნენ სოფლის მეურნეობას.მოგვიანებით აღმოცენდა მთელი რიგი სხვა კულტურები  - ჩირიპას კულტურა, ვანკარანის კულტურა და ა.შ.
ჩვენს წელთაღრიცხვამდეVI საუკუნეში ტიტიკაკას ტბის სანაპიროზე ჩამოყალიბდა ტიუანაკოს ცივილიზაცია, რომლის შესახებ მცირე ცნობები მოიპოვება.
XIV საუკუნეში ტერიტორია დაპყრობილი იქნა ინკების მიერ, მათ შექმნეს ინკების იმპერია.დედაქალაქი მდებარეობდა კუსკოში.
კოლონიური პერიოდი
1538 წელს, ინკების იმპერია ესპანელებმა დაიპყრეს და შექმნეს რამდენიმე დასახლება. ეს რეგიონი დასაწყისში იწოდებოდა ჩარკასის პროვინციად, ხოლო მოგვიანებით ზემო პერუდ. კოლონიალურ პერიოდში, ვერცხლის საბადოებში მუშაობდნენ ინდიელები (პეონები), რომლებმაც მრავალჯერ მოაწყვეს ამბოხება ესპანელების წინააღმდეგ. 300 წლის განმავლობაში ბოლივიის ტერიტორია ესპანეთის კოლონიური იმპერიის ნაწილი იყო. მთელი კოლონიური პერიოდის განმავლობაში განსაკუთრებით XVI-XVII საუკუნეებში, ზემო პერუ(ბოლივია) ესპანეთის კოლონიური იმპერიის მთავარი ეკონომიკური ცენტრი იყო სამხრეთ ამერიკაში. ზემო პერუს ტერიტორიების დიდი ნაწილი გადაეცა ესპანელ კოლონისტებს. სოციალურ-ეკონომიკურ ურთიერთობებს ზემო პერუში თავის მხრივ წარმოადგენდა მონათმფლობელური და ფეოდალური ფორმების გამოყენება. ინდიელები ჯიუტად ებრძოდა კოლონიალისტებს. ყველაზე მნიშვნელოვანი ამბოხება მოხდა 1780-1781 წლებში ძმები კატარების ხელმძღვანელობით, მაგრამ ისევე როგორც ინდიელეთა სხვა გამოსვლები, სასტიკად იქნა ჩახშობილი.
დამოუკიდებლობის პერიოდი
მინი|250პქ|[[ანტონიო ხოსე სუკრე]]
XIX საუკუნე
1825 წლის 6 აგვისტოს, ყველა პროვინციის დამფუძნებელმა კრებამ ზემო პერუს დამოუკიდებლობა გამოაცხადა, სახელმწიფოს სიმონ ბოლივარის პატივსაცემად,რომლის მხარდაჭერით მოხდა ქვეყნის ტერიტორიების განთავისუფლება, ბოლივია დაერქვა, ხოლო დედაქალაქს გენერალ სუკრეს პატივსაცემად დაერქვა სუკრე.
1826 წელს ბოლივიის პრეზიდენტად აირჩიეს ანტონიო ხოსე სუკრე. 1829 წელს პრეზიდენტი გახდა ანდრეს დე სანტა-კრუსი, რომელმაც შექმნა პერუ-ბოლივიის კონფედერაცია. მეზობელმა ჩილემ საფრთხე დაინახა კონფედერაციაში და წამოაყენა ულტიმატუმი კონფედერაციის ხელშეკრულების შეწყვეტის მიზნით. ულტიმატუმი არ შესრულდა, ჩილეს ხელისუფლებამ ბოლივიას ომი გამოუცხადა. 1839 წელს ჩილეს გამარჯვების შემდეგ კონფედერაცია დაიშალა, ხოლო პრეზიდენტი სანტა-რუსი ქვეყნიდან გააძევეს. დაიწყო არასტბილურობის პერიოდი. პრეზიდენტები ხშირად იცვლებოდნენ და ერთი მეორის მიყოლებით ხდებოდა აჯანყებები. ამის შემდეგ წარმოიშვა ტერიტორიული დავა ჩილესთან ატაკამას უდაბნოსათვის რომელმაც ქვეყნები წყნარი ოკეანის ომამდე მიიყვანა, რომელიც ხუთი წელი გრძელდებოდა 1879-1884 წლებში.
1904 წელს ხელი მოეწერა ჩილე-ბოლივიის სამშვიდობო შეთანხმებას, რომლის შედეგადაც სადავო ტერიტორია გადაეცა ჩილეს.
XX საუკუნე
1899 წელს დაიწყო კალას საბადოების დამუშავება, რომლის წარმოებაში ბოლივია გახდა ერთ-ერთი მსოფლიო ლიდერი, რამაც გამოიწვია ინტერესის გაზრდა ბრიტანეთის და აშშს მხრიდან, რომლებიც ფაქტობრივად აკონტროლებდნენ მას.
1932-35-ში დაიწყო ომი პარაგვაისთან, რომელიც წარმოიშვა უდაბნოს სადაო ტერიტორიისათვის,რომელზეც სავარაუდოდ არსებობდა ნავთობის დიდი საბადოები. ამ ომში ბოლივიამ მარცხი განიცადა.
1936 წლის მარტში ქვეყანაში მოეწყო რევოლუცია. ხელისუფლებაში მოსულმა ხოსე როილოვამ ბოლივია გამოაცხადა სოციალურ რესპუბლიკად და კონფისკაცია გაუკეთა ამერიკული ნავთობ-კომპანიის საკუთრებას. 1937 წლი მაისში სამხედრო გადატრიალების გზით ხელისუფლებაში მოვიდა პოლკოვნიკი ბუშ ბესერა. მის დროს მიღებული იქნა შრომის კანონი და სახელმწიფო კონტროლი სამთო მრეწველობაზე. 1939 წლის აგვისტოში ბუშ ბესერამ სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა, ძალაუფლება ხელში ჩაიგდო სამხედროების ჯგუფმა. 1940 წელს ქვეყნის პრეზიდენტად არჩეული იქნა გენერალი ენრიკე პენარანდა დელ კასტილო.
40-იან წლწბში შეიქმნა რამდენიმე მემარცხენე პარტია: მემარცხენე რევოლუციური პარტია, რევოლუციური მუშათა პარტია, ნაციონალური რევოლუციური მოძრაობა. 1943 წლის დეკემბერში ორგანიზებული იქნა სამხედრო გადატრიალება პრეზიდენტის პოსტზე მოვიდა მაიორი გალბერტო ვილიაროელი, 1947 წელს ხოსე გარანსაბალი, ხოლო 1949-ში — მამერტო ურიოლაგოიტია.
1951 წლის არჩევნებში გაიმარჯვა ნაციონალური რევოლუციური მოძრაობის კანდიდატმა ეკონომიტმა და ბუშ ბესერას ყოფილმა მრჩეველმა ვიქტორ პას ესტენსორომ, მაგრამ ურიოლაგოიტიას არ სურდა თანამდებობის გადაცემა "ნრმ" -სათვის და ძალაუფლება გადასცა სამხედრო ხუნტას. ამან გამოიწვია 1952 წლის 9 დეკემბრის აჯანყება, რომელმაც ჩამოაგდო სამხედრო ხელიუფლება და ძალაუფლება გადასცა "ნრმ"-ს გამარჯვებულ კანდიდატს.
"ნრმ"მ დაიწყო რეფორმები ეკონომიკურ, პოლიტიკურ და სოციალურ სფეროებში. 1952 წლის აგვისტოში ხმის მიცემის უფლება მისცეს ინდიელებს. სოფლებში დაიწყო საავადმოფოების მშენებლობა, მოხდა კალას საბადოების ნაციონალიზაცია.
ქვეყნის შემდეგი პრეზიდენტი ერნან სილეს სუასო არჩეული იქნა 1956 წელს. მისმა ხელისუფლებამ სსფს დახმარებით დაიწყო სტაბილიზაციის პროგრამა, რომელიც მოიცავდა შეზღუდვას გამომუშავებული ხელფასის ზრდაზე და ფასების ლიბერალიზაციას, მაგრამ ამ ნაბიჯმა მხოლოდ გააღრმავა ეკონომიკური კრიზისი. 1960 და 1964 წლებში კვლავ ერნან სილეს სუასო იქნა არჩეული პრეზიდენტად. 1964 წელს სამხედროებმა გენერალების რენე ბარიენტოსმა და ოვანდო კანდიას მეთაურობით მოაწყვეს გადატრიალება. 1966 წელს პრეზიდენტად აირჩიეს რენე ბარიენტოს ორტუნო. ბარიენტოსის სიკვდილის შემდეგ 1969 წლიდან ქვეყანამ შეიცვალა რამდენიმე მეთაური. 1979 წელს მოხდა სამხედრო გადატრიალება უგო ბანსერის მიერ.
ბანსერიმ განაცხადა, რომ არმიას სრულად უნდა ემართა ქვეყანა 1980 წლამდე. 1974 წელს მისი გადაგდების მცდელობის შემდეგ მან აკრძალა ქვეყანაში ნებისმიერი პოლიტიკური პარტიის და პროფესიული კავშირების საქმიანობა. 1978 წლის 9 ივლისს ქვეყანაში ჩატარდა არჩევნები სადაც პრეზიდენტად აირჩიეს ხუან პერედა ასბუნი. თუმცა მან ქვეყნის სათავეში ყოფნა მხოლოდ 4 თვეს მოახერხა, იმავე წლის ნოემბერში ჩამოაგდო დავიდ პადილიამ. ამის შემდეგ ქვეყანამ შეიცვალა 3 პრეზიდენტი.
1980 წლის 17 ივლისს ძალაუფლება სამხედრო გადატრიალების გზით ხელში ჩაიგდო ლუის გარსია მესა ტეხადამ, რომელიც მეორე დღეს გახდა პრეზიდენტი.მან შეაჩერა კონსტიტუციის მოქმედება, მრავალი ოპოზიციონერი ლიდერი მოკლული იქნა. კოკაინი იქცა პრეზიდენტის და მთავრობის შემოსავლის მთავარ წყაროდ. 1981 წელს მესო ტეხადა ჩამოაგდეს, პრეზიდენტად აირჩიეს სელსო ტორელიო ვილია. 1982 წელს მან დატოვა პოსტი, მის შემცვლელად მოვიდა გენერალი ვილდოსო კალდერონი.1982 წელს ქვეყნის სათავეში კვლავ მოვიდა სამოქალაქო ხელისუფლება ერნან სილეს სუასოს მეთაურობით.
1985 წლის არჩევნების დროს ყოფილმა პრეზიდენტებმა უგო ბანსერმა და პას ესტენსარომ ვერ შეძლეს ხმათა უმრავლესობის შეგროვება, ამიტომ ნაციონალურმა კონგრესმა პრეზიდენტად დანიშნა პას ესტენსარო. ესტენსარომ დაიწყო სსფს მიერ შემუშავებული პროგრამების განხორციელება. ამან გამოიწვია სიღარიბის და უმუშევრობის ზრდა. 1989 წლის მაისში უგო ბანსერას მხარდაჭერით პრეზიდენტი გაზდა ხაიმე პას სამორა. პრეზიდენტს და მის მთავრობას ბრალს სდებდნენ მაფიასთან კავშირში,ხაიმე პას სამორა აეკრძალა აშშ-ს ტერიტორიაზე შესვლა.
1997 წელს პრეზიდენტი გახდა უგო ბანსერი, რომლის წინასაარჩევნო ლოზუნგი იყო ქვეყნის დემოკრატიზაცია, ხელიუფლებაში მოსვლის შემდეგ ის ქვეყანას დიქტატორული მეთოდით მართავდა როგორც 1971-78 წლებში. მისი მმართველობის დროს ქვეყანაში დაგროვდა ეკონომიკური და სოციალური პრობლემები. 2000 წელს დაიწყო მის წინააღმდეგ გამოსვლები რომელმაც მთელი ქვეყანა მოიცვა, 2001 წელს ის გადადგა და მომდევნო წელს გარდაიცვალა.
XXI საუკუნე
2002 წლის არჩევნებში პრეზიდენტად აირჩიეს გონსალო სანჩეს დე ლოსადა. 2003 წელს ქვეყნის დედაქალაქში მოხდა შეტაკება სამხედროებსა და საპროტესტო აქციის მონაწილეებს შორის. დაიღუპა 76 ადამიანი, ამ ფაქტის გამო გონსალო სანჩეს დე ლოსადა გადადგა და უფლებამოსილება გადასცა ვიცე პრეზიდენტ კარლოს მესას. კონსტიტუციის თანახმად კარლოს მესას უფლება ჰქონდა თანამდებობაზე დარჩენილიყო 2007 წლის 6 აგვისტომდე, თუმცა ის 2005 წლის 6 ივნისს გადადგა.
შემდეგი პრეზიდენტი გახდა ედუარდო როდრიგესი.
2006 წლის იანვარში პრეზიდენტი გახდა ევო მორალესი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოლივიის ისტორია კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ისტორია
ჰაფმენის კოდი
ჰაფმენის კოდირების ალგორითმი — ინფორმატიკასა და ინფორმაციის თეორიაში ინფორმაციის უდანაკარგოდ შეკუმშვის ერთ-ერთი ყველაზე მარტივი და ძირითადი ალგორითმი. როდესაც წინასწარ მოცემული გვაქვს სიმბოლოების ყველა შესაძლო ვარიანტი და მათი ალბათობები, მაშინ ჰაფმენის კოდი არის ყველაზე ოპტიმალური შეკუმშვის მეთოდი.
თუმცა რეალური ფაილების შეკუმშვისას წინასწარ არ ვიცით სიმბოლოების ალბათობების განაწილება და ამიტომ ჰაფმენის კოდის აგება წინასწარ არ ხერხდება. შესაბამისად, საჭიროა სხვა კოდირების მეთოდები, რომლებიც ორივე მონაწილეს (შემკუმშავს და გამხსნელს) წინასწარ ეცოდინება (პროგრამაში იქნება ჩადებული). ასეთი კოდების უმეტესოპბაც ჰაფმენის კოდზეა დაფუძნებული. მაგალითად არსებობს შეკუმშვის მეთოდი, რომელიც ჯერ სიმბოლოების განაწილებას იკვლევს, შემდეგ შესაბამის ჰაფმენის კოდს აგებს და ამ ჰაფმენის კოდს, ამ კოდით შეკუმშულ ინფორმაციასთან ერთად გზავნის (დებს შეკუმშულ ფაილში). ეს ალგორითმი ეფექტურია ზოგ შემთხვევაში, მაგრამ არა ისე, როგორც წინასწარ აგებული ჰაფმენის კოდი, რადგან თვითონ კოდის შენახვის ადგილი იკარგება. სხვა კოდირების მეთოდები, რომლებიც მეტნაკლებად კავშირშა ჰაფმენის კოდთან არის:
ჰაფმენის კოდის აგება
ჰაფმენი კოდი აიგება ნებისმიერი რაოდენობის ინფორმაციაზე, თუ წინასწარ მოცემული გვაქვს თითოეული ვარიანტის გადაცემის საჭიროების ალბათობა. განვიხილოთ კოდის აგება მაგალითზე. დავუშვათ მოცემული გვაქვს შემდეგი ალბათობები
უპირველეს ყოვლისა ვალაგებთ სიმბოლოებს ალბათობის ზრდადობის მიხედვით.
( ბ – 0.05 ; დ – 0.15 ; გ – 0.25 ; ე – 0.25 ; ა – 0.30 )
თანაბარი ალბათობებიანი სიმბოლოები შეგვიძლია დავალაგოთ ნებიმიერი მიმდევრობით. ამითი კოდი შეიძლება შეიცვალოს, მაგრამ არ შეიცვლება კოდის ეფექტურობა. ანუ მივიღებთ სხვადასხვა კოდს, მაგრამ ორივე ერთნაირად შეკუმავს ჩვენს ინფორმაციას. შემდეგ პირველ ორ სიმბოლოს ვაერთიანებთ ერთ სიმბოლოდ ბდ, რომელსაც ექნება შესაბამისი ალბათობა 0.05 + 0.15 ანუ 0.20. ბ-ს ავღნიშნავთ როგორც ბდ0 ხოლო დ-ს როგორც ბდ1. მიღებული ოთხსიმბოლოიან სისტემას ისევ ვალაგებთ ზრდადობის მიხედვით და ვიმეორებთ იგივეს, სანამ არ მივიღებთ სულ ერთსიმბოლოიან სისტემას, რომლიდანაც სხვადასხვა ინდექსების დამატებით ყველა 5 სიმბოლოს აღდგენაა შესაძლებელი. ჩვენს შემთხვევაში ეს მოხდება შემდეგნაირად
( ბდ - 0.20 ; გ - 0.25 ; ე - 0.25 ; ა - 0.30 ) ბ = ბდ0 ; დ = ბდ1
( ე - 0.25 ; ა - 0.30 ; (ბდ)გ - 0.45 ) ბ = (ბდ)გ0,0 ; დ = (ბდ)გ0,1 ; გ = (ბდ)გ1
( (ბდ)გ - 0.45 ; ეა - 0.55 ) ბ,დ,გ = იგივე ; ე = ეა0 ; ა = ეა1
ჩვენს მიერ მიღებული ინდექსები არის ამ ალბათობებისთვის მიღებული ოპტიმალური კოდი ანუ კოდირება უნდა მოხდეს შემდეგნაირად:
ბ - 000
დ - 001
გ - 01
ე - 10
ა - 11
ანალოგიურად ვაგებთ ჰაფმენის კოდს სიმბოლოების და ალბათობების ნებისმიერი ნაკრებისთვის. ჯერ ვალაგებთ სიმბოლოებს ზრდადობის მიხედვით, შემდეგ ვაერთიანებთ პირველ ორს და იგივეს ვიმეორებთ სანამ ერთ სიმბოლომდე არ დავალთ. შემდეგ ისევ უკან ვყოფთ ყველა სიმბოლოს, ოღონს გაყოფისას ერთ ნაწილს ავღნიშნავთ როგორც (უკვე მიღებულს+”0”) ხოლო მეორეს როგორც (უკვე მიღებულს+”1”). როდესაც ასე ისევ ინდივიდუალურ სიმბოლოებამდე ჩავალთ მიღებული გვექნება კოდი, რომელსიც არის ჰაფმენის კოდი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინფორმატიკა
Camponotus pinguis
Camponotus pinguis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ნოემბერი 2012
ნოემბერი - 2012 წლის მეთერთმეტე თვეა. დაიწყება ხუთშაბათს და დამთავრდება 30 დღის შემდეგ, პარასკევს.
პორტალი:ახალი ამბები
11
კრილოვო (უსტ-კუბინსკის რაიონი)
კრილოვო (Крылово) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ტროიცკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 4 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ბატურიტე
ბატურიტე (Baturité) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სეარის შტატში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში. მიეკუთვნება სეარის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 33 326 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 308.780 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 107.93 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სეარის შტატის მუნიციპალიტეტები
დოსტლუგი (ნავთობისა და გაზის საბადო)
დოსტლუგი (Dostluq; Dostluk) — ნავთობისა და გაზის კონდენსატის ოფშორული საბადო, რომელიც მდებარეობს აზერბაიჯანისა და თურქმენეთის საზღვაო საზღვარზე. საბადო აღმოაჩინეს 1986 წელს.
საბადოს 2021 წლის 21 იანვარს ნახშირწყალბადების რესურსების ერთობლივი კვლევისა და განვითარების შესახებ ურთიერთგაგების მემორანდუმის ხელმოწერამდე აზერბაიჯანის მხრიდან ეწოდებოდა „კიაპაზი“, თურქმენეთის მხრიდან კი – „სერდარი“. დიდი ხნის განმავლობაში ეს იყო კამათის საგანი აზერბაიჯანსა და თურქმენეთს შორის. SOCAR-ის ცნობით, კიაპაზის საბადო მდებარეობდა კასპიის ზღვის აზერბაიჯანულ სექტორში და ეკუთვნოდა აზერბაიჯანს. აშხაბადი ამტკიცებდა, რომ საბადო თურქმენეთს ეკუთვნოდა.
2021 წლის 25 თებერვალს შეიქმნა ერთობლივი სამუშაო ჯგუფი, რომელმაც შეიმუშავა სამთავრობათაშორისო შეთანხმება დარგის შესწავლისა და განვითარების შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის საბადოები
იმიერბაიკალეთის ხალხთა ეთნოგრაფიული მუზეუმი
იმიერბაიკალეთის ხალხთა ეთნოგრაფიული მუზეუმი (Этнографический музей народов Забайкалья; Υber Baigalai hizaaray araduudai ugsaatanay zyn Museum) — სამუზეუმო კომპლექსი ღია ცის ქვეშ ქალაქ ულან-უდეში (ბურიატიის რესპუბლიკა), ზემო ბერიოზოვკის მიკრორაიონში.
მუზეუმის ისტორია
ალტ=|მარცხნივ|მინი|300x300პქ| ნიკოლსკის ეკლესია სოფელ ნიკოლსკიდან ([[რუსეთის ფედერაცია|რფ-ის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური მნიშვნელობის ობიექტი № 0409991000 სარეგისტრაციო № 031711307230005) ]]
1950-იანი წლების ბოლოს და 1960-იანი წლების დასაწყისში სსრკ-ში გაიზარდა ღია ცის ქვეშ არსებული ეთნოგრაფიული მუზეუმების ქსელი. პოლიტიკური დათბობის წლებში ეს ზრდა განაპირობა სამმა გარემოებამ: ხალხის კეთილდღეობის ზრდამ, საგანმანათლებლო ტურიზმის განვითარებამ და ქვეყანაში უცხოელი ტურისტების ნაკადის მნიშვნელოვანმა ზრდამ.
ბურიატიის ასსრ-ში ეთნოგრაფიული მუზეუმი გაიხსნა 1968 წლის 19 აგვისტოს. მისი ერთ-ერთი პირველი ექსპონატი იყო ნიკოლსკის ეკლესია, გადმოტანილი სოფელ ნიკოლსკიდან და დევაჯინ-დუგანი, გადმოტანილი ტამჩინსკის დაცანიდან.
ექსპოზიციები
იმიერბაიკალეთის ხალხთა ეთნოგრაფიული მუზეუმი ერთ-ერთი უდიდესი ღია ცის ქვეშ მუზეუმია რუსეთში. მას უკავია 37 ჰექტარი ფართობი, სადაც თავმოყრილია 40-ზე მეტი არქიტექტურული ძეგლი და 11 ათასზე მეტი ექსპონატი. მუზეუმის ტერიტორია დაყოფილია რამდენიმე კომპლექსად:
არქეოლოგიური კომპლექსი
მუზეუმის არქეოლოგიური კომპლექსი შედგება დახურული პავილიონისა და ღია ტერიტორიისგან. ამ უკანასკნელზე არის ქვის ფილების საფლავები, ქვის სვეტები, „საგუშაგო“ ქვები და ა.შ. ხუნუს კულტურის პირველი სამარხი აღმოაჩინეს 1896 წელს კიახტის რაიონში. შუა საუკუნეებში ხუნუს ტომები სამარხებზე ბრტყელ, მრგვალ საფლავის ქვებს დებდნენ. დახურულ პავილიონში გამოფენილია ივოლგინსკის დასახლების გათხრების დროს აღმოჩენილი ნიმუშები.
ბურიატების კომპლექსი
XIX საუკუნის პირველ ნახევარში ბურიატეთის ტაძრები წააგავდა ეკლესიებს, რაც წარმოიშვა რუსული არქიტექტურის გავლენით, რადგან მათ მშენებლობაში რუსი ხელოსნები მონაწილეობდნენ. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ბურიატიის ტაძრის საკუთარი არქიტექტურის განვითარებით, გამოჩნდა ახალი ტიპის დუგანი, რომელიც მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდა პირველი შენობებისაგან და მიიღო ადგილობრივი და აღმოსავლური მახასიათებლები. მისი ნიმუშია დევაჯინ-დუგანი, წამოღებული ტამჩინსკის დაცანიდან. 1926 წელს ტაძარი აღადგინეს — იერსახე არ შეცვლილა, მხოლოდ ფართობი გაიზარდა. ტაძრის ფერში დომინირებს ყვითელი — სიწმინდე ტიბეტურ ბუდიზმში. შიგნით არის პანო „ტუნში“, რომელიც ასახავს ინდურ ზღაპარს ოთხი ცხოველის შესახებ, რომლებიც კამათობენ იმაზე, თუ როგორ მიიღონ ნაყოფი მაღალი ხისგან.
ბაიკალისპირეთის კომპლექსი
ბაიკალისპირეთის კომპლექსში ნაჩვენებია ბურიატ-კაზაკთა მამული მდიდარი ბურიატის ს. ბ. საფრონოვის ზამთრის სახლით, რომელიც აშენდა 1900 წელს სოფელ ხარეტში (ახლანდელი ირკუტსკის ოლქის ნუკუტსკის რაიონი). მუზეუმში გადავიდა 1975 წელს.
იმიერბაიკალეთის კომპლექსი
ალტ=|მინი| საეტაპო შენობა გადასახლებულთა ღამისთევისთვის. სოფელი კულსკი სტანოკი XVII საუკუნის ბოლოდან იმიერბაიკალეთი გადასახლებისა და მძიმე შრომის ადგილად იქცა. გადასახლებულთა და მსჯავრდებულთა გზის მთელ მარშრუტზე ყოველ 25 მილზე განთავსებული იყო ეტაპები, ნახევრადეტაპები და ღამისგასათევები. ვერხნეუდინსკის რაიონში 20-ზე მეტი ეტაპი იყო.
ხორინსკის რაიონის სოფელ კულსკი სტანოკიდან სამკამერიანი საეტაპო შენობა გადმოიტანეს. მასში განთავსებულია გამოფენა „გადასახლებისა და სასჯელაღსრულების ისტორიიდან იმიერბაიკალეთში“.
ურბანული კომპლექსი
საქალაქო კომპლექსში გამოფენილია ვერხნეუდინსკის, (თანამედროვე ულან-უდეს) სახლები.
ქალაქის სახლი ანტრესოლით აშენდა 1900 წელს. ის მდებარეობდა ფოხტამცკაიას ქუჩაზე №22-ში და ეკუთვნოდა ოფიციალურ პირს. მუზეუმში გადავიდა 1978 წელს. აღდგენილია თავდაპირველი არქიტექტურიდან გადახრით. სახლში განთავსებულია XX საუკუნის დასაწყისის მდიდარი მოქალაქის სახლის ტრადიციული ინტერიერის ექსპოზიცია.
კორიდორის ტიპის სახლი მდებარეობდა ბოლშაია ნიკოლაევსკის ქუჩაზე №67. აშენდა 1909 წელს. ორსართულიანი კეთილმოწყობილი შენობა განკუთვნილი იყო ოთახების გასაქირავებლად. სახლი მუზეუმს 1979 წელს გადაეცა.
სტაროჟილების კომპლექსი
„სტაროჟილების“ (ძველი მაცხოვრებლების) კომპლექსი შედგება მხვნელი გლეხისა და კაზაკ-ატამანის სახლებისგან. გლეხის სახლი, რომელიც აშენდა 1880 წელს, გაიტანეს ბაიკალის რაიონის სოფელ ბატურინოდან. მის მოპირდაპირედ არის 1919 წლის შენობები: ბეღელი, ორკედლიანი ფარდული, გადატანილი ბაიკალისპირეთის რაიონის ამჟამად უკვე ყოფილ სოფელ კლოჩნიოვოდან.
ძველი მორწმუნეების კომპლექსი
მუზეუმის ერთ-ერთი ექსპოზიცია შედგება XVIII საუკუნეში ციმბირში გადასახლებული ძველი მორწმუნეების სახლებისგან. აშენდა XIX საუკუნის ბოლოს და XX საუკუნის დასაწყისის ტიპური ცალმხრივი დასახლების ქუჩა, რომელიც შედგებოდა მდიდარი გლეხის სახლისა და ყველა საყოფაცხოვრებო ნაგებობებისაგან, ხელოსანი გლეხის ქოხით და მდიდარი ძველი მორწმუნის სახლისაგან. მცირე დაშორებით არის ძველ მორწმუნეთა სამლოცველო.
„კავშირის“ სახლი, რომელიც გლეხ ზაიცევს ეკუთვნოდა, აშენდა XIX საუკუნის ბოლოს ტარბაგატაის რაიონის სოფელ ნადეინოში. მუზეუმში გადაიტანეს 1972 წელს. სახლი ქუჩისკენ არის ორიენტირებული. ოთხი ფანჯარა დარაბებით, რომლის ცალ მხარეზე გამოსახულია ყვავილები, ჩიტები და ირმები.
მდიდარი ძველი მორწმუნე ბორისოვის ორსართულიანი სახლი სოფელ კუიტუნში აშენდა XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. მუზეუმში გადაიტანეს 1972 წელს. სახლის დამახასიათებელი ნიშანია მაღალი ვერანდა. პირველ სართულზე იყო სავაჭრო დუქანი, საკუჭნაო და ხაზინა.
კარიბჭე აშენდა 1906 წელს სოფელ ნოვაია ბრაიანში როდიონოვის ბრძანებით. მასზე ამოტვიფრულია მისი ქალიშვილის ანას დაბადების წელი. ოჯახური ტრადიციის მიხედვით, კარიბჭე ბურიატებმა გააკეთეს. 1978 წელს მუზეუმში ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია. კარიბჭის მდიდარი მორთულობა მიუთითებდა სახლის პატრონის სიმდიდრეზე.
ევენკების კომპლექსი
კომპლექსში გამოფენილია ჩუმები, ფარდულები და ჭურჭლეულობა.
ყველიერის კვირა
მუზეუმი ყოველწლიურად აღნიშნავს ყველიერის კვირას — „მასლენიცას“ (ბლინების კვირა). დღესასწაული ძალიან პოპულარულია ქალაქ ულან-უდეს მცხოვრებლებსა და სტუმრებს შორის. „მასლენიცას“ მუდმივ სტუმრებს შორის არიან ოჯახები, ტურისტული ჯგუფები, სკოლის მოსწავლეები და სტუდენტები.
ეთნოგრაფიული მუზეუმი ტრადიციულად ხვდება ზამთარს სრიალით და თამაშებით, სიმღერებით, შაირებით, ხუმრობებით. იმართება თეატრალური წარმოდგენები, ცეკვები, შეჯიბრებები, კონკურსები და სხვა მრავალი გასართობი. სტუმრებს შეუძლიათ პრიზისთვის ბოძზე ასვლა, „კედელ-კედელ ბრძოლა“, ჩანთებით ბრძოლის მოწყობა და ბლინების ჭამაში შეჯიბრი. ტრადიციულად, ყველაზე მოხერხებულები და ოსტატურები იღებენ სხვადასხვა ძვირფას პრიზებს ვერცხლის სამკაულებიდან ელექტრო ხელსაწყოებამდე. სადღესასწაულო ღონისძიებების კულმინაციაა „მასლენიცას“ ფიგურის დაწვა.
ყოვლადწმიდა სამების დღესასწაული
ძირითადი ღონისძიებები: რესპუბლიკური ფესტივალი-კონკურსი „რუსული სიმღერა“, რუსული ხალხური ცეკვის რესპუბლიკური კონკურსი „რუსული ცეკვა“, ფესტივალი-კონკურსი „დაუკარი აკორდეონო, ააჟღერე შაირი!“ „რუსული კოსტუმების კოლექციების რესპუბლიკური კონკურსი, საგალობლების ფესტივალი-კონცერტი „სული მღერის“, კონკურსი-პრეზენტაცია მუნიციპალური რაიონებში „ჩემი მშობლიური მიწა!“
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტები ანბანის მიხედვით კატეგორია:მუზეუმები ანბანის მიხედვით კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები კატეგორია:ეთნოგრაფიული მუზეუმები კატეგორია:1968 წელს დაარსებულები
NGC 7626
NGC 7626 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1785 წლის 26 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
ბლეზ დე ვიჟნერი
right|thumb|ბლეზ დე ვიჟნერი ბლეზ დე ვიჟნერი (Blaise de Vigenère; დ. 5 აპრილი, 1523 — გ. 19 თებერვალი, 1596) — ფრანგი დიპლომატი, კრიპტოგრაფი და ალქიმიკოსი. გამოგონება შიფრისა, რომელსაც ახლა ეწოდება ვიჟნერის შიფრი, XIX საუკუნეში შეცდომით სწორედ მას მიეწერა.
ვიჟნერი დაიბადა სოფელ სან-პურსენში. 17 წლის ასაკში ის ეზიარა დიპლომატიურ კარიერას, რომელსაც მიყვებოდა ოცდაათი წლის განმავლობაში, პენსიაში გასვლამდე (1570). 24 წლის იყო როდესაც შევიდა Duc-ის მომსახურების ცენტრში. 1549 წელს ის ესტუმრა რომს დიპლომატიური მისიით, სადაც მან 2 წელი გაატარა, და დაბრუნდა 1566 წელს. ერთხელაც ამ სტუმრობის დროს მან წაიკითხა წიგნები კრიპტოგრაფიაზე და აგრეთვე კრიპტოლოგიაზე. როდესაც ვიჟნერი გავიდა პენსიაზე, 47 წლის ასაკში, მან შესთავაზა თავისი ერთი წლის პენსია და 1000 წიგნი პარიზის ღარიბებს. ის დაქორწილდა უცნობ ქალბატონზე, მარი ვარზე.
პენსიაზე გასვლის შემდეგ, მან დაწერა ოცზე მეტი წიგნი, ესენი იყო:
მან ციფრების ტრაექტორიაში აღწერა თავისი მოსაზრება დაშიფრულ სიტყვა-გასაღებზე. ეს შიფრაციის სისტემა იყო გსატეხად ყველაზე ძნელი იმ დროისთვის.
1584 წელს ის გახდა მეფე ჰენრი მესამის მდივანი საფრანგეთში.
ბლეზ დე ვიჟნერი გარდაიცვალა 1596 წელს ყელის კიბოს დიაგნოზით. ის დაასაფლავეს წმინდა ეტიენ-მონტის ეკლესიაში, რომელიც მდებარეობს პარიზში, კერძოდ - V უბანში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი დიპლომატები კატეგორია:ფრანგი კრიპტოგრაფები კატეგორია:დაბადებული 5 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1523 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1596
ნათელა ღამბაშიძე
ნათელა ღამბაშიძე (დ. სექტემბერი, 1921, თბილისი) — ქართველი ექიმი, კარდიოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი.
1942 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1946-1950 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო ინსტიტუტის თერაპიის ფაკულტეტის კათედრის ასისტენტი. 1950-1954 წლებში კარდიოლოგიის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი. 1954-1963 წლებში იყო კლინიკური და ექსპერიმენტული კარდიოლოგიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, 1963 წელს ექსპერიმენტული ფარმაკოლოგიის განყოფილების გამგე, 1986 წლიდან კლინიკური და ექსპერიმენტული თერაპიის განყოფილების გამგე. ავტორია 80 სამეცნიერო ნაშრომისა, ვაზო და კარდიოტროპული სამკურნალო საშუალებების კლინიკური-ფარმაკოლოგიურ აპრობაციასა და პრაქტიკაში დანერგვის შესახებ. მისი ხელმძღვანელობით დაცულია 5 საკანდიდატო დისერტაცია. მის სახელს უკავშირდება ახალი სამკურნალო საშუალებების პრაქტიკაში დანერგვა. არის თერაპიული საზოგადოების და ფარმაკოლოგიური საზოგადოებიის წევრი. 1996 წელს მიიღო საპატიო სიგელი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მასალები ადონიზიდის ფარმაკოლოგიისათვის“. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „დისტილბესტროლის და ტესტოსტერონის ნარევის ანტიათეროგენული მოქმედების მექანიზმი ექსპერიმენტული ათეროსკლეროზის დროს და მისი ეფექტურობა კლინიკაში“, დაიცვა 1975 წელს.
INOGATE
INOGATE (ინოგეიტი) წარმოადგენს ენერგეტიკული თანამშრომლობის საერთაშორისო პროგრამას, რომელშიც ჩართულნი არიან ევროკავშირის (EU) წევრი ქვეყნები, თურქეთი და ყოფილი საბჭოთა კავშირის ქვეყნები, გარდა ბალტიისპირეთის ქვეყნებისა და რუსეთის ფედერაციისა. ფორმალურად აღნიშნული პროგრამა იშიფრება როგორც „ევროკავშირის, შავი და კასპიის ზღვის სახელმწიფოებსა და მათ მეზობელ ქვეყნებს შორის საერთაშორისო თანამშრომლობის ხელშემწყობი პროგრამა“.1 აღნიშნული პროგრამის განხორციელება ხდება ევროკავშირის EuropeAid პროგრამის, ქ. კიევში (უკრაინა) არსებული სამდივნოსა და ქ. თბილისში (საქართველო) არსებული რეგიონალური ოფისის მხარდაჭერით.
პროგრამა ინოგეიტს საფუძველი ჩაეყარა 1995 წელს. იგი წარმოადგენდა ევროკავშირის მხრიდან მხარდამჭერის ისეთ მექანიზმს, რომელიც მიმართული იყო ნავთობისა და ბუნებრივი აირის რესურსების ევროპაში ტრანსპორტირების უზრუნველყოფისაკენ (პროგრამის სახელწოდება სწორედ აღნიშნულის აკრონიმს წარმოადგენს).2 თავდაპირველად, აღნიშნული პროგრამა ორიენტირებული იყო ნავთობისა და ბუნებრივი აირის მილსადენებზე, რომლებიც აღმოსავლეთ ევროპისა და კავკასიის გავლით მიემართებოდნენ ევროკავშირისაკენ. 2004 წელს ქ. ბაქოში (აზერბაიჯანი) და ქ. ასტანაში (ყაზახეთი) გამართულ კონფერენციებზე გადაწყდა, რომ მოცემული პროგრამის საზღვრები გაფართოვდებოდა და მოიცავდა შემდეგ ოთხ ძირითად მიმართულებას:
2007 წლიდან პროგრამა ინოგეიტი ფინანსდება ევროპის სამეზობლო და პარტნიორობის ინსტრუმენტის მეშვეობით.
INOGATE-ის პარტნიორი ქვეყნები
INOGATE-ის პარტნიორი ქვეყნები არიან:
თურქეთი წარმოადგენს რა ინოგეიტის პარტნიორ ქვეყანას, რეგულარულად ესწრება პროგრამის ფარგლებში დაგეგმილ შეხვედრებს, მაგრამ იგი არ წარმოადგენს ბენეფიციარ ქვეყანას. პროგრამა ინოგეიტი ევროკომისიის შემდეგი სამი დირექტორატის ერთობლივ ინიციატივას წარმოადგენს: ტრანსპორტისა და ენერგეტიკის მთავარი დირექტორატი; საგარეო ურთიერთობების მთავარი დირექტორატი და EuropeAid-ის თანამშრომლობის ოფისი.
„ბაქოს ინიციატივა“ და „ასტანის დეკლარაცია“
ბაქოს ინიციატივა ევროკავშირსა და ინოგეიტის პარტნიორ ქვეყნებს შორის მიმდინარე ენერგეტიკული თანამშრომლობის შედეგს წარმოადგენს. აღნიშნული ინიციატივა გაჟღერებული იქნა 2004 წლის 13 ნოემბერს ქ. ბაქოში გამართულ ენერგეტიკის მინისტრთა კონფერენციაზე. რიგით მეორე მინისტერიალი გაიმართა უკვე ქ. ასტანაში 2006 წლის 30 ნოემბერს. აღნიშნულ კონფერენციაზე განისაზღვრა პროგრამა ინოგეიტის გაფართოებული პროფილი, რაც გულისხმობს პარტნიორ ქვეყნებსა და ევროკავშირს შორის სხვადასხვა ენერგეტიკული საკითხებთან დაკავშირებით თანამშრომლობის გაღრმავებას. ბაქოს ინიციატივის მთავარ ამოცანს წარმოადგენს: პარტნიორი ქვეყნების ენერგეტიკული ბაზრების ინტეგრაცია ევროკავშირის ბაზართან; გამჭვირვალე ენერგეტიკული ბაზრების ჩამოყალიბება; ინვესტიციების მოზიდვა და ენერგიის მიწოდების უსაფრთხოების უზრუნველყოფა; (ინიციატივის დანარჩენი ამოცანები ეხება ტრანსპორტის სფეროს). შესაბამისად, პარტნიორი ქვეყნები შეთანხმდნენ მოახდინონ სამართლებრივი და ტექნიკური სტანდარტების ჰარმონიზაცია ევროკავშირისა და საერთაშორისო სტანდარტებთან და ნორმებთან, რათა უზრუნველყონ ინტეგრირებული ენერგეტიკული ბაზრის გამართული ფუნქციონირება; არსებული ინფრასტრუქტურის მოდერნიზებისა და გაფართოების გზით უზრუნველყონ ენერგიის უსაფრთხოდ მიწოდება; განახორციელონ მოძველებული ინფრასტრუქტურის მოდერნიზაცია; განავითარონ ახალი ინფრასტრუქტურა და დანერგონ თანამედროვე მონიტორინგის სისტემა; ეფექტიანი და მდგრადი ენერგეტიკული სისტემების ინტეგრირების გზით გააუმჯობესონ ენერგიის მიწოდებისა და მოთხოვნის მენეჯმენტი; ხელი შეუწყონ ერთობლივი ენერგეტიკული პროექტების განხორციელებას. აღნიშნული ამოცანები სრულად ასახული იქნა ასტანის მინისტრთა კონფერენციაზე დამტკიცებულ „გზამკვლევში“.
სტრუქტურა და საქმიანობა
ბაქოს ინიციატივის საკოორდინაციო უწყებას წარმოადგენს ინოგეიტის ტექნიკური სამდივნო, რომელიც განთავსებულია ქ. კიევში. ბაქოს ინიციატივის განხორციელებას უზრუნველყოფენ შედეგი ოთხი სამუშაო ჯგუფის წევრები ყველა პარტნიორი ქვეყნიდან:
რიგი პროექტები, რომლებიც ევროპის სამეზობლო და პარტნიორობის ინსტრუმენტის ფარგლებში ფინანსდება, მიმდინარეობს ასევე ინოგეიტის პროგრამის ფარგლებში. აღნიშნული პროექტების ჩამონათვალი განთავსებულია ინოგეიტის საიტზე. 2009 წლის თებერვლიდან აღნიშნული პროექტი ასევე მოიცავს ახალ ინიციატივებს რომლებიც შეეხება ნავთობისა და გაზის სატრანზიტო ინფრასტრუქტურის უსაფრთხოების უზრუნველყოფას, ცენტრალური აზიის ქვეყნებში კოორდინირებული ეროვნული ენერგეტიკული პოლიტიკის შემუშავებას და პროექტის პარტნიორ ქვეყნებში ენერგეტიკული ბაზრებისა და მდგრადი ენერგეტიკის განვითარებას. მომზადებულია ინოგეიტის პროგრამის ფარგლებში მიმდინარე და დაგეგმილი კონფერენციებისა და მოვლენების განრიგი. მოცემული პროგრამის საიტზე რეგულარულად მიმდინარეობს ინფორმაციის განახლება პარტნიორ ქვეყნებში მიმდინარე სიახლეებისა და ევროკავშირის შესაბამისი ინიციატივებისა და პოლიტიკის შესახებ.
Camponotus pinguiculus
Camponotus pinguiculus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
არიკემისი
არიკემისი (Ariquemes) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რონდონიის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 142 მეტრზე. მიეკუთვნება რონდონიის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არიკემისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 90 353 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20.41 კმ²-ზე. ფართობი 4 426 571 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რონდონიის მუნიციპალიტეტები
უკუპროპაგაციული მოდელი
ნეირონული ქსელის უკუპროპაგაციული მოდელი, ან უბრალოდ უკუპროპაგაციული მოდელი — ხელოვნური ნეირონული ქსელის ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული მაგალითი. ის გამოიყენება ხელნაწერი ასოების, ბირჟაზე ფასების ცვლილების და სხვა რთულად გამოთვლადი სტრუქტურის ამოსაცნობად.
მუშაობის პრინციპი
thumb|უკუპროპაგაციული მოდელის არქიტექტურა უმარტივესი უკუპროპაგაციული მოდელი შედგება ერთი შემომავალი შრისგან, ერთი გასავალი შრისგან და მათ შორის მდებარე ერთი შიდა (დამალული) შრისგან. შესაძლებელია ორი ან მეტი შიდა შრის გამოყენება, თუმცა ეს ნაკლებადაა გავრცელებული, რადგან დაკავშირებულია მეტ გამოთვლასთან. მეზობელი შრეების ნეირონები ერთმანეთთან სრულად არიან დაკავშირებულები (ანუ ერთი შრის ნეირონი წახნაგებით არის დაკავშირებული მეორე შრის ყველა ნეირონთან).
შემომავალ და გამავალ შრეზე ნეირონების რაოდენობა განისაზღვრება კონკრეტული ამოცანიდან გამომდინარე. ასე მაგალითად თუ გვინდა 100x100 პიქსელის ზომის გამოსახულების ამოცნობა, დაგვჭირდება 10 000 შემომავალი ნეირონი: თითო ყოველ პიქსელზე. შიდა შრის ნეირონების რაოდენობა დგინდება ექსპერიმენტალურად: თუ რომელი რაოდენობისთვის არის ქსელი ყველაზე სწრაფად კრებადი.
გამოსავალზე მიღებული შედეგი წარმოადგენს "პასუხს", რომლის დადარება უნდა მოხდეს მოსალოდნელ პასუხთან. თუ მიღებული პასუხი არ ემთხვევა მოსალოდნელს, მაშინ ჩვენ უნდა მოვახდინოთ ქსელის წახნაგების წონების კორექტირება და კიდევ ერთხელ ვცადოთ სიგნალის გატარება, და ასე სანამ ქსელი არ მოგვცემს სასურველ შედეგს. ანალოგიური ციკლი უნდა ჩატარდეს რაც შეიძლება მეტი საწყისი სტრუქტურისათვის. ასე მაგალითად, თუ გვინდა ნეირონული ქსელის გამოყენება ხელნაწერი ასოების ამოსაცნობად, უნდა "ვასწავლოთ" ქსელს რაც შეიძლება მეტი ხელნაწერი ასოების ამოცნობა, შესაბამისი შემავალი და გამავალი სტრუქტურის მიწოდებით.
როდესაც ნეირონული ქსელი საკმარისადაა "ნასწავლი" ის ავლენს უნარს ამოიცნოს არა მარტო სწავლის პერიოდში შესწავლილი სტრუქტურები, არამედ სხვა ანალოგიური სტრუქტურებიც.
რადგან უკუპროპაგაციული მოდელი მოითხოვს საწყისი სწავლის კურსს ადამიანის მონაწილეობით, ამიტომ ამ მოდელს მიაკუთვნებენ დამოძღვრად ჯგუფს.
კატეგორია:ხელოვნური ნეირონული ქსელები
მცხეთობა
მცხეთობა, სვეტიცხოვლობა, კვართის დღესასწაული — ქრისტიანული დღესასწაული საქართველოში. იმართება ქ. მცხეთის საკათედრო ტაძარში, სვეტიცხოველში, 14 ოქტომბერს (ახ. სტ.). დაწესებულია საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ სადიდებლად „კვართისა საუფლოჲსა და სვეტისა ღმრთივბრწყინვალისა და მირონმდინარისა“. ამ დღეს ასევე აღინიშნება მეფე მირიანისა და დედოფალ ნანას, წმინდა სიდონიასა და აბიათარის ხსენებაც.
ლეგენდის მიხედვით, იესო ქრისტეს კვართი წილად ხვდათ მცხეთელ ებრაელებს, ელიოზსა და ლონგინოზს, რომლებიც ქრისტეს ჯვარცმას ესწრებოდნენ. ელიოზმა სიწმინდე მცხეთაში ჩამოიტანა და თავის დას, მართლმორწმუნე სიდონიას გადასცა, რომელმაც კვართი მკერდზე მიიხუტა და სული განუტევა. ელიოზმა თავისი და კვართითურთ დაკრძალა. საფლავზე ამოსულა მშვენიერი ხე, რომელიც ოთხი საუკუნის შემდეგ მეფე მირიანის ბრძანებით ეკლესიის ასაშენებლად მოუჭრიათ ხუროებს, მისგან დაუმზადებიათ შვიდი სვეტი, მ.შ. ერთი, სახილველად საკვირველი და სასწაულმოქმედი, ვერ აღუმართავთ. იგი მხოლოდ წმ. ნინოს ლოცვა-ვედრების შემდეგ აღმართულა იმ ადგილზე, სადაც ქრისტეს კვართი იყო დაკრძალული. აქ აშენდა სვეტიცხოვლის ტაძარიც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს დღესასწაულები კატეგორია:ქრისტიანული დღესასწაულები
სობრადო
სობრადო  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების ლა-კორუნიის პროვინციის ტიერა-დე-მელიდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 120,64 კმ². მოსახლეობა — 1730 კაცი (2020 წ.).
ვახტანგ ბალავაძე
{{ინფოდაფა სპორტსმენი {{დროშა|საქართველო}} „ბურევესტნიკი“ (თბილისი) {{ბრინჯაოს მედალი |მელბურნი 1956 | -73 კგ}} }} ვახტანგ მიხეილის ძე ბალავაძე (დ. 20 ნოემბერი, 1926, სოფ. ღანირი, სამტრედიის რაიონი; — გ. 25 ივლისი, 2018) — ქართველი და საბჭოთა სპორტსმენი, თავისუფალი სტილის მოჭიდავე, სამბისტი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1955), საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მწვრთნელი (1971).
სობრადო
სქოლიო
კატეგორია:ლა-კორუნიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ლა-კორუნიის ქალაქები
ვახტანგ ბალავაძე
ბიოგრაფია
1951 წელს დაამთავრა საქართველოს ფიზკულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტი, 1956 წელს — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. პირველი ქართველი მსოფლიოს ჩემპიონი თავისუფალ ჭიდაობაში (1954, ტოკიო). მეორედ მსოფლიოს ჩემპიონი გახდა 1957 წელს (სტამბოლი). მსოფლიო ჩემპიონატის ვერცხლის (თეირანი, 1959) და ოლიმპიური თამაშების (მელბურნი, 1956) ბრინჯაოს პრიზიორი. საბჭოთა კავშირის ხუთგზის (1952, 1953, 1954, 1955, 1957) ჩემპიონი თავისუფალ ჭიდაობაში. საბჭოთა კავშირის ხალხთა I და II სპარტაკიადების მეორე პრიზიორი (1956, 59). საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი (1952) სამბოში. ბუქარესტის ახალგაზდრობის I მსოფლიო ფესტივალის (1953) ჩემპიონი. ბუდაპეშტის (1954),სტოკჰოლმის (1954), გეტებორგის (1954), ესკალსტუნის (შვედეთი, 1954), თეირანის (1957), თავრიზის (1957), ტოლედოს (1958) საერთაშორისო ტურნირებში გამარჯვებული. ახასიათებდა ჭიდაობის თავისებური ლაღი, რაინდული სტილი, რისთვისაც საფრანგეთში მას „ჭიდაობის პროფესორი“, ხოლო იაპონიაში „ჩემპიონთა ჩემპიონი“ შეარქვეს. 1960 წლის რომის ოლიმპიადის მონაწილე.
ვახტანგ ბალავაძე არის ავტორი წიგნებისა „ქართველი ფალავნები მსოფლიო და ოლიმპიურ შეჯიბრებებზე“ (1961), „ფალავნები ხალიჩაზე“ (1968). თანაავტორია სახელმძღვანელოებისა „კლასიკური ჭიდაობა“ (1965) და „თავისუფალი ჭიდაობა“ (1970).
დაჯილდოებულია საპატიო ნიშნის ორი (1957, 1980), ხალხთა მეგობრობის (1976), ღირსების (1996), ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის (2002)  ორდენებით და სხვადასხვა მედლებით. ჭიდაობის განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისათვის,დაჯილდოვდა ჭიდაობის საერთაშორისო ფედერაციის FILA–ს ოქროს ორდენით (1997). საქართველოში სპორტისა და ოლიმპიური მოძრაობის განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისათვის, დაჯილდოვდა საქართველოს ოლიმპიური კომიტეტის ორდენით (2006). ქალაქ თბილისის საპატიო მოქალაქე (1999).
ვახტანგ ბალავაძე გარდაიცვალა 2018 წლის 25 ივლისს, 91 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1999) კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:ქართველი ოლიმპიური პრიზიორები კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:ხალხთა მეგობრობის ორდენის კავალრები
ოქტომბერი 2012
პორტალი:ახალი ამბები
10
კონცხი
მინი|მარჯვნივ|300პქ|[[ნორდკინი|ნორდკინის კონცხი]] კონცხი — ზღვაში, ტბაში ან მდინარეში შეჭრილი ხმელეთის სანაპიროს ნაწილი. აგებულია მკვრივი ქანებით ან ნატანით.
მათი წარმოშობა როგორც წესი დაკავშირებულია ეროზიულ პროცესებთან. კონცხის წარმოქმნას ხელ უწყობს სანაპირო ზონაში არსებული რბილი და მყარი ქანების ერთობლიობა. რბილი ქანები, როგორიცაა ქვიშა, ტალღების ზეგავლენით გაცილებით სწრაფად იმსხვრევა, ვიდრე მყარი ქანი, რის შედეგად წარმოიქნება კონცხი. სწორედ კონცხზე გაივლება ამა თუ იმ კონტინენტის უკიდურესი დასავლეთი, აღმოსავლეთი, ჩრდილოეთი და სამხრეთი წერტილები.
მაგ., : ევროპის უკიდურესი ჩრდილოეთი კონცხია ნორდკინი, სამხრეთის — მაროკის კონცხი, ხოლო დასავლეთისა — როკის კონცხი.
ლიტერატურა
კატეგორია:კონცხები კატეგორია:გეოგრაფიული ტერმინები
Camponotus piliventris
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
რაიონი
რაიონი — ქვეყნის ტერიტორიის ადმინისტრაციული ერთეული, პოსტსაბჭოთა სივრცეში ტერიტორიის დაყოფის ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული ფორმა. ტერმინი მომდინარეობს ფრანგული სიტყვისგან rayon (ითარგმნება როგორც: ფიჭა, დეპარტამენტი). რაიონი შეიძლება აღნიშნავდეს ტერიტორიულ დანაყოფს როგორც ქვეყნის ისე ქალაქის დონეზე. ტერმინი ინგლისურად ითარგმნება როგორც District.
სქოლიო
კატეგორია:ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები
ბუკოვინა
მინიატიურა|default|ბუკოვინის გამყოფი ხაზი და ჰერცის ოლქი ბუკოვინა (სიტყვასიტყვით „ბუკების ქვეყანა“, „ბუკეთი“; უკრ. Буковина, რუმ. Bucovina) — ისტორიული მხარე აღმოსავლეთ ევროპაში. დღესდღეობით ჩრდილოეთი ბუკოვინა უკრაინის ჩერნოვიცის მხარის შემადგენლობაშია ხოტინსკის, კელმენეცკის, სოკირიანსკის, ნოვსელიცკისა და გერცაევსკის რაიონების გამოკლებით, ხოლო სამხრეთი ბუკოვინა — ჟუდეცი და სუჩავა — რუმინეთის ნაწილია.
ისტორია
ჩრდილოეთ ბუკოვინა I ათასწლეულში დასახლებული იყო აღმოსავლეთ სლავური ტომებით ტივერებით და თეთრი ხორვატებით, ხოლო სამხრეთ ბუკოვინა ვლახელებითა და სლავებით. X-XII საუკუნეში შედიოდა კიევის რუსეთის შემადგენლობაში. XIII საუკუნესა და XIV საუკუნის I ნახევარში შედიოდა გალიჩ-ვოლინის სამთავროში, ხოლო XIV-XV საუკუნეში მოლდოვის სამთავროში. XVI საუკუნის დასაწყისიდან 1774 წლამდე ოსმალეთის იმპერიაში იყო, შემდეგ 1918 წლამდე ავსტრია-უნგრეთის იმპერიას ეკუთვნოდა. 1812 წლის ბუქარესტის ხელშეკრულების თანახმად ჩრდილოეთ ბუკოვინის ნაწილი რუსეთის იმპერიას გადაეცა. 1918 წელს რუმინეთში შევიდა. 1940 წელს რუმინეთ-სსრკ-ის ხელშეკრულებით ჩრდილოეთ ბუკოვინა გადაეცა სსრკ-ს და მის ტეერიტორიაზე შეიქმნა ჩერნოვიცის ოლქი.
ეთნიკური შემადგენლობა
ჩერნოვიცის მხარეში 2001 წელს ჩატარებული მოსახლეობის აღწერა 76 ეთნიკურ ჯგუფს გამოყოფს. ყველაზე მსხვილი 7 ეთნოჯგუფი შემდგენაირად ინაწილებს ადგილებს: უკრაინელები (75,0 %), რუმინელები (12,7 %), მოლდოველები (7,3 %), რუსები (4,1 %), პოლონელები (0,3 %), ბელარუსები (0,2 %) და ებრაელები (0,2 %).
NGC 7627
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
კრალენდეიკი
კრალენდეიკის სანაპიროსთან მდებარეობს დაუსახლებელი კუნძული — კლეინ-ბონაირე, რომელიც საუკეთესო ადგილია ყვინთვისა და წყალქვეშ ცურვისთვის.
ისტორია
ფორტი ორანე ბონეირის მთავარი ნავსადგურის დასაცავად 1639 წელს ააშენეს. მეჩვიდმეტე საუკუნის ბოლოს მოხდა ფორტის ძირეული მოდიფიკაცია. 1810 წელს ფორტის მახლობლად შეიქმნა ინგლისური დასახლება "Playa", რომელსაც სახელი 1840 წელს ნიდერლანდების მმართველობის ქვეშ გადასვლის დროს შეეცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:ბონეირის ქალაქები კატეგორია:კარიბის ზღვის აუზის ქვეყნების დედაქალაქები