cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stop (პინკ ფლოიდის სიმღერა)
ფილმის ვერსი
ფილმში „პინკ ფლოიდი: კედელი“ სიმღერის სტრიქონებს ასრულებს ბობ გელდოფი, გამოკეტილი საპირფარეშოში. თავისი წიგნიდან იგი კითხულობს კიდევ ორ ლექსს - „Your Possible Pasts“ (ალბომიდან The Final Cut) და „5:11 AM (The Moment of Clarity)“ (უოტერსის პირველი სოლო-ალბომიდან The Pros And Cons Of Hitch Hiking).
საკონცერტო ვერსიები
როგორც ჯგუფის, ასევე როჯერ უოტერსის 2010-2013 წლების კონცერტებზე სიმღერის შესრულებისას სცენა ბნელდებოდა და რჩებოდა მხოლოდ თოჯინა, რომელიც პინკს განასახიერებდა. The Wall-ის 1990 წლის დადგმაზე, ბერლინში, როჯერ უოტერსმა უბრალოდ გაიძრო უნიფორმა, შებრუნდა და დაიმალა კედლის მიღმა.
სქოლიო
კატეგორია:1979 წლის სიმღერები კატეგორია:პინკ ფლოიდის სიმღერები კატეგორია:სიმღერები როჯერ უოტერსის ავტორობით
ანტონინ პანენკა
ანტონინ პანენკა ( დ. 2 დეკემბერი, 1948) — ჩეხი ფეხბურთელი. მან გაიტანა გადამწყვეტი პენალტი ევრო 1976-ის ფინალში, რომლითაც მოუტანა ევროპის ჩემპიონის ტიტული საკუთარ ნაკრებს და გახდა ტურნირის სიმბოლური გუნდის წევრი. მან პენალტი გაიტანა ცენტრში, მსუბუქი დარტყმით, ბურთის ჰაერში აგდებით. პენალტის გატანის ამ ტექნიკას კი პანენკას სახელი დაერქვა. 1980 წელს გახდა ჩეხოსლოვაკიის საუკეთესო ფეხბურთელი, ხოლო 1985 წელს — უეფა-ს თასების მფლობელთა თასის ბომბარდირი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:დაბადებული 2 დეკემბერი კატეგორია:ჩეხი ფეხბურთელები კატეგორია:ჩეხოსლოვაკიელი ფეხბურთელები კატეგორია:პრაღის ბოჰემიანსის ფეხბურთელები კატეგორია:ვენის რაპიდის ფეხბურთელები კატეგორია:1980 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
თოხთის წმინდა გიორგის ეკლესიის ნანგრევი
თოხთის წმინდა გიორგის ეკლესიის ნანგრევი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა  ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხთაში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
უაბსიდო დარბაზული ეკლესიის კედლები შემორჩენილია მიწის ზედაპირიდან 1 მეტრის სიმაღლეზე, ზოგან უფრო ნაკლებია. ძეგლი გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობისაა. სამხრეთ კედელში ჩანს შესასვლელი ღიობის კვალი. ნაგებია ადგილობრივი წარმოშობის ფლეთილი ქვით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ელენა გილბერტი
ელენა მერი გილბერტი (Elena Marie Gilbert) — ამერიკული ტელესერიალ „ვამპირის დღიურების“ პერსონაჟი. შექმნილია ჯული პლეკის და კევინ უილიამსონის მიერ, ლიზა ჯეინ სმითის ამავე სახელწოდების რომანების მიხედვით, სადაც ელენა ასევე მთავარი პერსონაჟია. სერიალში ელენას როლს ასრულებს ნინა დობრევი.
ელენა გილბერტი ცხოვრობს ვირჯინიის შტატის გამოგონილ ქალაქში, მისტიკ-ფოლსში, პატარა ძმა ჯერემისთან და დეიდა ჯენასთან ერთად. ეს უკანასკნელი და-ძმის ოფიციალური მეურვე გახდა, მას შემდეგ რაც მათი მშობლები ავტოკატასტროფაში დაიღუპნენ. ელენა სასიყვარულო სამკუთხედშია ვამპირებთან - სტეფან და დეიმონ სალვატორებთან. მოვლენების განვითარების შემდეგ ირკვევა, რომ ელენა არის მისი წინაპრის - კეტრინ პირსის ორეული, რის გამოც ზებუნებრივი არსება გამოდის. მიუხედავად იმისა, რომ ელენა და კეტრინი ორი ურთიერსაწინააღმდეგო ხასიათის ადამიანია, ნინა დობრევმა მეოთხე სეზონში თქვა, რომ მოსწონს ორივე პერსონაჟის თამაში.
მე-4 სეზონში ელენა გარდაიქმნება ვამპირად, რაც მის მსოფლმხედველობას და ხასიათს ცვლის.
მე-6 სეზონის 22-ე სერიაში ელენა იძინებს კაის შელოცვის გამო და გაიღვიძებს მხოლოდ მაშინ, როდესაც ბონი მოკვდება.
პერსონაჟის ზოგადი სურათი
thumb|left|200px|[[ნინა დობრევი, ელენა გილბერტის როლის შემსრულებელი]]
წიგნებში ელენა აღწერილია როგორც „საუკეთესო“ გოგონა, პოპულარული, ეგოისტი, ქერა მოლურჯო-ცისფერი თვალებით. თუმცა ტელესერიალის პროდიუსერებმა ჯული პლეკმა და კევინ უილიამსონმა გადაწყვიტეს, რომ ასეთი აღწერა სერიალისთვის არ იქნება კარგი. და ამიტომ, მათ სერიალის ელენა დაგვიხატეს როგორც მორცხვი და გამგები გოგონა. პერსონაჟის ხასიათის ცვილებასთან ერთად შეიცვალა მისი გარეგნობაც — ქერა თმა და ცისფერი თვალები შეიცვალა გრძელ ყავისფერ თმებსა და თვალებზე.
პირადი ურთიერთობები
ავტოკატასტროფამდე ხვდებოდა მეტ დონოვანს, და როგორც ელენას მეგობარმა კეროლაინ ფორბსმა თქვა, „ისინი ერთმანეთისთვის პირველები იყვნენ“. იმ დღეს, როდესაც გილბერტების მანქანა ხიდიდან გადავარდა, ელენა წვეულებაზე იყო, სადაც მან და მეტმა იჩხუბეს, იმიტომ რომ მეტი მომავლის გეგმებს აწყობდა, ელენას კი ეს არ უნდოდა.
ელენას თქმით, მათ შორის არ იყო ნამდვილი სიყვარული და მეტთან დაშორება ავტოკატასტროფამდეც უნდოდა.
ახალი სასწავლო წლის დასაწყისის მერე დაიწყო ურთიერთობა სტეფან სალვატორთან.
სიუჟეტის განვითარების მერე, ელენას გრძნობები უჩნდება სტეფანის ძმის, დეიმონისადმი. და მას მერე რაც ელენა ვამპირი ხდება, ისინი ურთიერთობას იწყებენ.
მე-4 სეზონის ფინალში ელენა, რომელიც დეიმონთან “სისხლის კავშირისგან„ თავისუფლდება, ამტკიცებს, რომ უყვარს დეიმონი, მიუხედავად მისი ყველაზე ცუდი თვისებებისა.
როდესაც სტეფანის და დეიმონის ხასიათის განსხვავებებზე ლაპარაკობდა, ნინამ თქვა რომ მათ „აქვთ განსხვავებული თვისებები, რომლებიც ძალიან მიმზიდველია“, რაც ჯამში „იდეალურ მამაკაცს გვაძლევს“, „სტეფანი სრულყოფილი, ტკბილი, დამცველი და მოსიყვარულეა, დეიმონი კი — სპონტანური და ჭკვიანი, მხიარული და საინტერესო.“ ინტერვიუში TVLine-სთან ჯული პლეკმა თქვა, რომ „ელენას და დეიმონის“ წყვილის ელენას „ნამდვილად სჯერა, რომ მისი გრძნობები 100%-ით ნამდვილია“ და წყვილი „ხვდებიან რომ არ უნდა იყვნენ, მაგრამ მაინც უნდათ.“. სტეფანს გული გატეხილი აქვს, რადგან თვლის რომ ელენამ და დეიმონმა უღალატეს .თუმცა საბოლოოდ სტეფანი ელენას ივიწყებს და კეროლაინთან იწყებს ურთიერთობას.
ხასიათი და როლი სერიალში
ელენა — სერიალის მთავარი გმირია. გოგონას ბედი სიუჟეტის ცენტრშია, მასთან ასე თუ ისე დაკავშირებულია ყველა მთავარი მოვლენა ვამპირის დღიურებში. სერიალის დასაწყისში, ელენა ჩვეულებრივი გოგონაა, რომელიც „ჩვეულებრივი ცხოვრებით“ ცხოვრობს, მაგრამ ამასთან ერთად იგი ტრაგიკული შემთხვევის მსხვერპლია, რამდენიმე თვის წინ მას დაეღუპა მშობლები ავტოკატასტროფაში. „მსხვერპლის“ როლი ელენასთან მთელი სერიალი დარჩება, თუმცა მოგვიანებით იგი შეძლებს და „ფერფლისგან აღსდგება“. ელენა ნაჩვენებია როგორც კეთილი, მართალი, გაბედული და სულიერად ძლიერი გოგონა, რომელსაც შეუძლია უანგაროდ და თავდადებით შეიყვაროს. ელენა ასევე ერთგული მეგობარია, რომელიც ყოველთვის მზადაა დახმარებისთვის. მისი უნარი თავი გაწიროს რათა საკუთარი ახლობელი ადამიანები გადაარჩინოს, ესაა მისი მთავარი განსხვავება კეტრინისგან.
წინარეისტორია
ელენა გილბერტი დაიბადა 1992 წლის 22 ივნისს. სერიალის დასაწყისში, ცხოვრობს ვირჯინიის შტატის გამოგონილ ქალაქ მისტიკ-ფოლსში და არის ჯონ გილბერტის და იზაბელ ფლემინგის შვილი. ასევე მირანდა და გრეისონ გილბერტის შვილობილი. მას ჰყავს უმცროსი ძმა ჯერემი გილბერტი და დეიდა ჯენა სომერსი. მირანდა და გრეისონი ავტოკატასტროფაში იღუპებიან და ჯენა ხდება ელენას და ჯერემის ოფიციალური მეურვე.
სიუჟეტური ხაზი
ელენას განიცდის მშობლების დაღუპვას, მაგრამ სკოლაში დაბრუნების დრო მოდის. პირველივე დღეს ის ხვდება ახალ მოსწავლეს სტეფან სალვატორს. ისინი მალევე პოულობენ საერთო ენას და ურთიერთობას იწყებენ. ელენა ასევე უყვარდება სტეფანის უფროს ძმას — დეიმონს. მალე ელენა აღმოაჩენს, რომ სტეფანი და დეიმონი ვამპირები არიან. სტეფანის ოთახში ელენა პოულობს გოგოს პორტრეტს, რომელიც საოცრად ჰგავს მას, და სტეფანი იძულებულია მოუყვეს ელენას რომ ზუსტად ამ გოგომ 145 წლის წინ გადააქცია ის და დეიმონი ვამპირებად, და ამის გამო ისინი დაუპირისპირდნენ ერთმანეთს. ასევე სტეფანი უყვება ელენას საიდუმლოს იმ ღამის შესახებ, როდესაც ელენას მშობლები დაიღუპნენ. სტეფანის დახმარებით ელენა არკვევს, რომ გრეისონი და მირანდა გილბერტი არ არიან მისი ბიოლოგიური მშობლები. მისი ბიოლოგიური მამა აღმოჩნდება ჯონ გილბერტი, რომელსაც იგი ბიძად თვლიდა და დიდად არასდროს არ უყვარდა. ბიოლოგიური დედა კი — იზაბელ ფლემინგია, რომელიც მოზარდობის დროს დაორსულდა, გრეისონ გილბერტის კლინიკაში იმშობიარა და შემდეგ უკვალოდ გაქრა.
მეორე სეზონში ელენა არკვევს, რომ ის არის კეტრინ პირსის ორეული. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ მსხვერპლად უნდა იყოს შეწირული მაქციის წყევლისგან გასანთავისუფლებლად პირველშობილი ვამპირის, კლაუსის მიერ. საბოლოოდ, ელენა კვდება რიტუალის დროს, თუმცა მას ჯონ გილბერტი გადაარჩენს რომელიც გრძნეული ბონის შელოცვით საკუთარ სიცოცხლეს წირავს შვილის სიცოცხლის გადასარჩენად. ელენას დეიდა ჯენა, როგორც რიტუალის ნაწილი, იყო გადაქცეული ვამპირად და მოკლული კლაუსის მიერ, რითიც ელენა მეურვის გარეშე რჩება. 2 სეზონის ბოლოს ელენა პატიობს დეიმონს რომელიც იმ მომენტში მაქციის ნაკბენით კვდება, პატიობს იმას, რომ დეიმონმა თავისი სისხლი დაალევინა და კოცნის იმიტომ, რომ ჰგონია რომ ეს დეიმონის ბოლო წუთებია. თუმცა ცოტა მოგვიანებით დეიმონი გამოჯანმრთელდება კლაუსის სისხლის დახმარებით. კლაუსის სისხლი რომ მოიპოვოს, სტეფანი უნდა გახდეს დაუნდობელი მკვლელი და მასთან ერთად წავიდეს.
მთელი მესამე სეზონი ელენა მთელი ძალებით ცდილობს დაუბრუნოს სტეფანს მისი ადამიანობა, რომელიც კლაუსმა „გამოურთო“. ამაში, და ასევე პირველშობილ ჰიბრიდთან ბრძოლაში მას ეხმარება დეიმონი, რის გამოც ისინი უფრო და უფრო ახლოვდებიან. მოგვიანებით ელენა გამოუტყდება სტეფანს, რომ მისი ძმის მიმართ გრძნობები გააჩნია. მათი საერთო მოგზაურობის დროს დენვერში, ელენა და დეიმონი პირველად კოცნიან ერთმანეთს, თუმცა ამას ხელს ჯერემი უშლის. ელენა საბოლოოდ იბნევა ძმებს შორის გრძნობებში. თუმცა სეზონის ბოლოს ის მაინც ირჩევს სტეფანს, რადგან პირველი მას შეხვდა (ყოველშემთხვევაში ასე ჰგონია ელენას). დენვერიდან დაბურნების შემდეგ, რემონტის დროს, ელენა გონებას ჰკაგავს და ჯერემის ის საავადმყოფოში მიჰყავს. მაგრამ სიტუაცია უფრო საშიშია, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს და ექიმი მერედიტ ფელი ელენას ვამპირის სისხლს უკეთებს. ალარიკი, როგორც მეურვე, ცდილობს ელენა წაიყვანოს საავადმყოფოდან, მაგრამ ჯერემი ასწრებს მას. მოგვიანებით ჯერემი და მეტი გადაწყვეტენ ელენა ქალაქიდან წაიყვანონ. როდესაც ალარიკი კლავს კლაუსს, მთელი მის მიერ გადაქცეული ვამპირები საფრთხის ქვეშ დგებიან (ძმები სალვატორები, კეროლაინ ფორბსი, ტაილერი). ამ მომენტში ელენა ქალაქიდან ჰყავს წაყვანილი მეტს. ამიტომაც მას უწევს არჩევანის გაკეთება: დაემშვიდობოს დეიმონს, ან სტეფანს, კეროლაინს და ტაილერს. ელენა სტეფანს ირჩევს და როდესაც მეტთან ერთად ქალაქში ბრუნდება, გზაზე მათ ეღობებათ პირველშობილი ვამპირი, კლაუსის და რებეკა. მანქანა წყალში ვარდება, და როდესაც ავარიის ადგილას სტეფანი მოდის, ელენა სთხოვს მას რომ მეტი გადაარჩინოს. სტეფანი ასეც იქვცევა, ელენა კვდება, თუმცა რადგან მის ორგანიზმში ვამპირის სისხლი იყო, ვამპირად ცოცხლდება. ვამპირად გადაქცევის დროს ელენას ახსენდება, რომ დეიმონი მას პირველი შეხვდა, იმ ღამეს, როცა ელენას მშობლები დაიღუპნენ, თუმცა შემდეგ დეიმონმა ეს შეხვედრა დაავიწყა თავისი ვამპირული ძალების მეშვეობით.
მეოთხე სეზონის დასაწყისში, ელენას აქვს არჩევანი, გახდეს ვამპირი და დაასრულოს გადაქცევა, თუ ადამიანად დარჩეს და მოკვდეს. ელენა გადაწყვეტს რომ ვამპირი იყოს, თუმცა მისი ორგანიზმი არ იღებს ცხოველის სისხლს, ასევე არც დონორის სისხლს. მოგვიანებით ელენა სტეფანს შორდება, რადგან დეიმონთან გრძნობები უძლიერდება, მაგრამ დეიმონს ეჭვი ეპარება ამ გრძნობების ჭეშმარიტებაში, იმიტომ რომ დეიმონი და ელენა „სისხლით არიან შეკრულები“. ასევე ის იგებს რომ არსებობს ვამპირიზმის წამალი და სტეფანი კლაუსთან ერთად ეძებს მას(აღმოჩნდა კლაუსი არ მომკვდარა, უბრალოდ ტაილერის სხეულში გადავიდა დროებით.)წამლის მოძებნის დროს ჯერემი კვდება და ელენას უწევს ადამიანობა „გამორთოს“, რადგან ტკივილს ვერ უმკლავდება. ელენას გრძნობები უბრუნდება მას შემდეგ, რაც დეიმონი მეტის მოვკლას ცდის. ამის შემდეგ ელენა ყველა მის ემოციას ცუდ კეტრინის წინააღმდეგ მიმართავს. იმართება ბრძოლა და შედეგად კეტრინი ვამპირიზმისგან წამალს იღებს. სეზონის ბოლოს ელენა „სისხლის კავშირს“ წყვიტავს და დეიმონს თავისი ნამდვილი გრძნობების შესახებ ეუბნება, მას დეიმონი მაინც უყვარს და ისინი ერთად რჩებიან.
მეხუთე სეზონი იწყება იმით, რომ ელენა წერს ბონის, თუმცა არც კი იცის რომ ბონი მოკვდა, რათა ჯერემი გადაერჩინა... საბოლოოდ ბონი ბრუნდება, თუმცა სეზონის ბოლოს დეიმონი და ბონი ქრებიან (კიდევ ერთხელ)...
მეექვსე სეზონში ელენა სთხოვს ალარიკს, წაუშალოს მახსოვრობა იმაზე, რომ დეიმონი უყვარდა, რადგან ვერ უმკლავდება დეიმონის დაკარგვას, თუმცა დეიმონი მალე ბრუნდება. ელენას უნდა მახსოვრობა დაიბრუნოს, მაგრამ ალარიკი ადამიანი ხდება და უკვე აღარ შეუძლია მისი დახმარება. სიუჟეტის მიხედვით ელენას ისევ უყვარდება დეიმონი და ისევ იწყებენ ურთიერთობას. 6 სეზონის 22 სერიაში კაი ბონის და ელენას სიცოცხლეს ერთმანეთს უკავშირებს და ძილის შელოცვას ადებს ელენას. ელენა იძინებს და არ გაიღვიძებს იქამდე, სანამ ბონი არ მოკვდება. ელენას კუბოს სალვატორების საგვარეულო აკლდამაში მარხავენ.
სქოლიო
კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები კატეგორია:ვამპირის დღიურების პერსონაჟები კატეგორია:ვამპირი პერსონაჟები
İdman Azərbaycan
სპორტ აზერბაიჯან ტვ (İdman Azərbaycan Televiziyası) — AzTV-ის მფლობელობაში მყოფი აზერბაიჯანის სახელმწიფო სპორტული ტელეარხი. მაუწყებლობს 2009 წლიდან აზერბაიჯანის მასშტაბით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტატიების ესკიზები ტელევიზიის შესახებ კატეგორია:სატელევიზიო არხები
ჰაიდელბერგის იუდაისტურ სწავლებათა უმაღლესი სკოლა
ჰაიდელბერგის იუდაისტურ სწავლებათა უმაღლესი სკოლა  (Hochschule für Jüdische Studien Heidelberg) – სახელმწიფო სტატუსის მქონე კერძო უმაღლესი სასწავლებელი, რომელიც 1979 წელს იქნა დაარსებული ქალაქ ჰაიდელბერგში და იმყოფება გერმანიის ებრაელთა საბჭოს მფლობელობაში და სარგებლობს ფედერალური დაფინასებით.
უმაღლეს სასწავლებელს მჭიდრო თანამშრომლობა აკავშირებს რუპრეხტ კარლს-უნივერსიტეტთან.
ჰაიდელბერგის იუდაისტურ სწავლებათა უმაღლეს სკოლაში ცოდნის მიღების უფლება აქვს ნებისმიერი რელიგიური აღმსარებლობის მოქალაქეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის უმაღლესი სასწავლებლები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ნ. ბარათაშვილის 32)
სახლი ორსართულიანია. მაღალი ნაგებია აგურით. შენობა ქუჩაზე განივი ფასადით გამოდის. პირველ სართულზე ტრადიციული კომპოზიციაა - ორი თაღოვანი სარკმელი შუაში ნიშით, ზედა სართულზე კი, მხოლოდ ორი სარკმელი. ფასადი დასრულებულია სამკუთხა ფრონტონით. ეზოს მხარეს, ხის აივანი შუშაბანდად არის გადაკეთებული უკანა კედელი აგურისა და რიყის ქვის შერეული წყობით არის ნაგები. გადახურვა კრამიტისაა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
მონკადა
მონკადა (Moncada, Montcada) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-ნორტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 15,6 კმ². მოსახლეობა — 22 021 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ვალენსიის ქალაქები
პაულო დიბალა
პაულო დიბალა (Paulo Dybala; დ. 15 ნოემბერი 1993) — არგენტინელი ფეხბურთელი, იტალიური „რომასა“ და არგენტინის ეროვნული ნაკრების თავდამსხმელი. შემოქმედებითი თამაშის გამო ხშირად ადარებენ სერხიო აგუეროსა და ვინჩენცო მონტელას.
ადრეული წლები
პაულოს პაპა, ბოლესლავი, დაიბადა პოლონეთში. მის ოჯახს, ასევე, იტალიური წარმომავლობა აქვს.
იუვენტუსი
2015 წლის 4 ივნისს, იუვენტუსმა ოფიციალურად დაადასტურა დიბალას ტრანსფერი კლუბში, რომელთანაც ხუთწლიანი კონტრაქტი გააფორმა. პაულო იუვენტუსმა 32 მილიონ ევროდ შეიძინა და წარმატებული ასპარეზობის შემთხვევაში დამატებით 8 მილიონს გადაიხდის კლუბი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:დაბადებული 15 ნოემბერი კატეგორია:იტალიელი არგენტინელები კატეგორია:პოლონელი არგენტინელები კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთელები კატეგორია:ინსტიტუტოს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები კატეგორია:პალერმოს ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:რომას ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2019 წლის კოპა ამერიკის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
ევდოკია მაკრემბოლიტისა
ბიოგრაფია
ევდოკია დაიბადა 1021 წელს ბიზანტიაში. იგი იყო ადგილობრივი დიდგვაროვნის, იოანე მაკრემბოლიტისა და მისი უცნობი მეუღლის, კონსტანტინეპოლის პატრიარქ მიქაელ I-ის დის ასული.
დაახლოებით 1050 წელს ევდოკია ცოლად გაჰყვა კონსტანტინე დუკასს, რომლისგანაც მას შვიდი შვილი შეეძინა. 1059 წელს დედოფალ თეოდორას გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე მისი ქმარი, კონსტანტინე X დუკა ავიდა, რითაც ევდოკია ბიზანტიის დედოფლად გვევლინება. 1067 წლის 22 მაისს კონსტანტინე გარდაიცვალა, რის შემდეგაც წესით ტახტზე მათი ვაჟი მიხეილი უნდა ასულიყო, თუმცა დედოფალ ევდოკიას ინტრიგების წყალობით ასე არ მოხდა. იგი სასწრაფოდ დაქორწინდა საკმაოდ გავლენიან და სიმპათიურ რომანოზ IV დიოგენესზე. ევდოკიამ მოახერხა ისე, რომ ტახტზე სწორედ რომანოზ IV ავიდა, რომლისგანაც დედოფალს ორი ვაჟი შეეძინა. ცხადია, მიხეილსა და მის ცოლს, ქართველ პრინცესა მარიამ ალანელს ეს ამბავი არ მოსწონდათ, თუმცა რაიმეს შეცვლის ძალა არ შესწევდათ.
რომანოზმა ევდოკიას ვაჟები თავის თანამმართველებად დაინიშნა, რითაც ასე თუ ისე სიტუაცია ჩაწყნარდა. ეს ქორწინება დედოფლისათვის ბედნიერი არ ყოფილა, რადგან იმპერატორი სულ ომებში იყო, მასზე გათხოვების გამო კი სამეფო კარზე ბევრი მტერი გაუჩნდა. თუმცა, აქვე აღსანიშნავია, რომ ამ დროს ევდოკიას უდიდესი ძალაუფლება ჰქონდა, რადგანაც ომში წასული რომანოზი რეგენტად მას ნიშნავდა.
1071 წელს მანასკერტის ბრძოლაში თურქ-სელჩუკებმა ტყვედ ჩაიგდეს იმპერატორი რომანოზი, რითაც ისარგებლეს მიხეილმა და მისმა ცოლმა მარიამ ალანელმა. მათ სახელმწიფო გადატრიალება მოაწყვეს და ამავე წელს ახალ იმპერატორად მიხეილ VII გვევლინება. ევდოკიამ რომანოზის მძევლობიდან გამოსყიდვა ძლივს მოახერხა, თუმცა როგორც კი იგი ბიზანტიაში დაბრუნდა, მიხეილმა იგი დაპატიმრა და თვალები დასთხარა. რომანოზი 1072 წელს პატიმრობაში გარდაიცვალა. ამის შემდეგ, მიხეილმა და მარიამმა ევდოკიაც მოიშორეს თავიდან, იმ დროისათვის გავრცელებული ხერხით: იგი იძულებით გამოკეტეს მონასტერში და მონაზვნად აღკვეცეს.
სულ რამდენიმე წელიწადში, 1078 წელს მიხეილიც დაამხეს და ბერად აღკვეცეს, მისი ცოლი კი ახალ იმპერატორს მიჰყვება ცოლად, რომელთა წინააღმდეგ შეთქმულებაში, 1081 წელს ალექსი კომნენოსთან ერთად მონაზვნად აღკვეცილი ევდოკიაც მონაწილეობდა.
ევდოკია მაკრემბოლიტისა გარდაიცვალა 1096 წელს, 75 წლის ასაკში.
შვილები
ევდოკიას თავის პირველ ქმართან, იმპერატორ კონსტანტინე X-თან ექვსი შვილი ჰყავდა:
ევდოკიას თავის მეორე ქმართან, იმპერატორ რომანოზ IV-თან ორი შვილი ჰყავდა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1021 კატეგორია:გარდაცვლილი 1096 კატეგორია:დუკები კატეგორია:ბიზანტიის დედოფლები კატეგორია:ქალი რეგენტები კატეგორია:ხელახლა დაქორწინებული სამეფო კონსორტები
ჩიტიწვივა
ჩიტიწვივა (Epimedium) — მცენარეთა გვარი კოწახურისებრთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი მხოხავფესურიანი ბალახებია. მათი ღეროს სიმაღლე 20 — 30 სანტიმეტრს აღწევს.
20-ზე მეტი სახეობა გავრცელებულია ხმელთა შუაზღვისპირეთში, დასავლეთ ჰიმალაიზე და აღმოსავლეთ აზიაში. მათგან 4 გვხვდება კავკასიაში.
საქართველოში კოლხეთის მთის ქვედა და შუა სარტყელში, მეტწილად დაჩრდილულ ფოთლოვან ტყეებში იზრდება 2 სახეობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კოწახურისებრნი
პრიბინა
პრიბინას მმართველობის პერიოდში ნიტრაში დაარსდა პირველი ქრისტიანული ეკლესია. თუმცა ამ დროისთვის თავად პრიბინა არ ყოფილა ქრისტიანი.
833 წელს პრიბინა ნიტრიდან გააძევა დიდი მორავიის თავადმა მოიმირ I-მა და თავი შეაფარა ფრანკებს. აღმოსავლეთ ფრანკთა მეფემ ლუდვიგ II გერმანელმა მონათლა იგი და უბოძა ბალატონის მიმდებარე ტერიტორიები. პრიბინამ ტბის ტერიტორიაზე ააშენა ქალაქი ბლატნოგრადი, ბლატენის სამთავროს მომავალი დედაქალაქი.
პრიბინა გარდაიცვალა 860 წლის 21 მარტს დიდი მორავიის მთავარ როსტისლავთან ბრძოლის დროს. მისი გარდაცვალების შემდეგ ბლატენის მთავარი გახდა, მისი შვილი კოცელი.
კატეგორია:სლოვაკეთის მმართველები კატეგორია:დაბადებული 805 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 860
მარკ რავალომანანა
მარკ რავალომანანა (Marc Ravalomanana; დ. 12 დეკემბერი, 1949, იმერინკასინინა, მადაგასკარი) — მადაგასკარელი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე. მადაგასკარის პრეზიდენტი 2002-2009 წლებში. 1999-2002 წლებში იყო დედაქალაქის მერი.
2001 წლის ბოლოს დანიშნულ საპრეზიდენტო არჩევნებში დაიკავა პირველი ადგილი, მიიღო ხმების 46 %, ხოლო მოქმედმა პრეზიდენტმა დიდიე რაცირაკამ მხოლოდ 40 %. დაინიშნა მეორე ტური, თუმცა რავალომანანამ განაცხადა, რომ ხმების დათვლა ჩატარდა დარღვევებით და თავი პრეზიდენტად გამოაცხადა. რამდენიმე თვე გრძელდებოდა ბრძოლა რავალომანანასა და რაცირაკას მომხრეებს შორის. 2002 წლის 29 აპრილს უზენაესმა სასამართლომ რავალომანანა პრეზიდენტად გამოაცხადა და განმეორებით 2002 წლის 6 მაისს პრეზიდენტის ფიცი დადო. 5 ივლისს რაცირაკა ქვეყნიდან გაიქცა და კამათი ხელისუფლებისათვის დასრულდა.
2009 წელს მისი ხელისუფლება დაამხო ოპოზიციის ხელმძღვანელმა ანდრი რაძოელინამ, რომლის მხარეზე აღმოჩნდა არმიაც.
სქოლიო
კატეგორია:მადაგასკარის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:დაბადებული 12 დეკემბერი
ლალი დოლიძე
ლალი დოლიძე (დ. 25 სექტემბერი, 1958, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი სპორტსმენი (მხატვრული ტანვარჯიში). მსოფლიოს ჩემპიონი ჯგუფურ ვარჯიშში და გუნდურ შეჯიბრებაში (1979). სსრკ ჩემპიონატის მესამე პრიზიორი თავისუფალ ვარჯიშში (1976). საერთაშორისო ტურნირებში არაერთგზის გამარჯვებული. 1992 წლიდან ავარჯიშებს იტალიელ სპორტსმენებს. მისი აღზრდილია იტალიის მრავალგზის ჩემპიონი ლაურა ძაკილი. იტალიის ტანვარჯიშის ფედერაციამ აღიარა წლის საუკეთესო მწვრთნელად (1997). ტანვარჯიშის საერთაშორისო ფედერაციამ კი წლის ათ საუკეთესო მწვრთნელს შორის დაასახელა (1998). საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი (1979).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:ქართველი ტანმოვარჯიშეები
ნიკოს საყდარი
ნიკოს საყდარი —- არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახმაჯში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
დარბაზული ეკლესია ნაგებია შირიმის კვადრების სწორხაზოვანი წყობით. ეკლესია გეგმით სწორკუთხაა, აღმოსავლეთით დასრულებული ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. სარკმლის ძირში ტრაპეზის ქვა დგას. აბსიდის ჩრდილოეთ და სამხრეთ მხარეს თითო ნიშაა. კონქი სფერულია. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. დარბაზიდან გადის გვირაბი, რომელიც დაბლა, ხევში ჩადის. იატაკი მიწაყრილია. ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. არქიტრავის ქვაზე ორმაგ ლილვში ჩასმული ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა. დანარჩენი ფასადები სადაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ქიუქელი
ქიუქელი (Kükəl) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 183 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
ფიჭვიანის საყდარი
ფიჭვიანის საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ შალაურის სამხრეთ-დასავლეთით, სამიოდე კილომეტრის მანძილზე, ტყეში. განეკუთვნება ადრინდელ შუა საუკუნეებს. ნაგებია სხვადასხვა ზომის,რიყის ქვით. ალაგ-ალაგ, ძირითადად, კონსტრუქციულ ნაწილებში, გამოყენებულია შირიმის, მეტ-ნაკლებად დამუშავებული ქვები.
მთავარი ეკლესია დარბაზულია, აღმოსავლეთით დასრულებულია ნალისებრი აფსიდით, რომლის ღერძზე გაჭრილია განიერი, თითქმის პარალელურწირთხლებიანი, ნახევარწრიულთაღოვანი სარკმელი. აფსიდი დარბაზისგან გამოყოფილია შირმის, ნათალი ქვებით გამოყვანილი მხებით, რომლებსაც ეყრდნობოდა შირმისავე ქვებით ნაწყობი, სატრიუმფო თაღი (შეორჩენილია ორივე ქულის წყობა).
ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს: სამხეთიდან და დასავლეთიდან. ორივე კარი გარშემოსასვლელიდანაა, გარედან ისინი თარაზულად ყოფილა გადახურული (შემორჩენილია მცირე ნაწილები), შიგნიდან კი - რიყის, მოგრძო ქვებით ნაწყობი, ნალისებრი თაღით. მთავარ ეკლესიას, საკურთხევლის სარკმლის გარდა, სამხრეთ კედელში გაჭრილი, კიდევ ორი სარკმელი აშუქებდა, რომლებსაც გადახურვა ჩამოშლილი აქვს.
მთავარ ეკლესიას სამხრეთიდან ეკვრის სამლოცველო, რომელიც მთავარ ეკლესიაზე თითქმის ორჯერ უფრო მოკლეა. სამლოცველოს ორი, განიერი, თაღოვანი შესასლეი აქვს, მათგან ერთი სამხრეთიდანაა, გარედან, ხოლო მეორე დასავლეთიდან, გარშემოსასველიდან. სამლოცველს შიდა სივრცე გეგმით თითქმის კვადრატულია, გადახურულია ცილინდრული კამარით და აღმოსავლეთით ნახევარწრიული ფორმის, უსარკმლო აფიდითაა დასრულებული.
გარშემოსასვლელი ორი ნაწილისგან შედგება. ორივე ნაწილს თითო, თაღოვანი შესასვლელი აქვს. ერთი სამხრეთ ფრთის, სამხრეთ კედლშია (შემორჩენილია მთლიანად), მთავარი ეკლესიის შესასვლელის მოპირდაპირედ, მეორე კი, დასავლეთ კედლის ჩრდილოეთ კიდესთან. ორივე შესასვლელი ნალისებრთაღოვანია. გარშემოსასვლელის ორივე ნაწილი დამოუკუდებელი კამარით ყოფილა გადახურული. მათ დასაყრდნობად მთავარი ეკლესიის შესაბამის კედლებზე თარედი ყოფილა მიშენებული(შემორჩენილია მცირე ნაწილი).
ფასადები სადაა, მორთულობის გარეშე. აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმლის თაღი არაწესიერი ფორმის, შირიმის, მთლიან ქვაშია გამოკვეთილი. ეკლესია გადახურული იყო ორფერდა სახურავით, სამლოცველო და გარშემოსასვლელი კი ცალფერდათი.
ალენ რობ-გრიიე
ალენ რობ-გრიიე (Alain Robbe-Grillet; დ. 18 აგვისტო, 1922, ბრესტი, — გ. 18 თებერვალი, 2008, კანი) — ფრანგი პროზაიკოსი, სცენარისტი და კინორეჟისორი, „ახალი რომანის“ მთავარი იდეოლოგი, ფრანგული აკადემიის წევრი (2004 წლიდან; მიღების ცერემონია არ ჩატარებულა).
ფიჭვიანის საყდარი
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ალენ რობ-გრიიე
ბიოგრაფია
დაამთავრა აგრონომიის ეროვნული ინსტიტუტი. პირველი რომანი - „მეფისმკვლელი“ - რობ-გრიიემ 1949 წელს დაწერა, მაგრამ ის გამოუქვეყნებელი იყო 1978 წლამდე. რომანის ხელნაწერი ავტორმა პარიზის ერთ-ერთ უმსხვილეს გამომცემლობას „გალიმარს“ შესთავაზა, რომელმაც უარი თქვა მის გამოცემაზე, თუმცა კი რობ-გრიიეს პირველი ცდა შეუმჩნეველი არ დარჩა და ხელნაწერი სხვა გამომცემლობის - „მინუის“ - ლიტერატურულ კონსულტანტს გადასცეს.
მომდევნო ორ წელიწადს რობ-გრიიე მუშაობს ხილისა და ციტრუსების კოლონიალურ ინსტიტუტში, რომლიდანაც ხშირად მიავლენენ მაროკოში, საფრანგეთის გვიანაში, გვადელუპასა და მარტინიკაზე. 1950 წლის ბოლოს ის ტოვებს ამ თანამდებობას ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო. საფრანგეთში დაბრუნების შემდეგ ის წერს თავის მეორე რომანს „საშლელები“ („Les Gommes”) და მას გამომცემლობა „მინუის“ სთავაზობს. სწორედ ამ გამომცემლობამ გამოაქვეყნა მისი რომანი 1953 წელს. კრიტიკას რომანისათვის განსაკუთრებული ყურადღება არ მიუქცევია, მაგრამ ამ დროიდან მოყოლებული რობ-გრიიე ლიტერატურულ შემოქმედებაში ეფლობა.
რამაზ ხიზანიშვილი
რამაზ ხიზანიშვილი (დ. 1 იანვარი, 1959) — ქართველი პოლიტიკოსი.
ალენ რობ-გრიიე
ბიოგრაფია
მწერლის ნამდვილი წარმატება დაკავშირებულია მისი შემდეგი რომანის - „მზირის“ - გამოცემასთან 1953 წელს. რომანმა მიიღო კრიტიკის პრესტიჟული პრემია, რასაც ხმაურიანი სკანდალი მოჰყვა. რიგ გაზეთებში გამოქვეყნდა გამაცამტვერებელი სტატიები, რომლებშიაც ნათქვამი იყო, რომ წიგნი იმსახურებს არა პრესტიჟულ პრემიას, არამედ საქმის განხილვას სასამართლოში საზოგადოებრივი მორალის შეურაცყოფის თაობაზე. თვით ავტორის მისამართით კი იყო რეკომენდაციები, რომ მას ფსიქიატრიულ კლინიკაში გაევლო მკურნალობის კურსი. ამავდროულად რობ-გრიიემ ფართო მხარდაჭერა მიიღო ისეთი ცნობილი კრიტიკოსებისაგან, როგორებიც იყვნენ როლან ბარტი და მორის ბლანშო. მწერლის დასაცავად თავიანთი აზრი გამოთქვეს აგრეთვე ალბერ კამიუმ და ანდრე ბრეტონმა.
რამაზ ხიზანიშვილი
1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „მშვიდობა“.
ალენ რობ-გრიიე
ბიოგრაფია
მათი მხარდაჭერით რობ-გრიიემ ჟურნალ „ექსპრესში“ მიიღო სვეტი, რომელშიაც გამოაქვეყნა ცხრა სტატიისაგან შემდგარი სტატია საერთო სათაურით „ლიტერატურა დღეს“. ეს სერია, რომელიც ქვეყნდებოდა 1955 წლის ოქტომბრიდან 1956 წლის თებერვლამდე, მოგვიანებით საფუძვლად დაედო ესსეების პროგრამულ კრებულს „ახალი ლიტერატურისათვის“, რომელიც დასახელებული მიმართულების მანიფესტად იქცა. მწერლის გამოსვლები ყოველთვის იქცეოდა ხოლმე ცხარე ლიტერატურული დისკუსიების საგნად, რომლებიც არ შემწყდარან 1970-იანი წლების ბოლომდე. რობ-გრიიე დაინიშნა ჯერ გამომცემლობა „მინუის“ რეცენზენტად, მოგვიანებით კი მის ლიტერატურულ დირექტორად. მისი ხელმძღვანელობით ეს გამომცემლობა გადაიქცა მიმართულება ახალი რომანის ჭეშმარიტ ცენტრად, თავად რობ-გრიიე კი ხდება აღიარებული ლიდერი მოძრაობისა,, რომელსაც შეუერთდნენ მიშელ ბიუტორი, ნატალი საროტი, მარგერიტ დიურასი, კლოდ სიმონი, რობერ პენჟე. ამ პერიოდში რობ-გრიიე აგრძელებს აქტიურ ლიტერატურულ მუშაობას. იბეჭდება მისი რომანები „ლაბირინთში“ (1959), „ეჭვიანობა“ (1957). 1960-იანი წლების დასაწყისში მწერალი აქტიურად ერთვება კინემატოგრაფიულ მოღვაწეობაში, - პირველად როგორც სცენარისტი, ხოლო შემდგომ კი აგრეთვე როგორც ნაყოფიერი რეჟისორი.
რამაზ ხიზანიშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
ალენ რობ-გრიიე
ბიოგრაფია
1963 წელს მან ნ. საროტთან, ს. დე ბოვუართან და ჟ.-პ. სარტრთან ერთად პირველად მოინახულა ლენინგრადი და მოსკოვი. შემდგომში ის არაერთხელ ესტუმრა რუსეთს, მეუღლესთან ერთად იმოგზაურა ტრანსციმბირის მაგისტრალზე, რომლის დასასრულსაც ნახოდკიდან ზღვით კორეაში გაემგზავრა. 1971-1995 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში, შემდეგ კი საფრანგეთში დაბრუნდა და კანში დასახლდა.
1985 წელს მკითხველებმა და კრიტიკოსებმა ახალი შოკი მიიღეს რობ-გრიიეს ავტობიოგრაფიული ტრილოგიის პირველი ნაწილით - „სარკე, რომელიც ბრუნდება“. მეორე ნაწილი, „ანჯელიკა, ანუ მკითხაობა“ გამოიცა 1988, ხოლო მესამე, „კორინთის უკანასკნელი დღეები“ – 1994 წელს. ნაწარმოები მხოლოდ შორიდან თუ გაგვახსენებს ტრადიციულ ავტობიოგრაფიას. ამ ფსევდოავტობიოგრაფიაში ავტორი თავისუფლად ახდენს რეალობისა და გამონაგონის აღრევას, რითაც კიდევ უფრო ამაგრებს თავის რეპუტაციას ლიტერატურული ექსპერიმენტატორისა.
2001 წელს გამომცემლობა „მინუიში“ გამოდის მწერლის უკანასკნელი რომანი „გამეორება“. ეს უკვე ლიტერატურული თამაშია, ავტოპაროდიაც კი. ავტორი ვინმე გაურკვეველი მთხრობელის სახით ხშირად თვითონ ერთვება მოყოლის პროცესში, ახდენს რა მის კორექტირებას. ტექსტში გვხვდება მითითებები ფარულ ლიტერატურულ ალუზიებზე, კერძოდ, თვით რობ-გრიიეს ადრინდელ ნაწარმოებებზე. რომანში აღწერილია ჯაშუშური ისტორია ცივი ომის პირველი წლებიდან. ჯაშუშური რომანი გაშლის კვალობაზე მზარდი რაოდენობით ივსება უცნაური დეტალებით.
როგორც ითქვა, რობ-გრიიე მუშაობდა აგრეთვე კინემატოგრაფშიც. იყო რამდენიმე ფილმის სცენარის ავტორი, რომელთა შორის არის ალენ რენეს „გასულ წელს მარიენბადში“ (1961). როგორც რეჟისორმა დადგა ფილმები „უკვდავი ქალი“(1963), „ტრანს-ევროპული ექსპრესი“ (1966), „ადამიანი, რომელიც იტყუება“ (1968), „სამოთხე და შემდეგ/L’Eden et après» (1970), "თანდათანობითი ჩაცურება სიამოვნებაში“//Glissements progressifs du plaisir» (1974), „ცეცხლთან თამაში//Le Jeu avec le feu» (1975), „ხმაური, რომელიც ჭკუიდან გშლის/Un bruit qui rend fou» (1995), „თქვენ გრადივა გირეკავთ/C’est Gradiva qui vous appelle» (2006) (გერმანელი მწერალის ვილჰელმ იენსენის რომანის „გრადივასა“ და ზიგმუნდ ფროიდის წიგნის «ბოდვა და სიზმრები იენსენის „გრადივაში“» მიხედვით).
სტილი
რობ-გრიიეს პირველი რომანების სტილი შეიძლება დახასიათდეს როგორც შოზიზმი (ნივთიზმი). თხრობა განზრახ უპირობო და ორგანზომილებიანია. მისი მთავარი მოტივია საგნების, უსულო ნივთების, რაღაც შემთხვევითი ყოფითი დეტალების აკვიატებული და გამეორებადი აღწერა-ინვენტარიზაცია, რომელიც, - ასეთი შთაბეჭდილება იქმნება, - სრულიად ზედმეტია და თხრობა მოვლენათა შესახებ, ასევე პერსონაჟების ხატები უკანა პლანზე გადაყავს. მაგრამ თანდათანობით ნათელი ხდება, რომ აქ არანაირ მოვლენებთან არა გვაქვს საქმე, და რომ სამყაროს საგნების აღწერა-ინვენტარიზაცია გვაიძულებს დავსვათ საკითხი იმის შესახებ, თუ რა არის ყოფიერება. ერთადერთი, რისი მტკიცებაც შეიძლება რობ-გრიიეს სამყაროს შესახებ - ეს არის მისი არსებობა. ყველაფერი, რაც კი არის სამყაროში, - ეს ნიშნებია, მაგრამ არა ნიშნები რაიმესი, არა სიმბოლოები, არამედ თავისი თავის ნიშნები. მაშასადამე, რობ-გრიიე გადაჭრით წყვეტს კავშირს მეტაფორასა და ანტროპომორფიზმთან.
რობ-გრიიეს პროზის წყობას, მიუხედავად გარეგნული სიმარტივისა და გაუპიროვნებულობისა, ხშირად უწოდებენ ამოუცნობსა და გაუგებარს, და მდგრადი გამოთქმა „რობ-გრიიეს რომანი-ლაბირინთები“ შემთხვევით არ გაჩენილა.
„ნივთიზმიდან“ რობ-გრიიე „სათამაშო“ ტექსტებზე გადავიდა, რომლებშიაც გამოყენებულია მასობრივი კულტურის მითოლოგემები, არაცნობიერის არქეტიპები. რობ-გრიიეს რომანებში ძლიერდება ადრინდელი ნაწარმოებებისთვისაც დამახასიათებელი პაროდიული საწყისი, - ჩნდება პაროდიები პოლიციურ, სასიყვარულო, კოლონიალურ რომანებზე, პორნო-სათავგადასავლო ფილმებზე, აგრეთვე მოდურ ინტელექტუალურ სტერეოტიპებზე. ამ პერიოდს მიეკუთვნება რომანი-დეტექტივი „რევოლუცის პროექტი ნიუ-იორკისათვის“ (1970), რომანი „ქალაქ-მოჩვენების ტოპოლოგია“ (1975). ასე მაგალითად, რომანში „რევოლუცის პროექტი ნიუ-იორკისათვის“ გათამაშებული, ხელოვნური აუღელვებლობით აღწერილია გოგონას შემზარავი  წამება, შემდეგ კი ეს სცენა მრავალჯერ მეორდება ვარიაციებით და საბოლოოდ კი გაუგებარია, აღწერის ობიექტი ისევ ის გოგონაა თუ არა და ვინ არიან მისი მაწამებლები. სერიულობას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება რობ-გრიიეს პოეტიკაში. ამ მხრივ საინტერესო იქნებოდა მწერლის სტილისტიკისა და სერიული აზროვნების ფილოსოფიური კონცეპციის დაკავშირება.
ფილმოგრაფია
სცენარისტი რეჟისორი მსახიობი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1922 კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:ფრანგი კინორეჟისორები კატეგორია:ფრანგული აკადემიის წევრები კატეგორია:თენეონის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ფრანგი ლიტერატურის კრიტიკოსები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები
წინამძღვრიშვილი
საკუთარი სახელი წინამძღვრიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
კატეგორია:ქართული გვარები
გლორია ალვარესი
გლორია ალვარესი (Gloria Álvarez; დ. 9 მარტი, 1985, გვატემალა) — გვატემალელი ჟურნალისტი, პოლიტოლოგი და საზოგადოებრივი მოღვაწე, რადიოპროგრამის წამყვანი, პუბლიცისტი. ეროვნული სამოქალაქო მოძრაობის კოორდინატორი და პრეს-სპიკერი. აქტიურად უწევს პროპაგანდას ლიბერტარიანელობისა და რესპუბლიკანიზმის იდეებს, მკაცრად აკრიტიკებს XXI საუკუნის სოციალიზმის რეჟიმებს.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1985 წლის 9 მარტს „რეალური სოციალიზმის“ ქვეყნიდან ემიგრანტის ოჯახში. მამამისი ეროვნებით კუბელია, ხოლო დედა წარმოშობით უნგრელი, რომელიც მუშაობდა მაღაზიაში გამყიდველად. გლორიამ დაასრულა გვატემალის ფრანსისკო მაროკინის სახელობის უნივერსიტეტი და სწავლობდა პოლიტოლოგიასა და სოციალურ მეცნიერებებს. მაგისტრის ტიტული საერთაშორისო ურთიერთობებშ მიიღო რომის უნივერსიტეტ ლა-სალიენცაში.
გლორია ალვარესი მიეკუთვნება მემარჯვენე პოლიტიკური შეხედულებების მქონე პოლიტიკოსების რიგს, გამოდის როგორც რადიკალური ლიბერტარიანელობის იდეოლოგი. იგი აქტიურად მონაწილეობს გვატემალის პოლიტიკაში, როგორც ეროვნული სამოქალაქო მოძრაობის კოორდინატორი და პრეს-სპიკერი. მიჰყავს საზოგადოებრივი და პოლიტიკური რადიოგადაცემა Viernes de Gloria — პარასკევი გლორიასთან ერთად.
საზოგადოებაში ფართოდ ცნობილი გახდა 2014 წლის ბოლოს, მას შემდეგ რაც სიტყვით გამოვიდა სარაგოსაში მიმდინარე იბეროამერიკული ახალგაზრდული პარლამენტის სესიაზე. მისი სიტყვა მოწოდებით „პოპულიზმის დანგრევა“ გახდა YouTube-ის ჰიტი .. ალვარესის ფრაზა, El populismo ama tanto a los pobres que los multiplica — „პოპულიზმს იმდენად უყვარს ღარიბები, რომ ამრავლებს მათ რაოდენობას“ პოპულარულ მიმად იქცა.
ალვარესი მკაცრად აკრიტიკებს ძმები კასტროების რეჟიმს კუბაში, დანიელ ორტეგასა და როსარიო მურილიოს სანდინისტურ რეჟიმს — ნიკარაგუაში. არიტიკებს XXI საუკუნის სოციალიზმის ლათინომარიკულ მთავრობებს (უგო ჩავესი და ნიკოლას მადურო ვენესუელაში, რაფაელ კორეა ეკვადორში და ევო მორალესი ბოლივიაში) მმართველობის დიქტატორული მეთოდებისათის, ხმების მოსყიდისთვისა და ადამიანის უფლებების უხეში დარღვევების გამო.
ტერმინით პოპულიზმი გლორია ალვარესი ნეგატიურად აღნიშნავს კომუნიზმისა და მემარცხენე ავტორიტარიზმის პოლიტიკას. იგი ამ მოვლენას ეწინააღმდეგება პოლიტიკურ რესპუბლიკანიზმისა და ლიბერტარიანელობის იდეებით. ზოგადად მისი პოზიცია ხასიათდება როგორც რესპუბლიკანელობა პოპულიზმის წინააღმდეგ.
ამავე დროს გლორია ალვარესის ოპონენტები აღნიშნავენ, რომ მისი კრიტიკა ეხება მხოლოდ მემარცხენე პოპულიზმსა და ავტორიტარიზმს, მაშინ როდესაც მემარჯვენე ავტორიტარულ რეჟიმებს, როგორიცაა მაგალითად გვატემალის პრეზიდენტები ხოსე ეფრაინ რიოს მონტი და ოტო პერეს მოლინა, იგი არაფერს ერჩის.
გლორია ალვარესი სტუმრობდა ესპანეთს, არგენტინასა და ურუგვაის (ბოლო ორქვეყანაში ხელისუფლებაში იყვნენ კრისტინა ფერნანდესისა და ხოსე მუხიკას მემარცხენე მთავრობები), გამართა პოლემიკა მემარცხენე ახალგაზრდულ ორგანიზაციებთან. ცხარე კონფლიქტი გაიმართა 2015 წელს მისი ნიკარაგუაში ვიზიტის დროს. სანდინისტური ორიენტაციის სტუდენტური ორგანიზაციები ფიზიკური ანგარიშსწორებით დაემუქრნენ ალვარესს როდესაც იგი გამოდიოდა ნიკარაგუის დედაქალაქის პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში. დედაქალაქის აეროპორტში ალვარესი დააკავეს და დაკითხეს. ამ ამბების შემდეგ გლორია ალვარესმა განაცხადა: „მხოლოდ მშიშრებს ურჩევნიათ გაცვალონ ტყვიები სიტყვების ნაცვლად“.
გლორია ალვარესი გვატემალის პოლიტიკაში მოღვაწეობს როგორც მემარჯვენე მიმართულების ანალიტიკოსი და პროპაგანდისტი. თუმცა აღსანიშნავია, რომ იგი კენჭს არ იყრის პარლამენტში და არცერთი პოლიტიკური პარტიის შემადგენლობაში არ შედის. თვლის, რომ საზოგადოებრივი ეროვნული სამოქალაქო მოძრაობა, რადიო და ინტერნეტი უფრო ეფექტური საშალებებს წარმოადგენენ. აკრიტიკებს გვატემალელი პოლიტიკოსების დიდ ნაწილს კორუმპირებულობისა და პერსპექტიული პროგრამების არქონის გამო. დაკავებულია გენერალ ხოსე ეფრაინ რიოს მონტის დაცვით, რომელიც სამხედრო დანაშაულშია ბრალდებული. გლორია ალვარესი კატეგორიულად უარყოფს ეფრაინ რიოს მონტის დანაშაულს გვატემალაში მაიას ტომის ინდილებეის გენოციდის საქმეში და მიუთითებს იმ ფაქტზე, რომ ბევრი ინდიელი იყო სამთავრობო სამოქალაქო თავდაცვის პატრულში.
გლორია ალვარესის მოღვაწეობა არ შემოიფარგლება მხოლოდ გვატემალით. იგი აქტიურად მონაწილეობს იბერო-ამერიკის მემარჯვენეთა საინფორმაციო თუ პოლიტიკურ პროექტებში. კონტაქტები აქვს კუბის ანტიკომუნისტურ ემიგრაციასთან, მხარს უჭერს მემარჯვენე კონსერვატიულ პარტიებს ლათინური ამერიკის ქვეყნებში, მათ შორის სალვადორის ეროვნულ რესპუბლიკურ ალიანსს.
სქოლიო
კატეგორია:გვატემალელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:გვატემალელი პოლიტიკოსები კატეგორია:გვატემალელი ჟურნალისტები კატეგორია:გვატემალელი პოლიტოლოგები
მუსეროსი
მუსეროსი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-ნორტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 12,4 კმ². მოსახლეობა — 6596 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
Icon (მაიკ ოლდფილდის ალბომი)
Icon — მაიკ ოლდფილდის სიმღერების კომპილაციური ალბომი. იგი ევროპაშ გამოვიდა 2012 წლის 31 მაისს. კომპილაცია წარმოადგენს Universal Music Enterprises-ის Icon-ის სერიის ნაწილს.
სქოლიო
კატეგორია:მაიკ ოლდფილდის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:2012 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Universal Music Enterprises-ის კომპილაციური ალბომები
კონკოლის ობსერვატორია
კონკოლის ობსერვატორია (Konkoly Obszervatórium) — ასტრონომიული ობსერვატორია ბუდაპეშტში, რომელსაც უნგრეთის მეცნიერებათა აკადემია მართავს. დაარსდა 1871 წელს, უნგრელი ასტრონომის — მიკლოს კონკოლი-ტეგის (1842–1916) მიერ, როგორც კერძო ობსერვატორია. იგი აქვეყნებს საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირის მიერ დადგენილ საინფორმაციო ბიულეტენს ცვალებადი ვარსკვლავების შესახებ, რომელიც მოიცავს ნაშრომებს ცვალებად ვარსკვლავთა კველავასა და აღმოჩენებზე.
საშუალო ზაზუნა
საშუალო ზაზუნა (Mesocricetus) — მღრღნელების გვარი ზაზუნასებრთა ოჯახისა. გავრცელებული არიან ევრაზიაში. ერთ-ერთი სახეობა — სირიული ზაზუნა შინაურ ცხოველებში ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარულია.
კონკოლის ობსერვატორია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგრეთის ასტრონომიული ობსერვატორიები კატეგორია:ასტრონომიული ობსერვატორიები
საშუალო ზაზუნა
ბოლო კვლევებმა აჩვენა, რომ ყველა სხვა შესწავლილი ძუძუმწოვრისაგან განსხვავებით, ამ გვარის ორ სახეობას (სირიულ და ბრანდტის ზაზუნებს) არ გააჩნიათ ფერადი მხედველობა.
სქოლიო
* კატეგორია:ზაზუნასებრნი
აცეტილცელულოზა
მინი| აცეტილცელულოზას სტრუქტურული ფორმულა |300px აცეტილცელულოზა, ცელულოზის აცეტატები — ცელულოზის ძმარმჟავა ეთერები. აცეტილცელულოზას ღებულობენ ცელულოზის (ბამბის ღინღლი, მერქნის გაკეთილშობილებული ცელულოზა) ძმრის ანჰიდრიდის მოქმედებით სხვადასხვა კატალიზატორის და გამხსნელის თანაობისას:
500პქ
რეაქციის საბოლოო პროდუქტს — ცელულოზის ტრიაცეტატს, ტექნიკაში ჩვეულებრივ ტრიაცეტილცელულოზას ან კიდევ პირველად აცეტატს უწოდებენ. ტრიაცეტატის ნაწილობრივი ჰიდროლიზისას ეგრეთ წოდებული მეორეული აცეტატი მიიღება.
აცეტილცელულოზა თეთრი ამორფული მასაა. აცეტილცელულოზა (განსაკუთრებით ტრიაცეტატი) მცირედ ჰიგროსკოპულია, შუქმედეგია, კარგი ფიზიკურ-მექანიკური თვისებები აქვს და პრაქტიკულად არ იწვის. 190–210°C-ზე აცეტილცელულოზის ნაკეთობა ფერს იცვლის, ხოლო 230°C-ზე იწყებს დაშლას. ტუტეები და მინერალური მჟავები აცეტილცელულოზის თანდათანობით გასაპვნას იწვევს. პირველადი აცეტილცელულოზა იხსნება ძმარმჟავაში, მეთილენქლორიდში, ქლოროფორმში, დიქლორეთანში, ანილინში, პირიდინში; მეორეული აცეტატი — აცეტონში, აცეტონისა და სპირტის ნარევში, ეთილაცეტატში, დიოქსანში და სხვა ორგანულ გამხსნელში. აცეტილცელულოზას იყენებენ აცეტატური ბოჭკოს, აფსკების (კერძოდ, ელექტროსაიზოლაციო), პლასტმასების წარმოებაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცელულოზა
ჩიგოიანის ციხე
ჩიგოიანის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი, ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩიგოიანში. აგებულია შუა საუკუნეებში. ქსნის მარცხენა ნაპირას შემორჩენილია ციხის კომპლექსი. ყველა ნაგებობა აგებული იყო სხვადასხვა ზომის ფიქალით. კომპლექსი დგას ტერასისებურ რელიეფზე, მდინარის მხარეს მოქცეულ ფასადებთან მისვლა შეუძლებელია. კომპლექსში შემავალი ოთხკუთხა კოშკი შემორჩენილია ერთი სართულის დონეზე. მასში შესასვლელი მოთავსებულია აღმოსავლეთ კედელში. სხვა ნაგებობათა ნანგრევების სახეობის დადგენა ტერიტორიის გაწმენდის გარეშე შეუძლებელია.
ლიტერატურა
კატეგორია: ახალგორის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ნინო ბაქაქური
ნინო ბაქაქური (დ. 11 მაისი, 1974) — ქართველი იურისტი.
ზაქარია (სოსო) აბრამაშვილი
ზაქარია აბრამიშვილი (დ. 9 იანვარი, 1972, რუსთავი, საქართველო) — ქართველი სპორტსმენი, ბატუტზე მხტომელი, ევროპის სამგზის ჩემპიონი (1990 — ინდივიდუალური, დუეტი, გუნდური), მსოფლიოს თასის გათამაშების ფინალისტი (1999), სსრკ ჩემპიონატის მესამე პრიზიორი (1990), მსოფლიო ჩემპიონი (1990, ესენი, გერმანია).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1972 კატეგორია:ქართველი მსოფლიო ჩემპიონები
ნინო ბაქაქური
ბიოგრაფია
დაიბადა 1974 წლის 11 მაისს ქალაქ თბილისში. 1991 წელს წარჩინებით დაამთავრა  თბილისის მე-3 ქართული გიმნაზია. 1996 წელს წარჩინებით დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. იყო აკადემიკოს სიმონ ჯანაშიას სახელობის სტიპენდიატი. 2001 წელს წარჩინებით დაამთავრა თბილისის იურიდიული ინსტიტუტი და მიენიჭა მას იურისტის კვალიფიკაცია. ნინო ბაქაქურმა 2006 წელს დაამთავრა ნიუ-იორკის (აშშ) კოლუმბიის უნივერსიტეტის სამართლის სკოლა და მიენიჭა იურიდიულ მეცნიერებათა მაგისტრის წოდება. 2002-2003 წლებში გახლდათ საერთაშორისო სამართლის მკვლევარი ჯორჯთაუნის (ვაშინგტონი, აშშ) უნივერსიტეტის სამართლის სკოლასა და ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო სამართლის ჯგუფში. ნინო ბაქაქური მუშაობდა საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის იურისტად, იურიდიული დახმარების ცენტრის ხელმძღვანელად, პროექტის დირექტორად. 2009 წლიდან აქვს იურიდიული პრაქტიკის უფლება ნიუ–იორკის შტატში (ნიუ-იორკი, აშშ).
2004-2005 წლებში თბილისის საოლქო სასამართლოს მოსამართლე, საგადასახადო და ადმინისტრაციული სამართლის კოლეგიის წევრი. 2005-2008 წლებში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლე, ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის წევრი.
2007 წელს თსუ იურიდიული  ფაკულტეტის ასისტენტ-პროფესორად. 2007-2010 წლებში იყო კავკასიის უნივერსიტეტის სამართლის სკოლის ასისტენტ-პროფესორი, ასევე მოღვაწეობდა თავისუფალი უნივერსიტეტში, როგორც სამართლის სკოლის კომერციული სამართლის კლინიკის ლექტორი. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ნინო ბაქაქური იყო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლე, მათ შორის იყო ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის წევრი. ასევე იგი, წლების განმავლობაში თბილისის საოლქო სასამართლოს მოსამართლე გახლდათ. რამდენიმე წლის განმავლობაში ნინო ბაქაქური იყო საქართველოს მოსამართლეთა ასოციაციის იურიდიული მრჩეველი.
2008-2014 წლებში იურიდიული კომპანია „ნოდია, ურუმაშვილი და პარტნიორები“ ერთ-ერთი გამორჩეული პარტნიორი.
2011-2012 წლებში ნინო ბაქაქური გახლდათ ამერიკის სავაჭრო პალატა საქართველოში  - სამართლისექსპერტი. 2014 წლის 17 ოქტომბრიდან არის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს წევრი, ხოლო 29 ოქტომბრიდან-უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მოსამართლე.
2015 წლის 7 მაისიდან 2017 წლის 8 მაისამდე საკვალიფიკაციო პალატის წევრი.
2017 წელს ბაქაქურს ასევე ჰქონდა შეტანილი განაცხადი სტრასბურგის მოსამართლეობის კანდიდატად, თუმცა კონკურსს მალევე გამოეთიშა. აღსანიშნავია, რომ ამ კონკურსში ბაქაქური ​მესამე იყო იმ სიაში, რომელსაც იუსტიციის სამინისტროში სამთავრობო კომისიის წარმომადგენლები უნდა გასაუბრებოდნენ. აღნიშნულ კონკურსში მონაწილეობაზე ბაქაქურმა უარი განაცხადა და კომისიას ელექტრონული ფოსტით თავად მისწერა ამის შესახებ.
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი. მშობლიურ ენასთან ერთად ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ქართველი სამართალმცოდნეები კატეგორია: ქართველი მოსამართლეები კატეგორია:დაბადებული 1974
გარდამავალი მართლმსაჯულება
გარდამავალი მართლმსაჯულება — იმ პროცესებისა და მექანიზმების ერთობლიობა, რომელიც მიზნად ისახავს ხელი შეუწყოს საზოგადებას, სადაც წარსულში არსებული ძალადობრივი რეჟიმის ან შეიარაღებული კონფლიქტების გამო, მასობრივად და სისტემურად ირღვეოდა საერთაშორისო სამართლით აღიარებული ადამიანის ძირითადი უფლებების  და თავისუფლებების პრინციპები, ტრანსფორმირდეს ადამიანის უფლებების სისტემური  დარღვევის  ხანგრძლივი პერიოდის შემდგომ, მიაღწიოს საზოგადოების კონსოლიდაციას  და სამართლიანობის აღდგენას.
წარმოშობის წინაპირობები
უკანასკნელი ორი ათწლეულის განმავლობაში, დიდი ყურადღება ეთმობოდა საკითხს თუ როგორ შეძლებდნენ მომავალში განვითარებას ისეთი ქვეყნები, რომელთა უახლესი ისტორია მოიცავდა ომისა და ძალადობის, ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა უხეში დაღვევის ფაქტებს. გარდამავალი პერიოდის მართლმსაჯულების საკითხზე მსჯელობამ, დიდი მნიშვნელობა შეიძინა და ფართო გამოხმაურება ჰპოვა,  ისეთ საკითხებთან მიმართებაში მსჯელობისას,  როგორიც არის  დემოკრატიული  განვითარება და  სახელმწიფოს  მოწყობა.
გარდამავალმა მართლმსაჯულებამ განსაკუთრებული აქტუალობა შეიძინა, 1980-იანი წლების ბოლოს და 1990-იანი წლების დასაწყისში, ლათინურ ამერიკასა და აღმოსავლეთ ევროპაში მიმდინარე პოლიტიკური ტრანსფორმაციების პერიოდში. მოცემულ პერიოდში, ლათინურ ამერიკასა და აღმოსავლეთ ევროპაში მიმდინარე გარდაქმნებისათვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო სამართლიანობის აღდგენა, საზოგადოების კონსოლიდაციისა და დემოკრატიული განვითარების მიზნით. უფლებადამცველი ორგანიზაციების თვალსაზრისით, სამართლიანობის აღსადგენად საჭირო იყო ისეთი მექანიზმის გამოყენება, რომლის საშუალებითაც  ეფექტიანად გადაწყდებოდა, წარსულში მოქმედი, ძალადობრივი რეჟიმების დროს არსებული სისტემური ძალადობის პრობლემა და ამავე დროს არ შეფერხდებოდა მიმდინარე პოლიტიკური გარდაქმნები. ზემოაღნიშნული ამოცანის მიღწევის ყველაზე ეფექტიან მექანიზმად გარდამავალი მართლმსაჯულება იქნა მიჩნეული.
გარდამავალი მართლმსაჯულების კონცეფცია სათავეს იღებს, საერთაშორისო უფლებადამცველი მოძრაობისაგან. თავდაპირველად, გარდამავალი მართლმსაჯულების ტერმინის ქვეშ მოიაზრებოდა მხოლოდ პროცესი, როდესაც დიქტატორული ან რეპრესიული რეჟიმების შეცვლის შემდეგ, დემოკრატიული განვითარების გზაზე მყოფი საზოგადოება, ახორციელებდა ადამიანის უფლებათა უხეში დარღვევის ფაქტების გამოძიებას და შესაძლო დამნაშავეების გასამართლებას. მოგვიანებით, აღნიშნული ცნებამ, ასევე მოიცვა, იმ დანაშაულების და ადამიანის უფლებების მასობრივი დარღვევის ფაქტების გამოძიება, რომელთაც ადგილი ჰქონდათ შეიარაღებული კონფლიქტების პერიოდში.
დღეის მდგომარეობით, გარდამავალი მართლმსაჯულების ცნება დემოკრატიული განვითარებისა და სამართლიანობის აღდგენის მიზნით, მოიცავს ისეთი მექანიზმების გამოყენებას, როგორიცაა საერთაშორისო ტრიბუნალების და კომისიების შექმნა,  სახელმწიფო დაწესებულებებისა და მოხელეების ლუსტრაციის მიზნით სახელმწიფო არქივების გახსნა, სათანადო პოლიტიკური და სოციალური ინიციატივების განხორციელება, რეჟიმის მსხვერპლი პირებისათვის კომპენსაციის გაცემა. გარდამავალი მართლმსაჯულების არსი: გარდამავალი პერიოდის მართლმსაჯულება, წარმოადგენს პასუხს ადამიანის უფლებების და თავისუფლებების უხეში და სისტემური ხასიათის დარღვევებზე. გარდამავალი მართლმსაჯულების, ერთ ერთ ძირითად მიზანს წარმოადგენს წარსულში მოქმედი ძალადობრივი სისტემის ან შეირაღებული კონფლიქტების დროს დაზარალებულ პირთა მსხვერპლად აღიარება, მშვიდობის დამყარება, დაპირისპირების არსებობის შემთხვევაში მხარეთა შერიგება და საბოლოო ჯამში დემოკრატიული განვითარებისკენ სვლა. გარდამავალი პერიოდის მართლმსაჯულება - არ წარმოადგენს მართლმსაჯულების განსაკუთრებულ ფორმას, არამედ არის მართლმსაჯულების სპეციფიკური ფორმა,  რომელიც მორგებულია ადამიანის უფლებების სისტემური  დარღვევის  ხანგრძლივი პერიოდის შემდგომ, ტრანსფორმირებად საზოგადოებაზე. აღსანიშნავია, რომ ზოგიერთ შემთხვევაში მსგავსი სახის ტრანსფორმაცია მყისიერად ხდება, რიგ შემთხვევებში კი რამდენიმე ათწლეულს საჭიროებს.
გარდამავალი მართლმსაჯულება წარმოადგენს საუკეთესო მექანიზმს, რომელიც იძლევა საშუალებას კონფლიქტის გარეშე მოხდეს ძალადობრივი სისტემიდან, რომელიც სრულად უგულებელყოფს კანონის უზენაესობას, დემოკრატიულ რეჟიმზე გადასვლა, სადაც ადამიანის ძირითადი უფლებები და თავისუფლებები სრულად არის დაცული. გარდამავალი მართლმსაჯულების ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს გაცხადებულ მიზანს წარმოადგენს, ხელი შეუწყოს ისეთი სახის ინსტიტუციონალურ ცვლილებებს, რომელთა საფუძველზე დამყარდება კანონის უზენაესობა.