cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
პოსტსაბჭოთა სივრცე
სახელმწიფოები და გეოგრაფიული რეგიონები
[[Image:PostSoviet_Regions_Map.png|250px|thumb|right|პოსტსაბჭოთა ქვეყნების გგუფები:
]]
პოსტსაბჭოთა ქვეყნები შემდეგ ხუთ ჯგუფად იყოფებიან. ისინი განეკუთვნებიან ამა თუ იმ ჯგუფს გეოგრაფიული მდებარეობის და კულტურული განვითარების მიხედვით.
აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებს რუსეთთან დიდი და ძველი კავშირი ჰქონდათ, თითქმის რუსეთის დაარსების პირველივე დღეებიდან. ცენტრალური აზიის და სამხრეთი კავკასიის დაპყრობა რუსეთმა მხოლოდ XVIII-XIX სს.-ში შეძლო. ბალტიისპირეთის ქვეყნები ტეტვონის ორდენის, დანიის, პოლონეთისა და შვედეთის მთავრობის მფარველობის ქვეშ იყვნენ დიდი დროის განმავლობაში, სანამ XVIII საუკუნეში რუსეთის ტერიტორიაში შევიდოდნენ, და გახდებოდნენ დამოუკიდებელი ქვეყნები პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ. 1940 წელს ამ რესპუბლიკების გაერთიანება სსრკ-ში იყო მიუღებელი დასავლური ქვეყნებისთვის, მაგრამ საბჭოთა კავშირის ტერიტორიული მთლიანობა იქნა დადასტურებული ჰელსინკის შეთანხმებით.
ახალი კავშირი
ჯერ კიდევ სსრკ-ის დაშლის პერიოდში იყო შეთავაზება შეექმნათ კონფედერაციული სუვერენული სახელმწიფოთა კავშირი (სსკ), რომელშიც შესასვლელად 1991 წლის 14 ნოემბერს წინასწარ შეთანხმდა შვიდი რესპუბლიკა (ბელორუსი, ყაზახეთი, ყირგიზეთი, რუსეთი, ტაჯიკეთი, თურქმენეთი, უზბეკეთი). მაგრამ რადგანაც წინადადება სსრკ-ის უმაღლესი ორგანოებიდან იყო მოსული კავშირი არ შეიქმნა.
ზოგიერთი ყოფილი საბჭოთა რესპუბლიკების მოსახლეობასა და მთავრობებს სსრკ-ის ნოსტალგია იმდენად აწუხებდათ, რომ მზად იყვნენ, საკუთარი ქვეყნების სუვერენიტეტი შეეწირათ და ახალი კავშირი დაარსებინათ, სადაც ყოფილი საბჭოთა რესპუბლიკების უმეტესობა შევიდოდა.
90-იან წლებში განიხილებოდა ნურსულთან ნაზარბაევის წინადადება შეექმნათ ევრაზიული კავშირი, რომელშიც უნდა გაერთიანებულიყო ხუთი სახელმწიფო (ბელორუსი, ყაზახეთი, ყირგიზეთი, რუსეთი, ტაჯიკეთი).
ბოლო დროს გახმაურდა ბევრი იდეა შეექმნათ რუსეთისა და ბელორუსიის ერთობლივი გაერთიანებული სახელმწიფო.
რუსეთისა და ბელარუსის გაერთიანებული სახელმწიფო
რუსეთისა და ბელარუსის კონფედერაციული კავშირი დაარსდა 1997 წლის 2 აპრილს ადრე შექმნილ (2 აპრილი 1996) რუსეთისა და ბელორუსის საზოგადოების ბაზაზე. იდეა ეკუთვნის ბელარუსის პრეზიდენტს ალექსანდრე ლუკაშენკოს.
რეგიონალური ორგანიზაციები
საბჭოთა კავშირირს დაშლის შემდეგ დაარსდა რამდენიმე რეგიონელური ორგანიზაცია.
ბალტიისპირეთის ქვეყნები ყოფლი სსრკ-ის ქვეყნებიდან არავის შეურთდნენ და კურსი დასავლეთისკენ აიღეს (კერძოდ კი ევროპის კავშირსა და ნატოში შევიდნენ.)
დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობა
]]
დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობა (დსთ) — საქვეყნათაშორისო გაერთიანება. ამ თანამეგობრობაში გაერთიანებულია ყველა ყოფილი საბჭოთა რესპუბლიკა ბალტიისპირეთის გარდა. თურქმენეთი დსთ-ს „ასოცირებული წევრია“, საქართველომ კი რუსეთ-საქართველოს ომის შემდეგ გასვლაზე განაცხადა. წევრობა 2009 წლის აგვისტოში დამთავრდა.
კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების ორგანიზაცია
კუხო-ში გაწევრიანებულნი არიან რუსეთი, ბელარუსი, ყაზახეთი, ყირგიზეთი, ტაჯიკეთი და სომხეთი. კუხოს მთავარი ამოცანა საერთაშორისო ტერორიზმის წინააღმდეგ გაერთიანებული ბრძოლაა.
[[ფაილი:CSTO GUAM in CIS Map.png|200px|thumb|right|
]]
სუამი
დღეს სუამში ოთხი წევრია (უზბეკეთის გასვლის მერე): საქართველო, უკრაინა, აზერბაიჯანი და მოლდოვა. სუამ-ს ბევრი თვლის როგორც ანტირუსული ორგანიზაცია. სუამის წევრები არ არიან გაერთიანებული ყოფილი სსრკ-ის ტერიტორიაზე შექმნილ არც ერთ ორგანიზაციაში გარდა დსთ-სა.
ევრაზიული ეკონომიკური საზოგადოება
[[Image:EurasecMap.png|200px|thumb|right|ევრაზიული ეკონომიკური საზოგადოება:
]]
ევრაზიული ეკონომიკური საზოგადოება (ევრაზესი) იყო დაარსებული რუსეთის, ბელორუსის, ყაზახეთის, ყირგიზეთისა და ტაჯიკეთის მიერ. სომხეთს, მოლდოვას, უკრაინას აქვს დამკვირვებელის სტატუსი. უკრაინამ განაცხადა რომ არ უნდა ფართოუფლებიანი წევრობა, მაგრამ უკრაინის პრემიერი ვიქტორ იანუკოვიჩმა ვლადიმერ პუტინთან შეხვედრისას განაცხადა რომ უკრაინა ფიქრობს ევრაზეს-ში გაერთიანებაზე. მოლდოვაც არ შედის ორგანიზაციაში იმიტომ რომ აუცილებელია მისი პირველი დონის მეზობელი იყოს საზოგადოების წევრი. უზბეკეთი შესვლას 2005 წლის ოქტომბერში დათანხმდა. ქვეყანამ 2006 წლის 25 იანვარს შევიდა ოფიციალურად.
შანხაის თანამშრომლობის ორგანიზაცია
200px|right|thumb|ლურჯით – შთო, ღია ლურჯით — დამკვირვებლები, ცისფერით — სტუმრები. შანხაის თანამშრომლობის ორგანიზაცია (შთო), შედგება ჩინეთისგან, რუსეთისგან, ყაზახეთისგან, ყირგიზეთისგან, ტაჯიკეთისა და უზბეკეთისგან. ორგანიზაცია დაარსდა 2001 წელს. აქამდე (1996) არსებობდა შანხაის ხუთეული.
სეპარატისტული კონფლიქტები
ყოფილი საბჭოთა რესპუბლიკების ტერიტორიებზე კონფლიქტების უმეტესობა სეპარატისტიზმთანაა დაკავშირებული, რომლებიც ცდილობენ ეთნიკურ ან რელიგიურ საფუძველზე დამოუკიდებლობა მიიღონ სახელმწიფოსგან, რომლის ნაწილად ითვლებიან.
ზოგიერთი ტერიტორია და გაჩენილი იქ კონფლიქტები:
რუსეთმა ძალით დაიბრუნა ჩეჩნეთი. რუსეთ-საქართველოს ომის შემდეგ რუსეთმა აღიარა აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობა, რასაც მოჰყვა მხარდაჭერა ცენტრალური ამერიკიდან, კერძოდ ნიკარაგუიდან. 2008 წლის ბოლოს გამართული შხვედრით ყარაბაღის თემაზე, სომხეთის, რუსეთისა და აზერბაიჯანის პრეზიდენტებმა შეთანხმდნენ, რომ ყარაბაღი ოფიციალურად რჩება აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე.
ფერადი რევოლუციები
ყოფილი საბჭოთა კავშირის სამ რესპუბლიკაში მოხდა ე.წ. ფერადი რევოლუციები, რომელიც ოპოზიცია მთავრობაში მოიყვანეს.
სქოლიო
კატეგორია:საბჭოთა კავშირი კატეგორია:ევრაზია
Camponotus pseudolendus
Camponotus pseudolendus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ელინორ ოსტრომი
ელინორ ოსტრომი (Elinor Ostrom; დ. 7 აგვისტო, 1933, ლოს-ანჯელესი, აშშ, — გ. 12 ივნისი, 2012, ბლუმინგტონი, აშშ) — ამერიკელი პოლიტოლოგი და ეკონომისტი. რომლის ნაშრომებიც უკავშირდება ახალ ინსტიტუციონალურ ეკონომიკასა და პოლიტიკური ეკონომიის აღორძინებას. 2009 წელს ის დაჯილდოვდა ნობელის პრემიით ეკონომიკაში, "ეკონომიკური მმართველობის, უმთავრესად კი საზოგადოებრივი საქონელის გაანალიზებისათვის", რომელიც გაინაწილა ოლივერ უილიამსონთან ერთად. დღემდე, ის პირველია იმ ორ ქალს შორის, რომელმაც მოიგო ნობელის პრემია ეკონომიკის დარგში, მეორეა - ესთერ დიუფლო.
კალიფორნიის უნივერსიტეტის(ლოს-ანჯელესი) ბაკალავრიატისა და დოქტორანტურის საფეხურების დამთავრების შემდეგ, ის ცხოვრობდა ბლუმინგტონში,ინდიანაში და მუშაობდა ინდიანას უნივერსიტეტში, მოგვიანებით კი, კარიერა განაგრძო არიზონას სახელმწიფო უნივერსიტეტში. ის იყო ინდიანას უნივერსიტეტის საპატიო პროფესორი, სადაც პოლიტიკური მეცნიერებების პროფესორ არტურ ბენტლისთან ერთად იყო დირექტორი „პოლიტიკური თეორიისა და პოლიტიკური ანალიზის ვორქშოპისა“. ქალაქ თემფიში, არიზონას სახელმწიფო უნივერსიტეტში კი იყო მკვლევარი და დამფუძნებელი დირექტორი „ინსტიტუციური განსხვავებულობის სწავლის ცენტრისა“. ის იყო მთავარი მკვლევარი სოფლის მეურნეობის მდგრადობისა და ბუნებრივი რესურსების მენეჯმენტის ერთობლივი კვლევითი მხარდაჭერის პროგრამაში (SANREM CRSP), რომელსაც ახორციელებდა ვირჯინია ტექი და ამერიკის საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს (USAID)  მიერ იყო დაფინანსებული.
პირადი ცხოვრება და განათლება
ელინორ ოსტრომი დაიბადა 1933 წლის 7 აგვისტოს, ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში და იყო მუსიკოსი ლი ჰოპკინსისა და სეტის დიზაინერ ადრიან ავანის ერთადერთი შვილი. მშობლები მისი ბავშვობის პერიოდში დაშორდნენ ერთმანეთს და ელინორი უმეტესად დედასთან ერთად ცხოვრობდა. დედამისთან ერთად დადიოდა ხოლმე პროტესტანტულ ეკლესიაში, შაბათ-კვირას კი ხშირად ატარებდა მამამისის ებრაულ ოჯახთან ერთად. გაიზარდა რა პოსტ-დეპრესიულ პერიოდში, განშორებული ხელოვანების ოჯახში, ელინორი საკუთარ თავს "საწყალ ბავშვად" განსაზღვრავდა. მისი მთავარი გასართობი აქტივობა იყო ცურვა, ის შეუერთდა მოცურავეთა ჯგუფს და შეჯიბრებზე ცურავდა, შემდეგ კი თვითონვე დაიწყო ცურვის სწავლება იმისათვის, რომ გამოემუშავებინა ფული და კოლეჯში სიარული შეძლებოდა.
ელინორ ოსტრომი გაიზარდა ბევერლი ჰილსის საშუალო სკოლის პარალელურად მდებარე ქუჩაზე და ამავე სკოლაში დადიოდა, რომელიც 1951 წელს დაასრულა. ის ამის გამო თავს იღბლიანად თვლიდა, რადგან ამ სკოლას მაღალი მაჩვენებელი ჰქონდა შემდგომში კოლეჯში შესვლის ნებართვაზე. ელინორი შეუერთდა დებატების ჯგუფს, დისკუსიის ტაქტიკების სწავლამ კი მნიშვნელოვანი ზეგავლენა მოახდინა მისი აზროვნების სტილზე. მან გააანალიზა რომ საჯარო პოლიტიკისადმი მიდგომას ორი მხარე აქვს და უმნიშვნელოვანესია ორივე მათგანისთვის გქონდეს ხარისხიანი არგუმენტები. საშუალო სკოლაში სწავლისას ელინორს ტრიგონომეტრია არ უსწავლია, რადგან გოგოებისთვის, რომელთაც უმაღლესი ქულები არ ჰყავდათ ალგეებრასა და გეომეტრიაში ამ საგნის გავლა არ იყო ნებადართული. მის ოჯახში არავის ჰქონდა კოლეჯში სწავლის გამოცდილება, თუმცა ხედავდა რა რომ საშუალო სკოლის მოსწავლეების 90% შემდეგ კოლეჯში მიდიოდა, თვითონაც "ნორმალურ" ქცევად მიიჩნევდა ასევე მოცევას, თუმცა დედამისს არ სურდა რომ მას კოლეჯში ევლო, რადგან ამისთვის გონივრულ მიზეზს ვერ ხედავდა.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი ეკონომისტები კატეგორია:ამერიკელი პოლიტოლოგები კატეგორია:დაბადებული 7 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ეკონომიკაში კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
კულუხი
კულუხი — გლეხის ვენახზე დაწესებული ფეოდალური გადასახადი, იხდიდნენ ღვინით. კულუხის გადაკვეთა ხდებოდა ვენახის ფართობის, მოსავლის ან გლეხის შეძლების მიხედვით და მერყეობდა მოსავლის 1/2-იდან 1/10-მდე. XIX საუკუნის დასაწყისიდან გახშირდა კულუხის კომუტაციის შემთხვევები, განსაკუთრებით სახელმწიფო გლეხებში. მიწის ფეოდალური საკუთრების მოშლასთან ერთად კულუხმა არსებობა შეწყვიტა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გადასახადები
ოხირი
ოხირი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში (ქარჩოხის თემი), მდინარე ქსნის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1770 მ, ახალგორიდან 35 კმ. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ არ ცხოვრობს. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
სქოლიო
კატეგორია:ქარჩოხის თემის სოფლები
მონ-რონე
მონ-რონე (Mont Rogneux) — მთა პენინის ალპებში, შვეიცარიაში. მდებარეობს ვალეს კანტონში; გადაჰყურებს ლიდის მუნიციპალიტეტს. აღმართულია პეტი-კომბენისა და გრან-კომბენის მთების ჩრდილოეთით, სათხილამურო კურორტ ვერბიეს თავზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
Camponotus pseudoirritans
Camponotus pseudoirritans — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
დოუპოვის მთები
დოუპოვის მთები (Doupovské hory) — კაინოზოური ვულკანური ქედი ჩეხეთში. გააჩნია ტიპური სტრატოვულკანის სტრუქტურა. სტრატოვულკანის ცენტრი ყოფილ ქალაქ დოუპოვში მდებარეობდა.
უმაღლესი მწვერვალია ჰრადიშტე (934 მ), უდაბლესი წერტილი კი მდინარე ოჰრჟე ქალაქ კადანთან (275 მ).
1945 წელს, გერმანული მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი გააძევეს, რის შედეგადაც დოუპოვის მთები თითქმის მთლიანად გაუკაცურდა. 1953 წელს ის არმიის საწვრთნელი ზონა გახდა და დღემდე გამოიყენება ნატოს ძალების მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხეთის ქედები
NGC 7571
NGC 7571 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1864 წლის 23 ოქტომბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
პარკანო
პარკანო (Parkano) — მუნიციპალიტეტი ჩრდილო-დასავლეთ პირკანმაის ქვერეგიონში, ფინეთში. მდებარეობს ტამპერედან 84 კმ-ით ჩრდილოეთით. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 236 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 852.16 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.32 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
NGC 7571
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
პარკანო
სქოლიო
კატეგორია:პირკანმაის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ფინეთის ქალაქები
სადგისნისკარტა
სადგისნისკარტა (Recurvirostra) — ფრინველთა გვარი მეჭვავიასნაირთა რიგისა. შებუმბლულია თეთრ-შავად. აქვთ გრძელი, ბოლოში აღუნული სადგისის ფორმის ნისკარტი. გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში, აფრიკაში, ამერიკასა და ავსტრალიაში. მოიცავს 4 სახეობას. ბინადრობს ზღვისა და მლაშე ტბისპირა დაჭაობებულ, ვაკე ადგილებში. ცხოვრობს კოლონიებად, ან წყვილებად. დებს 3-4 კვერცხს. ინკუბაცია გრძელდება 22-24 დღე-ღამე. იკვებება მცირე კიბოსნაირებით, მოლუსკებით, წყლის მწერებით. საქართველოში მეტად იშვიათად გვხვდება მიმოფრენისას.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეჭვავიასნაირნი
ლეონიდ ჩერნოვეცკი
ლეონიდ ჩერნოვეცკი (დ. 25 ნოემბერი, 1951, ხარკივი) — უკრაინელი ბიზნესმენი და ქველმოქმედი.
ბიოგრაფია
კიევის მერის პოსტიდან გადადგომის შემდეგ, დასახლდა ქობულეთში, საქართველოში. აქვს საქართველოს მოქალაქეობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:უკრაინელი ბიზნესმენები
ჩიმა-და-ლეგი
ჩიმა-და-ლეგი (Cima da Lägh) — მთა ობერჰალბშტაინის ალპებში. მდებარეობს შვეიცარია-იტალიის საზღვარზე. სამხრეთით გადაჰყურებს ბრეგალიის ხეობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები კატეგორია:იტალიის მთები
ანდრია რუბლიოვი
thumb|225px|რუბლიოვის ”სამება”. ანდრია რუბლიოვი (Андре́й Рублёв) (1360? – 1430?) — საყოველთაოდ აღიარებული უდიდესი რუსი ფერმწერი — ხატმწერი.
მისი ცხოვრების შესახებ მცირე ინფორმაცია არსებობს. დაბადების ადგილი ცნობილი არ არის. სავარაუდოდ ცხოვრობდა ტროიცე-სერგიევის ლავრაში ბერობის სახელით რადონეჟი, რომელიც სერგი რადონეჟსკის გარდაცვალების შემდეგ იღუმენი ხდება.
პირველი ცნობები რუბლიოვის ხატწერის შესახებ 1405 წელს ჩნდება, როდესაც მან მოსკოვის კრემლის საკათედრო ტაძრის ფრესკები მოხატა თეოფანე გრეკსა და პროხორ გოროდეცთან ერთად. მისი სახელი ხელოსანთა სიაში ბოლოს იყო, როგორც ყველაზე უმცროსის რანგითაც და ასაკითაც.
ქრონიკებში მოხსენიებულია, რომ 1408 წელს მას დანიილ ჩერნისთან ერთად ვლადიმირის მიძინების ტაძარი მოუხატავს, ხოლო 1425-27 წლებში კი წმინდა სამების ტაძარი და წმინდა სერგის სამების ლავრა. დანიილის გარდაცვალების შემდეგ ანდრია გადადის მოსკოვის ანდრონიკოვის მონასტერში, სადაც ასრულებს მის ბოლო ნამუშევარს — მაცხოვრის საკათედრო ტაძრის ფრესკებს.
ერთადერთი ქმნილება, რომელიც ცნობილია, როგორც მხოლოდ მისი პირადი ნამუშევარი არის ძველი აღთქმის სამების ხატი (დაახ. 1410), ტრეტიაკოვის გალერეა, მოსკოვი. ხატის ცნობილია როგორც „აბრაამის მასპინძლობა“.
რუბლიოვის ხელოვნებაში ორი ტრადიცია არის გაერთიანებული: უმაღლესი ასკეტიზმი და ბიზანტიურ მანერათა კლასიკური ჰარმონია. მისი ფერწერული ტილოების პერსონაჟები მუდამ მშვიდნი არიან. დროთა განმავლობაში მისი ხელოვნება ეკლესიური მხატვრობისა და ხატწერის იდეალად იქნა აღიარებული.
რუბლიოვი გარდაიცვალა ანდრონიკოვის მონასტერში 1430 წლის 29 იანვარს. მისმა ხელოვნებამ უდიდესი გავლენა იქონია მომავალ მხატვართა მთელ თაობაზე. სტოგლავი სობორში (1551) რუბლიოვის ფრესკები საეკლესიო მხატვრობის მოდელად გამოცხადდა. 1988 წელს წმინდანად იქნა შერაცხილი. რუსული ეკლესია მის სახელს ყოველი წლის 4 ივლისს მოიხსენიებს.
1959 წლიდან ანდრია რუბლიოვის მუზეუმი გაიხსნა ანდრონიკოვის მონასტერში, სადაც მისი ეპოქის ხელოვნების ნიმუშებია გამოფენილი. 1966 წელს ანდრია ტარკოვსკიმ გადაიღო ფილმი რუბლიოვის ცხოვრების შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსი მხატვრები კატეგორია:რუსი წმინდანები კატეგორია:XV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
კულტურული ლანდშაფტი
მინი|კულტურული ლანდშაფტი კულტურული ლანდშაფტი — ადამიანის სამეურნეო საქმიანობის შედეგად შეცვლილი გეოგრაფიული ლანდშაფტი. კულტურული ლანდშაფტის მაგალითებია უდაბნოში სარწყავ მიწებზე შექმნილი ოაზისები, გადახნული სტეპი ტყის ზოლებით და სხვა. კულტურულ ლანდშაფტსა და ბუნებრივ ლანდშაფტს შორის არ არსებობს დიდი ზღვარი: კულტურულ ლანდშაფტში შენარჩუნებულია გეოლოგიური აგებულება, რელიეფის მორფოსტრუქტურული ნიშნები და ჰავის ძირითადი თავისებურებანი; კულტურული ლანდშაფტი ემორჩილება გეოგრაფიულ ზონალურობასა და აზონალურობის კანონზომიერებას.
ლიტერატურა
კატეგორია:კულტურული გეოგრაფია
სადგურის მოედანი 1 (თბილისის მეტრო)
სადგურის მოედანი 1 — თბილისის მეტროპოლიტენის სადგური პირველ ხაზზე. სადგური მდებარეობს ნაძალადევსა და მარჯანიშვილს შორის. სადგური 1966 წლის 11 იანვარს გაიხსნა. სამშენებლო სამუშაოები განახორციელა „თბილმეტრომშენმა“.
ზედა სართული ჩაშენებულია მეტროპოლიტენის ადმინისტრაციულ შენობაში (არქიტექტორები ე. კვერნაძე, გ. მელქაძე). ქვედა სადგურის სივრცე გაყოფილია სამ ნაწილად თაღედით, რომელიც მარმარილოთი მოპირკეთებულ პილონებს ეყრდნობა. იატაკზე დაგებულია გრანიტის ფილები (არქიტექტორი ვ. აბრამიშვილი). ჭედური პანოების ავტორები არიან მოქანდაკეები ფ. მზარეულაშვილი და ი. ოჩიაური). ექსკალატორიდან მოსაცდელ დარბაზში გახსნილი თაღის ზემოთ თბილისის 1500 წლის იუბილესადმი მიძღვნილი ხმლისა და თასის ჰორელიეფური გამოსახულებაა.
სქოლიო
კატეგორია:ახმეტელი-ვარკეთილის ხაზი
ISET-ის კვლევითი ინსტიტუტი
ISET-ის კვლევითი ინსტიტუტი (ISET PI - ISET Policy Institute) — არასამთავრობო ორგანიზაცია, დამოუკიდებელი კვლევითი ცენტრი ეკონომიკის დარგში საქართველოსა და სამხრეთ კავკასიაში.
ინსტიტუტი დაარსდა 2011 წელს ივ.ჯავახიშვილის სახელობისთბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის საერთაშორისო სკოლის (ISET) ბაზაზე და მიზნად ისახავს შეიტანოს წვლილი ეკონომიკის, განათლების სისტემის, დემოკრატიული მმართველობისა და სამოქალაქო საზოგადოების განვითარებაში საქართველოსა და სამხრეთ კავკასიის რეგიონის მასშტაბით.
ISET-ის კვლევით ინსტიტუტის ძირითადი საქმიანობა
ISET-ის კვლევით ინსტიტუტსა და თსუ ეკონომიკის საერთაშორისო სკოლას (ISET) შორის არსებული მჭიდრო კავშირი უზრუნველყოფს ორივე ორგანიზაციის ინტელექტუალურ-ფინანსურ მდგრადობას.
ISET-ის კვლევით ინსტიტუტის საქმიანობის საგანს წარმოადგენს როგორც კვლევითი და საკონსულტაციო საქმიანობა, ისე ტრენინგებისა და დისკუსიების ორგანიზება საჯარო პოლიტიკის ირგვლივ.
ინსტიტუტის კვლევების ძირითადი ნაწილი წარმოადგენს საქართველოში მიმდინარე მოვლენების საფუძვლიან ეკონომიკურ ანალიზს, რომელიც კომპლექსურ ეკონომიკურ მოდელებსა და უახლეს კვლევით მეთოდებს ემყარება.
ინსტიტუტში 20-ზე მეტი მკვლევარი-ეკონომისტია დაკავებული, მათ დიდ ნაწილს გააჩნია საერთაშორისო სადოქტორო ხარისხი (PhD) ეკონომიკაში. კვლევის ძირითადი მიმართულებებია:
ISET-ის კვლევით ინსტიტუტის პროდუქტები
გარდა ძრითადი მიმართულებებისა ინსტიტუტი ახორციელებს პროექტებს, რომლთა მთავარი მიზანი ფართო საზოგადოებისთვის ეკონომიკური ცვლადების და მათი დინამიკის გასაგები ენით ახსნაა.
ISET-ის კვლევითი ინსტიტუტის ყველაზე ცნობილი პროდუქტი ხაჭაპურის ინდექსი (Khachapuri Index) ეხმარება საზოგადოებას გაიაზროს ინფლაციის არსი და თვალი ადევნოს მის განვითარებას. ისეთი პროდუქტები, როგორიც არის მომხმარებელთა ნდობის ინდექსი (Consumer Confidence Index), ISET-ის ეკონომისტის ბლოგი, მთლიანი შიდა პროდუქტის პროგნოზი (GDP Forecast) და ყოველთვიური მაკროეკონომიკური მიმოხილვა რეგულარულად ქვეყნდება ბეჭდვით და ელექტრონულ გამოცემებში.
ინსტიტუტის პარტნიორები და დამკვეთები:
ISET-ის კვლევითი ინსტიტუტის პარტნიორებსა და დამკვეთებს შორის არიან:
სქოლიო
კატეგორია:არასამთავრობო ორგანიზაციები კატეგორია:საქართველოს ორგანიზაციები კატეგორია:კვლევითი ორგანიზაციები
პუნკალაიდუნი
პუნკალაიდუნი (Punkalaidun) — მუნიციპალიტეტი სამხრეთ-დასავლეთ პირკანმაის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 671 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 364.02 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.4 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
Camponotus prosulcatus
Camponotus prosulcatus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
პუნკალაიდუნი
სქოლიო
კატეგორია:პირკანმაის მუნიციპალიტეტები
Camponotus prosulcatus
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
სადედე (მეფუტკრეობაში)
thumb სადედე (მეფუტკრეობაში), დედა ფუტკრის გამოსაზრდელი უჯრედი. სადედე შეიძლება იყოს სანაყარე ან გაჭირვების. სანაყარე სადედეების ფუტკრები სხვადასხვა რაოდენობით აშენებენ ფიჭების პერიფერიულ უბნებში ოჯახის ნაყრიანობის ინსტინქტის გაღვიძების შემდეგ. გაჭირვების სადედეებს (1-5 ცალი) აშნებენ ბუდის ცენტრალურ უბანში. სანაყარე სადედეების მოცულობაა 0,8-0,9 სმ3. უღალო პერიოდებში აშნებული სადედეების მოცულობა ბევრად ნაკლებია.
ცინჟი-დიუ-ბემარაჰის ნაკრძალი
ცინჟი-დიუ-ბემარაჰის ნაკრძალი (Tsingy de Bemaraha) — ნაკრძალი მადაგასკარში. ფართობი 152 ათასი ჰა. შეიქმნა 1927 წელს კუნძულის დასავლეთ სანაპიროზე უნიკალური კარსტული ლანდშაფტის, ინდრისა და ლემურების სხვადასხვა სახეობების დასაცავად. 1990 წლიდან შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
სამხრეთით დაცულ ტერიტორიას შემდგომში შეენაცვლა „ცინჟი-დიუ-ბემარაჰის ნაკრძალი“, რომელიც მოიცავს 666 კვადრატულ კილომეტრს. ჩრდილოეთით დაცულ ტერიტორიაზე რჩება ნატურალური ინტეგრალი, რომელიც მოიცავს 853 კვადრატულ კილომეტრს. იგი ხასიათდება წაწვეტებული კირქვის ფორმირებებით, კლდეების ზემოთ მდინარე მანამბოლოს გადაღმა. კირქვის ბასრმა ფორმირებამ ადვილად შეიძლება დააზიანოს ადამიანი და აღჭურვილობა, რაც ტერიტორიაზე გავლას ძალზედ სახიფათოს ქმნის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მადაგასკარში
NGC 7572
NGC 7572 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1864 წლის 3 ნოემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
Camponotus prostans
Camponotus prostans — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
პავლიანი
პავლიანი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში (ქარჩოხის თემი), მდინარე ქსნის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1350 მ, ახალგორიდან 33 კმ. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 78 კაცი. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
სქოლიო
კატეგორია:ქარჩოხის თემის სოფლები
სომხური სამოციქულო ეკლესიის მეთაურები
სომხური სამოციქულო ეკლესიის მეთაურები — ქრონოლოგიური სია სომხური სამოციქულო ეკლესიის მეთაურებისა, რომელიც მოიცავს პერიოდს 315 წლიდან დღემდე. თავდაპირველად სომხური ეკლესიის მეთაური იყო ეპისკოპოსი. 368 წლიდან მან მიიღო კათოლიკოსისა პატრიარქის ტიტული. კათოლიკოსის რეზიდენცია ისტორიის განმავლობაში რამდენჯერმე შეიცვალა. ამჟამად სომხური სამოციქულო ეკლესიის მეთაური ატარებს უმაღლესი პატრიარქის და სრულიად სომეხთა კათოლიკოსის ტიტულს და ფარული კენჭისყრით აირჩევა საეკლესიო კრებაზე.
კათოლიკოს-პატრიარქების მმართველობის ქრონოლოგია
thumb|250px|გრიგოლ განმანათებელი, „სომეხი ხალხის მოქცევა“; [[ივანე აივაზოვსკი 1892]]
კილიკიის საკათალიკოსო
XII-XV საუკუნეებში სომხური სამოციქულო ეკლესიის კათოლიკოსის რეზიდენცია მდებარეობდა კილიკიის სომეხთა სამეფოში. 1441 წელს გადაწყდა სომხური საკათოლიკოსო ტახტის დაბრუნება ეჩმიაძინში. ამის საპასუხოდ კილიკიის სომხური ეკლესიის უმაღლესმა იერარქმა შეინარჩუნა კათოლიკოსის ტიტული. XV საუკუნის შუა წლებიდან ის ექვემდებარეობდა კონსტანტინოპოლის სომხურ საპატრიარქოს. 1915 წელს სომხების გენოციდის შემდეგ მოიშალა კილიკიის საკათალიკოსო სისში და ის მოგვიანებით აღდგა ბეირუთის ახლოს ქალაქ ანტილისიაში.
აღთამარის კათოლიკოსები
893 წელს დვინის მიწისძვრამ დაანგრია ქალაქი დვინი და კათოლიკოსის რეზიდენციამ გადაინაცვლა აღთამარის მონასტერში. X საუკუნის მეორე ნახევარში კათოლიკოსის რეზიდენცია გადავიდა ქალაქ ანისის მახლობლად, არგინაში. აღთამარის ეპისკოპოსებს ამის შემდეგაც დიდხანს ჰქონდათ პრეტენზიები სომხურ ეკლესიაში განსაკუთრებულ იერარქიულ მდგომარეობაზე და 1114 წელს აღთამარის ეპისკოპოსმა თავი სომხეთის კათოლიკოსად და პატრიარქად გამოაცხადა. ეს მდგომარეობა დიდხანს არ გაგრძელებულა, მაგრამ აღთამარის ეპისკოპოსებმა კათოლიკოსის ტიტული მაინც დიდხანს შეინარჩუნეს.
ლიტერატურა
* კატეგორია:ქრონოლოგიები
ერუშეთის ეკლესია
ერუშეთის ეკლესია — ნატაძრალი ისტორიულ ერუშეთში და პირველი ქრისტიანული ტაძარი საქართველოში, მდებარეობს დღევანდელი თურქეთის არდაჰანის პროვინციის ჰანაქის რაიონში, სოფელ ოღუზიოლუს (ქართ. ერუშეთი) მახლობლად. ააშენეს IV საუკუნეში მირიან მეფისათვის კონსტანტინე დიდისაგან წარმოგზავნილმა ხუროებმა. ამავე საუკუნის 60-70-იან წლებში შეამკო მეფე მირდატმა. ვახტანგ გორგასალმა ტაძარი საეპისკოპოსო კათედრად აქცია.
ეკლესია იყო ადრეული ბიზანტიური ბაზილიკის ფორმის. ჰქონდა სამი მოგრძო ნავი, მინაშენით დასავლეთით. სამივე ნავი შვერილი აფსიდებით ბოლოვდებოდა. კედლები კარგად თლილი ქვის კვადრებით იყო ნაგები. ექვთიმე თაყაიშვილის ცნობით, ეკლესია მოხატული იქნებოდა, რადგან მხატვრობის კვალი მან დასავლეთი კედლის სარკმლის წირთხლში დააფიქსირა. შესასვლელები ტაძარს სამხრეთითა და დასავლეთით ჰქონდა, დიდი თაღოვანი სარკმლები კი – აღმოსავლეთით, საკურთხეველსა და დასავლეთ კედელში. აღმოსავლეთ სარკმელს თაყაიშვილის 1902 წლის მოგზაურობის დროს შერჩენილი ჰქონდა გადანაკეცებიანი თავსართი, ზედა სართულის გასანათებლად მის თავზე მრგვალი სარკმელიც იყო.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ეკლესია-მონასტრები ერუშეთში კატეგორია:ქართული არქიტექტურული ძეგლები საზღვარგარეთ
ლაკა
ლაკა — ტბა ჩეხეთში, შუმავის მთებში. ამ არეალში ის ყველაზე მაღლა მდებარე და ყველაზე პატარა ტბაა; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 096 მეტრზე, ხოლო ფართობი 2,7 ჰექტარს შეადგენს. მიეკუთვნება მყინვარულ ტბათა ჯგუფს, რომელთაგან ხუთი ჩეხეთის ტერიტორიაზეა, სამი კი გერმანიის.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეხეთის ტბები
სასტამალა
სქოლიო
კატეგორია:პირკანმაის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ფინეთის ქალაქები
ნოელ კუნიჰანი
ნოელ კუნიჰანი ან კუნიჰენი (დ. 1913, 4 ოქტომბერი, მელბურნი — გ. 1986, 5 ივლისი) — ავსტრალიელი ფერმწერი და გრაფიკოსი. ქმნიდა ნახატებს, გრავიურებს, დრამატულ სურათებს, რომლებშიც გამოსახულია ავსტრალიელ მშრომელთა ცხოვრება და ბრძოლა (1932 წლის მარტის დასაწყისში, 1940-იანი წლები, ახალი სამხრეთ უელსის სამხატვრო გალერეა, სიდნეი). 1960-იანი წლების უფრო განზოგადებული და ექსპრესიული ნამუშევრები ეძღვნება ავსტრალიელ აბორიგენებს.
ვიტენვასერენსტოკი
ვიტენვასერენსტოკი (Witenwasserenstock) — მწვერვალი შვეიცარიაში, ვალესა და ურის კანტონების საზღვარზე. ლეპონტის ალპებში. მის სიახლოვეს გაივლის საზღვარი მდინარე რაინის, პოსა და რონის აუზებს შორის.
ნოელ კუნიჰანი
ლიტერატურა
კატეგორია:ავსტრალიელი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 1986
ვიტენვასერენსტოკი
მწვერვალი აღმართულია გერეტალისა და ვიტენვასერის ხეობებს შორის. მის ძირში გაწოლილია მყინვარები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
მია მოტლი
მია მოტლი (Mia Mottley; დ. 1 ოქტომბერი, 1965, ბარბადოსი) — ბარბადოსელი პოლიტიკოსი, ბარბადოსის პრემიერ-მინისტრი 2018 წლიდან და ლეიბორისტული პარტიის ლიდერი 2008 წლიდან. ბარბადოსის მერვე პრემიერ-მინისტრი და პირველი ქალი აღნიშნულ თანამდებობაზე. იგი არის ასევე ბარბადოსის პირველი პრემიერ-მინისტრი რესპუბლიკის გამოცხადებისა და კონსტიტუციური მონარქიის გაუქმების შემდეგ.
მია მოტლი არის პარლამენტის წევრი 1994 წლიდან და წარმოადგენს სენტ-მიშელის ოლქს. 1994-2008 წლებში იგი მინისტრთა რამდენიმე პორტფელს ფლობდა. იყო განათლების, ახალგაზრდობის საქმეთა და კულტურის მინისტრი ოუენ არტურის მთავრობაში და გახდა ყველაზე ახალგაზრდა მინისტრი ბარბადოსის ისტორიაში. 2001 წელს დაინიშნა შინაგან საქმეთა მინისტრად და გენერალურ პროკურორად და გახდა ბარბადოსში პირველი ქალი აღნიშნულ თანამდებობაზე. 2006 წელს დაინიშნა ეკონომიკისა და განვითარების მინისტრად და ამ თანამდებობაზე მუშაობდა 2008 წლამდე. იგი ასევე არის ინტერამერიკული დიალოგის წევრი.
ბიოგრაფია
მია მოტლი დაიბადა 1965 წლის 1 ოქტომბერს. იგი არის ერნესტ დეიტონ მოტლის (1907-1973 წწ.) შვილიშვილი, რომელიც იყო უძრავი ქონების ბროკერი და წარმატებული პოლიტიკური მოღვაწე. ერნესტ დეიტონ მოტლი იყო ბრიჯტაუნის პირველი მერი და იყო ბარბადოსის ნაციონალური პარტიის წევრი.
მოტლის ბიძა, ასევე სახელად ერნესტ დეიტონ მოტლი, 1975 წლის მარტში შექმნილი ქრისტიანული სოციალ-დემოკრატიული პარტიის (CSD) პოლიტიკური ლიდერი გახდა. მისი ბიძაშვილი იყო მსახიობი ევა მოტლი.
მიას მამა ელიოტ დეიტონ მოტლი იყო ადვოკატი, რომელიც მცირე ხნით იყო ბარბადოსის პარლამენტის წევრი. მას განათლება მიღებული ჰქონდა ბარბადოსში მდებარე ჰარისონის კოლეჯში და სამართლის სკოლაში. მუშაობდა ბელიზის გენერალურ პროკურორად და იყო ბელიზის სააპელაციო სასამართლოს წევრი. 1967 წელს დაოჯახდა სანტა ამორ ტაპინზე.
მია მოტლიმ განათლება მიიღო გაეროს საერთაშორისო სკოლაში და დედოფლის კოლეჯში (ბარბადოსი). მოგვიანებით სწავლა გააგრძელა ლონდონის ეკონომიკის სკოლაში. 1986 წელს დაასრულა ლონდონის უნივერსიტეტი სამართლის სპეციალობით.
პოლიტიკური კარიერა
2008-2010 და 2013-2018 წლებში იყო ოპოზიციის ლიდერი ბარბადოსის პარლამენტში. 2018 წელს, მოტლის ხელმძღვანელობით ლეიბორისტულმა პარტიამ მოიპოვა ისტორიული გამარჯვება 24 მაისის საყოველთაო არჩევნებში, დაიკავა 30-ვე ადგილი პარლამენტში და გახადა პირველი პარტია, რომელმაც მიაღწია მსგავს წარმატებას. არჩევნებში მოიპოვა ხალხის ხმების 72,8 %, რაც ბარბადოსის ისტორიაში არის ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი, რომელიც ოდესმე მიუღია პარტიას არჩევნებში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:ბარბადოსელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ბარბადოსის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:ქალი პრემიერ-მინისტრები
სადედე (მემცენარეობაში)
სადედე (მემცენარეობაში) — ნარგაობა, სადაც გამოჰყავთ მრავალწლოვან მცენარეთა (ვაზი, ხეხილი) საძირე და სანამყენე მასალა. ხეხილის სარგავი მასალის გამოსაყვანად, ვეგეტატიური გამრავლებისათვის, აშენებენ საძირეთა სადედეს, ხოლო კალმების, ამონაყრებისა და თესლის დასამზადებლად — სადედე ბაღსა და საკენკრეს. მევენახეობაში, ფილოქსერაგამძლე ვაზის საძირის სადედეში, იყენებენ თავიან ფორმას საყრდენად ხმარობენ ვერტიკალურ ან დაბალ ჰორიზონტალურ შპალერს. სანამყენეს სადედეში დასამყნობი საკვირტე მასალის დამზადება ხდება მყნობის წინ. სადედეში საჭიროა ნიადაგის პერიოდული გაფხვიერება, სარეველების მოსპობა, სასუქების შეტანა, მორწყვა და ა. შ.
საქართველოში შემუშავებულია სადედეში მცენარეთა აღზრდა-ფორმირების ახალი წესები, რომლებიც ფართოდაა დანერგილი წარმოებაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:მემცენარეობა
ხოფა
ხოფა (Hopa, ) — ქალაქი ართვინის პროვინციაში, თურქეთი, შავი ზღვის პირას, საქართველოს საზღვრიდან 25 კმ-ში.
ისტორია
წყაროებში იხსენიება V საუკუნეში, როგორც ლაზიკისა და ბიზანტიის სასაზღვრო ციხესიმაგრე. ისტორიოგრაფიაში გამოთქმულია მოსაზრება, რომ ხოფის მიდამოებში მდებარეობდა ციხე-ქალაქი „პეტრა".
1865 წელს ქალაქი ხოფა იყო ხოფას კაზის ცენტრი. ხოფას კაზა შედიოდა ტრაპიზონის ვილაიეთის ლაზისტანის სანჯაყში და მდებარეობდა გონიოს კაზის სამხრეთით და არჰავის კაზის ჩრდილოეთით. კაზაში სულ შედიოდა 22 სოფელი და ცხოვრობდა 4290 ადამიანი. მოსახლეობას მოჰყავდა სიმინდი, აწარმოებდა ყველსა და კარაქს.
ბატაისკი
ბატაისკი (Батайск) — ქალაქი რუსეთში, როსტოვის ოლქში. დაარსდა 1769 წელს, ქალაქის სტატუსი მიიღო - 1938 წელს.
ქალაქის მოსახლეობა 2016 წლის მონაცემებით შეადგენს 122 247 კაცს.
გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს მდინარე კოისუგის ნაპირებზე, დონის როსტოვიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 8 კილომეტრის დაშორებით და წარმოადგენს როსტოვის ქალაქ-თანამგზავრს. ქალაქის ტერიტორიის ფართობია - 77,68 კმ². ქალაქის ქუჩებს აქვს მართკუთხა დაგეგმარება. კვარტალების დიდი ნაწილი არის ერთსართულიანი სახლების ტიპი, რომელიც აგებულია წითელი აგურისაგან.
ეტიმოლოგია
ქალაქის სახელწოდების წარმოშობასთან დაკავშირებით არსებობს რამდენიმე ვერსია. მხარეთმცოდნეების ვ. გრაჩიოვისა და ნ. რეშეტნიაკის ვერსიით ბატაისკმა თავისი სახელწოდება მიიღო მდინარე ბატაისუდან, რომელიც თავის მხრივ ნიშნავს ბატაის (ბათო-ყაენის) წყალს, რომელსაც სავარაუდოდ ამ მდინარესთან ჰქონდა ბანაკი, თუმცა ავტორებს მოსაზრების დასამტკიცებლად არ მოჰყავთ არანაირი ისტორიული წყარო. პ. ონოკოლოვი და სხვა მხარეთმცოდნეები საერთოდ უარყოფენ მდინარესთან რამე ბანაკის არსებობას და მიუთითებენ, რომ 1747 წლის რუკაზე მდინარეს ეწოდება ბატაი და არა ბატაისუ. სხვა ვერსიით ქალაქის სახელწოდება წარმოსდგება თურქული სიტყვისაგან „ба тай су“, რაც სიტყვასიტყვით ითარგმნება, როგორც „ნოტიო დაბლობი ნაკადულებით“.
დაარსება
XVIII საუკუნის განმავლობაში თანამედროვე ბატაისკის ტერიტორია ხელიდან ხელში გადადიოდა რუსეთსა და ოსმალეთს შორის. საბოლოოდ რუსეთის იმპერიის ფარგლებში მოექცა რუსეთ-ოსმალეთის 1768-1774 წლების ომის შემდეგ, როდესაც დაარსდა აზოვის გუბერნია. თუმცა ამ მიწაზე დასახლება დაიწყო ადრე: ჯერ კიდევ 1769 წელს გლეხი-ველიკორუსები გამოვიდნენ დონზე და დასახლდნენ მდინარე კოისუგის ნაპირებზე და დააარსეს სლობოდა ბატაისკი. ამავე პერიოდში დინების ქვედა ნაწილში დასახლდნენ ზაპოროჟიელები და დააარსეს კოისუგის სლობოდა.
სხვა ვერსიით, ასაკოვანი მოსახლეების გადმოცემებით, იყვნენ ძმები საფონოვები, ჟიკრევეცკიები და გრებენიკოვ-ლომოვები, რომლებიც დონზე გააგზავნეს ეკატერინე II-ის ბრძანებით. ისინი დასახლდნენ მდინარის ნაპირებზე, ალიზისაგან ააშენეს მიწურები. ნადელის მიღების შემდეგ (ერთი ჰექტარი ოჯახზე) ააშენეს სახლები.
1782 წელს რუსეთმა მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა დაიწყო. მისი მონაცემების შედეგად ბატაისკში ცხოვრობდა 324 კაცი და 307 ქალი. 1783 წელს სოფელ ბატაისკში ცხოვრობდა 102 ოჯახი, სულ 780 კაცი.
XIX-XX საუკუნეები
XVIII საუკუნის ბოლო და XIX საუკუნის დასაწყისი ჩრდილოეთ კავკასიისათვის გახდა სწრაფი დასახლებისა და მეურნეობის განვითარების პერიოდი. XIX საუკუნის შუა წლებისათვის ბატაისკი უკვე სწრაფად მზარდი სოფელი იყო. ისტორიკოსები აღნიშნავენ, რომ ზრდის ტემპით ბატაისკმა გადაუსწრო რუსეთის იმპერიის ქალაქებსაც კი.
1801 წელს ქალაქი წარმოადგენდა მხოლოდ ერთ ქუჩას, რომელსაც ერქვა სანაპიროს ქუჩა (ამჟამად პოლოვინკო). სოფლის ცენტრში, სადაც დღეს მდებარეობს მოკლე და მცირე შესახვევები, მდებარეობდა სოფლის ცენტრი. 1810 წელს აქ ააშენეს ხის ეკლესია წმინდა მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე, ასევე სოფლის მმართველობის სახლი. ბატაისკი გაიზარდა სამხრეთის მიმართულებით.
ამ პერიოდისათვის სოფელში ცხოვრობდა 830 კომლი, ანუ 2 835 კაცი და 2 870 ქალი, მოქმედებდა აგურისა და რძის ქარხნები, 53 ქარის წისქვილი.
1856 წელს ბატაისკი გახდა ამავე სახელწოდების თემის ცენტრი. , რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდა სლობოდა კოისუგი, ხუტორი კულეშოვკა, ვისოჩინო, კოჩევანჩიკი, სამარსკოე, სოფლები ნოვო-ნიკოლაევკა და ნოვო-ბატაისკი.
ვლადიკავკაზის რკინიგზის მშენებლობა გახდა სოფელ ბატაისკის განვითარების დიდი ათვლის წერტილი. 1875 წლის 14 ივლისს გაიხსნა ვლადიკავკაზის რკინიგზის სადგური ბატაისკი.
1887 წელს როსტოვის მაზრას, რომელშიც შედიოდა ბატაისკი, ეწოდა ეკატერინოსლავის გუბერნია.
1904 წლისათვის სოფელ ბატაისკში ცხოვრობდა 17 616 ადამიანი. ქალაქში იყო 11 ქუჩა, 2 576 საცხოვრებელი სახლი, 2 ეკლესია და 4 სკოლა.
საბჭოთა პერიოდი
1924 წელს დაარსდა ბატაისკის რაიონი, რომლის ცენტრიც გახდა სოფელი ბატაისკი. 1925 წელს დაიწყო ელექტროფიკაცია, დაიწყო მრეწველობის განვითარება, ამავე წელს სოფელში დაარსდა მუშათა დასახლება.
1930 წელს მიიღეს გააწყვეტილება ბატაისკის აღმოსავლეთით აეშენებინათ აეროდრომი, რომლის ახლოსაც დააარსეს ახალი დასახლება ავიაგარადოკი. გაიხსნა საავიაციო სკოლა, ავიასარემონტო ქარხანა.
საბჭოთა პერიოდში ბატაისკი განაგრძობდა განვითარებას, როგორც სამრეწველო ცენტრი და მსხვილი სარკინიგზო კვანძი.
დიდი სამამულო ომის პერიოდში 1941 წლის ნოემბერში ბატაისკი ოკუპაციის საფრთხის ქვეშ იყო, მაგრამ საბჭოტა ძალების მიერ როსტოვის გათავისუფლების შედეგად საფრთხე მოიხსნა, მაგრამ 1942 წლის 27 ივლის ფაშისტებმა თითქმის უბრძოლველად აიღეს ქალაქი. ოკუპაციის პერიოდში დაიღუპა 595 ადამიანი, მათ შორის ბავშვები. ბატაისკის გათავისუფლებისათის ბრძოლაში დაიღუპა 217ადამიანი. 196 ღიანი ოკუპაციის შემდეგ ქალაქი გაათავისუფლეს 1943 წლის 7 თებერვალს როსტოვის ოპერაციის პერიოდში.
1959 წელს ქალაქს შეუერთდა სოფელი კოისუგი. ქარხნები, კომბინატები, საავადმყოფო, პოლიკლინიკა და კლუბი აღადგინეს ომის შემდეგომი პირველივე ხუთწლედის ფარგლებში.
1987 წლს დაიწყო ახალი მიკრორაიონის „ჩრდილოეთის“ მშენებლობა.
რელიგია
მართლმადიდებლური ეკლესიების მშენებლობა ბატაისკში იწყება XVIII საუკუნიდან. 1783 წლის 30 აპრილის ნოვოროსიისკის იერო-დიაკონმა იოანე ანდრეევმა სოფელ კოისუგში აკურთხა ადგილი ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ეკლესიის ასაშენებლად. ამავე წლის 30 დეკემბერს ეკლესიაც აკურთხეს და დაიწყო მასში ღვთისმსახურება. 1864 წელს ქვისაგან ააშენეს ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ახალი ეკლესია. ეკლესიასთან არსებობდა ორი სკოლა საეკლესიო-სამრევლო და სათავადაზნაურო. 1936 წელს ეს ეკლესია დაანგრიეს და დღეს მის ადგილზე მდებარეობს ბატაისკის № 4 სკოლა.
1798 წელს ბატაისკის მცხოვრებლებმა გადაწყვიტეს აეშენებინათ ხის ეკლესია, რომელიც მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე იქნებოდა ნაკურთხი. 1805 წელს ეკლესიის ასაშენებლად გამოყვეს ადგილი.
XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ბატაისკის ტერიტორიაზე ააშენეს ღვთისმშობლის კვართისა და ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის ეკლესიები. ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია მდებარეობდა თანამედროვე № 10 სკოლის ადგილზე. 1937 წელს ორივე ეკლესია დაანგრიეს. ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის ეკლესიის აგილზე XXI საუკუნეში ააშენეს ბატაისკის სამების ეკლესია.
1915 წელს სადგურ ბატაისკთან ახლოს დაიწყეს წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ეკლესიის მშენებლობა. იგი ააგეს ნიკოლოზ II-ის ტახტზე ასვლის წლისთავთან დაკავშირებით. ტაძრის მშენებლობა დასრულდა 1916 წლის 1 თებერვალს.
ბატაისკის ტერიტორიაზე იყო კიდევ ერთი ეკლესია, რომელიც მდებარეობდა მუშების ქუჩაზე, იქ, სადაც დღეს მდებარეობს საბავშვო ბაღი „Звездочка“.
ამჟამად ბატაისკის ტერიტორიაზე მდებარეობს რამდენიმე ეკლესია ბატაისკის სამების ეკლესია, რომელიც ჯვარ-გუმბათოვანია და არქიტექტურულ კონკურსში აღიარეს სამხრეთ რუსეთის ყველაზე ლამაზ ნაგებობად.
ასევე:
განათლება
ქალაქ ბატაისკში 11 საშუალო (მათ შორის 2 ლიცეუმი და 2 გიმნაზია) სკოლაა. აქ არის ასევე ბატაისკის სარკინიგზო კოლეჯი, ბატაისკის ინფორმაციული ტექნოლოგიებისა და რადიოელექტრონიკის ტექნიკუმი.
კულტურა და ხელოვნება
ქალაქში არის 10 ბიბლიოთეკა, ბატაისკის ისტორიის მუზეუმი, კინოთეატრი „ილუზიონი“, რამდენიმე პოლიტიკური მოღვაწისა თუ მოვლენის და წმინდანების ძეგლები.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ქალაქები
კაროლინ ბონაპარტი
კაროლინ ბონაპარტი (Marie Annonciade Caroline Bonaparte Murat) (დ. 24 მარტი, 1782, აიაჩო, კორსიკა – გ. 18 მაისი, 1839) — შვილი კარლო ბუონაპარტესი და ლეტიცია რამოლინოსი. ელიზას ჰყავდა 12 დედმამიშვილი.
სტრატიგრაფია
მინი|250პქ|გეოლოგიური ფენა [[არგენტინაში]]
მინი|250პქ|კოლორადოს პლატო, სადაც ერთმანეთს ენაცვლებიან პერმული და იურული ნალექები ([[იუტა, აშშ.]] სტრატიგრაფია (stratum – ფენა, შრე და γραφο – აღწერა) — გეოლოგიის დარგი, რომელიც შეისწავლის გეოლოგიური წარმონაქმნების ჩამოყალიბების თანამიმდევრობას და მათ პირვანდელ სივრცით ურთიერთდამოკიდებულებას. სტრატიგრაფია ეწოდება აგრეთვე ამა თუ იმ ქვეყნის ან რეგიონის გეოლოგიური წარმონაქმნების განლაგების თანამიმდევრობის აღწერას (მაგალითად ალპების სტრატიგრაფია, კავკასიის სტრატიგრაფია და ა.შ.).
სტრატიგრაფიის ძირითადი ამოსავალი დებულებაა შრეთა წარმოქმნის თანამიმდევრობის კანონი (ნიკოლაუს სტენო, 1669), რომლის მიხედვით შრეთა ნორმალური (ჩვეულებრივ, თითქმის ჰორიზონტალური) განლაგების დროს ქვედა შრე ზედაზე უფრო ძველია. ეს დებულება ირღვევა მხოლოდ მაშინ, თუ ტექტონიკური დეფორმაციის შედეგად შრეთა დასტა გადაყირავებულია, წარსულ გეოლოგიურ პერიოდებში არსებულ წყლის აუზებში დალექილი შრეების თანამიმდევრობის შესწავლის საფუძველზე აგებენ გეოლოგიური ჭრილის სტრატიგრაფიულ სვეტს, რომელზედაც გარკვეული მასშტაბითა და სათანადო პირობითი ნიშნებით გამოხატულია ჭრილში დანალექ ქანთა შრეების საწყისი (ნორმალური) თანამიმდევრობა, მათი ასაკი და მათ შორის არსებული კონტაქტების ხასიათი (თანხმობითი განლაგება ან უთანხმო განლაგება). რეგიონის, კონტინენტის ან მთელი დედამიწის სტრატიგრაფიის კვლევისას ტარდება ცალკეული გეოლოგიური ჭრილების სტრატიგრაფიული სვეტების კორელაცია (შეპირისპირება).
მინი|მარცხნივ|250პქ|ცარცული ნალექები, სადაც მოჩანს დანალექი ფენები ([[კვიპროსი).]]დედამიწის ორგანული სამყაროს შეუქცევი განვითარების გამო შრეთა ასაკის დადგენისა და კორელაციისათვის ძირითადი მნიშვნელობა აქვს ნალექებში დაცულ ორგანიზმთა განამარხებულ ნაშთებს. სტრატიგრაფიაში დიდი მნიშვნელობა აქვს აგრეთვე ქანების დათარიღების რადიოლოგიურ მეთოდებს. ეს მეთოდები განსაკუთრებით დიდი წარმატებით გამოიყენება იმ შრეთა დათარიღებისათვის, რომლებიც არ შეიცავს ორგანიზმნების ნაშთებს, აგრეთვე მაგმური ქანების დათარიღებისათვის, დანალექი და ვულკანოგენური ქანების კორელაციისათვის გამოიყენება აგრეთვე მათი ნივთიერი შედგენილობისა და პალეომაგნეტიზმის კვლევის შედეგები. შემუშავებულია ერთიანი გლობალური სტრატიგრაფიული სკალა, რომლის ყოველი ქვედანაყოფი შეესაბამება გეოლოგიური წელთაღრიცხვის იმ ქვედანაყოფებს, რომლის განმავლობაში იგი წარმოიქმნება. ერთიანი სტრატიგრაფიული სკალის ქვედანაყოფების გარდა, სხვადასხვა რეგიონში პალეონტოლოგიური ან ლითოლოგიური მონაცემების საფუძველზე გამოყოფენ ადგილობრივ სტრატიგრაფიულ ერთეულებს: სერიებს, წყებებს, დასტებს, ჰორიზონტებს და სხვ.
სტრატიგრაფიას დიდი პრაქტიკული მნიშვნელობა აქვს გეოლოგიური აგეგმვისა და სასარგებლო წიაღისეულის საბადოთა ძებნისა და ძიებისათვის.
ლიტერატურა
კატეგორია:პეტროლოგია კატეგორია:სტრატიგრაფია
გასპარ ნოე
გასპარ ნოე (Gaspar Noé; დ. 27 დეკემბერი, 1963) — არგენტინელი კინორეჟისორი, რომელიც ცხოვრობს და მოღვაწეობს საფრანგეთში, პარიზში. გადაღებული აქვს შვიდი სრულმეტრაჟიანი ფილმი: „ერთი ყველას წინააღმდეგ“ (1998), „შეუქცევადი“ (2002), „სიცარიელეში შესასვლელი“ (2009), „სიყვარული“ (2015) და „კლიმაქსი“ (2018), „მარადიული სინათლე“ (2019) და „მორევი“ (2021).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:დაბადებული 27 დეკემბერი კატეგორია:არგენტინელი კინორეჟისორები კატეგორია:არგენტინელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:იტალიელი სცენარისტები კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:იტალიელი კინორეჟისორები კატეგორია:იტალიელი ათეისტები კატეგორია:იტალიელი კინოპროდიუსერები
კორასონ აკინო
thumb|კორასონ აკინო კორასონ აკინო (ქალიშვილობის გვარი — კოხუანგკო; დ. 25 იანვარი, 1933, პამპანგის პროვინცია — გ. 1 აგვისტო, 2009) — ფილიპინებისა და აზიის პირველი ქალი პრეზიდენტი (25 თებერვალი, 1986 — 30 ივნისი, 1992). ფილიპინელი ოპოზიციონერი პოლიტიკოსის ბენინგო აკინოს (1932–1983) მეუღლე. წარმოშობით ჩინელი.
კარიერა
ფერდინანდ მარკოსის დიქტატორული რეჟიმის მიერ მეუღლის მკვლელობის შემდეგ (1983) აქტიურად ჩაება პოლიტიკაში, თუმცა ბავშვობიდანვე პოლიტიკოსების ოჯახში იზრდებოდა (პაპა ფილიპინელი სენატორი იყო, ხოლო მამა — კონგრესმენი). 1986 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, რომელიც მოქმედმა რეჟიმმა გაყალბების ფონზე ჩაატარა, დაიკავა მეორე ადგილი და წამოიწყო სამოქალაქო დაუმორჩილებლობის მოძრაობა, რასაც მოჰყვა სახელმწიფო გადატრიალება და დიქტატორ ფერდინანდ მარკოსის რეჟიმის დამხობა (25 თებერვალი, 1986). ჰყავს 5 შვილი და 7 შვილიშვილი.
გარდაცვალება
გარდაიცვალა 2009 წლის 1 აგვისტოს 76 წლის ასაკში გულის შეტევის შედეგად, მაკატის სამედიცინო ცენტრში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფილიპინების პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 25 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2009 კატეგორია:ცივი ომის ლიდერები კატეგორია:ფილიპინელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ქალი პრეზიდენტები
ფილიპინების მუნიციპალიტეტები
მუნიციპალიტეტი (bayan/munisipalidad; პანგ: baley; სებ:  lungsod/munisipalidad; ილოკ: ili; კაპ: balen/balayan) ― ადგილობრივი მმართველობის ერთეული ფილიპინებში. განსხვავდება ქალაქისგან, რომელიც ადგიობრივი მმართველობის განსხვავებული კატეგორიაა. ფილიპინების პროვინციები ქალაქებად და მუნიციპალიტეტებად იყოფა, რომლებიც თავის მხრივ ბარანგაებად (სოფლებად) იყოფა. 2019 წლის 7 სექტემბრის მდგომარეობით, ფილიპინებში 1 488 მუნიციპალიტეტი გამოიყოფა.
თავდაპირველად რიგი ტერიტორიები შეიქმნა როგორც მუნიციპალური რაიონები და შემდეგში გარდაიქმნა მუნიციპალიტეტებად. მუნიციპალური რაიონი ამჟამად ადგილობრივი მმართველობის გაუქმებული ერთეულია.
ისტორია
მუნიციპალიტეტების შექმნის ხანა ფილიპინებში ესპანელთა მმართველობისას დაიწყო, როდესაც კოლონიურმა მთავრობამ ესპანეთის ქალაქებისა და სოფლების მსგავსად არქიპელაგზე ასეულობით ქალაქი და სოფელი დააარსა. ისინი ქალაქის ცენტრთან ერთად ჯგუფდებოდა, რომელსაც კაბესერა ან პობლასიონი ერქვა. პობლასიონი ყოველი მუნიციპალიტეტისთვის ბირთვის ფუნქციას ასრულებდა. მუნიციპალიტეტების სტატუსი მხოლოდ იმ დასახლებებს ენიჭებოდა, რომლებიც მთლიანად იყვნენ მოქცეული კათოლიციზმზე, სხვა დასახლებები კი, მუნიციპალიტეტებში გაერთიანებისთვის ნებართვას უნდა დალოდებოდნენ. დროთა განმავლობაში მუნიციპალიტეტები უკვე არსებული მუნიციპალიტეტებიდანაც შეიქმნა და მათი ფართობებიც შემცირდა. ყოველ მუნიციპალიტეტს კაპიტანი მართავდა, რომელიც ჩვეულებრივ ქალაქის დიდგვაროვნების ფენიდან იყო და შემოსავლების მანილას ცენტრალური მთავრობისთვის გაგზავნა ევალებოდა. დღეისთვის ფილიპინებში „მუნიციპალიტეტსა“ და „ქალაქს“ (town) ერთნაირი მნიშვნელობა აქვს, რადგანაც ესპანური პუებლოს (პუებლოესპანურად ქალაქს ნიშნავს) სისტემის ფარგლებში დროთა განმავლობაში ქალაქებმა მუნიციპალიტეტების სტატუსი მიიღეს.
ამერიკული მმართველობის პერიოდში ესპანელთა მიერ შემოღებული მუნიციპალური სისტემა შენარჩუნდა. მუნიციპალური რაიონები, რომელთაც ადგილობრივი ტომების მეთაურები ხელმძღვანელობდნენ, ამერიკელებმა პირველად 1914 წელს შექმნეს. ამავე პერიოდში უფრო მეტი მუნიციპალიტეტი შეიქმნა, განსაკუთრებით, მინდანაოში, სადაც ლუსონიდან და ვისაიასიდან უამრავი ფილიპინელი გადასახლდა. 1946 წელს ფილიპინების დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ყველა მუნიციპალური რაიონი გაუქმდა და მუნიციპალიტეტებს შეუერთდა. 1991 წელს მიღებული ადგილობრივი მმართველობის კანონით, ახალი მუნიციპალიტეტების შექმნის პრინციპები საბოლოოდ დადგინდა.
პასუხისმგებლობა და ძალაუფლება
1991 წელს მიღებული ადგილობრივი მმართველობის კანონის მიხედვით, მუნიციპალიტეტებს ფილიპინების რესპუბლიკის ეროვნული მთავრობისგან გარკვეული ავტონომია აქვთ მინიჭებული. მუნიციპალიტეტებს ადგილობრივი პოლიტიკის განხორციელების, კანონების მიღების, გატარებისა და ზედამხედველობის ფუნქციები აქვთ. ადგილობრივი არჩეული და დანიშნული მოხელეები როგორც ადგილობრივი, ისე ეროვნული კანონების განხორციელებას უზრუნველყოფენ. ადგილობრივი მმართველობის მიერ გატარებული პოლიტიკის ეროვნულ კანონებთან შესაბამისობაზე მეთვალყურეობა ეროვნულ მთავრობას ევალება. ადგილობრივი მმართველობის ერთეულებს საკუთარი აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლება ჰყავთ. ადგილობრივი მმართელობის ერთეულებს, მათ შორის, მუნიციპალიტეტებს, საკუთარი იურიდიული შტო არ აქვთ.
ორგანიზაცია
№7160 რესპუბლიკური აქტის მეორე თავის მეორე ნაწილის მესამე წიგნისა და 1991 წლის ადგილობრივი მმართველობის კანონის თანახმად, მუნიციპალიტეტს უნდა ჰყავდეს მერი (alkalde), ვიცე-მერი (ikalawang alkalde / bise alkalde) და საკანონმდებლო საბჭოს (Sangguniang Bayan) წევრები (kagawad).
მოვალეობები და ფუნქციები
№7160 რესპუბლიკური აქტის მესამე წიგნის მეორე ნაწილის მიხედვით, მუნიციპალური მერი მუნიციპალური მთავრობის აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაურია და მუნიციპალიტეტის ადგილობრივ პოლიტიკასა და განვითარების გეგმას განსაზღვრავს. მუნიციპალური მერის პასუხისმგებლობებს მუნიციპალური საბჭო ამტკიცებს.
მუნიციპალური გადასახადები ვიცე-მერის (bise-alkalde) კომპეტენციაში შედის. გარდა ამისა, ვიცე-მერს მუნიციპალური საბჭოს წევრების დანიშვნაც შეუძლია, გარდა რეგულარული წევრებისა, რომლებსაც ადგილობრივ არჩევნებში ირჩევენ. მერის თანამდებობის ვაკანტური ადგილის გაჩენისას მუნიციპალიტეტის აღმასრულებელი ხელისუფლების უფლება-მოვალეობები ვიცე-მერის ხელში გადადის.
კლასიფიკაცია
შემოსავლების მიხედვით მუნიციპალიტეტების კლასიფიკაციისას ექვსი კლასი გამოიყოფა. მუნიციპალიტეტებს გასული ოთხი კალენდარული წლის საშუალო შემოსავალის მიხედვით აჯგუფებენ.
სქოლიო
კატეგორია:ფილიპინების მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ფილიპინების ადმინისტრაციული დაყოფა კატეგორია:აზიის ქვეყნების ადმინისტრაციული დაყოფა კატეგორია:მეორე დონის ადმინისტრაციული დანაყოფები ქვეყნების მიხედვით
როზმარი საიდ ზაჰლანი
thumb|right|150px|როზმარი და მისი ძმა [[ედვარდ საიდი, 1940 წელი.]]
როზმარი საიდ ზაჰლანი (روزماري سعيد زحلان; დ. 20 აგვისტო, 1937, კაირო, ეგვიპტის სამეფო — გ. 10 მაისი, 2006, პალესტინის სახელმწიფო) — პალესტინელ-ამერიკელი ქრისტიანი ისტორიკოსი და სპარსეთის ყურის მწერალი. ედვარდ საიდის და. გარდა თავისი წიგნებისა, იგი ასევე წერდა Financial Times, Middle East Journal, International Journal of Middle East Studies და Encyclopedia of Islam-ისთვის.
ბრაიან მავრის შემდეგ, როზმარი რამდენიმე ხანი კაიროში სწავლობდა. შემდეგ გადავიდა ბეირუთში, სადაც ის ასწავლიდა კულტურის ისტორიასა და მუსიკას ბეირუთის ამერიკულ უნივერსიტეტსა და ბეირუთის ქალთა კოლეჯში. ბეირუთის შემდეგ გადავიდა ლონდონში, რომ მიეღო დოქტორი ხარისხი აღმოსავლეთმცოდნეობის და აფრიკის შესწავლის სკოლაში.
საიდ ზაჰლანი დაქორწინდა ტონი ზაჰლანზე, რომელიც პალესტინელი ფიზიკოსი და აკადემიკოსი ჰაიფადან. მათ ერთად შეიმუშავეს ღაზის ბიბლიოთეკის პროექტი. საიდ ზაჰლანი ასევე ბრიტანეთში „პალესტინის სოლიდარობის კამპანიის“ მფარველი იყო.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 20 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2006 კატეგორია:პალესტინელი აკადემიკოსები კატეგორია:პალესტინელი ისტორიკოსები კატეგორია:პალესტინელი ქალი მწერლები
სტავროპოლის დიდი არხი
მინი
ისტორია
სტავროპოლის ტერიტორიის მდინარეები ყუბანი, თერგი, კუმა თავისი შენაკადებით - ძირითადად უზრუნველყოფენ ტერიტორიის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილებს. მთავარი: ცენტრალური, ჩრდილო-აღმოსავლეთი და აღმოსავლეთი - პრაქტიკულად უწყლო რჩება.