cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჩეთემ ჰაუსი
შემდგომი გაფართოება
ჩეთემ ჰაუსმა თანამეგობრობის პირველი კონფერენცია 1933 წელს, ტორონტოში, კანადაში, გამართა. კონფერენციამ, რომელიც 5 წელიწადში ერთხელ ტარდებოდა, წამყვან პოლიტიკოსებს, იურისტებს და აკადემიური სფეროს წარმომადგენლებს მისცა საშუალება, ემსჯელათ ბოლო დროის იმპერიული კონფერენციების შესახებ. სხვადასხვა დომინანტურ ერს განსხვავებული საგარეო პოლიტიკური მიზნები ჰქონდა. სწორედ ამიტომ, ინსტიტუტის საბჭოს თავმჯდომარემ, გენერალმა მალკოლმმა, წინა პლანზე წამოწია საგარეო პოლიტიკის საკითხებში სხვადასხვა მთავრობას შორის არსებითი შეთანხმების აუცილებლობა. კონფერენცია იყო ადგილი, სადაც ამგვარ ურთიერთობას ჩაეყარა საფუძველი.
1937 წელს რობერტ სესილმაც მიიღო ნობელის პრემია ერთა ლიგის ვალდებულებების შესრულებისათვის და მის წევრ ქვეყნებს შორის მშვიდობიანი ურთიერთობის უზრუნველყოფისთვის.
მეორე მსოფლიო ომის პერიოდი
მეორე მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე, ვოლდორფ ასტორის თავმჯდომარეობით, უსაფრთხოების მიზეზების გამო, ინსტიტუტმა დეცენტრალიზაცია განიცადა. მისი წევრების დიდი ნაწილი ოქსფორდში ბალიოლის კოლეჯში გადავიდა. უცხოური პრესა და ინსტიტუტის კვლევითი სამსახური აქტიურად თანამშრომლობდა საგარეო საქმეთა უწყებასთან, რომელიც ითხოვდა სხვადასხვა მოხსენებას უცხოური პრესის, მტრის ისტორიული და პოლიტიკური უკანა ფონის და სხვა არაერთი საკითხის შესახებ. საგარეო საქმეთა უწყებას სათავეში არნოლდ ტოინბი ედგა. სენტ-ჯეიმსის მოედანზე განთავსებულმა ინსტიტუტმა მკვლევრებისთვისა და შეიარაღებული ძალების წარმომადგენლებისთვის დამატებითი სერვისები უზრუნველყო.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგი წლები
1939 წლიდან ჩეთემ ჰაუსმა, რეკონსტრუქციის კომიტეტის მეშვეობით, ომის შემდგომი პერიოდის საკითხების შესწავლა დაიწყო. მიუხედავად იმისა, რომ ომის დასასრულს ორგანიზაციას უამრავი თანამშრომელი დაუბრუნდა, გარკვეულმა ნაწილმა საკუთარი თავი ისეთ საერთაშორისო ორგანიზაციებში იპოვეს, როგორიცაა გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია და საერთაშორისო სავალუტო ფონდი ერთა ლიგის ადრეული მხარდაჭერისა და ოქროს შესწავლით ბრეტონ ვუდსის სისტემაზე არსებული ზეგავლენის გამო, ჩათამის სახლმა საკუთარი თავი საერთაშორისო პოლიტიკისა და ეკონომიკის ხელახალი განვითარების მთავარ აქტორად მიიჩნია.
ომის შემდგომი ცვალებადი სამყაროს საპასუხოდ, ჩეთემ ჰაუსმა ბრიტანეთთან და თანამეგობრული ურთიერთობის ახალ პოლიტიკურ სიმაღლესთან დაკავშირებით არაერთი კვლევა ჩაატარა. 1953 წელს შეიქმნა რასობრვი ურთიერთობების სასწავლო საბჭო, რათა რასობრივი თანასწორობის იდეის გავრცელებისთვის ხელი შეეწყო. 1958 წელს ჯგუფმა დამოუკიდებელი საქველმოქმედო საქმიანობა შეწყვიტა და შექმნა რასობრივი ურთიერთობების ინსტიტუტი. კუბის სარაკეტო კრიზისისა და ბრაზილიაში განვითარებული მოვლენების გამო ინსტიტუტმა ლათინური ამერიკის რეგიონს დიდი ყურადღება მიაპყრო. კუბის ინდუსტრიის მინისტრმა, ჩე გევარამ 1964 წელს, ჟურნალისთვის „საერთაშორისო საქმეები“, დაწერა ანალიტიკური სტატია, სახელწოდებით „კუბის ეკონომიკა:მისი წარსული და თანამედროვე მნიშვნელობა“, რამაც აჩვენა ინსტიტუტის მთავარი მიზანი — პასუხი გასცეს რთულ საერთაშორისო საკითხებს. ჩეთემ ჰაუსმა ცივი ომის საერთაშორისო საკითხებში პირდაპირი როლი 1975 წლის ოქტომბერში, ინგლისსა და საბჭოთა კავშირს შორის მრგვალ მაგიდასთან გამართულ დებატებში შეასრულა. ეს იყო პირველი ოფიციალური შეხვედრა ჩეთემ ჰაუსსა და მსოფლიო ეკონომიკისა და საერთაშორისო ურთიერთობების ინსტიტუტს შორის ჩატარებული შეხვედრების სერიაში, რომელიც მოსკოვში გაიმართა. როგორც ორმხრივი დიპლომატიის პირველი მაგალითი, შეხვედრის მთავარი მიზანი ინგლისსა და საბჭოთა კავშირს შორის მჭიდრო ურთიერთობების განვითარება და კომუნიკაციის გაუმჯობესება იყო, რაც ცივი ომის ერთ-ერთი პირველი მცდელობა იყო. მალევე, ანგლო-საბჭოური მრგვალი მაგიდის პრეცენდენტის შემდეგ, ინსტიტუტმა დაიწყო ინტენსიური კვლევითი პროექტი, სახელწოდებით „ბრიტანეთის საგარეო პოლიტიკა 1985 წლამდე“. პროექტის მთავარი მიზანი იმ საგარეო პოლიტიკური საკითხების გაანალიზება იყო, რომელსაც ბრიტანეთი ახლო და შორეულ მომავალში შეეჯახებოდა. კვლევა 1976 წელს დაიწყო, მისი შედეგები კი „საერთაშორისო საქმეებში“ 1977-1979 წლებში გამოქვეყნდა.
თანამშრომლები და ორგანიზაციის სტრუქტურა
ჩეთემ ჰაუსი გამოირჩევა მკაცრი და კრიტიკული კვლევებით გლობალურ, რეგიონალურ და კონკრეტული ქვეყნისთვის დამახასიათებელ საკითხებთან დაკავშირებით, რადგანაც კვლევითი ასპექტი ორგანიზაციის ბირთვს წარმოადგენს. საერთაშორისო საკითხებთან დაკავშირებულ კვლევებს დედოფალ ელისაბედ II-ის აკადემია უძღვება, რომელიც მსოფლიოს ნებისმიერ წერტილში მყოფ პოტენციურ ლიდერს აძლევს შესაძლებლობას, 12 თვე ჩათამის სახლის თანამებრძოლები იყვნენ.
ორგანიზაციის სტრუქტურა შემდეგნაირად გამოიყურება:
ჩეთემ ჰაუსის წესი
ჩეთემ ჰაუსის წესი, რომელიც დღეს მთელს მსოფლიოშია გავრცელებული, 1927 წელს შეიქმნა. ორგანიზაციამ მალევე მოახერხა წამყვანი პოლიტიკოსების მოზიდვა. ამის შემდეგ, ორგანიზაციის წესდება საზოგადოებისა და პოლიტიკის სიახლოვეს ფორმულირდა, თუმცა მისი სულისკვეთება უცვლელი დარჩა, რაც გულისხმობდა დღის ყველაზე მნიშვნელოვან საკითხებზე ღია და დიალოგის შემცველი ურთიერთობის ხელშეწყობას. ჩეთამის სახლის წესი საშუალებას აძლევს სპიკერებს, რომლებსაც ადრე მსგავსი შესაძლებლობა არ ჰქონიათ, ღიად და თავისუფლად ისაუბრონ საკამათო და ნაკლებად პოპულარულ საკითხებზე. ჩეთემ ჰაუსის წესი პირველად 1992 წელს განახლდა. მასში გარკვეული ცვლილებები 2002 წელს შევიდა და ის შემდეგნაირად ჟღერს:
ჩეთემ ჰაუსი და საქართველო
ჩეთემ ჰაუსში მოქმედებს სამხრეთ კავკასიის რეგიონის შემსწავლელი პროგრამა, რომლის ფარგლებშიც ორგანიზაცია იკვლევს აზერბაიჯანში, სომხეთში და საქართველოში მიმდინარე პროცესებს. 2019 წლის 1 მარტს, ჩეთემ ჰაუსში გამოაქვეყნა სტატია „რუსეთ-საქართველოს კონფლიქტი: მდგრადი მშვიდობისკენ მიმავალი გამოწვევები“. როგორც სტატიაშია ნახსენები, რუსეთსა და საქართველოს შორის მიმდინარე კონფლიქტი ახალ ფორმებს იძენს. რუსეთის პოზიცია უცვლელია - მის მიერ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობის აღიარებამ, კიდევ უფრო გაამწვავა განხეთქილება მათსა და თბილისს შორის.
სქოლიო
*
როგორ ვიცხოვრო უშენოდ
როგორ ვიცხოვრო უშენოდ — 1980 წლის მხატვრული ფილმი, რომელიც გადაღებულია გუგული მგელაძის მიერ.
სიუჟეტი
ფილმი გადმოსცემს ორი ახალგაზრდის, მანუჩარისა და ოთარის მეგობრობას. ერთი მათგანი მშობლების დახმარებით სამხედრო ვალდებულების შესრულებას გაურბის და სამხატვრო აკადემიაში აბარებს, ხოლო მეორე სამხედრო სამსახურის გავლის შემდეგ მშენებლობაზე იწყებს მუშაობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:1980 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:გუგული მგელაძის ფილმები კატეგორია:დრამატული ფილმები კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით
სომხური საეკლესიო კალენდარი
სომხური საეკლესიო კალენდარი (სომხ. Հայկական եկեղեցական տոմար) — მზის კალენდარი, რომელიც იყენებს სომხურ რიცხვებს თარიღების აღსანიშნავად. იგი მიიღეს 584 წლის 11 ივლისს და დათვლა იწყება 552 წლით ჩ.წ.
ისტორია
ახალი საეკლეისო კალენდრის შექმნის საკითხი პირველად განხილული იყო დვინის სინოდში 554 (555) წელს ნერსეს II ბაგრევანდეცის დროს, თუმცაღა ის ოფიციალურად მიიღეს 584 წელს, მოვსეს II ეგივარდეცის დროს. ამ კალენდრით დათარიღებული უძველესი ძეგლი გვხვდება 783 წელს (თალინის ტაძარში). კალენდარმა საუკუნეთა განმავლობაში რამდნეიმე ცვლილება განიცადა. 1924 წლიდან სომხური ეკლესია, გარდა რუსეთის, საქართველოსა და უკრაინის ეპარქიებისა, გადასულია ახალ საეკლესიო კალენდარზე.
წლის აღნიშვნა
მარცხნივ|მინი|250x250პქ| სომეხთა კათალიკოს [[მაშტოც ელივარდელი|მაშტოც I ელიავარდელის საფლავის ქვა წარწერითა და სომხური სამოციქულო ეკლესიის კალენდრის თარიღით — 898 წელი, სოფელი გარნისი, სომხეთის კოტაიქის პროვინცია. ]] წელი ჩაიწერებოდა სომხური ანბანის ასოების რიცხვითი მნიშვნელობით.
იმის აღსანიშნავად, რომ ასოები მიუთითებენ წელზე, ყველაზე ხშირად ემატებოდათ შემოკლებები, მაგალითად ԹՎ (შემოკლებული թիվ წელი ქარაგმით ან მის გარეშე), ან ამ ასოების ლიგატურით (განსაკუთრებით ეპიგრაფიკულ წარწერებში).
წელიწადში 365 დღეა, ხოლო ერთი მოქცევის ციკლი 532 წლისგან შედგება. პირველი 532 წლის ციკლის დასრულებიდან, 1084 წლიდან იწყება „მიცრე სომხური სათვალავი“. რათა სომხური ეკლესიის კალენდრის წელი გადავიყვანოთ გრიგორიანული კალენდრის სისტემაში, სომხურ კალენდარს უნდა დავუმატოთ 551.
თვეებისა და დღეების სახელწოდებები
სომხური კალენდრის თვეების სახელები : სომხურ კალენდარში, თვის ყოველ დღეს გააჩნა ცალკეული სახელწოდება. შემდეგი ცხრილი შეიცავს ჩვეულებრივი (იგულისხმება ოცდაათდღიანი სისტემის) თვის დღეების სახელწოდებებს:
სქოლიო
<references group="" responsive="1">
ბმულები
კატეგორია:სომხური კულტურა კატეგორია:სპეციფიკური კალენდრები __INDEX__
კონგიუსი
კონგიუსი (ლათ. congius; ბერძნულიდან konkhion, konkhē, konkhos-ს კნინობითი) — ძველი რომის ზომათა სისტემაში სითხის საზომი, რომელიც ექვს სექტრიუს უდრიდა, ან ამფორის მერვედს, რაც 3,25 ლიტრს უდრის. ის უდრიდა ძველბერძნულ დიდ ხუსს.
დღემდე შემორჩენილია კონგიუსი სახელით „ვესპასიანეს კონგიუსი“ ან „ფარნეზეს კონგიუსი“, რომელზეც მითითებულია მისი გაკეთების თარიღი — 75 წელი, კაპიტოლიუმის სტანდარტული წესის მიხედვით, და, რომ ის შეიცავდა 10 ფუნტს (3.4 კგ). ეს კონგიუსი ერთ-ერთი საშუალებაა, რომლის მიხედვით შესაძლებელი გახდა რომაული ფუნტის (ლიბრა) წონის დადგენა.
პეტრე ქავთარაძე (იურისტი)
პეტრე ივანეს ძე ქავთარაძე (დ. 14 ივლისი, 1883, სოფ. ზოვრეთი, ახლანდ. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი — გ. 3 ოქტომბერი, 1941, პოტმა, მორდოვეთის ასსრ) —  ქართველი იურისტი, პოლიტიკური მოღვაწე, ლექსიკოგრაფი, მთარგმნელი.
1915 წ. დაამთავრა პეტროგრადის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. საქართველოში დაბრუნებისთანავე ნაფიც დამცველთა კოლეგიაში ჩაეწერა. დამოუკიდებლობის წლებში (1918-1921) პავლე საყვარელიძესთან ერთად ხელმძღვანელობდა საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის „ალიონის“ ჯგუფს (მისი ბეჭდვითი ორგანო იყო გაზეთი „ალიონი“), რომელიც ოპოზიციაში ედგა ნოე ჟორდანიას მთავრობას. საქართველოს „გასაბჭოების“ შემდეგ კვლავ ადვოკატად მუშაობდა, გამოდიოდა დამცველად დიდ სასამართლო პროცესებზე.
ქავთარაძე იყო ლიტერატურული გაერთიანება „არიფიონის“ წევრი (1927–1928 წწ.), საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი. მონაწილეობა მიიღო 1937 წ. რუსულ-ქართული ლექსიკონის შედგენაში, რედაქცია გაუკეთა მთელ ლექსიკურ მასალას და ითავა ფრაზეოლოგიისა და მაგალითების დამატება. იყო იურიდიული ტერმინოლოგიის ერთ-ერთი შემდგენელი (გამოვიდა 1963 წ.). ორიგინალიდან თარგმნა სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე“, „ანტიგონე“, პლატონის „სოკრატეს აპოლოგია“, „კრიტონი“, ციცერონის „პირველი სიტყვა კატილინას წინააღმდეგ“, ოვიდიუსის „ჰეროიდები“ და სხვ. რეპრესირებულია; შიმშილით გარდაიცვალა გადასახლებაში, „გულაგის“ ბანაკში.
პიასტები
მინი|მარჯვნივ|250პქ|პიასტების გერბი პიასტები (Piastowie) – პირველი პოლონური სამთავრო და სამეფო დინასტია. დინასტიის დამაარსებლად ითვლება ლეგენდარული პიროვნება პიასტი.
დინასტიის პირველი ისტორიულად დადასტურებული წარმომადგენელია მიეშკო I, რომელიც ქვეყანას მართავდა 960-992 წწ. მისმა შვილმა ბოლესლავ I-მა მიიღო მეფის ტიტული (1025). პიასტების დინასტიის სამეფი ხაზი დასრულდა 1370 წელს მეფე კაზიმირ III-ის გარდაცვალების შემდეგ.
რესურსები ინტერნეტში
* კატეგორია:პიასტები კატეგორია:დინასტიები
გელტახტი
მინიატიურა|მარჯვნივ|გელტახტები ირლანდიაში
გელტახტი (Gaeltacht) — რეგიონები კუნძულ ირლანდიაზე, სადაც დღემდე ლაპარაკობენ ირლანდიურ ენაზე. ირლანდიაში ტერმინი გელტახტი მოიცავს ნებისმიერ დასახლებას, სადაც, მთავრობის მიერ, გელური ირლანდიური აღიერებულია ძირითად მშობლიურ ან სახლში სასაუბრო ენად.
სქოლიო
კატეგორია:ირლანდიური ენა კატეგორია:გელტახტი ადგილები კატეგორია:კულტურული გეოგრაფია
საშემოსავლო გადასახადი
საშემოსავლო გადასახადი — კერძო და იურიდიულ პირთა ფინანსური შემოსავლის დაბეგვრა. არსებობს სხვადასხვა სახის საშემოსავლო გადასახადის სისტემები, რომელიც ვარირებს ფიქსირებული გადასახადიდან პროგრესულ საგადასახადო სისტემამდე. გადასახადი, რომლითაც კომპანიების შემოსავალი იბეგრება ხშირად კორპორაციულ გადასახადად ან კორპორაციულ საშემოსავლო გადასახადად მოიხსენიება. კერძო პირის საშემოსავლო გადასახადი როგორც წესი ამ პირის მთლიანი შემოსავლიდან იბეგრება (გარკვეული კანონით დადგენილი დედუქციების შემდეგ), მაშინ როდესაც კორპორაციული საშემოსავლო გადასახადი იურიდიული პირის საბოლოო (ხარჯების გამოკლებით) შემოსავლიდან იქვითება.
საქართველოში საშემოსავლო გადასახადი შეადგენს დასაბეგრი თანხის 20%-ს.
კატეგორია:გადასახადები
ბერიკაობა
მინიატიურა|right|ბერიკაობა, გურამ დოლიძე, 1999 მინიატიურა|right|ბერიკაობა საქართველოში ბერიკაობა — ქართული ხალხური იმპროვიზაციული ნიღბების თეატრი. ტერმინი ბერიკაობა განაყოფიერებისა და შვილიერების კულტის სადიდებელ სანახაობას აღნიშნავს და ნაწარმოებია საერთო ქართველური ძირიდან „ბერ“ (შვილი).
ბერიკაობას ბერიკები ასრულებდნენ. სცენარები, რომელთა საფუძველზეც იქმნდებოდა ბერიკული წარმოდგენები, საუკუნეთა მანძილზე იცვლებოდა, ახალი შინაარსით მდიდრდებოდა და თაობიდან თაობას გადაეცემოდა. მათი კონკრეტული მოქმედებით განსახიერება და სიტყვიერი მასალით ხორცშესხმა მთლიანად ბერიკების ნიჭსა და უნარზე იყო დამოკიდებული. ბერიკულ წარმოდგენებში შემონახულის განაყოფიერებისა და შვილიერების ღვთაების სადიდებელი მისტერიის გადმონაშთი (მაგ. ყვარლის რაიონის სოფ. საბუეში, აგრეთვე ადიგენის რაიონის სოფ. უდეში, ახმეტის რაიონის სოფ. მატანში დღესაც სრულდება ოდესღაც ტახღვთაების გარდაცვალებასა და მის აღდგომა-გაცოცხლებასთან დაკავშირებული მისტერიის სცენები).
დროთა ვითარებაში ბერიკაობამ დაკარგა საკულტო-რელიგიური დანიშნულება და მშრომელი ხალხის ცხოვრების, მისი მისწრაფებების გამომსახველად იქცა. ბერიკების მრავალი სიუჟეტი შეიცავს უცხოელ დამპყრობთა წინააღმდეგ ქართველი ხალხის ბრძოლის სურათებს, თავადების, ეკლესიის მსახურთა, მოსამართლეთა საქმიანობის მამხილებელ სცენებს. ჩვენამდე მოღწეულია ბერიკაობის 100-მდე სიუჟეტი. მათი უმეტესობა კომიკურია და ძირითადად შექმნილია საყოფაცხოვრებო თემაზე. ბერიკაობა სამგვარი წყობისა იყო: კარდაკარ სასიარულო, მოედანზე სათამაშო და სადარბაზო (სადღესასწაულო). საგანგებოდ შერჩეულ მოედანზე იმართებოდა დიდი ბერიკაობა, რომელსაც ზოგჯერ 100-მდე შემსრულებელი ჰყავდა. მისი ტრადიციული ნიღბები იყვნენ:მეფე (სასიძო), კეკელა (სარძლო), მაჭანკალი, გლეხი, თავადი, თათარი, მოსამართლე, ექიმი, ხუცესი, აგრეთვე ტახი, დათვი, თხა და სხვა ცხოველები.
ბერიკები უსულო საგნებს და განყენებულ ცნებებსაც განასახიერებდნენ (მაგ., ალავერდის ტაძარი, საბძელი, ხე, უკუღმართი ცხოვრება, ავსიტყვაობა და სხვა). ისინი თამაშობდნენ ნაბადქუდა ნიღბებში, „ისხდნენ“ ტახის, დათვის, თხის, ხარის და სხვა „ტყავში“ (ბერიკოში). დიდ ბერიკაობაში მხოლოდ მამაკაცები მონაწილეობდნენ (ქალებისა და მოზარდების ბერიკაობა ცალკე იმართებოდა). წარმოდგენა იწყებოდა მტრის მიერ სოფლის აწიოკებისა და ხარკის აკრეფის წარმოსახვით, რასაც თან ახლდა სიმღერა და საკრავიერი მუსიკა. ბერიკაობას ხელმძღვანელობდა ბერიკათწინამძღვარი. საქართველოში ცნობილი ბერიკები იყვნენ XVIII საუკუნეში ოთარ ნორიოელი და ოიანა-ბუიანა, XIX საუკუნის I ნახევარში — აბელ რევაზიშვილი. XX საუკუნეში ბერიკები თბილისშიც გამოჩნდნენ.
მირასემა
მირასემა (Miracema) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიო-დე-ჟანეიროს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 137 მეტრზე. მიეკუთვნება რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩრდილო-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-ანტონიუ-დი-პადუის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 843 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 88.15 კმ²-ზე. ფართობი 304 513 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიო-დე-ჟანეიროს შტატის მუნიციპალიტეტები
ახალგაზრდა მარქსისტები
„ახალგაზრდა მარქსისტები“, საქართველოს ახალგაზრდული სოციალურ-დემოკრატიული ორგანიზაცია. შეიქმნა 1915 წელს თბილისში მარქსიზმის შემსწავლელი წრეების სახით. ორგანიზაციის მთელ პრაქტიკულ საქმიანობას სოციალ-დემოკრატები ხელმძღვანელობდნენ.
1917 წელს „ახალგაზრდა მარქსისტების“ კონფერენციამ აირჩია ცენტრალური კომიტეტის ორგანიზაცია 95-96%-ს საშუალო ფენებიდან გამოსული ახალგაზრდობა და მოსწავლეები შეადგენდნენ. იგი აერთიანებდა 4500-მდე წევრს. ჩატარდა 4 კონფერენცია (I - 1916 წლის დეკემბერი, II - 1917 წლის მარტი, III - 1918, IV - 1920 წლის მარტი). „ახალგაზრდა მარქსისტების“ ორგანო იყო ყოველკვირეული ჟურნალი „ახალი კვალი“ (1918-1921).
საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ შემდეგ „ახალგაზრდა მარქსისტების“ ორგანიზაცია ეწეოდა ანტისაბჭოურ აგიტაციას, გამოსცემდა არალეგალურ ფურცლებსა და სხვა მასალებს. 1923 წლის 28 ოქტომბერს „ახალგაზრდა მარქსისტების“ სალიკვიდაციო ყრილობამ მიიღო რეზოლუცია ორგანიზაციის თვითლიკვიდაციის შესახებ.
ყრილობის შემდეგ „ახალგაზრდა მარქსისტების“ მცირე ნაწილი საქართველოს კომკავშირის რიგებში შევიდა, მეორე კი - ბოლშევიკური საოკუპაციო რეჟიმის წინააღმდეგ აქტიურ იატაკქვეშა მოღვაწეობას განაგრძობდა 1930-იანი წლების დამდეგამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:პოლიტიკური მოძრაობები საქართველოში
ზურაბ ჭუმბურიძე
ზურაბ გალაქტიონის ძე ჭუმბურიძე (დ. 6 ივლისი, 1926, სოფ. ქვედა სიმონეთი,  თერჯოლის მუნიციპალიტეტი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 12 თებერვალი, 2022) — ქართველი ფილოლოგი, კრიტიკოსი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1969), პროფესორი (1970), გელათის მეცნიერებათა აკადამიის აკადემიკოსი (1995).
1949 წელს დაამთავრა თსუ-ის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1985 წლიდან შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის ტექსტოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელი. პირველი წიგნი „ქართული სალიტერატურო ენისა და სტილის საკითხები“ 1956 წელს გამოაქვეყნა. ძირითადი ნაშრომებია: „სალიტერატურო ენა და მწერლობა“ (1962), „რა გქვია შენ?“ (1966, 1971, 1982), „ლიტერატურული წერილები“ (1975), „მადლი დედაენისა“ (1982), „ქართული ხელნაწერების კვალდაკვალ“ (1983), „მყოფადი ქართველურ ენებში“ (1986).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 6 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 2022 კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები ზ
კაჭიჭი
კაჭიჭი (Акаҷыҷ), კაჭიჭიჟი, აჟკაჭიჭი, კაჯიჯი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში აფხაზეთიდან. კაჭიჭი ვაზის კულტურის ჯიშების კოლხეთის კერის ტიპობრივი წარმომადგენელია. იგი გავრცელებულია სამეგრელოსა და გურიაშიც.
ეს ჯიში აფხაზეთში ერთ-ერთ მევენახეს, სახელად კაჭიჭს, შეუტანია. ვინაიდან აფხაზებს ვაზის ნამდვილი სახელი დავიწყებიათ, მისთვის გამავრცელებლის სახელი დაურქმევიათ. კაჭიჭი აფხაზურ ჯიშად ითვლება, თუმცა მისი წარმოშობისა და სადაურობის საკითხზე განსხვავებული შეხედულებაც არსებობს.
XX საუკუნის 40-50-იან წლებში კაჭიჭი შეტანილი იყო საქართველოს ვაზის ჯიშთა სტანდარტულ სამეწარმეო ასორტიმენტში, რომლის ძირითადი ნარგაობა თავმოყრილი იყო აბაშისა და ჩხხოროწყუს რაიონებში. 1976 წლისთვის კაჭიჭს დასავლეთ საქართველოში 1,72 ჰექტარი ეკავა.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ მოგრძო-ოვალური და მცირედ დანაკვთული. ფოთლის ქვედა მხარე სქლადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ან კონუსური ფორმის, ზოგჯერ მხრიანი, თხელი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი — საშუალო ზომის, მომრგვალო ან ოდნავ შეხნექილი. მუქი ლურჯია შავ ფერში გარდამავალი. თხელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით სქლად დაფარული. რბილობი საკმაოდ ხორციანი და წვნიანია. წვენი ღიად შეფერილი, სასიამოვნო ტკბილი და მომჟავო გემოთი. ჯიშური არომატი სუსტადაა გამოხატული.
ვაზი საშუალო ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 164-188 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 130-145 გრამია, ხოლო საჰექტარო მოსავლიანობა — 6.0-7.0 ტონა. კარგად ვიტარდება ტენიან პირობებში. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19.5-22.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8-9 გ/ლ-ს.
იძლევა სუფრის ხარისხოვან წითელ ღვინოს. ახასიათებს ძლიერი ზრდა. დარგვიდან მეორე წელს იძლევა მოსავლის პირველ ნიშანს, ხოლო მეოთხე-მეხუთე წლიდან უკვე სრულ მოსავალს გვაძლევს. მისი საშუალო საჰექტარო მოსავალი შეადგენს 60-80 ცენტნერს და აქედან გამომდინარე იგი ითვლება საშუალომოსავლიან ჯიშად. კაჭიჭი უფრო მგრძნობიარეა ჭრაქის მიმართ, ვიდრე ნაცრის მიმართ. კაჭიჭის გამძლეობა ადგილობრივ ჯიშებთან შედარებით კარგია. კაჭიჭი ძველთაგანვე შერჩეული და გამოვლინებულია მაღლარად ფორმირებისათვის, რის დროსაც კაჭიჭი მოსავალსაც უხვს იძლეოდა და ღვინოც კარგი დგებოდა, თუმცა სოკოვანი დაავადებების გავრცელების შემდეგ კაჭიჭს იგივე თვისებები აღარ ახასიათებს. კაჭიჭის ფორმირება საკმაოდ პერსპექტიულია ძველ ქართულ ოლიხნარებზე. კაჭიჭს საკმაოდ კარგი მონათესაობა ახასიათებს ფილოქსერაგამძლე საძირეებთან. კაჭიჭის გამოყენება ყველაზე უფრო მიზანშეწონილია სუფრის წითელი ღვინოების დასამზადებლად. მის ღვინოს კარგი ფერი აქვს, იგი სინაზით, გემოს სისრულით და კარგად განვითარებული ჯიშური არომატით ხასიათდება. აქვს შებუსული ფოთოლი, საშუალო სიდიდის მტევანი (100-160 გ), შავი და მრგვალი მარცვალი. ამზადებენ მაღალხარისხოვან მუქი ფერის საშუალოსხეულიან სუფრის ღვინოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აფხაზეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის წითელყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
ოიდიპოსი
frame|ოიდიპოსი და სფინქსი ოიდიპოსი (Οίδιπους) — მეფე ლაიოსისა და იოკასტეს ვაჟი, თებეს მითიური მეფე, რომელმაც გაუცნობიერებლად საკუთარი მამა მოკლა და დედაზე იქორწინა.
პელიუმის ბრძოლა
პელიუმის ბრძოლა — ძვ. წ. 335 წელს გამართული ბრძოლა ალექსანდრე მაკედონელსა და ილირიული ორი ტომის, დარდანელებისა და ტაულანტიელების ბელადებს კლიტოსსა და გლაუკიასს შორის. ბრძოლა გაიმართა მაკედონიის სასაზღვრო სიმაგრე პელიუმისთვის და მაკედონელების გამარჯვებით დამთავრდა. ამ გამარჯვებით ალექსანდრემ თავიდან აიცილა ილირიელების შემოჭრა მისი სამეფოს საზღვრებში.
ოიდიპოსი
ოიდიპოსის დედას მითებში ეპიკასტეს უწოდებენ, იოკასტე მას ტრაგიკოსებმა შეარქვეს. ოიდიპოსის მამას უწინასწარმეტყველეს, რომ მას მოელოდა თავისი შვილის ხელით სიკვდილი. ამ უსიამოვნო მოვლენის თავიდან აცილების მიზნით, როდესაც მას ვაჟი შეეძინა, ფეხები შეუკრა („ოიდიპუს“ ნიშნავს ფეხებშეკრულს) და მონას გადასცა გადასაგდებად, მაგრამ მონას შეეცოდა ჩვილი და აღსაზრდელად მისცა მწყემსებს კორინთოსში. არსებობს მითის ძველი ვარიანტიც, რომლის მიხედვითაც მამამ ბავშვი თვითონ გადააგდო ზღვაში, მაგრამ ტალღებმა იგი ნაპირზე ცოცხალი გარიყეს და სიკიონის მეფემ იგი შვილად აიყვანა. როდესაც ოიდიპოსი გაიზარდა, დელფოს ორაკულმა უწინასწარმეტყველა, რომ მამას მოკლავდა და დედას ცოლად შეირთავდა. ამ საშინელი წინასწარმეტყველებით შეძრწუნებულმა ოიდიპოსმა გადაწყვიტა სამუდამოდ დაეტოვებინა სამშობლო და სასწრაფოდ გაეცალა კორინთოსს. გზაში მას, ერთ-ერთ გზაჯვარედინზე შეეჩეხა ვინმე დიდებული, რომელიც შეედავა, შემდეგ შეებრძოლა და შემდეგ შემოაკვდა კიდეც. მასთან ერთად ოიდიპოსმა მისი მთელი ამალა ამოხოცა ერთი ადამიანის გარდა, რომელმაც გაქცევით უშველა თავს. ამის შემდეგ ოიდიპოსი წავიდა თებეში და შესასვლელში მიადგა სფინქსს, რომელიც დარაჯობდა ქალაქის შესასვლელს და შესვლის მსურველთ უსვამდა კითხვას: „რა არის ისეთი, რაც დილას დადის ოთხ ფეხზე, შუადღისას – ორზე, და საღამოს – სამზეო“, გამოცანას ვინც ვერ გამოიცნობდა, სფინქსი ყველას ჭამდა. ოიდიპოსმა გამოიცნო ეს გამოცანა – უპასუხა, ეს ადამიანიაო, ამით გამწარებული სფინქსი უფსკრულში გადაიჩეხა. თებე გათავისუფლდა ამ საშინელი ურჩხულისაგან და მადლიერმა თებელებმა გმირს ახლად დაღუპული მეფის ულამაზესი ქვრივი და სამეფო ტახტი შესთავაზეს. ოიდიპოსმა მიიღო შენათავაზები ჯილდო და თებეს მეფე გახდა. იოკასტეს და ოიდიპოსის ქორწინების შედეგად დაიბადნენ ვაჟები: ეტეოკლე და პოლინიკე და ქალები: ანტიგონე და ისმენე.
გარკვეული ხნის შემდეგ ქვეყანას შიმშილი და ჭირი მოედო. დელფოს სამისნოს წინასწარმეტყველების მიხედვით ყოველივე ამას არ მოეღებოდა ბოლო, მანამ ქალაქიდან ლაიოს მეფის მკვლელი არ გაძევდებოდა. ოიდიპოსი შეუდგა დამნაშავის ძებნას. გარკვეული დროის შემდეგ მან მიაგნო ლაიოსის ამალიდან გადარჩენილ ერთადერთ მოხელეს და მისგან გაიგო საშინელი ამბავი: რომ ის დიდებული, რომელიც მან რამდენიმე წლის წინათ გზაჯვარედინზე მოკლა, იყო სწორედ ლაიოს მეფე. ეს გადარჩენილი მოხუცი კი გამოდგა სწორედ ის, რომელსაც მრავალი წლის წინათ ლაიოსმა ფეხებგაკოჭილი ოიდიპოსი გადასცა გადასაგდებად და დაადასტურა, რომ ოიდიპოსი ლაიოსისა და მისი ცოლის იოკასტეს ვაჟი იყო. ამ უბედურებას ვეღარ გაუძლო გამწარებულმა გმირმა და თვალები დაითხარა. იოკასტემ კი გაიგო რა, რომ ახდა წინასწარმეტყველება, თავი ჩამოიხრჩო. ამის შემდეგ დაბრმავებული მეფე გასცილდა თებეს და უგზო-უკვლოდ ხეტიალი დაიწყო. ოიდიპოსის შემდგომი ცხოვრების შესახებ არსებობს მრავალი, სხვადასხვა შინაარსის ლეგენდა. ერთ-ერთი მათგანი მოგვითხრობს, რომ მან ცხოვრების უკანასკნელი წლები ისევ თებეში გაატარა. სხვა მითის მიხედვით მამა შვილებმა განდევნეს სამშობლოდან, რისთვისაც მან ისინი დაწყევლა და სწორედ ეს გახდა მათ შორის განხეთქილებისა და მათი დაღუპვის მიზეზი. ერთ-ერთი ათენური ლეგენდის თანახმად, ოიდიპოსმა სიცოცხლის უკანასკნელი წლები კოლონოსში გაატარა. ზოგიერთი მეცნიერი ოიდიპოსს წინაბერძნულ ღვთაებად მიიჩნევს. სამხრეთ და შუა საბერძნეთში შემორჩენილია ოიდიპოსის კულტის ნიშნები. ჯერ კიდევ კლასიკურ პერიოდში ოიდიპოსის მითი დაამუშავეს და გამოიყენეს სოფოკლემ, სენეკამ, ესქილემ, ევრიპიდემ და სხვებმა. მითმა შთააგონა კორნელი, ვოლტერი, შილერი და ხელოვნების სხვა კორიფეები.
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია კატეგორია:მამის მკვლელები
პელიუმის ბრძოლა
მოქმედებები ბრძოლამდე
შემდეგ მაკედონელების არმია შევიდა აგრიანელების და პეონიელების მიწაზე, სადაც ალექსანდრეს აცნობეს, რომ დარდანელების მეფე კლიტოსი და ტაულანტიელები გლაუკიასის მეთაურობით აჯანყდნენ და მაკედონიის სამეფოს საზღვრებში შეჭრას აპირებდნენ. ასევე მან შეიტყო, რომ მის არმიაზე თავდასხმას აპირებდნენ აუტარიატელები. თუმცა ამ უკანასკნელის პირისპირ ბრძოლა მაკედონელებს არ მოუწიათ, რადგან ალექსანდრეს მათ წინააღმდეგ თავისი სამსახური შესთავაზა მისმა მეგობარმა, აგრიანელების მეფემ, ლანგარუსმა. ამით ლანგარუსმა ალექსანდრეს შანსი მისცა, რომ მანამდე დაემარცხებინა კლიტოსი, რომელსაც უკვე აეღო მაკედონელების სიმაგრე პელიუმი, სანამ ის გლაუკიასთან შეერთებას მოასწრებდა. მაკედონელები აქსიოსისა და ერიგონის მდინარეების დაყოლებით პელიუმისკენ დაიძრნენ და იქ გლაუკისზე ადრე მოახერხეს ჩასვლა.
გეოგრაფიული მდებარეობა
ქალაქი პელიუმი სამი მხრიდან შემოსაზღვრული იყო ტყეებითა და მთებით. იქამდე ერთადერთი მისასვლელი იყო ვიწრო, ტყიანი ხეობა ეორდაიკოსის მდინარის გასწვრივ, რომელსაც მგლის გასასვლელს ეძახდნენ. ეს ვიწრო ხეობა გვერდიგვერდ მოსიარულე მხოლოდ 4 ადამიანს იტევდა. ხეობის გაღმა კი მდებარეობდა პატარა ვაკე. კლიტოსს დაეკავებინა სიმაღლეები, მგლის გასასვლელის თავზე და მასაც აკონტროლებდა
პირველი შეტაკება
ბრძოლამდე დარდანელებმა ომის ღმერთს შესწირეს სამი ბიჭი, სამი გოგო და სამი შავი ცხვარი. შემდეგ კი ალექსანდრეს ძალებს შეუტიეს, თუმცა დამარცხდნენ. მათ დათმეს თავიანთი პოზიციები და ქალაქში გამაგრდნენ. ფლავიუს არიანეს სიტყვებით:
ალექსანდრემაც თავის მხრივ არმია ქალაქთან ახლოს დააბანაკა და უკვე ალყისთვის ემზადებოდა, როდესაც გლაუკიასის არმია შემოემატა ბრძოლის ველს. ისინი განლაგდნენ მთის ხეობაში მაკედონელების არმიის ზურგში და გაწყვიტეს ალექსანდრეს კომუნიკაციის ხაზი. ალექსანდრეს გაუჭირდა თავისი 30 ათასიანი არმიის გამოკვება და ამიტომ მან გაგზავნა ფილოტა ჰეტაირი კავალერისტების თანხლებით, ჩრდილოეთის მიმართულებით კორიცას დაბლობისკენ სურსათის მოსამარაგებლად. უკან დაბრუნებისას ესკორტს უნდა გამოევლო ცანგონის ხეობა, რომელიც დაკავებული ჰქონდა გლაუკიასს ფილოტას შესაჩერებლად. როგორც კი ალექსანდრემ შეიტყო, რომ მისი კავალერია და სურსათი საფრთხეში იყო, ის მაშინვე გაეშურა მათ დასახმარებლად 400 მხედართან, ჰიპასპისტებთან, მშვილდოსნებთან და აგრიანელებთან ერთად. გლაუკიასმა ეს შეიტყო და მიატოვა ხეობა. ასე, რომ ფილოტას დანაყოფმა სურსათთან ერთად მშვიდობიანად მიაღწია ბანაკამდე.
მეორე შეტაკება
ამის მიუხედავად ალექსანდრე ჯერ კიდევ გამოუვალ მდგომარეობაში იყო ჩავარდნილი. მას არ შეეძლო ქალაქზე იერიშის მიტანა, რადგან ამ შემთხვევაში ის თავს ვერ დაიცავდა ტაულანტიელებისგან. არც ლოდინი იყო შესაძლებელი, რადგან მას არ ჰქონდა სურსათის საკმარისი მარაგი.
მეორე დილას ალექსანდრემ ფალანგები მოაწყო 120 რიგად და მათ თითოეულ ფლანგზე დააყენა 200 მხედარი. მეფის ბრძანებით ჯარისკაცებს უნდა შეენარჩუნებინათ სრული სიჩუმე. სწორედ ამ უკანასკნელმა გადაწყვიტა შეტაკების ბედი. ამითა და კიდევ ფალანგების მოწყობის ალექსანდრესეული მეთოდით გაკვირვებული ტაულანტიელები ნელ-ნელა ქვემოთ ჩამოდიოდნენ პოზიციებიდან. სწორედ ამ დროს წამოიწყო შეტევა ალექსანდრემ. შეტევაზე ჯერ მხედრები გადავიდნენ, შემდეგ კი მათ ქვეითებიც წამოეხმარნენ. მტერი დაფრთხა და პოზიციები მიატოვა.
დაკავებული პოზიციებიდან ალექსანდრეს არმია ისევ უკან მდინარისკენ უნდა დაებრუნებინა, თუმცა ამისთვის საჭირო იყო მას გაენადგურებინა ტაულანტიელები, რომელთა მცირე რაზმი კიდევ შემორჩენილიყო ერთ-ერთ სიმაღლეზე და უკან დახევის შემთხვევაში საფრთხეს შეუქმნიდნენ მათ. ალექსანდრე, თავისი თანმხლები კავალერიით (ჰეტაირები) მათკენ გაემართა. მას უკვე ნაბრძანები ჰქონდა, რომ მხედრების ნახევარს ქვეითად უნდა ებრძოლა, თუმცა შეტაკება საერთოდ არ მომხდარა. მტერმა, რომელმაც შენიშნა რა ალექსანდრე მაკედონელთა სათავეში, უბრძოლველად დატოვა პოზიციები.
მესამე შეტაკება
შემდეგ ალექსანდრემ მშვილდოსნებსა და აგრიანელ პელტასტებს, რომელთა რაოდენობა 2000 აღწევდა უბრძანა მდინარე გადაელახათ და იქ დაეკავებინათ პოზიციები, სანამ ფალანგები და ჰიპასპისტები შეუერთდებოდნენ მათ. ამ დროს ტაულანტიელებმა, რომელთაც უკვე მოესწროთ თავიდან დარაზმვა, შეტევა წამოიწყეს ალექსანდრეს არმიაზე. მაკედონელმა კავალერისტებმა და ქვეითებმა მტრის შეტევა მოიგერიეს და შემდეგ დაიწყეს უკან დახევა მდინარის მიმართულებით. ამასობაში კლიტოსიც წამოეხმარა გლაუკიასს და ორივე ილირიული არმია ჩაერთო მტრის დევნაში. ალექასნდრემ, რომელსაც უკვე მდინარე გადაეკვეთა, მდინარის ნაპირზე განალაგა ქვეითი მსროლელები (მშვილდოსენები და პელტასტები) და კატაპულტები. ბალკანელებმა, რომლებისაც უკვე ერთდროულად მშვილდებით, შუბებითა და მძიმე ქვებით უტევდნენ, შეწყვიტეს მტრის დევნა. არიანეს მიხედვით უკან დახევისას არც ერთი მაკედონელი არ მომკვდარა.
მეოთხე შეტაკება
ალექსანდრემ არმია რამდენიმე კილომეტრით უკან გადაანაცვლა და ამით გაქცევის იმიტაცია გაითამაშა. სამი დღის შემდეგ მისმა მზვერავებმა შეატყობინეს, რომ ილირიელები უკვე აღნიშნავდნენ მტერზე გამარჯვებას და საგუშაგოებითაც კი აღარ იცავდნენ თავს. მეორე ღამეს ალექსანდრემ ჩუმად გადალახა მდინარე და მტერს მოულოდნელად შეუტია. ილირიელები მალევე დაფრთხნენ და გაქცევა იწყეს, თუმცა მათ ალექსანდრე დაედევნა თავისი კავალერიით. კლიტოსი და გლაუკიასი ჯერ ქალაქში შევიდნენ, იქაურობა გადაწვეს, შემდეგ კი ტაულანტიელების მიწას შეაფარეს თავი.
სქოლიო
კატეგორია:ალექსანდრეს ბალკანეთის კამპანია კატეგორია:ალექსანდრე მაკედონელის ბრძოლები კატეგორია:ძვ. წ. IV საუკუნის ბრძოლები
აიან ბაბაკიშიევა
აიან ბაბაკაშიევა (Ayan Babakişiyeva; დ. 12 აპრილი, 1989, განჯა, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი მომღერალი და მსახიობი.
ადრეული წლები
აიან ბაბაკიშიევა დაიბადა მთის ებრაელების ოჯახში. დაიბადა 1989 წელს განჯაში, აზერბაიჯანის სსრ-ში. აიანს ჰყავს ერთი ძმა.
აიანმა ადრეული ასაკიდან ისწავლა ფორტეპიანოზე დაკვრა. მალევე იგი ჩაირიცხა მუსიკალურ სკოლაში ფორტეპიანოს შესასწავლად. აიანმა მშობლიურ ქალაქ [განჯაში ჯალალ ფაშაიეს სახელობის N39 საშუალო სკოლა. ჯერ კიდევ სკოლაში სწავლის პერიოდში იყო სოლისტი როგორც სკოლის გუნდში, ასევე მუსიკალური სკოლის გუნდში. ამის წყალობით ბავშვობის პერიოდშივე მოუწია არაერთ კონკურსზე გასვლა.
მუსიკალური კარიერა
ბაბაკიშიევა პოპ ჟანრის მომღერალია. მისი მუსიკალური კარიერა 2006 წელს დაიწყო. როდესაც ელჩინ იმანოვთან ერთად ჩაწერა სიმღერა „Senin Xatirine“. 2008 წლის ნოემბერში გამოუშვა პირველი EP, „Yağış“ (წვიმა). სიმღერამ აზერბაიჯანში დიდი პოპულარობა მოუტანა და რამდენიმე კვირის განმავლობაში ლიდერობდა აზერბაიჯანის მუსიკალურ რადიო ჩარტებში. ასეთი წარამტების შედეგად 2009 წელს ბაქოს კულტურისა და ტურიზმის დეპარტამენტის მიერ დაჯილოდებული იქნა „წლის ყველაზე პროდუქტიული მომღერლის“ ჯილდოთი. მან გამოუშვა კამალადინ ჰეიდაროვის სიმღერის „Nigaranam“, ჯუჰურენოვანი ვერსია. ტექსტი დიმიტრი რახანაევმა თარგმნა. ამ ყველაფრით ბაბაკიშიევა გახდა პირველი პროფესიონალური მომღერალი რომელმაც ჩაწერა სიმღერა ამ ენაზე „Dule e pese“. მისი მუსიკალური რეპერტუარი მოიცავს აზერბაიჯანულ, ჯუჰურ, ებრაულ, თურქულ და რუსულ ენებს. 2008 წელს მონაწილეობა მიიღო ფილმში „Tanrıverdinin nağılı“, სადაც შეასრულა ქემერის როლი. 2013 წელს მისი და ნადირ გაფარზადეს დუეტი იყო ერთ-ერთი ყველაზე მოსმენადი სიმღერა აზერბაიჯანში.
პირადი ცხოვრება
მას ჰქონდა 7 წლიანი ურთიერთობა აზერბაიჯანელ ძიუდოისტ და აზერბაიჯანის ტაეკვანდოს ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტ, ფუზული მუსაევთან. 2013 წელს მათ შეეძინათ ქალიშვილი, სელენა. მას შემდეგ რაც წყვილი დაშორდა, მუსაევმა ბავშვი არ აღიარა. და მიმართა ყველა ხერხს ბაბაკიშიევას ტელევიზიებიდან აკრძალვის, ჩამოშორების მიზნით. დაშორების შემდეგ ბაბაკიშიევა თურქეთში წავიდა, საიდანაც 3 წლის შემდეგ აზერბაიჯანში დაბრუნდა და გამოუშვა ალბომი „Gorxuram Gecelerden“.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი მომღერლები კატეგორია:აზერბაიჯანელი მსახიობები
ბერნა გოზბაში
ბერნა გოზბაში (დ. 30 ივნისი, 1974 ) - თურქი ბიზნესმენი და სპორტსმენი. ის იყო პირველი ქალი პრეზიდენტი საფეხბურთო კლუბ კაისერისპორში, რომელიც თამაშობს თურქეთის მამაკაცთა უმაღლეს ლიგაში.
ბიოგრაფია
1974 - ბერნა გოზბაში დაიბადა გელიბოლუში,, ჩანაქკალეს პროვინცია. მამა იყო წვრილმანი მოხელე და დედა სკოლის მასწავლებელი. მან მიიღო განათლება ბიზნესის ადმინისტრირებაში ინგლისურ ენაზე იზმირის დოკუზ ეილიულის უნივერსიტეტში და დაამთავრა 1996 წელს
ჰყავს ორი ქალიშვილი.
ბიზნეს კარიერა
გოზბაშმა დაიწყო თავისი პროფესიული კარიერა, როგორც ექსპორტის მენეჯერმა თუთიის ლითონის მრეწველობაში „Çinkır“, კაისერი. 2001 წელს მან დააარსა თავისი პირველი ბიზნესი, BRN Consulting and Foreign Trade Ltd., მას შემდეგ რაც შეისწავლა საერთაშორისო ფინანსები, მეტა ტრეიდი, ფიუჩერსები და ოფციები ლონდონის ლითონის ბირჟაზე. 2001-დან 2006 წლამდე იგი დაეხმარა ბევრ მცირე და საშუალო საწარმოს საექსპორტო ბიზნესში ახლო აღმოსავლეთში, აღმოსავლეთ აფრიკასა და დასავლეთ აფრიკაში. 2006 წელს მან დააარსა კომპანია BRN Bed, რომელიც აწარმოებდა ლეიბებსა და საწოლებს. მან თავისი პროდუქცია გაიტანა 60-ზე მეტ ქვეყანაში ხუთ კონტინენტზე და იხსენიებდნენ, მას როგორც მისაბაძ მაგალითს ახალგაზრდა მეწარმეებისთვის.
2011 წელს გოზბაში დასახელდა ათეულში „ყველაზე წარმატებულ მეწარმეთაგან“ ევროპული ბიზნეს ჯილდოს მიერ და მიიღო Ruban d'Honneur. მისი კომპანია 2012 წელს შევიდა სიაში, როგორც 25 „ყველაზე სწრაფად მზარდი კომპანია“. სია შეადგინა თურქეთის პალატებისა და სასაქონლო ბირჟების კავშირმა (TOBB) და ჰარვარდის უნივერსიტეტის „მთელი მსოფლიოს ქსელმა - თურქეთში“.
ის არის კაისერის სამრეწველო პალატის პირველი ქალი წევრი.
სპორტული კარიერა
ახალგაზრდობაში გოზბაში აქტიური კალათბურთელი იყო. იგი მიიღეს კაისერისპორის დირექტორთა საბჭოში, შემდეგ კი გახდა ვიცე-თავმჯდომარე.
ეროლ ბედირი, კაისერისპორის კლუბის პრეზიდენტი, რომელიც თამაშობს თურქეთის უმაღლესი დონის მამაკაცთა ლიგის სუპერლიგაში, თანამდებობიდან გადადგა 2019 წლის 6 ოქტომბერს, საპატიო კლუბის პრეზიდენტის მეჰმედ ოჟასეკის მოთხოვნის შემდეგ. კლუბის საბჭოში სამი წლის მუშაობის შემდეგ, გოზბაში აირჩიეს საფეხბურთო კლუბის პრეზიდენტად ადგილობრივი პოლიტიკური ლიდერების, მთავრობის ყოფილი  მინისტრების, არასამთავრობო ორგანიზაციების ლიდერებისა და თურქეთის პალატებისა და სასაქონლო ბირჟების კავშირის პრეზიდენტის მ. რიფათ ჰისარჯიკლიოღლუს მხარდაჭერით. გოზბაშიმ მის პრეზიდენტობაზე კომენტარი გააკეთა და თქვა, რომ „სკამს არ შესთავაზებდნენ, გუნდი რომ არ ყოფილიყო ლიგის ცხრილის ბოლოში“. მან გამოთქვა სურვილი, გააუმჯობესებდა კლუბის მდგომარეობას 2019-2020 წლების სუპერ ლიგის სეზონში გადაწყვეტილებების ადრიანად მიღების გზით. 2019 წელს პრეზიდენტ ეროლ ბედირის გადადგომის შემდეგ, იგი აირჩიეს პრეზიდენტად საგანგებო გენერალურ ასამბლეაზე და გახდა საფეხბურთო კლუბის პირველი ქალი პრეზიდენტი სუპერ ლიგის ისტორიაში. იგი ხელახლა აირჩიეს ამ პოსტზე 2021 წელს.
გოზბაში არის თურქეთის მამაკაცთა საფეხბურთო კლუბის პირველი ქალი პრეზიდენტი, რომელიც თამაშობს ქვეყნის უმაღლესი დონის ლიგაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:თურქი ბიზნესმენები კატეგორია:თურქი ქალები ბიზნესში კატეგორია:დაბადებული 30 ივნისი კატეგორია:კაისერისპორი
Lasioglossum eurasicum
Lasioglossum eurasicum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1972 წელს.
სქოლიო
eurasicum
ანა კალანდაძე
ანა კალანდაძე (დ. 15 დეკემბერი, 1924, ხიდისთავი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 11 მარტი, 2008, თბილისი) — ქართველი პოეტი.
ბიოგრაფია
ანა კალანდაძე დაიბადა ოზურგეთის მაზრის სოფელ ხიდისთავში 1924 წლის 15 დეკემბერს გლეხის, პავლე კალანდაძის ოჯახში. საშუალო სკოლა ქუთაისში დაამთავრა 1941 წელს. ლექსების წერა დაიწყო 11 წლის ასაკში. 1941 წელს სწავლა განაგრძო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა კავკასიური ენების სპეციალობით 1946 წელს. პირველი ლექსები გამოაქვეყნა იმავე წელს გაზეთ „ლიტერატურა და ხელოვნებასა“ და ჟურნალ „მნათობში“. 1952 წლიდან მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის არნოლდ ჩიქობავას სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტის ლექსიკოლოგიის განყოფილებაში უფროსი მეცნიერ თანამშრომლის თანამდებობაზე. ლექსების პირველი კრებული გამოსცა 1953 წელს ანა კალანდაძის შემდგომი პოეტური კრებულები გამოიცა 1958, 1960, 1967, 1976 და სხვ. წლების განმავლობაში მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო ენის მუდმივი კომისიის წევრად, მწერალთა კავშირის გამგეობის პრეზიდიუმისა და ენათმეცნიერების ინსტიტუტის სამეცნიერო საბჭოს წევრად. საბჭოთა პერიოდში დაჯილდოებული იყო „საპატიო ნიშნის“ ორი ორდენით და ღირსების ორდენით. 1983 წელს მიენიჭა თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება. 1985 წელს ციკლისათვის „თავაწეული ქართული დროშები“ მიენიჭა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია. იმავე წელს გახდა გალაკტიონ ტაბიძის სახელობის პრემიის ლაურეატი.
1993 წელს აირჩიეს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსად. 1997 წელს მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია პუბლიცისტიკის დარგში – თხზულებათა მეორე ტომში შესული პუბლიცისტურ-ესეისტური წერილებისათვის. 2006 წელს მიიღო ლიტერატურული პრემია „საბა“ ლიტერატურაში შეტანილი განსაკუთრებული ღვაწლისთვის. გარდაიცვალა 2008 წლის 11 მარტს, ინსულტის შედეგად. დაკრძალულია მთაწმინდის პანთეონში.
შემოქმედება
ანა კალანდაძის პოეტური სტილი სისადავითა და ჰარმონიული ფორმით გამოირჩევა. კალანდაძის პოეზიამ იმთავითვე მიიპყრო ყურადღება ლექსის სინატიფითა და პოეტური აზროვნების მაღალი კულტურით. მისი შემოქმედების ყველა თემა თუ მოტივი ლირიკული თვითგამოხატვით ცხადდება და უაღრესი ინტიმურობის ელფერს იძენს. მის ლექსებში გვხვდება შემდეგი თემები: მშვიდობიანი ცხოვრების დასაწყისი („კარში გამო ჭიაჭია მარია“, 1946); ბუნების განცდა („თუთა“, 1945; „ჟუჟუნა წვიმა მოვიდა“, 1946; „ბეთანიის გზაზე“, 1954). ისტორია და თანამედროვეობა („შენ ისე ღრმა ხარ, ქართულო ცაო“, „ასეთი დარი თუ იყო მაშინ“, ორივე 1945; „ღრუბლები“, 1953); პატრიოტიზმი („საქართველოო ლამაზო“, „მრავალლჟამიერ“, 1952, „ფეხი დამადგით“, „მას ალავერდის დიდებულ ტაძარს“ 1959), ზნეობა („ნუ მიმცემ ეჭვთა“, 1957; „ისევ გახსენი გული ჩემი“, 1961) და სიყვარული („რისად არ მომხედავ“, 1945, „შეყვარებული ოდეს ქარები“, 1954).
მისი ლექსები ნათარგმნია რუსულ, ინგლისურ, ფრანგულ, პოლონურ და სხვა ენებზე. ყველაზე სრულია მისი ორტომეული, სადაც ორიგინალური ლექსების გარდა დაბეჭდილია სტეფან მალარმეს, ალექსანდრე პუშკინისა და სხვა პოეტური თარგმანები, აგრეთვე წერილები, ესეები და მოგონებები.
გავლენა ხელოვნებაზე
ანა კალანდაძის პოეზია აისახა მუსიკალურ ხელოვნებაში. კომპოზიტორმა მერი დავითაშვილმა და ჟურნალისტმა თეიმურაზ ნაცვლიშვილმა პირველებმა მიმართეს ანა კალანდაძის პოეზიას ორმოცდაათიანი წლების დასაწყისში, შექმნეს რა ვოკალური ნაწარმოებები: სიმღერა „საქართველოო ლამაზო“, რომანსები „არაბი ხარ“ და „თუთა“. ანა კალანდაძის ლექსებზე დაწერეს სიმღერები აგრეთვე გივი ციციშვილმა, ტარიელ ბაქრაძემ, ჯემალ ბეგლარიშვილმა, კახა ცაბაძემ და სხვებმა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1983) კატეგორია:საბას პრემიის ლაურეატები კატეგორია:მთაწმინდის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები ანა კატეგორია:ქართველი ქალები კატეგორია:პოეტი ქალები
ნოვოვასილივკა (ბერისლავის რაიონი)
ნოვოვასილივკა (Нововасилівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 121 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერისლავის რაიონის სოფლები
გულის მყინვარი
გულის მყინვარი — ხეობის ტიპის მყინვარი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონზე, მწვერვალ უშბის სამხრეთ კალთაზე. ასაზრდოებს მდინარე დოლრის მარცხენა შენაკად გულიჭალას. სიგრძე 2,5 კმ, ფართობი 1,6 კმ². მყინვარის ენა ეშვება 2870 მ სიმაღლემდე.
სქოლიო
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მყინვარები
Sinistrella
Sinistrella — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
პატარა ხალები
პატარა ხალები — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (ხალების თემი). თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1040 მეტრი. ხაშურიდან 15 კილომეტრი. სოფლის შემოგარენშია ორი ეკლესია: წმინდა გიორგისა და ღვთისმშობლის სახელობისა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ახალგაზრდა მწერალი (ჟურნალი)
ახალგაზრდა მწერალი — ქართული ჟურნალი, საქართველოს მწერლების კავშირის ყოველთვიური სამხატვრო-ლიტერატურული ორგანო. გამოდიოდა 1934–1935 წლებში, პასუხისმგებელი რედაქტორი მ. ტოროშელიძე. ჟურნალში იბეჭდებოდა ლ. ქიაჩელის, გ. აბაშიძის, გ. შატბერაშვილის, ა. ადამიას, გ. ჩიქოვანის, ა. საჯაიას, ვ. შუბლაისა და სხვების ნაწარმოებები. გამოსცემდა გამომცემლობა „ფედერაცია“. ტირაჟი 3900 ცალი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები კატეგორია:ლიტერატურული ჟურნალები
მოსახლეობა
მინი|350px|[[მსოფლიოს მოსახლეობა|მსოფლიოს მოსახლეობის განაწილება 2004 წლის მიხედვით.]] მინი|მოსახლეობის სიმჭირდროვე კვადრატულ კილომეტრზე მოსახლეობა — რაიმე ადგილის (ქვეყნის, ქალაქის და მისთანის) მცხოვრებთა ერთობლიობა დროის მოცემულ მომენტში. რაოდენობრივად იგი მუდმივად იცვლება ზრდის (შობადობა, იმიგრაცია) ან კლების (გარდაცვალება, ემიგრაცია) გამო. როგორც ყველა ბიოლოგიური პოპულაცია, ასევე ადამიანები, განიცდიან კვების, ჯანმრთელობის და გარემოს სხვა ფაქტორების ზემოქმედებას. მოსახლეობის განვითარებაზე მოქმედებენ ასევე სოციალური (ტრადიციები) და სამეცნიერო-ტექნიკური (მედიცინა) ფაქტორები.
მეცნიერება, რომელიც სწავლობს მოსახლეობის ევოლუციას, არის დემოგრაფია, ხოლო რომელიც აგროვებს ინფორმაციას მის შესახებ და აანალიზებს მათ - სტატისტიკა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოციოლოგია კატეგორია:დემოგრაფია კატეგორია:სტატისტიკა კატეგორია:საზოგადოებრივი გეოგრაფია
Lasioglossum eurhodopum
Lasioglossum eurhodopum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1914 წელს.
სქოლიო
eurhodopum
შალიჰორნი
შალიჰორნი (Schalihorn) — მთა პენინის ალპებში,შვეიცარიაში. მდებარეობს სოფელ ცინალსა და ტაჩს შორის, ვალეს კანტონში. ცინალროტჰორნის მთისგან გამოყოფილია მომინგის უღელტეხილით, ვაისჰორნის მთისგან კი შალიოჩით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
თბილისის დროშა
აღწერილობა
ქალაქ თბილისის დროშა სწორკუთხა ფორმისაა — თეთრ ფერზე მკვეთრი, ურთიერთგადამკვეთი, ფართო, მუქი ცისფერი და შედარებით ვიწრო ოქროსფერი ზოლებით. გადაკვეთის ადგილი აქცენტირებულია ქალაქ თბილისის გერბის გრაფიკული გამოსახულებით მუქ წითელ ფონზე, რომლის ირგვლივ შვიდი ოქროსფერი შვიდქიმიანი ვარსკვლავია განლაგებული. ზოლთა ამგვარი ურთიერთდამოკიდებულება სიმბოლურია.
თბილისის დროშა ოთხფეროვანია: თეთრი, მუქი ცისფერი, ოქროსფერი და მუქი წითელი, ხოლო შესრულებისთვის იგულისხმება სამი ფერი თეთრ ფონზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური დროშები კატეგორია:თბილისი
ვერაკრუსი
ვერაკრუსი (Puerto de Veracruz) — საპორტო ქალაქი და მუნიციპალიტეტი მექსიკაში. შედის ვერაკრუსის შტატის შემადგენლობაში. მდებარეობს მექსიკის ყურის სანაპიროზე. მანსანილიოს შემდეგ არის მეორე უმსხვილესი პორტი ქვეყანაში. მოსახლეობა 444 438 ადამიანი (2005).
ისტორია
ქალაქი დააარსა ერნან კორტემა 1519 წელს, როგორც საპორტო ბაზა და უწოდა La Villa Rica de la Vera Cruz, "მართალი ჯვრის მდიდარი პორტი". იგი სულ მალე გახდა ახალი ესპანეთის ვიცე-სამეფოს მთავარი ატლანტიკური პორტი. ქალაქი 4-ჯერ იყო ოკუპირებული:
ვერაკრუსს გააჩნია ოთხგზის გმირი ქალაქის წოდება.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მექსიკის ქალაქები
1640
თარიღი უცნობია
*
ნოვოჰრედნევე
ნოვოჰრედნევე (Новогреднєве) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 215 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერისლავის რაიონის სოფლები
სავოიის მონარქების რეზიდენციები
სავოიის მონარქების რეზიდენცია — სტრუქტურათა ჯგუფი იტალიის პიემონტის რეგიონში, ქალაქ ტურინსა და მის პროვინციაში. 1997 წლიდან შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. მოიცავს მემკვიდრეობის შემდეგ ძეგლებს:
სავოიის სამეფო ოჯახი საფრანგეთის პროვინცია სავოიიდან მოდის. დროთა განმავლობაში, სამეფო ოჯახმა, რომელიც ჯერ მხოლოდ აღნიშნულ რეგიონს მართავდა, მთელი აპენინის ნახევარკუნძულის მმართველობა ჩაიგდო ხელში. მათი გავლენის ზრდა არ იყო დამყარებული პირდაპირ დაპყრობებზე, ტერიტორიულ ექსპანსიას მათ ქორწინებებისა და პოლიტიკური მანიპულაციების ხარჯზე მიაღწიეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიის შენობა-ნაგებობები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იტალიაში
სან-ანტონიუ-დი-პადუა
სან-ანტონიუ-დი-პადუა (Santo Antônio de Pádua) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიო-დე-ჟანეიროს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 86 მეტრზე. მიეკუთვნება რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩრდილო-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-ანტონიუ-დი-პადუის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიო-დე-ჟანეიროს შტატის მუნიციპალიტეტები
კრაუტროკი
ჟანრის შემსრულებლებს შორის არიან: Can, Amon Düül I, Amon Düül II, Ash Ra Tempel, Faust, მანუელ გოტშინგი, ჟან ვენ რობერტ ჰალი, Popol Vuh, Cluster, Tangerine Dream, კლაუს შულცე, Neu! და Kraftwerk.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუსიკის ჟანრები
Sinistrella sinistralis
Sinistrella sinistralis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ექსპერიმენტული მუსიკა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუსიკის ჟანრები
თბილისის გერბი
მარჯვნივ|200 პქ თბილისის გერბი — თბილისის თვითმმართველი ქალაქის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ქ. თბილისის საკრებულოს 2005 წლის 8 ივნისის 15-1 გადაწყვეტილების საფუძველზე.
აღწერილობა
ქალაქ თბილისის გერბი, როგორც ქართული ფარი, მრგვალი ფორმის, დამწერლობით შექმნილი კომპოზიციაა. ასომთავრული „თან“ ასონიშნის გრაფირებით აგებული ხოხბისა და მიმინოს განზოგადებული მხატვრული ფორმა და ასოთა თანმიმდევრობა ერთ მთლიან სიმბოლოდ აღიქმება და გამოხატავს დედაქალაქის ლეგენდის არსს.
გერბის ზემო ნახევარსფეროს კიდეზე განლაგებულია შვიდი შვიდქიმიანი ვარსკვლავი. ძირითად გამოსახულებას ეხვევა მუხის რტო — მარადიულობისა და ძლიერების სიმბოლო, რომლის ძირშიც იქმნება ჯვრისებური ტიხარი, სადაც ასომთავრულად (მრგვლოვანი) და ნუსხა-ხუცურად ჩაწერილია „თბილისი“.
გერბის ღერძულ დაბოლოებას წარმოადგენს წყლის თემა. თბილისის გერბი დედაქალაქის ლეგენდაზე აღმოცენებული ჰერალდიკური ნიშანია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური გერბები კატეგორია:თბილისი
კახაბერისძენი
კახაბერისძენი — დიდებულთა საგვარეულო დასავლეთ საქართველოში. ბაღვაშთა საგვარეულო განშტოება. კახაბერისძენი XI საუკუნიდან რაჭის ერისთავები იყვნენ. სხვავის ეკლესიის ჯვრის XI საუკუნის წარწერაში მოხსენიებულია რაჭის ერისთავი რატი და მისი ძე კახაბერი. მკვლევართა აზრით, იგივე კახაბერი, უკვე ბერად შემდგარი, კირილეს სახელით, იხსენიება თავის ძესთან, ერისთავერისთავ რატისთან ერთად ნიკორწმინდის ჯვარცმის ხატის XI საუკუნის წარწერაში. კახაბერისძენთ გააფართოვეს თავიანთი სამფლობელო მიწა-წყალი. თამარის მეფობის დასაწყისისათვის ისინი ფლობდნენ არა მხოლოდ რაჭას, არამედ თაკვერსაც (ლეჩხუმი) და რაჭისა და თაკვერის ერისთავებად იწოდებოდნენ. კახაბერისძენი მნიშვნელოვან როლს თამაშობდნენ XII—XIII საუკუნეების საქართველოს პოლიტიკურ ცხოვრებაში. XIII საუკუნის 60 წლებში მეფის ხელისუფლების წინააღმდეგ კახაბერისძენთა ბრძოლის გამო დავით VI ნარინმა გააუქმა რაჭის საერისთავო და სახასო მამულად აქცია. კახაბერისძენთა საგვარეულო, როგორც ჩანს, ამოწყდა. XIV საუკუნის მიწურულს, კვლავ აღდგენილ რაჭის საერისთავოს სხვა საგვარეულო ჩაუდგა სათავეში.
სოციალისტ-ფედერალისტები
სოციალისტ-ფედერალისტები, საქართველოს სოციალისტ-ფედერალისტების სარევოლუციო პარტია — პირველი პოლიტიკური პარტია საქართველოში. დაარსდა 1904 წელს, ჟენევაში.
ისტორია
1901 პოლიტიკურ ასპარეზზე გამოვიდა გაზეთ „ივერიისა“ და „ცნობის ფურცლის“ გარშემო შემოკრებილ ქართველ ინტელიგენტთა ჯგუფი (არჩილ ჯორჯაძე, გიორგი ლასხიშვილი, გიორგი დეკანოზიშვილი, ანდრია დეკანოზიშვილი, გრიგოლ რცხილაძე, სამსონ ფირცხალავა და სხვები) და დაიწყო მუშაობა პარტიის შესაქმნელად. აირჩიეს ხელმძღვანელი კომიტეტი. 1903 წელს პარიზში დაიწყეს გაზეთ „საქართველოს“ გამოცემა.
1904 წლის აპრილში გაზეთ „საქართველოს“ რედაქციამ იმ ქართველ ახალგაზრდების სხვადასხვა ჯგუფის მონაწილეობით, რომლებიც საზღვარგარეთ სწავლობდნენ, ჟენევაში მოიწვია კონფერენცია და დააარსა პარტია. სოციალისტ-ფედერალისტები ითხოვდნენ საქართველოს ავტონომიას ფედერალიზმის საფუძველზე მოწყობილი რუსეთის ფარგლებში. სოციალ-ფედერალისტების პირველ კონფერენციას დაესწრო ნოე ჟორდანია, მაგრამ დატოვა კონფერენცია მათ სამოქმედო პროგრამასთან უარყოფითი დამოკიდებულობის გამო. ჟორდანია მათ აკრიტიკებდა საქართველოსთვის ავტონომიის სტატუსის მოთხოვნის გამო და მათ საპირისპიროდ გამოაქვეყნა ბროშურა „ქართველი ნაციონალისტები“.
1904 წლიდან პარტიის ორგანო გახდა „ცნობის ფურცელი“. 1906 წლის ზაფულში პარტიას მემარჯვენე ფრთა გამოეყო. მოგვიანებით მის საფუძველზე ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია დაარსდა. ამის შემდეგ პარტია უფრო სოციალიზმისკენ გადაიხარა.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს პოლიტიკური პარტიები კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა კატეგორია:სოციალისტური პარტიები საქართველოში კატეგორია:ქართული ნაციონალიზმი
იეგერჰორნი
იეგერჰორნი (Jägerhorn) — მთა პენინის ალპებში, შვეიცარია-იტალიის საზღვარზე. სიმაღლე 3 970 მეტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები