cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნევინ იანითი
დოპინგ დისკვალიფიკაცია
2013 წელს თურქეთის მძლეოსნობის ფედერაციამ გამოაცხადა, რომ იანითმა დოპინგ ტესტი ვერ ჩააბარა, მას შემდეგ რაც ტესტოსტერონის კვალი და ანაბოლური სტეროიდი სტანოზოლოლი აღმოჩნდა ტესტირების ნიმუშში. 2013 წლის 29 აგვისტოს თურქეთის ფედერაციამ მიიღო ორწლიანი აკრძალვის გადაწყვეტილება, რაც იანითს უშლიდა ხელს მონაწილეობა მიეღო შეჯიბრებში 2015 წლის 5 აგვისტომდე. IAAF– ის მიერ სპორტის საარბიტრაჟო სასამართლოს მიმართვის შემდეგ, მისი აკრძალვა დამამძიმებელი გარემოებების გამო 3 წლამდე გაგრძელდა. ორ აკრძალულ ნივთიერებაზე დადებითის გარდა, მისმა ბიოლოგიურმა მონაცემებმა აჩვენა, რომ მის სისხლში ნივთიერებები იყო 2012 წლის ივნისიდან 2013 წლის თებერვლამდე. მოგვიანებით IAAF- მა დაადასტურა, რომ 2012 წლის 28 ივნისის შემდეგ მისი შედეგები გაუქმდა და მას ჩამოართვეს ევროპის ჩემპიონის ტიტული და 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მე -5 ადგილზე გასვლა.
პირადი ცხოვრება
იანითი 2007-2008 წლებში იბრძოდა ვესტელის მძლეოსნობისთვის. 2008 წელს იგი შეუერთდა Fenerbahçe Athletics- ს. მან დაამთავრა ფიზიკური აღზრდის კურსი მერსინის უნივერსიტეტში.
2011 წელს, მის საპატივცემულოდ დასახელდა მერსინში 4500 ადგილიანი ტევადობის ადგილი, რომელიც აშენდა 2010 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:ოლიმპიადის მედალოსნები კატეგორია:ქალი სპორტსმენები
ტიბასოსა
ტიბასოსა (Tibasosa) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.712 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 463 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 131.19 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 95 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ქართული არხი
ტელეკომპანია ქართული არხი — ტელეარხი საქართველოში. ეთერი შედგება სხვადასხვა ტიპის გადაცემისგან, რომელთა შორის არის პოლიტიკური ამბები, რელიგიური გადაცემა, სამედიცინო თემები, სპორტული მიმოხილვა და ა.შ.
ეთერში გავიდა 2014 წლის თებერვლიდან. მაუწყებლობს 24 საათის განმავლობაში. გადაცემებში აქტიურად მონაწილეობენ თავად მაყურებლები, ინტერაქტიული გამოკითხვების და ეთერში ზარების მეშვეობით.
აბრიკოსივკა (კამიანეც-პოდილსკის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კამიანეც-პოდილსკის რაიონის სოფლები
უზუმლუ (შაბრანის რაიონი)
სქოლიო
კატეგორია:შაბრანის რაიონის სოფლები
ფარნაოზ ლაპიაშვილი
ფარნაოზ გიორგის ძე ლაპიაშვილი (დ. 9 მაისი, 1917, სოფ. მირზაანი, ახლანდელი დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი — გ. 25 ივლისი, 1994, თბილისი) — ქართველი თეატრალური მხატვარი, საქართველოს სახლახო მხატვარი.
ბიოგრაფია
1941 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია და მთელი თავისი ნაყოფიერი შემოქმედება დაუკავშირა ქართულ სასცენო ხელოვნებას. გაფორმებული აქვს მრავალი დრამატული, საოპერო, საბალეტო, მუსიკალური სპექტაკლები, რამდენიმე კინოფილმი. ყოველივე მათგანი ცალკე დიდი თემაა მხატვრის შემოქმედებაში: ლევან გოთუას „დავით აღმაშენებელი“, მ. მრევლიშვილის „ბარათაშვილი“, სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე“ და „ანტიგონე“, დ. გაჩეჩილაძის „ბახტრიონი“, გ. ნახუცვრიშვილის „ფიროსმანი“, ბ. ნუშიჩის „ფილოსოფიის დირექტორი“, ბრეხტის „სამგროშიანი ოპერა“, პ. კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“, კასონას „ხეები ზეზეულად კვდებიან“, შილერის „დონ კარლოსი“, ვაჟა-ფშაველას „მოკვეთილი“, ვერდის „ოტელო“, მინკუსის „დონ კიხოტი“, ო. თაქთაქიშვილის „მინდია“ და მრავალი სხვა. კინოფილმები „ქეთო და კოტე“, „ცისკარა“, „რაც გინახავს ვეღარ ნახავ“. სულ მას გაფორმებული აქვს 100-ზე მეტი სპექტაკლი თბილისის, სოხუმის, ქუთაისის, მესხეთის, აგრეთვე სანქტ-პეტერბურგის, კიევის, კიშინოვისა და ყოფილი საბჭოთა კავშირის სხვა ქალაქების სცენებზე.
ფარნაოზ ლაპიაშვილის მიერ მიღებული სახელმწიფო ჯილდოები, საპატიო სიგელები და დიპლომები:
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 9 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1917 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1994 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ყურდლარი (ბარდა)
ყურდლარი  (Qurdlar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 296 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
უსერკარა
უსერკარა — ძველი ეგვიპტის მეფე (ფარაონი) მეექვსე დინასტიიდან, რომელიც მეფობდა ძველი სამეფოს პერიოდში. ფარაონმა უსერკარა ერთი წელი იმეფა, თუმცა არის ასევე ცნობები, რომ მან 5 წელი იმეფა. მეფობის ზუსტი წლები უცნობია, სავარაუდოდ უსერკარა ძვ.წ. 2333 წლისთვის მეფობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგვიპტის ფარაონები კატეგორია:ეგვიპტის მეექვსე დინასტიის ფარაონები
თალიკანი
თალიკანი — ქალაქი ავღანეთში. მდებარეობს თახარის პროვინციაში და წარმოადგენს მის ადმინისტრაციულ ცენტრს. ქალაქის მოსახლეობა 2006 წლის მონაცემებით შეადგენს 196 400 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავღანეთის ქალაქები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 115
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 115 მიიღეს 1956 წლის 20 ივნისს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ მაროკოს განცხადების განხილვის შემდეგ, უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას მაროკოს გაწევრიანების შესახებ.
რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად.
ელენ პომპეო
ელენ კეთლინ პომპეო (Ellen Pompeo; დ. 10 ნოემბერი, 1969) — ამერიკელი მსახიობი და პროდიუსერი. დაიბადა ევერეტში, მასაჩუსეტშის შტატში. 26 წლის ასაკში გადავიდა ნიუ-იორკში, სადაც გაიარა კასთინგი და ხელი მოაწერა კონტრაქტს კომპანია L'Oreal-თან, სარეკლამო სფეროში.
მისი ერთ-ერთი ცნობილი როლი არის ABC-ის სამედიცინო დრამატული სერიალ „გრეის ანატომიის“ მთავარი პერსონაჟი, ექიმი მერედით გრეი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 10 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
ვასილ მაღლაფერიძე
ვასილ მაღლაფერიძე (დ. 5 სექტემბერი, 1958, თბილისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი, ფილოლოგი. ფილოლოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი. საქართველოს ორი მოწვევის პარლამენტის დეპუტატი (1999, 2004). 2017 წლის 6 იანვრიდან 2020 წლის 18 აგვისტომდე იყო საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის გენერალური დირექტორი.
1980 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1981-1982 წლებში მუშაობდა კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ გაერთიანება „დებიუტის“, უფროს რედაქტორად. 1983-1984 წლებში იყო საქართველოს კულტურის სამინისტროსთან არსებული ძეგლთა დაცვის მთავარი სამმართველოს მხატვარ-რესტავრატორი. 1984-1994 წლებში მუშაობდა თბილისის მე-6 საშუალო სკოლის ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელად. 1988-1990 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ძველი ქართული ლიტერატურის ისტორიის კათედრის მეცნიერ-თანამშრომელად, 1990-1992 წლებში კი იქვე ქართული ქრისტიანული კულტურის შემსწავლელი ლაბორატორიის უფროს მეცნიერ-თანამშრომელად. 1992-1997 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქართული ქრისტიანული კულტურის შემსწავლელი ლაბორატორიის გამგედ. 1993-2000 წლებში დააფუძნა გაზეთი „კავკასიონი“. 1995-1997 წლებში იყო გაზეთ „კავკასიონის“ რედაქტორი. 1997-1998 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქართული ქრისტიანული კულტურისა და სიტყვიერების ისტორიის შემსწავლელი კათედრის დოცენტი. 1998-1999 წლებში მუშაობდა გაზეთ „კავკასიონის“მთავარი კონსულტანტად.
2005-2008 წლებში იყო სახელმწიფო რწმუნებული – გუბერნატორი საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ ერთეულებში (მცხეთა-მთიანეთის მხარე) (დუშეთის, თიანეთის, მცხეთის, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტები). 2008-2009 წლებში მუშაობდასაქართველოს სახალხო დამცველის აპარატის ინფორმაციისა და პოლიტიკის დეპარტამენტის უფროსად. 2010-2012 წლებში იყო ელექტრონული ჟურნალი „კალმასობა“, მთავარი რედაქტორი. 2013-2014 წლებში იყო შპს „სინათლის სახლ ორიონის“ დირექტორი. 2014-2016 წლებში ტელეკომპანია GDS-ის გადაცემა „საზოგადოება 20/30“-ს მთავარი პროდუსერი. 2017 წლის 6 იანვრიდან 2020 წლის 18 აგვისტომდე იყო საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის გენერალური დირექტორი.
დისერტაცია დაიცვა ქართული სარაინდო რომანის ტიპოლოგიაზე, მიენიჭა მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი (1989); არის დამხმარე სასკოლო სახელმძღვანელოს თანაავტორი, 20-ზე მეტი სამეცნიერო შრომის ავტორი და სხვადასხვა მედიასაშუალებაში გამოქვეყნებული აქვს ასზე მეტი პუბლიცისტური სტატია. არის ისრაელის კეთილი ნების ელჩი; 1993 წელს მონაწილეობდა აფხაზეთში ტერიტორიული მთლიანობის დასაცავად მიმდინარე ბრძოლებში. ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი.
1999 წლის 20 ნოემბრიდან 2004 წლის 22 აპრილამდე იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის ბლოკი: „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “ წევრი (პარტიული სიით ). 2004 წლის 22 აპრილიდან 2005 წლის 10 მარტამდე საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“ (პარტიული სიით).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 5 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ვასილ
ურბანი (სამოცდაათთაგანი)
ურბანი  — სამოცდაათ მოციქულთაგანი, პავლე მოციქულის თანამგზავრი და მაკედონიის ეპისკოპოსი. ამპლია და ურბანი მოციქულ პავლესთან ერთად წავიდნენ ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე რათა ექადაგათ. მათი საეპისკოპოსო ქალაქები იყო შავ ზღვასთან და დუნაის დელტაში. ანდრია პირველწოდებულის კურთხევით გახდა ეპისკოპოსი. სახარების ქადაგებისა და წარმართული ტაძრების დანგრევის გამო მოწამეობრივად აღესრულა ებრაელებისა და ბერძენი წარმართების მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:I საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:ქრისტეს სამოცდაათი მოციქული
შავყელა ღორიხვა
შავყელა ღორიხვა, შავგულა ღორიხვა (Gavia arctica) — ფრინველი ღორიხვასნაირთა რიგისა. დიდი ზომის წყალმცურავი ფრინველია; მისი სხეულის სიგრძეა 58–73 სმ, ფრთების შლილი 113–130 სმ, მასა 1316–3400 გრამი. ფართოდაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ევრაზიის ტუნდრიდან ტყესტეპამდე ზონაში, აღნიშნულია ალასკის უკიდურეს დასავლეთ ნაწილშიც; იზამთრებს სამხრეთით, ატლანტის ოკეანის ჩრდილო-აღმოსავლეთ (მ. შ. შავ და კასპიის ზღვებზე) და წყნარი ოკეანის დასავლეთ სანაპიროებზე. საქართველოში იშვიათია, გვხვდება ზამთარში და გადაფრენისას. მიწაზე სიარული არ შეუძლია, მხოლოდ დაბობღავს; წყლის ზედაპირიდან ასაფრენად გრძელ მანძილზე გამოქანება სჭირდება. აქვს სწორი მუქი ნისკარტი, არამობუდარის მუქი ზურგი, მობუდარს — თეთრლაქებიანი (გარდიგარდმოზოლებიანი) შავი ზურგი, თავი და კისერი რუხია, ყელი — შავი, ქვემოდან შემოვლებული თეთრი ზოლით, კისრის ქვემო და ჩიჩახვის ზემო ნაწილი შავია, ტანის ქვედა მხარე თეთრი. ბინადრობს ტბებზე, დიდ მდორე მდინარეებზე, დელტებზე და ზღვაზე. ხმა — ძლიერი კივილი, რომელიც მოაგონებს კვნესას ან ხარხარს, და დაბალი „გაგა“. დებს 1–3 (ჩვეულებრივ 2) ზეთისხილისფერ-ყავისფერ კვერცხს შავი წინწკლებით. კრუხობს ორივე მშობელი, ინკუბაცია 28–30 დღე გრძელდება. ბარტყების გამოკვებაზეც ორივე ზრუნავს. 60–65 დღეში ფრენას იწყებენ. იკვებება თევზებით, კიბოსნაირებითა და წყალმცენარეებით. ცნობილია ორი ქვესახეობა (ადრე სამი): ევროპული შავგულა ღორიხვა (Gavia arctica arctica; Linnaeus, 1758) და აღმოსავლეთციმბირული შავგულა ღორიხვა (Gavia arctica viridigularis; Dwight, 1918).
სქოლიო
კატეგორია:ღორიხვა
ჰამზა იერლიკაია
ჰამზა იერლიკაია (Hamza Yerlikaya დ. 6 ივნისი, 1976, კადიკოი, სტამბოლი) - თურქი ბერძნულ-რომაული სტილის მოჭიდავე. იგი არის ორგზის (1996 და 2000 წლებში) ოლიმპიური ჩემპიონი, სამგზის მსოფლიო ჩემპიონი (1993, 1995 და 2005) და პირველი თურქი მოჭიდავე, ვინც გახდა ევროპის ჩემპიონი, იმ დროისთვის რეკორდული რაოდენობით - რვაჯერ, რაც შემდეგ გაუმჯობესდა რიზა კაიაალპის მიერ. ჰამზა 1996 წელს ჭიდაობის ასოციაციის საერთაშორისო ფედერაციის (FILA) მიერ დასახელდა საუკუნის მოჭიდავედ.
სტამბოლის გაზიოსმანპაშას რაიონში სპორტულ კომპლექსს მისი სახელი მიენიჭა.
2007-2011 წლებს შორის ის იყო Adalet ve Kalkınma Partisi-ის (AKP) ხელმძღვანელი. 2020 წლის დეკემბერში, თურქეთის სასამართლომ დაადასტურა, რომ იერლიკაიას საშუალო სკოლის დიპლომი ყალბი იყო და მას საშუალო სკოლა არ დაუმთავრებია, რაც პრობლემას წარმოადგენდა, ვინაიდან ვინაიდან იგი იმ დროს AKP- ს თავმჯდომარის მოადგილე იყო.
ადრეული წლები
მისი ოჯახი სივასიდან იყო, მაგრამ ისინი ჰამზას დაბადებამდე სამი თვით ადრე გადავიდნენ სტამბოლში. მისი მამა მუსტაფა იერლიკაია ასევე მოჭიდავეა, მაგრამ ჰამზას დაბადებამდე აქტიურად აღარ იყო ჩართული. მამის მიერ წაქეზებულმა ჰამზამ ჭიდაობა 11 წლის ასაკში დაიწყო, აღნიშნულში მონაწილეობა მისმა უფროსმა ძმამაც მიიღო, რომელიც ასევე საერთაშორისო წარმატების მქონე მოჭიდავეა.
საერთაშორისო კარიერა
ჰამზა იერლიკაიას პირველი საერთაშორისო შეჯიბრი 1991 წელს ჩატარდა იუნკერთა ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატში კვებეკში, კანადა, რომელშიც მან მეოთხე ადგილი დაიკავა. მისი პირველი საერთაშორისო ღონისძიება იყო 1993 წლის სტამბოლის ჭიდაობის ევროპის ჩემპიონატი, სადაც მან მიიღო მეორე ადგილი, ფინალში დამარცხდა თომას ზანდერთან. მან გააკვირვა ზოგიერთი მაყურებელი, რომლებიც თვლიდნენ, რომ ეს დამთხვევაა - 1993 წელს შვედეთის ქალაქ სტოკჰოლმში ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატზე 17 წლის ასაკში მან შეძლო ოქროს მედლის მოპოვება და, შესაბამისად, ჭიდაობაში ყველაზე ახალგაზრდა მსოფლიო ჩემპიონი გახდა.
როგორც მისმა ასაკმა დაუშვა, ზოგიერთ წლებში ის მონაწილეობდა უფროსების, იუნიორების და იუნკერების ღონისძიებებში. მან 1995 წელს კვლავ მოიგო მსოფლიო ჩემპიონატი და პირველი ოლიმპიური ოქროს მედალი მოიგო 1996 წელს ატლანტაში, 20 წლის ასაკში. მან წარმატება გაიმეორა ოთხი წლის შემდეგ სიდნეიში 2000 წელს და დროშა აიღო თურქეთისთვის სიდნეის 2000 წლის გახსნის ცერემონიალზე. მას შემდეგ მან მოიგო კიდევ სამი მსოფლიო ჩემპიონატი (2002, 2003 და (96 კგ) 2005). მან რვაჯერ გაიმარჯვა ევროპის უფროსთა ჩემპიონატში (1996, 1997, 1998, 1999, 2001, 2002, 2005 და 2006).
მან საბერძნეთში, ათენში, ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში 84 კილოგრამ წონით კატეგორიაში ბერძნულ-რომაულ ჭიდაობაში თურქეთის სახელით იასპარეზა და მე-4 ადგილი დაიკავა.
2007 წლის აპრილში მან თავი დაანება საერთაშორისო კონკურენციას კისრის მოტეხილობების გამოსასწორებლად გადაუდებელი ოპერაციის გამო, რომელთაგან ზოგიერთი სავარაუდოდ ოთხი წლის იყო და მათზე არასოდეს განხორციელებულა მკურნალობდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 6 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:თურქი ოლიმპიადელები
პეპი I
პეპი I — ძველი ეგვიპტის მეფე (ფარაონი) მეექვსე დინასტიიდან, რომელიც მეფობდა ძველი სამეფოს პერიოდში. ფარაონი პეპი I ეგვიპტის სამეფო ტახტზე უსერკარას შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ.წ. 2332 წელს და დასრულდა ძვ.წ. 2283 წელს. მისი გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე მისი ვაჟი მერენრა I ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგვიპტის ფარაონები კატეგორია:ეგვიპტის მეექვსე დინასტიის ფარაონები კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 2283
შირვანლი (ბარდა)
შირვანლი  (Şirvanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 019 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
აბრიკოსოვკა (კიროვსკოეს რაიონი)
აბრიკოსოვკა (Абрикосівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის კიროვსკოეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1372 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კიროვსკოეს რაიონის სოფლები
ტაცინსკაიის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია
ტაცინსკაიის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (Церковь Успения Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია ტაცინსკის რაიონის სოფელ ტაცინსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. აგებულია 1999 წელს.
ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ტაცინსკის რაიონი, სოფელი ტაცინსკაია.
ისტორია
ოქტომბრის რევოლუციამდე სოფელში მდებარეობდა ორი ტაძარი 1930-იან წლებში  დაანგრიეს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია, ხოლო 1937 წელს მეორე ეკლესიაც გაანადგურეს და მის ადგილზე ააგეს ხის, დროებითი ტაძარი, რომელიც მალე გადააკეთეს ხორბლის საცავად და შემდეგ ისიც დაშალეს. 1946 წელს გამოიყენეს ხის ტაძრის ნარჩენები და სოფლის მოსახლეობამ ააშენა სალოცავი, რომელშიც მიმდინარეობდა ღვთისმსახურება 1960 წლამდე. ხრუშჩოვის პერიოდში ისიც დახურეს, მრევლი კი მოხსნეს რეგისტრაციიდან.
მომავალში, 1989 წლის 9 ნოემბერს ტაცინსკაიის მრევლი კვლავ დარეგისტრირდა და განთავსდა სამლოცველო სახლში პესჩანის ქუჩაზე ნომერ 27-ში. მისი პირველი მოძღვარი გახდა მღვდელი ვიქტორ ვორონოვი ხოლო დეკანოზ ალექსანდრეს მოღვაწეობის დროს გადაწყდა ტაძრის აგება კალინინის ქუჩაზე, ტაძრის საძირკვლის კურთხევა 1993 წლის 12 სექტემბერს გაიმართა. 1994 წელს მრევლის წინამძღვრად დაინიშნა დეკანოზი ვასილი მაშტანოვი, რომელმაც გააკეთა არჩევანი, არქიტექტორ ი. ვ. განუსის ტაძრის პროექტზე. .
საინტერესო ფაქტია, რომ ამ ტაძრის აშენებამდე ტაცინსკის რაიონში ნახევარი საუკუნის მანძილზე არ იყო არც ერთი მოქმედი ეკლესია, გარდა ხუტორ კარპოვო-ობროვსკის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის ტაძრისა.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
ელენა პოდკამინსკაია
ბიოგრაფია
დაიბადა მუსიკოსების ოჯახში. მსახიობის მამამ — ილია მიხაილოვიჩ პოდკამინსკიმ, შჩერბინკაში ხელოვნების სტუდია „რადუგა“ დააარსა, ხოლო დედა — სვეტლანა ევგენიევნა, ელემენტარული მუზიცირების მუსიკალურ სტუდია „რადუგას“ ხელმძღვანელობს და შერბინკის საკრებულოს წევრია.
ელენა პოდკამინსკაიას კინოდებიუტი 2002 წელს — „პუაროს წარუმატებლობა“-ში («Неудача Пуаро»), ურსულა ბორნის როლით შედგა.
2012 წლიდან მაყურებლისთვის ცნობილია თავისი როლით სერიალ „სამზარეულოში“.
2013 წლის ივნისში გამოჩნდა ჟურნალ „Maxim“-ის გარეკანზე. .
2013 წლის 30 ნოემბერს გახდა „ცეკვა ვარსკვლავებთან“ შოუს გამარჯვებული, ანდრეი კარპოვთან წყვილში.
2014 წლის 6 სექტემბრიდან 2014 წლის 28 დეკემბრამდე მონაწილეობდა რუსეთის პირველი არხის ყოველკვირეულ შოუში „გამყინვარების პერიოდი-5“ («Ледниковый период-5»), პეტრე ჩერნიშევთან წყვილში, სადაც მათ მაყურებელთა სიმპათიის პრიზი მოიპოვეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:XXI საუკუნის რუსი ქალი მსახიობები
ტინხაკა
ტინხაკა (Tinjacá) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.111 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 889 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 36.57 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 79 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
გურამ გელოვანი
გურამ გელოვანი (დ. 21 მაისი, 1928, ჭიათურა, საქართველოს სსრ — გ. 10 დეკემბერი, 1986) — ქართველი მხატვარი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული მხატვარი (1965).
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია 1954 წელს. 1954 წლიდან მონაწილეობდა სამხატვრო გამოფენებში. მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია: „ახალგაზრდობა" (1957, საქართველოს ხელოვნების მუზეუმი), „დედის პორტრეტი“(1953), „ოჯახი დუშეთიდან“ (1964), „მშვიდობის სადარაჯოზე“ (1965, საქართველოს სურათების გალერეა).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული მხატვრები კატეგორია:გარდაცვლილი 1986 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 დეკემბერი კატეგორია:ჭიათურაში დაბადებულები გურამ კატეგორია:დაბადებული 21 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1928
ჯალალაბადი
ჯალალაბადი (جلالكوټ, جلال‌آباد, ) — ქალაქი ავღანეთში. მდებარეობს ნანგარჰარის პროვინციაში და წარმოადგენს მისსავე ადმინისტრაციულ ცენტრს. ქალაქის მოსახლეობა 2006 წლის მონაცემებით შეადგენს 206 500 კაცს. ჯალალაბადში დაკრძალულია ავღანეთის დამოუკიდებლობის გამომცხადებელი მეფე ამანულა ხანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავღანეთის ქალაქები
აბრიკოსივკა (მიხაილივკის რაიონი)
აბრიკოსივკა (Абрикосівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ზაპორიჟიის ოლქის მიხაილივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 80 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მიხაილივკის რაიონის სოფლები
ჯონ გრინი
ჯონ გრინი (დ. 24 აგვისტო, 1977) — ამერიკელი მწერალი, ხუთი რომანის ავტორი. მისი რომანი „ბედის ვარსკვლავის ბრალია“ 2012 წლის იანვარში გამოვიდა და ორი თვის განმავლობაში The New York Times-ის კატეგორია Children's Chapter Books-ის ბესტსელერი იყო. რომანის მიხედვით გადაიღეს ფილმი, რომელიც 2014 წლის 6 ივნისს გამოვიდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი ქრისტიანები კატეგორია:ამერიკელი ფემინისტი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ლიტერატურის კრიტიკოსები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი რომანისტები
ალექსანდრე მეტრეველი
ბიოგრაფია
1973 წელს, მეტრეველი უიმბლდონის ფინალში გავიდა, სადაც ჩეხოსლოვაკ იან კოდეშთან დამარცხდა. იგი ასევე ორჯერ გავიდა უიმბლდონის შერეული წყვილების ფინალში ოლგა მოროზოვასთან ერთად (1968, 1970), თუმცა წარმატებას ვერ მიაღწია. 1962 წელს 17 წლის ასაკში, მეტრეველი უიმბლდონის ახალგაზრდული ჩემპიონატის ფინალში ბრიტანელ სტენლი მეთიუზთან დამარცხდა. უიმბლდონის გარდა, სხვა დიდი სლემის ტურნირებიდან, ალექსანდრე მეტრეველმა ავსტრალიის (1972) და საფრანგეთის (1972) ღია პირველობების ნახევარფინალებამდე, ხოლო აშშ-ის ღია პირველობაზე მეოთხედფინალამდე (1974) მიაღწია. კარიერა ჩოგბურთელმა 1980 წელს დაასრულა. ჯამში მან ATP-ის 5 ტურნირი მოიგო ერთეულთა თანრიგში. მეტრეველი არის ევროპის 16-გზის და სსრკ-ს 29-გზის ჩემპიონი ერთეულებში, წყვილებში და შერეულ წყვილებში. იგი არის სსრკ-ს ხალხთა სპარტაკიადის აბსოლუტური ჩემპიონი (1975). მეტრეველი იყო ერთადერთი საბჭოთა მამაკაცი ჩოგბურთელი, ვინც დიდი სლემის ტურნირის ფინალში ითამაშა და ვინც მსოფლიოს საუკეთესო ჩოგბურთელთა ათეულში მოხვდა (მსოფლიოს მე-9 ჩოგანი 1974 წელს). იგი 18 წლის განმავლობაში შედიოდა სსრკ-ს საუკეთესო მამაკაც ჩოგბურთელთა ათეულში, აქედან 12-ჯერ პირველ ნომრად (1966–1967, 1969–1978). რეგულარულად იღებდა მონაწილეობას დეივისის თასზე სსრკ-ს ნაკრებში. იყო სსრკ-ს ჩოგბურთის ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტი, საქართველოს სპორტკომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე. 2015 წლის უიმბლდონის ტურნირის მსვლელობისას, ალექსანდრე მეტრეველი დეივისის თასის სპეციალური მედლით (Davis Cup Commitment Award) დაჯილდოვდა. ჯილდო მას ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაციის პრეზიდენტმა, ფრანჩესკო რიკი ბიტმა გადასცა.
1966 წელს დასახელდა საქართველოს საუკეთესო სპორტსმენად.
დღესდღეობით ალექსანდრე მეტრეველი სპორტული კომენტატორია და ცხოვრობს მოსკოვში. იგი არის რუსეთის მოქალაქე და ავსტრალიის საპატიო მოქალაქე.
საინტერესო ფაქტები
1970 წელს საქართველოს სპორტულ ჟურნალისტთა ფედერაციამ მოაწყო ტრადიციული საახალწლო ანკეტა რესპუბლიკის ათი საუკეთესო სპორტსმენის გამოსავლენად. გამოკითხვის შედეგად ალექსანდრე მეტრეველი საქართველოს მესამე საუკეთესო სპორტსმენად დასახელდა.
საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოსთან არსებული ფიზიკური კულტურისა და სპორტის კომიტეტის კოლეგიამ თავის სხდომაზე დაამტკიცა რესპუბლიკის საუკეთესო სპორტსმენთა ათეული 1976 წლის შედეგების მიხედვით, სადაც ალექსანდრე მეტრეველი 1976 წლის საქართველოს მეხუთე საუკეთესო სპორტსმენად დასახელდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:დაბადებული 2 ნოემბერი კატეგორია:ქართველი ჩოგბურთელები კატეგორია:ჩოგბურთის კომენტატორები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ალექსანდრე კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2017) კატეგორია:ავსტრალიის საპატიო მოქალაქეები
თაბა-ცეკის ოლქი
თაბა-ცეკის ოლქი (სესოთო — Thaba-Tseka) — ლესოთოს 10 ოლქიდან ერთ-ერთი. ადმინისტრაციული ცენტრი და ოლქის ერთადერთი ქალაქი — თაბა-ცეკა.
ოლქის საერთო ფართობი შეადგენს 4270 კმ²-ს. 2006 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს — 129 881 ადამიანს.
გეოგრაფიული მდგომარეობა
ოლქი დასავლეთით ესაზღვრება სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის კვაზულუ-ნატალის პროვინციას; ჩრდილო-აღმოსავლეთით — მოკჰოტლონგის ოლქს, ჩრდილოეთით — ლერიბეს ოლქს, ჩრდილო-დასავლეთით — ბერეის ოლქს, დასავლეთით — მასერუს ოლქს, სამხრეთით — მოჰალეს ჰუკის და ქაჩას ნეკის ოლქებს.
საარჩევნო ოლქები
ოლქი შედგება 5 საარჩევნო ოლქისგან:
სქოლიო
კატეგორია:ლესოთოს ოლქები
ტიპაკოკე
ტიპაკოკე (Tipacoque) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.914 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 730 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 51.81 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 72 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ანტონ ფეიქრიშვილი
ანტონ ფეიქრიშვილი (დ. 18 სექტემბერი, 1987, თბილისი, საქართველო) — საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების ბურჯი. თამაშობს „კარდიფ ბლუზის“ შემადგენლობაში 2016 წლიდან, გუნდში ითამაშა 10 შეხვედრა თუმცა არ მოუპოვებია ქულა. 2015 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპინატზე ფეიქრიშვილი საქართველოს ნაკრების ძირითად შემადგენლობაში ირიცხებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:ქართველი მორაგბეები
Hounds of Love
Hounds of Love — ინგლისელი მომღერალ კეიტ ბუშის მეხუთე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1985 წლის 16 სექტემბერში. ალბომს წილად ხვდა დიდი კომერციული წარმატება, წინა დისკის The Dreaming (1982) შემდეგ, რომელიც კომერციულად შესამჩნევად წარუმატებელი აღმოჩნდა. Hounds of Love არის ბუშის მეორე ალბომი, რომელიც ბრიტანეთის ალბომების ჩარტის პირველ პოზიციას იკავებდა და აგრეთვე მისი ყველაზე გაყიდვადი ალბომი, ბრიტანეთში გაყიდული 600.000 ასლით და ორმაგი პლატინის სტატუსით, ხოლო 1998 წლისთვის მსოფლიოში გაყიდული 1.1 მილიონი ასლის ოდენობით. აშშ-ში ალბომი Billboard 200-ის პირველ პოზიციაზე მოხვდა.
ალბომის წამყვანი სინგლი "Running Up That Hill" იქცა ბუშის ერთ-ერთ წარმატებულ ჰიტად, რასაც მოჰყვა კიდევ სამი - "Cloudbusting", "Hounds of Love" და "The Big Sky", აღებული ალბომის პირველი მხარიდან. მეორე მხარე წარმოადგენს კონცეპტუალურ ალბომს, პიროვნებაზე, რომელიც ღამით ზღვაში ეულად მოგზაურობს.
Hounds of Love-მა გამოსვლის შემდეგ და წლების განმავლობაში გამოცემულ მიმოხილვებში კომერციული აღიარება მოიპოვა. ბევრი მსმენელი თუ მუსიკალური კრიტიკოსი მას ბუშის საუკეთესო ალბომად თვლის. დისკი არაერთხელ მოხვედრილა უდიდესი ალბომების სიებში. 1986 წელს იგი ნომინირებული იყო BRIT-ის ჯილდოზე საუკეთესო ალბომის კატეგორიაში, სადაც ბუში აგრეთვე ნომინირებული იყო საუკეთესო პროდიუსერის, საუკეთესო შემსრულებელი ქალის და საუკეთესო სინგლის ("Running Up That Hill") კატეგორიებში.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - კეიტ ბუში.
სქოლიო
კატეგორია:კეიტ ბუშის ალბომები კატეგორია:1985 წლის ალბომები კატეგორია:EMI Records-ის ალბომები კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები
პოზდნეევკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია
პოზდნეევკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია (Церковь Михаила Архангела) — მართლმადიდებლური ეკლესია მილეროვის რაიონის სოფელ პოზდნეევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 1890 წელს.
ისტორია
პირველი ხის ტაძარი აშენდა 1792 წელს, გენერალ-მაიორ იოსებ მიქაელის ძე პოზდნეევკის მითითებით. მრევლისთვის გაიხსნა 1873 წელს. საეკლესიო-სამრევლო სკოლა გაიხსნა 1886 წლის 6 თებერვალს.
ახალი ქვის ტაძარი აიგო მომლოცველთა შემოწირულობით, 1890 წელს, იერუსალიმის ტაძრის ნიმუშის მიხედვით. ტაძრის შენობა და სამრეკლო - აგურისაა ქვის ფუნდამენტზე, გადახურულია თუნუქის ფირფიტებით. ტაძარს ჰქონდა ხის საყარაულო, ქვის ღობე - ველური ქვისგან. ძველი ხის ტაძარში მსახურება მიმდინარეობდა 1890 წლის 31 დეკემბრამდე. ეკლესიამ იარსება XX საუკუნემდე, რის შემდეგაც დაანგრიეს სამშენებლო ტექნიკის გამოყენებით.
ამჟამად ეს ლამაზი და უნიკალური ტაძარი აღდგენილია. ეკლესიის წინამძღვარია ბერი სიმონ მოროზოვი.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
ალექსანდრე ანპილოგოვი
ალექსანდრე ანპილოგოვი (დ. 18 იანვარი 1954, თბილისი) — ქართველი და საბჭოთა ხელბურთელი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1976). საპატიო ნიშნის ორდენის, ღირსების ორდენის, ვახტანგ გორგასლის მეორე ხარისხის ორდენის და ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენის კავალერი.
ბიოგრაფია
2012 წელს, სერიაში „ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები“ (პროექტის ავტორი და მთავარი რედაქტორი ელგუჯა ბერიშვილი) გამოიცა გიორგი ჩოჩიშვილის წიგნი „ალექსანდრე ანპილოგოვი“.
საინტერესო ფაქტები
1982 წლის დეკემბერში სპორტულმა ჟურნალისტებმა და სპეციალისტებმა ალექსანდრე ანპილოგოვი საქართველოს მეშვიდე საუკეთესო სპორტსმენად დაასახელეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ხელბურთელები კატეგორია:ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენის კავალრები
ანუკ ემე
კარიერა
ფრანსუაზა სწავლობდა ბალეტს და დეკლამაციას. ბავშვობიდანვე დაყავდათ კინოგადაღებებზე. 25 წლის ასაკში იგი გახდა ლიტერატურული კაბარეს "წითელი ვარდის" მშვენება, ერთი სეზონით გაემგზავრა ათენში, სადაც სცენაზე თამაშობდა. სწორედ იქიდან ჩამოიტანა ბერძნული სახელისა და ფრანგული მიმღეობისგან შემდგარი ფსევდონიმი ანუკ ემე- ანუკ საყვარელი.
ანუკ ემეს კარიერა 1949 წლიდან იწყება როდესაც მან შესანიშნავად გაართვა თავი რთულ როლს ანდრე კაიატის ფილმში "ვერონელი მიჯნურები". ფილმში ამბავი მოთხრობილია შეყვარებულთა სევდიანი ისტორიის შესახებ. ფილმი შექსპირის ტრაგედიის მიხედვითაა შექმნილი. ანუკ ემე ერთსა და იმავე დროს ასრულებდა ჯულიეტასა და დევნილი ქალიშვილის როლს. ახალგაზრდა მსახიობის მიმართ კრიტიკა კეთილად განეწყო, ხოლო მაყურებელმა იგი შეამჩნია. თითქმის ათი წლის განმავლობაში იგი ძველი პროვინციული მსახიობივით არსებობდა. მას იღებდნენ რომში, მადრიდში, ლონდონში, ბერლინში. ნაცნობია იმ პერიოდში ერთ-ერთი ფილმი. ესაა ფრანსუაზა ა.კრონინის დრამის "იუპიტერი იცინის" მიხედვით გადაღებული დასავლეღგერმანული ფილმი "მე შენ გეძებ"
ანუკის სილამაზე მის პროფესინალიზმს დიდ გასაქანს აძლევდა. ნათელი თვალები, მქრქალ, ანტიკურად ნაძერწ სახეზე, არა მარტო ფიზიკურ სრულყოფილებად აღიქმება არამედ სულიერ სულქმნილად.
1951 წელს ალექსანდრ ასტრუკმა ანუკ ემე მიიწვია ფილმ "ცეცხლისფერ ფარდაში" მონაწილეობის მისაღებად. რეჟისორი გატაცებული იყო ფორმის სფეროში ექსპერიმენტებით. მის რთულ ხატოვნებას და დახლართულ ეკრანულ თხრობას აგვირგვინებდა ანუკ ემეს მიერ განსახიერებული გმირი.
დიდი მოდელეანის არაოფიციალური მეუღლის ჟანა ებიუტერნის როლზე მსახიობებს ეძებდნენ. ამ დროისათვის ჟერარ ფილიპმა რომელთან ერთადაც ანუკ ემე მონაწილეობას იღებდა ფილმში "ქაფზე", რეჟისორს ჟაკ ბეკერს ყურადღება გაამახვილებია თავის პარტნიორ ქალზე. მათ ერტდ გადაწყვიტეს, რომ ანუკ ემეს მიდრეკიდება იდეალური ხასიათის განხორციელებისადმი სწორედ ზედგამოჭრილი იყო "მონპარნასი, 19" -ისთვის. ამასთან მსახიობის ოდნავ აწოწილი სილუეტი მოდილიანის ტილოებზე ასახული ქალის ტიპს ესადაგებოდა.
ანუკ ემეს ჰქონდა ბედნიერება ემუშავა ფედერიკო ფელინისთან. 1959წელს მონაწილეობდა- "ტკბილ ცხოვრებაში", 1962 წელს კი " 8​1⁄2 ". "ტკბილ ცხოვრებაში" არისტოკრატიული გვარის შთამომავალს თამაშობს. ანუკ ემემ მისი ყველაზე რთული როლი " 8​1⁄2 "-ში შეასრულა.
თავისი ყველაზე რთული როლები მსახიობმა ფელინისა და დენის ფილმებში ითამაშა. სამართლიანია ითქვას, რომ ემე საყოველთაოდ ცნობილი "ქალისა და მამაკაცის" შემდებ გახდა. ლელუშის ფილმში ის პირველად გახდა საკუთარი პერსონაჟის ავტორი. "ეს იყო ნამდვილი გართობა, თითქმის ოჯახური გართობა,-იგონებს ანუკ ემე. - იმის მაგივრად, რომ მსახიობებისთვის ტექსტის დაზეპირება დაევალებინა, ლელუში გვეუბნებოდა: " ამ აზრს შენ გამოსთქვამ მაშინ როდესაც განსაკუთრებით საჭიროდ მიიჩნევ, დარჩენილ დროს, რაც გსურს ის გააკეთეთ".
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 27 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ფრანგი ქალი მსახიობები
დუბროვნიკის ალყა
დუბროვნიკის ალყა იყო სამხედრო მოძრაობა, რომელიც იბრძოდა იუგოსლავიის სახალხო არმიასა (JNA) და ხორვატიულ ძალებს შორის, რომლებიც იცავდნენ ქალაქ დუბროვნიკსა და მის შემოგარენს ხორვატიის დამოუკიდებლობის ომის დროს. JNA– ს წინსვლა დაიწყო 1991 წლის 1 ოქტომბერს. ოქტომბრის ბოლოს კი დაიპყრეს პრაქტიკულად მთელი მიწის ნაკვეთი ადრიატიკის ზღვის სანაპიროზე მდებარე ნახევარკუნძულებს შორის, გარდა თავად დუბროვნიკისა. ალყას თან ახლდა იუგოსლავიის საზღვაო ძალების ბლოკადა.1991 წლის 6 დეკემბერს, JNA- ს დაბომბვის შედეგად დუბროვნიკის, ძველი ქალაქის - იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის არსებობა დასრულდა. დაბომბვა დაგმეს  სხვა ქვეყნებმა,  რაც სერბეთისა და ჩერნოგორიის საზოგადოებრივი ურთიერთობების კატასტროფის მიზეზი გახდა. ამან ხელი შეუწყო მათ დიპლომატიურ და ეკონომიკურ იზოლაციას. ასევე გამოცხადდა ხორვატიის დამოუკიდებლობის საერთაშორისო აღიარება. 1992 წლის მაისში, JNA ბრუნდებოდა ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში და თავისი ტექნიკა გადასცა სერბთა რესპუბლიკის (VRS) ახლად ჩამოყალიბებულ არმიას. ამ დროის განმავლობაში, ხორვატიის არმიამ (HV) დასავლეთიდან განახორციელა შეტევა. დუბროვნიკის აღმოსავლეთით HV-სა და იუგოსლავიის ჯარებს შორის დავა თანდათანობით ჩაწყნარდა.
ალყის შედეგად დაიღუპა 194 ხორვატიელი სამხედრო მოსამსახურე, ასევე 82–88 ხორვატი მშვიდობიანი მოქალაქე. JNA–ში 165 ადამიანი დაიღუპა. 1992 წელს, შეტევის შედეგად 15 000 ადამიანი გაიქცა დუბროვნიკში, ძირითადად კონავლიდან. დუბროვნიკიდან დაახლოებით 16,000 ლტოლვილმა მოახდინა საზღვაო ევაკუაცია. 11 ათასზე მეტი კორპუსი დაზიანდა. მრავალი სახლი, ბიზნესი და საზოგადოებრივი შენობა გაძარცვეს და დაანგრიეს.
ოპერაცია JNA– ს მიერ შედგენილი გეგმის ნაწილი იყო, რომელიც მიზნად ისახავდა დუბროვნიკის ტერიტორიის დაცვას, შემდეგ კი ჩრდილო-დასავლეთისაკენ გასვლას, JNA - ს ჯარების გასაერთიანებლად დასავლეთ ჰერცეგოვინას გავლით, ჩრდილოეთ დალმატში. 2000 წელს, ჩერნოგორიის პრეზიდენტმა მილო ჯუკანოვიჩმა ბოდიში მოიხადა ალყის გამო. ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის სასამართლომ (ICTY) დაადანაშაულა იუგოსლავიის ორი ოფიცერი ალყაში მონაწილეობისთვის, ხოლო მესამე გადასცა სერბეთის პროკურატურას. ICTY– ს საბრალდებო დასკვნაში ნათქვამია, რომ შემტევი მოქმედება განხორციელდა დუბროვნიკის რეგიონის ხორვატიიდან განთავისუფლებისთვის.
ევგენია გელოვანი
ბიოგრაფია
1936–1945 წლებში სწავლობდა მოსკოვის ქორეოგრაფიული სასწავლებელში ; 1945–1966 წლებში იყო თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის წამყვანი ბალერინა; შესრულებული აქვს შემდეგი როლები: ოდეტა–ოდილია, მაშა (პეტრე ჩაიკოვსკის „გედების ტბა“, „მაკნატუნა“), ტაო–ხოა (რეინგოლდ გლიერის „წითელი ყაყაჩო“), ზარემა (ბორის ასაფიევის „ბახჩისარაის შადრევანი“), ჩელიტა (ლუდვიგ მინკუსის „დონ–კიხოტი“), ტანეჩკა (ი. მოროზოვის „ექიმი აიბოლიტი“), ლიზა (პ. ჰერტელის „ამაო სიფრთხილე“), თამარი (სულხან ცინცაძის „ცისფერი მთის საიდუმლოება“), მზეთუნახავი (გ. კალაძის „სინათლე“), ჯავარა, გალია გონჩარენკო (დავით თორაძის „გორდა“, „მშვიდობისათვის“) და სხვ. 1955 წელს გადაიღეს ფილმში „ქართული ბალეტის ოსტატები“
დუბროვნიკის ალყა
ხორვატიის ომი დამოუკიდებლობისთვის
მინი|ხორვატიის არაოფიციალური დროშა (1990). 1990 წლის აგვისტოში, ხორვატიაში მოხდა აჯანყება, რომელიც ძირითადად განხორციელდა დასახლებულ პუნქტებში ქალაქ დანის ირგვლივ, ლიკის, კორდუნისა და ბანოვინას რეგიონების ნაწილებში და აღმოსავლეთ ხორვატიაში, რომელშიც სერბული მოსახლეობა სჭარბობს. ამ ტერიტორიებს შემდგომში დაერქვა სერბთა რესპუბლიკა კრაინა (RSK). სერბეთთან ინტეგრაციის განზრახვის გამოცხადების შემდეგ, RSK-ს აჯანყება დაიწყო. 1991 წლის მარტისათვის კონფლიქტი გამწვავდა და ხორვატიის დამოუკიდებლობის ომი დაიწყო. 1991 წლის ივნისში ხორვატიამ გამოაცხადა დამოუკიდებლობა, ხოლო იუგოსლავია დაშლილად გამოცხადდა. ამას მოჰყვა სამთვიანი მორატორიუმი, რის შემდეგაც გადაწყვეტილება ძალაში 8 ოქტომბერს შევიდა. RSK– მ შემდეგ წამოიწყო ეთნიკური წმენდის აქცია, ხორვატიის მშვიდობიანი მოქალაქეების წინააღმდეგ, რის შედეგადაც 1993 წლის დასაწყისში განთავისუფლდა სერბებისგან განსხვავებული ერთიკური წარმომავლობის მოსახლეობის უმეტესობა. 1993 წლის ნოემბრამდე 400-ზე მეტი ხორვატი დარჩა გაეროს დაცულ მხარეში, რომელიც ცნობილია, როგორც სამხრეთ სექტორი, 1,500 - 2,000 ადამიანი კი დარჩა ჩრდილოეთ სექტორში.
ხორვატიის ეროვნული გვარდია (ZNG) ჩამოყალიბდა 1991 წლის მაისში. ნოემბერში, ZNG დაარქვეს ხორვატიის არმიას. ხორვატიის სამხედრო განვითარებას ხელი შეუშალა გაეროს შეიარაღებულმა ემბარგომ, რომელიც დაიწყო სექტემბერში, როდესაც ხორვატიაში სამხედრო კონფლიქტმა განაგრძო ესკალაცია ვუკოვარის ბრძოლაში, რომელიც დაიწყო 26 აგვისტოს.
დასაწყისი
მინი|ხორვატიისა და ჩერნოგორიის მიმდებარე ტერიტორია 1991 წლის შუა რიცხვებში, JNA– ს მთავარმა მეთაურებმა, მათ შორის იუგოსლავიის თავდაცვის ფედერალურმა მინისტრმა, გენერალ ველიკო კადიჯევიჩმა, JNA– ს გენერალური შტაბის უფროსმა გენერალ ადიჩმა და თავდაცვის მინისტრის მოადგილემ ვიცე-ადმირალმა სტეინ ბროვეტმა დაგეგმეს სამხედრო შეტევა, რასაც მოჰყვა თავდასხმა დუბროვნიკზე. გენერალმა ჯევრემ კოკიჩმა(Jevrem Cokić) დუბროვნიკის შეტევის გეგმა წარუდგინა ადიჩს დასამტკიცებლად.
1991 წლის სექტემბერში JNA-სა და მონტენეგროს ლიდერებმა განაცხადეს, რომ დუბროვნიკს უნდა დასხმოდნენ თავს მონტენეგროს ტერიტორიული მთლიანობის უზრუნველსაყოფად, ეთნიკური შეტაკებების თავიდან ასაცილებლად და იუგოსლავიის სოციალისტურ-ფედერაციული რესპუბლიკის შენარჩუნების მიზნით. ჩერნოგორიის პრემიერ მინისტრმა მილო ჩუკანოვიჩმა განაცხადა, რომ ხორვატიის საზღვრების გადახედვაა საჭირო, რადგან არსებული სასაზღვრო ხაზი აღწერეს "ცუდად განათლებულმა ბოლშევიკმა კარტოგრაფებმა".
1991 წლის 16 სექტემბერს, JNA მობილიზებულია მონტენეგროში, აღნიშნულია ხორვატიაში არსებული მდგომარეობის გაუარესება. იმის მიუხედავად, რომ JNA-მ რადიო სამაუწყებლო მისია მიიღო მე -2 ტიტოგრადის კორპუსის მიერ 17 სექტემბერს, რეზერვისტთა მნიშვნელოვანმა რაოდენობამ უარი თქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. 18 სექტემბერს, ჩუკანოვიჩი(Đukanović) დაემუქრა მათ, ვინც უარს ამბობდა.
23 სექტემბერს, JNA-ს არმიამ შეუტია კონავლის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარე სოფელ ვიტალიჯინას და დუბროვნიკის აღმოსავლეთ მხარეს. ორი დღის შემდეგ იუგოსლავიის საზღვაო ძალებმა დაბლოკა ქალაქის საზღვაო მარშრუტები. 26 სექტემბერს, JNA– ს დაარქვეს აღმოსავლეთ ჰერცეგოვინის მე -2 ოპერატიული ჯგუფი, რომელიც დაქვემდებარებულ იქნა უშუალოდ თავდაცვის სამინისტროსა და JNA გენერალური შტაბის მიერ. კოკიჩი დაინიშნა მე -2 ოპერატიული ჯგუფის პირველ სარდლად, მაგრამ 5 ოქტომბერს შეიცვალა მისი ვერტმფრენის ჩამოგდების შემდეგ.
ბრძოლის ბრძანება
JNA– მ დავალება მისცა ტიტოგრადის მეორე კორპუსსა და საზღვაო სექტორს, რომ დაეპყროთ დუბროვნიკის ტერიტორია. მარინოვიჩმა თანამდებობა დატოვა 17 სექტემბერს და შეუერთდა ხორვატიის ZNG- ს. JNA-ს მე -2 ოპერატიული ჯგუფი თავდაპირველად განლაგდა 7000 ადამიანით და შეინარჩუნა მსგავსი დონე მთელი შეტევის განმავლობაში.
შედეგები
მიუხედავად მისი სამხედრო შედეგისა, დუბროვნიკის ალყა ძირითადად ახსოვთ JNA-ს ჯარის მიერ ფართომასშტაბიანი ძარცვისა და საარტილერიო დაბომბვის გამო. 1991 წლის 17 დეკემბერს, ევროპის ეკონომიკური თანამეგობრობა შეთანხმდა, რომ აღიარებდა ხორვატიის დამოუკიდებლობას 1992 წლის 15 იანვარს.
1991 წლის ოქტომბრიდან დეკემბრის ჩათვლით, JNA– მ დაიკავა დაახლოებით 1,200 კვადრატული კილომეტრი (460 კვადრატული მილი) ტერიტორია დუბროვნიკის გარშემო. 82-88 ხორვატი მშვიდობიანი მოქალაქე დაიღუპა ალყის პერიოდში, ისევე როგორც 194 ხორვატიის სამხედრო მსახური. ოთხმოცდაათი ხორვატი ჯარისკაცი დაიღუპა 1991 წლის ოქტომბრიდან დეკემბრამდე. სულ 417 ადამიანი დაიღუპა დუბროვნიკის გარშემო არსებულ ყველა სამხედრო მოქმედების შედეგად 1992 წლის ოქტომბრის ბოლოს. დაახლოებით 15,000 დევნილი კონავლიდან და დუბროვნიკის მიმდებარე ტერიტორიებიდან სხვა ქალაქებში გაიქცა. JNA– მ ჩამოაყალიბა ომის ტყვეების ორი ბანაკი, რომლებიც ფუნქციონირებდა 1992 წლის აგვისტომდე.
რეგიონში 11,425 შენობა დაზარალდა; 886 მთლიანად განადგურდა და 1,675 ნაწილობრივ მიადგა ზიანი. ზიანის ანაზღაურება 480 მილიონით იყო შეფასებული. დადგენილია, რომ დაზიანებულია შენობების 55.9 %, 11.1% ძლიერ დაზიანებულია, ხოლო ერთი პროცენტი დაიწვა. შვიდი დამწვარი ბაროკოს სასახლე ყველაზე დიდი ზარალი იყო ქალაქისთვის. დამატებითი ზიანი მიაყენა ქალაქს JNA- ს ჯარებმა, რომლებიც გაძარცვეს მუზეუმები, ბიზნესი და კერძო სახლები. JNA– ს შეტევის გასამართლებლად ხორციელდებოდა მცდელობები სერბეთისა და ჩერნოგორიის ხელისუფლეის მიერ.
2010 წელს სერბეთში საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვის შედეგად, გამოკითხულთა 40%-მა არ იცის, ვინ დაბომბა დუბროვნიკი, ხოლო 14%-ს მიაჩნია, რომ ხანძარი არ განხორციელებულა. 2000 წლის ივნისში ხორვატიის პრეზიდენტთან შეხვედრისას, ჩერნოგორიის პრეზიდენტმა მილო ჩუკანოვიჩმა ბოდიში მოიხადა ხორვატიის თავდასხების გამო.
სქოლიო
კატეგორია:ხორვატია კატეგორია:მსხვერპლნი კატეგორია:სერბეთი კატეგორია:იუგოსლავიის ისტორია კატეგორია:შედეგები
ვია
ვოკალურ-ინსტრუმენტული ანსამბლი (Вока́льно-инструмента́льный анса́мбль ВИА) — საბჭოთა კავშირში სახელმწიფოს მიერ აღიარებული პროფესიული და სამოყვარულო მუსიკალური ჯგუფების ოფიციალური სახელწოდება 1960-1980-იან წლებში. ტერმინი „ვია" საბჭოთა პერიოდში იყო ტერმინის „მუსიკალური ჯგუფის“ სინონიმი (ის შეიძლება ეხებოდეს უცხოურ ჯგუფსაც), მაგრამ დროთა განმავლობაში იგი ასოცირდა საბჭოთა როკ, პოპ და ფოლკლორულ ჯგუფებთან.
დასაწყისი
ტერმინი „ვოკალურ-ინსტრუმენტული ანსამბლი" (შემოკლებით „ვია“), ისევე როგორც თავად ფენომენი, რომელიც ამ ტერმინით არის განმარტებული, გაჩნდა სსრკ-ში 1960-იან წლებში, საბჭოთა ახალგაზრდების ენთუზიაზმის ფონზე პოპულარული დასავლური მუსიკალური ტენდენციებით. სწორედ მაშინ დაიწყო სსრკ-ში მუსიკალური ჯგუფების შექმნა, რომლებიც დასავლური როკ ჯგუფების ადგილობრივი ანალოგები ხდებოდნენ (რა თქმა უნდა, იდეოლოგიაზე მორგებული). ვინაიდან იდეოლოგიური მიზეზების გამო მათთვის როკ-ჯგუფების დარქმევა დაუშვებელი იყო (როკ-მუსიკა გამოცხადდა „დამპალი დასავლური კულტურის პროდუქტად“), ამ ჯგუფებს დაერქვა სახელწოდება „ვოკალურ-ინსტრუმენტული ანსამბლი“ ან, მოკლედ, „ვია“.
აბრიკოსოვკა (საკის რაიონი)
აბრიკოსოვკა (Абрикосівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის საკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 517 კაცს შეადგენდა.
ვია
დასაწყისი
ვია იქმნებოდა სხვადასხვა კულტურულ დაწესებულებებში: ადგილობრივ ფილარმონიებში, თეატრებში, საკონცერტო გაერთიანებებში. ოფიციალურმა სტატუსმა ვია გამოყო იმავე პერიოდის „საავტორო სიმღერისგან", რომელიც სამოყვარულო წარმოდგენების კატეგორიაში გადიოდა. პროფესიული ვია-ს გარდა, არსებობდა მსგავსი სამოყვარულო ჯგუფები სხვადასხვა დაწესებულებებში (კულტურის სახლები, კოლმეურნეობები და ა.შ.).
აბრიკოსოვკა (საკის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საკის რაიონის სოფლები
ვია
დასაწყისი
1966 წლის მაისში განსაზღვრება: „ვოკალურ-ინსტრუმენტული ანსამბლი“ გაჩნდა ანსამბლ „ავანგარდის“ პლაკატზე, რომელიც დონეცკის ფილარმონიიდან გამოდიოდა იმ ჯგუფებს შორის, რომლებმაც შექმნეს ვია ჟანრი, სახელდება ანსამბლები „მომღერალი გიტარები" და „მხიარული ახალგაზრდები", დაარსებული 1966 წელს, შესაბამისად, ლენინგრადსა და მოსკოვში.
თავისებურებები
ტიპური ვია შედგებოდა 6-10 ან მეტი ადამიანისგან, რომელთა შორის იყვნენ ჩვეულებრივ რამდენიმე ვოკალისტი და მულტიინსტრუმენტალისტი, სათავეში იყო სამხატვრო ხელმძღვანელი, რომელიც შეიძლება ყოფილიყო ან არ ყოფილიყო შემსრულებელი. ასევე მუსიკალური დირექტორი. მონაწილეები შეიცვალა და სხვადასხვა სიმღერების შესრულება სხვადასხვა სოლისტს შეეძლო. თუ როკ ჯგუფში სოლისტი ჩვეულებრივ უკრავდა ზოგიერთ ინსტრუმენტს ერთდროულად, მაშინ ვია-ში სოლისტი ბევრად უფრო ხშირად მხოლოდ მღეროდა. ვია-ს მუსიკოსების უმეტესობა პროფესიონალი იყო, შესრულების დონე საკმაოდ მაღალი იყო.
ვია იყენებდა ინსტრუმენტების ჩვეულებრივ კომპლექტს პოპ და როკ ჯგუფებისთვის: აკუსტიკური გიტარა, ელექტრო გიტარა, ბას-გიტარა, დრამის ნაკრები, დასარტყამი ინსტრუმენტები, ფორტეპიანო, სხვადასხვა ტიპის ელექტრონული კლავიატურები (როგორიცაა ელექტრო ორღანები და სინთეზატორები), ხმის გამაძლიერებელი აღჭურვილობა და 1980-იანი წლები — ასევე რიტმული კომპიუტერები. ამ ნაკრების გარდა, ხშირად იყო სასულე განყოფილება (საყვირი, ფლეიტა, კლარნეტი, საქსოფონი, ჰარმონიკა, ზოგჯერ ტრომბონი), ასევე შეიძლებოდა გამოეყენებინათ სხვადასხვა ხალხური საკრავები (ბაიანი, დომრა, ბალალაიკა, ვიოლინო და ა.შ.). განსაკუთრებით ვია-ში ფოლკლორული მიკერძოებით („პესნიარი", „არიელი", „კობზა", „იალა").
იდეოლოგიური მოსაზრებებით ნაკარნახევი შეზღუდვების მთელი რიგი დაწესდა ვია არტისტების გამოჩენაზე და სცენაზე ქცევის მანერაზე. ტიპური საკონცერტო ჩაცმულობა იყო ჩვეულებრივი პიჯაკის კოსტიუმები (კაბები ან ქვედაბოლოები ქალი მონაწილეებისთვის), ხოლო ვია-ს, რომელიც სპეციალიზირებული იყო ხალხურ თემებზე, ჰქონდა ტანსაცმლის სხვადასხვა ვარიანტი „ხალხურ სტილში", ანსამბლს შეეძლო გამოსულიყო სამხედრო-პატრიოტული სიმღერების შესასრულებლად სამხედრო ფორმაში („კასკადი"). სცენის ირგვლივ აქტიური მოძრაობა არ იყო წახალისებული, როგორც წესი, მუსიკოსები და სოლისტები მთელი წარმოდგენის განმავლობაში თითქმის გაუნძრევლად იდგნენ. რა თქმა უნდა, გამორიცხული იყო ნებისმიერი მკვეთრად გამოხატული ატრიბუტი, როგორიცაა უჩვეულო ვარცხნილობა, ტატუ, ტყავის შეკერილი ტანსაცმელი, ლითონის აქსესუარები და ა.შ.
პროფესიონალ ვია-ს ჩანაწერებს გამოსცემდა საბჭოთა კავშირში მონოპოლისტი გრამფირფიტების ჩამწერი სტუდია „მელოდია“. ხოლო კონცერტებს აწყობდნენ ტერიტორიული ფილარმონიები და საკონცერტო გაერთიანებები: სოიუზკონცერტი, მოსკონცერტი, ლენკონცერტი, როსკონცერტი, გოსკონცერტი, რესპუბლიკური და რეგიონალური ფილარმონიები.
ზოგჯერ ვია მოქმედებდა როგორც ცნობილი სოლო შემსრულებლის თანმხლები აკომპანიორი კოლექტივი. მაგ.: იური ანტონოვი და ჯგუფები „არაქსი“ და „აერობუსი“; ალა პუგაჩოვა და ვია „რეციტალი“; სოფია როტარუ და VIA „ჩერვონა რუტა“ და სხვა.
რეპერტუარი
ვია-ს რეპერტუარი ძირითადად შედგებოდა პროფესიონალი კომპოზიტორებისა და პოეტების მიერ დაწერილი სიმღერებისგან (ანუ კომპოზიტორთა კავშირისა და მწერალთა კავშირის წევრების). ასევე სრულდებოდა ჯგუფის წევრების მიერ დაწერილი სიმღერები, მთავარი კომპოზიტორი შეიძლება ყოფილიყო ჯგუფის სამხატვრო ხელმძღვანელიც. ზოგიერთი ანსამბლის რეპერტუარში სიმღერების გარდა, ზოგჯერ ჩნდებოდა ინსტრუმენტული პიესები. 1980-იანი წლების პირველ ნახევარში არსებობდა სტანდარტიც კი: ვია-ს რეპერტუარის მინიმუმ 80% უნდა ყოფილიყო „საბჭოთა კომპოზიტორების სიმღერები", ანუ ზემოხსენებული გაერთიანებების წევრების მიერ დაწერილი სიმღერები (ნაწილობრივ დაშვებული იყო გამოყენება რუსულად თარგმნილი ეგრეთ წოდებული „სოციალისტური ქვეყნების" ავტორების სიმღერების). ანსამბლის პროგრამა სამხატვრო საბჭოს მიერ სავალდებულო დამტკიცებას ექვემდებარებოდა.
ვია-ს მიერ შესრულებული მუსიკის სტილი მრავალფეროვანია. მასში შედიოდა როგორც ფოლკლორი, ისე ხალხური სიმღერები და დისკო, როკ მუსიკა და სინთპოპი. ვია-ს ხმოვანება საბჭოთა პოპულარულ მუსიკაში სპეციფიკურ ჟანრად ითვლება. უნდა აღინიშნოს, რომ სწორედ ვია-მ ჩამოაყალიბა და მოამზადა მუსიკალური ფენა ბიგ-ბიტის და პოპ-მუსიკის განვითარებისთვის, ჩამოაყალიბა აუდიტორია სსრკ-ში მომდევნო მუსიკალური მიმართულების — როკ მუსიკისთვის. ამასთან, მუსიკის შესრულებისას არ იყო რეკომენდებული გამოხატული როკ ელემენტები, იქნება ეს გრძელი ინსტრუმენტული სოლოები თუ მომღერლების ძალიან მაღალი ხმები. თანამედროვე რიტმები და უახლესი ტენდენციები არ იყო მისასალმებელი. ამიტომ, ვია-ს სიმღერები, როგორც წესი, იყო არაუმეტეს 3-4 წუთისა და სერიოზული იმპროვიზაციის გარეშე.
ვია-ს სიმღერების ტექსტები ჟღერდა პატრიოტული და სამხედრო-პატრიოტული მოტივებით, სასიყვარულო ტექსტები (უკიდურესად „პლატონიზებული" ვერსიით), შრომითი რომანტიკის წმინდა საბჭოთა მოტივებით. იყო ხუმრობები, რომანები, ხალხური სიმღერები, სიმღერები აქტუალურ თემებზე (როგორიცაა ბამ-ის მშენებლობა). ძირითადად, სიმღერები ატარებდნენ ხაზგასმით დადებით მუხტს, ადიდებდნენ საბჭოთა ცხოვრების წესს, საუბრობდნენ ბედნიერებაზე, სიხარულზე, შრომით მიღწევებსა და სამხედრო ექსპლუატაციებზე. კრიტიკა, პროტესტი, ადამიანისა და საზოგადოების კონფლიქტის თემა დაშვებული იყო მხოლოდ კაპიტალისტური სამყაროს პრობლემებზე „დამადანაშაულებელ“ სიმღერებში. არ იყო წახალისებული არც ახალგაზრდების პრობლემებზე ფოკუსირება.
მრავალი ვია-ს რეპერტუარში თვალსაჩინო ადგილი ეჭირა დასავლური ბენდების სიმღერების ქავერ ვერსიებს (სტროფებით რუსულ ენაზე, ხშირად ძალიან შორს ორიგინალური მნიშვნელობით, მაგრამ, როგორც წესი, ფონეტიკურად მსგავსი). დასამტკიცებლად წარდგენილ ჩანაწერებზე და პროგრამებში, ქავერ ვერსიებს ზოგჯერ ნიღბავდნენ: სათაურებს ცვლიდნენ, მუსიკა შეიძლება მიეკუთვნებოდეს კომპოზიტორთა კავშირის წევრებს, ჯგუფის წევრებს ან არარსებულ ავტორებს, სიმღერას ერქვა „ამერიკული ფოლკლორი“ და ა.შ. ვია ხშირად იყენებდა ასევე დასავლური სიმღერების ფრაგმენტებს საკუთარ ნამუშევრებში, წარმოაჩენდა მათ, როგორც საკუთარ მუსიკას. მაგრამ ორიგინალური დასავლური სიმღერების შესრულება კონცერტებზეც შეიძლებოდა.
ურთიერთობა „ვია“-სა და როკ ჯგუფებს შორის
ურთიერთობა ვია-სა და 1970-იან და 1980-იანი წლების დასაწყისის როკ ჯგუფებს შორის საკმაოდ რთული და მრავალმხრივი იყო. ერთის მხრივ, არსებობდა გარკვეული ანტაგონიზმი, რომელიც დაკავშირებულია სტატუსისა და აღიარების სხვადასხვაობასთან, მეორეს მხრივ, მუსიკოსები ხშირად გადადიოდნენ ვია-დან როკ-ჯგუფებში და პირიქით. ზოგიერთი ვია იყო სამოყვარულო ჯგუფი, ამა თუ იმ გზით „ლეგალიზებული". ასე მაგ., ზემოხსენებულმა ჯგუფმა „არაქსმა" ოფიციალური სტატუსი შეიძინა შექმნიდან სამი წლის შემდეგ, 1974 წელს, როდესაც შევიდა თეატრ „ლენკომის" დასში.
როკ-ჯგუფები ვია-სგან განსხვავდებოდნენ მათ მიერ შესრულებული მუსიკის ჟანრული თავისებურებებითაც, რაც ამ უკანასკნელის შედეგად ვია-ს გადააქცევდა გასართობ და ხაზგასმით პოლისტილისტურ „მუსიკალურ შოუდ“.