cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დადიანების სასახლეთა სახელმწიფო ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმი
გორდის სასახლე
ზუგდიდის დადიანების სასახლის შემდეგ მნიშვნელობით მეორე გორდის საზაფხულო რეზიდენცია იყო. 1841 წელს დავით დადიანმა ალექსანდრე ჭავჭავაძის რჩევითა და არქიტექტორ ვასილევის პროექტით ორსართულიანი, ციხე-დარბაზის ტიპის სასახლის მშენებლობა დაიწყო. წინანდლიდან ჩამოსულ პოეტს საძირკვლის ჩაყრის დროს საგანგებო პარაკლისი გადაუხდია. გორდში დავით დადიანმა გამოცდილი აგრონომ-დეკორატორი ჟოზეფიც მოიწვია და მას კარ-მიდამოს ირგვლივ წალკოტის გაშენების გეგმა შეადგენინა. ბაბინის დაწყებული საქმე მალე იტალიელმა მებაღემ, გაეტანო ზამბერლეტიმ გააგრძელა. დაახლოებით 80-ჰექტრიანი ეზო ქვითკირის გალავნით შემოაკავეს, რომლის სამ ჭიშკარს რვა სვანი მეთოფე იცავდა. აიგო ასევე აბანო, ხელოვნური ტბა, დამხმარე ნაგებობები.
ბოლშევიკური რევოლუციის დროს აქ წითელი არმიის ნაწილები ალექსი გეგეჭკორის მეთაურობით დაბანაკდნენ. მაშინ სასახლიდან ჯერ იარაღი, შემდეგ – ავეჯი და ჭურჭელი დაიტაცეს.
1922-23 წლებში რევკომმა გორდის სასახლეში ფოსტა გახსნა. 1925 წელს კი, ადგილობრივი ხელისუფლების წაქეზებით, „სოფლის პროლეტარიატმა“ თავისი „კლასობრივი მტრის“, მთავრის კარ-მიდამო სასტიკად ააოხრა. თუ რაიმე ნივთი დარჩა, ხალხმა მიიტაცა. კარ-ფანჯრები და მოჩუქურთმებული ხის სვეტებიც კი წაიღეს.
სალხინოს სასახლე
მნიშვნელობით მესამე და ადგილმდებარეობით პირველი სალხინოს სასახლე უნდა ყოფილიყო. 1825-1826 წლებში აქ უბრალო ხის ოდა მდგარა. მიუხედავად რეზიდენციის ღარიბულობისა, აქ სამეგრელოს დედოფალი, კაცია დადიანის ქვრივი, ანა ცხოვრობდა. სალხინოშივე იჯდა სალიაპარტიანოს მფლობელი მანუჩარ დადიანი.
ლევან V დადიანს აქ ორსართულიანი ქვის სასახლის მშენებლობა არჩილ ბატონიშვილისა და გიორგი გეგელიას რჩევით დაუწყია. საბოლოო სახე შენობამ სალომე მიურატის დროს მიიღო. სასახლეს, ზუგდიდის მსგავსად, თურქები და ბერძნები აშენებდნენ. ლეცავედან საჭირო მასალა გლეხებს მოჰქონდათ, ამისათვის მარხილებში შებმულ 100 უღელ ხარ-კამეჩს იყენებდნენ. მშენებლობის დროს გარდაცვლილა უფროსი ოსტატი, თათარი ოსმანი. „სასახლის მდებარეობა იმ ადგილის ახლო, სადაც არის სამშობლო ოჯალეშისა“ (სასახლიდამ ორ ვერსტზე) მდინარის წაჩხურის ნაპირად, რომელიც იყო და არის განთქმული შესანიშნავის წაჩხურის კალმახებით და თვითონ პლანი სასახლისა, რომლის ქვედა სართულის შუა-გულ ზალაში არის ჩატნეული უზარ-მაზარი ქვევრი, რომლის გარეშე შიგ ზალაში გაკეთებულია სალხინოდ გამზადებული მუხის ხის სვეტებზე აყვანილი ფანჩატური ლამაზად მოქარგულის თაღით, სრულად ამართლებენ სასახლის წოდებას „სალხინოს“ და მოწმობენ, რომ ამგვარი სასახლის აშენების აზრი ამ ადგილზე, სწორედ უნდა მოსვლოდა ისეთს მთავარს, როგორიც იყო ლევან დადიანი, რომელსაც მთელი მისი სიცოცხლე ლხინში და სიმღერაში გაუტარებია. ბოლო დიდი ზეიმი სასახლეში 1897 წელს ლუსიენ მიურატისა და ჰერცოგინია დე როანის ჯვრისწერის დროს იყო.
ნაპოლეონ I-ის ნიღაბი
250px|thumb|ნაპოლეონ I-ის ბრინჯაოს ნიღაბი მუზეუმის იშვიათ ექსპონატთა შორის განსაკუთრებულია ნაპოლეონ I-ის (1769–1821) ბრინჯაოს ნიღაბი, რომელიც ჩამოასხმევინა ანატომიის პროფესორმა ფრანჩესკო ანტომარკმა (1780–1838) პარიზში 1833 წელს. ნიღაბს ყელზე აწერია თაბაშირის ნიღბის გამკეთებლის სახელი – „დოქტორი ფ. ანტომარკი“, მარცხნივ – ბრინჯაოს ნიღბის ჩამომსხმელების სახელები – „ლ. რიშარი და კენელი“ და ჩამოსხმის ადგილი – „პარიზი“. წინ, ყელთან გაკეთებულ მედალიონს აწერია: „ნაპოლეონი – იმპერატორი და მეფე“, აგრეთვე „ფ. ანტომარკი“ და ბრინჯაოს ჩამოსხმის წელი – „1833“.
სერგეი პროკუდინ-გორსკის გამოფენა
2007 წლის 29 აპრილს ამერიკის ელჩმა, ჯონ ტეფტმა, საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრმა, ბატონმა გიორგი გაბაშვილმა და სამეგრელო-ზემო სვანეთის რეგიონში, დადიანების ისტორიულ-არქიტექტურულ კომპლექსში პრეზიდენტის რწმუნებულმა, ზაზა გოროზიამ გახსნეს ფოტოგამოფენა „ფერადი წარსული“: სერგეი პროკუდინ-გორსკის 100 ფოტო“.
სქოლიო
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის მუზეუმები კატეგორია:დადიანების სასახლეთა ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმი
გოგი ქავთარაძე
გიორგი (გოგი) ქავთარაძე (დ. 2 აპრილი, 1940, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 20 დეკემბერი, 2020, თბილისი) —  ქართველი  მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი.
ბიოგრაფია
1958 წელს დაამთავრა თბილისის ჭავჭავაძის სახელობის 23-ე საშუალო სკოლა. 1958–1963 წლებში იყო კოტე მარჯანიშვილის თეატრის სცენის თანამშრომელი, რეჟისორის თანაშემწე, მსახიობი. 1963 წლიდან სწავლობდა თეატრალური ინსტიტუტში სარეჟისორო ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1967 წელს. ამავდროულად იყო რუსთაველის თეატრის მსახიობი. 1963–1969 და 1972–1976  წლებში — რუსთაველის თეატრის მსახიობი, რეჟისორი; 1969–1972 — ბათუმის თეატრის მთავარი რეჟისორი, ხოლო  1974–1976  თეატრალური ინსტიტუტის პედაგოგი. 1976–1982 — ქუთაისის თეატრის დირექტორი, სამეცნიერო ხელმძღვანელი. 1982-1992 — სოხუმის თეატრის დირექტორი, სამხატვრო ხელმძღვანელი, ხოლო 1992-1999 წლებში ალექსანდრე გრიბოედოვის სახელობის რუსული დრამატული თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი; 1999–2004 წლებში რუსთავის თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი.
1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ზესტაფონის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“.
გადაღებულია 25 ფილმში, იყო ერთი ფილმის რეჟისორი, საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი, საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, კოტე მარჯანიშვილის პრემიის ლაურეატი და ღირსების ორდერის კავალერი.
გარდაიცვალა 2020 წლის 20 დეკემბერს, 80 წლის ასაკში. დაკრძალულია მახათას მთის საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს VIII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები გოგი კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:კოტე მარჯანიშვილის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:გარდაცვლილი 20 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები კატეგორია:თბილისის მახათას მთის პანთეონში დაკრძალულები
კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია
400px|მინი|პარტიის ლოგო კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია ასევე ცნობილი როგორც კატალონიის რესპუბლიკური მემარცხენეები (Esquerra Republicana de Catalunya, შემოკლებით ERC) — კატალონიის დამოუკიდებლობის მომხრე, სოციალ-დემოკრატიული პარტია, რომელიც ფუნქციონირებს კატალონიაში, ვალენსიაში, ბალეარის კუნძულებზე და საფრანგეთში აღმოსავლეთ პირინეის ტერიტორიულ ერთეულში (ჩრდილოეთი კატალონია). პარტიის ამჟამინდელი ლიდერია ორიოლ ჟუნკერასი, ხოლო გენერალური მდივანი — მარტა როვირა. კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია არის ევროპარლამენტის თავისუფალი ალიანსის წევრი, რომელშიც მსგავსი პროფილის რეგიონული ეთნიკური უმცირესობების პარტიები ერთიანდებიან.
1931 წელს დაფუძნებული კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტიის წევრები, როგორიც იყვნენ ლუის კომპანისი, ჟოზეფ ტარადელასი და სხვები, ესპანეთის მეორე რესპუბლიკისა და კატალონიის რეგიონის პოლიტიკური ურთიერთიერთობების, სამოქალაქო ომის და ანტი-ფრანკოისტული მოძრაობის მნიშვნელოვანი მონაწილეები გახლდნენ. 2000–იანი წლებიდან, კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია წარმოდგენილი იყო კატალონიის რამდენიმე კოალიციურ მთავრობაში. ამჟამად პოლიტიკური სუბიექტის წარმომადგენლები პერე არაგონესი და როჟერ ტორენტი იკავებენ ისეთ მნიშვნელოვან თანამდებობებს, როგორიცაა კატალონიის პარლამენტის პრეზიდენტის და ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობები.
2017 წლის, კატალონიის დამოუკიდებლობის რეფერენდუმის და მისი თანმდევი პოლიტიკური რეპრესიების გამო, მემარცხენე რესპუბლიკელთა პარტია, განსაკუთრებული ყურადღების ქვეშ მოექცა.
ისტორია
კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია რეგიონის უძველესი პარტია და, ამასთანავე, ერთადერთია, რომელიც დაარსების დღიდან მხარს უჭერდა კატალონიის დამოუკიდებლობის იდეას. პოლიტიკური სუბიექტის დაარსება უკავშირდება 1931 წლის მარტში გამართულ კატალონიელ მემარცხენეთა კონფერენციას.
კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკურმა პარტიამ წარმატებას ძალიან მალე მიაღწია და 1931 წლის მუნიციპალურ არჩევნებში გამარჯვება მოიპოვა. 1932 წლის მარტში ესპანელმა რესპუბლიკელებმა კატალონიის ავტონომიის სტატუსი დაამტკიცეს, რომლის მიხედვითაც რეგიონი ფართო უფლებრივი არსენალით აღიჭურვა. აღსანიშნავია, რომ კატალონიის პარლამენტმა მნიშვნელოვანი კანონშემოქმედებითი როლი შეიძინა. განვითარებული მოვლენების ფონზე წარმატების მომტანი აღმოჩნდა 1932 წლის კატალონიის პარლამენტის არჩევნები მემარცხენე რესპუბლიკური პარტიისათვის, რომელმაც სხვა მემარცხენე პოლიტიკურ სუბიექტებთან ერთად კოალიციაში მანდატების აბსოლუტური უმრავლესობა მოიპოვა (67 მანდატი 85-დან). 1934 წელს კატალონიის გენერალიტეტის ლიდერმა, ლუის კომპანისმა კატალონიის დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. რეგიონში შიშობდნენ, რომ მადრიდის პოლიტიკურ ცხოვრებაში დაწინაურებული მემარჯვენე ძალები ფაშისტურ გზას აირჩევდნენ, რაც საფრთხის შემცველი იქნებოდა კატალონიის ავტონომიისათვის. ესპანეთი სულ უფრო ემსგავსებოდა მუსოლინის იტალიას და ჰიტლერის გერმანიას. ესპანეთის არმიამ მალევე აღკვეთა კატალონიელი პოლიტიკოსების მცდელობა, მოეპოვებინათ დამოუკიდებლობა რეგიონისთვის. კატალონიის მთავრობის წევრები დააკავეს, მათი ბედი გაიზიარეს პარტიულმა ლიდერებმაც.
1936 წელს კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია „სახალხო ფრონტის“ საარჩევნო კოალიციას ჩაუდგა სათავეში. პარალელურად მადრიდში კვლავ დაწინაურებულმა, მემარცხენე პოლიტიკურმა ფლანგმა შეიწყალა კომპანისი და სხვა კატალონიელი პოლიტიკური ლიდერები, რეგიონის ავტონომიური სტატუსი კვლავ ამოქმედდა. მემარცხენე რესპუბლიკელები, წარმოადგენდნენ რა მმართველი კოალიციის უმსხვილეს პარტიას, ცდილობდნენ კატალონიაში ერთიანობის განმტკიცებას, დაპირისპირებული ანარქისტული, კომუნისტური, მუშათა გაერთიანებების და სხვა ჯგუფების გაერთიანებას, ეს პარტიულ ფილოსოფიას წარმოადგენდა, ფრანკოს რეჟიმის მოახლოებასთან ერთად.
ესპანეთის სამოქალაქო ომმა უდიდეს მსხვერპლთან ერთად განსაკუთრებულად მძიმე შედეგები კატალონიას და მის დემოკრატიულ ინსტიტუციებს მოუტანა, აიკრძალა თავისუფალი პრესა, განადგურდა მემარცხენე ოპოზიცია, კატალონიის ავტონომია გაუქმდა, ხოლო ენა და კულტურა დევნის ობიექტად იქცა, მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია კანონგარეშედ გამოცხადდა, მისი მოღვაწეობა აიკრძალა. უამრავი პოლიტიკური ლიდერი ემსხვერპლა რეჟიმს, მათ შორის ლუის კომპანისი, რომელმაც თავდაპირველად გაქცევა მოახერხა, თუმცა ნაცისტმა აგენტებმა ის დააკავეს და ესპანელებს გადასცეს, რომლებმაც 1940 წელს, ლუისი სიკვდილით დასაჯეს. 1939 წლიდან მემარცხენე რესპუბლიკელები იწყებენ ანტი-ფაშისტური საიდუმლო წინააღმდეგობების ორგანიზებას, ორგანიზაციული ბირთვი საფრანგეთში, ქალაქ ტულუზაში ინაცვლებს.
გენერალ ფრანკოს სიკვდილის შემდეგ მემარცხენე რესპუბლიკური პარტიის უმთავრეს ამოცანად მშობლიურ რეგიონში დაბრუნება იქცა. თავდაპირველად პრობლემას წარმოადგენდა თავად პარტიის სახელი „რესპუბლიკური“, რომელიც მიანიშნებდა კონკრეტული წყობის ფორმაზე, რაც ახალი ესპანური ლეგალური სისტემისათვის 70–იან წლების დასაწყისში მიუღებელი აღმოჩნდა. საწყისი ეტაპისათვის პარტიამ ელექტორალური, კოალიციური ალიანსებით მოსინჯა მშობლიურ კატალონიაში დაბრუნების გზები, ხოლო 1977 წელს პარტიის დამფუძნებელი ჟოზეფ ტარადელასი ახერხებს ბარსელონაში ჩასვლას. აღსანიშნავია, რომ კატალონიას 70–იანი წლების მიწურულს უბრუნდება მცირე, მაგრამ მაინც ავტონომიური უფლებები, აღდგა გენერალიტეტი, როგორც კოლეგიალური ორგანო, შესაბამისად, 1980 წლის ახლად აღდგენილი პარლამენტის კენჭისყრა უდიდესი მნიშვნელობის გამოდგა რეგიონის პოლიტიკური სუბიექტებისთვის. ხსენებული არჩევნები წარმატებული არ აღმოჩნდა მემარცხენე რესპუბლიკელთათვის, პარტიამ 135 მანდატიდან მხოლოდ 14–ის მოპოვება მოახერხა. 1984 წელს, 14–ის ნაცვლად პარტია მხოლოდ 5 მანდატს დასჯერდა, რაც პარტიული კრიზისის დასაწყისის მანიშნებელი იყო. პარალელურად, ძალებს იკრებდნენ ნაციონალისტური მემარჯვენე და ცენტრისტული პარტიები კატალონიის რეგიონში.
ახალი ერა
90–იანი წლების დასაწყისი კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტიისათვის წარმატებული აღმოჩნდა და პოლიტიკური სუბიექტის საპარლამენტო წარმომადგენლობა 1993 წელს 11 მანდატამდე გაიზარდა, ხოლო 1995 წელს მემარცხენე რესპუბლიკელებმა 13 მანდატის მოპოვება მოახერხეს, პარტია იქცა მესამე ძალად რეგიონში. აღსანიშნავია, რომ მალევე მნიშვნელოვანი შიდაპარტიული კრიზისის გამო, მემარცხენე რესპუბლიკურ პარტიას პოლიტიკოსები ანხელ კოლომი და პილარ რაიოლა გამოეყვნენ. მათ ახალი, დამოუკიდებლობის პარტია დააარსეს, თუმცა 1999 წელს ადგილობრივ არჩევნებში განცდილი წარუმატებლობის გამო პოლიტიკური სუბიექტი დაიშალა, მისმა ლიდერმა რაიოლამ მანდატის მოპოვებაც კი ვერ მოახერხა.
1996 წელს გაიმართა ძალზე მნიშვნელოვანი პარტიული კონგრესი, სადაც კატალონიელმა მემარცხენე რესპუბლიკელებმა, ჯოზეფ-ლუის კაროდ–როვირას ლიდერად არჩევასთან ერთად, შეიმუშავას ახალი პარტიული კონცეფცია. გადაწყდა რეგიონის დამოუკიდებლობის საკითხი აღარ ყოფილიყო პარტიული პოლიტიკის გენერალური მიმართულება, თუმცა მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია კვლავ რჩებოდა სუვერენიტეტის მომხრე პოლიტიკურ სუბიექტად. ცვლილებებმა, როგორც აღმოჩნდა, გაამართლა და 2003 წელს მემარცხენე რესპუბლიკელებს კატალონიის პარლამენტში 23 მანდატი ერგოთ. მოპოვებულმა წარმატებამ პარტიას მისცა საშუალება, გამხდარიყო მთავარი პარტია რეგიონში და ჩამოეყალიბებინა „პროგრესული პაქტის“ მეშვეობით კოალიციური მთავრობა. ხუთ სამინისტრო პოსტთან ერთად, პარლამენტის პრეზიდენტის თანამდებობაც პარტიის წევრ არნესტ ბანაკს ერგო, რომელიც პოზიციას 2010 წლამდე ინარჩუნებდა.
აღნიშვნის ღირსია, რომ 2006 წელს კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია წინააღმდეგი იყო ადგილობრივი ავტონომიური სტატუსის ცვლილებისა, პარტია, როგორც დამოუკიდებლობის მომხრე პოლიტიკური სუბიექტი, მაქსიმალისტურ მოთხოვნებს უყენებდა მადრიდს.
წარმატებასთან ერთად, კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკურ პარტიას წინ სერიოზული კრიზისი ელოდა. 2009 წელს ესპანეთის გენერალურმა პროკურორმა 730 კორუფციული საქმის შესახებ ამცნო საზოგადოებას, მათ შორის იყო ბრალდებები მემარცხენე რესპუბლიკური პარტიის წინააღმდეგაც. ერთ–ერთი ყველაზე მასშტაბური კორუფციული სქემა უკავშირდებოდა კატალონიის მუნიციპალიტეტებს. ბრალი უკანონო ფულადი ბონუსების მიღებაში ედებოდათ კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტიის ოთხ მოქმედ და ორ ყოფილ მერს, ასევე ორ დეპუტატს. მცდელობების მიუხედავად, პროკურატურამ ვერ მოახერხა ბრალდებულთათვის დანაშაულის დამტკიცება.
დამოუკიდებლობის რეფერენდუმი და პოლიტიკური რეპრესიები
კატალონიის დამოუკიდებლობის რეფერენდუმი წარმოადგენდა უაღრესად რეზონანსულ მოვლენას, რომელმაც როგორც ესპანეთში, ისე მთლიანად ევროპაში შექმნა პოლიტიკური ტურბულენტობა. კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია, როგორც რეგიონის დამოუკიდებლობის მომხრე, უძველესი პოლიტიკური სუბიექტი, განვითარებული მოვლენების აქტიური მონაწილე გახდა.
2015 წელს დამოუკიდებლობის მომხრე პარტიებმა შექმნეს პოლიტიკური ალიანსი „ერთად დიახ“ (Junts pel Sí), რომლის რიგებშიც აღმოჩნდა კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტიაც. გაერთიანების მიზანი კატალონიის პარლამენტში აბსოლიტური უმრავლესობის მოპოვება იყო, რაც შესაძლებელს გახდიდა სუვერენიტეტის საკითხზე ლეგალურ პოზიციონირებას. მართალია, ალიანსმა მოახერხა საპარლამენტო არჩევნებში 39,6 %-ის მოპოვება და პირველი ადგილის დაკავება, თუმცა აბსოლიტური უმრავლესობისათვის ეს საკმარისი არ იყო, ამიტომ შედგა კიდევ ერთი გაერთიანება დამოუკიდებლობის მომხრე რადიკალურ პარტიასთან — „კანდიდატურა ეროვნული ერთობა“ (Candidatura d'Unitat Popular, CUP), შედეგად, უმსხვილესი სეცესიონისტური ბლოკი საჭირო 73 მანდატს ითვლიდა, რაც ამომრჩეველთა ხმების 53,3 %–ს წარმოადგენდა.
2015 წლის 9 ნოემბერს კატალონიის პარლამენტის წევრთა უმრავლესობამ 73 ხმით 62–ის წინააღმდეგ, მხარი დაუჭირა ესპანეთისგან რეგიონის გამოყოფას. საკანონმდებლო პროცესს წინ უძღვოდა კატალონიის კონსტიტუციური სასამართლოს 11 მოსამართლის გადაწყვეტილება, რომელმაც მსგავსი სეცესიონისტური კანონპროექტის, პარლამენტში განხილვა დასაშვებად მიიჩნია. მას შემდეგ, რაც მემარცხენე რესპუბლიკელებმა და კატალონიის დამოუკიდებლობის მომხრე სხვა პარტიებმა რეფერენდუმის საკითხის დამტკიცება მოახერხეს, გადაწყდა 18-თვიანი მოსამზადებელი გეგმის შემუშავება, რომელიც ითვალისწინებდა სამთავრობო სტრუქტურების და ახალი კონსტიტუციის ტექსტის შექმნას. მოვლენების მსგავსი განვითარება მიუღებელი აღმოჩნდა ესპანეთის საკონსტიტუციო სასამართლოსათვის, რომელმაც კატალონიის გამოყოფა ანტი–კონსტიტუციურად გამოაცხადა.
კატალონიის დამოუკიდებლობის რეფერენდუმი 2017 წლის 1 ოქტომბრისათვის ჩაინიშნა. მთავარი კითხვა მარტივად იყო ფორმულირებული: „გსურთ, რომ კატალონია გახდეს დამოუკიდებელი სახელმწიფო რესპუბლიკური წყობით“. მიუხედავად მადრიდის ცდელობისა საპოლიციო ძალების მეშვეობით ჩაშლილიყო კენჭისყრის პროცესი, რეგიონის მოსახლეობამ მაინც მოახერხა საკუთარი არჩევანის დაფიქსირება, რომელმაც გამოავლინა, რომ მონაწილეთა 90 % დამოუკიდებლობის იდეას მიემხრო. 27 ოქტომბერს კატალონიის პარლამენტმა დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. ოფიციალურმა მადრიდმა არ აღიარა რეგიონის გამოყოფა და პოლიტიკოსების დაკავება დაიწყო. 13 წლით პატიმრობა შეეფარდა მემარცხენე რესპუბლიკური პარტიის ლიდერს ორიოლ ჟუნკერესს, მასთან ერთად გასამართლდნენ სხვა ლიდერებიც. 2019 წელს, მართლმსაჯულების ევროპული სასამართლოს უმაღლესმა ინსტანციამ უკანონოდ მიიჩნია პარტიის ლიდერის პატიმრობა, ვინაიდან ორიოლი დაკავების მომენტში ფლობდა დეპუტატის იმუნიტეტს, ამასთანავე იყო ევროპული პარლამენტის წევრიც.
2017 წლის 21 დეკემბერს გაიმართა ახალი საპარლამენტო არჩევნები, რომელშიც კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკურმა პარტიამ 32 მანდატი მოიპოვა და კვლავ დარჩა სამთავრობო კოალიციის შემადგენელ ნაწილად.
იდეოლოგია
კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია უმთავრეს ამოცანად ისახავს სამართლიანი და სოლიდარული საზოგადოების ფორმირებას, უთანასწორობის აღმოფხვრას ადამიანებს და ტერიტორიულ ერთეულებს შორის, ხოლო ამის მისაღწევად თავისუფალი კატალონიის რესპუბლიკის შექმნა მიაჩნია საჭიროდ. გენერალური პოლიტიკური პრინციპები ჯერ კიდევ XIX საუკუნეში იყო პარტიის მიერ განმარტებული, რომელთა ამოკითხვაც მარტივად არის შესაძლებელი: „Esquerra“ აღნიშნავს მემარცხენე პოლიტიკურ ვექტორს, „República“ აღნიშნავს რესპუბლიკურ იდეას, რომელიც წინააღმდეგობაში მოდის მონარქისტულ იდეასთან (ესპანეთი ამჟამად სწორედ კონსტიტუციურ მონარქიას წარმოადგენს). „Catalunya” არის პირდაპირი ხაზგასმა დამოუკიდებლობის იდეისა, რასაც კატალონიის მემარცხენე რესპუბლიკური პარტია დაარსების დღიდან უჭერს მხარს. პოლიტიკური სუბიექტი მოცემული მომენტისთვის ევროპულ კონტინენტზე საკმაოდ იშვიათ მემარცხენე ნაციონალისტურ გაერთიანებას წარმოდგენს, რომელიც სოციალისტურ იდეებთან და სოლიდარობის საკითხთან ერთად, პრიორიტეტულად ეროვნულ და კულტურულ მნიშვნელობებს მოიაზრებს.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის პოლიტიკური პარტიები კატეგორია:კატალონიის ისტორია
ჰიბრისტოფილია
ჰიბრისტოფილია — პარაფილია, სადაც ადამიანი სექსუალურად იგზნება, ან იზიდავს ხალხი, ვინც არღვევს კანონს ან ჩადის საშინელ დანაშაულს. ეს ფენომენი ასევე ცნობილია ბონი და კლაიდის სინდრომით.
კატეგორია:პარაფილიები
ლიკოდონი
ლიკოდონი (Lycodon) — უშხამი გველების გვარი გველგესლასებრთა ოჯახისა. გვარში 16-მდე სახეობაა. გავრცელებული არიან სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში. მისი სიგრძე 60 სმ-ს აღწევს. სხეული ზედა მხარე შავია და ღოა მოყვითალო განივი ზოლები დასდევს, ქვედა მხარე ყვითელია. აქტიურია ღამით იკვებება უმთავრესად ხვლიკებით.
ხოფის რაიონი
ხოფის რაიონი — რაიონი ართვინის პროვინციაში, თურქეთი. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ხოფა. ფართობი 130 კმ². 2021 წლის მონაცემებით კი მოსახლეობა შეადგენს 28 136 ადამიანს.
ნაპოლეონი (მრავალმნიშვნელოვანი)
სახელით ნაპოლეონი ისტორიაში ცნობილია შემდეგი პიროვნებები:
ხოფის რაიონი
ადმინისტრაციული დაყოფა
ხოფის რაიონის შემადგენლობაშია 16 სოფელი:
ნაპოლეონი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ამ სახელს ატარებენ ასევე:
Reflektor
Reflektor — კანადური ჯგუფ Arcade Fire-ის მეოთხე სტუდიური ალბომი. იგი გამოიცა 2013 წლის 28 ოქტომბერს. პროდიუსერების სახით მასზე მუშაობდნენ ჯგუფ LCD Soundsystem-ის ყოფილი ლიდერი ჯეიმზ მერფი, მარკუს დრევსი და ჯგუფის წევრები.
სიმღერების სია
2013 წლის 23 სექტემბერს ჯგუფისგან ცნობილი გახდა ალბომის სიმღერების სია.
სქოლიო
კატეგორია:2013 წლის ალბომები კატეგორია:Arcade Fire-ის ალბომები კატეგორია:Merge Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები მარკუს დრევსის პროდიუსერობით
ხოფის რაიონი
სქოლიო
კატეგორია:ართვინის პროვინციის რაიონები
ლიეტუვა
ლიეტუვა (Lietuva), ოფიციალურად ლიეტუვის რესპუბლიკა (Lietuvos Respublika), 2018 წლამდე გამოიყენებოდა სახელი ლიტვა — სახელმწიფო ჩრდილოეთ ევროპაში, ფართობითა და მოსახლეობით ბალტიისპირეთის ყველაზე დიდი ქვეყანა. მდებარეობს ბალტიის ზღვის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროს გასწვრივ, შვედეთიდან და დანიიდან აღმოსავლეთით. ფართობი 65 300 კმ². ჩრდილოეთით ესაზღვრება ლატვია (453 კმ), აღმოსავლეთით და სამხრეთით ბელარუსი (502 კმ), სამხრეთით პოლონეთი (91 კმ), სამხრეთ-დასავლეთით რუსეთის ექსკლავი (კალინინგრადის ოლქი, 227 კმ), ხოლო დასავლეთით ბალტიის ზღვა (99 კმ).
ადამიანის ცხოვრების უძველესი კვალი ლიეტუვის ტერიტორიაზე განეკუთვნება ქვის ხანას (ძველი წელთაღრიცხვის X-II ათასწლეულები). მოსახლეობა ამ დროს გვაროვნულ თემებად ცხოვრობდა, მომთაბარეობდა, მისდევდა ნადირობას, თევზჭერას, იყენებდა ქვის, ძვლისა და რქის იარაღს. ძველი წელთაღრიცხვის III ათასწლეულიდან ლიეტუვის ტერიტორიაზე მოვიდნენ ბალტიელთა ტომების წინაპრები. ლიეტუველი ტომები გაცხოველებით ვაჭრობდნენ სლავებთან. 1230 წელს ლიეტუვის მიწები გააერთიანა მინდაუგასმა, რომელიც იყო ლიტვის დიდი სამთავროს მეფე. XIV საუკუნეში ლიტვის დიდი სამთავრო იყო ევროპის უდიდესი ქვეყანა, რომელიც მოიცავდა ძირითადად ლიეტუვისა და ბელორუსის და ნაწილობრივ უკრაინის, რუსეთის, ლატვიის, პოლონეთისა და ესტონეთის ტერიტორიებს.
1569 წელს ლუბლინის უნიის შეთანხმების საფუძველზე გადაწყდა პოლონეთისა და ლიტვის დიდი სამთავროს ერთ სახელმწიფოდ — რეჩ პოსპოლიტად გაერთიანება. ჩრდილეოთის ომის დროს რეჩ პოსპოლიტა რუსეთის მოკავშირე იყო. XVIII საუკუნეში რეჩ პოსპოლიტის სახელმწიფოს პოლიტიკური დაცემის პროცესში, ლიეტუვის სახელმწიფოებრიობა თანდათან გაქრა და შესაბამასად დანაწილდა კიდეც. ლიეტუვის დიდი ნაწილი რუსეთს შეუერთდა და მის შემადგენლობაში იყო პირველ მსოფლიო ომამდე. ლიეტუვის დამოუკიდებლობის აქტს ხელი მოაწერა 1918 წლის 16 თებერვალს.
1940 წლის 21 ივლისს შეიქმნა ლიტვის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, 1940 წლის 3 აგვისტოდან შედიოდა სსრკ-ის შემადგენლობაში. ფაშისტური გერმანიის აგრესია ლიეტუვას შეეხო 1939 წლის მარტში — გერმანელმა ფაშისტებმა დაიკავეს კლაიპედა. 1944 წელს ლიეტუვა განთავისუფლდა ფაშისტური გერმანიისგან.
1990 წლის 11 მარტს საბჭოთა კავშირის დაშლამდე 1 წლით ადრე, ლიეტუვა გახდა პირველი საბჭოთა რესპუბლიკა, რომელმაც გამოთქვა დამოუკიდებლობის სურვილი. 2007-2008 წლებში მომხდარ ფინანსურ კრიზისამდე ლიეტუვა ევროკავშირის ერთ-ერთი ყველაზე ეკონომიკურად სწრაფმზარდი ქვეყანა იყო. ლიეტუვა არის ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციის (2004 წლის 29 მარტიდან), ევროპის საბჭოს, ევროკავშირისა და აგრეთვე შენგენის ხელშეკრულების სრულუფლებიანი წევრი ქვეყანა.
სახელწოდება
როგორც ვხედავთ, ვერსიები მრავალფეროვანია. თუმცა ეტიმოლოგებს და მათ შორის თავად ლიეტუველ ეტიმოლოგებს, საბოლოო პასუხი ამ საკითხთან დაკავშირებით ჯერ კიდევ არ გააჩნიათ.
ისტორია
მინი|ლიეტუვის საზღვრების ცვლილება XIII საუკუნიდან დღემდე. თანამედროვე ლიეტუველთა წინაპრები უხსოვარი დროიდან ცხოვრობდნენ სხვა ბალტიისპირელ ტომებთან ერთად თანამედროვე ლიეტუვის ტერიტორიაზე. თუმცა პირველი ოფიციალური წყარო, სადაც პირველად მოიხსენიება ლიეტუვა, ეს არის 1009 წლით დათარიღებული გერმანული კვედლინბურგის ანალები, სადაც მითითებულია, რომ პოლონეთის-ვისლასა და ნემანის გადაღმა მოსკოვიტიის სახელმწიფომდე ცხოვრობენ ლიეტუველები, სხვადასხვა სამთავროებში.
მინდაუგასის შემდეგ მრავალი მთავარი გამოიცვალა. მათ შორის აღსანიშნავია ვიტაუტასი, ანუ როგორც მას ლიეტუველები უწოდებენ, დიდი ვიტაუტასი. მის სახელს უკავშირდება ტრაკაის განთქმული კომპლექსის მშენებლობა და რეზიდენციად გადაქცევა. (თანამედროვე დაბა ტრაკაი მდებარეობს ვილნიუსიდან დასავლეთით 10 კილომეტრზე).
ვიტაუტასის შემდგომი მთავრებიდან აღსანიშნავია გედიმინასი. მისი წვლილი ლიეტუვის ისტორიაში ფასდაუდებელია თუნდაც იმით, რომ მან დააარსა ქალაქი ვილნიუსი. ლეგენდა მოგვითხრობს, რომ ერთხელ ჰერცოგმა გედემინასმა ტრაკაიდან აღმოსავლეთით სანადიროდ წასვლა გადაწყვიტა. მოკლა უზარმაზარი დომბა და შემოაღამდა შვენტარაგიოს წმინდა ველზე, იქ სადაც ნიარისს ვილია შეერთვის, წმინდა ბორცვის დაბლა. (ამ დროს ლიეტუველები კვლავ წარმართები არიან). სიზმარში ჰერცოგმა იხილა წმინდა ბორცვის თავზე მდგომი რკინის მგელი, რომელიც ათასობით მგლის ხმით ყმუოდა. როდესაც მისან-ქალს ჰერცოგმა მოსთხოვა სიზმრის ახსნა, მისანმა უპასუხა რომ მას უნდა დაეარსებინა ქალაქი ამ ადგილას. ეს ქალაქი იქნებოდა რკინის მგელივით ძლიერი, ხოლო მისი სახელი საქვეყნოდ გახდებოდა ცნობილი. მას ურიცხვი მოქალაქე ეყოლებოდა, ათასობით მგლის ხმის მსგავსად.
1353 წელს დაარსდა ქალაქი ვილნიუსი, ნიარისის და ვილია შეერთების ადილას. ,,ვილნიუსი” ნიშნავს ,,ქალაქს მდინარე ვილიაზე.” დღეს შვენტარაგიოს წმინდა ველზე აღმართულია ლიეტუვის კათედრალური ტაძარი, წმინდა ბორცვის თავზე კი გედემინასის კოშკი და შუასაუკუნეებრივი საფორტიფიკაციო ნაგებობათა ნაშთები. დღეს ეს ადგილები ვილნიუსის გულია.
მინდაუგასის დროსაც და შემდეგაც უფრო და უფრო ძლიერდებოდა გერმანული ორდენების აგრესიული პოლიტიკა ლიეტუვის (და მასთან ერთად ლატვიის, ესტონეთის და პოლონეთის) მიმართ. ტევტონთა ორდენმა დაიპყრო რა პრუსია (თანამედროვე კალინიგრადის ოლქი) და დასავლეთ ლიეტუვური ბალტიის ზღვისპირა მიწები, ამით უდიდესი წარმატება მოიპოვა. 1252 წელს ბალტიის ზღვის სანაპიროზე, კურშიუს ნახევარკუნძულის დაბოლოების მოპირდაპირედ, იქ სადაც მდინარე დანგიე ბალტიის ზღვას შეერთვის, ტევტონთა ორდენმა გაანადგურა ხის ლიეტუვური ციხე-სიმაგრე კლაიპედა და მის ადგილას ააშენა ციხე-სიმაგრე მემელბურგი, ანუ შემოკლებით მემელი. ამით კი შესანიშნავი ფორპოსტი მოიმზადა ბალტიისპირეთში აგრესიული პოლიტიკის საწარმოებლად.
ლიეტუვის მმართველები შესანიშნავად აცნობიერებდნენ დასავლეთიდან მომდინარე ეგზისტენციალურ საფრთხეს ლიეტუვისათვის. თუმცა იმასაც ხვდებოდნენ, რომ მათი ძალები არ იყო საკმარისი ამისთვის. ამიტომაც ურთიერთანამშრომლობა საერთო მტრის წინააღმდეგ არცთუ უკანასკნელი იყო მიზეზთა შორის, რამაც გამოიწვია პოლონეთის და ლიეტუვის დაახლოება, რაც საბოლოოდ XIV საუკუნეში პოლონეთში, ლუბლიანას უნიით გაფორმდა. ამ უნიამ პოლონეთი და ლიეტუვა ერთ სახელმწიფოში ჟეჩ-პოსპოლიტაში გააერთიანა.
ჟეჩ-პოსპოლიტა სიცოცხლისუნარიანი სახელმწიფო აღმოჩნდა. სულ მალე დაარსებიდან მან შეძლო გერმანელთა გარეკვა ბალტიის ზღვის სანაპიროებიდან, როდესაც პოლონელების, ბელორუსების, უკრაინელების, რუსების, ლატვიელების და ესტონელების გაერთიანებულმა არმიამ ქალაქ გრიუნვალდთან სასტიკად დაამარცხა გერმანული მხედრობა და ტევტონთა ორდენი ხერხემალში გატეხა. ამიერიდან ტევტონთა ორდენის დიდი მაგისტრი (და შემდეგ დიდი ჰერცოგი)ჟეჩ-პოსპოლიტის ვასალი გახდა. (თუმცა ტევტონთა ორდენის ხელში კვლავ დარჩა კლაიპედა-მემელბურგი).
ამ ბრწყინვალე გამარჯვების შემდეგ, როდესაც ბალტიის ზღვის აღმოსავლეთ სანაპიროებს ეგზისტენციალური საფრთხე მოეხსნათ, ჟეჩ-პოსპოლიტამ თავად დაიწყო აგრესიული პოლიტიკის წარმოება. სულ მალე მის კონტროლქვეშ მოექცა სამხრეთი ლატვია, ბელორუსია და უკრაინა. მალე მისი ნადავლის სიაში აღმოჩნდნენ მთელი ლატვია, ესტონეთი და უკრაინის გასასვლელი შავ ზღვაზე. მეტიც, ჟეჩ-პოსპოლიტის გავლენა ყუბანის ტრამალებზეც კი გრძელდებოდა. ჟეჩ-პოსპოლიტამ წამოიწყო მძიმე და არასწორი ინტერვენცია მოსკოვიტიის სახელმწიფოს მიმართ (მოსკოვის დალაშქვრა, მინინის და პოჟარსკის ეპოპეა და ა. შ). ამ აგრესიულმა მანევრებმა ჟეჩ-პოსპოლიტა დაასუსტა. მაგრამ მისი უმთავრესი და გამანადგურებელი შეცდომა იყო ომი შვედეთთან.
XVII საუკუნეში შვედეთს და ჟეჩ-პოსპოლიტას შორის დაიწყო გაუთავებელი, დაძაბული და ორივე მხარისთვის შედეგების ფაქტობრივად არამომტანი ბრძოლა ჰეგემონიისათვის ბალტიის ზღვაზე. ამ ომთა სერიამ, რომელიც XVIII საუკუნეშიც კი გაგრძელდა, უკვე კატასტროფულად არაქათგამომცლელი სახე მიიღო ორივე მხარისთვის. ამასობაში კი ამით სხვა სახელმწიფოები სარგებლობდნენ. ჟეჩ-პოსპოლიატას I და II დანაწილებისას პრუსიამ მსხვილი ლუკმები მიითვისა, ხოლო შვედეთმა ნორვეგიაზე კონტროლი დაკარგა. მაგრამ საბოლოო გამანდგურებელი დარტყმა 1796 წელს იწვნია ჟეჩ-პოსპოლიტამ, როდესაც მან დამოუკიდებლობა დაკარგა. ამ დროს მოხდა მისი მესამე და საბოლოო გაყოფა პრუსიას, ავსტრიას და რუსეთს შორის. ავსტრიას სამხრეთი მიწები ერგო, პრუსიას დასავლეთ პოლონეთი და აღმოსავლეთ პრუსია-ზღვისპირა ლიეტუვა, რუსეთმა კი აღმოსავლეთ პოლონეთი და დანარჩენი ლიეტუვა მიიღო. ამ დროს შვედეთმაც გამანადგურებელი დარტყმა იგემა. მას რუსეთმა ხელიდან გამოაცალა ფინეთი და ამდენად შვედეთი მეორეხარისხოვან ჩრდილო-ევროპულ სახელმწიფოდ გადაიქცა.
1796 წელს ლიეტუვა შევიდა რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში ვილნას (ვილნიუსის) და კოვნას (კაუნასის) გუბენიათა სახით. ქვეყანაში დაიწყო რეფორმების გაუთავებელი კასკადი და როგორც დადებითი, ასევე უარყოფითი. დადებითი რეფორმებიდან უნდა აღინიშნოს სტაბილურობის და უსაფრთხოების ზრდა, კაპიტალიზმის და საწარმოო ურთიერთობების სწრაფი განვითარება მსოფლიოში ერთ-ერთ უდიდეს შრომით ბაზარზე. გამოცოცხლდა კულტურული ცხოვრებაც. მაგრამ ამის ფასი უზარმაზარი იყო. უპირველეს ყოვლისა, ქვეყანამ დაკარგა დამოუკიდებლობა. დაიწყო ცხოვრების ყველა სფეროს ინტენსიური რუსიფიკაცია. დაიხურა ვილნიუსის უნივერსიტეტი-ერთ-ერთი უძველესი აღმოსავლეთ ევროპაში. აიკრძალა ლათინური შრიფტი და მოხდა კირილიცით მისი ჩანაცვლება.
1831 და 1862 წლებში ლიეტუვაში უდიდეს ანტირუსულ და ანტიცარისტულ აჯანყებებს ჰქონდა ადგილი. პატრიოტთა ხელმძღვანელობით ამ აჯანყებებმა მთელი ლიეტუვა მოიცვა. თუმცა მეფის რუსეთმა სისხლში ჩაახშო იგი, რასაც უმკაცრესი რეპრესიები მოჰყვა. მაგრამ ყოველივეს მიუხედავად, ლიეტუველებს არ შეუწყვეტიათ ბრძოლა დამოუკიდებლობისათვის, რაც კიდევაც მიიღეს I მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ.
დამოუკიდებლობის წლებმა ლიეტუვას ახალი ცხოვრება მოუტანა. მაგრამ ევროპაში სულ უფრო და უფრო იგრძნობოდა დაძაბულობა. დამოუკიდებლობის გამოცხადებისთანავე პოლონეთის არმია ლიეტუვაში შეიჭრა და ვილნიუსის რაიონის ოკუპაცია მოახდინა. 1932 წელს ლიეტუვის ისტორიაში ერთ-ერთი თავი გადაიშალა. 800 წლიანი ოკუპაციის შემდეგ მას კლიპედა და კურშიუს ნახევარკუნძული დაუბრუნდა გერმანიისაგან, მაგრამ ამ სიტუაციამ მხოლოდ 1939 წლამდე გასტანა, როცა გერმანიამ ლიეტუვა იძულებული გახადა ეს მხარეები კვლავ დაებრუნებინა უკან. მაგრამ ეს მხოლოდ დასაწყისი იყო. უფრო და უფრო ძლიერდებოდა საბჭოთა კავშირის დაწოლა ბალტიისპირეთზე. რასაც საბოლოოდ 1940 წელს ამ სამივე რესპუბლიკის ანექსია მოჰყვა საბჭოთა კავშირის მიერ. საბჭოთა კავშირის არმიამ პოლონელები ვილნიუსიდან გარეკა და ვილნიუსი ახლადწარმოქმნილ ლიტვის სსრ-ს დედაქალაქად გამოაცხადა. სულ მალევე ლიეტუვაში ფაშისტთა მმართველობა დამყარდა 1944 წლამდე, როცა საბჭოელებმა გერმანელები გაყარეს ლიეტუვიდან.
საბჭოთა ლიეტუვის ცხოვრება ისეთივე იყო, როგორც დანარჩენი საბჭოეთის. არსებობდა დისიდენტური იატაკქვეშა დაჯგუფებები, რომელთაც რა თქმა უნდა, ხელისუფლება დევნიდა. მაგრამ 1980-იანი წლების ბოლოს ერთ-ერთმა ასეთმა დაჯგუფებამ ,,საუდის”-მა, რომელიც გამოვიდა რა იატაკქვეშეთიდან, წამოიწყო აშკარა ბრძოლა საბჭოთა რეჟიმის წინააღმდეგ. 1989 წლის ზაფხულში საკმაოდ ცნობილ ისტორიულ მოვლენას ჰქონდა ადგილი, როდესაც ვილნიუსიდან რიგის გავლით ტალინამდე მილიონობით ბალტიისპირეთის ცოცხალი, ხელიხელჩაკიდებული ჯაჭვი გადაიჭიმა. ამით ლიეტუველებმა, ლატვიელებმა და ესტონელებმა გააპროტესტეს 1939 წლის ცნობილი რიბენტროპ-მოლოტოვის პაქტი, რომლის ძალითაც საბჭოთა კავშირმა და ფაშისტურმა გერმანიამ ურთიერთშორის გადაინაწილეს ბალტიისპირეთი.
ცხადია, რეჟიმმი უსისხლოდ არ შეურიგდებოდა მისი დამხობის მცდელობას. სამივე რესპუბლიკის დედაქალაქში ადგილი ჰქონდა შემძვრელ ტრაგედიებს. მაგალითად, 1990 წლის იანვრის თვეში, როდესაც ლიეტუვის სეიმმა (პარლამენტმა) დამოუკიდებლობის აღდგენა გამოაცხადა, საბჭოთა გარნიზონი ტელევიზიის ანძაში შეიჭრა და მისი ბლოკირება მოახდინა, რათა ეს განცხადება სატელევიზიო ქსელით არ გადაცემულიყო. არმიამ სეიმის შტურმიც სცადა, მაგრამ პარლამენტის კედლებს მომიტინგეთა ცოცხალი ბარიკადა შემოერტყა დასაცავად. საბჭოელებმა ტანკები გამოიყვანეს...
ვილნიუსის ტრაგედიამ, ტელევიზიის ანძასთან და პარლამენტთან მრავალი ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა, მრავალიც დაშავდა. მაგრამ ყოველივეს მიუხედავად, ლიეტუვამ დამოუკიდებლობა მიიღო.
დამოუკიდებლობის გამოცხადებას მტკივნეული რეფორმები მოჰყვა. მაგრამ ლიეტუვამ წარმატებით გადალახა სიძნელეები. ლიეტუვის უახლესი ისტორიის გადამწყვეტი მომენტი დადგა 2002 წელს კოპენჰაგენის ევროპულ სამიტზე, სადაც მან ოფიციალური მიწვევა მიიღო ევროკავშირის წევრობაზე. რამდენიმე თვეში პრაღის კონფერენციაზე ასეთივე წინადადება მიიღო ნატოსაგანაც. 2003 წლის მაისში ლიეტუველთა უმრავლესობამ რეფერენდუმზე მხარი დაუჭირა ევროკავშირში გაწევრიანებას. ამავდროულად, ქვეყანა ნატოს წევრიც გახდა.
გეოგრაფია
thumb|right ქვეყანა მდებარეობს ევროპის ჩრდილო-აღმოსავლეთში. ბალტიის ზღვის სამხრეთ–აღმოსავლეთ სანაპიროზე. აღმოსავლეთ ევროპის ვაკის სამხრეთ–დასავლეთ პერიფერიაზე. იგი ყველაზე დიდია ბალტიის სამ ქვეყანას შორის, როგორც მოსახლეობით, ასევე ტერიტორიით. მოსაზღვრე სახელმწიფოებია: ლატვია, ბელარუსი, პოლონეთი, რუსეთი (კალინინგრადის ოლქი). ფართობი - 65 300 კვ. კმ.
ლიტვის ქალაქები
2008 წლის მონაცემები:
ეთნოგრაფია
ლიეტუვა, მიუხედავად იმისა რომ მცირე ფართობის ქვეყანაა, დიდი ეთნოგრაფიული მრავალფეროვნებით გამოირჩევა. იგი იყოფა ოთხ ისტორიულ და ეთნოგრაფიულ პროვინციად. ესენია: აუქშთაითია, ჟემაიტია, სუვალკია და ძუკია. პირველი, ფართობით უდიდესი, მოიცავს ძირითადად ქვეყნის ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ რაიონებს, მეორე ძირითადად დასავლეთ და ჩრდილოეთ რაიონებს. მესამეში, (რომელიც ყველაზე პატარაა და ხანდახან სუდუვა დიწოდება) ერთიანდება პოლონეთის და რუსეთის საზღვრისპირა სამხრეთ-დასავლეთი და სამხრეთი ლიეტუვა. მეოთხე კი, ქვეყნის ყველაზე ტყიანი მხარე სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ლიეტუვას მოიცავს.
ეს დაყოფა ლიეტუვის ისტორიული და კულტურული ევოლუციის რთულ და გრძელ გზას ასახავს. თითოეული ეს მხარეთაგანი ერთმანეთისგან გამოირჩევა არა მხოლოდ ეთნოგრაფიული კოსტუმებითა და სასოფლო-სამეურნეო იარაღთა სახეებით. სხვაობა ბუნებაში აირეკლება მოსახლეობის აზროვნებაშიც. რთულია განსხვავება ვერ დაინახო გორაკ-ბორცვიან და ტბიან აუქშთაითელსა და ტყიან ძუკიელს შორის. სხვაობები იმდენად საგრძნობია, რომ ჩვენ საქმე ფარულ სეპარატიზმთანაც კი გვაქვს. მაგალითად: ჟემაიტიის (რომელიც ევროპულ წყაროებში უფრო სამოგიტია-დაა ცნობილი) მაცხოვრებელთა ნაწილი საკუთარ თავს საერთოდ მიჯნავს ლიეტუვისგან-მოითხოვს, რა რომ პასპორტში ჩაეწეროს ჟემაიიტელი და არა ლიეტუველი და საერთოდ, ჟემაიტიამ დამოუკიდებლობა გამოაცხადოს. თუმცა ეს სეპარატიზმი ჯერჯერობით ფარულია.
ამ ოთხი პროვინციისაგან ცალკე გამოყოფენ ვილნიუსის რაიონს და ე. წ. ,,მცირე ლიეტუვას.” პირველი, როგორც სახელწოდებიდან გამომდინარეობს, ქალაქ ვილნიუსს მოიცავს და ამდენად ის ადგილია, სადაც ერთმანეთში ირევა მთელი ლიეტუვის კულტურული ფუნქციები და რთულია ვილნიუსელი ან მისი გარემოების მცხოვრები რომელიმე ეთნოგრაფიულ ტიპაჟს მიაკუთვნო. მეორეს ცალკე გამოყოფას კი არა იმდენად ეთნოგრაფიულმა, რამდენადაც ისტორიულმა მიზეზმა დაუდო საფუძველი. ,,მცირე ლიეტუვა” ეს იგივე ჟემაიტიია, მაგრამ იგი ჟემაიიტის ზღვისპირა მხარეა; ე. ი. ადგილი, რომლის სამხრეთი და ცენტრალური მონაკვეთი 800 წლის მანძილზე გერმანიის მიერ იყო ოკუპირებული, ხოლო ჩრდილოეთი ნაწილი ლატვიას ეკუთვნოდა. ამ რაიონებს, (რომელთაც ერთხანს ავტონომიური რესპუბლიკის სტატუსიც კი ჰქონდათ) და დანარჩენ, ე. წ. ,,დიდ ლიეტუვას” შორის ძალზე საგრძნობია განსხვავება. ქალაქ კლაიპედაში, ,,მცირე ლიეტუვის” დედაქალაქში პროპაგანდისტული მონუმენტიც კია აღმართული ამ სხვაობის ნიველირებისთვის. მონუმენტი წარმოადგენს მასიური გრანიტის სვეტს (განასახირებს ,,დიდ ლიეტუვას”), მეორე მცირე და თლილი მარმარილოს სვეტს (განასახიერებს ,,მცირე ლიეტუვას”) და მათ არქიტრავზე გადებულ ბაზალტის ჰორიზონტალურ ძელს, რომელიც გადატეხილია რა ნახევრად, ასიმბოლოებს დაკარგულ ტერიტორიებს. (უპირველეს ყოვლისა გერმანელებისგან წართმეულ ქალაქ კარალიაუჩიუსს და მის რაიონს, რომელიც უფრო ცნობილია ქიონიგსბერგის სახელწოდებით. ხოლო დღეს რუსეთის ფედერაციის კალინინგრადის ოლქს დედაქალაქითურთ-კალინიგრადით წარმოადგენს). ამ კომპოზიციაზე მიწერილია ,,ESAME VIENA TAUTA, VIENA ŽEMĖ, VIENA LIETUVA." (თარგანში: ,,ჩვენ ვართ ერთი ხალხი, ერთი მიწა, ერთი ლიეტუვა.”)
დღევანდელი მთავრობა ყველანაირად ცდილობს ამ ისტორიული ავბედობით გამოწვეული მემკვიდრეობის წაშლას. მაგრამ ,,მცირე ლიეტუვის” და განსაკუთრებით ჟემაიტიის პრობლემა ქვეყანაში კვლავ იგრძნობა.
სქოლიო
კატეგორია:ევროპის ქვეყნები კატეგორია:ბალტიის ზღვის ქვეყნები კატეგორია:ევროკავშირის წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:ნატოს წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:გაეროს წევრი სახელმწიფოები
Anochetus testaceus
Anochetus testaceus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Anochetus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Anochetus
ზურაბიშვილები
ზურაბიშვილები — ფეოდალური საგვარეულო ქართლში. XVII საუკუნის შუა წლებში საბარათიანოს სარდალი ზურაბ ბარათაშვილი გამოეყო სახლიკაცებს და ცალკე სათავადო — საზურაბიშვილო ჩამოაყალიბა. XVIII საუკუნის დასაწყისისათვის ზურაბიშვილები 100-მდე კომლს ფლობდნენ. მამულები უმთავრესად დმანისისა და ხრამის ხეობაში ჰქონდათ, რეზიდენცია სასახლითა და ეკლესია-მონასტრით — კაზრეთის ხეობაში. ზურაბიშვილებს ქართლის სამეფო კარზე სუფრაჯის, მორდლის, ბოქაულთუხუცესის თანამდებობანი ეპყრათ. XVIII საუკუნის დასასრულს მათი მამული გააჩანაგა და ააოხრა ლეკთა გამუდმებულმა თარეშმა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები
სთენოლაგნია
მსგავსი ფეტიშიზმია კრატოლანგია, რომელშიც სექსუალური აღგზნება ძალის დემონსტრირებით მიიღწევა.
კატეგორია:პარაფილიები
სიმპლიციუსი (პაპი)
დოგმატურ საკითხებში ეკამათებოდა კონსტანტინოპოლის პატრიარქ აკაკის და ბიზანტიის იმპერატორს ზენონს.
რომის კათოლიკური ეკლესია მას მოიხსენიებს 2 მარტს.
ლიტერატურა
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:გარდაცვლილი 10 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 483 კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები
მართლმადიდებლობა
მართლმადიდებლობა (ძვ. ბერძნ. ορθός, „მართალი, სწორხაზოვანი“ δόξα „თაყვანისცემა“ δοκείν „რწმენა“) — ქრისტიანობის მიმართულება, რომელიც ინახავს ქრისტიანულ პრაქტიკას და მოძღვრებას, რომელიც ჩამოყალიბდა შვიდ მსოფლიო კრებაზე 325-787 წლებში მწვალებლებთან ბრძოლაში, სადაც მიიღეს ქრისტიანობის ძირითადი დოგმატები.
მართლმადიდებლობა დასაბამს მოციქულების ხანიდან იღებს და დღემდე თავს მიიჩნევს სარწმუნოების სიმბოლოში ნახსენებ ერთ წმინდა, კათოლიკე და სამოციქულო ეკლესიად. რაც შეეხება სხვა ეკლესიებს, რომლებთანაც მას არ აქვს ევქარისტიული კავშირი, ისინი გაიაზრებიან არა ერთი, კათოლიკე და სამოციქულო ეკლესიის განშტოებებად (ერთი არასოდეს დაშლილა), არამედ მისგან ჩამოშორებულებად (განდგომილებად) ისტორიის განმავლობაში.
დოდო გუგეშაშვილი
დოდო (დარეჯან) გუგეშაშვილი (დ.1958 წელს) — 1991-93 წწ. საქართველოს სამოქალაქო ომის და 1992-93 წწ.აფხაზეთის ომის მონაწილე, გასამხედროებული ორგანიზაცია "მხედრიონის" ერთ-ერთი მეთაური.
მართლმადიდებლობა
საეკლესიო წყობა
მართლმადიდებელი ეკლესიის ორგანიზაცია ეფუძნებოდა ხუთმმართველობის პრინციპს. მსოფლიო კრებებმა, რომლებიც პერიოდულად იმართებოდა სხვადასხვა დოგმატური და ორგანიზაციული საკითხების გადასაწყვეტად, გამოავლინა ხუთი ავტორიტეტული ქალაქი, რომლებიც რომის იმპერიის მთელ ტერიტორიას მოიცავდნენ: რომი, კონსტანტინოპოლი, ალექსანდრია, ანტიოქია და იერუსალიმი თავიანთი დიოცეზებით აერთიანებდნენ მთელს საქრისტიანოს. დიდი იყო რომის ავტორიტეტი, როგორც იმპერიის სატახტო ქალაქისა და მოციქულების — პეტრესა და პავლეს მოწამებრივი აღსასრულის ადგილისა. ერთ-ერთ მსოფლიო კრებაზე დადგინდა, რომ კონსტანტინოპოლი, როგორც ახალი სატახტო, ახალ რომად, ხოლო მისი პატრიარქი, მსოფლიო პატრიარქად წოდებულიყო. ამ დროიდან ჩაეყარა საფუძველი რომსა და კონსტანტინოპოლს შორის უთანხმოებას, რაც საბოლოოდ სქიზმაში გადაიზარდა. უთანხმოებანი, დაწყებული IX საუკუნიდან, ძირითადად პოლიტიკურ-ორგანიზაციული იყო, რასაც დოგმატური დაემატა.
დოდო გუგეშაშვილი
ადრეული პერიოდი
დოდო გუგეშაშვილის ბავშვობის დროინდელი გატაცება მუსიკა იყო. ფორტეპიანოს სპეციალობით სამუსიკო სასწავლებელის დამთავრების შემდეგ ის გახდა სოლისტი ანსამბლ "აცაურაში", სადაც ხალხურ სიმღერებს ასრულებდა. შემდეგ სწავლობდა პუშკინის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტში და მუშაობდა ქართული ენის და ლიტერატურის მასწავლებლად.
მართლმადიდებლობა
საეკლესიო წყობა
აღმოსავლეთში ყველა ეკლესია თანასწორად ითვლებოდა. არც ერთ ეკლესიას არ შეეძლო მეორის დამოძღვრა ჭეშმარიტებაში. თუ რამ დოგმატური გადაწყვეტილება იყო მისაღები ან დასაზუსტებელი, ყველანი იკრიბებოდნენ და მიაჩნდათ, რომ მათზე კვლავ გადმოდიოდა სულიწმიდის მადლი. ეს ტრადიცია გაგრძელდა მსოფლიო საეკლესიო კრებებზეც.
ხუთმმართველობა საფუძვლად დაედო ეკლესიათა ავტოკეფალიის პრინციპს. ეკლესიის საზღვრები სახელმწიფოს საზღვრებს დაემთხვა, მართლმადიდებელმა ეკლესიამ ერთ სახელმწიფოში გაბატონებული პოზიცია დაიკავა: გახდა სახელმწიფო რელიგია, მოექცა სამეფო სახლის მეურვეობის ქვეშ. ამგვარ ვითარებაში სასიკეთო ის იყო, რომ ეკლესიამ მყუდრო თავშესაფარი პოვა ხელისუფლების ჩრდილქვეშ, რამაც შესაძლებლობა მისცა, ხელისუფლების დახმარებით, დაუბრკოლებლად დაენერგა ქრისტიანული მოძღვრება მთელი ქვეყნის მასშტაბით, ხელი შეეწყო ენის, მწიგნობრობის, არქიტექტურის განვითარებისთვის. საქართველოს მაგალითზე ეს მეტად თვალსაჩინოა. მეორე მხრივ, ეკლესიის მოწყობას ნაციონალურ საფუძველზე კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს მის საყოველთაოობას, ეკლესიის კათოლიკეობას უპირისპირდება ფილეტურობა ანუ ეკლესიის გააზრება და მოწყობა ეთნიკური პრინციპით, საბოლოო საზრისით - ბერძნული ეკლესია, ქართული ეკლესია, რუსული ეკლესია და ა. შ.
დოდო გუგეშაშვილი
ადრეული პერიოდი
ეროვნული მოძრაობის პერიოდში ის გაწევრიანდა ეროვნულ-დემოკრატიულ პარტიაში, აფხაზეთში საომარი მოქმედებების დაწყების შემდეგ კი ძმასთან ერთად გაგრის ფრონტზე წავიდა. მოგვიანებით იგი ძირითადად ოჩამჩირის მიმართულებით იბრძოდა. დოდო გუგეშაშვილი აქტიურად მონაწილეობდა, აგრეთვე, კოდორის ხეობის დაცვის ღონისძიებებში, კერძოდ ლათის გარშემო 1994 წლის გაზაფხულზე მიმდინარე მოვლენებში.
მართლმადიდებლობა
საეკლესიო წყობა
ტრადიციულად მართლმადიდებელი ქვეყნებია: საქართველო, რუსეთი, სერბეთი, ბულგარეთი, რუმინეთი, საბერძნეთი, კვიპროსი. დღეს მართლმადიდებელი ეკლესია თექვსმეტი ავტოკეფალური და ოთხი ავტონომიური ეკლესიის იურისდიქციით დღეს მთელ მსოფლიოშია განფენილი.
მართლმადიდებლური ეკლესიები დიპტიხის მიხედვით
ავტონომიური ეკლესიები:
დოდო გუგეშაშვილი
დარჩელის ტრაგედია
1993 წლის ოქტომბერ-ნოემბერში სამოქალაქო ომის ფარგლებში სამეგრელოს ტერიტორიაზე ინტენსიური ბრძოლები მიმდინარეობდა. პარალელურად, რეგიონის დასახლებულ პუნქტებში აფხაზეთიდან დევნილი ათეულ ათასობით ადამიანი მძიმე პირობებში იმყოფებოდა, რაც ჰუმანიტარული კრიზისის მასშტაბებს აღწევდა. 16 ნოემბერს ზუგდიდის რაიონის სოფ.დარჩელის და ახალკახათის სიახლოვეს მომხდარ შეტაკებაში დაიღუპა ყაჩაღობაში ეჭვმიტანილი ორი შეიარაღებული პირი. მცირე ხანში შურისძიების მიზნით მათი თანამებრძოლები დარჩელში ჯავშანტექნიკით შეიჭრნენ, სახლები გაძარცვეს, პირუტყვი და ფრინველები დახოცეს, 27 სახლს კი ცეცხლი წაუკიდეს და დაწვეს.
მართლმადიდებლობა
იერარქია
მართლმადიდებელ საეკლესიო სამყაროს არ ჰყავს ერთიანი მეთაური მიწიერი იერარქის სახით. ავტოკეფალური ეკლესიების მეთაურები არიან პატრიარქები ან მიტროპოლიტები და მთავარეპისკოპოსები, რომლებიც ორგანიზაციულად სრულიად დამოუკიდებელნი არიან და სხვა რომელიმე ეკლესიისგან ჩაურევლად მართავენ მათდამი რწმუნებულ ეკლესიას. ერთიანობა არის არა ორგანიზაციული, არამედ ევქარისტიული და დოგმატური. კონსტანტინოპოლის პატრიარქი მხოლოდ ნომინალურად, ტრადიციის ძალით ატარებს მნსოფლიო პატრიარქის ტიტულს ტიტულს და არ წარმოადგენს განსაკუთრებულ ავტორიტეტს დოგმატურ საკითხებში.
მართლმადიდებლური მოძღვრებით ეკლესიის თავია ქრისტე. საეკლესიო იერარქიის ავტორიტეტი დაფუძნებულია ეკლესიის თავის — იესო ქრისტესგან მომდინარე უწყვეტ ხელდასხმაზე მოციქულთა ხანიდან დღემდე. პირველი ეპისკოპოსები თავად მოციქულები იყვნენ. ქრისტემ ისინი მოციქულებრივი მსახურებისათვის მოიხმო, მათთან იყო სამი წლის განმავლობაში და შემდეგ მიმადლა მათ სულიწმინდა, რათა მოწაფეებს ცოდვათა მიტევება შესძლებოდათ.უფალმა წარგზავნა ისინი „ყოველთა ერთათვის“ საქადაგებლად. ღმერთმა მოციქულები მახარებელ მეთევზეებად და მქადაგებლებად აქცია. გამორჩეულობისა და მისიის გამო გახდნენ ადამიანები ქრისტეს მოციქულები. წმინდა წერილში არაფერია ნათქვამი იმის თაობაზე, შეასრულა თუ არა უფალმა რაიმე წესი მოციქულებისათვის სამღვდელო მსახურების მინიჭებისას. უფალი თავად არის ეკლესიის საიდუმლოებების დამაარსებელი, მაგრამ მათ არ აღასრულებს, იგი თავის ნების გამოვლენით ასრულებს იმას, რისთვისაც ეკლესიის მისტერიები არსებობს.
მიუხედავად ადგილობრივი და ისტორიის განმავლობაში წარმოქმნილი განსხვავებებისა, ეკლესიის მმართველობის პრინციპი არ შეცვლილა. ეკლესიის მსახურის ხარისხი განიზომება ეკლესიის ძირითად საიდუმლო ქმედებაში — ევქარისტიაში მონაწილეობის ხარისხით.
საეკლესიო იერარქია სამ ხარისხად განიყოფება: ეპისკოპოსი, მღვდელი და დიაკვანი. წმინდა მამათა ნაშრომების მიხედვით ეს სამი საფეხური მჭიდროდ უკავშირდება სულიერი ცხოვრების სამ ეტაპს — განწმენდა, განათლება და სრულყოფა. დიონისე არეოპაგელის თხზულების მიხედვით ეპისკოპოსის ხარისხს ეწოდება სრულყოფილი და მისტიკურად სრულყოფილი, მღვდლობისას — განმანათლებელი და ნათლისკენ წარმმართველი, ხოლო დიაკვნების ხარისხს განმწმენდელი და განმარჩეველი. სამღვდელოების მსახურება ლიტურგიკული, განმანათლებლური და სრულმყოფელია, რადგან საიდუმლოებებით მიმდინარეობს სულის განვითარება. ეს იმას ნიშნავს, რომ სამღვდელო მსახურებანი არა მხოლოდ აღესრულება, არამედ განსწმენდს, ანათლებს და სრულყოფს (განაღმრთობს) ადამიანს.
დოდო გუგეშაშვილი
დარჩელის ტრაგედია
დოდო გუგეშაშვილს, როგორც ზუგდიდის სამხედრო კომენდანტის მოადგილეს, ედუარდ შევარდნაძის ხელისუფლების მიერ "მხედრიონის" წინაააღმდეგ დაწყებული ფართომასშტაბიანი კამპანიის ფარგლებში 1995 წელს ბრალი წაუყენეს დარჩელში მომხდარი ეგზეკუციის ორგანიზებაში, რისთვისაც ათწლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს. იგი გაათავისუფლეს ხუთი წლის შემდეგ ეროვნული შერიგების პროცესის დროს.
მართლმადიდებლობა
იერარქია
ეპისკოპოსის ხარისხი არ იცვლება იმის მიხედვით, თუ რა ტიტული მიენიჭება მას — მთავარეპისკოპოსის, მიტროპოლიტის (დიდი ქალაქის ეპისკოპოსი) თუ პატრიარქის (ადგილობრივი ავტოკეფალური ეკლესიის მეთაური). ეპისკოპოსობა საეკლესიო იერარქიის უმაღლესი საფეხურია, რომლის პრეროგატივებია: ლიტურგიის აღსრულება, ეპისკოპოსების, მღვდლებისა და დიაკვნების ხელდასხმა, წმიდა მირონის კურთხევა, მირონცხების აღსრულება, ტაძრების კურთხევა და სატფურება. ეპისკოპოსები მონაწილეობენ პატრიარქის კურთხევაში. ეპისკოპოსს ემორჩილება მის საეპისკოპოსოში (ეპარქიაში) შემავალი ეკლესიები, სასწავლებლები, მონასტრები. ეპისკოპოსად კურთხევის აუცილებელი პირობაა უქორწინებლობა — ეპისკოპოსი შავი სამღვდელოებიდან უნდა იყოს, ანუ — ბერი.
დოდო გუგეშაშვილი
მხარდაჭერა უკრაინას
2014 წლის მარტში რუსეთის ფედერაციამ ყირიმის ანექსია განახორციელა, ასევე დღითიდღე იკვეთებოდა ოფიციალური მოსკოვის მიერ დონბასის რეგიონში შეიარაღებული ჩარევის კონტურები უკრაინისგან დონეცკის და ლუგანსკის ოლქების ჩამოჭრის მიზნით. ქართულ მედიაში დოდო გუგეშაშვილმა განცხადება გააკეთა უკრაინელთა დასახმარებლად თავისი მზადყოფნის თაობაზე.
მართლმადიდებლობა
იერარქია
მღვდელს ხელდასხმის შემდეგ ენიჭება ლიტურგიის აღსრულების, აღსარების მიღების, ცოდვათა მიტევების (ქრისტეს სახელით), ზიარების გაცემის, ნათლისცემის, წესის აგების, ქრისტიანულ ზნეობაში დამოძღვრის, ქადაგებისა და სწავლების უფლება.
რობლედო (ვულკანი)
მინი|250პქ|რობლედოს ვულკანის თანამგზავრული ფოტო რობლედო  — კალდერის ტიპის ვულკანი არგენტინაში, კატამარკის პროვინციაში. მისი სიგანე 6 კმ-ია და მდებარეობს ზღვის დონიდან 4400 მეტრზე. რობლედოს სამხრეთ-დასავლეთით, 80 კმ-ში მდებარეობს უფრო დიდი ვულკანი გალანი. ცენტრალური ანდების თანამგზავრულმა გეოდეზიურმა დაკვირვებებმა აჩვენა, რომ რობლედომ 1990-იან წლებში დაიწია.
მართლმადიდებლობა
იერარქია
დიაკვანი მღვდელმსახურების დაბალი საფეხურის წოდებაა. იგი დამოუკიდებელი ხარისხია და არ გულისხმობს მომდევნო საფეხურად მღვდლობას (როგორც ხშირად ფიქრობენ). დიაკონოს ბერძნული სიტყვაა და ნიშნავს „მომსახურეს“. დიაკვნის მოვალეობაა ემსახუროს მღვდელს ლიტურგიისა და სხვა საიდუმლოებების (ნათლობა, ქორწინება, წესის აგება...) აღსრულებაში. მას აქვს საკურთხეველში შესვლის, კვერექსების კითხვის, საკმევად საცეცხლურის ხელში პყრობის უფლება. დიაკვანს ევალება, ასევე, სამეთვალყურეო სამსახური, ეკლესიაში წესრიგისთვის თვალის დევნება.
დოდო გუგეშაშვილი
მხარდაჭერა უკრაინას
კონფლიქტის გაღვივების და უკრაინაში დოდო გუგეშაშვილის გამგზავრების შემდეგ რუსული პრესა წერდა ნასამართლევი ქართველი ნაციონალისტი მებრძოლი ქალის მხრიდან უკრაინული ულტრარადიკალური ჯგუფების მხარდაჭერაზე. აფხაზეთში ნაომარი უნა-უნსოს მებრძოლების შუამავლობით დოდო შეუდგა ორგანიზაცია "პრავი სექტორის" მოხალისეთა მომზადებას, რომელიც მოიცავდა ფიზიკურ, თეორიულ და პრაქტიკულ კომპონენტებს.
მართლმადიდებლობა
მსოფლიო საეკლესიო კრებები
მსოფლიო საეკლესიო კრება უმაღლესი ძალაუფლებით აღჭურვილი ორგანოა მართლმადიდებელ ეკლესიაში, რომლის დოგმატურ გადაწყვეტილებებს შეუმცდარის და უცდომელის სტატუსი გააჩნიათ. მართლმადიდებელი ეკლესია შვიდ მსოფლიო საეკლესიო კრებას აღიარებს: ნიკეის კრება 325 წ, კონსტანტინოპოლის 381 წ, ეფესოს 431 წ, ქალკედონის 451 წ, კონსტანტინოპოლის 553 წ, კონსტანტინოპოლის 680–681 წწ, ნიკეის 787 წ. ამათ გარდა მსოფლიო კრების კანონების ტოლფარდი ავტორიტეტი აქვს მინიჭებული კონსტანტინოპოლის კრების მიერ მიღებულ 102 კანონს, რომელსაც ტრულის, მეექვსე, ან მეხუთე – მეექვსე კრების სახელით იხსენიებენ. ეს კრებები მოიწვიეს ერეტიკული ცრუსწავლებების დაგმობის, დოგმატების ავტორიტეტულად გადმოცემისა და კანონიკური საკითხების გადაწყვეტისათვის. thumb|right