cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დავითი (მახარაძე)
აბბა ალავერდელი მიტროპოლიტი დავითი (ერისკაცობაში — ირაკლი რომანის ძე მახარაძე; დ. 3 თებერვალი, 1960, თბილისი) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი, ალავერდის ეპარქიის მიტროპოლიტი. საქართველოს საპატრიარქოს ხუროთმოძღვრებისა და ხელოვნების ცენტრის თავმჯდომარე. საქართველოს საპატრიარქოსთან არსებული საეკლესიო გალობის ცენტრის და სოფლის მეურნეობის განვითარების ცენტრის თავმჯდომარე; ანგელოზის დღე — ამაღლების შემდეგი ხუთშაბათი (ღირსი დავით გარეჯელის ხსენება); კათედრა ალავერდში, რეზიდენცია ალავერდსა და თელავში.
ბიოგრაფია
ირაკლი 1991 წლის 28 ოქტომბერს ბერად აღიკვეცა და სახელად დავითი ეწოდა. მანამდე კი, 1988 წლის 23 ნოემბრიდან დიაკვანი, ამავე წლის 25 დეკემბრიდან კი მღვდელი იყო. 1992 წლის 24 მაისს ეპისკოპოსად აკურთხეს და ნიკორწმინდის ეპარქიის წინამძღვრად დაინიშნა, ამავე წელს კი ბოდბის ეპარქიის წინამძღვრად,1993 წელს კი, ალავერდის ეპარქიაში გადაიყვანეს. 1992 წლიდან 1995 წლამდე საგარეო ურთიერთობათა განყოფილების თავმჯდომარე იყო, შემდეგ კი, 1996 წლის 25 დეკემბერს მთავარეპისკოპოსის ხარისხში აიყვანეს და ხუროთმოძღვრების ცენტრის ხელმძღვანელი გახდა. 2000 წლის 28 ნოემბერს, მღვდელმთავრის უმაღლესი წოდება — მიტროპოლიტობა მიანიჭეს.
გრუვ-მეტალი
გრუვ-მეტალი (“რიტმური მეტალი”, groove — რიტმი), ცნობილი ასევე პოსტ-თრეშის სახელით, — მძიმე მეტალის, კონკრეტულად კი თრეშ მეტალის ქვეჟანრი, რომელმაც ამჟამინდელი სახე 90-იან წლებში მიიღო. ეს ტერმინი ხშირად გამოიყენება Pantera-სა და Exhorder-ის შემოქმედების დასახასიათებლად. გრუვ-მეტალი თრეშ მეტალისგან იღებს ინტენსიურობასა და ხმის ხარისსხს და გვაწვდის მას საშუალო ტემპში დაკრული მუსიკით, უმეტესად, შემთხვევითი გადასვლებით სწრაფ ტემპში.
სიბონგა
სიბონგა (ოფიციალურად სიბონგის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Sibonga; Bayan ng Sibonga) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი სებუს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 53 424 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 25 ბარანგაის.
გრუვ-მეტალი
სქოლიო
კატეგორია:მძიმე მეტალის ჟანრები
სიბონგა
სქოლიო
კატეგორია:სებუს პროვინციის მუნიციპალიტეტები
კაპუცინისებრნი
კაპუცინისებრნი (Cebidae) — პრიმატების ოჯახი ცხვირფართო მაიმუნების ქვერიგისა. გავრცელებულნი არიან ტროპიკულ და სუბტროპიკულ სამხრეთ და ცენტრალურ აფრიკაში. მეხეური ცხოველები არიან და მიწაზე იშვიათად გადაადგილდებიან. მცირე ზომის მაიმუნებია, უდიდესის, მურა კაპუცინის სხეულის სიგრძეა 33–56 სმ, ხოლო მასა 2,5–3,9 კგ. შეფერილობით საკმაოდ განსხვავდებიან ერთმანეთისგან, თუმცა ყოველ მათგანს ბრტყელი და ფართო ცხვირი აქვს. ყოვლისმჭამელები არიან, უმთავრესად იკვებებიან ხილითა და მწერებით. საკვების ამ სახეობების პროპორცია სახეობებს შორის განსხვავებულია. მაკეობა 130–170 დღე-ღამე გრძელდება (დამოკიდებულია სახეობაზე), დედალი შობს 1 ან 2 ნაშიერს. კაპუცინისებრნი სოციალური ცხოველები არიან. ქმნიან 5-დან 40-მდე წევრისგან შემდგარ ჯგუფებს, მცირე ზომის სახეობები უფრო დიდ ჯგუფებსაც ქმნიან. აქტიურები არიან დღისით.
სქოლიო
* კატეგორია:პრიმატები
პირველი
საკუთარი სახელი პირველი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
პიერ ჟან ჟორჟ კაბანისი
პიერ ჟან ჟორჟ კაბანისი (Pierre Jean Georges Cabanis; დ. 5 ივნისი, 1757, კონაკი, — გ. 5 მაისი, 1808, სერენკური) — ფრანგი ფილოსოფოსი, მატერიალისტი და ექიმი. ეტიენ ბონო დე კონდილიაკის მოსწავლე. საფრანგეთის დიდი რევოლუციის ეპოქაში მნიშვნელოვანი როლი შეასრული მედიცინის სკოლის რეორგანიზაციაში. ჟირონდისტებთან ერთად მონაწილეობდა 18 ბრიუმერის კონტრრევოლუციურ გადატრიალებაში. კაბანისის მატერიალიზმი და ათეიზმი XVIII საუკუნის ფრანგი მატერიალისტების ადრინდელი თაობისაზე უფრო თანამიმდევრული და მებრძოლი ხასიათისა იყო. დიდი გავლენა მოახდინა მედიცინისა და ფიზიოლოგიის, აგრეთვე ფრანგული პოზიტივიზმის განვითარებაზე. თავის ნაშრომებში სათავე დაუდო სოციალურ მედიცინასა და ჰიგიენას, ფიზიოლოგიურ ფსიქოლოგიას. სიცოცხლის ბოლო წლებში მიემხრო ვიტალიზმს.
ალექსეევკა (ბიჟბულიაკის სოფსაბჭო)
ალექსეევკა  (Алексеевка; Алексеевка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბიჟბულიაკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 303 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბიჟბულიაკიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია პრიუტოვო, რომელიც დაშორებულია 70 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (65 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბიჟბულიაკის რაიონის სოფლები
გიორგი ბეციაშვილი
გიორგი ბეციაშვილი (დ. 24 აპრილი, 1948, სოფელი კურდღელაური, თელავის რაიონი) — ქართველი ეკონომისტი, თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი.
1970 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თელავის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ცილები
მინი|პროტეინ [[მიოგლობინის 3D სტრუქტურა]] ცილები ან პროტეინები — მაღალმოლეკულური ბუნებრივი ორგანული ნაერთები, რომლებიც ამინომჟავებისაგანაა აშენებული. ცილები ცხიმებთან, ნახშირწყლებთან და ნუკლეინის მჟავებთან ერთად ცოცხალ არსებათა შემადგენელი აუცილებელი ქიმიური კომპონენტებია და მეტად მრავალგვარი ბიოლოგიური დანიშნულება აქვთ.
ცილის ტიპები
მემბრანაში ლოკალიზაციის მიხედვით ცილების ორ ჯგუფს არჩევენ. ესენია:
მემბრანის შემადგენლობაში შემავალი ცილები ერთმანეთისგან არა მხოლოდ განლაგებითა და აგებულებით, არამედ ფუნქციითაც განსხვავდებიან.არჩევენ ტრანსპორტულ ცილებს, რეცეპტორულ ცილებს, ეფექტორულ ცილებს და სხვა.
ცილების კლასიფიკაცია
ცილის სინთეზისთვის გამოიყენება 20 ტიპის ამინომჟავა, რომლებიც პეპტიდური ბმით უკავშირდებიან ერთმანეთს. თითოეულ ცილაში შეიძლება ათასობით ამინომჟავა იყოს წარმოდგენილი. განასხვავებენ მარტივ და რთულ ცილებს. მარტივი ცილები მხოლოდ ამინომჟვებისგან შედგებიან.
მარტივი ცილებია- პროტეინები, ალბუმინები, ფუძეცილები, გლუტელინები, პროლამინები, პროტეინოიდები. რთულ ცილებში ამინომჟავების გარდა სხვა ნაერთებიცაა ჩართული.
რთული ცილებია- პროტეიდები: ლიპოპროტეინები, პროტეოლიპიდები, ფოსფორპროტეინები, გლიკოპროტეინები, პროტეოგლიკანები.
ცილის სახეობები
ცილის მოლეკულები აშენებენ უჯრედის ყველა ორგანოიდს.
კუმშვადი ცილები უზრუნველყოფენ მოძრაობას.
გარდასაქმნელ ნივთიერებას სუბსტრატი ჰქვია, ის ფერმენტის უბანს აქტიურ ცენტრს უკავშირდება. სუბსტრატი ფორმით და ზომით ზუსტად ემთხვევა ფერმენტის აქტიურ ცენტრს ფიქსირდება და ფერმენტი მას სხვა ნივთიერებად- პროდუქტად გარდაქმნის, რომელიც მაშინვე ტოვებს ფერმენტის მოლეკულას. ფერმენტი ბიოკატალიზატორია, მას შეუძლია მილიონობით სუბსტრატის გარდაქმნა.
ზოგიერთ ფერმენტი რეაქციის დასაჩქარებლად დამხმარე ნივთიერებას - კოფაქტორს - საჭიროებს. ისინი დაბალმოლეკულიანი არაცილოვანი მოლეკულები არიან. მაგალითად: Zn, Mg, Mn , Cu -- ეს ატომები მრავალი ფერმენტის კოფაქტორები არიან.
არსებობენ ნივთიერებები რომლებიც ხელს უშლიან ფერმენტებს და ბლოკავენ მათ მოქმედებას. მათ ინჰიბიტორები ეწოდებათ. ისინი იმიტირებენ სუბსტრატს და ატყუებენ ფერმენტს, იკავებენ აქტიურ ცენტრს და ფერმენტში გარდაქმნები წყდება. რადგან ინჰიბიტორი არ გარდაიქმნება, ხოლო სუბსტრატი მიუწვდომელია ფერმენტისთვის რადგან აქტიური ცენტრი ინჰიბიტორის მიერაა დაკავებული. ასეთ ინჰიბიტორებს კონკურენტული ინჰიბიტორები ჰქვია.
არსებობენ არაკონკურენტული ინჰიბიტორები. ისინი არ იკავებენ აქტიურ ცენტრს, თუმცა ფერმენტთან დაკავშირებისას ამახინჯებენ მას (აქტიურ ცენტრს ) და სუბსტრატი ვეღარ ერგება მას. ამ შემთხვევაშიც წყდება გარდაქმნები.
მიუხედავად ამისა ინჰიბიტორებს მნიშვნელოვანი როლი აკისრიათ. ისინი უჯრედში ქიმიურ რეაქციებს აკონტროლებენ. როდესაც ფერმენტების მიერ გამოყოფილი ნივთიერება ჭარბად დაგროვდება და აღარ საჭიროებს მეტის გამოყოფას ამ დროს ინჰიბიტორები ასრულებენ თავის როლს. მანამ სანამ კვლავ არ დარეგულირდება ნივთიერებათა ცვლა და არ გახდება საჭირო ფერმენტის გააქტიურება.
თუმცა არსებობენ ნივთიერებები : Hg, Ag , As .. რომელებიც უკავშირდებიან ფერმენტს უმიზეზოდ და საბოლოოდ გადააგვარებენ მას.
ინჰიბიტორებს იყენებენ დაავადებების სამკურნალოდაც.
რესურსები ინტერნეტში
*
ავსტრალია 1904 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ავსტრალიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მესამედ 1904 წელს, აშშ-ის ქალაქ სენტ-ლუისში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედლის მოპოვება ვერ შეძლეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1904 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ავსტრალია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ოკეანეთის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჟოზე სარამაგუ
ჟოზე დე სოუზა სარამაგუ (José de Sousa Saramago; დ. 16 ნოემბერი, 1922 — გ. 18 ივნისი, 2010) — პორტუგალიელი ნობელიანტი მწერალი, სცენარისტი და ჟურნალისტი. მისი ნამუშევრები ძირითადად ისტორიული მოვლენების სახეცვლილი პერსპექტივებია ხაზგასმული ადამიანური ფაქტორითა და ალეგორიული ქვეკონტექსტებით.
1998 წელს ნობელის პრემია მიენიჭა ლიტერატურის დარგში. ის პირველი პორტუგალიურენოვანი მწერალი გახდა, ვისაც ეს უმაღლესი ლიტერატურული აღიარება ხვდა წილად. აღსანიშნავია ქართველებისთვის ერთ საინტერესო ფაქტი: იმის მიუხედავად, რომ ნობელის კომიტეტი „დამარცხებული ნომინანტების“ ვინაობას 50 წლის შემდეგ ასაჯაროებს ხოლმე, მაინც ცნობილია, რომ სარამაგუს მთავარი კონკურნტი ოთარ ჭილაძე იყო. ჟოზე სარამაგუ გარდაიცვალა ლანზაროტში, კანარის კუნძულები, ესპანეთი. სარამაგუ პორტუგალიის კომუნისტური პარტიის წევრი იყო 1969 წლიდან, ასევე ათეისტი და, როგორც თავად უწოდებდა საკუთარ თავს, პესიმისტი ფრიად წინააღმდეგობრივი მსოფლმხედველობით — მის შეხედულებებს ხშირად გამოუწვევია მწვავე რეაქცია პორტუგალიის საზოგადოებაში, განსაკუთრებით ნაწარმოების „სახარება იესო ქრისტეს მიხედვით“ გამოქვეყნების შემდეგ.
სარამაგუს რომანებში ხშირად აღწერილია წარმოუდგენელი ისტორიული სიტუაციები, მაგ. მის 1986 წლის რომანში „ქვის ტივი“ იბერიის ნახევარკუნძული მოსწყდება ევროპას და იწყებს მოგზაურობას ატლანტის გარშემო. 1995 წლის რომანში „სიბრმავე“ მთელ უსახელო ქვეყანას უცნობი ჭირი, ანუ „თეთრი სიბრმავე“ შეეყრება, რომელიც სხვა ადამიანებზე შეხედვით ვრცელდება და ასე ნელ-ნელა მთელი ქვეყანა ბრმავდება. მის 1984 წლის რომანში „რიკარდო რეისის სიკვდილის წელიწადი“ ფერნანდო პესოას ჰეტერონიმი ცოცხლობს პოეტის სიკვდილიდან ერთი წლის განმავლობაში.
სარამაგუს, როგორც ავტორის, უდიდესი ღირსება თანამედროვე ქალაქში მცხოვრებ მარტოსულ ადამიანთა მდგომარეობის თანაგრძნობაა. მისი გმირები ცდილობენ ერთმანეთი მოძებნონ, ურთიერთობა დაამყარონ, შექმნან სოციუმი, იყვნენ ინდივიდუალურნი, იპოვონ არსებობის აზრი.
ბიოგრაფია
სარამაგუ უმიწო გლეხის ოჯახში დაიბადა აზინაგაში, პორტუგალია, მცირე სოფელში რიბატეჟოს პროვინციაში ლისაბონიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით ასეულ კილომეტრში. მისი მშობლები იყვნენ ჟოზე დე სუზა და მარია დე პიედადე. სარამაგუ გარეული მცენარის სახელია და მამამისის მეტსახელი იყო. ის შემთხვევით გახდა უმცროსი ჟოზეს გვარი, მისი დაბადებისას სარეგისტრაციო მოწმობაში შეცდომის გამო. 1924 წელს სარამაგუს ოჯახი ლისაბონში გადასახლდა, სადაც მამამისმა პოლიციელად დაიწყო მუშაობა. დედაქალაქში გადასვლიდან რამდენიმე თვეში მისი უფროსი ძმა ფრანცისკო გარდაიცვალა. მიუხედავად იმისა, რომ პატარა ჟოზე წარჩინებული მოწაფე იყო, მის მშობლებს საშუალება არ გააჩნდათ მისთვის გრამატიკის სკოლა დაემთავრებინათ და 12 წლის ასაკში ტექნიკურ სასწავლებელში გადაიყვანეს. სკოლის დამთავრების შემდეგ ის ორი წელი მანქანის მექნიკოსად მუშაობდა. მოგვიანებით მან თარჯიმნობა დაიწყო, შემდეგ ჟურნალისტად, ბოლოს კი წერას მიჰყო ხელი. სარამაგუმ 1944 წელს ილდა რეისი შეირთო ცოლად. 1947 წელს მათ შეეძინათ ერთადერთი შვილი, ვიოლანტე. მოგვიანებით სარამაგუმ პილარ დე რიოზე იქორწინა, ბარსელონაში ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი გამომცემლების ოჯახის შვილზე.
სტილი
სარამაგო უსაშველოდ გრძელი წინადადებებით წერდა და პუნქტუაციის ნიშნებს იქ ხმარობდა, სადაც მოესურვებოდა. დიალოგების გამოსაყოფად ბრჭყალებს ან სხვა ნიშნებს არ იყენებდა. მის თითოეულ წინადადებათა უმრავლესობა შეიძლება მთელ გვერდზე გაგრძელდეს, ვინაიდან მძიმეს სვამდა წერტილის ნაცვლად. მისი ერთი პარაგრაფი ზოგიერთი ავტორის წიგნის თავი გამოვიდოდა. თუმცა, საკვირველია, რომ მკითხველთა უმრავლესობა მისი პროზის სტილს სწრაფად ეჩვევა.
საბავშვო წიგნები :
* (ზოგიერთ ნაშრომთა სახელწოდების თარგმანი პირობითია).
სქოლიო
კატეგორია:პორტუგალიელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1922 კატეგორია:გარდაცვლილი 2010 კატეგორია:პორტუგალიელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ჟოზე სარამაგუ კატეგორია:მაგიური რეალიზმის მწერლები კატეგორია:პორტუგალიელი ანარქისტები კატეგორია:პორტუგალიელი ათეისტები კატეგორია:პორტუგალიელი კომუნისტები კატეგორია:პორტუგალიელი დრამატურგები კატეგორია:პორტუგალიურენოვანი მწერლები კატეგორია:პორტუგალიელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის რომანისტები კატეგორია:მამაკაცი დრამატურგები კატეგორია:XX საუკუნის დრამატურგები კატეგორია:XX საუკუნის ათეისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ათეისტები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ფილიპინების სენატი
ფილიპინების სენატი-ფილიპინების ორპალატიანი საკანონმდებლო ორგანოს კონგრესის ზედა პალატა, რომლის ქვედა პალატაა წარმომადგენელთა პალატა. სენატი შედგება 24 სენატორისგან, რომლებიც აირჩევიან კენჭისყრით. სენატორები ირჩევიან ექვსწლიანი ვადით მაქსიმუმ ორი ზედიზედ ვადით, სენატორების ნახევარს ირჩევენ ეტაპობრივი არჩევნებით ყოველ სამ წელიწადში ერთხელ. როდესაც სენატი აღდგა 1987 წლის კონსტიტუციით, 24 სენატორი, რომლებიც აირჩიეს 1987 წელს, დარჩნენ 1992 წლამდე. 1992 წელს სენატის 12 კანდიდატი, რომლებმაც ყველაზე მეტი ხმა მიიღეს, მსახურობდნენ 1998 წლამდე, ხოლო მომდევნო 12 მსახურობდა 1995 წლამდე. თითოეული არჩეული სენატორი მსახურობს ექვსი წლის განმავლობაში. 1945 წლიდან 1972 წლამდე სენატი იყო უწყვეტი ორგანო, ორ წელიწადში ერთხელ მხოლოდ რვა ადგილით.
სენატი ერთადერთი ორგანოა, რომელსაც შეუძლია დაეთანხმოს ხელშეკრულებებს და შეუძლია იმპიჩმენტის საქმეების განხილვა. სენატის პრეზიდენტი არის სენატის თავმჯდომარე და უმაღლესი თანამდებობის პირი. ისინი აირჩევიან მთელი ორგანოს მიერ მათ ლიდერად და მეორე ადგილზეა ფილიპინების საპრეზიდენტო რიგებში. ამჟამინდელი პრეზიდენტი ხუან მიგელ ზუბირია.
ისტორია
სენატს თავისი ფესვები აქვს კუნძულოვანი მთავრობის ფილიპინების კომისიაში. ფილიპინების ორგანული აქტის მიხედვით, 1907 წლიდან 1916 წლამდე, ფილიპინების კომისია, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ფილიპინების გენერალური გუბერნატორი, მსახურობდა ფილიპინების საკანონმდებლო ორგანოს ზედა პალატაში ფილიპინების ასამბლეასთან ერთად, როგორც არჩეული ქვედა პალატა. გენერალ-გუბერნატორი ახორციელებდა აღმასრულებელ უფლებამოსილებებსაც.
1916 წლის აგვისტოში შეერთებული შტატების კონგრესმა მიიღო ფილიპინების ავტონომიის აქტი, რომელიც ცნობილია როგორც "ჯონსის კანონი". მან შექმნა არჩეული ორპალატიანი ფილიპინების საკანონმდებლო ორგანო სენატით, როგორც ზედა პალატა და ფილიპინების წარმომადგენელთა პალატა, რომელსაც ადრე ეწოდებოდა ფილიპინების ასამბლეა, როგორც ქვედა პალატა. გენერალ-გუბერნატორი განაგრძობდა მთავრობის აღმასრულებელი შტოს მეთაურობას.
მომავალმა პრეზიდენტმა მანუელ ლ. კეზონი იყრიდა კენჭს სენატში და გახდა სენატის პრეზიდენტი 19 წლის განმავლობაში (1916–1935). ეს წყობა გაგრძელდა 1935 წლამდე, როდესაც ფილიპინების დამოუკიდებლობის აქტი, რომელიც მიიღო აშშ-ს კონგრესმა, რომელმაც ფილიპინელებს მიანიჭა უფლება შეექმნათ საკუთარი კონსტიტუცია დამოუკიდებლობისთვის მოსამზადებლად, სადაც მათ დააარსეს ერთპალატიანი ეროვნული ასამბლეა. სენატი აღდგა 1987 წლის კონსტიტუციის რატიფიცირების შემდეგ.
კვალიფიკაციები
2023 წლის აპრილისთვის სენატი გადავიდა საზღვაო ძალების სოფელში, ფორტ ბონიფაციოში, ტაგუიგში. 2018 წელს, AECOM-ის მიერ დაპროექტებული შენობა აირჩიეს სენატის ადგილსამყოფელად და სავარაუდოდ აშენდებოდა 2022 წლისთვის. შენობის ასაშენებლად სამშენებლო სამუშაოები გადაეცა Hilmarcs Construction Corporation-ს. შერეული დიზაინის შენობა ზოგიერთმა ფილიპინელმა ნაგვის ურნა შეადარა. 2021 წლის დასაწყისისთვის სენატის ახალი შენობის მშენებლობა გადაიდო ფილიპინებში COVID-19 პანდემიის გამო.
სქოლიო
კატეგორია:ფილიპინების სენატი კატეგორია:აზიის ქვეყნების სენატები
ინდაუ
ინდაუ (Eruca) — მცენარეთა გვარი კომბოსტოსებრთა ოჯახისა. ერთწლოვანი, იშვიათად მრავალწლოვანი ბალახია. აქვს მოყვითალო ან მოთეთრო ყვავილები. 5-6 სახეობა გავრცელებულია სამხრეთ ევროპაში, კავკასიაში, დასავლეთ ციმბირში, ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ აფრიკაში.
საქართველოში (ქართლსა და ჯავახეთში) გვხვდება როგორც სარეველა მთის შუა სარტყლამდე. ზოგჯერ კულტივირებულია ზეთოვან მცენარედ მცირე აზიაში, ეთიოპიასა და ინდოეთში. ფოთლებს ხმარობენ სალათად და საკაზმად, თესლს კი მდოგვის სუროგატად.
ლიტერატურა
კატეგორია:კომბოსტოსებრნი
ლუი XII
ლუი XII დე ვალუა (Louis XII de Valois; დ. 27 ივნისი, 1462, ბლუა, საფრანგეთი — გ. 1 იანვარი, 1515, პარიზი, საფრანგეთი) — საფრანგეთის მეფე 1498-1515 წლებში. ვალუას დინასტიის ორლეანელთა შტოს წარმომადგენელი. შარლ V-ის შთამომავალი.
შარლ VIII-ის მცირეწლოვნობის დროს იგი ფეოდალური ოპოზიციის რიგებში იყო. 1488 წელს მეფის ჯართან აჯანყებულთა დამარცხების შემდეგ 3 წელი ტყვეობაში გაატარა. ახალგაზრდა შარლ VIII მეფის მიერ განთავისუფლებული გაჰყვა მას პირველ იტალიურ ლაშქრობაში (1494-1495 წწ.) შარლ VIII-ის სიკვდილის შემდეგ გამეფდა. პაპის ნებართვით გაეყარა პირველ ცოლს, ლუი XI-ის ასულს ჟანას და შეირთო, შარლ VIII-ის ქვრივი ანა ბრეტონელი, რითაც განაგრძო საფრანგეთ-ბრეტანის პირადი უნია და შემოუმტკიცა ეს მხარე საფრანგეთს. მისმა რეფორმებმა სამეფოს ერთხანს სიმშვიდე და ეკონომიკური კეთილდღეობა მოუტანა. 1499 წელს განაახლა იტალიური ომები (1494-1559 წწ.).
ადრეული ცხოვრება
ლუი დაიბადა 1462 წლის 27 ივნისს, ბლუას სასახლეში. იგი იყო ორლეანის ჰერცოგის, შარლ დე ვალუასა და მისი მეუღლის, მარია კლეველის ვაჟი.
საფრანგეთის მეფე ლუი XI ვალუა, რომელიც ტახტზე 1465 წელს ავიდა, ცდილობდა ხელი შეეშალა მისი ბიძაშვილებისთვის, ბურგუნდიელი და ორლეანელი წარმოშობის ვალუებისთვის, რომლებიც საფრანგეთის მეფობაზე აცხადებდნენ პრეტენზიას.
მეფე ლუი XI 1483 წლის 30 აგვისტოს გარდაიცვალა. ტახტზე კი ავიდა მისი 13 წლის ვაჟი, შარლ VIII ვალუა. შარლის მცირეწლოვანებიდან გამომდინარე ქვეყანა რეგენტს უნდა ემართა, რეგენტი კი გახდა შარლის უფროსი და, ბურბონის ჰერცოგინია და ასევე ლუი XI-ის ქალიშვილი, ანა დე ვალუა. 1483 წლის 24 ოქტომბერს ანამ საფრანგეთის სამეფოს გენერალური შტატები მოიწვია, რომელშიც ლუიც შედიოდა. 1484 წლის იანვარში გენერალური შტატები კვლავ მოიწვიეს, თუმცა ამჟამად საფრანგეთში არსებული სამივე წოდება იქნა მოწვეული და თავიანთი წოდების შესაბამისად დასხეს. პირველი წოდება იყო სასულიერო, ანუ კათოლიკე კარდინალები, მეორე წოდება იყო ფრანგული არისტოკრატია, ანუ ჰერცოგები და გრაფები, ხოლო მესამე წოდებაში ვაჭრები შედიოდნენ. ლუი როგორც უკვე ორლეანის ჰერცოგი და მომავალი მეფე მეორე წოდებაში მოხვდა. თითოეულ მათგანს კი რეგენტისათვის თავისი შემოსავალ-გასავალი უნდა გაეცნო და ამის შემდეგ კუთვნილი გადასახადებიც უნდა გადაეხადათ. ცხადია ეს არავის მოეწონა და პროტესტიც გამოთქვეს, თუმცა მას შემდეგ რაც ანამ მეფის ბრძანებულება გააცნო დამშვიდდნენ. გადასახადები შეეხოთ სასულიერო წოდებასაც, ამის შემდგომ ისინი არა რომის პაპს, არამედ საფრანგეთს უხდიდნენ ფულს.
1484 წლის შემდეგ გადასახადები გაეზარდა მეორე წოდებასაც, ასევე გამოვიდა ბრძანებულება, რომ გადასახადები სამხედრო მოსამსახურეებსაც უნდა გადაეხადათ. ამის სანაცვლოდ გადასახადები შეუმცირდათ მესამე წოდებას, ანუ ვაჭრებსა და გლეხებს. გენერალური შტატები მოწვეული იყო ქალაქ ტურში. 1484 წლის 7 მარტს კი მეფემ განაცხადა, რომ ჯანმრთელობის გაუარესების გამო ტურს ტოვებდა. ხუთი დღის შემდეგ მეფეს მინისტრებმა აცნობეს, რომ არისტოკრატიის დიდი ნაწილი უარს ამბობდა გადასახადებზე. შარლმა და მისმა დამ ამის აღსაკვეთად უამრავი რეფორმა გაატარეს, თუმცა უშედეგოდ.
1485 წელს ლუიმ ომი გამოუცხადა მეფის რეგენტს, ანა დე ვალუას. დაიწყო ეგრეთ წოდებულ შეშლილი ომი (1485-1488), რომლის დროსაც ლუი ცდილობდა შარლი და მისი და ხელისუფლებიდან ჩამოეგდო და მეფე თავად გამხდარიყო. ლუიმ ალიანსი შეკრა ბრეტანის ჰერცოგ ფრანცისკ II-თან, თუმცა 1488 წლის 22 ივნისს სამეფო არმიამ, ანას მეთაურობით დაამარცა ლუი და ფრანცისკი. ბრეტანის ჰერცოგი ბრძოლაში მოკლეს, ხოლო ლუი ტყვედ აიყვანეს და საპყრობილეში ჩასვეს. სამ წლიანი ტყვეობის შემდეგ, ლუი შეიწყალეს და გაანთავისუფლეს, რის შემდეგაც იგი შარლ VIII-ს იტალიაშიც გაჰყვა საომრად.
1498 წლის 7 აპრილს მეფე შარლ VIII უმემკვიდრეოდ გარდაიცვალა. სალის კანონის თანახმად კი ტახტზე მისი ყველაზე ახლო ნათესავი უნდა ასულიყო, ასეთი კი ლუი აღმოჩნდა, ვინაიდან იგი შარლს ბიძაშვილადაც ერგებოდა და სიძედაც, რადგან ლუის მისი უმცროსი და, ჟანა ჰყავდა ცოლად. ამრიგად 1498 წელს ლუი XII საფრანგეთის მეფე გახდა.
მმართველობა საფრანგეთში
მიუხედავად იმისა, რომ ლუი XII ხელისუფლებაში მოულოდნელად მოვიდა, მთელი ძალღონით ცდილობდა ქვეყანაში მდგომარეობის გაუმჯობესებას. იგი მუშაობდა საფრანგეთის სამართლებრივ სისტემაზე, გადასახადების შემცირებაზე და მთავრობის დახვეწაზე, ისევე როგორც მისი კოლეგა, ინგლისის მეფე ჰენრი VII. გადასახადების შემცირების შემდეგ ლუიმ ხარჯები მკვეთრად შეამცირა, რათა ხაზინა სტაბილურად ყოფილიყო. რაც შეეხება რელიგიურ პოლიტიკას, ლუი XII-მ ხელახლა შემოიღო პრაგმატული სანქცია, რომელმაც საფრანგეთის რომის კათოლიკური ეკლესია შექმნა, რომელსაც მეფის ან სხვა ფრანგი ოფიციალური პირების დანიშვნის უფლება ჰქონდა.
ლუი ასევე გამოცდილი იყო არისტოკრატიის მართვაში, მათ შორის ბურბონების ძლიერი საგვარეულოს მართვაში, რაც საფრანგეთში მშვიდობისა და სტაბილურობის გარანტია იყო. 1499 და 1510 წლებში მან გამოსცა ბრძანებულებები, რომელთა მიხედვითაც საფრანგეთის უზენაეს სასამართლოში კორუფცია აღიკვეთა. ასევე გაამკაცრა საბაჟო გადასახადებზე არსებული კანონი, მაგალითად, საბაჟოზე ფული უნდა აეკრიბა მეფის მიერ დანიშნულ პიროვნებას, რომელსაც აკრეფილი თანხა არაუმეტეს რვა დღეში უნდა გადაეგზავნა სამეფო ხაზინაში. ამის დამრღვევი ისჯებოდა ფულადი ჯარიმითა და სამსახურის დაკარგვით.
მილანის დაპყრობა
1494 წელს მეფე შარლ VIII-ის მეთაურობით ფრანგები იტალიაში შეიჭრნენ და დაიპყრეს მილანის საჰერცოგო. ამ დროისათვის მილანი ევროპის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული სახელმწიფო იყო. შარლის ლაშქრობიდან მალევე მილანმა სუვერენიტეტი აღიდგინა. მილანის საჰერცოგო გამოეყო საფრანგეთს და მისი ჰერცოგი ლუდოვიკო სფორცა გახდა. ფრანგები ამ ყველაფერზე რეაგირებას ითხოვდნენ. მალე ლუი იტალიაში შეიჭრა, რასაც მოჰყვა "იტალიური ომების '' განახლება.
1495 წელს ლუდოვიკო სფორცამ უარი თქვა ფრანგებთან ომზე და შველა ვენეციის რესპუბლიკას სთხოვა. მალე იტალიურმა სახელმწიფოებმა შექმნეს ანტიფრანგული კოალიცია, ეგრეთ წოდებული "წმინდა ლიგა". ლუი XII კი მილანის ჰერცოგობაზე პრეტენზიას აცხადებდა, ვინაიდან მისი ბებია, ორლეანის ჰერცოგინია ვალენტინა ვისკონტი, მილანის ჰერცოგ ჯან გალეაცო ვისკონტის ქალიშვილი იყო და ლუის, როგორც მის შთამომავალს ტახტზე უფლებები ჰქონდა.
1499 წელს ლუი XII-ს მილანში შეჭრა და მისი დაპყრობა მოუნდა. თუმცა ომის დაწყებამდე საჭირო იყო საერთაშორისო საფრთხეების მოგვარება, რომლებიც მას ომის დაწყების შემთხვევაში შეექმნდებოდა. 1498 წელს მან ხელი მოაწერა სამშვიდობო ხელშეკრულებას საღვთო რომის იმპერატორ მაქსიმილიან I-თან.
მას შემდეგ რაც მაქსიმილიანთან ყველაფერი მოაგვარა, ლუის სურდა ურთიერთობები დაელაგებინა ინგლისის მეფე ჰენრი VII-თან. თუმცა ამ დროს ჰენრი ემზადებოდა თავისი უფროსი ვაჟის, უელსის პრინცის ართურ ტიუდორისა და ესპანეთის პრინცესა კატალინა არაგონელის ქორწინებისათვის. ამრიგად ესპანეთი ინგლისის მოკავშირე ხდებოდა. ლუის ისიც ახსოვდა, რომ ესპანეთი ვენეციის მიერ შექმნილ ანტიფრანგულ კოალიციაში შედიოდა. ამრიგად, ესპანეთთან ურთიერთობების დალაგების მიზნით, ლუი XII-მ მიმართა ესპანეთის მეფე ფერდინანდ II არაგონელსა და მის მეუღლეს, დედოფალ ისაბელ I კასტილიელს. ფერდინანდი იმდენად მტრულად იყო განწყობილი ფრანგების მიმართ, რომ ვენეცია თავად აამხედრა მის წინააღმდეგ და ამ კოალიციის შექმნისკენ უბიძგა. საბოლოოდ, 1498 წლის აგვისტოში ლუი XII-მ შეძლო და ესპანეთთან ხელშეკრულების დადება შეძლო. რომლის მიხედვითაც საფრანგეთი და ესპანეთი მოკავშირეებად ცხადდებოდნენ. ამის შემდეგ ლუიმ ალიანსის გაფორმება შოტლანდიასთან მოისურვა. სინამდვილეში ლუის ძველი ფრანკო-შოტლანდიური ალიანსის განახლება სურდა. 1499 წლის დასაწყისში ფრანკო-შოტლანდიური ალიანსი კვლავ განახლდა. ამის გამო ინგლისელებმა ყურადღება ჩრდილოეთით, შოტლანიისკენ გაამახვილეს და არა კონტინენტური ევროპისკენ.
ამ ყველაფრის შემდეგ, ლუიმ გადაწყვიტა შვეიცარიის კონფედერაცია და სავოიის საჰერცოგო თავის გავლენის ქვეშ მოექცია. 1499 წლის მარტში ლუიმ შვეიცარიელებთან ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას რის მიხედვითაც, შვეიცარია საფრანგეთის მოკავშირე და ვასალი ხდებოდა, ასევე შვეიცარიაში უნდა ჩამდგარიყო ფრანგული არმია და ის საღვთო რომის იმპერატორ მაქსიმილიან I-ის აგრესიისაგან. 1499 წლის მაისში კი ლუიმ შეთანხმება დადო სავოიის საჰერცოგოსთან. ამ შეთანხმების მიხედვით, სავოიაში უნდა მდგარიყო ფრანგული არმია, ასევე სავოიას ხელი არ უნდა შეეშალა და ფრანგები მილანისაკენ თავისუფლად გაეშვა, სანაცვლოდ კი ლუი მას ესპანელებისგან დაცვას ჰპირდებოდა. ამ ყველაფრის შემდეგ ლუი XII მზად იყო იტალიაში შესაჭრელად. მინი|ლუი XII ტოვებს [[ალესანდრიის პროვინცია|ალესანდრიას და მიდის მილანის დასაპყრობად]] 1499 წელს ფრანგულმა არმიამ გაიარა სავოიის საჰერცოგო და 10 აგვისტოს მილანის საჰერცოგოში შეიჭრა. ფრანგულ არმიას სარდლობდა მილანში დაბადებული და გაზრდილი სამხედრო, ჯან ჯაკომო ტრივულციო, რომელიც საფრანგეთის სამსახურში ჯერ კიდევ ლუი XI-ის დროს ჩადგა. საფრანგეთის არმია, მარშალ ტრივულციოს მეთაურობით შეადგენდა 27 000 ჯარისკაცს, რომელთაგან 5 000 დაქირავებული შვეიცარიელი იყო. ფრანგებმა ალყა შემოარტყეს როკა დი არაცოს ციხე-ქალაქს, რომელიც ხუთ საათიანი შტურმის შემდეგ დაეცა. გალავნის დანგრევის შემდეგ ფრანგებმა მიწასთან გაასწორეს ქალაქი, მოსახლეობა კი ამოხოცეს. ფრანგებმა იგივე გაიმეორეს ქალაქ ანონშიც. ტრივულციოს მეთაურობით ფრანგებმა ალყა ქალაქ ალესანდროს შემოარტყეს. 1499 წლის 25 აგვისტოს ქალაქი ალყაში მოაქციეს, 29 აგვისტოს კი ქალაქი დანებდა, კარიბჭე გაიღო და გამთენიისას ქალაქის გუბერნატორი ჩაბარდათ.
მარშალ ტრივულციოსათვის ცნობილი გახდა, რომ ვენეციელების არმია მილანში აღმოსავლეთიდან შემოდიოდა მილანელების დასახმარებლად. შესაბამისაც ტრივულციომ ფრანგული არმია მილანის უკანასკნელ გამაგრებულ ქალაქს, პავიას შეუსია. როდესაც საფრანგეთის ჯარები პავიას მიუახლოვდნენ, მილანის ჰერცოგი ლუდოვიკო სფორცა მიხვდა, რომ ფრანგების წინააღმდეგ ბრძოლას აზრი არ ჰქონდა. ამიტომაც სფორცა და მისი მხლებლები ჩრდილოეთში, საღვთო რომის იმპერიაში გაიქცნენ. 1499 წლის 17 სექტემბერს ფრანგებმა მილანი აიღეს. ლუი XII-მ მარშალი ტრივულციო წარმატებული სარდლობისთვის დააჯილდოვა და მილანის გუბერნატორად დანიშნა. ლუიმ მილანის მოსახლეობაში პოპულარობის მოპოვების მიზნით გადასახადები ერთი მესამედით შეამცირა.
ამავდროულად, ლუდოვიკო სფორცამ შვეიცარიაში ჯარი შეკრიბა და მილანში დაბრუნდა. 1500 წლის იანვრის შუა რიცხვებში სფორცამ საჰერცოგოს საზღვრები გადაკვეთა და მილანისკენ გაემართა. 1500 წლის 1 თებერვალს მარშალ ტრივულციომ გადაწყვიტა, რომ ქალაქის დაცვა სათანადოდ არ შეეძლო და ქალაქის დასავლეთით მდგარ ციხესიმაგრეში გადაბარგდა. 1500 წლის 5 თებერვალს სფორცა ქალაქში შევიდა და თავის მხიარულ გულშემატკივრებს მიესალმა. ლუი XII-მ დაუყოვნებლივ შეკრიბა ჯარები და მილანის საჰერცოგოში შეიჭრა. ტრივულციომ მეფეს მომზადებული არმია დაახვედრა, საბოლოოდ ფრანგების არმიამ 30 000 კაცს გადააჭარბა. ფრანგული არმიის ძირითად ნაწილს კი დაქირავებული შვეიცარიელები შეადგენდნენ. აღმოჩნდა, რომ ლუდოვიკოსაც დაქირავებული შვეიცარიელები ჰყავდა. საბოლოოდ შვეიცარიის მთავრობამ მათ ერთმანეთთან ბრძოლა აუკრძალა და შვეიცარიელები უკან გაბრუნდნენ. ამან საშინელი გავლენა იქონია სფორცას არმიაზე, რომლის ძირითად ნაწილსაც შვეიცარიელები შეადგენდნენ.
ფრანგების დაბრუნებამ და შვეიცარიელების დაკარგვამ სფორცა შეაშინა და მილანიდან კვლავ გაიქცა. ამჯერად მოახერხეს და ლუდოვიკო სფორცა დაიჭირეს, მან დარჩენილი სიცოცხლე საფრანგეთის ციხეში გაატარა. მიუხედავად იმისა, რომ სფორცა მილანელი იყო, ლუი კი ფრანგი, მილანელებს ლუი უფრო უყვარდათ. ლუდოვიკო სფორცა სასტიკი და უპასუხისმგებლო მმართველი იყო, ამასთან მილანში აკრძალა მარცვლეულით ვაჭრობა, ლუიმ კი აღადგინა, რამაც მილანის ეკონომიკაზე დადებითად იმოქმედა და ხალხსაც წაადგა. ლუი მილანის ჰერცოგი თორმეტი წლის მანძილზე იყო.
მილანის შემდეგ ლუი XII-მ იტალიის სხვა რეგიონებში გაბატონებაც მოისურვა. მალე მისი ბიძაშვილი გენუის გუბერნატორი გახდა, ხოლო თავად ნეაპოლის სამეფოზე განაცხადა პრეტენზია.
სამხედრო კამპანიები ნეაპოლის სამეფოს წინააღმდეგ
ნეაპოლზე თავისი პრეტენზიის გასამყარებლად, ლუი XII-მ 1501 წლის დასაწყისში ნეაპოლში გაგზავნა 1 000 მეომარი, 10 000 ფრანგი რაინდი და 5 000 დაქირავებული შვეიცარიელი, რომელთაც ბერნარდ სტიუარტმა უარდლა. 1501 წლის მაისში თავისი ჯარის გასავლელად ლუიმ ბოლონიის ჰერცოგი მოისყიდა. როგორც კი ფრანგული არმია რომს მიუახლოვდა, ესპანეთისა და საფრანგეთის ელჩებმა, რომის პაპ ალექსანდრე VI-ს გრანადის საიდუმლო ხელშეკრულება შეახსენეს, რომელიც 1500 წლის 11 ნოემბერს დაიდო და გულისხმოდბა ნეაპოლის დამოუკიდებლობას როგორც საფრანგეთისგან, ასევე ესპანეთისგან.
ფრანგულ არმიას უმკაცრესი სარდალი, ლორდი სტიუარტი მიუძღვოდა. თუმცა ფრანგების დისციპლინა მას შემდეგ დაეცა რაც ქალაქი კაპუა გაიარეს. საფრანგეთის არმიამ გაანადგურა ქალაქი კაპუა და მისი მკვიდრი ქალები გააუპატიურეს. მალე გაუპატიურების ამბავი მთელს იტალიაში გავრცელდა, რამაც ფრანგებს სახელი გაუტეხა. თუმცა ამასთან ის ამბავიც გავრცელდა, რა სისასტიკით გაანადგურეს კაპუა. ამით დაშინებული ნეაპოლის მეფე ფრედერიკ ტრასტამარა ოჯახთან ერთად ნეაპოლიდან გაიქცა. ამის შემდეგ საფრანგეთის არმიამ ნეაპოლი სრულიად უპრობლემოდ აიღო. ფრედერიკმა განაცხადა, რომ ნეაპოლის სამეფოს ნახევარს ფრანგებს უთმობდა, მეორე ნახევარს კი თავის ბიძაშვილს, ესპანეთის მეფე ფერდინანდ II-ს. ამ ყველაფერმა ესპანელებს ნეაპოლზე პრეტენზიები გაუღვიძა და 1502 წლიდან ფრანგებსა და ესპანელებს შორის ურთიერთობა დაიძაბა. მალე მათ მოილაპარაკეს და ნეაპოლის ნახევარი ლუის დარჩა, ხოლო მეორე ნახევარი ფერდინანდს. ამ მოლაპარაკებიდან მალევე ლუიმ შეიარაღებული ძალები გაგზავნა ნეაპოლის მეორე ნახევრის დასაპყრობად, რომელსაც ნემურის ჰერცოგი ლუი დ'არმანიაკი სარდლობდა. ფრანგებმა მალევე დაიპყრეს აპულია და დანარჩენი ნეაპოლი.
ომი კამბრის ლიგასთან
ლუი XII-მ დიდი წარმატება მოპოვა კამბრის ლიგასთან ომის დროს, რომელიც კვლავ ვენეციელთა ინიციატივით შეიქმნა. 1508 წლის 14 მაისს ფრანგებმა სასტიკად დაამარცხეს ვენეციელები აგნადელოს ბრძოლაში. თუმცა 1510 წლიდან სიტუაცია გართულდა, რადგან ბრძოლაში თვით რომის პაპი იულიუს II ჩაერია. ესპანელების მომხრე პაპმა ფრანგებს მთელი იტალია აუმხედრა და მათი პრეტენზიების ჩახშობას ცდილობდა, თუმცა 1513 წელს ფრანგებმა მილანი კვლავ აიღეს. ამის შემდეგ კამბრის ლიგა დაიშალა.
ქორწინებები
მარცხნივ|მინი|ჟანა ვალუა, საფრანგეთის პრინცესა. ლუი XI-ის ასული, შარლ VIII-ის და. ლუი XII-ის პირველი ცოლი 1476 წელს ლუი იძულებული გახდა დაქორწინებულიყო თავის ბიძაშვილზე, საფრანგეთის პრინცესა ჟანა დე ვალუაზე. ჟანა საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ის ქალიშვილი იყო, რომელიც 1483 წელს გარდაიცვალა და ტახტზე მისი ვაჟი, ანუ ჟანას ძმა შარლ VIII ავიდა. 1498 წელს კი შარლის უშვილოდ გარდაცვალების შემდეგ ლუი XII საფრანგეთის მეფე გახდა, როგორც შარლის სიძე. შარლი დაქორწინებული იყო ბრეტანის ჰერცოგინია, ანა ბრეტონელზე. ამ ქორწინებით დამოუკიდებელი კათოლიკური საჰერცოგო, ანუ ბრეტანი საფრანგეთთან გაერთიადა. შარლის გარდაცვალების, და ანას დაქვრივების შემდეგ შეიქმნა საშიშროება, რომ ბრეტანი კვლავ გამოჰყოფოდა საფრანგეთს. ამის აღსაკვეთად ლუი XII-მ ჟანასთან განქორწინება და ანა ბრეტონელზე ქორწინება მოისურვა. ამასთან ლუისა და ჟანას შვილებიც არ ჰყავდათ.
დედოფალ ჟანა ვალუასა და მეფე ლუი XII-ის განქორწინება ადვილი საქმე არ იყო. იმისათვის, რომ რომის პაპს განქორწინების ნება დაერთო, საჭირო იყო სერიოზული არგუმენტები. ლუი პაპის დარწმუნებას სხვადასხვა არგუმენტით ცდილობდა. თავიდან იგი ჟანასთან უშვილობას იმიზეზებდა და დედოფალს უნაყოფობაში სდებდა ბრალს, შემდეგ კი ამბობდა, რომ ისინი როდესაც დაქორწინდნენ არ იყვნენ ქორწინების ასაკში, ანუ 14 წლისანი არ იყვნენ. ლუი ამტკიცებდა, რომ ამ დროს 12 წლის იყო, თუმცა ეს სუსტი არგუმენტი იყო. მინი|278x278პქ|ანა ბრეტონელი, ბრეტანის ჰერცოგინია, შარლ VIII-ის ქვრივი, ლუი XII-ის მეორე ცოლი პაპის დასარწმუნებლად ლუი ყველაფერს აკეთებდა. ბოლოს მან განაცხადა, რომ ჟანა ფიზიკურად ნორმალური არ იყო და მასთან ცოლ-ქმრულ მოვალეობას ვერ ასრულებდა. დედოფალი ჟანა თავგამოდებით იცავდა თავის ღირსებას და ამ გაურკვეველი ბრალდების აღმოსაფხვრელად მეფესთან 4 ღამე გაატარა. პაპი ნეიტრალურ პოზიციას იჭერდა. ფაქტი იყო დედოფალმა გაიმარჯვა, რადგან ლუის ყველა ბრალდება გაქარწყლდა. თუმცა პაპმა ალექსანდრე VI-მ პოლიტიკური მიზეზების გამო (ლუი მას რომში შეჭრით დაემუქრა) ლუისა და ჟანას ქორწინება ანულირებულად გამოაცხადა. დედოფალი ჟანა აღშფოთებული იყო. მან დარჩენილი ცხოვრება მონაზვნობაში გაატარა. იგი 1505 წელს გარდაიცვალა. 1950 წელს კათოლიკურმა ეკლესიამ ჟანა წმინდანად შერაცხა. მარცხნივ|მინი|299x299პქ|მარია ტიუდორი, ინგლისის პრინცესა. მეფე ჰენრი VII-ის ასული, მეფე ჰენრი VIII-ის უმცროსი და. ლუი XII-ის მესამე ცოლი 1499 წელს ლუი დაქორწინდა თავისი გარდაცვლილი ცოლისძმის ქვრივზე, ბრეტანის ჰერცოგინია ანა ბრეტონელზე. ანამ მას უამრავი შვილი გაუჩინა, თუმცა მათგან ყველა, გარდა ორისა მკვდარი დაიბადა. ანამ ლუის ორი გოგონა გაუჩინა, კლაუდია და რენე. ანამ კლაუდია თავის მემკვიდრედ გამოაცხადა და ბრეტანის საჰერცოგო მას დაუტოვა, თუმცა მისი გარდაიცვალების შემდეგ ლუიმ ბრეტანი დაიპყრო, კლაუდია კი მისსავე ბიძაშვილს, ანჟულემის ჰერცოგ ფრანსუა ვალუას მიათხოვა. იგი შემდგომში საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I გახდა, ხოლო კლაუდია საფრანგეთის დედოფალი. 1514 წელს ანა ბრეტონელი გარდაიცვალა. მათი მეორე ქალიშვილი, რენე კლაუდიამ ფერარის, მოდენისა და რეჯოს ჰერცოგს მიათხოვა.
ანას გარდაცვალების შემდეგ ლუიმ ახალი საცოლის ძიება დაიწყო. მან არჩევანი შეაჩერა, ინგლისის პრინცესა მარია ტიუდორზე, რომელიც იყო მეფე ჰენრი VII-ისა და დედოფალ ელისაბედ იორკელის ქალიშვილი, ასევე მეფე ჰენრი VIII-ის უმცროსი და. ეს წარმოადგენდა ლუის საბოლოო მცდელობას, რომ მემკვიდრე გაეჩინა, რადგან წინა ორი ქორწინების დროს ვაჟი არ შეეძინა. მარია და ლუი 1514 წლის 9 ოქტომბერს დაქორწინდნენ. მათი ქორწინება სულ 3 თვე გაგრძელდა, ვინაიდან 1515 წლის 1 იანვარს ლუი გარდაიცვალა. ამის შემდეგ მარია ინგლისში დაბრუნდა და მეორედ გათხოვდა. ტახტზე კი ლუის სიძე ფრანსუა I ავიდა.
გარდაცვალება
1514 წლის 24 დეკემბრიდან ლუის მდგომარეობა საშინლად დამძიმდა. 1515 წლის 1 იანვარს იგი უკანასკნელად ეზიარა და გარდაიცვალა. ლუი დაკრძალულია სენ დენის ბაზილიკაში, საფრანგეთის მეფეთა და დედოფალთა სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1462 კატეგორია:გარდაცვლილი 1515 კატეგორია:დაბადებული 27 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1 იანვარი კატეგორია:ვალუები კატეგორია:ნეაპოლის მეფეები კატეგორია:მილანის ჰერცოგები კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები კატეგორია:XV საუკუნის ევროპის მონარქები კატეგორია:XVI საუკუნის ევროპის მონარქები
ველიკოპოლსკის სავოევოდო
დიდი პოლონური სავოევოდო (Województwo Wielkopolskie) — სავოევოდო პოლონეთის ცენტრში. სავოევოდოს ცენტრია პოლონეთის ერთ-ერთი განვითარებული ქალაქი პოზნანი.
გალერეა
კატეგორია:პოლონეთის სავოევოდოები
Formica mucescens
Formica mucescens — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ბრინჯაოს მხედარი (პოემა)
ბრინჯაოს მხედარი (Медный всадник) — ალექსანდრე პუშკინის პოემა, რომელიც მან 1833 წლის შემოდგომაზე, სოფელ ბოლდინოში დაწერა. პოემის დაბეჭვდა ნიკოლოზ I-მა აკრძალა. ამიტომ პუშკინმა თავისი პოემის ბეჭდვა დაიწყო ჟურნალში „საკითხავი ბიბლიოთეკა“, სათაურით: „პეტერბურგი. ნაწყვეტები პოემიდან“.
პუშკინის სიკვდილის შემდეგ, პოემა პირველად 1837 წელს ჟურნალ „სოვრემენიკში“ დაიბეჭდა, ცენზურული და ტექსტისშიდა შესწორებებით, რომელიც ვასილი ჟუკოვსკიმ შეიტანა პოემაში.
პოემის მიხედვით საბჭოთა კომპოზიტორმა რეილჰოლდ გლიერმა ამავე სახელწოდების ბალეტი შექმნა.
სქოლიო
კატეგორია:ალექსანდრე პუშკინის პოემები
თეთყელა კაპუცინი
თეთრყელა კაპუცინი ) — პრიმატი კაპუცინისებრთა ოჯახიდან. გავრცელებულია ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:კაპუცინისებრნი
ავისის ორდენი
ისტორია
პორტუგალიის სამეფოს დაარსების მომენტიდან (1128) მონარქია დაინტერესებული იყო გაეძლიერებინა პორტუგალიის სამხედრო ძალა პროფესიონალი მეომარი ჯვაროსნებით, რომელთაც მთელი ცხოვრების მანძილზე ბრძოლის აღთქმა ჰქონდათ დადებული. 1128 წელს პორტუგალია დასავლეთ ევროპის პირველი ქვეყანა გახდა, სადაც დაარსდა ტამპლიერების ორდენი (მოგვიანებით ეწოდა ტომარის ორდენი), ხოლო დაახლოებით 20 წლის შემდეგ შეიქმნა პირველი ადგილობრივი სამხედრო ორდენი – „ევორის ღვთისმშობლის საძმო“, რომლის პირველი დიდი მაგისტრი იყო პედრუ ენრიკეში – პორტუგალიის პირველი მეფის აფონსუ ენრიკეშის ძმა. შემდეგ მათვე მიიღეს ბენედიქტელების წესდება. რაინდის მთავარი რეზიდენცია გახდა ავისი (თანამედროვე ქალაქი ავიში), საიდანაც მათ მიიღეს თავიანთი დასახელება.
რეკონკისტის დამთავრების შემდეგ მრავალრიცხოვანი რაინდი დარჩა სამსახურის გარეშე. ავისის დინასტიის (1385-1580 წწ.) მეფეებმა მათ აფრიკაში ახალი ჯვაროსნული ომებისაკენ მოუწოდეს. 1415 წელს რაინდებმა აიღეს სეუტა, 1437 წელს ალყაში მოაქციეს ტანჟერი. ტომარისა და ავისი ორდენებს ამ პერიოდში ხელმძღვანელობდნენ ძმები მეფე დუარტე I, ენრიკე და ფერნანდუ, რომელთაგან უკანასკნელმა თავისი სიცოცხლე მაროკოში დაასრულა.
რესურსები ინტერნეტში
Anuário: Ordens Honoríficas Portuguesas, Ciadadãos Estrangeiros, 1910-2006,
კატეგორია:პორტუგალიის ისტორია
Kraftwerk 2
Kraftwerk 2 — გერმანული ელექტრონული ჯგუფ Kraftwerk-ის მეორე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა გერმანიაში, 1972 წელს და ჩაიწერა პროდიუსერ კონი პლანკის დახმარებით.
ალბომი შეიცავს სინთეზატორების, გიტარების, ბას გიტარების, ფლეიტისა და ვიოლინოს მკვეთრ ინსტრუმენტულ პარტიებს. ელექტრონული ეფექტები მიღებული იქნა ფირებზე მანიპულირებით. მთლიანობაში, ალბომის ჟღერადობა ოდნავ მოგუდულია, როგორც კომპოზიციაში Megaherz, ჯგუფის პირველი სტუდიური დისკიდან.
ბრიტანეთში ალბომი გამოიცა 1973 წლის მარტში.
დისკიდან არც ერთი კომპოზიცია ცოცხლად არ შესრულებულა ალბომის Autobahn გამოცემიდს შემდეგ. Kraftwerk 2 არ გამოსულა ოფიციალურ კომპაქტ-დისკზე.
სქოლიო
კატეგორია:Kraftwerk-ის ალბომები კატეგორია:1972 წლის ალბომები კატეგორია:Vertigo Records-ის ალბომები
მურა კაპუცინი
კატეგორია:კაპუცინისებრნი
ოქსფორდის უნივერსიტეტი
ოქსფორდის უნივერსიტეტი (University of Oxford) — უნივერსიტეტი გაერთიანებულ სამეფოში. მდებარეობს ოქსფორდში, ინგლისი და ინგლისურენოვანი მსოფლიოს უძველესი უნივერსიტეტია.
მძიმე როკი
მძიმე როკი — როკ-მუსიკის ერთ-ერთი ფორმა, რომელიც თავის უახლოეს სათავეს 1960-იანი წლების ფსიქოდელიური როკსა და ბლუზ როკში ჰპოვებს. მისთვის დამახასიათებელი მუსიკალური ინსტრუმენტებია: ელექტრო გიტარა, ბას-გიტარა და დასარტყმელი საკრავები. მძიმე როკი ხშირად გამოიყენება, როგორც საერთო სახელი შემდეგი მუსიკალური მიმდინარეობისთვის: პანკი, გრანჯი, ალტერნატიული როკი და მძიმე მეტალი, რათა განვასხვაოთ ისინი უფრო მსუბუქ პოპ-როკისგან.
Association internationale des études byzantines
Association internationale des études byzantines (International Association of Byzantine Studies. AIEB; „ბიზანტინოლოგთა საერთაშორისო ასოციაცია“) — ჩამოყალიბდა 1948 წელს. წარმოადგენს ბიზანტიოლოგთა საკოორდინაციო ორგანოს, რომელიც აერთიანებს ბიზანტიოლოგიის ეროვნულ წევრ ჯგუფებს. ორგანოს მიზანია ადგილობრივ და რეგიონალურ ბიზანტიოლოგიურ ასოციაციებს შორის კორდინაციის გაწევა. 1964 წლიდან გამოსცემს ბიულეტენს სახელწოდებით — „Bulletin d'information et de coordination“. 2017 წლიდან აქვეყნებს ყოველთვიურ გაზეთს — Byzantine News. AIEB ასევე აკონტროლებს რიგ კომისიებს, რომლებიც მხარს უჭერენ და ხელს უწყობენ სპეციალიზირებული კვლევის სფეროებს. ასეთ კომისიებს მიეკუთვნება: Corpus Fontinum Historiae Byzantinae, Inscriptiones Graecae Aevi Byzantini, AIEB-ის განვითარების კომისია, კომისია ბიზანტიური ხელოვნების ისტორიისთვის, კომისია ისტორიული გეოგრაფიისა და ბიზანტიის სივრცითი ანალიზისათვის, კომისია ბიზანტიური არქეოლოგიისა და კომისია ბიზანტიური სიგილოგრაფიისთვის.
მძიმე როკი
ლიტერატურა
*
Association internationale des études byzantines
ხელმძღვანელები
AIEB-ის ყოფილი და ახლანდელი პრეზიდენტები და საპატიო პრეზიდენტებია:
ოქსფორდის უნივერსიტეტი
უნივერსიტეტის დაფუძნების ზუსტი თარიღი არ არსებობს, თუმცა მის ფესვებს მე-11 საუკუნისკენ მივყავართ. ლეგენდის მიხედვით, 1209 წელს პროფესორ-მასწავლებელთა და ადგილობრივ მოქალაქეთა შორის კონფლიქტის შედეგად უნივერსიტეტის წევრთა ნაწილი ოქსფორდიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ქალაქ კემბრიჯში გაიხიზნენ, სადაც მათ კემბრიჯის უნივერსიტეტი დააფუძნეს. ოქსფორდისა და კემბრიჯის უნივერსიტეტებს (ერთობლივად მოიხსენიებენ როგორც ოქსბრიჯს) მას შემდეგ ურთიერთობის დიდი ისტორია აქვთ და გაერთიანებული სამეფოს ყველაზე ელიტურ და პრესტიჟულ უნივერსიტეტებად ითვლებიან. ოქსფორდი არის რასსელის ჯგუფის (ბრიტანეთის კვლევითი უნივერსიტეტების ქსელი, ინგ. Russel Group), კოიმბრას ჯგუფის (ევროპის წამყვან უნივერსიტეტთა ასოციაცია, ლათ. Coimbra Group) და ასევე ევროპის კვლევითი უნივერსიტეტების ლიგის (LERU) წევრი.
Association internationale des études byzantines
მონაწილე ეროვნული კომიტეტები
AIEB-ის წევრი ეროვნული კომიტეტები:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბიზანტიოლოგია
ოქსფორდის უნივერსიტეტი
Times Good University Guide-ის რეიტინგში ოქსფორდი თერთმეტი წელია პირველობას არ თმობს. THE World University Rankings-ის თანახმად იგი საუკეთესოა ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში. Professional Ranking World Universities-ის ცნობით ოქსფორდი მე-5-ა მსოფლიოში და პირველი ბრიტანეთში.
ოქსფორდის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულებს შორის არიან: მარგარეტ ტეტჩერი, დეივიდ კამერონი, ინდირა განდი, ბენაზირ ბჰუტო, სტივენ ჰოკინგი, ოსკარ უაილდი, ჯონ რონალდ რუელ ტოლკინი.
სქოლიო
კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს უნივერსიტეტები კატეგორია:რასელის ჯგუფის უნივერსიტეტები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს საგანმანათლებლო დაწესებულებები კატეგორია:შუა საუკუნეების უნივერსიტეტები
საჭადრაკო ოლიმპიადა 1964
თელ-ავივში გუნდების სარეკორდო რაოდენობა, 50, ჩავიდა. საბჭოთა კავშირის გუნდს მსოფლიოს ახალი ჩემპიონი, ტიგრან პეტროსიანი თავკაცობდა. მის გარდა გუნდში ორი მსოფლიოს ექს-ჩემპიონი, მიხეილ ბოტვინიკი და ვასილი სმისლოვი იყვნენ. იყო დებიუტანტიც, ლვოველი დიდოსტატი, ლეონიდ შტეინი. ამერიკელთა გუნდს ისევ არ ჰყავდა რობერტ ფიშერი, რომელმაც უარი თქვა ეთამაშა გუნდში სამუელ რეშევსკისთნ ერთდ. როგორც ყოველთვის ძლიერი გუნდი ჰყავდათ იუგოსლავიელებს (გლიგორიჩი, ივკოვი, მატანოვიჩი, მილან მატულოვიჩი). სერიოზულ ძალას წარმოადგენდნენ დასავლეთ გერმანიის (ვოლფგანგ უნციკერი, კლაუს დარგა, ლოთარ შმიდტი), უნგრეთის (ლაიოშ პორტიში, ლასლო საბო, ლევენტ ლენდიელი) და ჩეხოსლოვაკიის (ლუდეკ პახმანი, მიროსლავ ფილიპი, ვლასტიმილ ჰორტი, ლუბომირ კავალეკი) გუნდები.
გუნდების სიმრავლის გამო ისინი თავდაპირველად შვიდ ქვეჯგუფად დაყვეს. ქვეჯგუფებში ფავორიტებს არ გასჭირვებიათ მთავარი ფინალისაკენ გზის გაკაფვა. მხოლოდ გდრ-ს ნაკრებს გადაუღობა გზა კანადის გუნდმა, რომლის ლიდერმა, დანიელ იანოვსკიმ პირველ დაფაზე, ვოლფაგან ულმანის დამარცხებით, გამარჯვება მოუტანა თავის გუნდს.
ფინალური ტურნირი საბჭოთა მოჭადრაკეებმა მძლავრად დაიწყეს. პირველ სამ ტურში ისრაელის, კანადის და ნიდერლანდების გუნდებთან აღებული იქნა 10 ქულა. უახლოესი მდევრები უკვე 3,5 ქულით აღმოჩდნენ უკან. მეოთხე ტურში გაიმართ ერთ-ერთი ცენტრალური მატჩი: სსრ კავშირი - უნგრეთი. გამარჯვება გუნდს სმისლოვმა მოუტანა, იშტვან ბილეკს მოუგო. მეხუთე ტურში კი სენსაცია მოხდა. საბჭოთა ნაკრები დამარცხდა გერმანიის გუნდთან. თავისი პარტიები წააგეს სმისლოვმა (უნციკერთან) და კერესმა (დარგასთან). ეს საბჭოთა გუნდის მეორე დამარცხება იყო ოლიმპიადების ისტორიაში. (პირველად საბჭოელებმა 1954 წელს წააგეს უნგრელებთან, აღსანიშნავია ისიც, რომ საბჭოელებს, რომლებმაც ოლიმპიადებში სულ 6 მატჩი წააგეს, არც ერთი მატჩი არ წაუგიათ ასეთი ანგარიშით).
მიუხედავად მარცხისა საბჭოთა გუნდმა ლიდერობა 13,5 ქულით მაინც შეინარჩუნა. ამ დროისათვის 12,5 ქულა ჰქონდათ რუმინელებს და 12 - არგენტინელებს. 11 ქულა ჰქონდათ ამერიკელებს, ხოლო - 10,5 - ერთბაშად სამ გუნდს (გფრ-ს, ჩეხოსლოვაკიას და უნგრეთს). მეექვსე ტურში საბჭოელებმა ჯავრი ბულგარელებზე იყარეს და მათ სამი ქულა აართვეს. მეშვიდე ტურში პრინციპიალური იყო შეხვედრა იუგოსლავიელებთან. გლიგორიჩმა მოუგო ბოტვინიკს, რაზედაც შტეინმა ასევე მოგებით უპასუხა მატანოვიჩთან პარტიაში და მატჩი ფრედ დამთავრდა. საბჭოელები ორი ქულით უსწრებდნენ უახლოეს მდევარს, ჩეხოსლოვაკიის გუნდს. დანარჩენი მდევრები კი მეტად მჭიდრო ჯგუფად (სულ ქულანახევრიან დისტანციაში ერთბაშად შვიდი გუნდი ,,იჯდა’’) მოდიოდნენ და დიდი ბრძოლა ჰქონდათ გაჩაღებული საპრიზო ადგილებისათვის. მერვე ტურის შემდეგ მეორე ადგილზე უკვე ამერიკელები იყვნენ. პირველად პოზიციები დათმეს არგენტინელებმა და რუმინელებმა. მეცხრე ტურში საპრიზო ადგილებისათვის ბრძოლას გამოეთიშნენ ამერიკელები, რომლებმაც სრული ფიასკო (0-4) განიცადეს საბჭოელებთან შეხვედრაში. სამაგიეროდ ტემპს მოუმატეს იუგოსლავიელებმა და გერმანელებმა. ბოლო ტურის წინ მათ 29-29 ქულა ჰქონდათ. იუგოსლავიელებს მეტად გაუმართლათ. ბოლო ტურში მათი მეტოქე კანადის გუნდი იყო, ხოლო გერმანელები უნგრელებს ხვდებოდნენ, რომლებსაც ჯერ კიდევ ჰქონდათ მედლების მოპოვების შანსი. იუგოსლავიელებმა გაიმარჯვეს და ვერცხლის მედლებს დაეპატრონნენ. გერმანელებმა კი მარცხი განიცადეს, თუმცა არა ისეთი ანგარიშით, რომ უნგრელებს მათთვის გადაესწროთ და ბრინჯაოს მედლებს დასჯერდნენ. საბჭოელებთან გამანადგურებელი ანგარიშით დამარცხების შემდეგ წელში ვეღარ გასწორდნენ ამერიკელები, წინ უნგრელებიც და ჩეხებიც გაუშვეს და მხოლოდ მეექვსეებმა გადაკვეთეს ფინიშის ხაზი.
ტექნიკური შედეგები
მონაწილეობდა 50 ქვეყნის ნაკრები გუნდი. ტურნირი ჩატარდა ორ ეტაპად. პირველ ეტაპზე გუნდები შვიდ ქვეჯგუფში არკვევდნენ ფინალისტთა ვინაობას. ქვეჯგუფებში პირველ-მეორე ადგილებზე გასული გუნდები თამაშობდნენ მთავარ ფინალში (I-XIV ადგილები). დანარჩენები B, C და D ფინალურ ტურნირებში იბრძოდნენ XV-XXVIII, XXIX-XLII XLIII-L ადგილებისათვის. ორივე ეტაპზე ტურნირი ჩატარდა წრიული სისტემით.
მეორე ეტაპი 43.🇦🇺 - 22,5 44.🇿🇦 - 18  45.🇧🇴 - 15,5  46.🇺🇾 - 14,5  47. - 14  48.🇱🇺 - 12  49.🇩🇴 - 10,5  50.🇨🇾 - 5
29.🇮🇸 - 37,5 30.🇨🇭- 36,5 31.🇨🇴 - 35 32.🇫🇮 - 35 33.🇻🇪 - 30,5 34.🇫🇷 - 29,5 35.🇬🇷 - 27,5 36.🇮🇷 - 23,5 37.🇮🇳 - 22 38.🇵🇷 - 21,5 39.🇹🇷 - 20,5 40.🇲🇽 - 20 41.🇮🇪 - 13 42.🇲🇨 - 12
15. - 38,5 16.🇸🇪 - 32  17. - 31,5  18.🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 - 31  19.🇵🇪 - 27,5  20.🇦🇹 - 27,5  21.🇨🇺 - 26  22.🇳🇴 - 25,5  23.🇲🇳 - 25,5  24.🇨🇱 - 24  25.🇵🇭 - 22,5  26.🇪🇨 - 18  27.🇵🇾 - 17,5  28. - 17
I-XVI ადგილები
ჩემპიონის და პრიზიორების შემადგენლობა და შედეგები
მიხეილ ბოტვინიკი 8 (+5=6-1), ტიგრან პეტროსიანი 10 (+8=4-0), ბორის სპასკი 11 (+8=6-0), პაულ კერესი 9,5 (+6=7-0), ეფიმ გელერი 10,5 (+10=1-1), მიხეილ ტალი 10 (+7=6-0)
მიგელ ნაიდორფი 12,5 (+9=7-1), ხულიო ბოლბოჩანი 10 (+5=10-2), ოსკარ პანო 9,5 (+7=5-2), პაულ სანგინეტი 13,5 (+12=3-1), ჰექტორ დეკიუ როსეტო 5 (+4=2-4), ალბერტო ფოგელმანი 5 (+4=2-0)
საუკეთესო შედეგები დაფების მიხედვით
! style="background: #ddffdd;"|პირველი დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|მეორე დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|მესამე დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|მეოთხე დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|პირველი სათადარიგო დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|მეორე სათადარიგო დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
ლაიოშ პორტიში, მიხეილ ბოტვინიკი, ვასილი სმისლოვი, ჰელმუტ პფლეგერი, ლეონიდ შტეინი და ალექსანდრე მატანოვიჩი დაჯილდოვდნენ, როგორც მთავარ ფინალში დაფებზე გამარჯვებულნი.
რესურსები ინტერნეტში
16
ვიშნიოვკა (ბიჟბულიაკის რაიონი)
ვიშნიოვკა (Вишневка; Вишнёвка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბიჟბულიაკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 18 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბიჟბულიაკიდან დაშორებულია 50 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია აქსაკოვო, რომელიც დაშორებულია 29 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:ბიჟბულიაკის რაიონის სოფლები
Formica naefi
Formica naefi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მანუელ-ტამესი
მანუელ-ტამესი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბაში, გუანტანამოს პროვინციაში. მდებარეობს პროვინციის დედაქალაქ გუანტანამოდან 15 კმ-ით აღმოსავლეთით.
მუნიციპალიტეტი 1964 წელს შეიქმნა და სახელი ეწოდა 1958 წლის კუბის რევოლუციის მებრძოლის, სიმონ მანუელ ტამეს გერას პატივსაცემად.
დემოგრაფია
2004 წელს, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 200 ადამიანს შეადგენდა. 526 კმ² ფართობზე მოსახლეობის სიმჭიდროვე იყო 27 ადამიანი კმ²-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ქალაქები
სოგოდი (სებუ)
სოგოდი (ოფიციალურად სოგოდის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Sogod; Bayan ng Sogod) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სებუს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 39 447 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის.
ავსტრალია 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ავსტრალიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეოთხედ 1920 წელს, ბელგიის ქალაქ ანტვერპენში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ 2 ვერცხლისა და 1 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.