cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლუცკის ხელშეკრულება
ლიტერატურა
კატეგორია:XVIII საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
ნამოსახლარი საღანძილე
ნამოსახლარი საღანძილე — არქეოლოგიური ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭერემში, დგას სოფლის ჩრდილოეთით 500-600 მეტრზე, მდინარე ჭერემისხევის მარცხენა ნაპირზე. განეკუთვნება ძველი წელთაღრიცხვით IV ათასწლეულის II ნახევარს.
ძეგლს 1983 წელს მიაკვლია კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ ხელმძღვანელი კიაზო ფიცხელაური. ნამოსახლარის შუაში ნიაღვრისგან შექმნილი ხრამის აღმოსავლეთ ფლატეში გაიწმინდა ერთი სათავსი. მისი დიდი ნაწილი ხრამის მიერაა დაზიანებული. იატაკი მოლესილია და რამდენჯერმე განახლებული. აღმოჩნდა მიწაში ჩაჭრილი კერა, რომლის ოდნავ ამობურცული, კიდე ბორდიურში გადადის. მთელი იატაკი ძლიერი ცეცხლის შედეგად გადამწვარია. აქ მოპოვებული მასალა მსგავსია მტკვარ-არაქსის ადრეულ ძეგლებზე მოპოვებული მასალის.
მასალა დაცულია საქართველოს ეროვნული მუზეუმის, გურჯაანის ისტორიულ ეთნოგრაფიულ საცავში.
დიომიდე თოფურიძე
დიომიდე თოფურიძე (დ. 16 აგვისტო, 1871, სოფ. ხეთა, ზუგდიდის მაზრა — გ. 11 დეკემბერი, 1937) — ქართველი პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი. საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი.
ბიოგრაფია
სწავლობდა ქუთაისის პროგიმნაზიაში, შემდგომ - ქუთაისის კლასიკურ გიმნაზიაში. 1892 წელს მოსწავლეებთან ერთად დააარსა არალეგალური ურთიერთდახმარების სალარო, თვითგანვითარების წრე. გამოსცემდნენ ხელნაწერ ჟურნალს, აწყობდნენ რეფერატების განხილვას და ეცნობოდნენ დემოკრატი პუბლიცისტების ნაწარმოებებს, აკრძალულ პოლიტიკურ და ეკონომიკურ ლიტერატურას. 1895 წელს სწავლა დაიწყო მოსკოვის უნივერსიტეტის იურდიულ ფაკულტეტზე. 1896 წელს ჟენევაში გაემგზავრა და ჟენევის უნივერსიტეტის იურდიულ ფაკულტეტზე დაიწყო სწავლა. იყო ჟენევაში ჩამოყალიბებული „Искра“-ს პირველი და მეორე ჯგუფის წევრი. 1901 წელს თავისი დისერტაციის („გაღატაკების თეორიის“ შესახებ) დასასრულებლად ჟენევიდან პარიზში გადავიდა, ისმენდა ლექციებს სორბონასა და ფრანგულ კოლეჯში, ასევე პარიზის რუსულ უმაღლეს სკოლაში. ერთხანს იყო გაზეთ „კვალის“ რედაქტორი, შემდეგ მუშაობდა რუსულ გამოცემებში სარატოვსა და მოსკოვში. 1903 წელს მონაწილეობდა რსდმპ-ის II ყრილობაში, სადაც მიემხრო მენშევიკებს.
1903 წელს დაბრუნდა საქართველოში და მუშაობდა რსდმპ-ის იმერეთის კომიტეტში. 1903 წელს რსდმპ-ის კავკასიის კავშირის კომიტეტის მეორე ყრილობაზე კვლავ აირჩიეს კავშირის წევრად. 1904-1907 წლების განმავლობაში ხშირად იყო დაპატიმრებული და გუბერნიის საზღვრებიდან გაძევებული. უკანასკნელად 1907 წელს სასამართლო პალატამ მას ე. წ. „კრეპოსტში“ პატიმრობა მიუსაჯა და იძულებული გახდა, პეტერბურგში არალეგალურ მდგომარეობაზე გადასულიყო. ცხოვრობდა ყალბი პასპორტით კიკვიძის გვარით, თუმცა „ოხრანკამ“ მალევე დაადგინა მისი ვინაობა და სხვა სოციალ-დემოკრატებთან ერთად დააპატიმრა. გადაგზავნეს სარატოვის ციხეში, იქედან კი სამარაში.
1917 წლის თებერვლის რევოლუციისას მისი ხელმძღვანელობით ჩამოყალიბდა ახალი მმართველობითი ორგანოები სარატოვის გუბერნიაში, არჩეული იყო ვოლგისპირეთის საგუბერნიო საზოგადოებრივი კომიტეტის წევრად და იყო მისი ფაქტობრივი ხელმძღვანელი. მალევე გახდა გუბერნიის კომისარი და რსდმპ-ის საოლქო კომიტეტის თავმჯდომარე. არჩეული იყო გუბერნიის ერობათა ყრილობის აღმასრულებელი ბიუროს თავმჯდომარედ. 1918 წლის თებერვალში დაბრუნდა თბილისში. იყო ამიერკავკასიისა და საქართველოს რესპუბლიკის მომარაგების კომიტეტის თავმჯდომარე. დააარსა ჟურნალი „ეკონომისტი“; თანამშრომლობდა სოციალ-დემოკრატიულ გამოცემებში და აქვეყნებდა ნაშრომებს ეკონომიკურ საკითხებზე. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წელს აირჩიეს თბილისის ქალაქის საბჭოს ხმოსნად, ხოლო 1919 წლის 12 მარტიდან აირჩიეს საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სიით. იყო საბიუჯეტო-საფინანსო კომისიის თავმჯდომარე და გარეშე საქმეთა კომისიის წევრი. 1919 წელს მუშაობდა ბათუმში რესპუბლიკის დიპლომატიური მისიის წევრად, სადაც ჩართული იყო გაერთიანებული სამეფოს წარმომადგენლებთან მოლაპარაკებებში. 1919 წელს არჩეული იყო ქუთაისის ქალაქის თავად.
საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და შეწყვიტა პოლიტიკური საქმიანობა. 1923 წელს დააპატიმრეს. შემდგომში მუშაობდა საქართველოს სსრ-ის სხვადასხვა უწყებაში. 1930 წლისათვის გადაწყვიტა, მთლიანად სამეცნიერო კვლევებისათვის დაეთმო დრო და პენსიაზე გავიდა; გამოაქვეყნა რამდენიმე წიგნი საქართველოს ეკონომიკის, სახალხო მეურნეობისა და ფინანსების საკითხებზე. დააპატიმრეს 1937 წელს, თბილისში, საკუთარ სახლში, „მენშევიკური ცენტრის“ წევრობისა და „დივერსიულ-მავნებლურ ჯაშუშთა ორგანიზაციაში“ „შოვინისტურად განწყობილი ქართული ინტელიგენციის წევრების გადაბირების“ ბრალდებით. საქართველოს სსრ შინსახკომთან არსებულმა განსაკუთრებულმა სამეულმა (ე.წ. „ტროიკა“) 1937 წლის 10 დეკემბერს დახვრეტა მიუსაჯა. დახვრიტეს 11 დეკემბრის ღამეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1871 კატეგორია:დაბადებული 16 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 დეკემბერი კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:რსდმპ-ის II ყრილობის დელეგატები კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრები კატეგორია:ქუთაისის მერები
მტირალას ეროვნული პარკი
მტირალას ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი საქართველოში, ქობულეთის, ხელვაჩაურისა და ქედის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში. განფენილია ქობულეთ-ჩაქვის ქედზე. ადმინისტრაციული შენობა დაბა ჩაქვში მდებარეობს.
მტირალას მთა შავ ზღვასა და აჭარის მთათა სისტემას შორის, მდინარეეების, ჩაქვისწყლისა და ყოროლისწყლის, წყალგასაყარზე მდებარეობს. მტირალას ტერიტორია აგებულია შუა ეოცენის ასაკის, ეგრეთ წოდებული, „ნაღვარევის წყების“ ვულკანურ-დანალექი ქანებით. ის ზღვის ტენიან ჰაერს აკავებს და აჭარის უაღრესად ტენიან ჰავას განსაზღვრავს. მთელი წლის მანძილზე აქ 4520 მმ ნალექი მოდის, რაც მტირალას ქვეყნის ყველაზე სველ ადგილად აქცევს. ტოპონიმი „მტირალაც“ ამ მთას, სწორედ, უხვნალექიანობის გამო შეერქვა.
ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე გავრცელებულია როგორც ტყის მცენარეულობა, რომელიც წაბლნარებით, წიფლნარებითა და კოლხური ტიპის შერეული ტყით არის წარმოდგენილი, ასევე კოლხეთისთვის დამახასიათებელი მარადმწვანე შქერის ბუჩქებით. კოლხური ტიპის ტყეში გვხვდება წიფელი, ცაცხვი, წაბლი, ჩვეულებრივი მურყანი, რცხილა. ქვეტყე დაფარულია შქერიანით, რომელსაც წყავი, კოლხური ჭყორი, კოლხური ბზა და რამდენიმე ტიპის ლიანები ქმნიან.
მტირალას ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე გავრცელებულია აჭარა-ლაზეთის იშვიათი, ენდემური სახეობები და საქართველოს „წითელი ნუსხის“ სახეობები, როგორებიცაა: გაულთერიასმაგვარი ეპიგეა, ფურისულა, მედვედევის არყი და სხვა.
ეროვნული პარკის მკვიდრები არიან: მურა დათვი, ფოცხვერი, მგელი, თხუნელა, სინდიოფალა, კავკასიური (სპარსული) ციყვი, კურდღელი, მელა, მაჩვი, ტყის კატა. ჩლიქოსნებიდან ნაკრძალის ტყეებში გვხვდება შველი, უფრო იშვიათად - გარეული ღორი. ამფიბიებიდან პარკში კავკასიური სალამანდრა, მცირეაზიური ტრიტონი, ჩვეულებრივი გომბეშო, ვასაკა, მცირეაზიური და ტბის ბაყაყები გვხვდება. აქ სამი სახის ხვლიკი და გველის რამდენიმე სახეობა: ჩვეულებრივი და წყლის ანკარები, სპილენძა გველი და კავკასიური გველგესლა ბინადრობს.
მტაცებელი ფრინველებიდან პარკში ბინადრობენ ჩია არწივი, კაკაჩა, ქორი, მიმინო, მარჯანი, ჩვეულებრივი კირკიტა, აგრეთვე ღამის მტაცებლები: ზარნაშო, წყრომი. სხვა ფრინველებიდან ბუდობს ოფოფი, კოდალა, ყორანი, შაშვი, მოლაღური.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ეროვნული პარკები
ასანგაროს რაიონი (ასანგარო)
ასანგაროს რაიონი (Distrito de Azángaro) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის ასანგაროს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 850 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 29 649 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 42 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 706.13 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ასანგაროს პროვინციის რაიონები
სანტა-მარტა
სანტა-მარტა (Santa Marta) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ კოლუმბიაში. მაგდალენას დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა 454,860 კაცი (2010). ნავსადგური კარიბის ზღვაზე. რკინიგზით უკავშირდება ბოგოტას. ქალაქში განვითარებულია კვებისა და საფეიქრო მრეწველობები. ფუნქციონირებს უნივერსიტეტი. სანტა-მარტა დაარსდა 1525 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:კოლუმბიის დეპარტამენტების დედაქალაქები
დარიო მარიანელი
დარიო მარიანელი (Dario Marianelli; დ. 21 ივნისი, 1963, პიზა) — იტალიელი მუსიკოსი, ორკესტრისა და კინოკომპოზიტორი. თანამშრომლობს რეჟისორ ჯო რაითთან, რომელთან ერთადაც ოთხ ფილმზე იმუშავა. მიღებული აქვს ოსკარისა და ოქროს გლობუსის ჯილდოები საუკეთესო მუსიკისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიელი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:დაბადებული 21 ივნისი
ლიხაურის ღვთისმშობლის ხატები
პირველი
აღნიშნული ხატი (0,37x0,3 მ.) დიმიტრი ბაქრაძემ პირველად მოინახულა და აღწერა 1873 წელს, ხოლო 1890 წელს — ნიკოდიმ კონდაკოვმა და 1907 წელს კი ექვთიმე თაყაიშვილმა გამოაქვეყნეს თავის ნაშრომებში. ხატი შეტანილია ერმაკოვის კატალოგშიც (№2014, 2015).
ღვთისმშობლის ხატი ჩვილედით შემკული იყო ვერცხლის პერანგით, რომლის წინა მხარეს ქვევით არშიაზე ეწერა:
უკანა მხარეს:
მეორე
ღვთისმშობლის ვერცხლის ეს ხატი (0,12x0,1 მ.) აღწერილი აქვს დიმიტრი ბაქრაძეს, ფოტო შეტანილი აქვს კონდაკოვსაც თავის აღწერაში და შესულია ერმაკოვის კატალოგშიც (№2012, 2013).
მესამე
აღნიშნული ხატი (0,31x0,23 მ.) არ აქვს დიმიტრი ბაქრაძეს აღწერილი, თუმცა გვხვდება კონდაკოვთან, თაყაიშვილთან და დიმიტრი ერმაკოვის კატალოგშიც (№2041).
ღვთისმშობლის ხატზე, რომელიც მდარე ხელობისაა, მხედრულის ხელით ზემოთ აწერია: და ქვემოთ:
ლიტერატურა
კატეგორია:ლიხაურის ეკლესია კატეგორია:ქართული ხატები კატეგორია:ღვთისმშობლის ხატები
ჰააგის ხელშეკრულება (1625)
ჰააგის ხელშეკრულება — ხელშეკრულება, რომელსაც ხელი მოეწერა 1625 წლის 9 დეკემბერს ჰააგაში, ერთი მხრივ დანიას და მეორე მხრივ ინგლისსა და გაერთიანებულ პროვინციებს შორის.
წინარე ისტორია
1625 წლის ზაფხულში დანიის მეფემ კრისტიან IV-მ თავისი ჯარები დაძრა გერმანელი პროტესტანტების დასაცავად, მიუხედავად ამისა ომის ფორმალური გამოცხადება არ ყოფილა მეფესა და იმპერატორს შორის. კრისტიან მეოთხემ თავისი მოქმედება ახსნა იმით, რომ მან როგორც საღვთო რომის იმპერიის ქვემო საქსონიის მხარის პრეზიდენტმა აუცილებელ პირობად ჩათვალა დაცვის გაძლიერება. აქედან გამომდინარე ჯარები დარჩნენ თავის დისლოკაციის ადგილებზე, ხოლო დანიის მეფე შეეცადა თავის მოკავშირეების ალიანსის გაძლიერებას.
ხელშეკრულება
1625 წლის დეკემბრის მოლაპარაკებით დანის მეფეს იმედი მიეცა, რომ მოლაპარაკების მხარეებისაგან ის მიიღებდა ჯარს და ფულად თანხას.
შედეგები
ინგლისისა და ჰოლანდიის პარლამენტები ამდროისთვის ფულით უკვე ამარაგებდნენ მანსფელდს  და კრისტიან ბრაუნშვეიგელს. მათ გადაწყვიტეს რომ საკმარისი იყო დანიის მეფისათვის გაეგზავნათ, იძულებით გადაბირებული რეკრუტებისაგან შემდგარი მცირერიცხოვანი ჯარი, პოლკოვნიკ მორგანის მეთაურობით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოცდაათწლიანი ომის ხელშეკრულებები კატეგორია:XVII საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
ნინიკელაანთ საყდარი
ნინიკელაანთ საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ უჯარმის დასავლეთით ხუთიოდე კილომეტრზე დიდცხვირის ჭალაში. სასახლეებად წოდებულ ადგილზე. თარიღდება XVII-XVIII საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია (9‚1×5‚9 მეტრი). ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით და კვადრატული აგურით. კედლები, ძირითადად, რიყის ქვითაა ამოყვანილი (აქა-იქ ლოდებიცაა ჩაყოლებული) კონსტრუქციის ნაწილები (კამარა, კონქი, საბჯენი თაღები) და არქიტექტორული ელემენტები აგურისაა. გარდა ამისა, აგური კედლების წყობაშიცაა ნახმარი, რითაც როგორც შიგნიდან ისე გარედან ალაგალაბ თარაზულად გამავალი რიგებია გამოყვანილი. ისინი კედლებს, მეტწილად, მთელ სიგრზე არ გაუყვება.
ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: დაზიანების ხასიათიდა გამომდინარე. გარეთა კედლების საპირე წყობის დიდი ნაწილი, სავარაუდოდ, ხელოვნურადაა შემოძარცული და სამშენებლო მასალად არის გაზიდული: ჩამოშლილია სახურავის საფარი, განგრეულია სამხრეთ კედელი. დაბზარულია სახურავზე ხეებია ამოსული ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს დასავლეთიდან და ჩრდილოეთილდან სახურავის საფარი. განგრეულია სამხრეთით კედელი, ალაგ-ალაგ კედლები დაბზარულია, სახურავზე ხეებია ამოსული.
აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რის ღერძზე გაჭრილია განიერი, გარეთკენ მკვეთრედ შევიწროვებული სარკმელი. იგი შიგნიდან კილიხებრი, ხოლო გარედან შეისრული ტაღითაა გადახურული. რომელთა წვერები თითქმის ერთ დონეზეა. მსგავსი სარკმელია დასავლეთ კედელშიც. ეს უკანასკნელი იმდენად მაღლაა ატანილი რომ თითქმის კამარაზეა მიბჯენილი აფსიდის გვერდებში. ერთმანეთის პირდაპირ, თითო ოთკუთხა ნიშნაა, ნიშნები სედარებით დაბლაა განლაგებული, მათგან ჩრდილოეთისა იატაკის დონეზეა, სამხრეთისა კი იატაკიდან ორმოციოდე სანტიმეტრის სიმაღლეზეა. კონქი წესიერი ფორმისაა. მისი თაღი რკალისებრი ფორმისაა და აფსიდის მხრებს პირდაპირ, იმპოსტებს გარეშე ეყრდნობა, მსგავსი ფორმისაა კამარაც. კონქის თაღის გარდა. იგი ეყრდნობა კიდევ ორ საბჯენ თაღს მათგან ერთ-ერთი დარბაზის შუაშია მეორე დას კედელტან ორივე თაღი გადაყვანილია სეკიდულ პილასტრებზე. მათიძირი ქვიშავის ქვებითაა გამოყვანილი ჩრდილოეთ პილასტრის ქვემოთ იატაკიდან სამოციოდე სანტიმეტრის სიმაღლეზე, სწორკუთხა გეგმის მქონე, ბრტყად გადახურული ნიშაა. ინტერიერი გაჯიტ ყოფილა შელესილი. გარედან, საკურთხევლის სარკმლის გასწვრივ ფრონტონის არეში აგურის ჭყობის შეღრმავებით გამოყვანილი აგურის გამოსახულებაა რომელიც ორსაფეხურიან კვარცხლბეკს ეყრდნობა საკუთრივ ჯვრის მკლავები ერთი აგურის სიგანისაა. ზედა და ქვედა ზედა და ქვედა მკლავებში აგური თარაზულადაა დაწყობილი, განივ მკლავებში კი — შვეულად. დასავლეთ ფასადზე. ფრონტონის წვერთან. აგური, რაც ლავგარდის ნაშთს უნდა წარმოადგენდეს.
ალბანეთის დროშა
ისტორია
არწივი, ჰერალდიკური მიზნებით, გვიანდელ შუა საუკუნეებში მრავალი ალბანური წარჩინებული ოჯახის მიერ გამოიყენებოდა (გადმოცემის თანახმად, მას საკუთარ დროშაზე გეორგ კასტრიოტი იყენებდა) და ის ალბანელთა სიმბოლოდ იქცა. კსტრიოტის გერბი, რომელიც წითელ ფონზე გამოსახულ შავ ორთავიან არწივს წარმოადგენდა ცნობილი გახდა მას შემდეგ, რაც კასტრიოტმა ოსმალეთის წინააღმდეგ აჯანყება წამოიწყო, რამაც ალბანეთს 1443-1479 წლებში დამოუკიდებლობა მოუტანა. ეს სიმბოლო იყო ლეჟეს ლიგის, შუა საუკუნეების პირველი ერთიანი ალბანური სახელმწიფოს დროშა.
ორთავიანი არწივის სიმბოლო ხელახლა XIX და XX საუკუნის დასაწყისში ალბანელი ნაციონალისტების მიერ იქნა გამოყენებული, როგორც ოსმალეთის იმპერიისაგან მათი ქვეყნის დამოუკიდებლობის მოპოვებისათვის მიმართული კამპანიის სიმბოლო. 1912 წლის 28 ნოემბერს ქალაქ ვლორაში გამოცხდადდა ალბანეთის დამოუკიდებლობის დეკლარაცია და ისმაილ ქემალის მიერ აღმართული დროშა ახალი ქვეყნის სიმბოლოდ დამტკიცდა.
წლების განმავლობაში, სხვადასხვა რეჟიმმა, ალბანეთის დროშის დიზაინში მრავალი ცვლილება შეიტანა. მეფე აჰმედ ზოგუს მეფობის (1928–1939) პერიოდში დროშას დაემატა გვირგვინი, ხოლო იტალიური ოკუპაციისას — ორი ფასცია. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, კომუნისტურმა რეჟიმმა დროშას დაუმატა ხუთქიმიანი ოქროსფერი ვარსკვლავი, რომელიც 1992 წლის 7 აპრილს, ალბანეთის კომუნისტური მთავრობის კოლაფსის შემდეგ მოსცილდა.
სქოლიო
კატეგორია:ალბანეთის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები
ანა ბრიტანელი
ანა ბრიტანელი (Anne of Great Britain), აგრეთვე ცნობილია როგორც ანა, სამეფო პრინცესა (Anne, Princess Royal) და ანა ჰანოვერელი (Anna van Hannover; დ. 2 ნოემბერი, 1709, ჰანოვერი, გერმანია — გ. 12 იანვარი, 1759, ჰააგა, ნიდერლანდები) — ჰანოვერის დინასტიის წარმომადგენელი. დიდი ბრიტანეთის, ირლანდიისა და ჰანოვერის მეფე ჯორჯ II-ისა და დედოფალ კაროლინა ბრანდენბურგ-ანსბახელის უფროსი ქალიშვილი. ორანის პრინცესა 1734-1751 წლებში როგორც ვილემ IV-ის მეუღლე. პრინც ვილემ V-ის დედა და მისი რეგენტი 1751-1759 წლებში. ნიდერლანდების მეფე ვილემ I-ის ბებია.
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|284x284პქ|პრინცესა ანა 1730 წელს ანა დაიბადა 1709 წლის 2 ნოემბერს ჰერენჰაუზენის სასახლეში, ჰანოვერში. იგი იყო ჰანოვერის მეფე ჯორჯ I-ის უფროსი ვაჟის, პრინცი ჯორჯისა და მისი ცოლის, პრინცესა კაროლინა ბრანდენბურგ-ანსბახელის მეორე შვილი და პირველი ქალიშვილი. როდესაც იგი ხუთი წლის იყო, 1714 წელს ბაბუამისს, ჯორჯ I-ს მისმა ბიძაშვილმა, დედოფალმა ანამ, რომელიც უშვილოდ გარდაიცვალა, დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის ტახტი დაუტოვა, რის შემდეგაც ჰანოვერების ოჯახი ლონდონში გადასახლდა, ანა კი დიდი ბრიტანეთის პრინცესაც გახდა.
როგორც უფროს პრინცესას, ანას მშობლები კარგ განათლებას აძლევდნენ. იგი თავისუფლად საუბრობდა გერმანულ, ინგლისურ და ფრანგულ ენებზე. გარდა ამისა, მას განსაკუთრებული მიდრეკილება ჰქონდა მუსიკისკენაც.
1720 წელს იგი ყვავილის ეპიდემიით დაავადდა, რომელსაც სასწაულებრივად გადაურჩა. აღსანიშნავია, რომ ამ შემთხვევის შემდეგ ანა მედიცინის შესწავლით დაინტერესდა და ეს სფერო თავისი ეპოქისათვის საკმაოდ მაღალ დონეზე აითვისა. მისი გავლენით დედამისმა მედიცინა ასწავლა მის უმცროს დებს: ამალიასა და კაროლინასაც. მიუხედავად ამისა, დაავადების შემდეგ ანას სახე შეეცვალა და არ განიხილებოდა ისეთ ლამაზ პრინცესად, როგორებიც მისი უმცროსი დები იყვნენ.
1727 წლის 30 აგვისტოს ბაბუამისი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც მეფე მამამისი, ჯორჯ II ხდება, რის გამოც ანას სამეფო პრინცესის წოდება მიენიჭა. ეს წოდება 1642 წელს დააარსა მეფე ჩარლზ I-მა თავისი ქალიშვილის, პრინცესა მერისათვის, რომელიც შემდგომში ასევე ორანის პრინცზე დაქორწინდა.
ორანის პრინცესა
მარცხნივ|მინი|381x381პქ|პრინცესა ანა 1728 წელს 1725 წლიდან დაიწყო საქორწინო მოლაპარაკებები ანასა და საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ს შორის, რომელსაც ახალი ჩაშლილი ჰქონდა ნიშნობა ესპანეთის ინფანტა მარიანა ვიქტორიასთან. ფრანგების აზრით, ანაზე ქორწინებით ლუი შეძლებდა პრუსიასა და ნიდერლანდებთან არსებული ნეიტრალიტეტის შენარჩუნებასა და ესპანეთის ამბიციების ჩახშობას. მოლაპარაკებები მხოლოდ რელიგიამ ჩაშალა, ვინაიდან ლუი კათოლიკე იყო, ანა კი კატეგორიულ უარს აცხადებდა კათოლიკობის მიღებაზე. პარალელურად, ლუი XV-ს იმისაც შეეშინდა, რომ პროტესტანტი დიდებული ფრანგ ჰუგენოტებს წააქეზებდა, რომელთა პროტესტიც ძლივს ჩაახშეს ფრანგმა მეფეებმა, ამიტომაც ფრანგები კატეგორიულად მოითხოვდნენ ქორწინების შემთხვევაში ანას კათოლიციზმზე მონათვლას.
1734 წლის 25 მარტს, სენტ-ჯეიმზის სასახლის სამლოცველოში ანა ცოლად შერთეს ორანის პრინც ვილემ IV-ს, რომელიც ასევე პროტესტანტი იყო. ქორწინების შემდეგ ანამ ორანის პრინცესის წოდება მიიღო, თუმცა მისი პირადი სურვილის გამო ბრიტანეთის სამეფო პრინცესის ტიტულიც შეინარჩუნა, რომელსაც სიცოცხლის ბოლომდე ატარებდა.
ვილემ IV-ს ზურგის დეფორმაცია ჰქონდა, რაც მის გარეგნობაზეც აისახებოდა, მაგრამ ანამ განაცხადა, რომ იგი მასზე მაინც დაქორწინდებოდა „ბაბუინიც რომ ყოფილიყო“. ამ ქორწინების ასეთი დაჟინებული მოთხოვნა იმაში მდგომარეობდა, რომ ანას არ სურდა მამისა და ძმის სამეფო კარზე მთელი ცხოვრება მათ ხარჯზე ეცხოვრა. ამ არჩევნის გამო იგი თავის ძმას, უელსის პრინცს სერიოზულად ეჩხუბა, რომელსაც არ სურდა თავისი დის ასე გათხოვება, თუმცა ანასათვის ვილემი ერთადერთი პროტესტანტი მონარქი იყო, რომელზე ქორწინებაც შეეძლო, ამიტომაც შანსი გამოიყენა.
ვილემმა და ანამ თაფლობის თვე ჰოლანდიაში, კიუში გაატარეს, რის შემდეგაც ნიდერლანდების სამეფო კარზე დასახლდნენ. ჰააგაში ჩასვლიდან მალევე ანამ იგრძნო რომ ორსულად იყო, ამიტომაც დაუყოვნებლივ დაბრუნდა ბრიტანეთში. ამის მიზეზი ის გახდა, რომ ანას შვილი ავტომატურად იქნებოდა ბრიტანეთის ტახტის ერთ-ერთი მემკვიდრე და მისი აზრით ამ მემკვიდრეობის განსამტკიცებლად საჭირო იყო ბავშვის ბრიტანეთის მიწაზე გაჩენა. მისმა ასეთმა გადაწყვეტილებამ კონფლიქტი გამოიწვია მამასა და ქმართან, რომელთაც იგი ლონდონში ხანმოკლე ვიზიტის შემდეგ დაუყოვნებლივ დააბრუნეს ნიდერლანდებში. 1735 წლის აპრილში საბოლოოდ გახდა ცნობილი, რომ ანა ორსულად არ იყო. 1736 წელს იგი ნამდვილად დაორსულდა, მაგრამ მკვდარი გოგონა გააჩინა. მინი|381x381პქ|ანა 1734 წელს ანა ვერ იტანდა ნიდერლანდელებს და ცუდი ურთიერთობა ჰქონდა დედამთილთან, მარია ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელთანაც. ბრიტანული წარმომავლობისა და რწმენის გამო, ნიდერლანდელები მას ამპარტავნად თვლიდნენ. იგი მხოლოდ ლიტერატურითა და მუსიკით ინტერესდებოდა. როგორც ცნობილია იგი თავის სეფექალებს გამუდმებით ხმამაღლა აკითხებდა წიგნებს და მხოლოდ მაშინ უნაცვლებდა ქალბატონებს ერთმანეთს, როდესაც უკვე ხმა ჩაეხლიჩებოდათ. მიუხედავად დისტანციური ურთიერთობისა, ანასა და ვილემს მეტად ინტიმური და ჰარმონიული ურთიერთობა ჰქონდათ, რაც მათი მიმოწერებიდან ირკვევა. 1747 წელს ვილემი ნიდერლანდების გაერთიანებული პროვინციების შტატჰალტერი გახდა. მან უამრავი ახალი რეფორმა გაატარა, რამაც წყვილს პოპულარობა მოუტანა. ახალ სამეფო კარზე ანამ უამრავი გამოჩენილი მუსიკოსი მიიწვია, რითაც ჰააგა ევროპის ერთ-ერთ უდიდეს კულტურულ ცენტრად აქცია.
რეგენტობა და გარდაცვალება
1751 წლის 22 ოქტომბერს ვილემი გარდაიცვალა და ტახტი მათმა მცირეწლოვანმა ვაჟმა, ვილემ V-მ დაიკავა, რომლის რეგენტიც ანა გახდა. გარდა ოფიციალური რეგენტობისა, ანამ მოიპოვა ნიდერლანდების შტატჰალტერობა და მისი ყველა პრეროგატივა, გარდა სამხედრო მოვალეობისა, რომელიც ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგ ლუდვიგ ერნესტს ჰქონდა მინდობილი. იგი შრომისმოყვარე, მაგრამ ამპარტავანი და ამბიციური იყო, რაც არაპოპულარულ მმართველად აქცევდა. 1750-იანი წლები დიდ ბრიტანეთსა და ნიდერლანდებს შორის დაძაბულობისა და კომერციული მეტოქეობის პერიოდია, რამაც ანა მეტად რთულ მდგომარეობაში ჩააყენა.
ანას საშინაო პოლიტიკა მიმართული იყო ნიდერლანდებში ცენტრალური ხელისუფლების განმტკიცებისა და მასზე ორანელთა საგვარეულოს უფლების დამტკიცებისაკენ. შესაძლოა ითქვას, რომ ანამ მოახერხა და ნიდერლანდებში ცენტრალური ხელისუფლება ჩამოაყალიბა. მან ხელი შეუშალა ქალაქ ჰარლემის არჩევნებს, რაც ფაქტობრივად მის გამოყოფას ნიშნავდა. მისი მკაცრი მმართველობით მოსახლეობა უკმაყოფილო იყო, თუმცა ამ ხერხმა შედეგი გამოიღო, რამაც შემდგომში ხელი შეუწყო ნიდერლანდების ერთიან სამეფოდ ჩამოყალიბებას.
რაც შეეხება საგარეო პოლიტიკას, რა თქმა უნდა, ანა მხარს უჭერდა დიდ ბრიტანეთთან ალიანსის შექმნასა და განმტკიცებას საფრანგეთის წინააღმდეგ, ეს მოსაზრება კი ნიდერლანდებში არაპოპულარული იყო.
ანამ რეგენტობის შენარჩუნება სიცოცხლის ბოლომდე მოახერხა. იგი 1759 წლის 12 იანვარს გარდაიცვალა ჰააგაში, 49 წლის ასაკში. ამის შემდეგ რეგენტი მისი დედამთილი გახდა, რომელიც პოსტზე ასევე გარდაცვალებამდე, ანუ 1765 წლამდე იყო. ამის შემდეგ რეგენტი ანას უფროსი ქალიშვილი, კაროლინა გახდა, რის შემდეგაც, 1766 წელს ვილემ V სრულწლოვანი გახდა და დამოუკიდებლად დაიწყო ქვეყნის მართვა.
ნამუშევრები
პრინცესა ანა დიდად იყო დაინტერესებული ფერწერით, რის გამოც მან მასწავლებლად ჰერმან ვან დერნ მიინი დაიქირავა, რომელმაც მას ხატვა კარგად ასწავლა. მართალია ანა ხშირად ხატავდა, თუმცა ჩვენამდე მისი მხოლოდ ორი ნახატია მოღწეული, რომელთაგან ერთი 1740 წელს შექმნილი ავტოპორტრეტია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 2 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1709 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1759 კატეგორია:ჰანოვერის დინასტია კატეგორია:ბრიტანეთის პრინცესები კატეგორია:ორანის პრინცესები კატეგორია:ქალი რეგენტები კატეგორია:სამეფო პრინცესები
რობერტ საპოლსკი
რობერტ მორის საპოლსკი (Robert Morris Sapolsky; დ. 6 აპრილი, 1957) — ამერიკელი ნეიროენდოკრინოლოგი, მკვლევარი და მწერალი. ამჟამად სტენფორდის უნივერსიტეტში ბიოლოგიის, ნეიოროლიისა და ნეოროლოგიკური მეცნიერებების პროფესორი და კენიის ეროვნული მუზეუმის ასოცირებული მკვლევარია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:დაბადებული 6 აპრილი კატეგორია:ამერიკელი ათეისტები კატეგორია:ამერიკელი ბიოლოგები კატეგორია:ამერიკელი ნეირომეცნიერები კატეგორია:ებრაელი ათეისტები კატეგორია:ჰარვარდის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ნენური ენა
ნენური ენა (Ненэцяʼ вада) — ურალური ოჯახის, სამოდიური ენების ჯგუფის ენა. გავრცელებულია კოლის ნახევარკუნძულზე, ენისეის მარჯვენა სანაპიროზე. ნენურ ენაზე ლაპარაკობს 24 ათ. მეტი კაცი (1970). გამოიყოფა ორი კილო ტუნდრისა და ტყის, რომლებიც ერთმანეთისაგან უპირატესად ფონეტიკურად განსხვავდებიან. მორფოლოგიური მნიშვნელობის გამოხატვის ძირითადი ხერხია სუფიქსური აგლუტინაცია. ნენურ ენაში 3 რიცხვია: მხოლობითი, ორობითი და მრავლობითი. ზმნას მოეპოვება სახეობითი მიმართულობისა და კილოს, სუბიექტურ-ობიექტური და სუბიექტურ-უობიექტო უღვლილების ფორმები. წინადადებაში დამოკიდებული წევრები მთავარი წევრების წინ დგას.
დამწერლობა
ნენური ენის დამწერლობა შეიქმნა 1932 წელს ლათინური გრაფიკის საფუძველზე. 1937 წლიდან ემყარება რუსულ გრაფიკას და მოიცავს 34 ასო–ნიშანს (გრაფემას).
დესკობერტუ
დესკობერტუ (Descoberto) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 340 მეტრზე. მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟუის-დი-ფორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 768 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.37 კმ²-ზე. ფართობი 213 168 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
მატურეია
მატურეია (Matureia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 81 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პარაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერა-დუ-ტეიშეირის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 939 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 70.97 კმ²-ზე. ფართობი 83 687 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჟან-ბერნარი
სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის მღვიმეები
კამინაკის რაიონი
კამინაკის რაიონი (Distrito de Caminaca) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის ასანგაროს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 804 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 791 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 26 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 146.88 კმ²-ია.
შეინ ლონგი
შეინ ლონგი (Shane Long; დ. 22 იანვარი, 1987) — ირლანდიელი ფეხბურთელი, ირლანდიის ეროვნული ნაკრებისა და საფეხბურთო კლუბ „საუთჰემპტონის“ წევრი. მონაწილეობა მიიღო 2012 წლის ევროპის ჩემპინატზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ირლანდიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ვესტ ბრომვიჩ ალბიონის ფეხბურთელები კატეგორია:საუთჰემპტონის ფეხბურთელები კატეგორია:ჰალ სიტის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 22 იანვარი
კამინაკის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ასანგაროს პროვინციის რაიონები
ზურაბ კიკალეიშვილი (პოლიტიკოსი)
ზურაბ კიკალეიშვილი (დ. 22 ივნისი, 1950, მარტვილი)  —  ქართველი პოლიტიკოსი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი.
1974 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:მარტვილში დაბადებულები
ჭერემის სადგომი
ჭერემის სადგომი — არქეოლოგიური ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭერემში, დგას მდინარე ჭერმისხევის მარცხენა ნაპირზე, სოფლის სამხრეთით, შარაგზის პირას, განეკუთვნება მუსტიეს ხანას. ძველი წელთაღრიცხვით 1971 წელს მიაკვლია კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი კ.ფიცხელაური) ქვის ხანის რაზმმა (ხელმძღვანელი თ. ბუგიანიშვილი).
სადგომზე (ფართობი 25x25 მეტრი) ნაპოვნია შუაპალეოლითური კაჭჟის ოთხი ნივთი: სამკუთხედისებრი მოყვანილობის კაჭარზე გაფორმებული ერთფუძიანი განივი, დაბალი, ფართო და მოგრძო ანატკეცები და პატარა სამკუთხედისბურ ანატკეცებზე გაკეთებული წვეტანა.
მასალა დაცულია საქართველოს ეროვნული მუზეუმის, გურჯაანის ისტორიულ ეთნოგრაფიულ საცავში.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ჭერემის სამების ეკლესია
ჭერემის სამების ეკლესია — არქეოლოგიური ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭერემში, დგას სოფლის ჩრდილოეთით, განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
შესასვლელი სამხრეთიდანაა, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი, სარკმლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშაა, სარკმლის ქვემოთ მასიური ქვის ტრაპეზი დგას. კვადრატს მიახლოებული დარბაზის სამხრეთ კედელში ერთი ოთხკუთხა სარკმელია გაჭრილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ზვიად ნადარეიშვილი
ზვიად ნადარეიშვილი (დ. 25 ნოემბერი, 1959) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი. 1983 წლიდან იყო გულრიფშის რაიონის დრანდის შრომითი სწავლების კომბინატის პედაგოგი. 1984 წლიდან იყო № 2 მოძრავი კოლონის მუშაკი. საქართველოს ჰელსინკის კავშირის ცხუმ-აფხაზეთის რეგიონული ორგანიზაციის გამგეობის წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები ზ
ჯიმითის პირველი ნაეკლესიარი
ეკლესია დარბაზული ყოფილა, ნაგები იყო რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. მოსახლეობას აქ დაუდგამს სალოცავი ნიში.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჩაქვისწყალი
ჩაქვისწყალი — მდინარე დასავლეთ საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში. სათავე აქვს მესხეთის ქედის ჩრდილო-დასავლეთ კალთაზე, 1295 მ სიმაღლეზე, ერთვის შავ ზღვას. სიგრძე 25,2 კმ, მდინარის აუზის ფართობი 176 კმ². საზრდოობს წვიმის, თოვლისა და მიწისქვეშა წყლით. ახასიათებს წვიმებით გამოწვეული წყალმოვარდნები მთელი წლის განმავლობაში. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 10,2 მ³/წმ. მისი შენაკადებია დონისის წყალი; მტირალას წყალი; ხალას ღელე; მეჩხერი. ჩაქვისწყლის შენაკადებია საღორელისწყალი, ბეთლემისწყალი, წყალიმეჩხრის წყალი.
სქოლიო
კატეგორია:აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მდინარეები კატეგორია:შავ ზღვაში ჩამდინარე მდინარეები
მოჰსუნ სანანი
მოჰსუნ სანანი (Möhsün Sənani), ნამდვილი სახელი მოჰსუნ სადიხ ოღლი ჯაფაროვი (Möhsün Sadıx oğlu Cəfərov) (დ. 19 ივნისი, 1900 — გ. 11 თებერვალი, 1981) — აზერბაიჯანელი და საბჭოთა თეატრისა და კინოს მსახიობი, აზერბაიჯანის სსრ რესპუბლიკის სახალხო არტისტი (1949).
რამდენიმე ხნის შემდეგ მას უკვე ანდობდნენ ჰეიდარ ბეგის, სულეიმან ბეგის, ვალის („არშინ მალ ალანიდან“), გოჩა ასკერის („ეს თუ არა ის“), რზაკულის („ნადი შახი“), კასიოს („ოტელო“) როლებს. თბილისის თეატრში სანანი თამაშობდა 1920 წლამდე. 1921 წლიდან სანანი გამოდის ბაქოს თეატრების სცენაზე. იმავდროულად მას იღებენ კინოშიც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:აზერბაიჯანელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 19 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1981 კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
ჯიმითის მეორე ნაეკლესიარი
ჯიმითის მეორე ნაეკლესიარი — არქეოლოგიური ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიმითში, დგას ნასოფლარ დარბაში. მთლიანად დანგრეულია შემორჩენილია ქვების გროვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პრინსეზა-იზაბელი
პრინსეზა-იზაბელი (Princesa Isabel) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 683 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პარაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერა-დუ-ტეიშეირის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 21 283 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 57.84 კმ²-ზე. ფართობი 367 975 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
იუბანკ-და-კამარა
იუბანკ-და-კამარა (Ewbank da Câmara) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 783 მეტრზე. მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟუის-დი-ფორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 914 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37.69 კმ²-ზე. ფართობი 103 834 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
პატარძეულის წმინდა გიორგის პირველი ეკლესია
ეკლესიის ფასადები შელესილი ყოფილა. აგურით არის ნაწყობი ლავგარდანიც. 1990-იან წლებში, სოფლის მოსახლეობას ეკლესია გაურემონტებია და იგი ღარისებრი აგურით გადაუხურავს.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ადამ ლალანა
ადამ ლალანა (Adam Lallana; დ. 10 მაისი, 1988) — ინგლისელი ფეხბურთელი, გამთამაშებელი. 2013–2014 წლების სეზონში „საუთჰემპტონში“ წარმატებული ასპარეზობის შემდეგ გამოძახებული იყო ინგლისის ნაკრებში 2014 წლის მუნდიალზე.იმავე წლის ზაფხულში ლალანა „ლივერპულმა“ შეიძინა 31 მილიონ ევროდ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 10 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1988 კატეგორია:საუთჰემპტონის ფეხბურთელები კატეგორია:ლივერპულის ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
სონა ღაზარიანი
სონა ღაზარიანი (დ. 30 მარტი, 1993) — სომეხი პოლიტიკოსი. 2019 წლიდან არის სომხეთის ეროვნული კრების წევრი. 2013 წელს დაამთავრა ერევნის ბრუსოვის სახელმწიფო ენათა და სოციალურ მეცნიერებათა უნივერსიტეტი. 2018-2019 წლებში იყო ერევნის ქალაქის საბჭოს წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:სომხეთის VII მოწვევის ეროვნული კრების წევრები კატეგორია:სომეხი პოლიტიკოსი ქალები
შეიხ მუხთარ მოჰამედ ჰუსეინი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1912 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:სომალის პრეზიდენტები
სახელმწიფო ბანკის შენობა (დონის როსტოვი)
სახელმწიფო ბანკის შენობა (Здание Государственного банка) — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1915 წელს არქიტექტორ მარიან პერეტიაკოვიჩის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობაში განთავსებული იყო რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო ბანკის კანტორა. ამჟამად შენობაში განთავსებულია ცენტრობანკი. შენობა აგებულია ნეოკლასიციზმის სტილში და გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
XX საუკუნის დასაწყისში სახელმწიფო ბანკის შენობა განთავსებული იყო დიდი სადოვაიისა და საშუალო (ამჟამად სოკოლოვის) პროსპექტის კუთხეში. ბანკს არ ჰყოფნიდა ფართობი და იძულებული იყო ექირავებინა დამატებითი სათავსოები. სწორედ ამიტომ მიიღეს გადაწყვეტილება აეშენებინათ ახალი შენობა სპეციალურად ბანკისათვის.
სახელმწიფო ბანკის შენობის პროექტი არქიტექტორმა მარიან პერეტიაკოვიჩმა ჯერ კიდევ 1910 წელს შეიმუშავა. თავდაპირველად ხარჯთაღრიცვას და ნახაზების შედგენას ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი ს. პოპოლინი, მაგრამ ნელი სამუშაოებისათვის იგი მალევე დაითხოვეს. არქიტექტორმა მარიან პერეტიაკოვიჩმა თავის თანაშემწედ აირჩია როსტოვის სამოქალაქო ინჟინერი პ. ტარაჩკოვი. ტექნიკოს-კონსულტანტი იყო ა. ბუტკოვი.
1912 წლის სექტემბერში მარიან პერეტიაკოვიჩი ჩავიდა დონის როსტოვში რათა პირადად ეხელმძღვანელა სამშენებლო სამუშაოებისათვის. ამ პერიოდში ბანკის ძველი შენობა უკვე დანგრეული იყო. მშენებლობის დაწყება დაიგეგმა გვიანი შემოდგომისთვის, მაგრამ ძლიერი ყინვების გამო გადაიტანეს 1913 წლის გაზაფხულისათვის. საზეიმო საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1913 წლის 28 აპრილს. სახელმწიფო ბანკის მშენებლობა ასრულდა 1915 წელს. ბანკის მთავარი ფასადი გადიოდა ახალი ბაზრის მოედანზე (ამჟამად საბჭოს მოედანი).
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. 1920 წელს პერეტიაკოვიჩის პროექტს დააშენეს სამხრეთ-აღმოსავლეთი ფრთა, სადაც განათავსეს მოსამსახურე პერსონალის საცხოვრებელი. სახელმწიფო ბანკის შენობა ერთადერთი ნაგებობა აღმოჩნდა საბჭოს მოედანზე, რომელიც გადაურჩა მეორე მსოფლიო ომის პერიპეტიებს.
1950-იან წლებში შენობის ფასადზე განთავსებული ორთავიანი არწივი შეცვალეს სსრკ-ის გერბით. 1994 წელს მიმდინარეობდა ფასადის სარემონტო სამუშაოები, რომლის დროსაც შენობის ატიკზე აღადგინეს თავდაპირველი ჰერალდიკური ნიშანი, ორთავიანი არწივი და წარწერა „КОНТОРА ГОСУДАРСТВЕННАГО БАНКА“.
არქიტექტურა
thumb|ხედი დიდი სადოვაიის ქუჩიდან სამსართულიან შენობას დაგეგმარებაში გააჩნია ასო П-ს ფორმის კონფიგურაცია და წარმოადგენს საბჭოს მოედნის არქიტექტურულ დომინანტს. ცოკოლი და პირველი სართული რუსტირებულია. მეორე და მესამე თაბაშირით შელესილი.
სახელმწიფო ბანკის შენობა სრულდება ორმაგი გუმბათით, რომელიც დააპროექტა სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო არქიტექტურულ-სამშენნებლო უნივერსიტეტის ინჟინერმა პ. დმიტრიევმა.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
მაქს ნიმაიერის გამომცემლობა
მაქს ნიმაიერის გამომცემლობა, ან უბრალოდ მაქს ნიმაიერი (გერმ. Max Niemeyer Verlag) — გერმანული კვლევითი ლიტერატურის გამომცემლობა საენათმეცნიერო და ლიტერატურათმცოდნეობითი მიმართულებით, რომლის მთავარი ოფისი ბოლო დრომდე ქალაქ ტიუბინგენში მდებარეობდა.
2006 წლიდან მაქს ნიმაიერის სამეცნიერო გამომცემლობა დე გრუიტერს (De Gruyter) ეკუთვნის. ნიმაიერის პროგრამა სრულად ინტეგრირდა მყიდველი გამომცემლობის პროგრამის სტრუქტურაში.
ისტორია
მაქს ნიმაიერის გამომცემლობა ჰერმან აგათონ ნიმაიერის ვაჟმა, წიგნებით მოვაჭრემ მაქსიმილიან დავიდ ნიმაიერმა დააფუძნა 1870 წელს ჰალეში (ზაალე). 1930-იან წლებამდე გამომცემლობა იზრდებოდა და ფართოვდებოდა მათ შორის იურისპრუდენციის, მათემატიკისა და მედიცინის დარგისთვის შექმნილი წიგნებით.
გამომცემლობის ამ პერიოდის საამაყო ავტორებია ედმუნდ ჰუსერლი და მარტინ ჰაიდეგერი.
1960-იან წლებში გამომცემლობა გადავიდა ტიუბინგენში.
ლიტერატურა
კატეგორია:გამომცემლობები კატეგორია:გერმანიის გამომცემლობები
ჩუპის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ასანგაროს პროვინციის რაიონები
იოსებ ირემაშვილი
იოსებ ირემაშვილი (დ. 6 იანვარი, 1879, სოფ. ურბნისი, გორის მაზრა — გ. 1944, ქ. ბერლინი) — ქართველი პედაგოგი და პოლიტიკოსი. რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი.
ბიოგრაფია
ნაციონალისტ–უკლონისტი იოსებ (სოსო) ირემაშვილი 1879 წელს, ურბნისში დაიბადა. მისი წინაპრები სამღვდელო პირები ყოფილან. მამამისი, გიორგი ირემაშვილი, ურბნისის ეკლესიაში ჯერ მთავადიაკონი ყოფილა, შემდეგ კი მღვდლად უკურთხებიათ. გიორგის და მის მეუღლეს, მარიამ კოპაძეს, ხუთი შვილი ჰყავდათ, სამი ვაჟი და ორი ქალი.
სოსო ირემაშვილმა 1894 წელს დაამთავრა გორის სასულიერო სასწავლებელი და ჩაირიცხა თბილისის სასულიერო სემინარიაში. 1901 წლიდან იგი გორის სასულიერო სემინარიის მასწავლებელია, 1917 წლიდან კი უკვე თბილისის სასულიერო სემინარიაში ასწავლის.
სოსო ირემაშვილი იყო იოსებ ჯუღაშვილის (სტალინის) ბავშვობისა და სიყრმის მეგობარი. ისინი ერთად სწავლობდნენ გორშიც და თბილისშიც. 1903 წლამდე მათი პოლიტიკური შეხედულებებიც თანხვედრაში იყო, რამაც ორივე გააერთიანა სოციალ–დემოკრატიულ პარტიაში. სტალინი მისი მეჯვარეც იყო. შემდგომ იოსებ ირემაშვილი მენშევიკი გახდა და, ბუნებრივია, ჩამოშორდა სტალინს.
1907 წლიდან იოსებ ირემაშვილი „პართენაშვილის“ ფსევდონიმით ქართულ ჟურნალ–გაზეთებში ბეჭდავდა პროზაულ ნაწარმოებებს („წყარო“, „წინ“, „მომავალი“, „ცის ნამი“, „ხომლი“, „ნაპერწკალი“, „ახალი აზრი“, „საქმე“, „ჩვენი გაზეთი“, „ხალხი“). 1911 წელს იოსები იაკობ გოგებაშვილმა საკუთარი ხარჯით, როგორც უნიჭიერესი ახალგაზრდა (თუმცა ამ დროს ოცდაათ წელს გადაცილებული და დაოჯახებულიც იყო), კიევში გააგზავნა სასწავლებლად. მას თან წაუყვანია ცოლ–შვილი და უმცროსი ძმა ვასო. მათ ოჯახში იკრიბებოდნენ ქართველი სტუდენტები, აწყობდნენ სალიტერატურო საღამოებს. აქ დაუახლოვდა იოსები აკაკი წერეთელს, რომელმაც მისი ვაჟი, გიორგი, მონათლა.
იოსებ ირემაშვილმა კიევის კომერციული ინსტიტუტი დაამთავრა და საქართველოში დაბრუნებისთანავე აქტიურად ჩაერთო საზოგადოებრივ–პოლიტიკურ ცხოვრებაში.
1918-1921 წლებში იგი იყო: საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი სოციალ–დემოკრატიული პარტიიდან, პარლამენტის დეპუტატი, მინისტრის მოადგილე („ამხანაგი“), დუშეთის მაზრის კომისარი.
1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპირების დროს, დაინიშნა კახეთში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის საგანგებო რწმუნებულის - კოტე ანდრონიკაშვილის თანაშემწედ. საქართველოს სსრ საგანგებო კომისიამ (ჩეკა) სხვა პოლიტიკურ ლიდერებთან ერთად პირველად დააპატიმრა 1921 წლის 21 მაისს, 26 მაისს საქართველოს დამოუკიდებლობის დღის აღნიშვნის მოსალოდნელი გართულებების თავიდან ასაცილებლად. მეორედ 1922 წლის 21 თებერვალს პარტიის სხვა ლიდერებთან ერთად დააპატიმრეს, საქართველოს ოკუპაციის წლისთავისათვის დაგეგმილი საპროტესტო მანიფესტაციების თავიდან არიდების მიზნით. 1922 წლის შემოდგომაზე კი 62 პოლიტპატიმართან ერთად გერმანიაში გადაასახლეს, სადაც პოლიტიკური თავშესაფარი მიიღო. ემიგრაციაში კომერციის ცოდნა გამოადგა, მაღაზია გახსნა და სპარსული ხალიჩებითა და ანტიკვარიატით ვაჭრობდა. საქართველოში დარჩა ოჯახი, მეუღლე, ალექსანდრა (საშა) ამბრიაშვილი და სამი შვილი.
1932 წელს ბერლინში, გერმანულ ენაზე, გამოვიდა მისი წიგნი „Stalin und die Tragoedie Georgiens“ („სტალინი და საქართველოს ტრაგედია”. ეს ნაშრომი დღემდე ითვლება სტალინის ბიოგრაფიის ერთ–ერთ, ყველაზე სანდო წყაროდ.
იოსებ იმედაშვილი გარდაიცვალა 1944 წელს, ბერლინში, საფლავი დაკარგულია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1879 კატეგორია:დაბადებული 6 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1944 კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
უშაკოვის კუნძული
უშაკოვის კუნძული (Остров Ушакова) — კუნძული კარის ზღვის ჩრდილოეთ ნაწილში. რუსეთის ფედერაციის შემადგენლობაში. ფართობი 328 კმ², სიმაღლე 350 მეტრამდე. დაფარულია 15–20 მეტრის სიმაღლის მყინვარული ქუდით. აღმოაჩინა საბჭოთა ექსპედიციამ 1935 წელს ყინულმჭრელი ორთქლმავლით „სადკო“. სახელი ეწოდა გიორგი უშაკოვის პატივსაცემად. 1954 წლიდან საბჭოთა კავშირის დაშლამდე ფუნქციონირებდა პოლარული სადგური.
სქოლიო
კატეგორია:კარის ზღვის კუნძულები კატეგორია:რუსეთის კუნძულები კატეგორია:დაუსახლებელი კუნძულები
დტ-75
250პქ|მინი|მარჯვნივ|დტ-75 დტ-75 (ДТ-75) — საბჭოთა წარმოების მუხლუხიანი ტრაქტორი. პირველად გამოუშვეს 1963   წლის 30 დეკემბერს,   ვოლგოგრადის სატრაქტორო ქარხანაში. პავლოდარის სატრაქტორო ქარხნის მიერ 1968–1992 წლებში დიდი მასშტაბებით გამოდიოდა, ხოლო 90-იანებში — შედარებით მცირე რაოდენობით. ვოლგოგრადის ქარხანამ 1962–1995 წლებში გამოუშვა 1 652 500 ეგზემპლარი, ხოლო პავლოდარის ქარხანამ 1968–1995 წლებში — 862 300 ეგზემპლარი. აწყობილია საბაზისო მოდელ დტ-54-ზე, შემდგომი მოდელებია დტ-175 და ვტ-90. ტრაქტორის სიგრძეა 3,48 მ, სიგანე 1,89 მ, ხოლო სიმაღლე 2,65 მ; მთლიანი მასა 6 ტ-ს აღწევს.
სქოლიო
კატეგორია:მუხლუხიანი ტრაქტორები
ზიმონ მარიუსი
ზიმონ მარიუსი (დ. 20 იანვარი, 1573 — გ. 5 იანვარი, 1625 	 [ძვ. სტ. 26 დეკემბერი 1624] ) — გერმანელი ასტრონომი. იგი დაიბადა გუნცენჰაუზენში, ნიურნბერგთან ახლოს, მაგრამ ცხოვრების უმეტესი ნაწილი ქალაქ ანსბახში გაატარა.
ზიმონ მარიუსმა ასევე შეისწავლა ანდრომედას „ნისლეული“, რომელიც შუა ხანებში არაბი ასტრონომებისთვის უკვე ცნობილი იყო. მარიუსის ნაშრომის განხილვა მწირია, მაგრამ რაც არის, მიანიშნებს მარიუსის, როგორც დამკვირვებლის, უნარ-ჩვევებზე. ესენია:
აკი-იურტი
აკი-იურტი (Oкe-Юрт) — სოფელი ინგუშეთის მალგობეკის რაიონის შემადგენლობაში. ქმნის ამავე სახელწოდების სასოფლო დასახლებას, არის ამ დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი და ერთადერთი დასახლებული პუნქტი.
სქოლიო
კატეგორია:მალგობეკის რაიონის სოფლები
პარაპეტი
მინიატიურა|[[სამეფო კოლეჯის საგუშაგოს სახურავზე გავლებული პარაპეტი]] პარაპეტი (parapet, parapetto ან parare — დაცვა და petto — მკერდი): მინიატიურა|გზაგამყოფი ბეტონის პარაპეტი
სინდები
thumb|338x338px|ეთნიკური კავკასია. სინდები (რუკაზე აღნიშნულია მუქ მწვანედ) სინდები — ძველი ტომები. სახლობდნენ ძვ. წ. I ათასწლეულსა და ახ. წ. I საუკუნეში ახლანდელ ტამანის ნახევარკუნძულზე. ძვ. წ. V საუკუნეში ჩამოაყალიბეს მონათმფლობელური სახელმწიფო. IV საუკუნეში შევიდა ბოსფორის სახელმწიფოში. ახალი წელთაღრიცხვის მიჯნაზე სინდები შეუერთდნენ სარმატებს.
პარაპეტი
ლიტერატურა
კატეგორია:საფორტიფიკაციო ნაგებობები
სინდები
ლიტერატურა
კატეგორია:აზიის ძველი ხალხი
ლოჯია
მინიატიურა|[[რენესანსის დროინდელი სამსართულიანი შენობა პოზნანში თაღოვანი ლოჯიით]] ლოჯია ( loggia) — შენობაში ამოყვანილი დახურული აივნის მაგვარი ოთახი; შენობის, სადგომის ნაწილი, რომელსაც ზოგჯერ გარეთა კედლის ნაცვლად აქვს ღია კოლონადა, პარაპეტი ან თაღი. ლოჯიას, ჩვეულებრივ, ოთხივე კედელი დახურული აქვს და ზომით საგრძნობლად განსხვავდება ერთმანეთისგან ბინის პროექტის და საერთო ფართობის მიხედვით.
ტერმინის განსაზღვრება პროექტირების თანამედროვე პრაქტიკაში
ღია ლოჯია შეიძლება იყოს შემინული. ჩვეულებრივ, ლოჯიის ფართობი ნაკარნახევია იმ ოთახის კვადრატულობით, რომლის განათებაზეც არის პასუხისმგებელი.
აივნის ტიპის ლოჯიებში ცენტრალური გათბობის ბატარეები არ გვხვდება, განსაკუთრებით კი თუ ლოჯია ერკერული ტიპისაა და შენობის საერთო ფასადიდან გამოწეულია.
გავრცელება
ლოჯია ფართოდ არის გავრცელებული საბჭოურ არქიტექტურაში, განსაკუთრებით კი შუააზიურ და კავკასიურ მრავალსართულიან კორპუსებში. სსრკ-ის ჩრდილო და აღმოსავლეთ ტერიტორიებზე მეტწილად ლოჯიები შემინულია ან არ გვხვდება, რადგან გაუთბობლად ზამთრის პერიოდში ასეთ ოთახში ყოფნა მოუხერხებელია. საქართველოს კლიმატური პირობებიდან გამომდინარე კი ლოჯია აქტიურად გამოიყენება (ფართობის მიხედვით) როგორც დამხმარე, საძინებელი, სასადილო ოთახი ან სამუშაო კაბინეტი.
ლიტერატურა
კატეგორია:არქიტექტურა კატეგორია:ოთახები
სან-ჟოზე-დი-პრინსეზა
სან-ჟოზე-დი-პრინსეზა (São José de Princesa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 720 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პარაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერა-დუ-ტეიშეირის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 219 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26.7 კმ²-ზე. ფართობი 158 023 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
არაგვი დუშეთი (საფეხბურთო კლუბი)
ისტორია
2008-2009 წლების სეზონში დუშეთის „არაგვმა“ შიოლა შიოლაშვილის ხელმძღვანლეობით მეორე ლიგაში პირველი ადგილი დაიკავა, რის შედეგადაც შემდეგ სეზონში პირველ ლიგაში უნდა ეთამაშა, თუმცა ფინანსური პრობლემების გამო დუშეთის მუნიციპალიტეტმა კლუბი გათამაშებიდან მოხსნა. კლუბის დაშლის მიუხედავად საფეხბურთო სკოლამ მაინც განაგრძო არსებობა დუშეთში.
რამდენიმე წლის შემდეგ კლუბი აღდგა, თუმცა ფინანსური პრობლემები ბოლომდე მაინც ვერ გადაიჭრა. ინტერვიუში „არაგვის“ გენერალურმა დირექტორმა სოსო ჭიკაიძემ განაცხადა, რომ მუნიციპალიტეტის მიერ აღმოჩენილი დახმარება არ იყო საკმარისი გუნდის ასაწყობად.
2017 წლის აგვისტოში დადასტურდა, რომ კლუბის მთავარი სპონსორი გახდა კომპანია „ჯაბა კრედიტი“. ამის შემდეგ „არაგვმა“ რამდენიმე ახალი მოთამაშე დაიმატა.
2017 წელს „არაგვი“ რეგიონულ ლიგის „ბ“ ჯგუფში ასპარეზობდა. საბოლოო ჯამში გუნდმა სატურნირო ცხრილში 60 ქულით მეორე ადგილი დაიკვა. პლეი-ოფფის მატჩში გორში დუშეთის „არაგვმა“ წალენჯიხის „სქურს“ სძლია და მესამე ლიგაში აღზევდა.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს საფეხბურთო კლუბები
ბაკურციხის ღვთისმშობლის ეკლესია
ბაკურციხის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაკურციხის დასავლეთით, 1,5 კილომეტრზე, სასაფლაოზე. სავარაუდოდ განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
2000 წელს ნახევრად დანგრეული ეკლესია ადგილობრივ მოსახლეობას საკმაოდ ტლანქად აღუდგენია.
ეკლესია დარბაზულია, აგებულია საშუალო ზომის რიყის ქვით, ნატეხი ქვითა და დუღაბით. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. კარი ხის ძელებითაა გადახურული – თარაზულად. აღმოსავლეთით ნახევარწრიულ აფსიდში ერთი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშაა. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით. საკურთხევლის სარკმლის გარდა, თითო სარკმელი სამხრეთ და დასავლეთ კედლებშია. ორივე მათგანი ხის ძელებით ბრტყლადაა გადახურული.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჰერეთი ლაგოდეხი (საფეხბურთო კლუბი)
„ჰერეთი“ — საქართველოს საფეხბურთო კლუბი ქალაქ ლაგოდეხიდან. საშინაო მატჩებს ატარებს ლაგოდეხის ცენტრალურ სტადიონზე. ამჟამად კლუბი ასპარეზობს რეგიონულ ლიგაში.
კატეგორია:საქართველოს საფეხბურთო კლუბები
სუბარქტიკული სარტყელი
მინი|250პქ|სუბარქტიკული მცენარეულობა [[კანადაში]] სუბარქტიკული სარტყელი — გეოგრაფიული სარტყელი ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში, არქტიკულ (ჩრდილოეთით) და ზომიერ (სამხრეთით) სარტყლებს შორის. სუბარქტიკული სარტყელი ოკეანეში ყინულის სეზონური გავრცელების საზღვრის ფარგლებშია. ჰავა ცივია. ყველაზე თბილი თვის საშუალო ტემპერატურა 5-დან 10 °C-მდეა, ცივისა -5 °C (უკიდურეს დასავლეთში) -30, -40 და -50 °C-იც. ნალექები 300-500 მმ წელიწადში. თოვლის საბურველი 8 თვეზე დიდხანს დევს. გრუნტი დიდ სიღრმეზე იყინება. სარტყლის უფრო ცივ ნაწილში გამოიყოფა ტუნდრის ზონა, თბილში ტყეტუნდრის ზონა. ოკეანის წყლის ზედა ფენის ზაფხულის დადებითი ტემპერატურა, ჟანგბადით გაჯერება და ხანგრძლივი განათება ხელსაყრელ პირობებს ქმნის პლანქტონის განვითარებისათვის, რაც თავის მხრივ სარეწაო თევზისა და სხვა პირუტყვის სიმრავლეს განაპირობებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გეოგრაფიული სარტყლები კატეგორია:გეოგრაფიული ტერმინები
მარიამჯვრის წმინდა მარინეს ეკლესია
მარიამჯვრის წმინდა მარინეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ მარიამჯვარის ჩრდილოეთით, 2 კილომეტრზე, ტყეში. სავარაუდოდ განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია. ნაგები იყო სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. გამოყენებული ყოფილა შირიმიც. ძეგლი ძლიერ იყო დაზიანებული: ჩამონგრეული იყო კამარა, გრძივი კედლები 1-1,5 მეტრ სიმაღლეზეღა იყო შემორჩენილი. მათ შორის ჩრდილოეთ კედელი გარედან მიწით იყო დაფარული.
შესასვლელი სამხრეთიდანაა. აღმოსავლეთით, ეკლესიის იატაკის მიმართ ოდნავ შემაღლებული, ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც მცირე ზომის, თარაზულად გადახურული სარკმელი და ორი ოთხკუთხა ნიშაა. ნიშებიდან ერთი აფსიდის სამხრეთ მხართანაა, მეორე - ჩრდილოეთ გვერდის შუაში. სარკმლის ქვემოთ დგას რიყის ქვით ნაშენი, არაწესიერი ფორმის ტრაპეზი. აფსიდი კონქითაა გადახურული. საკურთხევლის ბაქანს ნახევარწრიული ამბიონი აქვს მოწყობილი.