cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მორიელები
მორიელების წინაპრები
მეცნიერები თვლიან, რომ მორიელების წინაპრები ცხოვრობდნენ წყალში და შემდეგ მოახდინეს ადაპტირება ხმელეთთან. აღმოჩენილი ყველაზე უძველესი არაქნიდის ჩონჩხი თარიღდება 400 მილიონი წლით და სხეულის ფორმით ძალიან ჰგავს „თანამედროვე“ მორიელებს. აქედან გამომდინარე შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ მორიელის სხეულის დიზაინი იმდენად სრულყოფილია, რომ მას არ დასჭირვებია გარემოსთან ადაპტირებისთვის მნიშვნელოვანი ცვლილებების განცდა. ფსევდომორიელები არიან პატარა ზომის არაქნიდები, რომლებიც გამოიყურებიან, როგორც პაწაწინა მორიელები. მათი 2000-მდე სახეობა არსებობს, თუმცა არც ეთი არ არის საშიში ადამიანისთვის, რადგან არ გააჩნიათ ნესტარი. მსხვერპლს კლავენ მარწუხებიდან გამოყოფილი შხამით. ზომით საშუალოდ 8 მმ-ს აღწევენ. ფსევდომორიელები, ობობების მსგავსად, რთავენ ქსელის ძაფებს, რომლისგანაც ქსოვენ ჭუპრებს, სადაც დედალი დებს კვერცხს. ახალშობილი ფსევდომორიელები ქსელის ძაფის საშუალებით ამზადებენ ბუდეებს. ე. წ. მათრახიანი მორიელები თავის ჯგუფში 150-მდე არაქნიდს აერთიანებენ. ასეთი სახელი მათ მიიღეს იმის გამო, რომ ზოგიერთის სხეული ბოლოვდება მათრახისმაგვარი კუდით. ისინი მსხვერპლს აშხაპებენ სითხეს, რომლის ძირითადი შემადგენელია ძმარმჟავა. არსებობს ასევე ე. წ. მიკრომათრახიანი მორიელები, რომელთა შესახებ ცოტა რამ არის ცნობილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ობობასნაირნი
კითხიჯი
კითხიჯი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში გურნის თემი. მდებარეობს მდინარე ჭალის (წყალწითელას მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 480 მეტრი, ტყიბულიდან 37 კილომეტრი. სოფელი წყაროებში იხსენიება XVIII საუკუნიდან. სოფელში გადის შიდასახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის გზა ტყიბული-ქუთაისი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 72 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ტყიბულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კონსტანციუს I ქლორუსი
200px|მინიატიურა|კონსტანციუს ქლორუსის სკულპტურა ფლავიუს ვალერიუს კონსტანციუს I ქლორუსი (დ. 264, ილირია — გ. 306, ბრიტანია) — რომის იმპერატორი 305-306 წლებში. კონსტანტინე I დიდის მამა. დაწინაურდა დიოკლეტიანეს დროს როგორც მხედართმთავარი. 293 წლიდან - იმპერიის დასავლეთი ნაწილის კეისარი, 305 წლიდან (დიოკლეტიანეს მიერ ტახტზე უარის თქმის შემდეგ) - ავგუსტუსი. მოაწყო ლაშქრობები გერმანელების წინააღმდეგ. 297 წელს დამორჩილა განდგომილი ბრიტანია.
ლიტერატურა
კატეგორია:რომის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 264 კატეგორია:გარდაცვლილი 306 კატეგორია:რომის გაღმერთებული იმპერატორები
ძვ. წ. 453
გარდაიცვალნენ
*
თომას ჰარტ ბენტონი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ბენტონი, თომას ჰარტ შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
Thomas Hart Benton Thomas Hart Benton Thomas Hart Benton
ჰარი მაგუაიერი
ჯეიკობ ჰარი მაგუაიერი (დ. 5 მარტი, 1993) — ინგლისელი ფეხბურთელი. ინგლისის პრემიერ ლიგის კლუბ „მანჩესტერ იუნაიტედისა“ და ინგლისის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ცენტრალური მცველი. ნათამაშები აქვს ინგლისის 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებში. იყო ინგლისის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი ერთ ევროპის (2020) და ერთ მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატზე (2018).
საკლუბო
მანჩესტერ იუნაიტედი:
სანაკრებო
ინგლისი:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 5 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:ინგლისელი ფეხბურთელები კატეგორია:შეფილდ იუნაიტედის ფეხბურთელები კატეგორია:ლესტერ სიტის ფეხბურთელები კატეგორია:მანჩესტერ იუნაიტედის ფეხბურთელები კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:უიგან ატლეტიკის ფეხბურთელები კატეგორია:ჰალ სიტის ფეხბურთელები კატეგორია:ინგლისის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ფეხბურთელები
Polyrhachis taylori
Polyrhachis taylori — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
Titanic: Music from the Motion Picture
Titanic: Music from the Motion Picture — ალბომი მუსიკით ფილმიდან „ტიტანიკი“. გამოვიდა 1997 წელს. საუნდტრეკში შეტანილია როგორც კომპოზიტორ ჯეიმზ ჰორნერის ორკესტრული კომპოზიციები, ასევე მომღერალ სელინ დიონის „My Heart Will Go On“, რომელიც მსოფლიო №1 ჰიტ-სინგლად იქცა.
სქოლიო
კატეგორია:1997 წლის საუნდტრეკები კატეგორია:ტიტანიკი (ფილმი) კატეგორია:ჯეიმზ ჰორნერის ალბომები კატეგორია:Sony Classical-ის საუნდტრეკები
დასავლეთი მინდორო
დასავლეთი მინდორო (ტაგ: Kanlurang Mindoro; ილოკ: Laud nga Mindoro; Mindoro Occidental) ― ფილიპინების პროვინცია. მდებარეობს მიმაროპის რეგიონში. პროვინციას კუნძულ მინდოროს დასავლეთი ნახევარი უკავია. პროვინციის დედაქალაქია მამბურაო, თუმცა უდიდესი მუნიციპალიტეტი სან-ხოსეა. 2015 წლის აღწერით, პროვინციის მოსახლეობა 487 414 ადამიანს შეადგენს.
პროვინციის აღმოსვლეთით აღმოსავლეთი მინდორო, ხოლო სამხრეთით მინდოროს სრუტე მდებარეობს. პროვინციის დასავლეთით სამხრეთ ჩინეთის ზღვაა გადაჭიმული, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთით კუნძული პალავანი მდებარეობს. ჩრდილოეთით მდებარე ბატანგასი დასავლეთ მინდოროსგან კუნძულ ვერდის გასასვლელითაა გამოყოფილი.
ისტორია
კუნძულის მკვიდრებს ესპანელები მანგიანებს უწოდებდნენ. ანთროპოლოგებიც ცნობით, მანგიანები მეომარი ტომები არ ყოფილან. ისინი მშვიდობიანი და მეგობრული ტომები არიან. მანგიანებს მარცვლეული მოჰყავთ და ველურ ცხოველებზე ნადირობენ.
გეოგრაფია
დასავლეთ მინდოროს ფართობი 5 865.71 კმ²-ია. პროვინცია კუნძულ მინდოროს დასავლეთ ნაწილს იკავებს და ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე კუნძულებსაც მოიცავს. დასავლეთ მინდოროს რელიეფი მთებით, მდინარეებით, ბორცვებით, ხეობებით, ფართო ვაკეებითა და მტკნარი წყლის პატარა ტბებითაა დაფარული. ყველაზე მაღალი მთები აღმოსავლეთ მინდოროსთან საზღვარზე მდებარეობს. მთიანეთი ორ ცენტრალურ მწვერვალს მოიცავს: ჩრდილოეთით — ჰალკონის მთას, ხოლო სამხრეთით — ბაკოს მთას. მთიანეთი მოიცავს მთას, რომელსაც „bundok ng susong dalaga“, „ქალწულის მკერდის მთა“ ეწოდება.
პროვინციის ჩრდილოეთი ნაწილი უფრო მცირე ვაკეებს მოიცავს, ხოლო სამხრეთ ნაწილში უფრო ფართო დაბლობებია. ვაკეების უდიდესი ნაწილი კულტივირებულია, ხოლო მცირე ნაწილი ხელუხლებელ ტყეებს უკავია. პროვინციის მასშტაბით რამდენიმე სადრენაჟო და მდინარეთა სისტემაა. დიდი ნაწილი დასავლეთით მიედინება: მდინარე მამბურაო, მომპონგი, ბიგა, ლუმინტაო, ბუსუანგა და კაგურაი. პროვინციის სანაპიროსთან მდებარეობს ფილიპინებში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მარჯნის რიფი აპოს რიფი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
დასავლეთი მინდორო 11 მუნიციპალიტეტსა და 2 საკანონმდებლო რაიონს მოიცავს.
კლიმატი
დასავლეთ მინდოროში ორი სეზონი გამოიყოფა: მშრალი სეზონი ნოემბერიდან-აპრილამდე გრძედება. მარტი და აპრილი წელიწადის ყველაზე მშრალი თვეებია. წვიმების სეზონი მაისიდან ნოემბრამდე გრძელდება. აგვისტო და სექტემბერი ყველაზე ნალექიანი თვეებია. საშუალო ტემპერატურა მაღლობებზე 26 °C-ია (79 °F), ხოლო დაბლობებში 32 °C (90 °F).
დემოგრაფია
2015 წლის აღწერით, დასავლეთ მინდოროს მოსახლეობა 487 414 ადამიანს შეადგენს. მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელი 1 კვ/კმ-ზე 83 ადამიანს უდრის.
პროვინციის მოსახლეობის უმრავლესობა ტაგალურ და მანგიანურ ენებზე საუბრობს. სხვა პროვინციებიდან მიგრირებული მოსახლეობის ნაწილი ილოკანურ, ვისაიანურ და ბიკოლანოს ენებზე საუბრობს. პროვინცია „სადნობ ქვაბს“ წარმოადგენს და მეტწილად იმიგრანტებითაა დასახლებული. დასავლეთ მინდოროს აბორიგენები მანგიანები არიან, რომლებიც 7 ტომს აერთიანებს. ისინი ძირითადად მთისწინეთებსა და პროვინციის შიდა ნაწილში ცხოვრობენ. მანგიანები კუნძულზე პრეისტორიული ხანიდან ცხოვრობენ და ერთ-ერთი ვერსიით, მინდოროში ინდონეზიიდან გადასახლდნენ.
ადგილობრივი მმართველობა
პროვინციის აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაური გუბერნატორია. საკანონმდებლო ორგანოს პროვინციული საბჭო (Sangguniang Panlalawigan) წარმოადგენს, რომელსაც ვიცე-გუბერნატორი ხელმძღვანელობს და გუბერნატორის დროებითი ვაკანსიის დროს აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაურის უფლებამოსილებასაც ასრულებს. 2021] წლისთვის პროვინციის გუბერნატორი ედუარდო გადიანოა, ხოლო ვიცე-გუბერნატორი ― პეტერ ხ. ალფარო. ფილიპინების წარმომადგენელთა პალატაში პროვინციას ხოსეფინე სატო წარადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:დასავლეთი მინდორო კატეგორია:ფილიპინების პროვინციები კატეგორია:მინდორო კატეგორია:მიმაროპა
ლიხნის მიმართვა
მინი|ლიხნის მიმართვის ტექსტი ლიხნის მიმართვა (Лыхненское обращение) — 1989 წლის 18 მარტს მაშინდელი აფხაზეთის საბჭოთა მთავრობის ხელმძღვანელობით „ლიხნის კრებაზე“ შედგენილი პეტიცია, რომლის მთავარი გზავნილი იყო, აღდგენილიყო აფხაზეთის სსრ სტატუსი, როგორსაც ის წარმოადგენდა 1921 წელს ვ. ლენინის ეპოქაში და დაებრუნებინათ მისთვის პოლიტიკური, ეკონომიკური და კულტურული სუვერენიტეტი. მიმართვას თან სდევდა იდეა, რომ ქართველები მუდამ ჩაგრავდნენ აფხაზ ხალხს. მიმართვაში მრავალადაა ისტორიულ-ფაქტობრივი დამახინჯებები.
1921 წლის 4 მარტის აფხაზეთის გასაბჭოებიდან მოყოლებული ყოფილ სოხუმის ოლქში დე-ფაქტო მოქმედებდა დროებითი აფხაზეთის რევოლუციური კომიტეტის ხელისუფლება (31 მარტს გამოცხადდა „სსრ აფხაზეთი“). 1921 წელი მთლიანად, საბჭოთა აფხაზეთისთვის ეს იყო, როგორც არალეგიტიმური დროებითი მთავრობის, ასევე საბჭოთა საქართველოსგან დამოუკიდებლობის პერიოდი (21 მაისს დროებითმა ხელისუფლებამ — საქართველოს რევკომმა აღირა აფხაზეთის დამოუკიდებლობა). „ლენინის ეპოქაში“ აფხაზეთის დაბრუნება თავისთავად გულისხმობდა, როგორც აფხაზეთის „სსრ“ სტატუსში აღდგენას, ასევე ყველა შემდგომ პერიოდებში დადებული ხელშეკრულებების ანულირებას და საქართველოსგან გამოყოფას (რაც ცალსახად ისედაც მოთხოვნილია მიმართვის ბოლოში, რომ აფხაზეთი, ქართული მხარის შევიწროებიდან გამომდინარე მოითხოვდა პოლიტიკურ, ეკონომიკურ და კულტურულ სუვერენიტეტს).
ისტორია
აფხაზი სეპარატისტებისთვის დიდი სტიმული გახდა მთიანი ყარაბაღის ავტონომიური ოლქის ამბები, სადაც 1988 წლის თებერვალში ჩატარდა რეფერენდუმი სახელმწიფოებრივი სტატუსის თაობაზე. მისი შედეგების მიხედვით, როგორც ცნობილია, მთიანი ყარაბაღის საოლქო საბჭოს სესიამ მიიღო დადგენილება ავტონომიური ოლქის აზერბაიჯანის სსრ-დან გასვლისა და სომხეთის სსრ-თან შეერთების შესახებ (15 ივნისს სომხეთის სსრ-ის უმაღლესმა საბჭომ გადაწყვიტა დაეკმაყოფილებინა ყარაბაღის უმაღლესი ორგანოს შუამდგომლობა).
მსგავსი სცენარი გათამაშდა აფხაზეთშიც. ჯერ კიდევ 1987 წლის 17 ივნისს აფხაზთა შემოქმედებითი ინტელიგენციის ერთმა ჯგუფმა, მწერალ ალექსი გოგუას ინიციატივით, მომავალი XIX საკავშირო პარტიული კონფერენციის პრეზიდიუმს გაუგზავნა განცხადება, რომლითაც მოითხოვდნენ სსრ კავშირის ცენტრალური ხელისუფლებისადმი აფხაზეთის დაქვემდებარებას. აღნიშნული განცხადება „აფხაზური წერილის“ სახით გახდა ცნობილი, რომელიც შემდგომში საფუძვლად დაედო „ლიხნის მიმართვას“. 1988 წლის ნოემბრის ბოლოს ჩამოყალიბდა ორგანიზაცია „სახალხო ფორუმი — აიდგილარა“, რომლის მოთხოვნებიც სრულიად ემთხვეოდა აფხაზეთის პარტიული და საბჭოთა ხელმძღვანელობის თვალსაზრისს.
Aforia watsoni
Aforia watsoni — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae-ს ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ლიხნის მიმართვა
ისტორია
სწორედ „აფზხაზეთის სახალხო ფორუმის“ აქტივისტებმა 1989 წლის 18 მარტს სოფელ ლიხნში ჩაატარეს აფხაზთა 30 ათასიანი თავყრილობა. მიტინგი სანქცირებული იყო და მას ესწრებოდა ავტონომიური რესპუბლიკის პარტიული და საბჭოთა ხელმძღვანელობის აფხაზური ნაწილი. თავყრილობაზე მიღებულ იქნა „ლიხნის მიმართვის“ სახელით ცნობილი დოკუმენტი, რომელიც დაიგზავნა საბჭოთა კავშირის უმაღლეს ინსტანციებში, შემოქმედებით კავშირებში და ა. შ.
24 მარტს „ლიხნის მიმართვა“ დაიბეჭდა „სოვეტსკაია აბხაზიასა“ და აფხაზეთის სხვა რაიონულ გაზეთებში. აღნიშნულ მიმართვას მწვავე გამოხმაურება მოჰყვა ქართულ საზოგადოებაში.
25 მარტს თბილისში ვაკის პარკში გაიმართა 20 ათასიანი მიტინგი, რომლის მთავარი თემა სწორედ აფხაზეთის საკითხი იყო. მომიტინგეებმა რესპუბლიკის ხელმძღვანელობას მოსთხოვეს მკაცრი ღონისძიებების გატარება აფხაზ სეპარატისტთა ქმედებების აღსაკვეთად.
25 მარტს ქალაქ გალში გაიმართა 12 ათას კაციანი საპროტესტო მიტინგი.
28 მარტს მიტინგი ასევე ჩატარდა გაგრაში, რომელიც გადაიზარდა ერთაშორის ნიადაგზე მომხდარ შეტაკებად.
31 მარტს საქართველოს სსრ-ის შს მინისტრმა შოთა გორგოძემ, საკავშირო შსს ერთ-ერთი მაღალჩინოსნის ი. შატალინის თანხმობით შესძლო სამოქალაქო ავიაციის სამინისტროს თვითმფრინავებით სოხუმში გადაეყვანა თბილისის მილიციის ბატალიონი (200 კაცის შემადგენლობთ) და თბილისის სასწავლო პოლკი (400 კაციანი).
1 აპრილს „ილია ჭავჭავაძის საზოგადოების“ ინიციატივით საპროტესტო მიტინგი მოეწყო ლესელიძეში, რომლის დროსაც აფხაზი სეპარატისტები თავს დაესნენ ქართველი მგზავრებით დატვირთულ ორ სამგზავრო ავტობუსს (ერთ-ერთ მათგანში დაკრძალვიდან მომავალი მგზავრები იყვნენ). მათ ჩაამსხვრიეს ავტომანქანის მინები, როს შედეგადაც დაშავდა 10 ადამიანი. მომხდარი ექსცესის გამო პროტესტის ნიშნად სოხუმის ქართველი სტუდენტობა 3 აპრილს ლექციებზე არ გამოცხადდა.
6 აპრილს დილით ჯ. პატიაშვილი გაემგზავრა სოხუმში. ჩაატარა ბიუროს სხდომა, რომელზეც დაისვა ბ. ადლეიბას თანამდებობიდან გადაყენების საკითხი და მის მაგივრად რეკომენდაცია ვ. ხიშბას გაეწია. ადლეიბას გარდა მისი ბედი გაიზიარა რამდენიმე პარტიულმა და პასუხისმგებელმა მუშაკმაც.
ბორომირი
ბორომირი (Boromir) — პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. რომანის „ბეჭდების მბრძანებელი“ ერთ-ერთი პერსონაჟი, ბეჭდის საძმოს წევრი.
ლიხნის მიმართვა
ისტორია
ლიხნის მიმართვას მოჰყვა 9 აპრილს მომხდარი ტრაგედია, რომელიც 4 აპრილს თბილისში დაიწყო აფხაზეთის საკითხის განხილვით და მალევე გადაიზარდა ანტისაბჭოთა გამოსვლებში.
მიმართვის ტექსტი
ლიხნის მიმართვის მთავარი დედააზრი, რომელსაც სდევდა ხელმოწერები, შესდგებოდა სამი პუნქტისაგან:
ბორომირი
ბორომირი არის ადამიანთა რასის წარმოდგენელი და ბეჭდის საძმოს ერთ-ერთი წევრი. იგი მოგზაურობს საძმოსთან ერთად მის დაშლამდე. რომანის სიუჟეტის მიხედვით, მას კლავენ მდინარე ანდუინთან, ჰობიტების, პერეგრინ ტუკისა და მერიადოკ ბრენდიბაკის დაცვისას.
ლიხნის მიმართვა
მიმართვის ტექსტი
მინი|ლიხნის მიმართვის ხელმომწერები „ლიხნის მიმართვას“ ხელს აწერდნენ:
ბორომირი
ბორომირის ძმა არის ფარამირი, ხოლო მამა - გონდორის მოურავი დენეთორი.
ლიხნის მიმართვა
მიმართვის ტექსტი
აღნიშნულს ასევე თან სდევს 30 ათასზე მეტი სხვადასხვა ნაციონალობის (აფხაზები, ქართველები, რუსები, სომხები, ბერძნები და სხვა) ადამიანის ხელმოწერა.
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის კონფლიქტი
ბორომირი
პიტერ ჯექსონის „ბეჭდების მბრძანებელში“ მას განასახიერებს შონ ბინი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეჭდების მბრძანებლის პერსონაჟები კატეგორია:შუახმელეთის დუნედაინები
Figuren in Tolkiens Welt Middle-earth characters
ანა დიასი
ანა დიასი (დ. 17 თებერვალი, 1954) — კუბელი ფრენბურთელი. სამჯერ აქვს მონაწილეობა მიღებული ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე (1972, 1976, 1980). ოლიმპიურ თამაშებზე ჩაატარა 15 შეხვედრა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:კუბელი ქალი ფრენბურთელები
უყბოები
უყბოები (Agnatha) — უმდაბლესი ხერხემლიანი ცხოველების ზეკლასი. ყველა დანარჩენი ხერხემლიანისაგან განსხვავებით არა აქვთ ნამდვილი ყბები და წყვილი კიდურები, აქვთ კენტი ნესტო. უყბოების ლაყუჩები პარკის მაგვარია. ლაყუჩის ჩონჩხი განლაგებულია კარკების გარეთა მხრიდან და მთლიანი მესრის ფორმა აქვს ან გარეგან ჯავშანთანაა შერწყმული. უყბოები ხერხემლიანების უძველესი ჯგუფია, რომელიც ფართოდ იყო გავრცელებული სილურულ და დევონურ პერიოდებში. თანამედროვე უყბოებიდან ცნობილია მხოლოდ მრგვალპირიანების კლასის წარმომადგენლები — სალამურები და მიქსინები.
ირბისი
ირბისი (Panthera uncia) — მტაცებელი ძუძუმწოვარი კატისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძე 130 სმ, მასა 26-40 კგ. ბოლისფერ-ნაცრისფერი, თითქმის თეთრი ბალანი რგოლისებრი მუქი ხალებით აქვს მოფენილი. გავრცელებულია ცენტრალურ აზიის მაღალმთის ზონაში (3000-იდან 5000 მ-მდე). ნადირობს ღამით, ზოგჯერ დღისითაც (ნისლიან ამინდში). იკვებება ჩლიქოსნებით, კურდღლებით, ფრინველებით. მაკეობა 3 თვემდე გრძელდება. შობს 3–5 ბოკვერს. მეცხოველეობას ზიანს თითქმის არ აყენებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:პანთერა
ძვ. წ. 452
გარდაიცვალნენ
*
გიმლი (შუახმელეთი)
გიმლი — პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. ძირითადად, ფიგურირებს რომანში ბეჭდების მბრძანებელი.
გიმლი არის ჯუჯა და ბეჭდის საძმოს ერთ-ერთი წევრი. იგი მოგზაურობს საძმოსთან ერთად მის დაშლამდე, ხოლო შემდეგ - არაგორნთან და ლეგოლასთან ერთად.
პიტერ ჯექსონის „ბეჭდების მბრძანებელში“ მას განასახიერებს ჯონ რის-დეივისი.
ბიოგრაფია
დაიბადა მესამე ეპოქის 2879 წელს. მამამისი, გლოინი, დურინის საგვარეულოდან იყო. დედამისის სახელი უცნობია. ახალგაზრდა გიმლი ცხოვრობდა ლურჯ მთებში, ერიადორის დასავლეთით. 2941 წელს ჯუჯებმა დაიბრუნეს მარტოსული მთა და გლოინი ოჯახთან ერთად იქ დასახლდა.
დაახლოებით 3017 წელს ერებორში გამოჩნდა მორდორის მაცნე, რომელსაც აინტერესებდა ბილბოს და ბეჭდის ბედი. გლოინი და გიმლი ამის შემდეგ შუაველში გაემგზავრნენ, რათა ელრონდი საშიშროების შესახებ გაეფრთხილებინათ. იქ 3018 წლის ოქტომბერში ჩავიდნენ და 25 ოქტომბერს ელრონდის საბჭოს დაესწრნენ. მაშინ გადაწყდა, რომ ბეჭედს მორდორში წაიღებდნენ. ბეჭდის-მზიდველი ფროდო ბეგინსი გახდა.
გიმლი, როგორც ჯუჯების წარმომადგენელი, შეუერთდა ბეჭდის საძმოს. 25 დეკემბერს მათ შუაველი დატოვეს. გიმლის ეცვა რკინის პერანგი, ხელთ კი ეპყრო ცული განიერი პირით.
ნისლიან მთებთან მიახლოებისას გიმლიმ შეამჩნია ბარაზინბარის, ზირაკზიგილისა და ბუნდუშათურის მწვერვალები - მან ისინი ცხოვრებაში მხოლოდ მეორედ იხილა. სარკისებრი ტბის დანახვისას იგი აგრეთვე განსაკუთრებული შთაბეჭდილებების ქვეშ იყო.
ბეჭდის საძმომ ვერ შესძლო კარადრასზე გადასვლა. გიმლიმ თქვა, რომ ამ ადგილს ყოველთვის უბედური სახელი ჰქონდა. მისი შემოთავაზებით, რაზმი შებრუნდა, მაგრამ ამ დროს უკან დასაბრუნებელი გზა თოვლმა გადახერგა. ამიტომ, იძულებულები იყვნენ, გზა გაეკაფათ. განდალფის შემოთავაზებით, მათ უნდა გაევლოთ მორიის მაღაროებში. გიმლი პირველი იყო, ვინც ამ არჩევანს დაეთანხმა, ვინაიდან მთისქვეშეთის ჯუჯების ხილვა სურდა. მათ გადაწყვეტილებაზე კიდევ უფრო დიდი გავლენა იქონია ვარგების თავდასხმამ. გიმლი მათ გაბედულად იგერიებდა და ნახაჯით ჩეხავდა.
დასავლეთ-კარიბჭესთან, რომელიც ჯუჯებისა და ელფების ერთობლივი შეჭედილი იყო, გიმლიმაც და ლეგოლასმაც უარყვეს, რომ რომელიმეს ხალხი პასუხისმგებელი იყო ორ ხალხს შორის დაპირისპირებაზე. მაშინ განდალფმა სთხოვა, მეგობრული ურთიერთობა ჰქონოდათ, ვინაიდან მათი დახმარება ესაჭიროებოდა.
გიმლიმ იცოდა, რომ კარიბჭე ჯუჯებმა გამოჭედეს. დახურული, იგი უხილავი იყო. ჯუჯის თქმით, სიტყვა, რომლითაც მორიის კარიბჭე იღებოდა დავიწყებული იქნა. საბოლოოდ განდალფი მიხვდა, თუ რა სიტყვა იყო ეს - კარიბჭეზე ეწერა "თქვი მეგობარო და შედი".
მაშინ გაისმა დოლის ხმა და ოთახში ორკები გამოჩნდნენ. საძმო მათ მტკიცედ ებრძოდა, გიმლიმ კი ბალინის სამარხზე ასულ ორკს ფეხები მოჰკვეთა. მოკლული იქნა ცამეტი ორკი, სხვებმა უკან დაიხიეს. საძმო გაიქცა აღმოსავლეთ კარიდან, თუმცა დამწუხრებული გიმლი რჩებოდა ბალინის სამარხთან, სანამ მას ლეგოლასი გაიყვანდა.
კჰაზად-დუმის ხიდზე განდალფმა გიმლის სხვების წაყვანა უბრძანა. იგი ხიდზე დარჩა და ებრძოდა ბალროგს, დურინის წყევლას, შემდეგ კი მასთან ერთად უფსკრულში ჩავარდა და დაიკარგა.
ლოთლორიენთან მისულებმა, გიმლის რჩევით, თავი ხეებს შეაფარეს. მაგრამ ხეზე დახვდნენ ელფები, ლოთლორიენის გუშაგები. მათი მეთაური ჰალდირი ეწინააღმდეგებოდა ჯუჯის ტყეში გამოჩენას და თანახმა იყო მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გიმლის თვალებს აუხვებდნენ. გიმლი უარს ამბობდა. ლეგოლასს გიმლის ქედმოუხრელობა არ მოეწონა, მაგრამ ჯუჯა თქვა, რომ თვალებს მხოლოდ მაშინ აიხვევდა, როდესაც ელფიც აიხვევდა, რამაც ლეგოლასი გააღიზიანა.
საბოლოოდ არაგორნმა ყველა დაითანხმა და მთელი საძმო თვალახვეული გაემართა კერინ ამროთისკენ. იქ ჰალდირმა გიმლის თვალებზე შემოხვეული ნაჭერი ახსნა და პატიება ითხოვა, ვინაიდან გალადრიელმა და კელებორნმა აცნობეს, რომ საძმოს შეეძლო თავისუფლად სიარული.
საძმო ლოთლორიენის მმართველებთან მიიყვანეს. შეიტყო რა, რომ განდალფი დაიკარგა, კელებორნმა თქვა, რომ გიმლის და მის საძმოს არ მისცემდა ლორიენში შესვლის უფლებას, რომ სცოდნოდა, რომ ჯუჯებმა ბალროგი გააღვიძეს. მაგრამ გალადრიელი გიმლის თბილად ესაუბრებოდა და სიყვარულით და გაგებით მოეკიდა, რამაც გიმლიზე შთაბეჭდილება მოახდინა. მან ტყის ქალბატონი და მისი მშვენიერება აღიარა. კელებორნმა თავისი სიტყვებისთვის პატიება ითხოვა, განაცხადა რა, რომ საძმოსთვის ყველაფერს გააკეთებდნენ.
ლოთლორიენში სტუმრობისას ლეგოლასი და გიმლი ტყეში ერთად დადიოდნენ. მეგობრული ურთიერთობა მათ შორის განმტკიცდა, რაც მათი რაზმის სხვა წევრებისთვის მოულოდნელიც იყო. ლოთლორიენი 16 თებერვალს დატოვეს. წასვლის წინ, გალადრიელის მშვენიერებით აღტაცებულმა გიმლიმ დიდი ხნის ყოყმანის შემდეგ ქალბატონს სთხოვა მისი ოქროსფერი თმის კულული. გალადრიელმა სამი კულული მოიჭრა და უსაჩუქრა. საძმომ გზა განაგრძო და ლეგოლასი გიმლისთან ერთ ნავში ჩაჯდა.
ამონ ჰენზე, 26 თებერვალს, დადგა დრო მათი გეზის სწორად არჩევისას. გიმლიმ თქვა, რომ მინას ტირითისკენ წასვლას ემხრობოდა, მაგრამ ფროდოს არ დატოვებდა. არაგორნმა თქვა, რომ თუ ფროდო დაგეგმავდა მორდორისკენ წასვლას, გიმლი გაჰყვებოდა მას, სემთან ერთად, ხოლო სხვები მინას ტირითს მიაშურებდნენ. მოგვიანებით გამოჩნდა ბორომირი, რომელმაც საძმოს უამბო ფროდოსთან კამათის შესახებ, რასაც უკანასკნელის გაუჩინარება მოჰყვა. მოგზაურები ტყეში ორკებს შეხვდნენ და მათი დიდი ნაწილი დახოცეს. ორკებმა ბორომირი სასიკვდილოდ დაჭრეს, ხოლო მერიადოკ ბრენდიბაკი და პერეგრინ ტუკი გაიტაცეს. სემი ფროდოს გაჰყვა. არაგორნი, ლეგოლასი და გიმლი დაედევნენ ორკებს.
30 თებერვალს მათ შეხვდა ეომერი. მოითხოვა რა, წარედგინათ საკუთარი თავი და იყვნენ თუ არა გამოგზავნილები ოქროს ტევრის ქალბატონის მიერ, როგორც ჯადოქრები, გიმლი განაწყენდა ეომერის მიერ გაალდრიელის აუგად ხსენებაზე. მათ შორის ლეგოლასი ჩადგა. მოისმინა რა მათი ამბავი, ეომერმა პატიება ითხოვა ნათქვამის გამო და სამეულს შესთავაზა ცხენები. გიმლიმ მას უხსენა გალადრიელის მშვენიერება. ჯუჯა ლეგოლასის ცხენზე, აროდზე, იჯდა. ღამით მათ შეამჩნიეს თეთრი მოხუცი. გიმლიმ გამოთქვა ვარაუდი, რომ ეს სარუმანი იყო. მეორე დილით მათ ფანგორნში განდალფი შეხვდა.
უამბო რა თავისი ბალროგთან ბრძოლის ამბავი, განდალფმა მათ გადასცა გზავნილი გალადრიელისგან. გზად ედორასისკენ ჯუჯა იჯდა განდალფის ცხენზე, მუქფაფარაზე. ედორასში მან, სხვებთან ერთად, თავისი იარაღი დატოვა. მას შემდეგ, რაც განდალფმა დაარწმუნა მეფე თეოდენი სარუმანთან დაპირისპირებაში, გიმლიმ მიიღო ფარი როჰანის სიმბოლოთი, რომელიც თეოდენს ბავშვობისას ეკუთვნოდა. ეომერი და გიმლი საომრად ერთი ცხენით გაემგზავრნენ.
ჰელმის ხრამში გიმლი განსაკუთრებული შემართებით იბრძოდა და მოკლულ ორკებსაც ითვლიდა - ბრძოლის მიწურულს მას მოკლული ჰყავდა 42, ხოლო ლეგოლასს - 41. ამ ბრძოლის შემდეგ გიმლიმ უამბო ლეგოლასს, რომ ჰელმის ხრამის მიღმა კაშკაშა გამოქვაბულები იხილა და აღწერა მათი მშვენიერებაც. ლეგოლასი იმდენად დაინტერესდა, რომ ჯუჯას შეჰპირდა გამოქვაბულებში გაყოლას, თუ ეს უკანასკნელი მასთან ერთად ფანგორნს ეწვეოდა.
როდესაც იზენგარდში ჰობიტებმა მეგობრებს საკვები და საჩიბუხე მცენარე გაუნაწილეს, პიპინმა ჯუჯას შენახული ჩიბუხი უსაჩუქრა.
როდესაც არაგორნი გაემგზავრა მკვდრების ბილიკებით, გიმლი და ლეგოლასი მას გაჰყვნენ. თავდაპირველად, ბნელ კართან მისვლისას, გიმლის ოდნავ შეეშინდა, მაგრამ საბოლოოდ მოიკრიბა ძალა. გვირაბებში გავლისას იგი გრძნობდა სიკვდილს, მაგრამ არაგორნს მიჰყვებოდა. ისინი მინას ტირითთან, პელენორის მინდვრებზე, 15 მარტს გამოჩნდნენ და ბრძოლას შეუერთდნენ. გიმლი ბოლომდე იბრძოდა.
მინას ტირითში გიმლიმ შეისწავლა ქვის დამუშავების სტილი და გადაწყვიტა, რომ მას შემდეგ, რაც არაგორნი მეფე გახდებოდა, ჯუჯების დახმარებას შესთავაზებდა. მოგვიანებით იგი შეუერთდა ლაშქრებს შავ კარიბჭესთან ბრძოლისას.
ბეჭედი განადგურდა და საურონის სამეფო დასრულდა, მაგრამ სწორედ გიმლიმ შეამჩნია პიპინი, რომელზეც დიდი ტროლი ეგდო. მან გამოათრია ჰობიტი და გახარებული იყო, აღმოაჩინა რა, რომ იგი ჯერ ცოცხალი იყო.
გიმლის მეგობრობა მერისთან და პიპინთან გრძელდებოდა. სწორედ გიმლიმ უამბო მათ ჯუჯების ისტორია, რაც მოგვიანებით თაინების წიგნში იქნა შეტანილი.
მეოთხე ეპოქის 210 წელს ლეგოლასმა გადაწყვიტა, ზღვა უკვდავი მიწებისკენ გადაეკვეთა. ვარაუდობენ, რომ გიმლი მას შეუერთდა, ვინაიდან ისინი გამორჩეულ მეგობრებად იქცნენ. ჯუჯას აგრეთვე სურდა გალადრიელის კიდევ ერთხელ ხილვა. შესაძლოა, სწორედ გალადრიელმა ითამაშა მთავარი როლი იმაში, რომ გიმლის ნება დართეს, დასავლეთში გადასულიყო. ამგვარად, გიმლი და ლეგოლასი იყვნენ შუახმელეთიდან წასული ბეჭდის საძმოს უკანასკნელი წევრები.
ეტიმოლოგია
1978 წელს ჯიმ ალანმა, ტოლკინის ლინგვისტიკის მკვლევარმა, შეამჩნია, რომ სახელი გიმლი ჟღერს პოემა „ვოლუსპაში“ (ერთხელ) და „პროზაულ ედაში“ (სამჯერ). მან ივარაუდა, რომ გიმლი ნიშნავს გიმლელს/გიმილელს. პროზაულ ედაში ეს არის სიკვდილშემდგომი ცხოვრებისთვის განკუთვნილი დარბაზი, რომელშიც ნათელი ელფები ცხოვრობდნენ.
მაგრამ, 1981 წელს გამოცემულ ჯ.რ.რ. ტოლკინის წერილებში გამოქვეყნებულ 297-ე წერილში თავად ტოლკინს ნახსენები აქვს, რომ გიმლი მომდინარეობს ძველი სკანდინავიური სიტყვისგან gimm, რომელიც ნიშნავს ცეცხლს.
სახელი „გიმლი“ ტოლკინის მიერ ადრეულ ჩანაწერებში გამოყენებული იქნა, როგორც გნომის (ნოლდოლის) სახელი. ეს ხელნაწერი 1910-იანი წლების არის.
ადუნაიკზე გიმლი ნიშნავს „ვარსკვლავს“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეჭდების მბრძანებლის პერსონაჟები კატეგორია:შუახმელეთის ჯუჯები
Carnival Imagination
250px|მინიატიურა|Carnival Imagination 250px|მინიატიურა|Carnival Imagination 250px|მინიატიურა|Carnival Imagination Carnival Imagination — კომპანია Carnival Cruise Lines-ის Fantasy class-ის საკრუიზო გემი. ასრულებს სამ და ოთხდღიან კრუიზებს მაიამიდან დასავლეთ კარიბებისა და ბაჰამის კუნძულების მიმართულებით. 2008 წლის სექტემბერში, Imagination-მა ჩაანაცვლა Carnival Fascination-ის 3-4 დღიანი კრუიზი ბაჰამები/მექსიკის მიმართულებით. შედეგად, Fascination მაიამიდან ჯეკსონვილში გადავიდა, მას შემდეგ რაც გემმა Grand Celebration-მა კარნივალის ფლოტი დატოვა.
2014 წლის იანვარში, Carnival Imagination კალიფორნიის ქალაქ ლონგ-ბიჩში გადაინაცვლებს, სადაც დობილ გემ Carnival Inspiration-თან ერთად 3-4 დღიან კრუიზებს შეასრულებს. ეს პირველი შემთხვევა იქნება გემის ისტორიაში, როდესაც ის მშობლიურ მაიამის პორტს დატოვებს. მის ადგილს დობილი Carnival Ecstasy დაიკავებს.
აგებულია 1995 წელს, ფინეთის დედაქალაქ ჰელსინკიში.
სქოლიო
კატეგორია:საკრუიზო გემები კატეგორია:Carnival Cruise Lines-ის გემები კატეგორია:1995 წლის გემები
ნელი ბარნეტი
ნელი ბარნეტი (დ. 13 იანვარი, 1951) — კუბელი ფრენბურთელი. სამჯერ აქვს მონაწილეობა მიღებული ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე (1972, 1976, 1980). ოლიმპიურ თამაშებზე ჩაატარა 12 შეხვედრა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:კუბელი ქალი ფრენბურთელები
ძვ. წ. 451
გარდაიცვალნენ
*
Aforia magnifica
Aforia magnifica — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae-ს ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
იტალიური ღვინო
მინი| იტალიური ღვინოს სხვადასხვა ტიპები იტალიური ღვინო — იტალიის ყველა რეგიონში წარმოებული ღვინო. იტალიაში მდებარეობს მსოფლიოში უძველესი ღვინის მწარმოებელი რეგიონები და არის მსოფლიოში ღვინის უდიდესი მწარმოებელი. 2018 წელს იტალიამ შეადგინა გლობალური წარმოების 19 %, წინ უსწრებს საფრანგეთს (17 %) და ესპანეთს (15 %). იტალიური ღვინო ექსპორტზე გადის მთელ მსოფლიოში და პოპულარობით სარგებლობს იტალიელებში, რომლებიც ერთ სულ მოსახლეზე საშუალოდ 42 ლიტრს მოიხმარენ, ამ მონაცემებით იტალია მეხუთე ადგილზეა მსოფლიო ღვინის მოხმარებაში.
ეტრუსკები და ბერძენი მკვიდრები იტალიაში ღვინოს აწარმოებდნენ რომაელებამდე, რომლებმაც საკუთარი ვენახები გაშენეს ახ.წ. II საუკუნეში. რომაელებმა მნიშვნელოვნად გაზარდეს ვაზის ფართობი იტალიაში მევენახეობისა და მეღვინეობის ეფექტური მეთოდების გამოყენებით და გამოიმუშავეს ფართო მასშტაბის წარმოებისა და შენახვის ტექნიკა, კერძოდ, ბარელის დამზადება და ჩამოსხმა.
ისტორია
მარცხნივ|მინი| ტიპური იტალიური ვენახი, სადაც ვაზი იზრდება ზეთისხილის ხეებთან ერთად. მიუხედავად იმისა, რომ ათასწლეულების განმავლობაში ვენახი უკვე იყო გაშენებული ველური ევროპული ვაზის ყურძნით, ბერძნულ კოლონიზაციამდე ღვინო არ იწარმოებოდა, მეღვინეობა კოლონიზაციის შემდეგ აყვავდა. მევენახეობა სიცილიასა და სამხრეთ იტალიაში შეიტანეს მიკენელმა ბერძნებმა და დამკვიდრდა ბერძნული კოლონიზაციის პარალელურად, რომელიც მოხდა ძვ. წ. 800 წელს. რომაელთა მიერ კართაგენელების (მეღვინეობის აღიარებული ოსტატები) დამარცხების შემდეგ, ძვ. წ. II საუკუნეში, დაიწყო იტალიური ღვინის წარმოების შემდგომი აყვავება. ფართომასშტაბიანი პლანტაციები რომლებსაც მონები ამუშავებდნენ, ბევრ სანაპირო ზოლში გაჩნდა და იმდენად გავრცელდა, რომ 92 წელს იმპერატორი  დომიციანემ იძულებული გახდა, გაენადგურებინა უამრავი ვენახი, რათა გაეშენებინა ნაყოფიერი მიწა საკვების წარმოებისთვის.
რთველიდან გამომდინარე, თანამედროვე იტალია არის მსოფლიოში ყველაზე დიდი ან სიდიდით მეორე ღვინის მწარმოებელი. 2005 წელს წარმოება შეადგენდა გლობალური მთლიანი მოცულობის დაახლოებით 20% -ს, საფრანგეთის შემდეგ, რომელიც 26% აწარმოებდა. იმავე წელს აშშ – ში სუფრის ღვინის იმპორტის 32%  იტალიის წილი იყო, ავსტრალია - 24%, ხოლო საფრანგეთი - 20%. ავსტრალიასთან ერთად, ბოლო წლების განმავლობაში, იტალიის ბაზრის წილი სწრაფად გაიზარდა.
იტალიის დასახელების სისტემა
მინი| DOCG და DOC ეტიკეტები ღვინის ორ ბოთლზე 1963 წელს იტალიაში დაიწყეს  ღვინის კლასიფიკაციის პირველი ოფიციალური  სისტემის გამოყენება. მას შემდეგ, შეიტანეს რამდენიმე ცვლილება და დამატებები კანონმდებლობაში, მათ შორის მნიშვნელოვანი ცვლილებები მოხდა 1992 წელს. 2010 წელს განხორციელებულმა ბოლო ცვლილებამ დაადგინა ოთხი ძირითადი კატეგორია, რომლებიც შეესაბამება ევროკავშირის უახლეს რეგულაციებს (2008–09). კატეგორიები, ქვედადან ზედა დონეზე, არის:
ვინი (არაოფიციალურად უწოდებენ „საერთო ღვინოებს“): ღვინის წარმოება შესაძლებელია ევროკავშირის ნებისმიერ ადგილას, ეტიკეტი არ შეიცავს გამოყენებული ყურძნის ჯიშების ან რთველის გეოგრაფიული წარმოშობის მითითებას. (ეტიკეტი მხოლოდ ღვინის ფერს ასახავს.) ჯიშური ღვინოები (Vini Varietali ): ზოგადი ღვინოები, რომლებიც მზადდება ძირითადად (არანაკლებ 85%) ერთი სახის ავტორიზებული „საერთაშორისო“ ყურძნის ჯიშისგან (კაბერნე ფრანკი, კაბერნე სოვინიონი, შარდონე, მერლო, სოვინიონ ბლანკი, სირა) ან მთლიანად ორიდან ან მეტი ყურძნის ჯიშის ან ჯიშებისგან, რთველი შეიძლება მითითებული იყოს ეტიკეტზე. (გეოგრაფიული წარმოშობის მითითების აკრძალვა შენარჩუნებულია. ამ ღვინოების წარმოება შესაძლებელია ევროკავშირის ნებისმიერ ადგილას.) ღვინოები დაცული გეოგრაფიული აღნიშვნით (Vini IGP ): ღვინოები, რომლებიც წარმოებულია იტალიის კონკრეტულ ტერიტორიაზე და ითვალისწინებს სპეციფიკურ და ზუსტ რეგულაციებს უფლებამოსილი ჯიშების, მევენახეობისა და მეღვინეობის პრაქტიკის, ორგანოლეპტიკური და ქიმიური წესების შესახებ, გათვალისწინებულია ფიზიკური მახასიათებლები, ეტიკეტირების ინსტრუქციები და ა.შ.
არსებობს მრავალი ქვეკატეგორია, რომელიც ეხება ცქრიალა ღვინის წარმოების რეგულირებას.
იტალიის სოფლის მეურნეობის სამინისტრო (MIPAAF) რეგულარულად აქვეყნებს განახლებებს ოფიციალური კლასიფიკაციის შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:ღვინო ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:იტალია კატეგორია:ღვინო
ქოქოსი (კუნძული)
კუნძული ქოქოსი (Isla del Coco) – კუნძული წყნარ ოკეანეში, წარმოადგენს კოსტა-რიკის ტერიტორიას. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთი სანაპიროდან 600 კილომეტრზე, გალაპაგოსის არქიპელაგის მახლობლად.
1997 წელს კუნძული შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
გეოგრაფია
კუნძული წარმოადგენს კოსტა-რიკის ტერიტორიას და შედის პუნტარენასის პროვინციის შემადგენლობაში. კუნძულის საერთო ფართობია 23 85 კმ².
ისტორია
კუნძული ევროპელებმა აღმოაჩინეს XVI საუკუნის შუა წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოსტა-რიკის გეოგრაფია კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები კოსტა-რიკაში
იმილსის ტელესი
იმილსის ტელესი (დ. 7 ივნისი, 1959) — კუბელი ფრენბურთელი. ორჯერ აქვს მონაწილეობა მიღებული ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე (1976, 1980). ოლიმპიურ თამაშებზე ჩაატარა 10 შეხვედრა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:კუბელი ქალი ფრენბურთელები
Polyrhachis templi
Polyrhachis templi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ძვ. წ. 450
გარდაიცვალნენ
*
კისორეთი
კისორეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში, გურნის თემი. მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 590 მეტრი, ტყიბულიდან 45 კილომეტრი. სოფელი წყაროებში იხსენიება XVI საუკუნიდან. სოფლის განაპირას დგას შუა საუკუნეების წმინდა გიორგის ეკლესია.
სქოლიო
კატეგორია:ტყიბულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ანდრონიკე II (ტრაპიზონი)
ანდრონიკე II დიდი კომნენოსი (Ανδρόνικος Β΄ Μέγας Κομνηνός; დ. 1236,  ტრაპიზონი, ტრაპიზონის იმპერია – გ. 1266,  ტრაპიზონი, ტრაპიზონის იმპერია) — ტრაპიზონის იმპერიის მეხუთე იმპერატორი 1263–1266 წწ. კომნენოსების დინასტიის წარმომადგენელი. იმპერატორ მანუელ I-ისა და მისი პირველი ცოლის, ტრაპიზონელი აზნაურის, ანა ქსილალოიას უფროსი შვილი. მისი სამწლიანი მმართველობის დროს იმპერიამ დაკარგა სინოპი. ანდონიკეს გარდაცვალების შემდეგ იმპერატორის ტახტზე ავიდა მისი ძმა გიორგი I კომნენოსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტრაპიზონის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 1236 კატეგორია:გარდაცვლილი 1266 კატეგორია:XIII საუკუნის ადამიანები
ტობრუკი
ტობრუკი (طبرق‎) — საპორტო ქალაქი აღმოსავლეთ ლიბიაში, ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე, ეგვიპტის საზღვართან. წარმოადგენს ელ-ბუტნანის რაიონის დედაქალაქს. მოსახლეობა 120 000 ადამიანი (2011).
თავდაპირველად ტობრუკი ძველ ბერძენთა კოლონია იყო, მოგვიანებით კი რომაელთა ციხესიმაგრე, რომელიც კირენაიკის საზღვარს იცავდა. საუკუნეთა მანძილზე, ტობრუკი ასევე ასრულებდა საგზაო სადგურის როლს სანაპირო ხაზის გასწვრივ მიმდინარე საქარავნო გზისთვის. 1911 წელს ქალაქი იტალიელთა სამხედრო პოსტი გახდა, მაგრამ მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1941 წლის 22 იანვარს, იგი მოკავშირეთა ძალებმა, კერძოდ ავსტრალიის მე-6 დივიზიონმა აიღო. ომის შემდგომ, 1960-იან წლებში აღდგენილ ტობრუკს შეემატა საპორტო ტერმინალი, რომელიც სერირის ნავთობის საბადოს მილსადენით დაუკავშირდა.
ლიბიის მეფე იდრის I-ს ტობრუკში სასახლე ჰქონდა. ტრადიციულად, ქალაქი სენუსის სამეფო დინასტიის ძლიერი საყრდენი იყო. ამავე დროს, ქალაქი ერთ-ერთი პირველი იყო, სადაც არაბული გაზაფხულის დროს პოლკოვნიკ კადაფის საწინააღმდეგო აჯანყებები დაიწყო. სულ მალე, იგი ლიბიის გარდამავალი საბჭოს მმართველობაში გადავიდა.
სქოლიო
კატეგორია:ლიბიის ქალაქები
ჭელიაღელე
ჭელიაღელე — სოფელი საქართველოში, ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: აგარა, ზედა თლუღი, უყეში, ქვედა თლუღი). მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1190 მეტრი, ამბროლაურიდან 12 კილომეტრი, ტყიბულიდან 26 კმ. სოფელში მდებარეობს 1905-1908 წლებში აშენებული მთავარანგელოზთა სახელობის ეკლესია.
სქოლიო
კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ბანგლადეში 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბანგლადეშმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე პირველად იასპარეზა 1984 წელს, აშშ-ის ქალაქ ლოს-ანჯელესში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედლი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბანგლადეში ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აზიის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კარაკალი
კარაკალი (Caracal caracal) — მტაცებელი ძუძუმწოვარი კატისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძე 65 სმ აღწევს, მასა 11-13 კგ. მოყვითალო ზურგი და მოთეთრო მუცელი აქვს. გავრცელებულია აზიისა და აფრიკის უდაბნოებსა და მთისწინეთში. ცოტა გვხვდება სამხრეთ თურქმენეთში, იშვიათად — უზბეკეთში. იკვებება მღრღნელებით, ფრინველებით, ქვეწარმავლებით და სხვა. შობს 1-4 კნუტს, სარეწაო მნიშვნელობა არ აქვს. ინდოეთში კარაკალს კურდღლებზე, ფრინველებსა და პატარა ანტილოპებზე სანადიროდ წვრთნიან.
ლიტერატურა
კატეგორია:კარაკალები
გური თვალთვაძე
გური კალისტრატეს ძე თვალთვაძე (დ. 25 ოქტომბერი, 1907 — გ. 8 თებერვალი, 1970) — ქართველი გეოფიზიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1961), პროფესორი (1963). საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1967).
ბიოგრაფია
გური თვალთვაძემ 1930 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. 1934 წლიდან ხელმძღვანელობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გეოფიზიკის ინსტიტუტში თავისსავე დაარსებულ სეისმომეტრიის განყოფილებას. იგი სასარგებლო წიაღისეულის სეისმომეტრიული მეთოდით ძიების ფუძემდებელია საქართველოში. მისი შრომები ეხება კავკასიაში დედამიწის ქერქის აგებულებისა და ფიზიკური თვისებების შესწავლის საკითხებს. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს უმაღლეს სასწავლებლებში (1945–70). იყო საქართველოს ზოოვეტერინალური ინსტიტუტის ფიზიკის კათედრის გამგე (1939–56). მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
ბიბლიოგრაფია
კატეგორია:ქართველი გეოფიზიკოსები კატეგორია:ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები
Le Figaro
thumb|250 px|ლე ფიგაროს მთავარი გვერდი Le Figaro (ლე ფიგარო) — ყოველდღიური ფრანგული გაზეთი, რომელიც გამოიცემა 1826 წლიდან. სახელი მიიღო ბომარშეს პიესის გმირის — ფიგაროს პატივსაცემად. ამავე პიესიდან („გიჟი დღე, ანუ ფიგაროს ქორწინება“) აღებულია გაზეთის მთავარი დევიზი — „სადაც არ არის კრიტიკის თავისუფება, არავითარი ჯილდო არის ტკბილი“ (Sans la liberté de blâmer, il n’est point d'éloge flatteur).
1866 წლიდან გამოდის ყოველდღიურად. 2005 წლისთვის ფაზეთის ტირაჟი შეადგენდა 340 ათას ეგზემპლარს.
1975 წელს გაზეთი იყიდა რობერ ერსანმა. 1999 წელს ამერიკულმა საინვესტიციო ფონდმა Carlyle Group-მა იყიდა გაზეთის 40 %, რომელიც გაყიდა 2003 წელს. 2004 წლიდან გაზეთი ეკუთვნის კონსერვატიულ პოლიტიკოს მილიარდერს სერჟ დასოს. ერთ-ერთ ინტერვიუში დასომ განაცხადა, რომ „გაზეთებმა უნდა გაავრცელონ საღი აზრები“.
ითვლება, რომ გაზეთი არის მთავრობისა, და ზოგადად მემარჯვენე პარტიების მთავარი რუპორი. ამისთვის ფიგარო ხშირად ხდება „Liberation“, „Marianne“ და სხვა მემარცხენე გამოცემების კრიტიკის ობიექტი.
სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის გაზეთები კატეგორია:ფრანგულენოვანი გაზეთები
დიმიტრი კაბალევსკი
დიმიტრი ბორისის ძე კაბალევსკი (Дмитрий Борисович Кабалевский: დ. 30 დეკემბერი [ძვ. სტ. 17 დეკემბერი], 1904, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 14 თებერვალი, 1987, მოსკოვი) — რუსი კომპოზიტორი, პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე. სსრკ-ის სახალხო არტისტი (1963), ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი (1965), სოციალისტური შრომის გმირი (1974). მუსიკალური აღზრდის საერთაშორისო საზოგადოების საპატიო პრეზიდენტი (1972). სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს ეროვნებათა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე (1979).
ბიოგრაფია
დაამთავრა მოსკოვის კონსერვატორია (ნ. მიასკოვსკის საკომპოზიციო (1929) და ა. გოლდენვეიზერის საფორტეპიანო (1930) კლასები). 1940-1945 წლებში იყო ჟურნალ „სოვეტსკაია მუზიკას“ მთავარი რედაქტორი, 1952 წლიდან — სსრკ-ის კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარე.
კაბალევსკის ნაწარმოებებია: კონცერტების ტრიადა — სავიოლინო (1948; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1949), ჩელოს I (1949) და III საფორტეპიანო (1952); ოპერეტები „ტარასის ოჯახი“ (1950; სსრ-ის სახელმწიფო პრემია, 1951, ბ. გორბატოვის მოთხრობის „დაუმორჩილებელნის“ მიხედვით). „კოლა ბრიუნიონი“ (1937; II რედაქცია 1968, ლენინური პრემია, 1972, რ. როლანის მიხედვით), „ცეცხლში“ (1943), „ნიკიტა ვერშინინი“ (1955), „დები“ (1969; 4 სიმფონია (1932, 1933, 1934, 1956)), კონცერტები ორკესტრთან ერთად — 3 საფორტეპიანო (1929, 1936, 1952), 1 ვიოლინოსათვის (1948) და 2 ჩელოსათვის (1949, 1964); სიუჟეტები გუნდისა და ორკესტრისათვის „სახალხო შურისმაძიებელნი“ (1942), კანტატები „ლენინელები“ (1959), „რეკვიემი“ სოლისტებისათვის, 2 გუნდისა და ორკესტრისათვის რობერტ როჟდესტვენსკის ტექსტზე (1963; გლინკას სახელობის რსფსრ სახელმწიფო პრემია, 1966) და სხვა. კამერული ნაწარმოებებიდან აღსანიშნავია 2 სიმებიანი კვარტეტი (№ 2, 1945; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1946), 24 საფორტეპიანო პრელიუდია და სხვა. დაწერილი აქვს მუსიკა კინოსა და თეატრისათვის. ავტორია თეორიული ხასიათის შრომებისა. გამოდიოდა როგორც პიანისტი და დირიჟორი. გამოცემულია ფირფიტები მისი „საუბრებით მუსიკის შესახებ“. სსრკ-ის IX-X მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენით, 2 სხვა ორდენითა და მედლებით.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი პედაგოგები კატეგორია:რუსი კომპოზიტორები კატეგორია:სოციალისტური შრომის გმირები კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:დაბადებული 30 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1904 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1987 კატეგორია:სსრკ-ის IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:სსრკ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
ეველინა ბოროტო
ეველინა ბოროტო (დ. 23 დეკემბერი, 1949) — კუბელი ფრენბურთელი. ორჯერ აქვს მონაწილეობა მიღებული ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე (1972, 1976). ოლიმპიურ თამაშებზე ჩაატარა 9 შეხვედრა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:კუბელი ქალი ფრენბურთელები
ჰელენა ვურნიკი
ჰელენა ვურნიკი ( Helena Vurnik ; 26 სექტემბერი, 1882, ვენა — 6 აპრილი, 1962, რადოვლიცა ) — სლოვენიელი მხატვარი და დიზაინერი.
ბიოგრაფია
ჰელენა ვურნიკის მამა მორიც კოტლერი, ფოსტაში იურისტად მუშაობდა, დედა — ბრონისლავა  (დაბ. ტრუგი) წარმოშობით პოლონელი იყო. ელენა სკოლის შემდეგ ოთხი წლის განმავლობაში სწავლობდა ფორტეპიანოზე დაკვრას და აკვარელით ხატვას. სწორედ მაშინ გაუჩნდა სიყვარული ხელოვნებისადმი და, მიუხედავად მშობლების წინააღმდეგობისა,  ჩააბარა ექსპერიმენტულ ინსტიტუტში, სადაც 4 წელი  სწავლობდა ზეთით ფერწერას და ეუფლებოდა გრაფიკულ ტექნიკას (ლითონგრაფია, ჰელიოგრაფია და გრავირება). შემდეგ, ჰელენამ სწავლა განაგრძო ქალთა სამხატვრო სკოლაში. სკოლის დამთავრების შემდეგ მან მიიღო ექვსთვიანი ეროვნული სტიპენდია, რამაც საშუალება მისცა გამგზავრებულიყო იტალიაში. შემდეგ ხუთი თვე გაატარა მოდენას რეგიონში. როდესაც იტალიაში დაბრუნდა, ნამუშევრების გაყიდვიდან მიღებული შემოსავლით  სტუდია გახსნა და   ვენის გაზეთ Extrablatt-ის ილუსტრატორად დაიწყო მუშაობა. პროფესორ ლუდვიგ მიქალეკის რეკომენდაციით მან საკუთარი ნამუშევრების გამოფენა მოაწყო მხატვართა სახლის გალერეებსა და საგამოფენო დარბაზებში.
1913 წლის ნოემბერში ჰელენა ცოლად გაჰყვა არქიტექტორ ივან ვურნიკსს. ისინი 1915 წელს გადავიდნენ რადოვლიცაში. ექვსი თვის შემდეგ ვურნიკი გაიწვიეს ჯარში, სადაც ის პირველი მსოფლიო ომის დასრულებამდე. დარჩა. ომის შემდეგ ოჯახი საცხოვრებლად ლუბლიანაში გადავიდა, სადაც ვურნიკმა ახლად დაარსებულ უნივერსიტეტში დაიწყო მუშაობა. ჰელენა სწავლობდა ინგლისურს, მოკრძალებულად ცხოვრობდა და ფინანსურად  მეუღლეზე იყო დამოკიდებული. 1923 წელს წყვილს ვაჟი ივან ნიკო შეეძინა. ჰელენას ქმარი ძირითადად რელიგიურ ობიექტებთან დაკავშირებულ შეკვეთებს იღებდა. ივანს ხშირად არ ჰქონდა საკმარისი დრო ნამუშევრის სრულყოფისთვის, ამიტომ ბევრი პროექტით უკმაყოფილო იყო ტექნიკური თუ ესთეტიკური თვალსაზრისით.
1942 წლის აპრილში იტალიელმა დამპყრობლებმა დახვრიტეს ვაჟი —  ივან ნიკო, რომელზეც ჰელენა  ძალიან იყო მიჯაჭვული. მან თანდათან შეწყვიტა მუშაობა. წყვილი სულ უფრო და უფრო ნაკლებ შეკვეთებს იღებდა, ვურნიკი არქიტექტურის ფაკულტეტიდან გაათავისუფლეს. 1956 წელს ისინი დაბრუნდნენ რადოვლიცაში, სადაც ჰელენა გარდაიცვალა ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ 1962 წელს.
შემოქმედება
როგორც მხატვარი, ჰელენა ვურნიკი ვენის სეცესიონის წრეებს ეკუთვნოდა, რამაც მთელ მის  შემოქმედებაზე იქონია გავლენა. ლუბლიანაში გადასვლის შემდეგ, მან თავის ნამუშევრებში შეიტანა სლოვენური ფოლკლორის რამდენიმე ელემენტი სლოვენიის ეროვნული ფერების გამოყენებით (თეთრი, ლურჯი და წითელი). ასევე, მის ნამუშევრებზე გავლენა მოახდინეს პრე-რაფაელიტებმა (სტილიზებული მცენარეული მოტივები) და პუვი დე შავანმა (ღვთაებებისა და წმინდანთა ფიგურები). ორი მსოფლიო ომის შორის პერიოდში, ჰელენა ვურნიკმა შექმნა სლოვენიასთან დაკავშირებული არაერთი ხელოვნების ნიმუში. იგი უფრო ნაკლებად ღებულობდა მონაწილეობას გამოფენებში, ვიდრე ვენაში. მიუხედავად იმისა, რომ იგი არ იყო სლოვენიელი, ლიუბლიანაში გადავიდა. ხელოვანის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნამუშევრები ხასიათდება ძლიერი ეროვნული სიმბოლიზმით და კათოლიკური ეკლესიის ეგიდით ეროვნულ-განმათავისუფლებელ მოძრაობაში მონაწილეობით.
საერო ხელოვნება
ჰელენა ვურნიკმა შემოქმედებითი კარიერა დაიწყო ვენის გაზეთ Extrablatt-ის ილუსტრატორის რანგში. სლოვენიაში ხატავდა სათაურებს და აფორმებდა წიგნებს სხვადასხვა გამომცემლობებისთვის, რომელთა შორის იყო: "სახლი და მშვიდობა", "მლადიკო", "კალენდარი". განსაკუთრებით ინტერესს იწვევდა "სახლი და მშვიდობაში" გამოქვეყნებული ილუსტრაციები, სადაც მხატვარმა გამოავლინა განსაკუთრებული ნიჭი პოლიტიკური სატირის მიმართ. მან ასევე გააკეთა ილუსტრაციები იოზეფ ლესარის წიგნისთვის.
იტალიისა და ვენის დროიდან ცნობილია მისი გრავიურები "მევიოლინე და მომღერალი", "უდაბნოს გზებზე", "პარიზელი ქალი", "მშვიდ ტაძარში", "სახლი ბუხარაში" და "ივან ცანკარის ხსოვნას". ადრეული ნამუშევრებიდან შემორჩენილია: „ებრაელი“, „გზის მუშა“, „ბაზრობის დღე მირანდოლაში“ და „ახალგაზრდა ცოლის პორტრეტი“. მოგვიანებით შედარებით იშვიათად ხატავდა ტილოზე. უფრო გვიანდელი პერიოდიდან შემორჩენილია ნახატები „ნათელი ღამე“ (ბოშური სიმღერის მოტივებზე), „ვურნიკის სახლის ეზო რადოვლიცაში“ და სხვა.
ჰელენა ვურნიკის ყველაზე ცნობილი ნამუშევარია კედლის მხატვრობა კოოპერატიული კომერციული ბანკის შენობაზე, ლიუბლიანაში, მიკლოშიჩის ქუჩაზე, რომელიც ახლა ცნობილია როგორც ვურნიკის სახლი. ამ ნამუშევრის შექმნისას იგი მიჰყვებოდა ქმრის იდეას ახალი სლოვენიის ეროვნული არქიტექტურული სტილის შესახებ, ამიტომ ნახატები ხასიათდება ფოლკლორული ელემენტებით (სლოვენური ეროვნული ფერები, სტილიზებული ნაქარგები და ქალის ფიგურები ეროვნულ კაბებში).
რელიგიური ხელოვნება
შეკვეთები აბსოლიტურად რელიგიურ ხასიათს ატარებდა. მაგალითად, 1915 წლის შეკვეთა ტრიესტში ეპისკოპოს ანდრეი კარლინის კერძო სამლოცველოს მოსახატად. მან შეასრულა სამი კომპოზიცია კარლინისთვის: „მარიამობის ხარება“, „წმინდა ანდრია“ და „აღდგომის დილა“, რომელთაგან დაასრულა პირველი. ადრე მას არ ჰქონდა შესრულებული სამუშაო დიდ ფორმატში, ამიტომ  შეკვეთა მისთვის დიდ პრობლემად იქცა. მეუღლეების მრჩეველი იყო პრელატი ფრანც კიმოვეცი, რომელიც მათ საეკლესიო დავალებებსაც აძლევდა. 1919 წელს წყვილმა მიიღო შეკვეთა ტოპოლ ნად მედვოდის ეკლესიის შეკეთების შესახებ, რისთვისაც ელენემ მოსამართლეების წინაშე წმინდა ეკატერინე დახატა. ყველაზე ცნობილი საეკლესიო ნამუშევრებია: იესოს გული, მაისის მადონა (ლუბლიანას წმინდა ქრისტოფის ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი, რომელიც აღარ არის გამოფენილი), პატარა ტერეზა (ლიუბლიანას წმინდა პეტრეს ეკლესია), წმინდა მაგდალენელი, ავე მარია, წმინდა ანას ხატი, მადონა ჯვრის ქვეშ და წმინდა თადეოზი. (ლიუბლიანას წმინდა პეტრეს ეკლესია), მაისის მადონა ( წმინდა ნიკოლოზის ტაძარი ), მარიამის ხარება (ლიუბლიანას წმინდა ვიდის ეკლესია) და ოთხი პატარა ნახატი (ეკლესიის მაღალი საკურთხეველი სოდრაიცაში). ელენა ხშირად გამოსახავდა საკუთარ თავს, მეუღლეს და შვილს, როგორც წმინდანებს.
ფერწერის გარდა, მხატვარი იყენებდა მოზაიკის ტექნიკას. მისი ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია ლიუბლიანას წმინდა პეტრეს სახელობის ტაძარზე დელფინებს შორის გამოსახული ქრისტეს ფიგურა, რომელიც წარმოადგენს აღდგომის ერთგვარ სიმბოლოს.
ჰელენა ვურნიკმა ასევე წარმოადგინა მარიბორის სკოლის ექთნების მიერ დამზადებულ ლიტურგიულ ტანსაცმელზე მანქანური ქარგვის მრავალი ნიმუში და დიზაინი. ეპისკოპოს ანტონ ეგლიჩისთვის 1923 წელს შეიქმნა ეროვნულ ფერებში შესრულებული და ოქროს ძაფებით მოქარგული ორნამენტი. 1938 წელს წარდგენილი იყო ბერლინის საერთაშორისო გამოფენაზე, სადაც მიიღო დიპლომი და მედალი. მან ასევე შექმნა დროშები, საეკლესიო ბანერები, საეკლესიო ზარების და ლიტურგიული ჭურჭლის დეკორაციები ლიუბლიანას ტრნოვის მრევლისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1882 კატეგორია:დაბადებული 26 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 4 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1962 კატეგორია:ავსტრიელი მხატვრები კატეგორია:სლოვენი მხატვრები კატეგორია:ავსტრიელი ქალი მხატვრები კატეგორია:სლოვენი ქალი მხატვრები
Aforia moskalevi
Aforia moskalevi — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae-ს ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
ერტა პასკალ ტრუილიო
ერტა პასკალ ტრუილიო (Ertha Pascal-Trouillot; დ. 13 აგვისტო, 1943, ჰაიტი, ქალაქი პეტიონ-ვილი) — ჰაიტის პირველი ქალი პრეზიდენტი (13 მარტი, 1990 - 7 თებერვალი, 1991). დაიბადა მჭედელ თიმოკლეს პასკალისა და მკერავ ლუიზა დიუმორნეს მრავალშვილიან ოჯახში.
განათლება
საშუალო განათლება პეტიონ-ვილის ლიცეუმში მიიღო, შემდეგ სწავლა გააგრძელა გონევის სამართლის სკოლაში და 1971 წელს მიიღო იურიდიული მოღვაწეობის ლიცენზია, ხოლო იმავე წლის 8 ოქტომბერს მან ფიცი დასდო როგორც ადვოკატმა.
კარიერა
1991 წლის 7 თებერვალს ხელისუფლება გადასცა კანონიერად არჩეულ პრეზიდენტს ჟან ბერტრან არისტიდს. ახალმა ხელისუფლებამ მას ბრალი დასდო სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობაში და 1991 წლის 4 აპრილს დააპატიმრეს თუმცა მეორე დღეს გამოუშვეს საპატიმროდან და ერთი წლით წავიდა ემიგრაციაში. ქალბატონი ერტა არის წიგნების ავტორი კანონმდებლობის, ისტორიის და ქალთა უფლებების სფეროში.
ოჯახი
1971 წელს ქალბატონი ერტა ცოლად გაჰყვა ისტორიისა და ფრანგულის მასწავლებელს ერნსტ ტრუილიოს. 1987 წელს ერტა პასკალ ტრუილიო დაქვრივდა. ჰყავს ერთი გოგონა - იანთა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰაიტის პრეზიდენტები კატეგორია:ჰაიტიელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1943 კატეგორია:ჰაიტიელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ქალი პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 13 აგვისტო
აკორდი (მუსიკა)
აკორდი — სამი და მეტი მუსიკალური ბგერის თანაჟღერადობა. ამასთან აღსანიშნავია, რომ აუცილებელი არ არის, ნოტები ერთად სრულდებოდეს. აკორდად შეიძლება ჩაითვალოს არპეჯიოც.
აკორდი არსებობს მრავალი სახის: მაჟორული და მონორული, ტონიკური, სუბდომინანტური, დომინანტური და კიდევ მრავალი სხვა. აკორდი შეიძლება იყოს კეთილხმოვანი და არაკეთილხმოვანი. კეთილხმოვანს ეწოდება კონსონანსი, ხოლო არაკეთილხმოვანს დისონანსი.
სქოლიო
კატეგორია:მუსიკის თეორია
თვალთვაძე
საკუთარი სახელი თვალთვაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ალდაროვო (მრავალმნიშვნელოვანი)
ალდაროვო შეიძლება აღნიშნავდეს:
ძვ. წ. 449
გარდაიცვალნენ
*
Polyrhachis ternatae
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები