cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იცხაკ რაბინი
ნობელის პრემია მშვიდობის დარგში
1993 წლის ოსლოს სამშვიდობო ხელშეკრულებების გათვალისწინებით, რომლებიც მიიღეს ნორვეგიელი დიპლომატების ნაწილობრივი შუამავლობით იმ ქალაქში, რომელიც მშვიდობის სიმბოლოდ შეგვიძლია მივიჩნიოთ ისტორიის განმავლობაში, შეთანხმდნენ რა მშვიდობის ჩარჩოზე, რომლითაც გადაჭრეს მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე მწვავე პრობლემა შუა-აღმოსავლეთში - ისრაელის პრემიერ მინისტრმა რაბინმა, ისრაელის საგარეო საქმეთა მინისტრმა პერესმა და პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაციის ლიდერმა არაფატმა ერთობლივად მოიპოვეს 1994 წლის ნობელის პრიზი.
მკვლელობა და შემდგომი პერიოდი
25 წლის ექსტრემისტ ახალგაზრდა სტუდენტს, იგალ ამირს სამშვიდობო ხელშეკრულებების მიმდინარეობისას თვეების განმავლობაში სურდა რაბინის მოკვლა, მაგრამ ამისათვის ის საჭირო მომენტს ელოდებოდა. მისი მოკვლის მთავარ მიზეზს სწორედ ოსლოს ხელშეკრულებები წარმოადგენდა, რადგან ამირი მიიჩნევდა, რომ ამით რაბინი თითქოს ცდილობდა არაბებისათვის ისრაელის ტერიტორიის გადაცემას და მას მოღალატედ, მტრად აღიქვამდა. აქვე უნდა ითქვას, რომ ამ პირზე არც რაბინის დაცვას და მით უმეტეს უსაფრთხოების სამსახურს არანაირი ინფორმაცია აქამდე არ გააჩნდა. საბოლოოდ 1995 წლის 4 ნოემბერს, თელ-ავივში, შუა აღმოსავლეთის თემების განხილვის დასრულებისთანავე, იგალ ამირმა დრო იხელთა, რაბინს ჩაუსაფრდა და ცეცხლსასროლი იარაღით ორი ღრმა ჭრილობა მიაყენა. რაბინი მალევე გადაიყვანეს იჩილოვის საავადმყოფოში, თუმცა გადაყვანიდან რამდენიმე წუთში ის გარდაიცვალა. იცხაკ რაბინის მკვლელობის შემდეგ, მისი ქალიშვილი, დალია რაბინ-პელოსოფი, ჩაერთო პოლიტიკურ საქმიანობაში და 1999 წელს აირჩიეს ქნესეტის წევრად და წარმოადგენდა ისრაელის ცენტრისტულ პარტიას. 2001 წლიდან კი ის განაგრძობდა საკუთარ პოლიტიკურ საქმიანობას უკვე თავდაცვის მინისტრის თანამდებობაზე. ის ხელმძღვანელობს ასევე იცხაკ რაბინის სახელობის ცენტრს და ამით ცდილობს მისი სახელის უკვდავყოფას სიცოცხლის დასრულების შემდეგაც. გარდა ამისა, სახელმწიფო დონეზე ხშირად იმართება იცხაკ რაბინისადმი მიძღვნილი სპეციალური ღონისძიებები და ცერემონიები, რომელზეც შეკრებილი ხალხი შემდეგი ლოზუნგებითა და საამაყო სიმბოლური ფრაზებით გამოდის, როგორებიცაა მაგალითად „იცხაკ რაბინი - მშვიდობის მცველი“, „მშვიდობიანი თაობა“, „არასდროს დაგვავიწყდები“ და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისრაელის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში კატეგორია:დაბადებული 1 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1922 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1995
შავშვების ღვთისმშობლის ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია (12,1 X 5,7 მ). ნაგებია კირქვის კვადრებით. 1920 წლის მიწისძვრამ შენობა ძლიერ დააზიანა. კედლები ორმეტრმდეა შემორჩენილი. შესასვლელი ჩრდილოეთითაა. აფსიდი ნახევარწრიულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიები
საფრანგეთის მარშალი
საფრანგეთის მარშალი (ფრანგ.: Maréchal de France) — სამხედრო რანგი. იგი 1190 წელს სპეციალურად ალბერიკ კლემანისათვის დააარსა ფილიპ II-ემ.
XVIII საუკუნე
მარშალი
ერწახვი
ერწახვი, ერცახუ — მწვერვალი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გულრიფშის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს აფხაზეთის კავკასიონის მთავარ წყალგამყოფ ქედზე, საქართველოსა და რუსეთის ყარაჩაი-ჩერქეზეთის საზღვარზე, მდინარე აქსაუთის (ყუბანის სისტემა) სათავეებში, სიმაღლე ზღვის დონიდან 3910 მ. აგებულია კამბრიულისწინა და ქვედაპალეოზოური კრისტალური ფიქლებით. ჩრდილოეთი კალთა დამრეცია, სამხრეთი — ციცაბო. ერწახვის სამხრეთი კალთის 2 მყინვარი ასაზრდოებს მდინარე ჩხალთის მარცხენა შენაკადებს. დამახასიათებელია სუბნივალური და ნივალური ლანდშაფტი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყარაჩაი-ჩერქეზეთის მთები კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მთები კატეგორია:აფხაზეთის კავკასიონის მთები
ვახტანგ ბოჭორიშვილი
ვახტანგ ბოჭორიშვილი (დ. 25 მარტი, 1924, გიორგეთი, ლაგოდეხის რაიონი — გ. 11 სექტემბერი, 2002) — ქართველი ინფექციონისტი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, საქართველოს მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის და ნიუ-იორკის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი, მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი.
თავდაპირველად სწავლობდა თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტზე და სხვადასხვა თეატრში მუშაობდა რეჟისორის ასისტენტად. 1951 წელს დაამთავრა ხარკოვის სამედიცინო ინსტიტუტი და მუშაობდა სამხედრო ექიმად, შემდეგ ლენინგრადის სამხედრო-სამედიცინო აკადემიის ინფექციურ სნეულებათა კათედრაზე. 1969 წლიდან თბილისში გადმოვიდა და სათავეში ჩაუდგა ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ინფექციურ სნეულებათა კათედრას. 1970 წელს, ქოლერის ეპიდემიის დროს, ინფექციის საწინააღმდეგოდ პირველმა გამოიყენა ფილიპსის ხსნარი. 1970–1973 წლებში იყო საქართველოს სსრ ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს მინისტრი. შექმნა სეფსისის რესპუბლიკური ცენტრი, რისთვისაც 1985 წელს მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია. შეიმუშავა და დანერგა ადრეული ასაკის ბავშვთა სალმონელოზის კლინიკური დიაგნოსტიკის კრიტერიუმები, რამაც უზრუნველყო სიკვდილიანობის შემცირება. 1981–1989 წლებში იყო IV სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 1990 წლიდან იყო ექიმთა დიპლომის შემდგომი განათლების აკადემიის ინფექციურ დაავადებათა კათედრის გამგე. 1999 -2002 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“.
ვახტანგ ბოჭორიშვილი აქტიურად უჭერდა მხარს ეროვნული მოძრაობის 80-იანი წლების ტალღას და მონაწილეობდა საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. 1999 წელს გახდა საქართველოს პარლამენტის წევრი. აქვს მრავალი სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის 6 მონოგრაფია.
თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა და კლინიკა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ინფექციონისტები კატეგორია:დაბადებული 25 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2002 კატეგორია:საქართველოს სსრ ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრები კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ვ
Brawn GP
thumb|250px|Brawn GP-ის ლოგო Brawn GP (სრული სახელი Brawn Grand Prix Ltd.) — ფორმულა ერთის გუნდი და კონსტრუქტორი. Brawn GP დაარსდა 2009 წლის 6 მარტს, როდეაც დადასტურდა, რომ როს ბრაუნმა, ყოფილმა Honda Racing F1-ის გუნდის ტექნიკურმა დირექტრომა, იყიდა გუნდი ჰონდასგან. 2009 წლის 17 მარტს FIA-მ ოფიციალურ დაადასტურა, რომ Honda Racing F1-მა სახელი შეცვალა Brawn GP-ზე.
ახალი გუნდის დებიუტი შედგა 2009 წლის სეზონის გახსნაზე ავსტრალის გრანდ პრიქსზე, 2009 წლის 28 მარტს. გუნდის წევრებმა, ჯენსონ ბატონმა და რუბენ ბარიკელომ მიაღწიეს წარმატებას. ბატონი გავიდა პირვეოლ ადგილზე, ხოლო ბარიკელო მეორეზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფორმულა ერთის კონსტრუქტორები
ფრანჩესკო გვარდი
ფრანჩესკო გვარდი (დ. 5 ოქტომბერი, 1712, ვენეცია — გ. 1 იანვარი, 1793) — იტალიელი ფერმწერი, ვენეციის სკოლის პეიზაჟისტი.
ბიოგრაფია
სწავლობდა ძმასთან, ჯოვანი ანტონიო გვარდისთან. თავდაპირველად ხატავდა XVI-XVII საუკუნეების იტალიელ მხატვართა ნამუშევრების თავისუფალ პირებს, პეიზაჟებს და სურათებს რელიგიურ და მითოლოგიურ თემებზე. ბაძავდა მანიასკოსა და რიჩის. 1760-იანი წლების ბოლოდან დაიწყო მხოლოდ პეიზაჟების ხატვა. მისი შემოქმედების აყვავების ხანაა 1780–1790-იანი წლები. მხატვარი მისმა თანამედროვეებმა სათანადოდ ვერ შეაფასეს. მან ჯეროვანი აღიარება მოიპოვა XIX საუკუნეში.
დიდგორის რაიონი
მარჯვნივ|მინი|300პქ|თბილისის ადმინისტრაციული დაყოფა 2007-2013 წლებში. დიდგორის რაიონი — თბილისის ერთ-ერთი რაიონი 2006-2013 წლებში. საქართველოს პარლამენტის 2006 წლის 26 ნოემბრის №4173 დადგენილების შესაბამისად, ახლადშექმნილი რაიონის უდიდესი ნაწილი შეადგინა ტერიტორიამ, რომელიც 2006 წლამდე ექვემდებარებოდა გარდაბნის რაიონს (მუნიციპალიტეტს) და საქართველოს დედაქალაქის თვითმმართველ ერთეულს გადაეცა, გამონაკლისია ოქროყანა, რომელიც თბილისის, მთაწმინდის რაიონის დაქვემდებარებაში იყო, ასევე წყნეთი, ბეთანია და ახალდაბა, რომლებიც უფრო ადრე შემოუერთდა თბილისს და ქალაქის მერიაზე დაქვემდებარებული პუნქტები იყვნენ. რაიონში, ძირითადად, არსებობდა საკურორტო, სააგარაკე, დაბისა და სოფლის საგარეუბნო ტიპის დასახლებები. მასში შედიოდა შემდეგი დასახლებული პუნქტები: კიკეთი, კოჯორი, ახალდაბა, ბეთანია, ტაბახმელა, შინდისი, წავკისი, წყნეთი, ოქროყანა, კვესეთი, სამადლო, დიდება. რაიონის ტერიტორია შეადგენს 97,97 კვ. კმ.-ს; გაუქმების შემდეგ გაიყო ვაკისა და მთაწმინდის რაიონებს შორის — წყნეთი, ბეთანია და ახალდაბა მიეკუთვნა ვაკის, ხოლო დანარჩენი დასახლებები მთაწმინდის რაიონს.
კატეგორია:თბილისის რაიონები კატეგორია:საქართველოს ყოფილი რაიონები
ბაღდადის წეროები
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები კატეგორია:ლიტერატურული ჟურნალები
აბასიანთა სახალიფო
აბასიანთა სახალიფოს ნაკლები ტერიტორია ეკავა, ვიდრე ომაიანთა სახალიფოს. VIII საუკუნის II ნახევრიდან მოყოლებული სხვადასხვა დროს მას ჩამოსცილდა პირენეს ნახევარკუნძული, ჩრდილოეთი აფრიკა და სირია. შედარებით დიდხანს დარჩნენ აბასიანთა სახალიფოს შემადგენლობაში ერაყი, ირანი, შუა აზია, არაბეთის ნახევარკუნძული, მცირე აზიის ნაწილი და ამიერკავკასია. სახელმწიფო პოლიტიკურმა ცენტრმა სირიიდან ერაყში გადაინაცვლა. ხალიფა ალ-მანსურმა ტახტი ქ. ბაღდადში გადაიტანა. ამიტომ აბასიანთა სახალიფოს ხშირად ბაღდადის სახალიფოსაც უწოდებენ. თუ ომიანები არაბი ტომების ზედა ფენას ეყრდნობოდნენ, აბასიანების სოციალურ-პოლიტიკურ დასაყრდენად იარნელი და შუააზიელი ფეოდალები იქცნენ. აბასიანთა სახალიფოში აღოღძინდა სასანიანების ირანის პოლიტიკური ინსტიტუტები (ვეზირის სახელო, მრავალუწყებიანი დივანი) და გაძლიერდა ინდურ-ირანული ტრადიციები; ფართოდ განვითარდა სოფლის მეურნეობა, ვაჭრობა-ხელოსნობა, საქალაქო ცხოვრება. თვალსაჩინო მიღწევები მოიპოვა არაბულმა მეცნიერებამ, ფილოსოფიამ და ხელოვნებამ. ბაღდადი საერთაშორისო ვაჭრობის უმნიშვნელოვანეს ცენტრად იქცა.
აბასიანთა სახალიფოს სამეურნეო-კულტურულ განვითარებაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს არაბთა მიერ დაპყრობილმა ხალხებმა (სპარსელებმა, ტაჯიკებმა, სირიელებმა), აბასიანთა მმართველობის ხანაში გაძლიერდა სახალიფოს მფლობელობაში მყოფი ქვეყნების მოსახლეობის ექსპლუატაცია, გამწვავდა კლასობრივი წინააღმდეგობანი, გახშირდა სახალხო ანტიფეოდალური აჯანყებები: 776-783 წლებში მუკანას აჯანყება შუა აზიაში, 816-837 წლებში ბაბექის აჯანყება აზერბაიჯანში და სხვა. აბასიანთა სახალიფო საგრძნობლად დაასუსტა 869-883 წლების შავკანიანი მონების — ზინჯების აჯანყებამ. სახალხო აჯანყებებმა და დაპყრობილ ქვეყნებში ფეოდალიზმის განვითარებამ ხელი შეუწყო სეპარატისტული ტენდენციების გაძლიერებას, დააჩქარა აბასიანთა სახალიფოს დაშლა. მის ტერიტორიაზე IX-X საუკუნეებში წარმოიქმნა ნახევრად დამოუკიდებელი ფეოდალური სახელმწიფოები, რომლებსაც სათავეში უდგნენ ადგილობრივი დინასტიები: ტაჰირიდები — ხორასანში, საფარიდები — სისტანში, სამანიდები — შუა აზიაში, ბუიდები — ჩრდილო და დასავლეთ ირანში. აბასიანთა სახალიფოს დაშლა აგრეთვე დააჩქარა ქართველი ხალხის განმათავისუფლებელმა ბრძოლამ. IX საუკუნეში დაიწყო თბილისის საამიროს ჩამოცილება აბასიანთა სახალიფოსაგან. სახალხო მოძრაობებისა და ფეოდალური განკერძოებათა წინააღმდეგ ბრძოლის მიზნით ხალიფა ალ-მუთასიმმა თურქი მონებისაგან საგანგებო გვარდია შექმნა. თურქებმა თავი გამოიჩინეს ირანის, ამიერკავკასიისა და სხვა ხალხების განმათავისუფლებელ და ანტიფეოდალურ აჯანყებების ჩაქრობაში. მაგრამ მათვე თავიანთ გავლენას დაუმორჩილეს აბასიანი ხალიფები. აბასიანთა სახალიფოს დაცემისათვის გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჰქონდა 945 წელს ბუიდების მიერ ბაღდადის აღებას. აბასიანმა ხალიფებმა საერო ხელისუფლება დაკარგეს და მხოლოდ სუნიტების სულიერ მოძღვრებად დარჩნენ. ამიერიდან საერო მბრძანებლის აღმნიშვნელ ტერმინად მუსლიმანურ აღმოსავლეთში სულთანი იქცა. აბასიანი ხალიფების რელიგიური ავტორიტეტი გამოიყენეს სელჩუკებმა. სელჩუკების წინამძღოლმა თოღრულ-ბეგმა 1055 წელს ბაღდადი აიღო და ხალიფის მიერ ხელდასხმულ იქნა სულთნად. ამ აქტით სელჩუკთა ზედა ფენას უნდოდა ახლო აღმოსავლეთში თავისი გაბატონებისათვის კანონიერი ხასიათი მიეცა. 1258 წელს აბასიანთა სახალიფოს ბოლო მოუღეს მონღოლებმა, რომლებმაც ბაღდადი აიღეს და უკანასკნელი აბასიანი ხალიფა ალ-მუსთასიმი სიკვდილით დასაჯეს. 1261 წელს საგვარეულოს გადარჩენილი წარმომადგენელი ალ-მუსთანსირი ხალიფად აღიარა ეგვიპტის მამლუქების სულთანმა ბეიბარსმა. მისი შთამომავლები ხალიფობას ინარჩუნებდნენ ეგვიპტეში 1517 წლამდე, ვიდრე მათი უკანასკნელი წარმომადგენელი მუთავაქილ III ტყვედ არ წაიყვანა ოსმალეთის სულთანმა სელიმ I-მა. XVIII საუკუნის ბოლოს ოსმალეთში შეიქმნა ყალბი ვერსია სელიმ I-თვის აბასიანთაგან სასულიერო ძალაუფლების გადაცემის შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აბასიანთა ხალიფები
ქვედა ილემი
ქვედა ილემი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში, ილემის თემის ცენტრი (სოფლები: ქვედა ილემი, ზედა ილემი).
მდებარეობს მდინარე ძირულის ხეობაში. ზღვის დონიდან 300 მეტრი, ზესტაფონიდან 10 კილომეტრი. სოფელში არის საჯარო სკოლა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 525 ადამიანი.
ღირსშესანიშნაობები
სოფელში შემორჩენილია შუა საუკუნეების ეკლესია "შემოქმედი", წმინდა გიორგის სახელობის XIX საუკუნის ეკლესია გორგაძეების უბანში. ეკლესია "შემოქმედი" აშენებულია XI-XII საუკუნეებში. ეკლესია ბაზილიკის ტიპისაა. თაღი დაბჯენილია ოთხ სვეტზე და ოთხ ნახევარსვეტზე. ნაშენია თლილი მოთეთრო ფერის ქვისა და კირისაგან. მისი დასავლეთი კედელი გადაკეთებულია 1899 წელს, როდესაც ეკლესიისათვის გაფართოების მიზნით დასავლეთით შენობა მიუმატებიათ, ძველი ეკლესია საკურთხევლად გაუხდიათ, მიშენებული ნაწილი შუა ეკლესიად, ამავე დროს ტრაპეზი და სამკვეთლოც ახალი გაუმართავთ. ეკლესია მოხატულია, წარწერები მხატვრობას ასომთავრულად აქვს, ეკლესიაში არის საერო პირთა გამოსახულებებიც. ეკლესიას 1993-1998 წლებში ჩაუტარდა რესტავრაცია.
სქოლიო
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფლები
უმალის მუნიციპალიტეტი
უმალის მუნიციპალიტეტი (Umala) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის არომას პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 13 430 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 849 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-პასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ზესხო (ლენტეხის მუნიციპალიტეტი)
ზესხო (ყოფილი ზერია) — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ლენტეხის მუნიციპალიტეტში (ცანის თემი), სვანეთის კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ზესხოს (ცხენისწყლის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1800 მეტრი, ლენტეხიდან 62 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 5 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ლენტეხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ნადეჟდინო (აურგაზის რაიონი)
ნადეჟდინო (Надеждин) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 42 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 35 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია დავლეკანოვო, რომელიც დაშორებულია 40 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (52 %).
სქოლიო
კატეგორია:აურგაზის რაიონის სოფლები
რონის დაბლობი
მინი|ხედი რონის დაბლობზე
რონის დაბლობი (La vallée du Rhône) — დაბლობი სამხრეთ-აღმოსავლეთ საფრანგეთში. გადაჭიმულია დაახლოებით 300 კმ-ზე რონის ხეობის ქვემო დინებასა და შუაწელის გასწვრივ, ალპებსა და საფრანგეთის ცენტრალურ მასივს შორის. შედგება მაღლობებით დაყოფილი ქვაბულებისაგან. დამახასიათებელია მდინარეული ტერასები. ჰავა გარდამავალია ზომიერიდან ხმელთაშუა ზღვის სუბტროპიკულისაკენ. ნალექები 600-800 მმ წელიწადში. რონის დაბლობზე გადის სარკინიგზო და საავტომობილო გზა, რომელიც აკავშრებს საფრანგეთის ჩრდილოეთსა და სამხრეთ ნაწილებს. დაბლობზეა ქალაქები: ლიონი, ვალანსი, ავინიონი, არლი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის დაბლობები
ზედა ჩხუტუნეთი
ზედა ჩხუტუნეთი (ყოფ. კახიეთი, ნაგერვეთი) — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში, მაჭახელას თემში. მდებარეობს მდინარე მაჭახლისწყლის (ჭოროხის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 600 მ სიმაღლეზე, ხელვაჩაურიდან 21 კმ. სოფელში მდებარეობს მაჭახლის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 322 კაცი. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეთამბაქოეობა, მესიმინდეობა, მევენახეობა, მეცხოველეობა.
ერწოს უღელტეხილი
ერწოს უღელტეხილი — უღელტეხილი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარეში, ჯავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს რაჭის ქედზე, მდინარეების ფაწისა (ლიახვის მარჯვენა შენაკადი) და ყვირილის სათავეებთან. სიმაღლე 1790 მ. უღელტეხილის მიდამოები აგებულია მეზოზოური და მესამეული ინტენსიურად დანაოჭებული მასიური რიფული კირქვებით, მერგელებითა და ბაიოსური პორფირიტებით. შემოსილია სუბალპური მცენარეულობით (წიფელი და არყი; დეკა და სუბალპური მდელოები). ერწოზე გადადის გორი-ონის საავტომობილო გზა. ერწოს უღელტეხილი იკეტება მცირე დროით უხვთოვლიან ზამთარში.
ზედა ჩხუტუნეთი
ღირსშესანიშნაობები
ზედა ჩხუტუნეთის ღირსშესანიშნაობებიდან აღსანიშნავია: ჩხერის ხიდი და ჩხერის ჩანჩქერი.
ერწოს უღელტეხილი
ლიტერატურა
კატეგორია:შიდა ქართლის მხარის უღელტეხილები
სერჰი კოტი
სერჰი ივანის ძე კოტი (Сергій Іванович Кот; დ. 22 ოქტომბერი, 1958, კიევი — გ. 28 მარტი, 2022, იზიასლავი) — უკრაინელი ისტორიკოსი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (2021). დაამთავრა კიევის პედაგოგიური ინსტიტუტი (1980). ამ დროიდან მუშაობდა მეცნიერებათა აკადემიის უკრაინის ისტორიის ინსტიტუტში (კიევი), 1999 წლიდან იყო კულტურული ფასეულობების დაბრუნებისა და რესტიტუციის პრობლემათა კვლევის ცენტრის ხელმძღვანელი. სამეცნიერო კვლევის მიმართულებები: ისტორიულ-კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნების თეორიული და პრაქიკული პრობლემები, უკრაინაში ძეგლთა დაცვის საქმის ჩამოყალიბების ისტორია, კულტურულ ფასეულობათა დაბრუნებისა და რესტიტუციის საკითხები. მიაკვლია და რუსეთიდან დააბრუნა ოლექსანდრ დოვჟენკოს არქივისა და მემორიალური ნივთების ნაწილი, კერძოდ მისი „ავტოპორტრეტი“, რომელიც დაკარგულად ითვლებოდა; აშშ-დან — არქიტექტორ და ხელოვნებათმცოდნე ოლექსი პოვსტენკოს ბიბლიოთეკა და არქივის ნაწილი.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინელი ისტორიკოსები
ჟავარი
ჟავარი (Río Yavarí) — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში ამაზონის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 1184 კილომეტრი. სათავეს იღებს პერუს ანდების მთისწინეთში. მიედინება ამაზონის დაბლობზე. საზრდოობს წვიმის წყლით. წყალმოვარდნები იცის დეკემბრიდან აპრილამდე. სანაოსნოა პატარა გემებისათვის 500 კილომეტრი.
ზედა ჩხუტუნეთი
სქოლიო
კატეგორია:ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჟავარი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრაზილიის მდინარეები კატეგორია:პერუს მდინარეები
ნახიჩევანის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა
ნახიჩევანის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა (Нахчыван Мухтар Совет Сосјалист Республикасы, Naxçıvan Muxtar Sovet Sosyalist Respublikası) — აზერბაიჯანის სსრ-ის ყოფილი ავტონომიური რესპუბლიკა, საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში. შეიქმნა 1921 წლის 16 მარტს და გახდა აზერბაიჯანის სსრ-ის შემადგენელი ნაწილი 1924 წლის 9 თებერვალს.
ომი და რევოლუცია
პირველი მსოფლიო ომის დასრულებისას, ნახიჩევანი გახდა სომხებსა და აზერბაიჯანელებს შორის უფრო მეტი სისხლღვრის ადგილი, სადაც ორივე პრეტენზიას ავლენდა ტერიტორიაზე. 1914 წლისთვის, სომხური მოსახლეობა ოდნავ შემცირდა 40%-მდე, ხოლო აზერბაიჯანელი მოსახლეობა გაიზარდა დაახლოებით 60%-მდე. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ, რეგიონი იმყოფებოდა რუსეთის დროებითი მთავრობის ამიერკავკასიის სპეციალური კომიტეტის მმართველობის ქვეშ და შემდგომში ხანმოკლე ამიერკავკასიის დემოკრატიული ფედერაციული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. 1918 წელს, როდესაც ადფრ დაიშალა, ნახიჩევანის, მთიანი ყარაბაღის, ზანგეზურის (დღეს სომხეთის პროვინცია სიუნიქი) და ყაზახის ტერიტორია გახდა სადავო ახლადშექმნილ სახელმწიფოთა სომხეთის დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და აზერბაიჯანის დემოკრატიულ რესპუბლიკას შორის. მუდროსის დროებითი ზავის მიხედვით, ოსმალეთმა დათანხმდა გაეყვანა საკუთარი შეიარაღებული ძალები კავკასიიდან, რომ შემდეგ ბრიტანეთს მოეხდინა რეგიონის ოკუპაცია.
ბრიტანული ოკუპაციის ქვეშ, სერ ოლივერ უორდროპმა, ინგლისის წარმომადგენელი სამხრეთ კავკასიაში, შეთავაზა საზღვრების გავლა, კონფლიქტის მოგვარების მიზნით. უორდროპის თქმით, სომხეთის პრეტენზიები აზერბაიჯანის მიმართ, არ უნდა გასცდეს ყოფილი ერევნის გუბერნიის (რომელიც ადრე, რუსეთის იმპერიის დაყოფით, მოიცავდა ნახიჩევანსაც) ადმინისტრაციულ საზღვრებს, ხოლო აზერბაიჯანი უნდა დაკმაყოფილდეს ბაქოსა და ელიზავეტოპოლის გუბერნიით. ეს წინადადება უარყოფილი იყო, როგორც სომხების მიერ (რომლებსაც არ სურდა უკან წაეღოთ თავიანთი მოთხოვნები ყაზახიზე, ზანგეზურისა და ყარაბაღზე), ისევე აზერბაიჯანელების მიერ (მათვის მიუღებელი იყო ნახიჩევანის დაკარგვა). იმის გამო, რომ დავები ორ ქვეყანას შორის გრძელდებოდა, მალე ნათელი გახდა, რომ მყიფე მშვიდობა ბრიტანეთის ოკუპაციის ქვეშ არ გაგრძელდება. სომხეთის მთავრობამ არ აღიარა ახალი სახელმწიფო და გაგზავნა თავისი ჯარები რეგიონის ასაღებად. კონფლიქტმა მალე ძალადობრივ არაქსის ომში გადაიზარდა. ასე აღწერა ბრიტანელმა ჟურნალისტმა, კარლ ბეკჰოფერმა, 1920 წლის აპრილის სიტუაცია:
1919 წლის, ივნისის შუა რიცხვებში, სომხეთმა წარმატებით დაამყარა კონტროლი ნახიჩევანსა და თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის მთელ ტერიტორიაზე. არაქსის რესპუბლიკის დაცემამ, გამოიწვია აზერბაიჯანის რეგულარული არმიის შემოჭრა ივლისის ბოლოს, ხოლო სომხური ჯარი იძულებული გახდა დაეტოვებინა ქალაქი ნახიჩევანი აზერბაიჯანელებს. რაც კიდევ ერთხელ გამოიწვია ძალადობა, რის გამოც რამდენიმე ათიათასი სომეხი მოკვდა და ორმოცდახუთი სომხური სოფელი განადგურდა. იმავდროულად, სიტუაციის უიმედობის შეგრძნებით და ტერიტორიაზე კონტროლის შეუნარჩუნებლობით, 1919 წლის შუა რიცხვებში, ბრიტანეთმა გადაწყვიტა დაეტოვა რეგიონი. მიუხედავად ამისა, საბრძოლო მოქმედებები სომხებსა და აზერბაიჯანელებს შორის გაგრძელდება და შეტაკებათა სერიის შემდეგ, რომელსაც ადგილი ჰქონდა ნახიჩევანის რაიონში, დაიოდო ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ ხელშეკრულება. თუმცა, ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი გაგრძელდა მხოლოდ მცირე ხნით, ხოლო 1920 წლის მარტში, უფრო ძლიერი ბრძოლები გაჩაღდა მთიანი ყარაბაღში, ყარაბაღელ სომხებსა და აზერბაიჯანის რეგულარულ არმიას შორის. ეს გამოიწვია კონფლიქტი იმ ტერიტორიებზეც, სადაც მოსახლეობა შერეულია, მათ შორის, ნახიჩევანშიც.
გასაბჭოება
1920 წლის ივლისში, მე-11 საბჭოთა წითელმა არმიამ შემოიჭრა და მოახდინა რეგიონის ოკუპაცია, ხოლო 28 ივლისს გამოაცხადა ნახიჩევანის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, აზერბაიჯანის სსრ-თან „მჭიდრო კავშირში“. ნოემბერში, სომხეთის აღების ზღვარზე, ბოლშევიკებმა საზოგადოების მხარდაჭერის მოსაზიდად, სომხეთს დაპირდა, რომ ნახიჩევანს გადასცემს სომხეთს, ყარაბაღსა და ზანგეზურთან ერთად. ეს მაშინ შესრულდა, როდესაც ნარიმან ნარიმანოვმა, აზერბაიჯანის ბოლშევიკების ლიდერმა, გამოსცა საზეიმო გამარჯვების განცხადება „სომხეთის საბჭოთა ხელისუფლების“ მიმართ, სადაც განაცხადა, რომ ნახიჩევანი და ზანგეზური უნდა მიენიჭოს სომხეთს, აზერბაიჯანელი ხალხის მიერ სომეხი ხალხის მხარდაჭერისთვის, რომლებიც სომხეთის ყოფილი ხელისუფლების წინააღმდეგ იბრძოდნენ:
ვლადიმერ ლენინმა მიესალმება ამ „დიდი საბჭოთა ძმობის“ აქტს, სადაც „საბჭოთა ხალხების ოჯახს შორის, საზღვრებს არ ჰქონდა მნიშვნელობა“, თუმცა არ დაეთანხმა ამას და ნახიჩევანის მოსახლეობას რეფერენდუმი შესთავაზა. ამ რეფერენდუმის ოფიციალური მოღვაწეების განცხადებით, რომელიც 1921 წლის დასაწყისში ჩატარდა, ნახიჩევანის მოსახლეობის 90% სურდა რეგიონი ჩართული იყო აზერბაიჯანის სსრ-ს შემადგენლობაში, „ავტონომიური რესპუბლიკის უფლებით“. გადაწყვეტილება იმისა, რომ ნახიჩევანი გახდეს ნაწილი თანამედროვე აზერბაიჯანისა, გაამყარა 1921 წლის 16 მარტის მოსკოვის ხელშეკრულებამ, რომელსაც ხელი მოაწერეს მოსკოვში ერთის მხრივ, საბჭოთა რუსეთმა და მეორე მხრივ, ახლად დაარსებულმა თურქეთის რესპუბლიკამ. შეთანხმებამ, საბჭოთა რუსეთსა და თურქეთს შორის, ასევე მოუწოდებდა შარურ-დარალაგეზის მაზრა (რომლის მოსახლეობის უმრავლესობას აზერბაიჯანელები შეადგენდნენ), შევიდეს ნახიჩევანის შემადგენლობაში, რითაც თურქეთს საშუალება ექნებოდა ესაზღვროს აზერბაიჯანის სსრ-ს. ეს გარიგება კიდევ ერთხელ დაადასტურა, 13 ოქტომბერის ყარსის ხელშეკრულებამ. ხელშეკრულების V მუხლში წერია:
ნახიჩევანი საბჭოთა კავშირში
როგორც საბჭოთა კავშირის შემადგენელი ნაწილი, ნახიჩევანის ეთნიკურ შემადგენლობას შორის დაძაბულობამ იკლო, ისევე როგორც, ტერიტორიულმა პრეტენზიებმაც. ამის ნაცვლად, იგი გადაიქცა მნიშვნელოვან ინდუსტრიულ ზონად, განსაკუთრებით სამთო მინერალების მოპოვების სფეროში, როგორიცაა მარილის მოპოვებაში. საბჭოთა მმართველობის დროს, რეგიონის ტერიტორიაზე გადიოდა ძირითადი სარკინოიგზო ხაზები, როგორიცაა მოსკოვი-თეირანისა და ბაქო-ერევანის რკინიგზის ხაზი. რეგიონი ასევე იყო მნიშვნელოვანი სტრატეგიული ტერიტორია ცივი ომის დროს, ესაზღვრებოდა თურქეთსა (ნატო-ს წევრი) და ირანს (დასავლეთის ახლო მოკავშირე, 1979 წლის რევოლუციამდე).
thumb|250px|ნახიჩევანის ასსრ-ს რუკა [[სსრკ-ს შემადგენლობაში.]] საბჭოთა კავშირის დროს გაუმჯობესდა კეთილდღეობა. განათლებისა და საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის სფეროს განსაკუთრებული ცვლილებები შეეხო. 1913 წელს, ნახიჩევანში მხოლოდ ორი საავადმყოფო ფუნქციონირებდა, სულ 20 საწოლიანი. რეგიონში ხშირად იყო გავრცელებული ტრახომის და ტიფის დაავადებები. მალარიამ, რომელის ძირითადი მიზეზი მიმდებარე არაქსი იყო, რეგიონს სერიოზული ზიანი მიაყენა. ნებისმიერ დროს, 70%-დან 85%-მდე ნახიჩევანის მოსახლეობა ინფიცირებული იყო მალარიით, ასევე ნორაშენის მოსახლეობის (დღევანდელი შარური) თითქმის 100% დაავადებული იყო. სიტუაცია მკვეთრად გაუმჯობესდა საბჭოთა პერიოდში.
საბჭოთა პერიოდში, ნიხიჩევანის დემოგრაფიული სიტუაციაც გაუმჯობესდა. ამ დროს, სომხური მოსახლეობა თანდათან შემცირდა, რადგან ბევრი გადავიდა სომხეთის სსრ-ში. 1926 წელს, რეგიონის მოსახლეობის 15% ეთნიკურად სომეხები იყვნენ, ხოლო 1979 წლისთვის ეს ციფრი 1,4%-მდე შემცირდა. იმავდროულად, აზერბაიჯანელი მოსახლეობის რიცხვმა საგრძნობლად გაიზარდა, ძირითადად მაღალი შობადობის და სომხეთიდან იმიგრაციის გამო (1926 წელს 85%-დან, 1979 წელს 96%-მდე ).
მთიან ყარაბაღშიც აღნიშნა სომხების მსგავსი შემცირება, მაგრამ უფრო ნელი დემოგრაფიული ტენდენციებით, მათ ეშინოდათ ტერიტორიის საბოლოო „დე-არმენიზაციისა“. როდესაც დაძაბულობა სომხებსა და აზერბაიჯანელებს შორის განახლდა 1980-იან წლებში, მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის გამო, აზერბაიჯანის სახალხო ფრონტმა მოახერხა ზეწოლა მოეხდინა აზერბაიჯანის სსრ-ს, რომელმაც შემოიღო ნაწილობრივი სარკინიგზო და საჰაერო ბლოკადა სომხეთის მიმართ, ხოლო მეორე მიზეზი სარკინიგზო მომსახურების ჩამონგრევის გახდა ის, რომ სომხური ძალები აწყობდნენ თავდასხმებს მატარებლებს, რომლებიც შედიოდნენ სომხეთის ტერიტორიაზე აზერბაიჯანიდან, რის შედეგადაც რკინიგზის პერსონალმა უარი განაცხადა სომხეთში შესვლაზე. ამ მოვლენამ ურყოფითი ეფექტი მოახდინა სომხეთის ეკონომიკაზე, რადგან ქვეყნის საქონლის 85% სატვირთო და სარკინიგზო მიმოსვლაზე იყო დამოკიდებული. ამის საპასუხოდ, სომხეთმა დახურა სარკინიგზო მიმოსვლა ნახიჩევანთან, რითაც დაკეთა ექსკლავის ერთადერთი გზა დანარჩენ საბჭოთა კავშირთან.
1989 წლის დეკემბერი, ნახიჩევანში გაჩაღდა არეულობა, როდესაც რეგიონის აზერბაიჯანულმა მოსახლეობამ დაიწყო ირანთან საზღვრის დემონტაჟი, რეგიონის ტერიტორიის დატოვების და მათი ეთნიკური აზერბაიჯანელი ბიძაშვილების ნახვის მიზნით, რომლებიც ცხოვრობენ ჩრდილოეთ ირანში (ისტორიული სამხრეთი აზერბაიჯანი). ამ ქმედებამ გააბრაზა საბჭოთა ხელმძღვანელობა, ხოლო საბჭოთა მედიამ აზერბაიჯანელები „ისლამური ფუნდამენტალიზმის გაჩაღებაში“ დაადანაშაულა. 1990 წლის იანვარში, ნახიჩევანის ასსრ-ს უზენაესმა საბჭომ გამოსცა განკარგულება, სადაც ნათქვამია ნახიჩევანის განზრახვაზე გამოეყოს სსრკ-ს, მისი ქმედებების პროტესტის ნიშნად, ბაქოს შავი იანვრის მოვლენების გამო. ამით ნახიჩევანი გახდა პირველი საბჭოთა კავშირის ნაწილი, რომელიც გამოაცხადა დამოუკიდებლობა და ამით გადაუსწრო რამდენიმე კვირით ლიტვასაც.
ჰეიდარ ალიევი, აზერბაიჯანის მომავალი პრეზიდენტი, 1990 წელს დაბრუნდა თავის სამშობლოში, ნახიჩევანში, მას შემდეგ, რაც 1987 წელს მიხეილ გორბაჩოვმა გამოაძევა იგი მისი პოლიტბიუროს პოზიციიდან. დაბრუნებიდან მალევე, აბსოლუტური უმრავლესობით, ალიევი აირჩიეს ნახიჩევანის უზენაეს საბჭოში. ალიევი შემდგომში დატოვა სკკპ და გორბაჩოვის წინააღმდეგ, 1991 წლის აგვისტოს წარუმატებელი გადატრიალების შემდეგ, მან მოუწოდა აზერბაიჯანის სრული დამოუკიდებლობისკენ, ასევე დაგმო აიაზ მუტალიბოვი გადატრიალების მხარდაჭერისთვის. 1991 წლის ბოლოს, ალიევმა გაამყარა თავისი ძალაუფლება, როგორც ნახიჩევანის უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარე, ასევე გამოაცხადა ნახიჩევანის სრული დამოუკიდებლობა ბაქოსგან.
1990 წლის 19 ნოემბერს, ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა შევიდა აზერბაიჯანის შემადგენლობაში, ავტონომიური რესპუბლიკის სტატუსით.
ხსენება
2008 წელს, აზერბაიჯანის ეროვნულმა ბანკმა ნახიჩევანის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის შექმნის 85 წლისთავისადმი, ოქროსა და ვერცხლის სამახსოვრო მონეტების წყვილი გამოსცა.
სქოლიო
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა კატეგორია:სსრკ-ის ავტონომიური რესპუბლიკები კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ
ვიაჩის მუნიციპალიტეტი
ვიაჩის მუნიციპალიტეტი (Viacha) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის ინგავის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 54 717 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 845 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-პასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
კოვენტ-გარდენი
thumb|350px|ქუჩის მსახიობი ბაზრის წინ. კოვენტ გარდენი (Covent Garden) — რაიონი ცენტრალურ ლონდონში, მოიცავს ქალაქ უესტმინსტერის უკიდურეს აღმოსავლეთ ნაწილსა და ქემდენის საგრაფოს სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეს. რაიონი ძირითადად გასართობი და სავაჭრო დასებულებებითაა მოფენილი. აქვეა სამეფო ოპერის თეატრი, რომელსაც კოლოქვიალურად „კოვენტ-გარდენსას“ უწოდებენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლონდონის უბნები
ბალანგკაიანი
ბალანგკაიანი (ოფიციალურად ბალანგკაიანის მუნიციპალიტეტი;Lungsod sa Balangkayan; Bayan ng Balangkayan) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ სამარის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10 185 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 15 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:აღმოსავლეთ სამარის მუნიციპალიტეტები
გია რატიანის დარბაზ-მაჩუბი
გია რატიანის დარბაზ-მაჩუბი — არქიტექტურული ძეგლი მესტიის მუნციპალიტეტში, დაბა მესტიაში, უბან ლანჩვალში.
ნაგებობის სამხრეთით კომპლექსში შემავალი კოშკი დგას, რომლის ჩრდილოეთის მინაშენის დამსახურებით დღესდღეობით გია რატიანის დარბაზ-მაჩუბი და კოში ერთმანეთზეა მიდგმული, ნაგებობის დასავლეთით კი ლევან ფალიანის დარბაზ-მაჩუბი დგას. გია რატიანის ოთხივე ფასადი ეზოსკენ არის მოქცეული. იგი ნაგებია ნატეხი ქვით კირ-დუღაბზე, განახლებულია სართულშუა გადახურვა და სახურავი. ფასადები დამაკმაყოფილებელ მდგომარეობაშია, არ არის შემორჩენილი ავთენტური საფასადე ნალესობა, მაგრამ დაზიანებული ნაწილები ამოვსებული და შელესილია. ნაგებობის სამხრეთ ფასადზე კარ-სარკმლებია გაჭრილი. პირველი სართულის დასავლეთ მონკავეთში ოთხკუთხა ფორმის კარია, ხოლო აღმოსავლეთით თაღოვანი. მეორე სართულზე სარკმელი და კარიც ოთხკუთხა ფორმისაა. კიდევ ერთი კარი მაჩუბში შესასვლელი და სარკმლები გაჭრილია აღმოსავლეთ ფასადზე, ასევე კიდევ ერთ კარს ვხედავთ დასავლეთ ფასადზე, საიდანაც დარბაზის ინტერიერში ვხვდებით. დარბაზ-მაჩუბის ინტერიერის პირველი სართული მძიმე მდგომარეობაშია მრავლადაა ნესტის და გამომარილების კვალი, მეორე სართული შედარებით დამაკმაყოფილებელ მდგომარეობაშია. გია რატიანის დარბაზ-მაჩუბი დედაი ფალიანის კომპლექსის შემადგენელი ნაწილია, რომელიც სხვა ნაგებობებთან ერთად ერთ-ერთ გამორჩეულ კოპმლექსს ქმნის. თითოეულ ნაგებობას შენარჩუნებული აქვს პირვანდელი პროპროციები, ამიტომაც შესაძლებელია ითქვას, რომ კომპლექსი ორგანულად ეწერება საერთო განაშენიანებაში.
ოქროს საწმისის ორდენი (ევროპა)
thumb|250px|rightოქროს საწმისის ორდენი — უმაღლესი და ერთ-ერთი უძველესი სახელმწიფოებრივი ორდენი — ძველ ბურგუნდიაში, ავსტრიასა და გერმანიაში. დააწესა 1429 წელს ფილიპე III კეთილმა ბურგუნდიაში, 1477 წელს ჰაბსბურგებთან გადავიდა, 1700 წელს კი — ესპანეთში და ავსტრიაში (დევიზით „რისი ფასიც ურყევია“). ოქროს საწმისის თავზე ცეცხლისფერი ქვა ციმციმებდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორდენები
მარიო ბალოტელი
მარიო ბალოტელი (Mario Balotelli; დ. 12 აგვისტო, 1990) — იტალიელი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ "ბრეშიასა" და იტალიის ეროვნული ნაკრების თავდამსხმელი.
კარიერა
მარიოს კარიერა „ლუმეცანეში“ დაიწყო, 2007 წელს „ინტერს“ შეუერთდა, ამ კლუბში მან 3 წელი გაატარა, 2010 წლის აგვისტოში ბალოტელი „მანჩესტერ სიტიში“ გადავიდა, „სიტიდან“ ბალოტელი იტალიურ „მილანში“ მოხვდა, კლუბში გატარებული 18 თვის შემდეგ ის პრემიერ ლიგაში დაბრუნდა, მისი კარიერა „ლივერპულში“ გაგრძელდა, 2015 წლის აგვისტოდან ისევ მილანში დაბრუნდა იჯარის წესით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:დაბადებული 12 აგვისტო კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:ბრეშის ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:მანჩესტერ სიტის ფეხბურთელები კატეგორია:ლივერპულის ფეხბურთელები კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები კატეგორია:ოლიმპიკი მარსელის ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:2013 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
მიხეილ ბარიშნიკოვი
მინი|მარჯვნივ|მიხეილ ბარიშნიკოვი, 2014 წელი მიხეილ ნიკოლოზის-ძე ბარიშნიკოვი (Михаил Николаевич Барышников; დ. 28 იანვარი, 1948. რიგა, ლატვიის სსრ, სსრკ) — საბჭოთა წარმოშობის ამერიკელი მოცეკვავე, ქორეოგრაფი და მსახიობი. ვაცლავ ნიჟინკისთან და რუდოლფ ნურიევთან ერთად, მას ხშირად XX საუკუნის უდიდეს ბალეტის არტისტად აღიარებენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:ამერიკელი ბალეტის არტისტები კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობები კატეგორია:ბალერონები კატეგორია:სექსი დიდ ქალაქში კატეგორია:დაბადებული 28 იანვარი კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2018)
შინდისის ციხე
მინი|შინდისის ციხე. სამხრეთ-დასავლეთი კოშკი. შინდისის ციხე — ციხესიმაგრე შიდა ქართლში, გორის მუნიციპალიტეტის  სოფელ შინდისის ჩრდილოეთ ნაწილში, ვაკეზე. სავარაუდოდ თარიღდება XVIII საუკუნის მეორე ნახევრით.
ციხე (67,5 × 49,6 მ) ნაგებია რიყის ქვით. შიდა კედლებზე და კამარაზე გამოყენებულია აგურიც. ციხის კუთხეებში - ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ჩრდილო-დასავლეთით, სამხრეთ-აღმოსავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით დგას ცილინდრული კოშკები. ნაგებობა დაზიანებულია. ჩრდილო-აღმოსავლეთის კოშკი თითქმის მთლიანად დანგრეულია. სამხრეთ-აღმოსავლეთის კოშკისგან ნაწილობრივ გადარჩენილია სამი სართული. პირველი სართულის კედლები ყრუა. მეორე და მესამე სართულს შესასვლელი ეზოდან ცალ-ცალკე აქვს. მეორე სართულის კედლებში ცალმაგი და ორმაგი სათოფურებია. სართული გადახურულია აგურის დაბალი სფერული კამარით. მესამე სართულის კედლებშიც სათოფურებია განლაგებული. სათოფურები ერთმანეთს უკავშირდებოდა კედელში დატანებული კიბით. ჩრდილო-დასავლეთ კოშკიდან შემორჩენილია მხოლოდ სამი სართული. კოშკს შესასვლელი ეზოდან პირველ და მეორე სართულზე ცალ-ცალკე აქვს. პირველი სართულის კარი პირდაპირ ისრული თაღით გადახურული ბუხარია, გვერდებზე სათოფურიანი ნიშებია. კამარის ქვემოთ ორი პატარა სარკმელია. სართულის გადახურვისათვის კოჭების მაგივრად გამოყენებულია 0,6-0,8 მ სისქის ფიცრები, რომლებზეც სავარაუდოდ ეწყო ჩელტები და მასზე დატკეპნილი იყო თიხა. კოშკის მეორე სართულზე ბუხარი და სარკმლები ისევეა განლაგებული, როგორც პირველზე. კედლებში დატანებულია ცალმაგი და შეწყვილებული სათოფურები, ოთხი სალოდე; ჩანს საზარბაზნეს კვალი. სამხრეთ დასავლეთ კოშკსაც მსგავსი არქიტექტურული გადაწყვეტა აქვს. ციხის გალავანიც დაზიანებულია. იგი ორიარუსიანია. ქვედა იარუსი ყრუა. ზედას ხის საბრძოლო ბილიკი გასდევდა. გალავნის ზედა ხაზი აღჭურვილია ორმაგი სათოფურებით. გალავანი მთავრდება ნახევარწრიული ქონგურებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ჟაპურა
ჟაპურა (ადგ. სახელწოდება კაკეტა Caquetá; Río Yapurá) — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში, კოლუმბიასა და ბრაზილიაში, ამაზონის მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 2280 კილომეტრი. სათავე აქვს კოლუმბიის ცენტრალურ კორდილიერაში. ზემო დინებაში ძალზე ჭორომიანია, ამაზონის დაბლობზე განიერდება და მდორეა, ქვემოთში იტოტება. საზრდოობს წვიმის წყლით. წყალმოვარდნის დროს (მარტი-ივლისი) კალაპოტიდან გადმოდის და აჩენს ტბებს. წყლის საშუალო ხარჯი დაახლოებით 6000 მ3/წმ. სანაოსნოა ბრაზილიის ფარგლებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბრაზილიის მდინარეები კატეგორია:კოლუმბიის მდინარეები
იდეალი (მრავალმნიშვნელოვანი)
იდეალი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ნოვოფიოდოროვკა (აურგაზის რაიონი)
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 799 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 17 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 28 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:აურგაზის რაიონის სოფლები
კლარელვენი
კლარელვენი — მდინარე ნორვეგიასა და შვედეთში. სიგრძე დაახლოებით 500 კმ., აუზის ფართობი 11,8 ათასი კმ². არის შვედეთის ყველაზე გრძელი მდინარე. ზემოთში გადის რუგენისა და ფემუნის ტბებში, აჩენს ჩანჩქერებს და ჭორომებს. ერთვის ვენერნის ტბას. საზრდოობს თოვლის წყლით. სანაოსნოა ქალაქ მუნკფორსამდე. მასზეა გაშენებული ქალაქი კარლსტადი.
ლიტერატურა
კატეგორია:შვედეთის მდინარეები კატეგორია:ნორვეგიის მდინარეები
ქაშმირის კონფლიქტი
მინი|[[ქაშმირი|ქაშმირის რუკა]] ქაშმირის კონფლიქტი— კონფლიქტი, რომელიც გრძელდება 1947 წლიდან ინდოეთს, პაკისტანსა და (ნაწილობრივ) ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკას შორის ქაშმირის მფლობელობაზე.
კონფლიქტის დასაწყისი
1947 წლის აგვისტოში ბრიტანეთის ინდოეთის გაყოფის დროს, როდესაც ინდოეთმა და პაკისტანმა დამოუკიდებლობა მოიპოვეს, ქაშმირი ამ ორ ქვეყანას შორის ტერიტორიული დავის ობიექტი გახდა. ჯამუს და ქაშმირის სამთავროს მართავდა ინდოელი მაჰარაჯა ჰარი სინგჰი (ინდ. महाराज हरि सिंह, ინგლ.. Hari Singh). მის ქვეშევრდომთა 77% მუსლიმი გახლდათ. სამთავროს რამდენიმე უბანში აჯანყება დაიწყო მაჰარაჯას წინააღმდეგ. 1947 წლის 21 ოქტომბერს,   პაკისტანის ტერიტორიიდან პუშტუნთა ტომების აფრიდიების, იუსუფზაიმის და მასუდის შენაერთები შემდეგ კი "პაკისტანელი მოხალისეები" შეიჭრნენ სამთავროში მეამბოხე ერთმორწმუნე მუსლიმების დასახმარებლად. 1947 წლის 24 ოქტომბერს, მათ მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიაზე, გამოცხადდა სუვერენული ერთეულის — აზად ქაშმირის ("თავისუფალი ქაშმირი") შექმნა, რომლის თანახმად მთელი სამთავრო პაკისტანის შემადგენლობაში შედიოდა. ამის საპასუხოდ, ჰარი სინგჰმა განცხადება გააკეთა ქაშმირის ინდოეთთან შეერთების შესახებ და მიმართა ინდოეთის მთავრობას სამხედრო დახმარებისთვის.
ინდოეთ-პაკისტანის პირველი ომი
ქაშმირში ნაჩქარევად გაგზავნილმა ინდოეთის ჯარებმა პაკისტანელები შეაჩერა ქაშმირის დედაქალაქ სრინაგართან.  1947 წლის 28 ოქტომბრიდან 22 დეკემბრის ჩათვლით, ინდოეთსა და პაკისტანს შორის გაიმართა მოლაპარაკებები ქაშმირის საკუთრების საკითხზე. ამ მოლაპარაკებებში მხარეებმა, პრინციპში, აღიარეს ქაშმირის ხალხის ნების თავისუფალი გამოხატვის აუცილებლობა. თუმცა, საომარი მოქმედებები არ შეწყვეტილა; პაკისტანის რეგულარული სამხედრო ნაწილები მალევე ჩაერთნენ მათში. ბრძოლებმა გაჭიანურებული ხასიათი მიიღო და თითქმის ერთი წელი გაგრძელდა. ეს მოვლენები განიხილება როგორც პირველი ომი ინდოეთსა და პაკისტანს შორის.
1949 წლის 1 იანვრისთვის საომარი მოქმედებები შეწყდა, ხოლო აგვისტოში გაეროს კონტროლის ქვეშ გაევლო ცეცხლის შეწყვეტის ხაზი და ქაშმირი ორ ნაწილად გაიყო — შესაბამისად გადავიდა ინდოეთისა და პაკისტანის მფლობელობაში. 77.5 ათასი კმ²  პაკისტანის კონტროლის ქვეშ მოექცა  სამთავროს თითქმის ნახევარი. რეგიონში ჩავიდნენ გაეროს სამხედრო დამკვირვებლები.
პაკისტანისთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ქაშმირის მცირე ნაწილის დასაკუთრებაც კი, ვინაიდან სახელმწიფო იღებს საერთო საზღვარს ჩინეთთან, რომელიც მისი მოკავშირეა.
1962 წლის ინდო-ჩინეთის ომის შემდეგ, პაკისტანის ხელმძღვანელობამ დაიწყო მოლაპარაკებები ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკასთან ქაშმირის საზღვრის დემარკაციის შესახებ. 1963 წელს, პაკისტან-ჩინეთის სასაზღვრო ხელშეკრულების ხელმოწერა დასრულდა იმით,  რომ ჩინეთის შემადგენლობაში მოხვდა, როგორც ინდოეთის მხარე მიიჩნევს,  ინდოეთის ლეგიტიმური ტერიტორია, შაკსგამის ხეობა (კირჩინბულაკის ხეობა) (გარდა იმისა, რომ ჩინეთმა დაიკავა აქსაიჩინი, ქაშმირის მეორე ნაწილი) 1950 -იანი წლების დასაწყისში).
ინდოეთ-პაკისტანის მესამე ომი
1971 წელს   ინდოეთსა და პაკისტანს შორის მესამე და ყველაზე დიდი ომი დაიწყო, რომელიც დასრულდა აღმოსავლეთ პაკისტანში პაკისტანის ჯარების სრული კაპიტულაციით, პაკისტანისთვის  ამ პროვინციის  წართმევით და ბანგლადეშის დამოუკიდებელი სახელმწიფოს გამოცხადებით. ბრძოლა ასევე მიმდინარეობდა ქაშმირში, თუმცა იქ ვერც ერთმა მხარემ ვერ მიაღწია გადამწყვეტ წარმატებას. 1972 წლის ზაფხულში, ინდოეთის ქალაქ სიმლაში, ორივე სახელმწიფოს მეთაურებმა ხელი მოაწერეს შეთანხმებას, რომელმაც გაამყარა ომის შედეგები და რომლის მიხედვითაც მხარეები დაპირდნენ, რომ გააგრძელებდნენ ყველა სადავო საკითხის მშვიდობიანად მოგვარებას. ხელშეკრულების თანახმად, ქაშმირში შეიქმნა საკონტროლო ხაზი, რომელიც თითქმის დაემთხვა 1949 წლის ცეცხლის შეწყვეტის ხაზს. ამასთან, თითოეული მხარე განსხვავებულად განმარტავდა სიმლას შეთანხმებას.
პაკისტანი მიიჩნევს, რომ ქაშმირის კონფლიქტი საერთაშორისო დავაა და იტოვებს უფლებას ეს საკითხი საერთაშორისო ფორუმებზე განიხილოს, რაც სხვა სახელმწიფოების შუამავლობის საშუალებას იძლევა. ის მოითხოვს პლებისციტს, გაეროს შესაბამის რეზოლუციებზე დაყრდნობით. როგორც პაკისტანის მხარე აღნიშნავს, ინდოეთთან ნებისმიერ სხვა საკითხზე   მოლაპარაკებების დაწყება შეუძლებელია ქაშმირის პრობლემის  მოგვარების გარეშე.
მეორეს მხრივ, ინდოეთი ეწინააღმდეგება ქაშმირის პრობლემის საერთაშორისო დავად აღიარებას და უარყოფს პლებისციტის ნებისმიერ შესაძლებლობას. ინდოეთის მთავარი მოთხოვნაა "საზღვრისპირა ტერორიზმის" დასრულება — პაკისტანის მუსლიმი ბოევიკების უშუალო მხარდაჭერით ინდოეთის ჯამუსა და ქაშმირში. ინდოეთი მხარს უჭერს ქაშმირის პრობლემის მოლაპარაკების აუცილებლობას.
აჯანყება ჯამუსა და ქაშმირში
1980-იანი წლების ბოლოს, ჯამუსა და ქაშმირში სიტუაცია მკვეთრად გაუარესდა ზოგადი სოციალურ-ეკონომიკური კრიზისის ფონზე. იქ რამდენიმე ტერორისტულმა ორგანიზაციამ მკვეთრად გაააქტიურა თავისი საქმიანობა და ისლამური ლოზუნგებით  მოითხოვა "ინდოეთის მიერ ოკუპირებული ქაშმირის თავისუფლება." პაკისტანის ხელისუფლებამ დაიწყო ბოევიკების  იარაღით მომარაგება და  ტერიტორიები გამოუყო სასწავლო ბანაკებისთვის. ავღანელმა მოჯაჰედებმა ასევე მნიშვნელოვანი მონაწილეობა მიიღეს ტერორისტული დაჯგუფებების მოქმედებებში ჯამუსა და ქაშმირში.
სიაჩენის კონფლიქტი
1984-1986 წლებში მოხდა შეტაკებები ინდოეთის და პაკისტანის რეგულარულ ჯარებს შორის საკონტროლო ხაზზე ჩინეთის ტერიტორიის მახლობლად სიაჩენის მაღალმთიან მყინვარწვერზე. 1987 წლიდან 2001 წლამდე, ქაშმირში პრაქტიკულად არ ყოფილა დღე   ბოევიკების თავდასხმის ან ამა თუ იმ მხარის სასაზღვრო პუნქტების დაბომბვის გარეშე, ხშირად არტილერიის გამოყენებით, 1990 წელს ჯამუსა და ქაშმირში, სამხედრო მოქმედებების მკვეთრ ესკალაციასთან დაკავშირებით,  უშუალო საპრეზიდენტო მმართველობა შემოიღეს  და შტატში ინდოეთის ჯარები შეიყვანეს, რომელთა რიცხვი 20 -მდე დივიზიისგან შედგებოდა.
2001 წლისთვის, ბოევიკებთან თითქმის უწყვეტი  შეტაკებისა  და ტერორისტულ აქტების შედეგად, ინდოეთმა დაკარგა 30 ათასზე მეტი სამხედრო მოსამსახურე და სამოქალაქო პირი (პაკისტანშისაუბრობენ სულ მცირე 70 ათას ქაშმირელზე, რომლებიც დაიღუპნენ "ინდოელი ბარბაროსების ხელით") პაკისტანი ოფიციალურად თანმიმდევრულად უარყოფს მონაწილეობას ჯამუსა და ქაშმირის  საბრძოლო ქმედებებში, საუბრობს მხოლოდ "ქაშმირის თავისუფლებისთვის მებრძოლების" მორალურ მხარდაჭერაზე,  "ადამიანის უფლებების დარღვევასა" და "მუსლიმების ჩაგვრის" შესახებ ქაშმირსა და ზოგადად ინდოეთში.
1995 წლიდან ინდოეთის მთავრობამ ყურადღების გაამახვილა ჯამუსა და ქაშმირის შტატის ეკონომიკის განვითარებაზე, 1996 წლის სექტემბერში ჩატარდა სახელმწიფო საკანონმდებლო ასამბლეის არჩევნები. ბოევიკები თანდათანობით კარგავდნენ მხარდამჭერებს. თუ ადრე ბოევიკების უმრავლესობას ადგილობრივი მოსახლეობა შეადგენდა, 1990 -იანი წლების ბოლოსთვის ბოევიკების 70% -მდე პაკისტანელები და ავღანელები იყვნენ.
კარგილის ომი
1999 წლის მაისში ქაშმირში სიტუაცია მნიშვნელოვნად დაიძაბა. ათასამდე ბოევიკმა პაკისტანიდან გადალახა საკონტროლო ხაზი ხუთ სექტორში. ინდოეთის სასაზღვრო პოსტების მცირე გარნიზონებმა უკან დაიხიეს, ბოევიკები გამაგრდნენ  მთელ  რიგ ტაქტიკურად მნიშვნელოვან სიმაღლეებზე საკონტროლო ხაზის ინდოეთის მ ხარეს. ასე დაიწყო კარგილის ომი. ეს კონფლიქტი დასრულდა ინდოელების გამარჯვებით; 1999 წლის ივლისის ბოლოს მათ მოახერხეს ბრძოლის პირველ დღეებში ბოევიკების მიერ დაპყრობილი თითქმის ყველა ტერიტორიის დაბრუნება.
უკიდურესი დაძაბულობა საზღვარზე ინდოეთსა და პაკისტანს შორის  გაგრძელდა კარგილის ბრძოლების შემდეგ. 1999 წლის 10 აგვისტოს ორმა ინდურმა MiG -21– მა ჩამოაგდო პაკისტანის საპატრულო თვითმფრინავი Atlantic -2 სასაზღვრო ზონაში, რომლის მთელი ეკიპაჟი - 17 ადამიანი - დაიღუპა. ამის შემდეგ პაკისტანის საზენიტო რაკეტებით კიდევ ერთი ინდური MiG  დაბომბეს. ამ დრომდე, ამ ინციდენტის ყველა გარემოება არ არის განმარტებული და თითოეული მხარე ირწმუნება, რომ ჩამოგდებული თვითმფრინავი მის საჰაერო სივრცეში იმყოფებოდა.
2000 წლის თებერვლიდან შეტაკებები განახლდა საკონტროლო ხაზზე, თუმცა ინდოეთმა 2000 წლის ნოემბრიდან 2001 წლის მაისის ბოლომდე  მორატორიუმი გამოაცხადა   ქაშმირში  სამხედრო ოპერაციებზე ისლამისტი ბოევიკების წინააღმდეგ. პაკისტანმა ასევე ინიცირება გაუკეთა მორატორიუმის გამოცხადებას საომარ მოქმედებებზე ერთ-ერთი მთავარი ისლამური ქაშმირული შეიარაღებული დაჯგუფების  — „ჰიზბ- ულ-მუჯაჰედინის“ მხრიდან.
2001 წლის მაისში პაკისტანის ხელმძღვანელმა პ.მუშარაფმა, ინდოეთში ვიზიტის მოწვევის საპასუხოდ,  თანხმობა განაცხადა. უმაღლესი დონის სამიტი უშედეგოდ დასრულდა, რადგან არცერთ მხარეს არ სურდა ქაშმირის საკითხთან დაკავშირებით თავისი დიდი ხნის პოზიციიდან წასვლა. მიუხედავად ამისა, შეხვედრის ფაქტი იყო მნიშვნელოვანი, რადგან მხარეებმა აღიარეს ერთმანეთთან დიალოგის ჩატარების შესაძლებლობა და გამოთქვეს შეწყვეტილი მოლაპარაკებების პროცესის განახლების სურვილი.
2002 წლის მაისში ინდოეთი და პაკისტანი უფრო ახლოს იყვნენ ომთან, ვიდრე ოდესმე კარგილის კონფლიქტის შემდეგ. მსოფლიო თანამეგობრობის აქტიური ჩარევის წყალობით, ომი თავიდან იქნა აცილებული.
2001 წლის ბოლოს, ჯამუსა და ქაშმირში მოქმედებდა დაახლოებით 6-10 ათასი შეიარაღებული ბოევიკი. როგორც წესი, სამხედროების ყოველწლიური ზრდა ხდება გაზაფხულის ბოლოს, რადგან წლის ამ დროს მთის უღელტეხილები გაწმენდილია თოვლისგან, რომლის გასწვრივ ბოევიკები  საკონტროლო ხაზზე გადადიან. ისინი ჩვეულებრივ  3-4 კაციანი ჯგუფებით კვეთენ საკონტროლო ხაზს, შემდეგ ერთიანდებიან 20-30 კაციან ჯგუფებში. ბოევიკები თავს ესხმიან სამთავრობო ოფისებს, პოლიციის განყოფილებებსა და სამხედრო დანადგარებს. ზოგჯერ ეს თავდასხმები გადაიზრდება ხოლმე საკმაოდ დიდ შეტაკებებში ინდოეთის პოლიციასა და სამხედროებთან. ზოგიერთი წყაროს თანახმად, ჯამუსა და ქაშმირში განლაგებულია 300 ათასამდე ინდოელი სამხედრო მოსამსახურე (ინდოეთის სახმელეთო ჯარების თითქმის მესამედი), პოლიციის დიდი ძალები და სამხედრო ფორმირებები.
2015 წლის შემდგომი პერიოდი
მინი|დემონსტრანტები ქვებს უშენენ პოლიციას [[სრინაგარი|სრინაგარში -2016 წლის 2 ივლისი]] 2015 წლიდან ქაშმირში პაკისტანის მომხრე შეიარაღებული დაჯგუფებები სულ უფრო მეტად ახორციელებენ  თვითმკვლელთა გახმაურებულ თავდასხმებს ინდოეთის უსაფრთხოების ძალების წინააღმდეგ. 2015 წლის ივლისში სამი შეიარაღებული მამაკაცი თავს დაესხა ავტობუსს და პოლიციის განყოფილებას ქალაქ გურდასპურში. 2016 წელს 4-6 შეიარაღებულმა მამაკაცმა შეუტია პატჰანკოტის სამხედრო აეროპორტს. 2016 წლის თებერვალსა და ივნისში, თავდასხმელთა შედეგად, პემპორის უსაფრთხოების თანამშრომლები დაიღუპნენ. მარცხნივ|მინი|[[ქაშმირი|ქაშმირის სოლიდარობის დღეს ყოველ 5 თებერვალს აღნიშნავენ პაკისტანში. ]] 2016 წლის ივლის-სექტემბერში, 80-ზე მეტი ადამიანი დაიღუპა ქაშმირის ინდოეთის მიერ კონტროლირებად ნაწილში მას შემდეგ, რაც ინდოელმა ჯარისკაცებმა ესროლეს და მოკლეს ადგილობრივი  შეიარაღებული დაჯგუფების ერთ-ერთი ლიდერი, ბურხან ვანი, 8 ივლისს. 2016 წლის აგვისტოში, სულ მცირე 10 მშვიდობიანი მოქალაქე დაიღუპა და 50 -ზე მეტი დაშავდა მას შემდეგ, რაც ინდოეთმა და პაკისტანმა საარტილერიო ცეცხლი გახსნეს სადავო სასაზღვრო ზონაში. ექვსი ადამიანი დაიღუპა პაკისტანის მიწაზე. ინდოეთის მხრიდან ჯამუსა და ქაშმირის შტატში კიდევ ოთხი ადამიანი დაიღუპა.
29 სექტემბერს ინდოეთის ხელისუფლებამ განაცხადა, რომ ინდოეთის არმიამ "ქირურგიული დარტყმა" მიაყენა ბოევიკებს, რომლებიც სავარაუდოდ ამზადებდნენ შემოჭრას პაკისტანის მიერ კონტროლირებადი ქაშმირის ნაწილიდან. ინდოეთის შეიარაღებული ძალების წყაროს თანახმად, ინდოეთის სპეცრაზმმა გადალახა პაკისტანის საზღვარი და დაარტყა ათეულ წერტილს, სადაც სავარაუდო ბოევიკები ინდოეთი ს ტერიტორიაზე შეღწევისთვის ემზადებოდნენ. პაკისტანის ხელისუფლებამ განაცხადა, რომ ორი პაკისტანელი სამხედრო მოსამსახურე დაიღუპა სროლისას, მაგრამ უარყო, რომ ინდოეთმა განახორციელა რაიმე მიზანმიმართული დარტყმა დე ფაქტო საზღვრის მოპირდაპირე მხარეს. პაკისტანის პრემიერ მინისტრმა დაგმო ინდოეთის "უსაფუძვლო და აშკარა აგრესია" და მოიწვია კაბინეტის სხდომა, შემდგომი ნაბიჯების განსახილველად.
კონფლიქტის ესკალაცია 2019 წლის თებერვალში
2019 წლის 14 თებერვალს, პულვამას ოლქში, ჯამუ-სრინაგარის გზატკეცილზე, თვითმკვლელი ტერორისტი, ავტობუსს შეეჯახა, რომელსაც პოლიციელები გადაჰყავდა. შედეგად დაიღუპა 40 პოლიციელი. ამ თავდასხმაზე პასუხისმგებლობა ჯაიშ-ე-მუჰამედმა აიღო.
2019 წლის 27 თებერვალს,   მთელი დღის განმავლობაში იყო სროლები პაკისტანისა და ინდოეთის ჯარებს შორის საკონტროლო ხაზის გასწვრივ ცეცხლსასროლი  იარაღისა და ნაღმტყორცნების გამოყენებით.
სასაზღვრო კონფლიქტის დროს, 2019 წლის 27 თებერვალს,  ასევე მოხდა საჰაერო ბრძოლა  ინდოეთის საჰაერო ძალების საავიაციო ჯგუფებსა და პაკისტანის საჰაერო ძალებს შორის.
სქოლიო
კატეგორია:კონფლიქტები კატეგორია:ინდოეთ-პაკისტანის კონფლიქტი კატეგორია:ქაშმირის კონფლიქტი კატეგორია:კონფლიქტები აზიაში
მიიზაკიულა
მიიზაკიულა (Mõisaküla) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესტონეთის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში ვილიანდიმაას მაზრაში. ქალაქის სტატუსი მიიღო 1938 წლის 1 მაისს.
მოსახლეობა
ქალაქის მოსახლეობა 1938 წელს შეადგენდა 2421, ხოლო 2012 წლის მონაცემებით 839 კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონეთის ქალაქები