cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯანგო გათავისუფლებული
შედარებები ტარანტინოს წინა ფილმებთან
პარმიტა ბორამ ყურადღება გაამახვილა იმაზე, რომ ტარანტინოს წინა ფილმებისგან განსხვავებით, „ჯანგო გათავისუფლებულში“ თხრობა თანამიმდევრულია, თუ არ ჩავთვლით რამდენიმე ფლეშბეკს. საიტ filmstarts.de-ს მიხედვით „ჯანგო გათავისუფლებული“ კარგი ფილმია, მაგრამ შედევრი არ არის“.
„The New York Times-ის“ კინოკრიტიკოსმა ენტონი ოლივერ სკოტმა „ჯანგო გათავისუფლებული“ შეადარა ტარანტინოს წინა ფილმს „უსახელო ნაბიჭვრები“: „როგორც „უსახელო ნაბიჭვრები“, ასევე „ჯანგო გათავისუფლებული“ არის გიჟურად გამართობელი, თავხედურად უპასუხისმგებლო და ამავდროულად ეთიკურად სერიოზული, ისე რომ სრულ თავსებადობაშია მის სილაღესთან“. მანვე აღნიშნა, რომ „ჯანგო გათავისუფლებული“ ესაა მნიშვნელოვანი ფილმი მონობისა და რასიზმის შესახებ." საწინააღმდეგო აზრი გამოთქვა ოუენ გლეიბერმენმა, „Entertainment Weekly-ის“ კინოკრიტიკოსმა, რომელმაც „ჯანგო გათავისუფლებული“ „უსახელო ნაბიჭვრების“ მსგავს ფილმად არ მიიჩნია. ის ნაკლებად ჭკვიანურია და მას აკლია ძირითადი პერსონაჟები, ან 2 საათისა და 45 წუთის განმავლობაში არ ჰყოფნის ტარანტინოსთვის დამახასიათებელი სტრუქტურული გამომგონებლობა. თუმცა მანვე აღნიშნა, რომ „ტარანტინო ამერიკული რასიზმის მახინჯი გამოვლინების აკრძალულ სანახაობაში ჩახედვის საშუალებას გვაძლევს“. ერინ ობრი კაპლანმა „Los Angeles Times-იდან“ ფილმი შეადარა ტარანტინოს ადრეულ ნამუშევარს „ჯეკი ბრაუნს“ და დაწერა, რომ ერთია, როდესაც თეთრკანიანი რეჟისორი შავკანიანთა თემისთვის 70-იანი წლების კინოჟანრ Blaxploitation-ს იყენებს, მაგრამ სულ სხვაა, როცა იგივე რეჟისორი მონობის სიველურეს მაკულატურად აქცევს.
„New York Post-ის“ მიმომხილველ კაილი სმიტის აზრით „ჯანგო გათავისუფლებული“ ბრწყინვალე ფილმია, მაგრამ ამჯერად ტარანტინო ვერ ახერხებს ახალი სივრცეების გარღვევას:
სადავო თემები
ზოგიერთმა კომენტატორმა გააპროტესტა სიტყვა „ნიგგერის“ (Nigger, შავკანიანის ამერიკული ვულგარული შესატყვისი) გამოყენება. სხვა მიმომხილველებმა კი დაიცვეს ამ სიტყვის გამოყენება ისტორიული კონტექსტის გამო.
ფილმის მსოფლიო პრემიერიდან რამდენიმე დღეში აფროამერიკელმა რეჟისორმა სპაიკ ლიმ ტარანტინო მისი წინაპრების უპატივცემულობაში დაადანაშაულა. ლიმ, რომლის ფილმებიც ასევე რასობრივ და კლასობრივ პრობლემებს ეხება, განაცხადა, რომ არც აპირებს „ჯანგო გათავისუფლებულის“ ნახვას: „მონობა ამერიკაში არ არის სერჯო ლეონეს იტალო-ვესტერნი. ეს ჰოლოკოსტია. აფრიკიდან მოტაცებული ჩემი წინაპრები მონები იყვნენ. მე პატივს ვცემ მათ“.
ტელეკომპანია NBC-ის გადაცემაში „Saturday Night Live“ სტუმრობის დროს ჯეიმი ფოქსმა იხუმრა, რომ მას სიამოვნებდა კინოში ყველა თეთრკანიანის დახოცვა. „The Washington Times-ის“ მესვეტე ჯეფ კუნერმა შენიშნა, რომ თეთრკანიანთა წინააღმდეგ ფანატიზმი ჩვენი პოსტმოდერნული კულტურის ნაწილად იქცა. მისი აზრით „ჯანგო გათავისუფლებულის“ მთავარი თემაა, რომ თეთრკანიანი ადამიანი მორალური წყევლაა და უნდა განადგურდეს, როგორც სასიკვდილო ვირუსი".
ძალადობის ასახვა
ზოგიერთმა მიმომხილველმა ფილმი გააკრიტიკა ხშირი ძალადობრივი სცენების გამო. „The Independent“-მა მას უწოდა „კინოს ახალი სადიზმი“.
ისტორიული შეუსაბამობა
მიუხედავად იმისა, რომ ტარანტინო ყოველთვის დარწმუნებული იყო მანდინგოს არსებობაში, რეალურად არ არსებობს ცალსახა ისტორიული წყაროები, რომლებიც დაადასტურებდა მონათმფლობელების მიერ გლადიატორთა ბრძოლების მსგავსი შერკინებების მოწყობას, ისე, როგორც ეს კინოშია ასახული. ისტორიკოსი ედნა გრინ მედფორდი მიუთითებს, რომ არსებობს მხოლოდ არადოკუმენტირებული ჭორები, რომ ასეთი ბრძოლები არსებობდა. დევიდ ბლაითი, იელის მონობის კვლევის ცენტრის დირექტორი, განმარტავს, რომ მონათმფლობელები არა მორალური ან ეთიკური წარმოდგენებიდან გამომდინარე არ აწყობდნენ მსგავს ბრძოლებს, არამედ მხოლოდ საკუთარი ეკონომიკური ინტერესებიდან გამომდინარე. მათ ხელს არ აძლევდათ, რისკის ქვეშ დაეყენებინათ მონებში ჩადებული ფინანსური ინვესტიცია. თავად მანდინგო არაისტორიული ტერმინია და მოდის 1975 წლის ფილმიდან „მანდინგო“.
უილიამ კობმა „ნიუ-იორკერში“ დაწერა, რომ ტარანტინოს მოქნილმა მიდგომამ ისტორიული ფაქტებისადმი ფილმის სასარგებლოდ იმუშავა. მაგალითად, კობის აზრით, ასე მოხდა კუ-კლუქს-კლანის სცენის შემთხვევაში. ტარანტინომ კლანი ფილმში აჩვენა მის რეალურ შექმნამდე დეკადით ადრე რათა დაეცინა მათი შეფარული რასიზმისთვის. ფილმში ნაჩვენები მოროდიორთა ნიღბიანი ჯგუფი, სახელად „რეგულატორები“ გვევლინებიან ომისშემდგომი კუ-კლუქს-კლანის იდეურ წინაპრებად და არა რეალურ კუ-კლუქს კლანად.
კრისტოფერ კოლდუელმა „Financial Times“-ში დაწერა, რომ ადამიანებმა არ უნდა აურიონ მხატვრული ფილმი სატელევიზიო დოკუმენტურ ფილმში. ფილმი განხილული უნდა იყოს, როგორც გართობის საშუალება და არა იმ პერიოდის ისტორიული აღწერა, რომელშიც მისი მოქმედება ვითარდება. მისი აზრით „ჯანგო გათავისუფლებული“ ისე იყენებს მონობის თემას, როგორც პორნოგრაფიული ფილმი მედდის თემას. ესაა პრეტექსტი გართობისთვის. „ჯანგო გათავისუფლებულში კი მთავარი, რამაც უნდა გაართოს მაყურებელი, ძალადობაა. ამის საწინააღმდეგოდ, რიჩარდ ბროდიმ „ნიუ-იორკერში“ დაწერა, რომ ტარანტინო სწორად აღწერს მონობას, როგორც არა მხოლოდ ადმინისტრაციულ ბატონობას ერთი ადამიანისა მეორეზე, არამედ უჩვენებს მის არაადამიანურ სისასტიკეს. ფილმში მონები იძულებულნი არიან ერთმანეთს ებრძოლონ მათი მესაკუთრის გასართობად, ხოლო მონას, რომელიც ბრძოლაზე უარს ამბობს, ძაღლები გლეჯენ. მონათა მიმართ სისასტიკე მონათმფლობელთა კაპრიზად გვევლინება.
ჯილდოები
„ჯანგო გათავისუფლებულმა“ მიიღო 29 ჯილდო 111 ნომინაციიდან. ჯერ კიდევ პრემიერამდე, 2012 წლის ოქტომბერში, ჰოლივუდის კინოფესტივალზე კვენტინ ტარანტინოს გადასცეს ჯილდო საუკეთესო სცენარისთვის. აშშ-ის მიმომხილველთა ეროვნულმა საბჭომ ლეონარდო დიკაპრიო დაასახელა საუკეთესო მსახიობ კაცად მეორეხარისხოვან როლში. 2012 წლის დეკემბერში ამერიკის კინო ინსტიტუტმა დაასახელა ის წლის საუკეთესო ათ ფილმს შორის.
ფილმმა მიიღო 5 ნომინაცია ოსკარის 85-ე დაჯილდოებაზე, მათ შორის ნომინაცია საუკეთესო ფილმისთვის. ტარანტინომ მიიღო ოსკარი საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის.
ფილმმა მიიღო ხუთი ნომინაცია ოქროს გლობუსის 70-ე დაჯილდოებაზე, მათ შორის საუკეთესო რეჟისორის და საუკეთესო სცენარის ჯილდოებზე ნომინირებული იყო კვენტინ ტარანტინო. ლეონარდო დიკაპრიო ნომინირებული იყო როგორც საუკეთესო მსახიობი მამაკაცი მეორეხარისხოვანი როლში. თავად ფილმი ნომინირებული იყო როგორც საუკეთესო დრამა. ტარანტინომ მიიღო ოქროს გლობუსის ჯილდო საუკეთესო სცენარისთვის.
კრისტოფ ვალცმა მიიღო ოსკარის, ოქროს გლობუსისა და BAFTA-ს ჯილდოები საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მეორეხარისხოვან როლში. ვალცმა მეორედ მიიღო აღნიშნული სამივე ჯილდო. პირველად მან ეს ჯილდოები მიიღო 2009 წელს, ასევე ტარანტინოს ფილმში „უსახელო ნაბიჭვრები“ შესრულებული როლისთვის.
მინისერიალი
ერთ-ერთ ინტერვიუში ტარანტინომ განაცხადა, რომ მას ფილმის დამატებითი 90-წუთიანი მასალა აქვს და ფიქრობდა 4-საათიანი ვერსიის დამზადებაზე, რომელიც მინისერიალის სახით 4 ღამის განმავლობაში გაიშვებოდა ტელევიზიაში. მისი აზრით, ფილმის 4 ნაწილად გაყოფა მაყურებლისთვის უფრო დამაკმაყოფილებელი იქნებოდა, ვიდრე 4-საათიანი კინო: „ეს ამტანობის ტესტი იქნება. ეს მინისერიალი იქნება, რაც ხალხს უყვარს“.
სქოლიო
კატეგორია:2012 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:კვენტინ ტარანტინოს ფილმები კატეგორია:ვესტერნები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ფილმები მონობის შესახებ
ამაზონი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ამაზონი შეიძლება აღნიშნავდეს:
როკაფუერტეს კანტონი
როკაფუერტეს კანტონი (Cantón Rocafuerte) — კანტონი ეკვადორში, მანაბის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი როკაფუერტე. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 29 321 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:მანაბის პროვინციის კანტონები
სუკრეს კანტონი
სუკრეს კანტონი (Cantón Sucre) — კანტონი ეკვადორში, მანაბის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბაია-დე-კარაკესი. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 52 158 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:მანაბის პროვინციის კანტონები
ტოსაგუის კანტონი
ტოსაგუის კანტონი (Cantón Tosagua) — კანტონი ეკვადორში, მანაბის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ტოსაგუა. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 33 922 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:მანაბის პროვინციის კანტონები
ტაურანგა
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის ქალაქები
კინის ტბა
კინის ტბა (Kinney Lake) — მთის ტბა კანადაში, ბრიტანეთის კოლუმბიაში. მოქცეულია მაუნტ-რობსონის პროვინციული პარკის ტერიტორიაზე. ტბა ფაქტობრივად წარმოადგენს მდინარე რობსონის გაგანიერებულ ნაწილს. გადაჭიმულია ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ 1,6 კმ-ზე. სიგანე მერყეობს 140 მ-იდან 500 მ-მდე. პირველად რუკებზე გამოჩნდა 1911 წელს. სახელი უწოდა გეოლოგიის პროფესორმა ართურ ფილემონ კოულმანმა თავისი მეწყვილის — ჯორჯ კინის პატივსაცემად, რომელიც მასთან ერთად ახორციელებდა ასვლას რობსონის მთაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანადის ტბები
ვეინტიკუატრო-დე-მაიოს კანტონი
ვეინტიკუატრო-დე-მაიოს კანტონი (Cantón Veinticuatro de Mayo) — კანტონი ეკვადორში, მანაბის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სუკრე. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 29 321 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:მანაბის პროვინციის კანტონები
საფრანგეთის რელიგიური ომები
წინარე ისტორია
რელიგიურ ომებს საფრანგეთში წინ უძღოდა სოციალურ-პოლიტიკურ წინააღმდეგობათა გამწვავება ფეოდალურ ურთიერთობათა რღვევის პირობებში, თავადაზნაურობის უკმაყოფილება, მოსახლეობის ძირითადი ფენების მდგომარეობის გაუარესება, მათი გაღატაკება იტალიურ ომებსა (1494-1559 წწ.) და ფასების რევოლუციასთან დაკავშირებით. 250px|მინი|მარცხნივ|ვასის ხოცვა-ჟლეტა, 1562 წელი ფრანსუა II-ის მეფობაში (1559-1560 წწ.) ძალაუფლება ხელთ იგდო ჭაბუკი მეფის ცოლის მარიამ (მერი) I სტიუარტის ბიძებმა – გიზებმა; სამეფო კარს ჩამოშორებულმა ბურბონებმა და უკმაყოფილო თავადაზნაურობამ, მ. შ. ჰუგენოტებმა, პრინც კონდეს მეთაურობით, მოაწყვეს შეთქმულება, რომლის მიზანი იყო ამბუაზის ციხე-კოშკში მყოფი მეფის ხელში ჩაგდება და მისი სახელით სახელმწიფოს მართვა. მაგრამ აჯანყების ცდა მარცხით დასრულდა. მრავალი შეთქმული დაიღუპა. კონდე სიკვდილს გადაურჩა.
ფრანსუა II-ის ნაადრევი სიკვდილის გამო ტახტზე ავიდა მცირეწლოვანი შარლ IX (1560-1574 წწ.) სამეფოს რეგენტები ეკატერინე მედიჩი და კანცლერი მიშელ დე ლოპიტალი (კანცლერი 1560-1568 წწ.) კათოლიკეთა და ჰუგენოტთა შერიგებას ცდილობდნენ. სატუსაღოდან გაათავისუფლეს ჰუგენოტები (1561 წლის აპრილი), მოაწყვეს რელიგიური დისპუტი (1561 წლის სექტემბერ-ოქტომბერი). 1562 წლის 17 იანვარს გამოქვეყნდა „იანვრის ედიქტი“ პროტესტანტული კულტის თავისუფლების შესახებ ქალაქებს გარეთ და კერძო სახლებში, მაგრამ გიზებმა ეს ცდა ჩაშალეს: 1562 წლის 1 მარტს სოფელ ვასიზე გავლისას ჰერცოგ ფრანსუა გიზის შეიარაღებულმა ამალამ დახოცა მლოცველი კალვინისტები. ვასის ხოცვა-ჟლეტა რელიგიური ომის დაწყების საბაბად იქცა.
პირველი პერიოდი
ადმირალი კოლინი შევიდა სამეფო საბჭოში და დიდი გავლენა მოიპოვა შარლ IX-ზე. კოლინიმ დაიყოლია შარლ IX წამოეწყო ომი ესპანეთის წინააღმდეგ. ამან დიდი უკმაყოფილება გამოიწვია გიზების პარტიაშიც და ეკატერინე მედიჩის მხრივაც, რომელსაც აშინებდა შვილზე გავლენის დაკარგვა, ესპანეთთან მოსალოდნელი ომი და გიზების პარტიასთან სრული განხეთქილება. ამიტომ მათ განიზრახეს კოლინისა და ჰუგენოტების თავიდან მოშორება და 1572 წლის 24 აგვისტოს ბართლომეს ღამეს მოაწყვეს ჰუგენოტთა ხოცვა-ჟლეტა. ამოწყვიტეს მსხვილი პარიზელი ვაჭრები და ხელოსნები, აგრეთვე უცხოელები. კოლინი მოკლეს, ანრი ბურბონმა და კონდემ კათოლიკობის მიღებით უშველეს თავს (თუმცა 1576 წელს დაუბრუნდნენ ჰუგენეტობას). ამ ამბებმა ბიძგი მისცა რელიგიური ომების განახლებას.
მეორე პერიოდი
რელიგიური ომების მეორე პერიოდში მოხდა ორი ბრძოლა (1572-1573, 1574-1576 წწ.). მთავრობა და გიზების პარტია ერთობლივად ებრძოლებოდნენ ჰუგენოტებს. სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთში ჰუგენტებმა საკუთარი ფედერაციული რესპუბლიკა ე. წ. ჰუგენოტური კონფედერაცია შექმნეს: ეს იყო „სახელმწიფო სახელმწიფოში“. მას სათავეში ედგა ჰუგენოტური ფეოდალური არისტოკრატია. ჰუგენოტური კონფედერაცია მტრულად დაუპირისპირდა გიზების პარტიას და ვალუას დინასტიას. გაიფურჩქნა ჰუგენოტური ანტიაბსოლუტისტური პუბლიცისტიკა. განსაკუთრებით გამძვინვარდა ბრძოლა შარლ IX-ის გარდაცვალებისსა (1574 წ.) და მისი ძმის ანრი III-ის გამეფების შემდეგ. რელიგიური ომების მეორე პერიოდი დასრულდა 1576 წლის 6 მაისის ბოლიეს ედიქტითა და პასიფიკაციის ედიქტით, რომლითაც ჰუგენოტებმა მიიღეს რწმენის თავისუფლება და მიაღწიეს მათი კონფედერაციის აღიარებას. ედიქტის საგარანტიოდ მათ მისცეს 8 ციხე-ქალაქი.
მესამე პერიოდი
200px|მინი|მარცხნივ|ანრი IV ნავარელი მესამე პერიოდში მოხდა სამი ომი (1577, 1579-1580, 1587-1598 წწ.). ბოლიეს ედიქტით უკმაყოფილო გიზების პარტიამ, ჰუგენოტთა კონფედერაციის მსგავსად, ანრი I გიზის ხელმძღვანელობით დააარსა პერონის ლიგა, რომელიც საფრანგეთის კათოლიკურ ლიგად იქცა. წარმოიშვა მეორე „სახელმწიფო სახელმწიფოში“ საფრანგეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ და ცენტრალურ ნაწილში. აქ ხელმძღვანელ როლს ფეოდალური არისტოკრატია ასრულებდა. ლიგის საბოლოო მიზანს ვალუების დინასტიის დამხობა და ესპანეთის დახმარებით ანრი გიზის გამეფება იყო. ლიგის შიგნით არსებული წინააღმდეგობებით ისარგებლა ანრი III-მ, სცნო ლიგა და თავი მის მეთაურად გამოაცხადა. 1576 წელს ბლუაში მოწვეულ გენერალურ შტატებზე უარყვეს ბოლიეს ედიქტი.
ამას მოჰყვა რელიგიური ომების მეექვსე ომი, რომლის შედეგად პუატიეს ედიქტით (1577 წლის 17 სექტემბერი) ჰუგენოტებს მიენიჭათ კულტის შეკვეცილი თავისუფლება. განსაკუთრებით გამძაფრდა ბრძოლა ტახტის მემკვიდრეობის საკითხთან დაკავშირებით: უშვილო ანრი III-ის მემკვიდრე გახდა ჰუგენოტთა ბელადი ანრი ბურბონი. წარმოიშვა ორი კათოლიკური ლიგა, 1584 წლის დამლევს კათოლიკე პრინცებმა აღადგინეს პერონის ლიგა, რომელმაც 1584 წლის 31 დეკემბერს დადო სამოკავშირეო ხელშეკრულება ესპანეთთან პრინცების ლიგისაგან დამოუკიდებლად, 1585 წელს აღმოცენდა პარიზის ლიგა, რომელშიც შევიდნენ ფანატიკურად განწყობილი ბურჟუაზია და დემოკრატიული მასები. ლიგამ მიიღო სამხედრო ორგანიზაცია, მას სათავეში ედგა პარიზის 16 უბნის წარმომადგენლებისაგან შექმნილი „16-ის კომიტეტი“.
ჩრდილო-აღმოსავლეთის და ცენტრალური საფრანგეთის თითქმის ყველა ქალაქი შეუერთდა პარიზის ლიგას, რომელიც გაერთიანდა პრინცების ლიგასთან და ასე შეიქმნა ერთიანი კათოლიკური ლიგა. მან აიძულა ანრი III თავისი ედიქტებით (1585 წლის 7 და 18 ივლისი) აეკრძალა პროტესტანტიზმი, გაეუქმებინა ჰუგენოტთა სასარგებლოდ გამოცემული ყველა დეკრეტი. ჰუგენოტებს უნდა ჩამორთმეოდათ საგარანტიოდ მიცემული ციხე-ქალაქები, სამაგიეროდ ლიგამ საგარანტიოდ მიიღო სუასონი, დიჟონი, ვერდენი და სხვა ქალაქები. ანრი ბურბონი სამეფო ტახტზე უფლებებს მოკლებულად ცხადდებოდა. 200px|მინიატიურა|ანრი III ვალუა დაიწყო მერვე რელიგიური ომი, რომელსაც „სამი ანრის ომი“ ეწოდა (მთავარი ხელმძღვანელების - ანრი III-ის, ანრი I გიზისა და ანრი ნავარელის მიხედვით). თავდაპირველად ანრი III და ანრი გიზი ანრი ნავარელის წინააღმდეგ გაერთიანდნენ, მათი ერთობა მალე დაირღვა. პარიზის ლიგა განსაკუთრებით მტრულად განეწყო მეფის მიმართ. 1588 წლის 12-13 მაისს პარიზში დაიწყო სახალხო მღელვარება („ბარიკადების დღე“). ანრი III შარტრში გაიქცა. გიზებმა და კათოლიკეთა ლიგამ მეფეს თავიანთი მოთხოვნები წაუყენეს. ანრი III მოსაჩვენებლად სრულ დათმობებზე წავიდა. 1588 წლის 23 დეკემბერს ანრი III-ის ბრძანებით ანრი გიზი და მისი ძმა მოკლეს. 250px|მინი|მარცხნივ|კათოლიკეთა ლიგის დემონსტრაცია პარიზში 1590 წელს. ანტიროიალისტურმა მოძრაობამ უმაღლეს წერტილს მიაღწია. პარიზის ლიგის დემოკრატიული ფრთის გავლენით ანრი III გადაყენებულად გამოცხადდა. ანრი III შეუკავშირდა ანრი ნავარელს და თავის მემკვიდრედ ცნო. გაერთიანებული ძალებით ისინი პარიზისაკენ დაიძრნენ; 1589 წლის აგვისტოში ანრი III ლიგის მიერ მიგზავნილმა დომინიკელმა ბერმა ჟაკ კლემანმა მოკლა. საფრანგეთის მეფე გახდა ანრი ნავარელი, ანრი IV-ის სახელით, მაგრამ ჩრდილოეთ საფრანგეთმა არ ცნო იგი. შექმნილი მდგომარეობით ისარგევბლა ესპანეთის მეფე ფილიპე II-მ და ლიგის თანხმობით 1591 წელს პარიზში შეიყვანა ესპანეთის ჯარები.
1592 წელს საფრანგეთში დაიწყო გლეხთა აჯანყება. ამ აჯანყების მასშტაბებით და ესპანელთა ინტერვენციით შეშფოთებულმა კათოლიკე თავადაზნაურებმა და ბურჟუაზიამ ცნო ანრი ნავარელი, რომელიც 1593 წელს ისევ დაუბრუნდა კათოლიკობას. 1594 წელს იგი მეფედ ეკურთხა და პარიზი უბრძოლველად დაიკავა. ლიგის გავლენის ქვეშ მყოფი ტერიტორიები მეფემ დაიმორჩილა და გამარჯვება მოიპოვა ესპანელებზე.
ანრი IV-ის მიერ გამოცემული ნანტის ედიქტით ჰუგენოტთა სარმუნოებრივი მდგომარეობა მოწესრიგდა და რელიგიური ომები დასრულდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამოქალაქო ომები კატეგორია:საფრანგეთის ისტორია კატეგორია:XVI საუკუნის ომები
გოლფი
მინი|200პქ|გოლფის მოთამაშე გოლფი — სპორტის ერთ-ერთი საერთაშორისო სახეობა. პროფესიული გოლფის დიდ ტურნირებს მთელი მსოფლიოს ტელემაყურებლები ადევნებენ თვალს.
გოლფის სტანდარტული მინდორი 18 ფოსოსგან შედგება. ეს 18 ფოსო თამაშის ერთ რაუნდს შეადგენს. ყოველ ფოსოზე შედეგები პარობით ითვლება. თითოეული ფოსოს მიმართულებით 35 დარტყმა სრულდება. ყველა ფოსოს მიმართულებით შესრულებული დარტყმის ჯამი მინდვრის საერთო პარს შეადგენს, სტანდარტული 18-ფოსოიანი მინდვრისთვის იგი, როგორც წესი, 70-72-ს უდრის.
გოლფის დიდი ტურნირები მეტწილად 4 დღე გრძელდება და დღეში თითო რაუნდი თამაშდება. ამ ტურნირებს მიეკუთვნება „დიდი ოთხეული“: აშშ-ის ღია ჩემპიონატი, დიდი ბრიტანეთის ღია ჩემპიონატი, აშშ-ის ოსტატთა ტორნირი და აშშ-ის გოლფის პროფესიონალ მოთამაშეთა ასოციოციის ტურნირი. თამაშის სეზონის განმავლობაში წამყვანი პროფესიონალი მოთამაშეები კომერციულ ტურნირებშიც მონაწილეობენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოლფი
სიმფონია № 40 (მოცარტი)
სიმფონია № 40 სოლ მინორი KV 550 — ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის მიერ 1788 წელს ვენაში დაწერილი ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სიმფონია. შედგება ოთხი ნაწილისაგან. იგი ბოლოს წინა სიმფონიაა მოცარტის შემოქმედებაში.
სავარაუდოა, რომ მოცარტმა სიმფონიაზე მუშაობა 1788 წლის 25 ივლისს დაასრულა, რადგან მან სწორედ ამ დღეს ჩაამატა იგი საკუთარი ნამუშევრების სიაში. დადასტურებულია, რომ ამ ნაწარმოების წარმოდგენა მოცარტისავე სიცოცხლეში შედგა.
მე-40 სიმფონია ხშირად მოიხსენიება, როგორც „დიდი სოლ-მინორ-სიმფონია“, ხოლო მოცარტის 25-ე სიმფონიას „მცირე სოლ-მინორ-სიმფონიას“ უწოდებენ.
ცენტრი|მინიატიურა|600პქ|სიმფონიის პირველი თემის დასაწყისი, ვიოლინო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის ნაწარმოებები
ფიგაროს ქორწინება
მინიატიურა|ფიგაროს ქორწინების პრემიერის აფიშა ფიგაროს ქორწინება (Le nozze di Figaro; Die Hochzeit des Figaro ან Figaros Hochzeit) — ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის მიერ დაწერილი ოპერა (KV 492). იტალიურენოვანი ლიბრეტო ეკუთვნის ლორენცო და პონტეს. ლიბრეტო დაფუძნებულია 1778 წელს პიერ ბომარშეს მიერ დაწერილ კომედიურ პიესაზე „შეშლილი დღე ანუ ფიგაროს ქორწინება“. ფიგაროს ქორწინების პირველი წარმოდგენა გაიმართა 1786 წლის 1 მაისს ვენის ბურგთეატრში.
ფიგაროს ქორწინებას ეფუძნება რამდენიმე მხატვრული ფილმი; ასევე ოპერის აუდიო და ვიდეო ჩანაწერები სხვადასხვა დროს გამოცემულია CD და DVD დისკებზეც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის ოპერები
აპერ-ჰატი
აპერ-ჰატი (Upper Hutt, Orongomai) — ქალაქი ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ კუნძულზე. მდებარეობს უელინგტონის რეგიონში. ქალაქის მოსახლეობა 2013 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 40 179 კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის ქალაქები
ლოუერ-ჰატი
ლოუერ-ჰატი (Lower Hutt, Awakairangi) — ქალაქი ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ კუნძულზე. მდებარეობს უელინგტონის რეგიონში. ქალაქის მოსახლეობა 2013 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 98 238 კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის ქალაქები
გზა
right|300px გზა — გასასვლელი, მიმართულება, ან გზა მიწის ორ ადგილას, რომელიც, როგორც წესი, არის უკვე ასფალტირებული ან სხვაგვარად განვითარებული, რათა შეეძლოს მგზავრს მოძრაობა რამდენიმე სატრანსპორტო საშუალებით, ეს შეიძლება იყოს ცხენი ან ავტომობილი. თანამედროვე მაგისტრალები და წრიული გზები საშუალებას იძლევა სწრაფად მივიდეთ ერთი ადგილიდან მეორემდე ისე, რომ ქალაქის ცენტრსაც გვერდი ავუაროთ, სადაც დიდი მოძრაობაა და საცხოვრებელ რაიონებსაც. თუმცა, ბევრს მიაჩნია, რომ ახალი გზების მშენებლობას ტრანსპორტის რაოდენობის ზრდა მოსდევს, ეს კი გარემოს ზედმეტ დაბინძურებს იწვევს, ამიტომ ადგილობრივი მცოხვრებლები ხშირად სერიოზულ პროტესტს გამოთქვამენ მათ რაიონში ახალი გზის მშენებლობის გამო.
ავტომაგისტრალი
ავტომაგისტრალი ჩქაროსნული გზატკეცილია, რომელსაც ორივე მხარეს რამდენიმე სამოძრაო ზოლი მიუყვება. ცენტრში კი — გამყოფი ზოლი. მას არც მკვეთრი მოსახვევი აქვს არც ციცაბო აღმართები, არც გზაჯვარედინები და არც შემოსასვლელი გზები. ავტომაგისტრალზე შეუჩერებლად შეიძლება დიდი მანძილის გავლა. ავტომაგისტრალის სისტემა ბევრ ქვეყანაში დიდი ქალაქებს აკავშირებს ერთმანეთთან.
thumb|რომაული გზა [[პომპეიში]]
გზების ისტორია
პირველი მოკირწყლული გზები მესოპოტამიაში დღევანდელ ერაყში დაიგო დაახლოებით ძვ.წ. 2200 წელს. ორი ათასი წლის შემდეგ, რომაელებმა ქვის მოკირწყლული მტკიცე, სწორი გზების მშენებლობა დაიწყეს. ეს გზები ერთმანეთთან აერთებდა იმპერიის სხვადასხვა ნაწილებს და ჯარის ევროპასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში სწრაფად გადაადგილების საშუალებას აძლევდა. XV და XVI საუკუნეებში სამხრეთამერიკელმა ინკებმა გზატკეცილებისა და ვიწრო გზების საოცარი ქსელი შექმნეს.
1800–იანი წლების დასაწყისში ჯონ მაკ–ადამმა გზების მშენებლობის ახალი ხერხი გამოიგონა. მომავალი გზების ნიადაგს წრეტდნენ და ხრეშით ფარავდნენ. შემდეგ ზედაპირის გასამაგრებლად ასფალტის ან ბიტუმის დამატება დაიწყეს, რის შედეგადაც გზა მოსახერხებელი გახდა ავტომანქანების რეზინის საბურავებისათვის.
ლიტერატურა
კატეგორია:გზა
რეიმსი (საფეხბურთო კლუბი)
საფეხბურთო კლუბი სტად დე რეიმსი (Stade de Reims) — საფრანგეთის საფეხბურთო კლუბი ქალაქ რეიმსიდან, დაარსდა 1931 წელს. გამოდის საფრანგეთის უმაღლეს საფეხბურთო ჩემპიონატში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის საფეხბურთო კლუბები
ახალი ზელანდიის გეოგრაფია
thumb|250px|ახალი ზელანდია, ხედი კოსმოსიდან ახალი ზელანდია მდებარეობს წყნარი ოკეანის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში პოლინეზიის სამკუთხედის ცენტრალურ ნაწილში. ქვეყნის ტერიტორიის ძირითადი ნაწილი ორი კუნძულისგან შედგება, რომელთაც ჰქვიათ სამხრეთი კუნძული და ჩრდილოეთი კუნძული, ეს ორი კუნძული ერთმანეთისგან კუკის სრუტით არიან გამოყოფილი. ახალ ზელანდიას ეკუთვნის ასევე 700-მდე მცირე ფართობის მქონე კუნძულები, რომელთა უმეტესი ნაწილი დაუსახლებელია. მათ შორის ფართობის გამოირჩევიან: სტიუარტი, ანტიპოდის კუნძულები, ოკლენდის კუნძულები, ბაუნტის კუნძულები, კემპბელის კუნძულები, ჩატემის კუნძულები და კერმადეკის კუნძულები.
ფიზიკური გეოგრაფია
ქვეყნის საერთო ფართობი შეადგენს 268 680 კმ²-ს, სანაპირო ზოლის საერთო სიგრძე კი 15 134 კილომეტრია.
სამხრეთი კუნძული — ახალი ზელანდიის ყველაზე დიდი კუნძულია, მისი ფართობია 150 437 კმ². კუნძულზე ქვეყნის მოსახლეობის ¼ ნაწილი ცხოვრობს. კუნძულის ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია მთათა სისტემა, რომელსაც სამხრეთის ალპებს უწოდებენ, მთათა სისტემის ყველაზე მაღალი წერტილია კუკის მთა (იგივე აორაკი), მისი სიმაღლეა 3754 მ. ამის გარდა კუნძულზე არის კიდევ 18 მწვერვალი, რომელთა სიმაღლე 3000 მეტრზე მეტია. სამხრეთი ალპები ტასმანიის ზღვის სანაპიროზე ეშვება. კუნძულის აღმოსავლეთ ნაწილში, ძირითადად დაბლობებია, მოსახლეობის უმეტესობა კი სოფლის მეურნეობითაა დაკავებული. დასავლეთი ნაწილი კი თითქმის დაუსახლებელია, ამ ნაწილში თითქმის ხელუხლებლადაა შემორჩენილია ფლორა და ფაუნა. დასავლეთ ნაწილში ძირითადად ეროვნული პარკები, ფიორდები და მყინვარებია. კუნძულის ყველაზე დიდი ტბაა ტე-ანაუ, რომელიც სიდიდით მეორეა ახალ ზელანდიაში.
ჩრდილოეთი კუნძული — ქვეყნის სიდიდით მეორე კუნძული, რომლის ფართობია 113 729 კმ². სამხრეთ კუნძულისგან განსხვავებით, იგი ნაკლებად მთიანია და საცხოვრებლად უფრო ხელსაყრელია, რის გამოც კუნძულზე ქვეყნის ყველაზე დიდი ქალაქი მდებარეობს, აქ აგრეთვე მდებარეობს საზღვაო პორტები. კუნძულის ყველაზე მაღალი წერტილია აქტიური ვულკანი რუაპეჰუ (სიმაღლე 2797 მ). კუნძული გამოირჩევა მაღალი ვულკანური აქტიურობით, ქვეყნის ექვსი ვულკანური ზონიდან ხუთი ამ კუნძულზე მდებარეობს. კუნძულის ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს ქვეყნის ყველაზე დიდი ტბა ტაუპო. ტბიდან გაედინება ქვეყნის ყველაზე გრძელი მდინარე უაიკატო, რომლის სიგრძე 425 კმ-ია.
რელიეფი
ახალი ზელანდიის რელიეფი ძირითადად ზეგნებისა და მთებისგან შედგება. ქვეყნის ტერიტორიის 75 % მეტი ზღვის დონიდან 200 მ-ზე მაღლა მდებარეობს. ჩრდილოეთ კუნძულის მთები არც თუ ისე მაღალი, მათი სიმაღლე 1800 მეტრს არ აჭარბებს. სამხრეთ კუნძულის მთები კი საკმაოდ მაღალია, 19 მწვერვალის სიმაღლე 3000 მეტრზე მეტია. ჩრდილოეთ კუნძულის სანაპირო ზოლის გასწვრივ მრავალი ხეობა მდებარეობს, სამხრეთ კუნძულის სანაპირო ზოლზე კი ფიორდებია.
კლიმატი
thumb|right|200პქ|კუნძული უაიტი — ქვეყნის ერთ-ერთი აქტიური ვულკანი. ახალი ზელანდიის კლიმატი ფორმირდება ჩრდილოეთ კუნძულიდან წამოსული სუბტროპიკული და სამხრეთ კუნძულიდან წამოსული ზომიერი სარტყლების შერწყმის შედეგად. მთიან რაიონებში გავრცელებულია ცივი ალპური კლიმატი. სამხრეთი ალპები ქვეყანას ორ კლიმატურ ზონად ყოფს, იგი ქვეყანაში დასავლეთის ქარების გავრცელებას ხელს უწყობს. სამხრეთ კუნძულის დასავლეთ სანაპირო ქვეყნის ყველაზე ნალექიანი მხარეა, ხოლო აღმოსავლეთ სანაპირო, რომელიც მისგან სულ რაღაც 100 კმ-ითაა დაშორებული ქვეყნის ყველაზე მშრალი რაიონია. ახალი ზელანდიის ტერიტორიის უმეტეს ნაწილზე ნალექების საერთო წლიური რაოდენობა 600 მმ-დან 1600 მმ-მდე მერყეობს. ნალექების ეს რაოდენობა მშრალი სეზონის გარდა, თანაბრადაა გადანაწილებული წლის განმავლობაში.
ქვეყნის ტერიტორიაზე საშუალო წლიური ტემპერატურა სამხრეთით +10 °C, ხოლო ჩრდილოეთით დაახ. +16 °C. ყველაზე ცივი თვეა ივლისი, ხოლო ყველაზე თბილი თვეებია იანვარი და თებერვალი. ჩრდილოეთ ნაწილში ზაფხულისა და ზამთრის სეზონების საშ. ტემპერატურებს შორის სხვაობა მინიმალურია, სამხრეთში კი ამ ორ მაჩვენებელს შორის სხვაობა დაახ. 14 °C-ია. ტემპერატურა მთიან რეგიონებშიც საკმაოდ განსხვავებულია, ტემპერატურა დაახ 0,7 °C იცვლება ყოველ 100 მეტრში.
ქვეყნის უდიდეს ქალაქ ოკლენდში საშ. წლიური ტემპერატურაა + 15,1 °C, ყველაზე მაღალი ტემპერატურა დაფიქსირებულია +30,5 °C, ხოლო ყველაზე დაბალი −2,5 °C. დედაქალაქ ველინგტონში საშ. წლიური ტემპერატურა — +12,8 °C, მაქსიმალური ტემპერატურა დაფიქსირებულია +31,1 °C, მინიმალური −1,9 °C.
სასაათო სარტყელი
ახალი ზელანდია მდებარეობს ორ სასაათო სარტყელში. ერთ სასაათო ზოლში სამხრეთი კუნძული და მეორე სასაათო ზოლში კი ჩრდილოეთი კუნძული, ხოლო მიმდებარე პატარა კუნძულები იყენებენ ახალი ზელანდიის სტანდარტულ დროს (New Zealand Standard Time, NZST), რომელიც 12 საათით წინ არის მსოფლიოს კოორდინირებულ დროზე (UTC). ჩატემის არქიპელაგის კუნძულები იყენებენ ჩატემის სტანდარტულ დროს (Chatham Standard Time, CHAST), ეს დრო მსოფლიოს კოორდინირებულ დროზე 12 საათითა და 45 წუთით წინაა. ზაფხულის პერიოდში საათები ერთი საათით წინ გადადის.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის გეოგრაფია
ახალი მსოფლიო წესრიგი (შეთქმულების თეორია)
მინიატიურა|მარჯვნივ|[[აშშ-ის სახელმწიფო ბეჭდის უკანა მხარე (1776). ლათინური ფრაზა „Novus Ordo Seclorum“ (ახალი მსოფლიო წესრიგი) ბეჭედზე გამოჩნდა 1782 წლიდან, ერთ დოლარიან ბანკნოტზე კი 1935 წლიდან .]]
„ახალი მსოფლიო წესრიგი“ („Novus Ordo Seclorum“; „New World Order“, შემოკლებით „NWO“) — ტერმინი შეთქმულების თეორიაში, რომელიც აღნიშნავს მიზანს ტოტალიტარული, ერთიანი მსოფლიო მმართველობის დამყარებისაკენ.
შეთქმულების თეორიაში „ახალი მსოფლიო წესრიგის“ შესახებ არსებული საერთო თემის მიხედვით, ფარული ელიტა ამზადებს გლობალურ შეთქმულებას, რათა საბოლოო ჯამში გააკონტროლოს მთელი მსოფლიო — ჩამოაყალიბოს მსოფლიო მმართველობა, მისი მეშვეობით ჩაანაცვლოს სუვერენული სახელმწიფოები და ყოველივე ამას, როგორც კაცობრიობის ისტორიული პროგრესის კულმინაციური პერიოდის საფუძველს, გაუწიოს იდეოლოგიური პროპაგანდა. პოლიტიკასა და ეკონომიკაში მიმდინარე მნიშვნელოვანი პროცესები იმართება უკანონო, და ამასთან, ძალზედ გავლენიანი გაერთიანებების მიერ. მრავალრიცხოვანი ისტორიული და მიმდინარე მოვლენები განიხილება, როგორც ფარულ შეთქმულებათა ეტაპები, საბოლოო მიზანს კი წარმოადგენს მსოფლიო ბატონობა, რაც მიიღწევა ფარულ პოლიტიკურ შეკრებებზე სათანადო გადაწყვეტილებების მიღებით.
1990-იანი წლების დაწყებამდე, „ახალი მსოფლიო წესრიგის“ კონსპირაცია შეზღუდული იყო ორი ამერიკული „კონტრკულტურით“ — ანტისახელისუფლებო და ფუნდამენტალისტურ-ქრისტიანული, რომელიც დაკავშირებული იყო „მეორედ მოსვლასა“ და ანტიქრისტეს გამოჩენასთან. სკეპტიკოსებს მიაჩნიათ, რომ კონსპირაციული თეორიები „ახალი მსოფლიო წესრიგის“ შესახებ, არა მარტო „აიტაცეს“ სტიგმატიზირებული ცოდნის მაძიებლებმა, არამედ ფართოდ გავრცელდა მასობრივ კულტურაში, რის შედეგადაც დადგა არნახული პერიოდი — მოსახლეობა აქტიურად ემზადება აპოკალიფსისათვის. პოლიტოლოგები აღელვებულები არიან, რადგან ამ მასობრივმა ისტერიამ შესაძლოა დამანგრეველი ზიანი მიაყენოს მსოფლიოს პოლიტიკურ ცხოვრებას.
ტერმინის ისტორია
XX საუკუნის განმავლობაში, ისეთმა ცნობილმა პოლიტიკოსებმა, როგორებიც არიან ვუდრო უილსონი და უინსტონ ჩერჩილი, მრავალჯერ გამოიყენეს ტერმინი „New World Order“, როგორც მსოფლიოს პოლიტიკური აზროვნების ძირეული ცვლილებისა და ძალთა ბალანსის გამომხატველი ახალი ეპოქა. ეს ეპოქა მათ მიაჩნდათ, როგორც იდეალური შესაძლებლობა, განეხორციელებინათ ჩანაფიქრი — ჩამოეყალიბებინათ მსოფლიო ხელისუფლება, რომელიც მოაგვარებდა გლობალურ პრობლემებს. სწორედ ამ იდეამ უბიძგა პროგრესულ კაცობრიობას ისეთი საერთაშორისო ორგანიზაციების შექმნისაკენ, როგორებიც არიან გაერო, ნატო, ბრეტონ-ვუდსის სისტემა, ვაჭრობისა და ტარიფების გენერალური შეთანხმება. ყოველი მათგანი გათვლილი იყო, როგორც ძალთა ბალანსი ამერიკის შეერთებული შტატების სასარგებლოდ, ასევე სახელმწიფოთა შორის ურთიერთობათა მარეგულირებელი მექანიზმი, რომელიც კაპიტალიზმის სფეროში მშვიდობიან პერიოდს დაამკვიდრებდა. ამასთან, აღნიშნული გაერთიანებები ულტრაკონსერვატების მხრიდან ყოველთვის წარმოადგენდა გარკვეული კრიტიკის საგანს, რომელიც სათავეს იღებს 1930-იანი წლებიდან.
კაცობრიობა მიესალმა აღნიშნული საერთაშორისო ორგანიზაციებისა და სისტემების შექმნას, რაც ძირითადად განაპირობა ორმა მსოფლიო ომმა (I და II მსოფლიო ომი), „დემოკრატიული დეფიციტის“ გამო კი შეუძლებელი იყო მორიგი გლობალური შეიარაღებული დაპირისპირების თავიდან აცილება. გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია დაარსებულ იქნა 1945 წელს, ამერიკელი ბანკირებისა და აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ — მხარეები შეთანხმდნენ, რომ გაერო მუდამ დარჩებოდა დამოუკიდებელ, მიუკერძოებელ ორგანიზაციად; შესაბამისად ჩამოყალიბდა მსოფლიო ფედერალისტური მოძრაობა, რომელსაც, ერთი შეხედვით, არაფერი აქვს საერთო „ახალ მსოფლიო წესრიგის“ კონსპირაციულ გაგებასთან.
ბრიტანელმა მწერალმა ჰერბერტ უელსმა, მიითვისა ტერმინი „ახალი მსოფლიო წესრიგი“ და განმარტა, როგორც ტექნოკრატული მსოფლიოს და გეგმიური ეკონომიკის სინონიმი. მიუხედავად მისი იდეების პოპულარობისა, საბოლოო ჯამში მათ პროგრესი ვერ განიცადეს, რადგან უელსმა ვერ შეძლო საკუთარი საქმიანობით ინტელიგენციის ყურადღების მიპყრობა, რომელსაც მისეული განმარტების კოორდინირება უნდა მოეხდინა.
1947-1957 წლებში არსებული ე.წ „წითელი საფრთხის“ (იგულისხმება კომუნიზმი) პერიოდში, ამერიკელი აგიტატორები (რომლებზეც სერიოზული ზეგავლენა იქონია კანადელი კონსპიროლოგის, უილიამ გაი ქარის ნაშრომებმა) საზოგადოებაში მასობრივად ავრცელებდნენ უსაფუძლო შიშს მასონების, ილუმინატებისა და ებრაელებისადმი, რომლებიც, მათი თქმით, კომუნისტური ინტერნაციონალის კონსპირაციის მამოძრავებელ ძალას წარმოადგენდნენ. „უღმერთო კომუნიზმისაგან“ მომდინარე საშიშროება — ათეისტური და ბიუროკრატიული მსოფლიო მმართველობა დემონიზირებულ იქნა, როგორც „Red Menace“ (წითელი საფრთხე), ამიტომაც იგი აპოკალიფსური მილენარიზმის კონსპირაციის ყურადღების ცენტრში მოექცა. აგიტატორების თქმით, კომუნიზმი სერიოზულ საფრთხეს შეუქმნიდა აშშ-ის პოლიტიკური უფლებების ძირეულ იდეებს. ლიბერალიზმი და პროგრესივიზმი, რომლებიც ქადაგებენ სოციალურ კეთილდღეობას და სახელმწიფოებს სთავაზობენ ურთიერთთანამშრომლობის პროგრამებს, საბოლოო ჯამში მოსახლეობას მიიყვანენ „მსოფლიო კომუნიზმამდე“.
მემარჯვენე პროპაგანდისტული ჯგუფები, როგორიცაა, მაგალითად „ჯონ ბირჩის საზოგადოება“, 1960-იანი წლებიდან აქტიურად ავრცელებდნენ კონსპირაციულ თეორიებს — ისინი ირწმუნებოდნენ, რომ, როგორც აშშ-ის, ასევე საბჭოთა კავშირის ხელისუფლება იმართებოდა კორპორაციული ინტერნაციონალისტების (ნეოლიბერალების), ბანკირებისა და კორუმპირებული პოლიტიკოსების მიერ, რომლებიც გაეროს გამოყენებით „ერთიანი მსოფლიო მმართველობის“ („ახალი მსოფლიო წესრიგის“ პერიფრაზი) დამყარებას ისახავენ მიზნად. ამერიკელი მწერალი, მერი დევისონი, სკუთარ წიგნაკში „The Profound Revolution“ (1966), იკვლევს კონსპირაციულ ნიშნებს აშშ-ის ფედერალური სარეზერვო სისტემის შექმნის პროცესში (1913). ავტორის მტკიცებით, აღნიშნული სისტემის შემქმნელმა საერთაშორისო ბანკირებმა 1921 წელს ჩამოაყალიბეს საერთაშორისო ურთიერთობათა საბჭო, როგორც ფარული ხელისუფლება. მოგვიანებით, როდესაც მერი დევისონმა საკუთარი წიგნაკი გამოაქვეყნა, მრავალმა მკითხველმა „საერთაშორისო ბანკირები“ მიიღო, როგორც მინიშნება „გლობალური ებრაული საბანკო შეთქმულებისადმი“, რომლის სულისჩამდგმელადაც როტშილდების გვარი მოიაზრება.
ტერმინი „ახალი მსოფლიო წესრიგი“ ფარული ელიტის მიერ გამოიყენება, როგორც სახელმწიფო სუვერენიტეტის განადგურების სინონიმი — აღნიშნულს საკუთარ წიგნებში („None Dare Call It Conspiracy“ (1971); „Rockefeller: Campaigning for the New World Order“ (1974); „Say „No!“ to the New World Order“ (1987)) დაბეჯითებით ამტკიცებდა ამერიკელი მწერალი გარი ალენი. კომუნიზმის რღვევის შემდეგ, ულტრამემარჯვენეთა მორიგი „განტევების ვაცი“ გახდა გლობალიზმი, რომელიც კომუნიზმის მსგავსად, „ახალი მსოფლიო წესრიგის“ სასარგებლოდ მოქმედებდა.
1990 წლის 11 სექტემბერს, აშშ-ის კონგრესზე, „ახალი მსოფლიო წესრიგისადმი“ მიმართულ გამოსვლაში, ჯორჯ ბუშმა (უფროსი) საზოგადოებას გააცნო საკუთარი მიზნები ცივი ომის დასრულების შემდეგ პოსტ-საბჭოურ სახელმწიფოებთან თანამშრომლობის შესახებ:
„The New York Times“-მა აღნიშნა, რომ პროგრესისტები ახალ მსოფლიო წესრიგს აცხადებდნენ, როგორც აშშ-ის იმპერიალური ზრახვების რეალიზაციის ძირითად საშუალებად, კონსერვატორებმა კი დაიწუნეს უსაფრთხოების ყოველგვარი ღონისძიება და კატეგორიულად გამორიცხეს გაეროს აღორძინების რაიმე პერსპექტივა. ამასთან, ამერიკელმა ჟურნალისტმა ჩიპ ბერლეტმა (რომლის დაკვირვების ძირითად ობიექტს წარმოადგენს აშშ-ის მემარჯვენე მოძრაობა) აღნიშნა:
ამერიკელი ტელეევაგნელისტი, პეტ რობერტსონი, საკუთარი წიგნით „The New World Order“ (1991), გახდა აშშ-ის უახლესი ისტორიის შესახებ კონსპირაციული თეორიების ყველაზე ცნობილი პოპულარიზატორი. „ახალი მსოფლიო წესრიგი“ — ეს არის ერთი დიდი სპექტაკლი, რომელშიც ფედერალური სარეზერვო სისტემა, საერთაშორისო ურთიერთობათა საბჭო, ბილდერბერგის კლუბი და სამმხრივი კომისია კულისებიდან მართავენ მსოფლიოში მიმდინარე პროცესებს, ეტაპობრივად გვიბიძგებენ ერთიანი მსოფლიო მმართველობისადმი, რომელსაც საბოოლოდ სათავეში ჩაუდგება ანტიქრისტე.
დროთა განმავლობაში ე.წ „კონსპირაციულმა ტელევიზიებმა“ ფართო აუდიტორიას ეტაპობრივად ჩაუნერგეს სხვადასხვა პოპულარული შეთქმულების თეორიები, რომლებიც დაკავშირებულია „ახალ მსოფლიო წესრიგთან“ — საბოლოო ჯამში კი მივიღეთ ერთგვარი სუბკულტურა. აღნიშნულის მტკიცებულებად ხშირად მოიხსენიება 1993-2002 წლების პოპულარული ტელე-სერიალი „The X-Files“, 1997 წლის ფილმი „Conspiracy Theory“, 1998 წლის ფილმი „The X-Files: Fight the Future“.
XXI საუკუნის დასაწყისში, განსაკუთრებით კი 2007-2012 წლის ეკონომიკური კრიზისის პერიოდში მრავალმა პოლიტიკოსმა, მათ შორის გორდონ ბრაუნმა და ჰენრი კისინჯერმა, გლობალური ფინანსური სისტემის რეფორმისადმი მიმართულ გამოსვლაში ახსენეს ტერმინი „ახალი მსოფლიო წესრიგი“. აღნიშნულმა განცხადებებმა მხოლოდ ხელი შეუწყვეს „ახალი მსოფლიო წესრიგის“ კონსპირაციზმის გაღვივებას. ასევე აღსანიშნავია, ამერიკელმა პოლიტოლოგმა დიქ მორისმა, „Fox New Channel“-ზე განახცხადა, რომ კონსპიროლოგები, რომელთაც შეშლილებად თვლიან, სინამდვილეში სრულ ჭეშმარიტებას ამბობენ და კაცობრიობას ნამდვილად ელის ერთიანი მსოფლიო მმართველობა, თუმცა მედია-ჯგუფებმა იგი მრავალგზის გააკრიტიკეს, გამორიცხეს აღნიშნული თეორიის არსებობა და ყოველგვარ აზრს მოკლებულად მიიჩნიეს თეორიის მომხრეთა აგიტაცია.
2009 წელს გამოშვებულ იქნა დოკუმენტური ფილმი „New World Order“ — მისი კვლევის საგანია შეთქმულების თეორიები და თეორეტიკოსები (მაგალითად, ალექს ჯონსი - ამერიკელი რადიო-წამყვანი), რომლებიც აქტიურად ცდილობენ შეთქმულთა გამოაშკარავებასა და მხილებას. საბოლოო ჯამში აღნიშნული კონსპირაციული თეორიების საზოგადოებაში გავრცელებამ და პოპულარიზაციამ შექმნა ერთგვარი „ალიანსი“ — მემარჯვენე პოპულისტები (როგორიცაა ალექს ჯონსი) გაერთიანდნენ ამავე იდეოლოგიური მიმართულების მქონე რეპერებთან — „KRS-One“, „Professor Griff“, „Public Enemy“ (ჯგუფი), და „Immortal Technique“, რომლებიც უპირისპირდებიან არსებულ პოლიტიკურ სისტემას.
კონსპირაციული თეორიები
200px|მინიატიურა|იოანე ღვთისმეტყველის ხილვა კუნძულ პატმოსზე არსებობს მთელი რიგი კონსპირაციული თეორიები, რომლებიც პირდაპირ არიან დაკავშირებულნი „ახალ მსოფლიო წესრიგთან“:
ბოლო ჟამი
XIX საუკუნიდან მოყოლებული, „აპოკალიფსური ათასწლეულის“ არაერთი ქრისტიანი ესქატოლოგი სერიოზული სიფრთხილით ეკიდებოდა გლობალურ შეთქმულებათა თემას, რადგან მათი შეხედულებით, აღნიშნული კონსპირაციების საბოლოო მიზანი იყო ტირანული მსოფლიო მმართველობის ჩამოყალიბება, რომელიც წარმოადგენდა ბიბლიურ წინასწარმეტყველებათა აღსრულებას, კერძოდ იგულისხმება ეზეკიელის წინასწარმეტყველება, დანიელის წინასწარმეტყველება და გამოცხადება იოანესი, იგივე „აპოკალიფსი“. ესქატოლოგები ირწმუნებიან, რომ ხალხი, რომელმაც სიმდიდრისა და ძალაუფლების მიზნით სული მიჰყიდა სატანას, იქცნენ უბრალო მარიონეტებად მის ხელში. კაცობრიობა ეტაპობრივად მიდის ტირანული მსოფლიო მმართველობისადმი, რომელსაც ბოლოს სათავეში ჩაუდგება „უწმინდური სამება“ — სატანა, ანტიქრისტე და ცრუ-წინასწარმეტყველი. მრავალი თანამედროვე ქრისტიანულ-კონსპირაციული თეორიის თანახმად, ცრუ-წინასწარმეტყველი იქნება უკანასკნელი რომის პაპი, მეორე ვერსიის თანახმად „ნიუ-ეიჯის“ (იგულისხმება სპირიტულ-რელიგიური და არა მუსიკალური მიმდინარეობა) გურუ, მესამე ვერსიის თანახმად კი ფუნდამენტალისტურ-ქრისტიანული ორგანიზაციის (მაგალითად, „The Fellowship“) ლიდერი. ანტიქრისტე კი აღმოჩნდება ევროპის კავშირის პრეზიდენტი ან გაეროს გენერალური მდივანი. რასაკვირველია, ამ თეორიებს ჰყავდა კრიტიკოსები, მათ შორის თვით ქრისტიანთა შორის — 1993 წელს, ისტორიკოსმა ბრიუს ბერონმა საკუთარ სტატიაში გააკრიტიკა კონსპირაციული თეორიები „ბოლო ჟამის“ შესახებ. ასევე აღსანიშნავია გრეგორი კემპის წიგნი: „Selling Fear: Conspiracy Theories and End-Times Paranoia“ (1997). პიტერ გომესი (ქრისტიანული პროგრესივიზმის წარმომადგენელი) აფრთხილებს ქრისტიანებს, რომ „უწმინდურ სულს“ ქრისტიანობისა და ცრუ-რელიგიათა აღრევით შეუძლია დაამახინჯოს საღვთო წერილი და კაცობრიობის ისტორია.
მასონები
მინიატიურა|მარცხნივ|აშშ-ის სახელმწიფო ბეჭედი — არწივის თავზე ვარსკვლავების რაოდენობა — 13, არწივის კლანჭებში ისრების რაოდენობა — 13, მტევანზე ფოთლებისა და ნაყოფის რაოდენობა — 13-13, წარწერა „E PLURIBUS UNUM“, ასოების რაოდენობა — 13, წითელი და თეთრი ზოლების რაოდენობა 13 — 13 ყოფილი კოლონიის სიმბოლო. მინიატიურა|მარჯვნივ|ფარგალი და გონიო — თავისუფალი მასონების სიმბოლო თავისუფალი მასონები — მსოფლიოს ერთ-ერთი უძველესი გაერთიანება (იგივე საძმო), რომელიც XVI—XVII საუკუნეების მიჯნაზე აღმოცენდა ბრიტანეთში. მთელი ამ ხნის განმავლობაში სწორედ მასონთა წინააღმდეგ იყო მიმართული ყველა კონსპირაციული თეორია თუ ბრალდება (რომლის მიხედვითაც, მასონები აკონტროლებდნენ პოლიტიკურ პროცესებს და კაცობრიობა მიჰყავდათ ერთიანი ტოტალიტარული მმართველობისაკენ, რომელიც დაეფუძნებოდა მასონურ პრინციპებსა და ტრადიციებს ან უშუალოდ მასონთა მიერ იქნებოდა მართული).
მასონური სიმბოლიზმისა და რიტუალების ბუნება თავდაპირველად გაიგივებული იყო სატანიზმთან, შემდგომ მასონების სამიზნედ მიიჩნევდნენ რელიგიასა და სახელმწიფოებრიობას, რომელთა განადგურებითაც ისინი ხელში ჩაიგდებდნენ მსოფლიოს მართვის სადავეებს. აღსანიშნავია, რომ შოტლანდიელი მწერლის, ჯონ რობისონის კონსპირაციული თეორიები ფართოდ გავრცელდა და ხელი შეუწყო აშშ-ში ანტიმასონურ „აფეთქებას“. 1980-იან წლებში, ფრანგმა მწერალმა ლეო ტაქსილმა გამოაქვეყნა საკუთარი ნაშრომები, რომლებშიც მასონებს ბრალად სდებდა ლუციფერის, როგორც უმაღლესი არსების თაყვანისცემას. მოგვიანებით ფრანგმა მწერალმა აღიარა, რომ მის „ბრალდებაში“ ყოველივე სიცრუე იყო — მიუხედავად ამ ფაქტისა, კონსპიროლოგებს მაინც მტკიცედ სწამდათ რომ ტაქსილის ბრალდებები სიმართლეს შეესაბამებოდა.
კონსპიროლოგთა ნაწილი მიიჩნევს, რომ აშშ-ის დამფუძნებლებმა (ჯორჯ ვაშინგტონი, ბენჯამინ ფრანკლინი) ჩააქსოვეს მასონური სიმბოლიზმი ამერიკულ საზოგადოებაში — კერძოდ, სახელმწიფო ბეჭედზე, ამერიკულ ერთ დოლარიანზე, ვაშინგტონის რუკაზე და ა.შ. შესაბამისად, ამერიკელი მასონები მიიჩნიეს „ბავარიელი ილუმინატების“ მემკვიდრეებად — ისინი იყენებენ ოკულტურ ძალას, რათა წარმატებით დაასრულონ „მასონური ღმერთის“ გეგმა. მასონებს სწამთ, რომ „მსოფლიოს უდიდესმა არქიტექტორმა“ აშშ-ს დააკისრა „დედამიწაზე უფლის სამეფოს“ შექმნა — მასონური მსოფლიო მმართველობა „ახალ იერუსალიმში“, რომელსაც მართავს მასონური „მესია“.
თავად მასონები კატეგორიულად უარყოფენ კონსპიროლოგთა ბრალდებებს. მათი თქმით, თავისუფალი მასონობა ქადაგებს რაციონალიზმს, ოკულტური სიმბოლიზმი კი არავითარ განსაკუთრებულ და ზებუნებრივ ძალას არ მოიცავს. გარდა ამისა, ლათინური ფრაზა „Novus Ordo Seclorum“, რომელიც აშშ-ის სახელმწიფო ბეჭდის უკანა მხარეს გაჩნდა 1782 წლიდან, ხოლო ამერიკულ ერთ დოლარინზე 1935 წლიდან, ითარგმნება, როგორც „საუკუნეთა ახალი წყობა“ და მხოლოდ მიანიშნებს იმ პერიოდზე, როდესაც ამერიკის შეერთებული შტატები გახდა დამოუკიდებელი სახელმწიფო, კონსპიროლოგები კი მას თარგმნიან, როგორც „ახალი მსოფლიო წესრიგს“. მასონები ამტკიცებენ, რომ მიუხედავად მასონურ მითოლოგიაში სოლომონის ტაძრის განსაკუთრებული მნიშვნელობისა, ისინი არ აპირებენ მის აღდგენას, როგორც ამას კონსპიროლოგები ვარაუდობენ — „აშკარაა, რომ ამ ქმედებამ შესაძლოა მიგვიყვანოს უდიდეს რელიგიურ ომამდე, რომლის მსგავსიც კაცობრიობას ჯერ არ უნახავს“. მიუხედავად ამისა, აღსანიშნავია, რომ მასონებს აქვთ ორგანიზაციები, რომლებიც სარგებლობენ უფლებით, თავიანთ მასონურ ლოჟებში გამართონ პოლიტიკური დისკუსიები.
„Grand Orient de France“-ის (მასონური ორგანიზაცია) მკვლევარი ტრევორ მაკ-კეოუნი:
ილუმინატები
მინიატიურა|მარჯვნივ|„თავის ქალა და ძვლები“ — ფარული საზოგადოების ემბლემა ილუმინატების ორდენი იყო განმანათლებლობის ეპოქის ფარული საზოგადოება, რომელიც 1776 წლის 1 მაისს ბავარიაში (გერმანია) დააარსა პროფესორმა ადამ ვაისჰაუპტმა. საზოგადოება მოიცავდა სეკულარიზმის, ლიბერალიზმის, რესპუბლიკანიზმის და სხვა მიმდინარეობათა წარმომადგენლებს. 1785 წელს ბავარიის მმართველმა კარლ IV თეოდორმა ორდენის წინააღმდეგ „გაილაშქრა“, საბოლოო ჯამში მისი კამპანია ფარული საზოგადოებების აღკვეთის მიზნით, წარმატებული აღმოჩნდა.
XX საუკუნეში, ფაშიზმის პროპაგანდისტები არა მარტო ავრცელებდნენ ინფრომაციას ილუმინატების შეთქმულების შესახებ, არამედ ამტკიცებდნენ, რომ ილუმინატების ფარული საზოგადოება ემსახურება ებრაულ ელიტას, რომელმაც მისცა ბიძგი ფრანგულ კაპიტალიზმსა და საბჭოთა კომუნიზმს, რათა „დაყოს და იბატონოს“ მთელ მსოფლიოზე. ამერიკის შეერთებულ შტატებში მოღვაწე ევანგელისტი ჯერალდ ბარტონ უინროდმა და სხვა ფუნდამენტალისტმა ქრისტიანმა თეორეტიკოსებმა (რომლებიც ეწინააღმდეგებოდნენ ჰუმანიზმს, მოდერნიზმსა და ლიბერალიზმს) ფართოდ გაავრცელეს ილუმინატთა კონსპირაციები — მათი შეხედულებით, ე.წ „საძმოები“ („თავის ქალა და ძვლები“, „ბოჰემური კლუბი“, საერთაშორისო ურთიერთობათა საბჭო, სამმხრივი კომისია) წარმოადგენენ ილუმინატთა ორგანიზაციებს, რომელთა მეშვეობითაც უნდა დამყარდეს „ახალი მსოფლიო წესრიგი“.
„სიონელ ბრძენთა ოქმები“
170px|მინიატიურა|მარჯვნივ|„The Protocols of the Elders of Zion“ — 1920 წელს გამოშვებული ასლის თავფურცელი „სიონელ ბრძენთა ოქმები“ წარმოადგენს ერთგვარ ჩანაწერთა კრებულს, რომელიც პირველად გამოქვეყნდა რუსეთში, 1903 წელს. კრებულის მიხედვით, ებრაულ-მასონური შეთქმულების მონაწილენი მიზნად ისახავენ მსოფლიოზე გაბატონებას — ერთიან მსოფლიო მმართველობას სათავეში ჩაუდგებიან ებრაელები, როგორც „უფლის რჩეული ერი“. აღნიშნული ანტისემიტური კრებული შეიცავს ჯონ რობისონისა და აუგუსტინ დე ბარუელის ნაშრომებში არსებულ ანტიმასონურ აგიტაციას, აკრიტიკებს განმანათლებლურ ლიბერალიზმს. კრებულში განვითარებულია მოსაზრება, რომ როგორც თავისუფალი მასონების, ისე ილუმინატების სათავეში დგანან ებრაელები.
ირლანდიელმა ჟურნალისტმა, ფილიპ გრეივსმა, 1921 წელს გაზეთ „The Times“-ში გამოაქვეყნა სტატია, რომელშიც მან განაცხადა, რომ კრებულში არსებული ინფორმაცია სიმართლეს არ შეესაბამებოდა და მეტიც, საქმე გვქონდა პლაგიატთან. არსებობს ოფიციალური დოკუმენტი, რომლის თანახმადაც, რუსმა ჟურნალისტმა, მატვეი გოლოვინსკიმ კრებულის ტექსტში ჩართო ფრაზები წიგნიდან „Dialogue aux enfers entre Machiavel et Montesquieu“ (XIX საუკუნის სატირული ნაწარმოები, რომელიც მიმართული იყო ნაპოლეონ III-ის წინააღმდეგ).
ანტისემიტური და ანტიმასონური ისტერიის გაღვივების გამო „ოქმებმა“ სათავე დაუდეს მსოფლიო ტოტალიტარული მმართველობის ახალ შეთქმულების თეორიებს, რომლებიც თანამედროვე კონსპირაციულ ლიტერატურაშიც ჩნდებიან. მაგალითად 1982 წლის წიგნის „The Holy Blood and the Holy Grail“ ავტორებმა დაასკვნეს, რომ „ოქმები“ წარმოადგენდა ყველაზე დამაჯერებელ არგუმენტს, რომელიც ადასტურებდა სიონის პრიორატის არსებობასა და მის საქმიანობას. ისინი ადასტურებდნენ, რომ ეს ფარული საზოგადოება მიზნად ისახავდა თეოკრატიული „ევროპის შეერთებული შტატების“ დამყარებას. აღსანიშნავია, რომ სიონის პრიორატი დროთა განმავლობაში ჟურნალისტებმა გამოამჟღავნეს, ზოგიერთი ქრისტიანი ესქატოლოგის აზრით, „სიონელ ბრძენთა ოქმები“ ამტკიცებს, რომ სიონის პრიორატი წარმოადგენდა იოანეს გამოცხადებაში არსებულ წინასწარმეტყველებათა აღსრულებას, მეტიც — ის ადასტურებდა ანტიქრისტიანული შეთქმულების არსებობას, რომლის საბოლოო მიზანს წარმოადგენს „ახალი მსოფლიო წესრიგის“ დამყრება.
„მრგვალი მაგიდა“
ბრიტანეთის „იმპერიალური საუკუნის“ (1815-1914) დროს, სესილ როდსმა (ინგლისში დაბადებული, სამხრეთ აფრიკელი ბიზნესმენი, პოლიტიკური მოღვაწე) გამოთქვა ფარული საზოგადოების დაფინანსების სურვილი, რაც დაეხმარებოდა საკუთარი მიზნის მიღწევაში:
მოგვიანებით, როდსმა აზრი შეიცვალა და 1902 წელს დააარსა „როდსის სტიპენდია“, რომელიც გადაეცემოდა ოქსფორდის უნივერსიტეტის ამერიკელ, ბრიტანელ და გერმანელ სტუდენტებს. რეალურად ამ ჩანაფიქრის მიზანს წარმოადგენა დიდ სახელწმიფოებს შორის მეგობრული და მშვიდობიანი ურთიერთობების ჩამოყალიბება — აშშ-ის, ბრიტანეთისა და გერმანიის მომავალ ლიდერებს ჩამოუყალიბდებოდათ ერთმანეთის მსგავსი მსოფლმხედველობა.
1909 წელს ალფრედ მილნერმა და ლიონელ კერტისმა დააარსეს მოძრაობა „მრგვალი მაგიდა“, რომლის მიზანსაც წარმოადგენდა დიდ ბრიტანეთსა და მის კოლონიებს შორის პოზიციათა დაახლოება. მოგვიანებით, კერტისმა დააარსა საერთაშორისო ურთიერთობათა სამეფო ინსტიტუტი. საკუთარ წიგნში „The Commonwealth of God“ (1938), ლიონელ კერტისი აგიტაციას უწევდა ახალი იმპერიალური ფედერაციის შექმნას.
1917 წელს, ჯერ კიდევ ჩამოუყალიბებელმა და ფაქტობრივად, არარსებულმა საერთაშორისო ურთიერთობათა საბჭომ დაიწყო თანამშრომლობა ნიუ-იორკის აკადემიკოსებთან, რომელთაც ვუდრო უილსონმა დაავალა აშშ-ის საერთაშორისო პოლიტიკის საკითხების მოწესრიგება. ეს ჯგუფი, რომელიც შედგებოდა ამერიკელი და ბრიტანელი პოლიტიკოსების, იურისტების, ფინანსისტებისა და მეწარმეებისაგან, 1921 წელს საბოლოოდ ჩამოყალიბდა, როგორც საერთაშორისო ურთიერთობათა საბჭო. საბჭოს პირველი პროექტი „Foreign Affairs“ 1922 წელს გამოქვეყნდა კიდეც.
1973 წელს, ამერიკელი ბანკირის, დევიდ როკფელერის (რომელიც საერთაშორისო ურთიერთობათა საბჭო-ს თავმჯდომარეობდა) ინიციატივით დაარსდა სამმხრივი კომისია, რომლის მიზანსაც წარმოადგენდა აშშ-ს, ევროპასა და იაპონიას შორის თანამშრომლობის გაღრმავება. ხშირ შემთხვევაში, სამმხრივი კომისია განხილება, როგორც საერთაშორისო ურთიერთობათა საბჭოს ქვე-ორგანიზაცია.
ლარი მაკდონალდი (ჯონ ბირჩის საზოგადოების რიგით მეორე პრეზიდენტი, აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრი) გამოეხმაურა გარი ალენის წიგნს „The Rockefeller File“ (1976):
2002 წლის მემუარებში, დევიდ როკფელერი წერს:
2007 წლის 13 ნოემბერს, კანადელ ჟურნალისტთან, ბენჯამინ ფულფორდთან ინტერვიუში, დევიდ როკფელერმა განახცადა:
„New Age“
მინიატიურა|მარჯვნივ|„ნიუ ეიჯის“ სპირიტუალიზმი ხშირ შემთხვევაში უკავშირდება მითოლოგიურ წარმოდგენებს მთვარის, დედამიწისა და კოსმოსის შესახებ; ტერმინი „New Age“ პირდაპირაა დაკავშირებული მომავალ ასტროლოგიურ მოვლენასთან — „[[მერწყულის ეპოქა|მერწყულის ეპოქის“ დადგომასთან (ასტროლოგთა ნაწილის აზრით, მერწყულის ეპოქა უკვე დადგა).]] ბრიტანელმა ოკულტისტმა და რელიგიურ-სინკრეტული მოძრაობა „ნიუ ეიჯ“-ის ერთ-ერთმა თანადამაარსებელმა, ალისა ბეილმა, 1940 წელს იწინასწარმეტყველა ანტიჰიტლერული კოალიციის გამარჯვება გერმანია-იტალია-იაპონიის კავშირზე (მეორე მსოფლიო ომში) და ახალი პოლიტიკურ-რელიგიური მსოფლიო წესრიგის დამყარება. მსოფლიო მმართველობა ბეილს მიაჩნდა უელსისეული „Open Conspiracy“-ის კულმინაციად, ამასთან იქვე აღნიშნავდა, რომ ეს ყველაფერი სინარქიულ ელფერს ატარებდა — ამზადებდა კაცობრიობას უფლის მეორედ მოსვლისა და „მერწყულის ეპოქის“ დადგომისათვის. ბეილის თანახმად, ადამიანთა გარკვეული ჯგუფი, რომელსაც ეწოდება „დიადი თეთრი საძმო“ (Great White Brotherhood), მუშაობს „შიდა გეგმებზე“, რათა მეთვალყურეობა გაუწიოს „ახალ მსოფლიო წესრიგზე“ გადასვლას, მაგრამ დღესდღეობით, ღნიშნული ჯგუფის წევრების ვინაობა ცნობილია ოკულტიზმით დაკავებულ მეცნიერთა ვიწრო წრისათვის, რომლებიც მათთან კავშირს ტელეპათიის მეშვეობით ამყარებენ.