cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნევილ ჩემბერლენი
პრემიერ-მინისტრობა
დანიშვნის შემდეგ ჩემბერლენმა პატარა ცვლილებებიც განახორციელა: მან თანამდებობიდან გადააყენა სავაჭრო პალატის პრეზიდენტი, თანაპარტიელი უოლტერ რანსიმანი (ჩემბერლენი მას ზარმაცად თვლიდა) და პატარა სახელმწიფო ბეჭდვის ლორდობა შესთავაზა. რანსიმანმა წინადადებაზე უარი თქვა. გარდა ამისა, ჩემბერლენმა მინისტრთა კაბინეტს შემდეგი ორი წლისთვის პოლიტიკური პროგრამის შემუშავება დაავალა. ეს დაკავშირებული იყო იმასთან, რომ კონსერვატორებს ახალი კანონმდებლობის მიღება ამ მოწვევის პარლამენტთან (რომელსაც ვადა 1940 წლის 9 ნოემბერს უნდა გასვლოდა) ერთად უნდოდათ.
პრემიერ-მინისტრად დანიშვნის დროს ჩემბერლენი საზოგადოებაში დიდი ცნობადობით არ სარგებლობდა, თუმცა, 1931 წლიდან იგი ქვეყნის ბიუჯეტის შეჯამებისას რადიოთი გამოდიოდა. მისი ბიოგრაფის, რობერტ სელფის თქმით, მისი ექვსი გამოსვლა იყო თანამედროვე და წყნარი იყო, თვითონ ჩემბერლენს კი შეეძლო პირდაპირ კამერაში ელაპარაკა. იგი არ იყო ცნობილი არც პარლამენტართა რიგებში: მას მხოლოდ რამდენიმე პარლამენტარი იცნობდა. წარუმატებლად დამთავრდა მისი პირადი მდივანის, ლორდ დანგლსასის ცდა ჩემბერლენი კოლეგებთან დაეახლოვებინა: პრემიერ-მინისტრის თემთა პალატის მოსაწევ ოთახში სხვა დეპუტატებთან შეხვედრა უხერხული დუმილით დასრულდა.
საშინაო პოლიტიკა
მიუხედავად იმისა, რომ ჩემბერლენს სურდა თავი საშინაო პოლიტიკისათვის მიეძღვნა, მან მაინც მოახდინა კონცენტრაცია ევროპულ პრობლემებზე – მისი აზრით, მათი მოგვარება მას ბრიტანეთში წყნარი მუშაობის საშუალებას მისცემდა.
დანიშვნიდან მალევე ჩემბერლენის ძალისხმევით მიიღეს ქარნების აქტი, რომლის მიხედვითაც ქარხნებში სამუშაო პირობები უმჯობესდებოდა, ხოლო ქალებისა და ბავშვების სამუშაო საათებზე ლიმიტი წესდებოდა. 1938 წელს მიიღეს ქვანახშირის აქტი, რომელიც ქვანახშირის საბადოების ნაციონალიზაციას ითვალისწინებდა. იმავე წელს მიიღეს კანონი ანაზღაურებად შვებულებაზეც. ჩემბერლენის პრემიერ-მინისტრობის დროს ასევე მიიღეს აქტი ჯურღმულების დასუფთავებაზე და ქირის ფასის კონტროლზე. მისი სხვა გეგმების განხორციელება ვერ მოხერხდა მეორე მსოფლიო ომის გამო. ასე, მხოლოდ ფურცელზე სკოლის დატოვებისთვის აუცილებელი ასაკის 15 წლამდე გაზრდის აქტი, რომლის მიღებაც 1939 წლის 1 სექტემბრისთვის იგეგმებოდა.
ურთიერთობა ირლანდიასთან
მოლაპარაკებები შეწყდა 1936 წელს, სტენლი ბოლდუინის დროს, მაგრამ, 1937 წლის ნოემბერში მოლაპარაკებები გაგრძელდა. მოლაპარაკებების დროს დე ვალერას სურდა ცვლილებები შეეტანა ირლანდიის კონსტიტუციურ სტატუსში, ინგლის-ირლანდიის შეთანხმებაში (ყველაზე მეტად მას სურდა ირლანდიის გაყოფის პრობლემის მოგვარება). გარდა ამისა, დე ვალერა ისწრაფვოდა სრული კონტროლის მოპოვება სამ პორტზე, რომელიც 1921 წლის ინგლისურ-ირლანდიური შეთანხმების მიხედვით ბრიტანეთის კონტროლის ქვეშ იყო. ბრიტანეთის ინტერესებში, თავის მხრივ, შედიოდა პორტების შენარჩუნება (ყოველ შემთხვევაში, ომის დროს მაინც) და იმ ფულის მიღება, რომლის გამოც სავაჭრო ომი იყო დაწყებული.
მოლაპარაკებების დროს ირლანდიელები მყარად იდგნენ თავიანთ პოზიციაზე და ცდილობდნენ, არაფერი დაეთმოთ ბრიტანელებისათვის. როდესაც მოლაპარაკებები ჩიხში შევიდა, ჩემბერლენმა ირლანდიელებს საბოლოო წინადადება წაუყენა, რომელშიც მათი ბევრი მოთხოვნა დააკმაყოფილა (თუმცა, თვითონ ჩემბერლენი დარწმუნებული იყო, რომ კომპრომისზე მხოლოდ უმნიშვნელო საკითხებში წავიდა). ხელშეკრულება გაფორმდა 1938 წლის 25 აპრილს. მიუხედავად ამისა, მოუგვარებელი დარჩა ირლანდიის გაყოფის საკითხი, ამასთან ერთად, ბრიტანელებს არ ჰქონდათ ომის დროს პორტების შენარჩუნების წერილობითი გარანტია – დე ვალერასაგან ჩემბერლენს მხოლოდ ზეპირი დანაპირები ერგო. შეთანხმებით უკმაყოფილო დარჩა უკანასკამელი უინსტონ ჩერჩილი, რომელიც პორტების დათმობის სასტიკი წინააღმდეგი იყო. მეორე მსოფლიო ომის დროს ბრიტანეთმა პორტების გამოყენება ვერ შეძლო – დე ვალერამ ირლანდიის ნეიტრალიტეტის დაცვის მიზნით ბრიტანელებს უარი უთხრა. ჩემბერლენი, თავის მხრივ, თვლიდა, რომ პორტების დათმობა დუბლინთან მეგობრული ურთიერთობის შენარჩუნებად ღირდა, რადგანაც, თუ ირლანდია ინგლისის მტერი გახდებოდა, პორტების გამოყენება მაინც შეუძლებელი იქნებოდა.
დასაწყისი
ჩემბერლენს სურდა მესამე რაიხის დაშოშმინება და მისი საიმედო პარტნიორად გადაცევა. ის ფიქრობდა, რომ გერმანიის დაკმაყოფილება შესაძლებელი იყო კოლონიების დაბრუნებით. 1936 წელს, რაინის ოლქის მილიტარიზაციის დროს, ჩემბერლენმა განაცხადა, რომ ''თუ ყველა მხარე დაჯდებოდა მოლაპარაკებების მაგიდასთან, ბრიტანული მხარეს უნდა განეხილა გერმანიისთვის მისი ზოგიერთი კოლონიის დაბრუნების საკითხი.
ჩემბერლენის გერმანიასთან დაახლოვების ცდები დიდი წარმატებით არ დასრულებულა: გერმანული მხარე არ ისწრააფვოდა ბრიტანელებთან დაახლოვებას. ვერ მოხერხდა ვერც ვიზიტების განხორციელება: გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრის, კონსტანტინ ფონ ნოირათის ვიზიტი, რომელიც 1937 წლის ივლისისთვის იყო დაგეგმილი, გაუქმდა. სამაგიეროდ, ინიციატივა გამოიჩინა ბრიტანულმა მხარემ: ლორდ ჰალიფაქსი, საბჭოს ლორდ-პრეზიდენტი, საიდუმლოდ ესტუმრა გერმანიას, შეხვდა ჰიტლერს და სხვა მაღალჩინოსნებს. გერმანიაში ბრიტანეთის ელჩმა და ჩემბერლენმა მისი ვიზიტი წარმატებულად მიიჩნიეს. ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროში ჩიოდნენ, რომ ჰალიფაქსის ვიზიტის გამო გერმანელებს შეიძლება ეფიქრათ, რომ ბრიტანეთი მოლაპარაკებისაკენ ისწრაფვოდა, ხოლო საგარეო საქმეთა მინისტრი, ენტონი იდენი თვლიდა, რომ ყველაფერი მის ზურგს უკან მოხდა.
იდენის ზურგს უკან ჩემბერლენმა დაამყარა პირდაპირი კონტაქტი ფაშისტურ იტალიასთან, რომელიც იმ დროისთვის გაძევებული იყო საერთაშორისო საზოგადოებიდან ეთიოპიის ანექსიის გამო. ჩემბერლენის აზრით, მნიშვნელოვანი იყო იტალიის დაშოშმინებაც — ეს გამოიწვევდა ევროპაში მშვიდობის დადგომას და ბერლინი-რომის ღერძის დასუსტებას. გარდა ამისა, ბრიტანეთში იტალიის ელჩის, დინო გრანდის დახმარებით მან დაამყარა კავშირის საიდუმლო ხაზი ბენიტო მუსოლინისთან.
უკვე 1938 წლის თებერვალში ჰიტლერმა ავსტრიის ხელისუფლებაზე ზეწოლა დაიწყო და ანშლუსზე დათანხმება მოითხოვა. ჩემბერლენი თვლიდა, რომ ჰიტლერის შესაკავებლად იტალიასთან კარგი ურთიერთობების დამყარება იყო საჭირო. მისი აზრით, ამ შემთხვევაში გერმანიას ავსტრიაზე უარის თქმა მოუწევდა. მას არ ეთანხმებოდა ენტონი იდენი: ის თვლიდა, რომ იტალიასთან მოლაპარაკებები და ეთიოპიის ანექსიის დე-იურე აღიარება ძალიან ნაჩქარევი იყო. ჩემბერლენმა დაასკვნა, რომ იდენს თანამდებობა უნდა დაეტოვებინა, თუ მის საგარეო კურსს არ მხარს არ დაუჭერდა. მინისტრთა კაბინეტმა ორივეს წინადადებები მოისმინა და მიუხედავად იმისა, რომ იყვნენ იდენის მხარდამჭერებიც, მას თანამდებობის დატოვება მოუწია. მომავალში იდენი შეეცადა თავისი გადადგომა დაშოშმინების პოლიტიკასთან წინააღმდეგობრივი პოზიციისთვის დაეკავშირებინა მის ადგილას ჩემბერლენმა ლორდი ჰალიფაქსი დანიშნა.
გზა მიუნხენისკენ
1938 წლის მარტში ანშლუსის ფარგლებში ავსტრია მესამე რაიხის ნაწილი გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ ავსტრიელები დახმარებას ითხოვნდნენ, ბრიტანეთმა ბერლინს მხოლოდ საპროტესტო ნოტა გაუგზავნა. მინისტრთა კაბინეტისთვის გაგზავნილ წერილში ჩემბერლენმა ორივე მხარე დაადანაშაულავ და აღნიშნა:
შეშონქ I
შეშონქ I (ასევე შეშონკ I, შოშენქ I) — ძველი ეგვიპტის მეფე (ფარაონი) ოცდამეორე დინასტიიდან, რომელიც მეფობდა მესამე გარდამავალი პერიოდის დროს. მისი მმართველობა დაიწყო ძვ.წ. 943 წელს და დასრულდა ძვ.წ. 922 წელს.
ნევილ ჩემბერლენი
გზა მიუნხენისკენ
ახლა უკვე ცხადია, რომ გერმანიას ძალის გარდა არანაირი არგუმენტი არ აქვს და რომ „კოლექტიური თავდაცვა“ ამგვარ შემთხვევებს ხელს ვერ შეუშლის, სანამ არ აჩვენებს ძლიერ ძალას და ამ ძალის გამოყენების სურვილს... ღმერთმა იცის, რომ მე ალიანსების ეპოქაში დაბრუნება არ მინდა, მაგრამ თუ გერმანია ასე მოქცევას გააგრძელებს, ჩვენ ამ ეპოქაში მოგვიწევს დაბრუნება.
14 მარტს ჩემბერლენი თემთა პალატაში გამოვიდა და გააკრიტიკა მეთოდები, რომლებიც გერმანიამ ავსტრიის ანექსირებისთვის გამოიყენა. მის გამოსვლას პარლამენტარები დადებითად შეხვდნენ.
შეშონქ I
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგვიპტის ფარაონები კატეგორია:ეგვიპტის ოცდამეორე დინასტიის ფარაონები
ნევილ ჩემბერლენი
გზა მიუნხენისკენ
მინი|ნევილ ჩემბერლენი ჩადის [[მიუნხენი|მიუნხენში, სექტემბერი, 1938]]
ანექსირებული ავსტრიის შემდეგ ყურადღება მიიპყრო ადოლფ ჰიტლერის შესაძლო მიზანმა — ჩეხოსლოვაკიის სუდეტის ოლქს, რომელშიც 3 მილიონი ეთნიკური გერმანელი ცხოვრობდა — ყველაზე დიდი გერმანული მოსახლეობა რაიხის ფარგლებს გარეთ. მალევე გაისმა ჰიტლერის მოწოდებები ოლქის და გერმანიის გაერთიანების თაობაზე. ფიურერს ხელს უწყობდა ისიც, რომ ჩეხოსლოვაკიას სამხედრო შეთანხმება მხოლოდ საფრანგეთთან ჰქონდა, ამიტომ, შესაძლებელი იყო, რომ ომის შემთხვევაში ბრიტანეთი არ ჩარეულიყო. მიუხედავად ამისა, მსოფლიოში თვლიდნენ, რომ ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს კომიტეტი ავსტრიის დაცემის შემდეგ აპირებდა დიდი ალიანსის შექმნას, რომელიც ხელს შეუშლიდა გერმანულ აგრესიას, ან კიდევ, დაეხმარებოდა ფრანგებს ომის შემთხვევაში. სინამდვილეში, კომიტეტმა გადაწყვიტა ჩეხოსლოვაკიისთვის სუდეტის ოლქის დათმობის რჩევა მიეცა, რათა გერმანიასთან ურთიერთობა არ გაფუჭებულიყო. მინისტრთა კაბინეტში სრულიად დაეთანხმნენ კომიტეტის რეკომანდაციებს. ამაზე გარკვეული გავლენა იქონია სამხედრო შტატების ანგარიშებმაც, რომელთა მიხედვიც ბრიტანეთს არ შესწევდა ჩეხოსლოვაკიის დახმარების ძალა, თუ უკანასკნელი გერმანული აგრესიის მსხვერპლი გახდებოდა.
ერთგვარ წარმატებას მიაღწია ჩემბერლენმა იტალიასთან: 1938 წლის აპრილში ხელი მოეწერა იტალიურ-ბრიტანულ შეთანხმებას, რომლის მიხედვითაც, ბრიტანეთი დე-იურე აღიარებდა ეთიოპიას როგორც იტალიის ნაწილს, სანაცვლოდ კი ბენიტო მუსოლინი თანხმდებოდა ესპანეთის სამოქალაქო ომში ნაციონალისტების მომხრე იტალიელი მოხალისეების სამშობლოში დაბრუნებას. შეთანხმებამ ომზე დიდად არ იმოქმედა — იმ დროისთვის ფრანკოს მომხრეები უკვე ფლობდნენ დიდ უპირატესობას, ხოლო ერთ წელიწადში მათ საქმე ბოლომდე მიიყვანეს და ომში გაიმარჯვეს. ამავე დროს საფრანგეთში დაინიშნა ახალი პრემიერ-მინისტრი — ედუარდ დალადიე, რომელიც ჩემბერლენს ლონდონში შეხვდა და ჩეხოსლოვაკიის მიმართ ბრიტანული პოზიციის დაკავებას დაჰპირდა.
ინანჩ ომერ ბენლიოღლუ
ინანჩ ომერ ბენლიოღლუ (დ. 24 თებერვალი, 1984) — თურქი კინოსა და თეატრის მსახიობი. გადაღებულია არაერთ ტელესერიალში. დამთავრებული აქვს სამსახიობო ფაკულტეტი.
ნევილ ჩემბერლენი
გზა მიუნხენისკენ
1938 წლის მაისში ჩეხმა მესაზღვრეებმა მოკლეს ორი სუდეტი გერმანელი ფერმერი, რომლებსაც საზღვრის გადაკვეთა კონტროლის გავლის გარეშე უნდოდათ. ამ ინციდეტმა გამოიწვია მღელვარება სუდეტელ გერმანელებს შორის, ხოლო ოფიციალურმა ბერლინმა ვერმახტის ნაწილები საზღვრისკენ გადაიყვანა, რის საპასუხოდაც იგივე გააკეთა ჩეხოსლოვაკიის ხელისუფლებამ. ამის შემდეგ ჰალიფაქსმა გერმანულ მხარეს შეატყობინა, რომ ბრიტანეთი საფრანგეთს დაუჭერდა მხარს, თუ უკანასკნელი ჩეხოსლოვაკიის დაეხმარებას გადაწყვეტდა. სიტუაცია ნელ-ნელა ჩაწყნარდა, რის გამოც ჩემბერლენმა და ჰალიფაქსმა პრესის მხრიდან დიდი მხარდაჭერა და შექება მიიღეს. აღსანიშნავია, რომ მაშინ არ იცოდნენ, რომ გერმანია ჩეხოსლოვაკიაში მაისში შეჭრას არ აპირებდა.
ინანჩ ომერ ბენლიოღლუ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:თურქი მსახიობები
ნევილ ჩემბერლენი
გზა მიუნხენისკენ
ჩეხოსლოვაკიის მთავრობასა და სუდეტელი გერმანელების მოლაპარაკებები ჩიხში შევიდა 1938 წლის შუაში. ამის ერთ-ერთი მიზეზი იყო სუდეტელთა ლიდერისთვის, კონრად გენლეინისთვის ჰიტლერის მიერ მიცემული ინსტრუქცია, რომლის მიხედვითაც მხარეებს შეთანხმებისთვის არ უნდა მიეღწიათ. 3 აგვისტოს ჩეხოსლოვაკიას ესტუმრა უოლტერ რანსიმანი — ბრიტანეთის მთავრობის მიერ გაგზავნილი დესპანი. ვიზიტის ფარგლებში რანსიმანი შეხვდა გენლეინს, ედუარდ ბენეშს და სხვა პოლიტიკოსებს, მაგრამ ვერაფერს მიაღწია. 30 აგვისტოს ჩემბერლენი შეხვდა მინისტრთა კაბინეტს და ელჩ ჰენდერსონს. შეხვედრაზე მან კოლეგებს თავისი პოზიცია გააცნო, რომლის მიხედვითაც ბრიტანეთს, რომელსაც ომში ჩაბმის საშუალება არ ჰქონდა, უნდა მოეხდინა ზეწოლა ჩეხოსლოვაკიაზე, რათა ეს უკანასკნელი დათმობებზე წასულიყო. მან თითქმის სრული მხარდაჭერა მოიპოვა. ერთადერთი, ვინც მას შეეწინააღმდეგა, საადმირალოს პირველი ლორდი, დაფ კუპერი იყო.
ჩემბერლენმა გააცნობიერა, რომ 12 სექტემბერს, ნიურნბერგის ყრილობაზე, ჰიტლერი თავის შესაძლო მოქმედებებზე ისაუბრებდა, ამიტომ, თავის მრჩეველებს ესაუბრა საპასუხო მოქმედებებზე. სერ ჰორას უილსონთან ერთად ჩემბერლენმა შეიმუშავა გეგმა Z, რომლის მიხედვითაც ომის დაწყების შემთხვევაში ჩემბერლენი პირდაპირ გერმანიაში უნდა ჩაფრენილიყო და ჰიტლერთან დაეწყო მოლაპარაკებები.
წინასწარი შეხვედრები
მინი|ბერშტესგადენის შეხვედრის შემდეგ ცენტრში (ქუდით და ქოლგით ხელში) — ჩემბერლენი, მარჯვნივ — იოახიმ ფონ რიბენტროპი, მარცხნივ — ალექსანდრე ფონ დორნბერგი. [[1938 წლის 16 სექტემბერი.]]
სიტუაცია განსაკუთრებულად დაიძაბა ნიურნბერგის ყრილობის ბოლო დღეს. ჩეხოსლოვაკიამ, საფრანგეთმა და ბრიტანეთმა ნაწილობრივი მობილიზაცია გამოაცხადეს. იმ ღამეს დაუნინგ-სტრიტის 10 ნომერთან ათასობით ადამიანი შეიკრიბა ჰიტლერის გამოსვლის მოსასმენად:
სუდეტელი გერმანელების მდგომარეობის გადმოცემა უბრალოდ შეუძლებელია. ისინი მათი საბოლოო განადგურებისკენ ისწრაფვიან. როგორც ადამიანებს, მათ ამცირებენ და ზეწოლას ახდენენ. ამ ადამიანების დამცირებას ბოლო უნდა მოეღოს. მე ადრე განვაცხადე, რომ რაიხი ამ 3,5 მილიონი გერმანელის დამცირების მოთმენას აღარ აპირებს და მინდა უცხოელმა პოლიტიკოსებმა გაითვალისწინონ, რომ ეს უბრალოდ სიტყვები არ არის.
შემდეგ დილას, 13 სექტემბერს ჩემბერლენმა და მინისტრთა კაბინეტმა საიდუმლო სამსახურების წყაროების დახმარებით გაიგეს, რომ ყველა გერმანულმა საელჩომ მიიღო ინფორმაცია, რომლის მიხედვითაც გერმანია ჩეხოსლოვაკიაში შეჭრას 25 სექტემბერს აპირებდა. ჩემბერლენა იცოდა, რომ საფრანგეთი ომში ჩამბას არ აპირებდა (ედუარდ დალადიე ითხოვდა სამმხრივ შეხვედრას, სადაც პრობლემის მოგვარება უნდა ეცადათ), რის გამოც მან გეგმა Z-ის რეალიზაცია გადაწყვიტა და ჰიტლერს შეატყობინა, რომ გერმანიაში ჩასვლა და მოლაპარაკება სურდა. ჰიტლერმა მისი წინადადება მიიღო და 15 სექტემბრის დილით ბრიტანეთის პრემიერი გერმანიაში გაფრინდა. ჩემბერლენი ჯერ მიუნხენში ჩავიდა, ხოლო შემდეგ ჰიტლერის აგარაკს ესტუმრა ბერშტესგადენში.
მინი|216x216პქ|ჩემბერლენი და [[ადოლფ ჰიტლერი|ჰიტლერი, 23 სექტემბერი, 1938]]
ორი ლიდერის შეხვედრა დაახლოებით სამი საათი გაგრძელდა. ჰიტლერი ითხოვდა სუდეტის ოლქის გადაცემას, სამაგიეროდ კი ამბობდა, რომ აღარ ჰქონდა არანაირი გეგმები დანარჩენ ჩეხოსლოვაკიაზე, ან კიდევ, აღმოსავლეთ ევროპის იმ რეგიონებზე, რომლებშიც გერმანელები ცხოვრობდნენ. შეხვედრების შემდეგ ჩემბერლენი ლონდონში დაბრუნდა. მისი აზრით, მან მოიპოვა პატარა დასასვენებელი პერიოდი, რომლის განმავლობაშიც შეიძლებოდა შეთანხმება და მშვიდობის გარანტირება. ბერშტესგადენის მოლაპარაკებების მიხედვით, სუდეტის ოლქი გერმანიის ნაწილი გახდებოდა, თუ, რა თქმა უნდა, ამას მიემხრობოდა ადგილობრივი მოსახლეობა. ჩეხოსლოვაკია, თავის მხრივ, მიიღებდა დამოუკიდებლობის გარანტიას, რომელიც შეცვლიდა საფრანგეთთან დადებულ შეთანხმებას. ამ პირობებს დათანხმდა საფრანგეთი, ხოლო საერთაშორისო ზეწოლის ქვეშ იგივე გააკეთა ჩეხოსლოვაკიის მთავრობამაც, რომელსაც მალევე გადადგომა მოუწია.
კიდევ ერთხელ ჩემბერლენი და ჰიტლერი 22 სექტემბერს შეხვდნენ. ამ შეხვედრაზე ჰიტლერმა არაფრად ჩააგდო ადრე დადებული შეთანხმება, წამოაყენა ახალი მოთხოვნები და განაცხადა, რომ ასე აღარ იზამდა. პირველ რიგში, იგი ითხოვდა სუდეტის ოლქის დაუყოვნებლივ გადაცემას და უნრეთისა და პოლონეთის ტერიტორიული პრეტენზიების დაკმაყოფილებას, რომლებიც მათ ჩეხოსლოვაკიის მიმართ გააჩნდათ. ჩემბერლენი ჰიტლერის ახალ მოთხოვნებს დადებითად არ შეხვდა – მან აღნიშნა, რომ ბევრი იმუშავა, რათა გერმანიის, ჩეხოსლოვაკიისა და საფრანგეთის მოთხოვნები დაეკმაყოფილებინა და უკვე მიიღო საკმარისი კრიტიკა დიქტატორის მოთხოვნების დაკმაყოფილების გამო (გერმანიაში გაფრენამდე აეროპორტში ბრიტანელი ხალხი მას სტვენით შეხვდა). ჰიტლერი, თავის მხრივ, დათმობაზე მაინც არ წავიდა.
იმავე საღამოს ჩემბერლენმა ლორდ ჰალიფაქს უთხრა, რომ შეხვედრა ჰერ ჰიტლერთან ყველაზე „დაუკმაყოფილებელი“ იყო. უკვე 23 სექტემბერს, შუადღისას, ჰიტლერმა ჩემბერლენს გაუგზავნა ხუთგვერდიანი წერილი გერმანულ ენაზე, რომელშიც მისი გუშინდელი მოთხოვნები იყო გადმოცემული. საპასუხოდ, ბრიტანეთის პრემიერმა ჰიტლერს თავისი თავი შუამავლის ადგილას და მისი მოთხოვნების ფრანგებისა და ჩეხოსლოვაკებისათვის გადათარგმნა შესთავაზა.
კიდევ ერთი შეხვედრა (რომელიც დილამდე გაიწელა) ჩატარდა 23 სექტემბრის საღამოს. სუდეტის ოლქის გადაცემის ბოლო დღედ ჰიტლერმა 1 ოქტომბერი დაასახელა (ეს იყო ჩეხოსლოვაკიაში შეჭრის დიდი ხნით ადრე დადგენილი საიდუმლო თარიღი), გარდა ამისა, ის ითხოვდა, რომ ოლქიდან წასულებს თან არაფერი წაეღოთ. შეხვედრა მშვიდობიანად დასრულდა, ხოლო ჩემბერლენმა ჰიტლერს უთხრა, რომ ევროპაში სხვა პრობლემების შემთხვევაშიც ასეთი გზით მუშაობა სურდა. ჰიტლერმა, თავის მხრივ, სუდეტის ოლქი ევროპაში თავის ბოლო ტერიტორიულ ამბიციად დაასახელა. ჩემბერლენი ლონდონში დაბრუნდა და განაცხადა, რომ ახლა უკვე ყველაფერი ჩეხებზე იყო დამოკიდებული.
კონფერენცია
ჰიტლერის მოთხოვნებს შეეწინააღმდეგნენ ფრანგული და ჩეხოსლოვაკიური მხარეები. მოწინააღმდეგეთა შორის იყვნენ ჩემბერლენის კაბინეტის წევრებიც. შეთანხმების მიღწევა გართულდა, შესაბამისად, კვლავ დადგა ომის საშიშროება. სიტუაციის განმუხტვის მიზნით ჩემბერლენმა გერმანულ მხარეს პრობლემის სამხედრო გზის მოგვარების გვერდზე გადადების სანაცვლოდ კონსენსუსის პოვნაში ბრიტანული მხარის დახმარება შესთავაზა, 27 სექტემბერს კი რადიოთი გამოვიდა და განაცხადა:
28 სექტემბერს ჩემბერლენმა კიდევ ერთხელ მოუწოდა ჰიტლერს შეხვედრისკენ, რომელშიც მონაწილეობას მიიღებდნენ გერმანიის, იტალიის, საფრანგეთის და ბრიტანეთის წარმომადგენლები, რაზეც გერმანიის ფიურერი ამჯერადაც დათანხმდა. ჰიტლერის თანხმობაზე ჩემბერლენმა თემთა პალატაში, ომის მოლოდინში მყოფი დეპუტატების წინაშე სიტყვით გამოსვლის დროს შეიტყო. თანხმობაზე მან თავის გამოსვლაში გამოაცხადა, რის შემდეგაც აპლოდისმენტები მიიღო, როგორც დეპუტატებისგან, ასევე იქ მყოფი დიპლომატებისგანაც. მომავალში ლორდ დანგლასი დაწერს: იმ დღეს პარლამენტში ბევრი „დამაშოშმინებელი“ იყო.
29 სექტემბრის დილას ჩემბერლენმა დატოვა ჰესტონის აეროდრომი გერმანიაში თავისი მესამე და ბოლო ვიზიტისთვის. მიუნხენში ჩასვლისას ბრიტანული დელეგაცია პირდაპირ ფიურებრაუში წაიყვანეს, სადაც მალევე მივიდნენ ედუარდ დალადიე, ბენიტო მუსოლინი და ადოლფ ჰიტლერი. ოთხი ქვეყნის ლიდერმა და მათმა თარჯიმნებმა ჩაატარეს არაოფიციალური შეხვედრა, სადაც ჰიტლერმა განაცხადა, რომ 1 ოქტომბერს ჩეხოსლოვაკიაში შეჭრას აპირებდა. ჰიტლერის მხარეზე იდგა ბენიტო მუსოლინი. ოთხი ქვეყნის ლიდერმა განიხილა შეთანხმება, რის შემდეგაც ჩემბერლენმა ჩეხოსლოვაკიისთვის კომპენსაციის გადახდის საკითხი დააყენა, თუმცა, ამ წინადადების განხილვაზე ჰიტლერმა უარი თქვა.
მინი|269x269პქ|ოთხი ქვეყნის ლიდერი ემზადება შეთანხმების გაფორმებისათვის.
ლიდერებს მრჩეველები ლანჩის შემდეგ შეუერთდნენ, რის შემდეგაც არაერთი საათი დაიხარჯა პროექტის იტალიური პუნქტების განხილვაზე. გვიან საღამოს ფრანგები და ინგლისელები დედაქალაქთან მოსალაპარაკებლად თავიანთ სასტუმროებში გაემგზავრნენ, ამავე დროს კი იტალიელები და გერმანელები ჰიტლერის მიერ მოწყობილ სუფრას ესწრებოდნენ. ამ პატარა შესვენების დროს ჩემბერლენის მრჩეველი, სერ ჰორას უილსონი შეხვდა ჩეხოსლოვაკიელებს. კოლეგებს მან შეთანხმების მონახაზის შესახებ მოახსენა და ჰკითხა, თუ რომელი რაიონები იყო მათთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი. კონფერენცია გაგრძელდა ღამის ათ საათზე. 1:30-ზე ყველაფერი მზად იყო, თუმცა, ხელმოწერის ცერემონია გადაიდო, რადგანაც ჰიტლერმა აღმოაჩინა, რომ მის კალამს მელანი არ ჰქონდა.
სასტუმროში დაბრუნებისას ჩემბერლენმა და დალადიემ ჩეხოსლოვაკიელებს შეთანხმების თაობაზე შეატყობინეს. პრემიერ-მინისტრებმა ჩეხოსლოვაკიურ მხარეს შეთანხმების პირობების სწრაფი მიღებისკენ დაჟინებით, რადგანაც მოსახლეობის ევაკუაციის დაწყება შემდეგ დღეს იყო სასურველი. ღამის პირველის ნახევარზე ჩეხოსლოვაკიური ხელისუფლება დაეთანხმა შეთანხმების პირობებს.
შეთანხმების შედეგები
მინი|306x306პქ|ჩემბერლენს ხელში უჭირავს „ინგლისურ-გერმანული შეთანხმება“. ჰესტონის აეროდრომი.
ფიურებრაუს დატოვებამდე ჩემბერლენმა ჰიტლერს პირადი შეხვედრა სთხოვა, რაზეც გერმანელი კოლეგის თანხმობა. შეხვედრაზე ინგლისელმა ჰიტლერს ოლქის შეერთების დროს თავშეკავებულობისკენ მოუწოდა და სთხოვა არ დაებომბა პრაღა, თუ ჩეხები წინააღმდეგობის გაწევას ეცდებოდნენ. ჩემბერლენმა კვლავ თანხმობა მიიღო. გარდა ამისა, თავისი ჯიბიდან მან ამოიღო სამი პუნქტისგან შემდგარი ინგლისურ-გერმანული შეთანხმება. სამიდან ერთ-ერთ პუნქტში ეწერა, რომ მიუნხენის შეთანხმება იყო სიმბოლო, რომელიც გამოხატავდა გერმანული და ბრიტანული ერების მშვიდობის სურვილს. ჩემბერლენზე დაყრდნობით, ჰიტლერი მას უბრალოდ დაეთანხმა და შეთანხმებას ხელი მოაწერა. იმავე დღეს გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრი, იოახიმ ფონ რიბენტროპი უკმაყოფილებას გამოთქვამდა კიდევ ერთი შეთანხმების დადებით, რის საპასუხოდაც ჰიტლერმა მას უთხრა: ''ამას სერიოზულად ნუ მიუდგები. ამ ფურცელს არანაირი მნიშვნელობა და ძალა არ აქვს''. სხვა აზრის იყო ნევილ ჩემბერლენი: ლონდონში დაბრუნებისას მან შეთანხმება ამოიღო და განაცხადა: მე ამას მივაღწიე!. ჰიტლერთან კიდევ ერთმა შეთანხმებამ გამოიწვია უინსტონ ჩერჩილის და მისი მხარდამჭერების უკმაყოფილება.
ლონდონში დაბრუნებულ ჩემბერლენს დიდი ტრიუმფი ელოდა. ჰესტონის აეროდრომი ხალხით იყო გადავსებული. გარდა ამისა, მან მიიღო მეფის მიერ გაგზავნილი წერილი, რომელშიც ჯორჯ VI მას მადლობას უხდიდა და ბუკინგემის სასახლეში პატიჟებდა, რომელიც აეროდრომიდან 9 კილომეტრში მდებარეობდა. გზას 1,5 საათი დასჭირდა — ლონდონის ქუჩები გავსებული იყო გახარებული ადამიანებით. მეფესთან საუბრის შემდეგ ჩემბერლენი, მისი ცოლი, მეფე და დედოფალი სასახლის აივანზე გავიდნენ. ამის შემდეგ პრემიერმა ხალხით სავსე დაუნინგ-სტრიტისკენ აიღო კურსი. მე-10 ნომრის შენობის შესასვლელ კიბეებთან ყოფნისას ჩემბერლენს ვიღაცამ მიმართა: ნევილ, ადი ფანჯარასთან და „ჩვენი დროის მშვიდობა“ თქვი. თავიდან ჩემბერლენმა უცნობს უპასუხა, რომ ასეთ რამეებს არ აკეთებდა, თუმცა, შემდეგ წინამორბედის, ბენჟამინ დისრაელის მსგავსად განაცხადა:
ძვირფასო მეგობრებო! უკვე მეორედ გერმანიიდან დაუნინგ სტრიტზე ჩამოდის ღირსება და მშვიდობა. მჯერა, რომ ეს ჩვენი დროის მშვიდობაა. მთელი გულით მადლობას გიხდით. ახლა კი მინდა გირჩიოთ, რომ სახლებში წახვიდეთ და თქვენს საწოლში დაისვენოთ.
ხალხთან მიმართვაში მეფე ჯორჯ VI ღრმად დააფასა ჩემბერელნის ძალისხმევა და განაცხადა:
მშვიდობის საქმეში პრემიერი ჩემბერლენის უდიდესი წვლილის შემდეგ მე მჯერა, რომ მსოფლიოს ხალხთა შორის დადგება ახალი, მშვიდობის და განვითარების ერა.
მეფე ასევე შეხვდა საადმირალოს უკვე გადამდგარ პირველ ლორდს, დაფ კუპერს, რომელიც სასტიკად ეწინააღმდეგებოდა დაშოშმინების პოლიტიკას. მონარქმა მას უთხრა, რომ მხარს ვერ დაუჭერდა, მაგრამ, პატივს სცემდა ადამიანებს, რომლებიც აქტიურად იცავდნენ თავიანთ პოზიციას. დედამისს, დედოფალ მერის იგი წერდა: ჩემბერლენი, როგორც ყველა ჩვენთაგანი, კმაყოფილია თავისი მისიის შედეგებით. დედეფალმა შვილის პოზიცია გაიზიარა და თავის წერილში გაბრაზება გამოხატა იმათ მიმართ, ვინც ჩემბერლენით უკმაყოფილი იყო: მან ხომ მშვიდობა მოიტანა, რატომ არ შეიძლება რომ უბრალოდ მადლობელნი იყვნენ?. სამეფო ოჯახის გარდა ჩემბერლენს მხარი დაუჭირა გაზეთების უმრავლესობამ. ამავე პოზიციაზე იდგა ხალხი: პრემიერმა თანამოქალაქეებისაგან ათასობით საჩუქარი მიიღო.
3 ოქტომბერს შეთანხმება განიხილეს თემთა პალატაში, სადაც ჩემბერლენის და მისი მთავრობის მოწინააღმდეგენი (მათ შორის უინსტონ ჩერჩილი, ენტონი იდენი და სხვები) უმცირესობაში იყვნენ.
გზა ომისკენ
მიუხედავად მიუნხენის შეთანხმებისა, ჩემბერლენს არ უთქვამს უარი ფრთხილ გადაიარაღებაზე. 1938 წლის ოქტომბრის დასაწყისში მან მინისტრთა კაბინეტს მიმართა: ''სიგიჟე იქნება, თუ ჩვენ გადაიარაღებას შევწვეტთ, სანამ არ დავრწმუნდებით, რომ სხვებიც ამავეს იზამენ. იქამდე კი ჩვენ არ უნდა მოვდუნდეთ, სანამ ყველაფერი არ მოგვარდება''. მართალია, ჩემბერლენი გადაიარაღებას ემხრობოდა, თუმცა მან უარი თქვა წარმოება სამხედრო მდგომარეობაზე გადაეყვანა, რადგანაც ეს, მისი აზრით, ჰიტლერისთვის იქნებოდა ნიშანი, რომ ბრიტანეთმა მიუნხენის შეთანხმება დაივიწყა. ჩემბერლენი იმედს იტოვებდა, რომ ჰიტლერთან მიღწეული შეთანხმება მას ევროპაში უკვე სხვა კონფლიქტების მოგვარებაში დაეხმარებოდა, თუმცა, გერმანიის ფიურერი ამაში დაინტერესებულობას საზოგადოდ არ გამოხატავდა. მიუნხენის შემდეგ ჩემბერლენს საყოველთაო არჩევნების გამართვა სურდა, თუმცა, ამ გზით გაღიზიანებული და მოუხერხებელი თემთა პალატის მოშორება მან სუიციდალურად ჩათვალა. არჩევნების მაგივრად მან მინისტრთა კაბინეტში განახორციელა ცვლილებები.
ზაპლავსკაიის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია
ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, სოფელი ზაპლავსკაია, სკოლის ქუჩა.
ნევილ ჩემბერლენი
გზა ომისკენ
მიუნხენის წარმატების მიუხედავად, ჩემბერლენი მაინც დიდ ყურადღებას აქცევდა საგარეო პოლიტიკას: იგი იმყოფებოდა საფრანგეთსა და იტალიაში, სადაც ფრანგ პარტნიორებს გადაიარაღების სწრაფი დამთავრებისკენ მოუწოდებდოდა, ხოლო მუსოლინის სთხოვდა ჰიტლერზე დადებითი გავლენა მოეხდინა. ნელ-ნელა მისი პოლიტიკის მოწინააღმდეგენი გაჩდნენ მინისტრთა კაბინეტში, ასე, ლორდი ჰალიფაქსი, რომელიც ადრე დაშოშმინების ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური მომხრე იყო, ახლა უკვე თვლიდა, რომ მიუნხენის შეთანხმება, მართალია, სჯობდა ევროპულ ომს, მაგრამ, მაინც დიდი დამცირება იყო. დაშოშმინების მოწინააღმდეგეებმა განსაკუთრებით იმატეს 1938 წლის 9 ნოემბრის კრისტალნახტის შემდეგ. ამან გერმანიასთან კიდევ უფრო დაახლოება თითქმის შეუძლებელი გახადა, თუმცა, ჩემბერლენი იმედს არ კარგავდა.
ჩემბერლენმა, რომელსაც ჯერ კიდევ ჰქონდა გერმანიასთან დაახლოვების იმედი, 1939 წლის 28 იანვარს განაცხადა, რომ საერთაშორისო მშვიდობის მომხრე იყო. თავისი სიტყვა ინგლისელმა ჰიტლერს გაუგზავნა და პასუხი 30 იანვარს მიიღო, როდესაც ჰიტლერი რაიხსტაგში გამოდიოდა. ფიურერმა განაცხადა, რომ მასაც გრძელვადიანი მშვიდობა სურდა. ჩემბერლენი ასევე დარწმუნებული იყო, რომ საჭიროების შემთხვევაში, ბრიტანეთის გადაიარაღება გერმანელ დიქტატორს მოლაპარაკებების მაგიდასთან დაჯდომას აიძულებდა. ამას ამაგრებდა ელჩი ჰენდერსონის გადმოცემაც, რომელიც ბერლინში სამკურნალოდ იყო ჩასული. 22 თებერვლის გამოსვლაში ჩემბერლენმა აღნიშნა, რომ იგი ყველანაირი კონფლიქტის დიპლომატიური გზით მოგვარების მომხრე იყო. მისი გამოსვლის შესახებ დაწერეს გერმანულმა გაზეთებმა, რამაც დააკმაყოფილა ბრიტანეთის პრემიერი. ამავე დროს, სულ უფრო და უფრო მატულობდა თემთა პალატის წინააღმდეგობა, რომლის მოქმედი დეპუტატების მოშორებაც ჩემბერლენმა 1939 წლის ბოლოსთვის დაგეგმილი საყოველთაო არჩევნებით გადაწყვიტა.
1939 წლის 15 მარტს ნაცისტური გერმანია შეიჭრა ჩეხოსლოვაკიაში და თავს დაესხა ბოჰემიის და მორავიის ოლქებს. ვერ გადარჩა ვერც პრაღა. ჩემბერლენის ბიოგრაფის, ნიკ სმატთის თანახმად, მისი თავდაპირველი რეაქცია სუსტი იყო, თუმცა, შემდეგი 48 საათის განმავლობაში მან უფრო ძლიერი ხასიათი გამოავლინა. ბირმინგემში 17 მარტს გამოსვლისას მან განაცხადა: მან თავისი ყველაზე დიდი შეცდომა დაუშვა, როდესაც იფიქრა, რომ ერი მთელი თავისი ძალით არ ჩაებმებოდა სასტიკ და უაზრო ომში თუ ეს, რა თქმა უნდა, საჭირო გახდებოდა. გარდა ამისა, პრემიერმა იკითხა, რა იყო ჩეხოსლოვაკიაში შეჭრა, ძველი თავგადასავლის დამთავრება, თუ ახლის დასაწყისი და იყო თუ არა ეს მსოფლიოზე ძალით დომინერების მცდელობა. კოლონიების მინისტრმა, მალკოლმ მაკდონალდმა განაცხადა, რომ თუ ადრე ჩემბერლენი მშვიდობის შენარჩუნების მომხრე იყო, ახლა იგი უფრო საომარ განწყობაზე გადავიდა. ბრიტანული საზოგადოება პრემიერის კიდევ ერთ განცხადებას კარგად შეხვდა. გაიზარდა სამხედრო სამსახურისთვის გაწვეული ადამიანების რიცხვი.
ზაპლავსკაიის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია
ისტორია
პირველი ეკლესია სოფელ ზაპლავსკაიაში ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე იყო ხისა და იგი ააგეს 1780 წლის 4 აპრილს. იგი აშენდა ეფლის ატამანის მიხეილ კუჟელევის ფინანსებით. ეკლესია აკურთხეს 1781 წლის 28 ივლისს, ხოლო სამრეკლო ააშენეს 1793 წელს.
ნევილ ჩემბერლენი
გზა ომისკენ
მას შემდეგ, რაც ჰიტლერთან დაახლოება შეუძლებელი გახდა, ჩემბერლენმა გადაწყვიტა ერთმანეთთან დაკავშირებული დამცავი პაქტების დადება ევროპის ქვეყნებს შორის, რომლებიც მათ ჰიტლერის აგრესიის შემთხვევაში დაიცავდნენ. გარდა ამისა, მას უნდოდა შეთანხმების დადება საბჭოთა კავშირთან, საფრანგეთსა და პოლონეთთან, რომლის მიხედვითაც ჰიტლერის აგრესიის შემთხვევაში ბრიტანეთი, საფრანგეთი და სსრკ პოლონეთს დაეხმარებოდნენ. პოლონური მხარე საბჭოთა კავშირს არ ენდობოდა, რის გამოც მოლაპარაკებები ჩაიშალა. 31 მარტს ჩემბერლენმა თემთა პალატის დამაკმაყოფილებელ კომიტეტს შეატყობინა, რომ ბრიტანეთი და საფრანგეთი დაიცავდნენ პოლონეთის სუვერენეტიტს, თუ უკანასკნელის სუვერენიტეტს საფრთხე დაემუქრებოდა. ჩემბერლენის ეს ინიციატივა მოიწონა ბრიტანულმა საზოგადოებამ. ენტონი იდენმა განაცხადა, რომ ხალხი მთავრობის ირგვლივ გაერთიანდა. კმაყოფილნი დარჩნენ ჩერჩილი და ლოიდ ჯორჯიც.
ჰიტლერის შეჩერებისთვის ბრიტანეთის პრემიერმა სხვა ზომებიც მიიღო. პირველ რიგში, მან გაზარდა რეზერვის ჯარისკაცების რაოდენობა, ჯარის სწრაფი მომარაგებისთვის კი შექმნა მომარაგების სამინისტრო და გააადვილა მშვიდობიან დროში სამხედრო სამსახურში გაწვევა. იტალიის ალბანეთში შეჭრის შემდეგ პოლონეთის მსგავსი გარანტიები მიიღეს რუმინეთმა და საბერძნეთმა. ასევე, 17 ივნისს კომპანია ჰენდლი ფეიჯმა (Handley Page) მიიღო შეკვეთა 200 ბომბდამშენზე, ხოლო უკვე 3 სექტემბრისთვის მწყობრში იყო ბრიტანული ნაპირების დამცავი რადიოლოკაციური სადგურები.
ზაპლავსკაიის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია
ისტორია
აგურის ეკლესია ააგეს გვიანდელი კლასიციზმის, ამპირის სტილში. მას ჰქონდა ორი ეგვტერი: მარჯვენა იოანე ღვთისმეტყველის, ხოლო მარცხენა ბარბარე დიდმოწამის სახელზე. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1812 წელს, მისი მასალები გამოიყენეს ახალი ეკლესიის შემოსაღობად. ეკლესია დასრულდა 1834 წელს.
ნევილ ჩემბერლენი
ომის გამოცხადება
1 სექტემბრის დილით ვერმახტი პოლონეთის ტერიტორიაზე შეიჭრა. ამავე დილით ჩაიარა მინისტრთა კაბინეტის შეხვედრამ, სადაც გადაწყდა, რომ ბრიტანეთი გერმანიას გაფრთხილებას გამოუტანდა და პოლონეთიდან ჯარის გაყვანის შესაძლებლობას მისცემდა, ხოლო წინააღმდეგ შემთხვევაში თავის მოვალეობებს შეასრულებდა და ომში ჩაებმებოდა. თემთა პალატის სხდომა ექვს საათზე ჩატარდა. ჩემბერლენმა ემოციური გამოსვლა ჩაატარა და კონფლიქტის დაწყებაში მხოლოდ ჰიტლერი დაადანაშაულა.
ზაპლავსკაიის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია
ისტორია
1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და კვლავ გაიხსნა მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში. ანტირელიგიური პროპაგანდისა და ნაცისტური ოკუპაციის პერიოდში ეკლესიამ განიცადა მნიშვნელოვანი ზიანი. ადგილობრივმა მევლმა არადგინა არა მარტო თავად ეკლესიის შენობა, არამედ დაზიანებული ხატებიც. 1961 წელს ეკლესია კვლავ დაიხურა. შენობას გამოიყენებდნენ ხორბლისა და შხამ-ქიმიკატების შესანახად.
ნევილ ჩემბერლენი
ომის გამოცხადება
სხვა სიტუაცია იყო საფრანგეთში: საფრანგეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი, ჟორჟ ბონე ამბობდა, რომ ფრანგული მხარე უძლური იყო 2 სექტემბრის პარლამენტის სხდომამდე. გარდა ამისა, ის ემხრობოდა იტალიელების მიერ შემოთავაზებულ მეორე მიუნხენს, რომლის ჩატარებაც 5 სექტემბერს სურდათ. ბრიტანეთი, თავის მხრივ, თვლიდა, რომ ჰიტლერისთვის ულტიმატუმი პირდაპირ უნდა წარედგინათ და ჯარის გაყვანის დრო 2 სექტემბრის ბოლომდე მიეცათ. ჯარის გაყვანის ვადის გადაწევას ითხოვდა ბონე, რომელიც ბრიტანელ კოლეგებთან საუბრის დროს აცხადებდა, რომ საფრანგეთი მობილიზაციას და ევაკუაციას ასეთ მოკლე დროში ვერ მოახერხებდა. თემტა პალატაში მეორედ გამოსვლის დროს ჩემბერლენმა საერთოდ არ ახსენა ულტიმატუმი, რითიც დეპუტატების უკმაყოფილება გამოიწვია. ასე, როდესაც გრინვუდმა გამოსვლაში მუშათა კლასისთვის ლაპარაკი დაიწყო, კონსერვატორმა უკანსკამელმა ლეო ემერიმ მას ინგლისისთვის ლაპარაკისკენ მოუწოდა, რადგან პრემიერი ამას არ აკეთებდა. ჩემბერლენმა, თავის მხრივ, აღნიშნა, რომ სატელეფონო ხარვეზები ართულებდა პარიზთან კონტაქტს. ამით ის შეეცადა დეპუტატები დაერწმუნებინა, რომ საფრანგეთი სისუსტეს არ იჩენდა, თუმცა, მან წარმატებას ვერ მიაღწია: ბევრისთვის უკვე ცნობილი იყო ბონეს პოზიცია. ლეიბორისტმა დეპუტატმა ჰაროლდ ნიკოლსონმა დაწერა, რომ იმ დროს ჩემბერლენმა თავისი რეპუტაცია შორს გაიტყორცნა. ომის გამოცხადების ერთგვარმა შეფერხებამ გააჩინა ეჭვები, რომ ჩემბერლენი კვლავ ჰიტლერთან შეთანხმებას აპირებდა. ბრიტანეთის პრემიერმა თავისი ბოლო შეხვედრა სამშვიდობო დროს ღამის 11:30-ზე ჩაატარა და მინისტრებს განუცხადა, რომ ოფიციალურ ბერლინს ულტიმატუმს შემდეგი დილის 9 საათზე წარუდგენდნენ. ულტიმატუმს ვადა ორ საათში გაუვიდოდა, რის გამოც თემთა პალატა ჩარევას უბრალოდ ვერ მოასწრებდა (სხდომები თორმეტ საათზე ტარდებოდა). 3 სექტემბრის დილის 11:15-ზე ჩემბერლენმა ბრიტანელებს რადიოთი მიმართა და განაცხადა, რომ ბრიტანეთი გერმანიასთან ომის მდგომარეობაში იმყოფებოდა:
ამ დილას გერმანიაში ბრიტანეთის ელჩმა გერმანიის ხელისუფლებას გადასცა საბოლოო ნოტა, რომელშიც ეწერა, რომ თუ 11 საათისთვის ჩვენ არ გვეცოდინებოდა, რომ ისინი პოლონეთიდან თავის ჯარს გამოიყვანდნენ, მაშინ, ჩვენს შორის ომი დაიწყებოდა. ახლა მე უნდა შეგატყობინოთ, რომ ჩვენ გერმანიისგან პასუხი ვერ მივიღეთ და ახლა უკვე საომარ მდგომარეობაში ვართ... ჩვენ სუფთა სინდისი გვაქვს; ჩვენ გავაკეთეთ ყველაფერი მშვიდობის მისაღწევად. მაგრამ ახლა არის სიტუაცია, როდესაც ჩვენ ვერ დავუჯერებთ ვერც გერმანიის კანცლერის სიტყვას, და სიტუაცია, რომელშიც თავს უსაფრთხოდ ვერც ქვეყანა და ვერც ხალხი ვერ გრძნობს, უკვე აუტანელი გახდა. ღმერთმა დალოცოს ყველა თქვენთაგანი. ახლა ჩვენ ვებრძვით ბოროტებას: უხეშ ძალას, უსამართლობასა და დამცირებას. მე დარწმუნებული ვარ, რომ სიმართლე გაიმარჯვებს.
ზაპლავსკაიის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია
ისტორია
შენობაში შედიოდნენ ავტომანქანები და ტრაქტორები, რამაც მნიშვნელოვნად დააზარალა ეკლესია. 1992 წელს ეკლესია კვლავ გაიხსნა. მრევლის ძალებით დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 2013 წლის 17 აპრილს ეკლესიას დაადგეს ახალი, მოოქროვილი გუმბათი ჯვრით.
ნევილ ჩემბერლენი
ომის გამოცხადება
ამის შემდეგ, პირველად 120 წლის განმავლობაში, ჩემბერლენი გამოვიდა სიტყვით თემთა პალატის კვირის სხდომაზე, სადაც, მისი ოპონენტების თანახმად, მან თავდაჭერილად, და შესაბამისად, ეფექტურად ისაუბრა:
ზაპლავსკაიის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია
ისტორია
ეკლესიის პირდაპირ მდებარეობს სკოლა, რომელიც აგებულია 1906 წელს და მასში თავდაპირველად განთავსებული იყო საეკლესიო-სამრევლო სკოლა.
ნევილ ჩემბერლენი
ომის გამოცხადება
ყველაფერი, რისთვისაც მე ვმუშაობდი, რისი იმედიც მქონდა ჩემი ცხოვრების განმავლობაში – ჩაიშალა. ახლა, ერთადერთი, რაც შემიძლია გავაკეთო, მივუძღვნა ჩემი თავი იმ ძალაუფლებას და ძალას, რომელიც გამაჩნია და წინ გავუძღვე გამარჯვებას, რომლისთვისაც ჩვენ ამდენი რამ შევწირეთ.
უცნაური ომი
მინი|ჩერჩილის პირველი წერილი ჩემბერლენს. [[1 ოქტომბერი, 1939]] ომის დაწყების შემდეგ ჩემბერლენმა შექმნა საომარი კაბინეტი და მასში გაწევრიანება ლეიბორისტებსა და ლიბერალებს შესთავაზა, თუმცა, უარი მიიღო. თავის მომავალ მემკვიდრეს, უინსტონ ჩერჩილს, ჩემბერლენმა საადმირალოს პირველი ლორდის ტიტული დაუბრუნა და სამხედრო კაბინეტშიც მიუჩინა ადგილი. პრემიერმა არ დაივიწყა არც ენტონი იდენი: იგი დომინიონების პირველი მდივანი გახდა, თუმცა, ჩერჩილისგან განსხვავებით, ადგილი მხოლოდ პატარა საომარ კაბინეტში დაიკავა. ახლადდანიშნული ჩერჩილი, თავის ჩვეულ მანერაში, აქტიურად შეუდგა თავისი მოვალეობის შესრულებას — იგი პრემიერს დღეში უამრავ წერილს უგზავნიდა, რის გამოც ჩემბერლენი არაერთხელ გამოთქვამდა უკმაყოფილებას. ჩემბერლენის აზრით, ჩერჩილი ამ წერილებს მომავალში თავის წიგნში ციტატებად დასანაწევრებლად აგზავნიდა. გარდა ამისა, მან არ მისცა ამბიციურ ჩერჩილს მისი ექსტრემალური გეგმების განხორციელების საშუალება, როგორიც, მაგალითად, ოპერაცია კატერინა იყო, რომლის მიხედვითაც ბალტიის ზღვაში შევიდოდა მძიმედ დაჯავშნული ბრიტანული გემები საჰაერო მხარდაჭერის გარეშე, რათა ხელი შეეშალა გერმანიაში რკინის მადნის შეტანისათვის. საზღვაო ომის დაწყებიდან ფრონტზე ბრიტანეთის ერთადერთი მოქმედება იყო საადმირალოს პირველი ლორდის დაუნდობელი და სწრაფი გამარჯვების სურვილი, რის გამოც თავისი კოლეგების და საზოგადოების თვალში იგი მომავალი ლიდერი გახდა.
დასავლეთ ფრონტზე მცირე აქტიურობის გამოს ომს ჯერ მოსაწყენი ომი (Bore War) შეარქვეს, ხოლო შემდეგ ჟურნალისტებმა მას სახელი უცნაურ ომზე შეუცვალეს (Phoney War). ამის ერთ-ერთი მიზეზი ის იყო, რომ ჩემბერლენი, ჩინოვნიკები და მოკავშირეთა გენერლები ფიქრობდნენ, რომ ომში შედარებით სწრაფად გამარჯვება გერმანიის ეკონომიკური ბლოკადისა და გადაიარაღების პროგრამის ხარჯზე იყო შესაძლებელი. გარდა ამისა, ჩემბერლენს არ უნდოდა ბრიტანულ ეკონომიკაში მასშტაბური ცვლილებების განხორციელება. როდესაც ჩემბერლენმა სამხედრო ხარჯებისთვის ცალკე ბიუჯეტი შექმნა, ჩემბერლენმა განაცხადა: ერთადერთი, რაც შეიძლება იყოს ცუდი ამ ომის მოგებაში, არის ის, რომ ეს შეიძლება ბანკროტად დაგვიჯდეს. მიუხედავად მისი ერთგვარი პროგნოზისა, სახელმწიფო დანახარჯებმა სულ ოდნავ გადააჭარბა 1939 სექტემბრიდან 1940 წლის მარტს შორის დაფიქრსირებულ ინფლაციას. მიუხედავად სირთულეებისა, ჩემბერლენის რეიტინგი კვლავ მაღალი რჩებოდა: 68% 1939 წლისთვის და 60% 1940 წლის აპრილისთვის.
კრახი
1940 წლის დასაწყისისთვის მოკავშირეებმა შეიმუშავეს საზღვაო კამპანია, რომლის მიხედვითაც მათ შეარაღებულ ძალებს ნეიტრალური ქვეყნის — ნორვეგიის ჩრდილოეთი ნაწილი (სადაც მდებარეობდა ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი პორტი — ნარვიკი) უნდა დაეკავებინათ. გარდა ამისა, თუ შესაძლებელი გახდებოდა, მოკავშირეები აპირებდნენ შვედეთის ჩრდილოეთი ნაწილის დაპყრობასაც, საიდანაც გერმანიაში რკინის მადანი მიდიოდა. ზამთარში ბალტიის ზღვის გაყინვის შემდეგ მადანი გერმანიაში ნარვიკის პორტის გავლით ჩადიოდა. თავიდან მოკავშირეები აპირებდნენ ნორვეგიული წყლების დანაღმვას. ეს მოახდენდა გერმანული მხარის პროვოცირებას, რის გამოც ისინი ნორვეგიაში შეჭრას დააპირებდნენ, ამას კი გამოიყენებდნენ მოკავშირეები და ნორვეგიის დიდ ნაწილს დაიკავებდნენ. მათ არ გაუმართლათ: გერმანია ყველანაირი პროვოკაციის გარეშე აპირებდა ნორვეგიაში შეჭრას — 9 აპრილს გერმანელებმა ჯერ დანიას შეუტიეს და მალევე შეუდგნენ ნორვეგიის ოკუპაციასაც. ბრიტანელებმა ნორვეგიის ტერიტორიაზე თავიანთი ჯარი გააგზავნეს, თუმცა, მათ თითქმის ვერანაირ წარმატება ვერ მიაღწიეს, რის შემდეგაც 26 აპრილს საომარმა კაბინეტმა ჯარის გამოყვანის ბრძანება გასცა. ამასთან დაკავშირებული დებატების ჩაშლას და მისი სტვენით დახვედრას აპირებდნენ მისი ოპონენტები. ჩემბერლენმა ამის შესახებ გაიგო და პირველადი განრისხების შემდეგ ბრძოლა გადაწყვიტა.
ნორვეგიის დებატების სახელით ცნობილი მოვლენა 7 მაისს დაიწყო და ორი დღის განმავლობაში გაგრძელდა. თავდაპირველად გამოსვლები შეუხედავი იყო, თუმცა მოგვიანებით ფლოტის ადმირალმა, სერ როჯერ ქეისმა მკაცრად გააკრიტიკა ნორვეგიული კამპანია (მის კრიტიკას გადაურჩა უინსტონ ჩერჩილი). ამას მოჰყვა ლეო ემერის მიმართვა პარლამენტარებს: ''რაც არ უნდა გაგეკეთებინათ, აქ უკვე ძალიან დიდხანს ზიხართ. მოგიწოდებთ წახვიდეთ! ღმერთის თუ გწამთ, აქაურობა დატოვეთ!'' სიტუაცია უფრო დაძაბა ლეიბორისტულმა პარტიამ, რომელსაც თემთა პალატის გაყოფა სურდა. ამას ჩემბერლენმა მეგობრებთან მიმართვით უპასუხა: მეგობრებო — და მე ჯერ კიდევ მყავს მეგობრები ამ პალატაში — მოგიწოდებთ დღეს ხელისუფლებას მხარი დაუჭიროთ. მართალია, ჩემბერლენის სიტყვა მეგობრები უბრალოდ ტერმინი იყო, რომლითაც იგი თავის თანაპარტიელებსა და კოლეგებს მოიხსენიებდა (ყოველ შემთხვევაში, დეპუტატებმა ეს ასე მიიღეს), მისი ბიოგრაფი, რობერტ სელფი თვლის, რომ ჩემბერლენის მხრიდან პარტიისთვის დახმარების თხოვნა არასწორი ნაბიჯი იყო, რადგანაც სიტუაცია მარტო პარტიის კი არა, მთელი ქვეყნის ერთობას მოითხოვდა. მალევე ჩემბერლენის ოპოზიციას შეუერთდა ლოიდ ჯორჯი, ხოლო დებატები დაასრულა უინსტონ ჩერჩილმა ხელისუფლების ენერგიული მხარდაჭერით. მიუხედავად ამისა, პალატის გაყოფა, რომლებზეც ლეიბორისტები საუბრობდნენ, მაინც შედგა. თუ ადრე ხელისუფლებას 200 კაციანი უმრავლესობა ჰყავდა, ახლა პარლამენტში ხელისუფლების მხოლოდ 81 მომხრე იყო დარჩენილი. ასევე, ხელისუფლების გამათრახების წინააღმდეგ გამოვიდა მხოლოდ 38 დეპუტატი, ხოლო თავი შეიკავა 20-25-მა.
ახლა დადგა საათი, როდესაც ჩვენ გავდივართ გამოცდას. გამოცდას, რომელიც უკვე გაიარა საფრანგეთის, ნიდერლანდებისა და ბელგიის უდანაშაულო ხალხმა. ახლა თქვენ და მე უნდა გავერთიანდეთ ახალი ლიდერის ირგვლივ და ჩვენი გაერთიანებული ძალით, შეურყეველი სიმამაცითა და მუშაობით საბოლოოდ უნდა განვაიარაღოთ და დავამხოთ ველური მხეცი, რომელიც თავისი ბუნაგიდან ჩვენსკენ წამოვიდა!
გადადგომის შემდეგ დედოფალმა ელისაბედმა ჩემბერლენს უთხრა, რომ მისი შვილი ტიროდა გამოსვლის დროს. უინსტონ ჩერჩილმა ნევილს მადლობა გადაუხადა ერისთვის რთულ მომენტში მასთან ერთად დგომის სურვილისთვის, ხოლო ლორდმა ბოლდუინმა, რომელიც ერთადერთი ცოცხალი ყოფილი პრემიერ-მინისტრი იყო ლოიდ ჯორჯთან ერთად ჩემბერლენს მისწერა: შენ ჩვენი ბოლოს საუბრის შემდეგ ცეცხლში გაიარე, ახლა კი გამოხვედი როგორც სუფთა ოქრო.
საბჭოს ლორდ-პრეზიდენტობა და გარდაცვალება
მიუხედავად გადადგომისა, ჩემბერლენი მაინც დარჩა კონსერვატიული პარტიის ლიდერად. მას ჯერ კიდევ ემხრობოდა ბევრი დეპუტატი, რომლებიც დიდად არ ენდობოდნენ ახალ პრემიერს — უინსტონ ჩერჩილს. ამის გამო ჩერჩილს ჩემბერლენის მხარდამჭერების ჩისტკაზე უარის თქმა მოუწია. გარდა ამისა, ახალ პრემიერს წინამორბედის სახაზინოს კანცლერად დანიშვნა უნდოდა, თუმცა, ჩემბერლენმა უარი თქვა, რადგან, ეს, მისი აზრით, პრობლემებს შექმნიდა ლეიბორისტულ პარტიასთან. მისი ბოლო თანამდებობა საომარი კაბინეტის ხუთწევრიანი საბჭოს ლორდ-პრეზიდენტის პოსტი გახდა. გადადგომის შემდეგ, უკვე 13 მაისსб ჩემბერლენი მივიდა თემთა პალატაში. მისი გამოჩენისას დეპუტატებმა თავი დაკარაგეს, ისინი ყვიროდნენ, აფრიალებდნენ ფურცლებს ჩემბერლენის პარლამენტში მისვლა რეგულარულად იწვევდა დიდ ოვაციებს. ძველი პრემიერისგან განსხვავებით, საშუალოდ ხვდებოდა პარლამენტი ახალს. მაგალითად, ჩერჩილის ცნობილი გამოსვლები, როგორიც ჩვენ უნდა ვიბრძოლოთ ნაპირებზე (We shall fight on the beaches) იყო, დეპუტატთა მხოლოდ გარკვეული ნაწილის მიერ იყო სათანადოდ შეფასებული.
ძალაუფლების დაკარგვამ ჩემბერლენი დეპრესიაში ჩააგდო. იგი წერდა: ცოტა ადამაინს თუ გამოუცდია ბედის შემობრუნება ასეთ მოკლე დროში. ამას დაემატა ჩექერსის (ბრიტანეთის პრემიერის აგარაკი) დაკარგვა, რომელზეც ჩემბერლენი წერდა: ადგილი, სადაც ბედნიერი ვიყავი. 19 ივნისს, გამოსამშვიდობებელი ვიზიტის შემდეგ მან დაწერა ''კმაყოფილი ვარ, რომ ეს გავაკეთე. ახლა ჩექერსი ჩემი გონებიდან უნდა ამოვიღო''. უკვე ლორდ-პრეზიდენტის რანგში მან თავის თავზე აიღო საშინაო საქმეების მოგვარება და საომარი კაბინეტის სხდომების ჩატარება ჩერჩილის არყოფნის დროს. ეტლი მოგვიანებით იხსენებდა: ''ყველანაირი ჯავრისგან თავისუფალი ალბათ მაინც ჩვენს წინააღმდეგ იყო. იგი ძალიან მონდომებულად და კარგად მუშაობდა: კარგი თავმჯდომარე, კომიტეტის კარგი წევრი, ყოველთვის ძალიან საქმიანი''. როგორც საბჭოს ლორდ-პრეზიდენტმა, ჩემბერლენმა დიდი გავლენა იქონია ბრიტანეთის ომისდროინდელ ეკონიმიკაზეც. გარდა ამისა, უკვე გადამდგარმა ჩემბერლენმა დიდი წვლილი შეიტანა ომის გაგრძელებაში: 1940 წლის 26 მაისს ღერძის ძალებმა ბრიტანეთს შერიგება შესთავაზეს. საომარ კაბინეტში ბევრს ომის შეწყვეტა სურდა, მათ შორის იყო ლორდი ჰალიფაქსი, რომელიც თვლიდა, რომ ბრიტანეთს შეთავაზება უნდა მიეღო, თუ, რა თქმა უნდა, შეთანხმების პირობები დამაკმაყოფილებელი იქნებოდა. მშვიდობის მომხრეების დიდი რაოდენობა განაპირობა ბენილუქსის საბოლოო დაცემამ და საფრანგეთის რთულმა მდგომარეობამ. სამდღიანი დისკუსიის შემდეგ ყველაფერს წერტილი ჩემბერლენმა დაუსვა: მისმა გამოსვლამ დაარწმუნა საომარი კაბინეტი, რომ შეთანხმების პირობები დამაკმაყოფილებელი არ იყო – ბრიტანეთმა ბრძოლა გააგრძელა.
მინი|[[დევიდ ლოიდ ჯორჯი]]
1940 წლის მაისში ჩერჩილმა ხელისუფლებაში ლოიდ ჯორჯის მიწვევის საკითხი ორჯერ წამოწია. ამას ხელს უშლიდა ჩემბერლენი: იგი ამბობდა, რომ აუცილებლად დატოვებდა თანამდებობას, თუ ხელისუფლებაში ლოიდ ჯორჯიც იქნებოდა. კიდევ ერთხელ სცადა ჩერჩილმა ივნისში. ამჯერად ჩემბერლენი დათანხმდა, თუმცა მხოლოდ მტრისგან მიერ გაცემული გარანტიით, რომ იგი ადრეულ კონფლიქტს დაივიწყებდა. ჩემბერლენის თანხმობის მიუხედავად, ჩერჩილის ხელისუფლებაში მუშაობაზე თვითონ ლოიდ ჯორჯმა თქვა უარი.
შემცვლელის დასახმარებლად ჩემბერლენი ცდილობდა კონსერვატიული პარტია ჩერჩილისთვის დაექვამდებირებინა. 4 ივლისს, ბრიტანელების ფრანგულ ფლოტზე შეტევის შემდეგ, ჩერჩილი პარლამენტში გამოჩნდა, სადაც დეპუტატები მას დიდი ოვაციებით შეხვდნენ. ამაში დიდი წვლილი მიუძღვოდა ყოფილ პრემიერს და მის პარტნიორს. უინსტონ ჩერჩილმა მოიპოვა დეპუტატების ერთგულება და ლეიბორისტების და ლიბერალების წინადადება ხელისუფლებიდან ჩემბერლენის გაშვების შესახებ უარით გაისტუმრა. ჩერჩილი კიდევ ერთხელ დაეხმარა წინამორბედს, როდესაც პრესამ უკანასკნელის კრიტიკა დაიწყო და როდესაც გაირკვა, რომ ლეიბორისტები პარლამენტის საიდუმლო სესიაზე ჩემბერლენზე შეტევის მოწყობას აპირებდნენ. საპასუხოდ პრემიერი დაელაპარაკა ლეიბორისტებს და პრესას, რის შემდეგაც, ჩემბერლენის სიტყვებით, კრიტიკა ონკანის დაკეტვის სიჩქარით გაქრა.
1940 წლის ივლისში ქათოს ფსევდონიმით ცნობილმა სამმა ჟურნალისტმა (მათ შორის იყო მაიკლ ფუტი — ლეიბორისტული პარტიის მომავალი ლიდერი) გამოსცა წიგნი სახელად დამნაშავე ადამიანი (Guilty Man). წიგნის ავტორებმა ხელისუფლება ომის სათანადოდ მომზადების ჩაშლა დააბრალეს. წიგნში ასევე მოითხოვდნენ ბრიტანეთის პირველი თვეების კატასტროფაში დამნაშავე ჩემბერლენისა და მთავრობის სხვა წევრების სამსახურიდან დათხოვნას. მთლიანობაში წიგნი გამოსცა 27 გამომცემლობამ (თუმცა, ზოგიერთმა მოწინავე წიგნების მაღაზიამ ის არ შეისყიდა). ცნობილია, რომ ტირაჟი იყო 200 000. ხშირი იყო მისი ხელიდან ხელში გადაცემა. ისტორიკოსის, დევიდ დათონის აზრით, მისი (წიგნის) გავლენა ჩემბერლენის რეპუტაციაზე, როგორც საზოგადოებაში, ისევე აკადემიკურ სამყაროში, საკმაოდ დიდი იყო.
მთელი ცხოვრების განმავლობაში ნევილ ჩემბერლენი იშვიათად უჩიოდა ჯანმრთელობას, თუმცა, ყველაფერი შეიცვალა 1940 წლის ივლისში, როდესაც მას უძლიერესი ტკივილები დაეწყო. განკურვნისთვის მან ქირურგებს მიმართა, რომლებმაც აღმოაჩინეს, რომ ჩემბერლენი ნაწლავის კიბოთი იყო დაავადებული, თუმცა, მას ეს დაუმალეს და უთხრეს, რომ არანაირი ქირურგიული ჩარევა არ ესაჭიროებოდა. მუშაობას იგი აგვისტოს შუა რიცხვებში დაუბრუნდა, ხოლო ოფისში 9 სექტემბერს გამოჩნდა. ამ დროს ლონდონს რეგულარულად ბომბავდა ლუფტვაფე, რის გამოც ისედაც რთულ მდგომარეობაში მყოფ ჩემბერლენს ღამის საათებში ბომბსაფარში უწევდა გახიზვნა. ამან იგი კიდევ უფრო დაასუსტა, რის გამოც მან 19 სექტემბერს საბოლოოდ დატოვა ლონდონი და ჰეკფილდის ჰაიფილდ პარკში დაბრუნდა. გადადგომის თხოვნით პრემიერ-მინისტრ ჩერჩილს მან 22 სექტემბერს მიმართა. მართალია, თავიდან ჩერჩილი უარზე იდგა, თუმცა მალევე გააცნობიერა, რომ მისი წინამორბედი მუშაობის გაგრძელებას უბრალოდ ვერ შეძლებდა. როდესაც ჩერჩილმა ჩემბერლენს ჰკითხა, მიიღებდა თუ არა ბრიტანეთის უმაღლეს ჯილდოს — შემოსაჭერის ორდენს, ჩემბერლენმა უპასუხა, რომ მამის მსგავსად უბრალოდ ჩემბერლენად გარდაცვალება ერჩივნა.
იმ მოკლე დროში, რაც დარჩენილი ჰქონდა, ჩემბერლენი უკმაყოფილობას გამოთქვამდა მის გადადგომაზე პრესის მოკლე, ცივ და ძირითადად გაუფასურებულ რეაქციაზე, რომლებშიც, მისი აზრით, საერთოდ არ იყო თანაგრძნობის პატარა ნიშანი, ან კიდევ, ყველანაირი გაგება, რომლის გამოვლენაც შეიძლება იყოს ადამიანური ტრაგედიის ფონზე. მეორე მხრივ, სამეფო ოჯახი სიკვდილის პირას მყოფ ჩემბერლენს 14 ოქტომბერს ესტუმრა, ხოლო თავისი მხარდამჭერებისა და მეგობრებისგან მან ასობით წერილი მიიღო. თვითონ ჩემბერლენმა მისწერა ჯონ სიმონს, რომელიც მისი პრემიერობის დროს სახაზინოს კაცნლერის პოსტს იკავებდა:
იყო ღარიბი ხალხის ცხოვრების დონის გაუმჯობესების იმედი, რომელმაც მე შუა ასაკში პოლიტიკაში მომიყვანა. ასე თუ ისე კმაყოფილი ვარ, რომ შევძელი ჩემი ამბიციების რაღაც ნაწილის შესრულება, მიუხედავად იმისა, რომ ომმა შეიძლება მათ მუდმივობას ხელი შეუშალოს. სხვა მხრივ, მე არაფერზე ვნანობ და ვერ ვხედავ ვერაფერს, რისი გაუქმებაც შეიძლება მომდომებოდა. ამიტომაც, მე კმაყოფილი ვარ ბედის მიღებით, რომელმაც ასე სწრაფად თავის ხელებში მომაქცია.
ნევილ ჩემბერლენი გარდაიცვალა 1940 წლის 9 ნოემბერს ნაწლავების კიბოთი. საბოლოო გზაზე იგი ვესტმინსტერის მონასტერში გააცილეს (უსაფრთხოებისთვის მისი დასაფლავების დრო და ადგილი ბევრმა არ იცოდა), ხოლო ნეშტი ენდრიუ ბონარ ლაუს გვერდით დაკრძალეს. გარდაცვალებიდან სამი დღის შემდეგ თემთა პალატაში უინსტონ ჩერჩილი მასზე სიტყვით გამოვიდა:
რაც არ უნდა თქვას ისტორიამ ამ საშინელ, გაუთავებელ წლებზე, ჩვენ შეგვიძლია დარწმუნებული ვიყოთ, რომ ნევილ ჩემბერლენმა თავისი საქმე გააკეთა მთელი გულწრფელობით თავისი უფლებების ფარგლებში, რათა გადაერჩინა მსოფლიო საშინელი, დამანგრეველი ომისგან, რომელშიც ახლა ჩვენ ვართ ჩათრეულნი. ეს იმაში, რასაც ისტორიის ვერდიქტი ჰქვია, მისთვის კარგ სამსახურს ითამაშებს.
უკვე გარდაცვლილი ჩემბერლენის ზოგიერთმა მხარდაჭერმა ჩათვალა, რომ ჩერჩილის გამოსვლა უბრალოდ მჭერმეტყველება და გარდაცვლილი წინამორბედის შექება იყო, თუმცა, მალევე ჩერჩილმა პუბლიკაში განაცხადა: ''რაღა უნდა გავაკეთო საწყალი ნევილის გარეშე? იმედი მქონდა, რომ საშინაო ფრონტს იგი ჩემს მაგივრად მიხედავდა''. ჩერჩილის გარდა ჩემბერლენს პატივი ლორდ ჰალიფაქსმა, ეტლიმ და ლიბერალური პარტიის ლიდერმა — სერ სინქლერმა მიაგეს. სიტყვის სათქმელად მიწვეული იყო ლოიდ ჯორჯი, თუმცა, საბოლოოდ, იგი სიტყვით მაინც არ გამოვიდა. ჩემბერლენის საბოლოო სურვილების შემსრულებელნი გახდნენ მისი ბიძაშვილები — უილფრედ ბინგ ქენრიქი და სერ უილფრედ მარტინო. ორივე მათგანი, ჩემბერლენის მსგავსად, მომავალში ბირმინგემის ობერ-ბურგომისტრის პოსტს იკავებდა.
მემკვიდრეობა და რეპუტაცია
მინი|ნევილ ჩემბერლენის მემორიალური დაფა, ბირმინგემი გარდაცვალებამდე რამდენიმე დღით ადრე ნევილ ჩემბერლენმა დაწერა:
დამნაშავე ადამიანის მაგვარი კიდევ ერთი წიგნი გახდა ჩვენ ყველანი არასწორნი არ ვყოფილვართ (We were not all wrong), რომლის მიხედვითაც ლიბერალი და ლეიბორისტი, ასევე კონსერვატორთა დეპუტატთა პატარა ნაწილი ებრძოდა ჩემბერლენის დამაშოშმინებელ პოლიტიკას. აღსანიშნავია, რომ წიგნის ავტორმა, ლიბერალმა დეპუტატმა — ჯეფრი მანდერმა არ დაუჭირა მხარი 1939 წლის სამხედრო გაწვევას. კიდევ ერთი წიგნი, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა კონსერვატორებს, იყო გრექასის (მომავალში ლეიბორისტი მინისტრის — ანეურინ ბევანის) 1944 წელს გამოცემული ნამუშევარი რატომ არ უნდა დავუჯეროთ თორის, რომელშიც იგი კონსერვატორების, კერძოდ კი ჩემბერლენის და ბოლდუინის საგარეო პოლიტიკას აკრიტიკებდა. თავისი ვარიანტი წამოწია ზოგიერთმა კონსერვატორმა დეპუტატმაც, მაგრამ, ყველაზე ცნობილი გახდა კუინტინ ჰოგის მემარცხენე არასდროს ყოფილა მართალი. ომის დამთავრებისთვის ბრიტანულ საზოგადოებაში საკმაოდ ფართოდ იყო გავრცელებული მოსაზრება, რომ ჩემბერლენმა დაუშვა სერიოზული დიპლომატიური და სამხედრო შეცდომები, რომლებმაც ბრიტანეთი კინაღამ დამარცხებამდე მიიყვანა.