cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დიმიტრი გლუხოვსკი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:რუსი ჟურნალისტები კატეგორია:რუსი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის რუსი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის რუსი ჟურნალისტები კატეგორია:XXI საუკუნის რუსი რომანისტები კატეგორია:იერუსალიმის ებრაული უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:რუსი ბლოგერები კატეგორია:რუსი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:მოსკოველი მწერლები
ფონტელიასი
ფონტელიასი (Fontellas) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ტუდელის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 22 კმ². მოსახლეობა — 993 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
კოსოვოს ბრძოლა (1389)
კოსოვოს ბრძოლა (Косовска битка ან бој на Косову; Kosova Meydan Muharebesi) — ერთ-ერთი უმსხვილესი ბრძოლა სერბი ფეოდალებისა და ბოსნიის სამეფოს გაერთიანებულ ძალებსა და ოსმალეთის იმპერიის ძალებს შორის. გაიმართა 1389 წლის 15 (28) ივნისს, თანამედროვე პრიშტინიდან 5 კმ-ში. სერბთა გაერთიანებულ ლაშქარს მეთაურობდნენ პრინცი ლაზარი, ვუკ ბრანკოვიჩი და დიდი მთავარი ვლატკო ვუკოვიჩი. ოსმალეთის არმიას კი სულთანი მურად I და მისი შვილები ბაიაზიდი და იაკუბი.
ბრძოლაში დაიღუპა ორივე არმიის მთავარსარდალი: პრინცი ლაზარი ტყვედ ჩავარდა და შემდეგ სიკვდილით დასაჯეს, ხოლო მურად I დაიღუპა მილოშ ობილიჩის ხელით, რომელიც მალულად შეიპარა მის კარავში. პრინცი ლაზარი და მილოშ ობილიჩი მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანებად ითვლებიან.
სქოლიო
კატეგორია:სერბეთის ბრძოლები კატეგორია:ოსმალეთის ბრძოლები
ჩიტაგა
ჩიტაგა (Chitagá) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 615 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 172 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ელ-პლაიონი (კოლუმბია)
ელ-პლაიონი (El Playón) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, სანტანდერის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 469 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 880 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 28.06 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 459 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ჭონხანა
ჭონხანა — მექუდეთა რიგები ძველ თბილისში.
ჭონხანა სპარსული წარმოშობის ორი სიტყვისგან შედგება: „ჭონი“ — მექუდე და „ხანა“ — ადგილი. მექუდეთა რიგები ძველ თბილისში ძირითადად ორ ადგილზე იყრიდნენ თავს. ერთ-ერთი ჭონხანა დღევანდელი სიონის ქუჩის დასაწყისის ორივე მხარეზე იყო განლაგებული და ჩორსუს დახერულ ბაზარს ებჯინებოდა. ჩორსუ ყოფილი სიონისა და ერეკლეს ქუჩების შესაყარზე მდებარეობდა. პატარა ჭონხანა (რამდენიმე დუქანი) თათრის (დღევანდელი გორგასალის) მოედნის სამხრეთ-დასავლეთ მხარეზე მდებარეობდა, მენაბდეთა დუქნების გაგრძელებაზე, ციხის დიდი ეკლესიის (სურფ-გევორქის) წინ.
ადელ ნოიჰაუზერი
პირადი ცხოვრება
მისი ოჯახი საბერძნეთიდან ვენაში გადავიდა საცხოვრებლად, როცა ის ოთხი წლის იყო. გაიზარდა ვენაშივე. როცა დედამისმა დატოვა ოჯახი ადელის ნახევარძმასთან ერთად, ნოიჰაუზერი და მისი ძმა დარჩნენ თავიანთ ბერძენ მამასთან, გეორგთან. მოგვიანებით ძმამაც დატოვა ოჯახი, ის კი მარტო დარჩა მამამისთან. ათი წლის ასაკში, მან გადაიჭრა ვენები, ხოლო ოცდაერთი წლის ასაკამდე მან რამდენჯერმე სცადა თვითმკვლელობა. ქმართან განშორების შემდეგ, ნოიჰაუზერი გადავიდა ვენაში. ჰყავდა ერთი შვილი, რომელიც სწავლობდა ჯაზ გიტარაზე დაკვრას გრაცში.
ნოიჰაუზერის ბებია და პაპა წარმოშობით ქვემო ავსტრიის რეგიონიდან, ვალდფირტელიდან იყვნენ, პროფესიით აკადემიკოსი მხატვრები. მის ძმა, პიტერი გაჰყვა მის კვალს.
კარიერა
ნოიჰაუზერს 6 წლის ასაკიდან უნდოდა მსახიობობა. 1976–1978 წლებში სწავლობდა თეატრალურ სკოლა Schauspielschule Krauss-ში. დაახლ. ოცი წლის ასაკში გერმანიაში გადავიდა და მუშაობდა მიუნხენის, ესენის, რეგენსბურგის, მაინცის თეატრებში, დროდადრო ვენაშიც.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:ავსტრიელი მსახიობები კატეგორია:მსახიობი ქალები
მელიქის უბანი
მელიქის უბანი — უბანი ძველ თბილისში.
ქალაქის მელიქს კალაში რამდენიმე სახლი ჰქონდა. ერთ-ერთი ასეთი სახლი ერთ დროს ნორაშენის სიახლოვეს იდგა და ამ უბანს მისი სახელი ერქვა. აშხარგების ძველი უბანი XVIII საუკუნის 20-იან წლებში თათრის მოედანთანაც არსებობდა. შემდგომში კი მელიქის უბანი ფეითხანის გვერდზე განლაგებულ კვარტალს ეწოდებოდა, სადაც მელიქის ძირითადი საცხოვრებელი იყო. ამ ადგილს კლდისუბნის ის ნაწილი ეკავა, რომელიც დღეს შემოფარგლულია ფეითხანის კიბით და ყოფილი ენგელსის ქუჩის მონაკვეთით. ყოფილი ენგელსის ქუჩის ნაწილს დადიანის ქუჩასა და პურის მოედანს შორის ძველად ბებუთას, ხოლო XIX საუკუნეში - ბებუთოვის ქუჩა ეწოდებოდა. ბებუთოვთა საგვარეულომ დროთა განმავლობაში გაიფართოვა ადგილ-მამული და ბაღებიც გააშენა სოლოლაკის ფერდობზე, სარწყავი მილგაყვანილობით.
გიორგი XII-ის ადგილსამყოფელად, აღა-მაჰმად-ხანის შემოსევის შემდგომ პერიოდში, ისტორიული წყაროები სხვადასხვა ადგილს ასახელებენ და მათ შორის — კლდისუბანში განლაგებულ მელიქის სახლსაც.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი თბილისის უბნები
უსტაბაში
უსტაბაში — გვიანფეოდალურ თბილისში ხელოსანთა თუ ვაჭართა ამქრის სათავეში მდგომი ოსტატი, ამქარბაში. ამქარში არჩეული ოთხი მთავარი ხელმძღვანელიდან ერთ-ერთი, რომელსაც ეწოდებოდა ხელობის უფროსი.
თბილისში იყო „ჭონების ოსტატი“, ანუ ჭონების უსტაბაში, „კალატოზების ოსტატი“, ანუ კალატოზების უსტაბაში და სხვა. ამიტომაც ცნობილი ლექსიკოგრაფი სულხან-საბა ორბელიანი „ოსტატს“ განმარტავდა „ხელოსანთა უფროსად“. ამქრის თავის სახელი ამგვარი წამოების გარდა, გვხვდება სხვაგვარი წარმოებაც, იმ ამქრის სახელის მიხედვითაც, რომლის მოთავედაც ესა თუ ის პირი ითვლებოდა, გვიანფეოდალურ თბილისში იყო: „სირაჯ-ბაში“, „ყასაბ-ბაში“, „აქიმ-ბაში“ და სხვა. ოქრომჭედელთა გაერთიანებაში უსტაბაშის არჩევა რამდენიმე საფეხურისგან შედგებოდა. მაგრამ მთავარი ის არის, რომ ეს სამოხელეო ინსტიტუტი არჩევითი იყო. დავით ბაგრატიონის მიხედვით, უსტაბაშს ირჩევდა ამქარი. ამრიგად, აღწერითი ხასიათის წყაროების და მოტანილი დოკუმენტური მასალების მონაცემები ემთხვევა ერთმანეთს. სწორედ ამიტომ გაჩნდა სპეციალური ლიტერატურაში თვალსაზრისი უსტაბაშის სახელის არჩევითობის შესახებ.
სომხეთის პასპორტი
სომხეთის პასპორტი — სომხეთის მოქალაქეებზე გაცემული ქვეყნის ფარგლებს გარეთ სამოგზაურო დოკუმენტი. ქვეყნის შიგნით ის ასევე გამოიყენება, როგორც საიდენტიფიკაციო დოკუმენტი.
უსტაბაში
მართალია, საბუთის მიხედვით ზემოთდასახელებული პირები ბაზაზბაშებად მათივე თხოვნიტ ინიშნებოდნენ, მაგრამ უეჭველია, რომ ისინი შეთანხმებული იყვნენ თბილისის ბაზრის ბაზაზებთან და მათ მიერვე იყვნენ არჩეული. ე. ი. მეფე ფაქტობრივად კი არ ნიშნავდა უსტაბაშებს, არამედ ამტკიცებდა მათ თანამდებობაზე. არჩეულ უსტაბაშს თანამდებობაზე მეფის შემდეგ ქალაქის აპარატის უმაღლესი მოხელენი, მოურავი და მელიქ-მამასახლისიც, ამტკიცებდნენ. ყურადგებას იქცევს 1857 წლის „დებულება“, რომლის თანახმადაც თითოეული ამქარი ირჩევდა ორ უსტაბაშს. ერთი მათგანი მტკიცდებოდა გუბერნატორის მიერ, ხოლო მეორე რჩებოდა მასთან, „როგორც კანდიდატი“, ე. ი. იგი ეხმარებოდა და საჭიროების დროს ცვლიდა კიდეც უშტაბაშს. ზოგჯერ უსტაბაშებს ამტკიცებდნენ ქალაქის ხელისუფალნიც.დავით ბაგრატიონის ცნობით, ამქრის მიერ არჩეულ უსტაბაშს ამტკიცებდნენ ქალაქის „მოურავი და უხუცესები“.
სომხეთის პასპორტი
ფიზიკური მახასიათებლები
სომხეთის ორდინარული პასპორტი მუქი ლურჯი ფერისაა, გარეკანის ცენტრალურ ნაწილში გამოსახულია მოოქროვილი სომხეთის სახელმწიფო გერბი. გარეკანზე ასევე დატანილია წარწერა (Հայաստանի Հանրապետություն) „სომხეთის რესპუბლიკა“ და (Անձնագիր) „პასპორტი“ სომხურ და ინგლისურ ენებზე. პასპორტის მოქმედების ვადა 10 წლით განისაზღვრება და ვადის ამოწურვის შემდეგ შესაძლებელია მისი მოქმედების ვადის კიდევ 5 წლით გაგრძელება. პასპორტი 32 გვერდიანია და შეიცავს ინფორმაციას მისი მფლობელის შესახებ სომხურ და ინგლისურ ენებზე, ასევე შენიშვნებისთვის და ვიზებისთვის განკუთვნილ გვერდებს.
უსტაბაში
უსტაბაშს, როგორც უზენაეს ხელისუფალს, ხელი მიუწვდებოდა ამქრის ცხოვრება-საქმიანობის ყველა მხარეზე. მაგრამ მისი უფლება-მოვალეობათა შესწავლა გვიჩვენებს, რომ საქართველოს ფეოდალურ ქალაქებში უსტაბაშს უპირველეს ფუნქციას წარმოადგენდა წესრიგისა და სიმშვიდის დაცვა ამქარში, თვალყურის დევნება მისი წევრების პროფესიული და ზნეობრივი სიწმინდისათვის.
სომხეთის პასპორტი
ფიზიკური მახასიათებლები
2012 წლის 1 ივნისიდან გამოიცა ახალი საიდენტიფიკაციო დოკუმენტები, რომელმაც სომხეთის მოქალაქის ჩვეულებრივი პასპორტი ჩაანაცვლა. ერთ-ერთი ასეთი დოკუმენტია – ID ბარათი — რომელიც ვეყნის შიგნით გამოიყენება და მეორე დოკუმენტია – ბიომეტრული პასპორტი — რომელიც ქვეყნის ფარგლებს გარეთ სამოგზაუროდ გამოიყენება. პასპორტში განთავსებული ჩიპი შეიცავს თითის ანაბეჭდების ციფრულ სურათსა და პასპორტის მფლობელის ფოტოს. ორივე, ბიომეტრული პასპორტი და ID ბარათი დამზადებულია Polish Security Printing Works-ის (Polska Wytwornia Papierow Wartosciowych) მიერ.
უსტაბაში
უსტაბაშად დანიშვნისა თუ არჩევის ვადა განსაზღვრული არ ყოფილა. ზოგი მათგანი სიკვდილამდეც კი რჩებოდა თვის თნამდებობაზე. უფრო ხშირად კი მათ ხელისუფლება რამდენიმე წელს გრძელდებოდა.
სომხეთის პასპორტი
ფიზიკური მახასიათებლები
მინიატიურა|280პქ|სომხეთის მოქალაქის ID ბარათი
უსტაბაში
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი თბილისი
სომხეთის პასპორტი
ფიზიკური მახასიათებლები
სომხეთმა გააუქმა სავიზო რეჟიმი შენგენის ქვეყნების მოქალაქეთათვის 2013 წლის 1 იანვრიდან სომხეთმა გააუქმა ქვეყანაში შესასვლელი სავიზო მოთხოვნები ევროკავშირის 27 ქვეყნისა და ევროკავშირის 4 არაწევრი, მაგრამ შენგენის ზონაში შემავალი (ისლანდია, ლიხტენშტაინი, ნორვეგია და შვეიცარია) ქვეყნისთვის. სავიზო რეჟიმის ცალმხრივი გაუქმებით, სომხეთი ცდილობს ევროკავშირთან სავიზო რეჟიმის გამარტივებასთან დაკავშირებული მოლაპარაკებების პროცესის დაჩარებას. ევროკავშირთან დაგეგმილი შეთანხმების თანახმად, სომხეთის მოქალაქეებისთვის შენგენის ვიზების მიღების პროცესი უფრო გამარტივდება. ვიზების გაცემის გამარტივებული პროცედურა გათვალისწინებულია, ოფიციალური დელეგაციების წევრთათვის, მეცნიერთათვის, სტუდენტებისთვის, ჟურნალისტებისთვის, სპორტისა და ხელოვნების მოღვაწეთათვის და ევროკავშირში კანონიერად მცხოვრები მოქალაქეების ნათესავებისთვის. ის აგრეთვე ისთვალისწინებს ამავე კატეგორიის მოქალაქეებისთვის, ბავშვებისა და პენსიონერებისთვის სავიზო მოსაკრებლის 35 ევრომდე შემცირებას. მეტი ინფორმაციისთვის იხილეთ E-visa სისტემა.
საიდენტიფიკაციო ინფორმაციის გვერდი
სომხეთის პასპორტი შეიცავს შემდეგ მონაცემებს:
შეზღუდვა პასპორტის გამოყენებაზე
აზერბაიჯანსა და სომხეთს შორის გამართული ყარაბაღის ომის შედეგად, აზერბაიჯანი საკუთარ ტერიტორიაზე სომხეთის პასპორტის მფლობელებს ან ეთნიკურად სომეხი ნებისმიერი სხვა ქვეყნის პასპორტის მქონე მოქალაქეების შეშვებას კრძალავს. ასევე აკრძალულია იმ მოქალაქეების შეშვებაც, რომელთა პასპორტშიც დაფიქსირებულია მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში შესვლის ბეჭედი. ასეთი პიროვნებები სამუდამოც ცხადდებიან პერსონა ნონ გრატად.
ფუსტინიანა
ფუსტინიანა (Fustiñana) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ტუდელის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 67 კმ². მოსახლეობა — 2483 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ლეპტინი
ლეპტინი — ჰორმონი, რომელიც ძირითადად წვრილ ნაწლავში წარმოიქმნება ცხიმოვანი უჯრედებისა და ენტეროციტების მიერ. შიმშილის დათრგუნვით ეხმარება ენერგეტიკული ბალანსის რეგულირებას, რაც, თავის მხრივ, ამცირებს ცხიმის დონეს ადიპოციტებში. ლეპტინი მოქმედებს უჯრედულ რეცეპტორებზე რკალისებურ და ვენტრომედიალურ ბირთვებში, ისევე როგორც ჰიპოთალამუსის სხვა ნაწილებზე და ვენტრალური ტეგმენტალური არეალის დოფამინერგულ ნეირონებზე, რაც შესაბამისად შუამავლობს კვებას.
მიუხედავად იმისა, რომ ცხიმის მარაგის რეგულირება ითვლება ლეპტინის ძირითად ფუნქციად, ის სხვა ფიზიოლოგიურ პროცესებშიც მონაწილეობს, რაც დასტურდება ცხიმოვანი უჯრედების გარდა მისი სინთეზის მრავალი ადგილით და ჰიპოთალამუსის უჯრედების მიღმა არსებული მრავალი უჯრედის ტიპით, რომელსაც აქვთ ლეპტინის რეცეპტორები. ამ დამატებითი ფუნქციებიდან ბევრი ჯერ ბოლომდე არ არის განსაზღვრული.
სიმსუქნის დროს ხდება ლეპტინისადმი მგრძნობელობის დაქვეითება (ინსულინრეზისტენტობის მსგავსი ტიპი 2 დიაბეტის დროს), რაც იწვევს გაჯერების გამოვლენის უუნარობას ენერგიის მაღალი მარაგებისა და ლეპტინის მაღალი დონის მიუხედავად.
სქოლიო
კატეგორია:ჰორმონები
ოსტროჰის რაიონი
სქოლიო
კატეგორია:რივნეს ოლქის რაიონები
გურამ გუჯაბიძე
გურამ გუჯაბიძე (დ. 7 იანვარი, 1933, სოფ. სუფსა, ლანჩხუთის რაიონი  — გ. 13 თებერვალი, 2008) — ქართველი   პედაგოგი, პოლიტიკოსი, ფილოსოფოსი.
1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი. 1957-1965 წლებში იყო კულტურულ-საგანმანათლებლო დაწესებულებების მუშაკი, საშუალო სკოლის მასწავლებელი. 1965-1973 წლებში იყო პარტიულ სამუშაოზე. 1974-1990 წლებში იყო სოფლის მეურნეობის პროდუქციის გადამამუშავებელი მრეწველობის მუშაკი. 1991 წლიდან აგროსამრეწველო კომბინატ „ლანჩხუთის“ კონტროლის ინსპექტორი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი: მაჟორიტარი, ლანჩხუთის საარჩევნო ოლქი, საქართველოს ეროვნულ-ქრისტიანული პარტია. ხელი აქვს მოწერილისაქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი       13 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი       2008 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
შმიდტოვო (ბაშკირეთი)
შმიდტოვო (Шмидтово; Шмидт) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, უფის რაიონში. მიეკუთვნება რუსკო-იურმაშის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ უფიდან განლაგებულია 25 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იურმაშიდან 8 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 406 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:უფის რაიონის სოფლები
მოსკოვის რჟევის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია
მოსკოვის რჟევის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (Церковь Ржевской Божьей Матери) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVI საუკუნის დასაწყისში. დაარსდა 1540-იან წლებში და საბჭოთა ხელისუფლებამ დაანგრია 1929 წელს.
ეკლესია მიეკუთვნებოდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
XIX საუკუნის ბოლოს ეკლესიის კედლები საკმაოდ მოძველდა და არქიტექტორმა ა. ა. ნიკიფოროვმა 1896-1898 წლებში ააშენა ახალი სატრაპეზო და კოშკური სამრეკლო. რჟევის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიის ინტერიერი ცნობილია თავისი არაჩვეულებრივი თეთრი ქვის კანკელით და მინის მოზაიკით. კანკელის ავტორია ფერწერის აკადემიკოსი ვ. დ. ფარტუსოვი.
მოსკოვის ხელისუფლების გადაწყვეტილებით ეკლესია დახურეს და საბოლოოდ 1929 წელს დაანგრიეს, რის შემდეგაც მის ადგილზე ააშენეს საცხოვრებელი მრავალსართულიანი სახლი.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
სამხრეთ სუდანის დროშა
სამხრეთ სუდანის დროშა — სამხრეთი სუდანის სახელმწიფო და ეროვნული სიმბოლო გერბსა და ჰიმნთან ერთად. მიღებულ იქნა ყოვლისმომცველი სამშვიდობო ხელშეკრულების ხელმოწერის შემდეგ, რითაც დასრულდა სუდანის მეორე სამოქალაქო ომი. მანამდე გამოიყენებოდა, როგორც სუდანის სახალხო-განმათავისუფლებელი მოძრაობის დროშა.
სიმბოლური მნიშვნელობა
სამხრეთ სუდანის მთავრობას მითითებული აქვს დროშის ფერების მნიშვნელობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აფრიკის ქვეყნების დროშები კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები კატეგორია:სამხრეთ სუდანის ეროვნული სიმბოლოები
ელისო ბედოშვილი
ელისო ბედოშვილი (დ. 11 ნოემბერი, 1971, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (მხატვრული ტანვარჯიში), მსოფლიოს თასის სამგზის მფლობელი ჯგუფურ ვარჯიშში (1990), ევროპის ჩემპიონი მეორე და მესამე პრიზიორი ჯგუფურ ვარჯიშში (1990).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 11 ნოემბერი კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:ქართველი ტანმოვარჯიშეები
სერგი დანელია
სერგი იოსების ძე დანელია (დ. 27 ოქტომბერი, 1888, სოფ. ნაჯახავო, ახლანდელი მარტვილის მუნიციპალიტეტი — გ. 2 მარტი, 1963, თბილისი) — ქართველი ფილოსოფოსი, ლიტერატურათმცოდნე, მეცნიერების დოქტორი, პროფესორი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია. სწავლა განაგრძო ჯერ ხარკოვისა და შემდეგ მოსკოვის უნივერსიტეტების ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, რომელიც 1911 წელს დაამთავრა. ერთხანს პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა რუსეთსა და საქართველოში, ხოლო 1920 წელს მიიწვიეს თბილისის უნივერსიტეტში ფილოსოფიურ დისციპლინათა ლექტორად.
ს. დანელიას მეცნიერული ინტერესების ძირითადი სფერო იყო ანტიკური ფილოსოფიის ისტორია. იგი ჩვენში პირველია, ვინც შეიმუშავა ფილოსოფიის ისტორიის კვლევის მეთოდოლოგიური პრინციპები. მან ამ საქმეში დიდი წვლილი შეიტანა. მისი ნაშრომებია: „ანტიკური ფილოსოფია“, „ატომისტიკა ძველ საბერძნეთში“, „სოკრატეს ფილოსოფია“ და სხვები. მასვე დიდი წვლილი მიუძღვის ისეთი ფილოსოფიური ნაშრომების ქართულად თარგმნის საქმეში, როგორებიცაა: „არისტოტელეს პოეტიკა და განმარტებისათვის“, პლატონის „სოკრატეს აპოლოგია“, დეკარტის „მატაფიზიკური გააზრებანი“, ლაიბნიცის „მონადოლოგია“, ლუკრეციუსის „ბუნებისათვის საგანთა“ და სხვა.
მეცნიერს მნიშვნელოვანი ნაშრომები აქვს ახალი ფილოსოფიის ისტორიაშიც. იგი იკვლევდა ბარუხ სპინოზას, დეივიდ იუმის, იმანუელ კანტის, ჟან-ჟაკ რუსოს, ოგიუსტ კონტის და სხვათა მსოფლმხედველობას.
ფასდაუდებელი წვლილი მიუძღვის გამოჩენილ მეცნიერს, როგორც ლექტორს და ჩვენი ახალგაზრდობის აღმზრდელს. წლების განმავლობაში უძვებოდა ლექციების კურს ძველი და ახალი ფილოსოფიის ისტორიაში, დასავლეთ ევროპის აზროვნებისა და ლიტერატურის, პედაგოგიკასა და პედაგოგიკის ისტორიაში.
ს. დანელიას ცხოვრების გზაზე ბევრი დაბრკოლება შეხვდა. ჯერ კიდევ გიმნაზიაში სწავლის დროს 1905 წლის რევოლუციაში მონაწილეობისათვის სასწავლებლიდან გარიცხეს. 1924 წელს მენშევიკურ გამოსვლებთან დაკავშირებით ორჯერ დააპატიმრეს. შემდეგ შალვა ნუცუბიძესთან ერთად როგორც უპარტიო მეცნიერს უნდობლობა გამოუცხადეს და ლექციები წაართვეს. ამასაც არ დასჯერდნენ — ნაციონალიზმსა და კოსმოპოლიტიზმში დასდეს ბრალი. იგი ისე გარდაიცვალა, რომ არ აღირსეს ფილოსოფიის კურსის წაკითხვა. ამ დაბრკოლებათა მიუხედავად, საკუთარ სიმართლეში დარწმუნწბული მეცნიერი დიდი რუდუნებითა და შემართებით ემსახურებოდა ქართული აზროვნების საქმეს.
პროფესორ ს. დანელიას სამეცნიერო და პედაგოგიური მოღვაწეობა აღინიშნა მისთვის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის წოდებით. დაჯილდოვებული იყო საპატიო ნიშნის ორდენით.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ქართველი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 27 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1888 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1963 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ს
მოსკოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (სენია)
მოსკოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (Церковь Рождества Богородицы) — უძველესი, ჩვენს დრომდე ნაწილობრივ შემონახული  მართლმადიდებლური ეკლესია, არქიტექტურული ძეგლი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XIV საუკუნეში. ეკლესია მდებარეობს მოსკოვის კრემლის ანსამბლში, შედის კრემლის დიდი სასახლის კომპლექსში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ეკლესია ააგეს 1393-1394 წლებში დიმიტრი დონელის ქვრივის ევდოკია მოსკოველის დაკვეთით. საბჭოთა არქოლოგის ნიკოლოზ ვორონინის მტკიცებით ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარეს კულიკოვოს ბრძოლის პატივისცემის ნიშნად, რომელიც აკურთხეს ღვთისმშობლის შობის სახელზე, რადგან საეკლესიო კალენდრის მიხედვით დღესაწაული დაემთხვა კულიკოვოს ბრძოლას. რუსი მეცნიერი სერგეი ზაგრაევსკი კი თვლის, რომ ეკლესია ააგეს კულიკოვოს ბრძოლის მე-13 წლისთავზე.
ეკლესიამ დაიკავა ლაზარეს აღდგინების სახელზე ნაკურთხი ხის ეკლესიის ადგილი და მდებარეობდა თავადის სასახლის ქალების ნაწილში და იყო დიდი თავადის მეუღლის კარის ეკლესია.
ეკლესიამ 1393-1394 წლებამდე მოაღწია თუმცა შემონახული იყო მისი მხოლოდ კედლები მთავარი კარიბჭით, ფანჯრების დონეზე. აღნიშნული ეკლესია იყო სამაფსიდიანი და აგებული თეთრი ქვით.
1395 წელს ეკლესია მოხატეს თეოფანე ბერძენმა და სიმეონ შავმა მოსწავლეებთან ერთად.
1479 წელს, სავარაუდოდ, ხანძრის გამო ეკლესიის ზედა ნაწილი ჩამოინგრა, მაგრამ მალევე აღადგინეს. 1514-1518 წლებში ეკლესიის გადაკეთებაზე მუშაობდა ალევიზ ნოვი, რომელმაც ეკლესიას დააშენა ახალი სივრცე, რომელშიც განათავსეს მთავარი საკურთხეველი ღვთისმშობლის შობის სახელზე.
მეფე თევდორე ალექსის ძის დროს 1681-1684 წლებში ეკლესიის შენობა გადაკაეთეს ერთგუმბათიან ეკლესიად სწორკუთხა საკურთხევლითა და დასავლეთით მიდგმული სამრეკლოთი. ამ პერიოდისათვის ლაზარეს სახელობის ეგვტერი უკვე გაუქმებული იყო.
ამჟამად ტაძარი არ მოქმედებს, მასში შესვლა აკრძალულია.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის კრემლი კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
ოლეგ ბრიჟაკი
ოლეგ ბრიჟაკი (Oleg Bryjak, Брижак Олег; დ. 27 ოქტომბერი, 1960 — გ. 24 მარტი, 2015) — უკრაინული წარმოშობის გერმანელი საოპერო მომღერალი (ბანი-ბარიტონი).
დაიბადა ჟეზყაზღანში, ყაზახეთის სსრ-ში, ეთნიკურად უკრაინულ ოჯახში. 1991 წელს გადავიდა გერმანიაში, რათა შეერთებოდა ბადენის სახელმწიფო თეატრის დასს. 1996 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე ის იყო სოლისტი დუსელდორფში.
ოლეგ ბრიჟაკი კრეფელდის ორთოდოქსული ეკლესიის პროტოდიაკვნადაც მუშაობდა.
ბრიჟაკი გარდაიცვალა 2015 წლის 24 მარტს თავის კოლეგა მარია რადნერთან ერთად დენ-ლე-ბენსა და ბარსელონეტს შორის მომხდარ A320-ის ავიაკატასტროფაში. ეს იყო ერთ-ერთი მსხვილი ავიაკატასტროფა, როდესაც 144 მგზავრი და 6 ეკიპჟის წევრიდან არავინ გადარჩენილა. კატასტროფის ოფიციალურ ვერსიად გამოცხადდა პილოტის თვითმკვლელობა.
ბრიჟაკი და მისი კოლეგა ამ რეისით ბრუნდებოდნენ ბარსელონის დიდი საოპერო თეატრ ლიცეუდან გერმანიაში რიხარდ ვაგნერის ოპერა „ზიგფრიდის“ წარმოდგენის შემდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი საოპერო მომღერლები კატეგორია:საბჭოთა საოპერო მომღერლები კატეგორია:ბანი-ბარიტონები კატეგორია:XX საუკუნის საოპერო მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის საოპერო მომღერლები კატეგორია:XX საუკუნის გერმანელი მუსიკოსები კატეგორია:XXI საუკუნის გერმანელი მუსიკოსები კატეგორია:XX საუკუნის მამაკაცი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის მამაკაცი მომღერლები კატეგორია:ავიაკატასტროფაში დაღუპულები
ნინო დავითაშვილი
ნინო შიოს ასული დავითაშვილი (დ. 30 ნოემბერი [ძვ. სტ. 18 ნოემბერი], 1882, გორი — გ. 22 ოქტომბერი, 1958, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1943).
ბიოგრაფია
ნინო დავითაშვილს, შეიძლება ითქვას, სცენაზე გზა ილია ჭავჭავაძემ დაულოცა. ქართულ პროფესიულ თეატრში გამოცხადებულ კონკურსში, ვალერიან გუნიას რჩევით, ნინომაც მიიღო მონაწილეობა. მის საგამოცდო ფურცელზე ილიამ დააწერა: „დავითაშვილის ქალი უთუოდ უნდა იქნეს დასში მიღებული“.
იმხანად დასს სათავეში ედგა აკაკი წერეთელი, რომელმაც მას პირველი ტურფას როლი მისცა — „პატარა კახში“. ამას მოჰყვა სცენური სახეების მთელი გალერეა — სონია (ანტონ ჩეხოვის „ძია ვანო“), გაიანე (ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“), ოფელია (უილიამ შექსპირის „ჰამლეტი“), დედოფალი („რუი ბლაზი“), ქეთევანი (დავით ერისთავის „სამშობლო“), ივდითი (კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“), ამალია (ფრიდრიხ შილერის „ყაჩაღები“), ირინე (დავით კლდიაშვილის „ირინეს ბედნიერება“), ზაალის დედა („არსენა“), პრასკოვია (ვანიონ დარასელის „კიკვიძე“), ეფემია (მიხეილ მრევლიშვილის  „ნიკოლოზ ბარათაშვილი“), ზიენაბი და მაიკო (ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის  „ღალატი“) და სხვა.
მსახიობი დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშისა და „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ყიზლიარ-პერვომაისკოეს ინციდენტი
ყიზლიარ-პერვომაისკოეს ინციდენტი, ასევე ცნობილი, როგორც ყიზლარის ტერორისტული აქტი (რუსულად:Теракт в Кизляре) — 1996 წლის იანვარში ჩეჩნეთის პირველი ომის დროს მომხდარი ტერაქტი. ჩეჩენმა სეპარატისტებმა სალმან რადუევის მეთაურობით ყიზლართან მდებარე ფედერალური სამხედრო ბაზე შეტევა დაიწყეს. შედეგად დაღესტანში მძევლები აიყვანეს, რომელთა რიცხვი ათასამდე ადიოდა. მათი დიდი ნაწილი მალევე გაანთავისუფლეს. ეს დასრულდა ჩეჩნებსა და რუს სპეცრაზმელებს შორის ბრძოლაში სოფელ პერვომაისკოეში, რომელიც რუსულმა საარტილერიო ძალებმა მთლიანად გაანდაგურეს. მიუხედავად იმისა, რომ ჩეჩენთა ნაწილმა ალყას მძევლებთან ერთად თავი დააღწიეს, სულ მცირე 26 მძევალი და 200-ზე მეტი მებრძოლი გარდაიცვალა ორივე მხრიდან. განადგურდა პერვომაისკოეს სახლების მესამედი.
ყიზლარი
1996 წლის 9 იანვარს, დაახლოებით 200 ჩეჩენი პარტიზანი სალმან რადუევის ხელმძღვანელობით, (ისინი თავს მარტოხელა მგელს უწოდებდნენ) რომლებიც სავარაუდოდ ჩეჩნეთის პრეზიდენტის ჯოხარ დუდაევის ბრძანებით მოქმედებდა (თუმცა დუდაევი ამას მოგვიანებით უარყოფდა), დაიწყო მასობრივი დარბევა, რასაც ბუდიონოვსკის საავადმყოფოში მძევლების აყვანა მოჰყვა. მეზობელ დაღესტნის რესპუბლიკაში მდებარე ქალაქი ყიზლიარი, რეგიონში პირველი საიმპერატორო რუსული ციხესიმაგრე (და მრავალი ისტორიული ბრძოლა), სამიზნედ აირჩიეს მისი ჩეჩნეთთან სიახლოვისა და რელიეფის გამო. პარტიზანებმა დარბევა დაიწყეს ყიზლარის გარეთ სამხედრო აეროდრომზე ღამით თავდასხმით, სადაც მათ გაანადგურეს მინიმუმ ორი ვერტმფრენი და მოკლეს 33 სამხედრო.
დილით ექვს საათზე რუსული ძალების მიერ განდევნილი მებრძოლები ქალაქ ყიზლარში შევიდნენ და მძევლად აიყვანეს დაახლოებით 2,000-დან 3,400-მდე ადამიანი (ოფიციალური რუსეთის მონაცემებით, იქ ,,არაუმეტეს 1200" მძევლად აიყვანეს). მძევლები შეიკრიბნენ მრავალ ადგილას და გადაიყვანეს ოკუპირებული ქალაქის საავადმყოფოში და ახლომდებარე მაღალსართულიან შენობაში. მოგვიანებით საველე მეთაურმა ხუნკარ-ფაშა ისრაპილოვმა თქვა, რომ მან ოპერაციის სარდლობის უფლება მიიღო მას შემდეგ, რაც რადუევმა ვერ შეძლო გაენადგურებინა სამხედრო ბაზა, საბრძოლო მასალების ქარხანა და სხვა სამხედრო და პოლიციური დანადგარები ქალაქსა და მის შემოგარენში. 9 იანვარს მინიმუმ 46 ადამიანი გარდაიცვალა.
ტყვეების გარდა, დაახლოებით 120 ადამიანი გაათავისუფლეს შემდეგ დღეს, მას შემდეგ, რაც რუსეთის ხელისუფლებამ პარტიზანებს უბრძანა მძევლების განთავისუფლება ჩეჩნეთის სეპარატისტების მიერ კონტროლირებად ტერიტორიებზე უსაფრთხო გადასვლის სანაცვლოდ. მიუხედავად იმისა, რომ 12 იანვარს აჯანყებულებმა გაათავისუფლეს ქალები და ბავშვები, მათ განაცხადეს, რომ ისინი მძევლებს გაათავისუფლებდნენ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ოთხი რუსი ჩინოვნიკი დაიკავებდა მათ ადგილებს. ლიბერალი ოპოზიციონერი პოლიტიკოსები გრიგორი იავლინსკი და ეგორ გაიდარი სწრაფად შეთანხმდნენ მონაწილეობა მიეღოთ გაცვლაში, მაგრამ პენსიაზე გასულმა გენერლებმა ბორის გრომოვმა და ალექსანდრე ლებედმა უარი თქვეს ტყვეებში საკუთარი თავის გაცვლაზე.
დაღესტნის შინაგან საქმეთა მინისტრმა, მაგომედ აბდურაზაკოვმა მოლაპარაკება გამართა ალტერნატიულ შეთანხმებაზე: აჯანყებულებს საშუალება მიეცათ ჩეჩნეთში დაბრუნებულიყვნენ უსაფრთხო დერეფნით, 13 მანქანიდან 11 კაციანი შემადგენლობით, დაახლოებით 150 მძევლით, რომლებიც ფარად მუშაობდნენ რუსეთის ფარის ჩასაფრების მიზნით. აბდურაზაკოვისთვის უცნობად, მინიმუმ 150 რუსი მედესანტე გროზნოში მდებარე მათი ბაზიდან გადაიყვანეს ჩეჩნეთში შესასვლელთან.
პერვომაისკოე
აჯანყებულები ჩეჩნეთისკენ გაემართნენ თერთმეტი ავტობუსითა და ორი სატვირთო მანქანით, მაგრამ ისინი შეაჩერეს ორ რესპუბლიკას შორის საზღვარზე, როდესაც რუსულმა თავდასხმის ვერტმფრენმა ცეცხლი გახსნა კოლონას წამყვან ავტომობილზე, რომელიც იყო დაღესტნის პოლიციის მანქანა. კოლონამ მიმართულება შეიცვალა და სოფელ პერვომაისკოეში გამაგრდა. აჯანყებულებმა მძევლების უმეტესობა სოფლის მეჩეთში და სკოლაში განათავსეს. უსეთის სახელმწიფო სააგენტოს „იტარ – ტასის“ ცნობით, დამატებით 100 მძევალი აიყვანეს სოფელში.
სოფელზე თავდასხმის დაწყების წინ, რუსეთის ოფიციალური პირები ამტკიცებდნენ, რომ აჯანყებულებმა საჯაროდ ჩამოახრჩვეს ექვსი ტყვე რუსი სამხედრო. მომდევნო სამი დღის განმავლობაში რუსეთის სპეცდანიშნულების რაზმებმა მთელი რიგი სამსახურებიდან, რომელთა რაოდენობა 500-მდე იყო და მათ ტანკები, ჯავშანტექნიკა და თავდასხმითი ვერტმფრენები უჭერდნენ მხარს, არაერთხელ სცადეს სოფელში შეღწევა, მაგრამ მათ მძიმე დანაკარგები მიიღეს.
მერვე ღამეს, მიუხედავად კულიკოვის მტკიცებისა, რომ უსაფრთხოების სამი რგოლი გარს შემოერტყა სოფელს, 1996 წლის 18 იანვარს გამთენიისას ჩეჩნები გაიქცნენ. თან წაიყვანეს 20 პოლიციელი მძევლად და რამდენიმე ათეული მშვიდობიანი მოქალაქე. საბოლოოდ, რუსეთის არმიამ არტილერიის დახმარებით სოფელი მთლიანად გაანდგურა. ბრძოლაში დაიღუპა 26 მძევალი და 200-ზე მეტი მებრძოლი ორივე მხრიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეჩნეთის პირველი ომი კატეგორია:XIX საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:რუსეთის ბრძოლები კატეგორია:ჩეჩნეთ-რუსეთის დაპირისპირებები
Е́
Е́, е́ — კირილური დამწერლობის ასო „Е“ მახვილი ნიშნით — აკუტით. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.
დამატებითი ინფორმაცია
აღნიშნული გრაფემა გამოიყენება მაშინ, როდესაც სიტყვაში უნდათ Е ხმოვანზე გააკეთონ ინტონაციის გამახვილება.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „Е“-სა და „აკუტი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
ლიტერატურა
კატეგორია:კირილური ასოები
კონვენსიონი
კონვენსიონი (Convención) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 018 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 907 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მონტეაგუდო (ნავარა)
მონტეაგუდო (Monteagudo) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ტუდელის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11 კმ². მოსახლეობა — 1093 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ენსინო (სანტანდერი)
ენსინო (Encino) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, სანტანდერის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.854 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 668 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 6.4 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 417 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
აზერბაიჯანის პირველი ლედი
აზერბაიჯანის პირველი ლედი (Azərbaycanın birinci xanımı) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის მეუღლე. პირველი ლედი თავის მეუღლეს ოფიციალურ და საზეიმო ღონისძიებებზე თან ახლავს. თანამდებობა ავტომატურად ენიჭება მოქმედი პრეზიდენტის მეუღლეს. დღესდღობით აზერბაიჯანის პირველი ლედი მეჰრიბან ალიევაა, ამჟამინდელი პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის მეუღლე.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის პირველი ქალბატონები
დორმენტისი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 917 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11 კმ²-ზე. ფართობი 1 537 642 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
კრიმლის ჩანჩქერები
ჩანჩქერი საფეხუროვანია და სამი ნაწილისაგან შედგება. მისი უმაღლესი წერტილი ზღვის დონიდან 1470 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ჩანჩქერები
ლონდონის ხელშეკრულება (1878)
ლონდონის ხელშეკრულება, ლონდონის შეთანხმება — რუსეთ-ინგლისის 1878 წლის 18 (30) მაისის შეთანხმება, სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულების შეცვლის თაობაზე.
ისტორია
რუსეთ-ოსმალეთის 1878 წლის 19 თებერვლის (3 მარტის) სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულება დიდი დარტყმა იყო დასავლეთ ევროპის ქვეყნებისათვის. ხელშეკრულების ძალით განმტკიცდა რუსეთის პოზიციები ბალკანეთში. წარმატებები მოიპოვა რუსეთმა კავკასიაშიც.
ინგლისის ინიციატივით ევროპის ქვეყნებმა მიაღწიეს იმას, რომ რუსეთი დაითანხმეს საერთოევროპული კონგრესის მოწვევაზე, რომელსაც უნდა გადაესინჯა რუსეთ-ოსმალეთის 1878 წლის 19 თებერვლის (3 მარტის) სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულების პირობები. სანამ კონგრესი შეიკრიბებოდა, ინგლისის ინიციატივით შედგა რუსეთ-ინგლისის საიდუმლო შეთანხმება სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულების შეცვლის თაობაზე. რუსეთ-ინგლისის შეთანხმება სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულების შეცვლის თაობაზე ხელმოწერილ იქნა ლონდონში 1878 წლის 18 (30) მაისს. შეთანხმება საიდუმლოდ უნდა ყოფილიყო დაცული.
ლონდონის შეთანხმების მეთერთმეტე მუხლში აღნიშნული იყო: ინგლისი თანახმა იყო რუსეთს მიეღო ბათუმი და შეენარჩუნებინა სომხეთის დაპყრობილი ტერიტორია, მაგრამ შემდგომში ოსმალეთის ტერიტორიის ხარჯზე აზიაში რუსეთის ტერიტორია არ უნდა გაზრდილიყო.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის საერთაშორისო ხელშეკრულებები
იუჟნაია (უფის რაიონი)
იუჟნაია (Южная; Южная) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, უფის რაიონში. მიეკუთვნება რუსკო-იურმაშის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ უფიდან განლაგებულია 26 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იურმაშიდან 11 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 7 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:უფის რაიონის სოფლები
ბაკურ II
ბაკურ II, ბაკურ რევის ძე — „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“-ს მატიანეს ცნობით იყო ქართლის 28-ე მეფე, მეფე მირიანის ძის რევის შვილი. მეფობდა მირიანის გარდაცვალების შემდეგ, IV საუკუნის II ნახევარში. „ქართლის ცხოვრებაში“ ბაკურ II იხსენიება არაბიზებული ფორმით ბაქარ, წარმოდგენილია ქართლის 25-ე მეფედ და მეფე მირიანის ძედ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იბერიის მეფეები კატეგორია:ფარნავაზიანები
რადივილივის რაიონი
რადივილივის რაიონი (Радиви́лівський район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 745 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 37 395 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 50,4 კაცს კმ²-ზე. რადივილივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი რადივილივი.
სქოლიო
კატეგორია:რივნეს ოლქის რაიონები
ვასკივკა
ვასკივკა (Васьківка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ჰლობინეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 61 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰლობინეს რაიონის სოფლები
Assassin's Creed Unity
თამაში ინარჩუნებს სერიების მესამე პერსონაჟის გახსნილ მსოფლიოს გამოკვლევას და ასევე ნაცნობი ახლო ბრძოლების და სტელსურ სისტემას. Assassin's Creed Unity-ს შემოაქვს კოოპერატივის რეჟიმი სადაც ოთხ მოთამაშეს შეეძლება ჩაერთონ მისიებში.
გარემო
არნოს ისტორია ხდება საფრანგეთში, საფრანგეთის რევოლუციის დროს. თანამედროვე დღის გარემო კი ფოკუსირდება მოთამაშესთან ასასინების დაკავშირებაზე და მოთხოვნაზე რომ დაეხმაროს ასასინებს არნოს გამოკვლევა წარსულში, ასევე დახმარებას თანამედროვე დროს.
სქოლიო
კატეგორია:Assassin's Creed კატეგორია:PlayStation 4-ის თამაშები კატეგორია:ღია სამყაროს ვიდეო თამაშები კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Xbox One-ის თამაშები კატეგორია:ღია სამყაროს ვიდეო თამაშები
დურანია
დურანია (Duranía) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 181 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 170 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მურჩანტე
მურჩანტე (Murchante) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ტუდელის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 13,23 კმ². მოსახლეობა — 4131 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ლაგოა-გრანდი
ლაგოა-გრანდი (Lagoa Grande) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 345 მეტრზე. მიეკუთვნება სან-ფრანსისკუ-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პეტროლინის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ქიმერიონი
ქიმერიონი — კაფე XX საუკუნის დასაწყისის თბილისში. მდებარეობდა დღევანდელი რუსთაველის თეატრის შენობის ქვედა ფოიეს სართულზე. მასში თავს იყრიდა თბილისის ინტელიგენცია. აქ იკრიბებოდნენ „ცისფერყანწელები“. ტიციან ტაბიძე წერდა: „ცისფერყანწელების“ ინიციატივით კედლები მოხატეს მხატვრებმა — ლადო გუდიაშვილმა, დავით კაკაბაძემ, მოსე თოიძემ, სერგეი სუდეიკინმა, სიგიზმუნდ ვალიშევსკიმ. კაფე მოგვიანებით რუსთაველის თეატრის ფოიედ და გარდერობად იქცა და მისი კედლები არაერთგზის გადაიღება.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ისტორია
რიბაფორადა
რიბაფორადა (Ribaforada) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ტუდელის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 29 კმ². მოსახლეობა — 3738 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ხუდადოვის ტყე
ხუდადოვის ტყე — ტყე თბილისში მდინარე მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე. გაშენებულია მთის ფერდობზე, ქალაქის ჩრდილოეთით ნაძალადევის ტერიტორიაზე. სახელი ეწოდა ექიმისა და ქალაქის სათათბიროს წევრის, ნიკოლოზ ხუდადოვის გვარის მიხედვით, რომელმაც 1893 წელს აქ, სახაზინო მიწაზე, ტყის მასივი გააშენა. იმ პერიოდში ოფიციალურად კუკიის სატყეო-კულტურული აგარაკი ეწოდებოდა.
1905 წლის დეკემბერში, რუსეთის რევოლუციის დროს, ხუდადოვის ტყეში იკრიბებოდნენ გაფიცულები. 16 დეკემბერს მოეწყო მთავრობის წინააღმდეგ ხალხმრავალი საპროტესტო გამოსვლა, რომელიც 18 დეკემბერს ჯართან შეტაკებაში გადაიზარდა. დაიღუპა 9 და დაიჭრა ათობით რევოლუციონერი. საბჭოთა ხელისუფლებამ ტყეში „რევოლუციის მსხვერპლთა სასაფლაო“ მოაწყო; 1905 წელს მოკლული მუშების პატივსაცემად მიმდებარე ქუჩას „9 ძმის“ სახელი უწოდეს. 1955 წელს ააგეს მათი ხსოვნის ობელისკიც. აქ დროდადრო ასაფლავებდნენ აქტიურ, თუმცა არა ლიდერ ბოლშევიკებს. მაგალითად, ტყეში 1930 წელს დაკრძალეს ბოლშევიკი ქალი მარო ბოჭორიძე. 1989 წელს მთავრობამ ხუდადოვის ტყეში მთაწმინდის პანთეონიდან გადმოასვენა ფილიპე მახარაძის, სილიბისტრო თოდრიას და მიხა ცხაკაიას ნეშტები. XX საუკუნის 90-იანი წლებში ტყე დააზიანა აქ დაგროვილმა სამშენებლო და სხვა სახის ნარჩენებმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თბილისის ბაღები და პარკები
მალო-კონიუშენის ხიდი
მალო-კონიუშენის ხიდი (Мало-Конюшенный мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე. მდებარეობს ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს საადმირალოს პირველ კუნძულსა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 42,8 მეტრი, სიგანე - 20 მ.
მდებარეობა
ხიდი მდებარეობს ისტორიული ადგილების ცენტრში. იქ სადაც გრიბოედოვის არხი უკავშირვება მდინარე მოიკას.
უახლოესი მეტროსადგურია — „ნევის პროსპექტი“ (700 მ.).
სახელწოდება
სახელწოდება მიიღო ახლოს მდებარე საიმპერატორო თავლის გამო.
ისტორია
პირველი ხის ხიდი თანამედროვე მალო-კონიუშენის ხიდის ადგილზე ააგეს ჯერ კიდევ 1716 წელს. მოგვიანებით იგი განათავსეს ბაღის მეორე ხიდის სიახლოვეს.
ორი ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1730-იანი წლების დასასრულს, ანა იოანეს ასულის მეფობის პერიოდში: პერვო-კონიუშენის ხიდი გადაჭიმეს მდინარე კრივუშუზე (მოგვიანებით გრიბოედოვის არხი), ხოლო მალო-კონიუშენის ხიდი - მდინარე მოიკაზე. ორივე მათგანი იყო ხის სამმალიანი და გასახსნელი ხიდი. 1770 წელს პერვო-კონიუშენის ხიდს უწოდეს თატრის ხიდი.
XIX საუკუნის დასაწყისში შეიმუშავეს რამდენიმე პროექტი ხის ხიდების მეტალის ხიდებად გადაკეთების შესახებ. ახალი თუჯის ხიდების მშენებლობის პროექტები 1807-1829 წლებში შეიმუშავეს არქიტექტორ უილიამ გესტესა და ინჟინერ ე. ა. ადამის მონაწილეობით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ფეხბურთი მეგობრობისთვის
ფეხბურთი მეგობრობისთვის (ФУТБОЛ ДЛЯ ДРУЖБЫ, Football for Friendship) — ყოველწლიური საერთაშორისო საბავშვო სოციალური პროგრამა, რომელსაც ახორციელებს სსს „გაზპრომი“. პროგრამის მიზანია ფეხბურთის საშუალებით ჩაუნერგოს სხვადასხვა ქვეყნების ბავშვებს პატივისცემა სხვადასხვა კულტურის და ეროვნების მიმართ, ჩაუნერგოს ახალგაზრდა თაობას აქტუალური ფასეულობები და ჯანმრთელი ცხოვრების წესის ინტერესი პროგრამის ფარგლებში 12 წლის ასაკის ფეხბურთელები მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებიდან
იღებენ მონაწილეობას ყოველწლიურ საერთაშორისო საბავშვო ფორუმში, მსოფლიო ჩემპიონატში „ფეხბურთი მეგობრობისთვის“, საერთაშორისო ფეხბურთისა და მეგობრობის დღის აღნიშვნაში. პროგრამას მხარს უჭერს ფიფა, უეფა, გაერო, ოლიმპიური და პარალიმპიური კომიტეტები, სახელმწიფოს მეთაურები, მთავრობა და სხვადასხვა ქვეყნის ფეხბურთის ფედერაციები, საერთაშორისო საქველმოქმედო ფონდები, საზოგადოებრივი ორგანიზაციები, პლანეტის წამყვანი კლუბები. პროგრამის გლობალური ოპერატორი არის საკომუნიკაციო ჯგუფი „აგტ“ (რუსეთი)
ფეხბურთი მეგობრობისთვის 2013
პირველი საერთაშორისო საბავშვო ფორუმი „ფეხბურთი მეგობრობისთვის“ ჩატარდა 2013 წლის 25 მაისს ლონდონში. მასში მონაწილეობა მიიღო 670 ბავშვმა 8 ქვეყნიდან: ბულგარეთიდან, დიდი ბრიტანეთიდან, უნგრეთიდან, გერმანიიდან, საბერძნეთიდან, რუსეთიდან, სერბეთიდან და სლოვენიიდან. რუსეთი წარმოადგინა 11 საფეხბურთო გუდმა რუსეთის 11 ქალაქიდან, რომლებიც მიიღებენ 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მატჩებს ფეხბურთში. ფორუმში ასევე მონაწილეობა მიიღეს ახალგაზრდულმა გუნდებმა კლუბებიდან „ზენიტი“, „ჩელსი“, „შალკე 04“, „ცრვენა ზვეზდა“, საბავშვო სპარტაკიადის გამარჯვებულები სსს „გაზპრომი“, ფესტივალ „ფაკელის“ ლაურეატები.
ფორუმის შედეგი გახდა ღია წერილი, სადაც ბავშვებმა ჩამოაყალიბეს პროგრამის რვა ფასეულობა: მეგობრობა, თანასწორობა, სამართლიანობა, ჯანმრთელობა, მშვიდობა, ერთგულება, გამარჯვება და ტრადიციები. მოგვიანებით წერილი გაეგზავნა უეფას, ფიფას და მოკის მთავარ პირებს. 2013 წლის სექტემბერში იოზეფ ბლატერმა ვლადიმირ პუტინსა და ვიტალი მუტკოსთან შეხვედრისას დაადასტურა წერილის მიღება და განაცხადა, რომ მზადაა მხარი დაუჭიროს „ფეხბურთს მეგობრობისთვის“.
ფეხბურთი მეგობრობისთვის 2014
პროგრამის „ფეხბურთი მეგობრობისთვის“ მეორე სეზონი ჩატარდა 2014 წლის 23-25 მაისს ლისაბონში და თავი მოუყარა 450-ზე მეტ მოზარდს 16 ქვეყნიდან: ბელარუსიდან, ბულგარეთიდან, დიდი ბრიტანეთიდან, უნგრეთიდან, გერმანიიდან, იტალიიდან, ნიდერლანდებიდან, პოლონეთიდან, პორტუგალიიდან, რუსეთიდან, სერბეთიდან, სლოვენიიდან, თურქეთიდან, უკრაინიდან, საფრანგეთიდან და ხორვატიიდან. ახალგაზრდა ფეხბურთელებმა მონაწილეობა მიიღეს საერთაშორისო ფორუმში „ფეხბურთი მეგობრობისთვის“, ქუჩის ფეხბურთის ტურნირში და დაესწრნენ უეფას 2013/2014 წლის ჩემპიონთა ლიგის ფინალს.
პროგრამის მეორე სეზონის შედეგი გახდა მოძრაობის „ფეხბურთი მეგობრობისთვის“ ლიდერის არჩევა. იგი გახდა ფილიპე სუარესი პორტუგალიიდან. 2014 წლის ივნისში, როგორც მოძრაობის ლიდერი, იგი ეწვია მეცხრე საერთაშორისო ახალგაზრდულ ტურნირს ფეხბურთში, რომელიც მიეძღვნა იური ანდრეის ძე მოროზოვის ხსოვნას.
ფეხბურთი მეგობრობისთვის 2015
ახალგაზრდა ფეხბურთელებს ურთიერთობა ჰქონდათ თანატოლებთან სხვა ქვეყნებიდან და მსოფლიო ფეხბურთის ვარსკვლავებთან, მათ შორის გლობალური პროგრამის ელჩთან ფრანც ბეკენბაუერთან, ასევე მიიღეს მონაწილეობა ქუჩის ფეხბურთის საერთაშორისო ტურნირში ახალგაზრდულ გუნდებს შორის.
პროგრამის „ფეხბურთი მეგობრობისთვის“ მესამე სეზონის მოვლენებს აშუქებდა დაახლოებით მსოფლიოში წამყვანი გამომცემლობის დაახლოებით 200 ჟურნალისტი, ასევე 24 ახალგაზრდა რეპორტიორი ევროპიდან და აზიიდან, რომლებიც შედიოდნენ საერთაშორისო საბავშვო პრეს-ცენტრის შემადგენლობაში.
2015 წლის კულმინაციური ღონისძიება გახდა „ცხრა ფასეულობის“ თასით დაჯილდოების ცერემონია, რომლის მფლობელიც გახდა ფეხბურთის კლუბი „ბარსელონა“ (ესპანეთი). გამარჯვებული გამოავლინეს ბავშვებმა, რომლებიც ფორუმის წინა დღეს მონაწილეობა მიიღეს გლობალურ ხმის მიცემაში, რომელიც ჩატარდა ყველა 24 მონაწილე ქვეყანაში.
ფორუმის დასრულების შემდეგ ყველა მონაწილე ტრადიციულად დაესწრო უეფას 2014/2015 ჩემპიონთა ლიგის ფინალს ოლიმპიურ სტადიონზე ბერლინში.
ფეხბურთი მეგობრობისთვის 2016
2016 წლის საერთაშორისო საბავშვო სოციალური პროგრამის „ფეხბურთი მეგობრობისთვის“ სტარტი იყო მიცემული ონლაინ Hangouts პრეს-კონფერენციის ფარგლებში, რომელიც ჩატარდა მიუნხეში 24 მარტს პროგრამის გლობალური ამბასადორის ფრანც ბეკენბაუერის მონაწილეობით.
პროგრამის მეოთხე სეზონში მას შეუერთდა 8 ახალი ახალგაზრდული გუნდი აზერბაიჯანიდან ,ალჟირიდან, სომხეთიდან, არგენტინიდან, ბრაზილიიდან, ვიეტნამიდან, ყირგიზეთიდან, ასევე სირიიდან, ამგვარად, პროგრამაში მონაწილე ქვეყნების საერთო რიცხვი 32-მდე გაიზარდა.
2016 წლის 5 აპრილს დაიწყო ხმის მიცემა უნიკალური ჯილდოსთვის — „ცხრა ფასეულობის“ თასისთვის. გამარჯვებულის ასარჩევად მონაწილეობდნენ გულშემატკივრები მთელი მსოფლიოდან, მაგრამ საბოლოო გადაწყვეტილება ჩამოაყალიბეს პროგრამის „ფეხბურთი მეგობრობისთვის“ მონაწილეებმა ხმის მიცემის გზით. თასის მფლობელი გახდა ფეხბურთის კლუბი „ბაიერნი“ (მიუნხენი). „ფეხბურთი მეგობრობისთვის“ მონაწილეებმა აღნიშნეს კლუბის საქმიანობა სპეციალური მოთხოვნილებების მქონე ბავშვების მხარდაჭერაში, ასევე ინიციატივებში ბავშვების მკურნალობის სფეროში სხვადასხვა ქვეყნებში და გაჭირვებულების დახმარებაში.
მეოთხე საერთაშორისო საბავშვო ფორუმი „ფეხბურთი მეგობრობისთვის“ და საერთაშორისო საბავშვო ტურნირის ფინალური თამაში ქუჩის ფეხბურთში ჩატარდა 2016 წლის 27-28 მაისს მილანში. ტურნირის გამარჯვებულად აღიარებული იყო გუნდი სლოვენიიდან „მარიბორი“. ფორუმის დასრულების შემდეგ მონაწილეები ტრადიციულად დაესწრნენ უეფას ჩემპიონთა ლიგის ფინალურ მატჩს. ფორუმის მოვლენებს აშუქებდნენ მსოფლიოში წამყვანი გამომცემლობების 200-ზე მეტი ჟურნალისტი, ასევე საბავშვო საერთაშორისო პრეს-ცენტრი, რომელშიც შედიოდნენ ახალგაზრდა ჟურნალისტები პროგრამის მონაწილე ქვეყნებიდან.
„ფეხბურთი მეგობრობისთვის“ მეოთხე სეზონის ღონისძიებებში მიიღეს მონაწილეობა სირიის კლუბის „ალ-ვახდას“ ახალგაზრდა ფეხბურთელებმა, რაც გახდა უპრეცედენტო მოვლენა. პროგრამის მონაწილეთა რიცხვში სირიის გუნდის ჩართულობა და სირიელი ბავშვების ყოფნა მილანში ღონისძიებებზე დიდი ნაბიჯი გახდა ქვეყნის ჰუმანიტარული იზოლაციის გადალახვის გზაზე. საერთაშორისო ტელეარხის „Russia Today “არაბულმა სპორტულმა რედაქციამ სირიის ფეხბურთის ფედერაციის ხელშეწყობით გადაიღო დოკუმენტური ფილმი მონაწილე ბავშვებზე სახელწოდებით „სამი დღე ომის გარეშე“. ფილმის პრემიერას 2016 წლის 14 სექტემბერს დამასკოში 7 ათასზე მეტი ადამიანი დაესწრო.
ფეხბურთი მეგობრობისთვის 2017
საერთაშორისო საბავშვო სოციალური პროექტის "ფეხბურთი მეგობრობისთვის" ჩატარების ადგილად 2017 წელს იქნა არჩეული სანქტ-პეტერბურგი (რუსეთი), ფინალური ღონისძიებები ჩატარდა აქ 26 ივნისიდან 3 ივლისამდე.
2017 წელს მონაწილე ქვეყნების რაოდენობა გაიზარდა 32-დან 64-მდე. პირველად პროგრამაში "ფეხბურთი მეგობრობისთვის" მიიღეს მონაწილეობა ბავშვებმა მექსიკიდან და აშშ-დან. ამგვარად, პროექტმა ოთხი კონტინენტის — აფრიკის, ევრაზიის, ჩრდილოეთ ამერიკისა და სამხრეთ ამერიკის – ახალგაზრდა ფეხბურთელები გააერთიანა.
იულუშევო
იულუშევო (Юлушево; Юлыш) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, უფის რაიონში. მიეკუთვნება კარმასანის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ უფიდან განლაგებულია 49 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ უფიდან 49 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 87 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები და ბაშკირები შეადგენენ.
ფეხბურთი მეგობრობისთვის
ფეხბურთი მეგობრობისთვის 2017
მეხუთე სეზონში პროგრამა განხორციელდა ახალი კონცეფციის შესაბამისად: არჩეულ იქნა თითო-თითო ახალგაზრდა ფეხბურთელი, რომელიც წარმოადგენდა საკუთარ ქვეყანას. ახალგაზრდები გაერთიანდნენ რვა ინტერნაციონალურ "მეგობრობის ნაკრებში", რომლებიც ფორმირებული იყო 12 წლის ბიჭებისა და გოგოებისგან, მათ შორის შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ბავშვებიდანაც.
იულუშევო
სქოლიო
კატეგორია:უფის რაიონის სოფლები
ფეხბურთი მეგობრობისთვის
ფეხბურთი მეგობრობისთვის 2017
ღია კენჭისყრის პროცესში არჩეულ იქნა ნაკრებების ქვეყნების შემადგენლობა და თამაშის პოზიციები მონაწილე ქვეყნების წარმომადგენლებისთვის. კენჭისყრა ჩატარდა ინტერნეტ-კონფერენციის რეჟიმში. რვა მეგობრობის გუნდის ხელმძღვანელები გახდნენ ახალგაზრდა მრწვთნელები: რენე ლამპერტი (სლოვენია), სტეფან მაქსიმოვიჩი (სერბეთი), ბრენდონ შაბანი (დიდი ბრიტანეთი), ჩარლი სუი (ჩინეთი), ანატოლი ჩენტულოევი (რუსეთი), ბოგდან კროლევეცკი (რუსეთი), ანტონ ივანოვი (რუსეთი), ემმე ხენშენი (ნიდერლანდები). კენჭისყრაში ასევე მონაწილეობა მიიღო საერთაშორისო პრეს-ცენტრის "ფეხბურთი მეგობრებისთვის" წარმომადგენელმა ლილია მაცუმოტომ (იაპონია).
2017 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის "ფეხბურთი მეგობრობისთვის" გამარჯვებული გახდა "ფორთოხლისფერი" გუნდი, რომელშიც შედიოდნენ ახალგაზრდა მწრთვნელი და ახალგაზრდა ფეხბურთელები ცხრა ქვეყნიდან: რენე ლამპერტი (სლოვენია), ხონგ ჯუნ მარვინ ტუე (სინგაპური), პოლ პუიგ ი მონტანა (ესპანეთი), გაბრიელ მენდოსა (ბოლივია), რავან კაზიმოვი (აზერბაიჯანი), ხრისიმირ სტანიმიროვ სტანჩევი (ბულგარეთი), ივან აგუსტინ კასკო (არგენტინა), რომან ხორაკი (ჩეხეთი), ხამზახ იუსუფ ნური ალხავათი (ლიბია).
საერთაშორისო საბავშვო ფორუმს "ფეხბურთი მეგობრობისთვის" 2017 დაესწრნენ ვიქტორ ზუბკოვი (სსს "გაზპრომის" დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე), ფატმა სამურა (ფიფას გენერალური მდივანი), ფილიპ დე ფლოკი (ფიფას გენერალური კომერციული დირექტორი), ჯულიო ბაპტისტა (ბრაზილიელი ფეხბურთელი), ივან ზამორანო (ჩილეს ფორვარდი), ალექსანდრე კერჟაკოვი (რუსი ფეხბურთელი) და სხვა სტუმრები, რომლებმაც მოუწოდეს საკვანძო ფასეულობების განვითარებისკენ ახალგაზრდა თაობაში.
2017 წელს პროექტმა გააერთიანა 600 ათასზე მეტი ადამიანი, ფინალურ ღონისძიებებს სანქტ-პეტერბურგში დაესწრო 1000-ზე მეტი ბავშვი და უფროსი მსოფლიოს 64 ქვეყნიდან.
ფეხბურთი მეგობრობისთვის 2018
2018 წელს პროგრამის "ფეხბურთი მეგობრებისთვის" მეექვსე სეზონი ჩატარდა 15 თებერვალიდან 15 ივნისამდე. საფინალო ღონისძიება გაიმართა მოსკოვში მსოფლიო ჩემპიონატის FIFA 2018 კარიბჭესთან. პროგრამის მონაწილეები გახდნენ ახალგაზრდა ფეხბურთელები და ჟურნალისტები, რომლებიც წარმოადგენდნენ მსოფლიოს 211 ქვეყანას და რეგიონს. 2018 წელს პროგრამას ოფიციალური სტარტი მისცა "ფეხბურთი მეგობრობისთვის" ღია კენჭისყრამ პირდარ ეთერში, რომლის შედეგადაც ჩამოყალიბდა 32  ფეხბურთის გუნდები – მეგობრობის საერთაშორისო ნაკრებები.
2018 წელს ეკოლოგიური მისიის ფარგლებში მეგობრობის საერთაშორისო ნაკრებებს სახელები დაერქვა იშვიათი და გადაშენების პირას მყოფი ცხოველების პატივსაცემად: