cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ასანი (ქალაქი)
ასანი (아산시) — ქალაქი სამხრეთ კორეაში. მდებარეობს ჩხუნჩხონ-ნამდოს პროვინციაში. მისი ფართობი 542.25 კმ²-ია. 2012 წელს ქალაქის მოსახლეობა 103000 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩხუნჩხონ-ნამდოს პროვინციის ქალაქები კატეგორია:სამხრეთ კორეის ქალაქები
აბდ ალ-რაზაყ დუმბული
აბდ ალ-რაზაყ დუმბული (დ. 1763 — გ. 1828) — ირანის სამეფო კარის ისტორიკოსი. წარმოშობით ქურთი (დუმბულის ტომისა). მსახურობდა აბას-მირზას კარზე. ავტორია თხზულებისა „სულთანთა სამახსოვრო საქმეები“, რომელშიც აღწერა ყაჯართა დინასტიის პირველი ორი წარმომადგენლის — აღა-მაჰმად-ხანისა და ფათალი-შაჰის ცხოვრება. ეს ნაწარმოები XVIII-XIX საუკუნეების მიჯნის ირანისა და ამიერკავკასიის, კერძოდ, საქართველოს ისტორიის ძვირფასი წყაროა. შეიცავს ცნობებს აღა-მაჰმად-ხანის 1795 წლის ლაშქრობის შესახებ საქართველოში. აბდ ალ-რაზაყ დუმბულს ეკუთვნის აგრეთვე „დუმბულის ტომის ისტორია“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ირანელი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1763 კატეგორია:გარდაცვლილი 1828
თურშსუ (მრავალმნიშვნელოვანი)
თურშსუ შეიძლება აღნიშნავდეს:
ფილიპე VI
მისი სამეფო უმაღლესობა დონ ფილიპე ხუან პაბლო ალფონსო დე ტოდოს ლოს სანტოს დე ბურბონ ი გრესია (Su Alteza Real Don Felipe Juan Pablo Alfonso de Todos los Santos de Borbón y Grecia; დ. 30 იანვარი 1968, მადრიდი) — ესპანეთის მეფე, ხუან კარლოს I-ისა და სოფიას მესამე შვილი. ჟირონის, ვიანისა და ასტურიის პრინცი. სერვერის გრაფი, ბალგერის სენიორი.
2014 წლის 2 ივნისს ესპანეთის პრემიერ-მინისტრმა მარიანო რახოიმ პირდაპირ ეთერში განაცხადა, რომ ესპანეთის მეფე ხუან კარლოსი გადადგა და ტახტი თავის ვაჟიშვილს, ფილიპეს დაუთმო ასევე აღნიშნა, რომ „ესპანეთის კონსტიტუციის შესაბამისად უნდა მიიღონ სპეციალური კანონი, რომელიც ფილიპეს ტახტზე ასვლას დააკანონებს“,  „ესპანეთის პარლამენტის მალე დაამტკიცებს კანონს რომელიც პრინც ფილიპეს ესპანეთის მეფედ გამოაცხადებს“.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:დაბადებული 30 იანვარი კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:ასტურიის პრინცები
აკარის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კარაველის პროვინციის რაიონები
ბიტჩის რაიონი
ბიტჩის რაიონი (Okres Bytča) — რაიონი სლოვაკეთში. მდებარეობს ჟილინის მხარეში. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბიტჩა. რაიონის ფართობი — 356 კმ², მოსახლეობა — 30 879 ადამიანი (2001 წლის აღწერის მონაცემები). რაიონი მოიცავს 1 ქალაქსა და 10 სოფელს.
სტატისტიკური მონაცემები (2001)
ეროვნული შემადგენლობა:
კონფესიური შემადგენლობა:
ხუან-დე-ფუკა
მინი|270პქ|ხუან-დე-ფუკა ხუან-დე-ფუკა (Strait of Juan de Fuca) — სრუტე კუნძულ ვანკუვერსა (კანადა) და ოლიმპიკის ნახევარკუნძულს (აშშ) შორის. აერთებს პიუჯეტ-საუნდის ყურესა და ჯორჯიის სრუტეს წყნარი ოკეანის ღია ნაწილთან. სიგრძე 153 კმ, სიგანე 18-27 კმ. ნაპირები კლდოვანია, ფლატოვანი. ხუან-დე-ფუკა აშშ-კანადის საერთაშორისო სასაზღვრო ხაზის ნაწილია. წყნარი ოკეანის მხრიდან სრუტის საზღვარია ფლატერნის კონცხს, კუნძულ ტატუშსა (ვაშინგტონის შტატი) და კარმანის კონცხს (კუნძული ვანკუვერი) შორის არსებული ხაზი. სრუტის გავლით არსებული საზღვაო ხაზი დავის საგანია ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და კანადას შორის. სრუტეში მოქცევის დინების სიჩქარეა 4-8 კმ/სთ. ხუან-დე-ფუკას გავლით გადის საზღვაო გზა კანადისა (ვიქტორია, ვანკუვერი) და აშშ-ის (სიეტლი, ტაკომა) ნავსადგურებში.
სრუტეს სახელი უწოდა ჩარლზ უილიამ ბარკლიმ ესპანელი ზღვაოსნისა და ლოცმანის ხუან დე ფუკას პატივსაცემად 1787 წელს. 1789-1791 წლებში სრუტე შეისწავლა რამდენიმე ესპანელმა ზღვაოსანმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის სრუტეები კატეგორია:კანადის სრუტეები
ხარხარი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ხარხარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ნეკრესის მონასტერი
ნეკრესის მონასტერი — არქიტექტურული ძეგლი, სამონასტრო კომპლექსი ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდის მახლობლად, კახეთში. მდებარეობს ნეკრესის ნაქალაქარის თავზე, ტყით შემოსილ ფერდობზე. ე. წ. ნაზვრევ გორაზე. კომპლექსის შემადგენლობაში შედის: უძველესი მცირე ეკლესია, ღვთისმშობლის შობის სამეკლესიიანი ბაზილიკა, მთავარანგელოზთა ეკლესია, წმინდა გიორგის ეკლესია, ეპისკოპოსის პალატი, მარანი, კოშკი, სატრაპეზო, მცირე სამლოცველოები, ბერთა სენაკები, საცხოვრებელი და სამეურნეო დანშნულების შენობათა ნაშთები. მონასტერი შემოსაზღვრული ყოფილა გალავნით.
2006 წელს ნეკრესის მონასტერს საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულებით მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორია. .
ისტორია
დააარსა მეფე ფარნაჯომმა (ძვ. წ. II-I სს.). IV საუკუნეში იბერიის მეფე თრდატმა აქ ააგო ეკლესია, სადაც VI საუკუნეში დამკვიდრდა აბიბოს ნეკრესელი. მის დროს დაარსდა ნეკრესის საეპისკოპოსო (იარსება XIX საუკუნემდე). აბიბოსი ერთი იმ „ასურელი მამათგანია“, რომლებიც VI საუკუნის შუა წლებში ჩამოვიდნენ საქართველოში ქრისტიანობის გავრცელებისა და დამკვიდრების მიზნით და რომელთა თაოსნობით აღმოსავლეთ საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში მრავალი მონასტერი არსდება. აბიბოსი სირიიდან მოყვა იოანე ზედაზნელს და ერთ ხანს მასთან ერთად მოღვაწეობდა ზედაზენზე, ხოლო შემდგომ ნეკრესის ეპარქია ჩაიბარა. მისი მღვდელმთავრობა საქართველოსათვის ძალიან მძიმე პერიოდს დაემთხვა. ქართლში დამკვიდრებული სპარსელები ყველა ღონეს ხმარობდნენ მაზდიანობის დასანერგად, რის წინააღმდეგაც მკაცრად გაილაშქრა აბიბოსმა.
ნეკრესს იმთავითვე მიეცა დიდი მნიშვნელობა. აქედან ვრცელდებოდა ქართლის პოლიტიკური და კულტურული გავლენა აღმოსავლეთ კავკასიონის მთიანეთზე. ნეკრესის საეპისკოპოსოს ეპარქიაში, შედიოდა არა მხოლოდ გაღმამხარი, არამედ დაღესტნის ნაწილიც (დიდოეთი). ნეკრესში გაჩაღებული იყო კულტურულ-საგანმანათლებლო მოღვაწეობა. ნეკრესელი მღვდელმთავრები (დოსითეოს ჩერქეზიშვილი, ზაქარია მიქაძე, XVIII ს., პოეტ-დიაკონი მოსე, XIX ს. და სხვა) იღვწოდნენ სამწერლო ასპარეზზეც.
ნეკრესის მონასტერი, რომელიც საუკუნეთა მანძილზე ქართული კულტურის უმნიშვნელოვანეს ცენტრს წარმოადგენდა არაერთგზის დაურბევიათ ლეკებს, რომელთა შემოსევები XIX საუკუნის შუა წლებამდეც კი გაგრძელდა. XX საუკუნის 20-იან წლებში დაიწყო ძეგლის მეცნიერული შესწავლა, ხოლო უფრო მოგვიანებით 1940-1950 წლებში კომპლექსზე მიმდინარეობდა დაცვითი-გამაგრებითი სამუშაოები.
მონასტერში ყოველწლიურად 7 იანვარს, ქრისტეშობის ღამეს, იმართება სახალხო დღესასწაული ნეკრესობა. ეს ერთადერთი ქრისტიანული დღესასწაულია, რომლის დროსაც სხვა შესაწირ ცხოველთან თუ ფრინველებთან ერთად, ღორსაც სწირავდნენ. თუ საიდან მოდის ეს ტრადიცია წყაროებით არ დასტურდება. ხალხში გავრცელებული თქმულების თანახმად, ლეკებს, ერთ-ერთი შემოსევის დროს მონასტერი ალყაში მოუქცევიათ. ალყა დიდხანს გაგრძელებულა, მონასტერში შეხიზნულებს ღორები დაუკლავთ და იქაურობა მათი სისხლით და ხორცით გაუვსიათ. ამის დანახვაზე მტერს ალყა მოუხსნიათ და იქაურობას გასცლიან. აკადემიკოსი ლ. ჭილაშვილი ღორის შეწირვის რიტუალის წარმომავლობას ინოირანული ღვთაების, მითრას ტაყვანისცემას უკავშირებს, რომლის ძირითადი აქტი ტახის მსხვერპლად შეწირვაა. მსხვერპლთშეწირვა მითრას შობის ღამეს ხდება (ქრისტეს და მითრას შობა ერთმანეთს ემთხვევა) და გათენებამდე გრძელდება.
მცირე ეკლესია
მინი|300პქ|მარცხნივ|მცირე ეკლესია ნეკრესის სამონასტრო კომპლექსი ქართული ხუროთმოძღვრების რამდენიმე ძეგლს აერთიანებს. მათ შორის ერთ-ერთია მცირე ზომის ბაზილიკა ე. წ. მცირე ეკლესია, რომელსაც მკვლევართა უმრავლესობა მას საქართველოში დღემდე შემორჩენილ ეკლესიათა შორის ყველაზე ადრინდელად მიიჩნევს. გიორგი ჩუბინაშვილი ეკლესიას IV საუკუნის II ნახევრით ათარიღებს და ვარაუდობს, რომ ეს ის ეკლესიაა, რომლის აშენებასაც მემატიანე მეფე თრდატს მიაწერს. თუმცა ზოგიერთი მკვლევარი (ლ. ჭილაშვილი, ნ. ბახტაძე) თვლის, რომ თრდატის მიერ აგებული ნაგებობა არის ჭაბუკაურის სამნავიანი ბაზილიკა.
ეკლესია სამნავიან ბაზილიკას კი წააგავს, მაგრამ აღნაგობით საკმაოდ თავისებურია. იგი მინიატურული ზომისაა და სიგრძე სიგანეზე ნაკლებია (სიგრძე — 4,7 მ, სიგანე — 9,1 მ.), ხოლო ნავები ერთმანეთთან დაკავშირებულია თითო განიერი თაღით, რომელთა მალი თითქმის შუა ნავის სიგრძის ტოლია. ეკლესიას შესასვლელი აღმოსავლეთიდან, გვერდის ნავებიდანაც ჰქონია, რაც ადრეული პერიოდის მანიშნებელია.
შენობა ნაგებია ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. დროთა განმავლობაში ეკელსიას დაზიანებები და გადაკეთებები განუცდია, რამაც მისი თავდაპირველი სახის ცვლილება გამოიწვია. ბაზილიკის შუა ნავი ვიწრო და მეტისმეტად მაღალია. ჩრდილოეთის ნავი შუა ნავთან შედარებით, თითქმის ორჯერ უფრო დაბალია, მაგრამ ოდნავ უფრო განიერი, გადახურულია კოლოფა კამარით. ნავი სამ მხარეს გახსნილი იყო სხვადასხვა ზომის ღიობებით. სამხრეთის ნავი ჩრდილოეთი ნავის მსგავსი და მასზე ოდნავ მოზრდილია, მაგრამ ფორმით არასწორი. ჩრდილოეთი ნავის ქვეშ მდებარეობს კრიპტა. მასში ჩასასვლელი ქვის კიბე ჩრდილოეთი ნავიდანაა.
XX საუკუნის ბოლო მესმაედში ეკლესიას სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაუტარა სპეციალურმა სამეცნიერო-სარესტავრაციო საწარმომ. მოიხსნა ჩრდილოეთის ნავზე დაშენებული ნაგებობის შემორჩენილი კედლის ნაშთი, გამაგრდა შუა ნავის კედლების მორყეული წყობა. შენობა გადაიხურა კრამიტით. 2000 წელს აღდგა შუა ნავის კამარა და კონქი. ჩრდილოეთ ნავის ჩრდილო-დასავლეთის მონგრეული კუთხე. გაიხსნა ჩრდილოეთი ნავის ჩრდილოეთი ღიობი და გადაეწყო ნალისებური თაღი, განახლდა ლავგარდანი, შეკეთდა კრიპტაში ჩასასვლელი ქვის კიბე. სარეაბილიტაციო სამუშაოები ჩაუტარდა 2009-2010 წლებში. აღადგინეს სამხრეთის ნავი და გადაიხურა ორფერდა სახურავით. პარალელურად მიმდინარე არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოჩინეს ხუთი აკლდამა, რომელშიც აღმოჩნდა მამაკაცების, ქალებისა და ბავშვების ძვლები. აკლდამაში დადასტურდა ასევე კერამიკის ფრაგმენტებიც. ჩრდილოეთი ნავის ქვეშ, კრიპტის გათხრისას აღმოჩნდა ორი აკლდამა. რომლებიც ძვლებით იყო ამოვსებული.
ლ. ჭილაშვილი იზიარებს გ. ჩუბინაშვილის დათარიღებას, თუმცა ეკლესიას მიიჩნევს წარმართული სალოცავის გადაკეთების გზით მიღებულ სალოცავად, რომლის ცვლილებები ქრისტიანული დოგმატიკით უნდა მომხდარიყო.
ღვთისმშობლის შობის ბაზილიკა
300px|მინი ძველი ეკლესის აღმოსავლეთით დგას კომპლექსის მთავარი ნაგებობა, ღვთისმშობლის შობის სახელობის სამეკლესიიანი ბაზილიკა, რომელიც მონასტრის ყველაზე დიდი და კარგად შემონახული ნაგებობაა (17,2 X 12,7 მ).
ძეგლი თარიღდება VI-VII საუკუნეებისის მიჯნით. ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვით. კუთხეებში და კონსტრუქციულ ნაწილებში გამოყენებულია ფოროვანი შირიმი. ეკლესიას სამი შესასვლელი ქონდა, ახლა ორი აქვს დასავლეთით და ჩრდილოეთით. სამხრეთისა კი ამოუშენებიათ და შიგნიდან ნიში აქვთ მოწყობილი. ნავები ერთმანეთისაგან გამოყოფილია ყრუ კედლებით. გვერდის ნავებში ორი ეკლესიაა, რომელიც ერთმანეთს დასავლეთის გარსშემოსავლელით უკავშირდებიან. შუა მთავარი ნავი, აღმოსავლეთით დასრულებულია ღრმა საკურთხევლით, რომელიც ნალისებრ აფსიდსდა მის წინ მდებარე მოკლე ბემას შეიცავს. აფსიდის რერძე სარკმელია გაჭრილი. ორი სარკმელი სამხრეთ კედელშიცაა. აფსიდს მტელ სიგრძეზე გასდევს მღვდელმსახურთა ჩამოსაჯდომი საფეხური. აფსიდში დგას ტრაპეზი. ჩრდილოეთ გვერდზე კი მიშენებულია მაგიდა, რომელიც სამკვეთლოდ გამოიყენებოდა. საკურთხეველი დარბაზისაგან გამოყოფილია გვიანდელი კანკელით. საკურთხველის ჩრდილოეთით და სამხრეთით განცალკევებული სათავსებია. ორივე სათავსი სწორკუთხაა, თითო სარკმლით აღმოსავლეთით.
შენობის ფასადები დასრულებულია შირიმის თაროსებრი ლავგარდნით. ეკლესია გადახურული იყო დიდი ზომის კრამიტით.
მოხატულობა
ეკლესია XVI საუკუნეში მოუხატავთ და თითქმის სრულადაა შემონახული ბაზილიკის ცენტალურ ეკლესიაში. მოხატულობა შესრულებულია კახეთის მეფე ლევანის თაოსნობით. მოხატულობის ნაწილი დაზიანებულია. მხატვრობას ახლავს ასომთავრული წარწერები, რომლებიც ცალკეულ წმინდანთა სახელს განამრტავენ. ვხვდებით ასევე ბერძნულ წარწერებსაც. ასოები ჩვეულებრივ თეთრი ფერისაა, შავი საღებავი მხოლოდ ბერძნული წარწერებისთვისაა გამოყენებული.
საკურთხევლის მოხატულობა ოთხ რეგისტრადაა დაყოფილი. კონქში წარმოდგენილია ტახტზე მჯდომარე ღვთისმშობელი ყრმით და აქეთ-იქით მისკენ მიმართული მთავარანგელოზები, რომელთაც ხელში გრაგნილები უკავიათ. ბემის კამარის წვეროში გამოსახულია დიდისა ზრახვის ანგელოზი, ხოლო ცრდილოეთ და სამხრეთ კედლებზე მოსე და აარონი. საკურთხევლის დანარჩენ მეორე და მესამე რეგისტრებში გადმოცემულია ზეციური ლიტურგია და მოციქულთა ზიარება. მეოთხეში — წმინდა მსხვერპლის ტაყვანისცემა. მხატვრობას ასრულებს გეომეტრიული ორნამენტის ზოლი. მცენარეული ორნამენტითაა შემკული საკურთხევლის მხრები. დარბაზის კამარის აღმოსავლეთ მონაკვეთში გამოსახულია იესო ქრისტე მედალიონში, რომელიც ოთხ ანგელოზს უჭირავს. მედალიონს შემოუყვება ბერძნული წარწერა. მსგავსი კომპოზიციაა კამარის დასავლეთ მონაკვეთშიც.
დარბაზის კედლებიც რამდენიმე რეგისტრადაა დაყოფილი. გრძივ კედლებზე სამ-სამი, დასავლეთ კედელზე — ოთხი რეგისტრია. სამხრეთი კედლის პირველ რეგისტრში წარმოდგენილია ხარება, შობა, მირქმა, ნათლისღება. მეორე რეგისტრში — საიდუმლო სერობა, იუდას ამბორი, ქრისტეს დატირება, მენელსაცხებლე დედანი ქრისტეს საფლავთან. მესამე რეგისტრში ხუთი წმინდა მეომარი. ამავე რეგისტრში გამოსახული არიან ისტორიული პირები: მეფე ლევანი ეკლესიის მოდულით ხელში, დედოფალი თინათინი და მათი ძე ალექსანდრე. ჩრდილოეთის კედლის პირველ რეგისტრშიგამოსახულია ფერისცვალება, 12 წლის ქრისტე ტაძარში, ლაზარეს აღდგინება, იერუსალიმს შესვლა; მეორე რეგისტრში — ჯოჯოხეთის წარმოტყვევნა, თომას ურწმუნოება, ამაღლება, სულიწმინდის მოფენა; მესამე რეგისტრში — წმინდა ბერები. დასავლეთის კედლის პირველ რეგისტრში — ჯვარცმაა, მეორე რეგისტრში — ღვთისმშობლის მიძინება, მესამეში — ღვთისმშობლის შობა და ტაძრად მიყვანება, მეოთხე რეგისტრში — წმინდა დედანი. კედლის ჩრდილოეთ მონაკვეთში წმინდა ბარბარესა და წმინდა ეკატერინეს გამოსახულებებია.
მთავარანგელოზთა ეკლესია
300px|მინი ნეკრესის გუმბათიანი მთავარანგელოზთა ეკლესია დგას მონასტრის კომპლექსის დასავლეთ ნაწილში, ბაზილიკისა და ეპისკოპოსის სასახლის ქვემოთ. თარიღდება VIII-IX საუკუნეებით, წარმოადგენს სამეკლესიიანი კომპოზიციის გუმბათიან ვარიაციას. ეკლესია ნაგებია ნატეხი და რიყის ქვით. კონსტრუქციულ ნაწილებში გამოყენებულია მოყვითალო შირიმი.
ნაგებობა გეგმით უჩვეულოა. იგი თითქმის სხვადასხვა ნაწილისაგან არის შედგენილი. თავდაპირველად აიგო ცენტრალური, გეგმით კვადრატული ნაწილი. შემდეგ მას აღმოსავლეთიდან მიადგეს ხუთწახნაგიანი აფსიდი, ხოლო სამხრეთ, დასავლეთ და ჩრდილოეთი მხრიდან ერთიანი გარსშემოსავლელი. ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს, სამხრეთისა და დასავლეთის გარსშემოსავლელიდან. ორივე კარის პირდაპირ ეკლესიის ცენტრალური ნაწილის კედლებში, ბრტყლად გადახურული თითო კარია.
საკურთხევლის აფსიდი ნალისებურია. მის ღერძზე გაჭრილია სარკმელი. მსგავსი სამი სარკმელია გუმბათის ყელში: აღმოსავლეთით, სამხრეთითა და დასავლეთით. საკურთხეველი დარბაზთან შედარებით სამი საფეხურით მაღალია. მეორე და მესამე საფეხურზე დგას გვიანდელი, ნატეხი ქვით ნაგები კანკელი, რომელსაც ერთი კარი აქვს შუაში. საკურთხეველში დგას ტრაპეზი.
ეკლესიის ცენტრალური ნაწილი დაგვირგვინებულია მაღალი, შიგნიდან წრიული და გარედან რვაწახნაგოვანი გუმბათით, რომლის სამი მხარე (სამხრეთი, დასავლეთი და ჩრდილოეთი) ეკლესიის კედლებზეა დაყრდნობილი, ხოლო აღმოსავლეთი — აფსიდის წინ მდებარე საბჯენ თაღზე. გუმბათის ყელი მაღალია, მისი ყველა წიბო სუფთად გათლილი შირიმისაა. გუმბათის ყელი დასრულებულია შირიმის თლილი ქვის ლავგარდნით.
წმინდა გიორგის ეკლესია
დარბაზული ტიპის ეკლესია ნეკრესის მონასტრის უკიდურეს აღმოსავლეთ ნაწილში. აგებულია XVII-XVIII საუკუნეებში. ნაგებია ქვით და კირით, ხოლო გადახურვა კრამიტისაა. სამშენებლო წყობა შერეულია, აფსიდი – ნახევარწრიული.
ეპისკოპოსის პალატი
300px|მინი გუმბათიანი ეკლესიის აღმოსავლეთით, ხევის პირას დგას გრძელი, ორსართულიანი ეპისკოპოსის პალატი (სასახლე). ეპისკოპოსის პალატს შეადგენს მოზრდილი ორსართულიანი ნაგებობა. ქვედა სართულის შესასვლელი დასავლეთის კედელშია. კარი თარაზულადაა გადახურული სართულის შუაში დგას რვაწახნაგა სვეტი, რომელსაც ემყარება მეორე სართულის იატაკის ძირითადი კოჭები, მოგვიანებით სვეტს აღმოსავლეთიდან და დასავლეთიდან, სართულის სიგრძეზე კედლები მიაშენეს და სართული ორ ნაწილად გაყვეს, ხოლო ჩრდილოეთი ნაწილის დასავლეთ ბოლოშკ მცირე ზომის სათავსი მოაწყვეს.
მარანი
სასახლის გაგრძელებაზე აღმოსავლეთით, განლაგებულია ერთსართულიანი შენობა, რომელშიც მარანია მოწყობილი. მარნის შემდეგ იმავე ღერძზე მოქცეულია მცირე დამხმარე სათავსო. ამ სათავსოთა იატაკის ქვეშ ორი სართულად არის განთავსებული რიგი სათავსოებისა პირველ ზედა სართულში განლაგებულია ოთახები კამაროვანი გადახურვით, ქვედა სართულში კი, რამდენიმე ცალკეული სენაკია.
გალავანი
ანსამბლი გარშემორტყმულია ქვის გალავნით. შემოსასვლელი გალავანს სამხერთ-დასავლეთით ჰქონდა.
სქოლიო
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კახეთის მხარეში
თამარ სულუხია
თამარ სულუხია (დ. 1968) — ქართველი ურბანისტი, მდგრადი განვითარების საერთაშორისო პრაქტიკოსი, სახელმწიფო მოღვაწე, თსუ ეკონომიკის საერთაშორისო სკოლის ISET და ISET-ის კვლევითი ინსტიტუტის აღმასრულებელი დირექტორი.
განათლება
1990 დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის არქიტექტურის ფაკულტეტი; 1997 წელს მოიპოვა მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი ურბანისტიკის მიმართულებით. 1994 წლებში TACIS-ის ერთწლიანი პროგრამის ფარგლებში (საქართველო და გერმანია) მოიპოვა მარკეტინგის საერთაშორისო სერტიფიკატი. განათლების ყველა საფეხურზე სწავლობდა აშშ-ში სახელმწიფო გრანტების დაფინანსებით, მაშ შორის 1994 წელს როგორც დოქტორანტი ჰარვარდის უნივერსიტეტის დიზაინის უმაღლესი სკოლის ურბანისტიკის კათედრაზე.
სამუშაო გამოცდილება
1993-1994 წლებში მუშაობდა აშშ-ის უცხოეთის მშენებლობათა დეპარტამენტში არქიტექტორად თბილისში. კითხულობდა მარკეტინგის კურსს მენეჯმენტის სკოლაში, ქალაქის სოციოლოგიას საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში, მუშაობდა აშშ საელჩოს ადმინისტრაციულ დეპარტამენტში, და 1995-2001 წლებში USAID-ის ეკონომიკური განვითარების განყოფილების სპეციალისტად, სადაც საქართველოს გარდა ჩართული იყო პროექტებში აზერბაიჯანში. 2001-2002 წლებში ფულბრაიტის პროგრამის ფარგლებში აკადემიური წელი გაატარა მეცნიერ-მკვლევარის სტატუსით ჯორჯ ვაშინგტონის უნივერსიტეტის საჯარო პოლიტიკის ინსტიტუტში. 2002-2004 წლებში საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტი GIPA-ში ჩამოაყალიბა და ხელმძღვანელობდა ადგილობრივი მმართველობის ცენტრს და სამაგისტრო პროგრამას. 2002-2007 წლებში კითხულობდა ქალაქის პოლიტიკისა და მართვის კურსს. ამავე წლებში იყო არაერთი საერთაშორისო პროექტის კონსულტანტი, კვლევითი გრანტის მიმღები და სხვადასხვა არასამთავრობო ორგანიზაციის, მათ შორის საქართველოს ფარგლებს გარეთ მმართველი საბჭოს წევრი და ხელმძღვანელი (მიწის მესაკუთრეთა უფლებების დაცვის ასოციაცია, საქართველო; საერთაშორისო მეცნიერების ფონდი, რუსეთი და სხვა).
2004 წელს 5 თვის განმავლობაში მსახურობდა საქართველოს ინფრასტრუქტურისა და განვითარების მინისტრის თანამდებობაზე ზურაბ ჟვანიას კაბინეტში.
2004 წლიდან დღემდე არის მსოფლიო ბანკის საერთაშორისო პერსონალი, 2010-2016 წლებში იყო ბაზირებული კიევში, უკრაინა (ასევე ფარავდა მოლდოვასა და ბელარუსს) და 2016-2019 წლებში ანკარაში, თურქეთი, სადაც ხელმძღვანელობდა მსოფლიო ბანკის მდგრადი განვითარებისა და ინფრასტრუქტურულ მრავალ-მილიონიან პროგრამებს. 2019 წელს იმყოფება შვებულებაში მსოფლიო ბანკიდან და დაბრუნდა საქართველოში რათა აღმასრულებელი დირექტორის თანამდებობაზე უხელმძღვანელოს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის საერთაშორისო სკოლას (ISET) და მის კვლევით ინსტიტუტს (ISET PI).
არის ავტორი წიგნისა „დასავლეთის ქვეყნების ურბანსოციოლოგია“ და თანაავტორი წიგნისა „ქალაქის მართვა“.
ფლობს რუსულ და ინგლისურ ენებს.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1968
დუბროვკა (მოსკოვის მეტრო)
დუბროვკა (Дубровка) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ლიუბლინსკო-დმიტროვსკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1999 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მეტროსადგურები
დანიელ ფიფია
დანიელ ფიფია (დ. 1896, ობუჯი, წალენჯიხის რაიონი – გ. 1924) — ქართველი პოეტი. ცნობილი იყო „მეგრელი ბაირონის“ მეტსახელით.
დაიბადა პავლე ფიფიას და ქეთევან კვირკველიას ოჯახში. დანიელი ბავშვობიდანვე დაავადდა. მკურნალობის ყველა მცდელობა უშედეგო აღმოჩნდა. ორწლინახევრის იყო დანიელი, როდესაც მამა გარდაეცვალა. შვიდი წლის ასაკში დედაც გარდაეცვალა. ზრდიდნენ დები. დაამთავრა ორკლასიანი სკოლა მშობლიურ სოფელში და შემდეგ სწავლა განაგრძო სხვა სკოლაში. უსახსრობის გამო სწავლის შეწყვეტა მოუწია. შემდეგ დაამთავრა ქუთაისის გიმნაზია და სოფელ ობუჯში მასწავლებლად დაიწყო მუშაობა. ამ დროს გაიცნო ცნობილი ქართველი მოღვაწეები, კალისტრატე სალია, ლეო ქიაჩელი, ეგნატე ფიფია და მათთან ერთად ბევრი საქმე გააკეთა თავისი სოფლისთვის.
დანიელი წერდა მეგრულ ენაზე. მის კალამს ეკუთვნის ბევრი ნაწარმოები, მათ შორის პოემები: „ხუმლა კოჩი“, ისტორიული პოემა „ბულათია“, რომელიც შეეხება 1855-1856 წლების სამეგრელოს გლეხთა აჯანყებას და ა.შ. ასევე წერდა ლექსებს („ნამთინემც“, „ბორჯი“, „ჯგირი სერი“, „ინა ვა ვავორექ მუთი ვორდი კინოხ“ და ა.შ.), თარგმნიდა უცხოურ ნაწარმოებებს. შეადგინა მეგრულ-ქართული ლექსიკონი.
დანიელ ფიფია სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი და ზუგდიდის მაზრის ერთ-ერთი მთავარი პროპაგანდისტი იყო.
მოსოტა
მოსოტა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სარაგოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 8,681834 კმ². მოსახლეობა — 120 კაცი (2020 წ.).
დანიელ ფიფია
1924 წლის აგვისტოში, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის III კურსის სტუდენტი, 27 წლის დანიელ ფიფია, როგორც პოლიტიკურად არასტაბილური პიროვნება, ბოლშევიკებმა დახვრიტეს უდანაშაულოდ, მისი ნაშრომები კი დაწვეს და 80-იან წლებამდე მისი ხსენება ფაქტობრივად არ შეიძლებოდა.
მოსოტა
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
დანიელ ფიფია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 1924 კატეგორია:ქართველი პოეტები დანიელ
დოლნი-კუბინის რაიონი
დოლნი-კუბინის რაიონი (Okres Dolný Kubín) — რაიონი სლოვაკეთში. მდებარეობს ჟილინის მხარეში. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი დოლნი-კუბინი. რაიონის ფართობი — 490 კმ², მოსახლეობა — 39 364 ადამიანი (2001 წლის აღწერის მონაცემები). რაიონი მოიცავს 1 ქალაქსა და 23 სოფელს.
სტატისტიკური მონაცემები (2001)
ეროვნული შემადგენლობა:
კონფესიური შემადგენლობა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჟილინის მხარის რაიონები
ნუეს-დე-ებრო
ნუეს-დე-ებრო (Nuez de Ebro, Nuez d'Ebro) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სარაგოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 8,212612 კმ². მოსახლეობა — 838 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
კოჟუხოვსკაია (მოსკოვის მეტრო)
კოჟუხოვსკაია (Кожуховская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ლიუბლინსკო-დმიტროვსკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1995 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მეტროსადგურები
დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობა
დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობა (ECOWAS; Economic Community of West African States; Communauté économique des États de l'Afrique de l'Ouest; Comunidade Económica dos Estados da África Ocidental) — დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების რეგიონალური ეკონომიკური გაერთიანება. დაარსდა 1975 წლის 28 მაისს ლაგოსის ხელშეკრულების საფუძველზე. ორგანიზაციის მიზანია ხელი შეუწყოს რეგიონის ეკონომიკურ ინტეგრაციას. თანამეგობრობას ჰყავს თავისი შეიარაღებული ძალები, რომელსაც ეწოდება ECOMOG.
თანამეგობრობის ოფიციალური ენებია ფრანგული, ინგლისური და პორტუგალიური. ორგანიზაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს აბუჯაში, ნიგერია.
დაარსების დღიდან რამდენიმე ქვეყანა შეუერთდა ან გავიდა ორგანიზაციის შემადგენლობიდან. 1976 წელს ECOWAS-ს შეუერთდა კაბო-ვერდე, ხოლო 2000 წლის დეკემბერში ორგანიზაცია დატოვა მავრიტანიამ, რის შესახებაც მან ჯერ კიდევ 1999 წლის დეკემბერში განაცხადა.
სქოლიო
კატეგორია:აფრიკის ეკონომიკა კატეგორია:აფრიკის საერთაშორისო ორგანიზაციები
ატიკიპის რაიონი
ატიკიპის რაიონი (Distrito de Atiquipa) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კარაველის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 325 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 561 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 423.55 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კარაველის პროვინციის რაიონები
სლავიანკა (გადაბეი)
სლავიანკა (Slavyanka) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  3 705  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გადაბეის რაიონის სოფლები
ვონჯუ
ვონჯუ (원주시) — ქალაქი სამხრეთ კორეაში. მდებარეობს კანვონდოს პროვინციაში. მისი ფართობი 867.76 კმ²-ია. 2012 წელს ქალაქის მოსახლეობა 303975 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანვონდოს პროვინციის ქალაქები კატეგორია:სამხრეთ კორეის ქალაქები
იქსანი
იქსანი (익산시) — ქალაქი სამხრეთ კორეაში. მდებარეობს ჩოლა-პუქტოს პროვინციაში. მისი ფართობი 507.07 კმ²-ია. 2012 წელს ქალაქის მოსახლეობა 334324 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩოლა-პუქტოს პროვინციის ქალაქები კატეგორია:სამხრეთ კორეის ქალაქები
ოსერა-დე-ებრო
ოსერა-დე-ებრო (Osera de Ebro, Osera d'Ebro) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სარაგოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 24,558364 კმ². მოსახლეობა — 383 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
სუვოროვის ძეგლი (დონის როსტოვი)
სუვოროვის ძეგლი (Памятник Суворову) — ძეგლი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი ეძღვნება მხედართმთავარს, გენერალისიმუს ალექსანდრე სუვოროვს. გაიხსნა 1999 წელს. ძეგლის პროექტის ავტორია ანატოლი სკნარინი.
ისტორია
გენერალ-პორუჩიკი ალექსანდრე სუვოროვი 1777 წელს დაინიშნა ყუბანის კორპუსის აზოვისპირეთის კომენდანტად. ყუბანის გზაზე აუცილებლად უნდა გაველო წმინდა დიმიტრი როსტოველის ციხესიმაგრე, რომელიც ომის დროს იყო რუსეთის ჯარების ბაზა. სუვოროვმა ყუბანში სამთვიანი ყოფნის პერიოდში მოახდინა გამაგრების სისტემის მოწყობა, მოახდინა თავდაცვის ხაზის ორგანიზება. მდინარე ყუბანის მარჯვენა ნაპირზე მოახდინა ოთხი ციხესიმაგრის აგება.
სუვოროვი დონის მხარეს მეორედ ესტუმრა 1782 წელს ოჯახთან ერთად. ამ პერიოდში წმინდა დიმიტრი დონელის ციხესიმაგრეში განთავსებული იყო სამხედრო კორპუსის შტაბი.
სუვოროვის თხოვნით იმპერატორ ეკატერინე II-სადმი, ყირიმელი სომხები დაასახლეს დონის ტერიტორიაზე, მათ დააარსეს ქალაქი დონის ნახიჩევანი, სოფლები: ყირიმი, ჩალტირი, ბოლშიე-სალი, სულთან-სალი და ნესვეტაი.
1999 წელს დონის როსტოვში დადგეს მხედართმთავარ სუვოროვის ძეგლი. ძეგლი დადგეს უნივერსიტეტის შესახვევისა და მისი სახელობის ქუჩის გადაკვეთაზე. ამ ადგილზე თავის დროზე იდგა წმინდა დიმიტრი როსტოველის ციხესიმაგრის კომენდანტის სახლი, აქ ა. სუვოროვი ცხოვრობდა მაშინ, როდესაც ხელმძღვანელობდა ყუბანის კორპუსს და ააგო თავდაცვითი ხაზი მდინარე დონსა და ყუბანს შორის. ძეგლის ავტორი გახდა მოქანდაკე, რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული მხატვარი ანატოლი სკნარინი.
აღწერა
სუვოროვის ძეგლი მხედართმთავარის ბიუსტია, რომელიც დგას კვარცხლბეკზე. ძეგლს გარს აკრავს ღობე, რომელიც დამზადებულია მარმარილოსაგან და დაკავშირებულია ჯაჭვით. მარმარილოს პატარა კვარცხლბეკებზე ქვემეხის ყუმბარები დევს.
დონის როსტოვში არის სუვოროვის მეორე ძეგლიც, რომელიც დადგეს 2011 წელს.
პეჩატნიკი (მოსკოვის მეტრო, ლიუბლინსკო-დმიტროვსკაია)
პეჩატნიკი (Печатники) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ლიუბლინსკო-დმიტროვსკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1995 წელს.
ჟევოდანის მხეცი
მინიატიურა|ჟევოდანის მხეცი, გრავიურა (1765) ჟევოდანის მხეცი (La Bête du Gévaudan) — 1764-1767 წლებში სამხრეთ საფრანგეთის საგრაფო ჟევოდანში (ამჟამად ლოზერის დეპარტამენტი), მარჟერიდის ტყიან მთებში მცხოვრები ლეგენდარული მტაცებელი. იგი დაახლოებით 230 კაცს დაესხა თავს და 100-ზე მეტის სიცოცხლე იმსხვერპლა. მგლისმაგვარი ურჩხული ისტორიაში ჟევოდანის მხეცის სახელით შევიდა. მისი გამოჩენის ამბავი დღემდე ბურუსითაა მოცული.
ისტორია
1764 წლის 1 ივნისს სოფელ ლანგონელი გლეხი ქალი მერკუარის ტყეში ნახირს მწყემსავდა. უეცრად ძალიან დიდი სისწრაფით ტყიდან გამოვარდნილი მგლისმაგვარი მტაცებელი მას თავს დაესხა. სასოწარკვეთილი ქალის ყვირილი არავის ესმოდა. საბედნიეროდ, მწყემსს პირუტყვის საყარაულოდ ძაღლები ახლდა. ისინი მხეცს ეცნენ და ნახირის ხარებთან ერთად მტაცებელი დააფრთხეს. იგი ქალს მოშორდა და ისევე სწრაფად გაუჩინარდა, როგორც გამოჩნდა. სოფელში დაბრუნებულმა მწყემსმა ქალმა თავდამსხმელი აღწერა. მისი თქმით, უცნაური მხეცი მგელს ჰგავდა, ოღონდ ხარის სიდიდის იყო. თანასოფლელთაგან ბევრმა არც დაიჯერა მონათხრობი. ხალხის ნაწილი მიიჩნევდა, რომ განცდილი შიშის გამო ქალმა ჩვეულებრივი მგელი გაზვიადებულად აღწერა. იმჟამად ვერავინ იფიქრებდა, რომ ეს უჩვეულო მხეცის საზარელ თავდასხმათა მხოლოდ დასაწყისი იყო. ვერც იმას იფიქრებდნენ, რომ ამბავი გასცდებოდა მერკუარის ტყეს, ჟევოდანს და თვით მეფე ლუი XV-ის ყურამდეც მიაღწევდა.
მერკუარის ტყეში მომხდარი თავდასხმა თითქმის დავიწყებულიც იყო, როცა 30 ივნისს ლანგონის ახლომდებარე სოფელ იბაკთან უჩვეულო მხეცის საზარელ თავდასხმას 14 წლის გოგონა, ჟანა ბულე ემსხვერპლა. მხეცის თავდასხმები აგვისტოშიც გაგრძელდა, დაიღუპა ორი ბავშვი. სექტემბერ-ოქტომბერში მგლისმაგვარი მტაცებელი კიდევ თერთმეტ კაცს დაესხა თავს, მათ შორის იყო ადგილობრივი მარკიზის, დ’აპშეს ვაჟი. სიტუაცია მართლაც საგანგაშო იყო და კონტროლს აღარ ექვემდებარებოდა. ლანგედოკის (ესაზღვრებოდა ჟევოდანს) სამხედრო გუბერნატორმა, გრაფმა დე მონკანმა 56-კაციანი დრაგუნთა რაზმი გაგზავნა ჟევოდანში მხეცის სალიკვიდაციოდ. ოპერაციას ხელმძღვანელობდა კაპიტანი ჟაკ დიუამელი. დრაგუნებმა რამდენიმე ალყა მოაწყვეს მხეცის დასაჭერად და ასამდე მგელიც დახოცეს, თუმცა ამ ღონისძიებამ შედეგი ვერ მოიტანა, ჟევოდანის მხეცი ვერ დაიჭირეს.
ოქტომბრის ბოლოსთვის მტაცებელი თითქმის ერთი თვით გაუჩინარდა. შემდეგ კი ორი მონადირე შემთხვევით გადაეყარა მას. მონადირეებმა მძიმედ დაჭრეს ჟევოდანის მხეცი, თუმცა მტაცებელმა მიმალვა მაინც მოახერხა. მდევრები სისხლის კვალს გაჰყვნენ, მაგრამ დაჭრილ მტაცებელს ვერ მიაკვლიეს. მალე მხეცი ისევ გამოჩნდა. ამჯერად მისი მსხვერპლი გახდა 70 წლის კატრინ ვალი.
1764 წლის განმავლობაში ჟევოდანის მიდამოებში მხეცის თავდასხმის შედეგად დასახიჩრებული არაერთი ცხედარი იპოვეს, უმეტეს შემთხვევაში ბავშვების, რომლებიც სრულიად დაუცველი იყვნენ მტაცებლის წინაშე. დაღუპულთა შორის მამაკაცები და ქალებიც ერივნენ. ყოველივე ამის შედეგად მთელი ჟევოდანის პროვინცია თანდათანობით პანიკამ მოიცვა. მოსახლეობას სასოფლო-სამეურნეო სამუშაოებზე გასვლის ეშინოდა, მარტო სიარულს კი ყველა ერიდებოდა. უღრანი ტყეებით დაფარული მარჟერიდის მთებში ყველგან მხეცის გამოჩენას ელოდნენ.
მტაცებელმა 1764 წლის დეკემბერსა და 1765 წლის იანვარში თავდასხმებს მოუხშირა. მარტო იანვარში იგი 18-ჯერ დაესხა თავს მოსახლეობას, თუმცა საბედნიეროდ, ცალკეულ შემთხვევებში ხალხი მხეცის მოგერიებას ახერხებდა. 1764 წლის პარიზის „ლა-გაზეტაში“ მხეცის შესახებ ინფორმაცია გამოქვეყნდა: „იგი მგელზე გაცილებით მაღალი იყო, ხოლო თათებზე გრძელი ბრჭყალები ჰქონდა. მისი ბეწვი წითურია, თავი დიდი აქვს, სახე მწევარს მიუგავს, ყურები პატარა და სწორი აქვს, მისი მკერდი განიერი და რუხი ფერისაა, ზურგზე შავი ბეწვი გასდევს, ბასრი კბილები აქვს“. 1764 წლის 6 ივნისს სენტ ჯეიმზის ქრონიკებში მხეცის შესახებ შემდეგი ვარაუდი გამოითქვა: „...როგორც ჩანს, ის არც მგელია, არც ვეფხვი და არც აფთარი. სავარაუდოდ, იგი ვეფხვისა და აფთრის ნაჯვარია, ახალი სახეობის წარმომადგენელი“.
ჟევოდანში არსებულ პანიკასა და მხეცის თარეშის ამბავს ამჯერად თავად მეფემაც მიაქცია ყურადღება. ლუი XV-ის ბრძანებით, მხეცის გასანადგურებლად ჟევოდანში ჩავიდნენ გამოცდილი და პროფესიონალი ნორმანდიელი მონადირეები: ჟან-შარლ-მარკ-ანტუან ვომესლ დიუნევალი და მისი შვილი - ჟან-ფრანსუა დიუნევალი. დიუნევალი-მამა იმ დროის საფრანგეთში საუკეთესო მონადირედ ითვლებოდა, მას დაახლოებით 1000-ზე მეტი მგელი ჰყავდა მოკლული. მონადირეები 17 თებერვალს ჩავიდნენ კლერმონ-ფერანში და თან მგლებზე ნადირობაში გამოცდილი მწევრების დიდი ხროვა ჩამოიყვანეს. დიუნევალები რამდენიმე თვის განმავლობაში ნადირობდნენ ჟევოდანის მხეცზე. მათ მოაწყვეს არაერთი დიდი ალყა მგლების დასახოცად. მასშტაბური ღონისძიებების მიუხედავად, ჟევოდანის მხეცის დაჭერა ვერ მოხერხდა. ამ პერიოდშივე, მტაცებელი თავს დაესხა ახალგაზრდა მარი-ჟანა ვალეს სოფელ პოლაკში. საბედნიეროდ, გოგონამ მოახერხა მხეცის მოგერიება. დიუნევალების ნადირობა უშედეგოდ სრულდებოდა. მხეცი სხვადასხვა ადგილას ახალ-ახალ თავდასხმას აწყობდა. ლუი XV-მ დიუვენალები შეცვალა სამეფო არკებუზის მტვირთველ, ნადირობის ლეიტენანტ ფრანსუა ანტუან დე ბოტერნით. ბოტერნი ნელ-ნელა და საგულდაგულოდ ზვერავდა ტყეების თითოეულ მონაკვეთს. სამთვიანი ძიების შედეგად 1200-მდე მგელი დახოცეს. 20 სექტემბერს შაზის სააბატოს სიახლოვეს მონადირეებმა და დე ბოტერნმა უჩვეულოდ დიდი ზომის მგელს მიაგნეს. ძაღლებმა დააფრთხეს იგი და ბუჩქნარიდან გამოდევნეს. დე ბოტერნმა ისროლა და მხარში დაჭრა მხეცი, ერთ-ერთმა მონადირემ კიდევ ესროლა გაქცეულ მგელს, თუმცა სანამ მონადირეები იარაღს ტენიდნენ, ნადირი პირდაპირ დე ბოტერნს ეძგერა. ამასობაში მონადირეებმა განმეორებით ესროლეს მხეცს და ამჯერად სასიკვდილო ჭრილობა მიაყენეს. დე ბოტერნი ბეწვზე გადარჩა.
მოკლული მგელი მართლაც ჩვეულებრივზე ორჯერ დიდი იყო, 1 მეტრი და 70 სანტიმეტრი სიგრძისა. იწონიდა 60 კილოგრამს. დე ბოტერნი დარწმუნებული იყო, რომ ჟევოდანის მხეცი მოკლა. მან მეფეს შემდეგი შინაარსის წერილი გაუგზავნა: „წინამდებარე მოხსენებაში, რომელიც დადასტრებულია ჩვენი ხელმოწერებით, ვაცხადებთ, რომ აქამდე არასდროს გვენახა ისეთი მგელი, რომელსაც მოკლულს შევადარებდით. აი, ამიტომაც მიგვაჩნია, რომ ეს სწორედ ის საშინელი მხეცია, რომელიც ესოდენ დიდ ზიანს აყენებდა ჩვენს სამეფოს“. მგლის მუცელში აღმოაჩინეს წითელი ქსოვილის ნარჩენები, რამაც გაამყარა ყველას აზრი, რომ დე ბოტერნმა სწორედ ჟევოდანის მხეცი მოკლა. მგლის ფიტული წარუდგინეს ლუი XV-ს ვერსალში, ხოლო ხალხში გმირად შერაცხილ დე ბოტერნს მეფემ ღირსეული ჯილდო უბოძა. ყველა დარწმუნებული იყო, რომ მეფის გამოგზავნილმა დე ბოტერნმა ერთხელ და სამუდამოდ გაანადგურა ჟევოდანის მხეცი. ხალხის სიხარული დიდხანს არ გაგრძელებულა. 2 დეკემბერს ბესერ-სენტ-მარისთან მხეცი კვლავ გამოჩნდა და ორ მცირეწლოვან ბავშვს თავს დაესხა, ხოლო 10 დეკემბერს ორი ქალი ლაშამპთან მძიმედ დაასახიჩრა.
1766 წლის განმავლობაში მხეცის თავდასხმებმა კვლავ მუდმივი ხასიათი მიიღო. საზარელი შემთხვევა მოხდა 1 ნოემბერს, სოფელ სუშერთან მხეცმა 12 წლის ჟან-პიერ ოლიე მოკლა. საერთო ჯამში 1765 წლის მიწურულსა და 1766 წლის განმავლობაში მხეცმა 41 თავდასხმა მოაწყო. ადგილობრივ მონადირეთა მუხლჩაუხრელი ძიებების მიუხედავად, მის კვალს ვერსად პოულობდნენ. მხეცი უკვე საცხოვრებელი სახლების სიახლოვეს ესხმოდა თავს ადამიანებს. ჟევოდანი პანიკამ მოიცვა. ხალხში უიმედობა სუფევდა. ვერც მეფის წარმოგზავნილ საუკეთესო მონადირეთა ძალისხმევამ და ვერც ადგილობრივთა მცდელობებმა შედეგი ვერ მოიტანეს. თითქოს საშველი არსაიდან ჩანდა. მხეცი მოუხელთებელი იყო.
1766 წლის 1 ნოემბრიდან 1767 წლის 2 მარტამდე მხეცი აღარ გამოჩენილა. 1767 წლის მხოლოდ აპრილში მხეცმა ექვსი კაცი იმსხვერპლა. ადგილობრივ ხელისუფლებას ჯერ კიდევ ჰქონდა იმედი, რომ თავდამსხმელის დაჭერა მოხერხდებოდა. ამჯერად საქმეს სათავეში ჩაუდგა გრაფი დ’აპშე. მას პირადად უნდოდა შური ეძია მხეცზე შვილის დაღუპვის გამო. გრაფი არაერთ ალყას აწყობდა მარჟერიდის მთებში. მოულოდნელად, 1767 წლის 19 ივნისს დ’აპშესა და 300 მონადირის მიერ ალყაში მოქცეული მხეცი მოკლა ერთ-ერთმა მონადირემ - ჟან შასტელმა. გადმოცემის მიხედვით, ღრმად მორწმუნე შასტელმა თავისი თოფი ვერცხლის ტყვიებით დატენა და ნადირობის დროს ბიბლიაც ჰქონდა თან. მხეცის მრავალწლიან თავდასხმებს წერტილი დაესვა. მას შემდეგ ჟევოდანში მხეცი აღარ გამოჩენილა.
მადლიერმა ჟევოდანელებმა შასტელს 72 ლივრი მოუგროვეს ჯილდოდ. გახარებული ხალხი მოკლულ ცხოველს ქალაქიდან ქალაქში დაატარებდა, რათა ყველა დარწმუნებულიყო, რომ ჟევოდანის მხეცი მოკლეს და საფრთხეს აღარ წარმოადგენდა. ამჯერადაც მხეცის ფიტული ლუი XV-ს წარუდგინეს. თუმცა ნახელავი უხარისხო გამოდგა. ფიტული მალე გაიხრწნა და საშინელი სუნით შეწუხებულმა მეფემ იგი გადააგდებინა. მალევე გამოჩნდნენ სკეპტიკოსები, რომლებიც მიიჩნევდნენ, რომ ჟევოდანის მხეცი ჯერ კიდევ ცოცხალია და შასტელს იგი არ მოუკლავს. ასეა თუ ისე, 1767 წლის 19 ივნისის შემდეგ უჩვეულო მხეცის მასობრივი თავდასხმები შეწყდა.
თვითმხილველთა ჩვენებებით, ჟევოდანის მხეცი ასე გამოიყურებოდა: ძალიან ჰგავდა მგელს, სიდიდით ხარის ზომისა იყო, ჰქონდა განიერი მკერდი და ლომისმაგვარი გრძელი, ელასტიკური კუდი. წაგრძელებული სახით იგი მწევარს ჰგავდა, ჰქონდა მოგრძო წაწვეტებული ყურები და ხახიდან ამოშვერილი ეშვები. გადარჩენილთა უმრავლესობა მიუთითებდა, რომ მხეცი თვალში საცემი იყო მოყვითალო-წითური, ხერხემლის დაყოლებაზე კი მუქი შავი ბეწვის გამო. ზოგი იმასაც იხსენებდა, რომ მხეცს ზურგსა და გვერდებზე კოპლები ჰქონდა. აღსანიშნავია, რომ ჟევოდანის მხეცის თავდასხმის ტაქტიკა მეტად თავისებური იყო. იგი თავში ეძგერებოდა მსხვერპლს და ადამიანს სახეს უგლეჯდა. ასეთი თავდასხმა სხვა მხეცებისთვის უცხო იყო. ჩვეულებრივ, ჟევოდანის მხეცი უეცარი თავდასხმით მოქმედებდა. ბოლო დროს მხეცი ხშირად უკანა თათებზე ჰორიზონტალურად მდგომი, წინა თათებით სასიკვდილო დარტყმებს აყენებდა მსხვერპლს. საინტერესოა, რომ მხეცი უყურადღებოდ ტოვებდა ნახირსა თუ სხვა პირუტყვს და უშუალოდ მწყემსს ესხმოდა თავს. 1764-1767 წლებში ჟევოდანში იმასაც ფიქრობდნენ, რომ თავდასხმებს რამდენიმე მგლისმაგვარი მხეცი მიმართავდა. ეს მოსაზრება არცთუ უსაფუძვლო იყო, თუ გავიხსენებთ მხეცის თავდასხმათა სიხშირესა და გეოგრაფიას. პანიკასა და ხალხის შიშს ისიც განაპირობებდა, რომ მხეცი არასდროს ეგებოდა მრავლად დაგებულ ხაფანგებში, არ ეკარებოდა ტყეში გაფანტულ მოწამლულ სატყუარას, თავს აღწევდა მონადირეთა ალყას. ყოველივე ეს აფიქრებინებდა მოსახლეობას, რომ იდუმალი მხეცი ინტელექტითაც გამოირჩეოდა.
მოკლული მხეცის გამოკვლევას სათავეში ჩაუდგა მეფის ნოტარიუსი, მას რამდენიმე გამოცდილი ექიმი ეხმარებოდა. ჟან შასტელის მიერ მოკლული მხეცი 99 სანტიმეტრი სიგრძისა იყო (საინტერესოა, რომ იგი თითქმის 70 სანტიმეტრით პატარაც კი იყო 1765 წელს დე ბოტერნის მიერ მოკლულ იმ მგელზე, რომელიც შეცდომით ეგონათ ჟევოდანის მხეცი). მხეცს ჰქონდა არაპროპორციულად დიდი თავი, მკვეთრად წინ გამოწეული სახე, ბასრი გრძელი ეშვები და გრძელი წინა კიდურები. მხეცს ერთი უცნაურობაც აღენიშნებოდა, ექიმებმა დათვალიერების შედეგად მესამე ქუთუთო, ერთგვარი თხელი მემბრანა დააფიქსირეს. ბეწვი იყო ძალიან სქელი, მონაცრისფრო-წითური, რამდენიმე შავი ზოლით. გაკვეთის შედეგად მუცელში პატარა გოგონას ძვლები აღმოაჩინეს. მხეცის ლეში ნახეს მის თავდასხმას გადარჩენილმა თვითმხილველებმა. მათ დაადასტურეს, რომ შასტელის მიერ მოკლული ცხოველი სწორედ ჟევოდანის მტაცებელი იყო.
1764-1767 წლებში, ვიდრე მხეცი ცოცხალი იყო, მის შესახებ მრავალი მოსაზრება ვრცელდებოდა. ერთნი მას მაქციად მიიჩნევდნენ, მეორენი - დემონად, ზოგის აზრით ეს ღვთის რისხვა იყო მომრავლებული ცოდვების გამო. მხეცთან დაკავშირებით გამოთქმულ ვერსიათა შორის დღემდე საკმაოდ საინტერესოდ ჩანს მხეცისა და ანტუან შასტელის (ჟან შასტელის უმცროსი ვაჟი) ურთიერთდამოკიდებულების საკითხი. ანტუანმა მრავალი წელიწადი გაატარა აფრიკაში. სამშობლოში დაბრუნებული, ჟევოდანში დასახლდა და განმარტოებით, ტყის სიღრმეში ცხოვრობდა. 1767 წლის შემდეგ მთელი რიგი ფაქტების ანალიზის შედეგად გაჩნდა საკმაოდ არგუმენტირებული ეჭვი, რომ ანტუანი აფრიკიდან ჩამოყვანილ მხეცს (ლეოპარდი ან აფთარი) წვრთნიდა ხალხზე სანადიროდ. როცა მამამისმა მხეცი მოკლა, ანტუანი უკვალოდ გაქრა და ჟევოდანში აღარ უნახავთ. ეს თეორია ბოლომდე ვერ დადასტურდა, თუმცა მას დღესაც მრავალი მკვლევარი უჭერს მხარს. ყოველ შემთხვევაში, ვერ დადგინდა, რა სახის მტაცებელთან ჰქონდათ საქმე. ლეშის ირგვლივ კიდევ უფრო მეტი ვერსია გამოითქვა. მას მიიჩნევდნენ უბრალოდ დიდი ზომის მგლად, აფთრად, მგლისა და ძაღლის ჰიბრიდად, კატისებრთა ოჯახის წარმომადგენლად. ყოველივე ეს მხოლოდ ჰიპოთეზები იყო. თანამედროვე პერიოდშიც კრიპტოზოოლოგებისთვის ჟევოდანის მხეცი კვლავ გამოცანად რჩება. მეცნიერთა ერთ-ერთი ვარაუდით, მხეცი შესაძლოა ყოფილიყო რელიქტური (ძველი ეპოქის გადმონაშთის სახით არსებული) ცხოველიც. არსებობს სხვა ვერსიებიც, თუმცა დანამდვილებით არავინ იცის, რა მტაცებელი ატერორებდა ჟევოდანს თითქმის ორსაუკუნე-ნახევრის წინ.
ლიტერატურა
კატეგორია:იდუმალი არსებები კატეგორია:მგლები კატეგორია:მაქციები კატეგორია:საფრანგეთის ფოლკლორი კატეგორია:კაციჭამია ცხოველები
ჟილინის რაიონი
ჟილინის რაიონი (Okres Žilina) — რაიონი სლოვაკეთში. მდებარეობს ჟილინის მხარეში. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჟილინა. რაიონის ფართობი — 815 კმ², მოსახლეობა — 156 361 ადამიანი (2001 წლის აღწერის მონაცემები). რაიონი მოიცავს 3 ქალაქსა და 49 სოფელს.
სტატისტიკური მონაცემები (2001)
ეროვნული შემადგენლობა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჟილინის მხარის რაიონები
ატიკოს რაიონი
ატიკოს რაიონი (Distrito de Atico) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კარაველის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 75 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3.976 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3.146 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კარაველის პროვინციის რაიონები
Reprise Records
Reprise Records — 1960 წელს ფრენკ სინატრას მიერ დაარსებული ხმისჩამწერი ლეიბლი. ფრენკ სინატრა ცდილობდა ასეთი გზით გაეფართოვებინა თავისუფალი ხელოვნების საზღვრები საკუთარი თავისთვის და მისი მეგობრებისთვის — დინ მარტინისთვის და სემი დეივის უმცროსისათვის.
კომპანიის შექმნიდან მალევე სინატრამ დატოვა Capitol Records/EMI და ახალ ლეიბლზე გამოუშვა ალბომი Ring-A-Ding-Ding. მალე აქვე გადმოვიდნენ მარტინი, დეივისი, სცენის იუმორისტი დედ ფოქსი, ბინგ კროსბი, როზმარი კლუნი, ესკიველი და სხვა შემსრულებლები, რომლებთანაც სინატრას ჰქონდა მეგობრული ურთიერთობები. სინატრა სტუდიაში ჩაწერებს აკეთებდა 1988 წლამდე და დიდი წარმატებები ჰქონდა საკუთარი ძირითადი ჰიტების ხელახალ გამოცემებში. აქ ძირითად პრინციპად მუდამ რჩებოდა შემსრულებლებისთვის შემოქმედების მთლიანი თავისუფლების უზრუნველყოფა და — რომელიმე ეტაპზე — საკუთარ ნაწარმოებებზე ყველანაირი უფლება.
1963 წლის დასაწყისში Reprise გადავიდა Warner Bros. Records-ის მფლობელობაში, რის შემდეგაც ბევრმა შემსრულებელმა დაკარგა თავისი კონტრაქტი. ახალმა ხელმძღვანელებმა დაიწყეს ახალი ვარსკვლავების ძიება და 1964 წელს მოიწვიეს The Kinks, რომელსაც მოჰყვა ჯიმი ჰენდრიქსი, Captain Beefheart, ჯონი მიჩელი და სხვები. 1970-იანი წლების ბოლოს სინატრამ გამოხატა სურვილი დარჩენილიყო ლეიბლზე ერთადერთ ჩაწერილ არტისტად, მაგრამ ნილ იანგმა წასვლაზე უარი განაცხადა და დღემდე აქ რჩება (თუმცა, ჩაწერილია Geffen-ზეც). დღეისათვის, მის გარდა კონტრაქტები Reprise-სთან აქვთ ჯგუფებს და შემსრულებლებს: Oasis, Avenged Sevenfold, The Used, Mastodon, ერიკ კლეპტონი, Green Day, Fleetwood Mac, My Chemical Romance, Disturbed, Art of Dying, სერჟ თანქიანი და ბევრი სხვა.
2012 წლის ნოემბერში ლეიბლი ოფიციალურად დაიკეტა. მასზე გამოცემული ალბომების ნაწილი ამოიღეს ინტერნეტიდან და მაღაზიების თაროებიდან.
ევროპის ავტომაგისტრალი E40
thumb|right|200px|E40-ის ლოგო ევროპის ავტომაგისტრალი E40 — ევროპის ყველაზე გრძელი ავტომაგისტრალი, რომელიც იწყება საფრანგეთის ქალაქ კალეში და მიემართება აღმოსავლეთით ყაზახეთის ქალაქ რიდერამდე. მარშრუტის საერთო სიგრძეა 8000 კილომეტრზე მეტია. მარშრუტი გადის შემდეგ ქვეყნებზე: საფრანგეთი, ბელგია, გერმანია, პოლონეთი, უკრაინა, რუსეთი, ყაზახეთი, უზბეკეთი, თურქმენეთი, ყირგიზეთი.
სქოლიო
კატეგორია:ტრანსპორტი ევროპაში
პასტრისი
პასტრისი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სარაგოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 16,516112 კმ². მოსახლეობა — 1300 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
იჩონი
იჩხონი (이천시) — ქალაქი სამხრეთ კორეაში. მდებარეობს კიონგიდოს პროვინციაში. მისი ფართობი 461 კმ²-ია. 2012 წელს ქალაქის მოსახლეობა 196633 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კიონგიდოს პროვინციის ქალაქები
ბატანგ-აის ეროვნული პარკი
ბატანგ-აის ეროვნული პარკი (Taman Negara Batang Ai) — ეროვნული პარკი მალაიზიაში, სარავაკის შტატში. მდებარეობს ქალაქ კუჩინგიდან 250 კმ-ით აღმოსავლეთით მოიცავს სულ 24 კმ²-ზე გადაჭიმულ ტროპიკულ წვიმის ტყეებს, სადაც გავრცელებულია რამდენიმე უიშვიათესი, დაცული ცხოველი. პარკში მდებარეობს ჰიდროელექტროსადგურისთვის შექმნილი ხელოვნური წყალსატევი. ეროვნულ პარკად გამოცხადდა 1991 წელს და სულ მალე საკმაოდ პოპულარული გახდა როგორც ადგილობრივებში, ისე ტურისტებში, მიუხედავად ინფრასქტრუქტურის ნაკლებობისა.
არეალში გადაადგილება ძირითადად ნავებით ხდება. სველ, დიპტეროკარპულ ტყეებში ბინადრობს ორანგუტანი, გიბონი. ადგილობრივ მოსახლეობას ძირითადად იბანის ხალხი შეადგენს; ტურისტებს შორის პოპულარულია ტურები მათი სახლების სიახლოვეს. პარკის მენეჯმენტში აქტიურადაა ჩართული ადგილობრივი საზოგადოება. პარკის დაცვის ხელშეწყობის მიზნით, მათ შექმნილი აქვთ კოოპერატივი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მალაიზიის ეროვნული პარკები
ვოლჟსკაია (მოსკოვის მეტრო)
ვოლჟსკაია (Волжская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ლიუბლინსკო-დმიტროვსკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1995 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მეტროსადგურები
ტომას ფერფაქსი
250px|მინიატიურა|ტომას ფერფაქსი, ბარონი კამერონი ტომას ფერფაქსი, ბარონი კამერონი (Thomas Fairfax, Lord of Cameron; დ. 17 იანვარი, 1612 — გ. 12 დეკემბერი, 1671) — ლორდი, ინგლისის პოლიტიკური მოღვაწე. ახალი მოდელის არმიის მეთაური ინგლისის რევოლუციის პერიოდში.
სწავლობდა კემბრიჯში, შემდეგ მსახურობდა ჰოლანდიაში მდებარე არმიაში. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ შეუერთდა ოპოზიციას, რომელიც აპროტესტებდა ჩარლზ I-ის მმართველობას.
ლიტერატურა
კატეგორია:ინგლისის რევოლუცია კატეგორია:დაბადებული 17 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1612 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1671
ბელია-უნიონის რაიონი
ბელია-უნიონის რაიონი (Distrito de Bella Unión) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კარაველის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 225 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2.717 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.588 კმ²-ია.
ჯინი
მინი|ჯინის ბოთლები მაღაზიაში
იოჯუ
იოჯუ (여주시) — ქალაქი სამხრეთ კორეაში. მდებარეობს კიონგიდოს პროვინციაში. მისი ფართობი 608.64 კმ²-ია. 2012 წელს ქალაქის მოსახლეობა 104774 კაცს შეადგენდა.
ჯინი
ჯინი (Gin) — მაგარი სპირტიანი სასმელი, რომლის მისაღებად რექტიფიცირებულ ან ნედლ ჭვავის სპირტს ხდიან ღვიის მშრალ ნაყოფთან ერთად. ჯინს უმატებენ სუნელ-სანელებლებს (მაგალითად, ფორთოხლის ქერქს). გავრცელებულია ამერიკის შეერთებულ შტატებში, დიდ ბრიტანეთსა და ნიდერლანდებში.
იოჯუ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კიონგიდოს პროვინციის ქალაქები კატეგორია:სამხრეთ კორეის ქალაქები
ჯინი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალკოჰოლური სასმელები
ლიპტოვსკი-მიკულაშის რაიონი
ლიპტოვსკი-მიკულაშის რაიონი (Okres Liptovský Mikuláš) — რაიონი სლოვაკეთში. მდებარეობს ჟილინის მხარეში. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ლიპტოვსკი-მიკულაში. რაიონის ფართობი — 1323 კმ², მოსახლეობა — 73 984 ადამიანი (2001 წლის აღწერის მონაცემები). რაიონი მოიცავს 2 ქალაქსა და 54 სოფელს.
სტატისტიკური მონაცემები (2001)
ეროვნული შემადგენლობა:
კონფესიური შემადგენლობა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჟილინის მხარის რაიონები
ლიუბლინო (მოსკოვის მეტრო)
ლიუბლინო (Люблино) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ლიუბლინსკო-დმიტროვსკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1996 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მეტროსადგურები
უტებო
უტებო (Utebo, Utevo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სარაგოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18 კმ². მოსახლეობა — 18 822 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ადამს-ლეიკი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანადის ტბები
სან-მატეო-დე-გალიეგო
სან-მატეო-დე-გალიეგო (San Mateo de Gállego, Sant Mateu de Galligo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სარაგოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 71,621104 კმ². მოსახლეობა — 3269 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
კისუცკე-ნოვე-მესტოს რაიონი
კისუცკე-ნოვე-მესტოს რაიონი (Okres Kysucké Nové Mesto) — რაიონი სლოვაკეთში. მდებარეობს ჟილინის მხარეში. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კისუცკე-ნოვე-მესტო. რაიონის ფართობი — 174 კმ², მოსახლეობა — 33 778 ადამიანი (2001 წლის აღწერის მონაცემები). რაიონი მოიცავს 1 ქალაქსა და 13 სოფელს.
ლაშა გახარია
ლაშა გახარია (დ. 1947, მუხური — გ. 2004) — ქართველი პოეტი. ლექსებს წერდა როგორც ქართულ, ასევე მეგრულ ენაზე.
კისუცკე-ნოვე-მესტოს რაიონი
სტატისტიკური მონაცემები (2001)
ეროვნული შემადგენლობა:
ლაშა გახარია
მისი პირველი ლექსი გამოქვეყნდა ჩხოროწყუს რაიონულ გაზეთში, 1966 წელს, როდესაც ის სწავლობდა მუხურის საშუალო სკოლაში. სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, რომელსაც „მოძღვარ ნათლიასა“ და „ბიბლიას“ ეძახდა.
კისუცკე-ნოვე-მესტოს რაიონი
სტატისტიკური მონაცემები (2001)
კონფესიური შემადგენლობა:
ლაშა გახარია
2003 წელს გამოვიდა მისი ლექსების პირველი კრებული „მუზის პაუზა“.
კისუცკე-ნოვე-მესტოს რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჟილინის მხარის რაიონები
ლაშა გახარია
უკურნებელი სენით დაავადებული პოეტი გარდაიცვალა 2004 წელს.
პოეტის გარდაცვალების შემდეგ, 2005 წელს გამოვიდა მისი მეგრული ლექსების კრებული „ირიათონი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:გარდაცვლილი 2004 კატეგორია:ქართველი პოეტები ლაშა
მადაგასკარის მეორე ექსპედიცია
მადაგასკარის მეორე ექსპედიცია — 1894-1895 წლებში საფრანგეთის მიერ მადაგასკარზე იმერინის სამეფოს წინააღმდეგ განხორციელებუი სამხედრო ინტერვენცია. ეს იყო ფრანკო-მალაგასიური ომების ბოლო ფაზა და მადაგასკარის პირველი ექსპედიციის გაგრძელება.
მიზეზები
მადაგასკარი იმ დროს წარმოადგენდა დამოუკიდებელ ქვეყანას, რომელსაც იმერინების დინასტია მართავდა. შეჭრის მიზეზი იყო დედოფალი რანავალუნა III–ს მიერ საფრანგეთის პროტექტორატზე უარის თქმა.
შედეგები
მადაგასკარის ანექსიის დაკანონება საფრანგეთის ეროვნული ასამბლეის მიერ 1986 წლის 6 აგვისტოს მოხდა. მიუხედავად ექსპედიციი წარმატებისა აჯანყებები 1905 წლამდე გრძელდებოდა. დედოფალ რანავალუნა III–ს დეპორტაცია მოხდა 1897 წელს, ალჟირის დედაქალაქ ალჟირში, სადაც ის 1917 წელს გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:მადაგასკარის ისტორია