cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რალფ დარენდორფი
ოჯახი
დარენდორფი ცნობილი იყო ანტი-ნაცისტური აქტივობებით. ბავშვობაში რალფი იყო დოიჩე უნგფოლკის წევრი, ჰიტლერიუგენდის ახალგაზრდული ფრთის ნაწილი. . როდესაც რალფი ჯერ კიდევ მოზარდი იყო, ის და მამამისი, გსდპ-ისა და გერმანიის პარლამენტის წევრი, დაიჭერეს და გააგზავნეს საკონცენტრაციო ბანაკში მათი ანტი-ნაცისტური აქტივობების გამო. ამის შემდეგ, რალფის ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა ბერლინში. 1944 წელს, მეორე მსოფლიო ომის მიწურულს რალფი კვლავ დაჭერილ იქნა ანტი-ნაცისტური აქტივობების გამო და გააგზავნეს საკონცენტრაციო ბანაკში, პოლონეთში. 1945 წელს იგი განთავისუფლებულ იქნა ბანაკიდან.
ქორწინება და შვილები
დარენდორფმა სამჯერ იქორწინა. პირველად 1954 წელს იქორწინა ვერაზე. ვერა და რალფი ერთად სწავლობდნენ ლონდონის ეკონომიკის სკოლაში. ერთად მათ სამი ქალიშვილი შეეძინათ: ნიკოლა, ალექსანდრა და დაფნა. ნიკოლა დარენდორფი მუშაობდა გაეროში და დასავლეთ აფრიკის რეგიონალური კონფლიქტების მრჩეველად დიდი ბრიტანეთისთვის.
1980-2004 წლამდე, იგი დაქორწინებული იყო ისტორიკოსა და თარჯიმანზე ელენ დარენდორფზე, ელენი პროფესორი ჯეიმზ კრუგის ქალიშვილი იყო. იმის შემდეგ, რაც რალფს მიენიჭა ლორდის სტატუსი, ელენი ცნობილ იქნა,როგორც „ლეიდი დარენდორფი“. ელენ დარენდორფი მუშაობდა ებრაული პოლიტიკის კვლევის ინსტიტუტში. იგი იყო ახალი ისრაელის ფონდის ბრიტანეთის ფილიალის თავმჯდომარე და იყო დამოუკიდებელი ებრაული ხმის დეკლარაციის ხელმომწერი, რომელიც მნიშვნელოვანი ებრაული დოკუმენტია პოლიტიკის წარმოებისთვის პალესტინელების მიმართ.
რალფ დარენდორფის პირველი ორი ქორწინება განქორწინებით დასრულდა. 2004 წელს იგი კიდევ ერთხელ დაქორწინდა ექიმ კრისტიან დარენდორფზე, რომელიც კელნიდანაა.
განათლება და კარიერა
რალფ დარენდორფი სწავლობდა ფილოსოფიას,კლასიკურ ფილოლოგიას და სოციოლოგიას ჰამბურგის უნივერსიტეტში 1947-1952 წლებში. 1954 წელს იგი ასრულებს დოქტორანტურის სწავლას სოციოლოგიაში ლონდონის ეკონომიკის სკოლაში. მალევე იგი ბრუნდება გერმანიაში, სადაც ხელმძღვანელობდა სოციოლოგიის კათედრას, კულმინაციას კი კონსტანცის უნივერსიტეტში მიაღწია 1969 წელს. დარენდორფის აკადემიური კარიერის საწყის ეტაპებზე, ინტერესდება მარქსიზმის თეორიებით და სამეცნიერო თეზისს წერს კარლ მარქსის სამართლიანობის თეორიაზე. 1950-იანების მიწურულიდან დერნდორფი, როგორც კოზერი, დავობდა „კონფლიქტის თეორიის მიდგომასთან დაკავშირებით სოციოლოგიაში“ 1953–1954 წლებში მან გააგრძელა აკადემიური კვლევა ლონდონის ეკონომიკურ სკოლაში კარლ პოპერის ხელმძღვანელობით, როგორც ლევერჰულმის მკვლევარი, 1956 წელს მიიღო დოქტორის ხარისხი სოციოლოგიაში. იგი სოციოლოგიის პროფესორი იყო ჰამბურგის უნივერსიტეტში (1957-1960), ტუბინგენის უნივერსიტეტში (1960-1964) და კონსტანცის უნივერსიტეტში (1966-1969)
1957-1959 წლებში, დარენდორფი განიხილავდა „კვაზი ჯგუფებსა და ინტერესთა ჯგუფებს შორის პრინციპულად ორგანიზების შესაძლებლობას“.კვაზი ჯგუფები განიმარტება შემდეგნაირიად :კოლექტივებს, რომლებსაც აქვთ ფარული იდენტური როლის ინტერესები, თუმცა ისინი არ განიცდიან „კუთვნილების“ გრძნობას. მეორე მხრივ, ინტერესთა ჯგუფებს აქვთ სტრუქტურა, ორგანიზაციის ფორმა, საერთო პროგრამა ან მიზანი და ჰყავთ წევრები." 1960 წელს გახდა ნიუ - იორკის კოლუმბიის უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი სოციოლოგიაში.
1968-69 წლებში იგი იყო ბადენ-ვიურტემბერგის პარლამენტის წევრი. ამავე წელს დარენდორფსა და ჰარვარდს შორის იწყება თანამშრომლობა. . 1969 წელს დარენდროფი გადაწყვეტს გახდეს ბუნდესტაგის წევრი. ამ პერიოდში ბრანდტი აყალიბებს თავის პირველ გსპდ-გთდპ კოალიციურ მთავრობას. ბუნდესტაგის შესვლის შემდეგ იგი დაინიშნა საგარეო საქმეთა სამინისტროს საპარლამენტო მდივნად. იმის გამო, რომ საგარეოს საქმეთა სამინისტროს წესდებით აღნიშნული პოსტი საფეხურით მესამე ადგილას იყო, იგი უკმაყოფილო იყო აღნიშნული თანამდებობით. 1969-70 წლებში იგი აგრეთვე იყო საგარეო საქმეთა სამინისტროს საპარლამენტო სახელმწიფო მდივანი. 1970 წელს კი იგი ხდება ევროკომისარი ბრიუსელში. იგი იყო ადამიანის უფლებების დაცვისა და თავისუფლების გარანტორი ევროკავშირში.
1974 წელს, ბბს-მ მიიწვა ყოველწლიურად რადიო გადაცემაში სახელად რიჰის ლექციები. აღნიშნული რადიოგადაცემა 6 ნაწილად იყო დაყოფილი სახელად The New Liberty(ახალი თავისუფლება). აღნიშნულ რადიოგადაცემაში დარენდორფმა განმარტა თუ რას ნიშნავს თავისუფლება.
1974-1984 წლებში, დარენდორფი იყო ლონდონის ეკონომიკის სკოლის დირექტორი. გერმანიაში კი იგი დაბრუნდა, რათა გამხდარიყო სოციალური მეცნიერების პროფესორი კონსტანციის უნივერისტეტში 1984-86 წლებში.
1967-დან 1970 წლამდე, იგი ხელმძღვანელობდა გერმანიის სოციოლოგიის ასოციაციას, მან აღნიშნული პოსტი მხოლოდ მას შემდგომ დატოვა, რაც ბრიუსელში ევროკომისარი გახდა. 1976-79 წლებში იგი ხელმძღვანელობდა საგანმანათებლო ქვეკომიტეტს სახელად ბენსონის კომისიას.
1986 წელს, რალფ დარენდროფი ხდება ლონდონის ეკონომიკის სკოლის ხელმძღვანელი. 1987-97 წლებში კი იგი ოქსფორდის წმინდა ანტონის კოლეჯის დეკანი, მისი მემკვიდრე კი ისტორიკოსი სერ რეიმონდ კარი იყო.
1982 წელს დარენდორფს მიენიჭა ბრიტანეთის იმპერიის რაინდის ორდენი. 1988 წელს კი, იგი ხდება ბრიტანეთის მოქალაქე. ამის შემდეგ, იგი ცნობილია როგორც სერ რალფ დარენდორფი (ბრიტანეთის იმპერიის რაინდის ორდენის სტატუსით სარგებლობა შეუძლია მხოლოდ იმას, ვინც არის გაერთიანებული სამეფოს მოქალაქე). 1993 წლის 15 ივლისს იგი ხდება ლორდთა პალატის მუდმივი წევრი,რის შედეგადაც მას ენიჭება „ბარონი დარენდორფის“ სტატუსი. იგი ხდება ქალაქ ვესტმინისტერის კლერ მარკეტის ბარონი. კლერ მარკეტი ლონდონის ეკონომიკის სკოლის მახლობად მდებარეობს, აღნიშნულ ტერიტორიას კი სკოლის მომსახურე პერსონალი საპარკინგედ იყენებს. ამ სახელით დარენდორფმა პატივი სცა სკოლას, ასევე, აღნიშნული სახელი აირჩია მისი ლიბერალური იუმორის ნიშნად. ლორდთა პალატაში იგი მოღვაწეობდა, როგორც პარლამენტის დამოუკიდებელი წევრი.
2000 - დან 2006 წლამდე დარენდორფი მუშაობდა პირველი „პასუხისმგებლიანი კაპიტალიზმის ჯილდოს“ მოსამართლე კოლეგიის თავმჯდომარის თანამდებობაზე. 2009 წელს დარენდორფს გადაეცა პირველი „პასუხისმგებლიანი კაპიტალიზმის ცხოვრებისეული მიღწევების ჯილდო“. დარენდორფი ამტკიცებდა, რომ თუნდაც ყველაზე ფუნდამენტურ სამოქალაქო უფლებებს, მათ შორის კანონის წინაშე თანასწორობას და გამოხატვის თავისუფლებას, მისცემოდა კონსტიტუციური ლეგიტიმაცია. 2007 წლის 11 ივლისს, მას მიენიჭა პრინცესა ასტურიას პრემია სოციალური კვლევებისთვის.
2005 წლის იანვარში იგი დაინიშნა ბერლინის სოციალურ მეცნიერებათა კვლევითი ცენტრის სამეცნიერო პროფესორის თანამდებობაზე.
დარენდორფს ჰქონდა ორმაგი მოქალაქეობა, როგორც დიდი ბრიტანეთის, ასევე გერმანიის. პენსიაზე გასვლის შემდეგ, იგი ნაწილობრივ ცხოვრობდა გერმანიასა და დიდ ბრიტანეთში. მას ერთი სახლი ჰქონდა ლონდონში მეორე კი ბონდორფში სამხრეთ- დასავლეთ გერმანიაში. როდესაც ჰკითხეს, თუ რომელი ქალაქი მიაჩნდა მას სახლად, მან უპასუხა, რომ იგი იყო „ლონდონელი“. ერთხელ მან თქვა, რომ მის ცხოვრებაში არსებობდა დაპირისპირება იმ ვალდებულებას შორის, რომელიც მას ჰქონდა იმ ქვეყნის მიმართ, სადაც იგი დაიბადა, ხოლო ბრიტანეთისადმი  იგი გრძნობდა მიჯაჭვულობასა და კავშირს.
გარდაცვალება
დარენდორფი გარდაიცვალა კელნიში 2009 წლის 17 ივნისს 80 წლის ასაკში, სიმსივნით. . გარდაცვალების შემდეგ მას დარჩა მესამე ცოლი, სამი ქალიშვილი და ერთი შვილიშვილი.
კლასი და კლასობრივი კონფლიქტი ინდუსტრიულ საზოგადოებაში
სტრუქტურული ფუნქციონალიზმის და მარქსიზმის არგუმენტების ანალიზისა და შეფასებისას, დარენდორფს მიაჩნდა, რომ არცერთ ცალკე აღებულ თეორიას არ შეეძლო მორგებოდა ყველანაირ საზოგადოებას. მარქსიზმმა მხედველობაში არ მიიღო სოციალური ინტეგრაციისა და ერთიანობის აშკარა ფაქტები. მეორე მხრივ, სტრუქტურული ფუნქციონალიზმი საკმარისად არ იყო კონცენტრირებული სოციალურ კონფლიქტებზე. იგი, ასევე, აცხადებდა, რომ კარლ მარქსი კლასს განსაზღვრავდა ვიწრო ისტორიულ სპეციფიკურ კონტექსტში. მარქსის მოღვაწეობის დროს, სიმდიდრე იყო ძალაუფლების მიღწევის განმსაზღვრელი ფაქტორი, მდიდარი, მაშასადამე, გავლენიანი, არ უტოვებდა ღარიბ ადამაიანს არანაირ შანს იმისათვის, რომ მოეპოვებინა ძალაუფლება ან გაეზარდა საკუთარი პოზიცია საზოგადოებაში.
დარენდორფი ეყრდონობოდა მარქსიზმისა და სტრუქტურული ფუნქციონალიზმის ასპექტებს იმისათვის, რომ ჩამოეყალიბებინა საკუთარი რწმენა. დარენდორფმა ხაზი გაუსვა იმ ცვლილებებს, რომელიც თანამედროვე საზოგადოებამ განიცადა. დარენდოფს სწამდა საზოგადოების ორი მიდგომის: უტოპიურისა და რაციონალურის. უტოპიური არის ღირებულებების და სიმყარის ბალანსი, ხოლო რაციონალური არის აზრთა სხვადასხვაობის და უთანხმოების ერთობა. მიუხედავად იმისა, რომ მას სჯერა, რომ ორივე სოციალური პერსპექტივაა, უტოპიური მიდგომა ყველაზე აშკარაა თანამედროვე საზოგადოებაში, რის გამოც დარენდორფმა ორ შეხედულებას შორის ბალანსი შექმნა. დარენდორფი განიხილავს ლიტერატურულ უტოპიას იმის საჩვენებლად, რომ სოციალური სისტემის სტრუქტურალურ-ფუნქციონალისტური იდეა თავისთავად უტოპიურია, რადგან ის ფლობს ყველა საჭირო ატრიბუტიკას. კერძოდ, დემოკრატიამ გააჩინა ხმის მიცემის შესაძლებლობა, რამაც გაზარდა სოციალური მობილობა. მას მიაჩნია, რომ ხელისუფლებისთვის ბრძოლა კონფლიქტს ქმნის. ფულს, პოლიტიკურ ძალაუფლებას და სოციალურ სტატუსს აკონტროლებს მხოლოდ ერთი და იგივე ჯგუფი - კაპიტალისტური ჯგუფი - რამაც მუშებს მცირე სტიმული მისცა სტატუს-კვოს შენარჩუნებაში.
უფრო მეტიც, იგი თვლის, რომ ტრადიციული მარქსიზმი უგულებელყოფს კონსესუსსა და ინტეგრაციას თანამედროვე სოციალურ სტრუქტურებში. დარენდორფის თეორიამ კლასი განსაზღვრა არა სიმდიდრის თვალსაზრისით, როგორც ამას მარქსი განსაზღვრავდა, არამედ ავტორიტეტის დონის მიხედვით. დარენდორფმა გააერთიანა ორივე ამ ელემენტის თეორიები, რათა შეემუშავებინა საკუთარი თეორია კლასობრიცი კონფლიქტის შესახებ პოსტ-კაპიტალისტურსაზოგადოებაში. დარენდორფი ეთანხმება მარქსს, რომ ძალაუფლება მე-19 საუკუნეში დამყარებული იყო შემოსავლის რაოდენობასთან, მაშასადამე, მდიდარი ბურჟუა მართავდა სახელმწიფოს. თუმცა სიტუაცია შეიცვალა, მუშებმა შექმნეს პროფკავშირები. სწორედ პროფკავშირებმა მისცეს მუშებს შესაძლებლობა, ეწარმოებინათ მოლაპარაკებები კაპიტალისტებთან.
კლასთა კონფლიქტის თეორია
დარენდორფის აზრით, ფუნქციონალიზმი გამოსადეგია მაშინ, როდესაც ცდილობ გაანალიზდეს კონსესუსი, კონფლიქტის თეორია კი მიდრეკლია იმისკენ, რომ გაანალიზდეს კონფლიქტი და ძალადობა. იმისათვის, რომ გავიგოთ, რა არის სტრუქტურული ფუნქციონალიზმი, ჩვენ უნდა შევისწავლოთ დევისი და მური, პარსონი და მერტონი. დარენდორფი აცხადებს, რომ კაპიტალიზმმა განიცადა დიდი ცვლილებები მას შემდეგ, რაც მარქსმა შეიმუშავა საკუთარი თეორია კლასობრივი ბრძოლის შესახებ. ახალი კაპიტალისტური სისტემა, ცნობილი როგორც პოსტ-კაპიტალიზმი, ხასიათდება მრავალფეროვანი კლასის სტრუქტურითა და ძალაუფლების კომპლექსური სისტემით. ამრიგად, იგი მოიცავს უთანასწორობის გაცილებით რთულ სისტემას, ვიდრე მარქსი თავდაპირველად ასახავდა. დარენდორფი ამტკიცებს, რომ პოსტ-კაპიტალისტურმა საზოგადოებამ მოახდინა კლასობრივი კონფლიქტის ინსტიტუციონალიზაცია სახელმწიფო და ეკონომიკურ სფეროებში. მაგალითისთვის, პროფკავშირების, კოლექტიური მოლაპარაკებების, სასამართლო სისტემისა და საკანონმდებლო დებატების შედეგად, კლასობრივი ბრძოლა უფრო მეტად შეჩვევადი გახდა. ფაქტობრივად, მარქსის დროისთვის დამახასიათებელი მწვავე კლასობრივი დაპირისპირება აღარ არის აქტუალური.
დარენდორფის მსგავსად, კონფლიქტის თეორეტიკოსები ხშირად ფუნქციონალისტებისგან ზუსტად საპირისპირო მოსაზრებას იღებდნენ. ვინაიდან ფუნქციონალისტებს მიაჩნიათ, რომ საზოგადოება თითქმის ურყევია, თუ არა მთლიანად სტატიკური, კონფლიქტის თეორეტიკოსები ამბობდნენ, რომ ყველა საზოგადოება თითოეულ წერტილში ექვემდებარება ცვლილების პროცესს. კონფლიქტის თეორეტიკოსები მიიჩნევენ, რომ "არსებობს განხეთქილება და კონფლიქტი სოციალური სისტემის ნებისმიერ წერტილში" და "საზოგადოების მრავალი ელემენტი, რომლებიც ხელს უწყობენ დაშლას და ცვლილებებს". მათ მიაჩნიათ, რომ წესრიგი მოდის ზედა ეშელონებიდან იძულებით და რომ ძალაუფლება მნიშვნელოვანი ფაქტორია სოციალური წესრიგისთვის.
კონფლიქტის თეორიის შემუშავებისას, დარენდორფმა აღიარა, რომ კონსესუსის თეორია საზოგადოების სრულად ასახვისთვისაც იყო საჭირო. კონსესუსის თეორია ყურადღებას აქცევს საზოგადოებაში ღირებულებების ინტეგრაციას, ხოლო კონფლიქტის თეორია ფოკუსირდება ინტერესთა კონფლიქტის შესწავლაზე და ძალაზე, რომელიც საზოგადოებას აერთიანებს ამ სტრესის მიუხედავად. თავის დროზე, სტრუქტურული ფუნქციონალიზმი იყო წამყვანი თეორია სოციოლოგიაში, სანამ კონფლიქტის თეორია არ აღმოცენდებოდა, როგორც მისი მთავარი კონკურენტი. ამასთან, როგორც სტრუქტურულმა ფუნქციონალიზმმა, ასევე კონფლიქტის თეორიამ მიიღო დიდი კრიტიკა. სინამდვილეში, დარენდორფი ამტკიცებდა, რომ კონსესუსი საჭირო ატრიბუტი იყო კონფლიქტის არსებობისთვის. როგორც იგი ამბობდა, ეს ორი კონსესუსი და კონფლიქტი ერთმანეთის წინაპირობა იყო. თუმცა, საპირისპიროც დასაშვები იყო. მას სჯეროდა, რომ კონფლიქტმა შეიძლება გამოიწვიოს ერთიანობა და კონსესუსი. მიუხედავად ამისა, დარენდორფს არ სჯეროდა ამ ორი თეორიის გაერთიანების, რათა შედგენილიყო ერთიანი და ყოვლისმომცველი თეორია. ამის ნაცვლად, დარენდორფის თეზისი იყო: „ხელისუფლების სხვადასხვაგვარი განაწილება გამომწვევია სისტემური სოციალური კონფლიქტისა“. საბოლოოდ, კონფლიქტის თეორია უკეთ უნდა იყოს აღქმული, ვიდრე გარდამავალი განვითარების ეტაპი სოციოლოგიური თეორიის ისტორიაში. თუმცა, თეორია არამართებული გამოდგა, რადგან მან მარქსის თეორიული მიმართულება არ აიღო. ჯერ კიდევ ადრინდელ 1950-იან და 1960-იან წლებში ამერიკულმა სოციოლოგიამ მთლიანად აღიარა მარქსისეული მიდგომა. მიუხედავად ამისა, სწორედ კონფლიქტის თეორია ეხმარებოდა იმაში, რომ 60-იანების ბოლოს მსოფლიო აღიარება მოეპოვებინა.
ავტორიტეტი
დარენდორფს მიაჩნდა, რომ მარქსის თეორიის განახლება შეიძლებოდა თანამედროვე საზოგადოებისა და რომაული საზოგადოების ასახვისთვის. იგი უარყოფს მარქსის ორკლასიან სისტემას იმის გამო, რომ იგი არის ძალიან პრიმიტიული და მეტისმეტად ორიენტირებულ საკუთრების ქონაზე. სააქციო საზოგადოების აღმავლობის გამო, საკუთრება სულაც არ ასახავს თანამედროვე საზოგადოებაში ეკონომიკური წარმოების კონტროლს.. იმის ნაცვლად, რომ აღწეროს კლასის ფუნდამენტური განსხვავებები, საკუთრების თვალსაზრისით, დარენდორფი ირწმუნება, რომ „ჩვენ უნდა შევცვალოთ ეფექტური კერძო საკუთრების ფლობა ან არ ფლობა, კლასის ფორმირების კრიტერიუმად ავტორიტეტის გამოყენებით ან მისი გარიყვით“. დარენდორფის კონფლიქტის თეორიის გადამწყვეტი კომპონენტი ავტორიტეტის იდეაა. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად ეს ყველაფერი წააგავს ინდივიდუალურ საკითხს და ფსიქოლოგიურ პრობლემას, დარენდორფი ამტკიცებს, რომ ავტორიტეტი დაკავშირებულია თანამდებობებთან და არა ინდივიდებთან. ამ გზით, სუბორდიანაცია და ავტორიტეტი ზუსტად რომ საზოგადოების მოლოდინია და თუ ეს მოლოდინი  არ არის შესრულებული, წესდება სანქციები. მეტიც დარენდორფი ამ იდეას განავრცობს იმით, რომ  ადამიანებს, ვისაც ძალაუფლება და უფლებამოსილება აქვთ, მათი როლი შეიძლება წინააღმდეგობაში მოდიოდეს სხვადასხვა პოზიციებთან, იმ შემთხვევაში, თუ განსხვავებული მოწოდებებია რაიმესკენ. დარენდორფის თანახმად, საზოგადოების ამ განსხვავებულ სფეროებს, სადაც ადამიანების როლი შეიძლება განსხვავებული იყოს, იმპერატიულად კოორდინირებულ ასოციაციებს უწოდებენ. საზოგადოების ჯგუფები სხვადასხვა ასოციაციებშია გაერთიანებული, მათი საერთო ინტერესების მიხედვით. დარენდორფი განმარტავს, რომ ლატენტური ინტერესები ბუნებრივი ინტერესებია, რომლებიც გაუცნობიერებლად წარმოიქმნება ზემდგომებსა და ქვეშემრდომებს შორის. ის განსაზღვრავს მკაფიო ინტერესებს, როგორც ლატენტურ ინტერესს, მაშინ როდესაც იგი რეალიზდება. დაბოლოს, დარენდორფის აზრით, ავტორიტეტის შესწავლა არის მთავარი გასაღები იმისა, რომ გავიგოთ სოციალური კონფლიქტის გამომწვევი მიზეზი.
დარენდორფი, მერტონის მსგასვად, აკვირდებოდა როგორც ლატენტურ, ისე მკაფიო ინტერესებს და მიანიჭა შედგომი კლასიფიკაცია - არაცნობიერი და გააზრებული ინტერესები. მან კონფლიქტის თეორიისთვის პრობლემატურად მიიჩნია ამ ორ ცნებას შორის კავშირი. დარენდორფს მიაჩნდა, რომ კლასობრივი კონფლიქტის ფუნდამენტი იყო საზოგადოების სამი ჯგუფი: კვაზი ჯგუფები, ინტერესთა ჯგუფები და კონფლიქტური ჯგუფები. მაშასადამე, საზოგადოება შეიძლება დაყოფილ იქნას ორ ნაწილად - მმართველ კლასად და მორჩილ კლასად. მმართველ კლასს გააჩნია ავტორიტეტი, როდესაც მორჩილ კლასს არა მარტო არ გააჩნია არანაირი ავტორიტეტი და ძალაუფლება, მაგრამ ასევე ემორჩილება სხვების ნებას. ამ კლასებს შორის ცალსახა კავშირის ახსნას სწორედ კონფლიქტის თეორია ცდილობს. კვაზი ჯგუფები არიან „თანამდებობის პირები, რომლებსაც აქვთ იდენტური როლური ინტერესები“ ინტერესთა ჯგუფები კვაზი ჯგუფებისგან წარმოიქმნება და ორგანიზებულები არიან, ჰყავთ წევრები, ორგანიზაცია, პროგრამა და მიზნები. კვაზი ჯგუფებსა და ინტერეს ჯგუფებს შორის მთავარი განსხვავება არის ის რომ, ინტერესთა ჯგუფს აქვთ იმის უნარი, რომ ორგანიზდნენ და აქვთ კოლექტივისტური, ერთიანობის გრძნობა ან იდენტობა. დარენდორფმა აღიარა, რომ სხვა პირობები, როგორებიცაა პოლიტიკა, ადეკვატური პერსონალი და რეკრუტირება, იღებს მონაწილეობას ჯგუფებთან ერთად. მას ასევე სჯეროდა, რომ იდეალურ პირობებში, კონფლიქტის ახსნა არ იქნება საჭირო სხვა ცვლადებით. მარქსისგან განსხვავებით, მას არ სჯეროდა, რომ კვაზი ჯგუფში შემთხვევითი რეკრუტირება კონფლიქტის ჯგუფს არ შექმნიდა. ლუის კოსერი ფიქრობდა, რომ კონფლიქტის ფუნქციებმა შეინარჩუნა სტატუს-ქვო, დარენდორფი კი თვლიდა, რომ ეს კონფლიქტი ასევე იწვევს ცვლილებებს (სოციალურ სტრუქტურაში) და განვითარებას. მისმა რწმენამ საზოგადოების ცვლილებებთან დაკავშირებით დარენდორფის იდეები განასხვავა მარქსისაგან, რომელიც მხარს უჭერდა უტოპიის კონცეფციას.
მარქსის და დარენფორფის პერსპექტივა კლასის ფორმირებასთან დაკავშირებით
მარქსს სჯეროდა, რომ ისტორია უნდა განისაზღვროს, როგორც კლასობრივი ბრძოლა. მარქსმა კლასი განსაზღვრა, როგორც დომინირებული კლასი და ის, ვინც მათზე დომინირებს. მას სჯეროდა, რომ თანამედროვე საზოგადოებაში არსებობდა სამი ტიპის კლასი: კაპიტალისტები, მშრომელები და წვრილი ბურჟუაზია. პროლეტარიატი და ბურჟუაზია არის კლასების ფორმირების საყრდენი. მარქსს სჯეროდა, რომ სხვადასხვა კლასებს შორის ბრძოლაში ჩამოყალიბდა კლასობრივი ფენომენის კონცეფცია.
მარქსს ესმოდა, რომ არსებობს ორი კლასი: მმართველები, რომლებიც აკონტროლებენ წარმოების საშუალებებს და მართულები, რომლებიც მუშაობენ წარმოების საშუალებებით. ყველა საზოგადოებას სჭირდება ორივე. მათ შორის არსებული კონფლიქტები იწვევს არსებული საზოგადოებრივი წესრიგის განადგურებას ისე, რომ იგი ჩანაცვლდება ახლით.
მეორე მხრივ, დარენდორფს მიაჩნდა, რომ კლასების ფორმირება საერთო ინტერესების ორგანიზაცია იყო. ეს ნიშნავს იმას, რომ ადამიანები, რომლებიც არიან მმართველ პოზიციაზე, უნდა აკონტროლებედნენ მათ, ვინც მათ დაქვემდებარებაშია, ეს იმას ნიშნავს, რომ შეიძლება გარკვეული სანქციები დაწესდეს ადამიანებზე, რომლებიც ვერ შეასრულებენ ბრძანებებს, შედეგად ეს ადამიანები მიიღებენ ჯარიმებს ან უფრო მკაცრ სასჯელს. დარენდორფი ამტკიცებს, რომ საზოგადოება შედგება მრავალი ერთეულისგან, რომლებსაც იმპერატიულ კოორდინირებულ ასოციაციებს უწოდებენ. მან სოციალური კონფლიქტი განიხილა, როგორც განსხვავება დომინირებულ და მორჩილ ჯგუფებს შორის იმპერატიულ კოორდინირებულ ასოციაციებში.
მარქსი თვლიდა, რომ კლასების ფორმირება ემყარებოდა კერძო საკუთრების არსებობას, ხოლო დარენდორფი ამტკიცებდა, რომ კლასის ფორმირება ყოველთვის ემყარებოდა ავტორიტეტს. მან განსაზღვრა ავტორიტეტი, როგორც სოციალური ორგანიზაციების სახე და სოციალური სტრუქტურების საერთო ელემენტი. ამის გარდა, მარქსსა და დარენდორფს განსხვავებული შეხედულებები აქვთ საზოგადოებების სტრუქტურებთან დაკავშირებით. დარენდორფს სჯეროდა, რომ საზოგადოებას აქვს ორი ასპექტი: კონსესუსი და კონფლიქტი, სტატიკური და ცვალებადი, წესრიგი და ქაოსი,  ერთიანობა და ძალაუფლების როლი, ინტეგრაცია და კონფლიქტი, დაბოლოს, - კონსენსუსი და იძულება. იგი ყველა მათგანს საზოგადოების ორმაგ ასპექტებად თვლიდა. დარენდორფი ამტკიცებს, რომ საზოგადოება ვერ გადარჩება კონსესუსის და კონფლიქტის გარეშე. იგი ფიქრობდა, რომ რადგან კონფლიქტის გარეშე კონსესუსი არ შეიძლება არსებობდეს და მიუხედავად იმისა, რომ კონსესუსი იწვევს კონფლიქტს, კონფლიქტი კონსესუსამდე მაინც მიდის.
კრიტიკა
თეორია მხოლოდ მაკროსოციოლოგიურ პერსპექტივას განიხილავს. ეს თეორია ვერ მიესადაგება ძირითად სოციალურ ცხოვრებას. თანამედროვე მულტიკულტურულ საზოგადოებებში, იდენტურობის სადავო კონცეფციამ და კონსტრუქციამ მზარდი ყურადღება მიიქცია და რიგი დებატები წარმოშვა. იდენტურობის საკითხზე დებატების შედეგად და გარდაუვლად გლობალიზაციურ, თანამედროვე, მულტიკულტურულ სამყაროში, მოქალაქეობის საკითხები აქტუალური გახდა. კერძოდ, დისკუსიების დროს გაანალიზდა ის გზები, რომელთა მიხედვითაც მოქალაქეობამ შეუწყო ხელი იდენტობის ჩამოყალიბებას და შენებას. დარენდორფის მარქსიანულმა პოზიციამ, როგორც ჩანს, ხელი შეუშალა მას ამ დებატებში მონაწილეობის მისაღებად. დარენდორფის თეორიაში არ იყო მნიშვნელოვანი კულტურის, შესაბამისად, მოქალაქეობისა და იდენტურობის საკითხები.
ურთიერთობა სხვა კლასიკურ თეორეტიკოსებთან და პერსპექტივები
1950-იანი წლების სოციალურ თეორეტიკოსთა მიერ გამოქვეყნებული მრავალი სხვა ნაწარმოებისგან განსხვავებით, დარენდორფის ნაშრომში აღიარებულია იგივე კლასობრივი ინტერესები, რომლებიც აწუხებდა მარქსს. მარქსის მსგავსად, დარენდორფი თანხმდება, რომ კონფლიქტი კვლავ სოციალური ცხოვრების ძირითადი ფაქტორია. დარენდორფს მიაჩნდა, რომ კლასობრივმა კონფლიქტმა შეიძლება საზოგადოებისთვის სასარგებლო შედეგი გამოიღოს, მაგალითად, პროგრესული ცვლილებები.
დარენდორფი აღიარებულია, როგორც ერთ – ერთ საუკეთესო გამოსავლად 1950 – იანი წლების სტრუქტურული ფუნქციონალისტური ტრადიციიდან. დარენდორფმა გააკრიტიკა და ეწინააღმდეგებოდა სტრუქტურული ფუნქციონალისტური სკოლის მიერ საზოგადოების ჰარმონიის, სტაბილურობისა და კონსენსუსის ცრუ, უტოპიურ წარმოდგენას. ამის მიუხედავად, დარენდორფი კვლავ იზიარებს სტრუქტურულ ფუნქციონალისტთა მთავარ იდეებს, როგორიცაა პოლიტიკური და ეკონომიკური ინსტიტუტების ეფექტურობის ზოგად რწმენას. როგორც ვებერი, ასევე დარენდორფიც აკრიტიკებს მარქსის მოსაზრებას, რომ სამუშაო კლასი საბოლოოდ გახდება ერთგვაროვანი და არაკვალიფიციური მანქანების ოპერატორთა ჯგუფი. დარენდორფი აღნიშნავს, რომ პოსტ-კაპიტალისტურ საზოგადოებაში არსებობს მკაფიო განსხვავება შემოსავლის, პრესტიჟის, უნარ-ჩვევებისა და სიცოცხლის შანსების შესახებ. დარენდორფის პლურალისტური შეხედულება კლასის და ძალაუფლების სტრუქტურების შესახებ და რწმენა იმისა, რომ თანამედროვე საზოგადოებებში ხელისუფლების იერარქიები გარდაუვალია, ასევე ასახავს ვებერისეულ იდეებს.
გარე ბმულები
კატეგორია:ბრიტანელი სოციოლოგები კატეგორია:კიბოთი გარდაცვალება გერმანიაში კატეგორია:პარლამენტის დამოუკიდებელი წევრი კატეგორია:გერმანული წარმოშობის ინგლისელები კატეგორია:ბრიტანეთის აკადემიის სტიპენდიანტები კატეგორია:ოქსფორდის წმინდა ანტონის კოლეჯის სტიპენდიანტები კატეგორია:მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის უცხოელი პარტნიორები კატეგორია:რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის უცხოელი წევრები კატეგორია:თავისუფალი დემოკრატიული პარტიის (გერმანია) პოლიტიკოსები კატეგორია:გერმანიის ევროპული კომისრები კატეგორია:გერმანელი ემიგრანტები ინგლისში კატეგორია:გერმანელი სოციოლოგები კატეგორია:გერმანელი პოლიტოლოგები კატეგორია:პოლიტიკოსები ჰამბურგიდან კატეგორია:ბუნდესტაგის წევრები ბადენ-ვიურტემბერგისთვის კატეგორია:ბუნდესტაგის წევრები 1969–1972 წლებში კატეგორია:ბრიტანეთის იმპერიის რაინდის ორდენი კატეგორია:გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ღირსების ორდენი კატეგორია:იტალიის რესპუბლიკის ღირსების ორდენი კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს ნატურალიზებული მოქალაქეები კატეგორია:ლონდონის ეკონომიკურ სკოლასთან ასოცირებული ადამიანები კატეგორია:პოლიტიკოსები კელნიდან კატეგორია:ჰამბურგის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ჰამბურგის უნივერსიტეტის ფაკულტეტი კატეგორია:კონსტანცის უნივერსიტეტის ფაკულტეტი კატეგორია:ტუბინგენის უნივერსიტეტის ფაკულტეტი კატეგორია:ოქსფორდის წმინდა ანტონის კოლეჯის დეკანი კატეგორია:გერმანელი მწერლები კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის ლანდტაგის წევრები კატეგორია:ევროკომისრები1970–1972 კატეგორია:ევროკომისრები 1972–1973 კატეგორია:ევროკომისრები 1973–1977 კატეგორია:ბუნდესტაგის წევრები თავისუფალი დემოკრატიული პარტიისთვის (გერმანია))
ოზურგეთის ტროლეიბუსი
ოზურგეთის ტროლეიბუსი — გაუქმებული ტროლეიბუსის სისტემა, რომელიც მოქმედებდა 1980-2006 წლებში.
ისტორია
ოზურგეთში ტროლეიბუსის სისტემა 1980 წლის 29 ნოემბერს გაიხსნა. თავდაპირველად ექსპლუატაციაში იყო რუსული ЗиУ-9 და ჩეხოსლოვაკიური Škoda 14Tr მოდელის ტროლეიბუსები. ოზურგეთის ტროლეიბუსის სისტემამ თავისი განვითარების პიკს 1990 წელს მიაღწია, როცა 4 მარშრუტზე ექსპლუატაციაში იყო 22 ტროლეიბუსი. ტროლეიბუსის დეპო ქალაქში არ ყოფილა, ამ ფუნქციას ასრულებდა ბოლო გაჩერება დვაბზუ სადაც იყო ტექდათვალიერების ორმო, მწყობრიდან გამოსული მოძრავი შემადგენლობის სადგომი და ინსტრუმენტებისა და ნაწილების შესანახი სათავსო.
სსრკ-ს დაშლამ და სამოქალაქო ომებმა ოზურგეთის ტროლეიბუსზეც იქონია გავლენა. 1992-1993 წლებში ტროლეიბუსის მოძრაობა შეწყდა და 1994 წელს კვლავ განახლდა, თუმცა მხოლოდ ორ მარშრუტზე: № 1 და № 4. მარაგნაწილების არქონის გამო მოძრავი შემადგენლობის რიცხვმა მკვეთრად იკლო, უფრო ცუდ მდგომარეობაში მყოფი ტროლეიბუსები ჩამოწერეს და მათი ნაწილები სხვა ტროლეიბუსებისთვის გამოიყენებს. 2003 წელს ფოთისგან იყიდეს 1 ტროლეიბუსი Škoda 9Tr. მდგომარეობა არც ვარდების რევოლუციის შემდეგ გაუმჯობესებულა რაც 2006 წლის შემოდგომაზე ტროლეიბუსის სისტემის დახურვით დასრულდა. მოძრავი შემადგენლობა ჯართად გაიყიდა და ამჟამად ტროლეიბუსის ნაკვალევი მხოლოდ დვაბზუში და ლიხაურშია შემორჩენილი, მოსაბრუნებელი მარყუჟების ადგილზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ოზურგეთი კატეგორია:ტროლეიბუსის სისტემები საქართველოში‎
ტურიზმი ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში
ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა ერთ-ერთი ტურისტული რეგიონია აზერბაიჯანში, რომელსაც აქვს დამახასიათებელი ფლორა და ფაუნა, კლიმატი და უძველესი კულტურული ძეგლები. ნახიჩევანი ცნობილია ისეთი ისტორიული ძეგლებით, როგორებიცაა მაგალითად ყარაბაღლარის მავზოლეუმი, იუსუფ იბნ კუსეირის აკლდამა, ნიზამის მავზოლეუმი, ასევე გამოქვაბულები, წმინდა ადგილები და სხვა. სულ არის 1162 ისტორიული ძეგლი.
გარდა ამისა, ნახიჩევანში გაიმართა კონფერენციები, რამაც თავისმხრივ ხელი შეუწყო ტურიზმის განვითარებას. 2006 წელს ნახიჩევანში გაიმართა კონფერენცია „ტურიზმი, განვითარება და პერსპექტივები“. 2008 წელს გაიმართა „რელიგიური და ჯანმრთელობის ტურიზმი: სულიერი და ფიზიკური დასვენების ორგანიზაცია“ ამ კონფერენციას ესწრებოდნენ ისლამური ორგანიზაციის წევრი ქვეყნების წარმომადგენლები.
ნახჩივანი ასევე მრავალი უძველესი და შუასაუკუნეების ისლამური კულტურული და ისტორიული ძეგლების სამშობლოა. 2009 წელს ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა დასახელდა, როგორც „აზიის რეგიონის ისლამური კულტურის დედაქალაქი 2018“ ბაქოში გამართულ OIC წევრი სახელმწიფოების კულტურის მინისტრების მე-6 კონფერენციაზე.
სტატისტიკა
ცხრილში მოცემულია, 2006 - 2017 წლებში ნახიჩევანში ჩასული ტურისტების რაოდენობა.
ისტორიული ძეგლები
მინი|ისტორიული ძეგლები ნახჩივანში.
ალინჯას ციხე
ალინჯას ციხე ისტორიული ძეგლი, რომელიც VI საუკუნეში კლდეზეა აგებული. იგი ნახიჩევანის სმახლობლად მდებარეობს და ერთ -ერთი ტურისტული ადგილია. ციხე მდებარეობს 1800 მეტრის სიმაღლეზე.
გამიგაია
გამიგია არის მთიანი ორდუბადის მხარეში. ამ მთის სიმაღლე 3725 მეტრია. მთაზე არის წარწერები, რომლებიც ძველი წელთაღრიცხვის 4-1 ათასწლეულით თარიღდება.
მომინე ხათუნის მავზოლეუმი
მომინე ხათუნის მავზოლეუმი არის აღმოსავლური არქიტექტურის ერთ-ერთი ნიმუში. ეს ისტორიული ძეგლი აშენებულია 1186 წელს, ნახიჩევანის დასავლეთ ნაწილში, აჯემი ნაჩივანელელის, აზერბაიჯანული ხუროთმოძღვრების სკოლის დამფუძნებლის მიერ. 1998 წლის 30 სექტემბერს, მომინე ხათუნის მავზოლეუმი, ჩაიწერა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების პირველ სიაში, რაც ნიშნავს რომ ამ ძეგლისთვის აუცილებელია გადაუდებელი დაცვა.
ყარაბაღლარის მავზოლეუმი
ყარაბაღლარის მავზოლეუმი, არის ისტორიული ძეგლი, რომელიც შუა საუკუნეებით თარიღდება. ძეგლი შედგება ორმაგი მინარეთისგან, რომელიც მშენებლობა მიმდინარეობდა XII საუკუნის ბოლოს და XIII საუკუნის დასაწყისში. მინარეთის დამაკავშირებელი თაღი XIV საუკუნით თარიღდება. ყარაბაღლარის მავზოლეუმი შედგება 4 ძირითადი თაღისაგან, ისინი განლაგებულია ჩრდილოეთის, სამხრეთის, დასავლეთისა და აღმოსავლეთის მიმართულებით.
ნიზამის მავზოლეუმი
ნიზამის მავზოლეუმი აშენდა XIII საუკუნის დასაწყისში. ეს ძეგლიც 1998 წლის 30 სექტემბერს ჩაიწერა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების პირველ ჩამონათვალში, რაც ნიშნავს, რომ საჭიროებენ გადაუდებელ დაცვას.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანი კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა
კროზეს კუნძულები
კროზეს კუნძულები (ან კროზეს არქიპელაგი) (Îles Crozet) — არქიპელაგი ინდოეთის ოკეანეში, რომელიც შედის საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორიის შემადგენლობაში.
გეოგრაფია
არქიპელაგი შედგება ექვსი ვულკანური კუნძულისაგან და მათი გარშემორტყმული უმნიშვნელო რაოდენობის მომცრო კუნძულებისაგან და კლდეებისაგან. მანძილი ყველაზე დასავლეთით მდებარე კუნძულსა და ყველაზე აღმოსავლეთით მდებარე კუნძულს შორის შეადგენს 100 კმ-ზე მეტს.
კლიმატი
კროზეს კუნძულებზე არ არსებობენ მყინვარებით, მაგრამ კლიმატი ნოტიო და ქარიანია. ნალექების რაოდენობა შეადგენს დაახლოებით 2000 მილიმეტრს წელიწადში, უპირატესად წვიმის სახით. არქიპელაგზე 300 დღეზე მეტი ხნის განმავლობაში მოდის წვიმა. წელიწადში 100 დღეზე მეტი ქარის დღის საშუალო სიჩქარე აჭარბებს 100 კმ/სთ-ს.
ჰაერის ტემპერატურა მერყეობს ზამთარში −5 °С-დან ზაფხულში +18 °C-მდე. თვის საშუალო ტემპერატურებია — +2 °С-დან +11 °C-მდე.
ფლორა და ფაუნა
კუნძულებზე იმყოფება ოქროსთმიანი პინგვინების და სამეფო პინგვინების დიდი პოპულაცია. პინგვინების სხვა სახეობები (პაპუანური პინგვინი) წარმოდგენილია მცირე კოლონიებით.
პინგვინების გარდა არქიპელაგზე ბინადრობენ სელაპები, ხოლო ზღვის ფრინველებიდან ყველაზე უფრო გავრცელებულია ქარიშხალები და ალბატროსები.
კროზეს არქიპელაგი 1938 წლიდან გამოცხადებულია ნაკრძალად. არქიპელაგის ირგვლივ არსებულ წყლებს აკონტროლებენ ფრანგი სამხედროები და გრინპისი.
ისტორია
კროზეს არქიპელაგი 1772 წლის 24 იანვარს აღმოაჩინა ფრანგმა კაპიტანმა მარკ-ჟოზე მარიონ დიუფრანმა. პოსეშენის კუნძულზე გადმოსვლისას მან კუნძულები გამოაცხადა საფრანგეთის საკუთრებად, ხოლო არქიპელაგს თავისი დამხმარის — ჟიულ კროზეს პატივსაცემად დაარქვა მისი სახელი, რადგანაც მანამდე სულ ცოტა ხნით ადრე მან აღმოაჩინა და საკუთარი თავის პატივსაცემად დაარქვა კუნძული მარიონი.
XIX საუკუნეში და XX საუკუნის დასაწყისში კუნძულებს ხშირად სტუმრობდნენ ვეშაპის დამჭერები და სელაპებზე მონადირეები.
1955 წელს საფრანგეთმა არქიპელაგი გამოაცხადა თავისი სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორიის ნაწილად.
მოსახლეობა
კროზეს კუნძულები დაუსახლებელია. პოსეშენის კუნძულზე მდებარეობს პოლარული სამეცნიერო სადგური ალფრედ ფო (Alfred Faure) 20—30 თანამშრომლით, რომელსაც სახელი ეწოდა მისი პირველი ხელმძღვანელის პატივსაცემად. სხვა კუნძულებს ზოგჯერ სტუმრობენ სამეცნიერო ექსპედიციები. ერთდროულად არქიპელაგზე იმყოფება სამეცნიერო-კვლევითი ექსპედიციის არაუმეტეს 50 წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორია კატეგორია:საფრანგეთის კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
აიხახ-ფრიდბერგი
აიხახ-ფრიდბერგი (Landkreis Aichach-Friedberg) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი აიხახი. რაიონი შედის ბავარიის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება შვაბიის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 783,09 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 127 246 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 162 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 09 7 71.
რაიონი იყოფა 24 თემად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბავარიის რაიონები
გორობინცი
გორობინცი (Горобинци) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, სვეტი-ნიკოლეს თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 432 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 820 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:სვეტი-ნიკოლეს თემის სოფლები
ვალ-ფერასი
ვალ-ფერასი (Wall Ferraz) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 160 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 280 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.85 კმ²-ზე. ფართობი 269 987 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
სან-ხოსე (ტარლაკი)
სან-ხოსე (ოფიციალურად სან-ხოსე მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Jose) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 41 182 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 13 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ტარლაკის მუნიციპალიტეტები
სენ-პოლი (კუნძული)
სენ-პოლი (ან სენტ-პოლი, L'île Saint-Paul) — კუნძული ინდოეთის ოკეანეში. შედის საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორიის შემადგენლობაში. მდებარეობს 85 კმ-ით სამხრეთში ამსტერდამის კუნძულიდან, რომელთანაც ერთად ქმნის სენ-პოლისა და ამსტერდამის კუნძულებს.
გეოგრაფია
სენ-პოლი წარმოადგენს ვულკანურ კუნძულს, დიამეტრით დაახლოებით 12 კმ, რომელზეც პრაქტიკულად არ არსებობს ხეები. კუნძულს აქვს სამკუთხედის ფორმა და ყველაზე მაქსიმალური სიგრძე უტოლდება 4,8 კმ-ს. კუნძულის ცენტრში მდებარეობს ყურე — წყლით სავსე ვულკანის კალდერა.
კუნძულ სენ-პოლის კლიმატი ჰგავს ამსტერდამის კუნძულის კლიმატს. ჰაერის თვის საშუალო ტემპერატურა მერყეობს ზამთარში 10-11 °С-დან ზაფხულში 17-17,5 °C-მდე. ნალექები საშუალო რაოდენობა წელიწადში მოდის 1000 მმ. კუნძულზე ბინადრობენ პინგვინების, სელაპების და ზღვის ფრინველების კოლონიები.
ვულკანის აქტიურობა
აქტიური სტრატოვულკანია. ასაკი 1200 წელი. პირველი დაფიქსირებული ამოფრქვევა — 1991 წელი. აქამდე ვულკანი არ ამოფრქვეულა 800 წელზე უფრო დიდი ხნის განმავლობაში. ვულკანის ადგილას წარმოიქმნა დიდი კალდერა. უკანასკნელი ამოფრქვევა მოხდა 2009 წელს.
მოსახლეობა
კუნძული დაუსახლებელია, მაგრამ მას ხშირად სტუმრობენ სამეცნიერო ექსპედიციები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორია კატეგორია:საფრანგეთის კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
თამაზ გიორგაძე
თამაზ ვასილის ძე გიორგაძე (დ. 9 ნოემბერი, 1947, თბილისი) — ქართველი მოჭადრაკე. საერთაშორისო დიდოსტატი (1977). სტუდენტთა მსოფლიო უნივერსიადის ჩემპიონი (1969). საქართველოს ორგზის ჩემპიონი (1978, 1980), „ბურევესტნიკის“ შემადგენლობაში ევროპის საკლუბო ჩემპიონატის ორგზის გამარჯვებული (1977, 1979). საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი (1978), მსოფლიოს ექს-ჩემპიონის — ანატოლი კარპოვის მწვრთნელი (1980-1986), ესპანეთის ოლიმპიური ნაკრების მწვრთნელი (1985-1992). საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი. მრავალი საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (2003).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მოჭადრაკეები კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:დაბადებული 9 ნოემბერი თამაზ
ალხიმია-დე-ალმონასიდი
ალხიმია-დე-ალმონასიდი (Algimia de Almonacid, Algímia d'Almonesir) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების კასტელიონის პროვინციის ალტო-პალანსიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 20,33 კმ². მოსახლეობა — 262 კაცი (2020 წ.).
უარანგოს რაიონი
უარანგოს რაიონი (Distrito de Huarango) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-იგნასიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 750 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 692 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 22 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 922.35 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სან-იგნასიოს პროვინციის რაიონები
დეივიდ ბრიუსტერი
მინი|დეივიდ ბრიუსტერი დეივიდ ბრიუსტერი (David Brewster; დ. 11 დეკემბერი, 1781, ჯედბორო, როქსბროს საგრაფო — გ. 10 თებერვალი, 1868, ალერბი, მელროუზი) — ინგლისელი ფიზიკოსი, ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრი (1815). სწავლობდა ედინბურგში. 1838–1859 წლებში ხელმძღვანელობდა კოლეჯებს. 1849 წელს იყო მეცნიერული განვითარების ბრიტანული ასოციაციის პრეზიდენტი. ბრიუსტერმა აღწერა ქრომატული პოლარიზაცია ერთღერძიან და ორღერძიან კრისტალებში, აღმოაჩინა სინათლის წრიული პოლარიზაცია (1815). არეკვლის დროს სინათლის პოლარიზაციის შესწავლისას დაადგინა კანონი, რომელსაც მის პატივსაცემად ბრიუსტერის კანონი ეწოდა. ხელოვნური ანიზოტროპიის მქონე გარემოში აღმოაჩინა ორმაგი სხივთტეხა. შუქურებისათვის შექმნა ლინზების სისტემები, გამოიგონა კალეიდოსკოპი (1817) და გააუმჯობესა სტერეოსკოპი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ინგლისელი ფიზიკოსები კატეგორია:დაბადებული 11 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1781 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1868
არიგო საკი
არიგო საკი (Arrigo Sacchi დ. 1 აპრილი, 1946) — იტალიელი მწვრთნელი და ყოფილი ფეხბურთელი. თამაშობდა მცველის პოზიციაზე. მთელი კარიერა გაატარა იტალიურ გუნდებში — „ფუსინანოსა“ და „ბელარიაში“. მან გაწვრთნა მრავალი გუნდი მათ შორის იტალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები, ატლეტიკო მადრიდი, რეალ მადრიდი და მილანი. არიგო საკი იყო იტალიის ეროვნულ ნაკრების მწვრთნელი 1994 წლის მსოფლიოს ჩემპიონატში, ვისთან ერთადაც შეძლო ფინალში გასვლა, თუმცა დამარცხდა ბრაზილიის ნაკრებთან. მილანთან ერთად მოგებული აქვს: სერია ა 1-ჯერ, ჩემპიონთა ლიგა 2-ჯერ, საკონტინენტთაშორისო თასი 2-ჯერ, უეფა-ს სუპერთასი 2-ჯერ.
საკი მიჩნეულია ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო მწვრთნელად. 2017 წლის იანვარში, არიგო საკი უეფა-ს მიერ დასახელებული იქნა ათ ყველა დროის უდიდეს მწვრთნელთა შორის.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:იტალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მწვრთნელები კატეგორია:პარმის მწვრთნელები კატეგორია:მილანის მწვრთნელები კატეგორია:სერია A-ს მწვრთნელები კატეგორია:ატლეტიკო მადრიდის მწვრთნელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის მწვრთნელები
ალაგოინია-დუ-პიაუი
ალაგოინია-დუ-პიაუი (Alagoinha do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუ IX-ს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 341 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.77 კმ²-ზე. ფართობი 532 981 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
დელისინცი
დელისინცი (Делисинци) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, სვეტი-ნიკოლეს თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 312 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:სვეტი-ნიკოლეს თემის სოფლები
ალმედიხარი
ალმედიხარი (Almedíjar, Almedíxer) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების კასტელიონის პროვინციის ალტო-პალანსიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 20,9 კმ². მოსახლეობა — 244 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასტელიონის მუნიციპალიტეტები
სკლეროცეფალი
სკლეროცეფალი (sclerocephalus) — ჯავაშანთავიანებისებრთა ოჯახში, კუდიანი ამფიბიების რიგში, მიეკუთვნება ამფიბიების კლასს და ქორდიანების ტიპს. იგი წარმოიშვა ევოლუციის ჯერ კიდევ გვიან პერიოდში. შეიცავდა გარადამავალი ფორმისათვის დამახასიათებელ ელემენტებს, კერძოდ, მასში თავმოყრილი იყო თევზების, ამფიბიებიისა და რეპტილიების გარეგნული, ანუ მორფოლოგიური ნიშნები. ანატომიურად ძალიან წააგავდა ამფიბიას, მაგრამ ჰქონდა რიგი განსხვავებები, რაც მიგვახვედრებს, რომ სცლეროცეფალი ჯერ კიდევ არ იყო ჩამოყალიბებული წყალხმელეთა ცხოველი. თუმცა აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ სკლეროცეფალი იყო პირველი არსება რომელმაც „ფეხი დადგა ხმელეთზე“, მან პირველმა შეძლო ნაპირზე გამოსვლა, რიგი ანატომიური ცვლილებების გამო, კერძოდ, განუვითარდა სასუნქი სისტემა და რაც მთავარია ხმელეთძე გადაადგილებისთვის აუცილებელი პრიმიტიული კიდურები. მართალია, ამფიბიები საკმაოდ კარგად განვითარებულები იყვნენ, ვგულისხმობ ორგვარ გარემოში სუნთქვას, მაგრამ მაინც მოხდა მათი დიდი ნაწილის გადაშენება, რადგან ზომით დიდმა ამფიბიებმა ვერ შეძლეს კანის გამოშრობისგან თავის დაცვა და დაიხოცნენ. მხოლოდ შედარებით პატარა ინდივიდები გადარცნენ და დასაბამი მისცეს ამფიბიათა ახალ სახეობებს, რაც შეეხება თავად სკლეროცეფალს ის გადაშენდა, ახლა მხოლოდ მისი რამდენიმე გაქვავებული ჩონჩხია შემონახული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ამფიბიები კატეგორია:სკლეროცეფალი
ფილიპი
ფილიპი — მაკედონური ქალაქი ეგეოსის ზღვის სანაპიროზე. დაარსდა და სახელი ეწოდა მაკედონიის მეფის ფილიპე II-ის პატივისცემის ნიშნად.
2014 წლის 11 იანვრიდან წადგენილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში. 2016 წლის 15 ივლისს ნაქალაქარი შეიტანეს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში
სქოლიო
კატეგორია:საბერძნეთის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საბერძნეთში
სიმურგი (საფეხბურთო კლუბი)
სიმურგი (Simurq Peşəkar Idman Klubu) — საფეხბურთო კლუბი აზერბაიჯანში, კერძოდ, ზაქათალაში.
ადრეული წლები (2005-2009)
კლუბი დაარსდა 2005 წელს. ირიცხებოდა აზერბაიჯანის პირველი დივიზიონის შემადგენლობაში. კლუბის პირველმა სეზონმა წარმატებით ჩაიარა და უკვე 2006-07 წლების სეზონში გუნდი აზერბაიჯანის პრემიერ ლიგაში ასპარეზობდა. აზერბაიჯანის საფეხბურთო პრემიერლიგაში ჩატარებული პირველი სეზონი გუნდმა მე-8 ადგილი დაასრულა (ჩემპიონატში 14 გუნდი მონაწილეობდა). აზერბაიჯანულმა, ჟურნალმა Football+-მა, 2006-07 წლების სეზონის გამო სიმურგი „წლის სიურპრიზად“ ცნო. 2007-08 წლების სეზონში კლუბმა წინ კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგა და სეზონი ახლა უკვე მე-7 ადგილით დაასრულა. 2008-09 წლების სეზონი გუნდმა მე-3 ადგილით დახურა; ეს შედეგი კლუბის ისტორიაში საუკეთესო მაჩვენებელია.
გვიანი წლები (2009-2015)
2009 წელს შედგა კლუბის დებიუტი ევროპულ შეჯიბრებეში. ეს დებიუტი წარუმატებელი გამოდგა, რადგან ისინი უეფა-ს ევროპა ლიგის პირველ საკვალიფიკაციო რაუნდში „ბნეი იეჰუდასთან“ დამარცხდნენ. მიუხედავად 2009-10 წლების სეზონის პირველი ნახევრის კარგად ჩატარებისა, ეს სეზონი კლუბისათვის წარუმატებელი გამოდგა. სეზონის მეორე ნახევარში კლუბმა სატურნირე ცხრილში დაღმასვლა დაიწყო დასაბოლოოდ სეზონი მე-8 ადგილით დაასრულა. მოქმედი მწვრთნელი, რომან პოკორა, ცუდი შედეგის ჩვენებისთვის თანამდებობიდან გაათავისუფლეს.
2010 წლის ივნისში, კლუბის აღმასრულებელი დირექტორი, აზერბაიჯანის ყოფილი ეროვნული გუნდის მენეჯერი ჯოკო ჰადჟიევსკი სიმურგის ახალ მთავარ მწვრთნელად დაინიშნა. ფინანსური პრობლემების გამო ახალმა მწვრთნელმა გამოცდილი მოთამაშეების გუნდში მოყვანა და კონტრაქტების გაფორმება ვერ მოახერხა და ამიტომ მან გუნდი ნაკლებად გამოუცდილი მოთამაშეებით შეავსო. 2010–11 წლების სეზონი ყველაზე ცუდი გამოდგა კლუბის ისტორიაში, რადგან სეზონის ბოლოს სიმურგი მე-11 ადგილზე აღმოჩნდა და ამისგამო გუნდს აზერბაიჯანის პირველ დივიზიონში დაქვეითება მოუწია.
2015 წლის ზაფხულში გუნდი ფინანსური პრობლემების გამო დაიშალა.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის საფეხბურთო კლუბები
ლა-კოიპის რაიონი
ლა-კოიპის რაიონი (Distrito de La Coipa) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-იგნასიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 500 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 422 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 49 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 376.09 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სან-იგნასიოს პროვინციის რაიონები
მისს ჯინ ბროდის გაფურჩქვნის ხანა (ფილმი)
მისს ჯინ ბროდის გაფურჩქვნის ხანა (The Prime of Miss Jean Brodie) − 1969 წლის ბრიტანული მხატვრული ფილმი. დაფუძნებულია მურიელ სპარკის ამავე სახელწოდების რომანზე. მეგი სმითმა მიიღო ოსკარისა და BAFTA-ს ჯილდოები საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის
სიუჟეტი
ახალგაზრდა პედაგოგი ჯინ ბროდი ედინბურგის ერთ-ერთ კერძო სკოლაში ასწავლის 1930 წელს. სწავლებისას ის არ მიჰყვება კურიკულუმს და 12 წლის მოსწავლეებს შთააგონებს საკუთარ ზერომანტიკულ შეხედულებებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1969 წლის ფილმები კატეგორია:ბრიტანული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
სან-მანუელი (ტარლაკი)
სან-მანუელი (ოფიციალურად სან-მანუელის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Manuel) ― კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28 387 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 15 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ტარლაკის მუნიციპალიტეტები
პოლ ბროკა
მინი|პოლ ბროკა პოლ ბროკა (Paul Broca; დ. 28 ივნისი, 1824, სენტფუა-ლა-გრანდი — გ. 9 ივლისი, 1880, პარიზი) — ფრანგი ანატომი და ანთროპოლოგი. იგი იყო პარიზის ანთროპოლოგიური სამეცნიერო საზოგადოების შექმნის ინიციატორი (1859). ბროკას ძირითადი შრომები ეხება პრიმატთა შედარებითს ანატომიას, ზოგად ანთროპოლოგიურ საკითხებს, საფრანგეთის ძველი და თანამედროვე მოსახლეობის რასობრივ ტიპებს. ბროკამ დაამუშავა მსოფლიოში პირველი სახელმძღვანელო ანთროპომეტრიასა და კრანიომეტრიაში (1865). შექმნა თვალის, თმისა და კანის ფერის განმსაზღვრელი სკალა. გამოიგონა ანთროპომეტრიული ხელსაწყოები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფრანგი ბიოლოგები კატეგორია:დაბადებული 28 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1824 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1880
დოლნო-გიუგიანცი
დოლნო-გიუგიანცი (Долно Ѓуѓанци) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, სვეტი-ნიკოლეს თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 626 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 174 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:სვეტი-ნიკოლეს თემის სოფლები
ბანდი-თურქესტანი
ბანდი-თურქესტანი, ბანდე-თურქესტანი — ქედი ავღანეთის ჩრდილოეთ ნაწილში, ფაროფამიზის სისტემაში. ადმინისტრაციულად მოქცეულია ბადღისის, ფარიაბისა და სარიპულის პროვინციების ტერიტორიაზე. გამოეყოფა საფედქოჰის ქედს გასწვრივი ღრმულით, რომელზედაც გაედინება მდინარე მურღაბი. გადაჭიმულია დაახლოებით 300 კმ-ზე. სიმაღლე 3530 მ (მთა ჰაუზი-ქაუდი). უმეტესწილად აგებულია კირქვებითა და ფიქლებით. ჩრდილო-დასავლეთით ბანდი-თურქესტანი გადადის ყარაბილის ბორცვიან მაღლობში. განვითარებულია კონტინენტური კლიმატი. ატმოსფერული ნალექების წლიური რაოდენობა 100-350 მმ ფარგლებში იცვლება. დამახასიათებელია მთის სტეპი, მთისწინეთში უდაბნოა. ზედა სარტყელში ღვიის მეჩხერი ტყეა. მიდამოები არ არის მჭიდროდ დასახლებული. გვხვდება ოაზისები.
სქოლიო
კატეგორია:ავღანეთის ქედები
ბრომელიასებრნი
ბრომელიასებრნი ან ანანასისებრნი (Bromeliaceae) — ერთლებნიან, უფრო ხშირად მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა ოჯახი.
ცნობილია 50 გვარის 2000-მდე სახეობა, რომლებიც ამერიკის ტროპიკულ და სუბტროპიკულ სარტყელშია გავრცელებული. ძირითადად ეპიფიტებია. უმრავლესობას აქვს დამოკლებული ღეროები. გრძელი, კიდეეკლიანი ჭრელი ფოთლები როზეტებად აქვთ შეკრებილი და ქმნიან ძაბრებს, სადაც გროვდება წყალი და ორგანული ნარჩენები, აგრეთვე ფლორის და ფაუნის სხვადასხვა წარმომადგენლები.
ფოთლების ფუძეები აქედან იწოვენ წყალსა და საკვებ ნივთიერებებს. წყლის შესაწოვად ზოგიერთ მცენარეს სპეციალური ბეწვები უვითარდება. ყვავილედი თავთავი, მტევანი ან საგველაა. ნაყოფი — კოლოფი ან კენკრა. ბრომელიასებრნს განეკუთვნება ანანასი, ლუიზიანური ხავსი, აგრეთვე დეკორატიული ბილბერგია და ნიდულარიუმი.
გიორგი წითლანაძე
გიორგი წითლანაძე (დ. 21 აპრილი, 1935, სოფელი სარო, ახლანდ. ასპინძის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
1958 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტი სამოქალაქო და სამრეწველო მშენებლობის სპეციალობით. 1958-1960 წლებში მუშაობდა რუსეთში ქ. ჩელიაბინსკის სამშენებლო ტრესტ „იუჟურალტრანსმშენში“ სამუშაოთა მწარმოებლად. 1960 წელს მუშაობდა ასპინძის მშრომელთა დეპუტატების რაისაბჭოს აღმასკომის სარემონტო-სამშენებლო სამმართველოში სამუშაოთა მწარმოებლად, შემდგომ გადაყვანილ იქნა ასპინძის რაიონის ადგილობრივი მეურნეობის დარგთაშორის კომბინატში მთავარ ინჟინრად. 1961 წელს დაინიშნა ამავე კომბინატის გენერალურ დირექტორად. 1965 წლიდან იყო ასპინძის სამშენებლო-სარემონტო სამმართველოს უფროსი. 1973-1980 წლებში მუშაობდა ასპინძის მშრომელთა დეპუტატების რაისაბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის თავმჯდომარედ. 1983-1990 წლებში მუშობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს ტრესტ „საქმშენინდუსტრიის“ მმართველის მოადგილედ. 1990 წელს არჩეულ იქნა საქართველოს კომუნისტური პარტიის ასპინძის რაიონული კომიტეტის პირველ მდივნად. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ასპინძის მაჟორიტარი). 1994-1998 წლებში იყო ასპინძის რაიონის გამგებელი. 1999-2001 წლებში მუშაობდა სამცხე-ჯავახეთის რეგიონული საგადასახადო ოპერატიული სამმართველოს უფროსის მოადგილედ. 2001-2005 წლებში სამცხე-ჯავახეთის ტურიზმისა და კურორტების რეგიონული სამმართველოს უფროსი იყო. მიღებული აქვს საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს „საპატიო სიგელი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ოლაფ გუტფრიტსონი
ოლაფ (ანლავ) გუტფრიტსონი, ირლანდიაში — ამლაიბ მაკ გოფრაიდი (Olav Godfridsson, ძველნორვ. Óláfr Guðrøðarson, Amlaíb Mac Gofraid) (გ. 941) — ვიკინგების სახელმწიფოს მეფე დუბლინში (ოლაფ III-ის სახელით; 934—941) და ვიკინგების სახელმწიფოს მეფე იორკში (ოლაფ I-ის სახელით; 939—941).
ბიოგრაფია
ოლაფი სკანდინავიურ-ირლანდიური დინასტიის, უი იმარის წარმომადგენელი იყო. მამამისი, დუბლინისა და იორვიკის მეფე გუტფრიტ I, 927 წელს იორკიდან გააგდო ანგლო-საქსების მეფემ ეთელსტანმა. მამის გარდაცვალების შემდეგ, 934 წელს, ოლაფი დუბლინის მეფე გახდა. 937 წელს ოლაფი დაქორწინდა შოტლანდიის მეფის, კონსტანტინ II-ის ქალიშვილზე, ამის შემდეგ შეკრა სამხედრო-პოლიტიკური კავშირი ეთელრედის წინააღმდწეგ, რომელშიც შედიოდა თვითონ ოლაფი, მისი სიმამრი, კონსტანტინ II და სტრატკლაიდის მეფე ოუენ I. სამი მეფის გაერთიანებულმა არმიამ დაიპყრო იორკი და გადაადგილდა სამხრეთისკენ. ბრუნანბურგის ბრძოლაში ეს არმია, რომელიც შედგებოდა სკანდინავიელებისგან, შოტლანდიელებისგან და უელსელებიდან, სრულიად განადგურებული იქნა ანგლო-საქსთა არმიის მიერ, რომელსაც ეთელსტანი ხელმძღვანელობდა. ოლაფი მცირე დანაყოფებით დაბრუნდა ირლანდიაში.
კატეგორია:ინგლისის მმართველები კატეგორია:დუბლინის მეფეები კატეგორია:იორკის მეფეები კატეგორია:ვიკინგები კატეგორია:X საუკუნის ევროპის მმართველები კატეგორია:გარდაცვლილი 941