cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჰენდელი და ჰენდრიქსი ლონდონში
მინი| ბრუკის ქუჩა 23 და 25, მეიფერი, ლონდონი. მუზეუმები განთავსებულია ზედა სართულებზე. ჰენდელი და ჰენდრიქსი ლონდონში (ადრე ჰენდელის სახლი მუზეუმი) — მუზეუმი ლონდონში, მეიფერში, რომელიც ეძღვნება გერმანული წარმოშობის ბრიტანელი ბაროკოს კომპოზიტორის გეორგ ფრიდრიხ ჰენდელისა და ამერიკელი როკ მომღერალ-გიტარისტის ჯიმი ჰენდრიქსის ცხოვრებასა და შემოქმედებას.
ჰენდელმა ლონდონში პირველი სახლი 1712 წელს შეიძინა, ხოლო ბრიტანეთის მოქალაქე საბოლოოდ გახდა 1727 წელს. ჰენდელი იყო პირველი მკვიდრი ბრუკის 25-ე ქუჩაზე, ეს სახლი ჰენდელმა იქირავა 1723 წლიდან 1759 წლამდე, იქ გარდაცვალებამდე. თითქმის ყველა მისი ნამუშევარი 1723 წლის შემდეგ, მათ შორის ბევრი მისი ყველაზე ცნობილი ოპერა, ორატორიები და საზეიმო მუსიკა, შეიქმნა ამ სახლში. მას სახლში ჰქონდა რამდენიმე მუსიკალური ინსტრუმენტი, მათ შორის კლავესინი, კლავიკორდი და პატარა კამერული ორგანო.
მუზეუმი 2001 წელს გაიხსნა Handel House Trust-ის მიერ, სახლის მუზეუმად გახსნის იდეა სტენლი სადის ინიციატივა იყო, 1959 წელს. იგი მოიცავს 25-ე ბრუკ სტრიტის სართულის პირველ და მეორე სართულების აღდგენილი ოთახების კომპლექტს. 2016 წელს მუზეუმი გაფართოვდა და მოიცვა 23-ე ბრუკ სტრიტის ზედა სართულები, რომელიც იყო ჯიმი ჰენდრიქსის სახლი 1960-იანი წლების ბოლოს.
მუზეუმი
ბრუკის ქუჩაზე, მუზეუმის დაარსების ორიგინალური იდეა მისი ორიგინალური და ყველაზე გამორჩეული მობინადრის აღსანიშნავად, პირველად გაჩნდა მუსიკოლოგ სტენლი სადის მიერ, 1959 წელს, მოდის კომპანია Viyella–ს მიერ იქ გამართულ წვეულებაზე, რომელიც გაიმართა ჰენდელის გარდაცვალების ოცი წლისთავის აღსანიშნავად. 30 წლის შემდეგ, 1990-იანი წლების დასაწყისში სადიმ და მისმა მეუღლემ ჯულიმ შექმნეს Handel House Trust, საქველმოქმედო ორგანიზაცია, რომელიც ზედამხედველობდა სახლის მუზეუმად გადაქცევის პროცესს.
სახლი აღდგა ისე, როგორც ჰენდელის 36 წლიანი ბინადრობის დროს 1723 წლიდან 1759 წლამდე იყო. ეს იყო ტიპური მე-18 საუკუნის დასაწყისის ლონდონის ტერასა, რომელიც მოიცავს სარდაფს, სამ მთავარ სართულს და სხვენს. ჰენდელი ამ სახლის პირველი მობინადრე იყო. სხვენი მოგვიანებით გადაკეთდა მეოთხე სრულ სართულზე. პირველი სართული არის მაღაზია, რომელიც არ არის დაკავშირებული მუზეუმთან, ხოლო ზედა სართულები ღიაა საზოგადოებისთვის 2001 წლის 8 ნოემბრიდან.
ინტერიერი აღდგენილია სპარტანულ სტილში.
Handel House Collection Trust-მა შეაგროვა ჰენდელის სამახსოვრო ნივთების კოლექცია.
ისტორია
მინი| ფილიპ მერსიე : ჰენდელი ადგენს კომპოზიციას, [[1730 წელი]] ჰენდელმა 25 ბრუკის ქუჩა 1723 წლის ზაფხულში იქირავა, მას შემდეგ რაც ჯორჯ II-მ კომპოზიტორად დანიშნა სამეფო სამლოცველოში, რისთვისაც მას უხდიდნენ 400 ფუნტს წელიწადში. სახლი ახალ აშენებული იყო 23, 27/29 და 31 ნომრებით ჯორჯ ბარნსის მიერ, როგორც ბრუკის ქუჩის დაგეგმილი გაფართოება, რომელიც აკავშირებდა ჰანოვერის მოედანს გროსვენორის მოედანთან, 1717-1726 წლებში. თავდაპირველად, როგორც უცხო ქვეყნის მოქალაქე, ჰენდელს არ ჰქონდა უფლება ეყიდა სახლი; აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ იგი იქ დარჩა სიცოცხლის ბოლომდე, თითქმის 40 წელი, ვინაიდან იმ დროს საოპერო კომპოზიტორებს იშვიათად ჰქონდათ მუდმივი საცხოვრებელი ადგილი; მანამდე ჰენდელი ძირითადად ცხოვრობდა მეგობრების სახლში.
დიდი წინა ოთახი გამოიყენებოდა რეპეტიციისთვის და ალბათ შეიცავდა კლავესინს და პატარა, სახლის კამერის ორგანოს. მუზეუმი ამჟამად შეიცავს ფლამანდიური ფირმის Ruckers-ის პერიოდის კლავესინის რეპროდუქციას; აღნიშნული ორგანო, რომელიც შექმნილია რიჩარდ ბრიჯისა და ტომას პარკერის დიზაინის მიხედვით, გაკეთდა Handel House Trust–ისთვის 1998 წელს და მისი ნახვა შესაძლებელია ჰენდელის სამრევლო ეკლესიაში, წმინდა ჯორჯის, ჰანოვერის მოედანზე.
სახლის უკანა გვერდი იყო ჰენდელის საკომპოზიტორო ოთახი, სადაც ალბათ განთავსებული იყო ჰენდელის კლავიკორდი. ინსტრუმენტი, რომელსაც ჰენდელი იყენებდა კომპოზიციის შექმნის დროს, საკმაოდ მოსახერხებელი იყო მოგზაურობისთვის. ჰენდელის ბიოგრაფების თანახმად, ამ კლავიკორდს იგი ფარულად უკრავდა ბავშვობაში, თავისი სახლის გარდერობში. ეს კლავიკორდი დამზადდა 1727 წელს, დამზადებულია ანიბაელ ტრაერის მიერ. ახლა ეს ისტრუმენტი კენტში, მეიდსტოუნის მუზეუმსა და ხელოვნების გალერეაშია.
ჰენდელი თავის სახლს არამხოლოდ რეპეტიციისთვის იყენებდა, არამედ ბიზნესისთვისაც: 1730-იანი წლების ბოლოს ალექსანდრეს დღესასწაულისა და სხვა ნამუშევრების ყიდვა პირდაპირ აქ იყო შესაძლებელი. მისი სახლში ასევე იყო ფართო ხელოვნების კოლექცია. სიცოცხლის ბოლომდე ჰენდელს გააჩნდა 80-ზე მეტი ნახატი და ანაბეჭდი, მათ შორის ვატო, ტენიერსისა და პუსინის ნამუშევრები.
სქოლიო
კატეგორია:ჯიმი ჰენდრიქსი კატეგორია:ლონდონის არქიტექტურა კატეგორია:ლონდონის მუზეუმები კატეგორია:მუზეუმები ინგლისში კატეგორია:მუზეუმები დაარსებული 2001 წელს კატეგორია:ინგლისის ღირსშესანიშნაობები
მონსტრების უნივერსიტეტი
„მონსტრების უნივერსიტეტი“ (Monsters University) — 2013 წლის კომპიუტერული ანიმაციური კომედიური ფილმი, რომლის რეჟისორია დენ სკანლონი. პერსონაჟებს ახმოვანებენ ჯონ გუდმენი, ბილი კრისტალი, სტივ ბუშემი, ბობ პიტერსონი და ჯონ რატზენბერგერი. ფილმი აწარმოა Pixar-მა, ხოლო დისტრიბუცია გაუწია Walt Disney Pictures-მა.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:2013 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ამერიკული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:პიქსარის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:Pixar-ის ფრენჩაიზები
Rhoptromyrmex rawlinsoni
Rhoptromyrmex rawlinsoni — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Rhoptromyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მარაგუსანი
მარაგუსანი (ოფიციალურად მარაგუსანის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Maragusan; Bayan ng Maragusan) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი დავაო-დე-ოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 64 412 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 24 ბარანგაის.
201
თარიღი უცნობია
*
მურსიის ავტონომიური გაერთიანება
right|thumb|მურსიის რეგიონი მურსია (Region de Murcia) — ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანება და პროვინცია 1982 წლიდან. ჰყავს 45 წევრიანი არჩეული ასამბლეა.
კატეგორია:ესპანეთის პროვინციები კატეგორია:ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანებები
ჩოკის თემი
ჩოკის თემი (Општина Чока) — თემი სერბეთში, შედის ჩრდილო-ბანატის ოლქში.
თემის მოსახლეობა შეადგენს 12 634 ადამიანს (2007 წლის აღწერის მონაცემები), მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 39 ადამ./კმ². თემის ფართობი — 321 კმ².
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ჩოკა. ჩოკის თემი შედგება 8 დასახლებული პუნქტისგან, მათი საშუალო ფართობია 40.1 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სერბეთის თემები
გუბერნატორი
გუბერნატორი ( — „მმართველი“) — თანამედროვე სახელმწიფოებში ამა თუ იმ ტერიტორიული ერთეულის უმაღლესი თანამდებობის პირი. მაგ., ამერიკის შეერთებულ შტატებში არის შტატის აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაური — ირჩევს მოსახლეობა. გაერთიანებულ სამეფოში გუბერნატორი არის ტერიტორიის მმართველი, რომელსაც ნიშნავს მთავრობა. რუსეთის იმპერიაში გუბერნატორი იყო უმაღლესი მოხელე გუბერნიაში, რომელიც ადმინისტრაციულ, საპოლიციო და სამხედრო ფუნქციებს ახორციელებდა.
საქართველოში 1995 წლიდან დე-ფაქტო მხარეებში გაჩნდა გუბერნატორის ინსტიტუტი, რომელსაც ჯერ სახელმწიფო რწმუნებული — გუბერნატორი ეწოდებოდა, ხოლო 2019 წლიდან სახელმწიფო რწმუნებული ეწოდა.
სქოლიო
კატეგორია:წოდებები კატეგორია:სახელმწიფო მოხელეები
სტივენ თომას ერლეუაინი
სტივენ თომას „ტომ“ ერლეუაინი (Stephen Thomas Erlewine, დ. 18 ივნისი, 1973, ენ-არბორი, მიჩიგანი) — ამერიკელი მუსიკალური კრიტიკოსი, AllMusic-ის მთავარი რედაქტორი. იგი არაერთი მუსიკოსის ბიოგრაფიის და AllMusic-ის მიმოხილვების ავტორია, ისევე, როგორც თავისუფალი მწერალი, რომელიც ხშირად წიგნების ანოტაციებს ამზადებს. აგრეთვე არის ენ-არბორული ჯგუფ Who Dat?-ის ლიდერი და გიტარისტი.
სტივენი არის AllMusic-ის დამაარსებელ და ყოფილ მუსიკოს მაიკლ ერლეუაინის ძმისშვილი. განათლება მიჩიგანის უნივერსიტეტში მიიღო, სადაც ძირითად მიმართულებად ინგლისური ენა აირჩია. 1993–1994 წლებში იყო The Michigan Daily-ს რედაქტორი მუსიკის სფეროში, შემდეგ კი - ამავე გამოცემის სამხატვრო ხელმძღვანელი (1994–1995). წვლილი აქვს შეტანილი მრავალ წიგნში, როგორიც არის All Music Guide to Rock: The Definitive Guide to Rock, Pop, and Soul და All Music Guide to Hip-Hop: The Definitive Guide to Rap & Hip-Hop.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:AllMusic კატეგორია:ამერიკელი მუსიკალური კრიტიკოსები კატეგორია:ამერიკელი მუსიკალური ჟურნალისტები
ჩილე 1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩილემ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეათედ იასპარეზა 1960 წელს, იტალიის დედაქალაქ რომში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ჩილე ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ლუის ბეავოგი
ლუის ბეავოგი (Louis Lansana Beavogui, დ. 28 დეკემბერი 1923, მასენტა — გ. 19 აგვისტო 1984, კონაკრი) — გვინეის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. გვინეის პრემიერ-მინისტრი (1972-1984 წწ.) და პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი (1984). ფინანსისტი და დიპლომატი. აჰმედ სეკუ ტურეს თანამებრძოლი და მისი შემცვლელი. დაამხეს სამხედრო გადატრიალების შედეგად1984 წლის 3 აპრილს 8 დღიანი მმართველობის შემდეგ.
ბიოგრაფია
ლუის ბეავოგი დაიბადა 1923 წლის 28 დეკემბერს ქალაქ მასენტაში (ლიბერიის საზღვართან ახლოს) მოსამსახურის ოჯახში. სწავლობდა დაკარის (სენეგალი) სამედიცინო სასწავლებელში, რომლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ექიმად გვინეის ქალაქ გეკუდუში და კისიდუგუში. სულ მალე გაწევრიანდა გვინეის დემოკრატიულ პარტიაში და გახდა პარტიის კისიდუგუს ორგანიზაციის გენერალური მდივანი. 1954 წელს აირჩიეს ამავე ქალაქის მერად. 1956 წლის 2 იანვრის არჩევნებში კი აირჩიეს საფრანგეთის ეროვნული კრების დეპუტატად, მაგრამ საფრანგეთში დეპუტატობას თავისი ქვეყნის მინისტრობა არჩია და 1957-1958 წლებში ეკავა საფრანგეთის გვინეის (1958 წლიდან გვინეა) ვაჭრობის მინისტრის პოსტი.
1958 წლის 2 ოქტომბერს, მას შემდეგ რაც ქვეყანამ მოიპოვა დამოუკიდებლობა, ბეავოგი გახდა ეკონომიკისა და დაგეგმარების მინისტრი. 1961 წელს კი საგარეო საქმეთა მინისტრი.
1966 წელს, მას შემდეგ რაც გვინეამ პოლიტიკური თავშესაფარი მისცა განის პრეზიდენტს კვამე ნკრუმას, ლუის ბეავოგი დააპატიმრა განის სამხედრო ხელისუფლებამ აკრის აეროპორტში, მაშინ როდესაც იგი მიემგზავრებოდა ეთიოპიაში აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის ფორუმზე.
1969 წლიდან კვლავ ეკონომიკის მინისტრია. 1972 წელს კი - გვინეის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა ჩაიბარა.
მმართველობის რვა დღე
1984 წლის 26 მარტს აშშ-ს ქალაქ კლივლენდში გარდაიცვალა სამკურნალოდ წასული პრეზიდენტი აჰმედ სეკუ ტურე. გვინეის რესპუბლიკის კონსტიტუციის მიხედვით სახელმწიფოს მეთაურის პოსტი 45 დღით, ახალ საპრეზიდენტო არჩევნებამდე დაიკავა ლუის ბეავოგიმ. სეკუ ტურე დაკრძალეს 30 მარტს. დაკრძალვიდან 4 დღეში, 3 აპრილს არმიის სახმელეთო ნაწილებმა, შტაბის უფროსის ლანსანა კონტეს მეთაურობით მოახდინეს სამხედრო გადატრიალება და დაამხეს ლუის ბეავოგი.
ოფიციალური ვერსიით დაიღუპა 1984 წლის 19 აგვისტოს კონაკრის ჰოსპიტალში დიაბეტის შედეგად.
სქოლიო
კატეგორია:გვინეის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 28 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1984
ალექსანდრე სევერუსი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 1 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 208 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 235 კატეგორია:რომის გაღმერთებული იმპერატორები
იოჰან შტრაუსი (შვილი)
thumb|right|იოჰან შტრაუს II thumb|right|იოჰან შტრაუს II thumb|right|იოჰან შტრაუს II იოჰან შტრაუს II (აგრეთვე ცნობილი როგორც იოჰან შტრაუს უმცროსი; Johann Sebastian Strauß; დ. 25 ოქტომბერი, 1825 — გ. 3 ივნისი, 1899) — ავსტრიელი რომანტიკოსი კომპოზიტორი განთქმული როგორც „ვალსის მეფე“. მან შექმნა ხუთასამდე ვალსი, პოლკები, მარშები, ოპერეტები და სხვა. ის იყო შტრაუსების ოჯახის ყველაზე განთქმული წარმომადგენელი. მამამისი იოჰან შტრაუსი ასევე კომპოზიტორი იყო.
ბიოგრაფია
იოჰან შტრაუს უმცროსი დაიბადა 1825 წლის 25 ოქტომბერს, სენტ ულრიჰში, ვენასთან ახლოს კათოლიკურ ოჯახში. მამამისი, იოჰან შტრაუს უფროსი, რომანტიკოსი კომპოზიტორი იყო, სახელგანთქმული თავისი ვალსებით და ცნობილი რადეცკის მარშით, რომელიც 1848 წლის ევროპის რევოლუციას მიუძღვნა; დედამისი კი შტრაუს უფროსის პირველი ცოლი მარია ანნა შტრაიმი იყო. შტრაუს უმცროსის დიდი ბაბუა უნგრელი ებრაელი იყო. მოგვიანებით, ამ ფაქტს წარმატებით მალავნდნენ ნაცისტები, რომლებიც შტრაუსის მუსიკას უაღრესად გერმანულს უწოდებდნენ. შტრაუს უმცროსს ექვსი ძმა ჰყავდა, რომლიდანაც ორი ძმა - იოზეფი და ედუარდი ასევე ცნობილი კომპოზიტორები გახდნენ.
იოჰან შტრაუს I-ს იმდენად დიდი გავლენა ჰქონდა, რომ მისი შიშით, გასართობი დაწესებულებები იოჰან უმცროსისთვის კონტრაქტის შეთავაზებას ფრთხილობდნენ. მან მოახერხა დაეყოლიებინა დომმაიერის კაზინო ჰიიცინგში და ამის გამო გაბრაზებულმა შტრაუს უფროსმა უარი თქვა ოდესმე ამ ადგილას მისვლაზე. შტრაუსის დებიუტი სწორედ აქ შედგა 1844 წლის ოქტომბერში, სადაც მან შეასრულა რამდენიმე თავისი პირველი ნამუშევარი, როგორიცაა ვალსი "Singedichte", Op. 1 და "Gunstwerber", Op. 4 და პოლკა "Herzenslust", Op. 3. კრიტიკოსები და პრესა ერთხმად აფასებდნენ დადებითად შტრაუს უმცროსის მუსიკას.
მიუხედავად თავდაპირველი წარმატებისა, შტრაუსს კომპოზიტორის ადრეულ წლებში გაუჭირდა, მაგრამ მან მალევე მოიპოვა ფართო აუდიტორია მას შემდეგ, რაც სახლიდან შორს შესრულება დაიწყო. ახალგაზრდა კომპოზიტორისთვის პირველი მნიშვნელოვანი ჯილდო იყო მისი დანიშვნა "ვენის მოქალაქეთა მე-2 პოლკის კაპელმაისტერის" საპატიო თანამდებობაზე, რომელიც ვაკანტური დარჩა ჯოზეფ ლანერის 2 წლის წინ გარდაცვალების შემდეგ.
მალე ვენა მოიცვა ავსტრიული იმპერიის 1848 წლის რევოლუციებმა და მამა-შვილი შტრაუსის დაპირისპირება ბევრად უფრო აშკარა გახდა. შვილმა გადაწყვიტა რევოლუციონერების მხარე აერჩია, რაც პროფესიულად არახელსაყრელი იყო, რადგან ავსტრიის სამეფომ ორჯერ უარყო მისთვის სასურველი "KK Hofballmusikdirektor"-ის თანამდებობა, რომელიც პირველად სპეციალურად დაინიშნა იოჰან I-ისთვის, მისი მუსიკალური წვლილისათვის. ასევე იგი ვენის ხელისუფლებამ დააკავა საჯაროდ "მარსელიეზას" შესრულებისათვის, მაგრამ მოგვიანებით გაამართლეს.
შტრაუს უმცროსმა უფრო მეტ წარმატებას მიაღწია ვიდრე მამამისმა და გახდა იმ ეპოქის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ვალსის კომპოზიტორი, რომელიც ხშირად თავისი ორკესტრით ავსტრიაში, პოლონეთსა და გერმანიაში მიდიოდა გასტროლებზე. იგი საბოლოოდ  KK Hofballmusikdirektor-ის თანამდებობაზე 1863 წელს მიიღეს.
1853 წელს შტრაუსმა ნერვული აშლილობა განიცადა, ამიტომ ექიმების რჩევით იმავე წლის ზაფხულში შვიდი კვირით ქალაქგარეთ წავიდა დასასვენებლად. იოჰანის უმცროსმა ძმამ ჯოზეფმა, ოჯახის მხარდაჭრით მიატოვა ინჟინრის კარიერა და დროებით იოჰანის ორკესტრს მეთაურობდა.
Ten Summoner's Tales
Ten Summoner's Tales (სამნერის ათი ზღაპარი) — ინგლისელი მუსიკოს სტინგის მეოთხე სოლო ალბომი. სახელწოდება მომდინარეობს მუსიკოსის გვარიდან ”სამნერი”. 1993 წელს გამოცემულ ამ დისკში განიხილება სიყვარულისა და მორალის თემები, რაც მას მკვეთრად განასხვავებს წინა, უფრო პირადული ალბომისგან The Soul Cages.
იოჰან შტრაუსი (შვილი)
ბიოგრაფია
1855 წელს შტრაუსმა მიიღო საკომისიო სანქტ-პეტერბურგის ცარსკოე-სელოს სარკინიგზო კომპანიის მენეჯმენტისგან, რათა სცენაზე გამოსულიყო რუსეთში 1856 წელს პავლოვსკში მდებარე ვოქსჰალის პავილიონში. ის ყოველწლიურად ბრუნდებოდა რუსეთში კონცერტებისთვის 1865 წლამდე.
Ten Summoner's Tales
1993 წელს ალბომი ნომინირებული იყო „მერკურის ჯილდოზე“, ხოლო 1994 წელს - „გრემიზე“, წლის ალბომის კატეგორიაში.
იოჰან შტრაუსი (შვილი)
ბიოგრაფია
1862 წელს ედუარდ შტრაუსი ოფიციალურად შეუერთდა შტრაუსის ორკესტრს როგორც დირიჟორი და ის და მისი ძმა იოზეფი ხელმძღვანელობდნენ მას 1870 წლამდე.
Ten Summoner's Tales
ალბომის გარეკანზე გამოსახულია სტინგი, ვორდურის ძველი სასახლის ფონზე (უილტშირი, ინგლისი), ჰრიმირთან, ისლანდიურ ცხენთან ერთად, რომელიც იმ პერიოდში მას ეკუთვნოდა.
იოჰან შტრაუსი (შვილი)
ბიოგრაფია
მოგვიანებით, 70-იან წლებში, შტრაუსმა და მისმა ორკესტრმა გასტროლები გამართეს შეერთებულ შტატებში, სადაც მან მიიღო მონაწილეობა ბოსტონის ფესტივალში ბენდმასტერი პატრიკ გილმორის მიწვევით და იყო წამყვანი დირიჟორი 1000-ზე მეტი შემსრულებლის "მონსტრების კონცერტში". მან შეასრულა თავისი " ლურჯი დუნაის" ვალსი, სხვა ნაწარმოებებს შორის. მისი ამერიკაში ვიზიტის დროს, თაყვანისმცემელი ქალებისათვის შტრაუსის მოსამსახურემ მის ნიუფაუნდლენდის ძაღლს მოაჭრა ბეწვი, თუმცა თაყვანისმცემლების დიდმა რაოდენობამ ძაღლის გამელოტების საფრთხე გააჩინა.
შტრაუსის პირველი ცოლი ჰენრიეტა ტრეფცი იყო, რომელიც გარდაიცვალა და მისი გარდაცვალებიდან 6 კვირაში მსახიობი ანჯელიკა დიტრიჰი შეირთო ცოლად. აღმოჩნდა რომ მას დიდად არ უყვარდა მუსიკა და აზრთა სხვადასხვაობის გამო ერთმანეთს გაცილდნენ. რომის კათოლიკურმა ეკლესიამ განქორწინების უფლება არ მისცა, ამიტომ მან შეიცვალა რელიგია და ეროვნება, გახდა საქს-კობურგ გოთას მოქალაქე 1887 წელს. ამავე წელს დაქორწინდა თავის მესამე ცოლზე, ადელე დოიჩზე. მან ხელი შეუწყო ქმარს კრეატიულ განვითარებაში, რის შედეგადაც მან შექმნა ცნობილი ბაწარმოებები, მაგალითად ოპერეტა "Der Zigeunerbaron" და "Waldmeister" და ვალსები "Kaiser-Walzer" Op. 437, "Kaiser Jubiläum" Op. 434 და „Klug Gretelein“ Op. 462.
Ten Summoner's Tales
ვიდეო
ვიდეო გადაღებული იქნა სტინგის სახლში, უილტშირის საგრაფოში, სადაც ალბომი იწერებოდა. ეს იყო მუსიკოსის პირველი ვიდეო ალბომი. 1994 წელს მან მიიღო გრემის ჯილდო წლის ხანგრძლივი ვიდეოს კატეგორიაში. სიმღერები, რომლებიც მასში ჟღერს, თითქმის არ განსხვავდება ალბომის ვერსიებისგან. შეტანილია სიმღერა, გარდა „Everybody Laughed But You“-სი, რომელიც თავად ალბომის აშშ გამოცემაში მოხვდა. „Something The Boy Said“, რომელიც ასევე ჟღერს, არასოდეს შესრულებულა სტინგის კონცერტებზე.
იოჰან შტრაუსი (შვილი)
ბიოგრაფია
იმის მიუხედავად რომ შტრაუს უმცროსი მე-19 საუკუნის ერთ-ერთი მეტად ცნობილი კომპოზიტორი იყო, მას მოპაექრეებიც ჰყავდა კარლ მიხაელ ცირერის და ემილ ვალდტეიფელის სახით. ასევე ფილიპ ფაარბახმა უარყო შტრაუს უმცროსის მოთხოვნა KK Hofballmusikdirektor-ის თანამდებობაზე დანიშვნაზე. შტრაუს უმცროსს ასევე დიდ კონკურენციას უწევდა ჟაკ ოფენბახი ოპერეტების სფეროში.
Ten Summoner's Tales
ვიდეო
ვიდეო გამოირჩევა არა მხოლოდ ყველა სიმღერის შესრულებით, მას ახლავს სახლის და მის გარშემო არსებული ტერიტორიის კადრებიც.
იოჰან შტრაუსი (შვილი)
ბიოგრაფია
შტრაუსით აღფრთოვანებული იყო რიჰარდ ვაგნერი, რომელმაც ერთხელ აღიარა, რომ მოსწონდა მისი ვალსი " Wein, Weib und Gesang " (ღვინო, ქალები და სიმღერა) Op. 333. ასევე რიჰარდ შტრაუსი, როდესაც იგი თავის როზენკავალიერის ვალსებს წერდა, მასზე თქვა: "როგორ დავივიწყებდი ვენის მოცინარ გენიოსს?".
Ten Summoner's Tales
სერტიფიცირებები
} } } } }
იოჰან შტრაუსი (შვილი)
ბიოგრაფია
იოჰანეს ბრამსი იყო შტრაუსის უახლოესი მეგობარი; მან თავისი ვალსი "Seid umschlungen, Millionen!", Op. 443, მიუძღვნა მას. ორივეს ბიოგრაფიებში მოთხრობილია ამბავი, რომ შტრაუსის ცოლი, ადელი ბრამსთან მივიდა თხოვნით, რომ მას ხელი მოეწერა მარაოზე. კომპოზიტორებისთვის ჩვეული იყო თავისი ყველაზე ცნობილი მუსიკის მიწერა და შემდეგ ხელის მოწერა. თუმცა, ბრამსმა ჩაწერა რამდენიმე მონაკვეთი "ლურჯი დუნაიდან" და შემდეგ დაწერა მის ქვეშ: "სამწუხაროდ, არა იოჰანეს ბრამსის მიერ".
Ten Summoner's Tales
სქოლიო
კატეგორია:სტინგის ალბომები კატეგორია:1993 წლის ალბომები კატეგორია:A&M Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ჰიუ პეჯემის პროდიუსერობით
იოჰან შტრაუსი (შვილი)
ბიოგრაფია
შტრაუსის ოპერეტებიდან ყველაზე ცნობილია "Die Fledermaus", "Eine Nacht in Venedig" და "Der Zigeunerbaron". ბევრია მისი ოპერეტების თემებიდან ამოღებული საცეკვაო ნაწარმოებები, როგორიცაა "Cagliostro-Walzer" Op. 370 ("Cagliostro in Wein"-დან), "O Schöner Mai" Walzer Op. 375 ("Prinz Methusalem"-დან), "Rosen aus dem Süden" Walzer Op. 388 ("Das Spitzentuch der Königin"-დან) და "Kuss-Walzer" Op. 400 (Der lustige Krieg-დან ). შტრაუსმა ასევე დაწერა ოპერა "Ritter Pázman" და სიკვდილამდე მუშაობდა "Aschenbrödel"-ზე ("კონკია").
შტრაუსს პლევროპნევმონიის დიაგნოზი დაუსვეს და 1899 წლის 3 ივნისს გარდაიცვალა ვენაში, 73 წლის ასაკში, დაკრძალეს ზენტრალფრიდჰოფში.
კლემენ კრაუსის ძალისხმევის შედეგად, რომელმაც 1929 წელს ვენის ფილარმონიასთან ერთად შეასრულა სპეციალური მთლიანად შტრაუსის პროგრამა, ახლა შტრაუსის მუსიკა რეგულარულად სრულდება ვენის ყოველწლიურ საახალწლო კონცერტზე.
შტრაუსის გამორჩეული შემსრულებელია ასევე ვილი ბოსკოვსკი, რომელმაც Vorgeiger-ის ტრადიცია გააგრძელა - ვიოლინოთი ხელში დირიჟორობა, რომელიც იყო შტრაუსის ოჯახის ჩვეულება; ისევე როგორც ჰერბერტ ფონ კარაიანი, კარლოს კლეიბერი, ლორინ მაზელი, ზუბინ მეჰტა და რიკარდო მუტი.
ბათუმის თოჯინებისა და მოზარდ მაყურებელთა სახელმწიფო თეატრი
thumb|300px|მარჯვნივ|თეატრის დასი ბათუმში თოჯინების თეატრი XX საუკუნის 30-იანი წლებიდან იღებს სათავეს. ასეთი ტიპის თეატრი „ტიკინების თეატრის“ სახელწოდებით აჭარაში 1936 წელს გაიხსნა, მანამდე ბათუმში არსებობდა თოჯინების მოყვარულთა თვითმოქმედი თეატრი, რომლის ბაზაზეც ჩამოყალიბდა ბათუმის თოჯინების პროფესიული თეატრი.
იოჰან შტრაუსი (შვილი)
ბიოგრაფია
გარდა ამისა, ვინერ იოჰან შტრაუსის ორკესტრი, რომელიც 1966 წელს დაარსდა, პატივს მიაგებს გასტროლებზე წასულ ორკესტრებს, რომლებმაც ოდესღაც შტრაუსის ოჯახი ასე ცნობილი გახადა.
ბათუმის თოჯინებისა და მოზარდ მაყურებელთა სახელმწიფო თეატრი
სპექტაკლოგრაფია (მიმდინარე რეპერტუარი)
(სპექტაკლმა ქ.ვინიცის /უკრაინა /თოჯინების თეატრების მე-6 საერთაშორისო ფესტივალზე მიიღო გრან-პრი, კომპოზიტორი საუკეთესო ორიგინალური მუსიკისათვის დაჯილდოვდა საპატიო დიპლომითა და პრიზით) ვარნის (ბულგარეთი) მე-15 საერთაშორისო თეატრალურ ფესტივალზე "ოქროს დელფინი" ნომინაციაში საუკეთესო ორიგინალური მუსიკა, კომპოზიტორი მინდია ხითარიშვილი დაჯილდოვდა დიპლომითა და პრემიით.
იოჰან შტრაუსი (შვილი)
ბიოგრაფია
1987 წელს ჰოლანდიელმა მევიოლინემ და დირიჟორმა ანდრე რიუმ ასევე შექმნა იოჰან შტრაუსის ორკესტრი.
ედუარდ შტრაუსმა 1901 წლის 13 თებერვალს გასაოცრად დაშალა შტრაუსის ორკესტრი, მსოფლიოს 840 ქალაქში გამართული კონცერტების შემდეგ და ინსტრუმენტები დაალომბარდა. ორკესტრის ბოლო ვიოლინოები მეორე მსოფლიო ომის დროს განადგურდა.
ბათუმის თოჯინებისა და მოზარდ მაყურებელთა სახელმწიფო თეატრი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბათუმის თეატრები კატეგორია:თოჯინების თეატრები
იოჰან შტრაუსი (შვილი)
ბიოგრაფია
შტრაუსის ნამუშევრების უმეტესობას, რომლებიც დღეს სრულდება, შესაძლოა თავდაპირველად ოდნავ განსხვავებული ფორმა ჰქონდა, რადგან ედუარდ შტრაუსმა 1907 წელს გაანადგურა შტრაუსის ორიგინალური საორკესტრო არქივები, ვენის მარიაჰილფის რაიონში, ღუმელების ქარხანაში. ედუარდმა, ერთადერთმა ცოცხალმა სამი ძმიდან მიიღო ეს მკვეთრი სიფრთხილე მას შემდეგ, რაც დათანხმდა შეთანხმებას თავისა და იოზეფს შორის, რომ ვინც მეტ ხანს იცოცხლებდა უნდა გაენადგურებინა მათი ნამუშევრები. ეს მიზნად ისახავდა შტრაუსის ოჯახის ნამუშევრების სხვა კომპოზიტორის მიერ მითვისების პრევენციას.
იოჰან შტრაუს II-ს ვენაში ორი მუზეუმი ეძღვნება. მისი რეზიდენცია პრატერშტრასეში, სადაც ის ცხოვრობდა 1860-იან წლებში, ახლა ვენის მუზეუმის ნაწილია. მუზეუმი შტრაუსების ოჯახს ეხება, თუმცა ფოკუსირდება იოჰან უმცროსზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრიელი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 25 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1825 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1899
ნავარა (ავტონომიური გაერთიანება)
ნავარა (Comunidad Foral de Navarra / Nafarroako Foru Komunitatea) — ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანება და პროვინცია 1982 წლიდან. ჰყავს 50 წევრიანი არჩეული კორტესი.
ლულუბეელები
250px|მინიატიურა|ლულუბეელების ბელად [[ანუბანინის ბარელიეფი წარწერითურთ.]] ლულუბეელები — ზაგროსის მთიანეთში ასურეთის აღმოსავლეთით ძვ. წ. III ათასწლეულის შუა ხანებიდან ძვ. წ. I ათასწლეულის შუა ხანებამდე ცხოვრობდნენ და პოლიტიკურ ასპარეზზე აქტიურად ჩანდნენ. ლულუბეელების ისტორიის ძირითადი წყარო ბაბილონური და ასურული წარწერებია, სადაც 2000 წლის მანძილზე მრავალი ცნობა არსებობს მათ შესახებ. ლულუბეელები ნახსენები არიან ხეთურ და ურარტულ წყაროებშიც. ასურულ წყაროებში ლულუბის სინონიმად ჩნდება „ზამუას ქვეყანა“. ასურეთის მეფე სარგონ II (ძვ. წ. 722 - ძვ. წ. 705) აღნიშნავს, რომ ლულუბის ქვეყანას ზამუას ქვეყანას ეძახიან. დადგენილია, რომ ამ ხალხის ადგილობრივი სახელწოდებაა ლულუბეელები. ზამუაც ასევე ადგილობრივი სახელია. გვიანი ასურული წარწერები ურმიის ტბას ზამუას ქვეყნის ზღვად მოიხსენიებს. ლულუბეელების ვრცელი ტერიტორია ესაზღვრებოდა ბაბილონს, ასურეთს, ელამს, მითანს, ურარტუს, მანას.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი აღმოსავლეთის ისტორია
შემგროვებლობა (მეურნეობის დარგი)
შემგროვებლობა — პრეისტორიული საზოგადოების ერთ-ერთი ძირითადი საქმიანობა, ე.წ. მითვისებითი მეურნეობის ერთ-ერთი დარგი. შემგროვებლობა პირველყოფილი ადამიანის წარმოშობისთანავე გაჩნდა და საკმაოდ დიდხანს გაგრძელდა.
თითქმის მთელი ქვის ხანის პერიოდში და კიდევ უფრო გვიან ადამიანის ძირითადი საქმიანობა დაკავშირებული იყო საკვების მოპოვებასთან. ეს ხდებოდა ნადირობით, თევზჭერით ან შემგროვებლობით.
ქვის ხანის ადამიანებმა კარგად იცოდნენ შემგროვებლობა, ჰქონდათ ათვისებული გარკვეული სივრცე, საკუთარი ტერიტორია. საკვების მოპოვების პროცესში მთელი ჯოგი მომთაბარეობდა. გარკვეულ პუნქტში ჯოგის ხანგრძლივ დგომას საკვები რესურსების – შეგროვილისა და ნანადირევის სიუხვე განპირობებდა. შემგროვებლობა დამოკიდებული იყო კლიმატურ პირობებზე, საარსებო რესურსებზე, შესაბამისი იარაღის ფლობაზე.
საკვების მოპოვებისათვის პირველყოფილი ადამიანები იყენებდნენ ქვის და ხის იარაღებს — ხელცულებს, საჩიჩქნებს, წვეტანებს, დანებსა და შუბებს. ტექნიკური მიღწევებიდან, აღსანიშნავია, ბუმერანგები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ადამიანის საქმიანობა
Rhoptromyrmex transversinodis
Rhoptromyrmex transversinodis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Rhoptromyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
შემგროვებლობა (მრავალმნიშვნელოვანი)
შემგროვებლობა შეიძლება აღნიშნავდეს:
კლდეკარის ციხესიმაგრე
thumb|კლდეკარის ციხის ხედი ქვემოდან კლდეკარი — ისტორიული ციხესიმაგრე საქართველოში, თრიალეთში, თრიალეთის ქედის კლდოვან მწვერვალზე (თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი). აქედან ხელისგულივით მოჩანს, როგორც სამხრეთის, წალკისა და მანგლისის მიდამოები, ისე ჩრდილოეთის — მდინარეების ტანისა და თეძმის ხეობები. ამჟამად შემორჩენილია ნანგრევები. მდებარეობდა მნიშვნელოვან გზასაყარზე, იქ სადაც გაპობილი კლდე გასასვლელს ქმნის (აქედან სახელწოდებაც კლდეკარი ე. ი. კლდის კარი).
კლდეკარის ციხე ააგეს მას შემდეგ რაც არგვეთელი ფეოდალი ლიპარიტ I ბაღვაში IX საუკუნის 70-იან წლებში თრიალეთში გადავიდა. მომდევნო ორი საუკუნის მანძილზე კლდეკარის საერისთავოს ცენტრი იყო. საქართველოს სამეფო ხელისუფლებამ, რომელიც ვერ ეგუებოდა ბაღვაშთა პოლიტიკური სიძლიერის ზრდას, რამდენიმეჯერ ჩამოართვა მათ კლდეკარის ციხე.
ისტორია
thumb|კლდეკარის ბუნებრივი კარი კლდეკარის ერისთავები შემდეგში ისე ძლიერდებიან, რომ მეფეებსაც კი ეურჩებიან. საქართველოს გაერთიანებისათვის მებრძოლ ბაგრატ III-ს არ ემორჩილებოდა კლდეკარის ერისთავი რატი I. მას კი მფარველობდა დავით კურაპალატი. ძლიერი მამობილის წინააღმდეგ წასვლა კი ბაგრატს არ უნდოდა. როდესაც დავითმა ნება დართო ბაგრატს ისე ემოქმედა, როგორც თვითონ ამჯობინებდა, მან დაძრა ჯარი. ციხე-სიმაგრეში მყოფი რატის წინააღმდეგ ბრძოლა არც ისე ადვილი იყო. მეფემ პირდაპირ მისვლას ხერხით მოქმედება არჩია. იგი თრიალეთიდან ჯერ დასავლეთ საქართველოში გადავიდა, ხოლო, როდესაც ზამთარი დადგა, მთელი თავისი ჯარით მოულოდნელად თავზე წაადგა რატის. რატი მზად არ იყო დასახვედრად, ამიტომ უბრძოლველად დანებება არჩია. გამოვიდა ციხიდან, თან გამოიყვანა თავისი ძე ლიპარიტი და შეევედრა მეფე. მეფემ ციხე დაიკავა, რატი კი წავიდა არგვეთში, რომელიც აგრეთვე მის მამულს წარმოადგენდა. thumb|კლდეკარის ციხის ხედი ზემოდან ბრძოლა მეფესა და კლდეკარის ერისთავებს შორის განსაკუთრებით XI საუკუნის 20-იანი წლების ბოლოს გამწვავდა. მან, გარდამავალი უპირატესობით, რამდენიმე ათეულ წელს გასტანა.
პირველ ხანებში კლდეკარის მფლობელი, ერისთავთ ერისთავი ლიპარიტ ლიპარიტის ძე ბაგრატ IV-ის მხარეს იყო. როცა ბიზანტიის იმპერატორმა კონსტანტინემ, დაპყრობის მიზნით 1028 წელს საქართველოში სარდალი პარაკიმანოსი გამოგზავნა ურიცხვი ლაშქრით, ლიპარიტმა მედგარი წინააღმდეგობა გაუწია კლდეკარის ციხესთან მოსულ მტერს და აიძულა იგი უკან გაბრუნებულიყო.
მომდევნო წლებში კი ლიპარიტსა და ბაგრატს შორის განხეთქილება მოხდა. 50-იანი წლების ბოლოს ლიპარიტი ისე გაძლიერდა, რომ თითქმის მთელი აღმოსავლეთ საქართველოს ბატონ-პატრონი გახდა, უფლისწულის აღზრდაც მიისაკუთრა და მცირეწლოვანი გიორგი რუისის საყდარში მეფედ აკურთხა. thumb|კლდეკარის ხედი შორიდან ლიპარიტის ბატონობა არაფრად მოსწონდათ სხვა დიდებულებს. განიზრახეს მისი თავიდან მოცილება. სულა კალმახელმა სხვების დახმარებით შეიპყრო ლიპარიტი და მისი ძე ივანე და მეფეს მიჰგვარა. მეტად გახარებულმა მეფემ ურჩი ყმის შემპყრობნი დიდად დაასაჩუქრა. სულამ ლიპარიტს წაართვა ისეთი ძლიერი ციხეები, როგორიც იყო: არტანუჯი, უფლისციხე, ბირთვისის ციხე და ყველისციხე, მაგრამ კლდეკარი თვით მეფის ჯარმაც კი ვერ აიღო. მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მეფემ მეციხოვნეებს აღუთქვა, რომ ლიპარიტს და ივანეს უვნებლად გაუშვებდა, ციხე დანებდა. მეფემ ციხეში თავისი ჯარი ჩააყენა, ლიპარიტი აიძულა ბერად აღკვეცილიყო, ივანეს კი არგვეთი დაუტოვა.
მომდევნო წლებში ივანემ დაიბრუნა კლდეკარის ციხე. მაგრამ არ ჩანს, თუ რა პირობებში მოხდა ეს დაბრუნება. იმავე საუკუნის 70-იან წლებში ახლად გამეფებულ გიორგი II-ს განუდგნენ დიდგვარიანი მოხელეები, მათ შორის ივანე ლიპარიტის ძეც. მეფემ განმდგარნი დაიმორჩილა, მაგრამ დასჯის მაგიერ დაასაჩუქრა ისინი; კერძოდ, ივანეს სამშვილდე უბოძა. ივანემ კეთილად მოპყრობა ვერ შეიფერა და ამის შემდეგ რამდენიმეჯერ ისევ განუდგა მეფეს. thumb|990px|ხედი კლდეკარიდან ალგეთის ხეობაზე 80-იანი წლების ბოლოს გამეფებულ დავით აღმაშენებელს ქვეყანა აოხრებული დახვდა. მისი ისტორიკოსის სიტყვით, „ციხეთა გარეთ“ კაცი არსად ყოფილა და შენობებიც დანგრეული იყო. ბევრი თავადიც არ ემორჩილებოდა მეფეს. მხოლოდ კლდეკარი და მისი მიმდებარე მხარე, რომელიც ლიპარიტს ეკავა, ამჯერად დავითს ერთგულებდა. მაგრამ ეს ერთგულება დიდხანს არ გაგრძელებულა: 1094 წელს დავითმა შეიპყრო ლიპარიტი და ორი წლის პატიმრობის შემდეგ საბერძნეთს გააძევა. კლდეკარის საერისთავო კი გააუქმა. ცხადია, კლდეკარის ციხეც ერთხანს დაკარგავდა თავის ძველ ძლიერებას. იმავე ისტორიკოსის ცნობით, XII საუკუნის დასაწყისში თრიალეთი და კლდეკარი ჭყონდიდელის დისწულს, ვინმე თევდორეს უჭირავს.
მეტად უსიამოვნო ფაქტის მოწმე გამხდარა კლდეკარის ციხე 1177 წელს: როგორც ცნობილია, გიორგი III-ს აუჯანყდა ძმისწული დემნა, რომელსაც ბევრმა დიდგვარიანმა დაუჭირა მხარი. მათ შორის მთავარ დასაყრდენს ორბელიანები წარმოადგენდნენ. თუ პირველ ხანებში სასწორი შეთქმულთა მხარეზე იხრებოდა, მალე მდგომარეობა შეიცვალა — მეფემ დაამარცხა ისინი. აჯანყებულები სასტიკად დაისაჯნენ, თვით დემნას კი კლდეკარში თვალები ამოსწვეს.
მომდევნო საუკუნეებში კლდეკარის ერისთავები უკვე ნაკლებ როლს თამაშობენ საქართველოს პოლიტიკურ ცხოვრებაში, რის გამოც მატიანეთა ფურცლებზე იშვიათად გვხვდება მათი სახელი. ასე, მაგალითად, როცა XIII საუკუნის შუა წლებში საქართველოში დაბრუნებულმა დავით ულუმ შეიტყო, რომ მის მიერ კახეთის მმართველად დატოვებული თორღვა პანკელი განუდგა, რამდენიმეჯერ მოუწოდა მას. შეშინებული თორღვა არ გამოცხადებულა მეფესთან. მაშინ იგი ფიცით მიუნდვია ხორნაბუჯელს და წამოუყვანია. ტაბახმელას, მეფის კარზე მოყვანილ თორღვას უღალატა მესტუმრე ჯიქურმა, დაიჭირა, გააგზავნა კლდეკარში და იქ კლდიდან გადმოაგდებინა.
გვიანფეოდალურ ხანაში კლდეკარის საერისთავო უკვე აღარ არსებობდა. ამიტომ თვით კლდეკარიც იშვიათად თუ იხსენიება ისტორიულ წყაროებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ჩილე 1964 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩილემ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთერთმეტედ იასპარეზა 1964 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1964 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ჩილე ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
მონადა
ლიტერატურა
კატეგორია:სიმბოლოები კატეგორია:პითაგორული სიმბოლოები კატეგორია:მეტაფიზიკის კონცეპტები
Monáda
ჰიკეანე პლანეტა
ჰიკეანე პლანეტა (Hycean planet; სიტყვა წყალბადის (hydrogen) და ოკეანის (ocean) კომბინაცია) — სიცოცხლისათვის ხელსაყრელი პლანეტის ჰიპოთეტური ტიპი, რომელიც უნდა წარმოადგენდეს ცხელ, წყლით დაფარულ პლანეტას წყალბადით მდიდარი ატმოსფეროთი და შეიძლება, მათზე სიცოცხლეც არსებობდეს. მკვლევართა განცხადებით, სიმკვრივიდან გამომდინარე, ჰიკეანე პლანეტები უნდა მოიცავდნენ კლდოვან სუპერდედამიწებს და მინინეპტუნებს (მაგალითად, K2-18b და TOI-1231 b). ამიტომ, მათი წილი საკმაოდ დიდი უნდა იყოს ეგზოპლანეტათა პოპულაციაში.
ჰიკეანე პლანეტა შეიძლება გაცილებით უფრო დიდი იყოს, ვიდრე სიცოცხლისთვის ხელსაყრელი პლანეტები აქამდე მიიჩნეოდა. მათი რადიუსი დედამიწისას 2,6-ჯერ შეიძლება აჭარბებდეს, მასა კი 5-10-ჯერ. გარდა ამისა, ამ პლანეტათა სასიცოცხლო ზონა უფრო ვრცელი უნდა იყოს, ვიდრე დედამიწის მსგავს პლანეტათა შემთხვევაში. ამ პლანეტების საშუალო ტემპერატურა გვიანდელი M-ტიპის ჯუჯა ვარსკვლავების შემთხვევაში შეიძლება 227 °C-მდე ადიოდეს.
ამას გარდა, ზოგიერთი ასეთი პლანეტა შეიძლება გრავიტაციულად იყოს ჩაკეტილი, ანუ ვარსკვლავისკენ მუდმივად მხოლოდ მისი ერთი მხარე იყოს მოქცეული; სიცოცხლისათვის ხელსაყრელი სწორედ ეს მხარე უნდა იყოს. ასევე შეიძლება იყოს ცივი ჰიკეანე პლანეტები, დედავარსკვლავისგან ძალიან შორს. ჰიკეანე პლანეტებზე მალე შეიძლება ბიოლოგიური კვალის ძებნა დაიწყონ უმძლავრესი ტელესკოპებით, მათ შორის, ჯეიმზ ვების კოსმოსური ტელესკოპით, რომელსაც NASA 2021 წლის დეკემბერში გაუშვებს.
ტერმინი „ჰიკეანე პლანეტა“ პირველად 2021 წლის აგვისტოში, კემბრიჯის უნივერსიტეტის ასტრონომიის ინსტიტუტის მკვლევრებმა გამოიყენეს. ამის საფუძველი მათ პლანეტების ატმოსფეროს, სიმკვრივისა და სხვა მახასიათებელთა შესწავლამ მისცა.
სქოლიო
კატეგორია:ასტრობიოლოგია კატეგორია:ეგზოპლანეტები
Rhoptromyrmex wroughtonii
Rhoptromyrmex wroughtonii — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Rhoptromyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
ისიქ-ქოლის ოლქი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყირგიზეთის ოლქები
აგრა
აგრა (आगरा; آ گرہ) — ქალაქი ინდოეთში, მდინარე იამუნას ნაპირებზე, უტარ-პრადეშის შტატის ჩრდილოეთ ნაწილში, შტატის დედაქალაქ ლაქნაუდან 363 კმ-ით დასავლეთით და ქვეყნის დედაქალაქ დელიდან 200 კმ-ით სამხრეთით. ერთ დროს წარმოადგენდა ინდოსტანის დედაქალაქს. 1 686 976 მოსახლით (2010 წ), ის უტარ-პრადეშის ერთ-ერთი ყველაზე დასახლებული და ქვეყნის სიდიდით მე-19 ყველაზე ხალხმრავალი ქალაქია. ჩამდინარე წყლების 80 % მდინარე იამუნაში ჩაედინება და აგრა ინდოეთის მე-20 ყველაზე დაბინძურებული ქალაქია.
ქალაქი მოხსენიებულია ეპიკურ პოემა მაჰაბჰარატაში, აგრევანას სახელით, რაც „ტყის საზღვარს“ ნიშნავს. ლეგენდა მის დაარსებას სიკვარ-რაჯპუტის მეფეს — რაჯა ბადალ სინგჰს მიაწერს (დაახლ. 1475), რომლის ციხესიმაგრე ბადალგარჰიც ამჟამინდელი ციხესიმაგრის სიახლოვეს მდგარა. თუმცა, XI საუკუნის სპარსი პოეტი მასუდ სად სალმანი აღწერს სასტიკ იერიშს აგრას ციხეზე, რომელიც სულთანმა მაჰმუდ გაზნევმა აიღო. 1506 წელს, სულთანმა სიკანდარ ლოდიმ თავის დედაქალაქი პირველად გადაიტანა დელიდან აგრაში. 1517 წელს იგი გარდაიცვალა და მომდევნო ცხრა წლის განმავლობაში ტახტი მის ძეს, იბრაჰიმ ლოდის ეკავა, რომელიც 1526 წელს პანიპატის ბრძოლაში დამარცხდა. 1526–1658 წლებში ქალაქი მოგოლი იმპერატორების დედაქალაქია. სწორედ ამ პერიოდიდან შემორჩა აგრას მოგოლთა არქიტექტურული ნიმუშები და ამჟამად მთავარი ტურისტული ღირსშესანიშნაობები, რომელთა შორის ყველაზე გამორჩეულებია თაჯ-მაჰალი, აგრას ციხე და ფატეჰპურ-სიკრი — სამივე მათგანი შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:უტარ-პრადეშის ქალაქები
202
თარიღი უცნობია
*
მავაბი
მავაბი (ოფიციალურად მავაბის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Mawab; Bayan ng Mawab) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი დავაო-დე-ოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 39 631 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:დავაო-დე-ოროს მუნიციპალიტეტები
Secret Service
Secret Service (საიდუმლო სამსახური) — შვედური პოპ-ჯგუფი, რომელიც ჩამოყალიბდა 1979 წელს სტოკჰოლმში. პოპულარული იყო 1980-იან წლებში. ჯგუფის წევრები იყვნენ ულა ჰოკანსონი (ვოკალი), ულფ ვალბერგი (კლავიშები), ტონი ლინდბერგი (გიტარა), ლეიფ პაულსენი (ბას-გიტარა) და ლეიფ იოჰანსონი (დასარტყამი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შვედური ჯგუფები
ჩილე 1968 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩილემ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთორმეტედ იასპარეზა 1968 წელს, მექსიკის დედაქალაქ მეხიკოში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1968 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ჩილე ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჭიპლარი
thumb|3 წუთის ასაკის ბავშვის ჭიპლარი ჭიპლარი — ანატომიური წარმონაქმნი, რომელიც ადამიანის (და ყველა პლაცენტიანი ძუძუმწოვარი ცხოველის) ნაყოფს აკავშირებს პლაცენტასთან და მისი მეშვეობით — დედის ორგანიზმთან. ჭიპლარის სისქე 1,5 სმ, ხოლო სიგრძე 50-70 სმ აღწევს, რაც ჩანასახს საშუალებას აძლევს შედარებით რთული სახის მოძრაობები შეასრულოს საშვილოსნოს შიგნით. პრიმიტიულ ხერხემლიანებს, ჩვეულებრივ, ძალიან მოკლე და არა ზონრისებური ჭიპლარი აქვთ. ჭიპლარის ქსოვილში გადის 2 ჭიპლარის არტერია და 1 ჭიპლარის ვენა. ჭიპლარის მოჭრის შემდეგ ფორმირდება ჭიპი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ანატომია კატეგორია:ემბრიონოლოგია
ინსიუ
ინსიუ (ჩინ. 殷墟) — ჩინეთის შანის დინასტიის უკანასკნელი დედაქალაქის ნანგრევები (ძვ.წ. 1766 - ძვ. წ. 1050). იგი დედაქალაქის ფუნქციებს ასრულებდა 255 წლის მანძილზე, 12 მეფისა და რვა თაობის განმავლობაში.
ნაქალაქარში აღმოჩენილია ორაკულის ძვლებზე გაკეთებული უძველესი ჩინური წარწერები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩინეთში
ჭიპი
thumb|ჭიპი ჭიპი (ლათ. umbilicus) — ჭიპლარის მოვარდნის შემდეგ დარჩენილი ნაწიბური, რომელიც რჩება სხეულზე ჩაღრმავების ან ამონაბურცის სახით. ჭიპი გააჩნია ყველა პლაცენტიან ძუძუმწოვარს; მათ უმეტესობას თმით დაუფარავ მცირე ზომის ხაზად ემჩნევა. გარდა ამისა, ჭიპები ზომით, ფორმით და სიღრმითაც განირჩევა. სწორედ იმის მეშვეობით, რომ ჭიპი არა ბუნებრივი, არამედ შეძენილი ნაწიბურია, ხდება მონოზიგოტური ტყუპების ერთმანეთისგან გარჩევა. thumb| |right| |200 px|ჭიპი [[ოქროს კვეთაში — სხეულის სიმაღლის 62 %-ზე ]]
კატეგორია:ანატომია კატეგორია:მუცლის ღრუ
მაჭუტაძეები
მაჭუტაძეები — ფეოდალური საგვარეულო საქართველოში, გურიის სამთავროში.
ფილიპინების პრეზიდენტი
ფილიპინების პრეზიდენტი - ფილიპინების სახელმწიფოს მეთაური, მოსახლეობა ირჩევს 6 წლის ვადით.
მაჭუტაძეები
არსებობს მოსაზრება, რომ მაჭუტაძეების საგვარეულო მაჭის ხეობიდან მოდის და რომ ისინი მაჭის ერისთავები იყვნენ, სანამ ლეკების შემოსევების შედეგად არ აიყარნენ და დასავლეთ საქართველოში არ გადავიდნენ.
მაჭუტაძეების გვარის წარმომადგენლები გურიის დიდებულთა შორის ჩანან ჯერ კიდევ XV საუკუნის სასისხლო სიგელში. მაჭუტაძეთა გავლენა გურიის სამთავროში გაძლიერდა XVI საუკუნეში. ამ დროს რამაზ მაჭუტაძეს გურიელის კარზე უპირველეს თანამდებობა – სახლთუხუცესობა ეჭირა. XVIII–XIX საუკუნეებში მაჭუტაძეებს გურიის სამთავროში სახლთუხუცესის თანამდებობის გარდა ლანჩხუთის მოურაობაც ეჭირათ. XVI საუკუნეში მაჭუტაძეთა სახლი სასულიერო სფეროშიც დაწინაურდა. ცნობილი სასულიერო პირებიდან აღსანიშნავია მაქსიმე I, დასავლეთ-საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, XVI–XVII საუკუნეების მიჯნაზე შემოქმედელი მთავარეპისკოპოსი ბესარიონ მაჭუტაძე. XVIII საუკუნის ბოლო ხანში მაჭუტაძეთა სახლის წარმომადგენელი ონოფრე მაჭუტაძე აღმოსავლეთ საქართველოში მოღვაწეობდა.
ფილიპინების პრეზიდენტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აზიის ქვეყნების პრეზიდენტები *
მაჭუტაძეები
ამჟამად საქართველოში ცხოვრობს 315 მაჭუტაძე.
Rogeria alzatei
Rogeria alzatei — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Rogeria-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ვენის კონგრესი
მინი|450პქ|ვენის კონგრესით დადგენილი ევროპის ქვეყნების საზღვრები. ვენის კონგრესი — ევროპის სახელმწიფოთა წარმომადგენლების კონფერენცია რომელიც ჩატარდა ავსტრიის იმპერიის დედაქალაქ ვენაში 1814 წლის სექტემბრიდან – 1815 წლის ივნისის ჩათვლით. მისი მიზანი იყო საფრანგეთის რევოლუციისა და ნაპოლეონის ომების შედეგად წარმოქმნილი პრობლემების გაანალიზება და გადაწყვეტა. ნაპოლეონზე გამარჯვებულ ქვეყნებს: რუსეთს, დიდ ბრიტანეთს, პრუსიასა და ავსტრიას მიღწეული შედეგების ხელშეკრულებებში ასახვა და საერთაშორისო ურთიერთობების ახალ წესებზე შეთანხმება სურდათ. მათთვის ასევე მნიშვნელოვანი იყო საფრანგეთის რევოლუციის, როგორც მონარქიის დამხობის პრეცედენტის, შედეგების აღმოფხვრა. ამიტომაც აღადგინეს ბურბონთა დინასტია. მონაწილეთა საერთო მიზანს ევროპაში აბსოლუტიზმის გაძლიერება წარმოადგენდა.
მიმდინარეობა
thumb|400px| 1.  [[ართურ უელსლი, I ჰერცოგი უელინგტონი.  2.  იოაკიმ ლობო დე სილვიერა, ორიოლას VII გრაფი.  3.  ანტონიო დე სალდანა, პორტო სანტოს გრაფი.  4.  🇸🇪 კარლ ლოვენჰილმი, გრაფი.  5.  ჯან დე ნოილისი, ნოალის V ჰერცოგი.  6. 🇦🇹 კლემენს ვენცელ ლოთარ მეტერნიხი.  7.  ანდრე დიუპენი.  8. 🇷🇺 კარლ ნესელროდი.  9.  პედრო დე სოიზა, პალმელას I გრაფი. 10.  რობერტ სტიუარტი, კასტელეჰის ვისკონტი. 11.  ემერიხ იოზეფ დე დალბერგი, დელბერგის გრაფი. 12. 🇦🇹 იოჰან ფონ ვესენბერგი, ვესენბერგის ბარონი. 13. 🇷🇺 ანდრეი რაზუმოვსკი, პრინცი. 14.  ჩრლზ ვენი, სტივარტის I ბარონი. 15. 🇪🇸 პედრო გომეს ლაბრადორი, ლაბრადორის მარკიზი. 16.  რიჩრდ ტრენჩი, კლანკარტის II გრაფი. 17. ვაკენი (ჩამწერი). 18. 🇦🇹 ფრიდრიხ ფონ გენცი (კონგრესის მდივანი). 19.  ვილჰელმ ჰუმბოლდტი. 20.  უილიამ კეტკარტი, კატეკარტის I გრაფი. 21.  კარლ ავგუსტ ფონ ჰარდენბერგი. 22.  შარლ მორის დე ტალეირანი. 23. 🇷🇺 გუსტავ შტაკელბერგი. ]]
საერთო მიზნების გარდა მონაწილეებს ურთიერთსაწინააღმდეგო ინტერესებიც ჰქონდათ ამიტომაც შეხვედრები მიმდინარეობდა ფარული ინტრიგების ფონზე. კონგრესს ავსტრიელი დიპლომატი, გრაფი მეტერნიხი ხელმძღვანელობდა. საფრანგეთს ტალეირანი წარმოადგენდა. რუსულ დელეგაციაში იყო იმპერატორი ალექსანდრე I. კონფერეციაში ასევე მონაწილეობდნენ; ესპანეთი, პორტუგალია, შვედეთი. ასევე: დანია, შვეიცარია, რომის პაპის წარმომადგენელი და ბავარია.
გადაწყვეტილება
დასკვნით აქტს, ხელი მოეწერა 1815 წლის 9 ივნისს. მის დებულებებში შედის:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის ისტორია
უხათი
უხათი — ნასოფლარი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში (კობის თემი), მდებარეობს მდინარე თერგის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 2200 მეტრი, სტეფანწმინდიდან 21 კილომეტრი.
ისტორია
სოფელი შედგებოდა ორი (ზემო და ქვემო) უბნისაგან. ზემო უბანი შედარებით ძველი დასახლება იყო. აქედან XIX საუკუნეში მოსახლეობის უმეტესი ნაწილი ქვემო უბანში ჩამოსახლდა. ორივე უბნის მოსახლეობა ერთი და იმავე საძოვრებით სარგებლობდა. შუა საუკუნეებში უხათი სამეფო სოფელი იყო. XVII საუკუნეში იგი არაგვის ერისთავებმა დაისაკუთრეს. ერისთავებს, წყალობის სიგელის (1727 წელი) მიხედვით, უხათში საკუთარი მოურავი დაუნიშნავთ. არაგვის საერისთავოს გაუქმების შემდეგ უხათი კვლავ სამეფო სოფელი გახდა და მნის სამოურავოში შევიდა. XIX საუკუნის პირველ მეოთხედში სოფელი ყაზბეგებმა დაიმორჩილეს და დაბეგრეს. ყაზბეგებთან ბრძოლას არაერთი უხათელი შეეწირა. ზოგიერთმა გაქცევით უშველა თავს. ურჩები ყაზბეგებმა მამაპაპისეული მიწებიდან აყარეს და მათ ადგილზე ოსები ჩამოასახლეს.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
ნანა ბოტკოველი
ბიოგრაფია
ნანა ბოტკოველი დაიბადა 1938 წლის 27 აგვისტოს, ქალაქ თელავში, პედაგოგის ოჯახში, 1956 წელს დაასრულა საშუალო სკოლა თბილისში. 1958–1964 წლებში სწავლობდა ქალაქ თბილისის სამხატვრო აკადემიის ფერწერისა და ქანდაკების განყოფილებაზე (პედაგოგები: პროფესორები: სერგო ქობულაძე, დ. ციციშვილი, ბ. სებუევი, ს. მიქატაძე, ს. კვასხვაძე და ა. ფიცხელაური)
1965 წლიდან მონაწილეობდა 150-ზე მეტ, რესპუბლიკურ, საკავშირო და საერთაშორისო, ჯგუფურ გამოფენაში (იტალია, საფრანგეთი, გერმანია, შვეიცარია, პოლონეთი, ჩეხოსლოვაკია, უნგრეთი, ფინეთი, იუგოსლავია, განა, საბერძნეთი, მონრეალი, შვეიცარია, ბულგარეთი, პორტუგალია, ისლანდია, ინდოეთი, ჰოლანდია, ვიეტნამი, ფილიპინები და ყოფილი საბჭოთა კავშირის, თითქმის, ყველა ქვეყნის პერსონალურ გამოფენებში. მოგზაურობის დროს კითხულობდა ლექციებს უძველესი კერამიკის ისტორიის შესახებ, ხელოვნების სხვადასხვა ინსტიტუტში.
1968, 1970, 1973, 1975, 1978 წლებში მონაწილეობს ორთავიან შემოქმედებით მივლინებებში ზინტარის შემოქმედებით სახლში (ლატვია).
1969 წლიდან ეწევა აქტიურ საქველმოქმედო-საზოგადოებრივ მოღვაწეობას — აწყობდა ექსპედიციებს ხალხური ოსტატების, ნიჭიერ მოზარდებისა და ახალგაზრდა შემოქმედთა აღმოსაჩენად. ხელმძღვანელობდა მოძრავი გამოფენების აქტუალურ თემას „მეგობრობის ხიდი“.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 27 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:გარდაცვლილი 24  ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2001 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
ალიბუნარის თემი
ალიბუნარის თემი (Алибунар) — თემი სერბეთში, შედის სამხრეთ-ბანატის ოლქში.
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ალიბუნარი. ალიბუნარის თემი შედგება 10 დასახლებული პუნქტისგან, მათი საშუალო ფართობია 60.2 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სერბეთის თემები
კლდეკარის საერისთავო
კლდეკარის საერისთავო — ადმინისტრაციული ერთეული ფეოდალურ საქართველოში (IX საუკუნის 80-იანი წლები - 1103).
კლდეკარის მფლობელის ხელში იყო ჯავახეთიდან თრიალეთზე გავლით ქართლში (ახლანდელი გორის მუნიციპალიტეტი) გადასასვლელი ერთადერთი გზა. კლდეკარის საერისთავოს მოსახლეობის შესახებ შემორჩენილია მხოლოდ სტეფანოს ორბელიანის ცნობა, რომლის მიხედვით თურქებთან ბრძოლის დროს (1048 ან 1049-1050) ბიზანტიის მხარეზე ლიპარიტ ბაღვაშის განკარგულებაში გამოცხადდა მისი ქვეშევრდომი 700 დიდი აზნაური და 16 000 მეომარი. კლდეკარის ერისთავები ბაღვაშთა საგვარეულოს წარმომადგენლები იყვნენ.
XI საუკუნის 80-იან წლებში კლდეკარის საერისთავო თურქ-სელჩუკების მხარეზე აღმოჩნდა. კლდეკარის ერისთავი ივანე ლიპარიტის ძე 1074 გიორგი II-ს განუდგა. მან კახელები დაიხმარა და ქსნისპირა ადგილები დაიკავა, ქ. გაგი გამოსტყუა მეფის მეციხოვნეებს და საქართველოს მტერს — განძის ამირა ფადლონს — მიჰყიდა, თვითონ კი საქართველოს ასაოხრებლად მოსულ „დიდ სელჩუკთა“ სახელმწიფოს სულტანს, მალიქ-შაჰს, მორჩილებით ეახლა (ეს ნაბიჯი შემდგომში კლდეკარის ერისთავის მარცხით დამთავრდა).
XI საუკუნის მიწურულს კლდეკარის საერისთავო წინ აღუდგა დავით აღმაშენებლის ბრძოლას ქვეყნის ცენტრალიზაციისათვის. 1093 ლიპარიტ ერისთავი განუდგა მეფეს. დავით აღმაშენებელმა შეიპყრო იგი და მხოლოდ ცოდვის მონანიების შემდეგ გაათავისუფლა „მომტკიცებული მრავალთა და მტკიცეთა ფიცთა მიერ“ („ცხოვრება მეფეთ-მეფისა დავითისი“). როგორც ჩანს, ლიპარიტმა ფიცი გატეხა და საქართველოს მეფეს კვლავ გაუორგულდა. დავით აღმაშენებელმა ისევ შეიპყრო იგი 1094 და 2 წლის პატიმრობის შემდეგ ბიზანტიაში გააძევა, სადაც გარდაიცვალა კიდეც. ამის შემდეგ კლდეკარის საერისთავოს სატავეში ჩაუდგა რატი ლიპარიტის ძე, რომელიც წინაორების მსგავსად სამეფო ხელისუფლებისა და ქვეყნის ერთიანობის წინააღმდეგ იბრძოდა. დავით აღმაშენებელმა უკიდურეს ზომას მიმართა — 1103 რატი ლიპარიტის ძის გარდაცვალების შემდეგ, გააუქმა კლდეკარის საერისთავო და ერთიანი საქართველოს სამეფოს შეუერთა.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს საერისთავოები
ჩოლის მონასტრები
ჩოლის მონასტერი – ინდუისტური ტაძარი სამხრეთ ინდოეთის შტატ ტამილნადუში. მიეკუთვნება ჩოლის დინასტიის მმართველობის პერიოდს. ჩოლის მონასტრების შემადგენლობაში შედის სამი ძეგლი: ბრიჰადიშვარას ტაძარი, განგაიკონდა-ჩოლაპურამი და აირავატეშვარის ტაძარი. ბრიჰადიშვარას ტაძარი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში გაწევრიანდა 1987 წელს, ხოლო დანარჩენი ორი ტაძარი 2004 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ინდოეთში
203
თარიღი უცნობია
*
ჩილე 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩილემ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცამეტედ იასპარეზა 1972 წელს, დასავლეთ გერმანიის ქალაქ მიუნხენში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ჩილე ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ფალაგყაუ
ფალაგყაუ (ყოფ. ურმისხელი) — ნასოფლარი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში (გუდაურის თემი), მდებარეობს მდინარე მთიულეთის არაგვის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1670 მეტრი, სტეფანწმინდიდან 50 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობს.
1926 წლის აღწერის მონაცემებით სოფლის მაცხოვრებლები ოსები იყვნენ.
სქოლიო
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
სეუტა
სეუტა (Ceuta) — ესპანეთის ავტონომიური ქალაქი ჩრდილოეთ აფრიკაში, ნახევარანკლავი მაროკოს ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე, გიბრალტარის სრუტის აღმოსავლეთ ნაწილში. მაროკო ქალაქს თავის ტერიტორიად თვლის და ითხოვს მის დაბრუნებას. ფართობი — 19 კმ². მოსახლეობა 85 ათასი, ძირითადად არაბები, ბერბერები, ესპანელები, ფრანგები. ქალაქში მოქმედებს სამხედრო და თევზსაჭერი ნავსადგურები.
ისტორია
ქალაქი დაარსდა ძვ. წ. VI საუკუნეში. ფინიკიელთა კოლონია შემდგომში დაიკავეს კართაგენელებმა, ბერძნებმა, რომაელებმა, პორტუგალიელებმა (1415), ესპანელებმა (1580). 1663 წელს პორტუგალია-ესპანეთის კავშირის დაშლის შემდეგ მოსახლეობის იდენტიფიკაციის საფუძველზე ქალაქი ესპანეთს დარჩა.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის ავტონომიური ქალაქები კატეგორია:აფრიკის სადავო ტერიტორიები
უმაღლესი ლიგა 2005—2006
უმაღლესი ლიგა 2005-2006 — უმაღლესი ლიგის მეჩვიდმეტე გათამაშება. გამარჯვებული გახდა ბოლნისის „სიონი“, მეორე ადგილზე გავიდა „ვიტ ჯორჯია“, მესამეზე – თბილისის „დინამო“.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უმაღლესი ლიგის სეზონები
ზამბიის პრეზიდენტი
ზამბიის პრეზიდენტი — ზამბიის სახელმწიფოს მეთაური, მოსახლეობა ირჩევს 5 წლის ვადით.