cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნეონაციზმი
ქრისტიანული იდენტობა
ჯერ კიდევ ჯონ უილსონს მიაჩნდა, რომ იუდეას ებრაული ტომები დაქორწინდნენ სულიერად დაბალ ხალხებზე ცნობილნი როგორც ედომელები. კამერონმა ეს მსჯელობა ახალ ეტაპზე აიყვანა 1934 წელს ებრაელების დაკავშირებით „ესავის რასასთან“, ანტი-ისრაელურ ძალასთან, რომელიც დღემდე მოქმედებს. ეს ესავის რასა შეერთდა ებრაელებთან და დაიწყო თავისი საშინელი საქმიანობა ებრაული რელიგიიის შიგნიდან გარსაყვნელად. ესავის ხალხი ედომელები გახდნენ და მოგვიანებით იდუმეველები, ჰეროდის წინაპრები. იუდეას ებრაული ტომები ესავის რასის სისხლით დაბინძურდნენ და ბიოლოგიურად დაუკავშირდნენ იესოს მდევნელებს. ბრიტანული ისრალიზმის სხვა მიმდევარმა, ფრედერიკ ჰაბერმანმა აღწერა ებრაელების აღრევა ედომელებთან, იდუმეველებთან და სირიელებთან, რის გამოც მათ შეიძინეს მუქი გარეგნობა, თვალსაჩინო კონტრასტში მაღალ და ღია ისრაელელებთან.
ბრიტანული ისრაელიზმის ცენტრის გეოგრაფიულმა გადანაცვლებამ დასავლეთში მნიშვნელოვანი გავლენა იქნოია მის რადიკალიზაციაზე. 1937 წელს ვანკუვერში კანადურმა ჯგუფმა გაწყვიტა კავშირი ტორონტოსა და ლონდონთან და დაიწყო კავშირების ჩამოყალიბება აშშ-ს დასავლეთ სანაპიროზე, რაც განმტკიცებულ იქნა ყოველწლიური კონფერენციებით ვანკუვერში, პორტლანდში (ორეგონი) და ლოს ანჯელესში 1939-დან 1947 წლამდე. ვანკუვერელი ავტორების იდეებმა დომინანტური გავლენა მოიპოვეს კალიფორნიაში. 1944 წლის წიგნი „როდის? უახლოესი წარსულის წინასწარმეტყველური ნოველა“ შეიცავდა ერთ-ერთ უპირველეს განცხადებებს, რომ ებრაელები იყვნენ სატანის შთამომავლები. კიდევ ერთი აპოკალიფსური ტრაქტატი, „როდესაც ღმერთი უტევს“ (1944), შეიცავდა ქრისტიანული იდენტობის ბევრ მნიშნელოვან იდეას: კაენი იყო „სატანის სინაგოგის“ დამაარსებელი; აშქენაზები არიან „თურქულ-მონღოლური“ წარმოშობის; „სიონის უხუცესთა პროტოკოლები“ ისტორიული ჭეშმარიტებაა. 1947 წელს ლოს ანჯელესი გახდა ბრიტანული ისრაელიზმის მოძრაობის ახალი ცენტრი. ამ დროს იგი გადაიკვეთა ამერიკელი აგიტატორის, გერალდ ლ. კ. სმითის კარიერასთან, რომელიც ჰიუ ლონგის მიმდევარი იყო 1930-იან წლებში. სმითმა დაამყარა მჭიდრო კავშირები მოძრაობის კალიფორნიელ ლიდერებთან, მათ შორის ბერნარდ კომპარეტთან, უილიამ პოტერ გეილთან და უესლი სუიფთთან. მათი გავლენით და ლიდერობით, ბრიტანული ისრაელიზმი საბოლოოდ გარდაიქმნა „ქრისტიანულ იდენტობად“.
ლოთროპ სტოდარდი, ინტერბელუმის დროის წამყვანი რასობრივი თეორეტიკოსი და კუ-კლუქს-კლანის წევრი, აღწერდა ებრაელთა ორ რასას: „არისტოკრატიული“ სეფარდი ებრაელები, რომლებმაც შეაღწიეს ხმელთაშუაზღვისპირულ სამყაროში, იყვნენ ნამდვილი სემიტები. ხოლო აშქენაზები იყვნენ მრავალფეროვანი სისხლის ნარევი, რომელთა ნაკვთები მიუთითებდა ხურიტებთან აღრევაზე. ისინი იყვნენ აღმოსავლეთ ებრაელები, რომლებიც იმიგრირდნენ სამხრეთ რუსეთში, სადაც შეერივნენ ხაზარებს, რომლებსაც ლოთროპი თვლიდა თურქული და მონღოლოიდური ხალხების კომბინაციად. ლოთროპს არ ჰქონდა რაიმე კავშირი ბრაიტანულ ისრაელიზმთან, თუმცა მოძრაობამ მალევე აიტაცა ებრაელთა ხაზარულ იდენტობა როგორც საშუალება იმის გასაქარწყებლად, რომ ებრაელები იყვნენ ბიბლიური იუდეველების შთამომავლები.
ბრიტანული ისრაელიზმის მზარდმა მტრობამ სიონიზმისადმი ხელი შეუწყო ებრაელების ასოცირებას რასობრივ უწმინდურობასთან. როდესაც ბრიტანული ჯარი შევიდა პალესტინაში 1917 წელს, დაიდო ბალფურის დეკლარაცია, რომელიც პირობას იძლეოდა, რომ ბრიტანელები ხელს შეუწყობდნენ პალესტინაში ებრაელთა ეროვნული სახლის დაარსებას. 1922 წელს ბრიტანული ისრაელიზმის წინასწარმეტყველება კვლავ დადასტურდა, როდესაც ერთა ლიგამ ბრიტანეთს გადასცა მანდატი პალესტინის სამართავად. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ ებრაელთა გადასახლება პალესტინაში იყო აუცილებელი წინაპირობა ღვთიური აღსრულებისთვის, ებრაელთა სუვერენულის სახელმწიფოს კონცეფცია ანათემად მიიჩნეოდა. ეს უკავშირდება სიონისტების მიერ ექსკლუზიურად ებრაული სახელმწიფოს მოთხოვნას. მისი დაკმაყოფილება და ბრიტანელების გამოსვლა ან გაძევება პალესტინიდან ნიშნავდა, რომ პალისტინა დარჩებოდა იუდეის ამარა, ხოლო ისრაელი კვლავ არარსებული იქნებოდა. ნოველა „როდის?“ აღწერს მეორე მსოფლიო ომის აპოკალიფსურ სამხედრო კლიმაქსს პალესტინაში. როდესაც ბრიტანელები გამოვიდნენ იერუსალიმიდან, ქალაქი გოგის ბოროტმა ძალებმა ჩაიგდეს ხელში სიონისტების დახმრებით - არაავთენტური ებრაელების, რომლებიც უწმინდურ რასებთან შერეული ქორწინებების შთამომავლები არიან. ნაწარმოების გმირის ერთ-ერთი ინფორმანტი მას აცნობებს, რომ სეფარდები არიან ნამდვილი ებრაელები, ხოლო აშკენაზები არა. „დიდი განხეთქილება იყო ნამდვილ სემიტ ებრაელებსა და სიონისტების დიდ ნაწილს შორის, რომელებიც არაებრაული სისხლის უზურპატორები არიან“.
1948 წელს, როდესაც შეიქმნა ისრაელის სახელმწიფო, პარკერმა გაიმეორა შეხედულება, რომ არსებობდა ებრაელთა ორი რასა. ის თვლიდა, რომ სიონისტები თითქმის მთლიანად აშქენაზები იყვნენ და ამგვარად „ესავი-ედომელები“. თუ სეფარდები იყვნენ ღვთისმოსავები და აპოლიტიკურები, აშქენაზი სიონისტები უსირცხვილოდ ახდენდნენ ევროპული და ამერიკული ებრაელობის ფინანსური და პოლიტიკური გავლენების მობილიზებას მათი სუვერენული სახელმწიფოს კამპანიის მხარდასაჭერად. „ახალადგამოცხადებული „ისრაელის“ ებრაული სახელმწიფო არის ისეთივე უნაყოფო და ერცაზი როგორც მისი წინამორბედი, ჰეროდიანულ-ებრაული სახელმწიფო, რადგან იგი კვლავ უარყოფს იესო ქრისტეს... ებრაელებმა მოიპარეს წმინდა მიწა მისი კანონიერი მფლობელისგან (ისრაელ-ბრიტანეთისგან)“. ჰოუარდ რენდმა ასევე გამოხატა ბრაზი ახალ სახელმწიფოზე, რაც შეაფასა როგორც „რენეგადი ებრაელების“ საქმე და არა „ნამდვილი ისრაელიტი ებრაელების“. მან ეს რენეგადები აღწერა როგორც იგივე თაღლიღები, რომლებიც წარუძღოდნენ რუსულ რევოლუციას 30 წლის წინ. გვიანდელ ნაშრომებში მან სიონისტების იდენტიფიცირება მოახდინა „დიდი შეთქმულებასა“ და „ბოროტების პროგრამასთან“, რომლითაც ებრაელებმა მოატყუეს ქრისტიანები რათა ისრაელის სახელმწიფოს კანონიერ მემკვიდრეებად წარმოჩენილიყვნენ. ამ თაღლითობაში მრავალი აქტორი მონაწილეობდა: ნიჰილისტები, ილუმინატი, ფაბიანელები, როტშილდთა ოჯახი.
1940-იანი წლების შუაში ქრისტიანულ იდენტობაში ახალი იდეები ლოგიკურ თეოლოგიაში შეერთდნენ, თუმცა მათი სრული ვერსიები არ გასაჯაროებულა 1960 წლამდე კონრად გაარდამდე, ბეტრად კომპარეტამდე, უილიამ პოტერ გეილსა და უესლი სმითამდე, რომლებიც წარმოადგნენ ქრისტიანული იდენტობის გერალდ ლ.კ. სმითთან ასოცირებული მქადაგებლების პირველ თაობას. ეს მსოფლმხედველობა ეფუძნებოდა მე-19 საუკუნის თეორიას პრე-ადამიტურ რასებზე, ქვემდგომ, მხეცრულ არსებებზე. ისინი ადამისგან დამოუკიდებლები და განცალკევებულნი იყვნენ, რომელიც განიხილებოდა როგორც ღთვის შვილი და პირველი თეთრი კაცი. ადამის რასა ახლა საფრთხეში იდგა. ამ ნარატივის მიხედვით, ეშმაკმა მიიღო ჰუმანოიდის ფორმა როგორც „გველმა“ და სექსუალურად შეაცდინა ევა. ამ ცოდვამ არა მხოლოდ პირველი წყვილის ედემიდან გაძევება გამოიწვია, არამედ ასევე ჰიბრიდული არსების შექმნა, რომელსაც ერქვა კაენი. კაენის დაბადებამ დასაბამი მისცა სატანური მამობრივი ხაზის ადამიანის „თესლის ხაზს“. კაენი თვითონ სავარაუდოდ გაიქცა აღმოსავლეთით და დააარსა კოლონია პრე-ადამიტურ ხალხებთან ერთად. აქ - სავარაუდო ლოკაციაა აღმოსავლეთ თურქმენეთი - კაენმა თავისი მიმდევრების ინიციაცია მოახდინა ეშმაკის გეგმაში, გაბატონებულიყო დედამიწის დომინიონზე. ებრაელები ამ ნარატივით დაუკავშირდნენ კაანიტებს, კაენის სავარაუდო შთამომავლებს, და არა ედომელებს. რადგანაც ნავარაუდევი იყო რომ იუდეას ტომი დაქორწინდა კაენის შთამომავლებთან, ებრაელები იყვნენ პირდაპირი მნიშვნელობით ეშმაკის შთამომავლები ორგანიკული სატანური თესლის ხაზით, ასევე შავი და ყავისფერი პრე-ადამიტური რასების შთამომავლები.
ჯერ კიდევ ნოველა „როდისში?“ ნათქვამი იყო, რომ კაენმა დააარსა საიდუმლო საზოგადეობა რათა დედამიწაზე ეშმაკის საქმე გაეკეთებინა, რაც გააგრძელეს აშქენაზმა ებრაელებმა. კონრად გაარდმა „გველი“ აღწერა როგორც პრე-ადამიტი, რომელიც მოქმედებდა სატანის დირექტივებით, რათა გაეჩინა კაენი. უილიამ პოტერ გეილმა თავის ბროშურაში „ჩვენი მამათა რწმენა“ (1963) აღნიშნა: „სატანამ მოახდინა ევას შეცდენა და მასთან იყოლია შვილი, რომელსაც დაერქვა კაენი“. კაენი მიუღებელი იყო შემოქმედისთვის, ის შეურთდა სატანის მსახურებს და გახდა პრე-ადამიტური არა-თეთრი საზოგადოების წევრი, რომელიც წარმოიქმნა ლუციფერისგან და მისი დაცემული ანგელოზისგან, რომელიც დედამიწაზე სახლობდა. გალი ებრაელებს კაენის შთამომავლებად მიიჩნევდა, რომლებიც დაქორწინდნენ traს ტომთან. იუდას შვილმა კაანიტ ქალთან შვა შელაჰი, რომელიც „იყო მონგრელიზებული თესლის, ნაწილობრივ თეთრი იუდეადან და ნაწილობრივ ნეგროიდისა და აზიატის ნაზავის ბალანსი“. იგი პოსტულირებდა ათასწლეულს, რომელშიც ღმერთსა და სატანას შორის ომი განხორციელდებოდა საბოლოო კონფლიქტით ადამის შვილებსა და ებრაელებს შორის.
უესლი სუიფთმა, რომელსაც ჰქონდა დიდი გავლენა რიჩარდ ბატლერზე, მსგავსი კვაზი-გნოსტიკური ანთროპოგენია შეიმუშავა, რომელიც გულისხმობდა, რომ ადამის რასა იყო ღმერთის პირდაპირი სულიერი მემკვიდრე, რომელიც შეიქმნა მზის სისტემის შექმნამდე. არათეთრკანიან პრე-ადამიტებს ასევე ჰქონდათ არამიწიერი წარმოშობა ლუციფერის სამფლობელოში, რომელიც დედამიწაზე მოვიდა მის დაცემულ მსახურებთან ერთად საიდანღაც გალაქტიკიდან. სუიფთი ამტკიცებდა, რომ ლუციფერმა შეაცდინა ევა, რომელმაც შვა კაენი, რომლის პროგენია, „ლუციფერის ვაჟები და ქალიშვილები“, ცნობილნი იყვნენ როგორც „ებრაელები“. ადამიტები იდენტიფიცერბულნი იყვნენ როგორც ცენტრალური აზიის არიელები, რომელთა ღვთიური მოწოდება იყო ლუციფერთან ბრძოლა, რომლის რიგებში იყვნენ როგორც ორიგინალური პრე-ადამიტი არათეთრკანიანები, ასევე კაენის დემონური თესლის ხაზი.
სუიფტის მილენიალიზმი იხმობდა ბოროტების დომინიონის პანორამას, რომელიც ეფუძნებოდა „გამოცხადება იოანესის“ მე-17 თავში აღწერილ ბაბილონის მეძვის სურათს, მხეცზე ამხედრებულს შვიდი თავით და ათი რქით: „და ვიხილე ქალი, ზურგზე რომ აჯდა წითელ მხეცს, რომელსაც, გმობის სახელებით სავსეს, შვიდი თავი და ათი რქა ჰქონდა. ხოლო ქალს ემოსა პორფირი და ძოწეული, ოქროთი, პატიოსანი თვლებითა და მარგალიტებით შემკული, და ხელთ ეპყრა სიბილწითა და მისი სიძვის უწმინდურებით სავსე ოქროს ბარძიმი. და ეწერა შუბლზე საიდუმლო სახელი: დიდი ბაბილონი, მეძავთა და მიწიერ სიბილწეთა დედა“. სვიფტი ამ აპოკალიფსურ სურათში ხედავდა ებრაული საერთაშორისო შეთქმულების მეტაფორას. ამ „ბაბილონის მისტერიის“ სისტემას სათავეში ჰყავდა ებრაელობა, ლუციფერის პირდაპირი შთამომავლობა, რომლებმაც დაიმოვნეს თეთრი არიული სამყარო ეკონომიკური საშუალებებით. თუმცა სვიფტი ჭვრეტდა მომავალ ათასწლეულს, როდესაც ამბოხება საბოლოოდ გაანადგურებს ამ შეთქმულებას და მსოფლიო ებრაელობის საშინელ ძალაუფლებას. „როდესაც ძლევამოსილი ბაბილონი დაეცემა, დაეცემა სიმბოლური მისტერიის სისტემა, რომელიც აკონტროლებს ყველა წარმართულ რელიგიას და ცრუ თეოლოგიას, ფილოსოფიებს, და ეკონომიკურ მანიპულაციას - ლუციფერიანული სამყაროს ყველა ნაწილს, ძალიან მასშტაბური იქნება ამ სამეფოს დაცემა“.
რიჩარდ ბატლერი ქრისტიანული იდენტობის მოძრაობაში სწორედ უესლი სუიფტმა შემოიყვანა. 1956 წელს სვიფტი შეხვდა უილიამ პოტერ გეილს (1917-1988), რომელთანაც ერთად დააფუძნა ქრისტიანული დაცვის ლიგა 1960-იანი წლების დასაწყისში როგორც ქრისტიანული იდენტობის მამოძღავებელი ძალა. ლიგის პირველი პრეზიდენტი და ნაციონალური დირექტორი იყო რიჩარდ ბატლერი, რომელიც გეილმა მიიყვანა სვიფთის ეკლესიაში.
რიჩარდ ბატლერი უილიამ პოტერ გეილს შეხვდა, როდესაც აგროვებდა ხელმოწერებს კომუნიმზთან ბრძოლის კალიფორნიის კომიტეტისთვის. გეილი იდენტობის მინისტრად დაინიშნა სუიფთის მიერ 1956 წელს. გეილმა ბატლერი სვიფთის ანგლო-საქსურ ქრისტიანულ კონგრეგაციაში მიიყვანა ლანკასტერში 1961 წელს, სადაც ბატლერი ჩაეფლო იდენტობის სწავლებებში. ბატლერი იზიარებდა ადოლფ ჰიტლერის ანტი-კომუნიზმს და რასიალიზმს. ეს ორი პოლიტიკური და რელიგიური სივრცე პირველად გადაიკვეთა 1958 წელს, როდესაც იდენტობის მთავარი ფიგურები თანამშრომლობდნენ ჯორჯ ლონკოლნ როქუელთან ნაციონალური შტატების უფლებების პარტიის დაარსებაში.
სვიფტის სიკვდილის შემდეგ 1970 წელს, ბატლერმა დაიკავა მისი პოზიცია პასტორად ეკლესიაში, თუმცა კონგრეგაცია სულ უფრო მცირდებოდა. ბატლერს სჯეროდა, რომ საჭირო იყო ახალი სტარტი, მულტირასობრივი კალიფორნიისგან შორს.
1970-იანი წლიდან ქრისტიანული იდენტობა წარმოადგენს იესო ქრისტეს ქრისტიანული ეკლესიის, ქრისტეს ეკლესიის, ახალი ქრისტიანული ჯვაროსნული ეკლსიის (რომელიც შემდგომ ქრისტიანული დაცვის ლიგამ შეცვალა) და სხვა კონგრეგაციების ფართო ქსელს.
ისტორია
1950-იან — 1970-იან წლებში ნეოფაშისტური და ნეონაცისტური დაჯგუფებები დაკავებული იყვნენ „წარსულის იმიტაციით“ — ისინი იყენებდნენ ნაციონალ-სოციალისტურ უნიფორმას, სვასტიკიან დროშებს. იმ დროს ანგლო-ამერიკული ნაციონალ-სოციალისტური მოძრაობის გამოჩენილი პიროვნებები იყვნენ ჯორჯ ლინკოლნ როკუელი, ამერიკის ნაცისტური პარტიის დამაარსებელი და ბრიტანელი ნაციონალ-სოციალისტი კოლინ ჯორდანი.
ლოზუნგები და სიმბოლიკა
250px|მინი|1. [[კელტური ჯვარი 2. ოდალი 3. არიული მჯიღი 4. რკინის ჯვარი 5. შუცშტაფელი 6. ტოტენკოპფი]]
ჩამოთვლილთაგან ზოგ სიმბოლოს შეიძლება ჰქონდეს ალტერნატიული გამოყენება და მნიშვნელობა.
1. კელტური ჯვარი — ქრისტიანული ჯვარი შარავანდედით. კელტური ქრისტიანობის ერთ-ერთი სიმბოლო. 1980-იან წლებში კელტური ჯვრის გამოყენება დაიწყეს ულტრამემარჯვენეებმა და ნაციონალ-სოციალისტმა სქინჰედებმა.
3. „არიული მჯიღი“
4. რკინის ჯვარი — პრუსიული და გერმანული სამხედრო ორდენი. ცენტრში — ჰაკენკროიცი (სვასტიკა), გერმანული ნაციონალ-სოციალიზმის ყველაზე ცნობადი სიმბოლო.
5. ნსდაპ-ის გასამხდროებული დაჯგუფების, შუცშტაფელის (სს) სიმბოლო. ლიგატურა ორი „ზიგ“ რუნისგან.
6. ტოტენკოპფი (გერმ. Totenkopf; ქართ. სიკვდილის თავი) — სიკვდილის წინაშე უშიშრების სიმბოლო. იგი არაერთი სამხედრო ფორმირების მიერ გამოიყენებოდა გერმანიის ისტორიის მანძილზე. ტოტენკოპფს თავის სიმბოლოდ იყენებდა ორგანიზაცია „შტაბსვახე“, რომელიც ადოლფ ჰიტლერის პირადი დაცვის როლს ასრულებდა. შემდგომში ტოტენკოპფი სს-ის განმასხვავებელ ნიშნად იქცა. სს-ის ოფიცრები ტოტენკოპფის გამოსახულების კოკარდას ატარებდნენ საფორმო თავსაბურავზე. ტოტენკოპფი ასევე გამოიყენებოდა გერმანიის ჯარის ჯავშანსატანკო ძალების, ლუფტვაფეს ჯავშანსატანკო ნაწილების და ელიტარული 1-ლი სადესანტო-სატანკო დივიზია „ჰერმან გერინგის“ სიმბოლოდ. ის გამოსახული იყო სს-ის მე-3 სატანკო დივიზია „ტოტენკოპფის“, საკონცენტრაციო ბანაკების ადმინისტრირებაზე პასუხისმგებელი ორგანიზაციის, სს-ტოტენკოპფვერბენდეს და ლუფტვაფეს 54-ე ბომბდამშენი ესაკდრა „ტოტენკოპფის“ ემბლემებზე. ამის გარდა ტოტენკოპფი ასევე გამოსახული იყო სს-ის „ღირსების ბეჭედზე“ (ასევე მოიხსენიებოდა „ტოტენკოპფის ბეჭედად“), რომელიც არაოფიციალურ ჯილდოდ გაიცემოდა პირადად სს-ის რაიხსფიურერის, ჰაინრიხ ჰიმლერის მიერ. ჰიმლერის მიხედვით: „ტოტენკოპფი შეგონებაა იმაზე, რომ თქვენ ყოველთვის მზად უნდა იყოთ გაწიროთ თქვენი სიცოცხლე მთლიანობის სიცოცხლისთვის“. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ტოტენკოპფს თავის დროშაზე იყენებდა ბრიტანეთში დაარსებული საერთაშორისო ულტრამემარჯვენე პარამილიტარისტული დაჯგუფება Combat 18.
ზიგ ჰაილ!
„ზიგ ჰაილ!“ (Sieg Heil — „დიდება გამარჯვებას“) — ლოზუნგი, რომლებსაც ნსდაპ-ის შეხვედრებზე და მსვლელობებზე იყენებდნენ. მას მოჰყვებოდა ჟესტი: მარჯვენა ხელის ჰაერში აწევა. ადოლფ ჰიტლერი და ნაციონალ-სოციალისტური პარტიის წევრები ამ სიტყვებს თავისი გამოსვლების ბოლოს სამჯერ იმეორებდნენ — ეს აღბეჭდილია ფილმ „ნების ტრიუმფში“ და სხვა დოკუმენტალურ წყაროებში.
RaHoWa
RaHoWa (Racial Holy War — რასათა წმინდა ომი, ან უბრალოდ რასობრივი ომი) — ომი, რომელიც თანამედროვე ნაციონალ-სოციალისტთა გარკვეული ჯგუფების აზრით, მომავალში პლანეტის რასებს შორის უნდა დაიწყოს. ტერმინი პირველად გამოიყენა „შემოქმედის ეკლესიის“ დამფუძნებელმა ბენ კლასენმა.
თავის წიგნში „RaHoWa! ეს პლანეტა მთლიანად ჩვენია“ კლასენი აცხადებდა:
14/88
ციფრი 14 აღნიშნავს თეთრი ნაციონალისტის, „ბრუდერ შვაიგენის“ (გერმ. Brüder Schweigen, ინგლ. Silent Brotherhood) წევრის, დეივიდ ლეინის სიტყვებს: ეს აბრივიატურა ასევე შეიძლება აღნიშნავდეს არიული ეთიკის 14 კანონს.
Day of the Rope
Day of the rope (თოკის დღე) — კონცეფცია, რომელიც აღებულია თეთრი ნაციონალიზმის იდეოლოგის, უილიამ ლუთერ პირსის რომანიდან „ტერნერის დღიურები“. 1990-იან წლებში არსებობდა ამ დასახელების მუსიკალური ლეიბლები და ჯგუფები, იგი სიმღერების ტექსტებშიც იხსენიებოდა. პირსის რომანში, თეთრი ნაციონალისტი მეამბოხეები რასობრივი ომის დაწყების შემდეგ კონტროლს დაამყარებენ კალიფორნიაზე, სადაც ლინჩის წესით გაასამართლებენ და მასობრივად საჯაროდ ჩამოახრჩობენ „რასობრივ მოღალატეებს“ (ჟურნალისტებს, პოლიტიკოსებს, ჰოლივუდის მსახიობებს, ქალებს, რომლებიც ურთიერთობაში არიან არათეთრკანიან კაცებთან და სხვებს). „Day of the rope“ სწორედ ამ დღეს აღნიშნავს და გამოიყენება როგორც ნაციონალისტური რევოლუციის მეტაფორა. ალტერნატიული ფრაზებია „There is no escaping the Day of the Rope“ ან „The Day of the Rope is coming“.
სქოლიო
კატეგორია:ნაციზმი კატეგორია:ნეონაციზმი
ავგუსტა ვიქტორია შლეზვიგ-ჰოლშტაინელი
ავგუსტა ვიქტორია შლეზვიგ-ჰოლშტაინელი (Augusta Viktoria von Schleswig-Holstein; დ. 22 ოქტომბერი, 1858, ბრანდენბურგი, გერმანია — გ. 11 აპრილი, 1921, უტრეხტი, ნიდერლანდები) — ოლდენბურგების დინასტიის გვერდითი შტოს წარმომადგენელი. გერმანიისა და პრუსიის უკანასკნელი დედოფალი 1888-1918 წლებში. იმპერატორ ვილჰელმ II-ის მეუღლე.
ბიოგრაფია
ავგუსტა ვიქტორია დაიბადა 1858 წლის 22 ოქტომბერს ბრანდენბურგში, დოლციგის სასახლეში. იგი იყო შლეზვიგ-ჰოლშტაინის ჰერცოგ ფრედერიკ VIII-ისა და მისი მეუღლის, ადელჰაიდ ჰოენლოჰ-ლანგენბურგელის ქალიშვილი. აღსანიშნავია, რომ დედამისი დიდი ბრიტანეთის დედოფალ ვიქტორიას დისწული იყო. მარცხნივ|მინი|327x327პქ|ავგუსტა ვიქტორია 1881 წელს. 1881 წლის 27 თებერვალს ავგუსტა ვიქტორია ცოლად გაჰყვა თავის მესამე თაობის ბიძაშვილს, პრუსიის პრინც ვილჰელმს, რომელიც იყო გერმანიის იმპერატორ ვილჰელმ I-ის ვაჟის, კრონპრინც ფრიდრიხისა და მისი ცოლის, პრინცესა ვიქტორია ბრიტანელის, დედოფალ ვიქტორიას ქალიშვილის უფროსი ვაჟი.
ახალ ოჯახში ავგუსტას მეტსახელი შეარქვეს და „დონას“ უწოდებდნენ ხოლმე. მას თავიდანვე კარგი ურთიერთობა ჰქონდა დედამთილთან, ვიქტორია ბრიტანელთან, რომელიც იმედოვნებდა, რომ ავგუსტა ხელს შეუწყობდა მასსა და მის ვაჟს, ვილჰელმს შორის არსებული განხეთქილების მოგვარებას.
მიუხედავად ყველაფრისა, გერმანიის სამეფო კარზე ავგუსტა თავს მარტო გრძნობდა, რის გამოც საბოლოოდ მაინც დაუახლოვდა ვიქტორიას, თუმცა იგი მას თავის შვილებთან მარტო არასოდეს ტოვებდა, რათა თავისი ლიბერალური შეხედულებები არ მოეხვია მათთვის თავზე. მაშინ, როდესაც 1901 წელს ვიქტორია მკერდის სიმსივნით გარდაიცვალა, ავგუსტამ ეს ისე განიცადა, რომ შეუძლოდ გახდა და რამდენიმე დღე საწოლიდან ვერ დგებოდა. მარცხნივ|მინი|331x331პქ|დედოფალი ავგუსტა თავის ქალიშვილ ვიქტორიასთან ერთად ბერლინში, 1911 წელი. ავგუსტას ასევე დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდა ვილჰელმის დებთან, განსაკუთრებით კი საბერძნეთის დედოფალ სოფია პრუსიელთან. ორ ქალს შორის დაპირისპირება მხოლოდ მაშინ დაიწყო, რაც 1890 წელს სოფია მართლმადიდებლად მოინათლა. გადანათვლამდე ცოტა ხნით ადრე დედოფალი ავგუსტა მას დაემუქრა, რომ თუ ლუთერანულ ეკლესიას განუდგებოდა, სოფიას გერმანული მიწებიდან გააძევებდა, ხოლო მისი სული ჯოჯოხეთში მოხვდებოდა. მისი გავლენით ვილჰელმმა თავისი და მართლაც გააძევა მშობლიური მიწიდან და როდესაც 1890 წელს ავგუსტამ ნაადრევად გააჩინა პრინცი იოაკიმი, რომელიც სიკვდილის პირას იყო, ეს ყველაფერი სოფიას „ცოდვას“ მიაწერა. მას ქმარზე იმდენად დიდი გავლენა ჰქონდა, რომ ვილჰელმსაც დააჯერა, რომ მათი ვაჟის ამბავი სოფიას ბრალი იყო, რის გამოც იმპერატორმა დედას მისწერა კიდეც, რომ თუ ბავშვი მოკვდებოდა, ის სოფიას მოკლული იქნებოდა.
1914 წელს დაიწყო პირველი მსოფლიო ომი, რომელშიც გერმანია თავიდანვე აქტიურად ჩაება. 1918 წელს, გერმანია და მისი მოკავშირები დამარცხდნენ, რის გამოც გერმანია, ავსტრია-უნგრეთი, რუსეთი და ოსმალეთი დაიშალა, რასაც ყოველ მათგანში მოჰყვა მონარქიის გაუქმება. ამრიგად, ავგუსტა ვიქტორიამ დაკარგა დედოფლის სტატუსი. 1920 წელს გერმანიის სამეფო ოჯახი იძულებული გახდა ემიგრაციაში ნიდერლანდებში წასულიყო, რამაც მასზე საშინელი გავლენა იქონია. გადამწყვეტი დარტყმა 1920 წელს მისი ვაჟის, პრინცი იოაკიმის თვითმკვლელობა გახდა, რომელიც ავგუსტა ვიქტორიამ ვერაფრით გადაიტანა. იგი 1921 წლის 11 აპრილს, 62 წლის ასაკში გარდაიცვალა უტრეხტში, ნიდერლანდებში. მოგვიანებით იგი გერმანიაში გადაასვენეს და პოტსდამში დაკრძალეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1858 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1921 კატეგორია:ოლდენბურგები კატეგორია:პრუსიის დედოფლები კატეგორია:გერმანიის დედოფლები კატეგორია:დამხობილი მონარქები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ეკატერინეს ორდენის კავალრები კატეგორია:ვიქტორიასა და ალბერტის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები
ყვარლის ცხრაკარა
ყვარლის ცხრაკარა — არქიტექტურული ძეგლი, დგას ყვარლის მუნიციპალიტეტის ქალაქ ყვარლის სამხრეთ-დასავლეთით, 5-6 კმ-ზე. სოფელ ენისელიდან ქ. ყვარლისკენ მიმავალი საავტომობილო გზის მარჯვენა მხარეს, გზიდან 0,8 კმ-ის მანძილზე, ვენახებში. თარიღდება VIII-IX საუკუნეებით.
ძეგლი სამეკლესიანი ბაზილიკაა. ნაგებია სხვადასხვა ზომის ქვიშაქვის ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. შენობის გეგმის გარეგან სწორკუთხედში (13 X 12 მეტრი) ჩაწერილია სამი სადგომი, რომლებიც დამოუკიდებელ ეკლესიებს წარმოადგენენ. გვერდითი ეკლესიები ერთმანეთს დასავლეთ კარიბჭით — გარშემოსასვლელით უკავშირდებიან. ჩრდილოეთ ეკლესიას აღმოსავლეთიდან ეკვრის გეგმით სწორკუთხა, ნახევარცილინდრული კამარით გადახურული სათავსი - სამკვეთლო რომელსაც შესასვლელი მთავარი ეკლესიიდან აქვს. შუა ეკლესიის გვერდით ეკლესიებთან შედარებით ჩვეულებისამებრ, უფრო ფართოა და მაღალი. აქვს ორი შესასვლელი — სამხრეთით და დასავლეთით. ორივე კარი გარედან მოზრდილი ქვით თარაზულადაა გადახურული, ხოლო შიგნიდან თაღოვანია. საკურთხევლის აფსიდი გეგმით ნახევარწრიულია და საფეხურითაა შემაღლებული. აფსიდში გაჭრილია შიგნიდან და გარედან ნახევარწრიულთაღოვანი სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო მცირე, სწორკუთხა ნიშაა. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე აგურით ნაგები ტრაპეზია (გვიანდელია) მიდგმული. აფსიდი გადახურულია კონქით. კონქის თაღი ნახევარწრიულია. იგი თხელი, ნატეხი ქვითაა ნაწყობი და დაყრდნობილია აფსიდის მხრების დამაგვირგვნილებელ, თაროსებრ იმპოსტებზე. ნახევარწრიულია კამარაც. კამარასა და აფსიდის თაღს შორის გამოყვანილია დაახლოებით 0,7-0,8 მ სიმაღლის შუბლი. მოგვიანებით, აფსიდის წინ, მოუწყვიათ აგურის კანკელი (შემორჩენილია ნაშთი); რომლის ნაწილი სამკვეთლოში შესასვლელი კარის აღმოსავლეთ წირთხლზეა მიყრდნობილი, რის გამოც შესასვლელი მთავარი ეკლესიის მხრიდან ოდნავ დავიწროებულია.
საკურთხევლის სარკმლის გარდა, მთავარ ეკლესიას სამხრეთ კედელში გაჭრილი კიდევ ორი სარკმელი აშუქებს, რომელთა ზედა ნახევარი კამარის გვერდშია მოქცეული. ორივე სარკმელი შიგნიდან გადახურულია თარაზულად, გარედან კი - შირიმის ერთ ქვაზე გამოკვეთილი, ნახევარწრიული თაღით. ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში, აფსიდის მხართან ახლოს, სამკვეთლოში შესასვლელი ნალისებრთაღოვანი კარია, რომელიც სამკვეთლოს მხრიდან თარაზულადაა გადახურული. სამკვეთლოს აღმოსავლეთ კედელში ვიწრო, სწორკუთხა სარკმელია, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში კი — თითო მცირე, სწორკუთხა ნიშა, მათგან ჩრდილოეთ ნიშა ღრმაა. მისი ნახევარი სამკვეთლოს ჩრდილოეთ ნაწილშია, ხოლო დანარჩენი ნაწილი მთავარი ეკლესიის კედელშია მოქცეული.
სამხრეთ ეკლესიის აღმოსავლეთით დასრულებულია გეგმით ნალისებრი აფსიდით. ნალისებრი მოყვანილობისაა. კონქის თაღიც, ეკლესიის შიდა სივრცე სამხრეთით გახსნილია ორ მრგვალ ბურჯზე დაყრდნობილი სამმალიანი თაღვდით, რომელიც ბაზილიკის მთავარ შესასვლელს წარმოადგენს.
შიგნით ეკლესია გადახურულია ქარგილზე სხმული ნახევარცილინდრული კამარით. კამარა მთავარი ეკლესიის კედელზე მიშენებულ ხუთ თაღს ეყრდნობა, თაღები — პილასტრებს, მსგავსს თაღედზეა დაყრდნობილი ჩრდილოეთ ეკლესიისა და დასავლეთ კარიბჭის კამარებიც. მთავარი ეკლესიის ჩრდილოეთ კედელზე ორი ასეთი თაღია, დასავლეთ კედელზე კი  — სამი, თვით თაღები სხვადასხვა სიგანისაა, მათი ნაწილი ნალისებრია, ნაწილი ნახევარწრიული.
დასავლეთ კარიბჭე გვერდით ეკლესიებში მთელ სიგანეზეა გახსნილი და მათგან მხოლოდ კამარის საბჯენი თაღებითაა გამიჯნული. თაღოვანი შესასვლელი კარიბჭეს დასავლეთიდან აქვს, მთავარი ეკლესიის შესასვლელის პირდაპირ. ბაზილიკის ჩრდილოეთ-დასავლეთ კუთხეში, ჩრდილოეთ ეკლესიასა და დასავლეთ კარიბჭეს შორის, შეკიდული საბჯენი თაღებით გამოყოფილია გეგმით კვადრატული სივრცე, რომელსაც შეკრული კამარა ხურავს.
ეკლესიის ფასადები დასრულებულია თაროსებრი ლავგარდნით, რომელსაც განივ ფასადებზე მოკლე, ჰორიზონტალური შემონაკეცები აქვს.
1982-1983 წლების ძეგლზე სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაატარა სპეც. სამეცნიერო-სარესტავრაციო საწ. სახელოსნომ (რესტავრაციის პროექტის ავტორი, თ. ნემსაძე). ეკლესია და მიმდებარე ტერიტორია გაიწმინდა მცენარეებისგან, აღდგა კედლების დანგრეული ნაწილები და ლავგარდანი, შენობა გადაიხურა კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ხოსე ხოაკინ დე ოლმედო
ხოსე ხოაკინ დე ოლმედო ი მარური (José Joaquín de Olmedo y Maruri; დ. 20 მარტი, 1780, გუაიაკილი, ეკვადორი — გ. 19 თებერვალი, 1847, გუაიაკილი, ეკვადორი) — ეკვადორელი პოეტი და პოლიტიკოსი. ეკვადორის დროებითი მთავრობის თავმჯდომარე 1845 წლის 6 მარტიდან 8 დეკემბრამდე.
ბიოგრაფია
ხოსე ხოაკინ დე ოლმედო სწავლობდა პერუში. ახალგაზრდობაში წერდა ლექსებს. მას ეკუთვნის ლირიკულ-ეპიკური ნაწარმოები „გამარჯვება ხუნინთან“.
აქტიურად მონაწილეობდა ეკვადორის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლაში. 1820 წელს გამოაცხადა გუაიაკილის თავისუფალი რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა და გახდა მისი ერთადერთი პრეზიდენტი. მომდევნო პერიოდში ეს ტერიტორია დიდი კოლუმბიის შემადგენლობაში შევიდა.
1830-1831 წლებში ეკავა ეკვადორის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობა. 1845 წელს ხუან ხოსე ფლორესის დამხობის შემდეგ გახდა დროებითი მთავრობის თავმჯდომარე. თანამდებობა დატოვა ამავე წლის 8 დეკემბერს და უფლებამოსილება გადააბარა ვისენტე რამონ როკას.
მის პატივსაცემად ქალაქ რიობამბის საფეხბურთო კლუბს ეწოდება მისი სახელი. აღნიშნული კლუბი 2000 წელს ეკვადორის ჩემპიონი გახდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ეკვადორის პრეზიდენტები კატეგორია: დაბადებული 20 მარტი კატეგორია: დაბადებული 1780 კატეგორია: გარდაცვლილი 19 თებერვალი კატეგორია: გარდაცვლილი 1847 კატეგორია: ეკვადორელი პოეტები
ნიკა მარგველაშვილი
ნიკა მარგველაშვილი (დაბადების თარიღი უცნობია, ქუთაისი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა). ჭაბუკებს შორის საქართველოს ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი. ეს ჩემპიონატი ჩატარდა 2018 წელს დიორში (უნგრეთი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
გვაზავა
საკუთარი სახელი გვაზავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ლუდვიგსლუტის რაიონი
ლუდვიგსლუტის რაიონი (Landkreis Ludwigslust) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ლუდვიგსლუტი. რაიონი შედის მეკლენბურგ-წინა პომერანიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 2.517 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 127 949 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 51 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 13 0 54.
კატეგორია:მეკლენბურგ-წინა პომერანიის რაიონები
მოზდოკის რაიონი
მოზდოკის რაიონი (Мæздæджы район) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული და მუნიციპალიტეტი (მუნიციპალური ოლქი), რომელიც შედის ჩრდილოეთ ოსეთის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მოზდოკი.
გეოგრაფია
მოზდოკის რაიონი მდებარეობს რესპუბლიკის ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარე თერგის ორივე ნაპირზე. რაიონის ტერიტორია შეადგენს 1071.12 კმ².
მას ესაზღვრება დასავლეთით ყაბარდო-ბალყარეთი ტერსკისა და პროხოლდენსკის ოლქები, ჩრდილოეთით სტავროპოლის ტერიტორიის კურსკის ოლქი, აღმოსავლეთით ჩეჩნეთის ნადრეჩნიკის ოლქი, აღმოსავლეთით მალგობეკის რაიონი და სამხრეთით - კიროვის რაიონი.
რაიონში ჰიდროგრაფიული ქსელი ძირითადად წარმოდგენილია მდინარე თერგითა და მისი მარჯვენა შენაკადით კურპით, რომელიც ნაწილობრივ მიედინება რეგიონის დასავლეთ საზღვარზე. გარდა ამისა, რაიონში არის მრავლად ჰიდრორესურსი, რომელთაგან მთავარია ტერსკო-კუმსკის არხი, ლენინის არხი, მალოკაბარდინსკის არხი, ნადრეკეჩნის არხი, ყიზილარის არხი და ა.შ.
ეკონომიკა
რაიონის ტერიტორიაზე არის განთავსებული ნავთობსადენისა და გაზსადენების, ნავთობის საცავების, ბენზინგასამართი სადგურების, საწვავის და საპოხი მასალების საწყობები.
სოფლის მეურნეობა
მოზდოკის რაიოში სასოფლო-სამეურნეო მიწის ფართობია 83,974 ჰექტარი, რომელთაგან სახნავია 69,289 ჰექტარი. აქ მოჰყავთ ქერი, ხორბალი, სამრეწველო კულტურები (ყურძენი, მზესუმზირა და ა.შ.). კერძო სექტორში ძირითადად ბოსტნეული იზრდება: პომიდორი, კიტრი, ხახვი, რომელიც ექსპორტზე სხვა რეგიონებში გააქვთ.
განათლება
ამ მხრივ მოზდოკი ერთ-ერთ განვითარებულ რაიონად ითვლება, აქ განთავსებულია: 30 საერთო ბიბლიოთეკა, 2 ბავშვთა ბიბლიოთეკა, 12 საბავშვო ბაღი, 35 საშუალო სკოლა, ზოგადი პანსიონი, პანსიონის სკოლა სპეციალური საგანმანათლებლო საჭიროების მქონე ბავშვებისთვის, 3 სამუსიკო სკოლა, 1 ხელოვნების სკოლა, 4 სპორტული სკოლა, სოფლის მეურნეობის სამრეწველო კოლეჯი, მოსკოვის ეკონომიკისა და სამართლის აკადემია (მოზდოკის ფილიალი), მოზდოკის მექანიკისა და ტექნიკის კოლეჯი, 2 საკვირაო სკოლა, კულტურის სასახლე (მოზდოკში) და ბავშვთა შემოქმედების სახლი (მოზდოკში).
სატრანსპორტო ქსელი
საგზაო ქსელი კარგად არის განვითარებული, დასავლეთიდან აღმოსავლეთით არის ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის პროხოლნაია -ყიზლარის ფილიალი და მაგისტრალი, რომელიც გეორგიევსკიდან ყიზლიარში მიდის. მოზდოკის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს სამხედრო აეროპორტი.
უნდა აღინიშნოს, რომ თითქმის ყველა დასახლებას აქვს გამართული რეგულარული კომუნიკაცია ქალაქ მოზდოკთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ჩრდილოეთ ოსეთის რაიონები
ორიონის თანავარსკვლავედი
მინი|ორიონის თანავარსკვლავედი ორიონის თანავარსკვლავედი (Orion) — ცის ეკვატორთან მდებარე თანავარსკვლავედი. მისი ყველაზე ბრწყინვალე ვარსკვლავები 0,1; 0,3-1,2;1,6;1,7; 1,8;2,0 და 2,2 ვიზუალური ვარსკვლავიერი სიდიდისაა. ორიონშია განლაგებული ორიონის დიდი ნისლეული, ასევე O და B სპექტრული კლასების ბევრი ვარსკვლავი, რომლებიც ვარსკვლავთა ასოციაციას ქმნიან. დაკვირვებისათვის საუკეთესო პირობებია ნოემბერ-იანვარში. ჩანს საქართველოდანაც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თანავარსკვლავედები კატეგორია:ეკვატორთან მდებარე თანავარსკვლავედები
კოლონია-დუ-გურგეია
კოლონია-დუ-გურგეია (Colônia do Gurguéia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 216 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბერტოლინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 036 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.02 კმ²-ზე. ფართობი 430 621 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
გაბრიელე ბრაგანტინი
ბიოგრაფია
გაბრიელე ბრაგანტინი დაიბადა 1955 წლის 17 თებერვალს ქალაქ ვერონაში, იტალიაში. 1975-1981 წლებში იგი ვერონის წმინდა ზენონის თეოლოგიურ ინსტიტუტში ფილოსოფიურ-თეოლოგიურ კურსს დაეუფლა. ამავე წელს იგი პრესვიტერად აკურთხეს. 1980-1982 წლებში გაბრიელე ბრაგანტინი ბოლონიის დომინიკელთა ინსტიტუტში სწავლობდა, სადაც მას თეოლოგიაში ლიცენზია მიენიჭა. 1980-1989 წლებში იგი ვერონის ინფორმატიკის ლიცეუმ „ალესტიმატეში“ რელიგიის მასწავლებელი იყო, ხოლო 1994 წელს საშუალო სკოლის „მინო ტურკი“ დირექტორად დაინიშნა.
1994 წელს გაბრიელე ბრაგანტინი საქართველოში ჩამოვიდა და ქუთაისის სტიმატინთა საკრებულოს ხელმძღვანელი გახდა. მოგვიანებით მას კათოლიკური ეკლესიის ეკუმენიზმის, კულტურისა და ლიტურგიის საეპისკოპო ვიკარიუსის წოდება მიენიჭა.
ამჟამად გაბრიელე ბრაგანტინი სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტის პროფესორია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:დაბადებული 17 თებერვალი კატეგორია:რომის კათოლიკური ეკლესიის რელიგიური მოღვაწეები
გიორგი მებონია
გიორგი მებონია (დ. უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი). ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2016, ბუქარესტი, რუმინეთი). ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის მედლის მფლობელი (2019, ლატრაკი, საბერძნეთი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:ქართველი მკლავჭიდელები
გონგ იან ვანგი
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 9 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1345 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1394
ააცის ეკლესია
ააცის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ააცში. აგებულია ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე 1845 წელს აფხაზეთის მთავრის ძმის, თავად ალექსანდრე შარვაშიძის მიერ.
ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია.
სქოლიო
კატეგორია:გუდაუთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ოქროს თევზის თანავარსკვლავედი
მინი|ოქროს თევზის თანავარსკვლავედი ოქროს თევზის თანავარსკვლავედი (Dorado) — ცის სამხრეთ ნახევარსფეროს თანავარსკვლავედი. მისი ყველაზე ბრწყინვალე ვარსკვლავი 3,3 ვიზუალური ვარსკვლავიერი სიდიდისაა. არ ჩანს საქართველოდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თანავარსკვლავედები კატეგორია:სამხრეთ ნახევარსფეროს თანავარსკვლავედები
სან-პასკუალის ქალთა მონასტერი
სან-პასკუალის ქალთა მონასტერი (Convento de San Pascual) — სამეფო მონასტერი ესპანეთში, მადრიდის ავტონომიურ გაერთიანებაში, ქალაქ არანხუესში. აშენებულია 1765-1770 წლებში. დააარსა კარლ III-მ როგორც ფრანცისკანული მონასტერი. ისაბელ II-ის მეფობისას უბიწო ჩასახვის ორდენად გადაიქცა, ხოლო ამჟამად ეროვნული მემკვიდრეობის ადმინისტრაციას ექვემდებარება. სან-პასკუალის ქალთა მონასტრის არქიტექტორი იყო იტალიელი ფრანჩესკო საბატინი. მთავარი საკურთხეველი მოხატულია ანტონ რაფაელ მენგსის მიერ. 1999 წლიდან სან-პასკუალის ქალთა მონასტერი კულტურული ინტერესების დაცვის ქვეშ იმყოფება.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის მონასტრები
ძეგვის კოშკი
ძეგვის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძეგვის ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარე მტკვრის ნაპირას, მჭიდროდ დასახლებულ უბანში.
კოშკი წრიული ფორმისაა. ნაგებია რიყის ქვითა და ბრტყელი აგურით. სამსართულიანია. მთავარი შესასვლელი მეორე სართულზე აქვს. მთავარი კარი მასშტაბური და მოპირკეთებულია. მის წირთხლებად, ზღურბლად და არქიტრავულ გადახურვად გამოყენებულია საფლავის ქვები. მარჯვენა მხარეს ჩადგმულ ქვას კიდეზე მხედრულით შესრულებული წარწერაც აქვს. კოშკის ყველა სართულზე დატანებულია ვიწყო სათოფურები, რომლებიც იმავე დროს სარკმლის როლსაც ასრულებდა. სართულშორისი მაკავშირებელი კედელში ჩატანებული კიბეა. სართულშორის გადახურვა გვირგვინოვანია და აგურითაა ნაშენი. პირველი სართული სამეურნეო დანიშნულების უნდა ყოფილიყო. კედლებში გაკეთებულია დაბალი თაღოვანი და მართკუთხა ფორმის ღრმა ნიშები. მეორე სართული საცხოვრებელი. კარის პირდაპირ გაკეთებულია თაღოვანი ბუხარი. მესამე სართული საბრძოლო ბანია, რომელსაც აუცილებლად უნდა ქონოდა ქონგურები, რომელიც ამჟამად აღარ არსებობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ზვონიმირ სოლდო
ზვონიმირ სოლდო (Zvonimir Soldo; დ. 2 ნოემბერი, 1967, ზაგრები) — ხორვატი ყოფილი ფეხბურთელი. მონაწილეობა მიიღო მუნდიალი 1998-ზე, ასევე ევრო 1996-ზე და მსოფლიოს 2002 წლის ჩემპიონატზე. 2008 წელს წვრთნიდა „დინამო ზაგრებს“, ხოლო 2009-10 წლებში — „კელნს“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხორვატი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1967 კატეგორია:დაბადებული 2 ნოემბერი
პანტროპიკული ლაქებიანი დელფინი
პანტროპიკული ლაქებიანი დელფინი (Stenella attenuata) — ძუძუმწოვარი ცხოველი დელფინისებრთა ოჯახისა. ბინადრობს ზომიერი და ტროპიკული სარტყლების წყლებში. მილიონობით ინდივიდის ბადეებით ჭერისა და კვლის გამო სახეობა საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდა. 1980-იან წლებში გამოყენებულმა მეთოდებმა წყნარი ოკეანის აღმოსავლეთ ნაწილში მილიონობით ინდივიდი გადაარჩინა და დღეისთვის პანტროპიკული ლაქებიანი დელფინი დელფინთა შორის ერთ-ერთი ყველაზე მრავალრიცხოვანი სახეობაა.
ტაქსონომია
პანტროპიკული ლაქებიანი დელფინი პირველად 1846 წელს ჯონ გრეიმ აღწერა. გრეის თავდაპირველი ანალიზის მიხედვით, ატლანტიკური ლაქებიანი დელფინიც ამ სახეობას მიეკუთვნებოდა. დღეისთვის ეს ორი სახეობა ერთმანეთისგან გამოყოფილია. ორივე, გვარისა და სპეციფიკური სახელიც ლათინური ენდან მომდინარეობს და წვრილს/თხელს ნიშნავს.
ვეშაპისნაირთა ტაქსონომიის რაისის 1998 წლის გამოკვლევის მიხედვით პანტროპიკული ლაქებიანი დელფინის რამდენიმე სუბსახეობა გამოიყოფა. ორ მათგანს ფორმალურად სახელი არ აქვს:
აღწერა
პანტროპიკული ლაქებიანი დელფინის ზომა და შეფერილობა გავრცელების სივრცეთან ერთად განსხვავდება. ყველაზე შესამჩნევი სხვაობა სანაპირო და ღია წყლების ბინადრებს შორის შეიმჩნევა. სანაპიროს მახლობლად ბინადარი პანტროპიკული ლაქებიანი დელფინები უფრო დიდები არიან და უფრო მეტი ლაქა აქვთ. ეს ორი ფორმა ორ სუბსახეობად დაიყო მხოლოდ აღმოსავლეთ წყნარი ოკეანის პოპულაციებში.
ზრდასრულთა განმასხვავებელი მთავარი ნიშანი ლაქებია, რადგანაც ახალშობილები ძირითადად ერთგვაროვანი შეფერილობის არიან და ბოთლცხვირა დელფინებში ადვილად შეიძლება აერიოთ. მექსიკის ყურის ირგვლივ ბინადარი პოპულაცია შეიძლება ზრდასრულ ასაკშიც ულაქებო იყოს. ატლანტის ოკეანეში პანტროპიკული ლაქებიანი დელფინი ხშირად ატლანტიკურ ლაქებიან დელფინში ერევათ.
პანტროპიკულ ლაქებიან დელფინს გრძელი, წვრილი დინგი აქვს. ზედა და ქვედა ყბა მუქი შეფერილობისაა და თეთრი, თხელი „ტუჩებითაა“ გამოყოფილი. ნიკაპი, ყელი და მუცელი თეთრი ან ღია ნაცრისფერია, შეზღუდული რაოდენობის ლაქებით.
იკვებება პატარა თევზებით, კალმარებითა და კიბოსნაირებით
პოპულაცია და გავრცელება
როგორც სახელი მიუთითებს, პანტროპიკული ლაქებიანი დელფინი ტროპიკული და სუბტროპიკული სარტყლების წყლებში ბინადრობს — უხეშად რომ ვთქვათოკეანეებისა და ზღვების წყლებში, რომლებიც ჩრდილოეთით 40° პარალელსა და სამხრეთით 40° პარალელს შორისაა მოქცეული. მსოფლიო პოპულაცია 3 მილიონს აჭარბებს — მეორე ყველაზე მრავალრიცხოვანი ვეშაპისნაირი ბოთლცხვირა დელფინის შემდეგ — რომელთაგანაც ორი მილიონი წყნარი ოკეანის აღმოსავლეთ ნაწილში ბინადრობს. პოპულაციის უდიდესი ნაწილი წყალმარჩხ,თბილს წყლებში ბინადრობს (წყლის ტემპერატურა 25°C-ს აღემატება). პანტროპიკული ლაქებიანი დელფინი საბინადროდ მაღალი ტემპერატურული გრადიენტის მქონე ადგილებს ირჩევს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სახეობები საფრთხის გარეშე კატეგორია:ოკეანის დელფინები კატეგორია:1846 წელს აღწერილი ძუძუმწოვრები
მეკლენბურგ-შტრელიცის რაიონი
მეკლენბურგ-შტრელიცის რაიონი (Landkreis Mecklenburg-Strelitz) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ნოიშტრელიცი. რაიონი შედის მეკლენბურგ-წინა პომერანიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 2090 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 83 013 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 40 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 13 0 55.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეკლენბურგ-წინა პომერანიის რაიონები
ძველი გედაგდაღი
ძველი გოდაგდაგი, გედაგდაღი  (ყოფ. შულავერი) — სოფელი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის დმანისის მუნიციპალიტეტში (ყარაბულაღის თემი).
ისტორია
სოფლის სახელწოდება „შულავერი“ დაფიქსირებულია 1898 წლის რუსეთის ერთვერსიან რუკაზე „Шулаверы“ სახით.
სქოლიო
კატეგორია:დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სასხორის კოშკი
მინი|კოშკის ხედი სამხრეთიდან სასხორის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ სასხორის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ხეობაში, სოფ. ნიჩბისისაკენ მიმავალი გზის მარცხენა მხარეს.
კოშკი ოთხსართულიანია, ნაგებია ნატეხი ქვით. შესასვლელი მეორე სართულზეა, სამხრეთ-დასავლეთით, კიბეები კედელშია დატანილი. პირველსა და მეორე სართულებს ხის გადახურვა ჰქონია, მესამე სართული აგურის კამარითაა გადახურული. სათოფურები ყველა სართულზეა, სარკმლები — მხოლოდ მესამე სართულზე. მეორე სართულზე, ჩრდილო-აღმოსავლეთ კედელში ნიშებია, ხოლო სამხრეთ-აღმოსავლეთისაში — საპირფარეშო. მესამე სართულზე, ჩრდილო-დასავლეთით, აივანზეგასასვლელი კარია (ამჟამად ჩანგრეულია), ჩრდილო-აღმოსავლეთით ბუხარი. გარედან საბრძოლო ხვრელობები გადახურულია ქვის ზღუდარებით. მხოლოდ მესამე სართულის ორ სარკმელს აქვს აგურის თაღი. დღესდღეობით კოშკი დაზიანებულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ისლამის ხუთი ბურჯი
ისლამის ხუთი ბურჯი (أركان الإسلام; არქან ალ–ისლამ ისლამის ბურჯები ან أركان الدين არქან ად–დინ რელიგიის ბურჯები) — ისლამის ხუთი სავალდებულო პრაქტიკა, რომელიც ქმნიან მის საფუძველს. ისინი ჩამოთვლილია მუსლიმთა შორის ცნობილ ჯიბრა'ილის ჰადისში.
ჯიბრაილის ჰადისი
ჰადისი, რომელიც ნახსენებია ჰადისების ორ ყველაზე ავთენტურ კოლექციაში, საჰიჰ ალ-ბუხარისა და საჰიჰ მუსლიმში, მოგვითხრობს ჯიბრაილის სტუმრობაზე მუჰამმადსა ﷺ და მის თანამიმდევრებთან. ამავე გადმოცემით, მან დაუსვა კითხვა მუჰამმადს ﷺ – – რა არის ისლამი? – ისლამი არის დამოწმება, რომ არ არის ღვთაება თაყვანისცემის ღირსი, ღმერთის გარდა, ლოცვად დადგომა, მოწყალების გაცემა, მარხვა რამადანის თვეში და მოილოცო სახლი, თუ გაქვს ამის შესაძლებლობა. ჰადისი კიდევ რამდენიმე კითხვა–პასუხს მოიცავს, ხოლო მის დასასრულს მუჰამმადი ﷺ ეუბნება თანამიმდევრებს – ''იცით ვინ იყო ეს? ეს იყო ჯიბრაილი, რომელიც მოვიდა, რომ შეგასწავლოთ თქვენი რელიგია.''
რწმენის დამოწმება
200px|thumb|left|[[შაჰადა საუდის არაბეთის დროშაზე]] რწმენის დამოწმება (الشهادة; აშ–შაჰადა ან الشهادتان; აშ–შაჰადათაინ, ორი დამოწმება) არის რწმენების დამოწმება ორი ფრაზის წარმოთქმით – ვამოწმებ რომ არ არის ღვთაება თაყვანისცემის ღირსი გარდა ერთი ღმერთისა (أشهد أن لا إله إلا الله; აშჰადუ ან ლა ილაჰა ილლა ლ–ლაჰ) და ვამოწმებ რომ მუჰამმადი არის მისი მაცნე (أشهد أن محمد رسول الله; აშჰადუ ანნა მუჰამმადუნ რასულუ ლ–ლაჰი). მეორე ფრაზის ვარიაციაა ასევე ვამოწმებ, რომ მუჰამმადია მისი (ღმერთის) მსახური და მაცნე (أشهد أن محمدا عبده و رسوله; აშჰადუ ანნა მუჰამმადან 'აბდუჰუ ვა რასულუჰუ). ში'იტები ასევე ამატებენ ფრაზას ვამოწმებ, რომ 'ალი არის ღმერთის მოადგილე (أشهد أن علي والي الله აშჰადუ ანნა 'ალიიუნ ვალიუ ლ–ლაჰი).
როგორც მუსლიმი სწავლულები ხსნიან, დამოწმების არსი შესაძლოა განიმარტოს მისი სამ მთავარ ნაწილად გაყოფის შემდეგ. კერძოდ პირველი ნაწილია "ვამოწმებ, რომ არ არის ღვთაება, თაყვანისცემის ღირსი..." არის ყველანაირი სათაყვანო ობიექტის უარყოფა, რასაც ადამიანები თაყვანს სცემენ ან რომელიმე ღვთიურ, სრულყოფილ თვისებას მიაწერენ. მეორე ნაწილი "გარდა ღმერთისა..." – ეს ერთღმერთიანობის დამოწმებაა, რომ თაყვანისცემა მხოლოდ ღმერთს ეკუთვნის, რომელსაც არ ჰყავს თანაზიარი და თანასწორი. "მუჰამმადი არის მისი მაცნე და მსახური" დამოწმების მესამე ნაწილია, რითაც დამმოწმებელი ადასტურებს, რომ სწამს მუჰამმადის ﷺ მქადაგებლური მისიისა. იგი ადასტურებს, რომ სწამს ბრძენი ყურანის და სარწმუნო სუნნის. ამ დამოწმების წარმოთქმით ადამიანი ადასტურებს, რომ იგი აბრაამისეული ერთღმერთიანობის მიმდევარია, მხოლოდ ერთი ღმერთის მორჩილია. მუსლიმთა რწმენის მიხედვით, ღმერთი შეჰპირდა მათ, ვინც გულწრფელად ისწრაფვოდა მისკენ და დაამოწმა თავისი რწმენა ამ სიტყვებით, ყველა წინა ცოდვების მიტევებას, ხოლო ადრე გაკეთებული კეთილი საქმეებისთვის ჯილდოს შენარჩუნებას.
ლოცვა
thumb|250px|[[მუსლიმი|მუსლიმები ლოცულობენ ამერიკის საელჩოში, ქაბული ]] ლოცვა (الصلاة; ას–სალათ) სალათი, ანუ ნამაზი, არის ყოველდღიური ხუთჯერადი ლოცვა, რომლის შესრულება ყველა მუსლიმის ვალია. მუსლიმი უნდა განიბანოს, ჩაიცვას სუფთა სამოსი, რომელიც ფარავს მის სხეულს, დადგეს ყიბლის მიმართულებით და შეასრულოს ლოცვა.
ისლამური გადმოცემით, ქა’აბა აბრაამმა და მისმა ვაჟმა, ისმაელმა ააშენეს ერთი ღმერთის თაყვანსაცემად. ამასთან, აღსანიშნავია, რომ ისლამში არ არის რაიმე წმინდა სიმბოლოები და რელიქვიები. მუსლიმი თეოლოგების განმარტებით, ისინი არ სცემენ თაყვანს ქა’აბას, არამედ ღმერთს, ხოლო მიმართულება ქა’აბისკენ აერთიანებს მათ რიგებს ამ თაყვანისცემისას. ადამიანი, ვინც თაყვანს სცემს ქა’აბას ან ნებისმიერ სხვა ქმნილებას, ამით ის მრავალღმერთიანი ხდება. მათივე მტკიცებით, ქა’აბა არის შენობა, რომლის სამშენებლო მასალა არ არის არანაირად აღმატებული სხვა ნებისმიერი შენობის სამშენებლო მასალაზე.
მოწყალება
მოწყალება (الزكاة; აზ–ზაქათ) ყოველი მუსლიმი, რომელსაც აქვს განსაზღვრული ყოველწლიური დანაზოგი, ვალდებულია მისი გარკვეული ნაწილი გაიღოს უპოვრების, ღარიბების, ქვრივების, მოგზაურების და სხვა ნივთიერად მძიმე მდგომარეობაში მყოფ ადამიანთა დასახმარებლად. სიტყვა "ზაქათი" არაბულად განწმენდას ნიშნავს. მუსლიმთა შეხედულებით, ზაქათი არის საშუალება, რომ ადამიანმა, რომელსაც ღმერთმა მიანიჭა ნივთიერი დოვლათი, განწმინდოს ის და განიმტკიცოს მისი მფლობელობა. აკრძალული გზით ნაშოვნი ქონებით ზაქათი არ მიიღება. ზაქათის გაღება ამშვიდებს გამცემის სულს, ამცირებს სიხარბესა და მომხვეჭელობას, აძლიერებს თანაგრძნობასა და მოწყალებას ადამიანებს შორის. გარდა სულიერი მოგებისა, ზაქათი ხელს უწყობს საზოგადოებაში დოვლათის თანაბარ განაწილებას, ამცირებს საზოგადოების კლასობრივ ფენებად დაყოფას და ანტაგონიზმს, ეხმარება ნივთიერად შეჭირვებულ ფენებს. ზაქათის ნორმად წლიური დანაზოგის (და არა შემოსავლის) 2,5% ითვლება.
მარხვა
მარხვა (صوم; საუმ ან الصيام; ას–სიიამ, მარხვები) მუსლიმები, რომლებსაც ჯანმრთელობა ხელს უწყობთ, ვალდებული არიან იმარხულონ რამადანის თვეში.
ისლამური რწმენით, რამადანის თვე გამორჩეულია, რადგან ყურანის პირველი აიები სწორედ ამ თვეში გარდმოევლინა. და რადგანაც მთვარის წელიწადი მზის წელიწადზე 10 ან 11 დღით მოკლეა, რამადანის თვე გადაადგილდება მზის კალენდართან მიმართებაში.
ისლამის მიხედვით, როგორც ზაქათი არის ადამიანის ქონების განწმენდა, ასევე მარხვა ადამიანის სხეულის განწმენდაა. მარხვა ადამიანს თავდაჭერილს, მომთმენს ხდის და აძლევს საშუალებას, უფრო ღრმად გაიაზროს ნივთიერად მძიმე მდგომარეობაში მყოფი ადამიანების ბედი. როგორც ლოცვა, ასევე მარხვა არის კავშირი ღმერთსა და მორწმუნეს შორის, იგი ადამიანს ახსენებს იმ წყალობას, რასაც ხშირად ჩვენ ისე ვიღებთ, თითქოს გვეკუთვნოდეს, თუნდაც ეს იყოს ერთი ჭიქა ცივი წყალი ან ჭამა ჩვენი სურვილისამებრ. მუსლიმთა ორი დღესასწაულიდან ერთ-ერთი – ‘იდ ალ-ფიტრი (რამაზან ბაირამი) სწორედ რამადანის დასრულებისას აღინიშნება.
მექის მოლოცვა
250პქ|thumb|მომლოცველები ქააბასთან მომლოცველობა (الحج; ალ–ჰაჯჯ) მექის საკრძალველი მეჩეთისა და ქა'აბის მოლოცვა. ყოველი მუსლიმი უნდა ეცადოს, რომ თავისი ცხოვრების მანძილზე ერთხელ მაინც ეწვიოს ქა’აბას მექაში. მუსლიმები მთელი მსოფლიოდან გროვდებიან მექაში ერთად ღვთისმსახურებისთვის. მილიონობით მომლოცველი სტუმრობს ქა’აბას და ასრულებს ჰაჯჯს ყოველწლიურად.
ისლამის მიხედვით, ჰაჯჯის რიტუალი აბრაამის დროიდან იწყება, თუმცა შემდგომ ქა’აბის გარშემო კერპები დაალაგეს და ჰაჯჯი პირვანდელი სახით მუჰამმადის ﷺ მიერ იქნა აღდგენილი. ჰაჯჯი ანადგურებს იმ რასობრივ, ეთნიკურ თუ სოციალურ ბარიერებს, რაც მათ საზოგადოებებში შეიძლება კიდევ არსებობდეს. ის აერთიანებს მუსლიმებს მხარდამხარ, ასწავლის მათ მოთმინებას, თავდაჭერასა და ღვთისმოსაობას. მომლოცველები ერთნაირ, უბრალო შესამოსელს ატარებენ, რაც ასევე შლის ყოველგვარ კლასობრივ თუ კულტურულ განსხვავებას მუსლიმებს შორის. ჰაჯჯის პერიოდის დასრულების შემდეგ აღინიშნება მუსლიმთა მეორე დღესასწაული – ‘იდ ალ-ადჰა (ყურბან ბაირამი), რომელიც მორწმუნეს ახსენებს აბრაამის სრულ და სამაგალითო მორჩილებას ღვთის მიმართ, რომელიც მზად იყო მისთვის საკუთარი შვილიც კი უყოყმანოდ შეეწირა.
სქოლიო
კატეგორია:ისლამი
აზერბაიჯანის ეროვნული სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი
225px|thumb|right|აზერბაიჯანის ეროვნული სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი აზერბაიჯანის ეროვნული სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი (Azərbaycan Dövlət Akademik Milli Dram Teatrı) — აკადემიური დრამატული თეატრი ბაქოში, აზერბაიჯანის დედაქალაქში.
თეატრის ისტორია
1919 წელს დაქუცმაცებული აზერბაიჯანული თეატრალური დასები ერთიანდებიან და თეატრი იღებს სახელმწიფო სტატუსს. 1919 წლის 17 ნოემბერს აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის სხდომაზე, ასევე მოსმენილი იქნა განათლების მინისტრის მოხსენება თურქულენოვანი საოპერო-დრამატული თეატრის ორგანიზების შესახებ. გარდა ამისა მხარი დაეჭირა სახელმწიფო თურქულენოვანი სახელმწიფო ოპერისა და დრამატული თეატრის შექმნის პროექტს, რის შედეგად აზერბაიჯანული თეატრი ნაციონალიზირებული იქნა და გადავიდა სახელმწიფო დაქვემდებარებაში. 1962 წელს აშენებული თანამედროვე შენობის არქიტექტორები არიან გ. ალი-ზადე და მ. მადატოვი. 1962 წელს შენობის წინ ასევე დაიდგა ფიზულის ძეგლი.
სხვადასხვა წლებში თეატრი ატარებდა სხვადასხვა დასახელებას: „სახელმწიფო თეატრი“, „გაერთიანებული თეატრი“, „აზერბაიჯანის თურქულენოვანი დრამატული თეატრი“ და ა. შ. 1923—1933 წლებში თეატრი ატარებდა დადაშ ბუნიატზადეს სახელს, ხოლო 1933—1991 წლებში მეშადი აზიზბეკოვის სახელს. 1991 წელს თეატრს გადაერქვა სახელი და ეწოდა „აზერბაიჯანის სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი“.
მოღვაწეობა
საბჭოთა პერიოდში წარმატებული მოღვაწეობისათვის თეატრი დაჯილდოვებულ იქნა სხვადასხვა ჯილდოებით. თეატრის არსებობის დროს მის სცენაზე გამოდიოდნენ ისეთი მსახიობები, როგორებიც არიან ჰუსეინ არაბლინსკი, აბას-მირზა შარიფზადე, ულვი რაჯაბი, მუხტარ დადაშევი, ჯაჰანგირ ზეინალოვი, მირზა აღა ალიევი, სიდჰი რუჰულა, ევგენია ოლენსკაია, ალესკერ ალექპეროვი, ადილ ისკანდეროვი, ბარატ შეინსკაია, ლეილა ბადირბეილი და მრავალი სხვა ცნობილი მსახიობი.
თეატრის დასი არაერთხელ იყო გასტროლებზე მოსკოვში, სანქტ-პეტერბურგში, ყაზანში, თბილისში, ტაშკენტში, აშხაბადში, თურქეთში, გერმანიაში და კვიპროსზე.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის თეატრები კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
ოქტანტის თანავარსკვლავედი
მინი|ოქტანტის თანავარსკვლავედი ოქტანტის თანავარსკვლავედი (Octans) — ცის სამხრეთ პოლუსის მახლობელი თანავარსკვლავედი. მასში ყველაზე ბრწყინვალე ვარსკვლავი 3,8 ვიზუალური ვარსკვლავიერი სიდიდისაა. ოქტანტშია სამყაროს სამხრეთი პოლუსი. საქართველოდან არ ჩანს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თანავარსკვლავედები კატეგორია:სამხრეთ ნახევარსფეროს თანავარსკვლავედები
ვლადიმერ გორბაჩოვი
ვლადიმერ გორბაჩოვი (Владимир Лукич Горбачёв; დ. 29 ივლისი, 1950, კისელოვსკი, სსრკ) — რუსი პოლიტიკოსი. სახელმწიფო დუმის დეპუტატი „ერთიანი რუსეთიდან“. ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი და კავშირის საერთაშორისო აკადემიის აკადემიკოსი.
ტერენს კაუფმანი
ტერენს კაუფმანი (Terrence Kaufman; დ.1937) – ამერიკელი ლინგვისტი.
ბიოგრაფია
კაუფმანმა დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია ლინგვისტიკაში ბერკლის  კალიფორნიის უნივერსიტეტში 1963 წელს. არის ავტორი აღწერითი და შედარებითი-ისტორიული კვლევების ენების ოჯახისა - მაიას, სიუს, ჰოკა-სიუს, იუტო-აცკეტურის, მიქსე-სოკეს და ოტო-მანისა.