cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ტოკუსაცუ
მინი|250პქ|[[გოძილა 1954 წლის ფილმში „გოძილა“. ეიძი ცუბურაიას მიერ შექმნილი მეთოდები დღემდე გამოიყენება თანამედროვე ტოკუსაცუ ფილებსა და ტელესერიალებში.]] ტოკუსაცუ (特撮; სიტყვასიტყვით „სპეცეფექტები“) — კინოჟანრი, რომელიც თავის თავში მოიცავს ისტორიას სუპერგმირების შესახებ, სადაც ფიგურირებს დიდი რაოდენობით სპეცეფექტები. აღნიშნული ჟანრი არსებობს იაპონიაში (ყველაზე მასიურად), აშშ-ში, ფილიპინებსა და ბრაზილიაში.
ტოკასაცუ აგრეთვე შეიძლება გაინისაზღვროს როგორც „ფანტასტიკური ფილმი ვიზუალური ეფექტებით სუპერგმირების შესახებ“.
ჟანრი წარმოიშვა 1950-იან წლებში. როგორც წესი, ტოკასაცუს ჟანრის ნამუშევრებში მოთხრობილია იმის შესახებ, თუ როგორ გამოიყენებს ერთი ან რამდენიმე გმირი ზეშესაძლებლობებს ბოროტებასთან საბრძოლველად (დაწყებული ტერორისტული ორგანიზაციებით, დამთავრებული დემონებითა და უცხოპლანეტელებით). მთავარი გმირები ზეშესაძლებლობებს ღებულობენ თავიანთი სუპერკოსტიუმებისგან ან მაღალტექნოლოგიური ფს მაგიური ხელსაწყოებისაგან. გმირების ბრძოლა მონსტრებთან დატვრითულია საბრძოლო ხელოვნების გამოყენებით, ფანტასტიკური იარაღებითა და მაგიით. ამ ჟანრის ყველაზე ცნობილი ნამუშევრებია ფილმები გოძილას და გამერას შესახებ, აგრეთვე სუპერგმირული ტელესერიალები: „Kamen Rider“, „Metal Hero“ და „Giant Robo“.
სქოლიო
კატეგორია:ტოკუსაცუ კატეგორია:იაპონური სანახაობრივი ტერმინოლოგია
ნიუტაო
ნიუტაო (Niutao) — ტუვალუს კუნძულების ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე კუნძული წყნარ ოკეანეში, პოლინეზიაში. შედის ტუვალუს ადმინისტრაციული ერთეულის — ნიუტაოს კუნძულოვან საბჭოში.
გეოგრაფია
thumb|175px|left|ნიუტაოს ხედი კოსმოსიდან. კუნძულს აქვს ჰორიზონტალურად გადაჭიმული ოვალური ფორმა. მისი სიგრძე დაახლოებით 1,6 კმ-ია. მისი ზედაპირი დაფარულია მშრალი მცენარეულობით და მცირე რაოდენობის ველური მანგროს ტყეებით. მთელი კუნძული მდებარეობს მარჯნის რიფების გარემოცვაში.
ისტორია
ნიუტაო 1825 წელს აღმოაჩინა ვეშაპდამჭერი გემის კაპიტანმა ობედ სტარბაკმა.
მოსახლეობა
2002 წლის აღწერის მონაცემებით კუნძულის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 663 ადამიანს. კუნძულზე ერთადერთი დასახლებული პუნქტებია — სოფელი კულია (224 ად.) და ტეავა (439 ად.).
ადმინისტრაციული დაყოფა
ნიუტაოს კუნძული ნიულაკიტას კუნძულთან ერთად შედის ტუვალუს ადმინისტრაციული ერთეულის — ნიუტაოს კუნძულოვან საბჭოში, რომელშიც 2002 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 698 ადამიანს.
ტრანსპორტი
კუნძულზე არსებობს სასოფლო ავტოგზების ქსელი (არც რკინიგზა და არც აეროპორტი კუნძულზე არ არსებობს).
სქოლიო
კატეგორია:ტუვალუ კატეგორია:ტუვალუს კუნძულები კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ოკეანეთის კუნძულები
კიოსელია
კიოსელია (Chioselia) — სოფელი მოლდოვაში, კანტემირის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 135 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 549 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანტემირის რაიონის სოფლები
აომორის პრეფექტურა
აომორის პრეფექტურა (青森県) — პრეფექტურა იაპონიაში, რომელიც მდებარეობს კუნძულ ჰონსიუს ჩრდილო ნაწილში, ტოჰოკუს რეგიონში. აომორის პრეფექტურის ცენტრია ქალაქი აომორი.
მანჰუშის რაიონი
მანჰუშის რაიონი (Мангушський район; 2016 წლამდე - პერშოტრავნევის რაიონი Першотравневий район) — რაიონი აღმოსავლეთ უკრაინაში, დონეცკის ოლქში. მისი ფართობია 792 კმ². 2013 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 27 250 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 34 კაცს კმ²-ზე. მანჰუშის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მანჰუში.
აომორის პრეფექტურა
პრეფექტურის ფართობი შეადგენს 9644,55 კმ²-ს. 2014 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით აომორის პრეფექტურაში ცხოვრობდა 1 353 283 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 140,32 ად./კმ²-ზე.
მანჰუშის რაიონი
სქოლიო
კატეგორია:დონეცკის ოლქის რაიონები
აომორის პრეფექტურა
გეოგრაფია
აომორის პრეფექტურა განლაგებულია კუნძულ ჰონსიუს ჩრდილო განაპირა მხარეს, ტოჰოკუს რეგიონში. სამხრეთით ესაზღვრება აკიტისა და ივატეს პრეფექტურები, ხოლო ჩრდილოეთით — კუნძულისგან და ჰოკაიდოს პრეფექტურისგან ცუგარუს სრუტითაა გამოყოფილი. დასავლეთით აომორის პრეფექტურას იაპონიის ზღვა ეკვრის, ხოლო აღმოსავლეთით წყნარი ოკეანე.
აომორის პრეფექტურის ფართობია 9644,55 კმ², რითად შეადგენს იაპონიის მთელი ფართობის 2,5 %-ს და იაპონიის პრეფექტურებს შორის ფართობით მე-8 ადგილს იკავებს.
აომორის პრეფექტურაში მთიანი რელიეფი ჭარბობს. ცენტრალურ ნაწილშია ოუს ქედი, რომელიც გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ, ხოლო დასავლეთ ნაწილში აკიტის პრეფექტურის საზღვართან, გაწოლილია სირაკამის მთები, რომელიც იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლადაა გამოცხადებული. პრეფექტურის ტერიტორიის 66%-ზე მეტი ტყეებითაა დაფარული. აომორის პრეფექტურის უმაღლესი წერტილია მთა ივაკე, რომლის სიმაღლე ზღვის დონიდან 1 625 მეტრია. პრეფექტურის უდიდესი დაბლობია ცუგარუს ვაკე. მის გარდა, გამოიყოფა აგრეთვე აომორის ვაკე, მუცუსა და ოგავარის დაბლობები.
პრეფექტურის აღმოსავლეთით განლაგებულია წაგრძელებული ცულისებრი ნახევარკუნძული სიმოკიტა, დასავლეთით ცუგარუს ნახევარკუნძული, ხოლო ცენტრალურში მცირე ნახევარკუნძული ნაცუდომარი. პირველი ორი ნახევარკუნძულის მოხაზულობა მუცუს ყურეს ქმნის, რომელიც ჩრდილო-დასავლეთით ტაირადატეს სრუტით უერთდება ცუგარუს სრუტეს.
სამხრეთ საზღვართან, აკიტის პრეფექტურასთან, მდებარეობს ტბა ტოვადა, — ვულკანურ კრატერში არსებული უნიკალური წყალსატევი, სიმოკიტის ნახევარკუნძულის კიდესთან ოგავარის ტბა. აომორის პრეფექტურაში განლაგებულია რიგი ნაკრძალი და პარკი. ოუს მთები პრეფექტურას ორ: აღმოსავლურ და დასავლურ სუბკლიმატურ ზონად ყოფს. უკანასკნელი გამოირჩევა ატმოსფერული ნალექების დიდი რაოდენობით, განსაკუთრებით ზამთარში.
ზოგადი ცნობები
ეკონომიკის საფუძველია სოფლის მეურნეობა, კერძოდ, ვაშლის მოყვანა. პრეფექტურის ტერიტორიაზე განლაგებულია ვულკანური ტბა ტოვადა, ჰაკოდის ქედი და აგრეთვე სირაკამის მთები, — იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ობიექტი. კულტურული ძეგლებიდან აღსანიშნავია არქეოლოგიური ძეგლი — სანაი-მარუიამის სადგომი, — ნეოლოთის ეპოქის იაპონიის უმსხვილესი დასახლება და შუასაუკუნეების ჰიროსაკის ციხე-დარბაზი. აომორის პრეფექტურაში იმართება იაპონური დღესასწაული ნებუტა.
აომორის პრეფექტურა პირობითად იყოფა 3 ძირითად ურბანულ ზონად: პოლიტიკურ-ადმინისტრაციული ცენტრი აომორი, საწარმოო-სამეურნეო რაიონი ჰატინოჰე და კულტურულ-ისტორიული რაიონი ჰიროსაკი.
პრეფექტურის ემბლემა და დროშა აირჩიეს 1961 წლის 1 იანვარს. ემბლემის თეთრი ფერი გამოხატავს სამყაროს უსასრულობის სიმბოლოს, ხოლო დატვირთული მწვანე ფერი — განვითარებისა და აყვავების იმედს.
1971 წლის 23 სექტემბერს პრეფექტურის ყვავილად აღიარეს ვაშლის ყვავილი. ფრინველად გედია არჩეული (1964), ხედ — კვიპაროზი (1966), ხლო თევზად — Paralichthys olivaceus (1987).
Fan Club (ალექსიას ალბომი)
Fan Club (აშშ-ში ცნობილი, როგორც Fun Club ) — იტალიელი მომღერალ ალექსიას სადებიუტო სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 19987 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ ალბომი გამოვიდა ოთხი სინგლის გამოცემის შემდეგ, თავად ალბომის გამოსვლას შემდეგი სინგლები არ მოჰყოლია.
სიმღერები
ყველა სიმღერის ავტორები - რობერტო ძანეტი და ალექსია, გარდა მითითებულისა.
სქოლიო
კატეგორია:1997 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:ალექსიას ალბომები კატეგორია:Sony Music Italy-ს ალბომები
შტერნის ცდა
შტერნის ცდა — აირის მოლეკულების სითბური მოძრაობის სიჩქარეთა ექსპერიმენტული განსაზღვრა; განახორციელა ოტო შტერნმა 1920 წელს. შტერნის ცდით დამტკიცდა აირთა კინეტიკური თეორიის საფუძვლების სისწორე. ამ ცდაში საკვლევ აირად იყენებდნენ ვერცხლის გაუხშოებულ ორთქლს, რომელსაც ღებულობდნენ პლატინის მავთულში ელექტრული დენის გატარებისას მასზე დაფენილი ვერცხლის შრის აორთქლებით. მავთულს ათავსებდნენ ჭურჭელში, საიდანაც ჰაერი ამოტუმბული იყო. ამ ატომების ვიწრო კონის მისაღებად მათ გზაზე დადგმული იყო ზღუდე ჭვრიტეთი. ვერცხლის ატომები ეფინებოდა თითბრის ფირფიტაზე ვიწრო ზოლის სახით და ქმნიდა ჭვრიტეს ვერცხლის გამოსახულებას. სპეციალური მოწყობილობის საშუალებით მთელ ხელსაწყოს აბრუნებდნენ ფირფიტის სიბრტყის პარალელური ღერძის ირგვლივ. ხელსაწყოს ბრუნვის შედეგად, ატომები ფირფიტას სხვა ადგილზე ეცემოდა. ვიდრე ისინი გაივლიდნენ მანძილს ჭვრიტედან ფირფიტამდე, თვითონ ფირფიტა გადაინაცვლებდა, რის შედეგადაც მიიღებოდა ჭვრიტეს წანაცვლებული გამოსახულება. გადანაცვლება იზრდებოდა ხელსაწყოს ω კუთხურ სიჩქარესთან ერთად და მცირდებოდა ვერცხლის ატომთა v სიჩქარის ზრდასთან ერთად.რადგან ატომები სხვადასხვა სიჩქარით მოძრაობენ, ხელსაწყოს ბრუნვისას ზოლი წაირეცხება, გაგანიერდება. ზოლის მოცემულ ადგილას ნალექის სიმკვრივე განსაზღვრული სიჩქარით მოძრავი ატომების რიცხვის პროპორციულია. უდიდესი სიმკვრივე შეესაბამება ატომთა უდიდეს ალბათურ სიჩქარეს. შტერნის ცდით მიღებული ყველაზე უფრო ალბათური სიჩქარის მნიშვნელობები კარგად თანხვდება თეორიულ მნიშვნელობებს, რომლებიც მიღებულია სიჩქარეების მიხედვით მოლეკულათა მაქსველის განაწილების საფუძველზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფიზიკური ექსპერიმენტები
პავლე თუმანიშვილი
პავლე თუმანიშვილი (დ. 1872 — გ. 4 იანვარი, 1935) — ქართველი ჰუმანიტარი.
ბიოგრაფია
საზოგადო მოღვაწე და ქველმოქმედი პავლე იოსების ძე თუმანიშვილი 1872 წელს დაიბადა. თბილისის კლასიკური გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ სასწავლებლად რუსეთში გაემგზავრა. დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის ჰუმანიტარული განყოფილება. პავლეს დედა — იულია კონსტანტინეს ასული ზუბალაშვილი ნავთობის საბადოების მფლობელ ზუბალაშვილების ოჯახის წევრი იყო. მისმა მამამ და ძმებმა მრავალი მნიშვნელოვანი პროექტი განახორციელეს საქართველოს საკეთილდღეოდ. მათ მიერ გაღებული თანხით აშენდა თბილისში „სახალხო სახლი“ — ამჟამინდელი მარჯანიშვილის თეატრი, თავადაზნაურთა გიმნაზია —უნივერისტეტის პირველი კორპუსი, კათოლიკური ეკლესია ბათუმში, თბილისის მუსიკალური სკოლა — დღევანდელი კონსერვატორია და სხვა. იულია ზუბალაშვილის ქონებას, რომელიც მამისგან მემკვიდრეობით მიიღო, პავლე თუმანიშვილი თავად განკარგავდა. მას ბიზნესი ჰქონდა საქართველოში, სპარსეთსა და ფინეთში, ასევე, მისი საერთაშორისო ინტერესების სფეროში შედიოდა საფრანგეთი, გერმანია, იტალია და ა.შ. თავადი პავლე აქტიურად მონაწილეობდა ზუბალაშვილების მიერ წამოწყებულ სამრეწველო თუ სავაჭრო ღონისძიებებში, კეთილსინდისიერად ასრულებდა საზოგადოებრივ საქმეებს და არც ქველმოქმედებაზე იხევდა უკან. მან დააფინანსა ექვთიმე თაყაიშვილის ექსპედიცია ლეჩხუმ-სავანეთში 1910 წლის ზაფხულში; „საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოებას“ შესწირა საკუთარი მიწის ნაკვეთი ვერაზე მუზეუმ-წიგნსაცავის ასაშენებლად; აგრეთვე, შეიძინა საარქეოლოგიო ნივთები და საუცხოო ბიბლიოთეკასთან ერთად გადასცა მუზეუმს;
პავლე მონაწილეობას იღბდა საქართველოს სამხედრო გზის მშნებლობის დაგეგმვაში. მან, ძმები ზუბალაშვილების შემწეობით, გაახსნევინა გაზეთი „ვოზროჟდენიე“; გამოსცემდა, ასევე, საბავშვო ჟურნალ „ნაკადულს“ და გაზეთ „ივერიას“. პავლე თუმანიშვილი მრავალი წლის განმავლობაში ტფილისის მაზრის თავად-აზნაურთა წინაძღოლი იყო და ხშირად გუბერნიის მარშლის თანამდებობასაც ასრულებდა. მე-20 საუკუნის პირველ ათწლეულში ზუბალოვებმა ნავთობის მინდვრები მილიარდ რუბლად მიჰყიდეს კომპანია SHELL OIL-ს და თავი შვეიცარიასა და საფრანგეთს ეაფარეს. მართალია, თავიდან აქაური საქმეები პავლეს გადააბარეს, მაგრამ შემდეგ ნათესავი სოციალიზმის პროპაგანდაში დაადანაშაულეს და სუბსიდიების გაცემა შეწყვიტეს. მიუხედავად ამისა, პავლე თუმანიშვილი აგრძელებდა საქველმოქმედო საქმიანობას.
მომავალი მეუღლე, პოლონელი დიდგვაროვანი იადვიგა შიშკო, პავლე თუმანიშვილმა პეტერბურგში გაიცნო და იქვე დაქორწინდა 1915მ წელს. სამსახურის გამო ისინი მოსკოვში ცხოვრობდნენ, სადაც, 1916 წლის 21 ივნისს დაიბადა მათი ვაჟი — იეჟი თუმანიშვილი. მალე ოჯახი თბილისში დაბრუნდა. იმ დროს, როდესაც ბოლშევიკებმა რუსეთში ხელისუფლება აიღეს ხელთ, პავლე თუმანიშვილი დიპლომატიური მოლაპარაკებების გასამართად და ბიზნესის საწარმოებლად იყო პარიზში. ნაცნობი გერმანელი ელჩის დახმარებით იადვიგამ მოახერხა ვიზისა და გამგზავრების ნებართვის აღება. 1921 წლის ბოლოს ოჯახი უკვე იტალიაში იმყოფებოდა. მალე პარიზიდან ბატონი პავლეც ჩავიდა და ყველანი ვარშავაში გაემგზავრნენ. თავიდან საკმაოდ კარგად ცხოვრობდნენ, რადგან პავლე თუმანიშვილს გარკვეული თანხა ჰქონდა შვეიცარიის ბანკში. მაგრამ როდესაც ფულის მარაგი ამოიწურა და საქართველოში სწრაფი დაბრუნების იმედიც აღარ ჰქონდათ, საჭირო გახდა რაიმე სამუშაოს მოძებნა. ეს კი ძალზე ძნელი საქმე აღმოჩნდა უცხოელისათვის, რომელმაც ამასთან, კარგად არ იცოდა პოლონური ენა. უნდა აღინიშნოს, რომ 1930 წლამდე პავლე თუმანიშვილი რამდენიმე წლის მანძილზე იყო საქართველო-პოლონეთის საზოგადოების პრეზიდენტი ვარშავაში. ამ პერიოდში საზოგადოების საბჭოში შედიოდნენ, ასევე, ნიკოლოზ კანდელაკი, კონსტანტინე ტერიაშვილი და ალექსანდრე ყიფიანი. თავადი პავლე პარიზში გაემგზავრა, სადაც ცდილობდა საკმარისი რაოდენობით თანხა გამოემუშავებინა ოჯახის სარჩენად და ძველი ვალების გასასტუმრებლად. ამასობაში კაზიმეჟმა, რომელიც ვარშავის უნივერსიტეტის სტუდენტი იყო, იშოვა სამუშაო და მთელი ოჯახი ვილნიუსში გადავიდა საცხოვრებლად. 1935 წელს კაზიმეჟი კიდევ უფრო დააწინაურეს. ოჯახმა თითქოს ამოისუნთქა და სწორედ ამ დროს პოლონეთის ქალაქ სუვალკში 1935 წლის 4 იანვარს გარდაიცვალა თავადი პავლე თუმანიშვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:დაბადებული 1872 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1935 კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
ნაჰარლი
ნაჰარლი (Naharlı) — სოფელი აზერბაიჯანში,  საათლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა 579 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საათლის რაიონის სოფლები
ადაჩი
ადაჩი (足立) — რაიონი ტოკიოს 23 სპეციალური რაიონთაგან. შედის ტოკიოს პრეფექტურაში. კანტოს რეგიონში.
2011 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა 645 365 ადამიანს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 12 130,92 კაცი/კმ².
ფართობი 53,20 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტოკიოს რაიონები
მასტორავა
მასტორავა — მორდვული ეპოსი დაფუძნებული მორდვულ მითოლოგიასა და ფოლკლორზე, შეკრებილი ფოლკლორისტ ალეკსანდრ შარონოვის მიერ. გამოქვეყნდა 1994 წელს ერზიას ენაზე, დაანონსებულია გამოცემა მოკშას ენაზეც.
პოემა შედგება ხუთი ნაწილისაგან, რომელთაც სახელებიც ითარგმნება როგორც: „სამყარო“, „ძველი დრო“, „მეფე ტიუშტიას ხანა“, „გმირული ხანა“, „ახალი ხანა“. მასტორავა მიწის ღვთაებაა მორდვულ მითოლოგიაში. სახელი „მასტორ-ავა“ სიტყვასიტყვით ნიშნავს მიწის ქალს.
მასტორავას ეპოსში ტიუშტია არის გლეხი, რომელსაც ირჩევენ მოკშას და ერზიული კლანების მეფედ და მათი გაერთიანებული ჯარების მთავარსარდლად. მისი მმართველობისას მორდვეთი გადაჭიმული იყო ვოლგადან დნეპრამდე და ოკადან შავ ზღვამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მორდვეთი კატეგორია:მორდვული მითოლოგია
Level 6
სქოლიო
კატეგორია:1999 წლის ალბომები კატეგორია:დიჯეი ბობოს ალბომები
აბაზაძეები
აბაზაძეები — ქართული გვარი. ძირითადად გავრცელებულია სურამში (ხაშურის მუნიციპალიტეტი), თბილისში, ქუთაისში, წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში და სხვ. საფუძვლად უდევს საკუთარი სახელი „აბაზა“. მოხსენიებულია ვახუშტი ბატონიშვილის მიერ მთავართა გვარსახელებს შორის. ადრინდელ საცხოვრებლად აბასთუმანი (ადიგენის მუნიციპალიტეტი) მოიაზრება; გიორგი ახვლედიანის მითითებით, „აბასთუმანი“ აბაზაძეთა უბანს უნდა აღნიშნავდეს. ამავე ძირისაა გვარი აბაზაშვილი.
1995 წლისთვის საქართველოში ცხოვრობდა 550 აბაზაძე. 2019 წელს ფიქსირდება 500.
სქოლიო
*
ტაშკენტის აღმოსავლეთმცოდნეობის სახელმწიფო ინსტიტუტი
ტაშკენტის აღმოსავლეთმცოდნეობის სახელმწიფო ინსტიტუტი (უზბეკ. Toshkent davlat sharqshunoslik instituti) — სახელმწიფო უმაღლესი სასწავლო დაწესებულება უზბეკეთში. ერთადერთი აღმოსავლეთმცოდნეობის უმაღლესი დაწესებულება ცენტრალურ აზიაში. პირველი და ყველაზე ძველი ორიენტალისტიკის სკოლა მთელს ცენტრალურ აზიაში.
ისტორია
თურქესტანის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი დაარსებულ იქნა 1918 წლის ნოემბერში. 1990 წელს შეეცალა სახლი და ეწოდა ტაშკენტის სახლემწიფო უნივერსიტეტთან არსებული აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი. 1991 წლის 15 ივლისს მოხდა ინსტიტუტის რეორგანიზაცია და ეწოდა ტაშკენტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი. ინსტიტუში ამზადებენ აღმოსავლეთის ენებისა და ლიტერატურის, ეკონომიკის, ისტორიის, ფილოსოფიის, კულტურის, ასევე საერთაშორისო ურთიერთობების დარგების სპეციალისტებს. მიმდინარეობს შემდეგი აღმოსავლური ენების შესწავლა, რომელთა შორისაა აზერბაიჯანული, არაბული, ვიეტნამური, დარი, ჩინური, კორეული, სპარსული, პუშტუ, ტაჯიკური, ტაიური, თურქული, ურდუ, ჰინდი, იაპონური, ასევე ინგლისური, ესპანური, გერმანული, ფრანგული ენები.
სწავლება მიმდინარეობს უზბეკურ და რუსულ ენებზე. ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები ფლობენ ორ აღმოსავლურსა და ერთ ევროპულ ენას. ინსტიტუტში შესაბამის ენებს ასწავლიან შესასწავლი ქვეყნების მოქალაქეები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უზბეკეთის უმაღლესი სასწავლებლები კატეგორია:აღმოსავლეთმცოდნეობის სკოლები
დიტაკი
დიტაკი (Դիտակ) — სოფელი სომხეთში, არარატის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 910 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 749 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 345 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 2.17 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არარატის პროვინციის სოფლები
ბერუაშვილები
ბერუაშვილები — ქართული გვარი. ძირითადად გავრცელებულია ქალაქებში: გორი, ქარელი და თბილისი. საკუთარი სახელი „ბერუა“ გავრცელებული იყო მე-18 საუკუნეში, ქვემო ქართლში. ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით, წალასყურსა და თელეთში იყო მამასახლისი ბერუა. 1826 წელს კოდელმა დავით ბერუაშვილმა, კოდის ალექსანდრე ნეველის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიაში მონათლა შვილი პეტრე. ივანე ბესარიონის ძე ბერუაშვილი მოიხსენიება 1882 წელს სოფელ ფარცხისში. საქართველოში ცხოვრობს 4281 ბერუაშვილი (2085 კაცი და 2196 ქალი). გვარი გავრცელებულია შემდეგ დასახელბულ პუნქტებში: არბო, ახა, ახრისი, ბებნისი, ბოლნისი, ბროწლეთი, გამარჯვება, გომარეთი, გორი, დიდი მეჯვრისხევი, დმანისი, დუმაცხოვი, ერგნეთი, თამარისი, კაზრეთი, კასპი, მანგლისი, მარანა, მარტყოფი, მერეთი, მცხეთა, პატარა ქანდა, რუისი, სვენეთი, სკრა, ტირძნისი, ფლავისმანი, ფცა, ქარელი, ქვენატკოცა, ქვემო ნიქოზი, ქვემო ხვედურეთი, ყელქცეული, შინდისი, ძეგვი, ძლევიჯვარი და ხაშური.
სქოლიო
*
ჩანკაანის ნამოსახლარები
ჩანკაანის ნამოსახლარები — არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს შირაქის ველის ჩრდილოეთ განაპირას ჩანკაანად წოდებულ ადგილზე. აღმოჩნდა 2009 წელს ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის არქეოლოგიური ექსპედიციის მიერ. ერთ-ერთი ნამოსახლარი გორის სწორ თხემზეა გამართული და რელიეფს მხოლოდ ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ერწყმის. აქ იგი გამოყოფილია სათავდაცვო თხრილით და აქვე იწყება მეორე თხრილი, რომელიც გარს ერტყმის ნამოსახლარს. მეორე ნამოსახლარი მდებარეობს ალაზნის ველისკენ. ის წაგრძელებულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთით. სამი მხრიდან შემოსაზღვრულია ღრმა ხეობიტ დ არელიეფს მხოლოდ სამხრეთიდან ერწყმის. აკრეფილი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტების უმეტესობა მონაცრისფროა, კარგად გამომწვარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
გამარჯვების ნამოსახლარები
გამარჯვების ნამოსახლარები — არქეოლოგიური ძეგლი საქართველოში, სოფელ გამარჯვებაში, დასავლეთით 4-5 კილომეტრზე, თელეთხევის მარცხენა ნაპირას, მაღალ სერზე. თარიღდება ძვ. წ. II ათასწლეულის მეორე ნახევრით და ძვ. წ. I ათასწლეულის პირველი ნახევრით.
2009 წელს მიაკვლია ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის სადაზვერვო არქეოლოგიურმა რაზმმა (ხელმძღვანელი კ. ფიცხელაური). ნამოსახლარი აღმოსავლეთ — დასავლეთი მიმართულებითაა წაგრძელებული (სიგრძე — 70 მეტრი, სიგანე — 15 მეტრი) ირგვლივ შემოუყვება ტერასა (მაქსიმალური სიგრძე — 30 მეტრია), რომელიც რელიეფშია გამოკვეთილი, არქეოლოგიური მასალა არ აღმოჩენილა.
იმავე წელს, ხევის მარჯვენა მხარეს, გამოვლინდა მეორე ნამოსახლარი, რომლის ჩრდილოეთ და სამხრეთ მხარეს ჩანს ორმაგი სათავდაცვო ზღუდე. არქეოლოგიური მასალა არც აქ აღმოჩენილა.
ქიტუაშვილები
ქიტუაშვილები — ქართული გვარი. ძირითადად გავრცელებულია ქალაქებში: გარდაბანი, გორი და მცხეთა და სოფლებში: დიცი, ზერტი, კავთისხევი, სასხორი, ტირძნისი, წილკანი და ხურვალეთი. საქართველოში ცხოვრობს 551 ქიტუაშვილი (290 ქალი და 261 კაცი). გვარის ფუძე მოდის საკუთარი სახელიდან „ქიტუა“.
სქოლიო
კატეგორია:ქიტუაშვილები
კონსტანტინეშტი (კანტემირის რაიონი)
კონსტანტინეშტი (Constantineşti) — სოფელი მოლდოვაში, კანტემირის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 32 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 434 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანტემირის რაიონის სოფლები
სლოვენიის გეომეტრიული ცენტრი
სლოვენიის გეომეტრიული ცენტრი (Geometrično središče Republike Slovenije, GEOSS) — სლოვენიის ცენტროიდი. მისი გეოგრაფიული კოორდინატებია:46.11994°N, 14.81533°W ხოლო სიმაღლე ზღვის დონიდან - 644.842 მ. ის მდებარეობს სოფელ სლივნასთან, ლიტიას მუნიციპალიტეტში. 1982 წლის 4 ივლისიდან, აქ აღმართულია არქიტექტორ მარიან ბოჟიჩის მონუმენტი. მონუმენტზე დაფა წარწერით: Živimo in gospodarimo na svoji zemlji ('ჩვენ ვცხოვრობთ და ვითარდებით ჩვენს მიწაზე') დაემატა 1989 წლის 14 სექტემბერს. 2003 წელს სლოვენიამ მიიღო.
სქოლიო
კატეგორია:სლოვენიის გეოგრაფია
ოზაანის ყველაწმინდის მცირე ეკლესია
ოზაანის ყველაწმინდის მცირე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დგას სოფელ ოზაანის სამხრეთით, 200-300 მეტრზე, სასაფლაოზე. XVIII საუკუნით. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია წვრილი რიყის ქვითა და კვადრატული აგურით. შენობის კედლები ძირითადად რიყის ქვისაა, რომელიც სწორხაზოვნად გამავალ, თარაზულ რიგებადაა ნაწყობი. გარეთა კუთხეებში, აგური და ალაგ-ალაგ, შირიმის ნაწილობრივ დამუშავებული ქვებიცაა ჩართული. კარ-სარკმლების ღიობები, შიგნით არქიტექტურული და კონსტრაქტული ელემენტები და ლავგარდანი გამოყვანილია აგურით. კედლების ზედაპირი შიგნიდან და გარედან გასწორებულია ბათქაშით. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები, თითქმის მთლიანადაა ჩამოშლილი ლავგარდანი. ეკლესიის გეგმის გარეგან სწორკუთხედში (5,7x4 მეტრზე) ჩაწერილია კვადრატული ფორმის დარბაზი და ღრმა, ნახევარწრიული აფსიდი, რომლის გვერდები უშუალოდ ერწყმის დარბაზის კედლებს. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი, შეისრული თაღითაა გადახურული და როგორც ფასადის, ისე ინტერიერის მხრიდან, საფეხურით შეღრმავებულ სწორკუთხა არეშია ჩასმული. მათგან გარეთას ორსაფეხურიანი ხერხულა ფრიზი აგვირგვინებს, შიგნითას კი - ხის ძელი. აფსიდი განათებულია მცირე ზომის სწორკუთხა სარკმლით, რომლის ღიობი გარეთკენ თანდათან მაღლდება. ერთი მსგავსი კედელი დასავლეთ სარკმელშიცაა, შესასვლელის ზემოთ. აფსიდში სამი მცირე ნიშაა: ერთი - სამხრეთით, ორი - ჩრდილოეთით. სარკმლის ქვემოთ დგას კედელზე მიყრდნობილი, აგურით ნაშენი ტრაპეზი. საკურთხევლის ბაქანი დარბაზის იატაკის მიმართ საფეხურითაა შემაღლებული და შუაში ნახევარწრიული ამბიონი აქვს მოწყობილი. საკურთხეველი დარბაზისგან გამოყოფილია მოგვიანებით ჩაშენებული აგურის კანკელით. დარბაზის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში, იატაკიდან 0,6 მეტრის სიმაღლეზე, სიმეტრიულად თითო შეისრული ნიშაა მოწყობილი. ეკლესიის ფასადები სადაა. დასავლეთ ფასადის შუა ნაწილში, კედლის მთელ სიმაღლეზე, გამოიყოფა აგურით ნაწყობი შრე (გვიანდელია), რომელშიც ჩართულია ცისფრად მოჭიქული აგურის სხვადასხვა ზომის ნაწილებით გამოყვანილი. არათანაბარი სიგრძის, ოთხი ზოლი. მათგან ერთი - შესასვლელის შეღრმავებულ არეშია, მეორე - მის თავზე, ხოლო დანარჩენი ორი - შედარებით მოკლე, სარკმლის ზემოთ. ეკლესიის აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფასადებზე შემორჩენილია ოთხსაფეხურიანი ლავგარდნის მცირე ნაწილი, რომელიც ჩვეულებრივად ნაწყობი და კუთხით წინწამოწეული აგურის რიგების მონაცვლეობისგან შედგება. ეკლესია დაბურული იყო კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მარიამ ჯაში
მარიამ ჯაში (დ. 17 ივნისი, 1976, თბილისი) — ქართველი ექიმი და პოლიტიკური მოღვაწე.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1976 წლის 17 ივნისს, ქალაქ თბილისში. 1998 წელს დაამთავრა უმაღლესი სამედიცინო სკოლა „აიეტი“ და მიიღო ზოგადი პრაქტიკის ექიმის კვალიფიკაცია. 2003-2005 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, მოპოვებული აქვს საზოგადოებრივი ჯანდაცვის მაგისტრის ხარისხი. 2011 წელს მოიპოვა ჰარვარდის უნივერსიტეტის მაგისტრის ხარისხი სახელმწიფო ადმინისტრირების საკითხებში.
ქალების უფლებები ბაჰრეინში
პოლიტიკური მონაწილეობა
2002 წელს ქალთა ხმის მიცემის უფლება იყო რამდენიმე ფართო პოლიტიკური რეფორმის ნაწილი, რომლის დროსაც შეიქმნა დემოკრატიული გზით არჩეული პარლამენტი და პოლიტპატიმრები გაათავისუფლეს. 2002 წლამდე ქალებს არ ჰქონდათ პოლიტიკური უფლებები, ვერც არჩევნებში მონაწილეობდნენ და ვერც კანდიდატები იყვნენ.
მარიამ ჯაში
ბიოგრაფია
1998 წელს ოყო საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მსოფლიო ბანკის ჯანდაცვის პროგრამის განმახორციელებელი ბიუროს კონსულტანტი, 1997-1999 წლებში — საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს საგარეო ურთიერთობათა სააგენტოს მოწვეული სპეციალისტი. 1999-2000 წლებში იყო გაეროს ბავშვთა ფონდის პროგრამების დაგეგმარების ხელმძღვანელი. 2000-2007 წლებში იკავებდა გაეროს ბავშვთა ფონდის ჯანდაცვის სექტორის ხელმძღვანელის თანამდებობას. 2003 წელს იყო გაეროს ბავშვთა ფონდის იმუნიზაციის პროგრამის ხელმძღვანელი. 2007-2011 წლებში — გაეროს ბავშვთა ფონდის ჯანდაცვის სექტორის თანამშრომლობითი პროგრამების ხელმძღვანელი. 2010-2011 წლებში იყო საქართველო-აშშ ჯანდაცვის პირველი კონფერენციის „მედეა 2011“ კონცეფციის ერთ-ერთი ავტორი და საკოორდინაციო საბჭოს თანათავმჯდომარე. 2011 წელს — მსოფლიო ბანკის დამოუკიდებელი ექსპერტი. 2012 წელს იყო „West-Eart AIDS Foundation“-ის დამოუკიდებელი ექსპერტი. 2011-2012 წლებში იყო „PricewaterhouseCoopers და კურაციოს“ დამოუკიდებელი ექსპერტი. 2012 წელს — გაეროს შიდსის პროგრამის დამოუკიდებელი ექსპერტი. გაეროს ბავშვთა ფონდის დამოუკიდებელი ექსპერტი. ამავე წელს იყო შიდსთან, ტუბერკულოზთან და მალარიასთან ბრძოლის გლობალური ფონდის დამოუკიდებელი ექსპერტი. 2012-2014 წლებში იგი იკავებდა საქართველოს, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის მოადგილის თანამდებობას. 2014-2016 წლებში იყო ააიპ „საქართველოს სოლიდარობის ფონდის“ აღმასრულებელი დირექტორი. 2015 წელს გაეროს მუდმივი წარმომადგენლის ოფისის კონსულტანტი კვლევითი პროექტისა „UNDP“, გაეროს ქალთა ორგანიზაციის კონსულტანტი კვლევითი პროექტისა „UNWOMEN“.
ქალების უფლებები ბაჰრეინში
პოლიტიკური მონაწილეობა
მიუხედავად იმისა, რომ 2002 წელს მრავალი ქალი იყო კანდიდატი როგორც მუნიციპალურ, ასევე საპარლამენტო არჩევნებში, არცერთი მათგანი არ აირჩიეს თანამდებობებზე. ისლამისტური პარტიების სიებში, როგორიცაა ალ ვეფაქი, ალ-მენბარის ისლამური საზოგადოება და ასალა, ქალი კანდიდატები არ ჰყავდათ.
მარიამ ჯაში
ბიოგრაფია
2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის სამგორის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2019 წლის ნოემბერში დატოვა პარტია „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. გაერთიანდა ფრაქციაში „დამოუკიდებელი დეპუტატები“. 2020 წლის 7 ივნისს სხვა დამოუკიდებელ დეპუტატებთან ერთად დააარსა პარტია „ჩვენი საქართველო — სოლიდარობის ალიანსი“ და მისი გენერალური მდივანი გახდა.
ქალების უფლებები ბაჰრეინში
პოლიტიკური მონაწილეობა
როდესაც ბაჰრეინი აირჩიეს გაეროს გენერალური ასამბლეის სათავეში 2006 წელს, მან დანიშნა იურისტი და ქალთა უფლებების დამცველი ჰაია რაშიდ ალ-ხალიფა გაეროს გენერალური ასამბლეის პრეზიდენტად, ისტორიაში მესამე ქალი, რომელიც ხელმძღვანელობს მსოფლიო ორგანოს. 2008 წელს ჰუდა ნონოუ დაინიშნა ელჩად შეერთებულ შტატებში, რითაც იგი გახდა არაბული ქვეყნის პირველი ებრაელი ელჩი. 2011 წელს გაერთიანებული სამეფოს ელჩად დაინიშნა ალისა სამაანი, ქრისტიანი ქალი.
მარიამ ჯაში
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრი ქალები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
ქალების უფლებები ბაჰრეინში
პოლიტიკური მონაწილეობა
სპარსეთის ყურის თანამშრომლობის ქვეყნებში ბაჰრეინი იყო პირველი ქვეყანა, რომელმაც ქალებს სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებები მისცა. 2005 წელს გამოცხადდა, რომ ქუვეითელ ქალებს მიენიჭებოდათ მამაკაცთან თანაბარი პოლიტიკური უფლებები.
2006 წლის არჩევნები
2006 წლის ბაჰრეინის საყოველთაო არჩევნებზე თვრამეტი ქალი კანდიდატი მონაწილეობდა. ქალი კანდიდატების უმეტესობა მონაწილეობდა მემარცხენე პარტიებში ან დამოუკიდებლად, ხოლო ისლამისტური პარტია არ იყო წარმოდგენილი ქალი კანდიდატით, თუმცა სალაფიტური პარტია, ასალაჰი, ერთადერთი ჯგუფი იყო, რომელიც საჯაროდ ეწინააღმდეგებოდა ქალთა კანდიდატურას საპარლამენტო არჩევნებში. მოიგო მხოლოდ ერთმა კანდიდატმა, ლატეეფა ალ გაუდმა. მის საარჩევნო ოლქში ორმა კონკურენტმა დატოვა შეჯიბრი.
კანონი პირადი სტატუსის შესახებ
ბაჰრეინში არ არსებობს ერთიანი პირადი სტატუსის კანონი, რომელიც მოიცავს ისეთ საკითხებს, როგორიცაა განქორწინება და ბავშვზე მეურვეობა. შარიათის მოსამართლეებს წყვეტენ ასეთ საკითხებს. 2005 წლის ნოემბერში ქალთა უმაღლესმა საბჭომ ქალთა უფლებების სხვა აქტივისტებთან ალიანსში დაიწყო ცვლილებების კამპანია - დემონსტრაციების ორგანიზება, პლაკატების განთავსება და მედიასთან ინტერვიუების სერია.
სქოლიო
კატეგორია:ქალთა უფლებები ქვეყნის მიხედვით კატეგორია:ბაჰრეინი
ზედა ხაიში
ზედა ხაიში — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ხაიშის თემი (სოფლები: ბარჯაში, გაღმა ხაიში, ზედა ვედი, ზედა წვირმინდი, ზედა ხაიში, ზემო ვედი, თოთანი, ლალხორალი, ლახანი, ლუხი, მუხაშურა, ნაკი, ნალქორვალი, ნანყბული, სკორძეთი, ტობარი, ქედანი, ქვედა ვედი, ქვედა წვირმინდი, შგედი, ციცხვარი, ჭერი, ხაიში, ჯორკვალი).
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 94 ადამიანი.
საპრეზიდენტო ბიბლიოთეკა (აზერბაიჯანი)
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის საპრეზიდენტო ბიბლიოთეკა (Azərbaycan Respublikası Prezidentinin İşlər İdarəsinin Prezident Kitabxanası) — შეიქმნა ჰეიდარ ალიევის ინიციატივით 2003 წელს ორი საქალაქო ბიბლიოთეკის საფუძველზე: ცენტრალური საქალაქო ბიბლიოთეკისა (ყოფ. ლენინის სახელობის) და პოლიტიკური საგანმანათლებლო სახლის ბიბლიოთეკის (ყოფ. კიროვის სახელობის). კიროვის სახელობის ბიბლიოთეკის შემადგენლობაში 1934 წელს შევიდა ცენტრალური პარტიული ბიბლიოთეკა, რომელიც შეიქმნა 1920 წელს ბაქოს პარტიულ კომიტეტში. ცენტრალურმა საქალაქო ბიბლიოთეკამ ფუნქციონირება დაიწყო 1870 წელს.
2009 წლის 22 მარტიდან აზერბაიჯანის პრეზიდენტის დეკრეტის თანახმად ბიბლიოთეკამ მიიღო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის საპრეზიდენტო ბიბლიოთეკის სტატუსი.
სტრუქტურა
საპრეზიდენტო ბიბლიოთეკა  შედგება 5 დეპარტამენტისაგან, რომელთა შემადგენლობაში კიდევ 7 ბიბლიოთეკაა. კიდევ ერთი დეპარტამენტი ტექნიკური საკითხებით არის დაკავებული.
დარბაზები
ლიტერატურის დარბაზი ხელოვნებაში
ამ დარბაზის ფონდი ითვლის 50 000-მდე ლიტერატურის ერთეულს ხელოვნების ყველა დარგში, მათ შორის გრამაფონის ფირფიტები და ნოტები. აქ ასევე ინახება იშვიათი წიგნები მუსიკის, თეატრისა და ფერწერის შესახებ.
დიდი სამკითხაო დარბაზი
დიდი სამკითხაო დარბაზი აღჭურვილია ძველი აღმოსავლური სტილით და მასში 56 ადგილია. დარბაზი აღჭურვილია ელექტრონული საშუალებებით, ხოლო მკითხველს უზრუნველყოფს ბიბლიოთეკის ავტომატიზებული პროცესების მართვის სისტემა.
საკონფერენციო დარბაზი
ელექტრონული რესურსების დარბაზი
ელექტრონული რესურსების დარბაზი გათვლილია 14 ადგილზე და აღჭურვილია საჭირო ელექტრონულ-საინფორმაციო საშუალებებით.
იშვიათი წიგნების ფონდი
ამ დარბაზში თავმოყრილია XVI-XIX საუკენეების, ასევე ХХ საუკუნის გამომცემლობები რუსულად, ინგლისურად, ფრანგულად, პოლონურად, იტალიურად, ესტონურად, შვედურად და სხვა ენებზე. ასევე აქ არის გოთიკური შრიფტით დაბეჭდილი ძველი გერმანული წიგნების კრებული —„ოპერის დიდი კრებული, წარმოდგენილი სამეფო მუსიკალური აკადემიის მიერ“ (1703, 1734, 1739 გერმანულ ენაზე), „რუსეთის იმპერიის ცნობილი მევაჭრეები“, „დერბენდიდან ელიზავეტპოლამდე“ ( ავტორი ბარონ დე ბაი, ფრანგულ ენაზე), „ორი თურქული კომედია“ (მ. ახუნდოვი: „ლენქორანის ხანის ვეზირის თავგადასავალი“ და „აღმოსავლური ადვოკატები“ —შემადგენელი ალფონს სალიერი (1888, პარიზი, ფრანფულ ენაზე) და სხვა.
ელექტრონული ბიბლიოთეკა
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის აპარატის საპრეზიდენტო ბიბლიოთეკის ელექტრონული ბიბლიოთეკა არის ბაზა, სადაც აგროვებენ ეკონომიკის, ისტორიის, კულტურის, აზერბაიჯანის მეცნიერების, აგრეთვე პოლიტიკური ცხოვრების წიგნების ელექტრონულ ვერსიებს. ელექტრონული ბიბლიოთეკა შეიცავს ბიბლიოგრაფიულ ინდექსებს, საინფორმაციო ბიულეტენებს, ელექტრონულ კატალოგებს, ელექტრონულ წიგნებს, ელექტრონულ რესურსებისა და ელექტრონულ პროექტებს.
ელექტრონული კატალოგი მოიცავს ახალი წიგნებისა და სხვა ელექტრონული რესურსების ძიებას. ძიების განხორციელება შეიძლება რამდენიმე გზით: სტანდარტული, გაფართოებული, სიტყვიერი, თემატიური და სამეცნიერო-ტექნიკური ინფორმაციის სახელმწიფო რუბრიკატორის საფუძველზე.
ელექტრონული წიგნების მონაცემების ბაზაში ბიბლიოგრაფია დაყოფილია კატეგორიებად (ფილოსოფია, ისტორია, აზერბაიჯანის ისტორია, სოციოლოგია, ეკონომიკა, სახელმწიფო და სამართალი, პოლიტიკა, პოლიტიკური მეცნიერებები, მეცნიერება და განათლება, კულტურა, ბიბლიოთეკის საქმე, ენათმცოდნეობა, ლიტერატურათმცოდნეობა, ფოლკლორი, მხატვრული ლიტერატურა, ხელოვნება, მასობრივი ინფორმაციის საშუალება, ინფორმატიკა, რელიგია, საბუნებისმეტყველო მეცნიერებები, ნავთობი, კავშირი, ტექნოლოგია, ტექნიკური მეცნიერება, არქიტექტურა, სასოფლო და ტყის მეურნეობა, ტურიზმი, საბაჟო სამსახური, მედიცინა და ჯანმრთელობის დაცვა, სპორტი, სამხედრო საქმე, სტატისტიკა, ეკოლოგია) და ავტორის ანბანური თანმიმდევრობით, რაც დაყოფილია სამ ნაწილად: აზერბაიჯანულად, რუსულად და სხვა უცხო ენებზე.
ელექტრონული რესურსები არის ბიბლიოთეკის  ერთ-ერთი მთავარი მიმართულება და მოიცავს სრულტექსტიან ელექტრონულ რესურსებს აქტუალურ თემებზე: სიტყვით გამოსვლა, ინტერვიუსა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის განცხადებას, ილჰამ ალიევი და აზერბაიჯანის ნავთობის დიპლომატია, საუკუნის კონტრაქტი, ოლიმპიური მოძრაობა აზერბაიჯანში, აზერბაიჯანის დიასპორა, მუნიციპალური ხელისუფლება, მთიანი-ყარაბაღის კონფლიქტი, რეგიონების სოციალურ-ეკონომიკური განვითარება, სახელმწიფო სამსახური, ქალაქი ბაქოსა და მისი დასახლებების სოციალურ-ეკონომიკური განვითარება.
საინფორმაციო ბიულეტენები — ბიბლიოთეკური და ინფორმაციული მომსახურების ახალი ფორმა, რომლის მიზანია წარუდგინოს მკითხველს ახალი ბიბლიოგრაფიული ინფორმაცია. ბიულეტენები გამოიცემა პერიოდული მასალის ბეჭდვის საფუძველზე სამ ენაზე: აზერბაიჯანულად, რუსულად და ინგლისურად. ბიულეტენებს შორის არის შემდეგი:
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს ბიბლიოთეკები კატეგორია:ელექტრონული ბიბლიოთეკები
ვოლოდიმირ ბაკლანი
ვოლოდიმირ ბაკლანი ((Володимир Баклан), (Vladimir Baklan) დ. 25 თებერვალი, 1978, კიევი, უკრაინის სსრ, სსრკ) ― უკრაინელი მოჭადრაკე, დიდოსტატი (1998), უკრაინის ორგზის ჩემპიონი 1997 და 1998 წლებში. უკრაინის ნაკრების შემადგენლობაში 2000 წლის ოლიმპიური ბრინჯაოს მფლობელი და 2001 წლის მსოფლიოს ჩემპიონი. მუშაობს უკრაინის ჭადრაკის ფედერაციაში.
ბიოგრაფია
ვოლოდიმირი 1978 წელს კიევში დაიბადა და ჭადრაკის თამაში ადრეულ ასაკში ისწავლა. 90-იან წლებში, სამშობლოში, იგი ერთ-ერთ საუკეთესო მოჭადრაკედ ითვლებოდა და დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებდნენ. სხვადასხვა დროს სამ ასაკობრივ კატეგორიებში უკრაინის ჩემპიონობა მოიპოვა, 12 წლამდელებში, 14 წლამდელებში და 16 წლამდელებში. 1989 წელს ლენინგრადში სსრკს 12 წლამდლებში გახდა ჩემპიონი. 1992 წელს დუისბურგში მსოფლიოს 14 წლამდელთა ჩემპიონატზე მეხუთე-მეთერთმეტე ადგილები გაინაწილა, ხოლო მომდევნო წელს სომბატჰეიში ევროპის 16 წლამდელებში მეოთხე-მეცხრე ადგილები გაიყო. 1995 წელს ვერდენში ევროპის 18 წლამდელეთა ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედალი მოიგო. ვოლოდიმირი უცხოეთში საერთაშორისო ტურნირებზეც გამოდიოდა, 1995 წელს კაპელ-ლა-გრანდში იმარჯვა, 1997 წელს ბელგიის ღია ჩემპიონატის პრიზიორი გახდა, ხოლო ბუნდესლგაში თავის დაფაზე ინდივიდუალური ვერცხლის მედალი აიღო. მაისში ალუშტაში უკრაინის ჩემპიონატზე ითამაშა, 9 პარტიაში 8 ქულა დააგროვა და 75 მონაწილეს შორის პირველი ადგილი დაიკავა. უკრაინის ჩემპიონი მომდევნო წელსაც, იმავე ქალაქში გახდა. ბალკანმა 9 პარტიიდან 7 ქულა დააგროვა და პირველზე ლუბომირ მიხალეცთან და ოლეგ ბერეზინთან ერთად გავიდა.
2005 წელს სამ ტურნირზე იმარჯვა, თებერვალში ელვისებურ ჭადრაკში ნიდერლანდების ჩემპიონატი და Essent Open მოიგო, ოქტომბერში კი ბალაგერის ტურნირზე „X Ciutat de Balaguer IO“, სამ სხვა მოჭადრკესთან ერთად პირველი-მეოთხე ადგილი გაინაწილა. მომდევნო წელს ნარსისო იეპესის მემორიალზე იმარჯვა.
2007 წელს უკრაინის საყოველთაო თამაშები კიევის გუნდს მოაგებინა, იგი პირველ დაფაზე ასპარეზობდა, 7 პარტიიდან 5 ქულა აიღო და ინდივიდუალურ ვერცხლის მედალსაც დაეუფლა. 2008 და 2010 წლებში ევროპის საკლუბო ჩემპიონატებზე ორი გუნდური ბრინჯაოს მედალი მოიგო. 2008-ში კიევის "PVK-ს" შემადგენლობაში სარეზერვო დაფაზე თამაშობდა, ხოლო 2010-ში ჩერნიჰივის "A DAN DZO & PGMB-ში" მესამე დაფაზე. 2009 წელს ხანტი-მანსიისკში ფიდეს მსოფლიოს თასზე იასპარეზა და პირველივე ეტაპზე დაასრულა გამოსვლა. იგი 128 მონაწილეს შორის რეიტინგით 44-ე იყო და დაძაბულ ბრძოლაში ალექსანდრ შაბანოვთან დამარცხდა 3,5:4,5. 2011 წელს Reykjavik Open-ზე პირველ-მეექვსე ადგილები გაიყო. 2018 წლის დეკემბერში კიევში უკრაინის ჩემპიონატზე გამოვიდა. 1 მოიგო, 7 ყაიმით დაასრულა, 1 წააგო, მეექვსე ადგილზე გავიდა და ჩემპიონს ერთი ქულით ჩამორჩა.
ბალკანი უკრაინის ჭადრაკის ფედერაციაში სპორტულ-ტექნიკურ კომისიას ხელმძღვანელობს. კიევში საჭადრაკო ტურნირებს უწევს ორგანიზაციას და  მოთამაშის კარიერასაც აგრძელებს.
thumb|ვოლოდიმირ ბაკლანი. ვარშავა. 2009 წელი
უკრაინის ნაკრები
უკრაინის ნაკრების შემადგენლობაში 2000-2003 წლებში ხუთ დიდ ტურნირზე გამოვიდა, ორ საჭადრაკო ოლიმპიადაზე, ორ ევროპის და ერთ მსოფლიოს გუნდურ ჩემპიონატებზე. ოლიმპიადაზე ერთხელ გუნდური ბრინჯაო მოიგო, მსოფლიოზე კი გუნდური ოქრო. სულ ნაკრების შემადგენლობაში 38 პარტია ჩაატარა და 22,5 ქულა შესძინა, აქედან 12 მოიგო, 5 წააგო და 21 ყაიმით დაასრულა. შედეგიანობა 59,2%.
განათლება
დაამთავრა უკრაინის ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის ეროვნული უნივერსიტეტი.
სქოლიო
კატეგორია:მოჭადრაკეები კატეგორია:ჭადრაკი კატეგორია:უკრაინელი მოჭადრაკეები კატეგორია:ჭადრაკის დიდოსტატები კატეგორია:25 თებერვალი კატეგორია:1978 წელი სპორტში კატეგორია:უკრაინელი სპორტსმენები
დვინი (სოფელი)
დვინი (Դվին) — სოფელი სომხეთში, არარატის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 838 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 380 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 7.46 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არარატის პროვინციის სოფლები
პურგაზი
პურგაზი, იგივე ინიაზორ პურგაზი (ერზ. Пургаз (Инязор Пургаз), Пургас) — XIII საუკუნის პირველი ნახევრის ერზიელი მმართველი. პურგაზის სამთავროს დიდი მთავარი (ინიაზორი). ვოლგის ბულგარეთთან მოკავშირეობისას ის წინ აღუდგა სუზდალის რუსული სამთავროს გაფართოებას რეგიონში. შემდგომში პურგაზი ერზიული დამოუკიდებლობის სიმბოლოდ და ლეგენდების ნაწილად იქცა.
პურგაზი რუსულ ქრონიკებში რამდენიმეჯერაა მოხსენიებული. 1229 წლის იანვარში მისმა ჯარმა გააძევა რუსი მთავრების მარბიელი ლაშქარი. შემდგომ მან დაამარცხა მოკშანელი მთავარი პურეში. ამავე წლის აპრილში პურგაზმა სცადა რუსებისაგან გაენთავისუფლებინა ნიჟნი-ნოვგოროდი, ყოფილი ერზიული დასახლება, ორბან-ოში. მისმა ჯარმა დაწვა ქალაქი, მაგრამ ციტადელი უვნებელი გადარჩა. რამდენიმე თვეში პურგაზი პურეშის მიერ დამარცხდა. 1237 წლის ზაფხულში პურგაზი წარმატებით აღუდგა წინ მონღოლებს თუმცა 1238-1239 წლების შემოდგომასა და ზამთარში ის დამარცხდა. ცნობილია, რომ ერზიელი მთავრის მმართველობისას რუსი გლეხები მის სამფლობელოში ილტვოდნენ.
XIII საუკუნის შემდეგ ის გააკერპეს და მითიურ გმირად აქციეს. მას შეცდომით ასევე მოიხსენებდნენ როგორც მორდვეთის მეფეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მორდვეთი
არაკავა
არაკავა (荒川) — რაიონი ტოკიოს 23 სპეციალური რაიონთაგან. შედის ტოკიოს პრეფექტურაში. კანტოს რეგიონში.
2011 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა 205 263 ადამიანს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 20 123,82 კაცი/კმ².
ფართობი 10,20 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტოკიოს რაიონები
აბაზგიები
აბაზგიები (მხ. რ. აბაზგია) — ქართული გვარი. გავრცელებულია გალის მუნიციპალიტეტში (აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა). „აბაზგი“, იგივე „აბაზი“ გვარადქცეული ეთნონიმია.
2019 წელს საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე არცერთი აბაზგია არ ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული გვარები
შტერნ-გერლახის ცდა
მინი|236x236პქ|შტერნ – გერლახის ექსპერიმენტი: ვერცხლის ატომები, რომლებიც გადადიან არაჰომოგენურ მაგნიტურ ველში და იშლებიან ზემოთ ან ქვემოთ, მათი წვეროდან გამომდინარე; (1) ღუმელი, (2) ვერცხლის ატომების სხივი, (3) არაჰომოგენური მაგნიტური ველი, (4) კლასიკური მოსალოდნელი შედეგი, (5) დაფიქსირებული შედეგი შტერნ-გერლახის ცდა — ცდა, რომელიც ექპერიმენტულად ამტკიცებს, რომ ატომის მაგნიტური პროექცია გარე მაგნიტური ველის მიმართულებაზე ღებულობს მხოლოდ განსაზღვრულ მნიშვნელობებს (იგი სივრცულად დაკვანტულია). შტერნ-გერლახის ცდა განახორციელეს ოტო შტერნმა და გერმანელმა ფიზიკოსმა უოლტერ გერლახმა, რომლებმაც გამოიკვლიეს Ag (შემდეგ კი სხვა ელემენტებისაც) ატომთა კონების გავლა ძლიერად არაერთგვაროვან მაგნიტურ ველში.
ლიტერატურა
კატეგორია:კვანტური მექანიკა
Nu.Mu.Zu
მინიატიურა
„Nu.Mu.Zu“ — ქართველი კომპოზიტორის, გია ყანჩელის კომპოზიცია, რომლის პრემიერა გაიმართა 2015 წლის 16 ოქტომბერს, ბელგიაში, ქალაქ ბრიუსელის ბოზარის თეატრ-მუზეუმში, ბელგიის ნაციონალური ორკესტრის შესრულებით.
კომპოზიციის პრემიერის ამსახველი ჩანაწერის ნაწილი YouTube-ზე გავრცელდა პრემიერის დღეს. მოგვიანებით სიეტლის სიმფონიურმა ორკესტრმა (რომელიც საავტორო უფლებებს ფლობს ნაწარმოებზე), 2015 წლის ნოემბრის ბოლოს ცნობილი პარიზის ტერაქტების შემდეგ უფასოდ გამოაქვეყნა ნაწარმოების სრული, ხარისხიანი ჩანაწერი.
სახელწოდება
„Nu.Mu.Zu“ ძველი, შუმერული სიტყვაა რომელიც ითარგმნება, როგორც "მე არ ვიცი". გია ყანჩელი კომპოზიციის სახელის მნიშვნელობას პრესასთან ინტერვიუებში შემდეგნაირად ხსნის: „როდესაც ახალგაზრდა ვიყავი, ვფიქრობდი რომ მე რაღაც ვიცოდი... აი, ახლა კი, როდესაც 80 წლის გავხდი, მივხვდი რომ არაფერი ვიცი და მე ვერ ვიგებ, რა ხდება ჩვენს თავს, რა ხდება სამყაროში... სამწუხაროდ, დღესდღეობით მსოფლიოში მრავალი შემაწუხებელი მოვლენა ხდება, საქართველოში, უკრაინაში და აზიის ქვეყნებში.“
სტრუქტურა
ნაწარმოები იწყება ჩუმი ორკესტრული ტექსტურებით, ლეგატოს ხაზით. თანდათანობით ტექსტურა იწყებს წკრიალს, დაბალ რეგისტრში. გამოყენებულია ბევრი ჩასაბერი ინსტრუმენტი.
ნაწარმოები გაორკესტრებულია 3 ფლეიტისთვის, გაორმაგებული მესამე ინვერსიით პიკოლოზე და ალტო ფლეიტაზე, აგრეთვე მელოდიის ორფუძიანი აგებულებით პიკოლოსთვის, 3 ჰობოისთვის, ინგლისური ბუკისთვის, 3 კლარნეტისთვის, ბას კლარნეტისთვის, 2 ფაგოტისთვის და კონტრაბასისთვის, 4 ბუკისთვის, 4 ტრომბონისთვის და ტუბასთვის, ტიმპანისთვის და პერკუსიისთვის, არფისთვის, პიანინოსთვის და სიმებიანი საკრავებისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:გია ყანჩელის ნაწარმოებები
გამარჯვების პირველი ნამოსახლარი
გამარჯვების პირველი ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს სოფელ გამარჯვების განაპირას, ჩრდილოეთით, მდინარე უზუნდარისხევის მარცხენა ნაპირას, ველზე.
თარიღდება ძვ. წ. II ათასწლეულის დასასრულით. 2010 წლის დაზვერვებისას მიაკვლია ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის არქეოლოგიურმა რაზმმა. (ხელმძღვანელი ვ. ვარაზაშვილი) ძეგლს ჩრდილო-აღმოსავლეთით სუსტად გამოხატული ტერასა აქვს. ფართობი ყოველწლიურად მუშავდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ნორა ეფრონი
ნორა ეფრონი (Nora Ephron; დ. 19 მაისი, 1941, ნიუ-იორკი — გ. 26 ივნისი, 2012, ნიუ-იორკი) — ამერიკელი სცენარისტი, რეჟისორი, პროდიუსერი, ჟურნალისტი, ესეისიტი და ბლოგერი. ცნობილია, როგორც რომანტიკულიკომედიების სცენარის ავტორი და როგორც სცენარისტი, სამჯერ იყო ნომინირებული ოსკარზე. ზოგჯერ სცენარებს წერდა დასთან, დელა ეფრონთან ერთად. მისი უკანასკნელი ფილმი იყო „ჯული და ჯულია“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი პროდიუსერები კატეგორია:ამერიკელი რეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 19 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:ნიუ-იორკელები
ამიერკავკასიის საბჭოების I ყრილობა
ამიერკავკასიის საბჭოების I ყრილობა (10 — 13 დეკემბერი, 1922, ბაქო) — ამიერკავკასიის საბჭოების რიგით პირველი ყრილობა. ესწრებოდა 582 დელეგატი, მათ შორის: კომუნისტი — 503, სოციალისტ-ფედერალისტი — 2, უპარტიო — 77; ეროვნული შემადგენლობა: აზერბაიჯანელი — 175, ქართველი — 160, სომეხი — 131, რუსი — 83 და სხვა — 12.
დღის წესრიგი:
ამიერკავკასიის ცაკის სესიები
სულ გაიმართა ამიერკავკასიის I მოწვევის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის ორი სესია:
ბალდუინ I იერუსალიმელი
ბალდუინ I იერუსალიმელი (დ. 1058 — გ. 2 აპრილი, 1118), ასევე ბალდუინ I ედესელი (Baudouin de Boulogne) — პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის ერთ-ერთი მეთაური, რომელიც შემდგომში გახდა ედესის პირველი გრაფი და იერუსალიმის პირველი ტიტულოვანი მეფე. ბალდუინი იყო ჟოფრუა ბულონელის ძმა და მისი გარდაცვალების შემდეგ მიიღო იერუსალიმის მეფის ტიტული, რომელზეც ჟოფრუამ უარი განაცხადა.
ადრეული ცხოვრება
ბალდუინის მშობლები იყვნენ ევსტასე II ბულონელი და აიდა ლორენელი (ჟოფრუა III-ის, ქვედა ლორენის ჰერცოგის შვილი). მისი უფროსი ძმები იყვნენ ევსტასე III ბულონელი და ჟოფრუა ბულონელი. ადრეულ ასაკში იგი ცხოვრობდა ეკლესიაში, მაგრამ 1080 წელს მან დატოვა ეკლესია. მოგვიანებით ის გახდა სასულიერო პირი და იმოგზაურა დასავლეთ ევროპაში. ნორმანდიაში მოგზაურობისას მან ცოლად შეირთო გოდეჰილდ დე ტოენი (რაულ კონჩესის შვილი). ამის შემდეგ იგი დაბრუნდა ლორენში, რათა ქალაქ ვერდუნზე კონტროლი აეღო.
პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობა
1096 წელს ბალდუინი შეუერთდა  ჯვაროსნებს მის ძმებთან ერთად. ეს იყო პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის მეორე ნაწილი (პირველი ნაწილი განადგურდა მცირე აზიაში ჩასვლისავე). როდესაც ჟოფრუას არმია უნგრეთს მიუახლოვდა, უნგრეთის მეფე კოლომან I-მა მოითხოვა მძევალი რათა მშვიდობით დაეტოვებინათ უნგრეთი. მძევალად ბალდუინი გადასცეს. უნგრეთის დატოვების შემდეგ ბალდუინი ისევ შეუერთდა ჯვაროსნებს.
ბიზანტიის ტერიტორიაზე შესვლის შემდეგ მოხდა შეტაკებები ჯვაროსნებსა და ბერძნებს შორის, რომლებსაც აწუხებდათ მათი თავდასხმები და სოფლების ძარცვა. კონსტანტინოპოლს მიღწევის შემდეგაც არ შეუწყვეტიათ მიმდებარე ტერიტორიების ძარცვა. ამიტომ იმპერატორი ალექსი კომნენოსი იძულებული გახდა ჯვაროსნები გაეტარებინა კონსტანტინოპოლით მცირე აზიაში.
როდესაც ჯვაროსნები ჰერაკლიას მიუახლოვდნენ, ბალდუინი გამოეყო ჯვაროსანთა მთავარ ძალას და ტანკრედთან ერთად გაემართა კილიკიაში. ტანკრედის მიზანი იყო მიწების მოპოვება და სამემკვიდროდ დატოვება, მაგრამ ბალდუინის მიზანი ასეთი არ ყოფილა. ამ დროს გარდაიცვალა მისი მეუღლე მარაშის მახლობლად. ამის შემდეგ მისი გეგმები შეიცვალა და მკაფიოდ დაუპირისპირდა ტანკრედს.
1097 წლის სექტემბერში ბალდუინმა აიღო ტარსუსი, რომელიც ტანკრედის ხელში იყო. მან ქალაქში ჩააყენა ახალი გარნიზონი, რაშიც გინიმერ ბულონელი დაეხმარა. ტანკრედის და ბალდუინის არმიები ეტაკებოდნენ ერთმანეთს, მაგრამ მნიშვნელოვანი წარმატებები არ ჰქონიათ, ამიტომაც ტანკრედი ანტიოქიისკენ დაიძრა. როდესაც ბალდუინი შეუერთდა ჯვაროსნების მთავარ ბანაკს ერთ-ერთი სომეხი კაცისგან მიიღო შეთავაზება და გაემართა აღმოსვლეთით, ევფრატისკენ, სადაც მან აიღო ტურბესელი.
ედესის გრაფი
ბალდუინი ედესის, წარმოშობით სომეხმა მმართველმა თოროსმა მიიწვია, რათა ედესა მას ემართა და დამოუკიდებელი გამხდარიყო სელჩუკებისგან. 1098 წლის მარტში თოროსი მოკლეს და ბალდუინი გახდა ედესის პირველი გრაფი. მან იქორწინა თოროს მარაშელის ქალიშვილზე და დაამყარა დიპლომატიური კავშირები სომხებთან. იგი გრაფი იყო 1100 წლამდე. ამ ორი წლის განმავლობაში მან აიღო სამოსატა და სურუჩი. ასევე დაამარცხა შეთქმული სომეხი დიდებულები 1098 წელს. ანტიოქიის ალყის დროს მან მონაწილეობა არ მიიღო, მაგრამ ჯვაროსნებს გაუგზავნა საკვები და ფული. კერბოღამ, მოსულის მმართველმა გადაწყვიტა ანტიოქიელ მუსლიმებს დახმარებოდა, მაგრამ ჯერ ედესას შემოარტყა სამკვირიანი უშედეგო ალყა. ამის შემდეგ გაემართა ანტიოქიისკეს, სადაც დამარცხდა. ამის შემდეგ ჩამოყალიბდა ანტიოქიის სამთავრო. ერთი წლის შემდეგ ბალდუინმა თავის ძმასთან, ჟოფრუასთან ერთად დაიპყრო აზაზი და დაამარცხა რიდვან ალეპოელი. 1099 წელს მან იმოგზაურა იერუსალიმში, მაგრამ 1100 წლის იანვარში მას მოუწია ედესაში დაბრუნება, რათა დახმარებოდა ალყაშემორტყმულ  ჯვაროსნებს მელიტენში.
იერუსალიმის მეფე
1100 წლის ივნისში, ჟოფრუას გარდაცვალების შემდეგ, ბალდუინი მიიწვიეს იერუსალიმში, რათა ახალი მეფე გამხდარიყო. მან წინადადება მიიღო და ედესის გრაფობა ბალდდუინ ბურქს გადასცეს. ბალდუინის ამალას იერუსალიმის გზაზე, ბეირუთთან ახლოს გადაუდგნენ მუსლიმები ალეპოს გამგებლის, დუქაქის წინამძღოლობით. ისინი ბრძოლაში დაამარცხეს და იერუსალიმამდე ბალდუინს წინააღმდეგობა აღარ შეხვედრია. იგი იერუსალიმში ნოემბრის დასაწყისისთვის ჩავიდა.
იერუსალიმის სამეფოს ექსპანსიები
1101 წელს, გენუის ფლოტის დახმარებით ბალდუინმა დაიპყრო არსუფი და კესარია. ამავე წლის სექტემბერში რამლის ბრძოლაში ბალდუინმა დაამარცხა ეგვიპტელი ფატიმიანები. იერუსალიმში ჩავიდა ცნობა, რომ ჯვაროსნები დამარცხდნენ და ბალდუინი დაიღუპა. ეს ცნობა გამოიყეენა ტანკრედმა და იერუსალიმის რეგენტი გახდა, მაგრამ საბოლოოდ გაირკვა, რომ ბალდუინმა გაიმარჯვა.
1102 წელს კიდევ ერთი ბრძოლა გაიმართა რამლასთან ჯვაროსნებსა და ფატიმიანებს შორის. ბრძოლაში ბალდუინი დამარცხდა და უკან დაიხია, ხოლო იერუსალიმის საზღვრებში შემოსული მტერი ადვილად გაანადგურა იაფის სიახლოვეს. 1103 წელს მან ალყა შემოარტყა აკრას, თუმცა უშედეგოდ. იმავე წელს გამოსასყიდის სანაცვლოდ ტყვეობიდან დაიხსნა ბოემონდ I. 1104 წელს გონუის ფლოტის დახმარებით აიღო აკრა.1105 წელს კიდევ ერთხელ დაამარცხა ფატიმიანები რამლის ბრძოლაში. 1109 წელს დაიპყრო ტრიპოლი და მოგვიანებით ის ტრიპოლის საგრაფოს დედაქალაქი გახდა. 1110 წელს, ისევ გენუელთა დახმარებით იერუსალიმის სამეფოს შეუერთა ბეირუთი. მოგვიანებით გაემართა ალყაშემორტყმული ედესის დასახმარებლად. ამავე წელს დაიპყრო სიდონი. 1111 ალყაში მოაქცია ტვიროსი, მაგრამ აღება ვერ შეძლო. 1113 წელს ბალდუინი დაამარცხეს თურქ-სელჩუკებმა ალ-სანაბრის ბრძოლაში. 1113 წელს ცოლად შეირთო ადელაიდა დელ ვისტო; იგი სომეხ პრინცესას დაშორდა ღალატის ბრალდებით. ბალდუინს შვილები არ ჰყავდა და ამიტომაც ადელაიდას შეუთანხმდა, რომ იერუსალიმის მეფე მისი სიკვდილის შემდეგ ადელაიდას ვაჟი — როჯერ II გახდებოდა.