cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რეტის რკინიგზა
2009 წელს ალბულის გვირაბის თაღების სიძველის მიზეზით, რომელიც ისტორიული ხაზის შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენს, გადაწყვეტილი იყო 2011 წლამდე გვირაბის მთლიანი რეკონსტრუქცია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იტალიაში კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები შვეიცარიაში
ლისუხინო
ლისუხინო (Лысухино) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ზადნესელსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ჰამაშ-თოთოლეში
ჰამაშ-თოთოლეში, ჰამაში-თოთოლეში — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში, ლახამულის თემში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის სამხრეთ კალთაზე. 2002 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 33 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
იმედი (გაზეთი)
„იმედი“ — ქართული ყოველკვირეული პოლიტიკური და ლიტერატურული გაზეთი სოციალურ-დემოკრატიული მიმართულებისა. გამოდიოდა თბილისში 1908 წელს გაზეთ „ეკლის“ ნაცვლად. გამოვიდა სულ 14 ნომერი. გაზეთში სხვა მასალებთან ერთად დაბეჭდილია ლევ ტოლსტოის ზოგიერთი მოთხრობა და სტატიები. დაიხურა თბილისის გენერალ-გუბერნატორის განკარგულებით. რედაქტორი-გამომცემელი — ი. გაჩეჩილაძე.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
უნჟა
უნჟა (Унжа) — მდინარე რუსეთში, ვოლოგდისა და კოსტრომის ოლქებში; მდ. ვოლგის მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 426 კმ, აუზის ფართობი 28 900 კმ². წარმოიქმნება მდინარეების კემისა და ლუნდონგის შეერთებით, რომლებიც სათავეს ჩრდილოეთ უვალებში იღებს. ჩაედინება გორკის წყალსაცავის უნჟის ყურეში, ქვემო წელი ნატბორშია მოყოლილი. იკვებება უპირატესად თოვლის წყლით. წყლის საშუალო ხარჯი შესართავიდან 50 კმ-ში 158 მ³/წმ, უდიდესი — 2520 მ³/წმ, უმცირესი — 7,82 მ³/წმ. იყინება ოქტომბრის ბოლოს – დეკემბრის დასაწყისში, ლღვება აპრილში – მაისის დასაწყისში. ძირითადი შენაკადებია: ვიგა, ნეა (მარჯვენა); მეჟა (მარცხენა). იყენებენ ხე-ტყის დასაცურებლად. სანაოსნოა ქვემო წელზე. მდინარეზეა ქალაქები კოლოგრივი, მანტუროვო, მაკარიევი.
Candy
Candy — ქართული მუსიკალური გუნდი, შედგება 5 მონაწილისაგან: მარიამ ღვალაძე, ირა კოვალენკო, გვანცა სანებლიძე, ირინა ხეჩანოვი და ანა ხანჩალიანი.
მონაწილეობდნენ სომხეთის დედაქლაქ ერევანში გამართულ 2011 წლის საბავშვო ევროვიზიის ფინალურ ეტაპზე. შეასრულეს სიმღერა „Candy Music“, დააგროვეს 108 ქულა და დაიკავეს პირველი ადგილი.
სქოლიო
კატეგორია:ევროვიზიის ბავშვთა სიმღერის კონკურსის მონაწილეები კატეგორია:ქართული მუსიკალური ჯგუფები
პედაგოგიური ფურცელი
პედაგოგიური ფურცელი — ქართული პროგრესული პედაგოგიური ჟურნალი. გამოდიოდა 1904–1906. რედაქტორები იყვნენ: ე. ერისთავი, ნ. ზურაბაშვილი (1904–1905), მ. დემურია (1906). გამოვიდა 8 ნომერი. ჟურნალი ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის პოზიციებიდან აშუქებდა, უმთავრესად, ოჯახში აღზრდის, ზოგადადპედაგოგიურ და დიდაქტიკურ საკითხებს: ქართული ეროვნული სკოლის ცხოვრებასთან და პოლიტიკასთან კავშირს, მასწავლებლისა და აღმზრდელის, სკოლისა და ოჯახის როლს, ბავშვის ფიზიკური, ზნეობრივი, სქესობრივი აღზრდის საკითხებს და სხვა. თანამშრობლობდნენ: შ. ჩიტაძე, პ. სურგულაძე, ა. მიქაბერიძე, ე. ხრამელაშვილი, ი. ბალარჯიშვილი, ლ. ელიავა და სხვები.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები
გეომეტრია
მინი|[[პითაგორას თეორემა|პითაგორას თეორემის ვიზუალური დამტკიცება, ჩინეთი ქრისტეშობამდე 500-200 წელი]] გეომეტრია (ბერძნ. γη „მიწა“, μετρηω „ვზომავ“) — მათემატიკის დარგი, რომელიც სივრცობრივ გამზომილებებსა და მათ განზოგადოებებს შეისწავლის.
პირობითად გეომეტრიაში შეიძლება გამოიყოს შემდეგი ქვედარგები:
რესურსები ინტერნეტში
*
რეზიდენტობის ცნობა
რეზიდენტობის ცნობა, თუ არსებობს ორ ქვეყანას შორის რიგი გადასახადებისაგან ორმაგი დაბეგვრისაგან გათავისუფლების ხელშეკრულება, გამოიყენება, როგორც მომსახურების გამწევ ქვეყანაში გადასახადისაგან გათავისუფლების საშუალება.
საქართველო
საქართველოს რეზიდენტობის ცნობის მისაღებად საქართველოს რეზიდენტი ელექტრონული ფორმით მიმართავს საგადასახადო ორგანოს. მიმართვაში აუცილებლად მიეთითება რეზიდენტის სახელი, გვარი/სახელწოდება (ქართულად და ინგლისურად), სრული მისამართი (ქართულად და ინგლისურად), საქართველოს გადასახადის გადამხდელის საიდენტიფიკაციო ნომერი.
საგადასახადო ორგანო რეზიდენტობის ცნობის მოთხოვნის საფუძველზე ელექტრონულად გასცემს „რეზიდენტობის ცნობას“, დამტკიცებული ფორმის შესაბამისად. 3. იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს რეზიდენტი საერთაშორისო შეთანხმებით გათვალისწინებული შეღავათით სარგებლობის მიზნით წარადგენს იმ სახელმწიფოში არსებულ რეზიდენტობის დამადასტურებელ ფორმას (ნოტარიულად დამოწმებულ თარგმანს ქართულ ენაზე), სადაც მან მიიღო შემოსავალი და ითხოვს რეზიდენტობის დადასტურებას, საგადასახადო ორგანო ვალდებულია წარმოდგენილ ფორმაში შესაბამისი ველის არსებობის შემთხვევაში, ხელმოწერით და ოფიციალური ბეჭდით დაადასტუროს მისი საქართველოს რეზიდენტობა.“.
საქართველოს რეზიდენტობის ცნობა ივსება ორ ეგზემპლარად, რომელთაგან ერთი გადაეცემა ფიზიკურ პირს, ხოლო მეორე რჩება შემოსავლების სამსახურს.
სქოლიო
კატეგორია:ორმაგი დაბეგვრა
პიკუნჩესის დეპარტამენტი
პიკუნჩესის დეპარტამენტი (Departamento Picunches) — დეპარტამენტი არგენტინაში, ნეუკენის პროვინციაში.
არგენტინის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2001 წელს დეპარტამენტის მოსახლეობა 6 427 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 5 913 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნეუკენის პროვინციის დეპარტამენტები
საწულეისკირიო
საწულეისკირიო — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის სენაკის მუნიციპალიტეტში, მენჯის თემი (სოფლები: ბათარია, პერტული, საგაბესკირიო, საწულეისკირიო, სახარბედიო, სკურია). მდებარეობს მდინარე ცივის მარცხენა სანაპიროზე, ზღვის დონიდან 120 მ. სენაკიდან 8 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 135 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ნესტორ გილენი
ნესტორ გილენი (Néstor Guillén Olmos, დ. 28 იანვარი, 1890, ლა-პასი, ბოლივია — გ. 12 მარტი, 1966) — ბოლივიელი პოლიტიკოსი, ბოლივიის პრეზიდენტი 1946 წ. ბოლივიის პრეზიდენტი 1946 წლის 21 ივლისიდან — 1946 წლის 15 აგვისტომდე.
ავსტრია 1900 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1900 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ავსტრია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საფითხი
მინი|საფითხი საფითხი, შპატელი (Spatel) — სამღებრო ინსტრუმენტი, საფითხნი და სარემონტო-მოსაპირკეთებელი სამუშაოების შესასრულებლად. ამზადებენ თხელი, დრეკადი, სწორპირიანი უჟანგავი ფოლადის ზოლისგან სახელურით. გამოიყენება ბზარების, ღრეჩოების ამოსავსებად, კედლის უთანაბრო ზედაპირების გასასწორებლად, კედლებიდან და ჭერიდან ძველი საღებავების, წებოს და შპალერის მოსაცილებლად და სხვ.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამღებრო ინსტრუმენტები
პერუს სამზარეულო
მინი|ცევიჩე პერუს სამზარეულო — პერუს კერძების ერთობლიობა. ის ძალიან მრავალფეროვანია. მისი კერძები და ინგრედიენტები სხვადასხვა ცივილიზაციებია გავლენით ჩამოყალიბდა. ხალხი, რომლებმაც გავლენა მოახდინეს აქაურ სამზარეულოზე არიან: ინკები, ევროპელი მიგრანტები (ესპანელები, იტალიელები, გერმანელები), აზიელები (იაპონელები და ჩინელები) და აფრიკელები. მიგრანტებმა, რომლებმაც პერუში მშობლიური ინგრედიენტები ვერ მოიძიეს ისინი ადგილობრივებით ჩაანაცვლეს, რამაც შემდგომში ახალი კერძების შექმნა გამოიწვია. მარცხნივ|მინი|ქუინოა
მოსავალი
პერუ პროდუქტების წარმოების მხრივ მსოფლიოსთვის ერთ- ერთ უმთავრეს წერტილად ითვლება.
ქვეყანაში, განსაკუთრებით კი ანდების რეგიონში მრავალი სახეობის კარტოფილი მოჰყავთ. მსოფლიოში გაშენებული კარტოფილის 99% -ზე მეტი ერთი ქვესახეობის, კერძოდ სოლანუმ ტუბეროზუმის შთამომავლები არიან. ეს ქვესახეობა გადაიქცა ათასობით ჯიშად, რომლებიც განსხვავდება ზომის, ფორმის, ფერისა და სხვა მახასიათებლების მიხედვით.
ქვეყანაში მოჰყავთ ქუინოას, ,,ინდური" ბრინჯის, სამი სახეობა. მინი|პერუს სიმინდი
უძველესი მცენარეების კულტივაცია
პერუს უძველესი საზოგადოებების მიერ გაშენებული ზოგიერთი მცენარე თანამედროვე პერუელებმა აღმოაჩინეს და მეცნიერები ყურადღებით იკვლევენ მათ. მიწის და კლიმატის მახასიათებლებისა და პროდუქტების კვების ხარისხის გამო, პერუს ზოგიერთმა მცენარემ შეიძლება მნიშვნელოვანი როლი შეასრულოს მომავალში კვების პროცესში. მაგალითისთვის ქინოა, რომელიც ამინომჟავების საბადოს წარმოადგენს, ასევე კანიუვა, რომელიც მარცვლეულია მაგრამ მწიფდება.
პერუს სამზარეულო ხშირად ცხარე კერძებს მოიცავს. მსგავსს კერძებში გამოიყენება აჯის წიწაკა, რომელიც ერთ- ერთ მთავარ ინგრედიენტს წარმოადგენს. მარცხნივ|მინი|ოკოპა
რეგიონული სახესხვაობები
პერუ არის ქვეყანა, რომელიც წარმოადგენს არა მხოლოდ სხვადასხვა ეროვნებების კერძების ნაზავს, ასევე გამოირჩევა ნიადაგის ხარისხითა და კლიმატური მრავალფეროვნებით. ქვეყნის ტერიტორიაზე 28 სახის კლიმატია. კულტურების შერევა და კლიმატის მრავალფეროვნება ყველა ქალაქში სხვადასხვანაირია, ამიტომ გეოგრაფია, კლიმატი, კულტურა და ეთნიკური ნაზავი ადგილობრივი სამზარეულოს მრავალფეროვნებას განსაზღვრავს.
ტკბილი კერძები და დესერტები
მინი|208x208პქ|პატარა ზომის ალფაჰორესები ალფაჰორეს დესერტია, რომელსაც ესპანეთის ყოფილ ყველა კოლონიაში შევხვდებით. ორიგინალი ესპანური რეცეპტები შეცვლილია, რადგან ორიგინალი ინგრედიენტები ძვირია პერუში (ნუში, თაფლი) ან თუნდაც მიუწვდომელი (თხილი, ლიმნის ქერქი, ქინძის თესლი და ა.შ.). ძირითადად იყენებენ ფქვილს, მარგანინს და შაქრის პუდრის ნაზავს, რომელსაც შემდგომში ღუმელში აცხობენ. ალფაჰორესი ჩვეულებრივსამებრ ორზე მეტ ფენას შეიცავს, და შუალედები ამოვსებულია მანჰარ ბლანკოთი ( ნაღების, შაქრის და კარამელის ტკბილი ნაზავი).
ტურრონესი (სხვანაირად ნოუგატი) კიდევ ერთი ესპანური დესერტია. ორიგინალური ესპანური რეცეპტი, რომელიც შეიცავდა იშვიათ ან ძვირადღირებულ ინგრედიენტებს პერუში (როგორიცაა ნუში, ვარდის წყალი, ფორთოხლის ყვავილის წყალი, თაფლი) შეიცვალა სხვადასხვა გზით. ერთ- ერთი მსგავსი შემცვლელი ტურრონ დე დონია დეპაა, რომელიც ლიმაში მოჰყავთ. ეს დესერტი დრადიციულად მზადდება რელიგიური მსვლელობისთვის, რომელიც ყოველი წლის ოქტომბერში იმართება.
სქოლიო
კატეგორია:პერუს სამზარეულო კატეგორია:პერუს კულტურა
არაშენდა (ახმეტის მუნიციპალიტეტი)
არაშენდა — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ქისტაურის თემი), მდებარეობს მდინარე ხოდაშნისხევისა და ღურულას შორის, თელავი-ახმეტის გზატკეცილზე. ზღვის დონიდან 600 მეტრი, ახმეტიდან 15 კილომეტრი.
კენჭაკლდე
კენჭაკლდე — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ხეობის თემში. მდებარეობს ქართლის ქედის დასავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1280 მ. დუშეთიდან 30 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 7 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი
ფიფა-ს მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი — ფეხბურთის ასოციაციათა საერთაშორისო ფედერაციის წევრი ქვეყნების მამაკაცთა ეროვნული საფეხბურთო გუნდების საერთაშორისო შეჯიბრი. ღონისძიება ტარდება 1930 წლიდან ოთხწლიანი შუალედით, გარდა 1942 და 1946 წლებისა, რომლებიც მეორე მსოფლიო ომის გამო არ ჩატარებულა. მოქმედი ჩემპიონია გერმანია.
ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო რაუნდები სამი წლის განმავლობაში (ევროპაში თითქმის ორი წელი) მიმდინარეობს. ტურნირის ფინალურ ფაზაში, მასპინძელი ქვეყნის სტადიონებზე, დაახლოებით ერთი თვის განმავლობაში 32 ეროვნული გუნდი ეჯიბრება ერთმანეთს.
დღემდე ჩატარებულ 21 ჩემპიონატში რვა ქვეყანამ შეძლო მსოფლიო თასის მოპოვება. ამჟამად ლიდერობს ბრაზილია, რომელიც ტურნირის ხუთგზის გამარჯვებულია, მას მოჰყვებიან იტალია და გერმანია ოთხი გამარჯვებით. ორჯერ გაიმარჯვეს ურუგვაიმ, არგენტინამ და საფრანგეთმა, ხოლო თითო გამარჯვება აქვთ ინგლისისა და ესპანეთის ნაკრებებს.
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატს ყველაზე მეტი გულშემატკივარი ჰყავს მსოფლიოში, 2006 წლის ჩემპიონატის ფინალურ მატჩს დაახლოებით 715,1 მილიონი ადამიანი ადევნებდა თვალყურს ტელევიზიით.
წინარეისტორია და პირველი ჩემპიონატი
მარჯვნივ|მინი|250პქ|ურუგვაის 1930 წლის ნაკრები — მსოფლიოს პირველი ჩემპიონები ფეხბურთის ისტორიაში პირველი საერთაშორისო შეხვედრა გაიმართა 1872 წელს გლაზგოში, შოტლანდიისა და ინგლისის ეროვნულ ნაკრებებს შორის (დასრულდა ანგარიშით 0–0), პირველი საერთაშორისო ტურნირი კი 1884 წელს, რომელსაც დიდი ბრიტანეთის საშინაო ჩემპიონატი ეწოდა. ფეხბურთის პოპულარობა განსაკუთრებით გაიზარდა XIX საუკუნის მიწურულს და სპორტის ეს სახეობა შეტანილ იქნა 1900 და 1904 წლების ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, თუმცა პრიზიორები მედლებით არ დაჯილდოვდნენ.
1906 წელს ახალდაარსებულმა ფიფა-მ შვეიცარიაში ჩაატარა პირველი საერთაშორისო ტურნირი ქვეყნების გუნდებს შორის, თუმცა ფიფა-ს ოფიციალური ისტორიის თანახმად ტურნირი „ჩავარდა“.
1908 წელს ლონდონში გაიმართა მორიგი ოლიმპიური თამაშები, სადაც ფეხბურთი უკვე ოლიმპიადის ოფიციალური სახეობა იყო. ოქროს მედლები ინგლისის ნაკრებმა მოიპოვა. შეჯიბრში მხოლოდ მოყვარულები მონაწილეობდნენ, აქედან გამომდინარე, მას უფრო შოუს სახე ჰქონდა, ვიდრე ტურნირის.
1909 წელს ტურინში შოტლანდიელმა ბარონეტმა სერ თომას ლიპტონმა ჩაატარა თავისივე სახელობის თასის გათამაშება, სადაც არა ეროვნული ნაკრებები, არამედ ინდივიდიალური კლუბები მონაწილეობდნენ, თუმცა თითოეული მათგანი ერთ კონკრეტულ ქვეყანას წარადგენდა. ეს ტურნირი ზოგჯერ იხსენიება, როგორც მსოფლიოს პირველი ჩემპიონატი. ტურნირში გამოდიოდნენ პრესტიჟული პროფესიონალური კლუბები იტალიიდან, გერმანიიდან, შვეიცარიიდან, თუმცა ინგლისის ფეხბურთის ასოციაციამ უარი განაცხადა კლუბების გაგზავნაზე. სანაცვლოდ, ლიპტონმა მიიწვია სამოყვარულო დასავლეთ ოკლენდის გუნდი, დარემის საგრაფოდან. დასავლეთ ოკლენდის გუნდმა მოახერხა ტურნირში გამარჯვება, ორი წლის შემდეგ კი ტიტულის წარმატებით დაცვა. მარცხნივ|მინი|170პქ|[[თომას ლიპტონი|სერ თომას ლიპტონი]] 1914 წელს ფიფა-მ თავის თავზე აიღო ოლიმპიადის საფეხბურთო ტურნირის ჩატარების ორგანიზება. 1920 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე გაიმართა ტურნირი ფეხბურთში — მსოფლიოს პირველი საერთაშორისო საფეხბურთო შეჯიბრი, რომელიც ბელგიის ნაკრებმა მოიგო.
ოლიმპიურ თამაშებზე წარმატებული საფეხბურთო ტურნირების გამო ფიფა-ს ხელმძღვანელობამ გადაწყვიტა ჩაეტარებინა საკუთუთარი საერთაშორისო ჩემპიონატი. 1928 წლის 28 მაისს, ამსტერდამში, ფიფა-ს კონგრესმა მიიღო ოფიციალური გადაწყვეტილება მსოფლიო ჩემპიონატის ჩატარების შესახებ. ჩემპიონატის პირველი გათამაშების მასპინძელ ქვეყნად დასახელდა ურუგვაი.
შერჩეული ქვეყნების ფედერაციებს გაეგზავნათ მოწვევა ნაკრებების გამოგზავნის თხოვნის შესახებ, თუმცა მასპინძელ ქვეყნად ურუგვაის არჩევა ევროპული ქვეყნებისათვის, ატლანტის ოკეანის გავლით, გრძელ და ძვირადღირებულ მგზავრობას მოითხოვდა, ამიტომაც თავდაპირველად არც ერთ ევროპულ ქვეყანას ფიფა-სთვის მოწვევაზე თანხმობა არ მიუცია. საბოლოოდ, ურუგვაიში ბელგიის, საფრანგეთის, რუმინეთისა და იუგოსლავიის ნაკრებები ჩავიდნენ. ჯამში, ჩემპიონატში ცამეტი ქვეყნის ნაკრები მონაწილეობდა: შვიდი სამხრეთ ამერიკიდან, ოთხი ევროპიდან და ორი ჩრდილოეთ ამერიკიდან.
მსოფლიო ჩემპიონატის პირველი შეხვედრები გაიმართა 1930 წლის 13 ივლისს და დასრულდა საფრანგეთისა და აშშ-ის ნაკრებების გამარჯვებით, რომლებმაც, შესაბამისად, მექსიკა 4–1 და ბელგია 3–0 დაამარცხეს. პირველი გოლი მსოფლიო ჩემპიონატის ისტორიაში გაიტანა ფრანგმა ლუსიენ ლორანმა. ფინალში, ურუგვაიმ 93 ათასი მაყურებლის წინაშე დაამარცხა არგენტინის ნაკრები ანგარიშით 4–2 და გახდა მსოფლიო ჩემპიონატის პირველი გამარჯვებული.
მეორე მსოფლიო ომამდე
მარჯვნივ|მინი|[[ჰავრის სტადიონი: ჰოლანდია – ჩეხოსლოვაკია (1938)]] მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის დაარსების შემდეგ, ზაფხულის 1932 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე (მასპინძელი ლოს-ანჯელესი) ფეხბურთი არ შეუტანიათ, რაც აშშ-ში ფეხბურთის არაპოპულარობით იყო განპირობებული. ფიფა და საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტი ვერ შეთანხმდნენ მოხალისე ფეხბურთელთა სტატუსზეც. შედეგად, 1932 წლის ოლიმპიადაზე საფეხბურთო ტურნირი არ ჩატარებულა. ფეხბურთი ოლიმპიადას 1936 წელს დაუბრუნდა, თუმცა ამ დროისათვის ოლიმპიური ფეხბურთი, უკვე უფრო პრესტიჟული მსოფლიო ჩემპიონატის ფონზე, ნაკლები პოპულარობით სარგებლობდა.
ჩემპიონატის პირველი წლების სიძნელეები, უპირველეს ყოვლისა ტრანსკონტინენტალური მგზავრობის პრობლემა, კიდევ უფრო გაამწვავა ევროპაში დაწყებულმა მეორე მსოფლიო ომმა. ომის გამო გაუქმდა 1942 და 1946 წლების ჩემპიონატები.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ
1950 წელს (მასპინძელი ბრაზილია) ჩემპიონატში პირველად მიიღეს მონაწილეობა ინგლისელებმა. ბრიტანულმა გუნდებმა ფიფა 1920 წელს დატოვეს, იმ მიზეზით, რომ არ სურდათ იმ ქვეყნების გუნდებთან თამაში, რომელთანაც ისინი ომში იყვნენ ჩაბმული, თუმცა 1946 წელს, ფიფა-ს მოწვევით კვლავ დაუბრუნდნენ ორგანიზაციას. ამავე წელს, ჩემპიონატს დაუბრუნდნენ პირველი გათამაშების გამარჯვებულები — ურუგვაელებიც, რომლებმაც წინა ორ ჩემპიონატს ბოიკოტი გამოუცხადეს. ურუგვაელებმა მასპინძელი ბრაზილიის დამარცხების შემდეგ კვლავ მოიპოვეს ჩემპიონის ტიტული.
500პქ|ცენტრი|მინი|მსოფლიო ჩემპიონატის პრიზიორები და მასპინძლები. 1934 წლიდან 1978 წლამდე თითოეულ ტურნირში 16 გუნდი მონაწილეობდა, გარდა 1938 წლისა, როდესაც მსოფლიო ჩემპიონატის დაწყებამდე ავსტრია გერმანიამ დაიპყრო და 1950 წლისა, როდესაც ტურნირში მონაწილეობა ინდოეთის, შოტლანდიისა და თურქეთის ნაკრებებმა არ მიიღეს.
32-გუნდიანი ფორმატი
მსოფლიო ჩემპიონატში მონაწილე გუნდების რაოდენობა 1982 წელს 24-მდე, 1998 წელს კი — 32 გუნდამდე გაიზარდა, რითაც მეტი გუნდის გამოყვანა გახდა შესაძლებელი აფრიკიდან, აზიიდან, ჩრდილოეთ ამერიკიდან. შესაბამისად, იმატა მათმა წარმატებებმაც: მეოთხედფინალში გასვლა მოახერხეს მექსიკამ (1986), კამერუნმა (1990), სენეგალმა და აშშ-მა (ორივე 2002), განამ (2010), კოსტა-რიკამ (2014). 2002 წელს მეოთხე ადგილზე დაასრულა ასპარეზობა სამხრეთ კორეის ნაკრებმა.
2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპზე მონაწილეობდა 200, 2006 წლისაზე — 198, ხოლო 2010 წლისაზე — 204 ქვეყნის ნაკრები.
ფიფა-ს სხვა ტურნირები
1991 წელს ჩინეთში ჩატარდა ქალთა პირველი მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი. პირველი ჩემპიონატის საგზურისათვის 49 გუნდი იბრძოდა, 2007 წლისათვის მათი რიცხვი 120-მდე იყო გაზრდილი. ქალთა ფეხბურთის დებიუტი ოლიმპიურ თამაშებზე 1996 წელს გაიმართა.
ფიფა-ს კონფედერაციის თასი ტარდება მსოფლიო ჩემპიონატამდე ერთი წლით ადრე, სადაც ერთმანეთს ეჯიბრება ფიფა-ს ექვსივე კონფედერაციის გამარჯვებული, მსოფლიო ჩემპიონის ტიტულის მოქმედი მფლობელი და მომავალი მსოფლიო ჩემპიონატის მასპინძელი ქვეყნის ნაკრები.
ფიფა-ს ორგანიზებით ტარდება საერთაშორისო ტურნირები ახალგაზრდულ ნაკრებებს შორის: ოც წლამდე მსოფლიო ჩემპიონატი, ჩვიდმეტ წლამდე მსოფლიო ჩემპიონატი, ასევე მსოფლიო საკლუბო საფეხბურთო ჩემპიონატი და სხვა.
თასი
1930–1970 წლებში ჩემპიონატის გამარჯვებულები ჟიულ რიმეს (ფიფა-ს პრეზიდენტი) სახელობის თასით ჯილდოვდებოდნენ. 1970 წელს, ბრაზილიამ, მოიპოვა რა ჩემპიონის წოდება მესამეჯერ, თასი სამუდამოდ დაისაკუთრა. თუმცა, 1983 წელს თასი მოიპარეს.
1970 წლის შემდეგ შეიქმნა ახალი თასი. ფიფა-ს ექსპერტებმა შვიდი სხვადასხვა ქვეყნიდან განიხილეს 53 წარმოდგენილი მოდელი. საბოლოოდ, არჩევანი შეჩერდა იტალიელ სილვიო გაზანიგას ვერსიაზე. თასის სიმაღლეა 36 სმ, დამზადებულია თვრამეტკარატიანი ოქროსაგან, იწონის 6,175 კგ-ს. გამოსახულია ადამიანის ორი ფიგურა, რომელთაც ხელებში გლობუსი უჭირავთ. ქვედა ნაწილზე ამოტვიფრულია გამართული ჩემპიონატების წლები და გამარჯვებულები, დაწყებული 1974 წლიდან.
მსოფლიო თასი გამარჯვებულებს დროებით, მომდევნო გათამაშების ჩატარებამდე ენიჭებათ, თუმცა სამუდამოდ რჩებათ თასის ოქროთი მოჭედილი რეპროდუქცია.
მსოფლიო ჩემპიონატის პირველ სამ ადგილზე გასული გუნდის წევრები (ფეხბურთელები და მწვრთნელები) ჯილდოვდებიან მედლებით: ოქროსი (გამარჯვებულები), ვერცხლის (ფინალისტები) და ბრინჯაოსი (მესამე-ადგილოსნები). 2002 წლის ჩემპიონატზე მედლებით დაჯილდოვდა მეოთხე ადგილზე გასული მასპინძელი სამხრეთი კორეის ნაკრებიც. 1978 წლამდე მედლებს მხოლოდ თერთმეტი ფეხბურთელი იღებდა. 2007 წლის ნოემბერში ფიფა-ს ხელმძღვანელობამ განაცხადა, რომ 1930-1974 წლების ჩემპიონატების გამარჯვებული ნაკრებების ყველა წევრი ოქროს მედალს მიიღებდა.
კვალიფიკაცია
დაწყებული 1934 წლიდან მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალური ეტაპის საგზურისათვის ტარდება საკვალიფიკაციო ეტაპი. საკვალიფიკაციო რაუნდის დაწყების წინ ფიფა თავისი ექვსივე კონტინენტური ზონისათვის (აფრიკა, აზია, ჩრდილო და ცენტრალური ამერიკა, სამხრეთი ამერიკა, ოკეანეთი, ევროპა) წინასწარ საზღვრავს ფინალურ ეტაპზე გამსვლელი გუნდების რაოდენობას.
საკვალიფიკაციო პროცესი ფინალური ეტაპის დაწყებამდე სამი წლით ადრე იწყება და ორი წელი გრძელდება. კონფედერაციების საკვალიფიკაციო ფორმატები განსხვავდება. 1938 წლიდან მოყოლებული, ჩემპიონატის მასპინძელი ქვეყნის ნაკრებს ავტომატურად ენიჭება საგზური და როგორც წესი, საკვალიფიკაციო რაუნდში არ მონაწილეობს. 1938-2002 წლებში ჩემპიონატის საგზური ავტომატურად მოქმედ ჩემპიონსაც ენიჭებოდა, თუმცა 2006 წლის შემდეგ მასაც უწევს მსოფლიო ჩემპიონატის საგზურისათვის ბრძოლა. ბრაზილია იყო პირველი მოქმედი ჩემპიონი (2002 წლის გამარჯვებული), რომელმაც საკვალიფიკაციო ეტაპი გაიარა.
ფინალური ეტაპი
ჯგუფურ ეტაპზე გუნდები რვა 4-გუნდიან ჯგუფებში ნაწილდება. ჯგუფში სულ სამი ტურია და თითოეული გუნდი სამჯერ თამაშობს (ყველა ნაკრებთან ერთხელ). მატჩის მოგების შემთხვევაში გუნდს 3 ქულა ენიჭება, ფრეს შემთხვევაში — ორივე გუნდს თითო-თითო ქულა, წაგების შემთხვევაში კი — ნული (1994 წლამდე მოგებისათვის გუნდს ორი ქულა ენიჭებოდა). ჯგუფის პირველ და მეორე ადგილებზე გასული ნაკრებები პლეი-ოფში გადიან.
ჯგუფში გუნდები შემდეგი მაჩვენებლებით ფასდებიან:
პლეი-ოფის რაუნდში, გუნდი მხოლოდ ერთხელ თამაშობს, წაგების შემთხვევაში ეთიშება შეჯიბრს. მატჩში „ფრეს“ დაფიქსირების შემთხვევაში ინიშნება დამატებითი დრო, შემდეგ — თერთმეტმეტრიანების სერია. პლეი-ოფი მერვედფინალური რაუნდით იწყება, შემდეგ მოყვება მეოთხედფინალი, ნახევარფინალი, მატჩი მესამე ადგილისათვის (დამარცხებული ნახევარფინალისტები) და ფინალი.
შერჩევის პროცესი
მსოფლიო ჩემპიონატის ისტორიის ადრეულ პერიოდში ჩემპიონატის მასპინძელ ქვეყანას ფიფა-ს კონგრესი არჩევდა. სიშორის გამო ევროპული ქვეყნებისათვის დიდი პრობლემა იყო ნაკრების სამხრეთ ამერიკაში გაგზავნა, და პირიქით. მაგალითად, ჩემპიონატის პირველ გათამაშებაში მხოლოდ ოთხი ევროპული ქვეყანა მონაწილეობდა. 1934 და 1938 წლის ჩემპიონატები ევროპაში გაიმართა. საფრანგეთში ჩატარებულ გათამაშებას ბოიკოტი გამოუცხადეს არგენტინამ და ურუგვაიმ.
1958 წელს, მომავალი კონფლიქტების თავიდან ასაცილებლად, ფიფა-მ გადაწყვიტა ჩემპიონატი ამერიკის კონტინენტზე და ევროპაში მორიგეობით ჩაეტარებინა. ამ წესმა 1998 წლამდე იარსება. 2002 წლის გათამაშება პირველი იყო, რომელიც ჩატარდა აზიაში და რომელსაც ორმა ქვეყანამ უმასპინძლა (სამხრეთი კორეა და იაპონია). 2010 წელს სამხრეთი აფრიკა პირველი აფრიკული ქვეყანა გახდა, რომელმაც მსოფლიო ჩემპიონატს უმასპინძლა, ხოლო 2014 წელს ბრაზილია პირველი სამხრეთამერიკული მასპინძელი იქნება 1978 წლის შემდეგ.
მასპინძელ ქვეყანას ფიფა-ს აღმასრულებელი კომიტეტი კენჭისყრის წესით ირჩევს. როგორც წესი, მასპინძელი ჩემპიონატამდე 6-7 წლის ადრე სახელდება. თუმცა გამონაკლის შემთხვევებში რამდენიმე გათამაშების მასპინძელი ერთდროულად სახელდება. მაგალითად, ასე მოხდა 2010 წელს, როდესაც 2018 და 2022 წლების მასპინძლები ერთდროულად გამოცხადდნენ (რუსეთი და ყატარი, შესაბამისად).
2010 და 2014 წლებისათვის წინასწარ იყო განსაზღვრული მასპინძელი კონტინენტი (აფრიკა 2010 და სამხრეთი ამერიკა 2014 წელს). თუმცა 2018 წლიდან დაწყებული ნებისმიერი კონტინენტის ქვეყანას შეუძლია ჩემპიონატის მასპინძლობა, გარდა იმ კონტინენტიდან, რომელმაც წინა ორ გათამაშებას უმასპინძლა ზედიზედ. ამ ცვლილების ერთ-ერთი მიზეზი გახდა ის ფაქტი, რომ 2014 წლისათვის ბრაზილია მასპინძლობის ერთადერთი კანდიდატი იყო.
ბარეირუ (ქალაქი)
ბარეირუ (Barreiro) — ქალაქი პორტუგალიაში. მდებარეობს ბარეირუს მუნიციპალიტეტში. ქალაქის მოსახლეობა 2004 წლის აღწერით შეადგენდა 50232 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პორტუგალიის ქალაქები
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი
მასპინძელთა მონაწილეობა
თავიანთ ქვეყანაში წარმატებით იასპარეზეს სხვა ნაკრებებმაც: შვედეთი (1958, მეორე ადგილი), ჩილე (1962, მესამე ადგილი), სამხრეთი კორეა (2002, მეოთხე ადგილი), მექსიკა (1970 და 1986, მეოთხედფინალები).
სამხრეთი აფრიკა ერთადერთი მასპინძელი ნაკრები იყო (2010) მსოფლიო ჩემპიონატის ისტორიაში, რომელიც პირველ რაუნდს ვერ გასცდა.
ორგანიზება და მედია მაუწყებლობა
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ტელევიზიის საშუალებით ყურება პირველად 1954 წელს იყო შესაძლებელი. დღესდღეობით იგი ყველა პოპულარული სპორტული ღონისძიებაა. 2006 წლის ჩემპიონატის ფინალურ მატჩს 715.1 მილიონმა ადამიანმა მიადევნა თვალყური, ამავე გათამაშების ჯგუფური ეტაპის კენჭისყრას კი 300 მილიონმა ადამიანმა.
თითოეულ გათამაშებას, 1966 წლიდან, აქვს თილისმა ან ლოგო. „World Cup Willie“ (1966) პირველი თილისმა იყო მსოფლიო ჩემპიონატის ისტორიაში.
საპრიზო ადგილები
ჯამში მსოფლიო ჩემპიონატებში 76 ქვეყნის ნაკრებს აქვს მონაწილეობა მიღებული. აქედან რვა გახდა ჩემპიონი.
ხუთი გამარჯვებით ბრაზილია ყველაზე ტიტულოვანი გუნდია და, ამასთანავე, ერთადერთია, რომელმაც ჩემპიონატის ყველა გათამაშებაში მიიღო მონაწილეობა (სულ 21-ჯერ). მხოლოდ იტალიასა (1934, 1938) და ბრაზილიას (1958, 1962) აქვს მოგებული ტიტული ზედიზედ ორჯერ, ხოლო მხოლოდ დასავლეთ გერმანია (1982, 1986, 1990) და ბრაზილია (1994, 1998, 2002) გავიდნენ ფინალში ზედიზედ სამჯერ.
დღემდე მხოლოდ სამხრეთ ამერიკულ და ევროპულ გუნდებს აქვთ მოგებული ჩემპიონატი (ევროპულმა გუნდებმა გაიმარჯვეს 12-ჯერ, ხოლო სამხრეთ ამერიკულმა – 9-ჯერ). მხოლოდ ორმა გუნდმა, რომლებიც ამ კონტინენტებიდან არ იყვნენ, შეძლეს ნახევარფინალამდე მისვლა: აშშ (1930) და სამხრეთი კორეა (2002). აფრიკული გუნდებიდან მეოთხედფინალამდე მივიდნენ კამერუნის (1990), სენეგალისა (2002) და განის (2010) ეროვნული ნაკრებები.
ევროპაში ჩატარებული ცხრა ჩემპიონატიდან მხოლოდ ერთში გაიმარჯვა არაევროპულმა გუნდმა, — ბრაზილიამ 1958 წელს. სამხრეთ და ჩრდილოეთ ამერიკაში ჩატარებულ ჩემპიონატებთაგან მხოლოდ ერთი მოიგო ევროპულმა გუნდმა, — გერმანიამ 2014 წელს.
ჯილდოები
ამჟამად დაწესებულია ექვსი ჯილდო, რომელიც მსოფლიო ჩემპიონატის დასრულების შემდეგ ფეხბურთელებსა და გუნდებს გადაეცემათ. ესენია:
რეკორდები და სტატისტიკა
მარჯვნივ|მინი|300პქ|პელე ჩემპიონატებში მონაწილეობის რაოდენობის მიხედვით ლიდერობენ მექსიკელი ანტონიო კარბაჰალი (1950–1966) და რაფაელ მარკესი (2002–2018) და გერმანელი ლოთარ მათეუსი (1982–1998). მათ ხუთ ჩემპიონატში მიიღეს მონაწილეობა. ამასთანავე, ლოთარ მათეუსი ლიდერობს ჩატარებული თამაშების რაოდენობის მხრივაც. მან 25 მატჩში ითამაშა. ბრაზილიელი პელე ერთადერთია, რომელმაც ჩემპიონატი სამჯერ მოიგო (1958, 1962, 1970). მხოლოდ ფრანც ბეკენბაუერს აქვს მოგებული სამივე საპრიზო ადგილი.
მსოფლიო ჩემპიონატის საუკეთესო ბომბარდირია გერმანელი მიროსლავ კლოზე (2002–2014) 16 გატანილი გოლით. მას ოდნავ ჩამორჩება ბრაზილიელი რონალდო (1998–2006) 15 გოლით და გერმანელი გერდ მიულერი (1970–1974) 14 გოლით. ფრანგი ჟიუსტ ფონტენი ლიდერობს ერთ ჩემპიონატში გატანილი გოლების რაოდენობის მიხედვით. მან მხოლოდ 1958 წლის ჩემპიონატზე 13-ჯერ გამოიჩინა თავი.
მხოლოდ ბრაზილიელ მარიო ზაგალოს, გერმანელ ფრანც ბეკენბაუერს და ფრანგ დიდიე დეშამს აქვთ მოგებული მსოფლიო ჩემპიონის ტიტული როგორც ფეხბურთელის, ისე მწვრთნელის რანგში. იტალიელი ვიტორიო პოცო ერთადერთი მწვრთნელია, რომელიც ჩემპიონი ორჯერ გახდა (1934, 1938).
სქოლიო
კატეგორია:ფიფა-ს ტურნირები
ლაბოდა
ლაბოდა — მწვერვალი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს რაჭის კავკასიონზე, მდინარე რიონის სათავეებში. სიმაღლე 4314 მ. აგებულია გრანიტოიდებით. ლაბოდის კალთები დანაწევრებულია ღრმა ნაპრალებით. ახასიათებს ნივალური ლანდშაფტი.
ლიტერატურა
კატეგორია:რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის მთები
თეოდორიხ II
მინი|მარჯვნივ|200პქ|თეოდორიხ II – XVIII საუკუნის გრავიურა თეოდორიხ II (Theodoricus) (დ. 426 — გ. 466) — ვესტგუთების მეფე. თეოდორიხ I-ის შვილი, ალარიხ I-ის შვილიშვილი. ქვეყანას მართავდა 453-466 წწ. მამამისთან და თავის ძმასთან თეოდორიხ I-თან ერთად ებრძოდა ჰუნების მეფე ატილას კატალაუნის ველზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვესტგუთების მეფეები კატეგორია:დაბადებული  426 კატეგორია:გარდაცვლილი 466
ვილჰელმ სტეინიცი
ვილჰელმ სტეინიცი (დ. 17 მაისი, 1837, პრაღა — გ. 12 აგვისტო, 1900, ნიუ-იორკი) — ავსტრიელი მოჭადრაკე, პირველი მსოფლიო ჩემპიონი ჭადრაკში (1886–1894).
ბიოგრაფია
1862 წელს ვილჰელმი ვენიდან გაემგზავრა ლონდონში II საერთაშორისო საჭადრაკო ტურნირზე. 1863–1865 წლებში სტეინიცმა სასტიკად დაამარცხა იმდროინდელი ინგლისის ცნობილი მოჭადრაკეები. 1873 წელს მას შესთავაზეს სპორტული გაზეთის „The Field“-ის საჭადრაკო განყოფილების ხელმძღვანელობა. ვილჰელმის კომენტარები შემოქმედებით-პოლემიკური ხასიათის იყო. იგი პირდაპირ ამბობდა ყველაფერს, რისი თქმაც სურდა, რის გამოც მრავალი მტერი გაიჩინა. ჰოფერისა და ცუკეტორტის მატჩის შემდეგ სტეინიცი გაზეთის რედაქტორობას ჩამოაშორეს. ეკონომიკური თვალსაზრისით ეს ფაქტი სტეინიცისთვის საგანგაშო გამოდგა. ცოლ-შვილის პატრონ სტეინიცს ფინანსურად ძალიან გაუჭირდა, რადგან არსებობის ძირითადი წყარო გაუქრა. 1883 წელს მან დატოვა ინგლისი და საცხოვრებლად აშშ-ში გადავიდა. მან ნიუ-იორკში მუდმივი საცხოვრებელი ადგილი მანჰეტენის საჭადრაკო კლუბის მფარველობის ქვეშ აირჩია.პირველმა ორკვირიანმა საგასტროლო მოგზაურობამ ამერიკაში ვილჰელმს 200 დოლარი მოუტანა. ზოგჯერ სოლიდურ თანხასაც იღებდა. მას ნორმალური არსებობის საშუალება მიეცადა იმდენად კმაყოფილი იყო, რომ დაუყოვნებლივ შეიტანა განცხადება აშშ–ის მოქალაქეობის მისაღებად.
თავისი ამერიკული ცხოვრების პირველივე დღეებიდანვე სტეინიცი ცდილობდა, შეხვედროდა სოლიდურ, სერიოზულ მეტოქე ცუკეტორტს და მიზანს მიაღწია. 1886 წელს ისინი დასხდნენ საჭადრაკო მაგიდასთან. მატჩი სტეინიცის გამარჯვებით დასრულდა. ასეთმა შედეგმა ცუკეტორტს ისეთი მორალური დარტყმა და ფსიქიკური ტრავმა მიაყენა, რომ ვერ შეძლო მდგომარეობიდან გამოსვლა და ორი წლის შემდეგ გარდაიცვალა. გერმანიის ქალაქ ჰერფორდის კლუბმა სტეინიცს გამარჯვება მხურვალედ მიულოცა. ის ოფიციალურად აღიარეს ჭადრაკში პირველ მსოფლიო ჩემპიონად.
1889 წელს ჰავანაში მდიდარმა კლუბმა სტეინიცს შესთავაზა, რომ დაესახელებინა თავისი მომდევნო მატჩის მოწინააღმდეგე. ვილჰელმმა არჩევანი რუს მოჭადრაკე მიხეილ ჩიგორინზე შეაჩერა. მათი პირველი მატჩი ჰავანაში მიმდინარეობდა ორი დებიუტის ნიშნით: სტეინიცი ევანსის გამბიტით იწყებდა, ხოლო სტეინიცი ცუკეტორტის დასაწყისით. მატჩი სტეინიცმა ჩინებულად დაასრულა: 10 გამარჯვება, 6 წაგება, 1 ყაიმი.
1894 წელს ის მატჩში მსოფლიო ჩემპიონობისთვის დამარცხდა ემანუელ ლასკერთან.
1892 წელს მას თავს დიდი უბედურება დაატყდა: დროის მცირე მონაკვეთში გარდაეცვალა მეუღლე და 18 წლის ქალიშვილი. 1900 წლის 11 თებერვალს იგი სულით ავადმყოფთა კლინიკაში მოათავსეს, ხოლო იმავე წლის აგვისტოში გარდაიცვალა. ამბობენ, რომ როცა მისი გულისძგერა წყდებოდა, მან საჭადრაკო დაფა მკერდზე მიიკრა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ავსტრიელი მოჭადრაკეები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ჭადრაკში კატეგორია:დაბადებული 17 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1837 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1900
აკრი (მრავალმნიშვნელოვანი)
აკრი შეიძლება აღნიშნავდეს:
იმედი (ჟურნალი)
„იმედი“ — ქართული ხალხოსნების ყოველკვირეული ლიტერატურული და პოლიტიკური ჟურნალი; გამოდიოდა თბილისში 1881 წლის იანვრიდან 1883 წლის ივნისამდე. სულ დაიბეჭდა 29 ნომერი 22 წიგნად. "იმედი" განსაკუთრებულ ყურადღებას აქცევდა გლეხობის ყოფა-ცხოვრების ასახვას თანამედროვეობასა და ისტ. წარსულში, იცავდა კლასობრივი ბრძოლის არსებობის აზრს წარსულშიც და აწმყოშიც, მოითხოვდა აგრ. საკითხების გადაწყვეტას სახელმწიფოებრივი სისტემის შეცვლის საფუძველზე. ჟურნალი მკვეთრად გაემიჯნა ლიბერ. შეხედულებებს. იბეჭდებოდა სტეფანე ჭრელაშვილის, მ. გურგენიძის, ანტონ ფურცელაძის და სხვათა წერილები, სოფრომ მგალობლიშვილის, ზაქარია გულისაშვილის და სხვათა მოთხრობები, ვაჟა-ფშაველას ადრინდელი შემოქმედების ნიმუშები, დ. აბდუშელიშვილის ბიბლიოგრაფიები. რედაქტორი-გამომცემელი — მიხეილ გურგენიძე.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები
მალახოვსკოე
მალახოვსკოე (Малаховское) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ზადნესელსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ლუქსემბურგული ენა
ლუქსემბურგული ენა (Lëtzebuergesch; Luxembourgeois, Luxemburgisch) ერთ-ერთი ოფიციალური ენა ლუქსემბურგში (გერმანულთან და ფრანგულთან ერთად). ლუქსემბურგულმა ოფიციალური ენის სტატუსი მიიღო 1984 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ლუქსემბურგული ენა კატეგორია:ლუქსემბურგის ეროვნული სიმბოლოები
აბუნა
აბუნა (Río Abuná, Rio Abunã) — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში. წარმოადგენს ამაზონის აუზის ნაწილს და გაედინება ჩრდილოეთ ბოლივიისა და ჩრდილო-დასავლეთ ბრაზილიის ტერიტორიაზე.
მდინარე სათავეს იღებს პერუს ანდებში და მისი სიგრძე 375 კმ-ია. დაახლოებით 320 კმ-ის სიგრძეზე, ქვემო დინებაზე, სანაოსნოა. ქალაქ მანოასთან, ის ერთვის ამაზონის შენაკადს - მდინარე მადეირას. შესართავთან, ბრაზილიის მხარეს მდებარეობს ქალაქი აბუნა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოლივიის მდინარეები კატეგორია:ბრაზილიის მდინარეები
სტივენ სპილბერგი
სტივენ ალან სპილბერგი (Steven Allan Spielberg; დ. 18 დეკემბერი, 1946) — სამგზის ოსკარით დაჯილდოებული ამერიკელი კინორეჟისორი და პროდიუსერი. ყველა დროის ყველაზე ფინანსურად წარმატებული კინო პროდიუსერი. შექმნილი აქვს მრავალი კინოგაქირავების ჰიტი, რომელმაც მას დიდი გავლენა მოუხვეჭა ჰოლივუდში. 2006 წლისთვის პრესაში მას მოიხსენიებდნენ როგორც ყველაზე გავლენიან ფიგურად კინოინდუსტრიაში, ხოლო მე-20 საუკუნის ბოლოს ჟურნალმა Life იგი თაობის ყველაზე გავლენიან პიროვნებად დაასახელა.
ჯილდოები
ოსკარი ოქროს გლობუსი BAFTA
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინორეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:დაბადებული 18 დეკემბერი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ბიზნესმენები
მიხეილ ანჩაბაძე
მიხეილ თამშუკის ძე ანჩაბაძე (დ. 1896 — გ. 1 სექტემბერი, 1924) — აფხაზეთის თავადთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, საქართველოს რესპუბლიკის არმიის ოფიცერი.
მსახურობდა რუსეთის იმპერიის არმიაში (ჰქონდა როტმისტრის წოდება). 1918 წლიდან იყო ქართული ცხენოსანი პოლკის მე-2 ესკადრონში, სადაც ასევე მსახურობდა როტმისტრი ქაქუცა ჩოლოყაშვილი. 1920 წელს სამხედრო სამსახურიდან გადადგა და სოხუმში დასახლდა. 1921 წელს საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ ჩოლოყაშვილის პარტიზანულ რაზმს შეუერთდა და აქტიურად მონაწილეობდა ბრძოლაში საბჭოთა ოკუპაციის წინააღმდეგ კახეთის ტერიტორიაზე (მ. შ. თავდასხმაში თელავის ვაგზალზე). 1924 წლის ოქტომბერში ჩეკამ გუდაუთაში დააპატიმრა და თბილისში გაგზავნა. აგვისტოს აჯანყების დღეებში დახვრიტეს. მამამისი, მიწათმოქმედი თამშუკ ანჩაბაძე 1937 წლის რეპრესიებს ემსხვერპლა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1924 კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში კატეგორია:აფხაზი თავადები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში მიხეილ
ევე (ენა)
კატეგორია:ნიგერ-კონგოს ენები კატეგორია:ტონური ენები
საცხვიტაო
საცხვიტაო,საცხვიტავო — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის სენაკის მუნიციპალიტეტში, ეკის თემი (სოფლები: ეკი, საადამიო, საცხვიტაო, შრომისკარი). მდებარეობს მდინარე ცივის სანაპიროზე, ზღვის დონიდან 160 მ. სენაკიდან 15 კმ, ეკიდან 3 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მესიმინდეობა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 160 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფლები
საპალის დეპარტამენტი
არგენტინის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2001 წელს დეპარტამენტის მოსახლეობა 35 806 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 5 200 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნეუკენის პროვინციის დეპარტამენტები
ბასეი
ბასეი (ოფიციალურად ბასეის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Basey; Bayan ng Basey) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სამარის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 56 685 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 51 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამარის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
ჰებუდი
ჰებუდი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ეცერის თემი (სოფლები: ბარში, გვალდერი, ისკარი, კალაში, ლადრერი, ლანტელი, ლაშხრერი, უსგვირი, უღვალი, ფხუტრერი, ქურაში, ცალანარი, ჭელირი, ჰებუდი). მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის სამხრეთ კალთაზე.
აკაკი ასისთავი
აკაკი ასისთავი (გ. 303) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, მისი ხსენების დღე არის ძველი სტილით 7 მაისი, ახალი სტილით — 20 მაისი.
ცხოვრება
წმინდა მოწამე აკაკი დაიბადა კაბადოკიაში და იყო მარტისიის პოლკის ასისთავი. როდესაც იმპერატორ მაქსიმიან გალერიუსის (305-311) ბრძანებით დაიწყო ქრისტიანთა დევნა, მხედართმთავარმა თერმმა სათითაოდ დაკითხა თავისი ჯარისკაცები. წმინდა აკაკიმ მტკიცედ და საჯაროდ აღიარა ქრისტიანობა. თერმმა ის მთავარსარდალ ვივიანესთან გაგზავნა. ვივიანეს ბრძანებით წმინდა აკაკი სასტიკად აწამეს, შემდეგ მძიმე ბორკილები დაადეს და საკანში ჩაკეტეს. ცოტა ხნის შემდეგ მოწამე სხვა ქრისტიანებთან ერთად წაიყვანეს ბიზანტიაში. როდესაც ღამის გასათევად გაჩერდნენ, წმინდანმა მადლობა შესწირა უფალს წამებისათვის. ლოცვის დროს წმინდა მოწამეს ზეციდან ხმა მოესმა: „გაძლიერდი, აკაკი!“ ეს ხმა სხვა პატიმრებმაც გაიგონეს და ირწმუნეს ქრისტე.
ჰებუდი
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
აკაკი ასისთავი
ცხოვრება
ბიზანტიაში წმინდა მოწამეს მკაცრად ექცეოდნენ, სხვებს კი შედარებით უმსუბუქებდნენ მდგომარეობას. ღამით პატიმრებმა იხილეს, რომ წმინდანთან ნათლით მოსილი ჭაბუკები მოვიდნენ, წყლულები მობანეს და საჭმელი მოუტანეს. 7 დღის შემდეგ ვივიანემ კვლავ მოიხმო წმინდა აკაკი და როდესაც მისი სიცოცხლით სავსე სახე ნახა იფიქრა, რომ დარაჯს მოჰქონდა წმინდანთან საკვები, მოაყვანინა იგი და მკაცრად დაკითხა. ამაოდ ირწმუნებოდა დარაჯი თავის უდანაშაულობას: ვივიანემ მისი გაროზგვა ბრძანა. მაშინ წმინდა აკაკიმ თვითონ უპასუხა ჯალათს: „სიმტკიცე და ძალა უფალმა იესო ქრისტემ მომცა, მანვე განკურნა ჩემი წყლულები“. გამძვინვარებულმა ვივიანემ სასტიკად ცემა წმინდანი და შემდგომი წამებისთვის გაუგზავნა მმართველ ფლაკინს, რომელმაც დაუფიქრებლად მოჰკვეთა თავი ქრისტეს აღმსარებელს.
წმინდა კონსტანტინე დიდის დროს წმინდანის წმინდა ნაწილები განისვენებდა კონსტანტინოპოლში, მოგვიანებით იგი გადაასვენეს კალაბრიაში, ქალაქ სიცილიაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:III საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 303
ავსტრია 1904 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ავსტრიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მესამედ 1904 წელს, აშშ-ის ქალაქ სენტ-ლუისში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ ერთი ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1904 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ავსტრია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
შოთა გრიგალაშვილი
შოთა გრიგალაშვილი (დ. 21 ივნისი, 1986, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, ფამაგუსტას საფეხბურთო კლუბ „ნეა სალამისისა“ და საქართველოს ეროვნული ნაკრების ნახევარმცველი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ბორჯომის ფეხბურთელები კატეგორია:ახალციხის მესხეთის ფეხბურთელები კატეგორია:ზესტაფონის ფეხბურთელები კატეგორია:ვლადიკავკაზის ალანიას ფეხბურთელები კატეგორია:ხაბაროვსკის სკა-ენერგიას ფეხბურთელები კატეგორია:ანორთოსისის ფეხბურთელები კატეგორია:ნიქოზიის ომონიას ფეხბურთელები კატეგორია:ნეა სალამისის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 21 ივნისი კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
სულეიმან აბუ ლაილი
სულეიმან აბუ ლაილი („ღამის მამა“) (დ. 1694 — გ. 1762) — ერაყის მამლუქი გამგებელი, ქართველი.
12 წლის წაიყვანეს უცხოეთში და ერაყის გამგებელს, ჰასან-ფაშას მონად მიჰყიდეს. ნიჭისა და მამაცობისათვის ჰასან-ფაშამ იგი მონობიდან გაათავისუფლა და დააწინაურა. 1733 წელს მას მირმირანის (მთავარსარდლის) ტიტული უბოძეს და ქაჰიის (ფაშას მოადგილის) თანამდებობაზე დანიშნეს. 1747 ადანის გამგებლად გადაიყვანეს, იქიდან, ერთი წლის შემდეგ, ბასრის მუთასალიმად (გამგებლად) გაგზავნეს, ხოლო 1749 წელს ერაყის გამგებელი გახდა. სულეიმანის ზეობით იწყება ერაყში მამლუქთა გამგებლის ხანა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი მამლუქები კატეგორია:დაბადებული 1694 კატეგორია:გარდაცვლილი 1762
Airbus
thumb|250px|Airbus-ის ლოგო Airbus (Airbus S.A.S, ქართ. ეარბას, ძირითადად "აერობუსი") — ერთ-ერთი უმსხვილესი ავიამშენებელი კომპანია, აწარმოებს ერთდროულად სამგზავრო, სატვირთო და სამხედრო-სატრანსპორტო თვითმფრინავებს. კომპანიის შტაბ-ბინა ქალაქ საფრანგეთის ქალაქ ტულუზაში მდებარეობს. 2001 წელს საფრანგეთის კანონმდებლობის მიხედვით გაერთიანდა აქციონერთა საზოგადოებაში ან "S.A.S" (ფრანგ. Société par Actions Simplifiée — გამარტივებული აქციონერთა საზოგადოება).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის კომპანიები კატეგორია:საერთაშორისო კომპანიები კატეგორია:ავიამშენებელი კომპანიები
1835
თარიღი უცნობია
=
დეკემბერი
*
აკტი გონიური
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ისტორია
ანდრეი პიატოვი
ანდრეი პიატოვი (დ. 28 ივნისი, 1984) — უკრაინელი ფეხბურთელი. დონეცკის „შახტარისა“ და უკრაინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი. მონაწილეობა აქვს მიღებული ერთ მსოფლიო ჩემპიონატსა (2006) და სამ ევროპის ჩემპიონატზე (2012, 2016, 2020).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:დონეცკის შახტარის ფეხბურთელები კატეგორია:უკრაინელი ფეხბურთელები კატეგორია:2006 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2012 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კონსერვატორია
კონსერვატორია (conservatorio, თავდაპირველი მნიშვნელობით — თავშესაფარი < conservo — ვინახავ) — უმაღლესი მუსიკალური სასწავლო დაწესებულება, რომელიც ამზადებს ხელოვნების სპეციალისტებს: შემსრულებლებს (ინსტრუმენტალისტებს, ვოკალისტებს, დირიჟორებს, კომპოზიტორებს, მუსიკათმცოდნეებს).
XVI ს-ში კონსერვატორიას უწოდებდნენ ობოლ და უპატრონო ბავშვთა თავშესაფარს, სადაც მათ ხელობას ასწავლიდნენ (პირველი კონსერვატორია ნეაპოლში 1537), XVII ს-ში ასეთ თავშესაფარში შემოიღეს მუსიკის სწავლება. XVIII ს-ში იტალიაში კონსერვატორიები მნიშვნელოვან როლს თამაშობდნენ მუსიკოს-შემსრულებელთა და კომპოზიტორთა მომზადებაში. აქ სწავლობდნენ ევროპის სხვა ქვეყნების მუსიკოსებიც. ბურჟუაზიული წყობილების განვითარებასთან ერთად დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში გაიზარდა მოთხოვნა პროფესიონალ მუსიკოსებზე, ამან კი გამოიწვია სპეციალური მუსიკალური უმაღლესი სასწავლებლის შექმნის აუცილებლობა. პირველი ასეთი სასწავლებლი იყო პარიზის ეროვნული მუსიკალური ინსტიტუტი (1793), რომლის საფუძველზე 1795 დაარსდა მუსიკისა და დეკლამაციის კონსერვატორია. XIX საუკუნის I ნახევარში კონსერვატორიები შეიქმნა ევროპისა და ამერიკის მრავალ ქალაქებში.
საზღვარგარეთის კონსერვატორიათა უმრავლესობა ამზადებს შემსრულებლებსა და კომპოზიტორებს: მუსიკათმცოდნეები ამთავრებენ უნივერსიტეტების მუსიკალურ ფაკულტეტებს. კონსერვატორიაში სწავლების ვადაა 3-5 წელი. რუსეთში პირველი კონსერვატორიები დაარსდა პეტერბურგსა (1862) და მოსკოვში (1866). 1883 გაიხსნა მოსკოვის ფილარმონიული საზოგადოების მუს.-დრამ. სასწავლებელი (1886-დან კონსერვატორიის უფლებებით). 1912 კონსერვატორია დაარსდა სარატოვში, 1913 — კიევსა და ოდესაში, 1917 — თბილისში. საბჭოთა წყობილების დამყარების შემდეგ კონსერვატორიები გაიხსნა თითქმის ყველა რესპუბლიკაში.
კონსერვატორიაში არის თეორიული საკომპოზიციო, ვოკალური, საფორტეპიანო, საორკესტრო, ხალხური საკრავების ფაკულტეტები, ზოგიერთ კონსერვატორიაში — სადირიჟორო განყოფილებაც. მოსკოვის კონსერვატორიის გარდა ყველას აქვს დაუსწრებელი განყოფილება. კონსერვატორიათა უმრავლესობაში შექმნილია საღამოს განყოფილება და ორწლიანი ვოკალურ-მოსამზადებელი კურსები, აგრეთვე ნიჭიერთა ათწლედები. დიდ კონსერვატორიებში არის ასპირანტურა და ასისტენთა სტაჟირების განყოფილება შემოქმედებითი მუშაკებისათვის.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამუსიკო სკოლები კატეგორია:უმაღლესი სასწავლებლები
ლაბოდის მყინვარი
ლაბოდის მყინვარი — ხეობის ტიპის მყინვარი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს რაჭის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე რიონის მარცხენა შენაკადის — ზოფხიტურის სათავეში. ლაბოდის მყინვარის სიგრძეა 2,7 კმ, ფართობი 2,0 კმ².
მყინვარის ექსპოზიცია სამხრეთ-დასავლეთისაა. ნაწილი დაფარულია მორენებით. მყინვარის მაქსიმალური სიმაღლე ზღვის დონიდან 4000 მ. ფირნის ხაზისა 3220 მ, მყინვარის ენა ეშვება 2420 მ-ზე. მისასვლელი გზა სოფელ ღებიდან.
მყინვარები ლაბოდა და ზოფხიტო 1955 წლამდე შეერთებული იყო და ერთი ენით მთავრდებოდა, ამიტომაცაა, რომ მყინვარი ლაბოდა ადრეულ მკვლევართა ნაშრომებში ცალკე არ არის განხილული. 1958 წლის აეროფოტოსურათებზე ისინი უკვე დამოუკიდებელ მყინვარებს წარმოადგენდნენ. მყინვარების ენები დღეს ერთმანეთისაგან დაახლოებით 1100 მეტრით არის დაცილებული. მათ შორის მდებარე არე კი მძლავრი ფლუვიოგლაციალური ნაფენებით არის ამოვსებული.
საავადმყოფო
საავადმყოფო — სახელმწიფო ან კერძო სამოქალაქო დაწესებულება, სადაც მკურნალობენ მწოლიარე ავადმყოფებს ან აწარმოებენ სპეციალურ დიფერენციალურ დიაგნოსტიკას. დანიშნულების მიხედვით არსებობს: ბავშვთა, ინფექციური, კანისა და ვენერიული დაავადებების, კარდიო-რევმატოლოგიური, კლინიკური, ნევროლოგიის, ნეიროქირურგიული, ონკოლოგიური, ოფთალმოლოგიური, რესპუბლიკური, საერთო, სამეანო-გინეკოლოგიური, სპეციალური, ტრავმატომალოგიური, უროლოგიური, ფსიქიატრიული, ქირურგიული, ცენტრალური და სხვ.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამკურნალო დაწესებულებები
ბეჟა (პორტუგალია)
ბეჟა (Beja) — ქალაქი პორტუგალიაში. მდებარეობს ბეჟის მუნიციპალიტეტში. ქალაქის მოსახლეობა 2004 წლის აღწერით შეადგენდა 23475 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პორტუგალიის ქალაქები
ბაბანეური
ბაბანეური — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ქვემო ალვანის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, ბაბანეურის (ალაზნის შენაკადი) მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 520 მეტრი, ახმეტიდან 21 კილომეტრი. სოფელში არის ბაბანეურის სახელმწიფო ნაკრძალის განყოფილება.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 137 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მას ერქვა ნიკიტა
„მას ერქვა ნიკიტა“ (La Femme Nikita, აგრეთვე ცნობილი როგორც „ნიკიტა“) — 1990 წლის ფრანგული ფილმი, რომლის რეჟისორი და სცენარის ავტორია ლიუკ ბესონი, ხოლო პროდიუსერია პატრის ლედუ. ფილმში მონაწილეობენ: ან პარიო, ჟან-იუგ ანგლადი, ჩეკი კარიო, ჟანა მორო, ჟან რენო და სხვები.
სიუჟეტის ცენტრშია თინეიჯერი ნაკრომანი ნიკიტა, რომელსაც პოლიციელის მკვლელობისთვის სიკვდილი აქვს მისჯილი, თუმცა მას ცხოვრებაში მეორე შანსი ეძლევა — გახდეს საიდუმლო პოლიტიკური მკვლელი, რომელიც მთავრობის დაქვემდებარებაში იქნება.
„ნიკიტას“ პრემიერა გაიმართა პარიზში, გრან-რექსში, 1990 წლის 21 თებერვალს. ფილმი აშშ-ში მომდევნო წელს გამოვიდა.
ფილმს წილად ხვდა დადებითი შეფასებები კინოკრიტიკოსებისაგან. საერთო განხილვების საიტ Rotten Tomatoes-ზე მისი საერთო რეიტინგი 88%-ია (46 მიმოხილვაზე დაყრდნობით). ფილმმა მიიღო ოქროს გლობუსის ნომინაცია, ხოლო ან პარიოს გადაეცა სეზარის ჯილდო კატეგორიაში საუკეთესო ქალი მსახიობი.
1997 წლის 13 იანვარს გამოვიდა ფილმზე დაფუძნებული კანადური ტელესერიალი „ნიკიტა“, სადაც ნიკიტას როლს პეტა უილსონი ასრულებს.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგული ფილმები კატეგორია:1990 წლის ფილმები კატეგორია:ფრანგულენოვანი ფილმები კატეგორია:1990-იანი წლების მოქმედებითი თრილერი ფილმები კატეგორია:ლიუკ ბესონის ფილმები კატეგორია:ფრანგული მოქმედებითი თრილერი ფილმები კატეგორია:Gaumont Film Company-ის ფილმები კატეგორია:იტალიური მოქმედებითი თრილერი ფილმები კატეგორია:იტალიური ფილმები კატეგორია:იტალიურენოვანი ფილმები
მატვეევო (უსტ-კუბინსკის რაიონი)
მატვეევო (Матвеево) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ზადნესელსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
საავარიო-აღდგენითი სამუშაოები
საავარიო-აღდგენითი სამუშაოები — სამუშაოები, რომლებიც ტარდება საგანგებო სიტუაციის ზონებში (გაზისა და ნავთობის მაგისტრალები, კომუნალური და საწარმოო კომუნიკაციების ქსელები, სამრეწველო ობიექტები, ნავთობსაცავები და სხვ.) ავარიებისა და დაზიანებების აღმოსაფხვრელად, რათა თავიდან იქნეს აცილებული ადამიანების სიცოცხლის ხელყოფა, აგრეთვე მოხდეს ტერიტორიების სანიტარული გაწმენდა და გაუსნებოვნება სიცოცხლისათვის საშიში ნარჩენებისაგან.
ლიტერატურა
კატეგორია:საავარიო სამუშაოები
აკუგრა
აკუგრა, აკუღრა — მთა საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის სოხუმის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ბზიფის ქედის სამხრეთ განშტოებაზე, მდინარე ააფსთის სათავესთან. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2511 მ. აგებულია ზედაიურული კირქვებით. ფერდობებზე მთის ფართოფოთლიანი ტყეა, ზემოთ — სუბალპური მდელოები.
ლიტერატურა
კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მთები კატეგორია:აფხაზეთის კავკასიონის მთები