cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯიმ მორისონი
ურთიერთობები
უფრო გვიანდელი წლების დიდი ნაწილი მორისონმა გაატარა პამელა კურსონთან, რომელიც უნივერსიტეტში გაიცნო. მისი შთაგონებით ჯიმმა დაიწყო ლექსებზე მეტი მუშაობა. დროდადრო კურსონი მისივე თანხმობით იყენებდა გვარ მორისონს. დასაფლავების შემდეგ მის საფლავზე დაწერეს პამელა სიუზენ მორისონი. 1974 წელს მისი გარდაცვალების შემდეგ მშობლებმა სასამართლოში შეიტანეს მოთხოვნა მათთვის ჯიმის მემკვიდრეობის გადაცემაზე, თვლიდნენ რა, რომ ჯიმი და პამელა ერთად ცხოვრობდნენ ფიქტიური ქორწინების წესით. კალიფორნიაში არსებული კანონმდებლობა ასეთ კავშირს არ ცნობს, თუმცა გადაწყვეტილება მაინც ოჯახის სასარგებლოდ მიიღეს. ჯიმი ანდერძში საკუთარ თავს „დაუქორწინებელ პიროვნებად“ უთითებდა, თუმცა კურსონს ახსენებდა, როგორც მემკვიდრეს. ცნობილი იყო, რომ კოლორადოში, 1967 წელს და ლოს-ანჯელესში 1968 წელს მათ ოფიციალურად გააფორმეს ქორწინება. რეი მანზარეკი ამბობდა, რომ კურსონი მორისონის „მეორე ნახევარი“ იყო. პამელას ჯიმი მიმართავდა ტექსტების და ლექსების მეშვეობით, წიგნში The New Creatures. სიმღერები „Love Street“, „Queen of the Highway“, „Blue Sunday“ და „Indian Summer“, ისევე, როგორც ბევრი სხვა, მის შესახებ არის.
ცნობილია, რომ მორისონს ჰქონდათ სექსუალური ურთიერთობები გრუპი-გოგონებთან - როგორებიც იყვნენ პამელა დე ბარი და ჯოზეფა კარჩი, რომელმაც დაწერა მთელი რომანი ერთად გატარებული ღამის შესახებ. ჯიმის ურთიერთობა ჰქონდა სხვა პიროვნებებთან - მუსიკოსებთან, მწერლებთან, ფოტოგრაფებთან. მათ შორის იყო ნიკო. მორისონს აგრეთვე ჰქონდა ერთჯერადი ურთიერთობა გრეის სლიკთან (Jefferson Airplane) და გლორია სტეივერსთან (16 Magazine). არსებობს ინფორმაცია, რომ მან ერთი ღამე მთვრალ მდგომარეობაში ჯენის ჯოპლინთანაც გაატარა. ნიკოს ასევე სურდა, მორისონის ცოლი ყოფილიყო. უდაბნოში ყოფნისას მათ თითების წვერებიც კი გაიჭრეს და ერთმანეთს მიადეს. ნიკო ამბობდა: „სისხლი გავცვალეთ. მისი სისხლი ჩემში ჩქეფს“.
წლების შემდეგ დევიდ კროსბი იხსენებდა, რომ მორისონი ჯოპლინს კალაბასასში (კალიფორნია), ჯონ დევიდსონის სახლში უხეშად ეპყრობოდა (სანამ დევიდსონი სხვაგან იყო წასული). ცნობილი იყო, რომ ჯენისმა მას თავში ვისკიანი ბოთლი ჩაარტყა, ყველას თანდასწრებით.
1965 წელს ჯუდი ჰადლსტონმა გაიცნო მორისონი. იგი ამტკიცებდა, რომ ჯიმს ოთხი წლის განმავლობაში ხვდებოდა ან შორდებოდა, რაც ასახა ავტობიოგრაფიაში Love Him Madly: An Intimate Memoir of Jim Morrison და ამჟამად გაყიდვიდან გამქრალ This is the End My Only Friend: Living & Dying with Jim Morrison-ში, რომელიც მოგვიანებით გამოვიდა Like He Was God-ის სახელით.
1970 წელს მორისონმა მონაწილეობა მიიღო კელტურ წარმართულ ცერემონიაში, როკ-მუსიკის კრიტიკოს პატრიშა კენილისთან ერთად. ორივემ ხელი მოაწერა ქაღალდს, რომელშიც საკუთარ თავებს დაქორწინებულებად აცხადებდა, თუმცა ოფიციალური დოკუმენტები არ გაუფორმებიათ. კენილის მოგონებები შეტანილია ავტობიოგრაფიაში Strange Days: My Life With and Without Jim Morrison. Rock Wives-თან ინტერვიუში იგი ადასტურებდა, რომ ჯიმთან იქორწინა, ერთგვარი ალქაჯური ცერემონიისას, მაგრამ მორისონი მის მიმართ, შესაძლოა, ფეხმძიმობისთანავე ცივი გახდა - ვინაიდან მის წინააღმდეგ უკვე აღძრული იყო 20 საჩივარი ფეხმძიმობის თაობაზე. ჟურნალისტმა ჰკითხა, თუ რამდენად სერიოზულად უყურებდა ჯიმი ამ ცერემონიას და პატრიშამ განაცხადა, რომ, ალბათ, „არც თუ სერიოზულად“.
1971 წლის ივლისში ჯენეტ ერვინმა საკუთარ ჩანაწერებში ახსენა, თუ როგორ ხვდებოდა მორისონს უკანასკნელის პარიზში გამგზავრებამდე უკანასკნელი ორი კვირის განმავლობაში და დაწერა ესსე „Your Ballroom Days Are Over“.
ჯიმის გარდაცვალების დროისთვის აღძრული იყო სულ ცოტა, სამი საქმე მისი, როგორც ბავშვების მამის წინააღმდეგ, თუმცა არც ერთ მომჩივანს მისი მემკვიდრეებისგან არაფერი მოუთხოვია. პამელა დე ბარი ავტობიოგრაფიაში I'm With The Band: Confessions of a Groupie წერს, რომ „მორისონი საბოლოოდ აღმოჩნდა ერთი ქალის კაცი“, გულისხმობდა რა მის ურთიერთობას პამელა კურსონთან.
ჩანაწერები
მორისონის გარდაცვალების შემდეგ აღმოაჩინეს კიდევ ერთი წიგნაკი ლექსებით, Paris Journal, რომელშიც, გარდა სხვა პირადი დეტალებისა, ალეგორიული ფორმით არის მოთხრობილი მამაკაცზე, რომელიც იძულებული იქნება, მიატოვოს ქონება, ვინაიდან პოლიცია იძიებს გარდაცვალებას, რომელიც უკავშირდება ჩინური ოპიუმით ვაჭრობას. ლექსის უკანასკნელი ნაწილი მთავრდება იმედგაცრუებით იმ პიროვნების მისამართით, რომელთანაც პერსონაჟს ჰქონდა ახლო ურთიერთობა. მოქმედებაში კვლავ ბრუნდება ბიჭუნა ბილი (HWY: An American Pastoral-იდან).
2013 წელს მორისონის კიდევ ერთი პარიზული წიგნაკი, 127 Fascination (ნაპოვნი იმავე ყუთთან, რაც წინამორბედი) 250 000 აშშ დოლარად აუქციონზე გაიყიდა. პირადი ნივთების ამ ყუთში აგრეთვე შედიოდა პამელა კურსონის კადრები, სადაც იგი სასაფლაოზე ცეკვავს - ეს არის დღემდე აღდგენილი ერთადერთი ფილმი, გადაღებული ჯიმის მიერ. ყუთში აგრეთვე შედიოდა სხვა წიგნაკებიც. ვარაუდობენ, რომ მასში აგრეთვე იდო ბუტლეგური The Lost Paris Tapes. მოგვიანებით გაირკვა, რომ ეს ფირი სინამდვილეში იყო Jomo & The Smoothies - მორისონის, მაიკლ მაკ-კლურის და პროდიუსერ პოლ როტშილდის იმპროვიზებული შესრულება ლოს-ანჯელესში, 1971 წელს ჯიმის პარიზში გამგზავრებამდე.
საფლავი
მორისონი დასაფლავებულია პარიზში, პერ-ლაშეზის სასაფლაოზე, რომელიც მას შემდეგ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობად იქცა. ოფიციალურად მისი საფლავი მითითებული არ ყოფილა, მაგრამ გაკეთდა სპეციალური აბრა, რომელიც მოგვიანებით, 1973 წელს მოიპარეს. სასაფლაოს სიაში საფლავი არასწორად იყო მითითებული, როგორც დაგლას ჯეიმზ მორისონი.
1981 წელს ხორვატელმა მოქანდაკე მლადენ მიკულინმა ჯიმის გარდაცვალების 10 წლისთავისთვის საკუთარი სურვილით დაამზადა და განათავსა საფლავზე მისი ბიუსტი და ახალი ქვა. ორი წლის შემდეგ იგი ვანდალებმა ჩამოაგდეს და მოგვიანებით, 1988 წელს მოიპარეს. 1989 წელს მიკულინმა კიდევ ერთი ბიუსტი შექმნა, ხოლო 2001 წელს — პორტრეტი, ბრინჯაოსგან. დღეს არც ერთი მათგანი ადგილზე არ არის.
1990-იანების დასაწყისში მორისონის მამამ, ჯორჯ სტივენმა, ე. ნიკოლას ჯენოვეზესთან (სან-დიეგოს უნივერსიტეტი) საუბრის შემდეგ საფლავზე ბრტყელი ქვა დაამაგრა. მასზე არსებულ ბრინჯაოს დაფაზე ბერძნულად წერია: ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ, რაც სიტყვასიტყვით ნიშნავს „საკუთარი სულის შესაბამისად“.
შთაგონებები
ოჯახის უფროსის სამხედრო კარიერის გამო, ყველა დროდადრო მოგზაურობდა. შედეგად, მორისონის განათლების პროცესი მუდმივად წყდებოდა, სანამ იგი ერთი ქალაქიდან მეორეში გადადიოდა. მიუხედავად ამისა, სიამოვნებით სწავლობდა ლიტერატურას, პოეზიას, რელიგიას, ფილოსოფიას და ფსიქოლოგიას, ისევე, როგორც სხვა თემებს. ბიოგრაფებს მრავალფერ უხსენებიათ მრავალი მწერალი და ფილოსოფოსი, რომლებმაც გავლენა იქონიეს მორისონის აზროვნებაზე და, შესაძლოა, მის ქცევაზეც. ჯერ კიდევ მოზარდობისას მორისონი გაეცნო ფრიდრიხ ნიცშეს ნაშრომებს. მას იზიდავდა უილიამ ბლეიკის, შარლ ბოდლერის და ართურ რემბოს პოეზია. ძლიერი გავლენა ჯიმზე იქონიეს ბიტნიკებმა (ჯეკ კერუაკი) და მარკიზ დე სადმაც. ცნობილია, რომ მორისონს ხიბლავდა კერუაკის „გზაზე“ და სურდა, იგივე თავგადასავალი ჰქონოდა. ასეთივე დიდი ინტერესით კითხულობდა ლუი ფერდინან სელინს უკანასკნელის „მოგზაურობა ღამის დასალიერში“ და ბლეიკის „უბიწობის გამონათქვამებმა“ ასახვა ჰპოვეს ჯიმის ადრეულ სიმღერაში „End of the Night“.
მორისონის მეგობარი იყო მაიკლ მაკ-კლური, ცნობილი ბიტნიკი პოეტი. მას მოსწონდა ჯიმის ტექსტები, მაგრამ უფრო მეტად მისი ლექსები ხიბლავდა. მისი რჩევით, ჯიმმა დაიწყო პოეტური ნიჭის დახვეწა. მორისონი შესრულების სტილზე გავლენა იქონია ფრანგი დრამატურგ ანტონენ არტოს და ჯულიან ბეკის შემოქმედებამ.
შთაგონების წყაროდ ჯიმისთვის იქცა რელიგიასთან, მისტიურობასთან, მითოლოგიასთან და სიმბოლიზმთან დაკავშირებული ნაშრომები, განსაკუთრებით — ჯოზეფ კემპბელის „ათას-სახოვანი გმირი“. ჯეიმზ ფრეიზერის „ოქროს რტო“ ასევე მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა მორისონის აზროვნების ჩამოყალიბებაში და არეკლილია სიმღერაში "Not to Touch the Earth". ჯიმს განსაკუთრებით იზიდავდა მკვიდრი ამერიკელების მითოლოგია და რელიგია.
როდესაც ჯერ კიდევ სკოლის მოსწავლე იყო, ოჯახი საცხოვრებლად ნიუ-მექსიკოში გადავიდა, სადაც ჯიმმა იხილა მრავალი ადგილი და არტეფაქტი, რომელიც უკავშირდებოდა ინდიელების კულტურას. ყოველივე ამით შთაგონებულ სიმბოლოებს შორის არის ხვლიკები, გველები, უდაბნოები და ძველისძველი ტბები, რომლებიც მის სიმღერებსა თუ პოეზიაში ჩნდება. ინდიელების ცერემონიებით შთაგონებული, იყენებდა ანთროპოლოგიურ, მაგრამ არასწორ სიტყვა „შამანს“, როდესაც სცენაზე ტრანსში შედიოდა და ცეკვავდა. „The Ghost Song“, მაგალითად, შთააგონა ინდიელების „სულის ცეკვამ“.
მორისონის ვოკალური შესრულების მანერაზე გავლენა იქონიეს ელვის პრესლიმ და ფრენკ სინატრამ - ეს ხაზგასმულია 1981 წლის დოკუმენტურ ფილმში The Doors: A Tribute to Jim Morrison, სადაც პროდიუსერი პოლ როტშილდი იხსენებს, რომ ჯიმის პირველად მოსმენისას წარმოიდგინა „როკ-ენ-როლის ბინგ კროსბი“. შუგერმენის No One Here Gets Out Alive-ში ნახსენებია, რომ მორისონი მოზარდობისას პრესლის მუსიკის დიდი მოყვარული იყო, იმდენად, რომ როდესაც უკანასკნელი სიმღერები რადიოეთერში გადიოდა, იგი ითხოვდა, რომ ყველა ჩუმად ყოფილიყო. ფრენკ სინატრას გავლენა დადასტურებულია The Doors, The Illustrated History-ში, სადაც იგი აღნიშნულია როგორც ჯიმის საყვარელი შემსრულებელი. ყველა დროის 100 საუკეთესო როკ-მომღერლის სიაში, რომელიც Rolling Stone-მა შეადგინა, ეს ფაქტი ასევე დადასტურებულია.
მუსიკა
მორისონი იყო და კვლავ რჩება ყველა დროის ერთ-ერთ პოპულარულ და გავლენია მომღერალ და სიმღერების ავტორად, ისევე, როგორც როკ-მუსიკაში ერთ-ერთ აღსანიშნავ ლიდერად. დღემდე ითვლება როკ-ვარსკვლავის ნამდვილ პროტოტიპად - დაღვრემილ, სექსუალურ, სკანდალურ და იდუმალ პიროვნებად. როკ-ვარსკვლავების ატრიბუტად იქცა ტყავის შარვალი, რომელსაც სასცენო გამოსვლებისას ატარებდა. 2001 წელს Rolling Stone-ის მკითხველების გამოკითხვაში მორისონმა დაიკავა მეხუთე ადგილი ყველა დროის საუკეთესო წამყვან ვოკალისტებს შორის. სხვადასხვა წყარო თვლის, რომ Iggy and the Stooges ჩამოყალიბდა მას შემდეგ, რაც წამყვანი ვოკალისტი იგი პოპი დაესწრო The Doors-ს კონცერტს ენ-არბორში (მიჩიგანი). პოპის ერთ-ერთი ადრეული სიმღერა, „The Passenger“, როგორც ცნობილია, დაიწერა მორისონის ლექსის შთაგონებით.
უოლეს ფოული, ფრანგული ლიტერატურის პროფესორი დიუკის უნივერსიტეტში, არის წიგნის Rimbaud and Jim Morrison ავტორი. ამ ნაშრომში იგი იხსენებს, თუ როგორ მიიღო 1968 წელს მორისონისგან სამადლობელო წერილი ინგლისურად ნათარგმნი ართურ რემბოს ლექსისთვის. „ჩემთვის ფრანგულის კითხვა რთულია“, წერდა იგი, „...თქვენი წიგნი სულ თან დამაქვს“. ფოულის შემდგომში წაუკითხავს მრავალი ლექცია მორისონის და რემბოს ბიოგრაფიების, ფილოსოფიების და პოეზიის შედარებით. ჯგუფის დარჩენილი წევრების მიერ დაწერილ წიგნში The Doors ნახსენებია მორისონის ახლო მეგობარი ფრენკ ლიშანდრო, რომლის თქმით, ბევრი ამჩნევდა, რომ მორისონი დაინტერესებული იყო არეულობით, ხალხის აჯანყებით და ქაოსით, რაც ნიშნავდა, რომ „იგი იყო ანარქისტი, რევოლუციონერი, ან, ყველა ცუდი, ნიჰილისტი“. ცოტას თუ შეუმჩნევია, რომ იგი ახდენდა რემბოს და სიურრეალისტური პოეტების პარაფრაზირებას.
ლეინ სტეილი (Alice in Chains), ედი ვედერი (Pearl Jam), სკოტ უაილენდი (Stone Temple Pilots და Velvet Revolver), ჯულიან კასაბლანკასი (The Strokes), ჯეიმზ ლაბრი (Dream Theater), ისევე, როგორც სკოტ სტეპი (Creed) და ვილე ვალო (H.I.M.) აღნიშნავდნენ, რომ შთაგონებულები იყვნენ მორისონით. ჯგუფები Stone Temple Pilots და Velvet Revolver ცოცხლად ასრულებდნენ The Doors-ის „Roadhouse Blues“-ს. უაილენდი გამოვიდა The Doors-ის დარჩენილ წევრებთან ერთად და იმღერა „Break On Through (To The Other Side)“. სტეპმა VH1 Storytellers-ში შეასრულა „Light My Fire“, „Riders on the Storm“ და „Roadhouse Blues“, ხოლო Creed-მა უკანასკნელი — რობი კრიგერთან ერთად 1999 წლის ვუდსტოკის ფესტივალზე.
მორისონის ვოკალი „Bird Of Prey“-დან ჟღერს Fatboy Slim-ის „Sunset“-ში. ჯგუფ ბონ ჯოვის „I'll Sleep When I'm Dead“-ის ვიდეოში ნაჩვენებია ჯიმის საფლავი. Radiohead-ის „Anyone Can Play Guitar“-ში ნახსენებია მორისონი - „I wanna be wanna be wanna be Jim Morrison“. ელის კუპერი ალბომის Killer ანოტაციებში აღნიშნავს, რომ სიმღერა „Desperado“ მორისონზეა. ბონო Achtung Baby-ს და Zoo TV Tour-ის პერიოდში ატარებდა მორისონის სტილის ტყავის შარვალს. პროდიუსერმა Skrillex-მა 2012 წელს გამოუშვა „Breakn' a Sweat“, მორისონის ინტერვიუდან აღებული საუბრით.
პოპულარულ კულტურაში
2013 წლის ივნისში მიანმარში გათხრებისას აღმოაჩინეს ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ხვლიკის ნარჩენები. მას ჯიმის პატივსაცემად Barbaturex morrisoni ეწოდა. ჯეისონ ჰედმა, ნებრასკის-ლინკოლნის უნივერსიტეტის პალეონთოლოგმა აღნიშნა: „ეს ხვლიკების მეფეა და ჯიმიც ხვლიკების მეფე იყო, ამიტომ ერთმანეთს უხდებიან.“
ანიმაციურ სერიალ „სიმფსონებში“ მორისონი არაერთხელ იყო ნახსენები თუ ციტირებული. ეპიზოდში „I Love Lisa“ ჯამბაზი კრასტი მღერის „Break On Through“-ს. ოტო მანი ეპიზოდში „The Otto Show“ ჰომერს მიმართავს: „მე და ადმირალი ერთმანეთს ვერ ვეწყობით“ (მინიშნება ჯიმის და მამის ურთიერთობებზე). მორისონის საფლავი ნახსენებია 21-ე სეზონის „The Devil Wears Nada“-ში. ლიზა სიმფსონი „Selma's Choice“-ში ფსიქოდელიურ მდინარეზე დაცურავს და ყვირის: „ხვლიკების დედოფალი ვარ!“. მორისონი ჰომერის ჰალუცინაციის სახით ეპიზოდ „Covercraft“-ში ჩნდება.
სტივენ კინგის „წინააღმდეგობაში“ სტიუ რედმენი მეუღლეს, ფრენსის გოლდსმითს უამბობს, თუ როგორ შეხვდა მორისონს, უკანასკნელის გარდაცვალებიდან დიდი ხნის შემდეგ, ღამით, ტეხასის ავტოგასამართ სადგურზე, 1980-იანებში.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მუსიკოსები კატეგორია:ამერიკელი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 8 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1943 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1971 კატეგორია:The Doors-ის წევრები
Paracomitas gypsata
Paracomitas gypsata — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
ფლეროვიუმი
ფლეროვიუმი (Flerovium; ქიმიური სიმბოლო — ), უნუნქვადიუმი (Ununquadium; ქიმიური სიმბოლო — ), ეკა-ტყვია (Eka-lead) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, მეთოთხმეტე ჯგუფის (მოძველებული კლასიფიკაციით — მეოთხე ჯგუფის მთავარი ქვეჯგუფის, IVა) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. მისი ატომური ნომერია — 114, tდნ — 11±50 °C, სიმკვრივე — 11.4±0.3 გ/სმ3.
დორიან კიტია
ნოშრევან (დორიან) კიტია  (დ. 24 აგვისტო, 1927 — გ. ოქტომბერი, 2006)  — ქართველი მომღერალი, მუსიკოსი. საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1967). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2002)
1951 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი. 1951 წლიდან მუშაობდა არქიტექტურის კათედრის ასისტენტად, იყო ინსტიტუტის პროფკავშირის კომიტეტის თავმჯდომარე. აქტიურად მონაწილეობდა ინსტიტუტის საესტრადო ორკესტრში, როგორც მომღერალი და მუსიკოსი (უკრავდა გიტარაზე). 1957–1959 წლებში მუშაობდა საქართველოს ახალგაზრდული ორგანიზაციების კომიტეტის თავმჯდომარედ. 1959–1962 წლებში იყო თბილისის მოზარდ მაყურებელთა სახელმწიფო თეატრის, ხოლო 1962–1970 წლებში — რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის დირექტორი. 1975–1981 — საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის დირექტორის პირველი მოადგილე, 1981–1989 — ფილარმონიის გენერალური დირექტორი. 1991 წლიდან მუშაობს თბილისის დიდი საკონცერტო დარბაზის პროგრამების ხელმძღვანელად. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 24 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1927 კატეგორია:გარდაცვლილი 2006 კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2002) კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები დ კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ოსტრაკოდერმები
ოსტრაკოდერმები (Ostracodermi), პრიმიტიული ხერხემლიანების — უყბოების გადაშენებული ჯგუფი. მათი სხეულის სიგრძე 2 მ აღწევდა. არსებობდა პალეოზოურ ჯგუფში ადრინდელი სილურულიდან გვიანდელ დევონურამდე. ჰქონდათ შინაგანი ხრტილოვანი ჩონჩხი და გარეგანი ჯავშანი, რომლებიც ცალკეული ფირფიტებისაგან ან წვრილი ქერცლისაგან შედგებოდა. მნიშვნელობა აქვთ დევონის სტრატიგრაფიისათვის.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხერხემლიანები
ჟირონდისტები
ჟირონდისტები (Girondins) — ერთ–ერთი პოლიტიკური პარტია საფრანგეთის დიდი რევოლუციის პერიოდში. პარტიამ დასახელება მიიღო ბორდოს დეპარტამენტ ჟირონდადან. პარტია აქტიურ მონაწილეობას იღებდა რევოლუციაში, თუმცა იაკობინელების ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ ივნისში მისი წევრები დააპატიმრეს და შემდგომ სიკვდილით დასაჯეს.
მაკარიოს III (ანტიოქიის პატრიარქი)
მაკარიოს III (ერისკაცობაში — მაკარიოსი იბნ ალ-ზაიმ ალ-ჰალაბი ალ-ანტაქი; გ. 12 იანვარი, 1672) — ანტიოქიის პატრიარქი 1647 წლიდან. ფინანსური დახმარების მიღების მიზნით ორჯერ იმოგზაურა რუსეთში. პირველად — 1654–1656 წლებში (ეს მოგზაურობა აღწერა მისმა ვაჟმა პავლე ალეპოელმა); მეორე მოგზაურობის დროს 1664–1666 და 1669 წლებში საქართველოშიც იყო. დასავლეთ საქართველოში ის აქტიურად ერეოდა ქვეყნის საშინაო ცხოვრებაში, გამოდიოდა ტყვეებით ვაჭრობის წინააღმდეგ. მაკარიოსის მიერ არაბულ ენაზე დაწერილ თხზულებაში შესულია ცნობები დასავლეთ საქართველოს შესახებ.
ლიტერატურა
კატეგორია:არაბები კატეგორია:ანტიოქიის პატრიარქები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:გარდაცვლილი 12 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1672 კატეგორია:უცხოელი ავტორები საქართველოსა და ქართველების შესახებ
ჩეკოს ტბა
ჩეკოს ტბა (Чеко) — მტკნარი ტბა რუსეთში, კრასნოიარსკის მხარეში, ზღვის დონიდან 354 მ სიმაღლეზე. მდებარეობს ქალაქ კრასნოიარსკიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 760 კილომეტრში, ხოლო ტუნგუსკის მეტეორიტის შესაძლო ვარდნის ადგილის ეპიცენტრიდან 8 კილომეტრში. 1929 წლამდე ჩეკოს ტბა არ იყო აღნიშნული არც ერთ რუკაზე, რაც სავარაუდოდ ტბის გარშემო ტერიტორიის არასრულყოფილი შესწავლით იყო გამოწვეული. ტბის ზედაპირის ფართობია 0,25 კმ², სიღრმე უდრის 50 მ-ს, ფსკერი კონუსისებური ფორმისაა. ჩეკოს ტბა ვრცელდება მდინარეების ჩუნიას, პოდკამენაია-ტუნგუსკისა და ენისეის აუზში.
ბოლონიის უნივერსიტეტის გეოლოგების ჯგუფმა წამოწიეს ჰიპოთეზა, რომლის მიხედვით ტუნგუსკის მეტეორიტის კრატერის ნაშთს შესაძლოა ჩეკოს ტბა წარმოადგენდეს. 1961 წელს ტბაზე ჩატარდა დეტალური გამოკვლევა და დადგინდა, რომ ტბის ასაკი შეადგენს არა ნაკლებ 5000 წელს. თუმცა ახალმა კვლევებმა საპირისპირო უჩვენა და გამოირკვა, რომ ტბის ასაკი სულ რაღაც 100 წლამდეა. ზონდირების აკუსტიკური ექო გვარწმუნებს ტბის ფსკერის მეტეორიტულ წარმოშობაზე. ზონდირებამ უჩვენა ასევე ტბის ფსკერის კონუსისებური ფორმაც. ასაკი დაფუძნდა ტბის ფსკერზე არსებული შლამის დანალექებიდან გამომდინარე. მაგნიტური მონაცემები უჩვენებენ შესაძლო ქანის არსებობას, რომელიც შეიძლება შეჯახების სხეულის ფრაგმენტს წარმოადგენდეს.
სქოლიო
კატეგორია:კრასნოიარსკის მხარის ტბები
ოტმა
ოტმა (ОТМА) — შემოკლება, რომელიც შედგენილია რუსეთის ბოლო იმპერატორის, ნიკოლოზისა და ალექსანდრა ფეოდოროვნას ქალიშვილების პირველი ასოებისგან: დიდი თავადები ოლღა (15 ნოემბერი 1895 — 17 ივლისი 1918), ტატიანა (10 ივნისი 1897 — 17 ივლისი 1918), მარია (26 ივნისი 1899 —  17 ივლისი 1918) და ანასტასია (18 ივნისი 1901 —  17 ივლისი 1918). ამ აბრევიატურით აწერდნენ გოგონები ხელს წერილებსა და დღიურებში.
კატეგორია:რომანოვების დინასტია
მინა როინიშვილი
დაამთავრა თბილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი (1898). სხვადასხვა დროს მსახურობდა იმიერკასპიის მე-3 მსროლელ, თურქესტანის მე-15 მსროლელ და თურქესტანის მე-13 მსროლელ პოლკებში. მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში (1914-1918). განსაკუთრებით თავი გამოიჩინა თავი 1916 წლის ივნისში ოსმალთა გამაგრებული სიმაღლეების იერიშისას ბაიბურთთან. ამავე ბრძოლაში დაიღუპა და სიკვდილის შემდეგ დაჯილდოვდა წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით (1917). ასევე მიღებული ჰქონდა წმ. ანას III (მახვილებითა და ბაბთით) და წმ. სტანისლავის II (მახვილებით) ხარისხის ორდენები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1874 კატეგორია:გარდაცვლილი 1916 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ივნისი კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში კატეგორია:წმინდა ანას III ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენის კავალრები
მაკედონია (მრავალმნიშვნელოვანი)
მაკედონია შეიძლება აღნიშნავდეს:
როინაშვილი
საკუთარი სახელი როინაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ქართული გვარები
ვანგელისის დისკოგრაფია
აქ წარმოდგენილია ბერძენ კომპოზიტორ ვანგელისის დისკოგრაფია.
საბალეტო მუსიკა
კატეგორია:ვანგელისი კატეგორია:დისკოგრაფიები
ატოცის წმინდა გიორგის ეკლესია
ატოცის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ატოცში. მდებარეობს სოფლის ცენტრში. გადმოცემით აგებულია 1903 წელს ძველი პატარა ეკლესიის ადგილზე.
ეკლესია მოზრდილი გუმბათოვანი ნაგებობაა (17,1 X 11,7 მ), ნაგებია უხეშად ნატეხი ქვითა და აგურით. კონსტრუქციულ ნაწილებში თლილი კვადრებია გამოყენებული. საფუძვლად სამნავიანი ბაზილიკის გეგმა უდევს. ნავები ერთმანეთისაგან გამოყოფილია თითო ოთხკუთხა მასიური ბურჯითა და მათზე გადაყვანილი ფართო ნახევარწრიული თაღებით. გვერდის ნავები ტოლია და არქიტექტურულად მსგავსი. შუა ნავი საგრძნობლად მაღალია გვერდის ნავებზე. გადახურულია ნახევარსფერული კამარით და მაღალი თორმეტსარკმლიანი გუმბათი აქვს. შუა ნავის დასავლეთ შესასვლელის თავზე სამრეკლოს მეორე სართულზე გასასვლელი კარია. აღმოსავლეთით ფართოსარკმლიანი ნახევარწრიული აფსიდია. საკურთხეველი ორი საფეხურით ამაღლებულია და შუაში არდაბაგი აქვს. საკურთხეველს გასასვლელებით უერთდება სწორკუთხა სამკვეთლო და სადიაკვნე, რომლებიც გვერდის ნავების უწყვეტ გაგრძელებას წარმოადგენს და თითოეულს აღმოსავლეთით თითო ფართო სარკმელი აქვს. ინტერიერის მთელი აღმოსავლეთ ნაწილი საკურთხეველთან, სამკვეთლოსა და სადიაკვნესთან ერთად გამოყოფილია ხის მაღალი კანკელით, რომელშიც კარგად შემონახული მოგვიანო ხანის ხატებია ჩასმული. ჩრდილოეთით და სამხრეთით ექვს-ექვსი სარკმელია, ხოლო დასავლეთით - ორი. კედლები გარეთ და შიგნით მთლიანად შელესილი და შეთეთრებულია.
ნაგებობას გარედან ბაზილიკური იერი აქვს - შუა ნავი მკვეთრად არის ამოწეული გვერდის ნავებიდან. გუმბათი როგორც შიგნით, ისე გარეთ არ შეესაბამება საერთო მასებს. ფასადების ქვედა ნაწილებში ნალესი დახაზულია და თლილი კვადრების იმიტაციას ქმნის. ფასადებზე სარკმლები ნახევარწრიულ დეკორატიულ თაღებშია ჩასმული. ლავგარდანი შედგენილია აგურის სამი რიგისაგან.
ეკლესიაზე დასავლეთით მიშენებულია ნაგებობა, რომლის პირველი სართული ეკლესიის კარიბჭეა, ზედა სართული კი გახსნილთაღებიანი სამრეკლო.
ეკლესიას შემოვლებული აქვს უსწორო ნატეხი ქვით ნაგები გალავანი. მის სამხრეთ-დასავლეთ მონაკვეთში თლილი ქვის ფართო თაღოვანი ალაყაფის კარია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები
Lasioglossum bicolor
სქოლიო
bicolor
27 აგვისტო
იხილეთ აგრეთვე
სხვა თვეები:
0827
სელმა ბლერი
სელმა ბლერ ბეიტნერი (დ. 23 ივნისი, 1972) - ამერიკელი მსახიობი. მან ითამაშა არაერთი მცირე როლი ფილმებში და ტელევიზიებში, შემდეგ კი 1998 წელს, ფილმში, ბრაუნის რექვიემში შესრულებული როლით მან დიდი აღიარება მოიპოვა. დიდ წარმატებას მიაღწია სხვა როლებითაც, მათ შორისაა ზო ბინის როლი WB-ს სიტკომში,  ზო, დანკანი, ჯეკი და ჯეინი  (1999-2000). სესილ კალდველის როლი მოირგო საკულტო ფილმში, სახიფათო თამაშები (1999). 2001 წელს ბლერი გადაიღეს ამერიკულ კომედიაში ქერა ადვოკატი (2001) და ასევე ფილმში, ყველაზე საყვარელი რამ (2002). დიდი საერთაშორისო პოპულარობა მოიპოვა ლიზ შერმანის როლით, დიდი ბიუჯეტის მქონე ფანტასტიკურ ფილმებში: ჰელბოი (2004) და ჰელბოი 2: ოქროს არმია (2008).
მის სხვა მნიშვნელოვან ფილმებს წარმოადგენს: მეზღაპრე (2001), ბიჭების წვეულება (2003), უსირცხვილონი (2004), ნისლი (2005), WΔZ (2007), სიყვარულის დღესასწაული (2007), პოკერის სახლი (2008), მუქი ცხენი (2011), მათ სხეულში (2012), ჩვეულებრივი სამყარო (2016), დედები და ქალიშვილები (2016), დედა და მამა (2017) და შემდეგ (2019).
ტელევიზიაში, ბლერმა ითამაშა კიმის როლი სატელევიზიო სერიალის, კეიტი და კიმის ამერიკულ რიმეიკში (2008– 2009); ქეით უელსის როლი მოირგო სიტკომში, ბრაზის მართვა (2012– 2014); კრის ჯენერი განასახიერა FX-ის დრამატული სერიალის  ამერიკის კრიმინალური ისტორიის  (2016) პირველ სეზონში. 2010 წელს ბლერმა წაიკითხა ანა ფრანკის დღიური წიგნის აუდიო ვერსიისთვის, და მოიპოვა ნომინაცია გრემის ჯილდო, შესაბამის კატეგორიაში.
ადრეული ცხოვრება
სელმა ბლერ ბეიტნერი დაიბადა 1972 წლის 23 ივნისს, საუსფილდში, მიჩიგანში, დეტროიტის გარეუბანში. არის მოსამართლის, მოლი ენის და ელიოტ ბეიტნერის ყველაზე უმცროსი, მეოთხე ქალიშვილი.
ბლერი ებრაულად აღიზარდა; მისი ებრაული სახელია ბათ-შევა. მისი მამა იყო ადვოკატი, აქტიური იყო აშშ-ს დემოკრატიულ პარტიაში, გარდაცვალებამდე. მამამისი 2012 წელს, 82 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მისი მშობლები მაშინ დაშორდნენ, როდესაც ბლერი 23 წლის იყო. მას ჰყავს სამი უფროსი და, კეტრინი, ელიზაბეთი და მარი ბეიტნერი.
ბლერი დადიოდა „ჰილელის დღის სკოლაში“, ებრაულ სკოლაში, ფერმინგტონში, და „კრანბრუკ კინგსვუდში“, ბლუმფილდ ჰილსში. პირველკურსელობის პირველი წელი (1990–1991) გაატარა „კალამაზუს კოლეჯში“, სადაც სწავლობდა ფოტოგრაფიას და ასევე ითამაშა სპექტაკლში „მწვანე ბატის პატარა თეატრი“. იმ დროს მას სურდა რომ ბალერინა და ცხენის მწვრთნელი გამხდარიყო.
20 წლის ასაკში ბლერი ნიუ-იორკში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც იგი ხსნის არმიაში ცხოვრობდა. იგი დადიოდა ნიუ იორკის უნივერსიტეტი, ასევე სამსახიობო გაკვეთილებს ესწრებოდა სტელა ადლერის კონსერვატორიაში. მოგვიანებით, ის მიჩიგანში დაბრუნდა, რათა სწავლა დაესრულებინა. ნიუ-იორკიდან გადასვლის შემდეგ, მან 1994 წელს წელს დაამთავრა მიჩიგანის უნივერსიტეტი სახვითი ხელოვნების ბაკალავრით, ფოტოგრაფიაში დაამთავრა, ასევე აიღო ფსიქოლოგიის ხელოვნების ბაკალავრის ხარისხი, ორმაგი სპეციალობით - სახვითი ხელოვნება და ინგლისური. შემდეგ ბლერი ხელოვნებაში კარიერის დაწყების მიზნით, ნიუ-იორკში დაბრუნდა.
პირადი ცხოვრება
1990 წელს ბლერის ბავშვობის საყვარელი ადამიანი გარდაიცვალა საგზაო კატასტროფის შედეგად, 18 წლის ასაკში; მოგვიანებით, ტრაგიკულ დანაკარგზე საუბრისას, მან კომენტარი გააკეთა: ”ამან მაგრძნობინა, რომ უნდა ვიცხოვრო. . . იმ ბიჭის არ ყოფნა ამ პლანეტაზე რომელიც მე მიყვარდა, აჯობებს თუ ვიცხოვრებ და რამეს გავაკეთებ”.
2004 წლის 24 იანვარს, ექვსთვიანი ურთიერთობის შემდეგ, ბლერმა იქორწინა მწერალზე და პროდიუსერზე აჰმედ ზაპაზე (მუსიკოსის ფრენკ ზაპას ვაჟი) კერი ფიშერის სასახლეში ბევერლი ჰილზში, კალიფორნიაში. ისინი ცხოვრობდნენ ლოს-ანჯელესში, 1920-იანი წლების ეპოქის სახლში, რომელიც 2004 წელს 1,35 მილიონ დოლარად იყიდეს. ისინი 2006 წლის 21 ივნისს განქორწინდნენ. ჟურნალ People-სთვის გაკეთებულ განცხადებაში წყვილის სპიკერმა თქვა: ”სელმამ და ახმეტმა გადაწყვიტეს განქორწინება, მაგრამ ძალიან უყვართ ერთმანეთი და ახლო მეგობრობას განაგრძობენ”. ისინი ოფიციალურად 2006 წლის დეკემბერში განქორწინდნენ.
2008 წლიდან 2010 წლამდე ურთიერთბაში იყო მაიკ დეისთან.
2010 წელს ბლერმა სასიყვარულო ურთიერთობა დაიწყო მოდის დიზაინერთან, ჯეისონ ბლეიკთან. 2011 წლის იანვარში, ბლერის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ ის ორსულად იყო პირველ შვილზე. მათი ვაჟი, არტურ სენტ ბლეიკი 2011 წლის ივლისში დაიბადა. ისინი 2012 წელს დაშორდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:მიჩიგანის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1972
Paracomitas undosa
Paracomitas undosa — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ბავარიის სახელმწიფო არქეოლოგიური კოლექცია
ბავარიის სახელმწიფო არქეოლოგიური კოლექცია (Archäologische Staatssammlung) 2000 წლამდე ცნობილი როგორც სახელმწიფო პრეისტორიული კოლექცია Prähistorische Staatssammlung) - პრეისტორიის ცენტრალური მუზეუმი მიუნხენში, ბავარიის, რომელიც ითვლება ერთ -ერთ უმნიშვნელოვანეს არქეოლოგიურ კოლექციად და კულტურულ ისტორიულ მუზეუმად გერმანიაში.
ისტორია
მუზეუმი დაარსდა 1885 წლის 14 ოქტომბერს ფიზიოლოგისა და ანთროპოლოგის იოჰანეს რანკეს ინიციატივით, რომელიც იყო ლეოპოლდ ფონ რანკეს ძმისშვილი. მიუნხენის უნივერსიტეტში სწავლების პერიოდში მან შეაგროვა ბავარიული წარმოშობის პრეისტორიული ობიექტების კერძო კოლექცია და მოაწყო მათი გამოფენა იმავე წლის მარტ-აპრილში, რის შემდეგაც მან გადასცა აღნიშნული კოლექცია ბავარიის სამეფოს. მან, ასევე, დააარსა ბავარიის პრეისტორიული არტეფაქტების მუზეუმების ასოციაცია.
იმავე შემოდგომაზე, სამეფო ეთნოგრაფიული მუზეუმი გაერთიანდა ახალ დაწესებულებასთან და ბავარიის მეცნიერებათა აკადემიის დახმარებით 1885-1886 ელებში შეიქმნა ფრანკონიის პატარა შვეიცარიის კოლექცია, რომელიც მოიცავდა არტეფაქტებს მათ შორის ტუმულიდან. თავდაპირველად მუზეუმი იყო პალეონტოლოგიური კოლექციის კონსერვატორიის დამოუკიდებელი განყოფილება ეთნოგრაფიის მუზეუმში (დღეს ბავარიის სახელმწიფო კოლექცია პალეონტოლოგიისა და გეოლოგიისათვის). 1889 წლის 7 თებერვალს, რანკეს მოთხოვნით, იგი გახდა ბავარიის სამეფოს საბუნებისმეტყველო მეცნიერებების კოლექციების გენერალური კონსერვატორიის დამოუკიდებელი ფილიალი. 1902 წელს მას დაარქვეს სახელმწიფოს ანთროპოლოგიურ-პრეისტორიული კოლექცია. ხოლო 1927 წელს გამოეყო ანთროპოლოგიის კოლექციიდან და 1935 წელს დაერქვა პრეისტორიული სახელმწიფო კოლექცია.
ინსტიტუტის ფარგლებში კიდევ ორი დაწესებულება შეუერთდა პრეისტორიული და ადრეული ისტორიული აღმოჩენების შეგროვებასა და გამოფენას: ვერინ ფონ ობერბაიერნის ისტორიის გაერთიანება და ბავარიის ეროვნული მუზეუმის უძველესი ისტორიის განყოფილება. შესაბამისად, 1927 და 1934 წლებში, მათ თავიანთი საკუთრება გადასცეს რანკეს მიერ დაარსებულ დაწესებულებას.
კოლექცია თავდაპირველად იყო გამოფენილი ძველ აკადემიაში ან ვილჰელმინუმში, 1944 წელს საგამოფენო სივრცე განადგურდა. ომის შემდგომ იგი დამოუკიდებელ ორგანიზაციად ჩამოყალიბდა; 1954 წელს დაუბრუნდა სახელი სახელმწიფო პრეისტორიული კოლექცია.
1975 წლამდე ეს კოლექცია მდებარეობდა ბავარიის ეროვნულ მუზეუმში. 1976 წლის თებერვლიდან დაწყებული, მან გახსნა ერთი განყოფილება სპეციალურად შექმნილ შენობაში, ენგლიშერ გარტენში, ბავარიის ეროვნული მუზეუმის გვერდით. შენობა დამზადებულია რკინაბეტონისგან, ფოლადის ფილებით, რომელიც დაპროექტებულია ჰელმუტ ფონ ვერზის, იოჰან-კრისტოფ ოტოვის, ერჰარდ ბახმანისა და მიშელ მარქსის მიერ. ახალი შენობა იყო ჰანს-იორგ კელნერის მრავალწლიანი ძალისხმევის კულმინაცია, რომელიც იყო სახელმწიფო პრეისტორიული კოლექციის კურატორი 1960 წლიდან 1984 წლამდე და ასევე, ბავარიის წინა და ადრეული ისტორიის მეგობართა ასოციაციის დამფუძნებელი 1973 წელს.
2000 წლის 11 მაისს მუზეუმს დაარქვეს "სახელმწიფო არქეოლოგიური კოლექცია", იმდროინდელი კურატორის, ლუდვიგ ვამსერის სურვილის შესაბამისად, რათა უკეთ ასახავდეს მის დანიშნულებასრ. 2010 წელს ლუდვიგ ვამსერი შეცვალა რუპერტ გებჰარდიმ.
კოლექცია
მუზეუმში განთავსებულია ბავარიის პრეისტორიის სახელმწიფო კოლექცია, რომელიც წარმოდგენილია პალეოლითის, ნეოლითის, ბრინჯაოს ხანის, ურნფილდის კულტურის, ჰალშტატის კულტურის, კელტების ეპოქის, რომის იმპერიის, მიგრაციის პერიოდისა და ადრეული პერიოდის ძირითადადი ადგილობრივი ექსპონატებით. აქ მუდმივ ექსპოზიციაზე შეხვდებით მეზოლითურ აღმოჩენებს სპექბერგიდან, აიშშტატის მახლობლად, არტეფაქტებს მანჩის კელტური ოპიდიუმიდან და რომაული აბანოს ნაწილეს ნაპოვნს ტეგელბერგის დასახლებაში შვანგაუს მახლობლად.
საქმიანობა
მუზეუმს აქვს საკუთარი საშუალებები არქეოლოგიური რესტავრაციისთვის, რათა დაიცვას აღმოჩენები შემდგომი დეგრადაციისგან და მოამზადოს ისინი სამეცნიერო შესწავლისთვის. გარდა ამისა, დაწესებულება ამოწმებს საეჭვო აღმოჩენებს იმის დასადგენად, არის თუ არა ისინი ნამდვილი, აჩვენებს მეთოდებს და ატარებს კვლევას უძველესი მასალების და თანამედროვე მედიისა და კონსერვაციის მასალების მახასიათებლების შესახებ.
სპეციალური გამოფენები
მუდმივმოქმედ ექსპოზიციას ემატება სპეციალური გამოფენები სხვა მუზეუმებთან თანამშრომლობით, რომლებიც ჩვეულებრივ ტარდება ყოველწლიურად. ეს გამოფენებია:
2001: "მაგია, მითი, ძალა - ძველი და ახალი სამყაროს ოქრო"
2005 წელი: "ბიზანტიის სამყარო"
2006 წელი: "ჰერკულანიუმი - ბოლო საათები"
2008: "მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი ლიმსი - რომის საზღვარი მაინთან"
2009: "ფუფუნება და დეკადენცია: რომაული ცხოვრება ნეაპოლის ყურეში"
2010: "ხალხი და საგნები - სახელმწიფო არქეოლოგიური კოლექციის 125 წელი"
ბავარიის სახელმწიფო გამოფენები წარმოდგენილი იყო არარეგულარული ინტერვალებით სხვადასხვა ინსტიტუტებთან პარტნიორობით. ესენი მოიცავდა:
1988: "ბაჯუვერენი - სევერინიდან ტასილომდე 488-788" (ბავარიები - სევერინუსიდან ტასილომდე, 488-788)
1993: "კელტური ათასწლეული"
2000: "რომაელები ალპებსა და ნორვეგიის ზღვას შორის - ევროპული სამხედრო ძალის ცივილიზებული მემკვიდრეობა"
წითელფრთიანი კლდეცოცია
წითელფრთიანი კლდეცოცია (Tichodroma muraria) — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძეა 18 სმ. აქვს სადგისისებრი ნისკარტი, რუხი ზურგი, შავი ბოლო და სხეულის ქვედა მხარე, ჟოლოსფერ-წითელი, შავლაქებიანი ფრთები. გავრცელებულია ევროპისა და აზიის მთიანეთში. ბინადრობს სუბალპურ და ალპურ სარტყლების კლდეებზე, ვერტიკალურად ზღვის დონიდან 3000 მ-იდან 4700 მ-მდე, იშვიათად გვხვდება ღრმა, დაბურულ ხეობებში. გვხვდება კარპატებში, კავკასიაში (მ.შ. საქართველო), შუა აზიასა და ალთაის მთიანეთში. ბუდობს კლდეების ნაპრალებში. ბუდეს იკეთებს ხავსის, ხმელი ბალახისა და ბალნისაგან. მაისში დებს 3-4 იშვიათად 5 კვერცხს, რომელთა ინკუბაცია 17-18 დღე-ღამე გრძელდება. იკვებება მწერებით, მათი კვერცხებით, მატლებითა და ჭუპრებით, უფრო იშვიათად — ობობებითა და სხვა უხერხემლოებით. ზამთრობით ნომადობს ვერტიკალური მიმართულებით. მცირერიცხოვანი, მრავალ ადგილას იშვიათი ფრინველია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბეღურასნაირნი
Lasioglossum bidentatulum
Lasioglossum bidentatulum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1999 წელს.
სქოლიო
bidentatulum
ზბიგნევ პრაისნერი
ზბიგნევ პრაისნერი (Zbigniew Antoni Preisner) (დ. 20 მაისი, 1955) — პოლონელი კომპოზიტორი. იგი საზოგადოების ფართო მასებისთვის ცნობილი გახდა ცნობილ პოლონელ კინო-რეჟისორ კშიშტოფ კისლოვსკისთან მუშაობის შედეგად.
მას, როგორც მუსიკოსს, განათლება არსად მიუღია. ის სწავლობდა კრაკოვის უნივერსიტეტში ისტორიასა და ფილოსოფიას და მუსიკალური სკოლა არავისთან და არსად აქვს გავლილი. მასზე, როგორც მუსიკოსზე, გავლენა იქონია ნიკოლო პაგანინისა და ჟან სიბელიუსის შემოქმედებამ. სწორედ მან დაწერა მუსიკა კშიშტოდ კისლოვსკის, როგორც მას უწოდებენ, უკიდურესად ამბიციური ტრილოგიისთვის „სამი ფერი: თეთრი“, „სამი ფერი: ლურჯი“, „სამი ფერი: წითელი“, სადაც გაჟღერდა ევროპის გამაერთიანებელი სიმღერა. ამ სიმღერის ტექსტის ავტორი კი ნობელის პრემიის პრიზიორი პოლონელი პოეტი უისლავა შიმბორსკაა.
პრეისნერის არანჟირებით 2006 წელს შეიქმნა დევიდ გილმურის სოლო-ალბომი „კუნძულზე“. მიუხედავად იმისა, რომ მისის სახელი ხშირად კისლოვსკის სახელთან ასოცირედებოდა, მან კისლოვკის გარდაცვალების შემდგომაც განაგრძო აქტიური მოღვაწეობა. პრეისნერი უშუალოდ მუშაობდა ისეთ ცნობილ რეჟისეორებთან, როგორებიც არიან ფრენსის ფორდ კოპოლა და სხვები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:პოლონელი კომპოზიტორები
კოპერნიციუმი
კოპერნიციუმი (Copernicium; ქიმიური სიმბოლო — ), უნუნბიუმი (Ununbium; ქიმიური სიმბოლო — ), ეკა-ვერცხლისწყალი (Eka-mercury) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, მეთორმეტე ჯგუფის (ძველი კლასიფიკაციით — მეორე ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, IIბ) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. მისი ატომური ნომერია — 112, tდნ — 10±11 °C, tდუღ — 67±10 °C, სიმკვრივე — 14 გ/სმ3. ელემენტს სახელი დაერქვა პოლონელი ასტრონომის ნიკოლაი კოპერნიკის პატივსაცემად.
Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water
Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water — ამერიკული ნიუ-მეტალ ჯგუფ ლიმპ ბიზკიტის 2000 წლის 15 ოქტომბერს გამოცემული სტუდიური ალბომი, რიგით მესამე მის დისკოგრაფიაში. ბილბორდის 200 პოპულარული ალბომის ჩარტში მან #1 პოზიცია დაიკავა და გამოსვლიდან პირველი კვირის მანძილზე 1.05 მილიონი ასლის ოდენობით გაიყიდა, აქედან 400 000 ასლი მხოლოდ პირველ დღეს შეიძინეს.
ალბომმა დიდი წარმატება იქონია. გამოიცა რამდენიმე სინგლი, რომელმაც მისი პოპულარობა გაამყარა - „My Generation“, „Rollin' (Air Raid Vehicle)“, „Take A Look Around“, „Boiler“ და „My Way“.
სქოლიო
კატეგორია:ლიმპ ბიზკიტის ალბომები კატეგორია:2000 წლის ალბომები
Paradrillia
Paradrillia — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
სათავადაზნაურო გიმნაზია
ტერმინი სათავადაზნაურო გიმნაზია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგთაგან:
ნატურალ-ბრიჯის ჩანჩქერი
ნატურალ-ბრიჯი — ჩანჩქერი აღმოსავლეთ ავსტრალიაში, კვინსლენდის შტატში. ეს ადგილი მდებარეობს სპრინგბრუკის ეროვნულ პარკში. ნატურალ-ბრიჯის ჩანჩქერიდან 25 კილომეტრში მდებარეობს ტასმანიის ზღვა, ხოლო ჩანჩქერიდან 83 კილომეტრში მდებარეობს შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი ბრიზბენი.
ატოცის წმინდა მარინეს მცირე ეკლესია
ატოცის წმინდა მარინეს მცირე ეკლესია — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ატოცში. მდებარეობს სოფლის სამხრეთით. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.
ნატურალ-ბრიჯის ჩანჩქერი
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:კუინზლენდის ჩანჩქერები
ატოცის წმინდა მარინეს მცირე ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია (4,2 X 2,6), ნაგებია წვრილად ნაგები ქვით. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი შიგნით თაღოვანია, გარედან არქიტრავული. ნახევარწრიულ აფსიდში სარკმელია. საკურთხეველი დარბაზისგან გამოყოფილია კანკელით, რომელსაც შუაში აღსავლის კარი აქვს. ერთი სარკმელი დასავლეთითაა. დარბაზის გრძივ კედლებს გასდევდა ერთსაფეხურიანი ჩამოსაჯდომები. დარბაზი გადახურულია ნახევარწრიული კამარით. ეკლესია ერთსაფეხურიან ცოკოლზე დგას.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჟაკ ნეკერი
240px|thumb|ჟაკ ნეკერი ჟაკ ნეკერი (Jacques Necker; დ. 30 სექტემბერი, 1732 — გ. 9 აპრილი, 1804) — შვეიცარიული წარმოშობის ფრანგი პოლიტიკური ფიგურა, მეფე ლუი XVI-ის ფინანსების გენერალური კონტროლიორი. მას ეს თანამდებობა საფრანგეთის დიდი რევოლუციის დაწყებამდე, 1789 წლამდე ეჭირა. ნეკერის ქალიშვილი იყო ფრანგი მწერალი და მოაზროვნე ჟერმენ დე სტალი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის ფინანსთა მინისტრები კატეგორია:საფრანგეთის რევოლუციის ფიგურები კატეგორია:დაბადებული 30 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1732 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1804
რენტგენიუმი
რენტგენიუმი (Roentgenium; ქიმიური სიმბოლო — ), უნუნუნნიუმი (Unununnium; ქიმიური სიმბოლო — ), ეკა-ოქრო (Eka-gold) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, მეთერთმეტე ჯგუფის (ძველი კლასიფიკაციით — პირველი ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, Iბ) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. მისი ატომური ნომერია — 111. ელემენტს სახელი დაერქვა გერმანელი ფიზიკოსის ვილჰელმ რენტგენის მატივსაცემად.
Lasioglossum bidentatum
სქოლიო
bidentatum
Confessions on a Dance Floor
Confessions on a Dance Floor — ამერიკელი პოპ მომღერლის მადონას გრემის მფლობელი მეათე სტუდიური ალბომი (ჯამში მეთვრამეტე ჩანაწერი). იგი გამოიცა 2005 წლის 15 სექტემბერს. ალბომი გამოუშვა ლეიბლმა Warner Bros.. წარმატება იქონია მისმა ოთხივე სინგლმა: Hung Up (ABBA-ს სიმღერის Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight) მელოდიით), Sorry, Get Together და Jump.
სიმღერების სია
ჩამოსატვირთი დამატება ICON-ის წევრებისათვის
სერტიფიცირებები
!scope="row"|მსოფლიო
სქოლიო
კატეგორია:2005 წლის ალბომები კატეგორია:მადონას ალბომები კატეგორია:Warner Bros. Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები სტიუარტ პრაისის პროდიუსერობით
ყარაიტები
მინი|250პქ|ყარაიტი მამაკაცები ეროვნულ ტანისამოსში, ყირიმი, მე-19 საუკუნე. ყირიმელი ყარაიტები იგივე ყარაიმები (ყირიმულად ყარაიტული: მხ. къарай — ყარაი, მრ. къарайлар — ყარაილარ; ტრაკაის ყარაიტული: მხ. karaj, მრ. karajlar, ებრაულად קָרָאִים — qara'im, „მკითხველნი“) — თურქულენოვანი ხალხი, ყარაიტული იუდაიზმის მიმდევრები აღმოსავლეთ ევროპაში. ყარაიტები უარყოფენ თალმუდს და აღიარებენ საღვთო წერილს. მეფის რუსეთი, რომელიც დევნიდა ებრაელებს, შემწყნარებლობას იჩენდა ყარაიტების მიმართ. ყარაიტები მათი სიტყვებით მომდინარეობენ სპარსეთში დატყვევებული ებრაელებიდან და მათ არ მიუღიათ მონაწილეობა ქრისტეს წამებასა და მოკვდინებაში. „ყარაი“ არის გალათინურებული სიტყვა ორიგინალურიდან „къарай“, ხოლო სახელს — „ყარაიმ“ უწოდებენ რუსები, უკრაინელები, პოლონელები და ლიეტუველები. ყარაიტები წარმომავლობით არიან ყირიმიდან და დამკვიდრდნენ ლიტვაში გვიან შუა საუკუნეებში.
ნამონასტრევი (ქედის მუნიციპალიტეტი)
ნამონასტრევი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქედის მუნიციპალიტეტში, მერისის თემში (სოფლები: გარეტყე, გუნდაური, ინაშარიძეები, მერისი, ნამონასტრევი, სილიბაური, სიხალიძეები). მდებარეობს მდინარე მერისის ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 820 მ. დაბა ქედიდან დაშორებულია 7 კილომეტრით, მერისიდან 7 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეთამბაქოეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 60 კაცი. სოფელში არის მინერალური წყალი.
სქოლიო
კატეგორია:ქედის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ოდესის კინოსტუდია
ოდესის კინოსტუდია ( Одеська кіностудія художніх фільмів) - უკრაინული, ყოფილი საბჭოთა კინოსტუდია, რომელიც მდებარეობს ოდესაში. უკრაინაში კინოწარმოების ორი ცენტრიდან ერთ-ერთი (მეორე კიევშია).
ის თავის ისტორიას 1907 წლიდან იწყებს, როდესაც ფოტოგრაფმა მირონ გროსმანმა გახსნა კერძო კინოსტუდია „Мирограф“ და დაიწყო ადგილობრივი ამბების გადაღება. 1913 წელს, ფრანგული ბულვარის 16-ში, ძმის საზაფხულო აგარაკის ტერიტორიაზე მან ააგო მოკრძალებული მინის პავილიონი და კინოფირების დასამუშავებელი ლაბორატორია.
როგორც სახელმწიფო კინოსტუდია, ჩამოყალიბდა 1919 წელს გროსმანის, ხარიტონოვის და ბორისოვის კერძო კინოს ქარხნების ნაციონალიზაციისა და შერწყმის შედეგად. 1922 წლიდან - უკრაინული ფოტოფილმების ადმინისტრაციის პირველი სახელმწიფო კინოს ქარხანა, 1930 წლიდან - უკრაინფილმის ოდესის ქარხანა, 1932 წლიდან - უკრაინფილმის პირველი კომკავშირული კინოს ქარხანა, 1938 წლიდან 1941 წლამდე - მხატვრული ფილმების ოდესის კინოსტუდია. დიდი სამამულო ომის დროს ის იყო ტაშკენტის კინოსტუდიის ნაწილი. ომის შემდეგ შავი ზღვის კინოს ქარხანა გახდა კინოსტუდია „მოსფილმის“ საზაფხულო ბაზა. 1955 წელს ოდესის კინოსტუდიამ განაახლა საკუთარი კინოს წარმოება. 2005 წელს რეორგანიზაცია მოხდა კერძო სააქციო საზოგადოებად. აქციების 50%+1 ეკუთვნის სახელმწიფოს.
ისტორია
ოდესის კინოსტუდია თავის ისტორიას 1907 წლიდან იწყებს. სწორედ მაშინ, ფოტოგრაფმა მირონ გროსმანმა, კინოატელიეს გახსნის შემდეგ, დაიწყო ადგილობრივი ქრონიკების გადაღება. 1913 წლის მაისში მან დააარსა ამხანაგობა „მიროგრაფი“, რომელიც აწარმოებდა ფილმებს ევროპულ კინოში აპრობირებულ პოპულარულ თემებზე. 1913 წელს გაიხსნა კინოკომპანია „მიზრახი“, სადაც გადაიღეს ფილმები, რომლებიც პროპაგანდას უწევდა ებრაელების წასვლას „აღთქმულ მიწაზე“.
პირველი მსოფლიო ომის დროს უცხოური ფილმების ნაკადი მთლიანად შეჩერდა, რაც ადგილობრივი კინოწარმოების განვითარებისთვის დამხმარე გახდა. 1916 წელს მორდკო ტოვბინი, ცნობილი პოლონური კინოწარმოების Sila-სა და Kosmofilm-ის მფლობელი, ვარშავიდან ოდესაში იქნა ევაკუირებული. ტოვბინი ფლობდა წილს „იუჟნი ბანკში“, რომლის აქტივებში შედიოდა სტუდია „მოროგრაფი“. ასე გახდა მირონ გროსმანის პარტნიორი. 1916 წლიდან 1917 წლამდე სტუდიამ გამოუშვა 10 ფილმი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ მოსკოვის მთავარი კინომეწარმე დიმიტრი ხარიტონოვი ოდესაში გაიქცა. 1917 წლის ბოლოს - 1918 წლის დასაწყისში მან ააგო დიდი მინის გადაღების პავილიონი გროსმანის სტუდიის გვერდით საფრანგეთის ბულვარზე. გროსმანისა და ხარიტონოვის კინოფაბრიკების გარდა, არსებობდა კ.პ. ბორისოვის კინოწარმოებაც. მისი კინოსტუდია აშენდა 1917 წელს სტაროინსტიტუტის ქუჩაზე, ამჟამინდელი საზღვაო უნივერსიტეტის მოპირდაპირედ.
1919 წლის აპრილში წითელი არმიის ქვედანაყოფები შევიდნენ ოდესაში, სამხედრო ოპერატორებმა გადაიღეს ქრონიკის ფილმი „ოდესის აღება“. 1919 წლის 23 მაისს პროვინციულმა აღმასრულებელმა კომიტეტმა გადაწყვიტა ყველა კერძო კინოწარმოების ნაციონალიზაცია. ეს თარიღი ოფიციალურად ითვლება ოდესის კინოსტუდიის დაბადების დღედ. თავდაპირველად ეს იყო „წითელი არმიის 41-ე დივიზიის პოლიტიკური განყოფილების კინოგანყოფილება“, მალევე გადაიღეს პირველი მხატვრული ფილმი - „ობობები და ბუზები“. 1919 წლის აგვისტოს ბოლოს დენიკინის არმიამ ბოლშევიკები ოდესიდან განდევნა. 1920 წლის თებერვლის დასაწყისში ქალაქში კოტოვსკის საკავალერიო ბრიგადა შევიდა და საბჭოთა ხელისუფლება საბოლოოდ დამყარდა ოდესაში. სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ, თითქმის მთელი უკრაინული კინოწარმოება კონცენტრირებული იყო ოდესაში. 1921 წელს ქარხანა, რომელიც ჩამოყალიბდა კერძო კინოწარმოების ბაზაზე, გახდა ცნობილი, როგორც უკრაინული კინოკომიტეტის ოდესის ფილიალი. დაანგრიეს გროსმანის ატელიე, გაძარცვეს ხარიტონოვის გადასაღები მოედანი. ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ მეწარმეებმა თან წაიღეს აღჭურვილობა და ფირების მარაგი. უზარმაზარი ტერიტორია შემოღობეს ქვის გალავნით და დაიწყო სამშენებლო სამუშაოები. 1922 წლის 31 მარტს, სრულიად უკრაინის ფოტოფილმების ადმინისტრაციის პირველმა სახელმწიფო კინოქარხანამ გამოუშვა პირველი მხატვრული ფილმი „შვედური ასანთი“.
1924 წელს, ოდესის კინოქარხნის ბაზაზე, გაიხსნა ქვეყანაში ერთ-ერთი პირველი კინემატოგრაფიული საგანმანათლებლო დაწესებულება უნივერსიტეტის უფლებებით — კინემატოგრაფიის სახელმწიფო კოლეჯი, რომელიც ამზადებდა სხვადასხვა პროფესიის კინემატოგრაფისტებს — მსახიობებიდან, რეჟისორებიდან, სცენარისტებიდან დაწყებული, ფილმის დამუშავების სპეციალისტებით, კიომექანიკოსებით და განათების სპეციალისტებით დამთავრებული.
1926 წელს ოდესის კინოწარმოებაში მუშაობდა 7 რეჟისორი, 9 ოპერატორი, 4 მხატვარი, 30 მსახიობი. საერთო ჯამში, შტატში 319 ადამიანი იყო. საშუალო ხელფასი 60 მანეთი იყო, მაქსიმალური — 300. მუშებს შორის იყვნენ ასევე უცხოელი სპეციალისტები — 2 ოპერატორი, 2 მხატვარი და 1 ლაბორანტი. ამ დროს აქ შედგა ალექსანდრე დოვჟენკოს დებიუტი. 1926 წელს რეკონსტრუირებული კინოს ქარხანა, ალბათ, საუკეთესო იყო ქვეყანაში ტექნოლოგიური აღჭურვილობის მხრივ. მას ჰქონდა, რა თქმა უნდა, „გაუმჯობესებული გადაღებისა და განათების მოწყობილობები, დამხმარე საწარმოები, ლაბორატორიები უახლესი დიზაინის მოწყობილობებით“. მალე შეიქმნა კინოასლების ახალი ლაბორატორია, რომელიც ყოველწლიურად ამუშავებდა 2,5 მილიონ მეტრამდე ფილმს, თანდათან აფართოებდა ტევადობას 9 მილიონ მეტრამდე. 1920-იანი წლების ბოლოს, კიევის კინოს ქარხნის აშენებამდე, ოდესა დარჩა ერთადერთ მთავარ კინოცენტრად უკრაინაში.
სახელწოდება „ოდესის კინოსტუდია“ 1938 წელს გაჩნდა. ომის დასაწყისში იგი წელიწადში 5-10 ფილმს უშვებდა, რომელთაგან ბევრი საზღვაო თემატიკას ეძღვნებოდა. ეს არის ჟიულ ვერნის რომანის „საიდუმლო კუნძული" და იური კრიმოვის მოთხრობის „ტანკერი დერბენტი“ ეკრანიზაციები, ფილმები: „მეზღვაურები“, „საზღვაო პოსტი“ და „მეზღვაურის ქალიშვილი“. ოდესის კინოსტუდიას საზღვაო პეიზაჟების ჟანრში ქვეყანაში თანასწორი არ ჰყავდა.
1941 წლის დეკემბერში რუმინულმა ქვედანაყოფებმა, რომლებმაც დაიკავეს ოდესა, ამოიღეს და გაანადგურეს კინოსტუდიის მთელი დარჩენილი ქონება. წითელი არმიის მიერ ქალაქის გათავისუფლებამდე მის ტერიტორიაზე გერმანული სამხედრო ნაწილი იყო განთავსებული, რომელმაც სახელოსნოები თავლად აქცია. უკან დახევამდე გერმანელებმა რამდენიმე ობიექტი დაწვეს. სულ დაინგრა და დაზიანდა კინოსტუდიის 32 შენობა.
1941-1944 წლებში ოდესელმა კინემატოგრაფისტებმა მონაწილეობა მიიღეს ტაშკენტის კინოსტუდიის მიერ ისეთი ფილმების შექმნაში, როგორიცაა „ზღვის ქორი“, „ორი ჯარისკაცი“, „ნასრედინი ბუხარაში“, „კაცი №217“, ასევე მონაწილეობდნენ საბრძოლო კინოკოლექციებისთვის ნოველების შექმნაში.
ევაკუაციდან დაბრუნების შემდეგ, სტუდია ერთგვარი „განხეთქილების ვაშლი“ აღმოჩნდა: ერთდროულად სამ რესპუბლიკას უნდოდა მისი „მითვისება“ — რუსეთს, უკრაინას და მოლდოვას. ომის დროს დანგრეული სტუდიის ადგილზე გაჩნდა შავი ზღვის კინოს ქარხანა, რომელიც ბაზა გახდა სხვა კინოსტუდიების ექსპედიციებისთვის (1951-1955 წლებში — „მოსფილმის“ ფილიალი).
1955 წელს ოდესის კინოსტუდიამ განაახლა საკუთარი კინოს წარმოება. რეჟისორმა ალექსანდრე გორსკიმ არა მხოლოდ მიიღო სტუდიის აღორძინების ნებართვა, არამედ მოაგვარა პერსონალის პრობლემა ВГИК-ის კურსდამთავრებულების — რეჟისორების, ოპერატორების, მხატვრებისა და ეკონომისტების მოწვევით. შემდეგ ყოფილმა სტუდენტებმა, რომლებიც ჩვეულებრივ წლების განმავლობაში დადიოდნენ ასისტენტად და დამხმარეებად, უცებ მიიღეს დამოუკიდებელი სამუშაო. 1956 წლის 26 ნოემბერს გამოვიდა ფელიქს მირონერისა და მარლენ ხუციევის ფილმი „გაზაფხული ზარეჩნაიას ქუჩაზე“, რომელიც მნიშვნელოვანი მოვლენა გახდა არა მხოლოდ სტუდიისთვის, არამედ მთელი საბჭოთა კინოსთვის.
მას შემდეგ სტუდია მრავალი წლის განმავლობაში სასტარტო მოედანი იყო ახალგაზრდა კინორეჟისორებისთვის. აქ დაიწყეს თავიანთი საქმიანობა და მუშაობდნენ: გენრიხ გაბაი, ევგენი ტაშკოვი, პიოტრ ტოდოროვსკი, კირა მურატოვა, გეორგი იუნგვალდ-ხილკევიჩი, სტანისლავ გოვორუხინი და მრავალი სხვა რეჟისორი.
2005 წელს სტუდია გადაკეთდა კერძო სააქციო საზოგადოებად, ხოლო აქციები გაიყო სახელმწიფო ქონების ფონდს (50% + 1) და შპს „ნიუ კინოსტუდიას“ (50% -1), რომელიც ეკუთვნის 1+1-ის კომპანიების ჯგუფის დირექტორს, ალექსანდრე ტკაჩენკოს. 2018 წელს კინოსტუდიამ მესამე აქციონერი შეიძინა: „New Film Studio“-მ აქციების 25% გადასცა „Media Coworking“-ს. 2020 წლის ივნისში ტკაჩენკომ მიჰყიდა ოდესის კინოსტუდიის 25% „Smart Holding“-ის ტოპ მენეჯერს.
კინოს მუზეუმი
ოდესის კინოსტუდიის ტერიტორიაზე არის უკრაინის კინემატოგრაფისტთა ეროვნული კავშირის ოდესის ფილიალის კინომუზეუმი. მუზეუმში ინახება ოდესის კინოსტუდიის არსებობის წლების განმავლობაში შეგროვებული მასალები, კინოკატალოგები, სამსახიობო ტესტების ფოტოალბომი, ინფორმაცია რეჟისორებისა და პროდიუსერების შესახებ, კინოტექნიკა, წიგნები, გაზეთები, კინოჟურნალები და ა.შ. პ. საერთო ჯამში — თორმეტ ათასზე მეტი „სათავსო ერთეული“.