cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
თბილისის უმაღლესი საარტილერიო სასწავლებელი
230პქ|მინი|მარჯვნივ|თბილისის უმაღლესი საარტილერიო სასწავლებლის დროშა ბაქოს 26 კომისრის სახელობის თბილისის უმაღლესი საარტილერიო სასწავლებელი — სამხედრო სასწავლებელი თბილისში. მისი ისტორია იწყება ბაქოში, 1920 წლის აგვისტოში, როდესაც წითელი არმიის სამეთაურო კადრების მოსამზადებლად ფორმირებული იყო კურსანტთა აღმოსავლეთის ბრიგადა, რომლის შემადგენლობაში შევიდა კურსანტთა მე-6 პოლკი. ბრიგადასთან ერთად ეს პოლკი 1921 წლის 25 თებერვალს შემოვიდა თბილისში (იხ. წითელი არმიის შემოჭრა საქართველოში), სადაც განლაგდა ახლანდელი დავით აღმაშენებლის გამზირზე, ყოფ. იუნკერთა სასწავლებლის ყაზარმებში, 1921 წლის 14 აპრილს კურსანტთა მე-6 პოლკი გადაკეთდა ქვეით-მეტყვიამფრქვევეთა მე-2 კურსებად. იმავე წლის მაისში ამ კურსებს ეწოდა ბაქოს ქვეით-მეტყვიამფრქვევეთა მე-13 სამეთაურო კურსები, 1922 წლის ოქტომბერში — ბაქოს ქვეითთა სკოლა, რომელსაც 1924 წლის ოქტომბერში მიენიჭა ბაქოს 26 კომისრის სახელი. 1935 ეს სკოლა გადაკეთდა ბაქოს 26 კომისრის სახელობის ამიერკავკასიის გაერთიანებულ სამხედრო სკოლად, 1937 წელს – იმავე სახელობის სამხედრო სასწავლებლად, ხოლო 1938 წელს — ბაქოს 26 კომისრის სახელობის სამთო-საარტილერიო სასწავლებლად.
1991 წელს საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ, სასწავლებელი სრული შემადგენლობით გადაყვანილ იქნა (1993) რუსეთის ფედერაციის ქალაქ ეკატერინბურგში. მის ყაზარმებში მუშაობა დაიწყო თავდაცვის ეროვნულმა აკადემიამ.
სქოლიო
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სამხედრო სასწავლებლები კატეგორია:თბილისის სასწავლებლები კატეგორია:საქართველოს სამხედრო სასწავლებლები კატეგორია:არტილერია
ნიალისყურის ქედი
ნიალისყურის ქედი, ჩრდილის ქედი, ჩილდირის ქედი, სუბგანედური ვულკანური ქედი ჯავახეთის ზეგნის სამხრეთ ნაწილში. უმაღლესი ადგილია მწვერვალი უჩთაფალარი (3011 მ). აგებულია მიო-პლიოცენური ანდეზიტური ქანებით. აქვს განიერი თხემი და სუსტად დანაწევრებული დამრეცი კალთები. ნიალისყურის ქედის ქვემო კალთები შემოსილია მთის შავმიწისებრ ნიადაგებზე განვითარებული მდელოებით, შუა — მთის მდელოს ნიადაგებიანი სუბალპური მდელოებით, ზემო კალთები და თხემი — მდელოს ტორფიან-კორდიან ნიადაგებზე განვითარებული ალპური ბალახეულობით.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამცხე-ჯავახეთის მხარის ქედები
პიერ-ჟოზეფ პრუდონი
მინი|მარჯვნივ|პიერ-ჟოზეფ პრუდონი პიერ-ჟოზეფ პრუდონი (Pierre-Joseph Proudhon; დ. 15 იანვარი, 1809 — გ. 19 იანვარი, 1865) — ფრანგი პუბლიცისტი, სოციალისტური მიმდევრობის პოლიტიკური ფილოსოფოსი და ეკონომისტი, ანარქიზმის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. პირველმა უწოდა საკუთარ თავს „ანარქისტი“ (1848 წლის შემდეგ საკუთარ თავს უკვე „ფედერალისტს“ უწოდებდა). მუშაობდა პუბლიცისტად და თავად ისწავლა ლათინური, რათა ამ ენაზე წიგნების ბეჭდვა შეძლებოდა. პრუდონის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი გამოთქმაა „საკუთრება მძარცველობაა“ ნაშრომში „რა არის საკუთრება?“, სადაც ის მთავრობისა და საკუთრების პრინციპებს განიხილავდა (თავდაპირველი სათაური იყო „Qu'est-ce que la propriété? Recherche sur le principe du droit et du gouvernement“), მის პირველ მნიშვნელოვან ნაშრომში, რომელიც 1840 წელს გამოქვეყნდა.
შეიუმუშავა ე. წ. პრუდონიზმი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი პუბლიცისტები კატეგორია:ფრანგი ეკონომისტები კატეგორია:ანარქისტები კატეგორია:დაბადებული 15 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1809 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1865
ზვიად კვაჭანტირაძე
ზვიად კვაჭანტირაძე (დ. 7 მაისი, 1965, მახარაძე) — ქართველი ისტორიკოსი, პოლიტიკოსი, საქართველოს მე-8 და მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა ოზურგეთის N2 საშუალო სკოლა. 1990 წელს დაამთავრა იაროსლავლის უნივერსიტეტის ისტორიისა და სამართლის ფაკულტეტი. 1993 წელს იყო პირველი ქართული PR კომპანიის, „თბილისის საზოგადოებასთან ურთიერთობის ცენტრის“ (TPRC) თანადამფუძნებელი. 1994 წელს მოიპოვა კარლ დუისბერგის სტიპენდია და 1994-1995 წლებში ისწავლა კარლ დუისბერგის კოლეჯში (კელნი, გერმანია) სოციალური საბაზრო ეკონომიკა და საზოგადოებასთან ურთიერთობა.
1996 წლის მარტში დაბრუნდა საქართველოში და დაიწყო მუშაობა საქართველოს პრეზიდენტის კანცელარიაში. იყო ევროპული ინტეგრაციის და საერთაშორისო ურთიერთობების დეპარტამენტის თავმჯდომარე საქართველოს ტრანსპორტისა და კომუნიკაციების სამინისტროში. 2000-2004 წლებში იყო ტრასეკას სამთავრობათაშორისო კომისიის გენერალური მდივანი. 2004-2009 წლებში იყო საქართველოს გენერალური კონსული ქალაქ სტამბოლში.
2012 წლიდან არის პარტია „ქართული ოცნება - დემოკრატიული საქართველოს“ წევრი. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ოზურგეთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. იყო საპარლამენტო უმრავლესობის ლიდერი 2015-2016 წლებში. 2016-2020 წლებში — საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
2019 წლის თებერვალში დატოვა ქართული ოცნება. პარტიის დატოვების შემდეგ, 19 მარტს საქართველოს პარლამენტში გაიმართა კენჭისყრა დიასპორისა და კავკასიის საკითხთა კომიტეტის თავმჯდომარის თანამდებობიდან ზვიად კვაჭანტირაძის გადაყენებასთან დაკავშირებით.
პარლამენტის დიასპორისა და კავკასიის საკითხთა კომიტეტის თავმჯდომარის თანამდებობაზე ზვიად კვაჭანტირაძის ბექა ოდიშარიათი შეცვლის საკითხი უმრავლესობამ დააყენა. ეს გადაწყვეტილება ქართული ოცნების ოფისში 18 მარტს გამართულ შეხვედრაზე მიიღეს. მიუხედავად წინასწარ მიღებული გადაწყვეტილებისა, პარლამენტმა დიასპორისა და კავკასიის საკითხთა კომიტეტის თავმჯდომარის თანამდებობიდან ზვიად კვაჭანტირაძე ვერ გადააყენა.
მანამ, სანამ საქართველოს პარლამენტი დიასპორის კომიტეტის თავმჯდომარის პოსტიდან ზვიად კვაჭანტირაძის გადაყენების საკითხს კენჭს ხელმეორედ უყრიდა, ქართული ოცნებიდან გასულმა დეპუტატმა თავად გააკეთა გადადგომის შესახებ განცხადება. უმრავლესობის დეპუტატებმა კვაჭანტირაძის გადაყენების საკითხის ჩავარდნა „ღილაკების არევით“ ახსნეს.
2019 წლის 27 მაისს ზვიად კვაჭანტირაძემ ეკა ბესელიასთან და გედევან ფოფხაძესთან ერთად განაცხადა ახალი პარტიის — „სამართლიანობისთვის“ დაარსების შესახებ. 27 მაისს გამართულ დამფუძნებელ ყრილობაზე კვაჭანტირაძე პოლიტსაბჭოს წევრად და პოლიტიკურ მდივნად აირჩიეს. 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნების წინ გედევან ფოფხაძემ და ზვიად კვაჭანტირაძემ პარტია დატოვეს და „ქართული ოცნებიდან“ წამოსულ სხვა დეპუტატებთან ერთად ჩამოაყალიბეს „ჩვენი საქართველო — სოლიდარობის ალიანსი“. 2020 წლის 7 ივნისის დამფუძნებელ ყრილობაზე კვაჭანტირაძე პოლიტსაბჭოს თავმჯდომარედ აირჩიეს. ამის მიუხედავად, ეკა ბესელიას 8 ივნისის განცხადების მიხედვით, ორივე პოლიტიკოსი იურიდიულად მისი პარტიის წევრებად რჩებოდნენ, რადგან გასვლის შესახებ განცხადებას ხელი არ მოუწერიათ.
პირადი და ოჯახური ცხოვრება
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი. საუბრობს ინგლისურ, გერმანულ, თურქულ და რუსულ ენებზე.
ცუმშტაინშპიცე
ცუმშტაინშპიცე (Zumsteinspitze) — მწვერვალი პენინის ალპებში, შვეიცარია-იტალიის საზღვარზე. სიმაღლე 4 563 მ. წარმოადგენს მონტე-როზას ქვე-მწვერვალს.
მწვერვალი აღმართულია დუფოურსპიცესა და სინალკუპეს მწვერვალებს შორის.
მთაზე პირველი ასვლა განხორციელდა 1820 წლის 1 აგვისტოს.
Fixing a Hole
Fixing a Hole — ინგლისელი მუსიკოს პოლ მაკ-კარტნის მიერ დაწერილი სიმღერა. იგი შეტანილია ჯგუფ The Beatles-ის 1967 წლის სტუდიურ ალბომში Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. მის ავტორებად მითითებულები არიან ჯონ ლენონი და პოლ მაკ-კარტნი.
ხშირად სხვადასხვა მსმენელი ამტკიცებდა, რომ ეს სიმღერა არის ჰეროინის შესახებ, მაგრამ მაკ-კარტნის თქმით, ეს სიმღერა უბრალოდ მოსაწევზეა. ამას ხაზს უსვამს სიურეალისტური ლირიკა და ვოკალზე მორგებული ექოს ეფექტი.
კატეგორია:The Beatles-ის სიმღერები კატეგორია:1967 წლის სიმღერები
სან-ლორენსო-დე-ტორმესი
სან-ლორენსო-დე-ტორმესი (San Lorenzo de Tormes) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ელ-ბარკო-დე-ავილა-პიედრახიტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 14,5 კმ². მოსახლეობა — 35 კაცი (2022 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ავილის მუნიციპალიტეტები
ოთარ ჩხეიძე
ოთარ რევაზის ძე ჩხეიძე (დ. 28 ნოემბერი, 1920, ყელქცეული, გორის რაიონი — გ. 13 დეკემბერი, 2007, თბილისი) — ქართველი მწერალი, ლიტერატურათმცოდნე, ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი (1949).
ბიოგრაფია
1938 წელს თბილისში დაამთავრა საშუალო სკოლა. 1942 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი, დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის განხრით. ერთხანს მასწავლებლობდა სოფლად. 1948 წლიდან ლექციებს კითხულობდა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის, 1949 წლიდან — ნ. ბარათაშვილის სახელობის გორის პედაგოგიური ინსტიტუტებში. 1949—1971 წლებში იყო გორის პედაგოგიური ინსტიტუტის რუსული ენისა და ლიტერატურის, 1971—1980 წლებში — უცხოური ენებისა და ლიტერატურის კათედრის გამგე. 1950—1951 წლებში საქართველოს მწერალთა კავშირის პასუხისმგებელი მდივანია და „მნათობის“, „ცისკრის“ და „ლიტერატურული საქართველოს“ სარედაქციო კოლეგიის წევრი 40-იანი წლებიდან 90-იან წლებამდე. პირველი მოთხრობა გამოაქვეყნა 1940 წელს ჟურნალ „ჩვენ თაობაში“. მას შემდეგ თანმიმდევრულად იბეჭდება მისი მოთხრობების ციკლი „ჩემი სოფლის ეტიუდები“, რომანის ციკლი „მატიანე ქართლისა“, დრამატული ნაწარმოებები, ლიტერატურულ-კრიტიკული და პუბლიცისტური წერილები. მოთხრობათა პირველი კრებული „ხელეური“ — 1947, წლების მანძილზე აქვეყნებდა ქართული სოფლის ამსახველ, ლირიზმით შეფერილ მცირეფორმიან თხზულებებს საერთო სათაურით — „ჩემი სოფლის ეტიუდებიდან“ (1959, 1963).
ავტორია რომანების მთელი სერიისა, რომელთა მთავარი პერსონაჟების — გენეტიკური ხაზით ერთმანეთთან დაკავშირებიული სამი თაობის ადამიანების — ბედის ჩვენებით შექმნილია XX საუკუნე  ჩვენი საზოგადოების ცხოვრების ვრცელი ეპოპეა „ტინისხიდი“, წგნ. I—III, 1950—1955; „ბურუსი“, 1955; „ჯებირი“, 1956; „მეჩეჩი“, 1958; „კვერნაქი“, 1965; „აღმართ-დაღმართი“, 1967; „ლანდები“, 1968; „ბორიაყი“, 1974 (რომანი საფუძვლად დაედო რეჟისორ გიორგი შენგელაიას კინოფილმს „ახალგაზრდა კომპოზიტორის მოგზაურობა“, 1985); „ცხრაწყარო“, 1980; „მთაგრეხილი“, 1984 და სხვა]. ოთარ ჩხეიძეს ეკუთვნის აგრეთვე პიესები „ვისია ვისი“ (დაიდგა 1964), „ძველი რომანსები“ (დაიდგა 1966), „თედორე“ (დაიდგა 1967), „ქეთევან“ (დაიდგა 1970); მონოგრაფიები „ვასილ ბარნოვი“. „რომანი და ისტორია“ (1965, 1976), „იტალიური დღიურები ბაირონისა“ (1976) და სხვა. რომანების ციკლი — არტისტული გადატრიალება, „თეთრი დათვი“, „ბერმუდის სამკუთხედი“, „2001 წელი“, „მორჩილი“ და ბოლო — 22-ე რომანი „ლაზერშოუ“ (2005) გამოხატავს საქართველოში კომუნისტური რეჟიმის შემდგომდროინდელ მოვლენებს. ყოველი მათგანი მოვლენათა ცხელ კვალზე იწერებოდა და ქვეყნდებოდა  და მართლაც მხატვრული მატიანე იქნება შთამომავლობისათვის, მატიანე პირუთვნელი თანამედროვისა. მისი თხზულებები თარგმნილია რუსულ ენაზე, ყოფილ სსრკ-ის სხვა ხალხთა, აგრეთვე ბულგარულ ენაზე. მიღებული აქვს ლიტერატურული პრემია „საბა“ (2005)და „ილია ჭავჭავაძის“ პრემია (2006).
ჯილდოები
2005 - „საბა“ ქართული ლიტერატურის განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისათვის.
ლიტერატურა
ოთარ კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 2007 კატეგორია:საბას პრემიის ლაურეატები კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
მაჩუ-პიქჩუ
thumb|280px|[[უაინა-პიქჩუს მთა, რომელიც მაჩუ-პიქჩუს ნაქალაქარს დასცქერის]] მაჩუ-პიქჩუ (Machu Picchu – ძველი მწვერვალი) — ინკების კოლუმბამდელი, XV საუკუნის ძეგლი პერუში, კუსკოს რეგიონში, ზღვის დონიდან 2 430 მეტრ სიმაღლეზე. გაშენებულია მდინარე ურუბამბის ხეობის თავზე, მთაგრეხილზე, რომელიც ქალაქ კუსკოდან 80 კილომეტრით ჩრდილო-დასავლეთით მდებარეობს. არქეოლოგთა უმრავლესობა დარწმუნებულია, რომ მაჩუ-პიქჩუ აშენდა როგორც ინკების იმპერატორ პაჩაკუტის (1438–1472) მამული. მას ხშირად მოიხსენიებენ „ინკების ქალაქის“ სახელით. მთელ მსოფლიოში, ინკების სამყარო ბევრისთვის სწორედ მაჩუ-პიქჩუს პორტრეტთან ასოცირდება.
მისი მშენებლობა ინკებმა დაახლოებით 1400 წელს დაიწყეს, ერთი საუკუნის შემდეგ კი, როგორც უკვე ინკების იმპერატორის ოფიციალური რეზიდენცია, ესპანელი კონკისტადორების გამოჩენის დროს მიატოვეს. მიუხედავად იმისა, რომ მის შესახებ ადგილობრივთათვის ცნობილი იყო, დანარჩენმა სამყარომ მასზე 1911 წლამდე არაფერი იცოდა, სანამ ის საერთაშორისო ყურადღების ცენტრში ამერიკელმა ისტორიკოსმა, იელის უნივერსიტეტის პროფესორმა ჰირამ ბინგემმა არ მოაქცია. ამის შემდეგ, მაჩუ-პიქჩუ მნიშვნელოვანი ტურისტული ღირსშესანიშნაობა გახდა. შენობათა უდიდესი ნაწილი შერემონტდა, რათა უფრო თვალნათელი გამხდარიყო, თუ როგორ გამოიყურებოდა მაჩუ-პიქჩუ თავდაპირველად. 1976 წლისთვის, ძეგლის 30% უკვე აღდგენილი იყო. აღდგენითი სამუშაოები დღემდე გრძელდება.
ინკების დაპყრობის დროს, მაჩუ-პიქჩუს შესახებ ესპანელთათვის არაფერი იყო ცნობილი, შესაბამისად იგი შედარებით ხელუხლებლადაა შემონახული, რაც მის მნიშვნელობას კიდევ უფრო ზრდის. 1981 წელს იგი პერუს ისტორიულ ნაკრძალად გამოცხადდა, 1983 წელს კი ის იუნესკომ შეიტანა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. 2007 წელს, საერთაშორისო ინტერნეტ-გამოკითხვაში მაჩუ-პიქჩუ მსოფლიოს ახალ შვიდ საოცრებას შორის დაასახელეს.
მაჩუ-პიქჩუ ინკების კლასიკურ სტილშია ნაგები, ნატიფი ქვის კედლებით. მისი სამი ძირითადი სტრუქტურაა: ინტიჰუატანა (მზის დასაბმელი სვეტი), მზის ტაძარი და სამფანჯრიანი ოთახი. სამივე მათგანი განლაგებულია ტერიტორიაზე, რომელსაც არქეოლოგები მაჩუ-პიქჩუს წმინდა რაიონს უწოდებენ. 2007 წლის სექტემბერში, პერუმ და იელის უნივერსიტეტმა თითქმის მიაღწიეს შეთანხმებას, რომლის მიხედვითაც უნდა გადაიხედოს მაჩუ-პიქჩუდან წაღებული იმ არტეფაქტების დაბრუნების საკითხი, რომლებიც იელს XX საუკუნის ადრეულ წლებში ჰირამ ბინგემმა გადასცა. 2010 წლის ნოემბერში, იელის უნივერსიტეტის წარმომადგენელი არტეფაქტების პერუს უნივერსიტეტისათვის დაბრუნებას დასთანხმდა.
ისტორია
მაჩუ-პიქჩუ დაახლოებით 1450-იან წლებში აშენდა, ინკების იმპერიის ძლიერების პიკზე. მშენებლობის პერიოდი ინკების ორი უძლიერესი იმპერატორის — პაჩაკუტისა (1438-1471) და ტუპაკ ინკა იუპანკის (1472-1493) მმართველობის პერიოდს ემთხვევა. ზუსტად 100 წლის შემდეგ, 1572 წელს, ინკებმა იგი მიატოვეს, რაც ესპანური დაპყრობის ერთ-ერთი გვიანი შედეგი იყო. სავარაუდოა, რომ მისი მოსახლეობა ყვავილის ეპიდემიამ გაანადგურა, რომელიც ამ არეალში ესპანელი კონკისტადორების გამოჩენამდე სხვა მოგზაურებმა შეიტანეს. ერთ-ერთი წერილი ახსენებს სასახლე პიქჩოს, თუმცა არ არსებობს არანაირი ჩანაწერი, რომელიც ამ შორეულ ქალაქში ესპანელთა ყოფნას დაადასტურებდა. სხვა ადგილებში კონკისტადორთა მიერ დაზიანებული წმინდა ნაგებობები მაჩუ-პიქჩუში ხელუხლებელია.
thumb|280px|მაჩუ-პიქჩუ 1911 წელს, რეკონსტრუქციამდე
ჰირამ ბინგემი ვარაუდობდა, რომ ეს კომპლექსი ინკების ე. წ. „მზის ქალწულების“ დაბადების ტრადიციულ ადგილს წარმოადგენდა. მეცნიერების მიერ უფრო ბოლო დროს ჩატარებულმა არქეოლოგიურმა გამოკვლევებმა აჩვენა, რომ მაჩუ-პიქჩუ იმპერატორ პაჩაკუტის მამული იყო. ასევე, ეროვნული გეოგრაფიული საზოგადოების მეცნიერმა იოჰან რაინჰარდმა წარმოადგინა მტკიცებულება იმისა, რომ ეს ადგილი შერჩეულ იქნა მისი მდებარეობისა და შედარებითი ხელშეუხებელი ლანდშაფტის, მაგალითად მთების გამო, რომლებიც ისეა განლაგებული, რომ ემთხვევა ინკებისთვის მნიშვნელოვან ასტრონომიულ მოვლენებს.
იოჰან რაინჰარდს სჯერა, რომ მაჩუ-პიქჩუ ინკების წმინდა რელიგიური ძეგლი იყო. ეს თეორია ძირითადად მის მდებარეობას ეყრდნობა. რაინჰარდი მას „წმინდა გეოგრაფიას“ უწოდებს, რადგან ძეგლი მთებითაა გარშემორტყმული, რომლებსაც ინკებისა და ამ მიწაზე მათზე ადრე მობინადრე კულტურათა ცხოვრებაში დიდი რელიგიური დატვირთვა ჰქონდა. მთის უმაღლეს მწვერვალზე, რომლის სახელსაც მაჩუ-პიქჩუ ატარებს, არის „ხელოვნური პლატფორმები, რომელთაც რელიგიური ფუნქციები აქვს, რაც თვალნათლივ ჩანს ინკების რიტუალებში“ (რაინჰარდი 2007). ეს რაინჰარდის ყველაზე დამაჯერებელი მტკიცებულებაა, რადგან ამ ტიპის ქვების წყობა მხოლოდ რელიგიურ ადგილებშია აღმოჩენილი, რაც ნათლად მიუთითებს ამ ძეგლის რელიგიურ დატვირთვაზე. მეორე თეორია მიიჩნევს, რომ მაჩუ-პიქჩუ ინკების ლიაქტა იყო — დასახლება, რომელსაც დაპყრობილი რეგიონის ეკონომიკის კონტროლისთვის აშენებდნენ. სხვა თეორია კი ამტკიცებს, რომ იგი შესაძლოა ციხე ყოფილიყო ინკების საზოგადოების წინაშე ჩადენილი საზარელი დანაშაულის კრიმინალთათვის. კიდევ ერთი ალტერნატიული თეორია ვარაუდობს, რომ მაჩუ-პიქჩუ სასოფლო-სამეურნეო სატესტო სადგური იყო. აქ შესაძლებელი იყო ბევრი განსხვავებული კულტურის ტესტირება მრავალ განსხვავებულ მიკროკლიმატში, რის შესაძლებლობასაც მდებარეობა და ტერასები იძლეოდა. დიდი ოდენობით მოსავლის მიღება რა თქმა უნდა არ იყო შესაძლებელი, მაგრამ ამით ინკებს შეეძლოთ განესაზღვრათ თუ სად რა კულტურა უნდა მოეყვანათ. ასევე არსებობს თეორია, თითქოს ქალაქი ღმერთების ადგილსამყოფელად ან მეფეთა კორონაციისთვის აშენდა.
thumb|280px|ხედი [[უაინა-პიქჩუდან]]
მიუხედავად იმისა, რომ ციტადელი ინკების დედაქალაქ კუსკოსგან მხოლოდ 80 კილომეტრითაა დაცილებული, ესპანელებს ის არასდროს უპოვიათ და შესაბამისად არ გაუძარცვავთ და დაუნგრევიათ ინკების სხვა ძეგლების მსგავსად. საუკუნეთა მანძილზე, გარსშემორტყმულმა ჯუნგლებმა მაჩუ-პიქჩუ დაფარა და მისი არსებობის შესახებ ძალიან ცოტა გარეშე პირმა თუ იცოდა.
ბინგემმა უმალ დაიწყო ძეგლის არქეოლოგიური შესწავლა და მის შესახებ მოხსენებაც შეადგინა. მან კომპლექსს „ინკების დაკარგული ქალაქი“ უწოდა, რაც შემდეგში მისი პირველი წიგნის სათაურიც გახდა. 1915 წლამდე, ბინგემი მაჩუ-პიქჩუს კიდე არაერთხელ ესტუმრა და გათხრები აწარმოა, რა დროსაც მან მრავალგვარი არტეფაქტი შეაგროვა, რომლებიც იელში წაიღო. მაჩუ-პიქჩუს აღმოჩენის შესახებ ბინგემმა რამდენიმე წიგნი და სტატია დაწერა.
ძეგლმა მნიშვნელოვანი რეკლამირება მიიღო ეროვნული გეოგრაფიული საზოგადოების წყალობით, რომელმაც 1913 წლის აპრილის მთლიანი ნომერი მაჩუ-პიქჩუს დაუთმო.
1981 წელს, მაჩუ-პიქჩუს მიმდებარე 325,92 კმ² ტერიტორია პერუმ „ისტორიულ ნაკრძალად“ გამოაცხადა. გარდა თავად ძეგლისა, ნაკრძალი მიმდებარე რეგიონის დიდ ნაწილს მოიცავს, რომელიც მდიდარია პერუს იუნგასისა და ცენტრალური ანდების ნოტიო პუნის ეკორეგიონების ფლორითა და ფაუნით.
1983 წელს, იუნესკომ მაჩუ-პიქჩუ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. „ინკების ცივილიზაციის არქიტექტურის აბსოლუტუირ შედევრი და უნიკალური დამამტკიცებელი საბუთი“ — ნათქვამია ორგანიზაციის დასკვნაში.
2008 წელს, მსოფლიო მონუმენტთა ფონდმა მაჩუ-პიქჩუ მსოფლიოში 100 ყველაზე საფრთხის ქვეშ მყოფ ძეგლთა სიაში ჩასვა, რაც მიმდებარე გარემოს დეგრადაციითაა გამოწვეული. ეს ყოველივე კი შედეგია ტურიზმის მხრიდან მომდინარე საფრთხისა, ასევე სერიოზული საფრთხე მომდინარეობს ახლომდებარე ქალაქ აგუას-კალიენტესის უკონტროლო განვითარებისგან, მათ შორისაა მაჩუ-პიქჩუსკენ მიმავალი გაუმართავი ტრამვაი და ხიდის მშენებლობა მდინარე ურუბამბაზე, რაც ძეგლის მიღწევის საშუალებას ბევრად მეტ ტურისტს მისცემს. აღსანიშნავია, რომ ამ ხიდის მშენებლობით, მთავრობა სასამართლოს განკარგულების უგულებელყოფას ახდენს.
ადრეული გამოვლინებები
არსებობს კიდევ ერთი ვერსია, რომ ბევრად უფრო ადრე, 1867 წელს ძეგლი მოინახულა და გაძარცვა გერმანელმა ბიზნესმენმა, აუგუსტო ბერნსმა. აღმოჩენილია რამდენიმე მტკიცებულება, რომ მასზე უფრო ადრე, მაჩუ-პიქჩუს ეწვია ასევე გერმანელი ინჟინერი ჰასელი. მაჩუ-პიქჩუ ისტორიკოსების მიერ აღმოჩენილ 1874 წელზე უფრო ძველ რუკებზეა მონიშნული.
გეოგრაფია
thumb|250px|მაჩუ-პიქჩუს მდებარეობა thumb|250px|აისი მაჩუ-პიქჩუში მაჩუ-პიქჩუ სამხრეთ ნახევარსფეროში მდებარეობს, ეკვატორიდან 13,164 გრადუსით სამხრეთით. გაშენებულია ქალაქ კუსკოდან 80 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთით, მთის თხემზე, ზღვის დონიდან დაახლოებით 2 450 მეტრზე, ქალაქ კუსკოზე 1 000 მეტრით დაბლა. შესაბამისად, კლიმატი აქ უფრო რბილია, ვიდრე ინკების დედაქალაქში. მაჩუ-პიქჩუ სამხრეთ ამერიკის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი არქეოლოგიური ძეგლია და ერთ-ერთი ყველაზე მონახულებადი ტურისტული ღირსშესანიშნაობა მთელს ლათინურ ამერიკაში, პერუში კი ყველაზე მონახულებადი.
წელიწადის განმავლობაში, მაჩუ-პიქჩუში გამოიყოფა მშრალი და ტენიანი სეზონები. ნალექების ყველაზე მეტი წლიური მაჩვენებელი ოქტომბერ-აპრილში მოდის. თუმცა, წვიმა მოსალოდნელია წელიწადის ნებისმიერ დროს.
მაჩუ-პიქჩუ მდინარე ურუბამბის ხეობის მაღლა მდებარეობს, რომელიც მას სამი მხრიდან ერტყმის, მდინარისკენ ვერტიკალურად ჩაშვებული 450 მეტრიანი კლიფებით. დილაობით, მდინარიდან ნისლი იწევა. ქალაქის მდებარეობა სამხედრო საიდუმლოებას წარმოადგენდა, ღრმა უფსკრულები და მთები კი შესანიშნავ ბუნებრივ დაცვას უზრუნველყოფდა. მდინარე ურუბამბაზე, პონგო-დე-მანიკეს კანიონზე გადებული ინკების ხიდი ინკების არმიისათვის მაჩუ-პიქჩუს საიდუმლო შესასვლელი იყო. ქალაქის დასავლეთით ასევე იყო აშენებული სხვა სამსვეტიანი ხიდი, იმ ადგილას, სადაც უფსკრულის თავზე აღმართული კლიფები ერთმანეთს 6 მეტრზე უახლოვდებიან.
ქალაქი გაშენებულია ორ მთას — მაჩუ-პიქჩუსა და უაინა-პიქჩუს შორის არსებულ უნაგირაზე. მის წყალმომარაგებას უზრუნველყოფდა წყაროები, რომელთა ბლოკირებაც ადვილი არ იყო. მიწა სრულიად საკმარისი იყო იმისთვის, რათა იმაზე ოთხჯერ მეტი საკვები პროდუქტები მოეწიათ, ვიდრე ხალხი ცხოვრობდა. ბორცვები დატერასებულია, არა მხოლოდ სასოფლო-სამეურნეო მიზნებისთვის, არამედ მტრისათვის ქალაქში შესვლის უფრო გასაძნელებლად. ამავე დროს, ტერასები მიწის ეროზიას ამცირებდა და ქალაქს მეწყერისგან იცავდა. მაჩუ-პიქჩუდან ქალაქ კუსკოში, მთებში მიმავალი ორი გზიდან, ერთი მზის ჭიშკარს გაივლის, მეორე კი ინკების ხიდს. ორივე მათგანის დაბლოკვა ადვილი იყო, თუკი მას მტრები როგორმე მიუდგებოდნენ. მიუხედავად იმისა, თუ რა იყო მაჩუ-პიქჩუს თავდაპირველი დანიშნულება, ფაქტია, რომ ის სტრატეგიულ, საკმაოდ დაცულ ადგილასაა გაშენებული.
ძეგლი
thumb|მარცხნივ|[[ინკების ცივილიზაცია|ინკების მიერ აგებული კედელი მაჩუ-პიქჩუში]] thumb|ჩამოწოლილი ნისლი ტერასებიანი სტრუქტურების თავზე thumb|right|დატერასებული მინდვრები ზემო სასოფლო-სამეურნეო სექტორში thumb|სამოსახლო სექტორი thumb|right|ინკების შენობის ინტერიერი. ჩანს ტრაპეციის ფორმის ფანჯრები thumb|right|მზის ტაძარი მაჩუ-პიქჩუს ნანგრევები კედლის საშუალებით ორ მთავარ ნაწილადაა გაყოფილი: ურბანულ და აგრარულ სექტორებად. გარდა ამისა, აგრარული სექტორი თავის მხრივ, დაყოფილია ზემო და ქვემო ნაწილებად, ურბანული სექტორი კი ფართო მოედნების საშუალებით აღმოსავლეთ და დასავლეთ ნაწილებად.
მაჩუ-პიქჩუს ცენტრალური შენობები ინკების კლასიკურ არქიტექტურულ სტილშია გადაწყვეტილი, რომლისთვისაც დამახასიათებელია ნატიფი მშრალი ქვის სწორი კედლები. ინკები ამ ტექნიკის ნამდვილი ოსტატები იყვნენ; ქვები ისეა ამოჭრილი, რომ ერთმანეთს მჭიდროდ ეკვრის, ყოველგვარი კირხსნარის გარეშე. ქალაქის ცენტრალურ ნაწილში მრავალი გზაჯვარედინი იმდენად სრულყოფილია, რომ მის ქვებს შორის ბალახიც კი არასდროს ამოსულა.
ზოგიერთ შენობას ინკები კირხსნარის გამოყენებით აგებდნენ, მაგრამ მათი სტანდარტით, ასეთი კონსტრუქცია უვარგისად ითვლებოდა და არ გამოიყენებოდა მნიშვნელოვანი სტრუქტრების მშენებლობისას. როგორც ცნობილია, პერუ სეისმურად საკმაოდ აქტიური ქვეყანაა, თუმცა, კირხსნარის გარეშე აგებული შენობები მიწისძვრისადმი უფრო მედეგი იყო, ვიდრე კირხსნარით აგებული. მშრალად აგებული კედლები დანგრევის გარეშე იძლეოდა სხვაგან გადატანის საშუალებას.
ინკების კედლების მონახაზს მრავალი დეტალი აქვს, რომლებიც მათ მიწისძვრის დროს დანგრევისგან იცავდა. კარები და ფანჯრები ტრაპეციის ფორმისაა და დახრილია შიდა მიმართულებით ძირიდან წვერისკენ; კუთხეები როგორც წესი, მომრგვალებულია; ოთახებში შიდა კუთხეები ხშირად ოდნავ დაქანებულია; სტრუქტურის გასამაგრებლად, გარე კუთხეებში ხშირად „L“-ის ფორმის ბლოკებს იყენებდნენ.
ინკებს ყოფაცხოვრებაში არასოდეს გამოუყენებიათ ბორბალი. თუმცა, მის შესახებ საკმაოდ კარგად იცოდნენ, რაც მათ მიერ შექმნილი სათამაშოებიდანაც ჩანს, რომლებშიც ბორბლებია გამოყენებული; მიუხედავად ამისა, მას პრაქტიკაში არ გამოიყენებდნენ. ბორბლის არაპრაქტიკულობა შესაძლოა გამოწვეული იყო ძლიერი გადამზიდავი ცხოველების ნაკლებობით, ციცაბო რელიეფითა თუ გაუვალი მცენარეულობით. თუ როგორ გადააადგილებდნენ ისინი უზარმაზარ ქვის ბლოკებს, დღემდე საიდუმლოდ რჩება; თუმცა ეჭვგარეშეა, რომ დახრილ ზედაპირზე ამ ქვების ასატანად ინკები ასობით ადამიანს იყენებდნენ. ზოგიერთ ქვას დღემდე შერჩენილი აქვს სახელური, რომელსაც ალბათ მისთვის სასურველი პოზიციის დასაკავებლად გამოიყენებდნენ. დამტკიცებულია, რომ ამ ყველაფრის შემდეგ ისინი სახელურებს აცლიდნენ, თუმცა ზოგიერთი მათგანის მოშორება როგორც ჩანს, გამორჩათ.
მაჩუ-პიქჩუს კომპლექსი შედგება 140 სტრუქტურისგან, რომელთა შორისაა ტაძრები, სიწმინდეები, პარკები და რეზიდენციები, რომლებიც ჩალით გადახურულ სახლებს მოიცავს. აგებულია ასზე მეტი ქვის საფეხურებიანი კიბე — ხშირად მხოლოდ ერთი გრანიტის ქვით და მრავალი ფანტანი. ერთმანეთთანაა გადაჯაჭვული კლდეებში გაყვანილი წყლისა და სადრენაჟო სისტემის არხები, რაც ძირითად საირიგაციო სისტემას წარმოქმნის. როგორც ნივთმტკიცებები უჩვენებს, საირიგაციო სისტემის წყალობით, წმინდა წყაროდან წყალი თითოეულ სახლს მიეწოდებოდა.
არქეოლოგიური მონაცემების თანახმად, მაჩუ-პიქჩუს ურბანული ნაწილი სამ დიდ რაიონად იყო დაყოფილი: წმინდა უბანი, სამოსახლო უბანი სამხრეთით და ქურუმთა და დიდებულთა უბანი.
პირველ ზონაში ნამდვილი არქეოლოგიური განძეულია განლაგებული: ინტიჰუატანა, მზის ტაძარი და სამფანჯრიანი ოთახი. სამივე მათგანი ინტის ეძღვნებოდა — ინკების მზის ღმერთსა და უზენაეს ღვთაებას.
სამოსახლო უბანში დაბალი კლასის ხალხი ცხოვრობდა. იგი სასაწყობე შენობებსა და უბრალო სახლებს მოიცავს.
სამეფო უბანი ანუ დიდებულთა სექტორი ფერდობებზე მწკრივებად გაშენებული სახლების ჯგუფია. ამაუტასების (განსწავლული ადამიანები) გამოირჩეოდა მოწითალო ფერის კედლებით, ნუსტასების (პრინცესები) ზონას კი ტრაპეციის ფორმის ოთახები ჰქონდა. მონუმენტური მავზოლეუმი ამოკვეთილი სტატუეტია, კამაროვანი ინტერიერითა და ნაკვეთი ნახატებით. იგი რიტუალებსა და მსხვერპლშეწირვისთვის გამოიყენებოდა.
მაჩუ-პიქჩუს მოსახლეობა ჩართული იყო მოკლე მანძილზე ვაჭრობაში, რაზეც ქალაქში აღმოჩენილი არაადგილობრივი არტეფაქტები მიუთითებს. მაგალითად, ბინგემმა ქალაქის შესასვლელ ჭიშკართან სახეუცვლელი ობსიდიანის ნატეხები იპოვა. 1970-იან წლებში, მეცნიერებმა ბურგერმა და ასარომ დაადგინეს, რომ ეს ობსიდიანები ტიტიკაკადან, ჩივაის ობსიდიანის საბადოდან იყო.
საყარაულო შენობის ფუნქციას სამკედლიანი ნაგებობა ასრულებდა, რომლის ერთი ყველაზე გრძელი კედელი საცერემონიო ტერასას უერთდება. ინკების სამკედლიან არქიტექტურულ სტილს ვაირონას უწოდებენ.
ძეგლის 3D ლაზერული სკანირება
2005 და 2009 წლებში არკანზასის უნივერსიტეტმა მთლიანი მაჩუ-პიქჩუსა და უაინა-პიქჩუს მთაზე არსებული ნანგრევების ლაზერული სკანირება ჩაატარა. მიღებული შედეგები დაინტერესებულ პირებს თავიანთ საიტზე შესთავაზეს.
2010 წლის იანვრის ევაკუაცია
2010 წლის იანვარში, ძიერი წვიმის შედეგად წარმოქმნილმა წყალდიდობამ მაჩუ-პიქჩუსკენ მიმავალი გზები და რკინიგზა ჩამარხა, ზოგიერთ ადგილას კი გადარეცხა. საფრთხე შეექმნა 2 000-ზე მეტ ადგილობრივსა და ამავე რაოდენობის ტურისტს, რომლებიც ტერიტორიიდან საჰაერო ტრანსპორტის საშუალებით გაიყვანეს. მაჩუ-პიქჩუ დროებით დაიკეტა, თუმცა 2010 წლის 1 აპრილს კვლავ გაიხსნა.
ინტიჰუატანის ქვა
thumb|right|ინტიჰუატანა ინტიჰუატანა ერთ-ერთია სამხრეთ ამერიკაში აღმოჩენილი მრავალი სარიტუალო ქვიდან. ქვები ისეა ჩამწკრივებული, რომ ზამთრის ნაბუნიობის დროს პირდაპირ მზისკენაა მიმართული. ქვის სახელი კეჩუას ენიდან მომდინარეობს: ინტი ნიშნავს „მზეს“, ვატა კი ზმნის ძირია და „დაბმას“ ნიშნავს (ჰუატა ესპანური მართლწერით). ნა სუფიქსი არსებით სახელს ადგილმდებარეობის აღსანიშნავად ემატება. აქედან გამომდინარე, სიტყვასიტყვით ინტი ვატანა „მზის დაბმის“ ადგილს ან საშუალებას ნიშნავს, რასაც ხშირად სხვადასხვა ენებში „მზის დასაბმელ ბოძსაც“ უწოდებენ. ინკებს სჯეროდათ, რომ თავისი წლიური გზის მანძილზე, მზეს ცაში სწორედ ეს ქვა აკავებდა. ქვა სამხრეთის 13°9'48"-ზე მდებარეობს. 11 ნოემბრისა და 30 იანვრის შუადღეს, მზე ზუსტად სვეტის თავზე ექცევა, ისე, რომ ჩრდილსაც კი არ ტოვებს. 21 ივნისს ქვა სამხრეთის მიმართულებით ყველაზე გრძელ ჩრდილს წარმოქმნის, 21 დეკემბერს კი ყველაზე მოკლეს ჩრდილოეთის მიმართულებით. მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ ეს ქვა ასტრონომიული საათის ან კალენდრის ფუნქციებს ასრულებდა.
ტურიზმი
მაჩუ-პიქჩუ იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლია. 1911 წელს აღმოჩენის დღიდან, მის სანახავად მიმავალ ტურისტთა რაოდენობა იზრდება; ამ რიცხვმა 2000 წელს 400 000 შეადგინა. იქიდან გამომდინარე, რომ ის პერუს ყველაზე მონახულებადი ძეგლი და შემოსავლების ერთ-ერთი მთავარი წყაროა, უფრო და უფრო საფრთხის ქვეშ დგება ეკონომიკური და კომერციული სექტორების მხრიდან. 1990-იანი წლების ბოლოს, პერუს მთავრობამ გადაწყვიტა საბაგიროსა და ფეშენებელური სასტუმროს აშენება, თავისი ტურისტული კომპლექსით, ბუტკებითა და რესტორნებით. თუმცა ამ გეგმას ხალხი წინ აღუდგა, მათ შორის იყვნენ პერუელი საზოგადო მოღვაწეები, საერთაშორისო მეცნიერები, აკადემიები; ისინი შიშობდნენ, რომ ვიზიტორთა გაზრდილი რიცხვი ნანგრევებს საშინელ საფრთხეს შეუქმნიდა. ბევრი ასევე აპროტესტებდა ძეგლის სიახლოვეს ხიდის აშენებას. თუმცა, მაჩუ-პიქჩუს თავზე არასაფრენი ზონაა შექმნილი. ყოველივე ამის გათვალისწინებით, იუნესკო მაჩუ-პიქჩუს საფრთხის ქვეშ მყოფ ძეგლთა სიაში შეტანას ფიქრობდა.
1980-იან წლებში, მაჩუ-პიქჩუს ცენტრალური მოედნიდან ქვის დიდი ნაჭერი სხვა ადგილას გადაიტანეს, რათა ვერტმფრენის დასაჯდომი ადგილი მოეწყოთ. 1990-იანი წლებიდან ხელისუფლებამ ვერტმფრენების დაჯდომა აკრძალა. 2006 წელს, კუსკოში მოღვაწე ერთ-ერთი კომპანია მაჩუ-პიქჩუს თავზე ტურისტული გადაფრენების განხორციელებას გეგმავდა და შეეცადა კიდეც ლიცენზიის მოპოვებას, მაგრამ ხელისუფლებამ მყისიერი უარით უპასუხა.
შეზღუდვები შესვლაზე
2011 წლის ივლისში, კუსკოს რეგიონულმა კულტურის დირექციამ (DRC) მაჩუ-პიქჩუში შესვლის ახალი წესები შეიმუშავა. ამ მკაცრი წესების მთავარი მიზანი ტურიზმის მხრიდან ძეგლზე მომდინარე საფრთხის შემცირება იყო. მნახველთა რიცხვი დღეში 2 500-მდე შეიზღუდა, უაინა-პიქჩუზე კი დღეში 400 ადამიანამდე.
2012 წლის მაისში, იუნესკოს კონსერვაციის ექსპერტებმა პერუს ხელისუფლებას „საგანგებო ზომების“ მიღებისკენ მოუწოდა, რათა დამატებით მოეწესრიგებინათ ძეგლის ბუფერული ზონა და დაეცვათ იგი ტურიზმთან დაკავშირებული განვითარებისგან, განსაკუთრებით კი ეს ქალაქ აგუას-კალიენტესს ეხებოდა, რომელიც სწრაფად ვითარდება.
დავა იელის უნივერსიტეტთან
1912 და 1914–15 წლებში, ჰირამ ბინგემმა მაჩუ-პიქჩუს საგანძურები გათხარა — კერამიკული ჭურჭლები, ვერცხლის ქანდაკებები, იუვილერია და ადამიანთა ძვლები; 18 თვის განმავლობაში, მან ეს ყველაფერი პერუდან აშშ-ში, იელის უნივერსიტეტში წაიღო. ეს განძეული დღემდე იელში ინახება, იმ არგუმენტით, რომ პერუს არ აქვს ამ არტეფაქტების მოვლისათვის სათანადო ისფრასტრუქტურა და პირობები.
ანთროპოლოგმა ელიან კარპმა, რომელიც პერუს ყოფილი პრეზიდენტს, ალეხანდრო ტოლედოს მეუღლეა, იელის უნივერსიტეტი ბინგემის მიერ გატანილი პერუს საგანძურის, ათასობით ნივთის მითვისებაში დაადანაშაულა. ბევრი მათგანი იელში მუზეუმში იყო გამოფენილი. ამის შემდეგ, უნივერსიტეტმა პერუს ზოგიერთი არტეფაქტი დაუბრუნა, თუმცა დარჩენილი ნაწილის დაბრუნებაზე უარი განაცხადა, რაშიც მას ფედერალური კანონი დაეხმარა.
2007 წლის 19 სექტემბერს, გამოცემა Courant-მა გაახმოვანა, რომ იელმა და პერუმ არტეფაქტების დაბრუნების თაობაზე შეთანხმებას მიაღწიეს. შეთანხმება მოიცავს ერთობლივი გამოფენის, მუზეუმისა და კვლევითი ცენტრის აშენებას ქალაქ კუსკოში, რაც იელის უნივერსიტეტმა პერუს მთავრობას მოსთხოვა. იელი მაჩუ-პიქჩუში გათხრილ საგნებზე პერუს ყველა უფლებას აღიარებს, მაგრამ პერუსთან ერთად იზიარებს უფლებებს უნივერსიტეტში დარჩენილ კოლქციის იმ ნაწილზე, რომლებიც იელში შემდგომი შესწავლის მიზნით რჩება.
2008 წლის 19 ივნისს, National Geographic Society-ს ვიცე-პრეზიდენტმა ტერი გარსიამ ყოველდღიურ პერუულ გამოცემა La República-ში პუბლიკაცია გამოაქვეყნა. „ჩვენ ამ შეთანხმების ნაწილი ვიყავით. National Geographic-ი იქ იყო, ჩვენ ვიცით რაც ითქვა, ეს ობიექტები დროებით იყო გასესხებული და უნდა დაბრუნდეს“.
2010 წლის 21 ნოემბერს, იელის უნივერსიტეტი ერთხმად დათანხმდა სადავო არტეფაქტების თავიანთ სამშობლოში — პერუში დაბრუნებას.
La Casa Concha (ნიჟარის სახლი), რომელიც ქალაქ კუსკოს კოლონიური ცენტრის სიახლოვეს მდებარეობს, ის მუდმივი ადგილი იქნება, სადაც იელის უნივერსიტეტიდან დაბრუნებული არტეფაქტები გამოიფინება. სან-ანტონიო-აბად-დელ-კუსკოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის კუთვნილი ეს შენობა ასევე გახდება ადგილობრივი თუ უცხოელი სტუდენტების სწავლების კერა.
ახალი აეროპორტი
2012 წლის აგვისტოში, პერუს პრეზიდენტმა ოლიანტა უმალამ განაცხადა, რომ ტურიზმის წახალისების £290-იანი ინვესტირების ფარგლებში, ქალაქ კუსკოში აშენდება ახალი საერთაშორისო აეროპორტი, რომელიც ამჟამინდელ პატარა, საშინაო აეროპორტს ჩაანაცვლებს.
მედიაში
1954 წელს, კომპანია Paramount Pictures-მა კუსკოსა და მაჩუ-პიქჩუში გადაიღო ფილმი „ინკების საიდუმლო“, რაც ჰოლივუდის უმთავრესი სტუდიიდან ძეგლის გადაღების პირველი შემთხვევა იყო. ფილმში გადაღებისათვის ხუთასი ადგილობრივი დაიქირავეს.
მაჩუ-პიქჩუ ასევე თვალსაჩინოდ წარმოჩნდა 2004 წლის ფილმში „მოტოციკლისტის დღიურები“, რომელიც ახალგაზრდა მარქსისტი რევოლუციონერის — ერნესტო ჩე გევარას 1952 წლის მოგზაურობას ასახავს და მისი მემუარების მიხედვითაა გადაღებული.
NOVA TV-ის ოსტატურად გაკეთებული დოკუმენტური ფილმი „მაჩუ-პიქჩუს აჩრდილები“ მოგვითხრობს მაჩუ-პიქჩუს საიდუმლოებებზე.
2010 წლის სამხრეთ ინდურ ტაიმილურ ფილმ Enthiran-ში გამოყენებული სიმღერა „კილიმანჯარო“ მაჩუ-პიქჩუშია გადაღებული. გადაღების ნებართვა პერუს მხარემ მხოლოდ ინდოეთის მთავრობის ჩარევის შემდეგ გასცა.
ამერიკულ როკ-ჯგუფ The Strokes-ის მეოთხე ალბომ Angles-ში შესულია სიმღერა სახელწოდებით „მაჩუ-პიქჩუ“.
სქოლიო
კატეგორია:პერუს არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:ინკები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პერუში
Nepotilla excavata
Nepotilla excavata — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
Lasioglossum banahaone
Lasioglossum banahaone — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1914 წელს.
სქოლიო
banahaone
ტიოლოს რაიონი
ტიოლოს რაიონი (Thyolo District) — მალავის რაიონი, მდებარეობს მალავის სამხრეთ რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ტიოლო. ფართობი — 1715 კმ². მოსახლეობა — 587 053 კაცი (2008 წელი). ესაზღვრება მოზამბიკი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მალავის რაიონები
მიროშნიკივკა (ხერსონის რაიონი)
მიროშნიკივკა (Мірошниківка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ხერსონის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 0 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხერსონის რაიონის სოფლები
ჟუან-დორადუ
ჟუან-დორადუ (João Dourado) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის ჩრდილო-ცენტრალური მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 359 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 984.019 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.72 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
გუდარახი
გუდარახი — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მაღაროსკარის თემში, მდებარეობს გუდამაყრის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ფშავის არაგვის მარჯვენა ნაპირას, გომეწრის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1340 მეტრზე, დუშეთიდან 41 კილომეტრში.
ჯამბი
ჯამბი (Jambi) — პროვინცია ინდონეზიაში. მდებარეობს კუნძულ სუმატრის ცენტრალური ნაწილის აღმოსავლეთ სანაპიროზე. დედაქალაქია ჯამბი.
გუდარახი
სოფლის ჩრდილოეთით, მდ. კაწალხეურის მარჯვენა მხარეს, ტყით დაფარულ შემაღლებულ ადგილზე ოთხკუთხა კოშკის ნანგრევებია, კედლები თითქმის მთლიანად ჩამოშლილია და დაფარულია ნაყარი ქვით. ძეგლის თარიღი დაუდგენელია.
ჯამბი
პროვინციის ფართობი 50 058,16 კმ²–ია, მოსახლეობა კი 2010 წლის მონაცემებით 3 088 618 ადამიანს შეადგენს.
ადმინისტრაციულად ჯამბი დაყოფილია ცხრა სარეგენტოდ და ორ ქალაქად.
გუდარახი
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სალადო (ლოა)
მინი|მარჯვნივ|250პქ|მდინარე ლოა და მისი შენაკადები სალადო (Río Salado) – მდინარე ჩილეში. არის ლოას მარცხენა შენაკადი. მიედინება ჩილეს ანტოფაგასტის რეგიონის ტერიტორიაზე. სიგრძე 80 კმ. აუზის ფართობი – 2210 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩილეს მდინარეები
ვლადიმერ ჭავჭანიძის სახელობის კიბერნეტიკის ინსტიტუტი
საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ვლადიმერ ჭავჭანიძის სახელობის კიბერნეტიკის ინსტიტუტი — საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის დაქვემდებარებაში არსებული სამეცნიერო და კვლევითი ინსტიტუტი, რომელიც თავდაპირველად შეიქმნა 1960 წლის 3 ოქტომბერს საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს #690 განკარგულების თანახმად.
ინსტიტუტში კვლევები სხვადასხვა განყოფილებებში მიმდინარეობს, როგორებიცაა: მათემატიკური კიბერნეტიკის, სახეთა ამოცნობის გამოყენებითი სისტემების, ბიოკიბერნეტიკული სისტემების, სტოქასტური ანალიზისა და მათემატიკური მოდელირების, გამოთვლითი ტექნიკის ელემენტებისა და ნანომასალების, კოჰერენტული ოპტიკისა და ელექტრონიკისა და ოპტიკურად მართვადი ანიზოტროპული სისტემების განყოფილებები. დაწესებულებაში ასევე არსებობს ოპტიკურ-ქიმიური კვლევებისა და ინფორმაციის ჰოლოგრაფიული ჩაწერისა და დამუშავების ლაბორატორიები.
ისტორია
ვლადიმერ ჭავჭანიძის სახელობის კიბერნეტიკის ინსტიტუტი თავდაპირველად დაარსდა 1960 წლის 3 ოქტომბერს, საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს N690 დადგენილების შესაბამისად. დაწესებულებას თავდაპირველად „საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის კიბერნეტიკის ინსტიტუტი“ ეწოდებოდა. საქართველოს მთავრობის N58 დადგენილების თანახმად, რომელიც 2006 წლის 16 მარტს მიიღეს, დაწესებულება საჯარო სამართლის იურიდიული პირი გახდა და მას „სსიპ კიბერნეტიკის ინსტიტუტი“ ეწოდა. ინსტიტუტს დამაარსებლის, აკამდემიკოსი ვლადიმერ ჭავჭანიძის სახელი 2010 წლის 2 მარტის N61 დადგენილების თანახმად ეწოდა.
დაწესებულება საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სტრუქტურულ ერთეულად 2010 წლის 9 ივლისს, საქართველოს მთავრობის N185 დადგენილების საფუძველზე გამოცხადდა.
მათემატიკური კიბერნეტიკის განყოფილება
მათემატიკური კიბერნეტიკის განყოფილებაში სამი სახის კვლევები იწარმოება, ესენია: ფაზილოგიკის ალგებრუილი ანალიზი, კვანტური გამოთვლების ანალიზური და სირთულის თეორია და სახეთა ამოცნობის სისტემის შემუშავება.
ფაზილოგიკის ალგებრული ანალიზისას აღწერენ თავისუფალ ალგებრებს, ასევე ახასიათებენ პროექციულ ალგებრებს ალგებრების მრავალსახეობაში. ეს ყოველივე საშუალებას იძლევა ამოიხსნას უნიფიკაციის პრობლემები, რომლებიც თეორემების ავტომატურ დამტკიცებებში (კომპიუტერის საშუალებით) მნიშვნელოვან როლს ასრულებს.
კვანტური გამოთვლების ანალიზური და სირთულის თეორიის ძირითადი კვლევები დაწესებულებაში კომპლექსური ანალიზის ფუნდამენტური პრობლემების შესასწავლად მიმდინარეობდა. გამოთვლების შედეგად რიმანის სფეროზე ფუქსის ტიპის განტოლებათა სისტემის მონოდრომიის წარმოდგენის მკვრივობის საკმარისი პირობა დადასტურდა, ასევე დამტკიცდა, ის რომ წრეწირში ჩახაზვადი კონფიგურაციები ორიენტირებული ოთხკუთხედის ფართობის კრიტიკული წერტილებია. კვლევის შედეგად გამოითვალა კომპლექსური მრავალნაირობის მოდულების სივრცის ეილერის მახასიათებელი.
მათემატიკური კიბერნეტიკის განყოფილების ერთ-ერთ მიზანს სახის ამოცნობის ისეთი სისტემის შემუშავება წარმოადგენს, რომლის ფუნქციონირებაც სახეთა (ობიექტების) ფიზიკურ არსზე, ბუნებასა და მათი მახასიათებელი პარამეტრების რაოდენობაზე არ იქნება დამოკიდებული. ეს სისტემა გამოიყენება გეოფიზიკაში, ეკოლოგიაში, მედიცინაში, ბიოლოგიაში, სამხედრო საქმეებში.
სახეთა ამოცნობის გამოყენებითი სისტემების განყოფილება
1970 წლიდან დაწესებულება საბჭოთა კავშირის მასშტაბით სამეცნიერო-საკვლევ პროექტებში ერთ-ერთი წამყვანის პოზიციას იკავებდა. კვლევები ეხებოდა ისეთ საკითხებს, როგორიცაა ადამიანი-ოპერატორის (კოსმონავტის, პილოტისა და ა.შ.) ფსიქოლოგიური და ფიზიოლოგიური მდგომარეობის დიაგნოსტიკა მათი ბიოელექტრული პოტენციალების მეშვეობით, ასევე სამგანზომილებიანი ობიექტების ამოცნობა მათი ჰოლოგრაფიული წინასწარი გარდაქმნის გამოყენებით. კვლევები დამატებით მოიცავდა წიაღისეულის წინასწარ პროგნოზირებას გეოქიმიური, გეოფიზიკური და კოსმოსური ინფორმაციის გამოყენებით.
სახეთა ამოცნობის გამოყენებითი სისტემების განყოფილებაში საერთაშორისო გრანტების, ასევე მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების საერთაშორისო ცენტრის დახმარებით შემუშავადა ჩაის მკრეფი მაღალი ეფექტურობის რობოტული სისტემა.
კიბერნეტიკის ინსტიტუტის ამ განყოფილებაში ასევე შემუშავდა ციფრული გამოსახულების სეგმენტაციის მეთოდი.
სტოქასტური ანალიზისა და მათემატიკური მოდელირების განყოფილება
კიბერნეტიკის ინსტიტუტის სტოქასტური ანალიზისა და მათემატიკური მოდელირების განყოფილება მუშაობს: სტოქასტური პროცესებისა და სისტემების ანალიზის, შემთხვევით პროცესთა აპროქსიმაციის, მართვისა და მოდელირების, ასევე ინტერპოლაციისა და ექსტრაპოლაციის საკითხებზე.
ბიოკიბერნეტიკული სისტემების განყოფილება
ინსტიტუტის ეს განყოფილება კვლევებს ორი მიმართულებით აწარმოებს.
პირველი ესაა ნეირონების მიერ ინფორმაციის გადამუშავება და შენახვა გარე ელექტრომაგნიტური ველების ზემოქმედების პირობებში. ამ კვლევას ხშირად „ელექტრომაგნიტურ სმოგსაც“ კი უწოდებენ. კვლევების შედეგად დადგინდა, რომ მობილური ტელეფონის ელექტრომაგნიტური ველი ნეირონის მიერ ინფორმაციის შენახვის უნარს აქვეითებს.
ინსტიტუტში კვლევა მიმდინარეობს დელფინების შესახებაც, სადაც ამ არსებების ექო-სიგნალებს სწავლობენ და მათ ბიო-მიმეთიკური ანალოგის კომპიუტერულ მოდელირებას ცდილობენ.
კოჰერენტული ოპტიკისა და ელექტრონიკის განყოფილება
ვლადიმერ ჭავჭანიძის სახელობის კიბერნეტიკის ინსტიტუტის ამ განყოფილებაში ცდილობენ შექმნან სიმსივნეს დიაგნოსტიკის ისეთი მეთოდები, რომლებიც დაფუძნებული იქნება ბიოლოგიური ქსოვილის საეჭვო უბნების ვიზუალურ დაკვირვებაზე. კვლევის მიზეზს წარმოადგენს ის ფაქტორი, რომ კიბოს დიაგნოსტიკა იწვევს ბიოქსოვილის სერიოზულ დაზიანებას, ასევე მოითხოვს ადამიანური, მატერიალური და დროის რესურების ძალიან დიდ დანახარჯს.
კოჰერენტული ოპტიკისა და ელექტრონიკის განყოფილებაში კვლევები ასევე მიმდინარეობს მოლეკულების სინათლით მართვადი აგრეგაციების შესახებ ორგანულ ნაერთებში. დაწესებულებაში მუშაობენ იმაზე, რომ საინფორმაციო ტექნოლოგიებში, ფოტოგრაფიაში, სინათლის გამომსხივებლებსა და სხვა მსგავსი ტიპის მოწყობილობებში გამოიყენებოდეს მოლეკულების აგრეგაციები.
ოპტიკურად მართვადი ანიზოტროპული სისტემების განყოფილება
ამ განყოფილების ერთ-ერთ კვლევას: „თერმულად და ოპტიკურად სტიმულირებული ლუმინესცენცია დასხივებულ ნახევარგამტარულ ნანოსტრუქტურებში“ წარმოადგენს. ეს კვლევის პროგრამა მოიცავს: ნახევრადგამტარული ნანოსტრუქტურების დამზადებას, მათი საშუალებით თხელი ფირებისა და სტრუქტურების შექმნას, დასხივებას რენტგენული, გამა და ულტრაიისფერი გამოსხივებებით და მიღებული ნიმუშების კვლევას.
განყოფილებაში მუშაობენ ბოჭკოვანი მიღებასა და კვლევებზე, ასევე ქოლესტერული თხევად კრისტალურ სტრუქტურებსა და პოლიმერში ინკორპორირებული მეტალური ნანონაწილაკებისა და ორგანული საღებავების კომპოზიციებზე.
გამოთვლითი ტექნიკის ელემენტებისა და ნანომასალების განყოფილება
გამოთვლითი ტექნიკის ელემენტებისა და ნანომასალების განყოფილება ორი სახის კვლევებს აწარმოებს.
პირველი ესაა მასალების ზომების ნანომეტრებამდე შემცირება, რაც, თავის მხრივ, სრულიად ახალი, უნიკალური თვისებების გაჩენას იწვევს და დამატებით ახალ პრინციპებზე მომუშავე ხელსაწყოების შექმნის საშუალებას იძლევა. მსგავსი სახის ნანოხელსაწყოები უკვე გამოიყენება ბიომედიცინაში, მეცნიერებასა და ტექნიკაში.
ასევე მიმდინარეობს კვლევა ზედენადი ჰელიუმით შევსებულ ფოროვან გარემოში აკუსტიკური ტალღების გავრცელების შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:1960 წელს დაარსებული ორგანიზაციები კატეგორია:კიბერნეტიკა კატეგორია:საქართველოს სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტები
პოლივანოვის გიმნაზია
პოლივანოვის გიმნაზია (Поливановская гимназия) — კერძო ვაჟთა გიმნაზია, რომელიც დააარსა ცნობილმა რუსმა პედაგოგმა, ფილოლოგმა, ლიტერატურათმცოდნემ და საზოგადო მოღვაწემ ლევ პოლივანოვმა (Л. И. Поливанов) ქალაქ მოსკოვში 1868 წელს.
გიმნაზია ფუნციონირებდა 1923 წლამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
გუგუნაყათი (მარნის თემი)
გუგუნაყათი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის აბაშის მუნიციპალიტეტში, მარნის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 25 მეტრზე. ქალაქ აბაშიდან დაშორებულია 8 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელ გუგუნაყათის მოსახლეობა შეადგენს 265 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:აბაშის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სან-სალვადორი (მდინარე)
სან-სალვადორი (Río San Salvador) – მდინარე ჩილეში. არის ლოას მარჯვენა შენაკადი. მიედინება ჩილეს ანტოფაგასტის რეგიონის ტერიტორიაზე. სიგრძე 56 კმ. აუზის ფართობი – 619 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩილეს მდინარეები
She's Leaving Home
She's Leaving Home — ჯონ ლენონისა და პოლ მაკ-კარტნის მიერ დაწერილი სიმღერა. იგი შეტანილია ჯგუფ The Beatles-ის 1967 წლის სტუდიურ ალბომში Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. საგულისხმოა, რომ ამ სიმღერაში თავად ჯგუფის წევრები არც ერთ ინსტრუმენტზე არ უკრავენ. ამ მხრივ მსგავსი სიმღერებია Eleanor Rigby, Good Night და The Inner Light.
სიმღერა ეფუძნება ნამდვილ ისტორიას, რომელზეც მოთხრობილი იყო გაზეთში - გოგონას შესახებ, რომელიც სახლიდან გაიქცა.
კატეგორია:The Beatles-ის სიმღერები კატეგორია:1967 წლის სიმღერები
სან-ხუან-დე-გრედოსი
სან-ხუან-დე-გრედოსი (San Juan de Gredos) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ელ-ბარკო-დე-ავილა-პიედრახიტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 96 კმ². მოსახლეობა — 251 კაცი (2022 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ავილის მუნიციპალიტეტები
Nepotilla fenestrata
Nepotilla fenestrata — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
მათრიხი
ლიტერატურა
კატეგორია: მასის საზომი ერთეულები
Lasioglossum barbatum
Lasioglossum barbatum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1903 წელს.
სქოლიო
barbatum
მუზიკივკა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხერსონის რაიონის სოფლები
ზიგნალკუპე
ზიგნალკუპე, აგრეთვე ცნობილი როგორც პუნტა-ნიფეტი (Signalkuppe; Punta Gnifetti) — მწვერვალი პენინის ალპებში, შვეიცარია-იტალიის საზღვარზე. სიმაღლე 4 554 მ. წარმოადგენს მონტე-როზას ქვე-მწვერვალს.
მთაზე პირველი ასვლა 1842 წლის 9 აგვისტოს განახორციელა მღვდელმა ჯოვანი გნიფეტიმ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები კატეგორია:იტალიის მთები
ნაგებობა
thumb|right|250px|[[კიდული ხიდი გოლდენ გეიტი, სან-ფრანცისკო.]] ნაგებობა — ნაშენის ისეთი სახე, სადაც ძირითადი ტექნოლოგიური პროცესის უზრუნველსაყოფად, არ არის აუცილებელი სათავსის (სათავსების) არსებობა. მაგალითად: ხიდი, ანძა, კაშხალი. თითეულ მათგანს შეიძლება ჰქონდეს სათავსები, თუმცა ისინი დამხმარე ფუნქციით გამოიყენება და არა ძირითადი ტექნოლოგიური პროცესისთვის.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:შენობა-ნაგებობები
მაია
მაია შეიძლება აღნიშნავდეს:
მათური
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის უღელტეხილები
ჟუსარა (ბაია)
ჟუსარა (Jussara) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის ჩრდილო-ცენტრალური მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 053 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 886.019 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.99 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
ლესლი ქერონი
ლესლი კლერ მარგარეტ ქერონი (Leslie Caron დაიბადა 1 ივლისი, 1931. Boulogne-sur-Seine, Paris, France) - ფრანგ – ამერიკელი მსახიობი, მოცეკვავე და მწერალი. იგი არის სხვადასხვა ჯილდოს მფლობელი, მათ შორის ოქროს გლობუსის პრემია, ორი BAFTA ჯილდო და პრაიმტაიმე ემის პრემია, ამასთან ერთად ორი ოსკარის ნომინაცია.
ადრეული წლები
ლესლი ქერონი დაიბადა ფრანგულ-ამერიკელი მოცეკვავის მარგარეტის და კლოდ ქერონის - ფრანგი ქიმიკოსის და ფარმაცევტის ოჯახში. მიუხედავად იმისა, რომ მისი უფროსი ძმა აიმერი ქერონი ქიმიკოსი გახდა, როგორც მათი მამა, ლესლის და ბავშვობიდან ამზადებდა საშემსრულებლო კარიერისთვის.
კარიერა
როგორც წამყვანი ქალბატონი, ქერონმა მიიღო მონაწილეობა ფილმებში, როგორიცაა The Glass Slipper (1955), Daddy Long Legs (1955), Gigi (1958), Fanny (1961), რომლებმაც მოიპოვეს ოქროს გლობუსის ნომინაციები, Guns of Darkness (1962),The L-Shaped Room (1962), Father Goose (1964) და A Very Special Favor (1965).The L-Shaped Room-ში მარტოხელა ორსული ქალის როლისთვის, კარონმა, გარდა ოსკარის მეორე ნომინაციისა, მოიგო ოქროს გლობუსის პრემია საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის ფილმში - დრამა და მეორე BAFTA ჯილდო.
ლესლი ქერონის სხვა როლებია:  Is Paris Burning? (1966), That's Entertainment! (1974) in featured segments, The Man Who Loved Women (1977), Valentino (1977), Damage (1992), Funny Bones (1995), Chocolat (2000), და Le Divorce (2003). 2007 წელს მან მოიგო პრაიმტაიმის ემის პრემია დრამატულ სერიალში გამოჩენილი სტუმარი მსახიობი ქალისთვის, გაუპატიურების მსხვერპლის პორტრეტის შექმნისთვის Law & Order: Special Victims Unit-ში.
კინოინდუსტრიაში შეტანილი წვლილისთვის, ქერონი ჰოლივუდის დიდების ხეივანში შეიყვანეს 2009 წლის 8 დეკემბერს, ჰოლივუდის ბულვარში 6153 ნომერში განთავსებული ფილმების ვარსკვლავით. [8] 2010 წლის თებერვალში მან შეასრულა მადამ არმფელდტი პარიზის Théâtre du Châtelet- ის A Little Night Music ში, რომელშიც ასევე მონაწილეობდნენ გრეტა სკაკი და ლამბერტ უილსონი.
2016 წელს ქერონი გამოჩნდა ITV სატელევიზიო სერიალში The Durrells, როგორც გრაფინია მავროდაკი.