cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ესტროგენი
ესტროგენი — სასქესო ჰორმონების კატეგორია, რომელიც პასუხისმგებელია ქალის რეპროდუქციული სისტემის და მეორადი სქესის მახასიათებლების განვითარებასა და რეგულირებაზე. არსებობს სამი ძირითადი ენდოგენური ესტროგენი, რომლებსაც აქვთ ესტროგენული ჰორმონალური აქტივობა: ესტრონი (E1), ესტრადიოლი (E2) და ესტრიოლი (E3). ესტრადიოლი, ესტრანი, ყველაზე ძლიერი და გავრცელებულია. კიდევ ერთი ესტროგენი, სახელად ესტეტროლი (E4) წარმოიქმნება მხოლოდ ორსულობის დროს.
ესტროგენები სინთეზირებულია ყველა ხერხემლიანში და ზოგიერთ მწერში. მათი არსებობა როგორც ხერხემლიანებში, ასევე მწერებში მეტყველებს იმაზე, რომ ესტროგენულ სასქესო ჰორმონებს უძველესი ევოლუციური ისტორია აქვს. რაოდენობრივად, ესტროგენები უფრო დაბალ დონეზე ცირკულირებენ, ვიდრე ანდროგენები, როგორც მამაკაცებში, ასევე ქალებში. მიუხედავად იმისა, რომ ესტროგენის დონე მამაკაცებში მნიშვნელოვნად დაბალია, ვიდრე ქალებში, ესტროგენებს მაინც აქვთ მნიშვნელოვანი ფიზიოლოგიური როლი მამაკაცებში.
სქოლიო
კატეგორია:ჰორმონები
სიგიშოარა
სიგიშოარა (Sighișoara) — ქალაქი რუმინეთში. ტრანსილვანიის ისტორიული რეგიონში. შედის მურეშის ჟუდეცის შემადგენლობაში. ქალაქის ისტორიული ცენტრი 1999 წლიდან შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ისტორია
ქალაქი სიგიშოარა ისტორიაში ცნობილია ორი სახელით, გერმანულად მას ეწოდება შესბურგი (Schäßburg), ხოლო უნგრულად — შეგეშვარი (Segesvár). ქალაქი დაარსდა XIII საუკუნეში გერმანელი კოლონისტების მიერ. მათ გორაკზე ააშენეს შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე, რამდენიმე ეკლესია და 64 მეტრი სიმაღლის საათის კოშკი. XV საუკუნეში აქ იჭრებოდა ვლად II დრაკულას მონეტები. XVI საუკუნიდან ქალაქი აღმოსავლეთ ევროპის მნიშვნელოვანი სავაჭრო პუნქტია. 1631 წელს აქ ტრანსილვანიელი გიორგი I რაკოცი აირჩიეს უნგრეთის მეფედ.
ქალაქის ქვედა ნაწილი გაანადგურა 1668 წლის მიწისძვრამ და 1676 წლის ხანძარმა. მომდევნო საუკუნეების განმავლობაში ქალაქი კვლავ აღადგინეს.
სქოლიო
კატეგორია:რუმინეთის ქალაქები
იანაუარის რაიონი
იანაუარის რაიონი (Distrito de Yanahuara) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 390 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 021 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9 100 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 2.2 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
ატომური ენერგეტიკა
ატომური ენერგეტიკა — ენერგეტიკის დარგი, რომლის დანიშნულებაა ელექტროენერგიის გამომუშავება ატომურ ელექტროსადგურებში (აეს). თბური რეაქტორებით მომუშავე აესების მქკ არ განსხვავდება ორგანული სათბობით მომუშავე თბოელექტროსადგურების (თეს) მქკ-საგან.
ატომური ენერგეტიკის განვითარებას მნიშვნელოვნად უწყობს ხელს ატომური სათბობის სიიაფე. პირობით სათბობზე გადაანგარიშებისას ატომური სათბობის მოპოვებისათვის გაწეული კაპიტალური ხარჯები ორჯერ ნაკლებია ქვანახშირის მოპოვებისათვის საჭირო კაპდაბანდებებზე.
როგორც წესი ატომურ ენერგეტიკაში გამოიყენება პლუტონიუმ-239 და ურან-235 დაშლის შედეგად წარმოქმნილი ჯაჭვური რეაქციები. ატომის ბირთვები იყოფიან მათში ნეიტრონის მოხვედრით, რითაც ხდება ახალი ნეიტრონების გამონთავისუფლება, რომელიც იწვევს შეუქცევად პროცესს. ჯაჭვური რეაქციისას ხდება უზარმაზარი კინეტიკური ენერგიის გამოსხივება, რაც საბოლოო ჯამში გარდაიქმნება სითბურ ენერგიად.
მიუხედავად იმისა რომ ენერგიის ზოგ წყაროს (თერმობირთვული რეაქციები მზეზე...) ბირთვული ენერგია უდევს საფუძვლად, საზოგადოდ მიიჩნევა რომ ატომური ენერგეტიკა ესაა უშუალოდ ატომურ რეაქტორებში წარმოებული მართვადი რეაქციები.
ატომური ენერგია იწარმოება აეს-ებში, გამოიყენება ატომურ წყალქვეშა ნავებზე, ატომურ ყინულმჭრელებზე, არსებობს გეგმები კოსმოსურ თანამგზავრებში ატომური ენერგიის გამოყენებაზე, არაერთი ცდაა ჩატარებული თვითმფრინავებსა და თვითმავალ ტანკებში გამოეყენებინათ ატომური ენერგია.
2012 წელს მსოფლიოში ელექტროწარმოება საწვავის მიხედვით გამოიყურებოდა შემდეგნაირად:
ლიტერატურა
კატეგორია:ბირთვული ენერგეტიკა
ნიკოლაი რუბინშტეინი
ნიკოლაი გრიგორის ძე რუბინშტეინი (Никола́й Григо́рьевич Рубинште́йн; დ. 14 ივნისი, 1835, მოსკოვი — 23 მარტი, 1881, პარიზი) — რუსი პიანისტი, დირიჟორი და კომპოზიტორი. იყო ანტონ რუბინშტეინის უმცროსი ძმა და პეტრე ჩაიკოვსკის ახლო მეგობარი.
ცხოვრება
ნიკოლაი რუბინშტეინი დაიბადა 1835 წლის 14 ივნისს, ებრაელების ოჯახში, მოსკოვში, სადაც მის მამა ახლადგახსნილ ქარხანას ფლობდა; რუბინშტეინმა ნიჭი ადრეულ ასაკში გამოავლინა. პირველად, რუბინშტეინი ფორტეპიანოს დედასთან სწავლობდა, ხოლო ოჯახის ბერლინში ყოფნის პერიოდში (1844-1846) ფორტეპიანოს თეოდორ კულაკი, ხოლო მელოდიასა და „ქაუნთერპოინტს“ სიგფრიდ დენი ასწავლიდა; ამ პერიოდის განმავლობაში მან და მისმა ძმამ, ანტონმა მენდელსონისა და მეირბეერის ინტერესი და მხარდაჭერა მიიღო. როდესაც ოჯახი მოსკოვში დაბრუნდა, ნიკოლაი სწავლობდა ალექსანდრე ვილიონგთან (მასთან ერთად ტურებშიც დადიოდა). იგი ჯარისგან თავის ასარიდებლად მედიცინას სწავლობდა; 1855 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი.
მან 1859 წელს რუსული მუსიკალური საზოგადოების მოსკოვის ფილიალი დააარსა, ხოლო 1866 წელს - მოსკოვის კონსერვატორია პრინც ნიკოლაი პეტრეს ძე ტროუბეცკოიასთან ერთად, რომელიც ამ უკანასკნელის დირექტორად 1881 წლამდე, მის გარდაცვალებამდე მსახურობდა. რუბინშტეინმა ჯერ კიდევ სანქტ-პეტერბურგის კონსერვატორიის ახალ კურდამთავრებული პეტრე ჩაიკოვსკი დაიქირავა, რათა მოსკოვის კონსერვატორიაში ჰარმონია ესწავლებინა. იგი აქტიურად ახალისებდა ჩაიკოვსკის შემოქმედებით ძალისხმევას და მისი კომპოზიციებს ასრულებდა. რუბინშტეინმა „ჩაატარა/ხელმძღვანელობდა“ 1879 წელს ჩაიკოვსკის ოპერის, Eugene Onegin-ის პრემიერას. ნიკოლაი რუბინშტეინის პარიზში, ტუბერკულოზით გარდაცვალების შემდეგ ჩაიკოვსკიმ მის სამახსოვროდ დაწერა საფორტეპიანო ტრიო მინორში.
სტუდენტები
ნიკოლაი რუბინშტეინის ყველაზე ცნობილი ფორტეპიანოს სტუდენტები იყვნენ: სერგეი ტანეევი, ემილ ვონ-საუერი და ალექსანდრ სილოტი. საუერი და სილოტი იყვნენ წავიდნენ ფრანც ლიხტის მოსწავლეებიც მის სხვა ღირსშესანიშნავ მოსწავლეებში შევიდნენ ერნსტ იედლიცკა და ჰენრიკ პაჩულსკი.
კომპოზიტორობა
რუბინშტეინი ასევე იყო ზოგიერთი ნოტის კომპოზიტორი, თუმცა გარდენმა უარყო მისი მუსიკა, როგორც „უმნიშვნელო“. მის პოპულარულ ნამუშევრებს შორისაა Tarantella ჯი მინორში და Fantasia შუმანის თემით, ორივე საფორტეპიანო სოლოა. კითხვაზე, თუ რატომ არ დაწერა აღნიშნულზე მეტი, მან უპასუხა, რომ მისმა ძმამ ანტონმა „სამისთვის საკმარისი კომპოზიციები შექმნა“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 ივნისი კატეგორია:დაბადაბული 1835 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1881 კატეგორია:რუსი კომპოზიტორები კატეგორია:რუსი პიანისტები კატეგორია:რუსი დირიჟორები
ისლამ ქარიმოვი
ისლამ აბდუგანიევიჩ ქარიმოვი (Ислом Абдуғаниевич Каримов; Ислам Абдуганиевич Каримов; დ. 30 იანვარი, 1938 — გ. 2 სექტემბერი, 2016 ) — უზბეკეთის პრეზიდენტი 1990 წლიდან თავის გარდაცვალებამდე, 2016 წლის 2 სექტემბრამდე.
ქარიმოვი გაიზარდა სამარყანდის ობოლთა თავშესაფარში. 1989 წელს ის უზბეკეთში საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის პირველი მდივანი გახდა. 1990 წლის 24 მარტს გახდა უზბეკეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის პრეზიდენტი. 1991 წლის 31 აგვისტოს მან გამოაცხადა უზბეკეთის დამოუკიდებლობა და 29 დეკემბერს 86%–ით მოიგო უზბეკეთის პირველი საპრეზიდენტო არჩევნები. კარიმოვის ხელისუფლება გამოირჩეოდა ავტორიტარიზმით, რომელიც ოპოზიციურ პარტიებს არ აძლევდა მუშაობის შესაძლებლობას.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2016 კატეგორია:უზბეკეთის პრეზიდენტები
გაზ ვოლგა სიბერი
გაზ ვოლგა სიბერი — არის ოთხკარიანი სედანი, რომელიც დამზადებულია რუსული ფირმის გაზ-ის მიერ. აღნიშნული მანქანა, პირველად წარადგინეს 2007 წელს მოსკოვის საერთაშორისო საავტომობილო ჩვენებაზე. ეს მოდელი გამოჩნდა ბაზარზე 2008 წელს და რუსული ფირმა გაზ, ამ მოდელს უშვებდა 2010 წლამდე.
კრაისლერის ლიცენზიით დამზადებულმა სიბერმა გამოიყენა ზემოაღნიშნული პლატფორმა და ინსტრუმენტები მეორე თაობის Chrysler Sebring/Dodge Stratus–დან, მცირედი დიზაინის მოდიფიკაციით, რომელიც შესრულებულია ბრიტანული სტუდიის UltraMotive–ის მიერ მის ცხაურზე და ფარებზე. სხვა მოდიფიკაციები შემოიფარგლებოდა მკაცრი დამუხრუჭების სისტემით.
სიბერის გამოშვება დაიწყო 2008 წელს, მიუხედავად იმისა, რომ თავიდან დაგეგმილი ჰქონდა კომპანიას 40000 მანქანის გამოშვება, 2008 წლის გლობალური ეკონომიკური კრიზისის დასაწყისში, გაყიდვები არ იყო მოსალოდნელი და სწორედ ამ დროისთვის 9000 მანქანა იყო წარმოებული.
აღნიშნული მანქანის ორი მოდელი იყო წარმოდგენილი. პირველი ეს იყო 2.0 ლიტრიანი 141 ცხენის ძრავიანი მაქანა, რომელსაც გააჩნდა კონდიციონერი, დრაივერის და სამგზავრო აირბაგები, ABS, წევის კონტროლის სისტემა, ჰალოგენური ფარები, დენის საჭე, რეგულირებადი გამაძლიერებელი სვეტი, ელექტრული რეგულირებადი მძღოლის გვერდითი ჯდომა, ექვსკაციანი გამაძლიერებელი აუდიო სისტემა დასაკეცი გვერდითი სარკეები, თვითგანათებული ინტერიერი უკანა ხედვის სარკით და ერთჯერადი სათადარიგო საბურავით.
უფრო ძვირადღირებული მაქანა იყო 2.4 ლ, 143 ცხენის ძრავიანი. რომელიც წინა მოდელისგან განსხვავებით იყო ტყავის ინტერიერით, ქურდობის საწინააღმდეგო სისტემითა და წინა ნისლის ნათურებით აღჭურვილი.
საბოლოოდ ყოველწლიური წარმოება სასურველი იყო ქარხნის სიმძლავრეზე დამოკიდებული და დაახლოებით 100000 მანქანაზე იყო გათვლილი წელიწადში. 2008 წლის 29 აგვისტოს გაზმა დაიწყო ციმბირის ფლოტისთვის აღნიშნული მოდელების გაყიდვა, ასევე მთავრობის თანამშრომლებისთვის და ბიზნესმენებისთვის.
თავდაპირველად, ძირითადად, იმპორტირებულ ნაწილებს იყენებდნენ სატრანსპორტო საშუალებებში, ხოლო ადგილობრივ ბაზარზე დამზადებულ კომპონენტებს იყენებდნენ მხოლოდ მაშინ, როდესაც მათი ხარისხი ისეთივე კარგი იყო, როგორც მათი იმპორტირებული ნაწილების. აღნიშნული მოდელის ძრავები Chrysler-ისგან არის შეძენილი. ასევე ამ მოდელის რამდენიმე მნიშვნელოვანი ნაწილი იყო იმპორტირებული ამერიკიდან და მექსიკიდან.
2008 წელს რუსული ARCAP უსაფრთხოების შეფასების პროგრამის მიერ ჩატარებულ ფრონტალური ავარიის ტესტირებისას მანქანამ 16-დან 7.2 ქულა დააგროვა და ოთხიდან ორი ვარსკვლავი მიიღო.
ამ მოდელის წარმოება კომპანიამ 2010 წელს შეწყვიტა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: რუსული ავტომობილები
ალექსანდროვსკი (პერმის მხარე)
ალექსანდროვსკი (Александровск) — ქალაქი რუსეთში, პერმის მხარის აღმოსავლეთ ნაწილში, საქალაქო დასახლებისა და ალექსანდროვსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 12 222 მცხოვრები (2019). მდებარეობს შუა ურალის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ლიტვაზე, რკინიგზის სადგურ კოპიდან 2 კმ-ში. დაარსდა 1835 წელს, როგორც დაბა მეტალურგიულ ქარხანასთან; 1951 წლიდან ქალაქის სტატუსი გააჩნია. ქალაქში მდებარეობს მანქანათსამშენებლო ქარხანა (სამთო-საშახტო მოწყობილობები, სახალხო მოხმარების საქონელი), განვითარებულია სამშენებლო მასალების წარმოება („პერმსტრომ“), ხე-ტყის დამზადება. 2005 წლიდან ფუნქციონირებს სპორტული კომპლექსი „იუპიტერი“, 2014 წელს გაიხსნა დახურული ყინულის კომპლექსი „ალექს-არენა“. მოქმედებს მანქანათსამშენებლო ტექნიკუმი.
თეთრაულების კოშკი
თეთრაულების კოშკი — დგას ნასოფლარ ჭიმღის ზემო უბანში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ძეგლის აღწერა
კოშკი (7,3 X 6,65 მ) ხუთსართულიანია (სიმაღლე 13,65 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. ძეგლი დაზიანებულია. ჩაქცეულია სართულშუა გადახურვა და სახურავის დიდი ნაწილი. პირველი სართული სამალავია, მეორე, მესამე და მეოთხე - საცხოვრებელი, მეხუთე - სათავდაცვო. შესასვლელი პირველი სართულის სამხრეთ კედელშია, მიწის დონიდან 2,3 მეტრის სიმაღლეზე. კარის წირთხლებში საურდულე ხვრელებია. კარი ნახევარწრიული თაღითაა დასრულებული. ასეთივე კარია მესამე სართულის აღმოსავლეთ კედელში და მეოთხე სართულის სამხრეთ კედელში. მეოთხე სართულზე, კარის ქვემოთ შემორჩენილია აივნის საყრდენი კოჭები. კოშკს ნახევარწრიული თაღით გადახურული რამდენიმე სარკმელი აქვს. პირველ ოთხ სართულზე ცალმაგი და შეწყვილებული სათოფურებია. კოშკის მეხუთე სართულს ოთხივე მხარეს თითო სალოდე ჰქონდა (სამხრეთ სალოდისგან მხოლოდ ქვის კონსოლებია შემორჩენილი). სალოდეების კედლებში სათოფური ხვრელებია. სართულშუა გადახურვა ხის კოჭებზე იყო გამართული. კოშკს ქვის ფილების ორფერდა სახურავი ჰქონია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ავეჯის მრეწველობა
ავეჯის მრეწველობა — ხის დასამუშავებელი მრეწველობის დარგი, რომელიც ამზადებს საყოფაცხოვრებო და საზოგადოებრივი შენობების ავეჯს.
საქართველოში ავეჯის მრეწველობა ინდუსტრიულ საფუძველზე 1921 წლიდან ვითარდება. საბჭოთა პერიოდში აშენდა თბილისის ავეჯის საწარმოო გაერთიანება „განთიადი“, მარელისის გრეხილი ავეჯის ფაბრიკა, ახალდაბის, ქუთაისის, ბათუმის ფაბრიკები, თბილისის გრეხილი ავეჯის ფაბრიკა და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ავეჯის მრეწველობა
ქვისკარის კოშკი
ქვისკარის კოშკი — მდებარეობს სოფელ ამღიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1,5 კილომეტრზე, მდინარე ასის მარჯვენა ნაპირზე, რომელიც კეტავდა მდინარე არხოტისწყლის ხეობაში შემოსასვლელ გზას. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
კოშკი (4 X 4 მ) ნაგებია რიყის ქვის მშრალი წყობით. ძეგლი დანგრეულია. შემორჩენილია 2 მეტრის სიმაღლის კედლები. შემორჩენილია აგრეთვე გალავნის (ქვის ყორე) ფრაგმენტები.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
მურმან მალანია
მურმან მალანია (დ. 10 ივლისი, 1997, ფოთი) — ქართველი სპორტსმენი (კანოე), 23-წლამდელებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (2016, 200 მ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:ფოთში დაბადებულები
ტარიელ (ტარზან) მაისურაძე
ტარიელ მაისურაძე (დ. 22 ივნისი, 1995, სტეფანწმინდა) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა), ახალგაზრდებს შორის საერთაშორისო ტურნირის (ფრეიდენფელდსის მემორიალი) გამარჯვებული (2015, რიგა, ლატვია, 84 კგ), ახალგაზრდებს შორის საერთაშორისო ტურნირის (სირაკოვის და ილიევის მემორიალი) გამარჯვებული (2015, სოფია, ბულგარეთი, 74 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1995 კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ტ
ამღის ორბეულთის ეკლესია
ორბეულთის ეკლესია — მდებარეობს სოფლიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1,5 კილომეტრზე, მდინარეების ასისა და კალოთანისწყლის შესართავის მარჯვენა მხარეს, კლდეზე. თარიღდება ადრინდელი შუა საუკუნეები მიწურულით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნოვო-ალექსეევის მონასტერი
ნოვო-ალექსეევის მონასტერი (Ново-Алексеевский монастырь) — სტავროპიგიალური დედათა მართლმადიდებლური მონასტერი მოსკოვში. მონასტერი დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის კრასნოსელსკის რაიონში. მისამართი კაპოტნინის პირველი გასასვლელი, სახლი 10.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ძველი ალექსეევის მონასტერი დააარსა 1358 წელს, კიევის მიტროპოლიტმა ალექსიმ. მონასსტრის პირველი იღუმენია გახდა იულიანია. ეს იყო პირველი დედათა მონასტერი ქალაქში. XVI საუკუნეში მონასტერი გადაიტანეს კრემლის ახლოს (ამჟამად მოსკოვის მაცხოვრის ტაძარი). შემდეგ იგი კიდევ ერთხელ გადაიტანეს ამჟამად კრასნოე-სელოში. ეს მოხდა 1837 წლის 17 ოქტომბერს. 1842 წელს მიტროპოლიტ ფილარეტის გადაწყვეტილებით მონასტრის ტერიტორიაზე გახსნეს სასაფლაო.
მონასტრის მაცხოვრებლები სხვადასხვა სქმიანობით დაკავდნენ:ოქროს ნაქარგობა, ხაწერა, ხელსაქმე. მონასტრის შენობების რიცხვმა XX საუკუნის დასაწყისში მიაღწია 42-ს მათ შორის ოთხი ტაძარი: ჯვართამაღლების, ალექსი ღვთისკაცის (საქართველოს ღვთისმშობლის ხატისა და პავლე ლატრიელის სახელობის ეგვტერებით), ყველა წმინდანის ტაძარი (ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეგვტერით) და მთავარანგელოზ მიქაელის სახელობის ტაძრები. მათგან შემორჩენილია მხოლოდ ალექსი ღვთისკაცისა და ყველაწმინდის ტაძრები.
1871 წელს მონასტერთან გაიხსნა რუსეთის ისტორიაში პირველი ქალთა სასწავლებელი სამხრეთის სლავებისათვის: სერბების, ბულგარელებისა და მონტენეგროელებისათვის. რამდენიმე წლის შემდეგ მონასტერში გაიხსნა სკოლა-ინტერნატი ღარიბი გოგონებისათვის. 1907 წლისთვის ნოვო-ალექსეევკის მონასტერში ცხოვრობდა 51 მონაზონი და 24 მორჩილი.
1926 წელს მონასტერი გაანადგურეს. მის ადგილზე გაიყვანეს ავტობანი. ჯვართამაღლების ეკლესია დაიმალა თევზის მრეწველობის ინსტიტუტის შენობებს შორის. მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი დაანგრიეს. 1930-იან წლებში კი საბოლოოდ განადგურეს სასაფლაო. მონასტრის უკანასკნელი ღვთისმსახური იყო დიაკვანი ალექსი ათონელი.
1991 წელს შემორჩენილ ყველა წმინდანის ტაძართან ჩამოაყალიბეს მრევლი. 2012 წელს სამონასტრო ტემი ჩამოყალიბდა, რომელიც 2013 წლისთვის მოითვლიდა 20 დედაოს.
2013 წლის 16 ივლისს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით აღსდგა მონასტერი, როგორც სტავროპიგიალური დედათა მონასტერი.
ალექსი ღვთისკაცის ტაძარი
300px|მინი|მარცხნივ ალექსი ღვთისკაცის ტაძარი ააგეს კრასნოე-სელოში 1853 წელს, ერთ-ერთ უძველეს მოსკოვისპირა სოფელში, რომელიც ჯერ კიდევ XII-XIII საუკუნეებში არსებობდა. პირველი ისტორიული წყარო რომელშიც კრასნოე-სელო მოიხსენიება მიეკუთვნება 1480 წელს. 1837 წელს მოსკოვის ცენტრიდან გარეუბანში გადაიტანეს ალექსეევის მონასტერი. მონასტრის პირველი ეკლესია გახდა ადგილობრივი ჯვართამაღლების ეკლესია, რომლის ეგვტერიც ნაკურთხი იყო ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 1841 წელს აკურთხეს მეორე ეგვტერი ალექსი ღვთისკაცის სახელზე.
როგორც ალექსეევის ისე ნოვო-ალექსეევის მონასტრის მთავარი ეკლესია გახდა ალექსი ღვთისკაცის ტაძარი.
1853 წელს მონასტრის ცენტრში ააგეს ალექსი ღვთისკაცის სახელობის ტაძარი. პროექტის ავტორი გახდა ცნობილი მოსკოველი არქიტექტორი მიხეილ ბიკოვსკი. მისივე პროექტით ააშენეს სამრეკლოც.
ტაძრის ფასადი საკმაოდ მდიდრული იყო. იგი შესრულებული იყო XVI-XVII საუკუნეების ძველი რუსული ხუროთმოძღვრების მოტივებზე. ტაძრის გუმბათი დეკორატიული ატიკებითაა შემკული. ასევე მდიდრულადაა შემკული ტაძრის ინტერიერიც. ტაძარში ძველი მონასტრიდან გადმოიტანეს ტიხვინის, საქართველოსა და მკურნალი ღვთისმშობლის ხატები. ბოლო ორი ხატი ტაძრის დახურვის შემდეგ გადაიტანეს ქრისტეს აღდგომის ტაძარში სოკოლნიკზე.
1899 წელს არქიტექტორ ალექსანდრე ლატკოვის პროეტის მიხედვით მოხდა ტაძრის რეკონსტრუქცია. ხის იატაკი შეიცვალა, დააგეს მეტლახის ფილები, დაამზადეს ახალი კანკელი, რომელზეც განათავსეს ტ. ტიურინის დაწერილი ახალი ხატები.
1926 წელს ალექსეევის მონასტერი დახურეს და ყველა მისმა მოსახლემ იძულებით დატოვა მონასტერი. XX საუკუნის დასაწყისისათვის მონასტერში ოთხი ტაძარი არსებობდა: ჯვართამაღლების, ალექსი ღვთისკაცის, ყველაწმინდისა და მიქაელ მთავარანგელოზის. ამათგან საბჭოთა პერიოდს გადაურჩა მხოლოდ ორი: ყველაწმინდისა და ალექსი ღვთისკაცის. ალექსი ღვთისკაცის ეკლესია გადააკეთეს პიონერთა სახლად, ხოლო ყოფილი სასაფლაოს ადგილზე მოაწყვეს პიონერთა პარკი.
1991 წელს ალექსი ღვთისკაცის ტაძარი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ამავე წელს ტაძარში დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 2002 წლის 25 ნოემბერს აღსდგა ღვთისმსახურება. 2006 წელს ტაძარი გახდა საპატრიარქო მეტოქი.
ჯვართამაღლების ტაძარი
ჯვართამაღლების ტაძარი ააგეს 1692 წელს. საბჭოთა მმართველობის პერიოდში ეკლესია გამოიყენებოდა როგორც სამოქალაქო ნაგებობა და სრულიად დაკარგა თავისი პირვანდელი სახე. ტაძრის შენობა და ახლომდებარე ნაგებობები გამოიყენებოდა თევზის მრეწველობისა და ოკეანოგრაფიის ინსტიტუტისთვის.
ალექსი უფლისწულის ეკლესია
ალექსი უფლისწულის სახელობის ეკლესია მდებარეობდა მოხუცთა თავშესაფართან. ამჟამად მასში განთავსებულია მოხუცთა თავშესაფარი. მიეკუთვნება ყველაწმინდანის ტაძარს. გადააკეთეს 1990-იან წლებში.
მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია
მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია ააშენეს 1879 წელს არქიტექტორ მიხეილ ბიკოვსკის პროექტის მიხედვით. მშენებლობის 100 წლისთავზე იგი დაანგრიეს და მის ადგილზე ააგეს საცხოვრებელი სახლი.
ყველაწმინდის ტაძარი
250px|მინი მოსკოვის ყველა წმინდანის ტაძარი ააგეს კრასნოე-სელოში 1853 წელს, ერთ-ერთ უძველეს მოსკოვისპირა სოფელში, რომელიც ჯერ კიდევ XII-XIII საუკუნეებში არსებობდა. პირველი ისტორიული წყარო რომელშიც კრასნოე-სელო მოიხსენიება მიეკუთვნება 1480 წელს. 1837 წელს მოსკოვის ცენტრიდან გარეუბანში ალექსეევის მონასტერი. 1887-1891 წლებში ახალ სასაფლაოზე ააშენეს ყველა წმინდანის ტაძარი, რომლის ეგვტერიც იყო ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე ნაკურთხი.
XX საუკუნის დასაწყისში ნოვო-ალექსეევკის მონასტერში ოთხი ტაძარი არსებობდა: ჯვართამაღლების, ალექსი ღვთისკაცის, ყველაწმინდისა და მიქაელ მთავარანგელოზის. ამათგან საბჭოთა პერიოდს გადაურჩა მხოლოდ ორი: ყველაწმინდისა და ალექსი ღვთისკაცის.
ყველა წმინდანის სახელობის ტაძარს გამოიყენებდნენ როგორც არქივს. ალექსი ღვთისკაცის ეკლესია გადააკეთეს პიონერთა სახლად, ხოლო ყოფილი სასაფლაოს ადგილზე მოაწყვეს პიონერთა პარკი.
1991 წელს ყველა წმინდანის ტაძარი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ამავე წელს ტაძარში დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 1990 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა სალავური გიმნაზია (სკოლა № 1305).
ამჟამად ტაძართან მოქმედებს თავშესაფარი კარის ეკლესიით (გაიხსნა 1994 წელს), საკვირაო სკოლა (1991 წლიდან), საეკლესიო-სამრევლო სკოლა (1995 წლიდან), ხატწერის სახელოსნო (1995 წლიდან), საქველმოქმედო ფონდი „ართოსი“ (2002 წლიდან).
ნეკროპოლი
გამოჩენილი ადამიანების საფლავების რაოდენობის მიხედვით, ნოვო-ალექსეევკის სამონასტრო კომპლექსი ბევრად აღემატებოდა მოსკოვის სხვა მონასტრებს. აქ მდებარეობდა ისტორიკოსების პეტრე ბარტენევისა და ალექსანდრე ვალტმანის საფლავები, აქ განისვენებდა პუბლიცისტი და გამომცემელი მიხაილ კატკოვი, პოეტი ალექსი ჟემჩუჟნიკოვი, მემუარისტი ფილიპ ვიგელი, არქიტექტორი ალექსანდრე კამინსკი, მხატვრები სერგეი ზარიანკო და ილარიონ პრიანიშნიკოვი, ფიზიკოსი პეტრე ლებედევი, განმანათლებლი ალფონს შანიავსკი, მეცენატი ნადეჟდა ფონ მეკი. სასაფლაოზე აღმართული იყო ვაჭარ კოტოვებისა და ალექსეევების სარკოფაგი. ასევე აბრიკოსოვების, პერლოვების, ოლოვიავიშნიკოვების და შუსტოვების საგვარეულო სასაფლაოები. ნეკროპოლი 1930-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ გაანადგურა.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სტავროპიგიალური მონასტრები კატეგორია:მოსკოვის მონასტრები
იარაბამბის რაიონი
იარაბამბის რაიონი (Distrito de Yarabamba) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 460 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 245 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 492.2 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
ამონიუმი
ამონიუმი — კატიონი, შედის მრავალი ნაერთის შემადგენლობაში, სადაც ერთვალენტოვანი ლითონის როლს ასრულებს. ასეთებია ამონიუმის ჰიდროქსიდი და ამონიუმის მარილები: ამონიუმის სულფატი, ამონიუმის ქლორიდი და სხვ. ამონიუმის მარილების უმეტესობა უფერო კრისტალური, წყალში კარგად ხსნადი ნივთიერებებია, გახურებისას ადვილად იშლებიან ამიაკის გამოყოფით. წყალხსნარებში ამონიუმის ნაერთების დისოციაციის დროს ამონიუმი კატიონის სახითაა, მაგ.:
მჟავა-ფუძე თვისებები
ამონიუმის იონი მიიღება, როდესაც ამიაკი, როგორც მცირე ფუძე თვისებების მქონე, რეაქციაში შევა პროტონთან.
სქოლიო
კატეგორია:ამონიუმის ნაერთები კატეგორია:კატიონები კატეგორია:აზოტის ბიოლოგიური ციკლი
აბდურაჰმან აბსალამოვი
აბდურაჰმან საფის ძე აბსალამოვი (Ğabderahman Safa uğlı Əbsəlәmov, Габдрахман Сафа улы Әпсәләмов; დ. 28 დეკემბერი, პენზის გუბერნია — გ. 7 თებერვალი, 1979, ყაზანი) — თათარი საბჭოთა მწერალი. სკკპ წევრი 1943 წლიდან, სსრკ უმაღლესი საბჭოს VI მოწვევის დეპუტატი.
ბიოგრაფია
1940 წელს დაამთავრა მოსკოვის მ. გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტი. ავტორია მოთხრობის კრებულისა „ბედნიერების მზე“ (1941), მოთხრობა „თეთრი ღამეები“ (1947), რომანებისა „ოქროს ვარსკვლავი“ (1949), „ღაზინური“ (1953), „ჩაუქრობელი ცეცხლი“ (1958), „მარადიული ადამიანი“ (1960), „თეთრი ყვავილები“ (1965) და სხვა.
დაჯილდოებულია ლენინის ორდენითა და 2 სხვა ორდენით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თათარი მწერლები
ორბეულთა (ნასოფლარი)
ორბეულთა — ნასოფლარი, მდებარეობს სოფელ ამღიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1,5 კილომეტრზე, მდინარეების ასისა და კალოთანისწყლის შესართავის მარჯვენა მხარეს.
ნასოფლარი განლაგებულია ტერასებად. შენობათა ფრაგმენტულად შემორჩენილი კედლები ნაგებია ფიქლის მშრალი წყობით. აკრეფილია არქეოლოგიური მასალა (სამტუჩა ხელადის, ქოთნების, ხელსაფქვავების, ხელწისქვილისა და სხვა ინვენტარი) ინახება აკც-ის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
ლადა კალინა
ლადა კალინა — სუპერმინი მანქანა, რომელიც წარმოებულია რუსი მწარმოებლის ლადა-ს მიერ. 2004 წლის 18 ნოემბრიდან 2018 წლის ივლისამდე. სახელი კალინა რუსული სახელიდან მომდინარეობს.
სამუშაოები ლადა კალინაზე დაიწყო 1993 წელს. 1998 წელს დაპროექტებულ ავტომობილს დაერქვა "ლადა-კალინა". აღნიშნული მანქანის პროტოტიპები წარმოდგენილია 1999 წელს (ჰეჩბეკი), 2000 წელს (სედანი) და 2001 წელს (კომბი).
წარმოება დაიწყო ოთხკარიანი სედანით 2005 წელს. ხუთკაციანი ჰეჩბეკი გამოუშვეს 2006 წელს. ცხელი წვეთოვანი გალვანზირებული ფოლადი, რომელიც გაუმჯობესებულია კოროზიის საწინააღმდეგოდ, ამ მანქანის წარმოებაში გამოიყენება სპეციალურად რუსული ფოლადის მწარმოებლების მიერ.
2005 წელს რუსული ARCAP–ის უსაფრთხოების შეფასების პროგრამის მიერ ჩატარებულ ფრონტალურ ავარიაში, პირველი თაობის კალინამ 16 –დან 5,6 ქულა დააგროვა და ოთხიდან, მხოლოდ ერთი ვარსკვლავი მიენიჭა.
კალინა ექსპორტზე გადის დასავლეთ ევროპის უმეტეს ბაზრებზე, რომლის ფასია დაახლოებით 7000–8000 ევრო.
მისი სავაჭრო სახელი კალინაა უმეტეს ქვეყნებში, მაგრამ ფინეთში, სადაც კალინა ნიშნავს ჭუჭყს, ავტომობილი ბაზარზე ცნობილია და იყიდება როგორც ლადა-119. მისი მთავარი კონკურენტები არიან მანქანები, როგორიცაა Dacia Logan და Hyundai Accent.
ასევე დამზადებულია სპორტული ვერსია, Kalina GS Sport და არსებობს ამ მოდელის Super 1600 ვერსია, რომელიც გამოვლენილია როგორც კონცეფციის მანქანა, რომელიც იყენებს ტურბოძრავულ 1.6 ბენზინს ძრავას, რომელიც ბუნებრივად მისწრაფების სტანდარტული მოდელებით არის მიღებული. ის იყო მეოთხე ყველაზე პოპულარული მანქანა რუსეთში 2009 წელს - 60,746 გაყიდვით, ხოლო პირველ ადგილზე გავიდა 2012 წელს.
მანქანის მეორე თაობა 2012 წლის მოსკოვის საერთაშორისო საავტომობილო სალონში გამოვლინდა. ეს არის ძირითადად პირველი თაობის მსგავსი. მიუხედავად ყველაფრისა, მას პირველი მოდელისგან ბევრი სხვაობა აქვს, მაგალითად: ოდნავ გაფართოებული საბურავები და სიგრძე, 13 ან 14 დიუმიანი დისკები. ინტერიერის ყველა კონტროლი ახლა მხოლოდ ინგლისურ ენაზეა. კალინა გამოიყენებოდა, როგორც საფუძველი იაპონური Datsun mi-DO-ის, რომელიც სპეციალურად მზადდება რუსული ბაზრისთვის. Lada Kalina Sport ამჟამად ხელმისაწვდომია კომპანიის ოფიციალურ ვებსაიტზე.
Lada Kalina Cross-ის უნივერსალი დებიუტი 2014 წელს მოხდა. მანქანა განსხვავდება 20 მმ-იანი გზის გაწმენდით, შეცვლილი გადაცემათა კოეფიციენტებით ტრანსმისიაში და პლასტიკური ტანის ნაკრებით.
ავტომობილის მოდელები
ლადა კალინა ძირითადად იწარმოებოდა ოთხ მორთულ დონეზე: 1.6 ლიტრიანი 8 სარქველიანი ძრავა, რომელიც აკმაყოფილებს ევრო - 2,3 სტანდარტებს (სტანდარტული ვერსია) 1.6 ლიტრიანი 8 სარქველიანი ძრავა, რომელიც აკმაყოფილებს ევრო - 4 სტანდარტს (სტანდარტული ვერსია). იგი წარმოებულია 2011 წლიდან. 1.4 ლიტრიანი 16 სარქველიანი ძრავა, რომელიც აკმაყოფილებს ევრო - 3, 4 სტანდარტებს (სტანდარტული ვერსია გამდიდრული ელემენტებით) 1.6 ლიტრიანი 16 სარქველიანი ძრავა, რომელიც აკმაყოფილებს ევრო - 3, 4 სტანდარტებს (მაღალი კლასის ვერსია). იგი გამოვიდა 2009 წლის 16 ნოემბერს.
ნორკ-მარაშის ღვთისმშობლის ეკლესია
ნორკ-მარაშის ღვთისმშობლის ეკლესია (Նորք Մարաշի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի) — სომხური ეკლესია, რომელიც მდებარეობს სომხეთის დედაქალაქ ერევანში, ქანაქერ-ზეითუნის რაიონში.
აშენდა X საუკუნეში. საბჭოთა პერიოდს ეკლესია დაიკეტა, ხოლო სსრკ-ის დაშლის შემდეგ, 1995 წელს ფუნქციონირება განაახლა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის ეკლესიები
ყიზლარის კონიაკის ქარხანა
რუსეთის იმპერია
მევენახეობა და მეღვინეობა მე -18 საუკუნის მეორე ნახევრიდან ყიზლარის ეკონომიკის ძირითად შემოსავალს წარმოადგენს. 1884 წლის ხილისა და ღვინის წარმოებამ ხელი შეუწყო კონიაკის სამრეწველო წარმოებას ყიზლარში.
1880-იან წლებში ქართველმა ბიზნესმენმა დავით სარაჯიშვილმა დაიწყო ალკოჰოლური სასმელების წარმოება ყიზლარში. ის იყო პირველი რუსეთის იმპერიაში, ვინც კონიაკი აწარმოა ყურძნის არაყისგან, რომელიც მოგვიანების მუხის კასრებში ინახავდა. პირველად წარმოებული პროდუქტიდან 236 შეკვრა ყურძნის არაყი მოსკოვში გაიგზავნა 1885 წელს. 1889 წელს სარაჯიშვილმა ოფიციალურად დაიწყო კონიაკის წარმოება ყიზლარში. 1885 წელი რუსეთში კონიაკის ინდუსტრიის წარმოების წლად ითვლება.
საბჭოთა კავშირი
კონიაკის წარმოებას საბჭოთა მთავრობამ ნება დართო 1924 წელს, ყიზლარის კონიაკის სრული წარმოება კი- მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე არ აღდგენილა. 1942 წელს გერმანელების შეტევის თავიდან ასაცილებლად ქარხალა სომხეთში გადაიტანეს. ყველაზე დიდი რაოდენობით კონიაკით ამ პერიოდში თბილისის კონიაკის ქარხანა მარაგდებოდა.
ქარხანა ყიზლარში 1947 წელს დაბრუნდა. აღდგენა გაგრძელდა 1950-იანი წლების შუა პერიოდამდე, 1955 წელს კონიაკის ახალი პარტიის დამზადება დაიწყო, რაც 6-7 წლის არყისგან მზადდებოდა. ქარხნების და თანამშრომლების განსახლების რეკონსტრუქცია და გაფართოება მზარდი მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად 1960 წლამდე გაგრძელდა.
საბჭოთა პერიოდში ქარხანაში წარმოებული ძლიერი ალკოჰოლის ნახევარი გადიოდა ექსპორტზე, ძირითადად დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში.
რუსეთის ფედერაცია
1990 წელს ქარხანა გახდა საიჯარო კომპანია ,,დაგვინო". ნედლეულის დეფიციტის გამო კომპანიამ ყურძნის ყიდვა დაიწყო ესპანეთში, ან მოსავლის აღების წლებში, კრასნოდარისა და სტავროპოლის რეგიონებში. 1998 წელს ქარხანამ მიიღო ფრანგული სერთიფიკატი, რომლის თანახმად, მისი პროდუქციას ,,კონიაკი" ეწოდა.
1998 წელს, ჩეჩნეთ-რუსეთის კონფლიქტის დროს, ქარხნის დირექტორი ვლადიმერ გრიგორიანცი და მისი მეუღლე გაიტაცეს და რვა თვის განმავლობაში ჩეჩნეთში ტყვეობაში იყვნენ.
2008 წელს ევგენი დრუჟინინი გახდა ქარხნის დირექტორი. მისი ხელმძღვანელობის პერიოდში კომპანიამ განახორციელა საკუთარი ხარჯებით მოდერნიზაცია და გაზარდა წარმოების მოცულობები, რის შედეგადაც გახდა დაღესტნის ბიუჯეტის ძირითადი წყარო. ასევე 2008 წელს ქარხანამ აღადგინა კრემლის მომწოდებელთა გილდიის სტატუსი.
2014 წლის 28 აგვისტოს, რუსეთის პრემიერ მინისტრის დიმიტრი მედვედევის ბრძანებით, ყიზლარის კონიაკის ქარხანა გადაეცა ფედერალურ საკუთრებაში და გახდა ალკოჰოლის ბაზრის რეგულირების ფედერალური სამსახურის საგანი.
2015 წლის ზაფხულში ქარხნის ხელმძღვანელობამ შექმნა კონიაკის მწარმოებელთა კავშირი, რომელიც მოიცავდა მოსკოვის ღვინისა და კონიაკის ქარხანას და კონიაკისა და ღვინის ალიანსს.
2015 წლის 1 სექტემბერს კომპანია გადაკეთდა სააქციო საზოგადოებად.
სქოლიო
კატეგორია:კომპანიები რუსეთში კატეგორია:ალკოჰოლური სასმელების მწარმოებლები
ფხოველის წმინდა ბარბარეს ეკლესია
ფხოველის წმინდა ბარბარეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფხოველის ჩრდილოეთ განაპირას, მთის კალთის ბუნებრივად მოვაკებულ მცირე ფართობზე. განეკუთვნება XVI საუკუნეს.
მოგვიანებით ჩრდილოეთ კედელი აღუდგენიათ ნატეხი ქვისა და რიყის ქვის შერეული წყობით, დარბაზის სამხრეთ კედლის შუაში. აგურით ამოყვანილი ერთსაფეხურიანი პილასტრია (ჩრდილოეთ კედელზე პილასტრი არ არის), საკურთხევლის სარკმლის გარდა თითო თაღოვანი სარკმელია სამხრეთ და დასავლეთ კედლებში. შიგნით ეკლესია აგურის კამარით ყოფილა გადახურული (შემორჩენილია ქუსლიუს წყობის ნაწილები). ეკლესია გარეგნულად ბევრად უფრო მეტყველია, ვიდრე მისი ინტერიერი. სამხრეთ ფასადს საფეხურით შეღრმავებული თანაბარი სიმაღლისაა და სიგანის, სამი სწორკუთხა არე ანაწევრებს, რომლეთა აგურის ხერხულა წყობის ერთსაფეხურიანი ლავგარდნით არის დასრულებული და ერთმანეთისგან აგურის ორსაფეხურიანი პილასტრებით გამიჯნული. თითოეულ არეში გამოყვანილა ისრულთაღიანი შეღრმავება, რომლის ზემოთ კედლის ზედაპირი აგურის ფიგურული წყობითაა შევსებული. განივი ფასადები თავისი გაფორმების სისტემით არსებითად ერთმანეთის იდენტურია. ორივე ფასადის ქვედა ნაწილში, ღერძის ორივე მხარეს, გამოყვანილია თითო ფართო და მაღალი შეისრულთაღოვანი შეღრმავება, რომლის ქვედა ნაწილში საფეხურით შეღრმავებული სადა ხერხულა ლავგარდნით დასრულებული არეა. თითოეული თაღის თავზე თითო მოზრდილი შეღრმავებული ჯვარია გამოსახული, რომლებიც საკმაოდ მასიურ საფეხუროვან პოსტამენტზე დგას. თითო ანალოგიური ჯვარი ყოფილა გამოსახული ფრონტონის არვებშიც დასავლეთ ფასადის შეღრმავებას, რომელშიც კარია ჩასმული, ორსაფეხურიანი ფრიზი ამშვენებს. მის ქვედა საფეხურს კუთხით შვერილი აგურების რიგი ქმნის. ეკლესიის კედლები დასრულებული ყოფილა აგურის ოთხსაფეხურიანი ლავგრანდით სამხრეთ ფასადზე შემორჩენილია დაახლოებით 1 მეტრის სიგრძის მონაკვეთი. რომელიც შედგება კუთხით შვერილი და ჩვეულებრივად დაწყობილი აგურის რიგების მონაცვლეობით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ასაილანდია
ასაილანდია (Açailândia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 240 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იმპერატრისი შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 104 047 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.92 კმ²-ზე. ფართობი 5 806 კმ²-ია.
არჩილ მალაყმაძე
არჩილ მალაყმაძე (დ. 30 აპრილი, 2001) — ქართველი სპორტსმენი (ძალოსნობა), ახალგაზრდული ოლიმპიური თამაშების გამარჯვებული (2018, ბუენოს აირესი, არგენტინა, 69 კგ), ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2018, მილანი, იტალია, 69 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 2001 კატეგორია:ქართველი ძალოსნები
ბერნჰარდ რიმანი
გეორგ ფრიდრიხ ბერნჰარდ რიმანი (Bernhard Riemann ; დ. 17 სექტემბერი, 1826 — გ. 20 ივლისი, 1866) — გერმანელი მათემატიკოსი.
1846 წელს ჩაირიცხა გეტინგენის უნივერსიტეტში. 1847-1849 წლებში ისმენდა კარლ გუსტავ იაკობ იაკობისა და პეტერ გუსტავ ლეჟენ დირიხლეს ლექციებს ბერლინის უნივერსიტეტში. 1849 წელს დაბრუნდა გეტინგენში, სადაც დაუახლოვდა ვილჰელმ ედუარდ ვებერს, რომელმაც მას გაუღვიძა ინტერესი ბუნებისმეტყველების საკითხებისადმი.
1857 წლიდან იყო გეტინგენის უნივერსიტეტის პროფესორი. 1851 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია: „ერთი კომპლექსური ცვლადის ფუნქციის ზოგადი თეორიის საფუძვლები“, რომლითაც საფუძველი ჩაუყარა ანალიზური ფუნქციების თეორიის გეომეტრიულ მიმართულებას. რიმანის მიერ შემოღებულია ეგრეთ წოდებული რიმანის ზედაპირები, რომელთაც დიდი მნიშვნელობა აქვთ მრავალსახა ფუნქციების გამოკვლევის დროს. შეიმუშავა კონფორმული ასახვების თეორია და ამასთან დაკავშირებით მოგვცა ტოპოლოგიის ძირითადი ცნებები, შეისწავლა სხვადასხვა არის შიგნით ანალიზური ფუნქციების არსებობის საკითხი.
რიმანის მიერ შექმნილი მეთოდები ფართოდ გამოიყენება ალგებრული ფუნქციებისა და ინტეგრალების თეორიაში, დიფერენცირებული განტოლებების ანალიზურ თეორიასა და რიცხვთა ანალიზურ თეორიაში. რიმანი იკვლევდა ფუნქციის ტრიგონომეტრიულ მწკრივად გაშლის საკითხს; ამასთან დაკავშირებით მოგვცა რიმანის აზრით, ინტეგრირების აუცილებელი და საკმარისი პირობა. რიმანმა შექმნა კერძოწარმოებულებიანი დიფერენცირებული განტოლებების ინტეგრირების მეთოდები.
1854 წელს ცნობილ ლექციაში „ჰიპოტეზებზე, რომლებიც წარმოადგენენ გეომეტრიის საფუძვლებს“, წამოაყენა სხვადასხვა მათემატიკური სივრცის (მისი ტერმინით „მრავალსახეობის“) ცნების, მათ შორის ფუნქციონალური და ტოპოლოგიური სივრცის, ზოგადი იდეა. დაწვრილებით განიხილა ეგრეთ წოდებული რიმანის სივრცეები, რომლებიც წარმოადგენენ ევკლიდეს, ლობაჩევსკისა და რიმანის გეომეტრიების შესაბამისი სივრცეების ცნებათა განზოგადებას. ფიზიკური სივრცის მიმართ თავისი იდეების გამოყენების განხილვისას რიმანმა დასვა საკითხი მისი „მეტრიკული თვისებების მიზეზების“ შესახებ და თითქოს იწინასწარმეტყველა ის, რაც შემდეგ გაკეთდა ფარდობითობის ზოგად თეორიაში. რიმანის იდეებმა და მეთოდებმა დასახეს ახალი მიმართულებები მათემატიკაში და ფართო გამოყენება პოვა მათემატიკასა და ფიზიკაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1826 კატეგორია:გარდაცვლილი 1866 კატეგორია:გერმანელი მათემატიკოსები
იურის რაიონი
იურის რაიონი (Distrito de Yura) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 590 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 659 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 8.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 942 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
ნაციონალისტური მოძრაობის პარტია (თურქეთი)
ნაციონალისტური მოძრაობის პარტია (ნმპ) (Milliyetçi Hareket Partisi; MHP) — ულტრამემარჯვენე პოლიტიკური პარტია თურქეთში, რომელიც ერთგულია თურქული ნაციონალიზმისა და ევროსკეპტიციზმისა.
პარტია პირველად 1969 წელს, ყოფილი პოლკოვნიკ ალფარსლან თურქეშის მიერ ჩამოყალიბდა, რომელიც ადრე 1965 წელს, ულტრამემარჯვენე გლეხთა ეროვნული რესპუბლიკური პარტიის ლიდერი იყო. მე-20 საუკუნის მეორე ნახევარში, პარტია ძირითადად მიჰყვებოდა ნეოფაშისტურ და ულტრანაციონალისტურ პოლიტიკურ იდეოლოგიას, მაგრამ მოგვიანებით, როდესაც 1997 წელს თურქეშის სიკვდილის შემდეგ, პარტიის სათავეში დევლეთ ბაჰჩელი მოვიდა, პარტიამ შეცვალა თავისი მიდგომა და დღის წესრიგი. პარტიის ახალგაზრდული ფრთაა რუხი მგლები (Bozkurtlar), რომელიც ასევე ცნობილია, როგორც „ნაციონალისტების კერა“ (Ülkü Ocakları). თურქეში, რომელსაც განსაკუთრებულ პატივსცემენ თურქი ნაციონალისტები, როგორც იდეალისტური მოძრაობის დამფუძნებელს, მისი მხარდამჭერების მიერ ხშირად მოიხსენიება, როგორც „ატამანი“ (Başbuğ, ქართ.: ბაშბუღი).
ალფარსლან თურქეშმა პარტია მას შემდეგ დააარსა, რაც გააკრიტიკა ათათურქის სახალხო რესპუბლიკური პარტია (CHP) ნაციონალისტური პრინციპების დაუცველობის გამო. ცნობილია იმის თაობაზე, რომ იგი არ დაარსებდა „MHP“-ს, რომ „CHP“-ს არ გადაეხვია ათათურქის იდეოლოგიიდან. მიუხედავად იმისა, რომ თვითონ თურქეშმა ვერ მოიპოვა გამარჯვება ვერცერთ არჩევნებში, მისმა პარტიამ, 1973 და 1977 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მიიღო საკმარისი ადგილი და მონაწილეობა მიიღო ორი მემარჯვენე კოალიციური მთავრობის ფორმირებაში, რომელსაც სამართლიანობის პარტიის (AP) ლიდერი სულეიმან დემირელი ხელმძღვანელობდა. 1975-1977 წლებში, თურქეში იკავებდა თურქეთის ვიცე პრემიერ-მინისტრის თანამდებობას. თურქეშის გარდაცვალების შემდეგ, პარტიამ ახალ ლიდერად დევლეთ ბაჰჩელი აირჩია, რომელმაც პარტიის მოდერნიზაცია განახორციელა და მიიღო უფრო ზომიერი ნაციონალისტური მიდგომა. პარტიამ ბეჰჩელის ხელმძღვანელობით, 1999 წლის საპარლამენტო არჩევნებში, ამომრჩეველთა ხმების 18 %, ანუ 129 ადგილი მიიღო. ეს შედეგი პარტიის ისტორიაში საუკეთესოა, რომელიც ხმების რაოდენობით მეორეა და მხოლოდ დემოკრატიულ მარცხენე პარტიას (DSP) ჩამორჩა. ბაჰჩელი შემდგომში ვიცე პრემიერ-მინისტრი გახდა, როდესაც „DSP“-თან და „სამშობლოს პარტია“-სთან (ANAP) ერთად კოალიციური მთავრობა შექმნა, თუმცა მისი მოწოდებები ვადამდელი არჩევნებისკენ, 2002 წელს მთავრობის დაშლით დამთავრდა. 2002 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე, პარტიამ ვერ გადალახა 10 %-იანი საარჩევნო ბარიერი და დაკარგა ყველა თავისი საპარლამენტო მანდატი, ხოლო არჩევნებზე დამაჯერებელი გამარჯვება მოიპოვა, ახლად ჩამოყალიბებულმა სამართლიანობის და განვითარების პარტიამ (AKP).
2007 წლის საპარლამენტო აჩევნებზე პარტიამ მიიღ ამომრჩეველთა ხმების 14,27 %, რაც 71 მანდატს უტოლდება. ამ პერიოდში, პარტია კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა სამშვიდობო მოლაპარაკებებს ხელისუფლებასა და ქურთ სეპარატისტ მებრძოლებს შორის, ასევე აკრიტიკებდა მმართველ სგპ-ს სამთავრობო კორუფციასა და ავტორიტარიზმის გამო. მიუხედავად ამისა, კრიტიკოსები პარტიას ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც „სგპ-ს გადარჩენის იმედს“, რომელიც ღიად თუ ფარულად ეხმარება სგპ-ს ისეთ სიტუაციებში, როგორიცაა 2007 წლის საპრეზიდენტო არჩევნები, თავსაბურავის აკრძალვის გაუქმება და 2015 წლის პარლამენტის თავმჯდომარის არჩევნები. 2011 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე, პარტიის ხმები დაეცა 13%-მდე და 53 დეპუტატით შევიდა პარლამენტში, თუმცა, 2015 წლის ივნისის საპარლამენტო არჩევნებზე, ეს რიცხვი 16,3% და 80 ადგილამდე გაიზარდა. 2007 წლიდან პარლამენტში მესამე ძალას წარმოადგენდა, მაგრამ 2015 წლის ნოემბრის საპარლამენტო არჩევნებზე, ამომრჩეველთა ხმების 11,9% მოიპოვა, რაც 40 მანდატის ტოლია, და გახდა მეოთხე ძალა პარლამენტში, ქურთული პარტიის (HDP) შემდეგ.
1980 წლამდე
1965 წელს, ნაციონალისტი პოლიტიკოსი და ყოფილი პოლკოვნიკი ალფარსლან თურქეში, რომელმაც გაიარა სამხედრო მომზადება აშშ-ში ნატოსთვის, დააარსა თურქული გლადიო ომის სპეციალურ დეპარტამენტში, ასევე მოიპოვა კონტროლი კონსერვატიულ გლეხთა ეროვნულ რესპუბლიკურ პარტიაზე (Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi). პარტიის რიგგარეშე დიდ კონგრესზე, რომელიც გაიმართა ქალაქ ადანაში, 1969 წლის 8-9 თებერვალს, თურქეშმა პარტიის სახელწოდება შეცვალა და უწოდა ნაციონალისტური მოძრაობა (MHP).
თურქეშის ხელმძღვანელობით, პარტიამ აღიარა თურქული ნაციონალიზმი, ხოლო 1970-იან წლებში, პარტიასთან დაკავშირებული მილიტარისტები პასუხისმგებელნი იყვნენ მრავალი მემარცხენე ინტელექტუალის და მეცნიერის მკვლელობაში, მათ შორის, ქურთებისაც. პარტიის ახალგაზრდული ფრთის (რომელიც ცნობილია, როგორც რუხი მგლები (სახელი გამომდინარეობს თურქული მითოლოგიიდან) ლიდერმა განაცხადა, რომ მათი სადაზვერვო ორგანიზაცია, თავისი შესაძლებლობით აღემატება თვით სახელმწიფოს დაზვერვასაც.
მეორე მხრივ, პარტიას ჰქონდა კავშირი Aydınlar Ocağı (AO; „ინტელექტუალთა კერა“), მემარჯვენე კვლევით ინსტიტუტთან, რომელიც დაფუძნდა 1970 წელს, უნივერსიტეტის პროფესორების მიერ. იგი ფუნქციონირებდა, როგორც რგოლი სეკულარულ-კონსერვატიული, ნაციონალისტური და მემარჯვენე-ისლამურ წრეებს შორის და ხელს უწყობდა თურქულ-ისლამური სინთეზის იდეოლოგიას.
1980 წლის 27 მაისს, პარტიის ლიდერის მოადგილე და ყოფილი მინისტრი გიუნ საზაქი, მარქსისტულ-ლენინურმა ტერორისტულმა ჯგუფმა მემერცხენე რევოლუციონერებმა (devrimci Sol ან Dev Sol) თავისი სახლის წინ მოკლეს.
1980 წლის 12 სექტემბრის სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, რომელსაც გენერალი ქენან ევრენი ხელმძღვანელობდა, ყველა სხვა აქტიური პოლიტიკურ პარტიებთან ერთად, ნაციონალისტური პარტიაც აიკრძალა, ხოლო პარტიის ბევრი წამყვანი წევრი დააპატიმრეს. პარტიის წევრთა უმეტესობა შეუერთდა ნეოლიბერალურ სამშობლოს პარტიას ან სხვადასხვა ისლამისტურ პარტიებს. პარტიის წევრმა (აგაი ოქტაი გიუნერი) აღნიშნა, რომ პარტიის იდეოლოგია ხელისუფლებაში იყო, ხოლო მისი წევრები ციხეში.
გადატრიალების შემდეგ
1983 წელს, პარტიამ სახელწოდებით „კონსერვატიული პარტია“ (Muhafazakar Parti) დაიწყო თავისი არსებობა. 1985 წელს, პარტიამ სახელი შეიცვალა და გახდა „ეროვნული ლეიბორისტული პარტია“ (Milliyetçi Çalışma Partisi), ხოლო 1992 წელს, დაიბრუნა თავისი თავდაპირველი სახელი. 1993 წელს, მუჰსინ იაზიჩიოღლუ და პარტიის სხვა ხუთი წევრი გამოეყო პარტიას და დააარსეს „დიდი ერთობის კავშირი“, რომელიც ისლამისტური პარტია გახდა.
იდეოლოგია
პარტია ფასდება, როგორც ნეოფაშისტური პარტია, რომელიც დაკავშირებულია ექსტრემისტულ და ძალადობრივ ძალებთან. 1990-იანი წლებიდან, დევლეთ ბაჰჩელის ხელმძღვანელობით, პარტიამ თანდათან შეცვალა თავისი იდეოლოგია და პროგრამა, როდესაც ეთნიკური ნაციონალიზმიდან, კულტურულინაციონალიზმზე და კონსერვატიზმზე გადავიდა და აქცენტი გააკეთა თურქეთის სახელმწიფოს ერთიანობაზე. აღსანიშნავია, რომ პარტია გადავიდა მკაცრი, ქემალისტური სტილის სეკულარიზმიდან, უფრო პრო-ისლამურ პოზიციაზე, და ყოველ შემთხვევაში საჯარო განცხადებებში, ემხრობა საპარლამენტო დემოკრატიას. ზოგიერთი მეცნიერი დაეჭვებულია პარტიის გულწრფელობასა და სანდოობაში, და ფიქრობენ, რომ პარტია კვლავ აგრძელებს ფაშისტურ იდეოლოგიას, უფრო ზომიერი და პრო-დემოკრატიული ფასადით. მიუხედავად ამისა, ნმპ-ს ზომიერმა პოზიციამ, გაზარდა პარტიის ამომრჩევლები და იგი გახდა ქვეყნის მესამე ძლიერი პარტია, რომელიც 2007 წლიდან მუდმივად წარმოდგენილია ეროვნულ ასამბლეაში.
ქურთული პარტიის ოპონირება
იდეოლოგიური განსხვავებების გამო, ნმპ კატეგორიულად ეწინააღმდეგება ნებისმიერი ფორმით დიალოგს მემარცხენე ქურთული ეროვნული „ხალხების დემოკრატიულ პარტიასთან“ (HDP). ამის მაგალითია ის ფაქტი, რომ 2015 წლის ივნისს-ივლისში პარლამენტის თავმჯდომარის არჩევნების დროს, მას შემდეგ, რაც HDP გამოაცხადა, რომ ისინი მხარს დაუჭერენ რესპუბლიკური პარტიის (CHP) კანდიდატ დენიზ ბაიქალს, ნმპ-მ გამოაცხადა, რომ არცერთ კანდიდატს მხარს არ დაუჭერს და ცარიელი ბიულეტენები ჩაყარეს ურნაში. ნმპ-მ ასევე გამორიცხა რაიმე პერსპექტივა კოალიციური მთავრობისა, სადაც შესული იქნება HDP-ს წევრებიც, ბაჰჩელიმ ასევე უარი განაცხადა რესპუბლიკური პარტიის ლიდერის ქემალ ქილიჩდაროღლუს შემოთავაზებაზე, რომელიც მას ასეთ კოალიციაში პრემიერ-მინისტრის თანამდებობას სთავაზობდა. ნმპ-ს ლიდერის მოადგილემ, ჯელალ ადანმა განაცხადა, რომ თუნდაც მათი პარტიის სახელის ხსენება იგივე ტექსტში HDP-სთან ერთად, ჩაითვლება ნმპ-სთვის შეურაცყოფად.
2015 წლის სექტემბრის დასაწყისში, ნმპ-მ და HDP-მ, ორივე პარტიამ დროებითი მთავრობის წინააღმდეგ ხმა მისცა, რამაც ვარაუდი გააჩინა, რომ ნმპ-მ HDP-ს მიმართ თავისი ხისტი პოლიტიკა შეასუსტა. თუმცა, სემიჰ იალჩინმა უარყო რაიმე ცნებები ალიანსის შესახებ, ორ პარტიას შორის და დასძინა,
თანამედროვე პოლიტიკური კურსი
დევლეთ ბაჰჩელის ხელმძღვანელობით პარტიამ განიცადა მნიშვნელოვანი ცვლილება. ახალმა ლიდერმა, ეთნონაციონალისტური მიზნები შეცვალა გეოპოლიტიკურ და სოციალურ მოტივებზე. კომუნიზმის კრახთან ერთად, ობიექტურად შემცირდა ანტიკომუნიზმთან ბრძოლის მნიშვნელობა. პირველ რიგში, მთავარი აქცენტი ეთმობა ეროვნულ ერთობასა და ერთიანობას, ასევე თურქული კულტურის შენარჩუნებას. აღსანიშნავია, რომ ბაჰჩელი სკეპტიკურად უყურებს თურქეთის გაწევრიანებას ევროკავშირში, ასევე მტკიცედ ეწინააღმდეგება პირველ რიგში თურქული სეპარატიზმის გამოვლინებას. 1999 წელს თებერვალში, თურქეთის სპეცსამსახურების მიერ აბდულა ოჯალანის დაკავების შემდეგ, ბაჰჩელიმ პარტიის სახელით, მოითხოვა ოჯალანის სიკვდილით დასჯა.
ნმპ მხარს უჭერს აზერბაიჯანს სომხეთთან დაპირისპირებაში და გმობს ანკარის ყველა კონტაქტს ერევანთან. რიგი წყაროების თანახმად, ნმპ და რუხი მგლები მხარს უჭერდნენ ჯოხარ დუდაევს და ჩეჩნეთის დამოუკიდებლობისთვის მებრძოლეებს. იჩქერიის გერბზე, სადაც გამოსახული იყო მგელი, ამ ორგანიზაციის წევრების მიერ იყო შეთავაზებული დუდაევისათის, რომელიც ვიზიტით იყო ჩრდილოეთ კვიპროსში.
დაპირისპირება
2015 წლის ივლისში, როდესაც ჩინეთში მიმდინარეობდა უიღურების მიმართ რეპრესიები, ნმპ-ს გასამხედროებულმა ფრთა, კერძოდ რუხი მგლების აქტივისტები სულთანაჰმედის მოედანზე თავს დაესხნენ სამხრეთ კორეელ ტურისტებს. თურქ მიმომხილველთან აჰმეთ ჰაქანთან ინტერვიუში, ნმპ-ს ლიდერმა დევლეთ ბაჰჩელიმ დაიცვა შეტევაში ბრალდებულები და განაცხადა, რომ „ისინი ახალგაზრდა ბავშვები არიან. შესაძლებელია ისინი პროვოკაციას აყვნენ. პლიუს, როგორ აპირებთ განასხვაოთ კორეელები და ჩინელები? ორივეს ერთნაირი წვრილი თვალები აქვთ.“ ბაჰჩელი ეს განცხადება შეფასდა, როგორც რასისტული, ხოლო რუხი მგლების სტამბოლის ოფისში ჩამოკიდებულმა ბანერმა „ჩვენ გვწყურია ჩინელების სისხლი“, გამოიწვია დიდი ხმაური როგორც თურქულ, ისე საერთაშორისო მედიაში.
პარტია დღეს
დევლეთ ბაჰჩელის ხელმძღვანელობით, პარტიას პარლამენტში 40 დეპუტატი ჰყავს, სამი მათგანი ქალია. პარტია თავის ულტრანაციონალისტური ისტორიისგან თავი შორს უჭირავს, ასევე პარტია თავის წევრებისგან მოითხოვს, რომ ისინი შორს იდგნენ „ეთნიკური პოლიტიკისგან“.
არსებობს პარტიაში დევლეთ ბაჰჩელის წინააღმდეგ ოპოზიციური ჯგუფიც, რომლის წევრებია: მერალ აქშენერი, ქორაი აიდინი, იუმით იოზდაღი, სინან ოღანი. ოპოზიცია ცდილობს ჩაატაროს ყრილობა და აირჩიოს პარტიის ახალი ლიდერი. თუმცა, რეჯეფ თაიფ ერდოღანი ცდილობს თავიდან აიცილოს ყრილობა, იმის გამო, რომ შესაძლებელია მისი დამარცხება შემდეგ არჩევნებში, თუ ნმპ აირჩევს ახალ ლიდერს.
საპარლამენტო
thumb|პარტიის დროშები ადგილობრივი არჩევნების წინ, [[შილეს რაიონი|შილე, სტამბოლი, 2009 წლის მარტი.]] thumb|ნმპ-ს წინასაარჩევნო მიტინგი [[ანკარაში, 2015 წლის მაისი.]]
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის პოლიტიკური პარტიები კატეგორია:ნაციონალისტური მოძრაობის პარტია
ნან-მადოლი
ნან-მადოლი (Nan Madol) — ისტორიამდელი პერიოდის ქალაქის ნანგრევები მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების ერთ-ერთ ხელოვნურ კუნძულზე. არქიპელაგის საერთო ფართობია 79 ჰა, შედგება 92 კუნძულისაგან, რომლებიც ერთმანეთთან ხელოვნური არხებითაა დაკავშირებული. ქალაქი ასევე ცნობილია „მიკრონეზიის ვენეციის“ ან „წყნარი ოკეანის ვენეციის“ სახელით. მდებარეობს კუნძულ ტემვენის ახლოს, კუნძულ პონპეის სამხრეთ-აღმოსავლეთით.
ისტორია
ნან-მანდოლის კომპლექსმა თანამედროვე სახე მიიღო დაახლოებით 1285-1485 წლებს შორის, საუდელერების მმართველობის პერიოდში. საუდელერების აღზევების დროს მიკრონეზიელებმა დაიწყეს დასახლება კუნძულზე და დაიწყეს სხვადასხვა ნაგებობების აშენება. დაახლოებით 1500 წლისათვის მმართველი დინასტიის წარმომადგენლები აღნიშნული ტერიტორიებიდან გააძევეს. რა იყო ამის მიზეზი, უცნობია. ერთ-ერთი ვერსიით, ნან-მადოლი დაიპყრეს მეზობელი კუნძულის, კუსაიეს წარმომადგენლებმა.
1529 წელს ესპანელმა ზღვაოსანმა ალვარო დე საავედრამ აღმოაჩინა არქიპელაგი, რომელსაც მოგვიანებით უწოდეს კაროლინის კუნძულები. შემდეგ კუნძულებზე გამოჩნდნენ ამერიკელები და ევროპელებიც, რომლებმაც აღმოაჩინეს სრულიად დაცლილი ქალაქი. თუმცა ადგილობრივებს სჯერათ, რომ აქ დღესაც ცხოვრობენ სულები.
განადგურებული ქალაქის ქვები წყლის ქვეშაა მოქცეული და დაფარულია მარჯნის სქელი ფენით. ნაგებობები სანაპიროსთან მდებარეობს ზღვის ზედაპირიდან 20 მეტრის სიღრმეში. როგორც ცნობილია შუა საუკუნეებში ზღვის დონე დაბალი იყო 1-1,5 მეტრით, რაც გვაძლევს საშუალებას ვივარაუდოთ, რომ საუდელერების დინასტიამ გამოიყენა მანამდე არსებული ძველი შენობის ფუნდამენტი.