cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისია საქართველოში
მისიის ხელმძღვანელის მოადგილე
ფლობს ბაკალავრის ხარისხს ინგლისურ და რუსულ ლიტერატურაში, მაგისტრის ხარისხს ირლანდიის პოლიტიკაში, ასევე მაგისტრის ხარისხს სოციალური კვლევების მეთოდოლოგიასა და შეფასებაში. ავტორია 2 წიგნისა (ჩრდილოეთ ირლანდიის სამშვიდობო მოლაპარაკებებზე და ავღანეთში სტაბილიზაციაზე), რედაქტორია მესამე წიგნის (ჩრდილოეთ ირლანდიის შესახებ). გამოცემული აქვს არაერთი სამეცნიერო სტატია ისეთ აკადემიურ ჟურნალებში როგორებიცაა ხიროშიმის მშვიდობის ჟურნალი, ფორდჰემის უნივერსიტეტის საკანონმდებლო მიმოხილვა, საერთაშორისო სწავლების დანიის ინსტიტუტი, შერიგების რესურსები, ფრიდომ ჰაუსი კონფლიქტის მოლაპარაკებებზე, მედიატორობა და სამშვიდობო შეთანხმებების განხორციელება, ძირითადი ფოკუსით ქალებზე, მშვიდობაზე, უსაფრთხოების საკითხებზე და არაფორმალური სამართლის სისტემებზე.
2017 წელს ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიის ანგარიში
2017 წლისათვის საქართველოში ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიის ფარგლებში იმყოფებოდა 319 ადამიანი. ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიის შესახებ 2017 წლის ანგარიშში საუბარია მიღწევებზე, აქტივობებზე, პრაქტიკულ დახმარებასა და პარტნიორების კომენტარებზე.
ანგარისში ხაზგასმულია ის, რომ მისიის ფარგლებში 1400 აქტივობა ჩატარდა. ამასთანავე მხარეები დათანხმდნენ სამხრეთ ოსეთში მიმდინარე ინციდენტების პრევენციისა და მოსახლეობის დაცვის მიზნით გარკვეული ღონისძიებების ჩატარებაზე.
მონიტორინგის პროცესის გაუმჯობესება მოხდა თანამხედროვე ტექნოლოგიების საშუალებით. ეს მოიცავს მაგალითად, სპეციალური აღჭურვილობის მქონე მანქანები, რომლებზეც მაღალი სიხშირის ანძები დამონტაჟდა, მათ თავის მხრივ მისცა მოხალისეებს საშუალება რომ ადმინისტრაციულ სასაზღვრო ზოლზე გაუმჯობესებული დაკვირვება მომხდარიყო, ამასთანავე ამის საშუალებით განხორციელდა ევროკავშირის სატელიტური ცენტრის GeoMap სისტემის ამოქმედება, რომელიც პატრულირებას და ინფორმაციის ანალიზს უწყობდა ხელს. ანგარიშში ასევე საუბარია თავისუფლად გადაადგილების უფლების ხარისხის გაუმჯობესებასთან დაკავშირებით. მიუხედავად იმისა, რომ ნეგატიური გარემოებები არსებობს, შეინიშნება საზღვრის გადაკვეთის დადებითი დინამიკა.
ამავე ანგარიშში საუბარია იმაზე, რომ 2008 წლის 1 ოქტომბრიდან მისიის ფარგლებში 60 ათასი საპატრულო ღონისძიება ჩატარდა. 2017 წლის მონაცემებით ჩატარდა 4,827 საპატრულო ღონისძიება და ცხელ წერტილებში 1400 აქტივობა განხორციელდა. ამავე ანგარიშის ცნობით, მოხდა ინიციატივის ჩაშვება გენდერული პრობლემების აღმოფხვრის კუთხით, ვინაიდან პატრულირების პერიოდში მსგავსი სახის პრობლემატიკა შეინისნებოდა.
პრაქტიკული დახმარებების კუთხით 10 პროექტის ფარგლებში რომლებიც ჩატარდა ნდობის გამყარების მიმართულებით დაიხარჯა 150 ათასი ევრო, რაც ხელს უწყობდა სამოქალაქო საზოგადოებებს შორის დიალოგის წარმოებასა და გადაადგილებას ადმინისტრაციულ სასაზღვრო ზოლზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიები
Pesa 121N
PESA 121N — პოლონური წარმოების, შესახსრული, სამსექციური, ორურიკიანი (ოთხღერძიანი), 100% დაბალიატაკიანი ტრამვაის ვაგონი, რომელსაც კომპანია PESA პოლონეთის ქ. ბიდგოშჩში აწარმოებს. ამჟამად გამოშვებულია ამ მოდელის 6 ვაგონი და ყველა მათგანი ექსპლუატაციაშია პოლონეთის ქალაქ ელბლონგში. PESA 121N შეიქმნა PESA 120N-ის მიხედვით
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: პოლონური ტრამვაის ვაგონები
რებოსასი
რებოსასი (Rebouças) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 815 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ირატის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 176 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 29.42 კმ²-ზე. ფართობი 481 840 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ხის ეკლესიები უკრაინაში
მინი|275x275პქ| მე-19 საუკუნის ხედი სოფელ ტრიპილიასა და მისი ხის ეკლესიისა, მდინარე დნიპროს კაშხლამდე (რეგიონული არქეოლოგიური მუზეუმი). ხის ეკლესიის არქიტექტურა უკრაინაში სათავეს იღებს ახალი წელთა აღრიცხვიდან და მოიცავს უნიკალურ სტილებსა და ფორმებს, რომლებიც სპეციფიკურია ქვეყნის მრავალი ქვერეგიონისთვის. როგორც ხალხური კულტურის ფორმა, ეკლესიების მშენებლობა მემკვიდრეობით ერგო კმომდევნო თაობებს კონკრეტული სტილით. არქიტექტურული სტილები განსხვავდება სირთულის დონეების მიხედვით, ძალიან მარტივიდან რთულამდე, რაც მოიცავს ხუროსა და ხის ჭრის მაღალ ხარისხს.
გარდა წერქვებისა (ბერძნული კათოლიკური ან აღმოსავლეთის მართლმადიდებლური ეკლესიები), არის საკმაოდ ბევრი კოსციოლი (ლათინური კათოლიკური ეკლესიები), რომლებიც შემორჩენილია დასავლეთ უკრაინაში. ზოგიერთი ეკლესია კვლავ აქტიურ გამოყენებაშია.
ზოგადი მიმოხილვა
2010 წლის დასასრულისათვის უკრაინაში იდენტიფიცირებულია თითქმის 1900 ხის ეკლესია იყო. როდესაც უკრაინელები ემიგრაციაში წავიდნენ ახალ სამყაროში მე-19 საუკუნის ბოლოს, ბევრმა გამოიყენა ეს სტილისტური ფორმები, მაგრამ მათი კონსტრუქცია მოერგო ახალ მასალებს და ახალ გარემო პირობებს (იხ. მაგალითად, წმინდა სამების საკათედრო ტაძარი ჩიკაგოში, ილინოისი). ლვოვის ეროვნული სამხატვრო გალერეის დირექტორის, ბორის ვოზნიცკის თქმით, უკრაინაში უნიკალური ეკლესიების შენარჩუნების კუთხით არსებული მდგომარეობა უკიდურესად რთულია. საბჭოთა პერიოდში დასავლეთ უკრაინაში უფრო ნაკლები ეკლესია დაიწვა, ვიდრე პოსტსაბჭოთა პერიოდში.
ცენტრალური და აღმოსავლეთ უკრაინის ხის ეკლესიები
მარჯვნივ|მინი| წმინდა სამების მონასტრის ეკლესია [[ნოვომოსკოვსკი (დნეპროპეტროვსკის ოლქი)|ნოვომოსკოვსკში, სამხრეთ-აღმოსავლეთ უკრაინაში]] ცენტრალური და აღმოსავლეთ უკრაინის ხის საეკლესიო არქიტექტურა სათავეს იღებს უკრაინაში ახალი წელთააღრიცხვიდან პირველ ათასწლეულში ვლადიმერ დიდის დროიდან ( კიევის დიდი პრინცი 980 წლიდან 1015 წლამდე). სანამ ქვის ეკლესიები ჭარბობდა ქალაქებში, ხის ეკლესიის არქიტექტურა ძირითადად ცენტრალური და აღმოსავლეთ უკრაინის უკრაინულ სოფლებში გაგრძელდა. დასავლეთ უკრაინისგან განსხვავებით, არ შეინიშნება სტილის მკაფიო გამიჯვნა რეგიონის მიხედვით. ცენტრალური უკრაინის ეკლესიები კიევან რუსეთის მრავალკამერიანი ქვის ეკლესიებისმსგავსია, მაგრამ, სამაგიეროდ, ხისგან არის აგებული. ასევე წარმოდგენილია როგორც ჩარჩოს კონსტრუქცია, ასევე ფრჩხილის გარეშე სტილი.
დასავლეთ უკრაინის ხის ეკლესიები
მინი|209x209პქ| ხის ეკლესია პიროჰივის მუზეუმში, ცენტრალურ უკრაინაში მარჯვნივ|მინი|200x200პქ| ხის წერქვა [[რივნე|რივნესთან, დასავლეთ უკრაინაში]] მინი|203x203პქ| კრივკას ეკლესია [[ლვივი|ლვოვში, დასავლეთ უკრაინაში]] მინი|200x200პქ| წმინდა გიორგის ეკლესია [[დროჰობიჩი|დროჰობიჩში, დასავლეთ უკრაინაში]] შედარებით იზოლირებულმა გლეხურმა კულტურებმა დასავლეთ და ტრანსკარპატების უკრაინაში შეძლეს მე-20 საუკუნის დასაწყისში ხის სტილში მშენებლობის შენარჩუნება. ბევრმა ეთნოგრაფიულმა რეგიონმა შეინარჩუნა არქიტექტურის სპეციფიკური სტილი, რომელიც შეესაბამება მათ კულტურულ, გარემოსა და ისტორიულ განსხვავებებს.
ყველა რეგიონისთვის ერთგვარად გავრცელებულია გადახურვის ორი ტექნიკა: ოპასანია, სახურავის საყრდენი სტრუქტურა, რომელიც წარმოიქმნება მორების კედლების ზედა კუთხიდან და პიდაშიას მორებისაგან. მეორე კი სახურავის უწყვეტი გადახურვა ეკლესიის პერიმეტრის გარშემო.
მხოლოდ ლვოვის რეგიონში არის 999 ეკლესია, რომლებიც რეგისტრირებულია არქიტექტურის ძეგლად - მათგან 398 ეროვნული მნიშვნელობისაა - თუმცა ამ ათასი ეკლესიიდან მხოლოდ 16-ს აქვს ხანძარსაწინააღმდეგო სისტემა. პოსტსაბჭოთა ეპოქაში ლვოვის რეგიონმა ხანძრის შედეგად 80-მდე ეკლესია უკვე დაკარგა. 2009 წელს რეგიონის მთავრობამ გამოყო დაახლოებით 2 მილიონი გრივნა ეკლესიების აღდგენის პროექტების დასაფინანსებლად.
ტრადიციული ბუკოვინის ეკლესიას აქვს მაღალი ორკუთხა სახურავი, მაგრამ მთავრდება მრავალკუთხა საკურთხევლის თავზე გაშლილი სახურავით. სახურავზე გამოსახულია ოპასანია და დაფარული იყო ხის ღობეებით. ნაგებობა ჩვეულებრივ აგებული იყო მორებისგან, მაგრამ ხშირად დაფარული იყო თიხით და ქვითკირით, ბუკოვინის სტილის სახლების მსგავსად.
ლემკოს ეკლესიები ყველაზე ხშირად იყენებდნენ სამსექციიან დიზაინს ძალიან მაღალი ღობის სახურავებით და კოშკით თითოეულ მონაკვეთზე, ხოლო შესასვლელის კოშკი ყველაზე მაღალია. ყოველი კოშკის თავზე არის შუბი, რომელიც წააგავს გოთიკურ შუბს, თუმცა აშენებულია უკრაინულ სტილში.
ჰუცულის ეკლესიები ყველაზე ხშირად იყო 5 განყოფილებიანი ჯვარცმული ნაგებობები, რომლებიც იყენებდნენ ნაძვის მორებს ოპასანიას ტიპის არკადებით კედლების შესაქმნელად. ცენტრალური გუმბათი ხახვის გუმბათის ნაცვლად რვაწახნაგოვანია გადახურული სახურავით. ასევე ჰუცულის ეკლესიებისთვის უნიკალურია თუნუქის ან ლითონის ნაკეთობების გამოყენება ეკლესიის ზედა ნაწილებში, რომლებიც ასევე გამოიყენება რეგიონის სახლის არქიტექტურაში.
ბოიკოს ეკლესიები განისაზღვრება მათი სამი განყოფილების დიზაინით, ცენტრალური ნავი ყველაზე დიდია. რთული, მრავალსართულიანი და შიგთავსიანი სახურავი ყველაზე გამორჩეული ფაქტორია ბოიკოს ეკლესიის დიზაინში. კონსტრუქციები იყენებდნენ ყველაზე ტრადიციულ ტექნიკას, ჰქონდათ როგორც უჩარჩო კედლები და ურაფო სახურავები, ასევე ოპასანიას და პიდაშშიას.
განიხილება ტერნოპოლის მშენებლობის სტილი  რომელიც არის კარპატებისა და კიევის სტილის ნაზავი. ჭარბობს ორი სტილი: ტერნოპოლის ნავის სტილი და ტერნოპოლის ჯვარცმული სტილი. ნავის სტილში გამოიყენებოდა გრძელი მართკუთხა ფორმა მოპირდაპირე ბოლოებზე ორპირიანი გადახურვით პატარა დეკორატიული ხახვის გუმბათით, რომელიც ხშირად არ ჩანს ეკლესიის შიგნიდან. ჯვარცმული სტილი იყენებს თანაბარი მანძილის ჯვარცმული შაბლონს სტრუქტურული ცენტრალური ხახვის გუმბათით და ორთავიანი გადახურვით თითოეულ ჯვარცმული მონაკვეთზე. სოფლებში ხისგან აშენებისას, ეს სტილი ხშირად გამოიყენებოდა ქვის ქალაქის.
ხის ეკლესიების სია ზაკარპატიის ოლქში
მინი|267x267პქ| კოლოჩავა, ბერძნული კათოლიკური ეკლესია, ტრანსკარპათი უკრაინა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხის ეკლესიები უკრაინაში კატეგორია:მონასტრები კატეგორია:უკრაინა კატეგორია:Pages with unreviewed translations
ზელენოგორსკი (სანქტ-პეტერბურგი)
ზელენოგორსკი (Зеленогорск, Terijoki — ფისიანი მდინარე, 1948 წლამდე — ტერიოკი, ტერიიოკი) — ქალაქი რუსეთში, ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქ სანქტ-პეტერბურგის დაქვემდებარებაში. მდებარეობს საკურორტო რაიონში, ფინეთის ყურის ჩრდილოეთ სანაპიროზე, სანქტ-პეტერბურგი — ვიბორგის სარკინიგზო ხაზის 50-ე კილომეტრზე. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 14 958 ადამიანს შეადგენდა.
ქალაქში ზომიერი და ნესტიანი კლიმატია, რომელიც საზღვაოდან კონტინენტურში გადადის. ქალაქისთვის ჰაერის მასების ხშირი ცვალებადობაა დამახასიათებელი. ფინეთის ყურეში არსებული ხშირი ციკლონების გამო ქალაქის ამინდი ხშირად იცვლება, განსაკუთრებით ეს შემოდგომასა და ზამთარში ხდება.
ქალაქის თვითმმართველი ორგანო — მუნიციპალური საბჭო — ფუნქციონირებს 1998 წლიდან. 2009 წლის 1 მარტს მეოთხე მოწვევის საბჭო აირჩიეს. რაიონის აღმასრულებელ-განმკარგულებელ ორგანოს ადგილობრივი ადმინისტრაცია წარმოადგენს.
დემოგრაფია
ზელენოგორსკის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა     :
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის მუნიციპალური ერთეულები
მურინდო
მურინდო (Murindó) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 499 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 349 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 216 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ვიშერა (ვიჩეგდის შენაკადი)
ვიშერა (Вишера) — მდინარე რუსეთში, კომის რესპუბლიკაში; ვიჩეგდის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 247 კმ, აუზის ფართობი 8780 კმ². სათავეს იღებს სინდორის ტბასთან მდებარე ჭაობებიდან. ძირითადად იკვებება თოვლი წყლით. წყლის საშუალო წლიური ხარჯია 79,1 მ³/წმ (სოფელ ლუნთან). იყინება ნოემბერში, ლღვება აპრილის ბოლოს. სანაოსნოა მდინარე ნივშერის შერთვის ადგილიდან.
სქოლიო
კატეგორია:კომის რესპუბლიკის მდინარეები
რომან მკურნალი
რომან კონსტანტინეს ძე მკურნალი (დ. 1887 — გ. 1947) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, პუბლიცისტი.
ცნობილი ქუთაისელი პედაგოგის, ბერძნული წარმოშობის კონსტანტინე (კოწია) მკურნალის (დ. 1856 — გ. 1918) შვილი. 1908 წელს დაამთავრა თბილისის სამხედრო სასწავლებელი და მიიღო რუსეთის არმიის პოდპორუჩიკის წოდება. მსახურობდა მე-20 მსროლელთა პოლკში (სუვალკი, პოლონეთი), შემდეგ ხარკოვის გუბერნიის ჟანდარმერიის სამმართველოს ადიუტანტად. დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის III ხარისხის ორდენით (1915). 1918-1921 წლებში მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის გენერალური შტაბის სადაზვერვო განყოფილებაში, პოდპოლკოვნიკი. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ პოლიტიკური ემიგრანტი. ცხოვრობდა ბერლინში. იყო ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი. 1933 წელს მონაწილეობა მიიღო „ქართველ ნაციონალისტთა ორგანიზაციის“ დაარსებაში. თანამშრომლობდა ქართველი ნაციონალისტების გაზეთ „კლდესთან“ (რედაქტორი — შალვა ქარუმიძე, 1934-1936). აქვეყნებდა პუბლიცისტურ წერილებს (მ. შ. ფსევდონიმებით: ბს., ხ., კ., რ. მ., რ. მ-ლი და სხვ.). მათ შორის აღსანიშნავია 1934 წელს „კლდეში“ (№4-5) დაბეჭდილი „მიზეზნი ჩვენი დამარცხებისა“, რომელშიც 1918-1921 წლების საქართველოს სინამდვილის ფართო სურათია ასახული. გარდაიცვალა იტალიაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 1947 კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები კატეგორია:წმინდა სტანისლავის III ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:ქართველი ნაციონალისტები
ნალუშუ-ინშუშინაკი
ნალუშუ-ინშუშინაკი — ანშანისა და სუზის მეფე ჰუმბან-ტაჰრიდების დინასტიდან. ნალუშუ-ინშუშინაკი სამეფო ტახტზე შუტურ-ნაჰუნტე II-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 699 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 693 წელს, მის შემდეგ სამეფო ტახტზე კუტირ-ნაჰუნტე III ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანშანისა და სუზის მეფეები
ამარალინა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 434 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.56 კმ²-ზე. ფართობი 1 343 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბასიანი (ანსამბლი)
„ბასიანი“ აქტიურადაა დაკავებული ქართული ტრადიციული მრავალხმიანობის პოპულარიზაციით. ანსამბლი ექსპედიციებითა და კონცერტებით სტუმრობს საქართველოს სხვადასხვა კუთხეს, აღადგენს სიმღერა-გალობის მივიწყებულ ნიმუშებს, მონაწილეობს ცნობილ ფესტივალებში, კონცერტებსა და „ვორქშოფებს“ მართავს მსოფლიოს პრესტიჟულ დარბაზებსა და უნივერსიტეტებში, გამოსცემს კომპაქტ-დისკებს.
ანსამბლს ჩაწერილი და გამოცემული აქვს ტრადიციული სიმღერა-გალობის 300-მდე ნიმუში, რომელიც მსოფლიოს მასშტაბით ვრცელდება.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ანსამბლები
ენი პრული
პირველი რომანისთვის, ღია ბარათები მიიღო PEN/ფოლკნერის პრემია მხატვრული ლიტერატურის ნაწარმოებისთვის. მისმა მეორე რომანმა — The Shipping News (1993) მოიპოვა, როგორც პულიცერის პრემია მხატვრულ ლიტერატურაში, ისე აშშ–ის ეროვნული წიგნის პრემია და ადაპტირებული იქნა ამავე სახელწოდების 2001 წლის ფილმად. 2005 წელს მისი მოთხრობის — „Brokeback Mountain“-ის მოტივებით გადაიღეს ფილმი, რომელიც ოსკარის, BAFTA-ს და ოქროს გლობუსის გამარჯვებული გახდა.
პირადი ცხოვრება
ედნა ენ პრული დაიბადა 1935 წლის 22 აგვისტოს ნორვიჩში, კონექტიკუტში, ლუის ნელის (ჯილი) და ჯორჯ ნაპოლეონ პრულის პჯახში. მისი პირველი სახელი დეიდამისის პატივსაცემად დაარქვეს. იგი ინგლისური და ფრანგულ-კანადური წარმოშობისა. მისი დედის წინაპრები ჩამოვიდნენ ამერიკაში მეიფლაუერის მოვლენებიდან თხუთმეტი წლის შემდეგ', 1635ში. მან დაამთავრა დირინგის საშუალო სკოლა პორტლენდში, მეინში, შემდეგ ჩაირიცხა კოლბის კოლეჯში „მცირე ხნით 1950-იან წლებში“, სადაც გაიცნო მისი პირველი ქმარი რიჯლი ბალოკი უმცროსი. იგი მოგვიანებით დაბრუნდა კოლეჯში, სწავლობდა ვერმონტის უნივერსიტეტში 1966 წლიდან, რომელიც დაამთავრა 1969 წელს ბაკალავრის ხარისხით ისტორიაში. მან მაგისტრის ხარისხი მოიპოვა სერ ჯორჯ უილიამსის უნივერსიტეტში (ახლანდელი კონკორდიას უნივერსიტეტი) 1973 წელს, მონრეტრალში, კვებეკში და განაგრძო სწავლა დოქტორის ხარისხის მოსაპოვებლად, თუმცა ვერ დაასრულა. 1999 წელს კონკორდია უნივერსიტეტმა საპატიოდ დააჯილდოვა ამ წოდებით.
პრული 30 წელზე მეტ ხანს ცხოვრობდა ვერმონტში, დაქორწინდა და განქორწინდა სამჯერ, ჰყავს სამი ვაჟი და ქალიშვილი (სახელად ჯონათანი, გილისი, მორგანი და სილვია). 1994 წელს იგი გადავიდა სარატოგაში, ვაიომინგში, სადაც გაატარა წლის ნაწილი ჩრდილოეთ ნიუფაუნდლენდში. პრული ამჟამად ცხოვრობს პორტ-თაუნსენდში, ვაშინგტონში.
პრულსს ოთხი და ჰყავს: ტყუპები — ჯოისი და ჯანეტი, რომლებიც ცხოვრობენ ლუიზიანასა და ფლორიდაში; რობერტა და ჯუდი — კიდევ ერთი მწერალი, რომელიც ცხოვრობს უელსში.
მწერლის კარიერა და აღიარება
თავიდან ენი ჟურნალისტად მუშაობდა. მის პირველ გამოქვეყნებულ მხატვრულ ნაწარმოებად ითვლება „საბაჟო დარბაზი“, სამეცნიერო ფანტასტიკური მოთხრობა, რომელიც გამოქვეყნდა 1963 წლის სექტემბრის ნომერში, ჟურნალში „If“. კიდევ ერთი ნაწარმოები, ერთი წლის შემდეგ, იყო სამეცნიერო ფანტასტიკური მოთხრობა სახელწოდებით „ყველა საკმაოდ პატარა ცხენი“, რომელიც გამოჩნდა თინეიჯერულ ჟურნალში Seventeen, 1964 წლის ივნისში. მან შემდგომ გამოაქვეყნა მოთხრობები ჟურნალებში — Esquire-სა და გრეის სპორტულ ჟურნალში 1970-იანი წლების ბოლოს. მან საბოლოოდ გამოაქვეყნა თავისი პირველი კოლექცია 1988 წელს, ხოლო პირველი რომანი 1992 წელს. შემდგომში მას მიენიჭა NEA-ს ჯილდო (1992) და გუგგენჰეიმის სტიპენდია (1993).
1997 წელს, ენი პრულს მიენიჭა დოს პასოს პრემია, საშუალოკარიერული ჯილდო ამერიკელი მწერლებისთვის. პრულსმა ორჯერ მოიპოვა ო. ჰენრის პრემია წლის საუკეთესო მოთხრობისთვის.
მისი ორი ნაწარმოები — „The Mud Below“ და „Brokeback Mountain“ ჩანს 1999 წელს გამოშვებულ მოთხრობების კრებულში, „ახლო მანძილი: ვაიომინგის ისტორიები“. ამ კოლექციის წამყვანი მოთხრობა, სახელწოდებით "Half-Skinned Steer", ჯერ ავტორმა გარისონ კეილორმა შეარჩია 1998 წლის საუკეთესო ამერიკულ მოთხრობებში მოსახსენიებლად (თავად პრული რედაქტორობდა ამ სერიის 1997 წლის გამოცემას), ხოლო მოგვიანებით რომანისტმა ჯონ აპდაიკმა, რომელმაც საუკუნის საუკეთესო ამერიკულ მოთხრობებს მიაკუთვნა (1999). 2001 წელს პრული გახდა ერთ-ერთი მწერალი, რომელიც მკაცრად გააკრიტიკა ბრაიან რეინოლდს მაიერსმა თავის პოლემიკურ ნაშრომში „მკითხველის მანიფესტი“.
2007 წელს კომპოზიტორი ჩარლზ ვუორიენი დაუკავშირდა პრულს მისი მოთხრობისBrokeback Mountai-ის ოპერად გადაკეთების იდეით. პრულის ამავე სახელწოდების მქონე ოპერის პრემიერა ლიბრეტოსთან ერთად იყო 2014 წლის 28 იანვარს, მადრიდის თეატრში. მას ხშირად აქებდნენ ბრწყინვალე ადაპტაციისთვის, რომელიც ნათლად გამოხატავდა ლიბრეტოს ტექსტს მუსიკასთან, რომელიც მდიდარი ფანტაზიითა და მრავალფეროვნებით გამოირჩეოდა.
2017 წელს მან მიიღო ფიცჯრალდის ჯილდო იმ წელს ამერიკულ ლიტერატურაში მიღწეული წარმატებისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:დაბადებული 22 აგვისტო კატეგორია:ინგლისელი ამერიკელები კატეგორია:პოსტმოდერნისტი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ქალი რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები
ხერეს-დე-ლა-ფრონტერა
ხერეს-დე-ლა-ფრონტერა (Jerez de la Frontera) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კადისის პროვინციის კამპინია-დე-ხერესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 1188,14 კმ². მოსახლეობა — 213 105 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კადისის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კადისის ქალაქები
Game Revolution
Game Revolution (ადრე Game-Revolution) ან GR — ვიდეო თამაშების საიტი დაარსებული 1996 წელს ქალაქ ბერკლში, კალიფორნია. შეიცავს მიმოხილვებს, პრევიუებს, სათამაშო ჩამოტვირთების ზონას, ჩიტ-კოდებს, ვებკომიქსებსა და ვიდეო თამაშების სკრინშოტებს. დღესდღეობით, იგი არის ერთ-ერთი ყველაზე ძველი მიმოხილვებისა და სიახლეების საიტი ინტერნეტსივრცეში.
ისტორია
კალიფორნიული კორპორაცია Net Revolution, Inc დაარსდა 1996 წლის აპრილს დიუკ ფერისის მიერ, როგორც ჰოლდინგური კომპანია და როგორც მფლობელი საიტ Game Revolution-ის. ფერისს ეკავა კომპანიის პრეზიდენტის თანამდებობდა. 2005 წელს Bolt Media, Inc-ის გაკოტრების შედეგად, GameRevolution შეისყიდა საიტმა CraveOnline-მა (Atomic Online-ის ერთ-ერთი დივიზია) გაურკვეველი თანხის საფასურად.
საიტის შესყიდვა CraveOnline-ის მიერ
Bolt Media, Inc-ის გაკოტრების მიუხედავად, საიტს ჰყავდა და დღესაც ჰყავს ათასობით ვიზიტორი. იგი შეისყიდული იქნა გასართობი საიტ CraveOnline-ის მიერ გაურკვეველი თანხის სანაცვლოდ. ამის შესახებ გაცხადდა 2008 წლის 25 თებერვალს. შემდეგ იგი ინტეგრირებული იქნა CraveOnline-ის საზაოგადოების ფარგლებში, რომელიც აგრძელებს მოღვაწეობას დამოუკიდებელი და პოპულარული საიტის სახით. საიტ GameRevolution ყოველდღიურად ჰყავს ათასობით სტუმარი.
ძალოსნობა 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე – კაცები +105 კგ
ძალოსნობა - კაცები +105 კგ — დაპირისპირება ძალოსნობაში 2016 წლის რიოს ოლიმპიადაზე +105 კგ წონით კატეგორიაში. ჩატარდა 16 აგვისტოს რიოცენტროს მეორე პავილიონში. ოქროს მედალი ქართველმა ლაშა ტალახაძემ მოიპოვა მას შემდეგ, რაც აკვრაში ჯამურ ჩათვლაში 473 კილოგრამი აწია და მსოფლიო რეკორდიც დაამყარა.
Game Revolution
შიგთავსი
GameRevolution-ის პოპულრობას განსაზღვრავს მისი მრავალფეროვნება. იგი მოიცავს: მიმოხილვებს, პრევიუებს, თამაშების სქრინშოტებს, ვიდეოებს, FAQS (ხშირად დაასმული შეკითხვები), ჩამოტვირთვებს, კომიქსებს, პოდკასტებს, ჩატს, ფორუმს და ა.შ.
ძალოსნობა 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე – კაცები +105 კგ
განრიგი
დროები მოცემულია ადგილობრივი, ბრაზილიური დროით (UTC-03:00)
Game Revolution
სქოლიო
კატეგორია:ვიდეო თამაშების განხილვების საიტები კატეგორია:ვიდეო თამაშების ინტერნეტ ფორუმები კატეგორია:1996 წელს დაარსებული ვებსაიტები კატეგორია:ვიდეო თამაშების სიახლეების საიტები
ძალოსნობა 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე – კაცები +105 კგ
რეკორდები
ამ დაპირისპირებაში რამდენიმე მსოფლიო და ოლიმპიური რეკორდი დაემხო.
სქოლიო
კატეგორია:ძალოსნობა 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე
მუტატა
მუტატა (Mutatá) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 169 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 671 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 106 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მოსკოვის სამი წმინდანის ტაძარი
მოსკოვის სამი წმინდანის ტაძარი (Храм Трёх Святителей) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ბასმანის რაიონში.
მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მსოფლიოს დიდ მოძღვართა და მღვდელთმთავართა (ბასილი დიდი, გრიგოლ ღვთისმეტყველი და იოანე ოქროპირი) კრების სახელზე. ეგვტერები კი სილუანა ათონელისა და სამების სახელზე.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
სამი წმინდანის ტაძარი მდებარეობს მოსკოვის ისტორიულ რაიონში, რომელიც ადრე კულიშკის სახელით იყო ცნობილი. კულიშკის რაიონი მდებარეობდა მდინარე მოსკოვისა და იაუზის შეერთების ადგილზე. ამჟამად ეს არის სოლიანკის რაიონი მიმდებარე შესახვევებით იაუზის ბულვარამდე და იაუზის სანაპირომდე და მოსკოვის ბავშვთა სახლამდე.
სწორედ ამ ადგილზე საჯინიბოსთან ააგეს ფლოროსისა და ლავროსის ეკლესია, რომლებიც ითვლებოდნენ ცხენების მფრაველებად. ამის შემდეგ ეკლესიასთან ააშენეს პატრიარქის კარის ეკლესია სამი წმინდანის სახელზე.
XVI საუკუნეში დიდი მთავრის კარ-მიდამო გადაიტანეს სოფელ რუბცოვო-პოკრვსკოეში, იმასთან დაკავშირებით, რომ ბელი-გოროდის სამხრეთ-აღმოსავლეთმა ნაწილმა აქტიურად დაიწყო განაშენიანება. ეკლესია, რომელიც ადრე რეზიდენციაში მდებარეობდა, ახლა სამრევლო გახდა.
1674 წელს მრევლის ფინანსებით ააგეს ახალი ქვის ტაძარი. ეკლესიის შენობა ორსართულიანი იყო, კუთხეში განთავსებული იყო სამრეკლო. ქვემო სართულზე, სამხრეთით განთავსებული იყო თბილი ეგვტერი სამი წმინდანის სახელზე, ჩრდილოეთით კი ფლოროსისა და ლავროსის ეგვტერი. ზემო ზაფხულის ნაწილი ნაკურთხი იყო სამების სახელზე.
XVIII-XIX საუკუნეების განმავლობაში ეკლესია არაერთხელ გადააკეთეს.
1927 წელს ეკლესია დახურეს და მისი შენობა გადაეცა მიასნიცკის ციხეს. ეკლესიის შენობას გუმბათი და ჯვარი, ასევე სამრეკლო მოხსნეს.
1950-იან წლებში მოანგრიეს გალავანი. 1960-იან წლებში კი შენობა გამოიყენებოდა სხვავასხვა კანტორებისათვის. ამავე პერიოდში რუსეთის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა დაცვის საზოგადოებამ დაიწყო მისი რესტავრაცია. არქიტექტორ-რესტავრატორი იყო ა. ოკუნევი, მან გადაწყვიტა ტაძრისათვი თავდაპირველი სახე მიეცა. აღადგინეს გუმბათი, სამრეკლო XVII საუკუნის ფასადების დეკორაცია.
1987 წლიდან მასში განათავსეს მულტიპლიკაცური სტუდია „Пилот“.
1991 წელს ჩამოაყალიბეს ტაძრის საზოგადოება ვლადისლავ სვეშნიკოვის ხელმძღვანელობით.
1992 წლის 30 ივნისს ტაძრის შენობა დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, მაგრამ მულტიპლიკატორებმა შენობა გაათავსუფლეს 4 წლის შემდეგ.
1996 წლის 6 ივლისს, ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის ხსენების დღეს ზემო, სამების ეგვტერში აღევლინა პირველი ლიტურგია.
2017 წლის 24 სექტემბერს შესრულდა სამი წმინდანის სახელობის ეგვტერის კურთხევის ცერემონია.
ტაძართან მოქმედებს მოსკოვის მართლმადიდებლური რეგენტის კურსები, მართლმადიდებელ ოჯახთან სკოლა, საკვირაო სკოლა, სარესტავრაციო სახელოსო.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კომბოსტოს ხვატარი
კომბოსტოს ხვატარი (Marnestra brassicae) — მწერი ხვატრისებრთა ოჯახისა. მავნებლის ზრდასრული მატლის სიგრძე დაახლოებით 50 მმ-ია, პეპლის ფრთების შლილიც 50 მმ-მდეა. შეფერილობა ძალზე ცვალებადია, დაწყებული ღია-მწვანიდან, დამთავრებული შავით. ფრთები მუქი შეფერილობისაა, გარეთა კიდეზე გასდევს ტალღისებრი მოყვითალო-თეთრი ხაზი. მავნებელი მწერია. მისი მატლები ღრღნიან კომბოსტოს ფოთოლს და აკეთებენ დიდი ზომის ხვრელებს. როდესაც კომბოსტო თავს გაიკეთებს, მავნებლის უფროსი ხნოვანების მატლები იჭრებიან კომბოსტოს თავში და ღრღნიან მასაც. წარმოშობილი ხვრელებიდან მცენარეში ჩადის წვიმის წყალი და იწვევს კომბოსტოს ლპობას. მავნეა გაზაფხულზე და ზაფხულში.
მზრალად ხვნა კულტივაციით, მცენარეული ნარჩენების განადგურება, ქიმიური წამლობები (დელტამეტრინის, ლამბდაციგალოტრინის, მალათიონის და მავნებლის წინააღმდეგ ეფექტის მქონე სხვა მოქმედ ნივთიერებათა ბაზაზე დამზადებული ინსექტიციდები).
სქოლიო
კატეგორია:კომბოსტოს მავნებლები კატეგორია:ხვატრისებრნი
კუტირ-ნაჰუნტე III
კუტირ-ნაჰუნტე III — ანშანისა და სუზის მეფე ჰუმბან-ტაჰრიდების დინასტიდან. კუტირ-ნაჰუნტე III სამეფო ტახტზე ნალუშუ-ინშუშინაკის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 693 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 692 წელს, მის შემდეგ სამეფო ტახტზე ჰუმბან-ნუმენა III ავიდა.
მეფე ჰოკონ VII-ის ზღვა
მეფე ჰოკონ VII-ის ზღვა (Kong Haakon VII Hav) — ზღვა სამხრეთის ოკეანეში, აღმოსავლეთი ანტარქტიდის ნაპირებთან. საერთაშორისო თვალსაზრისით, გაწოლილია პრინცესა მართას ნაპირის გასწვრივ, უედელისა და ლაზარევის ზღვებს შორის. ნორვეგია, რომელიც არ აღიარებს ლაზარევის ზღვას, მიიჩნევს, რომ მეფე ჰოკონ VII-ის ზღვა განლაგებულია დედოფალ მოდის მიწის მთელი სიგრძის გასწვრივ. წლის მეტ დროს დაფარულია ყინულებით. ზღვაში ბინადრობს როსის სელაპი (Ommatophoca rossii). სახელი ეწოდა ნორვეგიის მეფის ჰოკონ VII-ის პატივსაცემად.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთის ოკეანის ზღვები
ომუნეს ჯიხა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:წალენჯიხის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ნივშერა
ნივშერა (Нившера) — მდინარე რუსეთში, კომის რესპუბლიკაში; ვიშერის (ჩრდილოეთის დვინის აუზი) მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 215 კმ, აუზის ფართობი 4250 კმ². სათავეს იღებს ოპჩარმის მაღლობზე (ტიმანის ჭიუხი). იკვებება შერეულად, ჭარბობს თოვლის წყლები. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავიდან 25 კმ-ში — 42 მ³/წმ. იყინება ნოემბრის დასაწყისში, ლღვება მაისის დასაწყისში. სანაოსნოა ნავმისადგომ ნივშერამდე (55 კმ).
ოლღა ოკუჯავა
ოლღა სტეფანეს ასული ოკუჯავა (დ. 1888, ქუთაისი — გ. 11 სექტემბერი, 1941, მედვედის ტყე, ორიოლის ოლქი, რსფსრ) — გალაკტიონ ტაბიძის მეუღლე 1916–1941 წლებში.
ბიოგრაფია
thumb|left|გალაკტიონი და ოლია ოკუჯავა, 1919 წ., [[ქუთაისი]]
ოლღა ოკუჯავა დაიბადა 1888 წელს ქუთაისში, სტეფანე ოკუჯავისა და ელისაბედ პერემუშევას ოჯახში. ჰყავდა სამი ძმა — მიხეილი, ნიკოლოზი და შალვა. უკანასკნელი იყო ცნობილი საბჭოთა პოეტისა და მუსიკოსის ბულატ ოკუჯავას მამა.
1912 წელს სწავლობდა ქუთაისის წმ. ნინოს სახელობის ქალთა გიმნაზიაში, სწორედ მაშინ გაიცნო გალაკტიონ ტაბიძე. 1913 წლიდან მუშაობდა მასწავლებლად ჭიათურის ქალთა გიმნაზიაში. 1916 წლის 23 აგვისტოს გალაკტიონი და ოლღა დაქორწინდნენ, და იმწელსვე სასწავლებლად მოსკოვში გაემგზავრნენ. ცნობილია, რომ მოსკოვში ოლღა ოკუჯავა გახდა პარტიის წევრი.
1929 წელს ოლღა ბრალდებულ იქნა ტროცკიზმში, მიესაჯა გადასახლება სამი წლის ვადით, რომელიც მან უზბეკეთში გაატარა და საქართველოში 1932 წელს დაბრუნდა. ოლღა ოკუჯავა მეორედ დააპატიმრეს 1936 წლის 11 ნოემბერს, დეპორტირებულია ორიოლის ოლქში. 1937 წელს გალაკტიონმა ოლღას ლექსი „უკანასკნელი მატარებელი“ მიუძღვნა.
1941 წლის სექტემბერი სსრკ-ის უზენაესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიამ მიუსაჯა სასჯელის უმაღლესი ზომა, ხოლო სამ დღეში ის 157 პოლიტ-პატიმართან ერთად დახვრიტეს ქალაქ ორიოლთან, მედვედის ტყეში.
1956 წლიდან ხრუშჩოვის მთავრობამ რეპრესირებულთა რეაბილიტაციის პროცესი დაიწყო. 1957 წლის დეკემბერში გალაკტიონ ტაბიძეს შეატყობინეს, რომ ოლღა ოკუჯავა რეაბილიტირებულია, თუმცა პოეტს მისი დახვრეტის შესახებ არაფერი უთხრეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1888 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1941 კატეგორია:გალაკტიონ ტაბიძე კატეგორია:რეპრესირებულები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები ო კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
Polygon
Polygon — ამერიკული საიტი, რომელიც აქვეყნებს სიაახლეებს, რეცენზიებს, ვიდეობსა და ინფორმაციებს ვიდეო თამაშების შესახებ, ასევე - სიახლეებს სხვადასხვა ღონისძიებებისა და გამოფენებზე. გაეშვა კომპანია Vox Media-ის მიერ 2012 წლის 24 ოქტომბერს. საიტის პერსონალი შედგება საიტების Joystiq, Kotaku-სა და The Escapist-ის ყოფილი თანამშრომლებისგან.
ჩინი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ჩინი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ვაზგენ I
ვაზგენ I (Վազգէն Ա., Vazken Balgian, ერისკაცობაში ლევონ პალჩიანი, დ. 20 სექტემბერი, 1908 — გ. 18 აგვისტო, 1994) — სრულიად სომეხთა კათოლიკოს პატრიარქი 1955—1994 წლებში. სომხური სამოციქულო ეკლესიის მეთაურებს შორის ერთ-ერთია, რომელიც ხანგრძლივი დროის განმავლობაში სათავეში ედგა ეკლესიას. რუმინეთში დაბადებულმა, მან თავისი კარიერა დაიწყო როგორც ფილოსოფოსმა, შემდეგ გახდა თეოლოგიის დოქტორი და ადგილობრივი სომხური სამღვდელოების წევრი.
ბიოგრაფია
ვაზგენი დაიბადა ბუქარესტში სომხურ ოჯახში. მამამისი მეწაღე, ხოლო დედა სკოლის მასწავლებელი იყო. სწავლობდა სომხურ სკოლაში ოდესაში, სადაც პირველი მსოფლიო ომის დროს მისი მშოვლები ევაკუირებულნი იყვნენ ქვეყნიდან. შემდეგ — ბუქარესტის მისაკიან-კესიმიანის ლიცეუმში, 1924—1926 წლებში კი ბუქარესტის უმაღლეს სავაჭრო სასწავლებელში. 1929—1943 წლებში განათლება მიიღო ბუქარესტის სომხურ სკოლებში.
ის თეოლოგიით მაშინ დაინტერესდა, როცა პალჩიანი სომხურ სამოციქულო თეოლოგიას და ღვთისმეტყველებას სწავლობდა ათენში, საბერძნეთში. საბოლოოდ მან მიიღო ვარტაპედის წოდება (საეკლესიო ტიტული სომხურ სამოციქულო ეკლესიის მოქადაგეებისთვის და მასწავლებლებისთვის, მათთვის ვისაც სურდა მიეღო დოქტორის ხარისხი თეოლოგიაში). 1940-იანებში ის გახდა ეპისკოპოსი, მოგვიანებით კი სომხეთის სამოციქულო ეკლესსის არაჯნორდი (ლიდერი) რუმინეთში.
მან უდიდეს წარმატებას მიაღწია 1955 წელს, როცა აირჩიეს კათოლიკოს-პატრიარქად, რის შედეგადაც, გახდა სომხური სამოციქულო ეკლესიის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ახალგაზრდა პატრიარქი. მან ეს წოდება სიცოცხლის ბოლომდე შეინარჩუნა. მისი ხანგრძლივი პატრიარქობის დროს, ის ცდილობდა განემტკიცებინა მისი ეკლესიის დამოუკიდებლობა საბჭოთა ტოტალიტარული მმართველობის წინაშე სომხეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკაში და აღედგინა რელიგიური თანასწორობა სომხეთის ნაციონალურ მთავრობასთან 1991 წელს.
იქედან მოყოლებული, ის დაკავებული იყო ძველი სომხური ეკლესიების აღდგენით და მათი რესტავრაციით. მან გადაარჩინა რამდენიმე ეკლესიის საგანძური დედათა მონასტრის ალექს მანუკიანის მუზეუმის შექმნით. ვაზგენმა გააძლიერა კონტაქტები სომხურ კათოლიკურ ეკლესიასთან. 1994 წლის 18 აგვისტოს ვაზგენ I ხანგრძლივი ავადმყოფობის შედეგად გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის კათოლიკოსები კატეგორია:დაბადებული 20 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1994
ჩუხურიურდი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ჩუხურიურდი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ალბერ II (მონაკოს პრინცი)
ალბერ II გრიმალდი (დ. 14 მარტი, 1958, მონაკო) — მონაკოს პრინცი და აბსოლუტური მმართველი 2005 წლიდან, რენიე III-სა და ამერიკელი მსახიობის გრეის კელის შვილი. 2011 წელს დაქორწინდა შარლენ ვიტსტოკზე.
ალბერ II მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე მდიდარი მონარქია. ფლობს ქონებას მონაკოსა და საფრანგეთის ტერიტორიებზე, რომელიც 1 მილიარდ $-ს აღემატება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონაკოს პრინცები კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:დაბადებული 14 მარტი კატეგორია:მილიარდერები კატეგორია:XX საუკუნის რომის კათოლიკური ეკლესიის მიმდევრები
ქალაქი (პიდმოჰილის რომანი)
ქალაქი ( Місто  )  უკრაინელი მწერლის ვალერიან პიდმოჰილის ურბანული რომანი, რომელიც გამოიცა 1928 წელს. პიდმოჰილნიმ შექმნა თანამედროვე რომანი, რომელშიც აღწერილია ურბანული პრობლემები და ეხება ყოფიერების ფილოსოფიურ კითხვებს. ამ რომანში ხდება კონფლიქტი სხვადასხვა მსოფლმხედველობის ადამიაანებს შორის და გაანალიზებულია თითოეული მათგანის ფსიქიკა. „ მისტო “ პირველი ურბანული რომანია უკრაინულ ლიტერატურაში, ახალი პერსონაჟებით, საკითხებითა და თხრობის სტილით.
მწერლობის ისტორია
რომანში ვალერიან პიდმოჰილნიმ აღწერა ის უკრაინელი გლეხი ახალგაზრდები, რომლებიც 1920-იანი წლების დასაწყისში წავიდნენ  ქალაქებში მის დასაპყრობად, მათში  ახალი გლეხური სისხლის დასაღვრელად და ქალაქსა და ქვეყანას შორის უკრაინული ანტაგონიზმის ლიკვიდაციისათვის. რომანი არ ჰგავდა მე-19 საუკუნის ტრადიციულ პოპულისტურ პროზას, რადგან ავტორი მე-19-მე-20 საუკუნის დასაწყისის ევროპული რომანებისგან იღებდა მაგალითს. მან შეისწავლა ონორე დე ბალზაკის, გი დე მოპასანის, ანატოლ ფრანსის, ჯეკ ლონდონის რომანტიკა და შინაური - აჰატანჰელ კრიმსკი, ვოლოდიმირ ვინიჩენკო.
მახასიათებლები
სიუჟეტი წარმოდგენილია სტეპან რადჩენკოს სულის ისტორიით. ის ენერგიული სოფლელი ახალგაზრდაა, რომელიც კიევში ჩადის ეკონომიკის უნივერსიტეტში სასწავლებლად და იმედოვნებს, რომ სოფელში ახალი ცოდნით დაბრუნდება. სტეპანს უკრაინის დედაქალაქში არაფერი გააჩნია. სტეპანი სახლდება გარეუბნებში, სადაც ცხოვრება დიდად არ განსხვავდება სოფლისგან. მოგვიანებით ცენტრთან ახლოს გადადის, ცალკე ბინას ქირაობს. რომანის ბოლოს ის თავს ქალაქის მფლობელად გრძნობს: „იგი თავმდაბლად დევს ტალღოვან კლდეებს ქვეშ, ცეცხლის წერტილებით მონიშნული და ბორცვების სიბნელიდან აწვება მას ბასრი ქვის თითები“. მოცემულ ამონარიდში გამოყენებულია  იმპრესიონიზმი : საგნების, ადამიანების და ბგერების ფრაგმენტებიდან ავტორი ასახავს ქალაქის პორტრეტს. სტეპანი კიევში ასიმილაციას განიცდის, ეს ცვლის მის აღქმას. ტანსაცმლის გამოცვლას თან ახლავს მისი პროლეტარობა. თავიდან ბიუროს მდივანი რადჩენკოს ტანსაცმლის გამოცვლას ურჩევს: „ყველა უკრაინული უბედურება ცუდი ჩაცმის გამოა“. მოდური და ძვირადღირებული ტანსაცმლის მაღაზიამდე სტეპანს ჯერ კიდევ სჯერა, რომ მან მხოლოდ მისი გარეგნობა უნდა შეცვალოს და რაღაც არაჩვეულებრივი შექმნას. როდესაც ის ახალ სახლში გადადის, სტეპანი ძველ ტანსაცმელს წვავს. რომანის დროს შეიძლება შეამჩნიოთ, რომ სტეფანი ადის ქალაქის ცხოვრების კიბეზე. კიევში დაინტერესდება ლიტერატურით, იწყებს წერას და საბოლოოდ, ცნობილი მწერალი ხდება. ის დარწმუნებული იყო, რომ წავიდა ქალაქის დასაპყრობად. სტეპანს მიაჩნდა, რომ ქალაქს სჭირდებოდა „სოფლის ახალი სისხლი“, რომელიც შეცვლიდა „მის სახესა და არსებას“. და ის არის ერთ-ერთი ცვლილება, რომელმაც უნდა გაიმარჯვოს." თუმცა თანდათან ქრება დაბრუნების ფიქრი. პიდმოჰილს არ აქვს მიზანი, გააკეთოს მწერლის მედიის დოკუმენტური აღწერა. ის გვიჩვენებს ავტორის დაბადებას, მის წარმატებებსა და წარუმატებლობებს, მის ხეტიალს რომანის სხვადასხვა სამყაროში. რომანის ბოლო წინადადება მთავრდება იმ მომენტში, როდესაც იწყება სტეპან რადჩენკოს ამბავი: "მაშინ, მაგიდაზე ნათურის სიჩუმეში მან დაწერა მოთხრობა ადამიანებზე".
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინული წიგნები კატეგორია:1928 წლის ნოველები კატეგორია:უკრაინული რომანები
ხიმენა-დე-ლა-ფრონტერა
ხიმენა-დე-ლა-ფრონტერა (Jimena de la Frontera) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კადისის პროვინციის კამპო-დე-გიბრალტარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 347 კმ². მოსახლეობა — 6707 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კადისის მუნიციპალიტეტები
დადალი (მრავალმნიშვნელოვანი)
დადალი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სემიბალკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
სემიბალკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ სემიბალკიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1987 წელს.
ილოილოს პროვინცია
ილოილოს პროვინცია (ტაგ: Lalawigan ng Iloilo) — ფილიპინების ერთ-ერთი პროვინცია. მდებარეობს დასავლეთი ვისაიასის რეგიონში. პროვინციის დედაქალაქია ილოილო. ილოილო ვისაიასის კუნძულ პანაის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს. დასავლეთიდან მას ანტიკე ესაზღვრება, ჩრდილოეთიდან — კაპისი, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — ჯინტოტოლოს არხი, აღმოსავლეთიდან — გუიმარასის სრუტე, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთიდან — ილოილოს სრუტე და პანაის ყურე.
სემიბალკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
ეკლესიის მისამართი: 346774, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი სემიბალკი, სპორტის ქუჩა № 5.
ილოილოს პროვინცია
წარსულში ილოილოს პროვინციის შემადგენლობაში კუნძული-პროვინცია გუიმარასიც შედიოდა, რომელიც დღეს დამოუკიდებელი პროვინციაა. პპანაის ყურისა და გუიმარასის სრუტის მიღმა დასვლეთი ნეგროსი მდებარეობს, რომელიც კუნძულ ნეგროსის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილს იკავებს. პროვინციის დედაქალაქი, ილოილო გეოგრაფიულად პროვინციის შემადგენლობაშია მოქცეული, მაგრამ პპოლიტიკურ დამოუკიდებლობას ინარჩუნებს. 2015 წლის აღწერით, პროვინციის მოსახლეობა (პროვინციული დედაქალაქის მოსახლეობის გამოკლებით) 1 936 423 ადამიანს, ხოლო ქალაქ ილიოილოს მოსახლეობასთან ერთად 2 361 042 ადამიანს შეადგენს.
ისტორია
პანაისა და ილოილოს შესახებ წინაესპანური ხანის დროინდელი ცნობები არ არის შემორჩენილი. მხოლოდ მცირე რაოდენობით სახალხო თქმულებებია შემორჩენილი. გამორჩეული ეპოსები ფილიპინელ ანთროპოლოგს, ფელიპე ჯოკანოს აქვს შეგროვილი.
სემიბალკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
ისტორია
1861 წლიდან სოფელი გახდა სემიბალოვსკის სამწყსოს ცენტრი. პირველი ეკლესია რომელიც აგებული იყო ხისგან და ნაკურთხი იყო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ააგო მარგარიტა ბლაზომ საკუთარი შვილის მარიას პატივსაცემად 1797 წელს.1882 წელს კოლეჟის ასესორის ქვრივისგლაფირა სარანდინაკის ფიანსებით ააგეს ახალი ეკლესია. ძველი დაშალეს და გადასცეს ხუტორ გოლოვატოვკის მოსახლეობას.
ილოილოს პროვინცია
ისტორია
ილოილოში წინაესპანური ხანის არქეოლოგიური ნიმუშები არ არის აღმოჩენილი, თუმცა პედრო ალკანტარა მონტეკლაროს მიერ 1907 წელს გამოცემულ ნაშრომში მარაგტასი პროვინციის შესახებ ცნობებია შემონახული, რომლის მიხედვითაც სახელმწიფოებრივი ჩანასახები კუნძულზე ესპანელების ჩასვლამდე არსებობდა. წიგნი ზეპირ და წერილობით წყაროებზე დაყრდნობითაა შექმნილი, თუმც მონტეკლაროს მონათხრობისა და ისტორიული ფაქტების შესაბამისობა ბოლომდე დამტკიცებული არ არის.
სემიბალკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
ისტორია
1937 წელს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია დაანგრიეს. ახალი სამრევლო შეიქმნა მხოლოდ 2000 წელს. საზოგადოებაში მოგროვილი ფინანსებით მრევლმა შეიძინა მაღაზიის შენობა, გადააკეთეს იგი და მასში გახსნეს სამლოცველო სახლი. ამოაშენეს საკურთხეველი და დადგეს სამრეკლო. სამლოცველოს სახლის თავზე აღმართეს გუმბათი ჯვრით.
ამჟამად მოქმედი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სამლოცველო სახლის შენობა არა დროებითი. აზოვის რაიონის ადმინისტრაციამ სოფელს გამოუყო მიწის ნაკვეთი ახალი ქვის ეკლესიის ასაშენებლად, ზუსტად იმ ადგილზე, სადაც 1937 წელს იდგა ადრინდელი ეკლესია, რომელიც კომუნისტების მმართველობის პერიოდში დაანგრიეს.
ილოილოს პროვინცია
გეოგრაფია
პროვინციის ფართობი 5 000.83 კმ²-ია. ის პანაის კუნძულის ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ნაწილებს მოიცავს. პროვინცია დასავლეთ ვისაიასის რეგიონის შემადგენლობაში შედის. პროვინციული დედაქალაქის ჩათვლით ილოილოს ფართობი 5 079.17 კმ²-ია. ილოილოს დასავლეთიდან ანტიკე ესაზღვრება, ჩრდილოეთიდან — კაპისი, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — ჯინტოტოლოს არხი, აღმოსავლეთიდან — გუიმარასის სრუტე, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთიდან — ილოილოს სრუტე და პანაის ყურე.
სემიბალკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
ისტორია
2013 წლიდან ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიის წინამძღვარია მამა ოლეგი (რომანენკო).
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
წყევლა
წყევლა — სიტყვიერი ფორმულა, რომელიც შეიცავს ვინმეს ან რამის მიმართ ბოროტ სურვილს ან ლანძღვას. ხშირად არის წარმოდგენილი ძველ ლიტერატურაში, კერძოდ ბიბლიაში, როგორც რომელიმე ადამიანის ცოდვის განკითხვა.
ილოილოს პროვინცია
გეოგრაფია
პროვინცია ორ გეოგრაფიულ რეგიონად იყოფა: ცენტრალური პანაის მთიანეთი დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს, ხოლო დაბლობი ვაკეები პროვინციის ფართო ნაწილს მოიცავს. ილოილოს ჩრდილოეთით მდებარე პატარ-პატარა კუნძულები: პან-დე-აზუკარი, სიკოგორი და ა.შ. პროვინციის შემადგენლობაში შედის. ილოილოს უმაღლესი მწვერვალია ბალოის მთა, რომელიც ზღვის დონიდან 1 958 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. ის ილოილოს, კაპისისა და ანტიკეს საზღვარზე მდებარეობს. პროვინციის სხვა უმაღლესი მწვერვალებია: ლიორენტეს მთა (1 344 მ), სანსანანის მთა (1 286 მ), ნაპულაკის მთა (1 248 მ) და ბალაბაგის მთა (1 136 მ).
წყევლა
ამა თუ იმ რელიგიაში წყევლა აგრეთვე არის შელოცვა, სიტყვიერი რიტუალი, რომლის მიზანია მაგიური ძალით არასასურველი პიროვნებისთვის ზიანის მიყენება. არსებობს წყევლის საწინააღმდეგო რიტუალის ტრადიციაც.
ილოილოს პროვინცია
გეოგრაფია
ილოილოს პროვინცია 41 მუნიციპალიტეტსა და ორ ქალაქს (ერთი შემადგენელი და ერთიც მაღალურბანიზებული) მოიცავს.
წყევლა
სქოლიო
კატეგორია:ზებუნებრივი ლეგენდები
ილოილოს პროვინცია
დემოგრაფია
2015 წლის აღწერით ილოილოს მოსახლება 1 936 423 ადამიანს შეადგენს. მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელი 390 ადამიანია 1 კვ. კმ-ზე. მაღალურბანიზებული ქალაქის, ილოილოს ჩათვლის შემთხვევაში პროვინციის მოსახლეობა 2 361 042 ადამიანს შეადგენს, ხოლო მოსახლეობის სიმჭიდროვე 465 ადამიანია 1 კვ. კმ-ზე.
რელიგია
ილოილოს მოსახლეობის 87% რომის კათოლიკური ეკლესიის მიმდევარია. მოსახლეობის ნაწილი სხვა პროტესტანტული სექტის მიმდევარია: პრესვიტერიანელები, აგლიპაიანური ეკლესიის მიმდევრები, ბაპტისტები, მეტოდისტები, მეშვიდე დღის ადვენტისტები და ევანგელისტი ქრისტიანები. მოსახლეობის უმცირესობას ქრისტეს ეკლესიის, უკანასკნელი დღის იესო ქრისტეს ეკლესიის მიმდევრები და იეჰოვას მოწმეები, ბუდისტები და ინდუისტები შეადგენენ.
კულტურა
ილოილოს საქმიან ნაწილში ესპანური არქიტექტურის გავლენა შეიმჩნევა. ანტიკურ ხანაში ილონგებთან ინდონეზიელები, მალაიზიელები და ვიეტნამელები ვაჭრობდნენ, ხოლო შემდეგ ინდოელები, არაბები, ჩინელები, კორეელები და იაპონელები. ესპანელთა ჩამოსვლის შემდეგ მმართველმა წრეებმა უცხოელ ვაჭრებს ილოილოსთან ვაჭრობის უფლება დართეს, თუმცა პროვინციაში უცხოელებს მიწის ფლობის უფლება არ ჰქონდათ. ილონგების ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი დღესასწაული პროვინციის დაარსების აღსანიშნავი ფესტივალია. ილოილოს პროვინციის თითქმის ყველა მუნიციპალიტეტს საკუთარი რელიგიური დღესასწაული აქვს, რომელსაც ყოველწლიუურად აღნიშნავენ. ილოილოში ფილიპინების ორი კულტურული უმცირესობა: სულოდ-ბუკიდნონისა და ატის ტომები ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:ილოილო კატეგორია:ფილიპინების პროვინციები კატეგორია:1556 წელს დაარსებული ქვეყნები და ტერიტორიები
რიუ-აზული
რიუ-აზული (Rio Azul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 925 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ირატის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 093 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.38 კმ²-ზე. ფართობი 629 745 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჰუმბან-ნუმენა III
ჰუმბან-ნუმენა III — ანშანისა და სუზის მეფე ჰუმბან-ტაჰრიდების დინასტიდან. ჰუმბან-ნუმენა III სამეფო ტახტზე კუტირ-ნაჰუნტე III-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 692 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 688 წელს, მის შემდეგ სამეფო ტახტზე ჰუმბან-ნალტაში I ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანშანისა და სუზის მეფეები
ალტუ-ორიზონტი
ალტუ-ორიზონტი (Alto Horizonte) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 375 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პორანგატუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 505 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.94 კმ²-ზე. ფართობი 503 764 კმ²-ია.
ჰაჯიქადირლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ჰაჯიქადირლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ალტუ-ორიზონტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ნარინიო (ანტიოკია)
ნარინიო (Nariño) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.465 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 043 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 313 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
Inekon 01 Trio
Inekon 01 Trio (იგივე Škoda 03 T, Škoda Astra, მოგვიანებით Škoda Anitra (Asynchronní nízkopodlažní tramvaj; ასინქრონული დაბალიატაკიანი ტრამვაი)) — სამსექციური, ორურიკიანი (ოთხღერძიანი), შესახსრული, ნახევრადდაბალიატაკიანი, ცალმხრივი მიმართულების ტრამვაის ვაგონი, რომელიც აიგო კომპანია Inekon–ის მიერ, ოსტრავის სატრანსპორტო გაერთიანების საწარმოო ბაზაზე. ინეკონმა პირველი ასეთი ვაგონი 2002 წელს ააგო. Inekon 01 Trio–ს სალონის იატაკის შუა ნაწილი დაბალი აქვს (ლიანდაგის ზედაპირიდან 35 სმ სიმაღლეზე), ხოლო ვაგონის პირველ და ბოლო ნაკვეთურებში, ურიკების თავზე იატაკი მაღალია. მოგვიანებით, 2007 წელს კომპანია ინეკონმა Inekon 01 Trio–ს მიხედვით გამოუშვა ამ ვაგონის ორმხრივი მიმართულების მქონე ვერსია აშშ–ს ქალაქებისთვის, რომელსაც Inekon 12 Trio ეწოდა.
გაყიდვები
სულ გამოშვებულია 12 ვაგონი.
Exit (Tangerine Dream-ის ალბომი)
Exit — ჯგუფ Tangerine Dream-ის 1981 წლის სტუდიური ალბომი. ალბომის ჩაწერაში მონაწილეობადა უცნობი ბერლინი მსახიობი. მისი ვოკალური ნაწილი სრულდება რუსულ ენაზე. ხმა ასახელებს კონტინენტების სახელწოდებს და საუბრობს ბირთვულ ომზე, რომელზეც ხშირად საუბრობდნენ ცივი ომის პერიოდში. ალბომი ბრიტანეთში ჩარტის #43 პოზიციაზე მოხვდა.
სქოლიო
კატეგორია:1981 წლის ალბომები კატეგორია:Tangerine Dream-ის ალბომები კატეგორია:Virgin Records-ის ალბომები
ენ ოჰეარ მაკკორმიკი
ენ ოჰარ მაკკომიკი (დ. 16 მაისი, 1880 — გ. 1954, 29 მაისი) — ინგლისელი ამერიკელი ჟურნალისტი, რომელიც მუშაობდა უცხოეთის ახალი ამბების კორესპოდენტად The New York Times-ში. იმ ეპოქაში, როდესაც სფერო თითქმის მთლიანად კაცებს ეჭირათ, იგი გახდა პირველი ქალი, რომელმაც მიიღო პულიცერის პრემია ჟურნალისტიკის კატეგორიაში, 1937 წელს, გაიმარჯვა რა კორესპონდენტებისთვის. ქმრის სამსახურმა განაპირობა მისი ხშირი მოგზაურობები საზღვარგარეთ, რის გამოც მისი, როგორც ჟურნალისტის კარიერა გახდა უფრო სპეციალიზებული.
1921 წელს, მან New York Times-ს მიმართა ევროპაში თავისუფალ ჟურნალისტად გახდომის პერსპექტივის შესახებ. 1936 წელს, იგი გახდა პირველი ქალი, რომელიც დაინიშნა თაიმსის რედაქციაში.
1939 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დადგომისთანავე, მაკრომიკმა ხუთი თვე გაატარა მსოფლიო 13 სხვადასხვა ქვეყანაში, ესაუბრა როგორც პოლიტიკურ ლიდერებს, ასევე რიგით მოქალაქეებს კრიზისის და სხვა პრობლემების შესახებ. გავრცელდა ინფორმაცია, რომ მან დრო გაატარა პრეზიდენტ ფრანკლინ დელანო რუზველტთან და პოლიტიკურ საკითხებს. მეორე მსოფლიო ომის რეპორტირების გამო, ომის დეპარტამენტმა პატივი სცა მაკკორმიკს 1946 წელს და მიანიჭა მას სამხედრო კამპანიის მედალი, რითაც ხაზი გაუსვა მის „რთულ და საშიშ საბრძოლო პირობებში შეიარაღებულ ძალებთან ერთად გაწეულ გამორჩეულ სამსახურს“. ასევე 1946 წელს, მაკკორმიკი შეირჩა აშშ-ს წარმომადგენლად, როგორც პირველი დელეგაციის წევრი, გაეროს იუნესკოს კონფერენციაზე.
ადრეული ცხოვრება
ენ ოჰეარ მაკკორმიკი დაიბადა ვეიკფილდში, ინგლისში, 1880 წლის 16 მაისს, მშობლების — თომას ჯ. ო'ჰაერისა და ტერეზა ბითრიზის (მანამდე ერქვა ბერი) ოჯახში. იგი სამი შვილიდან ყველაზე უფროსი იყო. იგი დაბადებიდან მალევე გადავიდა შეერთებულ შტატებში და ცხოვრობდა მასაჩუსეტში, ოჰაიოში ჩასვლამდე. მამამ ოჯახი 1897 წელს მიატოვა. იგი განათლდა სპრინგსის წმინდა მარიამის კოლეჯში. სწავლის დასრულების შემდეგ, მაკკორმიკმა მუშაობა დაიწყო კათოლიკური სამყაროს ბიულეტენის ასოცირებულ რედაქტორად (სადაც ადრე მისი დედა მუშაობდა). იგი 1910 წლის 14 სექტემბერს დაქორწინდა დეიტონ ბიზნესმენ ფრენსის ჯ. მაკკორმიკ უმცროსზე (1872–1954). იგი დეიტონის სანტექნიკის კომპანიის იმპორტიორი და აღმასრულებელი იყო.
ჟურნალისტის კარიერა
ფრენსისზე დაქორწინების შემდეგ მაკკორმიკი გადავიდა დეიტონში, ოჰაიოში და დაიწყო თავისუფალი მწერლობა. მისი ნამუშევრები პირველად გამოქვეყნდა კათოლიკური სამყაროს, The Reader Magazine-ის, The Smart Set-ის, The Bookman-ის და New York Times-ის ჟურნალის მიერ. იგი თან ახლდა მეუღლეს მოგზაურობის პერიოდში, ამიტომ 1921 წელს ჰკითხა კარ ვან ანდას, შეეძლო თუ არა მას დაეწერა სტატიები ნიუ–იორკ თაიმზში და მიეწოდებინა ისეთი ინფორმაცია ხალხისთვის, რომლის მოძიებას ვერ ახერხებდნენ New York Times-ის უცხოელი ჟურნალისტები. Times-მა ეს შეთავაზება მიიღო, ხოლო მაკკორმიკმა გადმოსცა პირველი სიღრმისეული ცნობები ბენიტო მუსოლინის და იტალიაში ფაშისტური მოძრაობის ზრდის შესახებ.