cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გიიომ აპოლინერი
ცხოვრება
გიიომი სწავლობს ჯერ კანის, შემდეგ ნიცას უნივერსიტეტში. 20 წლის ასაკიდან პარიზულ ბოჰემურ წრეებს სტუმრობს და მონპარნასის ხელოვანთა საზოგადოებაში მეტად პოპულარული ხდება. მის მეგობართა და თანამოაზრეთა შორის ამ პერიოდში იყვნენ პაბლო პიკასო, გერტრუდ შტაინი, ანდრე სალმონი, მარი ლორენსენი, ანდრე ბრეტონი, ჟან კოქტო, ერიკ სატი, მარკ შაგალი და მარსელ დიუშანი.
ემილ ბალაევი
საკლუბო კარიერა
2020 წლის 10 ივლისს ბალაევი შეუერთდა აღდამის „ყარაბაღს“.
საერთაშორისო კარიერა
ბალაევი აზერბაიჯანის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში პირველად 2013 წლის სექტემბერში, 2014 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შესარჩევ ეტაპზე, ისრაელთან გასამართი მატჩისთვის გამოიძახეს. მისი დებიუტი ნაკრებში 2019 წლის 9 სექტემბერს, 2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის შესარჩევი ეტაპის მატჩში, ხორვატიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები ს წინააღმდეგ შედგა.
გიიომ აპოლინერი
ცხოვრება
1911 წლის 7 სექტემბერს აპოლინერი პოლიციამ დააკავა და სანტეს ციხეში დაატყვევა მონა ლიზას მოპარვის ბრალდებით, თუმცა ის ერთ კვირაში გაათავისუფლეს. ჯოკონდას სკანდალის შემდეგ აპოლინერი აღმზრდელად იწყებს მუშაობას ერთ გერმანულ ოჯახში. აქ იგი გაიცნობს ინგლისელ ანი პლეიდენს, რომელთანაც მოკლე სასიყვარულო თავგადასავალი ექნება. მცირე ხანში ანი აპოლინერს მიატოვებს და ამერიკაში გაემგზავრება. ანისთან კავშირსა და განშორებას აპოლინერის პოეზიაში მნიშვნელოვანი ადგილი ეთმობა. 1913 წელს ის აქვეყნებს „ალკოჰოლიკებს“, რაც მისი და ზოგადად იმ პერიოდის ლიტერატურის ქვაკუთხედი ხდება.
ემილ ბალაევი
საერთაშორისო კარიერა
2017 წელს ბაქოში გამართულ ისლამის სოლიდარობის თამაშებზე იყო აზერბაიჯანის 23 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრების წევრი. ნაკრებთან ერთად მოიპოვა ტურნირზე ოქროს მედლის მოპოვება.
გიიომ აპოლინერი
ცხოვრება
1914 წლის აგვისტორში აპოლინერი ომში გადაწყვეტს წასვლას მოხალისედ საფრანგეთის არმიაში, თუმცა მას საფრანგეთის მოქალაქეობის არქონის გამო ჯერ უარი უთხრეს. მეორე მოთხოვნაზე ამავე წლის დეკემებრში მას უკვე დასტური მისცეს მოქალაქეობის მიღების პროცედურის დაწყების პირობით. გაწვევამდე მცირე ხნით ადრე აპოლინერი ნიცაში ხვდება ვინმე ლუიზ დე კოლინი-შატიონს, რომელსაც „ლუ“-ს უწოდებს და თავდავიწყებით შეუყვარდება. ლუ განქორწინებულია და მეტად თავისუფალ ცხოვრებას ეწევა, რასაც აპოლინერი აღტაცებაში მოჰყავს. მალე აპოლინერი ფრონტზე მიდის. მათი მიმოწერა აპოლინერის პოეზიის შთაგონების წყარო ხდება. თავის წერილებში პოეტი ომს ხოტაბს ასხამს, როგორც „მშვენიერ სანახაობას“. თუმცა ახალგაზრდა ლამაზმანს პოეტი არ უვარდა და ისინი 1915 წლის მარტში დაშორდნენ, იმ პირობით, რომ მეგობრები დარჩებოდნენ. ამავე პერიოდში ის მატარებელში მგზავრობისას მის მომავალ მეუღლეს, მადლენ პაჟეს, ხვდება. 1915 წლის მარტში ის შამპანის ფრონტზე 38-ე საველე საარტილერიო დივიზიონს უერთდება. მიუხედავად საომარი ვითარებისა, ის პოეზიისთვის დროს მაინც პოულობს და ხშირად წერს ფრონტიდან ლუს, მადლენსა და სხვა მეგობრებს.
ემილ ბალაევი
საერთაშორისო კარიერა
ბალაევის დებიუტი აზერბაიჯანის ეროვნულ ნაკრებში შედგა 2019 წელს, 2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის შესარჩევი ეტაპის შეხვედრაში, ხორვატიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წინააღმდეგ.
გიიომ აპოლინერი
ცხოვრება
1915 წლის აგვისტოში გიიომი და მადლენი ქორწინდებიან. ამავე წლის ნოემბერში აპოლინერი მისივე თხოვნით 96-ე დივიზიონში გადაჰყავთ რიგითიდან მეორე ლეიტენანტის წიდებაზე. 1917 წლის 9 მარტს იგი უკვე ნატურალიზებული საფრანგეთის მოქალაქე ხდება.
ემილ ბალაევი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1994 კატეგორია:აზერბაიჯანელი ფეხბურთელები კატეგორია:აღდამის ყარაბაღის ფეხბურთელები კატეგორია:ფრანკფურტის აინტრახტის ფეხბურთელები კატეგორია:ბაქოს ნეფთჩის ფეხბურთელები
გიიომ აპოლინერი
ცხოვრება
1916 წლის 17 მარტს იგი თავში დაიჭრება ტრანშეაში ლექსების კითხვისას და პარიზში დააბრუნებენ, სადაც ის 10 მაისამდე სამხედრო ლაზარეთში იმყოფება. ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ, აპოლინერი კვლავ უბრუნდება შემოქმედებას. 1917 წელს წერს პიესას „Les Mamelles de Tirésias“ (ქვესათაურით სიურრეალისტური დრამა), ხოლო 1918 წელს კალიგრამებს აქვეყნებს.
გიიომ აპოლინერი 1918 წლის 9 ნოემბერს გარდაიცვალა, ესპანური გრიპისგან. იგი დაკრძალულია პარიზში, პერ ლაშეზის სასაფლაოზე. მისი საფლავის ქვა-მონუმენტი შესრულებულია პიკასოს მიერ, რომელიც დაფინანსდა მატისისა და პიკასოს ორი ნამუშევრის აუქციონზე გაყიდვით 1924 წლის 21 ივნისს. მონუმენტზე ამოტვიფრულია ერთი ორმაგი სტროფი მისი დაუსრულებელი ლექსიდან „Colline“, რომელიც მის პოეტურ შემოქმედებასა და გარდაცვალებას აკავშირებს და მწვანე და თეთრი მოზაიკის გულის ფორმის კალიგრამა, რომელიც ქმნის ფრაზას „mon cœur pareil à une flamme renversée“.
შემოქმედება
აპოლინერის შემოქმედება ერთ რომელიმე მიმდინარეობაში ვერ თავსდება. მასში არის როგორც სიმბოლიზმის, ასევე იმპრესიონიზმისა და კუბიზმის ელემენტები, საბოლოოდ კი სიურრეალიზმის მამამთავრადაც კი გვევლინება.
აპოლინერი ლიტერატურის ისტორიაში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია პოეტური კრებულით ალკოჰოლები. მასში შედის სხვადასხვა დროს გამოქვეყნებული და სხვადასხვა ჟანრის ლექსები, რომლებსაც აერთიანებთ პუნქტუაციის მოხსნა. აპოლინერის შემოქმედებაში ალკოჰოლის თემა ორმაგადაა განვითარებული: პოეტი სვამს ალკოჰოლს, როგორც თავის ცხოვრებას და სვამს თავის ცხოვრებას, როგორც ალკოჰოლს. სამყარო კონცენტრირებულია ღვინოში, ხოლო ღვინისადმი მიდრეკილება სიმბოლოა სამყაროს შეცნობისა.
აპოლინერის ლექსების უმთავრესი თემაა თანამედროვეობა, ქალაქური ცხოვრება. ხშირია თანამედროვე ტერმინოლოგიის გამოყენება: ავტომობილები, თვითმფრინავები, ავტობუსები, ინდუსტრიული ქუჩა, აფიშები და ა. შ.
მეორე დიდი თემა მოგზაურობაა. მოგზაურობა ხშირად ავტობიოგრაფიასაც უკავშირდება. სივრცეში მოგზაურობას ემატება დროში მოგზაურობა — წარსული წარმოდგენილია მითების სახით: ბიბლია, ზღაპრები, ლათინური და ბერძნული მითოლოგია, აღმოსავლური, კელტური თუ გერმანული მითოლოგია. ეს ყველაფერი წარსულის მიმართ ნოსტალგიას ეგზოტიკური და იდუმალი ელფერით მოსავს. მოგზაურობა თავისუფლების სიმბოლოა და ხშირად სიხარულთან, დღესასწაულთან ასოცირდება. ამავე დროს მოგზაურობა არის საკუთარი თავის ძიების სიმბოლო.
აპოლინერისთვის რეალობას წარმოადგენს ჩვენი წარმოდგენა სამყაროს შესახებ. ოღონდ ეს წარმოდგენა ერთხელ და სამუდამოდ ჩამოყალიბებული არაა. ჭეშმარიტი ხელოვნების როლი მდგომარეობს იმაში, რომ „განუწყვეტლივ განაახლოს ადამიანში სამყაროზე წარმოდგენები“ (ესთეტიკური მედიტაციები). ამ გაგებით აპოლინერი ხელოვანში ხედავს ზეადამიანს, რადგან მას ძალუძს თავისი ეპოქის მოდელირება.
აპოლინერი სამწერლობო ენაზე მეტად უპირატესობას ანიჭებს სამეტყველო ენას, ექსტრალინგვისტურ რეალობას, სიმღერას. მეგობრების გადმოცემით იგი ლექსებს წერდა ღიღინით ან საუბრების დროს. ამით აიხსნება მის პოეზიაში ენის სხვადასხვა რეგისტრის მონაცვლეობა: რთული სიტყვები, ტექნიკური ტერმინები, უცხო სიტყვები და ა. შ.
ტექნიკური ორიგინალობით გამოირჩევა აპოლინერის კალიგრამები, სადაც სიტყვები ქმნიან ერთგვარ სურათებს, პეიზაჟებს. ზოგან სიტყვები მუსიკალური ნიშნებით ან ნახატებითაცაა შეცვლილი.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:ფრანგი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1880 კატეგორია:გარდაცვლილი 1918 კატეგორია:გიიომ აპოლინერი კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი პოეტები კატეგორია:პერ-ლაშეზის სასაფლაოზე დაკრძალულები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი დრამატურგები კატეგორია:ფრანგი ეროტიკული ჟანრის მწერლები კატეგორია:ფრანგი სიურრეალისტი მწერლები კატეგორია:მოდერნისტული თეატრი კატეგორია:მოდერნისტი მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის ფსევდონიმიანი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ფსევდონიმიანი მწერლები
მურაბა
მინი|[[ატამი|ატმის მურაბა]] მურაბა (არაბ. مربى — მურაბბა) — შაქრის სიროფში მოხარშვის შედეგად დაკონსერვებული ხილი ან კენკრა. ხილფაფის, ჯემისა და ჟელესაგან განსხვავებით მურაბაში ხილი და კენკრა პირვანდელ ფორმას ინარჩუნებს, სიროფი კი ბლანტია და ჟელეს არ წარმოქმნის. არსებობს მურაბის მრავალჯერადი ხარშვის ხერხი, როდესაც ხილის ან კენკრის ხარშვა და მათი ბუნებრივი ან ხელოვნური გაცივება ერთმანეთს ენაცვლება, და ერთჯერადი ხარშვის ხერხი, რომლის დროს ხილსა და კენკრას გაცივების გარეშე ხარშავენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ტკბილეული
ჯოხთაბერიძე
საკუთარი სახელი ჯოხთაბერიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
How Do You Do!
— შვედური პოპ-როკ დუეტ როქსეტის სიმღერა და სინგლი. შეტანილია ალბომში Tourism. გამოსცა ლეიბლმა EMI.
დაქიურთა
დაქიურთა — ნასოფლარი კახეთის მხარეში, ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, თუშეთში, ისტორიულ პირიქითა (აღმა) თემში, სოფელ ომალოდან დაახლოებით 50 კილომეტრში, ნასოფლარ გირევიდან 500 მეტრში.
სოფელი დაცარიელდა 1917 წლის შემდეგ. ამ დრომდე აქ 14-15 კომლი ცხოვრობდა, შემდეგი გვარის წარმომადგენლები: მოზაიძე, ხელიძე, ხუტიძე. ზოგი მათგანი ჩამოვიდა ბარში, თუშეთის მიმდებარე კახურ სოფლებში.
დაქიურთა თუშეთის დაცული ლანდშაფტის ტერიტორიაზე მდებარეობს და იგი საქართველოს გარემოს დაცვის სამინისტროს დაქვემდებარებაშია.
ნასოფლარს 2018 წლის 10 ივლისის საქართველოს მთავრობის დადგენილებით ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორია მიანიჭეს.
სქოლიო
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
The Kelly Family-ს დისკოგრაფია
აქ წარმოდგენილია ჯგუფ The Kelly Family-ს დისკოგრაფია. მას გამოცემული აქვს 21 სტუდიური, 3 საკონცერტო და 4 კომპილაციური ალბომი, ასევე 40 სინგლი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:The Kelly Family
ჯოჯუა
საკუთარი სახელი ჯოჯუა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
აბდელათიფ ქეშიში
აბდელათიფ ქეშიში (Abdellatif Kechiche, عبد اللطيف كشيش; დ. 7 დეკემბერი, 1960) — ტუნისელი წარმოშობის ფრანგი მსახიობი, სცენარის ავტორი, თეატრისა და კინოს რეჟისორი. მისი, როგორც რეჟისორის, ყველაზე ცნობილი ნამუშევარია „ადელის ცხოვრება“ (2013). ხსენებული ფილმისთვის მან კანის კინოფესტივალზე ჯილდოდ ოქროს პალმის რტო მიიღო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:ფრანგი მსახიობები კატეგორია:ფრანგი კინორეჟისორები კატეგორია:ფრანგი სცენარისტები კატეგორია:სეზარის მფლობელი კინომსახიობები
ტრირის თეოლოგიური ფაკულტეტი
თეოლოგიური ფაკულტეტი (Theologische Fakultät Trier) — დამოუკიდებელი პაპის სამართალქვემდებარე საეკლესიო უმაღლესი სასწავლებელი ტრირში, რომელიც ტრირის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან თანამშრომლობის ხელშეკრულებითაა დაკავშირებული.
სასწავლებლის ისტორია
თეოლოგიური ფაკულტეტი ფუნქციონირებდა ძველი ტრირის უნივერსიტეტში, რომელიც 1473 წელს გაიხსნა და 1798 წელს საფრანგეთის რევოლუციური მთავრობის მიერ გაუქმდა. 1805 წლიდან აქ იყო საეპისკოსო სამღვდლო სემინარია, რომელიც წარმოადგენდა საღვთო სწავლების და კვლევის ადგილს ტრირში.
რესურსები ინტერნეტში
ტრირი კატეგორია:განათლება და კვლევა ტრირში ტრირი კატეგორია:ტრირის საეპისკოპოსო ეპარქია
სიგსიგის კანტონი
სიგსიგი (Sigsig) — კანტონი ეკვადორში, ასუაის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სიგსიგი. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 24 635 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ასუაის პროვინციის კანტონები
ვილჰელმ კანარისი
მინი|200პქ|მარჯვნივ|ვილჰელმ კანარისი ვილჰელმ ფრანც კანარისი (Wilhelm Franz Canaris; დ. 1 იანვარი, 1887, აპლერბეკი (დორტმუნდი) — გ. 9 აპრილი, 1945, ფლოსენბიურგის კონცენტრაციული ბანაკი) — გერმანელი ადმირალი და ვერმახტის საგარეო დაზვერვი (აბვერი) შეფი მესამე რაიხის პერიოდში.
ბიოგრაფია
კანარისი დაიბადა დორტმუნდში და იზრდებოდა დუისბურგში, სადაც შტაინბარტის გიმნაზიაში სწავლა-განათლება მიიღო. 1905 წელს იგი საზღვაო კადეტად შედის ფლოტში და 1916 წლისთვის უკვე კაპიტან-ლეიტენანტია. 1917 წელს იგი მუშაობდა კატაროში, წყალქვეშა ნავების შტაბში, სუბმარინების კომანდანტის მოადგილედ "სავაჭრო ომში".
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ კანარისი ფრაიკორპსის მეთაურის ჰერმან ერჰარდტის თანაშემწე და დაახლოებული პირია. 1919 წელს იგი მონაწილეობდა "ლიუტვიც-კაპის პუტჩში", რისთვისაც დაპატიმრებულ იქნა, თუმც ციხეში დიდი ხანი არ დაუყვია და მალევე გაათავისფლეს. 1921 წელს კანარისი დაინიშნა ბალტიის ზღვის ფლოტის საადმირალო შტაბის პირველ ოფიცრად, 1927 წელს კი საზღვაო ძალების შეფის შტაბის რეფერანტად. 1931 წელს კანარისი ხდება ჩრდილოეთის ზღვის ფლოტის შტაბის შეფი.
ჰიტლერის ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ იგი ნაციონალ-სოციალისტური პარტიის წევრი ხდება და ინიშნება აბვერის შეფად. 1944 წელს კანარისი, უკვე ადმირალი, ინიშნება ვერმახტის მთავარსარდლობის ეკომომიკური ომის წარმოების განყოფილების უფროსად.
მეორე მსოფლიო ომის მიწურულში კანარისი კავშირს ამყარებს ნაცისტური რეჟიმის მოწინააღმდეგე ოფიცრებთან და გენერლებთან. იგი ავალებს მის უახლოეს თანამშრომლებს, ჰანს ოსტერს და ჰანს ფონ დონანის აბვერის საფარველის ქვეშ შეიმუშაონ ჰიტლერის დამხობის კონკრეტული გეგმები. 1944 წლის თებერვალში იგი გადაყენებულ იქნა აბვერის შეფის თანამდებობიდან და ჰიტლერზე 1944 წლის 20 ივლისის თავდასხმიდან 3 დღის შემდეგ მისი უშუალო მტრის, რაიხის უშიშროების მთავარი სამსახურის (RSHA) VI განყოფილების შეფის, სს-ის ბრიგადენფიურერის ვალტერ შელენბერგის მიერ დაპატიმრებულ იქნა.
1945 წლის აპრილში დიდი ხნის ძებნის შემდეგ აბვერის ერთ-ერთ სეიფში აღმოაჩინეს კანარისის დღიურები, რომლებიც შეთქმულების ბევრ დეტალს ფარდას ხდიდა. ჰიტლერმა ბრძანება გასცა "ყველა შეთქმულის დაუყოვნებლივი განადგურების" შესახებ და 1945 წლის 9 აპრილს ადმირალი კანარისი და მისი თანაშემწეები, ჰანს ოსტერი, კარლ ზაკი, ლუდვიგ გერე და დიტრიხ ბონჰიოფერი ფლოსენბიურგის საკონცენტრაციო ბანაკში ჩამოხრჩობილ იქნენ.
თუმცა, ზოგიერთი ავტორიტეტული წყარო მიიჩნევს, რომ კანარისმა მაშინ თავი დააღწია ჰიტლერის რისხვას და არგენტინაში გაიქცა. ბოლოს იგი 1947 წელს სწორედ ბუენოს აირესში ნახეს.
დნესტრისპირეთის ომი
დნესტრისპირეთის ომი — შეიარაღებული დაპირისპირება, რომელიც 1990 წლის ნომებერში დაიწყო დუბესარის რაიონში პრო-დნესტრიპირეთის ძალებს (დნესტრისპირეთის რესპუბლიკის გვარდია, მილიცია, კაზაკები, რომელთაც ეხმარებოდა რუსული მე-14 არმიის ნაწილები) და პრო-მოლდოვურ ძალებს შორის, რომელთაც მოლდოვის არმია და პოლიცია წარმოადგენდა. დაპირისპირება ორ მხარეს შორის 1992 წლის პირველ მარტს გააქტიურდა და იმავე წლის 21 ივლისამდე გაგრძელდა. 21 ივლისს მათ შორის ცეცხსლის შეწყვეტის შეთანმხება დაიდო, რომელიც დღემდე ძალაშია. კონფლიქტის გადასაჭრელად, 2011 წელს ეუთოს ფარგლებში გაიმართა მოლაპარაკებები, რომელსაც ლიეტუვური მხარე უწევდა მოდერაციას.
ისტორიული წინაპირობები
1940 წელს, სანამ საბჭოთა კავშირი ბესარაბიისა და ჩრდილოეთ ბუკოვინას ოკუპაციას მოახდენდა და მოლდოვის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკას შექმნიდა, მანამდე მოლდოვის ბესარაბიული ნაწილი რუმინეთს ეკუთვნოდა (1918-1940). 1991 წლის მოლდოვის დამოუკიდებლობის დეკლარაციამ, საბჭოთა კავშირსა და ნაცისტური გერმანიას შორის გაფორმებული მოლოტოვ-რიბენტროპის პაქტის  ანულირება მოახდინა, რამაც თავის დროზე  1940 წლის მოვლენები გამოიწვია. მაგრამ ამის მიუხედავად, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ტერიტორიული დავები არ გამქრალა. სანამ მოლდოვის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა შეიქმნებოდა, დნესტრისპირეთი უკრაინის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში შედიოდა მოლდოვის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის სახელწოდებით, დედაქალაქით ტირასპოლი (1924-1940).
პოლიტიკური წინაპირობები
1989 წლის 31 აგვისტოს, მოლდოვის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უზენაესმა საბჭომ მიიღო ორი კანონი: მოლდოვურმა ენამ რუსული ენა ჩაანაცვლა რესპუბლიკის ოფიციალურ ენად, ხოლო მეორე კანონით, დამწერლობად აღდგა ლათინური, რუმინული ანბანი. 1990 წლის 27 აპრილს, იმავე უზენაესმა საბჭომ დაამტკიცა ტრადიციული სამფეროვანი მოლდოვური დროშა და შეცვალა ეროვნული ჰიმნი, რომელიც რუმინეთის ეროვნული ჰიმნია 1989 წლიდან. იმავე წელს, რესპუბლიკის სახელწოდებიდან ამოიღეს „საბჭოთა სოციალისტური“ და ქვეყანას მოლდოვის რესპუბლიკა ეწოდა.
ევროპის ერთა თასის პირველი დივიზიონი 2010-2012
ევროპის ერთა თასის პირველი დივიზიონი 2010-2012 — ევროპის ერთა თასის პირველი დივიზიონის გათამაშება.
დივიზიონში თამაშები ჩატარდა ორ წლიანი სისტემით, სადაც გუნდებს ორი თამაშის გამართვა მოუწიათ ერთმანეთთან შინ და გარეთ. 2009 წლიდან მოყოლებული გამარჯვებული ერთი წლის შედეგით ვლინდება. 2011-12 წლების გამარჯვებული გახდა საქართველოს ეროვნული ნაკრები.
ცხრილი - დივიზიონი 1A
ცხრილში ქულები ნაწილდება შემდეგი სისტემით :
დნესტრისპირეთის ომი
პოლიტიკური წინაპირობები
ამ მოვლენებმა და პარალელურად, 1989 წლის დეკემბერში რუმინეთში ნიკოლაე ჩაუშესკუს რეჟიმის დასრულებამ, 1990 წლის 6 მაისს ორ ქვეყანას შორის სასაზღვრო მიმოსვლა ნაწილობრივ აღადგინა. ცხადი გახდა, რომ მოლდოვისა და რუმინეთის გაერთიანება გარდაუვალი ხდებოდა. ამგვარმა სცენარმა მოლდოვის რუსულენოვან უმცირესობაში შეშფოთება გამოიწვია, რომ მომავალში ისინი საჯარო სფეროდან მარგინალიზებული იქნებოდნენ. 1989 წლის სექტემბრიდან დნესტრისპირეთსა და გაგაუზიის რეგიონში იწყება საპორტესტო აქციები ცენტრალური მთავრობის ეთნიკური პოლიტიკის მიმართ. საპროტესტო მოძრაობები მოლდოვის რესპუბლიკის შიგნით ავტონომიის სტატუსს ითხოვდნენ, რათა რუსული და გაგაუზური ოფიციალურ ენებად შეენარჩუნებინათ. გამომდინარე იქიდან, რომ რესპუბლიკის უზენაეს საბჭოში ნაციონლისტები ჭარბობდნენ, ამ რეგიონების მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. შედეგად გაგაუზიისა და დენსტრისპირეთის რესპუბლიკებმა დამოუკიდებლობა გამოაცხადეს და საბჭოთა რესპუბლიკებთან თანაარსებობის სურვილი გამოთქვეს.
ევროპის ერთა თასის პირველი დივიზიონი 2010-2012
ცხრილი - დივიზიონი 1A
300პქ|მარცხნივ|მინი|საქართველოს ეროვნული ნაკრები 2012 წლის ერთა თასის გამარჯვებული
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის ერთა თასი
დნესტრისპირეთის ომი
პოლიტიკური წინაპირობები
1990 წლის 2 სექტემბერს დნესტრისპირეთის მოლდოვური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის შექმნა გამოცხადდა. 22 დეკმებერს მიხეილ გორბაჩოვმა აღნიშნული გადაწყვეტილება უკანონოდ სცნო. დნესტრისპირეთის სოციალისტური რესპუბლიკის გამოცხადებიდან ორი თვის განმავლობაში მოლდოვის ხელისუფლება რეაგირებისგან თავს იკავებდა. თუმცა, პირველი შეტაკებები 2 ნოემბერს, დუბესარიში მოხდა. ადგილობრივი მცხოვრები ქალები ქალაქის სასამართლოსა და პროკურატურის შენობებში შეიჭრნენ და რამდენიმე საათის განმავლობაში იკავებდნენ მას. პარალელურად, ქალაქის მოსახლეობამ მდინარე დნესტრზე ხიდი გადაკეტა, რომლითაც ქალაქი ცენტრალურ მმართველობას მოწყდა. ხიდის გასაწმენდან გაიგზავნა პოლიცია. პროტესტანტების წინააღმდეგობის შემდეგ პოლიციამ ცეცხლი გახსნა, რის შედეგადაც, დუბესარის სამი მოქალაქე დაიღუპა, ხოლო 13 დაიჭრა. ეს იყო კონფლიქტის პირველი მსხვერპლი. 1991 წლის 27 აგვისტოს მოლდოვის პარლამენტმა დამოუკიდებლობის დეკლარაცია მიიღო და მოლდოვის რესპუბლიკა დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ გამოაცხადა, რომლის სუვერენიტეტი მოლდოვის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ტერიტორიას ფარავდა. დამოუკიდებელი მოლდოვის პარლამენტმა საბჭოთა კავშირის ხელისუფლებას მოუწოდა, რომ რესპუბლიკის მთავრობასთან მოლაპარაკებები დაეწყო მოლდოვის არალეგალური ოკუპაციის დასასრულებლად და საბჭოთა ჯარების რესპუბლიკიდან გასაყვანად. 1991 წლის 29 აგვისტოს, როდესაც დნესტრიპირეთის დამოუკიდებლობის ლიდერი იგორ სმირნოვი სამ სხვა დეპუტატთან ერთად კიევს ეწვია, რათა უკრაინის ლიდერ ლეონიდ კრავჩუკს შეხვედროდნენ, იგი მოლდოვის პოლიციამ დააკავა და მოლდოვის ციხეში გადაიყვანა. პროტესტის ნიშნად, დნესტრისპირეთის ქალთა გაფიცვის კომიტეტის თავმჯდომარე გალინა ანდრეევამ მოსკოვი-კიშინოვის სარკინიგზო მაგისტრალი გადაკეტა ქალაქ ბენდერსა და ტირასპოლს შორის. ისინი მოლდოვის პოლიციამ დააკავა და შემდგომ მოლდოვის პრეზიდენტის მირჩა სნეგურის ბრძანებით გაათავისუფლეს.
კონფლიქტის გაღვივება
მოლდოვისა და დნესტრიპირეთს შორის ურთიერთობის გამწვავების მეორე ეპიზოდი 1991 წლის 13 დეკემბერს მოხდა, როდესაც ლუნგას ხიდის გადაკვეთისას დნესტრიპირეთის 27 მებრძოლი ტყვედ აიყვანეს, ხოლო მოლდოვის 4 ჯარისკაცი დაიღუპა, ისე რომ მოლდოვის არმიამ ხიდის გადაკვეთა ვერ შეძლო. ამის შემდეგ, სამხედრო მოქმედებები 1992 წლის 2 მარტამდე შეწყდა, რომელიც დნესტრისპირეთის კონფლიქტის დაწყების ოფიციალურ თარიღად ითვლება. ამ დღეს მოლდოვის რესპუბლიკა გაეროში მიიღეს და 1991 წლის 27 აგვისტოს დამოუკიდებლობის დეკლარაციის მიხედვით მან საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა. კონფლიქტი 1992 წლის 21 ივლისამდე გაგრძელდა მდინარე დნესტრის სამ მონაკვეთზე.
დიდგულა
დიდგულა (Sambucus nigra) — მაღალი (3-6 მ) ტოტებგაშლილი ბუჩქი ან დაბალი ხე ადოქსასებრთა (ადრე ცხრატყავასებრთა) ოჯახისა. ტოტების გული რბილი და თეთრია. აქვს თეთრი ან მოყვითალო-მოთეთრო ფარისებრ-საგველა კენწრულ ყვავილედებად შეკრებილი ყვავილები, მოშავო-მოიისფრო კენკრასებრი ნაყოფი. გავრცელებულია ჩრდილოეთ და შუა ევროპაში, ხმელთაშუაზღვისპირეთსა და მცირე აზიაში; ყირიმსა და კავკასიაში; საქართველოში — თითქმის ყვალგან; იზრდება ტყეში, ტყისპირებსა და ხევებში მთის შუა სარტყლამდე. უმთავრესად ტენიან ფერდობებზე. დიდგულა ქერს ყვავილსა და ნაყოფს იყენებენ მედიცინაში. ფოთოლი შეიცავს A ვიტამინს, ნაყოფს იყენებენ საჭმელად და საღებავის დასამზადებლად.
სქოლიო
კატეგორია:ანწლი
დნესტრისპირეთის ომი
კოჩიერი-დუბესარის მონაკვეთი
1992 წლის პირველ მარტს, დნესტრისპირეთის დუბესარის პოლიციის უფროსი იგორ შიპჩენკო თინეიჯერმა მოკლა, რაშიც მოლდოვის პოლიცია იქნა დადანაშაულებული. ეს მოვლენა აღმოჩნდა ნაპერწკალი, რომელმაც კონფლიქტის გაღვივებას შეუწყო ხელი.
საპასუხოდ, დონის როსტოვიდან დნესტრისპირელების დასახმარებლად ჩამოსული კაზაკები თავს დაესხნენ დუბესარის მოლდოვურ საუბნო პოლიციას. მოლდოვის პრეზიდენტმა მირჩა სნეგურმა, კონფლიქტის გაღვივება თავიდან რომ აერიდებინა, შენობაში გამაგრებულ 26 მოლდოველ პოლიციელს დანებებისკენ მოუწოდა. მოგვიანებით, ისინი გენერალ-ლეიტენანტ იაკოვლევში გაიცვალნენ. მომდევნო დღეებში შეტაკება მოხდა სოფელ კოჩიერის მოლდოვურ საპოლიციო ნაწილებსა და დნესტრისპირულ ძალებს შორის. დნესტრის დასვლეთ ნაწილიდან ბორნით საპოლიციო ნაწილებს დამხმარე ძალა დაემტათ, რის შედეგადაც მათ სამი სოფლის გარშემო თავდაცვითი ხაზები გაამაგრეს. თუმცა დენსტრისპირულმა ძალებმა ქალაქი დუბესარი შეინარჩუნეს. შემდგომი კვირები მხარეებს შორის თხრილების ომი მიმდინარეობდა, შიგადაშიგ ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებებით.
კოშნიცას მონაკვეთი
მსგავსი მოვლენები განვითარდა 13 მარტს სოფელ კოშნიცაში, პირიტაში, პოჰრებიასა და დოროცკაიაში. მოლდოვურმა ძალებმა მორიგი ანკლავი შექმნეს ახლა უკვე ქალაქ დუბესარის სამხრეთით. აპრილში, დნესტრისპირეთს რუსეთის ვიცე-პრეზიდენტი ალექსანდრე რუცკოი ეწვია და დნესტრიპირეთის სეპარატისტებს მხარდაჭერა გამოუცხადა.
ბენდერის მონაკვეთი
1992 წლის 19 ივნისს, მოლდოვის პოლიციამ ქალაქ ბენდერში მე-14 არმიის მაიორი იერმაკოვი დააკავა დივერსიის დაგეგმვისათვის. მისი დაკავებისთანავე, დნესტრიპირეთის გვარდიამ ცეცხლი გაუხსნა პოლიციის განყოფილებას. მოდლოვის ხელისუფლებამ ბრძანება გასცა, რომ მომდევნო დილით ეროვნულ არმიას ქალაქი დაეკავებინა. მჭიდროდ დასახლებულ ურბანულ გარემოში გამძაფრებულ შეტაკებებს სამოქალქო მსხვერპლი მოჰყვა. მოლდოვური რადიოს ინფორმაციით, ქალაქის მისადგომებთან რუსული მე-14 არმიის Т-64 ტიპის ტანკი გაანადგურეს ანტისატანკო Т-12 ტიპის იარაღით და ე.წ. РПГ-თი.
მოლდოველთა წინსვლა დნესტრისპირეთის რესპუბლიკის გვარდიამ კაზაკი მოხალისეების დახმარებით შეაჩერა. რუსეთის ვიცე-პრეზინდენტის, რუცკოის სატელევიზიო მიმართვით, ტირასპოლში არსებულ საბჭოთა სამხედრო ნაწილებს ბენდერის აღება დაევალათ. მომდვენო დღეებში ბენდერი დნესტრიპირულმა ძალებმა დაიკავეს.
22 ივნისს, მე-14 არმია მზად იყო დნესტრის გადასაკვეთად და მოლდოვის ტერიტორიის სიღრმისკენ დაძრულიყვნენ. მოლდოვის არმიამ მიიღო ბრძნება რომ ტირასპოლსა და ბენდერს შორის დამაკავშირებელი ხიდი გაენადგურებინათ. დავალების შესასრულებლად სამი МИГ-29 აფრინდა, თუმცა მათ რაკეტები ხიდს ვერ მოარტყეს. ერთ-ერთი გასროლილი რაკეტა ახლომდებარე საცხოვრებელს მოხვდა და რამდენიმე ადამიანი დაიღუპა. ცეცხლის შეწყვეტა და შერეული საკონტროლო კომისია ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებას 21 ივლისს მოეწერა ხელი. ოფიციალურ დოკუმენტს ხელს აწერდა რუსეთის პრეზიდენტი ბორის ელცინი და მისი მოლდოველი კოლეგა მირჩა სნეგური. შეთანხმების მიხედვით, შეიქმნა სამშვიდობო ძალები, რომელიც შედგებოდა ხუთი რუსული, სამი მოლდოვური და ორი დნესტრიპირული ბატალიონისგან. ბატალიონებს შერეული საკონტროლო კომისია მართავდა. კონფლიქტის მსვლელობისას დაახლოებით ათასამდე ადამიანი დაიღუპა, ხოლო 3000-მდე დაშავდა. სხვა პოსტ-საბჭოთა კონფლიქტებისგან განსხვავებით დნესტრიპირეთის დაპირისპირებას იძულებით გადაადგილებულ პირთა დიდი ნაკადი არ წარმოუქმნია.
ზავიდან რამდენიმ დღეში, ბენდერის მახლობლად მდებარე რუსულ სოფელ გისკაში ადგილობრივ მებრძოლებსა და მოდლოვის არმიას შორის შეტაკებები მაინც მოხდა. შეტაკებებს სოფლის სამი მაცხოვრებელი ემსხვერპლა. არტილერიამ დააზიანა საცხოვრებლებიც.
კონფლიქტში რუსულმა მე-14 არმიამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა. მასთან შედარებით სუსტ მოლდოვის არმიას საშუალება არ მიეცა დნესტრისპირეთზე კონტროლი დაემყარებინა. მას შემდეგ რუსეთმა მე-14 არმია დაშალა, კონფლიქტურ რეგიონში ჯარისკაცთა რაოდენობა 1300-მდე შეამცირა, რომლებიც ამჟამად შერეული საკონტროლო კომისიის ფარგლებში მოქმედებენ.
დნესტრისპირეთის უპირობო სამხედრო უპირატესობის ფონზე, მოლდოვას წარმატების მცირე შანსი ჰქონდა, იმ ფონზე რომ მოლდოვური საზოგადოება ამ ომის მიმართ სკეპტიკურად იყო განწყობილი.
კონფლიქტში ჩართული სხვა მონაწილეები
მიუხედავად იმისა, რომ რუსულ არმიას კონფლიქტში ნეიტრალური პოზიცია ეკავა, მისი არაერთი ოფიცერი დნესტრისპირეთის მოდლოვური რესპუბლიკის მიმართ სიმპათიას გამოხტავდა და ხშირად ღიად მის მხარეს იკავებდნენ. 1991 წელს დნესტრისპირეთის სამხედრო ნაწილებმა თავდასხმა მოაწყვეტს მე-14 არმიის იარაღის დეპოზე, საიდანაც მათ გაუკრვეველი ოდენობის შეიარაღება გაიტაცეს. მე-14 არმიის გენერალი იაკოვლევი, რომელიც ასევე დნესტრისპირული მხარის მხარდამჭერი იყო, ამგავრ თავდასხმებს წინააღმდეგობას არ უწევდა. იაკოვლევმა თავად დნესტრისპირეთის დაფუძნებაშიც კი მიიღო მონაწილეობა. იგი დნესტრისპირეთის უზენაეს საბჭოში იყო, ხოლო 1991 წლის 3 დეკემბრიდან სეპარატისტული რეგიონის თავდაცვის დეპარტამენტის პირველი ხელმძღავნელი გახდა. იაკოვლევის მემკვიდრე, გენერალი იური ნეტკაჩევი კონფლიქტში შედარებით უფრო ნეიტრალური იყო. თუმცა მისმა მოდერაციამ კიშინოვსა და ტირასპოლს შორის შედეგს ვერ მიაღწია და მხოლოდ ამის შემდეგ, 1992 წლის ივნისში გამწვავდა სამხედრო დაპირისპირება. 23 ივნისს, მოლდოვური ძალების შემოტევისას, მე-14 არმიის შტაბს გენერალი ალექსანდრე ლებედი ეწვია, რათა შეეწყვიტა დაპირისპირება, იარაღის ძარცვა და იარაღის დეპოების გატანა მოეხდინა უკრაინის ტერიტორიის გავლით. სიტუაციის შეფასების შედეგად, მან ნეტკაჩევის მოვალეობები გადაიბარა და ბრძანება გასცა მე-14 არმია კონფლიქტში პირდაპირ ჩართულიყო. რუსული არმიის ჩართვის შედეგად დნესტრის აღმოსავლეთ სანაპირო სრულად გაიწმინდა მოლდოვური ძალებისგან.
რუსული არმიის გარდა, კონფლიქტში დნესტრისპირეთის მხარეს მონაწილეობას იღებდნენ რუსი და უკრაინელი მოხალისეები, ასევე დონისა და ყუბანის კაზაკები. მათი რაოდენობის დამადასტურებელი ზუსტი რიცხვი არ არსებობს, თუმცა იგი 200-დან 3000 მებრძოლამდე მერყეობს. დნესტრისპირეთის კონფლიქტში, სეპრატისტების მხარეს იბრძოლდა უკრაინის ნაციონალური ასამბლეის წევრები, რომელთა მიზანს დნესტრიპირეთში მცხოვრები უკრაინული უმცირესობის დაცვა წარმოადგენდა. მათი მოტივი უმეტესწილად რუსული რეგიონის დახმარებისთვის იყო „სლავების ომი მოლდოვურ-რუმინული აგრესიის შესაკავებლად.“  კონფლიქტის დასრულების შემდეგ, უკრაინის ნაციონალური ასამბლეის 50 წევრს დნესტრიპირეთის მცველის მედალი გადაეცა.
Lasioglossum pachyacanthum
Lasioglossum pachyacanthum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1937 წელს.
სქოლიო
pachyacanthum
ბრისტოუ
ბრისტოუ (Bristow) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიოვის შტატის ბატლერის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 160 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიოვის ქალაქები
უილიამ უოლკერი
უილიამ უოლკერი (William Walker; დ. 8 მაისი, 1824, შეერთებული შტატები — გ. 12 სექტემბერი, 1860, ჰონდურასი) — ამერიკელი ავანტიურისტი და ნიკარაგუის მე-6 პრეზიდენტი. იგი ცდილობდა დაეპყრო ცენტრალური ამერიკის რომელიმე ქვეყანა. საბოლოოდ ჰონდურასის მთავრობამ იგი სიკვდილით დასაჯა.
Queen of Rain
— შვედური პოპ-როკ დუეტ როქსეტის სიმღერა და სინგლი. შეტანილია ალბომში Tourism. გამოსცა ლეიბლმა EMI.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როქსეტის სიმღერები კატეგორია:1992 წლის სიმღერები
უილიამ უოლკერი
ბიოგრაფია
შოტლანდიური წარმომავლობის უოლკერი დაიბადა ტენესის შტატის ქალაქ ნეშვილში, 1824 წელს. დედამისი მერი ნორველი შვილად ერგებოდა რევოლუციური ომის მეომარ ლეიტენანატ ლიმპსკომბ ნორველს. მისი ძმა იყო სენატორი ჯონ ნორველი, ერთ-ერთი პირველი სენატორი მიჩიგანის შტატიდან და გაზეთ პილადელფია ინქუერერის დამფუძნებელი.
უილიამმა თოთხმეტი წლის ასაკში დაასრულა ნეშვილის უნივერსიტეტი და სასწავლებლად გაემგზავრა ევროპაში. ედინბურგის, ჰაიდელბერგის, გიოტინგენისა და პარიზის უნივერსიტეტებში სწავლობდა მედიცინას. უოლკეირს ევროპაში ყოფნის დროს მოხდა 1848 წლის რევოლუცია. ამ დროის პოლიტიკურმა მოღვაწეებმა გარიბალდიმ, მაძინიმ, ფოიერბახმა, მარქსმა და ბლანკმა დიდი გავლენა მოახდინეს მისი ავანტიურისტული მისწრაფებების გაღვივებაზე. 19 წლისა იგი უკვე ფლობს პენსილვანიის უნივერსიტეტის მედიცინის ხარისხს და მცირე სამედიცინო პრაქტიკის მიღების შემდეგ ჩადის ახალ ორლეანში სამართლის შესასწავლად. ვექილად მუშაობის შემდეგ იგი ხდება თანამფლობელი და რედაქტორი გაზეთისა "ნიუ პრეანს კრესცენტ". 1949 ჩადის სან-ფრანცისკოში და მუშაობს ჟურნალისტად. მიიღებს მონაწილეობას ოთხ დუელში, ორ მათგანში კი დაიჭრება. ამ პერიოდში მოიფიქრებს გეგმას თუ როგორ დაეპყრო ლათინური ამერიკის ქვეყნები და დაეარსებინა სახელმწიფო, რომელშიც იბატონებდნენ ინგლისურად მოლაპარაკე თეთრკანიანები.
ნიკარაგუის დაპყრობა
right|thumb|200px|უილიამ უოლკერი ცენტრალური ამერიკის რესპუბლიკა ნიკარაგუაში დაიწყო სამოქლაქო ომი. ნიკარგუის პრეზიდენტმა კასტელონმა უოლკერთან დადო შეთანხმება, რომ უოლკერს შეეძლო ჩამოეყვანა სამასამდე "ახალმოსახლე", სამაგიეროდ მათ უნდა მოემარაგებინათ იარაღით აჯანყებულები. 1855 წლის 3 მაისიდან უოლკერი სან-ფრანცისკოდან ზღვით გამოემართა ნიკარაგუისკენ. ხმელეთზე გადმოსულ უოლკერს და მის თანმხლებ 60 ადამიანს შეემატნენ 170 ადგილობრივი და 100 ამერიკელი მეომარი.
"საკრამენტო იუნიონის" რეპორტიორმა, რომელიც თან ახლდა უოლკერს, მისი ექსპედიციის გასაშუქებლად, გაზეთისთვის გაგაზავნილ კორესპონდენციაში უოლკერი მოიხსენია მონათმფლობელური ნიკარაგუის დამაარსებლად. გაბრაზებულმა უოლკერმა მეთოფეთა რაზმს ჟურნალისტის მოკვლა უბრძანა. შეშინებული ჟურნალისტი ქალის ფორმაში გადაცმული გაიქცა ნიკარაგუიდან.
ამ პერიოდისთვის ნიუ იორკსა და სან ფრანცისკოს შორის მთავარი სავაჭრო გზა ნიკარაგუაზე გადიოდა. ნიუ იორკიდან დაძრული გემები შედიოდნენ რიო სან ხუანში, იქიდან ნიკარაგუის ტბაში და გადადიოდნენ წყნარი ოკეანის აუზში. ნიკარაგუის ტბიდან წყნარი ოკეანის სანაპირომდე სამგზავრო კარეტებით გადაადგილდებოდნენ მგზავრები და ტვირთი.
უოლკერმა კასტელონის თანხმობით იერიში მიიტანა ქალაქ რივასზე. 1855 წლის 4 სექტემბერს კი ლა ვირხენის ბრძოლაში გაანადგურა ნიკარაგუის არმია. 13 ოქტომბერს კი აიღო დედაქალაქი გრანადა და მთელს ნიკარაუაზე კონტროლი დაამყარა, მარიონეტ პრეზიდენტად კი პატრისიო რივასი დანიშნა. 1856 წლის 20 მაისს აშშ-ს პრეზიდენტმა ფრანკლინ პირსმა უოლკერის რეჟიმი სცნო.
როცა უოლკერი ნიკარაგუაში ჩავიდა კ. გარისონმა და ჩ. მორგანმა, კორნელიუს ვენდერბილტის სატრანზიტო კომპანიის მოხელეებმა, შესთავაზეს ფინანსური დახმარება თუ მათ დაეხმარებოდა ამავე კომპანიის ხელში ჩაგდებაში. უოკეირ პირობას დასთანხმდა და ვენდერბილტს კომპანია ძალდატანებით წაართვა. საპასუხოდ ვენდერბილტმა ხმები გაავრცელა, რომ კომპანიას საქონელი გადაჰქონდა არალეგალურად. უფლებაშელახულმა ვენდერბილტმა წარმატებით დაარწმუნა ამერიკის მთავრობა, რომ შეცდომა დაუშვა უოლკერის მთავრობის ცნობაში. უოლკერის გეგმები აშფოთებდა ლათინური ამერიკის ქვეყნებს. ხუან რაფაელ მორამ, კოსტა-რიკის პრეზიდენტმა გაისეგრძეგანა უოლკერის მისწრაფებები და ომი გამოუცხადა მას. კოსტა-რიკის დასამარცხებლად უოლკერმა გაგაზავნა პოლკოვნიკი შლესინგერი, თუმცა მისი ჯარები დამარცხდნენ სანტა როსას ბრძოლაში, 1856 წლის მარტში. კოსტა-რიკას გვერდით დაუდგნენ ცენტრალური ამერიკის სხვა ქვეყნები, რომელთა კოალიციას აფინანსებდა ვენდერბილტი. 1856 წლის აპრილში კოსტა-რიკის ჯარები და დაქირავებული ამერიკელი ჯარისკაცები შეიჭრნენ ამერიკის ტერიტორიაზე და რივასის მეორე ბრძოლაში გაანადგურეს უოლკერის მოემრები. ხუან სანტამარიამ, რომელიც შემდგომში კოსტა-რიკის ეროვნული გმირი გახდა, ბრძოლაში გადამწყვეტი როლი შეასრულა.
გაყალბებული არჩვენების შემდეგ უოლკერმა თავი გამოაცხადა ნიკარაგუის პრეზიდენტად. მისი ინაუგურაცია 1856 წლის 12 ივლისს მოეწყო. მისი "საპრეზიდენტო პროგრამა" ნიკარაგუის ამერიკანიზაციაზე იყო დაფუძნებული. ინგლისური გამოაცხადა ნიკარაგუის სახელმწიფო ენად და სახელმწიფო პოლიტიკის გატარებით ხელს უწყობდა აშშ-დან ემიგრანტთა ჩამოსვლას. გააანალიზა რა მისი პოზიციები სუსტდებოდა, გააუქმა 1824 წლის ნიკარაგუის გამოყოფის პაქტი და ხელს უწყობდა მონობით ვაჭრობის განვითარებას, რითაც კიდევ უფრო გაზარდა თავისი პოპულარობა შეერთებული შტატების სამხრეთ შტატებში, სადაც მონობა იქაური ბიზნესმენების შემოსავლის უმნიშვნელოვანესი წყარო იყო. უოლკერის წარმატებული ნაბიჯი უშედეგო აღმოჩნდა დიზინტერიის ეპიდემიის გავრცელების გამო, რომელმაც გაუწყვიტა ჯარისკაცები.
დაბრუნება შეერთებულ შტატებში
1857 წლის 1 მაისს უოლკერი ჩაბარდა აშშ-ის საზღვაო ძალების მეთაურ ჩარლ ჰენრი დეივისს და სამშობლოში დაბრუნდა. ნიუ-იორკში ჩასვლისთანავე მას ხალხი ისე შეხვდა როგორც გმირს. მაგრამ ეს ყურადღება გაქრა, როცა უოლკერმა თავისი დამარცხება დააბრალა აშშ-ის საზღვაო ძალებს. ექვსი თვის შემდეგ უოლკერი გეგემავდა კიდევ ერთ ექსპედიციას, მაგრამ ისევ ამერიკის საზღვაო ძალებმა დააპატიმრეს იგი და დააბრუნეს სამშობლოში.
გარდაცვალება ჰონდურასში
შტატებში გამოცემული წიგნის (1860, ომი ნიკარაგუაში) შემდეგ, კიდევ ერთხე და ამჯერად საბოლოოდ დაბრუნდა ცენტრალურ ამერიკაში. ტრუხილიოს პორტში (ჰონდურასი) ჩასული უილიამი ბრიტანეთის სამეფო ფლოტის კაპიტან სალმონის ტყვეობაში აღმოჩნდა. ბრიტანეთი აკონტროლებდა დღევანდელ ბელიზსა და მოსკიტების სანაპიროს, დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა რა მისთვის საკონტინენტთაშორისი არხის აშენებას, რომელსაც უნდა დაეკავშირებინა ატლანტისა და წყნარი ოკეანის აუზები. ამიტომ მისთვის უოლკერი საშიშროებას წარმოადგენდა.
სალმონმა იმის მაგივრად, რომ ამერიკის მთავრობისთვის გადაეცა წარუმატებელი სამხედრო ავანტიურისტი, ჰონდურასის ხელისუფლებს გადასცა. ჰონდურასის მთავრობამ მას სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანა და 36 წლის უილიან უოლკერი 1860 წლის 12 სექტემბერს დახვრიტეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1824 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1860 კატეგორია:ნიკარაგუის პრეზიდენტები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი პრეზიდენტები
კალიროი პარენი
მინი|260x260პქ| კალიროი პარენის ბიუსტი ქალაქ რეთიმნონში|მარცხნივ კალიროი პარენი ( Καλλιρρόη Παρρέν, დაბ. სიგანუ, Σιγανού ; Rethymnon, დ. 1861 —  გ. 15 იანვარი, 1940, ათენი,  ) — ბერძენი პედაგოგი, ჟურნალისტი და მწერალი; ფემინისტური მოძრაობის ფუძემდებელი საბერძნეთში.
ბიოგრაფია
კალიროი პარენი დაიბადა 1861 წელს (სხვა წყაროების მიხედვით 1859 წელს ) ქალაქ რეთიმნონში, კუნძულ კრეტაზე.
სკოლის დამთავრების შემდეგ იგი მიიწვიეს ოდესაში, სადაც ორი წლის განმავლობაში მუშაობდა ქალაქის ბერძნული თემის გოგონათა სკოლაში. შემდეგ რამდენიმე წელი იმუშავა ადრიანოპოლში, სადაც ბერძნული თემისთვის  დააარსა სკოლა  Zapeion.  .კალიროიპარენი ცოლად გაჰყვა ფრანგ ჟურნალისტ ჟან პარენს (Jean Parren ), რომელმაც გახსნა ფრანგული პრესის სააგენტო კონსტანტინოპოლში, წყვილი საბოლოოდ დასახლდა ათენში.
ათენში კალიროი ჩაერთო ფემინისტურ მოძრაობაში და 1887 წლიდან საფუძველი ჩაუყარა ქალთა ჟურნალის გამოცემას სახლწოდებით Εφημερίς των Κυριών ("ქალბატონების ჟურნალი"). ეს გამოცემა მთლიანად ქალებს ეძღვნებოდა და 1908 წლამდე ყოველკვირეულად გამოდიოდა. 1908-1916 წლებში ჟურნალი გამოდიოდა თვეში ორჯერ, ხოლო 1917 წელს არსებობა შეწყვიტა მას შემდეგ, რაც ელეფთერიოს ვენიზელოსის მთავრობამ პარენი გადაასახლა კუნძულ ჰიდრაზე, ვინაიდან გამოდიოდა ანტანტის მხარეზე საბერძნეთის მონაწილეობის წინააღმდეგ პირველ მსოფლიო ომში.
კალიროი პარენი ათენში მრავალმხრის საქმიანობას ეწეოდა. თანამშრომლობდა ევროპულ და ამერიკულ ქალთა მოძრაობასთან, წარადგინა თავისი გაზეთი საერთაშორისო კონფერენციებზე პარიზსა და ჩიკაგოში. ის იბრძოდა ქალთა უფლებებისთვის განათლების და დასაქმების მიმართულებით. 1896 წელს მან დააარსა ბერძენ ქალთა კავშირი. 1908 წელს, მისი ძალისხმევის წყალობით, შეიქმნა საბერძნეთის ქალთა ეროვნული საბჭო, რომელიც თანამშრომლობდა ქალთა საერთაშორისო საბჭოსთან. მან დაწერა წიგნი ბერძნულ ენაზე "საბერძნეთის ქალთა ისტორია", რომელიც მოიცავს პერიოდს 1650 წლიდან 1860 წლამდე.
გარდა ამისა, კალიროიმ შექმნა ლიტერატურული სალონი, რომელიც ცნობილი იყო "ლიტერატურული შაბათების" სახელით. ის მეგობრობდა ცნობილ მწერლებთან და პუბლიცისტებთან, მათ შორის იყვნენ: ჯულიეტა ადამი, ჟიულ სიმონი, გრიგორიოს ქსენოპულოსი, კოსტი პალამასი. კალუროი ასევე იყო რამდენიმე ბერძნული რომანის ავტორი, რომლებიც პირველად გამოქვეყნდა საკუთარ „ქალბატონების ჟურნალში“ ფსევდონიმით მაია. პარენი ითვლება პირველ ბერძენ რომანისტად ნაწარმოებებისთვის "განთავისუფლებული", "მოჯადოებული" და სხვა. მას მოჰყვნენ მწერლები ალექსანდრა პაპადოპულუ (1867-1906 ), ირინი დენდრინუ (1879-1974 ), ჯულია დრაგუმი (1858-1937 ), პენელოპა დელტა.
კალიროი პარენი კომპოზიცია " Heritage Floor " მონაწილე ქალთა შორისა. დაჯილდოებულია მაცხოვრის ორდენით (მიიღო პირველმა საბერძნეთის ქალთა შორის), ათენის აკადემიის ვერცხლის მედლით და ქალაქ ათენის მედლით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1861 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1940 კატეგორია:ბერძენი მწერლები კატეგორია:ფემინისტი ქალები კატეგორია:ფემინისტი მწერლები კატეგორია:ფემინისტი მწერლები ეროვნების მიხედვით კატეგორია:ბერძენი ფემინისტები
ზაჰირი (რომანი)
ზაჰირი (O Zahir) — ბრაზილიელი მწერლის პაულო კოელიოს 2005 წლის რომანი, რომელიც ალქიმიკოსის დარად პილიგრიმობის თემას ეხება, თუმც ჩვენს დროში. დამატებით თემად რომანში სიყვარული, დანაკარგი და აკვიატებული აზრებია გავრცობილი.
ჰარდაბაირი
ჰარდაბაირი (Garðabær ) — ქალაქი ისლანდიაში, ჰიოვუდბორგარშვაიდიდის რეგიონში. ქალაქში ცხოვრობს 10272 ადამიანი და მე-6-ე ქალაქი ქვეყანაში მოსახლეობის სიდიდით.
ქალაქი დაარსებულია 1876 წელს, როგორც გარდაჰრეპპური (Garðahreppur). ამჟამინდელი სახელწოდება მიენიჭა 1976 წელს.
ზაჰირი (რომანი)
რომანის საერთაშორისო პრეზენტაციიდან მოკლე ხანში თერთმეტი წუთი ქართულ ენაზე ითარგმნა.
ჰარდაბაირი
დაძმობილებული ქალაქები
კატეგორია:ისლანდიის ქალაქები
ზაჰირი (რომანი)
ნაწარმოები მეტისმეტად ავტობიოგრაფიულია, მაგრამ ტრადიციული რომანის ფაბულითაა დაწერილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრაზილიური რომანები კატეგორია:2005 წლის რომანები კატეგორია:პაულო კოელიოს ნაწარმოებები კატეგორია:ავტობიოგრაფიული რომანები
კირილ თუმანოვი
კირილ თუმანოვი (Cyril Toumanoff; დ. 13 ოქტომბერი, 1913, პეტერბურგი — გ. 4 თებერვალი, 1997, რომი) — ამერიკაში მოღვაწე ქართული წარმოშობის ისტორიკოსი და გენეალოგი.
ბიოგრაფია
თუმანოვი ეკუთვნოდა თავად თუმანიშვილთა რუსეთში დაფუძნებულ შტოს; დაიბადა სანქტ-პეტერბურგში, ქართველი მამისა და რუსი დედის ოჯახში. ბოლშევიკური გადატრიალების შემდეგ, მამასთან ერთად თავი ჯერ პარიზს (1918), შემდეგ კი შეერთებულ შტატებს შეაფარა (1928). 1931 წლიდან თუმანოვი ლენოქსის სკოლაში დადიოდა და ჩააბარა ჰარვარდში. მისმა მასწავლებლებმა ჯონ კოდინგტონმა და რობერტ ბლეიკმა ის ფინანსურად უზრუნველყვეს ბრიუსელში გასამგზავრებლად, რათა ნიკოლოზ ადონცთან შეესწავლა არმენოლოგია და შემდეგ ბერლინში, სადაც ის მიხეილ წერეთელთან ეუფლებოდა ქართულს. დაამთავრა ჯორჯთაუნის უნივერსიტეტი და მოიპოვა დოქტორის ხარისხი 1943 წელს; იქვე მუშაობდა წლების მანძილზე და მიიღო საპატიო პროფესორის წოდება. 1970-იდან პენსიაზე იყო. იგი იყო ასევე მალტის რაინდთა სუვერენული ორდენის წევრი და ამ ორდენის ოფიციალური ისტორიკოსი-კონსულტანტი.
თუმანოვი ავტორია დასავლეთში სტანდარტულად აღიარებული შრომებისა შუა საუკუნეების კავკასიის ისტორიაზე, ასევე ქართული და სომხური არისტოკრატული საგვარეულოების გენეალოგიაზე. მიუხედავად ბევრი ღირსებისა, მისი ზოგიერთი გენეალოგიური სქემა არ არის საყოველთაოდ გაზიარებული. მისი შრომებიდან განსაკუთრებით აღსანიშნავია 1963 წ. გამოცემული Studies in Christian Caucasian History ("კვლევები ქრისტიანული კავკასიის ისტორიაში").
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული 13 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1997 კატეგორია:ქართველი ამერიკელები კატეგორია:ამერიკელი ქართველოლოგები კატეგორია:ამერიკელი კავკასიოლოგები
ალიხანაშვილი
საკუთარი სახელი ალიხანაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
თემურლენგის მეოთხე ლაშქრობა საქართველოში
თემურლენგის მეოთხე ლაშქრობა — შუააზიელი მხედართმთავრის თემურლენგის საქართველოში ლაშქრობების ერთ–ერთი ეტაპი. ლაშქრობა მოეწყო 1394 წლის შემოდგომაზე. მიმდინარეობდა არაგვის ხეობის ტერიტორიაზე.
მიმდინარეობა
1394 წელს 13 სექტემბერს თემური დიდი ლაშქრით კოლის ველიდან თრიალეთისა და ქვემო ქართლის გამოვლით არაგვის ხეობისკენ გაემართა. გზადაგზა ყველაფერს ანადგურებდა, მოსახლეობას ძარცვავდა და ხოცავდა. დიდი ბრძოლები გაიმართა არაგვის ხეობაში. როგორც ჩანს, თემურის მიზანი იყო დარიალის გასასვლელის ხელში ჩაგდება, რათა საბოლოოდ აღეკვეთა ქართველთა მოკავშირე ჩრდილოეთ კავკასიელი მოლაშქრეების გადმოყვანა და თოხთამიშის შესაძლო შემოსევა. საქართველოში თემურის ყოველი გამოჩენისთანავე თოხთამიში ცდილობდა აღმოსავლეთ ამიერკავკასიაში შემოჭრილიყო. ასე მოხდა ამჯერადაც. თემურლენგმა მთიელთა დიდი წინააღმდეგობის გამო ვერ შეძლო დარიალის ხელში ჩაგდება. იგი იძულებული გახდა მთიდან დაშვებულიყო, თბილისზე გავლით შაქისკენ გაემართა. ამ დროს თემურმა შეიტყო, რომ თოხთამიში დერბენდის გზით შარვანში შეჭრილიყო და იქაურობას აოხრებდა. თემური სწრაფად გაემართა ამ მიმართულებით, მაგრამ ბრძოლას თავი აარიდა და კვლავ უკან დაბრუნდა. მისი ლაშქარი მდინარე მტკვრის პირას, მაჰმუდ-აბადს, დაბანაკდა და დაიწყო მზადება თოხთამიშის წინააღმდეგ დიდი ლაშქრობის მოსაწყობად. თემურისთვის ცხადი გახდა, რომ იგი ამიერკავკასიას და, მათ შორის საქართველოსაც, ვერ დაიმორჩილებდა თუ თოხთამიშს არ დაამარცხებდა.
1395 წლის გაზაფხულზ თემური დარუბანდის გზით ჩრდილოეთ კავკასიაში გადავია. თოხთამიშიც მომზადებული დახვდა. ბრძოლა მოხდა მდინარე თერგის პირად, რომელშიც თემურლენგმა გაიმარჯვა. გადაწვა და გაანადგურა ოქროს ურდოს დედაქალაქი სარაი-ბერქე და სხვა ქალაქები, რის შემდეგაც უკან დაბრუნებულმა დალაშქრა ჩრდილოეთ კავკასიის ხალხები, რომელთაც კავშირი ჰქონდათ საქართველოსთან, დაუნგრია ქრისტიანული ტაძრები და ძალით მიაღებინა ისლამი.
თემურლენგი დერბენდის გავლით შარვანში მივიდა და იქ დაბანაკდა. მან ირანი და მისი მიმდებარე ქვეყნები, რომელთა შორის საქართველოც იგულისხმებოდა, თავის ვაჟს – მირანშაჰს დაუმტკიცა. 1397 წელს თემურლენგი სამარყანდში დაბრუნდა და დაიწყო მზადება ინდოეთში გასალაშქრებლად.
ლიტერატურა
4
1328
თარიღი უცნობია
*
დიდი ალმათის ტბა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყაზახეთის ტბები
ტილაპია
ტილაპია — ციქლასებრთა ოჯახის რამდენიმე გვარის ასამდე სახეობის თევზის საერთო სახელწოდება. წინათ მრავალი სახეობა გაერთიანებული იყო Tilapia-ს გვარში. შემდგომში კვლევების საფუძველზე გამოყეს ცალკე გვარები: Oreochromis, Sarotherodon, Coelotilapia, Coptodon, Heterotilapia და Pelmatolapia. Tilapia-ს გვარში კი მხოლოდ 4 სახეობა დატოვეს.
სხეული ოვალურია, მცირედაა შებრტყელებული გვერდებიდან. სიგრძე, ჩვეულებრივ, 20–40 სმ-ია, მასა 100-დან 700 გრამამდე. ზურგის ფარფლი გრძელია, კუდისა ამოკვეთილი არ არის. შეფერილობა მკვეთრი არ არის. უმრავლესობა ბუნებრივად გავრცელებულია აფრიკაში. ბინადრობენ მტკნარ და მომლაშო წყალსატევებში. არსებობს მრავალი ქვესახეობა, ადგილობრივი ვარიაცია და ბუნებრივი ჰიბრიდი. ყოვლისმჭამელი თევზებია, ადვილად იტანენ ბუნებრივი გარემოს პირობების ცვლილებას. ქვირითს ყრიან გრუნტის ჩაღრმავებულ ადგილებში, ბუდესა და ლიფსიტებს იცავენ. რეწვის, ტბორული თევზმეურნეობისა და აკვარიუმში ყოლის ობიექტებია (აკვარიუმში — მცირე ზომის სახეობები). გამოირჩევა კომერციული პოტენციალით; უპირატესობებია სწრაფი ზრდა, დაავადებების მიმართ მედეგობა და საკვებად წყალმცენარეებისა და ზოოპლანქტონის გამოყენება. აკვაკულტურაში იყენებენ ჯერ კიდევ ეგვიპტის ცივილიზაციის ადრეული პერიოდიდან. შემდეგში შეიყვანეს მსოფლიოს მრავალი თბილი ოლქის მტკნარ წყალსატევებში. ყველაზე მეტად კულტივირებული და ინტროდუცირებული სახეობაა ნილოსის ტილაპია (Oreochromis niloticus).
სქოლიო
კატეგორია:ციქლასებრნი
ამბროლაძე
კატეგორია:ქართული გვარები
სტივენ გრინბლატი
სტივენ გრინბლატი (Stephen Greenblatt; დ. 7 ნოემბერი, 1943) — ამერიკელი ლიტერატურის კრიტიკოსი, თეორეტიკოსი და სწავლული. ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი, ამერიკის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიის (1987), ამერიკის ფილოსოფოსთა საზოგადოებისა (2007) და ამერიკის ხელოვნებისა და ლიტერატურის აკადემიის წევრი (2008). პულიცერისა (2012) და ჰოლბერგის საერთაშორისო მემორიალური პრემიის ლაურეატი (2016).
სტივენ გრინბლატს ახალი ისტორიზმის ერთ-ერთ ფუძემდებლად მიიჩნევენ. ახალი ისტორიზმის კრიტიკულ პრაქტიკას თავად გრინბლატი „კულტურის პოეტიკას“ უწოდებს. მისმა ნაშრომებმა დიდი გავლენა მოიპოვა 1980-იანი წლების დასაწყისიდან. გრინბლატი არის ავტორი და რედაქტორი არაერთი წიგნის, რომლებიც ახალი ისტორიზმის, კულტურის კვლევის, რენესანსის შესწავლის და შექსპიროლოგიის საკითხებს ეძღვნება. მისი ყველაზე პოპულარული ნაშრომია შექსპირის ბიოგრაფია — „ნება სამყაროში“, რომელიც „ნიუ იორკ ტაიმსის“ ბესტსელერების სიაში 9 კვირის განმავლობაში ირიცხებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1943 კატეგორია:ლიტერატურის კრიტიკოსები კატეგორია:ახალი ისტორიზმი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ისტორიკოსები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ესეისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ისტორიკოსები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ესეისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:პემბროკის კოლეჯის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ამერიკელი ლიტერატურის კრიტიკოსები კატეგორია:ჰოლბერგის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ებრაელი მწერლები კატეგორია:პულიცერის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:იელის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ამერიკის ფილოსოფიური საზოგადოების წევრები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:ამერიკის ხელოვნებისა და ლიტერატურის აკადემიის წევრები
კიევის ტრამვაი
thumb|300px|ტრამვაი Pesa Twist thumb|300px|ტრამვაი К1 ჩქაროსნული ხაზის გაჩერებაზე: "იური გნატა" კიევის ტრამვაი (Київський трамвай) — კიევის ტრამვაის მმართველობა, გაიხსნა 1892 წლის 1 ივნისს (ძველი სტილით) და პირველი ელექტროტრამვაი იყო რუსეთის იმპერიაში, ხოლო მესამე ბერლინის შტრასენბანისა და ბუდაპეშტის ტრამვაის შემდეგ. კიევის ტრამვაის 2009 წლისთვის 3 დეპო აქვს და 140 კმ სიგრძის ლიანდაგი, მათ შორის 14 კმ სიგრძის ორი მსუბუქი ტრამვაის ხაზი, რომელიც 1978 წელს გაიხსნა.
მოძრავი შემადგენლობა და მათი რაოდენობა
(2016 დეკ. მდგომარეობით)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კიევი კატეგორია:ტრამვაის ქსელები ქალაქების მიხედვით კატეგორია:ტრანსპორტი უკრაინაში
კონსეისან-დუ-ალმეიდა
კონსეისან-დუ-ალმეიდა (Conceição do Almeida) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება სალვადორის აგლომერაციის მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 889 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 281.903 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 63.46 კმ²-ზე.
Fingertips '93
— შვედური პოპ-როკ დუეტ როქსეტის სიმღერა და სინგლი. შეტანილია ალბომში Tourism. გამოსცა ლეიბლმა EMI.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როქსეტის სიმღერები კატეგორია:1992 წლის სიმღერები
დიდება
დიდება — ხატის, ღვთაების სადიდებელი გუნდური მღერა-გალობა (ხშირად ფერხულთან ერთად). საეკლესიო დღესასწაულებზე, სახალხო დრეობებში (ალავერდობა, კვირიკობა, მარიამობა, თეთრიგიორგობა, იახსარობა, ლაშარობა, კოპალობა, პირქუშობა) სიმღერა-გალობას ასრულებდა როგორც ვაჟთა, ისე ქალთა ორ-სამხმიანი გუნდი; განსაკუთრებით დამახასიათებელია აღმოსავლეთ საქართველოსათვის. დიდება ერქვა აგრეთვე თეთრი გიორგის სადიდებელ ძველთაძველ, პანტომიმური ხასიათის ქალთა ფერხულს, რომელიც ხშირად ერთვოდა გუნდურ მღერა-გალობას. მუსიკალური ზომა 3/4.
ბრაიტი
ბრაიტი (Britt) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიოვის შტატის ჰენკოკის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 2069 კაცს.
დიდება
დიდებაზე სიარული გავრცელებული ცრუმორწმუნეობრივი რიტუალი იყო. გამუდმებული გვალვის ან ავდრის დროს ფეხშიშველი ქალები კარდაკარ დადიოდნენ „დიდების“ გალობით და ამინდის ღვთაება ლაზარეს (ლაზარობა) გვალვაში წვიმას შესთხოვდნენ, ავდარში — გამოდარებას. შეგროვილი თანხით ნაყიდ „საღვთოს“ სწირავდნენ ელიას იმ იმედით, რომ მათ თხოვნას შეისმენდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ადათ-წესები
ბრაიტი
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიოვის ქალაქები
Lasioglossum pachycephalum
Lasioglossum pachycephalum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1916 წელს.
სქოლიო
pachycephalum
ემილოუ ჰარისი
ემილოუ ჰარისი (Emmylou Harris; დ. 2 აპრილი, 1947, ბირმინგემი, ალაბამა, აშშ) - ამერიკელი მომღერალი, კომპოზიტორი და მუსიკოსი. თავისი კარიერის განმავლობაში გამოაქვეყნა ათობით ალბომი და სინგლი, ასევე მოიგო 14 გრემი, პოლარული მუსიკალური პრემია და მრავალი სხვა პრიზი, მათ შორის შეყვანილია ქანთრი მუსიკის დიდების დარბაზში. 2018 წელს მას გადაეცა გრემის ცხოვრებისეული მიღწევების ჯილდო. ჰარისის ნამუშევრები და ჩანაწერები მოიცავს მუშაობას როგორც სოლო შემსრულებელი, ასევე, როგორც ჯგუფის ხელმძღვანელი, სხვა კომპოზიტორთა ნამუშევრების გადაკეთებულ ვერსიებს. იყო ასევე სადუეტო პარტნიორი. მუშაობდა მრავალ მომღერალთან ერთად.