cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ინკების დაპყრობა ესპანელების მიერ
1527 წელს, პისარომ ორი წარუმატებელი ცდის შემდეგ, მიაღწია ქალაქ ტულებესას, სადაც ადგილობრივ ინდიელთაგან შეიტყო იმ ქვეყნის არსებობის შესახებ, სადაც სასახლეები ოქროსა და სხვა ძვირფასი ლითონების ფურცლებითაა მოჭედილი, სადაც ულამაზესი და ძვირფასი ქვებით მოკირწყლული ბაღებია, მიხვდა რა, რომ მისი ძალები არ იქნებოდა საკმარისი ამ ქვეყნის დასაპყრობად, პისარო დაბრუნდა ესპანეთში და იმპერატორ კარლოს V-ს სთხოვა დამატებითი ძალები. შედეგად, პისარომ მეფისგან მიიღო რაც უნდოდა, აგრეთვე იმ მიწების გუბერნატორისა და კაპიტან–გენერლის ტიტული, რომლებსაც ის დაიპყრობდა და გააკონტროლებდა. thumb|right|200px|ინკებისა და ესპანელების ომი კახამარკასთან ჩამოვიდა რა ინკების მიწაზე,, 1532 წელს, კონკისტადორებმა გამოიყენეს სამოქალაქო ომი, რომელიც მიმდინარეობდა ძმებს – უასკარსა და ატაჰუალპას შორის, იმპერიის უმაღლესი თანამდებობის – საპა ინკას დაუფლებისათვის და მცირე ძალებით გაანადგურეს ინკები. პისაროს სულ 167 თავზეხელაღებული ავანტიურისტი ჰყავდა, რომელთაგან, მხოლოდ 67-ს ჰყავდა ცხენი. მაგრამ მათ გააჩნდათ სხვადასხვაგვარი იარაღი – მუშკეტები, არბალეტები, შუბები და ზარბაზნებიც კი, რომლებიც მათ მეფე კარლოს V-მ მისცა. ესპანელებზე დიდი გავლენა მოახდინა ინკების საინჟინრო ხელოვნებამ – გათლილი ქვის ფილებით მოკირწყლულმა გზებმა, რომელთა გასწვრივაც საჩრდილობელი ხეები იყო დარგული, აგრეთვე ქვებით მოპირკეთებულმა არხებმა, რომლებშიც სასმელი წყალი მიედინებოდა. წერდნენ მოგვიანებით ესპანელი ისტორიკოსები. thumb|left|250px|ატაუალპას გარდაცვალება, 29 აგვისტო, 1533 გაიარეს რა ძნელად სავალი მთიანი ბილიკები, ესპანელებმა ეშმაკობით მოადუნეს ატაულაპას სიფხიზლე და პისარომ ინკებს ნამდვილი სასაკლაო მოუწყო, როდესაც 6000 უაიარღო მეომარი ინკა იმპერიის ცენტრში გაჟლიტა ისე, რომ თვითონ ერთი კაციც კი არ დაუკარგავს. ინკები დასუსტებულები იყვნენ სამოქალაქო ომითა და ყვავილის ეპიდემიით. ტყვედ ჩავარდნილმა ატაულაპამ შეინარჩუნა თავისი ყველა სამეფო პრივილეგია და 20 დღის განმავლობაში ისწავლა ესპანურად საუბარი და წერა-კითხვა, რაც წარმოუდგენლად მიუღწეველი აღმოჩნდა წერა-კითხვის უცოდინარი პისაროსათვის.
შენიშნა რა ოქროს დანახვაზე "წვეროსანთა" (ასე უწოდებდნენ ინკები ესპანელებს) თვალებში სიხარბის ნაპერწკალი, ატაჰუალპამ საკუთარი თავის გათავისუფლებაში მათ ფანტასტიკური გამოსასყიდი შესთავაზა:6,7X5,2 ფართობის ოთახის ოქროთი გავსება საკუთარი თავის სიმაღლეზე და "ინდილეთა ქოხის" ვერცხლით გავსება ორჯერ! ამით, ინკების მმართველმა საკუთარ თავს სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანა. ინკებისთვის ოქრო არავითარ ღირებულებას არ წარმოადგენდა. ისინი მას "მზის ოფლს", ხოლო ვერცხლს "მთვარის ცრემლებს" უწოდებდნენ. მათგან ინკები შესანიშნავ ნაკეთობებს ამზადებდნენ, მაგრამ "ვალუტად" ისინი ქსოვილს თვლიდნენ.
thumb|right|200px|ტუპაკ ამარუს სიკვდილით დასჯა, 1572 წელი ხმები ინკების იმპერიის არაჩვეულებრივი სიმდიდრის შესახებ, მალე გასცდა მის ფარგლებს და ქვეყანაში ნადავლის მოყვარულთა ახალი ტალღის მოზღვავება გამოიწვია. ატაულაპას სიცოცხლისთვის გაღებული გამოსასყიდი ესპანელებმა გადაადნეს. ოქროს წონა გამოვიდა 6 078 კგ, ხოლო ვერცხლისა 11 793 კგ, მაგრამ ამან ვერ იხსნა ატაუალპას სიცოცხლე, ესპანელებმა იგი დაახრჩვეს და დაწვეს.
ესპანელთა მიერ ინკების სახელმწიფოს დაპყრობის შედეგები საშინელი იყო: მათი აქ ჩამოსვლიდან 50 წლის შემდეგ ტაუანტინსუიუს მოსახლეობა 7 მლნ ადამიანიდან შემცირდა 500 ათას კაცამდე. გაჩანაგება და სიცივე, კატორღული შრომა და ევროპელთა მიერ შემოტანილი დაავადებები მუსრს ავლებდა ქვეყნის მოსახლეობას. მრავალი მათგანი სიკვდილს ოქროს და ვერცხლის მაღაროებში ნახულობდა, სადაც მათ ძალით ამუშავებდნენ.
ინკების ცივილიზაციის ვერც ერთმა სფერომ ვერ გაუძლო ევროპელთა ძალადობას. მათი სასახლეები და ტაძრები შებღალეს და შეურაცხყვეს, ნაწილობრივ დაანგრიეს. იმპერატორების მუმიები დაწვეს, ოქროსა და ვერცხლის საუკეთესო ნაკეთობები ევროპაში გაგზავნეს კარლოს V-თვის საჩუქრად, რომლებიც ჯერ სევილიაში გამოფინეს, ხოლო შემდეგ ჩაიდინეს გამაოგნებელი ვანდალიზმი – ინკების ხელოვნების ეს საუკეთესო ნიმუშები გადაადნეს.
ცოცხლად გადარჩენილმა ინკების მცირე ნაწილმა, ერთ-ერთი ბოლო მეფის – მანკოს ხელმძღვანელობით, ბრძოლის გაგრძელება გადაწყვიტეს და ჯუნგლებს შეაფარეს თავი. მოკლე დროში მათ ააგეს ქალაქი ვილკაბამბა, გაიყვანეს გზები და არხები, ააშენეს 60 მშვენიერი, მონუმენტური ქვის ნაგებობა და 300 სახლი. ამ მიყრუებული ჯუნგლებიდან ინკები დროდადრო თავს ესხმოდნენ ესპანელ დამპყრობლებს და მნიშვნელოვან ზარალს აყენებდნენ. მანკოს გარდაცვალების შემდეგ, ვილკაბამბას მისი სამი შვილი მართავდა. 1572 წელს, ესპანელებმა ქალაქ კუსკოს მოედანზე თავი მოჰკვეთეს ინკების უკანასკნელ ბელადს, ტუპაკ ამარუს, რითაც დასრულდა ინკების დინასტია.
სქოლიო
კატეგორია:პერუს ისტორია კატეგორია:ინკები
შუამთა (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი შუამთა შეიძლება აღნიშნავდეს:
Camponotus shanwangense
Camponotus shanwangense — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
სუკრე
სუკრე — ბოლივიის ოფიციალური დედაქალაქი, ჩუკისაკას დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი და ბოლივიის მე-6 ყველაზე დასახლებული ქალაქი. ქალაქი ქვეყნის სამხრეთ-ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს, 2810 მეტრის სიმაღლეზე ზღვის დონიდან. ეს სიმაღლე ქალაქში ქმინს სუბტროპიკულ მაღალმთიანეთის კლიმატს.
მისი თავდაპირველი სახელი იყო ჩუკისაკა; ესპანეთის იმპერიის დროს მას ლა-პლატას ეძახდნენ.
ესპანელთა ჩამოსვლამდე, ქალაქ ჩუკისაკას ჰქონდა საკუთარი ავტონომია ინკების იმპერიისგან (ჩარკები ერთადერთი ხალხი იყო, ვინც არ გადაიხადა გამოსასყიდი ინკას ტყვეებისთვის).
ბუნება
გაშენებულია პილკომაიოს ხეობაში, ცენტრალური კორდილიერის კალთებზე, ზღვის დონიდან საშუალოდ 2700–2800 მეტრ სიმაღლეზე. ჰავა თბილი და ზომიერია.
ისტორია
1538 წლის 30 ნოემბერს სუკრე დაარსდა „ახალი ტოლედოს ვერცხლის ქალაქის“ (Ciudad de la Plata de la Nueva Toledo) სახელით. იგი დააარსა ესპანელმა კონკისტადორმა პედრო დე ანსურესმა; ლა-პლატა უწოდა იმიტომ, რომ ეს რაიონი მდიდარი იყო ვერცხლის საბადოებით. მოგვიანებით ქალაქს ჩუკისაკა (ინდიელების ენაზე — ვერცხლის მთა) უწოდეს. 1559 წელს ესპანეთის მეფემ ფილიპე II-მ ჩამოაყალიბა „ჩარკასის სამეფო აუდიენცია“, ტერიტორია, რომელიც მოიცავს დღევანდელ პარაგვაის, სამხრეთ-აღმოსავლეთ პერუს, ჩრდილოეთ ჩილესა და არგენტინას და ბოლივიის დიდ ნაწილს. ჩარკასის აუდიენცია 1776 წლამდე პერუს ვიცე-სამეფოს ქვედანაყოფი იყო, ვიდრე იგი გადაეცემოდა რიო-დე-ლა-პლატის ახლადშექმნილ ვიცე-სამეფოს. 1601 წელს ფრანცისკელთა მიერ დაფუძნდა რეკოლეტის მონასტერი. 1609 წელს ქალაქში დაარსდა საეპისკოპოსო. 1624 წელს დაარსდა ჩუკისაკას წმინდა ფრანსის ხავიერის სახელობის უნივერსიტეტი. მინი|ფესტივალის დრო სუკრეში
1809 წლის 25 მაისს დაიწყო ბოლივიის მოძრაობა დამოუკიდებლობისთვის წმინდა ფრანცისკოს ბაზილიკის ზარის რეკვით. ამ ზარის ნახვა დღესაც შესაძლებელია ბაზილიკაში: ის ქალაქის ერთ-ერთი ყველაზე ძვირფასი რელიქვიაა. XIX საუკუნემდე ლა პლატა იყო რეგიონის სასამართლო, რელიგიური და კულტურული ცენტრი. იგი გამოცხადდა ახლად დამოუკიდებლობა მოპოვებული ზემო პერუს (მოგვიანებით, ბოლივია) დროებით დედაქალაქად, 1826 წლის ივლისში. 1839 წლის 12 ივლისს, პრეზიდენტმა ხოსე მიგელ დე ველასკომ გამოაცხადა კანონი ბოლივიის დედაქალაქად მისი დაასახელების შესახებ და რევოლუციონერი ლიდერის ანტონიო ხოსე დე სუკრეს პატივსაცემად უწოდა ეს სახელი. პოტოსის ვერცხლის ინდუსტრიის ეკონომიკური ვარდნის შემდეგ, სუკრემ დაკარგა ბოლივიის სამთავრობო ადგილის წოდება, რამაც გადაინაცვლაა ლა-პასში, 1898 წელს. ბოლივია იყო ესპანეთის ბოლო იმპერიული ტერიტორია სამხრეთ ამერიკაში, რომელმაც მოიპოვა დამოუკიდებლობა, 1825 წელს. 1991 წელს სუკრე გახდა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი.
ქალაქი ყოველწლიურად ათასობით ტურისტს იზიდავს, კარგად  შემონახული ცენტრალური ნაწილის გამო, რომელიც XVIII და XIX საუკუნეებშია აშენებული. ტყუპი მთების Churuquella და Sika Sika ძირას, სუკრე არის მრავალი პატარა სოფლის კარიბჭე, რომელიც თარიღდება კოლონიური ეპოქით, მათ შორის ყველაზე ცნობილი არის ტარაბუკო,  ფერადი „Pujllay“-ის ფესტივალის სამშობლო, რომელიც ტარდება ყოველწლიურად მარტის თვეში. ამ სოფლის მოსახლეობის უმეტესობა ერთ-ერთი ძირძველი ეთნოსის წარმომადგენელია.
მთავრობა
ლა-პასთან ერთად, სუკრე ბოლივიის ერთ–ერთი სამთავრობო ცენტრია: ის არის სასამართლო ხელისუფლების ადგილი, სადაც მდებარეობს უზენაესი  სასამართლო. როგორც ბოლივიის კონსტიტუციაშია მითითებული, სუკრე არის ერის ნამდვილი დედაქალაქი, ხოლო ლა-პასი მთავრობის ადგილს წარმოადგენს. სუკრე ასევე ჩუკისაკას დეპარტამენტის დედაქალაქია.
ქალაქ სუკრეს მთავრობა იყოფა აღმასრულებელ და საკანონმდებლო მიმართულებად. სუკრეს მერი არის ქალაქის მთავრობის აღმასრულებელი ხელმძღვანელი, რომელსაც ირჩევენ ხუთი წლის ვადით, საყოველთაო არჩევნებში. საკანონმდებლო ფილიალი შედგება მუნიციპალური საბჭოსგან, სადაც თერთმეტი წევრისგან შემდგარი ჯგუფი ირჩევს მუნიციპალური საბჭოს პრეზიდენტს, ვიცე-პრეზიდენტს და მდივანს.
სუკრეს მერი არის ივან არჩენეგა, რომელმაც თანამდებობა 2015 წლის 25 მაისს დაიკავა. მუნიციპალური საბჭო აირჩიეს 2010 წლის 4 აპრილის რეგიონულ არჩევნებში.
2010 წლის აპრილში არჩეულმა საბჭომ 2010 წლის დეკემბრის ბოლოს დაიკავა ადგილი:
გეოგრაფია და ტერიტორიული მოწყობა
მინი|სუკრე, ბოლივია სუკრე იყოფა რვა რაიონად: აქედან პირველი ხუთი არის ქალაქური უბნები, ხოლო მე-6, მე-7 და მე-8 არის სასოფლო ტერიტორია. თითოეულს მართავს ქვე-მერი (Subalcalde), რომელიც ინიშნება სუკრეს მერის მიერ. სოფლის უბნები მოიცავს მრავალრიცხოვან სასოფლო დასახლებას, საქალაქო ტერიტორიის გარეთ.
სუკრეს ემსახურება ალკანტარის აეროპორტი, რომელიც მდებარეობს 30 კმ-ში (19 მილი) სამხრეთისაკენ.
კლიმატი
სუკრეს აქვს სუბტროპიკული მაღალმთიანეთის კლიმატი (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია: Cwb), ზომიერი ტემპერატურით მთელი წლის განმავლობაში.
ყველაზე მაღალი ტემპერატურა დაფიქსირებულია 34.7°C (94.5°F)    ხოლო ყველაზე დაბალი ტემპერატურა  - 6°C-ია (21°F).
ოთხი სახელის ქალაქი
თითოეული ცნობილი სახელი წარმოადგენს ქალაქის ისტორიის სპეციფიკურ პერიოდს.
სპორტი
სუკრეს აქვს ყველაზე მნიშვნელოვანი სპორტული ობიექტები ბოლივიაში, ხოლო ქალაქში ყველაზე პოპულარული სპორტია ფეხბურთი. სუკრეს აქვს მეორე უდიდესი ფეხბურთის და ოლიმპიური სტადიონი ქვეყნის მასშტაბით, ესტადიო-პატრია.
ასევე ვარჯიშობენ სხვა სპორტის სახეობებშიც, მაგალითად, ცურვაში — „ბოლივიის საცურაო აუზში“, კალათბურთში — ქალაქის მასშტაბით არსებულ მრავალრიცხოვან კორტებზე, ტაეკვონდოში, კუნგ-ფუში, ფრენბურთსა და ჩოგბურთში.
განათლება
სუკრე არის ამერიკაში მეორე უძველესი საჯარო უნივერსიტეტის სამშობლო, ჩუკისაკას წმინდა ფრანსის ხავიერის სახელობის უნივერსიტეტი (USFX). უნივერსიტეტი ამზადებს სტუდენტებს, როგორც ეროვნულ, ისე საერთაშორისო მასშტაბით; სხვადასხვა კორპუსი ქალაქის რამდენიმე უბანშია განთავსებული. სამაგისტრო სფეროებში USFX მოიცავს სამართალს, პოლიტიკურ მეცნიერებებს, მედიცინას, ოდონტოლოგიას, ქიმიას, ბიზნესის მართვას, ფინანსურ მეცნიერებებს და სხვა.
ქალაქში ასევე ფუნქციონირებს სხვა აკადემიური ინსტიტუტები, როგორიცაა კერძო უნივერსიტეტის კამპუსი, Universidad Privada del Valle, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც Univalle, ეროვნული მასწავლებელთა სკოლა (Escuela Nacional de Maestros "Mariscal Sucre"), დომინგო სავიოს სახელობის კერძო უნივერსიტეტი და სიმონ ბოლივარის სახელობის უნივერსიტეტი.
არქიტექტურა
ქალაქი სუკრე მოიცავს ბევრ ძველ და კლასიკურ ნაგებობას:
თავისუფლების სახლი
მინი|ქალაქის ცენტრში თავისუფლების სახლი აშენდა 1621 წელს. ამ შენობაში რესპუბლიკა დაფუძნდა სიმონ ბოლივარის მიერ, რომელმაც დაწერა ბოლივიის კონსტიტუცია.
დედაქალაქის კათედრალი
აშენებულია 1559-1712 წლებში, ტაძარს აქვს ე.წ. „კათედრალის მუზეუმი“, რომელიც ქვეყნის პირველი და ყველაზე მნიშვნელოვანი რელიგიური მუზეუმია. „პინაკოთეკას“ აქვს კოლონიალური და რესპუბლიკური პერიოდის ოსტატების ნახატების უზარმაზარი კოლექცია. ტაძარი მოიცავს მრავალ ნაკეთობას, რომლებიც დამზადებულია ოქროს, ვერცხლის და ძვირფასი ქვებისგან.
საეპისკოპოსო სასახლე
აშენდა 1609 წელს, მნიშვნელოვანი რელიგიური და ისტორიული დაწესებულება იყო კოლონიალური პერიოდის განმავლობაში.
ჩუკისაკას დეპარტამენტის ავტონომიური მთავრობა
რესპუბლიკური არქიტექტურის ერთ–ერთი საუკეთესო ნაგებობა, რომლის მშენებლობა დასრულდა 1896 წელს იყო ბოლივიის მთავრობის პირველი სასახლე, მაგრამ როდესაც მთავრობა ლა-პასში გადავიდა, იგი ჩუკისაკას გუბერნატორის სასახლე გახდა.
ეკლესიები და მონასტრები
მინი|მთავარი პლაზა, მთავარი მოედანი, სუკრე მინი|სუკრეს საკათედრო ტაძარი
ტრანსპორტი
ქალაქს ემსახურება ალკანტარას აეროპორტი მრავალი შიდა ფრენების მიმართულებით, სამი კომერციული ავიაკომპანია.
სქოლიო
კატეგორია:ბოლივიის ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ბოლივიაში კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის დედაქალაქები კატეგორია:ბოლივიის დეპარტამენტების დედაქალაქები
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2012: კვალიფიკაცია ჯგუფი E
შედეგები
<div id="მოლდოვა v ფინეთი">
<div id="შვედეთი v უნგრეთი">
<div id="სან-მარინო v ნიდერლანდი">
<div id="შვედეთი v სან-მარინო">
<div id="უნგრეთი v მოლდოვა">
<div id="ნიდერლანდი v ფინეთი">
<div id="უნგრეთი v სან-მარინო">
<div id="მოლდოვა v ნიდერლანდი">
<div id="ფინეთი v უნგრეთი">
<div id="ნიდერლანდი v შვედეთი">
<div id="სან-მარინო v მოლდოვა">
<div id="უნგრეთი v ნიდერლანდი">
<div id="შვედეთი v მოლდოვა">
<div id="ნიდერლანდი v უნგრეთი">
<div id="სან-მარინო v ფინეთი">
<div id="მოლდოვა v შვედეთი">
<div id="შვედეთი v ფინეთი">
<div id="სან-მარინო v უნგრეთი">
<div id="ფინეთი v მოლდოვა">
<div id="უნგრეთი v შვედეთი">
მირიამ მაკება
1960-იან წლებში მირიამ მაკება პირველი მომღერალი იყო აფრიკიდან, რომელიც აშშ-სა და მსოფლიოში აფრიკულ მუსიკას უწევდა პოპულარიზაციას. ყველაზე უკეთ ცნობილია სიმღერით „პატა პატა“, რომელიც პირველად 1957 წელს ჩაწერა. მას სიმღერები ჩაწერილი და ტურები გამართული აქვს ისეთ პოპულარულ მომღერლებთან, როგორიცაა ჰარი ბელაფონტე, პოლ საიმონი და მისი ყოფილი მეუღლე ჰიუ მასეკელა.
მაკება აქტიურ კამპანიას ეწეოდა სამხრეთ აფრიკული აპართეიდის სისტემის წინააღმდეგ. შედეგად, სამხრეთ აფრიკის მთავრობამ მას ქვეყნის მოქალაქეობა ჩამოართვა და სამშობლოში დაბრუნება აუკრძალა. აპართეიდის დაშლის შემდეგ ის შინ დაბრუნდა. 2008 წლის 10 ნოემბერს მაკება იტალიის კამპანიის რეგიონში მწერალ რობერტო სავიანოს მიერ კამორას წინააღმდეგ გამართულ მხარდამჭერ კონცერტზე შესრულების შემდეგ გარდაიცვალა ინფარქტით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:სამხრეთაფრიკელი მომღერლები კატეგორია:ხოსას ხალხი
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2012: კვალიფიკაცია ჯგუფი E
შედეგები
<div id="სან-მარინო v შვედეთი">
<div id="ფინეთი v შვედეთი">
<div id="ნიდერლანდი v მოლდოვა">
<div id="უნგრეთი v ფინეთი">
<div id="მოლდოვა v სან-მარინო">
<div id="შვედეთი v ნიდერლანდი">
სქოლიო
კვალიფიკაცია
ტყემლის საწებელი
ტყემლის საწებელი — ტრადიციული ქართული სანელებლებით დამზადებული სოუსი. ამზადებენ ტყემლის (Prúnus cerasiféra) ნაყოფისგან, რომელიც ფართოდ არის გავრცელებული საქართველოში. ტყემლის გარდა, საწებელის ძირითადი ინგრედიენტებია: ქინძი (ყვავილი და თესლი), ცერეცო (ყვავილი და თესლი), ნიორი, წყალი, ხმელი სუნელები: ქინძი, ცერეცო, ომბალო, წითელი წიწაკა, მარილი.
დამზადების პროცესი
გადარჩეულ და გარეცხილ ტყემალს დიდ ქვაბში ათავსებენ, წყლით დაფარავენ და ადუღებენ. დუღილისას უმატებენ ქინძსა და ცერეცოს ტოტებს. შემდეგ, მიღებულ მასას აგრილებენ და საწურზე ხეხავენ კურკების მოსაცლელად. უმატებენ დანარჩენ სანელებლებს და ნარევს ხელახლა ადუღებენ 20 წუთის განმავლობაში. ტყემლის საწებელს ინახავენ თავდახურულ მინის ბოთლებში ან ქილებში მშრალ, გრილ ადგილას. რეგიონებშ არსებობს ამ რეცეპტის ვარიაციები: ზოგიერთ შემთხვევაში, სხვა მწვანილებთან ერთად, ხმელ ქონდარს ამატებენ, სხვა შემთხვევაში შინდის, ღოღნოშოს (Prunus domestica insititia) და მაყვლის საწებელსბერთად ამზადებენ. ზოგჯერ, გამდიდრებული წითელი ტყემლის საწებელის მოსამზადებლად, ტყემლისა და ღოღნოშოს ნარევს (50/50) იყენებენ. საწებლის მომზადება შესაძლებელია მწვანე, მკვახე ტყემლისგანაც. იმის მიხედვით, თუ ტყემლის რომელი ჯიშისგან მზადდება, საწებელი შეიძლება სხვადასხვა ფერის იყოს — წითელი, ყვითელი, მწვანე, მეწამული.
გაზაფხულზე, ზაფხულსა და შემოდგომაზე ხშირად ამზადებენ ე.წ. „ახალ“ ტყემალს.
რუსული დამწერლობა
მინი|რუსული ანბანი
ტყემლის საწებელი
დამზადების პროცესი
საწებელი მდიდარია ნუტრიელემენტებით: ორგანული მჟავებით, შაქრებით, ჰიდროკარბონატებით, მიკრო და მაკრო ელემენტებით, პოლიფენოლებით, პექტინებითა და ვიტამინებით С, B1, B2, РР, E.
რუსული დამწერლობა
რუსული დამწერლობა (русская письменность) — კირილური დამწერლობის (კირილიცას) ერთ-ერთი ვარიანტი, რომელიც უფიციალური ანბანია რუსეთის ფედერაციაში. ის შედგება 33 ასოსგან, რომელთაგან: 20 თანხმოვანია; 10 ხმოვანი; й, რომელსაც მოკლე и-ს უწოდებენ, წარმოადგენს ნახევრადხომოვანს; ხოლო 2 ასო (ъ, ь) ბგერებს არ აღნიშნავს. 10 ხმოვნიდან а, о, и, э, у, ы გამოსცემენ ხმოვნებს, ხოლო е, ё, я, ю გადმოსცემენ არა მარტო ხმოვნებს, არამედ ბგერა j-ს (მისი რუსული შესატყვისი - й) და ხმოვანს ერთად. შესაბამისად მათი წარმოდგენა შეიძლება ასე:
ტყემლის საწებელი
სქოლიო
კატეგორია:ქართული საწებელი
რუსული დამწერლობა
რუსული ანბანი შედგენილობითა და მოხაზულობით მომდინარეობს სლავური კირილიციდან. მისი ხმარება დაიწყო პეტრე პირველის რეფორმის შედეგად, შეიცვალა ასოთა მოხაზულობა (დაუახლოვდა ლათინურბეჭდურ ასოებს), ამოვარდა ხმარებიდან მოძველებული ასოები, მახვილის ფშვინიერების, შემოკლების ნიშნები და სხვა.
XVIII საუკუნის II ნახევარში რუსულ ანბანს დაემატა ასო э, მოგვიანებით - ё. განსახკომის 1917 წლის 23 დეკემბრის დეკრეტით რუსული ანბანიდან ამოიღეს ფუნქციადაკარგული ასოები.
თანამედროვე ანბანი
რუსული ანბანი შემდეგნაირად გამოიყურება:
ჩუბუხი
ჩუბუხი — მთა საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ადიგენის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს არსიანის ქედის ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარე აჭარისწყლის სათავეში. სიმაღლე 2504 მ. აგებულია ეოცენური ბაზალტებით, ტრაქიტებითა და მათი ტუფებით. მთის ქვემო (2000 მ-მდე) კალთები შემოსილია შერეული ტყით, შუა — სუბალპური მაღალბალახეულით, ზემოთ ალპური მდელოებით.
რუსული დამწერლობა
ანბანი 1918 წლამდე
რუსული ანბანი 1918 წლამდე შედგებოდა 35 ასოსაგან და გამოიყურებოდა შემდეგნაირად:
ჩუბუხი
ლიტერატურა
კატეგორია:სამცხე-ჯავახეთის მხარის მთები
რუსული დამწერლობა
სქოლიო
კატეგორია:რუსული ენა კატეგორია:კირილური დამწერლობები
NGC 7319
NGC 7319 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1876 წლის 23 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
ძმერხლი
ძმერხლი, კოლხური თაგვისარა (Ruscus colchicus) — ორსახლიანი მცენარე სატაცურისებრთა ოჯახისა. დაბალი, მხოხავფესურიანი, მარადმწვანე ნახევრად ბუჩქია; უკანასკნელი წყების ტოტები გარდაქმნილია ფოთლის მსგავს, დიდი ზომის, ტყავისებრ, პრიალა, მწვანე, თავწაწვეტებულ, უეკლო ფილოკლადოდიუმებად, ქვედები მოპირდაპირეა, დანარჩენი — მორიგეობითი. ნაყოფი წითელი. ყვავის და ნაყოფმსხმოიარობს აპრილ-სექტემბერში. საკმოდ ფართოდ არის გავრცელებული. იზრდება დაბლობების, მთისა და სუბალპური სარტყლის ტყეებსა და ბუჩქნარებში.
Camponotus sexpunctatus
Camponotus sexpunctatus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
აკვედუკი
thumb|150px|„პონ-დიუ-გარი“ აკვედუკი (ლათ. aquaedictus< aqua – წყალი და duco – მიმყავს) — წყალსატარი (არხი, მილი), რომლითაც წყალი თვითდინებით მიემართება დასახლებული პუნქტებისაკენ, სარწყავი და ჰიდროენერგეტიკული სისტემებისაკენ. აკვედუკს უწოდებენ აგრეთვე წყალსატარის ნაწილს — მდინარეზე, ხევზე ან გზაზე წყლის გადასაყვან ხიდურ ნაგებობას (ხიდ-აკვედუკი, ბელღარი). წყალსატარის ტიპის მიხედვით ხიდ-აკვედუკზე შეიძლება განლაგდეს დიდი დიამეტრის მილსადენი, ღია თუ დახურული ღარები ან არხი (ხიდ-არხი).
აღმოსავლეთ ქვეყნებში აკვედუკებს აშენებდნენ ძვ. წ. II ათასწლეულიდან, საბერძნეთში - ძვ. წ. VII საუკუნიდან, ნაწილობრივ შემონახულია ქ. რომის აკვედუკები (ძვ. წ. IV ს.), რომელთა საერთო სიგრძე იყო 436 კმ, აქედან 55 კმ ხიდ-აკვედუკები ყოფილა. ცნობილია აკვედუკი „აპიუსის წყალი“ („Aqua Appia“), რომელიც ძვ. წ. 312 აპიუს კლავდიუსმა გაიყვანა. რომაული არქიტექტურის ბრწყინვალე ნიმუშებად არის აღიარებული რომაელების მიერ გალიაში (დღევანდელ საფრანგეთში), ნიმის მახლობლად აგებული აკვედუკი „პონ-დიუ-გარი“ (ძვ. წ. I ს.), ამჟამად მოქმედი აკვედუკი სეგოვიის მახლობლად (ახ. წ. II ს., ესპანეთი).
ცნობილია აგრეთვე ბურგასის აკვედუკი კონსტანტინოპოლთან (VI ს.). მოგვიანებით აკვედუკები ააშენეს ესპანეთში, საფრანგეთსა და იტალიაში. თანამედროვე აკვედუკს აგებენ ბეტონის, რკინაბეტონისა და ლითონისაგან, იშვიათად — ხისგან.
ლიტერატურა
კატეგორია:წყლის ტრანსპორტი
კარლ გუსტავ იუნგი
კარლ გუსტავ იუნგი (Carl Gustav Jung [ˈkarl ˈgʊstaf ˈjʊŋ]; დ. 26 ივლისი, 1875, კესვილი, თურგაუ, შვეიცარია — გ. 6 ივნისი, 1961, კიუსნახტი, ციურიხი, შვეიცარია) — შვეიცარიელი ფსიქიატრი და ფსიქოთერაპევტი, ანალიტიკური ფსიქოლოგიის ფუძემდებელი. იუნგმა ფსიქოანალიტიკაში შემოიტანა და განავითარა ექსტრავერტისა და ინტროვერტის ცნებები; არქეტიპები და კოლექტიური არაცნობიერი. მისმა ნაშრომებმა გავლენა მოახდინა ფსიქიატრიასა და რელიგიურ სწავლებაზე, არქეოლოგიაზე, ფილოსოფიაზე, ანთროპოლოგიაზე, ლიტერატურაზე და სხვა მსგავს დარგებზე. იუნგის ნაშრომების უმეტესი ნაწილი მისი გარდაცვალების შემდეგ გამოქვეყნდა.
ანალიტიკური ფსიქოლოგიის მთავარი ცნება არის ინდივიდუალიზაცია — ფსიქოლოგიური პროცესი, როდესაც ურთიერთსაწინააღმდეგო სფეროები ერთიანდება, ცნობიერი და არაცნობიერი ერთად კოორდინირებენ, თუმცა ამავე დროს არ კარგავენ საკუთარ ავტონომიას. იუნგი ადამიანის განვითარების  ცენტრალურ პროცესად ინდივიდუალიზაციას მიიჩნევს.
იუნგი ადამიანის ფსიქიკას განიხილავდა, როგორც „რელიგიურ ბუნებას“ და მის გამოკვლევებში რელიგიურობას მთავარი ადგილი ეჭირა. იუნგი ასევე ერთ-ერთი თანამედროვე წარმომადგენელია სიზმრების ანალიზსსა და სიმბოლიზმში.
ახალგაზრდობა
კარლ გუსტავ იუნგი დაიბადა 1875 წლის 26 ივლისს კესვილში, თურგუს კანტონაში (შვეიცარია). ის მეოთხე და ერთადერთი გადარჩენილი ბავშვი იყო პოლ და ემილი იუნგების ოჯახში. იუნგის მამა ღარიბი მღვდელი იყო, ხოლო დედა მდიდარ შევიცარიულ ოჯახს ეკუთნოდა. მინიატიურა|კარლ იუნგი როდესაც იუნგი ექვსი თვის იყო, მისი მამა დაინიშნა ლაუფენში ღვთისმსახურად. ამ დროისთვის დაძაბული ურთიერთობები მის მშობლებს შორის იზრდებოდა. ემილი იუნგი იყო ექსცენტრიული და დეპრესიული ქალი, რომელიც თავისი დროის უმეტეს ნაწილს საკუთარ საძინებელ ოთახაში ატარებდა განცალკევებით და როგორც თავად ირწმუნებოდა, გარემოცული იყო სულებით, რომლებიც მას ღამით სტუმრობდნენ. დედის ექსცენტრიულობის გამო, იუნგს მამასთან უკეთესი ურთიერთობა ჰქონდა. მისი თქმით, მისი დედა დღის განმავლობაში ნორმალური იყო, ღამით კი უცნაური და იდუმალი ხდებოდა. იუნგი იხსენებს, რომ ერთ ღამეს, მან იხილა როგორ გამოდიოდა დედის ოთახიდან მკრთალი ნათელი, გაურკვეველი ფიგურა, რომლის თავიც კისრისგან გამოცალკევებული, ჰაერში გამოკიდებულიყო სხეულის წინ.
იუნგის დედამ დატოვა ლაუფენი და რამდენიმე თვით ბაზელის ახლომდებარე საავადმყოფოში მოთავსდა დაუდგენელი ფსიქიკური ავადმოყოფობის გამო. მამამ იუნგი ემილის გაუთხოვარ დასთან მიიყვანა ბაზელში, მაგრამ მოგვიანებით ისევ მამასთან დაბრუნდა. ემილის უგულისყურო დამოკიდებულებამ და მისმა მუდმივმა დეპრესიამ გავლენა იქონია იუნგის შეხედულებებზე ქალებთან დამოკიდებულებაში, მას „თანდაყოლილი უნდობლობა“ ჩამოუყალიბდა მათ მიმართ. შემდგომში იუნგმა თავის ამ შეხედულებას უწოდა „პირველი დაბრკოლება“ და ეს აისახა მის პატრიარქალური შეხედულებებზე. ლაუფენში სამწლიანი ცხოვრების შემდეგ, 1879 წელს იუნგი გადავიდა საცხოვრებლად Kleinhüningen-ში. ოჯახთან ახლო ურთიერთობამ შეუმსუბუქა ემილის მელანქოლიური და დეპრესიული განწყობა.
ბავშვობის მოგონებები
იუნგი მარტოსული და ინტროვერტი ბავშვი იყო, რომელიც თავისი დედის მსგავსად ირწმუნებოდა, რომ ორი პიროვნულობა ჰქონდა- ერთი, თანამედროვე შვეიცარიელი მოქალაქე. მეორე კი, უფრო მეცხრამეტე საუკუნის პიროვნებას ესადაგებოდა. „პიროვნება ნომერი ერთი“, როგორც ის თავად მოიხსენიებდა, იყო ტიპური სკოლის მოსწავლე, რომელიც აწმყოში ცხოვრობდა. „პიროვნება ნომერი ორი“ ღირესული, ავტორიტეტული და გავლენიანი ადამიანი იყო წარსულიდან.
ბავშვობის ბევრმა მოგონებამ წარუშლელი შთაბეჭდილელები მოახდინა მასზე. პატარობისას, იუნგმა გამოძერწა ხის მანეკენი და შეინახა სხვენზე. პერიოდულად, ის ბრუნდებოდა მანეკენთან პაწაწინა ქაღალდების ფურცლებით, რომელზეც გზავნილებს წერდა საიდუმლო ენაზე. მოგვიანებით იუნგმა თქვა, რომ ეს ცერემონია მას სულიერი სიმშვიდისა და უსაფრთხოების გრძნობას ანიჭებდა. წლების შემდეგ, მან აღმოაჩინა მისი პირადი გამოცდილების მსგავსება ავსტრალიაში არესბულ ტოტემებთან და დაასკვნა, რომ მისი მიერ განხორციელებული ცერემონიალი იყო არაცნობიერისეული რიტუალი, ანალოგი იმისა, რაც შორეულ ადგილებში იგივე სახით ხდებოდა, თუმცა იმ დროს პატარა იუნგისვის ეს სრულიად გაუცნობიერებელი აქტი იყო. მისმა გამოცდილებამ ნაწილობრივ მოახდინა გავლენა მის ფსიქოლოგიურ აღმოჩენებზე (ფსიქოლოგიური არექტიპებსა და კოლექტიური არაცნობიერზე).
უნივერსიტეტის წლები
იუნგი არ აპირებდა ფსიქიატრიის შესწავლას, რადგან იმ დროს ეს პრესტიჟულ პროფესიად არ ითვლებოდა. თუმცა, ფსიქიატრული ტექსტების შესწავლის შემდგომ, როდესაც აღმოაჩინა, რომ  ფსიქოზები წარმოადგენს ინდივიდუალური დაავადებას, ძალიან დაინტერესდა ამ სფეროთი. ეს ის შემთხვევა იყო, როდესაც იუნგის ინტერესთა სრული თანხვედრა მოხდა, ბიოლოგიური და სულიერი სფეროების გაერთიანება და მათი კვლევა იყო ის, რაც მისი მოწოდება იყო.
1895 წელს იუნგი ბაზელის უნივერსიტეტში მედიცინას სწავლობდა. 1900 წელს მუშაობა დაიწყო ციურიხში ბუგჰოლცლის ფსიქიატრიულ კლინიკაში, რომელსაც ცნობილი ფსიქიატრი ე. ბლეილერი ხელმძღვანელობდა. 1902 წელს იუნგმა დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე: „ოკულტური ფენომენების ფსიქოლოგია და პათოლოგია“. 1906 წელს იუნგმა გამოაქვეყნდა თავისი ნაშრომი Studies in Word Association და მოგვიანებით წიგნის ეგზემპლარი გაუგზავნა ზიგმუნდ ფროიდს. აქედან დაიწყო ექვს წლიანი მეგობრული ურთიერთობა მათ შორის. 1912 წელს იუნგმა გამოქვეყნა „არაცნობიერის ფსიქოლოგია“, რამაც იუნგისა და ფროიდის იდეათა გახლეჩა გამოიწვია. საბოლოოდ, მათი ურთიერთობები ჩიხში შევიდა, არც ერთი არ აღიარებდა საკუთარ შესაძლო შეცდომებს. ფროიდთან დაშორების შემდეგ, იუნგმა განიცადა რთული და ძირეული ფსიქოლოგიური ტრანსფორმაცია, რაც გამოწვეული იყო პირველი მსოფლიო ომით. Henri Ellenberger-მა იუნგის გამოცდილება „შემოქმედებითი ავადმყოფობა უწოდა“ და შეადარა ის ფროიდის პერიოდს, რომელსაც ის ნევრასტენიას და ისტერიას უწოდებდა.
სამხედრო კარიერა
პირველი მსოფლიო ომის დროს, იუნგი არჩეულ იქნა სამხედრო ექიმად და მეთაურობდა ბრიტანული ოფიცრებისა და სამხედროების ბანაკს. იუნგი ეხმარებოდა სამხედროებს და ცდილობდა, მათი პირობების გაუმჯობესებას. ის აგულიანებდა მათ, უნივერსიტეტის კურსებს დასწრებოდნენ.
ქორწინება
1903 წელს იუნგი დაქორწინდა ემა რაუშენბახზე, რომელიც მდიდარ შევიცარიულ ოჯახს ეკუთნოდა. მათ ხუთი შვილი ეყოლათ, ოთხი გოგო და ერთი ვაჟი. ქორწინებამ ევას გარდაცვალებამდე გასტანა (1955), მაგრამ იუნგს სხვა ქალებთანაც ჰქონდა ურთიერთობები. მისი არაკანონიერი ურთიერთობებიდან პაციენტებსა და მეგობრებს შორის, ყველაზე ცნობილია რომანი საბინა შპილრეინთან და ტონი ვოლფთან.
ფროიდთან შეხვედრა
იუნგი ოცდაათი წლის იყო, როდესაც მან ვენაში ზიგმუნდ ფროიდს მისწერა წერილი 1906 წელს. ერთი წლის შემდეგ კი პირველად შეხვდნენ ერთმანეთს და ცამეტი საათის განმავლობაში თითქმის შეუჩერებლად საუბრობდნენ. ექვსი თვის შემდეგ, ფროიდმა (მაშინ იგი 50 წლის იყო) იუნგს გაუგზავნა თავისი ახლადგამოქვეყნებული ესეების კოლექცია შვეიცარიაში. ეს იყო აქტიური თანამშრომლობისა და კორესპონდენციის დასაწყისი, რომელიც ექვს წელიწადს გაგრძელდა და დასრულდა 1913 წლის მაისში. ამ დროისთვის იუნგი ფროიდის მხარდაჭერით არჩეულ იქნა საერთაშორისო ფსიქოანალიტიკის ასოციაციის თავმჯდომარედ. მინიატიურა|[[ზიგმუნდ ფროიდი]] იუნგი და ფროიდი ინტელექტუალური და პროფესიული თვალსაზრისით ურთიერთგავლენას განიცდიდნენ. ფროიდი იუნგს მოიხსენიებდა „თავის უფროს შვილად, გვირგვინოსან პრინცად და თავის მემკვიდრედ“. 1906 წელს ფსიქოლოგია, როგორც მეცნიერება ჯერ კიდევ თავისი განვითარების დაწყებით სტადიაზე იმყოფებოდა. იუნგი ფსიქიატრიით სტუდენტობის დროს დაინტერესდა, როდესაც გაეცნო ვენის პროფესორის, ფონ ებინგის წიგნს „სექსუალური ფსიქოპათია“. შემდგომში იუნგმა ფსიქიატრ იოზეფ ბრეიერის მეთვალყურეობის ქვეშ დაიწყო ექიმად მუშაობა. ამ დროისთვის კარლი გაეცნო ფროიდის წიგნ „სიზმრებს“ და მის იდეებს არაცნობიერთან დაკავშირებით და ახალი „ფსიქო-ანალიზის“ მიმდევარი გახდა. ამ პერიოდში ფროიდს სჭირდებოდა მოსწავლეები და თანამშრომლები მისი თეორიების განსამტკიცებლად და გასავცელებლად. იუნგი კი ცნობილ კლინიკაში მუშაობდა და მისი გამოკვლევები უკვე ხდიდა ცნობადს საერთაშორისო დონეზე.
თუმცა, იუნგმა შემდგომში შეიცვალა თავისი შეხედულებები ფროიდის ფსიქოანალიზზე. მას არ მოსწონდა ფროიდის თეორიებში სექსუალური განვითარების ცენტრალური როლი და თავისი ყურადღება კოლექტიური არაცნობიერისკენ მიმართა: არაცნობიერი ნაწილისკენ, რომელიც შეიცავს წინაპრებისგან მემკვიდრეობით გადმოცემულ მახსოვრობასა და იდეებს. იუნგი ფიქრობდა, რომ ლიბიდო (ფროიდისეული განმარტებით, სექსუალური ენერგია. მოგვიანებით, იუნგმა ლიბიდოს ცნება გააფართოვა და ის მას სასიცოცხლო ენერგიის კონტექსტში განიხილავდა) მნიშვნელოვანი წყარო იყო პიროვნული ზრდისთვის, თუმცა ფროიდისგან განსხვავებით, ის მიიჩნევდა, რომ მხოლოდ ის არ იყო პასუხისმგებელი ადამიანის მთლიანი პიროვნულობის ფორმირებაში.
მგზავრობა ამერიკაში
1909 წელს იუნგი და ფროიდი გაემგზავრნენ კლარკის უნივერსიტეტში, ფსიქოლოგ სტენლი ჰოლის მიერ დაგეგმილ კონფერენციაში მონაწილეობის მისაღებად. კონფერენციას ესწრებოდა ოცდაშვიდი ცნობილი ფსიქიატრი, ნევროლოგი და ფსიქოლოგი. ამ შეხვედრისას იუნგმა გავლენიანი ამერიკელების კეთილგანწყობა მოიპოვა. შემდეგ წელს ის კვლავ დაბრუნდა ამერიკაში მოკლე ვიზიტით. 1912 წელს კი ექვსკვირიანი ლექციები ჩაატარა ფორდჰემის უნივერსიტეტში.
უკანასკნელი შეხვედრა ფროიდთან
მინიატიურა|ფროიდის ორიგინალი ხელნაწერი, იუნგისადმი მიწერილი (1913) 1912 წლის ნოემბერში, იუნგი და ფროიდი შეხვდნენ ერთმანეთს მიუნხენში, სადაც ცნობილ კოლეგებთან ერთად განიხილავდნენ ფსიქოანალიტიკურ ჟურნალს. ახალი ფსიქოანალიტიკური ესეს განხილვისას, რომელიც შეეხებოდა ამენჰოტეპ IV-ს, იუნგმა გამოთქვა თავისი მოსაზრება, თუ რა სახის კონფლიქტებთან იყო დაკავშირებული ეს ესე ფსიქოანალიტიკურ მოძრაობასთან. როდესაც იუნგი საუბრობდა, ფროიდს გული წაუვიდა.
იუნგი და ფროიდი ერთნამეთს პირისპირ უკანასკნელად 1913 წლის სექტემბერში შეხვდნენ მეოთხე საერთაშორისო ფსიქოანალიტიკურ კონგრესზე მიუნხენში. იუნგმა ისაუბრა ანალიტიკურ ფსიქოლოგიაზე და ფსიქოლოგიურ ტიპებზე - ინტროვერტზე და ექსტრავერტზე, რაც წარმოადგენდა ერთგვარად იმ ძირითად ცნებებს, რითაც იუნგი დაშორდა ფროიდის ფსიქოანალიზს და მის თეორიებს.
განმარტოება
1912 წელს იუნგმა გამოაქვეყნა თავისი წიგნი „არაცნობიერის ფსიქოლოგია“, რამაც ფროიდთან განხეთქილება გამოიწვია. მათ მიმოწერებში ნათლად იკვეთებოდა, რომ ფროიდი არ ეთანხმებოდა იუნგის წამოყენებულ იდეებს. თავის ავტობიოგრაფიულ ნაშრომში (Memories, Dreams, Reflections) ფროიდის ამ დამოკიდებულებას იუნგი „ხმამაღლა გაჟღერებულ საყვედურს“ უწოდებს. იგი ყველამ მიატოვა მისი ორი კოლეგის გარდა. იუნგი თავის წიგნს შემდეგნაირად ახასიათებს: „... ნაწილობრივ წარმატებული მცდელობა, რათა შეიქმნას უფრო ფართო სივრცე სამედიცინო ფსიქოლოგიისთვის და ადამიანის მთლანი ფსიქიკის ფენომენი ხედვის არეში მოექცეს“ (წიგნი მოგვიანებით შესწორდა და 1922 წელს „სიმბოლოების ტრანსფორმაციის“ სახელით გამოიცა).
ლონდონი 1913-14
1913 და 1914 წლებში იუნგი სიტყვით გამოდიოდა ლონდონში ფსიქო-სამედიცინო საზოგადოების შეხვედრებზე. მისი მოგზაურობები მალე შეწყდა ომის გამო, თუმცა ის მაინც ახერხებდა თავისი იდეების მიწვდენას ინგლისში. მან თარგმნა და გამოაგვექნა თავისი ნაშრომების პირველი ინგლისურენოვანი ტომი.
წითელი წიგნი
იუნგს არანაირი მინიშნება არ დაუტოვებია იმის შესახებ, თუ რეალურად რას უწოდებდა ის „წითელ წიგნს“. 1984 წელს იუნგის ოჯახმა წიგნი ბანკის სეიფში შეინახა. Sonu Shamdasani, ისტორიკოსი ლონდონიდან, სამი წლის განმავლობაში ცდილობდა დაერწმუნებინა იუნგის მემკვიდრენი, რომ წიგნი გამოექვეყნებინათ, მაგრამ ყოველ ჯერზე უარით ისტუმრებდნენ. თუმცა, იუნგის შვილიშვილმა, რომელიც განაგებდა ფსიქოლოგის არქივს, მისი გამოქვეყნება გადაწყვიტა და 2009 წელს წიგნი მცირე ნაწილისთვის ხელმისაწვდომი გახდა.
2007 წელს წიგნის 10,200 ეგზემპლარი დასკანერდა და 2009 წლის 7 ოქტომბერს გერმანიაში გამოიცა გაზეთ ნიუ-იორკ ტაიმსისთვის.
რუბინის ხელოვნების მუზეუმში, ნიუ-იორკში მოაწყვეს იუნგის ორიგინალი ხელნაწერების („წითელი წიგნისა“ და პატარა ჟურნალების) გამოფენა. მკვლევარების აზრით, იუნგმა „ამ წიგნზე მუშაობის დროს განავითარა არქეტიპების თეორიები, კოლექტიური არაცნობიერი და ინდივიდუალიზაციის პროცესი“. გვერდების ორი მესამედი ნაწილი კი იუნგის ილუმინაციებს შეიცავს.
ლონდონი და ამერიკა
1920, 1923, 1925 წლებში იუნგმა სემინარები ჩაატარა ლონდონში. 1924-25 წლებში ის ასევე ეწვია ამერიკას. მისთვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა ნიუ-მექსიკოს შტატში ტაოს-პუებლოს ინდიელთა ტომებთან სტუმრობას, რომელიც აღწერილი აქვს თავის ავტობიოგრაფიულ ნაშრომში.
მინიატიურა|მთა ელგონი, [[კენია.]]
ამერიკა 1936
1936 წელს იუნგი კვლავ გაემგზავრა ამერიკაში და ჩაატარა ლექციები ნიუ-იორკში და ახალ ინგლისში. 1937 წელს ლექციები ჩაატარა იელის უნივერსიტეტში, რომელიც შემდგომში წიგნად გამოიცა, სახელწოდებით „რელიგია და ფსიქოლოგია“. იუნგი წიგნის შესავალში წერს: „ჩემი ამოცანაა იმ კავშირის წარმოჩენა, რომელიც ფსიქოლოგიასა და რელიგიას შორის არსებობს. ჩემს ამოცანად იმის ჩვენებაც მიმაჩნია, რა შეუძლია ფსიქოლოგიას რელიგიის შესახებ გვამცნოს“.
უკანასკნელი პუბლიკაციები და სიკვდილი
იუნგი სიცოცხლის ბოლომდე აქვეყნებდა წიგნებს. მათ შორის „მფრინავ თეფშებზე“, თანამედროვე მითი ცაში მფრინავი ობიექტების შესახებ (1959), სადაც ის აანალიზებს ამოუცნობი მფრინავი ობიექტების არქეტიპუნლ მნიშვნელობებს და შესაძლო ფსიქოლოგიურ დატვირთვას. იუნგი მეგობრობდა ინგლისელ რომაელ კათოლიკე მღვდელთან, მამა ვიქტორ ვაითთან, წიგნის „პასუხი იობს“ გამოქვეყნების შემდგომ.
იუნგი გარდაიცვალა 1961 წლის 6 ივლისს, შვეიცარიაში, კიუსნახტის კომუნაში.
ანალიზური ფსიქოლოგიის საფუძვლები
იუნგმა დააარსა ფსიქოთერაპიის ახალი სკოლა, რომელსაც ანალიტიკური ფსიქოლოგია ეწოდება.
იუნგის თეორიები მოიცავს:
ინტროვერტი და ექსტრავერტი
იუნგის თეორიის მიხედვით, ყოველი ადამიანი განეკუთვნება ორი კატეგორიის ფსიქოლოგიური ტიპიდან ერთ-ერთს, ინტროვერტს ან ექსტრავერტს. ამ ორ ფსიქოლოგიურ ტიპს იუნგი ადარებს უძველეს არქეტიპებს, აპოლონს და დიონისეს.
ინტროვერტის ტიპის ადამიანი დაკავშირებულია აპოლონურ საწყისთან, რომელიც ისწრაფვის შემეცნებისკენ. ინტროვერტის ორიენტაცია მიმართულია საკუთარი შინაგანი სამყაროს, მსოფმხედველობისა და წარმოსახვითი სფრეოების ჩაღმავებისკენ. ამ ტიპის ადამიანები ხანდახან თავს არიდებენ სხვა ადამიანებთან აქტიურ ურთიერთობებს და მეტწილად შორსმჭვრეტელი, გულჩათხრობილი და ჩაფიქრებული პიროვნებები არიან.
ექსტრავერტის ტიპის ადამიანები დიონისესთან ასოცირდებიან, რომლებიც აქტიურად არიან ჩართულნი გარესამყაროს აქტივობებში. ექსტრავერტი ფოკუსირებულია გარემომცველ საგნებზე, შეგრძნებით აღქმასა და ქმედებებზე. ამ ტიპის ადამიანები ენერგიულები და სიცოცხლით სავსე პიროვნებები არიან, თუმცა დიონისურ საწყისთან მჭიდრო კავშირმა შესაძლოა მათ საკუთარ თავთან კავშირი დააკარგვინონ. მინიატიურა|ფსიქიკის სტრუქტურა: 1. ეგო 2. ცნობიერება 3. პიროვნული არაცნობიერი 4. კოლექტიური არაცნობიერი 5. კოლექტიური არაცნობიერის ნაწილი, რომელიც შეიცავს არქეტიპებს.
არაცნობიერი
იუნგსა და ფროიდს შორის წარმოქმნილი უთანხმოების მთავარი მიზეზი მათ მიერ არაცნობიერის ურთიერთგანსხვავებული ხედვა იყო. იუნგი ფროიდისეულ თეორიას არაცნობიერზე არასრულად და ზედმეტად ნეგატიურად თვლიდა. იუნგის აზრით, ფროიდი მიიჩნევდა, რომ არაცნობიერი მხოლოდ ჩახშული ემოციებისა და სურვილების საწყობი იყო. იუნგი ეთანხმებოდა არაცნობიერის ფროიდისეულ მოდელს და მას „პიროვნული არაცნობიერი“ უწოდა, თუმცა ის ვარაუდობდა, რომ არსებობდა მეორე, გაცილებით უფრო ღრმა ფორმა არაცნობიერის, რომელიც პიროვნული არაცნობიერის (ქვეცნობიერის) ქვემოთ იყო განლაგებული. იუნგმა მას კოლექტიურ არაცნობიერი უწოდა, სადაც მისი აზრით, არქეტიპები „ბინადრობდნენ“. მართალია, ფროიდი ეთანხმებოდა ფსიქიკაში კოლექტიური არაცნობიერის არსებობას, თუმცა ის მას მხოლოდ მთლიანი ფსიქიკის დანამატად მიიჩნევდა.
ინდივიდუალიზაცია
იუნგი მიიჩნევდა, რომ ადამიანის ფსიქიკური მთლიანობის შესანარჩუნებლად აუცილებელი იყო ინდივიდუალიზაციის პროცესი, ცნობიერისა და არაცნობიერის ურთიერთშეთანხმებული მოქმედება და ამასთან მათი ავტონომიის შენარჩუნება.
ინდივიდუალიზაცია გულისხმობს ტრანსფორმაციის პროცესს, როდესაც პიროვნული და კოლექტიური არაცნობიერი ქმნიან ცნობიერებას (სიზმრების, აქტიური წარმოსახვის ან თავისუფალი ასოციაციების საშუალებით), რათა შენარჩუნდეს პიროვნული მთლიანობა. ეს სრულიად ბუნებრივი და აუცილებელი პროცესია ადამიანის ფსიქიკის სიჯანსაღისა და მთლიანობისთვის.
გარდა ფიზიკური და ფსიქიკური სიჯანსაღისა, ადამიანები რომლებიც აღწევენ ინდივიდუალიზაციას არიან ჰარმონიულები, დინჯები და აქვთ მაღალი პასუხისმგებლობის გრძნობა. ისინი აფასებენ ისეთ ადამიანურ ღირებულებებს, როგორიცაა თავისუფლება და სამრთლიანობა. ამასთან, კარგად ესმით ადამიანური ბუნება და სამყაროს არსი.
პერსონა
თავის ფსიქოლოგიურ თეორიაში იუნგი განმარტავს, რომ პერსონა არის ადამიანის მიერ შეგნებულად შექმნილი პიროვნულობა ან ინდივიდუალობა (იდენტურობა), რომელსაც ის წარმოქმნის კოლექტიური ფსიქიკის გავლენით სოციალიზაციის, კულტურული ასიმილაციისა და გამოცდილების შედეგად. იუნგმა ეს ტერმინი შემთხვევით არ შეარჩია, ვინაიდან მისი თავდაპირველი მნიშვნელობა გულისხმობს ნიღაბს, რომელსაც მსახიობი ატარებს, რათა განასახიეროს თავისი როლი, რომელსაც ის თამაშობს.
პერსონა არის „კოლექტიური ფსიქიკის“ მიერ შექმნილი ნიღაბი, რომელსაც ადამიანი სოციალურ ურთიერთობებში იყენებს და ისე ირგებს, რომ თავად მას და სხვებსაც სჯერათ მისი შენიღბული ინდივიდუალობის, იმ შემთხვევაშიც კი თუკი ის კარგად გათამაშებული როლია. იუნგი მიიჩნევდა, რომ „პერსონა-ნიღაბი“ იყო რთული სისტემა, რომელიც კოორდინირებდა ინდივიდუალ ცნობიერებასა და სოციალურ საზოგადოებას შორის: „ის არის მედიატორი ინდივიდსა და საზოგადოებას შორის, ის სახე, რითაც ადამიანი ჩნდება სხვების თვალში“. ის ერთგვარად წარმოადგენს სახასიათო ნიღაბს, რომელსაც მსახიობი ირგებს თატრალური წარმოდგენისას და ასრულებს ორმაგ ფუნქციას: ერთი მხრივ, ცდილობს სხვებზე შთაბეჭდიების მოხდენას, ხოლო მეორე მხრივ კი, საკუთარი ნამდვილი ინდივიდუალური ბუნების დამალვას (ნაწილობრივ). თერაპევტები პაციენტებს ეხმარებიან ინდივიდუალიზაციაში, რომლის დროსაც ადამიანი იბრუნებს მის „ნამდვილ სახეს“. ეს პროცესი მიიღწევა საკუთარი თავის პერსონული ნიღბისგან გათავისუფლებით და არაცნობიერი იმპულსური ძალებისგან დახსნით.
იუნგის თეორიამ უდიდესი წვლილი შეიტანა მენეჯმენტში. არა მხოლოდ იმიტომ, რომ მენეჯერებსა და აღმასრულებელი ორგანოების ხელმძღვანელებს სჭირდებათ „მენეჯმენტური პერსონა“ (კორპორატიული ნიღაბი) და თავდაჯერება, არამედ იმისთვისაც, რომ სწორად შეაფასონ თუ სინამდვილეში როგორი პიროვნებები არიან მათი დაქვემდებარებულები, რათა მართონ ისინი (მაგალითად, პიროვნული ტესტებით). მინიატიურა|[[მანდალა, მთლიანობის სიმბოლო ]]
სპირიტუალიზმი
იუნგი საკუთარ თავზე და თავის პაციენტებზე ჩატარებული სამუშაობის შედეგად დარწმუნდა, რომ ცხოვრებაში მატერიალური მიზნების მიღმა არსებობს სულიერი სწრაფვებიც. მას სჯეროდა, რომ ადამიანების მთავარი დანიშნულება იყო მათი თანდაყოლილი შესაძლებლობების აღმოჩენა და სრულქმნა. ქრისტიანობის, ინდუიზმის, ბუდიზმის, გნოსტიციზმის, დაოიზმის და სხვათა ტრადიციების შესწავლის საფუძველზე იუნგი დარწმუნდა, რომ ყველა რელიგიის მისტიკური გული იყო ინდივიდუალიზაცია. ეს იყო მოგზაურობა საკუთარი თავის საპოვნელად და ამავე დროს ღმერთის აღმოსაჩენადაც. ფროიდის ობიექტივისტური მსოფმხედველობისგან განსხვავებით, იუნგი პანთეისტურმა ხედვამ დაარწმუნა, რომ ადამიანის კარგად ყოფნისთვის მნიშვნელოვანი იყო სულიერი გამოცდილება და ის თითოეული ინდივიდის სიცოცხლეს აიგივებდა მთლიან სამყაროდ. იუნგის რელიგიური შეხედულებები უპირისპირდებოდა ფროიდისეულ სკეპტიციზმს რელიგიაზე. მისი მოსაზრება რელიგიაზე, როგორც გზისა ინდივიდუალიზაციის მისაღწევად, ძალიან პოპულარული გახდა და მისი ნაშრომები დღემდე გამოიყენება რელიგიური ფსიქოლოგიის ანალიზში, თუმცა მის იდეებს ჰყავს კრიტიკოსებიც.
ალქიმია
1940 წლიდან იუნგის ნაშრომები ფოკუსირებული იყო ალქიმიაზე.
1944 წელს იუნგმა გამოაქვეყნა თავისი ნაშრომი „ფსიქოლოგია და ალქიმია“, სადაც ის აანალიზებს ალქიმიურ სიმბოლოებს და აჩვენებს მის პირდაპირ კავშირს ფსიქოანალიტიკურ პროცესებთან. ის ალქიმიკურ პროცესებს ადარებს ტრანსფორმაციას, რომელსაც გადის სული დაბალი საფეხურებიდან სრულყოფილებამდე და ინდივიდუალიზაციის მეტაფორად მიიჩნევს.
1963 წელს იუნგის კოლექტიურ ნაშრომებს შორის პირველად გამოქვეყნდა Mysterium Coniunctionis, რომელიც იუნგის უკანასკნელი წიგნია. მისი მთავარი თემატიკა მოიცავს მითოლოგიურ არქეტიპებს, რომელიც ცნობილია როგორც მზისა და მთვარის წმინდა ქორწინება. იუნგი ფიქრობდა, რომ ალქიმიის საფეხურები - გაშავება, გათეთრება, გაწითლება და გაყვითლება შეიძლება მიჩნეულ ყოფილიყო ინდივიდუალიზაციის სიმბოლოდ, რომელიც მის საუკეთესო ტერმინს წარმოადგენს პიროვნული ზრდის გამოსახატად.
ალკოჰოლიზმი
იუნგი ალკოჰოლიზმის სამკურნალოდ მიმართავდა სპირიტუალიზმს. ის ერთხელ მკურნალობდა ამერიკელ პაციენტს (როულანდ ჰაზარდი), რომელიც ქრონიკული ალკოჰოლიზმით იტანჯებოდა. უშედეგო მკურნალობის შემდეგ, იუნგმა განუცხადა პაციენტს, რომ მისი მდგომარეობა უიმედო იყო და ერთადერთ გამოსავლად სპირიტუალიზმი რჩებოდა. იუნგმა შენიშნა, რომ იყო შემთხვევები როდესაც ამ მეთოდით ინკურნებოდნენ სრულიად უიმედო ალკოჰოლიკები.
იუნგის პაციენტმა მისი რჩევა მიიღო და დაიწყო ამ მეთოდით მკურნალობა. ის დაბრუნდა ამერიკაში და შეუერთდა პირველსაუკუნოვან ევანგელისტურ მოძრაობას. მან ასევე სხვა ალკოჰოლისტებს უამბო იმ სულიერი გამოცდილების მნიშვნელობის შესახებ, რომელითაც იუნგი მას მკურნალობდა. ჰაზარდის ერთ-ერთი ალკოჰოლიკი მეგობარი შეუერთდა ევანგელისტურ მოძრაობას და მოგვიანებით ალკოჰოლიზმის სამკურნალო დაწესებულების (Alcoholics Anonymous) ერთ-ერთი დამფუძნებელი გახდა.
ხელოვნების თერაპია
იუნგი მიიჩნევდა, რომ ხელოვნებას შეეძლო გამოეხატა პიროვნების შინაგანი განცდები: ტკივილი, შიში, მღელვარება ან დადებითი ემოციები, რომელსაც მაამებელი და სამკურნალო ზეგავლენის მოხდენა შეეძლო. თავის პაციენტებთან მუშაობის და ასევე საკუთარი პირადი გამოკვლევების შედეგად მან დაასკვნა, რომ ადამიანის წარმოსახვის მიერ შექმნილი ხატებები და შთაბეჭდილებები შესაძლოა სასარგებლო აღმოჩნდეს ემოციური სტრესის სამკურნალოდ. იუნგი ხშირად ხატავდა, აფერადებდა, ქმნიდა საგნებსა და კონსტრუქციებს ემოციური სტრესის დროს და ხელოვნებას საუკეთესო თერაპიად თვლიდა.
გერმანია 1933-1939
იუნგის ბევრი მეგობარი და კოლეგა ებრაელი იყო და ის მათთან მეგობრულ ურთიერთობას ინარჩუნებდა 1930-იან წლებშიც, როდესაც ანტისემისტური განწყობა სუფევდა გერმანიაში და სხვა ევროპულ ქვეყნებში. თუმცა, ამასთან ის ინარჩუნებდა პეროფესიულ ურთიერთობებს ფსიქოთერაპევტებთან გერმანიაში, რომლებიც ნაცისტურ რეჟიმს უჭერნენ მხარს. არსებობდა მოსაზრებები, რომ იუნგი თავადაც სიმპატიით იყო განწყობილი ნაციზმის მიმართ.
1933 წელს, როდესაც ნაცისტებმა მოიპოვეს სახელმწიფო ძალაუფლება გერმანიაში, იუნგმა მონაწილეობა მიიღო ფსიქოთერაპიის საზოგადო სამედიცინო საზოგადოების რესტრუქტურიზაციაში. საზოგადოება ორ ძირითად ნაწილად იყო დაყოფილი: მინიატიურა|მარცხნივ|იუნგის სამედიცინო დაწესებულება, [[კიუსნახტი, შვეიცარია.]] 1. პირველი ნაწილი მხოლოდ გერმანელებისთვის იყო განკუთნილი და ხელმძღვანელობდა Matthias Göring, ადლერისეული ფსიქოტერაპიის მიმდევარი.
2. მეორე ნაწილს წარმოადგენდა ფსიქოთერაპიის ზოგადი სამედიცინო დაწესებულება, რომელსაც იუნგი ხელმძღვანელობდა. გერმანული ნაწილი მიეკუთნებოდა საერთაშორისო საზოგადოების ფილიალს.
საერთაშორისო საზოგადოების კონსტიტუციის მიხედვით, ცალკეული ექმიმებს ჰქონდათ უფლება საზოგადოებას შეერთებოდნენ. ეს გულისხმობდა იმას, რომ გერმანელ ებრაელ ექიმებს შეეძლოთ შეენარჩუნებინათ პროფესიული სტატუსი, როგორც ინდივიდუალურ წევრებს, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი განდევნილნი იყვნენ გერმანული ფილიალებიდან და ასევე გერმანული სამედიცინო საზოგადოებებიდან, რომლებიც ნაცისტების მიერ იმართებოდა.
იუნგმა, როგორც საერთაშორისო განყოფილების ხელმძღვანელმა, აიღო პასუხისმგებლობა ჟურნალ Zentralblatt für Psychotherapie-ის გამოქვეყნებისთვის. 1933 წელს, ამ ჟურნალში გამოქვეყნდა ნაცისტური რეჟიმის და ჰიტლერის წიგნის „ჩემი ბრძოლა“ ( Mein Kampf) მხარდამჭერი განცხადებები. 1934 წელს იუნგმა შვეიცარიულ ჟურნალში, „ახალი ციურიხის გაზეთი“, განაცხადა, რომ ზემოთხსენებულ ჟურნალში გამოთქმული პრო-ნაცისტური განცხადებების მის პოზიციასთან დაკავშირება მისთვის „დიდი გაოცება და იმედგაცრუება იყო“.
იუნგს არ გაუწყვეტია ურთიერთობა ჟურნალთან, მაგრამ მან დანიშნა ახალი რედაქტორი კარლ ალფრედ მეირეი. ჟურნალი იუნგისა და მეიერის ხელმძღვანელობით, ინარჩუნებდა დისტანციურ დამოკიდებულებას ნაციზმთან მიმართებაში და მხარდაჭერას უცხადებდნენ ებრაელ ექიმებს.
როდესაც გერმანელებმა აქტიურად დაიწყეს საერთაშორისო სამედიცინო ნაწილის მოქცევა ნაციზმის ზეგავლენის ქვეშ, იუნგი გადადგა თანამდებობიდან, 1939 წელს, როდესაც დაიწყო მეორე მსოფლიო ომი.
პასუხი ნაციზმს
ევროპულ მითოლოგიასა და ხალხის ფსიქლოგიაში კარგად გათვითცნობიერებული იუნგი, ნაცისტურ რეჟიმთან საერთო ინტერესებს იზიარებდა. თუმცა, ის მალე მიხვდა, რა უარყოფით გავლენას ახდენა ნაციზმი. იუნგი საკუთარ თავს აიგივებდა გერმანულ სულთან (Volkstumsbewegung) 1920-1930 წლებში, სანამ ნაცისტურმა კოშმარმა არ აიძულა, რომ წარმართული მეტაფორები უარყოფით ასპექტში დაენახა, რომელზეც საუბრობს 1936 წლის ესეში.
არსებობს ნაწერები, საიდანაც დასტურდება, რომ იუნგი არ ემხრობოდა ნაციზმს. თავის ესეში Wotan, იუნგი აღწერს ჰიტლერის გავლენას გერმანიაზე, როგორც „ერთ ადამიანს, რომელმლის „შეპყრობილობამ“ დააიმფიცირა მთელი ერი ისეთი მასშტაბით, რომ ყველაფერმა მისი წყევლის გარშემო დიაწყო მოძრაობა“.
იუნგი მოგივიანებით ამბობს: „ჰიტლერი ჰგავს რეალური პიროვნების „ორსახოვნებას“, თითქოს ჰიტლერი ადამიანი წარმოადგენს მხოლოდ დანამატს, რომელიც ძალიან ფრთხილად იმალება, რათა არ დაარღვიოს მექანიზმი... შენ ვერასდროს შეძლებ მასთან საუბარს. იქ არავინ არის... ის არ წარმოადგენს ინდივიდს; მასში მთელი ერია მოქცეული“.
თუმცა, არსებობს ამის საწინააღმდეგო მტკიცებულებაც, იუნგი აპროტესტებდა მისი მიმოწერის გასაჯაროვებას, რომელიც არქივში ინახებოდა და სააშკაროაოზე გამოვიდა 1970 წელს. 1934 წლის 9 თებერვლის წერილში, რომელიც მან თავის მოსწავლეს Wolfgang Kranefeldt მიწერა, ის ფროიდის ნაშრომებს უკავშირებს „ებრაულ სპეციფიურ შეხედულებებს... რომელთაც არსებითად მძიმე ხასიათი აქვთ“ და სპეკულირებს, რომ „ებრაელების სახარება არ ეთანხმება მთავრობას“.
ხელოვნება
მინიატიურა|მარჯვნივ|კარლ იუნგის ქანდაკება, [[ლივერპული.]]
სქოლიო
კატეგორია:კარლ გუსტავ იუნგი კატეგორია:შვეიცარიელი ფილოსოფოსები კატეგორია:შვეიცარიელი ფსიქოლოგები კატეგორია:შვეიცარიელი ასტროლოგები კატეგორია:შვეიცარიელი ფსიქიატრები
აბადანი
აბადანი (სპარს. آبادان) — ქალაქი სამხრეთ-დასავლეთ ირანში, ხუზისტანის ოსტანში. ნავთობგადასამუშავებელი მრეწველობის უმნიშვნელოვანესი ცენტრი. აბადანი მდებარეობს მდ. შატ-ელ-არაბზე, სპარსეთის ყურიდან 53 კმ, ერაყის საზღვართან. მოსახლეობა — 415,139 (2005). ქალაქს ემსახურება ნავსადგური და აეროპორტი.
ისტორია
გადმოცემით, ქალაქი VIII საუკუნეში დააარსა „წმინდა კაცმა“, სახელად აბადმა. დიდი ხნის მანძილზე აბადანი მცირე სოფელი იყო. ირანმა საბოლოოდ 1847 წ. შემოიმტკიცა. 1900-იან წლებში ბრიტანულ-ირანული ნავთობის კომპანიის მიერ მსოფლიოში უდიდესი ნავთობგადასამუშავებელი ქარხნის მშენებლობამ ქალაქის განვითარებას დიდი ბიძგი მისცა. 1951 წ. ირანის მთავრობამ ქვეყანაში კომპანიის ქონების ნაციონალიზაცია მოახდინა, რასაც დიდი ბრიტანეთის მიერ აბადანის საზღვაო ბლოკადა და ირანზე ეკონომიკური სანქციების დაწესება მოჰყვა. ეს ე.წ. აბიდანის კრიზისი 1954 წლამდე გაგრძელდა, როდესაც ამერიკის შეერთებული შტატების მიერ დაფინანსებულმა სახელმწიფო გადატრიალებამ დაამხო პრემიერ-მინისტრ მოჰამედ მოსადეყის მთავრობა და აღადგინა შაჰი მოჰამედ რეზა ფეჰლევი. ამ დროიდან ქარხანას კონტროლს უწევდა საერთაშორისო კონსორციუმი, ხოლო 1973 წლიდან — ირანის ეროვნული ნავთობის კომპანია. 1980 წ. ქალაქი და მისი შემოგარენი თითქმის მთლიანად დაანგრია ერაყის შეიარაღებული ძალების მოულოდნელმა თავდასხმამ. ირან-ერაყის ომის დასრულების შემდეგ (1988 წ.) ქალაქმა თანდათან დაიწყო აღდგენა, ნავთობგადასამუშავებელმა მრეწველობამ კი ომამდელ დონეს 1997 წლისთვის მიაღწია.
სქოლიო
კატეგორია:ირანის ქალაქები
Technomyrmex kohli
Technomyrmex kohli — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Technomyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dolichoderinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები