cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მობი დიკი, ანუ თეთრი ვეშაპი
სიუჟეტი
ნანტაკეტში ისინი ვეშაპმჭერი „პეკოდის“ ეკიპაჟს შეუერთდნენ, რომელიც დედამიწის გარშემო სამწლიანი მოგზაურობისთვის ემზადებოდა. ისმაელმა გაიგო, რომ კაპიტანს აჰაბი ერქვა (ბიბლიური ხელმწიფე აჰაბი ბიწიერებითა და წინასწარმეტყველთა დევნით იყო სახელგანთქმული). წინა მოგზაურობაში კაპიტანს ვეშაპთან ჭიდილში ფეხი დაეკარგა და მას მერე მელანქოლიის ტყვე გამხდარიყო. ერთხანს საღი განსჯის უნარიც მიეტოვებინა, მაგრამ არც ამ ამბისთვის და არც სხვა უცნაური მოვლენებისთვის, რომლებიც ძალაუნებურად „პეკოდისა“ და მისი კაპიტნის იდუმალ კავშირზე მიანიშნებდა, ისმაელს ყურადღება არ გაუმახვილებია. ამიტომ ნავსადგომში შემთხვევით გაცნობილ კაცს, რომელიც ვეშაპმჭერს და მის ეკიპაჟს შემაშფოთებელ მომავალს უწინასწარმეტყველებდა, ჩვენი რომანის მთავარი გმირი ჭკუიდან გადასულ თაღლით მათხოვრად მიიჩნევდა. ისმაელს მაშინაც კი, არაფერში შეჰპარვია ეჭვი, როდესაც ერთ ღამეს დაინახა ადამიანთა შავი სილუეტები „პეკოდზე“ როგორ ადიოდნენ დ შემდეგ სიბნელეში უჩინარდებოდნენ. ისმაელმა ეს მხოლოდ საკუთარ წარმოსახვას მიაწერა.
მას შემდეგ, რაც ნანტაკეტიდან გაემგზავრნენ, კაპიტანი რამდენიმე დღე თავისი კაიუტიდან არ გამოსულა და კარგა ხანს გემბანზე არ გამოჩენილა. მოგვიანებიტ მისმა დანახვამ 一 პირქუშმა გარეგნობამ და სახეზე აღბეჭდილმა უსაშველო ტკივილმა 一 ისმაელი შეძრა. აჰაბი გამოვიდა და გემბანის ფიცარნაგში საგანგებოდ დატანებულ ნახვრეტში ვეშაპის ყბის ძვლისგან გაკეთებული ყავარჯნის ფეხი ჩაარჭო. გემის რწევისას იგი ასე იცავდა წონასწორობას. ანძებზე ასული მეთვალყურეები კაპიტანმა მკაცრად გააფრთხილა და უბრძანა, თეთრი ვეშაპი არ გამოჰპარვოდათ. აჰაბი ძალზე გულჩათხრობილი კაცი იყო. არავის იკარებდა და სხვებიც ერიდებოდნენ. იგი ადრინდელზე მეტად ითხოვდა უსიტყვო მორჩილებას. კაპიტანი ხშირად უცნაურად იქცეოდა, მაგრამ უხეშად იცილებდა თავიდან საკუთარ თანაშემწეებსაც კი, რომლებიც შეშფოთებულნი იყვნენ მისი აუხსნელი, გაუგებარი მოქმედებით. ისმაელის სიტყვებით თუ ვიტყვით, „ზამთრის სასტიკ ყინვასავით აუტანელ სიბერეს ფუტუროდქცეულ სხეულში გამოემწყვდია აჰაბის სული, რომელიც გაურკვეველი მომავლის მოლოდინში გარინდებულიყო“.
ისმაელი პირველად გავიდა ზღვაში სარეწი გემით. მან ხომალდზე მუშაობისა და ცხოვრების თავისებურებები აღმოაჩინა.
წიგნის პატარ-პატარა თავებში დეტალურადაა აღწერილი ვეშაპმჭერის აღჭურვილობა, კაშალოტებზე ნადირობა და სპერმაცეტის მოპოვება. თხრობის დიდი ნაწილი სწორედ ვეშაპებს ეთმობა.
ერთხელაც აჰაბმა „პეკოდის“ მთელი ეკიპაჟი შეკრიბა გემბანზე. ანძაზე ეკვადორული დუბლონი იყო მიჭედებული. ეს მონეტა იმის საკუთრება გახდებოდა, ვინც პირველი დაინახავდა ალბინოს ვეშაპს. ამ ვეშაპზე მონადირეები რას აღარ ჰყვებოდნენ. მეზღვაურებმა მას მობი დიკი შეარქვეს. თავისი ზომითა და სისასტიკით, თეთრი ფერითა და ეშმაკობით ეს კაშალოტი შიშის ზარს სცემდა ყველას. სხეულით უამრავი ბარჯის პირს დაატარებდა, რომლებიც ოდესღაც მოსაკლავად სტყორცნეს და ზედ შერჩენოდა. ეს ვეებერთელა არსება ადამიანთან ჭიდილში ჯერ არასდროს დამარცხებულიყო. ამიტომაც დამკვიდრდა აზრი, რომ მასზე ნადირობა კარგს არავის არაფერს უქადდა. სწორედ მობი დიკმა დააკარგვინა ფეხი აჰაბს. ახლა კი კაპიტანმა განაცხადა, რომ ყველა ზღვასა და ოკეანეში აპირებდა მის მოძებნას. აჰაბს ერთი სული ჰქონდა, შური ეძია და ეხილა, როგორ იქანავებდა ვეშაპის თეთრი, უსიცოცხლო სხეული ზღვის ტალღებზე. სულ ამაოდ ცდილობდა კაპიტნის თანაშემწე სტარბეკი, მკაცრი კვაკერი, აჰაბი დაერწმუნებინა, რომ ვეშაპზე შურისძიება უაზრობაა და, ამასთან ერთად 一 დიდი ცოდვა. კაპიტანმა ამაზე უასუხა, რომ უაზრობის ნიღბის ქვეშ ყოველთვის იმალება რაღაც ღრმა აზრი. თეთრი ვეშაპი კი ბოროტების განსახიერებაა. მეზღვაურები საკუთარი შიშის დასამალად აღტაცებითა და რისხვით შეუერთდნენ მობი დიკის კრულვას. სამმა მებარჯემ გადმობრუნებული ბარჯისპირები რომით გაავსო და თეთრი ვეშაპის სიკვდილისა დალია. მხოლოდ პატარა ზანგის ბიჭუნა, იუნგა შესთხოვდა ღმერთს ამ ადამიანებისგან ვეშაპის გადარჩენას. როდესაც „პეკოდი“ პირველად შეხვდა კაშალოტებს და მეზღვაურებმა წყალში ჩასაშვებად ველბოტები მოამზადეს, მათ შორის უცებ გამოჩნდა ხუთი შავკანიანი მოჩვენება. ეს გუნდი კაპიტნის მიერ საგანგებოდ ველბოტისათვის შერჩეული ეკიპაჟი იყო. ისინი აჰაბს აზიის რომელიღაც კუნძულიდან წამოეყვანა. კაპიტანმა ისინი უჩუმრად ამოიყვანა გემზე და ერთხანს ტრიუმში ჰყავდა დამალული.
თუმცა მობი დიკის მაძიებელი კაპიტანი მცირედ შეყოვნებასაც კი მტკივნეულად განიცდიდა, მაგრამ მას არ შეეძლო ბოლომდე უარი ეთქვა ვეშაპების რწევაზე. „პეკოდმა“ კეთილი იმედის კონცხს შემოუარა და ინდოეთის ოკეანე გადასერა. კასრები ერთმანეთის მიყოლებით ივსებოდა სპერმაცეტით. სხვა გემებთან შეხვედრისას აჰაბი გამუდმებით ერთსა და იმავეს კითხულობდა, ხომ არ შეუმჩნევია ვინმეს თეთრი ვეშაპი. როგორც წესი, პასუხად ამბავს უყვებოდნენ ხოლმე იმის შესახებ, თუ როგორ დაიღუპა ან დასახიჩრდა მავანი და მავანი მობი დიკის წყალობით. გაშლილ ზღვაშიც გამოჩდნენ წინასწარმეტყველები და მქადაგებლები. გემის ეპიდემიით დაავადებული მეზღვაური სტარბეკი თეთრ ვეშაპს ღვთის რისხვად მიჩნევდა. ერთხელაც პეკოდი გაშლილ ზღვაში ინგლისურ ხომალდს შეხვდა, რომლის კაპიტანმაც თურმე მობი დიკთან ჭიდილში ხელი დაკარგა. აჰაბი მაშინვე გაეშურა იმ ადამიანის სანახავად, რომლის ბედიც ასე ჰგავდა მისას. ინგლისელ კაპიტანს შურისძიებაზე არც უფიქრია. იგი მხოლოდ „პეკოდს“ იმ მიმართულებას უჩვენებდა, საითაც თეთრი ვეშაპი წავიდა. სტარბეკი კვლავ შეეცადა კაპიტნის შეჩერებას, მაგრამ ამაოდ. აჰაბის დაკვეთით გემის მჭედელმა ახალი, განსაკუთრებულად მტკიცე ბარჯი გამოჭედა. მის გამოსაწრთობად სამმა მებარჯემ საკუთარი სისხლი გაიღო. „პეკოდმა“ წყნარ ოკეანეში შეცურა.
ისმაელის მეგობარი, მებარჯე ქვიგეგი, მძიმედ დასნეულდა. სიკვდილის მოახლოება იგრძნო და დურგალს სთხოვა, მისთვის ისეთი კუბო შეეკრა, რომელიც ნავის მსგავსი იქნებოდა და წყალში არ ჩაიძირებოდა. ამ ნავით სურდა მას ვარსკვლავურ არქიპელაგამდე, ანუ საიქიომდე მიეღწია. მოულოდნელად ქვიგეგი გამოკეთდა. გადაწყდა, მისი კუბო კარგად გაეპოხათ და დიდ ტივად გადაექციათ. ასეც მოიქცნენ და, წესის თანახმად, ის კიჩოზე დაკიდეს. თავისი განსაკუთრებული ფორმით ეს ტივი შემხვედრი გემების მეზღვაურთა დიდ გაკვირვებას იწვევდა.
ღამით ველბოტში გრძნეულების წინამძღოლმა ფედალამ კაპიტანს უცნაური სიკვდილი უწინასწარმეტყველა.
ყველა გრძნობდა, რომ მალე მობი დიკს შეხვდებოდნენ. ერთ ღამეს სასტიკი შტორმი ამოვარდა. წმინდა ელმას ცეცხლი აინთო თეთრი ვეშაპისთვის გამოჭედილი ბარჯის წვერზე. იმავე ღამეს სტარბეკი, დარწმუნებული, რომ კაპიტანი გემს ღუპავდა, კაიუტასთან მას მუშკეტით ხელში დაუდარაჯდა, მაგრამ მოკვლით მაინც არ მოუკლავს. ბედს მიენდო. გრიგალმა კომპასები გააფუჭა. ისინი საპირისპირო მიმართულებას აჩვენებდნენ. სხვა გზა არ იყო 一 გემიც უნდა გასცლოდა ამ წყლებს, მაგრამ აჰაბმა დროზე შენიშნა გაუმართაობა. იალქნის ნემსებით მან ახალი კომპასები დაამზადა. ამ დროს ერთ-ერთი მეზღვაური ანძიდან ჩამოვარდა და ზღვის ტალღებში ჩაიკარგა. „პეკოდი“ გემ „რახილს“ შეხვდა. ეს უკანასკნელი მობი დიკს ცოტა ხნის წინ გადაჰყროდა. „რახილის“ კაპიტანი ემუდარებოდა აჰაბს თავისი დაკარგული ველბოტის ძიებაში დახმარებოდა, რომელშიც მისი თორმეტი წლის ვაჟიშვილი მჯდარა, მაგრამ აჰაბისგან უარი მიიღო. ამჯერად „პეკოდის“ კაპიტანი თვითონ ავიდა ანძაზე. იგი დაწნულ გოდორში ჩასვეს და თოკით ასწიეს. როგორც კი მაღლა მოექცა, ქორმა ქუდი მოსტაცა და წაიღო. ისევ შეხვდათ გემი, რომელზეც თეთრ ვეშაპთან ბრძოლისას დაღუპულ მეზღვაურებს ეთხოვებოდნენ.
კლემენტ I
მინი|მარჯვნივ|კლემენტ I
მობი დიკი, ანუ თეთრი ვეშაპი
სიუჟეტი
მესამე დღეს კვლავ დაეწივნენ ვეშაპს. მობი დიკმა ყველა ნავი დაამსხვრია. მხოლოდ კაპიტნის ველბოტი გადარჩა. ამ ნავზე იყო ისმაელიც. უცებ მეზღვაურებმა ვეშაპის ზურგზე ფედალას სხეული შენიშნეს. ის მობი დიკის ზურგზე ლინით იყო მიმაგრებული. ეს პირველი კატაფალკია, 一 გაიფიქრა კაპიტანმა. მობი დიკს თავის დაღწევა უნდოდა, მაგრამ აჰაბის ნავი ისევ დაეწია. ვეშაპი შემობრუნდა და მთელი თავისი რისხვა „პეკოდს“ დაატეხა თავს. მან გემი ჩაძირა. მეორე კატაფალკი! 一 აღმოხდა კაპიტანს. ვეშაპი მისი ნავის ახლოს გაჩერდა. აჰაბმა უკანასკნელი ბარჯი სტყორცნა. ბარჯნაკრავი ვეშაპი ადგილს მოსწყდა. ლინი გასაოცარი სისწრაფით გასრიალდა ღარში და რაღაცას გამოედო. აჰაბი დაიხარა, რათა გაეთავისუფლებინა იგი, გაათავისუფლა კიდეც, მაგრამ დაცურებული მარყუჟი კისერზე შემოეხვია. კაპიტანი ნავიდან გადავარდა. ველბოტი კი გემის ჩაძირვისას გაჩენილმა მორევის ძაბრმა ჩაითრია. ველბოტიდან ზღვაში აღმოჩენილ ისმაელსაც იგივე ბედი ელოდა, მაგრამ ტალღები ჩაწყნარდა. მოულოდნელად სიღრმიდან ზედაპირზე ტივტივა კუბო ამოვარდა. ისმაელმა ერთი დღე ამ ტივტივაზე გაატარა. იგი „რახილის“ ეკიპაჟმა აღმოაჩინა, რომელიც დაკარგული შვილების ძებნას განაგრძობდა და მხოლოდ ეს ერთი მწირი აღმოაჩინა.
სქოლიო
კატეგორია:1851 წლის ნაწარმოებები კატეგორია:სათავგადასავლო რომანები კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკული რომანები კატეგორია:ჰერმან მელვილის ნაწარმოებები
კლემენტ I
ბიოგრაფია
მღვდელმოწამე კლემენტი რომში დაიბადა იმპერატორ ტიბერიუსის (14–27) დროს. მამამისი, ფავსტო, მდიდარი და დიდებული წარმართი იყო, დედა — საოცრად მომხიბლავი მათიდია კი — იმპერატორის ახლო ნათესავი. ცოლ-ქმარს ორი ტყუპი ძე ჰყავდა, კლიმენტი მათი ნაბოლარა ვაჟი იყო. ოჯახი მშვიდად ცხოვრობდა, მაგრამ რამდენიმე წლის შემდეგ მათთან დასახლდა ფავსტოს ძმა, რომელმაც, მათიდიასადმი ვნებით შეპყრობილმა და ქალის სიმტკიცით გაბოროტებულმა, მისი შეურაცხყოფა დაიწყო. მათიდიამ არ ისურვა ქმრისთვის გაემხილა ავკაცის მზაკვრობა, და გადაწყვიტა, თვითონ განშორებოდა იქაურობას. მან მეუღლეს თხოვა, ათენში გადასულიყო საცხოვრებლად. ხანგრძლივი და დაჟინებული თხოვნის შემდეგ ფავსტომ მდიდრული ხომალდი აუგო მეუღლეს და უფროს შვილებთან ერთად ათენში გაგზავნა. რამდენიმე დღის შემდეგ საშინელი ქარიშხალი ამოვარდა, აბობოქრებულმა ზღვამ ხომალდი იმსხვერპლა, გონდაკარგული მათიდია კი ნაპირზე გამორიყა. აქ იგი შეიფარა ერთმა კეთილმა ქვრივმა დედაკაცმა, რომელიც ცდილობდა, შვილების დაღუპვით გამოწვეული მწუხარება შეემსუბუქებინა მისთვის. მათიდიას უფროსი ძეები — ფავსტო და ფავსტიანე ზღვის მეკობრეებმა თავიანთ გემზე აიყვანეს და კესარიაში მონებად მიჰყიდეს ერთ კეთილმსახურ ქალს, რომელიც ღვიძლი შვილებივით ზრდიდა მათ. ძმებს ყოველგვარ მეცნიერებას ასწავლიდნენ. ისინი ქრისტეს მოძღვრებასაც გაეცნნენ და მოინათლნენ, შემდეგ კი მათ ქვეყანაში საქადაგებლად ჩასულ პეტრე მოციქულს დაემოწაფნენ.
მამამ არაფერი იცოდა მომხდარის შესახებ. სხვადასხვა გარემოებათა გამო მან მხოლოდ რამდენიმე წლის შემდეგ შეიტყო, რომ მისი ცოლ-შვილი ათენში არ ჩასულა და უკვალოდ გაქრა. საშინლად დამწუხრებულმა ფავსტომ პატარა კლემენტი ერთგულ მონებს მიაბარა აღსაზრდელად, თვითონ კი დაკარგული ცოლ-შვილის საძებრად გაეშურა.
მშობლებს მოწყვეტილი კლემენტი რომში იზრდებოდა. მან ბრწყინვალე განათლება მიიღო, ფუფუნებით იყო გარემოცული, მაგრამ ახლობლების დაკარგვით დადარდიანებულმა ყმაწვილმა დაიწყო ფიქრი იმაზე, თუ რა ელოდა ადამიანს სიკვდილის შემდგომ და ცდილობდა ცხოვრების არსს ჩასწვდომოდა. როცა დედაქალაქამდე მიაღწია ცნობებმა ქრისტესა და მის სწავლებაზე, ნეტარმა დატოვა სახლი, მამული და იქით გაეშურა, სადაც მოციქულები ქადაგებდნენ. ალექსანდრიაში კლემენტი მოციქულ ბარნაბას შეხვდა, შემდეგ კი პალესტინაში ჩავიდა, პეტრე მოციქულის ხელით მოინათლა და მისი მოსწავლე, განუყრელი თანამგზავრი და მისი ღვაწლისა და ტანჯვით სავსე ცხოვრების მუდმივი თანაზიარი გახდა. პეტრეს თან ახლდნენ კლემენტის ძმები ფავსტო და ფავსტიანეც, მაგრამ მათ, ბუნებრივია, ერთმანეთი ვერ იცნეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:გარდაცვლილი 97 კატეგორია:I საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
სირტლანოვო (ბუზდიაკის რაიონი)
სირტლანოვო (Сыртлан; Сыртланово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბუზდიაკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 35 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბუზდიაკიდან დაშორებულია 8 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 10 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (50 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბუზდიაკის რაიონის სოფლები
131
თარიღი უცნობია
*
მიქაბერიძე
საკუთარი სახელი მიქაბერიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
პარლაზინი
thumb|right|280px|პარლაზინი პარლაზინი 10მგ. ტაბ. N30 PARLAZIN
სავაჭრო სახელწოდება
პარლაზინი® საერთაშორისო არაპატენტირებული სახელწოდება: ცეტირიზინი სამკურნალო ფორმა: შემოგარსული ტაბლეტები 10 მგ შინაგანი მიღებისათვის. შემადგენლობა: თითოეული შემოგარსული ტაბლეტი შეიცავს 10 მგ აქტიურ ინგრედიენტს – ცეტირიზინის ჰიდროქლორიდს, ასევე შემდეგ დამხმარე ნივთიერებებს: კაჟბადის კოლოიდურ უწყლო ორჟანგს, მაგნიუმის სტეარატს, ლაქტოზას მონოჰიდრატს და მიკროკრისტალურ ცელულოზას. გარსი შედგება ჰ იდროქსიპროპილმეთილ-ცელულოზისაგან, ტიტანის ორჟანგისაგან, მაკროგოლი 400-საგან და ყვითელი არიავეტ სანსეტისაგან.
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
ანტიჰისტამინური საშუალება
მიღების ჩვენებები
- მუდმივი ალერგიული რინიტი - სეზონური ალერგიული რინიტი და კონიუქტივიტი - ქავილი - ქრონიკული იდიოპათიური ჭინჭრის ციება
უკუჩვენებები
- ჰიპერმგრძნობელობა ცეტირიზინის ან პრეპარატის ნებისმიერი შემადგენელი კომპონენტის მიმართ. - ძუძუთი კვება, რადგან ცეტირიზინი აღწევს დედის რძეში. ბუნებრივ კვებაზე მყოფ ჩვილებში სავარაუდო გვერდითი ეფექტების რისკი აღემატება შესაძლო სარგებელს დედისათვის და, ამგვარად, ლაქტაციის დროს ცეტირიზინს არ ნიშნავენ.
გამოყენების წესი
უფროსები და 12 წელზე უფროსი მოზარდები: ჩვეულებრივი დოზა – 1 შემოგარსული ტაბლეტი დღეში, სასურველია ღამით. 6-12 წლამდე ასაკის ბავშვები: ჩვეულებრივი დოზა – 1/2 ტაბლეტი ორჯერ დღეში (ერთი დილით, მეორე საღამოს); ან ერთი მთლიანი ტაბლეტი საღამოს. ხანდაზმული ავადმყოფები: ასეთი ავადმყოფებისათვის რეკომენდებულია დოზის შემცირება (იხ. განსაკუთრებული მითითებები). ავადმყოფებს თირკმლის უკმარისობით უნიშნავენ რეკომენდებული დოზის ნახევარს.
გვერდითი ეფექტები
- დოზაზე დამოკიდებული სედატიური ეფექტი - დაღლილობის შეგრძნება - თავის ტკივილი - თავბრუსხვევა - სიმშრალე პირში - ღებინება და კუჭ-ნაწლავის მხრიდან სხვა სიმპტომები - შფოთვა (მოძრაობითი აქტივობის მომატება) ზემოაღნიშნული გვერდითი ეფექტების ინტენსივობის შემცირება შეიძლება დღის დოზის ორ მიღებად გაყოფით. ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები (სისხლძარღვების შეშუპება, გამონაყარი) წარმოიქმნება იშვიათად (< 2%).
გამოშვების ფორმა
შემოგარსული ტაბლეტები, ბლისტერში 10 ტაბლეტი. 1 ან 3 (10 ან 30 ტაბლეტს) ბლისტერი გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მოთავსებულია მუყაოს კოლოფში.
შენახვის პირობები
პრეპარატი ინახება ოთახის 15-250C ტემპერატურაზე მშრალ და სინათლისაგან დაცულ, ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილას!
ვარგისიანობის ვადა
პრეპარატი არ გამოიყენება შეფუთვაზე მითითებული ვარგისიანობის ვადის ამოწურვის შემდეგ.
აფთიაქიდან გაცემის პირობები
გაიცემა ექიმის რეცეპტის გარეშე.
მწარმოებელი ფარმაცევტული ქარხანა სს ეგისი
Podomyrma adelaidae
Podomyrma adelaidae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Podomyrma-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მოსურილის რაიონი
რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მოსურილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოზამბიკის რაიონები კატეგორია:ნამპულის პროვინცია
ბერმუდის კუნძულები 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბერმუდის კუნძულები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ევარისტუსი (პაპი)
thumb|right|ევარისტე (პაპი) ევარისტე (Euaristus) — რომის მეხუთე ეპისკოპისი, წარმოშობით ანტიოქელი ბერძენი, წმინდანი, 99 წლიდან 105/107 წლამდე. ასევე ცნობილია არსტუსის სახელით. იგი იყო მთელი რომაული თემის არჩეული. იმ დროს რომის ეპისკოპოსს სასულიერო პირებთან ერთად უბრალო მრევლიც ირჩევდა. აუცილებელი პირობა იყო ის, რომ ეპისკოპოსად ადგილობრივი ეკლესიის წარმომადგენელი აერჩიათ.
მისი ხსენების დღეა 26 ოქტომბერი.
სქოლიო
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:გარდაცვლილი 105 კატეგორია:I საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
ბესიკ ხამაშურიძე
ბესიკ ხამაშურიძე(ანტილოპა) (დ. 14 აგვისტო, 1977, ქუთაისი) — ქართველი მორაგბე, 15 ნომერი, გარემარბი.
ბიოგრაფია
საქართველოს ნაკრებში თამაშობდა მამამისიც, ბართლომე ხამაშურიძე (დაბ. 01.07.1954).
კატეგორია:ქართველი მორაგბეები კატეგორია:დაბადებული 14 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1977
20 Years of Jethro Tull: Highlights
20 Years of Jethro Tull: Highlights — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯეთრო ტალის კომპილაციური ალბომი, გამოცემული 1988 წელს. იგი არის ხუთდისკიანი ბოქს-სეტის 20 Years of Jethro Tull ერთგვარი შეჯამება. აშშ-ში ალბომი გამოვიდა 1989 წელს.
ბლაგოვარის რაიონი
ბლაგოვარის რაიონი (Благовар районы; Благоварский район) — მუნიციპალური რაიონი ბაშკირეთის რესპუბლიკაში, რუსეთის ფედერაცია. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი იაზიკოვო.
გეოგრაფია
ბლაგოვარის რაიონი მდებარეობს ბაშკირეთის ცენტრალურ ნაწილში. რაიონის ფართობია 1611 კმ². ტყის ფართობია 7 %. კლიმატი ზომიერად კონტინენტური. რაიონის ტერიტორიაზე გაედინება მდინარეები კრამასანი და ჩერმასანი.
ისტორია
ბლაგოვარის რაიონი დაარსდა 1935 წლის 31 იანვარს, როდესაც სრულიად რუსეთის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით მოხდა 14 ახალი რაიონის ჩამოყალიბება.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ბლაგოვარის რაიონში არის 87 დასახლებული პუნქტი, რომლებიც ერთიანდებიან 15 სასოფლო დასახლებაში.
ჯულიან შნაბელი
ჯულიან შნაბელი (Julian Schnabel; დ. 26 ოქტომბერი, 1951, ბრუკლინი) — ამერიკელი ხელოვანი, კინორეჟისორი; ოქროს გლობუსის ლაურეატი. მის ყველაზე განთქმულ ფილმთა შორისაა „სანამ დაღამდება“, რომელიც ხავიერ ბარდემის წარმატების საწინდარი გახდა, მის მიერ შესრულებული როლისთვის ამერიკის კინოაკადემიის ჯილდოს ნომინაციით, და „სკაფანდრი და პეპელა“, რომელიც ოსკარზე იყო წამოყენებული ოთხ სხვადასხვა კატეგორიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:ნიუ-იორკელები კატეგორია:დაბადებული 26 ოქტომბერი
ხერხეულიძეები
ხერხეულიძეები — ქართლის თავადები, ისტორიულ წყაროებში XII საუკუნეში, თამარ მეფის დროს მოიხსენებიან:
ისტორიული წყაროების მიხედვით, ხერხეულიძეები მესხეთის წარჩინებულ ფეოდალურ საგვარეულოს მიეკუთვნებიან. იოანე ბატონიშვილის ნაშრომის, „შემოკლებით აღწერა საქართველოსა შინა მცხოვრებთა თავადთა და აზნაურთა გვარებისა“ მიხედვით, ხერხეულიძეები თავადთა შორის მე-15 ადგილზე არიან. ერისა და ქვეყნის წინაშე დამსახურებისათვის, მეფე ერეკლე მეორეს ხერხეულიძეებისათვის 1783 წლის ქართლ-კახეთის თავად-აზნაურთა სიაში, რომელიც დაერთო გეორგიევსკის ტრაქტატს, მუხრანბატონის შემდეგ, მეექვსე ადგილი მიუჩენია. ხოლო 1850 წლის საქართველოს თავადების სიაში, რომელიც შედგენილია და დამტკიცებულია სანქტ-პეტერბურგში, ხერხეულიძეებს მე-5 ადგილი უკავიათ.
ხერხეულიძეებს ჰქონდათ საგვარეულო გერბი — გაკვეთილი ფრანგული ფარის მარჯვენა ნაწილში ზღვაში მცურავი შებრუნებული აფრებაშვებული ხომალდი, ხოლო მარცხენაში კი ნახევარმთვარე და ყვავილი, როგორც მზის ნიშანი.
საქართველოს ისტორიულ წყაროებში ამ გვარის ცნობილ ადამიანთა შორის მოიხსენებიან:
ამ საგვარეულოდან აღსანიშნავია ცხრა ძმა ხერხეულიძე თავიანთი დედითა და დით, რომლებიც მარაბდის ველზე გმირულად დაეცნენ. ისინი მარაბდის ბრძოლაში გორგასლიან-დავითიან-თამარიანი დროშის დარაჯები იყვნენ. სამშობლოსადმი მათი თავგანწირვისთვის, ეკლესიამ ცხრა ძმა ხერხეულიძე დედითა და დით წმინდანებად შერაცხა.
ამჟამად საქართველოს ტერიტორიასა და მის ფარგლებს გარეთ ცხოვრობს ამ გვარის 141 მატარებელი.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები
Podomyrma alae
Podomyrma alae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Podomyrma-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ლიმონჩელო
მინი|სახლში მომზადებული ლიმონჩელო ლიმონჩელო (იტალ. Limoncello) იტალიური ლიმონის ლიქიორია, რომელიც ძირითადად სამხრეთ იტალიაში იწარმოება, განსაკუთრებით ნეაპოლის ყურეს ირგვლივ, სორენტინის ნახევარკუნძულზე, ამალფის სანაპიროზე, ასევე პროჩიდას, ისკიასა და კაპრის კუნძილებზე. მას ასევე ამზადებენ კალაბრიაში, აბრუცოში, ბაზილიკატაში, აპულიაში, სიცილიაში, სარდინიაში, ლიგურიაში, საფრანგეთის პატარა ქალაქ მენტონსა და მალტის კუნძულ გოზოზე. ჩრდილოეთ იტალიაში სასმელს ხშირად ლიმონჩინოს უწოდებენ. ის პოპულარული სახლში მომზადებული სასმელია, რომლის უამრავი სხვადასხვა რეცეპტია ხელმისაწვდომი.
მიუხედავად იმისა, რომ ლიმონჩელოს წარმოშობის ზუსტ თარიღთან დაკავშირებით კამათი მიმდინარეობს, სასმელი სულ ცოტა 100 წლის მაინც არის.
ლიმონჩელოს ოდნავ მღვრიე შესახედაობა აქვს, რაც სასმელში მცირე რაოდენობით (დაახლ. 100 ნანომეტრი) ე.წ "სასიცოცხლო ზეთების" იგივე ეთერზეთების დამატებითაა გამოწვეული. ჰიდროფობური ეთერზეთების სპონტანური ემულგირება წყლისა და ალკოჰოლის ნარევში ოუზოს ეფექტის სახელითაა ცნობილი.
.pn
.pn — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) პიტკერნის კუნძულებისთვის.
ლიმონჩელო
წარმოება
ტრადიციულად, ლიმონჩელო ფემინელოს ჯიშის ლიმონით მზადდება, ისინი ასევე ცნობილია როგორც სორენტოს ან სფუზატოს ლიმონები. მათ კანს, რბილობის გარეშე გამოხდილ სპირტში ყრიან, სანამ ზეთს არ გამოიღებენ. მიღებულ ყვითელ სითხეს შემდეგ ე.წ "მარტივ სიროფს" (ასევე ცნობილი როგორც შაქრის ან/და ბარის სიროფი. წყლისა და შაქრის ნარევი) შეურევენ. შაქრისა და წყლის შეფარდება, ისევე როგორც ტემპერატურა გავლენას ახდენს სასმელის ფერსა და სიწმინდეზე, სიბლანტეზე და არომატზე. გაუმჭვირვალე ლიმონჩელოები შაქრის სიროფისა და ლიმონის ზეთების სპონტანური ემულგირების შედეგია (ასევე ცნობილი როგორც ოუზოს ეფექტი).
.pn
რესურსები ინტერნეტში
pn კატეგორია:კომუნიკაციები პიტკერნის კუნძულებზე
Toppdomän
ლიმონჩელო
პოპულარობა
ლიმონჩელო იტალიაში ყველაზე პოპულარულ ლიქიორთა შორის მეორე ადგილზეა კამპარის შემდეგ. ბოლო პერიოდში მისმა პოპულარობამ ასეევე იმატა აშშ-ში, კანადაში, დიდ ბრიტანეთში, ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაში. აქ რესტორნები უკვე ხშირად სთავაზობენ ლიმონჩელოს თავიანთ კლიენტებს, როგორც სასმელთა მენიუებში, ასევე დესერტადაც.
აშშ-ში სადაც ლიმონჩელოს მოსამზადებლად კალიფორნიულ ლიმონებს იყენებენ, სასმელის წარმოებამ აღმასვლა განიცადა. კალიფორნიაში ლიმონი მთელი წლის განმავლობაში იზრდება და მთლიანი ქვეყნის მოსავლის 90%-ს შეადგენს. ლიმონჩელო კოქტეილების პოპულარული ინგრედიენტია, ვინაიდან ის მათ ძლიერ ლიმონის არომატს ანიჭებს, თუმცა სუფთა ლიმონის წვენისთვის დამახასიათებელი მჟავე და მწარე გემოს გარეშე.
დიდ ბრიტანეთში სასმელსს ლემონჩელოსაც უწოდებენ.
მორთმევა
ლიმონჩელოს როგორც წესი სადილის შემდეგ, ცივად მიირთმევენ. ის დიჯესტივოების კლუბს მიეკუთვნება, ანუ სასმელების რომლებიც იტალიელთა აზრით მსუყე სადილის შემდეგ ორგანიზმს მონელებაში ეხმარება. ამალფის სანაპიროს გაყოლებაზე ის პატარა, გაცივებული კერამიკული ჭიქებითაა მორთმეული. ამ ტრადიციამ იტალიის სხვა ნაწილებშიც გადაინაცვლა. ლიმონჩელო ასევე გამოიყენება სხვადასხვა კოქტეილების, ფუნთუშეულისა და ნაყინის მოსამზადებლად.
ალკოჰოლის შემცველობა
ალკოჰოლის შემცველობა შესაძლოა ფართო დიაპაზონში მერყეობდეს, განსაკუთრებით სახლში მომზადებულ ლიმონჩელოებს შორის, თუმცა საშუალოდ ის 25-30% ალკოჰოლს შეიცავს.
ვარიანტები
ლიმონჩელოს მრავალი სახესხვაობა არსებობს: მელონჩელო (ნესვით მომზადებული. Melone - იტალ. ნესვი), არანჩელო (ფორთოხლით მომზადებული. Arancia - იტალ. ფორთოხალი), ფრაგონჩელო (მარწყვით მომზადებული. Fragola - იტალ. მარწყვი) და სხვ. ასევე არსებობს ვერსია, რომელშიც შაქრის სიროფის ნაცვლად რძეა გამოყენებული. მას კრემა დი ლიმონჩელო ჰქვია და ჩვეულებრივ ლიმონჩელოსთან შედარებით ნაკლებ (დაახლ. 17%) ალკოჰოლს შეიცავს.
ლეციცხვაიე
ლეციცხვაიე — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მარტვილის მუნიციპალიტეტში, ხუნწის თემი (სოფლები: ზემო ხუნწი, ლეციცხვაიე, ქვემო ხუნწი). მდებარეობს ოდიშის ვაკეზე, მდინარე ნოღელის (რიონის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 150 მ, მარტვილიდან 5 კმ. სოფელში დაიბადა მათემატიკოსი დავით კვესელავა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 364 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტის სოფლები
არომუნების ისტორია
ეს სტატია არის არომუნების ისტორიის შესახებ. ჩრდილოეთ ვლახების (რუმინელების) ისტორიის გასაცნობად, იხილეთ - რუმინეთის ისტორია.
წარმოშობა
რუმინული დობრუჯა იყო ლათინურენოვანი რომაული პროვინცია მცირე სკვითიაში დაახლოებით 400 წლის განმავლობაში. ვლახები წარმოიშვნენ ევროპის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ხალხებისგან, კერძოდ, რომაელი კოლონისტების (სხვადასხვა რომაული პროვინციიდან) და ლათინიზებული მკვიდრი ხალხების შერევის შედეგად. ვლახებს, სამხრეთ ბალკანეთის ნახევარკუნძულიდან, ზოგადად, მიაკუთვნებდნენ ადგილობრივ მოსახლეობას, რომელსაც ჰქონდა თრაკიულ-ილირიული და ბერძნულ-რომაული (ელინისტური) წარმომავლობა. ბევრი ვლახი, "ბარბაროსების" (გერმანიკული, სლავური, ავარი და ბულგარული) შემოსევებისა და მე-5 და მე-7 საუკუნეების იმიგრაციების გამო, დასახლდა საბერძნეთის მიუდგომელ მთაგორიან ადგილებსა და ბალკანეთის სხვა ტერიტორიებზე. მათი უფრო ზუსტი წარმოშობის ადგილის დადგენა რთულია, რამდენადაც ისინი ცხოვრობენ მთელს ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე. არომუნების ნახვა შესაძლებელია საბერძნეთში, ბულგარეთში, ალბანეთში და ჩრდილოეთ მაკედონიის რესპუბლიკაში, ხოლო რუმინელების - რუმინეთში, მოლდოვაში, უკრაინაში, სერბეთსა და უნგრეთში. მათი საქმიანობა უმეტესად იყო ვაჭრობა, შინაური ცხოველების მოშენება, მეცხვარეობა და ხელოსნობა. დღესდღეობით, არ არის ზუსტად ცნობილი, თუ როდის განცალკევდნენ ძირითადი ჯგუფიდან თანამედროვე არომუნების წინაპარი ვლახები; ისტორიკოსები მე-5 და მე-9 საუკუნეებს შორის პერიოდს ვარაუდობენ.
ბიზანტიის იმპერიის პერიოდი
ამ პერიოდში, მიგრაციულმა ცხოვრების წესმა მათ ცუდი რეპუტაცია შესძინა. ახ. წ. 980 წელს იმპერატორმა ბასილი II-მ "თესალიის ვლახების" ბატონობა ერთ ადგილობრივ დიდგვაროვანს, ნიკულიცას დელფინასს ჩააბარა. ვლახებმა თესალიაში და მაკედონიის ნაწილებში პირველად დამოუკიდებლობა მოიპოვეს 1066 წლის აჯანყების დროს, რომელსაც მეთაურობდა პიროვნება, სახელად ვერივოი. ბიზანტიელი ავტორის, კეკაუმენოსის ჩანაწერების მიხედვით, იმპერიის წინააღმდეგ პირველი აჯანყება მოხდა 1066 წელს, მაგრამ ვლახებმა მხოლოდ მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს, იმპერიის დაცემის შემდეგ მოახერხეს საკუთარი ავტონომიური სამთავროს - "დიდი ვლახეთის" შექმნა. ნიკიტას ქონიატეს, ბენიამინ ტუდელას, ჯეფრი დე ვილჰარდუენის, ჰენრი დე ვალენსიენის, რობერტ დე კლერის და სხვა ისტორიკოსების წყაროები აღწერენ ამ ქვეყნის არსებობას, რომელიც მოიცავდა თესალიას და განსხვავდებოდა ორი სხვა ვლახური სახელმწიფოსგან: "პატარა ვლახეთი" აკარნანიასა და ეტოლიაში და "ზემო ვლახეთი" ეპირუსში. ეს ჩანაწერი ემთხვევა პირველი ვლახური სახელმწიფოებრივი გაერთიანებების პერიოდს ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე: "დიდი ვლახეთი", ვლახეთი და მოლდავია. ესპანური წარმოშობის ებრაელი ბენჯამინ ტუდელა, რომელიც თესალიას ეწვია 1173 წელს, ვლახებს აღწერს, როგორც მთებში მცხოვრებ ხალხებს, რომლებიც ბარში ბერძნებზე თავდასხმის მოსამზადებლად ჩამოდიოდნენ. ბიზანტიის იმპერიაზე საუბრის დროს, ის დასძენს, რომ "არცერთ იმპერატორს არ შეეძლო მათი დაპყრობა". 1210-იან წლებში შუა საუკუნეების სახელმწიფოს, "ეპიროსის" მიერ თესალიის დაპყრობის შემდეგ, ვლახები/არომუნები გახდნენ "ეპიროსის სახელმწიფოს" ჯარის ელიტური ქვედანაყოფები, რომელთა მიზანი იყო ლათინური ჯვაროსნების, ისევე, როგორც ბიზანტიის მტერი სახელმწიფოს, "ნიკეას" წინააღმდეგ ბრძოლა. ივანკო იყო მცირე ავტონომიურ მიწაზე ვლახების ლიდერი, რომელმაც ვლახურ-ბულგარული სახელმწიფოს მმართველი, ჯონ ასან I მოკლა. ივანკომ ავტონომიურ ტერიტორიად გამოაცხადა მიწა მდინარეების - მარიცას და სტრუმას შორის და ეგეოსის ზღვის სანაპიროებისკენ, რაც ამ ადგილებში არომუნების დასახლებისთვის ხელსაყრელი იყო.
ოსმალეთის იმპერიის პერიოდი
ოსმალეთის იმპერიის პერიოდში, არომუნების კულტურა და ეკონომიკური სიძლიერე უფრო თვალშისაცემი გახდა, რამდენადაც ვლახები ძირითადად საქალაქო ცენტრებში ცხოვრობდნენ. მაგალითად, მოსკოპოლი, 60 000 მოსახლით, იმ დროს ბალკანეთში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ქალაქი იყო (რომ შევადაროთ, იმ დროს, ათენი იყო სოფელი, 8000 მოსახლით). მოსკოპოლს ჰქონდა საკუთარი სტამბა და აკადემიები, ასევე, წყლისა და კანალიზაციის ქსელი. ისინი, "ბერძნული ორთოდოქსული მილეთის" ფარგლებში (თურქული ტერმინი კანონით დაცული ეთნიკური და რელიგიური უმცირესობების ჯგუფებისთვის), სარგებლობდნენ რელიგიური და კულტურული ავტონომიის გარკვეული ხარისხით. მათ ჰქონდათ განსაკუთრებული სტატუსი და გათავისუფლებული იყვნენ კანონისგან, რომელიც არამუსულმანებს იარაღის ტარებას უკრძალავდა. ასევე, მათ ოსმალებისთვის მხოლოდ მოკრძალებული ხარკის გადახდა უწევდათ. მიუხედავად ამისა, 1778 წელს, ალი ფაშას მეომრებმა თითქმის მთლიანად აღგავეს პირისგან მიწისა მოსკოპოლი. ეს ეპიზოდი და ორთოდოქსული (მართლმადიდებლური) რელიგია იყო ის ფაქტორები, რის გამოც ვლახები ველურად და ენერგიულად იბრძოდნენ ოსმალების წინააღმდეგ. უნდა აღინიშნოს, რომ ვლახები მთავარ როლს ასრულებდნენ სხვადასხვა ომსა და რევოლუციაში ოსმალებისგან თავის დასახსნელად, რისი კულმინაციაც იყო ისეთი ახალი სახელმწიფოების წარმოქმნა, როგორებიცაა დღეს: ალბანეთი, ჩრდილოეთ მაკედონია, ბულგარეთი და საბერძნეთი.
არომუნების წარმოშობის საკითხი უნდა ვეძიოთ ადრეული ბერძნული პოლიტიკური ცხოვრების მთავარ გმირებში. ეს აიხსნება იმ ფაქტით, რომ არომუნებიდან ბევრმა, რომლებიც, როგორც აღინიშნა, ბერძნულ ორთოდოქსულ მილეთს ექვემდებარებოდნენ, ბერძნული სკოლებისა და ეკლესიების გავლენით, ამ უკანასკნელთა ენაზე დაიწყო საუბარი. ოსმალების მხრიდან დაშვებული იყო მხოლოდ ბერძნული სკოლებისა და ეკლესიების ფუნქციონირება, რომლებსაც, თავის მხრივ, კონსტანტინოპოლის მსოფლიო პატრიარქები ინარჩუნებდნენ. ამდენად, ოსმალოთა თვალში, ისინი პრაქტიკულად გათანაბრებული იყვნენ ბერძნებთან. მაგალითად, მომავალი პატრიარქი ათენაგორა, დაბადებული "ოსმალურ ეპიროსში", ბერძნული წარმოშობის მქონე პირად ითვლებოდა. მაგრამ ზოგიერთ ვლახს თავისი ენის, ადათ-წესებისა და კულტურის შენარჩუნება სურდა. ამიტომ, როგორც მოსალოდნელი იყო, ვლახებს ძლიერი რეაქცია ჰქონდათ ელინიზაციის პოლიტიკის წინააღმდეგ. სერ ჩარლზ ელიოტი თავის ნაშრომში "თურქეთი ევროპაში" მკაფიოდ იძახის, რომ "...ბულგარელებს, სერბებსა და ვლახებს აქვთ თავიანთი მილეთები და არ თანამშრომლობენ ელინისტებთან" და რომ, "ჩვენ გვესმის ვლახი ჯგუფების შესახებ, რომლებიც იბრძვიან ბერძნების წინააღმდეგ კარაფერიას (ვერიას) რეგიონში". აგრეთვე, არომუნებზე არსებობდა ზეწოლა, რათა ისინი გამხდარიყვნენ ენობრივად ასიმილირებული, რასაც მივყავართ უკან მე-18 საუკუნეში, როცა ბერძენი მისიონერი კოსმას აეტოლიელი (1714-1779 წწ.) ხელს უწყობდა ასიმილაციის მცდელობებს და იძახდა, რომ არომუნებს ბერძნულ ენაზე უნდა ელაპარაკათ, რადგან "ეს იყო ჩვენი ეკლესიის ენა". მანვე საფუძველი ჩაუყარა 100-ზე მეტი ბერძნული სკოლის არსებობას ჩრდილოეთ და სამხრეთ საბერძნეთში. სასულიერო პირების ეს ძალდატანება იყო არა იმდენად რელიგიური საკითხებით შეზღუდული, რამდენადაც ის იყო იარაღი არაბერძნულენოვანი ხალხის დასარწმუნებლად, რათა მათ უარი ეთქვათ "გამოუსადეგარ" ენაზე და მიეღოთ აღმატებული ბერძნული ენა: "აი, მეცოველო ძმებო (ქალაქი ეპიროსში), ჩვენ ვდგავართ იმ ხალხთან ერთად, რომლებიც საკუთარ თავს ასულელებენ ამ მდაბიო და უბადრუკი არომუნული ენით... მაპატიეთ, რომ მას მე ენას ვეძახი", "ამაზრზენი მეტყველება საზიზღარი დიქციით". მინი|200x200პქ| ბოსნიელი არომუნელის საფლავის ქვა ფუსტანელათი და მარჯვენა ხელით მაღლა, რაც მის რწმენას გამოხატავდა. მათი ძირითადი საქალაქო ცენტრების განადგურების შემდეგ, ისტორიოგრაფია საუბრობს ვლახების "სოფლურ ცხოვრებაზე ხელახალი დაბრუნების" შესახებ, კერძოდ, ისინი დაუბრუნდნენ თავდაპირველ ტრადიციულ საქმიანობას და დაიწყეს მეცხოველეობა. რამდენიმე ათასი ვლახი, რომელთაგან ბევრი მიეკუთვნებოდა არომუნელთა ინტელიგენციას, ემიგრირდა ჩრდილოეთით ვლახეთში, მოლდავიაში, სერბეთში ან ჰაბსბურგთა იმპერიაში (განსაკუთრებით, ვენასა და ბუდაპეშტში).
არომუნელთა დიდი ნაწილი ცხოვრობდა მონტენეგროსა და ბოსნია-ჰერცეგოვინაში. თავდაპირველად ისინი იყვნენ ქრისტიანები, მაგრამ ახ. წ. 1000 წლისთვის მათი უმრავლესობა გახდა ქრისტიანული სექტის, "ბოგომილ-პატარენეს" წევრი. ისინი, როგორც ამ ეკლესიის წევრები, გასერბდნენ და გახდნენ ორენოვანი ხალხები. მაგრამ ქრისტიანული ეკლესიის ზეწოლის შედეგად, არომუნები დაუბრუნდნენ მართლმადიდებლობას. ბოსნიაში მცხოვრებმა არომუნებმა კი "პატარენეს" სექტის წევრობა შეინარჩუნეს თურქული ოკუპაციის დაწყებამდე, როცა ისინი ამჯერად ისლამში მოექცნენ ეკონომიკური და რელიგიური მოტივების გამო. "პატარენეს" არომუნებმა ბევრი არტეფაქტი დატოვეს მთელს ბოსნიაში, განსაკუთრებით თავიანთ ნეკროპოლისებში, რომლებიც საფლავის ქვებით იყო ნაშენები და კლდის წარწერები - პეტროგლიფები ამშვენებდა.
არომუნული იდენტობის გამოღვიძება და რუმინული დაფინანსება
მათი აქ ჩამოსვლა დაემთხვა ევროპაში საფრანგეთის რევოლუციის იდეალების გავრცელებას: სახელმწიფოებრიობა, თანასწორობა, მშობლიური ენა და ადამიანის უფლებები. ჰაბსბურგების მიერ ოკუპირებულ ტრანსილვანიაში, ისინი უნდა დაკავშირებოდნენ ლათინოფილ რუმინულ ინტელიგენციას, რომელიც ცნობილია "ტრანსილვანიის სკოლის" სახელით. ეს ინტელექტუალები ეწეოდნენ რუმინელთა ეროვნული გამოღვიძების გამოწვევი იდეალების გავრცელებას, რაც ერთი საუკუნის განმავლობაში იყო შეწყვეტილი დე-იურედ ოსმალთა მმართველობის პირობებში. ეს ის დროა, როცა არომუნელი პიროვნებები გახდნენ სახელგანთქმული, როგორიცაა, მაგალითად, გეორგე როხა (ავტორი შრომისა "კვლევები რუმინელთა და ე.წ. ვლახების შესახებ, რომლებიც ცხოვრობენ მდინარე დუნაის მიღმა", პეშტი, 1808 წ.). ასევე, პირველი მცდელობა, რომ მაკედო-რუმინელებისთვის შეექმნათ სალიტერატურო ენა იყო როხას 1809 წელს გამოქვეყნებული ნაშრომი. კიდევ ერთი არომუნელი ემიგრანტი იყო მიხაილ გ. ბოიაგი. 1813 წელს, მან ქალაქ ვენაში გამოაქვეყნა წიგნი "მაკედონო-ვლახური გრამატიკა". ბოიაგი წერდა: "მაშინაც კი, თუ ვლახები ჩემულობენ 'ჰოტენტოტულ' წარმომავლობას, მათ უნდა გააძლიერონ საკუთარ ენაზე ლაპარაკი, რაც ყველაზე შესაფერისი გზა იქნება მათი რწმენის განსახორციელებლად". ქალაქ მეცოვოში დაბადებული დიმიტრი კოზაკოვიჩი 1865 წელს ბუქარესტში გამოსცემს წიგნს ("რუმინული გრამატიკა, რომელიც ემსახურება მდინარე დუნაის სამხრეთით მცხოვრებ რუმინელებს, რათა აღნიშნოს პირველი რუმინული სკოლის გახსნა მაკედონიაში").
რუმინეთმა, ავსტო-უნგრეთის იმპერიის მხარდაჭერით, მიზანს მიაღწია და 1905 წლის 22 მაისს გამოცემული დეკრეტით, სულთანმა აბდულჰამიდ II-მ შექმნა არომუნების ("ვლახების") განცალკევებული მილეთი (ეთნო-რელიგიური თემი). ასე რომ, "ვლახეთის მილეთს" შეეძლო საკუთარი ეკლესიები და სკოლები ჰქონოდა. ეს იყო მე-19 საუკუნის ბოლო მეოთხედში თურქეთის ევროპულ ნაწილში რუმინეთის ეროვნული სააგიტაციო პოლიტიკის წარმატება. შესაბამისად, 1905 წლის 23 მაისი, ანუ ამ ღონისძიების გამართვიდან მეორე დღე, არომუნების ეროვნულ დღესასწაულად აღინიშნება.
რუმინეთმა სკოლების დაფინანსება 1948 წლამდე განაგრძო, როცა ყველანაირი კავშირები კომუნისტურმა რეჟიმმა გაწყვიტა. ჯორჯ პადიოტი, არომუნელი ავტორი (დაბადებული და მცხოვრები საბერძნეთში) აღწერს ვლახების ერთ-ერთი უკანასკნელი ლიტურგიის მსახურებას: "1944 წლის გაზაფხულზე გერმანელმა ჯარისკაცებმა დაწვეს არომუნული ეკლესია. მღვდელმა კოსტა ბაკოუმ უკანასკნელი ნებადართული ლიტურგია არომუნელთა ენაზე ჩაატარა. ამის შემდეგ, მას აღარ მისცეს ლიტურგიის გაგრძელების უფლება, რადგან მღვდელმა უარი განაცხადა საეკლესიო მსახურება ბერძნულ ენაზე ჩაეტარებინა". სევოლდ ბრაგას ტრაქტატის თანახმად, რუმინელთა დახმარება მყისიერად შეწყდა კომუნისტების მოსვლის შემდეგ. ბრაგას აზრით, ფაქტობრივად, რუმინეთმა ნამდვილი სახე გამოაჩინა, იყენებდა რა არომუნებს ოსმალების მმართველობის დროს პირადი მიზნებისთვის, ხოლო მათი წასვლის შემდეგ, უარყო ისინი.
ბერძენი ისტორიკოსები, ვლახებზე საუბრის დროს, ამბობენ, რომ მაკედონიაში, ეპიროსში და ალბანეთის ნაწილებში მდებარე რუმინელთა დაფინანსებულ სკოლებსა და ეკლესიებში დამსწრე ვლახები იყვნენ რუმინული პროპაგანდის მსხვერპლნი, რადგან ისინი აგზავნიდნენ ბავშვებს სკოლაში, სადაც მათ ასწავლიდნენ, რომ ისინი წარმოადგენდნენ რუმინულ ერს.
სკოლების დაფინანსების გამო, საბერძნეთმა რუმინეთი ოსმალებთან ალიანსის შექმნაში დაადანაშაულა. ვლახები, 1878 წლის ბერლინის ხელშეკრულებით აღიარებული, როგორც ცალკე ერი, პირველად შეიყვანეს 1881 წელს საბერძნეთის შემადგენლობაში, როცა უძლიერესმა სახელმწიფოებმა (Great Powers) თესალია და ეპიროსის ნაწილები საბერძნეთს შესთავაზეს. ახალი საზღვრებით ორ ნაწილად გაყოფის გამო, პროვინციის ვლახების უმრავლესობამ თხოვნით მიმართეს უძლიერეს სახელმწიფოებს, რათა ოსმალეთის იმპერიის საზღვრებში დარჩენილიყვნენ, მაგრამ ამაოდ. საბერძნეთი, დიდი იდეის თანახმად, "დიადი საბერძნეთის" შექმნის პოლიტიკას ატარებდა. პირველი ბალკანური ომის შემდეგ, 1913 წელს, არომუნელთა უმეტესობა მოექცა საბერძნეთის სახელმწიფოს საზღვრებში, რადგან ამ უკანასკნელის შემადგენლობაში შევიდა დანარჩენი ეპიროსი და მაკედონიის ნაწილები.
დაახლოებით ამ დროს, დასავლელმა მეცნიერებმა გამოაქვეყნეს არომუნელთა შესახებ პირველი კვლევები. ეს მეცნიერები იყვნენ: რებეკა უესტი, ოსბერტ ლანკასტერი და სერ ჩარლზ ელიოტი. ლანკასტერმა, რომელიც საბერძნეთს ეწვია 1947 წელს, განაცხადა: "მიუხედავად იმისა, რომ მეცოვო, პატარა ცენტრის შუაში უზარმაზარი ჭადრის ხეებით, ქვებით მოკირწყლული ქუჩებითა და ბარაქიანი ბაღებით, არის ეპიროსის ბევრი სოფლის მსგავსი, მაცხოვრებლების თვალსაზრისით, მაინც უნიკალურია. ვლახები, რომლებსაც ისინი მიეკუთვნებიან, არიან ადგილობრივი ხალხები. არსებობს გარკვეული ალბათობა, რომ ისინი არიან დუნაის ხეობის რომაელი კოლონისტების შთამომავლები. ვლახები წარსულში უფრო მეტნი იყვნენ რაოდენობრივად, ვიდრე დღეს არიან. ისინი იკავებდნენ თრაკიასა და მაკედონიის დიდ ნაწილებს და მე-20 საუკუნეში თესალიაში მათ მიერ დაარსებული ბულგარო-ვლახეთის იმპერია პრაქტიკულ დამოუკიდებლობას ინარჩუნებდა თურქების გამოჩენამდე."
"მიუხედავად მეჯოგეობის, ცხენების მოშენების, მეცხვარეობის და დროებით ნაგებ მოწნულ ქოხებში ცხოვრებისა, საქალაქო დასახლებების არსებობა, რითაც მეცოვო ყველაზე მეტად გამოირჩევა, ჩანს, ამტკიცებს ეჭვს, რომ მომთაბარეობა იყო არა ბუნებრივი, არამედ შეძენილი. ზოგადად, ისინი არიან ხასიათით უფრო სამართლიანი და ჩვევებით უფრო შრომისმოყვარეები, ვიდრე მათი მოძულე ბერძნები."
"ვლახები, ეს ძალიან საინტერესო ხალხი, არიან არა ბერძნები, არამედ მომთაბარეების მოდგმა, რომლებიც ბალკანეთის მიწებიდან ჩამოვიდნენ ზამთარში ნახირთან ერთად და ცივი თვეები გაატარეს საბერძნეთში. ისინი საქმით მეცხვარეები არიან და მათი ტომობრივი სახელი უძველესი პროფესიის მსგავს სინონიმად იქცა. ზოგადად, ისინი არიან იმდენად გულკეთილები, რამდენადაც თვალწარმტაცები, სრულიად სტუმართმოყვარე და კარგი ათლეტები, რამდენადაც მათ ინგლისელი კონსული იცნობს."
მეორე მსოფლიო ომი და ომთაშორისი პერიოდი
ბოლო მნიშვნელოვანი ეპიზოდი ეხება "პინდუსის სამთავროს". მეორე მსოფლიო ომის დროს, იტალიის მიერ საბერძნეთის ოკუპაციამ შექმნა შესაძლებლობა არომუნებისთვის, რომ მათ შეექმნათ, როგორც თვითონ უწოდებდნენ, "ვლახეთის სამშობლო". ეს ფაშისტური მარიონეტული სახელმწიფო ვერც კი იარსებებდა 1943 წელს ომიდან იტალიის გამოთიშვის შემდეგ.
ომისშემდგომი ვითარება საბერძნეთში
არომუნები, დღესდღეობით, ცხოვრობენ 50 წლის წინ ვლახურ ენაზე დახურული ბოლო სკოლისა და ეკლესიის გარეშე. ძველი ტერმინი "ვლახები" ბერძნებისთვის კვლავ "დამამცირებელია". მიუხედავად ამისა, 1974 წელს პოლკოვნიკების რეჟიმის დაცემის შემდეგ, ენისა და კულტურის გადასარჩენად, პირველი ადგილობრივი კულტურული ორგანიზაციები შეიქმნა. ამ ორგანიზაციებს არასდროს არ ჰქონიათ მთავრობის მხარდაჭერა. არომუნული ენა არასდროს არ ყოფილა ბერძნული განათლების პროგრამის ნაწილი, რამდენადაც ის ყოველთვის მიჩნეული იყო უხამს ენად. პირიქით, მისი გამოყენება ძლიერ დაბრკოლებას წარმოშობდა. ასეთმა მიდგომებმა ბევრ ვლახ მშობელს უბიძგა, დისკრიმინაციისა და ცუდი მოპყრობის თავიდან ასაცილებლად, შვილებისთვის მშობლიური ენის სწავლა დაეშალა. დღესდღეობით, არომუნელი ბავშვებისთვის არ არის ხელმისაწვდომი მშობლიურ ენაზე განათლება და, ამასთანავე, არ არსებობს არავითარი სატელევიზიო და რადიო სადგურები, რომლებიც ნაწილობრივ ან სრულად არომუნელთა ენაზე იმაუწყებლებდა.
გერმანიაში "არომუნული ენისა და კულტურის კავშირის" ზეწოლის შემდეგ, "ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეამ" განიხილა 1997 წელს არომუნების მიერ შედგენილი ანგარიში, რომელიც იუწყებოდა არომუნული ენისა და კულტურის კრიტიკული მდგომარეობის შესახებ და შეიმუშავა რეკომენდაცია იმის შესახებ, რომ საბერძნეთის მთავრობას რაც საჭირო იყო, ყველაფერი უნდა გაეკეთებინა არომუნულ ენაზე განათლების მიწოდების, არომუნული კულტურის პატივისცემის და ამ ენის ეკლესიებსა და მასმედიაში გამოყენებასთან დაკავშირებით. ბერძენი ვლახები შეეწინააღმდეგენ ევროკავშირისა და მოწინავე ბერძენი პოლიტიკური მოღვაწეების შემოთავაზებას, რომ არომუნული ენა განათლების სისტემაში მიეღოთ, რადგან ამაში მათსა და სხვა ბერძნებს შორის ხელოვნურ განსხვავებას ხედავდნენ. მაგალითად, ყოფილმა განათლების მინისტრმა, ჯორჯ პაპანდრეუმ, არომუნული ენის საცდელი საგანმანათლებლო პროგრამის იდეის წამოყენების გამო, მიიღო უარყოფითი გამოხმაურება არომუნული გაერთიანებებიდან. "ვლახთა კულტურული ასოციაციების პანელინურმა ფედერაციამ", ასევე ძლიერი წინააღმდეგობა გამოხატა "ევროპის საბჭოს" რეკომენდაციის მიმართ 1997 წელს იმასთან დაკავშირებით, რომ არომუნების ენაზე სწავლება მხარდაჭერილი უნდა ყოფილიყო, რათა ენის გაქრობის საფრთხე თავიდან აეცილებინათ. მეორე მხრივ, ამ თემში არის პატარა უმცირესობა, რომელიც მტკიცედ უჭერს მხარს მსგავს ძალისხმევებს. ეპიროსში, კერძოდ, მეცოვოში სტუმრობის დროს, საბერძნეთის პრეზიდენტმა კონსტანტინოს სტეფანოპულოსმა არომუნებს მოუწოდა, რომ ემეტყველათ და ესწავლათ თავიანთი ენა, რათა ის არ დაკარგულიყო. მიმდინარე ეტაპზე, არცერთი სკოლა და ეკლესია არ ფუნქციონირებს არომუნელთა ენაზე.
მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი არომუნელი საკუთარ თავს მიიჩნევს როგორც ვლახად, ისე ბერძენად, ადგილობრივი ვლახი მაცხოვრებლების პატარა სეგმენტი ბერძნებისგან სრულიად განცალკევებით იდენტიფიცირდება. ჩანს, რომ ეს არის პინდუსის შედარებით შორეული რამდენიმე სოფლის შემთხვევა, სადაც გაბატონებული ბერძნული კულტურისგან თავშესაფრის მპოვნელი ვლახების ძველი თაობა ცალკე ენაზე საუბრობს და ცალკე ადათ-წესებს მისდევს. გერმანელი აკადემიკოსი თედე კალი, რომლის ფართო პერსპექტივა საბერძნეთის არომუნელთა თემზე, ზოგიერთმა ნაციონალისტმა ეჭვქვეშ დააყენა, თავის ნაშრომში "არომუნელთა ეთნიკურობა 1990 წლის შემდეგ: უმცირესობის იდენტობა, რომელიც უმრავლესობასავით იქცევა" ამტკიცებს: "პრო-ვლახი არომუნელები ჯერ კიდევ ცხოვრობენ საბერძნეთში, განსაკუთრებით სოფლებში, სადაც ერთ დროს ბერძნებმა დაუშვეს ძლიერი ვლახი თემების არსებობა. ეს სოფლებია: ავდელა, პერივოლი, სამარინა, ვოვუსა, კრანია, ედესა, ვერია და მიმდებარე ტერიტორიები, ისევე, როგორც კასტორიასა და იოანინას რაიონების რამდენიმე სოფელი. მთლიანობაში, სახეზეა განლევადი და ძალიან მცირე რაოდენობით არომუნელი". დებატები და დისკუსია გრძელდება, განსხვავებული პერსპექტივების თანხლებით. საბერძნეთის ვლახები დაჟინებით ამბობენ, რომ ისინი ბედნიერი არიან ორმაგი იდენტობით. საბერძნეთსგარეთა ზოგიერთი ვლახი კი ვარაუდობს სირთულეებს, რომელიც შესაძლოა გამოხატული იყოს სოტირის ბლეტსასის შემთხვევით. ბლეტსასი დააკავეს საბერძნეთში 1995 წელს, არომუნელთა ფესტივალზე, როცა ის "ნაკლებად გამოყენებული ენების ევროპული ბიუროს" მასალის ასლებს არიგებდა. ის სასამართლოს წინაშე წარსდგა 2001 წლის 2 თებერვალს და თავდაპირველად დააკავეს, თუმცა, შემდგომ, 2001 წლის 18 ოქტომბერს გაათავისუფლეს.
სქოლიო
<references group="" responsive="0">
კატეგორია:არომუნების ისტორია
მასების ამბოხი
რეზიუმე
ამ ერთგვარ ფილოსოფიურ ტრაქტატში ორტეგა მიმოიხილავს „მასის ადამიანს“ და ააანალიზებს მის არსსა და იდეას, რითაც აღწერს საზოგადოებაში მასების ძალაუფლების აღმავლობასა და ქმედებას სოციუმში. ორტეგა საკმაოდ კრიტიკულია როგორც მასების, ისე „მასათა პიროვნებების“ მიმართ, უპირისპირდება მსგავს „კეთილშობილურ და საერთო ცხოვრების“ სტილს და ამხელს მათ ბარბაროსობასა და პრიმიტივიზმში, რასაც მასების წარმომადგენლებში ხედავდა.
სქოლიო
კატეგორია:ფილოსოფიური რომანები კატეგორია:1929 წლის ლიტერატურული ნაწარმოებები
ბერმუდის კუნძულები 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბერმუდის კუნძულებმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცხრედ იასპარეზა 1976 წელს, კანადის ქალაქ მონრეალში. ამ თამაშებზე მათ მხოლოდ ერთი ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბერმუდის კუნძულები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
უილიამ ტრევორი
უილიამ ტრევორ კოქსი (დ. 24 მაისი, 1928 ― 20 ნოემბერი, 2016) ― ფართოდ ცნობილი მისი ლიტერატურული შემოქმედებითი სახელით უილიამ ტრევორი- ცნობილი ირლანდიელი მწერალი, სცენარებისა და მოთხრობების ავტორი. იგი არის აღიარებული ინგლისურენოვანი სივრცის წარმომადგენელ ავტორებს შორის ერთ-ერთ ყველაზე გამორჩეულ და დახელოვნებულ ავტორად.
ტრევორი ირლანდიაში, კორკის ოლქის შემადგენლობაში შემავალ ქალაქ მიჩელსთაუნში დაიბადა. სოციალური კუთვნილების თვალსაზრისით მისი ოჯახი საშუალო კლასს წარმოადგენდა, ხოლო აღმსარებლობის მიხედვით პროტესტანტული ანგლიკანური ეკლესიის ირლანდიურ განშტოებას განეკუთვნებოდა. მამის სამუშაოს ადგილმდებარეობის ცვლილებიდან გამომდინარე, მისმა ბავშვობამ სხვადასხვა პროვინციულ ქალაქებში ჩაიარა. მან განათლება დუბლინში მდებარე წმინდა კოლუმბას სახელობის კოლეჯში დაიწყო, ხოლო შემდგომში სწავლა გააგრძელა დუბლინშივე მდებარე წმინდა სამების კოლეჯში, სადაც ისტორიის სპეციალობის მიმართულებით მაგისტრის ხარისხი მოიპოვა. მომდევნო წლების განმავლობაში იგი მოქანდაკედ მუშაობდა, ამავდროულად დამატებითი შემოსავლის უზრუნველსაყოფად მასწავლებლობით იყო დაკავებული. ის 1952 წელს ჯეინ რაიანზე დაქორწინდა და ორი წლის შემდეგ უკვე დიდ ბრიტანეთში გადაბარგდა საცხოვრებლად, სადაც ერთ-ერთ ადგილობრივ სარეკლამო კომპანიაში მუშაობდა გაყიდვების მაჩვენებლის ზრდის ხელშემწყობი სლოგანების შემმუშავებლად. სწორედ ამავე პერიოდის ფარგლებში მას და მის მეუღლეს პირველი ვაჟი შეეძინათ.
მისი პირველი მოთხრობა სახელწოდებით „ სათანადო ქცევის სტანდარტი“ 1958 წელს ლონდონის ერთ-ერთი გამომცემლობის მიერ იქნა გამოქვე-ყნებული, თუმცაღა თავდაპირველად მას ოდენ მცირე წარმატება ხვდა წილად. ამის გათვალისწინებით მან ნაწარმოები გამოითხოვა და გაზეთში „აირიშ თაიმს“ მოხსენიებული ცნობების მიხედვით განმეორებით დაბეჭდვაზე მკვეთრი გადამჭრელი უარი განაცხადა. შემდგომში ეს მოთხრობა მაინც იქნა კვლავ გამოქვეყნებული 1982 და ბოლოს 1989 წლებში. 1964 წელს, 36 წლის ასაკში, ტრევორი დაჯილდოვებულ იქნა „ჰოთორნდენის პრიზით“, მოთხრობისათვის „ძველი ბიჭები“. ამ აღიარებამ და წარმატებამ ტრევორს გადააწყვეტინა, პროფესიონალი მწერალი გამხდარიყო. 1971 წელს ის ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად ლონდონიდან დევონში გადავიდა, თავდაპირველად დანქსველში, ხოლო მოგვიანებით შუბრუკში, სადაც გაატარა კიდეც ცხოვრების დარჩენილი ნაწილი გარდაცვალებამდე. მიუხედავად იმისა, რომ ცხოვრება თითქმის მთლიანად ინგლისში გაატარა, თავად იგი თავს „ სულით ხორცამდე ჭეშმარიტ ირლანდიელად“ მიიჩნევდა. ტრევორი 2016 წელს 88 წლის ასაკში ძილში მშვიდად გარდაიცვალა.
ტრევორმა არაერთი ისეთი მოთხრობების კრებული შექმნა, რომელმაც შემდგომში მკითხველთა ფართო აღიარებისა და ცნობადობის მოპოვება შეძლო. მისი მოთხრობები ხშირად ჩეხოვისეულ ნიმუშზე არის ხოლმე დაფუძნებული. მათი მოქმედი გმირები ძირითადად საზოგადოებრივ ცხოვრებისაგან ჩამოშორებული, ხელმოცარული, გარიყული ადამიანები არიან- ბავშვები, მოხუცებულები, საშუალო ასაკის მარტოსულები, ანაც უიღბლო ქორწინებაში მყოფები. არსებული სინამდვილისადმი მიმღებლობის არქონის გამო ისინი ალტერნატიულ სამყაროს ქმნიან და ცდილობენ, თავშესაფარი ამ სამყაროში მაინც აღმოაჩინონ. ზოგ მათგანში გამოყენებული არის გოთიკური ფიქციისათვის დამახასიათებელი გარკვეული ელემენტები, რისი მეშვეობითაც წარმოჩენილი და განხილულია ბოროტების ფენომენის განმაპირობებელი მიზეზები და მათი კავშირი სიგიჟესთან. ტრევორი აცნობიერებდა და აღიარებდა იმ მოცულობით მნიშვნელოვან ზეგავლენას, რომელიც მის მწერლად ჩამოყალიბებაზე ჯეიმზ ჯოისის სტილისტიკურმა თავისებურებებმა მოახდინა. თუმცაღა მთლიანობაში ატმოსფერო არ არის გამსჭვალული მრუმე, ავბედითი ან ავისმომასწავებელი სულისკვეთებით. ნაცვლად ამისა მწერალი სიღრმისეული დახვეწილი ირონიით აღწერს გარემომცველი სამყაროს ტრაგიკომიკურობასა და წინააღმდეგობრივობას. ეს განსაკუთრებულად მკვეთრად საგრძნობია მის შედარებით ადრეულ ნაწარმოებებთან მიმართებაში. მისი მრავალი ნაწარმოები შესაბამისად მისადაგებულია სპექტაკლებისა და ასევე სატელევიზიო გადაცემებისა და რადიომაუწყებლობისადმი. 1990 წელს გადაღებული იქნა „ბედისწერის უკუღმართობების“ ეკრანიზაცია რეჟისორ პეტ ო’კონორის მიერ, ხოლო 1999 წელს მისი ნაწარმოებზე „ ფელიციას მოგზაურობა“ დაყრდნობით კანადელმა რეჟისორმა ატომ ეგოიანმა გადაიღო მხატვრული ფილმი.
ტრევორის ნაწარმოებების უმრავლესობაში მოქმედება ვითარდება ინგლისსა და/ან ირლანდიაში. მათში გადმოცემულია ადგილობრივი მცხოვრებების სოციალური ფენებისა თუ პოლიტიკურ-რელიგიური განშტოებების შეხედულებების მრავალფეროვნება და განსხვავებულობა და მათგან გამოწვეული შინაგანი კონფლიქტები. ხშირად მათი ძირითადი ლაიტმოტივი არის  მიწის/ნაგებობების კათოლიკე მესაკუთრეთა და მათ პროტესტანტ მდგმურებს შორის მუდმივად მზარდი დაძაბულობა და განხეთქილება. მის შედარებით ადრეულ ნაწარმოებებში პერსონაჟები ხშირად არიან ექსცენტრიკული პიროვნებები, რომლებიც დისტანცირებული და მიუკერძოებელი დამკვირვებლები და მთხრობელები არიან. ნაცვლად ერთ ცენტრალურ მოქმედ ფიგურაზე აქცენტის გამახვილებისა, მოთხრობათა უმრავლესობაში გვხვდება რამდენიმე თანაბარი დატვირთვის მატარებელი პერსონაჟი, რომლებიც მათთვის ჩვეულებრივ ფორმალურ გარემოში ურთიერთქმედებენ, რომელიც მათი ცალკეული პიროვნული ბედისწერების ურთიერთგა-დაკვეთის წერტილად გვევლინება ხოლმე. მოგვიანებით შექმნილი ნაწარმოებები თემატურად უფრო მრავალშრიანი და გართულებულია. მათში მწერალი უღრმავდება ღვთიური მადლისა და წყალობის ფენომენს, ხოლო მნიშვნელოვანი მოვლენები სხვადასხვა მთხრობელის მიერ განცდილი ვიწროდ პიროვნული, სუბიექტური პერსპექტივიდან დანახულად არის წარმოდგენილი. არასარწმუნო მთხრობელების მიერ შემოთავაზებული განსხვავებული დაკვირვებების ზოგჯერ დამაბნეველი და იდუმალებით მოცული მრავალგვარობა თანამედროვე ყოფის სიმყიფესა და არამდგრადობას გამოხატავს. ტრევორს ყოველთვის ყველაზე მეტად იტაცებდა და აინტერესებდა ისტორიული ქარტეხილების, ყოვლისმომცველი სოციალური გარდაქმნებისა და მღელვარებების პირობებში ცალკეული პიროვნებების იმ რომელიმე საზოგადოებრივი ფენისთვის გავლენიანი ინსტიტუციების ( და მათი წარმომადგენლების ) მიმართ ლოიალურობისა თუ სკეპტიკურობის საკითხები.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის ირლანდიელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ირლანდიელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ირლანდიელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ირლანდიელი რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ირლანდიელი მამაკაცი მწერლები
მუეკატის რაიონი
მუეკატი (Muecate) — რაიონი ჩრდილო-აღმოსავლეთ მოზამბიკში, ნამპულის პროვინციაში.
მოზამბიკის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2007 წელს რაიონის მოსახლეობა 93 906 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 4075 კმ²-ია, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23.04 კაცი კმ²-ზე.