სიკვდილი_შუა_ზაფხულში
სიუჟეტი
მოთხრობას წამძღვარებული აქვს სიტყვები ცნობილი ფრანგი პოეტის, შარლ ბოდლერის პოემიდან - ხელოვნური სამოთხე (1860):"„სიკვდილი კიდევ უფრო გვიმონებს ზაფხულის დიდების ჟამს“"ტომოკო იკუტა სამი შვილის დედაა. ის საკუთარ შვილებთან და მულთან - იასუესთან - ერთად ზაფხულის არდადეგებს იძუს ნახევარკუნძულზე ატარებს. ერთ დღეს, მისი შვილები - ასაკო, კიოო და კაცუო - ტომოკოს მულთან, იასუესთან, ერთად ესტუმრებიან იძუს ნახევარკუნძულის სანაპიროს. იმ დროს, როცა ტომოკოს სასტუმროში ჩაეძინება, მისი შვილები იასუეს მეთვალყურეობის ქვეშ გავლენ ზღვის სანაპიროზე. იასუე ირუჯება, რა დროსაც ბავშვები ქვიშაში თამაშობენ. ამ დროს, მოულოდნელად, ორ ბავშვს - კიიოს და კეიკოს - ტალღები წაიღებენ, შედეგად, იასუეც მიემართება მათ საპოვნელად, თუმცა არ დასცალდება, რადგან შემტევი ტალღების გამო გულის შეტევა დაემართება და ადგილზე გარდაიცვლება. საუბედუროდ, ერთდროულად სამი სიცოცხლე იკარგება. მაშველები წყლის ზედაპირზე მოტივტივე იასუეს გვამს შენიშნავენ და ამოიყვანენ, ხოლო ბავშვები სრულიად უჩინარდბიან. როდესაც ტომოკო იასუეს დახრჩობის ამბავს გაიგებს, მომენტალურად სანაპიროსკენ მიემართება, სადაც შენიშნავს, როგორ ცდილობს რიგითი მაშველი მის პირველადი დახმარებით გადარჩენას, თუმცა ცოტა ხანში მაშველი დანებდება - იასუე მალევე გარდაიცვლება და სწორედ ამის შემდეგ იგებს ტომოკო მისი უმცროსი ვაჟისგან, კაცუოსგან, რომ მისი და-ძმა გაუჩინარდა. მზის ჩასვლის შემდეგ, ეკიპაჟი მაინც, თუმცა ამაოდ, შეეცდება კიდევ ერთხელ იპოვონ გაუჩინარებულები. ამ დროს ტომოკო საკუთარ მეუღლეს, მასარუს, უგზავნის დეპეშას, სადაც ის აცნობებს მისი დის გარდაცვალებისა და შვილების გაუჩინარების შესახებ. მასარუ სასწრაფოდ ტოვებს ტოკიოს და მიემართება იძუსკენ, მეუღლესთან შეხვედრისთანავე ტომოკო მის წინაშე იჩოქებს და ამბობს, რომ მომხდარი მისი ბრალია, მასარუ კი თანაუგრძნობს საკუთარ მეუღლეს და ამშვიდებს მას. ასაკომ პატიება სთხოვა შვილების სულებს ასეთი დავიწყებისა და გულგრილობისთვის, რაც, მისი აზრით, ნამდვილ დედებს არ უნდა ჰქონდეთ და ატირდა. მომდევნო რამდენიმე თვის განმავლობაში წყვილს სინდისის ქენჯნმა არ ასვენებს - მასარუ საკუთარი დისა და შვილების დაკარგვას გლოვობს, ხოლო ტომოკო ამით შეწუხებულია და თვლის, რომ გარდაცვლილ შვილებს შეურაცხყოფა მიაყენა. დაკრძალვის დღეს ტომოკო საკუთარ დანაშაულის გრძნობას მასარუს მშობლებთანაც აზიარებს, ხოლო საკუთარ მშობლებთან ამბობს, რომ ყველა მას სდებს ბრალს მომხდარში. მომდევნო თვეების განმავლობაშიც ვერ წყნარდება ტომოკოს სულიერი შფოთვა და ის დასჯასაც კი ითხოვს იმის გამო, რომ საკუთარ შვილებს ვერ უშველა. ეს ინციდენტი ტომოკოს იმდენად პარანოიულს ხდის, რომ ახალი ტრაგედიის - ავტოკატასტროფის - საფრთხეც კი გაჩნდა იმ გზაზე მიმოსვლას, რომელიც სასაფლაომდე მიიყვანდა მათ. ავარიაზე რომ რაც შეიძლება ცოტა იფიქროს, ტომოკო უფრო და უფრო ხშირად დადის კონცერტებზე და იწყებს კერვას. შუა ზამთარში ტომოკო ფეხმძიმდება, თუმცა განცდილი ტკივილი კვლავაც არ აძლევს სრულად მოსვენების საშუალებას. ის ბავშვს ზაფხულის პერიოდისთვის ელის და საკუთარ მეუღლესთან ერთად გეგმების დაწყობაზე ფიქრით ირთობს თავს. საბოლოოდ, მომდევნო ზაფხულს, მათი ქალიშვილი -მომოკო - დაიბადა. პირველი დაბადების დღისთვის ტომოკოს სურს კიდევ ერთი ზაფხულის შვებულება იზუს ნახევარკუნძულზე გაატაროს. მის ამ წინადადებას მასარუ ეწინააღმდეგება, თუმცა სამჯერ თხოვნის შემდეგ დათანხმდება. მასარუს უჩნდება საფუძვლიანი შეკითხვა, თუ რატომ სურს ტომოკოს შემთხვევის ადგილზე დაბრუნება, რაზეც ტომოკოს პასუხი არ აქვს. როდესაც ოჯახი სანაპიროს უყურებს, მასარუ ამჩნევს ტომოკოს სახით გამომეტყველებას, მიმართულს ზღვისაკენ, თითქოს მან ის იმ უბედურების დროსაც იქ იყო. ახლა კი ზღვის ტალღებს ისე გასცქერის, თითქოს მათგან რაღაცას ელის.