cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ტაილანდის ქალაქები
დასახლებები (პატარა ქალაქები)
ასეთი სულ 2,234 დასახლებება (პატარა ქალაქია) 2014 წლის სექტემბრის მონაცემებით. აქ მოცემულია რამდენიმე ასეთი დასახლება.
ღურის პროვინცია
ღურის პროვინცია (დარი غور Ġōr, პუშტუ غور‎) — პროვინცია ავღანეთში. დასავლეთით მას ესაზღვრება ჰერათის პროვინცია, აღმოსავლეთით — ბამიანის პროვინცია, ჩრდილოეთით ფარიაბის პროვინცია, ხოლო სამხრეთით ჰელმანდის პროვინცია
ისტორია
ღური იგივე ღურისტანი არის მთიანი ქვეყანა. მის შესახებ ცნობები დაცულია მუსლიმი ისტორიკოსის იბნ ჰაუქალის თხზულებებში. მოსახლეობა რამდენიმე სალაპარაკო ენაზე მეტყველებს, მათ შორის, ხორასანის დიალექტზე.
ადამიანი ამ რეგიონში უძველესი დროიდან ცხოვრობდა, რასაც მოწმობს 2007/2008 წ.წ. არქეოლოგების მიერ აქ აღმოჩენილი უძველესი სამარხები, რომლებიც თარიღდება ძვ. წ. 5000 წლით. ნანგრევებს შორის აღმოჩენილია უძველესი სიხე–სიმაგრეები და სხვა საფორტიფიკაციო–თავდაცვითი ნაგებობანი, მათ შორის დედაქალაქ ჩაგჩარანის რაიონში. მდინარე თეჯენის მიდამოებში ჩანს ჯერ კიდევ I საუკუნეში ბუდიზმის გავრცელების კვალი. აქ მრავლად არის ხელოვნური გამოქვაბულები, რომლითაც ყოველდღიურ ცხოვრებაში ბუდისტი ბერები სარგებლობდნენ.
2004 წლიდან ღურის რეგიონში აირია სიტუაცია და დაიწყო სამოქალაქო ომი. ამის გამო აქ განლაგებულია საერთაშორისო–სამხედრო ძალები ნატოს ეგიდით.
ნატო და კარზაის ადმინისტრაცია
220px|მინიატიურა|მარცხნივ|ISAF–ის მონაწილე ნორვეგიერლი ჯარისკაცები [[ავღანეთის ერთ–ერთ პროვინციაში]] ჰამიდ კარზაი ავღანეთის ხელისუფლებაში მოვიდა 2002 წლიდან, ნატოს სამხედრო ზალების დახმარებით, ISAF-ის 2001 წლის 20 დეკემბერს გაეროს უშიშროების საბჭოს №1386 რეზოლუციის საფუძველზე. ISAF-ის (ნატოს) ძალების საწყისი მისია იყო ქაბულსა და მის გარშემო ტერიტორიაზე სტაბილურობის დამყარება, რათა ჰამიდ კარზაის დროებით მთავრობას შეძლებოდა ძალაუფლების ხელში აღება. შემდგომში ISAF-ის მანდატი გავრცელდა მთელ ავღანეთზე.
დღესდღეობით ISAF-ი წარმოადგენს საერთაშორისო სამხედრო კოალიციას, რომელშიც მსოფლიოს 50-მდე ქვეყანა და 110 000-მდე ჯარისკაცი მონაწილეობს. ISAF-ი ავღანეთის მთელ ტერიტორიაზე აწარმოებს ბრძოლას თალიბანის, ალ-ქაიდასა და სხვა ექსტრემისტული ორგანიზაციების წევრებთან.
ადმინისტრაციული დაყოფა
პროვინცია შედგება ათი რეგიონისგან. წარმოადგენს მოსახლეობის მხრივ ერთ–ერთ არც თუ ისე მჭიდროდ დასახლებულ რეგიონს. მისი რეგიონებია:
რესურესები ინტერნეტში
კატეგორია:ავღანეთის პროვინციები
გაბრიელ გოკიელი
გაბრიელ იოსების ძე გოკიელი (დ. 1869, ახალციხე — გ. 18 თებერვალი, 1958, ქუთაისი) — ქართველი ექიმი და საზოგადო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
დაამთავრა ხარკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი 1898 წელს. მუშაობა დაიწყო მოსკოვის თერაპიულ კლინიკაში, 1901 წლიდან გარდაცვალებამდე კი მოღვაწეობდა ქუთაისში. იყო საქართველოში ფიზიოთერაპიული მეთოდებით მკურნალობის ერთ–ერთი პიონერი; მისი თაოსნობითა და ნაწილობრივ მისივე სახსრებით ქუთაისში აგრონომიულ ტექნიკუმთან აშენდა ამბულატორია და რამდენიმე საწოლიანი საავადმყოფო, სადაც უსასყიდლოდ ემსახურებოდნენ ტექნიკუმის მოსწავლეებსა და პედაგოგებს, აგრეთვე ქუთაისის დრამატული თეატრის მსახიობებს. იკვლევდა ქართველი ხალხის მედიცინის ისტორიის საკითხებს, აბასთუმნის საკურორტო ფაქტორებს; აქვეყნებდა სამეცნიერო–პოპულარულ წერილებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1869 კატეგორია:გარდაცვლილი 1958 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 თებერვალი კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:ახალციხეში დაბადებულები გაბრიელ
ადენილატკინაზა
ადენილატკინაზა (AC, adenylate cyclase, adenylyl cyclase; ფკ — 4.6.1.1 ) — ფერმენტი, ცნობილია მიოკინაზის სახელწოდებით. მონაწილეობს ადენოზინტრიფოსფორის მჟავას აღდგენის რეაქციაში. განეკუთვნება ფოსფოტრანსფერაზებს.
ალბანეთში კომუნისტური რეჟიმის დამხობა
ალბანეთში კომუნისტური რეჟიმის დამხობა (Rënia e komunizmit në Shqipëri) — ალბანეთის კომუნისტური პარტიის ერთპარტიული მმართველობის დემონტაჟის პროცესი 1990-1992 წლებში. დაიწყო 1990 წლის იანვარში მასობრივი ანტისამთავრობო დემონსტრაციებით. დასრულდა 1992 წლის მარტში დემოკრატი-ანტიკომუნისტების გამარჯვებით საპარლამენტო არჩევნებში. პროცესს თან ახლდა ძალადობრივი შეტაკებები და საყოველთაო გაფიცვები. პროცესის შედეგი იყო ხელისუფლებიდან ალბანეთის შრომის პარტიის ჩამოშორება, ქვეყნის გადასვლა მრავალპარტიულ სისტემაზე და საბაზრო ეკონომიკაზე.
წინარე ისტორია
ალბანეთში კომუნისტური რეჟიმი დამყარდა 1944 წელს, უცხოური ქვეყნების ოკუპაციისაგან გათავისუფლების შემდეგ. ენვერ ხოჯას მმართველობა გამოირჩეოდა თანამიმდევრული სტალინიზმით — შრომის პარტიის ერთპარტიული დიქტატურა, ნაციონალიზებული ეკონომიკა, პიროვნების კულტი, ცენზურა, მასობრივი რეპრესიები, რელიგიის დევნა, რეგულარული პარტიული წმენდა, საიდუმლო პოლიტიკური პოლიციის, სიგურიმის ტოტალური კონტროლი და რაც მთავარია, გარე სამყაროსაგან სრული იზოლაცია.
შეიარაღებული წინააღმდეგობა — კელმენდის აჯანყება, კოპლიკუს აჯანყება, პოსტრიბის აჯანყება, ჟაპოკიკის აჯანყება, კიდევ სხვა ამბოხებები — და ოპოზიციის მიერ ორგანიზებული წინააღმდეგობები აღკვეთეს ჯერ კიდევ 1940-იანი წლების მეორე ნახევარში და 1950-იანი წლების პირველ ნახევარში. განსაკუთრებული როლი ითამაშა 1951 წლის ხოცვა-ჟლეტამ. შიდაპარტიული ოპოზიცია დაამხეს 1956 წლის პარტიულ კონფერენციაზე. მათი ლიდერები რეპრესიებს შეეწირნენ. ალბანელი ანტიკომუნისტები აქტიურად იბრძოდნენ ემიგრაციაში თავისუფალი ალბანეთის ეროვნული კომიტეტის ორგანიზებით. ქვეყანაში შესვლა მკაცრად კონტროლირებადი იყო, თუმცა 1982 წელს შევდეთ მუსტაფას ჯგუფის წევრებმა წარუმატებლად სცადეს ენვერ ხოჯას მკვლელობა. სასტიკად ახშობდნენ პატიმრების აჯანყებასაც, რომელთაგანაც უმსხვილესიც იყო 1973 წლის სპაჩის ციხის აჯანყება.
საგარეო პოლიტიკის კუთხით ალბანეთის ხელისუფლება ორიენტირებული იყო სსრკ-ზე სკკპ-ზე. თუმცა სტალინის გარდაცვალებისა და კომპარტიის XX ყრილობის შემდეგ, რომელზეც დაამხეს სტალინის პიროვნების კულტი, ალბანეთის შრომის პარტიასა და სსრკ-ის კომპარტიას შორის წარმოიქმნა იდეოლოგიური კონფლიქტი. 1961 წელს მოხდა სსრკ-ალბანეთის განხეთქილება (ურთიერთობები აღდგა მხოლოდ 1991 წელს). ამ ფონზე ალბანეთის შრომის პარტია დაუახლოვდა მაოისტურ ჩინეთის კომუნისტურ პარტიას. ალბანეთსა და ჩინეთს შორის ჩამოყალიბდა სახელმწიფოთაშორისი ალიანსი იდეოლოგიურ საფუძველზე, თუმცა მაო ძედუნის გარდაცვალებისა და ხელისუფლებაში რეფორმატორების (დენ სიაოპინის მეთაურობით) მოსვლის შემდეგ ალბანეთმა ამ პარტნიორზეც უარი თქვა. ჩინეთთან განხეთქილების შემდეგ ენვერ ხოჯა ტოტალური თვითიზოლაციის პოლიტიკაზე გადავიდა. მთავარ მტრად გამოაცხადეს იუგოსლავია და იოსიპ ბროზ ტიტო — სტალინისტი ენვერ ხოჯა კატეგორიულად უარყოფდა ბროზ ტიტოს მმართველობას და საბაზრო სოციალიზმს (გარდა ამისა მუდამ მოქმედებდა კოსოვოს საკითხიც).
ენვერ ხოჯა გარდაიცვალა 1985 წელს. მან ადრევე დანიშნა თავის მემკვიდრედ და შრომის პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივნად რამიზ ალია, რომელიც ადრე იყო იდეოლოგიისა და პარტიული პროპაგანდის კურატორი, შემდეგ კი სახალხო კრების პრეზიდიუმის თავმჯდომარე — სახელმწიფოს ფორმალური მეთაური. რამიზ ალიას არანაირი რეფორმები არ გაუტარებია მმართველობის დასაწყისში, პარტიული დიქტატურა და პოლიციური კონტროლი შეინარჩუნა მთელი ქვეყნის მასშტაბით. თუმცა ამავე დროს შეწყვიტა მასობრივი რეპრესიები, დაუშვეს დისკუსიები კულტურის საკითხებზე, რელიგიაზე, მცირე კერძო ბიზნესი არ დაიშვებოდა, მაგრამ შეწყდა სასტიკი დევნა. გაფართოვდა დიპლომატიური კავშირები დასავლეთ ევროპის ქვეყნებთან, განსაკუთრებით იტალიასთან, დაიწყო მოლაპარაკებები უცხოური ინვესტიციების მოსაზიდად (რაც აკრძალული იყო ენვერ ხოჯას დროს). სავაჭრო კავშირები დამყარდა აგრეთვე იუგოსლავიასთანაც, მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის შეურიგებელი იდეოლოგიური წინააღმდეგობა იყო.
ასეთმა მცირე სასიკეთო ძვრებმა ალბანეთის შრომის პარტიის კონსერვატორ-ხოჯაისტებს შორის უკმაყოფილება გამოიწვია, ეშინოდათ გავლენის დაკარგვის. ამ დაჯგუფების ლიდერი იყო ენვერ ხოჯას ქვრივი ნეჯმიე ხოჯა და ცენტრალური კომიტეტის მდივანი ლენკა ჩუკო. ალბანეთის ხელისუფლებაში დიდი შეშფოთება გამოიწვია საბჭოთა პერესტროიკამ და 1989 წლის აღმოსავლეთ ევროპის რევოლუციებმა.
ეს შეშფოთება კარგად იყო დასაბუთებული. აქტიური საპროტესტო გამოსვლები დაიწყო ჯერ კიდევ 1988 წლის გაზაფხულზე. მღელვარების ცენტრი გახდა კავაიის ოლქი. რამდენიმე მუშათა აქტივისტმა ქალაქ კავაიაში შექმნა არალეგალური პროფკავშირი და მოაწყო კერამიკისა და მინის ქარხნების მუშათა გაფიცვები. ქალაქის იატაკქვეშა დაჯგუფებამ და სოფლის ახალგაზრდობამ განხორციელა აქცია პირდაპირი მოქმედება — გაანადგურეს პარტიული ლოზუნგები და ენვერ ხოჯას პორტრეტები, გაავრცელეს ანტიკომუნისტური და ანტიხოჯაისტური ბროშურები.
პირველი საპროტესტო აქციები
მასობრივი მღელვარება დაიწყო შკოდერში 1990 წლის 14 იანვარს. დემონსტრანტებმა ჩამოაგდეს სტალინის ქანდაკება. ორი კვირის შემდეგ, ტირანაში დაიწყო სტუდენტური საპროტესტო აქციები. თავდაპირველად, სტუდენტები შემოიფარგლნენ ტირანის უნივერსიტეტის სახელიდან ენვერ ხოჯას სახელის ამოღების მოთხოვნით, თუმცა მალე მოითხოვეს რამიზ ალიას გადადგომაც.
1990 წლის 28 იანვარს ტირანაში, სკანდერბერგის მოედანზე მოხდა სტუდენტების შეტაკება პოლიციასთან და სიგურიმთან. დააპატიმრეს 14 ადამიანი. მათგან სამს ზაფხულში მიუსაჯეს პატიმრობა 9 თვიდან 2 წლამდე.
მარტში, ბერატის ბამბეულის ქარხნის მუშები გაიფიცნენ, მოითხოვდნენ უფრო მაღალ ხელფასს და უკეთეს პირობებს.
ეს გამოსვლები ჩაახშეს, მაგრამ მათ აშკარად მოახდინეს ძლიერი საპროტესტო პოტენციალის დემონსტრირება, მმართველი პარტიის პოლიტიკური კურსით მასების უკმაყოფილება, რამაც საბოლოოდ მოახდინა მათი დისკრედიტაცია საზოგადოების თვალში.
დემონსტრაციების ახალი ტალღა დაიწყო 1990 წლის ზაფხულში. 2 ივლისს დაახლოებით 5 000 ადამიანი შეიჭრა უცხო ქვეყნების საელჩოებში, განსაკუთრებით იტალიის საელჩოში. მთავრობამ თანხმობა გასცა მათ ემიგრაციაზე (ენვერ ხოჯას დროს ქვეყნის დატოვება განსაკუთრებით საშიშ დანაშაულად ითვლებოდა).
სასტიკი მღელვარება მიმდინარეობდა მარტიდან კავაიაში. დემონსტრანტები ითხოვდნენ პარტიული დიქტატურის შეწყვეტას, რელიგიის თავისუფლებას, შრომის პირობების გაუმჯობესებას, კოლმეურნეობების დაშლას. მდგომარეობა განსაკუთრებით გამწვავდა საფეხბურთო მატჩების დროს. 25-26 მარტს განსაკუთრებით გამწვავდა სიტუაცია ქალაქში, დემონსტრანტებმა ჩამოაგდეს შრომის პარტიის ადგილობრივი მდივანი აგრონ ტაფა, პოლიციას და სიგურიმის აგენტებს დაუშინეს ქვები. 12 ივლისს პოლიციამ ცეცხლსასროლი იარაღი გამოიყენა, დაიღუპა ახალგაზრდა დემონსტრანტი იოსიფ ბუდა. ამის შემდეგ საპროტესტო აქციები მოედო მთელ ქალაქს. დემონსტრანტები სკანდირებდნენ: ''ენვერი — ჰიტლერი! ხეკურანი — სლობოდანი!'' (ხეკურანი ამ დროს იყო ალბანეთის შინაგან საქმეთა მინისტრი, სლობოდან მილოშევიჩი კი სერბეთის სოციალისტური რესპუბლიკის პრეზიდიუმის თავმჯდომარე, ისტორიული მიზეზების გამო, ასეთი შედარება ძალზე შეურაცხმყოფელი იყო).
კავაიაში ჩავიდნენ პოლიტბიუროს წევრები ლენკა ჩიკო და მუხო ასლანი. ისინი შეეცადნენ მასებზე გავლენის მოხდენას, მაგრამ გააძევეს ქალაქიდან. იოსიფ ბუდას დაკრძალვაზე 30 000 ადამიანი შეიკრიბა.
ხელისუფლების თანხმობამ ალბანელების საზღვარგარეთ გასვლასთან დაკავშირებით, დედაქალაქში სიტუაცია დაარეგულირა. გაზაფხულზე გამოცხადდა ახალი კანონები, რომლებიც აფართოებენ საწარმოთა უფლებებს. ნოემბრის დასაწყისში, შრომის პარტიის პლენუმზე გამოაცხადეს „პარტიასა და მთავრობას შორის უფლებამოსილების გამიჯვნის“ კურსის შესახებ, დაუშვეს ქვეყნიდან გასვლა შემოსვლის თავისუფლება, რელიგიის თავისუფლება. მიუხედავად იმისა, რომ ალია კვლავ ეწინააღმდეგებოდა მრავალპარტიული სისტემის დანერგვას, გამოაცხადა მზადყოფნა ახალი საარჩევნო კანონის მიღების შესახებ. ყველა ეს დათმობა მიღწეული იყო ქუჩის აქციების გავლენით და არ იყო ხელისუფლების დამსახურება.
სტუდენტებისა და მუშების აჯანყება
1990 წლის დეკემბერში ფრაგმენტული ანტიკომუნისტური საპროტესტო აქციები გადაიზარდა საერთო ეროვნულ აჯანყებაში. 1990 წლის 8 დეკემბერს გამოსვლები დაიწყო მოსწავლე ახალგაზრდობამ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ტირანის უნივერსიტეტის სტუდენტი არიან მანახასა. 11 დეკემბერს 700-მა სტუდენტმა დაიწყო შიმშილობა. საპროტესტო აქციების კოორდინირებისათვის შეიქმნა ორგანიზაცია დეკემბერი 90. მოძრაობას აქტიურად დაუჭირეს მხარი მუშებმა, ქარხნებში აქტიურად დაიწყო სტალინური და ხოჯაისტური სიმბოლოების განადგურება. სტუდენტები გამოდიოდნენ დემოკრატიული ლოზუნგებით, მუშები აპროტესტებდნენ შრომის მძიმე პირობებს, რომელზეც პასუხისმგებლები იყვნენ მმართველი კომუნისტები.
ალბანეთის შრომის პარტიის ხელმძღვანელობა დაბნეული იყო და ვერ გაბედა აქციების ძალით ჩახშობა. პარტიული პროპაგანდა ხაზგასმით აღნიშნავდა, რომ რამიზ ალიას შეეძლო ქვეყნის წაყვანა დემოკრატიისაკენ. ალიამ მოირგო „ალბანეთის გორბაჩოვის“ პოზიცია. 1990 წლის 12 დეკემბერს შრომის პარტიის პლენუმი იძულებული გახდა დათანხმებოდა მრავალპარტიულ სისტემაზე გადასვლას. ხელისუფლება პირობა დადო, რომ მრავალპარტიული არჩევნები ჩატარდება უახლოეს თვეებში. ლენკა ჩუკო, მუხო ასლანი, ნეჯმიე ხოჯა, სიმონ სტეფანი, პროკოპ მურა და სხვა ორთოდოქსი ხოჯაისტები ჩამოაშორეს პარტიულ ხელმძღვანელობას.
1990 წლის 12 დეკემბერს შეიქმნა ალბანეთის დემოკრატიული პარტია, რომელსაც სათავეში ჩაუდგა ექიმი-კარდიოლოგი სალი ბერიშა. მცირე ხანში ასევე შეიქმნა სხვა პოლიტიკური პარტიებიც. კერძოდ რესპუბლიკური (ხელმძღვანელი — მწერალი-დისიდენტი საბრი გოდო), ქრისტიან-დემოკრატიული (ხელმძღვანელი — მსახიობი ზეფ ბუშატი), სოციალ-დემოკრატიული (ხელმძღვანელი — მათემატიკოსი და ექს-მინისტრი სკენდერ გინუში). თუმცა უმსხვილეს ოპოზიციურ პარტიად მაინც დემოკრატები რჩებოდნენ.
ახალი პარტია ძალზედ პოპულარული გახდა დემოკრატიზაციის პროგრამითა და ანტიკომუნისტური ლოზუნგებით, მაგრამ მათი ლიდერები სალი ბერიშა და გრამოზ პაშკო მჭიდროდ იყვნენ დაკავშირებულები მმართველ კომუნისტურ ელიტასთან. ბერიშა იყო პოლიტბიუროს ექიმი, ემსახურებოდა თავად ენვერ ხოჯას. პაშკოს მშობლები კი შედიოდნენ კომუნისტურ მთავრობაში. შრომის პარტია ცდილობდა საკუთარი ხალხი ჩაეყენებინა ოპოზიციური პარტიების სათავეში, რათა თავიდან აეცილებინათ რადიკალი ანტიკომუნისტების დაწინაურება.
20 დეკემბერს ნეჯმიე ხოჯა გადააყენეს ალბანეთის დემოკრატიული ფრონტის ხელმძღვანელობიდან. 20-21 დეკემბრის ღამეს კი ტირანაში ჩამოაგდეს სტალინის 10-მეტრიანი ქანდაკება.
შემობრუნების მომენტი
1991 წლის თებერვალში ტირანის უნივერსიტეტის სტუდენტებისა და პედაგოგების ჯგუფმა გამოაცხადეს შიმშილობა. მათი ძირითადი მოთხოვნა იყო უნივერსიტეტის სახელწოდებიდან ენვერ ხოჯას სახელის ამოღება, არმიისა და პოლიციის დეპოლიტიზირება.
პარალელურად აქტიურობდნენ კომუნისტი აქტივისტები. 12 თებერვალს ბერატში მათ ხიუსნი მილოშის მეთაურობით შექმნეს საკუთარი ალიანსი - ენვერ ხოჯას სახელობის კავშირი. იკვეთებოდა ძალადობრივი შეტაკებების კონტურები. რამიზ ალიამ დაიკავა მომლოდინე პოზიცია, მაგრამ მოსახლეობის უმრავლესობა აშკარად მომიტინგეების მხარეს იყო.
ჯერ კიდევ 1990 წლის 26 დეკემბერს მუშათა აქტივისტებმა გეზიმ შიმას მეთაურობით შექმნეს თავისუფალი პროფკავშირეული გაერთიანება — ალბანეთის დამოუკიდებელი პროფკავშირი. ინიციატივით გამოვიდნენ მეშახტეები, მათ შეუერთდნენ ტრანსპორტის, ბამბეულის და სხვა ქარხნების მუშები. 6 თებერვალს პროფკავშირს მხარი დაუჭირეს სტუდენტებმა. 15 თებერვალს, გეზიმ შიმამ რამიზ ალიას ულტიმატუმი წაუყენა: ან სტუდენტის მოთხოვნები 19 თებერვალს შუადღემდე შესრულდება, ან დაიწყებოდა საყოველთაო გაფიცვა. მუშების მხარდაჭერამ დიდი სტიმული მისცა სტუდენტებსა და ოპოზიციურ ინტელიგენციას. სტუდენტები პროფკავშირის აქტივისტებს საკუთარ მხსნელად თვლიდნენ.
1991 წლის 20 თებერვალს დემონსტრანტები შეიკრიბნენ ტირანაში სკანდერბერგის მოედანზე. პოლიციამ და ხოჯაისტებმა მოახერხეს და მოაწყვეს დაპირისპირების მცდელობა, რომლის დროსაც დაიჭრა პროფკავშირის ერთ-ერთ ლიდერი ფატმირ მერკოჩი. დემონსტრანტებმა ჩამოაგდეს ენვერ ხოჯას ძეგლი. აღნიშნული ფაქტი ალბანეთის ისტორიაში ითვლება შემობრუნების მომენტად, ამის შემდეგ განვითარებულმა მოვლენებმა შეუქცევადი ხასიათი მიიღო.
თანამედროვე ალბანეთში 20 თებერვალი აღინიშნება როგორც კომუნისტური რეჟიმის მსხვერპლთა ხსოვნის დღე.
მმართველი პარტიის ქმედებები
თებერვლის მოვლენებმა ალბანეთის შრომის პარტიის ხელმძღვანელობაშ გარკვეული შიში გამოიწვია. რამიზ ალია ფიქრობდა რომ შურისძიების საფუძველზე დაიწყებდნენ ხოჯას თანამოაზრეების დახოცვას. მიმდინარე მოვლენებმა აიძულა ხელისუფლება მომდევნო პოლიტიკური ქმედებები განეხორციელებინა.
საპარლამენტო არჩევნები გაიმართა 1991 წლის 31 მარტს. არჩევნებში გამარჯვებულად მმართველი შრომის პარტია გამაოაცხადეს 56,2 %-ით. ოპოზიციური დემოკრატიული პარტია, რომელმაც ოფიციალური მონაცემებით 38,7 % ხმები მიიღო, ხელისუფლებას ადამნაშაულებდა ამომრჩევლებზე ზეწოლაში.
1991 წლის 2 აპრილს შკოდერში გაიმართა დემონსტრანტებისა და პოლიციის შეტაკება. ალბანეთის შრომის პარტიის კომიტეტის შენობიდან გახსნილი ცეცხლის შედეგად დაიღუპა დემოკრატიული პარტიის ოთხი აქტივისტი.
1991 წლის 29 აპრილს პარლამენტის ახალმა შემადგენლობამ ცვლილება შეიტანა კონსტიტუციაში. ქვეყნის სახელწოდებიდან ამოიღეს სიტყვები „სახალხო დემოკრატიული“ და უწოდეს ალბანეთის რესპუბლიკა. გამოცხადდა სამოქალაქო და პოლიტიკური თავისუფლება. დაარსდა ალბანეთის პრეზიდენტის თანამდებობა და 30 აპრილს პრეზიდენტად აირჩიეს რამიზ ალია.
1991 წლის 12 ივნისს შრომის პარტიის რიგგარეშე ყრილობაზე პარტიამ სახელი შეიცვალა და ეწოდა ალბანეთის სოციალისტური პარტია, მიიღო დემოკრატიული სოციალიზმის პროგრამა და გაემიჯნა მარქსიზმ-ლენინიზმის იდეოლოგიას. 19 ივნისს ალბანეთი ოფიციალურად გახდა ეუთოს წევრი, 16 სექტემბერს ოფიციალურად მიუერთდა ჰელსინკის შეთანხმებებს. ამრიგად, ადამიანის უფლებების საერთაშორისო სტანდარტები გავრცელდა ალბანეთში, რაზეც ენვერ ხოჯა კატეგორიულ უარს აცხადებდა. სიგურიმი ფორმალურად გაუქმდა, გადაკეთდა დეიდეოლოგიზაციის სპეცსამსახურად და გამოვიდა პარტიული დაქვემდებარებიდან.
დემოკრატიული პარტია ამ ყველაფერს ძალაუფლების შენარჩუნებისათვის ხელისუფლების თაღლითურ მანევრებს უწოდებდა. საპროტესტო აქციები არ შეწყვეტილა. ოპოზიციას მხარს უჭერდა პროფკავშირი, რომელმაც გადამწყვეტი როლი ითამაშა რეჟიმის საბოლოო დამხობაში.
საყოველთაო გაფიცვა და განმეორებითი არჩევნები
ალბანეთის პროფკავშირმა ჯერ კიდევ 9 აპრილს წაუყენა ულტიმატუმი ფატოს ნანოს მთავრობას: ხელფასების 50 %-ით გაზრდა, პროფკავშირის კონტროლი სამუშაო პირობებზე, შკოდერის ამბების დამაშავეების სასამართლოსათის გადაცემა. ულტიმატუმის შესრულების ბოლო ვადად 15 მაისი იყო. კომპრომისი პროფკავშირებმა გამორიცხეს.
16 მაისს დემოკრატიულმა პარტიამ და პროფკავშირებმა დაიწყეს საყოველთაო გაფიცვა, რომელშიც 220 ათასი მუშა ჩაერთო, ერთი კვირის შემდეგ მათი რაოდენობა 300 000-მდე გაიზარდა.
გაფიცვებმა პრაქტიკულად სახელმწიფოს პარალიზება გამოიწვია. პრეზიდენტმა და პრემიერ-მინისტრმა მიმართეს გაფიცვის ორგანიზატორებს, რომ შეეწყვიტათ გაფიცვა და დაბრუნებოდნენ შრომის ადგილებს, მაგრამ უშედეგოდ. პოლიციამ უარი თქვა გაფიცულების წინააღმდეგ ძალის გამოყენებაზე. 29 მაისს პარლამენტმა საგანგებო სესიია გამართა. ამავე დღეს ტირანაში მრავალათასიანი მიტინგი გაიმართა პროფკავშირების ორგანიზებით, პოლიციამ მომიტინგეების წინააღმდეგ ხელკეტები, ქვები და ცრემლსადენი გაზი გამოიყენა.
1 ივნისს მთავრობამ მომიტინგეებს შესთავაზა ახალი მთავრობის შექმნა და ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები. ახალ კაბინეტს სათავეში ჩაუდგა იული ბუფი. ვიცე-პრემიერად და ეკონომიკის მინისტრად დაინიშნა დემოკრატიული პარტიის ხელმძღვანელი გრამოზ პაშკო. ახალი არჩევნები დაინიშნა მომავალი წლის მარტში. 10 დეკემბერს მთავრობის მეთაური გახდა ვილსონ ახმეტი. ახლაი კაბინეტის დავალება იყო არჩევნების მომზადება.
1992 წლის 22 მარტს გამართულ არჩევნებში გაიმარჯვა დემოკრატიულმა პარტიამ, მან მიიღო ხმების 57,3 %, ხოლო სოციალისტებმა 23,7 %. ახალი მთავრობის მეთაური გახდა დემოკრატიული პარტიის აქტივისტი ალექსანდერ მეკსი. 3 აპრილს თანამდებობიდან გადადგა რამიზ ალია. 9 აპრილს კი ახალ პრეზიდენტად აირჩიეს დემოკრატიული პარტიის ლიდერი სალი ბერიშა.
ჯუღისის წმინდა გიორგის ეკლესია
ჯუღისის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ჯუღისის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, 0,5 კილომეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
მოსე გოგიბერიძის სახლ-მუზეუმი
მოსე გოგიბერიძის სახლ-მუზეუმი — მემორიალური მუზეუმი ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვენობანში. დაარსდა 1977 წელს. მუზეუმში დაცულია ქართველი ფილოსოფოსის მოსე გოგიბერიძის (1897–1949 წწ) ხელნაწერები, მემორიალური ნივთები, ფოტომასალა, დოკუმენტები, მისი შრომები. 2010 წლის იანვრისათვის მუზეუმში დაცული იყო 1000-მდე ექსპონატი.
ჯუღისის წმინდა გიორგის ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. ძლიერ დაზიანებულია. ჩამოშლილია გადახურვა და კედლების ზედა ნაწილები. შესასვლელი ჩრდილოეთი კედლის დასავლეთ ნაწილშია. აღმოსავლეთით მცირე სიღრმის აფსიდია, რომლის ღერძზე სწორკუთხა, გარეთკენ ოდნავ შევიწროვებული სარკმელია გაჭრილი. გრძივ კედლებზე თითო პილასტრია. შემორჩენილია ორივე პილასტრის ქვედა ნახევარი. ინტერიერი შელესილია.
მოსე გოგიბერიძის სახლ-მუზეუმი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის მუზეუმები
ჯუღისის წმინდა გიორგის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჰატისი
ჰატისი (Հատիս) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 030 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 359 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 15 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 23.23 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
ლოიკ რემი
ლოიკ რემი (Loïc Rémy; დ. 2 იანვარი, 1987) — ფრანგი ფეხბურთელი, ლილის „ლილისა“ და საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების თავდამსხმელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები კატეგორია:ლიონის ოლიმპიკის ფეხბურთელები კატეგორია:ოლიმპიკი მარსელის ფეხბურთელები კატეგორია:ქუინზ პარკ რეინჯერსის ფეხბურთელები კატეგორია:ნიუკასლ იუნაიტედის ფეხბურთელები კატეგორია:ჩელსის ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ზგურიცა
ზგურიცა (Zguriţa) — სოფელი მოლდოვაში, დროკიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 166 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 840 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დროკიის რაიონის სოფლები
სატულ-ნოუ
სატულ-ნოუ (Satul Nou) — სოფელი მოლდოვაში, ჩიმიშლიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 110 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2201 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩიმიშლიის რაიონის სოფლები
ეშმაკის დორბლი და სხვა მოთხრობები
სქოლიო
კატეგორია:ხულიო კორტასარის მოთხრობების კრებულები
იაკობ ქაჯაია
იაკობ ქაჯაია (დ. 28 სექტემბერი, 1993, წყალტუბო) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), საქართველოს ჩემპიონი (2019, 130 კგ), ახალგაზრდებსა (2013, 120 კგ) და 23 წლამდელებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2016, 130 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში ი
ჯონ კარპენტერი
ჯონ ჰოვარდ კარპენტერი (ინგლ. John Howard Carpenter; დ. 16 იანვარი, 1948, კარტჰეიჯი, ნიუ-იორკის შტატი, ამერიკის შეერთებული შტატები) — ამერიკელი კინორეჟისორი, პროდუსერი, მსახიობი, სცენარისტი და კომპოზიტორი. მიუხედავად იმისა, რომ კარპენტერს ბევრი სხვადასხვა ჟანრის ფილმი გადაუღია, იგი მაინც თავის 1970-1980-იანებში გამოშვებულ ნამუშევრებთანაა ასოცირებული, რომელთა უმეტესობაც საშინელებათა ან სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრშია.
ადრეული ცხოვრება
ჯონ კარპენტერი 1948 წლის 16 იანვარს კერტჰეიჯში, ნიუ-იორკის შტატში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში დაიბადა. იგი მილტონ ჯინ კარტერისა და მუსიკის პროფესორის, ჰოვარდ რალფ კარპენტერის შვილია. 1956 წელს კარპენტერი, მისი მშობლები და ძმა, ჯონი, ნიუ-იორკიდან კენტუკის შტატში გადავიდნენ. რეჟისორმა სწორედ იქ გაატარა თავისი ბავშვობა. კარპენტერი ბავშვობიდან დაინტერესებული იყო მუსიკითა და კინოხელოვნებით; განსაკუთრებით უყვარდა ჰოვარდ ჰოუკსისა და ჯონ ფორდის ფილმები.
კარპენტერი დასავლეთ კენტუკის უნივერსიტეტში სწავლობდა, მაგრამ 1968 წელს სამხრეთ კალიფორნიის უნივერსიტეტში გადავიდა. აქ იგი 1968 წლიდან 1972 წლამდე კინემატოგრაფის შესახებ ესწრებოდა კურსებს. სწორედ სამხრეთ კალიფორნიის უნივერსიტეტში გაიცნო მან პროდუსერი და სცენარისტი დენ ო'ბანონი, რომელიც მალევე მისი საუკეთესო მეგობარი გახდა.
კინო-კარიერა
1970 წელს მას კოლაბორაცია ჰქონდა პროდუსერ ჯონ ლონგენეკერთან. კარპენტერი თანასცენარისტი, რეჟისორი და კომპოზიტორი იყო ფილმისა, სახელწოდებით „ბრონკო ბილის მკვდრეთით აღდგომა“ (1970). ფილმმა „ოსკარი“ მოიპოვა საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმის კატეგორიაში.
1975 წელს კარპენტერმა თავისი პირველი დამოუკიდებელი სრულმეტრაჟიანი ფილმი, „ბნელი ვარსკლავი“ გადაიღო. სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრში გადაღებული ეს ნამუშევარი ოთხი ასტრონავტის შესახებ მოგვითხრობს, რომლებსაც აქვთ მისია, გაანადგურონ არასტაბილური სამყაროები. მინი|281x281პქ|კარპენტერი თავის შვილთან, კოდი კარპენტერთან (შუაში) და ბრუს რობთან (მარჯვნივ) ერთად. 2005 წელი. 1978 წელს გადაღებული „ჰელოუინი“ კარპენტერის ყველაზე წარმატებული ფილმია. ფილმისთვის მუსიკაც ასევე კარპენტერის მიერ არის შექმნილი და მას „Halloween Theme“ ეწოდება.
1981 წელს კარპენტერმა გამოუშვა ფილმი, სახელწოდებით „გაქცევა ნიუ-იორკიდან“. მასში მთავარ როლებს დოლანდ პლესენსი, ადრიენ ბარბი, ტომ ატკინსი, ჩარლზ სიფერსი, ფრანკ დუბლდეი, კურტ რასელი, ჰარი დინ სტენტონი, ლი ვან კლიფი და ერნესტ ბორგნინი ასრულებენ. იგი კრიტიკულად და კომერციულად წარმატებული გამოდგა.
2010 წლის 13 სექტემბერს ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე მისი ფილმის, „პალატა“ პრემიერა შედგა. 2015 წლის 3 თებერვალს გამოვიდა კარპენტერის მუსიკალური ალბომი, სახელწოდებით „Lost Themes“.
პირადი ცხოვრება
1990 წელს კარპენტერი პროდუსერ სენდი კინგზე დაქორწინდა. კინგი კარპენტერის გვიანდელი ფილმების პროდუსერია, მათ შორის: „სიგიჟის ხახაში“ (1994), „დაწყევლილთა სოფელი“ (1995), „ვამპირები“ (1998) და „მარსის მოჩვენებები“ (2001).
ფილმოგრაფია
სრულმეტრაჟიანი ფილმები
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 16 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი კომპოზიტორები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი კომპოზიტორები კატეგორია:ამერიკელი კინოკომპოზიტორები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:საშინელებათა ფილმების რეჟისორები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმების რეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი მემონტაჟეები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი გამხმოვანებლები კატეგორია:ამერიკელი ელექტრონული მუსიკოსები კატეგორია:ამერიკელი დენს-მუსიკოსები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ბას-გიტარისტები კატეგორია:ამერიკელი ბას-გიტარისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ბას-გიტარისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი პიანისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი პიანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი კლავიშისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი პიანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მუსიკოსები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მუსიკოსები
უჩა კორძაია
უჩა კორძაია (დ. 10 დეკემბერი, 1953, ქუთაისი — გ. 10 იანვარი, 2019, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი.
ბიოგრაფია
1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საორკესტრო ფაკულტეტი.
1974–1975 წლებში იყო ანსამბლების — „ორერა“, 1975–1985 წლებში „ვია 75“, 1985–1990 წლებში „ნატვრისხე“, 1997–2005 წლებში „ბიგ-ბენდი“ სოლისტი. 1997 წლიდან იყო რესტორან „ოვაციოს“, „მარკო პოლოს“, „ქართული სახლის“ მუსიკოსი. ჩაწერილი აქვს მრავალი დისკი. არის სსრკ-ის საესტრადო სიმღერების ფესტივალის ლაურეატი (1978, 1980 და 1982 წლებში).
მიღებული აქვს ღირსების ორდენი (2000).
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული 10 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2019 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის კურსდამთავრებულები უჩა
რეი-ბანი ავიატორი
thumb|[[Ray-Ban 3025 დიდ ლითონიანი სათვალე „ავიატორი“]]
ავიატორის სათვალე — სათვალის სტილი, რომელიც გამოგონილ იქნა კომპანია Bausch & Lomb-ის მიერ და ცნობილია ბრენდ Ray-Ban-ის სახელით. მას ახასიათებს მუქი, ხშირად ამრეკლი ლინზები, რომელნიც თვალის კაკალზე ორჯერ ან სამჯერ დიდნი არიან, აქვს ძალიან თხელი ჩარჩო, ორი ან სამი დამაკავშირებელი ხიდით და ხიშტი ყურსაცმი. ორიგინალური დიზაინი გამოირჩევა G-15 რბილი სათვალის ლინზებით, ანუ ნეიტრალური ნაცრისფრით და სინათლის 20%-ის გამტარობით. დიდი ლინზები არა ბრტყელები, არამედ ოდნავ გამობურცულები არიან. სათვალის დიზაინი ცდილობს დაფაროს, ადამიანის თვალის არეალის, რაც შეიძლება დიდი ნაწილი და რაც შეიძლება მეტად შეუშალოს სინათლის თვაზლე მოხვედრას ნებისმიერი კუთხიდან.
ისტორია
thumb|left|200პქ|გენერალი [[დაგლას მაკარტური ავიატორის სათვალეში. 1944 წელი, კუნძული ლეიტე, ფილიპინები.]] ავიატორის სათვალეები ან „პილოტის მინები“ ბრენდ რეი-ბანის მიერ 1936 წელს იქნა გამოგონებული, რათა მფრინავების თვალები, ფრენის დროს, მზისგან დაეცვა. ბრენდმა ამ სათვალეების მასობრივი გაყიდვა მათი შემუშავებიდან ერთი წლის შემდეგ დაიწყო.
„ავიატორი“ კარდგად ცნობილი სათვალის სტილი, მეორე მსოფლიო ომის დროს, გენერალ დაგლას მაკარტურის ფილიპინებში ვიზიტის შემდეგ გახდა. გაზეთების ფოტოგრაფებმა, ამ სათვალეში მას რამდენიმე სურათი გადაუღეს. ავიატორის სათვალეებმა ასევე დიდი მოწონება ჰპოვეს ფრანგულ არმიაშიც.
„ავიატორები“ პოპულარულები იყვნენ 1960-იანი წლებიდან, მაგრამ უფრო პოპულარულები პოპ კულტურის წარმომადგენლების პოლ მაკ-კარტნის, რინგო სტარის , ფრედი მერკურის და მოგვიანებით ფილმ Top Gun-ის მონაწილე პოპულარული მსახიობების ტომ კრუზის, ვალ კილმერისა და ენტონი ედვარდსის მიერ ამ სათვალეების ტარების შემდეგ გახდა (ამ ფილმის გაშვებიდან 7 თვის განმავლობაში ბრენდის გაყიდვებმა 40%-ით მოიმატა.). რეი-ბანის „ავიატორიები“ ასევე შესამჩნევი იყო ფილმებში კობრა, სადაც მთავარ როლში სილვესტერ სტალონე მონაწილეობდა და იცხოვრო და მოკვდე ლ.ა.-ში — სადაც ორი მთავარი პერსონაჟი მთელი ფილმის განმავლობაში ატარებს ამ სათვალეებს. 1990-იან წლებში, მათმა პოპულარულობამ იკლო, თუმცა ადრეული 2000-იან წლებიდან ისევ პოპულარობის ზრდა დაიწყო.
სათვალე „ავიატორზე“ დღემდე დიდი მოთხოვაა სამხედრო და სამოქალაქო პილოტებს შორის, ასევე ისინი საკმაოდ პოპულარულნი არიან ამერიკელ პოლიციელებშიც.
იხილეთ აგრეთვე
რეი-ბანი
სქოლიო
კატეგორია:მზის სათვალეები
ნიკო მარის სახლ-მუზეუმი
ნიკო მარის სახლ-მუზეუმი — მემორიალური მუზეუმი ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ დაბლაციხეში. მუზეუმში დაცულია ქართველი მეცნიერის ნიკო მარის (1864–1934 წწ.) ხელნაწერები, მემორიალური ნივთები, ნაშრომები. მუზეუმი გაიხსნა 1999 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის მუზეუმები
მედელინ პეტში
მინი|მედელინ პეტში რივედეილის პირველი სეზონის პრემიერაზე 2017 წელს მედელინ პეტში (Madelaine Petsch; დ. 18 აგვისტო, 1994, პორტ-ორჩარდი) — ამერიკელი მსახიობი.
სამი წლის ასაკში მედელინმა დაიწყო საცეკვაო და თეატრალურ სტუდიაში სიარული. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, გადავიდა ლოს-ანჯელესში. 2014 წელს მან მონაწილეობა მიიღო Coca-Cola-ის რეკლამაში. 2016 წლის თებერვალში მიიღო შერილ ბლოსომის როლი ტელესერიალში „რივერდეილი“. 2017 წელს გადაიღეს მხატვრულ ფილმში „პოლაროიდი“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1994 კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები
ზემო ჯოჭოს განძი
ზემო ჯოჭოს განძი — გვიანი ბრინჯაოს ხანის კოლხეთის მატერიალური კულტურულის ძეგლი სოფელ ზემო ჯოჭოს ადგილ — სარახიადან. აღმოაჩენილია 1960 წელს მიწის სამუშაოების დროს.
აღწერილობა
ზემო ჯოჭოს ცულებიდან ერთზე შუა წიბური მიდის სატარის შუამდე და შემდეგ დაბლა ეშვება სატარე ხვრელის უკანა პირის პარალელურად. სხვა ცულებისაგან განსხვავებით, ამ ცულს აქვს მახვილი, მორკალური ყუა. დანარჩენების ყუა მახვილი და უკან დაქანებულია. მათ აქვთ წვეტიან-ოვალური სატარე ხვრელი, ექვსად დაწახნაგებული ტანი და გორდა, რამდენიმე ასიმეტრიული პირი. ზემო ჯოჭოს ცულები, ერგეს განძის ცულებთან შედარებით, უფრო მასიურებია. ზოგ მათგანს იმდენად მაღალი პირი აქვს, რომ ძნელია დაბეჯიტებით იმის თქმა, ეს ცულები I თუ III სახეობას ეკუთვნიან.
სქოლიო
კატეგორია:კოლხეთის მატერიალური კულტურის ძეგლები კატეგორია:საქართველოში აღმოჩენილი განძები კატეგორია:ჭოროხის ხეობა
ეროვნულ ანგარიშთა სისტემა
საფუძველი, საგანი, მიზანი და ამოცანები
ეროვნულ ანგარიშიანობას საფუძვლად უდევს ეროვნული შემოსავლის წარმოების, განაწილებისა და მოხმარების პროცესი ეკონომიკური სისტემის ფუნქციონირების განსაზღვრული კანონზომიერებისა და სტრუქტურის ფარგლებში. ეას-ში ხდება ერთიანი მეთოდოლოგიური პრინციპების საფუძველზე მიღებული აღრიცხვის (ოპერატიული, საბუღალტრო, საბანკო, სტატისტიკა) მონაცემების შეჯამება მთელი ეკონომიკის მასშტაბით. ეას წარმოადგენს საერთაშორისო სტანდარტულ სტატისტიკურ მეთოდოლოგიას, შესაბამისად, მისი გამოყენებით მიიღწევა ქვეყნების ოფიციალურ სტატისტიკაში ინფორმაციის მოპოვების ხერხებისა და ეკონომიკური საქმიანობისა და მისი შედეგების აღრიცხვის მეთოდების ერთიანობა, რაც განაპირობებს ყველა ქვეყნის მაჩვენებელთა შესადარისობას და მნიშვნელოვნად ამარტივებს საერთაშორისო შედარებების მექანიზმსა და საიმედოობას მსოფლიოს მასშტაბით.
ძირითადი ამოცანები
ეროვნულ ანგარიშთა სიტემის ძირითადი ამოცანებია:
სქოლიო
კატეგორია:ეროვნული ანგარიშები კატეგორია:სტატისტიკა
წითელი ჯვრის საზოგადოების სახლი
წითელი ჯვრის საზოგადოების სახლი (Дом общества Красного Креста) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში. სახლი აგებულიაXIX საუკუნის მეორე ნახევარში. მიეკუთვნება არქიტექტურის ძეგლების ნუსხას. ამჟამად მასში განთავსებულია ქალაქის № 2 პოლიკლინიკა.
მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 104.
ისტორია
ბერძნების ქუჩა 104-ში მდებარე შენობა აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ბერძენი კომერსანტის ალექსოპულოს სახსრებით.
1817-1837 წლებში სახლი ეკუთვნოდა ვაჭარ ზახაროვს. 1837-1887 წლებში ტაგანროგელი ვაჭრის ცოლს ადელაიდა ალექსოპულოს, ხოლო 1890-1898 წლებში - მალტიადე ალექსოპულოს, რომლისგანაც სახლი იყიდა ეპომინონდ ალაფუზოვმა.
1880-იან წლებში აქ განთავსებული იყო მეხუთე სათადარიგო საარტილერიო ბრიგადის ლაზარეთი.
სახლის მფლობელმა ე. ალაფუზოვმა 1902 წელს სახლი საჩუქრად გადასცა ტაგანროგის წითელი ჯვრის თემს ამბულატორიისა და საავადმყოფოს ასაშენებლად, რის გამოც ალაფუზოვი დააჯილდოვეს წმ. ანას სახელობის მეორე ხარისხის ორდენით. საავადმყოფოს კურთხევა მოხდა 1904 წლის 14 მაისს.
თვით ეპომინონდ ალაფუზოვმა დააარსა ტაგანროგის წითელი ჯვრის საზოგადოება. საზოგადოების პირველი წევრები იყვნენ ანა ბესჩინსკაია, პავლე ფილიპევსკი და სხვ. საზოგადოების მთავარი ექიმი იყო ვლადიმირ შიმანოვსკი.
XX საუკუნის 20-იან წლებში სახლში განათავსეს პირელი ცენტრალური პოლიკლინიკა. მოგვიანებით შენობას მიაშენეს ახალი კორპუსი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ფასადზე. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სამხრეთ-აღმოსავლეთით ფასადზე მიაშენეს აგურის ნაგებობა.
XX საუკუნის მეორე ნახევარში აქ მუშაობდა ქალაქის საავადმყოფო № 3, რომელსაც 2003 წელს უწოდეს ქალაქის პოლიკლინიკა №2.
ამჟამად სახლი გარემონტებულია, შეღებეს წითელი საღებავით, კოლონები - თეთრად, ჩამოხსნეს ეზოს კარიბჭე. შენობა შეტანილია ტაგანროგის არქიტექტურული ძეგლების რეესტრში.
არქიტექტურა
წითელი ჯვრის საზოგადოების სახლი აგებულია აგურისაგან პროვინციული კლასიციზმის პერიოდში. სამკუთხა ფრონტონი ზემოდან ადგას ოთხ დორიულ სვეტს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ერგეს განძი
ერგეს განძი — გვიანი ბრინჯაოს ხანის კოლხეთის მატერიალური კულტურულის ძეგლი სოფელ ერგედან. აღმოაჩენილია 1936 წელს ახმედ აბაშიძის მიერ მიწის სამუშაოების დროს.
აღწერილობა
განძი შედგებოდა ბრინჯაოს 10 ცულისაგან. იგი გადაეცა აჭარის სახელმწიფო მუზეუმს (კოლექცია №32/37-46). მთლიანი განძის შესახებ პირველი ცნობა ეკუთვნის ო. ჯაფარიძეს, რომელსაც ადგილზე მხოლოდ რვა ცული უნახავს (აქედან შვიდი პირველი ტიპის, ერთი კი ქვეტიპის). ის ასევე აღწერილი აქვს დ. ქორიძეს.
ერგეს განძის ცულებიდან ორი კოლხური ცულის პროტოტიპების ჯგუფს მიეკუთვნება. სპეციალური აღნიშვნის ღირსია ის, რომ მათ აქვთ წვეტიან-ოვალური სატარე ხვრელი. დანარჩენი კი პირველი სახეობის ცულებია. მათგან ორ ცულზე ცენტრალური წიბური სატარის შუამდე, მიდის შემდეგ დაბლა ეშვება და იმეორებს სატარე ხვრელის უკანა პირის მოხაზულობას. დანარჩენ ხუთ ცულს ახასიათებს გორდა, ასიმეტრიული, ორფრთიანი პირი, ექვსად დაწახნაგებული შვეტილი ტანი, უფრო მოზრდილი წინა პირის მქონე წვეტიან-ოვალური სატარე ხვრელი და უკან დაქანებული მახვილი ყუა.
სქოლიო
კატეგორია:კოლხეთის მატერიალური კულტურის ძეგლები კატეგორია:საქართველოში აღმოჩენილი განძები კატეგორია:ჭოროხის ხეობა კატეგორია:გვიანი ბრინჯაოს ხანის მატერიალური კულტურული ძეგლები
ილიჩიოვკა (დროკიის რაიონი)
ილიჩიოვკა (Iliciovca) — სოფელი მოლდოვაში, დროკიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 176 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 226 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დროკიის რაიონის სოფლები
ველისციხის კვირაცხოვლის ეკლესია
ველისციხის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანიის მუნიციპალიტეტის სოფელ ველისციხეში. მდებარეობს სოფლის სამხრეთ განაპირას.
შემოჩნილია მხოლოდ სამხრეთ კედელი. (სიგრძე-9, სიმაღლე-1,3 მეტრი) რაზედაც მოგვიანებით აგურის გალავანი დაუშენებიათ, ეკლესია ნაგები ყოფილა რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. 2003 წელს ეკლესიის ახლოს მოსახლეობამ პატარა (1,5 X 0,66 მეტრი სიმაღლე — 0,98 მეტრი) ნიში ააგო.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნადეჟდა აზაროვა
ნადეჟდა აზაროვა (Наде́жда Бори́совна Аза́рова; დ. 2 დეკემბერი, 1956, სოფ. კამიშოვო, ასტრახანის ოლქი, სსრკ) — რუსი პოლიტიკოსი. რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო დუმის ფედერალური კრების მესამე და მეოთხე მოწვევის დეპუტატი. პარტია „ერთიანი რუსეთის“ წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 2 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:„ერთიანი რუსეთის“ წევრები
ლუიზა მეი ოლკოტი
ლუიზა მეი ოლკოტი (Louisa May Alcott; დ. 29 ნოემბერი, 1832 — გ. 6 მარტი, 1888) — ამერიკელი ავტორი, რომანისტი, მოთხრობების ავტორი და პოეტი, ცნობილი გახდა როგორც ავტორი რომანისა პატარა ქალები (1868), ასევე შემდგომი რომანის პატარა კაცების (1871) და ჯოს ბიჭების (1886). იგი გაიზარდა ახალ ინგლისში, ტრანსენდენტალისტი მშობლების აბიგაელ ოლკოტის და ამოს ბრონსონ ოლკოტის ოჯახში. ის აღიზარდა იმ დროისათვის ცნობილ მოაზროვნესთა წრეში.
ოლკოტების ოჯახი ფინასურად მძიმე მდგომარეობაში იმყოფებოდა, ამიტომ ლუიზას ადრეული ასაკიდან უწევდა მუშაობა ოჯახის დასახმარებლად. მუშაობის პარალელურად ის მაინც წერდა და გამოსავალს მწერლობაში ეძებდა. მისმა ერთ-ერთმა პირველმა ნამუშევარმა 1860 წელს, კრიტიკოსთა მოწონება დაიმსახურა. თავდაპირელად იგი ა. მ. ბერნანდის ფსევდონიმით წერდა. 1868 წელს პატარა ქალების გამოქვეყნებამ დიდი წარმატება მოუტანა მწერალს. წიგნი დაფუძნებული იყო ლუიზას ოჯახის რეალურ ამბებზე, მისი და მისი სამი დის ბავშვობის ისტორიებზე. წიგნი კარგად მიიღო იმ დროინდელმა საზოგადოებამ და დღესაც საკმაოდ პოპულარული საბავშვო რომანია.
ოლკოტი იყო ფემინისტი, აბოლიტანისტი მწერალი. იგი არასოდეს გათხოვილა. ლუიზა მამის გარდაცაებიდან ორი დღის შემდეგ გარდაიცვალა დამბლისგან ბოსტონში, 1888 წელის 6 მარტს.
სქოლიო
კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკელი პოეტები კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი საბავშვო მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ფემინისტი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ქალი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი ქალი პოეტები კატეგორია:ამერიკელი სუფრაჟისტები კატეგორია:ამერიკელი ქალთა უფლებების დამცველი აქტივისტები კატეგორია:ფსევდონიმიანი ქალი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ქალი საბავშვო მწერლები კატეგორია:ბოსტონელი მწერლები კატეგორია:პენსილვანიელი რომანისტები კატეგორია:XIX საუკუნის ფსევდონიმიანი მწერლები კატეგორია:ფილადელფიელი მწერლები კატეგორია:მასაჩუსეტსელი რომანისტები
ჰაცავანი (კოტაიქი)
ჰაცავანი (Հացավան) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 400 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 610 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 31 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 19.86 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
კვაჭი კვაჭანტირაძე
კვაჭი კვაჭანტირაძე — მიხეილ ჯავახიშვილის პირველი, 1924 წლის პიკარესკული რომანი. რომანში გადმოცემულია თაღლით კვაჭი კვაჭანტირაძის ისტორია, რომელიც სტალინის პერიოდის საბჭოთა კავშირში ვითარდება. გერონტი ქიქოძის მოგონენებებზე დაყრდნობით არსებობს მოსაზრება, რომ პერსონაჟ კვაჭი კვაჭანტირაძის პროტოტიპი არის დიპლომატი ვასილ დუმბაძე. ზოგიერთი კრიტიკოსის აზრით კვაჭის პროტოტიპი შესაძლებელია მიხეილ ანდრონიკოვი, იგივე მიხეილ ანდრონიკაშვილი ყოფილიყო. რომანი ინგლისურ ენაზე 2015 წელს ითარგმნა. იმავე წელს ის The Guardian-ის რჩეულ საზაფხულო საკითხავთა სიაში მოხვდა.
რომანის შესახებ
"კვაჭი კვაჭანტირაძე" - მიხეილ ჯავახიშვილის პირველი რომანია.მწერალს თავიდან მოთხრობების ციკლის დაწერა ჰქონდა განზრახული,ასეთი სახით გამოაქვეყნა კიდეც 1924 წელს ლიტერატურულ პერიოდიკაში,მაგრამ შემდეგ ცალკეული სათავგადასავლო-ავანტიურისტული ეპიზოდები ერთ სიუჟეტურ ღერძზე აასხა და მთლიანი რომანის იერი მისცა. მწერალმა კვაჭი კვაჭანტირაძით შექმნა განზოგადებული სახე გაიძვერა და ფლიდი ადამიანისა, რომელსაც პირადი კარიერისა და წარმატებისათვის ყველას და ყველაფრის გაყიდვა შეუძლია ოდნავი სინდისის ქენჯნის გარეშე. ავტორი 1925 წლის წინასიტყვაობაში წერს: "ვბედავ და ამ წიგნს წრფელი გულით მივუძღვნი ყველა მსხვილფეხა და წრვილფეხა კვაჭსა და კვაჭიკოებს, რომელნიც ჩემს კურთხეულ სამშობლოში ყოველთვის უხვად მოიპოვებოდნენ." კვაჭი კვაჭანტირაზე უთუოდ გროტესკული,მხატვრულად გაზვიადებული სახეა, თუმცა ამით მისი რეალისტური ბუნება ოდნავადაც არ იჩქმალება. ავტორი თავისი გმირებისათვის ყოველთვის ირჩევდა რეალურ პროტოტიპებს, რომლებიც ეხმარებოდნენ მას ცოცხალი მხატვრული სახის შექმნაში.
მწერალი გვიყვება კვაჭი კვაჭანტირაძის ფანტასტიკურ თავგადასავალს, ამ ავანტურისტი ადამიანის მთელ მაქინაციებს. კვაჭი იშვიათ მოსაზრებულობასა და გამომგონებლურ ნიჭს ამჟღავნებს, როდესაც საქმე ეხება ძარცვას, წაგლეჯას, მითვისებას, კარიერის გაკეთებას. მკითხველის თვალწინ გაირბენს კვაჭის ცხოვრება, დაბადებიდან უკანასკნელ დღეებამდე და მკითხველი მოწმე ხდება იმის, რომ კვაჭის ბუნება არ იცვლება, არამედ იცვლება მასშტაბები გაიძვერობისა და აფიორისა. მისი აფიორები რამდენიმე მანეთიდან რამდენიმე მილიონამდე იზრდება და ქუთაისის ვიწრო ქუჩებიდან პეტერბურგის, პარიზის და ლონდონის მდიდრულ კვარტალებს სწვდება. ეს რომანი უთუოდ საინტერესოდ იკითხება, რადგან იგი სავსეა მახვილგონივრულად შექმნილი რთული და დაძაბული სიტუაციებით, თუმცა ისიც უნდა ითქვას, რომ კვაჭის გაუთავებელი აფიორები, რომლების ხშირად კინემატოგრაფიის სისწრაფით იცვლებიან მკითხველის თვალწინ, ერთგვარად უკარგავენ რომანს სიუჟეტურ მთლიანობას(აღსანიშნავია, რომ მწერალს თავიდან მოთხრობების ციკლის დაწერა ჰქონდა განზრახული,მაგრამ შემდეგ ცალკეული სათავგადასავლო-ავანტიურისტული ეპიზოდები ერთ სიუჟეტურ ღერძზე აასხა და მთლიანი რომანის იერი მისცა) და აფერხებებ მოქმედების დინამიურობას.
კვაჭის ლიტერატურული სახის ანალიზი
მიხეილ ჯავახიშვილის რომანის ის ნაწილი, რომელშიც კვაჭის საქართველოში დაბრუნება და ,,მოღვაწეობაა” აღწერილი, ქართული საზოგადოების ფსიქოლოგიის ირონიულ-ანალიტიკურ სურათს მოიცავს. ეს სურათი გვიჩვენებს, თუ რატომ არის ჩვენში წარმატებული და აღზევებული კვაჭის ტიპი: ქართული საზოგადოება მუდამ ელის სასწაულებრივ მხსნელს, რომელიც სწრაფად გადაუჭრის მას ყოველგვარ პრობლემებს თავისი არაჩვეულებრივი ძალების და უნარების წყალობით. თვითონ კი მხოლოდ უნდა დატკბეს მისი ნიჭის ნაყოფით, შრომა და ინიციატივის გამოჩენა არ სჭირდება, არც რაიმე პასუხისმგებლობა ეკისრება. ქართული საზოგადოების ამ თვისებაზეა ლაპარაკი ილია ჭავჭავაძის წერილშიც ,,რა გითხრათ? რით გაგახაროთ?” – ქართველები პასიურად ელოდებიან ღვთის წყალობას, ჰგონიათ მათი შრომის, აქტივობის გარეშეც გაკეთდება. ასეთი ,,ღვთის წყალობაა” კვაჭი. კვაჭი-მხსნელის მითოლოგიზებული ფიგურა ქართული საზოგადოების ოცნების და პოეტური წარმოსახვის ქმნილებაა, რომელსაც ეს საზოგადოება ბრმად ენდობა და ისიც უხვად სარგებლობს ამ ნდობით. უსახური რეალობის პოეტიზაცია, იდეალიზაცია საქართველოში მხოლოდ იმ პოეტებს არ ემარჯვებათ, რომლებიც კვაჭი-რაინდის ისეთ ამაღლებულ ხატს ქმნიან, რომ მათი ოსტატური ფალსიფიკაციით თვით ამ საქმის ვირტუოზი კვაჭიც კი განცვიფრებული რჩება.
თუმცა კვაჭი თვითონაც ასახიერებს რაინდს. მისი ეფემერული მონაწილეობა კოჯრს ბრძოლაში საბჭოთა ჯარის წინააღმდეგ იმითაც უნდა აისახენოდეს, რომ მას ზოგჯერ ზედმეტად იტაცებს რაინდის როლი, თუმცა დროულად ფხიზლდება და უკან იხევს, პატრიოტულ აღტკინებას იოკებს. არადა, კვაჭს მართლა უყვარს სამშობლო როგორც თავისი კერძო საკუთრება, საკუთარი მამული, როგორც ექსპლუატაციის ობიექტი, როგორც საბალახო და სანავარდო – მწერალი ელვარე ირონიით ხატავს კვაჭის ეგზალტირებულ პატრიოტულ ემოციებს.
ზნეობასაც კვაჭისთვის მხოლოდ პრაგმატულ-გამოყენებითი ღირებულება აქვს. დიდებულია, როცა სხვები მორალური ნორმებს ასრულებენ – ამით კვაჭი მათი უზნეობისგან დაცულია, ისინი კი დაუცველები არიან მისი უზნეობის წინაშე. როცა ამორალობაში სხვები – ვთქვათ, ქართველი ხელისუფლები – ჯობნიან, მისი მორალური აღშფოთება უსაზღვროა, მგზნებარედ გმობს მათ უზნეო ქცევას. კვაჭი დიდი მორალისტია – მორალურ კანონებს მუდამ უნდა ემორჩილებოდეს ყველა… მის გარდა.
კვაჭი კვაჭანტირაძე – მიხეილ ანდრონიკოვი
ზოგიერთი კრიტიკოსის აზრით კვაჭის პროტოტიპი შესაძლებელია მიხეილ ანდრონიკოვი, იგივე მიხეილ ანდრონიკაშვილი ყოფილიყო. მიხეილ ანდრონიკოვი, რუსეთის სახელმწიფო მოხელე, ცნობილი ავანტიურისტი, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში მეგობრობდა და თანამშრომლობდა კაცობრიობის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე გაქნილ ავანტიურისტთან და გარყვნილ რუსთან გრიგორი რასპუტინთან. კვაჭისა და მიხეილის ბიოგრაფიებს შორის მრავალი დამთხვევაა.
მიხეილ ანდრონიკოვს საკმაოდ საინტერესო წარმომავლობა და ოჯახი ჰქონდა. მისი მამა, ასევე მიხეილ აბელის ძე ანდრონიკოვი დიდი თავადის, მიხეილ ნიკოლოზის ძის ადიუტანტი იყო. ანდრონიკოვი გერმანიაში დაიბადა და გაიზარდა. რუსეთში ის ახალგაზრდობის წლებში ჩამოვიდა და „რუსი ხალხის კავშირს” დაუახლოვდა. იყო კამერ-იუნკერი, ტიტულოვანი მრჩეველი, საგანგებო დავალებათა ზესაშტატო მოხელე წმიდა სინოდის ობერ-პროკურორთან. მიხეილს პირადი ნაცნობობა ჰქონდა იმპერატორ ვილჰელმ მეორესთან. ამიტომაც იყო, რომ პირველი მსოფლიო ომის დროს, გერმანოფილობის ბრალდებით, სამხედრო უწყების ზედამხედველობის ქვეშ იმყოფებოდა. ცნობილია, ანდრონიკოვის სიტყვა, რომელიც მან კაიზერთან დაზავებასთან დაკავშირებით წარმოთქვა: „ნუ დაივიწყებთ, ბატონებო, 1905 წელს. ჩემი აზრით, უმჯობესია, გერმანელებმა მოგვჭრან კუდი, ვიდრე ჩვენმა გლეხებმა – თავი.”(ასეთი ფრაზებით ძალიან წააგავს კვაჭის და მის იდეოლოგიას უახლოვდება). მინიატიურა|რომანის რუსული გამოცემის ყდა კიდევ ერთი დამთხვევაა ის, რომ უფრო გვიან, გრიგორი უახლოვდება რასპუტინს, ის გახდა მისი უშუალო კონსულტანტი საკადრო დანიშვნებისა და სახელისუფლებო სტრუქტურებთან ურთიერთობის სფეროში. ანდრონიკოვი თავის ოთახს საგანგებოდ უთმობდა რასპუტინს ეპისკოპოს ვარნავასთან, შინაგან საქმეთა მინისტრ ხვოსტოვთან და საიდუმლო მრჩეველ ბელეცკისთან შესახვედრად. ანდრონიკოვი ყოველთვის ხაზს უსვამდა მის განსაკუთრებულ რელიგიურობას, რადგან ეს იმ პერიოდის მეფის კარზე მიღებული იყო. რელიგიურობისადმი ფეხის ასაწყობად და საკუთარი ღვთივსათნომყოფელობის ხაზგასასმელად, საკუთარ საძინებელში სამლოცველო ჰქონდა მოწყობილი – დიდი ჯვარცმა, ანალოგიით მაგიით ნაკურთხი წყლისთვის და სხვა. იმავე საძინებელში კი, შირმის მეორე მხარეს, ორადგილიან საწოლზე საპროტექციოდ მოსულ მთხოვნელებს იღებდა. ამ ფაქტს აღწერს ეკატერინოსლავსკის რაიონული სასამართლოს პროკურორი თავის მოხსენებაში. პროკურორი ვლადიმერ რუდნევი: „შირმის მეორე მხარეს, თავის ორადგილიან საწოლზე ყველაზე გათახსირებულ, საძაგელ საქმიანობას ეწეოდა… ახალგაზრდა ადამიანებთან, რომლებიც მას ეალერსებოდნენ პროტექციის გაწევის სანაცვლოდ”. თანდათანობით ანდრონიკოვმა რასპუტინის ნდობა დაიმსახურა და შემდეგში მისი ერთ-ერთი ყველაზე ახლობელი და ნდობით აღჭურვილი პირი გახდა. „სულმდაბალი პიროვნებაა”, – თქვა ანდრონიკოვის შესახებ ყოფილმა პრემიერმა ვიტემ. მწერალ კასვინოვის დახასიათება კი ასეთი იყო: „ანდრონიკოვი თითქოს არც ჯაშუში იყო, არც გაიძვერა. სულ რაღაცას ჯახირობდა, ფლიდობდა, ინტრიგნობდა. ერთმანეთის წინააღმდეგ აქეზებდა ადამიანებს.”