cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბირინჯი-ნუგადი
ბირინჯი-ნუგადი (Birinci Nügədi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ყუბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 7768 კაცი. სახელი ნუგადი თათრული წარმოშობისაა და ნიშნავს „ახალ სოფელს“. თავდაპირველად, სოფელი ნუგედი იყო ერთი სოფელი. მოგვიანებით, კოლექტივიზაციის წლებში, ორი სოფელი ბირინჯი-ნუგადი (პირველი) და იქინჯი-ნუგადი (მეორე)   ჩამოყალიბდა ნუგადიდან, ორივე სოფელი გამოყოფილია მდინარე ყარაჩაით. სოფელში დგას უნიკალური მინარეთი, რომელიც თარიღდება XVII-XIX საუკუნეებით.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
ზორავანი
ზორავანი (Զորավան) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 380 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 566 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
ვეჯინის ფურცელაძეების ეკლესია
ვეჯინის ფურცელაძეების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მონიციპალიტეტის სოფელ ვეჯინის ჩრდილო დასავლეთით 1 კილომეტრზე ძველ სასაფლაოზე. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს.
ეკლესია ფურცელაძეების საგვარეულოს სალოცავია, იქვეა მათი სასაფლაოც. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია საშუალო ზომის რიყის ქვითა და ნატეხი ქვით. ძლიერაა დაზიანებული; ჩამონგრეულია ცილინდრული შუა ნაწილი, კონქი, კედლების ზედა ნაწილები და ლავგარდანი. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლები შუაზეა გარღვეული. ეკლესია უაფსიდოა და აღმოსავლეთი სწორი კედლითაა დასრულებული, შესასვლელი დასავლეთით ჰქონია, აღმოსავლეთ კედლის შუაში თაღოვანი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო პატარა სწორკუთხა ნიშაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სკინოშიკა
სკინოშიკა (Schinoşica) — სოფელი მოლდოვაში, ჩიმიშლიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 186 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 113 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩიმიშლიის რაიონის სოფლები
ტიკაკოს რაიონი
ტიკაკოს რაიონი (Distrito de Ticaco) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის ტარატის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 277 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 731 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 347.06 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტარატის პროვინციის რაიონები
კოსტელეც-ნად-ჩერნიმი-ლესი
კოსტელეც-ნად-ჩერნიმი-ლესი (ჩეხ. Kostelec nad Černými lesy, გერმ. Schwarzkosteletz) — ქალაქი ჩეხეთში, პრაღა-ვიხოდის რაიონში. მდებარეობს პრაღიდან აღმოსავლეთით 30კმ მანძილზე, ზ.დ. დაახლ. 400მ. ქალაქის გარშემო არის წიწვოვანი ტყეები, საიდანაც წარმოსდგება ქალაქის სახელი. ცხოვრობს დაახლ. 3700 მცხ. ქალაქის ფართობი 1771 ჰა-ია.
წყარო
ეს სტატია ნათარგმნია ჩეხური ვიკიპედიის სტატიიდან: Kostelec nad Černými lesy
კატეგორია: ჩეხეთის ქალაქები
ჟურამენტუ
ჟურამენტუ (Juramento) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მონტის-კლარუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 113 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.53 კმ²-ზე. ფართობი 431 630 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ზაზა ნადირაძე
ზაზა ნადირაძე (დ. 2 სექტემბერი, 1993, მცხეთა) — ქართველი ნიჩბოსანი. 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მონაწილე. 2018 წლის ევროპის ჩემპიონატის (ბელგრადი, სერბეთი) ოქროს მედალოსანი. მსოფლიო თასის მფლობელი (2019, პოზნანი, პოლონეთი). საქართველოს ნიჩბოსნობის ფედერაციის პრეზიდენტი 2020 წლიდან.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:ქართველი ნიჩბოსნები კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
აზერბაიჯანული ხალიჩა
მინი|ყარაბაღის სკოლის ხალიჩა. მალიბეილი აზერბაიჯანული ხალიჩა (Azərbaycan xalçası) — ტერმინი, რომელიც გამოიყენება სხვადასხვა სახის ხალიჩების აღსანიშნავად. აზერბაიჯანულ ხალიჩებს შორის გამოირჩევიან ბაქოს, განჯის, ყაზახის, შირვანის, შემახის, ყარაბაღის, ყუბის, არდებილისა და თავრიზის ხალიჩებს. ხალიჩების დამზადება არის აზერბაიჯანის დეკორატიული და გამოყენებითი ხელოვნების ერთ-ერთი ტრადიციული და უძველესი ფორმა.
2006 წელს მოსკოვის იუნესკოს ბიუროს მხარდაჭერით გამოვიდა დისკი სახელწოდებით „აზერბაიჯანული ხალიჩები“ 215 სურათით, 15 ვიდეოკლიპითა და რამდენიმე სტატიებით, რომლებიც ეხება აზერბაიჯანის ხალიჩბის ხელოვნებას.
2010 წლის ნოემბერში აზერბაიჯანული ხალიჩა იუნესკოს მიერ არამატერიალური მემკვიდრეობის სიაში შვიდა.
ისტორია
მინი|230x230პქ|ხალიჩების ბაზარი განჯაში უძველესი დროიდან აზერბაიჯანი ცნობილია, როგორც მრავალფეროვანი ხელოვნების ცენტრი. არქეოლოგიური გათხრები აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე ამტკიცებს, რომ სოფლის მეურნეობის, მარაგების ამაღლების, ლითონის სამუშაოებისა, კერამიკის და ხალიჩის კულტურა ძალზედ განვითარებული იყო ჯერ კიდევ ძვ.წ. II ათასწლეულში.
აზერბაიჯანში არქეოლოგიური გათხრების შედეგები ადასტრებს ხალიჩების ტრადიციების ანტიკურობას. გულთაფინის გათხრებისას აღმოაჩინეს ხალიჩის ქსოვის ინსტრუმენტები, რომელიც თარიღდება ძვ. წ IV-III ათასწლეულებით.
XVI ს-ის შემდეგ, როდესაც სეფიანთა სახელმწიფო ჩამოყალიბდა, აზერბაიჯანული ხალიჩა ხელოვნების ნიმუშის უპრეცედენტო სრულყოფილებას აღწევს და სამრეწველო ხასიათს იძენს. მინი|231x231პქ|ხალიჩების დამზადების პროცესი. მე-20 საუკუნე მინი|232x232პქ|აზერბაიჯანის ხალიჩის მუზეუმი მხატვარ-მინიატურისტებმა, მაშინდელმა დამწერლებმა დიდი როლი შეასრულეს აზერბაიჯანის ორნამენტული ხელოვნების სკოლის ფორმირებაში. ამ პერიოდში შეიქმნა „თავრიზის სკოლის“ ერთიანი სტილი.
XVII საუკუნეში ყაზახის, ბარდის, მუღანისა და ერდებილის ხალიჩები, ასევე ლოცვისთვის განკუთვნილი ხალიჩები გახდა ცნობილი. XVIII საუკუნის შუა ხანებში კი შემახის, შუშისა და შექის ხალიჩები ხდებიან ცნობილნი. სოფელ ამირჯანაში, რომელიც ბაქოს მახლობლადაა, შექმნილი ხალიჩები საექსპორტოდ გაჰქონდათ.
XX საუკუნის ბოლოს, აზერბაიჯანში ხალიჩის ქსოვა გახდა ეკონომიკის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი სფერო. დღეს, აზერბაიჯანის ბევრ რეგიონში, ხალიჩა-დამზადება წარმატებით ვითარდება. აზერბაიჯანში 20-ზე მეტი მსხვილი და საშუალო ზომის ხალიჩების ქარხანა მუშაობს, კერძოდ, ყუბის, გუსარის, ქურდამირის, განჯის, შემახის, დევეჩის, ყაზახის, თოვუზის, შექის, არდაბილის, თავრიზსა და ბაქოში მოქმედებს ხალიჩების წარმოება, სადაც უძველესი ტრადიციების შემუშავება გრძელდება.
2010 წლის ნოემბერში, ლონდონში გამოფენაზე „Azerbaijan: Flying Carpet To Fairy Tale“ და 2011 წლის თებერვალში პარიზში გამართული აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის მე -20 წლისთავისადმი მიძღვნილ საზეიმო ცერემონიალზე წარმოდგენილი იყო აზერბაიჯანული ხალიჩები.
აზერბაიჯანული სკოლის ხალიჩები
დღეისათვის მხატვრული და ტექნიკური მახასიათებლებით გამოარჩევენ შვიდ აღიარებულ ხალიჩების სკოლას: ბაქოს, ყუბის, შირვანის, განჯის, ყაზახის, ყარაბაღისა და თავრიზის სკოლებს.
ბაქოს ხალიჩების სკოლა
ხალიჩები ხასიათდება რბილი და ინტენსიური ფერით, ორიგინალური გეომეტრიული ნიმუშებით. გარდა გეომეტრიული ნიმუშების დეკორაციისა, ბაქოს ხალიჩა გამოირჩევა მცენარეების გამოსახულებით. ხშირად ცენტრალურ ფონზე გაფორმებულია მართკუთხა მედალიონი. ტრადიციულ სქემებში აფშანსა და ხარანგს იყენებენ, ასევე პალმეტებს, ფოთლებსა და მცენარეულ მოტივებს. გარდა ამის გვხვდება ცხოველების გამოსახულებები. ხშირად ხალიჩებს სახელწოდებას აძლევენ იმ ადგილის მიხედვით, სადაც ის მოქსოვილ იქნა. ბაქოს ხალიჩები საკმაოდ ფხვიერია. საფუძველი ძირითადად შალი და ბამბაა. შეხებაზე ძალზედ რბილია, კვანძი სიმეტრიულია. დამახასიათებელია ღია, თითქმის გამჭვირვალე ფერები - კრემისფერი, სპილოს ძვლის ფერი, ყვითელი, შოკოლადისა და წითელი სუფთა ტონები, ასევე ლურჯი.
განჯის ხალიჩების სკოლა
სკოლა მოიცავს განჯისა და მის მიმდებარე სოფლების ტერიტორიას. ხალიჩების ქსოვის ძირითადი ცენტრი იყო ქალაქი განჯა. ის ასევე ცნობილი იყო მაღალი ხარისხის ბეწვისა და აბრეშუმის ხალიჩებით. ხასიათდება წაგრძელებული ფორმით და სიმეტრიული ქსოვით, ტექსტურა უხეში და ფხვიერია, ბაზა არის შალის. ამ ხალიჩას ახასიათებს ნათელი და გაჯერებული ფერები, ხშირად ლურჯი სხვადასხვა ელფერებში, ასევე წითელი, მწვანე, ყვითელი, კრემისფერი, შავი და ყავისფერი.
შირვანის ხალიჩების სკოლა
კომპოზიციის მიხედვით, „შირვანის ხალიჩები“ ორ კატეგორიად იყოფა. პირველი მოიცავს ხალიჩებს დეკორატიული საზღვრების გარეშე. ფართო ზოლებს ახასიათებს ექვსკუთხა მოტივები ან სამკუთხა ფორმები. მეორე, ზიგზაგის მსგავსი ნიმუშებია. ასეთი ხალიჩების ერთ-ერთი საერთო ნიმუშია ვარსკვლავის ფორმის მოხატულობა, რომლებიც ხშირად რიგებადაა მოწყობილი. მთავარი მასალა კი ბეწვი და ბამბაა.მოცემული ხალიჩები გამოირჩევა განსაკუთრებული ქსოვის ტექნიკით, რომელიც საშუალებას იძლევა განათავსოთ 3000-მდე კვანძი კვადრატულ დეციმეტრზე. გამოიყენება, როგორც მუქი, ისე ნათელი ფერები - ყვითელი, ლურჯი, სპილოს ძვლის ფერი.
ყარაბაღის ხალიჩების სკოლა
ყარაბაღის სკოლა მოიცავს სამხრეთ-დასავლეთ აზერბაიჯანის რეგიონებს, როგორიცაა შუშა, მალიბეილი, გიროვი, დაშბულაღი, დოვშანლი, თუღი, თუღლარი, მურადხანლი და სხვა. ბევრ სოფელში აწარმოებდნენ ხალიჩებს და ყიდდნენ მათ. ყარაბაღის ჯგუფის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ხალიჩა არის „შადდა“. დღეს, თბილისში, სიმონ ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმში ინახება შადდის ტიპის ხალიჩა.
ყუბის ხალიჩების სკოლა
ყუბის სკოლა მოიცავს აზერბაიჯანის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონს. ყუბის ხალიჩები ჩვეულებრივ გაფორმებულია კომპლექსური მედალიონებით. როგორც წესი, მედალიონი გამოსახულია ხალიჩის მთელ სიგრძეზე. კომპოზიციების მიხედვით, ეს ხალიჩები ძალიან მრავალფეროვანია. ფერები მუქი და ნათელია. ასეთი ხალიჩების მასალა ბამბაა. ყუბის სკოლის ხალიჩების გაფორმებაში სხვადასხვა გეომეტრიული ნიმუშები და ორნამენტებია. ასევე გვხვდება ცხოველებისა და მცენარეების გამოსახულება.
ყაზახის ხალიჩების სკოლა
ყაზახის ხალიჩების სკოლა მოიცავს ყაზახის, აღსთაფის, თოვუზის რაიონებს აზერბაიჯანში. ამ სკოლის შემადგენლობაში შედის ბორჩალის ხალიჩაც. ყაზახის ხალიჩებს შორის გამოირჩევა ე.წ „ვარსკვლავური ხალიჩები“. დაყოფილია ოთხ ჯგუფად, რომელიც დამოკიდებულია ხალიჩისა და ვარსკვლავის მოხატულობის ზომაზე. 1980 წ ინგლისელმა ხელოვნებათმცოდნემ და აღმოსავლეთ ხალიჩების ექსპერტმა რობერტ პინერმა ყაზახური ხალიჩების დღეს არსებული კლასიფიკაცია შესთავაზა. ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული „ვარსკვლავურ ხალიჩებს“ შორის ითვლება ხალიჩა „დეველი“, რომელზეც გამოსახულია აქლემი თეთრ ფონზე და  მრავალრიცხოვანი დეკორატიული რომბი. „ყაზახური ხალიჩები“ ყველაზე ხშირად ხასიათდება უხეშობით, განსხვავდებიან მაღალი შეჭრით, ქსოვა სიმეტრიული და უხეშია, შეხებისას რბილია, თუმცა მძიმეა. ისინი გამოირჩევიან მდიდარი ფერის დიაპაზონით, ძირითადად ბუნებრივი საღებავები გამოიყენება. ამ ჯგუფის ხალიჩებში წითელი ფერი ფართოდ გავრცელებულია. ხალიჩის ქრომატური პალიტრა მრავალფეროვანი და მდიდარია: ლურჯი, მწვანე, ყვითელი, კრემისფერი, ყავისფერი და შავი.
თავრიზის ხალიჩების სკოლა
თავრიზი დიდი ხნის მანძილზე ცნობილი იყო, როგორც ხალიჩების წარმოების ცენტრი. აქ წარმოებული აბრეშუმის ხალიჩები ძალიან ცნობილი იყო, ასევე აბრეშუმის ხალიჩები, რომელსაც ამშვენებდნენ ძვირფასი ქვებით, ვერცხლისა და ოქროს ძაფებით.
ხალიჩბს ქსოვდნენ „შაჰის კარის“ მოთხოვნილებით, რომლის რეზიდენცია დიდი ხნის მანძილზე იყო თავრიზი და ამიტომ ხალიჩის ქარხნებში ყველაზე სახელგანთქმული ოსტატები მუშაობდნენ. XVII ს თავრიზის ხალიჩებს, ძირითადად, ამზადებდნენ საზღვარგარეთ გასატანად. ამ პერიოდში იწყება ხალჩების ექსპორტი მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში. XIX ს თავრიზის ხალიჩების ქარხნები ხვდებიან ორი დასავლური კომპანიების კონტროლის ქვეშ „Zigler“-ისა და „PETAG“-ის. ხალიჩის ქსოვის ტრადიცია თავრიზში დღესაც ვითარდება. თავრიზის აზერბაიჯანელებმა კი სახელი გაითქვეს, როგორც ხალიჩის ქსოვის ოსტეტები.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული ხალიჩები კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
სახევის ეკლესია
სახევის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ სახევის სამხრეთით 1 კილომეტრზე, ტყიანი მთის წვერზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. შემორჩენილია აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ კედლების ნაწილი. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი, რომელიც მთლიანად შირიმითაა გამოყვანილი. სარკმლის თითოეულ მხარეს თითო პატარა ნიშია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ტონი კუკოჩი
ტონი კუკოჩი — დ. 18 სექტემბერი, 1968, ხორვატია, იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკა) — ყოფილი ხორვატი კალათბურთელი, რომელიც 1993-2000 წლებში თამაშობდა ჩიკაგო ბულზში, სადაც 1996-1998 წლებში გახდა NBA ჩემპიონი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:ხორვატი კალათბურთელები კატეგორია:ნაციონალური საკალათბურთო ასოციაციის კალათბურთელები
რქაქნარა ბუბალი
რქაქნარა ბუბალი (Damaliscus) — წყვილჩლიქოსან ძუძუმწოვართა გვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. აერთიანებს სამ სახეობას:
ადრე ამ გვარში შედიოდა ჰანტერის ბუბალი.
სქოლიო
* კატეგორია:ძროხისებრნი
მაგრანეთის პირველი ნამოსახლარი
მაგრანეთის პირველი ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაგრანეთის ჩრდილო-დასავლეთით, მდინარე თრანულის მარჯვენა ნაპირზე, ქუშანაანთგორაზე. განეკუთვნება V-VII საუკუნეებს.
1967-1969 წლებში გათხარა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის, ერწო-თიანეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი რ. რამიშვილი). შემორჩენილია მოზრდილი შენობის საძირკველი, რომელიც ნაგებია რიყის ქვის ორპირი წყობით. შენობას ალიზის კედლები და ღარიანი კრამიტის სახურავი ჰქონია. არქეოლოგიური მასალისა და ძეგლის სტრატიგრაფიული მონაცემების მიხედვით, ნაგებობა Xll საუკუნის მეორე ნახევარში უნდა იყოს გადამწვარი. ლ. რჩეულიშვილის აზრით, ქუშანაანთგორის ნაგებობა წარმოადგენდა სპარსული მაზდეანობის გავლენით აგებულ ტაძარს, რომლის თავისებური კომპოზიციური სტრუქტურა ადგილობრივი ტრადიციებით უნდა ყოფილიყო განპირობებული, რაზედაც მიუთითებს მისი გეგმის მსგავსება ქრისტიანული ბაზილიკის ქართულ ვარიაციასთან - სამეკლესიიან ბაზილიკასთან. აღმოჩენილი მასალა ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში და ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ლასკოს მღვიმე
მინი
ლასკოს მღვიმე — მღვიმე საფრანგეთის სამხრეთ-დასავლეთით, თარიღდება 18000-15000 წლით, აღმოაჩინეს 1940 წლის 12 ოქტომბერს სტუდენტებმა. ის გამოირჩევა ზემო პალეოლითის კლდის მხატვრობით. მღვიმე დაყოფილია დარბაზებად: ხარების დარბაზი, გრავიურების პალატა, მკვდარი კაცის მაღარო, პასაჟი და ა.შ. აქ აღმოჩენილია 2000-მდე ნამუშევარი. მღვიმე ნახატებიანად იუნესკოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაშია შეტანილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში
ედმუნდი (ლანკასტერის ერლი)
ედმუნდ ზურგმოხრილი (Edmund Crouchback; დ. 16 იანვარი, 1245 — გ. 5 ივნისი, 1296) — პლანტაგენეტთა დინასტიის წარმომადგენელი. ინგლისის მეფე ჰენრი III-ისა და დედოფალ ელეანორ პროვანსელის ვაჟი. ლანკასტერისა და ლეიცესტერის პირველი ერლი. აქტიურად იყო ჩაბმული ჯვაროსნულ ლაშქრობებში.
ბიოგრაფია
ედმუნდი დაიბადა 1245 წლის 16 იანვარს ლონდონში. იგი იყო ინგლისის მეფე ჰენრი III-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ ელეანორ პროვანსელის უმცროსი ვაჟი.
1253 წელს, რომის პაპმა ინოკენტი IV-მ გამოთქვა ინიციატივა, რომ ედმუნდი სიცილიის მეფედ და პუატუს გრაფად დაესვათ, თუმცა საბოლოოდ მისი მცირეწლოვანების გამო მოლაპარაკებები ჩაიშალა. ამის სანაცვლოდ მას ჩესტერის ერლის ტიტული მიენიჭა. მას ეს წოდება მალევე ჩამოერთვა, რადგანაც სიცილიისა და გერმანიის მეფე კონრად IV გარდაიცვალა, რის გამოც თავიდან დაიწყო ტახტისათვის ბრძოლა, ეს წოდება კი მის უფროს ძმას, ედუარდს გადაეცა.
მიუხედავად იმისა, რომ მან ვერასდროს მოახერხა სიცილიაში გამეფება, 1265 წელს ბიძის, სიმონ დე მონფორის დაღუპვის შემდეგ მან მემკვიდრეობით მიიღო ლეიცესტერისა და ლანკასტერის ერლობა. 1267 წლიდან მან დიდი ადგილ-მამულები მიიღო უელსში, რასაც იქაურ დიდებულებთან დაპირისპირება მოჰყვა.
1271 წელს იგი თავის უფროს ძმასთან, ედუარდთან ერთად პალესტინაში იმყოფებოდა და მონაწილეობდა მეცხრე ჯვაროსნულ ლაშქრობაში. სწორედ ამ ბრძოლის შემდეგ მიიღო მან თავისი მეტსახელი „ზურგმოხრილი“.
წმინდა მიწიდან დაბრუნების შემდეგ ედმუნდის რეზიდენციად გროსმონტის სასახლე იქცა, სადაც დიდი სარეკონსტრუქციო სამუშაოები ჩაატარა. სწორედ ამ ადგილას, 1281 წელს დაიბადა მისი ვაჟი ჰენრი, რომლის შვილთაშვილიც იყო ინგლისის მომავალი მეფე ჰენრი IV.
რამდენიმე წელიწადში ედმუნდი პლანტაგენეტების სამეფო არმიის მთავარსარდლად დაინიშნა და თავისი დომენის გასაზრდელად ალყა შემოარტყა ქალაქ ბორდოს, თუმცა დამარცხდა. იგივე განმეორდა გიენის სხვა ქალაქებშიც. საბოლოოდ მან თავი ქალაქ ბაიონს შეაფარა საფრანგეთის სამხრეთში, ესპანეთის საზღვართან ახლოს. იგი სწორედ აქ, 1296 წლის 5 ივნისს გარდაიცვალა 51 წლის ასაკში. მისი ნეშტი გადაასვენეს და დაკრძალეს ინგლისში, უესტმინსტერის სააბატოში.
ქორწინება და შვილები
1269 წლის 8 აპრილს ედმუნდი პირველად დაქორწინდა ალბემარლის ერლ უილიამ დე ფორსისა და დევონის გრაფინია იზაბელა დე ფორტიბუსის ქალიშვილ ეველინ დე ფორსზე. ქორწინებიდან ოთხ წელიწადში, 15 წლის ასაკში ეველინი გარდაიცვალა. მისი უეცარი გარდაცვალების მიზეზად გართულებულ მშობიარობას, ან ფეხმძიმობის შეწყვეტის შედეგად გამოწვეულ დაზიანებებს ასახელებენ.
1276 წლის 3 თებერვალს იგი მეორედ დაქორწინდა ნავარის მეფე ანრი I-ის ქვრივ ბლანშ არტუელზე, რომელიც იყო არტუას გრაფ რობერ I-ისა და მატილდა ბრაბანტელის ქალიშვილი. ამ ქორწინებით ედმუნდის გერი გახდა საფრანგეთისა და ნავარის დედოფალი ჟანა I. მასა და ბლანშს სულ ოთხი საერთო შვილი ჰყავდათ:
რევაზ ჩიკოიძე
რევაზ ჩიკოიძე (დ. 30 მაისი, 1985, აჭარა) — ქართველი პარასპორტსმენი (ძიუდო), საქართველოს ჩემპიონატების ხუთგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (2008, 2006, 2009, 2010, 2013), მსოფლიო თასის ვერცხლის (2010) და ბრინჯაოს პრიზიორი (2006), ევროპის ჩემპიონი პარაძიუდოში (2019, გენუა, იტალია).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები კატეგორია:ქართველი პარასპორტსმენები
კალინინგრადის საოლქო ისტორიულ-სამხატვრო მუზეუმი
კალინინგრადის საოლქო ისტორიულ-სამხატვრო მუზეუმი (Калининградский областной историко-художественный музей) — მუზეუმი კალინინგრადში. მუზეუმის მთავარი შენობა (ყოფილი შტადტჰალე, აგებულია 1912 წელს) მდებარეობს ქალაქის ცენტრალურ ნაწილში ქვედა ჭაობთან. მუზეუმს ასევე აქვს ფილიალები, როგორც თავად კალინინგრადში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ.
ისტორია
მუზეუმი დაარსდა სამოქალაქო საქმეებში კალინინგრადის საოლქო სამმართველოს ბრძანებით 1946 წლის 7 აგვისტოს, როგორც ოლქის მხარეთმცოდნობის მუზეუმი. თავდაპირველად მუზეუმს არ ჰქონდა საკუთარი შენობა და განთავსებული იყო მცირე არათავსებად შენობაში. 1949 წლის აპრილში მუზეუმმა მიიღო შენობა ბოგდან ხმელნიცკის ქუჩაზე.
1968 წელს გაიხსნა მუზეუმის პირველი ფილიალი, კენიიგსბერგის ციხესიმაგრის ყოფილი სამეთაურო პუნქტი, რომელშიც გამოაცხადეს ქალაქის კაპიტულაცია. ეს ფილიალი ცნბილი იყო „ბლინდაჟის“ სახელით.
1969 წელს გაიხსა მეორე ფილიალი სამხედრო მუზეუმი - 43-ე არმიის სამეთაურო პუქნტი, რომელიც სოფელ ხოლმოგოროვკაში მდებარეობდა.
1973 წლის სექტემბერში სოფელ ჩისტიე-პრუდში გაიხსნა მუზეუმის ფილიალი - კრისტიონას დონელაიტისის მემორიალური მუზეუმი.
1984 წელს კუნძულ კნაიპჰოფზე გაიხსნა კიდევ ერთი ფილიალი - ქანდაკებების პარკი.
1991 წელს მუზეუმი გადავიდა ქალაქის ყოფილი საკონცერტო დარბაზის გარემონტებულ შენობაში, რომელიც აგებულია 1912 წელს.
მუზეუმის შენობა
მუზეუმი განთავსებულია ქალაქის ყოფილი საკონცერტო დარბაზის - შტადტჰალეს - შენობაში. ქალაქის საკონცერტო ვარბაზი ააგეს 1912 წელს. მისი არქიტექტორი იყო ბერლინელი რიხარდ ზეელი. ომის პერიოდში შენობა დაიწვა და აღადგინეს ნანგრევებიდან 1981 წელს. 1981-1986 წლებში შენობა გაარემონტეს და მალევე გადასცეს მუზეუმს.
ექსპოზიცია
მუზეუმს გააჩნია ხუთი დარბაზი, რომელიც ეძღვნება ერთ განსაკუთრებულ თემას.
ბუნების დარბაზი
დარბაზი ეძღვნება კალინინგრადის ოლქის ბუნებას. ამ დარბაზში გამოფენილია ფრინველებისა და მხეცების ფიტულები, კალინინგრადის ოლქის მინერალური რესურსების ნიმუშები. დარბაზში რამდენიმე დიორამაა: ბალტიის ზღვა, კურშის ცელა, კურშის ყურე, მდინარეები და ჭაობები, შერეული ტყე.
არქეოლოგიის დარბაზი
არქეოლოგიის დარბაზი ეძღვნება მხარის ისტორიის უძველეს პერიოდს. ექსპოზიცია მოიცავს გვიანი პალეოლითის, მეზოლითის, ნეოლითის, ბრინჯაოსა და რკინის ხანების მასალებს.
არქეოლოგიური განყოფილება მოგვითხრობს არა მხოლოდ ძველ პრუსიაზე, არამედ ვიკინგებზეც, რომლებსაც პრუსიაში ჰქონდათ თავიანთი დასახლებები (მაგ., ქალაქი კაუპი, ამჟამინდელი ზელენოგრადსკის რაიონის ტერიტორიაზე).
არქეოლოგიური დარბაზის კოლექციის მნიშვნელოვანი ნაწილი წარმოადგენს პრუსიის მუზეუმის ექსპონატებს, რომლებიც ითვლებოდა დაკარგულად და აღმოჩენილია 90-იან წლებში. დანარჩენი საგნები აღმოაჩინეს საბჭოთა და რუსულ პერიოდში არქეოლოგებმა.
რეგიონის ისტორიის დარბაზი
აღნიშნული დარბაზი ეძღვნება რეგიონის ისტორიას დაწყებული ტევტონთა ორდენის რაინდების მიერ პრუსიის დაპყრობიდან დამთავრებული 1945 წლამდე. დარბაზში წარმოდგენილია ძველი იარაღების, ავეჯისა და საყოფაცხოვრებო ტექნიკის ნიმუშები.
ომის დარბაზი
ომის დარბაზი ეძღვნება მეორე მეოფლიო ომი წლებს. აქ წარმოდგენილია შეიარაღების ნიმუშები, სამხედრო ფორმები და სხვა საგნები, რომლებიც დაკავშირებულია ომთან. დარბაზში განთავსებულია დიორამა „კენიგსბერგის შტურმი“.
„ხსოვნის ჰორიზონტის“ დარბაზი
ეს დარბაზი ეძღვნება ომის შემდგომი პერიოდის ოლქის ისტორიას. ექსპოზიციაში წარმოდგენილია საგნები, რომელიც დაკავშირებული პირველი გადმოსახლებულების ყოფასა და ცხოვრებასთან. აქვეა ასევე ჩამოგდებული ლენინის ძეგლი.
ბლინდაჟი
ბლინდაჟი (ყოველ შემთხვევაში ეს ბლინდაჟი არაა და არის ბეტონის ბომბსაწინააღმდეგი თავშესაფარი ) კენიგსბერგის ბრძოლის დროს იყო გერმანული ძალების შტაბი. სწორედ აქ, კენიგსბერგის გერმანელმა კომენდანტმა ოტო ლიაშმა აღიარა ქალაქის კაპიტულაცია.
ბლინდაჟის ორ ოთახში აღადგინეს ისტორიული ინტერიერი: გენერალ ლიაშის და გერმანული გარნიზონის შტაბის მეთაურის პოლკოვნიკის ზიუსკინდ-შვენდის კაბინეტები.
ქანდაკებების პარკი
ქანდაკებების პარკი არის მუზეუმი ღია ცის ქვეშ, მდებარეობს კალინინგრადის ცენტრში, კუნძულ კნაიპჰოფზე. ქანდაკებების პარკი დააარსეს 1984 წელს. პარკის კოლექცია შედგება 33 ქანდაკებისაგან.
კრისტიონას დონელაიტისის მუზეუმი
ეს არის მუზეუმის ფილიალი, რომელიც მდებარეობს გარემონტებულ კირხეში და პასტორის სახლში სოფელ ჩისტიე-პრუდში.
43-ე არმიის სამეთაურო პუნქტი
მუზეუმის ფილიალი 43-ე არმიის სამეთაურო პუნქტი მდებარეობს სოფელ ხოლმოგოროვკაში, შენობაში სადაც აღმოსავლეთ პრუსიის ომის დროს მდებარეობდა საბჭოთა ძალების შტაბი. ფილიალში გამოფენილია ექსპოზიცია, რომელიც ეძღვნება 43-ე არმიას. 2008 წლის მონაცემებით ფილიალი დროებით დახურეს დამთვალიერებლებისათვის.
ფორტი № 5
ეს არის სამხედრო გამაგრებული პუნქტი, რომელიც 1979 წლიდან გაიხსნა, როგორც ფილიალი, 2001-დან ეწოდება კალინინგრადის ფორტიფიკაციისა და სამხევრო ტექნიკის არასახელმწიფო მუზეუმი. 2010 წელს გამარჯვების დღემდე კვლავ გადაეცა კალინინგრადის ისტორიულ-სამხატვრო მუზეუმს.
არნაუს კირხე
XIV საუკუნის კირხე (დაარსდა 1364 წელს), მდებარეობს კალინინგრადის ახლოს სოფელ როდნიკში. კირხეში შემონახულია XIV საუკუნის დაახლოებით 200 ფრესკა. 2010 წლის მაისში ობიექტი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის კალინინგრადის ეპარქიას. ამავე წლის 23 ივნისს კალინინგრადის საოლქო ისტორიულ-სამხატვრო მუზეუმმა და ეპარქიამ ხელი მოაწერეს ხელშეკრულებას კირხეს გადარჩენის, აღდგენისა და პოპულარიზაციის შესახებ.
ყოფილი ფილიალები
ადრე მუზეუმის ფილიალები იყო:
სქოლიო
კატეგორია:კალინინგრადის მუზეუმები
კარალიხევი
კარალიხევი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო კაჭრეთის დასავლეთით, 4–5 კილომეტრზე. ნასახლარებად წოდებულ ადგილსა და მდინარე კარალისხევის მარცხენა ნაპირს შორის მდებარე ტერიტორიაზე. სადგომს უკავია მდინარე კარალისხევისაკენ დახრილი ფერდობის უტყეო, ნიაღვრებით ძლიერ გადარეცხილი და დაღარულ–გაშიშვლებული 1–2 ჰექტარი ფართობი. ძეგლი განეკუთვნება გვიანდელ აშელის ხანას.
სადგომი 1970 წელს გამოავლინა კახეთის არქეოლოგიური ექსპედიციის ქვის ხანის შემსწავლელმა რაზმმა (ხელმძღვანელი თ. ბუგიანიშვილი). სადგომ კარალისხევში ზედაპირულად შეგროვებული ქვედა პალეოლითური კაჟის ნივთების ჯგუფში წარმოდგენილია თითო ლევალაური თავბოლო მოტეხილი ლამელა და მოგრძო ფოთლისებრი ანატკეცი. ექვსი არალევალაური მოგრძო და დაბალი.
მასალა, რომელიც ინახება საქართველოს ეროვნული მუზეუმის გურჯაანის ისტორიულ–ეთნოგრაფიულ საცავში.
ლიტერატურა
. კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
შარახევი (თიანეთის მუნიციპალიტეტი)
შარახევი — სოფელი, ისტორიული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტში, არაგვის აუზში, მდინარე შარახევის მარცხენა ნაპირზე, თიანეთის ჩრდილოეთით, 17 კილომეტრზე. შარახევი ახლანდელი სოფლების — ზემო და ქვემო შარახევის — ისტორიული სახელწოდებაა. შარახევზე გადიოდა გზა, რომელიც თიანეთ-არტანს აკავშირებდა გომეწრის, გუდამაყრის, ხადისა და სხვა ხეობებთან. სოფლის სახელწოდებაც ამ გზიდან უნდა მომდინარეობდეს. სოფელი მჭიდროდ დასახლებული და კულტ-სამეურნეო თვალსაზრისით მეტად განვითარებული იყო. შარახევი ისტორიულად ერწო-თიანეთში შედიოდა, ადრინდელ შუა საუკუნეებში კი — კახეთის სამთავროში. საქართველოს ერთიანობის ხანაში უშუალოდ სამეფო კარს ექვემდებარებოდა, ხოლო შემდეგ კახეთის სამეფოში შევიდა. XVll-XVlll საუკუნეებში ძლიერ დაზარალდა და დაცარიელდა. XlX საუკუნის ll ნახევრიდან შარახევში ფშაველები დასახლდნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
ალბანეთის პოლიტიკური სისტემა
ალბანეთის პოლიტიკური სისტემა მოქცეულია საპარლამენტო წარმომადგენლობითი დემოკრატიული რესპუბლიკის ფარგლებში, სადაც მთავრობის ხელმძღვანელია პრემიერ-მინისტრი და დემოკრატიის საფუძველს ქმნის მრავალპარტიული სისტემა. აღმასრულებელი ხელისუფლება ხორციელდება მთავრობის მიერ. საკანონმდებლო ხელისუფლება ენიჭება როგორც მთავრობას და პარლამენტს - ალბანეთის რესპუბლიკის ასამბლეას ( Kuvendi i Republikës SE Shqipërisë ). 1991 წლიდან, პლურალიზმის დანერგვის პერიოდიდან ალბანეთში ძირითადად დომინირებს ორი პარტია - ალბანეთის დემოკრატიული პარტია და ალბანეთის (პოსტ-კომუნისტური) სოციალისტური პარტია. საპარლამენტო არჩევნები ტარდება ყოველ 4 წელიწადში ერთხელ. ბოლო არჩევნები ჩატარადა 2013 წელს.
ხელისუფლების ოფიციალურ ჟურნალს წარმოადგენს ე.წ. ალბანეთის ოფიციალური ჟურნალი, სადაც იბეჭდება ალბანეთის მთავრობის მიერ მიღებული და პარლამენტის მიერ რატიფიცირებული ყველა კანონი. .
აღმასრულებელი ხელისუფლება
ალბანეთის სახელმწიფოს მეთაურია პრეზიდენტი (ალბ. „Kryetarët“), რომელიც აირჩევა 5 წელიწადში ერთხელ ალბანეთის რესპუბლიკის ასამბლეის მიერ და საჭიროებს პარლამენტის დეპუტატთა სიითი შემადგენლობის ხმების 2/3-ს.
ალბანეთის დღევანდელი პრეზიდენტი, ბუჯარ ნიშანი არჩეულია 2012 წლის 11 ივნისს დეპუტატთა ხმების უბრალო უმრავლესობით, მას შემდეგ, რაც სამი კანდიდატიდან პარლამენტი ვერც ერთზე ვერ შეთანხმდა. ბუჯარ ნიშანმა ფიცი დადო 2012 წლის 25 ივლისს.
პრეზიდენტს აქვს კონსტიტუციური და ყველა სხვა კანონის დაცვის გარანტორის უფლება. შეუძლია იმოქმედოს როგორც ალბანეთის შეიარაღებული ძალების სარდალმა, განახორციელოს ალბანეთის რესპუბლიკის ასამბლეის მოვალეობა, როდესაც ასამბლეა არ არის შეკრებილი, დანიშნოს მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე (პრემიერ-მინისტრი).
აღმასრულებელი ხელისუფლება ენიჭება მინისტრთა საბჭოს (კაბინეტი). საბჭოს თავმჯდომარეს (პრემიერ-მინისტრი) თანამდებობაზე ნიშნავს ალბანეთის პრეზიდენტი; მინისტრები ინიშნებიან ალბანეთის პრემიერ-მინისტრის რეკომენდაციით პრეზიდენტის წარდგინების საფუძველზე. ალბანეთის რესპუბლიკის ასამბლეამ უნდა მისცეს საბოლოო თანხმობა საბჭოს შემადგენლობის დამტკიცებას. საბჭო პასუხისმგებელია საშინაო და საგარეო პოლიტიკის განხორციელებაზე. იგი ხელმძღვანელობს და კონტროლს უწევს სამინისტროებსა და სხვა სახელმწიფო ორგანოებს.
მინისტრთა კაბინეტის წევრები იყოფა შემდეგ წოდებებად:
საკანონმდებლო ხელისუფლება
ალბანეთის რესპუბლიკის საკანონმდებლო ორგანოა ალბანეთის რესპუბლიკის ასამბლეა (ალბ.Kuvendi i Republikës SE Shqipërisë). ასამბლეა შედგება 140 დეპუტატისაგან, რომელთაგან 100 დეპუტატს უშუალოდ ირჩევს ამომრჩეველთა აბსოლუტური უმრავლესობა და 40 დეპუტატი შეადგენს პროპორციული წესით არჩეული პარტიული სიებით დაკომპლექტებულ რაოდენობას.
ასამბლეას (ზოგადად) და ასამბლეის სხდომებს ხელმძღვანელობს ასამბლეის პრეზიდენტი (იგივე სპიკერი). მას ჰყავს ჰყავს ორი მოადგილე.
საპარლამენტო არჩევნები იმართება 4 წელიწადში ერთხელ.
სასამართლო ხელისუფლება
ალბანეთის სასამართლო სისტემა შედგება საკონსტიტუციო, საკასაციო, სააპელაციო და საოლქო სასამართლოებისაგან.
საკონსტიტუციო სასამართლო შედგება ცხრა წევრისაგან, რომელსაც ნიშნავს ალბანეთის რესპუბლიკის ასამბლეა მაქსიმალური 9 წლის ვადით.
დარჩენილი სასამართლოებიდან თითოეული მათგანი იყოფა სამ იურისდიქციად: სისხლის სამართლის, სამოქალაქო და სამხედრო.
საკასაციო სასამართლო წარმოადგენს უმაღლეს სააპელაციო სასამართლოს და შედგება 11 წევრისაგან. მისი წევრები ინიშნებიან სახალხო კრების (ასამბლეის) მიერ 7 წლიანი ვადით. რესპუბლიკის პრეზიდენტი თავმჯდომარეობს ალბანეთის იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს, რომლის ფუნქციას შეადგენს მოსამართლეთა დანიშვნა და გათავისუფლება. იუსტიციის უმაღლესი საბჭო გაფართოვდა 1997 წელს. იგი შედგება ხელისუფლების სხვადასხვა შტოების 13 წევრისაგან.
ალბანეთის სასამართლოს არ გააჩნია ნაფიც მსაჯულთა ინსტიტუტი.
საერთაშორისო ორგანიზაციების წევრი
ალბანეთი არის მრავალი საერთაშორისო ორგანიზაციის წევრი. მათ შორის არიან ორგანიზაციები:
ადმინისტრაციული დაყოფა
ალბანეთი ფაყოფილია 12 პრეფექტურად. თითოეული ოლქი შედგება რამდენიმე რაიონისაგან („Rreths“). სულ ასეთი რაიონების რაოდენობა არის 36. თითოეულ რაიონს ჰყავს საკუთარი ადგილობრივი ხელმძღვანელობა და გუბერნატორი. რაიონების გუბერნატორებს ირჩევს რაიონის საბჭო, რომლის წევრები აირჩევიან ამომრჩეველთა მიერ პარტიული სიებიდან საჯაროდ პროპორციული წესით ადგილობრივი არჩევნების დაწყებამდე.
ქალაქის მერებს ირჩევენ უშუალოდ ამომრჩევლები, ხოლო ქალაქის საბჭოს ირჩევენ პროპორციული წესის საფუძველზე.
ჯალალ კარიაღდი
ჯალალ მაგარამ ოღლი კარიაღდი (Cəlal Qaryağdı; დ. 15 ივლისი, 1915, შუშა — გ. 1 დეკემბერი, 2001, ბაქო) — აზერბაიჯანელი მოქანდაკე, აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო მხატვარი (1960).
ბიოგრაფია
ჯალალ კარიაღდი დაიბადა 1915 წელს ქალაქ შუშაში. დაამთავრა აზერბაიჯანის სამხატვრო ტექნიკუმი (1928–1932) და თბილისის სამხატვრო აკადემია (1932–1935). დიდი სამამულო ომის დროს გამოდიოდა გაზეთებში პოლიტიკური კარიკატურებით, ომის შემდეგ მუშაობდა ადამიანების მხატვრულ სახეებზე. სხვადასხვა სკულპტურული ჟანრის ნაწარმოებების ავტორია. ძირითადი ადგილი მის შემოქმედებაში ეკუთვნის მონუმენტალურ-დეკორატიული ხასიათის ქანდაკებას. მისი ნაწარმოებებისთვის დამახასიათებელია ლაკონიზმი და ნაციონალური კოლორიტი.
1954 წელს მას მიენიჭა აზერბაიჯანის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის, ხოლო 1960 წელს — სახალხო მხატვრის საპატიო წოდება. ჯალალ კარიაღდი დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშისა და ღირსების ორდენებით, აგრეთვე სხვადასხვა სახის მედლებით.
მარი ტერეზ დე ბურბონი
მარი ტერეზ დე ბურბონი (Marie Thérèse de Bourbon; დ. 1 თებერვალი, 1666 — გ. 22 თებერვალი, 1732) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ანრი ჟიულისა და ანა ჰენრიეტა კურპფალცელის უფროსი ქალიშვილი. კონტის პრინცესა და პოლონეთის ტიტულარული დედოფალი 1688-1709 წლებში როგორც ლუი ფრანსუა დე ბურბონ-კონტის მეუღლე.
ადრეული წლები
მარი ტერეზი დაიბადა 1666 წლის 1 თებერვალს პარიზში. იგი იყო კონდეს პრინც ანრი ჟიულისა და მისი ცოლის, ანა ჰენრიეტა კურპფალცელის პირველი შვილი. მას დაბადებისთანავე მიანიჭეს მადმუაზელ დე ბურბონის წოდება, სახელი კი საფრანგეთის დედოფალ მარია ტერეზა ესპანელის პატივსაცემად დაარქვეს.
მამის მხრიდან იგი საფრანგეთის სამეფო დინასტიის, ბურბონების შთამომავალი იყო, ხოლო დედის მხრიდან ნახევრად შოტლანდიური წარმოშობის ბრიტანეთის სამეფო დინასტიის, სტიუარტებისა და ასევე გერმანული სამეფო დინასტია ვიტელსბახების, რომლებიც ბავარიას განაგებდნენ.
თავდაპირველად იგეგმებოდა მისი მითხოვება კარინანოს იტალიელ პრინც ემანუელე ფილიბერტო სავოიელზე, თუმცა მოულოდნელად მასთან ნიშნობა ჩაშალეს და მარი ტერეზი 1688 წლის 22 იანვარს ცოლად თავის ბიძაშვილს, კონტის პრინც ფრანსუა ლუის გაჰყვა ცოლად. მათი ჯვრისწერა ვერსალის სასახლის სამლოცველოში შედგა.
კონტის პრინცესა
კონტის პრინცსა და პრინცესას არც თუ ისე კარგი ქორწინება ჰქონდათ. მარი ტერეზს ქმარი ოდნავადაც არ უყვარდა, საპასუხოდ კი ფრანსუა ლუი მას საერთოდ არ აქცევდა ყურადღებას. ცნობილია, რომ ფრანსუა ლუის თავისი ცოლის რძალთან, კონდეს პრინცესა ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონთან ჰქონდა რომანი. გარდა ამისა, კონტის პრინცს ჰქონდა ჰომოსექსუალური გადახრები, რის გამოც ცოლს დიდ ყურადღებას არ აქცევდა.
ამას ისიც ემატებოდა, რომ მარი ტერეზს თავისსავე შვილებთან ჰქონდა დაძაბული ურთიერთობა, რის გამოც ისინი დედისგან მოშორებით იზრდებოდნენ. მათი "ოჯახი" მხოლოდ ფრანსუა ლუის გარდაცვალებისას შეიკრიბა სრული შემადგენლობით. მიუხედავად ყველაფრისა, მარი ტერეზს მშვიდი, გაწონასწორებული და ღვთისმოსავი ქალის რეპუტაცია ჰქონდა, რის გამოც მას ვერსალში ხშირად აქებდნენ. ელიზაბეთ შარლოტა კურპფალცელი, რომელიც მარი ტერეზის დედის ბიძაშვილი და ასევე ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ I-ის ქვრივი იყო, დაქვრივებული მარი ტერეზის შესახებ წერდა:
პოლონეთის დედოფალი
1697 წელს მისი ქმარი მეფე ლუი XIV-ის მიერ წარდგენილ იქნა პოლონეთის მეფის კანდიდატად. ამრიგად კონტის პრინცი პოლონეთის პოტენციური მეფე გახდა. ამის გამო ფრანგები მას უკვე მიიჩნევდნენ პოლონეთის მეფედ, მარი ტერეზს კი ყველა პოლონეთის დედოფლად მოიხსენიებდა. მათ მართლაც ყველაზე დიდი შანსები ჰქონდათ, თუმცა მეფის არჩევნებში საქსონიის კურფიურსტ ავგუსტ II-მ გაიმარჯვა, რომელიც ბოლოს თავად ჩავიდა პოლონეთში და არსებობს ჭორები, რომ მან სეიმის მონაწილეები მოისყიდა.
ქვრივი პრინცესა
1709 წელს ფრანსუა ლუი გარდაიცვალა. ამის შემდეგ კონტის პრინცი მათი ვაჟი ლუი არმანი გახდა, მარი ტერეზს კი კონტის ქვრივი პრინცესის წოდება მიენიჭა.
ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მან დატოვა სამეფო კარი და კონტების რეზიდენციაში, ოტელ დე კონტში გადავიდა, რომელიც პარიზის გარეუბანში მდებარეობდა. აქ მან თავისთან სამუშაოდ სამეფო არქიტექტორი რობერ დე კოტი მიიწვია.
1713 წელს მისი ქალიშვილი მარი ანა ცოლად გაჰყვა მარი ტერეზის ძმის შვილს, კონდეს პრინც ლუი ანრი I-ს. მათი ქორწინება ვერსალში შედგა, რასაც რამდენიმე დღეში მოჰყვა მეორე დინასტიური ქორწინება მარი ტერეზის ვაჟ ლუი არმანსა და მის ძმის შვილს, ლუიზ ელიზაბეტ დე ბურბონ-კონდეს შორის, ასევე ვერსალში.
მარი ტერეზი გარდაიცვალა 1732 წლის 22 თებერვალს, 22 თებერვალს, 66 წლის ასაკში, სიფილისით. იგი დაკრძალეს ქალაქ პარიზის წმინდა ანდრე დე არკის სახელობის ტაძარში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1666 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1732 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:კონტის პრინცესები
ლუდვიგ I (ბავარია)
ლუდვიგ I (Ludwig I; დ. 25 აგვისტო, 1786, სტრასბურგი, საფრანგეთი — გ. 29 თებერვალი, 1868, ნიცა, საფრანგეთი) — ვიტელსბახთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბავარიის მეფე 1825-1848 წლებში. მეფე მაქსიმილიან I-ის უფროსი ვაჟი. ბავარიის მეფე მაქსიმილიან II-ისა და საბერძნეთის მეფე ოტონის მამა. ტახტიდან გადადგა 1848 წლის რევოლუციის შედეგად.
ბიოგრაფია
ლუდვიგი დაიბადა 1786 წლის 25 აგვისტოს სტრასბურგში. იგი იყო ბავარიის მეფე მაქსიმილიან I-ისა და მისი პირველი ცოლის, ლანდგრაფინია ავგუსტა ვილჰელმინა ჰესენ-დარმშტადტელის უფროსი ვაჟი. იგი ღრმა ბავშვობიდანვე ავლენდა ინტერესს ხელოვნებისადმი, რის გამოც, როდესაც წამოიზარდა იგი მშობლებმა იტალიაში გააგზავნეს სამოგზაუროდ. აქ იგი მალევე დაუახლოვდა ნაპოლეონ ბონაპარტს და მასთან ერთად რამდენიმე ბრძოლაც გადაიხადა, მაგრამ 1813 წელს მხარე შეიცვალა.
1825 წლის 13 ოქტომბერს, მამის გარდაცვალების შემდეგ ტახტი ლუდვიგ I-მა დაიკავა. 1833 წელს მან მხარი დაუჭირა გერმანიის კონფედერაციის შექმნას. მმართველობის პირველივე წლებში მან ახალი კონსტიტუცია შემოიღო და შეეცადა, რომ ბავარიაში აბსოლუტიზმი დაემყარებინა. მის ამ მცდელობას საშინელი შედეგი მოჰყვა და როდესაც 1848 წელს ევროპაში რევოლუციურმა სულმა იფეთქა, არეულობამ სწრაფად შეაღწია ბავარიაშიც.
1848 წლის 20 მარტს, რევოლუციონერთა გავლენით ლუდვიგ I ტახტიდან გადადგა თავისი ვაჟის, მაქსიმილიან II-ის სასარგებლოდ. ამის შემდეგ იგი საფრანგეთში გადასახლდა, სადაც გაატარა დარჩენილი ცხოვრება. აღსანიშნავია, რომ მისი ცოლი მას არ გაჰყოლია და იგი ბავარიაში დარჩა. ლუდვიგ I გარდაიცვალა 1868 წლის 29 თებერვალს ნიცაში, 81 წლის ასაკში. მოგვიანებით იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს მიუნხენში, ბავარიაში.
პირადი ცხოვრება და შვილები
მეფე ლუდვიგის პირადი ცხოვრება საკმაოდ სკანდალური იყო, რაც მისი მრავალი საყვარლის ყოლით იყო განპირობებული. ლუდვიგის საყვარლებს შორის არიან: ინგლისელი ქალბატონი ჯეინ დიგბი, იტალიელი არისტოკრატი მარიანა ფლორენცი და ასევე იტალიელი დიდებული ლოლა მონტეცი. ყოველ მათგანთან ურთიერთობა ახალ სკანდალს იწვევდა, თუმცა მეფეს უკანონო შვილები არ ჰყოლია.
1810 წლის 12 ოქტომბერს მიუნხენში ლუდვიგმა ცოლად შეირთო პრინცესა ტერეზა საქსენ-ჰილდბურგჰაუზენელი (1792-1854), რომელთანაც შეეძინა ცხრა შვილი:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 25 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1786 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1868 კატეგორია:ვიტელსბახები კატეგორია:ბავარიის მეფეები კატეგორია:დამხობილი მონარქები კატეგორია:ტახტიდან გადამდგარი მონარქები
ფოსფორის პენტაბრომიდი
ფოსფორის პენტაბრომიდი — ქიმიური ნივთიერება ფორმულით PBr5. მიეკუთნება ბრომიდებს. არის აქტიური, ყვითელი ფერის მყარი ნივთიერება.
სქოლიო
კატეგორია:ფოსფორი კატეგორია:ბრომიდები კატეგორია:ფოსფორის არაორგანული ნაერთები
ზოვაშენი
ზოვაშენი (Զովաշեն) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 030 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 164 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 11 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 15.41 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
ვილენდორფის ვენერა
სქოლიო
კატეგორია:არქეოლოგია ევროპაში კატეგორია:1908 წლის არქეოლოგიური აღმოჩენები
მაგრანეთის მეორე ნამოსახლარი
მაგრანეთის მეორე ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაგრანეთში, ჭიჩოელების უბანში. განეკუთვნება VI-VIII საუკუნეებს. 1963 წელს, მცირე გათხრები ჩაატარა ისტორიის ინსტიტუტის ერწო-თიანეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი რ. რამიშვილი). ნამოსახლარზე მიწის ზედაპირიდან 0,2-0,3 მეტრ სიღრმეზე აღმოჩნდა ნაცრის ნაშთი და კლდოვანი ნიადაგი ნაცეცხლარითურთ. აქ კერა უნდა ყოფილიყო. მის ირგვლივ შემორჩენილია თიხის ჭურჭლის (ხელადა, ქილა, ქოთანი, ბადია, დერგი და სხვა) ნატეხები. სავარაუდოა, რომ ამ ადგილას ოდესღაც სამეურნეო და საცხოვრებელი ნაგებობა იდგა. იქვე აღმოჩნდა ვარდისრად გამომწვარი ქვევრის ნატეხები. აღმოჩენილი მასალა ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ბორდოული დოგი
მრავალი საუკუნის განმავლობაში ფრანგული პროვინცია ბორდო ინგლისელ მეფეებს ემორჩილებოდა. ამ მხარეში მცხოვრებ მოდარაჯე ძაღლებს აჯვარებდნენ ინგლისურ მასტიფებთან და მსგავს ძაღლებთან ესპანეთიდან, რის შედეგადაც გაჩნდა ეს ძლიერი, ზოგჯერ მძვინვარე ცხოველი. ეს ძალიან ძველი ჯიშია, იგი უფრო მეტად წააგავს ცოტა ხნის წინ გამოყვანილ ბულმასტიფს, ვიდრე ძველინგლისურ მასტიფს. არსებობის დასაწყისში ბორდოულ დოგებს სამხრეთ საფრანგეთში იყენებდნენ ტახზე და დათვზე სანადიროდ. უშიშარი ძაღლები გამოდიოდნენ არენაზე ძაღლებთან და სხვა ცხოველებთან საბრძოლველად. საფრანგეთის საზღვრებს გარეთ ეს ჯიში მხოლოდ 1989 წელს ამერიკული მხატვრული ფილმის „ტერნერი და ჰუჩი“-ის (ტომ ჰენქსის მონაწილეობით) ეკრანებე გამოჩენის შემდეგ აღიარეს.
ბორდოულ დოგს ახასიათებს დამოუკიდებელი ძალა. იგი ეჭვიანია უცხნობების მიმართ და უყვარს უცნობი ადამიანების შეშინება. ბორდოული დოგის შეფერილობა შეიძლება იყოს ოქროსფერი, ჩალისფერი, წითელი ხის ფერი. ოვალური თვალების ზემოთ კანის ნაკეცებია. დიდი, ნაოჭებით დაფარული თავი საშიშ შთაბეჭდილებას ქმნის, თავის ქალა განიერი და მოკლეა. კუდი გრძელია და მოკლე ბალნითაა დაფარული. ბორდოული დოგი კარგად ეგუება ქალაქის პირობებში ცხოვრებას. ასევე ადვილად ეგუება ცხელ, მზიან და ცივ კლიმატს, კარგი მოდარაჯეა, ბალანი განსაკუთრებულ მოვლას არ საჭიროებს. სჭირდება დიდი ფიზიკური დატვირთვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეცხვარე და მოდარაჯე ძაღლები კატეგორია:ფრანგული წარმოშობის ძაღლის ჯიშები კატეგორია:მოლოსერები
სევიროვა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფლორეშტის რაიონის სოფლები
იაპონიის არქიპელაგი
იაპონიის არქიპელაგი — კუნძულთა ჯგუფი წყნარი ოკეანის დასავლეთ ნაწილში. მოქცეულია ევრაზიის ფილის აღმოსავლეთ კიდეზე. ფართო გაგებით იაპონიის არქიპელაგი შედგება 5 დიდი კუნძულისაგან: კიუსიუ, სიკოკუ, ჰონსიუ, ჰოკაიდო და სახალინი, აგრეთვე მოიცავს რამდენიმე კუნძულთა ჯგუფს. ზოგჯერ, თუმცა იშვიათად, არქიპელაგს აკუთვნებენ კუნძულ ტაივანს. ვიწრო გაგებით, იაპონიის არქიპელაგი — თანამედროვე იაპონიის ძირითადი ტერიტორიაა. არქიპელაგში არის 6852 კუნძული, რომელთაგან 430 დასახლებულია.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონიის კუნძულები
გიორგი ჩუბინაშვილის ქუჩა
გიორგი ჩუბინაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); გიორგი ჩიტაიას მოედნიდან თამარ მეფის გამზირამდე. ყოფილი სერგო ორჯონიკიძის ქუჩის მონაკვეთი. წარმოიქმნა XIX საუკუნის II ნახევარში. 1922 წლამდე ანდრიას ქუჩა ერქვა (ასეა დატანილი თბილისის 1876 წლის გეგმაზე), შემდეგ — სერგო ორჯონიკიძის, 1930 წელს კარლ მარქსის სახელი ეწოდა, შემდეგ — ისევ ორჯონიკიძის. 1990 წელს ორჯონიკიძის ქუჩის ერთ მონაკვეთს გიორგი ჩუბინაშვილის, ხოლო მეორე მონაკვეთს — თევდორე მღვდელის სახელი ეწოდა. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები, №22-ში განთავსებულია ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმი.
ლიტერატურა
ჩუბინიშვილი
შაღლასერი
შაღლასერი (Şağlaser) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4,148 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
ზოვქი
ზოვქი (Զովք) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 650 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 945 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 57 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 16.46 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
შალღაი (არშალის რაიონი)
შალღაი (Шалғай; 2008 წლამდე ბირსუათი ) — ყოფილი აული ყაზახეთში, აყმოლის ოლქის არშალის რაიონში. 2009 წელს შევიდა სოფელ ბერსუათის შემადგენლობაში.
მოსახლეობა
1989 წლის მოსახლეობის სრულიად საკავშირო აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 333 კაცს, რომლის 48% ეთნიკურად ყაზახი იყო, ხოლო 28% — რუსი.
1999 წელს აულში ცხოვრობდა 196 ადამიანი (100 მამაკაცი და 96 ქალი). 2009 წლის აღწერის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 26 ადამიანს შეადგენს (17 მამაკაცი და 9 ქალი).
სქოლიო
კატეგორია:არშალის რაიონის დასახლებული პუნქტები
დავით სალარიძე
დავით სალარიძე (დ. 24 ოქტომბერი, 1947, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ინჟინერი, იურისტი. საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (1999-2004).
დავით სალარიძემ დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საინჟინრო და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტები.
საბირი
საბირი (Səbir) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში.
დავით სალარიძე
1968-1972 წლებში იყო რკინიგზის ტექნიკუმში ლაბორანტი; 1972-1973 წლებში პოლიტექნიკური ტექნიკუმის კომკავშირის კომიტეტის მდივანი; 1973-1975 წლებში თბილისის პირველი მაისის რაიონის კომკავშირის რაიკომის პირველი მდივანი; 1975-1978 წლებში კპ საქალაქო კომიტეტის საორგანიზაციო განყოფილების ინსტრუქტორი. 1980-1981 წლებში თბილისის 26 კომისრის სახელობის კპ რაიკომის მდივანი; 1981-1982 წლებში საქალაქო კომიტეტის განყოფილების უფროსი; 1982-1986 თბილისის შინაგან საქმეთა სამმართველოს უფროსი. 1986-1990 წლებში, ქალაქ თბილისის პროკურატურის განყოფილების უფროსი, თბილისის საქალაქო სასამართლოს წევრი; 1990-1993 წლებში შსს მინისტრის მოადგილე-პირველი მოადგილე; 1993-1997 წლებში საქართველოს საგადასახადო ინსპექციის უფროსი; 1997-2000 წლებში საქართველოს პირველი სახალხო დამცველი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი, ამავე წლებში ევროსაბჭოს საპარლამენტო ანსამბლეის წევრი. ქალაქი, სტრასბურგი. 2004 წლიდან ეწევა სამეწარმეო საქმიანობას.
საბირი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
დავით სალარიძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:დაბადებული 24 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები დავით
შალვა ძნელაძე
შალვა ანტონის ძე ძნელაძე (დ. 15 ივლისი, 1892, ბურნათი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 19 სექტემბერი, 1934) — ქართველი ფერმწერი, გრაფიკოსი.
ბიოგრაფია
სწავლობდა თბილისში ნატიფ ხელოვნებათა ხელშეწმყობი კავკასიური საზოგადოების ფერწერისა და ქანდაკების სკოლაში. 1917 წელს დაამთავრა კიევის სამხატვრო სასწავლებელი. პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა თბილისში საშუალო სკოლებში.
ავტორია ქაღალდზე ფანქრით, სანგინით, ტუშით ან აკვარელით შესრულებული მცირე ზომის ნახატებისა. მისი შემოქმედების მთავარი თემაა გურიის ყოფა. შესრულებული აქვს სიმონ გუგუნავას პოემა „თამარიანისა“ და ეგნატე ნინოშვილის თხზულებათა ილუსტრაციები. მისი ნახატებისთვის დამახასიათებელია რამდენადმე დეკორატიული დინამიკური კომპოზიცია, ცოცხალი, ექსპრესიული, ზოგჯერ თითქმის გროტესკული ფიგურები. მისი ნამუშევრები „აჯანყებულთა ხელში“ (1926), „ხევსურის სიკვდილი“ (1928), „აჯანყებულთა ფიცი“ (1932), „კრიმანჭული“, „ჯანყი გურიაში“ (1934) დაცულია სურათების ეროვნულ გალერეაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1892 კატეგორია:გარდაცვლილი 1934 კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 15 ივლისი კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 19 სექტემბერი
ლომონოსოვის რაიონი (ლენინგრადის ოლქი)
ლომონოსოვის რაიონი (Ломоносовский район) — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლომონოსოვი. ლომონოსოვის რაიონი ლენინგრადის ოლქის შემადგენლობაში ერთადერთ ადმინისტრაციულ ერთეულს წარმოადგენს, რომლის თვითმმართველი ორგანო ფედერაციის სხვა ადმ. სუბიექტში — ქალაქ ლომონოსოვში მდებარეობს, რომელიც პეტროდვორცოვის რაიონის შემადგენლობაშია (სანქტ-პეტერბურგი). 2010 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 70 347 ადამიანს შეადგენდა.
ლომონოსოვის რაიონს აღმოსავლეთით — ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქი სანქტ-პეტერბურგი ესაზღვრება, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — გატჩინის, სამხრეთით — ვოლოსოვის და სამხრეთ-დასავლეთით — კინგისეპის რაიონები ესაზღვრება, ასევე ჩრდილო-დასავლეთით — სოსნოვი-ბორის საქალაქო ოკრუგი, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთით — ფინეთის ყურის წყლები აკრავს. რაიონის ფართობია 1919,1 კმ², რაც ლენინგრადის ოლქის საერთო ფართობის 2,69 %-ია.
ისტორია
1927 წელს ლენინგრადის ოლქის შემადგენლობაში შეიქმნა ორანიენბაუმის რაიონი (ადმ. ცენტრი ქალაქი ორანიენბაუმი). 1930 წელს რაიონების გაუქმების შედეგად მისი ტერიტორია უშუალოდ ოლქის დაქვემდებარებაში გადავიდა. დიდი სამამულო ომის დროს რაიონის ტერიტორიის სამხრეთი ნაწილი ოკუპურებული იყო, ხოლო ჩრდილოეთი ნაწილი ორანიენბაუმის პლაცდარმის ნაწილს შეადგენდა. 1996 წელს ადმინისტრაციული კანონის მიხედვით რაიონს მიენიჭა მუნიციპალური სტატუსი. 2006 წელს იგი დაიყო 2 საქალაქო და 13 სასოფლო დასახლებად.
სქოლიო
კატეგორია:ლენინგრადის ოლქის რაიონები
მაგრანეთის ნამოსახლარი
ტერმინი მაგრანეთის ნამოსახლარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
გურა-კეინარულუი
გურა-კეინარულუი (Gura Căinarului) — სოფელი მოლდოვაში, ფლორეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 97 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 700 ადამიანს შეადგენდა.
ლა-კრუსის რაიონი
ლა-კრუსის რაიონი (Distrito de La Cruz) — რაიონი პერუში, ტუმბესის რეგიონის ტუმბესის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 5 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 092 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 120 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 65.23 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტუმბესის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტუმბესის პროვინციის რაიონები
მიხეილ ცქიტიშვილი
მიხეილ ცქიტიშვილი (დ. 30 ივნისი, 1973,  ზესტაფონი)  —  ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.
1996 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საინჟინრო-ეკონომიკური ფაკულტეტი. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (წალკის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.