cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სან-ფერნანდო-დე-აპურე
ქალაქის ფარგლებში მდინარე აპურეზე გაშენებულია ხიდი, რომლის მშენებლობა დაიწყო 1959 წელს, პრეზიდენტ რომულო ბეტანკურის განკარგულებით. 1961 წლის 1 თებერვალს ხიდი გახსნილად გამოაცხადეს.
სან-ფერნანდო-დე-აპურე შტატის მთავარი საფინანსო ადგილია. განვითარებულია სოფლის მეურნეობა, სადაც გაშენებულია მრავალი რანჩო. ამრავლებენ მსხვილრქოსან საქონელსა და ღორს. აწარმოებენ ხორცს, რძეს, ყველს. სოფლის მეურნეობაში ჭარბობს ლობიო, ბამბა, ბანანი, სიმინდი და მანიოკი. ასევე განვითარებულია თევზჭერა, რომელიც ტრადიციული მოღვაწეობის სფეროა.
მიუხედავად ეკონომიკის პოტენციალისა, იგი ვენესუელის შტატების დედაქალაქებს შორის ითვლება ერთ-ერთ უღარიბესად. 2001 წლის აღწერით სან-ფერნანდო-დე-აპურეს მოსახლეობის 44,49% იმყოფება სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ.
სქოლიო
კატეგორია:ვენესუელის ქალაქები კატეგორია:აპურეს შტატის მუნიციპალიტეტები
საკები
220px|მინიატიურა|სკვითია–პართია 180px|მინიატიურა|საკების მეფე –ტიგრაჰაუდა სკუნჰა. დარიოს I–ის ბეჰისტუნის კლდის წარწერის რელიეფი საკები (, Σάκαι, Sacae) — ირანულენოვანი მესაქონლე და ნახევრადმესაქონლე ტომების კრებითი სახელი ძვ. წ. I ათასწლეულისა და ახ. წ. პირველი საუკუნეების ანტიკურ წყაროებში.
საკების ჯგუფები
ძველი ირანული წარწერების მიხედვით საკების 4 ჯგუფი არსებობდა: თუმცა აღნიშნული დაყოფა პირობითია, რადგან სინამდვილეში მრავალი შუააზიელი მესაქონლე ტომები რიტუალური მიზნებისათვის ხარშავდნენ ხაომს, წვერიანი ქუდები იყო დუნაიდან ბაიკალამდე განფენილი ყველა მესაქონლე ხალხების დამახასიათებელი თავსაბურავი, მათ შორის უახლოეს პერიოდამდეც კი. მაშასადამე, საკების ასეთი დაყოფა უფრო ზუსტად გამოხატავს უცხოელების თვალით დანახულ მოსახლეობას (მოცემულ შემთხვევაში – სპარსელებს). რომელია საკების ტომთა ნამდვილი სახელი? უცნობია. მათი ზოგიერთი სახელი დღესაც შემონახულია ისტორიაში: კერძოდ, მასაგეტები, დაი (დაჰი, დაგი, დაკი), აპასიაკები, პარნები, კანგჰები და სხვ.
ძველბერძნული წყაროები საკებს „ძლიერ მამაკაცებად“ მოიხსენიებს. სკვითებთან მსგავსების გამო ძველი ბერძენი ავტორები მათ „აზიელ სკვითებს“ უწოდებენ.
საერთო ცნობები
საკების ცხოვრების წესი და მატერიალური კულტურა (ნამარხი მასალების მიხედვით) ძალიან ახლოს დგას სკვითურთან. სამარხში აღმოჩენილი სამკაულები დამზადებულია ე.წ. სკვითური "ცხოველური ორნამენტის სტილით". თანამედროვე სამეცნიერო ლიტერატურაში საკებს მიაკუთვნებენ არალისპირეთის, ცენტრალურ აზიის ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ რეგიონების, ყაზახეთისა და სამხრეთ ციმბირის ხალხებს, რომლებიც გამოირჩევიან კულტურით ახლობელი მასაგეტების და ჩრდილოეთ შავიზღვისპირელი სკვითებისაგან. ჩრდილოეთ შავიზღვისპირელი სკვითებისაგან განსხვავებით საკებისა და მასაგეტების მატერიალური კულტურა არ განიცდის ელინიზმის გავლენას, ამიტომ ზოგჯერ მათ აღსანიშნავად იყენებენ ტერმინს "საკო–მასაგეტური კულტურის წრე".
ქრ. შ.მდე VII-III საუკუნეებში საკების ტომები გაერთიანდნენ კავშირებად. კავშირების სათავეში იდგნენ უხუცესები. მათ უწოდებდნენ მეფეებს. მეფეებს ირჩევდა უხუცესთა კრება. სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის საქმეები განიხილებოდა საერთო კრებაზე. მეფე ანაწილებდა საძოვრებსა და სხვა მიწებს ტომებსა და გვარებს შორის.
საკი ქალები არ სარგებლობდნენ მამაკაცებთან თანაბარი უფლებით. ამ თვალსაზრისით, ძველი საბერძნეთის და მოგვიანებით ძველი რომის ქალები ბევრად უფრო მეტ თავისუფლებას ფლობდნენ. საკი ქალების მდგომარეობა შეიძლება დავახასიათოთ, როგორც დასავლელ და აღმოსავლელ ქალთა შორის შუალედური ეტაპი. ცნობილია, დედოფალ ზარინას სახელი. ასევე, ცნობილია მასაგეტების დედოფალ ტომირისის სახელი, რომელიც მისი მეუღლის სიკვდილის შემდეგ ფლობდა ხელისუფლებას.
საკების საზოგადოება სამ ფენად იყოფოდა: ყველა მათგანს ჩაცმულობის თავისი ტრადიციული ფერები ჰქონდა. მაგ: მეომრებს – წითელი; ქურუმებს – თეთრი;  ვაჭრებს – ყვითელი და ლურჯი; მეომართა გვარიდან გამოდიოდნენ უხუცესები და მეფეები. მეფე ითვლებოდა ცასა და დედამიწას შორის შუამავლად.
გაზაფხულობით მეფე გამოაცხადებდა პირველი ლაშქრობის დაწყებას, რაც წარმოადგენდა მის კავშირს ხალხთან. ტომის უხუცესებისათვის მეომრების არსებობა უფრო მომგებიანი იყო. ტყვეები ხდებოდნენ მონები და მათ გამოიყენებდნენ საოჯახო მეურნეობაში. საკების საზოგადოებრივი წყობა წარმოადგენდა სამხედრო ტიპის დემოკრატიას.
საკების ყორღანული ტიპის სამარხები ყველაზე დიდი რაოდენობით დაფიქსირებულია ზამთრის საძოვრების რაიონებში, რომელსაც ძველი მესაქომლეები განსაკუთრებულად მიაგებდნენ პატივს. საკებს ჰქონდათ სავაწრო კავშირები ალტაის, ციმბირის, ევროპის და აღმოსავლეთის ხალხებთან. ქრ.შ.მდე I ათასწლეულში ამოქმედდა "სტეპის გზა", რომელიც გადაიჭიმა შავიზღვისპირეთიდან მდ. დონის ნაპირებამდე. ამ გზაზე მდებარეობდა სარმატების მიწები სამხრეთ ურალისპირეთში, ირტიშთან, ალტაიზე აგრიპეების ქვეყანა, ზემო ირტიშზე მდებარე დასახლებული რეგიონები და ზაისანის ტბა. ამ გზით ვრცელდებოდა აბრეშუმი, მატყლი, ტყავი, ირანული ხალიჩები, ძვირფასი ლითონების ნაკეთობები. ძვირადღირებული აბრეშუმის გავრცელებაში მონაწილეობდნენ საკებისა და სკვითების მესაქონლე ტომები. მათი შუამავლობით იმ დროისათვის ნაწარმი ხვდებოდა ცენტრალურ აზიასა და ხმელთაშუაზღვისპირეთში.
ისტორია
220px|მინიატიურა|ოქროს საყურეები სკვითურ სტილში ძვ. წ. VI–V ს.ს. მიჯნაზე საკების ტომთა ნაწილი დაიმორჩილეს აქემენიდმა მეფეებმა. მათი დაპყრობა აღწერილია დარიოს I–ის ბეჰისტუნის კლდის წარწერაში. სპარსული არმიის შემადგენლობაში საკები მონაწლეობას იღებდნენ ბერძნულ–სპარსულ ომებში, კერძოდ, მარათონის ბრძოლაში. ალექსანდრე მაკედონელის მიერ სპარსეთის იმპერიის დაპყრობის შემდეგ საკების ტომთა ერთი ჯგუფი შეიჭრა სელევკიდების სატრაპიაში, კერძოდ პართიაში ძვ.წ. III ს. და დიდი როლი ითამაშა პართიის სამეფოს ჩამოყალიბებაში. პარნების ტომის ბელადი არშაკი ხდება პართიის სამეფოს არშაკიდების დინასტიის დამაარსებელი.
საკების ტომთა ნაწილი შეიჭრა დრანგიანაში და დაიკავა ის. მისცა სახელწოდება საკასტანი (საკთა ქვეყანა, სტრაბონთან ლათინურად Sacasene — თანამედროვე სისტანი ირანისა და ავღანეთის ტერიტორიებზე). ჩვ.წ. II ბოლოს და ჩვ.წ. I ს. პირველ ნახევარში საკებმა შეაღწიეს დასავლეთ ინდოეთში (ჩინურ წყაროებში ეს ტომები იწოდებიან სახელწოდებით "სე") და წარმოქმნეს რიგი ინდო–საკური სახელმწიფოები. ერთ–ერთი ყველაზე ცნობილი ინდო–საკი მმართველი იყო მეფე მაი, რომლის ხელისუფლების ქვეშ იყო განდჰარა სვატას ხეობა და შესაძლოა, ქაშმირის ნაწილიც. მისმა მემკვიდრემ აზმა გააფართოვა სამეფო და პართელი მმართველების მსგავსად მიიღო ტიტული "დიდი მეფეთა მეფე".
საკები ძველინდურ ლიტერატურაში
ინდო–სკვითური ტომები ინდოეთში მოიხსენიებოდნენ სახელით "შაკა". შაკები მოიხსენებიან მრავალ ტექსტში, კერძოდ, „პურანები“, „მაჰაბჰარატა“, „რამაიანა“ და სხვა. ტერმინი „შაკა“ გამოიყენება, როგორც ჩრდილო–დასავლეთელი მეომარი ტომების კრებითი სახელწოდება. ზოგიერთი წყარო საკების წარმომავლობას მიაწერს ბუდა გაუტამას. მისი მამა ეკუთვნოდა ქშატრიების კასტას. ტიტული შაკიამუნი ნიშნავს "შაკიათა შორის ბრძენთაბრძენს". მაგრამ, შესაძლოა, რომ ეს ერთ–ერთი გაუგებრობაა. ბუდა ეკუთვნოდა ინდო–არიულ ტომებს ე.წ. საკიას/შაკიას და არა საკას/შაკას.
ჩრდილო–დასავლეთის „გარდაქმნილი“ ქშატრიები
„მანუსმრიტში“, რომელიც დაახლოებით 200 წ. არის დაწერილი შაკას ტომები იავანებთან, კამბოჯებთან, პარადასამებთან, პახლავებთან, კირატასამებთან და დარადასამებთან ერთად მოიხსენებიან, როგორც გარდაქმნილი მეომრები ან ქშატრიები. „მაჰაბჰარატას“ ერთ–ერთ წიგნში – „ანუშასანაპარვა“ – საუბარია შაკას შესახებ კამბოჯებთან და იავანახებთან ერთად იმავე ხარისხში. პატანჯალი „მაჰაბჰაშაში“ განსაზღვრავს შაკას ტომებს და იავანას, როგორც შუდრებს. ვარტიკა თავის „კატიანეში“ ჩამოთვლის შაკას, შარასამის, საბარასმის, ბარასამის და სხვ. მეფეებს და აღწერს მათ, როგორც უტარაპატის ბარბაროს ტომებს. სხვა ვერსიით, აგრეთვე, შაკას, კამბოჯას და კაშასის ხალხები მოიხსენებიან, როგორც ტომები უდიჩიდან, ე.ი. ჩრდილოეთიდან. ამის გარდა, „რამაიანას“ „კიშკინდა კანდა“ განათავსებს შაკას, კამბოჯებს, იავანებს და პარადებს ჰიმაბათის ჩრდილო–დასავლეთთან. (ჰიმაბათი ან ჰიმავანი – ჰიმალაის მთიანი ჯაჭვის ძველი დასახელება). ჩრდილო–დასავლეთ ჰიმალაების ოლქი განლაგებულია თანამედროვე პაკისტანის ტერიტორიაზე, რომელიც უძველესი დროიდან ცნობილია, როგორც შვიდმდინარეთი (Sapta Sindhu). ოლქის ჩრდილო–დასავლეთ საზღვრებს წარმოადგენს ჰინდიყუშის მთები, აღმოსავლეთით შვიდმდინარეთის და ვედური ხუთმდინარეთის ნაყოფიერ ვაკეებს იცავს ჰიმალაის ქედები.
არქეოლოგიური ძეგლები
შესწავლილი ძეგლებიდან ცნობილია თეგისკენის და უიგარაკის სამარხები, ისიკის და ჩილიკთინის ყორღანები, ბესშატირის ყორღანი. ისიკის ყორღანის სამარხ კამერაში სხვა უამრავ ნივთთან ერთად აღმოჩენილ იქნა 4 ათასზე მეტი ოქროს ნაკეთობა, აგრეთვე, ე.წ. „ოქროს ადამიანის“ მდიდარი შესამოსელი.
საკები აზერბაიჯანის, თურქეთის, ყაზახეთის და იაკუტიის ოფიციალურ იდეოლოგიაში
1990–ან წლებში დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ, აზერბაიჯანის და ყაზახეთის ოფიციალურ ისტორიულ მეცნიერებაში მყარად ვითარდება თეზისი იმის შესახებ, რომ საკები წარმოადგენენ თურქულენოვანი ხალხების წინაპრებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაჯიკეთის ისტორია კატეგორია:პაკისტანის ისტორია კატეგორია:უზბეკეთის ისტორია კატეგორია:ყაზახეთის ისტორია კატეგორია:ინდოეთის ისტორია კატეგორია:თურანის ტომები კატეგორია:სკვითები
1391
თარიღი უცნობია
*
არბოს წმინდა გიორგის ეკლესია (XIX საუკუნე)
არბოს წმინდა გიორგის ეკლესია – არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ არბოში, შუა სოფელში. თარიღდება XIX საუკუნით.
ეკლესია (21,8 X 14,8 მ) ჯვარ-გუმბათოვანია, ნაგებია აგურითა და ნატეხი ქვით. შესასვლელი დასავლეთიდან (კარიბჭიდან) და სამხრეთიდანაა. აფსიდში ერთი განიერი სარკმელი და ორი თაღოვანი ბრტყელი ნიშია. აფსიდი დარბაზის იატაკიდან ორი საფეხურითაა ამაღლებული. აფსიდის წინ ბემაა, სადაც ქვის სატრპეზო დგას. ბემას სამხრეთ კედელში გაჭრილი კარი სადიაკვნეში გადის. ჩრდილოეთ კედელში გაჭრილი — სამკვეთლოში. ორივე სათავსი მსგავსია. აღმოსავლეთის კედელში თითო სარკმელია, გრძივ კედლებში - ნიშები, ხოლო დასავლეთ კედელში გაჭრილი კარით ორივე სათავსი ეკლესიის დარბაზს უკავშირდება. სამკვეთლოს და სადიაკვნეს თავზე მცირე სათავსებია. ამ სათავსებში ასასვლელი აგურის კიბე გარე კედლებშია ჩატანებული. ეკლესიის ჩრდილოეთისა და სამხრეთის კედლებში, ზემოთ, სხვადასხვა სიმაღლეზე, ხუთ-ხუთი სარკმელია. გუმბათის ყელი ორ თავისუფლად მდგომ ჯვაროვანი კვეთის ბურჯსა და აფსიდის მხრებს ეყრდნობა. ყელი დაბალია, გადახურვა - ბრტყელი.
ფასადებზე გამოყოფილია ფრონტონით დასრულებული ძირითადი ნავი. სარკმლები მოჩარჩოებულია სადად, აგურის ერთსაფეხურიანი წყობით. საკურთხევლის სარკმელს ქვიშაქვის განიერი საპირე აქვს. კედლები დასრულებულია აგურის მრავალსაფეხურიანი ლავგარდნით. ეკლესია გადახურულია თუნუქით.
ეკლესიის დასავლეთ კედელს მთელ სიგრძეზე ეკვრის კარიბჭე, რომლის პირველი სართული სამი მონაკვეთისაგან შედგება: შუა - ეკლესიაში შესასვლელია, ხოლო გვერდებზე თაღებით გახსნილი, გეგმით მსგავსი, თითო სათავსია. სათავსების გარე კედლებში (ერთ შემთხვევაში სამხრეთის, მეორეში - ჩრდილოეთის), შუაში ბუხარია. ბუხრის გვერდებზე, სწორკუთხა ნიშებში თითო მცირე სარკმელია გაჭრილი. ეკლესიის დასავლეთ კედელში ჩატანებული აგურიც კიბე კარიბჭეზე დაშენებულ სამრეკლოში და გვერდით სათავსების თავზე განლაგებულ ოთახებში ადის. სამრეკლო იარუსებიანია. პირველი იარუსი გეგმით კვადრატული დახურული სათავსია, რომლის დასავლეთ კედელში თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. მეორე იარუსი დასავლეთით თაღითაა გახსნილი. მესამე იარუსი ოთხივე მხარეს თაღებით იხსნება. სამრეკლოს ფანჩატური კი რვათაღიანი ღიობია. ფანჩატურს ბოლქვისებური გუმბათი აქვს.
ენტონი კარო
სერ ენტონი კარო (Sir Anthony Caro; დ. 8 მარტი, 1924, ნიუ-მალდენი, ინგლისი — გ. 23 ოქტომბერი, 2013, ლონდონი, ინგლისი) — ინგლისელი აბსტრაქტული სტილის მოქანდაკე, რომელიც ძირითადად „ნაპოვნი“ ინდუსტრიული ობიექტების ლითონის კონსტრუქციებზე მუშაობდა.
კარომ მოდერნიზმი აღმოაჩინა ჰენრი მურის თანაშემწედ მუშაობისას 1950-იან წლებში. ამერიკელ მოქანდაკე დევიდ სმითთან შეხვედრის შემდეგ ადრეულ 1960-იან წლებში კარო მის ადრეული ფიგურულ სტილს თავს ანებებს და იწყებს სკულპტურების შექმნას მზა ლითონის ნაწილების კოლექციების შედუღებითა და ჭანჭიკებით აწყობით. აწყობილ, დასრულებულ ნახელავს შემდგომში იგი ერთ მკვეთრ ფერში ღებავდა.
კაროს დაბადების 80 წლისთავის აღსანიშნავად მის ნამუშევართა რეტროსპექტივა მოეწყო ლონდონის ტეიტ მოდერნში 2005 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2013 კატეგორია:ინგლისელი მოქანდაკეები კატეგორია:მოდერნისტი მოქანდაკეები კატეგორია:ებრაელი მხატვრები კატეგორია:ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის კომანდორები
ერემო დანელია
ერემო დანელია (დ. 7 აპრილი, 1954, ლეხაინდრავო) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.
1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1982–1984 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ონკოლოგიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი. 1984–1998 წლებსი ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრის უროლოგიური განყოფილების ექიმი–ორდინატორი. 1999 წლიდან ამავე განყოფილების უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 36 სამეცნიერო ნაშრომის, 2 რაციონალიზატორული წინადადების, რომლებიც ეხება ონკოლოგიის თანამედროვე აქტუალურ საკითხებს.
1994 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „სათესლე ჯირკვლის სიმსივნეების გავრცელება საქართველოში და მისი დიაგნოსტიკის გაუმჯობესების გზები.“
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:ქართველი ექიმები
ზამოშე (უსტ-კუბინსკის რაიონი)
ზამოშე (Замошье) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ბოგოროდსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
ადამიანი სახის გარეშე: ვლადიმერ პუტინის დაუჯერებელი აღმასვლა
ადამიანი სახის გარეშე: ვლადიმერ პუტინის დაუჯერებელი აღმასვლა (ინგ. The Man without a face: The unlikely rise of Vladimir Putin) — რუსეთის ფედერაციის პრემიერ-მინისტრის ვლადიმერ პუტინის ბიოგრაფია, მაშა გესენის ავტორობით. წიგნი პირველად გამოჩნდა ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობაზე 2011 წელს. დაიბეჭდა გამომცემლობა Riverhead-ში. გესენი თავის წიგნში აღწერს, როგორ წაიყვანა ბორის ელცინმა КГБ მეორეხარისხოვანი ოპერი საკუთარ მემკვიდრედ, შემდეგ კი ეს უკანასკნელი სწრაფად გაუსწორდა ნებისმიერ პროგრესულ ძვრებს დემოკრატიისკენ და ხელისუფლებაში მკაცრ ავტოკრატად ჩამოყალიბდა.
ზამოშე (უსტ-კუბინსკის რაიონი)
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ადამიანი სახის გარეშე: ვლადიმერ პუტინის დაუჯერებელი აღმასვლა
2011 წლის 20 ოქტომბერს The Washington Post-ი წერდა, რომ მისი ინფორმაციით, ვლადიმერ პუტინის ბიოგრაფია მისი ავტორისთვის საფრთხეს ქმნის. მაშა გესენის ლიტერატურული აგენტი ელიზ ჩეინი ცდილობდა, წიგნის საზღვარგარეთ გამოცემის უფლება გაეყიდა და ეს ისე გაეკეთებინა, რომ წიგნი ჩრდილში დარჩენილიყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:წიგნები პუტინის შესახებ
Lasioglossum picadense
Lasioglossum picadense — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1910 წელს.
სქოლიო
picadense
ნაუიოიი-აკმიანე
ნაუიოიი-აკმიანე (Naujoji Akmenė) — ქალაქი ჩრდილოეთ ლიეტუვაში, შიაულიაის მაზრაში, აკმიანის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. შიაულიაიდან 61 კილომეტრში.
კატეგორია:ლიეტუვის ქალაქები
კირჯალი
კირჯალი (Кърджали) — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის კირჯალის მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 51 000 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
ადგილობრივ კირჯალის საკმეტოში, რომლის შემადგენლობაშიც შედის კირჯალი, კმეტის (უხუცესის) თანამდებობას ასრულებს ხასან აზისი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — ჰასან აზისი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირჯალის მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
ათასწლეულის ხიდი
thumb|350px|ხედი ხიდზე [[ტეიტ მოდერნის რესტორნიდან.]] ლონდონის ათასწლეულის ხიდი (Millennium Bridge) — რკინის დაკიდებული საცალფეხო ხიდი მდინარე თემზაზე ლონდონში, ინგლისი, საუზუარკისა და ბლაფრაირსის ხიდებს შორის და ლონდონის ბენკსაიდს სიტისთან აერთებს. ეს იყო პირველი ახალი ხიდი თემზაზე ლონდონში 1894 წელს ტაუერის ხიდის აგების შემდეგ.
ხიდის სამხრეთი ბოლო ახლოა გლოუბ თეატრთან, ბენკსაიდ გალერეასა და ტეიტ მოდერნთან; ჩრდილოეთი ბოლო კი სიტი ოვ ლონდონ სქულთან არის წმინდა პავლეს ტაძრის ქვეშ. ხიდი იმგვარად არის განლაგებული, რომ მდინარის მოპირდაპირე მხრიდან წმ. პავლეს ტაძრის სამხრეთის ფასადი იხსნება და მისი ყველაზე ფოტოგენური ხედია მთელს ქალაქში.
კატეგორია:დაკიდული ხიდები კატეგორია:ლონდონის არქიტექტურა კატეგორია:ნორმან ფოსტერის პროექტები
სტენსჰუვუდის ეროვნული პარკი
სტენსჰუვუდი (Stenshuvud) — ბორცვი სამხრეთ-აღმოსავლეთ შვედეთში, სკონეს პროვინციაში. 1986 წლიდან გამოცხადებულია ეროვნულ პარკად და მოიცავს 3,9 კმ²-ს.
ბორცვის სიმაღლე 97 მეტრია და გადაჰყურებს ბალტიის ზღვას. იქიდან გამომდინარე, რომ გარემომცველი არეალი ბრტყელია, მისი დანახვა დიდი მანძილიდანაცაა შესაძლებელი და ტრადიციულად, მეზღვაურები მას ერთგვარ ნიშნად იყენებდნენ. კარგ ამინდში, ულამაზესი ხედით დასატკბობად ბორცვზე უამრავი მნახველი ადის.
ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი ფართოფოთლოვანი, ძირითადად რცხილის ტყითაა დაფარული. პარკი ასევე მოიცავს დაბლობებს, მდელოებსა და ჭაობებს. რბილი კლიმატისა და მრავალგვარი გავრცელების არეალის წყალობით, პარკის ტერიტორიაზე მრავალი განსხვავებული სახოების ცხოველი ბინადრობს. მათ შორის, აღსანიშნავია შვედეთისათვის არადამახასიათებელი სახეობები — ძილგუდა, მოლაღური, ხის ბაყაყი, მარდი ბაყაყი. გავრცელებულია დაახლოებით 600 სახეობის ძარღვოვანი მცენარე, მათ შორის ორქიდეის რამდენიმე სახეობა და უიშვიათესი უნაყოფო მარწყვი.
გორაკის დაბლა გადაჭიმულია პოპულარული საცურაო პლაჟი. მწვერვალის სიახლოვეს კი V-VI საუკუნის ციხესიმაგრეების ნანგრევებია შემორჩენილი.
ხალხური გადმოცემების თანახმად, ბორცვმა სახელი მიიღო (სტენის თავი) გიგანტისგან, რომელიც გამოქვაბულში ცხოვრობდა.
სქოლიო
კატეგორია:შვედეთის ეროვნული პარკები
ჩარენცავანი
ჩარენცავანი — ქალაქი სომხეთში, კოტაიკის პროვინციაში. მდებარეობს მდინარე რაზდანის ნაპირებზე, ერევნიდან ჩრდილოეთით 14 კილომეტრზე. ქალაქში გადის ავტომაგისტრალი, რომელიც აკავშირებს ერევანსა და არარატის ხეობას ქვეყნის ჩრდილოეთ რაიონებთან. ქალაქი დაარსდა 1947 წლის 23 აპრილს, როგორც გიუმუშის ჰესის მუშათა დასახლება ლუსავანი. 1961 წელს მიიღო ქალაქის სტატუსი, ხოლო 1967 წელს სომეხი მწერლის ეღიშე ჩარენცის პატივსაცემად უწოდეს ჩარენცევანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის ქალაქები
უტიაგანოვო (აბზელილოვოს რაიონი)
უტიაგანოვო  (Үтәгән; Утяганово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 447 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტაშბულატოვო, რომელიც დაშორებულია 82 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
War to End All Wars
War to End All Wars — შვედი სოლო-შემსრულებელ ინგვი მალმსტინის მეთორმეტე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2000 წელს ლეიბლებზე Spitfire Records (ჩრდილოეთ ამერიკა), Pony Canyon (იაპონია) და Dream Catcher (ევროპა).
ალბომის მხარდამჭერ ტურნეზე ვოკალისტმა მაკ ბოლსმა დროებით დატოვა ჯგუფი და მოგვიანებით შეუერთდა მათ ტურნეს დასამთავრებლად. ბოლსის არყოფნაში მის მაგივრობას იორნ ლანდე ასრულებდა.
ფრაზა „the war to end all wars“ ისტორიულად გამოიყენებოდა პირველი მსოფლიო ომის აღსაწერად, განსაკუთრებით კი 1918—1939 წლებში.
ხშირად, კომპოზიციას Molto Arpeggiosa შეცდომით უწოდებენ Arpeggios From Hell.
სქოლიო
კატეგორია:ინგვი მალმსტინის ალბომები კატეგორია:2000 წლის ალბომები კატეგორია:Spitfire Records-ის ალბომები კატეგორია:Pony Canyon-ის ალბომები
მდენარი
მდენარი — ქართული ლექსის სახეობა. საერთო რითმაზე გაწყობილი 16-მარცვლიანი ლექსი, რომელიც 7 ტაეპისაგან შედგება. ბოლო ტაეპში მოხსენებულია ავტორის სახელი. მდენარს დავით გურამიშვილი „დინარს“ უწოდებს, ხოლო მამუკა ბარათაშვილი — „გრძელშეწყობილს“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლექსთწყობა
გიორგი მაზნიაშვილი
გიორგი მაზნიაშვილი (დ. 6 აპრილი, 1871 — გ. 9 სექტემბერი, 1937) — ქართველი მხედარმთავარი, გენერალი.
ბიოგრაფია
გიორგი მაზნიაშვილი დაიბადა 1871 წელს გორის მაზრის სოფელ სასირეთში გლეხ ივანე მაზნიაშვილის ოჯახში. არსებობს ვერსია, რომ ივანე მაზნიაშვილი იყო სასირეთში გლურჯიძეების ოჯახში ჩასიძებული უკრაინელი სამხედროს, მაზნიევის შთამომავალი. კადეტთა კორპუსისა და შემდგომ, თბილისის ქვეით იუნკერთა სასწავლებელის დასრულების შემდეგ ჩაირიცხა რუსეთის იმეპერიის არმიაში. მონაწილეობდა რუსეთ-იაპონიის ომში 1904–1905 წლებში, სადაც გამოირჩეოდა მხედრული მამაცობით. მამცობისთვის მიღებული აქვს რამდენიმე ჯილდო (წ. სტანისლავის II, III და IV; წმ. ანას II და III ორდენები 1904-11 წლებში; „ოქროს იარაღი“ 1907 წ.).
პირველი მსოფლიო ომის წინა პერიოდში, კაპიტნის წოდებით ირიცხებოდა ციმბირის მე-2 მსროლელ პოლკში. პირველ მსოფლიო ომში მაზნიაშვილი იბრძოდა დასავლეთის ფრონტზე, სადაც გერმანელების წინააღმდეგ ბრძოლისას ორჯერ დაიჭრა(1914 წლის 27 სექტემბერს და 1915 წლის 22 იანვარს. საარტილერიო ჭურვის ნამსხვრევმა დაუმტვრია იდაყვის ძვალი, რის გამოც მარცხენა ხელის მოხრა უჭირდა), მათ შორის ვარშავასთან. მიღებული ჭრილობის შედეგად გიორგი აღმოჩნდა ლაზარეთში, სადაც მას ემსახურებოდნენ თვით ნიკოლოზ II-ის ქალიშვილები, რაც დიდ პატივად ითვლებოდა მაშინდელ რუსეთის იმპერიაში. აქვე ესტუმრა გიორგი მაზნიაშვილს იმპერატორი ნიკოლოზ II და პირადად გადასცა წმ. გიორგის ჯვარი ომში გამოჩენილი მხედრული მამაცობისათვის (1916 წლის 7 აგვიტოს, სოფელ ტობოლისთან (დას. უკრაინა) წარმატებული კონტრშეტევის ორგანიზების და მოწინააღმდეგის ცეცხლის ქვეშ შეტევაზე პირადად გადასვლის გამო) და მიიწვია თავის სასახლეში. 1916 წლის 26 ნოემბერს მაზნიაშვილს მიენიჭა პოლკოვნიკის სამხედრო წოდება. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ საქართველოში დაბრუნებული გიორგი მაზნიაშვილი დაინიშნა მეორე ქართული დივიზიის (შტაბი: თბილისი) ბრიგადის უფროსად და დაიწყო მსროლელი ბატალიონის ფორმირება 16-20 წლის მოხალისე ახალგაზრდებისგან. 1917 წლის ოქტომბერ–ნოემბერში, მისი გეგმით და უშუალო ჩართულობით მოხერხდა კავკასიის ფრონტიდან წამოსული გადეზერტირებული რუსეთის არმიის ეშელონების სისხლისღვრის გარეშე გაცილება თბილისიდან.
აღაიანის კოშკი
აღაიანის კოშკი – კოშკი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ აღაიანის ცენტრში, თარიღდება XVIII საუკუნით. კოშკი ხუთსართულიანია, ცილინდრული (დიამეტრი 9,7 მ), ზემოთკენ ოდნავ ვიწროვდება.
გიორგი მაზნიაშვილი
ბიოგრაფია
1918 წლის ბრესტის ზავის თანახმად, თურქებმა დაიკავეს ბათუმი და შეუტიეს გურიას. საფრთხე დაემუქრა ოზურგეთს. 1918 წლის 30 მარტს, გიორგი მაზნიაშვილი დაინიშნა „შემოვლითი კოლონის“ მეთაურად, რომელსაც უნდა დაეცვა ბათუმის ფორტები, მაგრამ ოსმალების სწრაფი წინსვლის გამო დაევალა ჩოლოქის ზღუდის მოწყობა და ოსმალების შეტევის შეჩერება. მოხალისეთა 180 კაციანი რაზმით მაზნიაშვილი ჩავიდა ნატანებში და გურული მოხალისეებით, ბათუმიდან გამოქცეული არმიის II და IV პოლკის ნარჩენებითა და ხაშურის მაზრის მოხალისეთა ბატალიონით დაიწყო 40 კილომეტრიანი ფრონტის გამაგრება. 5-6 აპრილს გამართულ ჩოლოქის ბრძოლაში ჯავშანმატარებლის თავგანწირული მოქმედების (მეთ. ვ. გოგუაძე) შედეგად ოსმალებმა მარჯვენა ფრთაზე დაკარგეს 600 მოკლული და 1.000 დაჭრილი, მიატოვეს ბრძოლის ველი და გაიქცნენ ქობულეთისკენ. მარცხენა ფრთაზე IV პოლკმა უბრძოლველად მიატოვა სანგრები და მტერმა დაიკავა ოზურგეთი. ფრონტის ხაზი დასტაბილურდა და გერმანელების გამოჩენის შემდეგ ოსმალებს აღარ უცდიათ შეტევა. 11 აპრილს სახალხო გვარდიის და მესაზღვრეთა ქვედანაყოფებმა შეუტიეს ოზურგეთს, მაგრამ სამშვიდობო შეთანხმების გამო იერიში შეჩერდა. მაზნიაშვილმა დაასრულა I ქვეითი პოლკის და ცხენოსანი ესკადრონის ფორმირება. ივნისის შუა რიცხვებში მისმა დივიზიამ უბრძოლველად დაიკავა ოზურგეთი.
აღაიანის კოშკი
ნაგებია რიყის ქვით. კონსტრუქციულ ნაწილებში გამოყენებულია აგური. შენობა დაზიანებულია - ზემოთა ნაწილები ჩამონგრეულია. სწორკუთხა შესასვლელი პირველი სართულის სამხრეთ ნაწილშია. სართულშუა გადახურვა ხის ძელებზე ყოფილა გამართული. აღმოსავლეთ ნაწილში სარკმელია, რომლის ძირი შიგნიდან გარეთ მაღლდება. ამ სართულზე დასავლეთ და ჩრდილოეთ მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია თითო შეწყვილებული სათოფურით. მეორე სართული გადახურულია გუმბათოვანი კამარით, რომელიც ძირითადად აგურითაა ნაწყობი. კამარის აღმოსავლეთ ნაწილში მესამე სართულიდან დამაკავშირებელი მრგვალი ხვრელია (დიამეტრი 0,7 მ-მდე). სართულის ქვედა ნაწილში, ოთხ ფართო თაღოვან ნიშში თითო შეწყვილებული სათოფურია. სართულის აღმოსავლეთ ნაწილშიც ასეთივე ნიშია, რომელიც მოგვიანებით ამოუქოლიათ. კარი ჩრდილოეთ ნაწილშია. იგი შიგნიდან სწორკუთხაა, გარედან თაღოვანი და სწორკუთხა შეღრმავებაშია ჩასმული. კარის პირდაპირ ნახევარწრიული ბუხარია. გუმბათის ნახევარსფეროში საფეხუროვანი გადახურვით დასრულებული ორი სარკმელია. ორივე სარკმლის ძირი შიგნიდან გარეთ მაღლდება. მეორედან მესამე სართულზე ასასვლელი კიბე კედელშია დატანებული, შესასვლელთან ახლოს. კიბის უჯრედში ორი სათოფურია და ერთი სწორკუთხა სარკმელია. მესამე სართულის კედლებში ოთხი ფართო თაღოვანი ნიშია, რომელთა თაღები, კოშკის სხვა ნიშების თაღებისაგან განსხვავებით, რიყის ქვითაა ნაწყობი. ისინი შესაბამის წირთხლებს უშუალოდ კი არ ერწყმიან, არამედ რამდენადმე შეწეულია და თაღების ქუსლებთან ქმნიან პატარა საფეხურებს, რომლებსაც, როგორც ჩანს, ქარგილის გასამართად იყენებდნენ. ყოველ ნიშში თითო შეწყვილებული სათოფურია. კოშკის მესამე სართულის აღმოსავლეთ ნაწილში, სწორკუთხა შეღრმავებაში, ნახევარწრიული ბუხარია. ბუხრის პირდაპირ, ერთმანეთთან ახლოს, კიბის უჯრედებში გაჭრილია შესასვლელები, ხოლო მათ შორის, კედლის სისქეში, მოწყობილია საპირფარეშო (დანგრეულია). მეოთხე სართული ოდნავ შეისრული ღრმა თაღოვანი ნიშების სიმრავლით გამოირჩევა. სართულის ჩრდილოეთ ნაწილში პატარა ბუხარია, რომლის პირდაპირ ბაქანზე ასასვლელი კიბე იწყება. ბუხრის მომიჯნავე ნიშებში თითო ფართო სარკმელია, დანარჩენ ნიშებში - თითო სათოფური. სართულზე კიდევ ერთი სწორკუთხა სარკმელია, რომლის ძირი შიგნიდან გარეთ მაღლდება. კოშკის მეხუთე, ბანის სართული მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილი კედლების სიმაღლე 0,4-0,5 მეტრს არ აღემატება. კოშკის ფასადზე მეორე სართულის შესასვლელის თავზე აგურის წყობით გამოსახულია შეღრმავებული ჯვარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტი კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის კოშკები
გიორგი მაზნიაშვილი
ბიოგრაფია
1918 წლის 18 ივნისს გიორგი მაზნიაშვილი დაინიშნა აფხაზეთის გენერალ-გუბერნატორად და შავი ზღვის ჯარების უფროსად. სოხუმში გენერლის განკარგულებაში იყვნენ III პოლკის 350 ქვეითი, არტილერიის ერთი ბატარეა, სახალხო გვარდიის საგანგებო ბატალიონის ნაწილი, მესანგრეთა ასეული, 300 აფხაზი ცხენოსანი და ადგილობრივი მოხალისეები. 27 ივნისს დაჯგუფება შეტევაზე გადავიდა და დაიკავა ქალაქები გაგრა, სოჭი, ტუაფსე. პარალელურად მაზნიაშვილმა პირადად უმეთაურა იმ დანაყოფებს, რომლებმაც ტყვედ აიყვანეს კოდორთან გადმომსხდარი ოსმალეთის არმიის დესანტი.
1918 წლის სექტემბერში მაზნიაშვილი დაბრუნდა თბილისში. ფრონტზე მყოფ გენერალს შსს მინისტრმა ნოე რამიშვილმა ცილი დასწამა სახელმწიფოს კუთვნილი ქონების მითვისებაში და მოაწყო ჩხრეკა მის სახლში. მაზნიაშვილმა გადადგომა მოითხოვა, მაგრამ ნოე ჟორდანიამ არ დააკმაყოფილა თხოვნა და გამართლებული გენერალი ოქტომბერში თბილისის გენერალ-გუბერნატორად და II დივიზიის მეთაურად დანიშნეს. მაზნიაშვილმა მილიციის რეორგანიზაციაც განახორციელა, რამაც გააუმჯობესა კრიმინოგენული სიტუაცია ქალაქში.
1918 წლის 16 დეკემბერს, საქართველო-სომხეთის ომისას, მაზნიაშვილი დაინიშნა საქართველოში შემოჭრილი სომხეთის არმიის წინააღმდეგ  მოქმედი შულავერ-სადახლოს მიმართულების სარდლად. 23 დეკემბერს მხოლოდ შტაბით და ცხენოსანი ესკდარონით (250 მებრძოლი) გენერალი ჩავიდა მდინარე ხრამზე, სადაც დახვდა ლორეს ხეობიდან გამოსული ჯავშანმატარებელი და ჯარისკაცების ერთი ასეული. რაზმმა გაბედული მანევრით აიძულა სომხები დაეტოვებინათ ხრამის ნაპირები, სადგური სარალი და დაახევინეს შულავერისკენ. 24-26 დეკემბრის განმავლობაში დაჯგუფება გაძლიერდა დამხმარე ჯარებით (თბილისის V და თელავის VI პოლკები, ოფიცერთა საგანგებო ბატალიონი, ქართული ლეგიონი, სახალხო გვარდიის და მოხალისეთა დანაყოფები), რომლებმაც ძლიერი შეტევით აიღეს ქალაქი შულავერი და 31 დეკემბერს გავიდნენ სადახლო-აირუმის სექტორში. მაზნიაშვილი პირადად მეთაურობდა დანაყოფებს და იმყოფებოდა წინა ხაზზე სანგრებში. რეზერვებით გაძლიერებულმა მაზნიაშვილმა დაგეგმა ლორეს მაზრის განთავისუფლების ოპერაცია და შესაბამისი მანევრიც დაწყებული იყო – რაც სომხეთის უკუქცეული არმიის ლორეს ხეობაში ჩაკეტვას ისახავდა მიზნად, მაგრამ სამშვიდობო შეთანხმებამ შეაჩერა ქართული არმიის შეტევა და ლორე ნეიტრალურ ზონად გამოცხადდა.
1919 წლის 3 თებერვალს მაზნიაშვილი დაინიშნა ახალციხის და ახალქალაქის გენერალ-გუბერნატორად და მესხეთის საარმიო დაჯგუფების მეთაურად აჯანყებული მუსულმანური მოსახლეობის (მეთ. სერვერ ბეგი) და „ყარსის რესპუბლიკის“ ჯარების წინააღმდეგ სამოქმედოდ. 4-5 თებერვლის ბრძოლაში IV პოლკის დანაყოფებმა უწესრიგოდ დაიხიეს ახალციხისკენ და, როდესაც მაზნიაშვილი მათ შეკავებას ცდილობდა, ახალციხის შტაბი და გარნიზონი თვითნებურად მოიხსნა და აწყურისკენ წავიდა. 11 თებერვალს მოწინააღმდეგემ ახალციხე დაიკავა. 16 თებერვალს მაზნიაშვილი თბილისში გამოიწვიეს და მის ნაცვლად გიორგი კვინიტაძე დაინიშნა. 1919 წლის ზაფხულში, გენერალ მაზნიაშვილის წინააღმდეგ საქმე აღიძრა, ახალციხის დატოვების ბრალდებით. იგი იძულებული გახდა დროებით დაეტოვნებინა სამხედრო სამსახური. საქმის წარმოება გაჭიანურდა და 1920 წლის 6 ოქტომბერს შედგა საბოლოო სხდომა, სადაც მაზნიაშვილი გაამართლეს ყველა პუნქტში.
1920 წლის 7 ოქტომბერს მაზნიაშვილი დაინიშნა თბილისის გარნიზონის მეთაურად. რუსეთის მოსალოდნელი თავდასხმის გამო გენერალი აწყობდა პოზიციებს კოჯრიდან-ვაზიანამდე და 1921 წლის 10 თებერვლის ჩათვლით აცნობდა მათ არმიის ოფიცერთა შემადგენლობას.
რუსეთ–საქართველოს ომის მიმდინარეობისას,1921 წლის 15 თებერვალს, საქართველოს შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალმა გიორგი კვინიტაძემ მაზნიაშვილი დანიშნა თბილისის ფრონტის ცენტრალური უბნის მეთაურად, რომელიც გადაჭიმული იყო ორხევიდან თითქმის ტაბახმელამდე. 16 თებერვალს მაზნიაშვილის დაქვემდებარებაში იყო არმიის IX ბატალიონის ნაწილი, ტფილისის სადარაჯო ათასეული, სახალხო გვარდიის ორი ბატალიონი (გორი და ხაშური), არტილერიის 5 ბატარეა, ჯავშანმატარებელი და დაჯავშნულ ავტომობილთა რაზმი. 18-19 თებერვლის ფონიჭალის ბრძოლაში მაზნიაშვილის დაჯგუფებამ მოიგერია მტრის შეტევა, თავად გადავიდა კონტრშეტევაზე, გაანადგურა რუსების 58-ე ქვეითი ბრიგადა (დაიღუპა 540 და ტყვედ ჩავარდა 1000-ზე მეტი ბოლშევიკი). მტრის ზარალი იმდენად დიდი იყო, რომ ამ უბანზე რუსებს აღარ შემოუტევიათ, მხოლოდ 24 თებერვალს აიღეს ქედზე მდებარე ერთი სიმაღლე, მაგრამ კონტრშეტევის შემდეგ უკუიქცნენ. იმავე ღამით ქართულმა დანაყოფებმა დატოვეს თბილისი და 25 თებერვალს ცენტრალური ფრონტის ჯარები მცხეთასთან შეერივნენ უკანდახეულ ჯარებს.
1921 წლის 28 თებერვალს მაზნიაშვილი დაინიშნა III დივიზიის მეთაურად, მას დაევალა სოფელ ოსიაურთან ცენტრალური უბნის ფორმირება. ოსიაურის ბრძოლის დროს მაზნიაშვილის უბანზე არ მომხდარა მტრის შემოჭრა. მარცხენა ფლანგზე შექმნილი რთული სიტუაციის გამო ფრონტი მოიხსნა და სურამისკენ დაიხია.
1921 წლის 5 მარტს გენერალი დაინიშნა სენაკი ს მიმართულების მეთაურად. 10 მარტს, სენაკის მაზრაში, მდინარე ცივთან, გენერალმა მაზნიაშვილმა აფხაზეთიდან შემოჭრილი რუსული ძალების შეტევა მოიგერია, რითაც ქართულ ძალებს სამტრედიიდან გასვლა და საჯავახოს ხაზზე გამაგრების საშუალები მისცა. მაზნიაშვილის ხელქვეით აღმოჩდნენ გურული მოხალისეები და შეიარაღებული ძალების ის ნაწილები, რომლებმაც გადაწყვიტეს ბოლომდე ებრძოლათ. 15 მარტისთვის გურიაში 10.000-მდე ჯარისკაცმა მოიყარა თავი.
1921 წლის 11 მარტს თურქებმა ხელახლა დაიკავეს ბათუმი. გიორგი მაზნიაშვილმა გადაწყვიტა თავად ჩასულიყო ბათუმში და ენახა მთავრობის წევრები. მას თან ახლდა 50 კახელი მოხალისე და ჯავშანმატარებელი. კომუნისტებმა და იმ გენერლებმა რომლებმაც არ დატოვეს საქართველო, მაზნიაშვილს შესთავაზეს ბათუმის განთავისუფლების ოპერაციის ხელმძღვანელობა. გენერალმა სწრაფად მოაგვარა ყველა საორგანიზაციო საკითხი და, 18-21 მარტს, 3 დღის განუწყვეტელი ბრძოლის შემდეგ შეძლო ოსმალების განადგურება. ამ ბრძოლაში დაიღუპა 84 ქართველი ჯარისკაცი, ყველაზე მეტი, რაც მაზნიაშვილის მეთაურობის დროს დაღუპულა. ოსმალებმა დაკარგეს 150 -მდე ოფიცერი და ჯარისკაცი.
საბჭოთა რუსეთი ს მიერ საქართველოს დაპყრობის შემდეგ, გენერალი მაზნიაშვილი ქართულ წითელ ჯარში მსახურობდა და დივიზიას მეთაურობდა. 1921 წლის 6 სექტემბერს იგი ორი წლით, თბილისში, მეტეხის ციხეში დააპატიმრეს. 1923 წელს სამხედრო ცენტრის საქმესთან დაკავშირებით, თავდაპირველად, დახვრეტა მიუსაჯეს, თუმცა სასჯელი საზღვარგარეთ გადასახლებით შეუცვალეს, რის შემდეგაც იგი, რამდენიმე წლის განმავლობაში, ირანსა და საფრანგეთში ცხოვრობდა.
1925 წელს გიორგი მაზნიაშვილი საქართველოში დაბრუნდა და ცხოვრება მშობლიურ სოფელ სასირეთში გააგრძელა. მან მონაწილეობა მიიღო სოფელში მდინარე მტკვარზე ბორანის გადებაში, სოფელში სასმელი წყლის გაყვანაში სკოლის მშენებლობაში. 1937 წელს სტალინური რეპრესიების დროს დააპატიმრეს და თავის შუათანა ვაჟთან, ვანოსთან, ერთად დახრიტეს. მისი საფლავი დღემდე უცნობია. რუსულ წყაროებში იგი ცნობილია სახელწოდებით გიორგი მაზნიევი.
2013 წელს 26 სექტემბერს საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა საქართველოს ეროვნული გმირის წოდება მიანიჭა. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:დაბადებული 6 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1871 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:საქართველოს ეროვნული გმირები კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:რუსეთ-იაპონიის ომის მონაწილეები
Lasioglossum picipes
Lasioglossum picipes — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1876 წელს.
სქოლიო
picipes
ავილა (ესპანეთი)
ავილა (Ávila) — ქალაქი ესპანეთში, ავილას პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ადახოს (დურეოს შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ესაა ზღვის დონიდან ყველაზე მაღლა მდებარე პროვინციის დედაქალაქი ესპანეთში. ქალაქის ღირსშესანიშნაობები და მთლიანად ქალაქი 1985 წლიდან შეტანილია იუნესკოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლებში (კრიტერიუმი III, IV).
600px|ავილის პანორამა
გუბაზ I
გუბაზ I — ეგრისის მეფე V საუკუნის 50–60-იან წლებში. დაახლოებით 456 წელს აჯანყდა ბიზანტიის წინააღმდეგ ეგრისის დამოუკიდებლობისათვის. დახმარება სთხოვა სასანიანთა იმპერიას, მაგრამ უშედეგოდ. იმპერატორ მარკიანემ ჯარი გამოგზავნა. ეგრისელებმა მედგარი წინააღმდეგობა გაუწიეს მტერს. ომი გაჭიანურდა. გუბაზ I-მა მოლაპარაკება დაიწყო ბიზანტიელებთან. მათ მოსთხოვეს, ან თვითონ გადამდგარიყო მეფობიდან, ან გადაეყენებინა თავისი ძე, რომელიც თანამმართველად ჰყავდა. გუბაზ I-მა მეფობა თავის ვაჟს წათეს დაუთმო, თვითონ კი, ბიზანტიელთა მოთხოვნით, 465 წელს იმპერატორ ლეონ I-ს ეახლა კონსტანტინოპოლში. წყაროს ცნობით, გუბაზ I ბიზანტიის სამეფო კარზე ჯერ გაუკიცხავთ განდგომისათვის, შემდეგ კი კეთილგანწყობილად მოპყრობიან და სამშობლოში გაუსტუმრებიათ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ეგრისის სამეფოს მეფეები
ვილკავიშკისი
ვილკავიშკისი (Vilkaviškis; 1917 წლამდე ოფიციალური სახელწოდება იყო ვილკოვიშკი) — ქალაქი სამხრეთ-დასავლეთ ლიეტუვაში, მარიამპოლის მაზრაში; ვილკავიშკისის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მარიამპოლედან 23 კილომეტრში.
კატეგორია:ლიეტუვის ქალაქები
ჰაჯი ბახშის მეჩეთი
ჰაჯი ბახშის მეჩეთი (Hacı Baxşı məscidi) — ბაქოში ნარდანის დასახლებაში მდებარე XVII საუკუნის ისტორიული მეჩეთი.
მდელოს ფარვანა
მდელოს ფარვანა (Loxostege sticticalis) — მწერი ქერცლფრთიანების რაზმისა. პეპელას ფრთების შლილი 18-26 მმ. წინა ფრთები მონაცრისფრო-ყავისფერია, მოშავო-მურა ლაქები აქვს. უკანა ფრთები მურა-ნაცრისფერია. ფართოდაა გავრცელებული. საქართველოში პირველად აფხაზეთში შენიშნეს 1929 წელს. პერიოდულად მრავლდება. მატლი ძლიერ აზიანებს შაქრის ჭარხალს, ერთწლოვან და მრავალწლოვან პარკოსნებს, მზესუმზირას, ბამბას, ეთერზეთოვან და ბოსტნეულ კულტურებს, სამკურნალო მცენარეებს, სარეველა ბალახებს. საქართველოში მდელოს ფარვანა 3 თაობას იძლევა (შეიძლება მე-4 თაობის განვითარებას).
ჰაჯი ბახშის მეჩეთი
ისტორია
მეჩეთის კედელზე არაბული წარწერაა, რომელიც ამ მეჩეთის მშენებლობის პერიოდის შესახებ მოგვითხრობს. ამ წარწერამ ასევე შემოინახა მეჩეთის ხუროთმოძღვრის სახელი:
მდელოს ფარვანა
ბრძოლის ღონისძიებანი: მზრალად ხვნა. ინსექტიციდების გამოყენება მატლების წინააღმდეგ; კვერცხის დების დროს ტრიქოგრამების გაშვება.
ჰაჯი ბახშის მეჩეთი
ისტორია
"მშენებლობის ხელმძღვანელი იყო ბახშ-ალი მირზა მუჰამედი. 1073 ჰიჯრის წელია. არქიტექტორი იყო ოსტატი მურად ალი."
მდელოს ფარვანა
ლიტერატურა
კატეგორია:ქერცლფრთიანები
ჰაჯი ბახშის მეჩეთი
ისტორია
წარწერის თანახმად, ძეგლი 1663 წელს ააშენა არქიტექტორმა მურად ალიმ, რომელმაც მიიღო ოსტატის წოდება.
არქიტექტორული მახასიათებლები
აფშერონის რელიგიურ ნაგებობს შორის ყურადღებას იპყრობს ჰაჯი ბახშის მეჩეთი, თავისი არქიტექტურული მახასიათებლებით. მეჩეთი ორი ძირითადი ნაწილისაგან შესდგება: ღვთისმსახურებისათვის განკუთვნილი კვადრატული ფორმის დარბაზისაგან და შესასვლელი პორტალისაგან. ცენტრალურ დარბაზს მოცულობას სძენს გუმბათი. მეჩეთის სხვა ოთახებში თაღოვანი ჭერია. მეჩეთის მთავარი პორტალური შესასვლელის გარდა, აღმოსავლეთ ნაწილში აშენდა მეორე შესასვლელი კარი.
შესასვლელის განლაგება, ასევე ცენტრალური დარბაზის გუმბათის საყრდენი ჰაჯი ბახშის მეჩეთს განასხვავებს აბშერონში არსებული სხვა მეჩეთებისაგან. მეჩეთის კვადრატლი დაგეგმარება, ასევე მეორე შესასვლელის დამატება, ზრდის სივრცეს, როგორც მარდაკში არსებული თუბა-შაჰის მეჩეთი (XV საუკუნე) და სოფელ კიშლიში მდებარე მეჩეთში (XVII საუკუნე). ამის შედეგად მეჩეთი უფრო წაგრძელებულად გამოიყურება.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მეჩეთები კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
1392
თარიღი უცნობია
*
ზარეჩე (უსტ-კუბინსკის რაიონი)
ზარეჩე (Заречье) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ბოგოროდსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
Lasioglossum picticorne
Lasioglossum picticorne — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1930 წელს.
სქოლიო
picticorne
გულჩარა
გულჩარა, გულჩორა — ქართველი დიპლომატი ქალი XVI საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედსა და XVII საუკუნის დამდეგს; ზოგიერთი მოსაზრებით, გიორგი X-ის ასული (თინათინ ბატონიშვილი).
შაჰ თამაზ I-ის მეფობის დროს (1524–1576) გულჩარა ირანში ცხოვრობდა. 1578 წელს იგი საქართველოში დაბრუნდა. 1600 წელს ქართლის მეფე სიმონ I-ის ტყვეობიდან გამოსახსნელად სტამბოლში გაიგზავნა დელეგაცია, რომლის შემადგენლობაში იყვნენ გულჩარა და მისი ძმა დავითი. იქ დაუახლოვდა სულთნის დედას და მისი ნდობა დაიმსახურა.
ირან-ოსმალეთის ომის დროს (1602-1612) სულთანმა და მისმა დედამ აბას I-თან მოლაპარაკება მიანდვეს, ზავის შემოხვევაში სულთანი ჰპირდებოდა სიმონ I-ის განთავისუფლებას. საზავო პირობების შეთანხმების მიზნით გულჩარა რამდენიმეჯერ შეხვდა სულთანსა და შაჰს. 1612 წლის სექტემბერს გულჩარა ირანის ელჩის თანხლებით სტამბოლში დაბრუნდა. თავისი დიპლომატიური ნიჭის წყალობით გულჩარამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ირან-ოსმალეთის 1612 წლის საზავო ხელშეკრულების დადებაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი დიპლომატები კატეგორია:ქართველი ქალები
ხალილოვო (აბზელილოვოს რაიონი)
ხალილოვო  (Хәлил; Халилово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1117 ადამიანი. .
ტინგლოი
სქოლიო
კატეგორია:ბატანგასის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ფილიპინების კუნძულოვანი მუნიციპალიტეტები
მამუკა გურამიშვილი
მამუკა გურამიშვილი — XVIII საუკუნის II ნახევრის ქართველი პოეტი.
ცხოვრობდა მოსკოვსა და პეტერბურგში. გარდაიცვალა მოსკოვში (პრესნიაში). დაახლოებული იყო ვახტანგ VI-ის წრესთან და ემიგრანტ მწერლებთან - დიმიტრი სააკაძესთან, დიმიტრი ბაგრატიონთან, დ. გურამიშვილის მიბაძვით გურამიშვილმა შეთხზა ვრცელი ლექსი "მზეთა-მზე". მასვე ეკუთვნის მირიან ბატონიშვილისა და დიმიტრი ბატონიშვილისადმი მიძღვნილი ლექსები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი პოეტები
ბორცვებისა და ხეობების ქვეყანა
ბორცვებისა და ხეობების ქვეყანა (The Hi-Lo Country) — 1998 წლის დრამატული ვესტერნი. ფილმის რეჟისორმა სტივენ ფრირზმა დაიმსახურა ვერცხლის დათვი საუკეთესო რეჟისორისთვის.
სიუჟეტი
პიტ კალდერი და მეტსონი განუყოფელი მეგობრები არიან. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდგომ ისინი სახლში ბრუნდებიან. პის შეყვარებული ჯოზეფა ელოდება, მაგრამ მას საბედისწერო ქალი მონა შეუყვარდება. მონა მსხვილი მემალურის თანამშრომელზეა გათხოვილი და ამავდროულად პიტის საუეთესო მეგობრის საყვარელიცაა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1998 წლის ფილმები კატეგორია:ვესტერნები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:სტივენ ფრირზის ფილმები
ივან ისაკოვი
ადრეული წლები
ივან ისაკოვი დაიბადა ყარსის ოლქის სოფელ ჰაჯიკენდში. რუსეთის რევოლუციის შემდეგ მან სახელი გადაირქვა. მისი დაბადებიდან მალევე გარდაიცვალა მამა. ამის შემდეგ დედამისმა სამი შვილი თავის ძმასთან ერთად გაზარდა. ივანის ბიძა ოცნებობდა ფლოტში სამსახურზე და ჰქონდა საზღვაო ლიტერატურის ბიბლიოთეკა, რამაც განაპირობა ისაკოვისადმი წყლის ხომალდების მიმართ სიყვარული. ოჯახი მოგვიანებით გადავიდა ტფილისში, სადაც სწავლობდა მათემატიკასა და ინჟინერიას ადგილობრივ სკოლაში, რომელიც ისაკოვმა დაამთავრა 1913 წელს.
სამხედრო სამსახური
1917 წელს ისაკოვი გადავიდა პეტროგრადში და ჩაირიცხა რუსეთის იმპერიის საზღვაო ძალების გვარდიის სკოლაში და დაამთავრა იმავე წლის მარტში. მან დაიწყო სამსახური ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ბალტიის ზღვის ფლოტში ტორპედოს ოფიცრად, სადაც მსახურობდა რამდენიმე სამხედრო გემზე, მათ შორის იზიასლავის, რიგის, კობჩიკისა და კორშუნის. 1918 წელს მან მონაწილეობა მიიღო რამდენიმე ბრძოლაში გერმანიის საიმპერატორო საზღვაო ძალების წინააღმდეგ ბრესტ-ლიტოვსკის ხელშეკრულების ხელმოწერამდე, რამაც ფაქტობრივად დაასრულა ომი რუსეთსა და გერმანიას შორის. ისაკოვი შემდეგ მსახურობდა კასპიის ზღვაში, 1920 წელს დაბრუნდა ბალტიისპირეთში და შემდგომში ის მსახურობდა შავ ზღვაში 1920-იანი წლების შუა ხანებამდე.
1922 წლიდან 1927 წლამდე ის იყო შავი ზღვის ფლოტის საზღვაო ძალების შტაბის უფროსის მოადგილე. 1928 წელს ისაკოვმა დაასრულა აკადემიური კურსები ლენინგრადის საზღვაო აკადემიაში და 1930 წლიდან იყო ბალტიის ფლოტის შტაბის უფროსი. 1932 წელს ისაკოვი გახდა საბჭოთა საზღვაო სამხედრო აკადემიის ხელოვნების განყოფილების პროფესორი და ხელმძღვანელი და ხუთი წლის განმავლობაში ასწავლიდა იქ, სანამ არ დაწინაურდა ბალტიის ფლოტის მეთაურად. 1938 წლიდან 1939 წლამდე ხელმძღვანელობდა საზღვაო აკადემიას. ისაკოვი შემდეგ დაინიშნა საზღვაო საქმეთა ვიცე-კომისრად, ხოლო 1939 წელს იგი ხელმძღვანელობდა საზღვაო დელეგაციას შეერთებულ შტატებში, რომლის მიზანი იყო ახალი სამხედრო გემების შეძენა. იგი შეხვდა საზღვაო ძალების მდივანს, მაგრამ დელეგაცია ხელცარიელი დაბრუნდა უკან, ვინაიდან აშშ-ს არ სურდა დახმარების გაწევა საბჭოთა კავშირისთვის. ზამთრის ომის დაწყებისთანავე ისაკოვმა შეწყვიტა სწავლება და დაიწყო აქტიური სამხედრო სამსახური. ის კოორდინაციას უწევდა არა მხოლოდ საზღვაო ხომალდების მოძრაობას ბალტიის ზღვაში, არამედ წითელი არმიის სახმელეთო ჯარებს საბჭოთა ომში ფინეთის წინააღმდეგ. 1941 წლიდან 1943 წლამდე ისაკოვი იყო მთავარი საზღვაო შტაბის უფროსი. 1946-1947 წლებში იგი იყო საზღვაო ძალების მთავარი შტაბის უფროსი. 1947-1950 წლებში ისაკოვი გახდა საზღვაო ძალების მთავარსარდალის მოადგილე, ხოლო 1950-1956 წლებში იყო საზღვაო მინისტრის მოადგილე. 1957 წლიდან იგი იყო თავდაცვის სამინისტროს გენერალური ინსპექციის წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1894 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:სომეხი სამხედრო მოღვაწეები
აძვის წმინდა გიორგის ეკლესია
აძვის წმინდა გიორგის ეკლესია – წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ აძვის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ამაღლებულ ადგილზე „წმინდა მუხის“ ტყეში. აგებულია VIII-IX საუკუნეებში.
ეკლესია დარბაზულია (6,8 X 5 მ), ნაგებია ნატეხი და რიყის ქვით. წყობაში შერეულია ბრტყელი აგურიც. კარის წირთხლები და შენობის კუთხეები ამოყვანილია შირიმის კვადრებით. ეკლესიას სამხრეთით თაღოვანი კარი აქვს. საკურთხევლის აფსიდი თითქმის სწორკუთხაა (მომრგვალებული აქვს მხოლოდ კუთხეები). საკურთხევლის ჩრდილოეთ კედელში პატარა ოთხკუთხა ნიშია, სამხრეთით - ასეთივე ფორმის სარკმელი (სავარაუდოა, რომ თავდაპირველად აქ ნიში იყო). აფსიდის ღერძზე, კედელზე, მიდგმულია სატრაპეზო ქვა. აფსიდის კონქი, სატრიუმფო თაღი და დარბაზის კამარა არაწესიერი ფორმისაა. ეკლესიას სამხრეთით, აღმოსავლეთით და დასავლეთით ვიწრო სარკმელი აქვს. ეკლესია შიგნიდან შელესილი ყოფილა. სამხრეთისა და აღმოსავლეთის ფასადების კედლების შუა არეში ჰორიზონტალურად ჩასმულია ფიქალის გრძელი ფილები, რომლებიც აღიქმება თავისებურ დეკორატიულ აქცენტებად.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები
სტორა-სიეფალეტის ეროვნული პარკი
სტორა-სიეფალეტი (Stora Sjöfallet) — ეროვნული პარკი ჩრდილოეთ შვედეთში, ნორბოტენის ლენში. მდებარეობს ნორვეგიის საზღვართან. შეიქმნა 1909 წელს. ეროვნული პარკი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის — ლაპონიის არეალს მიეკუთვნება. წარსულში, პარკის ტერიტორიაზე მრავალი დიდი ჩანჩქერი მდებარეობდა, მაგრამ მას შემდეგმ რაც იგი დაცულ ტერიტორიად გამოცხადდა, მთავრობამ ჩანჩქერებზე ჰიდორელექტრო დანადგარების ნებართვა გასცა, რამაც უამრავი მათგანი გაანადგურა. შემდგომ განვითარებას გზების გაყვანა მოჰყვა. ეროვნული პარკის სტატუსი ჯერ კიდევ 1960-იან წლებში დადგა კითხვის ნიშნის ქვეშ და დღეს, ჩანჩქერების მხარის (რის გამოც მას ეროვნული პარკის სტატუსი მიენიჭა) დიდი ნაწილი ეროვნულ პარკს აღარ მიეკუთვნება.
პარკი 1 278 კმ²-ს მოიცავს. მისი ჩრდილოეთი და დასავლეთი ნაწილები სკანდინავიის მთებშია გადაჭიმული და მოიცავს რამდენიმე მყინვარსა და ქვეყნის უმაღლე მწვერვალებს. მათ შორის გამორჩეულია მწვერვალი აკა, რომელსაც ლაპლანდიის დედოფალს უწოდებენ. პარკის სამხრეთი დაბალი ბორცვებიანი ზონა სოჭის ტყეებითაა დაფარული.
სქოლიო
კატეგორია:შვედეთის ეროვნული პარკები
ივანე არგუნოვი
ივანე პეტრეს ძე არგუნოვი (Иван Петрович Аргунов; დ. 1727 — გ. 1802) — რუსი ფერმწერი, რუსული პორტრეტული მხატვრობის სკოლის ერთ-ერთი დამფუძნებელი.
ბიოგრაფია
ივანე არგუნოვი გრაფი შერემეტიევის ყმა იყო და გაიზარდა მისი ბიძის, სემიონ არგუნოვის ოჯახში, რომელიც თავადის ასული ჩერკასკაიას პირადი მოსამსახურე იყო, მოგვიანებით კი გრაფი შერემეტიევის სახლთუხუცესი. მრავალი წლის განმავლობაში სემიონი შერემეტიევის სახლს უვლიდა მილიონნაიას ქუჩაზე სანქტ-პეტერბურგში და სწორედ ამ სახლში გაიზარდა ივანე.
1746-1749 წლებში არგუნოვი ფერწერას სწავლობდა გერმანელ მხატვართან სახელად გეორგ გროოთი, რომელიც იმხანად დედოფალი ელისაბედის კარზე მსახურობდა. ივანე პარალელურად მხატვრულ ტექნიკას სწავლობდა მისი ბიძაშვილებისგან — ფიოდორ ლეონტიევიჩ და ფიოდორ სემიონოვიჩ არგუნოვებთან, რომლებიც სანქტ-პეტერბურგის საიმპერატორო რეზიდენციების დეკორაციებზე მუშაობდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 1727 კატეგორია:გარდაცვლილი 1802
ჰერეთი
ჰერეთი — საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე.
სიმონ დარახველიძე
სიმონ დარახველიძე (დ. 13 ოქტომბერი, 1947, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.
1971 წელს დაამთავრა კრასნოდარის ყუბანის სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1971–1973 წლებში მუშაობდა ტულაში. 1973–1975 წლებში სოხუმში. 1975–1983 წლებში მოსკოვში. 1983–1993 წლებში სოხუმში. 1992–1993 წლებში იბრძოდა აფხაზეთის ომში. 1993–1997 წლებში იალტაში. 1997 წლიდან მუშაობს თბილისში. ავტორია 51 სამეცნიერო ნაშრომის, გამოქვეყნებული აქვს ერთი მეთოდური კითხვარი.
1983 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „Hallux-rigidus კლინიკა, დიაგნოსტიკა, მკურნალობა.“
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:ქართველი ექიმები
მანჰეტენი (მრავალმნიშვნელოვანი)
სიტყვა მანჰეტენი შესაძლებელია ნიშნავდეს:
The Genesis
The Genesis — შვედი სოლო-შემსრულებელ ინგვი მალმსტინის მეცამეტე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2002 წელს ლეიბლზე Pony Canyon. იგი შედგება მალმსტინის ადრეული პერიოდის ჩანაწერებისგან (დაახლოებით 17 წლის ასაკში როდესაც იყო). ამათგან მრავალმა კომპოზიციამ განიცადა სახეცვლილება მალმსტინის კარიერის განმავლობაში. ეს ალბომი წარმოადგენს ოფიციალურ ვერსიას ბასისტ მარსელ იაკობის ალბომისთვის Birth of the Sun.
სქოლიო
კატეგორია:ინგვი მალმსტინის ალბომები კატეგორია:2002 წლის ალბომები
გურანდუხტი (დავით IV-ის მეუღლე)
გურანდუხტი — დავით IV აღმაშენებლის მეუღლე, ყივჩაყთა მთავრის ათრაქა შარაღანის ძის ასული. დავით აღმაშენებლის მოყვრობამ ათრაქა შარაღანი ძესთან ხელი შეუწყო ყივჩაყებთან ურთიერთობის გაუმჯობესებას და გარკვეული როლი შეასრულა საქართველოში მათ ჩამოსახლებაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დედოფლები
1393
თარიღი უცნობია
*
ზელენოვო (ვოლოგდის ოლქი)
ზელენოვო (Зеленово) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ბოგოროდსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ჩრდილოეთი ვიეტნამი
მეორე მსოფლიო ომის დროს ვიეტნამი იყო ფრანგული კოლონია, რომელიც ოკუპირებული იყო იაპონიის მიერ. 1945 წელს, იაპონიის მიერ კაპიტულაციის გამოცხადებიდან ცოტა ხნის შემდეგ, ქალაქ ჰანოიში ვიეტნამის დემოკრატიული რესპუბლიკის შექმნა გამოცხადდა. ვიეტმინის ლიდერი ხო ში მინი ქვეყნის მეთაურად დასახელდა, ხოლო ქვეყნის ყოფილი იმპერატორი ბაო-დაი ჩრდილოეთ ვიეტნამის „უზენაეს მრჩევლად“ დასახელდა. საფრანგეთმა აღიარა ჰოს ხელისუფლება, მაგრამ იმავდროულად შექმნა მარიონეტული ხელისუფლება ქვეყნის სამხრეთში მდებარე ქალაქ საიგონში. 1945 წლის 30 ოქტომბერს არაკომუნისტი პოლიტიკური მოღვაწეები განდევნილ იყვნენ ჩრდილოეთიდან, ამ ნაბიჯს ფრანგული შეიარაღებული ძალების მიერ ჰანოის დაკავება და ინდოჩინეთის პირველი ომის დაწყება მოჰყვა. ბაო-დაი საიგონის ხელისუფლების მეთაური გახდა, ხოლო ქვეყნის სამხრეთ ნაწილს ვიეტნამის სახელმწიფო ეწოდა.