cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სპელეოლოგია
ისტორია
სპელეოლოგია განიხილავს მღვიმეებს როგორც რთულ ბუნებრივ წარმონაქმნებს, რომლებიც არსებობენ შეზღუდულ მიწისქვეშა სამყაროში. მათი ელემენტები ერთმანეთთან არიან დაკავშირებულები და ამგვარად ქმნიან მიწისქვეშა ლანდშაფტს. სპელეოლოგია როგორც აღინიშნა ძირითადად არის გეოლოგიისა და გეოგრაფიის შესწავლის საგანი, თუმცა თავისი მრავალფეროვანი დანიშნულებისდა მიხედვით სპელეოლოგიასთან ახლო კავშირში შედის ბოტანიკა, ზოოლოგია, პალეონტოლოგია, ისტორია და არქეოლოგია.
უფრო ზუსტად სპელეოლოგია არის ჰიდროგეოლოგიისა და კარსტოსფეროს ნაწილი. სპელეოლოგიას შეისწავლის გეოგრაფიის დარგები — ჰიდროლოგია, კლიმატოლოგია, გეომორფოლოგია და ლანდშაფტოლოგია და გეოლოგიის დარგები — ჰიდროგეოლოგია და მინერალოგია.
სპელეოლოგია საქართველოში
მინი|250პქ|[[ახალი ათონის მღვიმე]] საქართველოს მღვიმეები და გამოქვაბულები უძველესი დროიდან იპყრობენ მკვლევართა ყურადღებას. საქართველოს მღვიმეები მოხსენებული აქვთ სტრაბონს, ჯუანშერს, რუსთაველს, სულხან-საბა ორბელიანს და სხვ. პირველი ცნობები საქართველოს მღვიმეების შესახებ მოცემული აქვს ვახუშტი ბატონიშვილს. მის მონოგრაფიაში მოიპოვება საინტერესო ცნობები მღვიმე-გამოქვაბულების მდებარეობისა და მათი დანიშნულების შესახებ.
საქართველო მღვიმე-უფსკრულების ქვეყანაა. კარსტულ რელიეფს უკავია დაახლ. საქართველოს ტერიტორიის 7 %. კარსტული რელიეფი ფართოდაა გავრცელებული დასავლეთ საქართველოში და გადაჭიმულია კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ფსოუს ხეობიდან ერწოს ტბის მიდამოებამდე. ამ მონაკვეთზე კარსტული ზოლის სიგრძეა დაახლ. 320 კმ. მაქსიმალური სიგანე 30 კმ. დასავლეთ საქართველოს კარსტული ზოლი დანაწევრებულია მდინარეთა ხეობებით, სადაც გაბნეულია ათობით კარსტული მასივი.
საქართველოს კარსტის შესწავლაში დიდი წვლილი შეიტანეს ლევან მარუაშვილმა, ზურაბ ტატაშიძემ, შალვა ყიფიანმა და სხვ. საერთო ჯამში მათ გამოაქვეყნეს ასობით სამეცნიერო შრომა, რომლებსაც მნიშვნელობა დღესაც არ აქვს დაკარგული.
ლევან მარუაშვილმა არაერთი ექსპედიცია მოაწყო მღვიმეების შესასწავლად, იგივე ითქმის პროფესორ ზურაბ ტატაშიძეზეც, რომელმაც არ დაიშურა და დიდძალი ღონე დაახარჯა საქართველოსა და კავკასიის მღვიმეების შესწავლის საქმეს. შალვა ყიფიანმა ასევე ფართოდ გამოიკვლია კარსტის საკითხები. შესწავლის ხარჯზე მათ გამოაქვეყნეს რამდენიმე მნიშვნელოვანი მონოგრაფია. დასახელებული მეცნიერების კვლევებმა მნიშვნელოვნად განავითარეს სპელეოლოგიის როგორც მეცნიერების აზრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფიზიკური გეოგრაფია კატეგორია:დედამიწის მეცნიერებები
RegioPanter
RegioPanter (ტიპური მარკა Škoda 7Ev) — ნაწილობრივ დაბალიატაკიანი ელექტრო მატარებელი, გამოშვებული ჩეხური ფირმა Škoda Vagonka-ს მიერ (Škody Transportation-ის ნაწილი), რომელიც პირველად შეუკვეთა ჩეხეთის რკინიგზამ, 2011 წელს. შეკვეთის დროს ეს ტიპი ჯერ არ იყო შემუშავებული. სამი სხვადასხვა მოდიფიკაციის ელექტრო მატარებლები ატარებენ მარკებს 440, 640 და 650. სლოვაკეთის რკინიგზისთვის გამოშვებული ელექტრომატარებლები აღინიშნება მარკებით 660 და 661. 2020 წლის შუა პერიოდის მდგომარეობით ექსპლუატაციაში და წარმოებაშია სულ 162 მატარებელი RegioPanter.
სქოლიო
კატეგორია: რკინიგზა
ლერი აბაშიძე
ლერი ივანეს ძე აბაშიძე (დ. 25 დეკემბერი, 1935, ხაშური, — გ. 30 ივლისი, 1994, თბილისი) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-ლეიტენანტი (1993).
1954 წლიდან მსახურობდა საბჭოთა კავშირის შეიარაღებულ ძალებში. 1968 წელს დაამთავრა სამხედრო აკადემია. 1973 წ. დაინიშნა ციმბირსა და მონღოლეთში დისლოცირებული მოტომსროლელი დივიზიის მეთაურად. 1979 წელს გენერალ-მაიორი ლერი აბაშიძე დაინიშნა ციმბირის სამხედრო ოლქის კორპუსის მეთაურის მოადგილედ. 1981-1989 წლებში იყო აფხაზეთის ასსრ სამხედრო კომისარი, 1989-1991 წლებში — ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის სარდლის მოადგილედ უმაღლესი სასწავლებლებისა და ჯარსგარეშე მომზადების დარგში. 1991-1992 წლებში მონაწილეობდა საქართველოს სამხედრო სტრუქტურების ჩამოყალიბებაში. 1992 წლიდან იყო ეროვნული უშიშროებისა და თავდაცვის საბჭოს თავმჯდომარესთან და მთავარსარდალთან არსებული სამხედრო კონსულტანტ-ინსპექტორების ჯგუფის ხელმძღვანელი და მთავარი სამხედრო მრჩეველი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 25 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1994 კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:ხაშურში დაბადებულები ლერი კატეგორია:საბჭოთა გენერალ-მაიორები
A Collection of Beatles Oldies
A Collection of Beatles Oldies — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის კომპილაციური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1966 წელს. ეს არის ჯგუფის 1963-1966 წლების სიმღერების კოლექცია, რომელიც გამოიცა გარკვეული მიზეზების გამო - 1966 წლისათვის ჯგუფს ჯერ არ ჰქონდა ახალი სტუდიური მასალა და ლეიბლებმა, ფინანსური მოგებისათვის გადაწყვიტეს დამოუკიდებლად მოქმედება.
სქოლიო
კატეგორია:The Beatles-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:1966 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:ალბომები ჯორჯ მარტინის პროდიუსერობით
ჯონ პერშინგი
ჯონ ჯოზეფ „ბლექ-ჯეკ“ პერშინგი (John Joseph Pershing, 13 სექტემბერი, 1860, ქალაქ ლეკლეიდის მახლობლად, მისური, აშშ — 15 ივლისი, 1948, ვაშინგტონი, აშშ) — ამერიკული ჯარების გენერალი, ესპანეთ-ამერიკისა და პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე. ერთადერთი ამერიკელი სამხედრო მოღვაწე, რომელმაც სიცოცხლეშივე მიიღო აშშ-ის არმიის სამხედრო წოდება — ამერიკის შეერთებული შტატების არმიის გენერალი.
ბიოგრაფია
thumb|left|200 px|ჯონ პერშინგი კაპიტნის წოდებით, დაახ. 1902 წელი ჯონ პერშინგი დაიბადა მისურის შტატში, ქალაქ ლეკლეიდის მახლობლად ერთ-ერთ ფერმაში. 1861 წელს, საცხოვრებლად გადავიდა ზემოთ აღნიშნულ ქალაქში, მას შემდეგ რაც მამამისმა საწყობი იყიდა. 1878 წელს დაამთავრა სკოლა, 1880-1882 წლებში სწავლობდა მისურის პირველ ჩვეულებრივ სკოლაში. შემდეგ სწავლობდა ტრუმენის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, მისური. 1882 წელს შევიდა ვესტ-პოინტის სამხედრო აკადემიაში, რომელიც 1886 წელს დაასრულა. ამავე აკადემიის სუპერინტენდანტი, გენერალი უესლი მერიტი ჯონის საოცარ შესაძლებლობებს ხაზს უსვავდა. პერშინგმა მიიღო ამერიკული არმიის მეორე ლეიტენანტის წოდება. მსახურობდა მე-6 კავალერისტთა პოლკში, თავიდან ნიუ-მექსიკოში, ხოლო შემდგომ კალიფორნიაში, არიზონაში, ჩრდილოეთი დაკოტასა და აიოვაში. მონაწილეობდა აპაჩეისა და სიუს წინააღმდეგ გამართულ ოპერაციებში. 1895 წელს მიიღო პირველი ლეიტენანტის წოდება და გადავიდა მე-10 კავალერისტთა პოლკში. სადაც აფროამერიკული წარმოშობის სამხედრო მოსამსახურეებს თეთრკანიანი ოფიცრები მართავდნენ, სწორედ ამ პოლკში ყოფნისას შეარქვეს მას ზედმეტსახელად: ბლექ-ჯეკი. 1897 წლიდან ინსტრუქტორი იყო ვესტ-პოინტში.
1898 წელს ესპანეთ-ამერიკის ომის დროს მონაწილეობდა კუბაში მომხდარ ბრძოლებში, 1899 წლიდან მონაწილეობდა ესპანეთ-ფილიპინების ომში, მსახურობდა ფილიპინებზე. სწორედ აქ მიიღო 1901 წელს კაპიტნის ჩინი. ამავე წელს მონაწილეობდა ჩინეთში მიმდინარე საომარ მოქმედებებში, კერძოდ იჰეტუანის აჯანყების ჩახრჩობაში.
პერშინგი აშშ-ში 1903 წელს დაბრუნდა, ორი წლის შემდეგ კი თეოდორ რუზველტმა მას ბრიგადის გენერლის წოდება მიანიჭა (ამ დროისათვის 3 წოდება და 835 ოფიცერი იყო უფრო მაღალი რანგით). ამავე წელს მიიღო სამხედრო ატაშის სტატუსი და გაემგზავრა იაპონიაში, ომის მსვლელობის დროს იაპონიის არმიაში მსახურობდა მანჩჟურში, სადაც მეთვალყურის მოვალეობას ასრულებდა. 1908 წელს კი უკვე ბალკანეთში ასრულებდა სამხედრო მეთვალყურის მოვალეობას. 1909 წელს კვლავ დაბრუნდა ფილიპინებზე, სადაც 1912 წლამდე მსახურობდა, ფილიპინებზე ყოფნის დროს ჯონი პროვინცია მოროს გუბერნატორი იყო. 1914 წლის იანვრიდან მსახურობდა ფორტ-ბლისში (ტეხასი) მე-8 ბრიგადაში, 1916-1917 წლებში მეთაურობდა მექსიკაში რევოლუციის დროს გადასროლილ თავის ბრიგადას. 1916 წლიდან მას უკვე გენერალ-მაიორის ჩინი ჰქონდა.
პირველი მსოფლიო ომი
როდესაც აშშ პირველ მსოფლიო ომში ჩაება ანტანტის მხარეს, ჯონ პერშინგი 1917 წლის 10 მაისს საფრანგეთში დისლოცირებული აშშ-ის საექსპედიციო ჯარების მეთაურად დაინიშნა, სწორედ ამისთვის მისი ჩინი სრულ გენერალი გახდა (ჩინით პირველი ფილიპ შერიდანის შემდეგ). საკმაოდ დიდი ხანი ამერიკული არმია მცირე შემადგენლობით იყო დისლოცირებული საფრანგეთში, მნიშვნელოვანი როლი მათ მხოლოდ მარნის მეორე ბრძოლის დროს შეასრულეს 1918 წლის ზაფხულში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის არმიის გენერლები კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები კატეგორია:დაბადებული 1860 კატეგორია:გარდაცვლილი 1948
Gnamptogenys sulcata
Gnamptogenys sulcata — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Gnamptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ალაედინ ქეიყუბადი
ალაედინ ქეიყუბადი, აგრეთვე ცნობილი როგორც ქეი-ყუბად I (I. Alâeddin Keykûbad; დ. ?; გ. 1239) — აზიის სელჩუკთა სახელმწიფოს რუმის სულთანი 1219-1239 წწ. მის დროს სელჩუკთა სახელმწიფომ ძლიერების მწვერვალს მიაღწია. ალაედინ ქეიყუბადმა დალაშქრა ყივჩაყთა ქვეყანა, ყირიმი, კილიკიის სომხეთი, შეიერთა აღმოსავლეთ ანატოლიის მიწა-წყალი. მონღოლთა შემოსევების შედეგად დასუსტებულ საქართველოს წაართვა რამდენიმე ციხე-ქალაქი. ებრძოდა ხვარაზმელებს, მონღოლებსა და ბიზანტიელებს. 1220 წელს სავაჭრო ხელშეკრულება დადო ვენეციასთან. 1239 წელს ალაედინ ქეიყუბადი ტახტიდან ჩამოაგდო და მოწამლა მისმა შვილმა ყიასედინ ქაიხოსრომ.
ლიტერატურა
კატეგორია:სელჩუკი მმართველები კატეგორია:გარდაცვლილი 1239 კატეგორია:რუმის სულთნები კატეგორია:დაბადებული 1188
NGC 7350
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვარსკვლავები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
აბადიანო
აბადიანო (Abadiano, Abadiño) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბასკეთის ავტონომიური გაერთიანების ბისკაიის პროვინციის დურანგესადოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 36,26 კმ². მოსახლეობა — 7658 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ბისკაიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ბისკაიის ქალაქები
ბენდერ-აბასი
ბენდერ-აბასი (ასევე ბანდარ-აბასი ) — საპორტო ქალაქი სამხრეთ ირანში, სპარსეთის ყურესთან. არის ჰორმაზაგანის ოსტანის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2005 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 352 000-მდე კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ირანის ქალაქები
ხოროლის ბუნების ძეგლი
ხოროლის ბუნების ძეგლი (Балка Хороли) — ბუნების ძეგლი ზერნოგრადის რაიონში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ბუნების ძეგლის სტატუსს ატარებს 1995 წლიდან.
აღწერა
ხოროლის ბუნების ძეგლი მდებარეობს როსტოვის ოლქის ზერნოგრადის რაიონის ტერიტორიაზე. როსტოვის ოლქის საკანონმბლო კრების 1995 წლის 15 აგვისტოს № 46 გადაწყვეტილების შესაბამისად გამოცხადდა ბუნების დაცულ ტერიტორიად. ხოროლის ბუნებრივი პარკი შეიქმნა 1995 წლის 7 აგვისტოს, როგორც აღკვეთილი. ბუნების ძეგლის ფართობი შეადგენს 500 ჰა-ს. მის ტერიტორიაზე მდებარეობს ქალაქი ზერნოგრადი და სოფელი ნოვოკუზნეცკოვა.
ძეგლის საზღრვები ვრცელდება საქციო საზოგადოება „Учхоз Зерновое“-ის მიწებიდან ჩრდილოეთით ხელოვნების საზოგადოების „Манычское“-ს მიწებამდე.
ხოოლში გვხვდება მრავალი სტეპის ცხოველი, რომელთაც კარგი საცხოვრებელი პირობები აქვთ შექმნილი. მცირე ფართობზე გვხვდება ცხოველების მრავალი სახეობა. ამავე დროს არსებობს ანთროპოგენური საფრთხეების საშიშროებაც. ბუნების ძეგლს ყველა მხრიდან ესაზღვრება ან გადაკვეთს სხვადასხვა მნიშვნელობის გზები. ასეთი მდებარეობა ცხოველებისათვის საფრთხის შემცველია და შესაძლებელია პოპულაციების გადაშენება გამოიწვიოს.
ძეგლს აქვს საგანმანათლებლო, სამეცნიერო და გარემოს დაცვთი მნიშვნელობა.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის დაცული ტერიტორიები
მზესუმზირები
„მზესუმზირები“ (Tournesols) — ვინსენტ ვან გოგის ნახატების ორი ციკლი. პირველი ციკლი დაიხატა პარიზში 1887 წელს. იგი ეძღვნება მწოლიარე ყვავილებს. მეორე სერია დაიწერა ერთი წლის შემდეგ, ქალაქ არლში. მეორე სერია ეძღვნება მზესუმზირის თაიგულებს ლარნაკში. ორი პარიზული ნახატი შეიძინა ვან გოგის მეგობარმა, პოლ გოგენმა.
ლუარის ციხესიმაგრეები
ლუარის ციხე-სიმაგრეები (châteaux de la Loire) — მდინარე ლუარის ხეობის ციხე-სიმაგრეები („შატოები“) საფრანგეთში, ადმინისტრაციულად მოქცეულია საფრანგეთის ორ რეგიონში:  ცენტრის რეგიონსა  (ისტორიული პროვინციები ტურენი, ბლეზუა, ორლეანე, ბერი) და ლუარის რეგიონში  (ისტორიული პროვინციები ანჟუ).
center|800px
ლუარის ციხე-სიმაგრეების, არქიტექტურული ნაგებობების უმრავლესობა აგებულია ან მნიშვნელოვნად გადაკეთებულია ფრანგული რენესანსის პერიოდში, მაშინ როდესაც საფრანგეთის მეფეები ცხოვრობდნენ დიდი მდინარის ნაპირებზე, მის შენაკადებსა თუ ახლომდებარე ტერიტორიებზე. (XV—XVI სს.). ტრადიციულად ლუარის ციხე-სიმაგრეები ეწოდება 42 ნაგებობას (თუმცა ინგლისურ ვიკიპედიაში მათი რიცხვი 300-ია).
ყველა აღნიშნული ციხესიმაგრე სიული-სიურ-ლუარიდან (დეპარტ. ლუარე) შალონ-სიურ-ლუარამდე (დეპარტ. მენი და ლუარა) 2000 წელს შეიყვანეს იუნესკოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ლუარის ციხე-სიმაგრეებიდან ყველაზე მეტად ცნობილია:
ამ გრძელ სიას უნდა დაემატოს ერთი ლუარის ხეობის ზემოთში მდებარე ციხესიმაგრე ბასტი-დ'იურფე, რომელსაც სპეციალისტები ციხე-სიმაგრეების ამ ჯგუფს მიაკუთვნებენ.
მდინარე ლუარის ციხესიმაგრეები
მაროი-სიურ-შერის ციხესიმაგრე — პოლინიაკის ციხესიმაგრე — ბუტეონის ციხესიმაგრე — მონრონ-ლე-ბანის ციხესიმაგრე — ბასტი-დ'იურფეს ციხესიმაგრე — კორნ-დ'იურფეს ციხესიმაგრე — დე-ლია-როშის ციხესიმაგრე — სენ-მორის-სიურ-ლუარის ციხესიმაგრე — სენ-პიერ-ლია-ნუაის ციხესიმაგრე — შევენონის ციხესიმაგრე — ნევერის ციხესიმაგრე — სენ-ვრისონის ციხესიმაგრე — ჟიენის ციხესიმაგრე — ბიუსიერის ციხესიმაგრე — პონშევრონის ციხესიმაგრე — ვერერის ციხესიმაგრე — სიული-სიურ-ლუარის ციხესიმაგრე — შატონიოფ-სიურ-ლუარის ციხესიმაგრე — ბუაჟიბოს ციხესიმაგრე — მიონ-სიურ-ლუარის ციხესიმაგრე — მენარის ციხესიმაგრე — ტალსის ციხესიმაგრე — შამბორის ციხესიმაგრე — ბლუას ციხესიმაგრე — ვილსავენის ციხესიმაგრე — შევერნის ციხესიმაგრე — ბორგარის ციხესიმაგრე — ტრუსეს ციხესიმაგრე — შომონ-სიურ-ლუარის ციხესიმაგრე — ამბუაზის ციხესიმაგრე — კლო-ლიუსეს ციხესიმაგრე — ლანჟეს ციხესიმაგრე — ჟიზოს ციხესიმაგრე — როს ციხესიმაგრე — მონსოროს ციხესიმაგრე — მონტროი-ბელეს ციხესიმაგრე — სენ-ლუ-სიურ-ტუეს ციხესიმაგრე — სომიურის ციხესიმაგრე — ბუმუას ციხესიმაგრე — ბრისაკის ციხესიმაგრე — მონჟოფრუას ციხესიმაგრე — პლესი-ბურეს ციხესიმაგრე — ნანტის ციხესიმაგრე — მაშკულის ციხესიმაგრე
მდინარე მენის ციხესიმაგრეები
ანჟერის ციხესიმაგრე
მდინარე შერის ციხესიმაგრეები
სელ-სიურ-შერის ციხესიმაგრე — ვალანსეს ციხესიმაგრე — სენ-ენიანის ციხესიმაგრე — გე-პეანის ციხესიმაგრე — მონრიშარის ციხესიმაგრე — შისეს ციხესიმაგრე — შენონსოს ციხე-სიმაგრე — ვილანდრის ციხესიმაგრე
მდინარე ენდრის ციხესიმაგრეები
ლოშის ციხესიმაგრე — საშეს ციხესიმაგრე — აზე-ლიო-რიდოს ციხესიმაგრე — უსეს ციხესიმაგრე — არჟის ციხესიმაგრე — კანდეს ციხესიმაგრე
მდინარე ვიენის ციხესიმაგრეები
რივოს ციხესიმაგრე — შინონის ციხესიმაგრე
მდინარე ლუარის ციხესიმაგრეები
შატოდანის ციხესიმაგრე — ფრეტვალის ციხესიმაგრე — ვანდომის ციხესიმაგრე — ლიავარდენის ციხესიმაგრე — მონტუარის ციხესიმაგრე — ლიუდის ციხესიმაგრე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის სასახლეები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში კატეგორია:საფრანგეთის ციხესიმაგრეები
შარლ პიშეგრიუ
ლიტერატურა
კატეგორია:ფრანგი გენერლები კატეგორია:საფრანგეთის პირველი იმპერია კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1761 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1804
NGC 7384
NGC 7384 — ვარსკვლავი პეგასის თანავარსკვლავედში. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
ივანოვსკოე (ხაროვსკის რაიონი)
ივანოვსკოე (Ивановское) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის ხაროვსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
სქოლიო
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
Valve Corporation
Valve Corporation — ამერიკული ვიდეო თამაშების მწარმოებელი კომპანია, რომელიც მდებარეობს ბელევუეში, ვაშინგტონში, აშშ. ის დაარსდა 1996 წელს და ცნობილი გახდა მისი პირველი პროდუქტით Half-Life, რომელიც გამოშვებულ იქნა 1998 წლის ნოემბერში. იგი ასევე დაკავებულია ციფრული დისტრიბუციით. დაფუძნდა 1996 წელს Microsoft-ის ყოფილი თანამშრომლის გეიბ ნიუელისა და მაიკ ჰარინგტონის მიერ. კომპანიამ შექმნა ისეთი თამაშების სერია როგორებიც არის Half-Life, Portal, Counter-Strike, Portal, Day of Defeat, Team Fortress, Left 4 Dead და Dota 2. ასევე კომპანიამ შექმნა თამაშის ძრავა Source, რომელზეც შექმნლია კომპანიის ძირითადი თამაშები და ასევე ციფრული დისტრიბუციის პლატფორმა Steam. კომპანიას შექმნილი აქვს სათამაშო კომპიუტერი Steam Machine, რომელშიც ინტეგრირებულია SteamOS ოპერაციული სისტემა.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის კომპანიები კატეგორია:ვიდეო თამაშების კომპანიები ამერიკის შეერთებულ შტატებში კატეგორია:ვიდეო თამაშების მწარმოებელი კომპანიები
Gnamptogenys taivanensis
Gnamptogenys taivanensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Gnamptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
დეივიდ სალივანი
დეივიდ სალივანი David Sullivan(დ. 1 თებერვალი, 1949, კარდიფი, უელსი) — უელსელი ბიზნესმენი, სახელგანთქმული პორნოგრაფიულ ბიზნესში. მეწყვილესთან, დეივიდ გოლდთან ერთად ფლობს საფეხბურთო კლუბ „ვესტ ჰემ იუნაიტედის“ 50%-იან აქციათა პაკეტს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უელსელი ბიზნესმენები კატეგორია:დაბადებული 1 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1949
მზე (გაზეთი)
„მზე“ — ქართული ყოველკვირეული გაზეთი, გამოდიოდა 1908 წლის 5 ოქტომბრიდან თბილისში. გამოვიდა 3 ნომერი. გაზეთი აშუქებდა სიტყვაკაზმული მწერლობის, მხატვრობის, მუსიკისა და თეატრის აქტუალურ საკითხებს. დაბეჭდილია ილია ჭავჭავაძის, აკაკი წერეთლის, შიო არაგვისპირელის, სოფრომ მგალობლიშვილის, ვაჟა-ფშაველას, სანდრო შანშიაშვილის, დუტუ მეგრელისა და კონსტანტინე მაყაშვილის ნაწარმოებები; კიტა აბაშიძის, ივანე გომართელის, ზაქარია ფალიაშვილის სტატიები; ფელეტონები, ლიტერატურული სიახლენი და სხვა. რედაქტორ-გამომცემელი ნ. ასათიანი. „მზე“ დაიხურა ადგილობრივი ხელისუფლების განკარგულებით. შემდეგ მის ნაცვლად იმავე პროგრამით გამოვიდა ჟურნალი „ფასკუნჯი“.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
The Way I Am (ემინემის სიმღერა)
The Way I Am — რეპერ ემინემის მეორე სინგლი ალბომიდან The Marshall Mathers LP. იგი გამოიცა 2000 წლის 7 აგვისტოს. ისევე როგორც შემდგომში გამოცემული სინგლები, The Way I Am განწყობით შესამჩნევად ბნელია და ემოციურია, ვიდრე მხიარული The Real Slim Shady.
ისტორია
სიმღერის რემიქსი დენი ლონერმა მოამზადა. მასში მოწვეული შემსრულებლის სახით გამოჩნდა მერილინ მენსონი (რომელიც ასევე ნახსენებია სიმღერაში და ემინემთან ერთად გამოვიდა სიმღერის კლიპში და რამდენიმე კონცერტზეც).
ბრიტანული სინგლების ჩარტში სინგლმა #8 პოზიცია დაიკავა, თუმცა აშშ-ში არც თუ დიდი წარმატებით სარგებლობდა. 2005 წელს იგი გამოვიდა კრებულზე Curtain Call: The Hits.
2008 წელს გამოვიდა ემინემის ავტობიოგრაფია The Way I Am.
მუსიკალური ვიდეო
სიმღერის მუსიკალურ ვიდეოში ჟღერს ემინემის Kim-ის ნაწყვეტი და სტუდიურ ალბომზე ჩაწერილი სახუმარო ნომრის Steve Berman ნაწილი. ვიდეო იწყება ემინემით, რომელიც აპირებს მაღალი შენობიდან გადმოხტომას. საბოლოოდ, იგი ხტება და მთელი კლიპის მსვლელობისას ჰაერში მოფრინავს, სანამ არ ეცემა მიწაზე (იგი უვნებელი რჩება). სხვა კადრებში ემინემთან ერთად ჩნდება მერილინ მენსონი (რომელიც ნახსენებია ერთ-ერთ სტრიქონში). კლიპის რამდენიმე კადრი ასახავს ემინემის საკუთარ ფანებთან ურთიერთობას. 2000 წელს ჟურნალმა Complex ეს ვიდეორგოლი დაასახელა საუკეთესოთა სიაში #19 ადგილზე.
სქოლიო
კატეგორია:ემინემის სიმღერები კატეგორია:2000 წლის სიმღერები
ვლადიმერ აბაევი
ვლადიმერ დავითის ძე აბაევი (დ. 22 მარტი, 1886 — გ. 24 აგვისტო, 1968) — ბოლშევიკური მოძრაობის მონაწილე საქართველოსა და ჩრდილოეთ კავკასიაში, საბჭოთა სახელმწიფო მოღვაწე, ეროვნებით ოსი. ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1967). საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1967).
ბიოგრაფია
რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი 1918 წლიდან. 1920 წლის მაისში მონაწილეობდა საქართველოს სახელმწიფოს წინააღმდეგ მიმართულ ამბოხებაში და იყო პირველი რევკომის თავმჯდომარე ცხინვალში. ამბოხების დამარცების შემდეგ იყო ჩრდ. კავკასიელ მთიელთა რესპუბლიკის სახალხო კომისართა საბჭოს მდივანი (1921), შემდეგ გაზეთ "გორსკაია ბედნოტის" რედაქტორი. 1931–1934 მუშაობდა სსრკ სავაჭრო წარმომადგენლობაში დანიასა და საფრანგეთში, 1934-დან — ყირიმის ბოტანიკური ბაღის დირექტორად. 1943–1951 სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი იყო ცხინვალში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 22 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1968 კატეგორია:ბოლშევიკები
მარკინა-ხემეინი
მარკინა-ხემეინი (Marquina-Jeméin, Markina-Xemein) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბასკეთის ავტონომიური გაერთიანების ბისკაიის პროვინციის ლეა-არტიბაის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 44,79 კმ². მოსახლეობა — 5068 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ბისკაიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ბისკაიის ქალაქები
პიერ პიუჟე
პიერ პიუჟე (Pierre Puget; დ. 16 ოქტომბერი, 1620, მარსელი – გ. 2 დეკემბერი, 1694, მარსელი) — ფრანგი მოქანდაკე, ფერმწერი და არქიტექტორი, ბაროკოს წარმომადგენელი. ქანდაკების ხელოვნებას ეუფლებოდა ხის ფუგურების მთლელ ოსტატთან. 1640-43 წლებში ცხოვრობდა იტალიაში, ძირითადად მეცადინეობდა ფერწერაში პიეტრო და კორტონას ხელმძღვანელობით. პიუჟეს ქანდაკებები გამოხატავენ ძლიერ ფიზიკურ ძალას, დაძაბულობას და მძაფრ დრამატიზმს (ტულონის რატუშის აივნების ატლანტები, „გალიელი ჰერკულესი“, 1660-61). პიუჟეს ფერწერა ახლოსაა იტალიურ ბაროკოსთან (გვერჩინო და სხვა), მაგრამ გამოირჩევა უფრო ენერგიული კოლორიტით („ქრისტე, სამყაროს მხსნელი“, 1665, ლონშანის მუზეუმი, მარსელი). მნიშვნელოვანი არქიტექტურული ნამუშევარია მარსელი გადაკეთების პროექტი (1660-იანე წლები, არ განხორციელებულა).
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მოქანდაკეები კატეგორია:ფრანგი მხატვრები კატეგორია:ფრანგი არქიტექტორები კატეგორია:დაბადებული 1620 კატეგორია:გარდაცვლილი 1694
Stan (სიმღერა)
„Stan“ — რეპერ ემინემის სიმღერა და მესამე სინგლი ალბომიდან The Marshall Mathers LP. იგი გამოიცა 2000 წლის დეკემბერში. ამ სიმღერაში ემინემი საუბრობს გამოგონილი თაყვანისმცემლის, სტენის სახელით. იგი განასახიერებს შეშლილ მსმენელს, რომელიც თავის კერპს წერილებს სწერს, მაგრამ პასუხად არაფერი მოსდის და ამისგან სულ უფრო და უფრო ბრაზდება.
სიმღერაში ჟღერს მომღერალ დაიდოს სიმღერის "Thank You" სემპლი.
სქოლიო
კატეგორია:ემინემის სიმღერები კატეგორია:2000 წლის სიმღერები კატეგორია:2000 წლის სინგლები
ილარიონ ქართველი
ილარიონ ქართველი, (დ. 822 — გ. 882) — ქართველი სასულიერო მოღვაწე. მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 19 ნოემბერი, ახალი სტილით - 2 დეკემბერი.
ბიოგრაფია
დაიბადა კახეთში, კახელი აზნაურის შვილი იყო, შესაძლოა დონაურთა გვარიდან. ექვსი წლის ყრმა სასწავლებლად ღირსეულ და ღმრთისმოყვარე ბერს მიაბარეს. ილარიონი განსაკუთრებული ნიჭიერებით გამოირჩეოდა. როცა მამამ იხილა შვილის გულმოდგინება და ღვთის სიყვარული, იქვე, სოფელში, ააშენა მონასტერი.
თოთხმეტი წლის ილარიონმა გადაწყვიტა, განრიდებოდა მამის ზედმეტ ყურადღებას, დატოვა მონასტერი, გარეჯის უდაბნოს მიაშურა, ჰპოვა პატარა გამოქვაბული და იქ დაეყუდა. დიდი ღვაწლი მიუძღვის საქართველოში სამონასტრო ცხოვრებისა და მშენებლობის განვითარებაში. ილარიონ ქართველის ქტიტორული მოღვაწეობა დაკავშირებულია კახეთის 3 ძეგლთან, ესენია ფერისცვალების ეკლესია დავითგარეჯის ლავრაში, ე. წ. ილარიონ ქართველის ფილიალი იმავე ლავრაში და აკურის მამადავითის დედათა მონასტერი.
ილარიონ ქართველმა ცხოვრების უდიდესი ნაწილი საზღვარგარეთ გაატარა. მოიარა პალესტინა (იერუსალიმი, თაბორის მთა, გოლგოთა, ბეთლემი, იორდანიის უდაბნო, საბაწმინდის ლავრა), ბითინია (ოლიმპი), რომი ბიზანტია (კონსტანტინოპოლი, თესალონიკე), სადაც ეცნობოდა ქრისტიანულ სამყაროს კულტურის უდიდეს კერებს, ლიტერატურულ მიღწევებს, სამონასტრო ცხოვრების წესსა და რიგს. ილარიონ ქართველის სახელზე თხზულებების მთელი ციკლია შექმნილი — ცხოვრებები და საგალობლები, სადაც ილარიონ ქართველი წარმოგვიდგება როგორც მონასტერთა მაშენებელი, წინამძღვარი, კახეთში დედათა და მამათა მონასტრების წესის და კანონის დამდები. დაკრძალულია კონსტანტინოპოლის მახლობლად ჰრომანის (რომანის) ქართველთა მონასტერში.
NGC 7388
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვარსკვლავები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
ვაჟა ოკუჯავა
ვაჟა მიხეილის ძე ოკუჯავა (დ. 25 თებერვალი, 1930, თბილისი — გ. 17 მარტი 2011, თბილისი) — ქართველი ნეიროფიზიოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1966), პროფესორი (1967), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1974).
ბიოგრაფია
დაიბადა ბოლშევიკი რევოლუციონერის, მიხეილ ოკუჯავას ოჯახში. 1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის (ამჟამად უნივერსიტეტი) სამკურნალო ფაკულტეტი. 1956—1959 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიოლოგიის ინსტიტუტის ასპირანტი, 1960 წელს გაიარა თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ნევროლოგიის კურსი. ამავე წლიდან მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატია, 1966 წლიდან მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, 1967 წლიდან პროფესორია. 1973–1975 წლებში, იყო თბილისის სახ. სამედიცინო ინსტიტუტის პრორექტორი სამეცნიერო დარგში. 1980–1985 წლებში, თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორია.
1967– წელს ირჩევენ საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ–კორესპონდენტად, 1974 წლიდან აკადემიკოსია. 1975–1980 წლებში არის საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მედიცინის პრობლემათა განყოფილების აკადემიკოს–მდივანი, 1975 წლიდან საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ჟურნალ „მაცნეს“ (ბიოლოგიური სერია) მთავარი რედაქტორია, 1978 წლიდან 1990 წლამდე ხელმძღვანელობს საქ. მეცნ. აკადემიის ფიზიოლოგიის ინსტიტუტის უჯრედის ფიზიოლოგიის, პათოლოგიისა და ფარმაკოლოგიის ლაბორატორიას, 1985 წლიდან თსუ–ის ბიოლოგიის ფაკულტეტის ნეირობიოლოგიის ლაბორატორიას, 1993–1997 წლებში – სხივური და ინტერვენციული დიაგნოსტიკის ინსტიტუტის ნევროლოგიური ელექტროდიაგნოსტიკის განყოფილებას. იყო რუსეთის ივანე პავლოვის სახელობის ფიზიოლოგთა საზოგადოების გამგეობის პრეზიდიუმის წევრი, ტვინის შემსწავლელი საერთაშორისო ორგანიზაციის წევრი, ევროპის ეპილეფსიის აკადემიის წევრი, ეპილეფსიის წინააღმდეგ ბრძოლის საერთაშორისო ლიგის წევრი, საქართველოს ნევროლოგთა საზოგადოების წევრი და სხვ. 1975 წლიდან ი.ბერიტაშვილის სახელობის საქ. ფიზიოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოების პრეზიდენტია.
1961 წლიდან – 2000 წლამდე ვაჟა ოკუჯავა არის საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის სამინისტროს ექსპერიმენტული ნევროლოგიის ინსტიტუტის ექსპერიმენტული ნევროლოგიის განყოფილების გამგე, 2000 – დან 2006 წლამდე ამავე სამინისტროს ექსპერიმენტული ნევროლოგიის სამეცნიერო–კვლევითი ცენტრის დირექტორია. 2006 წლიდან — საქართველოს  განათლების სამინისტროს ს.ს.ი.პ. ექსპერიმენტული ნევროლოგიის სამეცნიერო–კვლევითი ცენტრის სამეცნიერო საბჭოს თავმჯდომარეა. ამავე წლიდან არის თსუ–ის რექტორის მრჩეველთა საბჭოს თავმჯდომარე.
1967–1968 წლებში მიწვეული იყო სამუშაოდ, როგორც მეცნიერი; ნევროლოგიურ დაავადებათა და ინსულტის ეროვნულ ინსტიტუტში ბეთეზდაში (მერილენდი, აშშ), 1970 წელს კი მაინის ფრანკფურტში (გერმანია), მაქს პლანკის სახელობის ტვინის კვლევის ინსტიტუტში. იყო მრავალი სამეცნიერო ფორუმის ორგანიზატორი და მონაწილე, რამდენიმე საერთაშორისო სამეცნიერო ჟურნალის კონსულტანტ–რედაქტორი და სარედაქციო საბჭოს წევრი.
ვაჟა ოკუჯავას ნაშრომები ეძღნებოდა თავის ტვინის ნერვული უჯრედების ბიოფიზიკური თვისებებისა და ელექტრული აქტივობის, თავის ტვინის ეპილეფსიური აქტივობის ნატიფ–ნეიროფიზიოლოგიური მექანიზმების, ნეიროფარმაკოლოგიური ნივთიერებების მოქმედების ბუნების, ადამიანისა და ცხოველთა ძილ–ღვიძილის ციკლის ფიზიოლოგიური საფუძვლების და სხვა აქტუალური საკითხების შესწავლას. იყო ორასზე მეტი სამეცნიერო პუბლიკაციისა და 5 მონოგრაფიის ავტორი. მისი კვლევების ინტერესების სფეროს წარმოადგენდა ნევროლოგიურ დაავადებათა მოდელირება და მათი ნეიროფიზიოლოგიური კვლევა, ეპილეფსიის ნეიროფიზიოლოგიური საფუძვლების შესწავლა, ნევროლოგიური ელექტრო–დიაგნოსტიკის მეთოდების დახვეწა და განვითარება, ნეიროფარმაკოლოგიური სამკურნალწამლო შენაერთების მონიტონირება და მათი ფარმაკოკინეტიკისა და მეტაბოლიზბის კვლევა, მეხსიერების შესაძლო ნეირობიოლოგიური მექანიზმების გამოკვლევა ნეირონულ დონეზე, ქცევათმეცნიერული კვლევები, მეხსიერების ფორმები და მათი დარღვევების პრობლემები, ფსიქოპათოლოგიურ მოვლენათა მოდელირება და ა.შ.
1981 წელს მიენიჭა საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის წოდება, 1981 წელს მიიღო ივანე ბერიტაშვილის სახელობის პრემია, 1999 წელს ხვარაზმის საერთაშორისო სამეცნიერო პრემია, რომელიც თეირანში გადაეცა. მონაწილეობდა სხვადასხვა საერთაშორისო, ცნობილი სამეცნიერო საგრანტო ფონდების მიერ დაფინანსებულ სამეცნიერო პროექტებში, როგორც ძირითადი შემსრულებელი და სამეცნიერო ხელმძღვანელი, მიღებული ჰქონდა სამთავრობო ჯილდოები, მათ შორის ორდენები.
ვაჟა ოკუჯავა გარდაიცვალა 2011 წელს. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები კატეგორია:ქართველი ფიზიოლოგები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ვ
Menlove Ave.
Menlove Ave. — ჯონ ლენონის კომპილაციური ალბომი, რომელიც მისი გარდაცვალებიდან 6 წლის შემდეგ, 1986 წელს. იგი საარქივო ჩანაწერების საფუძველზე გამოსცა მისმა ქვრივმა, იოკო ონომ.
სქოლიო
კატეგორია:ჯონ ლენონის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:1986 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Capitol Records-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Parlophone-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:ალბომები ფილ სპექტორის პროდიუსერობით
ლულუვა ბინთ ფეისალ ას-საუდი
ლულუვა ბინთ ფეისალ ას-საუდი (არაბ. لولوة بنت فيصل بن عبد العزيز آل سعود‎; დ. 1948, ეტ-ტაიფი, საუდის არაბეთი) — საუდის არაბეთის მმართველი სამეფო ოჯახი ს წარმომადგენელი, მეფე ფეისალის და მისი მეუღლის იფათ ას-სუნაიანის ქალიშვილი. საუდის არაბეთის სამეფო ოჯახის ერთ-ერთი ყველაზე  გავლენიანი საზოგადო მოღვაწე ქალი. საგარეო საქმეთა მინისტრ, უფლისწულ საუდ იბნ ფეისალ იბნ აბდულაზიზ ას-საუდის და ამერიკის შეერთებულ შტატებში საუდის არაბეთის ელჩის თურქი იბნ ფეისალ ას-საუდის ღვიძლი და.ის აქტიურად არის ჩართული ქალთა განათლებისა და ქვეყნის სხვა სოციალურ პრობლემებში.
ადრეული წლები
ლულუვა ბინთ ფეისალი საუდის არაბეთის მეფის ფეისალისა და მისი მეუღლის, თურქული ფესვების მქონე იფათის ცხრა შვილიდან ერთ-ერთია. მას ჰყავს ხუთი უფროსი ძმა: მუჰამედი (1937-2017), საუდი (1940-2015), აბდურრაჰმანი (1942-2014), ბანდარი (1943-2015), თურქი (დ. 1945 წ.) და სამი და: სარა (დ. 1935 წ.), ლატიფა. და ჰაიფა (დ. 1950 წ.).
პრინცესა აღიზარდა ალ-ტაიფის სასახლეში. ფეისალის სხვა შვილების მსგავსად, მან განათლება საზღვარგარეთ მიიღო, სკოლა დაამთავრა შვეიცარიაში, ლოზანაში. ლულუვა ბინთ ფეისალი ცოლად გაჰყვა ერთ-ერთ ბიძაშვილს, რომელთანაც სამი შვილი შეეძინა, მაგრამ ქორწინებიდან ათი წლის შემდეგ გაშორდა. როდესაც ლულუვა  20 წლის  იყო, მამა მოკლა ძმისწულმა — ფეისალ იბნ მუსაიდმა.
ქალთა ინტერესების დამცველი
პრინცესა ლულუვამ თავისი საქმიანობა მიუძღვნა საუდის არაბეთში ქალთა მდგომარეობის გაუმჯობესებას, განსაკუთრებით განათლების სფეროში. 1970 წლიდან "ალ-ნაჰდას" საქველმოქმედო ქალთა საზოგადოების წევრია, რომელიც მდებარეობს რიადში. 1990 წლიდან 1999 წლამდე ის ეხმარებოდა დედას, დედოფალ იფათს, საუდის არაბეთში, ჯიდაში არსებული პირველი ქალთა საშუალო  დარ ალ-ხანანის სკოლის მართვაში. დედასთან და და-ძმებთან ერთად წვლილი მიუძღვის ეფფატის კოლეჯის (ახლანდელი ეფფატის უნივერსიტეტის) დაარსებაში 1999 წელს.
ლულუვა ბინთ ფეისალი კოლეჯის დაარსების ყველა ეტაპზე ღებულობდა მონაწილეობას, დაწყებული სახსრების მოზიდვით, სასწავლო გეგმის შემუშავებით, მშენებლობის ზედამხედველობით, ფაკულტეტისა და პერსონალის დაკომპლექტებამდე.
ამჟამად იკავებს უნივერსიტეტის დამფუძნებლებისა და სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილის, ასევე მისი მთავარი ხელმძღვანელის თანამდებობას. 2005 წელს მან  დასავლური მედიის წარმომადგენლებს პირველად დართო ნება ფოტოსესია მოეწყოთ.
2007 წლის მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის საჯარო სესიაზე ლულუვა გამოვიდა საუდის არაბეთში ქალებისთვის მანქანის მართვის აკრძალვის წინააღმდეგ. იგი იბრძვის ქალთა უფლებების გაფართოებისთვის ქვეყანაში, ამავე დროს გამოდის დასავლეთში საუდის არაბეთის ქალთა შესახებ გაბატონებული სტერეოტიპების წინააღმდეგ. იგი მოითხოვს მუსლიმი ქალებისთვის თანაბარი უფლებების მინიჭებისთვის, თუმცა არა აუცილებლად ისეთი უფლებების, როგორიც დასავლეთშია.
საუდის არაბეთის წარმომადგენელი
ლულუვა ბით ფეისალი  რეგულარულად წარმოადგენს საუდის არაბეთს სხვადასხვა საერთაშორისო ფორუმებზე. ის იყო საუდის არაბეთის სავაჭრო-სამრეწველო პალატის საერთაშორისო სავაჭრო კომიტეტის წევრი. 2006 წელს ხელმძღვანელობდა საუდის არაბეთის მეწარმე ქალთა დელეგაციას ჰონგ-კონგში. პრინცესა ლულუვა მონაწილეობდა საუდის არაბეთის საგარეო სავაჭრო მისიებში, თან ახლდა საუდის სამეფო ოჯახის მაღალი რანგის წევრებს დიპლომატიურ ვიზიტებზე.
ლულუვა  გამოვიდა მოხსენებებით მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში მუსლიმი ქალების უფლებების გაუმჯობესების შესახებ. მან მონაწილეობა მიიღო მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის სამიტებში, მათ შორის ფორუმის სესიებზე გამოსვლის ჩათვლით. დავოსში 2008 წლის მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის დროს  სამუშაო სესიაზე „როგორი განათლება როგორი მსოფლიოსთვის?“ გამოვიდა მოხსენებით განათლების ფილოსოფიის შესახებ. იგი გახლდათ მთავარი მომხსენებელი ლონდონის ახლო აღმოსავლეთის ინსტიტუტის კონფერენციაზე ლონდონის უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობისა და აფრიკანისტიკის სკოლაში 2003 წელს. საუდის არაბეთში გახლავთ მეფე ფეისალის სახელობის ფონდის გამგეობის წევრი.
მამის, მეფე ფეისალის მსგავსად, ის თავისუფლად ფლობს მშობლიურ არაბულ, ინგლისურ და ფრანგულ ენებს.
ჯილდოები
2009 წელს ლულუვამ მიიღო საპატიო ხარისხი Mount Holyoke College-ში (მასაჩუსეტსი, აშშ). Mount Holyoke College-მა ასევე შეასრულა საკონსულტაციო როლი ეფფატის უნივერსიტეტის დაარსებაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:აბდულ აზიზ იბნ საუდის შვილიშვილები კატეგორია:საუდის არაბეთის სამეფო ოჯახი კატეგორია:საუდები კატეგორია:არაბი ქალები კატეგორია:ქალები საუკუნისა და ქვეყნის მიხედვით კატეგორია:ქალები საუდის არაბეთში
Gnamptogenys teffensis
Gnamptogenys teffensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Gnamptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
გრან-საბანა
მინი|250პქ|[[ტეპუი კუკენანი]] მინი|250პქ|[[სახელმწიფო საზღვარი ბრაზილია-ვენესუელას შორის]] გრან-საბანა (დიდი სავანა) — მნიშვნელოვანი ბუნებრივი ატრაქცია ვენესუელაში. მდებარეობს ბოლივარის შტატის სამხრეთ ნაწილში, ვენესუელა-ბრაზილიის საზღვარზე, კარაკასიდან 1 400 კმ-ის მოშორებით. არეალის კლიმატი ტროპიკული ტენიანია, საშუალო წლიური ტემპერატურით 28 °C, რომელიც ხშირად, ღამით 13 °C-მდე ეცემა. რეგიონის ყველაზე მნიშვნელოვანი ქალაქია სანტა-ელენა-დე-უაირენი, მუნიციპალური დედაქალაქი, რომელიც ბრაზილიის საზღვრიდან 5 კმ-ითაა დაცილებული. მისი მოსახლეობა 12 000 ადამიანია.
გრან-საბანა გაწოლილია პლატოზე, რომლის საშუალო სიმაღლეც ზღვის დონიდან 1 000 მეტრს შეადგენს და გამოირჩევა უზარმაზარი მაგიდა მთებით (ტეპუი), რომელიც დრამატულად გამოირჩევიან მიმდებარე ვაკეებისგან. ტეპუიებს შორის უმაღლესია რორაიმა (2 810 მ), რომელზეც გაივლის სახელმწიფო საზღვარი სამი ქვეყანას — ვენესუელას, ბრაზილიასა და გაიანას შორის.
გრან-საბანა რამდენიმე ადგილობრივი ხალხითაა დასახლებული, რომელთა შორის უმრავლესობას პემონები შეადგენენ. რეგიონის ტერიტორიის ძირითად ნაწილს წარმოადგენს კანაიმის ეროვნული პარკი, რომელიც 1962 წლის 12 ივნისის დეკრეტით შეიქმნა. 1975 წელს კანაიმის ეროვნული პარკის თავდაპირველ 10 000 კმ² ფართობს კიდევ 30 000 კმ² დაემატა, რის შედეგადაც ის მსოფლიოში სიდიდით მე-6 ეროვნული პარკი გახდა.
რეგიონის მთავარ ღირსშესანიშნაობებს მნახველთათვის წარმოადგენს ანხელი — მსოფლიოს უმაღლესი ჩანჩქერი, რორაიმას მთა, რომელმაც 1912 წელს ართურ კონან დოილს ნოველა „დაკარგული ქვეყნის“ დაწერა შთააგონა, ასევე სხვა მრავალი მთა და ჩანჩქერი.
არეალში გავრცელებულია მრავალი უნიკალური სახეობის მცენარე, რომელიც შეგუებულია მის სპეციფიკურ, ზოგჯერ სასტიკ გარემოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენესუელის გეოგრაფია კატეგორია:ბოლივარის შტატი
აკოსტას მუნიციპალიტეტი (ფალკონი)
აკოსტა (Municipio Acosta) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 757 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით აკოსტის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 17 078 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 22,6 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სან-ხუან-დე-ლოს-კაიოსი.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ფალკონის შტატის მუნიციპალიტეტები
The Capitol Albums, Volume 1
The Capitol Albums, Volume 1 — The Capitol Albums, Volume 1 — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის ალბომების კრებული, რომელიც გამოვიდა 2004 წელს. ეს არის ამერიკაში, ლეიბლის Capitol მიერ 1963–1964 წლებში გამოცემული ალბომების ორიგინალური რემასტერინგების კრებული.
დისკები
ყოველი დისკი ამ კოლექციიდან წარმოდგენილია როგორც სტერეო, ასევე მონო ვერსიის სახით.
პრომო დისკი
ყუთის გამოცემამდე გამოვიდა სპეციალური სარეკლამო მაგალითი
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები - ლენონი/მაკ-კარტნი, გარდა აღნიშნულისა. თითოეული სიმღერა ჩაწერილია ორჯერ, როგორც სტერეო, ასევე მონო ვერსიის სახით.
სქოლიო
კატეგორია:The Beatles-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:2004 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:ები-როუდის სტუდიებში ჩაწერილი ალბომები კატეგორია:ალბომები ჯორჯ მარტინის პროდიუსერობით კატეგორია:Capitol Records-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Apple Records-ის კომპილაციური ალბომები
მზესუმზირა
მზესუმზირა (Helianthus) — მცენარის გვარი რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. აერთიანებს 78-მდე სახეობას. უმრავლესობა მრავალწლოვანია. ერთწლოვანებიდან კულტურაშია ზეთის მზესუმზირა (Helianthus annuus), მრავალწლოვანებიდან — მიწავაშლა (Helianthus tubetosus). გვხვდება სარეველად და დეკორატიული ფორმების სახითაც.
მზესუმზირას სამშობლოა ჩრდილოეთი ამერიკა, გავრცელებულია ყველგან. ზეთის მზესუმზირას ღერო სწორმდგომია და 5 მ-მდე იზრდება, დაფარულია უხეში ბეწვებით. აქვს წაწვეტებულბოლოიანი ოვალურ-გულისებრი დიდი ფოთლები. ყვავილედი კალათაა (დიამეტრი 15-20 სმ).
მზესუმზირა ჯვარედინმტვერიაა. ნაყოფი წაგრძელებული სოლისებრი თესლურაა. შედგება ნაყოფსაფარისა და გულისაგან, რომელიც შეიცავს 29-57 % ზეთს. თესლურას ფერი, ფორმა და ზომა ჯიშების მიხედვით სხვადასხვაგვარია. მორფოლოგიური ნიშნების მიხედვით განარჩევენ ზეთის, საკნატუნებელ და შუალედურ მზესუმზირას. მზესუმზირა ტენის, სითბოსა და სინათლის მოყვარულია, გვალვასაც უძლებს და ხანმოკლე სუსხსაც იტანს. კარგად ხარობს ტენიან, ჰაერ- და წყალგამტარ შავმიწაზე.
საქართველოში უმეტესად მოჰყავთ კახეთის რაიონებში (სიღნაღი, დედოფლისწყარო, გურჯაანი). მოსავალს იღებენ კალათების ძირითადი მასის (80-90%) მურა-ყვითლად ან მურად შეფერვისას. ზეთს იყენებენ კულინარიაში, მზესუმზირას ნაცრისაგან მიღებულ პოტასიუმს ხმარობენ ქიმიურ მრეწველობაში, ჩენჩოსაგან დამზადებულ ფურფუროლს - პლასტმასის, ხელოვნური ბოჭკოსა და არამტვრევადი მინის დასამზადებლად. ჩენჩოზე 10%-იანი სინთეზური წებოს დამატებით და დაწნეხით იღებენ მოზაიკურ, ძვირფას საავეჯო ფილებს და სხვა ნივთებს. კოპტონი, ჩენჩო, ბზე და სილოსი ცხოველთა საკვებია.
ლიტერატურა
კატეგორია:რთულყვავილოვანნი
მაკედონიის კონფლიქტი (2001)
ისტორია
2001 წელს დაიწყო კონფლიქტი სამთავრობო ძალებსა და ეროვნულ-გამათავისუფლებელი არმიის ალბანელ სეპარატისტებს შორის, დამოუკიდებლობის მომხრე ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონებში. სეპარატისტების უმეტესობას შეადგენდნენ კოსოვოს განმათავასუფლებელი არმიის ყოფილი წევრები. საერთაშორისო საზოგადოების გავლენით 2001 წლის 13 აგვისტოს დაიდო ოჰრიდის შეთანხმება, ალბანელებმა მიიღეს უფლებები, მშვიდობიანი თანაცხოვრების სანაცვლოდ.
ამგავარად, ქვეყანამ რომელმაც მოახერხა და თავიდან აიცილა საომარი მოქმედებები იუგოსლავიის დაშლის დროს, ალბანური უმცირესობის მხრიდან დადგა სეპარატიზმის საფრთხის წინაშე. სეპარატისტები მაკედონიაში მცხოვრები ალბანელების უფლებების გააფართოებას ცდილობდნენ. სეპარატისტები ითხოვდნენ ალბანელებისათვის ავტონომიის მინიჭებას ტეტოვოს თემში, სადაც მოსახლეობის 70,3 % ალბანელია (საკუთრივ ქალაქ ტეტოვოში ალბანელია მოსახლეობის 54,6 %).
საბოლოოდ მოხდა კონფლიქტის პოლიტიკური დარეგულირება, 2001 წლის აგვისტოში ქალაქ ოჰრიდში დაიდო სამშვიდობო ხელშეკრულება. ამავე წლის ნოემბერში კი მიიღეს მაკედონიის კონსტიტუციის 15 შესწორება, რომელიც ოჰრიდის შეთანხმების პრინციპებზე იყო დაფუძნებული.
სქოლიო
კატეგორია:XXI საუკუნის ომები კატეგორია:ბალკანეთის ომები კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის ისტორია
ართური
thumb|მეფე ართურის ძეგლი მეფე ართური (King Arthur) — ლეგენდარული ბრიტანელი წინამძღვარი, რომელიც შუა საუკუნეების ისტორიების მიხედვით, უძღვებოდა ბრიტანეთის დაცვას საქსონელი დამპყრობლებისგან, ადრეულ მეექვსე საუკუნეში. ართურის ისტორიების ძირითადი ნაწილი ფოლკლორის და ლიტერატურის შექმნილია, ხოლო მისი არსებობის რეალობა დღესაც დავის საგანია ისტორიკოსებისათვის. სხვადასხვა ისტორიული წყარობიდან მხოლოდ მწირი მასალის მოძიებაა შესაძლებელი.
ლეგენდები ართურის შესახებ სხვადასხვანაირადაა აღწერილი სხვადასხვა ტექსტებში. არ არსებობს ერთიანი კანონიკური ვარიანტი. თუმცა უმეტესი ფაქტები აღებულია ისტორიის გოლფრიდისეული ვარიანტიდან. გოლფრიდი აღწერს ართურს, როგორც ბრიტანეთის მეფეს, რომელმაც დაამარცხა საქსონი დამპყრობლები და შექმნა იმპერია, რომელიც მოიცავდა ბრიტანეთს, ირლანდიას, ისლანდიას, ნორვეგიას და გალებს. ასევე ცნობებს ართურის მამის პერგამონის, ჯადოქარ მერლინის, ხმალი ექსკალიბურის, ართურის დაბადების შესახებ ტინტაგელში, მისი გადამწყვეტი ბრძოლის მორდერერთან კამლანში და მის დასასრულს ავალონში. მეთორმეტე საუკუნის ფრანგმა მწერალმა კრეტიენ დე ტრუამ, დაამატა ლანსელოტისა და გრაალის თასის ისტორია. ამ ფრანგულ ისტორიაში ხშირად მთავარ მოქმედ პირად არა მეფე ართური, არამედ მრგვალი მაგიდის რაინდები იქცევიან. ართურის ლეგენდები იქმნებოდა შუა საუკუნეებში, თუმცა აღორძინება განიცადა მეცხრამეტე საუკუნეში, ხოლო ოცდამეერთე საუკუნეში უამრავი რეჟისორის შთაგონების წყაროდ იქცა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუა საუკუნეების ლეგენდები კატეგორია:უელსური მითოლოგია კატეგორია:მითური მეფეები
ძენოს თვითშემეცნება
„ძენოს თვითშემეცნება“ (La coscienza di Zeno) — იტალიელი ავტორის, იტალო ზვევოს 1923 წლის ფსიქოანალიტიკური რომანი. ნაწარმოების პროტაგონისტად გვევლინება ძენო კოსინი, ხოლო თავად სიუჟეტში ვეცნობით ფიქციური გმირის ერთგვარ მემუარებს, რომელთაც იგი, ფსიქიატრის დავალებით, ინახავს, რადგან მხოლოდ ასე შეიძლებოდა, თერაპევტის აზრით, ძენოსთვის დახმარების გაწევა. წიგნის თავების შესაბამისად, პერსონაჟი გვიყვება საკუთარ მამაზე, ბიზნესზე, ცოლსა და თამბაქოსადმი მიდრეკილებაზე.
წინასიტყვაობაში ზემოხსენებული ექიმი, დოქტორი „ს“, რომლის სავარაუდო შთაგონების წყაროსაც ზიგმუნდ ფროიდი ან ედუარდო ვაისი წარმოადგენს, აცხადებს, რომ მას სურს გამოაქვეყნოს ზოგიერთი მემუარები, რომლებიც ავტობიოგრაფიულ სტილშია დაწერილი მისი პაციენტის, ძენო კოსინის მიერ, რომელიც უკვე მოხსნილია სამკურნალო პროცედურიდან. ყოფილი პაციენტის ჩანაწერები წარმოადგენს სრულიად ნაწარმოების შინაარსს.
რომანი ფაქტობრივად წარმოადგენს ძენოს ფსიქიკის ანალიზს, — ინდივიდის, რომელიც საკუთარ თავს ავად და უძლურად მიიჩნევს, იგი გამუდმებით ეძებს განკურნების გზებს, ხშირ შემთხვევაში აბსურდული და კონტრპროდუქტიული მეთოდებით. ძენო საუბრობს საკუთარ ბედკრულობაზე, სულიერ ავადმყოფობასა და ამ უკანასკნელიs განკურნების ძიებაზე, რომელსაც ვერასდროს იპოვის, თუმცა, საბოლოო ჯამში, ის აღმოაჩეnს, რომ ავადაა არა მისი სული, არამედ იმ საზოგადოების, რომელშიც ცხოვრება უწევს.
წიგნი თავად ავტორის ხარჯებით გამოიცა, რადგან, თავდაპირველად, იგი ყველა გამომცემლობამ უარყო. თუმცა, ავტორის მეგობრის, ჯეიმზ ჯოისის, წყალობით, რომელიც ავტორს ინგლისური ენის კურსებს უტარებდა, წიგნმა მალევე გაითქვა სახელი იტალიასა და საფრანგეთში.
არსებობს ვერსია, რომ პროტაგონისტი ძენო თავად ავტორის ალტერ-ეგოა, რამდენადაც მათ გააჩნიათ მრავალი საერთო თვისება, მათ შორის: ორივე მელოტია, ორივე მათგანი სიგარეტზეა დამოკიდებული, ორივე ბიზნესმენია, აგრეთვე ორივე მოყვარული მევიოლინეა და ა.შ.
ანალიზი
წიგნში თითქოს ერთგვარად გადმოცემულია ძენოს აღიარება, უფრო ფართოდ რომ ითქვას, მისი სულის აღსარება. პირველ პირში შესრულებული თხრობა არ მიჰყვება ქრონოლოგიურ თანმიმდევრობას, მაგრამ აქცენტი კეთდება ძენოს ცხოვრების მთავარ მოვლენებზე. ავტორი იყენებს დიდი იუმორითა და არალიტერატურული სტანდარტებით გაჯერებულ ენას, თავად პერსონაჟები კი ტრიესტისა და ტოსკანის დიალექტებზე, მრავალი გერმანული ტერმინით, საუბრობენ.
ძენო კოსინი, ნაწარმოების მთავარი გმირი, ვაჭარია, რომელიც მდიდარი ოჯახიდანაა, თუმცაღა საკუთარ პოტენციალს ფლანგავს, ცხოვრებას უსაქმურობაში ატარებს და, ამავდროულად, მამასთან კონფლიქტურ ურთიერთობას აყალიბებს, რაც მის მთელ ცხოვრებაზე აისახება. სიყვარულში, ოჯახთან, მეგობრებთან და სამსახურში ურთიერთობისას ის მუდმივად გრძნობს არაადეკვატურობისა და „უუნარობის“ განცდას, რასაც იგი ავადმყოფობის სიმპტომად განმარტავს.
ძენოს ეს „ავადმყოფობა“ უშლის ხელს გარე სამყაროსთან იდენტიფიცირებაში. სხვა პერსონაჟებისგან განსხვავებით, რომლებიც დარწმუნებულნი არიან, რომ სრულყოფილები არიან და, შედეგად, კრისტალიზებულები რჩებიან უცვლელობის მდგომარეობაში, ის აცნობიერებს თავის ამ არასრულყოფილებას და ცდილობს მის აღმოფხვრას. მსგავს პერსონაჟთა შორის გამოსარჩევნი არიან მისი დები, მამა, მეუღლე, ენრიკო კოპლერი, გვიდო შპეიერი და ა.შ., რომელთაც აქვთ ტენდენცია, დარჩნენ ისეთებად, როგორებიც არიან, ხოლო პრობლემური ძენო თავს უვარგისად თვლის და, ამიტომ, მიდრეკილია ცვლილებებისა და საკუთარი არსებობის „რეფორმაციისკენ“. ამ რწმენის საფუძველზე, მთავარი გმირი იბრუნებს შემდეგ დასკვნას: სულიერი დაავადება აღიქმება, როგორც საწყისი პირობა, რომელიც აუცილებელია თვითგანვითარებისთვის.
წიგნი წარმოადგენს ტრილოგიის ბოლო ნაწილს (ნაწარმოებებთან — Una Vita და Senilita - ერთად), თუმცა ამ უკანასკნელთა პერსონაჟებისგან განსხვავებით, ძენო ახერხებს, აღმოფხვრას საკუთარ თავში არასრულფასოვნების კომპლექსი.
მოკლე შინაარსი
ნაწარმოების მთავარი მოქმედი პირია ძენო, ე.წ. „სამუდამო სტუდენტი“, რომელიც ცდილობს, საკუთარი თავი მრავალ სფეროში გამოსცადოს, თუმცა იგი მაინც მამის წარმატებული მეწარმეობით მოპოვებულ ქონებაზეა დამოკიდებული. მის ცხოვრებაში ნელ-ნელა ყველაფერი უფერულდება, თითქოს იგი ვეღარ ხედავს საკუთარ თავში დადებითს და გათავისებული აქვს, რომ იგი უძლურია, გავლენა მოახდინოს საკუთარ ცხოვრებაზე და ბედისწერას ემორჩილება, თუმცა, ამავდროულად, დარწმუნებულია, რომ ცხოვრება ჰქმნის და აყალიბებს მას, როგორც პიროვნებას.
პირველი ეპიზოდი მოგვითხრობს პროტაგონისტის წარუმატებელს მცდელობაზე, დაანებოს თავი მოწევას. ძენო მშვენივრად იაზრებს, რომ მას ისევ და ისევ უწევს „ულტიმა სიგარეტას“ ხმარება, თუმცა მიჩნევს, რომ ამას საკუთარი მიზეზიც გააჩნია.
მეორე თავში ვაწყდებით მამა-შვილის ურთიერთობას. ეს გროტესკული ეპიზოდი მამის სიკვდილის შემდეგ ვითარდება, როცა ძენო მამის მიერ გაწნულ სილაზეა ჩაფიქრებული.
მესამე თავში ძენო წარმოგვიდგენს საკუთარ როლს პარტნიორის შერჩევაში, როგორც ერთგვარ თამაშს. მართლაც, მას შემდეგ, რაც მას ოჯახის მეგობრის, მალფენტის სახლში სტუმრად მიიწვევენ და იქ სამ ქალიშვილს გაიცნობს, არჩევანს შედარებით ნაკლებად მიმზიდველ მანდილოსანზე აკეთებს. მიუხედავად ამისა, ნაწარმოებში ისეთი სურათი იქმნება, რომ თავდაჯერებული, პრაქტიკული ავგუსტი სწორედ ის ქალია, რომელიც მერყევ, კეკლუც ძენოს შეავსებს, შედეგად, ერთი შეხედვით, ქორწინებაც ბედნიერი გამოდის.
ეს ხელს არ უშლის ძენოს, შეიძინოს ახალი თაყვანისმცემელი — კლარა -, რომელიც, გარდა იმისა, რომ დაბალი სოციალური ფენის წარმომადგენელია, განასახიერებს ცვლილებას ბურჟუაზიული ერთფეროვნებისგან. ამავდროულად, ურთიერთობა ძენოს აძლევს შესაძლებლობას, დაფიქრდეს საკუთარ ცუდ სინდისზე. საბოლოოდ, კლარა ტოვებს ძენოს და ღალატობს მას მუსიკის მასწავლებელთან, რომელიც თავად ძენომ გააცნო მას.
მეხუთე ეპიზოდში ძენოს მიერ დააარსებული კომპანიის შესახებ, რომელიც მან საკუთარ ქვისლთან — გვიდოსთან — ერთად შექმნა. უეცრად, გვიდო შემთხვევით გარდაიცვალა დამამშვიდებლების ძალიან მაღალი დოზის მიღებით, რომელიც, რეალურად, საფონდო ბირჟაზე წარუმატებელი სპეკულაციით იყო გამოწვეული. ამის შემდეგ ძენო იწყებს საკუთარი მამის კოპანიის განგებას.
მაშინაც კი, თუ ძენო საკუთარ თავს არაკომპეტენტურად აღწერს, ამ დროსაც მან გაანადგურა თავისი კონკურენტი გვიდო, აიღო ბიზნესი და იპოვა ბედნიერება ქორწინებაში.
ბოლო თავში აღწერილია ყველაფერი ის, რაც მოხდა ჩანაწერების შედგენამდე. ძენომ შეწყვიტა ფსიქოთერაპია და ერთწლიანი პაუზის შემდეგ კვლავ სურდა მემუარების განახლება, თუმცა ამჯერად არა საკუთარი ექიმი „ს“-სთვის (რომელსაც ზემოხსენებული ჩანაწერები დაუტოვა). ის ერთგვარად დასცინის საკუთარი ნების საწინააღმდეგოდ „გათავისუფლებულს, როგორც განკურნებულს“ — ანუ, სხვაგვარად, უკმაყოფილოა იმ შედეგით, რომელიც დოქტორმა „ს“-მ მისცა. საბოლოო ჯამში, ძენო მკაფიოდ რწმუნდება ერთ რამეში, სახელდობრ იმაში, რომ ავად არა ის, არამედ ის საზოგადოებაა, რომელშიც ცხოვრება უწევს. წიგნის კულმინაციაში გადმოცემულია ამ კატასტროფის აპოკალიპტური ინტერპრეტაცია.
გამოხმაურება
უნდა აღინიშნოს, რომ ნაწარმოები ავტორის შემოქმედებაში ერთგვარ გადატრიალებას წარმოადგენდა — მართლაც, პირველი ორი რომანის გამოქვეყნების შემდეგ (Una Vita და Senilita), რომლებიც, შეიძლება ითქვას, კრიტიკოსთა და ლიტერატორთა უდიდესმა ნაწილმა დააიგნორა, აღნიშნული რომანი ავტორმა განსხვავებულ სტილში დაწერა, რის გამოც წიგნმა შექება დაიმსახურა ავტორის მეგობრისა და ისეთივე ცნობილი მწერლისგან, როგორიცაა ჯეიმზ ჯოისი, რომელმაც ეს წიგნი ორ ფრანგ კრიტიკოსს — ვალერი ლობრანსა და ბენჟამინ კრემიუს წარუდგინა. იტალიაში ნაწარმოების პოპულარობას ხელი შეუწყო ნობელიანტმა პოეტმა — ეუჟენიო მონტალემ.
სქოლიო
კატეგორია:ფსიქოანალიტიკური რომანები კატეგორია:ფსიქოანალიზი კატეგორია:იტალიური რომანები
მაკენზი სკოტი
მაკენზი სკოტი (მაკენზი სკოტ ტატლი, შემდეგ მაკენზი ბეზოსი ინგლ.  MacKenzie Scott; Tuttle; Bezos,  1970 წლის 7 აპრილი, სან-ფრანცისკო, კალიფორნია) — ამერიკელი მწერალი და ქველმოქმედი. Amazon-ის დამფუძნებლის, ჯეფრი  ბეზოსის ყოფილი ცოლი.