cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გვატემალის სამოქალაქო ომი
სქოლიო
კატეგორია:სამოქალაქო ომები კატეგორია:გვატემალის ისტორია კატეგორია:XX საუკუნის ომები
ლავრენტი ავალიანი
ლავრენტი ივანეს ძე ავალიანი (დ. 6 ოქტომბერი, 1923, სოფ. გუმათი, ახლანდელი წყალტუბოს მუნიციპალიტეტი ― გ. 10 ოქტომბერი 1943) — საბჭოთა კავშირის გმირი (მიენიჭა სიკვდილის შემდეგ 1943 წლის 1 ნოემბერს), მეავტომატე.
ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ გაიწვიეს წითელ არმიაში. მდინარე დნეპრის ქვემოწელთან ბრძოლების დროს (1943) ავალიანი შეიჭრა მტრის სანგარში და 30 გერმანელი მოკლა. მომდევნო ბრძოლებში მტრის 18 ჯარისკაცი და ოფიცერი გაანადგურა. ქ. მელიტოპოლთან ბრძოლაში (ამ დროს ოცეულს მეთაურობდა) ხელყუმბარით ტანკს ქვეშ შეუვარდა. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 2 სხვა ორდენითა და მედლებით. დაკრძალვის ადგილი სოფელ ნოვოლიუბიმოვკის ძმათა სასაფლაო, ზაპოროჟიეს ოლქის ტოკმაკის რაიონი (უკრაინა)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:დაბადებული 6 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1943 კატეგორია:წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები საქართველოდან ლ
პარაგვაის სენატი
მინი|250პქ| პარაგვაის სენატი (Cámara de Senadores) — პარაგვაის ორპალატიანი კონგრესის ზედა პალატა. შედგება 45 წევრისგან, რომლებსაც 5 წლით პროპორციული წარმომადგენლობით სისტემით ირჩევენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაგვაის პოლიტიკა
კობრისებრნი
კობრისებრნი (Cyprinidae) — თევზების ოჯახი კობრისნაირნი რიგისა. აქვთ ქერცლით დაფარული ან ტიტველი სხეული. ოჯახში 200-მდე გვარი და 1000-ზე მეტი სახეობაა. მტკნარი წყლის ან გამსვლელი თევზებია. ფართოდაა გავრცელებული. ყველაზე ბევრია სამხრეთ აზიასა და ტროპიკულ აფრიკის წყლებში, შავი, აზოვის, კასპიის ზღვების აუზებში და მდინარე ამურში. კობრისებრთა უმრავლესობას სარეწაო მნიშვნელობა აქვს. ზოგი სატბორო მეურნეობის და სელექციის კარგი ობიექტია, ზოგიც სააკლიმატიზაციოა. საქართველოში კობრისებრთა ოჯახიდან გვხვდება 22 გვარის 33 სახეობა. მ. შ. აკლიმატიზებულია და სარეწაო მნიშვნელობა აქვს სარკისებრ კობრს, თეთრ ამურს, თეთრ სქელშუბლას, ჭრელ სქელშუბლას.
ლიტერატურა
*
თელ-ავივის მეტროტრამი
ისტორია
თელ-ავივში მეტროპოლიტენის აშენების პირველი არაოფიციალური გეგმა 1967 წელს გაჩნდა, თუმცა, ბიუჯეტში სახსრების სიმწირის გამო მხოლოდ რამდენიმე სადგურის აშენება მოხერხდა. 1973 წელს იმდროის პრემიერ-მინისტრმა გოლდა მეირმა მეტროს მშენებლობის შესახებ ოფიციალურად განაცხადა. იმხანად საქმე მეტროპოლიტენს ეხებოდა და არა მსუბუქლიანდაგიან სისტემას. რიგი მიზეზების გამო ეს პროექტიც ვერ გახორციელდა. 1997 წელს შეიქმნა სახელმწიფო კომპანია „ნეტა“, რომელიც მსუბუქლიანდაგიან სატრანსპორტო სისტემაზეა პასუხისმგებელი.
2006 წლის თებერვალში პირველი ხაზის აშენებაზე ტენდერი გამოცხადდა. ძირითადი პრეტენდენტები იყვნენ ჯგუფები MTS (Metro Transportation Solution) და Metro Rail. გამარჯვებულს სახელმწიფო სუბსიდიის მცირე ნაწილი ერგება, სამაგიეროდ გადაზიდვებიდან შესული თანხა კომპანიასვე დარჩება. გამარჯვებული კომპანიაა MTS.
პროექტის ღირებულება 7,16 მლრდ შეკელია. აქედან ნახევარს ევროპის საინვესტიციო ბანკი დაფარავს. კონტრაქტის ვადა 32 წელია, ამის შემდეგ მეტრო სახელმწიფო დაქვემდებარებაში გადავა. პირველი ხაზის მშენებლობა 2012 წლისთვის უკვე დასრულებული უნდა იყოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეტროპოლიტენი კატეგორია:თელ-ავივი
Cerapachys reticulatus
Cerapachys reticulatus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ზედა მუქედი
ზედა მუქედი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ვანის მუნიციპალიტეტში (მუქედის თემი). მდებარეობს იმერეთის სამხრეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 160 მეტრი, ვანიდან 9 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 298 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ვანის მუნიციპალიტეტის სოფლები
საპონინები
საპონინები (ლათ. sapo, ნათ. ბრ.  saponis — საპონი) — რთული ორგანული უაზოტო ნაერთები მცენარეული გლიკოზიდების ჯგუფისა. ფერმენტული ან მჟავური ჰიდროლიზის დროს საპონინები იძლევა მონოსაქარიდებს და აგლიკონს (საპოგენინი). საპონინები ზოგჯერ ურონის მჟავებსაც შეიცავს. საპონინებს ძირითადად შეიცავენ მცენარეები (ვარდისებრთა, მიხაკისებრთა და სხვა ოჯახები) და ზოგი ზღვის ცხოველი (ზღვის ვარსკვლავა, ჰოლოთურია).
Rattle and Hum
Rattle and Hum — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს მეექვსე სტუდიური (საკონცერტო ჩანაწერებთან ერთად) ალბომი და ამავე სახელწოდების ფილმი. როგორც ალბომი, ასევე ფილმი 1988 წელს გამოვიდა. მათში შეტანილია ჯგუფის საკონცერტო ჩანაწერები, ქავერ-ვერსიები და ახალი სიმღერები. წინა ალბომის The Joshua Tree მიერ დამკვიდრებული ტრადიციით, Rattle and Hum როგორც ამერიკული ტრადიციული მუსიკის, ასევე ბლუზ-როკის, ფოლკ-როკის და გოსპელური მუსიკის ელემენტებს შეიცავს. ფილმი ძირითადად აშშ-შია გადაღებული, The Joshua Tree Tour-ის პერიოდში და ასახავს ჯგუფის ამერიკულ მუსიკასთან ექსპერიმენტებს.
მიუხედავად იმისა, რომ Rattle and Hum მიზნად ისახავდა ჯგუფის მიერ როკ-ლეგენდებისადმი პატივისცემას, ზოგიერთი კრიტიკოსი თვლიდა, რომ ჯგუფმა საკუთარი თავი მათ შორის დააყენა. კრიტიკოსთა შეფასებები შერეული იყო, მაგრამ ალბომს წილად კომერციული წარმატება ხვდა. იგი რამდენიმე ქვეყნის ჩარტის პირველ პოზიციაზე მოხვდა და გაიყიდა 14 მილიონი ასლის ოდენობით.
ისტორია
თავად ფილმი "როკუმენტური" ჟანრის არის და დაფინანსებულია ჯგუფის მიერ. დაგეგმილი იყო მისი მცირე რაოდენობის კინოთეატრებში, დამოუკიდებელი ნამუშევრის სახით ჩვენება. ბიუჯეტის გადაჭარბების შემდეგ ფილმი შეიძინა Paramount Pictures-მა და 1988 წელს კინოთეატრებში გამოუშვა. 1989 წელს იგი ვიდეო კასეტებზე გამოიცა. ფილმის პროდიუსერი მაიკლ ჰემლინია. პოლ ვასერმანი პრომოუშენის დროს პრესასთან ურთიერთობდა, ჟურნალისტის სახით. ფილმი შეიცავს როგორც სტუდიურ, ასევე საკონცერტო კადრებს და ჯგუფის ინტერვიუს ნაწყვეტებს. ალბომი შეიცავს საკონცერტო მასალას და ახალ სტუდიურ ჩანაწერებს, რომლებიც ჯგუფის ამერიკულ მუსიკასთან ექსპერიმენტებს განავრცობენ. ჩანაწერის პროდიუსერი ჯიმი აიოვინია.
სახელწოდება Rattle and Hum აღებულია The Joshua Tree-ს მეოთხე სიმღერის "Bullet the Blue Sky" ტექსტიდან. სურათი, გამოყენებული ალბომის გარეკანზე და ფილმის პოსტერზე, ასახავს ბონოს, რომელსაც The Edge-სკენ მომართული პროჟექტორი უკავია. ეს არის მომენტი "Bullet the Blue Sky"-ს შესრულებიდან, დაფიქსირებული როგორც ფილმში, ასევე ალბომში, მაგრამ სპეციალურად გადაღებული სტუდიაში, ანტონ კორბეინის მიერ. გრამფირფიტის რამდენიმე ასლზე პირველ მხარეზე ამოტვიფრულია "We Love You A.L.K." (იგულისხმება ჯგუფის ერთ-ერთი მენეჯერი ენ ლუიზ კელი, რომელიც მოგვიანებით Pop-ში დამალული გზავნილების ობიექტიც იყო.
სქოლიო
კატეგორია:U2-ს ალბომები კატეგორია:1988 წლის საუნდტრეკები კატეგორია:1988 წლის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:Island Records-ის ალბომები კატეგორია:U2-ს ფილმები კატეგორია:U2-ს საკონცერტო ალბომები კატეგორია:Island Records-ის საუნდტრეკები კატეგორია:Paramount Pictures-ის ფილმები კატეგორია:1988 წლის ფილმები
ძვ. წ. 565
'''ძვ. წ. 565''' — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
გარდაიცვალნენ
*
ანჩისხატი (ხატი)
thumb|250px|ანჩისხატის კარედი ანჩის კარედი ხატი — ქართული ოქრომჭედლობის ძეგლი, შუა საუკუნეების ჭედური ხელოვნების მნიშვნელოვანი ნიმუში — კარედი ხატი (ტრიპტიქონი, სიმაღლე 146,5 სმ, სიგანე გაშლილი კარით 156 სმ) სხვადასხვა დროის ნაწილებით, მოოქრული ვერცხლი, ხოლო პირისახე წარმოადგენს, ფიცარზე ენკაუსტიკის წესით შესრულებულ ფერწერას. თავდაპირველად ინახებოდა კლარჯეთში ანჩის მონასტერში. მისი სახელიც აქედან მომდინარეობს. მოგვიანებით ხატი სამცხის ათაბაგთა ოჯახს ეკუთვნოდა. XVII საუკუნეში გამოისყიდეს, ჯერ გივი ამილახვრების სახლში ესვენა, ბოლოს კი თბილისში ჩამოიტანეს „ზარების ეკლესიაში“, რომელსაც ანჩისხატი ეწოდა. ამჟამად დაცულია თბილისში, საქართველოს ხელოვნების მუზეუმში.
„პირი ღვთისა“
მინი|შ. ამირანაშვილის მიერ წარმოდგენილი ანჩის ხატის პირვანდელი სახე. კარედი შესრულებულია „პირი ღვთისას“ (105 X 71 სმ). მაცხოვარი გამოსახულია წელზევით, მაკურთხებელი მარჯვენით და ხელში სახარებით. სახე შესრულებულია ცვილოვანი საღებავით (ენკაუსტიკური ტექნიკით, VI-VII საუკუნეები). ასეთი ხატი იყო ნაწერი წმინდა სანთელში გახსნილი ფერების ფხვნილით. თვით მაცხოვრის ტიპი, თვალებისა და ცხვირის მოყვანილობა არკვევს, ძეგლის სიძველეს.
მაცხოვრის „ხელთუქმნელი ხატის“ იკონოგრაფიული ტიპი, რომელიც ჩამოყალიბებული იყო IV და V საუკუნეში სირიასა და პალესტინაში, წარმოადგენს მაცხოვრის გამოსახულებას ბიუსტის გარეშე, ორ ნაწნავად შუაზე გაყოფილი თმით და მოგრძო წვერ-ულვაშით. თავის მოყვანილობა და ტილო, რომელზეც მოთავსებული იყო მაცხოვრის „ხელთუქმნელი“ გამოსახულება, ჩვეულებრივად გვაძლევს საკმაოდ ზუსტ კვადრატულ ფორმას, რაც თავისთავად ცხადია ნაკარნახევი იყო გამოსახულების იკონოგრაფიული ტიპით.
მაცხოვრის ხატი დაწერილია ფიცარზე (106 X 71 X 4,6 სმ). ფიცარი დაზიანებულია ბევრ ადგილას, განსაკუთრებით აღსანიშნავია, რომ ზემოდან ხატის შუაგული გაპობილია ორ ნაწილად, ხოლო გაპობილი ღრუ ამოვსებულია სანთლით. ხატის ქვედა ნაწილი დაზიანებულია ისევე, როგორც ზედა და აქაც ღრუ ამოვსებულია ცვილის სანთლით. ხატის მხატვრულსა და შესრულების ტექნიკის ანალიზს აბრკოლებს ის გარემოება, რომ ხატი ძლიერ დაზიანებულია, განსაკუთრებით მაცხოვრის პირისახის ქვედა ნაწილი, სადაც მხატვრობა თითქმის სულ გადასულია. მაცხოვრის თმა, რომელიც ორ ნაწილად იყოფოდა, ძლიერ დაზიანებულია. შედარებით კარგად ჩანს მისი მარცხენა ნაწნავი. მარცხენა ნაწნავის მხატვრობის ფერი სავსებით გადასულია XVII საუკუნის მეორე ნახევრის მუქი ყავისფერი საღებავით, რომელზედაც შემდეგ წაუსვამთ ლაქი.
1929 წელს მოჭედილობის ახსნის დროს აღმოჩნდა, რომ მხატვრობაზე გარდა იმ ნაწილისა, რომელიც მოჭედილობაში დატოვებული იყო მაცხოვრის სახის გამოსაჩენად, დაკრული იყო ზემოდან ტილო.ტილოსა და მოჭედილობას შუა მოთავსებული ღრუ ამოვსებული ყოფილა აგურისფერი მასით — ფისით. ტილო ფარავდა მაცხოვრის მთელ ბიუსტსა და ორივე ნაწნავის უდიდეს ნაწილს. ტილო ამოჭრილი ყოფილა მაცხოვრის პირისახის გამსოაჩენად, მაგრამ იგი მაცხოვრის სახის მოყვანილობას არ მიუყვება ზუსტად, პირიქით მას ფარავს. მოჭედილობის ახდის დროს გაირკვა, რომ ტილო რომელიც ზუსტად მიუყვება მოჭედილობის კონტურს და არა პირვანდელ მხატვრობას, დაუკრავთ ძველ მხატვრობაზე ახალი მოჭედილობის სარჩულად 1825 წელს.
ხატის კვლევისას ტილო, რომელიც ფარავდა პირვანდელ მოხატულობას მოიხსნა, რის შედეგადაც გაირკვა, რომ თავდაპირველ მხატვრობას დაკავებული ჰქონდა ფიცრის მთელი არე. მაცხოვრის ნიმბი განახლებულია XVII საუკუნეში ღია ოქროთი, კონტური მოხაზულია აგურისფერი მუქი საღებავით. ფონი ხატისა დაფარულია ღია მოცისფრო საღებავით, რაც დამახასიათებელია XVII-XVIII საუკუნეების ქართული ხატწერის ძეგლებისათვის. თეთრი საღებავით ხატის მარცხენა არეზე შენახულა წარწერა ქ~ე. მარცხნივ ქვემოთ მოჩანს სახარების ყდა, თვალებით შემკული, რომელიც დაწერილია არაუადრეს XVII საუკუნისა. მარცხენა თითების გამოსახულება ოდნავ შემორჩენილია, რომლითაც ირკვევა, რომ მაცხოვარს სახარება ეკავა ქვემოდან.
მოჭედილობა
ანჩისხატის მაცხოვრის გამოსახულება მოთავსებული ყოფილამოგრძო ვიწრო ოთხკუთხედში, ჯერ კიდევ ბექა ოპიზარისა და იოანე რკნაელის დროს. მაცხოვრის ბიუსტი და სახარების გამოსახვა მარცხენა ხელში, რომელიც მოცემულია 1825 წლის მოჭედილობაში, გვაძლევს მაცხოვრის განსხვავებულ იკონოგრაფიულ ტიპს, რომელიც ცნობილია „ყოვლისმყრობელის“ სახელწოდებით.
ხატის ნიმბი შემკულია ძვირფასი თვლებით. მაცხოვრის კვართი და მთელი ხატის შიდა მხარე დამზადებულია დიდი ზომის ვერცხლის მთლიანი ფირფიტიდან 1825 წელს. ამას ამტკიცებს შესრულების ტექნიკა და ფონის ორნამენტის მოტივი. ხატის ეს ნაწილი წარმოადგენს გვიანი ხანის რუსული ხელობის ნაწარმოებს.
მნიშვნელოვან ყურადღებას იპყრობს ჩარჩოს მოჭედლობა, რომელიც წარმოადგენს ქართული ოქრომჭედლობის ძეგლს და წარწერის მიხედვით ეკუთვნის ბექა ოპიზარს. ჩარჩოს ზედა ნაწილზე ცენტრში გამოსახულია „საყდარი“, ხატის მარჯვენა კუთხეში — მთავარანგელოზი მიქაელი, მარცხენა კუთხეში კი მთავარანგელოზი გაბრიელი. ხატის მარცხენა გვერდით ჩარჩოზე შუა ადგილას, ვედრების პოზაში, მთელი ტანით გამსახულია იოანე ნათლისმცემელი, მეორე გვერდზე კი სიმეტრიულად მოთავსებულია ამავე ვედრების პოზაში ღვთისმშობელი. ქვედა ჩარჩოზე წელზევით გამოსახულნი არიან მარჯვენა კუთხეში პეტრე მოციქული, შუაში — პავლე მოციქული და მარცხენა კუთხეში — იოანე მახარებელი.
აღნიშნულ გამოსახულებათა შორის მოთავსებულია საკმაოდ მაღალი რელიეფიანი ჩუქურთმა, რომელიც ძირითადად წარმოადგენს მცენარის ფოთლის სტილიზაციას. მას სამმაგი წრე აქვს შემოვლებული. თუმცა კომპოზიცია ზოგად ხაზებში ექვემდებარება ზუსტად სიმეტრიის კანონს, მაგრამ არც ერთ შემთხვევაში ერთი და იგივე ფორმა წრეში მოთავსებულ ფოთლისა განმეორებული არ არის.
ჩარჩოს ქვედა ნაწილზე მოთავსებულია რელიეფურად მოცემული ასომთავრული წარწერა, რომელიც კარგადაა დაცული.
წარწერის შინაარსიდან ირკვევა, რომ თამარ მეფის „ნივთის ბოძებით“ ანჩელ ეპისკოპოსს იოანე რკინაელს, ბექასათვის შეუკვეთია ხატის მოჭედილობა.
კარედის კუბო
ხატის კარების მოჭედილობა, როგორც ირკვევა წარწერების მოწმობით და სტილის ანალიზის საშუალებით, შესრულებულია შიგნით — XIV საუკუნე, ხოლო გარე მოჭედილობა — XVII საუკუნეს ეკუთვნის.
კარების მოჭედილობის შიდა ნაწილზე და კუბოზე დაცულია წარწერები, რომელთა საშუალებით ირკვევა, რომ ხატის კუბო და კარები დამზადებული ყოფილა XIV საუკუნის პირველ ნახევარში, ხოლო კარების გარეთა ნაწილის მოჭედილობა თარიღდება 1686 წლით.
კუბოს თავზე ამშვენებს ამაღლების კომპოზიცია, რომლის კამარაზე დაცულია შემდეგი ასომთავრული წარწერა:
კარების შიდა და გარე მხარეზე გამოსახულია თორმეტი საუფლო დღესასწაულის კომპოზიცია.
მარცხენა კარის შიდა მხარეს გამოსახულია (ზემოდან ქვემოთ) ხარების, შობის და ნათლისღების კომპოზიციები. ამ უკანასკნელის თავზე კი დატანილია ასომთავრული წარწერა:
და ქვევით:
აღნიშნულ წარწერებში მოხსენიებული პირები არიან ბექა I სამცხის ათაბაგი „მანდატურთუხუცესი“, მისი მეუღლე მარინე და სამი ძე სარგის II, ყვარყვარე და შალვა.
კარების გარეთა მხარეზე წარმოდგენილია ლაზარეს აღდგინება, მიძინება, საიდუმლო სერობა, ბზობა, თომას დარწმუნება და სულთმოფენობა, ხოლო მის ქვედა ნაწილზე დაცულია შემდეგი მხედრული წარწერა:
გივი ამილახორისწარწერის ქვემოთ დატანილია კათალიკოზ-პატრიარქის დომენტი III-ის მხედრული წარწერა:
ისტორია
thumb|ავგაროზი იღებს ხელთუქმნელ ხატს [[თადეოზი (სამოცდაათთაგანი)|თადეოზისგან. სინას მთა, ენკაუსტიკა, X საუკუნე.]] ანჩის ხატის მოჭედვის ინიციატორის, ანჩელ მთავარეპისკოპოს იოანე ანჩელის, საგალობელის ავტორის მოსაზრებით ხატი ანდრია პირველწოდებულმა გადმოიტანა იერაპოლიდან (თან. ქალაქი მანბიჯი) საქართველოში. ხატისადმი მიძღვნილი ჰიმნოგრაფიული კანონის ერთ-ერთ ტროპარში იოანე ანჩელი ამბობს: „ანდრია, თავი მოციქულთა, პირველწოდებული მოწაფე მეუფისა დიდისა, იდიდებოდენ ყოველთაგან უღაღთა ღადოთა კლარჯეთისათა, იერაპოლით მოვიდა და ხატი ესე საშინელი ჩვენ, მოსავთა მისთა, მოგვანიჭა“.
ანჩის ტრიპტიქონის წარწერათა ისტორიული ანალიზის საშუალებით ირკვევა, რომ მაცხოვრის „პირი ღვთისა“ ჯერ ედესიდან გადმოუტანიათ კონსტანტინოპოლში, შემდეგ კი 717-747 წლებში ბიზანტიის კეისრის ლეონ III ისავრიელის ცნობილი ხატმებრძოლის დროს კი კონსტანტინოპოლიდან — ანჩის მონასტერში. აღნიშნულ ფაქტს ეწინააღმდეგება ის გარემოება, რომ ხატი მხოლოდ 944 წელს კონსტანტინე VII პირფიროგენეტის დროს გადმოიტანეს ედესიდან კონსტანტინოპოლში.
1184-1193 წლებში (თამარ მეფის გამეფებისა და ლაშა-გიორგის დაბადების წლები) ბექა ოპიზარს მოუჭედავს იოანე რკნაელის თაოსნობით.
წალკის სახარების (რომელიც დაწერილი იყო წყაროსთავში) მინაწერის მიხედვით, მწიგნობარ სოფრომს, თამარ მეფის ყოფილ ვეზირს, რომელმაც წყაროსთავიდან შეიძინა აღნიშნული სახარება და მოაჭედინა ბექა ოპიზარს, შეუტანია თავის მხრივ რაღაც წვლილი ამ ხატის შემკობაში: „ამისა წინაჲთ ხატი ღმრთისა განკაცებისა ჴელვყავ და შევამკვე მისვე ბექაჲსა ხელითა“. სახელდობრ კონკრეტულად, რაგვარი შემკულობა იყო დამატებით შესრულებული ბექას მიერ აღნიშნული პირის თაოსნობით, არ ჩანს.
დაახლოებით 1308-1334 წლებში (ბექა I და სარგის II-ის გარდაცვალების წლების შუალედი) ჩაუსვამთ მოჭედილ კარედ კუბოში.
1664 წელს სამხრეთ საქართველოს ოსმალების მიერ დაპყრობის შემდეგ, თბილისელ ვაჭარს იევარგუნიშვილს ამირჯანას ჩამოუტანია სამცხიდან ათი ხატი, მათ შორის ანჩის ხატი და 2000 მარჩილად მიუყიდია საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის დომენტისათვის. ცნობილია, რომ კათოლიკოს-პატრიარქმა დომენტიმ განაახლა ანჩისხატი და 1675 წელს ააგო სამრეკლო. ხატი დიდხანს ყოფილა იოთამ ამილახვარის სახლში დასვენებული. 1686 წლის წარწერა ამბობს, რომ ხატს კარები არ ჰქონდა, რაც სიმართლეს არ შეესაბამება. როგორც ირკვევა დაცული ყოფილა კარების შიდა მოჭედილობა, რომელიც XIV საუკუნეში იყო გაკეთებული. მოძველებული ხის კარები ახლით ჩაანაცვლეს და ზედ გადაუკრავთ არსებული ძველი მოჭედილობა. XIV საუკუნის მოჭედილობა, ვინაიდან ახალი ხის კარები უფრო მცირე ყოფილა ზომით, დაუზიანებიათ დაკვრის დროს, განსაკუთრებით ქვედა ნაწილი, სადაც ნაწილი ორნამენტისა გადაკეცილია.
დომენტი კათალიკოსის 1715 წლის წარწერაში აღნიშნულია, რომ მისი, ვახტანგ მეფისა და მისმი მეუღლის რუსუდან დედოფლის დროს, განუახლებია ხე და მოჭედილობა გულის, კუბოსი და შეუმატებია თვალი და მარგალიტები.
შალვა ამირანაშვილის აზრით ქორონიკონი „ტოგ-ის მაგივრად ოქრომჭედელს უნდა ამოეჭრა უგ (403), რაც მოგვცემს 1715 წელს. მართლაც, 1715 წელს საქართველოს ტახტი ეჭირა ვახტანგ VI და კათალიკოსად იყო დომენტი III, ხოლო მეფის შვილი გიორგი უკვე დაბადებული იყო. აღნიშნული წარწერის შემსრულებელს მოსვლია შეცდომა: მან 403 აღნიშნა არა „უგ“ ნიშნით, არამედ ტ (300), რ (100), გ (3). რ (100) ნიშნის დაწერის დროს მას დავიწყებია ზედა ხაზის გაკეთება (რაც გვაძლევს ო=70). ერთი სიტყვით, 400 აღნიშვნის დროს მან ერთი ნიშან უ-ს მაგივრად შეცდომით აღნშნა ორი ნიშნით ტ (300) და რ (100).
1825 წელს კიდევ განუახლებიათ ხატის კუბო წარწერის მიხედვით. ეს განახლება ეხება მაცხოვრის შესამოსელსა და ფონის ახლად დამზადებას.
პლატონ იოსელიანის სიტყვებით, 1852 წელს ოდესის მთავარეპისკოპოსის ინოკენტისათვის სპეციალურად დამზადდა ანჩისხატის ასლი.
ანჩის ტრიპტიქი გასაბჭოებამდე ინახებოდა ანჩისხატის ტაძარში. 1920-იანი წლებიდან კი ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის ოქროს ფონდში.
1929 წელს შალვა ამირანაშვილის ხელმძღვანელობით ხატს ჩაუტარდა ექსპერტიზა, რომელმაც იკონოგრაფიული ტიპისა და შესრულების ტექნიკიდან გამომდინარე ხატი VI-VII საუკუნეებით დაათარიღა.
ხატის მნიშვნელობა
thumb|200px
ანჩისხატთან დაკავშირებით ცნობილია მამა გაბრიელის მოწოდება ქართველი ერისადმი, რომელშიც იგი მუზეუმიდან ანჩისხატის ეკლესიაში გადატანაზე საუბრობს.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ხატები კატეგორია:ხელთუქმნელი ხატები
ნიკო ლორთქიფანიძე
ნიკო (ნიკოლოზ) მერაბის ძე ლორთქიფანიძე (დ. 29 სექტემბერი [ძვ. სტ. 17 სექტემბერი], 1880 — გ.  25 მაისი, 1944) — ქართველი მწერალი.
ბიოგრაფია
ნიკო ლორთქიფანიძე დაიბადა 1880 წლის 29 სექტემბერს სოფელ ჩუნეშში (ამჟამინდელი წყალტუბოს მუნიციპალიტეტი). მწერალი იმერელ თავადთა შთამომავალი იყო. მისი წინაპრები იმერეთის მეფის კარზე მიღებული პირები ყოფილან. მათ „ფიცის კაცებს“ უწოდებდნენ. ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ ქვეყნისათვის ყველაზე რთულ პერიოდში მათ ანდობდნენ ყველაზე მნიშვნელოვანი საქმეების გადაწყვეტას. „ფიცის კაცები“ სასახლის გვარდიის როლს ასრულებდნენ. ამ „ფიცის კაცთა“ წინამძღოლი ყოფილა მწერლის ბაბუა – გიორგი ლორთქიფანიძე – ბავშვობიდანვე დაახლოებული იმერეთის მეფე სოლომონ მეორესთან. თავის დროზე ცნობილი საზოგადო მოღვაწე იყო მწერლის მამა – მერაბ ლორთქიფანიძეც. მას ერთ-ერთ პირველს, ჯერ კიდევ საგლეხო რეფორმის გატარებამდე გაუთავისუფლებია თავისი ყმები. მწერლის დედა წულუკიძეთა ოჯახის ასული იყო.
ნიკო ლორთქიფანიძეს ხუთი და და ორი ძმა ჰყავდა. მწერლის ძმები – იასონი და ალექსანდრე ასევე ცნობილი საზოგადო მოღვაწეები იყვნენ. წერა-კითხვა ნიკომ შინ შეისწავლა. მწერლობაც ადრეული ასაკიდანვე დაიწყო, თუმცა ბავშვობის ხანის ნაწერები მოგვიანებით თავადვე გაუნადგურებია. მწერლის ბავშვობაში ჩვენი საზოგადოება ქართული წიგნების ნაკლებობას განიცდიდა და პატარა ნიკოც თურმე უფრო ხშირად რუსული წიგნებით სარგებლობდა. შესაბამისად, წერაც რუსულად დაუწყია. თავდაპირველად ნიკო ლორთქიფანიძე ქუთაისის კლასიკურ გიმნაზიაში შეიყვანეს. იგი ჩაება საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. 1901 წელს ქუთაისს ესტუმრა რუსეთის მოხეტიალე დასი, რომელთაც წარმოადგინეს პიესა „შვილი ისრაელისა“. რუსმა შოვინისტებმა შემთხვევა ხელიდან არ გაუშვეს და სცადეს, წარმოდგენა ქართველთა და ებრაელთა შორის შუღლის გასაღვივებლად გამოეყენებინათ. ამ მცდელობას წინ აღუდგნენ ნიკო ლორთქიფანიძე და მისი მეგობრები. საქმეში პოლიცია ჩაერია. აღელვებული ხალხის დასაწყნარებლად ჯარისკაცთა 150 კაციანი რაზმის გამოყენება გახდა საჭირო.
ნიკო ლორთქიფანიძე და მისი მეგობრები პასუხისგებაში მისცეს. ბრალი ედებოდათ პოლიციის მოხელეთა შეურაცხყოფაში, საზოგადოებრივი წესრიგის დარღვევაში. ბრალდებულებს ფულადი ჯარიმა დააკისრეს. მაგრამ ხელისუფლების მაღალჩინოსანთა მოთხოვნით განაჩენი გადაისინჯა და ნიკო ლორთქიფანიძეს ორი თვით პატიმრობა მიუსაჯეს. სასჯელის მოხდის შემდეგ ნიკო ლორთქიფანიძე ვლადიკავკაზში გაემგზავრა. აქვე სწავლობდა მისი ძმა იასონი. ნიკომ გიმნაზიის სრული კურსი დაამთავრა და ხარკოვის უნივერსტეტში, მათემატიკის ფაკულტეტზე შევიდა. მოკლე ხანში კი იურიდიულზე გადავიდა. თუმცა უნივერსიტეტი არ დაუმთავრებია – სტუდენტურ გამოსვლებში მონაწილების გამო იგი სასწავლებლიდან გარიცხეს.
1902 წელს ნიკო ლორთქიფანიძე ავსტრიაში გაემგზავრა. ბინას, რომელშიც მწერალი ავსტრიაში ცხოვრობდა, ამშვენებდა წარწერა: „პრინცი ლორთქიფანიძე“. აღნიშნული პერიოდიც ფათერაკებიანი აღმოჩნდა მწერლისათვის, „ფიცის კაცთა“ შთამომავალს ერთი ლექტორი, შეურაცხმყოფელი გამოხტომის გამო, დუელში გამოუწვევია. დუელი „ქართველი პრინცის“ გამარჯვებით დასრულებულა.
დუელში ჩაბმა ნიკო ლორთქიფანიძეს კიდევ ერთხელ მოუხდა რუს ოფიცერთან, რომელმაც ქართველები მასხრად აიგდო. 1907 წელს ნიკო ლორთქიფანიძე, ისე რომ სასწავლებელი არ დაუმთავრებია, თბილისში დაბრუნდა. 1907-08 წლებში გერმანულის მასწავლებლად მუშაობდა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიაში, ეწეოდა პუბლიცისტურ და საგამომცემლო საქმიანობას, რედაქტორობდა გაზეთს „ერი“, რომელიც ხელისუფლებამ დახურა ეროვნული პოზიციის გამო. 1912-25 წლებში ქუთაისში ცხოვრობდა, სადაც საადგილმამულო ბანკში დამფინანსებლად მოეწყო. აქვე დაოჯახდა. ქუთაისში ყოფნის დროს ნიკო ლორთქიფანიძე არაერთ გამოჩენილ საზოგადო მოღვაწეს დაუახლოვდა: ტიციან ტაბიძეს, პაოლო იაშვილს, კოლაუ ნადირაძეს, კონსტანტინე გამსახურდიას და სხვებს.
1925 წლიდან ნიკო ლორთქიფანიძე ისევ თბილისში გადავიდა და პედაგოგიური მოღვაწეობა განაგრძო. მწერალი საგამომცემლო საქმიანობითაც იყო დაკავებული. 1910-11 წლებში მისი რედაქტორობით გამოდიოდა ყოველკვირეული ჟურნალი „ცხოვრება და ლიტერატურა“. 1917 წლიდან მუშაობდა ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის გაზეთ „სამშობლოს“ პასუხისმგებელ მდივნად, მოგვიანებით კი ამავე გაზეთის რედაქტორი გახდა.
საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ქუთაისში ნიკო ლორთქიფანიძის რედაქტორობით გამოდიოდა ლიტერატურული ალმანახი „კრებული“. ნიკო ლორთქიფანიძეს თანამედროვენი ახასიათებენ დიდსულოვან, არისტოკრატული ბუნების, მოკრძალებულ და დახვეწილ ადამიანად. მწერლის ცხოვრების უკანასკნელი წლები ჩვენი ქვეყნის შავბნელ პერიოდს დაემთხვა. უკუღმართი დროებით შეწუხებული მწერალი ჩუმად, უპრეტენზიოდ ცხოვრობდა და ხელისუფალთ თავს არიდებდა. ხშირად უნახავთ შებინდებისას რუსთაველის გამზირზე მარტო მოსეირნე, ფიქრებში ჩაფლული, თვალებში ნაღველჩამდგარი. ნიკო ლორთქიფანიძე გარდაიცვალა 1944 წლის 25 მაისს, 64 წლისა, დაკრძალეს ვაკის სასაფლაოზე, საიდანაც 1954 წელს დიდუბის პანთეონში გადაასვენეს. დიდუბის პანთეონში მის გვერდით ასვენია მისი მეუღლე — თამარ გიორგის ასული ჩხეიძე (დ. 1894, ქუთაისი — გ. 27 დეკემბერი, 1980, თბილისი).
შემოქმედება
მინი|ნიკო ლორთქიფანიძე მეუღლესთან ერთად ნიკო ლორთქიფანიძემ ლიტერატურული მოღვაწეობა 1902 წელს დაიწყო. მისი თხზულებები იბეჭდებოდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში: ”ნიშადური”, ”საქართველო”, ”ივერია”, ”თეატრი და ცხოვრება”, ”დროება”, ”სახალხო გაზეთი” და სხვ. მან იმთავითვე მიიქცია ყურადღება, როგორც უაღრესად ჰუმანური იდეების გამომხატველმა შემოქმედმა. მისი ლიტერატურული მემკვიდრეობა თემატური მრავალფეროვნებითა და ჟანრთა ნაირსახეობით (200-მდე მინიატურა, ნოველა, მოთხრობა, 1 რომანი, 2 პიესა) გამოირჩევა. ნ. ლორთქიფანიძის პოეტური პროზის ის მინიატურები, რომლებშიც სამშობლოს ბედით დაკოდილი ადამიანის წუხილი ისმის (”მოლოდინში”, 1908; ”მრცხვენია”, 1909; ”საქართველო იყიდება”, 1910; ”რეკა”, 1911 და სხვ.) ღრმა ლირიზმით არის გამსჭვალული. მწერლის ყურადღების ცენტრში ე. წ. ”პატარა ადამიანია” (”პატარა კაცი”, ”მარად და მარად”, 1912, ”ტრაგედია უგმიროდ”, 1922; ”თავსაფრიანი დედაკაცი”, 1926 და სხვ.). ნ. ლორთქიფანიძის შემოქმედებაში მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს ფეოდალური ხანის ამსახველ თხზულებებს: ”მრისხანე ბატონი”, 1912; ”ჟამთა სიავე” (1920); ”რაინდები” (1924) და სხვ. ნ. ლორთქიფანიძის შემოქმედებაში თანაბარი სიძლიერით არის წარმოჩენილი ლირიზმი და იუმორი: ”რუმბი”, 1911; ”ქაღალდის კაცი”, 1920. მის თხზულებათა ერთ ნაწილს ლეგენდურ-ზღაპრული შინაარსი უდევს საფუძვლად ერთ ნაწილს ლეგენდურ-ზღაპრული შინაარსი უდევს საფუძვლად (”ავადმყოფი დედა”, 1909; ”მოწყენილი ანგელოზი”, ”უკვდავი გველი”, 1910). ნ. ლორთქიფანიძის ერთადერთი რომანი ”ბილიკებიდან ლიანდაგზე” (1928) ეხმაურება ქართველი ხალხის რევოლუციურ ბრძოლას 1905 – 1907 წლებში. მას ეკუთვნის პიესები ”ქეთო” (1914) და ”შეუთანხმებლები” (გამოქვეყნდა 1953 წელს). მხატვრული სიტყვის ბრწყინვალე ოსტატმა ნ. ლორთქიფანიძემ მნიშვნელოვნად განსაზღვრა XX საუკუნის ქართული პროზის განვითარება.
ნოველები და მინიატურები
1. სარეცელზე 2. საქართველო იყიდება 3. ბრმა თერძი
სქოლიო
კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1880 კატეგორია:გარდაცვლილი 1944 კატეგორია:წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ძვ. წ. 566
'''ძვ. წ. 566''' — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
გარდაიცვალნენ
*
ძვ. წ. 567
გარდაიცვალნენ
*
Lasioglossum sulcatulum
Lasioglossum sulcatulum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1925 წელს.
დოლრაჭალა
დოლრაჭალა, დოლრა — მდინარე სვანეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, მესტიის მუნიციპალიტეტში, ენგურის მარჯვენა შენაკადი. იწყება დოლრას მყინვარიდან. სიგრძე 24 კმ, აუზის ფართობი 191 კმ². საზრდოობს ძირითადად მყინვარული წყლით. წყალდიდობა იცის გვიან გაზაფხულზე, წყალმცირეა ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი 9,30 მ³/წმ.
ლიტერატურა
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის მდინარეები კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მდინარეები კატეგორია:ენგურის შენაკადები
გსპალტენჰორნი
გსპალტენჰორნი (Gspaltenhorn) — მთა ბერნის ალპებში, შვეიცარიაში. მდებარეობს სოფელ კინტალისა და ლაუტერბრუნენის ხეობებს შორის, ბერნის კანტონში. ზღვის დონიდან 3 436 მ სიმაღლით, იგი გამკილიუკის უღელტეხილის ჩრდილო-აღმოსავლეთით გადაშლილი ქედის უმაღლესი მწვერვალია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
კალიმანტანი
thumb|300px|right|კუნძული კალიმანტანი კალიმანტანი (Kalimantan, ასევე ბორნეო (Borneo)) — მსოფლიოში სიდიდით მესამე კუნძული; ერთადერთი კუნძული რომელსაც სამი სახელმწიფო იყოფს: ინდონეზია, მალაიზია და ბრუნეი. კუნძულის ფართობია — 743 330 კმ². კუნძული იმყოფება მალაის არქიპელაგის ცენტრში, სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში.
კუნძულის ყველაზე დიდი ნაწილია ადმინისტრაციული რეგიონი „კალიმანტანი“ (ინდონეზიის შემადგენლობაში), რომელიც 4 პროვინციად იყოფა.
ისტორია
XV საუკუნეში კუნძული დამოუკიდებელი გახდა ინდონეზიის იმპერიისაგან. ინდუისტური სახელმწიფოს ხელმძღვანელი ნაგარა დიპა, მცხოვრები კილიმანტანზე ჯუნგჯუნგ ბუი, ცოლად გაჰყვა იავანიის პრინცს - სურიანატს, რომლებიც ერთად მართავდნენ სახელმწიფოს.
ჩრდილო კალიმანტანი XV-დან XVII საუკუნემდე ბრუნეის სასულთნოს შემადგენლობაშ შედიოდა. 1703 წელს კუნძულის დიდი ნაწილი გადაეცა სულთან სულუს, განლაგებულს სამხრეთ ფილიპინებზე. 1857 წელს სულთანმა სულუ ჯამალულ ახლამ კირამიმ (1863—1881), ჩრდილო კალიმანტანი არენდით გადასცა ბრიტანულ კომპანიას. ეს ნაწილი დღეს მალაიზიის შემადგენლობაში შედის. ტერიტორიის შიდა ნაწილი უცხოელებით დასახლდა. დღეს კუნძულზე 3 სახელმწიფო ესაზღვრება ერთმანეთს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდონეზიის კუნძულები კატეგორია:მალაიზიის კუნძულები კატეგორია:ბრუნეის კუნძულები
ელის დაიმონდი
ელის დაიმონდი  (ინგლ. Alice (Annie) Diamond, დაბად. Alice Elizabeth Black; 1896— 1952) — ინგლისელი პროფესიონალი კრიმინალი,  წევრი ქალთა დანაშაულებრივი სინდიკატისა, რომელიც მოქმედებდა დიდ ბრიტანეთში მე-19 და მე-20 საუკუნეებში ბანდის — Forty Elephants  სახელით.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1896 წლის 22 ივნისს ლონდონში, Lambeth Workhouse Hospital-ში, თომას დაიმონდის (Thomas Diamond)  და მერი ენ ალის ბლეიკის (Mary Ann Alice Blake) ოჯახში. მშობლებმა პირველ შვილს მისცეს გვარი  Black. გოგონას მამა რამდენჯერმე იყო ნასამართლევი; ოჯახში ელისის გარდა კიდევ 7 ბავშვი იზრდებოდა. უმცროსი და — ლუიზა მოგვიანებით შეუერთდა ელისის  ბანდას, ძმა —  ტომი ერთ-ერთი წევრი იყო ქუჩაში მოქმედი ბანდისა Elephant and Castle Mob.
ელის დაიმონდის კრიმინალური კარიერა დაიწყო 1912 წელს, ცოტა ხანში იგი სათავეში ჩაუდგა ბანდას   Forty Elephants, შეცვალა რა ყოფილი მეთაური Mary Carr. ელის დაიმონდი ორგანიზატორული ნიჭით გამოირჩეოდა, მისი ბანდა ძირითადად დაკავებული იყო ძარცვით ლონდონის უესტ-ენდის უბანში, თუმცა მალე ბანდამ დანაშაულებრივი საქმიანობა ინგლისის სხვა ქალაქებშიც დაიწყო. მისი მეგობარი და მთავარი თანამზრახველი იყო მეგი ჰილი, განგსტერ ბილი ჰილის (ცნობილი ფსევდონიმით Boss of Britain's Underworld) და.
მიუხედავად იმისა, რომ ელისი, მეგი და ბანდის სხვა წევრები ხანდახან ციხეში იხდიდნენ სასჯელს, სიღარიბეში ცხოვრებას, მაინც მუდმივი რისკის ქვეშ ყოფნას ამჯობინებდნენ. ქურდებს შეეძლოთ ჩაეცვათ  ლონდონის პრესტიჟული მაღაზიებიდან მოპარული ასობით ფუნტის ღირებულების ელეგანტური სამოსი. ელისი გამოირჩეოდა წარმოსადეგი აღნაგობით, იგი 5 ფუტი და რვა დუიმის სიმაღლის იყო მაშინ, როდესაც საშუალო ინგლისელი კაცის სიმაღლე ხუთ ფუტსა და ექვს დუიმს აღწევდა. ელისი აღმერთებდა ბრილიანტის სამკაულებს და ატარებდა ამ ძვირფასი ქვებით შემკულ სამკაულებს. ბეჭდებით მორთული მუშტით მას შეეძლო მამაკისთვის შესაშური  დარტყმის მიყენება. თავისი“მოღვაწეობის“ წყალობით იგი ცნობილი გახდა, როგორც Queen of the Forty Thieves და Diamond Annie.
1925 წელს ელისი კვლავ მოხვდა ციხეში. იგი ბანდას ციხის კამერიდან კვლავ ხელმძღვანელობდა. მისმა ხელქვეითებმა ახალი „დედოფალი“ აღარ აირჩიეს და ბანდამ თანდათანობით შეწყვიტა საქმიანობა. ელისმა ციხიდან გამოსვლის შემდეგაც ვეღარ შეძლო ბანდის წევრების შეკრება და ძველი „დიდების“ აღდგენა.
მეორე მსოფლიო ომის დროს მას არ დაუტოვებია ლონდონი. სიცოცხლის ბოლომდე იქ ცხოვრობდა. იყო ბორდელის მფლობელი.
ელისი გარდაიცვალა 1952 წლის 1 აპრილს ლონდონში გაფანტული სკლეროზით.
ელის დაიმონდი არასოდეს დაქორწინებულა, მას  ურთიერთობა ჰქონდა ბერტ მაკდონალდთან,  ერთ-ერთ ლიდერთან  ბანდისა Elephant and Castle Mob.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1952 კატეგორია:კრიმინალები კატეგორია:კრიმინალები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:ქალი კრიმინალები
კობრისკბილასებრნი
კობრისკბილასებრნი (Cyprinodontidae) — თევზების ოჯახი კობრისკბილასნაირთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძე 3-10 სმ აღწევს. ოჯახში 430-მდე სახეობაა, ბინადრობენ ამერიკის, აფრიკის, სამხრეთ და აღმოსავლეთ აზიის ტროპიკულ და ზომიერად თბილ წყალში, ზოგი სახეობა — ცხელ წყალში (40-50°C). კობრისკბილასებრთა 3 სახეობა ცხოვრობს სამხრეთ ევროპაში. ზოგი სახეობა კარგად ეგუება წვიმისა და გვალვის მონაცვლეობის პირობებს. წყალსატევის ამოშრობისას თევზები იღუპებიან, ხოლო ლამში ჩაფლული ქვირითი ცოცხლობს. წვიმის მოსვლისთანავე ქვირითი ვითარდება და თევზი იჩეკება. ზოგი კობრისკბილასებრნი ცოცხლადმშობია (გამბუზია). სარეწაო მნიშვნელობა არა აქვთ. ბევრი კობრისკბილასებრნი ლამაზია და სააკვარიუმედ ამრავლებენ.
ლიტერატურა
*
Shake the Disease
Shake the Disease — ინგლისური ელექტრონული ჯგუფ Depeche Mode-ის დისკოგრაფიაში რიგით მე-13 სინგლი. იგი გამოიცა ბრიტანეთში, 1985 წლის 29 აპრილს, როგორც სინგლი კრებულიდან The Singles 81→85. თავდაპირველად დაგეგმილი იყო მისი ალბომში Black Celebration შეტანა, მაგრამ მუშაობა ამ სიმღერაზე დასრულებული იქნა ალბომის გამოცემამდე დიდი ხნით ადრე, ამიტომ გადაწყდა მისი პოპულარული სინგლების კრებულში დამატება.
სიმღერის ოფიციალური მუსიკალური ვიდეოს რეჟისორია პიტერ კერი. კლიპში გამოყენებულია იმ დროისთვის ნოვატორული ტრიუკი, დაკავშირებული კამერის მოძრაობასთან, რაც ქმნის ეფექტს, თითქოს ჯგუფის წევრები (რომლებიც ვიდეოში მონაწილეობენ) ვარდებიან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1985 წლის სინგლები კატეგორია:Depeche Mode-ის სიმღერები
Cerapachys ruficornis
Cerapachys ruficornis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
Lasioglossum sulthicum
Lasioglossum sulthicum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1853 წელს.
ძვ. წ. 568
'''ძვ. წ. 568''' — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
გარდაიცვალნენ
*
იუპიტერის ტაძარი
მინი|ქალაქი რომი რესპუბლიკის პერიოდში იუპიტერ ოპტიმუს მაქსიმუსის ტაძარი (იუპიტერი, დიდებული და საუკეთესო), აგრეთვე ცნობილი როგორც იუპიტერ კაპიტოლინუსის ტაძარი — დიდი ტაძარი კაპიტოლიუმის ბორცვზე ძველ რომში.
ტაძარი ძვ. წ. 200 წელს ააგეს და იუპიტერსა და მის თანმხლებ ღმერთებს იუნონასა და მინერვას მიუღძვნეს (კაპიტოლიუმის ტრიადა). ლუციუსი ტარკვინიუსმა აღთქმა დადო ტაძრის აგებაზე საბინებთან ბრძოლისას და სავარაუდოდ საძირკველი მისი ჩაყრილი უნდა იყოს. თუმცა სამუშაოს დიდი ნაწილი ლუციუს ტარკვინიუს სუპერბუსს უნდა ეკუთვნოდეს, რომელსაც ეს ტაძარი თითქმის დასრულებამდე მიუყვანია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის რესპუბლიკა კატეგორია:ძველი რომის არქიტექტურა
ბაბო ავალიშვილ-ხერხეულიძე
ბაბო (ბარბალე) ანდრიას ასული ავალიშვილ-ხერხეულიძე (დ. 3 აგვისტო [ძვ. სტ. 22 ივლისი], 1851, თბილისი ― გ. 6 დეკემბერი [ძვ. სტ. 23 ნოემბერი], 1900, იქვე) — ქართველი მსახიობი.
ბიოგრაფია
ტრაგიკული და დრამატული როლების პირველი შემსრულებელი თბილისის განახლებულ თეატრში (1879).1868 წელს დაამთავრა წმინდა ნინოს სასწავლებელი თბილისში. ამავე წლიდან გამოდიოდა სცენისმოყვარეთა შინაურ და საჯარო წარმოდგენებში. 1880 წლიდან დროდარდო მონაწილეობდა ქართულ პროფესიონალურ თეატრის სპექტაკლებში როგორც სცენისმოყვარე, 1881 წლიდან კი პროფესიულ მსახიობად ჩაირივხა და თითქმის სიცოცხლის ბოლომდე იქ მოღვაწეობდა.
ავალიშვილ-ხერხეულიძის შემოქმედება გამოირჩეოდა მხატვრული სისადავით. მთავარი როლები: მართა (გიორგი ერისთავის „ყვარყვარე ათაბაგი“), ქეთევანი (დავით ერისთავის „სამშობლო“), მარინე (ვალერიან გუნიას „და-ძმა“), მარგარიტა (დიუმას „მარგარიტა გოტიე“), ოფელია (უილიამ შექსპირის „ჰამლეტი“), ამალია (ფრიდრიხ შილერის „ყაჩაღები“) და სხვა. იყო ლადო მესხიშვილის, კონსტანტინე ყიფიანის, კოტე მესხის, ვასო აბაშიძის, მაკო საფაროვა-აბაშიძის, ნატო გაბუნიას ღირსეული პარტნიორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული  3 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1851 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1900 კატეგორია:ქართველი მსახიობები
დომბა
დომბა (Bison bonasus) — წყვილჩლიქოსანი ცხოველი ძროხისებრთა ოჯახისა. ხარის სხეული სიგრძე 3,5 მ აღწევს, სიმაღლე მინდაოში — 1,6 -1,9 მ, წონა 700-900 (იშვიათად 1200 კგ-მდე. ფური შედარებით პატარაა (წონა 400-600 კგ). კისერზე, თხემზე, ყელსა და მკერდზე გრძელი ბალანი აქვს. ფური სქესობრივად 3-4 წლის ასაკში მწიფდება, მოზვერი — უფრო ადრე. ფური ყოველწლიურად 1 ხბოს იგებს. დომბა იკვებება ბალახითა და ფოთლებით, ზამთარში — ხეებისა და ბუჩქების ყლორტებით, ტირიფის ქერქით და სხვა. ცხოვრობს ჯოგად. წარსულში ფართოდ იყო გავრცელებული ევროპასა და ჩრდილო-დასაცლეთ კავკასიაში. XX საუკუნისთვის მხოლოდ რუსეთში შემორჩა 2 ქვესახეობა — ბელოვეჟიეს დომბა, ბინადრობდა ბელოვეჟიეს ტვერში და კავკასიური დომბა, ბინადრობდა ჩრდილო-დასავლეთის კავკასიის მთის ტყეებში (საქართველოში გვხვდებოდა ბზიფის ხეობიდან თერგის სათავემდე). ამ ადგილებში უკანასკნელი დომბები ამოწყვიტეს შესაბამისად 1919-1927 წლებში, მხოლოდ ზოგიერთი ქვეყნის ზოოპარკში გადარჩა 48 დომბა; ტყვეობაში კავკასიური დომბის ხარისა და ბელოვეჟიეს დომბის ფურებისაგან მიიღეს კავკასიურ-ბელოვეჟიური დომბა; დომბების გასამრავლებლად შეიქმნა საშენები მსოფლიოს 25 ქვეყანაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბიზონები
სან-ხუან-დე-კაპისტრანოს მუნიციპალიტეტი
სან-ხუან-დე-კაპისტრანო (San Juan de Capistrano) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ანსოატეგის შტატში. მუნიციპალიტეტს ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება კარიბის ზღვა, დასავლეთიდან — მირანდას შტატი, სამხრეთიდან — მანუელ-ესეკიელ-ბრუსუალის მუნიციპალიტეტი, ხოლო აღმოსავლეთიდან — ფერნანდო-დე-პენალვერის მუნიციპალიტეტი.
სან-ხუან-დე-კაპისტრანოს მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა, 2011 წლის მონაცემებით, შეადგენს 12 315 ადამიანს. ხოლო ფართობი — 123 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ანსოატეგის შტატის მუნიციპალიტეტები
კარბიურატორი
right|thumb|250px|კარბიურატორი კარბიურატორი (Carburateur), ხელსაწყო, რომელიც დგუშიანი შიგაწვის ძრავებისათვის ამზადებს მსუბუქი თხევადი საწვავისა (უმთავრესად ბენზინისა) და ჰაერისაგან შემდგარ საწვავ ნარევს. საწვავი ნარევის შემზადების პროცესში იგი უზრუნველყოფსსაწვავის დოზირებას, მის წმინდად გაფრქვევასა და განსაზღვრული რაოდენობის ჰაერთან შერევას, შემდეგ კი აორთქლებას. ნარევის წარმოქმნა კარბიურატორში მთლიანად არ მთავდრება, პროცესი გრძელდება შემშვებ მილსა და ძრავას ცილინდრებში. კარბიურატორი საწვავს ავტომობილის მუშაობის ყოველი რეჟიმის შესაბამისად ისეთი თანაფარდობით უნდა ამზადებდეს, რომ იგი ოპტიმალური იყოს ძრავას მუშაობის ყოველი რეჟიმისათვის და უზრუნველყოფდეს მანქანის საუკეთესო ეკონომიური და დინამიური მაჩვენებლების მიღებას. ძრავას ცილინდრებში შესულ საწვავ ნარევში რაც შეიძლება სრულად უნდა დამთავრდეს თხევადი საწვავის აორთქლების პროცესი. კარბიურატორი უნდა იყოს მარტივი და შეეძლოს ავტომატური რეგულირება.
ლიტერატურა
კატეგორია:უნგრული გამოგონებები კატეგორია:გერმანული გამოგონებები კატეგორია:ძრავის შემადგენლობა
ანტონიო დე ტრუება
ანტონიო დე ტრუება ი ლა კინტანა (Antonio María de Trueba y de la Quintana; დ. 24 დეკემბერი, 1821 — გ. 10 მარტი, 1889) — ესპანელი პოეტი, რომანისტი და ფოლკლორისტი. იგი დაიბადა მონტელაში, ბისკაიში 1821 წელს (ზოგი წყაროს მიხედვით 1819 წელს) სადაც პირადად მიიღო განათლება.
ალ კაპონე
მინი|ალ კაპონე 1935 წელს
ანტონიო დე ტრუება
ბიოგრაფია
ტრუება ადრინდელი ესპანური რეალიზმის წარმომადგენელია. იგი წარმოშობით ბასკია და მის შემოქმედებაში დიდი ადგილი უჭირავს ბასკური ფოლკლორის ნიმუშებს. გამოქვეყნებული აქვს მოთხრობების კრებულები „ხალხური მოთხრობები“ (1859), „ვარდისფერი მოთხრობები“ (1859), „სოფლური მოთხრობები“ (1860), სადაც ასახავს ბასკეთის ყოფა-ცხოვრების სურათებს, ისტორიასა და ფოლკლორს. შესანიშნავად ხატავს მთელს გალერეას გულწრფელ, გულახდილ, მორჩილ შრომელთა ხასიათებისა, რომლებიც მთლიანად მინდობილნი არიან ეკლესიასა და ბურჟუაზიულ მორალს. ანტონიო ტრუება არც ქალაქის წვრილ ბურჟუაზიას ივიწყებს. ავტორია ისტორიული რომანებისა: „სიფი“ (1851), „სიდის ქალიშვილი“ და ეპოქის ცხოვრების ამსახველი რომანისა „თანამედროვე სიჩლუნგე“ (1876).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპანელი პოეტები კატეგორია:ესპანელი რომანისტები კატეგორია:ესპანელი ფოლკლორისტები კატეგორია:დაბადებული 1821 კატეგორია:გარდაცვლილი 1889
ალ კაპონე
ალფონს გაბრიელ „ალ“კაპონე (Alfonso Capone; მეტსახელად დადაღული სახე; დ. 17 იანვარი, 1899 — გ. 25 იანვარი, 1947) — ამერიკელი განგსტერი, რომელიც 1920-1930-იან წლებში ჩიკაგოს ტერიტორიას აკონტროლებდა. ავეჯის ბიზნესის საფარით დაკავებული იყო ბუტლეგერობით, სათამაშო ბიზნესითა და პროსტიტუციით. დროთა განმავლობაში აშშ-ის ორგანიზებულ დამნაშავეთა იტალიურ მაფიაში ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი წარმომადგენელი გახდა.
ალ კაპონე დაიბადა ნიუ იორკში იტალიელ ემიგრანტთა ოჯახში. კაპონე ადრეული ასაკიდანვე ჩაერთო კრიმინალური ბანდის საქმიანობაში, მას შემდეგ, რაც 14 წლის ასაკში სკოლიდან გარიცხეს. 1920-იანი წლების დასაწყისში ის გადავიდა ჩიკაგოში, რათა გამოეყენებინა ფულის შოვნის ახალი შესაძლებლობები, მშრალი კანონის დროს არალეგალური ალკოჰოლური სასმელით ვაჭრობის გზით. ამასთანავე ჩართული იყო სხვა სახის კრიმინალურ საქმიანობაშიც, მოხელეთა მოქრთამვასა და პროსტიტუციის ორგანიზებაში.
უკანონო საქმიანობის გარდა, კაპონე იყო საჯარო ფიგურაც. ის ეხმარებოდა სხვადასხვა საქველმოქმედო ორგანიზაციებს იმ ფულით, რომელსაც თავისი საქმიანობით შოულობდა, ამიტომაც ზოგჯერ მას მოიხსენიებდნენ "თანამედროვეობის რობინ ჰუდად". კაპონეს რეპუტაცია მას შემდეგ შეილახა, რაც მონაწილეობა მიიღო "წმინდა ვალენტინის დღის ხოცვა-ჟლეტაში", სადაც მოწინააღმდეგე დაჯგუფების შვიდი განგსტერი სიკვდილით დასაჯეს.
გარდაიცვალა 1947 წლის 25 იანვარს გულის შეტევით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიური მაფია კატეგორია:ამერიკელი კრიმინალები კატეგორია:დაბადებული 17 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1899 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1947 კატეგორია:ნიუ-იორკელები კატეგორია:იტალიელი კრიმინალები კატეგორია:იტალო-ამერიკელები
ტობას ხალხი
მინი|250პქ|ტობას ხელოვნება — გიგანტური ჯავშნოსანის სკულპტურა ტობა — ეთნიკური ჯგუფი არგენტინაში, ბოლივიასა და პარაგვაიში. მიეკუთვნებიან გრან-ჩაკოს რეგიონში მცხოვრებ ადგილობრივთა უფრო ფართო ჯგუფს — გუაიაკურუს. 2005 წლის მონაცემებით, მხოლოდ არგენტინაში, 47 951 ტობა ცხოვრობდა ჩაკოს, ფორმოსისა და სანტა-ფეს პროვინციებში.
ტობას ხალხის თვითსახელწოდება Qom-lik უბრალოდ „ხალხს“ ნიშნავს. სახელი „ტობა“ გუარანის წარმოშობისაა და „დიდ შუბლს“ ნიშნავს, სწორედ ასე უწოდეს მათ პირველმა ესპანელმა მოსახლეებმაც. ეს იმის გამო, რომ ტობას ხალხი გლოვის ნიშნად თავის წინა მხარეს, შუბლს ზემოთ თმას იპარსავდნენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდიელები კატეგორია:არგენტინის ეთნიკური ჯგუფები კატეგორია:ბოლივიის დემოგრაფია კატეგორია:პარაგვაის დემოგრაფია
No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded
No Quarter — Page and Plant-ის ალბომი. იგი გამოვიდა ლეიბლზე Atlantic Records 1994 წლის 14 ოქტომბერს. მოგვიანებით პეიჯმა და პლანტმა გამოუშვეს ამავე სახელწოდების DVD, დაფუძნებული ვიდეოზე, რომლის ჩაწერაში ლედ ზეპელინის ყოფილ წევრებს დაეხმარა MTV. ჩაწერები მიმდინარეობდა მაროკოში, უელსში და ლონდონში.
ბას-გიტარაზე აქ უკრავდა ჩარლი ჯოუნსი, მუსიკოსი, რომელიც აგრეთვე უკრავდა პლანტის საკუთარ ბენდში. ბევრი თვლის, რომ სწორედ აქ დაიწყო კონფლიქტი ჯონ პოლ ჯოუნსთან, რომელიც წლების განმავლობაში ნაწყენი იყო პეიჯსა და პლანტზე. ვარაუდობდნენ, რომ მას არ ესიამოვნა, რომ დანარჩენ ორს არ სურდა მასთან თანამშრომლობა. გარკვეულ უკმაყოფილებას ჯოუნსში აგრეთვე იწვევდა ისიც, რომ ლედ ზეპელინის ორმა წევრმა საკუთარ ალბომს და საკონცერტო DVD ნაშრომს, სახელად No Quarter უწოდა, ამავე სახელწოდების სიმღერის შექმნაში კი ბას-გიტარისტის როლი მნიშვნელოვანი იყო.
ალბომმა #4 ადგილი დაიკავა ბილბორდის პოპულარული ალბომების ჩარტში.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები - ჯიმი პეიჯი და რობერტ პლანტი, გარდა აღნიშნულებისა.
ორიგინალური ვერსია
თავდაპირველად ალბომი გამოიცა აშშ-ში ასეთი სიით:
2004 წლის გამოცემა
ათწლიანი იუბილე აღინიშნა გამოცემით, რომელზეც ასეთი სიაა წარმოდგენილი:
DVD გამოცემა
მარჯვნივ|მინი|200პქ|DVD გამოცემის გარეკანი No Quarter-ის გამოცემის შემდეგ ჯიმი პეიჯმა და რობერტ პლანტმა გადაწყვიტეს გამოეშვათ ამავე სახელწოდების ვიდეო. ფილმის ძირითადი ჩაწერები მიდიოდა ორ ქვეყანაში მაროკოსა და დიდ ბრიტანეთში.
ათწლიანი იუბილეს აღსანიშნავად Unledded გამოვიდა DVD-ზე, რომელზეც წარმოდგენილი იქნა დამატებითი სიმღერები, ინტერვიუ, მოროკოს კადრების მონტაჟი, „Black Dog“-ის შესრულება დიკ კლარკის ამერიკული მუსიკის დაჯილდოებაზე და სიმღერის „Most High“ მუსიკალური ვიდეო (ალბომიდან Walking into Clarksdale). DVD-ზე შეტანილია სიმღერები, რომლებიც არ მოხვდა CD გამოცემაში - „What Is and What Should Never Be“ და „When the Levee Breaks“. ვინაიდან პლანტმა და პეიჯმა საკუთარი გამოსვლა შემქმნელებს Live Aid-ის DVD ვერსიაში არ შეატანინეს, მათ Unledded-ის გაყიდვების შემოსავლის ნაწილი გადარიცხეს ფონდში Band Aid.
სქოლიო
კატეგორია:Page and Plant-ის ალბომები კატეგორია:1994 წლის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:ჯიმი პეიჯის ალბომები კატეგორია:რობერტ პლანტის ალბომები კატეგორია:Atlantic Records-ის ვიდეო ალბომები
ძვ. წ. 569
გარდაიცვალნენ
*
არიადნა შენგელაია
არიადნა ვსევოლოდის ასული შენგელაია (დ. 13 იანვარი 1937, ტაშკენტი, უზბეკეთი) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1979). 2000 წელს მიენიჭა რუსეთის სახალხო არტისტის წოდება. საკავშირო კინოფესტივალის ლაურეატი (1959). შენგელაიამ პირველი პრემია მიიღო კიევის საკავშირო კინოფესტივალზე ტატიანა ლარინას როლის შესრულებისთვის ფილმში „ევგენი ონეგინი“ (1958). საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი (2020).
1960 წელს დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი (ბ. ბელოკუროვის სახელოსნო). იყო თბილისის გრიბოედოვის სახელობის დრამატული თეატრის მსახიობი. კინოში არაერთი როლი აქვს შესრულებული. 1957 წლიდან იღებენ კინოში. ჯერ კიდევ კინემატოგრაფიის ინსტიტუტში სწავლისას ითამაშა ფილმებში: „ევგენი ონეგინი“ და „ეჟენი გრანდე“. 1950-იანი წლების ბოლოსა და 1960-იანი წლების დასაწყისში იყო საბჭოთა კინოს ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული მსახიობი. 1960 წლიდან მუშაობდა კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“. მისი კინოდებიუტი შედგა ფილმში „ეკატერინა ვორონინა“, სადაც შეასრულა ირინას როლი. სხვადასხვა დროს თანამშრომლობდა რეჟისორებთან ივანე პირიევთან, გიორგი დანელიასთან, ნადეჟდა კოშევეროვასთან, ფელიქს მირონერთან, ისიდორე ანენსკისთან, აბრამ როომთან, ნაუმ ტრახტენბერგთან, ელდარ შენგელაიასთან და სხვებთან. არიადნა შენგელაია ცნობილი იყო თავისი ნატიფი არტისტული სილამაზითა და ძველბერძნული სახელით — არიადნათი. 1980 წლიდან მუშაობას იწყებს მაქსიმ გორკის სახელობის კინოსტუდიაში მსახიობად. კინოში შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: „შერეკილები“, „ევგინი ონეგინი“, „მთვარის მოტაცება“, „თეთრი ქარავანი“, „ძოწის სამაჯური“ და სხვა. თამაშობდა თეატრშიც. აღსანიშნავია კლეოპატრას როლი ბერნარდ შოუს პიესაში „კეისარი და კლეოპატრა“ და ანა ფრანკის როლი სპექტაკლში „ანა ფრანკის დღიური“. 1957-1980 წლებში ქორწინებაში იმყოფებოდა ქართველ რეჟისორთან ელდარ შენგელაიასათან. არიადნა შენგელაიას პირველი გვარია შპრინკი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:რუსეთის სახალხო არტისტები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები არიადნა
ძვ. წ. 570
გარდაიცვალნენ
*
Lasioglossum suppressum
Lasioglossum suppressum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1983 წელს.
Cerapachys rufithorax
Cerapachys rufithorax — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
უჯაინი
უჯაინი (ჰინდი उज्जैन) — ქალაქი ინდოეთის დასავლეთ ნაწილში, მადჰია-პრადეშის ტერიტორიაზე, მდ. ჩამბალას შენაკადებთან. ინდუიზმის შვიდიდან ერთ-ერთი უწმინდესი ქალაქი, სადაც ყოველ 12 წელიწადში ერთხელ ხალხის უზარმაზარი ნაკადის თანხლებით ტარდება კუმბა მელას რიტუალი. მოსახელობა დაახლოებით 430 ათასი (2011).
ისტორია
უჯაინი ინდოეთის ერთ-ერთი უძველესი ქალაქია. მაჰაბჰარატაში ნახსენებია ავანტის სამეფო, რომლის დედაქალაქი მოიხსენება სახელით უჯაინი. აშოკას მმართველობის პერიოდში მაურიების იმპერიის მიერ ინდოეთის გაერთიანების შემდეგ იგი გახდა ქვეყნის დედაქალაქი.
„ერიტრეას ზღვის პერიპლეში“ (ჩვ.წ. I საუკუნე) და კლავდიუს პტოლემეს "გეოგრაფიაში" უჯაინი მოხსენიებულია ოზენად — მაშინ აქ მდებარეობდა დასავლეთის ქშატრიების რეზიდენცია. IV—VI საუკუნეებში აქ მდბარეობდა გუპტას იმპერიის ცენტრი. აქედან მართავდა ჩრდილოეთ ინდოეთს დიდი მეომარი ჩანდრაგუპტა II. აქედან მართავდა მართავდა ინდოეთს ლეგენდარული მეფე ჰემუ ვიკრამადიტია, რომელიც სავარაუდოდ, მე-V საუკუნესი ცხოვრობდა...
V—VI საუკუნეებში უჯაინში მოღვაწეობდნენ ძველი ინდოეთის უძლიერესი ასტრონომები: არიაბჰატა, ბარაჰამიჰირა, ბრაჰმაგუპტა. უჯაინიდან დაიწყო ნულოვანი მერიდიანის ათვლა.
უჯაინის, როგორც მმართველი ქალაქის დასასრული დაიწყო 1235წელს, როცა ქალაქი აიღო დელის სულთანმა ილთუთმიშმა. მუსლიმი მმართველები ქალაქს 500 წლის მანძილზე ფლობდნენ.
ღირსშესანიშნაობები
სამეფო სასახლის გვერდით უმნიშვნელოვანესი შენობაა ქალაქის შივაისტური ტაძარი — მაჰაკალი. ის აგებულია უძველესი დროიდან,  გაანადგურებულ იქნა დელის სულთნის ილთუთმიშის მიერ, მაგრამ მოგვიანებით აღადგინეს.
სამხრეთ აღმოსავლეთის ტაძარი — იანტრა-მანტარი წარმოადგენს ხუთი ასტრონომიული ობსერვატორიიდან ერთ-ერთს, რომლებიც აიგო 1728-34 წლებში. ჯაიპურის მაჰარაჯას სავაი ჯაი სინგჰის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ინდუიზმის წმინდა ქალაქები კატეგორია:მადჰია-პრადეშის ქალაქები
ძვ. წ. 571
გარდაიცვალნენ
*
შირაკის პროვინცია
შირაკი (Շիրակ) — სომხეთის პროვინცია (მარზი) ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. დასავლეთიდან ესაზღვრება თურქეთი, ხოლო ჩრდილოეთიდან — საქართველო; აღმოსავლეთითა და სამხრეთით ლორესა და არაგაწოტნის სომხური პროვინციებითაა შემოსაზღვრული. დედაქალაქია გიუმრი. შირაკი ხაშის სამშობლოდ ითვლება. მისი უდიდესი ნაწილი ნახევრად-უდაბნოა. შირაკს ემსახურება შირაკის აეროპორტი, რომელიც გიუმრთან მდებარეობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის პროვინციები
ალესანდრა ამბროსიო
ალესანდრა ამბროსიო (Alessandra Ambrosio; დ. 11 აპრილი, 1981) — ბრაზილიელი სუპერმოდელი. წარმოშობით არის იტალიელი.
პირადი ცხოვრება
ჰყავს ორი შვილი - ანია და ნოა.
სქოლიო
კატეგორია:ბრაზილიელი მოდელები კატეგორია:დაბადებული 1981 კატეგორია:დაბადებული 11 აპრილი
ფრიზის ჯგუფი
ფრიზის ჯფუფი — არის მათემატიკური ცნება, რომელიც გამოიყენება სიბრტყეზე ერთი მიმართულებით განმეორებადი მოდელების კლასიფიცირებისათვის, ნიმუშის (pattern) სიმეტრიის მიხედვით.