cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სლოვაკეთის ეროვნული აჯანყება
სქოლიო
კატეგორია:ჩეხოსლოვაკია მეორე მსოფლიო ომში კატეგორია:1944 წელი ჩეხოსლოვაკიაში კატეგორია:1944 წლის კონფლიქტები კატეგორია:სლოვაკეთის ეროვნული აჯანყება კატეგორია:აჯანყებები მეორე მსლოფლიო ომის დროს კატეგორია:სლოვაკეთის ისტორია კატეგორია:სლოვაკეტის სამხედრო ისტორია მეორე მსოფლიო ომის დროს კატეგორია:ჩეხოსლოვაკიის ისტორია კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის ოპერაციები და ბრძოლები კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის ოპერაციები და ბრძოლები გერმანიის მონაწილეობით კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის ოპერაციები და ბრძოლები ჩეხოსლოვაკიის მონაწილეობით
ფიანარანცუა
ფიანარანცუა (Fianarantsoa) — ქალაქი მადაგასკარის სამხრეთ-ცენტრალურ ნაწილში. ფიანარანცუის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1200 მეტრზე. 2009 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენდა 160 550 ადამიანს. რკინიგზით უკავშირდება ნავსადგურ მანაკარას. მუშაობს ბრინჯსაცეხვი, ხორცსაკონსერვო და სხვა საწარმოები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მადაგასკარის ქალაქები კატეგორია:რეგიონალური დედაქალაქები მადაგასკარში
დავუდლუ (აღდაში)
დავუდლუ (Davudlu) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში.
ჟაბლიაკის მუნიციპალიტეტი
ჟაბლიაკის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი მონტენეგროში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ჟაბლიაკი.
დემოგრაფია
ჟაბლიაკის მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2013 წელს შეადგენდა 4 204 ადამიანს. . ფართობი 445 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:მონტენეგროს მუნიციპალიტეტები
კოსოვო (მრავალმნიშვნელოვანი)
სახელი კოსოვო შეიძლება აღნიშნავდეს:
კახაბერ ანჯაფარიძე
კახაბერ ანჯაფარიძე (დ. 9 აპრილი, 1970, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი და იურისტი.
1998 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 2001–2004 წლებში იყო კომპანია „სანდოს“ ადვოკატი. 2004–2005 წლებში იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მდივნის თანაშემწე. 2005–2006 წლებში საქართველოს პრეზიდენტის საპარლამენტო მდივნის სამსახურის კანონშემოქმედებითი და სამართლებრივი ექსპერტიზის სამმართველოს უფროსი. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა —  გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კახაბერ
ომი ლატვიის დამოუკიდებლობისათვის
ომი ლატვიის დამოუკიდებლობისათვის, ასევე ლატვიის ომი თავისუფლებისთვის (Latvijas brīvības cīņas ან ომი ლატვიის განთავისუფლებისთვის (Latvijas atbrīvošanas karš) — შეიარაღებული კონფლიქი ლატვიაში, რომელიც დაიწყო 1918 წლის 5 დეკემბერს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ და დასრულდა 1920 წლის 11 აგვისტოს ლატვიის რესპუბლიკასა და რუსეთის სფსრ-ს შორის დადებული რიგის ხელშეკრულებით.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონეთის ისტორია კატეგორია:ლატვიის ისტორია კატეგორია:რუსეთის ომები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს ომები კატეგორია:XX საუკუნის ომები
უკანაუბნის ეკლესიის ნანგრევი
უკანაუბნის ეკლესიის ნანგრევი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარ უკანუბანში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
სოფლიდან დასავლეთით 1 კმ-ზე, მდინარე ცხრაზმის მარჯვენანაპირას არსებულიეკლესიიდან შემორჩენილია აღმოსავლეთი დადასავლეთი კედლების მცირე ფრაგმენტები. აღმოსავლეთ კედელში მოწყობილიანიშა. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია დიდიზომის ფლეთილიქვა. ეკლესიის დანარჩენი კედლები მიწის პირზე არ იკითხება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ამირან კალაძე
ამირან კალაძე (დ. 3 მაისი, 1945, სოფ. ეწერი, სამტრედიის რაიონი  — გ. 27 ივნისი, 1995) — ქართველი პოლიტიკოსი, ესტონური ენისა და ლიტერატურის მთარგმნელი, მწერალი.
ბიოგრაფია
1970 წელს დაამთავრა  შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტი.
ესტონეთში სამხედრო სავალდებულო სამსახურის მოხდის შემდეგ დარჩა ტალინში, მუშაობდა ტალინის ფოლკლორის ოპერატორად. თავისი ცხოვრების დიდი ნაწილი გაატარა ესტონეთში, სადაც შექმნა ოჯახი.
1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
გარდაიცვალა ტრაგიკული შემთხვევისას საქართველოში. პოსტსაბჭოთა პერიოდის საქართველო 1990-იან წლებში წარმოდგენდა ძალაუფლებისთვის ბრძოლის ასპარეზს. ზვიად გამსახურდია იყო პირველი დემოკრატიულად არჩეული პრეზიდენტი. 1995 წელს ამირან კალაძე შეეწირა მის პოლიტიკურ მრწამს. მედრიონელებმა ის ცივ მდინარეში დგომით დასაჯეს და მალევე გულის შეტევით გარდაიცვალა.
თარგმნები
ესტონურიდან ქართულზე
ქართულიდან ესტონურზე
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 3 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1995 კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ამირან
ივანე IV-ის სამართლის წიგნი
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი რუსული სამართალი
თელავის საცხოვრებელი სახლი (თეიმურაზ ბაგრატიონის 10)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს თეიმურაზ ბაგრატიონის ქუჩაზე (№ 10). თარიღდება XIX საუკუნის I ნახევრით.
სახელმწიფო დუმა
სახელმწიფო დუმა (Госуда́рственная ду́ма) — რუსეთის ფედერაციის ფედერალური კრების ქვედა პალატა; ზედა პალატას წარმოადგენს რუსეთის ფედერალური საბჭო. დუმის შენობა მდებარეობს მოსკოვის ცენტრში, მანეჟის მოედნიდან რამდენიმე მეტრში. მის წევრებს დეპუტატებს უწოდებენ. სახელმწიფო დუმამ ჩაანაცვლა რუსეთის უმაღლესი კრება, მას შემდეგ, რაც 1993 წლის საკონსტიტუციო კრიზისის გამო, ბორის ელცინმა ახალი კონსტიტუცია შეიმუშავა, რომელიც საყოველთაო რეფერენდუმით დამტკიცდა.
თელავის საცხოვრებელი სახლი (თეიმურაზ ბაგრატიონის 10)
სახლი ერთსართულიანია, მაღალი ნახევარსარდაფით. ნაშენია ქართული აგურით, შემორჩენილია აივნის ხის დორიული სვეტები და ჭვირული მოაჯირი - თელავური ნახატით. სახლის სარდაფი თაღოვანია, დაყრდნობილია აგურის ოთხკუთხა სვეტებზე. სახლს, ქუჩის მხრიდან,შერეული წყობით ნაშენი ზღუდე-გალავანი საზღვრავს, რომლის ცენტრალურ ნაწილში, აგურის შეისრულ თაღში, ხის ალაყაფის კარია ჩამოსხმული.
სახელმწიფო დუმა
ისტორია
სახელმწიფო დუმა ჩამოყალიბდა 1906 წელს და ის რუსეთის პირველი არჩეული პარლამენტი იყო. მეფე ნიკოლოზ II-ის პირველი ორი მცდელობა, ის აქტიური გაეხადა, წარუმატებელი აღმოჩნდა. ამის შემდეგ, ყოველი დუმა შეკრებიდან რამდენიმე თვეში იშლებოდა. 1907 წლის საარჩევნო რეფორმის შემდეგ, ამავე წლის ნოემბერში, აირჩიეს მესამე დუმა, რომელიც ძირითადად ზედა კლასის წევრებისგან შედგებოდა, რადიკალური შეხედულებების ადამიანები კი დუმაში ვეღარ მოხვდნენ. 1905 წლის რევოლუციის შემდეგ დაარსებული დუმა რუსეთის ავტოკრატიულ სისტემაში მნიშვნელოვანი ცვლილებების მაუწყებელი იყო. გარდა ამისა, შემდეგში დუმამ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა რუსეთის ისტორიაში, რადგან ის თებერვლის რევოლუციის ერთ-ერთი ხელშემწყობი ფაქტორი აღმოჩნდა, რომელმაც რუსეთში ავტოკრატიას ბოლო მოუღო.
1993 წლის დეკემბერში, ელცინის მხარდამჭერმა პარტიებმა არჩევნებში დუმის 175 ადგილი მოიპოვეს, მოწინააღმდეგე მემარცხენე ბლოკმა კი 125 ადგილი.
2000-იანი წლების დასაწყისში, 1999 წლის საპარლამენტო არჩევნებიდან მოყოლებული, სახელმწიფო დუმის წარმმართველი ძალები იყვნენ პრეზიდენტის მხარდამჭერი პარტია „ერთობა“ და რუსეთის კომუნისტური პარტია.
ჩიგოიანის წმინდა გიორგის ეკლესია
ჩიგოიანის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩიგოიანში. აგებულია გვიანი შუა საუკუნეებში. ნანგრევებად ქცეული მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია რიყის, ფლეთილი და შირიმის ქვით იყო ნაგები. ნახევარწრიულ საკურთხეველში, მორღვეული სარკმლის ორსავე მხარეს თითო ნიშაა მოთავსებული. სამხრეთ კედელში შესასვლელი კარის მარცხენა წირთხლია შემორჩენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია: ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სახელმწიფო დუმა
უფლებამოსილებები
რუსეთის დუმას შეუძლია დეკრეტების გამოცემა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის პოლიტიკა კატეგორია:რუსეთის ფედერალური კრება
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ჭ. ამირეჯიბის 11)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს ჭაბუა ამირეჯიბის ქუჩაზე (№ 11). თარიღდება XIX საუკუნის მიწურულით.
სახლი ერთსართულიანია აგურის შენობა გრძივი ფასადით ქუჩაზე გამოდის. ფასადი ხუთი ღობით რიტმულად არის დანაწევრებული. ფასადის ცენტრში სადარბაზოს ლითონისცხაურიანი, ხის კარია მოთავსებული რომლის აქეთ-იქით ორ-ორი სარკმელია. კარის თავზე ლითონის ორკალთა მარკიზია, კარიც და სარკმელებიც მშვილდისებრთაღოვანია. სარკმლის თავზე დეკორატიული ზღუდარებია გამოყვანილი. სახლს კბილანისებრი ფრიზი მიუყვება, რომლის თავზე მართხუთხა ნიშებით დანაწევრებული ჰარაპეტია. გვერდითი ფასადები აგურისაა და რიყის ქვის შერეული წყობით არის ნაშენი, ეზოს მხარეს ადრე არსებული, ხის აივანია ამოშენებული. შენობა გადახურულია თუნუქით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ბოუქდუზი (კანგარლი)
ბოუქდუზი (Böyükdüz) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, კანგარლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 424 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანგარლის რაიონის სოფლები
ივანე III-ის სამართლის წიგნი
ივანე III-ის სამართლის წიგნი — რუსეთის სამეფოს ცენტრალიზებული სახელმწიფოს პირველი კოდექსი. მისი წყაროებია რუსკაია პრავდა და ფსკოვის სამართლის სიგელი, ასევე საწესდებო სიგელები, ჩვეულებითი სამართალი და დიდი მთავრის ბრძანებულებები. მიღებულია 1497 წელს. ძეგლში დიდი ადგილი უჭირავს სისხლის სამართლის, და სისხლის სამართლის საპროცესო სამართლის ნორმებს, ნორმებს ცენტრალური და ადგილობრივი სასამართლოების შესახებ. დადგინდა 26 ნოემბერს გლეხის მიერ სხვა მებატონესთან გადასვლის უფლება. ძეგლმა ხელი შეუწყო რუსეთში ერთიანი სამართალწარმოების ჩამოყალიბებას, ცენტრალიზებული სახელმწიფოს შემდგომ განვითარებას.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი რუსული სამართალი
ბრანკო რადიჩევიჩი
ალექსიე „ბრანკო“ რადიჩევიჩი (Алексије Бранко Радичевић / Aleksije Branko Radičević; დ. 28 მარტი, 1824, ვენა, ავსტრია-უნგრეთის იმპერია — გ. 1 ივლისი, 1853, ვენა, ავსტრია-უნგრეთის იმპერია) — სერბი პოეტი, რომელიც რომანტიზმის პერიოდში წერდა.
ბიოგრაფია
ბრანკო რადიჩევიჩი დაიბადა 28 მარტს 1824 წელს სლავონსკი-ბროდში. მისი ნათლობის სახელი ალექსიე იყო, რომელიც მოგვიანებით ბრანკოდ, მეტად გავრცელებულ სერბულ სახელად გადაიკეთა. მან საშუალო სკოლა სრემსკი კარლოვაცში დაასრულა, სადაც ხშირად წერდა ლექსებს. მოგვიანებით მან სწავლა ვენაში განაგრძო. 1847 წელს გამოიცა რადიშევიცის პირველი ლექსთა კრებული, რითაც სერბულ პოეზიაში ახალი ერა დაიწყო. ის სერბეთში გაემგზავრა, თუმცა მალევე დაბრუნდა ვენაში მედიცინის შესასწავლად. სწავლისას მის გარშემო იყვნენ სერბი ინტელექტუალები, ასევე მისი ახლო მეგობრები: ვუკ კარაჯიჩი, ჯურო დანიჩიჩი და მილიცა სტოიადინოვიჩ სრპკინია, ასევე პეტრე II პეტროვიჩ-ნეგოში. რადიჩევიჩის ლექსების მეორე კრებული საზოგადოდ პირველ კრებულზე სუსტად ითვლება. გარდაცვალებამდე მცირე ხნით ადრე, მან დაწერა ცნობილი პოემა Kad mlidijah umreti (როგორც ვფიქრობდი სიკვდილზე).
ის იყო ერთ-ერთი პირველი პოეტთაგანი, რომელმაც ლექსების წერა მარტივ, ხალხისთვის გასაგებ ენაზე დაიწყო.. მან სცადა ხალხური სიმღერების რიტმის ხელახლად შექმნა და ამით მხარი დაუჭირა ვუკ კარაჯიჩის ვერსიას, რომ ახლად რეფორმირებულ სერბულ ენაზე ლექსების დაწერა შესაძლებელი იყო. რადიშევიჩი ძალიან მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა ვუკ კარაჯიჩის გამარჯვებისთვის, რადგან მან ახალგაზრდა მწერლები და პოეტები შეკრიბა ენის რეფორმის ჩამოსაყალიბებად.
სკერლიჩი თავის ახალი სერბული ლიტერატურის ისტორიაში წერს რომ ბრანკო რადიჩევიჩმა მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა იოვან იოვანოვიჩ ზმაიზე, ბოგობოი ატანაცკოვიჩზე, კოსტა რუვარაცზე, იოვან გრჩიჩ მილენკოსა და ამ პერიოდის მრავალ სერბ პოეტზე.
რადიჩევიჩი გარდაიცვალა ტუბერკულოზის დიაგნოზით ვენაში 1853 წელს, 1883 წელს კი მისი ნეშტი სტაჟილოვოში დაკრძალეს.
thumb|რადიჩევიჩის სახლი სრემსკი კარლოვცში thumb|right|ბრანკო რადიჩევიჩის მონუმენტი სრემსკი კარლოვცში
შემოქმედება
Đački rastanak (სკოლის მეგობრების განშორება) ყველაზე პოპულარულია მის ნამუშევრებს შორის. მასში რადიჩევიჩმა გადმოსცა კოლეჯის სტუდენტების ცხოვრება.
მოგვიანებით რადიჩევიჩმა სტილი შეცვალა და ჯორჯ გორდონ ბაირონსა და რომანტიზმის მიმდევრებს მიბაძა. მასზე გავლენა მოახდინა ალექსანდრე პუშკინის ევგენი ონეგინმა და ბესარიონ ბელინსკის 1843 წლის ესემ პუშკინსა და რეალიზმზე. მისმა ნაშრომმა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ვუკ კარაჯიჩის ენის რეფორმის კულტურულ ბრძოლაში გამარჯვებაში.
მემკვიდრეობა
რადიჩევიჩს რამდენიმე დაუსრულებელი ნამუშევარი დარჩა. დარჩენილია ერთი ტექსტი, რომელიც წარმოადგენდა კვლევას სლავური რომანტიკული ირონიის შესახებ, ხოლო მეორე ნამუშევარი - 1477 სტრიქონიანი ლექსია, რომლის შექმნაც ბრანკომ დაიწყო 1849 წელს და რომელსაც ორი სათაური ჰქონდა: Ludi Branko (სულელი ბრანკო) და Bezimena (უსახელო). სამოცდაოთხი წლის შემდეგ, ლიტერატურათმცოდნეებმა პავლე პოპოვიჩმა და მისმა ძმამ, ბოგდან პოპოვიჩმა დაადგინეს, რომ ამ პოეტურ ფრაგმენტში „არანაირი პოეზია არ არსებობს“ და „ის არანაირ კომპლიმენტს არ იმსახურებს“.
რადიჩევიჩი შედის „100 ყველაზე გამოჩენილი სერბის“ სიაში. მან გავლენა მოახდინა მომავალი თაობის სერბ პოეტებზე, მათ შორის: ჯურა იაკშიჩზე, იოვან გრჩიჩ მილენკოზე და მილოშ ცრნიანსკიზე.
იოვან სოლდატოვიჩმა შექმნა ბრანკოს ქანდაკება მის მშობლიურ სახლში განსათავსებლად. ეს ქანდაკება 1990-იან წლებში სლავონსკი-ბროდიდან წაიღეს. ქანდაკების დასაბრუნებლად მოლაპარაკებები დღესაც მიმდინარეობს.
ბრანკოს პრემია ჩამოყალიბდა 1954 წელს მის პატივსაცემად. ჯილდო გადაეცემა საუკეთესო წიგნს ან ლექსების კრებულს, რომელიც შესრულებულია სერბულ ენაზე და გამოცემულია 30 წელზე ახალგაზრდა ავტორების მიერ.
სკოლებს ბატაინიცაში, ველიკა მოშტანიცაში, ნოვი-ბეოგრადში, ნოვი-სადში, ბანია-ლუკაში, ნეგოტინში, სმედერევოსა და სხვა ქალაქებში ბრანკო რადიჩევიჩის პატივსაცემად მისი სახელი ეწოდა.
სქოლიო
კატეგორია:სერბი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 28 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1824 კატეგორია:გარდაცვლილი 1853 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ივლისი კატეგორია:XIX საუკუნის პოეტები კატეგორია:ტუბერკულოზით გარდაცვლილები
ქულიბენქა
ქულიბენქა (Kulibenka) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბილიასუვარის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბილიასუვარის რაიონის სოფლები
თამარ ცხორაგაული
თამარ ცხორაგაული (დ. 4 ნოემბერი, 1966, დუშეთი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი პოლიტიკოსი. 1983 წელს დაამთავრა ქ. დუშეთის მე-3 საშუალო სკოლა. 1986 წელს ჩაირიცხა ქ. ვორონეჟის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიურ ფაკულტეტზე. დაამთავრა 1993 წელს, სპეციალობით მიკრობიოლოგია, გენური ინჟინერია. 1993–1995 წლებში გაიარა ნარკოლოგიური კვალიფიკაცია და 1995–2000 წლამდე იყო რეგიონალური ნარკოლოგიური ცენტრის ლაბორატორიის გამგე. 2000–2005 წლებში იმუშავა ვეტ-სამმართველოსთან არსებულ ვეტ-ინსპექციაში. იყო ხორც-პროდუქტების ექსპერტი. 2007 წლიდან აქვს კერძო ბიზნესი და არის საშუალო ბიზნესის წარმომადგენელი. მონაწილეობდა საქართველოს 2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში. მიიღო 4004 ხმა და დაიკავა მე-10 ადგილი.
პირადი ცხოვრება
ჰყავს მეუღლე, ორი ვაჟიშვილი და ერთი შვილიშვილი.
ალფახარინი
ალფახარინი (Alfajarín, Alfacharín) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სარაგოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 137,567041 კმ². მოსახლეობა — 2339 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
პოდგორიცის მუნიციპალიტეტი
დემოგრაფია
პოდგორიცის მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2013 წელს შეადგენდა 185 937 ადამიანს. . ფართობი 1 441 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:მონტენეგროს მუნიციპალიტეტები
დაჰნახალი
დაჰნახალი (Dəhnəxəlil) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 518 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
კარალეთის თემი
კარალეთის თემი (ყოფ. კარალეთის თემის საკრებულო) — ადმინისტრაციული ერთეული საქართველოში, გორის მუნიციპალიტეტში. შედის სოფლები დიდი გარეჯვარი, კარალეთი, პატარა გარეჯვარი და სათბურების დასახლება. ცენტრი — კარალეთი (გორიდან 8,5 კმ).
საბჭოთა პერიოდში ეწოდებოდა კარალეთის სასოფლო საბჭო (სოფსაბჭო). 1987 წლის მონაცემებით, მოქმედებდა 1 საბჭოთა მეურნეობა და 1 სამეურნეობათაშორისო მეურნეობა.
თინიკაანის ღვთისმშობლის ნიში
თინიკაანის ღვთისმშობლის ნიში — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა  ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ თინიკაანში. აგებულია XX საუკუნეში.
სოფლის სასაფლაოზე, ძველი ეკლესიის ადგილას, ადგილობრივ მოსახლეობას დაუდგამს ნიში, რომლის წყობაში ეკლესიის სამშენებლო მასალად შირიმია გამოყენებული. ნანგრევებს შორის მხოლოდ საძირკვლის მცირე ფრაგმენტები განირჩევა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვანთის სამარხი
ვანთის სამარხი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს სოფელ ვანთის ჩრდილოეთ განაპირას, ღრუ ტყედ წოდებულ ადგილში. თარიღდება ძველი წელთაღრიცხვის XIII-XII საუკუნეებით. აღმოჩნდა 1972 წელს ალაზნის სარწყავი არხის გაჭრის დროს. ძეგლი თელავის სახელმწიფო ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის თანამშრომლებთან ერთად, შეისწავლა არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი კ. ფირცხელაური).
ორმოსამარხი ოთხკუთხაა (2x1,6 მ), დამხრობილია ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ. მიცვალებული ესვენა მარჯვენა გვერდზე, კიდურებ მოხრილი, თავით ჩრდილო-დასავლეთისკენ. სამარხში აღმოჩენილია ქვიშანარევი 15 ჭურჭელი (დერგი, ქილა, კოჭები, ბადია). ინვენტარი დამზადებულია სამეთუნეო მორგვზე, კეცი უმეტესად რუხი ფერისაა, შავზედაოირიანი, შავსარჩულიანი, შემკულია კონცენტრული ხაზებით. ორ კონცენტრულ ხაზს შორის მოქცეულია კლაკნილი ხაზი. მხარზე და ძირის კიდეზე ირიბი ნაჭდევებია. დადასტურდა ბრინჯაოს იარაღი (კახური ტიპის შედგენილტარიანი სატევარი, მასრაშეკრული შუბის პირი - მასრაზე რელიეფური ორი სალტით, ბრინჯაოს ფურცლისგან დამზადებული მრგვალი ფარი) და სამკაულები : საკიდიმ სამბარისებრი ხვია, ოთხწახნაგა მძივი, ბოლოებგახსნილი ბეჭედი, სარდიონის ექვსწახნაგა მძივი და ცალმხრივ გახვრეტილი მძივები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ნოვოჩერკასკის დონის კაზაკთა ისტორიის მუზეუმი
ნოვოჩერკასკის დონის კაზაკთა ისტორიის მუზეუმი (Новочеркасский музей истории Донского казачества) — კაზაკური მუზეუმების გაერთიანება ქალაქ ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. დაარსდა 1886 წელს. მოიცავს ხუთ სამუზეუმო კომპლექსს. კერძოდ: მთავარი შენობა, ატამანის სასახლე, მიტროფანე გრეკოვის სახლ-მუზეუმი, კრილოვის სახლ-მუზეუმი და საგამოფენო დარბაზი ბუდიონოვსკის ქუჩაზე. მუზეუმის კოლექციაში შედის 150 000 დაცული ნივთი. მუზეუმთან მოქმედებს საზოგადოებრივი გაერთიანებები: „კრილოვის პარასკევი“, „ლიტერატურული სასტუმრო“, ბავშვთა შემოქმედების სტუდია, მოსწავლეთა ისტორიული კლუბი „მემკვიდრეობა“.
ისტორია
left|250px|thumb|მუზეუმის შენობა 1905 წელს მუზეუმის გახსნას წინ უძღოდა მხარეთმცოდნე-ენთუზიასტების მნიშვნელოვანი საორგანიზაციო და შეგროვებითი სამუშაოები. 1886-1887 წლებში ჩამოყალიბდა დონის მუზეუმის შექმნის კომისია, რომელსაც სათავეში ჩაუდგა ატამანის მრჩეველი სამოქალაქო საკითხებში ი. დობრინინი. 1894 წელს დაიწყო მუზეუმის შენობის მშენებლობა აკადემიკოს ა. იაშჩენკოს პროექტის მიხედვით. მუზეუმი დღესაც აღნიშნულ შენობაში ფუნქციონირებს. მშენებლობა თავდაპირველად საზოგადოების მიერ შემოწირულობებით მიმდინარეობდა, შეგროვდა 30 000 რუბლი, თუმცა ეს თანხა არ იყო საკმარისი. რუსეთის იმპერიის სამხედრო საბჭომ დამატებით კიდევ გამოყო 45 000 რუბლი სამუშაოების დასასრულებლად.
1899 წლის 22 ნოემბერს შედგა მუზეუმის გახსნა. მუზეუმი მოიცავს ექვს განყოფილებას: ისტორიამდელი, ისტორიული, ბუნებრივ-ისტორიული, ბიბლიოთეკა, ისტორიული არქივი და სამხედრო რეგალიების განყოფიილება. მუზეუმის პირველი დირექტორი და ერთ-ერთი დამაარსებელი იყო ხარიტონ პოპოვი.
1941 წელს დონის მუზეუმს ეწოდა დონის კაზაკთა ისტორიის მუზეუმი. მეორე მსოფლიო ომის დროს ფაშისტების მიერ ქალაქის ოკუპაციის პირობებში ღირებული ნივთები დაცული იყო. ომის შემდეგ მუზეუმმა აღადგინა მუშაობა.
1946 წელს პრაღის ეროვნული მუზეუმიდან დონის მუზეუმს დაუბრუნდა 2 726 ექსპონატი, რომელთა ევაკუაციაც საზღვარგარეთ მოხდა 1920 წელს. 1940-იანი წლების შუა პერიოდში მუზეუმს გადაეცა ნიკოლაი დუბოვსკის ნახატების კოლექცია. მოგვიანებით ფონდები შეივსო მხატვარ-პეიზაჟისტის ივანე კრილოვის ნამუშევრებით.
1957, 1979 და 1989 წელს მუზეუმთან შეიქმნა მხატვრების მ. გრკოვის, ი. კრილოვისა და პოეტ ვ. კალმიკოვის მემორიალური სახლ-მუზეუმები. 2005 წლს სექტემბერში გაიხსნა ახალი მუზეუმი ნოვოჩერკასკის ატამანის სასახლე.
მთავარი შენობა
მუზეუმის მთავარ შენობაში ინახება კაზაკთა ისტორიის ამსახველი ექსპონატები, კაზაკების საცხოვრებელი და სამხედრო კოსტიუმები (XIX—XX სს.), ცეცხლსასროლი და ცივი იარაღები, შეწყალების სიგელები, დონის კანცელარიის დოკუმენტები, იმპერატორის პორტრეტები და ასავლეთ-ევროპელი მხატვრების ნამუშევრები. აქვეა მნიშვნელოვანი იშვიათი წიგნებისა და გაზეთების კოლექცია.
კრილოვის სახლ-მუზეუმი
right|250px|thumb|კრილოვის სახლ-მუზეუმი მხატვარ ივანე ივანეს ძე კრილოვის მემორიალური სახლ-მუზეუმი გაიხსნა 1979 წლის 1 ივნისს ნოვოჩერკასკში, სახლში, სადაც იგი ცხოვრობდდა 1900 წლიდან 1936 წლამდე. მხატვარი დაიბადა 1860 წელს დონელი კაზაკის ოჯახში სტანიცა ელიზოვეტინსკაიაში, სწავლობდა პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში. სწავლის დასრულების შემდეგ ცხოვრობდა პეტერბურგში, სტანიცა სივერსკოიში, მოსკოვში. ამ პერიოდში იგი ცნობილი გახდა, როგორც პეიზაჟისტი. მისი სურათები „ჩრდილოეთის ციკლი“ ზამთრის პეიზაჟებით „ყინული ნევაზე“, „მოსკოვის ხედი ბეღურების მთიდან“ შეიძინა დიდმა თავადმა სერგეი ალექსანდრეს ძემ. ამ ნამუშევრების ვარიანტები ამჟამად ინახება მუზეუმში.
კავკასიაში და ყირიმში მოგზაურობისას შექმნილი ნამუშევრები გაერტიანებულია „სამხრეთის ციკლის“ ნახატებში. რამდენიმე თავისი ნაშრომი მხატვარმა მიუძღვნა ტაგანროგს. ეს სურათებია: „ზღვის ნაპირი ტაგანროგში“, „ტაგანროგი - ტალღა“, „შუქურა ღამით“, „ტაგანროგის კიბე“.
XX საუკუნის დასაწყისში მხატვარი დაუბრუნდა დონის მიწას, აქ იყიდა სახლი და ცხოვრობდა ცოლთან და შვილთან ერთად. სახლი სადაც ამჟამად სახლ-მუზეუმია განთავსებული, სავარაუდოდ, ააშენა XIX საუკუნის მეორე ნახევარში და წარმოადგენს ტიპურ კაზაკურ სახლს.
ამ სახლში ცხოვრების პერიოდში მხატვარი მუშაობდა პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში მასწავლებლად. ნოვოჩერკასკში ცხოვრების პერიოდში მან დახატა 900 ტილო. მუზეუმის ექსპოზიცია სწორედ მისი მოღვაწეობის ამ პერიოდზე მოგვითხრობს.
სხლი თავის დროზე წამოადგენდა ნოვოჩერკასკის კულტურული ცხოვრების ცენტრს. აქ ხშირად იკრიბებოდნენ მწერალი ალექსანდრე კუპრინი, ალექსანდრე სერაფიმოვიჩი, კ. ტრენევი და სხვები.
გრეკოვის სახლ-მუზეუმი
მუზეუმის საზეიმო გახსნა გაიმართა 1957 წლის 30 ივნისს. მიტროფანე გრეკოვის (1882-1934 წწ.) ცხოვრებისა და მოღვაწეობის დიდი ნაწილი წარიმართა ქალაქ ნოვოჩერკასკში. მხატვარი ქალაქში ცხოვრობდა 14 წლის განმავლობაში ამ პერიოდში მან შექმნა 92 ტილო, მათ შორის „ბუდიონის რაზმში“ (1923 წ.),„ტაჩანკა“ (1925 წ.), „კავალერიის შეტევა“ (1927 წ.), „ეგორლინკის ბრძოლა“ (1927-1928 წწ.), პირველი საბჭოთა დიორამა „როსტოვის აღება“. მხატვარი სახლში ცხოვრობდა 1918 წლის ივნისიდან 1931 წლამდე. ამ დროიდან ოთხი წელი და სამი თვე მსახურობდა საომარ ნაწილებში, დანარჩენი პერიოდი კი ხატავდა სურათებს. საბჭოტა მხატვარ-ბატალისტისათვის ნოვოჩერკასკში ცხოვრების პერიოდი იყო საკმაოდ ნაყოფიერი. ამ პერიოდში მან შექმნა 74 ცნობილი ნახატი.
მხატვარი მიტროფანე მარტიშჩენკო, რომელიც მუშაობდა ფსევდონიმით მ. გრეკოვი, დაიბადა 1882 წელს ხუტორ შარპაევკაში. ფერწერას სწავლობდა ოდესის სამხატვრო სასწავლებელში, პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში. გახდა საბჭოთა ბატალისტიკისა და საბჭოთა პანორამული ხელოვნების დამაარსებელი. მისი მემორიალური სახლ-მუზეუმი გაიხსნა 1957 წელს მხატვრის გადაცვალებიდან 23 წლის შემდეგ. სახლში დაცულია ის ავეჯი და ნივთები რომელსაც იყენებდა მხატვარი. მემორიალის შემადგენლობაში შედის სახლი, რომელშიც იგი ცხოვრობდა, ფლიგელი, მცირე ხეხილის ბაღი. სახლში დაცულია მისი ნახატები, ესკიზები, ეტიუდები, მხატვრის პირადი ნივთები.
მხატვრის სახელოსნოში დაცულია მისი მოლბერტი, სკამით, დივანი, მეტალის სავარძელი, კარადა. სახელოსნოს კედლებზე ჰკიდია მისი ნახატები. სახლ-მუზეუმის ექსპოზიციაში ერთ-ერთი განყოფილება ეძღვნება მის ბატალისტურ ნახატებს.
ატამანის სასახლე
right|250px|thumb|ატამანის სასახლე ყოფილი მთავარი ატამანის რეზიდენციის მეორე სართულზე განთავსებული ექსპოზიცია მოგვითხრობს ატამანის ხელისუფლების სისტემისა და მათ პირად როლზე ონის მხარის ისტორიაში, ატამანის ინსტიტუტის ისტორიის შესახებ. აქ ნაჩვენებია ატამანის, როგორც რუსული საზოგადოების ელიტის წარმომადგენლის ყოფა. დიდ ინტერესს იწვევს ატამან ალექსეი კალედინის მემორიალური კომპლექსი. იგი დახვრიტეს სასახლეში 1918 წლის 29 იანვარს.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის მუზეუმები კატეგორია:ნოვოჩერკასკის მუზეუმები
აზერბაიჯან-ნატოს ურთიერთობები
აზერბაიჯანსა და ნატოს შორის ურთიერთობა 1992 წელს დაიწყო, როდესაც აზერბაიჯანი შეუერთდა ახლად შექმნილ ჩრდილოატლანტიკური თანამშრომლობის საბჭოს. მნიშვნელოვანი პარტნიორობა ნატოსა და აზერბაიჯანს შორის 1994 წლით თარიღდება, როდესაც ეს უკანასკნელი შეუერთდა „პარტნიორობა მშვიდობისთვის“ პროგრამას. აზერბაიჯანმა ნატოსთან პირველი დიპლომატიური მისია 1997 წელს დაამყარა, პრეზიდენტის ბრძანებულებით, 21 ნოემბერს.
ავღანეთი
2002 წლის 15 ნოემბერს აზერბაიჯანში „ISAF“- ის ოპერაციის მხარდასაჭერად აზერბაიჯანმა ავღანეთში გაგზავნა გარკვეული სამხედრო ნაწილი, რომელშიც შედიოდა 22 სამხედრო. აზერბაიჯანმა გააორმაგა დანაყოფის რაოდენობა, პარლამენტის მიერ 2008 წლის 2 ოქტომბერს მიღებული გადაწყვეტილების შედეგად. 2009 წლის თებერვლიდან აზერბაიჯანული პერსონალი 90 ადამიანისგან შედგებოდა, რომლებსაც ხელმძღვანელობდა თურქული კომპანია „ISAF“ -ი. აზერბაიჯანულ ჯგუფს დაევალა ქაბულში მდებარე სატელევიზიო კოშკის დაცვა, „ISAF“- ის ცენტრალური საბრძოლო მასალის საცავის უსაფრთხოების უზრუნველყოფა და საპატრულო მოვალეობის შესრულება. აზერბაიჯანმა გაზარდა სამხედრო მოსამსახურეთა რაოდენობა, „რეზოლუციის მხარდაჭერის“ შემდეგ 94 -დან 120 -მდე, სამშვიდობო პირები ავღანეთში გაგზავნეს 2018 წლის 9 იანვარს  რეზოლუციის ცვლილების საფუძველზე ავღანეთში შესაბამის ოპერაციებში მონაწილეობასთან დაკავშირებით.
კოსოვო
აზერბაიჯანი მონაწილეობდა ნატოს სამშვიდობო ოპერაციებში კოსოვოში 1999-2008 წლებში. 1999 წლის 1 სექტემბერს აზერბაიჯანმა 34 სამხედრო (32 ჯარისკაცი, 1 ორდერის მქონე ოფიცერი და 1 ოფიცერი) გაგზავნა კოსოვოში და კონტინგენტმა დაიწყო ოპერაცია თურქეთის ხელმძღვანელობით მე -4 მექანიზირებული ქვეითთა კომპანიის ფარგლებში ქალაქ დრაგაშში. საერთო ჯამში, კოსოვოს მისიაში მსახურობდა 362 წარმომადგენელი აზერბაიჯანიდან (345 ჯარისკაცი, 7 სერჟანტი და 10 ოფიცერი). აზერბაიჯანელმა სამხედრო ოფიცრებმა დაასრულეს თავიანთი მისია 2008 წლის 4 მარტს მას შემდეგ, რაც კოსოვოში პოლიტიკური ვითარება შეიცვალა.
ერაყი
აზერბაიჯანის სამხედრო კონტინგენტი 151 პერსონალისგან შედგებოდა (120 ჯარისკაცი, 16 სერჟანტი და 15 ოფიცერი), რომლებიც მონაწილეობდნენ სამშვიდობო მისიაში ერაყის საერთაშორისო კოალიციის ძალებში 2015 წლის 15 აგვისტოდან 2008 წლის 7 დეკემბრამდე. აზერბაიჯანულ ჯგუფს ევალებოდა ჰადითჰაში მდებარე ჰიდროელექტროსადგურის უსაფრთხოების უზრუნველყოფა. აზერბაიჯანმა თავისი ძალები ერაყიდან გამოიყვანა 2008 წლის 7 დეკემბერს.
ისტორია
აზერბაიჯანმა დამოუკიდებლობა მოიპოვა 1991 წლის 18 ოქტომბერს. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდგომ. ამის შემდეგ კი ისევე როგორც საბჭოთა კავშირის სხვა ქვეყნები, აზერბაიჯანიც შეუერთდა ნატოს ჩრდილოატლანტიკური თანამშრომლობის საბჭოს 1992 წელს და ხელი მოაწერა „პარტნიორობა მშვიდობისათვის“ დოკუმენტს უსაფრთხოების განვითარების მიზნით, ხოლო „თავდაცვის თანამშრომლობის“ საკითხს 1994 წლის 4 მაისს.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის დიპლომატიური ურთიერთობები
წითელი ღვია
წითელი ღვია, ფანქრის ხე (Juniperus oxycedrus) — პატარა ხე ან ბუჩქი კვიპაროზისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ხმელთაშუაზღვისპირეთში, გვხვდება კავკასიასა (ძირითადად აღმოსავლეთ ამიერკავკასიაში) და ყირიმში. იზრდება მშრალ და კლდოვან ფერდობებზე, ქსეროფიტულ მეჩხერ ტყესა და ბუჩქნარში მთის შუა სარტყელამდე. აქვს მოწითალო, მაგარი, მკვრივი მერქანი, რომელსაც სახარატო და სადურგლო საქმეში, ფანქრის დასამზადებლად იყენებენ. მერქნიდან მიღებულ ზეთს საქონლის სამკურნალოდ ხმარობენ. წიწვი შეიცავს ვიტამინებს და ეთეროვან ზეთს. გამოიყენება მშრალი ადგილების გასამწვანებლად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ღვია
შალაურის წმინდა კვირიკეს ეკლესია
შალაურის წმინდა კვირიკეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს სოფელ შალაურის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ტყეში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია ნაგებია რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. დაზიანებულია: ჩაქცეულია კამარის სამხრეთ ნახევარი, მორღვეულია სამხრეთ კედლის ზედა ნაწილი და საპირე წყობა, სახურავის კალთების შემორჩენილ ნაწილებს საბურავი ჩამოშლილი აქვს და ზედ მცენარეულობაა ამოსული, ჩამოშლილია ლავგარდანიც. შესასვლელი დასავლეთითაა კარი თაღოვანია. გამოყვანილია კვადრატული აგურით აღმოსავლეთით ღრმა, გაბრტყელებული ნახევარწრის მოყვანილობის აფსიდია, რომლის ცენტრში ოთხკუთხა, პარალელურწირთხლებიანი სარკმლის გაჭრილი. ერთი, ოთხკუთხა სარკმელი დასავლეთ კედელშიცაა. აფსიდში, სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, მიდგმულია ქვის ტრაპეზი. აფსიდი კონქითაა გადახურული. კონქის თაღი ნახევარწრიულია. მსგავსი მოხაზულობის იყო კამარაც.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჩალხანქალა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ჩალხანქალა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ალფამენი
ალფამენი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-კარინიენის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 102,043994 კმ². მოსახლეობა — 1443 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ცეტინიეს მუნიციპალიტეტი
ცეტინიეს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი მონტენეგროში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ცეტინიე.
დემოგრაფია
ცეტინიეს მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2013 წელს შეადგენდა 18 482 ადამიანს. . ფართობი 910 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:მონტენეგროს მუნიციპალიტეტები
მუღანი (ბილიასუვარი)
მუღანი  (Muğan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბილიასუვარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 310 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბილიასუვარის რაიონის სოფლები
ამირარხი
ამირარხი (Əmirarx) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 113 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
The National (ჯგუფი)
The National — ამერიკული ინდი-როკ ჯგუფი ცინცინატიდან, ოჰაიო, ჩამოყალიბებული 1999 წელს. ჯგუფი, ამჟამად დამკვიდრებული ბრუკლინში, შედგება მეტ ბერნინგერის (ვოკალი), აარონ დესნერის (გიტარა, კლავიშები), ბრაის დესნერის (გიტარა), სკოტ დევენდორფის (ბასი) და ბრაიან დევენდორფისგან (დრამი).
დაარსებულმა ბერნინგერის, აარონ დესნერის, და ძმების, სკოტ და ბრაიან დევენდორფების მიერ, The National-მა გამოუშვა ამავე სახელით თავისი სადებიუტო ალბომი, The National (2001), Brassland Records-ზე, დამოუკიდებელ ჩამწერ ლეიბლზე, რომელიც დააარსა დესნერმა და მისმა ტყუპმა ძმამ, ბრაისმა. ბრაის დესნერი, რომელიც ეხმარებოდა ალბომის ჩაწერაში, მოგვიანებით გახდა ჯგუფის სრულფასოვანი წევრი და მიიღო მონაწილეობა Sad Songs for Dirty Lovers-ის (2003) ჩაწერაში.
მათ დატოვეს თავიანთი სამუშაო ადგილები, შეთანხმდნენ Beggars Banquet Records-თან და გამოუშვეს მესამე სტუდიური ალბომი Alligator (2005). ჯგუფის მეოთხე და მეხუთე ალბომმა, Boxer (2007) და High Violet (2010), მნიშვნელოვნად გაზარდა მათი გავლენა. 2013 წელს გამოვიდა მეექვსე სტუდიური ალბომი Trouble Will Find Me. 2014 წელს ის იყო ნომინირებული გრემიზე, როგორც საუკეთესო ალტერნატიური ალბომი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული ჯგუფები კატეგორია:ამერიკული ინდი როკ-ჯგუფები კატეგორია:1999 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
დაბაკნეთის ეკლესია
დაბაკნეთის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დაბაკნეთში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ეკლესია ადგილობრივი წარმოშობის უხეშად თლილი ქვითაა ნაგები. ფასადები შელესილი ყოფილა.
დარბაზი გეგმით სწორკუთხაა, აღმოსავლეთით დასრულებული სწორკუთხა საკურთხევლით, რომლის ცენტრში გაჭრილია არქიტრავული სარკმელი. სარკმლის ძირში და ჩრდილოეთ კუთხეში ტრაპეზის თითო ქვა დგას. ჩრდილოეთით და სამხრეთით მოწყობილია ნიშები. საკურთხევლის იატაკი დარბაზისაგან გამოყოფილია ერთსაფეხურიანი სოლეით. აბსიდის კონქი სფერულია. ცილინდრულ კამარას ნახევარწრიული საბრჯენი თაღი აქვს. დასავლეთის კედელში გაჭრილია სწორკუთხა სარკმელი; სამხრეთი შესასვლელი არქიტრავულია. იატაკზე დაგებულია ქვის ფილები.
ეკლესიის ორქანობა სახურავის დასავლეთ კეხზე დადგმულია ოთხ სვეტზე შემდგარი სამრეკლო, რომელიც გადახურულია წახნაგოვანი სახურავით.
ეკლესიას გარს შემოუყვება მშრალი წყობის გალავანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თენგიზ ივანიცკი
თენგიზ ივანიცკი (დ. 24 ივლისი, 1924, ტფილისი — გ. 26 ივნისი, 1992) — ქართველი გეოქიმიკოსი, საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1979)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი გეოლოგები კატეგორია:დაბადებული 24 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ერედის ღვთისმშობლის ეკლესია
ერედის ღვთისმშობლის ეკლესია — საკულტო ნაგებობა, ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ერედაში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ეკლესია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითაა ნაგები.
ეკლესიიდან შემორჩა დასავლეთი კედელი, რომლის სიმაღლე 180 სმ-ს აღწევს, სამხრეთი კედელი ფრაგმენტულად და სამხრეთ-აღმოსავლეთის კუთხის მცირე ნაწილი.
ეკლესიის ნანგრევი დაფარულია დიდი ზომის ეკალ-ბარდებით. ირგვლივ მიმობნეულია ჩამონაშალი ქვები.
ლალისყურის ანტონის ჯვრის ეკლესია
ეკლესია ორნავიანია. გეგმით სწორკუთხა. ნაგებია ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია. ეკლესიის ინტერიერი დიდ სიმაღლეზე ამოვსებულია კედლებიდან ჩამონათალი ქვით.
ჩრდილოეთ ნავის აღმოსავლეთ ბოლოში გეგმით სწორკუთხა, უაფსიდო სათავსია, რომელსაც ნავი ვიწრო კარით უკავშირდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მარია ლეოპოლდინა დე ჰაბსბურგ-ესტე
მარია ლეოპოლდინა დე ჰაბსბურგ-ესტე (Maria Leopoldina d'Asburgo-Este; დ. 10 დეკემბერი, 1776, მილანი, იტალია — გ. 23 ივნისი, 1848, როზენჰაიმი, გერმანია) — ჰაბსბურგ-ესტეს დინასტიის წარმომადგენელი. ბავარიის კურფიურსტი 1795-1799 წლებში როგორც კარლ IV თეოდორის მეორე მეუღლე.
ბიოგრაფია
მარია ლეოპოლდინა დაიბადა 1776 წლის 10 დეკემბერს მილანში. იგი იყო ერცჰერცოგ ფერდინანდ კარლ ავსტრიელისა და მისი მეუღლის, მარია ბეატრიჩე რიკარდა დ’ესტეს უმცროსი ქალიშვილი. მისი დები იყვნენ: სარდინიის დედოფალი მარია ტერეზა დე ჰაბსბურგ-ესტე და ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ლუდოვიკა დე ჰაბსბურგ-ესტე. მამის მხრიდან იგი საღვთო რომის იმპერატორ ფრანც I შტეფანისა და ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზიას შვილიშვილი იყო. ასევე მამის მხრიდან, იგი იყო ევროპის შემდეგი მონარქების ძმისწული: საღვთო რომის იმპერატორი იოზეფ II, საღვთო რომის იმპერატორი ლეოპოლდ II, საფრანგეთის დედოფალი მარი ანტუანეტი და სიცილიისა და ნეაპოლის დედოფალი მარია კაროლინა ავსტრიელი.
მარია ლეოპოლდინა დახასიათებულია როგორც პატარა, საყვარელი გოგონა ძლიერი იტალიური ტემპერამენტით. თავდაპირველად იგეგმებოდა. მისი დების ერთობ სარფიანი და პრესტიჟული ქორწინებების შემდეგ, მამამისმა მისი ასევე დაქორწინება მოისურვა, მაგრამ ეს არც ისე ადვილი საქმე იყო, რადგან ევროპის თითქმის ყველა მონარქს უკვე ჰყავდა მეუღლე, ვისაც არ ჰყავდა კი მამამისს არ მოსწონდა. საბოლოოდ, 1793 წელს, 7გარდაიცვალა ბავარიის კურფიურსტ კარლ IV თეოდორის მეუღლე, ელიზაბეთ ავგუსტა ზულცბახელი, რა დროსაც იგი 73 წლის იყო. უშვილო კურფიურსტმა ვაჟის გასაჩენად ახალი ცოლის შერთვა მოისურვა, ერცჰერცოგმა ფერდინანდ კარლმა კი თავისი ქალიშვილის, მარია ლეოპოლდინას ხელი შესთავაზა, რასაც კარლ თეოდორი სიხარულით დასთანხმდა. მარცხნივ|მინი|306x306პქ|მარია ლეოპოლდინა თავის ვაჟებთან ერთად 1815 წელს 1795 წლის 15 თებერვალს შედგა კურფიურსტ კარლ IV თეოდორისა და პრინცესა მარია ლეოპოლდინა დე ჰაბსბურგ-ესტეს ქორწინება. ამ დროს სიძე 70 წლის იყო, ხოლო პატარძალი 19-ის. ამის შემდეგ იგი ქმართან ერთად გადასახლდა მიუნხენის სამეფო კარზე, თუმცა მათი ხანმოკლე ქორწინება უნაყოფო აღმოჩნდა. კარლ IV თეოდორი 1799 წლის 16 თებერვალს გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მისმა ბიძაშვილმა მაქსიმილიანმა დაიკავა.
ახალმა მმართველმა წინამორბედის ქვრივს ბერგის სასახლე აჩუქა, სადაც მალევე გადავიდა მარია ლეოპოლდინა. მალე ეს სასახლე მის რეზიდენციად იქცა. მას შემდეგ, რაც 1801 წელს ფრანგებმა ბერგი დაიკავეს მარია ლეოპოლდინაც ბავარიაში დაბრუნდა. აქ იგი მალევე დაუახლოვდა ჩრდილოიტალიელ გრაფ ლუდვიგ ფონ არკოს, რომელზეც 1804 წლის 14 ნოემბერს, მიუნხენში დაქორწინდა. მარია ლეოპოლდინას მასთან სამი შვილი გაუჩნდა.
1820 წელს, 44 წლის მარია ლეოპოლდინას ახალგაზრდა გრაფი სიგიზმუნდ ფონ ბეხერნი შეუყვარდა, რომელთანაც მალევე გააბა რომანი. მათი სასიყვარულო ურთიერთობა ათ წელს გაგრძელდა, რის შემდეგაც სიგიზმუნდი დაშორდა მას, რათა ცოლად შეერთო ბარონესა ასკანია ფონ კრაუსი.
1825 წელს, მას შემდეგ რაც ბავარიის ტახტი ლუდვიგ I-მა დაიკავა, მარია ლეოპოლდინას ცხოვრება უარესობისაკენ შეიცვალა. მეფე ლუდვიგს სძულდა მისი ქმარი, გრაფი ფონ არკო, რომელიც წარსულში ფრანგებს უჭერდა მხარს ბავარიის დაპყრობაში, ამიტომაც მას პენსია ფაქტობრივად გაუუქმა. მათი მდომარეობა მხოლოდ 1848 წლის 20 მარტიდან, ლუდვიგის ტახტიდან გადადგომის შემდეგ გამოსწორდა.
1848 წლის გაზაფხულზე მარია ლეოპოლდინამ ბავარიაში მოგზაურობა გადაწყვიტა, რა დროსაც, მოგზაურობის დაწყებიდან სულ რამდენიმე თვეში, 23 ივნისს იგი როზენჰაიმში, 71 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
შვილები
მეორე ქმრისგან ჰყავდა სამი შვილი:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 10 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1776 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1848 კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:ბავარიის კურფიურსტების მეუღლეები კატეგორია:ავსტრიის პრინცესები კატეგორია:მოდენის პრინცესები
ვლადიმერ ბარსკი
ვლადიმერ ბარსკი (დ. 1 მარტი, 1866 — გ. 24 იანვარი, 1936) — რუსი რეჟისორი. დაამთავრა მოსკოვის საიმპერატორო ტექნიკური სასწავლებელი, თუმცა უფრო მეტად თეატრალური ხელოვნება აინტერესებდა. 1892-1917 წლებში მუშაობდა რუსეთის სხვადასხვა თეატრებში, მსახიობად და რეჟისორად. ითამაშა კაპიტნის როლი სერგეი ეიზენშტეინის „ჯავშნოსან პოტიომკინში“. 1918 წელს პავლე პიროვენს კომპანია „ფილმამ“, რომელიც საქართველოში კინოების გადაღებას გეგმავდა, ბაქოდან ბარსკი თბილისში ჩაიყვანა. „ფილმასთვის“ ბარსკიმ სამი ფილმი გადაიღო: „თავმოკვეთილი გვამი“, „მითხარ, რისთვის?“ და „ცეცხლთაყვანისმცემლები“. 1921-28 წლებში მუშაობდა საქართველოში, სახკინმრეწვში კინორეჟისორად რევოლუციურ-სათავგადასავლო თემატიკის ფილმებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსი რეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 1 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1866 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1936
ვალტერ დარე
რიხარდ ვალტერ ოსკარ დარე (Richard Walther Darré; 14 ივლისი, 1895, ბუენოს-აირესი, არგენტინა — 5 სექტემბერი, 1953, მიუნხენი, ბავარია, გფრ) — მესამე რაიხის პოლიტიკური მოღვაწე. მესამე რაიხის სასურსათო მინისტრი 1933-1942 წლებში. 1934 წლის 9 ნოემბრიდან იყო შუცშტაფელის ობერგრუპენფიურერი და შუცშტაფელის დასახლების და რასობრივი სამართველოს უფროსი.
ამაღლების ქუჩა
ამაღლების ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (სოლოლაკი); პაოლო იაშვილის ქუჩიდან მარო მაყაშვილის აღმართამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ამაღლების ქუჩა („ვოზნესენსკაია“) დაერქვა კოჯრის გზატკეცილთან მდებარე ამაღლების ეკლესიის გამო, რომელიც აიგო ისტორიკოს პლატონ იოსელიანის თაოსნობითა და თბილისის მოქალაქეთა მიერ შეგროვებული ფულით. ამ დასახელებით დატანილია ქალაქის 1867 წლის გეგმაზე. 1923 წელს იოსებ დავითაშვილის სახელი დაარქვეს, 90-იან წლებში კვლავ ამაღლების ქუჩა ეწოდა. შემორჩენილია ძველი თბილისური (XIX საუკუნემდე) საცხოვრებელი სახლის ნაწილი. ქუჩაზე XIX საუკუნის II ნახევრის და XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები და ამაღლების ახალი ეკლესიაა (2001). აქვს 1 გასასვლელი, 1 შესახვევი (ყოფილი ელამის შესახვევი, მრუდე შესახვევი), 3 ჩიხი (II ჩიხი — ყოფილი მრუდე ჩიხი, III ჩიხი — ყოფილი სწორი ჩიხი).
ვალტერ დარე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1895 კატეგორია:გარდაცვლილი 1953 კატეგორია:ნაცისტური პარტიის წევრები კატეგორია:ნაცისტური გერმანიის პოლიტიკური მოღვაწეები
ამაღლების ქუჩა
ლიტერატურა
კატეგორია:მთაწმინდის რაიონის ქუჩები
აკვატორია
აკვატორია (aqua, territorium — „ტერიტორია“) — დადგენილ საზღვრებში მოქცეული ზღვის ან პორტის სივრცე, ჩვეულებრივ საზღვაო პორტის ნაწილი — ნავსაყუდელი.
პორტის აკვატორიის შემადგენლობაში შედის წყლის მისადგომები, რეიდი და შიდა ნავსაყუდელი ან აუზები, რომლის ფარგლებშიც განლაგებულია მისადგომი ნაგებობა და მიმდინარეობს გემის განტვირთვა და დატვირთვა. ზოგჯერ პორტის აკვატორია მოიცავს სპეციალურ აუზებს გემების გადატვირთისათვის (ზღვის გემებიდან სამდინაროზე ან პირიქით), აგრეთვე სადგომებს საბრძოლო ხომალდებისათვის.
სქოლიო
კატეგორია:წყალსატევები
მევლუდ წიკლაური
მევლუდ წიკლაური (დ. 6 მარტი, 1956)  — ქართველი პოლიტიკოსი.
1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თეთრიწყაროს მაჟორიტარი). 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
ალფორკე
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
მევლუდ წიკლაური
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 6 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები
მუროვიევკო
მუროვიევკო (Murovyevko) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბილიასუვარის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბილიასუვარის რაიონის სოფლები
ერეკლე ორბელიანი
ერეკლე ორბელიანი (დ. 1901, — გ. 31 მარტი, 1954) — ქართველი მუსიკოსი.
ბიოგრაფია
ბაგრატიონთა ჩამოშორება ქართლ-კახეთის სამეფო ტახტიდან რუსეთმა ალექსანდრე I-ის მანიფესტამდე დაიწყო. 1801 წელს ბატონიშვილთა ერთი ჯგუფი ერეკლე II-ის შვილები – იოანე, ბაგრატი და მიხეილი – იმპერატორ ალექსანდრე I-ის კორონაციაზე მიიწვიეს პეტერბურგში. ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმების მანიფესტის გამოქვეყნების შემდეგ ისინი სამშობლოში აღარ გამოუშვეს. იქიდან მოყოლებული, ბაგრატიონთა სახლის წარმომადგენლები ძალდატანებით არაერთხელ გადაუსახლებიათ საქართველოდან. მხოლოდ რამდნიმემ მოახერხა სამშობლოში დარჩენა, საქართველოდან არ წასულან და მშობლიურ მიწაში განისვენებენ ალექსანდრე ბატონიშვილის ვაჟი, დიდი პაპის ერეკლე II-ის მოსახელე ერეკლე ბატონიშვილი, მისი მეუღლე და ქალიშვილები. ალექსანდრე ბატონიშვილის შვილიშვილმა ერეკლე ორბელიანმა კი პაპის ბედი გაიზიარა და ემიგრაციაში გარდაიცვალა.
ერეკლე ორბელიანი დაიბადა 1901 წლის ნოემბერში, თბილისში. მამა, მამუკა ჯამბაკურ-ორბელიანი, ბორჩალოს მიწების მფლობელი, მდიდარი მემამულე, მეფის არმიის ოფიცერი, „ქართული დრუჟინის" ერთ-ერთი ორგანიზატორი იყო. დედა – ელისაბედ ბაგრატიონი (1870–1942), ერეკლე ბატონიშვილისა და თამარ ჭავჭავაძის უფროსი ქალიშვილი, მწერალი და საზოგადო მოღვაწე, „საზანდარის" ფსევდონიმით ცნობილი, „ვეფხისტყაოსნის" ფრანგულად მთარგმნელი, საქართველოს დამოუკიდებლობის დროს ორი გაზეთის – ფრანგული „ჟორჟი ინდეპედენტის" და ინგლისური „ჯორჯიან მესენჯერის" დამაარსებელი და რედაქტორი. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დაარსების შემდეგ კი ფრანგული ენის კათედრის პროფესორი იყო. სოლომონ იორდანიშვილთან ერთად შექმნა ფრანგული ენის სახელმძღვანელო.
მშობლებმა უფროს ვაჟს სახელგანთქმული სარდლის თამაზ ორბელიანის სახელი დაარქვეს, უმცროსს კი პაპის – ერეკლესი. ორბელიანთა ოჯახისა და უფროსი ვაჟის შესახებ თავის მოგონებებში მოგვითხრობს თამაზის თანაკლასელი თავადაზნაურთა გიმნაზიიდან, მიხეილ დადიანი. მოგონებები ემიგრაციაში, ჟურნალ „კავკასიონში" დაიბეჭდა. ასევე, მათი თანაკლასელები ყოფილან შემდგომ ემიგრაციაში წასული ახალგაზრდები: ბერეჟიანი, თოხაძე, ჯორჯაძე, ჯინჭარაძე, მზარეულიშვილი, გედევანიშვილი, ძმები – ფაშალიშვილები, ანდრონიკაშვილები, ვაჩნაძეები. თამაზი ემიგრაციაში არ წასულა. როგორც ევროპული ენების კარგი მცოდნე, ინგლისელებთან მუშაობდა თარჯიმნად და მერე უკვალოდ გამქრალა. ძმის მსგავსად, ერეკლემაც კარგად იცოდა ენები, ამასთან, ბავშვობიდანვე გამოამჟღავნა მუსიკის დიდი ნიჭი. თბილისში ქართული გიმნაზიისა და კონსერვატორიის დამთავრების შემდეგ, გერმანიაში განაგრძო სწავლა, ერთი წლის შემდეგ კი, როგორც პიანისტი, უკვე კონცერტებით გამოდიოდა ჯერ გერმანიაში, შემდეგ – საფრანგეთსა და იტალიაში. ევროპის მერე კონცერტებით მოიარა ამერიკის შეერთებული შტატები და ლათინური ამერიკის ქალაქები. გამოდიოდა იტალიელ მომღერალ ბენიამინო ჯილისთან ერთად, ყველგან დიდი წარმატება ჰქონდა და პრესა დადებითად აფასებდა მის გამოსვლებს.
საქართველოს ოკუპაციის დროს ერეკლე ტურნეში იმყოფებოდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში და სამშობლოში ვეღარ დაბრუნდა. 1924 წლიდან პარიზში ცხოვრობდა და კონცერტებს მართავდა. 1930 წელს კი ამერიკის შეერთებულ შტატებში გადასახლდა და უკვე 1931 წლის ბოლოს სამი კონცერტი გამართა: პირველი 12 ნოემბერს „ასტორ გალერეაში". მეორე კონცერტის შემდეგ „ნიუ-იორკ ჰერალდ ტრიბუნი" წერდა, რომ მსმენელები გულითადად ესალმებოდნენ „ყოფილ ქართველ თავადს, რომელმაც ტიტულს მუსიკოსობა ამჯობინა". მესამე კონცერტი 4 დეკემბერს ხალხით სავსე „სტენვეის" დარბაზში ჩატარდა. ამ კონცერტებით დაიწყო ერეკლე ორბელიანის წარმატებული საშემსრულებლო კარიერა. სერგეი რახმანინოვი, რომელიც ოჯახის მეგობარი და თამარ გრუზინსკაიას სალონის ხშირი სტუმარი იყო, ამბობდა: „ჩემს შემდეგ ჩემს ნაწარმოებებს ყველაზე უკეთ ირაკლი ორბელიანი ასრულებსო". საკონცერტო საშემსრულებლო მოღვაწეობის გარდა, ერეკლე ორბელიანი წერდა მუსიკას, მათ შორის, რომანსებს ემიგრანტი პოეტების შალვა ამირეჯიბისა და სიმონ ბერეჟიანის ლექსებზე და ხშირად თვითონვე ასრულებდა. სუსტი ჯანმრთელობის გამო მუსიკალური კარიერა ადრე შეწყვიტა.
1920-1930-იან წლებში ქართველთა რაოდენობა ამერიკის შეერთებულ შტატებში რამდენიმე ათეულს არ აღემატებოდა. ერეკლე ორბელიანი თავიდანვე ჩაება ქართული კოლონიის საქმიანობაში, ის იყო ქართული სატვისტომოს დაარსების ერთ-ერთი ინიციატორი. 1936–1939 და 1944–1945 წლებში ორჯერ აირჩიეს მის ხელმძღვანელად. აქტიურად მონაწილეობდა სათვისტომოს ცხოვრებაში, ემიგრანტული პრობლემების მოგვარებაში, რითაც ამერიკელ ქართველთა დიდი პატივისცემა და ამერიკის ადმინისტრაციის ნდობა დაიმსახურა. როგორც პიანისტი და კომპოზიტორი, აქტიურად მონაწილეობდა ქართულ ღონისძიებებში.
1941 წელს ერეკლე ორბელიანი სან-ფრანცისკოში მერი ლი მაკნაიტზე დაქორწინდა, მაგრამ 1945 წელს ისე გაშორდა, რომ მემკვიდრე არ დარჩენია.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ამერიკაში ქართველთა რიცხვმა ორასს გადააჭარბა. რუსეთის გამარჯვებისა და საქართველოს განთავისუფლების იმედის გაცრუების შემდეგ საჭირო იყო ორგანიზაცია, რომელიც საქართველოს საკითხს დააყენებდა როგორც ამერიკის საზოგადოების, ისე ადმინისტრაციის წინაშე. ამ მიზნით, 1950 წლის 20 ნოემბერს, ერეკლე ორბელიანის ბინაზე შეკრებილმა თეიმურაზ ბაგრატიონმა, ლეო დუმბაძემ, პავლე კვარაცხელიამ დააარსეს „ქართველ ამერიკელთა ლიგა", რომელმაც მემორანდუმი გაუგზავნა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციას და ყველა ქართველს მიმართა მოწოდებით: „ჩვენი ერის ინტერესების აუცილებლობა მოითხოვს ამ გადამწყვეტ მომენტში აქ ისმოდეს საქართველოს ხმა".
რადიოსადგურ „ამერიკის ხმის" რედაქციაში ქართულ ენაზე მაუწყებლობის დაწყება საშუალებას მისცემდა „რკინის ფარდის" მიღმა დარჩენილ ქართველებს მშობლიურ ენაზე მიეწვდინათ ხმა თავისუფალი სამყაროსთვის. ამ მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების შესასრულებლად საჭირო იყო ამერიკის შეერთებულ შტატებში მცხოვრებ ქართველთა შორის შესაფერისი ინტელექტუალური ძალების შეკრება, რომლებიც საქმეს სათანადოდ გაუძღვებოდნენ, ამერიკის ხელისუფლებამ ყურადღება შეაჩერა ერეკლე ორბელიანზე, რომელსაც უკვე კარგად იცნობდა ამერიკის საზოგადოება, როგორც ცნობილ მუსიკოსს, ევროპული ენების კარგ მცოდნეს, ქართული სათვისტომოს აქტიურ წევრსა და საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენისთვის თავდადებულ მებრძოლს. ამიტომ სწორედ მას მიენდო „ამერიკის ხმის" ქართული რედაქციის მოწყობა და კადრებით დაკომპლექტება. ოთხი თვის შემდეგ – 1951 წლის 26 მაისს ამერიკის შეერთებული შტატების სახელმწიფო მდივანმა დინ აჩენსონმა, ამერიკის მთავრობის სახელით ქართველ ხალხს დამოუკიდებლობის დღე მიულოცა. 1952 წლის ოქტომბერში ქართულს სხვა განყოფილებებიც – სომხური, აზერბაიჯანული, უკრაინული და თურქესტანული შეუერთდა. გაერთიანებულ რედაქციას „საბჭოთა კავშირის სექცია" უწოდეს და მის ხელმძღვანელად ერეკლე ორბელიანი დანიშნეს. სამწუხაროდ მცირე ხნით, რადგან 1954 წლის 31 მარტს, 53 წლისა გარდაიცვალა ლეიკემიით. დაკრძალულია ნიუ-იორკში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1954 კატეგორია:ქართველი მუსიკოსები
დავუდლუ (გუბადლი)
დავუდლუ (Davudlu) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
ჩალხანქალა (ბაბექი)
ჩალხანქალა (Çalxanqala) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ბაბექის რაიონის სოფლები
უკანაუბნის ეკლესიის მეორე ნანგრევი
უკანაუბნის ეკლესიის მეორე ნანგრევი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარ უკანუბანში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თინიკაანის სამების ეკლესია
თინიკაანის სამების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა  ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ თინიკაანში. აგებულია გარდამავალ ხანაში.