cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯულია ადამსი
ფილმი
ადამსი მონაწილეობდა რორი კალოუნთან, რომელიც ცნობილია როლით: როგორ უნდა დაქორწინებულიყო მილიონერზე (1953), ფილმში მძარცველები (1955), როკის მთებში ავიაკატასტროფის ამბავი. სურათის ნაწილი გადაიღეს ტარილის კრიკზე კოლორადოს ცენტრში მდებარე პარკის ოლქში მდებარე Eleven Mile State Park- ში. სარეკლამო პოსტერზე ნათქვამია: ”ხუთი სასოწარკვეთილი მამაკაცი ... და გოგონა, რომელსაც არ აინტერესებდა ... გაბრაზებული კლდის მთაზე ჩარჩენილი! მარჯვნივ|მინი| ადამსი ცნობილი იყო 1954 წლის საშინელებათა კლასიკურ ქმნილებაში შავი ლაგუნიდან ადამსმა ასევე ითამაშა 1957 წელს გადაღებულ ფილმში " ოთხი გოგონა ქალაქში", რომანტიკული კომედია ოთხი ახალგაზრდა ქალის შესახებ, რომლებიც იბრძოდნენ ახალი ფილმის მთავარი როლისთვის, რომელშიც მონაწილეობენ საერთაშორისო მსახიობები. იგი ელვის პრესლისთან ერთად გამოჩნდა მუსიკალურ-კომედიაში Tickle Me (1965). ადამსი ძალიან ფიქრობდა მის თანამოსახლეზე და აღნიშნა: ”სუპერვარსკვლავის და სცენის შემსრულებლის სტატუსის მიუხედავად, ელვისმა მსახიობობა ძალიან სერიოზულად მიიღო. ის ყოველთვის მომზადებული იყო და კარგად ასრულებდა მისთვის მინიჭებულ როლებს. როდესაც მან გააკეთა თავისი მუსიკალური ნომრები Tickle Me- ში, ზოგჯერ მაგიდიდან მაგიდაზე დადიოდა ღამის კლუბების ნაკრებში, მან ისინი შესანიშნავად გააკეთა ერთ მიღებაზე. ” მინი|ჯული ადამსი (1953) ტელევიზიაში, ადამსი გამოჩნდა ენდი გრიფიტის შოუში, რომელშიც 1962 წლის ეპიზოდში შერიფ ენდი ტეილორის ქვეყნის მედდის და მერი სიმპსონის როლი განასახიერა. მან ასევე გამართა ოთხი სტუმრობა პერი მეისონზე, ალბათ ყველაზე გამორჩეული იყო 1963 წლის ეპიზოდი "სასიკვდილო განაჩენის საქმე", როდესაც მან ითამაშა ჯენის ბარტონი, მეისონის ერთადერთი ნასამართლევი კლიენტი შოუს ცხრაწლიანი გადაცემის CBS- ზე. 1963 წელს მან ითამაშა ფილმში "მოყვარულთა ნახტომის საქმე". 1964 წელს მან ითამაშა ჯენის ბლეიკი ფილმში "დაკარგული ღილაკის საქმე". 1965 წელს მან ითამაშა ბრალდებულის პატ კინის როლი ფილმში "საბედისწერო ბედი". ადამსი გამოჩნდა The Rifleman- ში, როგორც წამყვანი პერსონაჟის ჩაკ კონორსის საეჭვო ვიქტორინა და რომანტიკული ინტერესი. მან მიიღო მონაწილეობა ფილმში " მზის ჩასვლის ზოლის " 77 ეპიზოდში, ალფრედ ჰიჩკოკის სამი საჩუქრისა და ორიდან მავერიკის .
მოჰყვა პოპულარულ სატელევიზიო სერიალებში სხვა ვარსკვლავების როლები, მათ შორის One Step Beyond, McMillan &amp; Wife, Police Woman, The Streets of San Francisco, The Incredible Hulk, Cannon, Quincy, ME და Cagney &amp; Lacey . ადამსმა ჯეიმზ სტიუარტთან ერთად ითამაშა ჯიმ სტიუარტის შოუში NBC- ის ეთერში 1971-1972 წლებში. სტიუარტი ასრულებდა პროფესორის როლს, ადამსი კი მის ცოლს. იგი შეირჩა უძრავი ქონების აგენტის ევა სიმპსონის განმეორებად როლში CBS- ის მკვლელობის ათი ეპიზოდისთვის , მან დაწერა.
Წერა
ადამსმა, მის შვილთან,მიტჩელთან ერთად დაწერა წიგნი მის ცხოვრებასა და კარიერაზე, The Lucky Southern Star: Reflections from The Black Lagoon, რომელიც გამოიცა 2011 წელს. დასრულდა 100 ასლის შეზღუდული საცდელი ვერსია, აუდიო წიგნის ინტერვიუს DVD- სთან ერთად. მისი ვაჟი პროდიუსერად მსახურობდა.
გარეგნობა
2003 წლის ნოემბერში, Creaturefest- ზე ფილმის 50 წლის იუბილესთან დაკავშირებით ადამსმა შეუერთდა მსახიობებს Creature- დან შავი ლაგუნიდან.ფესტივალი ჩატარდა ვაკულა სპრინგსში, ფლორიდაში, ტალაჰასის სამხრეთით, სადაც 1953 წელს გადაიღეს წყალქვეშა სცენები.
2012 წლის აგვისტოში, იგი იყო საპატიო სტუმარი ლოს ანჯელესის კომიქსებისა და სამეცნიერო ფანტასტიკის კონვენციაზე, რომელიც გაიმართა Shrine Auditorium- ში. (იგი იმავე კონგრესს დაესწრო 2012 წლის მაისში. ) ის ასევე გამოჩნდა CineCon Classic კინოფესტივალზე 2012 წლის 31 აგვისტოს სასტუმრო Loews Hollywood- ში. ის იყო სტუმარი ჰოლივუდის შოუში ჩიკაგოში, 2012 წლის 7–9 სექტემბერს. 2012 წლის 20 სექტემბერს, კალიფორნიაში, ფასადენაში, Century Books- ში გაიმართა წიგნის დამატებითი ხელმოწერა. 2012 წლის 13 ოქტომბერს იგი დაბრუნდა ილინოისის ქალაქ ბერვინში წიგნის ხელმოწერის წვეულებაზე.
2012 წლის ოქტომბერში, კინემატოგრაფიულ მეცნიერებათა აკადემიამ შექმნა შავი ლაგუნიდან არსება 13 კლასიკურ საშინელებათა ფილმიდან ერთ – ერთში, რომელიც Universal Pictures– ის 100 წლის იუბილეს პატივს სცემს. ფილმი ნაჩვენები იქნა (3D ფორმატით) 16 ოქტომბერს კალიფორნიის ქალაქ ბევერლი ჰილზში, სამუელ გოლდვინის თეატრში. ეკრანიზაციის შემდეგ ადამსი გამოჩნდა სცენაზე კითხვა-პასუხის სესიისთვის, სადაც მან გაუზიარა პირადი მოგონებები ფილმში შესრულებული როლის შესახებ, ასევე რამდენიმე სხვა კარიერული პროექტი, რომელზეც მუშაობდა.
პირადი ცხოვრება და სიკვდილი
ადამსი დაქორწინებული იყო სცენარისტ ლეონარდ ბ. შტერნზე 1950/1951 წლიდან 1953 წლამდე.შემდეგ იგი დაქორწინდა მსახიობ რეჟისორ რეი დანტონზე 1954/55 წლამდე, სანამ ისინი განქორწინდნენ 1981 წელს. მათ ორი ვაჟი შეეძინათ: სტივენ დანტონი (დ. 1956), რეჟისორის თანაშემწე და მიტჩელ დანტონი (დაიბ. 1962), რედაქტორი.
ადამსი გარდაიცვალა 2019 წლის 3 თებერვალს, ლოს-ანჯელესში, კალიფორნია, 92 წლის ასაკში. მას დარჩა ორი ვაჟი. მისი ნეშტი დაკრძალულია არკანზასში, მალვერნში, ოუკ რიჯის სასაფლაოზე.
ჯილდოები
1999 წელს ადამსმა მიიღო ოქროს ჩექმის ჯილდო ვესტერნებში მოღვაწეობისთვის. იგი შეიყვანეს არკანზასის სახალისო დიდების დარბაზში 2000 წელს. 2011 წელს CineCon- ში ადამსს მიენიჭა კინო კარიერის მიღწევის ჯილდო.2012 წელს მან მოიგო რონდოს პრემია Monster Kid Famous Hall- ის ყოველწლიურ Wonderfest- ზე ლუისვილში, კენტუკის შტატში.
მაგნისია
მაგნისია, მაგნესია ან მაგეზია (Μαγνησία) —ნომი საბერძნეთში, თესალიას პერიფერიაში. მოიცავს საბერძნეთის მატერიკის ნაწილს და კუნძულებს: სკიათოსის, სკოპელოსის და ალონისოსის.
მუნიციპალიტეტები
პერიფერიული ერთეული მაგნისია იყოფა 5 მუნიციპალიტეტად. მარცხნივ|300 პქ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის ნომები
ამპელური მცენარეები
250პქ|მინი|მარჯვნივ|[[Epipremnum aureum]] ამპელური მცენარეები (Am­pel — ჩამოკიდებული ვაზა ყვავილებისათვის < ἄμπελος — ვაზი) — მცენარეები ჩამოშვებული, გართხმული ან მცოცავი ღეროებით, რომლებსაც ზრდიან ჩამოკიდებულ ვაზონებში (ამპელებში), სპეციალური ფორმის კალათებში, ქოთნებში და ა.შ. იყენებენ შენობების ინტერიერის, საცხოვრებელი ოთახების, ზამთრის ბაღების, აივნებისა და კაპიტელების გასაფორმებლად. მრავალ ამპელურ მცენარეს აქვს დეკორატიული ფოთლები (სატაცური, ფხიჯა და სხვ.) ან ლამაზი ყვავილები (მაჩიტა, ბეგონია, ნემსიწვერა, ლობელია), ისინი გამოიყენება ინტერიერებში. კულტურისათვის ამპელურ მცენარეებიდან ღია ცის ქვეშ იყენებენ როგორც ხეებს (ვაზი, ვაშლანა), ისე ბალახოვან მცენარეებს (დედოფლის ყვავილი, პეტუნია). ნიადაგს ამზადებენ ფოთლოვანი, კორდიანი და ტორფიანი მიწის ნარევით, რომელსაც შერეული აქვს მდინარის ქვიშა. საჭიროებს ზომიერ დატენიანებას. ბებერი, ძლიერ გაზრდილი ამპელური მცენარეები კარგავენ დეკორატიულობას. ამრავლებენ უპირატესად კალმით.
სქოლიო
კატეგორია:მცენარეების სასიცოცხლო ფორმები კატეგორია:დეკორატიული მცენარეები
რეზერვაცია
რეზერვაცია — მკვიდრი მოსახლეობის ნაშთების იძულებითი განსახლებისთვის გამოყოფილი ტერიტორია ზოგიერთ ქვეყანაში. აშშ-ში, ბრაზილიაში, კანადაში, კოლუმბიაში რეზერვაციები შექმნილია ინდიელებისთვის, ავსტრალიაში აბორიგენებისთვის. აშშ-ში რეზერვაციას განაგებს 1842 წელს შექმნილი ინდიელთა საქმეების ბიურო.
ლიტერატურა
კატეგორია:აშშ
იაკი
იაკი (Bos Poephagus grunniens) — წყვილჩლიქოსანი ცხოველი ძროხისებრთა ოჯახისა. გარეული იაკი შემორჩენილია ტიბეტის მთებში (ზღვის დონიდან 4500 მ-მდე). მანდაოს არეში აქვს კუზი. ფერად შავი ან წაბლისფერია, ხერხემლის გასწვრივ გასდევს ღია შეფერილობის ზოლი. სხეული დაფარულია ხშირი თივთივის ბეწვით. გვერდებზე და მუცელზე ბეწვი ფოჩივით აქვს ჩამოგრძელებული. შინაური იაკი გარეულზე პატარაა. ხარის საშუალო სიმაღლე ნიდაოში 120-135 სმ, ცოცხალი წონა 400-450 კგ. ფურისა, შესაბამისად, - 105-120 სმ, 270-300 კგ. იაკი საშუალო წლიურად 300-350 კგ იწველის. რძის ცხიმიანობაა 6-7%. ხორცი მაგარია, მაგრამ გემრიელი. ცხოველთა 30% ურქოა. იაკს აშენებენ მაღალმთიან ადგილებში - ცენტრალურ აზიაში, ჰიმალაის მთებში, დასავლეთ ჩინეთში, ჩრდილოეთ მონღოლეთში, ყირგიზეთში, მთიანი ალთაის და ტუვის ავტონომიურ ოლქებში, სადაც უბადლო სასაპალნე და საჯდომი ცხოველია. ძროხასთან შეჯვარებით იაკი იძლევა ჰიბრიდს (ნაყოფიერია მხოლოდ დედალი ჰიბრიდი).
ზოგიერთი ხალხი (აღმოსავლეთ აზია, ჩრდილოეთ აფრიკა და სხვა) დღესაც იყენებენ ხარს ტვირთის საკიდრად და შესაჯდომად. სასაპალნე ხარს კეხს ადგამენ. შემდგომ ხარს აღვირი ნესტოებზე აქვს დამაგრებული.
გამრავლება
იაკებს, გამრავლების სეზონი როგორც წესი ივლისიდან სექტემბრამდე აქვთ. ორსულობა კი დაახლოებით 270 დღე გრძელდება. მაისიდან ივნისამდე იბადებიან პატარები, ძირითადად ერთი ხბო. მდედრი მშობიარობისთვის იზოლირებულ ტერიტორიას პოულობს, სადაც პატარას აჩენს. ხბო დაახლოებით 10 წუთში უკვე მყარად დგას ფეხზე და წყვილი მალევე უბრუნდება ჯოგს. გარეული და შინაური იაკებიც წელიწადში ერთხელ მშბიარობენ, კარგი გარემო პირობების და საკმაო რაოდენობის საკვების ქონის შემთხვევაში, შესაძლოა უფრო სწრაფი გამრავლებაც. ხბოები ერთი წლის ასაკში ანებებენ რძის ჭამას თავს და ხდებიან დამოუკიდებლები. ველური იაკის ნაშიერები, ყავისფერი შეფერილობისანი არიან და მხოლოდ მოზრდილ ასაკში უმუქდებათ და უგრძელდებათ ბეწვი. მდედრები როგორც წესი 3-4 წლის ასაკში აჩენენ პირველად, თუმცა 6 წელი მათი განვითარების პიკია. ტყვეობაში დაახლოებით 25 წელი შეუძლიათ სიცოცხლე, ბუნებაში ეს ასაკი რთული მისაღწევია. საინტერესოა, რომ ხანდახან გარეულები სრულიად უმიზეზოდ ესხმიან თავს მოშინაურებულ იაკებს, თუმცა ადამიანის დანახვისთანავე გარბიან, ზოგადად მათთან კონტაქტს ერიდებიან.
გავრცელება
ტიბეტის პლატო — ჩინეთის, ინდოეთისა და ნეპალის ფარგლებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ტრანსპორტის სახეები კატეგორია:ჩვეულებრივი ძროხა
პედრუ V
პედრუ V (Pedro V o Esperançoso; დ. 16 სექტემბერი, 1837, ლისაბონი, პორტუგალია — გ. 11 ნოემბერი, 1861, ლისაბონი, პორტუგალია) — პორტუგალიის მეფე  1853–1861 წლებში. ბრაგანსის დინასტიიდან პორტუგალიის დედოფლის მარია II-ისა და მისი საქსენ-კობურგ-გოთას დინასტიიდან მისი მეუღლის ფერნანდუ II-ის შვილი.
მმართველობა
მმართველობის პირველი ორი წლის მანძილზე ქვეყანას ფაქტობრივად მართავდა მამამისი, რომელმაც კარგი განათლება მისცა საკუთარ შვილს და სამოგზაუროდ გააგზავნა ევროპის ქვეყნებში.
ოჯახი
1858 წელს დაქორწინდა სტეფანია ჰოჰენცოლერნ-ზიგმარიგენზე (1837–1859). მეუღლის ადრეულმა გარდაცვალებამ მეფე მელანქოლიაში ჩააგდო და არც გამოსულა მდგომარეობიდან გარდაცვალებამდე. სამეფო ტახტი გადავიდა მისი ძმის ლუიშ I-ის ხელში, რადგან მას ქორწინებიდან შვილი არ ჰყოლია.
ლიტერატურა
კატეგორია:პორტუგალიის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 16 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1837 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1861
პაატა ბატონიშვილი
პაატა ბატონიშვილი, ბაგრატიონი (დ. დაახლოებით 1720 — გ. 1765, თბილისი) — ქართლის მეფის ვახტანგ VI-ის უკანონო ვაჟი. იზრდებოდა და განათლება მიიღო რუსეთში, სადაც ჩავიდა მამასთან ერთად 1725. შეისწავლა სამხედრო საქმე, კერძოდ, არტილერია, მაგრამ არ უმსახურია.
1749 წლის იანვარში რუსეთიდან გაიქცა, რიგიდან ის მიტავისა და მემელეს გავლით კენიგსბერგში ჩავიდა, პრუსიის მეფეს ფრიდრიხ II-ს სთხოვა ქვეშევრდომობა და სამსახურში მიღება. თხოვნა უშედეგოდ დარჩა და პაატა ბატონიშვილი ვარშავაში გაემგზავრა, შემდეგ კამენეცისა და ბუქარესტის გავლით კონსტანტინოპოლში ჩავიდა (1749 წლის აგვისტო). 1752 არზრუმის გზით თბილისში ჩამოვიდა ერეკლე II-თან, რომელმაც არტილერიის საქმის მოწყობა დაავალა.
რომან მსტისლავის ძე
ბიბლიოგრაფია
კატეგორია:რუსეთის ისტორია კატეგორია:ნოვგოროდის მთავრები კატეგორია:რიურიკოვიჩები კატეგორია:ბრძოლის ველზე დაღუპული მონარქები
პაატა ბატონიშვილი
1765 წელს პაატა ბატონიშვილმა მოაწყო შეთქმულება ერეკლე II-ის წინააღმდეგ, შეთქმულების განმჟღავნების შემდეგ სიკვდილით დასაჯეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1720 კატეგორია:გარდაცვლილი 1765 კატეგორია:მუხრანელების სამეფო შტო კატეგორია:ქართველი მონარქების უკანონო შვილები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები
ფეროშენადნობები
ფეროშენადნობები (ferrum - რკინა და შენადნობი) — მეტალურგიული წარმოების ნახევარპროდუქტები - რკინის შენადნობები სილიციუმთან, მანგანუმთან, ქრომთან, მოლიბდენთან, ვანადიუმთან და სხვა ელემენტებთან, რომელსაც იყენებენ ფოლადის წარმოებაში თხევადი ლითონის განჟანგვისა და ლეგირებისთვის, მავნე მინარევების შესაკრავად, ლითონისათვის საჭირო სტრუქტურისა და თვისებების მისანიჭებლად, აგრეთვე სხვა სახის ფეროშენადნობების  (ე.წ გადასამუშავებელი ფეროშენადნობები) მისაღებად. ფეროშენადნობებს პირობითად მიაკუთვნებენ ისეთ შენადნობებს, რომელიც რკინას შეიცავს მინარევების სახით (მაგალითად: სილიკომანგანუმი, სილიკოკალციუმი), და ზოგიერთ ტექნიკურად სუფთა ლითონსა და არალითონს (ლითონური მანგანუმი, ლითონური ქრომი, კრისტალური სილიციუმი). ეგრეთ წოდებული კომპლექსური ფეროშენადნობები შეიცავს მრავალ კომპონენტს (მაგალითად: Ca-Mn-Si-Cr, Al-Mn-Si და სხვა).
რკინის თანხლებით ფეროშენადნობების ძირითადი ელემენტების (Mn, Cr და სხვა) ჟანგეულების აღდგენა მიმდინარეობს უფრო დაბალ ტემპერატურაზე, შედარებით სწრაფად, სრულად და ნაკლები ენერგეტიკული დანახარჯით. ფეროშენადნობების დნობის ტემპერატურა (მცირე გამონაკლისების გარდა) სუფთა ლითონების დნობის ტემპერატურაზე უფრო დაბალია. ეს გარემოება ხელს უწყობს მათ ხსნადობას თხევად ფოლადში შეტანისას, ამცირებს ძირითადი ელემენტების ამოწვას. ფეროშენადნობებში კომპონენტთა სტანდარტულ შემცველობას განაპირობებს ნედლეულის ქიმიური შემადგენლობა, ფეროშენადნობების გამოდნობის პირობები და მათი შეტანა თხევად ფოლადში. ყველაზე გავრცელებული ფეროშენადნობებია ფეროსილიციუმი, ფერომანგანუმი, სილიკომანგანუმი, ფეროქრომი, სილიკოქრომი და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეტალურგია კატეგორია:შენადნობები
ნატო (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ან ტერმინი ნატო შეიძლება აღნიშნავდეს:
კონ იუ
მისი ფსევდონიმი შედგება მამის გვარისგან კონ (공) და დედის გვარისგან იუ (유).
ბიოგრაფია
კონ იუმ სასკოლო განათლება პუსანში მიიღო. ნაკმინის დაწყებითი სკოლა 1992 წელს დაამთავრა, ნესუნის საშუალო სკოლა 1995-ში, ხოლო მაღალი საფეხურები დონინის სკოლაში 1998 წელს დაასრულა. უმაღლესი განათლება კიონჰის უნივერსიტეტში მიიღო და სპეციალიზაციით „თეატრი“ ბაკალავრის ხარისხი 2000 წელს მიენიჭა. იმავე სასწავლებელში 2005 წელს მიიღო მაგისტრის წოდება სამსახიობო ოსტატობაში.
2000 წელს კონ იუმ კარიერა დაიწყო საკაბელო ტელევიზიაში და მიჰყავდა პრგორამა Mnet, ხოლო 2001-ში შედგა მისი დებიუტი, დორამაში „სკოლა 4“. ამის შემდეგ ითამაშა რამდენიმე ეპიზოდური როლი დორამებსა და ფილმებში. 2004 წელს იყო პროგრამა Music Camp-ის წამყვანი.
მსახიობმა თავისი პირველი მთავარი როლი 2005 წელს მიიღო, ტელესერიალში „ჩემი საყვარელი მასწავლებელი“ კონ ჰე ჯინთან ერთად. შემდეგი იყო რომანტიკული მელოდრამა „ერთი მშვენიერი დღე“ (2006).
2008 წლის 14 იანვარს თავისი წარმატებულობის პიკში კონ იუ სავალდებულო სამხედრო სამსახურში გაიწვიეს, რომელიც 2009 წლის 9 დეკემბერს დაასრულა. პირველი რვა თვის განმავლობაში ის ჩჰორვონის წინა ხაზებში მსახურობდა, შემდეგ თავდაცვის სამინისტროს საინფორმაციო განყოფილებაში, სადაც საზოგადოებასთან ურთიერთობის განყოფილებაში მუშაობდა. 3 ნოემბრიდან კი ის ჯარის რადიოში დიჯეიც იყო.
ჯარიდან დაბრუნების შემდეგ კონ იუ თამაშობდა რომანტიკულ კომედიაში „ბედის ბატონის ძიება“ (2010). პარალელურას ის მუშაობდა კონ ჯი იონის რომანის მიხედვით შექმნილ ფილმზე „განსაცდელი“, რომელმაც მასზე დიდი გავლენა ჯერ კიდევ ჯარში ყოფნის პერიოდში მოახდინა. რეალურ ფაქტებზე დაფუძნებული ფილმი აღწერს ბავშვთა სახლებში არსებულ ბავშვთა მიმართ ძალადობაზე. 2011 წლის 22 სექტემბერს გამოსულმა ფილმმა საზოგადოება შეძრა და ინციდენტთა თავიდან გამოძიებაც კი დაიწყო. საკანონმდებლო რეფორმის მოწოდება მივიდა ეროვნულ კრებამდე, სადაც 2011 წლის ოქტომბრის ბოლოს წარმატებით მიიღეს კანონპროექტი არასრულწლოვანთა და შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა მიმართ სექსუალური დანაშაულისთვის სასჯელის გამკაცრების შესახებ. კანონპროექტს ეწოდა „დოგანის კანონი“ ფილმის კორეული სახელწოდების მიხედვით.
2014 წლის 7 ივლისს ის, მსახიობ ჰა ჯი ვონთან ერთად დასახელდა ეროვნული შემოსავლების სამსახურის ელჩად, როგორც სანიმუშო გადასახადების გადამხდელი.
მინი|მარჯვნივ|კონ იუ [[2018 წელს]]
კონ იუს ერთ-ერთი გამორჩეული სერიალია გობლინი (2016), რომელშიც ასრულებს მთავარ როლს კიმ გო ინთან ერთად. აღნიშნულმა დორამამ მას Baeksang Awards-ის ორმოცდამეცამეტე ცერემონიაზე საუკეთესო მსახიობის ჯილდოც მოუტანა. გამოსვლისას სერიალი ყველაზე პოპულარულ დორამებს შორის მესამე ადგილს იკავებდა, 2020 წლისთვის კი მეხუთეს. მიუხედავად კორეული კულტურის პოპულარიზების აკრძალვისა, სერიალმა ჩინეთშიც დიდ წარმატებას მიაღწია და ბევრი მაყურებელი გაიჩინა. Sina Weibo-ზე მის შესახებ 420 ჩანაწერი იყო შექმნილი; Baidu-ზე კი ის ყველაზე მოთხოვნად მსახიობად იქნა მიჩნეული
2021 წელს ის ეპიზოდურ როლს თამაშობს Netflix-ის სერიალში „კალმარის თამაში“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:სამხრეთ კორეელი მსახიობები
გიორგი
სახელი  გიორგი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
რეზერპინი
რეზერპინი — სამკურნალო პრეპარატი. გამოიყენება ცენტრალური ნერვული სისტემის დასამშვიდებლად და არტერიული სისხლის ქნევის დასაქვეითებლად. გამოიყენება ტაბლეტებში ჰიპერტონიული და ზოგიერთი სხვა დაავადების დროს. აშშ-ში დაშვებულ იქნა 1955 წლიდან.
ლიტერატურა
კატეგორია:წამლები
Pachyrhachis
Pachyrhachis — ნამარხი გვარი გველისა, კარგად განვითარებული უკანა კიდურებით. ნაშთი აღმოაჩინეს ეინ იაბრუადში, იუდეველების მთები, რამალას მახლობლად, იერუსალიმის ჩრდილოეთით 20 კილომეტრში, მდინარე იორდანეს დასავლეთ სანაპიროს ცენტრალურ ნაწილში. იგი ერთ-ერთია იმ 3 გვარიდან, რომელთა წარმომადგენლები ცხოვრობდნენ სენომანურ ერაში (გვიანი ცარცული პერიოდი). უამრავ თანამედროვე პითონსა თუ ბოას შემორჩენილი აქვს პატარა ძვლოვანი შვერილები, რაც მილიონობით წლის წინ განვითარებულ უკანა კიდურებს წარმოადგენდა. გველი სიგრძეში 1 მეტრამდე აღწევდა.
იხილეთ აგრეთვე
სხვა ცნობილი ნამარხი გველები უკანა კიდურებით:
ბაიმაკის რაიონი
ბაიმაკის რაიონი (Баймаҡ районы; Баймакский район) — მუნიციპალური რაიონი ბაშკირეთის რესპუბლიკაში, რუსეთის ფედერაცია. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბაიმაკი.
ისტორია
რაიონი დაარსდა 1930 წლის 20 აგვისტოს, როდესაც სრულიად რუსეთის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით მოხდა ბაშკირეთის ავტონომიური რესპუბლიკის კანტონებად დაყოფის გაუქმება და როდესაც შეიქმნა 48 რაიონი.
მოსახლეობა
2010 წლის რუსეთის საყოველთაო აღწერების მიხედვით აქ ცხოვრობენ: ბაშკირები  — 83,3 %, რუსები — 11,9 %, თათრები — 3,5 %, სხვა ეროვნების პირები — 1,3  %. ქალაქ ბაიმაკში ცხოვრობს რაიონის მოსახლეობის 30,56 %.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ბაიმაკის რაიონში არის 92 დასახლებული პუნქტი, რომლებიც ერთიანდებიან 23 სასოფლო დასახლებაში.
სქოლიო
კატეგორია:ბაშკირეთის რაიონები კატეგორია:ბაიმაკის რაიონი
არტემისის პროვინცია
არტემისის პროვინცია (Artemisa) — პროვინცია კუბაში. წარმოიქმნა ლა-ჰაბანის პროვინციის ორ ნაწილად გაყოფის შემდეგ. კანონი აღნიშნული ცვლილების შესახებ დაამტკიცა კუბის ეროვნულმა ასამბლეამ 2010 წლის 1 აგვისტოს, ხოლო ძალაში შევიდა 2011 წლის 1 იანვარს. დღეისათვის პროვინცია მოიცავს 11 მუნიციპალიტეტს, საიდანაც 8 ლა-ჰაბანის პროვინციას ეკუთვნოდა, ხოლო 3 (ბაია-ონდა, კანდელარია და სან-კრისტობალი) მეზობელ პინარ-დელ-რიოს პროვინციას.
მუნიციპალიტეტები
წყარო: კუბის სტატისტიკის ეროვნული ბიურო 2010
სქოლიო
კატეგორია:კუბის პროვინციები
თოვლი (რომანი)
თოვლი (Kar) — ორჰან ფამუქის რომანი. გამოიცა 2002 წელს. ქართულ ენაზე 2011 წელს ითარგმნა. 2004 წელს ნიუ-იორკ ტაიმზმა „თოვლი“ ათ საუკეთესო წიგნთა შორის დაასახელა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორჰან ფამუქის რომანები კატეგორია:2002 წლის რომანები
კაუსეტეს დეპარტამენტი
კაუსეტეს დეპარტამენტი (Departamento Caucete) — დეპარტამენტი არგენტინაში, სან-ხუანის პროვინციაში.
არგენტინის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2001 წელს დეპარტამენტის მოსახლეობა 33 609 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 7 502 კმ²-ია.
დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სან-ხუანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-ხუანის პროვინციის დეპარტამენტები
შტუტგარტი (საფეხბურთო კლუბი)
ტიტულები
thumb|left|350px|შტუტგარტის რეიტინგი 1964-2007 წლებში
მინიატიურა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:შტუტგარტი კატეგორია:შტუტგარტი (საფეხბურთო კლუბი)
აზეულა
აზეულა — მწვერვალი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარეში, გარდაბნის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთი შტოქედ — თელეთის ქედზე, დაბა კოჯრის სამხრეთით. ზღვის დონიდან 1200 მ. აგებულია შუა ეოცენის ანდეზიტ-ბაზალტებით. აზეულაზე დგას ციხესიმაგრე აგარანი.
სქოლიო
კატეგორია:ქვემო ქართლის მხარის მთები
პენ ო რეზენი
პენ ო რეზენი (Pain aux raisins, ), ასევე ესკარგო (Escargot, ) ან პენ რეზე — სპირალური ფორმის საკონდიტრო ნაწარმი, რომელსაც ხშირად მიირთმევენ საუზმეზე საფრანგეთში. მისი სახელები ითარგმნება როგორც „ქიშმიშიანი პური“, „ლოკოკინა“ და „რუსული პური“. ის არის ვენური დესერტების ოჯახის (pâtisserie viennoise) წევრი.
საფრანგეთში, როგორც წესი, ეს არის კრუასანის ან პენ ო შოკოლას ვარიანტი, რომელიც მზადდება საფუარიანი და კარაქიანი ცომით. მას ემატება ქიშმიში, იხვევა სპირალურად და ემატება მოხარშული კრემი (crème pâtissière). თუმცა, ჩრდილოეთ ევროპისა და ჩრდილოეთ ამერიკის ბევრ რაიონში, იგი ჩვეულებრივ მზადდება ტკბილი პურის ან ბრიოშის ცომით.
სქოლიო
კატეგორია:ნამცხვარი კატეგორია:ფრანგული სამზარეულო
ფილიპე IV
მისი გარდაცვალებისას ესპანეთის იმპერიის ფართობი 12.2 მილიონი კვადრატული კილომეტრი იყო და კოლონიები ჰქონდა თითქმის ყველა კონტინენტზე. მისმა წარმატებულმა საშინაო პოლიტიკამ და სამხედრო რეფორმებმა ესპანეთი დროებით კვლავ გააძლიერა, თუმცა მისი მენტალურად და ფიზიკურად დაავადებული ძის, კარლოს II-ის მმართველობისას ესპანეთის იმპერიამ დაცემა დაიწყო.
1700 წელს, მისი ძის უშვილოდ დაღუპვის გამო ფილიპეს ორი ქალიშვილის ქმრებსა და მათ შვილებს შორის დაიწყო დიდი ომი, ომი ესპანური მემკვიდრეობისათვის, რომელიც მხოლოდ 1714 წელს დასრულდა ტახტზე ბურბონების ასვლითა და ესპანეთის ყველა ევროპული კოლონიის დაკარგვით.
პირადი ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|297x297პქ|პრინცი ფილიპე და მისი უფროსი და, ინფანტა ანა 1612 წელს, შესრულებულია ბარტოლომე გონსალესის მიერ ფილიპე დაიბადა 1605 წლის 8 აპრილს ვალიადოლიდში. იგი იყო ესპანეთისა და პორტუგალიის მეფე ფილიპე III-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ მარგარეტ ავსტრიელის უფროსი ვაჟი. მას სახელი პაპის, მეფე ფილიპე II-ის პატივსაცემად დაარქვეს, ანალოგიურად, მის უფროს დას, ანას, სახელი ბებიის, დედოფალ ანა ავსტრიელის პატივსაცემად ერქვა, ისევე, როგორც მის მეორე დას, მარია ანას ერქვა მეორე ბებიის, მარია ანა ბავარიელის პატივსაცემად. 1611 წელს დედოფალი მარგარეტი მშობიარობას გადაჰყვა, რის გამოც ფილიპეზე მისი და, ინფანტა ანა ზრუნავდა. უკვე 1615 წელს 10 წლის ფილიპე დააქორწინეს 13 წლის პრინცესა ელიზაბეტ ფრანგზე, რომელიც იყო საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV-ისა და დედოფალ მარია მედიჩის უფროსი ქალიშვილი. იმავდროულად, საფრანგეთთან მყარი კავშირის შესაკვრელად, ფილიპეს და, ანა ცოლად შერთეს საფრანგეთის მეფე ლუი XIII-ს, ანუ ესპანეთის მეფის ძე და ასული დააქორწინეს საფრანგეთის მეფესა და მის დაზე.
ფილიპეს ელიზაბეტისაგან სულ თერთმეტი შვილი გაუჩნდა, თუმცა მათგან მხოლოდ ორი გადაურჩა ჩვილობაში სიკვდილის. მათი ერთადერთი საერთო ვაჟი, ასტურიის პრინცი ბალთაზარ კარლოსი 1646 წელს დაიღუპა, მათი ქალიშვილი მარია ტერეზა კი საფრანგეთის მეფეს გაჰყვა ცოლად. ვაჟის დაღუპვამდე ორი წლით ადრე, 1644 წელს მეთერთმეტე მშობიარობას გადაჰყვა ფილიპეს ცოლი, დედოფალი ელიზაბეტი, რის გამოც 1646 წელს მას აღარც მემკვიდრე ჰყავდა და აღარც ცოლი, რომელიც მას ახალს გაუჩენდა. მარცხნივ|მინი|330x330პქ|1615 წელს ესპანელები ინფანტა ანას ცვლიან საფრანგეთის პრინცესა ელიზაბეტში, ნახატი შესრულებულია პეტერ პაულ რუბენსის მიერ 1622-1625 წლებში. ამ მიზეზების გამო 1649 წელს ფილიპე მეორედ დაქორწინდა თავისი დის, მარია ანა ესპანელისა და საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ III-ის ქალიშვილ მარიანა ავსტრიელზე, რომელიც მასზე ოცდაათი წლით უმცროსი იყო. ეს ქორწინება მიზნად ისახავდა არა მხოლოდ ახალი მემკვიდრის გაჩენას, არამედ ესპანელი და ავსტრიელი ჰაბსბურგების კავშირის გამყარებასაც. ქორწინებიდან ორ წელიწადში დედოფალმა მარიანამ ჯანმრთელი გოგონა გააჩინა, სახელად მარგარიტა ტერეზა. ამ ამბიდან ათ წელიწადში კი ქვეყანიერებას მოავლინა ესპანეთის მომავალი მეფე, კარლოს II, რომელიც მშობლების ერთობ ახლონათესაური კავშირის გამო დაავადებული იყო როგორც ფიზიკურად, ისე მენტალურად.
ასეთი დახასიათებების პარალელურად, მემატიანეები წერენ, რომ ახალგაზრდობაში ფილიპე ძალიან მხიარული იყო და „შესანიშნავი იუმორის გრძნობა“ ჰქონდა, თუმცა ასაკის მატებასთან ერთად ხასიათი დაუმძიმდა. იგი პირადად დადიოდა მადრიდის აკადემიაში და აფინანსებდა ლიტერატურულ სალონებს. ცნობილია ისიც, რომ მას ძალიან უყვარდა იუმორისტული ლიტერატურა და პოეზია. ამის გამო იგი ხშირად გამხდარა კრიტიკის ობიექტიც, რადგან ამბობდნენ, რომ „არასერიოზული“ იყო. სხვანი კი მას ასე ახასიათებდნენ: „ბუნებით კეთილი, ნაზი და მოსიყვარულე“. ამასთან ერთად, იგი ერთობ განათლებული მონარქი იყო. მშობლიური ესპანურის გარდა იგი კარგად ფლობდა ლათინურს, ფრანგულს, პორტუგალიურს და იტალიურს. აგრეთვე იცოდა გეოგრაფია და დიდ ინტერესს იჩენდა ასტროლოგიის მიმართ.
იმის მიუხედავად, რომ ფილიპეს კათოლიკური მრწამსი აღარ იწვევს ინგლისურ და გერმანულენოვანი მწერლების მხრიდან კრიტიკას, ისინი მაინც მიიჩნევენ, რომ იგი პირად ცხოვრებაში „ზედმეტად ღვთისმოსავი“ იყო. აღსანიშნავია ისიც, რომ მის ღრმა რწმენას არ შეუშლია საყვარლების ყოლაში ხელი. მას მრავალი წლის განმავლობაში ჰყავდა საყვარელი მარია კალდერონის სახით, რომლისგანაც 1629 წელს ვაჟი, ხუანიც შეეძინა. მოგვიანებით ხუანს დიდი გავლენა ჰქონდა ესპანეთის პოლიტიკაზე იქიდან გამომდინარე, რომ მეფე კარლოს II-ს არ შეეძლო ქვეყნის მართვა. თუმცაღა, ამის მიუხედავად, ფილიპეს ახლო ურთიერთობა ჰქონდა მონაზონ მარია დე აგრედასთან, რომელის შემდეგში კათოლიკურმა ეკლესიამ წმინდანადაც შერაცხა. ფილიპესა და აგრედას დაახლოება 1640-იანი წლებიდან დაიწყო და მათმა მეგობრობამ საკმაოდ დიდ ხანს გასტანა.
ფილიპე, ოლივარესი და მისი სამეფო ფავორიტები
მინი|321x321პქ|ოლივარესის ჰერცოგი გასპარ დე გუსმანი, ფილიპეს მთავარი ფავორიტი და მინისტრი, ნახატი შესრულებულია ველასკესის მიერ ფილიპეს მამის, მეფე ფილიპე III-ის მმართველობისას ესპანეთის სამეფო კარზე სანდოვალების წარჩინებული საგვარეულო დომინირებდა მათი მეთაურის, ლერნას ჰერცოგის წყალობით, რომელიც მეფის ახლო მეგობარი იყო. იგი მეფის ფავორიტი და პირველი მინისტრი იყო მისი მთელი მმართველობის განმავლობაში. თავად ფილიპეს დედას, დედოფალ მარგარეტს არც ისე კარგი დამოკიდებულება ჰქონდა ლერნას მიმართ და შესაბამისად, მასაც დედის გავლენით ასეთივე შეხედულებები ჩამოყალიბდა. მას შემდეგ, რაც მეფე ფილიპე IV გახდა, სანდოვალების გავლენა არა უბრალოდ შემცირდა, არამედ ერთიანად დაეცა. თუმცაღა, ეს იმას არ ნიშნავდა, რომ ახალი ფავორიტები არ გამოჩნდებოდნენ. თავდაპირველად ასეთი იყო დონ ბალთაზარ დე სურიგა, თუმცა იგი მისი გამეფებიდან მალევე, 1622 წელს დაიღუპა. მალევე გამოჩნდა ფილიპეს ახალი ფავორიტი და მისი ბავშვობის მეგობარი, გასპარ დე გუსმანი. პირველი, რაც ფილიპე IV-მ ტახტზე ასვლის შემდეგ გააკეთა ის იყო, რომ გასპარს ოლივარესის ჰერცოგის წოდება მისცა. ოლივარესი შემდეგი ოცი წლის განმავლობაში მეფის ნდობით აღჭურვილი პირი და ქვეყნის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი დიდებული იყო.
მეფობის დასაწყისში ფილიპე ოლივარესს ყოველდღიურ დილის თათბირზე იბარებდა ხოლმე, ამის შემდეგ კი დღეში კიდევ მინიმუმ ორჯერ მაინც ხვდებოდა. თუმცაღა, მოგვიანებით მისი ოლივარესთან კონტაქტის სურვილი თანდათან შემცირდა და მხოლოდ მოკლე პოლიტიკური საუბრით შემოიფარგლებოდა ხოლმე. მიუხედავად იმისა, რომ ფილიპე თითქმის მთელს თავის ცხოვრებას პოლიტიკას უძღვნიდა და ძირითადად სწორედ ამ საქმიანობით იყო დაკავებული, მას ხშირად აკრიტიკებდნენ იმის გამო, რომ არ შეეძლო სერიოზული გადაწყვეტილებების უცებ და „დროულად“ მიღება. ფილიპესა და ოლივარესის ახლო ურთიერთობას ისიც ამტკიცებდა, რომ ბუენ-რეტიროს სასახლეში მათი პორტრეტები გვერდიგვერდ ჩამოკიდეს, რაც იმ დროის ევროპაში უჩვეულო ქმედება იყო. ამასთან, მას და ოლივარესს არც ისე მარტივი ურთიერთობა ჰქონდათ და ხშირადაც კამათობდნენ როგორც პოლიტიკაზე, ისე ცხოვრებისეულ საკითხებზე. მარცხნივ|მინი|368x368პქ|მეფე ფილიპე ესპანურ სამხედრო ფორმაში, [[1627-1628 წლებში, შექმნილია გასპარ დე კრაიერის მიერ]] გამეფებისთანავე ფილიპემ განიზრახა, რომ თავიდან მოეცილებინა მამამისის ნდობით აღჭურვილი პირები. ოლივარესის გავლენით მან ლერნას ჰერცოგის ოჯახს ჩამოართვა ფილიპე III-ის მიერ ნაჩუქარი მამულები და იგი ოლივარესს გადასცა. ამასთან, თანამდებობიდან მოხსნა ლერნას ვაჟი, უსედას ჰერცოგი კრისტობალ დე სანდოვალი. ფილიპეს ეს ქმედებები მიზნად ისახავდა სამეფო ხელისუფლებისათვის ხარბი და არაკეთილსინდისიერი დიდებულების ჩამოშორებას, რის გამოც მან მაღალ თანამდებობაზე დანიშნა ის წარჩინებულები, რომელთა ბაბუებიც ბაბუამისის, მეფე ფილიპე II-ის დროს ერთგულად ემსახურებოდნენ ქვეყანას.
ფილიპე IV-ის მმართველობის პირველი ორი ათწლეული რადიკალური მოქმედებებით ხასიათდება. პირველ რიგში, XVII საუკუნის ესპანეთში საშინელ მდგომარეობაში იყო მედიცინა, რის გამოც ქვეყანაში ხშირად ვრცელდებოდა ახალ-ახალი დაავადებები, რომელთა განკურნებასაც ვერ ახერხებდნენ. ამის გამო, ოლივარესთან ერთად ფილიპემ გაატარა სამედიცინო რეფორმა, რომელიც მიზნად ისახავდა ესპანელი ექიმების განათლების დონისა და კვალიფიკაციის ამაღლებას, რისთვისაც მან დიდი თანხები გაიღო. ამასთან ერთად, მისთვის სამაგალითო იყო ბაბუამისის, ფილიპე II-ის მმართველობა და იგი ყველანაირად ცდილობდა, რომ საგარეო თუ საშინაო პოლიტიკა მის მსგავსად ეწარმოებინა. 1629 წელს სწორედ რომ ბაბუამისივით რადიკალური მოქმედებები განახორციელა აჯანყებულ ჰოლანდიაში.
ისევე როგორც ყველა სხვა სამეფო ფავორიტს, მოგვიანებით ოლივარესსაც დაუდა აღსასრულის ჟამი, რაც მეფის მხრიდან მისდამი სიმპათიის დაკარგვაში გამოიხატებოდა. 1640 წელს ფილიპემ იგი პოლიტიკას მთლიანად ჩამოაშორა, რასაც შედეგად მოჰყვა 1640-43 წლების მონარქიის კრიზისი. ოლივარესის გადაყენების შემდეგ ფილიპემ პირადად განუცხადა დიდებულებს, რომ მას არ სჭირდებოდა მინისტრები ქვეყნის სამართავად და რომ იგი თავად იყო ქვეყნის პირველი მინისტრი. მიუხედავად ამისა, მან თავი ვერ გაართვა აღებულ ვალდებულებებს და ჩამოაყალიბა ე.წ. ხუნტის საბჭო, რომელშიც რამდენიმე დიდებული გააერთიანა. თავდაპირველად მან ამ საბჭოს მეთაურად ოლივარესის ბიძაშვილი და თავისი ბავშვობის მეგობარი, ლუის დე არო დანიშნა, თუმცა ისტორიკოსთა დახასიათებით ლუისი „მედიდურობის განსახიერება“ იყო, ამიტომაც იგი მალევე მოხსნეს თანამდებობიდან. უკვე 1661 წლიდან ფილიპეს ახალი ფავორიტი ოლივარესის სიძე, მედინას ჰერცოგი გახდა.
საგარეო პოლიტიკა და ოცდაათწლიანი ომი
მინი|305x305პქ|ფილიპე IV 1629 წელს, შესრულებულია ველასკესის მიერ როდესაც ფილიპე ტახტზე ავიდა ევროპის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე მასობრივი და სისხლისმღვრელი ომი — ოცდაათწლიანი ომი მიმდინარეობდა. ომი 1618 წელს დაიწყო და მეფე ფილიპე III თავისი მთავარი მინისტრის გავლენით ჩაერთო მასში, რათა თავისი ბიძაშვილის, საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ II-სთვის ბოჰემიის ტახტი დაებრუნებინა, რომელიც მას პფალცის კურფიურსტმა ფრიდრიხ V-მ წაართვა. იმავე მინისტრმა, ბალთაზარ დე სუნიგამ დაარწმუნა ახალი მეფეცა და მისი მრჩეველი ოლივარესიც, რომ საღვთო რომის იმპერიაში მიმდინარე მოვლენების აღსაკვეთად ესპანეთი აუცილებლად უნდა ჩარეულიყო ომში. ამის გამო 1621 წელს ფილიპემ საომარი მოქმედებები განაახლა ჰოლანდიასთან. ეს ომი მოგვიანებით ოც წელზე მეტ ხანს გაიწელა და ფილიპეს მარცხით დასრულდა. მიუხედავად ამ აშკარა ჩარევისა, ესპანეთი სხვა მხრივ არ გამოსულა ოცდაათწლიან ომში, ვინაიდან ფილიპეს აზრით კასტილიელებს სისხლით არ უნდა ეზღოთ უცხოელთა შეცდომები.
1620-იანი წლები ესპანეთისათვის საგარეო პოლიტიკაში წარმატებული იყო. თავიდან ჰოლანდიასთან ომი კარგად წარიმართა, რასაც მოჰყვა 1624 წელს ქალაქ ბრედას დაპყრობაც. ოციანი წლების ბოლოს სიტუაცია შეიცვალა, რამეთუ ფილიპემ ვერ გადაწყვიტა ომი ფლამანდიაში გაეგრძელებინა თუ ჩართულიყო ახლადდაწყებულ მანტუის მემკვიდრეობის ომში. ფილიპე მრჩევლების გავლენით ფლანდრიის ომისკენ გადაერთო, რასაც მისი მხრიდან „ესპანური გზის“ გაძლიერება მოჰყვა. მის ამ პოლიტიკურ ნაბიჯებს მტრულად შეხვდა საფრანგეთის მეფე ლუი XIII.
1630-იანი წლების შუა პერიოდში მიღწეული წარმატების მიუხედავად, რაც რაც გამოიხატა 1634 წელს ნოდლინგენის ბრძოლაში გერმანიაში პროტესტანტი შვედების ჯარის დამარცხებაში, ფილიპეს მოქმედებები საბოლოოდ წარუმატებელი იყო, რადგან ვერ მოახერხა მთავარ კათოლიკე მოკავშირესთან, ანუ საფრანგეთთან ომის თავიდან არიდება. ოლივარესმა უთხრა კიდეც მეფეს, რომ ამ ომზე იყო დამოკიდებული ესპანეთის მომავალი: იგი ან ყველაფერს მიიღებდა და მთავარ მტერს ჩამოიშორებდა, ან დამარცხდებოდა და დაიწყებოდა იმპერიის დაცემა. მარცხნივ|მინი|347x347პქ|ესპანეთ-საფრანგეთის ომის დასასრული: ფილიპე IV ხელს ართმევს ლუი XIV-ს და მშვიდობის ნიშნად ცოლად რთავს თავის ასულ მარია ტერეზას. 1635 წლიდან დაიწყო ესპანეთ-საფრანგეთის ომი. თავდაპირველად ომი ესპანეთის სასარგებლოდ წარიმართა და რამდენიმე გამარჯვების შემდეგ ფილიპე პარიზსაც კი დაემუქრა. მიუხედავად იმისა, რომ ფრანგებმა ესპანელები როკრუას ბრძოლაში დაამარცხეს, ისინი არ ნებდებოდნენ. სიტუაცია 1640 წლიდან შეიცვალა, როდესაც თავად ესპანეთში დაიწყო შიდა აჯანყებები და არეულობები. საფრანგეთიდან წამოსული დიდი საფრთხის გამო ფილიპეს ახალ გეგმაზე მოუწია გადასვლა, რის გამოც ესპანეთის ჯარებმა ნიდერლანდები დატოვა. ფილიპემ მიატოვა ფლანდრია და მთელი ჯარები კატალონიაში შეიყვანა, სადაც ერთობ არასტაბილური სიტუაცია იყო. მისმა ამ ნაბიჯმა გაამართლა: კატალონიის ამბოხება ჩაახშეს და ესპანეთში წესრიგი აღდგა, თუმცა მთელი წინამორბედი წარუმატებლობები ოლივარესს დაბრალდა და მეფე იძულებული გახდა იგი თანამდებობიდან მოეხსნა. ოლივარესის შემცვლელის, ლუის დე აროს დროს გაფორმდა ვესტფალიის საზავო ხელშეკრულებაც, რითაც დასრულდა ოცდაათწლიანი ომი. ხელშეკრულების პირობების გათვალისწინებით, ფილიპე IV-მ 1648 წელს საბოლოოდ აღიარა ჩრდილოეთ ნიდერლანდების დამოუკიდებლობა, თუმცა კათოლიკური აღმსარებლობის სამხრეთ ნიდერლანდები კვლავ ესპანეთს დარჩა. ასევე დაუზავდა გერმანელ თავადებსაც, მაგრამ ესპანეთ-საფრანგეთის კონფლიქტი გრძელდებოდა. ამ დროისათვის მეფე ლუი XIII გარდაცვლილი იყო და ტახტზე ფილიპეს მცირეწლოვანი დისწული, ლუი XIV იჯდა, რომელსაც ბიძამისი, გასტონ ორლეანელი სხვა დიდებულებთან ერთად აუჯანყდა. ფილიპემ ისარგებლა ფრანგების შიდა ომით და 1651 წელს კატალონია საბოლოოდ გაასუფთავა ფრანგებისგან. თუმცაღა, ეს მოქმედება ძვირად დაუჯდა, რამეთუ 1658 წელს ფრანგებმა მას ინგლისელებთან ერთად შეუტიეს და დაამარცხეს რამდენიმე ბრძოლაში, რის გამოც სასოწარკვეთილი ფილიპე ლუისთან მოლაპარაკებაზე წავიდა. 1659 წელს გაფორმცა პირენეს ხელშეკრულება, რითაც ესპანეთ-საფრანგეთის ომი დამთავრდა, ამის დასტურად კი ფილიპეს ასული, ინფანტა მარია ტერეზა ცოლად მიჰყვებოდა მეფე ლუი XIV-ს, მზითვში კი მიჰქონდა კატალონიის ნაწილი, რუსილონის საგრაფო და 500,000 ლივრი. იმავდროულად, ფილიპე უშედეგოდ ცდილობდა პორტუგალიის კვლავ შემოერთებას, სადაც 1640 წლიდან მოყოლებული ბრაგანსების დინასტია მეფობდა.
ტიტულები და წოდება
1630 წელს გაფორმებული მადრიდის ხელშეკრულების პირობების მიხედვით ფილიპეს წოდება ასეთი იყო: „''ფილიპე, ღვთის განგებით მეფე ესპანეთისა, ორივე სიცილიისა, იერუსალიმისა, ინდიელებისა და სხვათა. ერცჰერცოგი ავსტრიისა, ჰერცოგი ბურგუნდიისა, მილანისა და სხვათა. გრაფი ტიროლისა, ჰაბსბურგისა და სხვათა.“, ამ წოდების უფრო მოკლე ვარიანტს კი წარმოადგენდა ეს: „უკეთილშობილესი მეფე ფილიპე IV, კათოლიკე მეფე ესპანელებისა''“.
1648 წელს დადებული მიუნსტერის საზავო ხელშეკრულების შემდეგ კი ფილიპე იწოდებოდა შემდეგნაირად: „დონ ფილიპე მეოთხე, ღვთის ნებით დადგენილი მეფე კასტილიისა, ლეონისა, არაგონისა, ორი სიცილიისა, იერუსალიმისა, ნავარისა, გრანადისა, ტოლედოსი, ვალენსიისა, გალისიისა, მაიორკისა, სევილიისა, სარდინიისა, კორდობისა, კორსიკისა, მურსიისა, ალგესირასისა, გიბრალტარისა და კანარის კუნძულებისა, დასავლეთ და აღმოსავლეთ ინდოეთისა, კუნძულებისა და მბრძანებელი ოკეანეებისა, ერცჰერცოგი ავსტრიისა, ჰერცოგი ბურგუნდიისა, ბრაბანტისა, მილანისა, გრაფი ჰაბსბურგისა, ფლანდრიისა, ტიროლისა, ბარსელონისა, სენიორი ბისკაისა და მოლინისა და სხვათა.“, ამ წოდების უფრო მოკლე ვერსია კი ასეთი იყო: „მეფე ესპანელებისა, დონ ფილიპე მეოთხე და მეფე პორტუგალიისა და ალგარვისა დონ ფილიპე მესამე“.
ოჯახი
მინი|344x344პქ|ველასკესის მიერ შესრულებული ნახატი „მენინები“, რომელზეც გამოსახულია ფილიპესა და მარიანას ასული, ინფანტა მარგარიტა ტერეზა თავის აღმზრდელებთან ერთად. ეს ნახატი იმით გამოირჩევა, რომ მხოლოდ მასზე არიან ფილიპე და მარიანა ერთად წარმოდგენილები. ისინი ველასკესმა უკანა ფონზე, სარკის ანარეკლში ჩახატა. 1615 წლის 18 ოქტომბერს ბორდოში ცოლად შეირთო პრინცესა ელიზაბეტ ფრანგი (დ. 22 ნოემბერი, 1602 — გ. 6 ოქტომბერი, 1644), რომელთანაც შეეძინა თერთმეტი შვილი:
მას შემდეგ, რაც ელიზაბეტი მშობიარობას გადაჰყვა, 1649 წლის 7 ოქტომბერს ცოლად შეირთო თავისი დისწული, ერცჰერცოგინია მარიანა ავსტრიელი (დ. 24 დეკემბერი, 1634 — გ. 16 მაისი, 1696), რომელთანაც შეეძინა ხუთი შვილი:
გარდა ამისა, ფილიპეს თავის საყვარელ მარია კალდერონთან ერთი უკანონო ვაჟი ჰყავდა:
ლიტერატურა
კატეგორია:ესპანეთის მეფეები კატეგორია:პორტუგალიის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 8 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1605 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1665 კატეგორია:XVII საუკუნის ევროპის მონარქები კატეგორია:ესკორიალის მეფეთა პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ჰოლანდიის გრაფები კატეგორია:ბურგუნდიის ჰერცოგები კატეგორია:მილანის ჰერცოგები კატეგორია:ნეაპოლის მეფეები კატეგორია:სიცილიის მეფეები კატეგორია:სარდინიის მეფეები კატეგორია:ოქროს საწმისის ორდენის კავალრები კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:ასტურიის პრინცები
ბრიუს ლი
ბრიუს ლი (Bruce Lee; ნამდვილი სახელი — ლი ჯუნ ფენი, 李振藩; დ. 27 ნოემბერი, 1940, სან-ფრანცისკო — გ. 20 ივლისი, 1973, ჰონგ-კონგი) — ჩინელი კუნგ ფუს ოსტატი, ფილოსოფოსი, მსახიობი, რეჟისორი, პროდიუსერი, სცენარისტი, საბრძოლო ხელოვნების ერთ-ერთი მიმდინარეობის ჯიტ კუნ დოს დამაარსებელი. XX საუკუნის ყველაზე გავლენიანი და სახელოვანი საბრძოლო ხელოვნების ოსტატი. გადაღებულია 36 ფილმში.
ჰონგ-კონგში ხოლო შემდგომ უკვე ჰოლივუდში მისი მონაწილეობით გადაღებულმა ფილმებმა 70-იან წლების ამერიკაში დიდი ინტერესი გამოიწვია და ჩინური საბრძოლო ხელოვნება პოპულარული გახადა. ბრიუს ლის მონაწილეობა აქვს მიღებული ისეთ ცნობილ ფილმებში როგორებიცაა ლო ვეის „დიდი ბოსი“ (1971) და „მრისხანების მუშტი“ (1972), „დრაკონის გზა“ (1972) რეჟისორი და სცენარის ავტორი ბრიუს ლი, უორნერ ბრაზერსის „დრაკონის გამოსვლა“ (1973), „სასიკვდილო თამაში“ (1978) რეჟისორი რობერტ კლოუზი.
ცხოვრება
ბრიუს ლი დაიბადა 1940 წლის 27 ნოემბერს, სან-ფრანცისკოში, სავაადმყოფოში ჯექსონ სთრითზე, ჩაინათაუნში „დრაკონის წელს“ (დილის 6:00 საათსა და 8:00 საათს შორის). დედამ „ლი ჯუნ ფენი“ დაარქვა, რაც ნიშნავს „დაბრუნდი უკან“, ვინაიდან მას იმედი ჰქონდა, რომ ოდესმე მისი შვილი დაბრუნდებოდა შეერთებულ შტატებში. საავადმყოფოს მედდა მას ბრიუსს ეძახდა, ხოლო მშობლებმა მეტსახელად „საი ფონი“ ანუ („პატარა ფენიქსი“) შეარქვეს, ეს ქალის სახელია, ჩინური ტრადიციის მიხედვით მშობლები ახალშობილ ვაჟს ეძახიან ქალის სახელს, რათა შეცდომაში შეიყვანონ ბოროტი სულები, რომლებსაც შეუძლიათ ბავშვის სულის გატაცება. მისი მშობლები, მამა ლი ხოი ჩენი და დედა გრეისი (ნახევრად ევროპელი წარმოშობის) კანტონის დრამატული ოპერის დასის წევრები იყვნენ. მათ ამერიკის ჩინურ დასახლებაში გასტროლებზე ყოფნის დროს შეეძინათ მეოთხე ბავშვი - ბრიუსი. მამამისი კანტონის ოპერის ცნობილი კომედიანტი იყო და კარგ გასამრჯელოსაც იღებდა. იზრდებოდა ჰონგ-კონგში 17 წლამდე, 18 წლისა ის გაემგზავრა ამერიკის შეერთებულ შტატებში რათა გამხდარიყო ამერიკის მოქალაქე და მიეღო უმაღლესი განათლება. ამავე პერიოდში მან დაიწყო საბრძოლო ხელოვნების შესწავლა, რამაც გაუკვალა მას შემდგომში გზა ფილმებსა და სატელევიზიო შოუებში.
ბრიუს ლის მშობლები და ოჯახის მეგობრები ადრეული ასაკიდან ზრუნავდნენ მის სამსახიობო კარიერაზე. 1941 წლის თებერვალში სან-ფრანცისკოში გადაიღეს ერთ-ერთი კინოფილმის ნაწყვეტში, სადაც ბრიუსი მხოლოდ სამი თვის იყო. 1946 წელს ჰონგ-კონგში მან ითამაშა პირველი ნამდვილი როლი ფილმში — „ბიჭუნას ჩამოყალიბება“. რვა წლის ასაკში გადაიღეს მეორე ფილმში, რის შედეგადაც მას „ლი სიუ ლუნგი“ („პატარა დრაკონი“) შეარქვეს. მოგვიანებით ამ სახელით გახდა ცნობილი ჰონგ-კონგსა და მთელ ჩრდილო — აღმოსავლეთ აზიაში. ჩვიდმეტ წლამდე მან მონაწილეობა მიიღო ოცზე მეტ ფილმში. „ობოლი“ ასე ეწოდა ბოლო ფილმს, სადაც მან მოზარდის როლი ითამაშა. მასში ასახულია ჰონგ-კონგის მცირეწლოვან დამნაშავეთა ცხოვრება.
ახალი ცხოვრების დასაწყისი
1960 წლის დეკემბერში ბრიუს ლიმ დაამთავრა ედისონის სასწავლებელი, ხოლო 1961 წლის 27 მარტს ჩააბარა სიეტლში ვაშინგტონის სახელობის უნივერსიტეტში, ფილოსოფიის ფაკულტეტზე. ამ პერიოდში ბრიუსმა გაიცნო „ლინდა ემეირი“— წყნარი, ინტელიგენტური, შვედური წარმოშობის ამერიკელი გოგონა, რომელიც შეუყვარდა და შემდგომში ცოლად შეირთო. 1964 წლის საზაფხულო მეოთხედის დახურვის შემდეგ მან მიატოვა ვაშინგტონის უნივერსიტეტი. ამავე წელს ლონგ-ბიჩში (კალიფორნია) მოაწყო საჩვენებელი გამოსვლა კარატეს საერთაშორისო ტურნირზე. სულ მალე კი გახსნა თავისი პირველი სკოლა სიეტლის ჩინურ კვარტალში.
ბრიუსი და ლინდა
მინი|მარჯვნივ|160პქ|ლინდა ემერი თავდაპირველად მათ ერთმანეთი იხილეს სიეტლში 1963 წლის გაზაფხულზე. მაშინ ლინდა სწავლობდა გარფილდის უმაღლეს სკოლაში. ბრიუსი ესწრებოდა ხოლმე ამ სკოლაში აღმოსავლური ფილოსოფიის ლექციებს. ისინი ერთმანეთს გააცნო ლინდას ჩინელმა მეგობარმა გოგონამ, რომელიც ბრიუსის ჯგუფში ვარჯიშობდა. მან ერთ საღამოს წაიყვანა ლინდა დარბაზში, რომელიც ჩინურ კვარტალში მდებარეობდა. იმ დროისთვის ბრიუსი ატარებდა ვარჯიშებს, სადაც კი მოუხერხდებოდა: გარაჟებში, მიტოვებულ სახლებში, სკოლის სპორტულ დარბაზებში. მას სურდა თავისი სკოლის ფართო ქსელის ჩამოყალიბება, ვინაიდან საბრძოლო ხელოვნებანი სწორედ მაშინ იკიდებდა ფეხს შეერთებულ შტატებში. ლინდა სწავლობდა აგრეთვე უნივერსიტეტის მოსამზადებელ კურსებზე და ამგვარად, ხშირად უწევდა ბრიუსთან შეხვედრა.
1964 წლის ივლისში ბრიუსმა გადაწყვიტა ოკლენდში გამგზავრება. ლინდას კი დაუბარა, რომ მის დაბრუნებამდე სერიოზულად ეფიქრა მათ მომავალ ცხოვრებაზე. აგვისტოს დასაწყისში მან წარმატებით გახსნა ახალი სკოლა ოკლენდში და ორი კვირის შემდეგ საქორწილო ბეჭდით ხელში დაბრუნდა სიეტლში ლინდას წასაყვანად. ამრიგად 1964 წლის 17 აგვისტოს ბრიუს ლი დაქორწინდა 20 წლის ლინდა ემეირზე, რომელიც მაშინვე გრძნობდა, თუ რამდენად მნიშვნელოვანი იყო მისთვის ბრიუსი, ვინც უზომოდ უყვარდა.
1965 წლის 1 თებერვალს ოკლენდში ლინდას და ბრიუსს შეეძინათ ვაჟიშვილი ბრენდონი, რომელსაც ბრიუსი მას ხუმრობით ეძახდა: „ერთადერთ ქერათმიან ჩინელს მთელ მსოფლიოში“.
შემოქმედებითი მწვერვალისაკენ
1965 წელს რეჟისორმა და პროდიუსერმა ედ პარკერმა შესთავაზა ბრიუსს, გადაეღო თავისი ვარჯიშები და შეექმნა კომერციული ტელეფილმების სერია. ამავე წელს ბრიუსმა მიიღო მოწვევა კინოსტუდია 20th Century Fox -ის რეჟისორ უილიამ დოპლერტისაგან, სადაც ითამაშა ჩარლი ჩანგის როლი ახალ სერიალში, სახელწოდებით „პირველი შვილი“. 1966 წლის მარტში ეს სერიალი დასრულდა. ივლისის თვიდან კი მსახიობი გადაიღეს საბრძოლო ხასიათის ფილმ „მწვანე ონავარში“, რომელიც იქცა ჰიტად შეერთებული შტატების მოზარდებს შორის. პარალელურად ბრიუს ლიმ დენ ინოსანტოსთან ერთად წარმატებით გახსნა მესამე სკოლა (დოდჟო) ლოს-ანჯელესის ჩინურ კვარტალში.
1967 წლის განმავლობაში ბრიუსი ესწრებოდა კარატისტთა საერთაშორისო ტურნირებს ვაშინგტონში, ნიუ-იორკსა და ლონგ-ბიჩში, თუმცა ამასთან, სიამოვნებით იღებდა მოწვევებს ტელევიზიიდან, სადაც ახდენდა ზოგიერთი ილეთის დემონსტრირებას სერიალ „მწვანე ონავრიდან“. 1968 წელს ლოს-ანჯელესში ბრიუსი დაინიშნა კინოფილმ „მაშველი რაზმის“ ტექნიკურ დირექტორად.
1969 წლის 19 აპრილს სანტა-მონიკაში ბრიუსს და ლინდას შეეძინათ ქალიშვილი შენონი. 1970 წელს ჰოლივუდში ბრიუს ლიმ დაწერა სცენარი ფილმისათვის - „მდუმარე ფლეიტა“, რომელიც ეფუძნებოდა საბრძოლო ხელოვნებათა ფილოსოფიას. კინოსტუდია Warner Brothers-ის ხემძღვანელობამ გადაწყვიტა, რომ ფილმს დააფინანსებდა იმ შემთხვევაში, თუ გადაღებები შედგებოდა ინდოეთში, სადაც მათ გააჩნდათ გარკვეული ფინანსური დაბანდებები. თუმცა, მოქმედების ადგილი არ შეეფარდა სცენარისტთა იდეებს და პროექტი არ განხორციელდა.
1971 წლის ივლისში ჰონგ-კონგში რეიმონდ ჩოუმ შესთავაზა ბრიუსს მთავარი როლი ფილმში - „დიდი ბოსი“. ფილმის გადაღება სულ 100 ათასი დოლარი დაჯდა. ჰონგ-კონგის კინოეკრანებზე გამოსვლისთანავე ფილმმა მაყურებლის და პრესის დიდი აღფრთოვანება გამოიწვია. პირველივე გაქირავებაზე მან მოხსნა ყველა რეკორდი 3.2 მილიონი დოლარის მოგებით.
1972 წელს ჰონგ-კონგში გამოვიდა მეორე ფილმი „მძვინვარების მუშტი“. ის 200 ათასი დოლარი დაჯდა და მოხსნა პირველი ფილმის რეკორდი. სინგაპურში გადამყიდველები თითო ბილეთში 45 დოლარს იღებდნენ. საერთო ჯამში, ორივე ფილმმა 20 მილიონი დოლარი მოიგო. იმავე წელს ბრიუს ლიმ უარი თქვა რამდენიმე სცენარზე და თავად დაიწყო მუშაობა ფილმ - „დრაკონის გზა“. მან თვითონ დაწერა სცენარი, იყო რეჟისორი და მთავარი როლის შემსრულებელი. ეს ფილმიც, სხვების მსგავსად, წარმატებით გავიდა ეკრანებზე და 4.5 მილიონი დოლარის მოგება მოიტანა. 1973 წლის გაზაფხულზე ჰოლივუდიში ბრიუსმა გააფორმა ხელშეკრულება კინოკომპანია „Warner Brothers“ - თან ფილმის გადაღების თაობაზე. ახალი ფილმი „დრაკონის გამოჩენა“ იყო შეერთებული შტატებისა და ჰონგ-კონგის კინოინდუსტრიის პირველი ერთობლივი ნაწარმი. ფილმის გადაღების პროცესი დასრულდა აპრილის ბოლოს ჰონგ-კონგში.
1973 წლის 10 მაისს ჰონგ-კონგში ფილმის დუბლირების პროცესში ბრიუს ლიმ გრძნობა დაკარგა. ის გადაიყვანეს სავაადმყოფოში, სადაც ექიმებმა აღმოუჩინეს ტვინის შეშუპების ნიშნები და სამკურნალოდ დაუნიშნეს წამლები. ამის შემდეგ ბრიუსი გადაფრინდა კალიფორნიაში, ლოს-ანჯელესის უნივერსიტეტში გამოკვლევის ჩასატარებლად. შეიკრიბა კონსილიუმი, სადაც ექიმებმა განაცხადეს, რომ იგი სრულიად ჯანმრთელი იყო და უფრო მეტიც, მისი სხეული 18 წლის ახალგაზრდის სხეულს შეადარეს. ჰონგ-კონგში დაბრუნების შემდეგ მან თავი უკეთ იგრძნო და მეტი შემართებითა და ენერგიით დაიწყო მუშაობა ფილმზე „სიკვდილთან თამაში“.
ვინ ჩუნის სკოლაში ბრიუსმა გაათვიცნობიერა ის, რომ უბრალოება და პირდაპირობა ყველაზე სასარგებლოა, და რეალურ ბრძოლაში იგი მოქმედებდა ყოველგვარი წინასწარ განზრახული სქემის გარეშე. მან ისწავლა მოწინააღმდეგის ძალის გამოყენება თავის სასარგებლოდ.
- სწორედ აქედან წარმოიშვა პრინციპი „შეეწყვე და მიენდე“. სტილი რომელიც მან ჩამოაყალიბა - „ჯიტ კუნ დო“ (დამსწრები მუშტის გზა), ფაქტობრივად არ იყო სტილი. იგი აერთიანებდა კარატეს, დასავლურ კრივს, ჭიდაობას, ძიუდოს, ტაილანდურ კრივს და სხვა ილეთებს.
ფილმი „სიკვდილთან თამაში“ ბრიუს ლის დაუმთავრებელი დარჩა. მან მოასწრო თავისი მონაწილეობით თითქმის ერთსაათიანი ფირის გადაღება. ბრიუს ლის სიკვდილის შემდეგ გადაღებული ფირი თითქმის ექვს წელიწადს ხელუხლებლად ინახებოდა.
პოპულარობა - სტრესის წინამძღვარი
წარმატების მიღწევა სხვადასხვა პიროვნებაზე განსხვავებულად ზემოქმედებს, ბრიუს ლი ამ შემთხვევაში გაორებულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. ერთი მხრივ, საქვეყნო აღიარება მისთვის სასიცოცხლო აუცილებლობას წარმოადგენდა. იგი ცხოვრობდა „სუპერგმირის“ ცხოვრებით: ჰქონდა სახლი, რომელიც უმაღლეს თანამედროვე მოდელებს შეეფარდებოდა; ჰყავდა წითელი ფერის მერსედესი ასახდელი სახურავით, რომელიც 41 ათასი ჰონგ-კონგური დოლარი ღირდა. ჟურნალ-გაზეთებში ყოველთვის ჰონგ-კონგის ლამაზმანების გვერდით იყო აღბეჭდილი. - განაცხადა ერთ-ერთ ინტერვიუში ბრიუს ლიმ.
რაც უფრო მეტად იზრდებოდა მისი პოპულარობა, მით უფრო იკეტებოდა და ღრმავდებოდა საკუთარ თავში. ხშირად მარტოდმარტო ატარებდა რამდენიმე დღეს თავის კაბინეტში, ბრიუსს ჰყავდა მეგობრების დიდი წრე, მაგრამ თანდათანობით ისინი იკარგებოდნენ ერთიმეორის მიყოლებით - განაწყენებულები იმ ემოციური და ფიზიკური ბარიერების გამო, რომლებიც ლიმ წარმოქმნა თავის ირგვლივ.
ბრიუსლიმ არა მხოლოდ ხელი ჰკრა მეგობრებს, არამედ ხალხში გამოჩენასაც გაურბოდა. ერთხელ ის მიიწვიეს მის ყოფილ კოლეჯში სასკოლო შეჯიბრებაში გამარჯვებულთა დასაჯილდოვებლად. დაჯილდოების დროს სადღაც კულისებს მიღმა ძლიერად გაჯახუნდა კარი, ბრიუსი სწრაფად გაწვა იატაკზე. როდესაც წამოაყენეს, იგი ძალზე დაბნეული იყო. ქუჩაში ყოველთვის თან ჰქონდა ჩანთა. მოგვიანებით ერთ-ერთ მეგობარს გამოუტყდა, რომ მასში პისტოლეტი ედო. საკვირველია, რომ ყველაზე აღიარებული, ძლიერი ადამიანი მსოფლიოში, განუმეორებელი თავდაცვის ოსტატი თავს დაუცველად გრძნობდა და ამისათვის იარაღის ტარება გადაეწყვიტა. ერთ დღეს ბრიუს ლი სხვადასხვა ორთაბრძოლების ოსტატებთან ერთად მონაწილეობდა სატელევიზიო პროგრამაში. შუახნის მამაკაცმა დამსწრეებს შესთავაზა, ეცადათ ხელის მიწოლით გამოეყვანათ იგი წონასწორობიდან. ბევრი ოსტატი შეეცადა მამაკაცის ადგილიდან დაძვრას, მაგრამ უშედეგოდ. დარჩა მხოლოდ ბრიუს ლი, რომელმაც არ დააყოვნა და სახეში ძლიერი დარტყმით ძირს დაანარცხა თამამი „გმირი“. მოგვიანებით ბრიუსს ჰკითხეს, თუ რატომ მოიქცა ასე აგრესიულად. მან უპასუხა:
გამაფრთხილებელი ნიშანი
მინი|220პქ|მარჯვნივ|ბრიუს ლის საფლავი ბრიუს ლის სიამაყე მისი გაწვრთნილი, ნავარჯიშევი სხეული იყო. 13 წლის ასაკიდან იგი ყოველდღიურად რამდენიმე საათს უთმობდა სერიოზულ, მკაცრ ვარჯიშს, რომელსაც წინ უძღოდა ხუთკილომეტრიანი კროსი. ხშირად ღამით იღვიძებდა და სავარჯიშოდ გადიოდა. ბრიუსს ჰქონდა სპეციალური ხელსაწყო, რომელიც ქამარზე მაგრდებოდა და ანელებდა სისხლის მიმოქცევას, რაც ვარჯიშის პროცესში აიძულებდა სხეულს მეტი წინაღობა გადაელახა. დარბაზში განლაგებული ჰქონდა უამრავი სარკე, რაც საშუალებას აძლევდა ყოველმხრივ გაეკონტროლებინა თავისი მოძრაობები. ბრიუს ლი ვარჯიშობდა ისეთი გულმოდგინებით, თითქოს ყოველი ვარჯიში თუ ბრძოლა მისთვის უკანასკნელი იყო და თავის ცხოვრება მის ფიზიკურ მზადყოფნაზე იყო დამოკიდებული. რა თქმა უნდა, გარკვეულწილად ეს ასეც იყო.
1973 წლის 10 მაისს ასეთი დატვირთვის ფონზე ორგანიზმმა თავისი გაიტანა და იგი შეუძლოდ გახდა. რეიმონდ ჩოუს მონათხრობიდან: ჩემს კაბინეტში ვმუშაობდი, როდესაც მოირბინა ერთ-ერთმა თანამშრომელმა და მითხრა, რომ ბრიუსმა გრძნობა დაკარგა და საჭიროა სასწრაფოდ ექიმის გამოძახება. მე მაშინვე გავიქეცი მასთან, ბრიუსი მძიმედ სუნთქავდა და საშინლად ცახცახებდა. დავურეკეთ ექიმ ლონგფორდს, რომელმაც მისი საავადმყოფოში გადაყვანა მოითხოვა. მოგვიანებით მან აღნიშნა, რომ მაშინ ბრიუსი ძალზე ახლოს იყო სიკვდილთან. ექიმებს საათ-ნახევარი დასჭირდათ მის გონზე მოსაყვანად. ექიმებმა ურჩიეს ბრიუსს შეეცვალა დაძაბული რიტმი წყნარი ცხოვრებით. 10 მაისს სტუდიაში მომხდარი ამბავი თითქოს გამაფრთხილებელი ნიშანი  იყო მისი სხეულის მხრიდან, სხეულის რომელიც ძალიან გადაიტვირთა და ეს თუ მართლაც ასეა, ბრიუს ლიმ ვერ შეისმინა ეს გაფრთხილება. ბოლო ორი თვის მანძილზე ის გადაიქცა საათის მექანიზმიან ფეთქებად მოწყობილობად, რომელსაც ერთი ნაპერწკალიღა აკლდა და შესაძლოა ამ ნაპერწკლად ეკვაჯეზიკის აბები იქცა.