cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ტუ-141-ის ჩამოვარდნა ზაგრებში
გამოძიება
გამოძიების დასკვნა 13 აპრილს წარადგინეს. მისი ლითონის ფრაგმენტების დეტალურმა ანალიზმა აჩვენა, რომ თვითმფრინავი, რომელსაც ატარებდა OFAB-100-120 საჰაერო ბომბი, დაეჯახა მიწას პარაშუტის უკმარისობის გამო, მაგრამ მასზე სამხედრო ასაფეთქებელი ნივთიერებების კვალი არ აღმოჩნდა, როგორიცაა ტრინიტროტოლუენი (TNT). ბომბი დამუხტული იყო არატრადიციული ორგანული ფხვნილით.
საშინაო
საჰაერო თავდაცვის სამსახურების ნელმა ან არარსებულმა რეაქციამ გამოიწვია ხორვატიის მედიისა და საზოგადოების აღშფოთება, ზოგიერთმა ინციდენტი შეადარა მათიას რუსტის ფრენას წითელ მოედანზე 1987 წელს.
ხორვატიის პრეზიდენტმა, ზორან მილანოვიჩმა, კატასტროფა უწოდა „სერიოზული ინციდენტი“ და დასძინა, რომ „ასეთ სიტუაციებში თქვენ ნატოზე ხართ დამოკიდებული [...] მაშინ, როცა აშკარად იყო გარკვეული წარუმატებლობა“.
ხორვატიის პრემიერ-მინისტრმა, ანდრეი პლენკოვიჩმა, 12 მარტს განაცხადა, რომ „ეს რეალური საფრთხეა. ნატოს და ევროკავშირს უნდა ემოქმედათ. ჩვენ არ შევეგუებით ასეთ ვითარებას [...] ძალიან გაგვიმართლა. ეს შეიძლებოდა უნგრეთის ატომურ ელექტროსადგურზე ჩამოვარდნილიყო.“ მან ასევე განაცხადა, რომ შექმნილი ვითარების შესახებ წერილი მისწერა ნატოს გენერალურ მდივანს.
ზაგრების მერმა, ტომისლავ ტომაშევიჩმა, პრესკონფერენცია გამართა და განაცხადა, რომ „შეჯახებისას არცერთი ადამიანი არ დაშავებულა, თუმცა არის მატერიალური ზიანი“. 2022 წლის 12 მარტს ტომაშევიჩმა გააკრიტიკა გარკვეული უსახელო უცხოური მედია წყაროები ავარიის ადგილის სავარაუდო არასწორი ინფორმაციის გამო. მან განაცხადა: „უნდა ვაღიარო, რომ საკმაოდ მაწუხებს უცხოური მედიის ინფორმაცია, სადაც წავიკითხე, რომ ასეთი დიდი სამხედრო თვითმფრინავი ჩამოვარდა ზაგრების გარეუბანში, ან რომ ჩამოვარდა ზაგრების გვერდით. არა, ის არ ჩამოვარდა ზაგრების გვერდით, ჩამოვარდა ზაგრების ცენტრში, მჭიდროდ დასახლებულ რაიონში და არა გარეუბნებში.“
ხორვატიული ონლაინ გაზეთი Index ვარაუდობს, რომ დრონი შესაძლოა გამიზნული ყოფილიყო უკრაინის მდებარეობისთვის, სახელწოდებით იარუნი, და არა ზაგრების სამეზობლო იარუნისღვის.
Hoegaarden
Hoegaarden (ჰუხაარდენი; ნიდერლ. [ɦuˈʝardə(n)]) — ტრადიციული ბელგიური „თეთრი ლუდის“ მარკა. მომხმარებლის ბაზარზე ლუდი გამოტანილ იქნა ბელგიის ფლანდრიის სოფელ ჰუხაარდენში (Hoegaarden) დამკვიდრებული ლუდსახარში საწარმო „დე კლაუს“ (De Kluis) მიერ.
ტუ-141-ის ჩამოვარდნა ზაგრებში
საშინაო
ხორვატიის საჰაერო ძალების გამორჩეულმა პილოტმა ივან სელაკმა გააკრიტიკა ნატოს კომბინირებული საჰაერო ოპერაციების ცენტრი ტორეჰონში, ესპანეთში, რადგან მათ არ გააქტიურეს რუმინეთის, უნგრეთის ან ხორვატიის საჰაერო ძალებს შემომავალი ობიექტის გამო.
Hoegaarden
ისტორია
სოფელი ჰუხაარდენი ითვლება თანამედროვე ბელგიური თეთრი ლუდის აკვნად. ამ სახის ლუდის წარმოება საარქივო მასალების მიხედვით აქ დაიწყეს 1445 წლიდან. ამ დროს ადგილობრივი მონასტრის ბერები ხშირად ე.წ. „მონასტრის ლუდის“ ლუდის ხარშვით იყვნენ დაკავებულები. ეს ტრადიცია გაგრძელდა 1950 წლამდე.
ტუ-141-ის ჩამოვარდნა ზაგრებში
საშინაო
2022 წლის 12 მარტს ხორვატიულმა ყოველდღიურმა გაზეთმა Jutarnji list-მა დაწერა, რომ ხორვატიამ შესაძლოა სთხოვოს შეერთებულ შტატებს ქვეყანაში თავისი პატრიოტის სარაკეტო სისტემების განთავსება. ხორვატიის სამხედრო ექსპერტმა და თავდაცვის მინისტრის ყოფილმა მოადგილემ, ნიკოლა ბრზიცამ კომენტარი გააკეთა: „ ხორვატიის შეიარაღებულ ძალებს აქვთ სულ მცირე ორი სისტემა თავის ინვენტარში, რომელსაც შეეძლო ასეთი მარტივი სამიზნის ჩამოგდება, მაგრამ ისინი არ იქნა გამოყენებული. [...] გამოდის, რომ არც ჩვენ [ხორვატებმა], არც უნგრელებმა და არც რუმინელებმა სათანადოდ მიგვაკვლევინეს ამ მიზანს და არც სხვებს დავუკავშირდით და ეს დიდი პრობლემაა ნატოს საჰაერო თავდაცვისთვის“.
ციხისკარის სამონასტრო კომპლექსი
ციხისკარის სამონასტრო კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი, ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩქუნეთში. აგებულია გარდამავალ ხანაში.
ტუ-141-ის ჩამოვარდნა ზაგრებში
უცხოური
უკრაინის თავდაცვის მინისტრის მრჩეველმა მარკიან ლუბკოვსკიმ ხორვატიული მედიისთვის მიცემულ განცხადებაში უარყო, რომ ზაგრებში ჩამოვარდნილი უპილოტო საფრენი აპარატი უკრაინას ეკუთვნის. რუსული საინფორმაციო სააგენტო TASS-ის წერილზე შემდგომ რეაქციაში, უკრაინის სახელმწიფო კომუნიკაციების სახელმწიფო სამსახურმა ასევე განაცხადა, რომ აღნიშნული უპილოტო საფრენი აპარატებს ფლობენ როგორც რუსეთის, ასევე უკრაინის შეიარაღებულ ძალები. თუმცა, მათი თქმით, ტუ-141 უპილოტო საფრენი აპარატების უკრაინული ვარიანტები აღინიშნება უკრაინის გერბით, ხოლო რუსულ ვარიანტებს წითელი ვარსკვლავის ნიშნები აქვს.
Hoegaarden
ადრე და ახლა
სოფელი უკვე შუა საუკუნეებიდან თავისი „თეთრი ლუდით“ იყო განთქმული. XIX საუკუნეში სოფელი ითვლიდა ცამეტ ლუდსახარშ და ცხრა სხვა ალკოჰოლური სასმელის სახდელ საწარმოს, 1957 წელს დაიხურა უკანასკნელი ადგილობრივი თეთრი ლუდის სახარში „ტომსინი“ (Tomsin). დაახლოებით ათი წლის შემდეგ რძის მწარმოებელმა ფერმერმა პიერ სელისმა (Pierre Celis), რომელიც ბავშვობიდან ლუდსახარში საწარმოს ახლოს ცხოვრობდა და ახალგაზრდობაშიც იქ მუშაობდა, გადაწყვიტა აღედგინა სოფლის ტრადიცია. მან დააარსა ლუდსახარში „დე სლაუსი“ საკუთარი ფერმის თივის შესანახ საბძელში. მინიატიურა|ლუდი „ჰუხაარდენი“ თავისი ჭიქით
ციხისკარის სამონასტრო კომპლექსი
ვახუშტის მიხედვით: დიდი მებრძოლი შანშე ქსნის ერისთავი 1719-1720 წლებში ორჯერ განუდგა მეფე ვახტანგ VI-ს. ორივეჯერ იგი გამაგრებული იყო ჭურთის ხეობის, წინკიბის ციხეში". მდ. ჭურთულას მარჯვენა მხარეს, ნასოფლარ ჭურთიდან სამხრეთით 1 კმ-ზე, მთის ფერდობზე, დაბურულ ტყეში მდებარე ციხისკარის არქიტექტურული კომპლექსი გარშემორტყმული იყო ძლიერი გალავნით, რომლის სიმაღლე 2,5 მეტრს აღწევს. გალავნის შიგნით შემორჩენილი ნაგებობიდან გამოირჩევა ზურგიანი კოშკი და ეკლესია. მაღალი, შვიდსართულიანი კოშკი ნაგებია დიდი ლოდებით, დაზიანების შემდეგ მისი სიმაღლე 20 მეტრამდე შემორჩა. შესასვლელი ღიობი აღმოსავლეთ კედელშია დატანებული, რომელსაც ხის კარი ჰქონდა შებმული. აქ კედლის სისქე 140 სმ-დეა. კარის თავზე, ვერტიკალური ღერძის მიმართულებით ყოველ სართულზე თითო განიერი სარკმელია გაჭრილი. კოშკის გადახურვა ბანური ყოფილა. ხის კოჭებზე მოწყობილი სართულშუა გადახურვები ჩამოქცეულია. ინტერიერი სადაა. ბუხარი არა აქვს. პირველი სართული ამოვსებულია ნაშალი ქვით. ინტერიერში და ექსტერიერში ჩანს ნალესობის კვალი. კოშკიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 4,5 მეტრზე მცირე დარბაზული ეკლესიაა, რომელიც ადგილობრივი ჯიშის ფლეთილი ქვითაა ნაშენი. ალაგ-ალაგ გამოყენებულია შირიმის კვადრები, ზოგჯერ პროფილირებულიც. შირიმისაა აგრეთვე საკურთხევლის ორი სიმეტრიული ნიშის სათაურის ქვა. საკურთხეველი ასიმეტრიული ნახევარწრიული ფორმისაა. შესასვლელი სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. მოგვიანებით, დარბაზული ეკლესია სამხრეთის და დასავლეთის მინაშენებით გაართულეს.
ტუ-141-ის ჩამოვარდნა ზაგრებში
უცხოური
ზაგრებში რუსეთის საელჩომ ასევე უარყო ჩამოვარდნილი თვითმფრინავის საკუთრება და განაცხადა, რომ „დრონი წარმოებულია უკრაინის ტერიტორიაზე“ და, რომ რუსეთის შეიარაღებულ ძალებს ასეთი თვითმფრინავები 1991 წლიდან არ გამოუყენებიათ.
Hoegaarden
სქოლიო
კატეგორია:ლუდი კატეგორია:ალკოჰოლური სასმელები
ციხისკარის სამონასტრო კომპლექსი
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ტუ-141-ის ჩამოვარდნა ზაგრებში
უცხოური
უნგრეთის საგარეო საქმეთა და ვაჭრობის მინისტრმა პეტერ სიიარტომ განაცხადა, რომ უპილოტო საფრენი აპარატის შესახებ გამოძიებას უნგრეთის მთავრობა შეუერთდა.
ნატოს გენერალურმა მდივანმა იენს სტოლტენბერგმა კომენტარი გააკეთა, რომ ხორვატიაში ჩამოვარდნილი დრონი არ იყო შეიარაღებული თავდასხმა და შეიარაღებული დრონი.
შედეგი
2022 წლის 17 მარტს, უკრაინის თავდაცვის მინისტრი ოლექსი რეზნიკოვი აგრძელებდა დაჟინებით მტკიცებას, რომ უკრაინელები „არ იყვნენ ისინი, ვინც ეს დრონი გაუშვა ხორვატიისკენ“; მან ასევე გამოხატა გაუგებრობა ნატოს აშკარა წარუმატებლობის შესახებ ინციდენტის თავიდან აცილების შესახებ და თქვა: „დრონმა რამდენიმე წევრ ქვეყანას გადაუფრინა. როგორ არ გინახავს? რატომ არ გაანადგურეთ? შეგიძლიათ დაფაროთ თქვენი საკუთარი საჰაერო სივრცე?“
უნგრეთის თავზე საეჭვო მფრინავი ობიექტები
უნგრეთის საჰაერო თავდაცვამ პირველად აღმოაჩინა და თვალყური ადევნა მის საჰაერო სივრცეს ხუთშაბათს ღამით. აღმოჩნდა, რომ ეს იყო დრონი, რომელიც ზაგრებში ჩამოვარდა. უნგრეთის საჰაერო თავდაცვამ კიდევ ერთი საეჭვო რადარის სიგნალი აღმოაჩინა ერთი დღის შემდეგ, 11 მარტს, შუადღისას. უნგრული Gripen-ის მებრძოლები კეცკემეტის საჰაერო ბაზიდან აფრინდნენ, მაგრამ საეჭვო მფრინავი ობიექტი ვერ იპოვეს. მესამე შემთხვევა დაფიქსირდა დღის მეორე ნახევარში, იგივე რეაქციით და იგივე შედეგით.
დრონის ჩამოვარდნა რუმინეთში
13 მარტს, ზაგრებში მომხდარი მოვლენიდან სულ რაღაც სამი დღის შემდეგ, თვითმფრინავი ჩამოვარდა რუმინეთის ტრანსილვანიის ქალაქ ბისტრიტასთან ახლოს სოფელ ბისტრიცა ში. განსხვავებით უპილოტო საფრენი აპარატისგან, რომელიც ხორვატიაში ჩამოვარდა, ეს არ ატარებდა შეიარაღებას. იდენტიფიცირებული იყო, როგორც რუსული სადაზვერვო თვითმფრინავი Orlan-10. ხორვატიის მსგავსად, რუმინეთი ასევე ნატოს წევრია და, როგორც ასეთი, მისი უსაფრთხოების ქოლგის ქვეშ იმყოფება.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის შეჭრა უკრაინაში (2022)
კისტანის კოშკი
კისტანის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, პირიქითა ხევსურეთში, მდინარე არღუნის ხეობაში ნასოფლარ ლებაისკართან, სამანქანო გზიდან 300 მეტრზე.
განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კოშკი გეგმით კვადრატულია (4,2 x 4,2 მეტრი), ხუთსართულიანი (სიმაღლე 15,5 მეტრი). ნაგებია ნატეხი ქვით. შესასვლელი აღმოსავლეთიდანაა, II სართულზე, მიწიდან 2,2 მეტრ სიმაღლეზე. კარი გადახურულია ნახევარწრიული თაღით. წირთხლებში საურდულე ხვრელებია. I სართული სამალავია, II, III და IV — საცხოვრებელი. მათ კედლებში ერთმაგი, ორმაგი და სამმაგი სათოფურებია (აღმოსავლეთის ფასადზე სათოფურების ხვრელები სამკუთხაა). III და IV სართულებზე თითო სარკმელია აღმოსავლეთით. IV სართული სათავდაცვოა და ოთხივე მხარეს თითო სალოდე აქვს. სალოდეებს კედლებში სათოფე ხვრელებია დატანებული. II სართული გუმბათოვანი კამარითაა გადახურული, რომელსაც ზედა ნაწილი წაკვეთილი აქვს. სხვა სართულების გადახურვა გამართულია ხის კოჭებზე. კოშკს საფეხურებიანი, პირამიდისებრი სახურავი ხურავს. ფასადებზე ქვის წყობა თანაბარია. ზოგან შელესილობის ფრაგმენტებია შემორჩენილი. აღმოსავლეთით, შესასვლელის ზღურბლის ქვაზე, ამოკვეთილია წრეში ჩასმული ტოლმკლავა ჯვარი, რომლის მკლავებს შორის წერტილებია. ჯვრის გვერდზე გამოსახულია მამაკაცი, მას ხელში ფარ-ხმალი უჭირავს. მამაკაცის მარცხნივაც ტოლმკლავა ჯვარია. სახურავის ქვეშ, შელესილ ზოლზე, მოწითალო საღებავით დახატულია ადამიანისა და ცხოველების გამოსახულებები.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
Storm Corrosion (ალბომი)
Storm Corrosion — მიკაელ ოკერფელდტისა და სტივენ უილსონის ამავე სახელწოდების პროექტის სადებიუტო სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 2012 წლის 7 მაისს. დისკი გამოსცა ლეიბლმა Roadrunner Records.
სიმღერების სია
შეზღუდული გამოცემაში შეტანილია:
ორმაგი გრამფირფიტა
Blu-ray/CD:
სქოლიო
კატეგორია:2012 წლის ალბომები კატეგორია:სტივენ უილსონი
ბალაანის ეკლესია
ბალაანის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბალაანში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მიხეილ ყაზბეგი
მინი|მიხეილ ყაზბეგი მიხეილ გაბრიელის ძე ყაზბეგი (დ. 15 ივნისი, 1805 — გ. 18 ივნისი, 1876) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1859), მწერალ ალექსანდრე ყაზბეგის მამა.
ყაზბეგიანთ (ჩოფიკაშვილების) საგვარეულოს წარმომადგენელი; მოურავ გაბრიელ ყაზბეგის შვილი. სწავლობდა თბილისის წარჩინებულთა სასწავლებელში. იყო რუსეთის არმიის პრაპორშჩიკი (1819), შემდეგ ლაიბგვარდიის კაზაკთა პოლკის როტმისტრი. მონაწილეობდა კავკასიის მთიელებთან ბრძოლებში. დარღოს ლაშქრობაში (1845) თავის გამოჩენისთვის მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. 1850-1859 წლებში იყო თბილისის გუბერნიის მთიელ ხალხთა მმართველი. გამოირჩეოდა დესპოტური ხასიათით. 1859 წლიდან — გენერალ-მაიორი. დაჯილდოებული იყო წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით (1852). ცოლად ჰყავდა თავად ესტატე თარხნიშვილის ასული ელისაბედი (კეკე; გ. 1888). მათი შვილი იყო ალექსანდრე ყაზბეგი.
ჯუდი დეივისის ფილმოგრაფია
1990 წელს დეივისი გამოჩნდა ვუდი ალენის ფილმში „ელისი“. ამას მოჰყვა როლი დევიდ კრონენბერგის ფილმში „შიშველი საუზმე (1991), ისევე როგორც ჯოელ კოელის ფილმში „ბარტონ ფინკი“ (1991). მისი სხვა განთქმული ფილმებია: „ქმრები და ცოლები“ (1992), „იყუჩე და იმსახურე: მარგარეტ კამერმეიერის ისტორია“ (1995), „განვიხილოთ ჰარი“ (1997), `სახელგანთქმული“ (1998), „ცხოვრება ჯუდი გარლანდთან ერთად: მე და ჩემი ჩრდილი“ (2001), „რეიგანები“ (2003), „განქორწინება ამერიკულად“ (2006), „მკერავი ქალი“ (2015). 2017 წელს ჯუდი დეივისი ჯესიკა ლანგთან და სუზან სარანდონთან ერთად მონაწილეობდა მინისერიალში „მტრობა: ბეტი და ჯოანი“.
სქოლიო
კატეგორია:ქალი მსახიობების ფილმოგრაფიები
მიხეილ ყაზბეგი
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 15 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1805 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1876 კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები კატეგორია:ქართველი აზნაურები კატეგორია:წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
მიხეილ ალავიძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 5 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:სკ თბილისის ფეხბურთელები კატეგორია:რუსთავის მეტალურგის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:ბათუმის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
ჩინჩიუასის რაიონი
ჩინჩიუასის რაიონი (Distrito de Chinchihuasi) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ჩურკამპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 800 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 935 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 23 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 171.68 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩურკამპის პროვინციის რაიონები
ქაშქაჩაი (კახი)
ქაშქაჩაი (Qaşqaçay) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,495 კაცი.
ვალენტინა ვისკონტი
ვალენტინა ვისკონტი (Valentina Visconti, Valentine Visconti; დ. 1371 — გ. 4 დეკემბერი, 1408) — ვისკონტთა დინასტიის წარმომადგენელი. მილანის ჰერცოგ ჯან გალეაცო ვისკონტისა და მისი პირველი მეუღლის, საფრანგეთის პრინცესა იზაბელ დე ვალუას ქალიშვილი. ორლეანის ჰერცოგინია 1392-1407 წლებში როგორც ლუი I ვალუას ცოლი. ორლეანის ჰერცოგ შარლ I-ის დედა და ბებია საფრანგეთის დედოფალ ანა ბრეტონელისა, ნავარის დედოფალ მარგარიტა ანჟულიმელისა და საფრანგეთის ორი მეფის: ლუი XII-ისა და ფრანსუა I-ის.
ბიოგრაფია
ვალენტინა ვისკონტი დაიბადა 1371 წელს მილანის საჰერცოგოში. იგი იყო მილანის პირველი ჰერცოგის, ჯან გალეაცო ვისკონტისა და მისი პირველი ცოლის, საფრანგეთის მეფე ჟან II ვალუას და მისი პირველი ცოლის, ბონა ლუქსემბურგელის ნაბოლარა ქალიშვილ იზაბელ დე ვალუას ასული. მას სახელი მისი დიდი ბებიის, ვალენტინა დორიას პატივსაცემად დაარქვეს, რომელიც ჯან გალეაცოს ბაბუის, ჰერცოგ სტეფანო ვისკონტის მეუღლე იყო.
1373 წელს ვალენტინას დედა 24 წლის ასაკში გადაჰყვა მშობიარობას. ამის შემდეგ, დაობლებულ ვალენტინას ბებია, ბიანკა სავოიელი და მამიდა, გაუთხოვარი ვიოლანტე ვისკონტი ზრდიდნენ. მართალია ვალენტინას დედამ, იზაბელ დე ვალუამ მის გარდა კიდევ ოთხი ვაჟი გააჩინა, თუმცა ყველა მათგანი მცირეწლოვანი დაიღუპა, რის გამოც ამ პერიოდში ვალენტინა მამის ერთადერთი შვილი და მემკვიდრე იყო. სწორედ ამიტომ, მას მიენიჭა ვერტუს გრაფინიის წოდება.
1380 წლიდან დაიწყო მოლაპარაკებები ვალენტინასა და მის ბიძაშვილს, პარმის ლორდ ბერნაბო ვისკონტის ქორწინებასთან დაკავშირებით. ქორწინება პაპმაც კი დალოცა, თუმცა 1382 წელს ბერნაბომ ნიშნობა ჩაშალა და ცოლად ფრანგი დიდგვაროვანი, ბეატრის არმანიაკი შეირთო.
ასეთი ახლონათესავური კავშირის გამო, ქორწინებაზე რომის პაპის თანხმობა იყო საჭირო. პაპმა ქორწინებაზე თანხმობა 1386 წლის 25 ნოემბერს განაცხადა. 1387 წლის 27 იანვარს, პარიზში გაფორმდა ლუისა და ვალენტინას საქორწინო ხელშეკრულება. ვალენტინას მზითვში მიჰქონდა ვერტუს საგრაფო (რომელიც დედისგან ერგო მემკვიდრეობით), აგრეთვე ქალაქი ოსტია, გარდა ამისა 450, 000 ფლორინი და 75, 000-ის ღირებულების სამკაულები. კონტრაქტში ასევე აღნიშნული იყო, რომ მამრობითი სქესის მემკვიდრის არარსებობის შემთხვევაში, მთელი ვალენტინას მზითვი უკან, მილანელებს უნდა დაჰბრუნებოდა. სწორედ ამის, თავისი ბებიის გამო აცხადებდა ლუი XII მილანზე პრეტენზიას, რადგან იგი ჯან გალეაცოს უფროსი ასულის შთამომავალი იყო, რასაც თავის მხრივ იტალიური ომების გაჩაღება მოჰყვა. მათი მარიონეტული ქორწინება სამი თვის შემდეგ, 8 აპრილს შედგა მილანისა და საფრანგეთის სამეფო კარებს შორის.
1389 წლის 23 ივნისამდე ვალენტინა მილანიდან ვერ გაემგზავრა, რადგან ჯან გალეაცოს განცხადებით "გზები უსაფრთხო არ იყო". მაგრამ რეალურად, მას სურდა, რომ მის მეორე ცოლს, კატერინა ვისკონტის (ბერნაბოს მეორე ქალიშვილი) მემკვიდე გაეჩინა და ფრანგებისათვის ეჩვენებინა, რომ მათ მილანის ტახტზე შანსები აღარ ჰქონდათ. 1388 წლის 7 სექტემბერს, მისი ვაჟის, ჯან მარია ვისკონტის დაბადების შემდეგ, ჯან გალეაცომ იგრძნო, რომ ლოდინი საკმარისი იყო და ვალენტინა საფრანგეთში გაამგზავრა.
ვალენტინასა და ლუის ქორწინება 1389 წლის 17 აგვისტოს შედგა ქალაქ მელუნში.
ვალენტინა პოეზიისა და პოეტების დიდი მფარველი იყო. ლუი ორლეანელის კარზე, სწორედ მან მოუყარა თავი გამოჩენილ ფრანგ პოეტებს, რომელთაც იგი დიდ პატივს სცემდა.
1407 წელს ლუი დე ვალუა მუხანათურად მოკლეს პარიზის ქუჩაში, მისი ბიძაშვილის, ბურგუნდიის ჰერცოგ ჟან I-ის ბრძანებით. ვალენტინა ქმრის მოკვლიდან მხოლოდ ერთ წელიწადში, 1408 წელს გარდაიცვალა ბლუაში, 37 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1371 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1408 კატეგორია:ვისკონტები კატეგორია:ორლეანის ჰერცოგინიები
ვილჰელმ ანდერსონი
ბიოგრაფია
ვილჰელმ ანდერსონი დაიბადა 1880 წლის 28 ოქტომბერს, მინსკში, (ამჟამად ბელარუსში), ეთნიკურ გერმანელთა ოჯახში. მისი უმცროსი ძმები, აგრეთვე ცნობილი ადამიანები იყვნენ — მათემატიკოსი ოსკარ ანდერსონი (1887-1960) და ფოლკლორისტი ვოლტერ ანდერსონი (1885-1962). ახალგაზრდობის წლები, მან ყაზანში გაატარა, სადაც, მის მამას — ნიკოლაი ანდერსონს, უნივერსიტეტში ფინურ-უგრული ენების პროფესორის თანამდებობა ეკავა.
ვილჰელმ ანდერსონი, ყაზანის უნივერსიტეტში სწავლობდა, სადაც, მან 1909 წელს, მათემატიკისა და მეცნიერების განყოფილება დაამთავრა. 1910-1920 წლებში, იგი ფიზიკის მასწავლებლად მუშაობდა სამარაში, ხოლო 1918 წლიდან — მინსკში. 1920 წელს, ძმასთან — ვოლტერ ანდერსონთან ერთად, იგი ტარტუში (ესტონეთი) გადავიდა. ტარტუს უნივერსიტეტში, 1923 წელს, ასტრონომიაში, მან მაგისტრის ხარისხი მოიპოვა, ხოლო 1927 წელს, დოქტორის ხარისხი მიენიჭა. 1934 წელს, ვილჰელმ ანდერსონი, უნივერსიტეტში, ჰაბილიტაციის კანდიდატი გახდა, ხოლო 1936 წელს, ტარტუს უნივერსიტეტში, მან დოცენტის წოდება მიიღო. მსგავსად ბალტიელი გერმანელების უმრავლესობისა, 1939 წლის მიწურულს, იგი კვლავ გერმანიაში გადასახლდა, ცოტა ხნის შემდეგ კი — 1940 წლის 26 მარტს, მენძიჟეჩის სანატორიუმში გარდაიცვალა.
ანდერსონი, ყველაზე მეტად ცნობილია საკუთარი ნამუშევრით, თეთრი ჯუჯების მაქსიმალური მასის შესახებ (1929, ტარტუ), რომელიც ასევე ცნობილია, როგორც ჩანდრასექარის ზღვარი. ბრიტანელ ფიზიკოსთან, ედმუნდ სტოუნერთან თანამშრომლობით, მან სტოუნერ-ანდერსონის განტოლება შექმნა.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონელი ასტრონომები კატეგორია:ესტონელი ფიზიკოსები
წირქოლის წმინდა გიორგის მეორე ეკლესია
წირქოლის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ წირქოლში, სოფლიდან ჩრდლოეთით 4 კმ-ზე მთაში. აგებულია გვიანი შუა საუკუნეებში.
დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხაა, აღმოსავლეთით დასრულებულია ოდნავ მარცხნივ გადახრილი, ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. სარკმლის ძირში მასიური ტრაპეზის ქვა დგას. კონქი სფერულია. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. სამხრეთ კედელში არქიტრავული შესასვლელი და თაღოვანი სარკმელია მოთავსებული. ეკლესიას დასავლეთიდან ოთხკუთხა მინაშენი აქვს. მინაშენში შესასვლელი სამხრეთ კედელში ყოფილა. კარი ამჟამად მორღვეულია. ეკლესიას გარშემო გალავანი შემოუყვება. გალავანში შესასვლელი სამხრეთიდანაა. გალავნის სამხრეთ კედელზე მიშენებულია მცირე ზომის სენაკი. სენაკს დასავლეთიდან ნაოთხარიანი შესასვლელი აქვს, ხოლო აღმოსავლეთით სწორკუთხა სარკმელი; კამარა შეისრულია. გალავანში შემორჩენილია სხვა ნაგებობის ნაშთებიც. მათი დანიშნულების გარკვევა გაწმენდის გარეშე შეუძლებელია. ეკლესიის და მინაშენის გადახურვა მთლიანად ჩამოქცეულია. მიწის დონე აწეულია. კედლები დაბზარულია.
კადიმია
კადიმია ან ალ-კაზიმია (الكاظمية; الكاظمين ალ-კაზიმიან) — დასახლებული პუნქტი ერაყში, რომელიც დღე დღეისობით მოქცეულია ბაღდადის ჩრთილოეთ გარეუბანში. კადიმია მდებარეობს ქალაქის ცენტრიდან ხუთ კილომეტრში. ის წარმოადგენს ბაღდადის ერთ-ერთ ადმინისტრაციულ ერთეულს.
კადიმია შიიტებისთვის მიიჩნევა წმინდა ქალაქად. მისი სახელი ითარგმნება როგორც ორი კაზიმი ან ორნი რომლებმაც დაითმინეს რისხვა. სახელი ეწოდება ორი შიიტი იმამის პატივსაცემად რომლებიც იქ არიან დასაფლავებული: მუსა ალ-კაზიმი და მისი შვილიშვილი და შემცვლელი მუჰამად ალ-ჯავადი. თავიდან მათ საფლავებზე აშენდა სალოცავი, ხოლო მოგვიანებით კადიმიას მეჩეთი. კადიმიას ტერიტორიაზე თასვდაპირველად იყო კურაიშების სასაფლაო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:წმინდა ქალაქები
ელიზავეტა კალანინა
ელიზავეტა კალანინა (Єлизавета Каланіна; დ. 1 თებერვალი, 1995, კრემენჩუგი, უკრაინა) — უკრაინელი ძიუდოისტი.
კარიერა
ელიზაცეტამ პირველი საერთაშორისო წარმატება მოიპოვა 2011 წლის ივლისში, როდესაც მან მოიგო ოქროს მედალი 2011 წლის ევროპის ახალგაზრდულ ზაფხულის ოლიმპიურ ფესტივალზე, რომელის გაიმართა ტრაპიზონში (თურქეთი).
2018 წლის 28 აპრილს, მან ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა +78 კგ კატეგორიაში ევროპის ჩემპიონატზე, რომელიც ისრაელის ქალაქ თელ-ავივში ჩატარდა. დაიბადა კრემენჩუკში, წარმოადგენს უკრაინას.
ნახარელა ღვთისმშობლის ჯვარი
ნახარელა ღვთისმშობლის ჯვარი — საკულტო ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კისტანის სამხრეთ-დასავლეთით. ხატის კომპლექსში შედის დარბაზი, საქვაბე, საზარე კოშკი და საჯარე. დარბაზი ფიქლის მშრალად ნაშენი, გეგმით ოთხკუთხა ნაგებობაა. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი სწორკუთხაა. დარბაზის შუაში კერაა მოწყობილი. კედლების გაყოლებაზე ქვის სკამებია. დარბაზის ჩრდილოეთის ნაწილი ნაწილობრივ მიწაშია შეჭრილი. გადახურულია თუნუქის ორფერდა სახურავით. საქვაბე დარბაზიდან დასავლეთით 50-60 მეტრზეა. ფიქლის მშრალად ნაშენი, გეგმით ოთხკუთხა ნაგებობაა. გადაკეთებულია. შესასვლელი აღმოსავლეთიდანაა, პატარა სათავსის გავლით აქვს, რომელიც ფიქლითაა გადახურული. საქვაბის სამხრეთ კედელში სარკმელია გაჭრილი, დასავლეთ კედელში ოთხი თახჩაა. დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლის კუთხეში საცეცხლეა მოწყობილი. ორფერდა გადახურვა ჩაქცეულია. საზარე მდებარეობს დარბაზის დასავლეთით. იგი მშრალად ნაშენი, ოთხკუთხა კოშკისმაგვარი მასიური ნაგებობაა, გადახურულია ხუთსაფეხურიანი ოთხფერდა სახურავით. მსგავსი ნაგებობა დგას დარბაზის უკან, ჩრდილოეთით, 10-15 მეტრზე. საქვაბის აღმოსავლეთით, სამიოდე მეტრზე, მდებარეობს წაკვეთილი პირამიდის ფორმის პატარა მასიური ნაგებობა, რომელსაც დასავლეთით თახჩა აქვს დატანებული. საჯარე მშრალად ნაშენი, გეგმით ოთხკუთხა ნაგებობაა, მდებარეობს საქვაბის ჩრდილოეთით, 30-40 მეტრზე. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. გარედან, კარის გვერდით პატარა თახჩაა. სათავსში სამხრეთ კედლის გასწვრივ, ხის საკმაოდ განიერი საწოლია გამართული, ხოლო დასავლეთ კედელთან - ხის მორისგან გაკეთებული სკამი. ასეთივე სკამი ჩრდილოეთ კედლის გასწვრივაცაა. საჯარის დასავლეთ ნახევარში კერაა მოწყობილი. გადახურულია თუნუქის ცალფერდა სახურავით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
კისტანის ღვთისმშობლის ეკლესია
კისტანის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კისტანის სამხრეთით, ნასოფლარ ლებაისკარის ტერიტორიაზე. განეკუთვნება XIX საუკუნეს. ეკლესია „თავისუფალი ჯვრის“ ტიპისაა (7,1 x 5,2 მეტრი), ნაგებია ნატეხი ქვით და ფიქლით. წყობა ირეგულარულია. თითქმის მთლიანადაა დანგრეული. შემორჩენილია ჩრდილო კედელი, აფსიდის ჩრდილო გვერდის ნაწილი და დანარჩენი კედლების მცირე ნაწილები (სიმაღლე 1-1,3 მეტრი). ეკლესიის გუმბათქვეშა სივრცეს ერთოდა ნახევარწრიული აფსიდით დასრულებული აღმოსავლეთის მკლავი და სამი მოკლე, სწორკუთხა მკლავი. აფსიდის ჩრდილო გვერდის შემორჩენილ ნაწილში მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. ეკლესიის დანარჩენი მკლავების შუა ნაწილში გაჭრილი შესასვლელიდან მხოლოდ ჩრდილოეთისაა შემორჩენილი. თაღოვანი შესასვლელის თავზე სწორკუთხა სარკმელია. ჩრდილო მკლავის ჩრდილო კედელზე შემორჩენილია თაროსებრი ლავგარდნის მცირე ნაწილი.
ციხისოფლის ზურგიანი კოშკი
ციხისოფლის ზურგიანი კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ციხისოფელში. აგებულია გარდამავალ ხანაში.
მთაზე აღმართული ზურგიანი კოშკი უხეშად დამუშავებული, სხვადასხვა ზომის ადგილობრივი ჯიშის ქვითაა ნაგები. შვიდსართულიანი კოშკის ბოლო სართულის დიდი ნაწილი ჩამონგრეულია. არქიტრავული შესასვლელი სწორ კედელში, მეორე სართულზეა გაჭრილი. სარკმლები ყველა სართულზე დატანებული და განლაგებულია ერთ ვერტიკალურ ღერძზე. კოშკის სამი დანარჩენი კედელი ყრუა. იგი სათვალთვალო დანიშნულებისაა და მოკლებულია საბრძოლო ელემენტებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის კოშკები
გაი პირსი
სახელი გაითქვა მაიკ იანგის როლით ავსტრალიურ ტელესერიალში „მეზობლები“. მონაწილეობს ფილმებში: „უდაბნოს დედოფალი პრისცილას თავგადასავალი“ (1994), „ლოს-ანჯელესის საიდუმლოებანი“ (1997), „მძარცველები“ (1999), „მემენტო“ (2000), „გრაფი მონტე კრისტო“ (2002), „გზა“ (2009), „ცხოველთა სამეფო“ (2010), „მეფის სიტყვა“ (2010), „პრომეთე“ (2012), „რკინის კაცი 3“ (2013) და „როვერი“ (2014)
დაიბადა ინგლისის ქალაქ ილში. იგი სამი წლის იყო, როდესაც ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა ჯილონგში, ავსტრალიაში. 1976 წელს, ავიაკატასტროფაში დაეღუპა მამა. პირსი ადრეულ ასაკში დაინტერესებული იყო თეატრით. თერთმეტი წლის ასაკში პირველად გავიდა სცენაზე, ხოლო 1985 წელს დაამტკიცეს მაიკ იანგის როლზე ტელესერიალში „მეზობლები“.
მიღებული აქვს პრაიმტაიმის ემის ჯილდო, აგრეთვე ნომინირებული იყო ოქროს გლობუსის, AACTA Awards-ისა და კინომსახიობთა გილდიის დაჯილდოებებზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1967 კატეგორია:დაბადებული 5 ოქტომბერი კატეგორია:XX საუკუნის ავსტრალიელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ავსტრალიელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ინგლისელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ინგლისელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:ავსტრალიელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ავსტრალიელი მამაკაცი თეატრის მსახიობები კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი თეატრის მსახიობები კატეგორია:პრაიმტაიმის ემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი ტელემსახიობები
კახ-ინგილო
კახ-ინგილო  (Qaxingiloy) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,792 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახის რაიონის სოფლები
ანკოს რაიონი (ჩურკამპა)
ანკოს რაიონი (Distrito de Anco) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ჩურკამპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 404 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 373 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 34 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 275.03 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩურკამპის პროვინციის რაიონები
მონტენეგროს დემოგრაფია
მინი|მონტენეგროს ეთნიკური ჯგუფები მუნიციპალიტეტების მიხედვით (2011). სტატია ეხება მონტენეგროს მოსახლეობის ისეთ დემოგრაფიულ მონაცემებს როგორიცაა: მოსახლეობის სიმჭიდროვე, ეთნიკური შემადგენლობა, განათლების დონე, ეკონომიური მდგომარეობა, რელიგიური კუთვნილება და სხვა მნიშვნელოვანი ასპექტები.
ეთნიკური შემადგენლობა 1948–2011
მოსახლეობის დიდი უმეტესობა (90 %–ზე მეტი) არის სლავური წარმოშობის. მოსახლეობის დაახლოებით 5 % (4.9 %, 2011 წლის აღწერით) წარმოადგენს ალბანელს. მოსახლეობის 1 %–ზე ნაკლებს (0.8 %, 2011 წლის აღწერით) წარმოადგენენ ბოშები. სლავური მოსახლეობა დაყოფილია რამდენიმე ეთნიკურ ჯგუფად, მათი უმეტესობა არის მართლმადიდებელი, თუმცა არის მუსლიმანური უმცირესობაც.
სქოლიო
კატეგორია:მონტენეგროს დემოგრაფია კატეგორია:დემოგრაფია ქვეყნების მიხედვით
ჩიგოიანის კვირაცხოვლის ეკლესია
ჩიგოიანის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩიგოიანში. აგებულია გარდამავალ ხანაში.
სოფლის მიდამოში მდებარე ეკლესია ადგილობრივი წარმოშობის ქვითა და ფიქალითაა ნაგები. წყობა სწორხაზოვანია. დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობისაა, აღმოსავლეთით დასრულებულია სწორკუთხა საკურთხევლით, ცენტრში გაჭრილია არქიტრავული, საფეხურებიანი სარკმელი, რომლის აქეთ-იქით თითო ნიშაა მოთავსებული. სარკმლის ძირში ტრაპეზის ქვა დგას. დარბაზს ხარისხი შემოუყვება. ჩრდილოეთ კედელზე ერთი, ხოლო სამხრეთ კედელზე ორი სწორკუთხა ნიშაა მოთავსებული. ეკლესია ნათდება აღმოსავლეთი და დასავლეთი სარკმლებით. იატაკი ამოვსებულია მიწით. ეკლესიას დასავლეთიდან და სამხრეთიდან გეგმით სწორკუთხა მინაშენები აქვს. სამხრეთი მინაშენი შედარებით მოკლეა და ვიწრო, დასავლეთისა კი განიერი. მინაშენებს ერთი საერთო კარი აქვს სამხრეთ კედელში გაჭრილი, ხოლო ერთმანეთს უკავშირდებიან სამხრეთი მინაშენის დასავლეთ კედელში დატანებული კარის ღიობით. ეკლესიის კედლები დაზიანებულია, აყრილია საბურავი მასალა. მინაშენები ნაწილობრივ ჩამოქცეულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ზურაბ ქათამაძე
ზურაბ 'ზურა' ქათამაძე (დ. 18 იანვარი, 1996) — ქართველი ფეხბურთელი, ბათუმის „დინამოს“ მცველი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ბათუმის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 18 იანვარი კატეგორია:ქათამაძეები
საქსენ-კობურგის და გოთას დინასტია
საქსენ-კობურგის და გოთას დინასტია (Haus Sachsen-Coburg und Gotha) — გერმანული დინასტია რომელიც მართავდა საქსენ-კობურგს და გოთას.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანიის არისტოკრატიული ოჯახები კატეგორია:ევროპის სამეფო დინასტიები
Մն
Մն — სომხური დამწერლობის ლიგატურა.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „մ“-სა და „ն“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
სქოლიო
კატეგორია:სომხური ლიგატურები
ჯემალ სეფიაშვილი
ჯემალ სეფიაშვილი (დ. 19 თებერვალი, 1947, თბილისი) — ქართველი მომღერალი და კომპოზიტორი
ბიოგრაფია
1975 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1968 წლიდან მუშაობდა თბილისის ფარმაცევტულ ქარხანაში ინჟინრად და თანამშრომლობდა ქარხნის ვოკალურ-ინსტრუმენტულ ანსამბლთან „მელოდია“; ამ ანსამბლისთვის დაწერა სიმღერა „სიყვარულის სანთლები“, რომელმაც კვარტეტ „თბილისის“ შესრულებით დიდი პოპულარობა მოიპოვა. 1972 წელს ირმა სოხაძის საავტორო კონცერტზე წარმატებით შესრულდა მისი 12 სიმღერა. 1978–1986 წლებში მუშაობდა საქტელერადიოს კორესპონდენტად, იყო ტელე-რადიო გადაცემების ავტორი და წამყვანი. განსაკუთრებით პოპულარული იყო გადაცემა „შეხვედრები მიკროფონთან“ (1972–1986). 1979 წელს გამოვიდა მისი სიმღერების ორი ალბომი მორის ფოცხიშვილის ლექსებზე (ანსამბლ „ორიონის“ შესრულებით). 1986–1987 წლებში მუშაობდა მხატვრული აღზრდის სახლის ხელმძღვანელად. 1991 წელს იყო საქართველოს პროფკავშირების კულტურის განყოფილების კომისიის თავმჯდომარე. 1991 წელს აღადგინა საქართველოს კულტურის მოღვაწეთა პროფკავშირი და იყო მისი თავმჯდომარე. 1995 წელს საქართველოს კულტურის, 2001 წელს რუსეთში საქართველოს საელჩოს მრჩეველი კულტურის საკითხებში. 1989 წლის 9 აპრილს საქართველოში განვითარებულ ტრაგედიას მიუძღვნა სიმღერა „ვაჩუქოთ ერთმანეთს ტიტები“ (მორის ფოცხიშვილის ლექსი), რომელმაც დიდი პოპულარობა მოიპოვა (შეასრულა ქართული ესტრადის 62-მა მომღერალმა). არის არაერთი სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, მოსახლეობის გამოკითხვის შედეგად, ჯემალ სეფიაშვილი 1998 წლის საუკეთესო საზოგადო მოღვაწეთა ათეულში დასახელდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:ქართველი კომპოზიტორები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1975) კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:აკაკი წერეთლის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2022)
პაკისტანის არქიტექტურა
მინი|[[პაკისტანი|პაკისტანის მონუმენტი ისლამაბადში, აგებული აყვავებული ყვავილის ფორმაში. ფურცლები წარმოადგენს პაკისტანის პროვინციებსა და ტერიტორიებს.]] პაკისტანის არქიტექტურა— მოიცავს სხვადასხვა სტრუქტურებს, რომლებიც აგებულია დროის სხვადასხვა მონაკვეთში, სახელმწიფოს ტერიტორიაზე. ინდის ცივილიზაციის დასაწყისში III ათასწლეულის შუა ხანებში ძვ. ჩვენს წელთაღრიცხვამდე, იმ ტერიტორიაზე, რომელიც  თანამედროვე პაკისტანის შემადგენლობაშია, დაიწყო დასახლებული პუნქტების მშენებლობა. მათი  ნაწილი დღემდეა შემორჩენილი. ამას მოჰყვა განდარას ბუდისტური არქიტექტურული სტილი, რომელმაც ელემენტები ისესხა ძველი საბერძნეთისგან. ამ სტილის ნიმუშების ნახვა შეიძლება ტაქსილაში.
ადრეული  ხანა
მარცხნივ|მინი|[[მოჰენჯო-დარო, ერთ-ერთი პირველი დიდი ქალაქი მსოფლიოში.]] მინი|ინდო-ისლამური არქიტექტურის ნიმუში-შაჰ რუქნ-ალ-ალამის საფლავი- მულთანი პაკისტანის ტერიტორიაზე აღმოჩენილია ძვ.წ. IV-III ათ ასწლეულებში კულტურის ნაშთები მდინარე ინდის ხეობაში მიკვლეულია უძველესი ცივილიზაციის ცენტრები-ნაქალაქარები მოჰენჯო-დარო და ჰარაპა. შემდეგში ინდისავე რაიონში განდჰარის ჩრდილოეთ ნაწილში აღმოცენდა კულტურის ახალი კერა. მან კულტურის  უმაღლეს განვითარებას მიაღწია ქუშანის სამეფოში (შემორჩენილია საკულტო ნაგებობანი, რელიეფები და მოხატულობა. არაბებს, რომლებმაც VIII საუკუნეში დაიპყრეს სინდი, არ დატოვეს კულტურის მნიშვნელოვანი ძეგლები. მხოლოდ კარაჩიში შემორჩა ქალაქის ციხესიმაგრისა და მეჩეთის ნაშთები. XI საუკუნის შემდეგ ახლო და შუა აღმოსავლეთიდან მოსული ფეოდალები საბოლოოდ დამკვიდრდნენ ინდის აუზში. გაჩნდა ნაგებობების ახალი ტიპები- მეჩეთები, მინარეთები, მავზოლეუმები. ნაგებობები ძირითადად თიხატკეპნილისა და ალიზის იყო. აგურით ნაშენი მონუმენტური ნაგებობები  შემკულია ფერადი მოზაიკით, ხეზე ნაკვეთი ჩუქურთმით. XVI-XVII საუკუნეებში.
მოგოლთა არქიტექტურა
მარცხნივ|მინი|ბაჰავალპური-[[ნურ მაჰალი]] მინი|ვაზირ ხანის [[მეჩეთი ]] დიდი მოგოლების ხანაში, ფართოდ გაიშალა მშენებლობა. შენდებოდა ციხესიმაგრეები, სასახლეები. გაძლიერდა სატახტო ქალაქი ლაჰორი. ხუროთმოძღვრების ძეგლები შემორჩა ტატაში-შაჰ-ჯაჰანის მეჩეთი, ვაზირ ხანის მეჩეთი და ლაჰორის მარგალიტის მეჩეთი. XVI-XVII საუკუნეებში უმაღლეს განვითარებას მიაღწია მოგოლურმა მინიატურამ.
ბრიტანული კოლონიური არქიტექტურა
XIX საუკუნის მეორე ნახევრში აშენდა ახალი ქალაქები ნავსადგურებითა და ვაგზლებით. მშენებლობაში მონაწილეობდნენ ინგლისელი ხუროთმოძღვრები.
დამოუკიდებელი პაკისტანის არქიტექტურა
პაკისტანის შექმნის (1947) შემდეგ ფართოდ გაიშალა მშენებლობა (მეჩეთები, მაავზოლეუმები). განაშენიანდა ახ. დედაქალაქი ისლამაბადი.ქალაქი ისლამაბადი შეიქმნა ბერძენი არქიტექტორის კონსტანტინოს აპოსტოლუ დოქსიადისის მიერ და დასრულდა 1966 წელს. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, პაკისტანი ცდილობდა თავისი ეროვნული იდენტურობის გამოხატვას არქიტექტურით. ეს განსაკუთრებით აისახება ისლამაბადში, ფაისალის მეჩეთის არქიტექტურულ ფორმებში, რომელიც ერთ-ერთი უდიდესი მეჩეთია მსოფლიოში, იგი დააპროექტა ვედატ დალოკაიმ. მეჩეთი აშენდა 1976 - 1986 წლებში. გარდა ამისა, ლაჰორში აშენდა მანარ  პაკისტანი და თეთრი მარმარილოს მავზოლეუმი. კარაჩიში - ჯინას მავზოლეუმი. პაკისტანის მონუმენტი   ისლამაბადში კულტურის, დამოუკიდებლობისა და თანამედროვე არქიტექტურის ინტეგრაციის ერთ-ერთი უახლესი მაგალითია.
ისლამაბადში 2007 წელს აშენებული ეროვნული მონუმენტი აყვავებული ყვავილის ფორმისაა. მონუმენტის ოთხი მთავარი ფურცელი წარმოადგენს ბალუჯისტანის, ხაიბერ-ფახტუნხვას, პენჯაბისა და სინდის ოთხ პროვინციას, ხოლო სამი პატარა ფურცელი წარმოადგენს გილგიტ-ბალტისტანის, აზად ქაშმირის და ტომის ტერიტორიების სამ ტერიტორიას.
ამჟამად ქალაქებში გავრცელებულია საერთაშორისო სტილში აშენებული ცათამბჯენები.
სქოლიო      ·
·        ·
ნასირია
ნასირია (لناصرية‎) — ქალაქი ერაყში. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. იგი არის დი-ქარის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრი და უდიდესი ქალაქი. მდებარეობს ზღვის დონიდან 7 მეტრზე. 2012 წლის შეფასების მიხედვით, ქალაქის მოსახლეობა დაახლ. 860 200 შეადგენდა. ნასირია არის მოსახლეობის სიმრავლით ერთ-ერთი უდიდესი ქალაქი ერაყში. იგი მდებარეობს 370 კილომეტრში ქვეყნის დედაქალაქ ბაღდადიდან. თანამედროვე ქალაქი დაარსდა 1876 წელს.
ნასირია ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში იმყოფებოდა ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში.ოსმალეთის დაშლის შემდეგ ცოტა ხნით იყო ბრიტანეთის იმპერიაში, ხოლო შემდეგ შევიდა ერაყის სამეფოს შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ერაყის ქალაქები
ჩქუნეთის კვირაცხოვლის ნაეკლესიარი
ჩქუნეთის კვირაცხოვლის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი, ხუროთმოძრვრული ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩქური. აგებულია შუა საუკუნეებში. ეკლესიიდან შემორჩენილია ქვების გროვა და ერთადერთი კედლის მცირე ფრაგმენტი, რომელიც სიმაღლით 2 მეტრს აღწევს. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია ფიქალი. გათხრა-გაწმენდის გარეშე გეგმა არ იკითხება. აქა-იქ შეინიშნება გალავნის ფრაგმენტები.
ლიტერატურა
კატეგორია: ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბულქანი
ბულქანი (Bulqan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქალაქ ნახიჩევანში.
სქოლიო
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ნახიჩევანის სოფლები
წიწმატურა
წიწმატურა (Capsella bursa-pastoris) — ერთწლოვანი ბალახოვანი მცენარე კომბოსტოსებრთა ოჯახისა. სიმაღლეში საშუალოდ 20–30 სმ-ია, ზოგადად — 8–60. აქვს მთავარღერძიანი ფესვთა სისტემა და წვრილი თითისტარისებრი ფესვი. ღერო სწორმდგომია, სუსტადაა დატოტვილი, ძირში უბრალოდ შებუსული ან ტოტისებური ბეწვებითაა. ღეროს ქვედა ნაწილში ფოთლები ყუნწიანია, ფრთისებრდანაკვთული, სიგრძით 5–10 სმ, წაწვეტებული, სამკუთხა ან დაკბილულია. ღეროზე მორიგეობითაა განლაგებული მცირე რაოდენობის მოგრძო-ლანცეტისებური, კიდემთლიანი ფოთლები. ზედა ნაწილში ისრისებური ძირის მქონე ხაზური ფოთლებია. მტევნისებურ ყვავილედში შეკრებილია წვრილი, თეთრი ფერის ყვავილები. ნაყოფი სამკუთხოვანი ჭოტაკია, სიგრძეში 5–8 მმ. თესლები ოვალურია. აღმოცენების მინიმალური ტემპერატურაა +1–2 °C. აღმონაცენი ჩნდება მარტ-მაისში, აგვისტო-სექტემბერში, ნაყოფიანობს ივნის-აგვისტოში, ხანდახან სექტემბერშიც. ერთი მცენარე 273 000 თესლს ინვითარებს. ცხოველმყოფელობას ინარჩუნებს 35 წლამდე.
აყვავებას იწყებს აპრილ-მაისში და ყვავილობს ზაფხულის განმავლობაში. ნაყოფი სიმწიფეში შედის მთელი ვეგეტაციის პერიოდის განმავლობაში. სარეველა ბალახია. გავრცელებულია მთელ საქართველოში; გვხვდება გზისპირებზე, მინდვრებზე, დანაგვიანებულ ადგილებში. ერთ ინდივიდს ზაფხულის განმავლობაში 3-5 თაობის მოცემა შეუძლია, რაც განაპირობებს მის ასეთ ფართო გავრცელებას.
შეიცავს მთრიმლავ ნივთიერებებს, ვაშლისა და ღვინის მჟავებს, ქოლინს, აცეტილქოლინს, ასკორბინის მჟავას და საპონინებს. ყვავილობის დროს, მშრალ ამინდში, დილის ნამშემშრალზე აგროვებენ მის მიწისზედა ნაწილებს (უთესლო ნედლეულს). მცენარეს ჭრიან მაკრატლით ან სეკატორით. აშრობენ ჩრდილში, ფარდულში ან თუნუქის სახურავიან სხვენებზე, კარგი ვენტილაციის პირობებში.
ხალხურ მედიცინაში წიწმატურას იყენებენ სისხლჩაქცევებისა და ფარული სისხლისდენის შესაჩერებლად, აგრეთვე როგორც სისხლაღმდგენ საშუალებად.
ქართლურად ეწოდება ხაჭმაჭიჭა; კახურად – ხეჭეჭორა; ფშავურად, მთიულურად, გარეკახურად, ქიზიყურად – ხაჭიჭორა, ყაჭიჭორა; მოხევურად – წიწმატაი; თუშურად – სანება, ხავარტა; ხევსურულად – შურშენა; ჯავახურად – ჩიტის პური; სომხითურად – ჩიტიპურა, წიწმატა; იმერულად, ლეჩხუმურად, გურულად და აჭარულად – ოდელია, ოდელიე; წალკურად, რაჭულად, ზემოიმერულად – ხარიკბილა, ხარიკრიჭა; მეგრულად – ტყარი წიწმარტე.
სქოლიო
კატეგორია:კომბოსტოსებრნი
უკანასკნელი ადამიანი დედამიწაზე (ტელესერიალი)
უკანასკნელი მამაკაცი დედამიწაზე (The Last Man on Earth) — ამერიკული პოსტ-აპოკალიპტური კომედიური ტელესერიალი, რომლის შემქმნელია უილ ფორტე. იგი აგრეთვე ასრულებს მთავარი პერსონაჟის, ფილ მილერის როლს.
სერიალის პრემიერა გაიმართა Fox-ზე, 2015 წლის 1 მარტს. საპილოტო ეპიზოდის სცენარის ავტორები არიან ფორტე, ფილ ლორდი და კრისტოფერ მილერი. 2015 წლის 8 აპრილს სერიალი განაახლეს მეორე სეზონისთვის, რომლის პრემიერა გაიმართა 2015 წლის 27 სექტემბერს.
ბალაანის ღვთისმშობლის ნიში
ბალაანის ღვთისმშობლის ნიში — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბალაანში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
სხვადასხვა ზომის ფლეთილი ქვის მშრალ წყობაზე დგას შირიმის ბუნის ქვა, რომელშიც დევს ვიწრო კვადრი. მასზე ჯვრის ზედა მკლავის გამოსახულებაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Only When I Lose Myself
„Only When I Lose Myself“ — ინგლისური ელექტრონული ჯგუფ Depeche Mode-ის სიმღერა და 35-ე ბრიტანული სინგლი. იგი გამოვიდა 1998 წლის 7 სექტემბერს. შეტანილია ჯგუფის კრებულში The Singles 86>98.
სიმღერის ოფიციალური მუსიკალური ვიდეოს რეჟისორია ბრაიან გრიფინი, რომელიც მანამდე ჯგუფის ფოტოგრაფად მუშაობდა და მისი პირველი ხუთი ალბომის გარეკნების ავტორია.
კახ-მუღალი
კახ-მუღალი (Qaxmuğal) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,090 კაცი. 1872 –1869 წლებში შედიოდა თბილისის გუბერნიაში ზაქათალის ოკრუგში.
ჩურკამპის რაიონი
ჩურკამპის რაიონი (Distrito de Churcampa) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ჩურკამპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 262 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 323 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 45 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 141.36 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩურკამპის პროვინციის რაიონები
ზემო წირის ეკლესია ბზეზვა
ზემო წირის ეკლესია ბზეზვა — გარდამავალი ხანის საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო წირში.
სოფლიდან დასავლეთით 2 კმ., ტყიანი ბორცვის თავზე მდებარე ეკლესია მცირე ზომის რიყისა და ფლეთილი ქვითაა ნაშენი. დარბაზული ეკლესია აღმოსავლეთით დასრულებულია ნალისებრი ფორმის საკურთხევლით, რასაც ადასტურებს შემორჩენილი სამხრეთის მხარი. ჩრდილოეთის მხარი მონგრეულია. აბსიდში სარკმლის სამხრეთით და ჩრდილოეთით თითო ნიშაა მოთავსებული. საკურთხევლის ძირში მოხაზულობას იმეორებს ხარისხი. კედლების ძლიერი დაზიანების გამო სარკმლების კვალი არ შეინიშნება.
სამხრეთი კედლის კარი დასავლეთ მონაკვეთშია გაჭრილი.
Մե
Մե — სომხური დამწერლობის ლიგატურა.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „մ“-სა და „ե“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
სქოლიო
კატეგორია:სომხური ლიგატურები
77 (რიცხვი)
სამოცდაჩვიდმეტი — სამოცდამეჩვიდმეტე ნატურალური რიცხვი. არის სამოცდათექვსმეტის მომდევნო და სამოცდათვრამეტის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 77. 77 არის კენტი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „სამოცდაჩვიდმეტი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია სამი ოცი და ჩვიდმეტი (იგულისხმება სამოცდაათზე შვიდი ერთეულით მეტი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიცხვები
ღაფამა
ღაფამა — პოპულარული სომხური კერძი. ღაფამა საკმაოდ რთული კერძია, რომლის მომზადებაშიც ადრე მთელი ოჯახი მონაწილეობდა. ეს არის ძირძველი ტრადიციული სომხური კერძი, რომელზეც ბევრი ლეგენდაა. სომხური ღაფამა არის გოგრა, რომელშიც გულსართად გამოიყენება ბრინჯი, ჩირი, ფსტი, ზოგჯერ კი ნიგვზისა და თაფლის ნარევიც კი აქვს.
უძველესი დროიდან დღემდე ეს კერძი სომხური საზეიმო სუფრების აუცილებელ ატრიბუტს წარმოადგენს. ღაფამა იმდენად უყვარს სომეხ ხალხს, რომ მას სიმღერაც კი მიუძღვნა. სომხურ ოჯახებში ამ კერძს დღესაც კი ხშირად ამზადებენ ახალი წლის, აღდგომის, ქორწილებისა და დაბადების დღეების სადღესასწაულო სუფრებითვის.
სადღესასწაულო სუფრაზე ღაფამას საზეიმოდ დებენ და მღერიან: „ჰეი, ჯან ღაფამა, გემრიელო და არომატულო. ჰეი, ჯან ღაფამა, თაფლის გულსართის მქონე ღაფამავ“. ეს სიმღერა პოპულარობით სარგებლობს ჰარუთ პამბუკიანის შესრულებით სომხეთში.
ღაფამას კერძში გოგრა დედამიწის სიმბოლოა, ბრინჯი მთელ კაცობრიობას განასახიერებს, ჩირი, ნიგოზი და ფსტა კი სხვადასხვა რჯულისა და ეროვნების ადამიანებს გამოსახავს. სწორედ ეს არის ამ კერძის არსი.
მომზადება
ღაფამა დესერტის კერძია. უწინ ამ საჭმლის მომზადების რამდენიმე ვარიანტი არსებობდა: ზოგჯერ ღაფამას გულსართი ხორბლით, ხორცითა და ცოცხალი ხილით კეთდებოდა. თუმცა, სომხეთში დღეს ყველაზე გავრცელებული რეცეპტის მიხედვით, ეს კერძი ბრინჯით, ჩირით, ფსტით, ნიგვზითა და თაფლით მზადდება. ამ კერძის მოსამზადებლად საჭიროა: ამ კერძის მოსამზადებლად საჭიროა: გოგრა; ბრინჯი – 0,5 კილოგრამი; გარგრის ჩირი – 100 გრამი; შავი ქლიავი – 100 გრამი; ნიგოზი – 100 გრამი; შაქარი; თაფლი; დარიჩინი; ცხიმი და ფსტა. სასურველია, გოგრას თხელი კანი ჰქონდეს – ამ შემთხვევაში ნაყოფი კარგად შეიწვება და წვნიანი იქნება. ღაფამას გული საბოლოოდ ღუმელში უნდა მოიხარშოს გოგრასთან ერთად. გამოყენებული გოგრების სხვადასხვა მოცულობის და ღუმელის მახასიათებლების გათვალისწინებით, მომზადების დრო შეიძლება განსხვავდებოდეს. როგორც წესი, გამოცხობა ხდება 40 წუთიდან 1,5 საათამდე ტემპერატურა დაახლოებით 200 გრადუსამდე. როგორც წერი ამ დესერტს, ცივად მიირთმევენ წითელ ღვინოსთან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: სომხეთი კატეგორია: კულინარია კატეგორია: კავკასია
მართლმადიდებლობა აზერბაიჯანში
აღმოსავლეთ მართლმადიდებლობა აზერბაიჯანში — მთავარი ქრისტიანული და მეორე უდიდესი რელიგიური ჯგუფი აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში (ისლამის შემდეგ). აზერბაიჯანის ტერიტორია რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის ბაქო-აზერბაიჯანის ეპარქიის იურიდიულ საკუთრებაშია.
აღმოსავლეთ მართლმადიდებლობის ისტორია აზერბაიჯანში
კავკასიის ალბანეთის ეკლესიაში სერიოზული ცვლილებები მოხდა როდესაც რეგიონში არაბების მმართველობა დამყარდა. ამის შემდეგ როდესაც ამიერკავკასიის ტერიტორიები რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში გადავიდა, საქართველოს ეგზარქატის იურისდიქცია გაფართოვდა, რაც მოიცავდა თანამედროვე საქართველოს, სომხეთისა და აზერბაიჯანის ტერიტორიებს. 1905 წელს დაარსდა ბაქოს ეპარქია, დღესდღეობით მას ბაქოსა და კასპიის ეპარქია ეწოდება.
აღმოსავლეთ მართლმადიდებლობა აზერბაიჯანში ფართოდ გავრცელდა XIX საუკუნის დასაწყისში.
აღმოსავლეთ მართლმადიდებლობა აზერბაიჯანში დღესდღეობით
1815 წელს ბაქოში გამოჩნდა პირველი რუსული მართლმადიდებლური ეკლესია. მოგვიანებით ასეთი ეკლესიები ააშენეს განჯაში, გორანბოიში (1842 წელს), შემახაში (1834 წელს), ლენქორანსა (1838 წელს) და გადაბეიში (1844 წელს).
1905 წელს დაარსდა რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის ბაქოს ეპარქია. საბჭოთა პერიოდის ხელისუფლებამ რეპრესიები განახორციელა ბაქოს ეპარქიის მღვდელმსახურებზე, მაგრამ 1944 წელს მაინც გაიხსნა ორი ეკლესია.
1998 წელს დაარსდა რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის ბაქო-კასპიის ეპარქია. 2011 წლის 22 მარტს რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით შეიცვალა ბაქო-კასპიის ეპარქია, როგორც ბაქო-აზერბაიჯანის ეპარქია.
2011 წელს ქვეყანაში ექვსი აღმოსავლეთ მართლმადიდებლური ეკლესია იყო. ხუთი მათგანი ეკუთვნის რუსეთის მართლმადიდებლურ ეკლესიას („ROC“-ს): სამი მათგანი მდებარეობს ბაქოში, ერთი განჯაში და ერთი ხაჩმაზში.
ალბანურ-უდიური ქრისტიანული საზოგადოება
2001 წელს, აზერბაიჯანში ვიზიტის დროს, პატრიარქი ალექსე II შეხვდა უდინის საზოგადოების წარმომადგენლებს, რომლებმაც გამოხატეს თავიანთი ხალხის სურვილი „ROC“– ში გაწევრიანებასთან დაკავშირებით. თუმცა, ამან შედეგი ვერ გამოიღო.
2003 წლის 28 მაისს აზერბაიჯანში ჩამოყალიბდა ალბანურ-უდიური ქრისტიანული საზოგადოება. საზოგადოების თავმჯდომარე იყო რობერტ მობილეა. ეს განპირობებული იყო შაქში არსებული ძველი კიშის ტაძრის რესტავრაციით (ლეგენდის თანახმად, ტაძარს საფუძველი ჩაუყარა მოციქულმა ელისეუსმა). 2006 წელს დასრულდა უდინის მეორე ტაძრის რესტავრაცია. სარესტავრაციო სამუშაოები ასევე მიმდინარეობს კახის რაიონის სოფელ გუმში და სოფელ გიუმანუკში მდებარე ბაზილიკაში, მიმდინარეობს ალბანური ბაზილიკის აღდგენითითი სამუშაოებიც, რომელიც თარიღდება მეხუთე საუკუნით.
2006 წელს ბაქოსა და კასპიის ზღვის ეპისკოპოსმა ალექსანდრემ (იშჩეინმა) აღნიშნა, რომ უდიურ ეკლესიებში შესრულდება მართლმადიდებლური ლოცვები. რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის ბაქოს ეპარქიამ მონაწილეობა მიიღო გარკვეულ საზეიმო ღონისძიებებში, ასევე გაიმართა ნათლობები, მაგრამ ზოგადი წინსვლა არ შეინიშნება უდიების „ROC“–-ში გაწევრიანების მხრივ. ამავდროულად, ალბანურ-უდიური ქრისტიანული საზოგადოება არსებობს ცალკეული ეთნო-რელიგიური ჯგუფის სახით, საკუთარი იდეებით, „უდინის ეკლესიაში“, რომელშიც რიტუალებს ატარებენ არა კანონიკური სასულიერო პირები, არამედ საზოგადოების წევრები. კერძოდ, მონათვლის უფლება აიღო „AUHO“- ის თავმჯდომარემ რობერტ მობილეამ და „სულიერმა მოღვაწემ“ რაფიკ დანაკარმა.
აირავანქის მონასტერი
აირავანქის მონასტერი (Հայրավանք) — მონასტერი სომხეთში. მდებარეობს გეღარქუნიქის პროვინციის სოფელ აირავანქში.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის ეკლესიები
ბეჟაანთკარის კვირაცხოვლის ნიში
ბეჟაანთკარის კვირაცხოვლის ნიში — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბეჟაანთკარში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ძველი ეკლესიის ადგილას მოწყობილი სალოცავი ნიში რიყის ქვითაა ნაგები, რომელიც მოგვიანებით შეულესავთ. ნაეკლესიარი შემოღობილია მავთულით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნოკო ხურცია
ნოკო ხურცია (დ. 1908, მენჯი — გ. 1940) — ქართველი მომღერალი, ხალხური სიმღერების შემსრულებელი, ლოტბარი. სიმღერა დაიწყო ადრეული ასაკიდან. 1936 წელს ის ქართული ცეკვისა და სიმღერის სახელმწიფო ანსამბლის მთავარი სოლისტი გახდა. მღეროდა კახურ, იმერულ, გურულ, სვანურ, აფხაზურ სიმღერებს. მან აღადგინა რამდენიმე მივიწყებული სიმღერა „უტუს ლაშქრული“ და „ჰარირა“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:ქართველი ლოტბარები კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 1940
გაბრიელ ყაზბეგი
გაბრიელ ყაზიბეგის ძე ყაზბეგი (ყაზიბეგიშვილი, ნამდვილი გვარი — ჩოფიკაშვილი; დ. დაახლ. 1760 — გ. 10 მარტი, 1817, სტეფანწმინდა; დაკრძალულია იქვე, საგვარეულო ეკლესიის ეზოში) — ქართველი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე, ხევის მმართველი. მწერალ ალექსანდრე ყაზბეგის პაპა.