cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
არგენტინული დოგი
არგენტინული დოგი ერთ-ერთია იმ მცირერიცხოვან ჯიშებს შორის, რომლებიც სამხრეთ ამერიკაში მიიღეს. ეს ძაღლი არის იმ პროგრამის შედეგი, რომელიც 1920 წელს არგენტინელმა ანტონიო მარტინესმა დააფუძნა და რომლის მიზანი იყო პუმაზე და იაგუარზე მონადირე ძაღლის მიღება. არგენტინული დოგის მისაღებად გამოიყენეს ესპანური მებრძოლი ძაღლის ძველი ტიპი, ესპანური მასტიფი, დოგი, ძველი სტილის ბულტერიერი, ბულდოგი და ბოქსიორი და მიიღეს უშიშარი, გამძლე, ღია ბალნის მქონე მონადირე. ამ ჯიშმა მაშინვე მიიპყრო ძაღლების ბრძოლების ორგანიზატორების და მოყვარულების ყურადღება. ძაღლების ბრძოლები ჯერ კიდევ პოპულარულია სამხრეთ ამერიკის ზოგიერთ ქვეყანაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეცხვარე და მოდარაჯე ძაღლები კატეგორია:არგენტინული წარმოშობის ძაღლის ჯიშები კატეგორია:მოლოსერები
ალექსანდრა ბერძენი (1870-1891)
ალექსანდრა ბერძენი (Αλεξάνδρα της Ελλάδας), აგრეთვე ცნობილია როგორც ალექსანდრა გიორგიევნა (Александра Георгиевна; დ. 30 აგვისტო, 1870, კორფუ, საბერძნეთი — გ. 24 სექტემბერი, 1891, მოსკოვი, რუსეთი) — გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას უფროსი ქალიშვილი. მეფე კონსტანტინოს I-ის უმცროსი და. რუსეთის დიდ მთავარ პალვე ალექსანდროვიჩის მეუღლე და მისი ორი შვილის დედა.
ბიოგრაფია
ალექსანდრა დაიბადა 1870 წლის 30 აგვისტოს კორფუზე, საბერძნეთში. იგი იყო საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას რიგით მესამე შვილი და პირველი ქალიშვილი. ვინაიდან მამამისი დანიის მეფე კრისტიან IX-ის ვაჟი იყო, ალექსანდრას საბერძნეთთან ერთად დანიის პრინცესის წოდებაც ჰქონდა.
ალექსანდრას დედა, დედოფალი ოლღა რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის შვილიშვილი იყო და სურდა, რომ თავისი ქალიშვილები რუსეთში გათხოვილიყვნენ. ამ მიზნით ალექსანდრა 1889 წლის ივნისში, სანქტ-პეტერბურგში ცოლად შერთეს რუსეთის დიდ მთავარ პავლე ალექსანდროვიჩს, რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე III-ის ძმას, იმპერატორ ალექსანდრე II-ისა და იმპერატრიცა მარია ალექსანდროვნას ნაბოლარა ვაჟს.
1890 წლის 18 სექტემბერს ალექსანდრამ თავისი პირველი ქალიშვილი გააჩინა, რომელსაც ბებიის პატივსაცემად მარია დაარქვეს. მშობიარობიდან რამდენიმე თვეში იგი მეორედ დაორსულდა და შვიდ თვეში, მოსკოვში ვიზიტისას ნაადრევი მშობიარობა დაეწყო. ბავშვის გაჩენა საშინლად გართულდა, თუმცა ალექსანდრამ 1891 წლის 18 სექტემბერს ჯანმრთელი ვაჟი გააჩინა. მშობიარობა იმდენად გართულდა, რომ ალექსანდრა კომაში ჩავარდა და ამ ამბიდან ექვს დღეში, 1891 წლის 24 სექტემბერს, 21 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
თავდაპირველად იგი პეტერბურგში დაკრძალეს, თუმცა 1940 წელს მისმა ძმისწულმა, საბერძნეთის მეფე გეორგიოს II-მ იგი ათენში გადაასვენა და ტატოის სამეფო მავზოლეუმში, ოჯახის სხვა წევრების გვერდით დაკრძალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 30 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1870 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1891 კატეგორია:გლუქსბურგები კატეგორია:საბერძნეთის პრინცესები კატეგორია:დანიის პრინცესები კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები კატეგორია:წმინდა ეკატერინეს ორდენის კავალრები
ბოდოჯის სასახლე
სასახლის დასავლეთ ნაწილში სამხრეთ-ჩრდილოეთის მიმართულებით განლაგებული სამი ოთახია (შემორჩენილია კედლების კვალი). მათგან ჩრდილოეთით მდებარე ოთახს აღმოსავლეთ კედლის მცირე ნაწილი შემორჩა (სიმაღლე 3 მეტრი). ოთახის ჩრდილოეთ კედელზე, გარედან, მიშენებული ყოფილა ნახევარწრიული მოხაზულობის კედელი, რომელიც შესაძლოა ჩრდილოეთ კედელში მოწყობილ ბუხარს ეკუთვნოდა.
სასახლის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში ორი ოთახია. აღმოსავლეთით მდებარე, რომლის აღმოსავლეთ კედელი გალავნის აღმოსავლეთ კედელის ხაზზეა, შედარებით მოზრდილია; იგი ალბათ მისაღებ დარბაზს წარმოადგენდა. ამ ოთახის სამხრეთ კედელში მოჩანს 1 მეტრი სიგანის ამოშენებული ღიობი (შესასვლელი). დასავლეთის ოთახი შედარებით მომცროა (შემორჩენილია კედლების მხოლოდ კვალი). შესაძლებელია, რომ ამ ოთახის დასავლეთით კიდევ არსებობდა ორი ან სამი ოთახი, რომელიც სასახლის გეგმის სწორკუთხედში იყვნენ მოქცეულნი, მაგრამ ამჟამად მათი კვალი არ ჩანს.
1969 წელს იამ ინსტიტუტის ერწო-თიანეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა რ. რამიშვილი, სასახლეზე ჩაატარა მცირე გათხრები. გაიჭრა რამდენიმე თხრილი: პირველი — დიდ დარბაზში, მეორე — თაღები ან ოთახში, მესამე — ოთახების დასავლეთის ჯგუფის ერთ-ერთ ოთახში გათხრების შედეგად დადგინდა, რომ სასახლეზე ერთფენიანი ძეგლია, მაშასადამე, მან დროის მოკლე მონაკვეთში იარსება.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:საქართველოს სასახლეები
პარმის მონარქთა სია
პარმის მონარქთა სიაში წარმოდგენილია იმ ადამიანების სია, რომლებიც მართავდნენ პარმის საჰერცოგოს. წოდება არსებობდა 1545-1859 წლებში და მას ფლობდნენ ფარნეზეების, ბურბონების, ჰაბსბურგებისა და ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტიის წარმომადგენლები. როგორც წესი, მასთან ერთად ისინი ატარებდნენ პიაჩენცისა და გუასტალის ჰერცოგის წოდებასაც. იტალიის გაერთიანების პირობებში საჰერცოგომ არსებობა შეწყვიტა და მასთან ერთად გაუქმდა წოდებაც, თუმცა პარმას დღემდე ჰყავს ნომინალური ჰერცოგები ბურბონთა დინასტიიდან.
ნიკოლოზ ბერძენი
ნიკოლოზ ბერძენი (Νικόλαος της Ελλάδας; დ. 22 იანვარი, 1872, ათენი, საბერძნეთი — გ. 8 თებერვალი, 1938, ათენი, საბერძნეთი) — გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას შუათანა ვაჟი. მეფე კონსტანტინოს I-ის უმცროსი ძმა.
ბიოგრაფია
ნიკოლოზი დაიბადა 1872 წლის 22 იანვარს ათენში. იგი იყო საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას რიგით მეოთხე შვილი და მესამე ვაჟი.
ცნობილია, რომ 1896 წელს ნიკოლოზი თავის უფროს ძმებს, კონსტანტინოსსა და გეორგიოსს დაეხმარა ოლიმპიური თამაშების მოწყობის ორგანიზებაში, რომელიც 393 წლის შემდეგ აღარ ჩატარებულა. ამ ოლიმპიადაში ნიკოლოზი შუბისმსროლელთა კომიტეტის პრეზიდენტის სახელით მონაწილეობდა.
1902 წლის 29 აგვისტოს ცარსკოე სელოში ნიკოლოზმა ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი ელენა ვლადიმიროვნა, რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ძის, დიდ მთავარ ვლადიმირ ალექსანდროვიჩისა და მარია მეკლენბურგ-შვერინელის შუათანა ქალიშვილი.
ასევე ნიკოლოზის სახელს მიეწერება საბერძნეთის სამეფო თეატრის დაარსება, რომელიც 1935 წელს მან სახელმწიფოს გადასცა. იგი თავისი ქალიშვილის ნათლიასთან, გეორგიოს სიმიტისთან მეგობრობდა, რომელიც თავის მხრივ იყო მომავალში საბერძნეთის პრემიერ-მინისტრ კოსტას სიმიტისისა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 22 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1872 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1938 კატეგორია:გლუქსბურგები
უნივერსიტეტის კორომი
300px|მინი უნივერსიტეტის კორომი (Университетская роща) — ტომსკის ერთ-ერთი მთავარი ღირსშესანიშნაობა, ბუნების ძეგლი, უნივერსიტეტის ძველი ისტორიულ-არქიტექტურული კომპლექსის ნაწილი. 1885 წელს დააარსა ციმბირის საიმპერატორო უნივერსიტეტის მეცნიერმა პორფირი კრილოვმა.
ისტორია
1819 წელს ინჟინერმა გავრილ ბატენიკოვმა შეადგინა ქალაქის კორომის პირველი გეგმა, რომელიც XIX საუკუნის შუა წლებში ტომსკელების დასვენების ადგილად იქცეოდა.
1877 წელს მომავალში უნივერსიტეტს ასაშენებლად გამოიყო ადგილი, რომელსაც ეწოდებოდა ელანი. მშენებლობის დასაწყისისთვის ეს მიწა გადაეცა უნივერსიტეტს სრულ საკუთრებაში. ტერიტორია თითქმის მთლიანად ტყით იყო დაფარული და ეწოდებოდა „ქალაქის არყის ხის კორომი“.
1884 წლისათვის ააგეს მეტალის მოაჯირების ღობე, რომლებიც იდგა აგურის ბოძებზე. ხეების დარგვის შემდეგ ჩამოყალიბდა ალექსანდრეს ბულვარი, იმ სამი იმპერატორის პატივისცემის ნიშნად, რომელთა წყალობითაც დაარსდა ტომსკის უნივერსიტეტი: ალექსანდრე I (1803 წელს დაფუძნდა), ალექსანდრე II (1878 წელს დაარსდა), ალექსანდრე III (1888 წელს გაიხსნა).
რბენიები
რბენიები (Cursoriinae) — ფრინველთა ქვეოჯახი მერცხალასებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 21–24 სმ. შეფერვა მფარველობითია, ქვიშისფერ-მურა ან მოწითურო ტონებისა. აქვს მოხდენილი სხეულის აგებულება, ფეხები გრძელია, ნისკარტი წვრილი და ბასრი. სქესობრივი დიმორფიზმი არ არის გამოხატული. ცნობილია 2 გვარის 9 სახეობა. გავრცელებული არიან აფრიკის, ახლო აღმოსავლეთის, ცენტრალური აზიისა და ინდოეთის ღია მშრალ ვაკე ადგილებზე, სადაც მცენარეულობა გაიშვიათებულია. ჩრდილოური პოპულაციები გადამფრენია, სამხრეთი — მკვიდრი. კვების დროს მიწაზე სწრაფად დარბიან და ზედაპირიდან კენკავენ მცირე ზომის უხერხემლოებს; ზოგჯერ საკვების ძიებისას ნისკარტით ქექავს ნიადაგის ზედა ფენას. მფრთხალი ფრინველები არიან, სწრაფად რბენენ, დროდადრო ჩერდებიან, თავს მაღლა სწევენ და გარშემო ათვალიერებენ. ბუდე მიწაზე არსებული მცირე ზომის ორმოა. დებენ 2–4 კვერცხს; კრუხობს ორივე მშობელი. ბარტყები ბუდეს მალევე ტოვობენ, თუმცა კიდევ რამდენიმე დღე მათ მშობლები კვებავენ.
უნივერსიტეტის კორომი
ისტორია
1909 წელს ააშენეს ციმბირში პირველი რკინა-ბეტონის ხიდი არქიტექტორ ანდრეი კრიაჩკოვის პროექტის მიხედვით.
პ. ნ. კრილოვის მიერ შემოთავაზებული კორომების შემდეგი პროექტი იმდენად წარმატებული იყო, რომ უნივერსიტეტის კორომი ბაღებისა და პარკების ხელოვნების ნიმუში გახდა.
რბენიები
ლიტერატურა
კატეგორია:მერცხალასებრნი
უნივერსიტეტის კორომი
ისტორია
უნივერსიტეტის კორომში უამრავი ძეგლია შემონახული. მათ შორის აღსანიშნავია უნივერსიტეტის სტუდენტებისა და თანამშრომლების ძეგლები, დიდი სამამულო ომის დროს დაღუპულთა ძეგლები, პოტანინის, კრილოვისა და სერგიევსკის ბიუსტები, ყორღანებში აღმოჩენილი ქვის ანთროპომორფული სტელების ნიმუშები. თავად კორომი ბუნების ძეგლს წარმოადგენს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტომსკის ბაღები და პარკები კატეგორია:ტომსკის ოლქის ბუნების ძეგლები
პოკოლიაის რაიონი
პოკოლიაის რაიონი (Distrito de Pocollay) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის ტაკნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 670 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 503 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 58 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 265.65 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაკნის პროვინციის რაიონები
კოლუმბიის ვულკანების სია
სტატიაში მოცემულია კოლუმბიის მოქმედი და ჩამქრალი ვულკანების სია. 250px|მინიატიურა|კოლუმბიის ძირითადი ვულკანების რუკა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოლუმბიის ვულკანები კატეგორია:კოლუმბიის მთები
აშაღი-თულაქარანი
აშაღი-თულაქარანი (Aşağı Tüləkaran) — სოფელი აზერბაიჯანში, ყუბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 558 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
ფუკეტი
ფუკეტი, ფხუკეტი (เทศบาลนครภูเก็ต) — ქალაქი ტაილანდში, ფუკეტის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი.
მდებარეობს სამხრეთ ტაილანდში კ. ფუკეტის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მხარეს, ანდამანის ზღვის ფუკეტის ყურის ნაპირზე. დედაქალაქიდან დაშორებულია 850 კმ-ით.
ქალაქი აშენებულია პორტუგალიურ კოლონიურ სტილში, მიუხედავად იმისა, რომ ქალაქი და ქვეყანა არასოდეს არ ყოფილა კოლონია. ქალაქის მოსახლეობის უმრავლესობას შეადგენენ ჩინელები. ქალაქის უმთავრესი დღესასწაულია „ვეგეტარიანული ფესტივალი“, ხოლო ღირსშესანიშნაობებიდან აღსანიშნავია 200-წლიანი ისტორიის მქონე ტაძარი პატ-იავი. ქალაქში ასევე მდებარეობს ფუკეტის მუზეუმი, ფილატელიის მუზეუმი, რამდენიმე ტაილანდური და ჩინური ტაძარი, პარკები.
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის ქალაქები
მდინარის კალმახი
მდინარის კალმახი, ნაკადულის კალმახი (Salmo trutta fario) — თევზი ორაგულისებრთა ოჯახისა. კუმჟას ქვესახეობა ან მორფი. მისი სხეულის სიგრძეა 20–80 სმ (იშვიათად 1 მ), წონა დაახლოებით 13 კგ. ზურგი წენგოსფერ-ყავისფერი და მოვერცხლისფრო-მოლურჯოა, მუცელი მოთეთრო-მოყვითალო. მუცლის მხარეს წითელი ლაქები გასდევს. ჩვეულებრივ, იწონის 2 კგ-მდე და ცხოვრობს 18 წლამდე. გვერდითი ხაზი შეიცავს 115–132 ქერცლს.
გავრცელებულია თითქმის მთელ ევროპაში, პორტუგალიიდან ვოლგამდე (ცენტრალური ანატოლიის გამოკლებით). მოიპოვება ლაპლანდიაშიც. აგრეთვე გვხვდება ამიერკავკასიის და ჩრდილო კავკასიის მდინარეებში, შავი, აზოვის, კასპიის, ბალტიის, თეთრი ზღვების აუზებში. არ გვხვდება საბერძნეთში, კორსიკაზე, სარდინიასა და სიცილიაში. ტოფობს სექტემბრიდან მარტის ჩათვლით, უმეტესწილად ოქტომბერ-ნოემბერში. სატოფედ, ქვირითის დასაყრელად ხშირად მდინარეებისა და ნაკადულების ზემოთებში ადის. ქვირითს ყრის თავისივე მომზადებულ ორმოში და დაყრილ ქვირითს ქვიშის საფარველით ფარავს. ნაყოფიერება საშუალოდ 200–1500 ქვირითი. ხელსაყრელ პირობებში ორ წელიწადში აღწევს 500 გრ-ს.
2006 წლიდან მდინარის კალმახი შეტანილია საქართველოს „წითელ ნუსხაში“ და მინიჭებული აქვს მოწყვლადი კატეგორია. 2016 წლიდან, ველური ბუნების ეროვნული სააგენტო ახორციელებს პროექტს, რომელიც მდინარის კალმახის გამრავლებას ითვალისწინებს. აღსანიშნავია, რომ 2019 წელს გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ველური ბუნების სააგენტომ შაორის წყალსაცავში 600 ცალი მდინარის კალმახი გაუშვა. 2020 წელს გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ველური ბუნების ეროვნულმა სააგენტომ პოპულაციის აღდგენის მიზნით 700-მდე ნაკადულის კალმახი მდინარე ხრამში, დაშბაშის კანიონის ხეობაში გაუშვა. 2022 წელს 110 000-მდე ქვირითით დათევზიანდა მდინარეები ჭივჭავი, ხრამი და ალგეთი (ალგეთის ეროვნული პარკი), 30 000-მდე ქვირითით — ფშავის არაგვი, 100 000-მდე ქვირითით — მდინარეები ოცხე, სკინთავა და ჩიხურა.
სქოლიო
კატეგორია:ორაგულისებრნი
ლალო შიფრინი
ბორის კლაუდიო „ლალო“ შიფრინი (Lalo Schifrin, დ. 21 ივნისი, 1932) — არგენტინელი პიანისტი, კომპოზიტორი, არანჟირების ავტორი და დირიჟორი. ყველაზე მეტად ცნობილია 1950-იანი წლებიდან დღემდე ტელევიზიისთვის და კინოსთვის შექმნილი მუსიკით, რომელთა შორის არის „Theme from Mission: Impossible“ და „დრაკონის გამოჩენა“. ხუთჯერ იყო ნომინირებული გრემიზე და ექვსჯერ – ოსკარზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 21 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:არგენტინელი კომპოზიტორები კატეგორია:არგენტინელი ებრაელები კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:Verve Records-ის შემსრულებლები
ანტონოვკა (ფლორეშტის რაიონი)
ანტონოვკა (Antonovca) — სოფელი მოლდოვაში, ფლორეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 184 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 81 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფლორეშტის რაიონის სოფლები
ესპანური მასტიფი
ესპანური მასტიფი (Mastín español) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია ესპანეთში ანტიკურ ხანაში.
ამ მოდარაჯე მეცხვარე ძაღლის წარმოშობა უცნობია. პირენეის ნახევარკუნძულის სხვა მასტიფების მსგავსად, ისინი, შესაძლოა, 2000 წლის წინ ფინიკიელებთან და ძველ ბერძნებთან ერთად ესპანეთში მოხვედრილი ძაღლების შტამომავლები არიან. ამ ჯიშის ძაღლები პოპულარულები არიან ესპანეთში, სადაც შინაურ ცხოველებს და სახლებს დარაჯობენ. ესპანურიმასტიფი შეუდარებელი მუშა ძაღლია ძაღლების სამყაროში, ეს უძველესი ცხოველი დღემდე იცავს ცხვრებს ისევე, როგორც ამას საუკუნეების წინ აკეთებდა. ესპანელი მეცხვარეების ასოციაციამ აღნიშნა, რომ ეს დიდი ძაღლი სულ მცირე XV საუკუნიდან წარმატებით იცავდა ფარას მგლებისგან.
დღესდღეობით ამ ჯიშის ზოგიერთი წარმომადგენელი სახლში ჰყავთ - ესპანურ მასტიფს არ სჭირდება დამატებითი ფიზიკური დატვირთვა და შეიძლება მისი საყელურით გასეირნება, თუმცა დიდი ზომები ხელს უშლის პოპულარული კომპანიონი გახდეს. ესპანური მასტიფი ჭკვიანი და დამჯერი მოდარაჯეა, თუმცა ზოგჯერ იკბინება და სხვა ძაღლების მიმართ აგრესიულია. კარგად იტანს სიცივეს, ვერ ეგუება ქალაქის პირობებში ცხოვრებას. აქვს თხელი, ხშირი, რბილი ბალანი, რომლის შეფერილობა შეიძლება იყოს ხორბლისფერი, ჟღალი, შავლაქებიანი, ზონარული-ნაცრისფერი, ვეფხვისებრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეცხვარე და მოდარაჯე ძაღლები კატეგორია:ესპანური წარმოშობის ძაღლის ჯიშები კატეგორია:მოლოსერები
მალხაზ ბებურიშვილი
მალხაზ ბებურიშვილი (დ. 3 აპრილი, 1932, თბილისი — გ. 12 მარტი, 2018) — ქართველი მსახიობი.
ბიოგრაფია
1950 წელს აბაშის ვაჟთა საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლა განაგრძო თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1954 წელს. იყო ქუთაისის ლადო მესხიშვილის სახელობის სახელმწიფო თეატრის მსახიობი 1954–1956 წლებში, 1956–1957 წლებში კი თბილისის კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის მსახიობი. მოღვაწეობდა სოხუმის თეატრში 1957–1959 წლებში, ხოლო 1959 წლიდან დაბრუნდა თბილისის კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო აკადემიურ თეატრში. შესრულებული აქვს შემდეგი როლები: კოლომიიცევი, არზაყან ზვამბაია, ჰემონი, კრეონი, ჯოყოლა, მთხრობელი, ბეგთაბეგოვი. კინოში შესრულებული აქვს შემდეგი როლები: გიგია ("ისინი ჩამოვიდნენ მთიდან"), გიორგი ("შეხვედრა წარსულთან"), ოთარი ("ჯვარცმული კუნძული"). 60 წლის მანძილზე, მან თეატრის სცენაზე განასახიერა 35 მთავარი როლი, აქტიურად მოღვაწეობდა კინოსტუდია "ქართულ ფილმთან", სადაც გადაღებულია 10-მდე ქართულ მხატვრულ ფილმში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოში დაბადებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 3 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:ქართველი მსახიობები
მარმარიკი
მარმარიკი (Մարմարիկ) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 750 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 871 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 62 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 14.03 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
სამის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაკნის პროვინციის რაიონები
აშაღი-ხუჯი
აშაღი-ხუჯი (Aşağı Xuc) — სოფელი აზერბაიჯანში, ყუბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  563 კაცი. დასახლება აშენდა მე-19 საუკუნეში.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
ბოჭორმის მეშვიდე ნამოსახლარი
ბოჭორმის მეშვიდე ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოჭორმის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 5 კილომეტრზე, ადგილ კაკლიანაში, ტყეში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. შენობათა ნაშთები გეგმით სწორკუთხაა (7 x 5 მეტრი; 4 x 5 მეტრი; 6 x 4 მეტრი და ასე შემდეგ). შემორჩენილია ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით ნაგებ შემობათა კედლების წყობის 4-8 რიგი, კედლების სისქეა 0,4-0,6 მეტრი. შენობების წინა, ღია მხარე, შესაძლოა, ხის კონსტრუქციებით იყო ამოყვანილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მარგარიტა ფრანგი (1279-1318)
მარგარიტა ფრანგი (Marguerite de France, Margaret of France; დ. 1279, პარიზი — გ. 14 თებერვალი 1318, ლონდონი) — კაპეტინგების დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ მარია ბრაბანტელის ნაბოლარა ქალიშვილი. ინგლისის დედოფალი, აკვიტანიის ჰერცოგინია და ირლანდიის ლედი 1299-1307 წლებში როდორც ედუარდ I-ის მეუღლე.
ქორწინება
1290 წელს ინგლისის დედოფალი, მეფე ედუარდ I-ის ცოლი ლეონორ კასტილიელი გარდაიცვალა, 49 წლის ასაკში. სამაგიეროდ ახლა გაჩნდა იმის პერსპექტივა, რომ ედუარდისა და მარგარიტას ქორწინებით ინგლისსა და საფრანგეთს შორის მშვიდობა დამყარებულიყო. გარდა ამისა, ედუარდ მხოლოდ ერთი ვაჟი ჰყავდა, რის გამოც შიშობდა, რომ თუ ის დაიღუპებოდა უმემკვიდრეოდ დარჩებოდა, ამიტომ ახალი ცოლის შერთვა გახდა საჭირო. 1291 წელს, ინგლისის მეფე ედუარდ I-მა საფრანგეთის მეფე ფილიპ IV-ს მისი ნახევარდის, პრინცესა მარგარიტას ხელი სთხოვა თავისი ვაჟისთვის და გარანტიად მშვიდობა შესთავაზა. მარგარიტას საოცარი სილამაზით მონუსხულმა ედუარდმა მარგარიტას თავად შერთვა გადაწყვიტა. საქორწინო ხელშეკრულება შედგა, რომლის მიხედვითაც მარგარიტა ცოლად მიჰყვებოდა ედუარდს, ინგლისელები ფრანგებს უთმობდნენ გასკონიას, ხოლო ფრანგები ინგლისელებს ქალაქ ბლანშს აძლევდნენ.
ხელშეკრულების დადებიდან მალევე მარგარიტა ინგლისში გაგზავნეს. ედუარდმა საცოლის დასახვედრად თავისი ძმა, ლანკასტერის ჰერცოგი ედმუნდი გააგზავნა. ამასთან ერთად მარგარიტას უნდა გაჰყოლოდა მისი დაც, პრინცესა ბლანკა, რომელიც ედუარდის ვაჟს უნდა გაჰყოლოდა ცოლად, თუმცა ედუარდი მოტყუებული დარჩა, რადგან ბლანკა ავსტრიის ერცჰერცოგს გააყოლეს ცოლად და მარგარიტა მარტო ჩავიდა. ამით განრისხებულმა ედუარდმა საფრანგეთს ომი გამოუცხადა, თუმცა მარგარიტაზე ქორწინება არ გადაუფიქრებია. ხუთი წლის შემდეგ პაპმა ბონიფაციუს VIII-მ ქორწინების ნება დართოთ. ამასობაში სიტუაცია ჩაწყნარდა და ედუარდის ვაჟს ცოლად შერთეს ფილიპ IV-ის ასული, საფრანგეთის პრინცესა და ამავდროულად მარგარიტას ძმიშვილი იზაბელა ფრანგი.
დედოფალი
მარცხნივ|მინი|მარგარიტას გერბი ედუარდი 60 წლის იყო და 40 წლით უფროსი იყო მარგარიტაზე. ქორწილი 1299 წლის 8 სექტემბერს შედგა კენტერბერის სასახლეში. მარგარიტას კორონაცია, ფინანსური სიდუხჭირის გამო არასოდეს შემდგარა, ის იყო ინგლისის ისტორიაში პირველი უგვირგვინო დედოფალი. თუმცა ეს არ ამცირებდა მისი, როგორც დედოფლისა და მეფის ცოლის ღირსებასა და ძალაუფლებას, მას ედუარდმა თავისი ხელით დაადგა გვირგვინი, მაგრამ არა იმ ფორმალური წესების დაცვით, რის გამოც შეიძლებოდა კორონაციად ჩათვლილიყო.
ქორწილიდან ძალიან მალე მარგარიტა დაორსულდა. დედოფალი მთელი ორსულობის მანძილზე ლოცულობდა, რომ ვაჟი ყოფილიყო. 1300 წლის 1 ივნისს მან ვაჟი გააჩინა, სახელად თომასი.
შემდეგ წელს მან გააჩინა თავისი მეორე ვაჟი სახელად ედმუნდი.
დედოფალი თავისი სათნოებისა და კეთილშობილების გამო ხალხს ძალიან უყვარდა. მან უამრავი ადამიანი გადაარჩინა მეფის რისხვისაგან. 1305 წელს მან შეასრულა შუამავლის ფუნქცია ედუარდისა და მისი ვაჟის (რომელიც პირველ ცოლთან ჰყავდა) შერიგების საქმეში. დედოფალმა დააარსა თავისი საქველმოქმედო ფონდი, რომელიც ქვრივებისა და ობლების დახმარებაზე იყო ორიენტირებული. მას ასევე ძალიან უყვარდა ჭადრაკი და ხშირად თამაშობდა თავის ფრეილინებთან ერთად. იგი ასევე ზრუნავდა თავის გერზე, რომელსაც იგი დედასავით უყვარდა. მარგარიტა ხშირად იცავდა და ექომაგებოდა მას როცა მეფესთან კონფლიქტი ჰქონდა.
მიუხედავად მათი ასაკობრივი სხვაობისა და შეუფერებლობისა, ედუარდი და მარგარიტა ბედნიერი წყვილი იყო. 1305 წელს გარდაიცვალა მარგარიტას და, ავსტრიის ერცჰერცოგინია ბლანკა ფრანგი. მეფემ ბრძანება გასცა, რომ ის მთელს სამეფო კარს უნდა ეგლოვა და რათა დედოფალს თანაგრძნობა ეგრძნო. ედუარდს ძალიან უყვარდა და აფასებდა ცოლს მისი სილამაზის, კეთილშობილების, სათნოებისა და ღვთისმოშიშობის გამო. 1306 წელს მარგარიტამ გოგონა გააჩინა, რომელსაც ედუარდის პირველი საყვარელი ცოლის პატივსაცემად ელეანორა დაარქვა, რამაც ბევრის გაოცება გამოიწვია.
1307 წელს ედუარდი შოტლანდიაში გაემგზავრა დიპლომატიური მისიით, სადაც დედოფალი მარგარიტაც ახლდა. სწორედ იქ გარდაიცვალა ედუარდ I, 68 წლის ასაკში.
ქვრივი დედოფალი
როგორც კი ტახტზე მისი გერი ედუარდ II ავიდა მის ვაჟებს ტიტულები ებოძათ. იგი დაესწრო ედუარდისა და თავისი ძმიშვილის, იზაბელა ფრანგის ქორწილს. იგი დაესწრო იზაბელას ინგლისის დედოფლად კორონაციას, რის შემდეგაც მალევე დატოვა ინგლისი და თავის ძმასთან, საფრანგეთის მეფე ფილიპ IV-თან გაემგზავრა გაურკვეველი დროით, რომელიც 1312 წელს გარდაიცვალა. ედუარდ II-მ დაბრუნებულ საყვარელ დედინაცვალს დიდი მამულები და საუცხოო სასახლე აჩუქა. ცნობილია, რომ მან მარგარიტას ყოველთვიური პენსიაც დაუნიშნა 40 000 დუკატის ოდენობით.
1312 წელს დაესწრო მომავალი მეფის, ედუარდ III-ის დაბადებას.
1318 წლის 14 თებერვალს მარგარიტა ფრანგი თავის რეზიდენციაში გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს ქმრის გვერდით. მისი ლამაზად მოჩუქურთმებული აკლდამა, მომავალში ინგლისის რეფორმაციის დროს განადგურდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1279 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1318 კატეგორია:კაპეტინგები კატეგორია:ინგლისის დედოფლები კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები
ყვავის საყდარი (ვაჩნაძიანი)
ვაჩნაძიანის ყვავის საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაჩნაძიანის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1,5 კილომეტრზე ვენახებში, ულეჯიანად წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება გარდამავალ ხანას.
აღწერილობა
სამ ეკლესიანი ბაზილიკაა. ნაგებია სხვადსხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. წყობა ირეგულარულია. გარეთა კედლების წყობაში გაცილებით მოზდილი ქვებია გამოყენებული, რომელთა შორის დარჩენილი არეები ამოვსებულია წვრილი ქვითა და დუღაბით. კედლები შიგნით და გარედან შებათქაშებულია. ძეგლი ძლიერაა დაზიანებული: მთავარ ეკლესიის კამარა. კონქი და კედლების ზედა ნაწილები ჩამონგრეულია; მონგრეულია გარეთა კუთხეები. განგრეულია აფსიდის შუა ნაწილი. ინტერიერი დაახლოებით 1,5 მეტრი სიმაღლეზე ქვითა და მიწითაა ამოვსებული. სამხრეთ ეკლესიიდან შემორჩენილია აღმოსავლეთ კედლის მცირე ნაწილი და კამარის ქუსლი მთავაი ეკლესიის სამხრეთი კედლის მთელ სიგრძეზე. ინტერიეში ჩაყრილია რკინაბეტონის ძეგლები და შიგ ეკალ-ბარდებია ამოსული. სამხრეთ ეკლესიის მსგავსად თითქმის მთლიანადაა დანგრეული დასავლეთ გარშემოსავლელიც და ისიც მიწითა და ქვებითაა ამოვსებული. შემორჩენილია მხოლოდ ჩრდილოეთ კედლის მცირე ნაწილი და კამარის ქუსლი. ჩდილოეთ ეკლესიას შემორჩენილი აქვს კედლების დიდი ნაწილი და კამარა, რომელსაც მთელ სიგრძეზე განიერი ბზარი გასდევს და ჩამონგრევის პირასაა. დასავლეთი და აღმოსავლეთ კედლები კი სანახევროდ დგას. მთავარი ეკლესიის ჩრდილოეთ ეკლესიაზე ორნახევარჯერ უფრო განიერი და გაცილებით მაღალია. აქვს ნახევარწიული თაღით დახურული ორი შესასვლელი სამხრეთ ეკლესიიდა და დასავლეთ გარშემოსავლელიდან. ერთი თაღოვანი ღიობი ჩრდილოეთ კედლის შუაშია, რომელიც ჩრდილოეთ ეკლესიაში გადის. შუა ეკლესიის დარბაზი კვადრატს მიახლოებული სწორკუთხედია. აღმოსავლეთით მას ეკვრის ოდნავ ნალისებრი აფსიდი, რომლის შუაში შემორჩენილია სარკმლის ნახევარწრიული თაღის მცირე ნაწილი. საკურთხეველი დარბაზისგან გამოყოფილია მოკლე მხრებით მათგან სამხრეთისა მთელ სიმაღლეზეა შემორჩენილი. სამხრეთ კედელში ბრტყლად გადახურული ორი მაღალი სარკმელია, რომელთაგან დასავლეთით მდებარეს გადახურვა და წირთხლების დიდი ნაწილი ჩამონგრეულია აღმოსავლეთით მდებარე სარკმლის გარეთა საპირე წყობის დიდი ნაწილიც. გვერდითი ეკლესიები უაფსიდოა და აღმოსავლეთით სწორი კედლითაა დასრულებული. ჩრდილოეთ ეკლესიის აღმოსავლეთ კედელში სარკმლის სამხრეთ წირთხლია შემორჩენილი. დანარჩენი კედლები ყრუა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
იტრიუმის ტრიბრომიდი
იტრიუმის ტრიბრომიდი ან იტრიუმ(III)-ის ბრომიდი — არაორგანული ქიმიური ნივთიერება ფორმულით YBr3. შედგება იტრიუმისა და ბრომისგან.
სქოლიო
კატეგორია:იტრიუმი კატეგორია:ბრომიდები კატეგორია:არაორგანული ნივთიერებები
Kings of Leon
Kings of Leon  — 2000 წელს ნეშვილში, ტენესიში ჩამოყალიბებული როკ-ჯგუფი. ჯგუფი შემქნელებად მოიაზრებიან ძმები: ქელებ ფოლოუილი (მთავარი ვოკალი, აკუსტიკური გიტარა), ნათან ფოლოუილი (დრამი, დასარტყმელი საკრავები, ბეკ-ვოკალი) და ჯარედ ფოლოუილი (ბას-გიტარა, ბეკ-ვოკალი), მათსავე ბიძაშვილ მეთიუ ფოლოუილთან (მთავარი გიტარა, ბეკ-ვოკალი) ერთად.
ჯგუფის წევრები
ტურნეს წევრები
სქოლიო
კატეგორია:Kings of Leon კატეგორია:ამერიკული როკ-ჯგუფები კატეგორია:ამერიკული ალტერნატიული როკ-ჯგუფები კატეგორია:2000-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2010-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები
ბოჭორმის მერვე ნამოსახლარი
ბოჭორმის მერვე ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოჭორმის ჩრდილოეთით, 7 კილომეტრზე, სტალიანაგორაზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილია ოცამდე ნასახლარი ბუდე. შენობები ნაგებია ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით. გეგმით ყველა შენობა სწორკუთხაა (8 x 5 მეტრი; 7 x 4 მეტრი; 6 x 5 მეტრი და ასე შემდეგ). კედლების სისქეა 0,4-0,6 მეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტი
საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტი — საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტროს საქვეუწყებო დაწესებულება.
საავტომობილო გზების დეპარტამენტი, რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტროს კოორდინაციით ახორციელებს საქართველოს საგზაო ინფრასტრუქტურის განვითარების ძირითად პროექტებსა და მოვლა-შენახვის ღონისძიებებს საერთაშორისო და შიდასახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის გზებზე. დეპარტამენტის ბალანსზე, დღეისათვის, საერთაშორისო მნიშვნელობის 1455 კმ გზა და შიდასახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის 6943 კმ გზა ირიცხება.
საერთაშორისო მნიშვნელობის საგზაო ქსელიდან განსაკუთრებით მაღალი ინტენსივობით გამოირჩევა E-60 (ფოთი-თბილისი-წითელი ხიდი) და E-70 (ფოთი-ბათუმი-სარფი) სატრანზიტო მაგისტრალებზე. ეს ორი გზა ერთმანეთს საპორტო ქალაქ ფოთთან უკავშირდება და მთლიანად, 450 კილომეტრიან, მთავარ სატრანზიტო ავტომაგისტრალს წარმოადგენს.
E-60 და E-70 მაგისტრალების ჩქაროსნულ გზატკეცილად მოდერნიზების სამუშაოები 2006 წელს დაიწყო და ეტაპობრივად მიმდინარეობს.
მუნტენი
მუნტენი (Munteni) — სოფელი მოლდოვაში, ჩიმიშლიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 134 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 554 ადამიანს შეადგენდა.
საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტი
საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტის პრიორიტეტებია ევროკავშირის საგზაო სტანდარტებთან ეტაპობრივი ინტეგრაცია; უსაფრთხო საგზაო ინფრასტრუქტურის უზრუნველყოფა; საგზაო ინფრასტრუქტურის რაციონალური დაგეგმარება; გზების მართვის გაუმჯობესებული სისტემის ჩამოყალიბება; მონიტორინგის ფუნქციის დახვეწა; სექტორში კონკურენტული გარემოს უზრუნველყოფა; გარემოზე ზრუნვა; სოციალური  და განსახლების პოლიტიკის გაუმჯობესება;  აქტივობების გამჭირვალობისა და საზოგადოების ინფორმირებულობის უზრუნველყოფა; საერთაშორისო მნიშვნელობის საავტომობილო გზების რებილიტაცია-მოდერნიზაცია; შიდასახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის გზების რეაბილიტაცია-პერიოდული შეკეთება; ხელოვნური ნაგებობების რებილიტაცია-მშენებლობა; საავტომობილო გზების მოვლა-შენახვა და ექსპლუატაცია; საგზაო ქსელის მოდერნიზაციის პერსპექტიულ პროექტებზე მუშაობა; ნაპირდაცვითი ღონისძიებები - ზღვისა და მდინარეების მორფოდინამიკისა და სანაპირო ზონების საინჟინრო დაცვის ანალიზი, ორგანიზება და განხორციელება.
მუნტენი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩიმიშლიის რაიონის სოფლები
საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტი
საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტის მთავარ მიმართულებებს წარმოადგენს: E-60 და E-70 ჩქაროსნული ავტომაგისტრალის მშენებლობა; საერთაშორისო მნიშვნელობის საავტომობილო გზების მშენებლობა-რეაბილიტაცია; შიდასახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის გზების მშენებლობა, რეაბილიტაცია - პერიოდული შეკეთება; ხელოვნური ნაგებობების მშენებლობა-რეაბილიტაცია; საავტომობილო გზების მოვლა-შენახვა და ექსპლუატაცია; საგზაო ინფრასტრუქტურის პერსპექტიულ პროექტებზე მუშაობა; ნაპირდაცვითი ღონისძიებების უზრუნველყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტრო
მასტინო ნაპოლეტანო
მასტინო ნაპოლეტანო (Mastino napoletano) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია იტალიაში ანტიკურ ხანაში.
ნეაპოლიტანური მასტიფები უძველესი დროიდან გვხვდება კამპანიაში (იტალიის ცენტრალური ნაწილი), თუმცა გამოფენაზე 1947 წლამდე არ გამოჩენილა. ჯიში სათავეს იღებს რომაელი მებრძოლი ძაღლებისგან და ცირკის მასტიფებისგან, რომლებიც რომში საბერძნეთის გავლით მოხვდნენ, სადაც ალექსანდრე მაკედონელმა ჩაიყვანა. სახლისთვის საუკეთესო მოდარაჯე ძაღლის აღწერისას რომაელ მწერალს - კოლუმელს - როგორც ჩანს ეს მძიმეწონიანი ძაღლი ჰყავდა მხედველობაში. მასტინო ნაპოლეტანო 50 წლის წინ განადგურებას გადაარჩინა ენთუზიასტმა პიერო სკანციანიმ.
მასტინო ნაპოლეტანოს პატარაობიდანვე სჭირდება გაწვრთნა და სხვა ცხოველებთან კონტაქტი. ამ ძაღლს არ სჭირდება ინტენსიური ფიზიკური დატვირთვა, თუმცა ჭამის დროს არააკურატულობა და დიდი ზომები სახლში საცხოვრებლად მიუღებელს ხდის. საერთოდ ამ ჯიშის ძაღლი მხოლოდ გამოცდილმა ადამიანმა უნდა იყოლიოს. მასტინონაპოლეტანო კარგად უძლებს სიცივეს და სიცხეს. აქვს სქელი, მაგარი, მძიმე ზედა ტუჩები, გრძელი და განიერი თეძოების კუნთები. სხეული დაფარულია ხშირი, მოკლე, გლუვი ბალნით, რომლის შეფერილობა შეიძლება იყოს ნაცრისფერი, ცისფერი, წითელი ხისფერი, ვეფხვისებრი, ყავისფერი, შავი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეცხვარე და მოდარაჯე ძაღლები კატეგორია:იტალიური წარმოშობის ძაღლის ჯიშები კატეგორია:მოლოსერები
ალეპოს ციტადელი
ალეპოს ციტადელი (قلعة حلب) — შუა საუკენეების პერიოდის საფორტიფიკაციო დანიშნულების სასახლე, რომელიც სირიის ჩრდილოეთ ნაწილში, ქალაქ ალეპოში მდებარეობს.
ციტადელი მსოფლიოში ერთ-ერთი უძველეს და უდიდეს სასახლედ მიიჩნევა. ბორცვი, რომელზეც აგებულია ციტადელი, ძვ. წ. III ათასწლეულის შუა ხანებიდან გამოიყენებოდა. ისტორიის მანძილზე ტერიტორიას სხვადასხვა ცივილიზაციები ფლობდნენ, მათ შორის ბერძნები, ბიზანტიელები, აიუბიდები, მამლუქები და ოსმალები. ნაგებობა დღევანდელი სახით აიუბიდების მმართველობის პერიოდით თარიღდება. 2012-2016 წლებში, ალეპოს ომის პერიოდში ციტადელს მნიშვნელოვანი ზიანი მიადგა. ნაგებობა საჯაროდ 2017 წელს, სარემონტო სამუშაოების მიმდინარეობისას გაიხსნა.
ციტადელი ძველი ალეპოს ნაწილია, რომელსაც 1986 წელს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა.
სელევკიდების პერიოდი
მას შემდეგ, რაც ალეპო ალექსანდრე მაკედონელის ჯარებმა აიღეს, ქალაქს სელევკე I ნიკატორი მართავდა. ამ უკანასკნელმა ალეპო ბეროიას სახელით ააღორძინა. შუა საუკუნეების არაბ ისტორიკოსთა ცნობების მიხედვით, ციტადელის, როგორც საფორტიფიკაციო დანიშნულების ნაგებობის ისტორია, სწორედ ნიკატორის პერიოდში დაიწყო. ელინისტური დასახლების ნაშთები ციტადელის გარკვეულ მონაკვეთებში დღემდეა შემორჩენილი.
რომაელთა და ბიზანტიელთა პერიოდი
395 წელს რომის იმპერია ორად გაიყო. ალეპო მისი აღმოსავლეთი ნაწილის, ბიზანტიის შემადგენლობაში მოექცა. VII საუკუნეში სასანიანთა შაჰის, ხოსრო II-ის შემოტევების დროს ქალაქის მოსახლეობამ ციტადელს შეაფარა თავი. დღესდღეობით, ციტადელში ბიზანტიელთა პერიოდის ძალიან მცირე გადმონაშთები გვხვდება, თუმცა ცნობილია, რომ ციტადელის შიგნით მდებარე ორი მეჩეთი გადაკეთებული ტაძრებია, რომლებიც ბიზანტიელთა პერიოდში აშენდა.
ისლამური პერიოდი
ჩვ. წ. 636 წელს ალეპო მუსლიმთა ჯარებმა აიღეს. წერილობითი წყაროები მოწმობენ, რომ დიდი მიწისძვრის შემდეგ მათ ციტადელს აღდგენითი სამუშაოები ჩაუტარეს. ისლამურ პერიოდში ალეპო ომაიანთა და აბასიანთა სახალიფოების სასაზღვრო ქალაქი იყო.
ზენგიდების და აიუბიდების პერიოდი
ციტადელმა თავისი მნიშვნელობის ზენიტს ჯვაროსნული ლაშქრობების პერიოდში მიაღწია. ზენგიდმა მმართველებმა, იმად ად-დინ ზენგიმ და ნურადინმა გააერთიანეს ალეპო და დამასკო, რითაც ხელი შეუშალეს ჯვაროსანთა თავდასხმების გამეორებას ამ ქალაქებზე. ციტადელში რამდენიმე ცნობილი ჯვაროსანი დაატყვევეს, მათ შორის ედესის გრაფი ჟოსლენ II, რომელიც ტყვეობაში გარდაიცვალა, რენო დე შატიიონი და იერუსალიმის მეფე ბალდუინ II, რომელმაც ტყვეობაში ორი წელი გაატარა. ნურადინმა აღადგინდა ალეპოს გალავანი და გაამაგრა ციტადელი. არაბული წყაროების თანახმად, მან ააგო სასახლე და ციტადელის შესასვლელი და საჯირითო მოედანი მოაწყო. ასევე ნურადინმა განაახლა ორი მეჩეთი, მათ შორის აბრაამის მეჩეთს მან ოსტატურად გამოკვეთილი ხის მიჰრაბი უძღვნა. მიჰრამი საფრანგეთის მანდატის დროს დაიკარგა.
1193-1215 წლებს ალეპოს სალადინის მესამე ვაჟი, ალ-ზაჰირ გაზი მართავდა. ამ პერიოდის მანძილზე ციტადელმა საფუძვლიანი რეკონსტრუქცია განიცადა. ნაგებობა გაამაგრეს და ახალი სტრუქტურები დაუმატეს, რის შედეგადაც მან დღევანდელი სახე მიიღო. ალ-ზაჰირ გაზიმ გააფართოვა ქალაქის გალავანი და მასში სამხრეთი და აღმოსავლეთი გარეუბნებიც მოაქცია, რის შედეგადაც ციტადელი გალავნიანი ქალაქის ცენტრი გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სირიაში კატეგორია:სირიის ციხესიმაგრეები
კოლუმბიის მდინარეების სია
სტატიაში მოცემულია კოლუმბიის უგრძესი მდინარეების სია: 300px|მინიატიურა|კოლუმბიის მდინარეების რუკა
სქოლიო
კატეგორია:კოლუმბიის მდინარეები
აზერბაიჯანის საავტორო უფლებების დაცვის რესპუბლიკური სააგენტო
აზერბაიჯანის საავტორო უფლებების დაცვის რესპუბლიკური სააგენტო (Azərbaycan Respublikası Müəllif Hüquqları Agentliyi) — აზერბაიჯანის მინისტრთა კაბინეტის სამთავრობო უწყება, რომლის მიზანია აზერბაიჯანში საავტორო და ინტელექტუალური უფლებების დაცვა. სააგენტოს ხელმძღვანელობს ქამრან იმანოვი.
ისტორია
საავტორო უფლებების დაცვის სააგენტო დაარსდა აზერბაიჯანის პრეზიდენტის 1993 წლის 10 სექტემბერს ბრძანებულებით.
აზერბაიჯანმა 1996 წელს მიიღო კანონი „საავტორო და მომიჯნავე უფლებათა შესახებ“, 2002 წელს „ინტეგრირებული დისკუსიების ტოპოლოგიის დაცვის შესახებ“, 2003 წელს კანონი „აზერბაიჯანის ფოლკლორის გამოხატვის სამართლებრივი დაცვის შესახებ“  და 2004 წელს კანონი „სამართლებრივ მონაცემთა ბაზების დაცვის შესახებ“.
2014 წლის 1-2 დეკემბერს ბაქოში ჩატარდა კონფერენცია თემაზე „საავტორო უფლებების პრობლემები“, რომელიც იყო ორგანიზებული რესპუბლიკური საავტორო სააგენტოს მიერ.
2017 წლის 6 სექტემბერს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა ხელი მოაწერა ბრძანებას რესპუბლიკური სააგენტოს ახალი დეპარტამენტის ფუნქციონირების შესახებ - ინტელექტუალური საკუთრების უფლებების უზრუნველყოფის ცენტრი. ახალი დეპარტამენტის დებულების დამტკიცების უფლება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტს ენიჭება.
2005 წელთან შედარებით 2017 წელს მეკობრეობის დონე 61% -დან 29% -მდე შემცირდა.
1996 წლიდან 2018 წლის დასაწყისამდე, რესპუბლიკურ საავტორო სააგენტოში დარეგისტრირებული მასალები შეადგენდა 11,554 ნამუშევარს, ასევე 85 ავტორის მიერ დაწერილ 177 ნამუშევარს ელექტრონული ფორმით.
საავტორო უფლებების ყველა ობიექტი ინახება სააგენტოს მონაცემთა ბაზაში - ეროვნულ რეესტრში, რომელიც დაარსდა 2017 წლის აპრილში.
სააგენტოს სტრუქტურა
საავტორო უფლებების დაცვის რესპუბლიკური სააგენტოს სტრუქტურა შედგება ხელმძღვანელობისგან და 4 უწყებისგან. სააგენტოს ხელმძღვანელია თავმჯდომარე. ის პირადად არის პასუხისმგებელი იმ საქმეების იმპლემენტაციისთვის, რომლებიც დაკავშირებულია მის მიზნებთან და პასუხისმგებლობებთან. სააგენტოს დაფინანსება ხორციელდება სახელმწიფო ბიუჯეტის ხარჯზე.
სააგენტოს საქმიანობა
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საავტორო უფლებათა სააგენტოს საქმიანობა შეესაბამება კონსტიტუციას, იურიდიულ კანონებს,  პრეზიდენტის ბრძანებებსა და განკარგულებებს, აზერბაიჯანის მინისტრთა კაბინეტის დადგენილებებსა და ბრძანებებს, საავტორო უფლების დაცვასთან დაკავშირებული საერთაშორისო ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული ვალდებულებებს.
რესპუბლიკური საავტორო უფლებების სააგენტო, ინტელექტუალური საკუთრების უფლებების დაცვის შესახებ საივრის  შეტანის შემთხვევაში, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, თავისუფლდება სახელმწიფო საფასურის გადახდისგან.
სააგენტოს ამოცანები
სააგენტოს ძირითადი ამოცანებია - კონტროლის განხორციელება მოქმედი კანონმდებლობით, საკანონმდებლო ბაზის დახვეწა, რათა შეიქმნას უფრო ხელსაყრელი სამართლებრივი გარემო, საერთაშორისო კულტურული გაცვლების სფეროში სახელმწიფო პოლიტიკის საავტორო უფლებების დაცვა, საერთაშორისო ორგანიზაციებში აზერბაიჯანის წარმომადგენლობა და თანამშრომლობის განხორციელება, სამეცნიერო, კულტურული და მხატვრული ნაწარმოებების რეგისტრაციაში გატარება და ა.შ.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის სახელმწიფო უწყებები
კოსტა-რიკის დროშა
კოსტა-რიკის დროშა — კოსტა-რიკის ეროვნული სიმბოლო. მიღებულია 1906 წლის 27 ნოემბერს.
კოსტა-რიკის დროშა წარმოადგენს ხუთ ორიზონტალურ ზოლს შემდეგი თანმიმდევრობით:ლურჯი, თეთრი, წითელი, თეთრი, ლურჯი. შუა წითელი ზოლი სიგანით ორჯერ დიდია, ვიდრე დანარჩენი ზოლები. თეთრი და ლურჯი ზოლები კოსტა-რიკის დამოუკიდებლობის სიმბოლოა, ხოლო წითელი – ცივილიზაციის. წითელ ზოლზე განთავსებულია კოსტა-რიკის გერბი, რომელიც ასახავს სამ ვულკანს ორ ოკეანეს შორის.
ლურჯი, თეთრი და წითელი ზოლების დიზაინი 1848 წელს, კოსტა-რიკის მაშინდელი პრეზიდენტის ხოსე მარია კასტრო მადრისის მეუღლემ – პასიფიკა ფერნანდესმა შექმნა. იგი შთაგონებული იყო 1848 წლის საფრანგეთის რევოლუციით და საფრანგეთის მეორე რესპუბლიკის შექმნით, ამიტომაც, მან კოსტა-რიკის დროშის ახალი დიზანი საფრანგეთის სამფერა დროშას (ლურჯი, თეთრი, წითელი) შეუსაბამა.
ლურჯი ფერი ასახავს ცას, შესაძლებლობებს და იდეალიზმს; თეთრი — მშვიდობას, სიბრძნეს და ბედნიერებას, ხოლო წითელი — ქვეყნის დაცვისთვის მოწამეთა დაღვრილ სისხლს. ზოლების თანაფარდობაა — 1: 1: 2: 1: 1.
კოსტა-რიკის დროშა ტაილანდის დროშის მსგავსია, რომელიც 11 წლის შემდეგ მიიღეს. იგი ასევე ჰგავს ჩრდილოეთ კორეის დროშას.
სქოლიო
კატეგორია:კოსტა-რიკის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები
იოანე გუთელი
იოანე გუთელი (დ. ?, პარტენიტი, ყირიმი — გ. 790, ამასტრიდა) — გუთეთის (ასე იწოდებოდა ადრე შუა საუკუნეებში ყირიმის ნახევარკუნძულის სამხრეთი ნაწილი) ეპის­კო­პო­სი 758 წლიდან. იოანეს მამას ლეონი ერქვა, დედას — ფოტიანე. ლეონის მამა პონტოდან იყო გადასახლებული გუთეთში. იოანე ბავშვობიდანვე „ასკეტურ ცხოვრებას“ ეზიარა.
ბიზანტიის იმპერატორი კონსტან­ტინე V კოპრონიმის (743–775) მიერ კონსტანტინოპოლში მო­წვეულმა მსოფლიო საეკლესიო კრებამ (754) ხატთაყვანისცემის აკრძალვა დაადასტურა. კრებაზე დამსწრე გუთეთის ეპისკო­პო­სი დადგენილების მიმხრობის გამო იმპერატორმა თრაკიაში ჰერაკლიის მიტროპოლიტად დანიშნა, მის მაგივრად გუთეთის მოსახლეობამ იოანე აირჩია. გუთეთის ეკლესია იმხანად კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს ექვემდებარებოდა, ამიტომ იოანე გუთეთის ეპისკოპოსად კონსტანტინოპოლის პატრიარქს უნდა ეკურთხებინა. კონსტანტინოპოლის პატრიარქი ხატმებრძოლი იყო, გუთეთის მოსახლეობა კი ხატთაყვანისმცემლად რჩებოდა, ამიტომ იერუსალიმში საკურთხებ­ლად ჩასული იოანე იქ სამი წელი უშედეგოდ ელოდა ხელდასხმას (საეკლესიო სამართლი­დან გამომდინარე, იერუსალიმის ­პატრიარქს სხვა საპატრიარქოსადმი დაქვემდე­ბა­რებული ეპარქიის ხელ­დასხმის უფლება არ ჰქონდა). იერუსალიმიდან გუთეთში დაბრუნებული ­იოანე, როგორც მის „ცხოვრებაშია“ ნათქვამი, მრევლის მოთხოვნით იბერიაში ჩა­მო­ვი­და და აქ იქნა ხელდასხმული გუთეთის ეპისკოპოსად.
იოანე გუთელის „ცხოვრებასა“ და „დიდ სჳნაქსარში“ არსებულ ცნობებზე დაყრდნობით, ქართულ სამეცნიერო ლიტერატურაში მისი ხელდასხმის ადგილად ქალაქი მცხეთა იყო მიჩნეული – სავარაუდოდ, იგი იოანე III ქართლის კათოლიკოსმა აკურთხა.
იოანე გუთელის „ცხოვრების“ ცნობებიდან გამომდინარე, იგი ცოცხალი ჩანს კონსტანტინოპოლის პატრიარქის პავლეს დროსაც. 780 წელს იგი კონსტანტინოპოლში ჩასულა და ხატთაყვანისმცემელთა მხარდასაჭერად უქადაგია. მას შემდეგ, რაც იმპერიამ გუთეთი ხაზართა ხანს დაუთმო, იოანე გუთელი მცირე აზიაში გაიქცა და 4 წელი ქალაქ ამასტრიდაში იმყოფებოდა. იქ გაიგო ხაზართა ხანის გარდაცვალების ამბავი, მეორმოცე დღეს, 26 ივნისს, კი თვითონ გარდაიცვალა. ამასტრიდის ეპისკოპოსმა გიორგიმ და ქალაქის მოსახლეობამ მისი ნეშტი „საკმეველითა და სანთლებით ხომალდამდე მიაცილეს“. იოანე გუთელი ქალაქ პართენიტონში, წმინდა მოციქულთა მონასტერში თავის მამობილთან დაკრძალეს. შერა­ცხულია წმინ­და­ნად. ღირსი იოანეს ხსენების დღეა 26 ივნისი (9 ივლისი).
სქოლიო
კატეგორია:VIII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 790 კატეგორია:მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები
სერჯო გორი
სერჯო გორი (Sergio Gori; დ. 24 თებერვალი, 1946, მილანი, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, თავდამსხმელი. 1970 წლის მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
საკლუბო კარიერა
საკლუბო დონეზე სხვადასხვა დროს იცავდა იტალიური საფეხბურთო კლუბების: მილანის „ინტერნაციონალეს“, „ვიჩენცას“, „კალიარის“, „იუვენტუსის“, „ვერონასა“ და „სანტ-ანჯელოს“ ღირსებას.
სანაკრებო კარიერა
1970 წელს იტალიის ეროვნული ნაკრების რიგებში სამი შეხვედრა ითამაშა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:დაბადებული 24 თებერვალი კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია C-ს ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:ვიჩენცის ფეხბურთელები კატეგორია:კალიარის ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:ელას ვერონის ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1970 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
საქართველოს მუნიციპალური განვითარების ფონდი
საქართველოს მუნიციპალური განვითარების ფონდი — საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტროს საქვეუწყებო დაწესებულება.
საქართველოს მუნიციპალური განვითარების ფონდი 1997 წელს დაფუძნდა. ფონდი საქართველოში მოქმედ მსოფლიოს ყველა მსხვილ საინვესტიციო ბანკთან და ფინანსურ ინსტიტუტთან თანამშრომლობს. აღნიშნულის კოორდინირებას საქართველოს მთავრობის დადგენილებით დამტკიცებული სამეთვალყურეო საბჭო და საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტრო ახორციელებს.
საქართველოს მუნიციპალური განვითარების ფონდი არის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, რომლის მიზანია ხელი შეუწყოს ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების ინსტიტუციონალურ და ფინანსურ შესაძლებლობათა გაძლიერებას, ადგილობრივ ინფრასტრუქტურასა და მომსახურებაში სახსრების ინვესტირებას, ადგილობრივი მოსახლეობის ძირითადი ეკონომიკური და სოციალური მომსახურების მდგრად საფუძველზე გაუმჯობესებას, განახლებადი ენერგიების (მცირე ზომის ჰიდროელექტროსადგურებისა და გეოთერმული) ობიექტების განვითარებას, იძულებით გადაადგილებული პირებისათვის მყარი ეკონომიკური  ბაზის შექმნას, საირიგაციო და სადრენაჟო სისტემების რეაბილიტაციას, სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში საქართველოს იურიდიული და ფიზიკური პირებისათვის შეღავათიანი სესხების გაცემის უზრუნველყოფას, უცხო ქვეყნებისა და საქართველოს  ფიზიკური და იურიდიული პირებისათვის ბიზნესის განვითარების მიზნით ტექნიკური დახმარების გაწევას. საქართველოში კონფლიქტის შედეგად მოსახლეობისა და ინფრასტრუქტურისათვის მიყენებული ზარალის აღმოფხვრას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტრო
არნო ჰოლცი
არნო ჰოლცი (Arno Holz; დ. 26 აპრილი, 1863, რასტენბურგი — გ. 26 ოქტომბერი, 1929, ბერლინი) — გერმანელი მწერალი; გერმანული ნატურალიზმის თეორეტიკოსი.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1863 კატეგორია:გარდაცვლილი 1929 კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი დრამატურგები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი დრამატურგები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის გერმანელი დრამატურგები კატეგორია:გერმანულენოვანი პოეტები
Uniswap
Uniswap — კრიპტოვალუტის ბირჟა, რომელიც იყენებს დეცენტრალიზებულ ქსელის პროტოკოლს. Uniswap ასევე არის კომპანიის სახელი, რომელმაც თავდაპირველად შექმნა Uniswap პროტოკოლი. პროტოკოლი ხელს უწყობს ავტომატიზირებულ ტრანზაქციებს კრიპტოვალუტის მონეტებს შორის Ethereum blockchain-ზე ჭკვიანი კონტრაქტების გამოყენებით. 2020 წლის ოქტომბრის მდგომარეობით, Uniswap იყო შეფასებული, როგორც ყველაზე დიდი დეცენტრალიზებული ბირჟა და მეოთხე უდიდესი კრიპტოვალუტის ბირჟა ყოველდღიური ვაჭრობის მოცულობით.
მაიაკოვსკი (სომხეთი)
მაიაკოვსკი (Մայակովսկի) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 500 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 096 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 155 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 13.5 კმ²-ია.
Uniswap
ისტორია
Uniswap შეიქმნა 2018 წლის 2 ნოემბერს Siemens-ის ყოფილი მექანიკოსის, ჰეიდენ ადამსის მიერ.
მაიაკოვსკი (სომხეთი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
Uniswap
ისტორია
Uniswap-მა მიიღო ინვესტიციები სარისკო კაპიტალის ფირმებისგან, მათ შორის Andreessen Horowitz, Paradigm Venture Capital, Union Square Ventures LLC და ParaFi. Uniswap-ის საშუალო დღიური ვაჭრობის მოცულობა იყო 220 მილიონი აშშ დოლარი 2020 წლის ოქტომბერში. ტრეიდერებმა და ინვესტორებმა გამოიყენეს Uniswap დეცენტრალიზებულ ფინანსებში (DeFi) გამოყენების გამო.
Uniswap-ის პროტოკოლის პირველი ვერსია (V1) გამოქვეყნდა 2018 წლის ნოემბერში, როგორც კონცეფციის დადასტურება AMM-ებისთვის (Automated Market Makers). ვერსია 2 ამოქმედდა 2020 წლის მაისში, ხოლო ვერსია 3 ამოქმედდა 2021 წლის მაისში, სადაც წარმოდგენილია ახალი ვარიანტები ლიკვიდობის გარკვეული ფასის დიაპაზონში გადანაწილებისთვის.
მიმოხილვა
Uniswap არის დეცენტრალიზებული ფინანსური პროტოკოლი, რომელიც გამოიყენება კრიპტოვალუტების და ტოკენების გაცვლისთვის; ის მოწოდებულია ბლოკჩეინ ქსელებზე, რომლებიც ამუშავებენ ღია კოდის პროგრამულ უზრუნველყოფას. ეს განსხვავდება კრიპტოვალუტის ბირჟებისგან, რომლებსაც მართავენ ცენტრალიზებული კომპანიები.
პროტოკოლში შეტანილ ცვლილებებს კენჭს უყრიან მშობლიური კრიპტოვალუტისა და მმართველობის ტოკენის მფლობელები, სახელწოდებით UNI, და შემდეგ ახორციელებენ დეველოპერთა გუნდის მიერ. UNI მონეტები თავდაპირველად დარიგდა პროტოკოლის ადრეულ მომხმარებლებს. Ethereum-ის თითოეულ მისამართს, რომელიც ურთიერთქმედებდა Uniswap-თან 2020 წლის 1 სექტემბრამდე, მიიღო 400 UNI ტოკენის მოთხოვნის შესაძლებლობა (იმ დროს დაახლოებით $1,400). UNI ტოკენის საბაზრო კაპიტალიზაცია 6,6 მილიარდ აშშ დოლარზე მეტია 2022 წლის თებერვლის მდგომარეობით.
პროტოკოლი
ცენტრალიზებული ბირჟებისგან განსხვავებით, Uniswap იყენებს ლიკვიდურობის აუზებს, ვიდრე ემსახურება როგორც ბაზრის შემქმნელს, უფრო ეფექტური ბაზრების შექმნის მიზნით. ცალკეული პირები და ბოტები, რომლებსაც „ლიკვიდობის პროვაიდერებ-ს“ უწოდებენ, აწვდიან ბირჟას ლიკვიდურობას ჭკვიან კონტრაქტში წყვილი ტოკენის დამატებით, რომელთა ყიდვა-გაყიდვა შეუძლიათ სხვა მომხმარებლებს. სანაცვლოდ, ლიკვიდობის პროვაიდერებს ეძლევათ ამ სავაჭრო წყვილისთვის მიღებული სავაჭრო გადასახადების პროცენტი. თითოეული ვაჭრობისთვის ტოკენების გარკვეული რაოდენობა ამოღებულია აუზიდან სხვა ტოკენის ოდენობით, რითაც იცვლება ფასი. არ არის საჭირო ტოკენების ჩამოთვლა, რომლებიც საშუალებას აძლევს Ethereum-ის ტოკენების დიდ რაოდენობას ხელმისაწვდომი იყოს და არც რეგისტრაციაა საჭირო მომხმარებლებისთვის. როგორც ღია კოდის პროგრამული უზრუნველყოფა, Uniswap-ის კოდი ასევე შეიძლება ჩანგალი იყოს ახალი ბირჟების შესაქმნელად.
სქოლიო
კატეგორია:კრიპტოვალუტა
ტაკნის რაიონი
ტაკნის რაიონი (Distrito de Tacna) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის ტაკნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 562 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 97 247 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 40 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 2 407 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაკნის პროვინციის რაიონები