cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კორეის ისტორია
სამი ჰანის ეპოქა
სილაას ჩამოყალიბების მეორე პერიოდს ნისაგიმს უწოდებენ. ის დაიწყო ძვ. წ. პირველ საუკუნეში და დასრულდა ჩვ. წ. მეოთხე საუკუნეში. ნიგისიმი — ახალი სახელწოდებაა საროს მმართველების კავშირის, რომელიც მიუთითებს ამ გვარის მმართველობაზე. ახალი სტატუსის მიუხედავად სილას დანარჩენი წევრები საკუთარ თავს კვლავ კოსოგანს უწოდებენ.
სილას ჩამოყალიბების პერიოდი რომელიც გრძელდებოდა IV-VI საუკუნეებში უწოდებენ მარიპკანის პერიოდსо. მარიპკანი — ეს საროს საგვარეულოების კიდევ ერთი კავშირის სახელწოდება. სილას ეს პერიოდი ხასიათდება კიმების საგვარეულოში მმართველობის გადასვლით ნემულ-ვანის მმართველობის დროს (356-402).
660 და 668 წლებში დაეცა პეკჩეს და კოგურეს დედაქალაქები. 670-იანების ბოლოსკენ — 680-იანების დასაწყისში კორეის ნახევარკუნძულის ორი მესამედი სილას მმართველობის ქვეშ.
შუა საუკუნეები და კორიოს სახელმწიფო
918 წ. კრებაზე, რომელსაც ესწრებოდნენ თხებონის სახელმწიფოს უმაღლესი პირები, მისი მმართველი კუნე მოხსნეს თანამდებობდან და მის მაგიერ ტახტზე ავიდა 41 წლის ნიჭიერი მთავარსარდალი ვან გონი. მაშინვე სახელმწიფოს სახელი შეცვალეს კორეაზე, ხოლო დედაქალიაქი მომდევნო 919 წ. გადაიტანეს ქალაქ სონაკში (თანამედროვე კესონი) და უწოდეს კეგეონი, ანუ „აღმოჩენების დედაქალაქი“.
ვან გონმა გააერთიანა ქვეყანა პოლიტიკური გზით. ტახტზე ასვილსას პირველსავე თვეს მან მან გამოსცა ბრძანება იანინის სტატუსის დაბრუნება იმ მოქალაქეებისთვის ვინც მაღალი გადასახადების გამო ნობის სტატუსი მიიღო. ძველი ადმინისტრაცის მოხელეებს დამორჩილების პირობით დაუტოვა ძველი ტიტულები და სტატუსი. თუ გამოჩნდებოდა ვინმე ვინც მაინც უწევდა წინააღმდეგობას, პირველსავე რიგში საჩუქრებით ცდილობდა მორიგებას და საკუთარ მხარეზე გადმობირებას. მან გადაწყვიტა დაუნათესავდეს ძლიერ და გავლენიან ოახებს, რის შედეგად მას 29 ცოლი ჰყავდა.
ასეთი პოლიტიკის დახმარებით და 930 წელს ქვეყნის გაერთიანებით მას მერე რაც მან შეირთა გვიანდელი პეკჩე, სილას 110 ქალაქი საკუთარი ნებით შევიდა კორეს შემადგენლობაში. რის შედეგად სილამ გადაწყვიტა კორეს შემადგენლობაში შესვლა და ეს მოახერხა 935 წ.
926 წელს პარხეს დაცემის შემდეგ მიგრაციებმა იმატეს. ვან გონს ეახლა პარხეის ტახტის მემკვიდრე ტე გვანხონი საკუთარ მოახლეებთან ერთად. ვან გინმა მიიღო ის საკუთარი სასახლის კარზე და დაუტოვა სამეფო ტიტული ერთი პირობით თუ ის ვან გონის გვარზე გადავიდოდა.
ვან გონი გარდაიცვალა 943 წელს და მისი გარდაცვალების შემდგომ მას თხეჯონი უწოდეს, რაც „დიდებულ წინაპარ-დამფუძნებელს“ ნიშნავს. ამას მოყვა ტრადიცია, რომ ყველა მმართველს კორეის მმართველის სახელს აბოლოვებდნენ ჩჯონზე (ჯონ), რაც წინაპარს ნიშნავს. ეს ტრადიცია 1275 წლამდე გრძელდეებოდა და 22 მეფის სახელი მთავრდება ასე.
პირველ რიგში უნდა აღინიშნოს არათანაბარუფლებიანობის გაზრდა მეომარ და სამოქალაქო მოხელეებს შორის. მეორე აღსანიშნავი ფაქტია დაპირისპირება „ძველ“ სამემკვიდრეო არისტოკრატიისა დედაქალაქიდან და „ახალი“ მოხეელეებისა პროვინციებიდან. ეს მიწების დარიგებასთან იყო დაკავშირებული, რომლის შედეგად პროვინციებში მცხოვრებს სულ უფრო და უფრო ცოტა მიწები რჩებოდათ. მესამე გადამწყვეტი ფაქტორი იყო ჩონსვიკის მიწის სისტემის დაშლა და საკუთარი მიწების რაოდენობის ზრდა. საბოლო და გადამწყვეტ მომენტად იქცა დაჯგუფებების ჩამოყალიება, რომელთაც ძალაუფლების მოპოვება სურთ და მათი დაპირისპირება ერთმანეთში.
1219 წლამდე კორეს სახელმწიფოს და მონღოლებს მშვიდობიანი მეგობრული ურთიერთობა აქვთ, მაგრამ 1219 წელს მონღოლები შემოდიან კორეს პროვინციაში და იმიზეზებენ ამას იმით, რომ უპირისპირდებიან იდანებს, რომლებიც მონღოლების შევიწროებით კორეს ტერიტორიაზე. მონღოლებმა სასაზღვრო ქალაქში ინჩჟუში 40 მონღოლი კორეული ენისა და კულტურის შეასასწავლად. ამავე წელს მონღოლების მეფის კარძე მოვიდნენ მეგობრული ურთიერთობის შემოსათავაზებლად, კორეში არსებული არეული სიტუაციის გამო ისინი დათანხმდნენ მონღოლების პირობებზე. ამის შემდეგ მონღოლები რეგლარულად გზავნიდნენ ელჩებს კორეში ხარკის გამოსართმევად. პირველი საომარი ლაშქრობა კორიოში მონღოლებმა 1231 წელს გამართეს. 1232 წელს დადებული ზავის მიხედვით მონღოლებმა გაიყვანეს ლაშქრი კორიოს ტერიტორიიდან. მეორე ლაშქრობა 1232 წლის მერვე თვეს გამართეს. 1231-1235 მონღოლებმა 5 ლაშქრობა გამართეს კორიოში. 1235 წლის შემდეგ კიდევ ექვსჯერ მოხდა ლაშქრობა.
პირველმა ვინც გადაწყვიტა ქვეყნის მმართველობის რეფორმები ჩაეტარებინა იყო ჩხუნსონ-ვან, რომელიც ტახტზე 1298 წ. ავიდა. მაგრამ განზრახვების გამო მან ვერ შეინარჩუნა ძალაუფლება და კონსერვატიული ძალის და იუანის დახმარებით ტახტი კვლავ ჩხუნიოლ-ვანმა დაიკავა. ის მეფობდა 1308.
მხოლოდ ჩხუნმოგვანმა (1344-1348) მოახერხა გადაედგა პირველი ნაბიჯები რეფორმებისკენ. გადამწყვეტი ფიგურა რეფორმების ჩატარებაში აღმოჩნდა მმართველი კონმინ-ვანი (1351-1374).
კორეის ლაშქარი უ-ვანის და ჩხვე იონომის წინამძღოლობით 1388 წელს გაილაშქრნენ ჩინეთისკენ. მეორე მთავარსარდალი ამ ლაშქარში ლი სონგე იყო, რომელიც მდინარე ამონკამთან მისვლისას განაცხადა, რომ აღარ განაგრძობდა ლაშქრობას უხვი წვიმების გამო, მაგრამ ნამდვილი მიზეზი ამისა იყო ის, რომ ის იმ არისტიკრატთა რიგს განეკუთვნებოდა ვისაც მეგობრული ურთიერთობა სურდა ჩინეთთან. ლი სონგე დედაქალაქში ჩავიდა. მას არა ერთი მიმდევარი ჰყავდა დედაქალაქში და ფაქტობრივად მან ხელში ჩაიგდო ძალაუფლება. მან დააპატიმრა უ-ვანი, რომელიც ჯერ კუნძულ კონხვადოზე გააძევეს ბოლოს კი სიკვდილით დასაჯეს.
ფორმალური მიზეზი ამისა იყო ის, რომ უ-ვანი არ მიეკუთვნებოდა სამეფო ოჯახს და ამას კორეული წყაროებიც ამტკიცებენ, მათი გადმოცემით უ-ვანი ბუდისტი ბერის ვაჟი იყო. ყველაფრის მიუხედავად ლი სონგემ ტახტზე უ-ვანის ვაჟი, 7 წლის ჩხან-ვანი, აიყვანა და საკუთარი თავი მის მეურნედ გამოაცხადა. 1389 წელს ლი სონგემ ტახტის და ვანის წოდების ღირსეული მემკვიდრე იპოვა - კორიოს უკანასკნელი მეფის კონიან-ვანის მმართველობა 1389-1392 წლამდე გრძელდებოდა.
ჩოსონის სახელმწიფოს ჩამოყალიბება
ХV-ХVI ს-ს. სამხრეთ კორეის ისტორიაში უწოდებენ ადრეული ჩოსონის ისტორიას. გვიანდელი ჩოსონის პერიოდ განეკუთვნება ХVII-ХIХ საუკუნეები. ადრეული ჩოსონის პერიოდში ხაელისუფლებაში მოვიდა ახალი ძალა, შეიცვალა როგორც დედაქალაქის ადმინისტრაცია ასევე პროვინციულიც. ახალი მიმდევრები ნეოკონფუიციური იდეოლოგიები ამოძრავებთ. ერთი სიტყვით ადრეული ჩონსონის პერიოდში ჩამოყალიბდა კორეის ის სახე, რომელიც 1894 წლის რეფორმამდე უცვლელი იყო. ამ პერიოდში 1443 წელს, სენჩჟონის მმართველობის პერიოდში, შემოიღეს კორეული ანბანი. ანბანის შემოღება მნიშვნელოვანი მოვლენა იყო და დაახლოებით ისეთივე როლი შეასრულა, როგორც რუსეთში პეტრე პირველის რეფორმებმა.
ხელისუფლებაში მმართველის ცვლილება და ახალი ძალაუფლების გაჩენის უპირველესი მიზეზი შეჯგუფებებთა დაპირისპირება იყო. 1393 წ. თხეჯონი (ლი სონგე) მმართველობის ახალი სისტემა შემოიღო და 7 ძირითად კატეგორიად დაყო. მან გაამკაცრა სახელმწიფო გამოცდები, კვანგო.მა გამოცდის დანიშნულება სახელმწიფოს მმართველი ფენების გამოვლენა და დანიშვნვა იყო. ამან მიიყვანა იქმდე, რომ გაძლიერდა მოხელეთა ძალაუფლება და დასუსტდა მემკვიდრეობითი არისტოკრატთა ძალაუფლება.
გეოგრაფია
კორეა იკავებს კორეის ნახევარკუნძულს და კიდევ 3,5 ათას კუნძულს. მისი ტერიტორია არის 221 კვ. კილომეტრი, ხოლო მოსახლეობა 3 მილიონი (1950 წლის მონაცემებით).
კორეა მთიანი რეგიონია. მისი ზედაპირის უმეტესი ნაწილი ზღვის დონიდან 500 მეტრით მაღლაა. ორი მთიანი სისტემა, ჩრდილოეთკორეული და აღმოსავლეთკორეული, ერთმანეთში აერთიანებს მცირე კლდებისა და მთების სისტემებს.
ველები კორეის მცირე ტერიტორიას იკავებენ და ჩრდილოკორეული და აღმოსავლურკორეულ მთათა სისტემებს გამიჯნავს ერთმანეთისგან. ყველაზი დიდი ველი კორეის დასავლეთ ნაწილშია, ყვითელ ზღვასთან. აღმოსავლეთ-დასავლეთით, აღმოსავლეთით და ჩრდილოეთით სწორი მიწების რაოდენობა მცირდება და მაღალდება.
კორეის კლიმატი გარდამავალია, ზღვის კლიმატიდან კონტინენტალურზე. ზამთარში ჩრდილოეთ-დასავლეთის და ჩრდილოეთის ქარები ქრის, რომელთაც სიცივე და მშრალი კლიმატი მოაქვთ. ზაფხულში სამხრეთის და სამხრეთ-აღმოსავლეთის ქარებია, რომელთაც ნესტი შემოაქვთ. წელიწადში ორჯერ იცვლება ქარების მიმართულება, რის გამოც კორეის კლიმატი ცვალებადია და არამდგრადი.
კორეის კლიმატი ნესტიანია, წელიწადში 1600 მმ. ნალექი მოდის. ასეთი ნალექიანობა რელიეფთან არის დაკავშირებული. ჩრდილო-აღმოსავლეთისა და ჩრდილო-დასავლეთის რაიონებში შედარებით ნაკლები ნალექი მოდის, ვიდრე აღმოსავლეთის და სამხრეთის სანაპიროების რეგიონებში, სადაც ნალექთა რაოდენობა მეტია. ზამთარში მოდის ნაკლები ნალექი რის გამოც, მშრალი და ღრუბლიანი ამინდებია, ხოლო ზაფხულში მაქსიმალური ნალექის რაოდენობა მოდის, რის გამოც ხშიია წვიმები და ნესტიანი ამინდები.
კორეა მდინარეების დიდი, რაოდენობით გამოირჩევა, მაგრამ მათი უმრავლესობაა არ არის წყალუხვი და გრძელი. ყველაზე გრძელი მდინარე, ამნოკანი, სიგრძეში 790 კმ. მდინარეების უმრავლესობა მთიანია.
მოსახლეობა
კორეა მსოფლიოში ერთ-ერთი მჭიდროდ დასახლებული ქვეყანაა. აქ თითქმის ყველა ოჯახი მრავალწევრიანია. არის ოჯახები, რომელთა შემადგენლობა 12-15 სულით განისაზღვრება. კორეელებს უყვართ ბავშვები და ზრუნავენ მოსახლეობის ზრდისა და მომავალი თაობის აღზრდისათვის. უშვილო ოჯახი იშვიათია. თუ შვილი არ ეყოლათ, ნათესავის ბავშვი აჰყავთ და ზრდიან ისე, როგორც საკუთარ შვილს. ამით აიხსნება მოსახლეობის სწრაფი ზრდა კორეაში.
მინი|მარჯვნივ|250პქ|კორეული ოჯახი
იაპონიის სტატისტიკური ცნობებით, კორეაში მოსახლეობის რიცხვი შეადგენდა, 1910 წელს 13,3 მილიონს, 1933 წელს - 20,7 მილიონს, ხოლო 1942 წელს - 26,3 მილიონს. თუ გავითვალისწინებთ იმ გარემოებას, რომ იაპონელთა ბატონობის პერიოდში კორეელები მასობრივად ტოვებდნენ სამშობლოს და თავს აფარებდნენ მეზობელ ქვეყნებს, კერძოდ მანჯურიას, ცხადი იქნება, თუ რამდენად სწრაფად იზრდებოდა მოსახლეობის სულადობა. 1942 წელს საშუალოდ 1 კვადრატულ კილომეტრზე მოდიოდა 119 მცხოვრები. მაცხოვრებელთა 96,7 პროცენტს შეადგენდნენ კორეელები, ხოლო დაახლოებით 2,8 პროცენტს - იაპონელები. კორეაში ცხოვრობდა აგრეთვე 40 ათასამდე ჩინელი.
უკანასკნელი ცნობებით, მოსახლეობის რიცხვი კორეაში დაახლოებით 30 მილიონია. აქედან 98 პროცენტს კორეელები შეადგენენ. ეს იმას ნიშნავს, რომ თვითეულ კვადრატულ  კილომეტრზე საშუალოდ მოდის დაახლოებით 130 მცხოვრები. უკანასკნელ პერიოდში მოსახლეობის ზრდას ხელი შეუწყო ქვეყნებში გადახვეწილ კორეელთა დაბრუნებამ იაპონელთა უღლისაგან განთავისუფლებულ სამშობლოში. მაგალითად, ცნობილია, რომ მანჯურიიდან მილიონზე მეტი კორეელი დაბრუნდა თავის სამშობლოში.
კორეელი ხალხი მონღოლური წარმოშობისაა. კორეელები რამდენადმე ჩინელებსაც ჰგვანან და იაპონელებსაც, მაგრამ ორივე მათგანისაგან განსხვავდებიან. კორეელი მამაკაცის საშუალო სიმაღლე 165—170 სანტიმეტრია, ხოლო ქალის - 153—156 სანტიმეტრი.
კორეაში მოსახლეობის დიდი უმრავლესობა სოფლის მეურნეობას მისდევს. ქალაქის მოსახლეობა დაახლოებით 15 პროცენტს შეადგენს. შედარებით სწრაფად იზრდება თავისუფალი ჩრდილოეთ კორეის ქალაქების მოსახლეობა. კორეის სახალხო-დემოკრატიული რესპუბლიკის დროებით დედაქალაქ ფხენიანში 1945 წელს 400 ათასი, ხოლო 1950 წლის დასაწყისს 500 ათასი მცხოვრები იყო.
1942 წლის სტატისტიკური ცნობებით, ჩხონჯის (სეისინი) მოსახლეობა 234,3 ათას კაცს შეადგენდა, ვონსანში (გენზანი) ცხოვრობდა 122,2 ათასი კაცი, სინიჯუში (სინგისიუ) - 127,7 ათასი, ხამხინში (აანკო) - 119,2 ათასი, ხინამში (კონანი) - 127 ათასი.
სამხრეთ კორეის ყველაზე დიდი ქალაქი და კორეის ძველი დედაქალაქია სეული, რომლის მოსახლეობა 1950 წლის დასაწყისს 1.200 ათას კაცს შეადგენდა. სეულში 1923 წელს მხოლოდ 288,2 ათასი კაცი ცხოვრობდა, 1937 წელს - 706,4 ათასი, ხოლო 1942 წელს - 1.114 ათასი კაცი. ნავსადგურ პუსანში (ფუზანი) ცხოვრობდა 326,3 ათასი კაცი, ტეგუში - 210,9 ათასი, ჩემულპოში - 220,2 ათასი კაცი.
ჩრდილოეთ კორეაში სამრეწველო მუშების რაოდენობა 1946-1948 წლებში დაახლოებით ერთისამად გაიზარდა. ეს აიხსნება კორეის სახალხო-დემოკრატიული  რესპუბლიკის ქალაქების მშენებლობითა და სახალხო მეურნეობის აღმავლობით. „
ეკონომიკა
XX საუკუნის თითქმის 50-იანი წლების ბოლომდის კორეის რესპუბლიკის ეკონომიკური ცხოვრება განვითარებადი ქვეყნების ანალოგიური იყო, მოსახლეობის დიდი ნაწილი შიმშილობდა. ქვეყანა არსებითად აშშ-ს დახმარებით არსებობდა და აშშ-ზე დამოკიდებულებისაგან და სიღატაკისაგან თავის დაღწევის გამოსავალი თითქმის არ ჩანდა.
სწორედ ასეთ პირობებში, 60-იანი წლების დამდეგიდან, კორეის რესპუბლიკა შეუდგა იმ დროისათვის უპრეცედენტო ექსპორტზე ორიენტირებული ეკონომიკური ზრდის სტრატეგიის განხორციელებას. ამიერიდან, სწორედ ეკონომიკური და, კონკრეტულად, რესპუბლიკის ეკონომიკის მოდერნიზაციის მთავარი ინსტრუმენტი გახდა „ექსპორტორიენტირებული ზრდის სტრატეგია’’, რომელიც დომინირებდა ეკონომიკური განვითარების 4-5 წლიანი გეგმის შესრულების პროცესში (1962-1981). ასეთი სტრატეგიის არჩევა ნაკარნახევი იყო საშინაო ბაზარზე გადახდისუნარიანი მოთხოვნის ზღვარის გადალახვის აუცილებლობით, დაფინანსების ახალი წყაროების გამონახვის საჭიროებით, არსებული საწარმოო და შრომითი რესურსების უფრო რაციონალური გამოყენებისათვის.
კორეის რესპუბლიკაში ხორციელდება ეფექტიანი ღონისძიებები აგრარული სექტორის მოდერნიზაციისათვის, რაც 70-იანი წლების დამდეგს დაიწყო დევიზით „მოძრაობა ახალი სოფლისათვის’’. ძირითად ამოცანად მიჩნეული იყო ეკონომიკურ ურთიერთობათა გარდაქმნა სოფლად, გლეხობის მიერ თანამედროვე აგროტექნიკურ ღონისძიებათა დაუფლება, მათი ცხოვრების დონის ამაღლება და სხვა. ამასთან, როგორც სახელმწიფო, ასევე მოზიდული სახსრებით ფინანსდებოდა სხვადასხვა პროგრამა სოფლად, როგორიცაა: კოოპერაციული ფორმებისა და გადამამუშავებელი ფაბრიკების ორგანიზაცია- მშენებლობა, ინფრასტრუქტურის შექმნა, თანამედროვე აგროტექნიკის დანერგვა და გლეხთა დახმარება საცხოვრებელი ბინების რემონტში და მრავალი სხვ.
როგორც ცნობილია, 1950-1953 წწ. ომის დასრულების შემდეგ, აშშ-ს დახმარებით შემუშავდა სამხრეთ კორეის ეკონომიკის აღდგენის გეგმა. ხოლო სუბსიდიებისა და „განვითარების სესხების’’ სახით აშშ-მ ქვეყანას მისცა 1,5 მლრდ დოლარი. ამან ხელი შეუწყო კორეის ეკონომიკის შედარებით სწრაფ ზრდას.
ქვეყნის ეკონომიკური განვითარებისათვის დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა იაპონიასთან ურთიერთობის ნორმალიზაციას 1965 წელს, რამაც სათავე დაუდო იაპონიის კაპიტალის მოდინებას და კორეისათვის გაიხსნა იაპონიის ბაზარი. აღსანიშნავია, რომ ურთიერთობის ნორმალიზაციის შეთანხმებით იაპონიამ ივალდებულა კორეისათვის გადაეხადა 300 მლნ დოლარი კომპენსაცია იმ ზიანისათვის, რაც მას მიაყენა კოლონიური ბატონობის წლებში. იგივე შეთანხმება ითვალისწინებდა 200 მლნ დოლარი სესხის მიცემასა და 300 მლნ დოლარის კომერციული  კრედიტის გახსნას.
სულ იაპონიამ კორეის რესპუბლიკას 20 წელიწადში მისცა სამთავრობო და კერძო საფუძველზე 12 მლრდ დოლარი.
კორეამ უზრუნველყო ზრდის მაღალი ტემპები. მაგალითად, ბოლო 20 წლის მანძილზე მრეწველობის პროღატაკებული, მას პრაქტიკულად არ ჰქონდა არავითარი კაპიტალი. ბუნებრივია, კორეის რესპუბლიკის ეკონომიკის აღდგენაში გადამწყვეტი როლი შეასრულა აშშ-ს დახმარებამ, გასული საუკუნის 60-იანი წლების ჩათვლით. აშშ-ს კვალდაკვალ, მომდევნო პერიოდში სხვა ქვეყნების მხარდაჭერით, კაპიტალის მნიშვნელოვანი ნაწილი გამოყენებულ იქნა კორეის ეკონომიკის აღმავლობისათვის. ქვეყანამ დაუყოვნებლივად მოახდინა პროგრესული ძვრების დემონსტრირება, რამაც უცხოელი ინვესტორების ნდობა განამტკიცადა და მათი კაპიტალის ახალი მოზღვავება განაპირობა.
დღეისათვის კი საყოველთაოდ ცნობილია, რომ იმ ქვეყნებს შორის, რომლებიც აზიის ახალი ინდუსტრიული ქვეყნების სახით XX საუკუნის 70-იანი წლებიდან გამოვიდნენ არენაზე და წარმოადგენენ რეალურ ძალას საერთაშორისო კონკურენციაში, კორეის რესპუბლიკა ყველაზე პერსპექტიულია და ფლობს რიგ მნიშვნელოვან ნაციონალურ უპირატესობას ეკონომიკის ზოგიერთ წამყვან დარგში. ‘’
სოფლის მეურნეობა
კორეა ძირითადად სოფლის მეურნეობის ქვეყანაა. მთელი მოსახლეობის დაახლოებით 80 პროცენტს გლეხობა შეადგენს.
1942 წლის სტატისტიკური ცნობებით, სახნავ-სათესი მიწა 5.096 ათას ჰექტარს ანუ კორეის მთელი ტერიტორიის 23 პროცენტს შეადგენდა. სათესი ფართობის დაახლოეიბით ერთი მესამედი სარწყავია და გამოყენებულია უმთავრესად ბრინჯის მოსაყვანად. ბრინჯი მოჰყავთ ურწყავ ადგილებშიც. ხოლო იქ, სადაც ბრინჯი არ მოდის, თესავენ ქერს, ხორბალს, ჩუმიძას, გაოლიანს, სიმინდს, პარკოსან მცენარეებს, კარტოფილს, ბოსტნეულსა და ტექნიკურ კულტურებს.
მინი|250პქ|ბრინჯის მინდორი
ყველაზე მნიშვნელოვანი სასოფლო სამეურნეო კულტურაა ბრინჯი. სოფლის მეურნეობის პროდუქციის საერთო ღირებულების დაახლოებით 50 პროცენტს ბრინჯის მოსავალი იძლევა. ბრინჯის საშუალო წლიური მოსავალი შეადგენს 3,6-4,5 მილიონ ტონას. საშუალოდ ყოველწლიურად მოჰყავთ 1,1 მილიონი ტონა ქერი, 300 ათასამდე ტონა ხორბალი, 800 ათასი ტონა ჩუმიძა, 650 ტონა სოია. მოჰყავთ აგრეთვე დაახლოებით 100 ათასი ტონა ბამბა და 19,7 ათასი ტონა თამბაქო. ფართოდ არის გავრცელებული მეაბრეშუმეობა. პარკის საშუალო წლიური მოსავალი 20 ათასამდე ტონას შეადგენს.
კორეა უაღრესად მდიდარი ქვეყანაა. მას შეუძლია მოსახლეობა უზრუნველყოს სურსათის საკმაო რაოდენობით, თუ კი მის შინაურ საქმეებში უცხოელი მოძალადეები არ ჩაერევიან და კორეელ ხალხს მშვიდობიანი შრომისა და თავისი ქვეყნის სიმდიდრის გამოყენების შესაძლებლობას მისცემენ.
ორმოსავლიან ფართობზე ბრინჯის მოსავლის აღების შემდეგ თესავენ ქერს, პურს ან სხვა კულტურებს. საერთოდ ქერი და პური კორეაში ცნობილია, როგორც შემოდგომის კულტურა. დიდი რაოდენობით მოჰყავთ კარტოფილი და კომბოსტო. უხვად მოდის კიტრი, პამიდორი, ბოლოკი, ხახვი, ნიორი, წიწაკა, და სხვ. ბოსტნეული კორეული ხალხის ძვირფასი საკვები პროდუქტია.
კორეში ფარდოდაა გავრცელებული მებაღეობა. ყველაზე მეტად აშენებენ ვაშლსა და მსხალს. გვხვდება აგრეთვე ალუბალი, ქლიავი, ატამი, ჭერამი, წაბლი და სხვა.
მომდენო პერიოდში გააშენეს ჟენშენის პლანტაციები და იგი ტექნიკურ მცენარედ იქცა. 1938 წლამდე უკანასკნელი 5 წლის განმავლობაში ჟენშენის საშუალო წლიური მოსავალი 550 ათას კილოგრამს შეადგენდა.
მეცხოველეობის განვითარების დაბალ დონეზე ლაპარაკობს ის ფაქტი, რომ 1940 წელს კორეაში მსხვილფეხა რქიანი პირუტყვის სულადობა დაახლოებით 1,750 ათასს შეადგენდა, ცხენისა - 74 ათასს, ღორისა - 1.425 ათასს, ხოლო ცხვრისა და თხის - 24 ათასს.
კორეაში ფართოდაა გავრცელებული მეფრინველეობა და მეფუტკრეობა. 1938 წელს შინაური ფრინველის რაოდენობა დაახლოებით 7.170 ათასს შეადგენდა.
ჩრდილოეთ კორეაში, სადაც ხალხის ბედს თვით ხალხი განაგებს, ჯერ კიდევ 1946 წლის მარტში განახორციელა მიწის რეფორმა. იაპონელ და კორეელ მემამულეებს ჩამოერთვა და 725 ათას უმიწო და მცირემიწიან გლეხს გადაეცა 1 000 325 ტენბო მიწა (1 ტენბო უდრის 0,992 ჰექტარს). ჩრდილოეთ კორეის სოფლის მეურნეობამ 1949 წელს პროდუქციის რაოდენობით მნიშვნელოვნად გადააჭარბა წინა წლების დონეს.
გვალვის მიუხედავად 1949 წელს მიღებულ იქნა მარცვლეული კულტურების 626,5 ტონით მეტი საერთო მოსავალი, ვიდრე 1944 წელს. უფრო მეტად გადიდდა ბამბის მოსავალი. თუ 1944 წლის მოსავალს 100 პროცენტად ჩავთვლით, 1948 წელს ბამბის საერთო მოსავალი გადიდდა 107,5 პროცენტით, ხოლო 1949 წელს - 236,5 პროცენტით.
ჩრდილოეთ კორეაში სოფლის მეურნეობის ასეთ სწრაფ აღმავლობას უდიდესი მნიშვნელობა ჰქონდა, ვინაიდან სამხრეთ კორეის უხმოსავლიანი რაიონები - ეგრეთ წოდებული კორეის ბეღელი - ამერიკელებმა მოსწყვიტეს ჩრდილოეთ კორეას. წინათ ჩრდილოეთ კორეა, როგორც სამრეწველო რაიონი, სურსათის მხრივ დამოკიდებული იყო სამხრეთ კორეაზე. რაკი სამხრეთ კორეა აღარ აწვდიდა სოფლის მეურნეობის პროდუქტებს ჩრდილოეთკორეელებს, მათ თავად უნდა გამოეძებნათ არსებობის წყარო. ჩრდილოეთ კორეის თავისუფალმა გლეხობამ სიძნელეებს თავი გაართვა. ახლა იგი საკმაო რაოდენობით აწვდის სურსათს რესპუბლიკის მოსახლეობას.
მრეწველობა
კორეა წიაღისეულით მდიდარი ქვეყანაა. იქაური ქვანახშირის საბადოები, რკინის მადანი, ფერადი ლითონები და დიდძალი ჰიდროენერგეტიკული რესურსები მრეწველობის მაღალი განვითარების შესაძლებლობას იძლევა. მაგრამ წინათ კორეის სახელმწიფოსა და კორეული ხალხის საკეთილდღეოდ არავინ ზრუნავდა.
1936 წელს კორეის სამრეწველო პროდუქციის საერთო ღირებულება 731 მილიონ იენს შეადგენდა, საიდანაც 395 მილიონი მოდიოდა ქიმიურ და კვების მრეწველობაზე, 99 მილიონი - საფეიქრო მრეწველობაზე, ხოლო 47 მილიონი - ლითონგადამამუშავებელ მრეწველობაზე.
1942 წელს მოსახლეობის 18,5 პროცენტი ჩაბმული იყო მრეწველობასა და ვაჭრობაში. კორეაში მრეწველობა ცალმხრივად ვითარდებოდა, იაპონელ იმპერიალისტთა ინტერესების შესაბამისად. უმთავრესად ამზადებდნენ ნახევარ ფარიკატებს, რომლებიც შემდეგ იაპონიაში გაჰქონდათ. მანჯურიის დაპყრობის შემდეგ, როცა ფრონტი გაფართოვდა და იგი მნიშვნელოვნად დაშორდა იაპონიის ფარგლებს, ფრონტის მომარაგების უზრუნველსაყოფად იაპონელმა კოლონიზატორებმა საჭიროდ მიიჩნიეს კორეაში გაეძლიერებინათ ქიმიური, მეტალურგიული და სამხედრო მნიშვნელობის სხვა საწარმოთა მშენებლობა. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში იაპონიის ღონისძიება ამ მიმართულებით კიდევ უფრო გაძლიერდა.
მრეწველობა უმთავრესად განვითარებულია ჩრდილოეთ კორეაში, სადაც კარგად არის გამოყენებული ჰიდროელექტროენერგია. რკინის მადნის საბადოები თითქმის მთლიანად ჩრდილოეთ კორეაშია განლაგებული. რკინის მოპოვების მთავარი რაიონებია: მუსანი, კეჩხიონი, კასეი და ძაირიენგი. მუსანის საბადო ყოველწლიურად იძლევა 2 მილიონ ტონა რკინას. სულ 1944 წელს მოპოვებულ იქნა 6,3 მილიონი ტონა რკინის მადანი. მეტალურგიული მრეწველობის მნიშვნელოვანი ცენტრია ქალაქი ჩხონჯინი (სეისინი). მუსანის რკინის მადნის ბაზაზე იქ 1942-1943 წლებში აგებულ იქნა მეტალურგიული კომბინატი 500 ათასი ტონა თუჯისა და 850 ათასი ტონა ფოლადის სიმძლავრით. ჩხონკინში არის აგრეთვე რკინიგზის სახელოსნოები, გემთსაშენი, თევზის კონსერვისა და ხე-ტყის სახერხი მოწყობილობა. შავი ლითონის წარმოების ცენტრებია აგრეთვე კემიხოიბი, სონჯინი და სხვა ქალაქები.
კორეაში მნიშვნელოვანი რაოდენობით მოიპოვება: ქვანახშირი, მაგნეტიზი, გრაფიტი, კობალტი, ვოლფრამი, მოლიბდენი, ალუმინი, სპილენძი, ნიკელი, ვერცხლი და სხვა ლითონი. უძველესი დროიდან წარმოებს ოქროს მოპოვება.
ჩრდილოეთ კორეის მნიშვნელოვანი სამრეწველო ცენტრია ქალაქი ხინამი. იქ განვითარებულია ქიმიური მრეწველობა. ხინამის ქიმიური კომბინატი ცნობილია მთელს კორეაში. იგი დიდ სამსახურს უწევს სოფლის მეურნეობას. მშვიდობიანობის დროს მას შეუძლია წელიწადში 1 მილიონზე მეტი ტონა მინერალური  სასუქი და სხვა პროდუქცია  მისცეს სამშობლოს.
სამხრეთ კორეის უდიდესი სამრეწველო ცენტრია სეული. იგი მდებარეობს მდინარე ხანგანის მარჯვენა ნაპირზე, ნავსადგურ ინჩონიდან (ჩემულპო) დაშორებულია 40 კილომეტრით. სეულში არის ლითონდამმუშავებელი საწარმო, ვაგონშემკეთებელი, თვითმფრინავების ნაწილების დამამზადებელი საწარმო. რეზინის ფეხსაცმლის ფაბრიკა, საფეიქრო საწარმო. აბრეშუმსახვევი და აბრეშუმსაქსოვი მრეწველობის ცენტრია ტეგუ (ტაიკიუ). მეორე მსოფლიო ომის წლებში მნიშვნელოვანი სამრეწველო ცენტრი გახდა ასევე პუსანი (ფუხანი), რომელიც უდიდესი სტრატეგიული მნიშვნელობის ნავსადგურია.
კორეას არ აქვს საკუთარი ნავთი, სამაგიეროდ კორეის სახალხო მეურნეობის განვითარების საქმეში დიდ როლს ასრულებს ჰიდროელექტროენერგია. ამჟამად კორეაში არის 200-ზე მეტი ჰიდროელექტროსადგური, მათ შორის 20-მდე დიდი სადგური. ამ ელექტროსადგურების საერთო სიმძლავრე 2 მილიონ კილოვატს აღემატება.
== კორეის სამზარეულოს ისტორია და კულტურა == კორეის სამზარეულოს ისტორიაში დიდ ადგილს ბრინჯიიკავებს. ძველი დროიდანვე მათ იცოდნენ მისი დანერგვა და დროთა განმავლობაში ბრინჯის კულტურა სულ უფრო დიდ ადგილს იკავებდა. ნეოლითურ ხანაში კორეის ნახევარკუნძულზე მცხოვრები ადამიანტა საკვებ პროდუქტებს წარმოადგენდა ძირითადად თევზი, ხორცი კენკრა და ბალახი. გვიანდელ ნეოლითში კორიელები მდინარის ნაპირებიდან შემაღლებუ; ადგილებზე გადადიან, რაც გავლენას ადენს მათ კვებაზეც. ამ დროს განვიტარებას იწყებს მეურნეობა და მეცხოველეობა. კორეელები იწყებენ ბურღულეულის დათესვას. მათ კვებით რაციონში ჩნდება ლობიო, ბარდა და ბრინჯი.
სამი ჰანის ეპოქაში კორეას აქვს მჭიდრო კავშირი ჩინეთთან რაც ახდენს გავლენას საკვებზეც. ბრინჯი ისევ რჩება პრეორიტეტულ საკვებად, მაგრამ ამ პერიოდში ჩნდება საკვების დამზადების ახალი მეთოდი, კიმჩი. კიმჩი დამახასიათებელი იყო, როგორც კორეული ასევე ჩინური და იაპონური კულტურისთვისაც. ამ მეთოდს ზამთარში იყენებდნენ პროდუქტების შესანახად მარილის გამოყენებით.
მინი|250პქ|კიმჩი
გაერთიანებული სილას ეპოქაში ჩნდება ბოსტნეულის პასტები, რომლის დამზადებაში აგრეთვე დიდ როლს მარილი ასრულებს. ეს საკვები სარიტუალო და სადღესასწაულო იყო. “სამკუკ  საგის“ ქრონიკებში აღწერილია თუ რა საკვები იყო სარიტუალო სილას გაერთიანების პერიოდში. მაგალითად ფხეკბეს (საქორწინო ცერემონია, როცა პატრძალი საჩუქრებს ურიგებს საქმროს ოჯახს) ცერიმონიაში იყენებდნენ სოჯუს (არაყი), ბოსტნეულის პასტას და ჩოთკდალს (მარილიანი ხორცი ან ზღვის პროდუქტები).
შუა საუკუნეების პერიოდში კიმჩი იქცევა გლეხთა საკვებად. მისი მომზადებისთვის იყენებენ ნებისმიერ პროდუქტს, რომელიც დამახასიათებელია ნახევარკუნძულის ამა თუ იმ ნაწილში.
აგრეთვე ქრონიკებში აღწერილია ის, რომ კორიელების კვების აუცილებელ რაციონს სუპი წარმოადგენს. მის დასამძადებლად იენებენ ხორცს, სოკოს, ზღვის პროდუქტებს, ბოსტნეულს და წყალმცენარეებს. ამავე პერიოდში კორეაში ჩნდება სოიოს სოუსი და სოიოს პასტები.
დიდ ადგილს კორეის სამზარეულოში ჩაი იკავებს. ის კორეაში ჩნდება სილას პირველი მმართველი ქალის, სონდოკის, დროს (632-646). ჩაი ჩინეთიდან შემოაქვთ და მისი მომზადების და საბოლოოდ მოყვანის კულტურა მჭიდროდ მკვიდრდება კორეაში.
ბუდიზმი
ჯერ კიდევ ხუთასი წლის წინ კორეა იყო ბუდესტური ქვეყანა. ამ რელიგიამ  კორეაში 372 წელს შემოაღწია. საბერძნეთში ალექსანდრე მაკედონელის იმპერიის გაძლიერების დროს ინდოეთიდან შემოდის ბუდიზმი და აქედან ის ვრცელდება ჩინეთსა და კორეაში. ამაზე კულტურული გავლენებიც მეტყველებს. მაგალითად, ძველი კორეული კაბები ძალიან ახლოა სტილით ბერძნულთან. მოგვიანებით ბუდიზმი ორ მიმდინარეობად იყოფა: ხინიანა (hinyana) (კორეულად სოსეუნგი(soseung)) და უფრო ვრცელი მიმდინარეობა მაჰაიანა (Mahayana) (კორეულად ტაისეუნგი (taiseung)). მათ სჯერად სიცოცხლის ციკლის და იმისა, რომ არსებობს ცოცხალთა ან სიცოცხლის ექვსი ციკლი. ყოველი მომდევნი ცხოვრებით ადამიანი ან მაღლდება სამოთხისკენ ან ეშვება ჯოჯოხეთისკენ, როგორც ქადაგებდა ჰინიანი მანამ სანამ არ მიაღწევ ნირვანას ან როგორც ქადაგებდა მაჰაიანი სამოთხეს ვაღწევთ ბოდჰისატვას (boddhisattva) გულღიობის და მოწყალების გზით.
მინი|250პქ|ბუდა
კონფუციონიზმი
ცინი ს(221-206 ძვ. წ.) და ხანის (ძვ. წ. 206 — ჩვ. წ. 229) დინასტიების მმართველობის დროს ჩინეთიდან კორეის ნახევარკუნძულზე გადმოდის კონფუციონიზმი. სამი ჰანის მმართველობის დროს კორეას და ჩინეთს მჭიდრო და ახლო ურთიერთობა აქვთ. ამ დროს კორიელები კიდევ უფრო მეტად უღრმავდებიან კონფუციონიზმში. კორიოს პერიოდში 958 წლიდან ქვეყანაში ტარდება გამოცდები ადმინისტრაციაში და მმართველობაში მოსახვედრად სადაც კითხვების უმრავლესობა კონფუციონიზმს უკავშირდება
გამოყენებული ლიტერატურა
КиберЛенинка
M1 Garand
მარცხნივ|მინი|ამერიკელი ქვეითი M1 Garand-ით ხელში, [[ფორტ ნოქსი |ფორტ ნოქსი, კენტუკი, 1942 წელი.]] M1 Garand — M1 გარანდი ან M1 შაშხანა — .30-06 კალიბრის (7.62×63მმ) ნახევრადავტომატური შაშხანა, რომელიც იყო აშშ-ის შეიარაღებული ძალების ძირითადი საბრძოლო შაშხანა მეორე მსოფლიო ომისა და კორეის ომის დროს. მცირე რაოდენობით ის ასევე გამოიყენებოდა ვიეტნამის ომშიც. ასობით ათასი M1 შაშხანა ასევე გაიგზავნა აშშ-ის მოკავშირე ქვეყნებში, როგორც სამხედრო დახმარება. M1 Garand დღემდე გამოიყენება აშშ-ის შეიარაღებული ძალების საპატიო ყარაულის მიერ, სანადირო მიზნებისთვის სამოქალაქო პირთა შორის და კოლექციონერების მიერ.
M1 Garand-ს სახელი დაერქვა მისი კანადელ-ამერიკელი გამომგონებლის ჯონ გარანდის საპატივცემულოდ. ეს შაშხანა იყო პირველი ნახევრადავტომატური იარაღი აშშ-ის ჯარისთვის. უმეტესი სამხედრო მოხსენებების მიხედვით M1 Garand იყო საიმედო და მოწონება დაიმსახურა ამერიკელი სამხედროების მხრიდან. გენერალმა ჯორჯ ს. პატონმა მას უწოდა „უდიდესი საბრძოლო მოწყობილობა, რომელიც ოდესმე გამოუგონიათ“. 1936 წელს M1 Garand-მა ჩაანაცვლა გრძივმოძრავ საკეტიანი ხელით გადასატენი M1903 Springfield შაშხანა, როგორც აშშ-ის არმიის სტანდარტული იარაღი, ხოლო თავად ის 1958 წელს ჩანაცვლდა M14 შაშხანით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცეცხლსასროლი იარაღები
ქოფრიულიუ ამჯაზადე ჰუსეინ-ფაშა
ქოფრიულიუ ამჯაზადე ჰუსეინ-ფაშა (Amcazade Köprülü Hüseyin Paşa, Hysein Pashë Kypriljoti; დ. 1644 — გ. 1702) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, დიდი ვეზირი 1697-1702 წლებში.
ჰუსეინ-ფაშა დაიბადა 1644 წელს, ალბანეთში. იგი იყო ქოფრიულიუს ცნობილი გვარის წარმომადგენელი. ქოფრიულის გვარის წარმომადგენელს 6-ჯერ ეკავა დიდი ვეზირის პოსტი ოსმალეთის იმპერიის ისტორიაში. ის, აგრეთვე, იყო ჰასან აღა ქოფრიულიუს ვაჟი და ქოფრიულიუ მეჰმედ-ფაშას ძმისშვილი.
აღმოჩნდა ოსმალეთის სამეფო კარზე. 1683 წელს მონაწილეობა მიიღო ჰაბსბურგების წინააღმდეგ ბრძოლაში, რომელშიც ოსმალეთის არმია დამარცხდა. 1684 წელს დაინიშნა გალიპოლის მმართველად. აგრეთვე, მონაწილეობა მიიღო სლანკამენის ბრძოლაში. შემდგომში, მალევე დაწინაურდა და დანიშნეს ვეზირად, ხოლო 1697 წელს, ოსმალეთის სულთანმა მუსტაფა II-მ, დანიშნა დიდ ვეზირად, ელმას მეჰმედ-ფაშას ნაცვლად.
1699 წელს, ამჯაზადე ჰუსეინ-ფაშამ მონაწილეობა მიიღო ზენტას ბრძოლაში, რომელშიც ოსმალეთი სასტიკად დამარცხდა და სულთან მუსტაფა II იძულებული გახდა დაედო კარლოვიცის ზავი, რომლითად ოსმალეთმა დაკარგა უნგრეთი და იგი მიიღო ავსტრიამ.
1702 წელს, ჰუსეინმა ავადმყოფობის გამო დიდი ვეზირის პოსტი დატოვა, ხოლო მისი ქონება სულთნის ხელში გადავიდა. მან კი სტამბოლში მშვიდად ცხოვრება დაიწყო. მაგრამ არ დასცალდა და ამა წლის ბოლოს გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები კატეგორია:დაბადებული 1644 კატეგორია:გარდაცვლილი 1702 კატეგორია:ქოფრიულიუები
გერჰარდტის წისქვილი
გერჰარდტის წისქვილი (Мельница Гергардта) ან გრუდინინის წისქვილი (Мельница Груди́нина) — XX საუკუნის დასაწყისის წისქვილი ვოლგოგრადში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. დაინგრა სტალინგრადის ბრძოლის დროს და არ აღუდგენიათ ომის სამახსოვროდ. შედის მუზეუმ-ნაკრძალ „სტალინგრადის ბრძოლის“ შემადგენლობაში.
ისტორია
წისქვილის ისტორია იწყება 1899 წელს, როდესაც მეწარმე გერჰარდტების ოჯახმა მიიღო გადაწყვეტილება ხორბლის გადამამუშავებელი კომპლექსის აშენების შესახებ. მშენებლობისათვის გამოყოფილი ადგილს ჩრდილოეთიდან ესაზღვრებოდა ტამბოვის (ახლანდელი ნაუმოვის) ქუჩა, ვოლგის მხარეს, აღმოსავლეთიდან არხანგელსკის (ამჟამად - ჩუიკოვის) ქუჩა, სამხრეთიდან ყაზანის (ომამდე სოლნეჩნაია, ხოლო ამჟამად მე-13 გვარდიის დივიზიის) ქუჩა, ხოლო დასავლეთიდან პენზის (ახლანდელი საბჭოთა) ქუჩა. სატრანსპორტო თვალსაზრისით იყო საკმაოდ მოხერხებულ ადგილზე დასავლეთიდან ესაზღვრებოდა გრიაზ-ცარიცინის რკინიგზა, საიდანაც წისქვილამდე შედიოდა რკინიგზის ხაზი (დაშალეს მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ), აღმოსავლეთიდან რამდენიმე მეტრში გადიოდა სამხრეთ-აღმოსავლეთის რკინიგზა (დაშალეს 1930-იან წლებში).
წისქვილის მშენებლობა დაიწყო 1899 წელს. 1900 წლის 20 ივლისს წისქვილი ექსპლუატაციაში შევივა, ხოლო ფქვილის გაყიდვა დაიწყო 1900 წლის 1 აგვისტოდან. წისქვილი მუშაობდა 1907 წლის 8 აგვისტოს ხანძრამდე, რომლის შედეგად წისქვილიდან მხოლოდ ქვის ნარჩენებიღა დარჩა.
ამავე ადგილზე 1908 წელს ააშენეს ახალი შენობა, მიუხედავად იმისა, რომ შენობას კვლავ წისქვილს უწოდებდნენ, შენობა უკვე მრავალფუნქციური იყო აქ ამუშავებდნენ თევზს, ხორცს, ასევე აქ იყო მზა პროდუქტების საწყობი. 1911 წელს საწარმოში მუშაობდა 78 მუშა, სამუშაო დრო იყო 10,5 საათი.
წისქვილის შენობა ერთ-ერთი პირველი ნაგებობაა, რომელიც რკინა-ბეტონის კონსტრუქციით აიგო. მიუხედავად იმისა, რომ მსგავსი მშენებლობის სტილი ახალი იყო, თავად შენობა ტიპური იყო XX საუკუნის დასაწყისის არქიტექტურისათვის, მსგავში შენობები შენდებოდა ამ პერიოდის რუსეთის იმპერიაში.
საბჭოთა პერიოდში მოახდინეს წისქვილის ნაციონალიზაცია, სტალინგრადის წისქვილებს შორის მას მიენიჭა ნომერი 4. 1929 წელს მიანიჭეს კონსტანტინე გრუდინინის სახელი.
სტალინგრადის ბრძოლა
1930-იან წლებში ბალკანის რაიონის ძლიერ შეიცვალა. 1932 წელს დაანგრიეს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია, რომელიც იდგა თანამედროვე ლენინის ძეგლსა და პავლოვის სახლს შორის, მოედანს გადაარქვეს სახელი და უწოდეს „9 იანვრის მოედანი“ (1905 წლის სისხლიანი კვირის პატივისცემის ნიშნად). მოედანზე ააგეს ორი ოთხსართულიანი შენობა (დღეს პავლოვის სახლი). დღევანდელი ოფიცერთა სახლის ადგილზე ააშენეს ორსართულიანი სახლი. სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში ააშენეს ოთხსართულიანი შენობა (ორივე დაინგრა ომის დროს, არ აღუდგენიათ). წისქვილის სამხრეთით ააშენეს შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის შენობა (არ აღუდგენიათ) და სახელმწიფო ბანკის შენობა (დაინგრა, არ აღუდგენიათ). ჩრდილოეთით რკინიგზელთა სახლი ააშენეს (არ აღუდგენიათ).
წისქვილი მუშაობდა 1942 წლის 14 სექტემბრამდე, ამ დღეს მას ფუგასური ბომბი დაეცა, რამაც გამოიწვია ხანძარი და მუშაობის შეჩერება.
სქოლიო
კატეგორია:ვოლგოგრადის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ვოლგოგრადის ოლქში
პოლიფემე (ციკლოპი)
პოლიფემე (Πολύφημος Polyphēmos) — ბერძნულ მითოლოგიაში  პოსეიდონის და თუზას გოლიათი ვაჟი, ოდიესაში აღწერილი ერთ-ერთი ციკლოპი. მისი სახელი ნიშნავს „უხვადაა სიმღერებში და ლეგენდებში“. პოლიფიმე პირველად ჰომეროსის ოდისეის მეცხრე წიგნში ჩნდება, როგორც სასტიკი კაციჭამია გოლიათი. მოგვიანებით ზოგიერთი კლასიკოსი მწერალი მის სახელს უკავშირებს ნიმფა გალატეას და მას ახლებურად წარმოაჩენს.
სქოლიო
კატეგორია:ოდისეის პერსონაჟები კატეგორია:პოსეიდონის შთამომავლობა
მარსელ იანსენი
მარსელ იანსენი (Marcell Jansen; დ. 4 ნოემბერი, 1985) — გერმანელი ყოფილი ფეხბურთელი, იყო გერმანიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი. მონაწილეობა მიიღო მსოფლიოს ორ (2006, 2010) და ევროპის ერთ (2008) ჩემპიონატზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:მენხენგლადბახის ბორუსიას ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 4 ნოემბერი
ნაბატეველთა სახელმწიფო
ალტ=ნაბატეველთა სავაჭრო მარშრუტები|მინი|ნაბატეველთა სავაჭრო მარშრუტები ნაბატეველთა სახელმწიფო—სახელმწიფო არაბეთის ნახევარკუნძულზე, ახლანდელი იორდანიის ტერიტორიაზე. ძველი წელთაღრიცხვით VI საუკუნის დასაწყისში ედომის რაიონში შეიჭრა არაბული ნაბატეველთა ტომი-( არაბ. ٱلْأَنْبَاط‎ ) ნახევრად მომთაბარე სემიტი ხალხი.
ნაბატეველები პირველად ბიბლიაში მოიხსენიეს. მათ IV საუკუნის დასასრულსა და III საუკუნის დასაწყისში დააარსეს სახელმწიფო, რომლის დედაქალაქი იყო პეტრა. ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 312 წელს ნაბატეველებს თავს დაესხა ანტიგონე-I და პეტრა დაარბია. 301 წელს ის დამარცხდა სელევკის ჯართან, რომელმაც დაიმორჩილ სირია-მესოპოტამია და ნაბატეველთა სახელმწიფოც თავისი გავლენის ქვეშ მოაქცია. სახელმწიფო პტოლეემეების ეგვიპტის გავლენის მიუხედავად, მას არ დაუკარგავს პოლიტიკური თავისუფლება. ძველი წელთაღრიცხვის I საუკუნის 60-იანი წლებიდან კი რომის ვასალი გახდა, მონაწილეობდა  რომის სამხრეთის ექსპედიციაში (ძვ. წ. 47-24 წლებში). ჩვ.წ.აღ-მდე 34 წელს ნაბატეველთა სახელმწიფოდ მნიშვნელოვანი ნაწილი, კერძოდ, წითელი ზღვის სანაპირო რეგიონი, ანტონიუსმა კლეოპატრას დაუმორჩილა. მინი|ნაბატეველთა არქიტექტურა-[[პეტრა (იორდანია)|პეტრა]] ჩვენს წელთაღრიცხვამდე III-I საუკუნეებში  ნაბატეველთა სახელმწიფოს შემადგენლობაში შედიოდა სამხრეთ პალესტინა (ნეგევი),  ჰაურანი და იორდანისპირეთის სახელმწიფოები. ის განსაკუთრებით გაძლიერდა ჰარიტატ IV (ახალის წელთაღრიცხვით 9-40წწ.) მეფობის დროს. რომის იმპერატორმა ტრაიანემ 106 წელს გაანადგურა ნაბატეველთა სახელმწიფო და მის ტერიტორიაზე შექმნა რომის პროვინცია არაბეთი. ნაბატეველებს არ დაუტოვებიათ წერილობითი ძეგლები,გარდა რამდენიმე წარწერისა.
ნაბატეველთა სახელმწიფოს დაცემის შემდეგ ბიზანტიის საზღვრებთან სირიის ტერიტორიაზე ჩვენი წელთაღრიცხვით III საუკუნეში შეიქმნა ღასანიდების სახელმწიფო. მარცხნივ|მინი|ნაბატეველთა სამარხები [[პეტრა (იორდანია)|პეტრაში]] ალტ=დაფა ნაბატეველთა ანბანით|მინი|დაფა ნაბატეველთა ანბანით მათი ისტორია ძირითადად ბერძნული და ლათინური წყაროებიდან არის ცნობილი. ამ წყაროების უმეტესობა ნაბატეველებს არაბებად თვლის. ნაბატეველები ლაპარაკობდნენ არაბულ ენაზე, თუმცა იყენებდნენ არამეულ ენას და გრაფიკას. III საუკუნეში არამეული დამწერლობის საფუძველზე შეიმუშავეს განსაკუთრებული განსაკუთრებული შრიფტი, რომელიც საფუძვლად დაედო ახლანდელ არაბულ დამწერლობას. შემორჩა ნაბატეველთა მცირერიცხოვანი ეპიგრაფიკული ძეგლები. მათმა ხელოვნებამ განიცადა ელინისტური კულტურის დიდი ზეგავლენა განიცადა. ეს გავლენა განსაკუთრებით იგრძნობა არქიტექტურაში (ორდერული ელემენტები) და სახვით ხელოვნებაზე (ბერძნული მითოლოგიური სიუჟეტები, ფორმათა პლასტიკურ-მოცულობითი გადმოცემა).
ძეგლები
ალტ=პეტრა|მინი|[[პეტრა (იორდანია)|პეტრა]] ნაბატეველთა სახელმწიფოს ყველაზე მნიშვნელოვანი ძეგლია კლდეში გამოკვეთილი უნიკალური კომპლექსი პეტრა. (ძველი წლთაღრიცხვის III საუკუნის ბოლო- ახალი წელთაღრიცხვის I საუკუნე. მასში შედის ტაძრები, აკლდამები, საცხოვრებელი სახლები, თეატრები და სხვა ნაგებობები. ჩრდილოეთით ხირბეთ-ტანურსა (იორდანიის ტერიტორია ძველი წელთაღრიცვხით I  საუკუნე და ახალი წელთაღრიცხვით II საუკუნე) და ჯებელ-ჰაურანში (სირიის ტერიტორია ძველი წელთაღრიცხვით  I  საუკუნე და ახალი წელთაღრიცხვით II საუკუნე) აღმოჩენილია ნაბატეველთა მიწისზედა ტაძრები.
იხილეთ აგრეთვე
პეტრა
ლიტერატურა
კატეგორია:ახლო აღმოსავლეთის ისტორია კატეგორია:იორდანია
პავლოვკა (კუიურგაზის რაიონი)
პავლოვკა (Павловка; Павловка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 235 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 28 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 28 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (89%).
სქოლიო
კატეგორია:კუიურგაზის რაიონის სოფლები
გაბრიელ დესტრე
მინი|220პქ|გაბრიელ დესტრე გაბრიელ დესტრე (დ. 1573 — გ. 10 აპრილი, 1599) — ანრი IV-ის სამეფო საყვარელი და მრჩეველი. მან დაარწმუნა მეფე დაეგმო პროტესტანტიზმი კათოლიციზმის სასარგებლოდ 1593 წელს. მოგვიანებით მან დაარწმუნა ფრანგი კათოლიკები ეღიარებინათ ნანტის ედიქტი, რომელიც გარკვეულ უფლებებს ანიჭებდა პროტესტანტებს. მიუხედავად იმისა რომ ფაქტობრივად შეუძლებელი იყო უკვე ქორწინებაში მყოფ მეფეს მასზე ექორწინა, მან ოფიციალურად აღიარა იგი როგორც მისი სამი შვილის დედად. გარდაიცვალა ეკლამპსიის შედეგად. მეფემ დიდად განიცადა მისი დაკარგვა და გლოვისას შავად შეიმოსა. მსგავსი რამ არცერთ ფრანგ მონარქს არ გაუკეთებია. მეფემ იგი დაკრძალა როგორც მისი ნამდვილი დედოფალი, რასაც მთელი სამეფო კარი ესწრებოდა. დაკრძალულია სენტ-უან-ლომონში (ვალ-დ’უაზი, ილ-დე-ფრანსი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1571 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1599 კატეგორია:სამეფო საყვარლები
ანსერმა (კალდასი)
ანსერმა (Anserma) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კალდასის დეპარტამენტში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კალდასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სინაზის ენა
სინაზის ენა (Terms of Endearment) — 1983 წლის ამერიკული რომანტიკული დრამატული ფილმი. სცენარის ავტორი და რეჟისორია ჯეიმზ ლოურენს ბრუკსი. დაფუძნებულია ლარი მაკ-კართის ამავე სახელწოდების რომანზე. ფილმი ასახავს ავრორა გრინვეისა და მისი ქალიშვილის, ემას, 30 წლიან ურთიერთობას
ჯილდოები
ოსკარი
ფაინა რანევსკაიას ძეგლი
ფაინა რანევსკაიას ძეგლი (Памятник Фаине Раневской) — საბჭოთა მსახიობის ფაინა რანევსკაიას ძეგლი ტაგანროგში. ძეგლი აღიმართა 2008 წელს მის მშობლიურ ქალაქში.
ძეგლი
ძეგლის ავტორია როსტოველი მოქანდაკე დავიდ ბეგალოვი და არქიტექტორი - სერგეი რიაბოშტანოვი. ძეგლი აღმართულია ტაგანროგში ფრუნზეს ქუჩაზე, იმ სახლის წინ სადაც ბავშვობა და ახალგაზრდობა გაატარა მსახიობმა და რომელშიც უკვე მერამდენე წელია ქალაქის ხელისუფლება გეგმავს ფაინა რანევსკაიას მუზეუმის გახსნას. ბრინჯაოს ძეგლი ფაინა რანევსკაიას გამოსახავს ლიალიას როლში ფილმიდან „მიგდებული ბავშვი“. ძეგლის სიმაღლეა 215 სმ. ბრინჯაოს ქანდაკება დგას დაბალ კვარცხლბეკზე, რომელიც გაფორმებულია წითელი გრანიტით. კვარცხლბეკის ზურგის მხარეს არის წარწერა მისი მეცენატებისა და არქიტექტორ-მოქანდაკეების შესახებ.
ისტორია
ძეგლის იდეა და თავდაპირველი ვერსიის პროექტი ეკუთვნის ტაგანროგელ მოქანდაკეს ალა ვინევსკაიას, მაგრამ მოგვიანებით მიიღეს გადაწყვეტილება გაემართათ კონკურსი. მასში მონაწილეობდნენ ალა ვინევსკაია (ტაგანროგი), ვლადიმირ დმიტრიევი (ტაგანროგი), დავიდ ბეგალოვი (დონის როსტოვი). კონკურსის გამარჯვებულად გამოცხადდა დონის როსტოველი არქიტექტორი დავიდ ბეგალოვი. მსახიობის ძეგლი საკუთარი ხარჯით დაამზადა ტაგანროგის ქარხანამ „Красный котельщик“, რისთვისაც გამოჰყვეს 1 200 000 რუბლი.
ფაინა რანევსკაიას ძეგლი საზეიმოდ გაიხსნა 2008 წლის 16 მაისს, ფაინა რანევსკაიას სახელობის თეატრალური ფესტივალის „დიდი პროვინციის“ დაწყების პირველ დღეს. საზეიმო ღონისძიებას ესწრებოდნენ ქალაქის მერი, საოლქო ადმინისტრაციის წარმომადგენლები, მრავალრიცხოვანი სტუმართა წრე, რუსეთის სახალხო არტისტები ევგენი სტებლოვი და ირინა კარტაშევა და რანევსკაიას თეატრის თანამშრომლები.
ფაინა რანევსკაიას ძეგლი დღიდან დადგმისა მრავალჯერ გახდა ვანდალიზმის მსხვერპლი.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ძეგლები
სინაზის ენა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1983 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ამერიკული რომანტიკული დრამატული ფილმები‎ კატეგორია:ამერიკულ რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
Up All Night (One Direction-ის ალბომი)
Up All Night — ინგლისურ-ირლანდიური ბოიბენდ One Direction-ის სადებიუტო სტუდიური ალბომი. გამოიცა ლეიბლ Syco Records-ზე 2011 წლის ნოემბერში, ირლანდიასა და გაერთიანებულ სამეფოში, ხოლო 2012 წელს - მსოფლიოს მასშტაბით. იგი იწერებოდა შვედეთში, ბრიტანეთსა და აშშ-ში, მრავალ პროდიუსერთან.
ბარანკიტის რაიონი
ბარანკიტის რაიონი (Distrito de Barranquita) — რაიონი პერუში, სან-მარტინის რეგიონის ლამასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 200 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 181 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 6 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 022 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-მარტინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლამასის პროვინციის რაიონები
ახალსოფლის თემი
ახალსოფლის თემი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ან რობერ ჟაკ ტიურგო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1727 კატეგორია:გარდაცვლილი 1781 კატეგორია:ფრანგი პოლიტიკოსები კატეგორია:ფრანგი ეკონომისტები
თურქეთის ეკონომიკური ისტორია
თურქეთის რესპუბლიკის ეკონომიკური ისტორია შეიძლება შესწავლილი იქნეს სუბ-პერიოდების მიხედვით, რაც ეკონომიკური პოლიტიკის ძირითადი ცვლილებებით გამოიხატება: 1) 1923-1929 წლები, როდესაც განვითარების პოლიტიკამ ხაზი გაუსვა კერძო საკუთრებას; 2) 1929-1945 წლები, განვითარების პოლიტიკამ ხაზი გაუსვა გლობალური კრიზისის პერიოდში სახელმწიფო საკუთრებას; 3) 1950-1980 წლები, სახელმწიფოს მიერ მართვადი ინდუსტრიალიზაციის პერიოდი, რომელიც ეფუძნება იმპორტის შეცვლას ადგილობრიცი პროდუქციით; 4) 1980 წლიდან, თურქეთის ეკონომიკის ლიბერალიზაცია, თურქეთის ბაზრის გახსნა უცხოური ინვესტიციებისთვის. 1923-1985 წლებში, მთავრობის პოლიტიკის შედეგად, ქვეყნის ეკონომიკა განვითარდა კომპლექსურად, სადაც წინ წამოიწია სოფლის მეურნეობის, სამრეწველო და მომსახურების სფეროს ფართო სპექტრი, რა დროსაც ეკონომიკა გაიზარდა საშუალო წლიური მაჩვენებელით 6%.
კატეგორია:თურქეთის ეკონომიკური ისტორია
დებრა უინგერი
დებრა უინგერი (Debra Winger დ. 16 მაისი, 1955) — ამერიკელი მსახიობი და პროდიუსერი. მიღებული აქვს ოსკარის სამი ნომინაცია.
ნარიმანაბადი (ლენქორანი)
ნარიმანაბადი (Nərimanabad) — დაბა აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4,876 კაცი.
დებრა უინგერი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:დაბადებული 16 მაისი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
ნარიმანაბადი (ლენქორანი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის დაბები
შენკანი
შენკანი (Շենկանի) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 135 მეტრზე. 2009 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 237 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 30 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 7.93 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
თურქმენეთის საპრეზიდენტო არჩევნები (1990)
1990 წლის თურქმენეთის საპრეზიდენტო არჩევნები — რიგით პირველი საპრეზიდენტო არჩევნები თურქმენეთში, რომელიც 1990 წლის 27 ოქტომბერს გაიმართა. მასში მხოლოდ ერთი კანდიდატი, საფარმურატ ნიაზოვი მონაწილეობდა. მან ხმების 98,3% (1 716 278 ხმა) მიიღო და თურქმენეთის პირველი პრეზიდენტი გახდა. ამომრჩეველთა აქტივობამ 96,7% შეადგინა.
ლაზარე კუპატაძე
ლაზარე კუპატაძე (დ. 8 თებერვალი, 1996, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, ამჟამად თამაშობს ბათუმის „დინამოში“, მეკარის პოზიციაზე.
ბურიშები
ბურიშები — პაკისტანის მიერ კონტროლირებადი ქაშმირის ტერიტორიაზე მცხოვრები ხალხი. საუბრობენ ბურუშასკის იზოლირებულ ენაზე. მოსახლეობის რაოდენობა დაახლოებით 87 ათასი ადამიანი.
რუსი ლინგვისტების ვარაუდით ბურიშები არიან სინო-კავკასიელთა შთამომავლები, რომლებმაც ასიმილაცია განიცადეს ინდოევროპელებთან.
ლაზარე კუპატაძე
საბურთალო
2017 წელს იგი გახდა „საბურთალოს“ ფეხბურთელი, მისი დებიუტი გუნდში შედგა 2017 წლის 5 მარტს ქუთაისის „ტორპედოს“ წინააღმდეგ, გუნდმა გაიმარჯვა მინიმალური სხვაობით 1–0. 2018 წელს გუნდთან ერთად გახდა საქართველოს ჩემპიონი. 2019 წლის ზაფხულში იგი „საბურთალოში“ დაბრუნდა.
ბურიშები
ბურიშები არიან ისლამის მიმდევრები.
ლაზარე კუპატაძე
ჟენესი
2019 წლის 31 იანვარს იგი გახდა „ჟენესის“ ფეხბურთელი. 2019 წლის 15 მარტს შედგა მისი დებიუტი „მარკ ტომეს“ წინააღმდეგ, გუნდი 0–3 დამარცხდა.
ბურიშები
სქოლიო
კატეგორია:პაკისტანის ხალხები კატეგორია:ინდოეთის ხალხები
ლაზარე კუპატაძე
სანაკრებო კარიერა
იგი საქართველოს 21-წლამდელთა და ძირითადი გუნდების ფეხბურთელია. იგი 21-წლამდელთა ნაკრებში 20 წლის ასაკში, 2018 წლის სექტემბერში ყაზახეთისა და ლატვიის წინააღმდეგ გამოიძახეს. ნაკრების მესამე მეკარეა.
ალექსანდრე რეხვიაშვილი
ალექსანდრე (საშა) რეხვიაშვილი (დ. 17 იანვარი, 1938, მოსკოვი — გ. 10 დეკემბერი 2020, თბილისი ) — ქართველი კინორეჟისორი.
ბიოგრაფია
1955 წელს დაამთავრა მოსკოვის 167-ე საშუალო სკოლა. 1962 წელს — საკავშირო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის საოპერატორო ფაკულტეტი (ალექსანდრე გალპერინის სახელოსნო), ხოლო 1971 წელს — ამავე ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი (სერგეი გერასიმოვის სახელოსნო). 1971 წლიდან მოღვაწეობდა კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“, ასწავლიდა რეჟისურას თბილისის თეატრალურ ინსტიტუტში. საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი.
არის მანჰეიმის საერთაშორისო კინოფესტივალის გრან-პრის, კინოპრესის საერთაშორისო ფედერაცია „ფიპრესის“ პრიზის, გერმანიის კათოლიკური ეკლესიის პრიზის (ფილმისთვის „მეცხრამეტე საუკუნის ქართული ქრონიკა“) მფლობელი (1979); საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1988); მიუნხენის საერთაშორისო კინოფესტივალის პრიზიორი (ჟიურის სპეციალური პრიზი ფილმისთვის „მიახლოება“, 1990); ღირსების ორდენის კავალერი (1998); მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის პრიზის მფლობელი (კინოში გაწეული ღვაწლისთვის, კინოფესტივალი „საჩუქარი“, 2007).
ალექსანდრე რეხვიაშვილი გარდაიცვალა 2020 წლის 10 დეკემბერს, COVID-19 კორონავირუსით.
ფილმოგრაფია
დამდგმელი რეჟისორი და სცენარის ავტორი:
პროდიუსერი:
დამდგმელი ოპერატორი: გადაღებულია ფილმში:
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:გარდაცვლილი 10 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:COVID-19-ის პანდემიით გარდაცვლილები საქართველოში
რომან მუჩიაშვილი
ბიოგრაფია
დაიბადა 1974 წლის 13 მაისს, საგარეჯოში. დაამთავრა თბილისის დამოუკიდებელი უნივერსიტეტი ფინანსებისა და კრედიტების სპეციალობით. 1996-1997 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მაკროეკონომიკური პროგნოზირების დეპარტამენტის უფროსი სპეციალისტი, 1997-1999 წლებში მაკროეკონომიკური პროგნოზირებისა და ანალიზის დეპარტამენტის წამყვანი სპეციალისტი და კონსულტანტი, 1999-2001 წლებში სამინისტროს ინფორმაციული და კომპიუტერული უზრუნველყოფის დეპარტამენტის კონსულტანტი. 2001-2003 წლებში — ფინანსთა სამინისტროს საზოგადოებასთან ურთიერთობისა და ინფორმაციის დეპარტამენტის კონსულტანტი. 2003-2004 წლებში იყო ფინანსთა სამინისტროს ინფორმატიკის სამსახურის კომპიუტერული და ინფორმაციული უზრუნველყოფის განყოფილების კონსულტანტი. 2004-2007 წლებში — ფინანსთა სამინისტროს საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის ქსელების ადმინისტრირების და ტექნიკური უზრუნველყოფის სამმართველოს სპეციალისტი. 2007-2016 წლებში იყო შპს „პატარძეულის“ ფინანსური დირექტორი. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (საგარეჯოს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:საგარეჯოში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ფინანსისტები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
Your Sinclair
Your sinclar (შემოკლებით YS) — ყოველთვიური ბრიტანული კომპიუტერული ჟურნალი, რომელიც ორიენტირებული იყო Sinclar-ის მიერ შემუშავებულ კომპიუტერებზე, განსაკუთრებით კი — Zx Pectrum-ზე. პირველი ნომერი გამოვიდა 1984 წლის იანვარს. თავდაპირველი სახელწოდება იყო Your Spectrum და გამოიცემოდა ყოველთვიურად Sportscene Specialist Presis-ის მიერ (დღეს ცნობილი, როგორც Denis Publishing). ჟურნალი აქვეყნებდა სიახლეებს ვიდეო თამაშების ინდუსტრიიდან, მიმოხლივებსა და სხვადასხვა თემებს Zx Spectrum-ის კომპიუტერების შესახებ. უკანასკნელი 93-ე ნომერი გამოვიდა 1993 წლის სექტემბერს.
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანული ვიდეო თამაშების ჟურნალები კატეგორია:ZX Pectrum-ის ჟურნალები კატეგორია:ყოველთვიური ბრიტანული ჟურნალები კატეგორია:გაუქმებული ბრიტანული კომპიუტერული ჟურნალები კატეგორია:1983 წელს დაარსებული ჟურნალები კატეგორია:1993 წელს გაუქმებული ჟურნალები