cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვლადიმერ მიხელსონი
ვლადიმერ მიხელსონის შრომები
1881 წელს იგი უკვე სტოლეტოვის მოწაფეა. მიხელსონი მთელი სიცოცხლის განმავლობაში დაკავებული იყო სითბური გამოსხივების პრობლემით. 1884 წელს, შავი სხეულის გამოსხივების კანონის აღმოჩენის მიზნით, დაიწყო მუშაობა. 1859 წელს გერმანელმა ფიზიკოსმა გ. კირხჰოფმა მოგვცა კანონი, რომლის მიხედვით ყოველი სიგრძის ტალღისათვი, განსაწღვრულ ტემპერატურაზე გამოსხივებისა და შთანთქმის უნარიანობათა ფარდობა ყველა სხეულისავის მუდმივი სიდიდეა და უდრის აბსოლუტურად შავი სხეული გამოსხივების უნარიანობას. ფიზიკაში დაისვა ამოცანა ეპოვათ შავი სხეულის მიერ გამოსხივებული ენერგიის განაწილება მის სპექტრში. ამ ფუნქციის თეორიულად განსაზღვრას პირველად შეეცადა მიხელსონი. მიხელსონმა ააგო თეორიული მრუდი, რომელიც გამოსახავდა კავშირს შავი სხეულის სპექტრში ენერგიის განაწილებისა და ტალღის სიგრძეს შორის. ამ მრუდს ჰქონდა მკვეთრად გამოსახული მაქსიმუმი, რომელიც მათ უფრო ნაკლები იყო, რაც უფრო დაბალი იყო ტემპერატურა.
მაქსიმუმზე ფუნქციის გამოკვლევისას მიხელსონმა აღმოაჩინა, რომ აბსოლუტური ტემპერატურის ნამრავლი ტალღის სიგრძის კვადრატზე, რომელიც გამოსხივების მაქსიმუმს შეესაბამება, ნებისმიერი მრუდისათვის მუდმივი სიდიდეა, ე. ი. ტემპერტურის გაზრდით გამოსხივებული ენერგიის მაქსიმუმი გადაინაცვლებს უფრო მოკლე ტალღისაკენ, შემცირებული - გრძელი ტალღისაკენ. 1887 წლის შემოდგომაზე მიხელსონი გერმანიაში მიემგზავრება. იქ მას მოუხდა მუშაობა ბერლინის უნივერსიტეტის ფიზიკის ლაბორატორიაში ჰ. ჰელმჰოლცის ხელმძღვანელობით და სტრასბურგის ფიზიკის ინსტიტუტში, რომელსაც ა. კუნდტი ხელმძღვანელობდა. 1889 წელს იგი წყვეტს მუშაობას კუნდტის ლაბორატორიაში და უკავშირდება პარიზში ა. სტოლეტოვს, რათა მონაწილეობა მიიღოს ელექტრიკოსების მეორე საერთაშორისო კონგრესის მუშაობაში. კონგრესის შემდეგ მიხელსონი ბრუნდება მოსკოვში, სადაც აღმოჩნდა, რომ იგი დაავადებულია ფილტვების ტუბერკულოზით და 1890 წელს ექიმის რჩევით სამკურნალოდ მიემგზავრება შვეიცარიაში. ავადმყოფობის წლებში მიხელსონს დიდი დახმარება გაუწია სტოლეტოვმა. მიხელსონის სიტყვებით, სტოლესტოვმა იხსნა იგი სიკვდილისაგან. 1894 წლის დასაწყისში მიხელსონი გამოკეთდა და დისერტაციის დასაცავად მოსკოვში დაბრუნდა. იმავე წელს შედგა დაცვაც, რის შემდეგაც მას ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი და პროფესორის წოდება მიენიჭა.
მიხელსონის ნიჭი განსაკუთრებით გამოვლინდა წვის პროცესის გამოკვლევისას. წვის ფიზიკის საკითხი, კერძოდ, საკითხი ალის გავრცელებისს სიჩქარისა ფეთქებად გახში, დასმული იყო პრაქტიკულ მოთხოვნილებასთან დაკავშირებით: მრავალ აფეთქებასთან დაკაბშირებით ქვანახშირის შახტში და მაღაროელთა გასანათებელი ნათურის გასაუმჯობესებლად. როდესაც გააანალიზა მან ბუნზენისა და სხვა ფიზიკოსთა გამოკვლევების შედეგები, შენიშნა დიდი სისტემური შეცდომა. გამოკვლევის ორი ხერხით მიღებული რიცხვები მცირედ ეთანხმებოდნენ ერთმანეთს, ეს გარემოება მან ახსნა იმით, რომ დახშულ გარემოში გაზის წვისას შეუძლებელი იყო კუმშვის გავლენის გამორიცხვა. მიხელსონი მკვეთრად ასხვავებს წვის ორ უკიდურეს პროცესს - ნელი წვისა და ფეთქებადი წვის პროცესებს.
1894 წელს მიხელსონი დაინიშნა ფიზიკისა და მეტეოროლოგიის პროფესორად მოსკოვის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტში. 1909-1911 წლებში მიხელსონის პროექტით აშენდა ახალი მეტეოროლოგიური ობსერვატორია. ვლადიმერ მიხელსონი გარდაიცვალა ფილტვების ანთებით მოსკოვში, 1927 წლის 27 თებერვალს, 67 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ფიზიკოსები
ლოლიტა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ლოლიტა შეიძლება აღნიშნავდეს:
აზერბაიჯანის მდინარეები
აზერბაიჯანში 8,400 მსხვილი და პატარა მდინარეა. მდინარეების მთლიანი სიგრძე დაახლოებით 45 000 კმ-ია. აზერბაიჯანის მდინარეები სამხრეთ კავკასიის დიდი მდინარეების შენაკადებს წარმოადგენენ - არაქსი და მტკვარი.
ქვეყნის ყველაზე დიდი მდინარეები
აზერბაიჯანის ყველაზე გრძელი მდინარე მტკვარია, რომელიც სამი ქვეყნის ტერიტორიაზე მდებარეობს - საქართველო, აზერბაიჯანი, თურქეთი. აზერბაიჯანში მდინარე ერთვის კასპიის ზღვას.
მდინარე არაქსის სიგრძე 1072 კმ-ია.
სამუტპრაკანის პროვინცია
სამუტპრაკანის პროვინცია ( จังหวัดสมุทรปราการ) — ერთ-ერთი პროვინცია ტაილანდის ცენტრალურ ნაწილში. პროვინცია დაარსდა აქტის ფარგლებში, რომელიც ეხებოდა სამუთპრაკანის, ნონთაბურის, სამუთსაქონის და ნაქონნაიოკის პროვინციებს. გადაწყვეტილება ძალაში შევიდა 1946 წლის 9 მაისს.
აზერბაიჯანის მდინარეები
მდინარეების სია
მინი|270x270პქ|მტკვარი მინი|270x270პქ|არაქსი მინი|269x269პქ|მდინარე ოხჩუჩაი
სამუტპრაკანის პროვინცია
სუვარნაბჰუმის აეროპორტი არის სამუტპრაკანის ბანგ ფილის, პრავეტის, ბანგკაპის და ლატკრაბანგის ოლქებში.
ისტორია
მარცხნივ|მინი| სანფეტ პრასატის სასახლის ასლი, სიამის უძველესი მუზეუმის პარკი პროვინცია აიუტაიას სამეფოს ეპოქაში შეიქმნა, რომლის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო პრაპადაენგი. ეს იყო სიამის საზღვაო პორტი და დაცული იყო ციხეებით, ქალაქის თხრილებით და ქალაქის კედლებით. მეფე რამა II- მ დაიწყო სამუტ პრაკანის ახალი ცენტრის მშენებლობა 1819 წელს, მას შემდეგ რაც მისმა წინამორბედმა მეფემ ტაკსინმა მიატოვა ქალაქის სიმაგრეები. საერთო ჯამში ექვსი ციხესიმაგრე აშენდა მდინარე ჩაო ფრაიას ორივე მხარეს, ხოლო მდინარის კუნძულზე აღმართეს პაგოდა, ფრა სამუტ ჩედი. ეპროვინცია მონაწილეობას იღებდა პაკნამის ინციდენტში 1893 წლის 13 ივლისს, რომელიც დასრულდა ფრანკო-სიამის ომით. ორიგინალური ექვსი ციხიდან მხოლოდ ორია დღემდე შემორჩენილი: ფი სუა სამუტი და ფრა ჩულაჩომქლაო.
სახელწოდება
ტაიზე სიტყვა სამუტ მომდინარეობს სანსკრიტიდან, სამუდრა, რაც ნიშნავს ,,ოკეანეს" ან ,,ზღვას", ხოლო სიტყვა პრაკანი ასევე სანსკრიტულიდან ითარგმნება როგორც: ,,ციხესიმაგრე" ან ,,კედლები".
გეოგრაფია
სამუტპრაკანი ტაილანდის ყურესა და მდინარე ჩაო ფრაიას შერთვის ადგილას მდებარეობს. პროვინციას ზოგჯერ პაკ ნამს (ปากน้ำ) უწოდებენ, რაც ტაიურად „მდინარის პირს“ ნიშნავს. პროვინციის ნაწილი მდინარის დასავლეთ მხარეს ძირითადად შედგება ბრინჯის საფარებისა და კრევეტების ფერმებისაგან, აგრეთვე მანგროვების ტყეებისგან, ხოლო აღმოსავლეთი ნაწილი ურბანული ცენტრია, სადაც არის სამრეწველო ქარხნები. პროვინცია არის ბანგკოკის მეტროპოლიის ნაწილი. . პროვინციას აქვს სანაპირო ზოლი, რომლის სიგრძეც დაახლოებით 47,2 კილომეტრია. სამუტპრაკანი იყო შეტაკების ადგილი საფრანგეთისა და სიამის ძალებს შორის 1893 წლის 13 ივლისს. ამ ბრძოლაში საფრანგეთმა გაიმარჯვა, რაც საბოლოოდ ფრანკო-სიამის ხელშეკრულებით დასრულდა 1893 წლის 3 ოქტომბერს, რომელმაც მდინარე მეკონგის აღმოსავლეთით მდებარე ტერიტორია გადასცა საფრანგეთს. ეს ტერიტორია თანამედროვე ლაოსის დიდ ნაწილს წარმოადგენს.
ადმინისტრაციული დაყოფა
მინი|298x298px| სამუტპრაკანის პროვინციის რუკა|მარცხნივ
პროვინციის მთავრობა
პროვინცია დაყოფილია ექვს ოლქად ( ამფოები ). ოლქები შემდგომში იყოფა 50 ქვე- ოლქად ( ტამბონები ) და 396 სოფლად ( მუბანები ).
Ადგილობრივი მმართველობა
=== არამუნიციპალური ტერიტორიები === ეროვნული არჩევნებისათვის პროვინცია დაყოფილია სამ ხმის მისაცემ ოლქად.
ბჰუმიბოლის ხიდი
ბჰუმიბოლის ხიდი (ტაი. สะพาน ภูมิพล), ასევე ცნობილი როგორც ინდუსტრიული ბეჭდის ხიდი (ტაი: สะพาน วงแหวน อุตสาหกรรม) არის 13 კმ სიგრძის სამრეწველო ბეჭდის გზა, რომელიც აკავშირებს სამხრეთ ბანგკოკს სამუტ პრაკანის პროვინციასთან. ხიდი ორჯერ ჰკვეთს მდინარე ჩაო ფრაიას.
ეკონომიკა
ნისანს ორი ქარხანა აქვს პროვინციაში, სადაც მთლიანად დასაქმებულია 4000. მათი 30%, ხელშეკრულებითი მუშები არიან. ტაილანდის ნისანის წლიური წარმოების მოცულობა 295,000 მანქანაა, რაც ქმნის ნავარას, ტეანას, ტერრას, ნოუთს, ალმერას, მარჩის, სილფისა და იქს-ტრიალის მოდელებს. წარმოებული მანქანების დაახლოებით 120,000-130,000 ერთეული არის პიკაპი, დანარჩენი სამგზავრო მანქანები. ნისანი აწარმოებს ჰიბრიდულ ელექტრომობილებს (HEV) ელექტრონული ენერგიის ტექნოლოგიისა და ელემენტების ელექტროენერგიისთვის, ბანგ საო თონგის ქარხანაში. მისი წარმოების მოცულობა წელიწადში 370 000 მანქანაა.
Thai Theparos Public Co., Ltd., ტაილანდური სანელებლების წამყვანი მწარმოებელია, რომლის შტაბ-ბინაც მუეანგ სამუტ პრაკანის ოლქში მდებარეობს.
2017 წლის ადამიანის განვითარების ინდექსი
2003 წლიდან, გაეროს განვითარების პროგრამამ (UNDP) ტაილანდში პროგრესი განიცადა. აქ ადამიანის გავითარება ქვე-ეროვნულ დონეზე ხდება, რომელიც მოიცავს ადამიანის განვითარების რვავე ძირითად სფეროს. ეკონომიკური და სოციალური განვითარების ეროვნულმა საბჭომ ცალკეულ პროვინციების განვითარებაზე (NESDB) პასუხისმგებლობა 2017 წლიდან აიღო.
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის პროვინციები
იზაბელა ინგლისელი
იზაბელა ინგლისელი (Isabella of England, Isabella von England, Isabella d'Inghilterra; დ. 1214 — გ. 1 დეკემბერი, 1241) — პლანტაგენეტთა დინასტიის წარმომადგენელი. ინგლისის მეფე ჯონ უმიწაწყლოსა და დედოფალ იზაბელა ანჟულიმელის ქალიშვილი. საღვთო რომის იმპერატრიცა, სიცილიისა და გერმანიის დედოფალი 1235-1241 წლებში როგორც ფრიდრიხ II შტაუფენის მესამე მეუღლე.
ბიოგრაფია
იზაბელა დაიბადა 1214 წელს გლოცესტერში. იგი იყო ინგლისის მეფე ჯონ უმიწაწყლოსა და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ანჟულიმელის უმცროსი ქალიშვილი. მისი გაჩენიდან ორ წელიწადში მამამისი გარდაიცვალა და ტახტზე მისი ძმა, ჰენრი III ავიდა.
რიეტში მეგობრული შეხვედრისას, პაპმა გრიგოლ IX-მ საღვთო რომის იმპერატორ ფრიდრიხ II-ს შესთავაზა, რომ სილამაზითა და გონიერებით ცნობილ ინგლისის მეფე ჰენრი III-ის დაზე, იზაბელაზე დაქორწინებულიყო. ფრიდრიხის მეორე ცოლი, დედოფალი იზაბელა იერუსალიმელი 1228 წელს გარდაიცვალა და იმპერატორი ახალ საცოლეს ეძებდა. თავიდან ფრიდრიხი ფრანგ ქალზე ქორწინებას გეგმავდა ალიანსის შესანარჩუნებლად, მაგრამ შემდეგ იფიქრა, რომ მისი ინგლისური ქორწინებით შესაძლო იქნებოდა ანგლო-ფრანგული ფეოდალური დაპირისპირების აღმოფხვრა და დასავლურ საქრისტიანოში მშვიდობის ჩამოგდება, რაც ახალი ჯვაროსნული ლაშქრობის მოწყობის შანსს შექმნიდა, ამიტომაც იგი პაპის წინადადებას დათანხმდა. 1235 წლის თებერვალში, ლონდონში შედგა იზაბელასა და ფრიდრიხის ნიშნობა.
მისი ძმა, მეფე ჰენრი იზაბელასათვის მზითვში ტრადიციულად ორი ვერცხლით სავსე სკივრის გატანებას აპირებდა, მაგრამ ფრიდრიხის დაჟინებული მოთხოვნით იზაბელას მზითვში 30,000 ოქროს მონეტა გაატანეს. ფრიდრიხმა ეს თანხა ახალი ომების წამოსაწყებად გამოიყენა, რათა თავისი კონტროლი გაემყარებინა ჩრდილოეთ იტალიაზე.
ამ დროისათვის იზაბელა ლამაზი, 21 წლის ქალი იყო, ფრიდრიხი კი 40 წლის, ორჯერ დაქვრივებული მამაკაცი გახლდათ. კიოლნში ყოფნისას მან ადგილობრივი ქალბატონები აღაფრთოვანა, როდესაც მან თავსაბურავი ისე გაიკეთა, რომ მისი სახის დანახვა შესაძლებელი ყოფილიყო.
იზაბელასა და ფრიდრიხის ქორწინება 1235 წლის 15, ან 20 ივლისს შედგა ვორმსში. ქორწინების შედეგად იგი საღვთო რომის იმპერატრიცა, გერმანიისა და სიცილიის დედოფალი გახდა. საქორწინო საჩუქრის სახით, ფრიდრიხმა მას რომში მდებარე სანტ'ანჯელოს ციხესიმაგრე აჩუქა.
ქორწინებისთანავე იზაბელა იმპერატორის უზარმაზარი „ჰარემის“ ნაწილად იქცა, რომელშიც არაბი ქალებიც კი შედიოდნენ. ზემოთ ხსენებულ ჰარემს შავკანიანი საჭურისები იცავდნენ, რითაც ფრიდრიხის სამეფო კარი მუსულმანისას უფრო წააგავდა, ვიდრე ღრმადმორწმუნე კათოლიკე მონარქისას, როგორც ამას თავად ამბობდა. ეს წმინდა წყლის პოლიტიკური ქორწინება იყო, რომელშიც იზაბელა ბედნიერი არ ყოფილა. მას სამეფო კარზე მხოლოდ ორი ინგლისელი ქალის ყოლის უფლება დართეს, ერთი იყო მისი მედდა მარგარეტ ბისეტი, ხოლო მეორე მისი სეფექალი ქეთრინი.
იზაბელა ძირითადად მარტო ცხოვრობდა ნოვენტა-პადოვანაში, სადაც ფრიდრიხი მას რეგულარულად სტუმრობდა. როდესაც მისი ძმა, კორნუოლის ჰერცოგი რიჩარდი ჯვაროსნული ლაშქრობიდან უკან ბრუნდებოდა იზაბელას ესტუმრა, თუმცა იზაბელას არ ჰქონდა ოფიციალურ ვიზიტებზე დასწრების უფლება. მოგვიანებით იგი ქმართან ერთად გადასახლდა ფოჯას საიმპერატორო კარზე, სადაც იგი 1241 წლის 1 დეკემბერს მეოთხე მშობიარობას გადაჰყვა. იგი დაკრძალეს ანდრიაში, ფრიდრიხის მეორე ცოლის, დედოფალ იზაბელა იერუსალიმელის გვერდით. ამის შემდეგ ფრიდრიხმა მეოთხედ და უკანასკნელად იქორწინა თავის საყვარელ ბიანკა ლანჩიაზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1214 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1241 კატეგორია:პლანტაგენეტები კატეგორია:ინგლისის პრინცესები კატეგორია:საღვთო რომის იმპერატრიცები კატეგორია:სიცილიის დედოფლები კატეგორია:გერმანიის დედოფლები კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები
ალბანეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
ალბანეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები — ფიფასა და უეფას წევრი ნაკრები. წარმოადგენს ალბანეთს საერთაშორისო დონეზე 1946 წლიდან. 1946 წელს ნაკრებმა მოიგო ბალკანეთის თასი, მაგრამ არ მიუღია მონაწილეობა უეფა-ს და ფიფა-ს ეგიდით გამართულ დიდ საერთაშორისო ტურნირებზე, მანამ, სანამ 2015 წელს არ მიაღწია წარმატებას და არ მოიპოვა ევრო 2016-ზე მონაწილეობის უფლება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებები კატეგორია:ალბანეთის ფეხბურთი
დომინგოს და გია
დომინგოს ანტონიო და გია (Domingos Antônio da Guia; დ. 19 ნოემბერი, 1912, რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია — გ. 18 მაისი, 2000, იქვე) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, ცენტრალური მცველი. საყოველთაოდ აღიარებულია ბრაზილიის ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს მცველად. 1999 წელს Placar-ის ვერსიით XX საუკუნის 100 საუკეთესო ფეხბურთელს შორის მე-40 ადგილზე დასახელდა.
სანაკრებო კარიერა
1931–1946 წლებში ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში 25 მატჩი ითამაშა.
მსოფლიო ჩემპიონატზე
დომინგოს და გიამ 1938 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის 4 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1912 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2000 კატეგორია:ბრაზილიელი ფეხბურთელები კატეგორია:ვასკო და გამას ფეხბურთელები კატეგორია:კორინთიანსის ფეხბურთელები კატეგორია:ფლამენგოს ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ბოკა ხუნიორსის ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1938 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ახალგაზრდა ივერიელი
„ახალგაზრდა ივერიელი“ — ქართულენოვანი გაზეთი. გამოდიოდა 1990-2008 წლებში თბილისში, კვირაში სამჯერ გამოდიოდა.
„ახალგაზრდა ივერიელის“ წინამორბედი გაზეთებია: „ახალგაზრდა კომუნისტი“, „მესამე ინტერნაციონალი“ (1917), „ ახალგაზრდა კომუნისტი“ (ქუთაისი), „სპარტაკი“ (1922-1925).
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
მიხაილოვსკის სასახლე
მიხაილოვსკის სასახლე (Михайловский дворец) — დიდი არქიტექტურული მნიშვნელობის ძეგლი, რომელიც სანქტ-პეტერბურგის ცენტრში მდებარეობს. სწორედ ამ შენობაშია რუსეთის სახელმწიფო მუზეუმი.
ისტორია
ახალი რეზიდენციის შექმნის იდეა დიდი თავადის, მიხეილ პავლეს ძისთვის, ეკუვნოდა იმპერატორ პავლე პირველს. 1798 წელს იმპერატორმა ბრძანა აეშენებინათ სასახლე თავისი უმცროსი ვაჟისთვის. მან ვერ მოასწრო სასახლის ნახვა, რადგან გადატრიალების დროს დაიღუპა. მიუხედავად მისი სიკვდილისა, ბრძანება შესრულდა და სასახლე აშენდა. სასახლის მშენებლობა იმპერატორ ალექსანდრე პირველის ბრძანებით დაიწყო მაშინ, როცა დიდი თავადი მიხეილი 21 წლის იყო.
სასახლის პროექტი ეკუთვნის არქიტექტორ კარლ როსს, იგი მასზე მუშაობდა 1817 წელს. მას ეკუთვნის ასევე სასახლის მიმდებარედ მთელი რიგი არქიტექტურული ანსამბლის შექმნა. მას ეკუთვნის არა მარტო სასახლის პროექტი, არამედ მის წინ მდებარე მოედანზე არსებული ნაგებობების და ორი ქუჩის: ინჟინერნაიას და მიხაილოვსკაიას დაგეგმარებაც.
1819 წლის აპრილის დასაწყისში შეიქმნა სასახლის მშენებლობასთან დაკავშირებით კომისია. შენობის პროექტის პრეზენტაცია 14 ივლისს შედგა, ხოლო 26 ივლისს მშენებლობა დაიწყო. 1825 წლის 30 აგვისტოს (11 სექტემბერს) სასახლე აკურთხეს. 1895 წელს მიხეილ პავლეს ძის გრანდიოზული სასახლე გადაეცა სახაზინოს. 1895 წლის 13 აპრილს რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის ბრძანებით აქ გაიხსნა „რუსეთის სახელმწიფო მუზეუმი“ მამის, ალექსანდრე III-ის ხსოვნის უკვდავსაყოფად. მუზეუმის მთავარი შენობა კი სწორედ მახაილოვსკის სასახლეა — დიდი თავადიის, მიხეილ პავლეს ძის ბრწყინვალე ნეოკლასიკური რეზიდენცია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
პოსტ მელოუნი
ოსტინ რიჩარდ პოსტი (Austin Richard Post; დ. 4 ივლისი, 1995) — ამერიკელი რეპერი, მომღერალი, სიმღერების ავტორი და მსახიობი. ცნობილია როგორც პოსტ მელოუნი. 2015 წელს გამოუშვა თავისი პირველი სინგლი, სახელწოდებით: „White Iverson“. შემდეგ, მან თანამშრომლობა დაიწყო „Republic Records“-თან.
პოსტმა სადებიუტო ალბომი „Stone“ 2016 წელს გამოუშვა. ალბომის სინგლი „Congratulations“ დიდი ხნის განმავლობაში სარგებლობდა პოპულარობით. პოსტის მეორე ალბომმა „Beerbongs & Bentleys“ (2018) ბილბორდ 200-ზე პირველი ადგილი დაიკავა. 2018 წელს როგორც წლის ალბომი ნომინირებული იყო გრემის ჯილდოზე.
ამერიკაში მას 65 მილიონზე მეტი ჩანაწერი აქვს გაყიდული. კარიერის განმავლობაში, 6-ჯერ აქვს მიღებული გრემი ჯილდოს ნომინაცია.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი რეპერები კატეგორია:დაბადებული 4 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1995
მურა სუთორა
მურა სუთორა (Sinosuthora webbiana, ადრე Suthora webbiana) — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძეა დაახლოებით 13 სმ. შეფერილია ჟანგისფერ-მურად. კუდი გრძელი და საფეხუროვანია. გავრცელებულია აღმოსავლეთ აზიაში სამხრეთი პრიმორიედან ინდოჩინეთამდე. ახლოს მდგომი სახეობები სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში გვხვდებიან. ზამთარში მომთაბარეობს გუნდებად ან მკვიდრად ცხოვრობს. ბუდობს ტყისპირებში ან წყალსატევების სანაპიროებთან გაზრდილ ბუჩქნარში. ბუდე ღრმა და ჯამისებური ფორმისაა, ბუჩქებზე 1 მეტრ სიმაღლემდეა განთავსებული. დედალი დებს 4–5 კვერცხს. იკვებება თესლებითა და მწერებით, რომლებიც ზოგჯერ ხის ქერქიდან ამოჰყავს და კვნეტავს მათ თავისი მასიური ნისკარტით.
სქოლიო
კატეგორია:ჩინური სუთორა
ხულიაკის რაიონი
ხულიაკის რაიონი (Distrito de Juliaca) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-რომანის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 824 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 218 485 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 410 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 533.47 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:სან-რომანის პროვინციის რაიონები
სამხრეთ სუდანის ადმინისტრაციული დაყოფა
thumb|500px|სამხრეთ სუდანის შტატები რეგიონების მიხედვით.{{legend|#9BCD9B|[[ბაჰრ-ელ-ღაზალი}} {{legend|#7AC5CD|ეკვატორია}} {{legend|#EEE685|ზემო ნილოსი}}]] სამხრეთი სუდანი დაყოფილია 10 შტატად. შტატები გაერთიანებულია სამ ისტორიულ რეგიონში: ბაჰრ-ელ-ღაზალი (ჩრდილო–დასავლეთი), ეკვატორია (სამხრეთი), ზემო ნილოსი (ჩრდილო–აღმოსავლეთი). შტატები თავის მხრივ იყოფა 86 მუნიციპალიტეტად.
ბაჰრ-ელ-ღაზალი
ბაჰრ-ელ-ღაზალი სამხრეთ სუდანის ჩრდილო–დასავლეთი რეგიონია, მოიცავს 4 შტატს:
დასავლეთი ბაჰრ-ელ-ღაზალი ყველაზე ნაკლებად დასახლებული შტატია.
ეკვატორია
ეკვატორია სამხრეთ სუდანის სამხრეთი რეგიონია, მოიცავს სამ შტატს:
ცენტრალურ ეკვატორიაში მდებარეობს დედაქალაქი ჯუბა და ის ფართობით ყველაზე პატარაა.
ზემო ნილოსი
ზემო ნილოსი ქვეყნის ჩრდილო–აღმოსავლეთი რეგიონია, მოიცავს სამ შტატს:
სქოლიო
კატეგორია:აფრიკის სადავო ტერიტორიები კატეგორია:სამხრეთ სუდანის შტატები
ბოა-ესპერანსა (პარანა)
ბოა-ესპერანსა (Boa Esperança) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 550 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გოიოერეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 568 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.86 კმ²-ზე. ფართობი 307 381 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ტრაპიზონის ალყა
ტერმინი ტრაპიზონის ალყა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ასკალონის ალყა
ასკალონის ალყა — შვიდთვიანი ალყა, რომელიც შემორტყმული იყო ფატიმიანთა ასკალონის ციხესიმაგრეს. საბოლოოდ დასრულდა ჯვაროსანთა გამარჯვებით და ეს ტერიტორია იერუსალიმის სამეფოს შემადგენლობაში შევიდა.
წინაპირობები
ასკლონი იყო ფატიმიანთა ეგვიპტის უდიდესი და ყველაზე მნიშვნელოვანი სასაზღვრო ციხე. ასკალონთან ახლოს ბრძოლა 1099 წელს გაიმართა მას შემდეგ, რაც პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობა დასრულდა და იერუსალიმი ჯვაროსანთა ხელში გადავიდა. მიუხედავად ევროპელთა გამარჯვებისა, ბანაკში არსებულმა შიდა დაპირისპირებამ გამოიწვია ის, რომ ციხესიმაგრე მუსლიმთა ხელში დარჩა. ამის შემდეგ, ფატიმიანი მმართველები აწყობდნენ ყოველწლიურ მარბიელ ლაშქრობებს იერუსალიმის სამეფოში, რისთვისაც ბლოკპოსტად ასკალონს იყენებდნენ. შესაბამისად სამეფოს სამხრეთი საზღვარი არასტაბილური აღმოჩნდა. ციხის აღებით ჯვაროსნებს ეგვიპტისაკენ გზა გაეხსნებოდათ. ამიტომაც ფატიმიანთა გარნიზონი დიდი და ძლიერი იყო.
1148 წელს მეორე ჯვაროსნულ ლაშქრობაში დამარცხების შემდეგ, კონრად III-მ ალყა შემოარტყა ასკალონს, მაგრამ იძულებული გახდა მოეხსნა ალყა, რადგან იერუსალიმიდან და სხვა ჯვაროსნებისაგან დახმარება არ მიუვიდა. ამავდროულად, იერუსალიმის ჩრდილოეთით და აღმოსავლეთით მდებარე ტერიტორიები გაერთიანდა ნურ ალ-დინ ზანჯის ხელში, რომელიც ალეპოსა და მოსულს მართავდა და მეორე ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდეგ დამასკოც თავის კონტროლის ქვეშ მოაქცია. 1149 წელს ნურ ალ-დინმა ანტიოქიის მთავარი დაამარცხა ინაბის ბრძოლაში. მან ვერ შეძლო ანტიოქიასა და იერუსალიმში ღრმად შეჭრა, მაგრამ მცირე ზომის ჯვარსნული სახელმწიფო აღმოჩნდა მათ ჩრდილოეთითა და აღმოსავლეთით გაერთიანებული მუსლიმი მტრების გარემოცვაში, ძლიერი მმართველით სათავეში. ჯვაროსნებს ეგვიპტისაკენ უნდა მიეპყრათ ყურადღება, რათა გაეფართოვებინათ ტერიტორიები.
დაახლოებით 1150 წელს ბალდუინ III-მ აღადგინა ქალაქი ღაზა, რომელიც ახლა ნანგრევებშია. ქალაქი გადაეცა ტამპლიერ რაინდებს, რომლებიც მუსლიმი მარბიელების წინააღმდეგ იყენებდნენ მას. მდებარეობდა ასკალონიდან 16 კმ-ით (10 მილით) ჩრდილო-აღმოსავლეთით. იერუსალიმის სამეფოს დაარსების დღიდან, სხვა ციხესიმაგრეების აშენებაც დაიწყო ასკალონისაგან დასაცავად. ასეთი ციხეები იყო: იბელინი (32 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით ასკალონიდან, ზღვის სანაპიროზე), ბლანშეგარდი (24 კმ-ით აღმოსავლეთ–ჩრდილო-აღმოსავლეთით ასკალონიდან), ბეტ გიბელინი (31 კმ-ით აღმოსავლეთით ასკალონიდან) და მონჟისარი (რამლის სიახლოვეს, 45 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით ასკალონიდან).
თუმცა, იერუსალიმის სამეფო მალე გაეხვა სამოქალაქო ომში. ბალდუინ III სამეფოს სამართლებრივი მემკვიდრე იყო, მაგრამ დედამისი მელისენდა 1143 წლიდან რეგენტის სახით მართავდა იერუსალიმს. 1152 წელს ბალდუინმა საბოლოოდ მოითხოვა სრული კონტროლის ხელში აღება; ხანმოკლე ბრძოლების შემდეგ მან მიზანს მიაღწია. მოგვიანებით, ამავე წელს ბალდუინმა დაამარცხა დასაპყრობად წამოსული თურქ-სელჩუკები. ამ გამარჯვებით გახალისებულმა ბალდუინმა გადაწყვიტა თავს დასხმოდა ასკალონს 1153 წელს. იგი მთელი არმიით გაემართა ასკალონისაკენ და იანვარში დაიწყო გარშემო მდებარე ხილის ბაღების განადგურება. ბანაკში იმყოფებოდნენ: პატრიარქი ფულკერ ანგულემელი, რაიმონ დე პიუი, ბერნარ დე ტრომელე და სხვა დიდი ბარონები, მათ შორის: ჰუგო დე იბელინი, ფილიპ დე მილი, ონფრუა II ტორონელი და რენო დე შატიიონი. ციხესიმაგრე ალყაში მოაქციეს როგორც ხმელეთიდან, ასევე ზღვიდან, რაშიც დაეხმარათ ფლოტი, ჟერარ სიდონელის მეთაურობით. ჯვაროსნულ ძალებს ასევე აძლიერებდა იმ მომლოცველთა დიდ ჯგუფი, რომლებიც იერუსალიმში მიდიოდნენ მოსალოცად.
ალყა
ქალაქის გარნიზონს შეადგენდა ადგილობრივი კანანიის ტომის მებრძოლები, აგრეთვე ქალაქს იცავდა კაიროდან გამოგზავნილი კავალერიის კონტიგენტი — 400–600 ჯარისკაცი, რომლებიც მონაცვლეობდნენ ყოველ 6 თვეში. ჯვაროსანთა თავდასხმის საპასუხოდ, ვეზირმა იბნ ალ-სალარმა დაიწყო მზადება ქალაქის დასახმარებლად მარტში, ასევე საზღვაო ექსპედიცია. მათი არმია დაიძრა და მიაღწია ბილბეისს, ხოლო იბნ ალ-სალარი ფლოტის საბოლოო მომზადებას ხელმძღვანელობდა, როგორიცაა საფლოტო შემოწმება და ეკიპაჟისათვის ფულის გადახდა. ბილბეისთან მყოფი არმიის მეთაური ალ-სალარის გერი — აბას იბნ აბი ალ-ფუტუჰი იყო, რომელმაც გადაწყვიტა შეთქმულების მოწყობა ალ-სალარის მოსაკლავად, რაც 3 აპრილს განხორციელდა. არმია კაიროში დაბრუნდა, აბასი ახალი ვეზირი გახდა, ხოლო ასკალონი ბედის ანაბარა დატოვეს. ფატიმიანთა ფლოტი ასკალონისაკენ მიდიოდა და ადვილად შეეძლო ჯვაროსანთა 15 გემისაგან შემდგარი ესკადრონის დამარცხება, მაგრამ ქალაქის ნავსაყუდელს არ შეეძლო ამ ფლოტისათვის დიდი ხნით დახმარების გაწევა და ფლოტი ეგვიპტეში დაბრუნდა.
აიგო საალყე კოშკები. ხუთი თვის განმავლობაში მიმდინარეობდა შეტაკებები და ორივე მხარე განიცდიდა გამარჯვებასაც და დამარცხებასაც. ასკალონი იყო უზარმაზარი და პრაქტიკულად მიუწვდომელი; მისი მასიური კედლებისა და კარიბჭეების მიღმა იმყოფებოდა მოალყეებზე ორჯერ მეტი გარნიზონი, მათ ჰქონდათ ერთი წლის სამყოფი საკვების მარაგი. მაისში ეგვიპტური ფლოტი შევიდა ქალაქის ნავსადგურში, რათა ხელახლა შეევსო ასკალონის მარაგები; ჟერარ სიდონელის მცირე ფლოტს არ შეეძლო მათი შეჩერება. თუმცა, ასკალონის დაცემა განაპირობა თვით ალყაში მოქცეულთა დაუდევრობამ: მათ სცადეს ჯვაროსანთა ერთ-ერთი საალყო კოშკის დაწვა, მაგრამ ქარის გამო ცეცხლი ქალაქის კედლებს მოედო, რამაც მათი მასიური ნაწილის დაშლა გამოიწვია. ვილჰელმ ტვიროსელის მიხედვით, ორდენის რაინდები ბალდუინის უცოდინრად შეიჭრნენ ქალაქში, რის შედეგადაც ორმოცამდე რაინდი და ბერნარ დე ტრომელე დახოცილ იქნენ რაოდენობრივად უფრო მეტი გარნიზნის წევრების მიერ. მათი სხეულები ბურჯებზე გამოფინეს, ხოლო თავები ხალიფას გაუგზავნეს კაიროში. სხვა ჩანაწერების თანახმად, რომელიც შექმნილია დამასკელი მემატიანის მიერ, ქალაქის კედლების გარღვევა მისი დაცემის მომასწავებელი იყო; ის საერთოდ არ იხსენიებს ტამპლიერთა შეჭრას. იქიდან გამომდინარე, რომ ვილჰელმ ტვიროსელს არ უყვარდა ორდენი და ევროპაში ჯვაროსნული ომებისას საკმაოდ უზუსტო ახალი ამბები აღწევდა, მისი ნაშრომი სიფრთხილით უნდა განვიხილოთ; მიუხედავად ამისა, უდავოა, რომ ბერნარი ბრძოლის დროს დაიღუპა.
დაღლილობის გამო ჯვაროსნები ალყის მოხსნაზე ფიქრობდნენ. პატრიარქმა და ჰოსპიტალიერებმა მეფე დაარწმუნეს, რომ გამარჯვების ზღვარზე იყვნენ. სამი დღის შემდეგ კიდევ ერთი შეტევა მოხდა და სხვა შესასვლელიც გაიხსნა. 19 აგვისტოს ჯვაროსნები ქალაქში შეიჭრნენ, სამი დღის შემდეგ ციტადელში გამაგრებულებიც დანებდნენ. მოსახლეობას საშუალება მიეცა უსაფრთხოდ დაეტოვებინათ ასკალონი, მათი უმრავლესობა ეგვიპტეში წავიდა.
შედეგები
ასკალონი იერუსალიმის საპატრიარქოს დაქვემდებარებაში გადავიდა, მიუხედავად იმისა, რომ ადრე იგი ბეთლემის ეპარქიაში შედიოდა. ქალაქის მეჩეთი ეკლესიად გადაკეთდა. ასკალონი შევიდა იაფის საგრაფოში, რომელსაც ამ დროს მეფის ძმა — ამალრიკი მეთაურობდა. იაფის და ასკალონის საგრაფო გახდა სამეფოს მთავარი სენიორია და გადაეცემოდა აპანაჟის სახით ან ყველაზე ძლიერ ბარონებს. ასკალონის დაცემამ ხელი შეუწყო ფატიმიანთა ეგვიპტის დაკნინებას. 1162 წელს ამალრიკი მისი ძმის მემკვიდრე გახდა და 1160-იანებში რამდენიმე ლაშქრობა მოაწყო ეგვიპტეში ასკალონიდან (იხ. ჯვაროსანთა ლაშქრობები ეგვიპტეში). ეს ლაშქრობები უშედეგოდ დამთავრდა.
დიდი სლემი (მრავალმნიშვნელოვანი)
დიდი სლემი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ემილ ლაჰუდი
ემილ ჯამილ ლაჰუდი (اميل جميل لحود; დ. 12 იანვარი, 1936) — ლიბანის პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე. ლიბანის მე-11 პრეზიდენტი 1998-2007 წლებში.1959 წლიდან ლიბანის სამხედრო-საზღვაო ძალებშია. 1989 წელს გახდა ლიბანის არმიის მთავარსარდალი. 1998 წელს ლიბანის პარლამენტმა აირჩია 6 წლის ვადით, მაგრამ 2004 წელს ეს ვადა კიდევ სამი წლით გააგრძელა. თანამდებობიდან გადადგა 2007 წლის ნოემბერში.
ბიოგრაფია
ემილ ლაჰუდი დაიბადა 1936 წლის 12 იანვარს (სხვა მონაცემებით 10 იანვარს  ) ქალაქ ბააბდატში, მარონიტის ოჯახში. მამამისი ჯამილ ლაჰუდი მსახურობდა ლიბანის არმიაში და ცნობილი იყო „წითელი გენერლის“ სახელით.
ემილ ლაჰუდმა დაწყებითი განათლება ბეირუთში მიიღო. სწავლა გააგრძელა ბრუმანეს საშუალო სკოალში, რის შემდეგაც გაემგზავრა დიდ ბრიტანეთში საზღვაო საინჟინრო საქმის შესასწავლად ბრიტანეთის სამეფო საზღვაო კოლეჯში. 1959 წელს დაასრულა კოლეჯი, მიიღო მიჩმანის წოდება და მუშაობა დაიწყო ბეირუთის სამხედრო-საზღვაო ბაზაზე. 1962 წლიდან უმცროსი ლეიტენანტია. 1965 წლის ნოემბერშილაჰუდი დანიშნეს სადესანტო გემ „ტირის“ ხელმძღვანელად.
1967 წლის ნოემბერში იგი გააგზავნეს აშშ-ში, სადაც სწავლობდა ქიმიურ ბიოლოგიურ ბაქტერიოლოგიურ კოლეჯში. 1968 წელს ლაჰუდი გახდა ლიბანის სამხედრო საზღვაო ძალების 1-ლი დივიზიის მეთაური. 1969 წლის აპრილში მიიღო ლეიტენანტის წოდება. 1972--1973 წლებში სწავლობდა როდ-აილენდში (აშშ). 1974 წლიდან კომანდორ-ლეიტენანტი, ხოლო 1976წლიდან კომანდორია. 1979-1980 წწ. კვლავ როდ-აილენდში, სადაც მიიღო კაპიტნის წოდება. 1985 წლიდან კონტრ-ადმირალია.
1989 წლის 28 ნოემბრიდან გენერალი ლაჰუდი ლიბანის არმიის მხედართმთავარია. დაიწყო სამოქალაქო ომის შედეგად შესუსტებული არმიის რეფორმირება. მან განაცხადა, რომ საჭირო იყო სხვადასხვა დაჯგუფებების განიარაღება და ჯარის დარჩენა პოლიტიკის მიღმა. ლაჰუდმა დაიწყო არმიის მზადება ისრაელთან, როგორც ქვეყნის „მთავარ მტერთან“ დასაპირისპირებლად. ამავე დროს „მეგობრებად“ მიიჩნევდა ზოგიერთ არაბულ ქვეყანას, მათ შორის სირიას.
1998 წელს ქრისტიანი-მარონიტი ლაჰუდი აირჩიეს ქვეყნის პრეზიდენტად ექვსი წლის ვადით. ამავე წლის 24 ნოემბერს ილიას ჰრაუის ვადის გასვლისთანავე დაიკავა ქვეყნის მეთაურის თანამდებობა. ემილ ლაჰუდმა დაიკავა ქვეყნის სამი ძირითადი თანამდებობიდან ერთ-ერთი ის, რომელიც ხელლმისაწვდომი იყო მარონიტი ქრისტიანისათვის. ჯერ კიდევ 1943 წელს მიღებული „ეროვნული პაქტის“ მიხედვით ქვეყნის პრეზიდენტი შეიძლება გამხდარიიყო მხოლოდ მარონიტი, პრემიერ-მინისტრი - სუნიტი, ხოლო პარლამენტის თავმჯდომარე - შიიტი .
1998 წელს ემილ ლაჰუდთან აზრთა სხვადასხვაობის გამო პრემიერ-მინისტრი ჰარირი თანამდებობიდან გადადგა, მაგრამ 2000 წლის საპარლამენტო არჩევნებში გამარჯვებას მიაღწია. გარდა ამისა, მის კანდიდატურას მხარს უჭერდა სირიის ახალი პრეზიდენტი ბაშარ ასადი. რაფიკ ჰარირი კვლავ პრემიერის თანამდებობას უბრუნდება.
2004წლის 3 სექტემბერს პარლამენტმა კონსტიტუციის სპეციალური შესწორების შედეგად ლაჰუდის უფლებამოსილება კიდევ სამი წლით გააგრძელა. ამის გამო პრემიერი ჰარირი, პროტესტის ნიშნად კვლავ გადადგა. ყოფილი პრემიერი 2005 წლის 14 თებერვალს ტერორისტმა მოკლა 2005 წლის საპარლამენტო არჩევნებშI გაიმარჯვა ანტისირიულმა პარტიამ და მოიპოვა 72 ადგილი 128 კაციან პარლამენტში. ახალი საპარლამენტო უმრავლესობა მხარს უჭერდა ქვეყნის პრეზიდენტის გადადგომას. ერთ-ერთმა ქრისტიანმა ლიდერმა აუნმა განაცხადა, რომ მზად იყო პრეზიდენტის თანამდებობის დასაკავებლად თუკი გადაგდებოდა ემილ ლაჰუდი.
2006 წელს დაიწყო ლიბან-ისრაელის ომი. ლაჰუდმა მხარი დაუჭირა წინააღმდეგობის მოძრაობას, რომელსაც სათავეში შიიტური ორგანიზაცია ჰეზბოლა ედგა.
2007 წელს გადადგა თანამდებობიდან. გადადგომის შემდეგ კვლავ მკაცრად აკრიტიკებდა ისრაელს. 2008 წელს ესტუმრა ირანის პრეზიდენტს და მადლობა გადაუხადა ლიბანის მხარდაჭერისათვის .
სქოლიო
კატეგორია:ლიბანის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 12 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1936
გომბორის წმინდა სერგი რადონეჟელის ეკლესია
გომბორის წმინდა სერგი რადონეჟელის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გომბორში. დგას სოფლის ზედა უბანში, თბილისი-თელავის საავტომობილო გზის მარჯვენა მხარეს რამდენიმე მეტრში. აგებულია 1888 წელს, კავკასიის გრენადერთა საარტილერიო ბრიგადის სახსრებით. 1920-იან წლებში ეკლესია დაარბიეს და ხანგრძლივი დროის განმავლობაში არ ფუნქციონირებდა. საბჭოთა პერიოდში კი სოფლის კინოთეატრად გამოიყენებოდა. 2014 წელს ეკლესიას ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები და მოქმედი გახდა.
მერინეშტი (სინჯერეის რაიონი)
მერინეშტი  (Mărineşti) — სოფელი მოლდოვაში, სინჯერეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 181 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 501 ადამიანს შეადგენდა.
გომბორის წმინდა სერგი რადონეჟელის ეკლესია
ეკლესია გეგმით ოდნავ წაგრძელებული სწორკუთხედია (14,7 X 8,8 მ). მას აღმოსავლეთით ფართო მხრებით გამოყოფილი საკურთხევლის ხუთწახნაგა შვერილი ეკვრის, დასავლეთით კი — ორსართულიანი სამრეკლო, რომელიც 1909 წელსაა აგებული. ეკლესიის შიდა სივრცე დადაბლებული პროპორციებისაა და დასრულებულია ბრტყელი ჭერით, რომელიც საკურთხევლის ჭერის დონეზეა. ინტერიერი შელესილი და შეთეთრებულია.
სამრეკლო ორსართულიანია გეგმით კვადრატული და თითქმის მთლიანად აგურითაა ნაგები. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. სამრეკლოს ქვედა სართული ეკლესიის კარიბჭის ფუნქციას ასრულებს. ეკლესიის ფასადის გაფორმება ეკლექტიკურია. შენობის გარეგანი სახე საერო და საეკლესიო ხუროთმოძღვრების ელემენტების შერევითაა შექმნილი. ეკლესიის კედლები დასრულებულია კბილანა ლავგარდნით. ეკლესია თუნუქის ორფერდა სახურავითაა დახურული.
მერინეშტი (სინჯერეის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინჯერეის რაიონის სოფლები
ხაჩმაზი (ოღუზი)
ხაჩმაზი (Xaçmaz) — სოფელი აზერბაიჯანში,   ოღუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 6284 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოღუზის რაიონის სოფლები
თეოდორ ბილროთი
მინი|თეოდორ ბილროთი თეოდორ ბილროთი (Theodor Billroth; დ. 26 აპრილი, 1829, ბერგენი — გ. 6 თებერვალი, 1894, აბაცია) — გერმანელი ქირურგი. სამედიცინო განათლება მიიღო გრაიფსვალდში, გეტინგენსა და ბერლინში. იყო ქირურგიული კლინიკის პროფესორი ციურიხსა (1859) და ვენაში (1867). დაამუშავა ახალი ოპერაციები: საყლაპავი მილისა და კუჭის რეზექცია, ხორხისა და წინამდებარე ჯირკვლის ამოკვეთა. ჩიყვის ოპერაცია და სხვა. პირველმა გააკეთა წარმატებით კუჭის გასავლის (პილორუსის) კიბოს ოპერაცია (1881). აქედან დაიწყო კუჭის ქირურგიის სწრაფი განვითარება.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერმანელი ქირურგები კატეგორია:დაბადებული 26 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1829 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1894
ტრაპიზონის ალყა (1461)
ტრაპიზონის ალყა — ოსმალთა იმპერიის სულთან მეჰმედ II-ის მეთაურობით, ტრაპიზონის იმპერიის წინააღმდეგ გამართული ექსპედიციის ფარგლებში, ამავე სახელით ცნობილი იმპერიის დედაქალაქ ტრაპიზონის ალყაში მოქცევა და შედეგად ტრაპიზონის იმპერიის დაცემა. ალყა რომელიც 1460 წლის 14 სექტემბერიდან - 1461 წლის 15 აგვისტომდე გრძელდებოდა, ნაწილი იყო ოსმალეთის იმპერიის ვრცელი დაპყრობითი კამპანიისა, რომელიც კოორდინირებული თუ დამოუკიდებელი პატარ-პატარა სახმელეთო და საზღვაო მანევრირებებისაგან შესდგებოდა. ტრაპიზონელი მმართველები იმედებს ქრისტიან მოკავშირეებზე ამყარებდა, რომლებსაც დახმარება უნდა აღმოეჩინათ მათვის, იმ შემთხვევაში თუ ოსმალეთი ოდესმე შეეცდებოდა ტრაპიზონის იმპერიის დაპყრობას, თუმცა მსგავსი ფაქტის წინაშე დამდგარ იმპერატორ დავით კომნენოს, დახმარება არავისგან არ მიუღია.
ოსმალთა იმპერიის სახმელეთო კამპანია, რომელიც თავდაპირველად მიზნად სინოპის სამთავროს დაპყრობას ისახავდა ერთ თვეზე მეტ ხანს გაგრძელდა. ეს ლაშქრობა გაუდაბურებული მთების გადალახვით, სხვადასხვა ოპონენტებთან რამდენიმე მცირე შეტაკებებით და ქალაქ ტრაპიზონის ალყით დასრულდა. ოსმალთა ლაშქარი კარგად გამაგრებულ ქალაქს ხმელეთიდანაც და ზღვიდანაც იქამდე ბლოკავდნენ, სანამ იმპერატორი დავით კომნენოსი არ დასთანხმდა ქალაქ ტრაპიზონის დათმობას შემდეგ პირობებზე: მისი მცირე სამფლობელოს სანაცვლოდ, დავითი მიიღებდა ვრცელ სამფლობელოებს ოსმალეთის იმპერიის სხვა მხარეში, სადაც მისი ოჯახი და სასახლის წევრები მშვიდად იცხოვრებდნენ. ტრაპიზონელი მოქალაქეებისთვის ეს შეთანხმება საბედისწერო აღმოჩნდა, სულთანმა ტრაპიზონის მოსახლეობა სამ ჯგუფად დაჰყო; შედეგად ერთი ნაწილი კონსტანტინოპოლში გადაასახლეს, მეორე ჯგუფი სულთნის მონებად გამოცხადდა, ხოლო უკანასკნელ ჯგუფს ნება მიეცა მშვიდად ეცხოვრათ ტრაპიზონის მიდამოებში, თუმცა არა ქალაქის კედლებს შიგნით.
ბეიაზით ოზთურქი
ბიოგრაფია
დაიბადა 1969 წლის 12 მარტს თურქეთის ქალაქ ბოლუში. ბეიაზითი მამის მხრიდან ქართველია. მამა პოლიციელი, ხოლო დედა დიასახლისი იყო. დაამთავრა ანადოლუს უნივერსიტეტის ხელოვნების ფაკულტეტი.
უნივერსიტეტში სწავლასთან ერთად, მუშაობდა ესქიშეჰირის რადიოში. 1996 წლიდან დღემდე წამყვანია თურქეთის ყველაზე პოპულარულ შოუს — Beyaz Show-ის, რომელიც გადის Kanal D-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:თურქი მსახიობები
რელიგია აზიაში
მინი რელიგია აზიაში - რელიგიური პრაქტიკების ერთობლიობა აზიის რეგიონში. აზია ტერიტორიით და მოსახლეობის რაოდენობით უდიდესი კონტინენტია, აქ წარმოიშვა მსოფლიოს უძველესი წამყვანი რელიგიები, მათ შორის ბუდიზმი, ქრისტიანობა, კონფუციანიზმი, ინდუიზმი, ისლამი, ჯაინიზმი, იუდაიზმი, შინტო (სინტოიზმი), სიქიზმი, დაოსიზმი და ზოროასტრიზმი. აზია გამოირჩევა კულტურული და რელიგიური მრავალფეროვნებით, რეგიონში აქტიურია მსოფლიოს ყველა ძირითადი რელიგიური ტრადიცია და მუდმივად ჩნდება ახალი მიმდინარეობები. აზიის ყველაზე დიდი რელიგიებია ინდუიზმი და ისლამი, ორივეს დაახლ. 1,2 მილიარდი მიმდევარი ჰყავს.
ინდუიზმი
ინდუიზმი აზიის და მსოფლიოს ერთ-ერთი უდიდესი რელიგიაა, რომელსაც დაახლოებით 1,2 მილიარდი მიმდევარი ჰყავს. დემოგრაფიულად ინდუიზმი უმსხვილესი რელიგია ინდოეთში (79,8%), ნეპალში (81,3%) და კუნძულ ბალიზე (83,5%), აქვს მიმდევრონა აზიის სხვა ქვეყნებშიც, მათ შორისაა ბუტანი, ფიჯი, ინდონეზია, მალაიზია, ბანგლადეში, პაკისტანი  სინგაპური, შრი-ლანკა, არაბეთის გაერთიანებული საამიროები, ომანი, იემენი, რუსეთი, საუდის არაბეთი, ბაჰრეინი, ქუვეითი, კატარი, მიანმარი, ფილიპინები და ავღანეთი. ინდუიზმის აქვს რამოდენიმდ მთავარი მიმდინარეობა: ვიშნავიზმი, შივიზმი, შმარტიზმი და შაქტიზმი. მაგრამ ინდუისტების დაყოფა ათასამდე მიმდინარეობად შეიძლება. 2020 წლის მონაცემებით ინდოეთში ინდუისტების მოსახლეობა 1.10 მილიარდს შეადგენს. ნეპალში - 23,5 მილიონს, ბანგლადეშში 14,5 მილიონი ინდუისტია.
ინდუიზმი უფრო ძველია, ვიდრე ჩაწერილი ისტორია, ამიტომ მისი წარმოშობის ზუსტი დრო უცნობია. ინდუიზმს არ ჰყავს ერთი დამფუძნებელი; ის მრავალფეროვანი ტრადიციების, მითოლოგიებისა, პრაქტიკებისა და რწმენების შერწყმის შედეგია. ბუდიზმი, ჯაინიზმი და სიქხიზმი ძველ ინდოეთში ინდუიზმიდან წარმოიშვა.
ისლამი
ისლამი აზიის ერთ-ერთი უდიდესი რელიგიაა დაახლოებით 1,2 მილიარდი მიმდევარით. ისლამი მონოთეისტური აბრაამული რელიგიაა, რომელიც ეფუძვნება ყურანის წმინდა წიგნს, რომელიც ღმერთის (ალაჰის) სიტყვებად ითვლება და მუჰამედის სწავლებებს, რომელსაც ღმერთის უკანასკნელ წინასწარმეტყველად თვლიან. სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში ყველაზე დიდი მუსულმანური მოსახლეობა ინდონეზიაში, პაკისტანში, ინდოეთსა და ბანგლადეშშია, ყოველ ქვეყანაში 100 მილიონზე მეტი მიმდევარით. აშშ-ს მთავრობის მონაცემებით 2006 წელს ჩინეთში 20 მილიონი მუსლიმი ცხოვრობდა. დასავლეთ აზიაში უდიდესი მუსლიმური მოსახლეობა ირანსა და თურქეთშია, შუა აზიაში - ავღანეთი და უზბეკეთი.
ბუდიზმი
ბუდიზმი სიდიდით მეოთხე მსოფლიო რელიგიაა და მესამე აზიაში, აზიის მოსახლეობის 12% ბუდისტია. ბუდიზმი უმრავლესობის რელიგიაა მონღოლეთში (54%), ლაოსაში (67%), შრი-ლანკაში (70%), იაპონიაში (20%. - 36% ან 67%), ბუტანში (75%), ტიბეტში (79%), მიანმარში (89%), ტაილანდში (95%) და კამბოჯაში (98%). დიდი ბუდისტური მოსახლეობა ცხოვრობს ჩინეთში (18,2%), ტაივანში (35%), მაკაოში (17%), ჩრდილოეთ კორეაში (13,8%), ნეპალში (10,7%), ვიეტნამში (10%), სინგაპურში (33%), ჰონგ კონგში (15%) და სამხრეთ კორეაში (22,9%). აქვს გარკვეული მიმდევრობა ინდოეთში, ინდონეზიაში, მალაიზიაში, ბრუნეიში, ფილიპინებსა და რუსეთში. ბუდიზმი დააარსა სიდჰარტა გაუტამამ, რომელიც ბუდას სახელითაა ცნობილი.
დაოსიზმი
დაოსიზმი მრავალფეროვანი ფილოსოფიური და რელიგიური ტრადიციის რელიგიაა, რომელიც დაფუძვნებულია "დაოს" (გზა, პრინციპი, მამოძრავებელი ძალა) პრინციპის თანახმად ცხოვრების წესზე. კონცეფცია ეზიარება სხვა ჩინურ ფილოსოფიებსა და რელიგიებს.
დაოსიზმის ფუძემდებლად ითვლება ფილოსოფოსი ლაოცზი, რომლის ფილოსოფია დაოსიზმის ეტალონად ითვლება. თუმცა, ზოგი უარჰყოფს მის არსებობას.
დაოსიზმის პრინციპებია კეთილსინდისიერება და ეთიკა, ბუნებრივობა, სიმარტივე და მინიმალიზმი, " სამი საგანძური": თანაგრძნობა, ზომიერებას და თავმდაბლობა და სხვა დაოსიზმის გარკვეული სკოლების მიხედვით.
ხაჩმაზყიშლაყი
ხაჩმაზყიშლაყი (Xaçmazqışlaq) — სოფელი აზერბაიჯანში,   ოღუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 557 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოღუზის რაიონის სოფლები
მიხეილ გულუა
მიხეილ ეგნატეს ძე გულუა (დ. 3 იანვარი, 1905, ბათუმი, — გ. 29 აპრილი, 1967, თბილისი) — ქართველი ინჟინერ-არქიტექტორი, საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი (1960).
დაამთავრა საქართველოს საინჟინრო–სამშენებლო ინსტიტუტი (1932). წლების მანძილზე სხვადასხვა თანამდებობა ეკავა სამშენებლო ორგანიზაციებში — საბჭოთა კავშირის ნავთობის მრეწველში, საქართველოს სახალხო მეურნეობის საბჭოს ნავთობისა და ქიმიური მრეწველობის სამმართველოს სისტემებში, 1959-1967 წლებში იყო მადნეულის სამთო–გამამდიდრებელი კომბინატის დირექტორი. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას კომუნალური მშენებლობის ტექნიკუმში და საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 3 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1905 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
გიროკასტრის ოლქი
გიროკასტრის ოლქი (Qarku i Gjirokastrës) — ერთ-ერთი ალბანეთის თორმეტი ოლქიდან. ფართობი შეადგენს 2 884 კმ²-ს, ხოლო მოსახლეობა, 2011 წლის აღწერის მიხედვით, 72 176 ადამიანს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი გიროკასტრა. ოლქი იყოფა 3 რაიონად.
სქოლიო
კატეგორია:ალბანეთის ოლქები
უნა-სანის კანტონი
უნა-სანის კანტონი (Unsko-sanski kanton, Unsko-sanska županija, Унско-сански кантон) — ბოსნია და ჰერცეგოვინის შემადგენლობაში შემავალი ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის 10 კანტონიდან ერთ-ერთი.
გეოგრაფია
მდებარეობს ქვეყნის უკიდურეს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. სახელწოდება მიიღო მდინარეების უნის და სანის შედეგად. კანტონის ადმინისტრაციული ცენტრია ბიჰაჩი. შედგება 8 თემისაგან. 2003 წლისათვის კანტონის მოსახლეობის 94 %-ს შეადგენდნენ ბოსნიელები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის კანტონები
თეოდორ კოხერი
ბიოგრაფია
ემილ თეოდორ კოხერი დაიბადა ბერნში 1841 წელს. მამა ინჟინერი იყო და დიდი გავლენა მოახდინა კოხერის შრომის კულტურაზე, დედა კი ღრმად მორწმუნე პროტესტანტი (მორავიული ეკლესიის მრევლი) და მზრუნველი ქალი იყო; თავად კოხერიც ყოველთვის მორწმუნე ქრისტიანი იყო. 1865 წელს კოხერმა დაამთავრა ბერნის უნივერსიტეტი, სადაც მის მასწავლებლებს შორის იყვნენ ჰერმან-ასკან დემე, გეორგ-ალბერტ ლიუკე, თეოდორ ბილროთი და ბერნჰარდ ლანგენბეკი. 1866 წლიდან იყო ლიუკეს ასისტენტი და პრივატ-დოცენტი, მუშაობდა ჰემოსტაზის (სისხლდენის შეჩერების) ექსპერიმენტულ მეთოდებზე, მხრის ამოვარდნილობის ქირურგიული კორექციის ტექნიკაზე.
1872 წელს, ბილროთისა და ლანგენბეკის რეკომენდაციით, კოხერი სტრასბურგში გადასული ლიუკეს ნაცვლად დაინიშნა ბერნის უნივერსიტეტის ორდინარულ პროფესორად და ქირურგიული კლინიკის დირექტორად. ამ პოზიციაზე კოხერი 45 წლის განმავლობაში მუშაობდა, მიუხედავად არაერთი მიწვევისა პრაღაში, ვენასა და ბერლინში. ამ პერიოდში კოხერმა პირველად მიმართა ჩიყვის სამკურნალოდ ფარისებრი ჯირკვლის ამოკვეთის მეთოდს (თირეოიდექტომია). პაციენტთა ამ ჯგუფში 1883 წელს მან აღწერა ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციის დაკარგვით გამოწვეული მდგომარეობა („კრეტინიზმი“) და ამ პრობლემის თავიდან აცილების მიზნით დაამუშავა ჯირკვლის ნაწილობრივი ამოკვეთის მეთოდი. 1912 წლისთვის კოხერს ფარისებრ ჯირკვალზე შესრულებული ჰქონდა 5 000-მდე ქირურგიული ჩარევა და საკუთარ პრაქტიკაში ამ ოპერაციის სიკვდილიანობა 18 %-იდან 0,5 %-მდე შეამცირა. კოხერმა ასევე დახვეწა კუჭზე, ფილტვებზე, ენაზე, თავის ტვინის ნერვებზე ოპერაციების მეთოდები, თიაქარკვეთის ტექნიკა, ცეცხლნასროლი ჭრილობების მკურნალობის გზები. ქირურგიულ პრაქტიკაში მან ერთ-ერთმა პირველმა დაამკვიდრა ჯოზეფ ლისტერის მიერ მოწოდებული სრული ასეპტიკის პრინციპი. მისი მრავალრიცხოვანი ნაშრომებიდან აღსანიშნავია: „ჭრილობების ანტისეპტიკური მკურნალობა“ (Die antiseptische Wundbehandlung, 1881), „ლექციები ქირურგიული ინფექციების შესახებ“ (Vorlesungen über chirurgische Infektionskrankheiten, 1911) და „ოპერაციული ქირურგიის სახელმძღვანელო“ (2 ტომად; Chiruigische Operationslehre, 1911).
თეოდორ კოხერი იყო მრავალი სამეცნიერო და სასწავლო ორგანიზაციის საპატიო წევრი, 1902 წელს — ბერლინში გერმანიის ქირურგთა საზოგადოების პრეზიდენტი, 1905 წელს — ბრიუსელში ქირურგთა პირველი საერთაშორისო კონგრესის თავმჯდომარე, 1913 წელს — შვეიცარიის ქირურგთა საზოგადოების პირველი პრეზიდენტი. 1909 წელს ფარისებრი ჯირკვლის პრობლემებზე ნაშრომებისათვის მიიღო ნობელის პრემია და გახდა ამ ჯილდოს მფლობელი პირველი შვეიცარიელი და პირველი ქირურგი. 1912 წელს ბერნის უნივერსიტეტს ბიოლოგიური კვლევების ინსტიტუტის ფუნქციონირებისთვის შესწირა 200 000 შვეიცარიული ფრანკი. ჰყავდა მეუღლე — მარი ვიჩი და სამი ვაჟიშვილი, რომელთაგან უფროსი — ალბერტი — ქირურგიის ასისტენტ-პროფესორი და მამამისის აქტიური თანამშრომელი იყო. თეოდორ კოხერი 1917 წელს გარდაიცვალა, 75 წლის ასაკში, მის მიერ წარმოებული უკანასკნელი ოპერაციიდან რამდენიმე დღეში.
ეპონიმები
კოხერმა შექმნა არაერთი ოპერაციული მეთოდი, ქირურგიული ხელსაწყო და ინსტრუმენტი, რომელიც მის სახელს ატარებს. თანამედროვე სამედიცინო ტერმინოლოგიაში გამოიყენება კოხერის სახელთან დაკავშირებული ეპონიმები:
სქოლიო
კატეგორია:შვეიცარიელი ქირურგები კატეგორია:დაბადებული 25 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1841 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1917 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:შვეიცარიელი ნობელის პრემიის ლაურეატები
დავით გულუა
დავით დავითის ძე გულუა (დ. 11 ივნისი, 1954, დაბა ჩხოროწყუ) — ქართველი გენერალ-მაიორი (1993), ვიცე-ადმირალი (2008).
დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკისა და მექანიზაციის ფაკულტეტი 1978 წელს და იურიდიული ფაკულტეტი 2000 წელს. აფხაზეთის ომის დროს იყო საქართველოს ეროვნული გვარდიის საბრძოლო ნაწილის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი, კორპუსის მეთაურის მოადგილე, 1992 წლის დეკემბრიდან — აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მინისტრი. 1996 წლიდან იყო საქართველოს სატრანსპორტო პოლიციის მთავარი სამმართველოს უფროსი, 1997 მაისიდან — სატრანსპორტო პოლიციის დეპარტამენტის თავმჯდომარე, 2003-2008 წლებში — სანაპირო დაცვის დეპარტამენტის დირექტორი. 2009 წლიდან ორგანიზაცია „საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა-დევნილთა კონგრესის“ თავმჯდომარე. დაჯილდოებულია ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენით (1994).
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 11 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:ჩხოროწყუში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:აფხაზეთის ომის მონაწილეები კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენის კავალრები
თბილისის 51-ე საჯარო სკოლა
სქოლიო
112
ვინსენტ პრაისი
ვინსენტ ლეონარდ პრაისი უმცროსი (Vincent Leonard Price Jr; დ. 27 მაისი, 1911 — გ. 25 ოქტომბერი, 1993) — ამერიკელი კინოსა და თეატრის მსახიობი, რომელიც განთქმული იყო გამორჩეული ხმის ტემბრით და საშინელებათა ფილმებში მონაწილეობით. მისი კარიერა მოიცავდა სხვა ჟანრებსაც: ნუარი, დრამა, მისტიკა, თრილერი და კომედია. მონაწილეობა აქვს მიღებული ასზე მეტ ფილმში, რომელთა შორისაც ყველაზე ცნობილია „ცვილის ფიგურების სახლი“, „აშერთა ოჯახის დაქცევა“, „მთხრებლი და ქანქარა“, „ყორანი“, „წითელი სიკვდილის ნიღაბი“ და „საშინელი ექიმი ფაიბსი“.
დაიბადა სენტ-ლუისში 1911 წლის 27 მაისს. მამა, ვინსენტ ლეონარდ პრაისი უფროსი იყო საკონდიტრო საწარმოს უფროსი, ხოლო დედა, მარგარეტ კობი (1874 – 1946) სკოლის დირექტორი. ვინსენტი სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლობდა იელის უნივერსიტეტში. მისი სამსახიობო დებიუტი შედგა 1938 წელს. ჰოლივუდის დიდების ხეივანში პრაისს ორგზის გაუხსნეს ვარსკვლავი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 27 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ვალიელ-ამერიკელები კატეგორია:ვალიელ-ამერიკელები კატეგორია:ამერიკელი გამხმოვანებლები კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ქველმოქმედები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ბიზნესმენები
ბრიტანი ენდრიუსი
ფილმოგრაფია
1995-2016 წლებში მონაწილეობა მიიღო 380 ფილმში.
სია
და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:დაბადებული 13 აგვისტო კატეგორია:ამერიკელი ქალი პორნომსახიობი კატეგორია:ამერიკელი სტრიპტიზიორები
მერეშეშტი
მერეშეშტი (Mărăşeşti) — სოფელი მოლდოვაში, სინჯერეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 96 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 171 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინჯერეის რაიონის სოფლები
ხალხალი (ოღუზი)
ხალხალი (Xalxal) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ოღუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 812 კაცი. ხალხალი ქართლის ცხოვრებაში, ასევე სომეხი ისტორიკოსების იეღიშესა და მოვსეს კალანკატვაცის მიერ იხსენიება საქართველოს სამეფოს უკიდურეს აღმოსავლეთ მიჯნად.
სქოლიო
კატეგორია:ოღუზის რაიონის სოფლები კატეგორია:საქართველოს ისტორიული სოფლები
გებო
framed|გებო
გებო (ᚷ) — ძველი გერმანული ანბანის მეშვიდე რუნა. რუნის სახელწოდება ნიშნავს „ძღვენს“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუნები
გიორგი გოგოლაშვილი
გიორგი ბიძინას ძე გოგოლაშვილი (დ. 24 ივლისი 1948, სოფ. კურსები, ახლანდ. ტყიბულის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ენათმეცნიერი, ქართველურ ენათა მკვლევარი; ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1992), პროფესორი (1994).
ბიოგრაფია
1971 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფილოლოგიის ფაკულტეტის კავკასიურ ენათა განყოფილება. 1975 წლიდან მუშაობდა თსუ-ს ახალი ქართული ენის, 1992 წლიდან კი — ძველი ქართული ენის კათედრაზე; 2003 წელს აირჩიეს ამავე კათედრის გამგედ. 1978 წლიდან მუშაობდა არნოლდ ჩიქობავას სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტში: იყო სწავლული მდივანი (1982–1985), დირექტორის მოადგილე (1985–1995), განყოფილების ხელმძღვანელი (1995–1996), წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი (1996 წლიდან), უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი (2006 წლიდან).
გოგოლაშვილი შრომები ეძღვნება ძველი და ახალი ქართული ენის მორფოლოგიის, ენისა და კულტურის, ქართული დიალექტოლოგიის, ენის ისტორიის საკითხებს. სხვადასხვა დროს იყო საქართველოს პრეზიდენტთან არსებული ქართული ენის სახელმწიფო კომისიის წევრი, ჟურნალ „ბურჯი ეროვნებისას“ გამომცემელ-რედაქტორი, „საენათმეცნიერო ძიებანის“ მთავარი რედაქტორი, ჟურნალ „ენათმეცნიერების საკითხების“ მთავარი რედაქტორის მოადგილე. 1994 წელს პედაგოგიურ საქმიანობაში გაწეული ღვაწლისათვის დაჯილდოვდა იაკობ გოგებაშვილის მედლით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:დაბადებული 24 ივლისი კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ენათმეცნიერები კატეგორია:გოგოლაშვილები
წიგნი ლევიტელთა
წიგნი ლევიტელთა, ლევიანნი (ბერძ. Λευιτικός, „Leuitikos“) — ძველი აღთქმის ხუთწიგნეულისა და ბიბლიის მესამე კანონიკური წიგნი. ტერმინი მომდინარეობს სეპტუაგინტის ბერძნული თარგმანიდან (Levitikón) და მის შინაარსზე მიუთითებს: წიგნში კულტთან და საკულტო მსახურებით დაკავებულ ადამიანებთან, ანუ ლევიელებთან დაკავშირებული ნორმებია აღწერილი. 27-ე თავის მცირე დასკვნითი ნაწილის გამოკლებით წიგნი ოთხ დიდ კანონად იყოფა:
განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა სიწმინდის სამ ტიპს: საზოგადოებრივს, საკულტოსა და საერო სიწმინდეს. ლევიტელთა წიგნში საკრებულოსა და მღვდელმსახურთათვის მოცემულ წესთა ზედმიწევნით დაცვა ისრაელი ხალხის უბიწო, წმინდა და მომთხოვნ ღმერთთან ახლო ურთიერთობისთვის მომზადებას ისახავს მიზნად:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი აღთქმის წიგნები