cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვაჯრაიანა
მინი|[[ბუდას თვალები, სვაიამბჰუნათი, კატმანდუ, ნეპალი]] ვაჯრაიანა (სანსკრ. वज्रयान Vajrayāna; ტიბ. დორჯე თეპა „ალმასის გზა“; მონღ. Очирт хөлгөн, Ochirt Hölgön) — ბუდიზმის ტანტრული მიმართულება, წარმოიშვა მაჰაიანას გარემოცვაში ახ. წ. V საუკუნეში. ალბათ, ვაჯრაიანას საფუძვლებში დევს ინდური ტანტრიზმი, თუმცა ბევრი თანამედროვე მკვლევარი ამ მოსაზრებას უარყოფს, ბუდისტურ ტანტრიზმს დამოუკიდებლად განვითარებად მიმდინარეობად გამოყოფენ. ვაჯრაიანა გავრცელებულია ტიბეტში, ნეპალში, მონღოლეთში, რუსეთში, ბჰუტანსა და იაპონიაში (შინგონის სკოლა).
მე-8 საუკუნის დასაწყისიდან ვაჯრაიანაში სხვადასხვა ბუდისტურმა სკოლებმა დაიწყეს გამოყოფა: ნიინგმა, კაგიუ, კარმაპა, დუგპა, საკია, კადამპა, გელუგპა. კადამპას გარდა ყველა ეს სკოლა დღემდე შემორჩა.
ასევე ჰქვია ტანტრული ბუდიზმი, ტანტრაიანა (ტანტრის ბორბალი), მანტრაიანა (მანტრის ბორბალი), ფალაიანა (შედეგის ბორბალი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბუდისტური სკოლები
ხმორდოლა
ხმორდოლა — მდინარე დასავლეთ საქართველოში, თერჯოლის მუნიციპლაიტეტში. სათავე აქვს სოფელ ქვედა ალისუბნის მიდამოებში, ზღვის დონიდან 280 მ სიმაღლეზე. ერთვის მდინარე ჩოლაბურს (ყვირილის მარჯვენა შენაკადი). სიგრძე 12 კმ. უმთავრესად საზრდოობს წვიმის წყლით.
ლიტერატურა
კატეგორია:იმერეთის მხარის მდინარეები
.mp
.mp — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ჩრდილოეთ მარიანას კუნძულებისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
mp კატეგორია:ჩრდილოეთ მარიანას კუნძულები
ნასადგომარის სამაროვანი
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
პორტია სიმპსონ-მილერი
225პქ|მინი|პორტია სიმპსონ-მილერი ლუკრეცია პორტია სიმპსონ-მილერი (დ. 12 დეკემბერი 1945) — იამაიკელი პოლიტიკური მოღვაწე, სახალხო ნაციონალური პარტიის ლიდერი (ოპოზიციაში იყო 2007–2011 წწ.) და ქვეყნის მეშვიდე პრემიერ-მინისტრი 2006 წლის 30 მარტიდან 2007 წლის 11 სექტემბრამდე.
იგი იყო იამაიკის პირველი ქალი პრემიერ-მინისტრი. კვლავ დაიკავა ქვეყნის პრემიერის თანამდებობა 2011 წლის 29 დეკემბერს გამართული საპარლამენტო არჩევნების შედეგად, რომელშიც სახალხო ნაციონალურმა პარტიამ გაიმარჯვა და მიიღო 41 მანდატი 63-ადგილიან საკანონმდებლო ორგანოში
სქოლიო
კატეგორია:იამაიკის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:ქალი პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 12 დეკემბერი
სარწმუნოების სიმბოლო
სარწმუნოების სიმბოლო, მრწამსი — ქრისტიანობაში მოკლე, მაგრამ ზუსტი სიტყვით გადმოცემული სწავლება რწმენის უმთავრესი დებულებების შესახებ. აღმოსავლეთის მართლმადიდებლური ეკლესიები სარგებლობენ  ნიკეის პირველ და კონსტანტინოპოლის მეორე მსოფლიო საეკლესიო კრებების დროს შემუშავებული ტექსტით, ამიტომაც ის „ნიკეა–კონსტანტინოპოლის  სარწმუნოების სიმბოლოდაც“ მოიხსენიება. დასავლეთის კათოლიკური და პროტესტანტული ეკლესიები იყენებენ ე.წ. მოციქულთა სარწმუნოების სიმბოლოს. სარწმუნოების სიმბოლოს მიზანია ჩამოატყალიბოს სამების წევრთა თანასწორობის და თანაარსებობის კონცეფცია. ქართულ ენაში ეს სიმბოლო ცნობილია „მრწამსის“ სახელწოდებით.
ცნობილია სარწმუნოების სიმბოლოს ერთი რედაქცია, რომელიც იწოდებოდა ნინევიელთა სახელწოდებით. მასში საგანგებოდ იყო ყურადღება გამახვილებული ძე ღმერთის (ქრისტეს) თანასწორობის II თანატოლობის მოძღვრების შესახებ — მამა ღმერთთან.
ისტორია
ისტორიულად საწრმუნოების სიმბოლო კათაკმეველთა ანუ ახალმოქცეულთა მოსამზადებლად წარმოიშვა, რომლებიც ეკლესიის წევრობის, ნათლისღების საიდუმლოსათვის ემზადებოდნენ. იგი ყოველ მოსანათლს უნდა წაეკითხა და ამით თავისი რწმენა გამოეხატა. წევრებს, ანუ სიმბოლოს შემადგენელ ნაწილებს, ორგვარი მნიშვნელობა ჰქონდათ: ერთი მხრივ, გამოცხადების ჭეშმარიტებაზე მიუთითებდნენ, რომელიც მორწმუნეებს სარწმუნოების დოგმატად უნდა მიეღოთ, ხოლო მეორე მხრივ, იმ ერესებისაგან იცავდნენ, რომლის წინააღმდეგაც იყვნენ მიმართულნი.
„სიმბოლო“ ბერძნული სიტვაა და ქართულად ნიშნავ იმას, რაც „აერთიანებს, კრებს, აკავშირებს“. კერძოდ, სარწმუნოების სიმბოლო ყველა იმ ჭეშმარიტებას „შეიცავს“, რომლებიც, როგორც ეს ეკლესიამ იცის და სწამს, ქრისტეში ადამიანის ცხოვრების სრულყოფისათვის, ცოდვისა და სულიერი დაღუპვისაგან მისი გადარჩენისათვის აუცილებელია.
პირველ სამ საუკუნეში იერუსალიმის, ალექსანდრიის, კესარიის, ანტიოქიის, რომისა და აკვილიის ყველა მნიშვნელოვან ადგილობრივ ეკლესიას ნათლისღებისათვის სარწმუნოების საკუთარი სიმბოლო ჰქონდა. იყვნენ რა სულით ერთმანეთის მსგავსნი, როგორც ერთი და განუყოფელი სარწმუნოების გამომხატველნი, ერთმანეთისგან სიტყვათა წყობით განსხვავდებოდნენ; თითოეულს მხოლოდ ის თავისებურება ახასიათებდა, რომელიც ამა თუ იმ ცდომილების უარყოფას უკავშირდებოდა და იმ ადგილებში იყო გავრცელებული, სადაც ესა თუ ის სიმბოლო გამოიყენებოდა. ამჟამად ამ სიმბოლოთაგან შედარებით ცნობილი და ავტორიტეტული III ს-ის სწავლული ეპისკოპოსის წმ. გრიგოლ საკვირველმოქმედის სიმბოლოა, რომელშიც ყოვლადწმიდა სამების სამივე პირის საკუთარ თვისებებსა და მათ სრულ თანასწორობაზე სწავლებაა გადმოცემული.
რთი სარწმუნოებრივი განსაზღვრების შედგენის საერთო საეკლესიო აუცილებლობა წარმოიშვა IV ს-ის დასაწყისში არიანელობასთან ბრძოლის პირობებში. ეს ამოცანა ნიკეის მსოფლიო კრებაზე (325) გადაწყდა, რომელმაც საკუთარი ოროსი - დოგმატური ხასიათის ეპისტოლე - გამოსცა. ამ ოროსში, რომელიც კესარიის ან იერუსალიმის ეკლესიების ძველი სანათლავი სიმბოლოები. საფუძველზე შედგა, ძისა და მამის ერთარსობის ფორმულირება შევიდა.
სარწმუნოების სიმბოლო, რომლითაც მართლმადიდებლური ეკლესია დღეს სარგებლობს, თავიდან „ნიკეის“ მრწამსის ერთ-ერთი გამოხატულება იყო (ნიკეის მრწამსის ამ გადმოცემის სპეციფიკურ დამუშავებაში მდგომარეობდა), რომელიც ანტიოქიურ-იერუსალიმური სანათლავი სიმბოლოების საფუძველზე 370 წლის შემდეგ შედგა. ხოლო ლიტურგიკული სიმბოლო მამებმა კონსტანტინეპოლის (მეფექალაქის) II მსოფლიო კრებაზე (381) დააზუსტეს და მიიღეს. ამგვარად, მის სახელწოდებად ნიკეა-კონსტანტინეპოლის სარწმუნოების სიმბოლო განმტკიცდა.
კვინობი
კვინობი (ბერძ. κοινοβιος, ერთობლივი ცხოვრება, საერთო საცხოვრებელი; κοινός + βίος, საერთო + ცხოვრება) – ქრისტიანული სამონასტრო კომუნა, განდეგილობასთან ერთად სამონასტრო ცხოვრების ორიდან ერთი ფორმა. ძველი ქართული ენის ძეგლებში მის აღსანიშნავად გვხვდება კჳნობი, ან კჳნობიონი. . სამეცნიერო ლიტერატურაში დამკვიდრებულია ასევე ლათინიზირებული ფორმიდან მომდინარე ტერმინი კენობიტური მონასტერი.
სარწმუნოების სიმბოლო
ისტორია
შემდგომ სარწმუნოების ეს სიმბოლო აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ყველა ეკლესიაში გავრცელდა. ეფესოს საეკლესიო კრებამ თავისი მეშვიდე კანონით აკრძალა ახალი სიმბოლოების შექმნა.
კვინობი
პირველი კენობიტური მონასტერი დააარსა პახომი დიდმა 318 წელს სამხრეთ ეგვიპტეში. კვინობის ცხოვრებას აწესრიგებს მონასტრის წესდება, ანუ ტიპიკონი. კენობიტურ მონასტერში მცხოვრებ მონაზვნებს არ აქვთ საკუთრების უფლება და მათი შრომის ყოველგვარი ნაყოფი მონასტრის საკუთრებაა. კვინობის წინამძღვარს კვინობიარხი ეწოდება.
სარწმუნოების სიმბოლო
სარწმუნოების სიმბოლოს ტექსტი
საეკლესიო ტრადიციით, ტექსტის უკეთ გასაგებად და განსამარტავად, მიღებულია მისი დაყოფა თორმეტ წევრად. ტექსტი სწორედ ამგვარი დაყოფითაა მოცემული:
კვინობი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონაზვნობა
სარწმუნოების სიმბოლო
სარწმუნოების სიმბოლოს ტექსტი
აღსანიშნავია, რომ მანამდე არსებულ სიმბოლოებს საფუძვლად ედო პატარა მრწამსის სახელწოდებით ცნობილი სიმბოლო, რომელიც 12 მუხლისაგან შედგებოდა და ქრისტეს თორმეტი მოციქულის მიერ იყო თვითოეულად თქმული:
სქოლიო
კატეგორია:ქრისტიანული თეოლოგია
კოტკა-ჰამინის ქვერეგიონი
კოტკა-ჰამინის ქვერეგიონი (Kotkan-Haminan seutukunta) ― ფინეთის კიმენლააკსოს რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 80 937 ადამიანს შეადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:ფინეთის ქვერეგიონები კატეგორია:კიმენლააკსოს გეოგრაფია
Young Blood
Young Blood — ჯერი ლიბერის და მაიკ სტოლერის მიერ დაწერილი სიმღერა. იგი პირველად 1957-ს ჯგუფმა The Coasters ჩაწერა.
სქოლიო
კატეგორია:The Beatles-ის სიმღერები კატეგორია:1957 წლის სიმღერები
გრეხოვკა (დუვანის რაიონი)
გრეხოვკა  (Греховка; Греховка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დუვანის რაიონში.
ოფიციალურად გაუქმდა 2005 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:დუვანის რაიონის სოფლები
.mq
.mq — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) მარტინიკასთვის.
რესურსები ინტერნეტში
mq კატეგორია:კომუნიკაციები მარტინიკაზე
Toppdomän
სენ-ლუი
სენ-ლუი (Saint-Louis) შეიძლება იყოს:
Eurhopalothrix omnivaga
Eurhopalothrix omnivaga — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Eurhopalothrix-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
დავით უკლება
დავით ბახვას ძე უკლება (დ. 27 დეკემბერი, 1919 — გ. 26 ივლისი, 1999) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1971), პროფესორი (1985), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1984).
1950-იანი წლების ბოლოს ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში შექმნა ლანდშაფტმცოდნეობის ჯგუფი (ხელმძღვანელი დავით წერეთელი, ხოლო შემდეგ დავით უკლება). 1961–73 წლებში ამავე ინსტიტუტის ლანდშაფტმცოდნეობის ჯგუფის ხელმძღვანელი იყო, ხოლო 1973–81 წლებში ლაბორატორიის ხელმძღვანელი. იგი ითვლებოდა ამ დარგის აღიარებულ სპეციალისტად საქართველოში. 1981–89 წლებში იგი ინსტიტუტის ფიზიკური გეოგრაფიის განყოფილების ხელმძღვანელი იყო. 1950 წელს დავით უკლება აკადემიკოსმა ალექსანდრე ჯავახიშვილმა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში სამუშაოდ მიიწვია. აქ მან განვლო გზა უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომლიდან განყოფილების გამგემდე. 1953 წელს ინსტიტუტის სწავლული მდივანიც იყო.
დავით უკლებამ შექმნა მყარი საფუძველი საქართველოში ლანდშაფტმცოდნეობის დარგის განვითარებისათვის. მრავალმხრივი იყო მისი კვლევის ინტერესი, მაგრამ ძირითადად, მთიანი მხარეების ბუნებრივი პირობებისა და რესურსების კვლევას მიუძღვნა მან 200-მდე სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის 7 მონოგრაფია, რომელთა დიდი ნაწილი დაბეჭდილია ქართულ, რუსულ, ინგლისურ, ფრანგულ, პოლონურ და ჩეხურ ენებზე. მის მიერ გამოქვეყნებული ცნობილი სამეცნიერო ნაშრომები მიეძღვნა საქართველოსა და მისი რეგიონების ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონებისა და შესწავლის საქმეს.
მის მიერ დადგინდა სხვადასხვა რანგის ანთროპოგენური ლანდშაფტები, რომელთა კლასიფიკაცია და ზოგადი სამეურნეო შეფასება მთიანი ქვეყნებისათვის პირველად შესრულდა საქართველოს მაგალითზე. 1970 წელს, დავით უკლებას მეთოდიკით, მისი ხელმძღვანელობით პირველად შეიქმნა „საქართველოს ლანდშაფტური რუკა“ ქართულ და რუსულ ენებზე. დავით უკლებას ხელმძღვანელობით და მისი უშუალო მონაწილეობით, მის მიერ დამუშავებული ლანდშაფტური კვლევის მეთოდების საფუძველზე, საქართველოს, სომხეთისა და აზერბაიჯანის წამყვან გეოგრაფთა ერთობლივი მუშაობის შედეგად, შედგენილ იქნა ამიერკავკასიის პირველი საშუალომასშტაბიანი ლანდშაფტური რუკა, რომელიც მოსკოვში გამოიცა 1983 წელს.
დავით უკლება ავტორია არაერთი ფუნდამენტური ნაშრომისა, რომელთაგან აღსანიშნავია: „გეოგრაფიის ტერმინოლოგია“ (1967), „აღმოსავლეთ საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონება სოფლის მეურნეობის მიზნებისათვის“ (1968), „აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანი მხარეების ლანდშაფტები და ფიზიკურ-გეოგრაფიული რაიონები“ (1974), „საქართველოს ანთროპოგენური ლანდშაფტები“ (1983), „კოლხეთის დაბლობი“ (თანაავტ., 1990) და სხვა. იგი ავტორია 1992 წელს გამოცემული საქართველოს სასწავლო-გეოგრაფიული ატლასისა, რომელიც სახელმწიფო პრემიით დაჯილდოვდა. დავით უკლებას ინიციატივითა და მისი ხელმძღვანელობით შეიქმნა „ზოგადგეოგრაფიულ ტერმინთა ენციკლოპედიური ლექსიკონი“ (2014).
აღსანიშნავია მისი პედაგოგიური მოღვაწეობაც. იგი წლების მანძილზე კითხულობდა ლექციების კურსს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და საქართველოს სხვა უმაღლეს სასწავლებლებში. მისი ხელმძღვანელობით არაერთმა მეცნიერმა წარმატებით დაიცვა საკანდიდატო და სადოქტორო დისერტაცია. იყო მრავალი მეცნიერის სადისერტაციო ნაშრომის ოპონენტი.
დავით უკლება მთარგმნელობით საქმიანობასაც ეწეოდა; უცხო ენებიდან გადმოთარგმნილი აქვს არაერთი გეოგრაფიული სახელმძღვანელო. მისი ღვაწლი არაერთი ჯილდოთი აღინიშნა, მას მინიჭებული ჰქონდა საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის წოდება, იყო საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1994), ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის პრემიის ორგზის ლაურეატი (1987, 1993). პროფესორი დავით უკლება შეყვანილია ამერიკის ბიოგრაფიული ინსტიტუტის მიერ 1998 წელს გამოცემულ ცნობარში „მსოფლიოს 5 ათასი გამოჩენილი პიროვნება“.
დავით უკლებას დიდი მცდელობით პირველად შეიქმნა ქართული ჟურნალი „გეოგრაფია“. 1998 წელს გამოვიდა ჟურნალის პირველი ნომერი. სულ გამოვიდა ამ სამეცნიერო-მეთოდური, ილუსტრირებული ჟურნალის მხოლოდ ორი ნომერი.
მშობლები, და-ძმები
დავით ბახვას ძე უკლება დაიბადა 1919 წლის 27 დეკემბერს იმერეთის სოფელ ეწერში (მაშინდელ ჩხარის რაიონში, დღევანდელი თერჯოლის მუნიციპალიტეტი), შეძლებული გლეხის ოჯახში. წინაპრები ოდითგან სასულიერო წრეს მიეკუთვნებოდნენ. მათი განაყოფის ბევრი წარმომადგენელი მღვდელი ან მღვდელმთავარი იყო, ამიტომ გვარი ეკლესიაში დაფასებულ ადგილს იკავებდა და სახელმწიფო გადასახადებშიც შეღავათი ჰქონდა.
ბახო (გრიგოლ) ბიქტორის ძე უკლებამ (დაბადებული 1890 წელს სოფელ ეწერში) ცოლად შეირთო 17 წლის ფოტინე სიმონის ასული გეწაძე. მათ ექვსი შვილი შეეძინათ (უფროსი გოგონა მცირეწლოვანი იმსხვერპლა ყვავილმა). დავით უკლებას უმცროსი ძმა ოთარი თავის მოგონებებში წერს:
ბახო უკლებას ოჯახი 40 ქცევა სახნავ-სათეს და სავენახე მიწას ფლობდა. ამიტომ არ არის გასაკვირი, რომ საქართველოს გასაბჭოება როგორც იდეოლოგიური, ისე მატერიალური თვალსაზრისით, მიუღებელი იყო შეძლებული გლეხისათვის. ჯერ კიდევ, 1924 წლის გამოსვლების დროს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიისათვის სავარაუდო მხარდაჭერისთვის (გრიგოლ რობაქიძესთან პირადი ნაცნობობა, ედპ-ს აქტიური წევრის, ცოლისძმის, პლატონ გეწაძის მიმალვის ხელშეწყობა) დააპატიმრეს, თუმცა მტკიცებულების სიმწირის გამო რამდენიმე თვეში გაათავისუფლეს, სამაგიეროდ, ვერ გადაურჩა 1937 წლის რეპრესიას. 1937 წლის 21 დეკემბრის დადგენილებით ბახო უკლებას 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა. მიუხედავად ამისა, სასჯელის ზომა ხან იზრდებოდა, ხან მცირდებოდა.
„ხალხის მტერი“ ჯერ დააპატიმრეს და მეტეხის ციხეში ჩასვეს, ხოლო შემდეგ კი გადაასახლეს შორეულ ციმბირში. ოჯახს არანაირი ინფორმაცია მასზე არ ჰქონდა. მხოლოდ ომის დამთავრების შემდეგ, გადასახლებიდან დაბრუნებულმა ერთ-ერთმა პირმა შეატყობინა ოჯახს, რომ ის ცოცხალი იყო.
ომის დროს, სასჯელის ვადის მორიგი „გადახედვის“ შემდეგ ყარაღანდის ოლქში მდებარე ბანაკში გადაიყვანეს. მანამდე კი იყო ცენტრალური ციმბირის ბანაკი — სპეციალიზაციით ხე-ტყის ჭრა. სწორედ იქ მოჭრილ-დამუშავებული მორების ნაწილი აღმოჩნდა სვირის სატვირთო სადგურში. ბახოს დაპატიმრებიდან ორი წლის შემდეგ, ერთ საღამოს თანასოფლელმა ოჯახს შეატყობინა, რომ სვირის სატვირთო სადგურში ხე-ტყით დატვირთული შემადგენლობა იდგა და ზოგ მორზე სახელიც იყო ამოჭრილი. შუაღამეს დავითი დედასთან და ძმასთან ერთად მდინარე ყვირილის ფონით გადავიდნენ მეორე ნაპირზე და სვირის სადგურში ჭრაქის შუქზე ათვალიერებდნენ შორეული აღმოსავლეთიდან ჩამოტანილ მორებს. ერთ მორზე ამოჭრილი იყო სახელი — ბახო. ეს იყო პირველი არაპირდაპირი ცნობა, რომ ბახო უკლება მეტეხის ციხეს ცოცხალი გადაურჩა. დავით უკლებას შვილები იგონებდნენ, რომ უცრემლოდ ვერ უყურებდა კადრებს ფილმიდან „მონანიება“.
1953 წელს, სტალინის გარდაცვალების შემდეგ, ბახო უკლება ამნისტიით განთავისუფლდა. სასჯელი მოეხსნა, მაგრამ საქართველოში დასაბრუნებლად საჭირო იყო ოჯახის თანხმობა. იგი ინვალიდად ითვლებოდა და მის მოვლა-პატრონობაზე პასუხისმგებლობა ოჯახს დაეკისრებოდა. „ინვალიდობა“ კი თვითდაზიანების შედეგი იყო. სწორედ ხელის დაზიანების შემდეგ შეუმსუბუქეს სამუშაო პატიმარს და სამზარეულოში გაამწესეს. იმავე წლის აგვისტოს ბოლოს ბახო უკლება დაუბრუნდა დედას, ცოლ-შვილს, ოჯახის ახალ წევრებს — სიძეს, რძალს და შვილიშვილებს. მისი პატიმრობის პერიოდში გარდაიცვალა ბახოს ვაჟი გიორგი. ბახო უკლება გარდაიცვალა 1976 წელს.
ბახოს მეუღლე ფოტინე გეწაძე ოთხი მოზარდის და ასაკში შესული დედამთილის პატრონად იყო დარჩენილი. უფროსი ვაჟი ანატოლი მოსკოვში გამგზავრებამდე ცოტა ხნით ადრე, 20 წლის ასაკში გარდაიცვალა. თბილისში სწავლობდნენ დავითი და გიორგი. მესამე ვაჟი ოთარიც უნივერსიტეტში ჩაირიცხა. უმცროსმა ქალიშვილმა ლილიმ ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტის მათემატიკის ფაკულტეტზე გააგრძელა სწავლა. ფოტინე უკლება 1977 წელს გარდაიცვალა.
სწავლის პერიოდი
ბოლოს ორწლიან სამშენებლო სასწავლებელში მოეწყო. ერთ წელიწადში სასწავლებელი ტექნიკუმად გადაკეთდა და თბილისში გადაიტანეს. დავითიც თბილისში გადავიდა და ტექნიკუმიც წარჩინებით დაამთავრა. უმაღლესი სასწავლებელი სამშენებლო პროფილით შეარჩია და საბუთები პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საინჟინრო-სამშენებლო ფაკულტეტზე შეიტანა. ცოტა ხანს ესწრებოდა ლექციებს, გამოიტანა საბუთები, წავიდა სოფელში და სკოლაში მათემატიკის მასწავლებლად დაიწყო მუშაობა.
1937 წელს დავით უკლება თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტის სტუდენტი გახდა. იმავე წლის დეკემბერში დავითის მამა — ბახვა დააპატიმრეს, რის გამოც დავითის უნივერსიტეტიდან გარიცხვის საკითხიც დადგა, თუმცა დავითმა სწავლის გაგრძელება მაინც შეძლო. სულ მალე იგი აქტიურად ჩაება უნივერსიტეტის ყოველდღიურ ცხოვრებაში. იგი უნივერსიტეტის თეატრალურ დასშიც ჩაირიცხა და რამდენიმე სპექტაკლში ეპიზოდურ როლებსაც ასრულებდა. 1941 წელს ომის დაწყების გამო დავითმა სწავლა შეწყვიტა. 1947 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი. 1947 წელს სწავლა გააგრძელა დამამთავრებელ კურსზე და თან ფიზიკური გეოგრაფიის კათედრაზე ლაბორანტად დაიწყო მუშაობა. კათედრას იმ დროს განაგებდა ბორის დობრინინი. სწორედ მისი წინადადებით, დავით უკლებამ ასპირანტურაში ჩააბარა მისაღები გამოცდები და ბორის დობრინინის ხელმძღვანელობით შეუდგა საკვალიფიკაციო თემაზე მუშაობას. მან საასპირანტო კურსის ვადაში ჩააბარა საკანდიდატო მინიმუმის საგნები და ასისტენტად დაიწყო მუშაობა. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურის კურსი ფიზიკური გეოგრაფიის განხრით 1947–50 წლებში გაიარა. 1951 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: „ზემო სვანეთის ფიზიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება“.
ზოგადი შტრიხები
დავით უკლებას სამეცნიერო კვლევის სფერო ფიზიკური გეოგრაფიის სხვადასხვა მიმართულებას მოიცავდა. მათგან მთავარს მთიანი მხარეების ბუნებრივი პირობების და რესურსების კვლევა, საქართველოს და მისი რეგიონების ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონება, ადამიანის და ბუნების ზემოქმედების შედეგად მოდიფიცირებული ლანდშაფტების გამოვლენა და შეფასება წარმოადგენდა. ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი საკითხის კვლევა, ბუნებაში ობიექტურად არსებული ცალკეული ბუნებრივი და ანთროპოგენური ტერიტორიული ერთეულების გამოვლენას და მათ რუკაზე ასახვას საჭიროებდა. ყოველივე ამის გამო დავით უკლებას მიერ შეიქმნა არაერთი რუკა, რომელთაგან აღსანიშნავია „საქართველოს ლანდშაფტების რუკა“, რომელიც განთავსებულია 1964 წელს, გეოგრაფიის ინსტიტუტში, აკადემიკოს ალექსანდრე ჯავახიშვილის ხელმძღვანელობით შექმნილ საქართველოს პირველ ეროვნულ ატლასში („საქართველოს სსრ ატლასი“), ქართულ და რუსულ ენებზე.
წვრილმასშტაბიანი სამეცნიერო-საცნობარო ლანდშაფტური რუკები თავისი მრავლისმომცველი შინაარსით, სხვადასხვა გამოყენებითი თვალსაზრისით მნიშვნელოვანია, მაგრამ ისინი მოუხერხებელია წვრილკონტურიანობის გამო. საშუალომასშტაბიანი და მსხვილმასშტაბიან ლანდშაფტურ რუკებს კი მეტად დიდი პრაქტიკული გამოყენება აქვთ. ლანდშაფტური რუკა იმითაც არის მნიშვნელოვანი, რომ იგი საფუძველს წარმოადგენს ისეთი სპეციალური რუკებისთვის, როგორიცაა, მაგალითად ბუნებრივი დარაიონების, ბუნების დაცვის, რეკრეაციული, მელიორაციული და სხვა.
1970 წელს, დავით უკლებას მეთოდიკით, მისი ხელმძღვანელობით პირველად შეიქმნა „საქართველოს ლანდშაფტური რუკა“ (კედლის სასწავლო რუკა, მასშტაბი 1:600000), მელენტი სანებლიძისა და ქრისტეფორე ჯაყელის თანაავტორობით, ქართულ და რუსულ ენებზე, 1983 წელს კი საქართველოს, სომხეთისა და აზერბაიჯანის წამყვან გეოგრაფთა ერთობლივი მუშაობის შედეგად შედგენილ იქნა ამიერკავკასიის პირველი საშუალომასშტაბიანი ლანდშაფტური რუკა, რომელიც მოსკოვში გამოიცა 1983 წელს. ბეჭდური სახით, ცალკე გამოცემული კარტოგრაფიული ნაშრომების გარდა, დავით უკლებას სხვადასხვა კრებულში გამოქვეყნებულ სტატიებს თან ერთვის მის მიერ შედგენილი კარტოგრაფიული მსხვილმასშტაბიანი რუკები. ასეთებია, მაგალითად „აღმოსავლეთ საქართველოს ბუნებრივი ლანდშაფტებისა და ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონების რუკა“, „საქართველოს ისტორიული წარსულის (XVIII ს.) ბუნებრივი კომპლექსები“, „საქართველოს ლანდშაფტების რუკა ვახუშტის მიხედვით“, „იაღლუჯას მაღლობის ლანდშაფტური რუკა“, რუკა - „თბილისის და მისი მიდამოების ლანდშაფტები“, „კოლხეთის დაჭაობებული ვაკის ლანდშაფტური რუკა“ და სხვა.
დავით უკლებას მოღვაწეობის ძირითად სფეროს შეადგენდა ლანდშაფტმცოდნეობა. იგი ამ დარგის აღიარებული სპეციალისტი იყო. ინტენსიურად მუშაობდა ლანდშაფტმცოდნეობის თეორიული და პრაქტიკული კვლევის საკითხებზე. ამ პრობლემას მან 200-მდე სამეცნიერო ნაშრომი მიუძღვნა, მათ შორის 7 მონოგრაფია, რომელთა დიდი ნაწილი დაბეჭდილია ქართულ, რუსულ, ინგლისურ, ფრანგულ, პოლონურ და ჩეხურ ენებზე. უკლებას მიერ გამოქვეყნებული საყურადღებო სამეცნიერო შრომები, მიეძღვნა საქართველოსა და მისი რეგიონების ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონებისა და შესწავლის საქმეს. ამ მიმართულებით მისი აღმავლობის მაჩვენებელია მის მიერ გამოქვეყნებული ორი მონოგრაფია: „აღმოსავლეთ საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონება სოფლის მეურნეობის მიზნებისათვის“ (1968) და „აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანი მხარეების ლანდშაფტური და ფიზიკურ-გეოგრაფიული რაიონები“ (1974).
დავით უკლება მუშაობდა ქართულ საბჭოთა ენციკლოპედიაში. არის ენციკლოპედიაში ჩართული მრავალი სტატიის ავტორი. ეწეოდა მთარგმნელობით საქმიანობასაც. მან დიდი ამაგი დასდო სასკოლო გეოგრაფიული სწავლების საქმეს. ავტორია 1992 წელს გამოცემული საქართველოს სასწავლო-გეოგრაფიული ატლასისა.
გზა ინსტიტუტში
დავით უკლება 1950 წელს აკადემიკოსმა ალექსანდრე ჯავახიშვილმა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში სამუშაოდ მიიწვია. აქ მან განვლო გზა უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომლიდან განყოფილების გამგემდე. 1953 წელს ინსტიტუტის სწავლული მდივანიც იყო. დავით უკლებას დახასიათებისას 1957 წელს აკადემიკოსი ალექსანდრე ჯავახიშვილი აღნიშნავდა:
დავით უკლება წლების განმავლობაში სათავეში ედგა ინსტიტუტის ფიზიკური გეოგრაფიის განყოფილებას, რომელიც ინსტიტუტის დაარსებისთანავე შეიქმნა და ერთ-ერთი წარმატებული იყო. ფიზიკური გეოგრაფიის განყოფილება იმთავითვე შეეცადა კომპლექსურ ფიზიკურ-გეოგრაფიულ (ლანდშაფტურ) კვლევას შესაფერისი ადგილი დაეჭირა საერთო სამეცნიერო მუშაობაში. გაიშალა მუშაობა ბუნებრივ-გეოგრაფიული პირობების მეცნიერული შესწავლისათვის.
დაიწყო საქართველოს რაიონების ფიზიკურ-გეოგრაფიული აღწერა; ხუთი წლის განმავლობაში შედგა 12 რაიონის ფიზიკურ-გეოგრაფიული შინაარსის სხვადასხვა მასშტაბის 60 რუკა, თუმცა იმ პერიოდში ვინაიდან საგამომცემლო საქმე მოუგვარებელი იყო გეოგრაფიის ინსტიტუტის მიერ შესრულებული სამეცნიერო ნაშრომები, უმთავრესად ხელნაწერის სახით დაგროვდა, მაგრამ ბევრი მათგანი მაინც გამოქვეყნდა.
თავდაპირველად დავით უკლება ეკონომიკური გეოგრაფიის განყოფილების თანამშრომელი იყო. განყოფილება ბუნებრივ პირობებსა და საკურორტო მეურნეობის თემატიკაზე მუშაობდა. იმ დროს ინსტიტუტის შრომათა კრებულები მიძღვნილი იყო ცალკეული რეგიონების ფიზიკურ-გეოგრაფიული ან ეკონომიკური პრობლემებისადმი და ამ საკითხებზე მნიშვნელოვან სამუშაოებს დავით უკლება ასრულებდა.
1952 წელს თანაავტორობით დამუშავებულია საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიული და ეკონომიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება. დავით უკლებას მიერ შესრულებულია ცალკეული ოლქების ბუნებრივი პირობებისა და რესურსების დახასიათება.
1954 წელს შესრულებულ ნაშრომში „გარე კახეთის ბუნებრივი სიმდიდრეები“ დახასიათებულია გარე კახეთის რაიონების როგორც მადნეული, ისე არამადნეული წიაღისეული, მათი გეოგრაფიული განლაგება და სამეურნეო თვალსაზრისით ათვისების შესაძლებლობანი. 1964 წელს გამოვიდა საქართველოს პირველი ეროვნული ატლასი — „საქართველოს ატლასი“, რომელშიც გამოქვეყნდა „საქართველოს ლანდშაფტური რუკა“ და „ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონების რუკა“, რომელთა ავტორები იყვნენ ალექსანდრე ჯავახიშვილი, დავით უკლება, ქრისტეფორე ჯაყელი და მელიტონ სანებლიძე. ამ სამუშაოთა პარალელურად, ლანდშაფტური კვლევის გაფართოებისა და უხვი საველე მასალების დაგროვების შედეგად, შესრულდა მნიშვნელოვანი შრომა, 1970 წელს, თბილისში გამოიცა საშუალომასშტაბიანი ფერადი „საქართველოს ლანდშაფტური რუკა“, რომლის ავტორები იყვნენ დავით უკლება, ქრისტეფორე ჯაყელი და მელიტონ სანებლიძე.
სამეცნიერო კვლევა
დავით უკლებას სამეცნიერო კვლევის პროფილი იყო მთიანი ქვეყნის ბუნებრივი კომპლექსი, როგორც საწარმოო რესურსი და წარმოების გარემოს პირობები. მან მნიშვნელოვანი სამუშაო ჩაატარა და არაერთი სამეცნიერო ნაშრომი გამოაქვეყნა საქართველოს ცალკეული რეგიონების და მთლიანად საქართველოს შესახებ. ნაშრომებში მოცემულია ბუნებრივი პირობების სამეურნეო შეფასება და გამოყენების მეცნიერულად დასაბუთებული პერსპექტივები.
დავით უკლებას საინტერესო შრომას წარმოადგენს „ქვემო ქართლის ბუნებრივი პირობები და რესურსები“, რომელშიც დეტალურადა გაშუქებული ქვემო ქართლის ბუნებრივი კომპლექსები. აქაც მნიშვნელოვანია ის, რომ შრომაში მოცემულია ბუნებრივი კომპლექსების სამეურნეო შეფასება, რასაც პრაქტიკულ-გამოყენებითი მნიშვნელობა აქვს. საყურადღებოა აგრეთვე ნაშრომი „ზემო იმერეთის ბუნებრივი პირობები და რესურსები“, რომელშიც მოცემულია რეგიონის ბუნებრივი კომპლექსის ცალკეული ელემენტების დახასიათება მხოლოდ სამეურნეო მნიშვნელობის თვალსაზრისით. ზემო იმერეთს მიეძღვნა აგრეთვე მისი მეორე შრომაც — „ზემო იმერეთის კურორტები და სააგარაკო ადგილები“, სადაც დახასიათებულია არსებული კურორტები, მათი მდგომარეობა და განვითარების შესაძლებლობანი.
საინტერესო შრომებია თანაავტორობით შესრულებული. მათ შორის აღსანიშნავია — 1956 წელს რუსულ ენაზე გამოცემული „საქართველოს ბუნებრივი პირობები და რესურსები“, რომელიც დაიბეჭდა წიგნში „საქართველო“. აგრეთვე აღსანიშნავია კოლექტიური მონოგრაფია — „თბილისი“, რომელშიც დაბეჭდილია „თბილისისა და მისი მიდამოების ბუნებრივი პირობები“. მასში დახასიათებულია საკვლევი ტერიტორია ცალკეული ბუნებრივი ელემენტების მიხედვით და მოცემულია თბილისისა და მისი მიდამოების ფიზიკურ-გეოგრაფიულ (ლანდშაფტურ) რაიონებად დაყოფა. ამავე წიგნში დაიბეჭდა დავით უკლებას სტატია — „თბილისისა და მისი მიდამოების კურორტები და სააგარაკო ადგილები“, რომელშიც საკმაოდ დეტალურადაა დახასიათებული თბილისისა და მისი მიდამოების სააგარაკო ადგილები, მათი გეოგრაფიული განლაგება, სამკურნალო თვისებები, საკურორტო მეურნეობა, კურორტებისა და სააგარაკო ადგილების დონე და განვითარების პერსპექტივები.
ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის კომპლექსურ ფიზიკურ-გეოგრაფიული გამოკვლევები თემატურად მრავალფეროვანი და უფრო მიზანსწრაფული გახდა, როცა შეიქმნა ლანდშაფტმცოდნეობის ჯგუფი (1962) და შემდგომ მის ბაზაზე — ლანდშაფტმცოდნეობის ლაბორატორია (1970). ორივე შემთხვევაში ხელმძღვანელი დავით უკლება იყო. ქვეყნის მეურნეობის ზრდის ტემპის შესაბამისად, 60–70-იან წლებში, მკვეთრად დაისვა ლანდშაფტურ გამოკვლევათა მეურნეობაში დანერგვისა და პრაქტიკული ამოცანის გადაჭრაში მეცნიერთა მონაწილეობის აუცილებლობის საკითხი. ამ მოთხოვნას გამოეხმაურა ლანდშაფტმცოდნეობის ლაბორატორია. ამის შედეგი იყო მონოგრაფიული გამოკვლევა „აღმოსავლეთ საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონება სოფლის მეურნეობის მიზნებისათვის“ (1968), რომელიც იყო მნიშვნელოვანი გამოკვლევა მეცნიერული და სამეურნეო თვალსაზრისით. მოგვიანებით გამოიცა მეორე მონოგრაფია „აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანი მხარეების ლანდშაფტები და ფიზიკურ-გეოგრაფიული რაიონები“ (1974), სადაც მოცემული იყო აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანი ოლქების დაყოფა რეგიონულ ბუნებრივ-ტერიტორიულ კომპლექსებად და გამოყოფილი ერთეულების ფიზიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება; ფიზიკურ-გეოგრაფიული დიფერენციაციის საფუძვლად მიღებულია ავტორის მიერ შედგენილი მსხვილმასშტაბიანი ლანდშაფტურ-ტიპოლოგიური რუკა; მოცემულია მათი კლასიფიკაცია, კომპლექსური გეოგრაფიული დახასიათება და ბუნებრივი პირობების შეფასება სოფლის მეურნეობის მიზნებისათვის.
1970 წელს დავით უკლებამ წარმატებით დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე: „აღმოსავლეთ საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონება სოფლის მეურნეობის მიზნებისათვის“. ამ სამუშაოთა პარალელურად, ლანდშაფტური კვლევის გაფართოებისა და უხვი საველე მასალების დაგროვების შედეგად, შესრულდა მნიშვნელოვანი შრომა, გამოიცა საშუალომასშტაბიანი (1:600000) ფერადი „საქართველოს ლანდშაფტური რუკა“ (დავით უკლება, ქრისტეფორე ჯაყელი და მელენტი სანებლიძე), რომელსაც ფართოდ იყენებდნენ საგეგმო და სამეურნეო ორგანიზაციები მეურნეობის ამა თუ იმ დარგის დაგეგმვის პროცესში.
1970-იან წლებში დავით უკლებას თანაავტორობით განყოფილებაში შეიქმნა მნიშვნელოვანი ნაშრომი — „ქალაქების თბილისი-რუსთავის მწვანე ზონის ლანდშაფტური დახასიათება“, სადაც მოცემულია თბილის-რუსთავის მწვანე ზონის ლანდშაფტური ანალიზი, ყურადღება გამახვილებულია რეკრეაციული რესურსების გამოვლინებისა და მათი შეფასებისადმი. ნაშრომს თან ერთვის მსვილმასშტაბიანი ლანდშაფტური, რეკრეაციული, სამედიცინო-ლანდშაფტური რუკები. აღნიშნული გამოკვლევები მეცნიერულ საფუძვლად გამოიყენებოდა მწვანე ზონის გენერალური გეგმის შედგენისათვის. 70-იანი წლების დასასრულისთვის ლანდშაფტმცოდნეობის ლაბორატორიის სამეცნიერო-კვლევითი მუშაობა თემატიკურად მრავალფეროვანი და შინაარსობრივად უფრო საინტერესო გახდა; შეიქმნა მნიშვნელოვანი სამეცნიერო ნაშრომი სამხრეთ კავკასიის რესპუბლიკების აკადემიების გეოგრაფთა ერთობლივი მუშაობის შედეგად; 1983 წელს პირველად შედგა ამიერკავკასიის 1:600000 მასშტაბიანი ლანდშაფტური რუკა (დავით უკლება, ბუდაგ ბუდაგოვი, მუსეიბ მუსეიბოვი და სხვა), რომლის შექმნის მეთოდური და თეორიული საფუძვლების დამუშავება და პრაქტიკული განხორციელება წარიმართა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის ლანდშაფტმცოდნეობის ლაბორატორიაში.
ფიზიკური გეოგრაფიის განყოფილება არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ ბუნებრივი (აღდგენილი) ლანდშაფტების შესწავლით, არამედ მიზანდასახულად და მეთოდურად იკვლევდა ადამიანისა და ბუნების ურთიერთდამოკიდებულების შედეგად შექმნილ ლანდშაფტებს. ამ მიმართულებით შეიქმნა მონოგრაფია — „საქართველოს ანთროპოგენური ლანდშაფტები“ (1983), რომელშიც გაშუქებულია ანთროპოგენური ლანდშაფტების კვლევის თეორიული და მეთოდური საკითხები; დადგენილია ბუნებრივ და საზოგადოებრივ ფაქტორებს შორის ურთიერთკავშირი თანამედროვე ანთროპოგენური ლანდშაფტების წარმოქმნისას; ლანდშაფტების შეცვლის ხარისხის, შინაარსისა და გენეზისის საფუძველზე, აგრეთვე, ბუნებრივი პირობების გათვალისწინებით, პირველადაა მოცემული მთიანი ოლქების ანთროპოგენური ლანდშაფტების კლასიფიკაცია და გამოყოფილი ერთეულების კომპლექსურ-გეოგრაფიული დახასიათება. განყოფილებაში 1968–74 წლებში შესრულებულია თეორიული და მეთოდური ხასიათის გამოკვლევები: „სოფლის მეურნეობის მიზნებისათვის ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონების პრინციპები და მეთოდები“, „მთიანი მხარეების ლანდშაფტების კლასიფიკაციის საკითხები“ (დავით უკლება) და სხვა. ბუნებაზე ანთროპოგენური ზემოქმედების შესწავლისადმია მიძღვვნილი კოლხეთის დაბლობის დაჭაობებული ნაწილის ლანდშაფტური (დავით უკლება) და ბოტანიკურ-გეოგრაფიული (ელენე სოხაძე) გამოკვლევები, რომლებიც „კოლხეთის პრობლემას“ ეხმაურება.
მნიშვნელოვანი ნაშრომები
დავით უკლებას სამეცნიერო მოღვაწეობა მიმართული იყო ლანდშაფტმცოდნეობის მნიშვნელოვანი პრობლემების შესწავლისა და საქართველოს, სამხრეთ კავკასიისა და მთლიანად კავკასიის ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონებისადმი, ბუნებრივი პირობებისა და რესურსების რაციონალურად გამოყენების მეცნიერული დასაბუთებისა და ბუნების დაცვის პრობლემებისადმი. ხანგრძლივი და ნაყოფიერი სამეცნიერო მოღვაწეობის შედეგად 200-მდე მეცნიერული ნაშრომი, მათ შორის 10 წიგნადაა დაბეჭდილი ქართულ, რუსულ და უცხოურ ენებზე. განსაკუთრებით აღსანიშნავია: „აღმოსავლეთ საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონება სოფლის მეურნეობის მიზნებისათვის“ (1968), „აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანი მხარეების ლანდშაფტები და ფიზიკურ-გეოგრაფიული რაიონები“ (1974), „საქართველოს ანთროპოგენური ლანდშაფტები“ (1983). დავით უკლებას ხელმძღვანელობით და უშუალო თანაავტორობით გამოქვეყნდა „საქართველოს ლანდშაფტური რუკა“ (1970) და „ამიერკავკასიის ლანდშაფტური რუკა“ (1983), რომელთაც დიდი მეცნიერული და პრაქტიკული მნიშვნელობა აქვთ. დავით უკლებას შრომებისათვის დამახასიათებელია მეცნიერული სიღრმე, სიზუსტე, ინფორმაციის სიუხვე, მწყობრი მეთოდური და მეთოდოლოგიური კონცეფცია და პრაქტიკულ-გამოყენებითი ასპექტი.
განსაკუთრებული სიფრთხილით და ყურადღებით ეკიდებოდა ქართული გეოგრაფიული ტერმინოლოგიის საკითხებს. 1967 წელს დაიბეჭდა მის მიერ შედგენილი „გეოგრაფიის ტერმინოლოგია“ (რუსულ-ქართული და ქართულ-რუსული), რომელშიც ტერმინები განმარტების გარეშე არის მოცემული. მიუხედავად ამისა, წლების განმავლობაში სამაგიდო წიგნად იქცა სპეციალისტებისათვის. საჭირო და აუცილებელი იყო ზოგადგეოგრაფიულ ტერმინთა ქართულენოვანი ენციკლოპედიური ლექსიკონის შედგენა. დავით უკლებამ შეკრიბა ავტორ-შემდგენელთა ჯგუფი და სიცოცხლის უკანასკნელ დღემდე აქტიურად მუშაობდა ლექსიკონზე თავის მოწაფეებთან და კოლეგებთან ერთად. ხელმძღვანელის გარდაცვალების შემდეგ, ურთულეს სამუშაოს ჯგუფმა წარმატებით გაართვა თავი, თუმცა წიგნად გამოცემა მხოლოდ 2014 წელს მოხერხდა. „ზოგადგეოგრაფიულ ტერმინთა ენციკლოპედიური ლექსიკონი“ 5000-ზე მეტი ტერმინის განმარტებას მოიცავს და დაერთვის საცნობარო-სტატისტიკური დამატება.
დავით უკლება იყო საშუალო სკოლების რიგი სახელმძღვანელოს რედაქტორი. თანაავტორია „საქართველოს სასწავლო-გეოგრაფიული ატლასის“. გარდა ამისა, მის მიერ რუსულიდან თარგმნილია პროფესორ ბორის დობრინინის წიგნის „Физическая география Западной Европы“ (გამოიცა 1948 წელს, ქართულად ითარგმნა 1953 წელს) რამდენიმე თავი. აღნიშნული წიგნი დაბეჭდილია და წარმოადგენდა უმაღლესი სკოლების სახელმძღვანელოს. აგრეთვე იყო თარგმანის რედაქტორი წიგნისა „სსრკ კავშირის ფიზიკური გეოგრაფია“ (1988). აღნიშნული სამეცნიერო ნაშრომების გარდა, აღსანიშნავია მიერ მიერ გამოცემული სამეცნიერო-პოპულარული ხასიათის შრომები, რომელთაგან აღსანიშნავია წიგნები: „ალაზნის ველი“ (1966) და „ჩვენი სამშობლოს ცისფერ გზებზე“ (1964). ასევე, „საბჭოთა კავშირის ქალაქების შეცვლილ სახელწოდებათა საძიებელი“ (თანაავტორი), რომელიც დაბეჭდილია უნივერსიტეტის შრომებში. საინტერესო სტატიები აქვს გამოქეყნებული ჟურნალში „მეცნიერება და ტექნიკა“.
დავით უკლებამ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ვახუშტი ბაგრატიონის ნაშრომების შესწავლის საქმეში. მან, ჯერ კიდევ, 1958 წელს ვახუშტი ბაგრატიონის შრომების მიხედვით მოახდინა ქვემო ქართლის ლანდშაფტური რაიონების გამოყოფა. 1966 წელს დაიბეჭდა ვახუშტის მიერ საქართველოს ლანდშაფტური ზონების დახასიათების მიხედვით შემუშავებული ლანდშაფტური თავისებურებებიც. მნიშვნელოვანია ვახუშტი ბაგრატიონის საიუბილეოდ გამოცემული კრებული, რომლის რედაქტორი იყო დავით უკლება. მასში მოთავსებულია ვრცელი გამოკვლევა „ვახუშტი ბაგრატიონი — ლანდშაფტური კვლევის წინამორბედი“. დავით უკლებამ დიდი წვლილი შეიტანა ვახუშტისეული „საქართველოს გეოგრაფიის“ ახალი გამოცემის საქმეში. კობა ხარაძესთან ერთად შეადგინა ლექსიკონი, პიროვნებათა და გეოგრაფიულ სახელწოდებათა ანოტირებული საძიებლები, სხვებთან ერთად ტექსტი სათანადოდ აღჭურვეს კომენტარებით.
გეოგრაფიული საზოგადოება
დავით უკლება 60 წელზე მეტი აქტიურად თანამშრომლობდა საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოებასთან. წლების განმავლობაში იყო საზოგაოდების პრეზიდიუმისა და სამეცნიერო საბჭოს წევრი. სსრ კავშირის გეოგრაფიული საზოგადოების სარევიზიო საბჭოს წევრი და სხვა. იგი იყო სსრ კავშირის გეოგრაფიული საზოგადოების 5 ყრილობის დელეგატი. დავით უკლება წლების განმავლობაში იყო გეოგრაფიული საზოგადოების შრომათა კრებულების რედაქტორი. მის ხელში გაიარა ათობით სტატიამ, რომელიც იბეჭდებოდა შრომათა კრებულებში.
სამეცნიერო სტილი
დავით უკლებას შრომებს მეცნიერულ ღირებულებებთან ერთად მნიშვნელოვანი გამოყენებითი ასპექტები აქვს, ამიტომ შრომების ნაწილი დანერგილია მეურნეობის სხვადასხვა დარგში. დავით უკლებამ საფუძველი ჩაუყარა ლანდშაფტმცოდნეობის ლაბორატორიას, რომელიც მისივე მზრუნველობით ერთ-ერთი ავტორიტეტული სამეცნიერო-კვლევითი ლაბორატორია გახდა. მან პირველმა დაადგინა აღმოსავლეთ საქართველოს ბუნებრივ-ტერიტორიული კომპლექსები, გამოავლინა ცალკეული ფიზიკურ-გეოგრაფიული რეგიონების და ლანდშაფტების ბუნებრივი რესურსები და დასახა მათი რაციონალური ბუნებათსარგებლობის ღონისძიებანი.
მისი სამეცნიერო ნაშრომებისთვის დამახასიათებელია მდიდარი სამეცნიერო ფაქტების სიზუსტე, ღრმა მეცნიერული კვლევა, ანალიზი და განზოგადება, მოსალოდნელი შედეგების პროგნოზი და ლაკონურობა. დავით უკლება ითვლებოდა ლანდშაფტმცოდნეობის საკითხებზე დარგის აღიარებულ სპეციალისტად საქართველოში. მისი სამეცნიერო-კვლევითი პროფილი იყო მთიანი ქვეყნის ბუნებრივი პირობების კომპლექსი როგორც საწარმოო რესურსი და წარმოების გარემოს პირობები. დავით უკლებამ კომპლექსური ფიზიკური გეოგრაფიის სხვადასხვა აქტუალურ პრობლემებზე 200-მდე სამეცნიერო ნაშრომი შექმნა, მათ შორის 100-ზე მეტი დაიბეჭდა ქართულ, რუსულ, ზოგიერთი კი ინგლისურ, ფრანგულ და პოლონურ ენებზე.
პედაგოგიური მოღვაწეობა და წევრობა
დავით უკლება პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა რესპუბლიკის უმაღლეს სასწავლებლებში. ლექციების კურსს შეთავსებით კითხულობდა გორის პედაგოგიურ ინსტიტუტში (1957–59) და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში (1974–80). მოღვაწეობდა აგრეთვე ქართულ საბჭოთა ენციკლოპედიაში, სადაც ის 1970–89 წლებში შეთავსებით მუშაობდა დედამიწის შემსწავლელ მეცნიერებათა რედაქციაში უფროს სამეცნიერო რედაქტორად. 1984 წელს გეოგრაფიის დარგში ხანგრძლივი, ნაყოფიერი მუშაობისა და სამეცნიერო კადრების აღზრდისათვის დავით უკლებას მიენიჭა საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის საპატიო წოდება. მნიშვნელოვანია მისი როლი სამეცნიერო კადრების მომზადებაში. დავით უკლებას ხელმძღვანელობით საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 11 მაძიებელმა, რომელთა შორის იყვნენ: გელა მარგველანი, ნანა სულხანიშვილი, ეთერ დავითაია, ელენე სალუქვაძე, ნუგზარ არჩვაძე, მზია კუბეცია და სხვა. აღზრდილთა შორის არიან სხვა რესპუბლიკებიდანაც. დავით უკლება 25-ჯერ იყო სადოქტორო და საკანდიდატო დისერტაციის ოპონენტი. დავით უკლება საშუალო და უმაღლესი სასწავლებლების რამდენიმე სახელმძღვანელოსა და სამეცნიერო მონოგრაფიის რედაქტორია, მათ შორის პროფესორ ლევან მარუაშვილის „კავკასიის ფიზიკური გეოგრაფიის“ სამტომეულის. დავით უკლება იყო მრავალი სამეცნიერო საბჭოს წევრი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიასთან არსებული მთიანი ოლქების ბუნების სისტემატურ-გეოგრაფიული სამეცნიერო საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე, საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების პრეზიდიუმისა და სამეცნიერო საბჭოს წევრი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დისერტაციების დაცვის სპეციალური საბჭოს წევრი, აგრეთვე, სადოქტორო ხარისხების მიმნიჭებელი სპეციალიზებული საბჭოს წევრი (აზერბაიჯანი).
აღიარება
1997 წლის 2 მაისს დავით უკლებამ ამერიკის ბიოგრაფიული ინსტიტუტის საგამომცემლო კოლეგიის წევრისგან შემდეგი შინაარსის წერილი მიიღო:
იმავე წელს გამოქვეყნებულ „მსოფლიოს ხუთი ათასი გამოჩენილი პიროვნების“ მექვსე გამოცემაში მოყვანილია ცნობები დავით უკლებას მოღვაწეობის შესახებ. 1998 წლის აპრილში დავით უკლებამ ამერიკის ბიოგრაფიული ინსტიტუტიდან კვლავ მიიღო ბარათი.
დავით უკლება თავის მხრივ, გამოეხმაურა ჯ. მ. ევანსს, მაგრამ მიმოწერა აღარ გაუგრძელებია.
ჯილდოები
დავით უკლება დაჯილდოებულია „სამამულო ომის“ მეორე ხარისხის ორდენით (1985) და მედლებით: „გერმანიაზე გამარჯვებისათვის დიდ სამამულო ომში“ (1946), „დიდი სამამულო ომის ოცი წელი“ (1967), „დიდ სამამულო ომში გამარჯვების 30 წელი“ (1975), „დიდ სამამულო ომში გამარჯვების 40 წელი“ (1985), „დიდ სამამულო ომში გამარჯვების 30 წელი“ (1995), შრომითი წარჩინებისთვის (1970), „შრომის ვეტერანის“.
მაღალ მეცნიერულ დონეზე შესრულებულმა ნაშრომებმა პროფესორ დავით უკლებას არაერთი ჯილდო მოუტანა. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1984 წლის ბრძანებულებით, გეოგრაფიის დარგში ხანგრძლივი, ნაყოფიერი მუშაობისა და სამეცნიერო კადრების მომზადებისათვის საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის ფიზიკური გეოგრაფიის განყოფილების ხელმძღვანელს დავით უკლებას მიენიჭა საპატიო წოდება „საქართველოს სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე“. დავით უკლებას ორჯერ მიეკუთვნა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის პრემია. პირველად 1987 წელს მიენიჭა ვახუშტის ბაგრატიონის სახელობის პრემია შრომებისთვის: „აღმოსავლეთ საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონება“ (1968) და „საქართველოს ანთროპოგენური ლანდშაფტები“ (რუსულ ენაზე, 1983). მეორედ, 1993 წელს, კოლექტიური მონოგრაფიისათვის „თბილისი“ (1989).
„საქართველოს სასწავლო-გეოგრაფიული ატლასის“ (1992) შექმნაში აქტიური მონაწილეობისათვის 1994 წელს მიეკუთვნა საქართველოს სახელმწიფო პრემია.
ოჯახი
დავით უკლებას მეუღლე იყო ირა შალვას ასული ენუქიძე (1925–1995). ჰყავდათ ორი შვილი: მანანა და მაია. მაია უკლება გურამ თავართქილაძის უნივერსიტეტის პროფესორია, ხოლო მანანა უკლება გამომცემლობის დარგში დამსახურებული მუშაკი. მანანა უკლებამ 1972 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქიმიის ფაკულტეტი. 1997 წლიდან გამომცემლობაში რედაქტორად მუშაობს. მისი რედაქტორობით გამოცემულია ათეულობით წიგნი და ალბომი. მაია უკლებამ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი საზღვარგარეთის ქვეყნების ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით 1977 წელს. იგი გურამ თავართქილაძის უნივერსიტეტის პროფესორია, მინიჭებული აქვს პედაგოგის უმაღლესი კატეგორია.
ხსოვნა
2019 წლის 5–6 ნოემბერს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის 115-ე აუდიტორიაში ჩატარდა საიუბილეო სხდომა და სამეცნიერო კონფერენცია, რომელიც მიეძღვნა დავით უკლებას დაბადებიდან 100 წლისთავს. საიუბილეო სხდომა გახსნა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის დირექტორმა ნანა ბოლაშვილმა, მომხსენებელმა დამსწრეთ გააცნო პროფესორ დავით უკლებას პედაგოგიური და საზოგადოებრივი მოღვაწეობის მოკლე მიმოხილვა. საიუბილეო სხდომაზე მოგონებით გამოვიდნენ დავით უკლებას კოლეგები და აღზრდილები.
მომხსენებელთა შორის იყვნენ მეორე საჯარო სკოლის გეოგრაფიის მასწავლებელი ნუგზარ არჩვაძე. დავით უკლებას დაბადების 100 წლის იუბილეს მიეძღვნა სამეცნიერო კონფერენცია „გეოგრაფიის აქტუალური პრობლემები”, შრომათა კრებულში სხვა გამოჩენილ მეცნიერებთან ერთად მოთავსებულია ნუგზარ არჩვაძის სტატია „წყალტუბოს (პრომეთეს) მღვიმური სისტემის მიდამოები - ბუნების საოცრება“.
2000 წლის 15 მაისს ქალაქ თბილისის N2 საჯარო სკოლის გეოგრაფიის კაბინეტს მიენიჭა პროფესორ დავით უკლებას სახელი. ამ საქმის ინიციატორი იყო სსიპ ქ. თბილსის N2 საჯაროს სკოლის უფროსი მასწავლებელი, დავით უკლებას აღზრდილი ნუგზარ არჩვაძე. 2000 წლიდან დღემდე სკოლის გეოგრაფიის კაბინეტში სისტემატურად ტარდება მოსწავლეთა კონფერენციები სხვადასხვა თემებზე.
2019 წლის 11 ნოემბერს სსიპ ქ. თბილისის N2 საჯარო სკოლის დავით უკლებას სახელობის გეოგრაფიის კაბინეტში ჩატარდა ნორჩ გეოგრაფთა სხდომა, რომელიც მიეძღვნა მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის, საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურიატის, გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორის, ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის პრემიის ორგზის ლაურეატის, პროფესორ დავით უკლებას დაბადებიდან 100 წლისთავს.
გარდაცვალება
დავით უკლება გარდაიცვალა 1999 წლის 26 ივლისს, მძიმე ავადმყოფობის შედეგად, ქალაქ თბილისში. დაკრძალულია თბილისში, მუხათგვერდის საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში. დავით უკლებას გარდაცვალებიდან ზუსტად 5 თვეში ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის სხდომათა დარბაზში გაიმართა დავით უკლებას დაბადების 80 წლისთავისადმი მიძღვნილი საჯარო სხდომა. სხდომაზე სიტყვებით გამოვიდნენ ზურაბ ტატაშიძე, ეთერ დავითაია, ელენე სალუქვაძე, ზურაბ სეფერთელაძე, კობა ხარაძე, გელა მარგველანი, ნუგზარ არჩვაძე, გივი გიგინეიშვილი, რამინ გობეჯიშვილი და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:საბჭოთა გეოგრაფები კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:სამამულო ომის II ხარისხის ორდენის კავალრები
ქოროღლი
მინი|აზერბაიჯანული ქოროღლუს საბჭოთა საფოსტო მარკა, 1989 წ. „ქოროღლი“, „ქოროღლუ“ — ხალხური საგმირო-რომანტიკული დასთანი. შექმნილია XVI-XVII საუკუნეებში აზერბაიჯანში. ცნობილია 12 ეროვნული ვერსია, რომელთაც ორად აჯგუფებენ. I — აზერბაიჯანული და მისგან მომდინარე თურქული, სომხური, ქურთული, ქართული. II — თურქმენული და მისგან მომდინარე უზბეკური, ყაზახური, ტაჯიკური, არაბული (ბუხარის არაბების), ყარაყალპაკური და ტობოლურ-თათრული.
I ჯგუფის ვერსიების გმირი — „კეთილშობილი ყაჩაღი“ — შურს იძიებს იმის გამო, რომ შაჰმა (ბეგმა) მამამისს თვალები დასთხარა (აქედან გმირის სახელი ქოროღლი — ბრმის შვილი). ამ ჯგუფის ვერსიები სახალხო გმირის იდეალიზაციის დასაწყისი საფეხურია.
II ჯგუფის ვერსიების გმირი დიდებული გვარის შთამომავალია, ტომის ბელადი. იგი მკვდარი დედის მუცლიდან არის ამოყვანილი და მისი სახელიც - ქოროღლი გააზრებულია როგორც „საფლავის შვილი“ („გურ“ სპარს. საფლავი).
ქოროღლის სომხური და ტაჯიკული ვერსიები მთლიანად გალექსილია, მას ამღერებდნენ პროფესიონალი მთქმელ-შემსრულებლები. დანარჩენი ვერსიები პროზაულია და შიგ ჩართულია ლექს-სიმღერები — გმირთა იმპროვიზაცია. პროზაულ ტექსტს მთქმელი რეჩიტატივით კითხულობს, პოეტურს — ამღერებს სახის, ჩონგურის ან დომბრის თანხლებით.
ქოროღლის ქართული ვერსიის წყარო აზერბაიჯანულისა და თურქულის ვერსიებია. იგი დადასტურებულია ქართლში, კახეთში, საინგილოში, მესხეთსა და აარაში; უმეტესად პროზაულია. ქართული ვერსიის გმირის სახეში გაერთიანებულია სოციალური უსამართლობის წინააღმდეგ მებრძოლი „კეთილშობილი ყაჩაღისა“ და ეროვნული-განმათავისუფლებელი გმირის სახე.
ლიტერატურა
კატეგორია:აზერბაიჯანული ლიტერატურა
ინდიგო ბავშვები
thumb|right
ინდიგო ბავშვები — ბავშვები, რომლებსაც გააჩნიათ განსაკუთრებული, არაორდინალური და ხანდახან ზებუნებრივი შესაძლებლობები ან თვისებები. ტერმინი „ინდიგოს ბავშვები“ პირველად გამოიყენა ამერიკელმა ფსიქოლოგმა და ექსტრასენსმა ნენსი ენ ტეპმა 1982 წელს, თავის ერთ-ერთ წიგნში (მისი და ასევე სხვა ექსტრასენსების მტკიცებით ამ ბავშვებს ინდიგოსფერი, უფრო, მუქი იისფერი აურა ჰქონდათ და სწორედ აურის ფერის გამო ეწოდათ მათ „ინდიგო ბავშვები“). თუმცა ამ ტერმინის დამკვიდრება მოხდა 1999 წლიდან, მას შემდეგ, რაც გამოიცა ცნობილი ამერიკელი მწერლის ლი კეროლის წიგნი „ინდიგო ბავშვები“. „ინდიგო ბავშვებს“ უწოდებენ ასევე „ახალი ცნობიერების ადამიანებს“, „იისფერი რასის წარმომადგენლებს“, „ზეციურ მოციქულებს“, „ათასწლეულის ბავშვებს“, ზოგი მეცნიერი მათ „NEW AGE“-ს (ნიუ ეიჯის), ანუ „ახალ ეპოქის ადამიანებს“ უწოდებს.
ინდიგოს ბავშვების დაბადების პერიოდი
კეროლის აზრით, ინდიგო პირველი თაობის დაბადების პერიოდად 1970-იანი წლები უნდა მივიჩნიოთ – ამ პერიოდიდან იშვიათად, თუმცა უკვე შესამჩნევი გახდა ასეთი ბავშვების დაბადება. XX საუკუნის ბოლოდან კი დაბადებულ ბავშვთა დაახლოებით 60-70 პროცენტი ინდიგო ბავშვად შეიძლება ჩაითვალოს.
ვინ არიან ინდიგო ბავშვები
ამ კითხვაზე პასუხი არაერთმნიშვნელოვანია. ინდიგო ბავშვები გამოირჩევიან ზემაღალი ცნობიერებითა და მახვილი ინტუიციით. ზოგიერთი მკვლევარი ინდიგო ბავშვების დაბადებას უკავშირებს ცნობიერების ახალ სიხშირეზე გადასვლას, რომელიც ახალი, ანუ ინდიგოს თაობის მიერ მთელი რიგი მიდგომების ახლებურად გააზრებასა და პრობლემატური საკითხების გადაჭრას გულისხმობს. ეს ის პრობლემებია, რომლებსაც დღევანდელი კაცობრიობა ვერაფერს უხერხებს. იისფერი ბავშვების დაბადების მრავალი ვერსია არსებობს, მაგრამ ყველაზე გავრცელებულია სამი მათგანი: ინდიგო ბავშვი უცხოპლანეტელთან შერწყმით იბადება, ღვთის საჩუქარია და ადამიანის ბუნებრივი მუტაციაა.
ინდიგო ბავშვები ფლობენ ახალ, უჩვეულო ფსიქოლოგიურ თვისებებსა და ტენდენციებს. ამ ბავშვების აზროვნების პროცესი და საერთოდ ხასიათი არის განსხვავებული და ამავდროულად საკმაოდ პრინციპულიც.
მათ შეუძლიათ სხვისი აზრების კითხვა, შესწევთ უნარი, მიიღონ ინფორმაცია იმ მოვლენების შესახებ, რომლებიც მრავალი ათასი კილომტრის იქით ხდება, იმსჯელონ სამყაროს ბედზე, მოგვითხრონ წარსული ცხოვრების შესახებ. მათ არ სჭირდებათ „ცდისა და შეცდომის“ გზის გავლა - ისინი ქვეცნობიერად ირჩევენ სწორ გზას, რომელიც ჩვენ შესაძლოა უცნაურად მოგვეჩვენოს. ისინი უარყოფენ წესებს.
ეს ბავშვები საკმაოდ თვითმყოფადები არიან, აქვთ მბრძანებლური ხასიათი და მკვეთრად გამოხატული ინდივიდუალობა. ვერ იტანენ, როდესაც მათ მბრძანებლობენ და მითითებებს აძლევენ – მითითების მიცემა უნდა მოხდეს დელიკატურად და ტაქტიანად. გამოუვალად ეჩვენებათ ისეთი სიტუაციები, სადაც თავიანთ გავლენებს ვერ იყენებენ. თანატოლებზე ბევრად განვითარებულები არიან, ანუ მათზე, ვინც არ მიეკუთვნება „ინდიგო ბავშვებს“.
თავს მოუსვენრად გრძნობენ ისეთ გარემოში, სადაც თავიანთ მსგავსებს ვერ პოულობენ. არიან თავმოყვარეები და უდისციპლინოები. აქვთ მკვეთრად განვითარებული ინტუიცია. მეტისმეტად თანაუგრძნობენ გარშემომყოფებს, ან პირიქით – საერთოდ გულგრილნი არიან. ძალიან განვითარებული აქვთ აბსტრაქტული აზროვნება. არიან საკმაოდ ნიჭიერები და არც თუ იშვიათად განსაკუთრებული უნარით დაჯილდოვებულნი. არიან ასევე მეოცნებეები. არც თუ იშვიათად ღრმა და ჭკვიანი თვალები აქვთ.
მკვლევარებს ასევე მიაჩნიათ, რომ ინდიგო ბავშვებს ე. წ. ADHD (ეი-დი-ეიჩ-დი) სინდრომი აქვთ, რაც განვითარებად მოშლილობას გულისხმობს, რომელსაც ახასიათებს უყურადღებობა, ანუ ყურადღების გაფანტვა, ჰიპერაქტიურობა, იმპულსური ქცევა, სხვადასხვა დავალებასა თუ მოქმედებაზე ყურადღების შეჩერების უუნარობა. ეს ერთი შეხედვით, თითქოს ძალიან ნეგატიურია, მაგრამ მეცნიერთა გარკვეული ჯგუფის მტკიცებით, ეს ყოველივე ზოგადად, გენიოსების უმეტესობას ახასიათებს.
გარდა ამისა, „ინდიგო ბავშვები“ ითხოვენ ბევრ ყურადღებას და ითავისებენ, რომ სიცოცხლე ძალიან ძვირფასია იმისათვის, რომ იგი ტყუილად გაფლანგო. მათ სურთ, რომ ცხოვრება დატვირთული იყოს მოვლენებით და ხშირად მოვლენებს აჩქარებენ, რათა საკუთარი შედეგები დაინახონ. ასეთი ბავშვები შესაძლოა, ემოციურად ცოტა გაუწონასწორებულები იყვნენ და ამასთან მათ ვერ წარმოუდგენიათ რაიმე ქმედება, რომელიც სიყვარულზე არ არის დაფუძნებული. აქ ჩვენ მივედით „ინდიგო ბავშვების“ კიდევ ერთ შტრიხზე – ეს არის გულისხმიერება და სიყვარულის გამოვლენის დიდი უნარი. მათი პრინციპულობისა და ზოგჯერ მოჩვენებითი უხეშობის მიღმა საოცრად გულისხმიერი და მოსიყვარულე ადამიანი დგას.
ინდიგო ბავშვები და კომპიუტერი
უკვე ბევრ ქვეყანაში და მათ შორის საქართველოშიც ტელევიზიით, უკვე რამდენიმეჯერ გადაიცა სიუჟეტი, სადაც პატარა ბავშვებს, რომლებმაც ხშირად გამართულად სიარული და საუბარიც კი არ შეუძლიათ, უპრობლემოდ ძალუძთ კომპიუტერის ჩართვა, საჭირო პროგრამის გამოძახება და მისი მართვა. ეს ყველაფერი დამახასიათებელია სწორედ „ინდიგოს ბავშვებისთვის“.