cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დენთი
უკვამლო დენთი, რომლის ძირითადი კომპონენტია ნიტროცელულოზი, იყოფა შემდეგ ტიპებად:
ლიტერატურა
კატეგორია:დენთი
უესტერნ-ჰაილენდსი
სქოლიო
კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის პროვინციები
შენგავითის რაიონი
რაიონი არაოფიციალურად იყოფა პატარა კვარტლებად, როგორიცაა სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილი, ნერვინ-შენგავითი, ვერინ-შენგავითი, ნერვინ-ჩარბახი, ვერინ-ჩარბახი, ნორაგავითი და არაცია.
ჩვეულებრივი ყაპყაპი
გამრავლება
ყაპყაპის ბუდე მეტად მარტივია, იგი საქონლის განავლით არის ხოლმე შელესილი. დებს 3-6 თეთრ კვერცხს, რომლებზეც კრუხად რიგრიგობით ორივე მშობელი ზის. ინკუბაცია 18-19 დღე-ღამე გრძელდება.
შენგავითის რაიონი
2011 წლის მონაცამებით რაიონის მოსახლეობა 147 300 კაცს შეადგენს.
ჩვეულებრივი ყაპყაპი
კვება
ყაპყაპი იკვებება სხვადასხვა მწერით, განსაკუთრებით მსხვილი ხოჭოებითა და სწორფრთიანებით: კალიით, კუტკალიით და სხვ., აგრეთვე მცირე ზომის ხერხემლიანებითაც — ამფიბიებით, ხვლიკებით, ხან კი თაგვებით. ასეთი საკვების გამო ყაპყაპი სასარგებლო ფრინველად ითვლება.
შენგავითის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ერევნის რაიონები
სანგაჩალის ქარავან-სარაი
სანგაჩალის ქარავან-სარაი (Sangaçal karvansarası) — შუა საუკუნეების ქარავან-სარაი, რომელიც განლაგებულია ყარადაღის რაიონის სოფელ სანგაჩალთან, ქალაქ ბაქოს მახლობლად, აზერბაიჯანში. ქარავან-სარაი დაშორებულია ქალაქ ბაქოს 45 კილომეტრის მანძილზე და განლაგებულია ბაქო-სალიანის საქარავნო გზაზე. XIX საუკუნიდან საქარავნო გზების ფუნქციის დაკარგვის შემდეგ ქარავან-სარაიებმაც დაკარგეს თავიანთი დანიშნულება.
სანგაჩალის ქარავან-სარაი შედგება სასტუმრო და მოსამსახურეების ოთახებისგან. მას ასევე გააჩნია სამეურნეო დანიშნულების ნაწილიც. ოთხკუთხა ეზოს ორსართულიანი ნაგებობები ამშვენებენ. სანგაჩალის ქარავან-სარაის მომრგვალებული კოშკები უფრო დეკორატიული ელემენტებია ვიდრე თავდაცვითი ხასიათის ნაგებობები. პირველ სართულზე განლაგებულია ძირითადი პორტალი,მეორე სართულზე განლაგებულია საგუშაგო და მცირე ზომის ოთახები — ბალაჰანა. ფართე კიბეები აკავშირებენ ბალაჰანებს შიდა ეზოსთან. ქარავან-სარაი აშენებულია კირქვით.
ვალია-რუსულუი
ვალია-რუსულუი (Valea Rusului) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 66 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 689 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
მალაკალი
ისტორია
1970 წლის აგვისტოში ქალაქის შემოგარენში ჩამოვარდა მეტეორიტი-ჰონდრიტი წონით 2000 გრამი, რომელმაც სახელად მიიღო Malakal.
2006 წლის ნოემბრის ბოლოს ქალაქში მოხდა შეჯახება სუდანის შეიარაღებულ ძალებსა და სუდანის განთავისუფლების სახალხო არმიას შორის, რომლის შედეგადაც დაახლოებით 150 ადამიანი დაიღუპა და კიდევ რამდენიმე ასეული დაიჭრა. ეს ინციდენტი გახდა ყველაზე სერიოზული კონფლიქტი ჩრდილოეთისა და სამხრეთის წარმომადგენლებს შორის 2005 წლის ნაივაშის შეთანხმების დადების მომენტიდან, რომელიც ეხება სუდანის მეორე სამოქალაქო ომის დამთავრებას.
2011 წლის თებერვლის დასაწყისში, სამხრეთ სუდანის დამოუკიდებლობის რეფერენდუმის შედეგების გამოცხადებიდან რამდენიმე დღით ადრე, ქალაქში მოხდა შეჯახებები სუდანის ფედერალური არმიის ჯარისკაცებს შორის, რის შედეგადაც დაიღუპა რამდენიმე სამხედრო, ასევე დაიჭრა მშვიდობიანი მოსახლეობა. 5 თებერვალს გამოცხადდა, რომ, დაზუსტებული მონაცემებით, ურთიერთსროლის დროს დაიღუპა არანაკლებ 20 ადამიანი, ბავშვების ჩათვლით. თვითონ კონფლიქტი მოხდა არმიის ქვედანაყოფების სამხრეთულად და ჩრდილოეთურად გაყოფის ნიადაგზე სამხრეთ სუდანის რეფერენდუმის გამო, რადგანაც მალაკალიში დისლოცირებული სუდანის შეიარაღებული ძალების ქვედანაყოფებში მსახურობდა ბევრი სამხრეთ რეგიონებში მცხოვრები, რომლებიც ადრე ჯარში მიღებული იყვნენ სახალხო რაზმებიდან და ატარებდნენ საბრძოლო ოპერაციებს ჩრდილოელთა მხარეს სამოქალაქო ომის დროს, და მათმა ნაწილმა უარი თქვა გადასულიყვნენ სუდანის ჩრდილოეთ ვილაეთებში. დაპირისპირების დროს სროლა მიმდინარეობდა ნაღმმტყორცნებიდან და მსხვილკალიბრიანი ტყვიამფრქვევებიდან. დევნილების საქმეების გაეროს უმაღლესი კომისარის სამმართველოს ჰუმანიტარული მისიის წარმომადგენლის ცნობით, ამ ინციდენტის შედეგად, სუდანელ ჯარისკაცებთან ერთად, დაიღუპა ორი ბავშვი და სატვირთო ავტომობილის მძღოლი. 6 თებერვლის ინფორმაციით ამ კონფლიქტში გარდაცვლილთა რაოდენობა გაიზარდა 30 ადამიანამდე.
ფიზიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება
thumb|200px|კლიმატური დიაგრამა. ქალაქი მდებარეობს მდინარე თეთრი ნილოსის ნაპირზე, მის მდინარე სობატთან შეერთების ადგილიდან ჩრდილოეთით.
კლიმატი
მალაკალიში კლიმატი — სუბეკვატორულია, ტიპური სავანებისათვის, მკაფიოდ გამოხატული ნოტიო და მშრალი სეზონებით. წელიწადში ნალექები მოდის 785 მმ. ქალაქში წლის საშუალო ტემპერატურა შეადგენს 26,5 გრადუსს. ნოტიო სეზონი დგება მაისში და გრძელდება ოქტომბრამდე.
მოსახლეობა
ქალაქის მოსახლეობის უმრავლესობა დინკას, ნუერის და შილუკის ხალხის წარმომადგენელია, რომელთა შორის ზოგჯერ ხდება შეტაკებები ეთნიკურ და სოციალ-ეკონომიკურ ნიადაგზე.
2010 წლის შეფასებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 139 434 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ სუდანის ქალაქები
ერკაინასარი
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მთები
რუბიდიუმის ბრომიდი
რუბიდიუმის ბრომიდი — რუბიდიუმის და ბრომის ნაერთი ფორმულით RbBr. აქვს NaCl-ის კრისტალური სტრუქტურა, 685 პიქომეტრის კონსტანტით.
სინთეზი
რუბიდიუმის მეტალი პირდაპირ გზით რეაგირებს ბრომთან, იქმნება RbBr-ი, მაგრამ ეს არ არის გონივრული წარმოების მეთოდი, ვინაიდან ლითონი რუბიდიუმი არსებითად უფრო ძვირია ვიდრე მისი კარბონატი ან ჰიდროქსიდი; უფრო მეტიც, რეაქცია მიმდინარეობს აფეთქბით.
სქოლიო
კატეგორია:რუბიდიუმი კატეგორია:ბრომიდები კატეგორია:არაორგანული ნივთიერებები
ლაკის რეგიონი
ლაკის რეგიონი (Lac — ტბა, منطقة البحيرة) — ჩადის რეგიონი. თავისი დასახელება რეგიონმა მიიღო ჩადის ტბის გამო, რომელსაც უკავია მისი ტერიტორიის მნიშვნელოვანი ნაწილი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბოლი. ფართობი — 23 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 451 369 ადამიანს.
მოსახლეობა
ლაკის რეგიონში ძირითადად ცხოვრობენ — კანემბუს ხალხი (მოსახლეობის მთლიანი რაოდენობის 66 %) და ბუდუმას ხალხი (18 %).
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ლაკის რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად: ფული (შედგება 3 ქვეპრეფექტურისაგან), კაია (2 ქვეპრეფექტურისაგან), მანდი (2 ქვეპრეფექტურისაგან) და უაიი (3 ქვეპრეფექტურისაგან).
სქოლიო
კატეგორია:ჩადის რეგიონები
წვიმების სეზონი
წვიმების სეზონი — წელიწადის დრო, როდესაც მოდის არაპროპორციულად დიდი რაოდენობის ატმოსფერული ნალექები. მას ყველაზე ხშირად ადგილი აქვს ტროპიკულ განედებში, უფრო ნაკლებ შემთხვევებში - ზომიერ განედებში.
წვიმების ზოლი გადაადგილდება წლის განმავლობაში, მიჰყვება მზის ზენიტს ჩრდილოეთ და სამხრეთ ტროპიკს შორის. ასე რომ, ეკვატორის სიახლოვეს წელიწადში იცის ორი წვიმების სეზონი. რაც უფრო შორს ვიმყოფებით ეკვატორიდან, მით უფრო ნაკლებია დროში წყვეტა ორ წვიმების სეზონს შორის, ვიდრე ისინი არ გადავლენ ერთ სეზონში ნალექების ორი აპოგეით ან თვითონ ტროპიკებში არ დაიწყება ერთი მთლიანი წვიმების სეზონი.
ტროპიკების ჩრდილოეთით და სამხრეთით წვიმების სეზონი ჩვეულებრივ ერთხელ დგება წელიწადში. რაც უფრო მეტად შორდება განედი ეკვატორს, მით უფრო სუსტი ხდება წვიმების სეზონი. ზომიერ რეგიონებში 42-ე განედს ზემოთ წვიმა გადანაწილებულია საკმაოდ თანაბრად მთელ წელიწადზე და სხვა ფაქტორები, როგორებიცაა ქარი, სიმაღლე ზღვის დონიდან ან მცენარეულობა, უფრო ძლიერ გავლენას ახდენს ნალექების რაოდენობაზე, ვიდრე სეზონური მზის ზემოქმედება.
სეზონური ხასიათი წვიმებს ასევე აქვთ მუსონური კლიმატის დროს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:წელიწადის დროები კატეგორია:კლიმატოლოგია კატეგორია:წვიმა
ხორხელის ღვთისმშობლის ეკლესია
ხორხელის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხორხელში, დგას სოფლის განაპირას, დასავლეთით, მდინარე ხოდაშნისხევის მარჯვენა ნაპირზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (10,2 X 5,4 მ), ნაგებია რიყის ქვით. მოგვიანებით შეუკეთებიათ. აღდგენილი ნაწილები ძირითადად აგურითაა ნაშენი. კედლები შიგნით და გარეთ შელესილი და შეთეთრებულია. ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთიდან და დასავლეთიდანაა. ორივე კარი შიგნით სწორკუთხაა. დასავლეთის კარი გარედან თაღოვანია, ხოლო სამხრეთისა მოზრდილი ზომის ქვითაა გადახურული (გვიანდელია). აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომლის ღერძზე ბრტყლად გადახურული სარკმელია, სარკმლის ორივე მხარეს - თითო სწორკუთხა ნიში. საკურთხეველი გადახურულია ამორფული ფორმის სხმული კონქით (გვიანდელია). აბსიდის მხრების ხაზიდან რამდენადმე წინ წამოწეულ აგურის კანკელს (გვიანდელია) ორი თაღოვანი გასასვლელი აქვს. დარბაზის გრძივ კედლებსა და დასავლეთ კედელში თითო სწორკუთხა სარკმელია. ჩრდილოეთ კედელში გაჭრილი შესასვლელი მოგვიანებით ამოუშენებიათ და ნიშად გადაუკეთებიათ. მოგვიანებით ეკლესიისთვის სამხრეთიდან გეგმით თითქმის კვადრატული (5,4 X 5,1 მ), ორსართულიანი სამრეკლო მიუდგამთ (შემორჩენილია პირველი სართული და მეორე სართულის სამხრეთ კედლის მცირე ნაწილი). სამრეკლოს ქვედა სართული კარიბჭეა და ოთხივე მხარეს გახსნილია რიყის ქვით ნაგებ სწორკუთხა ბურჯებზე დაყრდნობილი, აგურით ნაწყობი ფართო და მაღალი შეისრული თაღებით. კარიბჭეს შიგნით დადაბლებული პროპორციების კამარა ხურავს, რომლის მრუდხაზოვან საფუძველზე გადასასვლელად გამოყენებულია კუთხეებში მოწყობილი აფრისმაგვარი ელემენტები. ეკლესიის ლავგარდანი აგურისაა, შედგება ჩვეულებრივად და კუთხურად დალაგებული აგურის ორი რიგისგან. შენობა გადახურულია კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვრენეშტი
ვრენეშტი (Vrăneşti) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 160 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
ქვემო ქარავან-სარაი
ქვემო ქარავან-სარაი (Aşağı karvansaray) — XVII საუკუნის ისტორიული ძეგლი, განლაგებულია აზერბაიჯანში, ქალაქ შაქიში.
ქარავან-სარაის გააჩნია შემოსასვლელი კარიბჭე ოთხივე მხრიდან. ქარავან-სარაის ჭიშკრის დახურვით იგი იქცევა აუღებელ ციხედ. ქვემო ქარავან-სარაის, ისევე, როგორც ზედას, შენარჩუნებული აქვს აღმოსავლეთის ქარავან-სარაისთვის დამახასიათებელი გამოსახულება.
ქვედა და ზედა ქარავან-სარაიები, აშენებულნი არიან ადგილობრივი ხუროთმოძღვრების მიერ. თავიანთი განლაგების სტრუქტურით, დიდი ზომებითა და სავაჭრო კომფორტით არის ყველაზე დიდი ქარავან-სარაი მთელს ამიერკავკასიაში.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ღირსშესანიშნაობები
მედიატოვო
მედიატოვო (Миҙәт) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელოკატაის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 192 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ნოვობელოკატაიდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უნკურდა, რომელიც დაშორებულია 63 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელოკატაის რაიონის სოფლები
ჯონ ვენი
ჯონ ვენი (John Venn; დ. 4 აგვისტო 1834, კინგსტონ-აპონ-ჰალი, იორკშირი — გ. 4 აპრილი 1923, კემბრიჯი) — ინგლისელი ლოგიკოსი და ფილოსოფოსი. ცნობილია ეილერის-ვენის დიაგრამის შემოღებით. იგი გამოიყენება მრავალ სფეროში — მას შორის არის სიმრავლეთა თეორია, ალბათობის თეორია, ლოგიკა, სტატისტიკა და ინფორმატიკა.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი მეცნიერები კატეგორია:ინგლისელი ფილოსოფოსები
ნათელა ქუთელია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ფაკულტეტი ინგლისური ენის სპეციალობით, ასპირანტურა ზოგადი ენათმეცნიერების სპეციალობით. 1954 წლიდან კითხულობდა ლექციებს უნივერსიტეტში ზოგადი ენათმეცნიერების მიმართულებით. 2 მონოგრაფიის, 3 წიგნისა და მრავალი სამეცნიერო სტატიის ავტორია. საკანდიდატო დისერტაციის თემა  „ჰარმონიულ ხშულთა ორი სისტემა ქართულ ენაში (ექსპერიმენტალური გამოკვლევა)“, დაიცვა 1955 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა „ლაზურის ფონემატური სტრუქტურა, სეგმენტური ფონემები და ფონემათა ჯგუფები: პარადიგმატიკა და სინტაგმატიკა“, დაიცვა 1986 წელს. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1928 კატეგორია:გარდაცვლილი   2014 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:ქართველი ენათმეცნიერები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორები
ხორხელის წმინდა გიორგის ეკლესია
ხორხელის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხორხელში, დგას სოფლის აღმოსავლეთით 1-1,5 კილომეტრზე, მთაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბალაჰოვიტი
ბალაჰოვიტი (Բալահովիտ) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ერევანთან ახლოს. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 542 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 288 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 12.28 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
ნიკოლოზ გოგნიაშვილი
ნიკოლოზ რევაზის ძე გოგნიაშვილი (დ. 6 დეკემბერი, 1844, სოფ. ქვემო ხოდაშენი, ახლანდ. თელავის მუნიციპალიტეტი — გ. 31 იანვარი, 1913, იქვე) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1900 წ.).
ბიოგრაფია
1863 წლიდან მსახურობდა რუსეთის არმიის მე-3 გრენადერთა საარტილერიო ბრიგადაში. მონაწილეობდა 1877-78 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომში; 1896–1900 წლებში მსახურობდა კავკასიის სამხედრო ოლქის შტაბში. დაჯილდოებული იყო წმ. ვლადიმირის, წმ. ანას და წმ. სტანისლავის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1844 კატეგორია:დაბადებული 6 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 იანვარი კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები ნ
სურამის ღვთაების ეკლესიის წარწერა
300px|მინი|ღვთაების ეკლესიის წარწერა 300px|მინი|სურამის ღვთაების ეკლესიის წარწერის პალეოგრაფიული პირი (აღებულია სტატიიდან) სურამის ღვთაების ეკლესიის წარწერა — წარწერა სურამის ღვთაების ეკლესიის ეზოში მდებარე არქიტრავის ქვაზე.
არქიტრავის ქვა, რომელზეც წარწერაა ამოკვეთილი, დიდი ხნის განმავლობაში ღვთაების ეკლესიის ჩრდილოეთი კედლის ფასადში, კედლის აღმოსავლეთი მონაკვეთის ქვედა ნაწილში თავდაყირა იყო ჩადგმული და ბათქაშის სქელი ფენა ფარავდა. 2002-2004 წლებში, ტაძარში მიმდინარე სარესტავრაციო სამუშაოების დროს, ეკლესიის ჩრდილოეთი კედლის ფასადის ქვედა ნაწილს ბათქაში მოხსნეს და არქიტრავის ქვა, მასზე ამოკვეთილ წარწერასთან ერთად, სრულად გამოჩნდა. წარწერა ამოკვეთილია რუხი ფერის მასიური არქიტრავის ქვაზე, რომელიც ეკლესიაში შესასვლელი კარის თავზე უნდა ყოფილიყო დადებული. არქიტრავის ქვის ზომებია: სიგრძე – 350 სმ, წინა ანუ საფასადო წახნაგის სიმაღლე – 77 სმ, ზედა წახნაგის სიგანე – 36 სმ, ხოლო ქვედა წახნაგის სიგანე – 58 სმ. წარწერა არქიტრავის ქვის საფასადო წახნაგის, დაახლოებით, შუა ნაწილშია ამოკვეთილი.
წარწერის ტექსტი ასე იკითხება:
სა წ(მი)დ(ი)ს(ა)ჲთა, წ(მი)დ(ი)სა ღ(მრ)თ(ი)სმშ(ო)ბ(ე)ლის(ა)ჲთა დ ა წ(მი)დ(ი)სა ჲვ{ო}ვ{ა}ნე ნ[ათ]ლ{ი}სმ[ც]{ე}მ{ე}ლ{ი}ს{ა}ჲთ{ა}<ჲ>, ყ{ოვე}ლთ ა წ(მიდა)თა მ{ი}სთ{ა}ჲთა, მე, † რ(ა)ტი ერ(ი)სთ(ა)ვმ(ა)ნ, ძემ{ა}ნ † ბ(ე)გ(ა)ჲ ერ(ი)სთ(ა)ვ(ი)ს(ა)მ(ა)ნ, ავ{ა}შენე წ(მიდა)ჲ ესე ეკლეს{ი}აჲ ს{ა}ლ{ო}ცველ[ა] დ ს(უ)ლ(ი)სა ჩ{ე}მისა და ს{ა}ლხინ{ე}ბელ{ა}დ ც{ო}დვ[ა] თა ჩ{ე}მთა. შ{ე}მდგ{ო}მითი შ{ე}მდგ{ო}მად მ(ო)გუ[ი] ჲს(ე)ნებდ(ე)თ და ლ{ო}ცვ{ა}თა თქ{უე}ნთა, გ ვედია, მღდ{ე}ლო, [] ა [--] ო [].“
წერილობით ძეგლებში სურამელთა ფეოდალური სახლის ათამდე წარმომადგენელია მოხსენიებული. მათ შორის სახელების – ბეგასა და რატის მატარებელი მამა-შვილის წყვილი სულ ორჯერ გვხვდება. ესენი არიან:
თუმცა როგორც მეცნიერთა მიერ ჩატარებულმა პალეოგრაფიულმა ანალიზმა ცხადყო ტექსტში მოხსენიებულია პირველი წყვილი ბეგა I სურამელი და მისი ვაჟი რატი სურამელი. ბეგა I ქართლის ერისთავის სახელოს 1177 წლიდან დაახლოებით 1180-იანი წლების დასაწყისამდე ფლობდა, ხოლო რატი სურამელმა ქართლის ერისთავის სახელო მამის გარდაცვალების შემდეგ 1180-იანი წლების დასაწყისში მიიღო.
წარწერიდან ირკვევა, რომ 1180-1210-იან წლებში სურამელთა საგვარეულოს ერთ-ერთმა წარმომადგენელმა, ქართლის ერისთავმა რატი II-მ ციხე-ქალაქ სურამის შემოგარენში ანუ საკუთარ ფეოდალურ მამულში ეკლესია ააგო და ამ ტაძრის კედელზე ზემოთ აღნიშნული ქტიტორული წარწერა ამოჰკვეთა.
ლიტერატურა
კატეგორია:სურამის წარწერები
სურამის ციხის წმინდა გიორგის ეკლესიის წარწერა
300px|მინი|სურამის ციხის წმინდა გიორგის ეკლესიის წარწერა 300px|მინი|სურამის ციხის წმინდა გიორგის ეკლესიის წარწერის პალეოგრაფიული პირი სურამის ციხის წმინდა გიორგის ეკლესიის წარწერა — წარწერა სურამის ციხეზე მდებარე წმინდა გიორგის ეკლესიის კედელზე. აღმოჩენილია 2015 წელს სამეცნიერო ესქსპედიციის მიერ. წარწერა ლაპიდარულია.
წარწერა ამოკვეთილია კვადრატული მოყვანილობის მქონე რუხი ფერის ქვაზე, რომელიც წმინდა გიორგის ეკლესიის ჩრდილოეთი კედლის დასავლეთი კიდის ზედა ნაწილში, მიწის დონიდან დაახლოებით, 2,5 მ-ის სიმაღლეზე იყო ჩადგმული. ქვის ზომებია: სიგრძე — 57 სმ., სიგანე — 57 სმ, სისქე — 27 სმ. ქვის საფასადო წახნაგი მთლიანად წარწერის ტექსტს უკავია. წარწერა ასომთავრულია და შვიდ სტრიქონს შეიცავს. სტრიქონები ერთმანეთისაგან წვრილად ამოღარული განივი სწორი ხაზებითაა გამოყოფილი. წარწერის დასაწყისში წარმოდგენილია ქანწილი, რომლის მკლავთაშორის არეებზეც თითო წერტილია დასმული.
წარწერის თანახმად, ეკლესია გიორგი ღაღანიძისა და თამარ ქვაბულისძის, აგრეთვე, მათი მშობლებისა და შთამომავლების სულის სალოცველად იყო აღშენებული:
სურამის ციხის წმინდა გიორგის ეკლესიის ლაპიდარული წარწერა, მისი პალეოგრაფიული მონაცემების გათვალისწინებით XV-XVI საუკუნეებით თარიღდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:სურამის წარწერები
ერნჯაკი (მწვერვალი)
ერნჯაკი (Երնջակ) — მთა სომხეთში. მდებარეობს სიუნიქის პროვინციაში. მწვერვალის სიმაღლე ზღვის დონიდან 3364 მეტრია და წარმოადგენს ზანგეზურის ქედის ნაწილს.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მთები
ელეანორ პროვანსელი
ელეანორ პროვანსელი (Éléanore de Provence, Eleanor of Provence; დ. 1223 — გ. 26 ივნისი, 1291) — ინგლისის დედოფალი 1236-1272 წლებში როგორც მეფე ჰენრი III-ის მეუღლე. თავისი მეუღლის რეგენტი 1253 წელს. ინგლისის მეფე ედუარდ I-ის დედა.
ადრეული ცხოვრება
ელეანორი დაიბადა 1223 წელს ექს-ან-პროვანსში. იგი იყო პროვანსის გრაფ რამონ ბერენგარ IV-ისა და მისი მეუღლის, ბეატრიჩე სავოიელის ქალიშვილი. მართალია მის მშობლებს ვაჟი არ ჰყოლიათ, თუმცა ელეანორის გარდა კიდევ სამი ქალიშვილი ჰყავდათ, რომელთა სარფიანი ქორწინებებითაც მთელს ევროპაში გახდნენ ცნობილი. თავიანთი უფროსი ასული, მარგარიტა პროვანსელი საფრანგეთის მეფე ლუი IX-ს შერთეს ცოლად, სანჩია პროვანსელი გერმანიის მეფე რიხარდ I-ზე დააქორწინეს, ხოლო ბეატრის პროვანსელი სიცილიის მეფე კარლო I-ს მიათხოვეს. ამგვარ პირობებში, ბიძამისის, გულიელმო სავოიელის ხელშეწყობით დაიწყო ელეანორის საქორწინო მოლაპარაკებებიც. იგი თავიდანვე განიხილებოდა ინგლისის მეფე ჰენრი III-ის საცოლედ, რასაც ეთანხმებოდა ჰენრის და, იზაბელა ინგლისელიც, რომელიც საღვთო რომის იმპერატორ ფრიდრიხ II-ის მეუღლე იყო.
მსგავსად დედის, ბებიისა და დებისა, ელეანორიც სილამაზით იყო დაჯილდოვებული. იგი ხასიათდებოდა ქათქათა კანით, მრგვალი ფორმებით, მეტად შავი თმითა და ლამაზი თვალებით. 1235 წლის 22 ივნისს ელეანორი ჰენრი III-ზე დაინიშნა. ამის შემდეგ, მომავალი დედოფალი ინგლისისაკენ დაიძრა, რათა მეფეზე დაქორწინებულიყო.
პირველი წლები
მარცხნივ|მინი|257x257px|დედოფალი ელეანორი და მეფე ჰენრი III გასკონიიდან ინგლისში ზღვით ბრუნდებიან, 1250 წელი, მატეო პარიზელის ჩანახატი. 1236 წლის 14 იანვარს ელეანორ პროვანსელი და მეფე ჰენრი III დაქორწინდნენ. აღსანიშნავია, რომ უშუალოდ საქორწინო ცერემონიამდე მათ ერთმანეთის ნახვის ნება არ დართეს. მათი პომპეზური ქორწილი კენტერბერის კათედრალში შედგა, ცერემონიას კი კენტერბერის ეპისკოპოსი ედმუნდ რიჩი უძღვებოდა. პატარძალი ოქროსფერ კაბაში იყო გამოწყობილი, რომელიც წელსა და ფეხებზე მეტად ვიწროდ ჰქონდა შემოკრული. ქორწინების დღეს, მეფე და მისი ახალი დედოფალი ლონდონში დიდი ზეიმით შევიდნენ და სასახლემდე ფეხით გაისეირნეს. 20 იანვარს, ელეანორი უესტმინსტერის სააბატოში ოფიციალურად ეკურთხა ინგლისის დედოფლად. მის კორონაციას მოჰყვა დიდი ბანკეტი, რომელსაც ინგლისის ნაღები საზოგადოება დაესწრო. აღსანიშნავია, რომ მეფე-დედოფალს ქორწინებისთანავე შეუყვარდათ ერთმანეთი, რაც ყოველწლიურად სულ უფრო ძლიერდებოდა.
არაპოპულარობა
ელეანორი ჰენრის ერთგული და მოსიყვარულე მეუღლე იყო, რაც მას უამრავ პრივილეგიასა და დიდ გავლენას ანიჭებდა. სწორედ ამიტომ, ახალმა დედოფალმა ინგლისში ჩაიყვანა და საკმაოდ მაღალ პოზიციაზე დანიშნა თავისი ბიძა და ბიძაშვილები, უფრო სწორად, როგორც მათ ინგლისელები უწოდებდნენ „სავოიელები“. სავოიელთა გავლენა იმდენად დიდი იყო მეფეზე, რომ ადგილობრივ ბარონებს შესძულდათ მათი მფარველი დედოფალი. ეს იმით იყო გამოწვეული, რომ სავოიელებმა მრავალი ინგლისელი დიდებული ჩაანაცვლეს პოსტზე.
მიუხედავად იმისა, რომ ელეანორი და ჰენრი დროდადრო სხვადასხვა შეხედულებებს ავლენდნენ ხოლმე, მეფის არ ყოფნისას, 1253 წელს დედოფალი ქვეყანას მართავდა რეგენტის სტატუსით. ამ პერიოდში ჰენრი გასკონიაში იმყოფებოდა მდგომარეობის გამწვავების გამო.
დედა-დედოფალი
1272 წელს ჰენრი III გარდაიცვალა და ტახტზე მათი 33 წლის ვაჟი, ედუარდ I ავიდა. ელეანორი ინგლისში დარჩა და დარჩენილი ცხოვრება თავისი შვილიშვილების აღზრდას შეალია. 1274 წელს, მისი მეთვალყურეობის ქვეშ გარდაიცვალა მისი შვილიშვილი ჰენრი, რამაც საშინლად იმოქმედა ელეანორზე. მან ბრძანა, რომ მცირეწლოვანი ჰენრის გული მის მერ დაარსებულ გილფორდის სააბატოში დაეკრძალათ. 1275 წელს, დედოფალმა ელეანორმა თავის რძალთან, დედოფალ ლეონორ კასტილიელთან ერთად მთელი ინგლისიდან გააძევა ებრაელები. ამ მასობრივ ეთნიკურ წმენდას ათასობით ებრაელის სიცოცხლე შეეწირა, დანარჩენებმა კი თავი უცხო ქვეყნებს შეაფარეს, სადაც ასევე სასტიკად იდევნებოდნენ. 1275 წელი მეტად ტრაგიკული აღმოჩნდა ელეანორისათვის, რადგანაც ამ წლის 26 თებერვალს გარდაიცვალა მისი უფროსი ქალიშვილი მარგარეტი, ხოლო 24 მარტს ბეატრისიც.
ამის შემდეგ დედოფალი ელეანორა პენსიაზე გავიდა და მონასტერში გადავიდა საცხოვრებლად. მიუხედავად ამისა, იგი თავის ვაჟ ედუარდთან ურთიერთობას არ წყვეტდა. პარალელურად, მთელი ცხოვრების განმავლობაში ელეანორს მიმოწერა ჰქონდა თავის საყვარელ დასთან, საფრანგეთის დედოფალ მარგარიტა პროვანსელთან, რომელიც ყოველთვის მის საუკეთესო მეგობრად ითვლებოდა.
დედოფალი ელეანორი გარდაიცვალა 1291 წლის 26 ივნისს, 68 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს ამესბურის სააბატოში, ლონდონიდან ექვს მილში, რადგან თავად ლონდონში, უესტმინსტერში, ქმრის გვერდით დაკრძალვა ვერ მოხერხდა, რადგან ლონდონელები მისი ცხედრის მდინარეში გადაგდებით დაიმუქრნენ. რამდენიმე წლის შემდეგ, მოახერხეს მისი გულის ლონდონში გადატანა და იქ ჩუმად დაკრძალვა.
შვილები
ელეანორასა და ჰენრი III-ს სულ ცხრა საერთო შვილი ჰყავდათ:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1223 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1291 კატეგორია:ინგლისის დედოფლები კატეგორია:ქალი რეგენტები კატეგორია:ინგლისის რეგენტები კატეგორია:დედა დედოფლები კატეგორია:ბარსელონის დინასტია
ლოპატინსკი
საკუთარი სახელი ლოპატინსკი შეიძლება აღნიშნავდეს შემდეგს:
გლინჟენი (ფელეშტის რაიონი)
გლინჟენი (Glinjeni) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 105 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 439 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
სტიქიური უბედურება
მინი|სტიქიური უბედურება იაპონიაში სტიქიური უბედურება — ბუნებრივი მოვლენა, რომელიც ატარებს საგანგებო ხასიათს და რომელსაც მოჰყვება მოსახლეობის ნორმალური ცხოვრების დარღვევა, ადამიანთა სიკვდილი, მატერიალურ ღირებულებათა დანგრევა და განადგურება. ხასიათდება მნიშვნელოვანი მასშტაბებითა და სხვადასხვაგვარი ხანგრძლივობით, მაგალითად, მიწისძვრის ხანგრძლივობა შეიძლება რამდენიმე წამი გაგრძელდეს, ხოლო წყალდიდობა თვეები. სტიქიური უბედურება შეიძლება იყოს მიწისძვრა, ვულკანის ამოფრქვევა, ღვარცოფი, მეწყერი, ზვავი, წყალდიდობა, ცუნამი, ხანძარი, ტორნადო და სხვა.
რუსლან ღონღაძე
რუსლან ღონღაძე (დ. 23 მაისი, 1944, საჩხერე — გ. 4 აგვისტო, 1993) — ქართველი არქიტექტორი, პოლიტიკოსი, რეჟისორი, სცენარისტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:გარდაცვლილი   4 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი   1993 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საჩხერეში დაბადებულები
დიგოგირდის დიბრომიდი
დიგოგირდის დიბრომიდი — არაორგანული ნაერთი, ქიმიური ფორმულით S2Br2. ეს არის ყვითელ-ყავისფერი სითხე, რომელიც ჰაერთან შეხებისას იწვის. იგი მზადდება ელემენტების პირდაპირი რეაქციით, ხოლო მისი გაწმენდა ხდება ვაკუუმური დისტილაციით. ნაერთს არ აქვს განსაკუთრებული გამოყენება, გოგირდთან დაკავშირებული სხვა ნაერთისგან განსხვავებით.
მოლეკულური სტრუქტურა იგივეა, რაც დიგოგირდის დიქლორიდში (S2Cl2). BrSSBr- ის კუთხეა 84 °, ხოლო Br-S-S კუთხე - 107 °. S-S მანძილი არის 1.980 Å, ca. 0.050 Å-ით უფრო მოკლეა ვიდრე S2Cl2-ის.
სქოლიო
კატეგორია:გოგირდი კატეგორია:ბრომიდები კატეგორია:არაორგანული ნივთიერებები
საკობიანოს ლომისის ეკლესია
საკობიანოს ლომისის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას ჩრდილოეთით, სოფელ საკობიანოს განაპირას. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (4 X 3,5 მ), ნაგებია რიყის ქვით და კირის დუღაბით. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდან არის. კარი ვიწროა, გადახურულია მოზრდილი ქვით - თარაზულად. აღმოსავლეთით მოკლე მხრებით გამოყოფილი სწორკუთხა საკურთხეველია, რომლის აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილია ერთი ბრტყლად გადახურული ვიწრო სარკმელი. შიგნით ეკლესიას, ქარგილების საშუალებით ტლანქად ჩამოსხმული კამარა ხურავს. სამხრეთ ფასადზე შემორჩენილია თაროსებრი ლავგარდნის ფრაგმენტები. ეკლესიას ფიქლის ორფერდა სახურავი ჰქონია (შემორჩენილია მცირე ნაწილი).
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სესენი
სესენი (cәсән) — ბაშკირების სახალხო მეზღაპრეთა საერთო სახელწოდება, ტრადიციის თანახმად, მღეროდნენ ლეგენდებს და იმპროვიზირებულად ქმნიდნენ სიმღერებს დუმბირას (ბაშკირული ხალხური საკრავი) ფონზე. მათი შექმნილი ზღაპრები თაობიდან თაობას გადაეცემოდა, ეს ფაქტი ირიბად მიუთითებს იმაზე, რომ მათ ზღაპრებში მნიშვნელოვანი ისტორიული სარჩული იმალება. მათმა შემოქმედებამ მნიშვნელოვანად იმოქმედა ბაშკირელი ხალხის და ბაშკირეთის თვითმყოფადობის შენარჩუნებაში.
გამოყოფენ სესენების სამ ძირითად ჯგუფს:
ისტორია
უძველესი სესენებიდან ცნობილები არიან კატაი გალი სესენი, თურმათაი სესენი, ქილდიშ სესენი, კარაკაი სესენი, იახია სესენი და სხვები. ხალხის მეხსიერებაში XIV - XVIII საუკუნეების არაერთი სესენის სახელი შემორჩა, რომლებიც მჭიდროდ უკავშირდებიან ბაშკირთა კულტურას: ხაბრაუ, ერენსე, კუბაგუშა, ქარასა, მახმუთი, ბაიკა აიდარა და სხვ. სესენების ოქროს ხანად XVI - XVIII საუკუნეები ითვლება.
ჟუკოვსკაია 2
ისტორია
როსტოვის ოლქის ტერიტორია ძველ დროში მჭიდროდ იყო დასახლებული. დასახლებების დიდი ნაწილი მდებარეობდა მდინარეების სანაპიროზე. ერთ-ერთ მათგანზე დასახლების კვალი ჩანს სხვადასხვა ისტორიული პერიოდის განმავლობაში.
ამ არქეოლოგიურ ძეგლის 80 კვადრატულ მეტრს იკვლევდა არქეოლოგი ა. ციბრიემი. მან გამოიკვლია კულტურული ფენა, რომელიც მდებარეობდა ზედაპირიდან 50 სმ-ში.
ძეგლისთვის, ისევე როგორც ამ პერიოდის სხვა სადგომებისთვის (რასიპნაია VI, ჟუკოვსკაია 1, შახაევის ლიმანი 2, კირპიჩნოე II და სხვ.) დამახასიათებელია საფხეკების მცირე რაოდენობა.
არტეფაქტები
გათხრებისას აღმოაჩინეს სამეურნეო ორმოები, რომელიც სავსე იყო ცხოველების ძვლებითა და სამეურნეო ნარჩენებით.
კერამიკული ნაწარმი კი წარმოდგენილია ფრაგმენტების სახით. ერთ-ერთი მათგანი ორნამენტირებულია პარალელური წყვეტილი ხაზებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის არქეოლოგიური ძეგლები
ბჯნი
ბჯნი (Բջնի) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 550 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 778 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 65 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 42.81 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
ერევანქი
ერევანქი (Երևանք) — მთა აზერბაიჯანსა და სომხეთში. მდებარეობს ტავუშის პროვინციისა და აზერბაიჯანის საზღვარზე, სოფელ აიგეძორიდან სამხრეთ-დასავლეთით 5,5 კილომეტრში. მწვერვალის სიმაღლე ზღვის დონიდან 1634 მეტრია და წარმოადგენს ჰასრიკის ქედის ნაწილს.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მთები კატეგორია:სომხეთის მთები
დოლტუ
დოლტუ (Doltu) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 86 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 073 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
მუგუძირხვის ეკლესია
მუგუძირხვის ეკლესია — ეკლესია სოფელ მუგუძირხვაში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო.
ეკლესია აგებულია შუა საუკუნეებში.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუდაუთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
რობინ სოდერლინგის სტატისტიკა და მიღწევები
სტატიაში მოცემულია შვედი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელის, მსოფლიოს ყოფილი მეოთხე ჩოგნის რობინ სოდერლინგის კარიერის სტატისტიკა და მიღწევები. სოდერლინგმა კარიერაში ერთეულთა თანრიგში ATP-ის 10 ტურნირი მოიგო, აქედან ერთი მასტერსი. იგი ორჯერ გავიდა დიდი სლემის ტურნირების ფინალში – 2009 და 2010 წლებში, სოდერლინგმა საფრანგეთის ღია პირველობის გადამწყვეტ მატჩებში ითამაშა, თუმცა ორჯერვე დამარცხდა.
ერთეულებში ასპარეზობის შედეგები
12008 წლის ჩათვლით ტარდებოდა როგორც ჰამბურგის მასტერსი.
22008 წლის ჩათვლით ტარდებოდა როგორც მადრიდის მასტერსი.
გამარჯვებები ტოპ-10-ის ჩოგბურთელებზე სეზონების მიხედვით
ჯე – ჯგუფური ეტაპი
ნინი ქარსელაძე
ნინი ქარსელაძე (დ. 11 აპრილი, 1991) — ქართველი მომღერალი.
ბიოგრაფია
სამი წლის ასაკში პირველად ფრანგული სიმღერა „La belle dame sans regrets“ ჩაწერა. მე-5 კალასამდე სწავლობდა ფრანგულ კოლეჯში, თბილისის 53-ე საჯარო სკოლაში გადავიდა და ბრიტანულ სკოლაში. 1997 ჯგუფ „სახესთან“ ერთად ჩაწერა დუეტი „წვიმად გადავიქეცი“. 1998 წელს დაიწყო დუეტების შესრულება ზუკა ხუციშვილთან ერთად. 1999 წელს „ქუჩის ბიჭებთან“ ერთად ჩაწერა სიმღერა „ნინი და ქუჩის ბიჭები“. 2003 წელს ჩაწერა სიმღერა „ჩემი ქალაქი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:დაბადებული 11 აპრილი კატეგორია:ქართველი მომღერლები
დასავლეთი ლოგონის რეგიონი
დასავლეთი ლოგონის რეგიონი (Logone Occidental, منطقة لوقون الغربي) — ჩადის რეგიონი. თავისი სახელწოდება რეგიონმა მიიღო მდინარე ლოგონის გამო. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მუნდუ. ფართობი — 9000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 683 293 ადამიანს.
გეოგრაფია
დასავლეთი ლოგონის რეგიონი მდებარეობს ჩადის სამხრეთ ნაწილში. ტერიტორიულად შეესაბამება ყოფილ დასავლეთი ლოგონის პრეფექტურას. დასავლეთით მას ესაზღვრება დასავლეთი მაიო-კების რეგიონი, ჩრდილოეთით ტანჯილეს რეგიონი, აღმოსავლეთით და სამხრეთით აღმოსავლეთი ლოგონის რეგიონი.
ბუნებრივ-კლიმატური თვალსაზრისით დასავლეთი ლოგონის რეგიონი მდებარეობს სავანის ზონაში.
მოსახლეობა
დასავლეთი ლოგონის რეგიონის მოსახლეობის 90 %-ზე მეტი მიეკუთვნება სარას ეთნიკურ ჯგუფს.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით დასავლეთი ლოგონის რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად — დოჯე (შედგება 4 ქვეპრეფექტურისაგან), გვენი (4 ქვეპრეფექტურისაგან), ლაკ-უეი (7 ქვეპრეფექტურისაგან) და ნგურკოსო (6 ქვეპრეფექტურისაგან).
სქოლიო
კატეგორია:ჩადის რეგიონები
გოგნიაშვილი
საკუთარი სახელი გოგნიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ჟანა დე ვალუა
ჟანა დე ვალუა (Jeanne de Valois), ან წმინდა ჟანა ფრანგი (Sainte Jeanne de France; დ. 23 აპრილი, 1464 — გ. 4 თებერვალი, 1505) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ შარლოტა სავოიელის ასული. საფრანგეთის მეფე შარლ VIII-ის და. ორლეანის ჰერცოგინია 1476-1498 და საფრანგეთის დედოფალი 1498 წლის აპრილიდან დეკემბრამდე როგორც ლუი XII ორლეანელის პირველი მეუღლე. ტახტზე ასვლიდან სულ რვა თვეში ლუიმ პაპ ალექსანდრე VI-ს ჟანასთან უნაყოფობის გამო გაცილება სთხოვა. განქორწინების შემდეგ ლუი ჟანას ძმის, განსვენებული შარლის ქვრივზე, დედოფალ ანა ბრეტონელზე დაქორწინდა. ამის შემდეგ ჟანა განშორდა სამეფო კარს და მონაზვნად აღიკვეცა, თუმცა საკუთარი შემოსავლისა და უზრუნველყოფილი ცხოვრების გამო ლუიმ მას ბერის ჰერცოგინიობა უბოძა. მისი გარდაცვალებიდან მრავალი საუკუნის შემდეგ, 1950 წლის 28 მაისს რომის პაპმა პიუს XII-მ ჟანა კათოლიკური ეკლესიის წმინდანად შერაცხა.
ადრეული ცხოვრება და ოჯახი
ჟანა დაიბადა 1464 წლის 23 აპრილს გრაფ პიერ II დე ბრიზის ციხესიმაგრეში, დრეს საგრაფოში, რომელიც თავის დროზე ჟანას ბაბუის, მეფე შარლ VII-ის დიდი მოკავშირე იყო ინგლისელებთან ბრძოლისას. ჟანა იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ შარლოტა სავოიელის ქალიშვილი. მას ჰყავდა ორი და-ძმა, მომავალში საფრანგეთის მეფე შარლ VIII და შემდგომში ბურბონის ჰერცოგინია ანა დე ვალუა. ჯერ კიდევ ჟანას ღრმა ბავშვობაში მამამისმა ხელი მოაწერა შეთანხმებას, რომლის მიხედვითაც ჟანა ცოლად მიჰყვებოდა მისსავე ბიძაშვილს, ორლეანის ჰერცოგის ვაჟ ლუი დე ვალუა-ორლეანს. დაბადებიდანვე იგი ძალიან ბევრი დაავადებითა და დეფექტით იტანჯებოდა. ხშირად, როგორც მისი აღმზრდელი გადია აბობდა, მას სისხლი პირდაპირ კეფიდან სდიოდა, ამასთან სიარულიც უჭირდა და თანაც ხერხემლის გამრუდებაც ჰქონდა, რის გამოც ბევრი ფიქრობდა, რომ იგი მალევე დაიღუპებოდა.
გარდა ასეთი განათლებისა, მათი აღზრდა ითვალისწინებდა პრინცესების ჭეშმარიტ კათოლიკე ქალებად ქცევას. განსაკუთრებით ჟანას შეუყვარდა თავისი ღმერთი და რელიგია. მან მალევე სთხოვა მამას, რომ ამბუაზის სამლოცველო ეჩუქებინა მისთვის, რაზეც მეფემ საყვარელ ქალიშვილს უარი ვერ უთხრა. ცნობილია, რომ ჟანა ლოცვაში ძალიან დიდ სიამოვნებას ჰპოვებდა და საკმაოდ დიდ დროსაც ატარებდა სამლოცველოში. იგი ძალიან რელიგიური იყო და ყველა კათოლიკურ წესს ზედმიწევნით იცავდა, რის გამოც მას პაპმა წმინდა ფრანჩესკოს ორდერი უბოძა.
ქორწინება
1483 წელს მეფე ლუი XI გარდაიცვალა, ტახტზე კი მისი ვაჟი შარლ VIII ავიდა, რომელიც ჯერ კიდევ ბავშვი იყო. ვინაიდან ამ დროს მათი დედა, დედოფალი შარლოტა სავოიელიც აღარ იყო ცოცხალი (როცა მას ქმრის გარდაცვალების შესახებ აცნობეს, იმ წუთასვე გული გაუსკდა და ისიც იმავე დღეს დაიღუპა როცა ლუი XI), პატარა შარლის რეგენტად მისი უფროსი და, ბურბონის ჰერცოგინია ანა დე ვალუა დაინიშნა. 1484 წელს ჟანას ქმარმა რამდენიმე გავლენიან ფრანგ დიდგვაროვანთან ერთად დაიწყო მეფის დამხობისაკენ მიმართული სამოქალაქო ომი, რომელიც 1488 წლამდე გაიწელა. სწორედ ამ პერიოდში შეეძინა ლუის მისი პირველი და უკანონო ვაჟი, რომელიც შემდგომში ბერგის არქიეპისკოპოსი გახდა. ამ ომის მიმდინარეობისას კი, თავად ჟანა იტალიაში წავიდა სამოგზაუროდ, სადაც იგი მილანსა და ოსტიას ეწვია. ჟანა ქმრის მიმართ ყოველთვის იჩენდა სათნოებასა და პატივისცემას, თუმცა მას მისი გახარება არ შეეძლო, რადგან ამას მხოლოდ განქორწინებით შესძლებდა. 1488 წელს კი დამარცხებული ლუი ანას ბრძანებით მის მოკავშირეებთან ერთად დილეგში გამოკეტეს. 1491 წელს ლუი გაანთავისუფლეს, რის შემდეგაც იგი თავად შარლს უახლოვდება და იტალიური ომების დროს თანაც კი გაჰყვა მას.
მას შემდეგ, რაც შარლ VIII უბედური შემთხვევის შედეგად (დაბალ კარში შედიოდა, სადაც ჭერს თავი ისე მიარტყა, რომ შერყევა მიიღო და დაიღუპა), ჟანას ქმარი ლუი XII საფრანგეთის მეფე გახდა, მან მალევე მოითხოვა რომის პაპისაგან ჟანასთან განქორწინება და თან პაპს გარდაცვლილი შარლის ცოლზე, ქვრივ დედოფალ ანა ბრეტონელზე დაქორწინება სთხოვა. ანა ბრეტანის ჰერცოგინია და მისი უკანასკნელი მმართველი იყო, მასზე ქორწინებით კი ლუი ბრეტანსაც შემოიმტკიცებდა და მემკვიდრესაც მიიღებდა. მინი|379x379პქ|წმ. ჟანა დე ვალუას ხატი ლუის იმდენად სურდა ჟანასთან განქორწინება და ანაზე დაქორწინება, რომ რომის პაპს ზედიზედ რამდენიმე ელჩობა გაუგზავნა. იგი პაპ ალექსანდრე VI-ს უმტკიცებდა, რომ ქორწინება აუცილებლად უნდა ეცნო ბათილად. ლუი აცხადებდა, რომ ჟანასთან ქორწინების დროს იგი თოთხმეტი წლის, ანუ არასრულწლოვანი იყო, ასევე მისი უამრავი ფიზიკური მანკიერების გამო არასდროს არ წოლილა მასთან და ამის გამო ფაქტობრივად ქორწინება არც არსებობდა. ამ ფაქტმა დედოფალი ცხადია განარისხა და ლუის საწინააღმდეგოდ განაცხადა, რომ მასთან სამჯერ ან ოთხჯერ გაიყო სარეცელი. დედოფალს შემოწმებაც კი ჩაუტარდა, რითაც დამტკიცდა, რომ იგი ქალწული არ იყო. ამით ფაქტობრივად ჟანამ მოიგო დავა, მაგრამ რომის პაპმა ალექსანდრემ ლუის მაინც მისცა განქორწინება. 1498 წლის 15 დეკემბერს რომის პაპმა პირადად თავისი ვაჟი ჩეზარე ბორჯია გააგზავნა საფრანგეთში, რომელმაც მათ განქორწინების საბუთი ჩაუტანათ და თანაც იქვე ჟანას ფრეილინაზე, შარლოტ დ'ალბრეზე დაქორწინდა. პაპმა ეს იმიტომ გააკეთა, რომ იტალიური ომის მძვინარების ეპოქაში არ სურდა საფრანგეთის მეფის გადამტერება. სასახლიდან მიმავალმა ყოფილმა დედოფალმა განაცხადა, რომ იგი ყოველდღე ილოცებდა ლუის სულის გადასარჩენად. დედოფლის სტატუსის ჩამორთმევის შემდეგ მას ბერის ჰერცოგინიობა მიენიჭა, რის შემდეგაც იგი სწორედ ბერის საჰერცოგოში დასახლდა და იქვე გარდაიცვალა.
რელიგიური ცხოვრება და წმინდანობა
როდესაც ჟანა ბერში გადასახლდა, იქ დაუახლოვდა ადგილობრივ მოძღვარ გაბრიელ მარს, რომელთან ერთადაც მან დაიწყო თავისი რელიგიური მოღვაწეობა. ჟანამ საფრანგეთში თავი ღვთისმშობლის დასმულად გამოაცხადა და იქ კათოლიკური ეკლესიის დახვეწას შეუდგა. იგი აცხადებდა, რომ მას ხშირად ეცხადებოდა ღვთისმშობელი მარიამი და იესო ქრისტე, ასევე იგი ამბობდა, რომ თავად სწორედ ღვთის ქალიშვილი იყო. მანვე დააარსა ობოლთა და გლახაკთა საყოველთაო დახმარების ფონდი. 1500 წელს კი 11 ფრანგი პროტესტანტი მოაქცია კათოლიკობაზე. 1502 წლის 12 თებერვალს მან თვით პაპ ალექსანდრეს მისწერა წერილი და უთხრა, რომ მის უდიდეს შეცდომას პატიობდა. მომდევნო წელს დაიწყო თავისი პირველი მონასტრის მშენებლობა. ამავე წლის 21 ნოემბერს მან და გაბრიელ მარმა დააარსეს წმინდა მარიამის ორდერი, რომლის მიღებაც მხოლოდ ქალებს შეეძლოთ.
ჟანა გარდაიცვალა 1505 წლის 4 თებერვალს, 40 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს მისსავე აგებულ ანანსიადის მონასტერში. თუმცაღა საფრანგეთის რელიგიური ომების პერიოდში ჰუგენოტებმა 1570 წელს მისი საფლავი გახსნეს და მისი ნეშტი შეურაცხყვეს. ჰუგენოტებმა მის გვამს დაკრძალვაც კი არ აღირსეს და გადამწვარი მონასტრის გარეთ დააგდეს. როგორც ამბობენ, სწორედ ამის შემდეგ დაიწყო მთელი რიგი სასწაულების სერია. მის გვამზე შეხებით უამრავი ადამიანი განიკურნა, რაც ასე გრძელდებოდა XVII საუკუნის მეორე ნახევრამდე. 1742 წლის 21 აპრილს პაპმა ბენედიქტე XIV- მ მისი წმინდანად შერაცხვის იდეა გამოთქვა, თუმცა იგი წმინდანად 1950 წლის 28 მაისს რომის პაპმა პიუს XII-მ შერაცხა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 23 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1464 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1505 კატეგორია:ვალუები კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები კატეგორია:ორლეანის ჰერცოგინიები კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები კატეგორია:ფრანგი წმინდანები
რევაზ გოგნიაშვილი
რევაზ დიმიტრის ძე გოგნიაშვილი (დ. 26 ოქტომბერი, 1893, სოფ. ქვემო ხოდაშენი, ახლანდ. თელავის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 მარტი, 1967, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი და დირიჟორი; თბილისის საოპერო სცენაზე დადგმული პირველი ქართული ოპერის „ქრისტინეს“ ავტორი.
ბიოგრაფია
პირველდაწყებითი განათლება მიიღო თბილისის სამუსიკო სასწავლებელში (ი. ტერ-დავიდოვის კლასი). 1913 წელს დაამთავრა პარიზის კონსერვატორია საკომპოზიციო განხრით პროფ. პენიოს, გრავარეს და ივადონის ხელმძღვანელობით. სწავლის პერიოდში პარიზის ერთ-ერთმა ცნობილმა ფირმამ გამოსცა გოგნიაშვილის საფორტეპიანო პიესა „სევდა“. 1913–14 წლებში პარიზშივე დირიჟორობდა ერთ-ერთ სიმფონიურ ორკესტრს. 1914 წელს დაბრუნდა საქართველოში და დაიწყო ინტენსიური შემოქმედებითი მოღვაწეობა. შეკრიბა და დაამუშავა ქართული ხალხური სიმღერები. იმავე წელს დაიწყო მუშაობა ოპერა „ქრისტინეზე“ (მისივე ლიბრეტო, ეგნატე ნინოშვილის მოთხრობისა და პოლიო ირეთელის პიესის მიხედვით). ოპერის პრემიერა შედგა „ქართული კლუბის“ სცენაზე 1918 წლის 21 მაისს (რეჟისორი: კონსტანტინე ანდრონიკაშვილი, დირიჟორი: ნიკოლოზ ქართველიშვილი, იასონის პარტია: ვანო სარაჯიშვილი), ხოლო იმავე წლის 17 ივნისს დაიდგა თბილისის საოპერო თეატრის სცენაზე. გოგნიაშვილის სხვა ნაწარმოებებიდან აღსანიშნავია ოპერები: „ჯადოსანი“ და „მზის ქურუმი“, აგრეთვე ვოკალურ-საკრავიერი და კამერული ნაწარმოებები, მუსიკა დრამატული თეატრების დადგმებისათვის. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სამუსიკო სკოლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1893 კატეგორია:დაბადებული 26 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მარტი კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი კომპოზიტორები კატეგორია:ქართველი დირიჟორები რ
ხორხელის წმინდა დემეტრეს ეკლესია
ხორხელის წმინდა დემეტრეს ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ ხორხელის ჩრდილოეთით 3 კილომეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (9 X 6.5 მ). ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვის შერეული წყობით. ფასადებზე მორთულობის ელემენტები აგურისაა. ძეგლი დაზიანებულია: ჩამონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები, კამარის სამხრეთ ფერდის დასავლეთ ნახევარი; სახურავზე ხეებია ამოსული; შენობის განივ კედლებს, მთელ სიმაღლეზე, ფართო ბზარი დაუყვება. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდანაა. ჩრდილოეთს კარი შეკეთების დროს ამოუქოლავთ. ორივე შესასვლელს შიგნიდან ხის ძელების ბრტყელი გადახურვა აქვს. ჩრდილოეთის კარი გარედან სწორკუთხაა. დასავლეთისას აგურის თაღი ჰქონია (შემორჩენილია სამხრეთ ქუსლის მცირე ნაწილი). აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომლის ღერძზეც მაღალი თაღოვანი სარკმელია. სარკმლის ძირი საფეხურებიანია. სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია, ხოლო ქვემოთ, კედელს ოთხწახნაგა ტრაპეზი ეკვრის. აფსიდის მხრების ხაზზე აგებული კანკელი (დანგრეულია) გვიანდელია. კვადრატული დარბაზის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებზე თითო ერთსაფეხურიანი პილასტრია, რომლებზეც შეისრული კამარის შეისრული საბჯენი თაღია გადაყვანილი. დასავლეთ კედელში ერთი სარკმლია. ეკლესიის აღმოსავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფასადები გაფორმებულია შეღმავებული სწორკუთხა არეებით, რომლებიც დასრულებულია ერთმანეთზე ბოლოებით გადაბმული ნახევარწრიული თაღებით და მათ თავზე გამავალი ხერხულა ზოლით. აღმოსავლეთ ფასადზე ერთი შეღრმავებაა, გრძივ ფასადებზე - ორ-ორი. აღმოსავლეთ შეღმავებაში ორ საფეხურად განლაგებული თაროების ორი მწკრივია. ზედა მწკრივში საკურთხევლის სარკმელია მოქცეული. სარკმლის ზემოთ, ხერხულა ზოლით გამოყოფილ ფრონტონზე, აგურის წყობის შეღმავებით გამოსახულია მაღალ პოსტამენტზე დადგმული ჯვარი. დასავლეთ ფასადზე, შესასვლელის გვერდებზე, თითო განიერი და მაღალი ყრუ თაღია. შესასვლელის ზემოთ, სარკმლის ორივე მხარეს, ორ-ორი თაღით გაფორმებული თითო სწორკუთხა შეღრმავება, რომლებიც დასრულებულია ფრონტონის ძირის დონეზე გამავალი ხერხულა ზოლით. ფრონტონზე, ერთ დონეზე, ორი პატარა კვადრატული შეღმავებაა, რომლებშიც ჩასმულია სხვადასხვა ფერის თითო ფილა: სამხრეთისაში ღვინისფერი, ჩრდილოეთისაში - მოყვითალო.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ტიუბიაკოვო (აურგაზის რაიონი)
ტიუბიაკოვო  (Төбәк) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 176 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია დავლეკანოვო, რომელიც დაშორებულია 50 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (93 %),.
ზარივარი (მთა)
ზარივარი (Զառիվար) — მთა აზერბაიჯანსა და სომხეთში. მდებარეობს გეღარქუნიქის პროვინციისა და აზერბაიჯანის საზღვარზე, ქალაქ ჭამბარაკიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 4 კილომეტრში. მწვერვალის სიმაღლე ზღვის დონიდან 2263 მეტრია და წარმოადგენს მურგუზის ქედის ნაწილს.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მთები კატეგორია:სომხეთის მთები
გომის თემი (მრავალმნიშვნელოვანი)
გომის თემი  შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბუჟაკანი
ბუჟაკანი (Բուժական) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 820 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 667 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 42 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 39.66 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
ვაჩნაძიანის ამიდასტურის წმინდა გიორგის ეკლესია
ვაჩნაძიანის ამიდასტურის წმინდა გიორგის ეკლესია— მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაჩნაძიანში, მდინარე აკურისხევის მარჯვენა ნაპირზე, გურჯაან–თელავის გზის პირას.
კომპლექსში შედის ამიდასტურის წმინდა გიორგის სახელობის სამეკლესიანი ბაზილიკა, სვეტიცხოვლის სახელობის გუმბათიანი ეკლესია და სამაროვანი. ეკლესიები VII საუკუნის დასაწყისს განეკუთვნება. სამაროვანი ორიარუსიანია. ქვედა იარუსის სამარხები IX-X საუკუნეებიდან XIII საუკუნის I ნახევრამდე პერიოდისაა, ზედა იარუსზე განლაგებული კი – XIII საუკუნის II ნახევრიდან ვიდრე XIX საუკუნემდე.
ამიდასტურის წმინდა გიორგის ეკლესია მოზრდილი, მოხდენილი პროპორციების ნაგებობაა – (გარეთა ზომები: სიგრძე – 20,6, სიგანე – 13,8მ). ნაშენია შერჩეული რიყის ქვის სწორხაზოვანი რიგებით. შენობის გეგმის სწორკუთხედში ჩაწერილია სამი დამოუკიდებელი სადგომი. შუა, რომელიც მთავარ ეკლესიას მოიცავს (შემორჩენილი იყო კამარის ქუსლის დონემდე). აღმოსავლეთით დასრულებულია ოდნავ ნალისებრი აფსიდით, მის წინ მოკლე ბემაა. აფსიდისა და ბემის კუთხეების ზედა ნაწილები გამოყვანილია შირიმის ნათალი ქვებით. ქვედა ნაწილები კი – კვადრატული აგურით, რაც მოგვიანებით ჩატარებული შეკეთების შედეგია. აფსიდის სამხრეთ კუთხეს შემორჩა შირიმის იმპოსტი, რომლის პროფილს შეადგენს თარო და დახრილი სიბრტყე. ანალოგიური პროფილი აქვთ ნავის სამხრეთ კედელზე შემორჩენილ კონსოლებსაც, რომლებზეც დაყრდნობილი იყო კამარის საბჯენი თაღები. ერთი კონსოლი კედლის შუა ნაწილშია, მეორე– დასავლეთ კედელთან.
ეკლესიის მთავარ სივრცეს სამი შესასვლელი აქვს – სამხრეთიდან (გადაკეთებულია), დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან (მოგვიანებით ამოუშენებიათ). სამხრეთ და ჩრდილოეთ შესასვლელები შიგნიდან ნალისებრი თაღით, ხოლო გარედან თარაზულადაა გადახურული. დასავლეთ შესასვლელი კი, ორივე მხრიდან სწორკუთხაა. საკურთხევლის სარკმლის გარდა, კიდევ ორი სარკმელია გაჭრილი სამხრეთ კედელში საკურთხევლის სარკმელი შიგნიდან თაღითაა გადახურული, სამხრეთ სარკმლებს კი, გადახურვა აღარ შემორჩა. მაგრამ რაკი ღიობები კამარის ქუსლის დონეს აღწევენ, ეჭვგარეშეა, რომ ისინი შიგნიდან თარაზულად იქნებოდა გადახურული.
გვერდითი ნავების აღმოსავლეთ ბოლოში, გეგმით სწორკუთხა და კოლოფა კამარით გადახურული თითო სათავსია – სამკვეთლო და სადიაკვნე, რომლებიც მთავარ ეკლესიას ამ უკანასკნელის გრძივი კედლების აღმოსავლეთ კიდეში მოწყობილი ვიწრო და დაბალი სწორკუთხა ღიობით უკავშირდება. სამკვეთლოს სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ბოლოში დიდი ნიშაა. მსგავსი ნიშაა– სიმეტრიულად, სადიაკვნის ჩრდილოეთ კედელშიც. მისგან ოდნავ დასავლეთით პატარა ნიშაა. დიდი ნიშის თავზე ოთხკუთხა ღიობია, საიდანაც იწყება აფსიდის თავზე არსებულ სივრცეში ასასვლელი ხვრელი. სამკვეთლოსა და სადიაკვნის იატაკი მთავარი ეკლესიის იატაკზე ოდნავ უფრო დაბლაა. მოგვიანებით ჩატარებული რემონტის დროს, სამკვეთლოში ჩასასვლელად სამი საფეხური მოუწყვიათ, აღმოსავლეთ კედელზე კი, რიყის ქვითა და დუღაბით ნაგები ნახევარწრიული ტრაპეზი მიუდგამთ.
ორივე სათავსი განათებულია აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილი განიერი, მაღალი სარკმლით. სარკმლები შიგნიდან რიყის მოზრდილი ქვით თარაზულადაა გადახურული. გარედან კი, ისევე როგორც საკურთხევლის სარკმელს, გადახურვა და გვერდები ჩამოშლილი აქვთ. მხოლოდ სამკვეთლოს სარკმელს ჰქონდა შემორჩენილი შირიმის ზღუდარის ნაწილი – თაღის კვალით და შირიმისავე საპირე ქვების ნაშთები. სამკვეთლოსა და სადიაკვნეს დასავლეთიდან ეკვრის გვერდითი ეკლესიები. ორივე მათგანი აღმოსავლეთით დასრულებულია ნალისებრი ფორმის უსარკმლო აფსიდით, ჩრდილოეთ ეკლესიას ჩრდილოეთიდან ჰქონია დამოუკიდებელი ორმალიანი თაღოვანი შესასვლელი – თაღებს შორის მრგვალისვეტით (შემორჩენილი იყო თაღედის განაპირა გვერდების ნაწილები და მათი საყრდენი სვეტის ძირი). მოგვიანებით, დანგრეული შესასვლელის ადგილას ამოუყვანიათ რიყის ქვისგან ტლანქად ნაშენი კედელი, ხოლო ნავის კამარის დასაყრდნობად, მთავარი ნავის დასავლეთ კედლის ხაზზე – საბჯენი თაღი.ამავე შეკეთების დროს სამხრეთ ეკლესიის შემორჩენილი ნაწილი დასიდან მოუზღუდავთ კედლით, რომელშიც დაუტანებიათ პატარა სწორკუთხა შესასვლელი. სამხრეთ ეკლესიის სამხრეთ კედელში მოწყობილი იყო ორ მრგვალ სვეტზე დაყრდნობილი სამმალიანი თაღოვანი შესასვლელი ( შემორჩენილი იყო ორივე სვეტის ნაშთი და კედლის დასავლეთ ნაწილს 0,8მ სიმაღლეზე).
ეკლესიის დასავლეთ გარშემოსასვლელი თითქმის მთლიანად იყო დანგრეული. მისგან შემორჩენილი იყო სამხრეთ–დასავლეთ კუთხე და დასავლეთ კედელი – დაახლოებით 0,8–1 მ სიმაღლეზე. ეკლესიის აღმოსავლეთ კედელი დგას ლოდებით ნაწყობ ერთსაფეხურიან ცოკოლზე.
1924 წელს ანტირელიგიური მოძრაობის დროს ეკლესიის შემორჩენილი ნაწილები მიწასთან გაუსწორებიათ. ეკლესია გეგმით ტოლმკლავა ჯვრის ფორმისაა – საკურთხევლის აფსიდით და სამი უაფსიდო მკლავით, რომელიც ჩაწერილია ტოლგვერდებიან რვაკუთხედში (გარე ზომები: აღმოსავლეთ–დასავლეთ ღერძზე–5,8მ, სამხრეთ–ჩრდილოეთ ღერძზე–5,2მ).კედლები შემორჩენილია იატაკიდან 1,5–1,7 მ სიმაღლეზე. ეკლესია ნაგებია ჰორიზონტალურ რიგებად დაწყობილი, საგულდაგულოდ შერჩეული რიყის ქვითა და დუღაბით. კუთხეებში შირიმის თლილი კვადრებია გამოყენებული. შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა. გარედან შესასვლელზე მიშენებული ყოფილა კარიბჭე. საკურთხევლის აფსიდი გეგმით ნახევარწრიულია. აფსიდის კედელზე მიდგმულია რიყის ქვით ნაგები ტრაპეზი (გვიანდელია). საკურთხევლის წინ, ეკლესიის შუა ნაწილში, აბაზანის ფსკერის მსგავსი ჩაღრმავებაა სამხრეთ მკლავის სამხრეთ–აღმოსავლეთ კუთხეში ქვითკირის მართკუთხა ბაქანია. ეკლესიის ქვეშ მოწყობილია აკლდამა, რომლის გეგმა ეკლესიის გეგმის მოხაზულობას იმეორებს, ოღონდ მისი აღმოსავლეთ მკლავი უაფსიდოა და სწორი კედლითაა დასრულებული. აკლდამა არსებითად ტაძრის სუბსტრუქციას წარმოადგენს. იგი ნაგებია რიყის ქვითა და დუღაბით. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. შესასვლელზე მიდგმულია ორი გრძივი და ერთი განივი ფილაქვით შედგენილი დრომოსი.
მოგვიანებით აკლდამაში, ზღურბლიდან აღმოსავლეთ კედლამდე, ქვითკირის კედელი (სიგანე–0,6მ, სიმაღლე–0,8მ) ჩაუშენებიათ, რომელიც მის შიდა სივრცეს ორ ნაწილად ყოფს, ორივე ნაწილი ამოვსებული იყო მიწითა და ადამიანის ძვლებით. ძვლები მხოლოდ მამაკაცებისაა. ტიხარზე, ზღურბლიდან 0,7მ–ზე, ზრდასრული მამაკაცის ჩონჩხი აღმოჩნდა–დაკრძალულია ქრისტიანულ პოზაში. ტიხრის აღმოსავლეთ ბოლოში აღმოჩნდა კიდევ ერთი მიცვალებულის მხოლოდ ქვედა კიდურები.