cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გმირი
საქართველოს მთის დიალექტებში (განსაკუთრებით, ხევსურულში) გმირს „მოძალადის“, „მძლავრის“ მნიშვნელობა აქვს. შესაძლებელია ეს დაკავშირებული იყოს სიტყვა „გმირის“ სავარაუდო წარმომავლობასთან ერთ-ერთი სკვითურ-სარმატული ტომის კიმერიელების სახელისგან. ძვ. წ. VIII საუკუნის ასურულ წყაროებში მათი სახელწოდებაა „გიმირრაია“, ანუ გიმირელები.
თურქეთის მთავრობა
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის მთავრობა
Brit Awards
Brit Awards (The Brits) — ბრიტანეთში მუსიკალური ჯილდოების გადაცემის ცერემონია პოპ-მუსიკის სფეროში, დაარსებული ბრიტანეთის ფონოგრამების მწარმოებლების ასოციაციის მიერ, წარმოადგენს პრემია გრემის ბრიტანულ ეკვივალენტს. პირველად ჩატარდა 1977 წელს (გადაეცემა ყოველწლიურად 1982 წლიდან). კლასიკური მუსიკის შემსრულებლებისთვის არსებობს პრემია Classic BRIT Awards, რომელიც 2000 წლიდან ტარდება ყოველი წლის მაისში.
ცერემონიები
დაჯილდოების პირველი ცერემონია გაიმართა 1977 წელს და ეძღვნებოდა დედოფალ ელისაბედ II-ის ვერცხლის იუბილეს. ცერემონია Thames Television-მა აჩვენა. დღეისთვის უკანასკნელი, 2016 წლის წლის Brit Awards 2016 წლის 24 თებერვალს ჩატარდა
შესრულებები
Take That, რობი უილიამსი და Coldplay დაჯილდოების ცერემონიებზე ყველაზე ხშირად გამოსულან სხვადასხვა სიმღერის შესრულებით. მათ შემდეგ შესრულებების რაოდენობის მხრივ არიან რიანა და ადელი (ოთხ-ოთხი).
ყველაზე წარმატებული შემსრულებლები
ამ ცხრილში წარმოდგენილია შემსრულებლები, რომლებსაც მიღებული აქვთ ოთხი ან მეტი ჯილდო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუსიკალური ჯილდოები კატეგორია:ბრიტანული მუსიკალური ჯილდოები
ბრიფი
ბრიფი (Breaffy, ოფიციალურად Breaghwy; Bréachmhaigh, „მგლის ვაკე“) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში, კასლბარის სამხრეთ-აღმოსავლეთით.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ვიშნიაკივკა (ველიკა-ბაჰაჩკის რაიონი)
ვიშნიაკივკა (Вишняківка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ველიკა-ბაჰაჩკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 55 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ველიკა-ბაჰაჩკის რაიონის სოფლები
ჯეონგჯონგი, კორეის იმპერატორი
ჯეონგჯონგი, ნამდვილი სახელი იი ბანგ-გვა, ხოლო შეცვლილი სახელი იი გიონგი (დ. 18 ივლისი, 1357  — გ.   15 ოქტომბერი, 1414) — ჩოსონის დინასტიის მეორე მეფე და მეორე ვაჟი მეფე  თაეჯოსი.
დაიბადა 1357 წლის 18 ივლისს. იგი იყო მამაცი, გენიალური და გონიერი ადამიანი. ჯეონგჯონგი ჯერ კიდევ პატარა ასაკში დაჰყვებოდა მამას ლაშქრობებში. 1392 წელს როდესაც თაეჯო გორიოს ტახტზე ავიდა, ჯეონგჯონგი გახდა პრინცი. მეფე თაეჯოს ჰყავდა ორი ცოლი, პირველი ცოლისგან მას ექვსი შვილი, მათ შორის ჯეონგჯონგი ჰყავდა, ხოლო მეორე ცოლისგან ორი შვილი. მეფე ყველაზე მეტად პატარა შვილს ანიჭებდა პრიორიტეტს, მაგრამ იი ბანგ ვონმა გამოუცხადა მამას რომ იგი არ იყო ქვეყნის მართვისთვის მზად, ამიტომ მან ტახტი დაუთმო ყველაზე უფროს ძმას ჯეონგჯონგს.თაეჯო დათანხმდა მის შემოთავაზებას და ტახტზე აიყვანა ი ბანგ-გვა, მომავალი ჯეონგჯონგი 1399 წელს. მომავალ წელს კი მან კაპიტალი გადაიტანა ძველ გორიოში.გარკვეული წლების შემდეგ მეფე ჯეონგჯონგსა და მის პატარა ძმას იი ბანგ ვონს შორის კონფლიქტი დიდ დაპირისპირებაში გადაიზარდა. მაგრამ მეფე ჯეონგჯონგმა იმის გამო რომ თავის დროზე ტახტი, მას იი ბანგ ვონმა დაუთმო, გადადგომა ამჯობინა. იგი გარდაიცვალა 1414 წელს და მისი კრემაცია მოდხა კოსონთან ახლოს. სრული სახელია მეფე ჯეონგჯონგ გონგჯონგ უიმუნ ჯანგმუ ონინ სუნჰიო, კორეის უდიდებულესობა.
აგრეთვე იხილეთ
კატეგორია:დაბადებული 18 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1357 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1414
კროკმაზი
კროკმაზი (Crocmaz) — სოფელი მოლდოვაში, შტეფან-ვოდეს რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 62 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 002 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შტეფან-ვოდეს რაიონის სოფლები
Yeti (ალბომი)
Yeti — გერმანული ჯგუფ Amon Düül II-ის მეორე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1970 წელს. ჟურნალმა The Wire მას უწოდა „ჯგუფის შემოქმედების და კრაუტროკის მოძრაობის ერთ-ერთი ქვაკუთხედი“.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერა დაწერილია Amon Düül II-ის მიერ, გარდა მითითებულისა:
მხარე 4
Repertoire Records-ის (REP 4919) 2001 წლის გამოცემაში ყველა კომპოზიცია შეტანილია ერთ დისკზე და ახლავს 1970 წლის სინგლის (German Liberty 15417) A და B მხარეები.
ტალნე
ტალნე (Тальне́) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერკასის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 14420 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერკასის ოლქის ქალაქები
RIGVIR
RIGVIR — ვიროთერაპიის პრეპარატი აღიარებული ლატვიის რესპუბლიკის სამკურნალო საშუალებების სახელმწიფო სააგენტოს მიერ.
RIGVIR-ი არის პრეპარატი, რომელიც  შეიცავს ცოცხალ ნატურალურ ვირუსს, რომელსაც გააჩნია ციტოლიზური და იმუნომუდულაციური ეფექტები. ციტოლიზური მოქმედება — ავთვისებიანი უჯრედების მიგნება და განადგურება, ვრცელდება მხოლოდ კიბოს უჯრედებზე, არ ეხება ქსოვილის ნორმალურ უჯრედებს. რაც შეეხება იმუნომოდულაციას, თავისი სტრუქტურიდან გამომდინარე RIGVIR-ი შერჩევითად მოქმედებს მგრძნობიარე სიმსივნეების უჯრედებზე. RIGVIR-ი ააქტიურებს იმუნური სისტემის უჯრედებს, რისი წყალობითაც იწვევს სპეციფიკურ იმუნურ პასუხს საკუთარი თავის მიმართ. ეს არის გენეტიკურად არამოდიფიცირებული და არაპათოგენური ვირუსი, მას არ შეუძლია ადამიანის ორგანიზმში გავრცელება. მას უშვებენ ონკოლოგიაში მეორადი იმუნოდეფიციტის პროფილაქტიკისთვის.
2015 წელს RIGVIR-ი დარეგისტრირდა საქართველოში. და შეტანილია კანის კიბოს და მელანომის მკურნალობის ლატვიის ეროვნულ სახელმძღვანელო პრინციპებში (გაიდლაინებში). 2016 წელს RIGVIR®-ი დაშვებული იქნა სომხეთში.
ცოტა ხნის წინ ჩატარებული რეტროსპექტიული კვლევა, გამოქვეყნებული ჟურნალში „Melanoma Research“, აჩვენებს, რომ პაციენტებში IB-IIC მელანომის  სტადიაში, რომლებიც იღებდნენ ონკოლიზურ ვირუს RIGVIR-ს, სიკვდილიანობა 4,39-6,57ჯერ დაბალი იყო, ვიდრე მათში, რომლებიც მელანომის მკურნალობის  სახელმძღვანელოს თანახმად არ იღებდნენ ვიროთერაპიას და მხოლოდ დაკვირვების ქვეშ იმყოფებოდნენ. გაიარა კლინიკური კვლევის ყველა ფაზა და რეგისტრირებულია ლატვიაში (Reg. No.:04-0229), როგორც რეცეპტურული პრეპარატი გამოიყენება კიბოს სამკურნალოდ. RIGVIR-ი შტამი 7 ECHO ვირუსი, ინტრამუსკულარული საინექციო ხსნარი. კოდი:ATX:L03AX. შენახვა და ტრანსპორტირება უნდა მოხდეს -20°С ± 2°С ტემპერატურაზე.
ალინა ბუტაევა
ალინა ბუტაევა (დ. 9 დეკემბერი, 2005) — ქართველი სპორტსმენი (ფიგურული სრიალი). ზამთრის ახალგაზრდული ოლიმპიური თამაშების გამარჯვებული და ბრინჯაოს მედლის მფლობელი (2020, ლოზანა, შვეიცარია).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 2005 კატეგორია:ქართველი მოციგურავეები კატეგორია:ქალები სპორტში კატეგორია:ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები კატეგორია:საქართველოში დაბადებული ოსები
Alstom Citadis
Citadis არის დაბალიატაკიანი ტრამვაის იმ ვაგონების საერთო დასახელება, რომლებსაც კომპანია Alstom აგებს საფრანგეთსა (ლა-როშელი) და ესპანეთში (ბარსელონა). ამჟამად მსოფლიოს 28 ქალაქში 1140 Citadis-ის მარკის ტრამვაი მოძრაობს.
ტექნიკური მიმოხილვა
სიტადისის ყველა ტრამვაი ძაბვას საკონტაქტო სადენიდან ნახევარპანტოგრაფით იღებს, თუმცა ზოგიერთ ქალაქში (ბორდო, ანჟე, რეიმსი, დუბაი) პანტოგრაფთან ერთად მათ აქვთ მესამე რელსიც (ორ რელსს შორის, მიწაზე) და მასზე მოსრიალე დენმიმღები, რომელიც შასიზე, ღერძებსშორისაა მიმაგრებული. სადენებით ქალაქის იერ–სახის დამახინჯების თავიდან აცილების მიზნით ქალაქის ცენტრში გამავალ ხაზებზე ელექტრომომარაგება ასეთი მესამე რელსით წარმოებს, სხვა უბნებში კი ელექტრომომარაგება ჩვეულებრივ, საჰაერო საკონტაქტო სადენიდან ხდება. ამ ტიპის მესამე რელსი სრულიად უსაფრთხოა ქვეითად მოსიარულეთათვის და ცხოველებისთვის.
სიტადისის ტიპები
Citadis–ის ოჯახი მოიცავს ნახევრადდაბალიატაკიან და 100% დაბალიატაკიან ვაგონებს, რომლებიც სამ, ხუთ და შვიდსექციურია. სიტადისის ოჯახის შემადგენლობა:
RIGVIR
გვერდითი მოვლენები
ისევე  როგორც  სხვა  სამკურნალო  საშუალებებს, Rigvir-ს შეუძლია   გამოიწვიოს  გვერდითი  მოვლენები. ეს გვერდითი  მოვლენები  ხანმოკლეა   და  არ  საჭიროებენ  სპეციალურ  მკურნალობას. ყველაზე მეტად  გავრცელებული  გვერდითი  მოვლენებია  სუბფებრილური  ტემპერატურა,  ტკივილი  სიმსივნის  არეში, დაღლილობა, ძილისკენ  მიდრეკილება, დისპეფსია(ფაღარათი).
Alstom Citadis
სიტადისის ტიპები
Citadis 202_სამსექციური, 100% დაბალიატაკიანი,_მელბურნი.
RIGVIR
სქოლიო
კატეგორია:ვიროთერაპია
Alstom Citadis
სიტადისის ტიპები
Citadis 301_სამსექციური, 70% დაბალი იატაკი,_ორლეანი და დუბლინი.
Citadis 302_ხუთსექციური, 100% დაბალიატაკიანი. ექსპლუატაციაშია შემდეგ ქალაქებში: ადელაიდა, ლიონი, ბორდო, პარიზი (ხაზი T2), ვალენსიენი, როტერდამი, ბუენოს-აირესი, მადრიდი, მელბურნი, მურსია და ბარსელონა.
Citadis 401_ხუთსექციური, 70% დაბალი იატაკი,_მონპელიე და დუბლინი.
Citadis 402_შვიდსექციური, 100% დაბალიატაკიანი,_ბორდო, დუბლინი, გრენობლი, პარიზი (ხაზი T3).
Citadis X-04_სამსექციური, 100% დაბალიატაკიანი. დაპროექტდა ცენტრალური და აღმოსავლეთი ევროპისთვის. აიგო პოლონეთში, Alstom–ისა და Konstal–ის მიერ. ექსპლუატაციაშია თურქეთში (სტამბული).
Regio-Citadis_სამსექციური, 70% დაბალი იატაკი. ექსპლუატაციაშია ქალაქებში: კასელი, რიდერკერკი, ზალცგიტერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ფრანგული ტრამვაის ვაგონები
ვიშჩიი-ბულატეცი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლუბნის რაიონის სოფლები
ტეფის მეორე ციხე-სახლი
შენობა გეგმით ოთხკუთხაა (7,1x6,5 მეტრი), ნაგებია ნატეხი ქვით. შემორჩენილია ორი სართული. სართულშუა გადახურვები ჩაქცეულია. შესასვლელები პირველი და მეორე სართულის სამხრეთ კედლებშია გაჭრილი. კარის წირთხლებში საურდულე ხვრელებია. პირველი სართულის საქონლის სადგამი იყო, მეორე — საცხოვრებელი. მეორე სართულის დასავლეთ კედელში ერთი სათოფური ხვრელია. შემორჩენილი ბუდეების მიხედვით, სართულშუა გადახურვები ხის კოჭებზე ყოფილა გამართული. შენობას მიწურბანიანი სახურავი ჰქონია. სახლს აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება მეორე ციხე — სახლი. მისგან მხოლოდ ჩრდილოეთ კედლის ნაწილიღაა (სიმაღლე 2 მეტრი) შემორჩენილი.
კაროუტეიგი
კაროუტეიგი (Carrowteige ; Gleann an Ghad) — გელტახტი სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, კონაქტის პროვინციაში.
ტეფის მეორე ციხე-სახლი
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
კაროუტეიგი
სქოლიო
კატეგორია:მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები კატეგორია:გელტახტი ადგილები მეიოს საგრაფოში
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მოლდოვაში
2013 წლის მონაცემებით მოლდოვაში 1 იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 981 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 0,1 % მოლდოვის ძეგლებია.
გარდა ამისა, იუნესკოს საცდელ სიაში კანდიდატის სტატუსით შეტანილია 4 ძეგლი.
საცდელი სია
ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში დამატების თარიღის მიხედვით.
სქოლიო
მოლდოვა *
ბაღის ღობის მიღმა (ტელესერიალი)
ბაღის ღობის მიღმა (Over the Garden Wall) — ამერიკული ანიმაციური მინი-სერიალი, რომელიც Cartoon Network-ისთვის პატრიკ ჰეილის მიერ შეიქმნა. სერიალში ასახულია ორი ძმის ამბავი. ისინი შინ დასაბრუნებელი გზის ძიებისას მოგზაურობენ უცნაურ ტყეში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2010-იანი წლების ამერიკული ანიმაციური ტელესერიალები კატეგორია:2014 წელს დაწყებული ამერიკული ანიმაციური სერიალები კატეგორია:2014 წელს დასრულებული ამერიკული ანიმაციური სერიალები კატეგორია:ამერიკული საბავშვო ანიმაციური სერიალები კატეგორია:ამერიკული ანიმაციური მინი-სერიალები კატეგორია:ამერიკული სატელევიზიო მინი-სერიალები კატეგორია:Cartoon Network Studios-ის სერიალები და პერსონაჟები კატეგორია:სატელევიზიო გადაცემები ანთროპომორფული პერსონაჟებით კატეგორია:მუსიკალური ანიმაციური სერიალები კატეგორია:Warner Bros. Television-ის ტელესერიალები
ჟაშკივი
ჟაშკივი (Жашків) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერკასის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 14116 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერკასის ოლქის ქალაქები
ნადიკვარი (სოფელი)
ნადიკვარი — სოფელი საქართველოში, თელავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თეთრი წყლების ადმინისტრაციულ ერთეულში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით ნადიკვარში 69 ადამიანი ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ეიფორია (სერიალი)
ეიფორია (ინგლ. Euphoria) — ამერიკული თინეიჯერი დრამატული სერიალი, რომელიც შექმნა და დაწერა სემ ლევინსონმა HBO– სთვის. ის დაფუძნებულია ისრაელში წარმოებულ ამავე სახელწოდების სერიალზე. ეიფორია-ში სიუჟეტი მიჰყვება საშუალო სკოლის სტუდენტების ჯგუფს მათი სექსუალური გამოცდილების, ნარკოტიკების, მეგობრობის, სიყვარულის, იდენტურობისა და ტრავმების მეშვეობით. სერიალში მონაწილეობს ზენდაია მთავარ როლში, სხვა მსახიობებს შორის კი არიან: მაუდი ატაპოუ, ანგუს ქლაუდი, ერიკ დეინი, ალექსა დეიმი, ჯეიკობ ელორდი, ბარბი ფერეირა, ნიკა კინგი, სტორმ რეიდი, ჰანთერ შაფერი, ალფი სმითი, სიდნი სუინი და კოლმან დომინგო. სერიალის პრემიერა შედგა 2019 წლის 16 ივნისს. 2019 წლის ივლისში სერიალი განახლდა მეორე სეზონით. ფილმის სპეციალური ორი ეპიზოდი 2020 წლის დეკემბერში და 2021 წლის იანვარში გამოვიდა.
სიონის კვირეს სალოცავი
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ეიფორია (სერიალი)
განვითარება
2017 წლის 1 ივნისს ცნობილი გახდა, რომ HBO მუშაობდა 2012 წლის ისრაელში შექმნილ სატელევიზიო სერიალის, ეიფორიას ადაპტაციას, რომელიც შექმნა რონ ლეშემმა, დაფნა ლევინმა და თმირა იარდენმა. ლევინსონმა სერიალის გარკვეული ნაწილი თავის თინეიჯერულ გამოცდილებაზე დაყრდნობით შექმნა. ასევე საკუთარ ბრძოლას შფოთვასთან, დეპრესიასთან და ნარკომანიასთან. მან თქვა: „არსებობს მუდმივი შფოთვა, რომელიც, ჩემი აზრით, ამ თაობაში არსებობს.“
2019 წლის 11 ივლისს სერიალის მეორე სეზონზე მუშაობა დაიწყო.
სერიის სარეკლამო პლაკატების დიზაინი შექმნა Percival & Associated-მა.
მეორე სეზონის დაწყებამდე HBO– მ ორი სპეციალური ეპიზოდის ეთერში გაშვება გადაწყვიტა. პირველი, სახელწოდებით „პრობლემები ყოველთვის არ გრძელდება", პრემიერა შედგა 2020 წლის 6 დეკემბერს და მიჰყვება რუეს ისტორიას, თუ როგორ გაუმკლავდა ჯულის მატარებლის სადგურზე დატოვებისა და რეციდივების შედეგებს. მეორე სერია 2021 წლის 24 იანვარს გამოვა, რომელიც ისტორიას ჯულის მხრიდან გადმოსცემს.
გადაღებები
ფილმის დადასტურებულ გადასაღებ ადგილებს შორისაა: სონის სტუდია ლოს-ანჯელესში, ასევე დელ ამოს მოდის ცენტრი, ტორეისი, კალიფორნია და იულისეს გრანტის საშუალო სკოლა, ველი გლინში. მეორე სეზონის წარმოება დაიგეგმა 2020 წლის მეორე კვარტალში Deadline Hollywood-ის მონაცემებით, მეორე სეზონის სერიების გამოსვლის თარიღი COVID-19 პანდემიის გამო გაუქმდა.
მუსიკალური გაფორმება
ეიფორია-ს მუსიკალური კომპოზიცია ინგლისელმა მომღერალმა, კომპოზიტორმა და პროდიუსერმა ლაბირინთმა დააკომპლექტა. მან როლინგ სტოუნთან ინტერვიუში განაცხადა: „როდესაც თინეიჯეობის პერიოდს იხსენებთ, ნახევრად ჯადოსნური ემოციები გეუფლება, მაგრამ ნახევრად გიჟურს და ნახევრად ფსიქოზურ ემოციებსაც გრძნობ. მინდოდა დავრწმუნებულიყავი, რომ მუსიკა მსგავს რაღაცებს წარმოქმნიდა.” სიმღერა „All for Us", რომელსაც ლაბრინთი და ზენდაია ასრულებენ, მთელი პირველი სეზონის განმავლობაში გამოიყენებოდა, მაგრამ განსაკუთრებით გამორჩეულად გამოჩნდა სეზონის ფინალის დროს.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ტელეპროგრამები კატეგორია:HBO-ის ტელეპროგრამები კატეგორია:2010-იანი წლების ამერიკული დრამატული ტელესერიალები კატეგორია:2020-იანი წლების ამერიკული დრამატული ტელესერიალები
გიმარის წმინდა გიორგის ეკლესია
გიმარის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ გიმარის ჩრდილოეთით, ბორცვზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (4,5x4,8 მ). ნაგებია ფითქლით. შესასვლელი დასავლეთ კედლის სამხრეთ ბოლოშია, კარი დაბალია (1,3 მ სიმაღლის). უსწორო ფორმის აფსიდი უშუალოდ ერთვის ჩრდილოეთ კედელს. სამხრეთ კლდიდან მოკლე მხრითაა გამოყოფილი. საკურთხეველში ეკლესიის ერთადერთი სარკმელია. იგი ინტერიერისკენ ფართოვდება და შიგნიდან ტრაპეციის ფორმა აქვს. სარკმლის ქვემოთ დაბალი ტრაპეზი დგას. აფსიდს და დარბაზის ჩრდილოეთ კედელს ქვის ფილით გამოყვანილი საფეხური გასდევს. დარბაზის ჩრდილოეთ კედელში ფიტლის თხელი თაროცაა, მასზე წმინდა გიორგის ხატია დასვენებული. იატაკი მიწისაა. დასავლეთ ფასადის ჩრდილოეთ კედელში პლასტრისებრი შვერილია, რომელიც კედლის ზედა ნაწილში ფასადის სიბრტყეს ერწყმის. კარის სამხრეთით ხის თაროა, რომლის ქვეშ ჩამოკიდებულია პატარა ზარი. ეკლესიას ბანური გადახურვა აქვს. მას შემოვლებული აქვს დაბალი სწორკუთხა გალავანი. გალავანში შესასვლელი სამხრეთიდანაა და ეკლესიის აღმოსავლეთ კედელი მთლიანადაა ჩართული გალავანში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1985
რესურსები ინტერნეტში
1985 კატეგორია:1985 წელი ფეხბურთში
სერო-დე-ლას-ანიმასი
სერო-დე-ლას-ანიმასი (Cerro de las Ánimas) — მთა ურუგვაიში, ქვეყნის მეორე უმაღლესი წერტილი, ზღვის დონიდან 501 მეტრზე.
მდებარეობს მალდონადოს დეპარტამენტის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, პირიაპოლისის მუნიციპალიტეტში, სიერა-დე-ლას-ანიმასის ბორცვების ქედზე.
1973 წლამდე სერო-დე-ლას-ანიმასი ურუგვაის უმაღლეს წერტილად მიიჩნეოდა, სანამ მეცნიერთა ჯგუფი დაადგენდა, რომ მასზე მაღალი სერო-კათედრალია, ზღვის დონიდან 513,66 მეტრზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ურუგვაის მთები
კეპლანი
კეპლანი (Căplani) — სოფელი მოლდოვაში, შტეფან-ვოდეს რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 66 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 631 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შტეფან-ვოდეს რაიონის სოფლები
სიონის უბანი
სიონის უბანი — ქალაქის ისტორიულად ჩამოყალიბებული მიკროუბანი მტკვრის მარჯვენა მხარეს, ახლანდელი კ. ლესელიძისა და ერეკლე II-ის ქუჩებს, გორგასლის მოედანსა და მტკვრის სანაპიროს შორის (მთაწმინდა-კრწანისის რაიონი). სახელწოდება „სიონის უბანი“ გვიანდელი პერიოდისაა, უფრო ადრეულია სიონის რიგი, სიონის ქუჩა. აქ, სიონის ქუჩაზე, დგას VI-VII საუკუნეებში სიონის ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძარი, საიდანაც მოდის უბნის სახელწოდება. სიონის უბანი ქალაქის ერთ-ერთ სავაჭრო-სახელოსნო უბანი იყო.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი თბილისის უბნები
ვიქტორია საქსენ-კობურგ-ზაალფელდელი
ვიქტორია საქსენ-კობურგ-ზაალფელდელი (Victoire von Sachsen-Coburg-Saalfeld, Victoria of Saxe-Coburg-Saalfeld; დ. 17 აგვისტო, 1786, კობურგი, გერმანია — გ. 16 მარტი, 1861, უინძორი, დიდი ბრიტანეთი) — ვეტინთა დინასტიის გვერდითი შტოს წარმომადგენელი. გერმანელი არისტოკრატი. ლაინინგენის პრინცესა. მთავარ ემიხ კარლის მეუღლე. მისი დაღუპვის შემდეგ მეორედ დაქორწინდა მეფე ჯორჯ III-ის ვაჟზე, კენტის ჰერცოგ ედუარდ ავგუსტზე, რომელთანაც შეეძინა დედოფალი ვიქტორია.
ბიოგრაფია
ვიქტორია დაიბადა 1786 წლის 17 აგვისტოს კობურგში. იგი იყო საქსენ-კობურგ-ზაალფელდის მთავარ ფრანცისა და მისი მეუღლის, ჰერცოგინია ავგუსტა როის-ებერსდორფელის შუათანა ქალიშვილი. მისი მრავალი და-ძმიდან თითქმის ყველა სარფიანად დაქორწინდა: ანტუანეტი ვიურტემბერგის ჰერცოგინია გახდა, ანა რუსეთის დიდი მთავარი, ლეოპოლდი კი ბელგიის მეფე. თავად ვიქტორია 1803 წლის 21 დეკემბერს დააქორწინეს ლაინინგენის მთავარ ემიხ კარლზე, რომელთანაც ორი შვილი შეეძინა. მარცხნივ|მინი|310x310პქ|კენტის ჰერცოგინია და მცირეწლოვანი დედოფალი ვიქტორია 1813 წელს ვიქტორია დაქვრივდა, 1816 წელს კი მისმა ძმამ, ლეოპოლდმა ცოლად შეირთო დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ IV-ის ერთადერთი ქალიშვილი და ტახტის პირველი მემკვიდრე, პრინცესა შარლოტ ავგუსტა უელსელი, რომელიც 1817 წელს მშობიარობისას დაიღუპა ახალშობილთან ერთად. ბრიტანეთთან კავშირის აღსადგენად ლეოპოლდმა 1818 წლის 29 მაისს ვიქტორია ცოლად შერთო მეფე ჯორჯ III-ის ვაჟსა და ჯორჯ IV-ის უმცროს ძმას, კენტის ჰერცოგ ედუარდ ავგუსტს, რომელიც საცოლეს ეძებდა. ვინაიდან ბრიტანეთში მამრობითი სქესის მემკვიდრის კრიზისი იყო და ვიქტორიას ვაჟი უკვე გაჩენილი ჰყავდა, ლეოპოლდმა მარტივად დაარწმუნა ჰანოვერები, რომ მისი და მომავალ მეფეს გააჩენდა.
ქორწილიდან ძალიან მალე ვიქტორია მართლაც დაორსულდა, თუმცა 1819 წლის 24 მაისს გოგონა გააჩინა, რომელსაც თავისი სახელი, ანუ ვიქტორია დაარქვა. ამ ამბავმა ბევრის მოლოდინები ვერ გაამართლა, თუმცა ლეოპოლდი მაინც არწმუნებდა მეფეს, რომ ვიქტორია შემდეგ ჯერზე ვაჟს გააჩენდა, მაგრამ ეს ვეღარ მოესწრო, რადგან 1820 წლის იანვარში ედუარდ ავგუსტი გარდაიცვალა. ამრიგად, ტახტის მემკვიდრე პატარა ვიქტორია გახდა.
ედუარდის გარდაცვალებიდან ერთ კვირაში, 1820 წლის 29 იანვარს გარდაიცვალა ჯორჯ III-ც, რომლის ნაცვლადაც ტახტი ვიქტორიას მაზლმა, ჯორჯ IV-მ დაიკავა. დაქვრივებული ვიქტორია მოელოდა, რომ მისი მაზლები ვიქტორიას მოკლავდნენ, მიატოვა სამეფო კარი და კენსინგტონში გადასახლდა თავის ქალიშვილებთან და მათ აღმზრდელებთან ერთად, სადაც ვიქტორია გამუდმებით თავის საძინებელში ეწვინა, რათა ძილში არ მოეკლათ იგი. დაქვრივებული ვიქტორია იმდენად შეშინებული იყო, რომ თავის ქალიშვილს ხელის მოკიდების გარეშე კიბეზე ჩასვლის ნებას არ რთავდა, ბავშვებთან არ ათამაშებდა, დეგუსტატორები დაუქირავა და ა.შ. მარცხნივ|მინი|ხანში შესული ვიქტორია ვიქტორია, რომელიც ინგლისურ ენაზე ძლივს და ისიც გერმანული აქცენტით საუბრობდა, ერთობ ამბიციური იყო და იცოდა, რომ თავისი ქალიშვილის როლი და სტატუსი სამეფო კარზე. მან ქალიშვილს უმაღლესი განათლება მისცა, თუმცა ზედმეტი სიფრთხილისაგან მთელი ბავშვობა დაუმახინჯა, რის გამოც ვიქტორიას დედასთან და კენსინგტონთან ყოველთვის ცუდი ასოციაციები ჰქონდა, ტახტზე ასვლის შემდეგ კი დედა საერთოდ უარყო.
1830 წელს ჯერ ჯორჯ IV, ხოლო 1837 წელს მისი ძმა, უილიამ IV უშვილოდ გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი ვიქტორიას ქალიშვილმა, დედოფალმა ვიქტორიამ დაიკავა. 1840 წელს ვიქტორიამ იქორწინა თავის ბიძაშვილზე, პრინც ალბერტ საქსენ-კობურგ-გოთელზე, რომელმაც საბოლოოდ მაინც მოახერხა დაპირისპირებული დედა-შვილის შერიგება, თუმცა არა დაახლოვება. მას შემდეგ, რაც საწადელს მიაღწია და თავისი ქალიშვილი ტახტზე ავიდა, ვიქტორიას აღარ ჰქონდა ძველებური ამბიციები და სამეფო კარისგან მოშორებით, უინძორის სასახლეში დასახლდა. აღსანიშნავია, რომ იგი თავის შვილიშვილებს ძალიან უყვარდათ და ყოველთვის კარგად იხსენებდნენ მას, განსხვავებით დედოფალ ვიქტორიასაგან.
1858 წელს ვიქტორია დაესწრო თავისი უფროსი შვილიშვილისა და სეხნიის, პრინცესა ვიქტორიას ქორწინებას პრუსიის პრინც ფრიდრიხზე. 1859 წელს დაიბადა ვიქტორიას შვილთაშვილი, მომავალი გერმანიის იმპერატორი ვილჰელმ II. 1860 წელს იგი ასევე დაესწრო თავისი მეორე შვილიშვილის, პრინცესა ალისასა და ჰესენის დიდ ჰერცოგ ლუდვიგ IX-ის ქორწინებას, რომელთა შვილიც იყო რუსეთის იმპერატრიცა ალექსანდრა ფეოდოროვნა.
ვიქტორია საქსენ-კობურგ-ზაალფელდელი გარდაიცვალა 1861 წლის 16 მარტს უინძორში, 74 წლის ასაკში.
შვილები
პირველი ქმრისგან:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 17 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1786 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1861 კატეგორია:ვეტინები
ვიშჩი-ვილშანი
ვიშჩი-ვილშანი (Вищі Вільшани) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის პოლტავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 37 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლტავის რაიონის სოფლები
აზერბაიჯანული ლიტერატურა
აზერბაიჯანული ლიტერატურა (Azərbaycan ədəbiyyatı) — აზერბაიჯანული ენის წერილობითი ნაწარმოებების ერთობლიობა. აზერბაიჯანული ლიტერატურის პირველი მაგალითები კავკასიის თურქი ოღუზების ჩამოსვლის შემდეგ 1200-იანი წლებიდან იწყება. იგი სპარსულ-არაბული დამწერლობითაა დაწერილი.
ისტორია
აზერბაიჯანული ლიტერატურული ენა განვითარდა ძირითადად ოღუზური და ყივჩაღური ტომების ენების საფუძველზე, თუმცა მასში არაბული და სპარსული ენების დიდი გავლენაცაა. აზერბაიჯანული ლიტერატურული ენის გამდიდრება არაბულ-სპარსული ლექსიკით დიდწილად დააშორა ის ხალხურ სალაპარაკო ენას. XIII საუკუნის მონღოლური შემოსევების დროს აზერბაიჯანის თურქიზაციის პროცესი დაიწყო. XV საუკუნისთვის ამან გავლენა მოახდინა თურქულ ჯგუფში ახალი ენის ჩამოყალიბებაზე. კლასიკურმა აზერბაიჯანულმა ლიტერატურამ განვითარება დაიწყო XVI საუკუნეში, მას შემდეგ რაც სეფიანთა დინასტიამ დომინირება დაიწყო ირანში. აღსანიშნავია, რომ აზერბაიჯანული ლიტერატურა სპარსული ლიტერატურის ძლიერი გავლენის ქვეშ განვითარდა, ხოლო ავტორები, რომლებიც აზერბაიჯანულ თურქულზე წერდნენ, როგორც წესი, ბილინგუალები იყვნენ.
თურქ ოღუზთა ლიტერატურულ ისტორიაში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია ეპოსს "დედე გორგუდი წიგნი", რომელიც წარმოიშვა ცენტრალურ აზიაში, მაგრამ სავარაუდოდ საბოლოოდ ჩამოყალიბდა აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე, სადაც ოღუზები უფრო კომპაქტურად სახლობდნენ.
ენციკლოპედია „ირანიკა“ პირველ აზერბაიჯანულ პოეტებად ასახელებს იზედდინ ჰასანოღლუსა და ნასიმის.
XIV—XVIII საუკუნეები
მინი|[[ისმაილ I|შაჰ ისმაილ I]] აზერბაიჯანული ლიტერატურა, რომელიც ძირითადად საერთო თურქულ ხასიათს ატარებდა (იმ პერიოდში სახელწოდება აზერბაიჯანული ენა არ იხმარებოდა), ფორმირდებოდა XIV—XV საუკუნეებში. პირველი პოეტი, რომლის თურქულენოვანმა ლექსებმა დღემდე მოაღწია, იყო ჰასანოღლუ იზადდინი, რომელიც ხორესანში ცხოვრობდა XIII—XIV სს. ჰასანოღლუ ითვლება აზერბაიჯანელი თურქების ლიტერატურის დამფუძნებლად. ძველი ტექსტები თურქულ-აზერბაიჯანულ ენაზე ასევე ითვლება ძველი ოსმალური ლიტერატურის ნაწილად, ვინაიდან ოსმალურსა და აზერბაიჯანულ ენებს შორის განსხვავევბა საკმაოდ მცირე იყო.
აზერბაიჯანული პოეზიის განვითარებაში გამოჩენილი როლი ითამაშა XIV—XV საუკუნეებში მოღვაწე პოეტმა იმამედინ ნასიმიმ. ლირიკულ პოემებს აზერბაიჯანულ ენაზე წერდა ყარა-ყოიუნლუს სახელმწიფოს სულთანი ჯეჰან-შაჰი, ფსევდონიმით ჰაგიგი, ასევე აყ-ყოიუნლუს სულთანი იაქუბი.
ავტორებს შორის, რომლებიც აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე ცხოვრობდნენ სეფიანთა დინასტიის შაჰ ისმაილ პირველის გამორჩევაცაა საჭირო, რომელიც წერდა ხათაის ფსევდონიმით. იგი არის „დაჰნამეს“ ავტორი. მინი|375x375პქ|[[ფუზული]] ამავე პერიოდში ერაყში მოღვაწეობდა ფუზული, რომელიც ერთნაირად წერდა აზერბაიჯანულ, სპარსულ და არაბულ ენებზე.
XVII—XVIII საუკუნეებში ირანის აზერბაიჯანში წერდნენ საიბ თავრიზი, ჰოვსი თავრიზი, მუჰამედ ამანი, თარზი აფშარი და თასირ თავრიზი. პოეტმა მესიხიმ დაწერა პოემა „ვარგა და გიულშაჰი“, რომელიც შუასაუკუნეების პოეზიის ერთ-ერთი საუკეთესო რომანტიკული პოემაა, რომელიც აზერბაიჯანულ ენაზეა დაწერილი.
XVIII საუკუნის შირვანის სკოლის წარმომადგენლები გახლავთ - შაქირი, ნიშათი, მაჰჯური და აღა მასიხი. ამ პერიოდში გავლენა ხდება ზეპირსტყვაობაზე და აშუღის პოეზიაზე.
XVIII საუკუნეში სრულდება დამოუკიდებელი აზერბაიჯანული ენის პროცესის ფორმირება.
XIX საუკუნე
მარცხნივ|მინი|ნათავან ხურშიდბანუ. ყარაბაღის სახანოს უკანასკნელი ხანის მაჰდი-ყულუს ქალიშვილი. იგი აზერბაიჯანის საუკეთესო ლირიკულ პოეტ ქალბატონად ითვლება XIX საუკუნეში აზერბაიჯანის ტერიტორია შევიდა რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში. ამან გამოიწვია ის, რომ მოსახლეობა სპარსულ ტრადიციებს გაშორდა და შეუერთდა რუსულ-ევროპულ; ეროვნული და რეალისტურ-საერო მოტივები მნიშვნელოვანი გახდა. ამ პერიოდის მნიშვნელოვანი წარმომადგენლები არიან გასიმ-ბეგი, ზაქირი, სეიდ აბუგასიმ ნებათი, სეიდ აზიმ შირვანი, ხურშიდბანუ ნათავანი, აბასგულუ აღა ბაქიხანოვი, მირზა შაფი ვაზეჰი, ისმაილ-ბეგ გუთქაშინლი, ჯალილ მამედყულუზადე.
რამდენიმე პროზაიკული ნაწარმოების ავტორები იყვნენ სულთან მაჯიდ განიზადე და თაღი სიდგი.
XIX საუკუნის შუა რიცხვებში იქმნება ახალი ჟანრი აზერბაიჯანულ ლიტერატურაში - დრამატურგია. მისი დამფუძნებელია მირზა ფათალი ახუნდოვი. 1850 – 1857 წწ იგი ქმნის 6 კომედიას და ერთ მოთხრობას, სადაც მე-19 საუკუნის აზერბაიჯანის რეალურ ცხოვრებას ასახავს. ახუნდოვი ხდება ლიტერატურული კრიტიკის დამფუძნებელიც.
ირანის აზერბაიჯანში მოღვაწეობდნენ სეიდ ნაბათი და ჰეირან ხანუმი, რომლებიც წერდნენ აზერბაიჯანულ და სპარსულ ენებზე.
ისტორიულ-კულტურული ურთიერთობამ დაღესტანთან განაპირობა აზერბაიჯანული ლიტერატურის გამდიდრება. დაღესტნური ლიტერატურის დამფუძნებელი იეთიმ ემინი მშობლიური ენის გარდა წერდა ასევე აზერბაიჯანულ ენაზე.
დერბენდელი აშუღი, მთიელი ებრაელი შაულ სიმენდუ, რომელიც XX საუკუნის დასაწყისში მოღვაწეობდა, წერდა აზერბაიჯანულად ებრაული ასოებით. იმ პერიოდის აზერბაიჯანულ ლიტერატურაში მნიშვნელოვან ადგილს იკავებდა აშუღის პოეზია. ყველაზე ცნობილი იყვნენ აშუღ ალესკერი, ნაჯაფგულუ და სხვები.
XIX საუკუნის ბოლოს ლიტერატურულ მოღვაწეობას იწყებენ ჯალილ მამედყულიზადე და ნარიმან ნარიმანოვი. ამ პერიოდში შეიქმნა მნიშვნელოვანი ლიტერატურული ნაწარმოები და სწორედ მე-19 საუკუნეში მომხდარმა ცვლილებებმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს XX საუკუნის ლიტერატურის განვითარებაში. ნარიმანოვმა საფუძველი ჩაუყარა ეროვნულ ბიბლიოთეკურ სამკითხველოს აზერბაიჯანში. მან შექმნა რამდენიმე მნიშვნელოვანი სამხატვრო ნაწარმოები, მათ შორის აზერბაიჯანის ლიტერატურის ისტორიაში პირველი ისტორიული ტრაგედია „ნადირ შაჰი“.
XX საუკუნე
XX საუკუნის დასაწყისში საკუთარ მოღვაწეობას აგრძელებდნენ ჯალილ მამედყულიზადე და ნარიმან ნარიმანოვი. ამ პერიოდში მამედყულიზადემ შექმნა ისეთი ნაწარმოებები, როგორიცაა „დედაჩემის წიგნი“, „საფოსტო ყუთი“, „უსტა ზეინალი“, „ყურბანალი-ბეგი“, რომლებიც გახდნენ აზერბაიჯანული კრიტიკული რეალიზმის კლასიკა. საუკუნის დასაწყისში საკუთარ მოღვაწეობას იწყებენ მუჰამედ ჰადი, რომელიც აზერბაიჯანული პროგრესიული რომანტიზმის დამფუძნებელი გახდა, ასევე ჰუსეინ ჯავიდი, აბას საჰათ მეჰდიზადე. საკუთარ ნაწარმოებებში აბას საჰათი და ასევე აბდულა შაიგი წინა პლანზე წევდნენ განათლების, აღზრდისა და ზნეობის პრობლემებს. პოეტმა მირზა ალექპერ საბირმა აღმოსავლეთში საფუძველი ჩაუყარა პოეტურ სკოლას, რომელსაც უწოდებენ საბირის ლიტერატურულ სკოლას. ამ სკოლის წარმომადგენლები არიან მირზა ალი მოჯუზი, ალი ნაზმი, ალიგულუ გამკუსარი. ასევე აზერბაიჯანულ ენაზე წერდნენ რუტულური პოეტები ხაზარჩი ჰაჯიევი და ჯამისაბ სალაროვი, ასევე ქართველი პოეტი იეთიმ გურჯი.
ბეკანი (ირლანდია)
სქოლიო
კატეგორია:მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
აზერბაიჯანული ლიტერატურა
XX საუკუნე
1910 — 1920-იან წლებში ჯაფარ ჯაბარლი, აჰმედ ჯავადი, უმიგულსუმი ადიდებდნენ აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობას, რომელიც მან 1918 წელს მიიღო. მინი|[[მიქაილ მუშფიგი]] ამ პერიოდს მიეკუთვნება საქინა ახუნდზადეს მოღვაწეობა, რომელიც გახდა პირველი ქალი დრამატრუგი აზერბაიჯანის ლიტერატურის ისტორიაში. აღსანიშნავია, რომ ნარიმან ნარიმანოვის დრამატურგიული ნაწარმოებები დიდი მნიშვნელობის მატარებლები არინ აზერბაიჯანული ლიტერატურისთვის. ნარიმანოვის ყველაზე ცნობილი ნაწარმოებებია: „ბაჰადირი და სონა “, „ფირი“, „ნადირ შაჰი“ და „შამდან ბეგი“. ასევე დრამატურგიული ნაწარმოებების ავტორი გახლდათ რაშიდ-ბეგ ეფენდიევი.
საბჭოთა პერიოდის ლიტერატურა
საბჭოთა მმართველობის დროს აზერბაიჯანელი მწერლები, რომლებიც არ შეესაბამებედნენ პარტიის ხაზს იდევნებოდნენ. ბოლშევიკები ცდილობდნენ გაენადგურებინათ ნაციონალისტური ინტელექტუალური ელიტა, რომელიც ჩამოყალიბდა აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის დროს, რომელმაც სულ ცოტა ხანი იარსება. 1930 წელს ბევრი მწერალი და ინტელექტუალი საბჭოთა პროპაგანდის პირით ალაპარაკდა.
თუმცა იყვნენ მათ შორის ისინი, ვინც არ მისდევდა ოფიციალური პარტიის ხაზს თავის ნაწარმოებებში. მათ შორის იყვნენ მუჰამედ ჰადი, აბას საჰათი, ჰუსეინ ჯავიდი, აბდულა შაიგი, ჯაფარ ჯაბარლი და მიქაილ მუშფიგი.
მწერალ სამედ ვურღუნის ლაკონურმა სტილმა გავლენა მოახდინა თანამედროვე აზერბაიჯანული ენის სტილის ჩამოყალიბებაში და ხელი შეუწყო არქაიზმების გასუფთავებას. მის მიერ არის დაწერილი ჰეროიკულ-რომანტიკული დრამა „ვაგიფი“, ისტორიული დრამა ლექსის ფორმით „ხანლარი“, სიყვარულის ჰეროიკული დრამა „ფარჰადი და შირინი“.
1932 წელს ჩამოყალიბდა აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირი. სტალინის შემდგომ ეპოქაში აზერბაიჯანში მოღვაწეობდნენ ისეთი პოეტები, როგორიცაა ალი ქერიმი, ხალილ რზა, ჯაბირ ნოვრუზი, მამედ არაზი, ფიქრეთ გოჯა, ფიქრეთ სადიღი და სხვები.
მირზა იბრაჰიმოვის ხელოვნებამ დატოვა ნათელი კვალი აზერბაიჯანის საბჭოთა ლიტერატურაში. საკუთარ დრამატიულ ნაწარმოებებში იბრაჰიმოვმა თავი გამოიჩინა, როგორც ცხოვრებისეული კონფლიქტების, რეალისტური და ცოცხალი დიალოგების ოსტატმა. მისი გამორჩეული ნაწარმოებებია „ჰაიათი“, „მადრიდი“, „ფერ-ვანე“, პიესა „მაჰაბბათი“.
დეტექტიური ჟანრის ფუძემდებელია ჯამშიდ ამიროვი.
XX საუკუნეში ცნობილი ხდება პოეტი ბახტიარ ვაჰაბზადე, რომელმაც 70-ზე მეტი ლექსთა კრებული გამოსცა და 20 პოემა. მის სახელზეა 2 მონოგრაფია და 11 მეცნიერული ნამუშევარი. ერთ-ერთი მისი ცნობილი პოემა „გულუსტანია“, რომელიც აზერბაიჯანელ ერს მიუძღვნა.
60-იანი წლებიდან იწყება სსრკ-ს დასუსტება. ამან გამოიწვია ახალგაზრდა ტალანტების გამოჩნა, რომლებიც რეჟიმს აკრიტიკებდნენ. ეს პოეტები იყვნენ მამედ არაზი, საბირ რუსტამხანლი, ისა მელიქზადე, მაგსუდ იბრაჰიმბეკოვი და სხვები .მინი|შაჰრიარი|ალტ=
ირანის აზერბაიჯანის ლიტერატურა
მეორე მსოფლიო ომის დროს დაწერილი ლექსი „გამარჯობა ჰეიდარ ბაბას“, რომელიც ირანელმა აზერბაიჯანელმა მოჰამედ ჰუსეინ შაჰრიარმა დაწერა ითვლება აზერბაიჯანული ლიტერატურის მნიშვნელოვან ნაწარმოებად. ამ ნაწარმოებში მწერალმა ხაზი გაუსვა საკუთარ აზერბაიჯანულ წარმომავლობასა და სამშობლოსთან სულიერ კავშირს, ენასა და კულტურას. ჰეიდარ ბაბა არის მთა სოფელ ხოშნაბთან ახლოს, რომელიც პოეტის მშობლიური სოფელია.
1990-იანი წლების ბოლოს ირანში დაარსდა აზერბაიჯანულენოვანი ჟურნალი „Yol” (გზა), რომელიც ორი წლის მერე დაიხურა, ვინაიდან მმართველი რეჟიმი დიდი პოპულარულობის გამო მას საფრთხედ თვლიდა.
თანამედროვე ლიტერატურა
თანამედროვე აზერბაიჯანის მწერლებისგან ყველაზე ცნობილნი არიან რუსტამ იბრაჰიმბეკოვი და დეტექტიური ჟანრის მწერალი ჩინგიზ აბდულაევი, რომელიც ძირითადად რუსულ ენაზე წერს.
აზერბაიჯანული პოეზიის თანამედროვე წარმომადგენლები არიან ნარიმან ჰასანზადე, ხალილ რზა, საბირ ნოვრუზი, ვაგიფ სამედოღლუ, ნუსრათ ქესემენლი, რამიზ როვშანი, ჰამლეთ ისახანლი, ზელიმხან იაგუბი და სხვები.
ახალი აზერბაიჯანული პროზის, ფანტასტიკის, ანტიუტოპიის, თურქული მითოლოგიისა და აღმოსავლეთ სიურრეალიზმის ჟანრის მწერლებია არიან ანარი, მ. სულეიმანლი, ნ. რასულზადე, რ.რაჰმანოღლუ, ელჩინ ჰუსეინბეილი, იუნუს ოღუზი.
2009 წელს ახალგაზრდა მწერლების მხარდასაჭერად გამომცემლობამ „ალი და ნინო“ დააარსა აზერბაიჯანის ეროვნული წიგნის პრემია, რომელიც ყოველწლიურად თვალს ადევნებს ლიტერატურულ სიახლეებს და გადასცემს პრემიებს ყველაზე წარმატებულ ლიტერატურულ ნამუშევრებს. ჟიური კი შედგება ცნობილი აზერბაიჯანელი მწერლებისგან და კულტურის მოღვაწეებისგან. მინი|ფუზულის 500 წელთან დაკავშირებით შექმნილი მარკა
სახელმწიფო მხარდაჭერა
დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ აზერბაიჯანის კულტურა და ასევე ლიტერატურა სახელმწიფო მხარდაჭერას საჭიროებდნენ. ამ მიმართულებით ჩატარებული სამუშაოები არის გარანტია აზერბაიჯანის ლიტერატურისა და ლიტერატურული მეცნიერების განვითარებისკენ გადადგმული მნიშვნელოვანი ნაბიჯი. ის პირები, ვინც აზერბაიჯაული კულტურის განვითარებაში საკუთარ წვლილს დებენ აზერბაიჯანის კონსტიტუციის თანახმად ორდენებითა და მედლებით ჯილდოვედებიან.
აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის პირადი ინიციატივითა და პირდაპირი ხელმძღვანელობით, თურქული ეპოსის „დედე გორგუდის“ 1,300 წლის იუბილე და პოეტ ფუზულის 500 წლის იუბილე ფართოდ აღინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში.
მორავიის მარკა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1182 წელს დაარსებული ქვეყნები და ტერიტორიები კატეგორია:1918 წელს გაუქმებული ქვეყნები და ტერიტორიები კატეგორია:მორავია კატეგორია:ჩეხეთის ისტორია
სამღებრო
სამღებრო - ლილახანა, თბილისში ძველთაგანვე გავრცელებული სახელოსნო, XVIII საუკუნიდან უკვე მანუფაქტურის ტიპის საწარმო, სადაც მშაობდნენ მღებრები და მღებავები. ეს ტერმინები ს. ორბელიანს ასე აქვს განმარტებული: „მღებარი“ - საღებავის მცოდინარე ოსტატი; საღებავის ოსტატი“, ხოლო „მღებავი - ღებვის მოქმედი, ღებვის მქმნელი“, ესეიგი მღებარი საღებავს ამზადებდა, მღებავი კი ღებავდა. თუ ქალაქში არ იყო გამოცდილი მღებარი, სხვა ადგილიდან მოჰყავდათ, ასევე ცდილობდნენ კარგი ოსტატი - მღებავი დაექირავებინათ თავისი მქარგავ-შეგირდებიანად. ამგვარად, XVIII საუკუნის თბილისში უკვე დაქირავებულ შრომასთან გვაქვს საქმე, რის საფუძველზეც ნ. ბერძენიშვილი დაასკვნის: 1773 წელს თბილისში ჩამოსული ი. გიულდენშტედტი ქალაქის ხელოსნებს შორის მღებავებსაც ასახელებს. სამღებროს ადგილსამყოფელის შესახებ ცნობას ვხვდებით იოანე ბატონიშვილის „კალმასობაში“: ქალაქის დასათვარიელებლად წასულმა ზურაბმა და ბერმა ქურქჩების დუქნების შემდეგ „ნახეს ლილხანა“, საღებავით - ლალით სავსე დიდრონი ქვევრები. მღებავთა უბანი, ერთ რიგად ჩამწკრივებული დუქან-სახელოსნოებით, მდებარეობდა ბატონის (ზემო) მოედნის სამხრეთ-დასავლეთით, შუა ბაზრის (ახლანდელი კ. ლესელიძის ქუჩა) მარცხენა მხარეს, ერეკლეს მოედანზე გამავალ ჩალაუბნის (ახლანდელი შ. ყავლაშვილის) ქუჩის ადგილას (ამჟამად არსებულ სამღებროს ქუჩას არაფერი საერთო არა აქვს XVIII საუკუნის თბილისის სამღებროსთან). სამღებროს მთავარი და აუცილებელი ინვენტარი იყო ქვევრი, რომლის მოშორებით ანთებდნენ ცეცხლს, საიდანაც წყალში გახსნილი საღებავით (წამლით) სავსე ქვევრთან თიხის მილით მიდიოდა თბილი ჰაერი. ამგვარად გაცხელებულ საღებავში ავლებდნენ ნართს, სხვადასხვა სახის ქსოვილს და ტანსაცმელს (ჩოხას, კაბას, პერანგს, შალეულს, და ა.შ.). გაწეულ სამუშაოში სამღებრო იღებდა კუთვნილ გასამრჯელოს, კუთვნილზე მეტი ფულის აღება კანონით ისჯებოდა: „უკეთუ სამღებროსა შინა ღებისათვის უზომო მომატებულ საღებავის ფასი, მსგავსად ქურდისა გარდახდეს“ (სამართალი ბატონიშვილის დავითისა). „დასტურლამალის“ მიხედვით, თბილისის სამღებროები მთლიანად სადედოფლო იყო: დედოფალი სამღებროს აჯარით გასცემდა ხოლმე, გარკვეული ვადით. იჯარადარის არჩევა ნებაყოფლობითი იყო და იმას მიეცემოდა, ვინც მეტს გადაიხდიდა, მეტ-ნაკლებით იჯარის მიცემის ვადა ორმოცი დღე იყო. 1801 წელს დარეჯან დედოფალი რუსი ხელისუფლებისადმი წარდგენილ სადედოფლო მოძრავ-უძრავი ქონების ნუსხაში წერს: XVIII საუკუნის მიწურულს და XIX საუკუნის დასაწყისში თბილისის სამღებროები უკვე მოქალაქეთა ხელში გადადის. თბილისში საფრანგეთის კონსული გამბა (1820-1826) წერს, რომ თბილისში „აბრეშუმის ძაფის მრთველები... ადგილობრივი ყვავილებითა და მცენარეებით ბრწყინვალე და მტკიცე ფერებში ღებავენ ძაფს“.
კუჩილია-დე-კარაგუატა
ახლომახლო ჩამოედინება მდინარე კარაგუატა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ურუგვაის ქედები
თვითმფრინავის ბიჭების საქმე
„თვითმფრინავის ბიჭების საქმე“ ან „თვითმფრინავის ბიჭები“ — 1983 წლის 18-19 ნოემბერს მომხდარი სამგზავრო თვითმფრინავის გატაცების მცდელობა. საბჭოთა კავშირიდან თავის დაღწევის მიზნით 7 ქართველის მონაწილეობით გატაცებული იქნა თვითმფრინავი ტუ-134A. თვითმფრინავის გატაცებაში სულ 7 ახალგაზრდა ქართველი მონაწილეობდა, რომელთა შორის იყო 6 მამაკაცი და 1 ქალი: გეგა კობახიძე, დავით მიქაბერიძე, სოსო წერეთელი, კახა ივერიელი, პაატა ივერიელი, გია ტაბიძე და თინა ფეტვიაშვილი.
ინციდენტი
1983 წლის 18 ნოემბერს შვიდმა ახალგაზრდა ქართველმა გაიტაცა სამგზავრო თვითმფრინავი, რომელსაც ავიაკომპანია აეროფლოტი ფლობდა. გამტაცებლებს ჩაფიქრებული ჰქონდათ საბჭოთა კავშირიდან გაქცევა. აღსანიშნავია, რომ გამტაცებლები მეტწილად განთქმული ოჯახების შვილები იყვნენ. თვითმფრინავის გატაცებაში მონაწილეობდნენ: კინომსახიობი გეგა კობახიძე, ხელოვნების აკადემიის სტუდენტი დავით მიქაბერიძე, მხატვარი სოსო წერეთელი, ექიმი კახა ივერიელი, ექიმი პაატა ივერიელი, მხატვარი გია ტაბიძე და ხელოვნების აკადემიის სტუდენტი თინა ფეტვიაშვილი.
საყურადღებოა, რომ გეგა კობახიძე იმ დროისთვის შერჩეული იყო როლისთვის თენგიზ აბულაძის ფილმში „მონანიება“, რომლის გადაღება უკვე დამთავრებული იყო, როდესაც გეგა კობახიძემ მეგობრებთან ერთად კომუნისტურ წყობას პროტესტი განუცხადა და 1983 წელს თვითმფრინავის ტრაგედიაც დატრიალდა. ამის შემდეგ „მონანიებაში“ გეგა კობახიძის როლი ამოჭრეს და თორნიკე არავიძე მის მაგივრად მერაბ ნინიძემ ითამაშა.
აღსანიშნავია, რომ თვითმფრინავის გატაცებამდე 1 დღით ადრე გეგა კობახიძემ და თინა ფეტვიაშვილმა იქორწინეს. წვეულებას ესწრებოდა თბილისის აეროპორტის საერთაშორისო სექტორის თანამშრომელი ანა ვარსიმაშვილი, რომელიც, სწორედ, მეორე დღეს მორიგეობდა. 18 ნოემბერს ანა ვარსიმაშვილის ხელშეწყობით საქორწინო მოგზაურობაში მიმავალმა ახალდაქორწინებულებმა მეგობრებთან — დავით მიქაბერიძესთან, სოსო წერეთელთან, ეკა შალუტაშვილსა და ანანო მელივასთან ერთად „ინტურისტის“ სამსახურებრივი გასასვლელი სპეცკონტროლის გარეშე გაიარეს. ძმები, კახა და პაატა ივერიელები, და გია ტაბიძე „კანონიერი“ გზით შეუერთდნენ დანარჩენებს თვითმფრინავში.
თვითმფრინავი ტუ-134 თბილისის აეროპორტიდან, მოსკოვის დროით, 15:43 საათზე აფრინდა, რომელსაც უნდა შეესრულებინა რეისი თბილისი-ბათუმი-კიევი-ლენინგრადი. თვითმფრინავში 57 მგზავრი და ეკიპაჟის 7 წევრი იმყოფებოდა. აფრენიდან 30 წუთის შემდეგ ახალგაზრდათაგან ერთ-ერთი, რომელსაც ხელში ხელყუმბარა ეჭირა, წამოდგა და გამოაცხადა, რომ თვითმფრინავი შეიცვლიდა კურსს. მგზავრები კი მშვიდად უნდა მჯდარიყვნენ, წინააღმდეგ შემთხვევაში მათ სიკვდილი ემუქრებოდათ. ისინი აღჭურვილნი იყვნენ ცეცხლსასროლი იარაღით: „TT“ ტიპის 2 პისტოლეტით, „ნაგანისა“ და „რევსტერის“ ტიპის 2 რევოლვერით, 2 სასწავლო ტიპის ხელყუმბარით. შეიარაღებულები საბჭოთა წყობაზე განაწყენებული „დასავლური“ ორიენტაციის მქონე ახალგაზრდები იყვნენ.
კახა ივერიელი, გია ტაბიძე და სოსო წერეთელი თვითმფრინავის კაბინაში შეცვივდნენ. კახა ივერიელმა პილოტ ახმათგერ გარდაფხაძეს იარაღი თავზე მიადო და თვითმფრინავის თურქეთის ტერიტორიაზე არსებულ აშშ სამხედრო ბაზაზე დასმა უბრძანა. შეიარაღებული ადამიანების დანახვაზე შტურმანმა ვლადიმერ გასოიანმა ცეცხლი გახსნა და მოკლა გია ტაბიძე, ხოლო კახა ივერიელი და სოსო წერეთელი დაჭრა.
თავდამსხმელებმა სროლას სროლით უპასუხეს. ეკიპაჟის წევრთაგან დაიღუპა ბორტმექანიკოსი ანზორ ჭედია, ბორტგამყოლი ვალენტინა კურტიკოვა, დაიჭრა და მოგვიანებით გარდაიცვალა ინსპექტორი გუგა შარბათიანი. ასევე გარდაიცვალნენ მგზავრები სოლომონია, აბოიანი, ჩვიდმეტმა მგზავრმა სხეულის მძიმე დაზიანება მიიღო. თავდამსხმელთა ჯგუფის წევრმა დავით მიქაბერიძემ თავი მოიკლა.
პილოტმა თვითმფრინავი თბილისის აეროპორტში დასვა. სადგომისაკენ მიმავალ თვითმფრინავს სპეცდანიშნულების რაზმმა, რომელიც საგანგებოდ იყო მოსკოვიდან ჩამოყვანილი, ცეცხლი გაუხსნა. დაიჭრა 11 მგზავრი და გარდაიცვალა 1. თვითმფრინავის კორპუსზე დაფიქსირდა 108 ნახვრეტი. ოთხი დამნაშავე: კახა ივერიელი, პაატა ივერიელი, გერმანე კობახიძე და თინათინ ფეტვიაშვილი დააპატიმრეს. მათივე თქმით, მათ თურქეთიდან ამერიკაში უნდოდათ გადასვლა, იქ კი თავისუფლება და უკეთესი ცხოვრება სურდათ.
აეროპორტში
შემუშავებული იქნა ოპერატიული გეგმა „ნაბატი“. შორეულ სადგომზე მყოფი თვითმფრინავი ჯარისკაცებმა ალყაში მოაქციეს. მიქაბერიძემ შენიშნა თუ არა, რომ თვითმფრინავი არა საზღვარგარეთ, არამედ სსრკ-ში დაეშვა იმთავითვე მოიკლა თავი. გამტაცებლებთან მოლაპარაკებას აწარმოებდა საქართველოს სამოქალაქო ავიაციის სამმართველოს უფროსი ქაძანაია. გამტაცებლები მოითხოვდნენ თვითმფრინავის გაწყობასა და დაუბრკოლებელ გადაფრენას თურქეთში, წინააღმდეგ შემთხვევაში თვითმფრინავის აფეთქებით იმუქრებოდნენ. აეროპორტში სასწრაფოდ მივიდნენ საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი ედუარდ შევარდნაძე, საქართველოს სსრ სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის თავმჯდომარე ალექსი ინაური, შინაგან საქმეთა მინისტრი გურამ გვეტაძე და რესპუბლიკის გენერალური პროკურორი. აეროპორტში მიიყვანეს გამტაცებელთა მშობლები, რათა დაერწმუნებინათ ისინი დამორჩილებაში. გამტაცებლებმა არ მოისურვეს მათი მოსმენა და რადიოთი გადასცეს, რომ თუკი ისინი მოახლოვდებიან ააფეთქებენ თვითმფრინავს მგზავრებთან ერთად.
გვიან საღამოს აეროპორტში სპეციალური რეისით დაეშვა სსრკ-ის სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის სპეცქვედანაყოფი „ალფა“, რომელსაც გენერალ-მაიორი გენადი ზაიცევი ხელმძღვანელობდა. თვითმფრინავის შტურმით აღება ითავა მაიორმა მიხეილ გოლოვატოვმა. პილოტებმა კაბინა შუკუმიდან დატოვეს, თუმცა დაჭრილი შარბათიანის გამოყვანა ვერ შეძლეს, იგი რამდენიმე საათში გარდაიცვალა. თვითმფრინავის ტექნიკური მომსახურების საბაბით თვითმფრინავი გამართული იქნა და დაიწყო შტურმისთვის მზადება.
მრავალსაათიანი წარუმატებელი მოლაპარაკებების შედეგად, 19 ნოემბერს 6:55 სთ-ზე სპეცრაზმელებმა თვითმფრინავზე შტურმი მიიტანეს. საიერიშო ჯგუფებს ხელმძღვანელობდნენ: მიხეილ გოლოვატოვი, ვლადიმერ ზაბროვსკი და ვლადიმერ ზაიცევი. ოპერაცია 4 წუთი გაგრძელდა, რის შედეგადაც მოხდა გამტაცებლების გაუნებელყოფა და თვითმფრინავის გათავისუფლება. გამტაცებლებლებს ხელყუმბარები არ გამოუყენებიათ.
შედეგი
მინი|მამა თეოდორე (თეიმურაზ ჩიხლაძე) სასამართლო პროცესზე. თვითმფრინავის წარუმატებელი გატაცების შედეგად, დაიღუპა 7 ადამიანი, ორი პილოტი და ბორტგამცილებელი, ორი მგზავრი და ორი გამტაცებელი. გია ტაბიძე ატეხილი სროლის შედეგად ადგილზევე გარდაიცვალა. ყელში დაიჭრა და მოგვიანებით სისხლისგან დაიცალა სოსო წერეთელი, რომელთანაც, როგორც ამბობენ, ექიმები არ მიუშვეს. სასოწარკვეთილმა დავით მიქაბერიძემ კი, როგორც კი თბილისის აეროპორტში დასხდნენ, თავი მოიკლა.
თინა ფეტვიაშვილს თოთხმეტი წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა, რომელიც თვითმფრინავის გატაცებისას ფეხმძიმედ იყო, მაგრამ იზოლატორში ხელოვნურად მოუშალეს მუცელი, რომ მას სასჯელი არშემსუბუქებოდა. დანარჩენებს სასჯელის უმაღლესი ზომა — დახვრეტა მიესაჯათ. საქმეში ფიგურირებდა კიდევ ერთი ადამიანი, სასულიერო პირი, მამა თეოდორე, იგივე თეიმურაზ ჩიხლაძე. იგი 1983 წლის 2 თებერვალს აიყვანეს ანტისაბჭოური ტერორისტული ჯგუფის იდეური მხარდაჭერისათვის და სამართალში მისცეს. მამა თეოდორესაც იგივე ბედი ეწია, რაც დანარჩენებს, თუმცაღა მას აღნიშნული დანაშაული არათუ არ ჩაუდენია, თვითმფრინავშიც კი არ ყოფილა. დაისაჯა ანა ვარსიმაშვილიც, რომელსაც 3 წლიანი პირობითი პატიმრობა შეეფარდა.
სასამართლო პროცესი 1984 წლის 23 აგვისტოს დასრულდა. ტელევიზიით მიდიოდა განაჩენის გამოტანის ეპიზოდის პირდაპირი ტრანსლაცია.
1984 წლის 3 ოქტომბერს, ოთხშაბათს, 17:05 საათზე განაჩენი, კახა ივერიელის, პაატა ივერიელის, გეგა კობახიძისა და მამა თეოდორეს მიმართ, შესრულდა. მათი შეწყალება არ მოხერხდა. ისინი დახვრიტეს. ახმათგერ გარდაფხაძესა და ვლადიმერ გასოიანს მიენიჭათ საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება, ეკიპაჟის დანარჩენი წევრები დაჯილდოვდნენ სახელმწიფო პრემიებით.
აღსანიშნავია თბილისში 1989 წლის 18 იანვარს გამართული აქცია თინა ფეტვიაშვილის გასათავისუფლებლად, რომელიც იმავე წელს „ეროვნული მოძრაობის“ დაწყებისთანავე გაათავისუფლეს ციხიდან.
1991 წლის ნოემბერში ზვიად გამსახურდიას მმართველობის დროს, გაზეთმა „თავისუფალმა საქართველომ“ გამოაქვეყნა მამხილებელი სტატია იმის შესახებ, რომ ედუარდ შევარდნაძის ხელმძღვანელობით გატარდა „უგუნური სასაკლაო“ თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობისათვის მებრძოლი ახალგაზრდების წინააღმდეგ, რომლებიც თვითმფრინავით ცდილობდნენ იმპერიის დატოვებას; შემდეგ ნათქვამია, რომ მხატვარი გია ტაბიძე მოკლეს, მხატვარმა დავით მიქაბერიძემ თავი მოიკლა, მსახიობმა გეგა კობახიძემ, მხატვარმა სოსო წერეთელმა, ექიმებმა პაატა და კახა ივერიელებმა „იმპერიის სპეცრაზმის“ მიერ მოწყობილი შტურმის დროს მიიღეს ჭრილობები.
ანარეკლი კულტურაში
ქართველი მწერლის დათო ტურაშვილის რომანი „ჯინსების თაობა“ (2001), მოგვითხრობს 1983 წელს მომხდარ თვითმფრინავის გატაცებაზე, რომელსაც არაერთი სიცოცხლით სავსე ქართველი შეეწირა. წიგნის ორი მთავარი გმირია გეგა და თინა. 2001 წლის 19 მაისს ქართველმა რეჟისორმა დავით დოიაშვილმა თავისუფალ თეატრში დადგა სპექტაკლი „ჯინსების თაობა“. პიესის ავტორია საკუთრივ დათო ტურაშვილი. 2003 წელს ქართველმა რეჟისორმა ზაზა რუსაძემ გადაიღო დოკუმენტური ფილმი „ბანდიტები“, სადაც გაშუქებულია თვითმფრინავის გატაცებასთან დაკავშირებული საკითხები. 2017 წელს გამოვიდა რეჟისორ რეზო გიგინეიშვილის მხატვრული ფილმი „მძევლები“.
სქოლიო
კატეგორია:საავიაციო შემთხვევები და ინციდენტები საქართველოში კატეგორია:1983 წლის საავიაციო შემთხვევები და ინციდენტები კატეგორია:საქართველოს უახლესი ისტორია კატეგორია:დანაშაული თბილისში
Tanz der Lemminge
Tanz der Lemminge — გერმანული ჯგუფ Amon Düül II-ის მესამე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1971 წელს. ალბომი გამოსცა ლეიბლმა United Artists Records.
მხარე 1
Syntelman's March Of The Roaring Seventies – 15:51
მხარე 3
Chamsin Soundtrack -  18:05
მხარე 4
Chamsin Soundtrack
სქოლიო
კატეგორია:1971 წლის ალბომები კატეგორია:Amon Düül II-ის ალბომები კატეგორია:United Artists Records-ის ალბომები
რუსები თბილისში
რუსები თბილისში (Русские в Тбилиси) — ეროვნული უმცირესობა თბილისში, ქალაქის მრავალფეროვანი უცხოეთნიკური მოსახლეობის ერთ-ერთი ნაწილი. საქართველოს დედაქალაქში მათი გამოჩენა დაკავშირებულია ქართლ-კახეთის სამეფოსა და რუსეთის იმპერიას შორის პოლიტიკური ურთიერთობის გააქტიურებასთან.
ზვენიჰოროდკა
ზვენიჰოროდკა (Звенигородка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერკასის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 18330 კაცს შეადგენდა.
რუსები თბილისში
1783 წელს ტრაქტატის საფუძველზე თბილისში იმყოფებოდა რუსთა ჯარის 2 ბატალიონი და მხოლოდ რამდენიმე სამოქალაქო მოხელე. 1801 წლის შემდეგ კი რუსეთის იმპერიის ადმინისტრაციული სისტემაში თბილისის ჩართვამ იგი კავკასიის უმსხვილეს პოლიტიკურ, სამხედრო და ეკონომიკურ ცენტრად აქია, რამაც მიიპყრო უზარმაზარი იმპერიის საქმიანი ნაწილის ყურადღება. ამ დროიდან რუსების რაოდენობა თბილისში შეუჩერებლად იზრდებოდა და სულ მალე ქართველებთან და სომხებთან ერთად ქალაქის მოსახლეობის ძირითად ნაწილად იქცა. 1897 წლის მოსახლეობის აღწერით, რუსები თბილისის მოსახლეობის 24 %-ს შეადგენდნენ. რუსების რაოდენობა თბილისში ძირითადად კალუგის, კურსკის და ტამბოვის გუბერნიებიდან ჩამოსახლებული იმიგრანტების ხარჯზე იზრდებოდა. XIX საუკუნის 40-იანი წლებიდან ჩამოჰყავდათ სექტანტები. 1876 წელს თბილისში 1800 მოლოკანი ირიცხებოდა. თბილისის მოსახლეობის აღწერისას რუსებად იწერებოდნენ უკრაინელებიც, რომლებიც გადმოსახლებული იყვნენ ჩერნიგოვის, პოლტავის, ხერსონის, ხარკოვის და სხვა გუბერნიებიდან. მიგრაციული პოლიტიკის ხასიათი, რომელიც ქართული ქალაქების პოლიეთნიზაციას ითვალისწინებდა, არ შეცვლილა XX საუკუნის 70-იან წლებამდე. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, თბილისში მუდმივ საცხოვრებლად 521,7 ათასი კაცი ჩამოვიდა, უმეტესწილად რუსეთიდან: მოსკოვიდან, დონის როსტოვიდან, ლენინგრადიდან, კრასნოდარის, სტავროპოლის, ვორონეჟის და როსტოვის ოლქებიდან და მხარეებიდან.
ზვენიჰოროდკა
სქოლიო
კატეგორია:ჩერკასის ოლქის ქალაქები