cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სექსიზმი
სექსიზმი (sexism, ლათინურიდან sexus — სქესი) — მსოფლმხედველობა, რომელიც ქადაგებს სქესთა არათანაბარ უფლებებსა და მდგომარეობას. იგი შესაძლოა გამოვლინდეს სიძულვილში, შეუფასებლობაში ან წინასწარგანწყობებში მთლიანად შესაბამისი სქესის წარმომადგენლებთან მიმართებაში (მიზოგინია ან მიზანდრია), ან შესაბამისი სქესის მისამართით სტერეოტიპულ მსჯელობებში (მაგალითად, მამაკაცი მამაკაცური უნდა იყოს, ქალი კი - ქალური). სექსიზმის იდეოლოგიის გამზიარებელ ადამიანს სექსისტი ეწოდება.
ტერმინი გაჩნდა აშშ-ში 1960-იან წლებში. იგი მოიცავს იმ სოციალურ სტერეოტიპებს, რწმენებსა და წარმოდგენებს, რომელიც ერთი სქესის მეორეზე დომინირებას აწესებს და გენდერული უთანასწორობის საფუძველს ქმნის. თავისი იდეოლოგიური ფუნქციით სექსიზმი რასიზმის (დისკრიმინაცია ეთნიკური ნიშნით) ანალოგიურია. განსაკუთრებით გავრცელებულია სექსიზმის ფორმა - „მამაკაცური შოვინიზმი“, თუმცა არსებობს „ქალაქური შოვინიზიც.“ სექსიზმის წყარო არის კონკრეტული სოციალური პირობებისა და კულტურული ნორმების ნიადაგზე შექმნილი სქესობრივი განსხვავებების აბსოლუტიზაცია და ბიოლოგიზაცია.
სექსიზმის შედეგია სქესობრივი დისკრიმინაცია - ადამიანის დისკრიმინაცია სქესის ან გენდერული იდენტობის ნიშნით. სექსიზმის მთავარ მოწინააღმდეგედ ფემინიზმი და ფემინისტური მოძრაობის მიერ გაჩაღებული თანასწორუფლებიანობისთვის ბრძოლა, ანუ ემანსიპაცია მიიჩნევა.
მიზოგინიური სექსიზმი ეფუძნება ფასეულობათა, პატრიარქალურ რწმენა-წარმოდგენათა და იდეოლოგიურ სისტემას. მაგ. „ღმერთმა დააწესა, რომ ქალი კაცისთვისაა შექმნილი, რომ ორივემ ერთად მოდგმა გააგრძელოს“.
სექსიზმი მამაკაცურ დომინირებას ჩვეულებრივ მოვლენად მიიჩნევს. ეს იდეოლოგია, რომელიც ადამიანის უფლებების დარღვევაში ვლინდება, ამცირებს, არახელსაყრელ პირობებში აყენებს ქალებს. ტრადიციული, პატრიარქალური შეხედულებები მამაკაცისა და ქალის როლზე თან სდევს ბავშვის სოციალიზაციის მთელ პროცესს და, ბუნებრივია, უყალიბებს რეალობის აღქმის ამა თუ იმ მოდელს, როგორც წესი, სტერეოტიპულს: ქალი - სამზარეულოში, მამაკაცი - სამსახურში. სექსიზმი ქადაგებს კაცის და ქალის ბუნებრივ დანიშნულებას, სადაც ქალი სექსუალური ობიექტის ან საგნის დონეზეა დაყვანილი. მას უფლებები არ გააჩნია და არც მასთან მიმართებაში არსებობს რაიმე მოვალეობა. აქ მამაკაცს ოჯახის ეკონომიკური დომინანტის ფუნქცია ეკისრება, ხოლო ქალს კი შვილების მწარმოებელი მანქანის და სამზარეულოს კომბაინისა; ამ შემთხვევაში, მამაკაცი ირგებს სექსუალურად დაინტერესებული და აგრესიული მილიტარისტი ხვადის როლს. აქედან მოდის იმის მტკიცება, რომ კაცს ცოლქმრული ღალატის უფლება აქვს, ქალს კი არა, რომ ორგაზმი მხოლოდ მამაკაცის საქმეა, ქალის როლი კი სექსის დროს პასიური მონაწილეობაა. ასევე, სექსიზმის ერთ-ერთი გამოვლინებაა ქალისთვის იმ ზოგიერთი პროფესიის აკრძალვა, რომლებიც „კაცის საქმედ“ მიიჩნევა. ხშირად ქალის მიერ მაღალი თანამდებობების დაკავება მამაკაცებისთვის პირადი შეურაცხყოფისა და დამცირების ტოლფასია.
სექსიზმის მთავარ ფუნქციას წარნმოადგენს სქესის როლური სტერეოტიპების გამართლება და გენდერული უთანასწორობის ლეგიტიმაცია. ამავე დროს, ხდება ისეთი სოციალური პრობლემის დაკანონება, როგორიცაა ტრეფიკინგი. სარეკლამო პროდუქციაში ხშირადაა ექსპლუატირებული ქალის ხატი. ქალი რეპრეზენტირებულია, როგორც გასაყიდი საგანი, მონა, სავაჭრო ერთეული, „საქონელი“, რომელიც მყიდველს სტიმულს აძლევს იაფად იყიდოს და ძვირად გაყიდოს იგი. სექსიზმის გამოხატულებაა, მაგალითად, მამაკაცების იძულებული გაწვევა სამხედრო სამსახურში. სექსისტური ტენდენციები ვლინდება ენის ბუნებაშიც: განსაზღვრებები „ნამდვილი მამაკაცი“ ან „ნამდვილი ქალი“, „კაცის საქმე“ ან „ქალის საქმე.“ გენდერული სტერეოტიპები განსაკუთრებით თვალსაჩინოა მასმედიაში, სადაც ფართოდაა წარმოდგენილი იდეალური, კარგი (ცუდი) ქალისა და მამაკაცის ხატები. ე. წ. „ქალის კულტი“, უფრო სწორად, „დედის კულტი“, რომელიც არსებობდა საქართველოში, ძირითადად უკავშირდება ქალის ბიოლოგიურ ფუნქციას. დღეისათვის სექსისტური წარმოდგენები ტრანსფორმირდება, თუმცა ქალის, როგორც სანიმუშო დედისა და წარმატებული პოლიტიკოს-ბიზნესმენის „მეორე ნახევრის“ ხატი კვლავ დღის წესრიგშია.
გარდა ამისა, ტერმინი მასთან სემანტიკურად დაკავშირებულ ტერმინ რასიზმთან ერთად, აღნიშნავს სქესის საფუძველზე ადამიანთა უთანასწორობის დამამკვიდრებელ ქმედებებსა და ქცევებსაც (მაგალითად, ორგანიზაციებში ან სოციალურ ურთიერთობებში სქესის ნიშნით ადამიანის უგუვებელყოფა). ტერმინი თითქმის ყოველთვის გამოიყენება ქალთა დისკრიმინაციის თვალსაზრისით. ამ თვალსაზრისის ცალმხრივობის მიუხედავად, საზოგადოებათა უმრავლესობაში ტერმინის ამ აზრით გამოყენება, გამომდინარე ობიექტური რეალობიდან, გამართლებულად მიიჩნევა.
ლიტერატურა
კატეგორია:სექსიზმი კატეგორია:გენდერი კატეგორია:სოციოლოგია კატეგორია:ლგბტ ტერმინები
მანუელ ონვუ
მანუელ ონვუ ვილიაფრანკა (დ. 11 იანვარი, 1988, ტუდელა) — ესპანელი ფეხბურთელი, თავდამსხმელი. 2019 წლიდან თამაშობს ინდოეთის სუპერლიგის მონაწილე ქალაქ ბენგალურუს ამავე სახელწოდების მქონე საფეხბურთო კლუბ „ბენგალურუს“ შემადგენლობაში.
კარიერა
ფეხბურთის თამაში დაიწყო ვალტიერის საფეხბურთო კლუბ „ვალტიერანოში“. 2002 წელს გადავიდა მშობლიური ქალაქის კლუბ „ტუდელანოში“, რომლის ასაკობრიც კლუბშიც ითამაშა 2006 წლამდე, ამავე წელს შედგა მისი დებიუტი პროფესიონალურ ფეხბურთში, „ტუდელანოს“ ძირითადი გუნდის შემადგენლობაში, რომელიც ესპანეთის დონით მეოთხე ჩემპიონატში გამოდიოდა. შემდეგ წელს ხელი მოაწერა კონტრაქტს ასევე ნავარის ქალაქის, პამპლონას კლუბ „ოსასუნასთან“. 2012 წლამდე გამოდიოდა „ოსასუნას“ მეორე გუნდის რიგებში, 2-ჯერ იყო იჯარის წესით განათხოვრებული დაბალი დონის ლიგაში მოასპარეზე კლუბებში.
2011–12 წლების სეზონში, ესპანეთის დონით მესამე ჩემპიონატში მოასპარეზე „ოსასუნას“ მეორე გუნდის მაისურით 30 მატჩში შეძლო 11 გოლის გატანა. 2012 წლის 11 მატს შედგა მისი დებიუტი მთავარ გუნდში, რომელიც პრიმერა დივიზიონში გამოდიოდა, ბილბაოს „ატლეტიკის“ წინააღმდეგ მოგებულ მატჩში (2:1), ონვუმ 67-ე წუთზე ნინო შეცვალა. 2 მატჩის შემდეგ, „ლევანტეს“ წინააღმდეგ მატჩი ძირითად შემადგენლობაში დაიწყო და მოედანზე 71 წუთი დაჰყო. 2012-13 წლების სეზონში „ოსასუნა“ პრიმერა დივიზიონიდან დაქვეითდა, 2014-15 წლების სეზონის პირველ ნახევარში 9 სეგუნდა დივიზიონის მატჩი ჩაატარა (მხოლოდ 1 ძირითად შემადგენლობაში) და 1 გოლის გატანა შეძლო.
2015 წლის იანვარში, ზამთრის სატრანსფერო ფანჯრისას, კონტრაქტი გააფორმა თბილისის „დინამოსთან“, ონვუ გუნდს 26 იანვარს თურქულ შეკრებაზე შეუერთდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1988 კატეგორია:ესპანელი ფეხბურთელები კატეგორია:ოსასუნას ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 11 იანვარი
ჰასიუმი
წინასიტყვაობა
პირველად 108-ე ელემენტის აღმოჩენის შესახებ ცნობა გამოჩნდა 1970 წლის დასაწყისში და ეს იყო სრულიად მოულოდნელი, ექსტრემალურად მოკლესიცოცხლის მქონე და ძნელად დასაჭერი ზემძიმე ქიმიური ელემენტებისათვის. ეს მოხდა საბჭოთა მეცნიერების მიერ ჩერდინცევის მეთაურობით ექსპედიციი დროს კასპიის ზღვის ჩელექენის ნახევარკუნძულის ახლო მდებარე უდაბნო რაიონებში. მინერალ მოლიბდენიტის ნიმუშებზე 108-ე ელემენტის ტრეკების (ბირთვების კვალი) დაფიქსირების საფუძველზე გაკეთებული იქნა მეტად თამამი განაცხადი 108-ე ელემენტის ბუნებაში აღმოჩენის შესახებ რომლის მასა არის - 267. ამ "აღმოჩენის" შესახებ ახალი ამბები გამოქვეყნდა ჟურნალ «Наука и жизнь» (02/1970), «ატომური ენერგია» (11/1970 ). 1970 წლის აპრილში სსრკ-ს მეცნიერებათა აკადებიაში (ვერნადსკის სახელობის გეოქიმიისა და ანალიტიკური ქიმიის ინსტიტუტი, კაპიცის სახელობის ფიზიკური პრობლემების ინსტიტუტი) სხდომაზე განხილულ იქნა ეს საკითხი. შედეგად, დასკვნის სამეცნიერო სანდოობა საკმარისად არასწორი აღმოჩნდა.
ისტორია
საბოლოოდ და საიმედოდ 108-ე ელემენტი აღმოჩენილი ინა 1984 წელს მძიმე იონების ინსტიტუტში (Gesellschaft für Schwerionenforschung, GSI), დარმშტადტში, გერმანიაში, ამაჩქარებელში ტყვიის (208Pb) სამიზნის ბომბარდირებით რკინა-58-ის იონების კონით UNILAC. ექსპერიმენტის შედეგად სინთეზირებული იქნა 265Hs-ის 3 ბირთვი, რომლებიც საიმედოდ იქნენ იდენტიფიცირებული α-დაშლის ჯაჭვის პარამეტრების მიხედვით.
ამ რეაქციის კვლევა ამავე დროს და დამოუკიდებლად მიმდინარეობდა დუბნაში (რუსეთი), სადაც 253Es-ის ბირთვის α-დაშლის 3 მოვლენაზე დაკვირვებისას ასევე დაასკვნეს  265Hs-ის ბირთვის სინთეზის რეაქციის რასებობის შესახებ. რადგანაც დუბნაში გამოყენებული მეთოდიკა ვერ ახერხებდა 265Hs-ის ბირთვის დაშლის დაფიქსირებას, IUPAC-ის სამუშაო ჯგუფმა 1993 წელს მიიღო გადაწყვეტილება, იმის შესახებ, რომ 108-ე ელემენტის აღმოჩენის პატივი ეკუთვნის გარმშტადტის ჯგუფს.
სახელწოდება
თავდაპირველად, ბუნებაში ე.წ. მისი აღმოჩენისას უწოდეს სერგენიუმი (sergenium, Sg) (იმ დროისთვის ეს სიმბოლოები არ იყო დაკავებული სიბორგიუმით) აღმოჩენის ადგილის მიხედვით — დიდი აბრეშუმის გზაზე ანტიკური ქალაქის სერიკას მიდამოებში. აღმოჩენის მტკიცებულებების არ ქონის გამო ამ ელემენტის გეოგრაფიული სახელწოდება ნელ ნელა გავიდა სამეცნიერო ხმარებიდან.
108-ე ელემენტის წარმატებული ხელოვნურად სინთეზის შემდეგ წამოაყენეს წინადადება ელემენტისათვის დაერქვათ ოტოჰანიუმი (ottohahnium, Oh) — ერთ ერთი მეცნიერის ოტო ჰანის პატივსაცემად, რომელმაც აღმოაჩინა ბირთვების დაშლის პროცესი. 1994 წელს IUPAC უკვე მიღებული ტრადიციის მიხედვით (მხოლოდ გვარის მიხედვით) გასცა რეკომენდაცია დაერქვათ ჰანიუმი (hahnium, Hn).
მაგრამ 1997 წელს IUPAC შეცვალა თავისი რეკომენდაცია და დაამტკიცა სახელწოდება ჰასიუმი გერმანული მიწის ჰესენის პატივსაცემად (Hassia — შუასაუკუნის სამთავრო ჰესენის ლათინური სახელწოდება, რომლის ცენტრი იყო დარმშტადტი).
პეშმერგა
პეშმერგა, ფეშმარგა (پێشمەرگە ; Pêşmerge) — ერაყის ქურთისტანის ავტონიომიური რეგიონის განკარგულებაში მყოფი სამხედრო დაჯგუფება. პეშმერგა ითარგმნება, როგორც: „ის, ვინც უპირისპირდება სიკვდილს“ ან „ის, ვინც ემუქრება სიკვდილს“. სამხედრო ორგანიზაციის ფორმალურ ლიდერად ერაყის ქურთისტანის პრეზიდენტი ითვლება. დღესდღეობით სამხედრო ორგანიზაცია მნიშვნელოვნად დანაწევრებულია და ავტონომიურად იმართება ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიისა (KDP) და ქურთისტანის პატრიოტთა გაერთიანების (PUK) მიერ, თუმცა ორივე მათგანი ქურთისტანის რეგიონალურ მთავრობას ექვემდებარება. რეგიონში ერაყის შეიარაღებული ძალების კონსტიტუციურად შესვლის აკრძალვის შემდეგ,  პეშმერგა, ქურთისტანის სხვა შვილობილ უსაფრთხოების ძალებთან ერთად, პასუხისმგებელია დაიცვას ქურთისტანის ტერიტორია.
2003 წელს, ერაყის ომში, პეშმერგა მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა სადამ ჰუსეინის დაკავების სპეცოპერაციაში. 2004 წელს ქურთულმა ანტიტერორისტულმა ძალებმა დააკავეს ალკაიდას საკვანძო ფიგურა, რამაც გამოიწვია ოპერაცია ნეპტუნის შუბი, რის მეშვეობითაც შესაძლებელი გახდა ოსამა ბინ ლადენის ლიკვიდაცია. 2014 წელს, ისლამური სახელმწიფოს ერაყის ქურთისტანზე თავდასხმის პერიოდში, ერაყსა და სირიაში არსებული პეშმერგა და სხვა ქურთული ძალები, ისლამური სახელმწიფოს წინააღმდეგ არსებულ ომში ჩაებნენ.
ისტორია
მარცხნივ|მინი|164x164პქ|მუსტაფა ბარზანი, ქურთისტანის ძირითადი პოლიტიკური და სამხედრო ლიდერი. ქურთული ამბოხის საომარი ტრადიცია, დამოუკიდებლობის მოპოვების მცდელობებთან ერთად, ათასობით წელს მოიცავს. ადრეული ქურთი მეომრები სპარსეთის, ოსმალეთისა და ბრიტანეთის იმპერიის წინააღმდეგ იბრძოდნენ. ტერმინი „პეშმერგა“, ქურთი მწერლის, იბრაჰიმ აჰმადის მიერ, მე-20 საუკუნეში დამკვიდრდა. ისტორიულად პეშმერგა არსებობდა, როგორც პარტიზანული ორგანიზაცია, მაგრამ თვითგამოცხადებული მაჰაბადის რესპუბლიკის (1946-1947) პერიოდში, პეშმერგა მუსტაფა ბარზანის მეთაურობით, რესპუბლიკის ოფიციალური სამხედრო დანაყოფი გახდა. რესპუბლიკის დაცემისა და ქაზი მუჰამედის გარდაცვალების შემდეგ, პეშმერგა ისევ პარტიზანულ ორგანიზაციად გადაიქცა, რომელიც მომდევნო საუკუნეებში ერაყისა და ირანის მთავრობებს ეწინააღმდეგებოდა.
ერაყში პეშმერგა, ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიის (KDP) ლიდერ მუსტაფა ბარზანის მიერ იმართებოდა. 1975 წელს პეშმერგა დამარცხდა ერაყ-ქურთისტანის მეორე ომში. ჯალალ თალაბანიმ, KDP-ს ერთ-ერთმა წამყვანმა წევრმა, პარტია დატოვა და წინააღმდეგობის გამოცოცხლების მიზნით ქურთისტანის პატრიოტული გაერთიანება ჩამოაყალიბა (PUK). ამ მოვლენამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა KDP-სა და PUK-ს დაპირისპირების გაზრდის პროცესში, რომელიც დღემდე ორ ნაწილად ჰყოფს, პეშმერგას სამხედრო ძალებსა და ქურთულ საზოგადოებას.
1979 წელს, მუსტაფა ბარზანის სიკვდილის შემდეგ, მისი ადგილი მისმა შვილმა, მასუდ ბარზანიმ დაიკავა. KDP-სა და PUK-ს შორის დაძაბულობის ზრდასთან ერთად, პეშმერგას უმრავლესობა რეგიონის საკუთარი პარტიის კონტროლის ქვეშ შენარჩუნებისთვის და ასევე ერაყის ჯარის ინტერვენციის შესაჩერებლად იბრძოდა. ირან-ერაყის ომის პერიოდში, ერაყის ქურთისტანში არსებულ ორ მნიშვნელოვან პარტიას შორის სამოქალაქო ომი დაიწყო და პეშმერგას ძალები იძულებული გახდნენ ერთმანეთის წინააღმდეგ ებრძოლათ. სამოქალაქო ომი ოფიციალურად 1998 წელს დასრულდა, როცა ბარზანიმ და თალაბანიმ ვაშინგტონის მშვიდობის ხელშეკრულებას მოაწერეს ხელი. ხელშეკრულების მიხედვით, პარტიები ძალების გაერთიანებაზე, ჩრდილოეთ ერაყში თურქეთის ქურთისტანის მშრომელთა პარტიის (PKK) გაუქმებასა და ერაყის არმიის ქურთისტანში შესვლის აკრძალვაზე შეთანხმდნენ. მომავალ წლებში პარტიებს შორის დაძაბულობა სადამ ჰუსეინის რეჟიმის დამხობაში ერთობლივმა მონაწილეობამ განმუხტა. ერთიანი ძალისხმევით მათ შეძლეს, ერაყის ქურთისტანის ჩამოყალიბება. სხვა სამხედრო ორგანიზაციებისგან განსხვავებით, ქურთისტანის კონსტიტუციით პეშმერგა არასოდეს არ იყო აკრძალული.
2015 წელს, პეშმერგას ჯარისკაცებმა პირველად გაიარეს ურბანული ომისა და სამხედრო დაზვერვის სწავლება უცხოელ მწვრთნელებთან ერთად.
სტრუქტურა
მარჯვნივ|მინი|პეშმერგას სპეცრაზმი სირიის საზღვართან ახლოს, 2014 წლის 23 ივლისი. პეშმერგას შეიარაღებულ ძალებში მყოფ ჯარისკაცთა ზუსტი რაოდენობა უცნობია, ის, სავარაუდოდ, 80 000-დან 250 000 ჯარისკაცს ითვლის. შეიარაღებული ძალები გადანაწილებულია 36 ბრიგადაში, რომლებიც ავტონომიურად KDP-ის, PUK-ისა და პეშმერგას სამინისტროს მიერ იმართება. პეშმერგას ძალებს, რომლებსაც კავშირი აქვთ ქურთისტანის დემოკრატიულ პარტიასთან, პასუხისმგებლები არიან დაიცვან დოჰუკისა და ერბილის მუჰაფაზები (გუბერნია), ხოლო ქურთისტანის პატრიოტთა გაერთიანების ძალები კი სულეიმანიის მუჰაფაზას აკონტროლებენ. 2014 წლის ისლამური სახელმწიფოს თავდასხმას მოჰყვა მიმდებარე რეგიონების ერაყის ჯარისაგან დაცლა, რითიც ისარგებლა ქურთისტანის რეგიონალურმა მთავრობამ და ყველა სადავო ტერიტორიის დაკავება მოახერხა. სადავო ტერიტორიებიც ასევე დაიყო KDP და PUK-ის პეშმერგას ძალებს შორის.
პეშმერგას ძალების გაყოფის შედეგად, არ არსებობს ცენტრალური სამმართველო შტაბი, რომელიც სამხედრო დანაყოფებს ერთიანად გააკონტროლებდა. ერაყის ქურთისტანის მთავრობის რეფორმების მცდელობის მიუხედავად, პეშმერგას დაჯგუფება სამხედრო იერარქიის მიერ არ იმართება და ისინი დღემდე ცალკეული პოლიტიკური პარტიების დაქვემდებარების ქვეშ იბრძვიან, მაგრამ ჯარის გაერთიანების იდეა დღემდე არ კარგავს აქტუალობას. ასევე, დიდი ძალისხმევა გაიწია ცალკეული პარტიზანული დროშების აკრძალვისთვის. 2015 წლის იანვარში, გავრცელებული ინფორმაციით, 36 ბრიგადიდან 12, ქურთისტანის რეგიონის მართველობის ქვეშ გადავიდა, დანარჩენი 70% კი დღემდე ორი ძირითადი პარტიის მიერ იმართება.
შეზღუდული დაფინანსებისა და დიდი რაოდენობით სამხედრო მოსამსახურეების ყოლის მიზეზით, ქურთისტანის რეგიონალური მთავრობა გეგმავდა ძალების შემცირებას, რათა ის უფრო ეფექტიანი და კარგად გაწვრთნილი ჯარისკაცებით ყოფილიყო დაკომპლექტებული. აქედან გამომდინარე, 2009 წლისთვის ქურთისტანის რეგიონალურ მთავრობასა და ბაღდადს შორის არსებობდა შეთანხმებები, პეშმერგას ძალების ნაწილის ერაყის ჯარში გაწევრიანების მცდელობით, რომლებიც ერაყის ჯარის მე-15 და მე-16 დივიზიებში უნდა განთავსებულიყვნენ, თუმცა ერბილსა და ბაღდადს შორის ურთიერთობის გამწვავების შედეგად, რომელიც სადავო ტერიტორიების დაკავებას ეხებოდა, მოლაპარაკებები ჩაიშალა. მინი|პეშმერგას რიგითი ჯარისკაცი. მიუხედავად იმისა, რომ პეშმერგას ძალების უმრავლესობას მუსლიმები წარმოადგენენ, ასევე არსებობს პეშმერგას ქრისტიანული და ეზიდური სამხედრო დანაყოფები.
თითქმის სრულიად მამაკაცებით დაკომპლექტებული პეშმერგა თავისი შექმნის დღიდან გარკვეული რაოდენობის ქალებსაც მოიცავდა და დღეისთვის ის 600-მდე ქალს ითვლის. KDP-ში არსებულ ქალებს ეკრძალებათ ფრონტის ხაზზე ყოფნა და ისინი უმეტესად, პოზიციების ლოგისტიკითა და მართვით არიან დაკავებულები, თუმცა PUK-ის პეშმერგას ძალებში არსებული ქალები აქტიურად მონაწილეობენ ისლამურ სახელმწიფოს წინააღმდეგ მიმდინარე ბრძოლებში.
2015 წლის იანვრიდან პეშმერგას ძალები იყოფა სამ ნაწილად: პეშმერგას სამინისტრო, KDP და PUK. ძალები რომლებიც KDP-ს პოლიტბიუროს ექვემდებარება: ძალები რომლებიც PUK-ის პოლიტბიუროს ექვემდებარება:
აღჭურვილობა
მარჯვნივ|მინი|პეშმერგა T-55-ტანკით, ქირქუქის მიდამოები, 2014 წლის ივნისი. პეშმერგას არსენალი გარკვეულწილად ლიმიტირებულია, რადგან ის არ არის აღიარებული როგორც დამოუკიდებელი ქვეყანა. ქურთისტანის რეგიონალურ მთავრობასა და ერაყის მთავრობებს შორის უთანხმოების მიზეზით, იარაღის შემოდინება ერაყიდან ქურთისტანში თითქმის არ ხორციელდება, რადგან ბაღდადი შიშობს რომ ქურთისტანი დამოუკიდებლობის გამოცხადებას შეძლებს. დღეისათვის პეშმერგას ძალები უმეტესწილად ძველ შეიარაღებას იყენებენ, რომელიც ერაყში აშშ-ს თავდასხმის შემდეგ ჩაიგდეს ხელში. ასევე 1991 წელს ერაყის აჯანყებისას, სადაც ქურთებმა მოახერხეს ერაყის ჯარში არსებული შეიარაღების ხელში ჩაგდება. 2014 წელს, ისლამური სახელმწიფოს თავდასხმას ერაყის არმიის უკან დახევა მოჰყვა, რითიც ისარგებლეს ქურთებმა და მათ შეძლეს დარჩენილი იარაღის ხელში ჩაგდება. 2014 წლის აგვისტოდან ისლამური სახელმწიფოს ძალების წინააღმდეგ ბრძოლებში, პეშმერგამ, ასევე, მოახერხა გარკვეული რაოდენობის იარაღის ხელში ჩაგდება.
2014 წლის, აგვისტოში ისლამური სახელმწიფოს თავდასხმების შემდეგ, ზოგიერთმა ქვეყანამ გადაწყვიტა პეშმერგა მსუბუქი შეიარაღებით აღეჭურვა,  თუმცა ქურთი ჩინოვნიკები და პეშმერგა, აცხადებენ, რომ ისინი არ იღებენ საკმარის იარაღს. მათ ასევე განაცხადეს, რომ ბაღდადი ბლოკავს თუნდაც მცირე ოდენობით იარაღის გადატანას ქურთისტანის რეგიონში და აცხადებდნენ რომ იარაღი ბაღდადის ავლით პირდაპირ ქურთისტანში უნდა გაიგზავნოს.
სქოლიო
კატეგორია:ერაყის ქურთისტანი კატეგორია:პეშმერგა
სელჩუკ ბაირაქტარი
ადრეული ცხოვრება და განათლება
წარმოშობით ტრაპიზონიდან, სელჩუკ ბაირაქტარი დაიბადა 1979 წელს, სტამბოლის სარიერის რაიონში. იგი ეზდემირ ბაირაქტარის და ჯანან ბაირაქტარის მეორე შვილია. მამამ, ეზდემირ ბაირაქტარმა (1948-2021) 1984 წელს დააარსა თურქული აეროკოსმოსური ფირმა Beyraktar. სელჩუკმა დაწყებითი განათლება სარიერის სკოლაში მიიღო, შემდეგ კი სწავლა რობერტის კოლეჯში განაგრძო, რომელიც 1997 წელს დაამთავრა. იმავე წელს დაიწყო უმაღლესი განათლების მიღება სტამბოლის ტექნიკურ უნივერსიტეტში, ელექტრონიკის და კომუნიკაციის იინჟინერიის ფაკულტეტზე. სწავლის პერიოდში მიიღო სტიპენდია პენსილვანიის უნივერსიტეტის ზოგადი რობოტიკის (GRASP) ლაბორატორიისგან. აღნიშნული უნივერსიტეტი 2004 წელს მაგისტრის ხარისხით დაამთავრა. მისი სამაგისტრო კვლევა მოიცავდა სახმელეთო სადგურიდან მწყობრად მფრენი რამდენიმე უპილოტო საფრენი აპარატის წარმატებული მართვის დემონსტრაციას რობოტების ჯგუფთან ერთად. ამ ნაშრომმა დიდი ყურადღება დაიმსახურა და მან მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიის ინსტიტუტისგან სტიპენდიის შეთავაზება მიიღო. ბაირაქტარმა სწავლა ჯორჯ პაპასის და ერიკ ფერონის ხელმძღვანელობით განაგრძო და მეორე მაგისტრის ხარისხი მოიპოვა უპილოტო შვეულმფრენი სისტემების ავტონომიური, აგრესიული მანევრირების სფეროში.
კარიერა
განათლების დასრულების შემდეგ, 2007 წელს, ბაირაქტარი თურქეთში დაბრუნდა და Baykar-ის მთავარი ტექნოლოგიური ოფიცერი გახდა. მისი ხელმძღვანელობის ქვეშ კომპანიამ შექმნა Bayraktar-ის სისტემები – პირველი თურქული სამამულო წარმოების უპილოტო საფრენი აპარატები, მათ შორის, Bayraktar Mini UAV, Bayraktar TB2, Bayraktar VTOL და Bayraktar Akıncı. ეს სისტემები თურქეთის უსაფრთხოების ძალებმა ქურთულ–თურქული კონფლიქტის დროს კონტრტერორისტულ ოპერაციებში გამოიყენეს. ისინი მონაწილეობდნენ სირიის სამოქალაქო ომში, ლიბიის მეორე სამოქალაქო ომში და მთიანი ყარაბაღის მეორე ომში. 2021 წლის მარტში ბაირაქტარმა განაცხადა ახალი, Bayraktar TB3 მოდელის შექმნაზე, რომელიც საშუალო სიმაღლეზე და შორ მანძილზე მოქმედი აპარატია და Bayraktar TB2-ის გაუმჯობესებას წარმოადგენს. ახალი სისტემების განთავსება იგეგმება თურქეთის პირველ ამფიბიურ მოიერიშე გემზე TCG Anadolu. 2021 წლის აპრილში განცხადება გაკეთდა კომპანიის მიზანზე, რომ 2023 წელს განახორციელოს თურქული წარმოების პირველი უპილოტო რეაქტიული გამანადგურებლის პირველი გაფრენა.
კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი პროექტი, რომელსაც ბაირაქტარი ხელმძღვანელობს, არის პირველი თურქული მფრინავი მანქანის პროექტი (მართვადი ელექტრონული ვერტიკალური აფრენა-დაშვების Cezeri). მისი პირველი გაფრენის დემონსტრაცია 2020 წლის სექტემბერში მოხდა და მან მიწიდან 10 მეტრის სიმაღლეს მიაღწია. მოვლენა მსოფლიო მედიამ გააშუქა.
ფილანთროპია
ბაირაქტარი განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს თურქეთის ეროვნულ ტექნოლოგიურ ინიციატივას, რომლის მიზანია ადგილობრივი მაღალტექნოლოგიური გარემოს ჩამოყალიბება და განვითარება. ამის გამო, პროფესიული საქმიანობის გარდა, მას თურქეთის ტექნოლოგიური გუნდის ფონდში დამფუძნებელი თავმჯდომარეცაა. ფონდის მიზანია საზოგადოების ცნობიერების გაზრდა და ნიჭიერი ახალგაზრდების განათლების ხელშეწყობა, რათა თურქეთში მაღალტექნოლოგიური განვითარებისთვის სათანადო ეკოსისტემა შეიქმნას. ფონდი ქვეყნის მასშტაბით გამომგონებელთა ვორქშოფებს ატარებს, რომლებსაც ბაირაქტარი ხშირად ესწრება. იგი, ასევე, თავმჯდომარეობს ყოველწლიურ აეროკოსმოსურ და ტექნოლოგიურ ფესტივალს Teknofest. მასში შედის წინასწარ დაფინანსებული ტექნოლოგიური კონკურსები და გამოფენები, რომლებშიც მთელი მსოფლიოდან მონაწილეობენ. 2019 წელს Teknofest 1.7 მილიონ ვიზიტორს მასპინძლობდა და იგი მსოფლიოში ყველაზე ფართო აეროკოსმოსურ და ტექნოლოგიურ ფესტივალს წარმოადგენს. ბაირაქტარმა გადამწყვეტი როლი ითამაშა COVID-19-ის პანდემიის დროსაც, როცა მისმა კომპანიამ შექმნა და დაამზადა პირველი თურქული ინტენსიური თერაპიის ვენტილაციის სამედიცინო აპარატები.
პირადი ცხოვრება
2016 წელს სელჩუკ ბაირაქტარი სიუმეიე ერდოღანზე, რეჯეფ თაიფ ერდოღანის ქალიშვილზე დაქორწინდა და მასთან ერთი შვილი ჰყავს. ბაირაქტარი კერძო პილოტის ლიცენზიას ფლობს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:თურქი ინჟინრები კატეგორია:მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიის ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
პროკოპ დივიში
პროკოპ დივიში (Prokop Diviš; დ. 26 მარტი, 1698 — გ. 21 დეკემბერი, 1765) — ჩეხი ფიზიკოსი, თეოლოგი, ბუნების მკვლევარი, მღვდელი.
მოღვაწეობა
1740-იან წლებში დივიშის მეცნიერულმა გატაცებებმა უფრო კონკრეტული სახე მიიღო; იგი დაინტერესდა ელექტრული მოვლენების, კერძოდ, ატმოსფერული ელექტრონების შესწავლთ. გასაოცებელია ის ფაქტი, რომ დივიში ახერხებს და პროფესიულ დონეზე აწარმოებს თავის დაკვირვებებს პროვინციაში, რომელიც მეცნიერულ სამყაროს მოწყვეტილი იყო. ძირითად ხელსაწყოებს, რომლითაც იგი სარგებლობდა წარმოადგენდა მინის ბირთვების სახეობები. მასში დივიშმა მოხახუნე სხეულად გამოიყენა ხბოს ტყავის ბალიშები, რომლებიც გამოტენილი იყო ცხენის ძუით. იგი შესანიშნავად ფლობდა მინის წარმოების წესებს და თითქმის საკუთარი ხელით ამზადებდა საჭირო ხელსაწყოებს.
დივიშის პერიოდში მიმდინარეობდა ელექტროობის თეორიის თანდათანობით ჩასახვა და პრაქტიკაში მისი გამოყენების მაგალითები მეტად უმნიშვნელო იყო. დივიშის ცდებიდან აღსანიშნავია: გაიშვითებულ ვერცხლისწყლიან მილში ფერფლოვანი განმუხტვის მიღება, სპირტის ანთება ელექტრული ნაპერწკლის საშუალებით, ელექტრული პოტენციალის გარდაქმნა მექანიკურ ძალად (ელექტროზარი, ელექტროშადრევანი, ელექტროჩაქუჩი და სხვა). დივიშმა საკუთარ მეურნეობაში პირველმა გამოიყყენა თვითნაკეთი მოწყობილობა, რომელსაც ამჟამად „ელექტრულ ღობეს“ უწოდებენ.
1750-იან წლებში პროკოპ დივიშის მოღვაწეობა კიდევ ერთი სიახლით აღინიშნა: მან ერთ-ერთმა პირველმა სცადა სამკურნალო მიზნით გამოეყენებინა ელექტროობა და ელექტროთერაპიაში საკმაო წარმატებასაც მიაღწია. იმდროინდელ გაზეთებში გამოიცა მასალები დივიშის სამედიცინო პრაქტიკის შესახებ. მისი სამკურნალო მეთოდი შემდგომში „ფრანკლინიზაციის“ სახელწოდებით გავრცელდა (თუმცა ეს სახელწოდება პირობითია). ზნოიმის საზოგადოება დივიშის ამ საქმიანობას მტრულად შეხვდა. ადგილობრივ ექიმებს არ სიამოვნებთად ის გარემოება, რომ ავადმყოფების ნაწილმა დივიშთან გადაინაცვლა. ასევე იეზუიტებმა დივიშს ბრალი დასდეს საეკლესიო დოგმების დარღვევაში.
დივიშის სახელს მიეკუთვნება მსოფლიოში პირველი დამიწებული მეხამრიდის გამოგონება. 1752-1753 წლებში რუსეთში, საფრანგეთსა და ამერიკაში იყენებდნენ მსგავს საშუალებებს, მაგრამ ხაზგასმით უნდა აღინიშნოს, რომ ისინი არ წარმოადგენდნენ მეხამრიდებს, რადგან არ ხდებოდა გამტარის დამიწება, რაც მეხამრიდის მოქმედების უმნიშვნელოვანეს პრინციპს წარმოადგენს.
1754 წლის 15 ივნისს სოფელ პრემეტიცეში დივიშმა აღმართა თავისი „მეტეოროლოგიური მანქანა“, რითაც დასაბამი მისცა ადმოსფერული ელექტროობის სტიქიურ ძალებზე ადამიანის გონების გამარჯვებას. „მეტეოროლოგიური მანქანა“ (დამიწებული მეხამრიდის პირველსახე) საკმაოდ რთული კონსტრუქციის იყო. მისი სიმაღლე 15 მეტრს უტოლდებოდა და შეეძლო ელვის გამანადგურებელი მოქმედებისაგან დაეფარა 22 მეტრის რადიუსის მქონე ზონა. შემდგომში დივიშმა გამოიყენა 41.5 მეტრის სიმაღლის დანადგარი, რითაც უსაცრთხოების ზონის რადიუსი 60 მეტრამდე გაზარდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეხი ფიზიკოსები კატეგორია:ჩეხი თეოლოგები კატეგორია:დაბადებული 26 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1698 კატეგორია:21 დეკემბერი კატეგორია:1765
ზაგრების მიწისძვრა (2020)
სქოლიო
კატეგორია:მიწისძვრები ხორვატიაში
ველიკიი-პერევიზი
ველიკიი-პერევიზი (Великий Перевіз) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის შიშაკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 884 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შიშაკის რაიონის სოფლები
ცღუნი
ცღუნი (Ցղունի) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 950 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 71 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიუნიქის პროვინციის სოფლები
სიკასო
სიკასო (Sikasso) — ქალაქი მალის სამხრეთ ნაწილში. იგი სიკასოს რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია და მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით ქვეყნის მეორე ქალაქია, სადაც 2009 წლის აღწერის მონაცემებით ცხოვრობს 226 618 ადამიანი.
გეოგრაფია
ქალაქი სიკასო მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქ ბამაკოდან 375 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთში, კოტ-დ’ივუარის სახელმწიფო საზღვრიდან 100 კმ-ით ჩრდილოეთში და ბურკინა-ფასოს სახელმწიფო საზღვრიდან 45 კმ-ით დასავლეთში.
კლიმატი
ქალაქის კლიმატი ხასიათდება, როგორც ტიპური სუბეკვატორული. ჰაერის ტემპერატურის წლიური ცვალებადობა ქალაქში უმნიშვნელოა, ხოლო ნოტიო სეზონი მკვეთრადაა გამოკვეთილი და გრძელდება დაახლოებით ნახევარი წელი. ნალექების წლიური ნორმა შეადგენს დაახლოებით 1200 მმ-ს; ნალექები თითქმის მთლიანად მოდის მაისიდან სექტემბრის პერიოდში. მშრალი სეზონი იკვეთება ზამთრის თვეებში. ყველაზე უფრო წვიმიანი და გრილი თვეა — აგვისტო. ყველაზე უფრო ცხელი თვეებია — მარტი და აპრილი, როდესაც ჰაერის ტემპერატურის საშუალო მაქსიმუმი აჭარბებს 37 °C-ს.
მოსახლეობა
ქალაქ სიკასოში ცხოვრობს რამდენიმე ეთნიკური ჯგუფი: ბამბარა, სენუფო, ბობო, მანდინკა.
ეკონომიკა
სიკასო მდებარეობს საკმაოდ განვითარებულ სასოფლო-სამეურნეო რეგიონში. აქ მოყვანილი ხილი და ბოსტნეული კულტურები უზრუნველყოფს ქალაქის სტაბილურ შემოსავალს, რის გამოც იგი აღარ არის დოტაციაზე დამოკიდებული.
ქალაქში ფუნქციონირებს სიკასოს საერთაშორისო აეროპორტი.
სქოლიო
კატეგორია:მალის ქალაქები
არლაროვო
არლაროვო (Арларово; Арлар) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება საირანოვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 32 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 52 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 210ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები და თათრები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
ვანანდი (სიუნიქი)
ვანანდი (Վանանդ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 430 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 45 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიუნიქის პროვინციის სოფლები
ზაქარია დევნოზაშვილი
ზაქარია (შუქრი) დევნოზაშვილი (დ. 20 თებერვალი, 1949, ბოლნისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
1972 დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის მებაღეობა-მევენახეობის ფაკულტეტი. 1973-2006 წლებში ეწეოდა პარტიულ-სამეურნეო საქმიანობას: 1974-1980 წლებში იყო ბოლნისის სოფლის მეურნეობის გაერთიანების თავმჯდომარის მოადგილე, 1980-1987 წლებში — ბოლნისის კომუნისტური პარტიის რაიკომის მეორე მდივანი, 1987-1990 წლებში — პირველი მდივანი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოსწევრი: მაჟორიტარი, ბოლნისის საარჩევნო ოლქი, საქართველოს კომპარტია, სოფლის მეურნეობის, მიწათსარგებლობისა და ეკოლოგიის კომისიის წევრი; ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1992 წლიდან რატევნის სახაზინო მეურნეობის დირექტორი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი: მაჟორიტარი, N 23 ბოლნისის საარჩევნო ოლქი, აგრარულ საკითხთა კომიტეტის წევრი, საარჩევნო ბლოკი: საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი (სმკ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
იუპიტერის სინანული
„იუპიტერის სინანული“ — ქართველი პოსტმოდერნისტი მწერლის ჯემალ ქარჩხაძის ისტორიული რომანი. იგი პირველად გამოქვეყნდა 1994 წელს გამომცემლობა „დიოგენეს“ მიერ. რომანი გვიამბობს იმპერატორი ნერონის მოღვაწეობის უკანასკნელ პერიოდზე, როდესაც ის საკუთარი დედის მოკვლას გადაწყვეტს, თუმცა უშედეგოდ. ლინჩის წესით გასამართლების შიშით კი თავს მოიკლავს.
სქოლიო
კატეგორია:ჯემალ ქარჩხაძის ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული რომანები კატეგორია:1994 წლის რომანები კატეგორია:ფილოსოფიური რომანები კატეგორია:ფსიქოლოგიური რომანები კატეგორია:ისტორიული რომანები კატეგორია:მაგიური რომანები
სიმონა ჰალეპი
წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალები: 1 (0–1)
(დ) – დახურული კორტი
სქოლიო
კატეგორია:რუმინელი ჩოგბურთელები კატეგორია:საფრანგეთის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში კატეგორია:მსოფლიოს პირველი ჩოგნები კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:დაბადებული 27 სექტემბერი
ალექსანდრე II-ის ძეგლი (დონის როსტოვი)
ალექსანდრე II-ის ძეგლი (Памятник Александру II) — ყოფილი ძეგლი დონის როსტოვში. მდებარეობდა სობორნის მოედანზე, ააგეს 1890 წელს ძეგლი ეძღვნებოდა რუსეთის იმპერატორს ალექსანდრე II-ს. პროექტია ავტორი იყო მოქანდაკე მიხაილ მიკეშინი. ძეგლი დაშალეს 1924 წელს.
ისტორია
იდეა, იმისა რომ ალექსანდრე II-ის ძეგლი დაედგათ როსტოვში გაჩნდა მალევე მისი გარდაცვალების შემდეგ. გადაწყვეტილება ძეგლის დადგმის შესახებ მიიღეს 1881 წლის 15 მარტს ქალაქის საკრებულოს საგანგებო სხდომაზე. ძეგლის პროექტის დამტკიცებას დასჭირდა რამდენიმე წელი. ძეგლის პროექტის შემმუშავებელმა კომიტეტმა მიმართეს მქანდაკე მიხაილ მიკეშინს, რომელმაც კომისიას წარუდგინა საესკიზო ნახაზი. პროექტი მცირე ცვლილებებით დაამტკიცეს.
ძეგლის აგების ორგანიზებით დაკავებული იყო როსტოვის ქალაქის თავი ანდრეი ბაიკოვი. იგი აწარმოებდა მოაპარაკებას მოქანდაკესთან და სათავეში ედგა ფუის შეგროვების საქმიანობას (ძეგლის აგება დაჯდა 70 ათასი მანეთი). მაგრამ ბაიკოვმა ვერ იცოცხლა ძეგლის გახსნამდე და ერთი წლით ადრე გარდაიცვალა. ძეგლის გახსნის საზეიმო ცერემონიალი შედგა 1890 წლის 17 აპრილს.
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ძეგლი დახურეს წითლად შერებილი ფანერის ყუთით, რომელსაც თავზე ხუთქიმიანი ვარსკვლავი ედგა. 1924 წლის 27 მარს ძეგლი გადმოაგდეს კვარცხლბეკიდან ტრაქტორის დახმარებით და გაუსვეს „კრასნი აკსაის“ ქარხანაში გადასადნობად.
გარდაქმნის შემდეგ ბევრმა როსტოველმა გამოთქვა აზრი, რომ ალექსანდრე II-ის ძეგლი უნდა დაებრუნებინათ თავის ადგილზე, მაგრამ დონის როსტოვის ადმინისტრაციის ინიციატივით 1999 წელს ამ ადგილზე დადგეს წმინდა განმანათლებლის დიმიტრი როსტოველის ძეგლი (მოქანდაკე ვ. ბელიაკოვი, არქიტექტორი ნ. გმირია).
ძეგლის აღწერილობა
ძეგლის ავტორი იყო მოქანდაკე მ. მიკეშინი. კვარცხლბეკი დაამზადა იტალიელმა ს. ტონიტომ. ძეგლის ყველა მეტალის ნაწილი (ქანდაკება, თუჯის მოაჯირი, ფანარები) დამზადებული იყო სანქტ-პეტერბურგის სხვადასხვა ქარხნებში. ქანდაკება ცამოსხმული იყო ნ. შტანგეს ბრინჯაოს ქარხანაში, მოაჯირები და ფანრები კი ნ. სან-გალეს ქარხანაში.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ძეგლები
მიცარი
მინი|მარჯვნივ
მიცარი (ζ UMa) — დიდი დათვის თანავარსკვლავედის ვარსკვლავი, დიდი „ჩამჩის“ სახელურში ბოლოდან მეორე. სახელწოდება მოდის არაბული სიტყვიდან ميزر‎ (მი: ზარ), რაც ნიშნავს სარტყელს. ხილული ვარსკვლავიერი სიდიდეა 2,40, სპექტრალური კლასი A1 V, დაშორება 78 სინათლის წელიწადი. 2000 წლის ეპოქისთვის პირდაპირი აღვლენაა 13h 23m 55.51s, დახრილობა +54° 55′ 31.4″.
გამჭრიახ თვალს მიცარის მხლობლად შეუძლია დაინახოს კიდევ ერთი ვარსკვლავი სახელწოდებით „ალკორი“ ანუ 80 UMa. ალკორის დანახვა ტრადიციულად ითვლება მხედველობის შემოწმების საშუალებად. მისი ვარსკვლავიერი სიდიდეა 4,02, სპექტრალური კლასი A5 V. მიცარსა და ალკორს შორის მანძილი ოდნავ აღემატება სინათლის წელიწადის მეოთხედს. ხანგრძლივი დროის მანძილზე მიცარი-ალკორის სისტემის ფიზიკური ერთობა ვერ დგინდებოდა. 2009 წელს როჩესტერის უნივერსიტეტის ასტრონომებმა ზუსტი დაკვირვებების შედეგად დაადგინეს, რომ ეს ორი ვარსკვლავი შედის 6 ვარსკვლავით დაკომპლექტებულ ფიზიკურ სისტემაში. ამრიგად ვიზუალურად მიცარი-ალკორის სისტემა შედგება 6 კომპონენტისგან: ორჯერადი ვარსკვლავები მიცარი А და მიცარი В, და მათგან 0,3 სინათლის წელიწადით დაშორებული ასევე ორჯერადი ვარსკვლავი ალკორი.
ტელესკოპში მიცარი ისედაც ჩანს როგორც ორჯერადი ვარსკვლავი, შემდგარი მიცარი А და მიცარი В-სგან. მიცარი В 4,0 ვარსკვლავიერი სიდიდისაა სპექტრალური კლასით A7. მანძილი მიცარი А-სა და მიცარი В-ს შორის არის 380 ასტრონომიული ერთეული, ხოლო ბრუნვის პერიოდი — რამდენიმე ათასი წელიწადი.
ქუთაჰია
ქუთაჰია (Kûtahya, Kotyaion) — ქალაქი დასავლეთ თურქეთში. ქუთაჰიის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2011 წლის მონაცემებით, ქუთაჰიაში ცხოვრობს 237 804 ადამიანი, მდებარეობს 969 მეტრზე ზღვის დონიდან. აქვს სასოფლო-სამეურნეო მიწის მაღალი ქედები ჩრდილოეთითა და დასავლეთით.
ისტორია
ქუთაჰია, სანამ მას თურქ-სელჩუკები დაიპყრობდნენ, იყო ბიზანტიიის იმპერიის შემადგენლობაში. ბიზანტიის იმპერატორმა, იუსტინიანე I-მა ქალაქი გაამაგრა ორმაგი გალავნითა და ციხე-სიმაგრით. 1071 წელს, თურქ-სელჩუკებმა მოახერხეს მისი აღება. ქუთაჰია მალევე შევიდა ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში. სანამ თემურლენგი გაილაშქრებდა ოსმალეთის სულთან ბაიაზიდ I-ზე, 1428 წლამდე, ქუთაჰიაში სომხები ჩასახლდნენ. თემურლენგმა მათგან მოითხოვა დიდი გადასახადები, მაგრამ ცოტა ხანში, ქუთაჰიიდან მონღოლების განდევნა მოხერხდა. ქუთაჰია იყო ოსმალეთის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი სანჯაყი, რომელსაც ძირითადად ოსმალეთის შეჰზადეები მართავდნენ. ქუთაჰიის მართვა მათთვის ხელსაყრელი იყო, რადგან იგი ძალიან ახლოს იყო დედაქალაქთან და მამის გარდაცვალების შემდეგ, ყველაზე სწრაფად დედაქალაქში ჩასვლა სწორედ მის მმართველებს შეეძლოთ. ქუთაჰია ითვლებოდა კერამიკული მრეწველობის ერთ-ერთ მთავარ ქალაქად ოსმალეთში. მიუხედავად იმისა, რომ ოსმალეთის იმპერიის ძირითადი ნაწილი სხვა ქვეყნებმა გაინაწილეს, ქუთაჰია დარჩა თურქეთის რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთის ქალაქები კატეგორია:ძველბერძნული ქალაქები
მუღრისი
მუღრისი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ოქონის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ზღვის დონიდან 800 მეტრზე, მუნიციპალურ ცენტრ ავნევიდან 13 კმ, დაბა ყორნისიდან 1 კმ. „ცნობის ფურცელის“ 1900 წლის 27 ოქტომბრის ნომერში მოხსენიებულია როგორც მუღნისი.
ისტორია
„მატიანე ქართლისაის“ ცნობით, როდესაც საქართველოს გაერთიანებისათვის მერძოლი ბაგრატ III ქართლის დაშლილი საქმეების მოსაგვარებლად გამოვიდა ტაო-კლარჯეთიდან, პირველად დადგა თიღვას, მის წინააღმდეგ მებრძოლი ქართლის თავად-აზნაურები მუღრისში გამაგრდნენ და ბრძოლაც აქვე გაიმართა, სადაც ბაგრატმა გაიმარჯვა. მატიანეს მიხედვით სოფელს ეწოდება მოღრისი.
შიდა ქართლის 1955 წლის დაზვერვითმა ექსპედიციამ მუღრისში მიაკვლია გვიანი ბრინჯაოს ხანის სამოსახლო გორას.
მოსახლეობა
საბჭოთა პერიოდში 1959 წლის საკავშირო აღწერის შემდეგ აღარ იხსენიებოდა. შემდგომში მუღრისისა და ტყისუბნის (ზნაურყაუს) ნაცვლად იხსენიებოდა ახალსოფელი.
სქოლიო
კატეგორია:თიღვის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ველიკიი-ტროსტიანეცი
ველიკიი-ტროსტიანეცი (Великий Тростянець) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის პოლტავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1137 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლტავის რაიონის სოფლები
თეთრქოჩორა ტურაკო
თეთრქოჩორა ტურაკო (Tauraco leucolophus < λευκός — თეთრი და — ქოჩორი, ბიბილო) — ფრინველი ტურაკოსებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ნიგერიაში, კამერუნში, ჩადში, ცენტრალურ აფრიკის რესპუბლიკაში, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, სუდანში, სამხრეთ სუდანში, კენიასა და უგანდაში. ბინადრობს მდინარისპირა ტყეებში, დაბლობის ტყიან ადგილებში და სავანებში, მთის ჰაბიტატში აღწევს 2200 მ-ზე მაღლა. შეფერილია მოლურჯო-მოშავო ფერში, კისერი, ყელი, ლოყები და ბიბილო თეთრი აქვს, შუბლი — შავი. ძირითადად იკვებება კენკრითა და ხილით, აგრეთვე ყვავიებით და უხერხემლოებით (მაგ., ლოკოკინებით). გამრავლების სეზონი სხვადასხვა ადგილას განსხვავებულია, მაგალითად კონგოში — აპრილში, ხოლო უგანდაში — აგვისტოში. ბუდე ლამბაქის ფორმისაა.
სქოლიო
კატეგორია:ტურაკო
ვერინ-გეღავანქი
ვერინ-გეღავანქი (Վերին Գեղավանք) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 900 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 0 ადამიანს შეადგენდა.
არმეტრახიმოვო
არმეტრახიმოვო (Арметрахимово; Әрмет-Рәхим) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება პეტროვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 42 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სტერლითამაქიდან 39 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 315 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
კუტიალა
კუტიალა (Koutiala) — ქალაქი მალის სამხრეთ-დასავლეთში, სიკასოს რეგიონში.
ეკონომიკა
ქალაქი მალის ბამბის დედაქალაქია, მაგრამ ეს დარგი 1980-იანი წლებიდან დაწყებული ვარდნას განიცდის. ბამბის წარმოებასთან ერთად, კუტიალა ასევე ცნობილია მარცვლეული კულტურების მოყვანით, პირველ რიგში ფეტვის, სორგოს და სიმინდის. კუტიალა — ქვეყნის მთავარი სამრეწველო ცენტრია, აქ მდებარეობენ ისეთი კომპანიების სამრეწველო ძალები, როგორებიცაა Compagnie malienne pour le développement du textile (CMDT), Huilerie cotonnière du Mali (HUICOMA) და ზოგიერთი სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:მალის ქალაქები
ანჯელო სეკი
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი ასტრონომები
ხურმული
ხურმული (Хурмули́) — სასოფლო ტიპის დასახლება სოლნეჩნის რაიონში, ხაბაროვსკის მხარე. ხურმულის სოფლის დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. სოფლის მოსახლეობა 2011 მონაცემების მიხედვით შეადგენს 1946 კაცს.
ისტორია
1946 წლამდე სოფლის სახელწოდება იყო სტარტი. 1946 წლის მარტიდან 1947 წლის იანვრამდე აქ იყო განთავსებული შრომით-გასწორების ბანაკი. ამგუნის შრომით-გასწორების ბანაკში (შემოკლ. ამგუნლაგი) აღრიცხვაზე იმყოფებოდა 6 600 მისჯილი, რომლებიც აგებდნენ სარკინიგზო ხაზს ამურის კომსომოლსკი — ურგალი.
სოფელი ხურმული არის ადგილი, სადაც დაიბადა და ბავშვობისა და სიჭაბუკის წლები გაატარა ცნობილმა რუსმა სინოლოგმა, ჩინური ცივილიზაციის საბაზისო ტექსტების მთარგმნელმა ბრონისლავ ვინოგროდსკიმ.
ეკონომიკა, ინფრასტრუქტურა
ხურმულის დასახლების ტერიტორიაზე განთავსებულია რამდენიმე საწარმო: ფედერალური სახელმწიფო დაწესებულება კომბინატი «სნეჟნი», სურსათის შესანახი სამხედრო საწყობი № 204. ამავე სახელწოდების რკინიგზის სადგური.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის დასახლებული პუნქტები
სლოუნის დიდი კედელი
მინი|250პქ|სლოუნის დიდი კედელის [[DTFE რეკონსტრუქცია]] სლოუნის დიდი კედელი (Sloan Great Wall) — გალაქტიკების გიგანტური კედლისგან წარმოქმნილი კოსმოსური სტრუქტურა. წარმოადგენს გალაქტიკებისგან შექმნილ კედელს, რომელიც დღესდღეობით ითვლება სამყაროში უდიდეს სტრუქტურულ წარმონაქმნად. სიგრძით ეს „კედელი“ 1,38 მილიარდი სინათლის წლის მანძილზეა გადაჭიმული, ხოლო დედამიწიდან დაშორებულია 1,2 მილიარდი სინათლის წლით.
სლოუნის დიდი კედელი 2,74-ჯერ დიდია CfA2 დიდ კედელზე. მისი აღმოჩენის შესახებ განცხადება გაკეთდა 2003 წლის 20 ოქტომბერს პრინსტონის უნივერსიტეტის მეცნიერების: ჯ. როჩარდ გოთისა და მარიო იურიჩის მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკათგროვები
აგილარ-დე-კოდესი
აგილარ-დე-კოდესი (Aguilar de Codés) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ესტელია-ოქსიდენტალის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18,16 კმ². მოსახლეობა — 66 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ფრიდრიხ ვილჰელმი (ბრანდენბურგის კურფიურსტი)
მინი|მარჯვნივ|ფრიდრიხ ვილჰელმ ბრანდენბურგელი ფრიდრიხ ვილჰელმ I ბრანდენბურგელი (Friedrich Wilhelm von Brandenburg; 16 თებერვალი 1620, შპრეეს კელნი — 29 აპრილი 1688, პოტსდამი) — ბრანდენბურგის კურფიურსტი, რომელსაც შეარქვეს „დიდებული კურფიურსტი“ (Großer Kurfürst), და პრუსიის ჰერცოგი ჰოენცოლერნების დინასტიიდან. კურფიურსტ გეორგ ვილჰელმისა და ელიზაბეტ შარლოტ პფალცელის ვაჟი, ბრანდენბურგ-პრუსიის სახელმწიფოს დამაარსებელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰოენცოლერნები კატეგორია:ბრანდენბურგის კურფიურსტები კატეგორია:პრუსიის ჰერცოგები კატეგორია:დაბადებული 1620 კატეგორია:გარდაცვლილი 1688
ბუნკერი (ფილმი)
ბუნკერი (Der Untergang) — გერმანელი რეჟისორი ოლივერ ჰირშბიგელის ფილმი მესამე რაიხის და მისი ფიურერის — ადოლფ ჰიტლერის ბოლო დღეებზე. ფილმი დაფუძნებულია ჰიტლერის პირადი მდივნის, ტრაუდლ იუნგეს მოგონებებზე და ისტორიკოსი იოახიმ ფესტის წიგნზე „Der Untergang“. ფილმის გადაღება ხდებოდა ბერლინში, მიუნხენში და სანქტ-პეტერბურგში, რადგანაც უკანასკნელში იყო რამდენიმე ნახევრად დანგრეული შენობა, რომლებიც ძალიან ჰყავდა 1940-იანების ბერლინს. ფილმმა ასევე მოიპოვა ოსკარი უცხოურ ენაზე საუკეთესო ფილმის ნომინაციაში.
სიუჟეტი
მოქმედება ვითარდება ფიურერბუნკერში ევროპაში მეორე მსოფლიო ომის ბოლო დღეებში, სადაც თავის ბოლო დღეებს ატარებს ნაცისტური გერმანიის კანცლერი ადოლფ ჰიტლერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2004 წლის ფილმები კატეგორია:გერმანული ფილმები კატეგორია:ფილმები ადოლფ ჰიტლერზე კატეგორია:სამხედრო ფილმები
მეჭიანჭველესებრნი
მეჭიანჭველესებრნი (Formicariidae) — ფრინველთა ოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 9,5–36 სმ. ნისკარტი გვერდებიდან შეკვეცილია, ზოგჯერ ბოლოში კაუჭით. მიწის ფრინველებს გრძელი ფეხები აქვთ, მეხეურებს — მოკლე. მამლები კონტრასტულად არიან მორთულები, ზოგჯერ გარდიგარდმო გასდევთ თეთრი, შავი ან წითური ფერის ზოლები ან ზოლები; დედლები ერთ ტონში არიან შეფერილი. ცნობილია 2 გვარის 12 სახეობა. გავრცელებული არიან სამხრეთი მექსიკიდან ცენტრალურ არგენტინამდე. ბინადრობენ ტყეებში ან ბუჩქნარში. ბუდეს ბუჩქებზე აკეთებენ, იშვიათად მიწაზე. დებენ 2 კვერცხს, იშვიათად 3-ს; ინკუბაცია 14–17 დღე-ღამე გრძელდება. იკვებებიან უმთავრესად მწერებით, ძირითადად ჭიანჭველებით.
სქოლიო
*
ბარან-დი-მელგასუ
ბარან-დი-მელგასუ (Barão de Melgaço) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 156 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის სამხრეთ-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-პანტანალის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 591 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.68 კმ²-ზე. ფართობი 11 174 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ვოჩეთი
ვოჩეთი (Ոչեթի) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 900 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 165 ადამიანს შეადგენდა.
ბელომორსკაია (მოსკოვის მეტრო)
ბელომორსკაია (Беломорская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ზამოსკვორეცკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2018 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მეტროსადგურები
ლუციუს მარციუს ფილიპუსი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ლუციუს მარციუს ფილიპუსი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ქვემოთ ჩამოთვლილ პიროვნებათაგან:
ველიკი-ბუდიშჩა (ჰადიაჩის რაიონი)
ველიკი-ბუდიშჩა (Великі Будища) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ჰადიაჩის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1110 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰადიაჩის რაიონის სოფლები
გაიუს ოქტავიუსი (პრეტორი ძვ. წ. 61)
გაიუს ოქტავიუსი (Gaius Octavius; დაახლოებით ძვ. წ. 100-59) — რომის იულიუს-კლავდიუსელი იმპერატორების წინაპარი. იმპერატორ ავგუსტუსის მამა, კლავდიუსის დიდი პაპა, კალიგულას ბებიის (დედის მხრიდან) პაპა (მამის მხრიდან) და ნერონის ბებიის (დედის მხრიდან) პაპის (დედის მხრიდან) მამა. წარმოშობით ქალაქ ველეტრიდან იყო და ოქტავიების გვარის ძველ და მდიდარ შტოს ეკუთვნოდა. სიმდიდრის მიუხედავად, მისი ოჯახი არა პატრიციებს, არამედ პლებსს მიეკუთვნებოდა. რადგანაც novus homo („ახალი ადამიანი“) იყო, იგი სენატორული კლასის ოჯახიდან არ უნდა ყოფილიყო.
პაპამისი, გაიუს ოქტავიუსი, მეორე პუნიკური ომის დროს, სამხედრო ტრიბუნის ჩინით იბრძოდა სიცილიაში. მამამისი კი, აგრეთვე გაიუს ოქტავიუსი, მუნიციპალურ მაგისტრატად მსახურობდა და საშუალო ასაკამდე იცოცხლა.
პირადი ცხოვრება
ოქტავიუსის პირველი ცოლი ანქარიების გვარიდან იყო იყო. წყვილს ჰყავდა ერთი შვილი (ოქტავია უფროსი). ცნობილი არაა თუ როგორ დასრულდა მათი ქორწინება, შესაძლებელია, ცოლი მშობიარობას გადაჰყვა. ოქტავიუსი მეორედ იულიუს კეისრის დისშვილზე, ატია ბალბა ცეზონიაზე დაქორწინდა. უცნობია როგორ შეხვდნენ ისინი ერთმანეთს, თუმცა აღსანიშნავია, რომ ატიას ოჯახი მამის მხრიდან (ბალბიები) ველეტრისთან, ოქტავიუსების სამემკვიდრეო სახლთან ახლოს ცხოვრობდა. მათ ორი შვილი ეყოლათ: ოქტავია უმცროსი და ოქტავიანე, მომავალი იმპერატორი ავგუსტუსი. ეს უკანასკნელი ძვ. წ. 63 წელს დაიბადა.
პოლიტიკური კარიერა
მიჩნეულია, რომ ძვ. წ. 70 წლისთვის ოქტავიუსი კვესტორად აირჩიეს, ძვ. წ. 61 წელს კი პრეტორი გახდა. ძვ. წ. 60 წელს, როდესაც მისი ვადა დასრულდა, იგი მაკედონიის გუბერნატორად (praefectus pro praetor) დაინიშნა, თუმცა სანამ მაკედონიაში გაემგზავრებოდა, სენატმა იგი თურინუმში მონათა აჯანყების ჩასახშობად გაგზავნა. ამ მონებს მანამდე მონაწილეობა ჰქონდათ მიღებული სპარტაკისა და კატილინას აჯანყებებში. ამის შემდეგ, იგი მაკედონიაში ჩავიდა, რომელსაც „გაბედულად და სამართლიანად“ მართავდა. მის საქმეთა შორისაა თრაკიის ბესიური ტომის წინააღმდეგ მოულოდნელ ბრძოლაში რომის ძალების მეთაურობა, სადაც მან გამარჯვების მოპოვება შეძლო. ციცერონი მაღალ შეფასებას აძლევს მის დიპლომატიურ ურთიერთობებს, რადგანაც ოქტავიუსმა მაკედონიაში გუბერნატორად წარმატებით სამსახურის წყალობით, კონსულად არჩევისათვის საჭირო მხარდაჭერა მოიპოვა.
ძვ. წ. 59 წელს ოქტავიუსი რომისაკენ გაემართა, რათა კონულის არჩევნებში მონაწილეობა მიეღო, მაგრამ ქალაქში ჩასვლამდე ნოლაში გარდაიცვალა. იგი მოულოდნელად მოკვდა იმავე საძინებელში, სადაც მრავალი წლის შემდეგ თავისი შვილი, ავგუსტუსი გამოეთხოვა სიცოცხლეს. მისი კარიერა შეჯამებულია თავისი შვილის მიერ აღმართულ წარწერაზე, რომელიც რომში მისსავე აგებულ ფორუმზე მდებარეობს:
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 100-იანებში კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 59 კატეგორია:ძვ. წ. I საუკუნის რომაელები კატეგორია:რომის რესპუბლიკის პრეტორები
ასიიალანი
ასიიალანი (Асиялан; Әсеялан) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება იტკულოვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 40 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 55 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 44 ადამიანი.
ტაბარის კუნძულები
ტაბარის კუნძულები (Tabar Islands) — არქიპელაგი წყნარი ოკეანის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ეკუთვნის პაპუა-ახალ გვინეას. კუნძულოვანი რკალის ნაწილია, რომელიც გადაჭიმულია კუნძულ ახალი ირლანდიის სანაპიროდან 600 კმ-ზე. ადმინისტრაციულად ეკუთვნის რეგიონ აილენდსის პროვინცია ახალ ირლანდიას.
გეოგრაფია
ტაბარის კუნძულები მდებარეობს 24 კმ-ში ჩრდილოეთში კუნძულ ახალი ირლანდიის აღმოსავლეთი სანაპიროს ცენტრალური ნაწილიდან და 51 კმ-ში ჩრდილო-აღმოსავლეთით ლიჰირის კუნძულებიდან. კუნძულები რკალ ტაბარი — ლიჰირი — ტანგა — ფენის ნაწილია. კუნძულების ჯგუფი შედგება სამი მთავარი კუნძულისაგან: ტაბარი (სამხრეთით), ტატაუ (ცენტრში) და სიმბერი (ჩრდილოეთით); პატარა მაბუასაგან და ძალიან პატარა მარუიუსაგან. კუნძულების ხმელეთის საერთო ფართობი შეადგენს დაახლოებით 230 კმ²-ს.
ტაბარის კუნძული გაჭიმულია ხაზზე ჩრდილოეთი — სამხრეთი 20 კმ-ზე სიგანით სამხრეთ ნაწილში 9 კმ, ხოლო ცენტრალურში — დაახლოებით 2 კმ. კუნძულ ტატაუს ზომებია — 16 კმ 11 კმ-ზე, მაქსიმალური სიმაღლით 402 მ, სიმბერის კუნძულის — 8 კმ 7 კმ-ზე, მაქსიმალური სიმაღლით 299 მ. კუნძულები ტაბარი და ტატაუ ერთმანეთისგან გამოყოფილია ვიწრო სრუტით — სარაუარე, სიგანით 500 მეტრზე ნაკლები. კუნძულებს აქვთ ვულკანური წარმოშობა. ტაბარის კუნძული ჩამოყალიბდა ორი ერთმანეთთან შეერთებული პლეისტოცენური ვულკანით, რომლის ჯიშების ასაკია დაახლოებით 1 მილიონი წელი. კუნძულების მაქსიმალური სიმაღლეა — ბეირარის მწვერვალი ტაბარის კუნძულის სამხრეთ ნაწილში, სიმაღლით 621 მ.
მოსახლეობა
2000 წლის აღწერის თანახმად კუნძულების მოსახლეობა შეადგენს 3920 ადამიანს. ადმინისტრაციულად კუნძულები ეკუთვნის ადგილობრივი დონის მთავრობას — სენტრალ ნიუ აილან რურალ-ს (Sentral Niu Ailan Rural). კუნძულებისთვის დამახასიათებელია ცერემონიის კულტურა, ძველი ნიღაბის — მალაგანის (Malagan) გამოყენებით.
სქოლიო
კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის კუნძულები
არმანიანსასი
არმანიანსასი (Armañanzas) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ესტელია-ოქსიდენტალის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 12,3 კმ². მოსახლეობა — 52 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
GeForce 10 სერიის ვიდეოდაფები
მინი|The GTX 1070 Founders Edition. GeForce 10 თაობის ვიდეოდაფები — ენვიდიას მიერ წარმოებული ვიდეოდაფების ერთ-ერთი განშტოება, რომელიც წარმოებულია Pascal-ის მიკროარქიტექტურაზე, პირველად გამოცხადდა 2014 წელს.
ამ დიზაინის სერიის ვიდეოდაფები, მათი წინამორბედის GeForce 900 სერიის ვიდეოდაფების წარმატებული გაგრძელებაა.
2019 წლის 18 მარტს ენვიდიამ განაცხადა დრაივერების განახლება ამ სერიის ვიდეოდაფებისთვის, რადგან 2019 წლის აპრილში მომხმარებლებს შესძლებოდათ DirectX-ის სხივების გარდატეხის ტექნიკის (Raytracing-ის) გამოყენება, GTX 1060 6GB ვიდეოდაფასა და მის ზემოთ.
მახასიათებლები
GP10x-ის ახალი მახასიათებლები:
ენვიდიამ გამოაცხადა რომ ახალი Pascal GP100 ვიდეოკარტის პროცესორები მაღალ გამტარიანი მეხსიერებით აღიჭურვება, რომელიც საშუალებას აძლევს მაქსიმუმ 16 GB HBM2 მეხსიერების დამაგრებას მაღალი წარმადობის მოდელებზე.