cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ალექსი გორგიძე
ბიოგრაფია
დაიბადა 1907 წლის 17 მაისს ქუთაისში. მან საშუალო განათლება ქუთაისის პირველ სოციალურ-ჰუმანიტარულ ტექნიკუმში მიიღო, რომელიც 1924 წელს დაამთავრა და იმავე წელს შევიდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პედაგოგიური ფაკულტეტის ფიზიკა-მათემატიკის განყოფილებაზე.
1929 წელს სახელმწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, ალექსი გორგიძე ნიკოლოზ მუსხელიშვილის მიწვევით საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის თეორიული მექანიკის კათედრაზე იწყებს მუშაობას. ნიკოლოზ მუსხელიშვილის თაოსნობითა და ხელშეწყობით, მათემატიკოსთა ახალი თაობა, როგორც პერსპექტიული და იმედის მომცემი მკვლევარები.
1930 წლის შემოდგომიდან ასპირანტურის კურსის გასავლელად მოსკოვისა და ლენინგრადის (ახლანდელი პეტერბურგი) სამეცნიერო დაწესებულებებში გაიგზავნენ. ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჩაირიცხა ალექსი გორგიძე. მისი ხელმძღვანელები იყვნენ ვ. სმირნოვი და ს. მიხლინი.
1935 წელს ალექსი გორგიძემ წარმატებით დაამთავრა ასპირანტურის კურსი, თბილისში დაბრუნდა და მუშაობა განაგრძო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტსა და საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. შედეგად მუშაობას იწყებს თბილისის მათემატიკის ინსტიტუტში.
ა. გორგიძე ეკუთვნის ახალგაზრდა ქართველ მათემატიკოსთა იმ თაობას (ვიქტორ კუპრაძე, ილია ვეკუა, შალვა მიქელაძე, ევგენი ხარაძე და სხვები), რომელიც XX საუკუნის დასაწყისში, ჯერ კიდევ 20-იანი წლებში მხარში ამოუდგა საქართველოში მათემატიკური განათლების ფუძემდებლებს — ანდრია რაზმაძეს, გიორგი ნიკოლაძეს, ნიკოლოზ მუსხელიშვილს, არჩილ ხარაძეს.
ეწეოდა ნაყოფიერ სამეცნიერო და საზოგადოებრივ მოღვაწეობას. განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსია მისი ღვაწლი საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მათემატიკის ინსტიტუტში და აკადემიის პრეზიდიუმში.
1935 წლიდან მუშაობს მათემატიკის ინსტიტუტში, რომლის დაარსებაში მან მიიღო აქტიური მონაწილეობა, ჯერ უფროსი მეცნიერ თანამშრომლის, შემდეგ სწავლული მდივნის, ხოლო 1940-1954 წლებში დირექტორის მოადგილის თანამდებობებზე.
1941 წლის თებერვალში ჩამოყალიბდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, რომლის პირველ პრეზიდენტად არჩეულ იქნა აკადემიკოსი ნიკო მუსხელიშვილი, ხოლო პრეზიდენტის თანაშემწის მოვალეობას მრავალი წლის განმავლობაში (1941-1954 წლებში) ასრულებდა ალექსი გორგიძე.
ნიკოლოზ მუსხელიშვილის მოადგილედ ალექსი გორგიძის მოღვაწეობის შესახებ აკადემიკოსი გიორგი ჭოღოშვილი იხსენებს:
სამეცნიერო მოღვაწეობა
საზოგადოებრივ საქმიანობაში აქტიურ მონაწილეობასთან ერთად ალექსი გორგიძე ყოველთვის პოულობდა დროს შემოქმედებითი მეცნიერული მუშაობისათვის. მის სამეცნიერო მოღვაწეობის მთავარ თემატიკას წარმოადგენდა დრეკადობის მათემატიკური თეორიის საკითხები.
შეისწავლა სხვადასხვა სახის ერთგვაროვანი და შედგენილი ძელების გრეხის, გაჭიმვა-კუმშვისა და ღუნვის ამოცანები იმ შემთხვევისათვის, როცა შემადგენელ მასალას პუასონის ერთნაირი კოეფიციენტები აქვს. მასვე ეკუთვნის დრეკადობის კვადრატულ თეორიაში პრიზმულთან მახლობელი და ცილინდრული ძელების, აგრეთვე სხვადასხვა მასალისაგან შედგენილიპრიზმული ძელების გრეხის, გაჭიმვისა და ღუნვის ამოცანების ამოხსნა; ამ დეფორმაციათა, როგორც მეორადი ეფექტები, ასევე დეფორმაციების ურთიერთგავლენასთან დაკავშირებული წრფივი და არაწრფივი ამოცანების ამოხსნა იზოტროპული სხეულებისათვის (1943, 1955-1956 წლებში). ამ ამოცანების ამოხსნისას მან გამოიყენა ერთგვაროვანი ძელებისათვის ადემარ ჟან კლოდ ბარე დე სენ-ვენანის კარგად ცნობილი პრობლემის განზოგადება, ვინაიდან ამ ამოცანებში ჩნდება დეფორმაციების ისეთი ეფექტები, რომელთა განჭვრეტა არ შეუძლია სენ-ვენანის გამარტივებულ თეორიას. არაწრფივი ამოცანების ამოხსნისას დეფორმაციების როგორც მეორადი ეფექტი, ასევე დეფორმაციების ურთიერთგავლენასთან დაკავშირებული ეფექტი, ეს არის კვადრატული თეორიით ნაკარნახევი ეფექტი, რომელიც ემატება წრფივი თეორიით მიღებულშედეგს.
1941-1942 წლებში შეისწავლა მეორადი ეფექტები, რომლებსაც ადგილი აქვთ შედგენილი ცილინდრული ძელების ღუნვის ამოცანებში, ხოლო 1942-1946 წლებში შედგენილი ძელების გაჭიმვის, გრეხისდა წყვილძალით ღუნვის მეორადი ეფექტები. დეკარტის კოორდინატებში ამოხსნა დაგრეხილი ღეროს წყვილძალით ღუნვის ამოცანა.
1947-1960 წლებში მის მეცნიერული მოღვაწეობის ძირითად თემატიკას წარმოადგენს პრიზმულთან მახლობელი, ასევე ოდნავ კონუსური და ბუნებრივად დაგრეხილი ძელების დეფორმაციის ამოცანების შესწავლა. მან გამოიკვლია პრიზმულთან მახლობელი შედგენილი ძელების გაჭიმვისა და გრეხის 1947, გრეხისა და ღუნვის 1948, წყვილძალით ღუნვის 1948 ამოცანები; აგრეთვე ბუნებრივად დაგრეხილი ღეროებისათვის გაჭიმვისა და წყვილძალით ღუნვის 1952, გაჭიმული ძელის განივი ძალით ღუნვის 1953, გაჭიმული ძელის გრეხის 1969, განივი ძალით ღუნვის 1955 და გრეხის 1958 მეორადი ეფექტებისამოცანები. შეისწავლა ოდნავ კონუსური ძელების დეფორმაციის ამოცანა ღუნვისმეორადი ეფექტების გათვალისწინებით 1960, გაჭიმული ძელის წყვილძალით ღუნვის 1961, გაჭიმული ძელის გრეხის 1963, გრეხისა და წყვილძალით ღუნვის 1970 ამოცანები.
1957-1963 შემდგომ კვლევებში მიღებული შედეგები უფრო დააზუსტა და განაზოგადა — გაართულა დატვირთვის სქემა და ისე შეისწავლა სხვადასხვა მასალისაგან დამზადებული ძელების დეფორმაციის მეორადი ეფექტები. აჩვენა, რომ სხვადასხვა დატვირთვათა ურთიერთმოქმედების ეფექტი არსებითია თხელი პროფილის (მაგალითად, თვითმფრინავის ხრახნის პროფილის) გრძელი სხეულებისათვის. ამ განზოგადებული ამოცანების ამოხსნების ასაგებად გორგიძემ ეფექტურად გამოიყენა უმცირეს პარამეტრთა მეთოდი, რაც მკვლევარისაგან ინტუიციას, ფართო ერუდიციას და დიდ გამომგონებლობით ნიჭს მოითხოვს კერძო ამოხსნების მოხერხებულად ასაგებად. მის მიერ ამდარგში მიღებულ შედეგებს აქვთ დიდი თეორიული და პრაქტიკული მნიშვნელობა (ნ. მუსხელიშვილი).
1975-1983 წლებში თეორიული მექანიკის კათედრის სხვა წევრებთან ერთად ა. გორგიძემ განიხილა ანიზოტროპული დრეკადი მასალისაგან დამზადებული ცილინდრული ძელების სხვადასხვა დაძაბულობის როგორც მეორადი ეფექტის, ასევე დეფორმაციების ურთიერთგავლენასთან დაკავშირებული ამოცანები. ა. გორგიძემ ორი და სამი განზომილების მრავლადბმული არეებისათვის ამოხსნა დრეკადობის თეორიის ძირითადი ამოცანები, რომლებშიც გამოიყენა შვარცის ნიშანცვლადი მეთოდი. მანვე განავითარა ინტეგრალური განტოლებების ამოხსნის რიცხვითი მეთოდები. იგი აგრეთვე იკვლევდა დიდი სისტემების მართვის პრობლემებს.
1938 წელს ნიკო მუსხელიშვილის რეკომენდაციით ალექსი გორგიძე არჩეულ იქნა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის თეორიული მექანიკის კათედრის გამგის თანამდებობაზე, სადაც იგი ნახევარ საუკუნეზე მეტი ხნის (52 წლის) განმავლობაში მოღვაწეობდა და ეწეოდა დაუღალავ და ნაყოფიერ სამეცნიერო, სამეცნიერო-მეთოდურ, პედაგოგიურ, საზოგადოებრივ და აღმზრდელობით მუშაობას.
დიდი ღვაწლი დასდო უმაღლეს სკოლაში თეორიული მექანიკის სწავლების მეთოდიკას. ამ საკითხებზე იგი სპეციალურ კურსს კითხულობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან ჩამოყალიბებულ უმაღლესი სასწავლებლების მასწავლებელთა კვალიფიკაციის ამაღლების ფაკულტეტზე. დიდი პედაგოგიური ოსტატობით და პასუხისმგებლობით კითხულობდა თეორიული მექანიკის ლექციების კურსს, რომლებიც პირდაპირი ეთერით გადაიცემოდა საქართველოს ტელევიზიის სასწავლო პროგრამების რედაქციის მიერ.
გასული საუკუნის 60-იანი წლებიდან თეორიული მექანიკის კათედრასთან მუშაობს მექანიკის საქალაქო სემინარი მექანიკაში, რომლის დაარსების ინიციატორი და მეცნიერი ხელმძღვანელი სამი ათეული წლის მანძილზე იყო ალექსი გორგიძე. დღეს ეს სემინარი ა. გორგიძის სახელს ატარებს და აგრძელებს ძველ ტრადიციებს.
სახელმძღვანელოები
ალექსი გორგიძემ შესანიშნავად გამოიყენა თავისი მრავალწლიანი პედაგოგიური გამოცდილება და ქართულ ენაზე შექმნა ორიგინალური სახელმძღვანელოები თეორიულ მექანიკაში:
1993 წელს დაწესდა საქართველოს საინჟინრო აკადემიის ალექსი გორგიძის სახელობის პრემია, ხოლო საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში კი ალექსი გორგიძის სახელობის სტიპენდია, ქუთაისის ერთ-ერთ ქუჩას მიენიჭა ა. გორგიძის სახელი, საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში საინჟინრო მექანიკის სასწავლო-სამეცნიერო ლაბორატორიას მინიჭებული აქვს ალექსი გორგიძის სახელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მათემატიკოსები კატეგორია:ქართველი მექანიკოსები ა კატეგორია:საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები
დამარის მუჰაფაზა
დამარის მუჰაფაზა (ذمار) — იემენის მუჰაფაზა. მდებარეობს იემენის დასავლეთ ნაწილში. ესაზღვრება 6 მუჰაფაზა: ჰოდეიდა, რაიმა, სანა, ელ-ბეიდა და იბი.
დამარის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი დამარი. ფართობი შეადგენს 9,495 კმ²-ს. 2011 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა უდრიდა 1,603,000 ადამიანს. მუჰაფაზაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული.
სქოლიო
კატეგორია:იემენის მუჰაფაზები
ჩებურაშკა
thumb|rightჩებურაშკა (Чебурашка) — რუს მწერალ ედუარდ უსპენსკის წიგნების პერსონაჟი. მის შესახებ წიგნები ეკრანიზებულია სოიუზმულტფილმის მიერ.
სიუჟეტი და გმირები
ჩებურაშკა - გამოგონილი პატარა არსება დიდი ყურებით და ყავისფერი ბეწვით - დიდ ქალაქში ხვდება ნიანგ გენას. ერთად ისინი ეძებენ მეგობრებს, რომელთა შორისაა პიონერი გალია და ლომი ჩანდრი და ეხმარებიან ხალხს და მოლაპარაკე ცხოველებს. მათი მთავარი მოწინააღმდეგეა ბებერი შაპოკლიაკი.
საბჭოთა ფილმები
რომან კაჩანოვის მიერ გადაღებული იქნა ოთხი მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი ჩებურაშკას შესახებ.
1990 წელს გამოვიდა რეჟისორ გარი ბარდინის ანიმაციური ფილმი მგელი ენდ წითელქუდა (Серый волк энд Красная Шапочка), რომელშიც ჩებურაშკა და გენა დამატებითი პერსონაჟები არიან.
იაპონური ფილმები
2003 წელს ტოკიოს საერთაშორისო ანიმაციურ ბაზრობაზე ფირმამ SP International სოიუზმულტფილმისგან შეიძინა იაპონიაში ჩებურაშკას შესახებ ფილმების 2023 წლამდე დისტრიბუციის უფლება. .
იაპონურ ტელეარხ TV Tokyo-ზე ნაჩვენები იქნა ანიმე სერიალის 26 ეპიზოდში, რომელიც ჩებურაშკაზეა, სახელწოდებით Cheburashka Arere?.
2010 წელს იაპონიაში ხელახლა იქნა გადაღებული ნიანგი გენა. აგრეთვე შეიქმნა ორი ახალი თოჯინური ფილმი ჩებურაშკა და ცირკი და შაპოკლიაკის რჩევები. . მოცემული ფილმების რუსეთში ჩვენება, ფილმ ჩებურაშკას სახით დაგეგმილი იყო 2014 წელს, თუმცა გადაიდო ბუნდოვანი საავტორო უფლებების გამო.
სქოლიო
კატეგორია:ოლიმპიური თილისმები კატეგორია:ანიმაციური ფილმების პერსონაჟები კატეგორია:გამოგონილი არსებები
ყულალისი (ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტი)
ყულალისი — სოფელი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, გონდრიოს თემში. მდებარეობს მდინარე მურჯახეთისწყლის (ფარავნის მარცხენა შენაკადი) ნაპირზე, ზღვის დონიდან 1880 მ სიმაღლეზე. ქალაქ ნინოწმინდიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2002 წლის მონაცემებით სოფელ ყულალისის მოსახლეობა შეადგენს 908 ადამიანს. სოფელში არის ყულალისის საშუალო სკოლა.
სიუკათა
სიუკათა — სოფელი ჯავის მუნიციპალიტეტში (მსხლების თემი), მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის  ხეობაში. ზღვის დონიდან 1100 მეტრი, ჯავიდან 6 კილომეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:მსხლების თემის სოფლები
ეშიკაღასბაში
ეშიკაღასბაში, ეშიკაღასი (თურქ. ეშიქ — ზღურბლი, აღა — ბატონი, ბაშ — თავი) — საპოლიციო-ადმინისტრაციული აპარატის უფროსი გვიანდელ ფეოდალურ საქართველოში. შემოიღეს სპარსეთის სამოხელეო წყობილების მიხედვით. ვახუშტის ცნობით, ეშიკაღასბაშობა როსტომ მეფის დროიდან დაწესდა მანდატურთუხუცესობის მაგიერ. ეშიკაღასბაშის ხელქვეითი მოხელეები იყვნენ ხელჯოხიანები — ბოქაულთუხუცესი (ეშიკაღასბაშის მოადგილე), ბოქაული, სოიბათიასაული, ყორიასაული, იასაული, მემანდარი, ყაფიჩი და თალიში.
ლიტერატურა
კატეგორია:თანამდებობები ძველ საქართველოში
ღვინიო
ღვინიო (Russula cyanoxantha) — ქუდიანი სოკო ფირფიტოსანთა რიგისა. ქუდის დიამეტრია 5-10 სმ, კიდეებისაკენ მოლურჯოა, შუაში — მომწვანო-მოიისფრო, ქვედა მხარეს განვითარებულია თეთრი ფირფიტები. ფეხი თეთრია. იზრდება ფოთლოვან და წიწვოვან ტყეებში ზაფხულ-შემოდგომაზე. საჭმელად იხმარება ახალი (მოხრაკული) და დამწინილებული. რბილი და კაკლის გემოს მქონეა. ძირითადად გვხვდება წიფლის ტყეების ძირში. ფოთლოვან ტყეებთან ერთად ქმნის მიკორიზას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საჭმელი სოკოები კატეგორია:ხრაშუნა სოკოები
ეკის ციხე
ეკის ციხე — ციხესიმაგრე საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, სენაკის მუნიციპალიტეტში, მისგან 10 კმ-ში, სოფელ ეკის მიდამოებში, მდინარე ცივის ნაპირას, საავტომობილო გზის მარცხენა მხარეს, მთის წვერზე.
არქიტექტურა
ციხე შედგება გალავნისა და ერთი კოშკისაგან. ყველაფერ ამას ამთავრებს თხრილი, რომელიც გარს უვლის გალავანს. ციხის ეს სურათი ტიპიურია ეგრისის სამეფოში მიღებული სისტემისათვის. ასე რომ, თავისთავად ზემოაღნიშნული გადაწყვეტა მიგვითითებს თარიღზე, რომელიც IV-V საუკუნეებით განისაზღვრება.
კოშკი დიდი ზომისაა, ოთხკუთხა (8,8X5,25 მ, კედლის სისქე — 2,15 მ). ნაწილობრივ შემორჩენილია სამი სართული. სართულების სიმაღლე საშუალოდ სამი მეტრია. დარჩენილ ორ კედელში სარკმლები, ან საბრძოლო ამბრაზურები გარკვევით არ ჩანს. კარის ნაწილი უნდა იყოს აღმოსავლეთის კედლის მეორე სართულზე. კოშკის ფასადების მოპირკეთებაც ტიპიურია ადრეული საუკუნეებისათვის. ფასადზე ნახმარია 30-40 სმ კირქვა, რომლის ზედაპირი მქისედაა დამუშავებული. ასეთი ქვებით ფასადებზე ჰორიზონტალური რიგები თითქმის დაცულია. მოპირკეთებისას განხორციელებულია კიდევ ერთი კარგი ჩანაფიქრი: ესაა ქვების ზომების შემცირება ქვემოდან ზემოთ. ბოლო რიგები, საწყისთან შედარებით, თითქმის ერთი მესამედით ნაკლებია.
გალავანი კოშკს ირგვლივ, ათიოდე მეტრის დაცილებით, უვლიდა. გალავანიც დარღვეულია და ნაშთები უკეთ ჩანს სამხრეთის მხარეზე. გალავნის შემოსვა კოშკის მსგავსია. მხოლოდ ქვები უფრო წვრილია.
თხრილი, რომელიც გალავანს კონცენტრულად მიუყვებოდა, ახლაც შთამბეჭდავია. მისი ხაზი გალავნიდან დაცილებულია 20-25 მეტრზე. თხრილის პროფილი ამჟამად ასეთია: სიღრმე — დ 4-5 მეტრი, სიგანე — 6-7 მეტრი. ცხადია, თავდაპირველი თხრილის სიღრმე მეტი იქნებოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:სენაკის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ქალები არაბულ სამყაროში
მინი|სირიელი ბედუინი ქალი, 1893 ქალები არაბულ სამყაროში — თანამედროვე შეფასებით, ქალები ყველაზე დისკრიმინირებულ ფენას წარმოადგენენ არაბულ საზოგადოებაში კულტურული და რელიგიური შეხედულებების გამო, რაც ხშირად აისახება  არაბული სამყაროს კანონებში და გავლენას ახდენს სისხლის სამართლზე, ეკონომიკაზე, განათლებასა და ჯანმრთელობაზე. არაბი ქალები, როგორც დემოგრაფიული კლასი, ყველაზე ცუდად არიან წარმოდგენილი პოლიტიკოსებსა და გავლენიან ფიგურებს შორის მსოფლიოს სხვა ხალხებთან შედარებით.
იმ შემთხვევაშიც, თუ ქალმა მოახერხა პოლიტიკოსის თანამდებობის დაკავება, მსავსი მოვლენა ჩვეულებრივ არ იქნება დიდი მნიშვნელობის მქონე. სხვა საკითხებთან ერთად, ამან შეიძლება ძლიერი გავლენა მოახდინოს არაბულ რეგიონებში ქალთა უფრო შეზღუდული უფლებების დაცვაზე.
ჯაჰილიის პერიოდი
ისტორიკოსებსა და მწერლებს შორის ჯერ კიდევ არ არსებობს საბოლოო დასკვნა, ჰქონდათ თუ არა არაბ ქალებს მეტი უფლებები ისლამის გავრცელებამდე — ჯაჰილიის პერიოდში. ქალების უმეტესობა ექვემდებარებოდა ტომობრივ წეს-ჩვეულებებს და ფაქტობრივად ჩამორთმეული ჰქონდათ იურიდიული სტატუსი. ქალის ქორწინება შეთანხმებით ხორციელდებოდა, მისი მეურვე  ფულად ჯილდოს ღებულობდა.
ქმარი თავისუფლად შეეძლო კავშირი სურვილისამებრ შეეწყვიტა, ხოლო ქალს ჩამორთმეული ჰქონდა ასეთი შესაძლებლობა და მემკვიდრეობის უფლება ზოგიერთი ისტორიკოსი ამტკიცებს, რომ ქალთა უფლებები ისლამამდელ ეპოქაში უფრო ლიბერალური იყო,  თუ ვიმსჯელებთ წინასწარმეტყველ მუჰამედის პირველი ცოლების, მისი მშობლების საქციელით და იმით, რომ მექელები თაყვანს სცემდნენ ქალღმერთებს. პირიქით, სხვა ისტორიკოსები დარწმუნებულნი არიან, რომ არაბი ქალების სტატუსი ახლანდელთან შედარებით დაბალი იყო, რაც გულისხმობს ახალშობილი გოგონების მკვლელობის პრაქტიკას, შეუზღუდავი მრავალცოლიანობას, ნათესაობრივ ქორწინებას და სხვა. საუდელი ქალი ისტორიკოსი ხათუნი ალ-ფასი ირწმუნება, რომ ძველ დროში არაბ ქალებს ჰქონდათ მაღალი უფლებები, მაგალითად, ნაბატეველთა სახელმწიფოში, მაგრამ მათ დაკარგეს უფლებები, როდესაც რომის იმპერიის მიერ დაწესებული ახალი კანონები ძალაში შევიდა, მოგვიანებით ეს შეზღუდვები შენარჩუნდა. ისლამის მმართველობა. მარცხნივ|მინი|ისლამამდელი ეპოქის არაბი ქლები. VI ს. ვალენტინ მოგადამმა გააანალიზა ქალის მდგომარეობა მარქსისტულ იდეაზე დაყრდნობით. მისი აზრით, ქალის პოზიცია პირდაპირ დამოკიდებულია ქვეყნისა და საზოგადოების ურბანიზაციის, ინდუსტრიალიზაციისა და პროლეტარიზაციის ხარისხზე და არა ისლამის კულტურასა თუ შინაგან მახასიათებლებზე. მოგადამი ამტკიცებს, რომ ისლამი სხვა არაფერია, თუ არა მამაკაცების მიერ დომინირებული რელიგია, ისევე როგორც ქრისტიანობა და იუდაიზმი.
ჯაჰილიის პერიოდში არაბეთში ქალების სტატუსი მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდა ტომობრივი კანონების მიხედვით, რომელშიც ისინი ცხოვრობდნენ. არაბეთის სამხრეთ ნაწილში ქალები ცხოვრობდნენ იუდაიზმისა და ქრისტიანობის რელიგიური წესების მიხედვით, ხოლო მექელები წარმართულ და ტომობრივ წეს-ჩვეულებებს მისდევენ. ბედუინთა ტომებს ასევე შეეძლოთ ქალებისთვის სხვადასხვა უფლებების დაწესება. ზოგიერთ ტომში ქალებს უფრო მეტი ძალაუფლება ჰქონდათ, ვიდრე თანამედროვე არაბ ქალებს.
ცნობილია სხვა ტომებიც, სადაც ქალთა უფლებები იმდენად მცირე იყო, რომ ქალი ზოგჯერ განიხილებოდა როგორც საქონელი, რომელიც შეიძლება  ერთ მფლობელს მეორესთვის გადაეცა ან თუნდაც საკუთრებაში გადასულიყო. ასეთი ქალები ირიბად ემორჩილებოდნენ მამებს, ძმებს ან ქმრებს. ზოგიერთ შემთხვევაში, ქალი განკარგავდა თავის ქონებას, მაგრამ ჩამოერთვა მემკვიდრეობის უფლება, რადგან იგი მიიჩნეოდა გონება შეზღუდულად და, შესაბამისად, ვერ ახერხებდა სამკვიდროს გონივრულად განკარგვას. ტომებს შორის ფართოდ იყო გავრცელებული ახალშობილი გოგონების მკვლელობა, ეს ჩვეულება მოხსენიებულია ყურანშიც.
ყურანის ცნობილმა კომენტატორმა მუჰამედ ასადმა ეს ფენომენი ახსნა იმით, რომ ოჯახში ქალებთა მრავალრიცხოვნობა შეიძლება გადაქცეულიყო ეკონომიკურ ტვირთად მამაკაცებისთვის, ასევე იმ შიშით, რომ მტრული ტომის მიერ დატყვევებული ქალები გამტაცებლებს ამჯობინებდნენ მათ მამებსა და ძმებს. ზოგადად მიღებულია, რომ ისლამი ბევრჯერ იმეორებს არაბული ტომობრივი წეს-ჩვეულებებით დაწესებულ შეზღუდვებს ქალებზე, მაგრამ ის მნიშვნელოვნად ათავისუფლებს მათ, კერძოდ, აძლევს ქალებს საკუთრების, მემკვიდრეობის, განათლებისა და განქორწინების უფლებას.
მოსახლეობის დაბალი ფენის არაბებს ჰქონდათ ორიგინალური გზა თავიანთი ოჯახის სტატუსის ასამაღლებლად, რისთვისაც გოგონებს აქირავებდნენ კეთილშობილური კლანების მამაკაცებზე, რის შემდეგაც ორსული ქალი ბრუნდებოდა ოჯახში, ხოლო მისი შვილი ითვლებოდა ქალის კანონიერი ქმრის შვილად მეორეს მხრივ, ხდებოდა  მისი შვილის და შვილიშვილების „გაკეთილშობილება“.
ისლამური ეპოქა
მინი|მარცხნიდან მარჯვნივ: დამასკოელი ქალი, მექელი ქალი, დამასკოელი ფელაჰი ქალი, ტრადიციულ სამოსში, მე-19 საუკუნე ისლამი არაბეთის ნახევარკუნძულზე გავრცელდა მე-7 საუკუნეში. ამ დროს ქალებმა მოახერხეს მეტი უფლებების მოპოვება. ყურანი მიხედვით ქალსაც და მამაკაცსაც ღმერთის თაყვანისცემის ერთნაირი ვალდებულება ეკისრებოდათ. ასევე აკრძალული იყო ახალშობილი გოგონების მკვლელობის პრაქტიკა. წინასწარმეტყველი მუჰამედი ამტკიცებდა, რომ მამა, რომელიც კლავდა ან უპატივცემულოდ სცემდა თავის ქალიშვილს, რადგან ის ბიჭი არ იყო, ვერასოდეს მოხვდებოდა სამოთხეში. პროფესორი და ისლამოლოგი უილიამ მონტგომერი უოტი აღიარებს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ისლამი მამაკაცს უფრო მეტ პრივილეგიას ანიჭებს, მან ასევე გააუმჯობესა ქალების უფლებები იმ პერიოდისთვის. არაბთა ვაჭრობამ და მომთაბარე ცხოვრების წესმა ქალთა ჩაგვრა გააძლიერა. ისლამის ჩანასახის პერიოდში  ქალების მდგომარეობა საშინელი იყო — მათ არ ჰქონდათ საკუთრების საკუთრების უფლება, ისინი  მამაკაცის საკუთრებანენს წარმოადგენდნენ. თუ ქალის პატრონი გარდაიცვლებოდა, გარდაცვლილის ნათესავები ხდებოდნენ მისი მფლობელები. მუჰამედმა მნიშვნელოვნად გააუმჯობესა ვითარება ისლამის მეშვეობით ქალებისთვის შემოიღო  საკუთრების, განათლების მიღებისა და განქორწინების უფლებები. ისტორიულ კონტექსტში შეიძლება დადგინდეს, რომ მუჰამედი მოწმედ გამოდიოდა ქალთა უფლებების სახელით.
VII საუკუნიდან ქალებს მიეცათ საკუთარი ნებით დაქორწინების, განქორწინების და ქონებაზე საკუთრების უფლება. სხვა ქვეყნებში ქალები, მათ შორის დასავლეთში, მრავალი საუკუნის განმავლობაში მოკლებულნი იყვნენ ასეთი პრივილეგიებს. ახალი კანონები კრძალავდა ჩვილი გოგონების მოკვლას და ქალს ინდივიდად აღიარებდა.
თუ ტრადიციულად ქალიშვილის გათხოვება საქორწინო საჩუქრად ითვლებოდა, რისთვისაც მამა იღებდა ფულად ჯილდოს, მაშინ ახალი ისლამური კანონების მიხედვით  ქალისა და მამაკაცის ქორწინება განიხილებოდა, როგორც კონტრაქტი ორივე მხრიდან, რაც ძალაში მხოლოდ კაცისა და ქალის თანხმობის საფუძველზე შედიოდა. ისლამურმა კანონმა შემოიღო ქალთა საკუთრების საკუთრების უფლება, აგრეთვე იმ სიმდიდრის სრული განკარგვის უფლება რომელიც მან მოიტანა ოჯახში ან შეიძინა. ისლამური კანონი ქალებს აძლევდა მემკვიდრეობის უფლებას, თუმცა ის მამაკაცების მემკვიდრეობის შეადგენდა.
თანამედროვე მდგომარეობა
თანამედროვე შეფასებით, არაბი ქალები  ყველაზე დისკრიმინირებული კლასია არაბულ საზოგადოებაში კულტურული და რელიგიური მრწამსის გამო, რაც ხშირად შეიძლება აისახოს არაბული სამყაროს კანონებში, რაც გავლენას ახდენს სისხლის სამართლზე, ეკონომიკაზე, განათლებასა და ჯანმრთელობაზე. ქალებს ყველაზე დიდი უფლებები აქვთ ჯუჯა კომორის სახელმწიფოში. ეს საკითხი დახურულია ეგვიპტეში, ერაყში და საუდის არაბეთში.
არაბი ქალისთვის მთავარი პრიორიტეტია სახლი და ბავშვები, ის უფრო ლოიალური უნდა იყოს ოჯახური ღირებულებებისადმი, ვიდრე ერისა და საკუთარი თავის მიმართაც კი. არაბული კლანისთვის, მათ შორის ქალებისთვის, ძალიან მნიშვნელოვანია ღირსება თუ ქალს შეურაცხყოფენ, მაშინ მთელი კლანი შერცხვენილია, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ძალიან სერიოზული შედეგები, მამის ან ქმრის მხრიდან მკვლელობამდე. ხანდახან ქალის დასასჯელად საკმარისია ეჭვის შეტანა მის მიერ წესების დარღვევაში. არაბულ საზოგადოებაში ქალის საუკეთესო თვისებები მოკრძალება და თავმდაბლობაა. თავიანთი „სიბრძნისა და სიწმინდის“ საჩვენებლად, ქალებმა სხეულები უნდა დაიფარონ თავისუფალი სამოსით, რათა არ „ცდუნეს“ მამაკაცი.
ზოგიერთ არაბულ ქვეყანაში, მაგალითად, არაბთა გაერთიანებულ საამიროებში, მიუღებელია  ქალის მიერ უცნობებისთვის სახის ჩვენება, ამიტომ ისინი მალავენ მას აბაიას ქვეშ (ტრადიციულად ნიღაბი, რომელიც ფარავს სახის ქვედა ნაწილს და წარბებს). უცნობი კაცის მიერ ქალის სახის დანახვა,  სამარცხვინოდ ითვლება, მაგრამ თუ კაცმა ქალს თავშალი ჩამოგლიჯა, ეს მთელი ოჯახის შეურაცხყოფაა. მკაცრი წესები შეიძლება გავრცელდეს საქმროზეც, რომელსაც არ აქვს უფლება შეხედოს თავის საცოლეს.
ტრადიციის მიხედვით, სიარულის დროს ქალი ოდნავ ჩამორჩება მამაკაცს. არ არის წესი, რომ მამაკაცებმა ქალი წინ აუშვან ან კარი გაუღონ. ტრადიციულად არაბი ქალი ზრუნავს ოჯახზე, სპარსეთის ყურის მდიდარ ქვეყნებში ამ მოვალეობას დაქირავებული მომსახურე პერსონალი ასრულებს. არაბი ქალის მთავარი ამოცანა კი შვილების გაჩენაა.
არაბულ საზოგადოებაში არსებობს ქალებზე სექსუალური ძალადობის კულტურა, განსაკუთრებით ღარიბ და არასტაბილურ ქვეყნებში, სადაც ქალების გაუპატიურება და სექსუალური ძალადობა ხშირია და სოციალური ნორმები  ნებას რთავს ან ამართლებს ქალებზე სექსუალურ ძალადობას. ქალები ძალადობის მსხვერპლნი არიან, მიუხედავად ასაკისა და ისლამური ჩაცმულობის წესების მკაცრი დაცვისა, განსაკუთრებით ეგვიპტესა და ერაყში. ამავდროულად, თავად მსხვერპლს ხშირად ადანაშაულებენ ძალადობაში, რომელმაც მამაკაცს თავისი საქციელით „უბიძგა“ ვნებისკენ, ნაცვლად იმისა, რომ სახლში იჯდეს ოჯახთან ერთად, როგორც ამას აკეთებენ „წესიერი მუსლიმი ქალები“. შარიათის სასამართლო, როგორც წესი, ამ ქალების მხარეს კი არ იკავებს, პირიქით, სჯის მრუშობას; ხოლო ქალების უმრავლესობა არ აფიქსირებს გაუპატიურებას დევნის თავიდან აცილების მიზნით.
რამდენიმე არაბული ქვეყნის დეტალური შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ საშუალოდ ყოველი მესამე გათხოვილ ქალს სცემს ქმარი. თუმცა, ყურანის რელიგიური ბრძანების თანახმად, დასჯა დასაშვებია მხოლოდ მკაცრად განსაზღვრულ პირობებში, ხოლო ქმარი ამახინჯებს მათ მნიშვნელობას, რათა გაამართლოს ცოლის მიმართ ძალადობა მისთვის მოსახერხებელ სიტუაციაში, ნაწილობრივ კულტურული სტერეოტიპების გამო და იმისთვის, რომ მორალურად დათრგუნოს ცოლი. ცოლის მკვლელობა ასევე განპირობებულია ქმრის პირადი მოტივით და მისი სტატუსის შენარჩუნებით ოჯახში/კლანში, ვინაიდან ისლამი კრძალავს მკვლელობას პატივის სახელით. არაბულ ქვეყნებში დღემდე არ არსებობს ქალთა მიმართ ძალადობის წინააღმდეგ ბრძოლის მკაფიო პროგრამა.
კომორის კუნძულები
კომორის კუნძულები, მედია კომპანია Thomson Reuters-ის (2013) მონაცემებით, 22-დან პირველ ადგილს იკავებს არაბულ ქვეყნებს შორის ქალთა უფლებების მხრივ. მართალია, პოლიტიკოსები ჯერ კიდევ დარწმუნებულნი არიან, რომ პოლიტიკაში ქალების ადგილი არაა, მათი რაოდენობა პარლამენტში 3%-ია, 20%-ს კი სხვადასხვა მინისტრის თანამდებობა უკავია, 35% დასაქმებულია. ქვეყანაში ყოველი მეორე ქალი განიცდის ძალადობას, მათ შორის სექსუალურს.
მამაკაცებს შეუძლიათ რამდენიმე ცოლის მოყვანა, პირველი, „დიდი“ ქორწინება ყველაზე მნიშვნელოვანად ითვლება და ქორწილი ჩვეულებრივ უფრო პომპეზურად იმართება. მამაკაცები ძალიან იშვიათად მისდევენ მრავალცოლიანობას. ფიქსირდება არა უმეტეს ორი ცოლის მოყვანის შემთხვევები.
ისტორიულად, კომორის კუნძულებზე არსებობდა მატრიარქალური საზოგადოება, მაგრამ ისლამის გავლენით მამაკაცებმა დაიწყეს დომინირება; მიუხედავად ამისა, ქალებს ბოლომდე არ დაუკარგავთ გავლენა და, შესაბამისად, სხვა არაბული ქვეყნებისგან განსხვავებით, არ არიან დაჩაგრულნი. ასევე, ბევრი მატრიარქალური ტრადიცია დარჩა კომორებზე, როგორიცაა, მაგალითად, „მაგნახოლი“ — მიწის გადაცემა ქალის ხაზით, თუმცა ისლამის გავლენით შექმნილი ქვეყნის კანონების მიხედვით, მემკვიდრეობის უფლება უპირობოდ კაცს ეკუთვნის. პრაქტიკაში, მაგალითად, განქორწინების დროს, მიწის ნაკვეთი და მიწა ეკუთვნის ქალს და მამაკაცს არ შეუძლია მოითხოვოს სახლში ავეჯი, თუნდაც ის მისი ხარჯით იყოს შეძენილი.
ომანი
მინი|[[ომანი|ომანელი ქალი ტრადიციულ სამოსში]] მედიაკომპანია Thomson Reuters-ის (2013) მიხედვით, ომანი 22-დან მე-2 ადგილს იკავებს არაბულ ქვეყნებს შორის ქალთა უფლებების მხრივ. ქალები პარლამენტის წევრთა საერთო შემადგენლობის 2,3%-ს შეადგენენ, 29% დასაქმებულია. საერთაშორისო დონეზე, გენდერული თანასწორობის თვალსაზრისით, 148 ქვეყანას შორის 59-ე ადგილზეა. ქალმა ქმართან განქორწინებისთვის 8 კარგი მიზეზი უნდა წარმოადგინოს, მაშინ როცა ასეთი მოთხოვნა მამაკაცისთვის სავალდებულო არაა.
ტრადიციულად, ქალები  პასიურები და დაჩაგრულები იყვნენ საზოგადოების მხრიდან, მათი ცხოვრების წესი შემოიფარგლებოდა მხოლოდ სახლსა და ბავშვებზე ზრუნვით. 1970-იან წლებში ხელისუფლებაში მოვიდა სულთანი ქაბუს ბინ საიდი, რომლის პრიორიტეტები იყო ქვეყნის ინდუსტრიალიზაცია და ლიბერალიზაცია. ქვეყანაში საავადმყოფოების, სკოლების, პოლიკლინიკების მასიური მშენებლობა დაიწყო. ამან გამოიწვია ომანელი ემიგრანტების მასიური დაბრუნება, რომლებიც ენთუზიაზმით დაეხმარნენ ახალი საზოგადოების მშენებლობას. ბევრი მათგანი ცხოვრობდა და სწავლობდა დასავლეთში და თან მოჰქონდა ლიბერალურობისა და გენდერული თანასწორობის იდეები. მათ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს ქვეყანაში ქალთა უფლებების განვითარებაში. მიუხედავად იმისა, რომ ქალებს ჯერ კიდევ მნიშვნელოვნად შეზღუდული აქვთ საჯარო როლი, ყოველწლიურად ახალი კანონები შედის ძალაში, რაც ქალებს მეტ უფლებებს აძლევს. 2002 წელს ძალაში შევიდა კანონი, რომელიც ხმის მიცემის უფლებას აძლევს ომანის ყველა მაცხოვრებელს 2021 წლიდან. 2008 წელს გამოიცა სახელმწიფო განკარგულება, რომელიც ქალებს მამაკაცებთან თანაბარ პირობებში აძლევდა მიწის საკუთრების უფლებას. 2010 წლიდან ქვეყანაში მოქმედებს ყოვლისმომცველი პროგრამა ქალთა სოციალური მდგომარეობის გასაუმჯობესებლად.
1970 წლამდე ქაბუსში მხოლოდ 3 დაწყებითი სკოლა იყო ვაჟთათვის, სადაც ისინი სწავლობდნენ ყურანის კითხვას, მარტივ მათემატიკას და არაბული დამწერლობის საფუძვლებს. ქვეყანაში ქალების დასწრება სკოლებში 0%-მდე შემცირდა. ქაბუს ბინ საიდის საყოველთაო განათლების პოლიტიკამ „განათლება ყველასათვის“ გამოიწვია ის, რომ გოგონები შეადგენდნენ დაწყებითი სკოლების 49%-ს 2007 წლისთვის. 2003 წლის მონაცემებით, სტუდენტების 48,4% ქალი იყო, ისინი ასევე შეადგენდნენ მასწავლებლების 56%-ს.
თუმცა, ამან მთლიანად არ გაათავისუფლა მოსახლეობა ცრურწმენებისგან, რომ ქალმა არ უნდა ისწავლოს და 2000 წელს ქალებს აეკრძალათ სწავლა სულთან ქაბუსის საინჟინრო კოლეჯში. კოლეჯის თანამშრომლებმა ეს იმით ახსნეს, რომ საველე სამუშაოები ქალებისთვის შეუსაბამო იყო. ამან გამოიწვია ღია პროტესტი  სტუდენტებს შორის, ბევრი მათგანი სხვა დაწესებულებებში გადაიყვანეს. აკრძალვა ამჟამად მოხსნილია.
1970-იან წლებში, რეფორმების დროს, ქალებს მიეცათ სრული თავისუფლება პროფესიის არჩევაში, საბანკო სფეროდან და მედიცინიდან დაწყებული მექანიკური ინჟინერიით დამთავრებული. თუმცა, 1980-იან წლებში შეიქმნა ქალებისთვის „მსაღები“ პროფესიების სია, რამაც მძიმე დარტყმა მიაყენა ქალთა მუშაობას და გამოიწვია  პროფესიონალი ქალების გადინება.
დღემდე ქალების აბსოლუტური უმრავლესობა დიასახლისად რჩება და ბავშვების აღზრდითაა დაკავებული.
ქალებისთვის აბორტები აკრძალულია, თუ ორსულობა არ ემუქრება მომავალი დედის სიცოცხლეს, ამიტომ უკანონო აბორტებიც ხდება, რამაც შეიძლება საფრთხე შეუქმნას ქალის სიცოცხლეს. ასევე, ქვეყნის კანონმდებლობა არ ადანაშაულებს მამაკაცებს ოჯახში სექსუალური ძალადობისთვის.
ქალების უმეტესობას აცვია გრძელი შავი ხალათი, რომელიც მთელ სხეულს ფარავს, განსაკუთრებით მგზავრობისას. უფრო კონსერვატიული მუსლიმი ქალებიც იფარავენ სახეს. სახლში, როგორც წესი, ქალი უფრო ღიად დადის, მაგალითად, შარვალში ან მუხლამდე კაბაში. ზოგიერთ რეგიონში ქალებს შეუძლიათ ჩაიცვან ძველი ეროვნული კოსტუმი, რომელიც არ ფარავს კისერს.
ქუვეითი
ქუვეითი, მედიაკომპანია Thomson Reuters-ის (2013) მიხედვით, 22-დან მე-3 ადგილს იკავებს არაბულ ქვეყნებს შორის ქალთა უფლებების მხრივ. საერთაშორისო დონეზე, გენდერული თანასწორობის თვალსაზრისით, 148 ქვეყანას შორის 47-ე ადგილს იკავებს. ქალებმა ხმის მიცემის უფლება მიიღეს 1985 წელს, ხოლო კენჭისყრის უფლება 2005 წელს.
მომუშავე ქალების რაოდენობაა 130 800. აბორტი დასაშვებია, თუ ნაყოფი 10 კვირაზე ნაკლებია. გოგონას ქორწინების მინიმალური ასაკი 15 წელია. ქვეყანაში არ არსებობს კანონი, რომელიც დაადანაშაულებს მამაკაცს ოჯახში სექსუალური ძალადობისთვის.
ქუვეითელი ქალები ითვლებიან ყველაზე ემანსიპირებულებად ახლო აღმოსავლეთის რეგიონში, ხოლო ქუვეითი ასევე მეორე ადგილზეა რეგიონში (ისრაელის შემდეგ) გენდერული თანასწორობის თვალსაზრისით. 2012 წლის მონაცემებით, დანარჩენი არაბული ქვეყნებისგან განსხვავებით დასაქ,ებულია ქალთა  50%.
ქუვეითში ქალებს უფლება აქვთ იმუშაონ და ჩაერთონ პოლიტიკაში. თუმცა ქვეყანაში ქალთა სამართლებრივი დისკრიმინაცია ხდება: მაგალითად, შარიათის სასამართლოები ფუნქციონირებს ყველა მუსლიმანისთვის, რომლებიც, როგორც წესი, მიკერძოებულნი არიან ქალთა მიმართ და მათ ზედმეტად მკაცრ სასჯელს უსჯიან. ასევე, თუ ბავშვის მამა ქუვეითის მოქალაქე არაა, თავადაც ვერ მიიღებს მოქალაქეობას.
ქუვეითი ერთადერთი ქვეყანაა, სადაც ქალები ქუჩაში მასობრივად ატარებენ ევროპულ ტანსაცმელს, მაგრამ სამოსი უნდა იყოს მოკრძალებული და დახურული.
იორდანია
მარცხნივ|მინი|იორდანელი ქალები იორდანია მედიაკომპანია Thomson Reuters-ის (2013) მიხედვით, არაბულ ქვეყნებს შორის 22-დან მე-4 ადგილს იკავებს. საერთაშორისო დონეზე გენდერული თანასწორობის მხრივ 148 ქვეყანას შორის 99-ე ადგილზეა. ქალებმა ხმის მიცემის უფლება პირველად 1974 წელს მიიღეს. ქვეყნის კონსტიტუცია უზრუნველყოფს იორდანიის ყველა მოქალაქის თანაბარ უფლებებს, განურჩევლად სქესისა, ეროვნებისა და რელიგიისა. წარმომადგენელთა პალატის დეპუტატების 12% ქალია (18 კაცი). მიწის ქონების 17% ეკუთვნის ქალებს. მხოლოდ 2003 წლიდან მიიღეს ქალებმა პასპორტის მიღების უფლება ქმრის ნებართვის გარეშე. ბავშვი, რომლის მამაც უცხოელია, ვერ მიიღებს იორდანიის მოქალაქეობას.
2012 წლის მდგომარეობით ქვეყანაში ოფიციალურად რეგისტრირებულია გაუპატიურების 681 შემთხვევა. ქალების მხოლოდ 14,1% არის წერა-კითხვის უცოდინარი, რაც საუკეთესო მაჩვენებელია ახლო აღმოსავლეთში. მიუხედავად იმისა, რომ კანონები ქალებს პროფესიის არჩევაში სრულ თავისუფლებას ანიჭებს და დეკრეტული შვებულების უფლებას, ბევრი ქალი თანამშრომელი აწყდება კულტურულ ბარიერებს და დისკრიმინაციას მამაკაცების მხრიდან, ვინაიდან  ისინი ხელს უწყობენ დიასახლის ქალს და არა მშრომელ ქალს. ქალებს, როგორც წესი, ნაკლები არჩევანი აქვსთ სამსახურის ძიებისას, რადგან ეკონომიკის მრავალი სექტორი მათთვის დახურულია. ისინი ასევე იღებენ უფრო დაბალ ხელფასს, ვიდრე მათი მამრობითი სქესის წარმომადგენელი კოლეგები. კანონის თანახმად, ქალს არ შეუძლია იმუშაოს, თუ ამას მამაკაცი მეურვე არ დაუშვებს. ქალების უმეტესობა მუშაობს დაბალანაზღაურებად სამუშაოებზე, რადგან ისინი ვერ ახერხებენ წინსვლას გენდერული სეგრეგაციის გამო. მინი|იორდანიის დედოფალი [[რანია ალ-აბდულა|რანია]] ქალს, ისლამური კანონის თანახმად, აქვს განქორწინების უფლება. თუმცა, ისლამური სასამართლოები ხშირად აყენებენ ქალს დაუცველ მდგომარეობაში, რაც მას ქმრის ტყვედ აქცევს. ამის წინააღმდეგ საბრძოლველად ხელისუფლებამ სასამართლო სისტემაში არაერთი ცვლილება შეიტანა, კერძოდ, ახალი კანონი აიძულებს მამაკაცს ყოფილ მეუღლეს სამი წლის განმავლობაში გადაუხადოს ალიმენტი. ასევე შეიქმნა ახალი ფონდები განქორწინებული ქალების მხარდასაჭერად.
აღსანიშნავია, რომ  თუ ქალს მხოლოდ გოგონები შეეძინება, ეს შეიძლება იყოს საკმარისი მიზეზი ქმრის ინიციატივით განქორწინებისთვის.
ქალები ზოგადად ნაკლებ მემკვიდრეობას იღებენ, ვიდრე მამრობითი სქესის ნათესავები. ქალები ხშირად ზეწოლის ქვეშ ექცევიან რომ უარი თქვან მიწის საკუთრებაზე ოჯახში მამაკაცის სასარგებლოდ.
შედეგად, ქვეყანაში მიწის საკუთრების მხოლოდ 4% ეკუთვნის ქალებს.
კატარი
კატარი, მედია კომპანია Thomson Reuters-ის (2013) მონაცემებით, არაბულ ქვეყნებს შორის 22-დან მე-5 ადგილს იკავებს. მუნიციპალიტეტის საკრებულოში მხოლოდ ერთი ქალია და ის ასევე გახდა ქვეყნის პირველი მოსამართლე ქალი 2010 წელს. ქვეყანაში ყოველი მეორე ქალი მუშაობს, ქორწინების მინიმალური ასაკი 25,4 წელია. მართვის მოწმობის ასაღებად საჭიროა ქმრის ნებართვა. ყოველწლიურად საშუალოდ 100 ქალს აპატიმრებენ და აპატიმრებენ ქორწინების გარეშე ბავშვების გაჩენის გამო. ასევე, ორსულ გაუთხოვარ ქალს არ აქვს ჯანმრთელობის დაზღვევით სარგებლობის უფლება. 2012 წლის მონაცემებით, ქვეყანაში ქალებისა და ბავშვების გაუპატიურების 550 შემთხვევა დაფიქსირდა.
ქალს, როგორც წესი, აცვია გრძელი შავი სამოსი და შავი ჰიჯაბი, კონსერვატიული სუნიტი მუსლიმი ქალები ასევე იფარებენ სახეს. ქალები ძირითადად არ იღებენ მონაწილეობას სოციალურ ღონისძიებებში ოჯახის წევრების მხარდაჭერის გარეშე. ტრადიციულად, ქალების როლი საზოგადოებაში შემოიფარგლებოდა საყოფაცხოვრებო სამუშაოებითა და ბავშვების მოვლის საშუალებით, მაგრამ მათი პოზიცია მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა 1990-იან წლებში. ქალებმა ხმის მიცემის და კანდიდატურის წამოყენების უფლება 1999 წელს მიიღეს. იმავე წელს ქვეყანაში 8 მარტს, ქალთა საერთაშორისო დღეს,  გაიმართა სადღესასწაულო ღონისძიება.
ქალი თავისუფალია საჯარო თანამდებობის არჩევაში, თუმცა ასეთი ქალები მაღალ თანამდებობებს ჯერ არ იკავებენ. დასაქმებულ ქალთა რაოდენობა შეადგენს 36%-42%-ს.
ტუნისი
მინი|ტუნისელი ქალის ქუჩის სამოსი. 1902 წ. ტუნისი, მედია კომპანია Thomson Reuters-ის (2013) მონაცემებით, არაბულ ქვეყნებს შორის 22-დან მე-6 ადგილზეა ქალთა უფლებების მხრივ. საერთაშორისო დონეზე გენდერული თანასწორობის მხრივ ის 148 ქვეყანას შორის 46-ე ადგილზეა. როდესაც ტუნისი საფრანგეთის კოლონია იყო,  ქვეყანაში ქალების განათლების დონე ძალიან დაბალი იყო, ისინი ძირითადად  საშინაო საქმეების შესრულებით იყვნენ დაკავებულები.
დამოუკიდებლობის მოძრაობის დროს გავრცელდა გენდერული თანასწორობის იდეები მე-20 საუკუნის დასაწყისში უკვე ბევრი გოგონა მშობლების ინიციატივით განათლებას იღებდა. 1956 წელს ქვეყანამ მიიღო პირადი სტატუსის კოდექსი, რომელიც კრძალავდა მრავალცოლიანობას და ქალს აძლევდა უფლებას გადაეწყვიტა სურდა თუ არა დაქორწინება, ასევე იძლეოდა განქორწინების უფლებას. 1957 წელს ქალებმა მიიღეს ხმის მიცემის უფლება, 1959 წელს კი არჩევნებში კენჭისყრის უფლება. ტუნისის ახალმა კონსტიტუციამ ქალებს მისცა ახალი უფლებები ემუშავათ ისეთ არატრადიციულ სექტორებში, როგორიცაა მედიცინა, არმია, ინჟინერია, ასევე გაეხსნათ საბანკო ანგარიშები და ბიზნესის მართვის შესაძლებლობა ჰქონოდათ. მარცხნივ|მინი|ტუნისელი ქარხნის მუშები 1962 წელს ქალებმა მიიღეს უფლება აერჩიათ რამდენი შვილი უნდა ჰყოლოდათ, ხოლო 1965 წელს დაკანონდა აბორტები, რომლებიც შეიძლება შესრულდეს 3 თვემდე ვადაში. 1993 წელს, ფემინისტური ორგანიზაციების ზეწოლის ქვეშ, ცვლილებები შევიდა „პერსონალური სტატუსის კოდექსში“, რომლის მიხედვითაც ქალი აღარ უნდა დაემორჩილოს კაცს, თუ მას ეკისრება ოჯახის ფინანსური ტვირთის წილი, თუმცა კოდექსში იყო შეუსაბამობები, ვინაიდან მასში ნათქვამია, რომ ქალმა ქმართან უნდა იცხოვროს ტრადიციის შესაბამისად, რაც ნიშნავს ქალის დაქვემდებარებას კაცზე. 1980 წელს ტუნისმა ხელი მოაწერა კონვენციას ქალთა მიმართ დისკრიმინაციის ყველა ფორმის აღმოფხვრის შესახებ, მაგრამ ზოგიერთი პუნქტი, ხელისუფლების აზრით, ეწინააღმდეგებოდა ისლამურ კოდექსს.
2007 წელს, პირადი სტატუსის კოდექსის ამოქმედებიდან 50 წლისთავის საპატივცემულოდ, შეიქმნა 2 ახალი კანონპროექტი: პირველმა გაზარდა ქალთა საბინაო უფლებები, მეორემ დაადგინა ქალისა და მამაკაცის ქორწინების მინიმალური ასაკი  — 18 წელი. მიუხედავად იმისა, რომ ამ დროისთვის ქალის ქორწინების საშუალო ასაკი უკვე 25 წელი იყო, ხოლო მამაკაცის  — 30.
ქვეყანაში არის  ქალთა 2 დღესასწაული: 8 მარტი, ქალთა საერთაშორისო დღე და 12 აგვისტო, პერსონალური სტატუსის კოდექსის ამოქმედების თარიღი, რომელიც ქალთა ეროვნულ დღედ არის მიჩნეული.
ტუნისში ფემინისტური პოლიტიკა ძირითადად ევროპაში კარგი იმიჯის შესანარჩუნებლად მოქმედებს. ადგილობრივ მედიაში ამგვარმა პროპაგანდამ შედეგი გამოიღო. თუმცა, სინამდვილეში, ქალთა მდგომარეობა ტუნისში ნამდვილად არ გამოირჩევა მეზობელი ქვეყნების, მათ შორის მაროკოს ქალთა ყოფისგან. კერძოდ, ქვეყანაში კვლავ შენარჩუნებულია ქალთა მიმართ პატრიარქალური ჩაგვრა, ასევე ქალთა უნივერსიტეტებზე დაწესებული სხვადასხვა შეზღუდვები. 1994 წელს გამოვიდა ფილმი "სასახლის სიჩუმე", სადაც ნაჩვენებია ეგრეთ წოდებული ფემინისტური რეალობა ტუნისში. ფილმი მოგვითხრობს ქალზე, რომელიც გარეგნულად თავისუფალია არჩევანში, მაგრამ აწყდება გაუთავებელ კულტურულ დაბრკოლებებს, რაც ხელს უშლის მას  მიაღწიოს დასახულ მიზანს. ფილმი სამშობლოში კრიტიკის ქარცეცხლში მოექცა, მაგრამ ფრანგმა მაყურებელმა თბილად მიიღო.
გოგონების გაუნათლებლობის მაჩვენებელი 1956 წელს იყო 96%, 1984 წელს 58,1%, 1993 წელს 42,3% და 2004 წელს 31%. 15-დან 24 წლამდე გოგონების 91% წერა-კითხვის მცოდნეა. უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებების სტუდენტებს შორის ქალები 59,5%-ს შეადგენენ. თუმცა, ქალების უმეტესობა, სწავლის დასრულების შემდეგ, არ მუშაობს.
2011 წლამდე ქვეყანა ჰიჯაბის საწინააღმდეგო პოლიტიკას ატარებდა პოლიტიკა, დაწყებული 1981 წლიდან, როდესაც რატიფიცირებული იქნა კანონი No108, რომელიც კრძალავდა ქალებს თავსაბურავის ტარებას საჯარო დაწესებულებებში. 1985 წელს ეს აკრძალვა ყველა საგანმანათლებლო დაწესებულებაზე გავრცელდა. ტუნისის პრეზიდენტმა ჰაბიბ ბურგიბამ ჰიჯაბს "ოდიოზური ნაწნავი" უწოდა. ეს კანონი წინააღმდეგობას შეხვდა ქალთა მხრიდან, რომელთა 98% მუსლიმი იყო. შედეგად, სკოლებში, უნივერსიტეტებსა და სამუშაო ადგილებზე პოლიცია დაინიშნა, რომელიც ქალებს ჰიჯაბის მოხსნამდე არ უშვებდა, თუმცა ქალებს ზოგჯერ მის გაკეთებას ქუჩაში აიძულებდნენ. ტუნისის წიგნის საერთაშორისო ბაზრობის დროს მოხდა ინციდენტი, როდესაც ჩადრში გახვეული ქალები ძალით მიიყვანეს პოლიციის განყოფილებებში, აიძულეს ხელი მოეწერათ, რომ ჰიჯაბს არ გაიკეთებდნენ ხოლო ქალებს, რომლებმაც წინააღმდეგობა გაუწიეს, პოლიცია დაესხა თავს.
2002 წელს ქალმა შვილებთან ერთად მიიღო უცხოელი ქმრის მოქალაქეობის მიღების უფლება. 2009 წლამდე არამუსლიმ ქალებს არ ჰქონდათ უფლება მემკვიდრეობით მიეღოთ მუსლიმი ქმრის ქონება.
2011 წლის რევოლუციის მოვლენების შემდეგ, კანონი გენდერული თანასწორობის შესახებ გაუქმდა, რადგან ხელისუფლებაში ახლა რელიგიური კონსერვატორები დომინირებენ. მათ მნიშვნელოვნად შეზღუდეს ქალთა უფლებები ქვეყანაში და შეზღუდეს ფემინისტების გავლენა. არსებობს შიში, რომ ქვეყანაში შარიათის კანონის დამკვიდრების შემდეგ ქალები დაკარგავენ ხმას და საზოგადოებრივ სფეროში მონაწილეობის შესაძლებლობას.
2021 წლის სექტემბრის ბოლოს პირველი ქალი პრემიერ-მინისტრი არა მხოლოდ ტუნისში, არამედ მთლიანად არაბულ სამყაროში გახდა 63 წლის ნაჯლა ბუდენ რამადანი, რომელსაც ტუნისის პრეზიდენტმა კაის საიდმა ახალი მთავრობის ფორმირება დაავალა.
ალჟირი
მინი|ალჟირელ ქალთა სამოსი მედია კომპანია Thomson Reuters-ის (2013) მონაცემებით, არაბულ ქვეყნებს შორის ალჟირი 22-დან მე-7 ადგილზეა ქალთა უფლებების მხრივ. საერთაშორისო დონეზე გენდერული თანასწორობის თვალსაზრისით 148 ქვეყანას შორის 74-ე ადგილზეა. ქალები შეადგენენ ქვეყნის პარლამენტის 31,6%-ს. ქორწინების მინიმალური ასაკი ქალისთვის 18 წელია, ხოლო მამაკაცისთვის 21 წელი. გაუთხოვარი ქალის ზღვრული ასაკი 29,5 წელია. ქალების 16% დასაქმებულია.
ალჟირი ქალებისთვის საკმაოდ ლიბერალურ ქვეყნად ითვლება და თავად ქალები საკმაოდ ემანსიპირებულები არიან. ამაში მთავარი როლი ითამაშა 1962 წლის დამოუკიდებლობის ომმა, რომელშიც ქალებიც მონაწილეობდნენ. დაახლოებით 11,000 ქალი მონაწილეობდა ომში, თუმცა ეს მაჩვენებლები შეიძლება განზრახ არ იყოს შეფასებული, ქალები ხშირად მსახურობდნენ ჯაშუშად, მედდად და მზარეულებად, ისინი აქტიურ მონაწილეობას იღებდნენ საომარი მოქმედებების განხორციელებაში, ან ზოგჯერ თავადაც მონაწილეობდნენ საომარ მოქმედებებში.
გენდერული თანასწორობა გათვალისწინებულია ქვეყნის კანონებით, ქალებს შეუძლიათ ხმის მიცემა და პოლიტიკურ ცხოვრებაში მონაწილეობა. მარცხნივ|მინი|[[ალჟირი|ალჟირელი ქალები 1880- იან წლებში; ]] ქვეყნის დამოუკიდებლობამდე თითქმის ყველა ქალი იყო წერა-კითხვის უცოდინარი ფრანგული პოლიტიკის შედეგად, რომლის მიხედვითაც მთელ ადგილობრივ მოსახლეობას ჩამოერთვა განათლების მიღების უფლება. 40 წელზე უფროსი ასაკის ქალებში წიგნიერების მაჩვენებელი ქვეყანაში დღემდე დაბალია. თანამედროვე ქალები ბევრად უფრო მაღალი უფლებებით სარგებლობენ, ვიდრე მეზობელ ქვეყნებში. მათ აქვთ უფლება მემკვიდრეობით მიიღონ ქონება, განქორწინდნენ, შეინარჩუნონ შვილების მეურვეობა, მიიღონ განათლება და დასაქმდნენ საზოგადოების მრავალ სექტორში. ქალები შეადგენენ ალჟირელ ადვოკატთა 70%-ს და მოსამართლეთა 60%-ს. ისინი ასევე დომინირებენ მედიცინის, ჯანდაცვისა და მეცნიერების სფეროებში. 2007 წლის მონაცემებით, უნივერსიტეტის სტუდენტების 65% ქალია და მათგან 80% იღებს სამუშაოს. ასევე, ალჟირელი ქალები გახდნენ პირველები არაბულ სამყაროში, რომლებმაც მიიღეს ტაქსისა და ავტობუსის მძღოლად მუშაობის უფლება. ისინი მზარდ როლს ასრულებენ პოლიციასა და უსაფრთხოების სექტორში.
თუმცა, ქვეყანაში რჩება მნიშვნელოვანი პრობლემები ქალთა უფლებების სფეროში. კერძოდ, მხოლოდ 2012 წელს, ქვეყნის ისტორიაში პირველად, სასჯელი ძალაში შევიდა მამაკაცისთვის გამოტანილი სასჯელი სექსუალური შევიწროების გამო. ქორწინებაში გაუპატიურება არ ისჯება ალჟირის კანონმდებლობით. ქალთა უფლებების დარღვევაში ძალიან მნიშვნელოვან როლს თამაშობს მაღალი კორუფცია ქვეყანაში.
მაროკო
მედია კომპანია Thomson Reuters-ის 2013 წლის მონაცემებით, მაროკო 22-დან მე-8 ადგილზეა ქალთა უფლებების მხრივ არაბულ ქვეყნებს შორის.
დამოუკიდებლობამდე ყველა ქალი იყო მიჯაჭვული იყო ოჯახზე ან ჰარამხანაზე. გარეთ გასასვლელად მეურვისგან უნდა მიეღო ნებართვა. გათხოვილ ქალს უფრო მაღალი სტატუსი ჰქონდა და ასაკთან ერთად ეს კიდევ უფრო მაღალი გახდა. ქალების ძირითადი საქმიანობა იყო საოჯახო საქმეები, ქარგვა და სამკაულების შექმნა. ქალებს საშუალება ჰქონდათ სკოლაში ყურანის კითხვის გაკვეთილებს დასწრებოდნენ, ასევე ჩვეულებრივ სტუმრობდნენ ქალთა ჰამამებს—აბანოებს. ჰარამხანების არსებობა თითქმის ნულამდე დავიდა მას შემდეგ რაც მაროკომ 1956 წელს საფრანგეთისგან დამოუკიდებლობა მოიპოვა. ამის შემდეგ ქალებს მიეცათ განათლების მიღების უფლება, გარდა ისლამური სწავლებისა, მეცნიერების სფეროში. 2004 წელს ქალებმა მიიღეს განქორწინების, ბავშვის მეურვეობისა და მემკვიდრეობის უფლება. ქალები პარლამენტის 17%-ს შეადგენენ.
გოგონების 90% 18 წლამდე ქორწინდება. ქვეყნის კანონმდებლობა ითვალისწინებს სასჯელს ქმრისგან გაქცეული ქალისთვის თავშესაფრის მიცემისთვის. 15-დან 49 წლამდე ქალების 66% გაუნათლებელია. 2008 წელს 3 თვეში 17 000 გაუპატიურების შემთხვევა დაფიქსირდა, აქედან 78,8% ქმარმა ჩაიდინა. სქესობრივი კონტაქტის დროს ქალებს შეუძლიათ გამოიყენონ კონტრაცეფცია მხოლოდ ქმრის ნებართვით.
ლიბია
მარცხნივ|მინი|გოგონა ლიბიიდან. 2011 წ. ლიბია, მედია კომპანია Thomson Reuters-ის (2013) მონაცემებით, არაბულ ქვეყნებს შორის 22-დან მე-9 ადგილზეა ქალთა უფლებების მხრივ. ეროვნული გენერალური კონგრესის 200 წარმომადგენლიდან 33 ქალია. ქალების 28% მუშაობს. 2013 წლიდან ქალს დაკარგა უცხოელზე დაქორწინების უფლება. ქალის დაქორწინების მინიმალური ასაკი არის 20 წელი, თუ მან არ მიიღო ნებართვა მამისგან ან მამაკაცი ნათესავისგან. ბევრი ქალი ქმრის მხრიდან ძალადობის მსხვერპლია. გაუპატიურებაში ბრალდებულთა 99%-ს, რომლებსაც სასამართლოში ჩივიან, ლიბიის ოფიციალური პირების მოთხოვნით ბრალდებას უხსნიან.
ისტორიულად, ლიბიელ ქალებს მნიშვნელოვნად შეეზღუდათ უფლებები ტომობრივი და ისლამური კანონებით. მათი როლი შემოიფარგლებოდა საოჯახო მეურნეობითა და ბავშვებზე ზრუნვით და ლიბიის უკანასკნელმა მეფემ, იდრის I-მა, საჯაროდ დაგმო ქალთა განათლება.
სიტუაცია მკვეთრად შეიცვალა 1969 წლის რევოლუციის მოვლენებთან ერთად: ახალმა მთავრობამ გაატარა რეფორმები, რამაც ქალებს მეტი უფლებები მისცა, რადგან დაინტერესებული იყო ქვეყნისთვის საჭირო ახალი სამუშაო ძალის მოზიდვით. ძალაში შევიდა ახალი კანონები, რომლებიც გოგონას 18 წლამდე ქორწინებას უკრძალავს. 1973 წელს ქალმა მიიღო განქორწინების კანონიერი უფლება.
რეფორმებმა გამოიწვია ქალთა ემანსიპაცია, რაც აშკარად აისახა თაობებში: თუ ხანდაზმული ქალები უპირატესობას ანიჭებდნენ მთლიანად დახურულ ჩადრს,  30 წლამდე ქალაქელი ქალებს უფრო ღიად ეცვათ და ეროვნულ სამოსს ამჯობინებდნენ დასავლურ ტანსაცმელს. ქალაქში ჩადრში გახვეული ქალის ნახვა დღევანდელ დღეს ძალზე იშვიათი სანახაობაა. ამის მიუხედავად, ბოლო დრომდე ქალები 80-იანი წლების ბოლომდე არ იყვნენ მაღალ სამთავრობო თანამდებობებზე.
მთავრობის მხარდაჭერის მიუხედავად, ქალებს ძალიან გაუჭირდათ საოფისე სამუშაოს პოვნა კულტურული რწმენის გამო, რომ ქალები და მამაკაცები ერთად არ უნდა მუშაობდნენ. ახალმა მთავრობამ შეიმუშავა კანონები, რომლებიც ხელს უწყობდა ქალების ქორწინებასა და გამრავლებას: კერძოდ, ქალმა მიიღო ფულადი პრემია ყოველ ახალ ბავშვზე და ასევე შეეძლო მისი უფასოდ გაგზავნა საბავშვო ბაღში. 50 წლის ასაკის მიღწევისას ქალს შეეძლო პენსიაზე გასვლა. 2000-იანი წლების დასაწყისის მონაცემებით, ქალებში დასაქმება იყო 20%, ხოლო 2006 წელს — 27%. თუ უმაღლესი განათლების მქონე ადამიანებში 1966 წელს ქალების წილი მხოლოდ 8% იყო, 1996 წლისთვის ის გაიზარდა 43%-მდე.
არაბთა გაერთიანებული საამიროები
მინი|ქალები ბიზნესში - [[არაბთა გაერთიანებული საამიროები]] არაბთა გაერთიანებული საამიროები, მედია კომპანია Thomson Reuters-ის (2013) მონაცემებით, არაბულ ქვეყნებს შორის 22-დან მე-10 ადგილს იკავებს ქალთა უფლებების მხრივ. საერთაშორისო დონეზე გენდერული თანასწორობის მხრივ 148 ქვეყანას შორის 109-ე ადგილზეა. მართალია, ქალებს აქვთ ყველაზე დიდი შესაძლებლობები დასაქმებისა და განათლების საკითხებში, მაგრამ პირადი ცხოვრება და სექსუალური ძალადობა აქტუალურ პრობლემად რჩება.
1960 წლამდე ქალებს არ ჰქონდათ შესაძლებლობა რაიმე გაეკეთებინათ სახლისა და ოჯახის ფარგლებს გარეთ. ვითარება შეიცვალა ქვეყანაში ნავთობის დიდი მარაგების აღმოჩენის შემდეგ. პირველმა პრეზიდენტმა, ზაიდ ბინ სულთან ალ ნაჰიანმა, ქალებს საშუალება მისცა პირველად ემუშავათ და გახსნა დაწყებითი სკოლები გოგონებისთვის. ქალთა უფლებების ხელშეწყობაში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა პრეზიდენტის მეუღლემ, ფატიმამ, რომელიც ხელმძღვანელობდა ქალთა ფედერაციას და დაეხმარა უფრო მეტ ქალს და გოგონას განათლების მიღებას. 1988 წელს ქალები შეადგენდნენ ქვეყნის სამუშაო ძალის 6,2%-ს, რომელთა უმეტესობა მუშაობდა განათლების სისტემასა და ჯანდაცვაში.
1960-იანი წლებიდან, ოჯახებში ქალთა განათლების ხელშეწყობის შედეგად, მხოლოდ 1990 წლიდან 2004 წლამდე გაორმაგდა უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებების კურსდამთავრებულთა რაოდენობა. 2007 წელს ქალთა წიგნიერებამ 90%-ს მიაღწია. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ გოგონების 77% უმაღლეს საგანმანათლებლო დაწესებულებაში შედის და ალ-აინის ეროვნულ უნივერსიტეტის სტუდენტების საერთო რაოდენობის 75%-ს შეადგენს. საშუალო სკოლის კურსდამთავრებულთა 60% პროფესიულ სამუშაოზე მიდის.
ქალები შეადგენენ ხელმძღვანელ თანამდებობებზე მყოფთა 1-2%-ს, ადმინისტრაციულ თანამდებობებზე 20%-ს, ეროვნული სამუშაო ძალის 35%-ს და საყოფაცხოვრებო სექტორში 80%-ს. ქვეყანას ასევე აქვს ქალთა დასაქმების ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი — 59% (მთლიანი მშრომელი მოსახლეობის 14%). აბუ დაბის საფონდო ბირჟაზე ინვესტორთა 43% ქალია, ხოლო ქალაქის საემიროს ბიზნეს ქალთა ასოციაციას ჰყავს 14000 ქალი.
2006 წელს ქალები შეადგენდნენ ფედერალური ეროვნული საბჭოს 22%-ზე მეტს. 2008 წელს მათ უფლება მისცეს გამხდარიყვნენ მოსამართლეები. 2013 წლის მონაცემებით ქვეყანაში 2 მოსამართლე ქალია. ქალებს, არაბული ქვეყნების უმეტესობისგან განსხვავებით, თავისუფლად შეუძლიათ შეუერთდნენ სამთავრობო უწყებებს, მათ შორის პოლიციას ( მართონ პოლიციის მანქანები).
გენდერული თანასწორობის ყველაზე მნიშვნელოვანი მიღწევა არაბთა გაერთიანებულ საამიროებში და რეგიონშიც კი არის ქალების უშუალო ყოფნა შეიარაღებულ ძალებში, რომლებმაც მონაწილეობა მიიღეს ყურის ომში 1991 წელს.
2021 წლის 10 აპრილს არაბეთა გაერთიანებული საამიროების პრემიერ მინისტრმა მოჰამედ ბინ რაშიდ ალ მაქთუმმა გამოაცხადა, რომ ქვეყანა გეგმავს კოსმოსში გაგზავნოს თავისი ორი მოქალაქე, მათ შორის ნურა ალ-მატრუში, რომელიც გახდება პირველი ქალი ასტრონავტი არაბულ სამყაროში. იგი შეირჩა დაახლოებით 2000 კანდიდატიდან; 27 წლის ნურა აპირებს დაასრულოს ეროვნული აერონავტიკისა და კოსმოსური ადმინისტრაციის (NASA) სასწავლო პროგრამა.