cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
უილიამ პატრიკ სტიუარტ-ჰიუსტონი
ნაცისტური გერმანია
1938 წელს ადოლფმა უილიამს ბრიტანეთის მოქალაქეობაზე უარი თქმა სთხოვა და სანაცვლოდ მაღალი რანგის სამუშაოს დაპირდა. ამ ხაფანგში გაბმის შემდეგ უილიამმა გადაწყვიტა ნაცისტური გერმანიიდან გაქცეულიყო. ის კვლავ შეეცადა ადოლფის დაშანტაჟებას და ეუბნებოდა რომ პრესას მისი პაპის (მამის მხრიდან) შესახებ ეტყოდა, რომელიც უილიამის თქმით ებრაელი იყო. ლონდონში დაბრუნების შემდეგ მან გამოაქვეყნა სტატია სახელწოდებით „რატომ მძულს საკუთარი ბიძა“. 1938 წელს უილიამ პატრიკ ჰიტლერი ისევ დაბრუნდა გერმანიაში სავარაუდოდ, როგორც ბრიტანეთის აგენტი. თუმცა 1930-იან წლებში უილიამის როლი გერმანიაში უმნიშვნელო იყო.
1939 წელს ბრიტანელი აგენტის დახმარებით უილიამი გერმანიიდან გაიქცა. მოგვიანებით ის და დედამისი ბრიჯიტი შეერთებულ შტატებში გამომცემელ უილიამ რენდოლფ ჰერსტის მიწვევით ჩავიდნენ. მეორე მსოფლიო ომის გამო ისინი ამერიკაში დარჩნენ, მოგვიანებით კი 1944 წელს ფრანკლინ რუზველტის თხოვნით უილიამი აშშ-ის საზღვაო ფლოტში ჩაეწერა.
ისტორიის თანახმად, როდესაც უილიამი კომისარიატში მივიდა და საკუთარი თავი წარუდგინა და უთხრა რომ ჰიტლერი იყო, ოფიცერმა ღიმილით უპასუხა: „მიხარია თქვენი ნახვა ჰიტლერ, ჩემი სახელია ჰესი“.
მოგვიანებითი ცხოვრება
უილიამ პატრიკ ჰიტლერი 1947 წლამდე საზღვაო ფლოტში ფარმაცევტად მასახურობდა. მეორე მსოფლიო ომის დროს იგი დაიჭრა.
საზღვაო ფლოტიდან წამოსვლის შემდეგ, უილიამმა გვარი სტიუარტ-ჰიუსტონით შეიცვალა, დაქორწინდა და საცხოვრებლად ლონგ-აილენდში გადავიდა, სადაც მას და მის ცოლს ოთხი ვაჟი შეეძინათ.
უილიამი დაქორწინდა ფილეს ჟან-ჟაკზე, რომელიც დაიბადა 1920-იან წლებში გერმანიაში (გარდაიცვალა 2004 წელს). უილიამი და ფილესი 1947 წელს დაქორწინდნენ, ორი წლის შემდეგ კი (1949 წელს) შეეძინათ ვაჟი ალექსანდრე ადოლფი. მათ კიდევ სამი ვაჟი ეყოლათ: ლუისი (დაბ. 1951), ჰოვარდ რონალდი (1957–1989) და ბრაიან უილიამი (დაბ. 1965).
უილიამ პატრიკ „ვილი“ სტიუარტ-ჰიუსტონი გარდაიცვალა 1987 წლის 14 ივლისს ნიუ-იორკში, მისი ნეშტი დაკრძალესი მისი დედის ბრიჯიტ დაულინგის გვერდით, წმ. თეოფილეს სასაფლაოზე ნიუ-იორკში, უილიამის მეუღლე ფილეს ჟან-ჟაკი კი გარდაიცვალა 2004 წლის 2 ნოემბერს. უილიამის შვილი ჰოვარდ რონალდ სტიუარტ-ჰიუსტონი შიდა შემოსავლების კრიმინალის და სისხლის სამართლის საგამოძიებო დეპარტამენტის სპეციალური აგენტი, დაიღუპა ავტოკატასტროფაში 1989 წლის 14 სექტემბერის, მას შვილი არ ჰყოლია. ჰოვარდი დაკრძალულია წმ. თეოფილეს სასაფლაოზე ნიუ-იორკში. უილიამ პატრიკის არც ერთ ვაჟს შვილი არ ჰყოლია, ალექსანდრემ რომელიც სოციალურ მუშაკად მუშაობს განაცხადა, რომ მათ განზრახ გადაწყვიტეს ჰიტლერის მოდგმის დასრულება, როგორც ვარაუდობენ ეს გამიზნული შეთანხმებაა რომელიც დიდი ხანია დაიდო.
მედია
ოჯახის ისტორიები და ბრიჯიტის მემუარები პირველად მაიკლ იუნგერმა ლივერპულის ყოველდღიურ გაზეთში გამოაქვეყნა. იუნგერმა ასევე შეასწორა ბრიჯიტის მემოარება და გამოაქვეყნა სათაური: „ბრიჯიტ ჰიტლერის მემუარები“. მემუარების სრული ვერსია 2011 წელს გამოქვეყნდა სათაურით „ლივერპულის ჰიტლერები“.
2005 წლის ოქტომბერში მოამზადა ერთსაათიანი დოკუმენტური ფილმი „ჰიტლერის ოჯახი“, რომელიც ეხებოდა ადოლფ ჰიტლერთან პარტიკის და მისი ნათესავების ურთიერთობას.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 1987 კატეგორია:ჰიტლერის ოჯახის წევრები
ხეცერა
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 261 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფლები
პეტრე II
პეტრე II (დ. 12 ოქტომბერი, 1715, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 18 იანვარი, 1730, მოსკოვი) — რუსეთის იმპერატორი 1727–1730  წლებში. მეფისწულის ალექსი პეტრეს ძის ვაჟი, პეტრე I-ის შვილიშვილი. ალექსანდრე მენშიკოვის გადასახლების შემდეგ ძველი არისტოკრატიის გავლენით თავი გამოაცხადა პეტრე I-ის გარდაქმნების მოწინააღმდეგედ, მისი გარდაცვალების შემდეგ შეწყდა რომანოვების დინასტიის მამაკაცთა ხაზი.
წინაპრები
პეტრე II-ის წინაპრები
სანგო
სანგო, სამმეფობა — პერიოდი ჩინეთის ისტორიაში (220-265 ან 220-280 წწ.), სახელი ეწოდა იმ სამეფოთა რიცხვის მიხედვით, რომლებიც წარმოიშვნენ ხანის იმპერიის დაცემის (220 წ.) შემდეგ. ამ პერიოდისათვის დამახასიათებელი იყო პოლიტიკური დაქუცმაცებულობა და განუწყვეტელი ბრძოლები სამ სამეფოს – ვეის, უსა და შუს – შორის. შუს სამეფო თავისი არსებობის პირველ ნახევარში წარმატებით ომობდა. შემდგომში იგი შინაბრძოლების შედეგად ძლიერ დასუსტდა და 263 წელს შეუერთდა ვეის სამეფოს. 265 წელს ვეის სამეფოში ძალაუფლება ხელთ იგდო მხედართუფროსმა სიმა იანმა, რომელმაც იმავე წელს დააარსა დასავლეთი ძინის (265-316 წწ.) დინასტია და 280 წელს დაასრულა უს სამეფოს დაპყრობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის ისტორია
ბორის პასტერნაკი
ადრეული ცხოვრება
პასტერნაკი დაიბადა მოსკოვში 1890 წლის 10 თებერვალს(გრიგორიანული კალენდრით) მდიდარ, ასიმილირებულ ებრაულ ოჯახში. ბორის პასტერნაკის მამა, ლეონიდ პასტერნაკი პოსტ-იმპრესიონისტი მხატვარი და ლექტორი იყო, ასწავლიდა მოსკოვის ხატვის, ქანდაკებისა და არქიტექტურის სასწავლებელში, ხოლო დედა - როზა კაუფმანი, საკონცერტო პიანისტი და ოდესელი ინდუსტრიალისტის - ისადორე კაუფმანის ქალიშვილი. პასტერნაკს ჰყავდა უმცროსი ძმა - ალექსი და ორი და - ლიდია და ჟოზეფინა. ოჯახი ამტკიცებდა ნათესაობას XV საუკუნის სეფარდულ ებრაელ ფილოსოფოს, ბიბლიის კომენტატორ და პორტუგალიის ხაზინადარ ისააკ ბენ-იეჰუდა აბრაბანელთან მამის ხაზით. მათ ოჯახში ხშირად იკრიბებოდნენ მწერლები ლევ ტოლსტოი, სკრიაბინი, ვალენტინ სეროვი. ამან პასტერნაკის მომავალ შემოქმედებაზე იქონია გავლენა. პასტერნაკი თავდაპირველად ხატვას სწავლობდა. 1903–1908 წლებში ემზადებოდა კომპოზიტორობისთვის. 1909 წლიდან სწავლობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის ისტორიულ-ფილოლოგიურ ფაკულტეტზე, 1912 წელს ერთი სემესტრის განმავლობაში სწავლობდა გერმანიაში, მარბურგის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტზე. 1913 წელს დაბრუნდა მოსკოვში, სადაც დაამთავრა უნივერსიტეტი.
პოეზია
1913 წელს გამოაქვეყნა პირველი პოეტური კრებული „ტყუპი ღრუბლებში“. 1914 წელს ის გაერთიანდა ფუტურისტულ დაჯგუფებაში „ცენტრიფუგა“. ვლადიმერ მაიაკოვსკისთან შემოქმედებითმა მტერ-მოყვრობამ ერთხანს განსაზღვრა პასტერნაკის პოეტური გეზი. მიხეილ ლერმონტოვისა და თედორე ტიუტჩევის ტრადიციათა მიმდევრობას შემდგომ წლებში დაემატა უღრმესი კავშირი ალექსანდრე პუშკინისა და ალექსანდრე ბლოკის პოეტურ სამყაროსთან, აგრეთვე, რაინერ მარია რილკეს დიდი გავლენა.
პასტერნაკის შემდგომი კრებულები იყო „ბარიერთა ზემოთ“ (1917) და „დაი ჩემი, ცხოვრება“ (1922). ამ უკანასკნელში მან ასახა 1917 წლის ზაფხული, პერიოდი ორ რევოლუციას შორის. თავად მან საკუთარ სტილს ისტორიის ინტიმიზაცია უწოდა. რევოლუციისა და ისტორიის გააზრებას მიუძღვნა პოემები „ამაღლებული დაავადება“ (1923–1928), „ცხრაას ხუთი წელი“ (1925–1926), „სპექტორსკი“ (1925–1931) და „ლეიტენანტი შმიდტი“ (1926–1927).
1917–1918 წლებში პასტერნაკმა დაიწყო მუშაობა რომანზე „სამი სახელი“. მისი დასაწყისი გამოქვეყნდა მოთხრობა „ლუვერსის ბავშვობის“ სახლით, მაგრამ თავად რომანი დაუსრულებელი დარჩა. 1918 წელს გამოაქვეყნა მოთხრობა „უსიყვარულოდ“, სადაც გამოჩნდა რომან „ექიმი ჟოვაგოს“ ზოგიერთი პერსონაჟი. 1930 წელს გამოქვეყნდა მისი ავტობიოგრაფიული მოთხობა „დაცვის სიგელი“. 1931 წელს პასტერნაკმა იმოგზაურა საქართველოში, სადაც დაუახლობდა ცისფერყანწელებს: ტიციან ტაბიძეს, პაოლო იაშვილს, ვალერიან გაფრინდაშვილს, კოლაუ ნადირაძეს, აგრეთვე სიმონ ჩიქოვანსადა გიორგი ლეონიძეს.1933 წელს პასტერნაკი მეორედ ეწვია საქართველოს (ამჯერად სსრკ მწერალთა კავშირის ორგკომიტეტის ბრიგადის შემადგენლობაში) და შეუდგა ქართული პოეზიის თარგმნას. ამ დროიდან 50-იანი წლების მიწურულამდე პასტერნაკმა თარგმნა ვაჟა-ფშაველას „გველის მჭამელი“, ნიკოლოზ ბარათაშვილის პოეზია მთლიანად, აკაკი წერეთლის ლირიკა, ტიციან ტაბიძის, პაოლო იაშვილის, ვალერიან გაფრინდაშვილის, ალექსანდრე აბაშელის, იაკობ გოგებაშვილის, კოლაუ ნადირაძის, გიორგი ლეონიძის, სიმონ ჩიქოვანის, ნიკოლო მიწიშვილის, ირაკლი აბაშიძის ლექსები. საქართველოს მიუძღვნა პასტერნაკმა 2 პოეტური რკალი — „მხატვარი“ და „მგზავრის ჩანახატები“ (1936).
პასტერნაკმა მძიმედ განიცადა პირველ მეუღლესთან, მხატვარ ელენა პასტერნაკთან განშორება. პასტერნაკის მეორე მეუღლე იყო ზინაიდა ნეიგაუზი. მასთან დაახლოებას მიუძღვნა პასტერნაკმა ლექსების კრებული „მეორედ დაბადება“ (1932). ამის შემდეგ პასტერნაკი გააქტიუდა საზოგადოებრივ და ლიტერატურულ ასპარეზზე. 1934 წელს სსრ კავშირის მწერალთა ყრილობაზე აირჩიეს კავშირის გამგეობის წევრად. კარიერულ და შემოქმედებით ზენიტში მყოფი პასტერნაკი ერთი მხრივ ემხრობოდა რევოლუციას და მეორე მხრივ, ჰქონდა შინაგანი პროტესტი არსებული უსამართლობების გამო. მან ჯერ კიდევ 1932–1933 წლებში ურალში სოციალისტურ გარდაქმნათა შესახებ მასალების შესაგროვებლად ჩაულმა დაინახა განსხვავება ბოლშევიკურ პროპაგანდასა და რეალობას შორის. ამიტომ ის თანდათან ჩამოცილდა ორიგინალურ შემოქმედებას და 1936 წლიდან მთლიანად თარგმნას მიჰყო ხელი და რუსულად თარგმნა უილიამ შექსპირის ტრაგედიები.
დიდი სამამულო ომის დროს პასტერნაკმა განაახლა ლექსების წერა. კრებულში „ადრიან მატარებლებზე“ (1941) კვლავ იჩინა თავი პოეტის პატრიოტულმა და დემოკრატიულმა სულისკვეთებამ, რომელიც გამძაფრდა კრებულში „მიწიერი სივრცე“ (1945).
ექიმი ჟივაგო
„ექიმი ჟივაგო“ საბჭოთა კავშირში მხოლოდ 1988 წელს გამოქვეყნდა. 1989 წელს კი სტოკჰოლმში პასტერნაკის კუთვნილი ნობელის პრემია გადასცეს მის ვაჟს, ევგენის.
მურმან შერვაშიძე
მურმან შერვაშიძე (დ. 1 ოქტომბერი, 1954, სოფელი ურეხი, ხელვაჩაურის რაიონი) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი.
ბორის პასტერნაკი
სქოლიო
კატეგორია:რუსი პოეტები კატეგორია:რუსი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1890 კატეგორია:გარდაცვლილი 1960 კატეგორია:ბორის პასტერნაკი კატეგორია:რუსი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საბჭოთა ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ებრაელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:მოსკოველი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის რუსი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის მთარგმნელები კატეგორია:ქრისტიანი პოეტები კატეგორია:ებრაელი პოეტები კატეგორია:ებრაელი მწერლები კატეგორია:რუსი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:რუსი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:რუსი მთარგმნელები კატეგორია:რუსი ებრაელები კატეგორია:საბჭოთა დისიდენტები კატეგორია:XX საუკუნის რუსი პოეტები კატეგორია:საბჭოთა რომანისტები კატეგორია:საბჭოთა მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:მოდერნისტი მწერლები კატეგორია:რუსი დრამატურგები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
მურმან შერვაშიძე
1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „საქართველოს აღორძინება“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:ქართველი პედიატრები კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები მურმან
კუნტუგუშევო
კუნტუგუშევო (Көнтүгеш; Кунтугушево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 247 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 82 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (92%).
სქოლიო
კატეგორია:ბალტაჩევოს რაიონის სოფლები
აიდა თაღიზადე
აიდა თაღიზადე (Aida Zeynal qızı Tağızadə; 5 თებერვალი, 1934, შუშა, ყარაბაღი, აზერბაიჯანი)  — აზერბაიჯანელი მუსიკათმცოდნე, აზერბაიჯანის დამსახურებული არტისტი, ხელოვნებათმცოდნეობის კანდიდატი, პროფესორი.
ბიოგრაფია
აიდა თაღიზადე დაიბადა 1934 წლის 5 თებერვალს ქალაქ შუშაში. ის ინტელექტუალურ ოჯახში დაიბადა და ძალიან კარგი განათლება მიიღო, მოგვიანებით კი ხელოვნებათმცოდნეობის მეცნიერებათა კანდიდატის, პროფესორისა და დამსახურებული მხატვრის დონემდე ავიდა. მამამისი ზეინალ თაღიზადე ენათმეცნიერი და ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი იყო, დედამისმა საიალი ჰაჯიევამ პედაგოგიური და სამედიცინო ინსტიტუტები დაამთავრა. თაღიზადეს ხელოვნების ყველა სახეობის სიყვარულს საფუძველი მის ოჯახში ჩაეყარა. თუმცა პროფესიად მუსიკათმცოდნეობა აირჩია.
ასაფ ზეინალის მუსიკალური კოლეჯის დამთავრების შემდეგ ჯერ უზეირ ჰაჯიბეკოვის სახელობის კონსერვატორიაში სწავლობდა ფორტეპიანოს შესრულებას, ხოლო ორი წლის შემდეგ, უპირატესობა მუსიკისმცოდნეობას მიანიჭა, რაზეც სწავლა განაგრძო და წარმატებით დაასრულა.
აიდა თაღიზადე 1958 წლიდან მუშაობს ბაქოს მუსიკალურ აკადემიაში. ის ასევე წიგნებს წერს. ცნობილ კომპოზიტორ ჯოვდატ ჰაჯიევისადმი მიძღვნილ მონოგრაფიაში („სინათლე“, 1979 წ.) ავტორი იკვლევს კომპოზიტორის უნიკალურ სტილს აზერბაიჯანული სიმფონიური მუსიკის ზოგადი განვითარების ფონზე. მისი შემდეგი წიგნი, რომელიც 1985 წელს გამოსცა გამომცემლობა „იაზიჩიმ“ კომპოზიტორ სოლტან ჰაჯიბეკოვის შემოქმედებას მიეძღვნა.
თაღიზადე არის 100-მდე სტატიის ავტორი, რომელიც გამოქვეყნებულია სხვადასხვა გაზეთებსა და ჟურნალებში. სტატიების ძირითადი თემები მიძღვნილია უზეირ ჰაჯიბეილის, ყარა ყარაევის, ფიქრეთ ამიროვის, არიფ მალიკოვისა და სხვებისადმი. ამ სტატიებში განხილულია დიდი ხელოვანების შემოქმედება, მხატვრული სტილის თავისებურებები, ახალი ნამუშევრების ანალიზი. აიდა თაღიზადემ, რომელიც ყურადღებას აქცევს და აფასებს პროფესიონალური შესრულების ხელოვნებას, თავის ნაწერებში შეიტანა ისეთი მხატვრების შემოქმედებითი პორტრეტები, როგორებიც არიან მუსლიმ მაგომაევი, სარვარ განიევი, ელმირა საფაროვა, ფარიდა გულიევა, აიდა აბდულაევა.
მუსიკათმცოდნე იყო სტატიების კრებულის „მე-20 საუკუნის აზერბაიჯანული მუსიკის“ შემდგენელი და სამეცნიერო რედაქტორი. კრებულის პირველ ტომში, რომელიც გამოქვეყნდა 1994 წელს, იქნა შესწავლილი ეროვნული მუსიკალური კულტურის ისტორიული ეტაპები მხატვრულ ესთეტიკურ გეგმაში, სადაც აზერბაიჯანელი კომპოზიტორების სტილისტურ პრობლემებს მიეცა ანალიტიკური ახსნა.
1996-2007 წლებში აიდა თაღიზადე აგრძელებდა მოღვაწეობას თურქეთში, ანკარაში, ბილქენთის უნივერსიტეტში. ამ წლებში მან არ გაწყვიტა კავშირი აზერბაიჯანთან და მის მუსიკალურ ცხოვრებასთან და მოამზადა სტატიების კრებულის II ტომი „მეოცე საუკუნის აზერბაიჯანული მუსიკა“. უზეირ ჰაჯიბეკოვის 110 წლისთავისადმი მიძღვნილი წიგნი კი 1997 წელს გამოიცა.
აიდა თაღიზადეს ორი შვილი - ვაჟი ფუად ალიევი და ქალიშვილი ნიგარ ალიევა, სამი შვილიშვილი და ერთი შვილთაშვილი ჰყავს.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალები კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული 5 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1934
სანქტ-ფაიტ-ან-დერ-გლანი
სანქტ-ფაიტ-ან-დერ-გლანი (Sankt Veit an der Glan) — ქალაქი ავსტრიაში, კარინტიის ფედერალურ მხარეში, თავისივე სახელწოდების რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი.
სანქტ-ფაიტ-ან-დერ-გლანი მთავარი წერტილია მდინარე გლანზე.
ქალაქი წერილობით წყაროებში პირველად 1131 წელს იხსენიება. აქ მდებარეობდა წმინდა ვიტის ეკლესია. ქალაქის ჰოლი 1468 წლით თარიღდება, ჰერცოგის სასახლე კი XV-XVI საუკუნეებით.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ქალაქები
Pseudophoxinus atropatenus
Pseudophoxinus atropatenus — თევზის სახეობა, რომელიც პირველად 1937 წელს გავრილა დერჟავინმა აღწერა. Pseudophoxinus atropatenus Pseudophoxinus გვარში და კობრისებრთა ოჯახში შედის.
სქოლიო
კატეგორია:თევზები
პილტსამაის მუნიციპალიტეტი
პილტსამაის მუნიციპალიტეტი (Põltsamaa vald) — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, იიგევამაას მაზრაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იიგევამაას მუნიციპალიტეტები
შომახეთი
შომახეთი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, იმერეთის მხარის საჩხერის მუნიციპალიტეტში, კორბოულის თემში. მდებარეობს იმერეთის მაღლობზე. ზღვის დონიდან 810 მეტრზე. საჩხერიდან დაშორებულია 24 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 771 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ერაყის ეროვნული მუზეუმი (ბაღდადი)
ერაყის ეროვნული მუზეუმი მდებარეობს ერაყის დედაქალაქ ბაღდადში. დაფუძნდა ბრიტანელი მოგზაურისა და მკვლევარის გერტრუდ ბელის მიერ და გაიხსნა მისი გარდაცვალების შემდეგ 1926 წელს. თავდაპირველად ეწოდებოდა ბაღდადის არქეოლოგიური მუზეუმი. შუამდინარეთის არქეოლოგიური სიმდიდრის წყალობით მუზეუმი ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესია მსოფლიოში. ბრიტანეთის მკვლევარებთან ასოციაციის გამო მუზეუმის გამოფენები ორენოვანია (არაბული და ინგლისური). მუზეუმი მოიცავს 28 გალერეასა და საცავს.
სპარსეთის ყურის ომის დროს, 1991 წელს მუზეუმი დაიხურა აშშ-ის საჰაერო დაბომბვის შიშით. მუზეუმი ხელახლა გაიხსნა 2000 წლის 28 აპრილს ყოფილი პრეზიდენტი სადამ ჰუსეინის დაბადების დღეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაღდადი კატეგორია:ერაყის მუზეუმები
აკანთო
აკანთო (Acanthus) — მცენარეების გვარი აკანთოსებრთა ოჯახისა. უმეტესად ბალახია, იშვიათად - ბუჩქი.
აერთიანებს 40-მდე სახეობას. გავრცელებულია აზიის, აფრიკისა და ევროპის თბილ სარტყელში. აკანთოს ფოთლის სტილიზებული გამოსახულება საფუძვლად უდევს კორინთული და კომპოზიტური ორდერების, სვეტისთავების, აგრეთვე კარნიზების, ფრიზების და სხვა არქიტექტურული ელემენტების ორნამენტულ მორთულობას.
ლიტერატურა
კატეგორია:აკანთოსებრნი
ბაგრატ I ერისთავი
ბაგრატ I ერისთავი (გ. 1372) — იმერეთის ტახტის პრეტენდენტი, დავით VI ნარინის შვილიშვილი. მამის, მიქელ დავითის ძის, გარდაცვალებისას მცირეწლოვანი იყო და ფაქტობრივად მხოლოდ სამეფო დომენს ფლობდა. 1330 წელს გიორგი V ბრწყინვალე იმერელ ფეოდალთა ნაწილთან შეთანხმებით დასავლეთ საქართველოში გადავიდა და ქუთაისის ციხეში თავისი მომხრეებით გამაგრებულ ბაგრატ I-ს ალყა შემოარტყა. ბაგრატ I იძულებული გახდა მეფეს მორიგებოდა და იმერეთი დაეთმო. სამაგიეროდ გიორგი V-მ მას შორაპნის საერისთავო უბოძა. 1358 წელს ბაგრატ I-მა საქართველოს მეფის დავით IX-ის ნებართვით ცოლად შეირთო ყვარყვარე I ათაბაგის ასული, რომელთანაც სამი ვაჟი: ალექსანდრე, გიორგი და კონსტანტინე შეეძინა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გარდაცვლილი 1372 კატეგორია:იმერეთის სამეფოს ბაგრატიონები კატეგორია:იმერეთის ერისთავები
ლინდონ ჯონსონი
ლინდონ ბეინს ჯონსონი (Lyndon Baines Johnson; დ. 27 აგვისტო, 1908 — გ. 22 იანვარი, 1973) — აშშ-ის 36-ე პრეზიდენტი (1963–1969) დემოკრატიული პარტიიდან. ჯონ კენედის პრეზიდენტობის დროს 1961-1963 წლებში აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტი იყო.
ბიოგრაფია
1963 წელს პრეზიდენტი კენედი მოკლეს. კონსტიტუციის მიხედვით პრეზიდენტის თანამდებობა ჯონსონმა დაიკავა. კენედის ვადის დასრულების შემდეგ მან 1964 წლის არჩევნებში დიდი უპირატესობით გაიმარჯვა. ჯონსონის ინიციატივით შეიქმნა პროგრამა „დიდი საზოგადოება“, რისი მიხედვითაც სიღარიბე და რასობრივი უსამართლობა უნდა დაძლეულიყო. მისი პრეზიდენტობისას სამოქალაქო უფლებების აქტით აიკრძალა რასობრივი სეგრეგაცია, დამტკიცდა სახელმწიფო დაზღვევის (Medicare) და გაჭირვებულ ოჯახთა ჯანმრთელობის დაცვის (Medicaid) პროგრამები, გატარდა განათლების რეფორმა და მიღებულ იქნა ზომები გარემოს დაბინძურებისგან დასაცავად. ჯონსონის პრეზიდენტობის მთავარი საგარეო პოლიტიკური მოვლენა ვიეტნამის ომი იყო. მისმა პოლიტიკამ ომის ესკალაცია მოახდინა, რამაც მისი როგორც პრეზიდენტის რეპუტაცია ძალიან დააზარალა. ჯონსონმა ჩრდილოეთ ვიეტნამის დაბომბვა 1965 წელს დაიწყო, რაც შემდეგი 7 წელი, ნიქსონის პრეზიდენტობის პირველი წლების ჩათვლით, გრძელდებოდა. დროთა განმავლობაში აშშ-ის ჯარის რიცხოვნობა ვიეტნამში 20 ათასიდან 550 ათასამდე გაზარდა, რასაც გარდაცვლილი ამერიკელი ჯარისკაცების რიცხვის მნიშვნელოვნად გაზრდა მოყვა. დაბალი რეიტინგის გამო მან 1968 წლის არჩევნებში მონაწილეობაზე უარი თქვა. ჯონსონი 1973 წელს, 64 წლის ასაკში, გულის შეტევით გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:აშშ-ის პრეზიდენტები კატეგორია:აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტები კატეგორია:აშშ-ის სენატორები კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 1973 კატეგორია:ცივი ომის ლიდერები კატეგორია:დაბადებული 27 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 22 იანვარი
სვიფი (ცხუმარის თემი)
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ფედერიკო-რომანის პროვინცია
ფედერიკო-რომანი — პროვინცია ბოლივიაში, პანდოს დეპარტამენტის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა გენერალ ფედერიკო რომანის პატივსაცემად. პროვინცია ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ გადაჭიმულია 150  კმ-ზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთით ასევე 200 კმ-ზე, ხოლო მთლიანი ფართობი 13 200 კმ²-ია.
მდებარეობს ბოლივიის ამაზონის დაბლობზე. ესაზღვრება ბენის დეპარტამენტსა და ბრაზილიას. პროვინციის ტერიტორიაზე გაედინება მდინარეები — ბენი, მადეირა, რიო-აბუნა.
მოსახლეობა
ბოლო ოცი წლის განმავლობაში, პროვინციის მოსახლეობა 100%-ზე მეტით გაიზარდა. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 242 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო 2010 წლისთვის, სავარაუდოდ 3 600 უნდა გამხდარიყო.
მინი|250პქ|მარცხნივ|[[რიო-აბუნა|მდინარე აბუნა]]
დაყოფა
პროვინცია შედგება სამი მუნიციპალიტეტისაგან, რომლებიც თავის მხრივ კანტონებად იყოფიან. დედაქალაქია ნუევა-ესპერანსა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანდოს დეპარტამენტის პროვინციები
დიგერები
დიგერები — XVII საუკუნეში ინგლისის რევოლუციის დროს უკიდურესი მემარცენე მიმართულების წარმომადგენლები. გამოხატავდნენ სოფლისა და ქალაქის უკიდურესად ღარიბი ფნის, განსაკუთრებით კი უმიწო და მცირემიწიანი გლეხების ინტერესებს. დიგერობა, როგორც იდეოლოგია ჩამოყალიბდა 1647-1649 წლებში. დიგერები გამოეყვნენ ლეველერებს და მათგან განსხვავებით თავიანთ თავს „ჭეშმარიტი ლეველერები“ უწოდეს. დიგერების იდეოლოგი ჯ. უინსტენლი მოითხოვდა „ჭეშმარიტ“ ანუ სოციალურ თანასწორობას, „თავისუფალი რესპუბლიკის“ შექმნას, სადაც არ იარსებებდა ექსპლუატაცია, მიწაზე იარსებებდა კოლექტიური საკუთრება და შრომა. მათი პროგრამა ითვალისწინებდა კოპიჰოლდის გაუქმებას, გლეხობისთვის წართმეული მიწების დაბრუნებას. ამ პროგრამის განხორციელება მეურნეობის ფეოდალური სისტემის სრულ გაუქმებას ნიშნავდა. ინგლისის გლეხობის დიფერენციაციის პირობებში დიგერების მოთხოვნები ვერ გახდა სოფლად მასობრივი მოძრაობის საფუძველი. 1649 წელს დიგერთა ერთმა ჯგუფმა სცადა კოლექტიურად დაემუშავებინა გავერანებული სათემო მიწა კობემის მახლობლად, სურეის საგრაფოში, მაგრამ ხელისუფლებამ მათ ხელი შეუშალა. 1650 წელს დიგერების მოძრაობას ბოლო მოეღო.
ლიტერატურა
კატეგორია:ინგლისის ისტორია კატეგორია:ქრისტიანული რადიკალიზმი
კურული
კურული — კუროსთან, ხართან ჭიდაობა, თამაშად ქცეული რიტუალი, რომელიც დიდი ღმერთის სახელობაზე იმართებოდა. ძირითადად დამოწმებული დასავლეთ საქართველოს მთისა და ბარის მოსახლეობაში, სამეგრელოში იმართებოდა კვირა დღეს, სოფლის ახლოს მოედანზე. გამოჰყავდათ საგანგებოდ გაწვრთნილი ხარი, მიაბამდნენ მოედნის ცენტრში ჩასობილ პალოზე და 2 კაცი, გარკვეული წესების დაცვით აღიზიანებდა. შემდგომ გახელებულ ხარს აუშვებდნენ და ერთ-ერთი იწყებდა მასთან ბრძოლას. კურულის მიზეზი იყო ხარის და დაძლევა, შეკვრა და წაქცევა. საღამოს იმავე ადგილას იმართებოდა ფალავანთა ჭიდაობა. სვანეთში ასეთი ხარების ჭიდაობით იწყებოდა დიდი ღმერთის სახელობის დღესასწაულთა ციკლი „უფლიშიერი“, რომელიც თომას კვირას (აღდგომის მომდევნო კვირა, კვირაცხოველობა) დგებოდა და 5-6 კვირა გრძელდებოდა. ამ დღეს „ლასკარებს“ (სამეზობლოებს) ან ცალკეულ თემებს გამოჰყავდათ დიდი ღმერთის სახელზე შეწირული კუროები ან რჩეული ხარები, არაყს დაალევინებდნენ, გაახელებდნენ და რიგ-რიგობით მიუშვებდნენ ერთმანეთზე. ხარების ჭიდაობა გურიასა და რაჭაშიც სცოდნიათ, მაგრამ რელიგიურ-საკულტო მნიშვნელობით მხოლოდ სვანეთში იყო შემორჩენილი.
ამ თამაშობებში არეკლილია ხართან დაკავშირებული უძველესი რწმენა-წარმოდგენები, რომლებიც გავრცელებული ყოფილა აღმოსავლეთში, კავკასიაში, ეგეოსისა და ხმელთაშუა ზღვის აუზებში. ყურადღებას იქცევს ძველი კრეტის მხატვრობა, სადაც გამოსახულია ხართან ბრძოლა, რაც მეტად პოპულარული ყოფილა და რელიგიურ-საკულტო ცერემონიალში ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს რიტუალად შედიოდა. მომდევნო ხანებში ხართან ბრძოლამ თანდათან დაკარგა პირვანდელი შინარსი და შუა საუკუნეებში ფეოდალთა საყვარელ გასართობად იქცა. მისი თანამედროვე ფორმებია სამხრეთ ევროპისა და ლათინური ამერიკის ქვეყნებში გავრცელებული კორიდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ხალხური თამაშები
კურაჩევო
კურაჩევო (Ҡурас; Курачево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 226 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 33 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 98 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (97%).
პაოლო მალდინი
სანაკრებო დონეზე, ევროპისა და მსოფლიო ჩემპიონატებში მოგებული აქვს ვერცხლისა და ბრინჯაოს მედლები. ითვლება თავისი დროის მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო ფეხბურთელად და ერთ-ერთ უდიდეს იტალიელ მცველად. 1999 წელს Placar-ის ვერსიით XX საუკუნის 100 საუკეთესო ფეხბურთელს შორის 54-ე ადგილზე დასახელდა.
საკლუბო კარიერა
პაოლო მალდინის 25 წლიანი საკლუბო კარიერა 1985 წლის 20 იანვარს იწყება. მილანი უდინეზეს ხვდებოდა. სერჟიო ბატისტინი დაშავდა და მის ნაცვლად მოედანზე 16 წლის მალდინი შევიდა. ის თამაში ფრედ 1:1 დამთავრდა, პაოლო კი მილანელად მოინათლა.
იმ წელს მას მეტჯერ აღარ უთამაშია, მომდევნო სეზონში კი პაოლო კლუბის ძირითადი შემადგენლობის ფეხბურთელი გახდა - პარმადან მილანში გადასულმა არიგო საკიმ ახალგაზრდა მცველს მარცხენა ფლანგი ანდო.
საკის მილანი
იმ წლებში "მილანი" დიდი ძალა არ იყო, თუმცა, 1986 წელს ტელემაგნატი სილვიო ბერლუსკონი კლუბის პრეზიდენტი გახდა, გუნდში დიდი ფული ჩადო, ცნობილი ფეხბურთელებიც მოიწვია და უძლიერესი გუნდი შექმნა. მილანმა მოგებების სერია დაიწყო. იტალიის ჩემპიონატში ზედიზედ ამარცხებდა "ინტერს", "იუვენტუსს", "ვერონას". იმ დროისთვის სერია ა-ს მარადონას "ნაპოლი" ლიდერობდა. ჩემპიონობისთვის მათავრი ბრძოლა სწორედ ამ ორ გუნდს შორის მიდიოდა. ბევრისთვის მოულოდნელად მილანმა 4:1 მოუგო ქვეყნის საუკეთესო გუნდს, პაოლო მალდინიმ კი შესანიშნავად ითამაშა და მარადონას ბურთიც არ მიაღებინა.
მომდევნო მატჩებიც "მილანმა" იმარჯვა და სკუდეტოს დაეუფლა. პაოლომ პირველი ტიტული მიიღო.
1988-1989 წლების სეზონში მილანი უძლეველ გუნდად უკვე ჩამოყალიბებული იყო. შეტევის ხაზში ჰოლანდიელები ბრწყინავდნენ რუდ გულიტი, ფრანკ რეიკარდი, მარკო ვან ბასტენი.
ჩემპიონთა ლიგაზე "მილანი" ნახევარფინალში "მადრიდის რეალს" დაუპირისპირდა. იმ დროისთვის სამეფო კლუბი ფავორიტად ითვლებოდა. პირველი თამაში სანტიაგო ბერნაბეუზე შედგა და ფრედ 1:1 დასრულდა, თუმცა როგორც რეალის ფეხბურთელბი აღნიშნავდნენ, ეს თამაში კოშმარად დაამახსოვრდათ, პაოლო მალდინიმ წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა როგორც გულშემატკივარზე, ისე მოწინააღმდეგე გუნდის ფეხბურთელებზე. განმეორებითი მატჩი კი სან-სიროზე ნამდვილი ტრიუმფი იყო მილანისთვის, რომელმაც ხუთი უპასუხო გოლი გაუტანა მეტოქეს.
რეალის მაშინდელი ფორვარდი ემილიო ბუტრაგენიო ამბობს, რომ ეს ყველაზე საშინელი თამაში იყო მის კარიერაში. მან ვერაფერი მოუხერხა პაოლო მალდინის, რომელიც წინ და უკან მუდმივად მოძრაობდა და შეტევის დასრულების საშუალებას არ აძლევდა მოწინააღმდეგეს .”.
იმ წელს ფინალი ბარსელონაში შედგა. ერთმანეთის პირისპირ "მილანი" და "სტიაუა" წარდგნენ. ბარსელონაში როსონერის უამრავი გულშემატკივარი გაჰყვა და მთელი ქუჩები შავ-წითელ ფერებში აჭრელდა, რამაც დამატებითი სტიმული მისცა ფეხბურთელებს. სტადიონზეც მხოლოდ ეს ფერები დომინირებდა.
ფინალი ისეთივე გამანადგურებელი ანგარიშით დასრულდა, როგორც ნახევარფინალი. მილანმა სტიაუა 4:0 დაამარცხა და 24 წლის შემდეგ ჩემპიონთა თასს დაეუფლა. პაოლო მალდინის კარიერაში ეს პირველი ევროპული თასი იყო. 21 წლის მალდინი უკვე ვეტერანივით თამაშობდა, ყველას ხიბლავდა მისი თავგანწირული სუფთა ვარდნები, საოცარი სისწრაფე, შესანიშნავი ტექნიკა, პოზიციის სწორი შერჩევა და ელეგანტურობა, რომელიც ყველასგან გამოარჩევდა. არასდროს უხეშობდა მეტოქის წინააღმდეგ და ყოველთვის პატივს სცემდა მათ.
1989 წელს მილანი საკონტინენტთაშორისო თასისთვის საბრძოლველად ტოკიოში გაემგზავრა და ევროპული ფეხბურთის ღირსების დაცვა მოახერხა. მალდინის რეგალიებს კი კლუბებს შორის მსოფლიო ჩემპიონის ტიტულიც შეემატა.
მომდევნო წელს პაოლოს შანსი მიეცა ევროპის ჩემპიონის ტიტული კიდევ ერთხელ დაეცვა. ჩემპიონთა თასის ფინალში მილანი ბენფიკას შეხვდა და მინიმალური ანგარიშით 1:0 მოიგო. იმ შეხვედრაშიც პაოლომ 90 წუთი ითამაშა და საკმაოდ დიდი შრომაც გასწია. 90 წელს საკონტინენტთაშორისო თასისთვის „მილანი" ტოკიოში კიდევ ერთხელ ჩავიდა. მალდინის კი ამომავალ ქვეყანაში სტუმრობა ძვირად დაუჯდა. „ოლიმპია ასუნსიონის" წინააღმდეგ მატჩში პირველივე ტაიმში დაშავდა - ლავიწის ძვალი გაიტეხა და თამაშის გაგრძელება ვერ შეძლო. მატჩის დამთავრების შემდეგ გასახდელში მარკო ვან ბასტენი რამდენიმე თანაგუნდელთან ერთად შევიდა და პაოლო ხელში აყვანილი გამოიყვანა, იმისათვის რომ საკონტინენტთაშორისო თასი ერთად აეწიათ და გუნდის ზეიმს არ გამოკლებოდა. ”
კაპელოს „მილანი"
thumb|250px|left|პაოლო მალდინი 1991 წელს როცა ცნობილი გახდა, რომ აძელიო ვიჩინის გაწვრთნილი იტალიის ნაკრები ევროპის 1992 წლის ჩემპიონატზე ვერ მოხვდებოდა, ქვეყნის პირველ გუნდში საკის უხმეს. მილანში კი არიგოს ნაცვლად ფაბიო კაპელო მოვიდა, რომელმაც საკის "მფრინავი" მილანი მომაკვდინებელ ძალად აქცია - კლუბიც ზედიზედ სამი სეზონი ბატონობდა იტალიურ ფეხბურთში. იმ „მილანს" ფრანკო ბარეზი კაპიტნობდა, პაოლო მალდინი კი ალესანდრო კოსტაკურტათან და მაურო ტასოტისთან ერთად, კაპიტნის მხრდამხარ გაუვალ გაცვას ქმნიდა.
სწორედ დაცვის ჩინებული თამაშის წყალობით დაამყარა სებასტიანო როსიმ სერია ა-ს რეკორდი. მცველების კარგმა თამაშმა დიდად განაპირობა ის, რომ 1991-1992 წლების სეზონში მილანმა "პერუჯას" რეკორდი გაიმეორა და სერია ა, 58 მატჩი წაუგებლად დაასრულა და სკუდეტოს კიდევ ერთხელ დაეუფლა. მილანელებმა ტიტული მომდევნო წელსაც დაიცვეს.
1991-94 წლები საუკეთესო იყო მილანის ისტორიაში. გუნდმა ყველა ტურნირის მოგება შეძლო. პაოლოს რეგალიებსაც ზედიზედ ემატებოდა იტალიის ჩემპიონის თუ ჩემპიონთა თასის მფლობელის ტიტულები. გუნდში ახალი ფეხბურთელები მოვიდნენ - მარსელ დესაი, სავიჩევიჩი, პაპინი, ბობანი, ჟორჟ ვეა.
1994 წლის გაზაფხულზე პაოლო მალდინიმ მესამედ მოიგო ჩემპიონთა თასი. იმ სეზონში "მილანმა" ბრწყინვალედ ჩაატარა ჩემპიონთა ლიგის ჯგუფური ეტაპი, ფინალში კი კრუიფის "ბარსელონას" დაუპირისპირდა. მაშინ კატალონიურ კლუბს ”ოცნების გუნდსაც” უწოდნებდნენ. იტალიელებს დაცვაში დიდი დანაკლისი ჰქონდათ. დისკვალიფიკაციის გამო ფინალი კაპიტანმა ბარეზიმ და კოსტაკურტამ გამოტოვეს. სწორედ ამიტომ ბოლო წლების განმავლობაში პირველად "მილანი" ფავორიტად არ ითვლებოდა. თუმცა უკვე პირველი ტაიმის შემდეგ როსონერი მასაროს დუბლის წყალობით 2:0 იგებდა. მეორე ნახევარში სავიჩევიჩმა ულამაზესი გოლით ანგარიში სამამდე გაზარდა. მატჩს საბოლოო წერტილი კი მარსელ დესაიმ 58-ე წუთზე დასვა. მთელმა გუნდმა უმაღლეს დონეზე ითამაშა და ზღაპრული მატჩი აჩუქა გულშემატკივარს პაოლო მალდინიმ კი დისკვალიფიცირებული ფრანკო ბარეზის არყოფნა სულაც არ დაატყო დაცვას. .
ამ გამარჯვებას მალდინი კარიერაში საუკეთესო შეხვედრად მიიჩნევს.
"სიტყვებით ვერ გადმოგცემთ, რამდენად ბედნიერი ვიყავი მატჩის შემდეგ. ეს იყო გრძნობა, რომლის მსგავსი მანამდე არასდროს განმეცადა! სასტიკი წინააღმდეგი ვარ ყოველგვარი ძალადობისა, მაგრამ ბარსელონას განადგურებამ, სწორედ რომ განადგურებამ, საოცარი სიამოვნება მომანიჭა! ის უდავოდ საუკეთესო შეხვედრა იყო ჩემს კარიერაში თუნდაც იმიტომ, რომ საუკეთესო ფორმაში მყოფ რომარიოს ბურთი ერთხელაც არ მივაღებინე!"_ წერდა შემდეგ მალდინი.
ფეხბურთის ისტორიაში პირველად 1994 წელს "უორლდ სოკერმა" მცველი მალდინი საუკეთესო ფეხბურთელად დაასახელა.
კრიზისის შემდეგ
thumb|300px|right|პაოლო მალდინიმ 2003 წელს როგორც კაპიტანმა პირველად ასწია [[ჩემპიონთა ლიგა|ლიგის თასი]]
მორიგ ტიტულამდე პაოლოს რამდენიმე წელს მოცდა მოუწია. 2003 წელს მილანის და, შესაბამისად, პაოლოს ცხოვრებაში ახალი ერა დაიწყო. ანჩელოტის გაწვრთნილმა მილანმა ჩემპიონთა ლიგის ფინალში გასვლა მოახერხა, სადაც იუვენტუსს დაუპირისპირდა. მანჩესტერში გამართულ შეხვადრაში ძირითადი დრო 0:0 დასრულდა, პენალტების სერიაში კი მილანმა იმარჯვა. პაოლო მალდინიმ კი, როგორც კაპიტანმა, პირველად აღმართა ჩემპიონთა ლიგის თასი.
მოდევნო წელს უკვე მეექვსედ იგებს სკუდეტოს, 2005 წელს კი სტამბოლში ჩემპიონთა ლიგის ისტორიაში საუკეთესო ფინალი შედგება მილანისა და ლივერპულის მონაწილეობით. ის თამაში მილანის კაპიტნის გოლით დაიწყო და რაც არ უნდა პარადოქსული იყოს, ლიგის ფინალების ისტორიაში ყველაზე სწრაფი გოლის ავტორი სწორედ პაოლოა. ინგლისელების წინააღმდეგ მან 58-ე წამზე გაიტანა. . როსონერიმ პირველივე ტაიმში კიდევ ორი გოლი გაიტანა, თუმცა, ეს არ აღმოჩნდა საკმარისი. ლივერპულმა მეორე ნახევარში ანგარიშის გათანაბრება შეძლო, პენალტების სერიაშიც მერსისაიდელებმა იმარჯვეს.
ორი წლის შემდეგ პაოლოს რევანშის აღების შესაძლებლობა მიეცა. 2007 წელს ლიგის ფინალში კვლავ მილანი) და ლივერპული დაუპირისპირდნენ ერთმანეთს. აქ კი მილანელებმა ჩემპიონის ტიტული აღარ დათმეს და კაპიტანმა მალდინიმ კიდევ ერთი თასი აწია. რამდენიმე თვის შემდეგ 39 წლის პაოლომ ევროპის სუპერთასი და საკლუბო ჩემპიონატიც მოიგო.
კარიერის დასასრული
საკლუბო კარიერა 2009 წელს დაასრულა. 15 თებერვალს პაოლო მალდინიმ უკანასკნელი დერბი ითამაშა. მილანმა ინტერთან 1:2 წააგო, სან სიროზე შეკრებილმა პუბლიკამ კი შავ-წითელთა კაპიტანი ოვაციებით გააცილა. თამაშის დასრულების შემდეგ ინტერის გულშემატკივრებმა შემოაბრუნეს აბრები, რომელზეც ეწერა "20 წლის განმავლობაში შენ იყავი ჩვენი კონკურენტი, მაგრამ ცხოვრებაში სამართლიანად დარჩი!" მეტოქე გუნდის გულშემატკივართა ამ ჟესტმა ყველა აღაფრთოვანა. .
ბოლო თამაში სან სიროზე რომას წინააღმდეგ გამართა. თამაშის დაწყებამდე მეტოქეებსაც ეცვათ მაისურები წარწერით “მადლობა პაოლო, დიდო კაპიტანო”. მილანის მაისურით კი ბოლო მატჩი გასვლაზე ფიორენტინას წინააღმდეგ ითამაშა. ანჩელოტიმ კაპიტანი ბოლო წუთებზე შეცვალა და საშუალება მისცა საპატიო წრე დაერტყა მოედნისთვის. თანაგუნდელებმა, მეტოქეებმა, სტადიონზე მყოფმა საზოგადოებამ პაოლო მალდინი ტაშით გააცილა. .
კლუბის ხელმძღვანელობამ მიიღო გადაწყვეტილება და ამიერიდან სამნომრიანი მაისურით აღარვინ იასპარეზებს. ამ ნომერს მიიღებს მხოლოდ პაოლოს შვილი თუ ის მილანში დაიწყებს თამაშს.
სანაკრებო კარიერა
იტალიის ეროვნულ ნაკრებში კი უმცროსი მალდინი პირველად ევროპის ჩემპიონატის დაწყებამდე სამი თვით ადრე გამოჩნდა. 1988 წლის 31 მარტს "სკუადრა აძურა" იუგოსლავიას ესტუმრა და ფერდ 1:1 ითამაშა.
ეს იყო პირველი იმ 126 მატჩიდან, რომელიც პაოლომ ქვეყნის პირველ გუნდში ჩაატარა. 19 წლის მალდინმა იმდენად კარგად ითამაშა, რომ აძელიო ვიჩინიმ ევროპის ჩემპიონატზე პაოლო ძირითადი შემადგენლობის ფეხბურთელად წაიყვნა. მაშინ იტალია ნახევარ ფინალიდან გამოეთიშა.
უფრო წარმატებული აღმოჩნდა 1990 წლის მსოფლიო ჩემპიონატი, რომელიც იტალიაში გაიმართა. ნახევარ ფინალში იტალია მარადონას არგენტინას შეხვდა და პენალტების სერიაში დამარცხდა. პაოლომ ბრინჯაოს მედალი აიღო. თუმცა, საკუთარ ქვეყანაში მესამე ადგილი არც თუ კარგ შედეგად ჩაითვალა.
1994 წელს პაოლო მალდინი აშშ-ში მსოფლიო ჩემპიონატის მოსაგებად გაემგზავრა. საკის გაწვრთნილმა იტალიამ ფინალამდე გააღწია. იქ კი კვლავ თერთმეტმეტრიანებით დამარცხდა. გადამწყვეტი პენალიტი რობერტო ბაჯომ ააცილა. ეს მატჩი ბოლო იყო ფრანკო ბარეზის კარიერაში. თამაშის დასრულების შემდეგ კი კაპიტნის სამკლაური პაოლო მალდინის გადაულოცა.
4 წლის შემდეგ მამა-შვილი ნაკრებში კვლავ ხვდებიან ერთმანეთს. საფრანგეთში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე ჩეზარე იტალიის მწვრთნელია, პაოლო კი კაპიტანი, რაც ასევე იშვიათი მოვლენაა ფეხბურთის ისტორიაში.
სკუადრა აძურა მეოთხედფინალიდან მომავალმა ჩემპიონმა საფრანგეთმა გამოთიშა.
ეს ორი გუნდი 2 წლის შემდეგ უკვე ევროპის ჩემპიონატის ფინალში შეხვდნენ ერთმანეთს. ფრანგებმა აქაც იმარჯვეს. პაოლოც ვერცხლის მედალს დასჯერდა.
წინასწარ ნათქვამი ჰქონდა, რომ 2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონატი ბოლო იქნებოდა მის კარიერაში, თუმცა ვერ იფიქრებდა, რომ ასეთი საშინელი აღმოჩნდებოდა უკანასკნელი მატჩი ეროვნულ ნაკრებში. იტალიელები მეოთხედფინალში მასპინძელ კორეას შეხვდნენ და მსაჯის უხეში შეცდომების გამო ჩემპიონის ტიტულს დაემშვიდობნენ, გულშემატკივრებმა კი ხანგრძლივი კარიერის განმავლოვაში პირველად ნახეს ასე განრისხებული მალდინი.
"სასიამოვნოა, როცა ნაკრებში თამაშობ, მაგრამ ეს უდიდესი პასუხისმგებლობაცაა - სამშობლოს წარადგენ, მის ღირსებას იცავ და მოდუნების უფლება არ გაქვს. ბევრი ასეთ ნდობას ვერ უძლებს. ნაკრებში მიწვევა ჩემთვის ყოველთვის დიდი პატივი იყო და მიხარია, რომ ხშირად მენდობოდნენ!" - ეს სიტყვები პაოლო მალდინიმ მაშინ განაცხადა, როდესაც ქვეყნის პირველ გუნდს საბოლოოდ გამოემშვიდობა. კაპიტანი ნაკრებიდან ისე წავიდა, მთავარი ჯილდოს მოგება ვერ შეძლო. თუმცა ოქროს მედლის გარდა ყველა სინჯის მედალი მიიღო.
სტატისტიკა
1 ევროპული ტურნირები მოიცავს უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგას, უეფა-ს თასს და უეფა-ს სუპერ თასს
2 სხვა ტურნირები მოიცავს იტალიის სუპერთასს, საერთაშორისო თასს და ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატს
3 პლეიოფი უეფა-ს თასის მიღებისთვის
პირადი ცხოვრება
პაოლო მალდინი ძალიან პოპულარული ფეხბურთელია, მაგრამ ის იმიტომ დგას სხვა არანაკლებ სახელოვან ფეხბურთელებზე მაღლა, რომ მათგან განსხვავებით, გულშემატკივართა გული ბრწყინვალე თამაშით მოიგო და არა ელიტარულ ჟურნალ-გაზეთებისა თუ პოპულარული გადაცემებში მონაწილეობით. კარიერის მანძილზე არ ყოფილა შემთხვევა, რომ რაიმე სკანდალში გახვეულიყოს  და თავისი საქციელით კლუბი, გნებავთ ნაკრები შეერცხვინოს. მსგავსი რამ ბევრ პოპულარულ ფეხბურთელზე არ ითქმის.
პაოლო მალდინიმ ცოლად შეირთო იტალიელი მოდელი ადრიანა ფოსა, რომელმაც მილანის კაპიტანზე დაქორწინების შემდეგ მოდელის კარიერა მიატოვა. ჰყავთ ორი ვაჟი. ძალიან უყვარს მუსიკის მოსმენა და რამდენიმე ხანს მეგობარ რინგოს რადიოში წამყვანადაც მუშაობდა. გარდა ამისა პაოლო მალდინი წარმატებული ბიზნესმენიცაა. კრისტიან ვიერისთან ერთად ახალგაზრდული სპორტული სამოსის მაღაზიათა ქსელს ფლობს. გარდა ამისა, მილანსა და კიდევ რამდენიმე იტალიურ ქალაქში რესტორნები აქვს
კრისტიანი
მილანში მიყვანის დღეს პაოლომ კრისტიანს ახალი ბუცები აჩუქა, ისევე როგორც ეს მამისმა ჩეზარემ გააკეთა როდესაც პაოლო მილანში მიიყვანა. კრისტიანს მამასავით კარგად გამოსდის ვარდნები, თუმცა, მას უფრო მეტი პასუხიმგებლობის ატანა მოუწევს, უფრო დიდი გამოწვევის წინაშე დგას, მან ისევე ღირსეულად უნდა ატაროს მილანის მაისური როგორც პაოლომ.
"როდესაც ვარჯიშზე მიმყავდა, ავუხსენი, რომ უპირველეს ყოვლისა ფეხბურთი თამაშია და მისგან სიამოვნება უნდა მიიღოს, ანუ აკეთოს ის, რასაც მამამისი ამდენი წლის განმავლობაში აკეთებს. კრისტიანის მიმართ განსაკუთრებული ყურადღებაა და მინდა, მას ვუსურვო რომ ვაჟკაცურად გაუძლოს ამ ზეწოლას", - ამბობს პაოლო.
მალდინიზე ამბობენ
კარლეს პუიოლი, „ბარსელონას“ კაპიტანი: „მალდინი მსოფლიოს ერთ-ერთი დიდებული ფეხბურთელია და თამამად ვიტყვი, მე მას ვაღმერთებ, როგორც პროფესიონალსა და როგორც მოთამაშეს. მის წინააღმდეგ თამაში ნებისმიერი ფეხბურთელისთვის ერთგვარი გამოცდაა“
ჯონ ტერი: „პაოლო არა მარტო კაპიტანი, არამედ გუნდის სული და გული იყო. ის დღითიდღე უფრო წარმატებული ხდებოდა, იზრდებოდა როგორც ფეხბურთელი. ბედნიერი ვიყავი, როდესაც მას შევხვდი“
სანტიაგო სოლარი: “მალდინი იყო იდეალური მცველი. თავისი თავგანწირულობითა და კლასით ყოველთვის სამაგალითოა”
რაული: „მთელი კარიერის განმავლობაში ყველაზე მეტად მალდინის წინააღმდეგ თამაში მიჭირდა“
„მილანში“ გადმოსული ვარსკვლავები კი აღფრთოვანებას ვერ მალავდნენ, რომ პაოლოს მხარდამხარ მოუწევდათ თამაში.
რონალდო: „ყოველთვის მიჭირდა მალდინის წინააღმდეგ თამაში, ახლა კი ბედნიერი ვარ რომ, ამ მცველთან ერთად „მილანის“ წევრი გავხდი“
დეივიდ ბეკჰემი: „უდიდეს პატივს ვცემ მალდინის – ლეგენდარულ ფეხბურთელს, რომელიც მინდორზე გამოსვლისთანავე იმსახურებს ტაშს და ოვაციებს“
ჟელკო კალაჩი: „მისი ყოფნა გუნდში კეთილისმყოფელ გავლენას ახდენს სხვა მოთამაშეებზე. ის იშვიათად საუბრობს, მაგრამ როდესაც რაიმეს თქმას დააპირებს, ყველა დიდი გულისყურით უსმენს. ეს მეტყველებს მის უდიდეს პატივისცემაზე, რომელიც გააჩნიათ თანაგუნდელებს მის მიმართ“
ჯენარო გატუზო: „საოცარია, რომ 20 წელზე მეტია „მილანის“ შემადგენლობაშია და ისეთივე ვნებით თამაშობს, როგორც თავიდან იწყებდა. მე მშურს მალდინის, ზოგჯერ არ მსურს ვარჯიშზე წასვლა. ბევრი ასეთ სიტუაციაში თავს მოიავადმყოფებს ხოლმე. მხოლოდ მალდინი არ იქცევა ასე. პაოლო ნამდვილი ლიდერია. ის არასდროს უყვირის თანაგუნდელებს. დამერწმუნეთ, საფეხბურთო მოედნის გარეთაც არასდროს ბრაზობს ჩვენი კაპიტანი“
კახა კალაძე: „მთავარი პაოლო მალდინია, გუნდის კაპიტანი, დანარჩენები ძმები ვართ! ის ყოველთვის „მილანში“ იქნება და მილანელად დარჩება“
მაურო ტასოტი: „პაოლო დიდი ფეხბურთელია და ამას ყველა ხედავს, მაგრამ ამავე დროს ის უნიკალური პიროვნებაა. იმისათვის, რომ ამდენი წლის განმავლობაში ფეხბურთელმა ასეთ დონეზე ითამაშოს, მასში რაღაც განსაკუთრებული უნდა იყოს“
კაკა: „პაოლო მალდინი ბრწყინვალე მაგალითია ფეხბურთელისთვის. ის პირველი მოდიოდა ვარჯიშზე და უკანასკნელი მიდიოდა. პაოლო რაულისნაირია, ლოიალურობისა და სამაგალითოების ეტალონი. ისინი დიდი ლიდერები არიან“
ფეხბურთელების აზრს იზიარებენ მწვრთნელებიც
კარლო ანჩელოტი: „პაოლოს ნაირი ფეხბურთელის ყოლა მოედანზე უკვე უპირატესობად მიმაჩნია. მისი პროფესიონალიზმი შეუფასებელია“
დინო ძოფი: „მე არც გაოცებული ვარ და არც განაწყენებული, რომ პაოლო მალდინიმ ჩემი რეკორდი დაამხო. ჩემთვის დიდი პატივია ნამდვილი ჩემპიონის გვერდით ერთ საფეხურზე დგომა. დღეისათვის, პაოლო იტალიური ფეხბურთის სიმბოლოა. ბევრი რამ აღმაფრთოვანებს მასში. ავიღოთ თუნდაც მისი მაღალი კლასი, რისი წყალობითაც იგი გახდა ერთ-ერთი საუკეთესო და ყველაზე სრულყოფილი მცველი ფეხბურთის ისტორიაში. არ შეიძლება არ აღინიშნოს მისი დიდი ცოდნა და თავდადება როგორც კლუბში, ისე ნაკრებში თამაშის დროს. 2000 წლის ევროპის ჩემპიონატი მთელი ცხოვრება მემახსოვრება, დარწმუნებული ვარ, პაოლოსაც“
დიგესტები
დიგესტები, პანდექტები — იუსტინიანეს კოდიფიკაციის ძირითადი ნაწილი, რომაელი იურისტების თხზულებათა ნაწყვეტების სისტმური კრებული. დიგესტები მოიცავს პაპინიანეს, პაულუსის, ულპიანეს, გაიუსის, მოდესტინუსის და სხვათა თხზულებებს. შეადგინა კომისიამ ტრიბონიანეს ხელმძღვანელობით. გამოიცა 553 წელს. იყოფა 50 წიგნად, თითოეული წიგნი ტიტულებად, ხოლო ტიტული ფრაგმენტებად. უმთავრესად აწესრიგებს ქონებრივ, საოჯახო, მემკვიდრეობით და ვალდებულებით სამართლებრივ ურთიერთობებს. დიგესტები იქცა რომის სამართლის რეცეფციის წყაროდ.
ლიტერატურა
}
კოლუმბუსი (უისკონსინი)
კოლუმბუსი (Columbus) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში. შედის დაჯისა და კოლუმბიის ოლქების შემადგენლობაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 4 991 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 457,7 კაცი/კმ². ფართობი 11,01 კმ².
გეოგრაფია
აშშ-ის ბიუროს აღწერის მონაცემებით, ქალაქის ფართობი 11,01 კმ²-ს შეადგენდა. აქედან ხმელეთს 10,90 კმ², წყალს კი 0,10 კმ² უჭირავს.
სქოლიო
კატეგორია:დაჯის ოლქის ქალაქები კატეგორია:კოლუმბიის ოლქის ქალაქები
ნიუ-იორკული ტრილოგია
ნიუ-იორკული ტრილოგია (The New York Trilogy) — თანამედროვე ამერიკელი პოსტმოდერნისტი მწერლის, პოლ ოსტერის ყველაზე პოპულარული ნაწარმოები. ტრილოგია შედგება სამი ნაწილისგან: „შუშის ქალაქი”, „აჩრდილები” და „დაკეტილი ოთახი”,
ტრილოგიის ნაწილები ერთი შეხედვით, დამოუკიდებელი რომანებია, მაგრამ სიუჟეტური პარალელები, კარგად ნაცნობი ლიტერატურული სახეებისა და სახელების, პერსონაჟების გამეორება და შეშლილობამდე მისული მთავარი გმირების მსგავსი ბოლო ქმნის ახალ, მეტაფიზიკურ სამყაროს, რომლის პირობითი ცენტრი წარსულის აჩრდილებით სავსე ნიუ-იორკია, სივრცითი და დროითი საზღვარი კი - დარღვეული. ამ სამყაროში შესული მკითხველი თავს რომანის ერთ-ერთ პერსონაჟად გრძნობს, ავტორის განზრახვითა და სურვილით ქმედების თანამონაწილედაა მიწვეული და უსასრულოდ ინტერპრეტირების ნება ეძლევა.
ლიტერატურა
კატეგორია: პოლ ოსტერის ნაწარმოებები კატეგორია:ამერიკული რომანები კატეგორია:1987 წლის რომანები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკული რომანები
კურფუტა
ლიტერატურა
კატეგორია:შიდა ქართლის მხარის მთები
სბა (მრავალმნიშვნელოვანი)
სბა შეიძლება აღნიშნავდეს:
საჩინო
საკუთარი სახელი საჩინო შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბაგრატ II (ქართველთა მეფე)
ბაგრატ II რეგვენი, ერისთავთა შორის ბაგრატ III (გ. 994) — ძე სუმბატ კურაპალატისა, ბაგრატიონი, ჯერ ერისთავთერისთავი 937 – 958, შემდეგ ქართველთა მეფე 958-994. ზედწოდება „რეგვენი“, როგორც ჩანს, ტახტზე ასვლის დროს მეტისმეტი ახალგაზრდობის გამო შეერქვა. 990 ბაგრატ II დავით III კურაპალატს დაეხმარა ადარბადაგანის ამირა მამლანისა და სხვა ამირების შეერთებული მხედრობის წინააღმდეგ ბრძოლაში ქ. ვალაშკერტთან.
ლიტერატურა
კატეგორია:გარდაცვლილი 994 კატეგორია:ტაო-კლარჯეთის სამეფოს ბაგრატიონები
ეგვიპტის მუზეუმი (კაირო)
thumb|300px|მუზეუმის მთავარი შესასვლელი ეგვიპტური ანტიკურობის მუზეუმი, შემოკლებით ეგვიპტის მუზეუმი — ფარაონთა პერიოდის ანტიკური ნიმუშების უდიდესი და უმნიშვნელოვანესი კოლექცია მსოფლიოში, მდებარეობს კაიროში. მუზეუმის კოლექციაში არსებული ასობით ათასი ხელოვნების ნიმუშისა თუ საყოფაცხოვრებო ნივთიდან გამოფენილი მხოლოდ 136.000 საგანია.
მუზეუმის წინამორბედი ეგვიპტის მთავრობის მიერ 1835 წელს დაფუძნდა, როგორც ეგვიპტური ანტიკური ნიმუშების სამსახური, რათა შეეზღუდათ უძველესი ისტორიული ნივთების ძარცვა არქეოლოგიური გათხრების ადგილებიდან. თავად მუზეუმი გაიხსნა 1858 წელს ფრანგი არქეოლოგის ოგიუსტ მარიეტის მიერ შეგროვებული კოლექციით. კოლექცია 1880 წლიდან ისმაილ ფაშას სასახლის ფლიგელში იყო გამოფენილი, 1900 წლიდან კი მუზეუმის ამჟამინდელ ნეოკლასიკური სტილის შენობაში გადმოვიდა თაჰრირის მოედანზე, კაიროს ცენტრში.
კოლექციის მთავარი ნაწილია ფარაონ ტუტანხამონის სამარხიდან გამოტანილი ნიმუშები. ეს სამარხი თითქმის ხელუხლებად იპოვა ჰოვარდ კარტერმა მეფეთა ხეობაში 1922 წელს.
მუზეუმის სამეფო მუმიათა ოთახი, რომელშიც ფარაონთა ეპოქის 27 სამეფო მუმია ინახება, პრეზიდენტ ანვარ სადათის ბრძანებით 1981 წელს დახურეს. 1985 წელს ოთახი ისევ გაიხსნა ოდნავ სახეცვლილი ფორმით, თუმცა მუმიათა უმრავლესობას ფარდა აქვს აფარებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგვიპტის მუზეუმები კატეგორია:არქეოლოგიური მუზეუმები კატეგორია:კაირო კატეგორია:ეგვიპტის ტურისტული ღირსშესანიშნაობები
ხურჩა
ხურჩა — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში, კოკის თემი. მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, მდინარე ენგურის მარცხენა სანაპიროზე, ზღვის დონიდან 8 მეტრი, ზუგდიდიდან 16 კმ, ინგირიდან 18 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 535 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფლები
აკანთოცეფალები
მინი|Corynosoma wegeneri აკანთოცეფალები, თავეკლიანი ჭიები (Acanthocephales), პარაზიტული ჭიების კლასი. ცნობილია 500-ზე მეტი სახეობა. ახასიათებს სხეულის ორმხრივი სიმეტრია, კუტიკულით დაფარული კანი, გრძელი და რგოლური კუნთებისაგან შედგენილი კან-კუნთოვანი პარკი, ქიტინოვანი კაუჭებით შეიარაღებული ხორთუმი. აკანთოცეფალების სხეულის სიგრძეა ჩვეულებრივ 1,5-40 მმ, იშვიათად 65 მმ, იკვებებიან ოსმოსურად - სხეულის მთელი ზედაპირით. საჭმლის მომნელებელი, სუნთქვისა და სისხლის მიმოქცევის ორგანოები არა აქვთ. გამომყოფი ორგანოებია პროტონეფრიდიები (ზოგს სულ არ გააჩნია). ნერვული სისტემა პრომიტიული აგებულებისაა.
აკანთოცეფალები განსხვავებულსქესიანები არიან. განვითარების პერიოდში იცვლიან მასპინძელს (საბოლოო მასპინძელი - ხერხემლიანები, შუამავალი - უმეტესად ფეხსახსრიანები - კიბოსნაირნი, მწერები). თევზებში, ფრინველებსა და ძუძუმწოვრებში აკანთოცეფალები ზოგჯერ აკანთოცეფალოზის ძლიერ ეპიზოოტიას იწვევენ, ადამიანს კი იშვიათად ასნებოვნებენ. საქართველოში შინაურ და გარეულ ცხოველებში აღრიცხულია აკანთოცეფალების 29 სახეობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:პარაზიტული ჭიები
ჩიხა
ჩიხა — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: დუნთა, ზედა ორღული, სხვიტორი, ქვედა ორღული). მდებარეობს ჩიხის მთის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ყვირილის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 520 მეტრი, საჩხერიდან 6 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1981 ადამიანი.
ისტორია
IX საუკუნეში აფხაზთა (დასავლეთ საქართველოს) მეფე გიორგი I-მა ჩიხაში მიუჩინა რეზიდენცია ერისთავს, რომელსაც ქართლის გამგებლობა ევალებოდა. სოფელში დგას XII საუკუნის ციხე და ეკლესია.
სქოლიო
კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფლები
პუურმანის მუნიციპალიტეტი
პუურმანის მუნიციპალიტეტი (Puurmani vald) — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, იიგევამაას მაზრაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იიგევამაას მუნიციპალიტეტები
სიდიანარი
სიდიანარი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ლატალის თემი (სოფლები: იენაში, იფხი, კვანჭიანარი, ლახუშდი, ლაჰილი, ლელბაგი, ლეშუკვი, მაცხვარიში, ნანყვამ-ზაგრალი, სიდიანარი, შყალერი).
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 10 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ბებერასოკო
საჭმელი სოკოა. გამოიყენება ახალი, შემწვარი, დამარინადებული და გამხმარი. გახმობისას შავდება. მიკორიზას ქმნის მუხის, წიფელისა და რცხილის ხეებთან.
სამეცნიერო სინონიმები:
აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 5-15 სმ, თავიდან ნახევარსფეროსებრი, შემდეგ ბალიშისებრი, მკვრივია, ბლაგვი კიდეებით. კანი მშრალი, გლუვი ან ქეჩისებრი. ზედაპირი ხშირად დამსკდარია, თავიდან მკრთალ-მოყვითალო, ზეთისხილისფერ-ყვითელი ლიმნისფერ-ყვითლამდე, ასაკთან ერთად მუქყავისფერი.
რბილობი — ღია-ყვითელი, საკმაოდ მკვრივი, გაჭრისას ღვინისფერ-წითელ ან იისფერ-ყავისფერ ფერს იღებს, შემდეგ შავდება.
მილაკოვანი შრე — ამოკვეთილი ან ვიწროდ შეზრდილი, ლიმნისფერ-ყვითელი. ფორები წვრილი, კუთხოვან-მომრგვალებული. დაჭერისას იასამნისფერ-ყავისფრად იღებება.
ფეხის სიგრძე — 5-12, სისქე — 1-3 სმ, ცილინდრული ან ძირისკენ გურზისებრი გასქელებით, მოყვითალოა, ჟანგმიწისფერ-ყვითელი ქერცლებით, ძირისკენ ბადისმაგვარ ფორმას იღებს.
სპორების ფხვნილი — ხეთისხილისფერ-ყვითელი. სპორები — 15х6 მკმ, თითისტარისებრი.
ეკოლოგია და გავრცელება
იზრდება ფოთლოვან ტყეში, ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად, მჟავე ნიადაგზე. მიკორიზას ქმნის მუხის, წიფლისა და რცხილის ხესთან.
გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპის თბილ რაიონებს. რუსეთში ცნობილია კავკასიის ტერიტორიაზე. გავრცელებულია საქართველოშიც.
სან-კრისტობალი (კუბა)
სან-კრისტობალი (San Cristóbal) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბაში, არტემისის პროვინციაში, ზღვის დონიდან 50 მ სიმაღლეზე. 2010 წლის 31 დეკემბრამდე ეკუთვნოდა პინარ-დელ-რიოს პროვინციას.