cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აშშ-ის სენატის არჩევნები კალიფორნიაში (1950)
ვარდისფერი ფურცლის გამოჩენა
დაგლასმა არ გასცა სწრაფი პასუხი ვარდისფერ ფურცელში წამოყენებულ ბრალდებებს, მიუხედავად ელეონორ რუზველტის რჩევისა, რომელმაც სათანადოდ შეაფასა მისი [ვარდისფერი ფურცელის] ძალა. დაგლასმა მოგვიანებით აღნიშნა, რომ ვერ გააცნობიერა, თუ რამდენად ძლიერი გავლენა ჰქონდა ვარდისფერ ფურცელს ამომრჩევლებზე. დაგლასის თქმით, იქ წამოყენებული თეზისები მან აბსურდად მიიჩნია. 18 სექტემბერს ნიქსონი რადიოთ გამოვიდა სიტყვით და დუგლასს ახალი ბრალდებები წაუყენა: ნიქსონის თქმით, დაგლასი იყო „პატარა ელიტარული ჯგუფის წევრი, რომელიც კომუნისტური პარტიის ხაზის ცნობილ მიმდევარ ვიტო მარკანტონიოსთან ერთად ეწინააღმდეგებოდა ზომებს, რომლებიც ამ ქვეყნის [აშშ-ის] დასაცავად იყო მიმართული“. მან გააკრიტიკა დაგლასი პოზიციისთვის, რომლის თანახმადაც ტაივანის ადგილი გაეროს უშიშროების საბჭოში ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკას უნდა გადასცემოდა. ნიქსონის თქმით, ეს კომუნიზმის დაშოშმინების მცდელობა იყო.
სექტემბრის ბოლოსთვის, დაგლასმა განაცხადა, რომ მის წინააღმდეგ მიდიოდა ე.წ „ჭორების კამპანია“. ამ კამპანიის ფარგლებში, ვრცელდებოდა ხმები დაგლასის ქმბრის ებრაულ წარმოშობაზე და მის კომუნისტობაზე. სექტემბრის ბოლოსთვის, 64-მა ცნობილმა დემოკრატმა, რომელთაც სათავეში ჯორჯ კრილი ედგათ, საზოგადოდ დაუჭირა მხარი ნიქსონს. კრილმა განაცხადა: „იგი ვიტო მარკანტონიოს მსგავსად აძლევდა ხმას. ამას ვერ ამოშლის ვერც დროშის ქნევა და ვერ გამაამართლებს საკუთარი თავის „ლიბერალად“ წარმოჩენა“. კრილის თქმით, დოუნი ფარდებს მიღმა ნიქსონის არჩევის გარანტიისთვის მუშაობდა.
ჯეიმზ რუზველტის უღიმღამო კამპანიამ მიიყვანა დაგლასის მხარდამჭერები დასკვნამდე, რომ მას დაგლასის კი არა, საკუთარი თავის დახმარებაც არ შეეძლო. საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვები დემოკრატთა ორივე კანდიდატს რესპუბლიკელების უკან აჩვენებდა; ამიტომ, რუზველტმა პრეზიდენტ ტრუმანს წერილი მისწერა, სადაც მას შტატში ჩასვლა და არჩევნებამდე რამდენიმე დღის განმავლობაში კამპანიაში მონაწილეობის მიღება შესთავაზა. ტრუმანმა ამ შეთავაზებაზე უარი თქვა. მან აგრეთვე უარი თქვა დაგლასის თხოვნაზე, მისი მხარდასაჭერი ღია წერილი გაეგზავნა (პირად საუბრებში ტრუმენი დუგლასს „ერთ-ერთ ყველაზე დიდ უსიამოვნებას“ უწოდებდა). მან აგრეთვე არ დართო ნება დუგლასს კალიფორნიისთვის სასარგებლო კანონპროექტის მიღებისას მასთან ერთად ფოტო გადაეღო. გარდა ამისა, სან ფრანცისკოში ყოფნისას, ტრუმანმა უთხრა პრესას, რომ პოლიტიკური ხასიათის ღონისძიებები არ ჰქონდა დაგეგმილი. ომის მემორიალის ოპერისას სიტყვით გამოსვლისას ტრუმენმა არ ახსენა დაგლასი და რუზველტი, რომლებიც მისგან შორს დასვეს. კალიფორნიელი დემოკრატების დასახმარებლად შტატს ეწვია ვიცე-პრეზიდენტი ალბენ ბერკლი, თუმცა, ჟურნალ Time-მა დაწერა, რომ დუგლასს ბერკლის მხარდაჭერა დიდად არ წაადგა. კალიფორნიელი დემოკრატების მხარდასაჭერად შტატში აგრეთვე ჩავიდნენ გენერალური პროკურორი მაკგრათი და სენატორი მინესოტას შტატიდან ჰიუბერტ ჰამპფრი.
ბოლო დღეები არჩევნებამდე
დაგლასმა თავისი კამპანიის ფარგლებში ნიქსონისთვის სხვადასხვა სახელების შერქმევა დაიწყო: ყოფილი მოწინააღმდეგისგან, მანჩესტერ ბოდისგან მან ნიქსონის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ზედმეტსახელი "Tricky Dick" გადმოიღო; გარდა ამისა, ოპონენტს დაგლასი მოიხსენიებდა, როგორც "pee wee"-ს. დაგლასის ამ ქმედებებმა ნიქსონზე გარკვეული ეფექტი იქონია: როდესაც მას უთხრეს, რომ დაგლასმა მოიხსენია, როგორც „ახალგაზრდა კაცი ბნელი პერანგით“, რაც იყო ალუზია ნაციზმზე, ნიქსონმა უპასუხა: „მართლა? რატომ, მე ხომ დავკოდავ“. მისი კამპანიის ერთ-ერთი თანამდებობის პირი, ბილ არნოლდი ხუმრობდა, რომ ეს რთული გასაკეთებელი იქნებოდა, ნიქსონი კი პასუხობდა, რომ ამას მაინც გააკეთებდა. ნიქსონმა დაგლასის შეტევებს შეტევითვე უპასუხა და მეგობრულ შეკრებებზე (განსაკუთრებით კი მაშინ, როდესაც შეკრებას მხოლოდ მამაკაცები ესწრებოდნენ) ხუმრობდა, რომ „დუგლასს საცვლამდე მთლიანად ვარდისფერი იყო.
დაგლასის ბოლო მსხვილი სარეკლამო კამპანია ნიქსონის წინააღმდეგ კვლავ შეიცავდა ალუზიას ნაციზმზე. მას მოჰყავდა ხუთი ხმისმიცემა, სადაც ვიტო მარკანტონიო და ნიქსონის ერთ პოზიციაზე იდგნენ, განსხვავებით დაგლასისგან. რეკლამაში იყო ბრალდება ნიქსონის მისამართით, რომ იგი იყენებდა „დიდ ტყუილს“ და განცხადება: „ჰიტლერმა ის გამოიგონა/სტალინმა გააუმჯობესა/ნიქსონი იყენებს“. ნიქსონმა არ დააყოვნა და განაცხადა, რომ დუგლასს „არ უარყოფია არც ერთი ბრალდება“ და რომ „სიჩუმის რკინის ფარდა ჩამოეფარა მოწინააღმდეგე ბანაკს“. საარჩევნო კამპანიის ბოლო დღეში, ნიქსონი იმეორებდა, რომ დაგლასი კომუნისტურ პრობლემას ძალიან რბილად უდგებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვებში ნიქსონი დიდი უპირატესობით სარგებლოდა, მისი კამპანია მაინც არ მოდუნდა. ასე, თანხის შეწირვის დაჟინებულ თხოვნაში ასეთი გზავნილი იყო: „ამჟამად ნიქსონი აგებს... საკმარისი ფული არ არის“. გარდა ამისა, ხმების მოსაზიდად ნიქსონმა გამოიყენა 1946 წელს ნაცადი სტრატეგია: კამპანიის შტაბ-ბინიდან დარეკავდნენ სხვადასხვა ოჯახებში და ვინც უპასუხებდა სიტყვებით „ხმა მიეცი[თ] ნიქსონს“, სხვადასხვა საყოფაცხოვრებო საჩუქრებს მიიღებდა. გარდა ამისა, ჩოტინერის ინსტრუქციის თანახმად, ყველგან, სადაც კი ადამიანებს ლოდინი უწევდათ, იდო ჟურნალ The Saturday Evening Post-ის 18 თვის წინანდელი გამოშვება, რომელშიც ნიქსონზე კარგი სტატია იყო დაბეჭდილი.
კამპანიის ბოლო დღეებში, დაგლასმა მიიღო მხარდაჭერა, რომელსაც დიდხანს ელოდა. ბოდის გაზეთმა მას ღიად გამოუხატა მხარდაჭერა, ხოლო პრეზიდენტმა ტრუმენმა იგი შეაქო. მისი მეუღლე, მელვინ დაგლასი, გაემგზავრა ტურში, სადაც ცოლის მხარდასაჭერად გამოდიოდა სიტყვით. დუგლასს აგრეთვე მხარი მსახიობებმა დაუჭირეს მირნა ლოიმ და ედი კენთორმა; ჰოლივუდელი მსახიობები მხარს ნიქსონსაც უჭერდნენ: მომავალი პრეზიდენტის გვერდით იდგნენ ჰოვარდ ჰიუზი, სესილ დემილი და ჯონ უეინი. კიდევ ერთი მსახიობი და მომავალი პრეზიდენტი, რონალდ რეიგანი თავიდან დაგლასის მხარდამჭერთა რიგებში იყო, თუმცა, მას შემდეგ, რაც მომავლმა ცოლმა, ნენსი დეივისმა იგი ნიქსონის მხარდასაჭერ ყრილობაზე წაიყვანა, რეიგანმა აზრი შეიცვალა და ნიქსონის კამპანიისთვის თანხის მისაზიდად დაიწყო მუშაობა. სავარაუდოდ, დაგლასმა ამის შესახებ არ იცოდა — 30 წლის შემდეგ გამოცემულ მემუარებში, იგი წერდა, რომ რეიგანი მის მხარდამჭერი იყო და კამპანიისთვის ბევრი გააკეთა.
ჩოტინერი, ნიქსონის კამპანიის მენეჯერი, 1942 წელს მუშაობდა გუბერნატორ ერლ უორენთან, თუმცა, მათი გზები გაიყარა, ხოლო პოპულარულ გუბერნატორს არ სურდა ნიქსონის კამპანიასთან ასოცირება. მიუხედავად ამისა, ჩოტინერს სურდა, სხვადასხვა მანევრებით, მოეპოვებინა უორენის მხარდაჭერა. მან დაარიგა „ახალგაზრდა რესპუბლიკელების“ ლიდერი და მომავალი კონგრესმენი ჯონ ჰოლტი, რომ დაგლასის საზოგადოებრივად გამოჩენისას სულ მასთან ყოფილიყო და ეკითხა, ვის კანდიდატურას ემხრობოდა გუბერნატორის არჩევნებში; ამავე დროს, სხვა ახალგაზრდა რესპუბლიკელები „ვარდისფერი ფურცლის“ სახელით ცნობილ ფლაერებს არიგებდნენ. დაგლასი პასუხის გაცემას თავს არიდებდა, თუმცა, არჩევნებამდე ოთხი დღით ადრე, განაცხადა, რომ იმედოვნებდა და ლოცულობდა, რომ რუზველტი მოიგებდა. ჰოლტი დაუკავშირდა ჩოტინერს, ხოლო უკანასკნელმა ჟურნალისტი მიუგზავნა უორენს და დაგლასის ნათქვამის შესახებ კომენტარი სთხოვა. უორენმა უპასუხა: „მისი განცხადებიდან გამომდინარე, მაინტერესებს, თუ რას ფიქრობს, როგორ მივცემ ხმას, როდესაც სამშაბათს ბიულეტენში კანდიდატის შემოხაზვას დავაპირებ?“ ჩოტინერმა უორენის პასუხი წარმოაჩინა, როგორც ნიქსონისთვის გამოთქმული მხარდაჭერა და დაამატა, რომ ნიქსონიც ხმას უორენს მისცემდა.
მიუხედავად გამოკითხვებისა, დაგლასი იმდენად დარწმუნებული იყო გამარჯვებაში შტატში არსებული დემოკრატ ამომრჩეველთა უმრავლესობის ხარჯზე, რომ რუზველტს სამუშაოც კი შესთავაზა. არჩევნების დღეს, 1950 წლის 7 ნოემბერს, ნიქსონმა ხმათა 59 პროცენტით 41-ის წინააღმდეგ დაგლასი დაამარცხა. კალიფორნიის 58 რაიონიდან, დაგლასმა გაიმარჯვა მხოლოდ ხუთში, რომლებიც ჩრდილოეთ კალიფორნიაში მდებარეობდნენ და შედარებით მცირე მოსახლეობას ფლობდნენ. დამარცხების შემდეგ წარმოთქმულ სიტყვაში, დაგლასმა უარი თქვა ნიქსონისთვის გამარჯვება მიელოცა. აღსანიშნავია, რომ არჩევნებში აგრეთვე დამარცხდა კონგრესმენი ვიტო მარკანტონიო.
კანდიდატები
არჩევნებიდან ერთი კვირის შემდეგ, შერიდან დოუნიმ გადადგომის შესახებ განაცხადა და მიზეზად ჯანმრთელობის მდგომარეობა მოიყვანა. დოუნის დარჩენილ ვადაზე გუბერნატორმა უორენმა ნიქსონი დანიშნა; სენატის იმდროინდელი წესებით, ნიქსონი ითვლებოდა უფრო „უფროს“ სენატორად, ვიდრე ისინი, ვინც თანამდებობას იანვარში დაიკავებდა. ნიქსონის ინაუგურაცია შედგა 1950 წლის 4 დეკემბერს. აღსანიშნავია, რომ „უფროსობის“ უპირატესობები ნიქსონს თითქმის არ გამოუყენებია: უკვე 1952 წელს მან მიიღო მონაწილეობა საპრეზიდენტო არევნებში, როგორც პრეზიდენტ დუაიტ ეიზენჰაუერის ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატმა და შემდეგი 8 წელი ამ თანამდებობაზე გაატარა. ეს იყო ბოლო ნაბიჯი იმ კიბეზე, რომლის სათავეში ასვლის შემდეგ რიჩარდ ნიქსონი 1969 წელს აშშ-ის პრეზიდენტი გახდა. დოუნი, როგორც ყოფილი სენატორი, სასნავთობო კომპანიებმა ლობისტად დაიქირავეს. 1952 წელს, მას შემდეგ, რაც რესპუბლიკელებმა კონგრესის ორივე პალატის და თეთრი სახლის კონტროლი მოიპოვეს, დოუნი გაანთავისუფლეს. მისი დამხმარის თქმით, დიდ კორპორაციების დოუნი აღარ სჭირდებოდათ. მანჩესტერ ბოდი გულგატეხილი იყო არჩევნებში დამარცხებით; იგი თვლიდა, რომ საშუალო მოქალაქეებმა, რომელთათვისაც იგი ბრძოლას აპირებდა, მას იმედი გაუცრუეს. 1952 წელს მან გაყიდა თავისი წილი Daily News-ში, ხოლო 1954 წლის დეკემბერში გაზეთი გაკოტრდა.
დადიოდა ჭორები, რომ დუგლასს დანიშნავდნენ რაიმე თანამდებობაზე პრეზიენტ ჰარი ტრუმენის ადმინისტრაციაში, თუმცა, ნიქსონ-დაგლასის არჩევნებმა ამგვარი დანიშვნა ზედმეტად საკამათო გახადა. დემოკრატთა ეროვნული კომიტეტის ვიცე-თავმჯდომარის, ინდია ედვარდსის თანახმად, დუგლასსს ყველაზე დაბალ თანამდებობაზეც კი ვერ დანიშნავდნენ. 1952 წელს, იგი დაუბრუნდა სამსახიობო კარიერას, ხოლო 8 წლის შემდეგ, 1960 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, მიიღო მონაწილეობა ჯონ კენედის კამპანიაში; მაშინ, კენედის მოწინააღმდეგე რესპუბლიკელთა მხრიდან ზუსტად ნიქსონი იყო. მან აგრეთვე მონაწილეობა მიიღო სენატორ ჯორჯ მაკგოვერნის კამპანიაში 1972 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, ამჯერად უკვე მოქმედი პრეზიდენტის, ნიქსონის დასამარცხებლად. უოტერგეიტის სკანდალის დროს დაგლასი ნიქსონის იმპიჩმენტს ემხრობოდა.
არჩევნებიდან ერთი კვირა არ იყო გასული, როდესაც დაგლასმა თავის ეთ-ერთ მხარდამჭერს მისწერა, რომ არ ფიქრობდა, რომ შეეძლო გაეკეთებინა რამე, რაც არჩევნების საბოლოო შედეგს შეცვლიდა. თავისი დამარცხების მიზეზად დაგლასი ომს, ამომრჩეველთა უნდობლობას ტრუმენის საგარეო პოლიტიკის მიმართ და მაღალ ფასებს უკავშირებდა; გარდა ამისა, დაგლასი თვლიდა, რომ ნიქსონმა მოახერხა ქალთა და მუშათა ხმების მნიშვნელოვანი ნაწილის მიღება. ნოემბრის ბოლოს, დაგლასმა აღნიშნა, რომ ლიბერალებმა 1952-ში მოსაგებად სერიოზულად უნდა იმუშაონ. 1956 წელს, ინტერვიუში, დაგლასმა განაცხადა, რომ მართალია ნიქსონს არასდროს მოუხსენიებია იგი როგორც კომუნისტი, მისი მთელი კამპანია იყო მიმართული იმისკენ, რომ შეექმნა მასზე [დუგლასზე] წარმოდგენა, თითქოს ის კომუნისტი ან „კომუნისტური“ იყო. 1959 წელს დაგლასმა დაწერა, რომ ნაწილობრივ, არც კი სურდა, სენატორი ყოფილიყო, ხოლო 1962 წელს დაამატა, რომ მისი კამპანიის ტაქტიკა ნიქსონზე შეტევების მიტანისგან თავიდან აცილება იყო. მემუარებში, რომელიც დაგლასის სიკვდილის შემდეგ, 1982 წელს გამოქვეყნდა, იგი წერდა: „ნიქსონს თავისი გამარჯვება ჰქონდა, მე კი ჩემი... იგი მე ვერ შემეხო. მადლობა ღმერთს, რიჩარდ ნიქსონი მე არ გამომყვა“. ნაწილი 1950 წლის არჩევნებზე დაგლასმა ასე დაასრულა: „ბევრი არაფერია სათქმელი 1950 წლის კამპანიაზე, გარდა იმისა, რომ ადამიანს უნდოდა სენატში მოხვედრა და არ აღელვებდა, როგორ“.
შეფასება
ნიქსონის პოლიტიკური აღმავლობის, შემდეგ კი დაღმავლობის განმავლობაში 1950 წლის არჩევნები ხშირად იყო ნიქსონის კრიტიკის საბაბი. ნიქსონის ბიოგრაფი, ერლ მაზო აღნიშნავდა, რომ ნიქსონის მიმართ წამოყენებული ბრალდებების დიდი სიიდან, ცოტას თუ იხსენიებდნენ ისე ხშირად, როგორც მის ტაქტიკას დაგლასის წინააღმდეგ. დაგლასის მეგობარი და ჯორჯ მაკგოვერნის კამპანიის მენეჯერი ფრენკ მანკივიჩი, 1973 წელს გამოცემულ წიგნში Perfectly Clear: Nixon from Whittier to Watergate („სავსებით ნათელი: ნიქსონი უიტერიდან უოტერგეიტამდე“) დიდ ყურადღებას ამახვილებს 1950 წლის არჩევნებზე და „ვარდისფერ ფურცელზე“. მანკივიჩის მტკიცებით, ნიქსონს არასდროს მოუგია „თავისუფალი არჩევნები“ „დიდი თაღლითობის“ გარეშე.
ისტორიკოსი ინგრიდ სკობი სხვა აზრზე დგას: მის მიერ დაწერილ წიგნში დუგლასზე, Center Stage-ში, სქობიმ გამოიტანა დასკვნა, რომ იმდროინდელი ამომრჩევლის დამოკიდებულებიდან გამომდინარე, ვერც ერთი ქალი ვერ მოახერხებდა გამარჯვებას ასეთი ტიპის არჩევნებში. სქობის თქმით, ნიქსონის მიერ გამოყენებულმა სტრატეგიამ, ისევე როგორც მრავალმა სხვა ფაქტორმა (მათ შორის დემოკრატთა განხეთქილება, რუზველტის სუსტი კანდიდატურა, დაგლასის იდეალისტური მსოფლთმხედველობა და ბოდის განუთავებელი შეტევები) უბრალოდ გაზარდა სხვაობა ორ კანდიდატს შორის. ნიქსონის ბიოგრაფმა, მაცომ შეადარა ორი მხარე და ასეთი დასკვნა გამოიტანა: „თუ შევადარებთ ნიქსონის კამპანიის ქირურგებთან, დაგლასის ხალხი ყასაბის შეგირდის ჰგავდა“.
როჯერ მორისი და გრეგ მიტჩელი (ორივე მათგანმა დაწერა წიგნი 1950 წლის არჩევნებზე) თვლიან, რომ ნიქსონმა კამპანიისთვის საკმაოდ დიდი თანხები დახარჯა. მორისის გამოთვლით, ეს თანხა 1-2 მილიონი ამერიკული დოლარია (დღევანდელი კურსით 12-24 მილიონი), მითჩელის აზრით კი ორჯერ მეტი. გელმანმა, მოგვიანებით დაწერილ წიგნში, აღიარა რომ ნიქსონის მიერ ოფიციალურ დოკუმენტებში მითითებული დახარჯული თანხა $4,209 სიმართლეს არ შეესაბამებოდა, თუმცა აღნიშნა, რომ კამპანიის ფინანსირების კანონი მაშინ ბევრი „ხვრელით“ იყო სავსე და რომ ძალიან ცოტა კანდიდატი თუ აღიარებდა, თუ რამდენი ჰქონდა დახარჯული სინამდვილეში. მორისის და მითჩელის გამოთვლებს გელმანმა „ვარაუდი“ და „ფანტასტიკა“ უწოდა. კონრად ბლეკის მონაცემებით, ნიქსონმა დახარჯა 1,5 მილიონი დოლარი, დაგლასმა კი დაახლოებით 750,000.
სქობიმ დაგლასის დამარცხება ასე შეაჯამა:
ლიტერატურა
სხვა წყაროები
სქოლიო
კატეგორია:არჩევნები აშშ-ში კატეგორია:აშშ-ის ისტორია კატეგორია:აშშ-ის პოლიტიკა კატეგორია:რიჩარდ ნიქსონი
კორდილიერა-ალტა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ოზდემიროღლუ ოსმან-ფაშა
ოზდემიროღლუ ოსმან-ფაშა (Özdemiroğlu Osman Paşa; დ. 1526 — გ.  29 ოქტომბერი, 1585) — ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი 1584–1585 წლებში.
წარმოშობა
ოსმალების მიერ ეგვიპტის დაპყრობის შემდეგ 1517 წელს ყოფილმა მამლუქთა ელიტამ (ყივჩაღები და ჩერქეზები) აღიარა თურქეთის სულთნის ძალაუფლება და შეავსეს ოსმალეთის იპერიის სამხედრო ძალები. მათ შორის იყო ოსმანის მამა ოზდემირ-ფაშა. ინდოეთის ოკეანეზე ოსმალეთის კამპანიის შემდეგ ოზდემირ-ფაშა დანიშნეს ჰაბეშის ბეილერბეიდ.
ადრეული წლები
ოზდემიროღლუ ოსმან-ფაშა დაიბადა 1526 წელს კაიროში. მამის გარდაცვალების შემდეგ 1561 ოსმანი დაინიშნა გუბერნატორად. 1569-1573 წლებში დაინიშნა იემენის ბეილერბეიდ. 1573 წლიდან დიარბაქირის ბეილერბეიდ.
უკანასკნელი წლები
მონაწილეობდა ირან-ოსმალეთის ომში. 1584 წლის 2 ივლისს ოსმან-ფაშა დაინიშნა ოსმალეთის იმპერიის დიდ ვეზირად, თურქეთის არმიაში იგი ინარჩუნებს წოდებას „სერდარი“ (მეთაური). 1585 წლის ზაფხულში დიდი ვეზირი ოზდემიროღლუ ოსმან-ფაშა ჩაუდგა სათავეში თურქულ არმიას ირანის გასანადგურებლად. თურქული ჯარები შეიჭრნენ დასავლეთ ირანში. სამდღიანი ომის შემდეგ დაიკავეს ქალაქი თავრიზი, სეფიანების დედაქალაქი. თურქ-ოსამანებმა საშინელი ხოცვა-ჟლეტა მოუწყეს მოწინააღმდეგეს და ამ შეტაკებას შეეწირა 15-20 000 ადამიანი.
1585 წლის 29 ოქტომბერს თურქეთის დიდი ვეზირი ოზდემიროღლუ ოსმან-ფაშა გარდაიცვალა. ანდერძის მიხედვით ის დაიკრძლა ქალაქ დიარბაქირში სადაც დღესაც არის მისი მავზოლეუმი. ოსმან ფაშს ცოლად ჰყავდა ყუმიხების პინცესა, მათ შვილები არ ჰყავდათ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები კატეგორია:დაბადებული 1526 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1585
განა 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
განამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეექვსედ იასპარეზა 1984 წელს, აშშ-ის ქალაქ ლოს-ანჯელესში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:განა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
თედო რაზიკაშვილის ქუჩა
თედო რაზიკაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (ავლაბარი); სამრეკლოს ქუჩიდან გუმბრის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ყარაქლისის ქუჩა, ასევეა თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. 60-იან წლებში თედო რაზიკაშვილის სახელი დაერქვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ისნის რაიონის ქუჩები
ცვერგშნაუცერი
ცვერგშნაუცერი (ჯუჯა შნაუცერი)  (Zwergschnauzer) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია გერმანიაში XV საუკუნეში.
დიდი და საშუალო შნაუცერის თითქმის ზუსტი ასლი, ჯუჯა შნაუცერი ამ ძაღლების პირდაპირი შთამომავალია, რომლის ძარღვებში, როგორც ჩანს, კიდევ აფენ პინჩერის და ჯუჯა პინჩერის სისხლია. ვარაუდი, რომ ამ ჯიშის ფორმირებაში პუდელმაც მიიღო მონაწილეობა, საეჭვოა. ჯუჯა შნაუცერი, ანუ ცვერგშნაუცერი ოდესღაც მრისხანე ვირთხისმჭერი იყო, დღესდღეობით ის ოჯახის თითქმის იდეალური კომაპნიონია. ნაკლებ ხმაურიანი და ენერგიული, ვიდრე ბრიტანული "ანალოგები", ტერიერები, ცვერგშნაუცერი ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული კომპანიონია ჩრდილოეთ ამერიკის ქალაქებში. მშვიდი და ადვილად გაწვრთნადი, ის იშვიათად იკბინება, კარგად ექცევა სხვა ძაღლებს და ბავშვებს და აქტიურად მონაწილეობს ოჯახის ყოველდღიურ საქმეებში.
ცვერგშნაუცერს განსაკუთრებული მოვლა სჭირდება. ამ ჯიშის დიდმა პოპულარობამ განაპირობა მისი უკონტროლო გამრავლება და ამიტომ მათ ხშირად აქვთ სერიოზული მემკვიდრეობითი დაავადებები, ზოგჯერ კი საკმაოდ "ნერვული" ხასიათით გამოირჩევა. ცვერგშნაუცერის ბალნის შეფერილობა შეიძლება იყოს შავი ვერცხლისფრით, შავი. კარგად ეგუება ქალაქის პირობებში ცხოვრებას. კარგად იტანს სიცივეს და ვერ იტანს სიცხეს. ცვერგშნაუცერს აქვს სწორი ფეხები, უხეში ბალანი, ძლიერ დრუნჩს წვერ-ულვაში ფარავს, რომელიც ჭამის დროს ისვრება და ამიტომ მუდმივი მოვლა სჭირდება. მუქი, ოვალური თვალები ოდნავ ამობურცულია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანული წარმოშობის ძაღლის ჯიშები კატეგორია:ტერიერები
ვლადიმერ გეგეშიძე
ვლადიმერ გეგეშიძე (დ. 10 თებერვალი, 1985, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა). „ოქროს დიდი პრიზის“ გამარჯვებული (2010), ევროპის ორგზის ჩემპიონი ჭაბუკებში (2003, 2004). ევროპის ვიცე-ჩემპიონი (2002).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში
ქემერტის გერის ძმის ეკლესია
ქემერტის გერის ძმის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, მდებარეობს ქურთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქემერტში, მინდიაანთ უბანში, სასაფლაოზე. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
გრძივ კედლებს ყოფს წყვილი პილასტრი. ინტერიერი შებათქაშებულ-შეთეთრებული იყო. იქ, სადაც ბათქაში ჩამოცვენილია, ჩანს ქართული აგურის წყობა. და-რბაზი ნათდებოდა აღმოსავლეთის, დასავლეთის და სამხრეთის სარკმლებით.
თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთიდანაა დატანებული. აღმოსავლეთ ფასადზე ჩაძირული ჯვარი პირდაპირ სარკმელს ებჯინება. დასავლეთი ფასადის ზედა ნაწილში აგურის წყობით შესრულებული გოლგოთის ჯვარია. ადგილობრივ მოსახლეობას ეკლესია ყავრით გადაუხურავს. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია რიყის ქვა. კამარა და კონქი ჩამოქცეულია. ოთხივე კედელი გარღვეულია. სარკმლები და კარი დაზიანებულია. იატაკი აყრილია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქურთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
აწრისხევის ღვთისმშობლის ეკლესია
აწრისხევის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ აწრისხევის ჩრდილო-დასავლეთით 800 მ. აგებულია IX-X საუკუნეებში.
მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია ნაგებია შირიმის და ადგილობრივი ქვის თლილი კვადრებით. სწორკუთხა საკურთხევლის ცენტრში თაღოვანი სარკმელია, რომელიც კუთხეებში ოდნავ მრგვალდება. კედლის ქვედა ნაწილში მიშენებულია ტრაპეზი. კონქი სფერულია. აბსიდა დარბაზისაგან გამოყოფილია სამთაღოვანი კანკელით, ცენტრში - აღსავლის კარით, ჩრდილოეთით მაღალი, თაღოვანი კარით სამხრეთით კი თაღოვანი ღიობით (სარკმელი). თაღები ეყრდნობა მრგვალ კოლონებს კანკელი გალესილია. ეკლესიის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების აღმოსავლეთ ნაწილებს მაღალი, თაღოვანი ნიშები აქვს. მათში მცირე ზომის, სწორკუთხა ნიშებია ჩასმული. სამხრეთ მონაკვეთს ერთსაფეხურიანი კარნიზი მიუყვება. აბსიდის წინ ნახევარწრიული სოლეაა. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით. იგი ეყრდნობა თაღს, რომელსაც იჭერს გრძივი კედლების ცენტრებში აყვანილი სამსაფეხურიანი პილასტრები. პილასტრების გვერდით საფეხურებიდან გრძივ კედლებზე გადადის თაღედი. დასავლეთ კედლის ზედა, ცენტრალურ ნაწილში მცირე, სწორკუთხა სარკმელია. სამხრეთ კედლის დასავლეთ თაღედში არქიტრავული შესასვლელია, აღმოსავლეთ თაღების ზედა ნაწილში კი თაღოვანი სარკმელი. კედლებს ეტყობა შელესილობის კვალი. ფასადების ზედა ნაწილები დაზიანებულია. გადახურვა არ შემორჩა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ახალქალაქის მიწისძვრა
ახალქალაქის მიწისძვრა — ძლიერი მიწისძვრა თბილისის გუბერნიის ახალქალაქის მაზრაში 1899 წლის დეკემბერს. მიწისძვრის ძალა შეადგენდა 6.3. დაიღუპა 247 ადამიანი.
ისტორია
მიწისძვრას ახალქალაქში მსხვერპლი არ მოჰყოლია. მნიშვნელოვნად დაზიანდა ბარალეთის სოფლის თემის სოფლები, სადაც კომპაქტურად იყვნენ ჩასახლებულნი ოსმალეთიდან დევნილი სომხები. სახლების ნგრევის მიზეზი ძირითადადგ განპირობებული იყო შენობების არამყარი კონსტრუქციით.
მიწისძვრის შემდეგ კატასტროფის ადგილზე სპეციალურად მივლენილი იყო ვალერიან ვებერი. 1900 წლის თებერვალში ვ. ვებერმა განმეორებით მოიარა დაზარებული რეგიონი და აღწერა მიწისძვრით დაზარალებული 50-ზე მეტი სოფელი. აღნიშნული კვლევა მან გამოაქვეყნა რუსეთის საიმპერატორო გეოგრაფიულ საზოგადოებაში და გამოთქვა ვარაუდი რომ მიწისძვრის ეპიცენტრი წარმოადგენდა სამსრის ქედი მერიდიანულ მიმართულებით.
ვებერის მიერ მოგროვებული მასალა გადასცეს ივანე მუშკეტოვს, რომელიც 1900 წლის აპრილის თვეში მივლინებულ იქნა დაზარალებულ რეგიონში. ამავდროულად კავკასიის განყოფილების მიერ რეგიონში 200-დე დასახლებულ პუნქტში დარიგდა კითხვარები, რის შედეგადაც შეგროვდა 250-მდე პასუხი. სწორედ აღნიშნული გამოკითხვა დაედო საფუძვლად შემდგომში მიწისძვრის დეტალური რუქის შექმნას.
განმეორებითი ბიძგები გრძელდებოდა, როგორც 19 დეკემბერს ასევე შემდეგი 2 კვირა. 19 დეკემბერს მიწისძვრა 4-ჯერ განმეორდა, რომელთაგან პირველი 5 წუთი გრძელდებოდა. მიწისძვრის შედეგების კვლევა გეოლოგიური კომიტეტის მიერ გამოქვეყნდა 1903 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:მიწისძვრები საქართველოში
თანამდებობაზე გარდაცვლილი სახელმწიფოსა და მთავრობის მეთაურების სია
ეს არის თანამდებობაზე გარდაცვლილი სახელმწიფოსა და მთავრობის მეთაურების სია, მასში არ არის შეტანილი მემკვიდრეობითი თანამდებობის მფლობელები (მეფეები, დედოფლები, იმპერატორები, ამირები და სხვა), რადგან ბოლო დრომდე მათი თანამდებობაზე გარდაცვალება ნორმა იყო.
ყველაზე ხშირად გარდაცვალება ხდებოდა ბუნებრივი მიზეზების გამო, მაგრამ არსებობს მკვლელობის, სიკვდილით დასჯის, თვითმკვლელობის და ავარიის შემთხვევებიც.
სია ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით არის წარმოდგენილი.
სქოლიო
კატეგორია:სიები
ნიკოლოზ ლანდიას ქუჩა
ლანდიას ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს სამგორის რაიონში (ვარკეთილი-3); დასაწყისი დიმიტრი ალექსიძის ქუჩიდან (II მიკრორაიონის მე-14 და 29-ე კორპუსებს შორის). 1987 წელს ქუჩას ნიკოლოზ ლანდიას სახელი ეწოდა.
ალისულთან ბოლქვაძე
ალისულთან ბოლქვაძე (დ. 1896, კორტოხი, ბათუმის ოლქი — გ. 1979, თურქეთი) — პოლიტიკური ლიდერი, 1929 წლის ზემო აჭარის გლეხთა აჯანყების მეთაური.
ნიკოლოზ ლანდიას ქუჩა
ლიტერატურა
ლანდია
ალისულთან ბოლქვაძე
ბიოგრაფია
1929 წლის ზემო აჭარის გლეხთა აჯანყების მეთაური ალისულთან ბოლქვაძე დაიბადა 1896 წელს ხულოს რაიონის, სოფელ კორტოხში, ეკონომიკურად შეძლებული სასულიერო პირის ოჯახში. მამას – აქიფ ბოლქვაძეს, სასულიერო და იურიდიული განათლება არაბეთში, ქ. მექაში ჰქონდა მიღებული. ალისულთანმა ბავშვობა ბათუმსა და ქობულეთში, ბობოყვათში გაატარა. 1914 წელს ბათუმის გიმნაზია დაამთავრა. 1921 წელს დიდი დახმარება გაუწია წითელარმიელთა რაზმებს, რომელთაც დიდთოვლობისას გადმოლახეს გოდერძის უღელტეხილი. ამ თანადგომისთვის წითელი არმიის სარდლობას დაუჯილდოვებია კიდეც.
1924 წელს ალისულთან ბოლქვაძე ბოლშევიკური პარტიის რიგებში მიიღეს, თუმცა 1927 წელს იგი კომუნისტური პარტიის რიგებიდან გარიცხეს, რადგანაც ეჭვი ჰქონდათ, რომ ურთიერთობა ჰქონდა აჭარაში ჯერ კიდევ არსებულ მენშევიკურ ორგანიზაციებთან. იგი ანტისაბჭოთა ორგანიზაციების მუშაობაში 1927 წლიდან იყო ჩართული. პირადი ნაცნობობა აკაშირებდა ქაქუცა ჩოლოყაშვილთან.
1928 წლის 21 აპრილს სოფელ დიაკონიძეებში „აჭარის ხსნის კომიტეტის“ შეკრებაზე გადაწყდა, რომ ამ კომიტეტის ხელმძღვანელები უნდა ყოფილიყვნენ ალისულთან ბოლქვაძე, ისკანდერ აბულაძე, რიზა ირემაძე, რეჯებ ბერიძე... მისი თაოსნობით, ხულოს რაიონის სოფლებში ეწყობოდა მიტინგები, ვრცელდებოდა პროკლამციები ანტისაბჭოთა მოწოდებებით. 1928 წლის შემოდგომისთვის ხულოს მოსახლეობაში დიდძალი იარაღი იყო თავმოყრილი. ამ დროისთვის ალისულთან ბოლქვაძის სახელი პირველად ხდება ცნობილი ბოლშევიკური მთავრობისთვის, როგორც „აჭარის ხსნის კომიტეტის“ ერთ–ერთი ხელმძღვანელისა და მის წინააღმდეგ იწყებენ მოქმედებას.
ალისულთან ბოლქვაძე 30-იანი წლების დასაწყისში მალულად შემოდიოდა აჭარაში და ხვდებოდა ოჯახის წევრებს. 1932 წლიდან კი გაძლიერებული დევნის გამო აჭარაში აღარ დაბრუნებულა. მისი ოჯახის მიმართ უმკაცრესი ზომები გატარდა. სოფელ კორტოხში გადაწვეს მისი სახლი, ქ. ბათუმში და სოფელ ბობოყვათში მოახდინეს მისი ქონების კონფისკაცია. 1951 წლიდან ალისულთანის ოჯახი ყაზახეთში გაასახლეს. ალისულთან ბოლქვაძე გარდაიცვალა 1979 წელს, დაკრძალულია ქ. სტამბოლში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 1979 ა კატეგორია:ქართველი მეამბოხეები
ესტრეიტუ (მარანიანი)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35 835 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.18 კმ²-ზე. ფართობი 2 718 კმ²-ია.
კეხვის წინა დედაღვთისა
კეხვის წინა დედაღვთისა — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ქურთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კეხვში. აგებულია განვითარებულ ფეოდალურ ხანაში. მცირე ზომის, დარბაზული ეკლესია ძლიერ დაზიანებულია. მისი კედლები 2 მეტრის სიმაღლეზეა შემორჩენილი. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია რიყის და ფლეთილი ქვა.
აღმოსავლეთით შებრტყელებული ნახევარწრიული აბსიდით სრულდება. მის კუთხეებში ორი სწორკუთხა ნიშაა. ინტერიერი ამოვსებულია ნანგრევი ქვებით. ეკლესიის ჩრდილოეთი ფასადი მთლიანად დაფარულია ფერდობიდან ჩამოშლილი მიწით.
ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთი კედლის დასავლეთ ნაწილშია. აბსიდში შენახულია რელიეფური ფილის ფრაგმენტი (შესაძლებელია კანკელის ქვის ფრაგმენტი), რომელზედაც გამოსახული იყო „აყვავებული ჯვრის“ კომპოზიცია. მისგან გადარჩენილია ჯვრის ქვედა ნახევარი. ქვედა მკლავის ორივე მხარეს გამოსახულია „ბრიალები“. კომპოზიცია ჩასმულია წნულ ჩარჩოში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქურთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პაატა გვასალია
პაატა გვასალია (დ. 29 იანვარი, 1973, ფოთი) — ქართველი სპორტსმენი (კრივი). სსრკ ორგზის ჩემპიონი ახალგაზრდებში (1990, 91 კგ), კეთილი ნების თამაშების ჩემპიონი (1994), ევროპის ჩემპიონი ახალგაზდებს შორის (1990). 1994-1998 წლებში გამოდიოდა რუსეთის სახელით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 29 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:ფოთში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოკრივეები
განა 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
განამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეშვიდედ იასპარეზა 1988 წელს, სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:განა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
იაროსლავ სეიფერტი
იაროსლავ სეიფერტი (დ. 23 სექტემბერი, 1901 – გ. 10 იანვარი, 1986) – ჩეხოსლოვაკი მწერალი, პოეტი და ჟურნალისტი. 1984 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ლიტერატურაში.
ბიოგრაფია
დაიბადა მუშათა კლასის ოჯახში, ჟიჟკოვში, პრაღის გარეუბანში, რომელიც იმჟამად ავსტრია-უნგრეთის ნაწილი იყო. მისი პირველი პოეტური კრებული „ცრემლიანი ქალაქი“ 1921 წელს გამოქვეყნდა. სეიფერტი ჩეხოსლოვაკიის კომუნისტური პარტიის წევრი იყო და არაერთი კომუნისტურ ჟურნალის რედაქტორი გახლდათ.
1920-იან წლებში სეიფერტი ჩეხური ავანგარდის წამყვან ფიგურად მიიჩნეოდა. იგი ჟურნალ Devětsil-ის ერთ-ერთი თანადამფუძნებელი გახლდათ, რომელიც ჩეხ ავანგარდისტ ხელოვანთა ასოციაციას წარმოადგენდა.
სეიფარტმა განსაკუთრებული ცნობადობა მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში მოიპოვა, რადგან ანტინაცისტურ პოეზიას წერდა.
1949 წელს სეიფერტმა შეწყვიტა ჟურნალისტური მოღვაწეობა და თავი მთლიანად ლიტერატურას მიუძღვნა. მისმა პოეტურმა ნამუშევრებმა 1936, 1955 და 1966 წლებში მნიშვნელოვანი ეროვნული ლიტერატურული ჯილდოები დაიმსახურა.
1956 წელს სეიფერტის წიგნები ქვეყანაში ხანმოკლე ვადით აიკრძალა მისი საჯარო გამოსვლის გამო, რომელიც ხელოვნების თავისუფლებას შეეხებოდა. 1968 წელს სეიფერტი ჩეხოსლოვაკიის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარედ აირჩიეს, რა თანამდებობაც მას მომდევნო 4 წლის მანძილზე ჰქონდა დაკავებული. 1984 წელს სეიფერტს მიენიჭა ნობელის პრემია ლიტერატურაში „მისი პოეზიისთვის, რომელიც გრძნობათა სიმძაფრით ადამიანური ბუნების დაუცხრომლობასა და მრავალფეროვნებას ასახავს.“ მან ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო დაჯილდოებაზე მისვლა ვერ შეძლო, რის გამოც ნობელის კომიტეტმა ჯილდო მის ქალიშვილს გადასცა. მთავრობისგან კონტროლირებული ჩეხოსლოვაკიის მედია სეიფერტის ლაურეატობის გაშუქებაში, რაც ქვეყნისათვის მეტად მნიშვნელოვანი ფაქტი გახლდათ, მხოლოდ უმნიშვნელო აღნიშვნით შემოიფარგლა. სეიფერტი პირველი ჩეხია, რომელიც ნობელის პრემიის ლაურეატი გახდა.
სეიფერტი 1986 წელს, 84 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
პოეზია
იაროსლავ სეიფერტის პოეზია ჩეხური ლიტერატურის ერთ-ერთ ყველაზე მაღალ მწვერვალად ითვლება. მისი პოეზიის ძირითადი თემა ჩეხოსლოვაკიის ისტორია და კულტურაა. სეიფერტის ადრეული პერიოდის ლექსები მებრძოლი პროლეტარის სულისკვეთებას ასახავს და საბჭოთა კავშირში კომუნიზმის მომავალზე ახალგაზრდა პოეტის წარმოდგენებს აღწერს. სეიფერტის მომდევნო პერიოდის ლექსები თანამედროვე კულტურით პოეტის აღფრთოვანებას გამოხატავს და სამშობლოსა და ეროვნულ კულტურასთან მის ემოციურ კავშირს ასახავს.
1960-იან წლებში სეიფერტის პოეტურმა სტილმა საფუძვლიანი ცვლილება განიცადა. მის ლექსებში ნოსტალგიის მელანქოლიური განცდა შემოვიდა. პოეტი ყურადღებას ამახვილებდა ისეთ თემებზე, როგორიცაა დროის განსაზღვრული ლიმიტი ცხოვრებაში, ყოფიერების წარმავლობა და სიკვდილი. იგი წერდა ბავშვობის წლებზე, პირველ სიყვარულზე, გარდაცვლილ მეგობრებზე და თავისი ცხოვრების სხვა ტრაგიკულ მოვლენებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ლიტერატურაში კატეგორია:ჩეხი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 23 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1986 კატეგორია:ჩეხი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ჩეხი მამაკაცი მწერლები
შრი-ლანკის ადმინისტრაციული დაყოფა
right|thumb|310px|შრი-ლანკის პროვინციები შრი-ლანკის ადმინისტრაციული დაყოფა ჩამოყალიბდა 1987 წელს. ქვეყნის ტერიტორია იყოფა 9 პროვინციად. პროვინციები თავის მხრივ იყოფიან ოლქებად, რომელთა რაოდენობაა 25, ხოლო ოლქები დივიზიონებად.
ჰეღოს კოშკები
ჰეღოს კოშკები — კოშკები ახმეტის მუნიციპალიტეტში, თუშეთში, ნასოფლარ ჰეღოს განაპირას, აღმოსავლეთით. ერთმანეთისგან ორმოციოდე მეტრის დაშორებით. განეკუთვნებიან გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
სხვადასხვა დონეზე, ერთმანეთისგან 8 მეტრის დაშორებით, დგას ორი კოშკი. ორივე ნაგებია ფიქლით. წყობა მშრალია. კოშკებში კუთხეები ყველა სართულზე გამაგრებულია დიაგონალურად გადებული ორ-ორი მოგრძო ფიქლით. ძეგლები დაზიანებულია: ჩამონგრეულია ორივე კოშკის სახურავები, ბოლო სართულის კედლების ზედა ნაწილები და სართულშუა გადახურვები.
სამხრეთის კოშკი
სამხრეთის კოშკი ექვსსართულიანია, გეგმით არაწესიერ ტრაპეციას უახლოვდება (7,2 X 7 მ). პირველ სართულზე შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარს ორივე მხრიდან შეისრული გადახურვა აქვს. სამხრეთ კედელში ერთი სარკმელი და ერთი პატარა ნიშია. დასავლეთ, სამხრეთ და აღმოსავლეთ კედლების მარტივი პილასტრები მეორე სართულის ჭერამდე ადის. მეორე სართულის შესასვლელი გაჭრილია აღმოსავლეთ კედლის ჩრდილოეთ კიდეში. კარი შეისრულთაღიანია. მის მარჯვნივ პარალელურწირთხლებიანი ირიბად გაჭრილი პატარა ღიობი და სარკმელია. სამხრეთ კედელში გაჭრილ ორივე სარკმელს საფეხურებიანი რაფები აქვს. დასავლეთ კედელში ორი ნიშია — ერთი პატარა და სწორკუთხა, მეორე — გეგმით ნახევარწრიული, საკმაოდ ღრმა და სათოფურიანი. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში თითო პატარა სწორკუთხა ნიშია. მესამე სართულზე შესასვლელი აღმოსავლეთიდანაა. კარს შეისრული თაღი აქვს. კარის მარცხნივ, კედლის ჩრდილოეთ კიდეში, პატარა სარკმელია, სამხრეთ კიდესთან — სწორკუთხა ნიში. ორი მსგავსი სარკმელი სამხრეთ კედელშია, ერთი — დასავლეთისაში. დასავლეთ კედელში ერთი პატარა სწორკუთხა ნიშიცაა, ჩრდილოეთ კედელში — ორი. დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში, გარდა ამ ნიშებისა, თითო მოზრდილი, გეგმით ნახევარწრიული ნიშია. ჩრდილოეთ კედლის მოზრდილი ნიში სათოფურითაა აღჭურვილი. მეოთხე სართულის დასავლეთ კედელში ფართო ღიობია, მის ორივე მხარეს — თითო პატარა ნიში. ჩრდილო და აღმოსავლეთ კედლებში ორ-ორი სათოფურია, სამხრეთისაში — ერთი.
ორ-ორი მსგავსი სათოფური მეხუთე სართულის აღმოსავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებშია, ერთი - დასავლეთ კედლის შემორჩენილ ნაწილში. მეექვსე სართულზე აღმოსავლეთ და სამხრეთ კედლებში თითო ფართო ღიობია. აღმოსავლეთ კედელში ერთი სალოდეცაა.
ჩრდილოეთის კოშკი
ჩრდილოეთ კოშკი გეგმით სამხრეთიდან ჩრდილოეთისკენ წაგრძელებული სწორკუთხედია (7,6 X 5,5 მ). შემორჩენილია ხუთი სართული. პირველ სართულზე შესასვლელი აღმოსავლეთიდანაა. კარი შეისრულთაღიანია. სამხრეთ კედლის შუა ნაწილში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი, რომლის აღმოსავლეთით პატარა, სწორკუთხა ნიშია. ერთი უფრო მოზრდილი ნიში დასავლეთ კედელშია. კოშკის მეორე სართულზეც შესასვლელი აღმოსავლეთიდანაა. შეისრულთაღოვანი კარის ჩრდილოეთითაც პატარა ნიშია. ორი მსგავსი ნიში დასავლეთ კედელშია, ერთი - ჩრდილოეთისაში. სამხრეთ კედელში ორი ფართო სარკმელია, რომლებსაც საფეხურებიანი რაფები აქვთ. ჩრდილოეთ და დასავლეთ კედლებში გარეთკენ მკვეთრად დავიწროებული თითო სათოფურია. III სართულის აღმოსავლეთ კედელში ფართო შესასვლელი, სარკმელი და ერთი პატარა ნიშია. მსგავსი ნიში დასავლეთ კედელშიცაა. ჩრდილოეთ და დასავლეთ კედლებში ორ-ორი სათოფურია, სამხრეთ კედელში - ერთი თაღოვანი სარკმელი. IV სართულზე კარი სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდეშია გაჭრილი. ორი სარკმელი დასავლეთ კედელშია, თითო-თითო აღმოსავლეთის და ჩრდილოეთისაში. V სართული სანახევროდ დანგრეულია. მის ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ კედლებში ორ-ორი პარალელურწირთხლებიანი ფართო ღიობია. დასავლეთ კედელში ორი სათოფურია, სამხრეთისაში - ერთი.
ორივე კოშკის სართულშუა გადახურვა ხის კოჭებზე ყოფილა გამაგრებული. კოშკებს შორის შემორჩენილია გვიანდელი ნაგებობის დასავლეთ კედელი, რომელშიც კარი, სარკმელი და სწორკუთხა ნიშია. ეს კედელი კოშკების დასავლეთ კედლებთან ერთად ერთ სიბრტყეს ქმნის. კედლის პირდაპირ მშრალი წყობით ნაგები ფიქლის ტერასაც რელიეფს მიჰყვება.
საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად კოშკებს 2006 წელს მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
რეზორცინი
რეზორცინი ან 1,3-დიჰიდროქსიბენზოლი — ორგანული ნაერთი ქიმიური ფორმულით. არის ბენზოლდიოლების სამი იზომერიდან ერთ-ერთი მეტა იზომერი; თეთრი, წყალში ხსნადი მყარი ნივთიერება.
თვისებები
რეზორცინი ბენზოლის შემცველობის გამო არის კრისტალური მყარი ნივთიერება. იხსნება წყალში, ალკოჰოლსა და ეთერში, მაგრამ არ იხსნება ქლოროფორმში და ნახშირბადის დისულფიდში.
წარმოება
თავდაპირველად ხდება ბენზოლის დიალკინაცია პროპილენით, რათა მიღებული იქნეს 1,3-დიიზოპროპილბენზოლი. შემდეგ დაჟანგვით და კუმენის პროცესით მიიღება რეზორცინი და აცეტონი.
რეზორცინი სხვაგვარად მიიღება 1,3-ბენზოლდიგოგირდურ მჟავაზე C6H4(SO3H)2 ნატრიუმის ტუტის მოქმედებით:
სქოლიო
კატეგორია:ორგანული ნაერთები
სუნ მეილინი
სქოლიო
კატეგორია:ჩინეთის პირველი ლედები კატეგორია:ჩინელი მეთოდისტები კატეგორია:დაბადებული 5 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2003
მიხაილოვკა (იანურუსოვის სოფსაბჭო)
მიხაილოვკა (Михайловка; Михайловка) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება იანურუსოვის სოფსაბჭოს. სოფელს ჩამოუდის მდინარე კიიაუკოვა. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 42 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სტერლითამაქიდან 38 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 26 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
ლანჩხუთის ქუჩა
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩუღურეთის რაიონის ქუჩები
კროითი
კროითი (Kreuth) — თემი და კურორტი გერმანიაში, ბავარიაში, მისბახის რაიონში. კროითის წყლები პირველად 1490 წელსაა მოხსენიებული. პირველი აბანო 1511 წელს აშენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბავარიის თემები კატეგორია:გერმანიის კურორტები
სომხეთის პოლიტიკური პარტიების სია
აქ მოცემულია სომხეთის პოლიტიკური პარტიების სია. სომხეთი მრავალპარტიული ქვეყანაა. პარლამენტის წევრი პარტიები უმეტეს შემთხვევაში შეთანხმებულად მოქმედებენ და იღებენ გადაწყვეტილებებს.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის პოლიტიკური პარტიები
ლუდოგორიე
ლუდოგორია (Лудогорие, Deliorman - შეშლილი ტყეების რეგიონი) — ისტორიულ-გეოგრაფიული რეგიონი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. რეგიონის უდიდესი ქალაქებია რაზგრადი და პლისკა. რეგიონი წარმოადგენს დუნაის დაბლობის ნაწილს. მისი უმაღლესი წერტილი მდებარეობს სოფელ სამუილთან და წარმოადგენს ზღვის დონიდან 485.70 მეტრს. ყველაზე დაბალი წერტილი არის 39.14 მეტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის გეოგრაფია
ჯანდიერების კოშკი
კოშკი (12,5 X 8,5 მ) გეგმით აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ წაგრძელებული, გარედან კუთხემომრგვალებული სწორკუთხედია. შედგება ერთმანეთისაგან კედლით გამიჯნული, ორი არათანაბარი ნაწილისაგან. ორივე ნაწილი ამჟამად სამსართულიანია, მაგრამ სართულთა დონეები ერთმანეთს არ ემთხვევა. ერთი ნაწილის სართულშუა გადახურვა ხის კოჭებზე ყოფილა გამართული (შემორჩენილია კოჭების ბუდეები). ხოლო მეორე ნაწილში კამაროვანი გადახურვებია გამოყენებული და სართულებიც უფრო მაღალია. პირველ სართულზე მარანია. მეორე სართულზე ყრუ კედლით გამიჯნული ორი სათავსია, რომლებიც სხვადასხვა დონეზე მდებარეობის გამო ერთმანეთს კედლის სისქეში არსებული კიბით უკავშირდება. მესამე სართულის დიდი ოთახის აღმოსავლეთ კედელში ორი, ხოლო სამხრეთის და ჩრდილოეთისაში თითო განიერი სარკმელია.
შენობის კოშკურა ნაწილის მესამე სართულ სანახევროდაა შემორჩენილი. სართულის დასავლეთ კედელში სამი, ხოლო სამხრეთ კედელში ერთი დაბალი ნიშია. ყველა ნიშში თითო შეწყვილებულ სათოფურია. ჩრდილოეთ კედლის ღერძზე ნახევარწრიული ბუხარია, რომლის ორივე მხარეს თითო სათოფურია. სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ კიდეში კიბის უჯრედში შესასვლელია, რომელიც მოზრდილი ნაწილის IV სართულზე ადის. შენობის მოზრდილი ნაწილის მეოთხე სართული ყრუკედლებიან ღია ბანს წარმოადგენდა. შემორჩენილია კედლების მცირე ნაწილები. გარედან ორივე ნაწილი ერთ მთლიან აბრისშია მოქცეული. ამ ტიპს სხვა ნაგებობების მსგავსად შენობის ორნაწილედობა გარედან ასახულობაშიც იყო გამოვლენილი და მისი ორსაფეხურიანი სილუეტი ციხე-სიმაგრისათვის დამახასიათებელი ქონგურებით იყო დაგვირგვინებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები
გუსტავ IV ადოლფი
გუსტავ IV ადოლფი (Gustav IV Adolf; დ. 1 ნოემბერი, 1778, სტოკჰოლმი, შვედეთი — გ. 7 თებერვალი, 1837, სანქტ-გალენი, შვეიცარია) — ჰოლშტაინ-გოტორპთა დინასტიის წარმომადგენელი. შვედეთის მეფე 1792-1809 წლებში. მეფე გუსტავ III-ისა და დედოფალ სოფია მაგდალენა დანიელის ვაჟი.
მისი მმართველობის პერიოდში მიმდინარეობდა რუსეთ-შვედეთის ომი, რა დროსაც მან დაკარგა მთელი ფინეთი, რამაც ხალხისა და არისტოკრატიის დიდი უკმაყოფილება გამოიწვია. ამის გამო, 1809 წელს იგი იძულებული გახდა ტახტიდან თავისი ბიძის, კარლ XIII-ის სასარგებლოდ გადამდგარიყო და ცოლ-შვილთან ერთად ემიგრაციაში წასულიყო.
ადრეული წლები
მარცხნივ|მინი|307x307პქ|პრინცი გუსტავ ადოლფი 1785 წელს გუსტავ ადოლფი დაიბადა 1778 წლის 1 ნოემბერს სტოკჰოლმის სამეფო სასახლეში. იგი იყო მეფე გუსტავ III-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ სოფია მაგდალენა დანიელის ერთადერთი ვაჟი. დედამისი იყო დანიისა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ V-ისა და დედოფალ ლუიზა ბრიტანელის ასული, რითაც გუსტავ ადოლფი დანია-ნორვეგიის მეფე კრისტიან VII-სა და დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ III-ს ბიძაშვილად ერგებოდა. აღსანიშნავია, რომ ხშირად მის ბიოლოგიურ მამად ფინელ დიდგვაროვანს, გრაფ ადოლფ ფრედრიკ მიუნიკ ფულკიელს მიიჩნევენ.
დაბადებიდან მალევე პატარა პრინცი ძიძებს — ჰედვიგ სოფია ფონ როზენს, ბრიტა ებბა ცელესტინა ფონ შტაუდენსა და მარია ავრორა უგილას მიაბარეს, რომლებიც მას ოთხ წლამდე ზრდიდნენ. ათი წლის ასაკში მამამისმა იგი აღსაზრდელად ლიბერალ ნილს ფონ როზენშტაინს მიაბარა.
საცოლის ძებნა
მარცხნივ|მინი|252x252პქ|დიდი მთავარი ალექსანდრა პავლოვნა 1796 წლის აგვისტოში ბიძამისმა გუსტავისათვის საცოლის ძებნა დაიწყო და რუსებთან საქორწინო მოლაპარაკებები წამოიწყო. ამ მიზნით იგი სანქტ-პეტერბურგში ჩავიდა, სადაც შეხვდა იმპერატრიცა ეკატერინე II-ს და გადაწყვიტა, რომ ახალგაზრდა მეფე დაექორწინებინათ ეკატერინეს ვაჟის, დიდ მთავარ პავლე პეტროვიჩისა და მარია ფეოდოროვნას უფროს ქალიშვილზე, დიდ მთავარ ალექსანდრა პავლოვნა რომანოვაზე. მოლაპარაკებების დროს, 1796 წლის 17 ნოემბერს გარდაიცვალა ეკატერინე II, ამიტომაც ტახტი მისმა ვაჟმა, პავლე I-მა დაიკავა, რომელმაც მოითხოვა, რომ ქორწინების შემდეგ შვედები მის ქალიშვილს ლუთერანობის მიღებას არ მოსთხოვდნენ, რაზეც შეთანხმდნენ.
პოლიტიკა
ქორწილამდე სულ ცოტა ხნით ადრე გუსტავმა ბიძამისს რეგენტობა ჩამოართვა. იმის გათვალისწინებით, რომ ჰერცოგი კარლი ხალხსა და არისტოკრატიაში დიდი სიმპათიით სარგებლობდა, მისმა განთავისუფლებამ საზოგადოება მეფის მიმართ უარყოფითად განაწყო. მის ქმედებებს ცუდი პოლიტიკური ქმედებების მოსდევდა. იმ ფაქტმა, რომ მან უარი თქვა ქორწინებაზე და მთელი ევროპის მონარქების თვალში დაამცირა ალექსანდრა პავლოვნა, რუსეთის იმპერატორის უფროსი ქალიშვილი და ცოლად შეირთო პატარა გერმანული სამთავროს პრინცესა, რომელსაც არანაირი სარგებელი არ ჰქონია შვედეთისთვის. ამის პარალელურად, ქორწინების შემდეგ არა მხოლოდ გუსტავმა, არამედ მთელმა შვედეთმა გადაიმტერა რუსეთის იმპერია.
რუსეთთან გადამტერების პარალელურად საფრანგეთში ხელისუფლების სათავეში ნაპოლეონ ბონაპარტი მოვიდა, რომელსაც ცუდი ურთიერთობა ჰქონდა ჯერ პავლე I-თან, შემდეგ კი უკვე იმპერატორ ალექსანდრე I-თან (პავლე I 1801 წელს მოკლეს შეთქმულებმა), რის გამოც შვედებს მოკავშირედ საფრანგეთი მოევლინა. მიუხედავად ამისა, 1798-1799 წლებში მოუსავლიანობამ ძლიერად დაარტყა შვედურ ეკონომიკას, რასაც 1800 წელს მეფის კორონაცია მოჰყვა, რაც საკმაოდ ძვირი დაუჯდათ. ყოველივე ეს საზოგადოებაში დიდ უკმაყოფილებას იწვევდა. მინი|305x305პქ|ფრიდრიკსჰამნის ხელშეკრულება
ფინეთის დაკარგვა
გუსტავის რეფორმები შვედეთისათვის დამღუპავი აღმოჩნდა. 1805 წელს იგი ევროპის მესამე კოალიციაში შევიდა ნაპოლეონის წინააღმდეგ, რითაც მან მოკავშირე საფრანგეთიც დაკარგა. ფრანგებმა გერმანიაში რამდენჯერმე დაამარცხეს შვედები, რის გამოც შვედეთმა დაკარგა უკანასკნელი კოლონია გერმანიაში — შვედური პომერანია. 1807 წელს დაიდო ტილზიტის ზავი, რითაც რუსეთიც ფრანგების მხარეს გადავიდა. ამრიგად, მთელ ევროპაში მხოლოდ შვედეთი და პორტუგალიაღა დარჩა, რომლებიც ჯერ კიდევ ბრიტანეთის მხარეს, ნაპოლეონის წინააღმდეგ გამოდიოდნენ.
1808 წელს, გეგმის მიხედვით ნაპოლეონი ესპანეთსა და პორტუგალიაში შევიდა, იმავე წლის 21 თებერვალს კი რუსეთის იმპერიამ შვედეთს ომი გამოუცხადა. ამის პარალელურად, შვედეთს ომი გამოუცხადა დანიამ და ნორვეგიამაც. რუსებს მხოლოდ რამდენიმე თვე დასჭირდათ იმისათვის, რომ შვედეთისათვის მთელი ფინეთი წაერთმიათ. 1809 წლის 17 სექტემბერს შვედებსა და რუსებს შორის გაფორმდა ფრიდრიკსჰამნის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც შვედეთმა ფინეთი მთლიანად დაუთმო რუსეთს. ამრიგად, რუსებმა დააარსეს ავტონომიური ფინეთის დიდი საჰერცოგო, რომლის დიდი ჰერცოგიც ისევ რუსეთის იმპერატორი გახდა.
ჩამოგდება
მარცხნივ|მინი|გუსტავ IV ადოლფის დაპატიმრება ფინეთის დაკარგვა შვედებისათვის უკანასკნელი წვეთი აღმოჩნდა. ამის გამო შვედმა ოფიცრებმა შეთქმულების მოწყობა და მონარქის შეცვლა მოისურვეს.
1809 წლის 7 მარტს გენერალ-კოლონელმა გეორგ ადლერსპარმა, რომელიც შეთქმულების მოთავე იყო, სახელმწიფო გადატრიალება მოაწყო. მეფემ თავის ჯარისკაცებთან ერთად სკონეში გაქცევით სცადა თავის შველა, მაგრამ მისი ჯარისკაცებიდან შვიდი შეთქმულებმა მოისყიდეს. 13 მარტს სამეფო სასახლეში შეთქმულები შეიჭრნენ და მეფე დააპატიმრეს. მალევე იგი ოჯახთან ერთად გამოკეტეს გრიფსჰოლმის ციხესიმაგრეში. იმავე დღეს ბიძამისი, ჰერცოგი კარლი დაარწმუნეს, რომ დროებითი მთავრობისათვის ეხელმძღვანელა
1809 წლის 29 მარტს გუსტავ IV ადოლფი, იმ პირობით, რომ ტახტს მის ვაჟს გადასცემდნენ, ტახტიდან თავისი ნებით გადადგა. შვედებმა მისთვის მიცემული პირობა არ შეასრულეს და 10 მაისს გამოცხადდა, რომ მეფემაც და მისმა შთამომავლობამაც დაკარგა სამეფო მემკვიდრეობა. მიუხედავად ამისა, რევოლუციონერებს არ სურდათ რესპუბლიკის დამყარება, რადგან შიშობდნენ, რომ გუსტავი და მისი ვაჟი გადატრიალებას მოაწყობდნენ მონარქიის აღსადგენად, რის გამოც იმავე წლის 5 ივნისს შვედეთის მეფედ გუსტავის ბიძა, კარლ XIII გამოაცხადეს. იმავე წლის დეკემბერში გუსტავიცა და მისი ოჯახიც გააძევეს შვედეთიდან, რის შემდეგაც ისინი გერმანიაში, დედოფალ ფრედერიკას მშობლიურ ბადენში გადასახლდნენ.
დარჩენილი ცხოვრება და გარდაცვალება
გაძევების შემდეგ გუსტავს მრავალი ტიტული მისცეს, მათ შორის გოტორპის ჰერცოგი, ჰოლშტაინ-ოტინის მთავარი და ა.შ. 1812 წელს ის და მისი ცოლი ერთმანეთს დაშორდნენ, 1826 წელს კი ფრედერიკა გარდაიცვალა, რის გამოც მას ბადენში დარჩენა აღარ შეეძლო. ამგვარ პირობებში გუსტავი იძულებული გახდა დაეტოვებინა გერმანია და შვეიცარიაში გადასახლებულიყო, სადაც ბინა სანქტ-გალენში დაიდო. დარჩენილი ცხოვრება მან სწორედ აქ გაატარა, სადაც გარდაიცვალა კიდეც, 1837 წლის 7 თებერვალს, 58 წლის ასაკში.
ცოლი და შვილები
მინი|გუსტავ IV ადოლფი და დედოფალი ფრედერიკა|279x279პქ 1797 წლის 31 ოქტომბერს გუსტავმა ცოლად შეირთო პრინცესა ფრედერიკა ბადენელი (1781-1826), პრინც კარლ ლუდვიგ ბადენელისა და პრინცესა ამალია ჰესენ-დარმშტადტელის ქალიშვილი. იგი იყო რუსეთის იმპერატრიცა ლუიზა ბადენელის (იმპერატორ ალექსანდრე I-ის ცოლი), ბავარიის დედოფალ კაროლინა ბადენელისა და ბადენის დიდ ჰერცოგ კარლ I-ის და. გუსტავს ფრედერიკასთან სულ ხუთი შვილი შეეძინა:
1812 წლიდან გუსტავი და ფრედერიკა ერთმანეთს დაშორდა, თუმცა არ განქორწინებულან. ამის შემდეგ გუსტავ ადოლფს მრავალი საყვარელი ჰყავდა. ერთ-ერთმა მათგანმა, მარია შლეგელმა მას უკანონო ვაჟი, ადოლფ გუსტავსონი (1820-1907) გაუჩინა;
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1778 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1837 კატეგორია:შვედეთის მეფეები კატეგორია:ტახტიდან გადამდგარი მონარქები კატეგორია:ჰოლშტაინ-გოტორპები
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1998: ჯგუფი C
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1998: ჯგუფი C — მუნდიალი 1998-ის ერთ-ერთი ჯგუფი, რომელშიც გამოდიოდა ტურნირის მასპინძელი საფრანგეთის ნაკრები.
ცხრილი
საფრანგეთმა მოიგო პირველი ორი მატჩი, შესაბამისად, ნაადრევად გაინაღდა პლეი-ოფში მონაწილეობა, ხოლო საუდის არაბეთმა წააგო პირველი ორი მატჩი. სამხრეთ აფრიკას შეეძლო შემდეგ ეტაპზე გასვლა მხოლოდ საუდის არაბეთის წინააღმდეგ მესამე მატჩის დიდი ანგარიშით მოგების შემთხვევაში, რაც ვერ მოახერხა, შესაბამისად, დანია გავიდა მეორე ადგილზე, მიუხედავად იმისა, რომ დამარცხდა ბოლო მატჩში საფრანგეთთან.
სამხრეთ აფრიკა vs საუდის არაბეთი
C
კორონელ-ფრეიტასი
კორონელ-ფრეიტასი (Coronel Freitas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 375 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 213 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 43.65 კმ²-ზე. ფართობი 233 968 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
პორტუ-ფრანკუ
პორტუ-ფრანკუ (Porto Franco) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პორტუ-ფრანკუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 21 530 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.19 კმ²-ზე. ფართობი 1 417 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
განა 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
განამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მერვედ იასპარეზა 1992 წელს, ესპანეთის ქალაქ ბარსელონაში. ამ თამაშებზე მათ მხოლოდ ერთი ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:განა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
აწრისხევის კოშკი
აწრისხევის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო-თავდაცვითი ნაგებობა, ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ აწრისხევის სამხრეთით 3-4 კმ. მთა ბენდერის თავზე. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში. სწორკუთხა კოშკის ზედა ნაწილი მონგრეულია. გადარჩა მისი 4 სართული. პირველი სართული ნანგრევებითაა ამოვსებული. მეორე სართულის სამხრეთ კედელში 1 მ სიმაღლის სწორკუთხა შესასვლელია. აქვს ნაოთხალები და ღრმა საურდულე. სართულშუა კოჭოვანი გადახურვიდან შემორჩა კედლებში ჩატანებული კოჭების ბუდეები.