cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯიმ ლი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი კომიქსების მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 11 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:DC Comics კატეგორია:ამერიკელი ბლოგერები კატეგორია:Image Comics
კულიკოვოს ბრძოლა
კულიკოვოს ბრძოლა (Кулико́вская би́тва) (მამაის ან დონის დარბევა) — ბრძოლა რუსული სამეფოებისა (სარდალი მოსკოვის და ვლადიმირის დიდი მთავარი დიმიტრი ივანეს ძე დონელი) და თათარ–მონღოლთა (სარდალი ოქროს ურდოს გამგებელი ტემნიკი მამაი) ჯარებს შორის კულიკოვის ველზე (მდ. ნეპრიადვასა და მდ. დონის შესართავთან ახლოს) 1380 წელს 8 სექტემბერს. რუსული ჯარის ძირითად ბირთვს შეადგენდნენ მოსკოველები, აგრეთვე რუსულ სამთავროთა პოლკები, უკრაინული და ბელარუსული რაზმები. მამაის ჯარის რიგებში თათარ–მონღოლთა გარდა შედიოდნენ ჩერქეზების, ოსების, სომხებისა და ვოლგისპირეთის ხალხთა რაზმები. მამაის მოკავშირე იყო ლიტვის დიდი მთავარი იაგელო. ბრძოლა დაიწყო რუსეთის სადარაჯო პოლკის შეტაკებით თათარ–მონღოლთა მეწინავე რაზმთან. შემდეგ ბრძოლაში ჩაება მთავარი ძალები. რუსეთის ჯარის მარცხენა ფრთაზე მონღოლებმა წარმატებას მიაღწიეს და შეეცადნენ რუსების დიდი პოლკის ზურგში შესულიყვნენ. ბრძოლის ბედი გადაწყვიტა რუსების ჩასაფრებული პოლკის (სერპუხოველი მთავრის ვლადიმერ ანდრიას ძე მამაცისა და ვოევოდა დიმიტრი ბობროკ–ვოლინელის მეთაურობით) მოულოდნელმა დარტყმამ, რამაც თათარ–მონღოლები აიძულა უკან დაეხიათ და გაქცეულიყვნენ. რუსი მეომრები კულიკოვოს ველიდან 50 კილომეტრ მანძილზე დევნიდნენ და ანადგურებდნენ მოწინააღმდეგეს. რუსეთის ჯარის გამარჯვებამ კულიკოვოს ველზე დაასუსტა ოქროს ურდო და დააჩქარა მისი დაშლა. თუმცა ამ გამარჯვებით თათარ–მონღოლთა ბატონობას ბოლო არ მოღებია, მაგრამ მან ხელი შეუწყო მოსკოვის გაძლიერებას, რუსეთის ცენტრალიზებული სახელმწიფოს შექმნასა და თათარ–მონღოლთა უღლის დამხობას.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ბრძოლები კატეგორია:XIV საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:მონღოლეთის ბრძოლები
უნდილაანთკარი
უნდილაანთკარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ბაზალეთის თემში. მდებარეობს ბაზალეთის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 1000 მ. დუშეთიდან 4 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 24 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მალაი (აკლანი)
მალაი (ოფიციალურად მალაის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი აკლანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 60 077 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 17 ბარანგაის.
ელმენტეიტა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კენიის ტბები
ფულანი
ფულანი იგივე: ფული, ფულფულდე, პელი (ფულანი: Fulfulde, Pulaar, Pular; Peul) — აფრიკაში მოსახლე ხალხის ფულბეს ენა, მიეკუთვნება დასავლურაფრიკულ ენებს. აფრიკის ზოგიერთ რეგიონებში (კამერუნი, გვინეა) გამოიყენება როგორც ეთნოსთაშორის კომუნიკაციის საშუალება. დამწერლობა ლათინურ გრაფიკაზეა.
ზოგადი ცნობები
ფულანს დიალექტების სამი დიდი ჯგუფი აქვს: დასავლური - სენეგალსა და გვინეაში, ცენტრალური - მალისა და ბურკინა ფასოში, აღმოსავლური - კამერუნში. ერთიანი ლიტერატურული ნორმა არ არსებობს, თუმცა არის სამწერლო ტრადიციების კერები. მე-20 საუკუნის მეორე ნახევრიდან შეიქმნა დამწერლობა ლათინურის ბაზაზე.
სტატუსი
გავრცელების არეალი:
ნიგერია, გვინეა, სენეგალი, მალი, ნიგერი, კამერუნი, ბურკინა-ფასო.
ლექსიკა
ფრაზები და სიტყვები
რიცხვები
სქოლიო
კატეგორია:ნიგერ-კონგოს ენები
Vogue (სიმღერა)
„Vogue“ — ამერიკელი მომღერალ მადონას პირველი სინგლი ალბომიდან I'm Breathless, რომელშიც ფილმ „დიკ ტრეისი“-ს საუნდტრეკებია შესული. სინგლი 1990 წლის 20 მარტს გამოიცა Sire Records-ის მიერ. მოგვიანებით კი მისი მსუბუქად გარემიქსებული ვერსია შევიდა მადონას საუკეთესო ჰიტების კრებულში სახელწოდებით The Immaculate Collection, რომელიც ასევე 1990 წელს გამოვიდა.
სიმღერას დისკოს გავლენა აქვს.
სიმღერების სია
აშშ 7" სინგლი, კასეტის სინგლი / იაპონური 3" CD სინგლი (5439-19863-7/4 / WPDP-6227)
ბრიტანული / ევროპული 7" სინგლი, კასეტის სინგლი (W9851, W9851C)
აშშ CD მაქსი-სინგლი (7599-21513-2)
აშშ 12" მაქსი-სინგლი (7599-21513-0)
ბრიტანული CD სინგლი, 12" სინგლი, 12" სურათიანი დისკი / ევროპული CD სინგლი, 12" სინგლი (W9851CD, W9851T, W9851TP / 7599-21525-2/0)
ბრიტანული შეზღუდული 12", უცენზურო პოსტერით (W9851TX, 7599-21544-0)
იაპონური CD EP (WPCP-3698)
სერტიფიცირებები
!scope="col" colspan="3"| ციფრული
სქოლიო
კატეგორია:მადონას სიმღერები კატეგორია:1990 წლის სინგლები კატეგორია:1990 წლის სიმღერები
ფირუზი
thumb|250px|right|დამუშავებული ფირუზის ქვა ფირუზი — ბუნებრივი ფოსფატების კლასის მინერალი, ; მე-4 რიგის საიუველირო ქვა. კრისტალდება ტრიკლინურ სინგონიაში. შეფერილობა ღია ცისფრიდან მოცისფრო-მწვანემდე და მქრქალ მორუხო-მწვანემდეა. დროსთან ერთად ფერი მკრთალდება. ერთფეროვნად შეფერილი ფირუზი იშვიათად გვხვდება, უფრო ხშირად გამსჭვალულია წვრილი შავი ან მურა ძარღვებით. ბრწყინვალება მინისებრი ან ცვილისებრია. სიმაგრე მოოსის სკალით 5–6. სიმკვრივე დაახლ. 2850 კგ/მ³. ფირუზი ჰიპერგენული მინერალია, წარმოიქმნება სპილენძშემცველი ქანების გამოფიტვის ქერქში, ზოგჯერ – განამარხებული ცხოველების ძვლების ჩანაცვლებით (ე. წ. ოდონტოლითი). გვხვდება ფარულ-კრისტალური მასების, თირკმლისებრი, ქერქისებრი და ძარღვისებრი აგრეგატების სახით.
საიუველირო საქმეში ყველაზე მეტად ფასობს სუფთა ცისფერი ფერის ფირუზი. უნიკალური თვითნაბადი ფირუზი (მასა 80 კგ) აღმოჩენილია 1956 წელს აშშ-ში, ნევადის შტატში. ადვილად იღებება (ე.წ. ხელოვნური გაკეთილშობილება). ფართოდაა გავრცელებული ფირუზის ნაყალბევები, რომლებიც დამზადებულია სხვა მინერალებისგან (მაგ., დოლომიტი), პლასტმასისგან, ფაიფურისგან და სხვ. ყველაზე ცნობილი საბადოებია ირანში (ნიშაბურში — საუკეთესო ხარისხის), ტაჯიკეთში (ბირიუზაკანი), უზბეკეთში (აუმინზა), ყაზახეთში (ყარყარალი), აშშ-ში (სერილოსი), ეგვიპტეში (ვადი-მაგარა) და სხვ.
სქოლიო
კატეგორია:ძვირფასი თვლები კატეგორია:ალუმინის მინერალები კატეგორია:ფოსფატის მინერალები კატეგორია:სპილენძის მინერალები კატეგორია:ტრიკლინური მინერალები
ლაინასებრნი
ლაინასებრნი (Rallidae) — ფრინველთა ოჯახი წეროსნაირთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძე 16-63 სმ აღწევს, მასა მერყეობს 30 გ-იდან (პაწაწა ქათამურა) 3,2 კმ-მდე (ნოტორნისი). ფართოდ არიან გავრცელებული ტრიპიკულ და ზომიერ სარტყლებში. ბინადრობენ გაბარდულ წყალსატევებში, ნესტიან მინდვრებზე. ცუდად ფრენენ (ზოგი სულ ვერ ფრენა). მონოგამებია. ბუდეს იკეთებენ მიწაზე, იშვიათად წყალზე. იკვებებიან მცენარეული და ცხოველური საკვებით. ცნობილია ლაინასებრთა 119 სახეობა, რომლებიც გაერთიანებულია 51 გვარში. მათგან ყოფილ სსრკ-ში გვხვდება 7 გვარის 11 სახეობა, საქართველოში კი — 8. ამათგან მობუდარია ღალღა, მელოტა (რომელიც ზამთრობს კიდეც), წყლის ქათამი, ქათამურა. მიმოფრენია ლაინა, პატარა ქათამურა, პაწაწა ქათამურა. უწინ აქვე ბუდობდა ხონთქრის ქათამი, რომელიც ამჟამად აღარ გვხვდება. ზოგიერთ ლაინასებრს სარეწაო მნიშვნელობა აქვს.
ლიტერატურა
* კატეგორია:წეროსნაირნი
პოლ შვერები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მალტის პრეზიდენტები კატეგორია:მალტელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 21 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1994
მაჰეშ ბჰატი
მაჰეშ ბჰატი (ჰინდ. महेश भट्ट, გუჯარ. મહેશ ભટ્ટ; დ. 20 სექტემბერი 1949, ბომბეი) —  ინდოელი კინორეჟისორი, პროდიუსერი და სცენარისტი. არაერთი პრიზის მფლობელი საუკეთესო სცენარისთვის  .
ბიოგრაფია
მაჰეშ ბჰატი დაიბადა 1948 წლის 20 სექტემბერს ბომბეიში ნანაბაი ბჰატისა  და მსახიობ შირინ მუჰამედ ალის ოჯახში. ჰყავს და პურნიმა დას ვერმა და  ძმა მუკეშ ბჰატი — პროდიუსერი. ბჰატის მამა გუჯარათელი გახლდათ. შირინის მამა —  ტამილელი ბრაჰმინ რამ შეშადრი აიანგარი, ხოლო დედა —  მუსლიმი ლუკნაუდან. მახეშ ბჰატი გაიზარდა ინდუისტების ოჯახში, თუმცა თვითონ აცხადებს, რომ ათეისტია.
მაჰეში სწავლობდა ვაჟთა კათოლიკურ სკოლაში  Don Bosco High School. ზაფხულის არდადეგებზე მუშაობდა. ასევე აკეთებდა რეკლამებს. მეგობრებმა მას გააცნეს რეჟისორი რაჯ ხოსლა და ბჰატმა დაიწყო მუშაობა მის ასისტენტად.
მაჰეშ ბჰატი დაქორწინდა კირანზე (ლორენ ბრაიტი), რომელსაც იგი ჯერ კიდევ სტუდენტობისას შეხვდა. მათი სიყვარულის ისტორიის საფუძველზე გადაიღეს ფილმი "სიცოცხლე სიყვარულის სახელით". ბჰატს და კირანს ჰყავთ ორი შვილი (პუჯა და რაჰული). ცხოვრების გარკვეულ ეტაპებზე მათ ქორწინებას პრობლემები შეექმნა. მოგვიანებით  მაჰეშ ბჰატს შეუყვარდა მსახიობი სონია ჰრაზდანი და ცოლად შეირთო. მას მოუწია ისლამის მიღება, რათა მეორედ დაქორწინებულიყო პირველ ცოლთან განქორწინების გარეშე, რომლის მიტოვებაც მას არ სურდა.
კარიერა
ბჰატის  სარეჟისორო კინოდებიუტი  26 წლის ასაკში შედგა, როდესაც გადაიღო ფილმი   Manzilein Aur Bhi Hain (1974) დ არომელიც აიკრძალა 14 თვით „ქორწინების წმინდა კავშირის“ დაცინვის გამო. 1980 წელს, მისმა ფილმმა „სისხლის ორი ფერი,“ შაბანა აზმისა და ვინოდ ხანას მონაწილეობით, მიიღო ორი Filmfare ჯილდო: ჰელენმა (ჰელენ ენ რიჩარდსონი) მიიღო თავისი პირველი ჯილდო მეორეხარისხოვანი  მსახიობის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის, ხოლო მადუკარ შინდე  საუკეთესო სამხატვრო რეჟისორის პრიზით დაჯილდოვდა. მინი|მაჰეშ ბჰატი და [[კანგანა რენაუთი - მუმბაი 2010 ]] მახეშ ბჰატის კარიერაში პირველი   კინო ჰიტი იყო ფილმი „ცნობიერება „(1982), რომელიც დაფუძნებულია მის რომანზე მსახიობ პარვინ ბაბისთან და შეტანილია მოსკოვის მე -14 საერთაშორისო კინოფესტივალის პროგრამაში. მოგვიანებით, მან გადაიღო კიდევ რამდენიმე ფილმი. რეჟისორმა იდეები  პირადი ცხოვრებიდან აიღო. მაჰეშ ბჰატის კრიტიკოსების მიერ დადებითად შეფასებული ფილმებია:  "დაბადება" 1985) და "სახელი" (1986). მის საუკეთესო ადრეულ ნამუშევრებს შორისაა: The Essence (1984). ფილმი მოგვითხრობს ბომბეიში მცხოვრები ხანდაზმული მაჰარაშტრას წყვილის შესახებ, რომელთა ერთადერთი ვაჟი ნიუ -იორკში ძარცვისას დაიღუპა,  დრამა „თუ მხოლოდ ...“ (1987 წ.), რომელიც დაფუძნებულია ნამდვილ ოჯახურ ისტორიაზე ტრაგიკული დასასრულით.
1987 წელს, ძმასთან მუკეშთან ერთად, მაჰეშ ბჰატმა დააარსა  კინოკომპანია Vishesh Films და გახდა პროდიუსერი.
მომდევნო ათწლეულის განმავლობაში, მაჰეშ ბჰატი  ერთ--ერთი ყველაზე აღიარებული რეჟისორი გახდა. ამ პერიოდში გადაიღო  ფილმები:  Daddy (1989, მისი ქალიშვილის პუჯა ბჰატის სადებიუტო ფილმი) და Swayam (1991), ასევე კომერციულად წარმატებული რომანტიკული ჰიტები: Wandering ”( 1990), "იცხოვრე სიყვარულის სახელით" (1990) და „გულს ვერ უბრძანებ“(1991), რომელშიც მთავარ როლებს ასრულებდნენ პუჯა ბჰატი და ამირ ხანი.
1991 წელს ბჰატმა გადაიღო ყველაზე წარმატებული ფილმი Vishesh Films „დევნა“. სურათმა "ორ ცეცხლს შუა" (1993) კრიტიკოსთა მოწონება დაიმსახურა. მთავარ როლებს ასრულებდნენ პუჯა ბჰატი და ნასირუდინ შაჰი, რომლებმაც მოგვიანებით ითამაშეს ისეთ კინოჰიტებში, როგორიცაა "გზიდან აცდენილები" (1993) და "კრიმინალი" (1995). 1994 წელს ბჰატმა მოიპოვა ინდოეთის ეროვნული კინოფესტივალის სპეციალური პრიზი ფილმისთვის „სიყვარულთან შესახვედრად“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:ინდოელი კინორეჟისორები კატეგორია:ინდოელი სცენარისტები
ანა ანდერსონი
ანასტასია ჩაიკოვსკაია (Анастасия Чайковская (Манахан), Anastasja Czajkowska) (ქორწინებაში — მანაჰანი), უფრო მეტად ცნობილია, როგორც ანა ანდერსონი (Анна Андерсон, Anna Anderson). დაბადების ზუსტი თარიღი უცნობია, (დაახლოებით 1896 წლის 22 დეკემბერი) გარდაიცვალა 1984 წლის 4 თებერვალს შარსლოტსვილში, აშშ— ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ქალი, რომელიც რუსეთის უკანასკნელი იმპერატორის ნიკოლოზ II -ისა და იმპერატრიცა ალექსანდრა თედორეს ასულის ქალიშვილ დიდ კნეინა ანასტასია რომანოვად ასაღებდა თავს, რომელიც 15 ივნისს იყო დაბადებული და 1918 წლის 17 ივლისს ბოლშევიკების მიერ იქნა ოჯახთან ერთად დახვრეტილი ეკატერინბურგში. ერთ-ერთი ვერსიით, ანა ანდერსონი სინამდვილეში ბერლინის ასაფეთქებელი საშუალებების გამომშვები ქარხნის მუშაკი ფრანცისკა შანკოვსკაია იყო. შანკოვსკების ოჯახთან მისი გენეტიკური სიახლოვე მისი სიკვდილის შემდეგ გაკეთებულმა ორმა ერთმანეთისგან დამოუკიდებელმა დნმ ტესტმა დაადასტურა.
ანასტასიას დაღუპვა
ოფიციალური ინფორმაციით, მეფის ასულის ანასტასიას დახვრეტა მოხდა მთელ ოჯახთან ერთად 1918 წლის 17 ივლისს, გამთენიისას ეკატერინბურგში იპატიევის სახლის სარდაფში. მისი სიკვდილი რამდენიმე მოწმემ დაადასტურა. მაგრამ არსებობს უამრავი ვერსია იმის შესახებ, რომ ანასტასია გადარჩა. ამ ვერსიასაც ჰყავს თავისი მოწმეები, რომლებიც იხსენებენ, რომ როდესაც მთელი ოჯახი დახვრიტეს, ანასტასიამ თავი მეზობელ სახლს შეაფარა.
პირველი გამოჩენა
ანა ანდერსონის სახელი როგორც „გადარჩენილი დიადი მეფის ასული ანასტასია“ პირველად 1920 წლის, 17 თებერვალის ღამეს გაჟღერდა, როდესაც უცნობმა ქალმა თვითმკვლელობა სცადა  ბენდლერის ხიდიდან (ბერლინი) წყალში გადახტომით. ახლოს მყოფმა მორიგე პოლიციელმა ქალის გადარჩენა მოახერხა და განყოფილებაში გადაიყვანა. მოგვიანებით ქალმა მას აუხსნა, რომ ბერლინში თავისი «დეიდის», პრინცესა ირენის (ალექსანდრა ფეოდორევნას დის) საძიებლად იყო ჩამოსული და სასახლეში მისული ის ვერავინ იცნო  „ნათესავებისგან“ და უკანონო შვილის ყოლის გამო, ის გაკიცხეს კიდეც. თვით ანდერსონი ასე ასახავდა თავის გრძნობებს: შეგიძლიათ გამიგოთ, რას ნიშნავს ყველაფრის დაკარგვა და შეგნება, რომ ამ მსოფლიოში შენ მარტო ხარ? შეგიძლიათ გამიგოთ, რატომ გავაკეთე ის რაც გავაკეთე? მე არ მესმოდა რასაც ვაკეთებდი... როდესაც ქალი ცდილობდა სირცხვილისგან თავი დაეხსნა, ზუსტად ამ დროს გადაწყვიტა სუიციდით პრობლემის მოშორება.. თუმცა მაინც ვერ შეძლო ამის ახსნა, თუ როგორ აღმოჩნდა იგი ხიდზე და რატომ გადაწყვიტა წყალში ჩახტომა ასეთი მოკლე სიმაღლიდან. ანდრესონი ხსნიდა თავის ქმედებებს შემდეგნაირად: „წყალი იზიდავდა მას და მასაც დააინტერესა რა იყო იქ, სიღრმეში“
შემდეგ დიადმა მთავრინა ოლგა ალექსანდროვნამ ამ ამბავზე ასეთი კომენტარი გააკეთა: თვითმკვლელობის მცდელობა მთელ ამ ისტორიაში ერთადერთი ნათლად დადასტურებული ფაქტია. პოლიციელებმა მოახდინეს ქალის სამოსის აღწერა : „შავი წინდები, შავი მაღალი ყელიანი ფეხსაცმელი, შავი ქვედაკაბა, უხეში კაბა ინიციალების გარეშე, ბლუზა და დიდი თავშალი“. უცნობს არ ჰქონდა თან არავითარი საბუთი ან ქაღალდი, რომელიც დაადასტურებდა მის პირადობას. კითხვებს ყურადღებას არ აქცევდა და არ პასუხობდა. პოლიციელებმა ჩათვალეს, რომ ის სულიერად ავადმყოფი იყო და განათავსეს ღარიბებისთვის განკუთვნილ ელიზაბეტურ საავადმყოფოში.
ჩატარებულ სამედიცინო ოქმში მითითებულია, რომ პაციენტს მელაქონიის მწვავე შეტევები აქვს და ის გამოფიტულია (იმ დროისთვის ანა იწონიდა 54 კგ და მსისი სიმაღლე 160 სმ იყო). ამიტომ, იგი დალდორფის ფსიქიატრიულ კლინიკაში გადაიყვანეს.
კლინიკაში გატარებული დრო
დიაგნოზი — „დეპრესიული ხასიათის ფსიქიკური დაავადება“. პაციენტი განათავსეს მე–4 განყოფილების „ბ“ პალატში, რომელიც განკუთნილი იყო „მშვიდი დაავადებულებისთვის“. ავადმყოფობის ისტორიაში ეწერა: ძალიან თავშეკავებულია. არ ასახელებს თავის ვინაობას, ასაკს და საქმიანობას. ზის ჯიუტ პოზაში. უარს აცხადებს ყოველაფერზე, ამბობს, "რამე რომ მდომებოდა, დიდი ხნის წინ ვიტყოდი… ექიმმა რაც უნდა ის იფიქროს; მე მას მაინც არაფერს ვეტყვიო". კითხვაზე, ჰქონია თუ არა მას ჰალუცინაციები და ესმის თუ არა რაიმე ხმები, პასუხობს: „რა მცოდნე ყოფილხართ, დოქტორო“. მან აღიარა, რომ თვითმკვლელობას აპირებდა, მაგრამ მიზეზი ვერ დაასახელა
დალდორფში მან წელიწადნახევარი გაატარა. მისი ვინაობის დადგენა ვერ მოხერხდა, ამიტომაც საბუთებში ის მოიხსენებოდა როგორც „ფროილაინ უნბექანთი“ (Fräulein Unbekannt, „უცნობი“). ერთი მესასთუმლეს მტკიცებით, დაავადებული მისთვის რუსულ ენაზე დასმულ კითხვებს იგებდა, მაგრამ ვერ პასუხობდა, რამაც შემდეგში ექიმებს მისცა შესაძლებლობა ევარაუდათ, რომ მისი მშობლიური ენა იყო რომელიმე სლავური, სავარაუდოდ პოლონური.
პრინციპში, მოსაზრებები, ესმოდა თუ არა და შეეძლო თუ არა ლაპარაკი რუსულ ენაზე პაციენტს, ერთობ განსხვავებულია. ასე, ექთანი ერნა ბუჰოლცი, გერმანული ენის ყოფილი მასწავლებელი და რუსეთში ხანგრძლივად ნაცხოვრები, ამტკიცებდა, რომ ფროილაინ უნბექანთი რუსულად ისე ლაპარაკობდა, როგორც "მშობლიურ ენაზე, საკმაოდ გამართული წინადადებებით". ღამის მორიგეობებისას მათ არაერთხელ ჰქონიათ საშუალება ერთმანეთს გამოლაპარაკებოდნენ, რამდენადაც პაციენტს უძილობა აწუხებდა. ერნა ბუჰოლცი ასევე იხსენებდა, როგორ უყვებოდა ნეტარი ვასილის ტაძარზე, რუსეთის პოლიტიკაზე, ხოლო უცნობი დადასტურების მიზნით თავს უქნევდა და ბოლოს განაცხადა, რომ ეს ყველაფერი მისთვის ნაცნობი იყო.
ექთან ბუჰოლცის მოგონებით, "უნბექანტი" შესამჩნევად აღელდა, როდესაც საავადმყოფოს ერთ-ერთმა მუშაკმა პალატაში სამეფო ოჯახის ფოტოთი ილუსტრირებული გაზეთი შემოიტანა. ექთანი ვალცი ამტკიცებდა, რომ როცა ერთ-ერთ ქალიშვილს დაადო თითი და თქვა, რომ "ეს გადარჩებოდაო", პაციენტმა შეუსწორა და უთხრა: "ეს არა, სხვა".
აქვე უნდა ითქვას, რომ არსებობს საპირისპირო მტკიცებულება, რომ უცნობი ქალი გერმანიის იმპერატორსა და მის მემკვიდრეზეც ისევე ბუნებრივად საუბრობდა, თითქოს ისინი პირადად სცნობოდა. ასევე შეინიშნებოდა, რომ ავადმყოფს ფანტაზიისა და შეთხზვისკენ ჰქონდა მიდრეკილება; ასე მაგალითად, იგი ამტკიცებდა, რომ კლინიკიდან გასული ვილაზე იცხოვრებდა და ცხენებსაც გააჭენებდა.
ექთანი თეა მალინოვსკაია ყვებოდა, რომ იმ ილუსტრირებული გამოცემის ნახვიდან რამდენიმე დღის გასვლის შემდეგ, გულწრფელობის შეტევისას პაციენტმა მას მოუყვა, თითქოს, სამეფო ოჯახის დახვრეტისას "მკველების მეთაური, რევოლვერის ქნევით, ნიკოლოზს მიუახლოვდა და ტყვია პირდაპირ დაახალა, მათი მოსამსახურე ქალი კი ბალიშით ხელში დარბოდა და ხმამაღლა გაჰკიოდა", უნდა ითქვას, რომ უნბექანტმა თავისი მონაყოლი მოულოდნელად დაასრულა: მან შეშფოთებულმა მთხოვა, აფრიკაში გავიქცეთო ერთად... როდესაც ვუთხარი, იქ ხომ ახლა ომია გაჩაღებული-მეთქი, მან მითხრა, საფრანგეთის უცხოელთა ლეგიონში მოწყალების დებად ჩავეწეროთ, საკმაოდ უსაფრთხოაო. აქ კი, ებრაელებთან... დარწმუნებული იყო, კლინიკის ებრაელი ექიმები ბოლშევიკებთან იყვნენ შეთქმულნი და ოდესმე გასცემდნენ მას...
ასევე უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ არასდროს სურდა ფოტოს გადაღება; თვითმხილველთა მოგონებით, "მისი დასმა კამერის წინ, ლამის, ძალის გამოყენებით ხდებოდა".
პირადობის დადგენის პირველი მცდელობები
thumb|ბარონესა იზა ბუკსგევდენი (მარჯვნივ) და გრაფინია ანასტასია გენდრიკოვა|230px|left 22 იანვარს 1922 წელს მარია პოიტერი გამოწერეს კლინიკიდან, მაგრამ, იმის დარწმუნებით, რომ ფრაუ უნბეკანტი რუსეთის იმპერატორის ქალიშვილია, იწყებს მტკიცებულებების ძებნას.
5 მარტს 1922 წელს ის ხვდება იმპერატორის კირასირთა პოლკის ყოფილ კაპიატანს მ. შვაბეს ბერლინის მართლმადიდებლურ ეკლესიაში და თავის ეჭვებს უყვება. მან გადაარწმუნა კაპიტანი რათა წასულიყო კლინიკაში და უცნობის ნამდვილი პირადობა დაედგინა.
8 მარტს 1922 წელს მ.შვაბე თავის მეგობართან ერთად დალდორფში მოინახულა უცნობი და მარია ფიოდოროვნას ფოტოსურათი აჩვენა. კაპიტანი იხსენებს: …ავადმყოფმა მიპასუხა, რომ ეს მანდილოსანი მისთვის უცნობია…
ანა ანდერსონის თქმით სიტუაცია სულ სხვანაირი იყო: …ერთმა რუსმა ემიგრანტმა მომიტანა ბებიაჩემის სურათი. ეს იყო პირველად, როდესაც მე დამავიწყდა ყველა საფრთხე და დავიყვირე: „ეს ბებიაჩემია!“… ასე თუ ისე, კაპიტანი შვაბე მაინც ეჭვის ქვეშ იმყოფებოდა. შეცდომისგან თავის დაზღვევის მიზნით მან სთხოვა ზინაიდა ტოლსტაიას, მის ქალიშვილს და ანდრეევის კავალერიის კაპიტანს ქირურგ ვინეკეს, რათა ერთად მოენახულათ უცნობი. მ.შვებეს მოგონებებიდან ვიგებთ, რომ ზინაიდა ტოლსტაია და მისი ქალიშვილი ელაპარაკებოდნენ ავადმყოფს, აჩვენეს რამდენიმე ხატი და ყურში რამდენიმე სახელი ჩასჩურჩულეს. ავადმყოფი არაფერს ამბობდა, მაგრამ ძალიან აღელვებული იყო. მისი გარჩევაც ვერ მოხერხდა, იგი სახეს გამუდმებით საბნით იფარავდა. მნახველები წავიდნენ ახალი ინფორმაციის გარეშე, მაგრამ ზინაიდა ტოლსტაია და მისი ქალიშვილი დარწმუნებულები იყვნენ, რომ მათ წინაშე დიდი კნეინა ტატიანა რომანოვა იყო.
thumb|210px|დიდი კნეინა [[ტატიანა რომანოვა]]
ეს ამბავი სწრაფად გაიფანტა რუს ემიგრანტთა შორი, და 12 მარტს 1922 წელს ავადმყოფის სანახავდ ბარონესა სოფია (იზა) ბუკსგევდენი მივიდა. მისი აზრი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, იმიტომ რომ ის ერთ–ერთი ბოლო იყო მათ შორის ვინც იმპერატორის ოჯახი ნახა. ბარონესა რომანოვებს დახვრეტისგან ერთი თვით ადრე მოშორდა. თვით ანა ანდერსონი შემდეგ ვიზიტებზე ასე ლაპარაკობდა: …ამიერიდან ჩემთან ბევრი რუსი ემიგრანტი მოდიოდა; მე ზოგჯერ არ ვიცოდი, ვინ იყვნენ ისინი … თვით ბარონესა კი იხსენებდა, რომ უცნობი მოკრძალებულად და უნდობლად იქცეოდა, არ პასუხობდა კითხვებზე, მარტო სახის დაფარვას ცდილობდა. ბარონესა დარწმუნებული იყო, რომ დიდ კნეინა ტატიანას შოკისგან ამნეზია დაემართა და მის გამხნევებას ცდილობდა, მან აჩვენა უცნობს ხატი (ეს ხატი ბარონესასალექსანდრა ფეოდოროვნამ აჩუქა ტატიანას. მარია პროიტერტმა კი სამეფო ოჯახის სურათი მოიტანა და თითით დედოფალზე მითითებით ეკითხებოდა: „ეს დედაშენია არა?“, ბოლოს კი უცნობს ხელში ახალი აღთქმა მისცა რუსულ ენაზე, რომლის ყდა რუსეთის დროშის სამ ფერში იყო. შემდეგ იზა ბუქსგევდენმა სთხოვა სხვებს დაეტოვათ ოთახი და ინგლისურად მიმართა უცნობს (ტატიანა რომანოვმა კარგად იცოდა ეს ენა), სავარაუდოდ იმიტომ რომ უცნობმა ვერაფერი გაიგო, მან აჩვენა სახე. იზა ბუქსგევდენის დასკვნა კატეგორიული იყო: ჯერ მე მას ტატიანას ვამსგავსებდი, იმიტომ რომ ჰგავს შუბლით და თვალებით, მაგრამ როდესაც ვნახე მისი მთლიანი სახე, მივხვდი, რომ ერთმანეთს არ ჰგვანან.(…)მიუხედავად იმისა, რომ ქალბატონი ჩაიკოვსკაია ნაწილობრივ ჰგავს ტატიანას, მე მაინც დარწმუნებული ვარ, რომ ეს ის არ არის. შემდეგ გავიგე, რომ უცნობი თავს ანასტასიად აღიარებს, მაგრამ მასში აბსოლუტურად არ არის გარეგნული მსგავსება.(…) კიდევ აღვნიშნავ იმას, რომ დიდი კნეინა ანასტასია ვერ ფლობდა კარგად გერმანულს და რუსული აქცენტით ლაპარაკობდა… ანა ანდერსონმა კი შემდეგ განმარტა თავისი ქმედებები: მე ბარონესა ერთი შეხედვით ვიცანი, მაგრამ მერე შემრცხვა თავის დანახვება.
აღიარება
ავადმყოფის შემდეგი სტუმარი ყოფილი პოლიცმეისტერის მეუღლე, ბარონესა მარია ფონ კლაისტერი იყო. 1922 წლის 22 მარტს მან მიაღწია ავადმყოფის გამოწერას და თავის სახლში დააბინავა. ბარონესა გაოცდა, როდესაც მან ნახა, რომ ავადმყოფი თმას იძრობდა და უკვე საკამოდ ბევრი კბილიც ჰქონდა ამოღებული.
რამდენიმე დღის განმავლობაში უცნობი ცხოვრობდა კლაისტებთან. რადგანაც მას არ უნდოდა თავისი სახელის თქმა ( ან უბრადლოს ვერ იხსენებდა მას), ბარონმა და ბარონესამ შემოსთვაზეს დაერქმიათ მისთვის ანა; ზუსტად ამ სახელით გახდა იგი ცნობლილი.
ანა მოუყვა ბარონესას, რომ მას ჰყავს ვაჟი, რომელიც რუმინეთში დარჩა და ბავშვის ამოცნობა ყოველთვის შესაძლებელი იქნება, იმიტომ, რომ მას აქვს საცვალი იმპერიული გვირგვინით და ოქროს მედალიონი…
ორ დღეში, ფროილან ანა აკეთებს სენსაციურ აღიარებას. უცნობმა პირველად გახსნილად უწოდა საკუთარ დიდი კნეინა ანასტასია, ნიკოლოზ II-ის ბოლო ქალიშვილი. ბარონმა შეეკითხა, თუ როგორ გადარჩა, რაზეც ანამ უპასუხა:
დიახ მე ოჯახთან ერთად ვიყავი დახვრეტის ღამეს, და როდესაც სროლა დაიწყო, მე ტატიანას უკან დავიმალე. მეც დავკერგე გონება რამდენიმე დარტყმისგან. როდესაც გონზე მოვედი, ერთი ჯარისკაცის სახლში აღმოვჩნდი. სხვათა შორის რუმინეთში მის ცოლთან ერთად წავედი, როდესაც ის გარდაიცვალა გერმანიაში მარტო გადავედი...
თუმცა როდესაც ანა ესაუბრებოდა ზინაიდა ტოლსტაიას, მან რამდენიმე ახალი წვრილმანი დაამატა. მერე არტურ ფონ კლაისტმა ზინაიდა ტოლსტაიას მონაყოლი ჩაწერა: thumb|220px|ალექსანდრა ფეოდოროვნას და, პრინცესა ირენი ამავე წლის 2 აგვისტოს ქალმა, რომელმაც თავი დიდ ანასტასიად იწოდა, მოუყვა ქალბატონ ზინაიდას, რომ იგი გადაარჩინა რუსმა ჯარისკაცმა სახელად ალექსანდრე ჩაიკოვსკიმ. მის ოჯახთან ერთად (დედა მარია, და ვერუნა და ძმა სერგი) ანასტასია ნიკოლოზის ასული რომანოვი ბუქარესტში ჩავიდა და იქ 1920 წლამდე დარჩა. ჩაიკოვსკისგან მას ვაჟი ეყოლა, რომელიც ახლა სავარაუდოდ სამი წლისა იქნებოდა. მას მამის მსგავსად შავი თმა ჰქონდა. 1920 წელს ჩაიკოვსკი ქუჩაში იპოვე მოკლული, ხოლო ანასტასია გაიქცა ბუქარესტიდან ისე, რომ არავის უთქვამს.(…) როგორც ამბობდა, ბავშვი ჩაიკოვსკებთან დარჩა, და ანა ეხვეწებოდა მათ დახმარებოდნენ ძებნაში…
ემიგრანტ-ჟურნალისტს ლიტოვეცს ეს ისტორია არარეალურად მოეჩვენა, თავის ნაშრომში იგი წერდა, რომ ანიმ (ესე დაარქვა მან ანას) მზაკვრული ხერხით მოატყუა ყველა, მან გააგრძელა ისტორია და სხვადასხვა კითხვებს ისეთი პასუხები მოუძებნა, რომ ერთმანეთს არ შეეშალათ ხელი. ლიტოვეცი ფიქრობდა, რომ ანიმ თვითონ მოიგონა ეს ისტორია და თვითონვე დაიჯერა.
იმავე აზრისაა ჰერცოგინია ლეიხტენბერის, რომელიც ანას 1927 წელს გაეცნო.
იგი ძალიან ცბიერი იყო. ერთხელ ჰკითხეს: „გახსოვთ, თქვენს ბუხარზე ფაიფურის ძაღლი რომ იდო?“, მეორე დღეს კი მორიგ სტუმარს ეუბნებოდა: „მახსოვს, ჩვენს ბუხარზე ფაიფურის ძაღლი იდო“.
გრეგ კინგმა (Greg King) პენი უილსონმა (Penny Wilson), წიგნის ავტორები ”რომანოვთა ბედი” (The Fate of the Romanovs), განაცხადეს: დღეს უკვე ცნობილია იმ ათი ჯარისკაცის ვინაობა, რომლებმაც დახვრიტეს რომანოვები იპატიევის სახლში, ასევე ცნობილია მცვლელების სახელები. გვარი ჩაიკოვსკი საერთოდ არ ფიგურირებს ამ ისტორიაში ანასტასიას მაშველების არსებობის არანაირი მტკიცებულება არ არსებობს.
დოქტორ გრუნბერგი. დადგენის ბოლო მცდელობები
რამდენიმე დღეში ანამ, აღელვებულმა, დატოვა კლაისტების სახლი. იგი თავის სახლში მარია პროიტერმა დააბინავა, მაგრამ რამდენიმე დღეში მცირე კამათის გამო ანას დაატოვებინეს პროიტერების სახლი, რის გამოც მეზობელთან მოუხდა გადასვლა.
შემდეგ მას ქუჩაში შეხვდა ინჟინერი აინეკე, რომელმაც დაუსვა ბევრი კითხვა, მაგრამ პასუხი არ მიუღია. ბარონსა და ბარონესა ფონ კლაისტებს აღარ სურდათ უცნობის სახლში დაბინავება, რადგანაც დარწმუნებულები იყვნენ მის თვითმარქვიობაში. ასე თუ ისე, ინჟინერმა აინეკემ თხოვა პოლიციის ინსპექტორს - დოქტორ გრუნბერგს დაებინავებინა ან ეშოვა ანასთვის საცხოვრებელი ადგილი. დოქტორი გრუნბერგი იხსენებს, რომ გადაწყვიტა უცნობის საბოლოო ოფიციალური ვინაობის დადგენა. ანა ანდერსონის მოწინააღმდეგეებს ეგონათ, რომ გერმანიის მთავრობას თვითმარქვიას პოლიტიკურ მიზნებისთვის გამოყენება სურდა, მაგრამ შემდეგი მოვლენები სულ სხვას ამბობენ.
დოქტორ გრუნბერგმა დაარწმუნა პრუსიის პრინცესა ირენი, ალექსანდრა ფეოდოროვნას და, რომ გამოგონილი სახელით წასულიყო მასთან ერთად მის სამამულოში. ანა ანდერსონი, როგორც გაირკვა, არც ისე გახარებული იყო ამ ვიზიტით. შემდეგ მან ახსნა, რომ იგი გააღიზიანა თვით მოტყუების ფაქტმა. დოქტორ გრუნბერგი კი წერს:
ვახშმის დროს, ჩვენ ანასტასია მაგიდასთან დავსვით, მისი უდიდებულესობის მოპირდაპირე მხარეს, რომ პრინცესას კარგად დაენახა უცნობი. (აღსანიშნავია ისიც, რომ პრინცესამ ბოლოს ათი წლის წინ ნახა იმპერატორის ოჯახი.) ვახშმის შემდეგ ანასტასია გავიდა თავის ოთახში; პრინცესა, ანას გაჰყვა, იმის იმედით, რომ პირისპირ დაელაპარაკებოდა და მის თვისებებსაც დააკვირდებოდა. მაგრამ ანასტასია თავს ცუდად გრძნობდა და არ იყო განწყობილი ლაპარაკისთვის: იგი მიუბრუნდა პრინცესას ზურგით და საერთოდ არაფერი უპასუხა. მისი ქცევა აუხსნელი იყო, იმიტომ რომ მან იცნო ირენი ერთი შეხედვით: შემდეგ დილას მან თქვა რომ გუშინდელი ქალბატონი „დეიდამისი ირენი“ იყო.
1922 წლის აგვისტოს ბოლო რიცხვებში, პოლიციის ინსპექტორის დოქტორ გრუნბერგის თხოვნით, მე ბერლინში წასვლაზე დავთანხმდი, რათა მენახა უცნაური მანდილოსანი, რომელიც თავს ჩემს დისშვილ ანასტასიად ასაღებდა. დოქტორ გრუნბერგმა მე და ქალბატონი ერენი თავის აგარაკზე მოგვიყვანა, ბერლინთან ახლოს, სადაც უცნობი ცხოვრობდა. მას ”მადმუაზელ ენნის” ეძახდნენ. მე იმწუთასვე მივხდი, რომ ის არ შეიძლებოდა ყოფილიყო ჩემი ერთ-ერთი დისშვილთაგანი: თუმცა მე არ მენახა ისინი ცხრა წლის განმავლობაში, მაგრამ მას საერთოდ განსხვავებული სახის ნაკვთები ჰქონდა (თვალების განლაგება, ყურების ფორმა და ა.შ.). პირველი შეხედვით უცნობი დიდ მთავრინა ტატიანას ჰგავდა. მაგრამ მე მალე დავტოვე დოქტორ გრუნბერგის სახლი, მტკიცე გადაწყვეტილებით, რომ უცნობი ქალბატონი არ იყო ჩემი დისშვილი…
შემდეგ, ქალბატონი ფონ რატლევის მოყოლისას ამ პირველ შერხვედრებზე, დიდი მთავრინა ოლღა ალექსანდროვნა გაოცდა იმით, რომ ანა ანდერსონმა ბუქარესტში ყოფნისას ალექსანდრა ფეოდოროვნას ბიძაშვილს, რუმინეთის დედოფალ მარიას არ მიმართა და ბერლინში ჩამოვიდა.
1918 ან 1919 წელს დედოფალ მარიას შეეძლო ეცნო... არაფრით იყო შესაძლებელი მარიას გაოცება და ჩემმა ძმისშვილმა ეს ძალიან კარგად იცოდა. ჩემმა ძმისშვილმა იცოდა, რომ ასეთი მდგომარეობა ააშფოთევდა პრინცესა ირენს, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში რუმინეთის დედოფალ მარიას.
პრინცესა ირენის ვაჟმაც, პრინცმა სიზიგმუნდმა, გაუგზავნა ანას რამდენიმე კითხვა, როლმეზეც, მისი აზრით, მარტო ნამდვილ ანასტასიას შეეძლო ეპასუხა. ითვლება, რომ ქალმა ყველა კითხვაზე სწორი პასუხი გასცა.
გარიეთ ფონ რატლევი
thumb|300 px|ქალბატონი გარიეთ ფონ რატლევი
ბოლოსდაბოლოს დოქტორ გრუბერგმა თავი დაანება ანას მკურნალობას (მოწინააღმდეგთა ვერსიით დოქტორ გრუნბერგი დარწმუნდა ანას თაღლითობაში და თვითმარქვობაში).
თვით გრუნმბერგი კი წერილში ბერგს უხსნის, რომ „ანასტასიას საქმე“ ძალიან ბუნდოვანი, მაგრამ ძალიან ადვილი იყო:
მრჩეველმა ბერგმა შემოსთავაზა გრუნბერგს მიებარებინა ანასტასია ქალბატონ ფონ რატველისთვის. ეს უკანასკნელი, წარმოშობით გერმანელი, ბალტიისპირეთიდან, მწერალი და მოქანდაკე იყო. როგროც შემდეგ აღმოჩნდა არჩევანი განსაკუთრებით წარამტებული გამოდგა. ქალბატონი ფონ რატველი ანას უახლოესი მეგობარი, მესასთუმლე და ყველაზე ერთგული მომხრე გახდა.
მასთან ერთად ძვლის ტუბერკულოზით დაავადებულ ანას უვლიდა და ჰკურნავდა პროფესორ რუდნიოვი. პროფესორ რუდნიოვის მონაყოლიდან:
ის ისტორია იმდენად მრავალფეროვანი იყო, რომ რუდნიოვმა შეეკითხა ანას თუ რას შვრებოდა გოგონა იმ დღეს, რასაც საკმაოდ მტკიცე და დამაკმაყოფილებელი პასუხი მოჰყვა:  ანდერსონის მოწინაარმდეგეები ამ პასუხმა გააკვირვა. მათ გაუჩნდა კითხვა, მოუყოლია თუ არა დოქტორ რუდნიოვს ეს ისტორია ანას თანდასწრებით მანამდე. ასევე დააეჭვათ იმ ფაქტმა, რომ პირველი მსოფლიო ომის გამოცხადების დღემ სხვა არაფერი დაამახსოვრა ”ანასტასიას” ქაღალდის ბურთების გარდა.
თვით ქალბატონი რატველი ასე იხსენებს თავის პირველ შთაბეჭდილებებს:
ანა ანდერსონის მოწინააღმდეგეები კი კითხვას სვმადნენ — ასეთი ცხადი თვისებები რატომ ვერავინ შემჩნია გარიეთ ფონ რატლევის გარდა?
მრავალი წლის განმავლობაში ქალბატონი გარიეთ ფონ რატლევი იყო ”საოცრად გადარჩენილი კნეინას” მესასთუმლე და მთავარი თაყვანისმცემელი. მაგრამ მიუხედავად კარგი განწყობისა, თვითმარქვიას მიმართ, გარიეთს ავადმყოფის ჟინიანი და რთული ხასიათის ატანდა უწევდა. იყო შემთხვევა, როდესაც ანამ თავის მესასთუმლეს სახეში დაჭმუჭნული წინდები ესროლა, სიტყვებით: ”წაიღე! რისთვის გიხდიან?!”, ხოლო დანიაში მოგზაურობისას, მოითხოვა სხვაგან დაებინევაბიან გარიეთი, რადგან, მისი თქმით, ”მოსამსახურებთან ერთად ცხოვრებას არ იყო მიჩვეული”.
ალექსეი ვოლკოვი, იმპერატრიცას ყოფილი კამერდინერი
thumb|250px|left|დაქვრივებული იმპერატრიცა მარია ფეოდორვნა დაახლოებით ამ დროს ინფორმაცია ქალბატონზე, რომელიც თავს ანასტასია რომანოვად აღიარებდა, კოპენჰაგენამდეც მივიდა, სადაც  მარია ფეოდოროვნა მუდმივად ცხოვრობდა. დანიის ელჩი ბერლინში ბატონი ზალე, დანიის მეფის ბრძანებით, ფონ რატლევსა და დანიის სამეფო კარს შორის შუამავალი გახდა.
როგორც მარია ფეოდოროვნას წერილებიდან ჩანს, ის სიფრთხილით ეპრყობოდა ანა ანდერსონის ”აღიარებებს”, მაგრამ მაინც გადაწყვიტა,  შანსი არ დაეკარგა და ბერლინში  ალექსეი ვოლკოვი გაგზავნა.
სქოლიო
კატეგორია:ცრუ-რომანოვები კატეგორია:თვითმარქვიები კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 1984
Acropyga trinitatis
Acropyga trinitatis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Acropyga-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Acropyga
ძვ. წ. 862
გარდაიცვალნენ
*
ათარბა-იხუსთა
ათარბა-იხუსთა — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში (ათარის თემი), მდინარე თოუმიშის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 120 მ, შავი ზღვიდან 8 კმ, ოჩამჩირიდან 21 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ათარის თემის სოფლები
ბაიმურზინო (ბელებეის რაიონი)
ბაიმურზინო  (Баймырҙа; Баймурзино) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელებეის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 409 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელებეიდან დაშორებულია 19 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია აქსაკოვო, რომელიც დაშორებულია 29 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (46 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბელებეის რაიონის სოფლები
რეგენგუშ-დე-მონსარაში
რეგენგუშ-დე-მონსარაში (Reguengos de Monsaraz) — ქალაქი პორტუგალიაში. ქალაქის მოსახლეობა 2004 წლის აღწერით შეადგენდა 7900 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პორტუგალიის ქალაქები
ძვ. წ. 953
— 953 წელი ქრისტეშობამდე. ძვ. წ. 953 წლის წინამორბედია ძვ. წ. 954 წელი ხოლო მის შემდეგ მოდის ძვ. წ. 952 წელი.
გარდაიცვალნენ
*
ლუკ მერვილი
ლუკ მერვილი (დ. 20 ოქტომბერი, 1967, პორტ-ო-პრენსში, ჰაიტი) — ჰაიტელ-კანადელი მომღერალი, კომპოზიტორი და მსახიობი. იგი ცნობილი არის კვებეკის დამოუკიდებლობის მხარდამჭერი და დასახელებული იყო წლის პატრიოტად სან-ჟან-ბაპტისტის საზოგადოების მიერ 2005 წელს.
მერვილი არის სტუდიების თანამშრომლობის საერთაშორისო კანადური ცენტრის წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1967 კატეგორია:კანადელი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 20 ოქტომბერი
Acropyga undecema
Acropyga undecema — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Acropyga-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Acropyga
ძვ. წ. 863
— წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
გარდაიცვალნენ
*
სტეგოზავრები
ლიტერატურა
*
ვიქტორიას ტბა
ვიქტორიას ტბა (Lake Victoria, Victoria Nyanza, Ziwa Victoria, Viktoria Nyanza, Ziwa Nyanza) — ტბა აღმოსავლეთ აფრიკაში, ტანზანიის, კენიისა და უგანდის ტერიტორიაზე. იგი ფართობის მიხედვით მსოფლიოს მე-2 მტკნარი ტბაა ზემო ტბის შემდეგ, ხოლო აფრიკაში პირველობას არავის უთმობს.
1858 წელს ტბა აღმოაჩინა და დედოფალ ვიქტორიას სახელი უწოდა ინგლისელმა მოგზაურმა ჯონ სპიკმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტანზანიის ტბები კატეგორია:კენიის ტბები კატეგორია:უგანდის ტბები
19 იანვარი
19 იანვარი — გრიგორიანული კალენდრის მე-19 დღე. წლის ბოლომდე დარჩენილია 346 დღე (ნაკიან წელში - 347).
იხილეთ აგრეთვე
სხვა თვეები:
0119
ბაირაკი (ბელებეის რაიონი)
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 12 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელებეიდან დაშორებულია 19 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია აქსაკოვო, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (53 %) თათრები (31 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბელებეის რაიონის სოფლები
ნუსხა
ნუსხა (სამართლეებრივი ისტორია), ქონების, ხარჯის, ვალის, ბეგარა-გამოსაღების სია, აღწერილობა თუ რეესტრი, დავთრის ამონაწერი ძვ. საქართველოში (ბეგრის ნუსხა, მზითვის ნუსხა და სხვა). სააღრიცხვო-საანგარიშსწორებო საბუთის, წერილობითი მტკიცებულების მნიშვნელობით „ნუსხა“. უფრო ხშირად გვხვდება XVI საუკუნის და შემდგომი დროის საკანონმდებლო და სასამართლო მასალებში. როგორც მტკიცებულება, ნუსხა ხელმოწერილი და დაბეჭდილ-დამოწმებული უნდა ყოფილიყო ანდა მისი ნამდვილობა ფიცით დადასტურებულიყო.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ქართული სამართალი
რიბეირა-გრანდე
რიბეირა-გრანდე (Ribeira Grande) — ქალაქი პორტუგალიაში, აზორის კუნძულების ავტონომიურ რეგიონში. ქალაქის მოსახლეობა 2004 წლის აღწერით შეადგენდა 6350 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პორტუგალიის ქალაქები
უფურეთი (დუშეთის მუნიციპალიტეტი)
უფურეთი — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ანანურის თემში. მდებარეობს ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე. მდინარე არყალის სათავეებში. ზღვის დონიდან 1600 მ. დუშეთიდან 30 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს.
ძვ. წ. 954
— 954 წელი ქრისტეშობამდე. ძვ. წ. 954 წლის წინამორბედია ძვ. წ. 955 წელი ხოლო მის შემდეგ მოდის ძვ. წ. 953 წელი.
გარდაიცვალნენ
*
ვილია-მისერია
thumb|300px|ვილია-მისერია [[როსარიო (არგენტინა)|როსარიოში, არგენტინა.]] ვილია-მისერია (ესპ. villa miseria „ღატაკი სოფელი"; პორტუგ. ფაველას ვარიანტი) — უკანონო დასახლებები არგენტინაში, გაშენებული ძირითადად უდიდესი ქალაქების ირგვლივ. ტერმინი მიღებულია ორი ესპანური სიტყვით: villa „სოფელი, მცირე დაბა", და miseria „უკიდურესი სიღატაკე". ტერმინი ნასესხებია ბერნარდო ვერბიცკის 1957 წლის რომანიდან „Villa Miseria también es América“ („ღატაკი სოფელიც ამერიკაა“).
ეს სოფლები ზომით შეიძლება რამდენიმე ქოხისგან შედგებოდეს ქალაქის შიგნით, ან მის გარეთ ათასობით მოსახლისგან შემდგარი ორგანიზებული უბანი იყოს. ასეთი სოფლები არსებობს ბუენოს-აირესის, როსარიოს, კორდოვისა და მენდოსას ფარგლებში, ასევე სხვა ქალაქებშიც. XXI საუკუნის დასაწყისისთვის ეს უბნები ამ ქალაქების შესამჩნევად დიდ ნაწილს შეადგენდა.
ამ დასახლებებს სხვაგვარად ასევე უწოდებენ asentamientos irregulares („უკანონო დასახლებები“) ან villas de emergencia („სასწრაფო სოფლები“). არგენტინის უმეტესობაში ცალკე სიტყვა villa როგორც წესი ვილა მიზერიას გულისხმობს.
ვილიაში სხვადასხვა წარმომავლობის ხალხი იყრის თავს. მათი უმრავლეოსობა მიგრანტია, ღარიბი პროვინციებიდან ან ქალაქის ახლომახლო მდებარე გაღატაკებული სოფლებიდან, განსაკუთრებით პერონის პირველი მთავრობის პერიოდში. მცირე ნაწილი ახალი იმიგრანტები არიან მეზობელი ქვეყნებიდან (განსაკუთრებით პარაგვაი და ბოლო დროს ბოლივია). სხვები ადგილობრივი მოქალაქეები არიან, რომლების ბოლოდროინდელი ეკონომიკური კრიზისის მსხვერპლნი გახდნენ.
მიუხედავად იმისა, რომ კრიმინალი ამ დასახლებებში მნიშვნელოვნად მაღალია, ვიდრე მდიდარ უბნებში, მისი შედარება ბრაზილიურ ფაველებთან არ შეიძლება. აქ არ არსებობს ორგანიზებული კრიმინალური შეტაკებები და ქუჩის ბრძოლები. თუმცა მრავალი მოქალაქე ვილია-მისერიას მცირე ქურდბაცაცების თავშესაფრად მიიჩნევს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიღარიბე კატეგორია:არგენტინის ქალაქები კატეგორია:დასახლებული პუნქტები
Acropyga undet
Acropyga undet — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Acropyga-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Acropyga
მალინაო (აკლანი)
სქოლიო
კატეგორია:აკლანის მუნიციპალიტეტები
არაკიჩი
არაკიჩი, არაკვიჩი (ყოფ. დიდი აგარაკი) — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში, სამურზაყანოს დაბლობზე. თემის ცენტრი (სოფლები:დაჩა). ზღვის დონიდან 80 მ, შავი ზღვიდან 6 კმ, ოჩამჩირიდან 31 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:არაკიჩის თემის სოფლები
არსლან გირეი
არსლან გირეი (Arslan Geray, آرسلان كراى‎; დ. 1692 — გ. 1768, კეუშენი, მოლდავეთი) — ყირიმის ხანი 2-ჯერ: 1748–1756 წ.წ და 1767 წელს, დევლეთ II გირეის ვაჟი, სელიმ I გირეის შვილიშვილი.
ბიოგრაფია
არსლანი დევლეთ II გირეის ვაჟი იყო. მამის გარდაცვალების შემდეგ 20 წლის მანძილზე ცხოვრობდა სტამბოლში. ბიძამისის, ყაფლან I-ის მმართველობისას ნურედინად იყო დანიშნული. 1748 წელს, ოსმალებმა დაამტკიცეს ყირიმის ხანად.
არსლან გირეიმ ხანის ტიტულის მიღებისთანავე ყურადღება გაამახვილა სახანოს შიდა მდგომარეობაზე. მან განაგრძო რუსების შემოსევების შედეგად დანგრეული ბახჩისარაის აღდგენა და ასევე მოაწყო აღდგენითი სამუშაოები სხვადასხვა ქალაქებში. მან შეაკეთა სასაზღვრო ციხე-სიმაგრეები პერეკოფსა და არაბატში. აღადგინა მინიხის მიერ განადგურებული დევლეთ I გირეის მეჩეთი ევპატორიაში, დაიწყო სკოლებისა და მედრესეების მშენებლობა მთლიანი სახანოს ტერიტორიაზე. წინამორბედების მსგავსად მოუწია ყუბანისა და ბუჯაკის ნოღაელების, ასევე ჩერქეზების დაშოშმინება. არსლან გირეიმ საგარეო პოლიტიკაში თავისი წვლილი შეიტანა ოსმალეთის იმპერიას, რეჩპოსპოლიტასა და რუსეთის იმპერიას შორის მშვიდობის შენარჩუნებაში. მიუხედავად პოპულარული და ხალხის მოყვარული მმართველის სახელისა, 1756 წელს მის მიმართ მტრულად განწყობილი ყირიმისა და სულთნის ქვეშევრდომების ინტრიგების გამო მან სახანოს ტახტი დაკარგა.
1767 წელს, 75 წლის არსლანმა სტამბოლში კვლავ მიიღო ხანის წოდება, მაგრამ სამი თვის შემდეგ მგზავრობისას გარდაიცვალა კეუშენში, მოლდავეთში. გადაასვენეს ბახჩისარაიში და დაკრძალეს ხანთა სასაფლაოზე. მისი ვაჟი, დევლეთი მოგვიანებით გახდა ყირიმის ხანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყირიმის ხანები კატეგორია:ყირიმის სახანო კატეგორია:გირეის დინასტია კატეგორია:დაბადებული 1692 კატეგორია:გარდაცვლილი 1768 კატეგორია:ტახტიდან გადამდგარი მონარქები
რუსეთის ფედერალური ოკრუგები
რუსეთის ფედერალური ოკრუგები — შეიქმნა რუსეთის პრეზიდენტის ვლადიმერ პუტინის 2000 წლის 13 მაისის #849 ბრძანების საფუძველზე. ფედერალური ოკრუგი არ წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ ერთეულს.
ცენტრალური ფედერალური ოკრუგი
ფედერალური ოკრუგის ცენტრი - ქალაქი მოსკოვი.
სამხრეთის ფედერალური ოკრუგი
ფედერალური ოკრუგის ცენტრი - ქალაქი დონის როსტოვი.
ოლქები:
მხარეები:
ჩრდილო-დასავლეთის ფედერალური ოკრუგი
რესპუბლიკები:
ოკრუგი:
ოლქები:
შორეული აღმოსავლეთის ფედერალური ოკრუგი
ფედერალური ოკრუგის ცენტრი - ქალაქი ხაბაროვსკი.
რესპუბლიკა:
ავტონომიური ოლქი:
ავტონომიური ოკრუგი:
ოლქები:
ციმბირის ფედერალური ოკრუგი
ფედერალური ოკრუგის ცენტრი - ქალაქი ნოვოსიბირსკი.
რესპუბლიკები:
ავტონომიური ოკრუგები:
მხარეები:
ოლქები:
ურალის ფედერალური ოკრუგი
ფედერალური ოკრუგის ცენტრი - ქალაქი ეკატერინბურგი.
ავტონომიური ოკრუგები:
ოლქები:
ვოლგისპირეთის ფედერალური ოკრუგი
ფედერალური ოკრუგის ცენტრი - ქალაქი ნიჟნი-ნოვგოროდი.
რესპუბლიკები:
ოკრუგი:
მხარე:
ფედერალური ქალაქი:
ოკრუგების ოფიციალური საიტები
კატეგორია:რუსეთის ადმინისტრაციული ერთეულები
ძვ. წ. 864
— წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
გარდაიცვალნენ
*
ბელი
საკუთარი სახელი ბელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ბორნმუთი
ბორნმუთი (Bournemouth) — ქალაქი ინგლისში, გაერთიანებული სამეფო, დორსეტის საგრაფოში, თუმცა ამ საგრაფოსგან დამოუკიდებელია. მდებარეობს ლა-მანშის ნაპირზე. მოსახლეობა შეადგენს 163.5 ათას ადამიანს (2004). დაარსდა 1810 წელს, ხოლო ქალაქის სტატუსი მიიღო 1890 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისის ქალაქები
ბენედიქტე XVI
ბენედიქტე XVI (ლათ. Benedictus Sextus Decimus), ერისკაცობაში იოზეფ ალოიზ რატცინგერი (გერმ. Joseph Alois Ratzinger) (დ. 16 აპრილი 1927, მარკტლ-ამ-ინი, ბავარია, გერმანია — გ. 31 დეკემბერი, 2022) — რომის პაპი 2005 წლის 19 აპრილიდან 2013 წლის 28 თებერვლამდე, კათოლიკე თეოლოგი.
ბიოგრაფია
მღვდლად ეკურთხა 1951 წელს. უკვე 31 წლის ასაკში გახდა ფრაიზინგის ფილოსოფიურ-თეოლოგიური უმაღლესი სასწავლებლის პროფესორი. იყო დოგმატიკის პროფესორი ბონის, მიუნსტერის, ტიუბინგენისა და რეგენსბურგის უნივერსიტეტებში. ვატიკანის II მსოფლიო კრების დროს რატცინგერი იყო კიოლნის კარდინალის იოზეფ ფრინგსის მრჩეველი. მისი შედგენილი ტექსტებით, რომელსაც იგი კარდინალის მოხსენებებისთვის ადგენდა, გაითქვა მსოფლიო კრებაზე სახელი. 1977 წელს პავლე VI-ს დანიშნულ იქნა მიუნხენისა და ფრაინზინგის არქიეპისკოპოსად და იმავე წელს მიენიჭა კარდინალის წოდება. 1981 წლიდან პაპად არჩევამდე იყო რწმენის კონგრეგაციის ხელმღვანელი.
2013 წლის 11 თებერვალს პაპმა ბენედიქტე XVI-მ განაცხადა, რომ 28 თებერვალს ტახტიდან გადადგება „გონებრივი და ფიზიკური მდგომარეობის გაუარესების გამო“. 2013 წლის 28 თებერვალს, 20:00 ბენედიქტე XVI გადადგა. 28 თებერვლიდან 13 მარტამდე, ახალი პაპის - ფრანცისკე I-ის - არჩევამდე ვატიკანი იმყოფებოდა ე.წ. „სედე ვაკანტეს“ მდგომარეობაში.
გარდაიცვალა 2022 წლის 31 დეკემბერს, 95 წლის ასაკში. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის პატრიარქმა ილია II-ემ რომის კათოლიკური ეკლესიის პაპ ფრანცისკეს ემერიტუსი პაპის ბენედიქტე XVI-ს გარდაცვალებასთან დაკავშირებით სამძიმრის წერილი გაუგზავნა.
სქოლიო
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:დაბადებული 1927 კატეგორია:გერმანელი პაპები კატეგორია:დაბადებული 16 აპრილი
ბელიაევი
საკუთარი სახელი ბელიაევი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ინდუსტრიული როკი
ინდუსტრიული როკი — როკ-მუსიკის ქვეჟანრი, რომელმაც უდიდესი გავლენა იქონია ინდუსტრიული მეტალის ჩამოყალიბებაზე. ინდუსტრიული როკის პირველი ჯგუფები იყვნენ Chrome, Killing Joke, Swans, Foetus და Big Black. ჟანრმა დიდი ინტერესი გამოიწვია 1980-იან წლებში და გარკვეულ წრეებში დღემდე პოპულარობით სარგებლობს.
Acropyga urichi
Acropyga urichi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Acropyga-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
ინდუსტრიული როკი
ლიტერატურა
კატეგორია:როკ-მუსიკის ჟანრები
Acropyga urichi
სქოლიო
კატეგორია:Acropyga
ბერიოზოვკა (ბელებეის რაიონი)
ბერიოზოვკა  (Березовка; Берёзовка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელებეის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 4 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელებეიდან დაშორებულია 43 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (72 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბელებეის რაიონის სოფლები
ძვ. წ. 955
— 955 წელი ქრისტეშობამდე. ძვ. წ. 955 წლის წინამორბედია ძვ. წ. 956 წელი ხოლო მის შემდეგ მოდის ძვ. წ. 954 წელი.
გარდაიცვალნენ
*
დანიელ გოტლიბ მესერშმიდტი
დანიელ გოტლიბ მესერშმიდტი (Daniel Gottlieb Messerschmidt დ. 16 სექტემბერი, 1685, დანციგი — გ. 25 მარტი, 1735, სანქტ-პეტერბურგი) — გერმანელი ბუნებისმეტყველი, მოგზაური, მედიკოსი და ბოტანიკოსი. ციმბირის ცნობილი მკვლევარი. ქალაქ ჰალეში დაამთავრა სამედიცინო ფაკულტეტი. 1713 წელს სადოქტორო ხარისხი მიენიჭა და ქალაქ დანციგში მედიცინით დაკავდა. განათლება ჰქონდა მიღებული ისტორიაში, გეოგრაფიაში, არქეოლოგიაში და სხვა დარგებში, რის გამოც 1716 წელს პეტრე I-მა იგი სამუშაოდ ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში გამოიძახა. რუსეთში ყოფნისას მესერშმიდტმა გააფორმა კონტრაქტი, რომლის მიხედვითაც მას ევალებოდა გეოგრაფიული, ისტორიული, ფილოლოგიური, სამედიცინო (მათ შორის სამკურნალო მცენარეების, ეპიდემიური დაავადებების) გამოკვლევების ჩატარება ციმბირის ტერიტორიაზე. შეისწავლა ტერიტორია მდინარე არგუნიდან დაწყებული ბაიკალის ტბამდე დამთავრებული. საბუნებისმეტყველო გამოკვლევების გარდა იგი დაკავებული იყო აგრეთვე საერთოდ ციმბირის ხალხისა და ძეგლების აღწერით. მისი სამეცნიერო შრომები მეტად მნიშვნელოვანია. იგი აგროვებდა მცენარეებს, ყოველ მნიშვნელოვან ადგილზე ადგენდა პოლუსის სიმაღლესა და რუკებს და სხვ. როგორც ორიენტალისტი ეძებდა მონღოლურ ხელნაწერებს, აგროვებდა ციმბირის არასლავური ენებიდან არსებულ სიტყვებს და პირველმა დადგინა მათი ისტორიული მნიშვნელობა. ავტორია არაერთი ადგილობრივი კარტოგრაფიული მასალისა, რომელთა გარკვეული ნაწილი გადანდგურდა მეცნიერებათა აკადემიაში მომხდარი ხანძრის დროს (1874).
დანიელ გოტლიბ მესერშმიდტის ანგარიში მოცემულია მის მიერ შედგენილ 10 ტომიან ნაშრომში, რომელიც ეხება ძირითადად ისტორიის, ეთნოგრაფიის, გეოგრაფიის, ეკონომიკის, ფლორისა და ფაუნის მნიშვენლოვან საკითხებს. მის სამოგზაურო ჟურნალში აღწერილია 149 მინერალი, 1290 მცენარის სახეობა და 260 ხერხემლიანი. გარდაიცვალა სიღარიბეში 1735 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი მოგზაურები კატეგორია:რუსი ბოტანიკოსები კატეგორია:რუსი გეოგრაფები კატეგორია:გერმანელი მოგზაურები კატეგორია:გერმანელი გეოგრაფები კატეგორია:გერმანელი ბოტანიკოსები კატეგორია:გერმანელი გეოგრაფები კატეგორია:ციმბირის ისტორია
რიო-მაიორი
რიო-მაიორი — ქალაქი პორტუგალიაში. ქალაქის მოსახლეობა 2004 წლის აღწერით შეადგენდა 11102 კაცს.
იორუბა (ენა)
მინი|იორუბას გავრცელების არეალი. იორუბა — აფრიკაში მოსახლე ხალხის იორუბას ენა, მიეკუთვნება კვას ჯგუფს. გავრცელებულია ნიგერიაში, ნიგერში, ბენინში, ტოგოში, სიერა-ლეონეში. იგი ერთაშორის ურთიერთობის ენას წარმოადგენს. ნიგერიაში გამოიყენება როგორც ოფიციალური ენა სახელმწიფო დაწესებულებებში შტატების დონეზე (ჰაუსასთან, იგბოსთან და ინგლისურთან ერთად).
ზოგადი ცნობები
იორუბას 30-ზე მეტი დიალექტი აქვს, დამწერლობა ლათინურ გრაფიკაზეა XIX საუკუნის შუახნებიდან..
სტატუსი
გავრცელების არეალი:
ნიგერია, ბენინი იორუბაზე არსებობს მხატვრული ლიტერატურა, წარმოებს სწავლება დაწყებით სკოლებში, გადაიცემა რადიოთი
გრამატიკა
…
ლექსიკა
ფრაზები და სიტყვები
რიცხვები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიგერ-კონგოს ენები კატეგორია:იორუბა (ენა)
მიგ-31
მიგ-31 (МиГ-31) (ნატოს კლასიფიკაციით Foxhound არის ორადგილიანი ზებგერითი შორი მოქმედების გამანადგურებელ-გადამტაცი. იგი იყო პირველი საბჭოთა მეოთხე თაობის საბრძოლო თვითმფრინავი. მიგ-31-ს დანიშნულებაა საჰაერო მიზნების განადგურება ძალიან დაბალ, დაბალ, საშუალო და მაღალ სიმაღლეზე, დღისით და ღამით, ნებისმიერ მეტეოროლოგიურ პირობებში.
კატეგორია:საბრძოლო თვითმფრინავები
ძვ. წ. 865
— წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
ჯეიმზ ჯოისი
ჯოისის ყველაზე გახმაურებული რომანია „ულისე“ (1922 წ.), ასევე მის კალამს ეკუთვნის რომანი „ფინეგანის სამძიმარი“ (1939 წ.), მოკლე ნოველების კრებული „დუბლინელები“ (1914 წ.) და ავტობიოგრაფიული ნაწარმოები „ხელოვანის პორტრეტი ახალგაზრდობისას“ (1916 წ.). მიუხედავად იმისა, რომ ჯოისმა ცხოვრების უმეტესი ნაწილი ირლანდიის საზღვრებს გარეთ გაატარა, მისი ფსიქოლოგიური და ბელეტრისტული სამყარო ეყრდნობა მშობლიურ დუბლინს — ქალაქს, რომელიც წარმოადგენს მისი შემოქმედებითი სამყაროს მთავარ მოქმედების ადგილს.