cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლუიზა დე ლა ვალიერი
დაცემა
1667 წელს, ფლანდრიაში გალაშქრებამდე ცოტა ხნით ადრე, ლუიმ მისი და ლუიზას ასული მარი ანა კანონიერ შვილად სცნო და მას მადმუაზელ დე ბლუას წოდება უბოძა. ამასთან ლუიზას უბოძა ლა ვალიერის ჰერცოგინიის წოდება და ყოველთვიური პენსიაც დაუნიშნა, რაც იმის მანიშნებელი იყო, რომ იგი უკვე აღარ იყო სამეფო საყვარელი. როგორც ჰერცოგინიას, ლუიზას უკვე შეეძლო დედოფლის თანდასწრებით უზურგო სკამზე დაჯდომა (ვინაიდან მაღალზურგიან და ერთნაირ სკამებზე დასხდომა მხოლოდ მეფესა და დედოფალს შეეძლოთ), რაც იმ პერიოდისათვის უდიდესი პრივილეგია იყო. საბოლოოდ ისე გამოვიდა, რომ ლუიზას მხოლოდ ეს დარჩა მისი და ლუის ექვსწლიანი სასიყვარულო ურთიერთობისგან.
ამ პერიოდში, ლუიზა თავის ცხოვრებაში უკანასკნელად იყო ორსულად. მეფეზე ეჭვიანობით გატანჯულმა ლუიზამ მალევე დატოვა სამეფო კარი, რამაც მეფის განრისხება და მისი ძალით უკან დაბრუნება გამოიწვია. ცნობილია, რომ შემდეგ, როდესაც ლუი ფლანდრიაში საბრძოლველად წავიდა, მას მონტესპანმა სიურპრიზი გაუკეთა და პირდაპირ ბრძოლის ველზე ჩააკითხა. თუმცა, მონტესპანისა და მეფის ურთიერთობა გაცილებით უარესი იყო, რადგან ლუიზასგან განსხვავებით, მონტესპანს უკვე ჰყავდა მეუღლე, რის გამოც ეკლესია ახლა უკვე ყოველგვარი ქადაგებისა და მინიშნების გარეშე მოსთხოვდა ლუის მასთან დაშორებას, თუმცა იგი რომანს მაინც არ წყვეტდა.
ხუთი თვის შემდეგ, 1667 წლის 2 ოქტომბერს ლუიზამ თავისი მეხუთე და უკანასკნელი შვილი გააჩინა, რომელსაც თავისი სიყვარულის პატივსაცემად ლუი დაარქვა. ამის შემდეგ დაიწყო კონკურენციის დიდი ეპოქა, რომელიც ლუის ორ საყვარელს — ლუიზა დე ლა ვალიერსა და ფრანსუაზ ათენა დე მონტესპანს შორის მიმდინარეობდა. თუმცა მონტესპანთან და ლუიზასთან რომანებსა და ცოლიანობას, ლუისათვის არ შეუშლია ხელი, რომ კიდევ ერთი რომანი წამოეწყო მადამ დე ლადრესთან. წლების მანძილზე, ლუიზას უამრავი დამცირების ატანა უწევდა, იმ იმედით, რომ ოდესმე კვლავ დაიბრუნებდა მეფის სიყვარულს, მაგალითად: მადამ დე მონტესპანი არაერთხელ "იშველიებდა" მას ტუალეტში გასვლისას, ან მაშინ, როდესაც მეფე დიდ მოგზაურობაში წავიდა დედოფალთან და მონტესპანთან ერთად, ლუიზა კი ვერსალში დატოვა. თუმცა, ლუი მას არც იმის ნებას აძლევდა, რომ სასახლე დაეტოვებინა და მშვიდად ეცხოვრა.
1699 წელს ლუიმ მისი და ლუიზას ვაჟი, ლუი კანონიერ ვაჟად სცნო და მას ვერმანდუას გრაფობა უბოძა. მომავალში იგი საოცარი მებრძოლი და სარდალი გახდა.
წლების მანძილზე არსებულმა დაძაბულობამ, ლუიზა სასოწარკვეთაში ჩააგდო. გარკვეული დროის შემდეგ მან წონაშიც მოიმატა და თავისი სილამაზე დაკარგა, რითაც მეფის დაბრუნების ბოლო შანსიც მოესპო. 1670 წელს ლუიზა მძიმედ დაავადდა და ექიმებმა ძლივს შესძლეს მისი გადარჩენა. ამის შემდეგ, როგორც თავად ამბობდა "გამოსწორდა" და მართლაც, მთელი დარჩენილი დრო, რაც მან სასახლეში გაატარა, რელიგიურ ცხოვრებასა და სხვებისთვის სწორ გზაზე დადგომის მაგალითის მიცემას შეალია. მიუხედავად ამისა, მას ჯერ კიდევ უყვარდა მეფე და თავადვე აცხადებდა, რომ მას ჯერ კიდევ ჰქონდა ვნებები ლუისადმი, რასაც ვერაფერს უხერხებდა.
მონაზონი
მინი|314x314პქ|მონაზვნად აღკვეცილი ლუიზა დე ლა ვალიერი ლუიზას ასეთი დაკნინების შემხედვარე სამეფო კარის მოძღვარმა, მამა ლუი ბურდალუმ მას ურჩია, რომ დაეტოვებინა ცოდვებით სავსე სამეფო კარი და მისთვის გაცილებით უფრო მყუდრო წმინდა ჟაკის სახელობის მონასტერში გადასულიყო, პარიზში. თუმცა, სასახლის დასატოვებლად, ლუიზას თვით მეფის ნებართვა სჭირდებოდა, ვინაიდან ოფიციალურად იგი სასახლის დეკორატორი იყო. 1671 წლიდან მოყოლებული, ლუიზა მას გამუდმებით ევედრებოდა წასვლის ნებართვას, თუმცა ამაოდ. სინდისის ქენჯნით დამძიმებული ლუიზა მთელ დროს ლოცვასა და თვითგვემაში ატარებდა. ერთხელ, თვით დედოფალმა მარია ტერეზამაც კი შეაწია სიტყვა მეფესთან, თუმცა ლუი XIV მკაცრ უარზე იყო.
კონკურენტის თავიდან მოცილების მიზნით, ლუი XIV-ს მადამ დე მონტესპანმაც სთხოვა ლუიზასათვის მისი "ცოდვების გამოსყიდვის" ნება დაერთო, თუმცა მას შემდეგ რაც ლუიმ მისი და ლუიზას ქალიშვილი კანონიერად სცნო, იმედი ჰქონდა, რომ მონტესპანთან და ლავალიერთან ორმაგ რომანს კვლავ განაგრძობდა, რის გამოც ცოცხალი თავით არ უშვებდა მას სამეფო კარიდან. მალევე მონტესპანი მიხვდა, რომ მეფე მას მხოლოდ მაშინ გაუშვებდა, თუ სხვა ვინმეთი ჩაანაცვლებდა. მარკიზამ ლუის ჯერ მადამ დე ბლუა შესთავაზა, შემდეგ კი მათი შვილის აღმზრდელი ფრანსუაზ დ'ობინე, იგივე მადამ სკარონი. მართალია მეფე სკარონით დაინტერესდა, თუმცა ლუიზას გაშვებაზე კვლავ უარს აცხადებდა. საბოლოოდ, ლუიზა პირდაპირ, შიშველი ფეხით "შევარდა" სამეფო პალატებში და მუხლებზე დამხობილმა უთხრა: "მე ვიცი, რომ მონასტერში დავიტანჯები, თუმცა სწორედ ეს ტკივილი გამაძლებინებს და მომცემს ჩემი დანაშაულის გამოსყიდვის საშუალებას". მისმა ამ მცდელობამაც ფუჭად ჩაიარა და საბოლოოდ მხოლოდ მადამ სკარონმა შესძლო მეფის დარწმუნება მის გაშვებასთან დაკავშირებით. 1674 წელს ლუიზამ სამუდამოდ დატოვა ვერსალის სამეფო კარი და წმინდა ჟაკის მონასტერში დასახლდა. ცნობილია, რომ ლუიზა წასვლის წინ დედოფალს მუხლებში ჩაუვარდა და უთხრა: "ჩემი დანაშაულები სახალხო იყო, ჩემი მონანიებაც აუცილებლად სახალხო იქნება".
სამეფო კარზე დროებით ჩასულ ლუიზას ორლეანის ჰერცოგინია ჰენრიეტა ინგლისელი გარდაცვლილი დახვდა, მის ქმარს, ჰერცოგ ფილიპს კი ახალი ცოლი შეერთო — ელიზაბეთ შარლოტა კურპფალცელი, რომელიც დედოფლის ახლო მეგობარიც კი გამხდარიყო და ლუიზასაც მალევე დაუახლოვდა. ლუი XIV-მ ლუიზა თავისი და ლუიზას ერთადერთ გადარჩენილ ვაჟ ლუი დე ბურბონის აღმზრდელად დანიშნა, რომელიც თავის ჰომოსექსუალ ბიძა ფილიპთან და მის მამაკაც საყვარელ შევალიერ დე ლორენთან ერთად გაეხვა სკანდალში. 1683 წელს ლუიზას ვაჟი, ლუი გარდაიცვალა, რამაც მის მოსიყვარულე დედაზე კატასტროფულად იმოქმედა, თუმცა ლუი XIV-ს ამაზე არანაირი რეაქცია არ ჰქონია. ლუიზა, რომელიც ჯერ კიდევ თავისი ძველი რომანის ცოდვის სიმძიმითა და თვითგვემით იყო შეპყრობილი, როდესაც ვაჟის გარდაცვალების ამბავი შეიტყო განაცხადა: "მე მისი დაბადებისას უფრო მეტი ვიტირე, ვიდრე გარდაცვალებისას".
ლუიზას სულიერად ანუგეშებდა დედოფალი და სხვა სამეფო კარის ქალბატონები, რომლებიც ხშირად სტუმრობდნენ მას მონასტერში. დედოფალ მარია ტერეზა ესპანელის გარდა, მასთან ჩადიოდნენ ხოლმე მადამ დე სევინე, ორლეანის ჰერცოგინია და მარკიზა დე ბოსეტი. მოგვიანებით, როდესაც მეფემ თვით მონტესპანიც მიატოვა, მარკიზა ასევე ლუიზას გზას გაუყვა და მასთან აღიკვეცა მონაზვნად.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 6 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1644 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1710 კატეგორია:სამეფო საყვარლები
კიცკანი
კიცკანი (Chițcani) — სოფელი მოლდოვაში, კეუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 4 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 000 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კეუშენის რაიონის სოფლები
ვლადიმერ გაგუა
ბიოგრაფია
1951 წელს დაამთავრა თბილისის ფილოსოფიის ფაკულტეტი ფსიქოლოფიური განხრით. 1951–1954 წლებში მუშაობდა თბილისის ქალტა 35-ე საშუალო სკოლაში ფსიქოლოგიისა და ლოგიკის მასწავლებლად. 1954 წლიდან ი. გოგებაშვილის სახელობის პედაგოგიურ მეცნიერებატა სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტია, 1957–1959 წლებში — ჟურნალი „სკოლა და ცხოვრების“ პედაგოგიური განყოფილების გამგე. 1959 წლიდან მუშაობდა თბილისის სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტტში პედაგოგიური კათედრის დოცენტად, პროფესორად, კათედრის გამგედ, 1988–1991 წლებში — ინსტიტუტის რექტორად. 1993 წლიდან ხელმძღვანელობდა ამავე ინსტიტუტის დიდაქტიკის ლაბორატორიას. დაჯილდოებულია ი. გოგებაშვილის მედლით (1990).
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1927 კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:ქართველი პედაგოგები ვლადიმერ კატეგორია:დაბადებული 1 მარტი კატეგორია:სენაკის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
იაბრუდის მინტაკა
სქოლიო
კატეგორია:სირიის მინტაკები
კონფლიქტოლოგია
ისტორია
კონფლიქტოლოგიის ისტორიაში შეიძლება გამოვყოთ განვითარების რამდენიმე ეტაპი:
პედაგოგიური აქტივობა
მეცნიერები და სტუდენტები მსოფლიოს უძველეს უნივერსიტეტებში დიდი ხანია დაინტერესებული არიან მშვიდობის საკითხებით. ამერიკელი სტუდენტების დაინტერესება იმ სფეროთი, რასაც დღეს მშვიდობის შესწავლას ვუწოდებთ, პირველად ამერიკის სამოქალაქო ომის შემდგომ წლებში შეერთებული შტატების კოლეჯებში არსებულ საუნივერსიტეტო კლუბებში გამოვლინდა. მსგავსი მოძრაობები XIX საუკუნის ბოლო წლებში გაჩნდა ევროპაშიც. იგი წარმოადგენდა სტუდენტების ორგანიზებულ სადისკუსიო ჯგუფებს და არა ოფიციალურ კურსებს, რომელიც კოლეჯების სასწავლო პროგრამებში შედიოდა.
პირველი მსოფლიო ომი დასავლეთში ომისადმი დამოკიდებულებაში გარდამტეხ მომენტად იქცა. 1919 წელს პარიზში, სადაც საფრანგეთის, დიდი ბრიტანეთის და აშშ-ს დელეგაციები ჟორჟ კლემანსოს, დევიდ ლოიდ ჯორჯის და ვუდრო ვილსონის ხელმძღვანელობით ევროპის მომავლის გადასაწყვეტად შეიკრიბნენ, უილსონმა ცნობილი გეგმა „14 პუნქტი“ მშვიდობის დასამყარებლად წამოაყენა. იგი მოიცავდა ევროპული იმპერიების დაშლას ეროვნულ სახელმწიფოებად და ერთა ლიგის შექმნას. ამ ნაბიჯებმა, რომელთაც მშვიდობიანი მომავლის დამყარება უნდა უზრუნველეყოთ, მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს მშვიდობის და კონფლიქტების კვლევების საკითხების აკადემიურ დისციპლინად ჩამოყალიბებაში (თუმცა მათ, კეინსის წინასწარმეტყველებით, სათავე დაუდეს მომავალ კონფლიქტსაც). 1919 წელსვე მოხდა უელსში, აბერისტუიტის უნივერსიტეტში საერთაშორისო ურთიერთობების პირველი კათედრის გახსნა, რომლის ამოცანაც ნაწილობრივ მიმართული იყო მშვიდობის ხელშეწყობისკენ.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გაეროს შექმნა მშვიდობისა და კონფლიქტების პრობლემების კვლევებში ახალი მიდგომების დანერგვისთვის დამატებით სტიმულად იქცა. საუნივერსიტეტო კურსებმა მშვიდობის საკითხების შესახებ, რომელიც იმ პერიოდში ხშირად ომთან იყო დაკავშირებული, მთელი მსოფლიოს უმაღლეს სასწავლებლებში დაიწყო განვითარება. პირველი საუნივერსიტეტო აკადემიური პროგრამა მშვიდობის შესასწავლად ამერიკის შეერთებულ შტატებში 1948 წელს შეიმუშავა გლედის მიურმა მანჩესტერის უნივერსიტეტში, ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა კოლეჯში, რომელიც ინდიანას შტატში, ჩრდილოეთ მანჩესტერშია განთავსებული. თუმცა მხოლოდ 1960-იანი წლების ბოლოს შეერთებულ შტატებში ახალგაზრდების მღელვარებამ ვიეტნამში ომთან დაკავშირებით აიძულა სულ უფრო მეტ უნივესიტეტს შეეთავაზებინათ სტუდენტებისთვის კურსები მშვიდობის საკითხებზე. 1960-იან წლებში ისეთი მეცნიერების მუშაობამ, როგორიცაა იოჰან გალტუნგი და ჯონ ბერტონი, დებატებმა ფორუმებზე, როგორიცაა „მშვიდობის კვლევის ჟურნალი“, გამოხატაამ სფეროსადმი მზარდი ინტერესი და მისი აკადემიური სტატუსი. მშვიდობის შესწავლის პროგრამების რაოდენობა 1980-იან წლებში გაიზარდა, რადგანაც სტუდენტებს სულ უფრო აღელვებდათ ბირთვული ომის პერსპექტივა. ცივი ომის დასრულების შემდეგ მშვიდობის და კონფლიქტების შესწავლის კურსებმა საკუთარი ყურადღება საერთაშორისო კონფლიქტებიდან სხვა პრობლემებზე გადაიტანეს, რომლებიც პოლიტიკურ ძალადობას, ადამიანის უსაფრთხოებას, დემოკრატიზაციას, ადამიანის უფლებებს, სოციალურ სამართლიანობას, კეთილდღეობას, მშვიდობის მყარი ფორმების განვითარებას უკავშირდება. საერთაშორისო ორგანიზაციების და სააგენტოების საქმიანობის გაფართოება, დაწყებული გაეროდან, ევროპაში უსაფრთხოების და თანამშრომლობის ორგანიზაციიდან, ევროკავშირიდან და მსოფლიო ბანკიდან საერთაშორისო კრიზისულ ჯგუფამდე, International Alert-ამდე და სხვა ორგანიზაციებამდე, სწორედ მსგავს კვლევებს ეყრდნობოდა.
დღის წესრიგი, რომელიც ევროპულ აკადემიურ კონტექსტში პოზიტიურ მშვიდობას ეხებოდა, უკვე ფართოდ 1960-იან წლებში განიხილებოდა. 1990-იანი წლების შუაში მშვიდობის შემსწავლელი პროგრამები შეერთებულ შტატებში გადავიდა შედეგად თემა მნიშვნელოვნად გაფართოვდა. 1994 წელს მშვიდობის შემსწავლელი კურსები მოიცავდა ისეთ თემებს, როგორიცაა „დამოკიდებულება ჩრდილოეთსა და სამხრეთს შორის“; „განვითარება, ვალი და გლობალური სიღარიბე“; „გარემო, მოსახლეობის ზრდა და რესურსების დეფიციტი“; „ფემინისტური ხედვები მშვიდობაზე, მილიტარიზმსა და პოლიტიკურ ძალადობაზე“.
დღეს სოციალური მეცნიერების სხვადასხვა დისციპლინების წარმომადგენლებს, ასევე მთელი მსოფლიოდან მრავალ გავლენიან პოლიტიკოსს შორისარსებობს საყოველთაო თანხმობა მშვიდობის და კონფლიქტების შესწავლის აუცილებლობაზე. მშვიდობის და კონფლიქტების კვლევა დღეს სულ უფრო მეტ დაწესებულებასა თუ უნივერსიტეტში ისწავლება. მშვიდობის პრობლემების კვლევის საერთაშორისო ასოციაციის საიტზე წარმოდგენილია ერთ-ერთი ყველაზე ავტორიტეტული ხელმისაწვდომი სია ამ უნივერსიტეტების. 2008 წლის ანგარიშში, რომელიც International Herald Tribune-ში გამოქვეყნდა, აღნიშნულია 400-ზე მეტი პროგრამა მშვიდობისა და კონფლიქტების სფეროში სწავლების და კვლევის.
1995 წლის გამოკითხვამ გამოავლინა 136 კოლეჯი შეერთებულ შტატებში, რომელთაც მშვიდობის შესწავლის პროგრამა ჰქონდათ: „46% მათგან იყო ეკლესიასთან დაკავშირებულ სკოლებში, 32% მსხვილ სახელმწიფო უნივერსიტეტებში, 21% კერძო კოლეჯებში, რომელიც კავშირში არ არის ეკლესიასთან და 1% საზოგადოებრივ კოლეჯებში. ეკლესიასთან დაკავშირებული სკოლების 55%, სადაც არის მშვიდობის შემსწავლელი პროგრამები, კათოლიკურია. 115 ამ პროგრამებიდან ისწავლება ბაკალავრიატის დონეზე, ხოლო 21 — მაგისტრატურის. 15-ს ამ კოლეჯებიდან და უნივერსიტეტებიდან აქვს პროგრამები ბაკალავრიატის და მაგისტრატურის დონეებზე“.
კვლევითი აქტივობა
მიუხედავად იმისა, რომ კონკრეტული მოაზროვნეები, მაგალითად ემანუელ კანტი დიდი ხნის წინ აღიარებდა მშვიდობის ცენტრალურობას, მხოლოდ 1950-60-იან წლებში გადაიქცა მშვიდობის კვლევა აკადემიურ დისციპლინად საკუთარი კვლევითი ინსტრუმენტებით, კონცეფციების ნაკრებით და სამეცნიერო ფორუმებით, როგორიცაა ჟურნალები და კონფერენციები. დაწყებული 1959 წლიდან, როდესაც ოსლოში დაარსდა მშვიდობის კვლევის ინსტიტუტი (დაკავშირებული იოჰან გალტუნგთან), დაიწყო სხვა კვლევითი ინსტიტუტების ჩამოყალიბებაც. პირველი კვლევები და სპეციალიზებული ინსტიტუტები ამ სფეროში ძირითადად პროტესტანტულ ქვეყნებში (სკანდინავიაში, აშშ-ში, ნიდერლანდებში, გერმანიასა და დიდ ბრიტანეთში) შეიქმნა. მოგვიანებით გაფართოვდა ქვეყნების წრე, ასევე კვლევითი მიდგომები საერთაშორისო კონფლიქტების შესასწავლად. ასე გაჩნდა ცენტრები ინდოეთში (განდიზმის კონტექსტში), ლათინურ ამერიკაში (დამოკიდებულების თეორიის კონტექსტში), იაპონიასა და სხვა ქვეყნებში.
1963 წელს უოლტერ აისარდმა, რეგიონული მეცნიერების მთავარმა დამფუძნებელმა, შეკრიბა მეცნიერების ჯგუფი მალმიოში (შვედეთი) მშვიდობის კვლევის საზოგადოების დასაფუძნებლად. ჯგუფში შევიდნენ კენეტ ბოულდინგი და ანატოლ რაპოპორტი. 1973 წელს ეს ჯგუფი გადაიქცა მშვიდობაზე მეცნიერების საზოგადოებად. მეცნიერება მშვიდობაზე განიხილებოდა ინტერდისციპლინარულ და საერთაშორისო მცდელობად შეემუშავებინათ კონცეფციების, მეთოდების და მონაცემების სპეციალური ნაკრები კონფლიქტების უკეთ გასაგებად და მათ შესამცირებლად. მეცნიერება მშვიდობაზე იყენებდა რაოდენობრივ მეთოდებს, შემუშავებულს ეკონომიკურ და პოლიტიკურ მეცნიერებაში, განსაკუთრებით თამაშის თეორიასა და ეკონომეტრიკაში. მეთოდებს, რომელთაც იშვიათად იყენებდნენ მკვლევრები მთელ მსოფლიოში მშვიდობის კვლევებში. მშვიდობის შესახებ მეცნიერების ვებ-გვერდზე გამოქვეყნდა Correlates of War-ის მეორე გამოცემა, რომელიც საერთაშორისო კონფლიქტებზეერთ-ერთი ცნობილი ნაკრებია. საზოგადოება ატარებს ყოველწლიურ კონფერენციას, რომელშიც მონაწილეობენ მეცნიერები მთელი მსოფლიოდან და აქვეყნებს ორ სამეცნიერო ჟურნალს: „კონფლიქტების გადაწყვეტის ჟურნალს“ და „კონფლიქტების მართვასა და მშვიდობის მეცნიერებას“.
2008 წელს სტრატეგიული დაგეგმვის ჯგუფმა წარმოადგინა ანგარიში ახლო აღმოსავლეთში კონფლიქტების გადაჭრის მიზნით ინოვაციური მექანიზმის შექმნის შესახებ. მანვე შეიმუშავა წყლის თანამშრომლობის ახალი კოეფიციენტი, რომლის მიზანია წყლის რესურსების მართვის საკითხში მოსაზღვრე ქვეყნების თანამშრომლობის გაუმჯობესება ათი პარამეტრის, მათ შორის სამართლებრივი, პოლიტიკური, ტექნიკური, ეკოლოგიური, ეკონომიკური და ინსტიტუციონალური ასპექტების შემუშავების გზით.
მნიშვნელოვან როლს საერთაშორისო კონფლიქტოლოგიის ცენტრებს შორის იკავებს მიჩიგანის უნივერსიტეტი, რომლის ბაზაზეც 1950-იანი წლების ბოლოს საერთაშორისო კონფლიქტების შემსწავლელი უმსხვილესი ამერიკული სკოლა წარმოიქმნა. მნიშვნელოვანი კვლევითი ცენტრებია ამ მიმართულებით ნორვეგიასა (PRIO) და შვედეთში (SIPRI და უპსალას უნივერსიტეტი). ევროპული სკოლებიდან უნდა აღინიშნოს ჰაიდელბერგის და ჰამბურგის უნივერსიტეტები გერმანიაში. მნიშვნელოვანი კვლევითი ცენტრები არსებობს ჰარვარდის და მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტებთანაც.
კონფლიქტოლოგიის ცნებები და ტერმინოლოგია
შეიარაღებული დაპირისპირების ფორმების მრავალფეროვნების, მათი ინტენსივობის დონეების ზრდასთან ერთად, სულ უფრო ხშირად ტერმინ „ომის“ ნაცვლად გამოიყენება კონფლიქტის ან შეიარაღებული კონფლიქტის ცნება. შედეგად, ომი წარმოადგენს შეიარაღებული კონფლიქტის კერძო შემთხვევას.
შეიარაღებული კონფლიქტის გარდა არსებობს „კონფლიქტის“ ცნების სხვა აღმნიშვნელებიც — ინტერესთა, სოციალური, იურიდიული, ფსიქოლოგიური, პედაგოგიური კონფლიქტი.
შეიარაღებული კონფლიქტები არის საერთაშორისო, როდესაც კონფლიქტის მხარეს წარმოადგენს ორი ან მეტი სახელმწიფო და საშინაო, რომელიც სახელმწიფოს შიგნით ან ერთი სახელმწიფოს მონაწილეობით მიმდინარეობს.
მშვიდობის კვლევა დამკვიდრებული ტერმინია საერთაშორისო კონფლიქტოლოგიის სფეროში. იგი ფიგურირებს წამყვანი ჩრდილოეთ ევროპული ინსტიტუტების დასახელებაში — მშვიდობის პრობლემების კვლევის ინსტიტუტი ოსლოში (Peace Research Institute Oslo, PRIO) და მშვიდობის პრობლემების კვლევის სტოკჰოლმის ინსტიტუტი (Stockholm International Peace Research Institute, SIPRI), ასევე წამყვანი ევროპული სამეცნიერო გამოცემის სახელწოდებაში — მშვიდობის პრობლემების კვლევის ჟურნალი (Journal of Peace Research). ტერმინი „მშვიდობის პრობლემების კვლევა“, რეალურად ომის შესწავლის ერთგვარ ევფემიზმს წარმოადგენს. მაგალითად, ლონდონის სამეფო კოლეჯში 1962 წლიდან არსებობს ომის შესწავლის დეპარტამენტი (Department of war studies). მსგავსი მნიშვნელობის ტერმინია „თავდაცვის შესწავლაც“ (defense studies).
ევროპისგან განსხვავებით, ამერიკულ სამეცნიერო ტრადიციაში უფრო ფართო გავრცელება მოიპოვა ტერმინმა „კონფლიქტის გადაჭრა“ (conflict resolution). მაგალითად, ყველაზე ავტორიტეტულმაამერიკულმა სამეცნიერო გამოცემამ კონფლიქტოლოგიის მიმართულებით სახელწოდებად მიიღო „კონფლიქტის გადაჭრის ჟურნალი“ (Journal of Conflict Resolution).
ოდნავ განსხვავებულ შინაარსობრივ დატვირთვას ატარებს ტერმინი „კონფლიქტების მართვა“ (conflict management). როგორც წესი,მის ქვეშ მოიაზრებენ საერთაშორისო არენაზე იმ დროს არსებული საერთაშორისო ურთიერთობების სისტემის პირობებში შეთანხმებულ ქმედებებს საერთაშორისო კონფლიქტების არდაშვების ან აღკვეთის მიზნით. ამ თვალსაზრისით კონფლიქტების მართვა გლობალური მმართველობის (global governance) ერთ-ერთ ფუნქციას წარმოადგენს.
შინაარსობრივი განსხვავება ამ ტერმინების უკავშირდება სამშვიდობო ოპერაციების სხვადასხვა ტიპებს, რომელიც კონფლიქტის სხვადასხვა ფაზებს შეესაბამება. მაგალითად, პირველ ეტაპზე საუბარია მშვიდობის დამყარების ოპერაციებზე (peacemaking), შემდეგ მშვიდობის შენარჩუნების ოპერაციებზე (peacekeeping), და ბოლოს, პოსტკონფლიქტურ მშვიდობისმყოფელობასა და მშვიდობიანი ცხოვრებისთვის ინფრასტრუქტურის აღდგენაზე (peacebuilding).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოციალური ფსიქოლოგია
ანდრეევსკოე (უსტ-კუბინსკის რაიონი)
ანდრეევსკოე (Андреевское) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის უსტიანსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ხოსპიოს ეკლესია
ხოსპიოს ეკლესია — X საუკუნის ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხოსპიოში მდინარე ფარავნის მარცხენა ნაპირას.
ეკლესია დარბაზულია. ტაძარი ნაგებია ნათალი სხვადასხვა ფერის ბაზალტის კვადრებით. დგას ერთსაფეხურიან ცოკოლზე. აღმოსავლეთიდან მიმჯდარია მიწის ფერდობზე. კედლები სადაა და მოკლებულია ყოველგვარ ორნამენტს. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდია, რომლის ღერძზე გარეთკენ შევიწროვებული თაღოვანი სარკმელია. მის ორივე მხარეს სწორკუთხა ნიშები და სამალავებია. კონქი მხრებზე გადასულ თაღს ერყდნობა. საკურთხეველი მოგვიანებით ერთი საფეხურითაა ამაღლებული. კედლებს დაბლა საფეხური შემოუყვება. გრძივი კედლების შუაში ორსაფეხურიანი წყვილი პილასტრია. ასეთივე ნახევარპილასტრებია დასავლეთი კედლის კიდეებშიც. პილასტრების ზედა საფეხურიდან კამარის საბჯენი თაღები გადადის, ქვედა საფეხურიდან კი დეკორატიული თაღებია გაკეთებული.
დროთა განმავლობაში ძეგლი საგრძნობლად დაზიანებულა: ჩაქცეულა კამაროვანი გადახურვა, ჩრდილოეთის კედელი გადახრილა პირვანდელი, ვერტიკალური მდგომარეობიდან, რის შედეგადაც შეუღლების კვანძში გაჩენილა 20 სმ-ის სიგანის ნაპრალი. გასული საუკუნის ბოლო მეოთხედში ძეგლს ჩაუტარდა რესტავრაცია და ძეგლს დაუბრუნდა პირვანდელი არქიტექტურული იერი.
2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების მიხედვით ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
მტრედი
მტრედი (Columba) — ფრინველთა გვარი მტრედისებრთა ოჯახისა. მოიცავს 35 სახეობას, რომელთაგან საქართველოში ბინადრობს 3: გარეული მტრედი (Columba livia), გვიძინი (Columba oenas) და ქედანი (Columba palumbus). მათი ფრთის შლილი 20–27 სმ, ხოლო მასა 200—650 გრამია. გავრცელებულნი არიან ევროპაში, აზიაში, აფრიკასა და ავსტრალიაში, მათ შორის ყველაზე ფართოდ — გარეული მტრედი, რომელიც ინტროდუცირებულია ყველა კონტინენტზე.
სქოლიო
* კატეგორია:მტრედისებრნი
მალიგი
მალიგი (ოფიციალურად მალიგის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Mallig) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 32 208 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ისაბელას მუნიციპალიტეტები
მაია ბითაძე
მაია ბითაძე (დ. 14 მაისი, 1977 ) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1977 წლის 14 მაისს. დამთავრებული აქვს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, საერთაშორისო სამართლის სპეციალობით. არის სამართლის დოქტორი. 1998-2001 წლებში საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს იურიდიული სამმართველოს სპეციალისტი. 2001-2003 წლებში WB პროექტის იურისტი. 2003-2005 წლებში GEF პროექტის იურისტი. 2004-2005 წლებში UNDP პროექტის იურისტი. ამავე წლებში FAO პროექტის იურისტი. 2005-2015 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასისტენტი პროფესორი, ასოცირებული პროფესორი. 2006-2011 წლებში OSCE ორპესის ცენტრის იურისტი. 2007-2018 წლებში იყო კავკასიის უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი. 2011 წელს – გრიგოლ რობაქიძის უნივერსიტეტის პედაგოგი. 2011-2017 წლებში საქართველოს გარემოს დაცვის სამინისტროს იურიდიული დეპარტამენტის უფროსი, მინისტრის მოადგილე. 2012 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის ასოცირებული პროფესორი. 2014 წლიდან გაეროს ევროპის ეკონომიკური კომისიის ორპესის კონვენციის ბიუროს თავმჯდომარე. 2017-2020 წლებში – თბილისის მერის მოადგილე.
2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება - დემოკრატიული საქართველო“.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:დაბადებული 14 მაისი კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრი ქალები კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
ტიმირიაზევსკაია (მოსკოვის მონორელსი)
ტიმირიაზევსკაია (Тимирязевская) — მოსკოვის მონორელსის სადგური. მდებარეობს მოსკოვის მონორელსის ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. განეკუთვნება მოსკოვის მეტროპოლიტენის სისტემას. სადგური გაიხსნა 2004 წელს.
ადან დე ლა ალი
ადან დმ ლა ალი (Adam de la Halle; დ. დაახლ. 1240, არასი — გ. დაახლ. 1286, ნეაპოლი) — ფრანგი ტრუვერი. თანამედროვეთათვის ცნობილი იყო „არასელი კუზიანის“ მეტსახელით. შუა საუკუნეების ქალაქის დემოკრატიული სულისკვეთების პოეტია, უამრავი ლექსისა და სიმღერის ავტორი. ჩვენამდე მოაღწია ადანის ორმა კომედიამ — „თამაში ფანჩატურში“ და „რობენისა და მარიონის თამაში“, რომლებიც შეიძლება კომედიური ოპერის შორეულ პროტოტიპებად ჩაითვალოს.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი პოეტები კატეგორია:ფრანგი კომპოზიტორები
ალჟირი 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ალჟირმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცამეტედ 2016 წელს, ბრაზილიის ქალაქ რიო-დე-ჟანეიროში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ 2 ვერცხლის მედალი მოიპოვეს.
შდავლერის ქედი
მინი|შდავლერის ქედის ხედი აღმოსავლეთიდან. მარჯვნივ ჩანს უმაღლესი მწვერვალი შდავლერი. შდავლერის ქედი — ქედი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. შდავლერის ქედი სვანეთის კავკასიონის მთავარი ქედის სამხრეთი განშტოებაა. წარმოადგენს მდინარე ენგურის მარჯვენა შენაკადების — ნაკრისა და ნენსკრის წყალგამყოფს. სიგრძე დაახლოებით 40 კმ. უმაღლესი მწვერვალია შდავლერი (3995 მ). აგებულია პალეოზოური გრანიტებით, ქვედაპალეოზოური მეტამორფული ფიქლებით, იურული გრანიტოიდებით, ტუფებით, ქვიშაქვებითა და ფიქლებით. დამახასიათებელია ნივალური, სუბნივალური, ალპური და სუბალპური ლანდშაფტი, ქვემოთ წიფლნარი და მუქწიწვოვანი ტყეებია.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ქედები
კამბოჯის ისტორია
კამბოჯის ისტორია მოიცავს კამბოჯის არსებობის პერიოდს უძველესი ხანიდან დღემდე. თავდაპირველად აქ გადასახლებულმა ჩინელებმა დააარსეს ფუნანის სამეფო, რითაც დაიწყო მისი არსებობა. IX-XV საუკუნეებში მან თავისი ძლიერების მწვერვალს მიაღწია, რა დროსც იქმნება კამბუჯადეშას იმპერია, რომელიც იმორჩილებს მთელ ინდოჩინეთს. ამის შემდეგ იწყება კამბოჯის დასუსტება, რაც ისტორიაში ცნობილია „კამბოჯის ბნელი დღეების“ სახელით. ამან ევროპელ კოლონიზატორებს საქმე გაუადვილა და უკვე XIX საუკუნიდან კამბოჯა საფრანგეთის შემადგენლობაში გადადის. II მსოფლიო ომის დროს კამბოჯას იაპონიის იმპერია იპყრობს, რომლის დამარცხების შემდეგაც მან საბოლოოდ მოიპოვა დამოუკიდებლობა. იგი აქტიურად ჩაება ინდოჩინეთის ომში, მაგრამ პარალელურად ქვეყანაში რამდენიმე სამოქალაქო ომი მიმდინარეობდა. 1970 წელს, სახელმწიფო გადატრიალების შედეგად დაემხო მონარქიული წყობა და რესპუბლიკური მმართველობა დამყარდა, რასაც 1975 წელს მეორე გადატრიალება მოჰყვა. 1993 წელს შეიქმნა კამბოჯის სახალხო რესპუბლიკა, რითაც დაიწყო მისი არსებობის თანამედროვე ერა.
ისტორია
მარცხნივ|მინი|199x199პქ|ფუნანის სამეფო ინდოჩინეთის, კერძოდ კი კამბოჯის ტერიტორიაზე ადამიანთა პირველი დასახლებები 5,000 წლის წინ გაჩნდა. უკვე I საუკუნეში, გადმოსახლებულმა ინდოელებმა და ჩინელებმა კამბოჯის ტერიტორიაზე დააარსეს ფუნანის სამეფო, რომელიც ამ რეგიონის ისტორიაში პირველი სახელმწიფოა. მისი დედაქალაქი ვიადჰაპურა გახდა. აღსანიშნავია, რომ აქ უპირატესობა ინდოელებს ჰქონდათ, რადგანაც სამეფო დინასტია სწორედ მათ დააარსეს. ამის გამო, კამბოჯაში თავიდანვე გავრცელდა ინდუიზმი და ბუდიზმი. მინი|318x318პქ|კამბუჯადეშას იმპერია თავისი ძლიერების მწვერვალზე III საუკუნიდან იწყება ფუნანის ძლიერების ხანა, რა დროსაც მის ვასლებად იქცნენ მეზობელი პატარა სახელმწიფოები. ამავე საუკუნის მიწურულს, ვიეტნამთან მარცხით დასრულდა ფუნანის ძლიერება და დაიწყო მისი დასუსტება. VI საუკუნის დამდეგს ჩენლას სახელმწიფომ ფუნანისგან დამოუკიდებლობა მოიპოვა, ხოლო უკვე VIII საუკუნეში, ფუნანი თავად გახდა ჩენლას დაქვემდებარებული სამეფო.
IX საუკუნის დამდეგს, დაახლოებით 802 წელს მეფე ჯაიავარმან II-მ კამბოჯის ტერიტორიაზე დააარსა კამბუჯადეშას სამეფო, რომელიც მალევე გახდა რეგიონის დომინანტი სახელმწიფო. კამბუჯადეშამ თავისი ძლიერების მწვერვალს XII საუკუნეში მიაღწია, რა დროსაც მას ეკავა თანამედროვე კამბოჯის, ლაოსის, ვიეტნამისა და ტაილანდის ტერიტორიები. ამავე პერიოდში შეიქმნა ინდოჩინეთის ისტორიაში პირველი, 16 კმ-იანი სარწყავი არხი.
სურიავარმან II-ის დროს ქვეყანა აწარმოებდა გამანადგურებელ ომებს მეზობელ ხალხებთან. ამ პერიოდში, დედაქალაქის მახლობლად აიგო კამბოჯური არქიტექტურის ძეგლი ანგკორ-ვატის ტაძარი. XII საუკუნის შუა ხანებში, განუწყვეტელი ბრძოლებით და უზარმაზარი მშენებლობებით გადაღლილმა კამბოჯადეშამ ნელ-ნელა დაცემა დაიწყო. XIII საუკუნის მეორე ნახევრიდან მას დასავლეთიდან გამუდმებულად თავს ესხმიან ტაისური ტომები, რის გამოც, 1431 წელს კამბუჯადეშამ არსებობა შეწყვიტა.
XVI საუკუნიდან კამბოჯაში დაიწყო მუსულმანი მალაიზიელებისა და ქრისტიანი ევროპელების მასიური მიგრაცია, რომლებიც ადგილობრივებს ავიწროვებდნენ. აღსანიშნავია, რომ ევროპელი მისიონერები არა მხოლოდ ავიწროვებდნენ, არამედ მათ პოლიტიკაზე გავლენასაც ახდენდნენ.
უკვე XIX საუკუნიდან, ტექნოლოგიურად მოწინავე და უფრო ამბიციური ევროპელების ჩასვლით, კამბოჯაზე მეზობელი ვიეტნამისა და სიამის გავლენა საგრძნობლად შემცირდა. მიუხედავად ამისა, კამბოჯამ ჯეროვანი წინააღმდეგობა ვერ გაუწია მათ და მალევე საფრანგეთის კოლონიად იქცა. მასთან ერთად საფრანგეთს დაექვემდებარა მეზობელი ვიეტნამი და ლაოსიც, რითაც შეიქმნა ფრანგული ინდოჩინეთი.
ფრანგების ოთხმოცწლიანი ბატონობა II მსოფლიო ომის დროს დასრულდა, რა დროსაც ინდოჩინეთის ოკუპაცია იაპონიამ მოახდინა. ომში დამარცხების შემდეგ, იაპონია იძულებული გახდა ადკავებული ტერიტორიებიდან ჯარები გაეყვანა, რითაც კამბოჯის ისტორიაში იწყება თანამედროვე პერიოდი.
1953 წელს ჩამოყალიბდა კამბოჯის სამეფო, რომელმაც მეზობელ ვიეტნამში მიმდინარე ომში ჩაბმაზე უარი განაცხადა. მან ასევე ნეიტრალიტეტი შეინარჩუნა სხვა ბირთვული ომების დროს. მიუხედავად მისი სურვილისა, სსრკ-სა და აშშ-ს გავლენით კამბოჯა თავისდა უნებურად ჩაება ინდოჩინეთის ომში. უკმაყოფილო კამბოჯელებმა ამერიკელების წაქეზებით 1970 წლის მარტში სახელმწიფო გადატრიალება მოაწყვეს, რა დროსაც დაემხო მონარქია ნოროდომ სიანკურის მეთაურობით, რასაც 1971 წელს კამბოჯის რესპუბლიკის გამოცხადება მოჰყვა. 1975 წლიდან მონარქისტებმა ომი განაახლეს და გადატრიალების მოწყობა სცადეს. გაეროს ჩარევისა და მანდატის დაწესების შედეგად, 1993 წელს სამოქალაქო ომი დასრულდა და შეიქმნა კამბოჯის სახალხო რესპუბლიკა, რითაც დაიწყო კამბოჯის ისტორიის თანამედროვე ერა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კამბოჯის ისტორია კატეგორია:აზიის ისტორია ქვეყნის მიხედვით
ლუკინსკი (არხანგელის რაიონი)
ლუკინსკი  (Лукинский; Лукинский) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის არხანგელის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 14 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ არხანგელსკოედან დაშორებულია 17 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია პრიურალიე, რომელიც დაშორებულია 23  კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არხანგელის რაიონის სოფლები
აბელ ენუქიძე
აბელ ენუქიძე (დ. 1877, წკადისი – გ. 1937) — ქართველი ბოლშევიკი. 1897 წელს დაამთავრა თბილისის საშუალო ტექნიკური სასწავლებელი. 1897-1900 წლებში ამიერკავკასიის რკინიგზის თბილისის მთავარი სახელოსნოების მუშა, ბაქოს ს.-დ. ორგანიზაციის ერთ-ერთი დამაარსებელი (1900), რსდმპ ბაქოს კომიტეტის წევრი, „ისკრის“ აგენტი. მონაწილეობდა არალეგალური სტამბის „ნინას“ მოწყობასა და მუშაობაში. 1907-1914 წლებში ენუქიძე პარტიულ საქმიანობას ეწეოდა ბაქოში, დონის როსტოვში, მოსკოვსა და პეტერბურგში. 1914 წლის ოქტომბერში გადაასახლეს ტურუხანის მხარეში. 1916 წლის გაიწვიეს სამხედრო სამსახურში. 1917 წელს თებერვლის რევოლუციის დღეებში მონაწილეობდა პეტროგრადის ჯარისკაცთა გამოსვლებში. იყო საბჭოთა პარტიული მოღვაწე. პოლიტიკური რეპრესიების მსხვერპლი. მიღებული აქვს ლენინის ორდენი და შრომის წითელი დროშის ორდენი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1877 კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ბოლშევიკები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
ველცევო
ველცევო (Вельцево) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის უსტიანსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ელ-ნაბქის მინტაკა
ელ-ნაბქი (არაბ.منطقة النبك) — სირიის არაბული რესპუბლიკის ელ-სუვაიდის მუჰაფაზის (რეგიონის) ერთ-ერთი მინტაკა (პროვინცია). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ელ-ნაბქის პროვინციაში დაახლოებით 80 001 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 1 122 კმ².
კობლენცი
მინი|მარჯვნივ|250პქ|კობლენცი კობლენცი (გერმ. Koblenz, Coblenz, => ლათინურიდან Confluentes — «ის რაც მიერთვის», რიპუარულად Kowelenz) — ქალაქი გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის დასავლეთ ნაწილში, რაინლანდ-პფალცის ფედერალური მხარეში. მხარის მასშტაბით წარმოადგენს მოსახლეობის სიდიდით მესამე ქალაქს (106 000 კაცი, 2006 წლის მონაცემები).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რაინლანდ-პფალცი კატეგორია:გერმანიის ქალაქები
თბილისის მუშათა და ჯარისკაცთა დეპუტატების საბჭო
თბილისის მუშათა და ჯარისკაცთა დეპუტატების საბჭო — მუშათა დეპუტატების საბჭოები რუსეთში პირველად 1905 წელს წარმოიქმნა, პირველი დემოკრატიული რევოლუციის პერიოდში. საქართველოში ანალოგიური ორგანიზაციების როლს ასრულებდნენ საგაფიცვო კომიტეტები ან ბიუროები, რომლებიც შეიქმნა 1905 წელს ხაშურში, ჭიათურაში, ქუთაისში, სამტრედიაში, ბათუმში, თბილისში და სხვა. ამავე წლის დეკემბერში შეიქმნა ამიერკავკასიის საგაფიცვო ბიურო.
რუსეთის მონარქიის დამხობის შემდეგ, 1917 წლის 4 მარტს შეიქმნა თბილისის მუშათა დეპუტატების საბჭო, რომელმაც აირჩია დროებითი აღმასრულებელი კომიტეტი. მასში უმთავრესად სოციალ-დემოკრატები შედიოდნენ, თავმჯდომარეც კავკასიელი და ქართველი სოციალ-დემოკრატების აღიარებული ლიდერი ნოე ჟორდანია გახდა. საბჭო წარმოადგენდა საქართველოს რევოლუციური ხელისუფლების ორგანოს. ქალაქისა და ქვეყნის ნორმალური წარმართვისათვის საბჭოსთან ჩამოყალიბდა კომისიები: სასურსათო, საფინანსო, საგამომძიებლო, სასოფლო, სამხედრო, საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვის და სხვა. თბილისის მუშათა საბჭო ხელმძღვანელობდა საქართველოს სხვა ქალაქებში შექმნილ საბჭოების მუშაობას. იმავე წლის 6 მარტს შეიქმნა თბილისის ჯარისკაცთა დეპუტატების საბჭოც, რომლის აღმასრულებელი კომიტეტის თავმჯდომარედ აირჩიეს ჯარისკაცი ვერეშჩაკი. თბილისის მუშათა, ჯარისკაცთა და გლეხთა დეპუტატების საბჭო მალე ორივე საბჭო გაერთიანდა და მათ საქმიანობას ხელმძღვანელობდა პრეზიდიუმი, რომლის თავმჯდომარეც იყო ნოე ჟორდანია. ფუნქციონირებდა აგრეთვე ორი საბჭო: ამიერკავკასიის მუშათა, ჯარისკაცთა და გლეხთა დეპუტატების საბჭოს სამხარეო ცენტრი, რომლის თავმჯდომარე ერთხანს იყო ნოე ჟორდანია და კავკასიის რუსული არმიის ჯარისკაცთა დეპუტატების სამხარეო საბჭო (თავმჯდომარე დიმიტრი დონსკოი).
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
კონსტანტინოვკა (კეუშენის რაიონი)
კონსტანტინოვკა (Constantinovca) — სოფელი მოლდოვაში, კეუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 51 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 762 ადამიანს შეადგენდა.
ლაშა თაბუკაშვილი
ლაშა თაბუკაშვილი (დ. 23 ნოემბერი, 1950, თბილისი, საქართველო) — ქართველი მწერალი, დრამატურგი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2015).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1950 წლის 23 ნოემბერს, რევაზ თაბუკაშვილისა და მედეა ჯაფარიძის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფილოლოგიის ფაკულტეტი.
იყო მწერალთა კავშირის უცხოეთთან ურთიერთობის განყოფილების რეფერენტი, ასევე კინომსახიობთა თეატრის ლიტერატურული ნაწილის გამგე.
ჟურნალ „XX საუკუნესთან“ დააარსა მწერალთა კავშირის კლუბი „XX საუკუნე“ (1998).
მისი ლიტერატურული დებიუტი შედგა 1969 წელს ჟურნალ „ცისკარში“ მოთხრობით – „მოკლეს ბიჭი“. სულ დაბეჭდილი აქვს ოცამდე მოთხრობა, რომელიც მრავალ ენაზეა ნათარგმნი.
ლაშა თაბუკაშვილის პიესები ყოფილი საბჭოთა კავშირის თითქმის ყველა რესპუბლიკის აკადემიურ თეატრშია დადგმული, აგრეთვე ჩეხოსლოვაკიაში, გერმანიაში და ნათარგმნია მრავალ ენაზე.
მისი ბიოგრაფია შეტანილია იუჯინ ო'ნილის სახელობის დრამატურგთა ცენტრის კატალოგში „100 ყველა დროის ცნობილი დრამატურგი“.
ადაპტაცია (ფსიქოლოგია)
ადაპტაცია ფსიქოლოგიაში — შეგრძნების ორგანოების გრძნობიერების ცეალებადობა ამა თუ იმ გამღიზიანებლის ზემოქმედების შედეგად (მაგალითად, თვალის შეგუება სინათლისა ან სიბნელისადმი). ადაპტაცია შეიძლება ქონდეს შეგრძნების ორგანოს გრძნობიერების როგორც გაძლიერების (ძლიერი გამღიზიანებლის შემდეგ სუსტ გამღიზიანებელზე გადასელისას), ისე შესუსტების (სუსტი გამღიზიანებლის შემდეგ ძლიერ გამღიზიანებელზე გადასვლის) დროს. ადაპტაცია დამახასიათებელია ყველა მოდალობის შეგრძნებისათვის. განსაკუთრებით ძლიერია მხედველობის, ყნოსვის, გემოსა და კანის შეგრძნებაში, უფრო სუსტია სმენისა და ტკივილის შეგრძნებაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ადაპტაცია
წარმოუდგენელი ჰალკი (ფილმი)
წარმოუდგენელი ჰალკი (The Incredible Hulk) — 2008 წლის ამერიკული ფანტასტიკური ჟანრის ფილმი, რომელიც Marvel comics-ის სუპერგმირებზეა დაფუძნებული. მონაწილეობენ მსახიობები: ედვარდ ნორტონი, ლივ ტაილერი, ტიმ როთი, უილიამ ჰარტი და სხვები. ფილმი ეკრანებზე 2008 წლის 8 ივლისს გამოვიდა.
ფილმი არის ტრილოგია Marvel Cinematic Universe-ის რიგით მეორე ფილმი, რომელშიც ასახულია რკინის კაცი 1-ის შემდგომი მოვლენები.
სიუჟეტი
ამერიკის შეიარაღებული ძალები ატარებს ექსპერიმენტს სუპერჯარისკაცის შესაქმნელად, რომელიც გენერალ როსს დაევალა. ექსპერიმენტში მონაწილეობა მიიღო მეცნიერმა ბრიუს ბანერმა, რომელმაც სუპერჯარისკაცის შესახებ არაფერი იცოდა, ექსპერიმენტმა გაამართლა და ბრიუსი, მონსტრად, მწვანე „ჰალკად“ გადაიქცა, მონსტრმა ლაბორატორია დაანგრია და მის შეყვარებული და ასევე გენერალი როსის შვილი ბეტი როსი სცემა, ასევე უამრავი მეცნიერი დახოცა ლაბორატორიაში, ეს იმიტომ მოხდა, რომ ჰალკი თავს ვერ აკონტროლებდა. ბრიუს ბანერმა მხოლოდ ერთხელ ნახა რეანიმაციაში მწოლი ბეტი, ამ დროს როსმა შეამჩნია, ბრიუსს მოუწია გაქცეულიყო. ის ბრაზილიაში გაიქცა, მისი ადგილსამყოფელი არავინ იცოდა, წვენის ფაბრიკაში დაიწყო მუშაობა და ახალი ცხოვრება დაიწყო. ჰალკის გაკონტროლებას სწავლობს ბანერი, რადგან როცა მისი პულსი წუთში 200-სს მიაღწევს ის მონსტრი ხდება. ასევე ბანერი კომპიუტერით უკავშირდება ვიღაც პიროვნებას, რომელსაც mr. blue-ს ეძახის, ხოლო mr. blue ბანერს mr.green-ს ეძახის, mr. blue ყველაფერს აკეთებს იმისთვის რომ ბანერი განიკურნოს მაგრამ ეს არ გამოსდის. ამიტომ მათ გადაწყვიტეს რომ ერთმანეთს შეხვდნენ.
ქარხანაში მუშაობის დროს ხელი გაეჭრა ბრიუს ბანერს და სისხლი ერთ-ერთ ბოთლში ჩაეწვეთა, ბოთლში წვენი ჩაასხეს და გაყიდეს, წვენი სისხლი აირია. ეს ბოთლი ერთმა მოხუცმა იყიდა ამერიკაში დალია და წუთიერად გაითიშა, ეს ამავი გენერალა როსმაც გაიგო, წვენის დისტრიბუტორ ქვეყანა ბრაზილიაში ჰალკის დასაჭერად წავიდა, და თან გაიყოლა საუკეთესო გუნდი, (გუნდში ერთ ერთი იყო ემილ ბლონსკი რომელიც დიდი ბრიტანეთიდან სპეციალურად ჩამოიყვანეს). როცა ჰალკთან მივიდნენ ის გაიქცა და წვენის ქარხანაში დაიმალა, მერე ჰალკად გადაიქცა და გენერალი როსის გუნდი გაანადგურა. ამის შემდეგ ჰალკის სუპერჯარისკაცის ძალა ბლონსკის სხეულში შეუშვეს თუმცა ცოტა დოზით, მას გაუძლიერდა ძალა და სისწრაფე. ბანერი გვატემალაში წავიდა იქიდან კი აშშ-ში თავის მშობლიურ ქალაქში წავიდა. ის ბეტი, ანუ, ელიზაბეტ როსის უნივერსიტეტში მივიდა(ბეტი იქ ბიოლოგი იყო და ლექციებს ატარებდა), თუმცა ბეტი თავის ახალ შეყვარებულთან ერთად იჯდა უნივერსიტეტის ეზოში, ამიტომ ბრიუსი წავიდა ერთ თავის ნაცნობთან(ბანერის ნაცნობს ბარი ჰქონდა), საღამოს ელიზაბეტი თავის შეყვარებულთან ერთად მივიდა ბარში და ბრიუსი შენიშნა. მეორე დღეს ბანერი და ელიზაბეტი უნივერსიტეტის ეზოში შეხვდნენ ერთმანეთს, თუმცა იქ გენერალი როსი მივიდა და ჰალკს შეებრძოლა, ბლონსკიმ თავისი ძალა გამოიყენა თუმცა ჰალკს ვერ აჯობა, ბანერი ელიზაბეტთან ერთად გაიქცა და ძველი სიყვარული აღადგინეს, ისინი mr. blue-ს თან მივიდნენ, mr. blue-ს ბანერი უნდა განეკურნნა თუმცა ეს არ მოხდა, ამ დროს mr. blue-ს ლაბორატორიის ეზოში გენერალი როსის ჯარი მივიდა, იქ იყო ბლონსკიც, ბლონსკიმ დაიჭირა ბრიუსი, ბანერი გენერალმა წაიყვანა, თუმცა ბლონსკიმ mr. blue-ს მოსთხოვა რომ მასში გაეძლიერებინა მონსტრის გენი, როცა mr. blue-მ ეს გააკეთა ბლონსკი მონსტრად "საძაგელ არსებად" გადაიქცა და ხალხის დახოცვა დაიწყო ქუჩაში, გენერალმა როსმა გაუშვა ბლონსკის მოსაკლავად ბანერი, დიდი ბრძოლა გაიმართა მონსტრებს შორის და საბოლოოდ ჰალკმა გაიმარჯვა, ამის შემდეგ კი ბრიუსი გაიქცა.
ფილმის სცენაში, რომელიც ფინალურ ტიტრებს მიჰყვება, ტონი სტარკი მიდის გენერალ როსსთან და ეუბნება რომ სურს ემილ ბლონსკის ციხიდან გამოყვანა რათა შეუერთდეს შურისმაძიებლებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2008 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ფილმები ჰალკზე კატეგორია:Universal Pictures-ის ფილმები კატეგორია:Marvel-ის კინოსამყაროს ფილმები
ნეო-ფუტურიზმი
ნეო-ფუტურიზმი — გვიანი მე-20 საუკუნისა და 21 საუკუნის მიმართულება ხელოვნებაში, დიზაინსა და არქიტექტურაში. მიმართულება უკან იტოვებს პოსტ-მოდერნიზმის სკეპტიკურ ხასიათსა და იდეალისტურ რწმენას.
ეს ავანგარდისტული მოძრაობა არის სწრაფად მზარდი ქალაქების პრაქტიკულობის ფუტურისტული ცვლა. სწრაფი ინდუსტრიალიზაციის აზრმა, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდგომია, წამოიღო აზროვნების სრულიად ახალი ნაკადი ცხოვრებაში, ხელოვნებასა და არქიტექტურაში და ამან მიგვიყვანა ჯერ პოსტ-მოდერნიზმთან, შემდეგ ნეომოდერნიზმთან და საბოლოოდ ჩამოყალიბდა ნეო-ფუტურიზმი. დასავლეთ ქვეყნებში ფუტურისტული არქიტექტურა განვითარდა არტ დეკოში, გუგიში და ჰაი-ტექ არქიტექტურაში და საბოლოოდ ნეო-ფუტურიზმში. ნეო-ფუტურისტულ ქალაქმშენებლებს, არქიტექტორებს, დიზაინერებს და არტისტებს სჯერათ რომ ქალაქები გარეთ უშვებენ ემოციებს გარკვეული ფაქტორებით, რომლებიცაა ეკოლოგიური განვითარება, ეთიკური ღირებულებები და ახალი მატერიალები. ნეო-ფუტურისტები თვლიან რომ ახალი ტექნოლოგიებით უნდა უზრუნველვყოთ უკეთესი ცხოვრების ხარისხი ქალაქთა მაცხოვრებლებისთვის.
საწყისები
ნეო-მოდერნიზმმა გზა გაიკაფა 60-იანი წლების შუა რიცხვებში ჰოლ ფოსტერის, კონცეფციის ავტორის, წყალობით. ამ მიმდევრობის აღმოცენების სხვა წევრები არიან, ამერიკელი არქიტექტორი ბაქმინისტერ ფულერი, ფინელ-ამერიკელი არქიტექტორი და ინდუსტრიული დიზაინერი ერო სარინენი, ბრიტანული ავანგარდისტული არქიტექტორთა ჯგუფი (პიტერ კუკი, ვარენ ჩაკი, რონ ჰერონი, დენის კრომპტონი, მაიკლ უები და დევიდ გრინი), ამერიკული ავანგარდისტული არქიტექტორთა ჯგუფი ArchiGO, დანიელი არქიტექტორი ჰენინგ ლარსენი, ჩეხელი არქიტექტორი ჯან კაპლიცკი, შვედი არტისტი საიმონ შტალენჰაგი, იტალიელი მოქანდაკე მარკო ლოდოლა, ამერიკელი კონცეპტუალური არტისტი სიდ მედი, ამერიკელი სცენარისავტორი გრეგ ალენი და რუსი პოეტი ანდრეი ვოზნესენსკი.
მნიშვნელობა
ნეო-ფუტურიზმი ხელახლა აღზევდა 2007 წელს, ნეო-ფუტურისტული ქალაქ მანიფესტის გავრცელების შემდეგ, რომელიც შესული იყო BIE-სთვის წარდგენილ კანდიდატურაში, რომელიც დაწერა ნოვატორულმა დიზაინერმა ვიტო დი ბარიმ, წარსული იუნესკოს დირექტორთა საბჭოს აღმასრულებელმა წევრმა, რომ შემოეხაზა ხედვა ქალაქ მილანისთვის საყოველთაო Expo 2015-თვის. დი ბარიმ განსაზღვრა თავისი ნეო-ფუტურისტული ხედვა როგორც „ხელოვნების ურთიერთ-გამდიდრება, მოწინავე ტექნოლოგიებით და ეთიკური ღირებულებებით შევქმნით გაცილებით უკეთეს ცხოვრების ხარისხს“. მან მიუთითა The Fourth Pillar-ის მდგრადი განვითარების თეორიას და ასევე თქვა რომ სახელი, ნეო-ფუტურიზმი, იყო შთაგონებული გაერთიანებულ ერთა მოხსენებით „ჩვენი საერთო მომავალი“. ჟან-ლუი კოენმა განმარტა ნეო-ფუტურიზმი, ტოგორც ტექნოლოქიის შედეგი. ეტან ჯ. ფილდმა დაწერა რომ თანამედროვე ნეო-ფუტურისტულ ესთეტიკაში მექანიზმი გარდაიქმნება შემოქმედებითი პროცესის განუყრელ ელემენტად და იწვევს არტისტული სახის უკიდურესობას, რაც იქნებოდა შეუძლებელი წინა კომპიუტერული ტექნოლოგიებით. რეინერ ბანამის განმარტება თუ რა არის „une architecture autre“ ასეთია, „ეს არის არქიტექტურა რომელიც ტექნიკურად ძლევს ყველა წინამორბედ არქიტექტურას და ეუფლება გამომხატველობით ფორმას“, ბანამი ასევე წერს ნეო-ფუტურიზმზე „ფორმა არ უნდა მიყვებოდეს ფუნქციას არყოფნამდე“.
ხალხი
ნეო-ფუტურისტული არქიტექტურისა და ხელოვნების ხელახლა აღზევდა 21-ე საუკუნის არქიტექტორების, ზაჰა ჰადიდისა და სანტიაგო კალატრავას, დამსახურებაა და ასევე მისი იდეის ავტორის, ვიტო დი ბარის.
ნეო-ფუტურისტები არიან, ფრანგი არქიტექტორი დენის ლამინგი, ამერიკელი არტისტები ერინ სპარლერი, მარლოუ როდეილი, Studio-X, ლორი მესონი, პანაიოტის ტერზისი და მიგელ ოვეილი. ფრანგი დიზაინერი პატრიკ ჟუენი, ბრიტანელი არტისტი ოლივია პიკი, იაპონელი დიზაინერი იუიმა ნაკაზატო, შვედი არტისტი საიმონ შტალენჰაგი და ბერძენი არტისტი ჩარის ტსევისი. ნაო-ფუტურისტმა შთანთქა ჰაი-ტექ არქიტექტურის რამდენიმე თემა და იდეა. ტექნოლოგია და კონტექსტი არის მთავარი ფოკუსი ამ მიმდინარეობის რამდენიმე არქიტექტორისთვის. ასეთი არქიტექტორები არიან ბაქმინისტერ ფულერი, ნორმან ფოსტერი, კენზო ტანგი, რენზო პიანო, რიჩარდ როჯერსი, ფრეი ოტო და სანტიაგო კალატრავა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხელოვნების მიმდინარეობები
იურული პარკი III
„იურული პარკი III“ (Jurassic Park III) — 2001 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკური სათავგადასავლო ფილმი, რიგით მესამე ნაწილი იურული პარკის სერიიდან, რომლის რეჟისორია ჯო ჯონსტონი, პროდისერები არიან კეთლინ კენედი და ლარი ფრანკო, სცენარისტები — პიტერ ბუშმენი, ალეგზანდერ პეინი და ჯიმ ტეილორი. ფილმში მონაწილეობენ სემ ნილი, უილიამ მეისი, ტეა ლეონი, ალესანდრო ნივოლა, ტრევორ მორგანი და მაიკლ ჯეტერი. ეს არის პირველი ფილმი სერიიდან, რომლის რეჟისორი არ არის სტივენ სპილბერგი და პირველი, რომელიც არ ეფუძნება მაიკლ კრაიტონის წიგნებს (თუმცა ზოგიერთი სცენა ფილმში აღებულია კრაიტონის რომანებიდან „იურული პარკი“ და „დაკარგული ქვეყანა“). ფილმის სიუჟეტი ვითარდება კოსტა-რიკის გამოგონილ კუნძულ ისლა-სორნაზე, სადაც განქორწინებული წყვილი მოტყუებით წაიყვანს დოქტორ ალა გრანტს კუნძულზე მათი დაკარგული შვილის მოსაძებნად.
სპილბერგის „იურული პარკის“ წარმატების შემდეგ ჯო ჯონსტონმა გამოხატა ინტერესი მომდევნო ფილმის რეჟისორობაზე, თუმცა ამის ნაცვლად სპილბერგმა ჯონსტონს მესამე ნაწილის გადაღების უფლება მისცა. გადაღებები დაიწყო 2000 წლის 30 აგვისტოს თავდაპირველად გადაღებები დაგეგმილი იყო ახალ ზელანდიაში, თუმცა ზელანდიის ნაცვლად გადაღებები გადატანილი იქნა მაუიში, ჰავაიზე. „იურული პარკი III“-ის პრემიერა შედგა ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიის შტატში 2001 წლის 16 ივლისს.
პროექტმა მიიღო შერეული შეფასებები კინოკრიტიკოსებისგან. საერთო განხილვების საიტ Rotten Tomatoes მთლიანი რეიტინგი შეადგენს 50%. მიუხედავად შერეული შეფასებებისა, ფილმი წარამატებული აღმოჩნდა კომერციულად, მსოფლიოს მასშტაბით ფილმის შემოსავალმა 368.8 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა, რითაც იქცა წლის მერვე ყველაზე შემოსავლიან ფილმად მსოფლიოში, თუმცა ყველაზე მცირე შემოსავლიან ფილმად „იურული პარკის“ სერიაში. 2001 წლის ივლისში გამოვიდა ფილმის საუნდტრეკი.
2001 წლის11 დეკემბერს ფილმი გამოიცა VHS და DVD ფორმატში. 2011 წელს ამას მოჰყვა იურული პარკის ტრილოგიის გამოცემა Blu-ray ფორმატში. 2015 წლის 12 ივნისს გამოვიდა ფილმის გაგრძელება „იურული სამყარო“.
სქოლიო
კატეგორია:იურული პარკი კატეგორია:2001 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:2000-იანი წლების სათავგადასავლო ფილმები კატეგორია:2000-იანი წლების სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმები კატეგორია:Amblin Entertainment-ის ფილმები კატეგორია:ამერიკული სათავგადასავლო ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმები კატეგორია:ფილმები დინოზავრების შესახებ კატეგორია:მაიკლ კრაიტონის ნამუშევრებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:ჯო ჯონსტონის ფილმები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკური სათავგადასავლო ფილმები კატეგორია:Universal Pictures-ის ფილმები
პაულა პრერადოვიჩი
პაულა პრერადოვიჩი (Paula Preradović; დ. 12 ოქტომბერი, 1887 — გ. 25 მაისი, 1951) — ავსტრიელი მწერალი და პოეტი. ავსტრიის ჰიმნის ტექსტის ავტორი.
დაიბადა ვენაში. იყო სერბი პოეტის, ავსტრია-უნგრეთის გენერლის პეტარ პრერადოვიჩის შვილიშვილი. 1889 წელს, როდესაც პაულა 2 წლის იყო, მისი მშობლები გადასახლდნენ პულაში, სადაც მუშაობა დაიწყო მამამისმა ფლოტის ოფიცერმა დუშან პრერადოვიჩმა. პაულა პულაში 1913 წლამდე ცხოვრობდა. შემდეგ საცხოვრებლად გადავიდა მიუნხენში, სადაც გაიარა მედდის კურსები. 1916 წელს ცოლად გაჰყვა ისტორიკოსსა და ჟურნალისტს ერნსტ მოლდენს, რომელთან ერთადაც ცხოვრობდა კოპენჰაგენში, ხოლო 1920 წლიდან სიცოცხლოს ბოლომდე ვენაში. ქორწინებიდან მათ შეეძინათ ორი შვილი ოტო და ფრიცი.
ლექსების წერა ახალგაზრდობაში დაიწყო. 1930-იანი წლებიდან პროზაული ნაწარმოებების წერაც დაიწყო. 1946 წელს მონაწილეობა მიიღო ავსტრიის ჰიმნის ტექსტის კონკურსში. მისი ტექსტი (Land der Berge, Land am Strome) მიჩნიეს საუკეთესოდ.
გარდაიცვალა 1951 წელს, დაკრძალულია ვენის სასაფლაოზე მეუღლის გვერდით.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 1951
კონსტანტინე გაგუა
კონსტანტინე რომანოზის ძე გაგუა (დ. 12 აგვისტო, 1885, სოფელი ტალერი, ახლანდელი მარტვილის მუნიციპალიტეტი — გ. 28 აგვისტო, 1947, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, მეთოდისტი.
ბიოგრაფია
1906 წელს დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია, ხოლო 1911 წელს ყაზანის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა ხაშურის, ქუთაისის, ბათუმის კლასიკურ გიმნაზიებში, თბილისის რეალურ სასწავლებელში ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად; თბილისის მასწავლებელთა დახელოვნების ინსტიტუტის ქართული ენისა და ლიტერატურის კაბინეტის გამგედ. მას ეკუთვნის შემდეგი სტატიები: „მსოფლიო ლიტერატურის ნიმუშები“, კრებული „შოთა რუსთაველი სკოლაში“, „ქართული ლიტერატურის ქრესტომათა“ და სხვ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:დაბადებული 12 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1885 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1947 კონსტანტინე კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ქსილემა
მინი|ფოთლის აგებულება. რიცხვით - 8 აღნიშნულია ქსილემა. ქსილემა — ხმელეთის მცენარეთა ქსოვილი, რომელიც ემსახურება წყლისა და მინერალური მარილების გატარებას ფესვიდან ზევით — ღეროსა და ფოთლებისაკენ. განლაგებულია ან მთლიან რგოლებად, ან გამტარ კონებში. შედგება საკუთრივ გამტარი (ჭურჭლები) და ლიბრიფორმი უჯრედებისაგან, აგრეთვე მერქნის და სხივური პარენქიმისაგან. ნამდვილი ქსილემა დამახასიათებელია გვიმრნაირებისათვის, შიშველთესლოვანებისა და ყვავილოვანი მცენარეებისათვის. მრავალწლოვანი ღეროსა და ფესვის ქსილემას მერქანი ეწოდება. პირველადი ქსილემა წარმოიქმნება პროკამბიუმისაგან, მეორეული — კამბიუმისაგან.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცენარეთა ანატომია კატეგორია:მცენარეთა ფიზიოლოგია კატეგორია:ქსოვილები
კოპანკა (მოლდოვა)
კოპანკა (Copanca) — სოფელი მოლდოვაში, კეუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 53 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 013 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კეუშენის რაიონის სოფლები