cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იშტვან ფერენცი (მოქანდაკე)
ბიოგრაფია
იშტვან ფერენცი გარდაიცვალა 1856 წელს, ხოლო 1860 წლის 31 მარტს მწერალმა ანდრას ფაიმ მეცნიერებათა აკადემიაში მოქანდაკის პატივსაცემად მემორიალური სიტყვა წარმოთქვა.
იშტვან ფერენცის ანდერძის თანახმად, იგი დაკრძალეს ევრიდიკეს ქანდაკებასთან ერთად. მოგვიანებით ქანდაკება ამოთხარეს და ეკლესიაში მოათავსეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1792 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1856 კატეგორია:უნგრელი მოქანდაკეები
კუბა 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კუბამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთორმეტედ იასპარეზა 1976 წელს, კანადის ქალაქ მონრეალში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 13 მედალი მოიპოვეს.
კონუის ციხესიმაგრე
კონუის ციხესიმაგრე (Conway Castle) — ციხესიმაგრე უელსის ქალაქ კონუიში. აგებულია 1283 - 1289 წლებში, ინგლისის მეფე ედუარდ I-ის მიერ მეორე უელსური კამპანიის დროს. კონუიმ ჩაანაცვლა ძველი, ჰენრი III-ის მიერ აგებული დეგანუის ციხე, რომელიც 1263 წელს, თავისუფალი უელსის უკანასკნელმა პრინცმა ლიველინ ბოლომ დაანგრია.
კომპლექსის ნახაზი და ზედამხედველობითი სამუშაობეი შეასრულა ოსტატმა ჯეიმზ სენტ0ჯორჯელმა, გამოიყენა რა 1 500 მუშა და ქვისმთლელი. სულ მშენებლობაში დაიხარჯა £15,000 (£9,000,000 - 2011 წლის კურსით), ყველაზე მეტი რაც კი ედუარდ I-მა 1277 - 1304 წლებში ციხესიმაგრეების მშენებლობაში დახარჯა.
ნაგებობა ხაზოვანი დაგეგმარებისაა, რადგან ისევე როგორც კერნარვონის ციხე, იგიც კლდოვან კონცხზე მდებარეობს..
1986 წელს, იუნესკომ ის უელსის კიდევ რამდენიმე ციხესიმაგრესთან ერთად მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა საერთო სახელით - ედუარდ I-ის ციხესიმაგრეები უელსში.
სქოლიო
კატეგორია:უელსის ციხესიმაგრეები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გაერთიანებულ სამეფოში
Doxospira
Doxospira — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
1110
თარიღი უცნობია
*
სკალარული ნამრავლი
სკალარული ნამრავლი a და b ვექტორებისა არის სკალარი, რომელიც ტოლია ამ ვექტორების სიგრძეთა ნამრავლისა და მათ შორის მდებარე კუთხის კოსინუსისა. აღნიშნავენ ორგვარად: (ab) ან ab. სკალარული ნამრავლის თვისებები:
a ვექტორის სიგრძე ტოლია \sqrt{(aa)}, თუ (ab)=0 მაშინ ან a=0, ან b=0 ან a \perp b; თუ  და  მაშინ, (მართკუთხოვან დეკარტის კოორდინატებში), მაშინ.
სკალარული ნამრავლის ცნება განზოგადებულია n-განზომილებიანი ვექტორული სივრცეებისთვისაც.
ლიტერატურა
კატეგორია:აბსტრაქტული ალგებრა კატეგორია:წრფივი ალგებრა კატეგორია:გამრავლება
სოფიას დიდი მსოფლიო საეკლესიო კრება
სოფიას დიდი მსოფლიო საეკლესიო კრება – აღმოსავლეთის მართლმადიდებლების მიერ აღიარებული მსოფლიოს საეკლესიო კრება. მიმდინარეობდა 879–880 წწ. აია-სოფიას ტაძარში. კრებას ესწრებოდა 383 ეპისკოპოსი.
სქოლიო
კატეგორია:კონსტანტინოპოლის საეკლესიო კრებები
ვლადიმერ ახალაია
ვლადიმერ 'ლადო' ახალაია (დ. 26 ივნისი, 1982) — ქართველი ფეხბურთელი, საქართველოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ყოფილი თავდამსხმელი. 2012 წლიდან იცავს ბოლნისის „სიონის“ ღირსებას.
საკლუბო კარიერა
2005 წელს ახალაიამ დატოვა დინამო თბილისი და იჯარით გადავიდა ციურიხში.
სანაკრებო კარიერა
მისი ერთადერთი თამაში ეროვნულ ნაკრებში შედგა 2004 წელს რუმინეთის წინააღმდეგ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ნორჩი დინამოელის ფეხბურთელები კატეგორია:კიშინიოვის ზიმბრუს ფეხბურთელები კატეგორია:ციურიხის ფეხბურთელები კატეგორია:ბუქარესტის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:კიშინიოვის დაჩიას ფეხბურთელები კატეგორია:ახალციხის მესხეთის ფეხბურთელები კატეგორია:რუსთავის მეტალურგის ფეხბურთელები კატეგორია:ფოთის კოლხეთის ფეხბურთელები კატეგორია:ბოლნისის სიონის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 26 ივნისი
კარანკე
კარანკე (Carranque) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია-ლა-მანჩის ავტონომიური გაერთიანების ტოლედოს პროვინციის ლა-საგრის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 25 კმ². მოსახლეობა — 4953 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ტოლედოს მუნიციპალიტეტები
კუბა 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კუბამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცამეტედ იასპარეზა 1980 წელს, სსრკ-ის დედაქალაქ მოსკოვში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 20 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:კუბა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ევიანი
ევიანი (Evian, სტილიზებული როგორც evian) – ფრანგული კომპანია, რომელიც აწარმოებს მინერალურ წყალს ჟენევის ტბის სამხრეთ სანაპიროზე, რამდენიმე წყაროდან, ებიან-ლე-ბენის მახლობლად. კომპანია წელიწადში 2 მილიარდზე მეტ პლასტმასის ბოთლს აწარმოებს.
ისტორია
ევიანში არსებული წყლის სასარგებლო თვისებები პირველად გრაფმა ჟან-შარლ დე ლაიზერმა, ჯერ კიდევ 1789 წელს დაამტკიცა. .
ევიანი საჯარო კომპანია 1859 წელს გახდა სახელით „Société anonyme des eaux minérales de Cachat“. ერთი წლის შემდეგ ტურინის ხელშეკრულებით სავოია საფრანგეთის შემადგენლობაში შევიდა და ევიანიც ფრანგული კომპანია გახდა. 1878 წელს, მედიცინის აკადემიის რეკომენდაციით, საფრანგეთის ჯანდაცვის სამინისტრომ ხელახლა გასცა Cachat-ის წყლის ჩამოსხმის უფლება. 1908 წელს ევიანის წყლის გაყიდვა მინის ბოთლებში დაიწყო, 1969 წელს კი წყლის PVC ბოთლებში ჩამოსხმა დაიწყო.
მომდევნო წელს ევიანის ბრენდის 100%-იანი წილი BSN Group-მა შეიძინა (დღეს Danone Group). 1995 წელს დაიწყო წყლის PET ბოთლებში ჩამოსხმა.
წარმოება
Evian-ის წყარო საფრანგეთის ალპებში 2015 წლის განმავლობაში საფრანგეთის საზღვრებში მოქმედი ყველაზე დიდი საწარმო ობიექტი იყო. კომპანია დღეში 6 მილიონ პლასტმასის ბოთლს აწარმოებს, ეს წელიწადში 2 მილიარდზე მეტია. ბმული=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/85/Dua_Lipa_for_Evian.jpg/220px-Dua_Lipa_for_Evian.jpg|მარცხნივ|მინი| მომღერალი და სიმღერების ავტორი [[დუა ლიპა რეკლამას უკეთებს Evian Water-ს]] საზოგადოებაში ევიანს მდიდრული და ძვირადღირებული ჩამოსხმული წყლის რეპუტაცია აქვს. მისი სახელი გაჟღერდა აგათა კრისტის რომანში „მკვლელობა აღმოსავლეთის ექსპრესში“. წყალი დიდი პოპულარობით სარგებლობს ჰოლივუდში.
ბრენდი ხშირად თანამშრომლობს მაღალი მოდის დიზაინერებთან სპეციალური დიზაინის მქონე ბოთლების ლიმიტირებული სერიის გამოსაშვებათ. 2013 წელს ლიმიტირებული გამოშვების ბოთლის დიზაინი შეზღუდული გამოშვების ბოთლების სერიისთვის დაიან ფონ ფიურსტენბერგმა შექმნა, 2014 წელს ელი სააბმა, 2015 წელს კენზომ, 2016 წელს ალექსანდერ ვანგმა, 2017 წელს ბრენდმა ამ მიზნით კრისტიან ლაკრუასთან ითანამშრომლა, 2018 წელს კი კიარა ფერანისთან.
ევიანი მუშაობდა Virgin Records-თან და EMI- თან 1998 წელს მიქს ალბომისთვის Club Nation. ალბომში იყო ევიანის მრავალი რეკლამა, მათ შორის ლოგო გარეკანზე, ბუკლეტში ექვსი სრული გვერდი, ევიანის ბოთლის გამოსახულება CD1-ზე და დაქუცმაცებული ბოთლი ევიანი CD2-ზე.
2009 წელს ევიანმა წამოიწყო სარეკლამო კამპანია „Evian Roller Babies“. კამპანიამ მოიპოვა ოქროს ჯილდო 2009 წლის ლონდონის საერთაშორისო დაჯილდოებაზე საუკეთესო ვიზუალური ეფექტებისთვის.
Evian- ის ბრენდის ელჩები არიან მომღერალი დუა ლიპა, ჩოგბურთელი ემა რადუკანუ და სხვები.
სქოლიო
კატეგორია:მინერალური წყლები კატეგორია:ფრანგული ბრენდები კატეგორია:ჩამოსხმული წყლის ბრენდები
ფარნაოზ ჩიკვილაძე
მინი|250პქ|ფარნაოზ ჩიქვილაძე მარჯვნიდან მეორე, [[ზაფხულის ოლიმპიური თამაშები 1964|ტოკიოს ოლიმპიურ თამაშებზე|ალტ=]]
ფარნაოზ ჩიკვილაძე (დ. 14 აპრილი, 1941, ჩაბინაანი, ახმეტის რაიონი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 14 ივნისი, 1966, მოსკოვი) — ქართველი ძიუდოისტი. 1964 წლის ტოკიოს ოლიმპიური თამაშების ბრინჯაოს პრიზიორი. ევროპის ჩემპიონი გუნდურ (1964) და პირად შეჯიბრებაში (1965), 3-გზის მეორე პრიზიორი (1964, 1965, 1966). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1965).
დაიღუპა 1966 წლის 14 ივნისს ავტოკატასტროფაში, მოსკოვში
ფარნაოზ ჩიკვილაძის შედეგები 1964 წელს, ტოკიოს ოლიმპიადაზე
I წრე, ჯგუფი: ჯორჯ ჰარისი (აშშ) - მოგება
I წრე, ჯგუფი: ენტონი სვინი (დიდი ბრიტანეთი) - მოგება
1/4-ფინალი: თავისუფალი იყო
1/2-ფინალი: დაგ როჯერსი (კანადა) - წაგება
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1966 კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები ფ კატეგორია:ქართველი ოლიმპიური პრიზიორები
ვიზერის ტარგარიენი
ვიზერის ტარგარიენი (Viserys Targaryen) — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი გმირი. ტელეადაპტაციაში მისი როლი შეასრულა ინგლისელმა მსახიობმა ჰარი ლოიდმა.
პრინცი ვისერის ტარგარაინი არის მამის მეფე ეირის II ტარგარიენის შვილი. რობერტ ბარათეონის აჯანყებისას მისი უფროსი ძმის რეიგარ ტარგარიენის სიკვდილის შემდეგ რკინის ტახტის მემკვიდრე ვისერისი გახდა. ომის დასრულების შემდეგ ვისერისს მოუწია თავის უმცროს დასთან დეინერისთან ერთად ვესტეროსიდან გაქცევა. ვისერისი მთელი დარჩენილი ცხოვრება რკინის ტახტის დაბრუნებისთვის იბრძოდა. ის თავის თავს მამის სიკვდილის შემდეგ 7 სამეფოს კანონიერ მეფედ აცხადებდა და მას თავისუფალ ქალაქებში დაცინვიტ „მათხოვარ მეფე“-ს უწოდებდნენ.
ბავშვობა
ეირისის პარანოიის გამო მას უწევდა მუდამ მცველების მეთვალყურეობის ქვეშ ეცხოვრა, მაგალითად მისთვის მირთმეულ ყველა კერძს დეგუსტატორები აგემოვნებდნენ. როდესაც ვისერისს დაბადების დღეზე ვესტეროსის ლორდებმა საჩუქრები გაუგზავნეს ეირისმა ყველა გაანადგურა რადგან თვლიდა რომ დაწყევლილი იყო. როდესაც რეიგარი დაქორწინდა ელია მარტელზე 280 წელს მის ქორწილში ვისერისს დასწრება აუკრძალა მეფემ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სატახტოთა თამაში კატეგორია:ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის პერსონაჟები
კახი
კახი (Qax) — ქალაქი (1967 წლამდე დაბა) აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონის ცენტრი. მოსახლეობის რაოდენობა — 11,415 კაცი. გაშენებულია კავკასიონის სამხრეთ კალთის ძირში, მდინარე ქურმუხისწყლის ნაპირას.
ისტორია
ისტორიულად კახი საქართველოს აღმოსავლეთ განაპირა პროვინციის ჰერეთის მნიშვნელოვანი პუნქტი იყო. 1607 წელს ოსმალეთის სულთანმა აჰმედ I-მა სოფელი კახი დაუმტკიცა ელისუს სულთანს ალი-სულთან ბეგს.
1918-1921 წლებში კახი საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ზაქათალის ოკრუგი შედიოდა. 1920 წლის 7 მაისის ხელშეკრულებით რუსეთის ფედერაციამ ზაქათალის, კახის და ბელაქნის რაიონები საქართველოს განუყოფელ ნაწილად აღიარა. 1921 წელს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ მითითებით კახის რაიონი ზაქათალის და ბელაქნის რაიონებთან ერთად აზერბაიჯანის სსრ-ს გადაეცა. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა ხის დასამუშავებელი და სამრეეწველო კომბინატები, საყოფაცხოვრებო მომსახურების საწარმოები, ხილსაკონსერვო და ყველ-კარაქის ქარხნები. ქალაქის მიდამოებში განვითარებული იყო მეთამბაქოეობა, მებაღჩეობა და მებაღეობა.
სქოლიო
კატეგორია:შაქი-ზაქათალის რეგიონის ქალაქები
აკაკი შანიძე
აკაკი გაბრიელის ძე შანიძე (დ. 26 თებერვალი [ძვ. სტ. 14 თებერვალი], 1887, ქვემო ნოღა, ქუთაისის მაზრა — გ. 29 მარტი, 1987, თბილისი) — ქართველი ენათმეცნიერი, დიალექტოლოგი, ფილოლოგი, ლექსიკოლოგი, რუსთველოლოგი, ფოლკლორისტი, არმენოლოგი, ალბანოლოგი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის თანადამფუძნებელი და აკადემიკოსი (1941), თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის თანადამფუძნებელი (1918), სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1939), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1943), სომხეთის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1967), პრაღის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის წევრ-კორესპონდენტი (1937), იენის შილერის სახელობის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი (1966), ინგლისის „ფილოლოგთა საზოგადოების“ საპატიო წევრი (1979), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა განყოფილების თავმჯდომარე (1946) და ვიცე-პრეზიდენტი (1948–1950).
აკაკი შანიძემ იოსებ ყიფშიძესა და გიორგი ახვლედიანთან ერთად საქართველოში ენათმეცნიერების დარგს ჩაუყარა საფუძველი. მისი ნაშრომები ეხება ქართულ დიალექტოლოგიას, ქართველური ენების სტრუქტურასა და ისტორიას, ლექსიკოლოგიას, ეპიგრაფიკას, ტექსტოლოგიას, ფოლკლორისტიკას, რუსთველოლოგიას, არმენისტიკას, ალბანოლოგიასა და ქართული ენის ნორმალიზაციის საკითხებს.
აკაკი შანიძის ადრეული გამოკვლევები შეჯამებულია საეტაპო მნიშვნელობის წიგნში „ქართული ენის გრამატიკა“, რომელიც ახალი ქართული ენის პირველი მეცნიერული გრამატიკაა. 1976 წელს გამოცემული „ძველი ქართული ენის გრამატიკა“ კი გერმანულ ენაზეც ითარგმნა. მეცნიერის მოღვაწეობიდან აღსანიშნავია ე. წ. ხანმეტ-ჰაემეტი ტექსტების აღმოჩენა-გამომზეურება, ქართული ბიბლიური ტექსტების, ქართული ოთხთავის რედაქციების აკადემიური გამოცემა და სხვ. დიდია მისი ღვაწლი „ვეფხისტყაოსნის“ ტექსტის მეცნიერულად დადგენის საქმეში. აკაკი შანიძის ნაშრომმა „ქართული ხალხური პოეზია - ხევსურული“ (1931) ქართულ მეცნიერულ ფოლკლორისტიკას დაუდო სათავე.
ადრეული წლები
thumb|left|240px|აკაკი შანიძის მშობლები, გაბრიელ და ეფიზო შანიძეები აკაკი შანიძე დაიბადა 1887 წლის 26 თებერვალს გურიაში, საჯავახოში, ხევისწყლის პირას მდებარე სოფელ ნოღაში. მამა გაბრიელ ოქროპირის ძე შანიძე მედავითნე იყო და სოფლის მეურნეობას მისდევდა, დედა ეფიზო (ეფემია) იობის ასული შარაშენიძე კი — დიასახლისი. აკაკი შანიძე ოჯახში მეოთხე ვაჟი იყო. ქალიშვილის მონატრულ მამას კიდევ ერთი ვაჟის შეძენა მაინც და მაინც არ გახარებია, თანაც ოთხი ვაჟისთვის სადმე განათლების მიცემაც ძნელი იყო.
აკაკი სამი-ოთხი წლის იყო, როდესაც მშობლები გაჭირვების გამო იძულებული გახდნენ ოდა-სახლი გაეყიდათ და შვიდიოდე წლის განმავლობაში ისლით გადახურულ უსარკმელო, მიწისიატაკიან ე.წ. „სამზადისში“ („სამზადი“) ეცხოვრათ.
პატარაობისას აკაკი არაერთ განსაცდელში ჩავარდნილა და არაერთხელ დაშავებულა: ორი წლისა წითელათი და ყელის სნეულებით ისე ავად გამხდარა, სიკვდილის ზღვარზე მისულა. ხევისწყალში ბანაობისას მდინარის დინებას გაუტაცებია და წისქვილის რუსკენ გაუქანებია, მაგრამ მოზრდილ თანასოფლელებს ხელი ჩაუვლიათ და გადაურჩენიათ. ხუთიოდე წლისა ბლის ხეზე აბღოტებულა, თავი ვერ შეუმაგრებია, ჩამოვარდნილა და ქვაზე ისე მძიმედ დაურტყამს თავი, რომ გონება დაუკარგავს. სამ კვირაზე მეტი დასჭირდა აკაკის გამოკეთებას. ერთხელაც, ხურმის ხეზე ასულა თეთრი კამურის ყურძნის მოსაკრეფად, ტოტი მოსტყდომია და ძირს წამოსულა, მაგრამ ბედად ტოტის მონაჭერს პერანგის კალთა გამოსდებია და შეუკავებია. მომავალ მეცნიერს კიდევ არაერთხელ შეხვედრია განსაცდელი.
აკაკის ძმები ოზურგეთში სწავლობდნენ. სწორედ მათგან შინ ისწავლა წერა-კითხვა. სოფლის სამრევლო სკოლის დამთავრების შემდეგ, 1897 წელს აკაკიმ ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში განაგრძო სწავლა, სადაც ნიჭითა და სიბეჯითით თავი გამოიჩინა. არდადეგებზე შინ ბრუნდებოდა და ძმებთან ერთად მშობლებს საშინაო სამუშაოებში ეხმარებოდა. შრომასა და მუყაითობას, საქმისადმი ერთგულებასა და სიყვარულს მამამ მიაჩვია.
ქუთაისის გიმნაზიაში
thumb|right|200px|გიმნაზიელი აკაკი შანიძე, 1904 წლის 30 მაისი ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელი აკაკიმ 1904 წელს დაამთავრა. ამის შემდეგ ის კლასიკურ გიმნაზიაში შევიდა, სადაც მომზადების დონის გათვალისწინებით მესამე კლასში მიიღეს. 1907 წელს, მეხუთე კლასის დასრულების შემდეგ, ზაფხულში მოემზადა, მეექვსე კლასი გამოტოვა და პირდაპირ მეშვიდე კლასში ჩააბარა გამოცდები.
1908-1910 წლებში აკაკი შანიძე თავის ახალგაზრდულ ლიტერატურულ თხზულებებს აქვეყნებდა ფსევდონიმებით: „გურჯი“ და „აკაკი მცირე“. მერვე კლასში ყოფნის დროს აკაკი წერეთლის 50 წლის იუბილეზე წარმოთქმული სიტყვის გამო აკაკი შანიძე კინაღამ დაითხოვეს გიმნაზიიდან. კლასიკური გიმნაზიის უფროსი კლასის მოსწავლეებმა შემოდგომაზე დიდი მგოსნისთვის იუბილეს გადახდა გადაწვიტეს, მაგრამ არც თუ ისე კეთილად განწყობილი დირექციისგან ნებართვა გვიან მიიღეს და იუბილე 1909 წლის 8 იანვარს მოეწყო. იუბილეს აღსანიშნავად მოსწავლეებმა დავით კაკაბაძის დახატული „გოჩა-აკაკი“ მოამზადეს, თუმცა ნებართვის დაგვიანების გამო ნახატი 21 დეკემბერს, თეატრში გამართულ საიუბილეო საღამოზე მიართვეს. საიუბილეო პროგრამაში ორი მოხსენება იყო: ერთი იოველ ჟორდანიასი, მეორე კი, აკაკი შანიძისა — რუსულ ენაზე. მომავალი აკადემიკოსის მოხსენება მეცხრამეტე საუკუნის ქართული მწერლობის განვითარების გზებს, აკაკის წერეთლის ისტორიულ პოემებში რომანტიზმის მოტივებსა და ამ რომანტიზმის გამომწვევ მიზეზებს შეეხებოდა. აკაკი შანიძე წერდა: „...მოხსენებაში, სხვათა შორის, აღნიშნული მქონდა, რომ რუსეთ-საქართველოს პოლიტიკური ურთიერთობის საკითხები XIX საუკუნის დასაწყისში გადაწყდა არა ისე, როგორც მოსალოდნელი იყო ერეკლეს დადებული ხელშეკრულებით და როგორც მოელოდა იმდროინდელი საზოგადოება, არამედ... აქ но-სთან შევჩერდი, აღარ წავიკითხე უშუალოდ მომდევნო წინადადებები, გადავფურცლე რვეული და გადავედი სხვაზე. ამ დროს უკანა რიგის მოწაფეებში ატყდა ტაშისცემა, მათ მიჰყვნენ სხვებიც და ამით ცარიზმის პოლიტიკის დაგმობამ აშკარად დემონსტრაციული ხასიათი მიიღო...“. მეორე დღეს საღამოსვე გიმნაზიის პედაგოგიური საბჭო მოიწვიეს, სადაც იუბილეზე მომხდარი ინციდენტის საკითხი გაარჩიეს. მასწავლებელთა ნაწილი აკაკი შანიძის გიმნაზიიდან გარიცხვას მოითხოვდა, თუმცა გიმნაზიის ინსპექტორმა მიხეილ საღარაძემ რიგი მიზეზების გამო აკაკის გიმნაზიიდან დათხოვნა მიზანშეწონილად არ მიიჩნია. საბოლოოდ, სასწავლო წლის მესამე მეოთხედში აკაკის ყოფაქცევაში სამი „დაუსვეს“. კავკასიის ოლქის „მზრუნველ“ რუდოლფის გადაწყვეტილებით კი მკაცრი საყვედური გამოუცხადეს.
1909 წელს აკაკი შანიძემ გიმნაზია ვერცხლის მედლიანი ატესტატით დაასრულა (ერთმა ოთხიანმა რუსულ ენასა და საეკლესიო სლაურ სიტყვიერებაში ოქროს მედლის მიღებაში შეუშალა ხელი, თუმცა იმ დროს მედლებს არც იძლეოდნენ, მხოლოდ იწერებოდა).
1909 წლის ზაფხულში სოფელ ხორხში, ბიძამისთან ყოფნის დროს შანიძეები ვაჟა-ფშაველამ სადილად მიიწვია. აკაკი შანიძემ ქართველი პოეტი მაშინ პირადად გაიცნო.
სტუდენტობის წლები
thumb|left|190px|აკაკი შანიძე პეტერბურგის უნივერსიტეტის აღმოსავლურ ენათა ფაკულტეტის დამთავრებისას, 1913 წელი იმავე წლის შემოდგომაზე აკაკი პეტერბურგის უნივერსიტეტში აღმოსავლურ ენათა ფაკულტეტზე ჩაირიცხა. მას ლექციებს უკითხავდნენ საქვეყნოდ განთქმული ორიენტალისტები და რუსეთის გამოჩენილი მეცნიერები: ნიკო მარი (ქართულ-სომხური ფილოლოგია), ივანე ჯავახიშვილი (საქართველოს ისტორია), ალექსანდრ შმიდტი (არაბული ენა), ვ. ჟუკოვსკი (სპარსული ენა), ვ. ბართოლდი (აღმოსავლეთის ისტორია) და სხვები.
1909 წლიდან აკაკი შანიძე პეტერბურგის უნივერსიტეტის „ქართველ სტუდენტთა სამეცნიერო წრის“ სარევიზიო კომისიის წევრი იყო, 1910 წლიდან — მდივანი, ხოლო 1911 წლიდან — თავდმჯდომარე. 1911-1912 წლებში სწორედ ამ სამეცნიერო წრემ რუსეთისა და საზღვარგარეთის ქართველ სტუდენტებს ანკეტები დაუგზავნა, რათა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დაარსების შემთხვევაში ლექტორები მოეწვიათ და რომლის მუხლჩაუხრელი მუშაობის მეშვეობით გაირკვა, რომ „ქართველ სტუდენტობაში დიდი იყო ინტერესი მეცნიერებისადმი...“.
1911 წელს ნიკო მარის წინადადებით პეტერბურგის უნივერსიტეტის აღმოსავლური ენების ფაკულტეტმა დიალექტოლოგიური მასალების შესაგროვებლად აკაკი შანიძე ფშავსა და ხევსურეთში მიავლინა. აკაკიმ ფშავ-ხევსურეთში მხოლოდ ერთი თვე დაჰყო, მაგრამ საკმაო რაოდენობის ტექსტები ჩაიწერა, ფშაურისა და ხევსურულის დიალექტური ლექსიკონი შეადგინა და ამ კილოთა ძირითადი ფონეტიკურ-გრამატიკული თავისებურებები შეისწავლა. აკაკი შანიძე სოფელ ჩარგალში ვაჟა-ფშაველასაც ესტუმრა.
1912 წელს „პეტერბურგის ერთ პაწია, სტუდენტურ კამერაში“ აკაკი შანიძეს რამდენიმე თვე სტუმრობდა კონსტანტინე გამსახურდია. როგორც მწერალი აღნიშნავს, აკაკი მუდამ გულისხმიერად ეკიდებოდა მის მუშაობას და კენიგსბერგსა და ლაიპციგში ყოფნისას ხანგრძლივი მიმოწერა ჰქონდა.
1912-1913 წლებში ა. შანიძემ „რუსული ენციკლოპედიის“ III, IV, V და VI ტომებში მნიშვნელოვანი წერილები მოათავსა, მათ შორის: „ვახტანგ VI“, „ვახუშტი“, „დავით გურამიშვილი“, „ბესარიონ გაბაშვილი“, „ქართული ანბანი“, „ქართული ლიტერატურა“, „ქართული ენა“ და სხვა.
thumb|right|200px|აკაკი შანიძე ნათესავთან, ი. კანდელაკთან ერთად, 1916 წელი 1913 წლის მაისში აკაკი შანიძემ პეტერბურგის უნივერსიტეტი დაამთავრა, ნიკო მარის წარდგენით იგი ქართულ-სომხური ფილოლოგიის კათედრის პროფესორობისთვის მოსამზადებლად დატოვეს. ზაფხულში საიმპერატორო მეცნიერებათა აკადემიის დავალებით, აკაკი შანიძე მთის კილოების შესასწავლად კიდევ ერთხელ გაგზავნეს საქართველოში. ახალგაზრდა მკვლევარმა თვალივი, ფასანაური, გუდამაყარი, დუმაცხო, ბაკურხევი, თუშეთის, თიანეთის, მთიულეთის, ფშავის, ხევის, ხევსურეთისა და პირიქითა ხევსურეთის სოფლები მოიარა. ამ მოგზაურობისას აკაკი მესამედ შეხვდა ვაჟა-ფშაველას, რომელიც კარგად გაუმასპინძლდა ფილოლოგს და შემდეგ მეგზურობაც გაუწია (ენათმეციერი დიდ მგოსანს მეოთხედ და უკანასკნელად 1915 წლის ზაფხულში შეხვდა, როცა სნეული პოეტი ქართული გიმნაზიის შენობაში მოთავსებულ სამხედრო ლაზარეთში (დღევანდელი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის I კორპუსი) იწვა).
1914 წელს აკაკი შანიძე მივლინებით იმყოფებოდა ეჩმიაძინში, სადაც „ქებათა-ქების“ ქართულ-სომხური წარმოშობის გარკვევას ცდილობდა. ივლისში კოღოებმა მას მალარია შეჰყარეს, ავად გახდა და ალექსანდრეპოლში (დღევანდელი გიუმრი) გადავიდა. გამოკეთდა თუ არა, მაშინვე ახალი სომხური ენის შესწავლა დაიწყო.
1915 წელს აკაკი შანიძემ ქართული ენათმეცნიერების სპეციალურ დარგში ზეპირი სამაგისტრო გამოცდები ჩააბარა. შემდეგ პეტროგრადის (დღევანდელი სანქტ-პეტერბურგი) საჯარო ბიბლიოთეკის ქართული ხელნაწერების აღწერა დაიწყო. ასევე, რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის სტამბაში ქართული ზმნის პრეფიქსების შესახებ გამოკვლევის ბეჭდვას შეუდგა. იმავე წელს, ივანე ჯავახიშვილის რედქტორობით სამეცნიერო წრის მიერ თბილისში გამოცემულ სამეცნიერო კრებულში თავისი ერთ-ერთი ადრეული ლინგვისტური კვლევა - „ქართული კილოები მთაში“ - მოათავსა.
1916 წლის საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების დავალებით სამეცნიერო მიზნით სამეგრელოში იყოფებოდა და საგანგებოდ სწავლობდა მეგრულს. დიალექტოლოგიური და ეთნოგრაფიული მასალების შესაკრებად კი რაჭის სოფლებში, ღებსა და გლოლაში ორი კვირა გაატარა.
სამეცნიერო ასპარეზზე გამოსვლა
thumb|left|200px|აკაკი შანიძე 1928 წელს 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ აკაკი შანიძე თბილისში ჩავიდა და აქტიური მონაწილეობა მიიღო თბილისის უნივერიტეტის დაარსებაში. ამ დროიდან იწყება აკაკი შანიძის ფართო საზოგადოებრივი მოღვაწეობა. ის პირველ პროფესორთა კოლეგიაში შევიდა. 1918-1920 წლებში აკაკი შანიძე სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტის მდივანი იყო, 1919-1921 წლებში კი — პროფესორთა საბჭოსი. 1919 წლიდან ქართული ენის კათედრას განაგებდა. აკაკი შანიძე საუნივერსიტეტო საგამომცემლო საქმის საფუძველჩამყრელი იყო. ხელმძღვანელობდა საგამომცემლო კომისიას. იგი წლების განმავლობაში (1919-1930) სათავეში ედგა უნივერსიტეტის ბეჭდურ ორგანოს — „ტფილისის უნივერსიტეტის მოამბე“.
1919 წელს კენჭს იყრიდა საქართველოს დამფუძნებელი კრების არჩევნებში სოციალისტ-ფედერალისტების სიით. იყო სიის 33-ე ნომერი, მაგრამ ვერ მოიიპოვა კრების წევრის მანდატი.
აკაკი შანიძემ გიორგი ახვლედიანთან ერთად დიდი შრომა გასწია უნივერსიტეტის სამეცნიერო ბიბლიოთეკის შექმნისა და ორგანიზების საქმეში. 1919 წლიდან 1922 წლამდე ის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას განაგებდა. 1918 წლის გაზაფხულზე შავი ქვის მრეწველთა საბჭომ უნივერსიტეტის თხოვნა დააკმაყოფილა და წიგნთსაცავი, საქიმიო ლაბორატორია და მინერალოგიური კოლექციები გადასცა. ეს სიმდიდრე აკაკი შანიძემ ჩაიბარა და უნივერსიტეტში ჩამოიტანა.
უნივერსიტეტის გახსნის დღიდან აკაკი შანიძე არაბულ და სომხურ ენებში კითხულობდა ლექციებს (1919-1928) წლებში და არაბული ენის კათედრას განაგებდა, ხოლო პროფესორ ყიფშიძის გარდაცვალების შემდეგ — ქართულ ენაშიც. გარდა არაბულ-სომხურ-ქართულისა, სხვადასხვა დროს ქართული დიალექტოლოგიის, ქართველურ ენათა შედარებითი გრამატიკის, რუსთველის ენისა და სვანურის საუნივერსიტეტო კურსებს კითხულობდა. წოვა-თუშურით აკაკი შანიძემ კავკასიურ ენათა სწავლებას ჩაუყარა საფუძველი.
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში პირველი დისერტაცია - „სუბიექტური პრეფიქსი მეორე პირისა და ობიექტური პრეფიქსი მესამე პირისა ქართულ ზმნებში“ - აკაკი შანიძემ დაიცვა (1920 წელს მონოგრაფია გამოსცა) და მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი და პროფესორის წოდება მოიპოვა. იმავე წელს ის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მიერ მოწყობილი პირველი სამეცნიერო მივლინებით სვანეთში გაემგზავრა.
ენათმეცნიერს თავიდანვე აიტერესებდა ფარული წერილების (კრიპტოლოგია) ნიმუშები და მათ ადვილად შიფრავდა. 1921 წელს ენათმეცნიერმა „ქართული კრიპტოგრაფიის ახალი ნიმუშები“ გამოსცა, 1926 წელს კი - „კრიპტოგრაფიული მასალები“.
thumb|right|200px|აკაკი შანიძე და მისი ძმა, მოსე შანიძე ბერლინში, 1928 წელი 1922 წელს აკაკი შანიძე კორნელი კეკელიძესთან ერთად ქართული ხელნაწერებისა და სიძველეების დასაბრუნებლად მოსკოვსა და პეტროგრადში იმყოფებოდა. იმავე წელს, ივანე ჯავახიშვილისა და აკაკი შანიძის ინიციატივით იუბილე გადაუხადეს სამუშაოდ ახლად მოწვეულ მეცნიერს, პეტერბურგის უნივერსიტეტის ქართველოლოგიური სკოლის ერთ-ერთ ფუძემდებელს, ალექსანდრე ცაგარელს. ეს იყო პირველი იუბილე, რომელიც თბილისის უნივერსიტეტმა მოაწყო.
იმავე წელს ტფილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტმა გრემის სიძველეთა გამოსაკვლევად სამკაციანი ექსპედიცია გაგზავნა, მათ შორის აკაკი შანიძე და გიორგი ჩუბინიშვილიც იყვნენ.
1924 წელს გიორგი ჩუბინიშვილთან, ლეონ მელიქსეთ-ბეგთან და ნ. სევეროვთან ერთად აკაკი შანიძე სამეცნიერო მიზნით სომხეთში გაემგზავრა. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მიერ საქართველოს გარეთ მოწყობილი პირველი სამეცნიერო ექსპედიის დროს ა. შანიძემ კოშისა და თაიჩარუხის ქართული წარწერები შეისწავლა.
ივანე ჯავახიშვილი აღნიშნავდა: „ტფილისის სახ. უნივერსიტეტში ენათმეცნიერების დარგის შექმნა სამი პირის: პროფ. იოს. ყიფშიძის, პროფ. აკ. შანიძისა და პროფ. გ. ახვლედიანის ღვაწლს შეადგენს. პირველი მათგანის, სამწუხაროდ უდროვო გარდაცვალების გამო, უდიდესი ტვირთი ორს უკანასკნელს დააწვა...“ 1923 წელს დაარსებული „ქართული საენათმეცნიერო საზოგადოების“ თავმჯდომარის მოადგილედ აკაკი შანიძე აირჩიეს. გიორგი ახვლედიანი ამბობდა: „იოსებ ყიფშიძის დაკარგვა მძიმე დანაკლისი იყო ახლადფეხადგმული უნივერსიტეტისათის და კერძოდ ქართველოლოგიისათვის. მაგრამ მისი ადგილი დაიკავა აკაკი შანიძემ, რომლის ზედიზედ გამოსულმა ფუნდამენტურმა შრომებმა ცხადყვეს, რომ ქართველოლოგიას (ამ სიტყვის ფართო მნიშვნელობით) მოევლინა დიდი ენათმეცნიერი“.
1929 წელს მეცნიერი ხარკოვში აღმოსავლეთმცოდნეობის სრულიად უკრაინის II ყრილობაზე იმყოფებოდა.
ვრცელ სამეცნიერო ასპარეზზე
1934 წელს აკაკი შანიძემ (ალექსანდრე ბარამიძისა და ილია აბულაძის თანაავტორობით) შეადგინა და გამოსცა სახელმძღვანელო: „ძველი ქართული ენა და ლიტერატურა. ქრესტომათია საშუალო სკოლის VIII კლასისათვის.“ როგორც უნივერსიტეტის საგამომცმელო საქმის ხელმძღვანელმა, თავისი ინიციატივით გამოსცა კრებული „არილი“, რომელიც ივანე ჯავახიშვილის სამეცნიერო მოღვაწეობის 25 წლისთავს მიეძღვნა. ეს იყო თბილისის უნივერსიტეტის ქართველოლოგთა პირველი სპეციალური მიძღვნითი სამეცნიერო კრებული. პირველი სადოქტორო დისერტაცია, რომელიც თბილისის უნივერსტეტის კურსდამთავრებულმა დაიცვა იყო არნოლდ ჩიქობავას მონოგრაფია „მარტივი წინადადების პრობლემა ქართულში“, რომლის ხელმძღანელიც აკაკი შანიძე იყო.
1938 წელს აკაკი შანიძე აირჩიეს სომხეთის ისტორიისა და ლიტერატურის ინსტიტუტის სამეცნიერო საბჭოს წევრად. იმავე წელს აირჩიეს ქ. თბილისის კიროვის სახელობის რაიონის მშრომელთა საბჭოს დეპუტატად, 1939 კი - სსრ კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორეპონდენტად. 1941-1942 წლებში ამავე რაიონის აღმასკომის წევრი იყო. 1941 წლის 22 თებერვალს აკაკი შანიძე საქართველოს სსრ სახალხო კომისართა საბჭოს დადგენილებით საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილ წევრად აირჩიეს.
1941 წელს ლენინგრადში საკავშირო მეცნიერებათა აკადემიის ლიტერატურისა და ენის განყოფილების სამეცნიერო სესიაზე აკაკი შანიძემ საბჭოთა ლინგვისტებს ზმნის მწკრივის კატეგორიის შესახებ ახალი თეორია გააცნო.
1945 წელს მისი ინიციატივით თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში არსებული ქართული ენის კათედრა ორად გაიყო: ძველი ქართული ენის კათედრად და ახალი ქართული ენის კათედრად.
1946-1948 წლებში აკაკი შანიძე პუშკინის სახელობის თბილისის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში ქართული ენის კათედრას განაგებდა. ასევე, 1946 წლიდან განაგებდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა განყოფილებას, ხოლო 1948-1951 წლებში აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი იყო.
1950 წელს აკაკი შანიძე თბილისის საქალაქო საბჭოს დეპუტატად აირჩიეს, 1971 წელს კი — საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს მერვე მოწვევის დეპუტატად. 1950-1963 წლებში შვიდჯერ იყო მშრომელთა დეპუტატების თბილისის საქალაქო საბჭოს დეპუტატი.
thumb|right|200px|[[გიორგი წერეთელი, აკაკი შანიძე და ირაკლი აბაშიძე შოთა რუსთაველის ფრესკის წინ, 1960 წელი]] 1957 წელს ენათმეცნიერმა სსრ კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის გაერთიანებულ სამეცნიერო სესიაზე ბაქოში წაიკითხა მოხსენება „Принципи класификации грузинских диалектов“.
1960 წლის 28 ოქტომბერს აკაკი შანიძემ, ირაკლი აბაშიძემ და გიორგი წერეთელმა იერუსალიმის ჯვრის მონასტერში შოთა რუსთაველის გადაღებილი ფრესკა აღმოაჩინეს, აღადგინეს და 1961 წელს საქართველოში ჩამოიტანეს. აკაკი შანიძემ სპეციალურად შეისწავლა ტაოელი დიდებულის, გრიგოლ ბაკურიანის ძის (ბაგრატიონი) მიერ ბერძნულ და ქართულ ენებზე შედგენილი პეტრიწონის მონასტრის ტიპიკონი და საბოლოოდ გაარკვია გრიგოლის ქართული წარმოშობა.
1960 წელს ორიენტალისტთა XXV საერთაშორისო კონგრესზე მოსკოვში მსოფლიო მეცნიერებს აკაკი შანიძემ ალბანური ენისა და დამწერლობის შესახებ თავისი კვლევის შედეგები გააცნო.
1962 წელს ენათმეცნიერმა გამოაქვეყნა ვრცელი გამოკვლევა,რომელშიც დაასაბუთა იდეა, რომ ქართულ ნაბეჭდ ტექსტში მთავრულები უნდა შემოეღოთ, ე.ი. მთავრული ასოებით უნდა დაებეჭდათ სათაურები და ახალ წინადადებათა და საკუთარი სახელების დასაწყისი ასოები.
1981 წელს ენათმეცნიერი ბრიტანეთის ფილოლოგიური საზოგადოების წევრად აირჩიეს.
მომდევნო წელს აკაკი შანიძემ უნივერსიტეტის ქართული ენის კათედრასთან სასწავლო-სამეცნიერო ლაბორატორია „ორიონი“ შექმნა.
აკაკი შანიძე თბილისის უნივერსიტეტში თურქოლოგიის დანერგვასა და განვითარებაზე ზრუნავდა. მეცნიერი ხშირად მიმართავდა სომხური ენის მონაცემებს და ქართული გრამატიკული საკითხების კვლევა-ძიების დროს მათ სათანადოდ იყენებდა.
დიალექტოლოგია
„...ძირითადი მოთხოვნილება დიალექტური მასალების შეკრებისა ისაა, რომ ჩაწერილი იქნეს ყველაფერი ისე როგორც არის ნამდვილად, და იმდენად შესაკრები მასალის რაოდენობას კი არ გამოვეკიდოთ, რამდენადაც ხარისხსს. სჯობს შეგროვდეს ცოტა, მაგრამ სანდო და ზუსტი, ვიდრე ბევრი და ცუდი.“ - წერდა აკაკი შანიძე.
მთის კილოები
thumb|left|200px|აკაკი შანიძე ბიძაშვილთან, იასონ შანიძესთან ერთად, 1913 წელი აკაკი შანიძემ ქართული ენის სტრუქტურის შესწავლა დიალექტების კვლევით დაიწყო. ქართული დიალექტოლოგიის, როგორც დისციპლინის, გამომუშავებისა და შემდგომი განვითარების ისტორია ყველაზე მჭიდროდ სწორედ მის სახელთანაა დაკავშირებული.
1911-1913 წლებში მეცნიერი ორჯერ იმყოფებოდა ფშავ-ხევსურეთში. ალ. ჭინჭარაული თავის წიგნში „აკაკი შანიძე - მთის მკვლევარი“ დაწვრილებით აღნიშნავს სად და როდის შეიქმნა და გამოქვეყნდა აკადემიკოსის გამოკვლევები და წერს „...არ იქნება გადაჭარბებული, თუ ვიტყვით, რომ აკაკი შანიძემ დააფუძნა მკვიდრ საძირკველზე ქართული დიალექტოლოგია. მან სწორედ აღმოსავლეთ საქართველოს მთით დაიწყო და ეს არჩევანი შემთხვევითი არ ყოფილა...“.
1914 წელს პირველი მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ ბრძოლის ველიდან პეტერბურგის საავადმყოფოში დაჭრილები ჩამოიყვანეს, რომელთა შორის ქართველებიც იყვნენ. აკაკი შანიძემ გაიგო, რომ მათ შორის ერთი ხევსური იყო. როცა სანახავად მივიდა, ხევსური მისი ძველი ნაცნობი ბესარიონ გაბუური აღმოჩნდა. ახალგაზრდა მეცნიერმა ხევსური დაიყოლია და გაბუური სისტემატურად უგზავნიდა უძვირფასეს ხევსურულ მასალებს, რაშიც გასამრჯელოსაც იღებდა. ბესარიონ გაბუურისაგან მოწოდებული დიდად საყურადღებო დიალექტიკური ტექსტები 1924 წელს ა. შანიძის რედაქციით ქართული საენათმეცნიერო საზოგადოების კრებულში „წელიწდეული“ დაიბეჭდა. აკაკი შანიძე წერდა: „...განვიზრახე, რომ რევიზია მეყო და თავი მომეყარა პირველად მთელი მასალისათვის, რომელიც საქართველოს ერთ კუთხეს შეეხება, მთას, შემევსო ძველი ფონდი ჩემ და სხვათა მიერ ახალჩანაწერი ნიმუშებით...“
1915 წელს თბილისში პეტროგრადის უნივერსიტეტის „ქართული სამეცნიერო წრის“ კრებულში დაიბეჭდა ა. შანიძის ნაშრომი „ქართული კილოები მთაში“, რომელშიც მთის ქართული კილოების ზოგადი დახასიათება პირველადაა მოცმეული. აკაკი შანიძე აღნიშნავდა, რომ ჩამკვდარი სალიტერატურო ქართულის აღდგენისთვის საჭირო იყო ქართულის ცოდნა ისტორიულად და გეოგრაფიულად. სხვანაირად რომ ვთქვათ, საჭიროა წიგნების ფურცლებზე უკვე გაქვავებული ენის შესწავლა და მასთან ერთად ცოცხალი, მოძრავი ენის (ე.ი. კილოების) გამოკვლევა. ეს ორი პროცესი ხელი-ხელ ჩაკიდებული უნდა მიმდინარეობდესო.
thumb|right|180px|აკაკი შანიძე - [[სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტი|პეტერბურგის უნივერსიტეტი ასპირანტი, 1914 წელი]] დიალოქტოლოგიური მეცნიერებისათვის დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა ა. შანიძის სადოქტორო დისერტაციის ბოლო თავს „სუბიექტური პრეფიქსი მეორე პირისა და ობიექტური პრეფიქსი მესამე პირისა კილოებში“. ამ თავში ავტორმა ყველა ძირითადი კილოს მასალაზე პრეფიქსების საკითხი განიხილა.
1931 წელს აკაკი შანიძემ ქართული დიალექტოლოგიისთვის ფასდაუდებელი მნიშვნელობის მქონე შვიდასგვერდიანი წიგნი „ქართული ხალხური პოეზია, I ხევსურული“ გამოაქვეყნა. წიგნში დიალექტოლოგის მიერ პირადად ჩაწერილი მასალები, მუზეუმის ხელნაწერებიდან ამოკრებილი და სხვადასხვა დროს ჟურნალ-გაზეთებში დაბეჭდილი ტექსტები შევიდა. სხვების მიერ შეკრებილ მასალებში არსებული შეცდომები ა. შანიძემ შეასწორა, ხევსურული კილოს მიხედვით გამართა და ტექსტების ნამდვილი სახე დაადგინა.
აკაკი შანიძე დაინტერესებული იყო ქართული დიალექტების კლასიფიკაციის საკითხებითაც. 1957 წელს ბაქოში სსრ კავშირის მეცნიერებათა აკადემიისა და ამიერკავკასიის რესპუბლიკების მეცნიერებათა აკადემიების გაერთიანებულ სამეცნიერო სესიაზე წაკითხულ ნაშრომში ავტორი საკვალიფიკაციო ნიშნებზე მიუთითებდა და ქართული კილოები შემდეგნაირად გაანაწილა: 1. ფხოური, 2. მთიულურ-ფშაური, 3. ქართლურ-კახური, 4. დასავლური, 5.სამხრულ-დასავლური, 6.ინგილოური ჯგუფები.
კოლხური, სვანური
აკაკი შანიძემ თავის ნაშრომებში დიდი ადგილი დაუთმო ჭანურ-მეგრული და სვანური ენების აღნაგობის შესწავლას. სვანეთში ყოფნისას (1910, 1921, 1923) ენათმეცნიერმა ამ კუთხის კილოები შეისწავლა და მრავალი ლექსი, ზღაპარი, ანდაზა-გამოცანა და სხვა ჩაიწერა.
აკაკი შანიძემ ვარლამ თოფურიასთან ერთად საფუძველი ჩაუყარა საქართველოში სვანური ტექსტების მეცნიერულ გამოცემებს. 1939 წელს მეცნიერებათა აკადემიაში შეიქმნა სერია „მასალები ქართველურ ენათა შესწავლისათვის“, რომლის სხვადასხვა ნომერშიც აკაკი შანიძის შეკრებილი მასალებიც იბეჭდებოდა. სვანურისა და კოლხურის შესწავლის საქმეში აღსანიშნავია ვარლამ თოფურიასთან ერთად გამოცემული „სვანური პროზაული ტექსტები I, ბალსზემოური კილო“ (1939) და ვ. თოფურიასთან და მ. გუჯეჯიანთან ერთად გამოქვეყნებული „სვანური პოეზია“.
სამეგრელოში ჩაწერილი მასალებიდან აკაკი შანიძემ მხოლოდ ეკური „ქალ-ვაჟიანი“ გამოაქვეყნა.
ქართული ენის სტრუქტურა და ისტორია
thumb|left|180px|აკაკი შანიძე მის ყოფილ სტუდენტ მიხეილ გოგსაძესთან ერთად, 1938 წელი აკაკი შანიძის მიერ მოპოვებულმა პოზიტიურმა შედეგებმა არა მარტო მყარი საფუძველი შეუქმნა ქართული ენის შემდგომ სინქრონულ კვლევას, არამედ მნიშვნელოვანწილად განსაზღვრა კიდეც კვლევათა მიმართულება. ენათმეცნიერი გრამატიკაში ძირითადად მორფოლოგიურ-სინტაქსურ საკითხებს იკვლევდა, თუმცა ფონეტიკური კანონების დადგენაშიც დიდი წვლილი მიუძღვის. მან ჩინებულად ახსნა ქართველურ ენებში სიტყვათა შეკუმშვის მოვლენები და მისი გამომწვევი მიზეზები, ნათელი მოჰფინა ისეთ მნიშვნელოვან ფონეტიკურ მოვლენას, როგორიცაა უმლაუტი.
1919 წელს თბილისის უნივერსიტეტის მოამბის I ტომში დაიბეჭდა აკაკი შანიძის მნიშვნელოვანი გამოკვლევა - „ნასახელარი ზმნები ქართულში“.
1922 წელს ენათმეცნიერმა ერთ-ერთ ძველ ძეგლში - ადიშის ოთხთავი - ზმნის თავსართ ჰაეს მიაგნო. ტერმინის - „ხანმეტი“ - ანალოგიით მეცნიერმა ახალი ტერმინი - „ჰაემეტი“ - შემოიღო. იმავე ზაფხულში სვანეთში იმოგზაურა, იფარის ეკლესიაში დაცული ხელნაწერები გასინჯა და ამ ტექსტების ნაწყვეტები სათანადო გამოკვლევით მალევე გამოაქვეყნა („ჰაემეტი ტექსტები და მათი მნიშვნელობა ქართული ენის ისტორიისთვის“). 1923 წელს გამოქვეყნდა აკაკი შანიძის ნაშრომი „ნაშთები მესამე პირის ობიექტური პრეფიქსების ხმარებისა ხმოვნების წინ ქართულ ზმნებში“.
აკაკი შანიძე წლების მანძილზე აქვეყნებდა სპეციალურ ნაშრომებს, რომლებშიც ქართული ენის სტრუქტურული თავისებურებანი იყო გაშუქებული და ნიადაგი მოამზადა მეცნიერული გრამატიკის აგებისათვის. მეცნიერის მრავალწლიანი დაკვირვებისა და ნაყოფიერი ძიების ერთგვარი შეჯამება, „ქართული გრამატიკა I, მორფოლოგია“ 1930 წელს გამოქვეყნდა, რომლის ძირეულად გადამუშავებული გამოცემა 1942-43 წლებში ორ ნაკვეთად გამოიცა.
ენათმეცნიერმა ქართული ენის გრამატიკული სტრუქტურის დარგში კვლევა-ძიება თანდათან გააფართოვა. მან ზმნის ახალი კატეგორია - ქცევა - დაადგინა, რომელიც გამოკვლევაში - „ქართული ზმნის ქცევა“ - წარმოადგინა.
1941 წელს აკაკი შანიძემ გრამატიკული მწკრივის შესახებ თეორია წამოაყენა, რომელიც იმავე წელს ლენინგრადში საკავშირო მეცნიერებათა აკადემიის ლიტერატურისა და ენის განყოფილების იანვრის სესიაზე საბჭოთა კავშირის ენათმეცნეირებს გააცნო.
ტექსტების გამოცემა
thumb|right|180px|აკაკი შანიძე კურორტ [[ჯავაში დასვენებისას. მარცხნიდან: ლევან კვაჭაძე, აკაკი შანიძე, ივანე გიგინეიშვილი. უკან დგას ლელა შანიძე, 1947 წლის ივლისი]] აკაკი შანიძემ დიდი ამაგი დასდო ქართულ ფილოლოგიას. ხანგრძლივი მოღვაწეობის დროს მეცნიერმა არაერთი სანიმუშო ტექსტი გამოსცა. ქართულ პალეოგრაფიაში სავარჯიშოდ აკაკი შანიძემ ლითოგრაფიული წესით 1924 წელს გამოსცა „თარგმანებაი ქებისა ქებათაისა“. 1935 წელს კი ძველ ქართულ ენაში სავარჯიშოდ დაბეჭდა „ძველი ქართულის ქრესტომათია I“, რომელშიც უძველესი ქართული ხელნაწერების ნაწყვეტები და ძველი წარწერების ტექსტებია მოყვანილი.
1928 წელს აკაკი შანიძე მოხსენებით გამოვიდა ოქსფორდში გამართულ ორიენტალისტთა XVII საერთაშორისო კონგრესზე. არდადეგების გამო კემბრიჯის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკა დახურული იყო, რის გამოც ქართველმა მკვლევარმა ხანმეტობის შემცველი პატარა ხელნაწერის, ქართულ-ებრაული პალიმფსესტის (რომელიც ჰაემეტი ფორმების შემცველიცაა) დედანი თავდაპირველად ვერ იხილა. აკაკი შანიძემ უნივერსიტეტის პროფესორს (ე. მინსი) ნაწყვეტის ფოტოგრაფიული სურათის გამოგზავნა სთხოვა. პროფესორმა სურათი გამოუგზავნა და აკაკი შანიძემ კემბრიჯული ხელნაწერის ტექსტი მეცნიერულად გამოსცა.
აკაკი შანიძემ მეცნიერულად გამოსცა ხანმეტი ლექციონარი (სასულიერო საგალობლებისა და ლოცვების საკითხავი წიგნი), უძველესი პერიოდის ძეგლთა შორის ერთადერთი, რომლის ტექსტიც თითქმის ხელუხლებლადაა შემორჩენილი. ხელნაწერთაგან ხანმეტი ლექციონარი გამონაკლისია, რადგანაც გაბმული ხანმეტი ტექსტები მხოლოდ პალიმფსესტებიდან ან წარწერებიდნა არის ცნობილი. პირველად ლექციონარი 1929 წელს გამოსცა „თბილისის უნივერსიტეტის მოამბეში“, მეორედ კი 1944 წელს.
ქართულისა და სხვა კავკასიური ენების შესწავლის ინტერესებისა და ძველი ქართული ხელნაწერების სისტემატური და გეგმიანი ბეჭდვის საჭიროებიდან გამომდინარე აკაკი შანიძემ ისეთი გამოცემათა სერიები დააარსა, როგორიცაა: „Caucasus Polyglottus“ (1932), „ძველი ქართული ენის ძეგლები“ (1944, გამოვიდა 13 ტომი) და „ძველი ქართული ენის კათედრის შრომები“ (1955, გამოვიდა 25 ტომი).
აკაკი შანიძე დაინტერესებული იყო ახალი ქართული მწერლობის ძეგლთა მეცნიერული გამოცემებითაც. მან სანიმუშოდ გამოსცა ეგნატე ნინოშვილის „პარტახი“ (1935) და შენიშვნებიც დაურთო. ალექსანდრე აბაშელთან ერთად მონაწილეობა მიიღო ვაჟა-ფშაველას თხზულებათა გამოცემაში.
აკაკი შანიძეს ეკუთვნის საბაწმინდის ლავრაში 864 წელს შედგენილი პირველი თარიღიანი ხელნაწერის, 18 ავტორისაგან შედგენილი 50 თხზულების კრებულის პირველი სრული გამოცემა.
მეცნიერმა 90 წლის ასაკში უმაღლესი სასწავლებლის სტუდენტთათვის ახალი სახელმძღვანელო - „ძველი ქართული ენის გრამატიკა“ - შექმნა. 1977 წელსვე სათანადო გამოკვლევებითა და ენობრივი მიმოხილვით ძველი ქართული ენის ძეგლების მეთხუთმეტე ტომის სახით არამ მარტიროსოვთან და ალექსანდრე ჯაშიაშვილთან ერთად „ჭილ-ეტრატის იადგარი“ გამოსცა. 1982 წელს ნაშრომი გერმანულად ითარგმნა (მთარგმნელი ჰაინც ფენრიხი), 1983 წელს კი სომხურად (მთარგმნელები ჰ. მარგარიანი და პ. ჩობანიანი).
ქართულ შრიფტებზე ზრუნვა
1935-1936 წლებში აკაკი შანიძემ 1712 წელს ვახტან VI მიერ დაბეჭდილი „ვეფხისტყაოსნის“ მხედრული შრიფტი აღადგინა. მეცნიერის დავალებით მხატვარმა ვლადიმერ გრიგოლიამ პირველნაბეჭდი ასოები შეასწორა, ხელახლა უკეთ დახატა მთელი კომპლექტი და სიმეტრიასა და ხაზებში ერთიანობა დაიცვა. ახალდახატული ასოების კვალობაზე უნივერსიტეტის გამომცემლობის შრიფტის კაბინეტმა ასოთა პუნსონები დაამზადა და 1936 წლის აგვისტოში შრიფტი ჩამოისხა. 1937 წელს აკაკი შანიძის მიერ აღდგენილი 1712 წლის ვახტანგისეული გამოცემა დაიბეჭდა.
1963 წლის 18 სექტემბერს აკაკი შანიძემ მოსკოვის „პოლიგრაფმაშის“ თანამშრომლების თათბირი მოიწვია. ამ სხდომაზე ასოთა ნახაზებისა და კლავიატურის სქემების პროექტი დაამტკიცეს, რომელიც ხელით საწყობი შრიფტის მატრიცების დასამზადებლად და ლინოტიპის მატრიცებისთვის სათანადო დოკუმენტაციის შესადგენად „პოლიგრაფმაშის“ ინსტიტუტს გადაეცა. ნახაზებსა და დოკუმენტაციებს გარკვეული ნაკლი აღმოაჩნდა, ამიტომაც მათ გასასწორებლად ა. შანიძე და მხატვარი ანტონ დუმბაძე ლენინგრადში (დღევ. სანქტ-პეტერბურგი) ჩაფრინდნენ. აკაკი შანიძის ხელმძღვანელობით მხატვარმა ქართული შრიფტის ახალი გარნიტური - „უნივერსიტეტი“ - შექმნა, ძველი (მრგლოვანი, ნუსხური) და ახალი (მხედრული) ქართული ასოები დახატა იმ ვარაუდით, რომ საჭირო შემთხვევაში ისინი ერთმანეთში გაერიათ. საბოლოოდ, ლენინგრადის პოლიგრაფიული მანქანათმშენებლობის ქარხანამ რამდენიმე კომპლექტი დაამზადა და 1965 წლის დასაწყისში უნივერსიტეტს გამოუგზავნა. ქართული საშრიფტო მეურნეობის გასამდიდრებლად გაღებული დროის, ენერგიისა და ხარჯების გამო ა. დუმბაძის მიერ შექმნილ ერთ-ერთ ქართულ შრიფტს „აკაკი შანიძე“ ჰქვია.
სამწერლო ქართულის ნორმალიზაცია
thumb|left|200px|აკაკი შანიძე სამუშაო მაგიდასთან აკაკი შანიძე ყოველთვის გულისყურით ეკიდებოდა მრავალსაუკუნოვანი წერილობითი ტრადიციის მქონე ქართული ენის ნორმალიზაციის საქმეს და თავგამოდებით იბრძოდა სადავო საკითხების მეცნიერულ საფუძველზე გადაწყვეტისათვის. ჯერ კიდევ 1920 წელს ქართული ზმნის პრეფიქსებზე დაბეჭდილ მეცნიერულ მონოგრაფიაში მან დამატების სახით შეიტანა „პროექტი ორთოგრაფიის რეფორმისათვის“, რომელშიც დასაბუთებულია დებულება, რომ სალიტერატურო ენის სადავო საკითხების დადგენისას ისტორიული (ძველი ტექსტების) და კილოური (სალაპარაკო ენის) მონაცემები ერთობლივად უნდა იყოს გათვალისწინებული. 1920 წელს აკაკი შანიძის თავმჯდომარეობით ქართული სალიტერატურო ენის ნორმების დამდგენი საორგანიზაციო კომისია შედგა. კომისიის სხდომებზე (1920 წლის 4 აპრილიდან 1921 წლის 16 აპრილამდე) სალიტერატურო ქართულის სადავო საკითხები განიხილებოდა. კომისიის მუშაობის შედეგად ცალკე წიგნაკად გამოვიდა პირველი ოფიციალური სახელმწიფო პროექტი - „სალიტერატურო ქართულისათვის. პროექტი ქართული ორთოგრაფიის სადავო საკითხების მოსაწესრიგებლად, შემუშავებული საორგანიზაციო კომისიისა და მიღებული სასწავლო კომიტეტის მერ“.
ჯერ კიდევ 1921 წლის მარტში განათლების სახალხო კომისარიატთან არსებული სასწავლო კომიტეტის სხდომაზე საქართველოს სატახტო ქალაქის მართლწერასთან დაკავშირებით გამართულ მსჯელობაზე კომისიის ორმა წევრმა „ტფილისს“ დაუჭირა მხარი, ორმა - „თფილისს“, ხოლო აკაკი შანიძემ „თბილისს“ და შესაბამისი არგუმენტებიც მოიყვანა.
30-იანი წლების შემდგომ განათლების სახალხო კომისარიატთან შექმნილმა „ქართული სალიტერატურო ენის ნორმათა რესპუბლიკურმა კომისიამ“ აკაკი შანიძის აქტიური მონაწილეობით სალიტერატურო ენის სადავო საკითხთა მოწესრიგების ძირითადი პრინციპები გამოიმუშავა, ზოგიერთი ნორმა დაადგინა და 1936 წელს გამოსცა კიდეც. აკაკი შანიძის პროექტების მიხედვით „ქართული სალიტერატურო ენის ნორმათა რესპუბლიკურმა კომისიამ“ დააკანონა ისეთი ნორმები, როგორიცაა: 1. ვითარებითი ბრუნვის დაბოლოება, 2. წოდებითი ბრუნვის დაბოლოება, 3. ევროპის ენებიდან მომდინარე la და lu ჯგუფებიანი სიტყვების მართლწერა და სხვა. ენათმეცნიერმა ქართული სალიტერატურო ენის პრაქტიკულ საკითხებზე რამდენიმე ათეული წერილი დაბეჭდა, რომლებიც შეჯამებულია წიგნში „სალიტერატურო ქართულის საჭირბოროტო საკითხები“, რომელთა ნაწილიც ცალკე წიგნის სახითაც გამოიცა.
კომისიამ განიხილა სიმონ ხუნდაძის „ქართული ენის გრამატიკა“, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში სახელმძღვანელოდ გამოიყენებოდა ქართულ სკოლებში, თუმცა იმ დროისთვის უკვე მოძველებული იყო. 1950 წელს აკაკი შანიძის ინიციატივით წამოიწყეს გამოცემათა სერია „სალიტერატურო ქართულის ნორმათა საკითხები“, რომელიც მოწოდებული იყო სახელმწიფო კომისიისთვის მასალებისა და პროექტების გამომზეურებისაკენ.
ეპიგრაფიკა
thumb|right|240px|აკაკი შანიძე [[ბოლნისის სიონის ეზოში]] აკაკი შანიძემ ბევრი დაზიანებული ეპიგრაფიკული ძეგლი აღადგინა, მათ შორის: წყისის, მანგლისის, ხოშის, გრემის, ხუნამისისა და სხვა წარწერები. ბოლნისისა და მცხეთის ჯვრის წარწერებზე ენათმეცნიერმა სალიტერატურო ენის ძველი საფეხურისათვის დამახასიათებელი ძველი ქართული ენის არქაული ფორმები ამოიცნო.
1922 წელს იროდიონ სონღულაშვილთან ერთად სამეცნიერო მიზნით იმყოფებოდა დიღომსა და მის მიდამოებში. იმავე წლის 13 ივნისს, გიორგი ახვლედიანთან ერთად საგურამოს ქასურის წმ. გიორგის ეკლესიის ნანგრევების სასინჯი ხასიათის გათხრებს აწარმოებდა.
1966 წლის ზაფხულში სომხეთის სსრ-ში ნოემებრიანში ქართულ წარწერას ყურადრება მიაქცია რვაწლედის სკოლის გამგემ, სამუელ ჩილინგარიანმა. მან ამის შესახებ პროფესორ კარო ღაფადარიანს აცნობა, რომელმაც გამგეს შეუთვალა, წარწერის ამბავი თბილისში აკაკი შანიძეს შეატყობინეო. 3 ივლისს აკაკი შანიძე და ვასო ცისკარიშვილი ნოემბერიანისკენ გაემართნენ. ქართველმა მკვლევრებმა საფლავის ქვებს შორის ქართულწარწერიანი ქვა ნახეს და რამდენიმე სიტყვის ამოკითხვა შეძლეს. მეცნიერები სომხეთში მეორედ 26 აგვისტოს ჩავიდნენ და ამჯერად ისტორიის მუზეუმში გადატანილი ქვის შესწავლა განაგრძეს. საბოლოოდ გაირკვა, რომ ქვა ბარანის (ნოემბერიანის ციხის ძველი სახელწოდება) ციხის ნაშთი იყო.
ლექსიკოლოგია
thumb|left|220px|აკაკი შანიძე 1957 წელს აკაკი შანიძე ადრეულ ასაკშივე იყო დაინტერესებული ქართული ლექსიკის საკითხებით. ჯერ კიდევ 1915 წელს რუსეთის საარქეოლოგიო საზოგადოების აღმოსავლური განყოფილების ბეჭდვით ორგანოში მან მოსე ჯანაშვილის ცნობილი ნაშრომის, „საინგილო“ (1913) ზოგადი დადებითი შეფასება მოათავსა, თუმცა მასალის უარყოფით მხარეებზეც მიუთითებდა. იქვე იყო მოცემული მოსე ჯანაშვილის ლექსიკონში გამოტოვებული დაახლოებით 400-მდე ინგილოური სიტყვის ნუსხა და მათი განმარტებები.
აკაკი შანიძემ შეადგინა ვაჟა-ფშაველას ნაწერების ლექსიკონი, რომელიც დიდი კლასიკოსის ლექსიკის შედგენილობას ასახავს. ასევე შეადგინა ხევსურული ლექსიკონიც, რომელიც მისი რედაქციით გამოცემულ ბესარიონ გაბუურის ხევსურულ დიალექტოლოგიურ ტექსტებს დაურთო.
1919 წელს იოსებ ყიფშიძის მოულოდნელი გარდაცვალების შემდეგ მეცნიერის მიერ წამოწყებულ საქმეს აკაკი შანიძე ჩაუდგა სათავეში და 1928 წელს სულხან-საბა ორბელიანის ლექსიკონიც გამოსცა, რომელსაც თან დაურთო ვრცელი გამოკვლევა ლექსიკონის რედაქციების, შედგენილობის, ილუსტრაციების საძიებლებისა და სხვათა შესახებ“.
ენათმეცნიერმა გიორგი მთაწმინდელის ერთ-ერთ თხზულებას, „იოვანესა და ეფთვიმეს ცხოვრება“, დაურთო გამოკვლევა გ. მთაწმინდელის ენის შესახებ, რომელიც ორი ნაწილისაგან შედგებოდა: გრამატიკული მიმოხილვისა და ლექსიკონისაგან. მეცნიერმა ლექსიკონში ერთი ძირის ზმნების პირიანი ფორმები გარკვეული სისტემით დაალაგა. ამ ლექსიკონში პირველად გამოიყენა ინდექსები, რომლებმაც ქართული ზმნების რთულ ფორმებში გარკვევა და ლექსიკონის მოხმარება გააადვილა.
ლექსიკოგრაფიის ზოგადი საკითხების თვალსაზრისით სანიმუშო ნაშრომი აკაკი შანიძემ 1959 წელს გამოაქვეყნა, რომელშიც სულხან-საბა ორბელიანისა და ვახტანგ VI ლექსიკონებზე დაყრდნობით დაასკვნა, რომ ქართული ლექსიკონებისათვის მეთაურ-სიტყვად ზმნის საწყისი ფორმის მიჩნევაა შესაფერისი.
ვეფხისტყაოსნის 1957 წლის გამოცემას აკაკი შანიძემ თან დაურთო ლექსიკონი, რომელშიც თავი მოუყარა პოემაში ნახმარ იშვიათ სიტყვებსა და გამოთქმებს. რუსთველოლოგიის დარგში განსაკუთრებული მოვლენა იყო ა. შანიძის ხელმძღანელობით, მისივე წინასიტყვაობითა და გამოკვლევით შედგენილი „ვეფხისტყაოსნის სიმფონია“. ამ ნაშრომის შესახებ კორნელი კეკელიძე წერდა: ,,...ეს შრომა პირდაპირ ეპოქას ქმნის ვეფხისტყაოსნის შესწავლის საქმეში“.
მწერლის ენა
thumb|right|200px|აკაკი შანიძე ვეფხისტყაოსნით ხელში, 1982 წელი
რუსთველოლოგია
აკაკი შანიძე აღნიშნავდა, რომ „ვეფხისტყაოსნის გამოცემებს“ ენათმეცნიერების თვალი აკლდა. მან დიდი წვლილი შეიტანა პოემის ტექსტის დადგენაში. იყო ტექსტის დამდგენი კომისიის წევრი და ვეფხისტყაოსანში არა ერთი და ორი მისეული შესწორებაა შეტანილი.
აკაკი შანიძემ გამოაქვეყნა ნაშრომები, რომლებშიც განხილულია და ბევრ შემთხვევაში საბოლოოდაა გადაწყვეტილი პოემის ტექსტის სადავო საკითხები. რუსთველის დაბადებიდან 800 წლისთავთან დაკავშირებით აკაკი შანიძემ ნაშრომი ,,ვეფხის ტყაოსნის საკითხები“ გამოსცა. ალექსანდრე ბარამიძესთან ერთად მანვე გამოსცა „ვეფხისტყაოსანი. ტექსტი და ვარიანტები“, გამოცემის მეორე ტომში კი ჩანართ-დანართი სტოფები, კომენტარები და ლექსიკონი დაიბეჭდა.