cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დიმიტრი თავაძე
ბიოგრაფია
ნახევარი საუკუნის განმავლობაში თავაძემ გააფორმა 150-ზე მეტი სპექტაკლი 20 თეატრში. თანამშრომლობდა სახელოვან რეჟისორებთან: სანდრო ახმეტელთან, დიმიტრი ალექსიძესთან, მიხეილ თუმანიშვილთან, რობერტ სტურუასთან, ირინა მოლოსტოვასთან და სხვებთან. დ. თავაძემ დადგმების უმეტესობა რუსთაველის თეატრში განახორციელა (57 სპექტაკლი). გამორჩეული წარმატება ჰქონდა ფლეტჩერის კომედიას „ესპანელი მღვდელი“ და კოჰოუტის პიესას „როცა ასეთი სიყვარულია“ (ორივე სპექტაკლის რეჟ.: მ. თუმანიშვილი).
მინი|250px|1933 წელი; სანდრო ახმეტელი (მეგობრული შარჟი)
''„დიმიტრი თავაძეს უყვარს და პატივს სცემს სპექტაკლის „მატერიალური გარემოს“ მრავალფეროვან უტყუარობას. და უნდა მივაგოთ მას პატივი, რადგან ჩინებულად ფლობს ამ უტყუარობის საიდუმლოებებს“'' (ე. ლუცკაია – „Литературная Грузия“ – 1967 № 7).
1933 წლიდან მონაწილეობს მრავალ გამოფენაში. გამოფენილი იყო: მრავალგზის თბილისში. ასევე – მოსკოვში (1937, 1956, 1957, 1958, 1967, 1971, 1979); ლენინგრადში (1937); სან-პაულუში (1967); გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში (1968). პერსონალური გამოფენები: თბილისი: 1964, 1975 („შექსპირიანა“), 1982; მოსკოვი – 1971. მინიჭებული ჰქონდა წოდებები: „ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე“ (1950), „სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი“ (1951), „საქართველოს სახალხო მხატვარი“ (1967). დიმიტრი თავაძის უკანასკნელი სპექტაკლი იყო „არ მიატოვო ცეცხლი, პრომეთევ!“ (კიროვაბადი – 1983 წელი).
გარდაიცვალა ქალაქ თბილისში 1990 წლის 6 მარტს.
დ. თავაძის ნამუშევრები ინახება: მოსკოვის ბახრუშინის სახ. თეატრალურ მუზეუმში; პეტერბურგის პუშკინის სახ. ლიტერატურულ მუზეუმში; თბილისის თეატრის, მუსიკის, კინოსა და ქორეოგრაფიის მუზეუმში; რუსთაველის თეატრის მუზეუმში; სხვადასხვა თეატრებისა და მუზეუმების ფონდებში; ასევე კერძო კოლექციებში საქართველოში, გერმანიაში, ინგლისში, ჰოლანდიაში, რუსეთში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 6 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1990 კატეგორია:სტალინური პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საბჭოთა სცენოგრაფები კატეგორია:ქართველი სცენოგრაფები კატეგორია:1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისათვის მედლით დაჯილდოებულები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები დიმიტრი
შირნაქი
შირნაქი (Şırnak) — ქალაქი სამხრეთ-აღმოსავლეთ თურქეთში, სამხრეთ ანატოლიის რეგიონში, სირიასა და ირანის მოსაზღვრე შირნაქის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს 1 650 მეტრზე ზღვის დონიდან. 2012 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქ შირნაქის მოსახლეობა 63 298 ადამიანს შეადგენდა. შირნაქს აქვს მერია და მისი მერი არის რამაზან უისალი.
მიუხედავად იმისა, რომ შირნაქის პროვინცია სირიასა და ირანის საზღვარზე მდებარეობს, ქალაქი შირნაქი არც ერთ მათგანს არ ესაზღვრება. შირნაქი სიირთის პროვინციას და საკუთარი პროვინციის ქალაქებს, ულუდერეს, სილოპის, ჯიზრეს, გიუჩლიუქონაქსა და ბეითიუშშეპაბს ესაზღვრება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთის ქალაქები
ლიტორალ-დელ-სანხუანი
ლიტორალ-დელ-სანხუანი (Litoral del Sanjuán) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ჩოკოს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7.176 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 3.755 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩოკოს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1998: ჯგუფი B
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1998: ჯგუფი B — მუნდიალი 1998-ის ერთ-ერთი ჯგუფი. ჯგუფიდან მეორე ადგილით პლეი-ოფში გავიდა ჩილე, რეკორდული სამი ქულით. მან სამივე მატჩი ფრედ ითამაშა.
ჩილე vs კამერუნი
B
ნუხეთსეზა ჰანიმეფენდი (აბდულჰამიდ I-ის მეუღლე)
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1760 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1850 კატეგორია:ოსმალეთის სულთნების მეუღლეები
ველი (ლენქორანი)
ველი (Vel) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	662 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
კამის რაიონი
კამის რაიონი (Landkreis Cham) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი კამი. რაიონი შედის ბავარიის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება ზემო პფალცის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 1 509,96 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 130 370 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 86 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 09 3 72.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბავარიის რაიონები
გოგი წულაია
გიორგი (გოგი) წულაია (დ. 12 ივნისი, 1963) — ქართველი პოლიტიკოსი და ინჟინერი. საქართველოს მე-3 და მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1963 წლის 12 ივნისს. დაამთავრა ქუთაისის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტი. 1983–1985 წლებში მოიხდა სამხედრო სავალდებულო სამსახური. 1985 წელს დაიწყო მუშაობდა ქუთაისის საავტომობილო ქარხანაში მზიდავად. 1985–1988 წლებში იყო ამავე ქარხნის ტექნიკოს-კონსტრუქტორი. 1988–1989 წლებში — ქუთაისის საავტომობილო ქარხნის ინჟინერ–კონსტრუქტორი. 1989-1990 წლებში — ქარხის საამწე მეურნეობის ინჟინერი. 1990 წელს იყო ქუთაისის საავტომობილო ქარხანის ინჟინერ–ტექნოლოგი. 1991–1993 — გამოჩენილ მამულიშვილთა ჩამოსვენების საქველმოქმედო ფონდის ქუთაისის ფილიალის თავმჯდომარის მოადგილე. 1993-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „მშვიდობა“. 1996–1999 წლებში — ძელქვიანის მუნიციპალიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე. 1999–2000 წლებში — ამავე მუნიციპალიტეტის თავმჯდომარე, 2000–2001 წლებში კი ძელქვიანის მუნიციოალური განყოფილების უფროსი. 2001–2004 წლებში იყო სააქციო საზოგადოება „უნივერსალ–სერვისის“ სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი. 2004–2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები“.
2019 წელს იგი იყო ზესტაფონის მერობის კანდიდატი პარტიიდან „თავისუფალი საქართველო“, მან არჩევნებში 1475 ხმა მიიღო და მესამე ადგილზე გავიდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები გიორგი
ამაგა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ბისტრა
ქედის დიდი ნაწილი შედის მავროვოს ეროვნული პარკის შემადგენლობაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის ქედები
რაიხსბრიუკი
რაიხსბრიუკი — ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ხიდი ვენაში. კვეთს დუნაი, დუნაის კუნძული და ახალი დუნაი. ის აკავშირებს ვენის მეორე რაიონს - ლეოპოლდსტადტს, 22-ე ოლქთან - დონაუსტადთან. სტურქუტურა ვრცელდება მექსიკოპლაციდან ჰანდელსკაიზე (მე-2 რაიონი) ჩრდილოეთ აღმოსავლეთის მიმართულებით დონაუს ქალაქამდე და ვენის საერთაშორისო ცენტრამდე (22-ე რაიონი). დღევანდელი რაიხსბრიუკი გაიხსნა 1980 წელს. პირველი რაისხბრიუკი არსებობდა 1876-1937 წლებში. ის ერთ-ერთი ღირშესანიშნაობა იყო. 1937 წლის 1 აგვისტოს, კვირას დილით ხიდი წყალში გადავარდა, უბედური შემთხვევის შედეგეგად, რომლის გათვალისწინება იმ დროისთვის შეუძლებელი იყო, ადამიანების სიცოცხლე იმსხვერპლა. ნგრევის შედეგად კიდევ უფრო გაიზარდა მნიშვნელობა და ემოციური მუხტი, რომელიც ხიდმა მიიღო ვენის მოსახლეობისგან თავისი დატვირთული წარსულის განმავლობაში.
პრეისტორია
1830 წლის ძლიერი წყალდიდობიდან რამდენიმე წლის შემდეგ განიხილეს დუნაის რეგულირება და რამდენიმე ხიდის აშენება მდინარის კალაპოტზე. სხვა საკითხებთან ერთად, დღევანდელი რაიხსბრიუკის ადგილზე დაიგეგმა ჯაჭვის ხიდის აშენება, რომლის მშენებლობის ხარჯები ორ-სამ მილიონ გულდენად (ისტორიული გერმანიის და ჰოლანდიის ოქროს მონეტა) შეფასდა,. სამწუხაროდ პროექტები არ გასცდა დაგეგმვის ეტაპს. დუნაის ყველა ხიდი, საგზაო მოძრაობისთვის ან 1838 წლიდან ჩრდილოეთ რკინიგზისთვის, იმ დროისთვის დროებითი იყო. ხიდები ხისაგან იყო აშენებული ამიტომ, წყალდიდობის შემთხვევაში ან ყინულის აფეთქების დროს იშლებოდა. 1868 წლის 12 სექტემბერს დუნაის რეგულირება საიმპერატორო ბრძანებულებით იქნა შეკვეთილი.
პირველი რაიხსბრიუკი 1876-1937 წლები
იმპერატორმა ფრანც იოსებ I-მა შეუკვეთა ხიდი, მეორე რაიონის მთავარი ნაწილი, დუნაის რეგულაციის შემდეგ, რომელიც მდებარეობს კაიზერმულენის მარცხენა სანაპიროზე. პირველი რაიხსბრიუკი უკავშირდებობდა ახლანდელ დუნაის და კაგრანის მუნიციპალიტეტს, რომელიც დამოუკიდებელი იყო 1890 წლიდან 1892 წლამდე, მოქმედებაში იყო 1976 წლის აგვისტოდან 1937 წლის ოქტომბრამდე. ხიდის სახელი რამდენჯერმე შეიცვალა. მშენებლობის პერიოდში მას დროებით ,,რაიხსტრასუს ხიდი“ ერქვა, გახსნის შემდეგ კი მას ,,მეფისნაცვლის რუდოლფის ხიდი“ ეწოდა. მონარქის დაცემის შემდეგ 1919 წლის 6 ნოემბერს ხიდს ოფიციალურად ეწოდა ,,რაიხსბრიუკი“. მისი სიგრძე თითქმის 1020 მეტრი იყო, იმ დროისთვის ის საკმაოდ გრძელ ხიდს წარმოადგენდა, რომელიც დუნაიზე გადიოდა. სიგანე 11.40 მეტრი იყო, სავალი ნაწილი 7.60 მეტრი. თავდაპირველად გეგმა ითვალისწინებდა რვა ფაზის საერთო სიგანეს (15.20 მეტრი); მშენებლოს დაწყებამდე ცოტა ხნით ადრე პარლამენტმა გადაწყვიტა ხარჯების გამო სიგანე შეემცირებინა. ამჟამინდელი ხიდის სიგრძე 341.20 მეტრი იყო და ოთხი ინდივიდუალური რკინის გისოსების კონსტრუქციისაგან შედეგბოდა, რომელიც ეყრდნობოდა 3.80 მეტრის სისქის ხუთ სვეტს, რომელთაგან სამი წყალში იყო. საყრდენებს შორის მანძილი კი 79.90 მეტრია.
მინი|მოქალაქეები ხიდის დაშლის შემდეგ, 1976
მშენებლობა
მშენებლობა 1872 წლის აგვისტოში დაიწყო. იმ დროს, მდინარე დუნაის ფსკერი ძირითადად დასრულებული იყო. რაიხსბრიუკი აშენდა მშრალი კონსტრუქციის გამოყენებით. შენობა დაპროექტდა საგზაო და ჰიდროტექნიკური განყოფილების მიერ. შინაგან საქმეთა სამინისტროს უფროსს მინისტერიალს მატიას ვანიეკს, დომისლოუს რაინდს დაევალა მშენებლობის მენეჯმენტი. საერთო ჯამში მშენებლობა 3.7 მილიონ გულდენად (ისტორიული გერმანიის და ჰოლანდიის ოქროს მონეტა) შეფასდა. ლითონის კონსტრუქციის საერთო წონა იყო 2,193 ტონა და დამზადდა ბელგიური შედუღებული რკინისაგან ,,Schneider&Co” კომპანიის მიერ ბურგუნდიაში. ხიდის საყრდენის ნაწილი აშენდა უხეში ხრეშით. 1875 წლის 14 აპრილს, როდესაც დუნაის ახალი კალაპოტი დაიტბორა რაიხსბრიუკი იმ დროს აშენებული დუნაის ოთხი ხიდიდან ერთადერთი იყო, რომელიც ჯერ კიდევ არ იყო გახსნილი ტრასპორტისათვის. 1876 წლის 21 აგვისტოს, მეფისნაცვლის რუდოლფის დაბადების დღეს, ქვემო ავსტრიის საიმპერატორო და სამეფო გუბერნატორმა, ხიდი იმპერატორის სახელით ოფიციალურად გახსნა, მეფინსაცვლის საპატივცემულოდ, კი დაარქვა ,,მეფისნაცვლის რუდოლფის ხიდი“. გახსნის ცერემონიალში მონაწილეობა მიიღეს იაპონიის დელეგაციამ და ვენის მერმა. გუბერნატორმა წაიკითხა საიმპერატორო რეზოლუცია, რომელშიც ფრანც იოსებ I-მა განაცხადა, რომ კმაყოფილი იყო მთავარი სამშენებლო მენეჯერი ვანიეკით, ინჟინრებით და მშენებლის მრჩევლით. ისინი დააჯილდოვა იმპერატორის ფრანც ჯოზეფის ორდენის რაინდის ჯვრით.
ხიდის მოქმედება
1889 წელს მეფისნაცვალმა თვითმკვლელობა განახორციელა, ამის შემდეგ ხიდი ხალხში ცნობილი იყო როგორც ,,თვითმკვლელობის ხიდი“. ექსპლუატაციის პირველი 28 წლის განმავლობაში, რაიხსბრიუკის გადაკვეთა ექვემდებარებოდა საფასურს: თითო ავტომობილზე 32 კრეუზერი ან 64 ჰელერი უნდა გადახდილიყო, რასაც გაზეთები რეგულარულად აკრიტიკებდნენ. 1904 წლიდან 1905 წლამდე, როდესაც ძველი დუნაის ჩრდილოეთით მდებარე სოფლები 21-ე ოლქში შეიტანეს, გადაკვეთა უფასო გახდა, ამ ყველაფერმა ხიდს პოპულარობა მოუტანა. 1898 წლის 26 ივნისიდან ხიდს იყენებდნენ ტრამვაის მძღოლებიც.
ხიდის მოქმედების დასასრული
1919 წელს ვენაში ორ მილიონზე მეტი ადამინი ცხოვრობდა. მარცხნივ, დუნაის ჩრდილოეთ სანაპიროზე სულ უფრო მეტი დასახლებული პუნქტი და ბიზნესი გაჩნდა. ამან ასევე გაზარდა რაიხსბრიუკის მნიშვნელობა და სატვირთო დატვირთვა. 1930 წელს აღმოაჩინეს ხიდის დაზიანება, რაც უახლოეს მომავალში საჭიროებდა ხიდის რეკუნსტრუქციას. ხიდის დასაცავად დაწესდა წონის შეზღუდვა. ვენის ქალაქის მთავრობამ თავდაპირველად დაგეგმა ძველი რაიხბრიუკის რეკინსტრუქცია. 1933 წელს დოლფუშის ფედერალური მთავრობის დროს მოხდა ახალი ხიდის შეკვეთა. სამწლიანი სამშენებლო სამუშაოების დროს ძველი ხიდი გამოსაყენებლად უნდა დარჩენილიყო, ამიტომ არსებული 240 მეტრი სიგრძის და 4.900 ტონიანი ხიდი 1934 წლის სექტემბერში 26 მეტრით გადაადგილდა.მისი მემკვიდრე ხიდის გახსნისთანავე ეს ხიდი დაშალეს.
მეორე რაიხსბრიუკი 1937-1976 წლებში
მეორე რაიხსბრიუკის სიგრძე 1255 მეტრი იყო. როდესაც ის აშენდა, სიდიდით მესამე ჯაჭვის ხიდი იყო ევროპაში. მას ჰქონდა ორი ფოლადის პილონი, რომლის სავალი ნაწილის თავზე 30 მეტრი სიმაღლე იყო, რომელიც დგას ელექტროენერგიის ორ საყრდენზე და ატარებს ორ ფოლადის ჯაჭვს ხიდის ზედაპირიდან. 1930-იანი წლების ბოლოს, წმინდა სტეფანეს საკათედრო ტაძრისა და ეშმაკის ბორბლის შემდეგ ხიდი გამოცხადდა ვენის მესამე ქალაქის ემბლემად. ხიდი ასევე ემსახურებოდა, როგორც საერთაშორისო მასშტაბით გავრცელებულ სიმბოლოს ყველა სარეკლამო მასალიდან და 1938 წლის ვენის ბაზრობის მოსაწვევების შესახებ.
კონკურსი
კომერციის სამინისტრომ გამოცხადა წინასწარი კონკურსი, რომლის გამარჯვებაც არქიტექტურებმა ემილ ჰოპმა და ოტო შონტალმა შეძლეს, მაგრამ შედეგებმა ვერ დააკმაყოფილა სამინისტრო და ვენის ქალაქის მოლოდინები. საბოლოო კონკურსი რაიხსბრიუკის აღსადგენად 1933 წლის გაზაფხულზე გამოცხადა და დაჯილდოვდა ნოემბერში. გამარჯვებული პროექტი იყო ,,ჯაჭვის ხიდი“, რომელიც შეიმუშავეს არქიტექტორებმა ზიგფრიდ თეისმა და ჰანს ჯაქშმა. ეს დიზაინი მხოლოდ წყალში მდგარ ორსვეტს ითვალისწინებდა. ხიდი პირდაპირ რაიხსბრიუკის წყალდიდობის ხიდს დაუკავშირდებოდა.
მშენებლობა
მშენებლობა დაიწყო 1934 წლის 26 თებერვალს, თებერვლის სამოქალაქო ომიდან ორი კვირის შემდეგ. 24 მილიონი შილინგის ღირებულების მესამედი დაწესდა ქალაქ ვენაში, ორი მესამედი კი ფედერარური ბიუჯეტიდან გადაირიცხა. მშენებლობაში მხოლოდ ავსტრიელი კომპანიები მონაწილეობდნენ. ორი სვეტი აღმართული იყო მდინარეში კეისონის]] კონსტრუქციის გამოყენებით. ძველი ხიდი კი ექსპლუატაციაში დარჩა მშენებლობის დროს, რადგან იგი უკვე ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ვენაში მოძრაობისთვის. მშენებლობასთან დაკავშირებით სირთულეები მალევე გაჩნდა. სამშნებლო მოედანი, განსაკუთრებით დუნაი, სადაც უნდა დაარსებულიყო ხიდის ბურჯები და ჯაჭვის საყრდენი ბლოკები, აღმოჩნდა ნაკლებად სტაბილური ვიდრე გეგმავდნენ. 1937 წლამდე ხიდის მშენებლობა მიმდინარეობდა, ამავე წლის გაზაფხულზე მოჰყვა ხიდის ნაგებობისა და ტროტუარების აწყობა, ხოლო ზაფხულში ხიდის რკინის ნაწილები შეიღება მუქ მწვანედ. 1937 წლის 1 დან 3 ოქტომბრამდე მოხდა ჯაჭვების დაჭიმვა და პილონების ოდნავ მოტრიალება. ხიდი ოფიციალურად იყო გახსნილი მანქანის მოძრაობისთვის, მაგრამ 5 ოქტომბერს გაიხსნა არაოფიციალურად ტრამვაის მოძრაობისთვის.
ავსტროფაშისტური პროპაგანდა
რაიხსბრიუკის მშენებლობა მთლიანად ავსტრო-ფაშისტური რეჟიმის შესაბამისობაში იყო: 1933 წლის ბოლოს უმუშევრობა 28.5 პროცენტი იყო. მეორე რაიხსბრიუკის მშენებლობა ასევე შეიძლება ჩაითვალოს სამუშაო ადგილების შექმნის პროექტად. რაიხსბრიუკი ოფოციალურად გაიხსნა 1937 წლის 10 ოქტომბერს. გახსნასთან დაკავშირებით დიდი ღონისძიება ჩატარდა.
რაიხსბრიუკის დაშლა 1976 წელს
1976 წლის 1 აგვისტოს კვირას, დილის 4.53 საათიდან 4.55 საათამდე რაიხსბრიუკის თითქმის მთელი ნაწილში წყალში ჩავარდა. ამის შესახებ პირველი რადიო განცხადება გაკეთდა დილის 5.00 საათზე თვითმხილველებმა ნგრევა შემდეგნაირად აღწერეს: ,,მთელი ხიდი მოულოდნელად ავიდა ნახევარი მეტრით და შემდეგ ხმამაღლა ჩამოინგრა მთელ სიგრძეზე“ ხიდი სამ ნაწილად გაიყო. შუა ნაწილი მთლიანად წყალში ჩავარდა და ორი გარე ნაწილი დიაგონალზე ჩამოეკიდა წყალში. ხიდზე მყოფი ადამიანები ნგრევის შდეგად გადარჩნენ, თუმცა ერთი ადამიანის სიცოცხლე ფატალურად დასრულდა.
მინი|მეორე რაიხსბრიუკის დაშლა
დაშლის მიზეზები
დაშლიდან მალევე ვენის მთავრობამ განაცხადა, რომ გარე ჩარევა ძალზე ნაკლებად სავარაუდო იყო. ხიდი მრავალჯერ იქნა შემოწმებული, მაგრამ მნიშვნელოვანი დეფექტების აღმოჩენა ვერ მოხერხდა. 9 აგვსიტოს, ვენის და გრაცის ტექნიკური უნივერსიტეტების პროფესორთა საექსპერტო კომისიამ, რომელიც დაუყონებლივ გამოიძახეს პირველი შუალედური ანგარიში წარადგინეს, საგამოძიებო კომისიის თანახმად ჩრდილო-აღმოსავლეთის პილონი პირველად ჩამოინგრა, როდესაც ბურჯმა ხიდის საყრდენიდან ქვემოთ გაჭრა, რამაც ნგრევა წარმოშვა. გარდა ამისა, კომისიამ გამოავლინა რამდენიმე ფაქტორი, რამაც უარყოფითად იმოქმედა და ხელი შეუწყო დაშლას. ა) ხიდის ბურჯები უჩვეულოდ წვრილი იყო, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ბურჯებსა და სარტყელს შორის საკონტაქტო წერიტილები ძალინ მცირე იყო. ბ)თავდაპირველად რაიხსბრიუკი აშენდა როგორც სუფთა დაკიდებული ხიდი. იმის გამო, რომ დუნაის რბილმა იატაკმა არ დაუშვა ჯაჭვების მიჯაჭვულობა, დამგეგმავებმა შეცვალეს პროექტი, რომელიც თავისთავად იყო გამაგრებული ხიდით, რაც უარყოფითად აისახებოდა სტრუქტურაზე.
ხიდის გადარჩენა და აღდგენა
რაიხსბრიუკის გადარჩენისთვის სულ 180 მუშა მუშაობდა რამდენიმე ცვლაში. მუშაობა გაგრძელდა 1977 წლის იანვრამდე. ორივე ნაპირზე ხიდის ნაწილები პრიორიტეტად იქნა აღიარებული, რომელთაგან ერთმა დუნაის სანაპიროს რკინიგზა გადაკეტა და ამით შეაფერხა მატარებლის მოძრაობა. ავსტრიის შეიარაღებული ძალები ცდილობდნენ ხიდის გადარჩენას. მთლიანობაში წყალში ჩავარდნილი შუა მონაკვეთის აღდეგნა გაცილებით რთული აღმოჩნდა. 1976 წლის ოქტომბერში ვენის ქალაქის მთავრობამ გადაწყვიტა ხიდის 240 მეტრიანი ნაშთი წყლიდან ერთი ცალი გამოეყვანა: ამ მიზნით 14 ჰიდრავლიკური პრესის საფუძველი აშენდა ცენტრალურ ნაპირზე, მექსიკოპლაცის მიდამოში. დანადგარები ხიდს დაუკავშირდა ფოლადის კაბელის შეკვრის საშუალებით.ხიდმა აღდგენა დაიწყო 1976 წლის ნოემბრის ბოლოს, ხოლო დასრულდა 1977 წლის 25 იანვარს. ხიდის დაშლის შედმეგ რაისხბრიკის ფოლადის ნაწილები ლინცში გადაიტანეს, სადაც ისინი გაალღვეს და ხელახლა გამოიყენეს. ბეტონისა და გრანიტის ნაწილები ნაწილობრივ გამოიყენეს ადგილზე ახალი გზის მშენებლობისთვის. ამასთანავე ჩამონგრეული ხიდის დიდი ნაწილი რაუტენვეგის ნაგავსაყრელზე გაიტანეს, ვენის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ხიდის ჩამონგრევიდან 31 წლის შემდეგ, ნაგვის განკარგვაზე პასუხისმგებლობა მუნიციპალურმა განყოფილებამ 48 გრანიტის კარიერის ნაწილი გადააქცია 500 რეიხსბრიუკენის მემორიალურ ქვად შერჩეული ადრესატებისთვის.
მესამე რაიხსბრიუკი
მესამე რაიხსბრიუკი გაიხსნა 1980 წლის 9 ნოემბერს, ეს არის ორსართულიანი ბეტონის ხიდი,რომელიც შედგება სამი მონაკვეთისგან: მდინარის ხიდი დონაულენდებზე, დუნაი და დუნაის კუნძული, ხიდი ახალ დუნაიზე და ხიდი დუნაის სანაპიროზე. ხიდის მთლიანი სიგრძეა 865 მეტრი, საიდანაც 528 მეტრი აღირიცხება დუნაის და დუნაის კუნძულის საყრდენი კონსტრუქციით, 213 მეტრი ახალი დუნაის საყრდენი და 124 მეტრი დუნაის ნაპირსამაგრი მაგისტრალით.
მინი|რაიხსბრიუკის ნაწილი ცენტრიდან მოშორებით, ახალი დუნაის თავზე
კონკურსი
რაიხსბრიუკის დაშლიდან სამი დღის შემდეგ, იმდროინდელ ვენის ქალაქის დაგეგმვის დირექტორმა ანტონ სედამ შექმნა რაიხსბრიუკის დაგეგმვის ჯგუფი, რომელიც 23 ადამიანისაგან შედგებოდა და რომელსაც გერჰარდ გილნრაინერი ხელმძღვანელობდა. ქალაქის მთავრობამ დაავალა ამ სამუშაო ჯგუფს ჩაეტარებინა მოსამზადებელი სამუშაოები ახალი ხიდის დაგეგმვისთვის. კატასდროფამდე დაგეგმილი იყო დუნაის ცალკე გასასვლელის აშენება, რომელიც უნდა გავრცელებულიყო კაგრანამდე (ვენის მეტრო), რაიხსბრიუკის გვერდით. საჭირო ახალმა შენობამ ეს გეგმა მოძველებული გახადა, ახლა უკვე ცხადი იყო, რომ ახალმა ხიდმა უნდა უზრუნველყოს დუნაის გადაკვეთა. გარდა ამისა ტენდერში ახალი სტრუქტურის სიმაღლე საკმარისად მაღალი იყო მითითებული, რათა დუნაის ელექტროსადგური მიეწოდებინა ვენის რაიონში. 1976 წლის დეკემბერში დაიწყო საერთაშორისო კონკურსი ახალი რაიხსბრიუკის მშენებლობისთვის. ხიდის თავმჯდომარე გახლდათ ხიდის მშენებლობის ექსპერტი - ფრიც ლეოჰანდტი. წარდგენის ბოლო ვადაში 1977 წლის 2 მაისს 19 დაგეგმვის ჯგუფმა წარადგინა 31 პროექტი კონკურსზე. 13 ივნისს, ჟიურიმ გამოაცხადა, სიაში შევიდოდა ხუთი დიზაინის ჯგუფი. ხუთი დიზაინის დამგეგმავი მიიწვიეს ერთობლივ დისკუსიაზე, რომ განიხილონ ხუთივე წარდგენის უპირატესობა და უარყოფითი მხარეები. 17 ივნისს ჟიურიმ გამოცხადა თავისი გადაწყვეტილება. ,, იოჰან ნესტროის“ პროექტმა დაიმსახურა ჟიურის მხარდაჭერა. ეს პროექტი ყველაზე იაფი იყო საბოლოო შერჩევის ხუთი პროექტიდან. დაგეგმვის ჯგუფში შედიოდნენ არქიტექტორები ნორბერტ კოცი-ვენა და ჰეიკი სირენი-ჰელსინკი, სამოქალაქო ინჟინერი ალფრედ პოპერი და სამშენებლო კომპანიები.
მშენებლობა
მშენებლობა დაიწყო 1978 წლის იანვარში. დამფუძნებელი ცერემონიალი თავდაპირველად დაგეგმილი იყო 1977 წლის ნოემბერში, მაგრამ უთანხმოება მოხდა ვენის ქალაქის წარმომადგენლებსა და ფედერარულ მთავრობას შორის მშენებლობის ხარჯების გამოყოფასთან დაკავშირებით. საბოლოოდ შეთანხმდნენ, რომ ხარჯები 50 პროცენტით გაიყო ფედერარულ მთავრობასა და ვენას შორის. მშენებლობაში ხუთი კომპანია მონაწილეობდა. ახალი რაიხსბრიუკი აშენდა ჩამონგრეული ხიდის ღერძზე. ახალი ხიდის ქვედანაყოფისთვის, როგორც საყრდენი, ასევე სვეტი მარჯვენა სანაპიროზე ხელახლა გამოიყვანეს საფუძვლიანი რემონტის შემდეგ. 1979 წლის ოქტომბრიდან მშენებლები შეხვდნენ ძველი კრონპრიც-რუდოლფ ბრიუკეს სვეტს. ხიდის მშენებლობა გაგრძელდა 1980 წლის ნოემბრამდე
გახსნა
ხიდის ოფიციალური გახნსა მოხდა 1980 წლის 8 ნოემბერს 10000-კაციანი აუდიტორიის წინაშე. გახსნას ესწრებოდნენ ფედერარული პრეზიდენტი რუდოლფ კირშშლოგერი, მერი გრაცი, შენობის მინისტრი კარლ სექანინა და არქიეპისკოპოსი ფრან ჯაჩიმი. გახსნას თან ახლდა ყოველდღიური გაზეთების სპეციალური გამოცემები, რომლებიც პირდაპირ ხიდზე იყო განაწილებული. ოფიციალური დღესასწაულის შემდეგ ათასობით ფეხით მოსიარულემ გადალახა ახალი ხიდი, ამის შემდეგ დაახლოებით შუადღის საათებში, ის ტრანპორტის მოძრაობისთვისაც გაიხსნა.
მინი|მარათონი რაიხსბრიუკზე
ხიდის მოქმედება
ხიდი არის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი კავშირი ვენის ქალაქის ცენტრსა და დუნაის მარცხენა სანაპიროზე მდებარე რაიონებსა და ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ ვენის მიმდებარე ტერიტორიებს შორის. რაიხსბრიუკს ასევე აქვს დაშვება დონაუინსელის დასასვენებლ ზონაში, რომელიც 2013 წლის ნოემბერში დაიხურა. დღესითვის ამ ხიდს წლის განმავლობაში იყენებს დაახლოებით 39000 მანქანა. ვენის ქალაქის მარათონი ტარდება ყოველ გაზაფხულზე 1084 წლიდან და მისი მარშრუტი გადის სწორედ ამ ხიდზე. 2004 წლის ივნისში რეიხსბრიუკი დაარბია გერმანიის სამგზავრო გემმა, რასაც ადამაინების სიცოცხლე არ შეუწირავს. ამასთან პროცესში ხიდი სერიოზულად არ დაზიანებულა. კვლევების შედეგად რაიხსბრიუკის ხიდში საფრთხე არ არსებობს.
სქოლიო
კატეგორია:ვენის ხიდები კატეგორია:ავსტრიის ხიდები კატეგორია:1876 წელს აშენებული ხიდები კატეგორია:1937 წელს აშენებული ხიდები კატეგორია:1980 წელს აშენებული ხიდები კატეგორია:მეტროხიდები
დიდი თურქული ომი
დიდი თურქული ომი (Großer Türkenkrieg), აგრეთვე ცნობილია, როგორც საღვთო ლიგის ომი (Kutsal İttifak Savaşları) — 1683-1699 წლების ევროპაში მიმდინარე კონფლიქტების სერია, რომელიც მიმდინარეობდა ერთ მხარეს ოსმალეთის იმპერიას, ხოლო მეორე მხარეს საღვთო რომის იმპერიას, ჰაბსბურგთა მონაქრიას, რეჩ-პოსპოლიტასა და რუსეთს შორის. ყველაფერი დაიწყო მას შემდეგ, რაც ოსმალებმა 1683 წლის ივლისში ალყა შემოარტყეს ავსტრიის დედაქალაქ ვენას და დასრულდა 1699 წლის იანვარში გაფორმებული კარლოვიცის ზავით. ომი ოსმალეთის იმპერიის აბსოლუტური კრახით დასრულდა, მან დაკარგა მთელი უნგრეთი, ტრანსილვანია, მონტენეგრო, აზოვი, დალმაცია, მორეა, ასევე დაკარგა მიწები რეჩ-პოსპოლიტასთანაც, ამ ყველაფერმა კი საფუძველი მოუმზადა შემდეგში ბალკანელი ხალხების გამოსვლებსა და მათი ოსმალთა ბატონობისაგან გათავისუფლებას. აღსანიშნავია ისიც, რომ ამ ომის პერიოდში მსოფლიო ისტორიის განმავლობაში პირველად რუსეთს ალიანსი ჰქონდა დასავლეთ ევროპის სახელმწიფოებთან.
წინაპირობები
პოლონელთა მცირერიცხოვანი არმია ორი კვირის განმავლობაში ეწინააღმდეგებოდა ოსმალებს კამენეცის ალყისას, თუმცა ბოლოს იძულებულები გახდნენ კაპიტულაცია გამოეცხადებინათ. პოლონეთის არმია იმ დროისათვის ერთობ მცირე და სუსტი იყო ოსმალთაგან თავის დასაცავად და მხოლოდ პატარ-პატარა ტაქტიკური გამარჯვებების მოპოვება შეეძლო. სამი თვის შემდეგ პოლონელები იძულებულები გახდნენ ხელი მოეწერათ ბუქარესტის ხელშეკრულებისათვის, რომლის მიხედვითაც რეჩ-პოსპოლიტა თმობდა პოდილიას, კამიანეც-პოდილსკისა და ხარკსაც კისრულობდა ოსმალეთისადმი.
როდესაც ხელშეკრულების პირობები ვარშავაში ცნობილი გახდა, პოლონეთის სეიმმა უარი განაცხადა სულთნისთვის ხარკის გადახდაზე და იან სობესკიმ დიდი ჯარების შეკრება დაიწყო. მალევე, 1673 წელს პოლონელები ხოტინის ბრძოლაში სასტიკად ამარცხებენ ოსმალებს. იმავე წელს მეფე მიხაილ კორიბუტი გარდაიცვალა, სეიმმა კი ახალ მეფედ იან III სობესკი აირჩია. იგი წლების განმავლობაში უშედეგოდ ებრძოდა ოსმალებს, ამიტომაც 1676 წელს გააფორმა ზურნავოს ხელშეკრულება, რის მიხედვითაც პოლონეთმა უარი თქვა ხარკზე და დაიბრუნა კამიანეც-პოდილსკი, თუმცა პოდილია კვლავ ოსმალეთს დარჩა. იმავე წელს რუსულ დასახლებებზე მიტანილმა ოსმალურმა შეტევებმა, განაპირობა რუსეთ-ოსმალეთის ახალი ომის დაწყებაც.
რგოლიანი სატაცური
რგოლიანი სატაცური (Asparagus verticillatus) — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე სატაცურისებრთა ოჯახისა. იზრდება 2 მეტრამდე სიმაღლის. აქვს სუსტი, მცოცავი ან მხოხავი ღერო. ძლიერ დატოტვილია. კლადოდიუმები აშკარად სამწახნაგოვანია, მთავარ ღეროზე მრავალი კლადოდიუმია, 20 ცალი ერთად, ხოლო ტოტებზე — 3–6 ერთად. აქვს ქერცლოვანი ფოთლები. მოკლეყუნწიანი და გვერდითი ტოტების კენწეროებზე განლაგებული ყვავილები. ნაყოფი კენკრაა, ფერად წითელი. ყვავის და ნაყოფმსხმოიარობს მაის-ივლისში. ფართოდ გავრცელებული მცენარეა. გვხვდება აღმოსავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში, დასავლეთ და შუა აზიაში, მთელ კავკასიაში. საქართველოში აღნიშნულია მთელ ტერიტორიაზე. იზრდება ქვიან და მშრალ ადგილებში, ბუჩქნარებში — დაბლობიდან მთის შუა სარტყლამდე.
დიდი თურქული ომი
მიმოხილვა
რამდენიმეწლიანი მშვიდობის შემდეგ, რეჩ-პოსპოლიტას მიერ წაქეზებული ოსმალეთის იმპერია უკვე ჰაბსბურგთა მონარქიას დაესხა თავს. თურქებმა კინაღამ აიღეს ვენა, მაგრამ 1683 წელს იან III სობესკის ხელმძღვანელობით ქრისტიანულმა ალიანსმა მოახერხა მათი სასტიკად დამარცხება, რითაც დასრულდა ოსმალეთის ჰეგემონია სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში.
1684 წელს რომის პაპმა ინოკენტი XI-მ საღვთო რომის იმპერატორის, ჰაბსბურგთა მონარქსიის, პოლონეთ-ლიტვისა და ვენეციის მმართველთა გაერთიანებით ჩამოაყალიბა საღვთო ლიგა, რომელსაც 1686 წელს შეუერთდა რუსეთიც. იგი მიზნად ისახავდა ოსმალების ევროპიდან გაძევებას. 1687 წელს შედგა მოჰაჩის მეორე ბრძოლა, რომელშიც ევროპელებმა გამანადგურებელი მარცხი აგემეს სულთნის ჯარებს. ოსმალები შედარებით უფრო წარმატებით იბრძოდნენ პოლონეთის ფრონტზე, სადაც მოახერხეს პოდილიის შენარჩუნება.
იმავდროულად, რუსეთის ისტორიაში პირველად რუსები ევროპულ ალიანსს შეუერთდნენ. ამას მოჰყვა რუსეთ-ოსმალეთის კიდევ ერთი ომი. მალევე რუსეთის იმპერატორმა პეტრე I დიდმა ლაშქრობა მოაწყო ოსმალეთის დაქვემდებარებაში მყოფ ყირიმის სახანოში, სადაც მოახერხა მთავარი სიმაგრის, აზოვის აღება.
1697 წელს გამართულ ზენტას გადამწყვეტ ბრძოლასა და სხვა წვრილ-წვრილ ბრძოლებში გამარჯვების შედეგად, ომი საღვთო ლიგის გამარჯვებით დასრულდა. ევროპელებმა 1699 წელს აიძულეს ოსმალები, რომ ხელი მოეწერათ კარლოვიცის ზავზე, რომლითაც ოსმალეთის იმპერიამ ჰაბსბურგთა მონარქიას დაუთმო მთელი უნგრეთი, ტრანსილვანია, სლავონია და ხორვატიის დაკავებული ნაწილები, პოდილია დაუბრუნეს პოლონეთს, დალმაცია და მორეა გადასცეს ვენეციის რესპუბლიკას, თუმცაღა მორეის დაბრუნება ოსმალებმა 1715 წელს მაინც მოახერხეს.
სერბეთი
1686 წელს საღვთო ლიგაში გაერთიანებულმა ქრისტიანულმა ძალებმა დაიპყრეს ბუდა, რის შემდეგაც მიზნად დაისახეს ოსმალთა გაძევება უნგრეთის მიმდებარე ტერიტორიებიდანაც. მალევე ლიგის წარმომადგენლებს შეუერთდნენ ამბოხებული პანონიელი სერბებიც, რომელთაც სურდათ ქვეყნიდან ოსმალების გაძევება და სანაცვლოდ თანახმანი იყვნენ ჰაბსბურგთა მონარქიაში შესვლაზეც. ამ დროს ჰაბსბურგთა ჯარებს ათასობით მოხალისე სერბი შეუერთდა. 1688 წლის პირველ ნახევარში სწორედ სერბების დახმარებით ჰაბსბურგებმა მოახერხეს გიულიის, ლიპოვასა და ინეუს დაპყრობა. 1688 წელს იღებენ სერბეთის დედაქალაქ ბელგრადსაც, რის შემდეგაც მდინარეების: სავასა და დუნაის გასწვრივ სერბებმა დაიწყეს სამილიციო ქვედანაყოფების შექმნა, რათა ოსმალებს წლიდანაც ვერ შეეღწიათ ქალაქში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დიდი თურქული ომის ბრძოლები კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის ომები კატეგორია:XVII საუკუნის ომები კატეგორია:ცენტრალური ევროპის ისტორია კატეგორია:ბალკანეთის ისტორია კატეგორია:ავსტრიის ომები კატეგორია:პოლონეთის ომები კატეგორია:რუსეთის ომები კატეგორია:უნგრეთის ომები
გირჩი — მეტი თავისუფლება
გირჩი — მეტი თავისუფლება — მემარჯვენე-ლიბერტარიანული პოლიტიკური პარტია საქართველოში. მისი თავმჯდომარეა ზურაბ ჯაფარიძე. პარტია 2020 წლის 26 დეკემბერს ახალი პოლიტიკური ცენტრი - გირჩის გაყოფის შედეგად შეიქმნა.
ისტორია
პარტია 2020 წლის 26 დეკემბერს ზურაბ ჯაფარიძემ დააფუძნა.
2021 წლის თვითმმართველობის არჩევნებში პარტიამ ხმათა 1,44% მიიღო (25 467 ხმა) და მხოლოდ თბილისის საკრებულოში გადალახა 2,5%-იანი ბარიერი, სადაც 1 დეპუტატი გაიყვანა.
პოლიტიკური პლატფორმა
გირჩი — მეტი თავისუფლება კლასიკური ლიბერალური და ლიბერტარიანული პოლიტიკური პარტიაა, რომელიც მხარს უჭერს სოციალურ და ეკონომიკურ ლიბერალიზმს და პოლიტიკური და ეკონომიკური თავისუფლების პრინციპებზე დაფუძნებულ სახელმწიფო მოწყობას. პარტია ემხრობა პოლიტიკურ და სამართლებრივ დეცენტრალიზაციას, მოსამართლისა და პოლიციის უფროსის არჩევის უფლების მინიჭებას ადგილობრივი მოსახლეობისთვის, ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაციას, სავალდებულო სამხედრო სამსახურის გაუქმებასა და თავდაცვის ბიუჯეტის გაორმაგებას. რაც შეეხება ეკონომიკურ ხედვებს, გირჩი — მეტი თავისუფლება მხარს უჭერს თავისუფალ საბაზრო ეკონომიკას, გადასახადების შემცირებას, დერეგულაციას, ეროვნული ბანკის გაუქმებას.
აგუანილი
აგუანილი (Aguanil) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-ბელუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 054 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.47 კმ²-ზე. ფართობი 232 091 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
Doctor Who (ეპიზოდების სია)
„Doctor Who“ — სამეცნიერო ფანტასტიკური ჟანრის ბრიტანული ტელესერიალი, რომელიც BBC-ის ეთერში გადის. 2017 წლის 1 ივლისისთვის სულ გადაღებულია 839 ეპიზოდი და სატელევიზიო ფილმი „Doctor Who", რაც ჯამში 275 ამბავს მოიცავს. „Doctor Who“ არის მსოფლიო რეკორდსმენი, როგორც ყველაზე მეტი ეპიზოდის მქონე სამეცნიერო ფანტასტიკური პროგრამა.
თავდაპირველი სერიები გადიოდა 1963–89 წლებში, 2005 წლიდან კი დაიწყო განახლება და გამოვიდა ახალი სეზონები. ძველი სერიების საშუალო ხანგრძლივობა 25, ხოლო ახლის - 45 წუთს შეადგენს. 1970-იან წლებში BBC-ის გადაწყვეტილებით წაიშალა ჩანაწერების ნაწილი, რის შედეგადაც დღეისთვის 97 ეპიზოდი დაკარგულია, თუმცა ყველა მათგანის აუდიოჩანაწერები არსებობს.
პირველი დოქტორი
დოქტორის პირველი ინკარნაციის როლს ასრულებს უილიამ ჰარტნელი. ამ პერიოდში დოქტორი სტუმრობს წარსულსა და მომავალს იმ პერიოდებში, სადაც უცხოპლანეტელების კვალი არ ჩანს, მაგალითად მე-15 საუკუნის მესოამერიკაში.
სეზონი 2 (1964–65)
დენის სპუნერმა ჩაანაცვლა დევის უიტაკერი და გახდა ახალი სეზონის სცენარისტი ამბიდან „დალეკების შემოსევა დედამიწაზე" და დაწერა ყველა დანარჩენი ეპიზოდის სცენარი გარდა „დროის აბეზარისა", რომლის ავტორიცაა დონალდ ტოში.
სეზონი 3 (1965–66)
ჯონ უაილსი ჩაანაცვლა ვერიტი ლამბერტი და გახდა პროდიუსერი ამბიდან „უცნობი მისია". ინეს ლოიდი შეცვალა უაილსი „კიდობნის" შემდეგ. დონალდ ტოში წერდა სცენარს „წმ ბართლომეს ღამის ხოცვა-ჟლეტამდე", შემდეგ კი ადგილი დაუთმო გერი დევისს.
მეორე დოქტორი
მეორე დოქტორის როლი შეასრულა პატრიკ თროტონმა, რომლის მონაწილეობით გადაღებული სერიალებიც წინამორბედზე უფრო მეტად იყო დატვირთული საბრძოლო სცენებით. ჰაილენდელების ეპიზოდის შემდეგ ამბებს აღარ ჰქონდათ წმინდა ისტორიული ხასიათი, არამედ აუცილებლად მოიცავდნენ სამეცნიერო ფანტასტიკურ ელემენტებსაც. პატრიკ თროტონი თამაშობდა „ომის თამაშების" ბოლო ეპიზოდის ჩათვლით, სადაც დოქტორს მისი თანამოძმე დროის მბრძანებლები ასამართლებენ დროის კანონების დარღვევის გამო და აიძულებენ რეგენერაციას.
სეზონი 5 (1967–68)
ვიქტორ პემბერტონი იყო სცენარის რედაქტორი, ხოლო პიტერ ბრაიანტი - პროდიუსერი ეპიზოდისთვის „კიბერადამიანების სამარხი". ამის შემდეგ ბრაიანტმა განაგრძო სცენარის რედაქტირება, პროდიუსერის ადგილი კი დაიკავა ინეს ლოიდმა, რომელიც „შიშის ქსელის" შემდეგ ბრაიანტმა ჩაანაცვლა. სცენარის რედაქტორად დერიკ შერვინი დაინიშნა.
სეზონი 6 (1968–69)
ტერანს დიკსმა ჩაანაცვლა დერიკ შერვინი სცენარის რედაქტორის პოზიციაზე სერიიდან „შემოსევა", შერვინი კი მოგვიანებით დაბრუნდა „კოსმოსური მეკობრეებისთვის". „ომის თამაშებიდან" დერიკ შერვინმა ჩაანაცვლა პიტერ ბრაიანტი და გახდა პროდიუსერი.
მესამე დოქტორი
მესამე დოქტორის როლი შეასრულა ჯონ პერტვმა. „ომის თამაშების" მიწურულს დოქტორს მიესაჯა დედამიწაზე გადასახლება და იძულებითი რეგენერაცია, რის შემდეგაც მან UNIT-ში დაიწყო მუშაობა. „სამი დოქტორის" შემდეგ დროის მბრძანებლებმა სასჯელი გააუქმეს, თუმცა დოქტორმა UNIT-თან პერიოდული თანამშრომლობა განაგრძო. მესამე დოქტორმა რეგენერაცია მოახდინა რადიაციული მოწამვლის გამო სერიაში „ობობების პლანეტა".
სეზონი 7 (1970)
ბარი ლეტსმა ჩაანაცვლა დერიკ შერვინი პროდიუსერის პოზიციაზე „კოსმოსური შუბის წვერის" შემდეგ. ამ სეზონიდან მოყოლებული სერიალი შავ-თეთრის ნაცვლად ფერადი გახდა. გადაღების ახალი მეთოდების ხელშეწყობისთვის ეპიზოდების რაოდენობის შემცირება გახდა საჭირო: თუკი მე-6 სეზონში 44 ეპიზოდი იყო, მე-7 სეზონში მხოლოდ 25-ია, 22-ე სეზონამდე კი საშუალოდ 20-26 ეპიზოდს იღებდნენ ხოლმე.
სეზონი 8 (1971)
ამ სეზონში მოხდა მასტერის, დოქტორის ერთ-ერთი უდიდესი მტრისა და ჯო გრანტის, დოქტორის ახალი კომპანიონის წარდგენა.
სეზონი 11 (1973–74)
სეზონში ხდება სარა ჯეინ სმიტის წარდგენა.
მეოთხე დოქტორი
მეოთხე დოქტორი განასახიერა ტომ ბეიკერმა. დღემდე ის არის მსახიობი, რომელიც ყველაზე დიდხანს თამაშობდა დოქტორის როლს - ჯამში 7 სეზონისა და 172 ეპიზოდის განმავლობაში.
სეზონი 13 (1975–76)
ამ სეზონის განმავლობაში იან მარტერმა (ჰარი სალივანი) მონაწილეობა შეწყვიტა „ზაიგონების ტერორის" შემდეგ, თუმცა მოგვიანებით ითამაშა პატარა როლი „ანდროიდების შემოსევაში". „ზაიგონების ტერორში" ასევე დასრულდა ნიკოლას კორტნის (ბრიგადირი ლეტბრიჯ-სტიუარტი) რეგულარული როლი, ის მხოლოდ მეოცე სეზონის „უკვდავ მავდრინში" გამოჩნდა.
სეზონი 14 (1976–77)
ელიზაბეტ სლეიდენმა (სარა ჯეინ სმიტი) ამ სეზონიდან შეწყვიტა მონაწილეობა და მის ნაცვლად შემოიყვანეს ლუის ჯეიმსონი (ლილა). ამ სეზონში იყო პირველი ამბავი („ულმობელი მკვლელი"), სადაც დოქტორს არ ჰყავს კომპანიონი.
სეზონი 15 (1977–78)
გრაჰამ უილიამსმა დაიკავა ფილიპ ჰინჩკლიფის ადგილი პროდიუსერად. რობერტ ჰოლმსი სცენარის რედაქტორის პოზიციაზე ჩაანაცვლა ენტონი რიდმა „მზის შემქმნელების" პერიოდში.
სეზონი 16 (1978–79)
დაგლას ადამსმა ჩაანაცვლა ენტონი რიდი სცენარის რედაქტორის პოზიციაზე „არმაგედონის ფაქტორიდან". მე-16 სეზონი შედგება ერთი გრძელი ამბისგან, რომელიც 6 ცალკეულ, ერთმანეთთან დაკავშირებულ ისტორიად იყოფა.
სეზონი 18 (1980–81)
ჯონ ნათან ტერნერმა დაიკავა გრაჰამ უილიამსის ადგილი პროდიუსერად. ბარი ლეტსი დაბრუნდა, როგორც აღმასრულებელი პროდიუსერი მხოლოდ ამ სეზონისთვის. ქრისტოფერ ბიდმედმა ჩაანაცვლა დაგლას ადამსი სცენარის რედაქტორობაზე.
მეხუთე დოქტორი
მეხუთე დოქტორი განასახიერა პიტერ დევისონმა.
სეზონი 19 (1982)
ენტონი რუთი იყო სცენარის რედაქტორი სერიებისთვის „ოთხნი განკითხვის დღისკენ" და „ოფიციალური სტუმრობა", რის შემდეგაც ის ჩაანაცვლა ერიკ სავარდმა. ნაცვლად მხოლოდ შაბათობით გასვლისა, შოუს უკვე კვირაში ორჯერ აჩვენებდნენ - ორშაბათსა და სამშაბათს. „კასტროვალვა" წინამორბედ სერიალებთან - „ტრაკენის მცველი" და „ლოგოპოლისი" - ერთად ქმნის ტრილოგიას, რომელიც მასტერის დაბრუნებას ეხება. ტრილოგიის DVD სათაურია „ახალი საწყისები".
სეზონი 20 (1983)
მეოცე სეზონის უკვდავსაყოფად, აქ განვითარებულ ამბებში ბრუნდებიან წინა ბოროტმოქმედები. უკვდავი მავდრინი, ტერმინუსი და განმანათლებლობა მოიცავენ შავი მცველის გეგმას დოქტორის მოკვლაზე. სეზონი სამშაბათსა და ოთხშაბათს საღამოს გადიოდა BBC1-ის ეთერში.
მეექვსე დოქტორი
მეექვსე დოქტორის როლი შეასრულა კოლინ ბეიკერმა.
სეზონი 22 (1985)
სერიები ისევ კვირაში ერთხელ, შაბათობით გადიოდა. ყოველი ეპიზოდი 45 წუთის ხანგრძლივობის იყო, თუმცა არსებობს მათი 25 წუთიანი ვერსიებიც. სეზონში მხოლოდ 13 სერიაა, თუმცა თითოეულის ხანგრძლივობა წინა სეზონებთან შედარებით თითქმის გაორმაგდა, ამიტომ სეზონის ხანგრძლივობა იგივე დარჩა.
სეზონი 23 (1986)
18 თვიანი პაუზის შემდეგ სერიები ეკრანზე დაბრუნდა. ერიკ სავარდი სცენარის რედაქტორი იყო მერვე ნაწილამდე, საიდანაც არაოფიცალურად ჩაანაცვლა ნათან-ტერნერმა, რადგან სავარდმა პროექტიდან წასვლა გადაწყვიტა. მთელ სეზონს „დროის მბრძანებლის გასამართლება" ჰქვია და დაყოფილია ოთხ სეგმენტად. სეგმენტები, როგორც წესი, თავიანთი სამუშაო სათაურების მიხედვით მოიხსენიება, თუმცა ტელეეთერში გაუშვეს, როგორც ერთი 14 ნაწილიანი ამბავი და სამუშაო სათაურები არ გამოუჩენიათ. ეპიზოდების ხანგრძლივობა ისევ 25 წუთამდე შემცირდა, რის გამოც ამ სეზონის ხანგრძლივობა წინებზე ორჯერ ნაკლები იყო.
მეშვიდე დოქტორი
მეშვიდე დოქტორი განასახიერა სილვესტერ მაკკოიმ.
სეზონი 25 (1988–89)
სერიები გადიოდა ოთხშაბათობით.
სეზონი 26 (1989)
ფინალური სეზონი ფოკუსირებული იყო ეისის პიროვნულ ცხოვრებაზე, ასევე დოქტორის წარსულსა და მანიპულაციებზე.
მერვე დოქტორი
მერვე დოქტორი განასახიერა პოლ მაკგანმა. ამ ინკარნაციის დროს დოქტორი ტელევიზიით მხოლოდ ფილმში ჩნდება. თავდაპირველად ამბის ერთადერთი სათაური იყო „დოქტორი ვინ", თუმცა პროდიუსერმა ფილიპ სეგალმა მოგვიანებით ალტერნატიულ ვარიანტად დაამატა „მტერი შიგნიდან". გამომდინარე იქიდან, რომ სხვა სპეციფიკური სახელი არ ჰქონია, გულშემატკივრების უმეტესობამ სწორედ ეს სახელი აირჩია. DVD ვერსიის სახელია „დოქტორი ვინ: ფილმი". 2013 წელს პოლ მაკგანი მეორედ გამოჩნდა ტელევიზიით მინიეპიზოდში „დოქტორის ღამე".
მეცხრე დოქტორი
2005 წელს BBC-მ 16 წლიანი შესვენების შემდეგ განაახლა Doctor Who. რასელ დეივისი, ჯულია გარდნერი და მალ იანგი აღმასრულებელ პროდიუსერებად დაინიშნენ, ფილ კოლინსონი - პროდიუსერად, ხოლო კრისტოფერ ეკლსტონმა მეცხრე დოქტორი განასახიერა. განახლებული სერიები თავდაპირველ სიუჟეტს მიყვება. ეპიზოდების საშუალო ხანგრძლივობა 45 წუთია. 1965/66 წლების სეზონების შემდეგ პირველად თითოეულ სერიას თავისი სათაური ჰქონდა, თუმცა ამბების უმეტესობა ერთ ეპიზოდზე დიდხანს არ გრძელდება.
სერია 1 (2005)
2005 წლის სერიებში აღწერილია დროის ომის შედეგები და იდუმალი ცუდი მგლის ამბავი.
მეათე დოქტორი
მეათე დოქტორი განასახიერა დევიდ ტენანტმა, რომელიც მანამ დაამტკიცეს როლზე, სანამ პირველი სეზონი ტელეეთერში გავიდოდა. მალ იანგმა აღმასრულებელი პროდიუსერის პოზიცია დატოვა.
სერია 3 (2007)
ამ სეზონში მაყურებლები ეცნობიან მარტა ჯონსს, ბოის სახის უკანასკნელ გზავნილს, მისტერ საქსონს, დოქტორი კი როუზ ტაილერის დაკარგვით გამოწვეულ ტკივილს ებრძვის. „ადამიანურ ბუნებასა" და „სისხლის ოჯახში" სუზი ლიგატი იყო პროდიუსერი, ხოლო ფილ კოლინსონი - აღმასრულებელი პროდიუსერი.
სერია 4 (2008)
სეზონში გამოკვლეულია ის დამთხვევები, რომლებიც დოქტორსა და დონა ნოუბლს ერთმანეთთან აკავშირებდა. სუზი ლიგატი იყო „უდების პლანეტის", „სონტარელების გეგმის", „მოწამლული ცის", „მარტორქისა და კრაზანის" და „მარცხნივ შეხვევის" პროდიუსერი, ფილ კოლინსონი კი ამავე ეპიზოდების აღმასრულებელი პროდიუსერი. სეზონის ბოლოს მან ეს პოზიცია დატოვა.
სპეციალური სერიები (2008–10)
„მკვდრების პლანეტიდან" ეპიზოდებს მაღალი გარჩევადობის ფორმატში იღებდნენ. „შემდეგი დოქტორის" პროდიუსერი იყო სუზი ლიგატი, ნიკი უილსონი პროდიუსერობდა „მარსის წყლებს", ხოლო ტრეისი სიმფსონი - „მკვდრების პლანეტასა" და „დროის დასასრულს". პრაქტიკული მიზეზების გამო სპეციალურ სერიებში მეოთხე სეზონის კოდებს იყენებდნენ.
მეთერთმეტე დოქტორი
მეთერთმეტე დოქტორი განასახიერა მეთ სმითმა. რასელ დეივისის წასვლის შემდეგ მთავარი სცენარისტისა და აღმასრულებელი პროდიუსერის როლი დაიკავა სტივენ მოფატმა. ჯულია გარდნერმა ასევე დატოვა აღმასრულებელი პროდიუსერის პოზიცია და მისი ადგილი დაიკავეს პიერს ვენგერმა და ბეთ უილისმა.
სერია 5 (2010)
ტრეისი სიმფსონი და პიტერ ბენეტი ასრულებდნენ პროდიუსერის მოვალეობას მხოლოდ ამ სეზონისთვის. პატრიკ შვაიცერი იყო კო-პროდიუსერი ეპიზოდებში „ვენეციელი ვამპირები" და „ვინსენტი და დოქტორი".
სპეციალური სერიები (2010–11)
სენი ვოლენბერგი იყო „საშობაო სიმღერის" პროდიუსერი.
სერია 6 (2011)
მეექვსე სეზონი ორად გაიყო, პირველი შვიდი ეპიზოდი ეთერში გადიოდა 2011 წლის აპრილიდან ივნისამდე, ხოლო ბოლო ექვსი სერია - აგვისტოდან ოქტომბრამდე. სენი ვოლენბერგმა განაგრძო პირველი ნაწილის პროდიუსერობა, სადაც შედიოდა „დოქტორის ცოლი" და „ღამის შიშები". შემდგომში მისი ადგილი დაიკავა მარკუს უილსონმა დენის პაულთან ერთად.
სპეციალური სერიები (2011–12)
საშობაო სპეციალური ეპიზოდის აღმასრულებელი პროდიუსერები იყვნენ მოფატი, უენგერი და კეროლინ სკინერი.
სერია 7 (2012–13)
მეშვიდე სერიის 5 ეპიზოდი 2012 წლის ბოლოს გავიდა, შემდეგ მოყვა საშობაო სპეციალური სერია და მომდევნო 8 ეპიზოდი გავიდა 2013 წელს. ამ სერიებიდან კოდების მინიჭება შეწყდა.
სერია 7 (2012–13) გაგრძელება
დენის პოლი იყო პროდიუსერი ეპიზოდების „წმინდა იოანეს ზარები", „ახატენის ზარები", „ვერცხლისფერი კოშმარი" და „დოქტორის სახელი".
სპეციალური სერიები (2013)
კეროლინ სკინერის წასვლის შემდეგ ფეიტ პენჰეილი მოფატთან ერთად იყო 50 წლისთავის სპეციალური ეპიზოდის აღმასრულებელი პროდიუსერი.
სერია 8 (2014)
მერვე სეზონში შევა 12 ეპიზოდი და ტელეეთერში 2014 წლის განმავლობაში გავა. გადაღებები 2014 წლის იანვარში დაიწყო, პიტერ კაპალდი დოქტორის, ხოლო ჯენა კოლმანი კლარა ოსვალდის როლშია. პროდიუსერი მარკუს უილსონი ჩაანაცვლეს ნიკი უილსონმა და პიტერ ბენეტმა. 2014 წლის 13 ივლისს გამოვიდა პირველი სრული ტრეილერი. 25 ივლისს გამოცხადდა, რომ „ღრმა სუნთქვას" მსოფლიოს მასშტაბით აჩვენებენ კინოთეატრებში.
სქოლიო
კატეგორია:Doctor Who კატეგორია:ბრიტანული ტელესერიალები
ველადი
ველადი' (Velədi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
არკადი ნაიდიჩი
არკადი ნაიდიჩი (Arkadiy Naydiç; დ. 25 ოქტომბერი, 1985, რიგა, ლატვიის სსრ, საბჭოთა კავშირი) — აზერბაიჯანელი (2015 წლიდან) ჭადრაკის გრანდმასტერი, რომელიც მანამდე ლატვიას (2005 წლამდე) და გერმანიას (2005-2015 წლებში) წარმოადგენდა.
კარიერა
ნაიდიჩმა 2005 წელს დორტმუნდის სპარკასენის ტურნირში გაიმარჯვა. რეიტინგით მან ყველასათვის ნაცნობ ისეთ მოთამაშეებს გადაუსწრო, როგორებიც არიან: ლეოკ ვან ველი, ვესელინ ტოპალოვი, პიტერ სვიდლერი, ვლადიმირ კრამნიკი, მაიკლ ადამსი და პიტერ ლეკო. 2007 წელს მოიგო ბედ „კონიგსხოფენში“ ჩატარებული გერმანიის ეროვნული ჩემპიონატი.
2011 წელს მან მოიგო მე-15 საერთაშორისო „ნეკარ“-ის ღია ტურნირი, 8½/9 ანგარიშით. ამ მიღწევამ მას საშუალება მისცა გადაელა 2700 „Elo“-ს სარეიტინგო ნიშანი. ამავე წელს, არკადი ნაიდიჩმა გერმანიის მთავარ გუნდში ითამაშა და გუნდთან ერთად პროტო კარასში ჩატარებულ ევროპის გუნდური ჭადრაკის ჩემპიონატში ოქროს მედალი მოიპოვა.
ნაიდიჩმა მოიგო „გრანდმასტერი ჯგუფი B“ ტატა სტილის საჭადრაკო ტურნირზე (2013 წელს). 2014 წლის აგვისტოშო, არკადი ნაიდიჩმა შავი ფიგურებით მოუგო მსოფლიო ჩემპიონ მაგნუს კარლსენს. მან ჩემპიონის წინააღმდეგ, 41-ე ჭადრაკის ოლიპიადაზე (ტრომსეში), გერმანიის გუნდის პირველ დაფაზე ითამაშა. შემდეგ თვეში ნაიდვიჩმა მოიგო ბადენ-ბადენში ჩატარებული ტურნირი, სახელად „გრენკე ჭადრაკის კლასიკა“. ამავე წლის დეკემბერში მან ციურიხის საშობაო ღია ტურნირი 38-ე ადგილით დაასრულა.
2015 წლის იანვარში, ბაზელის ჭადრაკის ფესივალში, იგი 1-5 მასტერს შორის მოხვდა: ალექსანდრე დონჩენკოსთან, ედუარდო იტურიზაგასთან, მათიას დანთან და მილოს პავლოვიჩთან; მან ტურნირი საუკეთესო „თაიბექ ქულით“ მოიგო.
2015 წლის ივლისში არკადი ნაიდიჩი აზერბაიჯანის ჭადრაკის ფედერაციას შეუერთდა. 2015 წლის 30 დეკემბერს მოიგო ციურიხის საშობაო ტურნირი (ზედიზედ მეორედ). 6 დღის შემდეგ, მან აგრეთვე ზედიზედ მეორედ მოიგო ბაზელის ჭადრაკის ფესტივალი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:აზერბაიჯანელი მოჭადრაკეები
ვედენო
ვედენო (Ведана) — დაბა ჩეჩნეთის რესპუბლიკაში. ვედენოს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს გროზნოდან სამხრეთით — 67,3 კმ-ში.
Scratch The Floor
Scratch The Floor — ქართული ნიუ მეტალ-ჯგუფი. ჩამოყალიბდა 2012 წელს.
ისტორია
ჯგუფი დაარსდა 2012 წელს. 2013 წელს მათ გამოუშვეს EP სახელწოდებით Rage, რასაც მოჰყვა ოფიციალური მუსიკალური ვიდეო სიმღერაზე Deadlock. რამდენიმე თვეში გამოვიდა მეორე ვიდეო სიმღერაზე reject. ამ ვიდეოში შესულია კადრები ჯგუფის 2013 წლის გამოსვლიდან Tbilisi Open Air-ზე.
ვედენო
სქოლიო
კატეგორია:ჩეჩნეთის ქალაქები
Scratch The Floor
ისტორია
2014 წლის აპრილში ჯგუფმა მოიპოვა მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე ხალმხრავალ ფესტივალზე (Wacken Open Air) დაკვრის უფლება, რადგან გახდა შესარჩევი კონკურსის გამარჯვებული. ივლისში ჯგუფი ზედიზედ მეორედ გამოვიდა Tbilisi Open Air-ზე და მონაწილეობა მიიღო საზღვარგარეთ გამართულ ფესტივალზე უკრაინაში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული როკ-ჯგუფები კატეგორია:2012 წელს დაარსებული მუსიკალური ჯგუფები
კელჰაიმის რაიონი
კელჰაიმის რაიონი (Landkreis Kelheim) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი კელჰაიმი. რაიონი შედის ბავარიის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება ქვემო ბავარიის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 1.066,89 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 113 286 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 106 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 09 2 73.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბავარიის რაიონები
სვეკანი
სვეკანი (Свеќани) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, გრადსკოს თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 432 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 0 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:გრადსკოს თემის სოფლები
ამალფი (კოლუმბია)
ამალფი (Amalfi) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.550 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 302 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 210 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ტაკის პროვინცია
ტაკის პროვინცია (ตาก) — ტაილანდის ერთ-ერთი ჩრდილოეთი პროვინცია, მეზობელი პროვინციებია: მეჰონგსონი, ჩიანგმაი, ლამფუნი, ლამპანგი, სუქოტაი, კამფენგფეტი, ნაქონსავანი, უთაითანი და კანჩანაბური. დასავლეთ კიდეზე პროვინციას აქვს გრძელი საზღვარი მიანმართან.
გეოგრაფია
left|thumb|Bhumibol-ის [[კაშხალი]] Bhumibol-ის კაშხალი (შემდეგში King Bhumibol Adulyadej, რომლის ძველი სახელი იყო Yanhee Dam) აშენდა ტაკის პროვინციაში 1958—1964 წლებში. იგი აჩერებს მდინარე პინგს. ხელოვნური ტბა მოიცავს 300 კმ²-იან ფართობს და არის უმსხვილესი ტბა ტაილანდში. Taksin Maharat ეროვნული პარკი, Namtok Pha Charoen ეროვნული პარკი, Lan Sang ეროვნული პარკი და Khun phao ეროვნული პარკი, ყველა ამ პროვინციაში. Thung Yai Naresuan Wildlife Sanctuary და Huai Kha Khaeng Wildlife Sanctuary უთაითანის პროვინციასთან საზღვარზე არიან მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები.
ტაკის პროვინციას უჭირავს 16.406 კმ² და მდებარეობს 426 კმ-ით ჩრდილოეთით ბანგკოკიდან.
ისტორია
ტაკის ისტორიული სამეფო აშენდა 2000-ზე მეტი წლის წინ, ჯერ კიდევ სუქოტაის სამეფოს პერიოდში. უძველესი სამეფოს თავისი განვითარების პიკს მიაღწია დაახლოებით 1 საუკუნისთვის. მე-5 საუკუნეში სამეფოს დედაქალაქი გადავიდა სამხრეთით ლავოში (დღევანდელი ლოპბურის პროვინცია). ქალაქი დასახელდა ბანტაკად, რომელიც შექმნა Jamadevi (พระนาง จาม เทวี), ლავოსის პრინცესამ, დაახლოებით 663 წელს. შემდეგ ქალაქი გადაიტანეს უფრო დასავლეთით და დაარქვეს Mueang Rahang, აიუთაიას სამეფოს დროს, როდესაც მეფობდა მიანმარის მეფე Maha Thammaracha. ქალაქი უკან აღმოსავლეთით გადაიტანეს მდინარე პინგზე ადრეული ბანგკოკის პერიოდში.
ეკონომიკა
სოფლის მეურნეობა ძირითადი ნაწილია ტაკის ეკონომიკის. ტაკის პროვინცია აწარმოებს ბრინჯს, სიმინდს, ბოსტნეულს, სხვადასხვა ხილს, აგრეთვე ხორცს და სხვა საკვებს. ტაკის პროვინციის მრეწველობა მოიცავს სამთოს, გრანიტის და სამკაულებს. ხალხური რეწვა და მიანმარის პროდუქტები ასევე მნიშვნელოვან ადგილს იკავებს სავაჭრო სფეროში. Bhumibol-ის კაშხალი ტაკის პროვინციის ჩრდილოეთ ნაწილში არის ყველაზე პოპულარული ტურისტებს შორის.
დემოგრაფია
დაახლოებით მეოთხედი მოსახლეობის ეკუთვნის ტაილანდის მთის ტომებს, მათ შორის ტაკში უდიდესი ტომია Karen-ი.
ლტოლვილები
გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის მონაცემებით, 2006 წელს თითქმის 100 000 კაცი, რეგისტრირებული 130 000 კაციდან ტაილანდში, დევნილია მიანმარიდან და განთავსებულია რამდენიმე ლტოლვილთა ბანაკში ტაკის პროვინციაში.
ადმინსტრაციული დაყოფა
left|150px|ტაკის პროვინციის რაიონები
ტაკის პროვინცია დაყოფილია 9 რაიონად (ამფხე), რომლებიც, თავის მხრივ, შედგება 63 ქვეზონისგან (ტამბონ) და 493 სოფლისგან (მუბანი).
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის პროვინციები
ვილვანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
კამპუ-ბელუ
კამპუ-ბელუ (Campo Belo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 945 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-ბელუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 51 544 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 97.58 კმ²-ზე. ფართობი 528 225 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
იური ვორონოი
იური  ვორონოი (დ. 9 აგვისტო, 1895, ჟურავკა— გ. 13 მაისი, 1961, კიევი) —  უკრაინელი  ქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1952), პროფესორი (1954).
ბიოგრაფია
იური ვორონოის მამა გახლდათ ცნობილი მეცნიერი, ვარშავის უნივერსიტეტის პროფესორი გ.ვორონოი, ხოლო დედა —  დიდგვაროვანი ოჯახის წარმომადგენელი— ო. კრიცკაია.
1913 წელს დაამთავრა პრილუკის გიმნაზია და ჩაირიცხა წმინდა ვლადიმირის სახ. კიევის უნივერსიტეტის  სამედიცინო ფაკულტეტზე. პირველი მსოფლიო ომის დროს, როგორც სამედიცინო უნივერსიტეტის სტუდენტი, მუშაობდა ომში ავადმყოფთა და დაჭრილთა დახმარების სამხრეთ-დასავლეთის რეგიონალური ზემსტვოს კომიტეტში. 1917 წელს იგი ნებაყოფლობით შეუერთდა ცენტრალური რადას ჯარების რაზმს. 1918 წლის 16 იანვარს მონაწილეობა მიიღო კრუტის მახლობლად გამართულ ბრძოლაში.
1921 წელს დაამთავრა კიევის სამედიცინო ინსტიტუტი და ჩაირიცხა ქირურგიის განყოფილების სტიპენდიანტად, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პროფ. ე. ჩერნიახოვსკი, მისი პირველი მასწავლებელი. 1923 წლის ოქტომბრიდან 1926 წლის სექტემბრამდე იყო ამ განყოფილების სტაჟიორი და ასპირანტი. სკოლის დამთავრების შემდეგ დაინიშნა ხარკოვის სამედიცინო ინსტიტუტის ასისტენტად.