cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
MusicBrainz
MusicBrainz შეიცავს ინფორმაციას შემსრულებლების და მათი ჩანაწერების შესახებ. ჩანაწერების აღწერის გვერდებზე წარმოდგენილია სულ მცირე, თავად ჩანაწერის სახელწოდება, სიმღერების სახელწოდებები და თითო სიმღერის ხანგრძლივობა. ინფორმაცია მუშავდება და იმართება მოხალისე რედაქტორების მიერ. ჩანაწერების გვერდებზე აგრეთვე წარმოდგენილია გამოშვების წელი, ქვეყანა, CD-ის საიდენტიფიკაციო კოდი, გარეკანი, აკუსტიკური ანაბეჭდი, ანოტაცია და სხვა მეტამონაცემები. 2016 წლის 6 ივლისისთვის  MusicBrainz შეიცავდა ინფორმაციას დაახლოებით 1.1 მილიონ შემსრულებელზე, 1.6 მილიონ ალბომზე ან სინგლზე და 16 მილიონ გამოცემაზე. საბოლოო მომხმარებელს შეუძლია ისეთი პროგრამული უზრუნველყოფის გამოყენება, რომელიც უკავშირდება MusicBrainz-ს და პოულობს ID3 ტეგებს, რომლებსაც ანიჭებს კომპიუტერში შენახულ ციფრულ მედია-ფაილებს, როგორიც არის MP3, Ogg Vorbis ან AAC ტიპის ფაილები.
ბონა ბერელი
ბონა ბერელი (Bonne de Berry, Bona di Berry; დ. 1367 — გ. 30 დეკემბერი, 1435) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ბერის ჰერცოგ ჟან დე ვალუასა და მისი პირველი ცოლის, ჟანა არმანიაკის ქალიშვილი. სავოიის გრაფინია 1383-91 წლებში როგორც ამადეო VII-ის, ხოლო არმანიაკის გრაფინია როგორც ბერნარ VII-ის მეუღლე. საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის შვილიშვილი.
პირველი ქორწინება
1372 წლის 7 მაისს დაიდო ბონასა და სავოიის გრაფ ამადეო VI-ის უფროსი ვაჟის საქორწინო კონტრაქტი. 1377 წლის 18 იანვარს კი შედგა ბონა ბერელისა და ამადეო სავოიელის ქორწინება, თუმცა ბონა 1381 წლამდე სავოიაში არ ჩასულა. ქორწინებიდან მათ სულ სამი შვილი შეეძინათ:
1383 წელს ბონას ქმარი სავოიის გრაფი ხდება, თუმცა იგი 1391 წელს გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტზე მათი მცირეწლოვანი ვაჟი ამადეო VIII ავიდა, რეგენტად კი ბონა დაინიშნა. განსვენებული ამადეო VII-ის დედამ, ბონა დე ბურბონმა ბონა ბერელს ბრალი დასდო თავისივე ქმრის მოწამვლაში, რაშიც მალევე მიემხვრნენ სავოიელებიც. მათ ბონას ჩამოართვეს რეგენტობა და ქვეყნიდან გააძევეს, ახალი რეგენტი კი ბონა დე ბურბონი ხდება.
მეორე ქორწინება
საფრანგეთში დაბრუნებულმა ახალგაზრდა ქვრივმა, მალევე მოისურვა მეორე ქორწინება. 1393 წლის 2 დეკემბერს დაიდო ბონასა და არმანიაკის გრაფ ბერნარ VII-ის საქორწინო კონტრაქტი, რასაც იმავე დღეს მათი ქორწილი მოჰყვა. ქორწინებაში მათ შვიდი შვილი შეეძინათ:
ბონა ბერელი გარდაიცვალა 1435 წლის 30 დეკემბერს, 69-70 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1367 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1435 კატეგორია:ვალუები
ქარპირა კუნძულები
მრეწველობა
მოიპოვებენ მარგალიტს; ვენესუელიდან მიღებულ ნავთობს კი გადაამუშავებენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:კარიბის კუნძულები კატეგორია:ქარპირა კუნძულები
სოფია ავგუსტა ჰოლშტაინ-გოტორპელი
სოფია ავგუსტა ჰოლშტაინ-გოტორპელი (Sophie Auguste af Holsten-Gottorp; დ. 5 დეკემბერი, 1630 — გ. 12 დეკემბერი, 1680) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ფრედერიკ III-ისა და მარია ელიზაბეთ საქსონიელის ასული. ანჰალტ-ცერბსტის მთავარ იოჰან VI-ის მეუღლე. რუსეთის იმპერატრიცა ეკატერინე II-ის დიდი ბებია.
ბიოგრაფია
სოფია ავგუსტა დაიბადა 1630 წლის 5 დეკემბერს, გოტორპში. იგი იყო ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ფრედერიკ III-ისა და მისი მეუღლის, მარია ელიზაბეთ საქსონიელის უფროსი ქალიშვილი. 1649 წლის 16 სექტემბერს, იგი ცოლად გაჰყვა ანჰალტ-ცერბსტის მთავარ იოჰან VI-ს, რომელთანაც შეეძინა თოთხმეტი შვილი. 1667 წელს, მისი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, იგი თავისი ვაჟის, კარლ ვილჰელმის რეგენტი გახდა 1674 წლამდე, სანამ იგი სრულწლოვანი გახდა. სოფია ავგუსტა გარდაიცვალა 1680 წლის 12 დეკემბერს, კოშვიგში, 50 წლის ასაკში.
სტუდენტთა უფლებები
სტუდენტთა უფლებები — ისეთი უფლებები, როგორიცაა სამოქალაქო, კონსტიტუციური, სახელშეკრულებო და მომხმარებელთა უფლებები, რომლებიც არეგულირებენ სტუდენტების უფლებებსა და თავისუფლებას და სტუდენტებს აძლევენ საშუალებას გამოიყენონ მიღებული განათლება. ამ უფლებებს განეკუთვნება ისეთი უფლებები, როგორიცაა სიტყვის/შეკრების თავისუფლება და შესაბამისი სამართლებრივი პროცედურები, თანასწორობა, ავტონომია, კერძო საკუთრების/სიცოცხლის უსაფრთხოება და ხელშეუხებლობა, ანგარიშვალდებულება კონტრაქტებსა და სარეკლამო კამპანიებში რომლებიც დაკავშირებულია სტუდენტებთან მასწავლებლებისა და ადმინისტრაციების ურთიერთობის რეგულირების საკითხებთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტუდენტთა უფლებები
სელიტა ებანქსი
კარიერა
2007 წელს, ებანქსისთვის შეირჩა სამოსი "Very Sexy" Holiday Fantasy Bra Set, რომლის ფასიც იყო 4,500,000 აშშ დოლარს, ტანისამოსი შეიცავს ბრილიანტებს, ზურმუხტებს, რუბიებს და ყვითელ საფერებს - ეს ძვირადღირებული სამოსი ებანქს ეცვა Victoria's Secret- ის 2007 წლის საშობაო ჩვენებაში.
Forbes- ის თანახმად, ებანქსი იყო 2008 წლის მეთორმეტე ყველაზე მაღალანაზღაურებადი მოდელი, რომელიც წელიწადში გამოიმუშავებდა 2.7 მილიონს დოლარს.
ადრეული ცხოვრება
ებანქსი დაიბადა იამაიკელი მამისა და კაიმანელი დედის ოჯახში, ჯორჯტაუნში (კაიმანის კუნძულები) .ებანქსის ოჯახი, გასაკუთრებით მისი დედა, ხელს უწყობდა მის განვითარებას კლასგარეშე პროგრამების საშუალებით. ებანქსი გადავიდა შეერთებულ შტატებში და დასახლდა სტეიტენ-აილენდი– ში, სადაც დაამთავრა კურტისის საშუალო სკოლა. ებანქსი მიიღეს ასპირანტურაში კოლუმბიის უნივერსიტეტში და ნიუ – იორკის უნივერსიტეტში სასწავლებლად, სამაგიეროდ მან აირჩია სამოდელო კარიერა. 2000 წელს, 17 წლის ასაკში ებანქსი აიყვანა სამოდელო სააგენტომ Elite Model Management-მა.
ქორწინება და ქველმოქმედება
ებანქსი ურთიერთობაში იყო ხუთი თვის განმავლობაში მსახიობ Nick Cannon-თან.
2011 წელს ებანქსი დაქორწინდა რეპერ Terrence J-ზე,ქორწინება წარმატებული არ გამოდგა და წყვილი 2013 წელს დაშორდა.
2004 წელს ენბაქსმა ხელშეწყობით, მის მშობლიურ კაიმანის კუნძულებზე დააარსა საკუთარი სკოლა სადაც ადგილობრივ კაიმანელებს ეხმარება კარიერულ წინსვლაში.
ენბანქსმა ასევე ჩამოაყალიბა საქველმოქმედო ორგანიზაცია "ქალთა კოალიცია გაძლიერების და შესაძლებლობებისთვის", 2008 წელს სიერა ლეონეში მოგზაურობის შემდეგ. ეს ორგანიზაცია ხელს უწყობს ქალთა საგანმანათლებლო და პროფესიონალურ პროგრამებს მხარი დაუჭიროს სამოქალაქო ომის შედეგად დაზარალებულებს აფრიკაში.
ენბანქსმა 2013 წელს და 2014 წელს Cash & Rocket- ის ტურნეს შეუერთდა, Cash & Rocket- ის ტურენთი მოახერხეს და შეაგროვეს მილიონ დოლარზე მეტი ქალებისა და ბავშვებისთვის მთელს მსოფლიოში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1983 კატეგორია:დაბადებული 17 თებერვალი
თბილისის 39-ე საჯარო სკოლა
თბილისის 39-ე საჯარო სკოლა (სრული სახელწოდება — სსიპ - ქალაქ თბილისის №39 საჯარო სკოლა) — ქალაქ თბილისის ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება. სკოლა შედგება ორი შენობისგან. აქვს საკუთარი სტადიონი ხელოვნური საფარით, სპორტული დარბაზი, მოქმედი ბუფეტი და ბიბლიოთეკა, ასევე საკონცერტო დარბაზი. სკოლაში მოქმედებს ფეხბურთის, ცეკვისა და ჭადრაკის წრეები. მოსწავლეები უზრუნველყოფილნი არიან სამედიცინო დახმარებით. სკოლას ემსახურება მანდატურთა სამსახური. სკოლა აქტიურად იღებს მონაწილეობას სახელმწიფო სასკოლო ოლიმპიადებში. კლასები არ არის დაკომპლექტებული მოსწავლეთა სიძლიერისა და შესაძლებლობების მიხედვით. 2006 წელს სკოლას ჩაუტარდა ნაწილობრივი რეაბილიტაცია.
სქოლიო
039
კუარტე-დე-უერვა
კუარტე-დე-უერვა (Cuarte de Huerva, Quart de la Uerba) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სარაგოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 8,946382 კმ². მოსახლეობა — 13450 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:სარაგოსის ქალაქები
გოდერძი მაჩაიძე
გოდერძი მაჩაიძე (დ. 17 ივლისი, 1992, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ ბოლნისის „სიონის“ მარჯვენა მცველი. ასევე შეუძლია მარცხენა და ცენტრალურ მცველად თამაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ნორჩი დინამოელის ფეხბურთელები კატეგორია:ლანჩხუთის გურიას ფეხბურთელები კატეგორია:სასკოს ფეხბურთელები კატეგორია:გაგრას ფეხბურთელები კატეგორია:ზუგდიდის ფეხბურთელები კატეგორია:გორის დილას ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 17 ივლისი კატეგორია:ბოლნისის სიონის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის მერანის ფეხბურთელები კატეგორია:საჩხერის ჩიხურას ფეხბურთელები
ტორე-ალაკიმე
ტორე-ალაკიმე (Torre Alháquime) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კადისის პროვინციის სიერა-დე-კადისის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 17,4 კმ². მოსახლეობა — 790კაცი (2020 წ.).
სუფანუვონგი
სუფანუვონგი (ສະເດັດເຈົ້າສຸພານຸວົງ; დ. 13 ივლისი, 1909, ლუანგპხაბანგი — გ. 9 იანვარი, 1995, ვიენტიანი) — ლუანგპხაბანგის სამეფოსა და ლაოსის პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე. 1945-1954 წლებში ლაოსის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლის ერთ-ერთი ლიდერი. ლაოსის პატრიოტთა ფრონტის ლიდერი 1956 წლიდან. ლაოსის პრეზიდენტი 1975-1991 წლებში (მოვალეობას ასრულდებდა 1986 წლის 31 ოქტომბრამდე).
ბიოგრაფია
პრინცი სუფანუვონგი დაიბადა 1909 წლის 13 ივლისს ქალაქ ლუანგპხაბანგში, ლუანგპხაბანგის სამეფოს დედაქალაქში, რომელიც იმჟამად შედიოდა საფრანგეთის ლაოსის შემადგენლობაში. იგი ვიცე-მეფე ბუნხონგის 22 შვილიდან ყველაზე უმცროსი იყო. 1930-იან წლებში, როგორც სამეფო ოჯახის წარმომადგენელმა, მიიღო ევროპული განათლება. იგი სასწავლებლად გაემგზავრა ჰანოის (ვიეტნამი) კოლეჯში, ხოლო შემდეგ საფრანგეთში, სადაც ერთი წლის განმავლობაში მუშაობდა ჰავრის პორტში. საფრანგეთში მან დაასრულა ხიდებისა და გზების ეროვნული სკოლა. სწავლის პერიოდში მონაწილეობდა სახალხო ფრონტის აქციებში. 1939 წელს დაბრუნდა საფრანგეთის ინდოჩინეთში და დაქორწინდა ვიეტნამელი თანამდებობის პირის ქალიშვილზე. 1945 წლამდე მუშაობდა ინჟინერად ვიეტნამისა და ლაოსის ტექნიკურ სამსახურში, აშენებდა გზებსა და ხიდებს ვიეტნამის სხვადასხვა რაიონებში, სადაც იგი საბოლოოდ გახდა ხო ში მინის მიმდევარი და შეუერთდა ინდოჩინეთის კომუნისტურ მოძრაობას, მონაწილეობდა აგვისტოს რევოლუციაში და პირადად შეხვდა ხო ში მინს.
1945 წლის ოქტომბრის დასაწყისში თანამოაზრეებთნ ერთდ დაბრუნდა ლაოსში. 30 ოქტომბერს დაინიშნა ლაოსის არმიის მთავარსარდლად. 1946 წლის 21 მარტს მთავარსარდლის რანგში იგი ხელმძღვანელობდა ლაოსის ეროვნულ არმიას ფრანგების წინააღმდეგ გადამწყვეტ ბრძოლაში. ავაციისა და არტილერიის გამოყენებით საფრანგეთის არმია სასტიკად დაამარცხეს ცუდად გაწვრთნილმა და თითქმის უიარაღო ლაოსელებმა. ბრძოლაში მძიმედ დაიჭრა სუფანუვონგი და იგი მეკონგის გავლით ტაილანდში გაამგზავრეს.
1950 წელს დაბრუნდა ლაოსში სადაც უკვე მიმდინარეობდა პარტიზანული ომი და სათავეში ჩაუდგა ლაოსის განმათავისუფლებელი ფრონტის (ლგფ) ცენტრალურ კომიტეტს. 1954 წლის ჟენევის კონფერენციის შემდეგ სუფანუვონგი, როგორც ლგფ-ის ლიდერი, გახდა შეიარაღებული ოპოზიციის უმთავრესი ფიგურა. 1955 წელს ახალ პრემიერ-მინისტრ კატაი სასორიტთან დადო ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც შეწყდა საომარო მოქმედებები.
1956 წლის 6 იანვარს, ახლად ჩამოყალიბებული სახალხო რევოლუციური პარტიის ინიციატივით მოხდა ლაოსის განმათავისუფლებელი ფრონტის რეორგანიზაცია და ჩამოყალიბდა ლაოსის პატრიოტული ფრონტი (ლპფ). სუფანუვონგი გახდა ლპფ-ის ხელმძღვანელი, პარტიული ლიდერი კეისონ ფომვინხანი — მოადგილე, ხოლო ფუმო ვონგვიჩიტი — გენერალური მდივანი. 28 დეკემბერს სუფანუვონგმა და სუვანა ფუმამ ხელი მოაწერეს ხელშეკრულებას ეროვნული ერთობის მთავრობის ჩამოყალიბების შესახებ, რომელშიც შევიდოდა ასევე ლაოსის პატრიოტული ფრონტი. ამ ხელშეკრულებამ ლაოსის სამეფოს პოლიტიკური ელიტის უკმაყოფილება გამოიწვია და 1957 წელს სუფანუვონგი იძლებული გახდა ვიენტიანი დაეტოვებინა, უკან დაბრუნდა სექტემბერში მოლაპარაკებებისათვის.
ტიონ ოტანგი
ტიონ ოტანგი (Tion Otang) — კირიბატის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ქვეყნის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი 2003 წლის 24 მარტიდან 10 ივლისამდე. 2003 წელს პარლამენტმა იმპიჩმენტი გამოუცხადა მოქედ პრეზიდენტს და მის ნაცვლად როგორც პარლამენტის თავმჯდომარე, მოვალეობის შესრულება სწორედ ტიონ ოტანგს დაევალა. 2003 წლის 10 ივლისს ახლადარჩეულმა პრეზიდენტმა ანოტე ტონგმა შეცვალა თანამდებობაზე.
სუფანუვონგი
ბიოგრაფია
1958 წელს ქვეყნის სათავეში მოვიდა ფუი სანანიკონის მთავრობა, რომელმაც მინისტრთა კაბინეტიდან დაითხოვა ლპფ-ის ყველა წევრი მინისტრი და დაიწყო ეროვნული შერიგების პროცესის შეფერხება. სამეფო არმიასა და ლპფ-ის ძალებს შორის შეტაკების შემდეგ პრემიერ-მინისტრმა გასცა სუფანუვონგის დაპატიმრების ბრძანება. 1960 წელს სუფანუვონგი ციხიდან გაიქცა.
ტიონ ოტანგი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირიბატის პრეზიდენტები კატეგორია:კირიბატის პარლამენტის თავმჯდომარეები
სუფანუვონგი
ბიოგრაფია
1975 წლის ნოემბერში, მაშინ, როდესაც ლპფ მთლიანად აკონტროლებდა ქვეყანას, დაიწყო მოძრაობა მონარქიის გაუქმებისათვის. 1975 წლის 2 დეკემბერს სახალხო წარმომადგენელთა ეროვნულმა კონგრესმა ქვეყნის პირველ პრეზიდენტად დანიშნა სუფანუვონგი. მას პრეზიდენტის თანამდებობა ეკავა 1986 წლამდე. 1986 წლის შემდეგ პრეზიდენტის მოვალეობას ასრულებდა ფუმი ვონგვიჩიტი. სუფანუვონგმა პრეზიდენტის თანამდებობა ფორმალურად შეინარჩუნა 1991 წლის 15 აგვისტომდე.
პრინცი სუფანუვონგი გარდაიცვალა 1995 წლის 9 იანვარს გულის დაავადებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლაოსის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 13 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1909 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1995
მაისის გადატრიალება (პოლონეთი)
მაისის გადატრიალება პოლონეთში (Przewrót majowy ან zamach majowy, 12−14 მაისი 1926 წელი) — წარმოიქმნა მარშალი იუზეფ პილსუდსკის მეთაურობით, რომელმაც მიუხედავად მინისტრის წოდებისა პრაქტიკულად შექმნა საომარი დიქტატურა 1935 წლამდე. ეს სამხედრო გადატრიალება თავისი სახით წარმოადგენს საკმაოდ რადიკალური სახელმწიფო რეფორმების პერიოდის დასაწყისს, რომლებიც გერმანიისა და სსრკ-ის უწყვეტი კონფლიქტების ფონზე გაიარა.
მოვლენების განვითარება
იუზეფ პილსუდსკი ოთხი წლით მოშორდა აქტიურ პოლიტიკურ მოღვაწეობას, მაგრამ 1926 წლის მაისისთვის მან გამოიყენა მისთვის თავდადებული სამხედრო ძალები. პილსუდსკს ასევე მხარი დაუჭირა ვარშავის სოციუალურ მუშაკთა პოლიციამ.
ბრძოლა ვარშავისთვის, რომელსაც იცავდნენ მაშინდელი პრეზიდენტი სტანისლავ ვოიცეხოვსკი და პრემიერი ვინცენტი ვიტოსი, გაგრძელდა 3 დღე. ბრძოლის ფარგლებში დაიღუპა 250 მებრძოლი და 164 მშვიდობიანე მოსახლე, დაახლოებით 1000-მა ადამიანმა მიიღო დაზიანება.
იუზეფმა იგდო ძალაუფლება ხელში და გამოაცხადა „სანაციას“ პოლიტიკა (ე.წ სახელმწიფო გაუმჯობესება). ახალმა სეიმმა პილსუდსკი აირჩია პრეზიდენტის პოსტზე, რომელზეც მან უარი განაცხადა. იუზეფის წინადადების მიხედვით პრეზიდენტი გახდა პროფესორი იგნაცი მოსციცკი, პრემიერი ალექსანდრე სკშინსკი. პოლონეთის ისტორიაში დაიწყო „პოლკოვნიკების მმართველობა“, რადგან პილსუდსკის საზოგადოება შედგებოდა ძირითადად მოქმედი ოფიცრებისგან ან პოლონური ჯარის ვეტერანებისგან.
საბოლოოდ პილსუდსკის რეჟიმი და პარლამენტში მისი მხარდაჭერი მთავრობასთან თანამშრომელი უპარტიო ბლოკი ატარებდა მემარჯვენე-ცენტრისტულ, კონსერვატიულ და პატერნალისტურ ხასიათს, რომელიც მიმართული იყო საზოგადოების მორალური ღირებულებების განახლებას ავტორიტარული მეთოდებით (რაც ახლოებდა მას „შავი პოლკოვნიკების“ მეთოდებთან 1970-იანების საბერძნეთში). მართველობის მიწურულს, 1935 წლის აპრილში, პილსუდსკის მართველობამ უზრუნველყო ე.წ აპრილის კონსტიტუციის მიღება, რომელსაც პოლონეთის მმართველობა იყენებდა დევნილობაში მეორე მსოფლიო ომის წლებში.
სქოლიო
კატეგორია:14 მაისი კატეგორია:1926 წლის მაისი კატეგორია:კონფლიქტები კატეგორია:პოლონეთის ბრძოლები კატეგორია:პოლონეთი კატეგორია:საბჭოთა კავშირი
დიდვუტონელი მჭედელი
დიდვუტონელი მჭედელი (Smith of Wootton Major) — ჯ.რ.რ. ტოლკინის მოთხრობა. თავდაპირველი სათაური იყო „დიდი ნამცხვარი“, მაგრამ შეიცვალა ახლით. გამოიცა 1967 წელს. მეორედ გამოვიდა 2005 წელს, ვრცელი ანოტაციებით. 2015 წლის თებერვალში გამოვიდა კიდევ ერთი ახალი რედაქცია, დამატებითი ადრეული ვარიანტით, შენიშვნებით ალტერნატიული დაბოლოების შესახებ და ესე „ჯადოსნური ქვეყნის შესახებ“.
წიგნი ილუსტრირებულია პოლინ ბეინსის მიერ.
აღწერა
ამბავი პირველად გამოქვეყნდა 1967 წლის 23 ნოემბერს, ჟურნალში Redbook (ნიუ-იორკი), მაგრამ იმ ილუსტრაციების გარეშე, რომლებიც პოლინ ბეინსმა მოამზადა. მოთხრობა ხშირად გამოიცემა „ფერმერ ჯაილსთან“ ერთად.
მოთხრობის სიუჟეტი არ უკავშირდება შუახმელეთს.
ხვატრისებრნი
ხვატრისებრნი, მეღამისებრნი (Noctuidae) — ღამის პეპლების ოჯახი. ფრთების შილი 3-5 სმ აღწევს. წინა ფრთები წაგრძელებულია, უკანა ფრთები ფართო და მომრგვალებულია. აქვს ჯაგრისებური, იშვიათად სავარცხლისებური ულვაშები, განვითარებული ხორთუმი. მატლი შიშველია, ძნელად შესამჩნევი ჯაგრით დაფარული, იჭუპრებს ნიადაგში, იშვიათად ხეზე. საქართველოში გვხვდება 600-ზე მეტი სახეობა. იშვიათი სახეობებიდან აღსანიშნავია ტროპიკული ელემენტი Dichromia opulenta (საქართველო წარმოადგენს მისი გავრცელების ჩრდილო საზღვარს), ამიერკავკასიის ენდემი ქართლის ხვატარი (Scotia carthalina), მთის ლოკალური და ქერცლფრთიანებში დღემდე ენდემური გვარი Cyrebia. ხვატრისებრთა შორის ბევრია ტყისა და სასოფლო-სამეურნეო კულტურების მავნებელი.
დიდვუტონელი მჭედელი
სიუჟეტი
ვუტონის სოფელი ცნობილია თავისი ფესტივალებით, განსაკუთრებით - კულინარიულ სფეროში. აქედან ყველაზე დიდი ფესტივალია ყოჩაღი ბავშვების შეკრება. მას მხოლოდ 24 წელიწადში ერთხელ აღნიშნავენ და იწვევენ 24 ბავშვს მთელი სოფლიდან. ამ ფესტივალის კულმინაციაა დიდი ნამცხვარი, სადაც ინახება ჯადოსნური ინგრედიენტებიც. მას, ვისაც ასეთი შეხვდება, შეუძლია მოხვდეს ფერიების ქვეყანაში.
იმ წელს, როდესაც მოთხრობის მოქმედება მიმდინარეობს, ნამცხვარში ინახება ჯადოსნური ვარსკვლავი, რომელსაც მჭედლის შვილი გადაყლაპავს. თავიდან ის არაფერს გრძნობს, მაგრამ მეათე დაბადების დღის დილით მის შუბლზე ჩნდება ვარსკვლავი. ბიჭი იზრდება და ისევე როგორც მამამისი, მჭედელი ხდება. ვარსკვლავი მას იცავს ბოროტისაგან, ხოლო ფერიები უწოდებენ ვარსკვლავთწარბს და მოუთხრობენ საკუთარი ქვეყნის შესახებ.
ხვატრისებრნი
ლიტერატურა
*
დიდვუტონელი მჭედელი
სიუჟეტი
გადის წლები და კვლავ იმართება ცნობილი ფესტივალი. ამჯერად მჭედელი თავის ვარსკვლავს სხვა ბავშვს გადასცემს.
სქოლიო
კატეგორია:ჯ. რ. რ. ტოლკინის ნაწარმოებები
ლიბმანანი
ლიბმანანი (ოფიციალურად ლიბმანანის მუნიციპალიტეტი; ) ― კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა ადამიანს შეადგენს. მოიცავს ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
პოიანხუ
პოიანხუ (鄱阳湖) — ტბა ჩინეთში, მდინარე იანძის ხეობაში. ტბიდან წყლის ნაკადი მდინარე იანძიში ჩადის, ზაფხულის წყალდიდობის დროს კი პირიქით — წყალი მდინარიდან ტბას ერთვის. ამის გამო პოიანხუს სიდიდე მკვეთრ სეზონურ ცვალებადობას განიცდის. ტბის ფართობი რთულად განისაზღვრება, იგი ტბათა სისტემებისა და ჭაობებისაგან შედგება. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია 150 კმ-ზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ 31 კმ-ზე. წვიმიან პერიოდში ტბის ფართობი 4400 კმ² აღწევს, მშრალ სეზონში 1000 კმ²-ს. ზამთარში დიდ ჭაობად იქცევა. მაქსიმალური სიღრმე 25 მ. ტბა ვიწრო ყელით 2 ნაწილად იყოფა. ბევრია გადამფრენი ფრინველი. სანაოსნოა. თევზჭერა აკრძალულია. 1363 წელს ტბასთან გაიმართა ბრძოლა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის ტბები
ლაჩინი
ლაჩინი (Laçın) — ქალაქი აზერბაიჯანში. აღიარებულია როგორც აზერბაიჯანის ნაწილი, მაგრამ ამჟამად ტერიტორიას მთიანი ყარაბაღის დე ფაქტო რესპუბლიკა აკონტროლებს. აზერბაიჯანის მთავრობა მიიჩნევს, რომ ლაჩინი არის ლაჩინის რაიონის რეგიონალური ცენტრი. ქალაქი და მისი მიმდებარე რეგიონი წარმოადგენს ლაჩინის სტრატეგიული დერეფანს, რომელიც მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკას სომხეთთან აკავშირებს.
ისტორია
თავდაპირველად იგი ცნობილი იყო როგორც აბდალიარი. რეგიონს ქალაქის სტატუსი მიენიჭა 1923 წელს, ხოლო სახელი ლაჩინი დაარქვეს (თურქული სახელია, რაც ნიშნავს ქორს) 1926 წელს.
1920-იანი წლების დასაწყისში ვლადიმერ ლენინის წერილი ნარიმან ნარიმანოვის მიმართებაში გულისხმობდა, რომ ლაჩინი უნდა ყოფილიყო აზერბაიჯანის შემადგენელი ნაწილი. 1923 წლის 7 ივლისს ქალაქი ლაჩინი გახდა ქურთისტანის მაზრას ადმინისტრაციული ცენტრი, რომელსაც ხშირად მოიხსენიებდნენ როგორც წითელ ქურთისტანს, სანამ ის შუშაში გადავიდოდა. იგი დაიშალა 1929 წლის 8 აპრილს, რის შემდეგაც დაიხურა ქურთულენოვანი სკოლები და გაზეთები.
მთიანი ყარაბაღის ომი
1990-1994 წლებში მიმდინარე მთიანი ყარაბაღის ომის დროს ლაჩინის ქალაქი და მისი მიმდებარე რაიონი იყო ბრძოლის ადგილი და ქალაქი ჯერაც არ არის ფორმაში ამ ომის შედეგად. ლაჩინი სომხეთის კონტროლის ქვეშ მყოფი ყველაზე მნიშვნელოვანი ქალაქია მისი გეოგრაფიული მნიშვნელობის გამო, რომელიც სომხეთს მთიანი ყარაბაღთან აკავშირებს. ევროპაში უსაფრთხოების და თანამშრომლობის ორგანიზაციის ეუთოს მინსკის ჯგუფმა აღნიშნა, რომ „წინა მოლაპარაკებებში ლაჩინს ცალკე საქმედ განიხილავდნენ“. ეს იმიტომ, რომ ლაჩინი არის მთიანი ყარაბაღის ჰუმანიტარული და უსაფრთხოების დერეფანი. ამის გარეშე მთიანი ყარაბაღი იქნებოდა იზოლირებული.
2015 წლის 16 ივნისს ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ გამოიტანა განაჩენი ჩირაგოვისა და სხვების წინააღმდეგ სომხეთის საქმეზე, რომელიც ეხებოდა ექვსი აზერბაიჯანელი ეთნიკურად ქურთი ლტოლვილის საჩივრებს, რომ მათ არ შეეძლოთ რეგიონში დაბრუნება თავიანთ სახლებში. თავდაპირველად ისინი იძულებუნლი იყვნენ გაქცეულიყვნენ 1992 წელს, მთიანი ყარაბაღის სომხურ-აზერბაიჯანული კონფლიქტის დროს. სასამართლომ დაადასტურა, რომ სომხეთი ახორციელებდა ეფექტურ კონტროლს მთიანი ყარაბაღისა და მიმდებარე ტერიტორიებზე, ამის შესაბამისად კი ჰქონდა იურისდიქცია ლაჩინის ოლქზე.
დემოგრაფია
1926 წლის მონაცემებით, რეგიონში 435 ადამიანი ცხოვრობდა, მათგან 37,7% იყო აზერბაიჯანელი, 25,3% ქურთი, 15,2% სომეხი და 13,1% რუსი. 1970 წლის მონაცემებით რეგიონში სულ 4 990 მაცხოვრებელი იყო, 95% შეადგენდნენ აზერბაიჯანელები, 2.7% რუსები და 1,1% სომხები. 1979 წელს მოსახლეობის 99.1% -ს აზერბაიჯანელები შეადგენდნენ, ხოლო 2005 და 2015 წლის აღწერის თანახმად მოსახლეობის 100%-ვე პროცენტი სომხებისგან შედგება.
სქოლიო
კატეგორია:მთიანი ყარაბაღი კატეგორია:აზერბაიჯანი კატეგორია:კავკასია
მაგდალენა სიბილა ჰოლშტაინ-გოტორპელი
მაგდალენა სიბილა ჰოლშტაინ-გოტორპელი (Magdalene Sibylle af Holsten-Gottorp, Magdalena Sibylla von Holstein-Gottorf; 14 ნოემბერი, 1631 — გ. 22 სექტემბერი, 1719) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ფრედერიკ III-ისა და მარია ელიზაბეთ საქსონიელის ასული. მეკლენბურგ-გიუსტროვის ჰერცოგ გუსტავ ადოლფის მეუღლე.
ბიოგრაფია
1654 წლის 28 დეკემბერს, იგი ცოლად შერთეს მეკლენბურგ-გიუსტროვის ჰერცოგ გუსტავ ადოლფს. მათ თერთმეტი შვილი შეეძინათ, თუმცა საბოლოოდ მემკვიდრე ვერ დატოვეს, რასაც 1701 წელს მეკლენბურგ-გიუსტროვის სხვა მონათესავე ოჯახების მიერ გადანაწილება მოჰყვა. მაგდალენა სიბილას მეუღლე 1695 წელს გარდაიცვალა.
ამის შემდეგ იგი გიუსტროვის პატარა სასახლეში დასახლდა. სწორედ აქ გაატარა მან თავისი უკანასკნელი წლები და გარდაიცვალა 1719 წლის 22 სექტემბერს, 87 წლის ასაკში.
ბნელი სამეფოს ზღაპრები
მოთხრობები
ორიგინალურ გამოცემაში შეტანილია მოთხრობები:
2008 წლის გამოცემა
2008 წლის გამოცემაში პირველად იქნა შეტანილია ყველა ნაშრომის ილუსტრაცია, სპეციალურად მომზადებული ალან ლის მიერ. ამ გამოცემას ახლავს ალან ლის ანოტაციაც. 2008 წლის გამოცემას დაემატა „როვერანდომიც“.
2008 წლის გამოცემაში შეტანილი მასალა
დადგმა
BBC-ის მიერ აგრეთვე დადგმული იქნა გამოცემის სრული (როლების მიხედვით) რადიოდადგმა, რომელიც ეთერში 1992 წელს გავიდა. აუდიოწიგნის სახით იგი არ გამოცემულა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯ. რ. რ. ტოლკინის ნაწარმოებები
ეგვიპტის მეათე დინასტია
ეგვიპტის მეათე დინასტია — ძველი ეგვიპტის სამეფო დინასტია. მისი წევრები ეგვიპტეს ძვ. წ. 2130 წლიდან მართავდნენ, მათი მმართველობა ძვ. წ. 2040 წელს დასრულდა, მათ შემდეგ ეგვიპტეს მეთერთმეტე დინასტია მართავდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დინასტიები კატეგორია:ეგვიპტის მეათე დინასტია
მატილდა ინგლისელი
მატილდა ინგლისელი (Matilda of England, Mathilde von England; დ. 6 იანვარი, 1156 — გ. 28 ივნისი, 1189) — პლანტაგენეტთა დინასტიის წარმომადგენელი. ინგლისის მეფე ჰენრი II-ისა და დედოფალ ელეონორ აკვიტანიელის უფროსი ასული. საქსონიისა და ბავარიის ჰერცოგინია 1168-80 წლებში როგორც ჰაინრიხ ლომის მეუღლე. საღვთო რომის იმპერატორ ოტო IV ბრაუნშვაიგელის დედა.
ბიოგრაფია
მატილდა და ჰაინრიხ ლომი 1168 წლის 1 თებერვალს დაქორწინდნენ საქსონიის ქალაქ მინდენის კათედრალში. აღსანიშნავია, რომ ჰერცოგი ჰაინრიხი თავის პირველ ცოლს, კლემენტია ფონ ზაარინგენს 1162 წელს გასცილდა უშვილობის გამო, თუმცა მას მატილდასთან ეს პრობლემა არ ჰქონია. ჰაინრიხსა და მატილდას ქორწინებაში სულ რვა შვილი შეეძინათ:
აღსანიშნავია, რომ მატილდასა და ჰაინრიხს საკმაოდ ბედნიერი და ძლიერი ქორწინება ჰქონდათ. ჰაინრიხი სულ უფრო უახლოვდებოდა საღვთო რომის იმპერიის მმართველ ჰოენშტაუფენთა დინასტიას, რაშიც მატილდაც დიდად ეხმარებოდა. 1172-73 წლებში მატილდა იყო ბავარიისა და საქსონიის რეგენტი, როდესაც მისი ქმარი წმინდა მიწას სტუმრობდა. გერმანიაში დაბრუნებულ ჰაინრიხს მატილდა დიდი სიხარულით დახვდა და ამის აღსანიშნავად დანკვარდეროდის სასახლეში დიდი ბანკეტიც გამართა. მათი მფარველობით ააგეს ბრაუნშვაიგისა და ლუციდარიუსის კათედრალები. ასევე მათი დამსახურებით ჩნდება გერმანულ ლიტერატურაში პირველად პროზა. მატილდასა და ჰაინრიხის ხელშეწყობით ითარგმნა სახარებები და ბიბლიაც.
1185 წელს ახალი მამამისის, მეფე ჰენრი II-ის ფინანსური და სამხედრო მხარდაჭერით მატილდა თავის შვილებთან ერთად დაბრუნდა საქსონიაში. მართალია ინგლისელების დახმარებით მატილდამ და ჰაინრიხმა დაიბრუნეს საქსონიის ნაწილი, თუმცა ბავარია სამუდამოდ დაკარგეს. 1189 წელს იმპერატორმა ჰაინრიხ ლომს მესამე ჯვაროსნულ ლაშქრობაში მონაწილეობის მიღება შესთავაზა, უარის შემთხვევაში კი გადასახლებით დაემუქრა. ჰაინრიხმა პროტესტის ნიშნად დატოვა საქსონია და ინგლისში, თავის ცოლის ძმასთან, რიჩარდ I-თან ჩავიდა დახმარებისთვის, მატილდა კი ბრაუნშვაიგში დარჩა და ჯარების შეკრება დაიწყო, თუმცა სამ თვეში, 1189 წლის 28 ივნისს მატილდა ინგლისელი 33 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 6 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1156 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1189 კატეგორია:პლანტაგენეტები კატეგორია:ინგლისის პრინცესები კატეგორია:ბავარიის ჰერცოგინიები კატეგორია:საქსონიის ჰერცოგინიები კატეგორია:ქალი რეგენტები
ზვიად ავალიანი
ზვიად ავალიანი (დ. 5 დეკემბერი, 1983, თბილისი) — ქართველი ტელეწამყვანი. 2013 წლის მაისიდან საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის „მეორე არხზე“ მიჰყავს საზოგადოებრივ-პოლიტიკური თოქ-შოუ „არგუმენტების დრო“.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1983 წლის 5 დეკემბერს, თბილისში. 2001-2006 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე. მიენიჭა პოლიტიკურ მეცნიერებათა მაგისტრის ხარისხი. სწავლის პარალელურად ეწეოდა არასამთავრობო, საზოგადოებრივ, კვლევით და პუბლიცისტურ საქმიანობას. თანამშრომლობდა რამდენიმე აკადემიურ და მედია გამოცემასთან. 2009-2012 წლებში იყო იაპონიის საელჩოს მრჩეველი ჰუმანიტარული დახმარების საკითხებში. 2013 წლის 21 მაისიდან ზვიად ავალიანს საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის „მეორე არხზე“ მიჰყავს საზოგადოებრივ-პოლიტიკური თოქ-შოუ „არგუმენტების დრო“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1983 კატეგორია:ქართველი ტელეწამყვანები კატეგორია:დაბადებული 5 დეკემბერი
დიდი საფეხური
დიდი საფეხური (Great Escarpment) — სამთო სისტემა და კუესტა აფრიკის სამხრეთ ნაწილში, რომელიც გამოყოფს შიდა კონტინენტალურ პლატოს ატლანტის და ინდოეთის ოკეანეების სანაპიროების დაბლობი რაიონებისგან.
გეოლოგია
დიდი საფეხური დედამიწის ერთ-ერთი უძველესი რეგიონია. ის ჩამოყალიბდა პირველადი კონტინენტის გონდვანის გახლეჩის შემდეგ დაახლოებით 120 მილიონი წლის წინ. ამასთან აქ ზოგიერთ მთის ფორმაციებს, დანალექი ფენებით დაფარულებს და გამოქარვის და ეროზიის შედეგად გახსნილებს, აქვთ 2,5 მილიარდ წელზე უფრო მეტი ასაკი. ეს სამხრეთ აფრიკის მთის რეგიონები მილიონი წლების განმავლობაში თანდათან გადაადგილდებოდა სანაპიროდან აფრიკის სიღრმეში. მესამეული სისტემის პერიოდში აქ გააქტიურდა ტექტონიკური პროცესები, რომლებიც მოქმედებდნენ არა მხოლოდ დიდი საფეხურის ხაზზე ჩრდილოეთი-სამხრეთი, არამედ გავრცელდნენ დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ. შედეგად ჩამოყალიბდა მთელი აფრიკის სამხრეთი ნაწილის თანამედროვე ლანდშაფტი.
ნამიბიაში
დიდი საფეხური კვეთავს ნამიბიას ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ, რომელიც გამოჰყოფს მის ატლანტის ოკეანის დაბლობ სანაპიროს ქვეყნის ცენტრალური ნაწილის მაღლობებისაგან. აქ ხდება ნამიბის უდაბნოს თანდათანობითი სიმაღლეში მატება (600 მეტრ სიმაღლემდე), რომლის იქით იწყება დიდი საფეხურის სიმაღლის მკვეთრი მატება, რომელიც აღწევს კუესტას ნამიბიის ჩრდილოეთში სიმაღლით 2000 მეტრზე მეტს. აქ დიდი საფეხური გარდაიქმნება ჰარტმანის, ბეინსის და ჯუბერტის მთებად, ნამიბიის სამხრეთში — კჰომასის ზეგნად, რანტის, ნაუკლუფტის და ტირასის მთებად. ნაუკლუფტის მთებიდან მდინარე ორანჟამდე დიდი საფეხური გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთის მიმართულებით, როტრანდის კუესტასთან ერთად 400 კმ-ზე უფრო მეტ მანძილზე. აღმოსავლეთის მიმართულებით დიდი საფეხური სიმაღლეში თანდათან დაბლდება, ნელ-ნელა გადადის შიდააფრიკულ მაღლობებში და კალაჰარის უდაბნოს დაბლობში.
მოზამბიკში
მოზამბიკში დიდი საფეხურის ნაწილია ლებომბოს მთები, რომელიც მდებარეობს სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის და სვაზილენდის სახელმწიფო საზღვრის სიახლოვეს და ზღვის დონიდან აღწევს 2400 მეტრ სიმაღლეს. დიდი საფეხურის კიდე მოზამბიკში გადის აფრიკის დიდი ტბების რაიონში — ნიასას ტბასთან. ს. გ. 20°-ის ჩრდილოეთით დიდი საფეხურის მთის მასივი უახლოვდება ინდოეთის ოკეანის სანაპიროს და აქვს გაცილებით უფრო დიდი სიმაღლე, ვიდრე მოზამბიკის სამხრეთში. ამ რეგიონში (მანიკის პროვინცია) მაღლივი პლატო თანდათან გადადის დაბლივში, რომელზეც ამოწეულია ტროპიკული ტყეებით გარშემორტყმული განცალკევებით მდგარი მთები.
სქოლიო
კატეგორია:ნამიბიის მთები კატეგორია:სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის მთები კატეგორია:მოზამბიკის მთები
გიორგი პაჭკორია
გიორგი პაჭკორია (დ. 29 მაისი, 1989) — ქართველი ფეხბურთელი, ცენტრალური მცველი. უთამაშია „ზუგდიდის“, „გაგრას“, „სამტრედიას“, მარტვილის „მერანისა“ და „სქურის“ რიგებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ზუგდიდის ფეხბურთელები კატეგორია:გაგრას ფეხბურთელები კატეგორია:სამტრედიის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 29 მაისი კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
დასავლეთ კიუვეტის დეპარტამენტი
დასავლეთ კიუვეტის დეპარტამენტი (Cuvette-Oues) — კონგოს რესპუბლიკის ერთ-ერთი დეპარტამენტი ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. აღმოსავლეთიდან და სამხრეთიდან ესაზღვრება კიუვეტის დეპარტამენტს, ჩრდილოეთიდან სანგის დეპარტამენტს, ხოლო დასავლეთიდან გაბონს. ფართობი — 28 790 კმ². 2010 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 70 748 ადამიანს. სიმჭიდროვე — 2,46 ად./კმ². ბუნებრივი ნამატი — 5,77 %. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ევო.
მოსახლეობა
მოსახლეობის რაოდენობის ცვლილებათა დინამიკა:
ადმინისტრაციული დაყოფა
დასავლეთ კიუვეტის დეპარტამენტი დაყოფილია 6 ოლქად :
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს რესპუბლიკის დეპარტამენტები
უბრიკე
უბრიკე (Ubrique) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კადისის პროვინციის სიერა-დე-კადისის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 69,8 კმ². მოსახლეობა — 16597 კაცი (2020 წ.).
ეგვიპტის მეთერთმეტე დინასტია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დინასტიები კატეგორია:ეგვიპტის მეთერთმეტე დინასტია
უბრიკე
სქოლიო
კატეგორია:კადისის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კადისის ქალაქები
ლია მიქაძე
ლია მიქაძე (დ. 3 მაისი, 1936, თბილისი — გ. 10 ნოემბერი, 2022, თბილისი ) — საქართველოს ტელემაუწყებლობის პირველი ტელეწამყვანი.
ბიოგრაფია
ლია მიქაძე 1936 წლის 3 მაისს, თბილისში დაიბადა. 1954 წელს ჩააბარა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალურ უნივერსიტეტში, სადაც მიხეილ თუმანიშვილის ჯგუფში მოხვდა. 1956 წელს, როდესაც საქართველოს პირველი ტელეხედვის მოწყობა დაიგეგმა და დიქტორების (წამყვანების) ძებნა დაიწყეს, მიხეილ თუმანიშვილმა პირველკურსელ ლია მიქაძეს კონკურსში მონაწილეობა ურჩია. კომისიამ ის ალექსანდრა მაჭავარიანთან ერთად შეარჩია და დიქტორად დანიშნა. 1956 წლის 30 დეკემბერს, როდესაც საქართველოს პირველი ტელევიზია გაიხსნა, ეკრანიდან მაყურებელმა პირველი ლია მიქაძე დაინახა. მიქაძე საქართველოს ტელევიზიაში 2004 წლამდე მუშაობდა.
2013 წლის 30 დეკემბერს, საქართველოს ტელევიზიის დაარსების 57 წლისთავთან დაკავშირებით, საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა მთაწმინდის პარკში, თბილისის ანძის სიახლოვეს, საპატიო ვარსკვლავი გაუხსნა ტელევიზიის პირველ წამყვანებს: ლია მიქაძეს, ჯულიეტა ვაშაყმაძეს და ალექსანდრა მაჭავარიანს.
გარდაიცვალა 2022 წლის 10 ნოემბერს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 3 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:ქართველი ტელეწამყვანები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ლ კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2022
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 375
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 375 მიიღეს 1975 წლის 18 აგვისტოს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ პაპუა-ახალი გვინეის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას პაპუა-ახალი გვინეის გაწევრიანების შესახებ.
რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად.
რესურსები ინტერნეტში
0375 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები პაპუა-ახალი გვინეის შესახებ კატეგორია:1975 წელი პაპუა-ახალ გვინეაში 0375
Marvel Entertainment
Marvel Entertainment, LLC (ადრე Marvel Enterprises და Toy Biz, Inc.) — ამერიკული გასართობი კომპანია, დაფუძნებული 1998 წელს ნიუ-იორკში. ჩამოყალიბდა Marvel Entertainment Group, Inc.-ისა და ToyBiz-ის შერწყმით. Marvel Entertainment-ს სრულად ფლობს The Walt Disney Company. მის შემადგენლობაშია კომპანიები Marvel Comics, Marvel Animation და Marvel Television.
2009 წელს Marvel Entertainment 4 მილიარდ აშშ დოლარად შეიძინა Walt Disney Company-მ.
სქოლიო
კატეგორია:Marvel Entertainment კატეგორია:აშშ-ის გასართობი კომპანიები კატეგორია:1998 წელს დაარსებული გასართობი კომპანიები კატეგორია:1998 წელს დაარსებული მედიაკომპანიები კატეგორია:The Walt Disney Company-ის შვილობილი კომპანიები
მოსკოვის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი (კრასნოე-სელო)
მოსკოვის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი (Храм Покрова Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ბასმანის რაიონში. აგებულია 1701 წელს.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი ააგეს კრასნოე-სელოში, ერთ-ერთ უძველეს მოსკოვის მიმდებარე დასახლებაში, რომელიც უკვე არსებობდა XII-XIII საუკუნეებში. პირველი ისტორიული წყარო კრასნოე-სელოს შესახებ თარიღდება 1480 წლით. XVIII საუკუნის შუა წლებში სოფელი ქალაქის შემადგენლობაში ექცევა და ხდება მოსკოვის გარეუბანი. თანამედროვე კრსნოე-სელოს ქუჩა დასახლდა XVII საუკუნეში. ხის კვართის ეკლესია მოიხსენიება 1620 წლიდან, ხოლო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეგვტერი მოიხსენიება 1697 წლიდან.
1701 წელს ააგეს ახალი ქვის ტაძარი, რომელსაც 1730 წელს მარცხნიდან მიაშენეს ეგვტერი იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის დღის სახელზე. 1751 წელს კი ააშენეს სამრეკლო და სატრაპეზო. განახლებული ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი აკურთხეს 1751 წლის 25 აგვისტოს.
1812 წლის მოსკოვის ხანძრის დროს ტაძარი არ დაზარალებულა. დროთა განმავლობაში ეკლესიის კედლები დაძველდა და 1838 წელს საპატიო მოქალაქის გავრილ ურუსოვისა და ევდოკია მალიუტინაიას ფინანსებით დაიწყო მისი განახლება. ტაძარმა მიიღო რამდენიმეგუმბათიანი სახე, ფასადი შეამკეს ამპირის სტილში, განაახლეს ინტერიერი და ბრწყინვალე მთავარი კანკელი. ტაძრის უკანასკნელი განახლება მოხდა 1902-1904 წლებში.
1931 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ გამოსცა ტაძრის დახურვსა და დანგრევის რეზოლუცია, რადგან იგი ძალიან ახლოს იყო საპროექტო ობიექტთან და ხელს უშლიდა ფეხით მოსიარულეებს. ადგილობრივმა და ახლოს მცხოვრებმა მორწმუნეებმა ქალაქის საბჭოში უამრავი წერილი გააგზავნეს თხოვნით, არ დახურულიყო ტაძარი, მაგრამ 1934 წელს ეკლესია დახურეს და ნაწილობრივ დაანგრიეს. მოარღვიეს გალავანი, აფსიდი, გუმბათი და სამრეკლო. გადაკეთებული ტაძრის შენობაში დიდი ხნის განმავლობაში განთავსებული იყო სხვადასხვა ორგანიზაციები. 1966 წლიდან კინო-ელექტომექანიკური აპარატურის ქარხანა, 1980-1990 წლებში მძიმე მრეწველობის სამინისტროს ცენტრალური საკონსტრუქტორო ბიურო, რომელიც სათამაშოებს აწარმოებდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
დალაინორი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის ტბები
ეგვიპტის მეთორმეტე დინასტია
ეგვიპტის მეთორმეტე დინასტია — ძველი ეგვიპტის სამეფო დინასტია. მისი წევრები ეგვიპტეს ძვ. წ. 1991 წლიდან მართავდნენ, მათი მმართველობა ძვ. წ. 1803 წელს დასრულდა, მათ შემდეგ ეგვიპტეს მეცამეტე დინასტია მართავდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დინასტიები კატეგორია:ეგვიპტის მეთორმეტე დინასტია
ბიტოლის ისტორიული არქივი
ბიტოლის ისტორიული არქივი (Историски архив) — არქივი ქალაქ ბიტოლაში. დაარსდა 1954 წელს, როგორც მუნიციპალური არქივი. 1990 წლიდან მაკედონიის რესპუბლიკის სახელმწიფო არქივის განყოფილება გახდა. ბიტოლის განყოფილების დაქვემდებარებაში შედის: ბიტოლის, დემირ-ჰისარის, მოგილის, ნოვაცისა და რესენის თემები, მთლიანობაში 195 მფლობელი. ფილიალი განთავსებულია ახალ სპეციალიზებულ შენობაში „პირველი მაისის“ ბულვარში. მინი|180პქ|ბიტოლის ისტორიულ არქივში დაცული შუასაუკუნეების ივრითზე [[XIII საუკუნეში შესრულებული ბიტოლის ხელნაწერის ფრაგმენტი.]]
განყოფილების საქმიანობა
მინი|180პქ|მარცხნივ|ბიტოლაში არქივის დაარსების შესახებ გადაწყვეტილება, მიღებულია 1954 წლის 26 მაისს ბიტოლის რაიონის ეროვნული საბჭოს სხდომაზე. განყოფილებას გააჩნია 916 ფონდი და 25 კოლექცია. ყვეკლაზე ძველი დოკუმენტი დათარიღებულია XIII საუკუნით (ძველი ებრაული ენის პერგამენტი). მიუხედავად იმისა, რომ დოკუმენტების უმრავლესობა მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდს ეხება, არქივში აგრეთვე არის 1944 წლამდე პერიოდის საარქივო მასალები ძალიან მნიშვნელოვანი პოლიტიკური, კულტურული და ეკონომიკური მონაცემებით თემების შესახებ. სამკითხველოს აქვს 6 ადგილი მომხმარებლებისთვის და მათი საჭიროებისთვის შექმნილია ქსეროასლები.
ბიბლიოთეკაში განთავსებულია 3823 წიგნი, 163 დასახელების ჟურნალი და 155 დასახელების გაზეთი.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის არქივები კატეგორია:ბიტოლა
რახიმ ჩახიევი
მინი რახიმ ჩახიევი — დ. 11 იანვარი, 1983, ტობოლსკი, რუსეთი - არის რუსი ყოფილი პროფესიონალი მოკრივე. მან 2015 წელს მოიპოვა IBO საკრუიზო წონის ტიტული, 2014 წელს ევროპის საკრეისო წონის ტიტული და 2013 წელს საკრუიზო წონის ტიტულსაც დაუპირისპირდა, როგორც სამოყვარულო ბოქსიორმა მან, მოიგო ვერცხლის მედალი 2007 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე და ოქრო 2008 წლის ოლიმპიადაზე. მიეკუთვნება მძიმე წონის მოკრივეების რიგს.
მან კრივში 1995 წელს დაიწყო რუსლან ჩაპანოვის ხელმძღვანელობით. 1999 წელს მან მოიპოვა რუსეთის ჩემპიონატი სპორტულ სკოლებს შორის 81 კგ წონით კატეგორიაში. 2001 წელს ამავე კატეგორიაში გახდა ევროპის ჩემპიონი ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში მოზარდთა შორის.
2006 წელს, 91 კგ კატეგორიაში, მან პირველი ადგილი მოიპოვა აზერბაიჯანის მსოფლიო თასზე და გერმანიაში სამხედრო პერსონალთა შორის მსოფლიო ჩემპიონატზე.
2007 წელს მან აშშ-ს მსოფლიო თასზე რუსეთის სახელით ტიტული დათმო და ვერცხლი მოიპოვა. ფინალში წააგო მსაჯების გადაწყვეტილებით, იტალიელ კლემენტე რუსოსთან ანგარიშით (6:7).
2008 წელს, მაგნიტოგორსკის რუსეთ-ამერიკის მატჩზე, იგი მჭიდრო გადაწყვეტილებით დამარცხდა დეონტაი უაილდერთან (11-10).
პირადი ტრენერების რუსლან ჩაპანოვის და ფილიპ იაკოვლევის ხელმძღვანელობით, 2008 წელს იგი გახდა პეკინში ოლიმპიური ჩემპიონი.
2009 წელს ჩახკიევმა დაასრულა სამოყვარულო კარიერა და ხელი მოაწერა კონტრაქტს სარეკლამო კომპანიასთან Universum Box-Promotion- თან. 2016 წლის ბოლომდე, იგი წვრთნის ახალგაზრდებს ჰამბურგში Universum Gym- ში, ცნობილი მაიკლ ტიმსის სამწვრთნელო ჯგუფის ხელმძღვანელობით.
ჩახკიევმა დაამარცხა ჯასურ მაჩანოვი 2006 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე. კარიერის განმავლობაში მან ასევე დაამარცხა კუბელი ოსმაი აკოსტა 24:15 გუნდურ შეჯიბრებაში  მსოფლიო თასზე 2006 წელს, მაგრამ რუსეთმა დათმო ეს შეხვედრა.
2006 წელს მან მსოფლიო ჩემპიონატზე წააგო (ვერცხლის მედალოსანი 2005) სამხრეთ ეთიოპიელთან.
მსოფლიო ჩემპიონატებზე ჩახიევმა სხვათა შორის დაამარცხა აზერბაიჯანელი ელჩინ ალიზადა 17-6. 2008 წელს იგი დუალე უაილდერთან დამარცხდა დუელში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ინგუშეთი კატეგორია: მოკვრივეები
მუსიკალური ნოტაცია
მუსიკალური ნოტაცია — ნებისმიერი სისტემა, რომელიც გამოიყენება სმენით აღქმადი ინსტრუმენტული ან ვოკალური მუსიკის, ან მუსიკალურ ხმოვანებათა შორის სიჩუმის (ანუ პაუზების) ვიზუალური გადმოცემისათვის წერილობითი, ბეჭდური ან სხვა მეთოდით შექმნილი სიმბოლოების საშუალებით.
მუსიკალური ნოტაციის სახეები და მეთოდები სხვადასხვა დროში და სხვადასხვა კულტურაში განსხვავებული იყო, ხოლო მისი უძველესი ფორმების შესახებ ინფორმაცია ფრაგმენტულია. ერთსა და იმავე პერიოდშიც კი, თუნდაც ამჟამად, სხვადასხვა სტილის და ჟანრის მუსიკა განსხვავებულ მეთოდებს იყენებს. მაგალითად, პროფესიონალური კლასიკური მუსიკის შემსრულებლები, როგორც წესი, სანოტო დგამებისა და ნოტების საშუალებით ჩაწერილ პარტიტურებს იყენებენ, ხოლო ქანთრის სტილის პროფესიონალი მუსიკოსებისთვის ძირითადი მეთოდი ნეშვილის ციფრული სისტემაა.
მუსიკალურ ნოტაციაში გამოყენებულ სიმბოლოებში მოიაზრება ნებისმიერი ძველი თუ თანამედროვე სიმბოლო, შექმნილი ნებისმიერი საშუალებით, იქნება ეს ქვაზე ან თიხის ფილებზე ამოკვეთილი, პაპირუსზე, პერგამენტზე ან ქაღალდზე დაწერილი, საბეჭდი დაზგის (დაახლოებით 1400-იანი წლებიდან) ან კომპიუტერული პრინტერების (დაახლოებით, 1980-იანი წლებიდან) გამოყენებით დაბეჭდილი სიმბოლოები.
მელოდიებისა და რიტმების გრაფიკული გამოსახვა ბევრ უძველეს კულტურაში იყო ცნობილი, თუმცა, არცერთი სისტემა არ იყო ყოვლისმომცველი, რის გამოც, მათი მუსიკალური ხელოვნების გაგება დღეს საკმაოდ შეზღუდულია. თანამედროვე მუსიკალურ ნოტაციას საფუძველი შუა საუკუნეების ევროპაში ჩაეყარა, რაც უკავშირდებოდა კათოლიკური ეკლესიის მიზანს, მოეხდინა ლიტურგიკული მსახურების უნიფიკაცია მსოფლიოს მასშტაბით. ეკლესიამ დაიწყო გრიგორიანული ქორალების ჩაწერა, რათა ეკლესიის მასშტაბით ყველგან ერთი და იგივე საგალობლები შესრულებულიყო. ნოტაციის განვითარება რენესანსის და ბაროკოს ეპოქებშიც გაგრძელდა. კლასიციზმის (1750-1820) და რომანტიზმის (1820-1900) ეპოქებში მასზე დიდი გავლენა მოახდინა მუსიკალური ინსტრუმენტების ტექნოლოგიურმა განვითარებამ. XX და XXI საუკუნეების თანამედროვე კლასიკურ მუსიკაში მუსიკალური ნოტაციის განვითარება არ შეწყვეტილა. ზოგიერთმა თანამედროვე კომპოზიტორმა შემოიღო გრაფიკული ნოტაცია, შეიქმნა კომპიუტერული პროგრამები მუსიკის ნოტაციისთვის. ამჟამად ნოტაციას იყენებს როგორც კლასიკური, ისე პოპულარული და ხალხური მიმართულების მუსიკა.
უძველესი ახლო აღმოსავლეთი
მუსიკალური ნოტაციის უძველესი ნიმუში ნაპოვნია ლურსმული დამწერლობის თიხის ფირფიტაზე, რომელიც ნიპურში, ბაბილონში (დღევანდელი ერაყი), ძვ. წ. დაახლოებით 1400 წელს დაამზადეს. ფირფიტაზე გამოსახულია ნაწილობრივი ინსტრუქციები მუსიკის შესრულების შესახებ, რომელიც ტრიადულ ჰარმონიაში, დიატონური ბგერათრიგით იყო დაწერილი. კიდევ ერთი ფირფიტა, რომელიც ძვ. წ. დაახლოებით 1250 წლით თარიღდება, ნოტაციის უფრო განვითარებულ ფორმას ასახავს. ნოტაციის ამ სისტემის ზუსტი გაშიფრვა ჯერ კიდევ დავის საგანია, თუმცა, ნათელია, რომ იგი შეიცავს ლირის სიმების სახელებს, რომლის მომართვაც სხვა ფირფიტებზეა აღწერილი. ფრაგმენტულობის მიუხედავად, ეს ფირფიტები წარმოადგენს ნოტებზე ჩაწერილ უძველეს მელოდიებს მსოფლიოს მასშტაბით.
ანტიკური საბერძნეთი
ანტიკურ საბერძნეთში მუსიკალური ნოტაციის სისტემა, სულ მცირე, ძვ. წ. VI საუკუნიდან ახ. წ. IV საუკუნემდე გამოიყენებოდა. შემორჩენილია ამ სახით ჩაწერილი რამდენიმე ფრაგმენტი და სრული კომპოზიცია. ნოტაცია შედგებოდა ტექსტში, მარცვლებს ზემოთ გაკეთებული სპეციალური სიმბოლოებისგან. სრულად შემორჩენილი კომპოზიციის მაგალითს წარმოადგენს სეიკილოსის ეპიტაფია, რომელიც ძვ. წ. II — ახ. წ. II საუკუნეებით თარიღდება.
მანუსკრიპტის სახით შემორჩენილია რომის იმპერიის დროინდელი კრეტელი ფილოსოფოსის და კომპოზიტორის, მეზომედესის (ახ. წ. II საუკუნე) სამი ჰიმნი. დელფური ჰიმნებიც, რომლებიც ძვ. წ. II საუკუნით თარიღდება, ამ სისტემითაა ჩაწერილი, თუმცა ისინი სრულად არაა გადარჩენილი. ძველბერძნული ნოტაცია რომის იმპერიის დასუსტებასთან ერთად დავიწყებას მიეცა.
ბიზანტიის იმპერია
ბიზანტიური მუსიკა ერთ დროს სამეფო კარის ცერემონიულ მუსიკასაც მოიცავდა, თუმცა, დღესდღეობით შემორჩენილია მონოდიური (ერთხმიანი) ვოკალური საეკლესიო მუსიკის სახით არაერთ მართლმადიდებლურ ეკლესიაში. იგი იწერებოდა ბიზანტიური წრიული (მრგვლოვანი) ნოტაციით (იხ. ფოტოზე). საგალობლების კრებულები ამგვარი ნოტაციის გამარტივებული ვერსიით 1820 წლიდან იბეჭდებოდა და გამოიყენებოდა როგორც საბერძნეთის და კონსტანტინოპოლის, ისე სლავურ ენებზე მოსაუბრე ბალკანურ ეკლესიებშიც, მოგვიანებით, ბულგარეთის ავტოკეფალურ ეკლესიაშიც.
VI საუკუნიდან მოყოლებული ბერძნული თეორეტიკული კატეგორიები (მელოსი, გენოსი, ჰარმონია, სისტემა) უმნიშვნელოვანეს როლს თამაშობდა ბიზანტიური მუსიკის გაგებასა და გადაცემაში, განსაკუთრებული იყო დამასკური ტრადიციის გავლენა ისლამამდელ ახლო აღმოსავლეთზე, რაც სპარსული მუსიკის გავლენას შეიძლება შევადაროთ. უადრესი შემორჩენილი ნიმუშებია ბერძნული ტროპოლოგიის ფრაგმენტები პაპირუსზე. ეს ფრაგმენტები წარმოადგენს ტექსტებს, რომლებიც წინ უწერია მოდალური გასაღებს (იგივე „ხმა“, „ექოსი“ ან „იხოსი“ ἦχος; მაგალითად, ΠΛ Α („პლაგალური პირველი ხმა“) ან Β („მეორე ხმა“)).
დასავლური ნოტაციისგან განსხვავებით, ბიზანტიური ნევმები, რომლებიც X საუკუნიდან გამოიყენებოდა, ყოველთვის უკავშირდებოდა მოდალურ საფეხურებს (იგივე საფეხურზე, ერთი საფეხურით ქვევით, ორი საფეხურით ზევით და სხვა ) ზემოხსენებული მოდალური გასაღების შიგნით. თავდაპირველად, ეს გასაღები ან გავრცელებული მელოდიის დასაწყისი საკმარისი იყო ექოსის შიგნით კონკრეტული მელოდიური მოდელის საჩვენებლად.
ეკფონეტიკურ ნოტაციასთან ერთად, რომელიც მხოლოდ ლექციონარებში, საღვთისმეტყველო ტექსტების სწავლების დროს გამოიყენებოდა, მელოდიური ნოტაცია განვითარდა არაუადრეს IX-X საუკუნეებისა. ამ დროს დაიწყო თეტას (θ) და დიაკრიტიკული ნიშნების (´ ან ´´) მიწერა ისეთი მარცვლების ქვეშ, რომლებზეც გარკვეული მელიზმების შესრულება მოითხოვებოდა.
დღესდღეობით, ნოტაციის ამ სისტემის ევოლუციის შესწავლა შესაძლებელია ბერძნული სამონასტრო საგალობელთა კრებულების (მაგალითად, სტიქერონი და ირმოლოგიონი) საშუალებით. ათონის მთაზე და კონსტანტინოპოლში გამოიყენებოდა ე.წ. შარტრის ნოტაცია, ხოლო იერუსალიმის და ალექსანდრიის საპატრიარქოებში ე.წ. კოისლინის ნოტაცია. არსებობდა კიდევ ერთი, ჟესტური ნოტაცია, რომელიც ასმატიკონში (გუნდის წიგნი) და კონტაკარიონში (სოლისტის წიგნი) გამოიყენებოდა. უძველესი შემორჩენილი წიგნებია ე.წ. კონდაკარები, რომლებიც სლავურადაა თარგმნილი და მათში უკვე ჩანს საკუთარი სისტემა, ე.წ. კონდაკარული ნოტაცია. ზემოთაღნიშნული ჟესტური ნოტაცია მხოლოდ ერთ, XIV საუკუნის ბერძნულ ასმატიკონშია შემორჩენილი (ინახება კასტორიაში, მეტროპოლიტენის ბიბლიოთეკაში, Ms. 8). იგი ქირონომიის (ხელის ნიშნების) პრაქტიკას ეფუძნება და იმავე წიგნში სტიქერარიულ სისტემაშია გადაყვანილი. ბერძნული დამწერლობის მსგავსად, ნოტაციის ნიშნებიც მარცხნიდან მარჯვნივ იყო დალაგებული, თუმცა, ზოგიერთ სირიულ მანუსკრიპტში გვხვდება ადაპტაცია პირიქითაც. რიტმის საკითხი სრულად იყო დამოკიდებული ქირონომიაზე, რომელიც სხვადასხვა კრებულში მოცემული ე.წ. „დიდი ნიშნების“ ინტერპრეტაციას წარმოადგენდა. ეს „დიდი ნიშნები“ (μεγάλα σῃμάδια) უკავშირდებოდა კარგად ცნობილ მელოდიურ ფრაზებს და მათ საეკლესიო მსახურების დროს გუნდის ლოტბარი იძლეოდა. ისინი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მხოლოდ ზეპირი ტრადიციის სახით არსებობდა, ხოლო XIII საუკუნეში მოხდა მათი ინტეგრირება ბიზანტიურ მრგვლოვან ნოტაციაში.
დღევანდელი გადმოსახედიდან, დასავლეთევროპულ და აღმოსავლურ ნევმურ ნოტაციებს შორის მთავარი განსხვავება ისაა, რომ აღმოსავლური სიმბოლოები დიფერენციალურია და არა აბსოლუტური, ესე იგი, ისინი მიუთითებენ ბგერით საფეხურებს (აღმავალი, დაღმავალი ან უცვლელი), ხოლო სწორი დასკვნის გაკეთება, თუ ზუსტად რა ზომის საფეხური (ინტერვალი) იგულისხმება, მუსიკოსს მოეთხოვება. ეს საფეხურეობრივი სიმბოლოები, იგივე ბგერითი ნევმები, ფუნჯით გასმულს წააგავს და თანამედროვე ბერძნულში gántzoi („კაუჭები“) ეწოდება.
ნოტები, როგორც ბგერითი კლასები, ან მოდალური გასაღებები წერილობითი ფორმით მხოლოდ ამ ნევმებს შორის, ჩვეულებრივ, წითელი მელნით იწერებოდა. თანამედროვე ნოტაციაში მათ, უბრალოდ, შეხსენების ფუნქცია აქვთ და თუ საჭიროა, მათ მოდალური და ტემპის ნიშნებიც ემატება. რვახმათა („ოქტოექოსის“, ὁ Ὀκτώηχος) ნოტაციაში შუალედური აღნიშვნები ერთი ექოსიდან მეორეზე დროებით გადასვლას ნიშნავდა.
ზემოხსენებული „დიდი ნიშნები“ ერთ დროს ქირონომიულ ნიშნებს უკავშირდებოდა, დღევანდელ პრაქტიკაში კი ისინი ორნამენტებს და მიკროტონალურ (ბგერის სიმაღლის ცვლილება ნახევარ ტონზე უფრო მცირე ინტერვალით) გაფორმებებს აღნიშნავს, ორივე მათგანი უმნიშვნელოვანესია ბიზანტიურ გალობაში.
ქრიზანთოს მადიტოსელმა შემოიღო „სოლფეჯიოს“ (parallagē) შვიდი სტანდარტული ნოტის გამოყენება: pá, vú, ghá, dhē, ké, zō, nē. ძველი ნიშნები კვლავ გამოიყენებოდა ინტონაციის ოთხი ფორმულის აღსანიშნავად. vú და zō-ს გარდა ეს ნოტები უხეშად ესადაგება დასავლური სოლმიზაციის მარცვლებს რე, მი, ფა, სოლ, ლა, სი, დო. ბიზანტიური მუსიკა იყენებს რვა ნატურალურ, არატემპერირებულ ბგერათრიგს, რომელთა ელემენტები ხმების (ექოსების) მიხედვით ინდივიდუალურად განისაზღვრება, ამდენად, თითოეული ნოტის ზუსტი ბგერითი სიმაღლე, შესაძლოა, სხვადასხვა ექოსში განსხვავებული იყოს. ბიზანტიური ნოტაცია ბევრ მართლმადიდებლურ ეკლესიაში დღესაც გამოიყენება. ზოგჯერ ლოტბარები იყენებენ ტრანსკრიპციებს დასავლურ ან კიევურ სისტემაში, ხოლო ორნამენტებს მეხსიერებიდან ამატებენ და შესრულებისას ნატურალურ გამებში „გადადიან“. ქრიზანთოსის რეფორმის შემდეგაც კი, თანამედროვე ნევმების ბევრი დეტალის გაგება მხოლოდ ტრადიციული ოსტატების ცოდნაზე და მათ გამოცდილებაზე დაყრდნობითაა შესაძლებელი.