cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გიორგი წიტაიშვილი
საერთაშორისო კარიერა
წიტაიშვილმა 2019 წელს უკრაინის 20 წლამდე ფეხუბრთელთა ნაკრებთან ერთად მოიგო მსოფლიო ჩემპიონატი. მან ტურნირზე 5 შეხვედრა ჩაატარა. ჩემპიონატის ფინალში სამხრეთ კორეის წინააღმდეგ მოახერხა გოლის გატანა.
საკლუბო
1 მოიცავს უკრაინის საფეხბურთო თასის მატჩებს. 2 მოიცავს უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგისა და უეფა-ს ევროპა ლიგის მატჩებს. 3 მოიცავს უკრაინის საფეხბურთო სუპერთასის მატჩებს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 2000 კატეგორია:უკრაინელი ფეხბურთელები კატეგორია:კიევის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ოდესის ჩერნომორეცის ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
ნიდერლანდების ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
ნიდერლანდების ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები წარადგენს ნიდერლანდებს საერთაშორისო ტურნირებზე. მის ადმინისტრირებას ნიდერლანდების სამეფო ფეხბურთის ასოციაცია ახდენს.
ნიდერლანდების ნაკრებს მოგებული აქვს 1988 წლის ევროპის ჩემპიონატი; 3-ჯერ გავიდა მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში, 1974, 1978 და 2010 წლებში, თუმცა სამივეჯერ დამარცხდა: დასავლეთ გერმანიასთან, არგენტინასთან და ესპანეთთან, შესაბამისად.
1970-იან წლებში, თავისი ძლიერების პიკში, ცნობილი იყო „ტოტალური ფეხბურთის“ თამაშით.
ნიდერლანდების ეროვნული ნაკრების ამჟამინდელი მთავარი მწვრთნელია დენი ბლინდი.
ისტორია
left|thumb|ნიდერლანდების ნაკრები თავის პირველ საერთაშორისო მატჩზე ნიდერლანდების ეროვნულმა ნაკრებმა თავისი პირველი საერთაშორისო მატჩი ჩაატარა ბელგიის ქალაქ ანტვრეპენში,1905 წლის 30 აპრილს ადგილობრივ საფეხბურთო ნაკრებთან და გაიმარჯვა 4:1.
პირველი გამოსვლა მსოფლიო ჩემპიონატებზე შედგა 1934 წელს, რასაც მოჰყვა 1938 წელს საფრანგეთში გამართულ ჩემპიონატში მონაწილეობა. ამის შემდეგ მუნდიალის ფინალურ ეტაპზე ჰოლანდია 1974 წლამდე აღარ მოხვედრილა.
ისტორია 1970 წლამდე
1950-იან წლებში ეროვნულ ლიგაში დაწყებული ძვრებით და სრული პროფესიონალიზმის წყალობით ნიდერლანდური ფეხბურთი განვითარდა როგორც საკლუბო, ისე სანაკრებო დონეზე.? გუნდმა 1960-იან წლებშიც განაგრძო განვითარება.
ტოტალური ფეხბურთი
1070-იან წლბში ნიდერლანდელები უდაბნოდან გამოვიდნენ ტოტალური ფეხბურთის გამოგონებით, რომლის განვითარებაშიც თავდაპირველი წვლილი შეიტანეს საფეხბურთო კლუბმა აიაქსმა, მისმა გამთამაშებელმა იოჰან კრუიფმა და ნიდერლანდების ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მთავარმა მწვრთნელმა რინუს მიხელსმა. ნიდერლანდელებმა დიდი ნაბიჯები გადადგეს: ათი წლის მანძილზე ორჯერ გავიდნენ მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში.
thumb|left|ნიდერლანდების ნაკრები გერმანიასთან 1974 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე წაგებული მატჩის წინ 1974 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე ნიდერლანდებმა დაძლია პირველი ჯგუფური ეტაპი და გავიდა მეორე ჯგუფურ ეტაპზე, სადაც დაამარცხა ბრაზილიის (2-0) და არგენტინის ეროვნული ნაკრებები (4-0) და ისტორიაში პირველად მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში გავიდა. მაგრამ აქ უკვე მასპინძელ დასავლეთ გერმანიასთან დამარცხდა, მიუხედავად იმისა რომ ნიდერლანდელმა იოჰან ნისკენსმა მატჩის დებიუტში, ისე რომ გერმანელებს ბურთისთვის ჯერ ფეხიც არ ჰქონდათ დაკარებული, თერთმეტმეტრიანი დარტყმით ანგარიში გახსნა. მაგრამ მაყურებელთა მხარდაჭერეთ ჯერ პენალტით პოლ ბრატნერმა, შემდეგ კი გერდ მიულერმა გერმანიას გამარჯვება მოუტანეს. დამარცხების მიუხედავად იოჰან კრუიფმა და კომპანიამ ფეხბურთის ისტორიაში ახალი ფურცელი ჩაწერეს.
1978 წლის მუნდიალზე ნიდერლანდები ისევ გავიდა ფინალში და ამჯერადაც მასპინძელს, არგენტინის ნაკრებს შეხვდა. ნიდერლანდებს ჩემპიონატზე აკლდნენ იოჰან კრუიფი, ვილჰემ ვან ჰანეგემი და იან ვან ბევერენი, რომლებმაც უარი თქვეს მსოფლიო ჩემპიონატში მონაწილეობაზე. ჯგუფური ეტაპი გუნდმა არცთუისე შთამბეჭდავად ჩაატარა, რადგანაც შოტლანდიასთან წაგების და პერუსთან ფრის შემდეგ მეორე ადგილი დაიკავა. მეორე ჯგუფურ ეტაპზე ნიდერლანდებმა ფრე დაამთავრა გერმანიასთან არი ჰაანის შორეული დარტყმის წყალობით, შემდეგ კი დაჯაბნა ავსტრია ანგარიშით 5-1, რობ რენსენბრინკის 1 გოლის და 3 საგოლე გადაცემის წყალობით. ხოლო იტალიასთან გადამწყვეტი გოლი ისევ არი ჰაანის შორეული დარტყმის შედეგად გავიდა. ფინალი ნიდერლანდებმა კარგად დაიწყო, მაგრამ პირველ ტაიმში არგენტინა დაწინაურდა მარიო კემპესის გოლით. დიკ ნანინგას გოლით ნიდერლანდებმა მატჩის დასრულებამდე რვა წუთით ადრე გაათანაბრა და მატჩის მიწურულს მოგების შანსიც ჰქონდა, მაგრამ რობ რენსენბრინკის დარტყმა ძელს მოხვდა. დამატებით დროში კემპესისა და დანიელ ბერტონის გოლებით არგენტინამ გაიმარჯვა.
ევრო 80 იყო ტოტალური ფეხბურთელებისთვის ბოლო ტურნირი, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს ჯგუფიდან გასვლა, მიუხედავად იმისა რომ გათამაშების ფორმატი გაფართოებული იყო. ამ ტურნირის შემდეგ ნაკრებიდან წავიდნენ ვეტერანები რობ რენსენბრიკნი და კროლი და ნიდერლანდების ნაკრებმა გამოტოვა 1982 და 1986 წლების მსოფლიო ჩემპიონატები და 1984 წლის ევროპის ჩემპიონატი.
ევროპის ჩემპიონები
ევრო 88–ის წინ რინუს მიხელსი დაუბრუნდა გუნდს. ჯგუფური ეტაპის პირველ მატჩში საბჭოთა კავშირი 2-0 დაამარცხეს. მეორე ტაიმში მარკო ვან ბასტენის მიერ გატანილი გოლი ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთ ლამაზ გოლად ითვლება. ნიდერლანდელებმა ვან ბასტენის ჰეთ–თრიკის წყალობით 3:1 დაამარცხეს ინგლისის ნაკრები, შემდეგ მოუგო ირლანდიას (1:0) და გავიდა ნახევარფინალში, სადაც ტურნირის მასპინძელ გერმანიას გადაეყარა. ეს მატჩი იმით იყო მნიშვნელოვანი, რომ ნიდერლანდელებს შანსი ჰქონდათ 1974 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში განმცდილი მარცხისთვის გერმანელებზე შური ეძიათ. გამარჯვების გოლი მარკო ვან ბასტენმა გაიტანა 89–ე წუთზე. მატჩის შემდგომ რონალდ კუმანმა გერმანელი ფანების თვალწინ გერმანელი ოლაფ ტონის მასური უკანალზე ისე ამოისვა, თითქოს ტუალეტის ქაღალდი ყოფილიყოს. მოგვიანებით კუმანმა თავისი საქციელი ინანა. ნიდერლანდელებმა საფინალო მატჩი საბჭოთა კავშირთან რუუდ გულიტის თავურით და მარკო ვან ბასტენის ჰაეროვანი გოლებით დამაჯერებლად მოიგეს. ეს იყო ნიდერლანდების მიერ მოგებული პირველი საერთაშორისო გამარჯვება, რომელმაც თითქმის ათწლიანი უდაბნოში ყოფნის შემდეგ მათ მსოფლიო ფეხბურთის ელიტაში მოუპოვა ადგილი და თითქმის სამი წლის მანძილზე დომინირებდა.
მიუხედავად დიდი მოლოდინისა, რომ 1990 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე წარმატებას მიაღწევდნენ, სრული კრახი განიცადეს. მარკო ვან ბასტენმა საერთოდ ვერ გაიტანა გოლი, რადგანაც მცველები ხელს უშლიდნენ მიზნის განხორციელებაში, ხოლო გულიტი კი ვერ იყო სასურველ ფორმაში, რადგანაც ტრავმა ახალი მოშუშებული ჰქონდა. ნიდერლანდელებმა სამი ფრის შემდეგ წარმატებას მიაღწიეს და მე–16 ფინალში გავიდნენ, სადაც ძირძველ მეტოქეს, გერმანიას დაეჯახნენ. ეს მატჩი გამორჩეული იყო ფრანკ რაიკაარდსა და რუდი ფიოლერს შორის მომხდარი ინციდენტით. შეხვედრა ნარინჯისფერებმა 2:1 დათმეს.
ამის შემდეგ ნიდერლანდების ეროვნული ნაკრები ევრო 92–ის ნახევარფინალში გავიდა, სადაც მომავალ ჩემპიონ დანიასთან დამარცხდა. ამ ჩემპიონატზე ნარინჯისფერთა რიგებში გამოჩნდა დენის ბერგკამპი. სკანდინავიელთა მეკარე პეტერ შმეიხელმა ვან ბასტენს პენალტი აუღო. ეს იყო ვან-ბასტენის ბოლო საერთაშორისო ტურნირი, რადგანაც ტრავმის შემდეგ მალევე წავიდა ნაკრებიდან.
1994 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე ვან ბასტენისა და გაფიცული რუდ გულიტის არყოფნისას ნაკრების ლიდერად იქცა დენის ბერგკამპი, რომელმაც ტურნირზე სამი გოლი გაიტანა, ნიდერლანდები კი მეოთხედფინალში გავიდა, სადაც მომავალ ჩემპიონ ბრაზილიასთან დამარცხდა 3-2.
მსოფლიო 98-დან ევრო 2000-მდე
thumb|left|ჰოლანდიელი გულშემატკივრები 1996 წლის ევროპის ჩემპიონატში ნიდერლანდელები A ჯგუფში მოხვდნენ, სადაც დაამარცხეს შვეიცარია, ფრე ითამაშეს შოტლანდიასთან და გადამწყვეტ მატჩში მასპინძელ ინგლისს შეხვდნენ. ნიდერლანდელები 4:0 აგებდნენ, მაშინ როცა პარალელურად მიმდინარე მატჩში შოტლანდია შვეიცარიას ამარცხებდა და დიდი საფრთხე იყო იმისა, რომ ბურთების შეფარდებით სკოტები გასულიყვნენ მეორე ადგილზე, ნარინჯისფერები კი სახლში გამგზავრებულიყვნენ, მაგრამ 78-ე წუთზე პატრიკ კლუვერტმა დენის ბერგკამპის დახმარებით გოლი გაიტანა და ჰოლანდიის ნაკრები ფლეი-ოფში გავიდა, სადაც ფრანგებთან პენალტების სერიაში დამარცხდა და გამოეთიშა ასპარეზობას.
1998 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე ნიდერლანდელთა გუნდის შემადგენლობაში იყვნენ მარკ ოვერმარსი, ფილიპ კოკუ, ედგარ დავიდსი, ფრანკ დე ბური, როლანდ დე ბური, პატრიკ კლეივერტი. ნაკრები მეოთხედფინალში არგენტინის ნაკრებს შეხვდა. ეს იყო 1978 წლის ფინალური მატჩის რევანში. ნიდერლანდები დაწინაურდა პატრიკ კლეივერტის გოლით, მაგრამ კლაუდიო ლოპესის გოლით არგენტინამ პირველივე ტაიმში გაათანაბრა. ნიდერლანდებმა გაიმარჯვა ანგარიშით 2-1 89-ე წუთზე დენის ბერგკამპის მიერ გატანილი გოლით. ბერგკამპმა მიიღო ფრენკ დე ბურის 55 მეტრიანი პასი, ერთი მოძრაობით მოატყუა რობერტო აიალა და გაიტანა მსოფლიო ჩემპიონატების ისტორიაში ერთ-ერთი ულამაზესი გოლი. ნახევარფინალში ნიდერლანდების ნაკრების მეტოქე ბრაზილია იყო. ძირითადი და დამატებითი დროის ფრედ 1:1 დასრულების შემდეგ სამხრეთამერიკელებმა იმარჯვეს და ფინალში გავიდნენ. ნიდერლანდელები ახლა მესამე ადგილისთვის ბრძოლაში ხორვატიის ნაკრებთან დამარცხდნენ - 2:1.
ნიდერლანდები 2000 წლის ევროპის ჩემპიონატის თანამასპინძელი იყო ბელგიასთან ერთად და ტურნირის ფავორიტადაც მიიჩნეოდა, მათ ჯგუფურ ეტაპზე ყველა მეტოქეს მოუგეს, მათ შორის მსოფლიოს მოქმედ ჩემპიონ საფრანგეთს, მეოთხედფინალში იუგოსლავიას გადაეყარნენ და 6:1 დაამარცხეს. პატრიკ კლუვერტმა ჰეთ-თრიკი გაიფორმა. ნახევარფინალში იტალიასთან პენალტების სერიით დამარცხდა გუნდი - 3:1. მწვრთნელი ფრანკ რაიკაარდი ბევრი გააკრიტიკეს და თანამდებობიდა გაათავისუფლეს, მისი ადგილი ლუი ვან გალმა დაიკავა. ნაკრებიდან გაუშვეს ასევე დენის ბერგკამპი, რომელმაც ჩემპიონატზე საერთოდ ვერ გაიტანა გოლი.
2002–2006
thumb|325px|ნიდერლანდების ნაკრები [[2006 წელს]] ნიდერლანდების ნაკრები ვერ გავიდა 2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, რადგანაც გადამწყვეტ მატჩებში წააგო პორტუგალიასთან და ირლანდიასთან. მწვრთნელი ლუი ვან გაალი წარუმატებელი მწვრთნელობიდან გადადგა.
ნიდერლანდები 2004 წლის ევროპის ჩემპიონატზე ნახევარფინალში გავიდა, სადაც მასპინძელ პორტუგალიასთან დამარცხდა. მწვრთნელი დიკ ადვოკაატი გააკრიტიკეს ტაქტიკის და მოთამაშეთა ცვლილებების გამო და თანამდებობიდან გაათავისუფლეს. გუნდის ისეთი ვეტერანები, როგორებიც იყვნენ ფრანკ დე ბური, მისი ძმა როლანდ დე ბური, ედგარ დავიდსი, კლარენს ზეედორფი, მარკ ოვერმარსი, იააპ სტამი და პატრიკ კლუივერტი ან საერთოდ დაითხოვეს გუნდიდან ან მომავალ მსოფლიო თასზე არ წაყვანეს.
thumb|left|ვარჯიში გერმანიაში ნიდერლანდების ეროვნული ნაკრები 2006 წელს გერმანიაში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე მოხვდა C ჯგუფში. აქ მისი მეტოქეები იყვნენ არგენტინის (0-0), სერბია–ჩერნოგორიის (1-0) და კოტ დ'ივუარის ნაკრებები (2-1). ნარინჯისფერებმა არგენტინასთან ქულები გაიყვეს, თუმცა ბურთების უკეთესი შეფარდებით პირველ ადგილზე „ალბისელესტე“ გავიდა. ნახევარფინალში ნიდერლანდელები პორტუგალიელებს შეხვდნენ და 0:1 დათმეს. ეს მატჩი გამორჩეული იყო მსოლფიო ჩემპიონატების ისტორიაში იმით, რომ 16 ყვითელი ბარათი იქნა ნაჩვენები, აქედან 4 წითელი. პრესამ ამ მატჩს „ნიურნბერგის ბრძოლა“ უწოდა. მიუხედავად საკადრო პოლიტიკისა და შემტევ ფეხბურთელთა ნაკლებობის გამო მის გარშემო ატეხილი კრიტიკის ქარცეცხლისა, მარკო ვან ბასტენს კონტრაქტის გახანგრძლივება შესთავაზეს, რაზედაც მარკომ თანხმობა განაცხადა.
2006-2012
ნიდერლანდებმა ევრო 2008-ის კამპანია 2006 წლის 2 სექტემბერს ლუქსემბურგთან გამარჯვებით დაიწყო. 2007 წლის 8 სექტემბერს ნარინჯისფერებმა ვესლი სნეიდერისა და რუუდ ვან ნისტელროის გოლებით ამსტერდამ არენაზე ბულგარეთი დაამარცხეს. 2007 წლის 12 სექტემბერს ნიდერლანდებმა ნისტელროის ერთადერთი გამარჯვების გოლის წყალობით ალბანეთი დაამარცხა და G ჯგუფში ქულებით რუმინეთს გაუთანაბრდა, მაგრამ ჩამორჩა გოლების სხვაობით. 2007 წლის 13 ოქტომბერს ნარინჯისფერები რუმინეთშჲ დამარცხდნენ, მაგრამ ოთხი დღის შემდეგ სლოვენიაზე 2:0 გაიმარჯვეს, მაშინ როცა ბულგარეთმა ალბანეთში ფრე გაახერხა, ნიდერლანდელებს ევრო 2008-ზე მოსახვედრად დარჩენილი ორი მატჩის მოგება სჭირდებოდათ, სახლში ლუქსემბურგთან და გასვლაზე ბელარუსთან.
ნიდერლანდების ნაკრებმა 2008 წლის პირველი თამაში ხორვატებთან სპლიტში გამართა. გუნდმა რუუდ ვან ნისტელროის, რობინ ვან პერსის, კლარენს ზეედორფის, ორლანდო ენგელაარის და არიენ რობენის გარეშე 3:0 გაიმარჯვა. პირველი გოლი თავურით ჯონ ჰეიტინგამ გაიტანა, მეორე გოლი კი ტიმ დე კლერის დახმარებით კლაას იან ჰუნტელაარმა გაიტანა. საბოლოო გოლი კი გლაზგოს სელტიკის თავდამსხმელმა იან ვენეგორ ოფ ჰესელინკმა გაიტანა. მარკო ვან ბასტენმა ძველი 4-3-3-ის ნაცვლად ახალი 4-2-3-1 სქემა გამოიყენა.
2010 წლის მუნდიალზე მარვიკის გუნდმა კარგად იასპარეზა და ფინალში გავიდა. ნიდერლანდებმა ტურნირიდან გამოთიშა ბრაზილია (2-1) და ურუგვაი (3-2). ფინალში ნიდერლანდები დამარცხდა ევროპის მოქმედ ჩემპიონ ესპანეთის ნაკრებთან დამატებით დროში 0-1.
მუნდიალი 2014
thumb|ნიდერლანდელები ტოვებენ მოედანს არგენტინასთან ნახევარფინალში დამარცხების შემდეგ მას შემდეგ, რაც ბერტ ვან მარვიკის გუნდი ჩავარდა ევრო 2012-ზე, ნაკრების მწვრთნელად დაინიშნა ლუი ვან გალი. ის გაუძღვა გუნდს 2014 წლის მუნდიალზე. ჩემპიონატის დაწყებამდე კი ცნობილი გახდა, რომ მუნდიალის დასრულების შემდეგ ვან გალი ნებისმიერ შემთხვავაში ნაკრებს დატოვებდა და საფეხბურთო კლუბ „მანჩესტერ იუნაიტედს“ ჩაუდგებოდა სათავეში. ჩემპიონატის პირველსავე მატჩში ნიდერლანდები შეხვდა მსოფლიოსა და ევროპის მოქმედ ჩემპიონ ესპანეთის ნაკრებს და რევანში აიღო წინა მსოფლიო ჩმეპიონატზე ფინალში განცდილი მარცხისთვის. ნიდერლანდებმა ესპანეთი 5-1 გაანადგურა. ნიდერლანდები თავიდან აგებდა, თუმცა ანგარიში გაათანაბრა ვან პერსიმ, რომელმაც ნახტომში შორეული თავური დარტყმით გაიტანა გოლი. საბოლოოდ რობენმა და ვან პერსიმ დუბლი გაიფორმეს. მეორე წრეში, ავსტრალიის წინააღმდეგ მძიმე მატჩი ნიდერლანდებმა ანგარიშით 3-2 მოიგო. გამარჯვების გოლი ახალგაზრდა მემფის დეპაიმ გაიტანა. ის გახდა ყველაზე ახალგაზრდა ნიდერლანდელი, რომელსაც გოლი აქვს გატანილი მსოფლიო ჩემპიონატებზე. ნიდერლანდებმა ნაადრევად გაინაღდა პლეი-ოფში მონაწილეობა. მესამე მატჩში ჩილეს დამარცხებით (2-0) კი ნიდერლანდებმა ჯგუფში პირველი ადგილი დაიკავა. მერვედფინალში, ნიდერლანდები მექსიკას დაუპირისპირდა. ევროპელებმა მატჩის ბოლოს გატანილი 2 გოლის წყალობით მოიგეს. თავიდან მექსიკელები იგებდნენ, მაგრამ შეცვლაზე ვან პერსის ნაცვლად შესულმა კლას-იან ჰუნტელარმა ჯერ სნეიდერს გაატანინა, შემდეგ კი თავად გაიტანა გამარჯვების მომტანი გოლი რობენის წაქცევისათვის დანიშნულ თერთმეტმეტრიანით. კოსტა-რიკასთან მეოთხედფინალური შეხვედრა 0-0 დასრულდა. დამატებითი დროის მიწურულს ვან გალმა მეკარე შეცვალა და მოედანზე სათადარიგო მეკარე, ტიმ კრული შეიყვანა, რომელმაც პენალტების სერიაში მოიგერია ორი დარტყმა და გუნდი ნახევარფინალში გავიდა. ნახევარფინალში ნიდერლანდები არგენტინას დაუპირისპირდა. ძირითადი და დამატებით დრო ანგარიშით 0-0 დამთავრდა, ხოლო პენალტები არგენტინელებმა უკეთესად შეასრულეს (2-4) და ფინალშიც სამხრეთ ამერიკელები გავიდნენ. ნიდერლანდების მხრიდან მხოლოდ რობენმა და კეიტიმ გაიტანეს პენალტენი. ბრაზილიის ნაკრების წინააღმდეგ მესამე ადგილისთვის მატჩი ნიდერლანდების გამარჯვებით დასრულდა. ევროპელებმა პირველ ტაიმში მოპოვებული ორბურთიანი უპირატესობა ხელიდან არ გაუშვეს და ვან პერსისა და ბლინდის გოლების შემდეგ, ვეინალდუმმა ზუსტი დარტყმით საბოლოო ანგარიში დააფიქსირა: 3-0.
მუნდიალის შემდეგ ნაკრებმა დაღმასვლა დაიწყო. ვან გალი „მანჩესტერ იუნაიტედში“ სამუშაოდ წავიდა, ნაკრების მწვრთნელად კი გუს ჰიდინკი დაინიშნა. ევრო 2016-ის საკვალიფიკაციო ეტაპზე ცუდი შედეგების გამო ჰიდინკი მოხსნეს და მის ნაცვლად დენი ბლინდი დანიშნეს, მაგრამ ნიდერლანდებმა მაინც ვერ მოახერხა ჯგუფში პირველ სამეულში გასულიყო და 1984 წლის შემდეგ პირველად დარჩა ევროპის ჩემპიონატის მიღმა.
შემადგენლობა
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
სქოლიო
კატეგორია:ევროპის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებები კატეგორია:ნიდერლანდების ფეხბურთი
ოლივეირა-დი-აზემეიში
ოლივეირა-დი-აზემეიში (Oliveira de Azeméis) — ქალაქი პორტუგალიაში. მდებარეობს ოლივეირა-დი-აზემეიშის მუნიციპალიტეტში. ქალაქის მოსახლეობა 2004 წლის აღწერით შეადგენდა 15000 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პორტუგალიის ქალაქები
ლავანდი
ლავანდი (Lavandula), ნარდი, ფრანგული ნარდი — მცენარეთა გვარი ტუჩოსანთა ოჯახისა. ბალახები, ბუჩქბალახები და ბუჩქებია.
25-ზე მეტი სახეობა, ძირითადად გავრცელებულია ხმელთაშუაზღვისპირეთში. ლავანდის ბევრი სახეობიდან (Lavandula latifolia, Lavandula vera და სხვა) ძველთაგანვე ხდიდნენ ძვირფას ეთეროვან ზეთებს. ლავანდის ზეთს უმთავრესად Lavandula spica-საგან იღებენ და პარფიუმერიაში იყენებენ.
ლავანდი კულტივირებულია ბევრ ქვეყანაში. ლავანდის გამხმარი ყვავილები და ფოთლები დიდხანს ინარჩუნებს სურნელებას და ჩრჩილის წინააღმდეგ იყენებენ. მისი ზოგი სახეობა დეკორატიულია და თაფლოვანია.
სქოლიო
კატეგორია:ტუჩოსანნი
წაბლანა (შუახევის მუნიციპალიტეტი)
წაბლანა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შუახევის მუნიციპალიტეტში, უჩამბის თემში. მდებარეობს მდინარე ტბეთის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1220 მ., დაბა შუახევიდან 11 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეთამბაქოეობა, მეცხოველეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 281 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:შუახევის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ტოკეპალა
thumb|200px|right|ტოკეპალის კედლის მხატვრობა ტოკეპალის მღვიმე (Cueva de Toquepala) — გამოქვაბული ტაკნის რეგიონში, პერუს სამხრეთ ნაწილში. გამოქვაბული მდებარეობს 10 მეტრის სიღრმეზე, სიგანე 5 და სიმაღლე 3 მეტრი. მღვიმის კედლებზე გვხვდება კედლის მხატვრობის ნიმუშები, რომლებიც აღწერენ ნადირობის სცენებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერუს არქეოლოგიური ძეგლები
ძვ. წ. 932
— 932 წელი ქრისტეშობამდე. ძვ. წ. 932 წლის წინამორბედია ძვ. წ. 933 წელი ხოლო მის შემდეგ მოდის ძვ. წ. 931 წელი.
გარდაიცვალნენ
*
ლიბანის მეორე ომი
ლიბანის ომი (არაბ. حرب تموز - ჰარბ თამმუზ, ივლისის ომი; ივრ. მილხემეთ ლივანონ ჰა-შნია, ლიბანის მეორე ომი) იყო 33 დღიანი დაპირისპირება ლიბანურ წინააღმდეგობის მოძრაობა ჰეზბოლასა და ისრაელის არმიას შორის სამხრეთ ლიბანისა და ჩრდილოეთ ისრაელის ტერიტორიაზე. დაპირისპირება დაიწყო 12 ივლისს სასაზღვრო ზონიდან ისრაელის პატრულზე თავდასხმით და დასრულდა გაეროს მიერ დადგენილი ცეცხლის შეწყვეტის ხელშეკრულებით 14 აგვისტოს. ბრიტანულ გაზეთ "Guardian-ის" ინფორმაციის მიხედვით, ომს შეეწირა 1200 ლიბანისა და 158 ისრაელის მოქალაქე, საიდანაც შესაბამისად 1000 და 41 იყვნენ სამოქალაქო პირები. ისრაელის ხელისუფლება უარყოფს ამას და ამტკიცებს რომ დაღუპულებიდან 700 იყო კომბატანტი. ჰეზბოლა უჩვენებს 184 გარდაცვლილს დამოუკიდებელი წყაროები აჩვენებენ 250 გარდაცვლილს ჰეზბოლას მხრიდან და 13 ტყვეს. ისრაელის დანაკარგები შეადგენს 119 მებრძოლს ომის პერიოდში, 2 ტყვესა და ათამდე მებრძოლს ომის წინა დღეს.
წინაპერიოდი და მიმოხილვა
ახლო აღმოსავლეთი ტრადიციულად მუდმივი დაძაბულობის სავანეა. მათ შორის ერთ-ერთია ლიბან-ისრაელის საზღვარი. ამას თან ერთვის ლიბანში მცხოვრები პალესტინელი ლტოლვილები, რომელიც მხარს უჭერდნენ პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაციას და სამხრეთ ლიბანიდან პალესტინელები თავს ესხმოდნენ ისრაელს. 1978 და 1982 წელს ისრაელი ორჯერ შეიჭრა ლიბანში. ისრაელის არმიამ აიღო ბეირუთი, ქათაიბისა და ყუვათ ალ-ლუბნანიას მეომრებთან ერთად მოაწყო საშინელი ხოცვა-ჟლეტა საბრისა და შატილას ბანაკებში. მას შემდეგ ისრაელის ხელისუფლებამ დააწესა საოკუპაციო ზონა სამხრეთ ლიბანში, სადაც შექმნეს "ლიბანის კანონიერი მთავრობა" ლიბანის არმიის ყოფილი მაიორის, საად ჰადადის მეთაურობით. სამხრეთ ლიბანის შიიტურმა მოსახლეობამ ჩამოაყალიბა წინააღმდეგობის რაზმები - აფვაჯან ალ-მუყავამათ აშ-ში`ათ ალ-ჯანუბი ალ-ლუბნანია, რომლებიც საკმაოდ არაორგანიზებული იყო. შიიტური წინააღმდეგობის თვალსაჩინო წარმომადგენლებია შაიხი რაღიბ ჰარუბი, აჰმად ჯა`ფარ ყასარი, ჰაშიმ აჰმად ჯავადი და სხვები. შემდეგში მათ მიიღეს დახმარება ირანის ისლამური რესპუბლიკის მხრიდან და ჩამოყალიბდა ჰეზბოლა. მას შემდეგ ვიდრე 2000 წლამდე ერთი მხრივ, ჰეზბოლასა და მეორის მხრივ - ისრაელის საოკუპაციო ნაწილებსა და სამხრეთ ლიბანის არმიას შორის მიმდინარეობდა მუდმივი შეტაკებები. ისრაელმა ორი ომი წამოიწყო ჰეზბოლას წინააღმდეგ - 1993 და 1996 წლებში. 2000 წლის მაისში ეჰუდ ოლმერტმა განაცხადა საოკუპაციო ზონის დატოვების შესახებ. ისრაელის მთავრობა იმედოვნებდა, რომ სამხრეთ ლიბანის არმია შეძლებდა მოეგერიებინა ჰეზბოლასა და ლიბანის არმიის შემოტევები და ე.წ. "უსაფრთხოების ზონა" არსებობას გააგრძელებდა. მაგრამ 2000 წლის 25 მაისს ჰეზბოლამ დაიკავა ყველა მეტ-ნაკლებად მნიშვნელოვანი ადგილი სამხრეთ ლიბანში, სამხრეთ ლიბანის არმია დაიშალა და ნაწილმა ისრაელს შეაფარა თავი, ნაწილიც შეპყრობილ იქნა და წარდგენილი ლიბანის სასამართლოს წინაშე სამშობლოს ღალატისთვის. ჰეზბოლას პრეტენზიებს ისრაელის მიმართ ამჯერად წარმოადგენდა შაბა`ას სავარგული - მცირე ხმელეთის ნაწილი ისრაელის, ლიბანისა და სირიის საზღვარზე, დაახლოებით 22 კვ. კმ, და ლიბანის მოქალაქეები ისრაელის ციხეში. ისრაელი უარს აცხადებდა მათ განთავისუფლებაზე. ამიტომაც 2006 წლის ივლისში სეიდი ჰასან ნასრულა საჯარო გამოსვლისას ისრაელს დაჰპირდა "ქმედით ზომებს" ამ საკითხთა გადასაწყვეტად.
თავდასხმა სასაზღვრო პატრულზე
2006 წლის 12 ივლისს წინააღმდეგობის მოძრაობის მეომრებმა ჩაატარეს სამხედრო ოპერაცია, რომლის მიზანი იყო ისრაელის არმიის მებრძოლების გატაცება, ტყვეთა გაცვლის დაჩქარების მიზნით. ჰეზბოლას მეომრები თავს დაესხნენ ისრაელის სასაზღვრო პატრულს, ხალათ ვარდათის ველობთან, დაბა `აითა 'ლ-შა`აბის ახლოს. განადგურდა ორი საპატრულო ყველგანმავალი და ტყვედ ჩავარდა ორი ისრაელის სამხედრო მოსამსახურე, რამდენიმე კი დაიღუპა. ამის საპასუხოდ ცაჰალის ადგილობრივმა მეთაურობამ გამოგზავნა ტანკი, რომელიც ჰეზბოლას მებრძოლებმა წინასწარმომზადებულ ფუგასზე ააფეთქეს, მისი თანმხლები მებრძოლები და სადაზვერვო მანქანა მცირე შეტაკების შემდეგ უკუიქცნენ. სულ ამ დღეს დაიღუპა 10 ისრაელის სამხედრო მოსამსახურე, ორი (ეჰუდ გოლდვასერი და ელდად რეგევი) ტყვედ ჩავარდა.
ამის საპასუხოდ ისრაელის მთავრობამ წამოიწყო ოპერაცია ოპერაცია "ღირსეული პასუხი" და განაცხადა, რომ ტერორისტებთან მოლაპარაკება არ იქნება. ოპერაცია "ღირსეული პასუხი" ითვალისწინებდა შეექმნა ლიბანის მოსახლეობში უკმაყოფილება ჰეზბოლას მიმართ და ამით საფუძველი გამოეცალათ მისთვის. დაიწყო ლიბანის სამოქალაქო ინფრასტრუქტურის მასირებული დაბომბვა. დაიბომბა გზატკეცილები, ხიდები, ბეირუთის აეროპორტი. სატრანპორტო ინფრასტრუქტურა განადგურებული იქნა. ასევე დაიწყო ლიბანის საზღვაო ბლოკადა.
უკონტაქტო ფაზა
14 ივლისს კორვეტ ჰანითზე (სა`ირის კლასის ხომალდი), რომელიც ახორციელებდა ბეირუთის პორტის თვალთვალსა და ბლოკადას, იქნა მიტანილი იერიში ნავსაწინაღო ფრთოსანი რაკეტით. ხომალდი მძიმედ დაზიანდა, თუმცა თავდაპირველად ისრაელის მთავრობამ უარყო ხომალდზე თავდასხმა, მაგრამ ამის შემდეგ გამოჩნდა ვიდეორგოლი ზედ აღბეჭდილი თავდასხმით, რის შემდეგაც ისრაელმა დაადასტურა თავდასხმა ხომალდზე და რამდენიმე მეზღვაურის დაღუპვა. სამხრეთში მცირე შეტაკებები გრძელდებოდა საზღვრის გასწვრივ, რადგან ისრაელის მთავრობა ჯერ კიდევ იმედოვნებდა ლიბანის საზოგადოების გახლეჩის გზით მიეღწია საწადელისთვის.
ისრაელმა მეორე დღეს მიიტანა იერიშები სამოქალაქო ობიექტებზე საჰაერო და საზღვაო ძალების გამოყენებით. სრულად დაანგრიეს ალ-მანარის შენობა. დაიბომბა ჰარით ჰურაიქი, სამხრეთ ბიყაა, დაჰიათ ალ-ჯანუბიათი. სამოქალაქო მოსახლეობის მსხვერპლმა მიაღწია 60-ს.
16 ივლისიდან იწყება საერთაშორისო ყურადღების ფოკუსირება ამ კონფლიქტზე. რაჰბარმა სეიედ ალი ხამენეიმ განაცხადა რომ ასეთი სისასტიკე დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და ლიბანის მიმართ მიმართული იქნება ირანული დახმარების ხელი.
ლიბანის პარლამენტის თავმჯდომარე ნაბი ბერიმ მოითხოვა საერთაშორისო ზეწოლა ცეცხლის შეწყვეტის ხელშეკრულების დაუყოვნებლივ მისაღებად.
ამავე დღეს, პირველად მთელი არაბეთ-ისრაელის კონფლიქტის განმავლობაში, ჰაიფა პირველადაა ცეცხლის ქვეშ. დაჰიათ ალ-ჯანუბიათზე თავდასხმის საპასუხოდ ჰეზბოლას მებრძოლებმა გამოიყენეს რა`ად (მეხი, სახელი აღებულია წმიდა ყურანის მეცამეტე სურის სათაურიდან) კლასის რაკეტები, რომლითაც დაიბომბა ჰაიფა. შემდეგ დღეებში ისევ დაიბომბა ჰაიფა, ტიბერიასი, საფიდი, ბაით ჰალალი, დანი, რამუთ ნაფთალი, სნერი, იასუდი, ამილა, გოინი, დელტონი, სიფსაფი, ქარმალი, იაფთა, ნაჰარია, სიდი ელიეზერი, ხუტორები საულდი, ბალომი, და დორიმი. - საზღვრიდან 50 კმ დაშორებით.
ბრძოლა სამხრეთ ლიბანისათვის
მარუნ ალ-რასის მიმართულებაზე ასევე დიდი შეტაკებები გაიმართა. წინააღმდეგობის მოძრაობის მებრძოლებმა მოიგერიეს ოთხი შეტევა, დაიღუპა რვა მებრძოლი და 14-ზე მეტი ისრაელის სამხედრო მოსამსახურე. ასევე წინააღმდეგობის მოძრაობამ აღმოაჩინა ისრაელის სადაზვერვო ჯგუფი ოთხი კომანდოს შემადგენლობით და გაანადგურა. მათ შორის ერთ-ერთი საკმაოდ მაღალი რანგის ოფიცერი. მხოლოდ ოთხი დღის შემდეგ ისრაელის ჯავშანსატანკო ნაწილებმა, ქვეითებისა და ავიაციის მხარდაჭერით შეძლო გაჭრილიყო ბინთ ჯუბაილისკენ.
ბრძოლა ბინთ ჯუბაილისათვის
24 ივლისს ბინთ ჯუბაილი, ქალაქი სამხრეთ ლიბანში, სადაც მდებარეობდა რამდენიმე მნიშვნელოვანი ობიექტი, ცნობილ როგორც წინააღმდეგობის დედაქალაქი, აღმოჩდა ისრაელის ჯავშანსატანკო ნაწილების დარტყმის ქვეშ. ჰეზბოლას მებრძოლებმა შეძლეს დაეზიანებინათ ხუთი ტანკი, ერთი შვეულმფრენი და სხვა საბრძოლო მექანიზმები. ბრძოლა მალევე გადაიზარდა ასიმეტრიულში ისრაელის დიდი რიცხობრივი, ტექნოლოგიური და საჰაერო უპირატესობის გამო. სამოქალაქო მოსახლეობის მსხვერპლის ასაცილებლად ჰეზბოლას მეომრებმა დატოვეს ბინთ ჯუბაილი და წინააღმდეგობის ძირითადი კვანძი განთავსდა მარუნ ალ-რასში. თუმცა ისრაელის მთავრობამ 24 ივლისსვე აღნიშნა ბინთ ჯუბაილის სრული კონტროლი, მოგვიანებით მოულოდნელმა თავდასხმამ ბინთ ჯუბაილში განთავსებულ საბრძოლო მანქანებზე გაფანტა ეს მითი. თავდასხმისას განადგურდა თორმეტზე მეტი ახზარითი, რამდენიმე შეჯავშნული ბულდოზერი და ნაგმახონი. ფაქტობრივად ჰეზბოლა მთელი ომის განმავლობაში აკონტროლებდა მთელ ქალაქს სუყის ნაწილისა და ლაზარეთის მიმდებარე ტერიტორიის გარდა. სამდღიან შეტაკებებში დაიღუპა 14 ჰეზბოლას მებრძოლი და ათამდე ისრაელისა, მათ შორის რამდენიმე მაღალი რანგის ოფიცერი.
შემდგომი შეტაკებები
28 ივლისს ჰეზბოლამ დაბომბა აფულა, ჰაიფის სამხრეთით. 30 ივლისს სახმელეთო შეტაკებებმა ისევ აქტიურ ფაზაში გადაინაცვლა. ქფარ ქილასთან ჩასაფრებაში ჰეზბოლას მებრძოლებმა დააზიანეს ტანკი. ასევე ტაიბათთან გოლანის ბრიგადის სადაზვერვო ნაწილებს გადააწყდნენ და შეტაკებისას ისრაელის სამხედრო მოსამსახურეები უკუიქცნენ ერთ-ერთი შენობისკენ, ბრძოლებს მოჰყვა ამ სახლის განადგურება.
ამავე დღეს ისრაელის ავიაციამ დაბომბა დაბა ყანა სამხრეთ ლიბანში. დაიღუპა 30 სამოქალაქო პირი, მათ შორის 16 ბავშვი. ისრაელის შესაბამისი სამსახურები შეეცადნენ აერიდებინათ პასუხისმგებლობა და ყველაფერი გადააბრალეს ჰეზბოლას, რომლის სარაკეტო დანადგარმაც თითქოს ორი დღის წინ სწორედ ამ ადგილიდან მოახდინა რაკეტების გაშვება. საინტერესოა რომ ისრაელის მიერ შემდგომში გამოქვეყნებული ვიდეოჩანაწერი თითქოსდა რაკეტების გაშვებით, უთითებს დაბის მეორე ბოლოს და არა იმას, სადაც მოხდა საჰაერო დარტყმა.
2 აგვისტოს `აითა 'ლ-შა`აბთან შეტაკებებისას ჰეზბოლას მებრძოლებმა მოსპეს ისრაელის ტანკი და ორი ბულდოზერი. ამავე დღეს საიერეთ მატკალისა და გოლანის ბრიგადის ნაწილებმა მოახდინეს დესანტირება ბა`ალბექთან. თავდასხმა მოხდა ბა`ალბექის ლაზარეთზე. ისრაელის განცხადებით, იქ იმყოფებოდა ორასზე მეტი ჰეზბოლას მებრძოლი, რომლიდანაც ოცზე მეტი მოჰკლეს და ორი ტყვედ ჩაიგდეს. სინამდვილეში ლაზარეთში იმყოფებოდნენ მხოლოდ ხუთი ჰეზბოლას წევრი და სამოქალაქო პირები, ბრძოლას შეეწირა ხუთივე ჰეზბოლას მებრძოლი და ათამდე სამოქალაქო პირი. რამდენიმე ისრაელის სამხედრო დაიჭრა.
5 აგვისტოს ისრაელმა ისევ გადაწყვიტა ასეთი ოპერაციის ჩატარება ამჯერად ტვიროსში. ქვედანაყოფი "შაიეთეთი", რომელიც 1997 წლის 5 სექტემბერს ანსარიათთან მოჰყვა ხაფანგში, ამჯერადაც გადმოსხდომისთანავე წინააღმდეგობას წააწყდა. თუმცა შვეულმფრენების მხარდაჭერით მათ შეძლეს უკუექციათ ჰეზბოლას მებრძოლები, თუმცა შაბრიხასკენ გაჭრა ვერ მოახერხეს. 14 ჰეზბოლას მებრძოლი დაიღუპა ამ შეტაკებაში. შეტაკებები გრძელდებოდა `აითარუნსა და ტაიბათთან. ამ შეტაკებებში სამი ისრაელის სამხედრო მოსამსახურე დაიღუპა და ოცამდე დაიჭრა. ასევე 6 ჰეზბოლას მებრძოლი დაიღუპა.
6 აგვისტოს ქფარ გილადში ჰეზბოლას რაკეტა ჩამოვარდა რეზერვისტთა თავმოყრის ადგილას, 12 რეზერვისტი დაიღუპა და ოცზე მეტი დაიჭრა.
ოპერაცია "მიმართულების ცვლა"
14 აგვისტოს ცეცხლის შეწყვეტის ხელშეკრულება ძალაში შევიდა და ისრაელის შეტევა შეწყდა მიზნის მიუღწევლად.
სამოქალაქო მოსახლეობის მსხვერპლი
ორივე მხარე იყენებდა ერთმანეთის წინააღმდეგ უმართავ რაკეტებსა და საავიაციო ბომბებს დასახლებული პუნქტების წინააღმდეგ, რასაც მოჰყვა სამწუხარო შედეგები. 48 ისრაელის მოქალაქე და ასეულობით ლიბანის მოქალაქე დაიღუპა.
მათ შორის აღსანიშნავია მარვაჰინის კოლონის დაბომბვა, სურაიფას დაბომბვა, ჰაიფის დაბომბვა, ყა`ას დაბომბვა, დაბომბვები ტვიროსში, ბეირუთის სამხრეთ გარეუბნებში, ყანას დაბომბვა.
სამხედრო მსხვერპლი
ისრაელის დანაკარგმა მიაღწია 119 სამხედრო მოსამსახურეს 13 ივლისიდან 14 აგვისტოს ჩათვლით. ჰეზბოლას დანაკარგებზე ინფორმაცია სერიოზულად ვარირებს. ჰეზბოლა აცხადებს 184 დაღუპულს, მაშინ როცა ისრაელი ამტკიცებს რომ დაღუპულ ჰეზბოლას კომბატანტთა რიცხვი 500 ან 700-ს აღწევს. საერთო დაღუპულთა რიცხვმა ლიბანში 1191 შეადგინა. აღსანიშნავია, რომ ლიბანის მთავრობა არ ასხვავებს ჰეზბოლას კომბატანტებსა და მშვიდობიან მოსახლეობას. ამიტომაც ზუსტი ციფრის დადგენა შეუძლებელია. მაიკლ დანი, სამხედრო მკვლევარი ასახელებს 250 დაღუპულ ჰეზბოლას კომბატანტს.
ჰეზბოლას რიცხოვნობა
ისრაელის განცხადებით, ჰეზბოლას მებრძოლების რაოდენობა 12 ათასს აჭარბებდა. რეალურად ისრაელის წინააღმდეგ მოქმედებდა ჰეზბოლას პირველი ბრიგადა (არაბ. كتئب نصر, ქათა'იბ ნასრ) და განსაკუთრებული დანიშნულების დანაყოფი (არაბ. القوة الخصة, ალ-ყუვათ ალ-ხასსათ) საერთო რიცხოვნებით არა უმეტეს 3 500 მებრძოლისა.
ჰადისი
ჰადისთა კრებულებში დაცულია გადმოცემა - ღვთის მაცნემ (ღვთის კურთხევა მას და მის სახლეულს) თქვა - არ მოვა დღე განკითხვისა მანამ, სანამ ჩემი უმათი არ შეებრძოლება ებრაელებს. მაშინ ხეები და ქვებიც უმათის მხარეს დადგება და მათი ხმა მიუთითებს უმათის მეომრებს. (ალ-ქულაინი, ქაფი, 45/355, მსგავსი ჰადისებია საჰიჰ ბუხარი 4:52:177, საჰიჰ მუსლიმი 41:6985). ისრაელის ტელევიზიის პირველ არხზე ნაჩვენები იქნა ვიდეორგოლი ისრაელის სამხედრო მოსამსახურეთა შთაბეჭდილებებისა და განცდების შესახებ. დაახლოებით სამი წუთის სიგრძის ვიდეორგოლში ერთ-ერთი ჯარისკაცი ამბობს - ძალიან ძნელი იყო. თითქოს მოჩვენებებს ვებრძოდით, თითქოს ყოველი ხე, და ყოველი ქვა მათ მხარეს იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისრაელის ომები კატეგორია:ლიბანის ომები კატეგორია:XXI საუკუნის ომები
Acropyga fuhrmanni
Acropyga fuhrmanni — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Acropyga-ის გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ის ქვეოჯახს.
სეფე (დუშეთის მუნიციპალიტეტი)
სეფე — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ქვეშეთის თემში. მდებარეობს მთიულეთის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე, მდინარე მთიულეთის არაგვის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1340 მეტრზე, დუშეთიდან 65 კმ, ქვეშეთიდან 2 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეცხოველეობა.
ჯორჯ ჰაბაში
ჯორჯ ჰაბაში (არაბ. جورج حبش, ფრანგ. George Habash, პარტიული მეტსახელი ალ -ჰაქიმი — მოსამართლე.  2 აგვისტო, 1926 - 26 იანვარი, 2008) — პალესტინის „ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის“ ერთ-ერთი ყველაზე მემარცხენე რადიკალური ლიდერი, პალესტინის განთავისუფლების სახალხო ფრონტის მეთაური.
ბიოგრაფია
დაიბადა მართლმადიდებლურ ოჯახში. 1948 წელს, 1948-1949 წლების არაბ-ისრაელის (პალესტინის ომი (1947-1949)) ომის დროს, მან დატოვა მშობლიური ქალაქი ლიდა (ლოდი), რომელიც ისრაელის არმიის კონტროლის ქვეშ მოექცა.
1960 -იან და 1970 -იან წლებში მან მოაწყო არაერთი  ტერაქტი —  თვითმფრინავების გატაცების სახით. მის  ძირითად მიზანს წარმოადგენდა საზოგადოების ყურადღების გამახვილება "პალესტინის ეროვნულ -განმათავისუფლებელ მოძრაობაზე". როგორც წესი, ტერორისტები ისრაელისგან ითხოვდნენ მძევლების სანაცვლოდ პალესტინელი პატიმრების გათავისუფლებას. 30 -ზე მეტი ისრაელელი და სხვა ქვეყნის მოქალაქე დაიღუპა პალესტინის განთავისუფლების სახალხო ფრონტის მიერ ორგანიზებული თავდასხმების დროს. 1970 წელს ჯორჯ ჰაბაში გააძევეს იორდანიიდან შავი სექტემბრის შეტაკებებში სახალხო ფრონტის მიერ შესრულებული მთავარი როლის გამო.
1990 -იანი წლების ბოლოს ხაბაშის ჯანმრთელობა გაუარესდა, რის გამოც 2000 წელს მან დატოვა გენერალური მდივნის პოსტი.
ჯორჯ ჰაბაში გარდაიცვალა 2008 წლის 26 იანვარს, 81 წლის ასაკში, გულის შეტევით, იორდანიაში,  ამანის საავადმყოფოში, სადაც კიბოს დიაგნოზით გადიოდა მკურნალობის კურსს.
მისი გარდაცვალების შემდეგ, პალესტინის ეროვნულმა ადმინისტრაციამ (PNA) სამდღიანი გლოვა გამოაცხადა, პალესტინის ეროვნული ადმინისტრაციის დროშები დაუშვეს, ხოლო რამალაში ადმინისტრაციის  ხელმძღვანელის მაჰმუდ აბასის რეზიდენციაში სამგლოვიარო კარავი გაშალეს.
შეხედულებები
მინი|ჯორჯ ჰაბაშის სახელობის მოედანი [[რამალაში]] მარცხნივ|მინი|[[ბეირუთის ამერიკული უნივერსიტეტი|ბეირუთის ამერიკულ უნივერსიტეტში - 1951 წ.]] მისი გარდაცვალების შემდეგ, პალესტინის ეროვნულმა ადმინისტრაციამ სამდღიანი გლოვა გამოცხადდა. პალესტინის ეროვნული ადმინისტრაციის პრეზიდენტმა მაჰმუდ აბასმა განაცხადა, რომ ჯორჯ ჰაბაში იყო „მაგალითი ყველა ჩვენგანისთვის“ და „ჩვენ ბევრი გვაქვს სასწავლი მისგან“. ამერიკის შეერთებულ შტატებში პალესტინის ეროვნული ადმინისტრაციის წარმომადგენლის  განცხადებამ, რომ "ჰაბაში იყო დიდი ლიდერი" მკვეთრად გააკრიტიკა აშშ -ს პალატის საგარეო საქმეთა კომისიის თავმჯდომარემ, ტომ ლანტოსმა:
”მე გაოგნებული ვარ პალესტინის ხელისუფლების მუდმივი წარმომადგენლის ქცევით ამერიკის შეერთებულ შტატებში,” — თქვა ლანტოსმა— ”როგორი უგუნური და გაბედული უნდა იყო, რომ ამერიკელები  მიიწვიო თანაგრძნობის გამოსახატად ისეთი სისხლიანი ბოროტმოქმედის გარდაცვალების გამო, როგორიც ჰაბაშია!” მინი|[[სირია|სირიაში იასირ არაფატთან ერთად]] რუმინული დაზვერვის Securitate-ს  ყოფილმა უფროსმა, გენერალმა იონ პაცეპამ, რომელიც ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაიქცა 1978 წელს და კარგად იცოდა ჰაბაშის კავშირების შესახებ საბჭოთა კავშირის დაზვერვის ხელმძღვანელობასთან, თავის მოგონებებში ჰაბაშს „მარიონეტი და ლუბიანკას კლიენტი“ უწოდა.
ჟურნალ Times- ის თანახმად, ჰაბაში იყო "ახლო აღმოსავლეთის ტერორიზმის ნათლია".
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:დაბადებული 2 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 იანვარი კატეგორია:პალესტინელი ლტოლვილები კატეგორია:პალესტინელი პოლიტიკოსები კატეგორია:პალესტინის გათავისუფლების ორგანიზაციის წევრები
ბობ ლაფმანი
ბობ ლაფმან ვეიბური (დ. 8 მარტი, 1961) — ვანუატუელი პოლიტიკოსი. 2004-2013 წლებში – ვანუატუს პარლამენტის წევრი. ვანუატუს განათლების მინისტრი 2013-2015 წლებში. ვანუატუს პრემიერ-მინისტრი 2020 წლსი 20 აპრილიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ვანუატუს პრემიერ-მინისტრები
წითელმთა
წითელმთა — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, შემოქმედის თემში (სოფლები: გომი, გონებისკარი, კვირიკეთი, შემოქმედი, წითელმთა). მდებარეობს მდინარე ბჟუჟის ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 170 მ.-ზე, ოზურგეთიდან 2 კმ. სოფელში ჩამოედინება მცირე მდინარე კიკვატა, რომელიც ბჟუჟის მარცხენა შენაკადია. სოფელში არის ოქრას საბადო, ეკლესია, საოჯახო სასტუმრო.
ისტორია
1828 წლისთვის სოფელში იდგა წმინდა გიორგის სახელობის ხის ეკლესია, რომლის სამრევლო შეადგენდა 26 კომლს. 1983 წელს სოფელში აშენდა სასროლეთის კომლექსი.
სქოლიო
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ტოტალიტარიზმი
მინი|[[ადოლფ ჰიტლერი]] ტოტალიტარიზმი (Totalis - მთელი, სავსე; “Totаlitas” – მთლიანობა, სისავსე) — ტერმინი პოლიტიკურ მეცნიერებაში, რომელსაც იყენებენ პოლიტიკური რეჟიმების აღსაწერად, სადაც სახელმწიფოს აბსოლუტური კონტროლი აქვს ცხოვრების ყველა ასპექტზე, იქნება ეს საჯარო თუ კერძო. ტოტალიტარიზმს უწოდებენ პოლიტიკურ სისტემას ან მმართველობის ფორმას, რომელიც არ უშვებს პარტიულ ან ინდივიდუალურ ოპოზიციას სახელმწიფოსა და მისი რწმენებისადმი, ამიტომ ის მიჩნეულია ავტორიტარიზმის უკიდურეს ფორმად. ტოტალიტარულ სახელმწიფოებში, პოლიტიკური ძალაუფლება ძირითადად ავტოკრატთა ხელშია, რომლებიც საყოველთაო პროპაგანდას მათ ხელში არსებული მედია და სხვა საკომუნიკაციო საშუალებებით ახორციელებენ.
ცნების ზოგადი მიმოხილვა
ტერმინი პირველად გამოიყენეს 1923 წელს, იტალიელი პოლიტიკური მოღვაწის, ანტიფაშისტის ჯოვანი ამენდოლას მიერ, ბენიტო მუსოლინის რეჟიმის კრიტიკული დახასიათებისთვის. ტოტალიტარული სახელმწიფოს თვისებები იყო შეუზღუდავი ძალაუფლება, კონსტიტუციური უფლებებისა და თავისუფლებების ლიკვიდაცია, რეპრესია განსხვავებულად მოაზროვნეებისადმი, საჯარო ცხოვრების მილიტარიზაცია. 1926 წელს ის გამოიყენა იტალიელმა ფილოსოფოსმა ჯოვანი ჯენტილემ, იტალიური ფაშიზმის ერთ-ერთმა თეორეტიკოსმა. 1927 წელს, ტერმინი ასევე გამოიყენა კარლ შმიტმა (Totalstaat) მის ცნობილ ნაშრომში „პოლიტიკურის ცნების შესახებ“. აღსანიშნავია, რომ „ტოტალიტარული სახელმწიფოს“ გაგება (Stato Totalitario) იტალიური ფაშიზმისა და გერმანული ნაციზმის მქადაგებლებისათვის პოზიტიური მნიშვნელობის მქონე ტერმინი იყო, მისი კრიტიკა კი უარყოფითი მნიშვნელობის. საკუთარ სტატიაში „ფაშიზმის დოქტრინა“ (1931) ბენიტო მუსოლინი ტოტალიტარიზმს განიხილავს საზოგადოებრივ მოწყობად, სადაც სახელმწიფო იდეოლოგია მოქალაქეებზე გადამწყვეტ გავლენას ფლობს - ტოტალიტარული რეჟიმი ნიშნავს, რომ (Tutto nello Stato, niente al di fuori dello Stato, nulla contro lo Stato) „ყველაფერი სახელმწიფოს ფარგლებშია, არაფერია მის გარეთ“.
ტერმინმა „ტოტალიტარიზმი“ თანამედროვე გაგება შეიძინა მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ, ცივი ომის პერიოდში, დასავლური ანტიკომუნისტური დისკურსის გაფართოებასთან ერთად. პოლიტიკურ სივრცეში ანტიკომუნისტური პროპაგანდის პარალელურად აკადემიური კვლევის სივრცეში ჩნდება ფაშიზმისა და კომუნიზმის საერთო მახასიათებლების ძებნა და მათი ერთი საფუძვლის ქვეშ გაერთიანების მცდელობები. ამ პროცესს ახასიათებენ, როგორც მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი ანტიფაშიზმის გარდაქმნის იარაღს ანტი-კომუნიზმად. . ფრანკფურტის სკოლის წარმომადგენლები და ისტორიკოსებისა და ფილოსოფოსების გარკვეული ნაწილი ტოტალიტარიზმს ადარებს, ასევე, თანამედროვე კაპიტალიზმს.
ტოტალიტარული რეჟიმების საერთო მახასიათებლებია ძლიერი პოლიტიკური რეპრესია, სრული კონტროლი ეკონომიკაზე, მას-მედიაზე, საკომუნიკაციო საშუალებებზე, აღმასრულებელი და სასამართლო ხელისუფლებებზე სრული გავლენა, სიტყვის თავისუფლების შეზღუდვა და დემოკრატიის არარსებობა, თვალთვალი და მოსმენა და საზოგადოებრივი ცხოვრების იდეოლოგიზაცია. ზოგიერთი ტოტალიტარული რეჟიმი გულისხმობს საკონცენტრაციო ბანაკებს, რეპრესიულ პოლიციას, რელიგიურ დევნას, პიროვნული კულტების ფენომენებს. გავრცელებული პრაქტიკაა სიკვდილით დასჯა, გაყალბებული არჩევნები, ასევე, მასობრივი გენოციდები და მკვლელობები. ტოტალიტარული რეჟიმისთვის დამახასიათებელია არ ცნობდეს ლიმიტებს და შეზღუდვებს საკუთარი ავტორიტეტისათვის საჯარო, კერძო და ადამიანური ცხოვრების ყველა სფეროში და მიდრეკილება, შეინარჩუნოს ეს ძალაუფლება ყველა საშუალებისა და გზის გამოყენებით.
ტოტალიტარიზმის გაგების ძირითადი სპექტრი
თანამედროვე დროში ტოტალიტარიზმის გაგება ძირითადად ვრცელდება გერმანიაში ჰიტლერის, იტალიაში მუსოლინის და საბჭოთა კავშირში სტალინის რეჟიმებზე. ზოგიერთი ავტორი ტოტალიტარულ რეჟიმს აკუთვნებს ასევე ფრანკოს რეჟიმს ესპანეთში, სალაზარის რეჟიმს — პორტუგალიაში, მაო ძედუნს — ჩინეთში, აიათოლა ჰომეინის — ირანში, თალიბანს — ავღანეთში, ენვერ ხოჯას — ალბანეთში, კიმ ირ სენის, კიმ ჩენ ირის და კიმ ჩენ ინის რეჟიმებს ჩრდილოეთ კორეაში, სადამ ჰუსეინის რეჟიმს ერაყში და ა.შ ზოგჯერ, ტერმინი გამოიყენება პოლიტიკის ცალკეული ასპექტების აღსაწერადაც - მაგალითად ამერიკის შეერთებული შტატების მილიტარიზმის აღწერისას — ბუშის პრეზიდენტობისას ან ამერიკის შეერთებული შტატების სხვა პოლიტიკებისადმი. ტოტალიტარიზმის დამკვიდრებული გაგებები, ასევე იწვევს კრიტიკას. კრიტიკოსების ძირითადი უთანხმოება ტოტალიტარიზმის დღეს დამკვიდრებულ გაგებასთან მდგომარეობს სტალინიზმისა და ფაშიზმის პოლიტიკური სისტემების გათანაბრების პრობლემაში. ზოგიერთი მკვლევარი ამ ტერმინს კლიშედ მიიჩნევს.
ტოტალიტარიზმის გაგება 1945 წლამდე
მოგვიანებით, ტერმინი პოზიტიურ მნიშვნელობას იძენს ჯოვანი ჯენტილის ნაშრომებში გავლენიანი იტალიელი ფილოსოფოსისა და ფაშიზმის წამყვანი თეორეტიკოსის. მან ტერმინი „Totalitario“ მიუძღვნა ახალი სახელმწიფოს მიზნებისა და სტრუქტურის აღწერას, რომელსაც უნდა განეხორციელებინა „ერის ტოტალური რეპრეზენტაცია და ეროვნული მიზნებისადმი ტოტალური მიყოლა“. ჯენტილი ტოტალიტარიზმს აღწერს, როგორც საზოგადოებას, სადაც მოქალაქეების უმრავლესობაზე მუშაობს სახელმწიფო იდეოლოგიის თუ ძალაუფლება არა, გავლენა მაინც. მოგვიანებით, ტოტალიტარიზმის პოზიტიური გაგება განავრცო ბენიტო მუსოლინიმაც. მის თანახმად, ტოტალიტარული სისტემა პოლიტიზებას უკეთებს ყველაფერს სულიერს და ადამიანურს, აქცევს რა ყველაფერს სახელმწიფოს შიგნით და არაფერს ტოვებს მის გარეთ.
იარლიყი „ტოტალიტარული“ ორჯერ გაისმა ჰიტლერის რეჟიმის წინააღმდეგ უინსტონ ჩერჩილის სიტყვით გამოსვლისას 1938 წლის 5 ოქტომბერს. ამავე წლის 16 ოქტომბერს სიტყვით გამოსვლისას მან ასევე გამოიყენა ტერმინი, როდესაც საუბრობდა კონცეფციაზე „ნაცისტური ან კომუნისტური ტირანიისა“.
1940, 1941 და 1942 წლებში, სიტყვა „ტოტალიტარულს“ აქტიურად იყენებს საკუთარ ესსეებში მწერალი ჯორჯ ორუელი. ესსეში „რატომ ვწერ“ ის აღნიშნავს, რომ ესპანეთის ომმა და 1936-1937 წლების სხვა მოვლენებმა მის ცხოვრებაში შემოატრიალა შკალა, რის შემდეგაც მან იცის, თუ სად დგას. 1945 წლის ლექციათა სერიებში „საბჭოთა გავლენა დასავლურ სამყაროზე“ პროსაბჭოთა ბრიტანელი ისტორიკოსი ედუარდ ალეტ კარი ტოტალიტარიზმს კვლავ პოზიტიური მნიშვნელობით იყენებს, ოღონდ საბჭოთა წარმატებების აღწერის მიზნით. კარი ასაბუთებს, რომ ინდივიდუალიზმისაგან დაშორების და ტოტალიტარიზმისკენ სვლის ტენდენცია შეუცდომელია, რაც დამტკიცდა მარქსიზმ-ლენინიზმით, როგორც ტოტალიტარიზმის წარმატებული ფორმით. კარის მიხედვით, ტოტალიტარიზმის ამ ფორმის წარმატება მტკიცდება საბჭოთა ინდუსტრიული ზრდითა და წითელი არმიის როლით ფაშისტური გერმანიის დამარცხებაში. ედუარდ ალეტ კარი ამბობს:
მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი თეორიები ტოტალიტარიზმზე
1951 წელს გამოქვეყნდა ჰანა არენდტის ცნობილი ნაშრომი „ტოტალიტარიზმის წარმოშობა“, რომელიც ტოტალიტარიზმის თეორიის ერთ-ერთ ფუძემდებლურ ნაშრომადაა მიჩნეული - ნაშრომმა გამოიწვია ფართო დებატები ტოტალიტარული ფენომენის ბუნებისა და ისტორიული წარმომავლობის შესახებ. არენდტი ამტკიცებს, რომ ნაცისტური და კომუნისტური რეჟიმები იყო არა ძველი ტირანიების ახლებური ვერსიები, არამედ მმართველობის სრულიად ახალი ფორმები. არენდტის თანახმად, ტოტალიტარული რეჟიმების განხორციელების ლეგიტიმაციის მასობრივი წყარო იყო იდეოლოგია, რომელიც შეიცავს კომფორტულ, ცალკეულ პასუხებს წარსულის, აწმყოსა და მომავლის მისტერიების შესახებ. არენდტი პარალელს ავლებს ისტორიისადმი დამოკიდებულებაში ამ ორ რეჟიმს შორის - თუ ნაციზმის შემთხვევაში მთელი ისტორია რასის საკითხია, მარქსიზმ-ლენინიზმის შემთხვევაში ეს კლასობრივი ბრძოლაა. მისი აზრით, თუ ეს დაშვებები მიიღება, მაშინ სახელმწიფოს ნებისმიერი ქმედება გამართლდება ბუნების ან ისტორიის კანონებით, მათ შორის გამართლდება ავტორიტარული სახელმწიფო აპარატების დაფუძნებაც. თუმცა, აღსანიშნავია, რომ სხვა პოლიტიკის თეორეტიკოსებისგან განსხვავებით, რომლებიც სტანილისტურ ტოტალიტარიზმს კოლექტივისტური კომუნისტური იდეოლოგიას აწერდნენ, როგორც მის პირდაპირ შედეგს, არენდტი ტოტალიტარიზმის განხორციელების მთავარ მიზეზად მიიჩნევდა მასების მდგომარეობას, როცა მათ აღარ შეუძლიათ თვითორგანიზება და ექვემდებარებიან ზემოდან მობილიზაციას. ამასთან, არენდტი თვლიდა, რომ ლენინისტური რეჟიმი არ იყო ტოტალიტარული.
არენდტის მსგავსად, ტოტალიტარიზმს დეტალურად სწავლობდა უამრავი მეცნიერი სხვადასხვა აკადემიური და იდეოლოგიური პოზიციებიდან. ყველაზე ცნობილი კომენტატორები ტოტალიტარიზმისა არიან რეიმონდ არონი, ლორენს არონსენი, ფრანც ბორკენო, კარლ დიტრიხ ბრახერი, კარლ პოპერი, რობერტ კონქუესტი, კარლ იოაკიმ ფრიდრიხი, ზბიგნევ ბჟეზინსკი, ლეოპოლდ ლაბეძი, ვოლტერ ლაკერი, კლოდ ლეფო, ლეონარდ შაპირო, ადამ ალამი და სხვები. თითოეული მათგანი ტოტალიტარიზმს განსხვებულად განსაზღვრავს, მაგრამ ისინი ყველანი თანხმდებიან, რომ ტოტალიტარიზმი მიისწრაფის მთელი მოსახლეობის მობილიზაციისთვის ოფიციალური პარტიული იდეოლოგიის მხარდასაჭერად და არატოლერანტულია აქტივობებისადმი, რომლებიც მიმართული არ არის პარტიის მიზნებისაგან, იყენებს რეპრესიას ან სახელმწიფო კონტროლის ფორმებს ბიზნესისადმი, პროფკავშირული გაერთიანებებისადმი, რელიგიური ორგანიზაციებისადმი და სხვა პოლიტიკური პარტიებისადმი.
1956 წელს, პოლიტიკურ მეცნიერებს კარლ ფრიდრიხსა და ზბიგნევ ბზეჟინსკს უკავშირდება ტერმინის გავრცელება სოციალურ მეცნიერებებსა და პროფესიულ კვლევებში. ფრიდრიხი და ბზეჟინსკი ტოტალიტარიზმს ხელხალა აფორმულირებენ პარადიგმად ფაშისტური და საბჭოთა რეჟიმებისათვის და აყალიბებენ ტოტალიტარიზმისთვის დამახასიათებელ ექვს საყოველთაოდ გაზიარებულ, განმსაზღვრელ თვისებას:
ამ მახასიათებლებს წიგნის მეორე გამოცემაში მოყვა კიდევ ორი განმსაზღვრელი თვისების დამატება, ისევე როგორც, სხვა მკვლევარების მიერ დაემატა განსაზღვრებები - მათ შორის ჰანა არენდტისეული „მისწრაფება წაიშალოს ყველა საზღვარი სახელმწიფოს, სამოქალაქო საზოგადოებასა და პიროვნულობას შორის“, ასევე სასამართლო ხელისუფლების ადმინისტრაციული კონტროლი, ტრადიციის (მათ შორის ტრადიციული მორალის) უარყოფა, პლურალიზმისა და თავისუფალი სიტყვისაგან განდგომა და სხვები.
ეს მახასიათებლები არ გულისხმობს, რომ რომელიმე მათგანის არსებობა ან არქონა საკმარისია რეჟიმის ტოტალიტარიზმად შეფასებისთვის, რადგან ზოგიერთი მათგანი ხშირად გამოყენებულია დემოკრატიული საზოგადოებების მიერაც. თუმცა, პირველი ორი თავისებურება მაინც ყველაზე ხშირადაა დამახასიათებელი ტოტალიტარული რეჟიმებისთვის.
ზოგიერთი სოციალური მეცნიერი აკრიტიკებს ფრიდრიხისა და ბზეჟინსკის ანტი-ტოტალიტარულ მიდგომას და ამტკიცებს, რომ საბჭოთა კავშირი, როგორც პოლიტიკური და სოციალური ერთობა განსხვავებული ფენომენია და მასზე აზროვნება უნდა მოხდეს ისეთი ცნებებით და კატეგორიებით, როგორიცაა ინტერეს ჯგუფები, ერთმანეთთან კონკურენციაში მყოფი ელიტები და კლასობრივი კატეგორიები (მათ შორის, ტერმინი ნომენკლატურა მმართველი კლასის დახასიათებისას).
1951 წელს გამოქვეყნებულ წიგნში „The True Believer”, ერიკ ჰოფერი ამტკიცებს, რომ სტალინისტურ, ფაშისტურ და ნაცისტურ მასობრივ მოძრაობებს აერთიანებთ დასავლური დემოკრატიებისადმი სპეციფიკური დამოკიდებულება, აღიქვამენ რა მას დეკადენტურად. ის ასევე ამტკიცებს, რომ ამ მოძრაობებს თავშესაფრის შეთავაზება შეუძლიათ იმედგაცრუებული ადამიანებისთვის - მათი პერსონალური მიღწევისა და ინდივიდუალური ცხოვრების გამოცდილებების მიღმა, რის შემდეგაც ინდივიდი ასიმილირდება კოლექტიურ სხეულში და ყალიბდება რეალობის განსხვავებული აღქმა.
პოლ ანებრიკი ასევე ასაბუთებდა, რომ მრავალმა ევროპელ ქრისტიანს დაეწყო კომუნისტური რეჟიმების მიმართ შიში ჰიტლერის აღზევების შემდეგ. ანებრიკისთვის ქრისტიანებმა კომუნისტურ რეჟიმში დაინახეს საფრთხე მათი მორალური წესრიგისადმი და საჭიროდ მიიჩნიეს ექადაგათ ევროპელი ერებისთვის, დაბრუნებოდნენ მათ ქრისტიანულ ფესვებს ანტი-ტოტალიტარული გადაწერით, რომელმაც განსაზღვრა ევროპა ადრეული ცივი ომის პერიოდში.
80-იანი წლების შემდგომი თეორიული დებატები
1990-იან წლებში ფრანგი ისტორიკოსი ფრანსუა ფურე იყენებს ტერმინს „ტოტალიტარული ტყუპები“, რათა ერთმანეთთან დააკავშიროს ბოლშევიზმი და ნაციზმი. ფურეს აკრიტიკებს ბრიტანელი ისტორიკოსი ერიკ ჰობსბაუმი - ორი სრულიად განსხვავებული იდეოლოგიის ერთი ქოლგის ქვეშ გაერთიანების მცდელობისათვის.
საბჭოთა ისტორიის კვლევებში ტოტალიტარულობის კონცეფციას არასერიოზულად უყურებს რევიზიონისტური სკოლა, რომლის ცნობილი წარმომადგენლებიც იყვნენ შეილა ფიცპატრიკი, ჯერი ფ. ჰიუ, უილიამ მაკკეგი, რობერტ თარსტონი და არჩ ჯეტი. მათი ინდივიდუალური ინტერპრეტაციები განსხვავდება, თუმცა რევიზიონისტები ამტკიცებენ რომ საბჭოთა სახელმწიფო სტალინის მმართველობის ქვეშ ინსტიტუციურად სუსტი იყო, რომ ტერორის დონე უფრო მეტად გამოწვეულია და ირეკლავს საბჭოთა სახელმწიფოს სისუსტეს და არა მის სიძლიერეს. ფიცპატრიკი ასაბუთბს, რომ სტალინისტური წმენდა საბჭოთა კავშირში ზრდიდა სოციალურ მობილობას და აწარმოებდა უკეთესი ცხოვრების შანსებს.
1987 წელს, ისტორიკოსმა უოლტერ ლაკერმა რევიზიონისტები საბჭოთა ისტორიის კვლევებში დაადანაშაულა პოპულარობისა და მორალის აღრევაში და საბჭოთა კავშირის, როგორც ტოტალიტარული სახელმწიფოს წინააღმდეგ არასასიამობნო და არასაკმარისად ცხადი არგუმენტების წარმოებაში. ლაკერი ამტკიცებდა, რომ რევიზიონისტების არგუმენტები ძალიან ჰგავდა ერნსტ ნოლტის არგუმენტებს გერმანიის ისტორიასთან მიმართებაში. ლაკერი ამტკიცებს, რომ ისეთი კონფეცფცია, როგორიცაა მოდერნიზაცია - არაადეკვატური იარაღია საბჭოტა ისტორიის - როგორც არატოტალიტარულის ასახსნელად.
თავის მხრივ, ლაკერს აკრიტიკებენ თანამედროვე რევიზიონისტი ისტორიკოსები, მათ შორის პოლ ბულე, რომელიც მას მცდარ გათანაბრებაში ადანაშაულებს ცივი ომის რევიზიონიზმისა და გერმანულ რევიზიონიზმთან, ეს უკანასკნელი აირეკლავს რა „რევანშისტულ, სამხედროდ-განწყობილ კონსერვატიულ ნაციონალიზმს“.
მოგვიანებით, იტალიელი ისტორიკოსი ენზო ტრავერსო უტევს ტოტალიტარიზმის კონცეფციის არქიტექტორებს -— ამბობს რა, რომ ტოტალიტარიზმის გაგება შექმნილია დასავლეთის მტრების გამოვლენისთვის. გარდა ამისა, სტალინის რეჟიმისთვის ტოტალიტარულის დარქმევა ავტორიტარულის ნაცვლად ხმამაღალი, თუმცა სპეკულატიური გამართლებაა დასავლური ინტერესებისთვის, ისევე როგორც საწინააღმდეგოს მტკიცება - რაც მოიცავს ტოტალიტარულის - როგორც კონცეპტის დეკონსტრუქციას, შეიძლება ჰგავდეს ხმამაღალ, მაგრამ სპეკულატიურ გამართლებას რუსეთის ინტერესისა. სხვა მკვლევარები, მაგალითად შელდონ უოლინი, უილიამ ენდალი, სლავოი ჟიჟეკი, ჯორჯ მონბიო და სხვები ტოტალიტარიზმს კაპიტალიზმთან და ლიბერალიზმთან აკავშირებენ და იყენებენ ტერმინებს „ტოტალიტარული დემოკრატია“, “შებრუნებული ტოტალიტარიზმი“ - ამერიკის შეერთებული შტატებისა და კორპორატიული ძალაუფლების დახასიათებისას ან „ტოტალიტარულ კაპიტალიზმს“.