cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ედეის პირველი ბრძოლა
თავდასხმა ედეაზე
იაპომა და ჯაბასი (იაბასი) უზრუნველყოფილი იყო, ამიტომ დობელმა წამოიწყო თავდასხმა ედეაზე. 20 ოქტომბერს მან წამოიწყო ექსპედიცია მდინარე ნჯონგზე სოფელ დეჰანში, რომელიც მდებარეობდა ედეას სამხრეთით. ჯუნგლებში გამავალი ბილიკი ორ დასახლებას აკავშირებდა. ბრიტანული ჯარი, რომელიც გაყვა ნჯონგს, 21 ოქტომბერს ჩავიდა დეჰანში და დაიწყო ლაშქრობა ჩრდილოეთით, ედეასკენ. მეორე ბრიტანულმა კოლონამ მეთაურ ლ.ვ ბრაითვეითის მეთაურობით მდინარე სანაგაზე გადაინაცვლა. პოლკოვნიკ მაიერის ფრანგული ძალები აღმოსავლეთისკენ მიიწევდნენ სარკინიგზო ხაზის გასწვრივ იაპომადან. ოპერაციის დასაწყისში, მაშინ,როდესაც მათი ნავი მდინარე ნჯონგზე გადატრიალდა ერთი ფრანგი და ორი ბრიტანელი ოფიცერი დაიღუპა. მდინარე სანაგას ფლოტს უჭირდა ნავიგაცია მრავალი ბუნებრივი დაბრკოლების გამო,თუნდაც როგორიცაა ქვიშის ზოლები.
შემდგომი
ედეას აღების შემდეგ, მოკავშირეთა ჯარებმა შოტიდან 20 მილით გადაინაცვლეს კოპონგოში. ედეის მეორე ბრძოლაში 1915 წლის იანვრის დასაწყისში, გერმანიის მცდელობა ედეის დასაბრუნებლად წარუმატებელი აღმოჩნდა.
ჯაბასში და ახლა ედეაში მიღწეული წარმატების შემდეგ, ერთადერთი დარჩენილი გერმანული შენაერთი, რომელიც სექტემბერში გავიდა დუალადან, იყო ის, რომელიც ჩრდილოეთით გადავიდა დშანგის ციხესიმაგრისკენ. 1914 წლის დეკემბერში ბრიტანულმა ძალებმა პოლკოვნიკ ედმუნდ ჰ. ჟორჟის მეთაურობით დაიწყეს ლაშქრობა დშანგისკენ. 1915 წლის 2 იანვარს ჟიორჟის ძალებმა მიაღწიეს დშანგს. იქ დაიწყო გერმანიის ციხესიმაგრის დაბომბვა, რამაც აიძულა გარნიზონს, რომ დანებებულიყო. ბრიტანულმა ძალებმა გაანადგურეს ციხე. ამის შემდეგ ბარეს სარკინიგზო მაგისტრალზე უფრო უსაფრთხო საკომუნიკაციო ხაზებზე გადავიდნენ.
Lasioglossum grinnelli
Lasioglossum grinnelli — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1916 წელს.
სქოლიო
grinnelli
იტამბე (ბაია)
იტამბე (Itambé) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ-ცენტრალურ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 106 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1.442 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16 023.58 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
ხაზარის უნივერსიტეტი
კამპუსები
ხაზარის უნივერსიტეტი განთავსებულია ქალაქ ბაქოში, სამ კამპუსზე. დღეისათვის მიმდინარეობს კიდევ ერთი კამპუსის მშენებლობა.
ზოგადი ინფორმაცია
მინიატიურა|220პქ|ჰამლეტ ისახანლი დაარსდა 1991 წელს პროფესორ ჰამლეტ ისახანლის მიერ. დაარსებისთანავე უნივერსიტეტი გახდა ერთ-ერთი პირველი კერძო უმაღლესი სასწავლებელი აღმოსავლეთ ევროპაში, კავკასიასა და ცენტრალურ აზიაში. ამასთან, ხაზარის უნივერსიტეტმა პირველმა შესთავაზა აზერბაიჯანს დასავლური ტიპის, კვლევაზე ორიენტირებული უმაღლესი განათლების სერვისი. ხაზარის უნივერსიტეტის დაარსებით ისახანლიმ მოახდინა წინამორბედი, საბჭოური კორუმპირებული უმაღლესი განათლების სისტემის რეფორმირება.
აკადემიური ინფორმაცია
ხაზარის უნივერსიტეტის აკადემიური ბაზა მოიცავს 250-მდე ლექტორს, რომელთაგან დიდ ნაწილს განათლება მიღებული აქვს ევროპაში ან ამერიკის შეერთებულ შტატებში. აზერბაიჯანის უნივერსიტეტებს შორის ხაზარის უნივერსიტეტმა პირველმა შემოიღო სტუდენტზე ორიენტირებული კრედიტების დაგროვების სისტემა. უნივერსიტეტის სასწავლო პროგრამები სტანდარტის მხრივ შეესაბამება განვითარებული ქვეყნების წამყვანი უნივერსიტეტების კურიკულუმთან. ხაზარის უნივერსიტეტში სწავლების ძირითადი ენაა ინგლისური. ეს ფაქტორები გულისხმობს აკადემიური და პროფესიული შესაძლებლობების ზრდას სტუდენტებისთვის და განაპირობებს მათ მომზადებას გლობალურ სივრცეში ინტეგრაციისთვის.
ოთხივე სკოლა სტუდენტებს სთავაზობს საბაკალავრო, სამაგისტრო და სადოქტორო პროგრამებს შემდეგ დარგებში:
გოლო (მდინარე)
გოლო (Golo) — ყველაზე გრძელი (90 კმ.) მდინარე საფრანგეთის კუნძულ კორსიკაზე. მდინარე სათავეს იღებს კუნძულის მთაგორიან შუაგულში, მთა მონტი სენტოს სამხრეთით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის მდინარეები
ბარსელონა (ვენესუელა)
ბარსელონა — ქალაქი ვენესუელაში, ანსოატეგის შტატის დედაქალაქი. დაარსდა 1671 წელს. პუერტო-ლა-კრუსთან, ლეჩერიასთან და გუანტასთან ერთად ქმნის ვენესუელის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ურბანულ არეალს 950 000 მცხოვრებით.
ქალაქი მდებარეობს ანსოატეგის შტატის შიდა ნაწილში, ვენესუელის ჩრდილოეთ სანაპიროს გასწვრივ, დასავლეთ კორდილიერის რეგიონის მთისწინეთის სიახლოვეს. მისი ჩრდილოეთი, ოკეანის სანაპირო გამოირჩევა პლაჟების სიუხვით, რაც საკმაოდ მნიშვნელოვანია ადგილობრივი ტურიზმის ინდუსტრიაში. ბარსელონა წარმოადგენს მოჩიმის ეროვნული პარკის ერთგვარ შესასვლელს, რომელიც გამოირჩევა კუნძულების სიუხვით, რომლებიც ეროვნულ მონუმენტებადაა გამოცხადებული.
ბარსელონის ჰიდროგრაფიაში წამყვანი ადგილი უკავია მდინარე ნევერის, რომელიც ქალაქის ცენტრზე გაივლის და რომელიც ცნობილია სეზონური დატბორვებით წყალუხვობის პერიოდში. 1972 წელს დატბორვებისგან თავდაცვის მიზნით აიგო სპეციალური არხები.
პუერტო-ლა-კრუსისგან განხსვავებით, რომელიც ძირითადად XX საუკუნეში აიგო, ბარსელონაში წარმოდგენილია ისტორიული და თანამედროვე არქიტექტურის ნარევი, რაც მისი ზრდისა და განვითარების მრავალი წლითაა განპირობებული. დასახლება ნუევა-ბარსელონა-დელ-სერო-სანტო (Nueva Barcelona del Cerro Santo — წმინდა მთის ახალი ბარსელონა) თავდაპირველად ესპანელმა კონკისტადორმა, ხუან ორპიმ დააარსა. შემდგომში, 1671 წელს იგი ხელახლა იქნა დაარსებული და დასახლებული გუბერნატორ სანჩო ფერნანდეს დე ანგულოს მიერ, თავდაპირველი დასახლებიდან და კატალონიელი კოლონიზატორების პატარა სამოსახლოდან ორი კილომეტრის მოშორებით. ბარსელონა წარმოადგენდა ნუევა-ანდალუსიის ერთ-ერთ პროვინციას. ამ პერიოდის დღემდე შემორჩენილი ერთ-ერთი შენობაა ანსოატეგის მუზეუმი, რომელიც უძველესია ქალაქში.
ბარსელონის ისტორიული არეალები განლაგებულია მისი მთავარი მოედნების — ბოლივარის, მირანდასა და ბოიაკას ირგვლივ.
სქოლიო
კატეგორია:ვენესუელის ქალაქები
გრეგორი დევიდ რობერტსი
გრეგორი დევიდ რობერტსი (დ. 21 ივნისი, 1952) — ავსტრალიელი მწერალი. ცნობილია რომანით „შანტარამი“ (2003).
ბიოგრაფია
1952 წელს დაიბადა ავსტრალიის ქალაქ მელბურნში. სტუდენტობის პერიოდში ის მემარცხენე და ანარქისტულ დაჯგუფებთან იყო დაკავშირებული
ცოლთან დაშორების და შვილზე მეურვეობის დაკარგვის შემდეგ იგი ჰეროინზე დამოკიდებული გახდა და ნარკოტიკის მოსაპოვებლად მძარცველობას მიჰყო ხელი. იგი ცნობილი იყო, როგორც „ჯენტლმენი ბანდიტი“, რადგან რადგან შეიარაღებულ ძარცვაზე ჟილეტსა და კოსტიუმში გამოწყობილი მიდიოდა, მსხვერპლს თავაზიანად ესაუბრებოდა და ფულის მიღების შემდეგ მადლობას უხდიდა.
1980 წელს რობერტსი დააპატიმრეს, თუმცა იმავე წელს ის ციხიდან გაიქცა  და ინდოეთში გაფრინდა, სადაც 10 წელი ცხოვრობდა, ამ დროის მანძილზე კი  სამშობლოში ძებნილად ითვლებოდა. ინდოეთში რობერტსმა გახსნა საავადმყოფო, გახდა ადგილობრივი მაფიის წევრი, იბრძოლა ავღანეთში, მონაწილეობა მიიღო ბოლივუდის ფილმებში და მოხვდა მუმბაის ციხეში. ციხის დატოვების შემდეგ იგი ევროპაში გადავიდა.
1990 წელს რობერტსი ფრანკფურტში დააპატიმრეს და ავსტრალიაში დააბრუნეს, სადაც ექვსი წელი ციხეში გაატარა. ამ პერიოდში იგი ციხიდან გაიქცა, თუმცა თავადვე დაბრუნდა და გადაწყვიტა სასჯელი ბოლომდე მოეხადა, რათა ოჯახთან დაბრუნების შესაძლებლობა ჰქონოდა. სწორედ მაშინ დაიწყო მან პირველ წიგნზე „შანტარამზე“ მუშაობა, რომლის ხელნაწერიც ციხის მცველებმა ორჯერ გაუნადგურეს.
სასჯელის მოხდის შემდეგ რობერტსმა საბოლოოდ დაასრულა „შანტარამი“ და 2003 წელს გამოაქვეყნა. მისი მომდევრო რომანი, რომელიც, პირველის მსგავსად, ავტორის ცხოვრებაზეა დაფუძნებული, „მთის ჩრდილი“, 2015 წელს გამოქვეყნდა.
რობერტსი ცხოვრობდა მელბურნში, გერმანიასა და საფრანგეთში, საბოლოოდ კი მუმბაიში დაბრუნდა, სადაც ქალაქის ღარიბი მოსახლეობის ჯანდაცვის მომსახურებით უზრუნველსაყოფად საქველმოქმედო ორგანიზაციები დააარსა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრალიელი მწერლები კატეგორია:ავსტრალიელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ავსტრალიელი მემუარისტები კატეგორია:მელბურნელი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ავსტრალიელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის მემუარისტები
ამირან კახიძე
ბიოგრაფია
ამირან კახიძე დაიბადა სოფელ ქვედა ჩხუტუნეთში, რომელიც ამჟამად ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტს ეკუთვნის. 1959 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი, ბათუმში, ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტის მიმართულებით, პარალელურად მუშაობდა სოფ. ჩხუტუნეთის საშუალო სკოლის მასწავლებლად. პროფესორი ამირან კახაძე სწავლას აგრძელებს ასპირანტურაში 1961-64 წლებში  საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ივ. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში, ანტიკური ხანის არქეოლოგიის განოფილებაში, სადაც ხელმძღვანელობას უწევდა ქართული არქეოლოგიური სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, აკადემიკოსი ანდრია აფაქიძე. 1966-2006 წლებში დაიცვა საკანდიდატო და სადოქტორო ბათუმიის  ნ. ბერძენიშვილის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტში, სადაც უამრავ არქეოლოგიურ ექსპედიციაში მიიღო მონაწილეობა, როგორიცა  ლეღვა-ჯიხანჯური, ბათუმის ციხე, ხიხაძირი, თხილვანა, ვანაძეები, ჩაქვისწლის ხეობა, პეტრა-ციხისძირი, კვაშტა, გონიო-აფსაროსი, სხალთის ეკლესია და სხვა. 1994 წელს ბათუმის არქეოლოგიური მუზეუმის დირექტორს პოსტს უკავებს და პარალელურად კითხულობს ლექციებს შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტში.
სამეცნიერო მოღვაწეობა
1998 – 2011 წლებში პროფესორი ამირან კახიძე ხელმძღვანელობდა საქართველო ბრიტანეთის ერთობლივ საერთაშორისო ექსპედიციას. მოპოვებული ინფორმაციის საფუძველზე დაიწერა და გამოიცა მონოგრაფები VII ნაწილად: "ფიჭვნარი I - კოლხები და ერძნები აღმოსავეთ შავიზღვისპირეთში" (2004 წ. თანაავტ. მ. ვიკერსი), "ფიჭვნარი II - ანტიკური სამყარო აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთში" (2007 წ. თანაავტ. მ. ვიკერსი), "ფიჭვნარი IV" (2009 წ. თანაავტ. თ. შალიკაძე), "ფიჭვნარი III" (2010 წ. თანაავტ. ნ. ვაშაკიძე), "ფიჭვნარი V" (2014 წ. თანაავტ. ე. კახიძე), "ფიჭვნარი VI" (2014 წ. თანაავტ. მ. ვიკერსი),"ფიჭვნარი VII" (2015 წ.) პარალელურად, კერძდ 1999 წელს გონიო-აფსაროსის მუდმივქმომქედი არექოლოგიური ექსპედიციას ხელმძღვანელობს, რამაც უდიდესი ცოდნა შესძინა როგორც საქართველოს, ისე მთელი მსოფლიოს ცივილიზაციას. სწორედ  ამირან კახიძის სახელს უკავშირდება არქეოლოგიის მიმართულებით ახალი მეცნიერული მიმართულებების ჩამოყალიბება.
პროფესორი კახიძის მნიშვნელოვანმა სამეცნიერო შრომებმა მას აღიარება მოუტანა კარიერის მწვერვალში ყოფნისას. არაერთხელ იყო მიწვეული ოქსფორდის უნივერსიტეტში, ზაარბრიუკენში, საბერძნეთში, თურქეთში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში და პოლონეთში, სადაც მონაწილებას ღებულებდა კონფერენციებსა და საერთაშორისო სიმპოზიუმებში.
სწორედ პროფესორი ამირან კახიძის დამსახურებაა 1994 წელს ბათუმში დაარსებული არქეოლოგიური მუზეუმი, რომელიც მალევე იქცა საგანმანათლებლო და ღირებულ ცენტრად. 2007 წელს მუზეუმში დაემატა მუდმივქმომედი გამოფენა.
ამჟამად, პროფესორი კახიძე აკადემიურ საქმიანობას ეწევა შოთა რუსთველის სახელმწიფო უნივერსტეტში, სადაც მაგისტრანტებსა და დოქტორანტებს უკითხავს ლექციებს არქეოლოგიის საფუძვლებისა და ანტიკური არექოლოგიის მიმართულებით. სწორედ, ამავე უნივერსტეტის გადაწყვეტილებით 2010 წელს მიენიჭა ემერიტუსის წოდება არქეოლოგიაში მნიშვნელოვანი წვლილის შეტანისთვის.
ბიბლიოგრაფია
ენციკლოპედია: ტ. IV. -თბ., 2018.-გვ. 602
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი არქეოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1935
უილისტონის ტბა
უილისტონი წარმოქმნის სამ ყურეს: მდინარე პის-რივერის ყოფილ კანიონში და მდინარეების ფინლისა და პარსნიპის ხეობებში. უილისტონი ბრიტანეთის კოლუმბიის უდიდესი წყალსაცავია. იგი იკვებება მრავალი დიდი და პატარა მდინარით.
უილისტონის ტბა შეიქმნა 1968 წელს, როდესაც პის-რივერზე მწყობრში ჩადგა ბენეტის კაშხალი. სანაპიროებზე შექმნილია რამდენიმე პროვინციული პარკი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანადის წყალსაცავები კატეგორია:კანადის ტბები
ლუსია გარუტა
ლუსია გარუტა ( Lūcija Garūta ; დ. 14 მაისი, 1902, რიგა — 15 თებერვალი, 1977, რიგა) — ლატვიელი პიანისტი და კომპოზიტორი. ლატვიის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1962).
ბიოგრაფია
ლუსია გარუტამ მუსიკისადმი ინტერესი ბავშვობიდან გამოავლინა. გოგონამ შვიდი წლის ასაკში დაიწყო ფორტეპიანოზე დაკვრის შესწავლა ოტო ფოგელმანისთან, შემდეგ სწავლობდა მარია ჟილინსკაიასთან, ჰარმონიას ნიკოლაი ალუნანსთან ეუფლებოდა. 1924 წელს  დაამთავრა ლატვიის კონსერვატორიის კომპოზიციის და ფორტეპიანოს კლასები  იაზეპს ვიტოლის და ლუდმილა გომანე-დაბროვსკას ხელმძღვანელობით. ერთი წლის შემდეგ დაიწყო მუშაობა რიგის რადიოში, სადაც 1925 წლიდან 1926 წლამდე დარჩა, შემდეგ ლუსია გარუტა კვალიფიკაციის ასამაღლებლად საფრანგეთში, პარიზში, გაემგზავრა. იქ ფორტეპიანოს განხრით მისი პედაგოგები იყვნენ ალფრედ კორტო და ისიდორე ფილიპი  ინსტრუმენტალიზაციას ეუფლებოდა პოლ ლე ფლემთან, ხოლო კომპოზიციას —  პოლ დუკთან. როგორც სოლისტმა და აკომპანიატორმა გამართა მრავალი კონცერტი ლატვიაში და მის ფარგლებს გარეთ. შემდეგ, ავადმყოფობის გამო, იძულებული გახდა მეტწილად კომპოზიციაზე გადასულიყო. 1940 წლიდან შეუდგა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. ასწავლიდა მუსიკის თეორიასა და კომპოზიციას ლატვიის სახელმწიფო კონსერვატორიაში, 1973 წელს გახდა პროფესორი.
ლუსია გარუტა გარდაიცვალა 1977 წლის 15 თებერვალს რიგაში. 74 წლის ასაკში. დაკრძალულია რიგაში, ტყის სასაფლაოზე. მინი|270x270პქ| მემორიალური დაფა ქუჩაზე. მარიასი დამოუკიდებელ ლატვიაში დაარსდა Garuta Foundation, რომელიც მისი მუსიკის პოპულარიზაციას ეწევა. მემორიალური დაფა დამონტაჟდა მარიჯასის ქუჩაზე მდებარე 11 სახლში, სადაც გარუტა ცხოვრობდა.
შემოქმედება
გარუტას ნაწარმოებებზე დიდი გავლენა მოახდინა გვიანდელი რომანტიული კომპოზიტორებისა და სკრიაბინის მუსიკამ. მისი შემოქმედებიდან განსაკუთრებულ მნიშვნელოვანია ორატორია „უფალო, შენი მიწა ცეცხლშია! ( ლატვ. Dievs, Tava zeme deg!) ტენორისთვის, ბარიტონისთვის, გუნდისთვის და ორღანისთვის, რომელიც დაიწერა 1943 წელს ანდრეის ეგლიტისის ლექსებზე. ორატორიას პრემიერა შედგა 1944 წლის 15 მარტს რიგის წმინდა გერტრუდის ტაძარში, შემსრულებლები იყვნენ თეოდორ რეიტერის გუნდი მისი ხელმძღვანელობით, მომღერლები ადოლფს კაქტინში და მარის ვეტრა, თავად ავტორმა შეასრულა ორღანის პარტია; პრემიერის გადარჩენილ აუდიოჩანაწერზე ისმის დაბომბვის ხმები. საბჭოთა პერიოდში ორატორია დაკარგულად ითვლებოდა, მაგრამ 1982 წელს კომპოზიტორმა და მუსიკათმცოდნე ლონგინს აპკალნსმა გერმანული რადიოსადგურების არქივში მისი აუდიოჩანაწერი იპოვა და პარტიტურა აღადგინა; 1982 წლის 8 მაისს ორატორია კვლავ შესრულდა სტოკჰოლმში. სსრკ- ში ორატორიოს აღდგენა მოხდა 1988 წელს, მას ასრულებდა გუნდი „ ავე სოლ “ იმანტ კოკარის დირიჟორობით. ამჟამად ორატორია „უფალო, შენი მიწა ცეცხლშია! » შედის ლატვიის კულტურულ კანონში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1902 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1977 კატეგორია:ქალი კომპოზიტორები კატეგორია:შრომითი წარჩინებისათვის მედლით დაჯილდოებულები კატეგორია:XX საუკუნის კომპოზიტორები კატეგორია:საბჭოთა კომპოზიტორები
ბოზე-აინშტაინის სტატისტიკა
ბოზე-აინშტაინის სტატისტიკა — ერთ-ერთი კვანტური სტატისტიკა, რომელიც აღწერს ე. წ. გადაგვარებულ აირს. შექმნა შ. ბოზემ 1924 წელს. იმავე წელს ამ მიმართულებით მნიშვნელოვანი შედეგი მიიღო ა. აინშტაინმა.
კვანტურ სტატისტიკაში მიღებულია, რომ იგივური ნაწილაკების გადასმით მიღწეული ყველა მდგომარეობა უნდა ჩაითვალოს აირის იგივურ მდგომარეობად. ამრიგად, აირის მდგომარეობათა რიცხვის დათვლისას მნიშვნელობა აქვს მხოლოდ იმას, თუ რომელ მდგომარეობაში რამდენი ნაწილაკია. ფერმი-დირაკის სტატისტიკისაგან განსხვავებით ბოზე-აინშტაინის სტატისტიკაში თითოეულ კვანტურ მდგომარეობაში შეიძლება გვქონდეს ნაწილაკთა ნებისმიერი რიცხვი.
ბოზეს განაწილების ფუნქციას აქვს შემდეგი სახე:
სადაც არის ნაწილაკთა რიცხვი \varepsilon ენერგიის მქონე კვანტურ მდგომარეობაში, T — აბსოლუტური ტემპერატურა, k — ბოლცმანის მუდმივა, \mu — ქიმიური პოტენციალი, რომელიც ტემპერატურის ფუნქციაა. იმისათვის რომ დადებითი იყოს ყველა \varepsilon-თვის, საჭიროა. იმ შემთხვევაში, როცა (გადაუგვარებლობის კრიტერიუმი), ბოზეს განაწილების ფუნქცია გადადის ბოლცმანის განაწილების ფუნქციაში.
ბოზეს აირისათვის კლაპეირონის განტოლება არ გამოდგება. აინშტაინმა გვიჩვენა, რომ დაბალ ტემპერატურაზე ადგილი უნდა ჰქონდეს ბოზეს აირის კონდენსაციას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ნაწილაკები დაგროვდება ძირითად მდგომარეობაში.
თუ ბოზეს აირში ნაწილაკთა რიცხვი არაა ფიქსირებული, მაშინ \mu=0 და ბოზეს განაწილება პლანკის განაწილებაში გადადის.
როცა აირი ატომებისა ან მოლეკულებისაგან შედგება, გადაუგვარებლობის კრიტერიუმი ყოველთვის დაცულია და ამიტომ ჩვეულებრივი აირი გადაუგვარებელი ანუ ბოლცმანის აირია. ბოზე-აირის ყველაზე მნიშვნელოვანი მაგალითებია შავი გამოსხივება (ფოტონების აირი), მესრის სითბური რხევების კვანტების — ფონონების აირი და ფერომაგნიტური სპინური ტალღების კვანტების — მაგნონების აირი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბოზე-აინშტაინის სტატისტიკა
ვაალი
ვაალი (Waal) — მდინარე ნიდერლანდებში. რაინის დელტაში არსებული ტოტი. სიგრძე 84 კმ. წარმოადგენს ერთ-ერთ მთავარ სანაოსნო გზას, რომელიც აკავშირებს ქალაქ როტერდამს გერმანიასთან. ვაალი რაინის ქვემო დინების ტოტია, რომელზედაც მოდის მდინარის საერთო ჩამონადენის 65%. მისი ცალკეული მონაკვეთები აღინიშნება განსხვავებული სახელით, მაგ., ჰოლანდს-დიპი, აუდე-მაასი. რაინი ნიდერლანდებში შემოსვლისას 2 ნაწილად იყოფა — საკუთრივ ვაალად და ნიდერ-რაინად. ნეიმეგენის სიახლოვეს ვაალი უერთდება მაას-ვაალის არხს, ხოლო ტილთან ვაალს გამოეყოფა ამსტერდამ-რაინის არხი. ვუდრიჰემის სიახლოვეს მდინარე ერწყმის აფგედამდე-მაასს, რის შედეგადაც წარმოიქმნება ბოვენ-მერვედე. ზალტბომელთან ვაალის გასწვრივ გაშენებულია სარკინიგზო და საავტომობილო ხიდები. მდინარის წყალი სისუფთავით არ გამოირჩევა. მასში აღმოჩენილია რიგი პათოგენები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რაინი-მაასი-შელდის დელტა კატეგორია:ნიდერლანდების მდინარეები
მიშელ ფიზერსტოუნი
მიშელ ფიზერსტოუნი (Michelle Featherstone) არის ბრიტანელ-ამერიკელი indie მომღერალი და კომპოზიტორი. დაიბადა ინგლისის ქალაქ ჩესტერში და იზრდებოდა კემბრიჯში, ფიზერსტოუნი ახლა კალიფორნიაში ცხოვრობს. მან ფორტეპიანოს შესწავლა 9 წლის ასაკში დაიწყო, ამავე წელს იგი შეუდგა ორიგინალური მუსიკის კომპოზირებას. მან მრავალი ჯილდოს მოიპოვება შესძლო, როგორიცაა: Royal Academy of Music ფორტეპიანოს და ვიოლინოსთვის და The Bishops Award ხმისთვის.
დასაწყისი
ფიზერსტოუნი თავდაპირველად არ აპირებდა გაჰყოლოდა მუსიკას. როგორც, ხელოვნებათმცოდნეობის მაჟორი და ანთროპოლოგიის მინორი იგი მიხვდა, რომ „corporate America“ არ იყო მისი ხელობა და გადაწყვეტილება მიიღო თავიდან დაკავშირებოდა მის მუსიკალურ ფესვებს, სანამ იგი ოფიციანტად მუშაობდა სამხრეთ კალიფორნიაში. სწორედ მისი ოფიციანტობის დროს მას სრულიად შემთხვევით შესაძლებლობა მიეცა შეესრულებინა მისი რამდენიმე კომპოზიცია, სანამ ნამდვილი შემსრულებლები შესვენებაზე იყვნენ გასული... მაყურებლები იმდენად განცვიფრებულები დარჩნენ, რომ იგი დარწმუნდა, მუსიკა სწორედ ის იყო რის გაყოლასაც იგი სერიოზულად აპირებდა.
ეს ძალზედ უცნაური გამოცდილება იყო...ყველა დასხდა და სუჩუმე ჩამოვარდა...მე სამი სიმღერა დავუკარი და ხალხი მეკითხებოდა თუ სად იყო ჩემი ალბომი...
წარმატება
მისმა სიმღერებმა დაიპყრო ტელეფიმები და TV-შოუები, როგორიცაა: Wonderfalls, Alias, One tree hill, Smallville, Ghost Whisperer, Grey's Anatomy, Summerland, Las Vegas, „Project PI“ და მრავალი სხვა...
კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ინგლისელი მომღერლები
დავითის ლავრა
დავითის ლავრა — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი დავითგარეჯის სამონასტრო კომპლექსში. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
დაარსებულია VI საუკუნის I ნახევარში დავით გარეჯელის მიერ. დავითის ლავრის არქიტექტურული ანსამბლი, მისი სამონასტრო მეურნეობა სხვადასხვა პერიოდის ნაგებობათაგან შედგება (VI-XVIII სს.). თავდაპირველად დავითი თავის მოწაფე ლუკიანესთან ერთად უდაბნოს უკაცრიელი მთების ერთი ნაპრალის პატარა ბუნებრივ გამოქვაბულში დასახლდა. მალე მის ირგვლივ თავი მოიყარა მრავალმა ბერმა; დაიწყო ახალი ქვაბ-სადგომებისა და სხვადასხვა დანიშნულების სათავსების კლდეში კვეთა. ასე დაედო საფუძველი იმ მონასტერს, რომელიც შემდეგ ცნობილი გახდა დავითის ლავრის სახელწოდებით და რომელმაც საფუძველი ჩაუყარა უდაბნოს მრავალმთის მონასტრების — დავითგარეჯის სამონასტრო კომპლექსის — მშენებლობას (VI–XVIII სს.).
VI საუკუნეშივე რუსთავის ერისთავის, ბუბაქარის, დახმარებით კლდეში გამოკვეთეს ფერისცვალების ეკლესია, რომელიც შემდეგ დავითისა და ლუკიანეს განსასვენებელი გახდა. VII–VIII საუკუნეებში დავითის ლავრის შესახებ არაფერია ცნობილი. 837–848 წლებში აქ მოღვაწეობდა ილარიონ ქართველი. მისივე თაოსნობით შეიქმნა კლდეში ნაკვეთი ეკლესია-სატრაპეზოების ორიგინალური ხუროთმოძღვრული ტიპი, რომელიც კანონიკურად იქცა გარეჯის მონასტერთათვის და ხასიათდება „გარდამავალი ხანის“ ხუროთმოძღვრების ნიშნებით. ასეთებია ილარიონის მიერ გაფართოებული ფერისცვალების ეკლესია და იოანე ღვთისმეტყველის XII საუკუნის ეკლესია-სატრაპეზოები, რომელთა ერთი ნაწილი 1652 წელს მოუხატავთ დავით გარეჯელის ცხოვრების ამსახველი სიუჟეტებით: „ლუკიანე წველის ირმებს“, „გველეშაპის დაწვა“ (მხატვრობა აღარ არსებობს). XVII–XVIII საუკუნეებით თარიღდება ლავრის რამდენიმე ეკლესია, საჟამნო, სენაკი და სხვადასხვა დანიშნულების ნაგებობანი, მ. შ. აღსანიშნავია XVII საუკუნეში კახთა მეფე ალექსანდრე II-ის მიერ აგებული გეგმით მრგვალი 2 კოშკი, რომელთაგან ზედა, უფრო დიდი, ორსართულიანია; მეორე სართულზე, ბუხრიან ოთახში, მოხატულობის ნაშთია შემორჩენილი. მაღალი, ქვით ნაგები გალავნის მიმდებარე კლდოვან დამრეც ფერდობზე გამოკვეთილია წვიმის წყლის შესაკრები რთული სისტემა (არხები, წყალსატევები). არსებობს „დავითის ცრემლის“ სახელით ცნობილი წყაროც. XVIII საუკუნეში, მას შემდეგ, რაც დავითგარეჯის წინამძღვრად ონოფრე მაჭუტაძე განაწესეს, დავითის ლავრაში სამონასტრო და სამშენებელო საქმიანობა კვლავ გააქტიურდა. ლავრას გალავანი შემოევლო ლეკთა თარეშისაგან თავდასაცავად; აიგო მონასტერში შესასვლელი — თაღებით გახსნილი ნაგებობა — სამრეკლო. იქვე, კლდის თავზე, აღმართულია სათვალთვალო კოშკი. დავითის ლავრა XVIII საუკუნის მიწურულამდე მოქმედი მონასტერი იყო. XIX საუკუნეში მხოლოდ პილიგრიმთა მოსალოც ადგილად იქცა. დავითის ლავრა დღეს ისევ მოქმედია.
სქოლიო
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:დავით გარეჯელი
Lasioglossum griseipenne
Lasioglossum griseipenne — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1929 წელს.
სქოლიო
griseipenne
1711
თარიღი უცნობია
*
კოსტანაის ოლქი
კოსტანაის ოლქი (Қостанай облысы) — ოლქი ჩრდილოეთ ყაზახეთში. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია კოსტანაი.
დასავლეთიდან ესაზღვრება რუსეთი და აქტობეს ოლქი, ჩრდილოეთიდან — რუსეთი, აღმოსავლეთიდან — ჩრდილოეთ ყაზახეთისა და აკმოლის ოლქები, ხოლო სამხრეთიდან — ყარაღანდის ოლქი.
სქოლიო
კატეგორია:ყაზახეთის ოლქები
Apocalypse 91... The Enemy Strikes Black
Apocalypse 91… The Enemy Strikes Black — ამერიკული ჰიპ-ჰოპ ჯგუფ Public Enemy-ს მეოთხე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1991 წლის 1 ოქტომბერს, ლეიბლებზე Def Jam Recordings და Columbia Records. ალბომი კრიტიკოსების მიერ აღიარებული იქნა და მოხვდა The Village Voice-ის Pazz & Jop-ის სიის მეორე პოზიციაზე. Billboard 200-ში დისკი #4 პოზიციას იკავებდა, ხოლო Top R&B/Hip-Hop Albums-ის ჩარტში - პირველს. 1991 წლის 26 ნოემბერს მას RIAA-მ აშშ-ში მილიონი გაყიდული ასლისთვის პლატინის სტატუსი მიანიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:1991 წლის ალბომები კატეგორია:Public Enemy-ს ალბომები კატეგორია:Def Jam Recordings-ის ალბომები კატეგორია:Columbia Records-ის ალბომები
იტაპეტინგა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 68 314 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 609.515 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 42.44 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
Billie Jean
„Billie Jean“ — ამერიკელი მომღერალ მაიკლ ჯექსონის სიმღერა, შეტანილი მის ალბომში Thriller. ეს არის ალბომის მეორე სინგლი, გამოცემული 1983 წლის 2 იანვარს.
სიმღერა ცნობილია როგორც ბას-გიტარის გამოკვეთილი პარტიით და ენერგიული საცეკვაო რითმით, ასევე მუსიკალური ვიდეოთ, რომელიც სტივ ბერონმა გადაიღო.
ჯექსონის ავტობიოგრაფიაში წერია, რომ ეს სიმღერა ეხება გრუპი-გოგონებს, რომლებიც მუსიკოსებს დაჰყვებიან გართობის მიზნით. მაიკლის ბიოგრაფ ჯ. ტარაბორელის თქმით, აქ საუბარია 1981 წლის რეალურ ისტორიაზე - როდესაც ერთ-ერთმა ქალმა მისწერა მაიკლს, რომ ის მისი ერთ-ერთი ტყუპისცალის მამა იყო.
ლეიბლის Motown 25-ე იუბილეზე მაიკლი ამ სიმღერის შესრულებისას გამოვიდა თავისი შემდგომში ლეგენდად ქცეული ცეკვით Moonwalk.
სქოლიო
კატეგორია:მაიკლ ჯექსონის სიმღერები კატეგორია:1982 წლის სიმღერები კატეგორია:1983 წლის სინგლები
აუდე-მაასი
აუდე-მაასი (Oude Maas) — მდინარე ნიდერლანდებში. რაინის ტოტი და მაასის ყოფილი კალაპოტი. სიგრძე 30 კმ. სათავე აქვს პაპენდრეხტის სიახლოვეს, იქ, სადაც მდინარე ბენედენ-მერვედე იყოფა ნორდად და საკუთრივ აუდე-მაასად. მიედინება კუნძულ ეისელმონდეს სამხრეთ სანაპიროს გასწვრივ. მდინარე დორდტსხე-კილის გამოყოფის ადგილას იგი ქმნის კუნძულ ჰუკსევარდის ჩრდილოეთ საზღვარს, ხოლო შემდეგ დასავლეთის მიმართულებით მიედინება, სადაც აუდ-ბეიერლანდის სიახლოვეს მას მდინარე სპეი გამოეყოფა. ამის შემდეგ, იღებს ჩრდილოეთ-დასავლეთის მიმართულებას და ქალაქ ვლარდინგენთან ერთვის მდინარე ნიეივე-მაასს, რომელიც მდინარე სხერის წარმოქმნით გვირგვინდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რაინი-მაასი-შელდის დელტა კატეგორია:ნიდერლანდების მდინარეები
დავით III კურაპალატის მემკვიდრეობა
დავით III კურაპალატის მემკვიდრეობა — მიწა-წყალი, რომელიც ტაოს მეფის დავით III-ის ანდერძის თანახმად ბიზანტიის იმპერიას უნდა გადასცემოდა და რომლის გამოც შემდეგში ხანგრძლივი ომი ატყდა საქართველოსა და ბიზანტიას შორის.
დავით III-ის სამემკვიდრეო სამფლობელოს შეადგენდა იმიერტაო ჩრდილო ბასიანითურთ. 979 წელს აჯანყებული ბარდა სკლიაროსის წინააღმდეგ გაწეული დახმარებისათვის ბიზანტიის ხელისუფლებამ დავით III-ს გადასცა „ზემონი ქუეყანანი საბერძნეთისანი, რაჲთა თავისა სიცოცხლესა ჰქონდინ“ (გიორგი მთაწმიდელი). XI საუკუნის სომეხი ისტორიკოსის სტეფანოს ტარონეცის (ასოღიკი) ცნობით, ეს ქვეყნები იყო: ციხე ხალტოარიჭი და მასთან მდებარე კლისურა დასავლეთ ევფრატის ხეობაში, ჩორმაირის თემი მდინარე ჭოროხის სათავეებთან, კარინი ანუ თეოდოსიოპოლი თავისი თემით, ციხე სევუკი მარდალიის კანტონში, მდინარე არაქსის სათავეებთან, ჰარქისა და აპაუნიქის პროვინციები აღმოსავლეთ ევფრიტის ხეობაში. ფიქრობენ, რომ ამ ქვეყნების სამემკვიდრეოდ შენარჩუნების მიზნით დავით III დაუკავშირდა იმპერატორის წინააღმდეგ აჯანყებულ ბარდა ფოკას, მაგრამ მისი დამარცხების შემდეგ (989 წელს) იძულებული გახდა ბასილი კეისრისათვის პატიება ეთხოვა და დათანხმებულიყო, რომ სიკვდილის შემდეგ მისი სამფლობელოები იმპერიას შეერთებოდა. მკვლევართა შორის არაა თანხმობა, თუ რა ქვეყნები უნდა გადასცემოდა ბიზანტიას ამ დათმობის შედეგად. ერთნი ფიქრობდნენ, რომ აქ მხოლოდ „ზემონი ქუეყანანი“ უნდა იგულისხმებოდეს, სხვებს მიაჩნიათ, რომ დავით III-მ მისი სამფლობელო უანდერძა იმპერატორს. მეორე მოსაზრება უფრო სწორი უნდა იყოს, რადგან „ზემონი ქუეყანანი“ მას ისედაც დროებით, მხოლოდ სიცოცხლის მანძილზე გადაეცა სამფლობელოდ.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ისტორია კატეგორია:ტაო-კლარჯეთი
აცტეკების მითოლოგია
აცტეკური ღმერთების პანთეონი
right|thumb|180px|[[ფირუზისგან დამზადებული რიტუალური ნიღაბი (1400—1521). ლოყებზე სტილიზებულია უფრო მუქი ფერის პეპლის გამოსახულება. ბრიტანეთის მუზეუმის კოლექცია.]]
ღმერთები-შემოქმედები
ღმერთებ-შემოქმედებს აცტეკების პანთეონში დიდი ადგილი უკავიათ. ომეტეკუტლისა და ომესიუატლის ვაჟები, რომლებმაც მშობლებისგან მიიღეს შემოქმედების ნიჭი, ერთადერთი ღმერთები არიან, რომლებსაც შეუძლიათ ცოცხალი არსებების შექმნა ფეხმძიმობის გარეშე.
ნ
იხ. ასევე ტონატიუ.
ჩ
right|350px|thumb| ქალღმერთ [[ჩალჩიუტლიკუე|ჩალჩიუტლიკუეს გამოსახულება :: ჩალჩიუტლიკუე ბორჯიას კოდექსიდან.]]
რესურსები ინტერნეტში
*
მარშა ამბროსიუსი
მარშა ამბროსიუს-ბილუპსი (Marsha Ambrosius-Billups; დ. 8 აგვისტო, 1977 წელს, ლივერპული, ინგლისი) - ინგლისელი მომღერალი და კომპოზიტორი ლივერპულიდან, ინგლისი. მან დაიწყო მუსიკალური კარიერა Floetry– ის წევრად. ამბროსიუსმა სადებიუტო სოლო ალბომი Late Nights & Early Mornings გამოაქვეყნა 2011 წლის მარტში. მას ასევე ჰყავს ძმა, მარვინ ამბროსიუსი, გაერთიანებული სამეფოს ტელეწამყვანი.
ადრეული კარიერა
Floetry– ის ორიგინალი წევრები, მარშა ამბროსიუსი და ნატალი სტიუარტი შეხვდნენ კალათბურთზე. სტიუარტი და ამბროსიუსი დადიოდნენ BRIT- ის საშემსრულებლო ხელოვნებისა და ტექნოლოგიის სკოლაში, სადაც ამბროსიუსი სწავლობდა ბიზნესს და ფინანსებს, ხოლო სტიუარტს საშემსრულებლო ხელოვნებას, მედიას და ხელოვნებას. კოლეჯისთვის ამბროსიუსი აპირებდა დასწრებას ჯორჯიის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში, ატლანტაში, ჯორჯია, მაგრამ ტრავმის გამო ვერ შეძლო. სტიუარტი სწავლობდა ლონდონის მიდლსექსის უნივერსიტეტში, შემდეგ კი გადავიდა ჩრდილოეთ ლონდონის უნივერსიტეტში. ამ წლების განმავლობაში ქალები ინარჩუნებდნენ კავშირს. სტიუარტი იყო საშემსრულებლო პოეტური ჯგუფის 3 პლუს 1-ის დამფუძნებელი წევრი, რომელიც იზრდებოდა ჰან სოლოში ლონდონში, ბირმინგემსა და მანჩესტერში. 1999 წელს ამბროსიუსმა მის გამომცემლებს წარუდგინა სიმღერა Perfect Songs სახელწოდებით "Fantasize", რომელიც სტიუარტს ეპატიჟებოდა სიმღერების ნაწილში. ამ თანამშრომლობამ Floetry შექმნა.
კარიერა ჯგუფში
2000 წელს დუეტი გაემგზავრა შეერთებულ შტატებში, რათა გამოსულიყო პოეზიის წრეზე. ატლანტაში წარმოთქმული სიტყვის / პოეზიის შემდეგ, როგორიცაა Yin Yang Poets 'Cafe (პოზიტიური შეფასებებით), ისინი გადავიდნენ ფილადელფიაში. იქ ისინი შეხვდნენ დარენ "ლიმიტნის" ჰენსონს და კიტ "კეშონ" პელცერს DJ Jazzy Jeff's Touch Of Jazz სტუდიიდან და დაიწყეს ჩაწერა. იგი ასევე მუშაობდა მაიკლ ჯექსონთან - მან შექმნა და იმღერა როგორც ვოკალური სიმღერა "პეპლები" ალბომიდან "Invincible", რომელიც 2001 წელს გამოვიდა და 2002 წელს გამოქვეყნდა ამ სიმღერის ერთი ვერსია. იმავე წელს მათ ხელი მოაწერეს DreamWorks Records– ს და გამოუშვეს სადებიუტო ალბომი Floetic, რომელშიც მოხვდნენ სინგლები "Floetic" "Say Yes" და "Getting Late". ალბომი ასევე გამოვიდა დიდ ბრიტანეთში დამატებითი ტრეკებით, რომელთაგან ერთში მონაწილეობენ ბრიტანელი მომღერალი / კომპოზიტორი და პროდიუსერი სებასტიან როჯერსი. მათ კიდევ ორი ​​ალბომი გამოუშვეს: 2003 წლის ცოცხალი ძალისხმევა Floacism და 2005 წლის სტუდიური ალბომი Flo'Ology.
სოლო კარიერა
ამბროსიუსი ბევრ სიმღერაზეა შესრულებული, მათ შორის Styles P- ის "I'm Black"; თამაშის "დაწყება ნაკაწრიდან" და "რატომ სძულს თამაში". (ასევე ნასი); ბუსტა რაიმსის "გადაგიყვანთ რამდენიმე" და "კოკაინა"; ნასის "Hustlers" (ასევე შესრულებულია "თამაში");  და ჰაი-ტეკის "მუსიკა სიცოცხლისთვის" და ჯეიმი ფოქსსის "Freak'in Me". ჯგუფმა ასევე ითანამშრომლა Earth, Wind & Fire ალბომზე Illumination, სიმღერაზე "Elevated". მან კიდევ ერთხელ ითანამშრომლა Slum Village- თან, სახელწოდებით "Cloud 9". 2009 წელს ის სტუმრობდა უელის "დღიურში". 2007 წელს მან გამოუშვა მიქსტეიპი სახელწოდებით, Neo Soul Dead. 2009 წლის დასაწყისში შეთავაზებისგან დაშორების შემდეგ, ამბროსიუსმა განაგრძო სიმღერების წერა / წარმოება და მიაღწია ადგილს R&B და ჰიპ ჰოპ არტისტებთან, დაწყებული Alicia Keys, Raven-Symoné, Jamie Foxx და Mario, Fabolous, Slum Village და Wale. 2009 წლის დეკემბერში, ამბროსიუსმა ხელი მოაწერა J Records- ს და მისი სოლო დებიუტი Late Nights & Early Mornings გამოვიდა 2011 წლის 1 მარტს. 2010 წლის 13 აგვისტოს ალბომის პირველი სინგლის სახით გამოვიდა Canei Finc, წარმოებული "Hope She Cheats On You (With a Basketball Player)". სიმღერა მოხვდა აშშ – ს Billboard Hot R & B / Hip-Hop Songs ჩარტში და მიაღწია 22 – ე ადგილს. ”Far Away” გამოვიდა ალბომის მეორე სინგლად, 2010 წლის 7 დეკემბერს. ალბომის დებიუტი შედგა აშშ – ის Billboard– ის პირველ ნომერზე. R&B ალბომების დიაგრამა და 22 აშშ – ის Billboard 200 – ში Adele– ს მიღმა და Mumford & Sons– ზე წინ, რაც 20 წლის განმავლობაში პირველად აღინიშნა, რომ ბრიტანული აქტები აშშ – ის ჩარტებში ლიდერობდა. ამბროსიუსმა მოიგო Centric Award BET Awards 2011 წელს. იგი ასევე იყო ნომინირებული საუკეთესო ქალი R&B შემსრულებლისთვის BET Awards 2012.
გიორგი I (საქართველოს მეფე)
გიორგი I (დ. 998 ან 1002 — გ. 16 აგვისტო, 1027) — საქართველოს მეფე 1014-1027 წლებში, ბაგრატ III-ის ძე.
ცხოვრება
გიორგი I-ის გამეფების დროისათვის, გაერთიანებული და გაძლიერების გზაზე მდგარი საქართველოს სამეფო კარის საგარეო პოლიტიკის უმთავრესი მიზანი იყო კავკასიაში პოზიციების განმტკიცება და სრული სუვერენიტეტის მოპოვება საერთაშორისო ასპარეზზე. ამ მიზნის განხორციელებაში საქართველოს დიდად უშლიდა ხელს ბიზანტია, რომელსაც აღარ აკმაყოფილებდა მის მიერ იმპერიის უპირატესობის ფორმალური აღიარება და რეალურად სურდა მდგომარეობის გამყარება. ბიზანტია თავისი მიზნებისათვის საუკეთესოდ იყენებდა დავით III კურაპალატის სამფლობელოებს, რომელიც 1001 წელს საქართველოს ჩამოაჭრა და ათავისი ადმინისტრაციული ერთეული „ იბერიის თემი “ შექმნა. ამ ტერიტორიას დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა როგორც ბიზანტიისათვის, რომელიც აქედან ავრცელებდა თავის ექსპანსიას საქართველოსა და სომხეთზე, ისე საქართველოსათვის, რათა თავისი მიზნები განეხორციელებინა. ამიტომ გიორგი იწყებდა შეუპოვარ ბრძოლას ბიზანტიის წინააღმდეგ იმიერტაოს დასაბრუნებლად.
გიორგი I 1014-1018 წლებში სამხრეთ ტაოში შეიჭრა და დაიკავა. 1019 წელს ბასილი II-მ ბულგარელებთან ომი წარმატებით დაამთავრა და საქართველოს მეფეს სადავო ტერიტორიის დაცლა მოსთხოვა. მეფემ იმპერატორის მოთხოვნაზე უარი განაცხადა, რასაც მოჰყვა ბიზანტია-საქართველოს ომი 1021-1023 წლებში.
გიორგი I-მა ბუნებრივია კარგად იცოდა, რომ ქართველების მიერ იმიერტაოს დაკავებას ბიზანტიის იმპერატორი უპასუხოდ არ დატოვებდა. იგი თავიდანვე შეუდგა სამხედრო და დიპლომატიურ სამზადისს. მან გადაწყვიტა ფართო მასშტაბის ანტიბიზანტიური კოალიციის შექმნა. ამ მიზნით ის დაუკავშირდა სომხურ პოლიტიკურ ერთეულებს: ანისის მეფე იოვანე-სუმბატს, რომელმაც ტახტი გიორგის დახმარებით დაიკავა. კოალიციაში მონაწილეობას იღებდნენ ანისის სამეფოს ვასალი ვანანდი და ვასპურაკანის მეფე სენექერიმ არწრუნი, რომელსაც პირადი პოლიტიკური მოსაზრებები გააჩნდა ბიზანტიის წინააღმდეგ საბრძოლველად. საქართველოს მეფეს ეხმარებოდა კახეთ-ჰერეთი, რაც გიორგი I-ის დიპლომატიურ წარმატებად უნდა ჩაითვალოს. გიორგი I-მა კავშირი დაამყარა ეგვიპტესთანაც, რომლის ფატიმიდი ხალიფები დიდი ხანია მეტოქეობას უწევდნენ ბიზანტიის იმპერიას და მნიშვნელოვნად ასუსტებდნენ კონსტანტინოპოლის პოზიციებს ახლო აღმოსავლეთში. საქართველოს სამეფო კარი, როგორც ჩანს, კარგად იყო ინფორმირებული წინა აზიაში მიმდინარე მოვლენების შესახებ. გიორგი I-მა საგანგებო ელჩობა გაგზავნა კაიროში ხალიფა ალ-ჰაქიმთან და ერთობლივი საომარი ოპერაციების დაწყება შესთავაზა. კოალიციის ჩამოყალიბება ბოლო მომენტში ჩაიშალა — გარდაიცვალა ალ-ჰაქიმი, ალბათ სწორედ ამან განაპირობა გიორგის წარუმატებლობა.
1021 წელს ბასილი II ურიცხვი ლაშქრით მოულოდნელად შემოიჭრა საქართველოში. მოწინააღმდეგეები ბასიანს დაბანაკდნენ. გიორგიმ ბრძოლას თავი აარიდა, ქალაქი ოლთისი გადაწვა და კოლას დადგა. ბასილი კვალდაკვალ გამოჰყვა მას და სოფელ შირიმნთან (ჩილდირის ტბის მახლობლად) შეება საქართველოს „უკანმავალ“ ლაშქარს. ქართველებმა შეუპოვარი ბრძოლით უკუაქციეს ბიზანტიელები, მაგრამ მოპოვებული უპირატესობის შენარჩუნება ვერ შეძლეს და უკან დაიხიეს. ამ ბრძოლაში დაიღუპნენ ქართველი „ერისთავნი და დიდებულნი: რატი ძე ლიპარიტისი და ხურსი“. უკანდახეულ ქართველებს ბიზანტიელები გამოედევნენ და თან ყველაფერს ანადგურებდნენ. მათ „ტყუე ყვეს და მოაოხრეს არტანი“. იმპერატორმა „ასწყუიდა ქუეყანა ჯავახეთისა და გარდავიდა თრიალეთს. თრიალეთით უკუმოიარა ჯავახეთი და კუალად უბოროტესადრე შურის-გებით მოაოხრნა ქუეყანანი იგი“. გიორგი I-ს ამ დროს კახეთ-ჰერეთის ლაშქარი მოეშველა და ბრძოლის განახლება გადაწყვიტა. ზამთრის მოახლოებისა და როგორც ჩანს, ქართველთა ლაშქრის გაძლიერების გამო იმპერატორმა ბრძოლა აღარ გააგრძელა, სამხრეთით წავიდა და ტრაპიზონთან დაბანაკდა. დაიწყო საზავო მოლაპარაკება. გიორგი I მოლაპარაკებას აჭიანურებდა, რათა ხელსაყრელ მომენტში შეტევა დაეწყო. ამ დროს ბასილიმ ცნობა მიიღო, რომ მის წინააღმდეგ აჯანყება მოაწყვეს ქსიფემ და ნიკიფორე ფოკამ. როგორც ჩანს, საქართველოს მეფეს მათთან კავშირი ჰქონდა. მან აჯანყებით ისარგებლა და ისევ საომარ სამზადისს შეუდგა, თუმცა იმპერატორმა აჯანყება მალევე ჩაახშო, დაასწრო გიორგის და დაამარცხა. 1023 წელს გიორგი I იძულებული გახდა ზავის მძიმე პირობებს დასთანხმებოდა. იმიერტაო ისევ ბიზანტიას დარჩა, ტახტის მემკვიდრე ბაგრატი კი სამი წლით მძევლად გაიგზავნა კონსტანტინოპოლში.
ლვივი
ლვივი, ლვოვი (Львів; Lwów; Львов; Lemberg) — უდიდესი ქალაქი დასავლეთ უკრაინაში, ლვივის ოლქის, ლვივის რაიონისა და ლვივის საქალაქო თემის ადმინისტრაციული, კულტურული და საგანმანათლებლო-სამეცნიერო ცენტრი, ასევე ლვივის აგლომერაციის ცენტრი. მსხვილი სამრეწველო ცენტრი და სატრანსპორტო კვანძი. მოსახლეობაში უწოდებენ გალიციისა და დასავლეთ უკრაინის დედაქალაქს. 2014 წლისათვის ცხოვრობდა 729 038 ადამიანი, რომელთაგან 88% უკრაინელი, 9% რუსი და 1% პოლონელი იყო, დამატებით 200 000 ადამიანი ყოველდღიურად შემოდიოდა გარეუბნებიდან. მოსახლეობის მიხედვით იგი არის ქვეყნის მეშვიდე ქალაქი.
გიორგი I (საქართველოს მეფე)
ცხოვრება
გიორგი I ამ მდგომარეობას არ შეეგუა და რევანშისათვის მზადება დაიწყო. მან 1025 წელს ვასპურაკანის მმართველის, ნიკიფორე კომნენოსის, იმპერატორის წინააღმდეგ მოწყობილ შეთქმულებაში მიიღო მონაწილეობა, მაგრამ შეთქმულება გამომჟღავნდა.
გიორგი მეფე იყო პირველი, ვინც შეეცადა საქართველოს ფართო საერთაშორისო ასპარეზზე გაყვანას.
ლვივი
ლვივი, ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვით დააარსა კიევის რუსეთის დიდმა მთავარმა დანიელ გალიციელმა XIII საუკუნის შუა წლებში. დაახლოებით 1256 წელს ქალაქი გახდა გალიჩ-ვოლინის სამთავროს დედაქალაქი. 1349-1772 წლებში იყო პოლონეთისა და რეჩ-პოსპოლიტას შემადგენლობაში. რეჩ-პოსპოლიტის პირველი დანაწილების შემდეგ 1775-1918 წლებში ჰაბსბურგთა მონარქიის შემადგენლობაშია, როგორც გალიციისა და ლოდომერიის სამეფოს ნაწილი და მისი დედაქალაქი. ავსტრია-უნგრეთის დაშლის შემდეგ 1918 წელს შევიდა დასავლეთ უკრაინის სახალხო რესპუბლიკის შემადგენლობაში, პოლონეთ-უკრაინის ომის შემდეგ, 1919-1939 წლებში კვლავ პოლონეთის რესპუბლიკის შემადგენლობაშია. 1939-1941 და 1944-1991 წლებში უკრაინის სსრ-ის ნაწილია.
გიორგი I (საქართველოს მეფე)
ცხოვრება
ქართული წყარო „მატიანე ქართლისა“ მას შემდეგნაირად ახასიათებს: „სავსე ყოვლითა სიკეთითა, რომელ არავინ გამოჩენილ იყო მსგავსი მისი მამათა შორის მისთა ახოვანებითა, ჭაბუკობითა და სიქუელითა, ტანითა და სახითა, ცნობითა, და სავსე ყოვლითა განგებითა სახელმწიფოთა“ იყო იგი „უშიში ვითარცა უხორცო“. მისი მეფობისას ფართო სამშენებლო სამუშაოები მიმდინარეობდა. ამის ყველაზე ბრწყინვალე მაგალითია სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარი მცხეთაში.
ლვივი
1998 წელს ლვივის ისტორიული ცენტრი შეყტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. ქალაქში მდებარეობს უკრაინის არქიტექტურული ძეგლების 50 %-ზე მეტი. 2009 წელს მას მიენიჭა უკრაინის კულტურული დედაქალაქის წოდება. ქალაქი პერიოდულად წამყვან ადგილებს იკავებს ტურისტული და საინვესტიციო მოზიდვების რეიტინგებში. ლვივის მთავარი საგანმანათლებლო კერებია ლვივის უნივერსიტეტი და ლვივის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტი. ქალაქში ასევე არის ფილარმონიული ორკესტრი და ლვივის ოპერისა და ბალეტის თეატრი. 2006 წელს ქალაქმა დაარსებიდან 750 წლისთავი იზეიმა. 2012 წელს კი უკრაინის იმ ოთხ ქალაქს შორის აღმოჩნდა, რომელშიც გაიმართა მსოფლიო ჩემპიონატი. ქალაქის დღეს აღნიშნავენ მაისის პირველ შაბათს.
გიორგი I (აფხაზთა მეფე)
გიორგი I, აღწეფელი — აფხაზთა (დასავლეთ საქართველოს) მეფე 861-868 წლებში; ლეონ II-ის ძე. გამეფებამდე მისი საუფლისწულო მამული იყო აღწეფი. აქედან წარმოდგება ზედწოდება — აღწეფელი. თავისი წინამორბედებივით ცდილობდა დაუფლებოდა ქართლს, რაც დროებით შეძლო კიდეც და იქ ერისთავად თავისი ძმისშვილი, დემეტრე II-ის ვაჟი, ბაგრატი დასვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:აფხაზთა სამეფოს მეფეები
გიორგი I (საქართველოს მეფე)
ცხოვრება
მეფე გიორგი I გარდაიცვალა თრიალეთს, 1027 წელს, დაკრძალულია ქუთაისში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს მეფეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1027 კატეგორია:საქართველოს სამეფოს ბაგრატიონები კატეგორია:გარდაცვლილი 16 აგვისტო
ზემო ყანდაურა
ზემო ყანდაურა — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში, ყანდაურას თემში. მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 850 მეტრი საგარეჯოდან 36 კილომეტრი.
ისტორია
სოფლის ძველი სახელწოდებაა ყანდიაური. ყანდიაური განადგურდა შაჰ-აბასის ლაშქრობების დროს 1614-1617 წლებში. 1790-იან წლებში სოფელი აღადგინა ერეკლე II-მ. 1801-1930 წლებში შედიოდა სიღნაღის მაზრაში. 1930 წლიდან დაიყო ზემო და ქვემო ყანდაურად და შევიდა საგარეჯოს რაიონში.
1812 წლის კახეთის აჯანყებაში ყანდაურელებმა აქტიური მონაწილეობა მიიღეს. რუსეთის ადგილობრივი ხელისუფლების წარმომადგენელს, თავად იოსებ ანდრონიკაშვილს, მისი მოთხოვნის საპასუხოდ, წარედგინა მოხსენება, რომელშიც ლაპარაკი იყო სოფლის აჯანყებაში ჩაბმის მიზეზებზე: „ასე გაგვიჭირდა საქმე ჩვენ ამ დრაგუნებისაგან, ღმერთიც დაგვავიწყეს, ხელმწიფეც და ჩვენი სიცოცხლეცა... გვცარცვავდნენ... მოგეხსენებათ, ახალი მოსახლე არის სოფელი... ამთენი მწუხარება დრაგუნის მაიორისაგან და იარანალი პორტნეგირის ჯარისაგან გვჭირდა... და ეს ბუნტიც მოხდა“.
ყანდაურელი იყო, აქ მცხოვრები მედავითნის გიორგი დიმიტრის ძე ფხალაძის ოჯახში დაბადებული, სრულიად საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქი, უწმინდესი და უნეტარესი მელქისედეკ III (1872-1960 წწ.).
სოფელში კარგად იყო განვითარებული მესაქონლეობა. უპირატესობა მსხვილფეხა რქოსან საქონელს ენიჭებოდა. ზაფხულში ცხვარს თრიალეთში მიერეკებოდნენ, ზამთარში კი ივრის პირებზე რჩებოდა. სოფელში განვითარებული იყო მეჭურჭლეობა. აქაური კერამიკული ნაწარმი მთელ გარეკახეთში იყო განთქმული.
ლვივი
სახელწოდება
ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული ვერსიის თანახმად, ქალაქს სახელი დანიელ გალიციელმა უწოდა საკუთარი შვილის ლევ I დანილოვიჩის პატივსაცემად. მთელი ისტორიის განმავლობაში ქალაქის სახელწოდება არასოდეს შეცვლილა. იმ ხალხის ენებზე, რომლებმაც ქალაქში შესამჩნევი კულტურული კვალი დატოვეს, ლვივის სახელწოდება ასე ჟღერს: უკრაინულად — Львів (ლვივ), პოლონურად — Lwów (ლვუვ), რუსულად — Львов (ლვოვ), გერმანულად — Lemberg (ლემბერგ), იდიშზე — לעמבערג (ლემბერგ), სომხურად — Լվով (ლვოვ), ყირიმელი თათრების ენაზე — İlbav (ილბავ).
ზემო ყანდაურა
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 26 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფლები
ლვივი
სიმბოლიკა
100px|მინი|მარცხნივ ლვივოს ოფიციალური სიმბოლოებია დროშა, გერბი და ლოგოტიპი. ლვივის წესდება განსაზღვრავს ქალაქის არქიტექტურული და ისტორიული ძეგლების სახელწოდებებისა და გამოსახულებების დატანას სიმბოლოებზე.
ლვივის თანამედროვე გერბი დაფუძნებულია XIV საუკუნის შუა პერიოდის ქალაქის ბეჭედზე. ქვის კარიბჭე სამი კოშკით, კარიბჭის ღიობში ოქროს ლომი. ლვივის დროშა არის ლურჯი კვადრატული ქსოვილი, ქალაქის გერბის გამოსახულებით, ჩარჩოში ჩასმული გარსაცმით, რომელსაც კიდეების გასწვრივ შემოვლებული აქვს ყვითელი და ლურჯი ტოლფერდა სამკუთხედები. ლვივის ლოგოტიპზ ეგამოსახულია ხუთი სხვადასხვა ფერის კოშკი (მარცხნიდან მარჯვნივ): სომხური ტაძრის სამრეკლო, კორნიაქტის კოშკი, ლვივის რატუშა, ლათინური ტაძრის კოშკი, ბერნარდინელების ეკლესიის სამრეკლო და ქვეშ წარწერა: „ლვივი ღიაა მსოფლიოსთვის“.
გეოგრაფია
ქალაქი ლვივი მდებარეობს ლვივის ოლქის ცენტრალურ ნაწილში იავოროვის, ჟოლკვისა და პუსტომიტის რაიონებს შორის, აღმოსავლეთ ევროპის დროის სარტყელში. ქალაქის ფართობია 180 კმ².
ქალაქი კიევიდან დასავლეთით მდებარეობს 540 კმ-ის დაშორებით, პოლონეთთან საზღვრიდან დაახლოებით 70 კმ-ზე. მასში გადის მთავარი ევროპული წყალგამყოფი ქედი, რომელიც ჰყოფს ბალტიის და შავი ზღვის აუზის მდინარეებს (შესაბამისად მდინარეები ბუგი და დნესტრი). მდებარეობს ზღვის დონიდან საშუალოდ 289 მეტრზე. ქალაქის ყველაზე მაღალი წერტილია მთა მაღალი ციხე (409 მ. ზღ. დ.). ისტორიული ქალაქი აგებულია მდინარე პოლტვის (ბუგის შენაკადი) ნაპირებზე, თუმცა XIX საუკუნეში მასზე ქალაქის მთავარი კოლექტორი ააშენეს ჰეტმანის კედლების აშენების მიზნით (ამჟამად თავისუფლების პროსპექტი).
ლვივში მდებარეობს 20 პარკი და მწვანე ზონა, 2 ბოტანიკური ბაღი და 16 ბუნების ძეგლი. ორი პარკი ეროვნული მნიშვნელობის ლანდშაფტური მებაღეობის ხელოვნების ძეგლია, ერთი — ადგილობრივი. ქალაქის საზღვრებშია ზნესენიეს პარკი — გარემოსდაცვითი დაწესებულება 300 ჰექტარზე მეტი ფართობით, რომელსაც აქვს ბუნებრივ პირობებთან მაქსიმალურად მიახლოებული ეკოსისტემა.
ქალაქის ფარგლებში განვითარებულია ზედა ცარცული, ზედა მიოცენის და მეოთხეული საბადოები. ლვივში წარმოდგენილია შავმიწა, ალუვიური და ტორფიანი ნიადაგები.
კლიმატი
ლვივში გავრცელებულია ნოტიო კონტინენტური კლიმატი თბილი ზაფხულით. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა −3,4 °C, ხოლო ივლისის — +17,5 °C. მეტეოროლოგიური მონაცემების მიხედვით უმაღლესი ტემპერატურა (+37 °C) დაფიქსირდა 1921 წლის აგვისტოში, ხოლო უდაბლესი (−33,6 °C) — 1929 წლის 10 თებერვალს. ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობაა 729 მმ. ამასთან, მინიმალური რაოდენობა (426 მმ) დაფიქსირდა 1904 წელს, მაქსიმალური (1422 მმ) — 1893 წელს. წელიწადში საშუალოდ 174 დღე ნალექიანია.
ადრეული პერიოდი
180px|მინი|დანიელ გალიციელი ლვივის ფონზე. XIII საუკუნის პორტრეტი არქეოლოგიური კვლევები ადასტურებს, რომ ლვივის ადგილზე დასახლებები არსებობდა ახალი წელთაღრიცხვით V საუკუნიდან. 1990-1991 წლების გათხრების დროს ზანკოვეცკაიას თეატრის უკანა ტერიტორიაზე, სადაც ამჟამად ბაზარი დობრობუტი მდებარეობს, არქეოლოგებმა აღმოაჩინეს მტკიცებულება იმისა, რომ VII-VIII საუკუნეებიდან ამ ადგილას მუდმივად არსებობდა ურბანული ტიპის დასახლება. კერძოდ, მათ აღმოაჩინეს სახელოსნო, სადაც ამუშავებდნენ ტყავს. გარდა ამისა, ნაპოვნია სამკაულების ნაშთები. ასევე იეზუიტების ეკლესიის მახლობლად სულიწმინდის მოედანზე გათხრების შედეგად აღმოჩენილია VII-VIII საუკუნეების უძველესი სლავური კერამიკა. მსგავსი ნიმუშები აღმოაჩინეს საკათედრო ტაძრის მახლობლად. არქეოლოგები თვლიან, რომ დასახლება ან დასახლებების ჯგუფი გადაჭიმული იყო მდინარე პოლტვას გასწვრივ. ეს იყო პროტოქალაქი, რომელიც წინ უძღოდა ლვივის ჩამოყალიბებას.
მოგვიანებით აღნიშნული მიწები შესაძლოა დიდი მორავიის სახელმწიფოს კუთვნილებაში ყოფილიყო. X საუკუნეში კიევის რუსეთმა და პოლონეთმა ერთმანეთს ეცილებიან ლვივის ტერიტორიის დაპყრობაში (მიეშკო I-ის მეფობის დროს). ვარაუდობენ, რომ მიეშკო ამ მიწებს ფლობდა 960 წლიდან 980 წლამდე. ნესტორ კიეველის ქრონიკის მიხედვით, 981 წელს აღნიშნული ტერიტორია დაიპყრო ვლადიმერ დიდმა.
ლვივი ისტორიულ საბუთებში პირველად მოიხსენიება 1256 წლიდან. ყველაზე გავრცელებული ვერსიით, ქალაქი XIII საუკუნეში დააარსა გალიციის მეფე დანიელმა და მისი ვაჟის, ლეოს სახელი დაარქვეს. სხვა ვერსიით, ქალაქი დააარსა თავად დანიელ გალიციელის ვაჟმა.
გალიჩ-ვოლინის სამთავროს შემადგენლობაში (1349 წლამდე)
ლვივი სწრაფად განვითარდა. სამთავრო ქალაქის მდებარეობა მჭიდროდ იყო დაკავშირებული მის გეოგრაფიულ მდებარეობასთან. ქალაქი დაარსდა მშრალი, უხეო პოდოლსკის სანაპიროსა და პოლტვას ტყიანი ჭალის საზღვარზე.
ძველი ლვივი, ისევე როგორც ყველა მაშინდელი ქალაქი, შედგებოდა სამი ნაწილისაგან: დეტინეცი ანუ ქალაქის გამაგრებული ნაწილი, შემოვლითი ქალაქი და ქვედა ქალაქი. მაღალი ციხე (დეტინეცი) მდებარეობდა მთაზე, რომელსაც XV საუკუნეში გორაი ერქვა, XVII საუკუნეში — ლისაია გორა, მოგვიანებით კი კნიაჟესკაია გორა. ციხესიმაგრე კარგად იყო გამაგრებული გალავანით, ხორბლის სათავსოებითა და კედლებით, რათა გაეძლო მტრის ხანგრძლივი შემოტევებისათვის.
სამთავრო ქალაქი აშენდა ვოლინის გზის გასწვრივ, სავაჭრო გზაზე, რომელიც გადიოდა შავი ზღვიდან გალიჩ-ლვივ-ხოლმის გავლით ბალტიის ზღვამდე. აღნიშნული გზა გადიოდა ძველ ბაზარში და გაივლიდა უამრავ ეკლესიასა და მონასტერს, რომელთაგან ზოგიერთი დღემდე შემორჩენილია: იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია, წმინდა პარასკევას ეკლესია, წმინდა ონოფრეს ეკლესია და სხვა.
ამ პერიოდის ქალაქი მრავალეროვანი იყო. აქ ცხოვრობდნენ: გერმანელები, ებრაელები, სომხები, თათრები. 1340-1349 წლებში ქალაქს მართავდა თავადი დმიტრო დეტკო, როგორც ლიტვის თავადის, ლუბარტის ნაცვალი.
პოლონეთისა და რეჩ-პოსპოლიტის შემადგენლობაში (1349-1772)
1349 წელს პოლონეთის მეფემ კაზიმირ III დიდმა აიღო ლვივი და შვიდი წლის შემდეგ 1356 წელს ქალაქს მიანიჭა მაგდებურგის სამართალი, რამაც ძლიერი ბიძგი მისცა ქალაქის განვითარებას. პოლონეთის მეფეს ქალაქის ცენტრი გადააქვს და აშენებს ახალ ქალაქს სამხრეთით, თანამედროვე ბაზრის მოედნის გარშემო. ამ პერიოდში ქალაქის მოსახლეობის უმრავლესობას შეადგენდნენ გერმანელი კოლონისტები.
შავი ზღვის, კიევის, აღმოსავლეთ და დასავლეთ ევროპის, ბიზანტიისა და ბალტიის ზღვის პორტებიდან მომავალი სავაჭრო გზების გადაკვეთაზე ხელსაყრელი მდებარეობის გამო ქალაქი სწრაფად განვითარდა. საუკუნის რუსულ ქრონიკაში სწორედ ამ პერიოდიდან მოიხსენიება და ეწოდება დიდი ლვივი.
1370-1387 წლებში ქალაქს მართავდნენ უნგრელი გუბერნატორები, ვლადისლავ ოპოლჩიკის ხელმძღვანელობით. 1379 წელს ქალაქმა მიიღო საკუთარი საწყობების ქონის უფლება, რამაც მკვეთრად გაზარდა ქალაქისადმი ვაჭრების ინტერესი. 1387 წელს ლვივი და მიმდებარე მიწები დაბრუნდა პოლონეთის გავლენის ქვეშ.
პოლონეთის შემადგენლობაში ყოფნის დროს ლვივი გახდა რუსეთის სავოევოდოს ცენტრი, რომელიც მოიცავდა ხუთ სამამასახლისოს (სტაროსტვა): ლვივი, ხელმი, სანოკი, გალიჩი და ფშემისლი. მომდევნო ასწლეულის განმავლობაში ქალაქის მოსახლეობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა და მალევე ლვივი გახდა მრავალეროვანი ქალაქი, მრავალფეროვანი რელიგიური სპექტრით. იგი იყო კულტურის, მეცნიერებისა და ვაჭრობის ცენტრი. ქალაქის თავდაცვითი კედლები გამაგრდა და ლვივი გახდა ყველაზე დაცული ქალაქი, რომელიც რეჩ-პოსპოლიტას იცავდა სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან. ქალაქში ერთდროულად არსებობდა მართლმადიდებლური საეპისკოპოსო, სამი მთავარეპისკოპოსი: რომაულ-კათოლიკური, ბერძნულ-კათოლიკური (1770 წლიდან) და სომხური. გარდა ამისა არსებობდა სამი ინდუისტური გაერთიანება. ქალაქში ცხოვრობდნენ სხვადასხვა ქვეყნებიდან გადმოსახლებული გერმანელები, ებრაელები, იტალიელები, ინგლისელები, შოტლანდიელები და სხვა მრავალი. XVI საუკუნეში ქალაქში გამოჩდნენ პროტესტანტები. ლვივი ერთადერთი ქალაქი იყო კიევის რუსეთში სადაც მოქმედებდა სარაცინელთა (მუსლიმანური) თემი, რომელსაც გარანტირებული ჰქონდა შიდა მმართველობა. სარაცინული თემი პირველად მოიხსენიება 1346 წელს. 1654 წლიდან ლვივში სარაცენების დასახლება აკრძალეს ადამიანებით ვაჭრობის გამო.