cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ѣ́
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „Ѣ“-სა და „აკუტი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კატეგორია:კირილური ასოები
რობერ კიუნერი
რობერ კიუნერი (Robert Kühner; დ. 15 ნოემბერი, 1903, პარიზი — გ. 27 თებერვალი, 1996, ლიონი) — ფრანგი მიკოლოგი, ლიონის უნივერსიტეტის პროფესორი. საპატიო ლეგიონის ორდენის ოფიცერი, აკადემიური პალმის ორდენის კომანდორი, საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი, ასევე ბრიტანეთის, ამერიკისა და საფრანგეთის მიკოლოგიური საზოგადოებების წევრი.
სახელი გაითქვა ფირტებიანი სოკოების შესწავლით. 1980 წელს გამოსცა ათას გვერდიანი ნაშრომი — „Les Hymenomycetes agaricoides“, სადაც წარმოადგინა ფირფიტებიანი სოკოების კლასიფიკაციის ახალი სისტემა.
მისი სტანდარტული საავტორო ბოტანიკური შემოკლებაა Kühner.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მიკოლოგები კატეგორია:პარიზის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საპატიო ლეგიონის ორდენის ოფიცერები
ანზორ სიდამონიძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2001 კატეგორია:თელავში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები კატეგორია:ქართველი სამბისტები კატეგორია:დაბადებული 12 ნოემბერი
ზაირეს პროვინცია
ზაირეს პროვინცია (Zaire) — პროვინცია ანგოლაში, რომლის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი მბანზა-კონგო.
გეოგრაფია
ზაირეს პროვინცია მდებარეობს ანგოლის უკიდურეს ჩრდილო-დასავლეთში. მისგან სამხრეთით მდებარეობს ბენგოს პროვინცია, აღმოსავლეთით — უიჟეს პროვინცია. ზაირეს პროვინციის ჩრდილოეთით გადის სახელმწიფო საზღვარი ანგოლასა და კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას შორის, დასავლეთიდან გარს ერტყმის ატლანტის ოკეანის წყლები.
პროვინციის ფართობი შეადგენს 40 130 კმ²-ს. ზაირეს პროვინცია მდებარეობს ჩრდილოეთით მდინარე კონგოს და სამხრეთით მდინარე ლოჟეს ხეობებს შორის. მისი ტერიტორია ოკეანის სანაპიროდან აფრიკის კონტინენტის სიღრმეში შედის 300 კმ-ზე.
მოსახლეობა
2014 წლის აღწერის მონაცემების თანახმად ზაირეს პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 594 428 ადამიანს.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით პროვინცია დაყოფილია 6 მუნიციპალიტეტად:
ეკონომიკა
ზაირეს პროვინციის მეურნეობის საფუძველია სოფლის მეურნეობა და სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება, ასევე თევზჭერა. პროვინციაში მუშავდება ნავთობის, რკინის მადნის, ფოსფატების, ტყვიის, თუთიის საბადოები. სოფლის მეურნეობის სფეროში განვითარებულია მეცხოველეობა, ყავის, ციტრუსოვანი კულტურების, ანანასის, აკაჟუს თხილის, ბრინჯის, სოიას მოყვანა. ასევე არსებობს სამშენებლო მასალების დამამზადებელი საწარმოები.
სქოლიო
კატეგორია:ანგოლის პროვინციები
ჩულლუ
ჩულლუ (აგრეთვე ჩული, Çullu) — სოფელი თურქეთში, არტაანის პროვინციის კოლის რაიონში. ისტორიული კოლის აღმოსავლეთის ნაწილი. კონსტანტინე მარტვილელის 1917 წელს გამოქვეყნებული არტაანის მხარეში მოგზაურობის დღიურის მიხედვით მისი სტუმრობისას სოფელი ნასოფლარად იყო ქცეული, მისი ყოფილი მკვიდრი მაჰმადიანი ქართველები კი ოსმალეთში იყვნენ გადასახლებულნი. მარტვილელი ადგილზე აფიქსირებს ერთი ეკლესიის ნანგრევებს.
გამოყენებული ლიტერატურა
კატეგორია:კოლის რაიონის სოფლები
ტინის სერის ნამოსახლარები და სამაროვანი
ტინის სერის ნამოსახლარები და სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩალაუბანის ჩრდილოეთით, ცივგომბორის ქედის სამხრეთი ფერდის  მთისწინა ზოლში,  ბუნებრივია პატარა ბორცვზე, რომელსაც თხემი მოსწორებული აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
სანტა-ტერეზინია (სანტა-კატარინა)
სანტა-ტერეზინია (Santa Terezinha) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 610 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კანოინიასის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
აზარმედუხტი
ბიოგრაფია
აზარმედუხტის დაბადების თარიღი და ადგილი უცნობია. იგი იყო სპარსეთის მეფე ხოსრო II-ის უმცროსი ქალიშვილი. თავად მისი სახელი „აზარმედუხტი“ ძველ სპარსულად „პატივცემული პირის ქალიშვილს“ ნიშნავს.
შაპურის მმართველობა კიდევ უფრო ხანმოკლე გამოდგა, ვინაიდან იგი სულ რამდენიმე თვეში დაამხეს, რის შემდეგაც სპარსეთის დედოფალი აზარმედუხტი გახდა. ტახტზე ასვლისას მან განაცხადა, რომ ქვეყანას მამის, ხოსრო II-ის მსგავსად მართავდა. ამ დროს, ერთ-ერთმა გავლენიანმა დიდებულმა — ფარუხ ჰორმიზდმა დედოფალს ქვეყანაში წესრიგის აღსადგენად თავის თავზე ქორწინება შესთავაზა, რაზეც აზარმედუხტისაგან უარი მიიღო. განრისხებულმა ჰორმიზდმა განაცხადა: „დღეიდან მე ვარ ხალხის ლიდერი და ირანული სახელმწიფოს დასაყრდენი“. ამით მან თავი სპარსეთის მეფედ გამოაცხადა, რის დასადასტურებლადაც საკუთარი ფულის ერთეულის მოჭრაც კი დაიწყო. რამდენიმე სპარსულ ქალაქში ხალხმა იგი მართლაც აღიარა მონარქად. მის დასამორჩილებლად აზარმედუხტმა დახმარებისათვის თავის ბიძაშვილ სიავახშს მიმართა მიჰნარიდების დინასტიიდან, რომელიც გამოცდილი მხედართმთავრი იყო. საბოლოოდ, სიავახშმა დაამარცხა ჰორმიზდი და ბრძოლაშივე მოკლა იგი.
ამით პრობლემა არ მოგვარებულა, რადგან ფარუხ ჰორმიზადის ვაჟი, როსტომი ქვეყნის ჩრდილოეთში გაიქცა, სადაც ჯარები შეაგროვა და მამის მკვლელობისათვის შურისძიება განიზრახა. როსტომმა ალყა თავად დედაქალაქ ქტესიფონს შემოარტყა, სადაც იმყოფებოდა დედოფალი აზარმედუხტიც. დედოფლის ჯარები მიწასთან გასწორდა, რასაც ქალაქის დაცემა მოჰყვა. როსტომმა აიღო სამეფო სასახლე, რა დროსაც 631 წელს ჯერ თვალები დასთხარა აზარმედუხტს, შემდეგ კი მოკლა იგი. ამის შემდეგ, გაძლიერებულმა როსტომმა ტახტზე აზარმედუხტის და, დედოფალი ბორანდუხტი დააბრუნა, რომელიც 632 წელს გარდაიცვალა ბუნებრივი სიკვდილით. იგი იეზდიგერდ III-მ ჩაანაცვლა, რომელიც სასანიანთა დინასტიის უკანასკნელი მეფე გახდა, რადგან ამის შემდეგ ირანი არაბეთის დაქვემდებარებაში გადავიდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გარდაცვლილი 631 კატეგორია:სასანიანთა დინასტიის მონარქები კატეგორია:სპარსეთის მონარქები კატეგორია:VII საუკუნის სასანიანი მონარქები კატეგორია:ქალი მმართველები
ჯონას ბასანავიჩი
იონა ბასანავიჩი (Jan Basanowicz; დ.1851 წლის 23 ნოემბერი - გ.1927 წლის 16 თებერვალი) იყო ლიეტუვის ეროვნული აღორძინების აქტივისტი და მომხრე. იგი მონაწილეობდა ლიეტუვის დამოუკიდებელ სახელმწიფოში შემავალ ყველა მნიშვნელოვან ღონისძიებაში და ხშირად ენიჭებოდა "ერის პატრიარქის" (Tautos patriarchas) არაფორმალური საპატიო ტიტული.
ფერმერთა ოჯახში დაბადებული ბასანავიჩი მღვდელი უნდა გამხდარიყო, მაგრამ აირჩია მოსკოვის სამედიცინო აკადემიაში გაეგრძელებინა სწავლა მედიცინის ფაკულტეტზე. იგი მუშაობდა ექიმად 1880–1905 წლებში ბულგარეთის სამთავროში. დიდი მანძილის მიუხედავად, მან მნიშვნელოვანი ძალისხმევა მიუძღვნა ლიეტუვის კულტურულ მოღვაწეობას. მან დააარსა პირველი ლიეტუვურენოვანი გაზეთი Aušra (1883), პრესაში განათავსა სტატიები ლიეტუვის შესახებ, შეაგროვა ლიეტუვური ფოლკლორის ნიმუშები (სიმღერები, ზღაპრები, ლეგენდები, გამოცანები და ა.შ.) და გამოაქვეყნა ისინი. იგი ასევე მონაწილეობდა ბულგარეთის ადგილობრივ პოლიტიკაში. იგი 1905 წელს დაბრუნდა ლიეტუვაში და მაშინვე შეუერთდა ლიეტუვის კულტურულ ცხოვრებას. იგი გახდა ვილნიუსის 1905 წლის დიდი სეიმის საორგანიზაციო კომიტეტის თავმჯდომარე. 1907 წელს მან დააარსა ლიეტუვის სამეცნიერო საზოგადოება, რომელიც ეძღვნებოდა ლიეტუვის ისტორიას, ეთნოგრაფიას, ენათმეცნიერებას. ბასანავიჩი გახდა საზოგადოების თავმჯდომარე და მთელი თავისი ცხოვრება მიუძღვნა მის საქმეებს. 1917 წელს იგი ვილნიუსის კონფერენციამ აირჩია ლიეტუვის საბჭოში. იგი თავმჯდომარეობდა საბჭოს სხდომას, რომელმაც მიიღო ლიეტუვის დამოუკიდებლობის აქტი 1918 წლის 16 თებერვალს და მან პირველმა მოაწერა ხელი მას. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, ვილნიუსმა რამდენჯერმე შეიცვალა მმართველები და რეჟიმები, მაგრამ ბასანავიჩმა უარი თქვა ქალაქის მუზეუმების, ბიბლიოთეკების, არქივების დაცვაზე და ლიეტუვის კულტურული საკითხების მთელი ცხოვრების მანძილზე გამოკვლევაზე. 1920 წლის ოქტომბერში ჩელიგოვსკის ამბოხის შემდეგ, ვილნიუსი გახდა პოლონეთის ნაწილი და ლიტვის საქმიანობას დაედო ცენზურა და შეიზღუდა. როდესაც იგი გარდაიცვალა 1927 წელს, ლიტვის მთავრობამ გამოაცხადა ხუთდღიანი გლოვის პერიოდი.
სამედიცინო კარიერა ბულგარეთში
სწავლი დამთავრების შემდეგ, 1879 წლის გაზაფხულზე, ბასანავიჩი ლიეტუვაში გაემგზავრა, სადაც რამდენიმე პაციენტი ჰყავდა ოკკაბალიაში, ვილკავიშკისში და ალექსოტასში. ის 1879 წლის ოქტომბერში დაბრუნდა მოსკოვში პირადი პრაქტიკის დამყარების იმედით, მაგრამ მალე მან მიიღო ბულგარეთის სამთავროს მომგებიანი წინადადება, რომ გახდეს საავადმყოფოს უფროსი ლომ პალანკაში, დაახლოებით 8000 მოსახლით დასახლებულ ქალაქში. 1880 წლის იანვრის ბოლოს ჩასვლის შემდეგ, მან იპოვა საავადმყოფო, რომელიც მდებარეობდა ყოფილ სასტუმროში და ენერგიულად მიიღო ზომები ახალი შენობის ასაშენებლად და ამბულატორიული დახმარების სამსახურის შექმნისთვის. ასევე შეებრძოლა გამეფებულ მოსაზრებას, რომ საავადმყოფო სიკვდილის ადგილია და არა ჯანმრთელობის. 1880 წელს საავადმყოფოს ჰყავდა 522 სტაციონარული და 1,144 ამბულატორიული პაციენტი. ბასანავიჩმა ასევე დაწერა სამედიცინო კვლევითი სტატიები, ლიბერალური პოლიტიკური სტატიები, რომლებიც მხარს უჭერდა ბულგარელ პოლიტიკოს პეტკო კარაველოვს და კულტურული სტატიები პრუსიული-ლიეტუვური პრესისთვის, მათ შორის ტილოს კელეივისი და ლიეტვიკა ცეიტუნგა და აკადემიური ჟურნალი Mitteilungen der Litauischen literarischen Gesellschaft. ამასთან, ეს პუბლიკაციები ძალიან იყო გერმანიის კონტროლის ქვეშ და არ აკმაყოფილებდა ლიეტუველი აქტივისტების მზარდ საჭიროებებს. ბასანავიჩი ფიქრობდა ჭეშმარიტად ლიტვური გაზეთის დაარსებაზე. 1891 წელს ბასანავიჩიუსმა მიიღო ბულგარეთის მოქალაქეობა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1851 კატეგორია:ლიეტუველი პოლიტიკოსები კატეგორია:სამოქალაქო აქტივისტები
Ѣ̈
Ѣ̈, ѣ̈ — კირილური დამწერლობის ასო „Ѣ“ დიაკრიტიკული ნიშანი — დიაერეზით. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა ასევე წარმოადგენს, გრაფემის, „Ѣ“-სა და „დიაერეზი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კატეგორია:კირილური ასოები
სოფია ბერძენი
სოფია ბერძენი (ბერძნ. Σοφία της Ελλάδας; ესპ. Sofía de Grecia) (დ. 2 ნოემბერი 1938, ათენი, საბერძნეთი) — გლიუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საბერძნეთის მეფე პავლესა და მისი მეუღლის, დედოფალ ფრედერიკა ჰანოვერელის ასული. მეორე მსოფლიო ომის დროს მისი ოჯახი სამხრეთ აფრიკაში გაიქცა, თუმცა 1946 წელს კვლავ საბერძნეთში დაბრუნდნენ. 1962 წლის 14 მაისს იგი დაქორწინდა ესპანეთის ინფანტ ხუან კარლოსზე რომელიც 1975 წელს მეფე გახდა. სოფია ამ წლიდან 2014 წლამდე ატარებდა ესპანეთის დედოფლის ტიტულს, მანამ სანამ მისი ქმარი ტახტიდან არ გადადგა. დღეს ესპანეთის მეფეა სოფიას ნაბოლარა ვაჟი ფილიპე VI.
ადრეული ცხოვრება
პრინცესა სოფიამ ბავშვობა ეგვიპტეში გაატარა, სადაც მიიღო დაწყებითი განათლება ელ ნასრის გოგონების კოლეჯში, ქალაქ ალექსანდრიაში. მას შემდეგ რაც მეორე მსოფლიო ომი დაიწყო მისი ოჯახი საბერძნეთში იდევნებოდა, რის გამოც ისინი სამხრეთ აფრიკაში გაიქცნენ. მას შემდეგ რაც ომი დამთავრდა 1946 წელს სოფიას ოჯახი საბერძნეთში დაბრუნდა. მან დაამთავრა პრესტიჟული სასწავლებელი სამხრეთ გერმანიაში, რის შემდეგაც სამშობლოში დაბრუნდა და უმაღლესი განათლება მიიღო. მან ასევე ისწავლა კემბრიჯის უნივერსიტეტშიც. 1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის დროს მისი ძმის ნაცვლად სოფია წარმოადგენდა საბერძნეთს.
ქორწინება და ოჯახი
1954 წელს საბერძნეთის კუნძულებზე მოგზაურობისას სოფია შეხვდა თავის მესამე თაობის ბიძაშვილს, ესპანეთის ინფანტ ხუან კარლოს დე ბურბონს. 1961 წელს კენტის ჰერცოგის ქორწილში ისინი ერთმანეთს კვლავ შეხვდნენ. მარცხნივ|მინი|[[ხუან კარლოს I და სოფია ბერძენი 2004 წელს]] სოფია და ხუან კარლოსი 1962 წლის 14 მაისს დაქორწინდნენ ათენში, წმინდა დიონისეს სახელობის კათოლიკურ ტაძარში. მათ ჯვარი დასწერათ ჯეან დესესმა დასწერათ. მათ გრანდიოზულ ქორწილს ესწრებოდნენ პრინცესა ირენე (სოფიას და), ინფანტა პილარი (ხუან კარლოსის უფროსი და), სოფიას რძალი საბერძნეთის დედოფალი ანა მარია დანიელი, ნიდერლანდების პრინცესა ირენე, კენტის ჰერცოგინია ალექსანდრა, პრინცესა ბენედიქტა დანიელი, პრინცესა ანა ორლეანელი და პრინცესა ტატიანა რაძვილი.
ვინაიდან ახლა სოფია უკვე ესპანეთის ტახტის მემკვიდრე გახდა, იგი მართლმადიდებლობიდან კათოლიციზმზე გადავიდა. თუმცა რელიგიის შეცვლით მართალია მან მიიღო უფლება ესპანეთის სამეფო ტახტზე, თუმცა ყველანაირი უფლება დაკარგა საბერძნეთის ტახტზე.
1969 წელს ხუან კარლოსი რომელიც არასდროს ყოფილა ასტურიის პრინცი (ესპანეთის ტახტის მემკვიდრის ტრადიციული წოდება), მიენიჭა ესპანეთის პრინცის ოფიციალური წოდება. 1975 წელს მას შემდეგ რაც ფრანსისკო ფრანკო გარდაიცვალა, ესპანეთში მოხდა ბურბონთა დინასტიის მესამე რესტავრაცია, რის შემდეგაც ხუან კარლოს I ესპანეთის მეფე გახდა, ხოლო სოფია დედოფალი.
აქტივობები
გარდა ქმართან ერთად ოფიციალურ ვიზიტებზე სიარულისა, დედოფალ სოფიას აქვს სოლო საქმიანობა. იგი არის დედოფალ სოფიას სახელობის საქველმოქმედო ფონდის აღასრულებელი პრეზიდენტი, რომელიც 1993 წელს ბოსნია-ჰერცეგოვინაში გაგზავნა ქვეყნის ეკონომიკის გამოსაცოცხლებლად, აგრეთვე ამ ფონდით დაფინანსდა ესპანელი უნარშეზღუდული პირების განათლება და აგრეთვე მისი შემწეობითა და დაფინანსებით გაიხსნა ნარკომანიით დაავადებულების გამოსასწორებელი ცენტრი, რომელშიც არაერთი ადამიანი განიკურნა. მარცხნივ|მინი|დედოფალი სოფია და მისი რძალი, პრინცესა [[ლეტიცია ორტიზი|ლეტიცია ორტისი 2009 წელს]] დედოფალი სოფია განსაკუთრებით დიდ ინტერესს იჩენს ნარკომანიით დაავადებული პირების მიმართ, იგი ცდილობს აღმოფხვრას ეს პრობლემა როგორც ესპანეთში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ. ესპანეთში გახსნილია დედოფალ სოფიას სახელობის ეროვნული სამხატვრო მუზეუმი, აგრეთვე გახსნილია დედოფალ სოფიას სახელობის აეროპორტიც. დედოფალი სოფია ყოველთვის ესწრება ევროპელი მონარქების ცხოვრებაში მნიშნვნელოვან მომენტებს, მაგალითად 2010 წელს იგი დაესწრო შვედეთის პრინცესა ვიქტორიასა და დენიელ ვესტლინგის ქორწილს, ხოლო 2011 წელს დაესწრო დიდი ბრიტანეთის პრინც უილიამისა და ქეით მიდლტონის ქორწილს. თუმცა მის მეუღლეს არასდროს ჰქონია მსგავს სამეფო ღონისძიებებზე დასწრების სურვილი და არც დასწრებია.
სოფია არის სან ფერნანდოს სამეფო აკადემიის, სამხატვრო აკადემიისა და ესპანეთის სამეფო ისტორიის აკადემიის საპატიო წევრი. მას აქვს საპატიო დოქტორის წოდება როსარიოს, ვალიადოლიდის, კემბრიჯის, ოქსფორდის, ჯორჯთაუნის, ევორას, წმინდა მერისა და ნიუ იორკის უნივერსიტეტებში. მინი|დედოფალი სოფია 1986 წელს [[ამერიკის შეერთებული შტატები|აშშ-ში ვიზიტის დროს]] დედოფალი სოფია ასევე არის სპორტის დიდი მხარდამჭერი. იგი 2010 წელს დაესწრო უიმბლდონის ჩემპიონატის ფინალურ მატჩს. იგი ასევე ხშირად უყურებს და გულშემატკივრობს ესპანელებს ტენისში და ჩოგბურთში. დედოფალი დაინტერესებულია ესპანური ფეხბურთითაც.
სოფია ბერძენმა იმოგზაურა ბანგლადეშში, ჩილეში, სალვადორში, კოლუმბიასა და მექსიკაში, რათა მხარი დაეჭირა იუნიესკოს ორგანიზაციის საქმიანობას. იგი ასევე გამოდზსიოდა კამბოჯაში არსებული ბავშვთა პროსტიტუციისა და მონობის წინააღმდეგ.
2012 წლის ივლისში დედოფალი მეოთხედ ესტუმრა ფილიპინებს. მან დაათვალიერა იქ არსებული ესპანური კოლონიის დროინდელი ნანგრევები და დააფინანსა ამ ქვეყანაში ესპანური ენის სწავლების საკითხი. ფილიპინებში იგი ეწვია ეროვნულ ბიბლიოთეკას, ეროვნულ მუზეუმსა და სანტო ტომას უნივერსიტეტს. სოფია ასევე შეხვდა ფილიპინებში მცხოვრებ ესპანელებს და ეწვია იქ არსებულ ესპანეთის საელჩოსაც. ამას გარდა პატივისცემის ნიშნად ისადილა ფილიპინების პრეზიდენტ ბენინო აკინოსთან ერთად მალაკონის სასახლეში.
პირადი ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|2011 წლის 24 თებერვალი, დედოფალი სოფია ხვდება [[დიმიტრი მედვედევი|დიმიტრი მედვედევს სანქტ-პეტერბურგში]] გარდა ესპანურისა და მშობლიური ბერძნულისა დედოფალი სოფია საუბრობს ინგლისურ, ფრანგულ, გერმანულ, პორტუგალიურ და იტალიურ ენებზე.
მონარქიის გაუქმება საბერძნეთში
როდესაც სოფია ჯერ კიდევ საბერძნეთის პრინცესა იყო (თუმცა უკვე გათხოვილი იყო და ესპანეთის ტახტის მემკვიდრედ ითვლებოდა), 1967 წელს მისი ძმა, საბერძნეთის მეფე კონსტანტინოს I, საბერძნეთის სამხედრო გადატრიალების შედეგად ტახტიდან ჩამოაგდეს. მას ჩამოერთვა ტიტული, ქონება და მოქალაქეობაც კი. ამის შემდეგ კონსტანტინოსმა თავი სოფიასთან შეაფარა. ამის შემდეგ ის და მისი ძმა საბერძნეთში მხოლოდ ერთხე, 1981 წელს ჩავიდნენ მათი დედის დაკრძალვაზე. 1998 წელს სოფია და ხუან კარლოსი ოფიციალური ვიზიტით ესტუმრნენ საბერძნეთის პრეზიდენტ კონსტანტინოს სტეფანოპოულოს.
მოსაზრებები
მინი|296x296პქ|დედოფალ სოფია ბერძენის გერბი დედოფალმა სოფიამ გამოთქვა თავისი მოსაზრება ავღანეთში არსებული შეიარაღებული დაპირისპირებასთან დაკავშირებით. მან გააკრიტიკა იქ არსებული მდგომარეობა და შეაქო ესპანელი ჯარისკაცები რომლებიც ავღანეთში იბრძვიან. მისი მოწოდებით ესპანურ სკოლებში დაიწყო რელიგიისა და თავდაცვის სწავლება. ამ გაკვეთილებზე ისწავლება რელიგიური თავისუფლების იდეა და სხვა რელიგიების პატივისცება, ასევე გენდერული ბალანსის დაცვა და ამასთან თავდაცვაც. დედოფალმა სოლიდარობა გამოუცხადათ ლგბტ პირებსაც და ესპანეთში მათი შევიწროვების აღმოსაფხვრელად რამდენიმე რეფორმა გაატარა.
აგრეთვე ცნობილია, რომ დედოფალი ვეგეტარიანელია და ხალხს ჯანსაღი ცხოვრებაზე გასვლაზე მოუწოდებს.
2014 წელს ხუან კარლოსი გადადგა და მეფე მათი ვაჟი ფილიპე VI გახდა. ამის შემდეგ სოფია თითქმის აღარ ჩანს მსოფლიო ასპარეზზე.
ტიტულები
მინი|196x196პქ|დედოფალ სოფია ბერძენის სამეფო მონოგრამა
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:ესპანეთის დედოფლები კატეგორია:გლუქსბურგები კატეგორია:საბერძნეთის პრინცესები კატეგორია:დანიის პრინცესები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
შირაკის აეროპორტი
შირაკის საერთაშორისო აეროპორტი (Շիրակ Օդանավակայան) — აეროპორტი სომხეთში. მდებარეობს შირაკში, გიუმრის ცენტრიდან დაახლოებით 5 კილომეტრში. აეროპორტი 1961 წელს აშენდა და ზვართნოცის აეროპორტის შემდეგ სიდიდით მეორეა სომხეთში. 2006 წელს სომხეთში მივიდნენ იმ დასკვნამდე, რომ აუცილებელი იყო მეორე საერთაშორისო აეროპორტის ქონა, რადგან უამინდობის პერიოდში რეისების გადამისამართება იქ მომხდარიყო. სწორედ ეს როლი ითამაშა შირაკის აეროპორტმა. საჰაერო კონტროლის ახალი აღჭურვილობა აეროპორტის მომსახურე პერსონალს საშუალებას აძლევს აკონტროლოს 400 კმ რადიუსის საჰაერო სივრცე. ჩეხურმა კომპანიამ პირველად გამოსცადა მსგავსი აღჭურვილობა მთიან რეგიონში. შირაკის აეროპორტი არის იმის მაგალითი, რომ ასეთი მოწყობილობების დაყენება რთულ რელიეფურ პირობებშიც შეიძლება.
2007 წლის 20 ივნისიდან, 20 ოქტომბრის ჩათვლით აეროპორტი დაიხურა სარემონტო სამუშაოების გამო. ამ დროში განახლდა ასაფრენი ბილიკის საფარი, განათება და მთავარი ტერმინალი.
თამარ მამულაშვილი
თამარ მამულაშვილი (დ. 1938 — გ. 9 აპრილი, 1989, თბილისი) — 9 აპრილის ტრაგედიის გმირი.
ბიოგრაფია
თამარ მამულაშვილი დაიბადა 1938 წელს. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა ვაქცინებისა და შრატების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ანაერობული და ბრუცელოზური ფაგების ლაბორატორიის მეცნიერ თანამშრომელად. იყო 40-მდე შრომის ავტორი.
1989 წლის 9 აპრილს ტრაგიკულად დაიღუპა თბილისში, რუსთაველის გამზირზე გამართული საპროტესტო დემონსტრაციის დარბევის დროს. დაკრძალეს 16 აპრილს.
2014 წლის 9 აპრილს, ტრაგიკული მოვლენებიდან 25 წლის თავზე საქართველოს პრეზიდენტმა გიორგი მარგველაშვილმა ოჯახის წევრებს წმინდა გიორგის სახელობის გამარჯვების ორდენი გადასცა.
2019 წელს თბილისის (იხ. თამარ მამულაშვილის ქუჩა) და სოფელ მეორე ობჩის ქუჩებს (იხ. თამარ მამულაშვილის ქუჩა) ეწოდა მისი სახელი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1989 კატეგორია:9 აპრილის ტრაგედიის დროს დაღუპულები თამარ
მალტის დროშა
მალტის დროშა — (მალტ. Bandiera ta' Malta) მალტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბსა და ჰიმნთან ერთად.
მალტის დროშა თანამედროვე სახით დამტკიცდა 1964 წელს. იგი შედგება ორი — თეთრი და წითელი ნაწილისაგან. ზედა მარცხენა კუთხეში გამოსახულია ბრიტანული წმ. გიორგის ჯვარი — ბრიტანეთის უმაღლესი ჯილდო მშვიდობიანი მოქალაქისათვის გამოჩენილი სიმამაცისათვის. მალტას ის 1943 წელს მიენიჭა მეორე მსოფლიო ომში მისი მოსახლეობის მიერ გამოჩენილი სიმამაცისათვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მალტის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები
იურის მონასტერი
იურის მონასტერი — რუსული არქიტექტურის ძეგლი, რუსეთის უძველესი მონასტერი. ააშენა ხუროთმოძღვარმა პეტრემ. მშენებლობა დაიწყო 1119 წელს. მდებარეობს ნოვგოროდის ახლოს. XII_XIV საუკუნეებში ნოვგოროდი იყო ცენტრი ფეოდალური რესპუბლიკიისა, რომელიც კიევის რუსეთის შემადგენლობაში შედიოდა. მონასტრის ნაგებობათაგან შემორჩენილია წმინდა გიორგის ტაძარი ექვსი სვეტითა, სამი გუმბათით და კოშკით. ტაძრის ფასადი შემკულია ვიწრო და ღრმა ნიშების რიგით. 1825-1827 წლების გადაკეთების დროს შენობ დამახინჯდა, დაიკარგა ძველი მოხატულობა. 1933-1936 წლებში ტაძარი აღადგინეს და ძველი სახე დაუბრუნეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის მონასტრები
Ꚅ̆
Ꚅ̆, ꚅ̆ — გაფართოებული კირილური დამწერლობის ასო, წარმოადგენს კირილური ასო „Ꚅ“-სა და დიაკრიტიკული ნიშანის ბრევისის ერთობლიობას. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა ასევე წარმოადგენს, გრაფემის, „Ꚅ“-სა და „ბრევისი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კატეგორია:კირილური ლიგატურები
ურშადი
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 276 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკინოდან დაშორებულია 40 კილომეტრით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასკინოს რაიონის სოფლები
კერნ-ტერიერი
XX საუკუნის მანძილზე ცდილობდნენ შეენარჩუნებინათ კერნის შესანიშნავი მუშა თვისებები და "ბუნებრივი" გარეგნული სახე: გაბურძგნული ბალანი და ძლიერი, მოუხეშავი აღნაგობა. კერნი თავს კარგად გრძნობს ქალაქშიც და სოფელშიც. ადვილად იტანს სიცხეს და სიცივეს. არც ისე ცუდი მოდარაჯეა და, სხვა ტერიერებთან შედარებით, ადვილად იწვრთნება, თუმცა ტერიერის ხასიათს ვერსად გაექცევი: ის ცდილობს თავის ნებას დაუმორჩილოს ოჯახის წევრები და ბავშვებთან ურთიერთობისას თვალყურისდევნა სჭირდება (თუნდაც დასაწყისში). და მაინც, მცირე ზომის, კარგი ჯანმრთელობის გამო, კერნი კარგ კომპანიონად ითვლება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტერიერები კატეგორია:ბრიტანული წარმოშობის ძაღლის ჯიშები
დიპლომატიური წარმომადგენლობა
დიპლომატიური წარმომადგენლობა — ერთი სახელმწიფოს მიერ მეორე სახელმწიფოში დაარსებული მუდმივი საზღვარგარეთული ორგანო, რომლის ამოცანაა ამ სახელმწიფოებს შორის არსებული პოლიტიკური ურთიერთობის განმტკიცება და თავისი სახელმწიფოსა და მოქალაქეების ინტერესების დაცვა.
დიპლომატიური წარმომადგენლობა XV საუკუნიდან გაჩნდა, მანამდე მხოლოდ ელჩები და დესპანები იგზავნებოდნენ უცხოეთის ქვეყნებში ამა თუ იმ საკითხის (მაგ., ხელშეკრულების დადება, დიპლომატიური მოლაპარაკება) მოსაგვარებლად. წოდებრივ-წარმომადგენლობითი მონარქიების ჩამოყალიბების პერიოდში დროებითი მისიები მუდმივ საწყისებზე გადავიდა. პირველი ასეთი საელჩო შექმნა მილანის ჰერცოგმა ფრანჩესკო სფორცამ ვენეციაში 1455 წელს. ამ ინსტიტუტის ფართოდ შემოსვლა მხოლოდ XVI სუკუნიდან დაიწყო.
საქართველოში თავისებური ხასიათი ჰქონდა ელჩობას; ელჩებს XVI–XVII საუკუნეებში ერთმანეთთან აგზავნიდნენ ქართლისა (ქართლ-კახეთი) და რუსეთის მეფეები. პრაქტიკულად ეს წარმოადგენდა დიპლომატიური წარმომადგენლობას, რომელიც თვეობით იმყოფებოდა მეფის კარზე. თანამედროვე ეტაპზე დიპლომატიური წარმომადგენლობა ადგილსამყოფელ სახელმწიფოში თავის სახელმწიფოს წარმოადგენს. იგი მართავს მოლაპარაკებას ამ სახელმწიფოსთან, თავის ქვეყანას აწვდის ინფორმაციას ადგილსამყოფელი სახელმწიფოს პოლიტიკურ, ეკონომიკურ, კულტურულ და სამხედრო სფეროებში მიმდინარე მოვლენების შესახებ, ხელს უწყობს ორ სახელმწიფოს შორის მრავალმხრივი ურთიერთობის განვითარებას. დიპლომატიური წარმომადგენლობა უფლებამოსილია შეასრულოს საკონსულო ფუნქციებიც.
დიპლომატიური წარმომადგენლობის პირადი შემადგენლობა 3 ჯგუფად იყოფა: დიპლომატიური პერსონალი (დიპლომატიური აგენტები), ტექნიკური პერსონალი და მომსახურე პერსონალი. დიპლომატიური აგენტები სარგებლობენ სრული დიპლომატიური პრივილეგიებითა და იმუნიტეტით. დიპლომატიური წარმომადგენლობის სამართლებრივ სტატუსს განსაზღვრავს ვენის 1961 წლის კონვენცია დიპლომატიურ ურთიერთობათა შესახებ (საქართველო ამ კონვენციას შეუერთდა 1994 წელს). დიპლომატიური წარმომადგენლობა განსხვავდება საერთაშორისო ორგანიზაციებთან (გაერო, იუნესკო და ა.შ.) არსებული მუდმივი წარმომადგენლობისაგან.
ორ სახელმწიფოს შორის დიპლომატიური ურთიერთობის დამყარება არ იწვევს ავტომატურად დიპლომატიური წარმომადგენლობის გახსნის აუცილებლობას, მას ხსნიან მხოლოდ ადგილსამყოფელი ქვეყნის პოლიტიკური და ეკონომიკური ინტერესების გათვალისწინებით.
საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის წლებში (1918–1921 წწ.), საქართველოს დიპლომატიური წარმომადგენლობა გაიხსნა და ფუნქციონირებდა უცხოეთის მთელ რიგ ქვეყნებში, მ. შ. საბჭოთა რუსეთში, რომელმაც 1920 წლის 7 მაისს ოფიციალურად აღიარა საქართველოს დამოუკიდებლობა. 1921 წლის თებერვალ-მარტში საბჭოთა რუსეთის მიერ შეიარაღებული ინტერვენციისა და საქართველოს ფაქტობრივი ანექსიის გამო, საქართველოს დიპლომატიური წარმომადგენლობებმა შეწყვიტეს ფუნქციონირება. 2011 წლისთვის საქართველოს 168 სახელმწიფოსთან აქვს დამყარებული დიპლომატიური ურთიერთობა, მაგრამ დიპლომატიური წარმომადგენლობათა რაოდენობა თბილისში 46-ს არ აღემატება. მ. შ. არის გერმანიის, აშშ-ის, საფრანგეთის, დიდი ბრიტანეთის, ისრაელის, თურქეთის, ირანის, საბერძნეთისა და სხვა დიპლომატიური წარმომადგენლობები, ასევე საერთაშორისო ორგანიზაციების დიპლომატიური წარმომადგენლობა. საქართველოს დიპლომატიური წარმომადგენლობა არის 56 ქვეყანაში. ზოგიერთ შემთხვევაში ამა თუ იმ ქვეყანაში არსებული საქართველოს დიპლომატიური წარმომადგენლობა ფარავს ორ ან მეტ სახელმწიფოს, ასევე საერთაშორისო ორგანიზაციას. მაგ., პარიზში განლაგებული საქართველოს დიპლომატიური წარმომადგენლობა აკრედიტებულია როგორც საფრანგეთში, ისე მონაკოს სამთავროში; ვაშინგტონისა – აშშ-სა და კანადაში, ხოლო ბრიუსელისა – ბელგიასა და ლუქსემბურგის დიდ საჰერცოგოში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დიპლომატიური სამართალი კატეგორია:დიპლომატია
ფრონისპირეთი
ფრონისპირეთი, ფრონისპირეთის ქვერაიონი — შიდა ქართლის ვაკის დასავლეთი ქვერაიონი. წარმოადგენს კოლხეთის ოლქში მოქცეული ძირულის კრისტალური მასივის განაპირა აღმოსავლურ ნაწილს. აღმოსავლეთიდან შემოფარგლულია ლიახვის მარჯვენა სანაპიროთი, სამხრეთით — დოღლაურისა და ტირიფონის ვაკეების ჩრდილოეთ კიდეებით. ძველი კრისტალური ქანები აქ ზოგან უშუალოდ ზედაპირზე გამოდის, ზოგან კი დაფარულია ცარცული და მესამეული ნალექებით. ფრონისპირეთის ზედაპირი მაქსიმალურ აბსოლუტურ სიმაღლეს ჩრდილო-დასავლეთით აღწევს, ლიხის ქედის თხემურ ზოლში (ზღვის დონიდან 1300–1400 მ). უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარე მთები ლოხონი და პერანგა თითქმის 2000 მეტრამდეა. სამხრეთ-აღმოსავლეთისკენ რელიეფი დაბლდება 700–900 მეტრმდე. რელიეფის ეს ერთობლივი დახრა მკაფიოდაა არეკლილი მდინარეთა ეროზიული ხეობების სამხრეთ-აღმოსავლური მიმართულებით. ხეობები და მათი გამყოფი წაბრტყელებული სერ-ბექობები განსაზღვრავენ შიდა ქართლის ამ ქვერაიონის რელიეფის ძირითად თავისებურებას. მდინარე ფრონეს ხეობის ზემო ნაწილების გარდიგარდმო მდებარეობს ყორნისის ქვაბული, რომელიც წარმოქმნილია მესამეულ ნალექებში გამომუშავებული ეროზიული ღრმულების შეერთებითა. ზედა ცარცულ კირქვებზე (სოფლების ნულის, ბრილის, თიღვას მიდამოებში) განვითარებულია კარსტული ფორმები.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს გეოგრაფია
შუა ქედი
შუა ქედი, დასავლეთი ქედი (Срединный хребет) — ქედი რუსეთში, კამჩატკის მხარეში. კამჩატკის ნახევარკუნძულის მთავარი წყალგამყოფი ქედი. გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ დაახლოებით 1200 კმ-ზე, სიგანე 120 კმ. საშუალო სიმაღლეები 1200-1400 მ ფარგლებშია. უმაღლესი წერტილია ვულკანი იჩინსკაია-სოპკა (3621 მ). აგებულია კრისტალური ფიქლებით, პალეოზოური ასაკის გნაისებით, ქვიშაქვის ფიქალითა და მეზო-კაინოზოური ვულკანური ქანებით. ციცაბო და მოკლე აღმოსავლეთი მაკროკალთა დანაწევრებულია მდინარეთა კანიონისებური ხეობებით, დასავლეთი მაკროკალთა საკმაოდ დამრეცია. წარმოადგენს ღრმად დანაწევრებულ სისტემას რელიეფის ფორმების დიდი მრავალგვარობით, რომლებიც იცვლება ალპურიდან და საშუალომთიური ტიპიდან ლავურ პლატოებამდე. დამახასიათებელია ძველმყინვარული რელიეფის ფორმები, მათ შორის კარები, ცირკები და ტროგები.
შუა ქედზე წარმოდგენილია 28 უღელტეხილი და 11 მწვერვალი. უღელტეხილების დიდი ნაწილი განლაგებულია ქედის ჩრდილო ნაწილში. ბევრია ჩამქრალი ვულკანი. ძირითადად წარმოდგენილია ფარისებრი ვულკანები და სტრატოვულკანები. ვულკანების გარდა, გვხვდება ლავური პლატოები, ცალკეული მთათა მასივები და იზოლირებული მწვერვალები, რომლებიც მყინვარებითაა დაფარული. სულ დაახლოებით 240 მყინვარია, რომელთა საერთო ფართობია 470,6 კმ². უდიდესია სლიუნინის მყინვარი, რომლის სიგრძეა 10,1 კმ, ხოლო ფართობი 35,6 კმ². ქედის ცენტრალური ნაწილისათვის დამახასიათებელია მოზრდილ მწვერვალებს შორის არსებული მნიშვნელოვანი დაშორებები, ხოლო სამხრეთი ნაწილისთვის დანაწევრების მაღალი დონე ცალკეულ მასივებად, რომლებიც კალთების ასიმეტრიით გამოირჩევიან.
მრავალი ვულკანის სიმაღლე 2000 მ-ზე მეტია, მათ შორისაა: ხუვხოიტუნი (2618,9 მ), ალნეი (2581 მ), შიშელი (2531 მ), ოსტრაია (2539 მ). მდინარეები, რომლებიც მოედინებიან შუა ქედის კალთებიდან ზემოთებში მეტად ახლოს არიან ერთმანეთთან განლაგებული. კალთების ზედა და შუა ნაწილშია წიწვოვანი და ფოთლოვანი ტყე. უფრო მაღლაა ქონდარა ფიჭვი და მთის ტუნდრა. საფეხმავლო და სათხილამურ ტურიზმის პოპულარული ადგილია.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ქედები
პამფილ იურკევიჩი
პამფილ იურკევიჩი (დ. 16 თებერვალი, 1826 — გ. 4 ოქტომბერი, 1874) — უკრაინელი რელიგიის ფილოსოფოსი. 1851 წლიდან ასწავლიდა კიევის სასულიერო აკადემიაში. 1861 წლიდან იყო მოსკოვის უნივერსიტეტის პროფესორი. იყო მატერიალიზმის წინააღმდეგი. ეწინააღმდეგებოდა ნ. ჩერნიშევსკის. რეფელქსს მიიჩნევდა წმინდა ფიზიოლოგიურ ცნებად. მას მკაცრად აკრიტიკებდნენ ჩერნიშევსკი, გიორგი პლეხანოვი და მ. ანტონოვი
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1826 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1874 კატეგორია:უკრაინელი ფილოსოფოსები კატეგორია:XIX საუკუნის ფილოსოფოსები კატეგორია:მეტაფიზიკოსები კატეგორია:უკრაინელი მონარქისტები
კურტ კოფკა
კურტ კოფკა (Kurt Koffka; დ. 18 მარტი, 1886, ბერლინი — გ. 22 ნოემბერი, 1941, ნორტჰემპტონი) — გერმანელ-ამერიკელი ფსიქოლოგი. მაქს ვერთჰაიმერსა და ვოლფგანგ კელერთან ერთად ითვლება გეშტალტფსიქოლოგიის ერთ-ერთ შემქნელად. ამავე დროს თანამშრომლობდა ვიგოტსკის წრის საბჭოთა მკვლევარებთან, რომლებთანაც აკავშირებდა პირადი ნაცნობობა და ერთბლივ კვლევით პროექტებში მონაწილეობა. მისი შრომები არაერთხელ იქნა გამოქვეყნებული რუსულ ენაზე 1920-1930-იან წლებში.
დაიბადა ბერლინში, იურისტ ემილ კოფკასა და ლუიზა ლევის ოჯახში. სწავლობდა ბერლინის უნივერსიტეტში კარლ შტუმპფთან, 1909 წელს მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი. შემდგომში წელიწადი სწავლობდა შოტლანდიაში, ედინბურგის უნივერსიტეტში. სწავლის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა ფრანკფურტის უნივერსიტეტში; 1911 წელს გახდა ქალაქ გისენის უნივერსიტეტის პრივატ-დოცენტი, სადაც კელერთან ერთად მონაწილეობდა ვერტჰაიმერის ექსპერიმენტებში, რომლებიც მოძრაობის აღქმის საკითხებს სწავლობდნენ. 1918 წელს გახდა უნივერსიტეტის პროფესორი და ამ თანამდებობაზე მუშაობდა 1924 წლამდე. 1921 წელს ვერტჰაიმერსა და კელერთან ერთად დააარსა ჟურნალი „Psychologische Forschung“ (ფსიქოლოგიური გამოკვლევა).
1924 წლიდან მუშაობდა ამერიკის უნივერსიტეტებში, იყო კორნელის, ჩიკაგოსა და უისკონსინის უნივერსიტეტების პროფესორი. 1927 წელს დაიკავა პროფესორის თანამდებობა სმიტის კოლეჯში (ნორტჰემპტონი). 1932 წელს (გაზაფხული-ზაფხული) მონაწილეობა მიიღო ალექსანდრე ლურიას შუა აზიის ექსპედიციაში. 1939 წლიდან კურტ კოფკა ოქსფორდის უნივერსიტეტის პროფესორია.
ნაშრომში „ფსიქიკური განვითარების საფუძვლები“ გამოიყენა გეშტალტ-ფსიქოლოგიის მეთოდები ბავშვის ფსიქიკური განვითარების შესწავლისათვის. კოფკას მთავარი შრომაა „გეშტალტ-ფსიქოლოგიის პრინციპები“ (1935).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:ბერლინში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 1941 კატეგორია:გერმანელი ფსიქოლოგები კატეგორია:ამერიკელი ფსიქოლოგები
ტიმბო-გრანდი
ტიმბო-გრანდი (Timbó Grande) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 925 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კანოინიასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 167 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11.98 კმ²-ზე. ფართობი 598 473 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
Ԛ̆
Ԛ̆, ԛ̆ — გაფართოებული კირილური დამწერლობის ასო, წარმოადგენს კირილური ასო „Ԛ“-სა და დიაკრიტიკული ნიშანის ბრევისის ერთობლიობას. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა ასევე წარმოადგენს, გრაფემის, „Ԛ“-სა და „ბრევისი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კატეგორია:კირილური ასოები
ბიეს პროვინცია
ბიეს პროვინცია (Bié) — პროვინცია ანგოლაში, რომლის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი კუიტო. პროვინციის ფართობი შეადგენს 70 314 კმ²-ს.
გეოგრაფია
ბიეს პროვინცია მდებარეობს ქვეყნის ცენტრში. ჩრდილოეთში ის ესაზღვრება ზაირეს პროვინციას, დასავლეთით სამხრეთ კვანზის და უამბოს პროვინციებს, აღმოსავლეთით — სამხრეთ ლუნდის და მოშიკოს პროვინციებს, სამხრეთით — უილას და კუანდო-კუბანგოს პროვინციებს.
მოსახლეობა
2014 წლის აღწერის მონაცემების თანახმად ბიეს პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 1 455 255 ადამიანს.
ეკონომიკა
ბიეს პროვინციაში მთავარი სასოფლო-სამეურნეო კულტურებია შაქრის ლერწამი, ბრინჯი და ყავა.
სქოლიო
კატეგორია:ანგოლის პროვინციები
იოჰან ლუდვიგ II (ანჰალტ-ცერბსტის მთავარი)
იოჰან ლუდვიგ II ფონ ანჰალტ-ცერბსტი (Johann Ludwig II. von Anhalt-Zerbst) — იოჰან ლუდვიგ I-ისა და მისი მეუღლის, კრისტინა ფონ ცაიჩის (1666—1699) უფროსი ვაჟი, ანჰალტ-ცერბსტის მთავარი.
მისი ბიძაშვილის, იოჰან ავგუსტის გარდაცვალების შემდეგ ის ანჰალტ-ცერბსტის ტახტის მემკვიდრე გახდა თავისი ძმასთან, კრისტიან ავგუსტთან ერთად. ანჰალტ-ცერბსტის მართვაში გატარებული ოთხი წლის შემდეგ უცოლო იოჰან ლუდვიგი გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასკანიები კატეგორია:ანჰალტ-ცერბსტის მმართველები კატეგორია:დაბადებული 1688 კატეგორია:გარდაცვლილი 1746
გივი გოლეთიანი
გივი გოლეთიანი (დ. 15 სექტემბერი, 1948, სოფ. ნაკურალეში, ცაგერის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
1972 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკა-ტელემექანიკის ფაკულტეტი. 1967-1972 წლებში იყო  თბილისის ქარხანა „ელექტროავტომატის“ მუშა. 1972-1977 წლებში მუშაობდა ინჟინერ-ტექნოლოგად. 1977-1990 წლებში იკავებდა სხვადასხვა თანამდებობებს. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი: საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა-თავისუფალი საქართველო“, მერაბ კოსტავას საზოგადოება, უზენაესი საბჭოს სოფლის მეურნეობის, მიწათსარგებლობისა და ეკოლოგიის კომისიის მდივანი; ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე 1991 წლის 9 აპრილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
ია ნინიძე
ია ნინიძე (დ. 8 სექტემბერი, 1960, თბილისი, სსსრ, საქართველო) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1995.
ბიოგრაფია
დაიბადა ტელევიზიის რეჟისორისა და რუსული ენის მასწავლებლის ოჯახში. ია ნინიძე სწავლობდა თბილისის ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში. 1981 წელს დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1981-1996 წლებში იყო რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრის მსახიობი.
კინოში მისი დებიუტი შედგა რვა წლის ასაკში, ციცინოს როლი შეასრულა გიორგი დანელიას კომედიაში არ იდარდო! (1968 წელი, პრემიერა 1969 წელი). 1976 წელს გახდა პუპულარული საბჭოთა კავშირის ქვეყნებში — ბრწყინვალედ ითამაშა დენის ფლორინის როლი ლეონიდ კვინიხიძის სატელევიზიო მუსიკალურ კომედიაში „ზეციური მერცხლები“.
1997 წლიდან ცხოვრობს რუსეთის დედაქალაქ მოსკოვში, მუშაობდა თეატრ–კაბარე „ღამურაში“. ია ნინიძე 2000 წელს სცენაზე მიღებული მძიმე ტრავმის (პრემიერის რეპეტიციის დროს მსახიობს 300 კილოგრამიანი ნაკრები დაეცა) შედეგად იძულებული გახდა სასცენო კარიერაზე უარი ეთქვა.
ამჟამად იგი ღებულობს მონაწილეობს სატელევიზიო პროგრამებში, კონკურსებში, ფესტივალებში და სერიალებში.
პირადი ცხოვრება
ია ნინიძე სამჯერ იყო დაქორწინებული. მისი პირველი მეუღლე გახლდათ ნიკუშა შენგელაია — რეჟისორ გიორგი შენგელაიას და მსახიობ სოფიკო ჭიაურელის ვაჟი; მეორე მეუღლე — სერგეი მაკსაჩევი (მსახიობი, მოგვიანებით კურსკის რაიონის ვიცე-გუბერნატორი) მისგან ჰყავს შვილი გიორგი და შვილიშვილი ნიკოლი. ია ნინიძის მესამე მეუღლე კი მიხეილ ბუჩენკოვია, მისგან ჰყავს ქალიშვილი, რომელიც აგრძელებს დედის პროფესიას და შვილიშვილი ალექსანდრე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:დაბადებული 8 სექტემბერი კატეგორია:ქართველი მსახიობები
Tetraponera
Tetraponera — ხის ჭიანჭველათა გვარი Pseudomyrmecinae-ს ქვეოჯახიდან. დაახლოებით 100 სახეობა.
გავრცელება
პალეოტროპიკი. ტროპიკული აფრიკა, მადაგასკარი, სამხრეთი აზია.
კლასიფიკაცია
ცნობილია დაახლოებით 100 სახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Pseudomyrmecinae
ეზრა ფარაჟნაკერტელი
ლიტერატურა
კატეგორია:სომხეთის კათოლიკოსები კატეგორია:გარდაცვლილი 641
გოჩა ღვაჩლიანი
გოჩა ღვაჩლიანი (დ. 7 მარტი, 2000, მესტია) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო, სამბო), ძიუდოში ჭაბუკებს შორის საქართველოს ჩემპიონი (2017, 81 კგ) და ბრინჯაოს პრიზიორი (2016, 81 კგ), ძიუდოში ჭაბუკებს შორის ევროპის თასის გამარჯვებული (2017, 81 კგ),  ორგზის ვერცხლისა (2016, 2017, 81 კგ) და ბრინჯაოს პრიზიორი (2017, 81 კგ), აგრეთვე იგი არის სამბოში ახალგაზრდებს შორის მსოფლიო ჩემპიონი (2018, თბილისი, საქართველო) და ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2018, პრაღა, ჩეხეთი)
ნორფოლკ-ტერიერი
ნორვიჩ ტერიერს, რომელიც ოფიციალურად 1932 წელს აღიარეს დიდ ბრიტანეთში, შეიძლება ჰქონდეს როგორც მდგრადი, ასევე დაშვებული ყურები. სწორედ ეს გახდა იმის საბაბი, რომ1965 წელს დაშვებული ყურების მქონე ძაღლებმა დამოუკიდებელი ჯიშის - ნორფოლკ ტერიერის სტატუსი მიიღეს. გარეგნულად (ყურების გამოკლებით, წარმოშობით, ხასიათით, სამუშაო თვისებებით ნორფოლკ ტერიერი არაფრით განსხვავდება ნორვიჩ ტერიერისგან. ნორფოლკი ძალიან კარგი პატარა ძაღლია, რომლებისთვისაც, დიდი ტერიერების მსგავსად, დამახასიათებელია ნებისმიერ მოწინააღმდეგეზე თავდასხმის და განადგურების სურვილი. კატასთან ნორფოლკის (ისევე როგორც სხვა ტერიერების) გაცნობა უნდა მოხდეს ძალიან ფრთხილად, რომ მან შეძლოს თავისი ბუნებრივი ინსტინქტების მოთოკვა.
მშვიდი და ძლიერი ნორფოლკი ძალიან კარგი კომპანიონი და მოდარაჯეა, პირველივე საეჭვო ხმაურის, ან უცნობი ადამიანის გამოჩენის შემთხვევეაში ის დაუყოვნებლივ იწყებს ყეფას. ის კარგად გრძნობს თავს ქალაქშიც და სოფელშიც: ინტენსიური ფიზიკური ვარჯიშისთვის მას პატარა ბაღიც ეყოფა. ნორფოლკ-ტერიეს აქვს უხეში, მავთულისებრი ბალანი, რომლის შეფერილობა შეიძლება იყოს ხორბლისფერი, ჟღალი, ჟღალი შავით, ნაცრისფერი თეთრით და რომელსაც განსაკუთრებული მოვლა არ სჭირდება. კარგად უძლებს სიცივეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტერიერები კატეგორია:ბრიტანული წარმოშობის ძაღლის ჯიშები
ოპიტნოე-ხოზიაისტვო
ოპიტნოე-ხოზიაისტვო (Опытное Хозяйство; Тәжрибә хужалығы) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, უფის რაიონში. მიეკუთვნება კრასნოიარის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ უფიდან განლაგებულია 23 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ უფიდან 23 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 149 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები და რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:უფის რაიონის სოფლები
თომას კენილი
თომას მაიკლ კენილი (Thomas Keneally; დ. 7 ოქტომბერი, 1935) — ავსტრალიელი რომანისტი, დრამატურგი და ესეისტი. ცნობილია ბიოგრაფიული რომანით „შინდლერის კიდობანი“, რომელიც ჰოლოკოსტის პერიოდში ოსკარ შინდლერის მიერ ებრაელთა გადარჩენის შესახებ მოგვითხრობს. რომანისთვის ავტორმა 1982 წელს ბუკერის პრემია მიიღო. 1993 წელს წიგნის მიხედვით სტივენ სპილბერგმა გადაიღო ფილმი „შინდლერის სია“, რომელმაც მიიღო ოსკარი საუკეთესო სურათისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:ავსტრალიელი მწერლები კატეგორია:ავსტრალიელი რესპუბლიკელები კატეგორია:ლიტერატურის სამეფო საზოგადოების წევრები კატეგორია:Logie Awards-ის მფლობელები კატეგორია:რომის კათოლიკური ეკლესიის მწერლები
აკირუნო
აკირუნო (あきる野市) — ქალაქი იაპონიაში. 2016 წლის აღწერით, მოსახლეობა შეადგენს 80 464 კაცს.
გეოგრაფია
აკირუნო მდებარეობს ტოკიოდან დაახლოებით 40–50 კილომეტრში, ტოკიოს დასავლეთით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონიის პრეფექტურები
ბონ-ჟეზუს-დუ-გალიუ
ბონ-ჟეზუს-დუ-გალიუ (Bom Jesus do Galho) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 542 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 364 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 25.94 კმ²-ზე. ფართობი 592 289 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ნოვოჩერკასკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია
ნოვოჩერკასკის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი (Церковь Михаила Архангела) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნოვოჩერკასკში. რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიაში.
ისტორია
თავის დროზე ჩერკასკში, დონის კაზაკების ყოფილ დედაქალაქში ამავე სახელწოდების ეკლესია არსებობდა, მაგრამ დედაქალაქის ნოვოჩერკასკში გადატანის შემდეგ დადგა ეკლესიის გადატანის აუცილებლობაც. გადაწყვეტილება ჩერკასკიდან ნოვოჩერკასკში ხის ეკლესიის გადატანის შესახებ 1812 წელს მიიღო ვორონეჟისა და ჩერკასკის ეპისკოპოსმა ანტონმა, მიუხედავად იმისა, რომ ეკლესიის გადატანას ეწინააღმდეგებოდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სინოდი. საბოლოოდ სინოდი დაეთანხმა ეკლესიის გადატანას, იმ პირობით, რომ ნაპოლეონის წინააღმდეგ ბრძოლიდან დაბრუნების შემდეგ დონის კაზაკებს უნდა აეშენებინათ ქვის ეკლესია ნოვოჩერკასკში. 1813 წელს ეკლესია დაშალეს და გადაიტანეს ნოვოჩერკასკში.
ეკლესიის გადატანასთან ერთდ ჩერკასკიდან გადაიტანეს მდიდრული საეკლესიო ჭურჭელი, ხატები და ა. შ. 1830 წლის ინვენტარიზციის მიხედვით ტაძარში იყო მრავალიარუსიანი კანკელი მოოქროვილი ვერცხლის ჩარჩოთი, მოოქროვილი და მარგალიტის თვლებით შემკული ხატები, ბრილიანტები და ნახევრადძვირფასი ქვები.
1834 წელს ხის ეკლესია გააფართოვეს, 1837 და 1839 წელს მიამატეს ორი საკურთხეველი ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატისა და იოანე ნათლისმცემლის პატივსაცემად.
ხის ეკლესია დროდადრო დაიშალა და ახალმა მამასახლისმა სემიონ კოშკინმა 1850 წელს წამოაყენა საკითხი ქვის ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. ტაძრის ასაშენებელი თანხები გროვდებოდა მთელს მსოფლიოში 10 წლის განმავლობაში. 1863 წელს საფუძველი ჩაეყარა ახალი ეკლესიის მშენებლობას. მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო ახალ ადგილზე, დასავლეთ მხარეს აზოვის მოედანზე. მშენებლობა გრძელდებოდა 6 წლის მანძილზე. 1869 წელს დასრულდა შავი სამუშაოები. მოსაპირკეთებელი სამუშაოები მიმდინარებდა კიდევ 3 წლის განმავლობაში. 1872 წელს სრული დატვირთვით ამოქმედდა ეკლესია.
ახალი ქვის ეკლესია ააგეს არქიტექტორ იაკობ სედოვის პროექტის მიხედვით. ტაძრის კურთხევა შედგა 1873 წლის 8 ნოემბერს, მთავარანგელოზის ხსენების დღეს.
Ꚍ̆
Ꚍ̆, ꚍ̆ — გაფართოებული კირილური დამწერლობის ასო, წარმოადგენს კირილური ასო „Ꚍ“-სა და დიაკრიტიკული ნიშანის ბრევისის ერთობლიობას. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.
ნოვოჩერკასკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია
ისტორია
1939 წლიდან როსტოვის საოლქო აღმასკომის გადაწყვეტილების საფუძველზე ეკლესია დაიხურა. ოკუპაციის პერიოდში (1942-1943 წწ.) ეკლესია კვლავ მოქმედებდა და ეკლესიაში წირავდა მღვდელი ნიკოლაი ფომინი.
Ꚍ̆
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა ასევე წარმოადგენს, გრაფემის, „Ꚍ“-სა და „ბრევისი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
ნოვოჩერკასკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია
ისტორია
1961 წელს ეკლესია კვლავ დახურეს. 1990-იან წლებში დაიწყო ეკლესიის აღორძინება. 1990 წლის 19 ივნის ქალაქის აღმასკომმა ეკლესია გადასცა მრევლს. 1991 წლის 14 იანვრიდან აღდგა ღვთისმსახურება.
Ꚍ̆
კოდების ცხრილი
კატეგორია:კირილური ასოები
ნოვოჩერკასკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია
სქოლიო
კატეგორია:ნოვოჩერკასკის ეკლესიები
აბარსუსა
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
კავკასიაში მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღდგენის საზოგადოება
კავკასიაში მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღდგენის საზოგადოება (Общество восстановления православного христианства на Кавказе; 1860 — 1917) — კავკასიაში მოქმედი მართლმამდებელი ქრისტიანობის მისიონერული ორგანიზაცია რუსეთის იმპერიის დროს. საზოგადოება იმართებოდა, თბილისში დაფუძნებული საბჭოს მიერ, რომელსაც სხვადასხვა დროს თავჯდომარეობდა კავკასიის მეფისნაცვალი და საქართველოს ეგზარქოსი.
ორდენები
საზოგადოების ბიუჯეტი ივსებოდა შემოწირულობებზე. შემომწირველი ჯილდოვდებოდა სპეციალური ორდენით, რომელიც წარმოადგენდა იისფერ (Лиловый) ლენტზე დაკიდებულ წმინდა ნინოს ორდენს (ნიშანი) — ჯვარს. არსებობდა ჯილდოს ოთხი ხარისხი.
წმინდა ნინოს 1-ლი და მე-2 ხარისხის ნიშნების ტარება ხდებოდა ყელზე, მე-3 და მე-4 ხარისხის კი მკერდზე. რუსეთის იმპერიაში წმინდა ნინოს ორდენი (ნიშანი) ჯილდოების ძირითად სახეობაში შედიოდა.
ისტორია
1811 წელს რუსეთმა ქართული ეკლესიის ავტოკეფალია გაუქმებულად გამოაცხადა, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ანტონ II რუსეთში გადაასახლა და რუსეთის წმინდა სინოდისადმი დაქვემდებარებული ეგზარქოსობა დააწესა. სინოდმა საქართველოს პირველ ეგზარქოსად დანიშნა ვარლამი, ქსნის ერისთავის ძე, რომელიც ასევე ხდებოდა რუსეთის წმინდა სინოდის წევრი. მის შემდეგ კი ამ სასულიერო თანამდებობაზე მხოლოდ რუსეთიდან გამოგზავნილი მღვდელმთავრები ინიშნებოდნენ. ამგვარად, რუსეთი საქართველოში და მთლიანად კავკასიაში საეკლესიო საქმეებსაც თავად განაგებდა.
რუსეთის ერთ-ერთი არქიეპისკოპოსის იოსების თხოვნით რუსეთის წმინდა სინოდმა ჯერ კიდევ 1745 წელს არქიმანდრიტ პახომის ხელმძღვანელობით კავკასიაში გამოაგზავნა პირველი მართლმადიდებლური მისია. რუსეთიდან გამოგზავნილმა მისიამ 1814 წლიდან, საქართველოში ეგზარქოს თეოფილაქტეს მოღვაწეობის დროს კავკასიის მთიანეთში 40000-მდე ადამიანი მონათლა და ააშენა 40 ეკლესია.
1850 წლებში, როცა დასრულდა კავკასიის დაპყრობის „ძალოვანი პერიოდი“, მეფის რუსეთმა ყურადღება მიაპყრო რეგიონის სამშვიდობო მმართველობას, სადაც დიდი როლი ქრისტიანულ ეკლესიას ევალებოდა. სწორედ ქრისტიანული ეკლესიის სამშვიდობო პოტენციალს მნიშვნელოვანი წვლილი უნდა შეეტანა ადგილობრივი მოსახლეობის რუსეთის იმპერიის საერთოსახელმწიფოებრივ წესებთან ადაპტირების საქმეში.
კავკასიაში მისიონერული მოღვაწეობას საფუძვლად ედებოდა უძველესი პერიოდიდან აქ გავრცელებულ ძირითად ქრისტიანულ მიმდინარეობა — მართლმადიდებლობაზე. იქედან გამომდინარე რომ რუსეთის იმპერია აღნიშნული რელიგიის მატარებელი იყო, გადაწყდა შექმნილიყო საერთორუსული საზოგადოებრივ-საზელმწიფოებრივი ორგანიზაცია — „კავკასიაში მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღდგენის საზოგადოება“, რომელიც ჯერ კიდევ 1814 წელს თბილისში დაფუძნებული ანალოგიური ტიპის ორგანიზაცია — ოსეთის სასულიერო კომისიის სანაცვლოდ შეიქმნა, რომელიც სათანადოდ ვერ ართმევდა თავს ცენტრალური კავკასიაში მთიელთა გაქრისტიანებას.
საზოგადოების შექმნის ინიციატორი კავკასიის მეფისნაცვალი ალექსანდრე ბარიატინსკი იყო. უმაღლესი სამხედრო პირი რეგიონში, შემდგომში შამილის დამმარცხებელი თვლიდა რომ მთიელი ხალხი აითვისებდნენ რა ქრისტიანულ რწმენას თავს დაანებედნენ მტაცებლურ მიდრეკილებებს.
მინი|რუსეთის იმპერატრიცა მარია ჯერ კიდევ 1857 წელს ის ენერგიულად მუშაობდა მისი ჩანაფიქრის აღსასრულებლად. იდეას სრულ მხარდაჭერას უცხადებდა საქართველოს ეგზარხოსი — ისიდორე. აღნიშნული საქმის წამოწყების აუცილებლობაში დარწმუნებული იყო იმპერატრიცა მარია, რომელმაც შემდგომში აღნიშნული საზოგადოება პირადი მფარველობის ქვეშ აიყვანა. ა. ბარიატინსკიმ კავკასიის კომიტეტის სახელზე დაწერა წერილი, სადაც გაანალიზებული იყო აღნიშნული საზოგადოების მნიშვნელობის საკითხი.
1857 წლის 2 დეკემბერს წერილი განხილულ იქნა კომიტეტის სხდომაზე, ხოლო შემდგომ იმპერატორ ალექსანდრე II-ის მიერ იქნა დამტკიცებული. დიდი ინტერესით მოეკიდა აღნიშულ წამოწყებას კავკასიისა და შავიზღვისპირეთის ეპარქიის ყოფილი პირველი ეპისკოპოსი იერემია, რომელმაც აზრები თავის წერილებში «24 письмах на Кавказ» გადმოსცა.
საზოგადოების წესდება რუსეთის იმპერატორმა ალექსანდრე II-მ დაამტკიცა და 1860 წელს უკვე „მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღმდგენი საზოგადოების“ საბჭოს პირველი სხდომა ჩატარდა. წესდების მიხედვით, საზოგადოება პირველ რიგში მიზნად ისახავდა რელიგიურ–საგანმანათლებლო საქმიანობას: რელიგიური წიგნების თარგმნას და გამოცემას ადგილობრივ ენებზე, განათლებას, სკოლების მოწყობას, სტიპენდიებს და სხვა. საზოგადოების კიდევ ერთი მიმართულება ეკლესიების მშენებლობა იყო. საზოგადოების არსებობის პირველი დღიდან მისი მფარველი იყო იმპერატრიცა მარია თეოდორეს ასული, რომელმაც დიდი შესაწირი გაუკეთა საზოგადოებას. ნელ-ნელა მოხდა რუსეთის იმპერიის გარემოცვაში მყოფი სკეპტიკოსების დაყოლიებაც. 1860 წლის იანვარში საზოგადოების პროექტის განხილვისას დიდი როლი ითამაშა დიდმა თავადმა კნიაზ კონსტანტინე ნიკოლოზის ძემ. 1860 წლის 9 ივნისს ორგანიზაციის წესდება დამტკიცდა. ახლადშექმნილმა ორგანიზაციამ ბინა კავკასიის ადმინისტრაციულ ცენტრში თბილისში დაიდო.
საზოგადოებისთვის თავდაპირველად საკმაოდ დიდი თანხები იქნა გაღებული დაახლოებით 200 ათასი მან., რომელთაგან 119738 მან. იმპერატრიცა მარიას შემოწირულობა იყო. კავკასიის თითქმის ყველა ეპარქიაში შეიქმნა სპეციალური ცენტრები სადაც ხდებოდა შემოწირულობის მიღება.
მარი ანა დე ბურბონი
მარი ანა დე ბურბონი (Marie Anne de Bourbon; დ. 2 ოქტომბერი, 1666 — გ. 3 მაისი, 1739) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მისი საყვარლის, ლუიზა დე ლა ვალიერის უკანონო ქალიშვილი რომელიც 1667 წლის 14 მაისს მეფის კანონიერ შვილად სცნეს. იგი მამის ფავორიტი ქალიშვილი იყო. თექვსმეტი წლის ასაკში დააქორწინეს თავის შორეულ ბიძაშვილზე, კონტის პრინც ლუი არმან I-ზე, თუმცა 1685 წელს, 19 წლის ასაკში დაქვრივდა, ისე, რომ შვილიც არ დარჩენია. მას შემდეგ, რაც დედამისმა სამეფო კარი დატოვა და მონაზვნად აღიკვეცა, მარი ანამ ლა ვალიერის ჰერცოგინიობა მიიღო და ვერსალში დასახლდა, სადაც იგი აქტიურად ერეოდა სამეფო კარის საქმიანობებში.