cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სან-ჟუან-დუ-უესტი
სან-ჟუან-დუ-უესტი (São João do Oeste) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 320 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ოპერაცია ურღვევი კლდე
ოპერაცია „ურღვევი კლდე“ ან „დამცავი კლდე“ ან „თავდაცვის ზღვარი“ (מבצע צוק איתן - მივცა ცუკ ეითან, Mivtza Tsuk Eitan) — კოდური სახელწოდება ისრაელის თავდაცვითი ძალების ოპერაციისა, რომელიც ღაზის სექტორში 2014 წლის 8 ივლისის გამთენიისას დაიწყო. ოპერაციის გაცხადებული მიზანია ზოგიერთი ქვეყნის მიერ ტერორისტულ ორგანიზაციებად აღიარებული ჰამასის და მისი მოკავშირეების ინფრასტრუქტურის განადგურება და ისრაელის ტერიტორიის სარაკეტო დაბომბვების შეწყვეტა.
ოპერაციის დაწყებიდან 17 ივლისამდე ოპერაცია შემოიფარგლებოდა წერტილოვანი დარტყმებით ღაზის სექტორის ტერიტორიაზე. 17 ივლისს ისრაელის პრემიერ-მინისტრის გადაწყვეტილებით დაიწყო ოპერაციის სახმელეთო ნაწილი, „რომლის მიზანია ღაზიდან ისრაელის მიმართულებით გათხრილი გვირაბებიდან მომდინარე საფრთხეების განეიტრალება“.
წინაპირობები
მდინარე იორდანეს დასავლეთ სანაპიროზე 2014 წლის 12 ივნისის საღამოს გაიტაცეს სამი ებრაელი მოზარდი — გილად შაერი, ეიალ იფრახი და ნაფტალი ფრენკელი. ისრაელის მთავრობამ მოზარდების მოტაცებაში ბრალი მოძრაობა ჰამასს დასდო. მოზარდების ცხედრები გაძლიერებული სამძებრი ღონისძიებების შემდეგ 30 ივნისს აღმოაჩინეს. 2,5 კვირიანი სამძებრო-სამაშველო ოპერაციის მიმდინარეობისას და შეტაკებების შედეგად დაიღუპა 7 პალესტინელი, დაკავებულ იქნა 419, რომელთაგან 279 ჰამასისში ირიცხებოდა.
ოპერაციის დაწყების მთავარი განმაპირობებელი ფაქტორი ისრაელის ტერიტორიის მასირებული სარაკეტო დაბომბვა გახდა. ასე მაგალითად, 2014 წლის ივნისში სულ დაფიქსირდა 30 სარაკეტო იერიში დაფიქსირდა, რომლის დროსაც ტერორისტებმა 66 რაკეტა გაისროლეს და დაჭრეს 3 მოქლაქე. ივლისში მხოლოდ 8 დღეში განხორციელდა 104 იერიში, გაიშვა 250 რაკეტა, დაიჭრა 7 მოქალაქე. 7 ივლისს ღაზის სექტორიდან ისრაელის სამხრეთის მიმართულებით 80 რაკეტა გაუშვეს. თავდაპირველად იერიშს დაექვემდებარა დასავლეთ ნეგევის ტერიტორია და ღაზასთან მოსაზღვრე დასახლებული პუნქტები, შემდეგ დაიბომბა აშდოდი და ნეთივოთი. ტერორისტების სამიზნეებად იქცნენ ის ქალაქები, რომლებზეც იერიში არ განხორციელებულა 2012 წლის ნოემბერში განხორციელებული ოპერაცია „ღრუბლიანი სვეტის“ მერე.
2014 წლის 7 ივლისს უსაფრთხოების საკითხებში ვიწრო კაბინეტის სხდომაზე მიღებულ იქნა კონტრტერორისტული ოპერაციის დაწყების გადაწყვეტილება, კოდური სახელით „ურღვევი კლდე“
7 ივლისი
ღაზის სექტორის საზღვრებთან ისრაელის თავდაცვითი ძალების კონცენტრაცია დაიწყო. ისრაელის საჰაერო ძალებმა და არტილერიამ წერტილოვანი დარტყმების მიყენება დაიწყო სავარაუდო მიზნებზე. საპასუხოდ ღაზიდან განაგრძეს ებრაული ტერიტორიის სარაკეტო და სანაღმმტყორცნო დაცხრილვა.
საღამოს ებრაული ავიაცია ბომბავდა ღაზაში გაშლილ ტერორისტების ინფრასტრუქტურას. პალესტინის ჯანდაცვის სამინისტროში ღაზაში გაავრცელეს ინფორმაცია, იმის თაობაზე, რომ 12 საათიანი ოპერაციის შედეგად დაიღუპა 5 და დაიჭრა 30 ადამიანი.
8 ივლისი
ღამით და დილით ავიაციამ ღაზის სექტორში 50 სამიზნეზე იერიში მიიტანა. დაინგრა ჰამასის მაღალჩინოსნების ოთხი სახლი. ჰან-უნისის რაიონში დაიბომბა ჰამასის ერთ-ერთი სამხედრო ფრთის, „იზ ად-დინ ალ-კასამის“ ბრიგადის მეთაურის, სამერ აბუ დაკის სახლი. მასთან ერთად დაიღუპა 7 ადამიანი. ნაგებობა, დაბომბვის შედეგად მიწასთან გასწორდა. შენობაზე იერიში განხორციელდა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ისრაელის არმიის ოფიცერი დაუკავშირდა ტელეფონით ამ ნაგებობაში მაცხოვრებელ ხალხს და აცნობა შენობის დატოვების აუცილებლობის შესახებ დაგეგმილ დაბომბვასთან დაკავშირებით. ასევე განადგურდა 18 სარაკეტო დანადგარი და დაზიანდა ტერორისტების სახმელეთო ინფრასტრუქტურის 10 ელემენტი. დაბომბის შედეგად დაიჭრა 14 ადამიანი.
ტერორისტებმა განაგრძეს ქალაქ აშდოდოს, აშკელონის, სდეროთის, ნეთივოთის, ასევე ეშკოლის, ჰოფ-აშკელონის, სდეროთ-ნეგევის, შაარ ხა-ნეგევის და რამათ-ნეგევის რაიონული საბჭოების ტერიტორიის დაბომბვა. დაუსრულებელი ინტენსიური დაბომბვების გამო ზურგის სარდლობამ აშკელონსა და სდეროთს შორის სარკინიგზო მიმოსვლის დროებით შეჩერების ბრძანება გასცა, რადგან გამავალი რკინიგზა ხვდება ცეცხლის ხაზის ზონაში. იყო სდეროთის კირიათ-მალახის, ოფაკიმის ბეერ-ტუვიას და იოავის დაბომბვის მცდელობა.
ბეერ-შევას მიმართულებით რაკეტები გაუშვეს. აშდოდში ისრაელის ცხრა მოქალაქემ სამედიცინო დახმარებას მიმართა. ქალაქ სდეროთამდე მისაღწევად რაკეტას 15 წამი ესაჭიროება, სწორედ ამდენი დრო აქვს მოსახლეობას თავის შესაფარებლად. აშკელონამდე ესაჭიროება 30-32 წამი. ბეერ-შევამდე — არაუმეტეს ორი წუთისა. ბენ გურიონის უნივერსიტეტში სასავლო პროცესის შეწყვეტის და გამოცდების კვირის ბოლომდე გადავადების გადაწყვეტილება მიიღეს.
ჯებალიის რაიონში საჰაერო დარტყმის შედეგად განადგურდა ჰამასის საზღვაო სპეცრაზმის მეთაურის, 24 წლის მუჰამად შააბანას ავტომანქანა. ამ საჰაერო რეიდის შედეგად ოთხი პალესტინელი დაიღუპა.
ღაზის სექტორში შეიარაღებული ძალების შეყვანის საბოლოო გადაწყვეტილება არ არის მიღებული, თუმცა ბენიამინ ნეთანიაჰუმ ისრაელის ძალოვან უწყებებს „ღაზაში უწყვეტი, ხაგრძლივი და მძლავრი საბრძოლო მოქმედების“ წარმოება დაავალა.მისი თქმით, ცაჰალი მზად უნდა იყოს წავიდეს ბოლომდე, რადგან „სახმელეთო ოპერაციის დაწყების საკითხმა აქტუალობა შეიძინა“. სამხედრო-პოლიტიკური კაბინეტის წავრებმა მოიწონეს 40 ათასი რეზერვისტის მობილიზაციის გადაწყვეტილება, რომელთაგან 15 ათასი პირველ ეტაპზე იქნებიან მობილიზებულნი. უყებას მიიღებენ ჯავშანსატანკო შენაერთების, ელიტური ქვეითი ბრიგადების, საინჟინრო ჯარების, არტილერიის და ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის რეზერვისტები. მოგვიანებით დამატებით 1,5 ათასი რეზერვისტის გაწვევის ბრძანება გაიცა. იმავე დღეს, ღაზის სექტორთან მოსაზღვრე 40 კილომეტრიანი ზოლი „სპეციალური სიტუაციის“ ზონად გამოცხადდა.
გრძელდებოდა ცაჰალის კონცეტრაცია ღაზის სექტორის საზღვრებთან.
ღაზის ცენტრალურ და სამხრეთ ნაწილებში ებრაულმა ავიაციამ სამიზნეებზე იერიში მიიტანა. ჰამასის პრეს-ცენტრამა დაადასტურა ორგანიზაციის რამდენიმე წევრი დაღუპვა. საჰაერო იერიშების შედეგად დაინგრა ჰამასის კიდევ სამი მაღალჩინოსნის სახლი.
ჰამასის პოლიტსაბჭოს წევრმა, იზატ არ-რიშეკმა განაცხადა, რომ უახლოეს მომავალში — რამდენიმე საათში მისი ორგანიზაცია თელ-ავივს დაბომბავს. ჰამასის წარმომადგენელმა, აბუ ობეიდამ ისრაელს 2012 წელს ეგვიპტის შუამავლობით მიღწეული ზავის დარღვევაში დაადანაშაულა და განაცხადა: „ამ აგრესიის პირობებში სიონისტი მტერი არ უნდა ოცნებობდეს მშვიდობასა და სტაბილურობაზე".
ღაზიდან ისრაელზე სარაკეტო იერიშები გაძლიერდა. დაცხრილვის დისტანცია გაიზარდა. ცევა ადომი ჩაირთო კირიათ-მალახში, გედერაში, მაზკერეთ-ბათიასა და რეჰევოთში. სარაკეტო განგაში გაისმა ბეით-შემეშსა და მიმდებარე დასახლებულ პუნქტებში.
ღაზის სექტორიდან გაშვებულმა რაკეტამ დაფარა 120 კმ და დაეცა დაუსახლებელ ტერიტორიაზე, ხადერაში. ცაჰალის აზრით, აღნიშნული რაკეტა არის ჩინურ-სირიული წარმოების M302. ასეთივე რაკეტები აღმოცენილ იქნა ირანულ ჰომალდ KLOS-C-ზე, რომელიც ებრაულმა საზღვაო ძალებმა წითელ ზღვაში დააკავეს. ცაჰალის აზრით ღაზაში ასეთი ტიპის კიდევ ათეულობით რაკეტაა.
ზიკიმის კიბუცის რაიონში, ისრაელის და ღაზის საზღვართან ებრაულმა ჯარებმა ტერორისტების ჯგუფი შენიშნეს და გააუნებელყვეს.კიბუცში შეჭრის მცდელობაზე პასუხისმგებლობა ჰამასმა აიღო. თავდასხმელები დაჯგუფების სპეცრაზმელები იყვნენ.
ოპერაციის პირველ დღე-ღამეში ღაზაში მოკლულ იქნა 30-ზე მეტი პალესტინელი, რომელთაგან 13 ბავშვია, 100-ზე მეტი დაიჭრა.
სქოლიო
კატეგორია:XXI საუკუნის ომები კატეგორია:ისრაელის ომები კატეგორია:ახლო აღმოსავლეთის ომები
მაქსიმილიან III ავსტრიელი
მინიატიურა|მაქსიმილიან III ავსტრიელი მაქსიმილიან III ავსტრიელი ( დ. 12 ოქტომბერი, 1558, ვინერ-ნოიშტადტი — გ. 2 ნოემბერი, 1618, ვენა) — წინა ავსტრიის ერცჰერცოგი ჰაბსბურგების დინასტიიდან. საღვთო რომის იმპერატორის, მაქსიმილიან II-ისა და მარია ესპანელის ვაჟი, იმპერატორების, რუდოლფ II-ისა და მათეს უმცროსი ძმა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ავსტრიის ერცჰერცოგები კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:დაბადებული 12 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1558 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1618
იენიქენდი (სამუხის რაიონი)
იენიქენდი (Yenikənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, განჯა-ყაზახის რეგიონის სამუხის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1270 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:სამუხის რაიონის სოფლები
გამარჯვების ხიდი (ერევანი)
ხიდი შედგება შვიდი თაღისაგან. იგი დააპროექტეს არქიტექტორებმა ა. მამიჯანიანმა და ა. ასატრიანმა.
სქოლიო
კატეგორია:ერევნის ხიდები
ფსალმუნი 1446/171
მინი|289x289პქ|ფსალმუნი, X საუკუნე ფსალმუნი — X საუკუნე (საქართველოს ეროვნული არქივის ფონდი #1446, ხელნაწერი #171) 2 ფურცელი. ეტრატი; ფრაგმენტი; ზომა: 207x138; ასომთავრული; მელანი – ყავისფერი; სათაური და საზედაო გრაფემები – სინგურით; შეემჩნევა განკანონების ხაზები.
ფრაგმენტის სახით შემორჩენილი ტექსტი ფსალმუნის წინარეათონურ თარგმანს წარმოადგენს. ამ ხელნაწერის სხვა ნაწილი, ასევე ფრაგმენტული სახით, დაცულია კორნელი კეკელიძის სახელობის ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში (S-5222, S-5223). ეს უკანასკნელი ფრაგმენტები 2012 წელს შევიდა UNESCO-ს მსოფლიო მეხსიერების რეესტრში. ხელნაწერი X საუკუნით თარიღდება, რედაქციული თვალსაზრისით ქართულ ფსალმუნთა ერთ-ერთ უადრეს თარგმანს მიჰყვება.
ხელნაწერი 2015 წელს UNESCO-მ შეიტანა მსოფლიო მეხსიერების საერთაშორისო რეესტრში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული სასულიერო ხელნაწერები კატეგორია:X საუკუნის ხელნაწერები კატეგორია:საქართველოს ეროვნულ არქივში დაცული ხელნაწერები
მერაბ ურიდია
მერაბ ურიდია (დ. 23 ივნისი, 1957, ქუთაისი — გ. 20 მარტი, 2011) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1979-1990 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის მათემატიკის ინსტიტუტის თანამშრომელი. წმიდა ილია მართლის საზოგადოების გამგეობის წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ქარტია – 91“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:გარდაცვლილი   20 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი   2011 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
ჰოლოვანივსკის რაიონი
ჰოლოვანივსკის რაიონი (Голованівський район) — რაიონი უკრაინაში, კიროვოჰრადის ოლქში. მისი ფართობია 992 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 31 110 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 33 კაცს კმ²-ზე. ჰოლოვანივსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჰოლოვანივსკი.
სქოლიო
კატეგორია:კიროვოჰრადის ოლქის რაიონები
იუხარი-ქარასაქალი
იუხარი-ქარასაქალი (Yukhary Karasakkal) — სოფელი აზერბაიჯანში, განჯა-ყაზახის რეგიონის სამუხის  რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამუხის რაიონის სოფლები
ლევ რებეტი
ლევ  რებეტი (ფსევდონიმი კილი; დ. 3 მარტი, 1912, სტრი— გ.12 ოქტომბერი, 1957, მიუნხენი) — უკრაინელი პუბლიცისტი და იურისტი, უკრაინელი ნაციონალისტების ორგანიზაციის (უნო) ერთ-ერთი ლიდერი.
ბიოგრაფია
ლევ კაროლ რებეტი დაიბადა 1912 წლის 3 მარტს ქალაქ სტრიიში, ფოსტის ოფიცრის მიხაილ რებეტისა და ეკატერინა ნედოკისის ოჯახში. ზოგიერთი მედიასაშუალებების ცნობით, იგი წარმოშობით ებრაელი გახლდათ, რასაც სხვა მედიასაშუალებები კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებენ. მსოფლიო მემკვიდრეობის ენციკლოპედია (World Heritage Encyclopedia) იუწყება, რომ ლევ რებეტი დაიბადა ბერძენი კათოლიკების ოჯახში. ქალაქ სტრიის ისტორიის მიმოხილვისას აღწერილია ქალაქის პოლონური, ებრაული და უკრაინული თემები, რომლის მიხედვით ლევ რებეტი უკრაინულ თემს მიეკუთვნება.
გალიციის ებრაული გვარების ლექსიკონში, რომელიც მოიცავს დაახლოებით 35 ათას გვარს, მათ შორის დაახლოებით 3 ათასს ქალაქ სტრიიდან და მისი რაიონიდან, არ არის ნახსენები ლევ რებეტი.
სწავლობდა  უკრაინულ -პოლონურ ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლაში, სადაც 15 წლის ასაკში 1928 წელს გახდა უკრაინის სამხედრო ორგანიზაციის (უსო) წევრი. უფრო ადრე  უკრაინული სკაუტური ორგანიზაცია „პლასტის“ აქტივისტი იყო.
გიმნაზიის დასრულების შემდეგ დაამთავრა ლვოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი.
1934 წლიდან იყო უკრაინელი ნაციონალისტების ორგანიზაციის (უნო) ხელმძღვანელი ქალაქ სტრიიში. 1935 წლიდან 1938 წლამდე ი.მაშჩაკის დაპატიმრების შემდეგ,  გახდა უნო-ს რეგიონალური ლიდერი. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ გადავიდა კრაკოვში. უკრაინელი ნაციონალისტების ორგანიზაციაში მომხდარი განხეთქილების დროს მხარი დაუჭირა სტეპან  ბანდერას ფრაქციას.
საბჭოთა კავშირზე გერმანიის თავდასხმის შემდეგ „უნო-ს  მოძრავი ჯგუფის“ აქტივისტებთან ერთად იგი ჩავიდა ლვოვში. როდესაც 1941 წლის 30 ივნისს   ე.წ. "უკრაინის სახელმწიფო" გამოცხადდა, იგი დაინიშნა უკრაინის მთავრობის მეთაურის მოადგილედ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა იაროსლავ სტეცკო, ხოლო გერმანიის ხელისუფლების მიერ  იაროსლავ სტეცკოს ბერლინში გადაყვანის შემდეგ —  მთავრობის მეთაურის მოვალეობის შემსრულებლად.
1941 წლის შემოდგომაზე დაპატიმრების შემდეგ და 1944 წლის ოქტომბრამდე ის ოსვენციმის საკონცენტრაციო ბანაკში იმყოფებოდა. შემდეგ ის გერმანელებმა გაათავისუფლეს ანტისაბჭოთა მოძრაობის ორგანიზებისთვის.
1944 წლიდან ცხოვრობდა მიუნხენში, იყო უკრაინის მთავარი განმათავისუფლებელი საბჭოს წარმომადგენელი.
1945-1948 წლებში —უნო (ბ)-ს მთავარი მოსამართლე საზღვარგარეთ.
1948 წლიდან, მიკოლა ლებედთან, ივან ბუტკოვსკისთან და მიროსლავ პროკოპთან ერთად, გახდა ორგანიზაციის ერთ-ერთი ლიდერი, რომელიც გამოეყო უნო (ბ)-ს ე.წ. "საზღვარგარეთის  უნო" ან უნო (ს) -ს სახელწოდებით, ხოლო 1956 წლიდან მას ხელმძღვანელობდა ზინოვი მატლასთან ერთად.
სამეცნიერო საქმიანობა
1949 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „სახელმწიფო და ერი“.
1952 წლიდან — ასოცირებული პროფესორი, ხოლო 1954 წლიდან —  მიუნხენში უკრაინის თავისუფალი უნივერსიტეტის საჯარო სამართლის პროფესორი.
1955 წლიდან —  სოციალურ-პოლიტიკური ჟურნალ "Ukrainian Independent"-ის მთავარი რედაქტორი.
ავტორია მრავალი ნაშრომისა უკრაინელი ერის თეორიისა და ისტორიის შესახებ, კერძოდ, "ერის თეორია", "სახელმწიფო და ერი", "უკრაინელი ერის ფორმირება", "უნო-ს შუქი და ჩრდილები", ”უკრაინელების, რუსების და ბელორუსების წარმოშობა თანამედროვე საბჭოთა თეორიების ფონზე“.
მკვლელობა
ლევ რებეტი მოკლა 1957 წლის 12 ოქტომბერს კგბ-ს აგენტმა ბ. სტაშინსკიმ, ისევე როგორც მოგვიანებით ს. ბანდერა (1959 წლის 15 ოქტომბერი). ოპერაციის მსვლელობას  აკვირდებოდა ნიკიტა ხრუშჩოვი. უკრაინულმა ემიგრანტულმა პრესამ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ  ლევ რებეტი "გულის შეტევით" გარდაიცვალა. მოგვიანებით ცნობილი გახდა, რომ იგი  სპეციალური შხამით მოკლეს.
დაკრძალეს მიუნხენში, ვალდფრიდჰოფის სასაფლაოზე.
2010 წლის 30 ოქტომბერს იგი გადაასვენეს ლვოვში და დაკრძალეს ლიჩაკოვის სასაფლაოზე. პროცესიას ესწრებოდნენ ქალაქის პირველი პირები მერის, ანდრეი სადოვის ხელმძღვანელობით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1912 კატეგორია:გარდაცვლილი 1957 კატეგორია:უკრაინელი ნაციონალისტები კატეგორია:უკრაინელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 3 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ოქტომბერი
სან-ჟოზე-დუ-სედრუ
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 684 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 48.69 კმ²-ზე. ფართობი 281 029 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
UTC-05:00
thumb|500px|UTC−05:00 [[ლურჯი (იანვარი), ნარინჯისფერი (ივლისი), ყვითელი (მთელი წელი), ცისფერი - საზღვაო ნაწილი]] UTC−05:00 — სასაათო სარტყელი, რომლის დროსაც დროითი წანაცვლება მსოფლიო კოორდინირებული დროისგან (UTC) 5 საათს შეადგენს. მაგალითად, თუ UTC დროით 12:00 საათია, მაშინ UTC−05:00 სასაათო ზოლზე იქნება 07:00 საათი. ჩრდილოეთი ამერიკის ტერიტორიაზე UTC−05:00 სარტყელი მოქმედებს აღმოსავლეთის სასაათო სარტყელის ტერიტორიებიზე სტანდარტული დროის პერიოდში, ხოლო ცენტრალურ სასაათო სარტყელის ტერიტორიაზე დანარჩენი რვა თვის. კარიბის აუზის დასავლეთი ნაწილი ამ სასაათო სართყელს მუდმივად იყენებს.
გრემის II სასახლე
გრემის II სასახლე — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ გრემში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში, ეგრეთ წოდებულ მეფე-დიდებულთა უბანში, მდინარიდან 60-70 მეტრ მანძილზე. მთლიანად დანგრეულია. ნანგრევებში გაირჩევა სხვადასხვა დროის ოთხი სამშენებლო ფენა. ყოველი შემდეგი ნაგებობა ძველ საძირკველზე კი არ არის დაშენებული, არამედ იქვე ახლოს, ახალი გეგმითაა აგებული. სასახლის გეგმა, დაზიანების გამო, სრულად არ იკითხება. მისგან შემორჩენილია მხოლოდ საძირკვლის ნაწილები. ამავე პერიოდს განეკუთვნება ნანგრევების სამხრეთ განაპირას მდებარე ნაგებობის ნაშთიც. ამ ნაგებობის დანგრევის შემდეგ, მისი სამხრეთი კედლის ნაწილის გამოყენებით აუგიათ უფრო დიდი ნაგებობა, რომლის კედლები 2-3 მეტრ სიმაღლეზეა შემორჩენილი, მაგრამ პირველი სართულის იატაკი უფრო მაღლა მდებარეობდა. ამ ნაგებობის კედლები სხვებისგან განსხვავებულადაა ნაგები. საშენ მასალად ძირითადად გამოყენებულია მოზრდილი ზომის ნატეხი ქვა, რომელთა შორის დარჩენილი არეები წვრილი ქვითაა შევსებული. სასახლის დასავლეთით კიდევ რაღაც შენობა მდგარა. მისგან, დაზიანებული სახით, მოღწეულია კვადრატულ სვეტებზე დაყრდნობილი აივნის ნაწილი და აუზი, რომლებიც მის წინ მდებარე ეზოში იდგა. აუზი გეგმით კვადრატულია, სქელკედლებიანი. მასში წყალი კერამიკული მილებით შედიოდა. მომდევნო ხანებში ნანგრევებზე, აუგიათ კიდევ ერთი, გეგმით სწორკუთხა შენობა, რომელიც ადრე აგებულ სასახლეზე ბევრად უფრო პატარაა. მთავარი ფასადის მხარეს მას აქვს პილასტრები. აქაც შემორჩენილია პირველი სართულის იატაკი, რომელიც დანარჩენი ნაგებობებისგან განსხვავებით, მოფენილია სხვადასხვა ზომის დიდი აგურებით.
UTC-05:00
რესურსები ინტერნეტში
UTC-05:00
გრემის II სასახლე
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ეგვიპტური პირამიდა (ძეგლი)
ეგვიპტური პირამიდა (Египетская пирамида) — სკულპტურული კომპოზიცია ტაგანროგში. კომპოზიცია შექმნა დიმიტრი ლინდინმა ანტონ ჩეხოვის ნაწარმოების „კაშტანკას“ მოტივებზე.
ბუსოტი
ბუსოტი  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ალიკანტეს პროვინციის ალაკანტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 34 კმ². მოსახლეობა — 3075 კაცი (2020 წ.).
ჰლუხივის რაიონი
ჰლუხივის რაიონი (Глухівський район) — რაიონი უკრაინაში, სუმის ოლქში. მისი ფართობია 1 700 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 23 087 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 13,6 კაცს კმ²-ზე. ჰლუხივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჰლუხივი.
ეგვიპტური პირამიდა (ძეგლი)
სკულპტურული კომპოზიცია
სკულპტურული კომპოზიცია ჩამოსხმულია ბრინჯაოსაგან მრგვალი ფორმით. წარმოადგენს ანტონ ჩეხოვის ნაწარმოების „კაშტანკას“ ერთ-ერთ ეპიზოდს — საცირკო ნომერს „ეგვიპტური პირამიდა“: ღორი ხავრონია ივანეს ასული, ბატი ივან ივანეს ძე, კატა ფიოდორ ტიმოთეს ძე და თავად კაშტანკა (წაბლა) - ძაღლი. კომპოზიცია დამაზდებული ბრინჯაოსაგან. კომპოზიცია დგას დაბალ მრგვალ პოსტამენტზე, რომლის გარშემოც დაგებულია ფერადი ფილები, რომელიც განასახიერებს ცირკის მრგვალ არენას. სულპტურულ კომპოზიციაში დაცულია უსაფრთხოების მაქსიმალური ზომები, რათა ბავშვებმა მასზე თამაშის დროს არაფერი დაიზიანონ.
ბუსოტი
სქოლიო
კატეგორია:ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ალიკანტეს ქალაქები
ჰლუხივის რაიონი
სქოლიო
კატეგორია:სუმის ოლქის რაიონები
ეგვიპტური პირამიდა (ძეგლი)
სკულპტურული კომპოზიცია
კომპოზიცია დგას კიროვის სახელობის კულტურისა და დასვენების პარკის შესასვლელთან მდებარე მოედანზე.
კომპოზიციის შესაქმნელად დაიხარჯა 150 კგ. ცვილი (ცვილის მოდელისთვის) და 1 000 კგ. ბრინჯაო. ძეგლის საერთო ხარჯებმა შეადგინეს 1 061 000 რუბლი.
ისტორია
სკულპტურული კომპოზიციის „ეგვიპტური პირამიდა“ გახსნა მოხდა 2008 წლის 1 სექტემბერს ცოდნის დღესთან დაკავშირებით. კომპოზიციის ავტორია როსტოველი მოქანდაკე დიმიტრი ლინდინი.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ძეგლები
ლექსორის მონასტერი
ლექსორის მონასტერი — შუა საუკუნეების მონასტერი ტაოში, ბარდისის ხეობაში. 1907 წელს მოინახულა და აღწერა ექვთიმე თაყაიშვილმა. არ არის ამ სახელით მოხსენიებული ისტორიულ წყაროებში. სავარაუდოდ მცხეთის საბუთებში მოხსენიებული კოპასძეთა საკუთრებაში არსებული მონასტერია.
ექვთიმემ ადგილზე აღწერა 6 მცირე ეკლესია და ერთი მთავარი ტაძარი, რომელიც ეკვდერებმიშენებულ ერთნავიან ბაზილიკად მიიჩნია, თუმცა სხვა მოსაზრებით სამეკლესიანი ბაზილიკაა, ზომებით 12 მ. სიგრძეში, 13 მ. სიგანეში. ბაზილიკის ეს ტიპი უცნობია რეგიონის არქიტექტურისთვის და შეიძლება ძეგლზე საქართველოს იმ მხარეების გავლენაზე მიუთითებდეს, სადაც ისტორიულად გავრცელებულია. მთავარ ტაძარს VIII-IX საუკუნეებით ათარიღებენ. ოდესღაც მოხატული იყო. მის კედლებზე დაფიქსირებულია ქართული, ბერძნული და სომხური ნაჩხაპნი წარწერები.
კომპლექსიდან ყველაზე უკეთ ერთ-ერთი მომცრო დარბაზული ტაძარია შემონახული. ათარიღებენ X საუკუნით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ეკლესია-მონასტრები ტაო-კლარჯეთში
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი (Храм Александра Невского) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1862-1877 წლებში.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.
ისტორია
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის სახელობის ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს 1862 წლის 6 აგვისტოს. გლეხების ციხესიმაგრის სამართლისაგან გათავისუფლების აღსანიშნავად. 1877 წლის 6 დეკემბერს იგი აკურთხეს თავად ალექსანდრე ნეველის სახელზე. სამოქალაქო ომის პერიოდში ტაძარს ორჯერ დაეცა საარტილერიო ცეეცხლი, რის გამოც იგი ძლიერ დაზიანდა. 1931 წლამდე ტაძარი იყო გრიგორიანული, ხოლო 1931-1935 წლებში იყო ნიჟნი-ტაგილის საკათედრო ტაძარი. ტაძარი საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა 1940 წელს და მორწმუნეებს დაუბრუნდა მხოლოდ 1989 წელს, ამავე წელს ეკლესია ხელმეორედ აკურთხეს. 1940-1950 წლებში ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა საწყობად. 1950 წლიდან მიატოვეს და ნელ-ნელა ინგრეოდა. ამჟამად ტაძარი მოქმედია, მასთან მუშაობს სამრევლო სკოლა და მართლმადიდებლური გიმნაზია.
აღწერა
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი დგას ვერესოვის მთაზე და კარგად მოსჩანს ტაგილის ჭაობის ნაპირიდან. ალექსანდრე ნეველის ტაძარი ქვისაა, ხუთგუმბათიანი, აგებულია კოშკური ტიპის რუსულ-ბიზანტიურ არქიტექტურულ სტილში. სახურავი, გუმბათი და ჭიშკარი მეტალისგანაა დამზადებული და შეღებილია მუქი მწვანე ფერით.
ტაძრის ტერიტორიაზე მდებარეობს, მცირე ერთსართულიანი სახლი-ფლიგელი, რომელიც დაცვისათვის გამოიყენება. ტაძრის ტერიტორია მდებარეობს მაღლობზე, რომელიც გარშემორტყმულია მაღალი გალავნით, რომელსაც აქვს სამი შესასვლელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სვერდლოვსკის ოლქში კატეგორია:ნიჟნი-ტაგილის ტაძრები
თინათინ გოგოლაშვილი
თინათინ შალვას ასული გოგოლაშვილი (დ. 23 მარტი, 1919, დაბა ხარაგაული, — 26 დეკემბერი, 2011, თბილისი) — ქართველი პიანისტი, საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1961).
ბიოგრაფია
1938 წელს დაამთავრა თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორია (ანასტასია ვირსალაძის საფორტეპიანო კლასი). 1935 წლიდან იყო საქართველოს რადიოკომიტეტის, ხოლო 1938 წლიდან — საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის სოლისტი. 1957 წლიდან იყო თბილისის კონსერვატორიის, 1991 წლიდან კი — ხელოვნების აკადემიის პედაგოგი. გამართული აქვს 100-ზე მეტი კონცერტი; ასევე ეწეოდა საგასტროლო მოღვაწეობას. გარდა მსოფლიო კლასიკოსებისა, გოგოლაშვილი იყო მრავალი ქართველი კომპოზიტორის (ანდრია ბალანჩივაძის, ალექსი მაჭავარიანის, არჩილ კერესელიძის, ალექსანდრე შავერზაშვილის  და სხვ.) საფორტეპიანო ნაწარმოებთა პირველი შემსრულებელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:დაბადებული 23 მარტი კატეგორია:ხარაგაულში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 2011 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 დეკემბერი კატეგორია:ქართველი პიანისტები თინათინ კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის კურსდამთავრებულები
ალმატის ეკლესია
ალმატის ეკლესია— არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ალმატის განაპირას, თარიღდება შუა საუკუნეებით. დანგრეულია. კედლები სხვადასხვა დონეზე ფრაგმენტულადაა შემორჩენილი. ნაგები იყო დიდი ზომის ფიქლის ქვით თხელ კირის ხსნარზე. ეკლესია უაფსიდო ყოფილა, აღმოსავლეთით დასრულებული იყო სწორი კედლით. შესასვლელი (შემორჩენილია კვალი) დასავლეთიდან ჰქონია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მარშალ ერიკსენი
მარშალ ერიკსენი (Marshal Eriksen) — ამერიკული კომედიური ტელესერიალის „როგორ შევხვდი დედათქვენს“ ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟი, სადაც მის როლს ჯეისონ სიგელი ასრულებს. იგი პროფესიით იურისტია და კოლეჯის პერიოდიდან უყვარს ლილი ოლდრინი, რომელზეც 2007 წელს იქორწინა და სამი შვილი შეეძინა. მარშალისა და ლილის ურთიერთობა ინსპირირებულია სერიალის რეჟისორის, კრეგ ტომასისა და მისი ცოლის, რებეკას ურთიერთობიდან.
პერსონაჟის ბიოგრაფია
მარშალი დაიბადა ქალაქ სენტ-კლაუდში, პენსილვანიის შტატში, აშშ-ში, წარმოშობით ნორვეგიელი ცოლ-ქმრის, მარვინ და ჯუდი ერიკსენების ოჯახში, სადაც მას ორი უფროსი ძმა ჰყავდა. 1996 წელს, სკოლის დასრულების შემდეგ იგი უესლიანის უნივერსიტეტში გადავიდა სასწავლებლად, კონექტიკუტის შტატში, სადაც გაიცნო თავისი საუკეთესო მეგობარი ტედ მოსბი და მთელი ცხოვრების სიყვარული ლილი ოლდრინი. იგი იურიდიულ ფაკულტეტზე სწავლობდა, მაგრამ შუა სწავლისას ტედთან და ლილისთან ერთად ნიუ-იორკში გადასახლდა და მათთან ერთად ერთ ბინაში ცხოვრობდა მანჰეტენზე, სადაც კოლუმბიის უნივერსიტეტში განაგრძო სწავლა.
სერიალის საპილოტო სერიაშივე, მარშალმა ლილის ცოლობა სთხოვა, რაზეც თანხმობა მიიღო. იგი მეტად რომანტიკული სულისაა და ძალიან უყვარს ოჯახური ცხოვრება. იგი მინესოტას საფეხბურთო გუნდ „ვიკინგების“ უდიდესი ფანია. მარშალს წარმოსახვაშიც კი უჭირს ლილის ღალატი, რის გამოც იგი მასთან ხანმოკლე დაშორების პერიოდში საშინელ დეპრესიაში ჩავარდა, საიდანაც მხოლოდ მასთან შერიგების შემდეგ გამოვიდა. ლილიმ და მარშალმა მთელი დარჩენილი ცხოვრება ერთად გაატარეს და მათ სამი შვილი შეეძინათ.
ლილი ოლდრინი
მარცხნივ|მინი|302x302პქ|ლილი ოლდრინის როლის შემსრულებელი ელისონ ჰანიგანი 2013 წელს მარშალი და ლილი ერთმანეთს კოლეჯის პირველ დღეს შეხვდნენ, როდესაც ლილიმ მას გაფუჭებული რადიოს შეკეთება სთხოვა, რა დროსაც მათ ერთი დანახვით შეუყვარდათ ერთმანეთი, რაც მათი სიცოცხლის ბოლომდე არ შეცვლილა. ისინი ყოველთვის ერთად დადიან და ცალ-ცალკე არასოდეს ჩანან. საბოლოოდ, სერიალის პირველ სერიაში, ცხრაწლიანი თანაცხოვრების შემდეგ მარშალმა ლილის ხელი სთხოვა, რაზეც თანხმობა მიიღო. ამ დროს მარშალი სამართლის ფაკულტეტის სტუდენტი იყო, ლილი კი საბავშვო ბაღის მასწავლებელი. ქორწილამდე სულ ცოტა ხნით ადრე, ლილი მიხვდა, რომ მარშალთან ურთიერთობის გამო მან ვერ აისრულა თავისი ცხოვრების ოცნება: გამხდარიყო მხატვარი და ემოგზაურა ევროპაში. ამის გამო მან ნიშნობა გააუქმა და სან-ფრანცისკოში გადასახლდა ხატვის სასწავლად, თუმცა სამ თვეში უკანვე დაბრუნდა და მარშალს შეურიგდა. მეორე სეზონის ბოლოს შედგა ლილისა და მარშალის ქორწილი. ქორწინების პირველ პერიოდში ისინი ბევრს ფიქრობდნენ გაეჩინათ თუ არა ბავშვი, მაგრამ მეექვსე სეზონის ბოლოს ლილი დაფეხმძიმდება და ვაჟს გააჩენს, რომელსაც მარშალის ახლად გარდაცვლილი მამის პატივსაცემად მარვინი დაარქვეს.
გარდა შეყვარებულებისა და ცოლ-ქმრისა, მარშალი და ლილი ერთმანეთისათვის სულიერი მეგობრები არიან. ისინი პრაქტიკულად ყველაფერს ერთად აკეთებენ და ყველაფერს უყვებიან, მათ შორის იმასაც კი, თუ რა ჭამეს დღის განმავლობაში, სანამ ერთად არ იყვნენ. აღსანიშნავია, რომ მთელი ცხოვრების განმავლობაში მათ სექსი მხოლოდ ერთმანეთთან ჰქონიათ. ლილისა და მარშალს მრავალწლიანი ურთიერთობის წყალობით ერთმანეთთან ტელეპატიურად საუბრის უნარი ჩამოუყალიბდათ, რასაც მაშინ იყენებენ, როდესაც ხალხში არიან. მიუხედავად ამისა, მათ შორის დიდი კონფლიქტი მაინც ჩამოვარდა, როდესაც ლილი სამსახურის გამო ერთი წლით იტალიაში გადასახლებას აპირებდა მარშალთან და მარვინთან ერთად, რაზეც მარშალიც დათანხმდა, მაგრამ შემდეგ გეგმები შეცვალა.
სერიალის უკანასკნელი, მეცხრე სეზონის განმავლობაში, როდესაც მხოლოდ ერთი კვირის მოვლენებს აღწერს, მარშალი მარვინთან ერთადაა სტუმრად დედამისთან, საიდანაც უკან ბრუნდება, რათა ლილისთან ერთად დაესწროს თავისი მეგობრების — ბარნი სტინსონისა და რობინ შერბაცკის ქორწინებას. იგი ცდილობდა ლილისათვის ეთქვა, რომ მოსამართლედ დანიშნეს და ქვეყნის დატოვებას ვერ მოახერხებდა, თუმცა ეს მანამდე დედამისმა, ჯუდიმ გააკეთა ტელეფონით. ამან ლილი განარისხა, რასაც მარშალთან ყველაზე დიდი ჩხუბი მოჰყვა, თუმცა საბოლოოდ მაინც შერიგდნენ, რის შემდეგაც გაირკვა, რომ ლილი მეორე ბავშვზე იყო ორსულად. ამის გამო, ლილიმ უარი თქვა იტალიაში წასვლაზე და ოჯახთან ერთად ამერიკაში დარჩა.
სერიალის დასასრულს ლილისა და მარშალს სამი შვილი ჰყავთ: მარვინი, დეიზი და კიდევ ერთი ბავშვი, რომლის სახელიცა და სქესიც უცნობია.
ტედ მოსბი
მარშალი და ტედი კოლეჯის დროინდელი საუკეთესო მეგობრები არიან, რომელიც წლების მანძილზე ლილისთან ერთად ერთ სახლში ცხოვრობენ. მარშალი და ლილი ტედს თავიანთი ოჯახის ნაწილად და „მესამე მუშკეტერად“ თვლიან. სწორედ ტედი ეხმარებოდა მარშალს იმ დეპრესიიდან გამოსვლაში, რომელშიც მას შემდეგ ჩავარდა, რაც ლილი სან-ფრანცისკოში წავიდა. სხვა მთავარ პერსონაჟებთან ერთად, მთელი სერიალის განმავლობაში მარშალი ტედის გვერდით იმყოფება ცხოვრების ყველა მნიშვნელოვანი მომენტისას. ტედი მარშალის ქორწილში მისი მეჯვარე იყო და მოგვიანებით იგივე პატივი მარშალსაც ერგო ტედის ქორწილში.
ბარნი სტინსონი
მარშალმა და ბარნიმ ერთმანეთი ტედის შუამავლობით გაიცნეს და მიუხედავად რადიკალურად განსხვავებული შეხედულებებისა, ისინი დამეგობრდნენ. ბარნი მდიდარი და მექალთანე კაცია, მარშალი კი მთელი ცხოვრება ერთ ქალთანაა და ხშირად აქვს ფინანსური პრობლემებიც. სხვა პერსონაჟებთან ერთად, მარშალი თითქმის ყოველთვის გაოცებულია ბარნის მატყუარობის, აზარტულობის, წინასწარმეტყველებებისა და უზნეო საქციელების გამო. მიუხედავად ამისა, ბარნიმ დაამტიცა, რომ კარგი მეგობარია. სწორედ ბარნიმ დაარწმუნა ლილი სან-ფრანცისკოდან დაბრუნებასა და მარშალთან შერიგებაში, რა დროსაც იგი ყველანაირად უშლიდა მარშალს ხელს სხვა ქალებთან ურთიერთობის დაწყებაში. ამის გამო იგი მისი და ლილის ქორწილში ტედთან ერთად მეჯვარე იყო. ტედთან, ლილისთან და ტრეისისთან ერთად, მარშალი ესწრებოდა ბარნის ერთადერთი ქალიშვილის დაბადებას.
ბარნისა და მარშალის ურთიერთობაში დიდი ადგილი უკავია „სილის გაწვნას“. თავდაპირველად ის და ბარნი რობინთან დაკავშირებით დანიძლავდნენ, იმ პირობით, რომ დამარცხებული სილას მიიღებდა, ხოლო სილა რომ არ გადაემეტებინათ „სილის მსაჯად“ ლილი დანიშნეს. ბარნიმ, როცა იფიქრა, რომ გაიმარჯვა მარშალს სილა გააწნა, მაგრამ შემდეგ აღმოჩნდა, რომ ცდებოდა, რის გამოც ცრუ სილის გამო ლილიმ დასაჯა ის და მარშალს მისთვის ხუთი სილის გაწვნის ნება დართო, რომელთა გამოყენებათ ნებისმიერ დროს შეეძლო მთელი ცხოვრების მანძილზე. მოგვიანებით, კიდევ ერთი ნიძლავის გამო მარშალს მისთვის კიდევ ორი სილის გაწვნის უფლება მიენიჭა. მარშალმა თავისი კუთვნილი სილები ცხრა სხვადასხვა ეპიზოდში გამოიყენა.
რობინ შერბაცკი
ისევე როგორც ბარნი, მარშალმა რობინიც ტედის შუამავლობით გაიცნო მაკლარენსის ბარში. მარშალი ხშირად აძლევდა ტედს რჩევებს, თუ როგორ უნდა ემოქმედა რობინთან ურთიერთობაში. მას შემდეგ, რაც გარკვეული მიზეზების გამო რობინი უმუშევარი გახდა, იგი ლილიმ და მარშალმა შეიფარეს თავისთან. ეს მოხდა მეშვიდე სეზონში, როდესაც იგი თავის შეყვარებულ კევინს დაშორდა. მარშალმა რობინს სთხოვა, რომ თავი შეეკავებინა, როცა მიხვდა, რომ ტედს მისდამი გრძნობები კვლავ ჰქონდა. თუმცა, მარშალსა და ლილის სამუდამო ნიძლავი აქვთ, რომ ტედი და რობინი საბოლოოდ ერთად იქნებიან, რომელიც მან 2030 წელს მოიგო, როცა დაქვრივებული ტედი კვლავ რობინს დაუბრუნდა.
მთელი სერიალის განმავლობაში მარშალი თვლის, რომ იგი რობინს იზიდავს, მიუხედავად იმისა, რომ ყველა მტკიცებულება და თავად რობინიც საპირისპიროს მეტყველებს. საბოლოოდ, ისინი კარგი მეგობრები არიან. აღსანიშნავია, რომ როდესაც რობინს ნოსტალგია მოაწყვა მშობლიურ კანადასთან დაკავშირებით, იგი მარშალმა თავის მშობლიურ მინესოტურ ბარში წაიყვანა გასართობად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები კატეგორია:როგორ შევხვდი დედათქვენს
სნუკერის სეზონი 1995-1996
სნუკერის სეზონი 1995-1996 — სნუკერის პროფესიონალური ტურნირების სერია 1995-1996 წლებში. მიმდინარეობა — აგვისტო 1995 — მაისი 1996. სეზონის სამი მთავარი ტურნირის გამარჯვებულები: დიდი ბრიტანეთის ჩემპიონატი — სტივენ ჰენდრი (შოტლანდია), მასტერსი — სტივენ ჰენდრი (შოტლანდია), მსოფლიო ჩემპიონატი — სტივენ ჰენდრი (შოტლანდია). ქვემოთ მოყვანილია სეზონის განმავლობაში გამართული შეჯიბრების განრიგი. სულ გაიმართა 22 შეჯიბრი.
ოფიციალური რეიტინგი
ქვემოთ მოცემულია 1995-1996 წლების მსოფლიო რეიტინგის ტოპ-16 სნუკერისტი. ეს მოთამაშეები ავტომატურად მონაწილეობდა ტურნირების ფინალურ სტადიებში და მოწვეულნი იყვნენ მასტერსზე.
ძია ჟანგკე
ძია ჟანგკე (贾樟柯; დ. 24 მაისი, 1970) — ჩინელი კინორეჟისორი და სცენარისტი. იგი ჩინური კინოს „მეექვსე თაობის“ წამყვან ფიგურად მიიჩნევა.
ძიას პირველი ნამუშევრები, რომლებიც მან ჩინეთის რადიოსა და ტელევიზიის ეროვნული ადმინისტრაციის თანხმობის გარეშე გადაიღო, „იატაკქვეშა“ ფილმებად მიიჩნევა. 2004 წლიდან ჩინეთში რეჟისორის სტატუსი ამაღლდა, რის შედეგადაც მან მეოთხე მხატვრული ფილმი „სამყარო“ სახელმწიფო ლიცენზიით გადაიღო.
ძიას ფილმებმა საერთაშორისო ცნობადობა და კრიტიკოსთა აღიარება მოიპოვა. 2006 წელს მისმა ფილმმა „მშვიდი ცხოვრება“ ვენეციის კინოფესტივალზე ოქროს ლომი მიიღო.
ადრეული ცხოვრება
ძია ჟანგზე შანსის პროვინციის ქალაქ ფენიანში დაიბადა. იგი კინემატოგრაფიით 1990-იანი წლების დასაწყისში დაინტერესდა, როცა შანსის უნივერსიტეტში ხელოვნების ფაკულტეტის სტუდენტი იყო. ძიაზე განსაკუთებით დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩენ კაიგეს ფილმმა „ყვითელი დედამიწა“, რომელმაც, როგორც თავად აღნიშნა, მისი ცხოვრება შეცვალა და რეჟისორობა გადააწყვეტინა. 1993 წელს მან პეკინის კინოაკადემიაში კინოთეორიის ფაკულტეტზე დაიწყო სწავლა. აკადემიაში მას საშუალება მიეცა გასცნობოდა როგორც აღმოსავლურ, ისე დასავლურ კინემატოგრაფიას.
ადრეული ნამუშევრები
პეკინის კინოაკადემიაში სწავლის პერიოდში ძიამ სამი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი გადაიღო. პირველი მათგანი, ათწუთიანი დოკუმენტური ფილმი „ერთი დღე პეკინში“, რომელიც ტიანმენის მოედნის სანახავად მისული ტურისტების შესახებ მოგვითხრობს, ძიამ 1994 წელს საკუთარი ხარჯებით გადაიღო. მან კინოსამყაროს ყურადღება 1995 წელს გადაღებული მეორე მოკლე ფილმით სახელწოდებით „სიაო შანი მიდის სახლში“ მიიქცია, რომელიც მას საკუთარი სტილისა და თემატიკური ინტერესების ჩამოყალიბებაში დაეხმარა. თავად რეჟისორი აღნიშნავს, რომ მისი კინოკარიერა სწორედ ამ ფილმით დაიწყო. 1997 წელს ხსენებულმა ფილმმა ჰონგ-კონგის დამოუკიდებელი მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ფესტივალზე ჯილდო მოიპოვა, რის შემდეგაც ძიას კინემატოგრაფი იუ ლიკ-ვაი და პროდიუსერი ლი კიტ მინგი დაუკავშირდნენ. მათი ხელშეწყობით რეჟისორმა მუშაობა დაიწყო ფილმზე „სიაო ვუ“, რომელიც შემდგომ მისი პირველი მხატვრული ფილმი გახდა. კინოაკადემიის დამთავრებამდე ძიამ კიდევ ერთი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი სახელწოდებით „დუ დუ“ (1996) გადაიღო. ფილმი კოლეჟის სტუდენტ გოგონაზე მოგვითხრობს, რომელსაც ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღება უწევს. რეჟისორმა აღნიშნა, რომ ამ ფილმის გადაღება მისთვის უდიდესი გამოცდილება იყო.
იატაკქვეშა წარმატება
სწავლის დასრულების შემდეგ პროდიუსერ ლი კიტ მინთან და კინემატოგრაფ იუ ლიკ-ვაისთან ერთად ძიამ თავის პირველ სრულმეტრაჟიან მხატვრულ ფილმზე სახელწოდებით „სიაო ვუ“ დაიწყო მუშაობა. ფილმის ბიუჯეტი 50 000 ამერიკულ დოლარს შეადგენდა. „სიაო ვუ“ ფინიანელი ჯიბის ქურდის შესახებ მოგვითხრობს, რამეთუ რეჟისორის სურვილი იყო, ფილმში ბოლო წლებში მის მშობლიურ ქალაქში მომხდარი ცვლილებები აესახა. ჩინეთში ფილმი უარყოფითად მიიღეს, რადგანაც იმ პერიოდის კინოტენდენცია თანამედროვე ჩინეთის რეალობიდან გაქცევა და ისტორიული ლეგენდის განდიდება იყო. მიუხედავად ამისა, „სიაო ვუმ“ საერთაშორისო წარმატებას მიაღწია, რის შედეგადაც ძიამ ტაკეში კიტანოსთან დაიწყო თანამშრომლობა.
პირველი ფილმისგან მიღებული შემოსავლით ძიამ მომდევნო ორი ფილმი გადაიღო, რომლებმაც საერთაშორისო აღიარება მოიპოვეს. პირველი მათგანი, „პლატფორმა“, სამსაათიანი ხანგრძლივობის ეპიკური ფილმია, რომელიც პროვინციელების თეატრალური და მუსიკალური დასის შესახებ მოგვითხრობს. ფილმში მოქმედება 1970-იანი წლების ბოლოდან 1990-იანი წლების დასაწყისამდე რეჟისორის მშობლიურ ქალაქში, ფენიანში ხდება. „პლატფორმა“ ჩინური კინოს მეექვსე თაობის შედევრად მიიჩნევა. ფილმში მთავარ როლს ვანგ ჰონგვეი ასრულებს. „პლატფორმა“ ძიას შემოქმედებაში პირველი ფილმია, რომელშიც მსახიობი ჟაო ტაო მონაწილეობს. იგი მომავალში რეჟისორის ცოლი და მუზა გახდა და მთავარი როლები შეასრულა მის შემდეგ ფილმებში: „შეუცნობელი სიამოვნება“, „სამყარო“ და „მშვიდი ცხოვრება“.
2002 წელს ძიამ „შეუცნობელი სიამოვნება“ გადაიღო. ფილმი უკმაყოფილო ჩინელი ახალგაზრდების შესახებ მოგვითხრობს, რომლებიც ერთი ბავშვის პოლიტიკის თაობის წარმომადგენლები არიან. ფილმმა ძიას რეპუტაცია გაამყარა და თანამედროვე ჩინურ კინოში იგი ერთ-ერთ მთავარ რეჟისორად აქცია. „სიაო ვუ“, „პლატფორმა“ და „შეუცნობელი სიამოვნება“ ხშირად ერთად განიხილება და არაფორმალურ ტრილოგიად მიიჩნევა, რომელიც ჩინეთის გათანამედროვეობას ასახავს. სამივე ფილმი ჩინეთში ლიცენზიის გარეშე იყიდებოდა. რეჟისორი ამ ფაქტს აღნიშნავს ფილმში „შეუცნობელი სიამოვნება“, რომლის ბოლო კადრში ვანგ ჰონგვეის პერსონაჟი „სიაო ვუს“ DVD-ის ყიდულობს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:დაბადებული 24 მაისი კატეგორია:ჩინელი კინორეჟისორები
იუხარი-აღასიბეილი
იუხარი-აღასიბეილი (Yuxarı Ağasıbəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, განჯა-ყაზახის რეგიონის სამუხის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1141 კაცი.
სან-მიგელ-დუ-უესტი
სან-მიგელ-დუ-უესტი (São Miguel do Oeste) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 720 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 36 306 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 155.12 კმ²-ზე. ფართობი 234 055 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
კრისტიან ვილჰელმსონი
კრისტიან ვილჰელმსონი (Christian Wilhelmsson დ. 8 დეკემბერი, 1979, მალმე) — შვედი ფეხბურთელი. შვედეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში მონაწილეობა მიიღო მსოფლიოსა (2006) და ევროპის (2004, 2008, 2012) საფეხბურთო ჩემპიონატებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შვედი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:სტაბეკის ფეხბურთელები კატეგორია:რომას ფეხბურთელები კატეგორია:ბოლტონ უონდერერსის ფეხბურთელები კატეგორია:დეპორტივო ლა-კორუნიას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 8 დეკემბერი
ეშივა დე იბელინი (კვიპროსი)
ეშივა დე იბელინი (Echive d'Ibelin; დ. 1160 — გ. 1196) — კვიპროსის სამეფოს დედოფალი. იგი იყო ბალდუინ დე იბელინისა (1133-1187) და რიშილდა ბეტსანელის ქალიშვილი. წარმოშობით იყო იბელინთა გავლენიანი საგვარეულოდან.
მან იქორწინა ამალრიკ (ამორი) კვიპროსელზე (1145–1205), რომელიც ამ დროს იერუსალიმის კონსტებლი იყო, ხოლო მოგვიანებით ჯერ კვიპროსის (1194-1205), შემდეგ კი იერუსალიმის მეფე (1197-1205) გახდა. მათი შვილები იყვნენ:
სქოლიო
კატეგორია:კვიპროსის დედოფლები კატეგორია:დაბადებული 1160 კატეგორია:გარდაცვლილი 1196
ადმირალი კუზნეცოვი
300პქ|მინი|მარჯვნივ|„ადმირალი კუზნეცოვი“ „საბჭოთა კავშირის ფლოტის ადმირალი კუზნეცოვი“, შემოკლ. „ადმირალი კუზნეცოვი“ («Адмирал Флота Советского Союза Кузнецов») — მძიმე ავიამზიდი კრეისერი, რუსეთის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის უდიდესი ხომალდი და მისი პირველი ავიამზიდი, რომელსაც შეუძლია ჰორიზონტალური აფრენისა და დაშვების თვითმფრინავების გადაზიდვა. სახელი ეწოდება ადმირალ ნიკოლოზ კუზნეცოვის პატივსაცემად. აიგო 1982–1990 წლებში (წყალში ჩაეშვა 1985 წლის 6 დეკემბერს) მიკოლაივის (ნიკოლაევის) გემთმშენებელ ქარხანაში, ვ. ანიკეევისა და ლ. ბელოვის (ნევის საპროექტო-საკონსტრუქტორო ბიურო) პროექტის მიხედვით. 1982 წელს უწოდეს „რიგა“, ამავე წელს შეუცვალეს სახელით „ლეონიდ ბრეჟნევი“, 1987–1990 წლებში ეწოდებოდა „თბილისი“. 1991 წლის იანვარში სსრკ სამხედრო-საზღვაო ფლოტის ჩრდილოეთის ფლოტის შემადგენლობაში შევიდა. სრული წყალწყვა 55 ათასი ტონაა. ძალური დანადგარების ჯამური სიმძლავრე — 147 მვტ (200 ათასი ცხენის ძალა). სვლის მაქსიმალური სიჩქარე — 30 კვანძი (55,6 კმ/სთ), ეკონომიური — 18 კვანძი (33,3 კმ/სთ). ცურვის მანძილი — დაახლ. 8 ათასი საზღვაო მილი.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ავიამზიდები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ავიამზიდები
ზაზალი
ზაზალი (Zazalı) — სოფელი აზერბაიჯანში, განჯა-ყაზახის რეგიონის სამუხის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 617 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:სამუხის რაიონის სოფლები
კონოტოპის რაიონი
კონოტოპის რაიონი (Коното́пський район) — რაიონი უკრაინაში, სუმის ოლქში. მისი ფართობია 1 667 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 28 974 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 17,4 კაცს კმ²-ზე. კონოტოპის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კონოტოპი.
სქოლიო
კატეგორია:სუმის ოლქის რაიონები
ქვის დარბაზი
ქვის დარბაზი (Каменное зало) — ორანიენბაუმის სასახლეებისა და პარკების ანსამბლის პავილიონი, რომელიც მდებარეობს მენშიკოვის დიდ სასახლესა და პავილიონ კატალნოი-გორკის შორის, ბუნებრივ შემაღლებაზე, ქალაქ ლომონოსოვში.
ღამბაშიძე
საკუთარი სახელი  ღამბაშიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ქვის დარბაზი
ისტორია
ქვის დარბაზის მშენებლობა 1749-1751 წლებში მიმდინარეობდა. პროექტის ავტორის ვინაობა დღემდე უცნობია. 1750-იანი წლების დოკუმენტებში ქვის დარბაზს ეწოდება „ახალი სასახლე“, „ლამაზი ბაღი“ და შემდეგ „საკონცერტო დარბაზი“. შენობა, სავარაუდოდ, კონცერტებისთვის იყო განკუთვნილი — მას დიდი დარბაზი ჰქონდა გარკვეულ ეტაპზე. 1750-იან წლებში ქვის დარბაზის მახლობლად გაიმართა რამდენიმე საინტერესო წვეულება და ფესტივალი.
ღამბაშიძე
კატეგორია:ქართული გვარები
ქვის დარბაზი
ისტორია
1784 წლისთვის, კონცერტის დარბაზი, როგორც ჩანს, არ ფუნქციონირებდა, დოკუმენტებით კი ეს მტკიცდება, რადგანაც შენობას საერთოდ არ გააჩნდა შესაბამისი ინსტრუმენტები და არ იყო სათანადოდ აღჭურვილი. 1808-1812 წლებში შენობაში ფუნქციონირებდა სამხედრო საავადმყოფო, სადაც სამამულო ომში დაჭრილებს მკურნალობდნენ. 1902-1904 წლებში არქიტექტორმა ო. ა. პოლსონმა ჩაატარა ეკლესიის სარესტავრაციო სამუშაოები, სწორედ ამ დროს შეაკეთეს დასავლეთის მხარეს მდებარე სამრეკლო. 1950-იანი წლებში შენობას ჩაუტარდა კიდევ ერთი რესტავრაცია, ამ დროს აღდგენილ იქნა მ. მ. პლატონოკოვას მიერ შენობის ინტერიერი. მის დროს გაუქმდა სამრეკლო.
ამჟამად პავილიონში განთავსებულია ორანიენბაუმის პარკისა და ინტერიერის ქანდაკებები. ასევე მოქმედებს ინტერაქტიული კინოთეატრი. ზაფხულის სეზონის განმავლობაში, ქვის დარბაზში ტარდება კლასიკური მუსიკის კონცერტები.
ლიტერატურა
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კალიოსა-დე-სეგურა
კალიოსა-დე-სეგურა  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ალიკანტეს პროვინციის ვეგა-ბახა-დელ-სეგურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 25 კმ². მოსახლეობა — 19 127 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ალიკანტეს ქალაქები
ნიჟნი-ტაგილის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი
ნიჟნი-ტაგილის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი (Храм Воскресения Христова) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1992-2008 წლებში.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.
აღწერა
ტაძარი განლაგებულია ვაგონკის კერძო სექტორის გარემოცვაში. ტაძარი საკმაოდ მასიურია, მაგრამ არაა ძალიან მაღალი, ამიტომ ძნელია შორიდან მისი დანახვა. ტაძარი შვიდგუმბათიანია, აქვს სამი შესასვლელი (ჩრდილოეთის, სამხრეთისა და დასავლეთის) და დასავლეთი შესასვლელის თავზე მცირე სამრეკლო. კედლები შელესილია, შეღებილია თეთრ ფერში, ყველა გუმბათი ხახვისებურია. ტაძრის მთავარი შესასვლელია ჩრდილოეთისა, დანარჩენები დაკეტილია არასაზეიმო დღეებში. ტაძრის ტერიტორია შემოღობილია ძველი მეტალის ღობით და აქვს მხოლოდ ერთი გასასვლელი.
ნათლობის ეკლესია
ტაძრის ტერიტორიაზე, მისგან ჩრდილოეთით მდებარეობს მცირე ერთგუმბათიანი სანათლავი ეკლესია. პატარა ეკლესიაც ასევე თეთრი ფერისაა და ასევე ხახვისებური, მაგრამ ლურჯი გუმბათით. ეკლესიაში ერთადერთი შესასვლელი მდებარეობს დასავლეთ მხარეს. ფანჯრები თაღოვანია.
ისტორია
დიდი ქვის ეკლესიის მშენებლობა ქრისტეს აღდგომის სახელზე დაიწყო 1992 წელს ეკატერინბურგისა და ვერხოტურსკის მთავარეპისკოპოსის მელქისედეკის ინიციატივით. მშენებლობა ნელა მიმდინარეობდა, ძირითადად ფინანსების სიმცირის გამო, მაგრამ ყველაფერი ბოლომდე მიიყვანეს. ტაძრის მშენებლობაში მონაწილეობდნენ სამხევრო ნაწილის ჯარისკაცები, როკმელტა სულიერი მოძღვარი იყო აღდგომის ტაძრის წინამძღვარი კონსტანტინე იანოვიჩი. 2007 წელს ტაძარზე დაამონტაჟეს სამი გუმბათი, ხოლო 2008 წლის 4 აგვისტოს აღდგომის ტაძარი შეამკეს კიდევ ოთხი გუმბათით. აღდგომის ეკლესიამ სრული ფორმა და სიდიადე შეიძინა. გარე სამშენებლო სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა, ხოლო 2008 წლისთვის შიდა სამუშაოებიც დასრულდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიჟნი-ტაგილის ტაძრები
გივი შავდია
გივი შავდია (დ. 10 დეკემბერი, 1934, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი ასევე 1998 წელს — ღირსების მედალის მფლობელი ხოლო 2014 წელს მიენიჭა არქიტექტურის რაინდის წოდება.
ბიოგრაფია
1959 წლიდან მუშაობდა „თბილქალაქპროექტში“ არქიტექტორად (1975 წლიდან განყოფილების უფროსი); „თბილქალაქპროექტში“ ქალაქთგეგმარების სამმართველოს უფროსად. 1974 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში. ნამუშევრები: 1970-2000 წლებში თბილისის რეკონსტრუქცია-განვითარების გენერალური გეგმა. რკინიგზის ვაგზლის შენობა (1988; საქართველოს სახელმწიფო პრემია, 1992); საცხოვრებელი სახლი ხილიანის ქუჩაზე. ქალაქის ახალი რაიონების: დიღმის, ვარკეთილის, ვაზისუბნის, ზღვისუბანის, ავჭალის, ღრმაღელის, ლოჭინისა და სხვა დეტალური დაგეგმარებისა და განაშენიანების პროექტები. კურორტების ცხვარიჭამიას და წყნეთის გენერალური გეგმები; საქართველოს ახალგაზრდობის საერთაშორისო ფონდის მრავალსართულიანი კომპლექსი და სხვა. აქვს ნამუშევრები საქართველოს ფარგლებს გარეთ, უცხოეთში. მრავალი კონკურსის, ბიენალეს, დათვალიერების მონაწილე და ლაურეატი, სსრკ სახალხო მეურნეობის მიღწევათა გამოფენა (ბრინჯაოს მედალი, 1979); ავტორია სამეცნიერო ნაშრომისა „თბილისის ტერიტორიების კომპლექსური ქალაქთგეგმარებითი შეფასება და მიწისქვეშა სივრცეში მშენებლობის ეფექტურობის გამსაზღვრა“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ზიადლი
ზიადლი (Ziyadlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, განჯა-ყაზახის რეგიონის სამუხის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2985 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამუხის რაიონის სოფლები
გრძელი ჭალის ეკლესია
გრძელი ჭალის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ გრძელ ჭალაში. ამჟამად დანგრეულია და შემორჩენილია ნახევარწრიული აფსიდისა და ჩრდილოეთ კედლის, აღმოსავლეთ ნაწილის ფრაგმენტები. ეკლესია ნაგები ყოფილა ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ალათლი
ალათლი (Alatly) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ევლახის  რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
კოსოვოს მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემია
კოსოვოს მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემია (Akademia e Shkencave e Arteve e Kosovës, Academia Scientiarum et Artium Kosoviensis) — კოსოვოს ეროვნული აკადემია.
ისტორია და სტრუქტურა
კოსოვოს მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემია კოსოვოს პარლამენტის გადაწყვეტილებით დაარსდა 1975 წლის 20 დეკემბერს. პირველი პრეზიდენტი იყო ესად მეკული, რომელიც ყოფილ იუგოსლავიაში ალბანური პოეზიის მამად მიიჩნევა. აკადემია შედგება 4 განყოფილებისგან: ლინგვისტიკა და ლიტერატურა, სოციალური მეცნიერებები, საბუნებისმეტყველო მეცნიერებები და ხელოვნება.
სქოლიო
კატეგორია:მეცნიერებათა აკადემიები კატეგორია:კოსოვოს საზოგადოება კატეგორია:კოსოვო კატეგორია:1970-იან წლებში დაარსებულები კატეგორია:ალბანური კულტურა
ალექსანდრე გომელაური
ალექსანდრე გიორგის ძე გომელაური (დ. 9 სექტემბერი, 1907, თბილისი — გ. 29 ივლისი, 1966, იქვე) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1958).
ბიოგრაფია
სკოლის დამთავრებისთანავე სწავლა განაგრძო თბილისის უნივერსიტეტის ეკონომიკურ ფაკულტეტზე. მაგრამ თეატრის სიყვარულმა გადაძლია და უკვე 1927 წლიდან სცენის თანამშრომელია თბილისის მუშათა თეატრში. შემდეგ მიიწვიეს ახლად გახსნილ თბილისის მოზარდ მაყურებელთა ქართულ თეატრში, სადაც სამი სეზონი დაჰყო. 1931 წელს გადავიდა ქუთაისის თეატრში. 1933 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე მარჯანიშვილის თეატრშია და ეკუთვნის იმ თაობას, რომელმაც ჩამოაყალიბა ამ კოლექტივის შემოქმედებითი სახე.
ალექსანდრე გომელაურმა ორმოცი წლის მანძილზე ქართულ სცენაზე შექმნა ასზე მეტი როლი. დაუვიწყარია მისი შვეიკი (იაროსლავ ჰაშეკის „გულადი ჯარისკაცი შვეიკი“), გიორგი („ჩატეხილი ხიდი“ ილია ჭავჭავაძის მიხედვით), დედის ბიჭი (უშანგი ჩხეიძის „გიორგი სააკაძე“), კაკუტა (პოლიკარპე კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“), მოურავი და გიჟუა (აქვსენტი ცაგარელის „რაც გინახავს ვეღარ ნახავ“), ჰორტენზია (უილიამ შექსპირის „ჭირვეული ცოლის მორჯულება“), ბობჩინსკი (ნიკოლოზ გოგოლის „რევიზორი“), კაპუელტი (უილიამ  შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“) და მრავალი სხვა.
მარია პორტუგალიელი
მარია მანუელა პორტუგალიელი (დ. 15 ოქტომბერი 1527, კოიმბრა — გ. 12 აგვისტო 1545, ვალიადოლიდი) — პორტუგალიის პრინცესა. ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ის პირველი ცოლი.
ალექსანდრე გომელაური
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1907 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1966 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები ა
მარია პორტუგალიელი
მარიას მშობლები იყვნენ პორტუგალიის მეფე ჟუან III და ეკატერინე ავსტრიელი.