cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
16 ნოემბერი
იხილეთ აგრეთვე
1116
კაჰოკია
კაჰოკია – ჩრდილოეთ ამერიკის ინდიელთა ყორღანი აშშ-ში. მდებარეობს ქალაქ კოლინსვილის ახლოს, მდინარე მისისიპის ნაპირზე, ქალაქ სენტ-ლუისის პირდაპირ, ილინოისის შტატში.
კაჰოკია მისისიპის კულტურის (VII-XIII სს.) მსხვილი და ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი არქეოლოგიური ძეგლია. ეს კულტურა ჯერ კიდევ ევროპელებთან კონტაქტამდე 500 წლით ადრე თანამედროვე აშშ-ის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში ვითარდებოდა.
Up (R.E.M.-ის ალბომი)
Up — ამერიკული ალტერნატიული როკ-ჯგუფ R.E.M.-ის მე-11 სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1998 წელს. ალბომი გამოსცა ლეიბლმა Warner Bros..
შენიშვნა
1 კოენი არ მონაწილეობდა სიმღერის „Hope“ უშუალო შექმნაში, მაგრამ ჯგუფმა მისი ავტორობა მიუთითა, ვინაიდან „Hope“ მელოდიით და ტექსტის წყობით ჰგავს მის ცნობილ სიმღერას „Suzanne“
სქოლიო
კატეგორია:R.E.M.-ის ალბომები კატეგორია:1998 წლის ალბომები კატეგორია:Warner Bros. Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები პეტ მაკ-კართის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები მაიკ მილზის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები მაიკლ სტაიპის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები პიტერ ბაკის პროდიუსერობით
კაჰოკია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები აშშ-ში
მარაოლასებრნი
მარაოლასებრნი (Orneodidae) — მწერების ოჯახი ქერცლფრთიანების რიგისა. აქვთ მარაოსებრი ფრთები, რომელთა შლილი 12-36 მმ აღწევს. მარაოლასებრთა მატლები აზიანებენ ხეებისა და ბალახოვანი მცენარეების ნორჩ ყლორტებს. ოჯახში 200-მდე სახეობაა. გავრცელებულია ყველგან, უფრო კი ტროპიკებში, ყოფილ სსრკ-ის ტყეებისა და ველების ზონებში გვხვდებოდა მარაოლასებრთა 1 გვარის (Orneodes) 15-მდე სახეობა, რომელთაგან Orneodes hexadactyla  და Orneodes dodecadactyla ზოგჯერ ცხრატყავას აზიანებენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:მარაოლასებრნი
სიმონ როდრიგესი
სიმონ როდრიგესი (დ. 1769 წლის 28 ოქტომბერი, კარაკასი, ვენესუელა; გ. 1854 წლის 28 თებერვალი, ამოტაპე, პერუ), ესპანური ამერიკიდან დევნილობის პერიოდში ის ცნობილი იყო როგორც სამუელ რობინზონი, ის იყო სამხრეთ ამერიკელი ფილოსოფოსი და განმანათლებელი. ცნობილია როგორც სიმონ ბოლივარის აღმზრდელი და მასწავლებელი.
დედამისი როზალია როდრიგესი იყო ფერმერის ქალიშვილი, მამამისი წარმოშობით კანარის კუნძულებიდან. 1791 წლის მაისში კარაკასის კონსულმა ის მასწავლებლად დანიშნა "ბავშვებისთვის წერა კითხვის სასწავლებელში". 1794 წელს მან წარუდგინა კონსულს კრიტიკული ნაშრომი Reflection on the flaws vitiating the Reading and Writing School for Children in Caracas and Means of Achieving its Reform and a New Establishment ეს იყო თანამედროვე სკოლის მისეული ხედვა.
1797 წელს ესპანეთის მმართველობის წინააღმდეგ მიმართულ ჩაშლილ შეთქმულებაში მონაწილეობის გამო იძულებული იყო დაეტოვებინა ვენესუელა.
იამაიკაზე კინგსტონში ყოფნის დროს მან სახელი სახელი შეიცვალა და გახდა სამუელ რობინსონი, რამდენიმე წელი ამერიკის შეერთებულ შტატებში ყოფნის შემდეგ ის 1801 წელს აემგზავრა საფრანგეთში. იქ 1804 წელს ის შეხვდა ყოფილ მოსწავლეს სიმონ ბოლივარს. ერთად მათ მოაწყვეს დიდი ტურნე ევროპაში. ისისნი დაესწრნენ მილანში ნაპოლეონის რომისა და იტალიის მეფედ კურთხევას. იქ ის მომსწრე იყო ბოლივარის ცნობილი ფიცის, რომ ის მთელ ამერიკას გაანთავისუფლებდა ესპანეთის ბატონობისგან. "მევფიცავ შენს წინაშე; მე ვფიცავ ჩემი მშობლების ღმერთის წინაშე; მე ვფიცავ ჩემს ღირსებას; და ვფიცავ ჩემს სამშობლოს; რომ არ დავყრი იარაღას, არ დავზოგავ ჩემს სულს, მანამ სანამ არ დავამსხვრევ ჩვენს მჩაგვრელ ჯაჭვებს რომლებიც ახორციელებენ ესპანეთის ძალაუფლებას"
1806 - 1823 წლებში როდრიგესი ცხოვრობდა იტალიაში, გერმანიაში, პრუსიაში, პოლონეთსა და რუსეთში. შემდგომში ის ამპერიოდს ასე იხსენებდა: "მე დავრჩი ევროპაში ოც წელზე მეტს [...] მე ვმუშაობდი ქიმიურ ინდუსტრიაში [...] ვესწრებოდი საიდუმლო სოციალურ შეხვედრებს [...] ვსწავლობდი ლიტერატურას; ვსწავლობდი ენებს და ვიყავი წერა კითხვის სკოლის დირექტორი რუსეთის პატარა ქალაქში".
როდრიგესი ამერიკაში 1823 წელს დაბრუნდა, იქ ის სევ "სიმონ როდრიგესად" იწოდებოდა. 1824 წელს მან კოლუმბია]]ში პირველი სახელოსნო სკოლა დააარსა. იგი პერუში სიმონ ბოლივარმა მიიწვია და დაინიშნა "სამოქალაქო განათლების, ფიზიკა მათემატიკის მეცნიერებათა და ხელოვნების დირექტორად" ასევე იყო ბოლივიის "მაღაროების, გზების და სოფლის მეურნეობის დირექტორი".
როდრიგესის ნაწერების უმეტესობა ინახებოდა გუაიაკილში (ეკვადორი), რომლებიც 1896 წელს დიდი ხანძრის დროს განადგურდა.
როდრიგესი გამოსახულია ვენესუელის ბოლივარის 50-იან ბანკნოტზე. ის ასევე 2007 წლამდე ბამოსახული იყო ძველ 20,000-იან კუპიურზეც. უგო ჩავესის მიერ წამოწყებული ბოლივარული მისიებიდან ერთ-ერთი - მისია რობინსონი მის სახელს ატარებს.
სქოლიო
კატეგორია:ვენესუელელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1769 კატეგორია:გარდაცვლილი 1854 კატეგორია:ვენესუელელი მამაკაცი მწერლები
საქართველო VI საუკუნეში
საქართველო VI საუკუნეში იყო სასანიდურ ირანსა და ბიზანტიის იმპერიას შორის დაპირისპირების არეალი. ორივ იმპერიამ VI საუკუნეში მიაღწია საკუთარი სიძლიერის ზენიტს. ირანმა VI საუკუნეში გააუქმა ქართლის სამეფო და იბრძოდა ეგრისის სამეფოს დასაკავებლად და შავ ზღსქართველოს ვაზე გასასვლელის მოსაპოვებლად. დასავლეთ საქართელოში ირანსა და ბიზანტიას შორის ოცწლიანი ომი, რომელიც ეგრისის დიდი ომის სახელითაა ცნობილი, ბიზანტიის გამარჯვებით დასრულდა.
მეფობის გაუქმება ქართლში
VI საუკუნე კავკასიაში ირანის აქტიურობით დაიწყო. 510 ირანმა წელს გააუქმა მეფობა ალბანეთში, ხოლო სომხეთის სამეფო წინა საუკუეში იყო გაუქმებული. ცხადი იყო, რომ ირანი ქართლშიც იმავეს აპირებდა. ირანის შაჰმა ქართლის მეფე გურგენს ქრისტიანობის უარყოფა და ზოროასტრიზმის მიღება მოსთხოვა. გურგენის აჯანყება 523 წელს დამარცხებით დასრულდა, მეფემ თავი ბიზანტიას შეაფარა. ამით ქართლში მეფობა გაუქმდა. ქართლის მმართველი გახდა ირანელი მოხელე მარზპანი. წყაროებში ნახსენებია ქართლის მარზპანი არვანდ გუშნასპი. მანამდე კი ბიზანტიის იმპერიამ დაიკავა ჯავახეთი, კლარჯეთი და სამცხე.
533-537 წლებში ქართლში მივიდნენ ასურელი მამები: იოანე ზედაზნელი, დავით გარეჯელი, აბიბოს ნეკრესელი, შიო მღვიმელი, იოსებ ალავერდელი, ანტონ მარტყოფელი, თადეოზ სტეფანწმინდელი, პიროს ბრეთელი, ისე წილკნელი, სტეფანე ხირსელი, ზენონ იყალთოელი, მიქაელ ულუმბოელი და ისიდორე სამთავრელი. მათი მიზანი ქართლში ქრისტიანობის განმტკიცება იყო. მათ ჩაუყარეს საფუძველი სამონასტრო ცხოვრებას. მათ მიერ დაარსებული მონასტრები ქართული მწიგნობრობის და კულტურის კერებად იქცნენ.
ეგრისის სამეფო
531 წელს ირანის შაჰი გახდა ხოსრო I ანუშირვანი. 532 წელს ირანსა და ბიზანტიას შორის დაიდო საუკუნო ზავი. ბიზანტიას სკანდა და შორაპანი დაუბრუნდა. იუსტინიანე ხვდებოდა, რომ ზავი დროებითი იყო ამიტომ მან დასავლეთ საქართველოს გამაგრება დაიწყო. ააგებინა ძლირი ციხესიმაგრე პეტრა.
დიდი ომიანობა ეგრისში
ბიზანტიელთა ბატონობისგან შეწუხებულმა ლაზებმა დახმარება ირანის შაჰს სთხოვეს. 542 წელს ხოსრო I ქართლში დიდი ჯარით შევიდა. შაჰი ხმას ავრცელებდა, რომ ჰუნების წინააღმდეგ ლაშქრობისთვის ემზადებოდა. ირანის ჯარმა სწრაფად გაიარა ქართლი. საზღვარზე ირანელებს გუბაზ II-ს მეგზურები დახვდნენ და ლაზიკაში გადაიყვანეს. ირანელთა და ლაზთა გაერთიანებულმა ლაშქარმა აიღო ბიზანტიელთა უმთავრესი დასაყრდენი პუნქტი პეტრას ციხე. ამ დროს შაჰმა შეიტყო რომ ბიზანტიელთა დიდი ლაშქარი ველისარიუსის სარდლობით ირანში შეჭრილიყო. ხოსრო ირანში დაბრუნდა და პეტრას ციხეში გარნიზონი დატოვა. ამ დროს ბიზანტიას მდგომარეობა გაურთულდა დასავლეთით. ამიტომ ირანს დაზავება შესთავაზა. 545 წელს ირანსა და ბიზანტიას შორის დაიდო ხუთწლიანი ზავი.
ირანის შაჰმა ეგრისში თავისი საიდუმლო გეგმის განხორციელება დაიწყო. მას ლაზიკის მოსახლეობა უნდა აეყარა და ამ ტერიტორიაზე ირანელები უნდა დაესახლებინა. ამ გეგმის განხორციელებისთვის კი აუცილებელი იყო გუბაზ მეფის მკვლელობა. ამ მიზნის შესასრულებლად ირანელებმა შეარჩიეს ლაზი დიდებული ფარსანსი. ფარსანსმა გუბაზთან პირადი კონფლიქტი დაივიწყა და მეფეს ყველაფერი მოახსენა. ირანელთა ბატონობისგან მთელი მოსახლეობა შეწუხებული იყო. ირანელები ბიზანტიელებს არაფრით არ სჯობდნენ. გუბაზმა გადაწყვიტა დაეწყო ბრძოლა ირანელთა წინააღმდეგ და დახმარებისთვის ბიზანტიას მიმართა. ამ დროისთვის იუსტინიანეს მოგვარებული ჰქონდა პრობლემები დასავლეთში. 549 წელს ბიზანტიელთა ლაშქარი დაგისთეს სარდლობით პეტრას ციხეს მიადგა. ხოსრომ თავისი გარნიზონის დასახმარებლად დიდი ლაშქარი გაგზავნა მერმეროეს სარდლობით. დაგისთემ შეცდომა დაუშვა და მეტად მცირე რაზმი გაგზავნა ლიხის ქედის გადმოსასვლელის დასაცავად. ირანის ჯარმა ყოველგვარი წინააღმდეგობის გარეშე მოახერხა ლაზიკაში შესვლა. ბიზანტიელებმა მიატოვეს პეტრა და უკან დაიხიეს. ირანელებმა კიდევ უფრო გაამაგრს პეტრა და ლაზიკის შიდა რაიონების აოხრება დაიწყეს. ლაზებმა გუბაზის მეთაურობით დიდი წინააღმდეგობა გაუწიეს ირანელებს. ირანელებმა ლაზიკა დატოვეს და ქართლში დაბრუნდნენ. 550 წელს შაჰმა ლაზიკაში ახალი ჯარი გაგზავნა. ბრძოლის დროს სასიკვდილოდ დაჭრა ირანელთა სარდალი ხურიანე. ირანის ჯარი აირია, ლაზების შეტევას ვერ გაუძლო და დამარცხდა. ბიზანტიელებმა ამის შემდეგ შეძლეს პეტრას აღება, მაგრამ არ დაიკავეს და დაანგრიეს
ხოსრომ ლაზიკაში ახალი ჯარი გაგზავნა მერმეროეს სარდლობით. ამჯერად ირანელთა სამიზნე არქეოპოლისის აღება იყო, მაგრამ წარმატებას ვერ მიაღწეს. ლაზმა დიდებულმა თოეფობით ირანელებს უქიმერიონის ციხე გადასცა და თაკვერისა და სვანეთისკენ გზა გაუხსნა. ირანელებმა სვანეთი დაიკავეს და იქ თავისი ჯარი ჩააყენეს. ამავდროულად ბიზანტიელთა წინააღმდეგ დაიწყო აბაზგების აჯანყება 550 წელს და მისიმიელთა აჯანყება 555 წელს. ბიზანტიელთა სარდლებმა 554 წელს მოკლეს გუბაზ II, რადგან ის ადგილობრივი სარდლების მოქმედების შესახებ იმპერატორს ატყობინებდა. გუბაზის მკვლელობამ ლაზების სასტიკი აღშფოთება გამოიწვია. ლაზი დიდებულების შეკრებაზე ორი თვალსაზრისი გამოიკვეთა. ნაწილი აიეტის მეთაურობით ირანული ორიენტაციის მომხრეები იყვნენ. ნაწილი კი ფარტაზის მეთაურობით კი კვლავ ბიზანტიელბს უჭრდნენ მხარს. საბოლოოდ ბიზანტიის მომხრე აზრმა გაიმარჯვა იმ პირობით, რომ გუბაზის მკვლელები დაისჯებოდნენ. იუსტინიანემ ეს პირობა შეასრულა. ლაზიკის მეფე გახდა გუბაზის ძმა წათე II. 562 წელს ომი დასრულდა. ირანელებმა დასავლეთ საქართველო ბიზანტიას დაუთმო, თუმცა სვანეთი VI საუკუნის 70-იან წლებამდე შეინარჩუნა.
ოცწლიანმა ომმა ააოხრა და გაანადგურა დასავლეთ საქართველოს უდიდესი ნაწილი, ამასთან ეს ომი უშედეგოდ დასრულდა ლაზებისთვის, მათ ვერ მოახერხეს ბიზანტიის იმპერიის გავლენისგან გათავისუფლება.
ქართლი VI საუკუნის მეორე ნახევარში
დასავლეთ საქართველოში განცდილმა მარცხებმა შეასუსტა ირანელთა პოზიციები აღმოსავლეთ საქართველოში. თავის დროზე ქართლში მეფობის გაუქმებას ხელი დიდად შეუწყო დიდაზნაურთა პოზიციამ, რომლებსაც სურდათ სამუდამოდ დაუფლებოდნენ იმ მიწებს, რომლებიც მეფისგან დროებით მიიღეს. ამიტომ დიდაზნაურებმა ირანს დაუჭირეს მხარი. ქართლში მეფობის გაუქმების შემდეგ დიდაზნაურებმა ხელში ჩაიგდეს მიწების ძირითადი ნაწილი და უკვე მზად იყვნენ დაპირისპირებოდნენ ირანს.
571 წელს სომხეთში ვარდან მამიკონიანის მეთაურობით დიდი ანტიირანული აჯანყება დაიწყო. სომხებს ქართველებიც მიემხრნენ. აჯანყებულებმა დახმარება ბიზანტიას სთხოვეს. ბიზანტიის იმპერატორი იუსტინე II დიდი ხანია ზავის დარღვევისთვის საბაბს ეძებდა. შექმნილი ვითარებით ისარგებლეს ქართლელებმა და სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობა აღიდგინეს. ერისთავებს მეფე აღარ სურდათ, რადგან ხელშეუხებელი უნდა ყოფილიყო ერისთავების უფლებები დასაკუთრებულ მიწებზე. ამიტომ ქვეყნის ნომინალურ მმართველი გახდა ერისმთავარი, რომელიც იყო პირველი თანასწორთა შორის. მისი ხელისუფლება მხოლოდ სიმბოლურად ითვლებოდა უზენაესად. ერისმთავრს არ ჰქონდა ურჩი ერისთავის გადაყენების უფლება. პირველი ერისმთავარი გუარამი გახდა, რომელიც ბაგრატიონების საგვარეულოდან იყო. ბიზანტიის იმპერატორმა გუარამს კურაპალატის ტიტული უბოძა.
ომი ბიზანტიასა და ირანს შორის მიდიოდა, პარალერულად მოლაპარაკებებიც იმართებოდა. ბიზანტია თანახმა იყო ირანისთვის დაეთმო ქართლი და სომხეთი, ოღონდ აჯანყების მონაწილეების გაცემაზე უარს ამბობდა. ირანი კი სწორად აჯანყებულთა გაცემას ითხოვდა. ზავის დადება იწყებოდა როდესაც ბიზანტიელებმა სასტიკი მარცხი განიცადეს სომხეთში. ირანის შაჰმა საზავო პირობები დაამძიმა. 579 წელს ხოსრო I გარდაიცვალა, ახალი შაჰი ჰორმიზდ IV იძულებული გახდა შეგუებოდა ქართლში ადგილობრივ მმართველობას. თუმცა ქართლის ერისმთავარი შაჰის ვასალი გახდა. ამას ქართლში მოჭრილი მონეტებიც ადასტურებს, მათზე გამოსახულია ჰორმიზდ IV და ცეცხლის ემბლემა.
VI საუკუნის ბოლოს ირანში შიდაარეულობის გამო ხოსრო II იძულებული გახდა ბიზანტიისთვის დაეთმო ზოგიერთი პროვინცია, მათ შორის ქართლი და სომხეთი. ქართლი მთლიანად გათავისუფლდა ირანის ბატონობისგან. ამ დროს ერისმთავარი იყო სტეფანოზ I. ბიზანტიის იმპერატორმა მას პატრიკიოსის ტიტული უბოძა. ბიზანტიის ტიტულებს ატარებდნენ სტეფანოზის ძმა, შვილი და შვილიშვილიც. სტეფანოზ I შეეცადა ძალაუფლება განემტკიცებინა, მაგრამ ირანელთა შიშით მეფობის ტიტული ვერ მიიღო. სტეფანოზის მმართველობის დროს აიგო მცხეთის ჯვარი.
ლიტერატურა
VI
ბესელაშვილები (შუახევის მუნიციპალიტეტი)
ბესელაშვილები — სოფელი საქართველოში, შუახევის მუნიციპალიტეტში (შუახევის სადაბო თემში ). მდებარეობს მდინარე აჭარისწყლის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 420 მეტრზე. შუახევიდან დაშორებულია 3 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 143 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:შუახევის მუნიციპალიტეტის სოფლები
დოროტა ნიჟნალსკა
მოქანდაკე წარმატებით ებრძოდა მკრეხელობას 2009 წელს სააპელაციო სასამართლოს ხელსაყრელი გადაწყვეტილებამდე.
ადრეული წლები
დოროტა ალიჩია ნიჟნალსკა 1973 წელს გდანსკში მორწმუნე ოჯახში დაიბადა. გაიზარდა გდანსკ- გდინია- სოპოტის ტრისიტის რაიონში. ნიჟნალსკამ განათლება მიიღო გდინია ორლოვოს ხელოვნების უმაღლეს სკოლაში. ნიჟნალსკა ჩაირიცხა გდანსკის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში, როგორც მექანდაკეობის სტუდენტი 1993 წელს, მშობლიურ ქალაქში პირველი პერსონალური გამოფენის გაკეთებიდან ერთი წლის შემდეგ. ნიჟნალსკას სახვითი ხელოვნების ინსტრუქტორები იყვნენ პროფესორები ფრანსისეკ დუშენკო და გჟეგორზ კლამანი. ნიჟნალსკამ აკადემია 1999 წელს დაამთავრა და 1990-იან წლებში გამოფინა სტუდენტური ნამუშევრები ( განაყოფიერება, 1997; სიამოვნების პრინციპი, 1998; აბსოლუცია, 1999). შემდგომში მან მონაწილეობა მიიღო სამ მთავარ გამოფენაში გდანსკში, ვარშავაში და ბელოსტოკში 2000 და 2001 წლებში.
ვნება (2002)
ღვთისგმობის ბრალდება წაუყენეს ნიჟნალსკას 2002 წლის ნამუშევრის ვნება ( „Pasja “ ) გამოფენის შემდეგ. ეს იყო მხატვრული ინსტალაცია, რომელიც ეხებოდა მამაკაცურობისა და ტანჯვის თემებს. ინსტალაცია გამოიფინა გდანსკში. შედგებოდა ორი ელემენტისგან: ლითონისგან დამზადებული დიდი ბერძნული ჯვარი ჩამოკიდებული იყო გალერეის ჭერიდან და დაფარული იყო; მისი ცენტრი სავსე იყო მამაკაცის თეძოების, ბარძაყებისა და პენისის გამოსახულებით. ჯვრის მიღმა მაყურებლის ყურადღება მიიპყრო დიდმა ვიდეომ, რომლის ეკრანი ზედა კუთხიდან ასახავს სიმძიმეების აწევაში მყოფი მამაკაცის სახეს და მხრებს. ამ ყველაფერმა გამოიწვია გაურკვევლობის და ორაზროვნების ეფექტი.
კანონიერი ბრალდება ღვთისმგმობისთვის
მინი| დოროტა ნიჟნალსკა სასამართლოში პოლონეთის ოჯახების მემარჯვენე ლიგის გდანსკის აქტივისტებმა დაიწყეს პეტიციით მიმართვა ადგილობრივი ხელისუფლებისადმი, რათა საქმის წარმოება სასამართლოშ გამოფენის სატელევიზიო კადრების გავრცელების შემდეგ. პასიას შესახებ ჩივილებმა განაპირობა ის, რომ ნიჟნალსკა დაიბარეს ადგილობრივ პოლიციაში 2002 წლის 2 მარტს. ქალაქის მემარჯვენე მუნიციპალურმა მრჩევლებმა სწრაფად დახურეს გამოფენა, ხოლო ახალგაზრდა მხატვარი, რომელიც ამტკიცებდა, რომ მისი განზრახვა იყო „მამაკაცის სხეულის კულტზე“ ფოკუსირება, გახდა ბრალდებული სასამართლოში, რომელიც ეხებოდა ნიჟნალსკას მიერ სისხლის სამართლის კოდექსის სავარაუდო დარღვევას. ნიჟნალსკას მომავალი ექსპონატები სლუპსკსა და ოსტროვ ვილკოპოლსკში გაუქმდა პოლონეთის ოჯახების ლიგის შემდგომი ჩარევის შემდეგ. ნაციონალისტური ახალგაზრდული ჯგუფის წევრები დაემუქრნენ „ასეთ მხატვრებს ჩამოხრჩობით“ და „თავის გადაპარსვით, როგორც ამას კრავოჯას არმია აკეთებდა ქალებთან, რომლებიც ახლო ურთიერთობაში იყვნენ  გერმანელებთან “.
2003 წელს პირველი სამართლებრივი პროცესის დასასრულს, სასამართლომ ნიჟნალსკა დამნაშავედ ცნო „ რელიგიური გრძნობების შეურაცხყოფაში “, სისხლის სამართლის კოდექსის 196-ე მუხლის მიხედვით ღვთისგმობის აკრძალვის დარღვევაში. მოსამართლე ტომაშ ზიელინსკიმ უარყო, რომ ნიჟნალსკას ნამუშევრებს ჰქონდა რაიმე სპეციალური კონსტიტუციური დაცვა, როგორც ხელოვნების ობიექტს და თქვა, რომ „ფაქტს, რომ ნამუშევარი ხელოვნების საზღვრებშია, არ აქვს მნიშვნელობა, მთავარია შეუძლია თუ არა მას სხვა ადამიანების გრძნობების შეურაცხყოფა“. სასამართლომ დაავალა ნიჟნალსკას ექვსთვიანი ანაზღაურების გარეშე საზოგადოებრივი შრომის შესრულება. საქმის პროკურორმა თავდაპირველად მოითხოვა 2000 ზლოტი ჯარიმა, მაგრამ სასამართლომ გადაწყვიტა სასჯელის გაზრდა. მოსამართლე ზიელინსკიმ დამატებით აუკრძალა ნიჟნალსკას ქვეყნიდან გამგზავრება. სასჯელის გამოტანის დროს დამსწრე პოლონეთის ოჯახების ლიგის ადგილობრივმა დეპუტატებმა თანხმობის გამოსახატავად ტაში დაუკრეს.
2009 წლის ივნისში ნიჟნალსკა გაამართლეს რთული პროცესისა და მრავალი გასაჩივრების შემდეგ Gazeta Wyborcza-მ მიიღო ეს გადაწყვეტილება, როგორც „თავისუფლების სადღეგრძელო“.
ევროპის ჰუმანისტური ფედერაცია ამტკიცებს, რომ პოლონელი პროკურორები ცდილობდნენ საქმის აღდგენას 2010 წელს პოლონურმა ცნობებმა უარყვეს, რომ ნიჟნალსკა მესამე სასამართლო განხილვას დაექვემდებარა და ხაზს უსვამს, რომ გამამართლებელი განაჩენი სავალდებულოა.
სქოლიო
<references group="" responsive="1">
კატეგორია:ქრისტიანობასთან დაკავშირებული კონფლიქტები კატეგორია:პოლონელი მოქანდაკეები კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:პოლონელი ათეისტები კატეგორია:დაბადებული 19 სექტემბერი კატეგორია:მოქანდაკე ქალები
კისამანი
კისამანი (Quissamã) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიო-დე-ჟანეიროს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 20 მეტრზე. მიეკუთვნება რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მაკაეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 242 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 28.4 კმ²-ზე. ფართობი 712 867 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიო-დე-ჟანეიროს შტატის მუნიციპალიტეტები
ნიორი
ნიორი (Allium sativum) — ერთწლოვანი ბოლქვიანი მცენარე ამარილისისებრთა ოჯახისა. ველურად გვხვდება შუა აზიის მთებში, სამხრეთ ყაზახეთში, კავკასიაში. აქვს მუქი მწვანე, ვიწრო და ლანცეტისებრი ფოთოლი. ბოლქვი 2-50-მდე კბილისაგან შედგება. კბილი დაფარულია თხელი აპკით, ხოლო მთლიანად ბოლქვი — 2-8 მბზინავი აპკით ან ქერქლით. ნიორის ზოგი ჯიში ივითარებს 60-150 სმ სიმაღლის საყვავილე ყლორტს, ყვავილში 60-450-მდე პატარა საჰაერო ბოლქვაკია.
ნიორი თესლს არ იძლევა, მრავლდება კბილით და ბოლქვაკით. ბოლქვსა და მწვანე მასას იყენებენ საჭმელად, კულინარიასა და საკონსერვო მრეწველობაში. ნიორის კბილი შეიცავს 35-42% მშრალ ნივთიერებას, 6,0-7,9% ნედლ ცილას, 7,0-28,8 მგ C ვიტამინს, 0,5% რედუცირებულ შაქარს, 20-27% პოლისაქარიდებს და სხვა.
ნიორს სპეციფიკურ გემოსა და სუნს აძლევს ეთერზეთი (0,23-0,74%), რომელიც ფიტოციდს შეიცავს (ამიტომ მას იყენებენ ფარმაკოლოგიაში). საქართველოში ნიორის ჯიშია გორული, იმერული და იმერული 23.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხახვი კატეგორია:ბოსტნეული
ტიტანიკი
ტიტანიკი (RMS Titanic, SS Titanic) — ოლიმპიკის კლასის ინგლისური ლაინერი. XX საუკუნის დასაწყისისთვის უდიდესი სამგზავრო გემი. ფლობდა კომპანია White Star Line, აშენდა გემთსაშენში Harland and Wolff, ბელფასტში, ჩრდილოეთ ირლანდიაში.
ტიტანიკი 1912 წლის 10 აპრილს საუთჰემპტონის პორტიდან გავიდა. ვიდრე დასავლეთისკენ გაეშურებოდა, გზაზე შერბურსა (საფრანგეთი) და კვინსტაუნში შეიარა და მგზავრები აიყვანა. გასვლიდან ოთხი დღის შემდეგ, 1912 წლის 14 აპრილს, 22:40-ზე, ტიტანიკი აისბერგს შეეჯახა. 1912 წლის 15 აპრილის დილით გემი ჩაიძირა, შეჯახებიდან 2 საათისა და 40 წუთის შემდეგ. ჩაძირვამ 1,517 ადამიანის დაღუპვა გამოიწვია (სულ 2,223 მგზავრი), რაც ტიტანიკის კატასტროფას ერთ-ერთ უდიდესს ხდის საზღვაო ისტორიაში. დიდი მსხვერპლი ნაწილობრივ იმით იყო განპირობებული, რომ გემზე საკმარისი რაოდენობის ნავი არ აღმოჩნდა. ნავების რაოდენობა სულ 1.178 ადამიანზე იყო გათვლილი.
სქოლიო
კატეგორია:ლაინერები
კურკენა
კურკენა, კურკიანი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან.
ავსტრიის პირველი რესპუბლიკა
ავსტრიის პირველი რესპუბლიკა — სახელმწიფო, რომელიც წარმოიქმნა ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის ნანგრევებზე და არსებობდა პირველსა და მეორე მსოფლიო ომებს შორის. შეიქმნა სენ-ჟერმენის საზავო ხელშეკრულების გაფორმების შედეგად და იარსება 1934 წლამდე. 1920 წლის 1 ოქტომბერს მიღებული იქნა ქვეყნის კონსტიტუცია. პირველი რესპუბლიკის პერიოდი გამოირჩევა მემარცხენეებისა და მემარჯვენეების დაპირისპირებით, რამაც 1927 წლის აჯანყება და 1934 წლის სამოქალაქო ომი გამოიწვია.
დაარსება
1919 წლის სექტემბერს, ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის ნანგრევებზე წარმოქმნილ გერმანულ ავსტრიას სენ-ჟერმენის ხელშეკრულების თანახმად წაერთვა სუდეტის ოლქი, რომელიც გადაეცა ჩეხოსლოვაკიას, სამხრეთი ტიროლი, რომელიც გადაეცა იტალიას და ალპური პროვინციების ნაწილი, რომელიც გადაეცა სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიელების სამეფოს. მიუხედავად ავსტრიის პროტესტისა, ზავი ასევე კრძალავდა ანშლუსს ან ავსტრიისა და გერმანიის კავშირს ერთა ლიგის თანხმობის გარეშე, რადგანაც მოკავშირეებს არ სურდათ, რომ დამარცხებული გერმანია ავსტრიის შემოერთების გზით გაფართოებულიყო. ამასთან დაკავშირებით, გერმანულმა ავსტრიამ ოფიციალურად შეიცვალა ავსტრიის რესპუბლიკაზე. მარცხნივ|მინი|ტერიტორიები, რომლებზეც გერმანული ავსტრია აცხადებდა პრეტენზიას ახალმა სახელმწიფომ შეძლო, შეენარჩუნებინა დარჩენილი ტერიტორიები, რომლებზეც პრეტენზიას აცხადებდნენ მეზობელი ქვეყნები. სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიელების სამეფო კარინტიაზე აცხადებდა პრეტენზიას, რომლის მოსახლეობის ნაწილი სლოვენიელებისგან შედგებოდა. მისი შენარჩუნება კარინტიის პლებისციტის ჩატარების შედეგად მოხდა, როდესაც მოსახლეობის უმეტესობამ ტერიტორიის ავსტრიაში დარჩენას დაუჭირა მხარი. ავსტრიამ ასევე შეძლო ბურგენლანდის შენარჩუნება, რომელზეც უგრეთი აცხადებდა პრეტენზიას. ბურგენლანდი უნგრეთის სამეფოს შემადგენლობაში 907 წლიდან შედიოდა „დასავლეთ უნგრეთის“ სახელით. რეგიონი უმეტესად გერმანულად მოსაუბრე ხალხის მიერ იყო დასახლებული, თუმცა ასევე იყვენ უნგრულად და ხორვატიულად მოსაუბრე უმცირესობები. სენ-ჟერმენის ხელშეკრულების თანახმად, ბურგენლანდი ავსტრიის ტერიტორია გახდა, თუმცა მის მიერ გაპროტესტებული პლებისციტის შემდეგ, პროვინციის დედაქალაქი შოპრონი უნგრეთის ნაწილად დარჩა.
სენ-ჟერმენის საზავო ხელშეკრულებამ ავსტრიის გერმანული მოსახლეობის აღშფოთება გამოიწვია, რომლების აზრით, ხელშეკრულება აშშ-ს პრეზიდენტ ვუდრო უილსონის მიერ წამოყენებულ 14 პუნქტს არღვევდა, კონკრეტულად ყველა ერის თვითგამორკვევის უფლებას. ისინი ფიქრობდნენ, რომ ავსტრიის მიერ ცისლეიტანიის 70%-ის დაკარგვის შემდეგ, ავსტრია გერმანიასთან კავშირის გარეშე ვერ შეძლებდა არსებობას, როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფო, რადგანაც ამჯერად ავსტრია პატარა, ზღვაზე გასვლის არმქონე ქვეყანას წარმოადგენდა, რომელსაც მხოლოდ 6,5 მილიონი ადამიანი გააჩნდა, რადგანაც კიდევ 4 მილიონი გერმანელი ახალშექმნილი ჩეხოსლოვაკიისა და იუგოსლავიის ტერიტორიებზე დარჩა. ავსტრიის დარჩენილი ტერიტორიის მხოლოდ 17,8% იყო სახნავი, რადგანაც მათი დიდი ნაწილი ჩეხოსლოვაკიასა და იუგოსლავიას გადაეცა.
მთავრობა და საგარეო პოლიტიკა
ახალი კონსტიტუცია ქმნიდა ორპალატიან პარლამენტს, რომელიც შედგებოდა ზედა და ქვედა პალატებისგან. ზედა პალატა (Bundesrat) შედგებოდა ფედერალური მიწების წარმომადგენლებისა და ქვედა პალატისგან (Nationalrat), სადაც დეპუტატები საყოველთაო არჩევნების შედეგად ირჩეოდნენ. ქვეყნის პრეზიდენტი ირჩეოდა 4 წლიანი ვადით ორივე პალატის მიერ, ხოლო კანცლერს ქვედა პალატა ირჩევდა. ვერცერთმა პოლიტიკურმა პარტიამ ვერ შეძლო უმრავლესობის მოპოვება, ამიტომაც ავსტრია კონსერვატიული ქრისტიან-სოციალური პარტიის, მემარჯვენე დიდი გერმანიის სახალხო პარტიისა და ლანდბუნდის კოალიციების მიერ იმართებოდა, რომლებიც უფრო კონსერვატიულად იყვნენ განწყობილი, ვიდრე 1919-1920 წლებში მმართველი სოციალ დემოკრატი კარლ რენერის ხელისუფლება.
1920 წლის შემდეგ, ავსტრია ანშლუსის წინააღმდეგ განწყობილი ქრისტიან-სოციალური პარტიის მიერ იმართებოდა, რომელიც რომის კათოლიკურ ეკლესიასთან იყო დაახლოებული. პარტიის პირველი კანცლერი ინგაზ საიპელი ხელისუფლებაში 1922 წელს მოვიდა და მდიდარი ინდუსტრიალისტების კათოლიკურ ეკლესიასთან კავშირის დამყარება სცადა.
კურკენა
სახელწოდება მიღებული აქვს მარცვალში წიპწების (კურკების) სიმრავლის გამო. მისი გავრცელების მცირე არეალი კახეთის რეგიონით შემოიფარგლება.
ავსტრიის პირველი რესპუბლიკა
მთავრობა და საგარეო პოლიტიკა
1920 წლის 17 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ, სოციალ-დემოკრატებმა ვერ შეძლეს უმრავლესობის შენარჩუნება და ოპოზიციაში იყვნენ 1934 წლამდე, როდესაც პარტია კანცლერმა დოლფუსმა აკრძალა. ქრისტიანულ-სოციალებმა 85 ადგილი მოიპოვეს, სოციალ დემოკრატებმა 69, დიდი გერმანიის პარტიამ 20 და გლეხების კავშირმა 8. მიხაელ ჰაინიში ქვეყნის პრეზიდენტი გახდა. 1923 ოქტომბერის არჩევნების შემდეგ ზაიპელმა ძალაუფლება შეინარჩუნა და მხოლოდ 1924 წლის ნოემბერში გადადგა, როდესაც ის რუდოლფ რამეკმა ჩაანაცვლა.
1928 წლის დეკემბერს ქრისტიანულ-სოციალი ვილჰელმ მიკლასი ქვეყნის ფედერალურ პრეზიდენტად აირჩიეს. 1929 წლის 7 დეკემბერს ქვეყნის კონსტიტუცია შეიცვალა, რის შედეგადაც პარლამენტის ძალაუფლება შემცირდა, რამაც პრეზიდენტს შესაძლებლობა მიანიჭა, დაენიშნა ფედერალური მთავრობა და საჭიროების შემთხვევაში თვითონ გამოსცეს კანონები.
1930 წლის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ ადგილების უმრავლესობა სოციალ-დემოკრატებს ეკავათ, თუმცა ქრისტიან-სოციალმა კანცლერმა ოტო ენდერმა კოალიციური მთავრობა მათ გარეშე ჩამოაყალიბა.
კურკენა
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ოდნავ ოვალური ფორმისკენ გადახრილი, ხუთნაკვთიანია, იშვიათად სამნაკვთიანი ფოთლებიც გვხვდება. ფოთლის ქვედა მხარის შებუსვა თხელი აბლაბუდისებრია. აბლაბუდის ქვეშ მოფენილია ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომის და კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმისაა, იშვიათად ვხვდებით დატოტვილ, განიერ კონუსისებრ მტევნებსაც. მტევანი ძირითადად საშუალო სიმკვრივისაა, გვხვდება მეჩხერიც. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ოდნავ ოვალური ფორმისკენ გადახრილი, მომწვანო-მოყვითალო, ოდნავ მონაცრისფრო იერით. კანი თხელი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით საშუალოდ დაფარული. რბილობი წვნიანი და წყალწყალაა, სუსტად გამოხატული ჯიშური არომატით. მარცვალში 3-დან 6-მდე წიპწაა.
ავსტრიის პირველი რესპუბლიკა
მემარჯვენეებისა და მემარცხენეების დაპირისპირებები
მინი|ჰაიმვერელების პარადი, 1928 მიუხედავად სტაბილური პოლიტიკური პარტიის ხელისუფლებაში მოსვლისა, ქვეყანაში მარჯვენა და მარცხენა სექტორებს შორის დაპირისპირებები არ შეჩერებულა, რის გამოც ქვეყანა სოციალ-დემოკორატების მიერ კონტროლირებად წითელ ვენად და კონსერვატიულ ქალაქგარე არეალად დაიყო.
1927 წელს შათენდორფში მიმდინარე შეტაკებების დროს, სამხედრო ორგანიზაცია ჰაიმვერის წევრების მიერ მოკლული იქნენ მოხუცი და ბავშვი. 1927 წლის 14 ივლისს მსროლელები გასამართლებულნი იქნენ, რის გამოც მემარცხენე აქტივისტებმა პროტესტი დაიწყეს, რომლის დროსაც იუსტიციის სამინისტროს შენობა დაწვეს. წესრიგის აღდგენის მიზნით, ქვეყნის პოლიციამ და ჯარმა ცეცხლი გახსნეს, რომლის შედეგად დაიღუპა 89 ადამიანი და დაშავდა 600. ეს მოვლენები დღეს 1927 წლის ივლისის აჯანყების სახელითაა ცნობილი. სოციალ-დემოკრატებმა ხალხს გაფიცვისკენ მოუწოდა, რომელიც 4 დღეს გაგრძელდა.
1927 წლის მოვლენების შემდეგ, ქვეყანაში კონსერვატიული გრძნობები გაძლიერდა და კონფლიქტის ესკალაცია ადრეულ 1930-იან წლებამდე გაგრძელდა, როდესაც ენგელბერტ დოლფუსი ქვეყნის კანცლერი გახდა.
ეკონომიკა
ყოფილი იმპერიის ტერიტორიაზე ახალი სახელმწიფოების წარმოქმნამ ძლიერ დააზიანა ავსტრიის ეკონომიკა, ამასთან ერთად, ახალშექმნილი სახელმწიფოების ნაწილი ჯერ კიდევ ვენის ბანკებზე იყო დამოკიდებული, მაგრამ ახალი საზღვრებისა და ტარიფების გამო რეგიონში ბიზნესის მართვა გართულდა, რამაც სიტუაცია კიდევ უფრო გაამძაფრა. მარცხნივ|მინი|25 ავსტრიული შილინგის მონეტა ზღვაზე გასასვლელის არმქონე ავსტრიას არ შეეძლო თავისი თავის საჭმლითა და რესურსებით მომარაგება. ამასთან ერთად, ჩეხოსლოვაკიამ, იუგოსლავიამ და იტალიამ ქვეყანაზე სავაჭრო ბლოკადა დააწესეს და ავსტრიისთვის საჭმლისა და ნახშირის მიყიდვაზე უარი განაცხადეს. 1922 წლისთვის 1 ამერიკული დოლარი 19 000 ავსტრიული კრონის ტოლფასი იყო, ხოლო ქვეყნის მოსახლეობის ნახევარი – უმუშევარი.
1921 წლის დეკემბერს, ავსტრიასა და ჩეხოსლოვაკიას შორის ლანას ზავი დაიდო, რომლის მიხედვითაც ავსტრია ჩეხოსლოვაკეთის იმდროინდელ საზღვრებს აღიარებდა ახალშექმნილ სახელმწიფოში მცხოვრები გერმანული მოსახლეობის წარმომადგენლობაზე პრეტენზიას აღარ აცხადებდა. სანახვლოდ, ჩეხოსლოვაკიამ ავსტრიას 500 მლნ. კრონა ასესხა.
1922 წელს კანცლერმა იგნაც ზაიპელმა სესხები მოითხოვა და ქვეყანაში მკაცრი ეკონომიის პოლიტიკა შემოიღო. 1922 წლის ოქტომბერს ბრიტანეთმა, საფრანგეთმა, იტალიამ და ჩეხოსლოვაკიამ ავსტრიას 650 მლ. კრონა ასესხეს, მას შემდეგ, რაც ზაიპელი მათ შემდეგი 20 წლის განმავლობაში გერმანიასთან გაერთიანებაზე უარის თქმას დაჰპირდა. ამასთან ერთად, მან ქვეყნის ეკონომიკაზე კონტროლი ერთა ლიგას გადასცა, რაც 1926 წლამდე გაგრძელდა, რომლის შედეგადაც მოხდა ქვეყნის ბიუჯეტის სტაბილიზაცია. 1923 წელს ხელახლა დაარსდა ავსტრიის ცენტრალური ბანკი, ხოლო 1924 წელს კრონა ავსტრიული შილინგით შეიცვალა.
დიდმა დეპრესიამ ავსტრიის ეკონომიკა ძლიერ დააზიანა, რის შედეგადაც, 1931 წლის მაისს, ავსტრიის უდიდესი ბანკი Creditanstalt დაეცა. ეკონომიკის გასაუმჯობესებლად, ავსტრიამ გერმანიასთან საბაჟო კავშირის ჩამოყალიბება მოითხოვა, თუმცა უარი მიიღო საფრანგეთისა და პატარა ანტანტის ქვეყნებისაგან.
ავსტროფაშიზმი
მინი|დოლფუსი ერთა ლიგას მიმართავს, 1933 წელი ქრისტიან-სოციალური პარტიის წარმომადგენელი ენგელბერტ დოლფუსი ხელისუფლებაში 1932 წლის 20 მაისს მოვიდა, რის შემდეგადაც ქვეყანაში დიქტატურის ჩამოყალიბება დაიწყო. 1933 წლის მარტს დოლფუსმა პარლამენტის ლიკვიდაცია მოახდინა, რის შედეგადაც, მას ავტორიტარული მთავრობის ჩამოყალიბება შეეძლო. 1933 წლის მაისს მან სამამულო ფრონტი ჩამოაყალიბა, რომელიც ერთი შეხედვით, ფაშისტული ორგანიზაცია იყო, თუმცა უმეტესად კათოლიკური იყო და Quadragesimo anno-ს მისდევდა, რის გამოც უარყოფდა ლიბერალიზმსა და სოციალიზმს კორპორატივიზმის სასარგებლოდ.
ამასობაში, მთავრობა ავსტრიის ნაცისტურ პარტიას დაუპირისპირდა, რომელიც გერმანიასთან გაერთიანების მომხრე იყო. დოლფუსის ავსტროფაშიზმმა ქვეყანა რომის კათოლიკურ ეკლესიასთან დააკავშირა, რაც განიხილებოდა, როგორც პროტესტანტულ გერმანიასთან გაერთიანების საწინააღმდეგო არგუმენტად განიხილებოდა.
ეს დაპირისპირება 1934 წლის თებერვლის სამოქალაქო ომში გადაიზარდა, რომელშიც ჩართულები იყვნენ ნაცისტები, სოციალ-დემოკრატები და ავსტრიის მთავრობა. 1934 წლის 1 მაისს, ე.წ „მაისის კონსტიტუციის” მიღების შედეგად, დოლფუსმა ქვეყანაში ერთპარტიული სისტემა ჩამოაყალიბა. ქვეყნის სახელი „ავსტრიის ფედერალურ სახელმწიფოზე” შეიცვალა. ასევე შეიცვალა დროშა, გერბი და ჰიმნი.
ფედერალური საბჭოს ძალაუფლება საგრძნობლად შემცირდა, ამასთან ერთად ეროვნული საბჭოს არჩევნები გაუქმდა, თუმცა მისი წევრები სხვადასხვა კორპორატივისტ საბჭოებში გადავიდნენ, როგორიცაა სახელმწიფო საბჭო, ფედერალური კულტურის საბჭო, ფედერალური ეკონომიკის საბჭო და ა.შ, თუმცა, პრაქტიკაში, საკანონმდებლო ცვლილებები და თანამდებობებზე დანიშვნა ქვეყნის კანცლერისა და პრეზიდენტის განკაგულებით სრულდებოდა.
სახელმწიფო სრულიად აკონტროლებდა დამსაქმებელთა და დასაქმებულთა ურთიერთობებს, და მთავრობამ მალევე დაიწყო ნაცისტებისა და გერმანიასთან გაერთიანების მხარდამჭერების დარბევა, რასაც სამხედრო გადატრიალების მცდელობის დროს დოლფუსის მკვლელობა მოჰყვა.
ავსტრიელი ნაცისტების მკვლელობამ ფაშისტური იტალიისა და ბენიტო მუსოლინის აღშფოთება გამოიწვია, რადგანაც იტალიასა და დოლფუსის ადმინისტრაციას კარგი ურთიერთობები ჰქონდათ. ამასთან ერთად, მუსოლინი დოლფუსს გერმანიის ავსტრიაში შეჭრის შემთხვევაში დახმარებას დაჰპირდა, რადგანაც გერმანია პრეტენზიას აცხადებდა იტალიის მიერ კონტროლირებად სამხრეთ ტიროლის ტერიტორიაზე. იტალიის მხარდაჭერის გამო, 1934 წელს ავსტრიის გერმანიის მიერ ანექსირება ვერ მოხერხდა.
დოლფუსის მემკვიდრე კურტ შუშნიგის დროს ნაცისტურ სფეროში საქმიანობა აკრძალული იყო, თუმცა ასევე აიკრძალა სამხედრო ტიპის დაწესებულება ჰაიმვერი.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნე ავსტრიაში კატეგორია:ომებსშორისი პერიოდის ყოფილი სახელმწიფოები კატეგორია:ავსტრია-უნგრეთის დაშლა კატეგორია:ავსტრიის ისტორია
ნოღაის ურდო
250px|მინიატიურა|ნოღაის ურდო ნოღაის ურდო — მომთაბარე ტომთა ფეოდალური სახელმწიფო გაერთიანება ახლანდელი ჩრდილო კასპიისპირეთისა და არალისპირეთის ტერიტორიაზე. XIV-XV სს. მიჯნაზე ედიგეის მმართველობის დროს, გამოეყო ოქროს ურდოს. საბოლოოდ ჩამოყალიბდა ედიგეის ვაჟის, ნურადინის მმართველობის (1426-1440 წწ.) დროს. მოსახლეობას შეადგენდნენ თურქულენოვანი ტომები, რომლებიც XIII საუკუნის II ნახევარში შედიოდნენ ნოღაის განმგებლობაში. XV საუკუნის II ნახევარში მათ ნოღაელები ეწოდათ. ნოღაის ურდოს დედაქალაქი იყო ქ. სარაიჩიკი (სარაიჯუკი) მდინარე იაიკის ქვემო წელზე. იგი მნიშვნელოვან სატრანზიტო სავაჭრო პუნქტს წარმოადგენდა. მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობა მომთაბარე მესაქონლეობა იყო. XVI საუკუნეში ნოღაელ ფეოდალებს მოსკოვისა და ყაზანის ბაზრებზე გასაყიდად გაჰყავდათ ათიათასობით ცხენი და ცხვარი. ფეოდალურ ურთიერთობებთან ერთად გავრცელებული იყო საოჯახო მონობა.
კურკენა
ბოტანიკური აღწერა
კურკენა საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი 137-დან 164 დღემდე მერყეობს. მტევნის საშუალო წონა 120-250 გრამია. საჰექტარო მოსავლიანობა დაახლოებით 6.0-8.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-22%-ს, მჟავიანობა — 7.3-8.0 გ/ლ-ს.
ნოღაის ურდო
ნოღაის ურდო იყოფოდა ულუსებად, რომელთაც მურზები განაგებდნენ. მთავრის ხელისუფლება გადადიოდა გვარის უფროსობის მიხედვით. XVI საუკუნის II ნახევარში ყაზანისა და ასტრახანის სახანოების რუსეთთან შეერთების შემდეგ, ნოღაის ურდო დაიშალა რამდენიმე ერთეულად - დიდი ნოღაი, მცირე ნოღაი და ალთიულის ურდო. XV საუკუნის პირველ ნახევარში ნოღაის ურდოში შეიქმნა ეპოსი „ედიგეი“, სადაც აისახა ედიგეისა და ოქროს ურდოს ხანის თოხთამიშის ბრძოლა. ეს ეპოსი ფართოდ გავრცელდა თურქულენოვან ხალხებში.
კურკენა
ბოტანიკური აღწერა
კურკენას ყურძენი ძირითადად სუფრის ღვინოს იძლევა. ახასიათებს საშუალო სხეული, დაბალი ალკოპოლურობა, საკმაოდ განვითარებული ჯიშური არომატი და ხალისიანი სიმჟავე. გამოიყენება სხვა ჯიშებთან ერთად თეთრი მშრალი ღვინის დასამზადებლად და სასუფრე ყურძნად.
ნოღაის ურდო
ლიტერატურა
კატეგორია:ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:რუსეთის ისტორია კატეგორია:ყაზახეთის ისტორია
კურკენა
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
ბლაკიტნე (ბერისლავის რაიონი)
ბლაკიტნე (Блакитне) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 88 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერისლავის რაიონის სოფლები
ნატრიუმის მოლიბდოფოსფატი
ნატრიუმის მოლიბდოფოსფატი — არაორგანული ნივთიერება, ქიმიური ფორმულით Na3PO4•12Mo3. წყალში ხსნადია.
მიღება
მიიღება ნატრიუმის მოლიბდატისა მონომატრიუმის ფოსფატის ხსნარების შერევით.
ფიზიკური თვისებები
წარმოქმნის სხვადასხვა ჰიდრატებს ფორმულით Na3PO4•12Mo3 •xH2O
რობინიო
რობსონ დე სოუზა, მეტსახელად რობინიო (Robson de Souza; დ. 25 იანვარი, 1984, სან-ვისენტი, სან-პაულუს შტატი, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, თურქული საფეხბურთო კლუბის „ისტამბულ ბაშაკშეჰირის“ თავდამსხმელი.
პირველი პროფესიონალური კონტრაქტი გააფორმა ბრაზილიურ კლუბ „სანტოსთან“ 2002 წელს, თვრამეტი წლის ასაკში. რობინიოს თამაშმა მადრიდის „რეალის“ ხელმძღვანელობის ყურადღება მიიქცია და ახალგაზრდა ბრაზილიელი 2005 წელს აღმოჩნდა მადრიდის „რეალში“. 2008 წლის 1 სექტემბერს იგი გადავიდა „მანჩესტერ სიტიში“ 42.5 მილიონი ევროს სანაცვლოდ (32.5 მილიონი გირვანქა სტერლინგი), ხოლო 2010 წელს 4 წლიანი კონტრაქტი გააფორმა „მილანთან“. მილანიდან წასვლის შემდეგ სხვადასხვა დროს თამაშობდა „გუანჩჟოუ ევერგრანდსა“ და „ატლეტიკო მინეიროში“. 2018 წელს გამოდიოდა თურქულ კლუბ „სივასპორში“. 2019 წლიდან „ისტამბულ ბაშაკშეჰირის“ შემადგენლობაშია.
2017 წლის ნოემბერში იტალიის სასამართლომ რობინიოს 22 წლის ალბანელ ქალზე განხორციელებული სექსუალური ძალადობისთვის 9 წლით პატიმრობა მიუსაჯა. მიუხედავად ამისა, ბრაზილიის კონსტიტუციის თანახმად, მისი ექსტრადირება ბრაზილიიდან იტალიაში ვერ მოხდება, რის გამოც რობინიომ შეძლო თავი აერიდებინა სასჯელისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:ბრაზილიელი ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:სანტოსის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:მადრიდის რეალის ფეხბურთელები კატეგორია:მანჩესტერ სიტის ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:გუანჩჟოუ ევერგრანდის ფეხბურთელები კატეგორია:ატლეტიკო მინეიროს ფეხბურთელები კატეგორია:სივასპორის ფეხბურთელები კატეგორია:ჩინეთის სუპერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:თურქეთის საფეხბურთო სუპერლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:2003 წლის კონკაკაფის ოქროს თასის ფეხბურთელები კატეგორია:2005 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები‎ კატეგორია:2006 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2007 წლის კოპა ამერიკის ფეხბურთელები კატეგორია:2009 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები‎ კატეგორია:2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2011 წლის კოპა ამერიკის ფეხბურთელები კატეგორია:2015 წლის კოპა ამერიკის ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
Lasioglossum flavolineatum
სქოლიო
flavolineatum
994
თარიღი უცნობია
*
საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭო
საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭო (10 მარტი, 1992 — 16 ოქტომბერი, 1992) — დროებითი (არალეგიტიმური) მთავრობა საქართველოში. შეიქმნა საქართველოს სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ ძალაუფლების უზურპაციის გზით მოსული საქართველოს რესპუბლიკის სამხედრო საბჭოს წევრების მიერ. სახელმწიფო საბჭოს პირველი და უკანასკნელი თავმჯდომარე იყო ედუარდ შევარდნაძე.
ისტორია
1992 წლის 7 მარტს საქართველოში ჩამოვიდა ედუარდ შევარდნაძე. პარალელურად დაიწყო შემუშავება დროებითი მთავრობის სტრუქტურისა, რომელიც უნდა გაუძღოლოდა ქვეყანას მომდევნო საპარლამენტო არჩევნებამდე. დემოკრატიული კავშირის ადრინდელ განცხადებებში ნახსენები იყო „სამოქალაქო ხსნის კომიტეტი“. კონსულტაციებისა და ანალიზის შემდეგ ეს სახელოწოდება შეცვალა „სახელმწიფო საბჭომ“.
სამხედრო საბჭოს ლიდერთა წარმოდგენით პარლამენტის არჩევნებამდე უნდა შექმნილიყო სახელმწიფო საბჭო, როგორც ხელისუფლების უმაღლეს ორგანო — აღმასრულებელი და დეკრეტების გამომცემი ფუნქციებით. ასევე, სახელმწიფო საბჭოს შექმნის შექმნის მექანიზმი უნდა ყოფილიყო: სამხედრო საბჭო აყალიბებს სახელმწიფო საბჭოს საწყის, პირვანდელ შემადგენლობას — დემოკრატიისა და აღორძინების საერთაშორისო ფონდის თავმჯდომარე ედუარდ შევარდნაძე, რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრის მოვალეობის შემსრულებელი — თენგიზ სიგუა, სამხედრო საბჭოს წევრები — ჯაბა იოსელიანი და თენგიზ კიტოვანი. ამის შემდეგ სამხედრო საბჭო აცხადებს თვითლიკვიდაციას. სახელმწიფო საბჭოს საწყისი შემადგენლობის პირველ სხდომაზე დადგინდება საბჭოს წევრთა სრული რაოდენობა დ დაინიშნება სრული შემადგენლობა ფართო კოალიციურ საფუძველზე (პოლიტიკურ პარტიებთან კონსულტაციების გზით).
10 მარტის საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს დადგენილებით: ედუარდ შევარდნაძე დამტკიცდა საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარედ; ჯაბა იოსელიანი დამტკიცდა საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილედ; შეიქმნა საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს პრეზიდიუმი. 11 მარტს შედგა საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს პირველი სხდომა.
სახელმწიფო საბჭომ მოახდინა არმიის რეორგანიზაცია და გაერთიანება, უშიშროების სამინისტრო შეიცვალა საინფორმაციო-სადაზვერვო სამსახურით, რომელსაც მოქალაქეებზე მიყურადება შეზღუდული ჰქონდა, საბჭომ მოითხოვა ყველა იარაღის რეგისტრაცია და საბჭოთა სამხედრო საკუთრების ნაციონალიზაცია, თუმცა რუსეთის არმიამ საბჭოს მოთხოვნის იგნორირება მოახდინა და აღჭურვილობა, რომელიც ვერ გაიტანა გაყიდა ან გაანადგურა. სახელმწიფო საბჭომ გააუქმა გამსახურდიას მიერ შემოღებული შემზღუდავი კანონები და დემონსტრაციებისთვის შემოიღო უფრო ლიბერალური რეგულაციები. 2 აგვისტოს სახელმწიფო საბჭომ გამოაქვეყნა „შერიგების მანფესტი“ და ამნისტიით გაათავისუფლა 1992 წლის იანვრიდან ივნისამდე დაპატიმრებული ყველა ოპოზიციონერი, აგვისტოში თბილისში გააუქმა საგანგებო მდგომარეობა.
16 ოქტომბერს, თვითლიკვიდაციამდე, სახელმწიფო საბჭომ მიიღო საარჩევნო კანონი, რომლის მიხედვით უნდა ჩატარებულიყო საპარლამენტო არჩევნები და შექმნილიყო სამწლიანი გარდამავალი პარლამენტი.
სტრუქტურა
თავდაპირველად სახელმწიფო საბჭო 60 წევრისგან შედგებოდა, თუმცა შემდეგ მის წევრთა რიცხვი 85-მდე ავიდა. საბჭოს წევრები იყვნენ 44 პარტიის წარმომადგენლები, პროფესორები, მწერლები, გაზეთების რედაქტორები. საბჭოს წევრთა შორის იყვნენ აკაკი ბაქრაძე, ლანა ღოღობერიძე, რომან გოცირიძე, გურამ მუჩაიძე, ირაკლი ქადაგიშვილი, თედო პაატაშვილი, ზურაბ ჟვანია, ვაჟა ლორთქიფანიძე, ირაკლი მენაღარიშვილი, ავთანდილ მარგიანი, ჟიული შარტავა. დაარსდა კომიტეტები და კომისიები, მაგრამ პოლიტიკური სიჭრელის გამო საბჭოს მუშაობა პროდუქტიული არ იყო.
საბჭოს ძალაუფლება ფორმალური იყო, რეალურ ძალაუფლებას ფლობდა 4 წევრისგან შემდგარი პრეზიდიუმი, რომელთაგან თითოეულს ვეტოს უფლება ჰქონდა. პრეზიდიუმის წევრები იყვნენ ედუარდ შევარდნაძე (თავმჯდომარე), ჯაბა იოსელიანი (თავმჯდომარის მოადგილე), თენგიზ კიტოვანი და თენგიზ სიგუა საბჭოს დღის წესრიგს განსაზღვრავდა თავმჯდომარე, ის აწერდა ხელს მიღებულ აქტებს. პრეზიდიუმი აკონტროლებდა შეიარაღებულ ძალებს და სამხედრო პოსტებზზე დანიშვნას.
ჟაკ დერიდა
ბიოგრაფია
იგი ალჟირში, ებრაულ ოჯახში დაიბადა. ზრდასრულ ასაკში საცხოვრებლად საფრანგეთში გადავიდა და მალე მემარცხენეთა ჟურნალ ”ტელ კელი”-ს ერთ-ერთ მთავარ ძალად იქცა. დერიდას ადრეულ ნაშრომებში აშკარად იგრძნობა ფენომენოლოგიის გავლენა, განსაკუთრებით ჰუსერლის იდეებით გატაცება. მის ნააზრევზე ასევე გავლენა მოახდინეს ნიცშემ, ჰაიდეგერმა, სოსიურმა, ლევინასმა და ფროიდმა. დერიდა თითოეულ ამ ფილოსოფოსს პატივს მიაგებს ტექსტებისადმი თავის ახლებურ მიდგომაში, რომელიც დეკონსტრუქციის სახელითაა ცნობილი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1930 კატეგორია:გარდაცვლილი 2004 კატეგორია:ფრანგი ფილოსოფოსები
დედა ტერეზა
thumb|დედა ტერეზა დედა ტერეზა (Agnes Gonxha Bojaxhiu; დ. 26 აგვისტო, 1910 — გ. 5 სექტემბერი, 1997) — ალბანელი კათოლიკე მონაზონი, რომელმაც დააფუძნა ორგანიზაცია „ქველმოქმედების მისიონერები“ და 1979 წელს ჰუმანიტარული საქმიანობისთვის ნობელის პრემიის ლაურეატი გახდა. 40 წლის განმავლობაში თავი მიუძღვნა კალკუტის ღარიბთა, დავრდომილთა და ობოლთა მოვლას ინდოეთში.
მისიონერთა ორგანიზაციის ზრდასთან ერთად, მისი წევრები სხვა ქვეყნებშიც იწყებენ საქველმოქმედო საქმიანობას და უკვე 1970-იანი წლებისთვის დედა ტერეზა მსოფლიოში განთქმული ხდება ჰუმანიტარული საქმიანობისა და ღარიბთა და უმწეოთა დახმარებისთვის. გარდაცვალების შემდეგ რომის პაპმა იოანე პავლე II-მ იგი ნეტარად შერაცხა, ხოლო 2016 წელს პაპმა ფრანცისკემ ის წმინდანად შერაცხა.
ბიოგრაფია
დედა ტერეზა 1910 წლის 27 აგვისტოს დაიბადა მაკედონიის ქალაქ სკოპიეში, ალბანელი არომუნების ოჯახში.
როდესაც 18 წელი შეუსრულდა, ირლანდიაში წავიდა, სადაც მონაზონთა ორდენში ჩაირიცხა „ლორეცოს ირლანდიელ დებში“.
1931 წელს გახდა მონაზონი და მიიღო სახელი ტერეზა, 1927 წელს წმინდად შერაცხულ მონაზონ–კარმელიტი ტერეზას პატივსაცემად, რომელიც ცნობილი იყო მისი კეთილი და ქველმოქმედი ბუნებით.
მალე ორდენმა იგი კალკუტაში გაგზავნა და 20 წლის განმავლობაში წმინდა მარიას ქალთა სკოლაში ასწავლიდა. 1946 წლის 10 ოქტომბერს, მან ორდენიდან გაჭირვებულთა და მიუსაფართა მზრუნველობის ნებართვა მიიღო. 1948 წელს ჩამოაყალიბა ორდენის საქველმოქმედო გაერთიანება, რომლის საქმიანობასაც გაჭირვებულთა შეფარება და მკურნალობა წარმოადგენდა, მიუხედავად მათი ეროვნებისა და სარწმუნოებისა.
1965 წელს ორდენის ქველმოქმედების საზღვრები ინდოეთს გასცდა და ამჟამად მას მსოფლიოს 111 ქვეყანაში 400 ფილიალი და 120 ქვეყანაში 700 გაჭირვებულთა თავშესაფარი გააჩნია. როგორც წესი, ისინი ჩნდებიან სტიქიურად განადგურებულ და ეკონომიკურად მძიმე მდგომარეობაში მყოფ ქვეყნებში.
1973 წელს ტერეზა ტემლპტონოვის პრემიის პირველი ლაურეატი გახდა რელიგიის პროგრესში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის.
1979 წელს დედა ტერეზას მიენიჭა ნობელის პრემია.
ის გარდაიცვალა 1997 წელს 87 წლის ასაკში, ხოლო 2003 წლის ოქტომბერში კათოლიკურმა ეკლსიამ იგი წმინდანად შერაცხა.
ერთხელ დედა ტერეზამ თქვა:
„ვინაიდან ჩვენ არ შეგვიძლია დავინახოთ ქრისტე, ამიტომ ჩვენ არ ძალგვიძს ვაჩვენოთ მას ჩვენი სიყვარული, მაგრამ ჩვენ შეგვიძლია დავინახოთ ჩვენს გარშემო მყოფი ადამიანები და მათთან ურთიერთობაში გამოვავლინოთ ის სიყვარული, რასაც გამოვავლენდით ქრისტესთან თუ მის დანახვას შევძლებდით“
სულიერება
დედა ტერეზა სიცოცხლის ბოლომდე განიცდიდა რწმენის უკმარისობას და ებრძოდა საკუთარ თავს, რათა დაეძლია ურწმუნოება და ყოფილიყო რელიგიურად უფრო მტკიცე:
''„სად არის ჩემი რწმენა? სადღაც შიგნით სიღრმეშიც... კი არ არის არაფერი სიცარიელისა და სიბნელის გარდა... თუ ღმერთი არსებობს–გთხოვ შემინდე. როდესაც მე ვცდილობ ჩემი ფიქრი ზეცას შევუერთო, მიჩნდება ისეთი განცდა, თითქოს ეს აზრები ისევე მე მიბრუნდებიან, მიბრუნდებიან ბასრ დანებად, რომლებიც ჩემ სულ მოუშუშებელ იარებს აყენებენ... ო როგორი მტკივნეულია ეს შეუცნობელი ტკივილი–მე არ მაქვს რწმენა. უარყოფილი, სიცარიელე, ურწმუნოება, ყოვლგვარი სურვილის გარეშე... რისთვის ვიბრძვი მე? თუ არ არსებობს ღმერთი, ვერ იარსებებს სული. თუ არ არსებობს სული, მაშინ არც შენ არსებობ იესო.“''
ჯილდოები
thumb|250 px|პრეზიდენტი [[რონალდ რეიგანი|რეიგანი დედა ტერეზას თავისუფლების მედალს გადასცემს. ცერემონია თეთრ სახლში მიმდინარეობს.]] და სხვანი.
ციტატები
thumb|დედა ტერეზას მემორიალი მშობლიურ ქალაქ [[სკოპი|სკოპში]]
– ადამიანები სულელები, ალოგიკურები და ეგოისტები არიან; არა უშავს შეუნდეთ მათ.
– თუ თქვენ გააკეთეთ სიკეთე და ხალხმა ბრალი დაგდოთ საიდუმლო პირად მიზნებში; არა უშავს, აკეთეთ სიკეთე.
– თუ თქვენ პატიოსანი და გულღია ხართ, ხალხი მოგატყუებთ თქვენ; არა უშავს, იყავით პატიოსანი და გულღია.
– რასაც თქვენ აშენებდით წლობით, ის შეიძლება ერთ წუთში დაინგრეს; არა უშავს, აშენეთ.
– თუ თქვენ მოიპოვეთ ბედნიერება, სხვებს შეშურდებათ; არა უშავს, იყავით ბედნიერი.
– სიკეთე, რომელიც თქვენ დღეს გააკეთეთ, ხალხი მას ხვალ უკვე დაივიწყებს; არა უშავს აკეთეთ სიკეთე.
– იყავით განსხვავებული ხალხისგან საუკეთესოთი რაც გაგაჩნიათ, თუმცა ეს არასდროს არ იქნება საკმარისი; არა უშავს, გამოეყავით მათ საუკეთესოთი. საბოლოოდ რასაც თქვენ აკეთებთ ხალხს არ სჭირდება; ეს მხოლოდ თქვენ და ღმერთს გჭირდებათ; ილოცეთ ერთად და უერთგულეთ მარტომ.
''„ჩვენთვის არ არსებობს განსხვავება ეროვნებაში, კანის ფერში, რელიგიაში. ყველა ადამიანი ჩვენთვის ღვთის შვილია. ყველა იმსახურებს ჩვენს დახმარებას, ყველა შექმნილია რათა უყვარდეს და უყვარდეთ. ქველმოქმედება–ეს არის დიდი ძალა, რომელიც აკავშირებს და აერთიანებს ადამიანებს. ქველმოქმედება აახლოვებს და ამეგობრებს. მხოლოდ ქველმოქმედებას ძალუძს აღაფრთოვანოს ყოველი სულიერი, რადგან ეს საქმე უფლის ხელიდან მომდინარეობს.“''
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში კატეგორია:ალბანელი წმინდანები კატეგორია:ალბანელი ქველმოქმედები კატეგორია:დაბადებული 26 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1910 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1997 კატეგორია:ალბანელი ქრისტიანი მისიონერები კატეგორია:1979 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი მშვიდობის განმტკიცების დარგში
მარაოსებრი პალმა
მარაოსებრი პალმა (Trachycarpus) — პალმების გვარი არეკასებრთა ოჯახისა (უწინ პალმების ოჯახისა). მათი ღეროს სიმაღლე 20 მ, სისქე 20 სმ აღწევს, დაფარულია ყავისფერი ბოჭკოებით და ფოთლის ნაჭდევებით. მარაოსებრი ფოთლები ჯგუფ-ჯგუფად (როზეტად) სხედან ღეროს წვერზე.
ფოთლის ფირფიტის სიგრძეა დაახლოებით 70 სმ, ყვავილედისა — 1 მ. 8 სახეობა, რომელიც იზრდება სახრეთ-აღმოსავლეთ აზიასა და ჰიმალაის მთებში, კულტივირებულია ბევრ სუბტროპიკულ ქვეყანაში.
კავკასიაში (მათ შორის საქართველოს) შავი ზღვის სანაპიროზე, თბილისში, ლენქორანსა და ზოგან შუა აზიის რესპუბლიკებში მოშენებულია 2 სახეობა: Trachycarpus fortunel (ანუ Trachycarpus excelsus) და  Trachycarpus martianus.
ლიტერატურა
კატეგორია:პალმები
დაიენ კეროლი
დაიენ კეროლი (Diahann Caroll; დ. 17 ივლისი, 1935 - გ. 4 ოქტომბერი, 2019) — ამერიკელი მსახიობი, მომღერალი, მოდელი და აქტივისტი. მან პოპულარობა მოიპოვა რამდენიმე ადრეულ ფილმში, სადაც მონაწილეობას იღებდნენ ფერადკანიანი მსახიობები, მათ შორის არის ფილმები:კარმენ ჯონსი (1954) და პორგი და ბესი (1959). 1962 წელს კეროლმა მოიგო ტონის ჯილდო საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის მიუზიკლში. 1974 წელს მან ითამაშა კლოდინში, ჯეიმზ ერლ ჯონსთან ერთად, რისთვისაც იყო ნომინირებული ოსკარზე, საუკეთესო მსახიობი ქალის კატეგორიაში. 1978 წელს მან მიიღო მონაწილეობა "Star Wars Holiday Special" - ში და იმღერა "This Minute Now" - როგორც ვირტუალური რეალობის აპარატის მიერ შექმნილი ჰოლოგრამა.
გენო ცაავა
გენო ცაავა (დ. 15 ივნისი, 1957, სენაკი) — ქართველი მსახიობი, მხატვარი, რეჟისორი და სცენარისტი.
1981 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია დიზაინის განხრით. 1992 წელს სანქტ-პეტერბურგის თეატრის, მუსიკისა და კინემატოგრაფიის სახელმწიფო აკადემია ტელე-კინო რეჟისურის განხრით.
დაიენ კეროლი
მან ტიტულოვანი როლი მოირგო ტელესერიალში, ჯულია, რომლისთვისაც მან მიიღო 1968 წლის ოქროს გლობუსის პრემია საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის სატელევიზიო სერიალში, აღნიშნული ტელესერიალი პირველი იყო ამერიკულ ტელესივრცეში, სადაც ფერადკანიანი ქალი არასტერეოტიპულ როლში იყო. გასული საუკუნის 80-იან წლებში მან შეასრულა დომინიკ დევეროსი, სერიალში დინასტია. კეროლი იყო მრავალი სცენისა და ეკრანის ნომინაციების და ჯილდოების მფლობელი, მათ შორის მან ტონის ჯილდო მოიგო 1962 წელს, ხოლო ოქროს გლობუსი 1968 წელს, ასევე იყო ემის ჯილდოს ხუთი ნომინაციის მფლობელი. იგი 2019 წლის 4 ოქტომბერს გარდაიცვალა, მკერდის კიბოსთან ბრძოლის შემდეგ.