cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იოანე V (ალექსანდრიის პატრიარქი)
ბიოგრაფია
ნეტარი მღვდელმთავარი ღირსეულად ეზიდებოდა თავის მძიმე ჯვარს: ზრუნავდა სამწყსოს ზნეობრივ სრულყოფაზე, ებრძოდა მწვალებლურ სწავლებებს, მაგრამ თავის მთავარ საქმედ მაინც მოწყალება და ყველა გაჭირვებულის დახმარება მიაჩნდა. საპატრიარქო ტახტზე ასვლიდან მცირე ხნის შემდეგ იოანემ ეკლესიის იკონომოსებს უბრძანა, დაედგინათ მთელი ქალაქის გაჭირვებული მოსახლეობის რაოდენობა. ჩამოწერეს შვიდიათას ხუთასი გლახაკის სია, რომელთაც წმიდანი იმ დროიდან მოყოლებული საეკლესიო ქონებიდან ყოველდღიურ ულუფას აწვდიდა.
პატრიარქი კვირაში ორი დღე - ოთხშაბათი და პარასკევი - ეკლესიის კარებთან იჯდა და ყველა მოსულს გულმოდგინედ უსმენდა და ეხმარებოდა. ზოგს აკვირვებდა ნეტარის ასეთი მოთმინება, ის კი ამბობდა: იმ დღეს, როდესაც წმიდა მამას არავინ თხოვდა შემწეობას, იგი მეტად გულნატკენი რჩებოდა. ნეტარს მოწყალების საქმის გადადება არ უყვარდა: ნათესავებისგან შევიწროებული ერთი გლახაკი ქვრივი ქალი იოანეს მაშინ მიუახლოვდა ჩივილით, როდესაც იგი ტაძრისკენ მიდიოდა. თანმხლებნი პატრიარქს ურჩევდნენ, საეკლესიო მსახურების შემდეგ მოესმინა მისთვის, წმიდანმა კი უპასუხა: „თუ მის მოსმენას არ ვისურვებ, ჩემსას შეისმენს კი უფალი?“
იოანე კვირაში სამჯერ მიდიოდა საავადმყოფოებში და სნეულებს შეეწეოდა. როდესაც სპარსელებმა დაარბიეს იერუსალიმი და მოსახლეობა ტყვედ წაასხეს, წმინდა პატრიარქმა საეკლესიო ხაზინის დიდი ნაწილი გაიღო მათ გამოსასყიდად.
წმიდანი მათხოვრებს არასდროს ისტუმრებდა უარით. ერთხელ საავადმყოფოსკენ მიმავალ მღვდელმთავარს გლახაკი შეხვდა. მეუფემ ბრძანა, ექვსი ვერცხლი მიეცათ მისთვის. მათხოვარმა ტანსაცმელი გამოიცვალა, დაეწია იოანეს და ისევ მოწყალება სთხოვა. წმიდანმა კვლავ ექვსი ვერცხლი გაუწოდა. მაშინ კი, როდესაც გლახაკმა ნეტარს მესამეჯერ გაუშვირა ხელი მოწყალების მისაღებად და მსახურებმა გაგდება დაუპირეს, პატრიარქმა თქვა: „იქნებ ქრისტე მცდის“, და მათხოვრისთვის თორმეტი ვერცხლის მიცემა ბრძანა.
ერთხელ პატრიარქს იკონომოსმა ამცნო, რომ მოწყალების სათხოვნელად ზოგჯერ კარგად ჩაცმული ადამიანებიც მოდიოდნენ და ჰკითხა, მათაც სხვებივით უნდა დავეხმაროთო? იოანემ უპასუხა: მართლაც, პატრიარქი ბევრს გასცემდა, მაგრამ უფალი ყოველთვის გამოაჩენდა ხოლმე კეთილ ადამიანებს, რომელთა შემოწირულობებითაც თითქმის დაცარიელებული ხაზინა კვლავ ივსებოდა.
ერთხელ იოანესთან ერთი მდიდარი დიდებული მივიდა ლოცვა-კურთხევის მისაღებად. ნახა, რომ მის საწოლზე უხარისხო და უკვე ნახევრად გაცვეთილი საბანი იყო გადაფარებული. როდესაც შინ დაბრუნდა, მან წმიდანს ახალი, ოცდათექვსმეტ ოქროდ ღირებული ფარჩის საბანი გაუგზავნა. უფლის რჩეულს არ სურდა გულწრფელი შემომწირველის გაწბილება და იმ ღამით ის საბანი დაიხურა, მაგრამ როდესაც გამოეღვიძა, მოაგონდა გლახაკები, მწირები და უსახლკაროები და გადაწყვიტა, გაეყიდა ძვირფასი საჩუქარი. დილით ბაზარში შემთხვევით გასულმა მდიდარმა ბაზრობაზე გასაყიდად გამოტანილი თავისი საბანი ნახა, შეისყიდა და კვლავ გაუგზავნა მწყემსმთავარს. წმიდანმა მადლობით მიიღო ძღვენი, შემდეგ კი ისევ გასაყიდად გაგზავნა. დიდებულმა კვლავ შეისყიდა იგი და პატრიარქს დაუბრუნა. როდესაც ასე რამდენიმეჯერ განმეორდა, იოანემ შეუთვალა მდიდარს: „ვნახოთ, ვინ უფრო ადრე დაიღლება: მე, რომელმაც გადავწყვიტე გავყიდო, თუ შენ, რომელმაც დაიჟინე იყიდო და მე გამომიგზავნოო“. ასე გამოიყენა წმიდანმა დიდებულის მისადმი კეთილგანწყობა გლახაკთა სასარგებლოდ.
წმიდა იოანე საოცარი თავმდაბლობით გამოირჩეოდა. ერთხელ იგი იძულებული გახდა, ცოდვით დაცემული ერთ-ერთი ღვთისმსახური ეკლესიიდან განეკვეთა. შემცოდე გაბოროტდა პატრიარქზე. როდესაც წმინდანი საღვთო ლიტურგიას აღასრულებდა, მოაგონდა სახარების სიტყვები: იგი გამოვიდა საკურთხევლიდან, თავისთან მოუწოდა შემცოდე შვილს, მუხლებზე დაემხო მის წინაშე და საჯაროდ სთხოვა შენდობა. შეძრწუნებული ღვთისმსახური სინანულში ჩავარდა და შემდგომ კეთილმსახური მღვდელიც გახდა.
ერთხელ იოანე ერთმა საერო ხელისუფალმა გლახაკთა გამოსარჩლებისთვის საშინლად შეურაცხყო. იმავე დღეს, მზის ჩასვლის წინ ნეტარმა კაცი გაგზავნა თავის შეურაცხმყოფელთან და შეუთვალა: „მალე მზე ჩავა, შევრიგდეთ“. ხელისუფალი ისე შეძრა ამ სიტყვებმა, რომ არა მარტო შეურიგდა მშვიდობისმყოფელ მღვდელმთავარს, არამედ აღთქმა დადო, რომ ამიერიდან ყოველგვარი შუღლის თავიდან აცილებას შეეცდებოდა.
ერთი მდაბიო უპატიოდ მოექცა პატრიარქის ახლო ნათესავს, გიორგის. ეს უკანასკნელი აღშფოთდა, წმიდანთან მივიდა და სთხოვა, შური ეძია მის შეურაცხმყოფელზე. მღვდელმთავარმაც აღუთქვა, ისე მივუზღავ მას, რომ მთელი ალექსანდრია გაოცდებაო. ამან გიორგი დაამშვიდა. მაშინ იოანემ დამოძღვრა იგი, შეაგონა, აუცილებელია, ვიქონიოთ სიმშვიდე და სიმდაბლეო, შემდეგ კი შეურაცხმყოფელს მოუხმო და განაცხადა, მას მიწის საეკლესიო გადასახადისაგან ვათავისუფლებო. ალექსანდრია მართლაც გააოცა ამგვარმა „შურისძიებამ“.
ნეტარი მამა საოცრად ფრთხილობდა სხვების განსჯისას, ამბობდა, ნურავის განვიკითხავთ, რადგან ჩვენ მხოლოდ ცუდ საქმეს ვხედავთ, ცოდვილის ჩვენგან დაფარულ სინანულსა და მწუხარებას კი - ვერაო.
წმინდა იოანეს - მკაცრ ასკეტსა და მლოცველს, სიკვდილის მარადიული ხსოვნა გააჩნდა. მან თავისთვის კუბო შეუკვეთა, მაგრამ ოსტატებს უბრძანა, არ დაესრულებინათ იგი და ყოველ დღესასწაულზე მოსულიყვნენ მასთან შეკითხვით, მუშაობის დამთავრების დრო ხომ არ დადგაო.
ეგვიპტეზე სპარსელთა თავდასხმის დროს წმიდა იოანემ დატოვა ალექსანდრია და თავისი სამშობლოს - კვიპროსის გავლით კონსტანტინოპოლისკენ გაეშურა. გზაში ნეტარს საღვთო გამოცხადება ჰქონდა - სიზმრისეულ ჩვენებაში ნათელმოსილი ჭაბუკი წარდგა მის წინაშე და უთხრა: „გიხმობს მეუფე მეუფეთა“. პატრიარქი მიხვდა, რომ მისი აღსასრული მოახლოვდა, კუნძულ კვიპროსზე, მშობლიურ ქალაქ ამათუნტში გაჩერდა, განემზადა სიკვდილისთვის და მშვიდობით შეჰვედრა სული უფალს 619 ან 620 წელს. ნეტარი იმავე ქალაქში, წმიდა ტიხონის სახელობის ტაძარში დაკრძალეს.
წმინდა იოანე 11 ნოემბერს მიიცვალა, მაგრამ რადგან ამ დღეს ეგვიპტეში საზეიმოდ აღინიშნებოდა წმინდა მოწამე მინას ხსენება, ალექსანდრიაში კი - ღირსი თეოდორე სტუდიელისა, ეკლესიამ მის მოსახსენებელ დღედ 12 ნოემბერი განაწესა.
ლიტერატურა
კატეგორია:VII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:წმინდანები კატეგორია:ალექსანდრიის პატრიარქები კატეგორია:გარდაცვლილი 619
ბაგრატ IV (იმერეთის მეფე)
ბაგრატ IV (გ. 1681) — იმერეთის მეფე (1660-1661, 1663-1668, 1669-1678, 1679-1681), ალექსანდრე III-ის ძე.
ალექსანდრე III-ის გადაცვალების შემდეგ (1660, 4 მარტი), ბაგრატის დედინაცვალმა დარეჯანმა, რომელიც ქვეყნის ფაქტობრივი გამგებელი იყო, ბაგრატს ცოლად შერთო თავისი ძმის, თეიმურაზ I–ს ვაჟის, დავითის ასული ქეთევანი. მაგრამ, სულ რამდენიმე თვეში, მისივე ბრძანებით, ბაგრატი დააბრმავეს და ტახტიდან გადააყენეს, თვითონ დარეჯანი კი ვახტანგ ბაგრატიონს, ზედწოდებით ჭუჭუნიაშვილს მისთხოვდა. ვახტანგი მეფედ გამოაცხადეს.
დარეჯანის საქციელით უკმაყოფილო თავადთა ერთმა ნაწილმა (ქვემო იმერეთიდან) ვამეყ დადიანი, მეორე ნაწილმა კი (ზემო იმერეთიდან) ვახტანგ V შაჰნავაზი მიიწვია იმერეთში. ვამეყმა შეიპყრო დარეჯანი და ვახტანგი (ამ უკანასკნელს თვალები დასთხარა) და თავი მეფედ გამოაცხადა. ამასობაში ვახტანგმა ზემო იმერეთი დაიკავა. დადიანი და ვახტანგი შეთანხმდნენ და იმერეთი შუაზე გაიყვეს, საზღვრად მდ. ბუჯისწყალი დადვეს (1660). ცოტა ხანში მათ შორის ურთიერთობა აირია და ვახტანგმა მის წინააღმდეგ გაილაშქრა. ჯერ იმერეთში აიღო სვერის, კაცხის და სკანდის ციხეები, შემდეგ კი ოდიშზე გაილაშქრა. ვამეყ დადიანი ცოლ-შვილით სვანეთში გაიქცა და ჭაქვინჯის ციხეს შეაფარა თავი. ქუთაისში ვახტანგმა იმერეთის მეფედ გამოაცხადა თავისი ძე — არჩილი (1661 წელი), შემდეგ ქართლში დაბრუნდა და თან წამოიყვანა უსინათლო ბაგრატ IV. მოგვიანებით ვახტანგმა ირანის მოთხოვნით არჩილი უკან გაიწვია და იმერეთში კვლავ გამეფდა ბაგრატი. ვახტანგმა ბაგრატს გაატანა იორამ სააკაძე, იორამმა იგი ქუთაისში მიიყვანა და ტახტზე დასვა.
ბაგრატ IV-ის მერყევმა პოლიტიკამ ხელი შეუწყო ფეოდალური შინაომების გაღრმავებას, გაძლიერდა იმერელ ფეოდალთა და გურია-სამეგრელოს მთავართა თვითნებობა, გახშირდა „ტყვის სყიდვა“. ბაგრატ IV-ს სამჯერ ჩამოართვეს მეფობა. მეფობის პერიოდშიც მას, ფაქტობრივად, მხოლოდ სამეფო დომენი ემორჩილებოდა. სახლთუხუცესმა სეხნია ჩხეიძემ ქუთაისის ციხე ორჯერ (1666, 1668) გადასცა ოსმალებს. ბაგრატ IV-მ შეძლო მისი დაბრუნება, მაგრამ 1674 წელს იძულებული გახდა თვითონ გადაეცა ის ოსმალებისათვის.
ლიტერატურა
კატეგორია:იმერეთის მეფეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1681 კატეგორია:იმერეთის სამეფოს ბაგრატიონები კატეგორია:დამხობილი მონარქები
მიშელ ვან ესბროკი
მიშელ ვან ესბროკი (Michel van Esbroeck; დ. 17 ივნისი, 1934, მეხელენი, ბელგია ― გ. 21 ნოემბერი, 2003, ლუვენ-ლა-ნუევი, ბელგია) ― ბელგიელი ორიენტალისტი, თეოლოგი და ფილოსოფოსი. იგი ასევე იყო ცნობილი ქართველოლოგი და არმენოლოგი.
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|242x242პქ|მეხელენი, მიშელის მშობლიური ქალაქი მიშელ ვან ესბროკი დაიბადა 1934 წლის 17 ივნისს ფლამანდიურ ქალაქ მეხელენში, ბელგიაში. მისი ოჯახი ბურჟუაზიული კლასისა იყო. აღსანიშნავია, რომ წარმოშობით იგი როგორც ფლამანდიელი, ისე ვალონიელი ბელგიელი იყო, მაგრამ მისი მშობლიური ენა ფრანგული გახდა. ცნობილია, რომ მის ოჯახში ხშირად საუბრობდნენ ინგლისურადაც, რაც მისი კულტურულად ღია ოჯახის ატმოსფეროს ნაწილი იყო.
მამამისი, გიიომ ვან ესბროკი, სამთო ინჟინერი და გეოლოგი იყო, რომელმაც კოლუმბიის უნივერსიტეტი დაამთავრა და პროფესორად მუშაობდა გენტის უნივერიტეტში. იგი ასევე იყო ექსპერტი ბუა-დიუ-კუზიერის სამთო კატასტროფის სასამართლო პროცესში.
მოგვიანებით მიშელი გააგზავნეს ბრიუსელში მდებარე სენ-მიშელის კოლეჯში, რომელიც მაღალი აკადემიური მოსწრებით დაამთავრა 1951 წელს ბერძნულ-ლათინური ჰუმანიტარული მეცნიერებების განხრით. ამის შემდეგ სწავლა განაგრძო ბრიუსელის სენ-ლუის უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტზე, თუმცა მალევე აღმოაჩინა, რომ ეს არ იყო მისი მოწოდება. 1953 წლის 15 ოქტომბერს გაწევრიანდა ე.წ. იესოს საზოგადოებაში. მისი სულიერი განათლების მიღება 1955 წელს დასრულდა ქალაქ არლონში, 1955-დან 1959 წლამდე კი იგი ქალაქ ლუვენში სწავლობდა ფილოლოგიურ ფაკულტეტზე. საბოლოოდ მან მიიღო სახელმწიფო დიპლომი კლასიკურ ფილოსოფიაში და ასევე იეზუიტთა ორდენისაგან მინიჭებული ჰქონდა თეოლოგის ხარისხი. ამის შემდეგ მან სავალდებულო სამხედრო სამსახურიც გაიარა, რის შემდეგაც მიშელმა სწავლა კოლეჯ სენ-მიშელში განაგრძო, რომელიც ერთ წელში დაასრულა.
ჰაგიოგრაფია, ქრისტიანული ორიენტალიზმი და ენების შესწავლა
მიშელი პირველად აღმოსავლეთით 1962 წელს დაინტერესდა. ეს მაშინ მოხდა, როდესაც სენ-მიშელის კოლეჯში სწავლისას იგი პირველად მოხვდა ბოლანდისტების ბიბლიოთეკაში, რის შემდეგაც იგი ერთობ დაინტერესდა ჰაგიოგრაფიული და პატრისტიკული კვლევებით. იმ წელს ლუვენის კათოლიკურ უნივერსიტეტში მას მისცეს უფლება, რომ, როგორც თავისუფალ აუდიტორს, პროფესორ ჟერარ გარიტესთან ემუშავა სომხურ და ქართულ კურსებზე, რომელმაც ხელახლა გამოაქვეყნა ბოლანდისტებთან ერთად პალესტინურ-ქართული კალენდარი.
შემდეგში უკვე ვან ესბროკმა გააანალიზა ჰაგიოგრაფიული ლიტერატურის ათვისებასთან დაკავშირებული სირთულეები, რომელიც იმაში მდგომარეობდა, რომ ბერძნული, ლათინური, ქართული და სომხური ნაშრომების კვლევა არ იყო საკმარისი მისი ბოლომდე შეცნობისათვის. მან გადაწყვიტა, რომ ამისათვის შეესწავლა სლავური, კოპტური, სირიული და არაბული ნამუშევრებიც. ამ მიზეზით, 1963 წელს მიშელ ვან ესბროკი გაემგზავრა ბეირუთში, სადაც იქ არსებულ იეზუიტთა არაბულის კვლევის ცენტრად ქცეულ სენ-ჟოზეფის უნივერსიტეტში ჩაირიცხა და დაიწყო არაბული და სირიული ენების სწავლა.
მაშინ, როდესაც არაბული ენის საფუძვლიან შესწავლას მინიმუმ ორი წელი სჭირდება, ვან ესბროკმა ერთ წელში ორივე ენა საკმარის დონეზე ისწავლა. უკან დაბრუნებულმა ჩაიტანა სინას მთაზე არსებულ ჰაგიოგრაფიულ ნაშრომებზე გადაღებული რამდენიმე მიკროფილმი. აღსანიშნავია, რომ ეს ხელნაწერები მან ჯერ კიდევ მაშინ გადაწერა, როდესაც არაბული არც იცოდა. იგი უბრალოდ უყურებდა ტექსტებს და იხატავდა. იგივე მეთოდი გამოიყენა სირიული ტექსტების გადაწერისას. 1964 წელს იგი უკან, ბელგიაში გაიწვიეს, რათა გაეგრძელებინა თავისი ოთხწლიანი სასულიერო განათლების მიღება ლუვენში. ამ დროს იგი უკვე დამოუკიდებლად იწყებდა სლავური, კოპტური და ებრაული ნაშრომების შესწავლას.
მოღვაწეობა და გარდაცვალება
მინი|236x236პქ|ლუვენ-ლა-ნუევი 2002 წელს, ქალაქი, სადაც ვან ესბროკი აღესრულა აღმოსავლეთის ისტორიასა და ფილოლოგიაში დოქტორის ხარისხის მიღების შემდეგ, თავისი დისერტაციით, რომელიც მან უძველეს ქართველ მოღვაწეებს მიუძღვნა, 1975 წელს იგი ოფიციალურად მიიღეს ბოლანდისტთა საზოგადოებაში. თუმცა, მას არ აკმაყოფილებდა მხოლოდ მათ ბიბლიოთეკაზე წვდომა, არამედ სურდა არქივი და უძველესი დოკუმენტებიც შეესწავლა. 1976 წელს მან ოთხი თვით იმოგზაურა საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირში, რა დროსაც მოინახულა ბიბლიოთეკები შემდეგ ქალაქებში: მოსკოვსა და ლენინგრადში (ახლანდელი სანქტ-პეტერბურგი), რუსეთში, ასევე თბილისში, საქართველოში და ერევანში, სომხეთში. აქ მოგზაურობისას მან გაიცნო და დაუმეგობრდა არაერთ ადგილობრივ მეცნიერს, მათ შორის ისეთ ქართველ მოღვაწეებს, როგორებიც იყვნენ: აკაკი შანიძე, კორნელი კეკელიძე, ილია აბულაძე და ა.შ. ვან ესბროკმა მათთან ერთად გამოიკვლია IX საუკუნის ხელნაწერი „ უდაბნოს მრავალთავი “. 1979-1990 წლებში იგი რომის პაპის აღმოსავლურ ინსტიტუტში ასწავლიდა ეკლესიის ისტორიას და ქართულ და სომხურ ენებს. 1984-1986 წლებში მან ამ ორი ენის სწავლება განაგრძო პარიზის კათოლიკურ უნივერსიტეტშიც. 1987-1998 წლებში კი მიუნხენის უნივერსიტეტში იყო აღმოსავლეთქრისტიანული ფილოსოფიის კურსების ლექტორი. როდესაც პენსიაზე გასვლის დრო დადგა, 2002 წელს იგი მშობლიურ ბელგიაში დაბრუნდა და იქ ქალაქ ლუვენ-ლა-ნუევში დასახლდა. იგი სწორედ აქ, 2003 წლის 21 ნოემბერს გარდაიცვალა 69 წლის ასაკში, რომში მოგზაურობიდან დაბრუნებიდან მალევე, მოულოდნელად.
წვლილი ქრისტიანულ ორიენტალიზმში
მარცხნივ|მინი|241x241პქ|რობერტ გოდინგი, ვან ესბროკის მოწაფე და ბოლანდისტური საზოგადოების დირექტორი ვან ესბროკის წვლილი ორიენტალიზმში მნიშვნელოვანი და უნიკალურია. მისი ცოდნა ჰუმანიტარულ მეცნიერებებსა და რელიგიაზე, ასევე არაერთი ენის ფლობა (ყოველთვის არასრულად, თუმცა მაინც), მას საშუალებას აძლევდა გაერკვია ის, რისი გარკვევაც არ შეეძლოთ ერთი და ორი ენის მცოდნე სპეციალისტებს. ცნობილია ისიც, რომ მისი ეს უნარები ხშირად იწვევდა სხვა სპეციალისტთა გაღიზიანებასაც. თუმცა, აღსანიშნავია ისიც, რომ იგი ერთობ გამბედავი იყო და ისეთ თემებზე აქვეყნებდა ნაშრომებს, რაზეც სხვებს საუბარი უჭირდათ. მისი კვლევები უმეტესად ჰაგიოგრაფიაზე იყო ორიენტირებული, მაგრამ უფრო ფართო გაგებით.
მისი გარდაცვალების შემდეგ მისმა მოწაფემ და ბოლანდისტთა საზოგადოების დირექტორმა რობერტ გოდინგმა მასზე დაწერა:
ფრანსუა ნოსთან, ანტონ ბომსტარკთან და რამდენიმე სხვასთან ერთად, მიშელ ვან ესბროკის სახელს დიდი ადგილი უკავია ქრისტიანულ ორიენტალიზმში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2003 კატეგორია:ბელგიელი ქართველოლოგები კატეგორია:არმენოლოგები
ბეგიაური (მცენარე)
ბეგიაური (Galium aparine) — ერთწლოვანი ბალახოვანი მცენარე ენდროსებრთა ოჯახისა. აქვს ოთხწახნაგოვანი, სუსტი, 30-100 სმ სიგრძის ღერო; ჩხროებად შეკრებილი ხაზურლანცეტა ფოთლები  და ნაყოფი შემოსილია ეკლისებრი ბეწვით.
გავრცელებულია დასავლეთ ევროპაში, წინა აზიაში, ჩრდილოეთ ამერიკაში და სხვა. გავრცელებულია საქართველოშიც. აბეზარა სარეველად იზრდება მინდვრის ნათესებში, ბოსტნებში, ბუჩქნარში, სათიბ-საძოვრებზე, დანაგვიანებულ ადგილებში და სხვა.
მსუბუქ კირიან და გაპატივებულ ნიადაგზე ძლიერ იტოტება და ივითარებს გართხმულ ყლორტებს. მისი ბღაუჭა და ხვიარა ღერო პურეულს აწვენს ხოლმე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ენდროსებრნი
მიშკინო (ბალტაჩევოს რაიონი)
მიშკინო (Мишкан Ял; Мишкино) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 326 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 100 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:ბალტაჩევოს რაიონის სოფლები
ლა-ლიბერტადის რეგიონი
ლა-ლიბერტადი — რეგიონი პერუში, წყნარი ოკეანის სანაპიროზე. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ლამბაიეკეს, კახამარკას, ამასონასის, სამხრეთდან — ანკაშის, უანუკოს, ხოლო აღმოსავლეთიდან — სან-მარტინის რეგიონები. ფართობი — 25,499,9 კმ². მოსახლეობა — 1 778 080 კაცი (2017 წლის მონაცემებით). ადმინისტრაციული ცენტრია ტრუხილიო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერუს რეგიონები
ტორმის მუნიციპალიტეტი
ტორმის მუნიციპალიტეტი (Torma vald) — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, იიგევამაას მაზრაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იიგევამაას მუნიციპალიტეტები
ბეგიაური
საკუთარი სახელი ბეგიაური შეიძლება აღნიშნავდეს:
Get Me Bodied
„Get Me Bodied“ — ამერიკელი მომღერალ ბიონსე ნოულსის სიმღერა. იგი შეტანილია ალბომში B'Day. გამოვიდა 2007 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ბიონსე ნოულსის სიმღერები კატეგორია:2007 წლის სინგლები კატეგორია:2006 წლის სიმღერები
ბეგლარი
ბეგლარი, მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფლების დიდი ბეგლარისა და პატარა ბეგლარის ძველი სახელწოდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:მარნეულის მუნიციპალიტეტი
Soft Eject
Soft Eject — ქართული როკ-ჯგუფი, რომელიც დაარსდა თბილისში 1990 წელს. ჯგუფი დააფუძნა ხუთმა მეგობარმა, რომელთაგან ოთხი — პეჩო (ირაკლი ჭელიშვილი), ვახო ბაბუნაშვილი, ოთარ ყარალაშვილი, და გია ქარჩხაძე, კომპოზიტორ-მომღერლები არიან, ხოლო მეხუთე — ნოდარ მანჩხაშვილი — დასარტყამ ინსტრუმენტებზე უკრავს. უნიკალურმა მუსიკალურმა სტილმა და ინგლისურენოვანმა სიმღერებმა ჯგუფს მალევე მოუტანა პოპულარობა საქართველოში.
1990 - 1996: მოხეტიალე ცხოვრება
ჯგუფის პირველი წლები დრამატულ პოლიტიკურ ცვლილებებს დაემთხვა: საბჭოთა კავშირის დაშლა, მსოფლიო რუკაზე საქართველოს, როგორც დამოუკიდებელი ქვეყნის, გაჩენა, სამოქალაქო ომები და სხვა. 1992 წელს Soft Eject-მა საქართველო დატოვა და გერმანიას მიაშურა. აქ თავდაპირველად ქუჩაში უკრავდნენ, რასაც შემდეგ ადგილობრივ ბარებში კონცერტები, მოგვიანებით კი კლუბებსა და საკონცერტო დარბაზებში გამოსვლები მოჰყვა. სწორედ მოხეტიალე ცხოვრება გახდა შთაგონების წყარო ჯგუფის პირველი ალბომისთვის Wanderer.
1993 წელს ჯგუფი დატოვა ოთარ ყარალაშვილმა. 1994 წელს Soft Eject-მა გერმანიაში ჩაწერა რამდენიმე სიმღერა, მათ შორის ჯგუფის პირველი ჰიტი Please Just Carry On. 1995 წელს ჯგუფმა ამ სიმღერაზე გადაიღო ვიდეოკლიპი, რომელიც დღემდე ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და პოპულარული კლიპია საქართველოში.
1995 წლის მიწურულს Soft Eject სამშობლოში დაბრუნდა. 1996 წლიდან ჯგუფმა საქართველოში განაგრძო მუშაობა, დააფუძნა საკუთარი ჩამწერი სტუდია და წამოიწყო რამდენიმე ექსპერიმენტული პროექტი. 1996 წლის ბოლოს ჯგუფიდან წავიდა პეჩო.
1997-2004: სტუდიური წლები
თავისი სტილი ჯგუფმა ფოლკლორსა და კლასიკურ მუსიკაზე დაყრდნობით გამოიმუშავა. დაიმატეს ოთხი ახალი მუსიკოსი: სანდრო ნიკოლაძე (ფლეიტა), ემზარ ბურდული (ვალტორნა), ანა სიხარულიძე (აკორდეონი) და გიორგი კობახიძე (გიტარა). ამ ახალი, 7-წევრიანი შემადგენლობით, ჯგუფმა განსხვავებულ და საინტერესო, ცოცხალ ჟღერადობას მიაღწია. 1999-2001 წლებში Soft Eject-მა შექმნა მრავალი ექსპერიმენტული ჩანაწერი, მათ შორის ფოლკლორული მიმართულების პროექტები Night და Nine Mountains Away. 2002 წელს ჯგუფმა დაუკრა მანჩესტერში ფესტივალზე In The City, რასაც მოჰყვა 2002-2003 წლებში მათი საკონცერტო ტურნეები დიდ ბრიტანეთში.
2002 წელს ჯგუფიდან წავიდა გია ქარჩხაძე. ორი წლის შემდეგ Soft Eject-მა აქტივობა შეწყვიტა.
2016-დღემდე
12-წლიანი პაუზის შემდეგ ჯგუფის ოთხმა წევრმა — პეჩომ, ვახო ბაბუნაშვილმა, გია ქარჩხაძემ და ნოდარ მანჩხაშვილმა ისევ დაიწყეს მუშაობა ახალ სიმღერებზე და, როგორც ძველად, ახლაც დააფუძნეს საკუთარი ჩამწერი სტუდია. მალე მიიღეს შეთავაზება, მონაწილეობა მიეღოთ ფესტივალზე Tbilisi Open Air. 2017 წლის17 ივნისს Soft Eject-ის სცენაზე დაბრუნება უაღრესად წარმატებული აღმოჩნდა. ჯგუფის წევრებმა გადაწყვიტეს ჩაეწერათ ახალი ალბომი, რომელშიც ძირითადად ადრეულ წლებში დაწერილი სიმღერები შევიდოდა. თავად მუსიკოსების თქმით, „ეს ის სიმღერებია, რომლებსაც თავი ვერ გავართვით, როცა გაცილებით ახალგაზრდები ვიყავით“. ალბომი, სახელად Connecting Times, გამოქვეყნდა 2020 წლის 12 მაისს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული როკ-ჯგუფები კატეგორია:1989 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
ლამელარული აბჯარი
მარცხნივ|მინი|276x276პქ|კორეული ლამელარული აბჯარი, რომლის ფირფიტების ბოლოები მომრგვალებულია. ლამელარული აბჯარი — საბრძოლო აბჯრის ერთ-ერთი სახეობა, რომელიც შედგება ერთმანეთთან დაკავშირებული მცირე ზომის ოთკუთხა ან ოდნავ მომრგვალებული ფორმის ფირფიტების ჰორიზონტალური მწკრივებისგან. ფირფიტები შეიძლება იყოს რკინის, ფოლადის, ტყავის ან ბრინჯაოს მასალისგან დამზადებული. ლამელარული აბჯარი დიდი ხნის მანძილზე გამოიყენებოდა ცენტრალურ აზიაში, აღმოსავლეთ აზიაში (განსაკუთრებით ჩინეთში, იაპონიაში, მონღოლეთსა და ტიბეტში), ახლო აღმოსავლეთსა და აღმოსავლეთ ევროპაში. ლამელარული ტიპის აბჯრის ყველაზე ადრინდელი მოწმობაა ნეო-ასურულ იმპერიაში გამოქანდაკებული ხელოვნების ნიმუშები. ამიტომ, ლამელარული აბჯრის პირველ გამომგონებლებად რკინის ხანის ასურელები მიიჩნევიან.
აზიაში ლამელარულმა აბჯარმა ჩაანაცვლა უფრო ადრინდელი ქერცლოვანი აბჯარი, ვინაიდან ქერცლოვან აბჯართან შედარებით ლამელარული ანუ ფირფიტოვანი აბჯარი მეომარს მოძრაობას ნაკლებად უზღუდავდა.მინი|280x280px|[[ტერაკოტის არმია|ტერაკოტის თიხის ჯარისკაცი ლამელარული აბჯრით.]]
დამზადება
მარცხნივ|მინი|203x203პქ|ფირფიტების დაკავშირება. ფირფიტების ჰორიზონტალური რიგები ერთმანეთთან ვერტიკალურადაა დამაგრებული ნახვრეტებში გაყრილი თასმებით. ქერცლოვანი აბჯრისგან განსხვავებით, რომლის ფირფიტები ერთ მთლიან სუბსტრატზეა დალაგებული, ლამელარი ჯერ რიგებადაა დალაგებული და შემდეგაა ერთმანეთთან შეკავშირებული.
ლამელარული ფირფიტების ფორმა, ნახვრეტების რაოდენობა და აქედან გამომდინარე, მათი დაკავშირების მეთოდები სხვადასხვაგვარია. საუკუნეების მანძილე აზიის უზარმაზარ კონტინენტზე იგი მუდმივ განვითარებასა და ევოლუციას განიცდიდა, თუმცა ძირითადი პრინციპი, რაც მდგომარეობს ფირფიტების თასმებით დაკავშირებაში, უცვლელი რჩებოდა. ლამელარული აბჯრის დამზადება დიდ შრომას მოითხოვდა, თუმცა ტექნოლოგიურად დიდ სირთულეს არ წარმოადგენდა.
ისტორია
არსებობს მოსაზრება, რომ ბიზანტიური ლამელარული აბჯრის შემუშავებაში, შესაძლოა, საქართველომ იქონია გავლენა. საქართველოსა და ბიზანტიას მჭიდრო ურთიერთობა ჰქონდათ საუკუნეების მანძილზე და ბუნებრივია, სხვა ყველაფერთან ერთად, ადგილი ექნებოდა სამხედრო აღჭურვილობის ერთიმეორესგან გაცნობას.
ძნელია ისეთი ბიზანტიური აბჯრის გამოსახულების პოვნა, რომელიც საქართველოში არ მოიპოვება, პირიქით კი ცოტა განსხვავებულ სურათთან გვაქვს საქმე. ბიზანტიაში არ ჩანს ან დროში ჩამორჩება სხვადასხვა ტიპის ლამელარული აბჯრები: ზედა-ქვედა მოქლონიანი ლამელარი; ფირფიტებს შორის მოქლონიანი; თასმადამალული ლამელარი; მთლიანად ქვემოთ მიმართული ლამელარი; ერთეულია პროტუბერანცული აბჯარი; X საუკუნის ბიზანტიურ გამოსახულებებზე არ გვხვდება მოქლონიანი ფირფიტები და არც მართკუთხა, ბოლომოუმრგვალებელი ლამელარი. ყველა ეს აბჯრის სახეობა კი ქართულ იკონოგრაფიაში წარმოდგენილია.
კიდევ ერთ არგუმენტად შესაძლოა დასახელდეს საქართველოს ტერიტორიული სიახლოვე ჩრდილოეთ კავკასიისა და ცენტრალური აზიის მომთაბარეებთან, საიდანაც შესაძლოა, ლამელარული აბჯარი პირველად საქართველოში შემოსულიყო და შემდეგ ბიზანტიაში საქართველოს გავლით გაცნობოდნენ. მდიდარი და მრავალრიცხოვანი ქართული ფეოდალური კლასიც წაახალისებდა ინდივიდუალურ ექსპერიმენტებს საჭურველთან, განსხვავებით ბიზანტიისგან, სადაც შეიარაღების სისტემა სახელმწიფო ნიადაგზე იდგა და სტანდარტიზაციის მაღალი ხარისხით გამოირჩეოდა.
იაპონელებსა და ჩინელებს ლამელარული აბჯრის საკუთარი ვარიანტები ჰქონდათ, რომლებსაც აქტიურად იყენებდნენ საუკუნეების მანძილზე. ჩინური ლამელარული აბჯრის კარგი ნიმუშია ტერაკოტის თიხის ჯარისკაცები, რომლებსაც სწორედ ლამელარული აბჯრები აცვიათ.
XV საუკუნისთვის ლამელარული აბჯარი წინა აზიასა და საქართველოში თანდათან ჩაანაცვლა ჯაჭვ-ფირფიტოვანმა ბეგთარის ტიპის აბჯარმა.
სქოლიო
კატეგორია: აბჯრები კატეგორია: საბრძოლო აღჭურვილობა
სუზან აბულჰავა
სუზან აბულჰავა (سوزان أبو الهوى, დ. 3 ივნისი, 1970) — პალესტინელი ამერიკელი მწერალი და უფლებადამცველი. ის არის რამდენიმე წიგნის ავტორი და არასამთავრობო ორგანიზაციის, Playgrounds for Palestine-ის დამფუძნებელი. ის ცხოვრობს პენსილვანიაში. მისი პირველი ნოველა, დილა ჯენინში, ითარგმნა 32 ენაზე და გაიყიდა მილიონზე მეტი ეგზემპლარი. მისი მეორე ნოველა, ცისფერი ცასა და წყალს შორის, გამოშვებამდე 19 ენაზე გაიყიდა და 2015 წელს ინგლისურად გამოიცა. უსიყვარულო სამყაროს წინააღმდეგ, მისი მესამე ნოველა, გამოვიდა 2020 წლის აგვისტოში. მან ასევე დაიმსახურა კრიტიკოსების მოწონება.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
აბულჰავას მშობლები, იერუსალიმში, ატ-ტურში დაბადებულები, 1967 წლის ომის ლტოლვილები იყვნენ. მისი მამა, გადმოცემის თანახმად, „იარაღით გააძევეს; დედამისი, რომელიც იმ დროს გერმანიაში სწავლობდა, ვერ დაბრუნდა და წყვილი კვლავ შეხვდა ერთმანეთს იორდანიაში, სანამ გადავიდოდნენ ქუვეითში, სადაც აბულჰავა დაიბადა 1970 წელს. .“
მშობლები დაშორდნენ მისი დაბადებიდან მალევე და აბულჰავას ბავშვობა რთული იყო, რადგან მას უწევდა ქუვეითს, ამერიკის შეერთებულ შტატებს, იორდანიასა და პალესტინას შორის მოძრაობა. იგი 5 წლამდე ცხოვრობდა შეერთებულ შტატებში ბიძასთან ერთად, შემდეგ რამდენიმე წელი იორდანიასა და ქუვეითში ნათესავებთან გადავიდა. ის 10-დან 13 წლამდე ცხოვრობდა იერუსალიმის ბავშვთა სახლში, დარ ელ ტიფლში.
13 წლის ასაკში აბულჰავა ჩავიდა შეერთებულ შტატებში, სადაც მცირე ხნით მამასთან ერთად ცხოვრობდა, მინდობით აღზრდის სისტემაში ჩართვამდე. იგი 17 წლის ასაკში გათავისუფლდა და დაამთავრა საშუალო სკოლა, კოლეჯი და ასპირანტურა.
პირველი წიგნის დაწერამდე აბულჰავას წარმატებული კარიერა ჰქონდა ბიომედიცინის მეცნიერებაში, სადაც მუშაობდა ფარმაცევტულ კომპანიაში მკვლევრად.
სამი რომანის გარდა, 2013 წელს აბულჰავამ გამოსცა პოეზიის კრებული სახელწოდებით „ჩემი ხმა ეძებდა ქარს“.
აბულჰავა არის Playgrounds for Palestine-ის დამფუძნებელი. ეს არის არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელიც მხარს უჭერს პალესტინელ ბავშვებს სათამაშო მოედნების აშენებით პალესტინაში და გაეროს ლტოლვილთა ბანაკებში ლიბანში. პირველი სათამაშო მოედანი აშენდა 2002 წლის დასაწყისში.
აქტივიზმი
ის ჩართულია ბოიკოტის, დივესტირებისა და სანქციების კამპანიაში როგორც სპიკერი Al Awda-სთვის.
ბოიკოტი, დივესტირება და სანქციები
აბულჰავა ხელს აწერს ისრაელის წინააღმდეგ ბოიკოტის კამპანიას, მათ შორის კულტურულ ბოიკოტს. მან მთავარი სიტყვა წარმოთქვა პენსილვანიის უნივერსიტეტის ერთ-ერთ პირველ კამპუსში კამპანიის კონფერენციაზე.
2012 წლის პროფილის მიხედვით, აბულჰავა ხედავს მოძრაობას, „როგორც ერთ-ერთ ყველაზე ეფექტურ გზას პალესტინის უფლებების ხელშეწყობისა და სამართლიანობის მისაღწევად ისრაელში მიმდინარე ეთნიკური წმენდის წინააღმდეგ“.
ის ისრაელს სამხრეთ აფრიკის აპარტეიდს ადარებს. 2013 წელს აბულჰავამ უარყო Al Jazeera-ს მოწვევა, მონაწილეობა მიეღო ისრაელ-პალესტინის საკითხზე დისკუსიაში რამდენიმე ებრაელთან, მათ შორის მათთან, ვინც უკიდურესად აკრიტიკებდა ისრაელის პოლიტიკას.
დაპირისპირება
2023 წლის თებერვალში, ავსტრალიაში, ადელაიდის მწერლების კვირეულის ფესტივალზე სასაუბროდ მიწვეულმა აბულჰავამ კამათი გამოიწვია ტვიტერზე მისი კომენტარების გამო, სადაც უკრაინის პრეზიდენტ ვოლოდიმირ ზელენსკის „ნაცისტების პროპაგანდისტს“ უწოდებდა და ადანაშაულებდა მას „მთელი სამყაროს III მსოფლიო ომის ჯოჯოხეთში ჩათრევაში“. ამ კომენტარებმა გამოიწვია სამი მოწვეული უკრაინელი ავტორის გამოსვლა ღონისძიებიდან.
შემოქმედება
ფრანგმა ავტორმა და ფილოსოფოსმა ბერნარ-ანრი ლევიმ „დილას ჯენინში “ უწოდა „ანტიისრაელის და ანტიებრაული კლიშეების კონცენტრაცია, რომელიც მასკარადირებულია როგორც ფანტაზია“. აბულჰავამ უპასუხა ლევის, როგორც „ფილოსოფიის და ინტელექტუალური ელიტიზმის ფრანგულ პოპ-ვარსკვლავს“ და თქვა: „ის უბრალოდ აბრახუნებს სიტყვას „ანტისემიტიზმი“, რათა ისრაელის ნებისმიერი ნეგატიური ასახვის დისკრედიტაცია მოახდინოს. . . . ბატონი ლევი გვადანაშაულებს „ისრაელის დემონიზაციაში“, სინამდვილეში კი ჩვენ მხოლოდ ფარდას ვხსნით, რათა დავანახოთ ბნელი სიმართლე, რომლის დამალვაც სურს. მე ეჭვი მაქვს, რომ ბატონი ლევი ფიქრობს, როგორც ისრაელის ებრაელი მხარდამჭერების უმეტესობა, რომ მას უფრო მეტი უფლება აქვს ბაბუაჩემის ფერმებზე, ვიდრე მე. ბოლოს და ბოლოს, ეს ნამდვილად არის ისრაელის საფუძველი, არა?”
Filmworks Dubai-მ იყიდა ფილმის უფლებები Mornings in Jenin-ზე და გეგმავდა ფილმზე მუშაობის დაწყებას 2013 წლის ბოლოს. ანა სოლერ-პონტმა, Pontas-ის სააგენტოს ხელმძღვანელმა, რომელმაც გაყიდა ფილმის უფლებები რომანზე, თქვა: „ეს იქნება სპეციალური პროექტი. ჯერ არ არსებობს ეპიკური ფილმი პალესტინაზე.“ თუმცა, პროდიუსერი მალევე გარდაიცვალა და უფლებები მას დაუბრუნდა. კიდევ ერთმა პროდიუსერმა ახლახან იყიდა სატელევიზიო სერიალის უფლებები.
სხვა პროფესიული საქმიანობა
მხატვრული ლიტერატურისა და აქტივიზმის გარდა, აბულჰავა დროდადრო მუშაობდა როგორც სამედიცინო მწერალი, ქმნიდა სტატიებს რეცენზირებული სამედიცინო და სამეცნიერო ჟურნალებისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი ქალი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი ქალი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი არამხატვრული მწერლები
ტვიბერი (მესტიის მუნიციპალიტეტი)
ტვიბერი  — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ცხუმარის თემი (სოფლები: ლაბსყალდი, ლეზგარა, მაგარდელი, სვიფი, ტვიბერი, ღვებალდი).
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 77 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მიშჩეროვო
მიშჩეროვო (Мишәр; Мищерово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 164 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 7 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 73 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (97%).
ასუანი
სქოლიო
კატეგორია:ეგვიპტის ქალაქები კატეგორია:ასუანის მუჰაფაზა კატეგორია:ეგვიპტის ტურიზმი
სანგის ნაკრძალთა კომპლექსი
სანგის ნაკრძალთა კომპლექსი (Trinational de la Sangha) — ნაკრძალთა ერთობლიობა, რომელიც მდებარეობს აფრიკის კონტინენტზე. სამი აფრიკული ქვეყნის კონგოს რესპუბლიკის, კამერუნისა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. ნაკრძალთა კომპლექსის შემადგენლობაში შედის:
საველე ჰოსპიტალი
მინი| აშშ -ს არმიის საბრძოლო დახმარების საავადმყოფო, საველე საავადმყოფოს ტიპი, 2000 წელს მინი| წითელი ჯვრის საავადმყოფო შეიქმნა ფილიპინებში მიწისძვრის შემდეგ საველე საავადმყოფო — დროებითი საავადმყოფო ან მობილური სამედიცინო პუნქტი, რომელიც ბრძოლის დროს დაშავებულებზე ზრუნავს იქამდე, ვიდრე მათ მუდმივ დაწესებულებებში გადაიყვანენ. ეს ტერმინი თავდაპირველად გამოიყენებოდა სამხედრო მედიცინაში, თუმცა სამხედრო ჰოსპიტლები შესაძლოა მოეწყოს სამოქალაქო სიტუაციაში, დაავადების აფეთქებისა და კატასტროფების დროს.
საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი, როგორიცაა ჟენევის კონვენციები კრძალავს თავდასხმას ექიმებზე, სასწრაფო დახმარების მანქანებზე, საზღვაო ჰოსპიტლებსა და იმ საავადმყოფოების შენობებზე სადაც გამოსახულია წითელი ჯვარი, წითელი ნახევარმთვარე ან სხვა ემბლემა, რომელიც დაკავშირებულია წითელი ჯვრისა და წითელი ნახევარმთვარის საერთაშორისო მოძრაობასთან. მინი| საველე საავადმყოფო Savage– ის სადგურის ბრძოლის შემდეგ (1862) მინი| იტალიის არმიის საველე საავადმყოფო იტალიის ფრონტზე პირველი [[პირველი მსოფლიო ომი|მსოფლიო ომის დროს]] მარჯვნივ|მინი| [[კორონავირუსის პანდემია 2019-2020|COVID-19– ის პანდემიის დასაწყისში საკონვენციო ცენტრები იდეალური ადგილები იყო საველე საავადმყოფოებისთვის არსებული ინფრასტრუქტურის გამო (ელექტროენერგია, წყალი, კანალიზაცია). სასტუმროები და საერთო საცხოვრებლები ასევე ჩაითვალა მიზანშეწონილად, რადგან მათ შეუძლიათ გამოიყენონ უარყოფითი წნევის ტექნოლოგია. ]] COVID-19-ის პანდემიის დროს სხვადასხვა ქვეყანაში მოეწყო საველე ჰოსპიტლები. 2021 წლის აგვისტოში, გართულებული ეპიდ-სიტუაციის გამო, საველე ჰოსპიტალი მოეწყო თბილისშიც, დიღმის ოლიმპიური სპორტ კომპლექსის ერთ-ერთ არენაზე.
ედუარდ ფონ ლევინსკი
ედუარდ იულიუს ლუდვიგ ფონ ლევინსკი (გერმ.: Eduard Julius Ludwig von Lewinski) (დ. 22 თებერვალი, 1829, მიუნსტერი — გ. 17 სექტემბერი, 1906, მისსავე სასახლეში ბურგვიც-ტრებნიცში) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, პრუსიის არმიის არტილერიის გენერალი.
ბიოგრაფია
დაინიშნა მე-6 არმიული კორპუსის ხელმძღვანელ გენერლად.
კატეგორია:გერმანელი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 22 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1829 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1906
Bad Meets Evil
Bad Meets Evil — ამერიკული ჰიპ-ჰოპ-დუეტი დეტროიტიდან, რომელშიც შედიან ემინემი და Royce da 5'9". ჩამოყალიბდა 1999 წელს.
2000 წელს Royce da 5'9"-სა და ემინემს შორის კონფლიქტი მოხდა, რის გამოც დუეტი დაიშალა. 2011 წელს ისინი შერიგდნენ და დუეტი კვლავ აღდგა. მათ ჩაწერეს EP Hell: The Sequel. იგი გამოიცა 2011 წლის 14 ივნისს და დაიკავა პირველი ადგილი ალბომების ბილბორდ 200-ის ჰიტ-აღლუმში.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული ჰიპ-ჰოპ ჯგუფები კატეგორია:1999 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
უილიამ გარისონი
'''უილიამ ფ. გარისონი''' (ინგლ.: William F. Garrison) – აშშ-ის არმიის ყოფილი გენერალი.
1993 წლის 3 ოქტომბერს გარისონი მეთაურობდა მოგადიშოში მოჰამედ ფარაჰ ადიდის დაპატიმრების ოპერაციას, რომელიც წარუმატებლად დასრულდა. მოგადიშოს ქულჩებში გამართულ ბრძოლას 19 ამერიკელი ჯარისკაცის და 350-500 სომალელის სიცოცხლე ემსხვერპლა. 1996 წლის 2 აგვისტოს ადიდის სიკვდილის მომდევნო დღეს გარისონი სამხედრო სამსახურიდან გადადგა.
გარისონი და მოგადიშოს ბრძოლა გადაღებულ იქნა ფილმში "შავი ქორის ვარდნა" (ინგლ.: Black Hawk Down).
კატეგორია:ამერიკელი სამხედრო მოღვაწეები
მსოფლიოს გარშემო უილი ფოგთან ერთად
„მსოფლიოს გარშემო უილი ფოგთან ერთად“ (La vuelta al mundo de Willy Fog) — ჟიულ ვერნის რომანის „80 დღე დედამიწის გარშემო“ ეკრანიზაცია ანიმაციური ტელესერიალის სახით. იგი გამოუშვა ესპანურმა სტუდიამ BRB Internacional, იაპონურ სტუდია Nippon Animation-ის დახმარებით. BRB Internacional-ის მიერ გადაღებული სერიალის „დოგტანიანი და სამი მუშკეძაღლი“ მსგავსად, ამ სერიალშიც სხვადასხვა პერსონაჟი არის ანტროპომორფული ცხოველი. მთავარი პერსონაჟია უილი ფოგი (ლომი). გარდა ამისა, სერიალის გმირები არიან რიგოდონი (კატა), რომი (ავაზა) და ტიკო (ზაზუნა).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანიმე ფილმების სერიები კატეგორია:Nippon Animation კატეგორია:ანიმაციური სერიალები
აბდ ალ აზიზ რანტისი
აბდ ალ-აზიზ არ-რანტისი (არაბ. عبدالعزيز الرنتيسي);   23  ოქტომბერი, 1947-17 აპრილი, 2004) — შეიხ აჰმედ იასინის მემკვიდრე რადიკალური ისლამისტური მოძრაობა ჰამასის არაოფიციალური ლიდერის რანგში. რამდენიმე ქვეყანაში აღიარებულია ტერორისტად . იყო ჰოლოკოსტის ერთ -ერთი უარმყოფელი.
სანამ ჰამასის ხელმძღვანელად დაინიშნებოდა, აბდ ალ აზიზ არ-რანტისი მოძრაობის პოლიტიკური ფრთის წევრი გახლდათ. (ამავე დროს, არაოფიციალურად—მებრძოლი). დაიბადა სოფელ იბნაში, 1948 წელს ოჯახი გაიქცა ღაზის სექტორში. ცხრა წელი  სწავლობდა ეგვიპტეში, ალექსანდრიის უნივერსიტეტში, მიიღო დიპლომი პედიატრიასა და გენეტიკაში (მაგრამ პრაქტიკა არასოდეს ჰქონია). ამის შემდეგ რანტისი დაბრუნდა ღაზაში და ისლამურ უნივერსიტეტში ასწავლიდა პარაზიტოლოგიასა და გენეტიკას. იყო პალესტინის წითელი ნახევარმთვარის წევრი და ღაზაში დაფუძნებული სამედიცინო ფირმის ისლამური კომპლექსის დირექტორთა საბჭოს წევრი.
მისი მეუღლე გახლდათ  ჯამილა აბდალაჰ ტაჰა აშ-შანტი, რომელიც აირჩიეს 2006 წელს პალესტინის საკანონმდებლო საბჭოში. წყვილს ექვსი შვილი შეეძინა.
პირველი ინტიფადას შემდეგ
რანტისი ჰამასისა და ისლამური ჯიჰადის აქტივისტების 415 წევრს შორის იყო, რომლებიც გადაასახლეს სამხრეთ ლიბანში 1992 წლის დეკემბერში; ერთი წლის შემდეგ, ის დაბრუნდა ისრაელში, დააპატიმრეს და კვლავ გაათავისუფლეს. რანტისი ასევე რამდენჯერმე მოხვდა პალესტინის ციხეში ტერორისტული საქმიანობისა და იასირ არაფატის კრიტიკის გამო. როგორც იასინის მარჯვენა ხელი, რანტისი იყო ისრაელთან ნებისმიერი ზავის ან თავდასხმების შეწყვეტის ერთ-ერთი მთავარი მოწინააღმდეგე. ის ხშირად ადგენდა ჰამასის პოზიციას.
2004 წლის 26 იანვარს აბდ ალ აზიზ არ-რანტისმა   ისრაელს 10 წლიანი ზავი შესთავაზა 1967 წლის საზღვრებში პალესტინის სახელმწიფოს აღიარების, ყველა პატიმრის გათავისუფლების და ლტოლვილთა დაბრუნების სანაცვლოდ. ამავე დროს, რანტისმა აღნიშნა, რომ ეს ინიციატივა არ უნდა იქნას გაგებული, როგორც ჰამასის მზადყოფნა აღიაროს ისრაელის სახელმწიფოს არსებობის ლეგიტიმურობა და განიხილოს დროებითი ზავი, როგორც პალესტინა-ისრაელის კონფლიქტის დასასრული.
2004 წლის 23 მარტს, იასინის გარდაცვალების შემდეგ, რანტისი გამოცხადდა ჰამასის მეთაურად ღაზას სექტორში. 27 მარტს, პალესტინელებისთვის მიმართვისას, რანტისმა თქვა, რომ "ალაჰი აწარმოებს ომს ჯორჯ ბუშისა და ა.შარონის წინააღმდეგ" და მოუწოდა ხალხს ჯიჰადისკენ.
2004 წლის 17 აპრილს რანტისი დაიღუპა ისრაელის ვერტმფრენის სარაკეტო დარტყმის შედეგად, ასევე დაიღუპნენ მისი უფროსი ვაჟი და მცველი.
რეაქციები
რანტისის ლიკვიდაციის შემდეგ, ისრაელის პრემიერ მინისტრმა არიელ შარონმა გაიმეორა ის სიტყვები, რაც აჰმედ იასინის ლიკვიდაციის შემდეგ თქვა: "ტერორისტების ლიდერების განადგურება გაგრძელდება", ხოლო ჰამასის პოლიტბიუროს ხელმძღვანელმა ხალედ მაშალმა გამოსცა ბრძანება არ გამოექვეყნებინათ ჰამასის  მეთაურების სახელები, მათივე უსაფრთხოების მიზნით ...
ისრაელის საგარეო საქმეთა სამინისტროს სპიკერმა ჯონათან პელედმა განაცხადა:
ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ჯეკ სტროუმ დაგმო ეს ქმედება:
ციტატები
”ისრაელელებმა არ იციან უსაფრთხოება. ჩვენ მათთან ვიბრძოლებთ პალესტინის, მთელი პალესტინის განთავისუფლებამდე. ” (New York Times, 2003 წლის 22 მარტი).
” პალესტინის მთელი მიწა ისლამური რწმენის ნაწილია და ხალიფა უმარ ბინ ალ-ხატაბმა ეს ყველა მუსლიმს განუცხადა. შესაბამისად, არცერთ პირს ან ჯგუფს არ აქვს უფლება გაყიდოს ან უარი თქვას მასზე ”.
” ისრაელი რომ   დიდ ბრიტანეთში დაარსებულიყო, დათანხმდებოდით კომპრომისზე?” —მიმართვა ბრიტანელი ჟურნალისტის დერეკ ბრაუნისადმი, 1993 წლის ივნისი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 2004 კატეგორია:ჰამასის წევრები
თბილისის კათოლიკური საკათედრო ტაძარი
ეპისკოპოსები
1329 წელს თბილისის ლათინური წესის საეპისკოპოს სამღვდელმთავრო კათედრის პირველ ეპისკოპოსად, დომინიკეთა ორდენის წევრი, ფლორენციელი იოანე როგსანელი ინიშნება. მან 30 წელი იცხოვრა საქართველოში და რამდენიმე წიგნი თარგმნა ლათინურიდან ქართულად. მეორე ეპისკოპოსად რომის პაპი კლემენტი VI ნიშნავს ბერნარდო კოლეტს, რომელმაც 7 წელი იმსახურა საქართველოში, ხოლო შემდეგ მის ადგილს იკავებს ბერნარდო პაგეზი რომელსაც აღწერდნენ როგორც „დიდად განსწავლული დომინიკელი“. მოგვიანებით იგი კლემენტ VI-ის ბრძანებით გადააყენეს და მის ადგილზე განაწესეს ეპისკოპოსი ჰენრი რაცი, რომელიც მეოთხე ეპისკოპოსი გახლდათ, მაგრამ მალევე ბერნარდო პაგეზმა მოახერხა თავისი თანამდებობის დაბრუნება და 1387 წლამდე, გარდაცვალებამდე, იმსახურა. სამწუხაროდ ყველა ეპისკოპოსის სახელი უცნობია.
ცნობები ამ საკათედრო ტაძრის შესახებ
პლ. იოსელიანი აღნიშნავს, რომ კათედრა მდებარეობდა „გარშემო ხარების ყოფილი ეკლესიისა, დღევანდელი კათოლიკეთა ეკლესიის მოპირდაპირედ, ქუჩის გადაღმად“. აქ ხარების ეკლესიაში იგულისხმება კათოლიკეების ძველი ეკლესია, რომელიც დღევანდელი გ. აბესაძის ქ. № 13 სახლის ადგილას იდგა, ხოლო „დღევანდელში“ ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია. (პლ. იოსელიანი ამ ცნობის წყაროს არ უთითებს; საფიქრელია რომ ის ეყრდნობა ზეპირ გადმოცემას)
ზაქარია ჭიჭინაძე, რომელიც კათოლიკეთა საქართველოში შემოსვლის თარიღად შეცდომით XII საუკუნეს მიიჩნევს და ეკლესიის აშენებასაც ამავე პერიოდს უკავშირებს, ამბობს, რომ
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს კათოლიკური ტაძრები
ისლანდიური სამზარეულო
მინი|253x253პქ|1835 წელი, მეთევზის ქოხი რეიკიავიკში. თევზი სახლის გარეთაა გაფენილი გასაშრობად. ისლანდიური სამზარეულო ისლანდიისთვის დამახასიათებელი კერძებისა და სასმელების ერთობლიობაა. მას დიდი ხნის ისტორია აქვს. ისლანდიური სამზარეულოს მნიშვნელოვანი ელემენტები მოიცავს: ცხვრის ხორცს, რძესა და თევზს. თევზის პოპულარობა ქვეყნის მდებარეობამ განაპირობა, რადგან ისლანდია ყველა მხრიდან ოკეანითაა შემორტყმული. ისლანდიური სამზარეულოს გამორჩეული კერძებია: სკირ, ჰანგიკიოტ (შებოლილი ცხვრის ხორცი), კლეინურ, ლაუფაბრაუთ და ბოლლურ. თორრამატურ არის ტრადიციული ფურშეტი, რომელიც შუა ზამთრის ფესტივალისთვის, თორრაბლოტისთვის მზადდება.
ისტორია
ტრადიციული ისლანდიური კერძების ფესვები ტრადიციულ სკანდინავიურ კერძებთან იკვეთება. რადგან ისლანდიური კულტურა მე-9 საუკუნეში მოყოლებული, აშკარად სკანდინავიური კულტურაა, ტრადიციული ეკონომიკით, რომელიც სოფლის მეურნეობის ნაწილზეა დაფუძნებული. ისლანდიის ისტორიის მოვლენების ნაწილმა მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინეს სამზარეულოს ფორმირებაზე. ქრისტიანობასთან ერთად 1000 წელს გაჩნდა მარხვის ტრადიცია და ცხენის ხორცის საკვებად მოხმარების აკრძალვა. სოფლის მეურნეობისა და საკვებით მომარაგების თვალსაზრისით, უფრო მნიშვნელოვანი იყო მცირე გამყინვარების ხანა XIV საუკუნეში. ფერმერებს ქერის და სხვა მარცვლოვანი კულტურების მოყვანა აღარ შეეძლოთ ამიტომ მეტწილად იმპორტზე იყვნენ დამოკიდებული. კლიმატის ცვლილებამ და ტემპერატურის დაცემამ დიდი ზეგავლენა მოახდინა საცხოვრებლებსა და გათბობის სისტემაზე. ადრეული მკვიდრთა გრძელი სახლი თავისი ფართო დარბაზით ჩაანაცვლა ისლანდიურმა სახლებმა, უფრო პატარა ოთახებით, მცირე ზომის სამზარეულოთი. ამ ტიპის საცხოვრებელი მთელი ქვეყნის ტერიტორიაზე მე-20 საუკუნეში გამოიყენებოდა. მარცხნივ|მინი|თორრამურის ასორტიმენტი ისტორიკოსები 1517 წელს ხშირად მოიხსენიებენ როგორც ისლანდიის გადასვლას შუა საუკუნეებიდან ადრეულ თანამედროვე პერიოდში. ისლანდიაში მიწათმოქმედება ტრადიციული წესით გაგრძელდა მე-14 საუკუნიდან მე-18 საუკუნის ბოლომდე, როდესაც ამ მიმართულებით ქვეყანაში რეფორმები გატარდა. 1602 წელს, დანიის მეფის სავაჭრო მონოპოლიამ გარკვეული გავლენა მოახდინა ისლანდიის გასტრონომიაში. ეს გავლენა მეტად მე-20 საუკუნის დასაწყისში გამძაფრდა, როდესაც დანიასა და ისლანდიას შორის მჭიდრო ურთიერთობა დამყარდა.
თევზი
ისლანდიელები ჩრდილოეთ ატლანტის ოკეანეში დაჭერილი თევზით იკვებებიან. ისლანდიელები ძირითადად ჭამენ ჰადოკს, ქაშაყს და კრევეტებს.
ჰაკარლ (ისლანდიურად ზვიგენს ნიშნავს) არის დამუშავებული ზვიგენის ხორცი, რომელსაც მოიხმარენ. ეს კერძი არის თორრამატურის ტრადიციული სეზონური კერძების ნაწილი.
ხორცი
მინი|ისლანდიური ცხვარი ტრადიციულად ხორცის ძირითად წყაროს ისლანდიის მოსახლეობისთვის შინაური ცხვარი წარმოადგენს, რომელიც ქვეყნის მთელს ტერიტორიაზეა გავრცელებული. ცხვარს იყენებენ მატყლისა და რძისთვისაც. ის ცოცხალი უფრო ძვირი ღირს ვიდრე მკვდარი. ცხვრის დაკვლისას (ჩვეულებრივ ახალგაზრდა ვერძები და უნაყოფო ცხვარი), უმეტეს ნაწილს ან მთელ კარკასს იყენებდნენ საკვების დასამზადებლად, რომელიც საგულდაგულოდ ინახავდნენ და თანდათანობით გამოიყენებდნენ. ტრადიციულად ბატკნებს კლავენ შემოდგომაზე, როდესაც ისინი სამ თვეზე დიდი ხნისები არიან და 20 კილოგრამზე მეტს იწონიან. გაქრისტიანების შემდეგ ცხენებს ჭამდნენ მხოლოდ უკიდურეს შემთხვევებში. მე-18 საუკუნის შუა პერიოდის შემდეგ დამოკიდებულება შეიცვალა.
ისლანდიის საქონლის ხორცი, როგორც წესი, არის უმაღლესი ხარისხის, რასაც ადგილობრივი კლიმატი უწყობს ხელს. ისლანდიური პირუტყვი ბალახით იკვებება და იზრდება ჰორმონების და წამლების გარეშე. ამასთან, ძროხის ხორცის ჭამის ტრადიციის არარსებობამ გამოიწვია დაბალი ხარისხის ხორცის გაყიდვები, რამაც მყიდველების მეტად დაკვირვებულობა გამოიწვია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისლანდიური სამზარეულო კატეგორია:ისლანდიური კულტურა კატეგორია:ევროპული სამზარეულო
ვლადიმერ აქსიონოვი
ვლადიმერ ვიქტორის ძე აქსიონოვი (რუს. Аксёнов Владимир Викторович) (* 1 თებერვალი 1935, სოფ. გიბლიცი, რიაზანის ოლქი, სსრკ) - სსრკ-ის მფრინავ-კოსმონავტი № 36. კოსმოსური ხომალდების "სოიუზ-22"-ის და სოიუზ ტ-2"-ის ბორტინჟინერი. ორგზის საბჭოთა კავშირის გმირი.
ჯილდოები
აქსიონოვი დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენით და მედლებით. აგრეთვე უცხო ქვეყნის ორდენებით და ოქროს მედლით "მეცნიერების განვითარებაში შეტანილი ღვაწლისა და კაცობრიობის წინაშე დამსახურებისათვის" (ჩეხოსლოვაკია).
კატეგორია:საბჭოთა კოსმონავტები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები კატეგორია:დაბადებული 1935
ბაგრატ V დიდი
ბაგრატ V დიდი (გ. 1393) — საქართველოს მეფე 1360–1393 წლებში, დავით IX-ის ძე. მინი|საქართველო [[1380 წელს]] ქართული საისტორიო მწერლობა ბაგრატ V-ს „დიდის“ სახელით იხსენიებს. ტრაპიზონელი ისტორიკოსი მიქაელ პანარეტოსი, რომელიც პირადად იცნობდა ბაგრატ V-ს, მას „გამოჩენილ სარდალს“ უწოდებს. სომხურ მწერლობაშიც ბაგრატ V „ძლევამოსილისა და ძლიერის“ სახელითაა მოხსენიებული. თათარ-მონღოლთა შემოსევების შემდეგ საქართველო თუმცა ეკონომიურად დაქვეითებული იყო და სამეფოს დაშლის ტენდენცია თანდათანობით თავს იჩენდა, ბაგრატ V-ის ხელისუფლება მაინც მთელ საქართველოზე ვრცელდებოდა. მისი სამეფოს სამხრეთ-დასავლეთი საზღვარი (ტრაპიზონის იმპერიასთან) მაკრიალის ხეობას გასდევდა, მაკრიალი, გონია, აჭარა, შავშეთ-კლარჯეთი, მესხეთი საქართველოს ეკუთვნოდა. ქ. ანისი და მისი ოლქი წინანდებურად ბაგრატ V-ის სამეფოს შემადგენლობაში იყო. ბაგრატ V-ის ხელისუფლებას ცნობდნენ დვალეთი და ოსეთი.
ბაგრატ V-ის მეფობის დასაწყისში საქართველოში შავი ჭირი მძვინვარებდა. 1366 წელს მისი მსხვერპლი გახდა დედოფალი ელენე, რომლისაგანაც მეფეს ორი ძე გიორგი და კონსტანტინე ჰყავდა. 1367 წლის ივნისში ბაგრატ V დაქორწინდა ტრაპიზონის იმპერატორის, იოანე-ალექსი III-ის ასულ ანაზე, რომლისაგანაც შეეძინა მესამე ვაჟი დავითი. 1367 წელსვე მან ჩაახშო სვანთა აჯანყება.
ბაგრატ V-ის მეფობის ბოლო წლებში საქართველოს დიდი უბედურება დაატყდა თავს: 1386 წელს თემურლენგი დიდძალი ლაშქრით საქართველოში შემოიჭრა და, მიუხედავად ქართველთა მედგარი წინააღმდეგობისა, აიღო თბილისი. მტერმა დაატყვევა ბაგრატ V, მისი მეუღლე ანა და შვილი დავითი. თემურლენგმა ბაგრატ V-ს გამაჰმადიანება მოსთხოვა. ბაგრატ მეფე დიდხანს უარზე იყო, ბოლოს დათანხმდა, რომ ტყვეობიდან თავი დაეღწია და დამპყრობლის წინააღმდეგ ბრძოლას სათავეში ჩასდგომოდა, მაგრამ განთავისუფლების შემდეგ მალე გარდაიცვალა. მის შემდეგ საქართველოს მეფე გახდა მისი უფროსი ვაჟი, გიორგი VII.
ოჯახი
ბაგრატი პირველად დაქორწინებული იყო დედოფალ ელენეზე. ისტორიულ წყაროებში მისი წარმომავლობის შესახებ ინფორმაცია არ არის. ერთ-ერთი თეორიის თანახმად, ის შეიძლება ყოფილიყო ტრაპიზონის იმპერატორის, ბასილის ასული, ელენა დიდი კომნენოსი. 1366 წელს ელენეს გარდაცვალების შემდეგ ბაგრატმა ცოლად შეირთო ანა კომნენოსი, ტრაპიზონის იმპერატორის, ალექსი III-ის ასული.
ბაგრატ V-ის შვილები:
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს მეფეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1393 კატეგორია:საქართველოს სამეფოს ბაგრატიონები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
მირზა ქუჩეკ ხანი
მირზა ქუჩეკ ხანი (დ. 12 ოქტომბერი, 1880 ან 1881, რეშთი — ნოემბერი ან 2 დეკემბერი, 1921, არდებილი) —   მე-20 საუკუნის თალიში სამხედრო ლიდერი, ირანის ისტორიაში ერთ-ერთი პირველი რევოლუციონერი და სპარსეთის საბჭოთა სოციალისტური  რესპუბლიკის პრეზიდენტი. იგი გახლდათ რევოლუციური მოძრაობის დამფუძნებელი, რომელიც განლაგებული იყო გილანის ტყეებში ჩრდილოეთ ირანში. მოძრაობა ცნობილი იყო "ნეჰზატ-ე ჯანგალი"-ს (ჯუნგლების მოძრაობა) სახელით. აჯანყება დაიწყო 1914 წელს და აქტიური იყო შიდა და გარე მტრების წინააღმდეგ 1921 წლამდე. მოძრაობა მთლიანად შეჩერდა მირზა ქუჩეკ ხანის გარდაცვალების შემდეგ.
ბიოგრაფია
მირზა ქუჩეკ ხანის დაბადების ზუსტი თარიღი უცნობია. ახალგაზრდობაში სწავლობდ გრამატიკა-თეოლოგიას  ჯერ მშობლიურ რეშთში, შემდეგ თეირანში; საკონსტიტუციო რევოლუციის დროს, როდესაც ის 25 წლის იყო, მიატოვა სწავლა და შეუერთდა ქვეყანაში არსებულ პოლიტიკურ მოძრაობას. 1914 წელს წამოიწყო აჯანყება გილანის ტყეებში ქვეყნის ჩრდილოეთით (კასპიის ზღვის სამხრეთ სანაპიროსთან), მაგრამ ის დიდწილად ჩაახშეს რუსული ჯარების დახმარებით; მიუხედავად ამისა, მირზამ თავიდან აიცილა პატიმრობა. ჯენგელიელთა ცალკეული ნაწილების წინააღმდეგობა გაგრძელდა. გილანში დაბრუნება მირზა ქუჩეკ ხანმა მხოლოდ 1919 წელს მოახერხა, როცა რუსეთის ჯარებმა ტერიტორია დატოვეს, რის შემდეგაც აქ აჯანყებამ განახლებული ენერგიით იფეთქა.