cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wolfenstein: The New Order
შექმნის ისტორია
2013 წელს Bethesda Softwork-მა საზოგადოებას პირველად აცნობა თამაშის შემუშავების შესახებ. თავდაპირველად თამაშის გამოსვლა დაიგეგმა 2013 წლის ბოლოსკენ, თუმცა გამოცემა გადაიდო 2014 წლისთვის. 2014 წლის თებერვალს გახდა ცნობილი, რომ The New Order ჩრდილოეთ ამერიკაში გამოვიდოდა 2014 წლის 20 მაისს, ავსტრალიაში 2014 წლის 22 მაისს, ხოლო ევროპაში 2014 წლის 23 მაისს. თუმცა ავსტრალიასა და ევროპაში გმოსვლის თარიღმა უკან დაიწია და გამოიცა 2014 წლის 20 მაისს. თამაშის გამოსვლის შემდეგ, MachineGames შეუდგა დამატების Wolfenstein: The Old Blood-ის შემუშავებას. გამოვიდა 2015 წლის 5 მაისს.
ცენზურა
მინი|მარჯვნივ|200პქ|[[მესამე რეიხის გერბი. ერთ-ერთი ატრიბუტი, რომელიც ამოღებული იქნა გერმანული ვერსიიდან.]] გერმანიის კანონმდებლობის თანახმად ნაცისტური სიმბოლიკის დატანება სათამაშოებზე არის სისხლის სამართლის დანაშაული. Bethesda Softworks-ის მარკეტინგის მენეჯერის პიტ ჰაინსი თქმით, ვიდეო თამაშები მხატვრული ფილებისგან განსხვავებით მიიჩნევა სათამაშოდ და აიძულებს შემქმნელებს განსაკუთრებული შემთხვევის დროს შეიტანონ მასში გარკვეული ცვლილებები. გერმანიის შემთხვევაში თამაშიდან ამოღებული იქნა ნაცისტური სიმბოლოები: სვასტიკა, ნსდაპ-ის ვერმახტისა და სს-ის ემბლემები (ჩანაცვლებული იქნა თამაშის ლოგოთი), გერმანულ ენაზე სიტყვა ნაციზმი შეცვლილი იქნა "რეჟიმით", ხოლო ნაცისტური მისალმება ჰაილ ჰიტლერ საერთოდ ამოიღეს. ყველაფრის მიუხედავად, The New Order არის პირველი თამაში Wolfenstein-ის სერიდან, რომელიც ოფიციალურად მოხდა გერმანიის ბაზარზე.
დიზაინი
თამაშის ძირითად შთაგონების წყაროდ იქცა წინა სერიები. New Order-ის შემქმნელთა ჯგუფი მას "პირველი პირის მოქმედებითი სათავგადასავლო" ჟანრად მიიჩნევს და ასახელებს, როგორც თამაშის ერთ-ერთ განუმეორებელ ქვაკუთხედად. ოიერფორსის თქმით "ბი-ჯეის ნაცისტების გლობალური იმპერიის წინააღმდეგ ბრძოლა ჰგავს დავითისა გოლიათის შერკინებას“. ჯგუფმა შეფასა თამაში, როგორც " იდუმალი იუმორით გაჟღენთილი შავ-ბნელი დრამის ნაზავი". შემოქმედებითი დირექტორის იენს მათისის აზრით "ჩვენ, ალბათ მივიღეთ საკულტო პირველი პირის მსროლელის ჟანრის ფრენჩაიზი  უცნაური ახალი სამყაროთი.“
Rage-ის შემდეგ, Wolfenstein: The New Order არის რიგით მეორე თამაში, რომელიც იყენებს id Software-ის id Tech 5  თამაშის ძრავას. აღნიშნული ძრავა საშუალებას იძლევ დამატებული იქნას დიდი ოდენობით მცირე დეტალები თამაშის სამყაროში. იენს მათისის თქმით განსაკუთრებით რთულ გარემოში ჯგუფს გაუჭირდა თმაშის 1080p გაფართოებით 60 კადრი წამში შემუშავება. მისივე განცხდებით ძრავის მთავარი უპირატესობა არის სისწრაფე და დეტალიზაცია, მაშინ როდესაც მისი ყველაზე დიდი უარყოფითი არის დინამიური განათება; "მეორეს მხვრივ, სტატიკური განათების რენდერინგი მართლაც გასაოცარია, რომელსაც შეძულია ამის წყალობით შესძინოს მიმზიდველი სანახაობა დეტალებს" - დასძინა მან. მხატვარ აქსელ ტორვენიუსი თამაშის მხატვრული დიზაინის შთაგონების წყაროდ ასახელებს 1960-იანი წლების ფილმებს, კონკრეტულად ჯეის ბონდის სერიას.
The New Order-ის წარმოდგენილია მხოლოდ ერთმოთამაშიან რეჟიმში. შემქმნელების აზრით თამაშისთვის მრავალმოთამაშაინი რეჟიმის შემუშავება არაეფექტიანი იქნებოდა. კომპანიის აღმასრულებელმა დირექტრომა იერკ გუსტაფსონმა გნაცხადა, რომ MachineGames არის "ერთმოთამაშიანი სტუდია".
საუნდტრეკი
საუნდტრეკი გამოვიდა 2014 წლის 19 მაისს. კომპოზიტორი არის მიკ გორდონი. იგი შედგება 18 კომპოზიციისგან და მთლიანი ხანგრძლოვობა არის 51:53 წუთი.
Wolfenstein: The New Order Original Game - საუნდტრეკი დადებითად იქნა მიღებული კრიტიკოსებისგან. მან ბევრი შექება დაიმსახურა სხვადასხვა საიტებისა და გამოცემის მხრიდან.
Wolfenstein: The Old Blood
Wolfenstein: The Old Blood არის The New Order-ის პრიკველი. სიუჟეტი მიმდინარეობს შემდეგნაირად: 1946 წელს ნაცისტები იგებენ მეორე მსოფიო ომს. მოკავშირეების სასარგებლოდ სიტუაციაში გარდატეხის შესატანად ბი ჯეი ბლაზკოვიჩმა ბავარიაში უნდა განახორციელოს განსაკუთრებული ოპერაცია. მას და რიჩარდ უესლის (ასვე ცნობილი აგენტი ნომერი ერთი) აგზავნიან ვოლფენშტეინის ციხესიმაგრეში ზე საიდუმლო დოკუმენტის მოსაპოვებლად, რომელიც შეიცავს ინფორმაციას გენარალ "თავისქალაზე". თუმცა დავალების დროს მათ აღმოაჩენენ და შეიპყრობენ ნაცისტი ჯარისკაცები. დაკითხვისა და წამების პროცესში შემოაკვდებათ აგენტი უესლი, მაგრამ ბლაზკოვიჩი ახერხებს გქცევას.
წინააღმდეგობის ლიდერის კესლერის დახმარებით ბლაზკოვიჩი აღმოაჩენს, რომ დოკუმენტი ინახება ნაცისტ ნევროლოგ ჰელგა ვონ შაბსთან. იგი არის შეპყრობილი ოკულტიზმით და აწარმოებს გათხრებს, იგი აღმოაჩენს ბოროტი ძალებით შეპყრობილი საიდუმლო არტეფაქტს.
კრიტიკოსების შეფასება
Wolfenstein: The New Order-მა კრიტიკოსებისგან საერთო ჯამში მიიღო პოზიტიური შეფასებები. Metacritic-მა Windows ვერსიას 23 მიმოხილვაზე დაყრდნობით დაუწერა 81/100, Xbox One-ის ვერსიას - 79/100(18 მიმოხილვაზე დაყრდნობით). ხოლო PlayStation 4-ის ვერსია - 81/100 (73 მიმოხილვაზე დაყრდნობით). რაც შეეხება GameRankings: Windows ვერსიას - 84/100 (12 მიმოხილვით), Xbox One - 82/100 (48 მიმოხილვით), PlayStation 4 - 81/100. (48 მიმოხილვით). რეცენზენტებმა მოიწონეს თამაშის თხრობითი სტილი და საბრძოლო მექანიკა.
ძირითადი შექება დაიმსახურა თამაშის საბრძოლო მექანიზმმა. დანიელ ჰინდსი GameSpot-იდან თვლის, რომ სხვადასხვა სახის საბრძოლო მოქმდებებმა და ინტენსიურობამ თამაშის სერიას შესძინა ახალი სიცოცხლე და დასძინა, რომ მან გაამართლა მოლიდინი.
Metro მიმოხილველმა დევიდ ჯენკინსმა თამაში დაასახელა მიმდინარე ერთ-ერთ საუკეთესო ერთმოთამაშიან მსროლელის თამაშად. საიმონ მილერმა VideoGamer.com-დან შეაქო სროლის სისტემა და სტელს მექანიკა, მის მსგავსად, ჰინდსმა (GameSpot) დასძინა, რომ სტელს მექნიკა იყო "მარტივი, მაგრამ ეფექტიანი" და იგი თამაშში ერთ-ერთ საუკეთესო მოვლენად დაასახელა. სტივ ბოქსერმაც (The Guardian) შეაქო თამაშის სტელს სისტემა და უწოდა "ღირსეული".
კოლინ მორიარტიმ (IGN) ერთ-ერთ საუკეთესო შესაძლებლობად მიიჩნია თამაშის თხრობითი მხარე და პერსონაჟები. მეტ საკურაოკამ (Computer and Video Games) თამაშის თხრობის სტილი დაახასიათა შემდეგნაირად:"ჭკვიანურად დაწერილი, ბრწყინვალედ გახმოვანებული, კარგად გაპრიალებული". მაიკ ფეიჰიმ (Kotaku) მაღალ დონეზე შეაფასა თამაშის მთავარი პერსონაჟის ბლაზკოვიჩის მახასიათებლები.
The New Order დევს ალტერნატიული ისტორიის კონცეფცია, სადაც აქსისის ძალები იგებენ მეორე მსოფლიო ომს, აღნიშნული GameSot-მა და IGN-მა თამაშის ერთ-ერთი გამორჩეული წერტილად დაასახელეს. ჯეისონ ჰილმა (The Sydney Morning Herald) ამ კონცეფციას უწოდა "შთანთქმელი, ამის პარალელურად, ოუენ ენსლოუმ (The Mirror) დაახასიათა როგორც "დამაინტრიგებელი".
ასევე დადებითად დაახასიათეს გრაფიკული დიზაინი. ჰინდისმა (Gamespot) შეაქო ვიზუალური დიზაინი და ასევე აღნიშნა, რომ ის ზუსტად ასახავს იმ დროინდელ პერიოდს. ლიამ მარტინმა (Digital Spy) დაურთო შერეული კომენტარი დიზაინს და დასძინა, რომ პერსონაჟების მოდელები კარგად არის ანიმირებული, "თუმცა თამაშის დიზაინი ნამდვილად არ არის ახალი თაობის გრაფიკული პოტენციალის ნათელი მაგალითი". ლიამ მარტინის მსგავსად გრაფიკული დიზაინი გააკრიტიკა ალექს ვოლკერმა (ABC).
ბევრი კრიტიკოსი იზიარებს აზრს, რომ The New Order აღმოჩნდა იმაზე უკეთესი ვიდრე მოელოდა. ჯონ ბლითმა (Official Xbox Magazine) თამაშს უწოდა "მოულოდნელი მარგალიტი".
ჯილდოები
Wolfenstein: The New Order-მა მიიღო მრავალი ჯილდო და ნომინაცია სათამაშო გამოცემებისგან. Classic Game Room-სგან მიენიჭა "წლის თამაშის" წოდება. "წლის თამაშის" ნომინაცია მიიღო Golden Joystick Award, Good Game,  Game Informer-სა და IGN Australia-სგან. Polygon-ის "წლის თამაშის" ნომინაციაში დაიკავა მეორე ადგილი. ასევე სხვადასხვა პოზიცია სხვადასხვა მიმოხილველისგან, მათ შორის არის USA Today (მე-9 ადგილი), Eurogamer (მე-10 ადგილი) და Ars Technica (მე-6 ადგილი). "საუკეთესო შუტერის" ნომინაცია მიიღო შემდეგი საიტებისგან: The Escapist, The Game Awards, Game Informer, GameTrailers, Hardcore Game და IGN. "საუკეთესო თხრობის" ნომინაცია - The Game Awards, the Golden Joystick Awards, IGN Australia-სა და SXSW-ისგან.
გაყიდვები
გამოსვლიდან ერთ კვირაში გაერთიანებულ სამეფოში Wolfenstein: The New Order Titanfall-ის შემდეგ გახდა 2014 წლის მეორე ყველაზე მეტად გაყიდვადი თამაში. თამაშის სრული გაყიდვების 36 % ამ რეგიონში გაიყიდა. ჟურნალ Market for Home Computing and Video GamesMCV-ზე დაყრდნობით იგი იყო 22-ე ადგილზე 2014 წლის ყველაზე შემოსავლიან თამაშებს შორის. აშშ-ში თამაში იყო მაისის თვის მეოთხე ყველაზე მეტად გაყიდვადი და 2014 წლის მეშვიდე ყველაზე მეტად გაყიდვადი თამაში. იგი ასევე PlayStation 4 პლატფორმაზე გახდა 2014 წლის მეხუთე და მეთოთხმეტე ყველაზე გაყიდვადი მაისისა და ივნისის თვეში. იაპონიაში პირველი კვირის განმავლობაში PlayStation 4-ისა და PlayStation 3 ვერსიები აღმოჩნდნენ მე-15 და მე-8 ადგილებზე, რომლის საერთო გაყიდვებმა 11,000 კომპიას მიაღწია. 2014 წლის ივნისის მონაცემით ევროპაში თამაშის გაყიდვების სრული რაოდენობა შეადგენს დაახლოებით 400, 000 ეგზემპლიარს, რომელიც €21 მილიონს ეკვივალენტია.
სქოლიო
კატეგორია:2014 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:ალტერნატიული ისტორიის მქონე ვიდეო თამაშები კატეგორია:Bethesda Softworks-ის თამაშები კატეგორია:პირველი პირის შუტერი თამაშები კატეგორია:საშინელებათა ვიდეო თამაშები კატეგორია:ნაციზმი მახტვრულ ლიტერატურაში კატეგორია:ნაცისტები მხატვრულ ლიტერატურაში კატეგორია:ანტიუტოპიური ვიდეო თამაშები კატეგორია:PlayStation 3-ის თამაშები კატეგორია:PlayStation 4-ის თამაშები კატეგორია:რეტროფუტურისტული ვიდეო თამაშები კატეგორია:სტელსი ვიდეო თამაშები კატეგორია:ტერორიზმი მხატვრულ ლიტერატურაში კატეგორია:შვედეთში შემუშავებული ვიდეო თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები დამატებებით კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Wolfenstein (სერია) კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის ალტერნატიული ისტორია კატეგორია:Xbox 360-ის თამაშები კატეგორია:Xbox One-ის თამაშები კატეგორია:2014 წლის საუნდტრეკები
კუნენეს რეგიონი
კუნენეს რეგიონი (Kunene Region) — ნამიბიის 14 ადმინისტრაციული რეგიონიდან ერთ-ერთი, რომელიც მდებარეობს მის უკიდურეს ჩრდილო-დასავლეთში. ფართობი შეადგენს 115 293 კმ²-ს, ხოლო 2011 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობაა 86 856 ადამიანი. რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ოპუვო. სხვა დიდი ქალაქებია — კჰორიხასი, ოუჩო.
გეოგრაფია
ატლანტის ოკეანის სანაპირო, რომელიც იწყება მდინარე კუნენეს დელტის ჩრდილოეთით, ჩონჩხების ნაპირის ნაწილია. შემდეგ, კონტინენტის სიღრმეში მდებარეობს ნამიბის უდაბნო. ანგოლის სახელმწიფო საზღვრის სიახლოვეს კუნენეს ტერიტორიაზე მდებარეობენ ჰარტმანის და ჯუბერტის მთები.
მოსახლეობა
რეგიონში უპირატესად ცხოვრობენ ჰერეროს და ჰიმბას ტომის ხალხის წარმომადგენლები.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით კუნენეს რეგიონი იყოფა 6 ოლქად:
სქოლიო
კატეგორია:ნამიბიის რეგიონები
ომუსატის რეგიონი
ომუსატის რეგიონი (Omusati Region) — ნამიბიის 14 ადმინისტრაციული რეგიონიდან ერთ-ერთი, რომელიც მდებარეობს მის ჩრდილო-დასავლეთში, ანგოლის სახელმწიფო საზღვართან. ფართობი შეადგენს 26 573 კმ²-ს, ხოლო 2011 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობაა 243 166 ადამიანი. რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ოუტაპი.
ომუსატის რეგიონი — ეროვნულ-გამანთავისუფლებელი მოძრაობის ლიდერის, სამხრეთ-დასავლეთი აფრიკის ხალხთა ორგანიზაციის (სვაპო-SWAPO) და ნამიბიის პირველი პრეზიდენტის — სემ ნუიომას სამშობლოა.
ისტორია
ძველად (1965—1990 წლებში) ომუსატის ტერიტორია შედიოდა ფორმალურად დამოუკიდებელ ბანტუსტან ოვამბოლენდში.
მოსახლეობა
რეგიონის მოსახლეობის დიდ უმრავლესობას წარმოადგენენ ოვამბოს ტომის ხალხი. სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა მამაკაცებს შორის შეადგენს 46 წელს, ქალებს შორის — 50 წელს. რეგიონში შიდსით დაავადების დონე (როგორც მთლიანად ქვეყნის ჩრდილოეთში) მნიშვნელოვნად აჭარბებს ქვეყნის საშუალო დონეს.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ომუსატის რეგიონი იყოფა 12 ოლქად.
ეკონომიკა
რეგიონის ეკონომიკაში გამოირჩევა აგრარული სექტორი.
სქოლიო
კატეგორია:ნამიბიის რეგიონები
სენ-ლუი (კუნძული)
კუნძული სენ-ლუი (Île Saint-Louis) — მდებარეობს პარიზის ცენტრში, მდინარე სენაში, კუნძულ სიტეს აღმოსავლეთით, რომელთანაც დაკავშირებულია სენ-ლუის ხიდით. ადმინისტრაციულად შედის დედაქალაქის მეოთხე ოლქში.
1991 წელს მდინარე სენის სანაპიროზე მდებარე სხვა ძეგლებთან ერთად სენ-ლუის კუნძული და მასზე მდებარე ღირსშესანიშნაობები შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში კატეგორია:მდინარის კუნძულები კატეგორია:საფრანგეთის კუნძულები
ბისიმბრე
ბისიმბრე  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-ბორხის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11,221126 კმ². მოსახლეობა — 81 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
კრაკ-დე-შევალიეს აღება
ალყა
გზად კრაკ-დე-შევალისაკენ ბეიბარს I-მა დაიპყრო მცირე ზომის ციხესიმაგრეები მათ შორის შასტელბლანი (თეთრი ციხესიმაგრე). 1271 წლის 3 მარტს ბეიბარსის არმია მიუახლოვდა კრაკ-დე-შევალიეს. სასახლე, სულთანის მობრძანების შემდეგ შეიძლება ითქვას, რომ მამლუქებს არმიას ბლოკირებული ჰქონდათ რამდენიმე დღის განმავლობაში. სამი არაბული წყარო იძლევა მონაცემებს ციხესიმაგრის აღების შესახებ, მათ შორის იბნ შადადიც. გლეხები რომლებიც ამ რაიონში ცხოვრობდნენ გარბოდნენ ციხესიმაგრეში და იმალებოდნენ ციხესიმაგრის ეზოში. როგორც კი ბაიბარს I ჩამობრძანდა მან დაიწყო კონსტრუქციის მშენებლობა კედლების დასანგრევად. იბნ შაბაბის თანახმად, ორი დღის შემდეგ თავდაცვის პირველი ხაზი დაიპყრეს აჯანყებულებმა.
წვიმამ შეაჩერა ალყა, მაგრამ 21 მარტს მაინც აიღეს ბარბაკანი, ხოლო 29 მარტს სამხრეთ-დასავლეთის კოშკი აიღეს და დაანგრიეს. ბეიბარსის არმია უტევდა პირდაპირ და შეიჭრა ციხე სიმაგრის ეზოში მას თან მიჰყვებოდნენ გამოქცეული გლეხები.
კაპიტულაცია
ათდღიანი სიჩუმის შემდეგ აჯანყებულებმა გადასცეს წერილი თითქოს და ეს წერილი იყო ჰოსპიტალიერების დიდი მაგისტრის რომელიც აძლევდა მათ უფლებას დანებებოდნენ. ეს წერილი იყო ყალბი. გარნიზონმა მოახდინა კაპიტულაცია და სულთანმა ისინი შეიბრალა. ციხესიმაგრის ახალმა მფლობელებმა დაიწყეს ციხესიმაგრის რემონტი და მათ იგი გადააქციეს მეჩეთად.
სქოლიო
კატეგორია:მერვე ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდგომი პერიოდი კატეგორია:XIII საუკუნის ბრძოლები
მცირე ამაღლება
მცირე ამაღლება (Малое Вознесение) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XV საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციულ ოლქში პრესნენის რაიონში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია უფლის ამაღლების სახელზე. დიდი ამაღლების ტაძრის აშენებამდე უწოდებდნენ „ძველ ამაღლებას“.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
მიუხედავად იმისა, რომ ტაძარს ოფიციალურად ეწოდება უფლის ამაღლების ეკლესია, მოსახლეობაში ხშირად გამოიყენება სახელწოდება მცირე ამაღლება, განსხვავებით დიდი ამაღლებისაგან, რომელიც უფრო გვიანდელი ეკლესიაა.
ისტორია
პირველი მონაცემები ეკლესიის შესახებ მიეკუთვნება 1584 წელს. მისი ხის შენობა განადგურა 1629 წლის ხანძარმა. თანამედროვე ქვის ეკლესია აგებულია 1634 წელს. 1680-იან წლებში ეკლესია გადააკეთეს. დაამატეს სამხრეთი ეგვტერი, რომელიც აკურთხეს პროკოფი და იოანე უსტიუჟელების სახელზე. 1690 წელს ეკლესიას ასევე დაამატეს ჩრდილოეთი ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე ნაკურთხი.
XIX საუკუნის დასაწყისში გააფართოვეს სამხრეთის ეგვტერი, დაამატეს თაღოვანი გალერეა. 1831 წელს ეკლესიაში დააყენეს ახალი კანკელი. 1876 წელს ეკლესია გადააკეთეს ალექსი მარტინოვის პროექტის მიხედვით. 1902 წელს ეკლესიაში სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობდა.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია მცირე ხანი კიდევ ფუნქციონირებდა. 1929 წელს დაანგრიეს სამრეკლო. 1937 წელს დახურეს ტაძარი. მალევე მოხსნეს ჯვარი და გაანადგურეს ეკლესიის ინტერიერი. 1980 წელს შენობაში განათავსეს მოსკოვის მთავარი სამშენებლო სამმართველო.
1992 წელს ეკლესია დაუბრუნეს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1992 წლის 3 ივნისს ამაღლების დღესასწაულზე აკურთხეს ტაძრის საკურთხეველი. ეკლესიის მოხატვაზე მუშაობდნენ მხატვრები ირინა სტარჟეცკაია და ივან გლაზუნოვი. ტაძრის კანკელი დაამზადა ხატმწერმა სერგეი ფიოდოროვმა.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
Village Roadshow Pictures
მარჯვნივ|250პქ Village Roadshow Pictures — ავსტრალიური კომპანია, ერთ-ერთი ლიდერი კინოფილმების პროდიუსირების დარგში.
1997 წლიდან აქტიურად თანამშრომლობს Warner Bros. Entertainment, Inc-თან. მონაწილეობს ფილმების თანადაფინასებასა და პროდიუსინგში. კომპანიის სპეციალიზაციის მთავარი მიმართულებებია სამეცნიერო ფანტასტიკა, მძაფრსიუჟეტიანი და საშინელებათა ჟანრის ფილმები, თუმცა კომპანია მუშაობს სხვა ჟანრებშიც, კერძოდ ანიმაციაში, კომედიიის და დრამის მიმართულებითაც.
მონაწილეობა აქვს მიღებული ისეთი მაღალბიუჯეტიანი და წარმატებული ფრენჩაიზების შექმნაში როგორებიცაა: მატრიცა, ფილმთა ციკლი ოუშენზე და მის მეგობრებზე და გაი რიჩის შერლოკ ჰოლმზი.
მიღებული აქვს მონაწილეობა 70-ზე მეტი ჰოლივუდური ფილმის შექმნაში, რომელთაგანაც 8 დაჯილდოვდა ოსკარით (17 ნომინაცია) და 4 ოქროს გლობუსით.
კომპანია თამანშრომლობდა ისეთ რეჟისორებთან როგორებიც არიან ვაჩოვსკები, გაი რიჩი, ჯორჯ მილერი, რენი ჰარლინი, კლინტ ისტვუდი, ბენ სტილერი, ანტუან ფუკუა, სტივენ სოდერბერგი, ფრენკ დარაბონტი, დიჯეი კარუზო, ფრენსის ლოურენსი, ტიმ ბერტონი, სპაიკ ჯოუნზი, მაიკლ პატრიკ კინგი, ბეზ ლურმენი, აკივა გოლდსმენი, ზაკ სნაიდერი და სხვები.
ფილმოგრაფია
Village Roadshow Pictures-ის მონაწილეობით შექმნილი ცნობილი ფილმები:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრალიური კინოკომპანიები
ნიკოლ კიდმანის ფილმოგრაფია
მინი|250პქ|[[ნიკოლ კიდმანი 2017 წელს კანის კინოფესტივალზე]]
ნიკოლ კიდმანის დებიუტი კინოში შედგა 1983 წელს, ავსტრალიურ ფილმში „Bush Christmas“. ოთხი წლის შემდეგ მინისერიალ „ვიეტნამში“ შესრულებული როლისთვის მიიღო ავსტრალიის კინოინსტიტუტის ჯილდო. მან სახელი გაითქვა 1989 წლის თრილერი ფილმით „მკვდარი მორევი“, ხოლო დებიუტი ჰოლივუდში შედგა 1990 წელს ფილმში „ჭექა-ქუხილის დღეები“. კიდევ უფრო მეტ წარმატებას მიაღწია ფილმებით: „შორს“ (1992), „ბეტმენი სამუდამოდ“ (1995), „სიკვდილის მიზეზი“ (1995) და „ფართოდ დახუჭული თვალებით“ (1999). 2003 წელს მიიღო ოსკარი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის მწერალ ვირჯინია ვულფის განსახიერებისთვის ფილმში საათები“ (2002).
Box Office Mojo-ზე დაყრდნობით, 2019 წლის მონაცემით, მსოფლიოს მასშტაბით კიდმანის ფილმების შემოსავალმა 5.1 მილიარდ აშშ დოლარს მიაღწია.
სქოლიო
კატეგორია:ქალი მსახიობების ფილმოგრაფიები კატეგორია:ნიკოლ კიდმანი
ვარდაქარი
ვარდაქარი (Վարդաքար) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 600 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 690 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1 380 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 0.5 კმ²-ია.
გეორგ V-ის ნაპირი
გეორგ V-ის ნაპირი (George V Coast) — ვიქტორიას მიწის სანაპიროს ნაწილი (აღმოსავლეთი ანტარქტიდა) ა. გ. 142° და 155° შორის. წარმოადგენს გამომყვანი (ნინისის, მერცის) და შელფური (კუკის) მყინვარების მონაცვლეობას უშუალოდ ზღვისკენ გამოსული კონტინენტური მყინვარული ფარის კიდის მონაკვეთებით. აღმოჩენილია ავსტრალიური ექსპედიციის მიერ დაგლას მოუსონის ხელმძღვანელობით 1912–1913 წლებში. სახელი ეწოდა ინგლისის მეფის, ჯორჯ (გეორგ) V-ის პატივსაცემად.
ოშანის რეგიონი
ოშანის რეგიონი (Oshana Region) — ნამიბიის 14 ადმინისტრაციული რეგიონიდან ერთ-ერთი, რომელიც მდებარეობს მის ჩრდილოეთ ნაწილში. ფართობი შეადგენს 8653 კმ²-ს (ნამიბიის რეგიონებიდან ფართობით ყველაზე პატარა), ხოლო 2011 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობაა 176 674 ადამიანი. რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ოშაკატი.
გეოგრაფია
ოშანის რეგიონის ტერიტორიის დიდი ნაწილი წარმოადგენს მშრალ, გვალვიან, ბუჩქებიან სავანას.
მოსახლეობა
რეგიონის მოსახლეობის დიდ უმრავლესობას წარმოადგენენ ოვამბოს ტომის ხალხი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ოშანის რეგიონი იყოფა 11 ოლქად.
სქოლიო
კატეგორია:ნამიბიის რეგიონები
ელენე ბერძენი
ელენე ბერძენი (Ελένη της Ελλάδας), აგრეთვე ცნობილია, როგორც დედა დედოფალი ელენა (Regina mamă Elena; დ. 2 მაისი, 1896, ათენი, საბერძნეთი ― გ. 28 ნოემბერი, 1982, ლოზანა, შვეიცარია) ― გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საბერძნეთის მეფე კონსტანტინოს I-ისა და დედოფალ სოფია პრუსიელის ქალიშვილი. საბერძნეთისა და დანიის პრინცესა დაბადებიდან. რუმინეთის მეფე კაროლ II-ის მეუღლე 1921-1928 წლებში. რუმინეთის უკანასკნელი მეფის, მიჰაი I-ის დედა.
ადრული ცხოვრება
პრინცესა ელენე დაიბადა 1896 წლის 2 მაისს ათენში. იგი იყო საბერძნეთის დიადოქოს კონსტანტინოსისა და მისი მეუღლის, პრინცესა სოფია პრუსიელის უფროსი ქალიშვილი და შუათანა შვილი. მამის მხრიდან იგი საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ის, ხოლო დედის მხრიდან გერმანიის იმპერატორ ფრიდრიხ III-ის შვილიშვილი იყო. ცნობილია, რომ ღრმა ბავშვობაში იგი დედასთან ერთად ხშირად სტუმრობდა ბებიას, ქვრივ იმპერატრიცა ვიქტორია ბრიტანელს, რომლის გავლენითაც ელენე ანგლოფილად იზრდებოდა.
1913 წელს ელენეს პაპა, გეორგიოს I მოკლეს, რის გამოც ტახტს მამამისი, მეფე კონსტანტინოს I იკავებს. ამ ამბიდან რამდენიმე თვეში, 1914 წელს იწყება პირველი მსოფლიო ომიც, რომელში განცდილი წარუმატებლობების გამოც 1917 წელს პრემიერ-მინისტრმა ვენიზელოსმა მეფე კონსტანტინოსი ჩამოაგდო და ტახტზე ელენეს ძმა, ალექსანდროსი დასვა, სამეფო ოჯახის ყველა დანარჩენი წევრი კი საბერძნეთიდან გააძევა. ამის გამო ელენე მშობლებთან და და-ძმებთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა შვეიცარიაში.
ქორწინება
მარცხნივ|მინი|283x283პქ|კრონპრინცესა ელენე და კრონპრინცი კაროლი 1921 წელს რუმინეთში 1920 წელს მეფე ალექსანდროსი უძეოდ დაიღუპა, რის გამოც მეფე კონსტანტინოსი ახერხებს ტახტის დაბრუნებას და ელენეც ოჯახთან ერთად უბრუნდება საბერძნეთს. ამ ამბიდან მალევე მისმა მშობლებმა მის გათხოვებაზე დაიწყეს ფიქრი. საბოლოოდ გადაწყდა, რომ მმართველობის გამყარებისათვის საბერძნეთისა და რუმინეთის სამეფო ოჯახები უნდა დანათესავებულიყვნენ ორმაგი დინასტიური ქორწინებით. საბერძნეთის პრინცესა ელენე ცოლად გაჰყვებოდა რუმინეთის კრონპრინც კაროლს, ხოლო კაროლის და, რუმინეთის პრინცესა ელიზაბეტა ცოლად გაჰყვებოდა ელენეს უფროს ძმას, დიადოქოს გეორგიოსს. აღსანიშნავია, რომ ელენეს დედა, დედოფალი სოფია და კაროლის დედა, დედოფალი მარია ედინბურგელი ღვიძლი ბიძაშვილები და დედოფალ ვიქტორიას შვილიშვილები იყვნენ. მინი|319x319პქ|პრინცესა ელენე 1925 წელს უკვე 1921 წლის 10 მარტს ათენის სამეტროპოლიტო კათედრალში ელენე და კაროლი დაქორწინდნენ, რითაც იგი რუმინეთის კრონპრინცესა გახდა და ქმართან ერთად გადასახლდა ბუქარესტში, რუმინეთის სამეფო კარზე. ქორწინებიდან მალევე ელენე დაორსულდა და იმავე წლის 25 ოქტომბერს ქალაქ სინაიაში მდებარე პელეშის სასახლეში თავისი ერთადერთი ვაჟი, პრინცი მიჰაი გააჩინა. იმავე წლის დეკემბერში წყვილი ათენში ჩავიდა თავიანთ ახალშობილ ვაჟთან ერთად, რათა მეფე კონსტანტინოსისათვის თანადგომა გამოეხატათ არსებულ კრიზისში და თან მათთვის შვილიშვილიც ეჩვენებინათ. 1922 წლის თებერვალში კაროლს ათენის დატოვება მოუხდა, რათა თავისი დის, პრინცესა მარიასა და იუგოსლავიის მეფე ალექსანდრე I-ის ნიშნობას დასწრებოდა. აღსანიშნავია, რომ ელენე მას არ გაჰყოლია და შვილთან ერთად მშობლებთან აპრილამდე დარჩა, მხოლოდ ამის შემდეგ დაბრუნდა იგი რუმინეთში. 1922 წლის სექტემბერში ელენეს მამა მეორედ და საბოლოოდ გადადგა ტახტიდან, რის შემდეგაც საბერძნეთის მეფე ელენეს ძმა, გეორგიოს II ხდება. ამის შემდეგ ელენე დაესწრო თავისი დედამთილ-მამამთილის კორონაციას, რის შემდეგაც რუმინეთი ისევ დატოვა და იტალიაში გაემგზავრა მშობლებთან, სადაც 1923 წლამდე, ანუ მამის გარდაცვალებამდე დარჩა.
1925 წლის თებერვლიდან კრონპრინცმა კაროლმა რომანი გააბა მაგდა ლუპეშკუსთან, რომელიც მალე მისი ოფიციალური საყვარელი გახდა. აღსანიშნავია, რომ ქორწინების პერიოდში ეს მისი პირველი რომანი არ ყოფილა. მიუხედავად ამისა, ოჯახის წევრები ცდილობდნენ კაროლისა და მაგდას დაშორებას, თუმცა ამაოდ. 1925 წლის დეკემბერში კაროლი დიდ ბრიტანეთში გააგზავნეს რათა დედა-დედოფალ ალექსანდრას დაკრძალვაზე რუმინეთის სამეფო ოჯახი წარმოედგინა, თანაც იმედოვნებდნენ, იქ მაგდას დაივიწყებდა. იმავდროულად, 1926 წელს, მისი მამამთილისთვის კიბოს დიაგნოზის დასმამდე ცოტა ხნით ადრე, ელენემ დატოვა რუმინეთი და იტალიაში გაემგზავრა რათა დასწრებოდა თავისი ბებიის, დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას დაკრძალვას, რის შემდეგაც იგი კიდევ დიდი ხნით დარჩა იქ.
განქორწინება
მარცხნივ|მინი|309x309პქ|პრინცესა ელენე ვაჟთან ერთად 1932 წელს ლონდონში 1927 წლის დამლევს კრონპრინცესა ბუქარესტში ბრუნდება და ცდილობს, რომ ქმარი მაგდა ლუპეშკუს ჩამოაშოროს, თუმცა იგი ფარ-ხმალს მალევე ყრის და პრემიერ-მინისტრ ბარბუ შტირბის განქორწინების თხოვნით მიმართავს. 1928 წლის 21 ივნისს ელენე და კაროლი ოფიციალურად განქორწინდნენ, რის შემდეგაც მას ჩამოერთვა რუმინეთის კრონპრინცესის წოდება და მეტიც, მისმა დედამთილმა, დედოფალმა მარიამ მას გაუუქმა რუმინეთის მოქალაქეობა, რის გამოც იგი იძულებული გახდა საბერძნეთში დაბრუნებულიყო, შვილი კი ბუქარესტის სამეფო კარზე დაეტოვებინა.
1930 წელს რუმინეთის მეფე ფერდინანდ I გარდაიცვალა და ტახტს ელენეს ყოფილი ქმარი, კაროლ II იკავებს. აღსანიშნავია, რომ მან ყოფილ მეუღლეს კვლავ მისცა რუმინეთის მოქალაქეობა და 1930 წლის 7 ივნისს ქვეყანაში დააბრუნა, რათა ვაჟზე ეზრუნა. აღსანიშნავია, რომ განქორწინების შემდეგ მათ მოახერხეს ახლო და კარგი ურთიერთობის შენარჩუნება. როგორც ცნობილია, მეფე ელენესთან ყოველ დღე სვამდა ჩაის და საუბრობდა სხვადასხვა თემაზე, პრინცესა ელენე ასევე ესწრებოდა მეფე ფერდინანდის დაკრძალვასაც. 1930 წლის აგვისტოში მთავრობამ ელენეს ნება დართო, რომ წერილებზე ხელმოწერისას გამოეყენებინა „მისი უდიდებულესობა, რუმინეთის დედოფლის“ სახელი. ცნობილია ისიც, რომ კაროლმა მას ყოველწლიურ პენსიად შვიდი მილიონი ლეი გამოუყო. მინი|355x355პქ|ელენეს ვაჟი და მისი ცოლი, პრინცესა ანა თავიანთი ქორწილის დღეს, 1948 წელი 1931 წელს ელენემ დატოვა რუმინეთი და გერმანიაში გაემგზავრა, რათა თავის დედაზე ეზრუნა, რომელიც იმ დროს კიბოთი იტანჯებოდა. 1932 წლის 13 იანვარს დედამისი, დედოფალი სოფია გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტოსკანაში მდებარე ფიეზოლეს სახლი, რომელიც მის რეზიდენციად იქცა. ამის გარდა დედისაგან მას მემკვიდრეობით ერგო საბერძნეთში მდებარე უზარმაზარი სახლი ვილა-სპარტა. აღსანიშნავია, რომ 1935 წელს ასევე განქორწინებით დამთავრდა ელენეს ძმის, მეფე გეორგიოსისა და მისი მულის, დედოფალ ელიზაბეტას ქორწინებაც.
რუმინეთის დედა დედოფალი
დედის გარდაცვალების შემდეგ მრავალი წლის განმავლობაში ელენე ტოსკანის რეზიდენციაში მშვიდად, ფუფუნებაში ცხოვრობდა, თუმცა მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამ სიტუაცია შეცვალა. გერმანიასა და საბჭოთა კავშირს შორის გაფორმებული მოლოტოვ-რიბენტროპის პაქტის მიხედვით, სსრკ-მ მოახდინა რუმინეთის შემადგენლობაში მყოფი ბესარაბიისა და ბუკოვინის ოკუპაცია, რა დროსაც უნგრელებმა დაიკავეს ნახევარი ტრანსილვანია, ბულგარელებმა კი სამხრეთი დობრუჯა. ამგვარ პირობებში 1940 წელს მეფე კაროლ II ტახტიდან გადადგა და მეფე ელენეს შვილი, მიჰაი I გახდა, რომელიც მსგავს სიტუაციას ვერ უმკლავდებოდა, ამიტომაც დასახმარებლად ელენეს რუმინეთში დაბრუნება მოუწია, სადაც იგი უკვე დედა-დედოფლის წოდებით სარგებლობდა.
მეორე მსოფლიო ომი მათთვის განსაკუთრებით რთული გადასატანი აღმოჩნდა, თუმცაღა 1945 წელს, როდესაც ყველაფერი ჩაცხრა, რუმინეთს დაუბრუნდა უნგრელებისა და ბულგარელების მიერ დაკავებული ტრანსილვანია და დობრუჯა, თუმცა ბესარაბია და ბუკოვინა სსრკ-ს დარჩა. ასევე, მთელს რუმინეთში განლაგდა საბჭოთა კომუნისტური ჯარები, რაც რუმინეთის სამეფო ხელისუფლებისათვის კარგს არაფერს მოასწავებდა, რამეთუ მათ მთელს ქვეყანაზე დაკარგეს კონტროლი. შექმნილი სიტუაციიდან გამომდინარე, 1947 წლის 30 დეკემბერს მიჰაი I იძულებული გახდა ტახტიდან გადამდგარიყო, რითაც რუმინეთში მონარქია დაემხო და კომუნისტური რეჟიმი დამყარდა, სამეფო ოჯახი კი ემიგრაციაში წავიდა.
მონარქიის დამხობა, უკანასკნელი წლები და გარდაცვალება
მარცხნივ|მინი|პრინცესა ელენეს საფლავი მიჰაის გადადგომის შემდეგ ის და ელენე ემიგრაციაში იტალიაში წავიდნენ, სადაც მალევე, 1948 წელს მან ცოლად შეირთო ადგილობრივი პრინცესა, ანა დე ბურბონ-პარმელი, რომელიც იყო ავსტრია-უნგრეთის იმპერატრიცა ზიტას, ბულგარეთის ცარიცა მარია ლუიზასა და ლუქსემბურგის პრინც ფელიჩეს ძმისწული. ამის შემდეგ ელენემ გადაწყვიტა, რომ თავის მძახალ მარგრეტე დანიელთან ერთად რომში წასულიყო და თავად პაპ პიუს XII-ს შეხვედროდა, რომელიც უკმაყოფილო იყო კათოლიკე პრინცესისა და მართლმადიდებელი მონარქის შეუღლებით. ვინაიდან პაპის კურთხევა ვერ მიიღეს, ისინი იძულებულები გახდნენ ჯვრისწერა ათენში, ელენეს ძმის ხელშეწყობით ჩაეტარებინათ.
ამის შემდეგ ელენე ვილა-სპარტაში დაბრუნდა, სადაც ცხოვრობდა დარჩენილი წლების განმავლობაში. იგი ძირითადად თავისი შვილიშვილების აღზრდით იყო დაკავებული. აღსანიშნავია, რომ ერთ-ერთ მათგანს, პრინცესა ელენას სახელი მის პატივსაცემად დაარქვეს. 1954 წელს ელენე მონაწილეობდა „მეფეების კრუიზში“, 1962 წელს კი დაესწრო თავისი ძმისწულის, პრინცესა სოფიასა და ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ის ქორწილსაც.
ცნობილია ისიც, რომ 1968-1973 წლებში ელენეს რომანტიკული ურთიერთობა ჰქონდა შვედეთის ორჯერ დაქვრივებულ მეფე გუსტავ VI ადოლფთან, რომელიც მხოლოდ გუსტავის გარდაცვალების გამო დასრულდა. ცნობილია, რომ ელენეს მან ხელიც სთხოვა და სკანდინავიის სხვა მონარქებმაც მოუწოდეს პრინცესას, რომ გუსტავზე ექორწინა, თუმცა მან თავად თქვა უარი.
1979 წელს ელენემ საბოლოოდ დატოვა ვილა-სპარტა და შვეიცარიის ქალაქ ლოზანაში სახლი იყიდა, იქ გადავიდა და დარჩენილი ცხოვრებაც სწორედ აქ გაატარა. ცნობილია, რომ მან ამ სახლზე არჩევანი იმიტომ შეაჩერა, რომ თავისი ვაჟისა და რძლის სახლიდან 45 წუთის სავალზე მდებარეობდა. იგი სწორედ აქ, 1982 წლის 28 ნოემბერს, 86 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 2 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:გლუქსბურგები კატეგორია:საბერძნეთის პრინცესები კატეგორია:დანიის პრინცესები კატეგორია:დედა დედოფლები კატეგორია:რუმინეთის დედოფლები
ბესარიონ ჯუღაშვილი
ბესარიონ ივანეს ძე ჯუღაშვილი (დ. 1850, დიდი ლილო — გ. 25 აგვისტო, 1909, თბილისი) — იოსებ სტალინის მამა.
ბიოგრაფია
ბესარიონ ივანეს ძე ჯუღაშვილი დაიბადა 1850 წელს, თბილისის გუბერნიის სოფელ დიდ ლილოში. მან ცოლად შეირთო კეკე გიორგის ასული გელაძე. მათი ორი ვაჟი დაბადებისთანავე გარდაიცვალა — მიხეილი 1875 წელს, ხოლო გიორგი 1876 წელს. მესამე შვილი იოსები შეეძინა 1878 წლის 6 (18) დეკემბერს, ხოლო მონათლეს 1878 წლის 17 (29) დეკემბერს ქალაქ გორში.
პირველი შვილის გარდაცვალების შემდეგ ბესარიონ ჯუღაშვილმა სმა დაიწყო, ხშირად ჩხუბობდა შინ, თუ გარეთ. ბესარიონი სამუშაოდ გორიდან თბილისში წავიდა და ადელხანოვის ფაბრიკაში დაიწყო მუშაობა. თავდაპირველად იგი ხშირად ჩადიოდა გორში ცოლ-შვილის მოსანახულებლად, მაგრამ, მისი ვიზიტები თანდათან სულ უფრო და უფრო იშვიათი გახდა, რადგან სმის გამო ცოტა ხანში სამსახურიც დაკარგა. ამის შემდეგ მან მუშაობა დაიწყო ქუჩაში, ფეხსაცმლის შემკეთებლად და ანაზღაურებას მთლიანად სასმელში ხარჯავდა.
1909 წლის აგვისტოში თბილისის მიხეილის საავადმყოფოში (დღევანდელი ქალაქის მეხუთე საავადმყოფო), თავისი ფეხით მისულა ავადმყოფი ბესარიონ ჯუღაშვილი. რამდენიმე დღეში კი იგი ამავე საავადმყოფოში გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1850 კატეგორია:გარდაცვლილი  25 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1909
რებეკა ფერგიუსონი
რებეკა ფერგიუსონი (შვედ. Rebecca Ferguson; დ. 19 ოქტომბერი, 1983, სტოკჰოლმი, შვედეთი) — შვედი მსახიობი. სახელი გაითქვა ფილმში „უდიდესი შოუმენი“ შესრულებული ჯეინი ლინდის, ასევე მინი-სერიალში „თეთრი დედოფალი“ შესრულებული ელიზაბეთ ვუდვილისა და ფილმში „ბავშვი, რომელიც მეფე გახდება“ შესრულებული მორგანას როლით. ელიზაბეთ ვუდვილის როლისათვის 2013 წელს მას ოქროს გლობუსის ჯილდო გადაეცა.
ბავშვობა და განათლება
რებეკა ფერგიუსონი დაიბადა 1983 წლის 19 ოქტომბერს სტოკჰოლმში, შვედეთში. მისი სრული სახელია რებეკა ლუიზა ფერგიუსონ სიუნდსტრომი. დედამისი, როუზმარი ფერგიუსონი ინგლისელია და გაერთიანებული სამეფოდან შვედეთში 25 წლის ასაკში გადასახლდა. მამამისი შვედია. ასევე აღსანიშნავია, რომ მისი ერთი ბებია ირლანდიელია, ხოლო ერთი ბაბუა შოტლანდიელი.
მისი პირველი ენა შვედურია, თუმცა მოგვიანებით მაღალ დონეზე ისწავლა ინგლისურიც.
ფერგიუსონი ბავშვობიდან ცეკვავს. მან იცის ბალეტი, ტანგო, სტიტ-ფანკი, ჯაზი და ტაპ-დანსინგი. 1999 წელს მან დაამთავრა ადოლფ ფრედრიკის სახლობის სტოკჰოლმის მუსიკალური სკოლა.
სტუდენტობის პერიოდში თავის სარჩენად იგი მუშაობდა ძიძად, საიულველირო მაღაზიაში, ფეხსაცმლის მაღაზიასა და კორეულ რესტორანში.
კარიერა
ფერგიუსონის სამსახიობო კარიერა 1999 წლიდან იწყება. მისი დებიუტი სერიალ „ნია ტიდერში“ შესრულებული ანა გრიპელჰაიმის როლით შედგა. იგი ზედიზედ 54 სერიაში მონაწილეობდა. სერიალის გადაღებები 2000 წელს დასრულდა. რამდენიმე პატარა როლის შემდეგ, 2004 წელს იგი ამანდას როლზე დაამტკიცეს ფილმში „მკვლელი მოჩნვენება“.
2013 წელს იგი ზედიზედ სამ სერიალში გადაიღეს, თუმცა მათგან ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო ბრიტანული მინი-სერიალი „თეთრი დედოფალი“, რომელიც ვარდების ომის ეპოქას ასახავს, რებეკა კი ინგლისის დედოფალ ელიზაბეთ ვუდვილს განასახიერებს. ამ როლმა მას განსაკუთრებული პოპულარობა და აღიარება მოუპოვა. ამავე როლისათვის მან ოქროს გლობუსის ჯილდო მიიღო.
2014 წელს ფილმში „ჰერკულესი“ გადაიღეს ერგენიას როლში. ფილმი ძველი ბერძნული მითოსის გმირ ჰერაკლეზე მოგვითხრობს. 2017 წელს იგი თავის მესამე დიდ როლზე დაამტკიცეს ფილმში „უდიდესი შოუმენი“, სადაც მან ჯენი ლინდის როლი მოირგო. იმავე წელს იაკობის ქალიშვილ დინას როლზე გადაიღეს სერიალში „წითელი კარავი“.
2019 წელს იგი მორგანას განასახიერებდა ფილმში „ბავშვი, რომელიც მეფე გახდება“. ამას 2020 წელს მოჰყვა ფილმ „Dune-ში“ მიღებული ლედი ჯესიკას როლი. 2021 წლისთვის იგი უკვე დამტკიდებულია ილსა ფაუსტის როლზე ფილმში „მისია: შეუძლებელი 7“.
პირადი ცხოვრება
2005 წელს რებეკა ცოლად გაჰყვა ლუდვიგ ჰოლბერგს, რომლისგანაც 2007 წელს ვაჟი გააჩინა. ამის შემდეგ წყვილი შვედეთის სამხრეთ სანაპიროზე გადასახლდა, ქალაქ სიმრისჰამში. 2015 წელს ლუდვიგი და რებეკა განქორწინდნენ.
2018 წელს ფერგიუსონმა თავისი მეორე ფეხმძიმობა დააანონსა უცნობი პარტნიორისაგან. 2019 წლის იანვარში მან გოგონა გააჩინა, რასაც მეორე ქორწინება მოჰყვა. ამის შემდეგ ის და მისი ახალი მეუღლე ლონდონში დასახლდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1983 კატეგორია:შვედი მსახიობები კატეგორია:ოქროს გლობუსის გამარჯვებულები
The Smashing Pumpkins-ის დისკოგრაფია
ამერიკული ალტერნატიული როკ-ჯგუფ The Smashing Pumpkins-ის დისკოგრაფიაში შედის ცხრა სტუდიური, ოთხი საკონცერტო და შვიდი კომპილაციური ალბომი, ერთი ციფრული ალბომების სერია, ხუთი EP, 42 სინგლი, ოთხი ვიდეო ალბომი, 23 მუსიკალური ვიდეო და სხვადასხვა საუნდტრეკისთვის დაწერილი სიმღერა. მოცემულ სიაში არ არის შეტანილია ჯგუფის წევრების ცალკე ნამუშევრები.
სტუდიური ალბომები
2011 წელს EMI-მ დაიწყო ჯგუფის სტუდიური დისკოგრაფიის ხელახალი, რემასტერების და დელუქს-გამოცემების სახით გამოშვება.
II Machina II ინტერნეტში უფასოდ განთავსდა, ამიტომ არ მოხვედრილა ჩარტში და არ ჰქონდა ასეთი სერტიფიცირების უფლება.
ოფიციალური საკონცერტო ჩანაწერები
გარდა ალბომების Earphoria, Live in Chicago October 23, 1995, Live at Cabaret Metro 10-5-88 და Bonus EP, The Smashing Pumpkins თანამშრომლობდა მუსიკის დისტრიბუტორ Nugs.net-თან და უშვებდა 20 წლიანი იუბილეს აღსანიშნავი ტურნეს ჩანაწერებს. კომპანია ახორციელებდა ხმის პულტიდან მიღებული ჩანაწერებს მასტერინგს. ჩანაწერები წარმოდგენილია FLAC, MP3, CD და CD+MP3 ვერსიების სახით. მათი შეძენა შეიძლებოდა ჯგუფის ოფიციალური საიტიდან.
მუსიკალური ვიდეოები
მხოლოდ ინტერნეტისთვის შექმნილი ინტერაქტიკული ვიდეო „The Crying Tree of Mercury“ გამოვიდა MTV-ზე 2000 წლის მარტში. მისი რეჟისორია ბილი კორგენი. ვიდეო MTV-ის საიტზე ხელმისაწვდომი აღარ არის.
სხვა
I Ozark Mountain Daredevils-ის სიმღერა
II ჯონი მარკსის სიმღერა
III ვიკ ჩესნატის სიმღერა
IV Depeche Mode-ის სიმღერა
სქოლიო
დისკოგრაფია კატეგორია:ალტერნატიული როკ-ჯგუფების დისკოგრაფიები კატეგორია:ამერიკელი მომღერლების დისკოგრაფიები
მენდერესის ბრძოლა
მენდერესის ბრძოლა — მეორე ჯვაროსნული ლაშქრობის ბრძოლა ჯვაროსნებსა და რუმის სასულთნოს შორის, გაიმართა 1147 წელს. ჯვაროსნებს ხელმძღვანელობდა ლუი VII. საფრანგეთის არმიამ ბრწყინვალედ მოიგერია სელჩუკების შემოტევა მდინარე მენდერესთან.
წინარეისტორია
ლუი VII სათავეში ედგა საფრანგეთს ჯვაროსნულ არმიას გზად ევროპიდან მცირე აზიამდე და იერუსალიმამდე. ის მიხვდა რომ მოძრაობა ანატოლიის შიდა რაიონში ძალიან საშიში იყო, 1147 წლის დეკემბრის დასაწყისში ფრანგული ჯარი გაჩერდა დასასვენებლად ძველ ქალაქ ეფესოს მახლობლად, სანამ გააგრძელებდნენ გზას მდინარე მენდერესის ხეობით ადალიის პორტამდე.
ბრძოლა
თურქები ჯვაროსნებს ჩაუსაფრდნენ მდინარის გადალახვის დროს. მათ გამოიყენეს თავიანთი ტრადიციული თვდასხმის ტაქტიკა და სწრაფად დაიხიეს უკან სანამ მოწინააღმდეგე კონტრშეტევაზე გადავიდოდა. თუმცა რჩეულმა რაინდებმა, რომელიც ჯარის ავანგარდში იყვნენ თურქებს არ მისცა საშუალება სერიოზული ზარალი მიეყენებინათ ჯვაროსნებისათვის. თურქ-სელჩუკებმა გაინიცადეს მძიმე დანაკარგი და იძულებული იყვნენ მთებში დაეხიათ. ჯვაროსნებმა რამდენიმე თურქ-სელჩუკიც კი ჩაიგდეს ტყვედ. არც ერთი ისტორიკოსი არ იუწყება ჯვაროსნების დანაკარგებზე.
შედეგები
ეს გამარჯვება არ აღმოჩნდა საკმარისი რათა შეეჩერებინდათ სელჩუკების შემოტევები. ომიდან რამდენიმე დღის შემდეგ მდინარე მენდერესზე საფრანგეთის არმიამ დამანგრეველი დამარცხება  განიცადა კადმუსის მთასთან ბრძოლაში.
ალაჰვერდი ბაღიროვი
ალაჰვერდი თეიმურ ოღლუ ბაღიროვი (Allahverdi Teymur oğlu Bağırov) (დ. 22 აპრილი, 1946 — გ. 12 ივნისი, 1992) — აზერბაიჯანელი ოფიცერი, აღდამის საფეხბურთო კლუბ “ყარაბაღის” ყოფილი უფროსი მწვრთნელი. აზერბაიჯანის ეროვნული გმირი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1946 წლის 22 აპრილს ქალაქ აღდამში.
1965 წელს სკოლის დამთავრების შემდეგ სპორტში წავიდა. ის იყო აღდამის საფეხბურთო კლუბ “ყარაბახის" მთავარი მწვრთნელი, ასევე აზერბაიჯანის ეროვნული ფრონტის წევრი.
იგი დაოჯახებული იყო. ჰყავს ვაჟი ელშანი და ორი ქალიშვილი აინური და ზუმრუდი.
საფეხბურთო კარიერა
ბავშვობიდან ალავერდის უყვარდა ფეხბურთი, მძლეოსნობა და ფრენბურთი.
1976 წელს ყარაბაღის საფეხბურთო კლუბის მთავარ მწვრთნელად დაინიშნა. 1991 წელს მან მონაწილეობა მიიღო თამაშში “ყარაბაღისა" და "ნეფთჩის" ვეტერანებს შორის, რომლებიც ანგარიშით 1:1 დასრულდა. ამ მატჩში გოლი ბაღიროვმა გაიტანა.
ყარაბაღის ომი
ალაჰვერდი მონაწილეობდა ყველა ბრძოლებში აღდამისთვის. იგი სახალხო ფრონტის თავმჯდომარედ აირჩიეს. აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ ალაჰვერდი ბაღიროვმა პირველად აღმართა აზერბაიჯანის დროშა. ბაღიროვმა დიდი როლი შეასრულა აღდამის დაცვის პირველი ქვედანაყოფების ფორმირებაში.
1990 წლის  შავი იანვრის მოვლენების შემდეგ, ალაჰვერდიმ  მოხალისე ბატალიონი შექმნა. ხოჯილის ხოცვა-ჟლეტის დროს მან ბევრი ადამიანი გადაარჩინა.
1991 წლის 1 ოქტომბერს, ალაჰვერდი ბაღიროვისა და მისი ძმის ელდარ ბაღიროვის ბრძანებით, აღდამში შეიქმნა აზერბაიჯანის ეროვნული არმიის სამხედრო ნაწილები. ელდარ ბაღიროვი 845-ე სამხედრო ბანაკის მეთაურად დაინიშნა. იმავე წელს, ელდარ ბაღიროვი საკუთარი სახლის წინ მოკლეს. მისი გარდაცვალების შემდეგ, ბანაკს ელდარ ბაღიროვის სახელი მიენიჭა და ალაჰვერდი ბატალიონის მეთაური გახდა.
1992 წლის იანვარში ბატალიონი, რომელსაც ალაჰვერდი ბაღიროვი მეთაურობდა 150 ჯარისკაცს შეადგენდა. მათ სოფელი ნახიჩევანლი მტრებისგან გაათავისუფლეს და სოფელ ფირჯამალამდე მივიდნენ. ოპერაციის დასრულების შემდეგ ყველა სომხური დროშები შეიცვალა აზერბაიჯანულ დროშებზე. გმირობისთვის, რაც ალაჰვერდიმ ამ ოპერაციების დროს აჩვენა, მას “გენერალ მოჰამედ ასადოვის" ჯილდო გადაეცა.
1992 წლის 3 მაისს, სომხეთის სამხედრო ძალებმა ბაღიროვს შეატყობეს, რომ 8 რიცხვში ისინი შუშას დაიპყრობდნენ. სახელმწიფოს ინფორმირების შემდეგ, ბაღიროვმა დაიწყო თავდაცვითი გეგმის შემუშავება.
1992 წლის 12 ივნისს მონაწილეობა მიიღო სოფლების არანზამინის, ნახიჩევანლი, დაჰრაზის, მირკენდის, ფირჯამალის დაბრუნების ოპერაციებში. მას მიაჩნდა, რომ ის შეძლებდა ხანკენდის ბატალიონამდე მისვლას. თუმცა, 14 ივნისს, ნახიჩევანიკიდან დაბრუნების დროს  ავტომობილი, რომელშიც ალაჰვერდი იჯდა მინაზე აფეთქდა- სამი ცოცხალი დარჩა, მაგრამ ის და მძღოლი გარდაიცვალნენ. დაკრძალეს მშობლიურ აღდამში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:აზერბაიჯანის ეროვნული გმირები
ჩორნა (მოლდოვა)
ჩორნა (Ciorna) — სოფელი მოლდოვაში, რეზინის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 49 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 202 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეზინის რაიონის სოფლები
ლედი გაგას საკონცერტო ტურნეები
ამერიკელ პოპ მომღერალ და სიმღერების ავტორ ლედი გაგას აქვს ხუთი მსოფლიო ტურნე და შესრულებული აქვს სიმღერები ცოცხლად სხვადასხვა დაჯილდოების ცერემონიებზე და სატელევიზიო შოუებში.
სქოლიო
ტურნეები კატეგორია:ლედი გაგას ტურნეები კატეგორია:საკონცერტო ტურნეების სიები შემსრულებლების მიხედვით
ჯოვანი ბატისტა ვიოტი
ჯოვანი ბატისტა ვიოტი (Giovanni Battista Viotti; დ. 12 მაისი, 1755 – გ. 3 მარტი, 1824) — იტალიელი კომპოზიტორი, მევიოლინე და პედაგოგი. არის 29 სავიოლინო კონცერტის ავტორი. მისი ცნობილი მოწაფეები იყვნენ პიერ როდე და რუდოლფ კროიცერი. ვიოტი 1775 წლიდან იყო სამეფო კარის მუსიკოსი იყო ტურინში. ამის შემდეგ 1782-1792 წლებში ვიოტი ცხოვრობდა პარიზში. 1792 წლიდან ცხოვრობდა ინგლისსა და სხვა სახელმწიფოებში.
საპიტვა
საპიტვა (Sapitwa) — მალავის უმაღლესი წერტილი. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, მულანჯეს მასივზე, ბლანტირედან აღმოსავლეთით, მოზამბიკის სახელმწიფო საზღვრის სიახლოვეს. სიმაღლე 3002 მ. აღსანიშნავია, რომ 2003 წელს მთის სიახლოვეს გამცილებლის გარეშე მყოფი სამი ტურისტი გაუჩინარდა. ასვლის სირთულისა და ამინდის მკვეთრი ცვლილებების გამო საპიტვა ტურისტული თვალსაზრისით სახიფათოა.
სქოლიო
კატეგორია:მალავის მთები
სამოსის ჰერაიონი
სამოსის ჰერაიონი — ქალღმერთ ჰერას ტაძარი. მდებარეობს კუნძულ სამოსის სამხრეთ ნაწილში, უძველესი ქალაქიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საბერძნეთში
რუდოლფ ფირკუშნი
რუდოლფ ფირკუშნი (Jaromír Weinberger; დ. 11 თებერვალი, 1912, ნაპაჯედლა, მორავია – გ. 19 ივლისი, 1994, შტატსბურგი, ნიუ-იორკი) — მორავიაში დაბადებული, მორავიელ-ამერიკელი კლასიკური პიანისტი.
ცხოვრება
რუდოლფ ფირკუშნი 1912 წლის 11 თებერვალს დაიბადა მორავიის ქალაქ ნაპაჯედლაში. მან მუსიკალური განათლება მიიღო კომპოზიტორებთან ლეოშ იანაჩეკთან და ი ოზეფ სუკთან და პიანისტ ვილემ კურცთან. მოგვიანებით მან სწავლა განაგრძო ლეგენდარულ პიანისტებთან ალფრედ კორტოსთან და არტურ შნაბელთან. მან კონცერტებზე გამოსვლა დაიწყო 1920-იან წლებში და მისი დებიუტი შედგა ლონდონში 1933 წელს, ხოლო ნიუ-იორკში 1938 წელს. 1939 წელს ნაცისტებისგან თავის დასაღწევად, გაიქცა პარიზში, მოგვიანებით დასახლდა ნიუ-იორკში და საბოლოოდ გახდა აშშ-ის მოქალაქე.
მას ჰქონდა ფართო რეპერტუარი და ოსტატურად ასრულებდა მოცარტის, ბეთჰოვენის, შუბერტის, შუმანის, შოპენის. ბრამსის, მუსორგსკისა და დებიუსის ნაწარმოებებს. თუმცა, ის განსაკუთრებით ცნობილი გახდა ჩეხი კომპოზიტორების ბედრჟიხ სმეტანას, ანტონინ დვორჟაკის, იანაჩეკისა და ბოჰუსლავ მარტინის ნაწარმოებების შესრულებით. ფირკუშნს განსაკუთრებით მოსწონდა დვორჟაკის ერთადერთი საფორტეპიანო კონცერტი, რომელსაც ის უკრავდა სხვადასხვა დირიჟორებთან და ორკესტრებთან ერთად მთელს მსოფლიოში.
ფირკუშნი ხშირად უკრავდა სხვებთან ერთად პატარა ჯგუფებში. მის ყველაზე გამოჩენილ პარტნიორებს შორის იყვნენ ვიოლონჩელისტები პიერ ფურნიე, გრეგორ პიატიგორსკი, იანოს სტარკერი და ლინ ჰარელი. მევიოლინეები ნათან მილშტეინი და ერიკა მორინი; ვიოლისტები უილიამ პრაიმროუზი. მას ასევე დაუკრავს თანამედროვე კომპოზიტორების კონცერტებზე, როგორიცაა: ჰოვარდ ჰანსონი, ჯან კარლო მენოტი, სამუელ ბარბერი და ალბერტო ჯინასტერა.
ფირკუშნი ასწავლიდა ჯულიარდის სკოლაში ნიუ-იორკში, ასევე ბერკშირის მუსიკალურ ცენტრში ტანგლვუდში. მის სტუდენტებს შორის იყვნენ იეფიმ ბრონფმანი, ედუარდ ჰალიმი, ალან ვაისი, სარა დევის ბიუხნერი, კარლაილ ფლოიდი, კეტრინ სელბი, ავნერ არადი, ჯუნ დე ტოტი, რიჩარდ ციონკო, რობინ მაკკეიბი, ანა ლორენსი, ნატასა ველკოვიჩი და კარლო გრანტი. თავის სამშობლოში კომუნისტური ხელისუფლების დაცემის შემდეგ (1989 წლის „ ხავერდოვანი რევოლუცია “), ფირკუშნი დაბრუნდა ჩეხოსლოვაკიაში პირველად 40 წლის შემდეგ კონცერტისთვის.
ფირკუშნიმ 1992 წლის 18 მაისს პრაღაში, მევიოლინე იოზეფ სუკთან ერთად დაუკრა დვორჟაკ-იანაჩეკ-ბრამს-ბეთჰოვენის სონატის სრული რეციტალი. მან მხოლოდ ორჯერ დაუკრა პრაღის გაზაფხულის საერთაშორისო მუსიკალურ ფესტივალზე, ჯერ 1946 წელს შეასრულა დვორჟაკის საფორტეპიანო კონცერტი, ხოლო 1990 წელს მან დაუკრა მარტინის მეორე საფორტეპიანო კონცერტი.
ფირკუშნიმ მიიღო დიდი შექება თავისი კოლეგისგან, ვლადიმერ ჰოროვიცისგან, რომელმაც ერთხელ წამოიძახა: „რუდოლფ ფირკუშნის შუბერტის დაკვრა შეუძლია, რა თქმა უნდა. მე გავიგონე ის რადიოში ამ შუადღისას... უკრავდა სამ Klavierstücke-ს. მშვენიერია!“. ფორტეპიანოს მასწავლებელმა და კრიტიკოსმა დევიდ დუბალმა ფირკუშნის უწოდა „მეოცე საუკუნის გამორჩეული ჩეხი პიანისტი“.
1990 წელს ფირკუშნიმ მიიღო პრაღის კარლის უნივერსიტეტის დამსახურებული დოქტორის წოდება. მოგვიანებით, 1993 წელს, მან მიიღო დოქტორის წოდება ბრნოს მასარიკის უნივერსიტეტიდან და იანაჩეკის მუსიკისა და საშემსრულებლო ხელოვნების აკადემიიდან.
ესპანეთის პრიმერა დივიზიონი 2018-2019
ესპანეთის პრიმერა დივიზიონი 2018-2019 — ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის 88-ე გათამაშება. ჩემპიონატი დაიწყო 2018 წლის 17 აგვისტოს და დასრულდა 2019 წლის 26 მაისს. ჩემპიონის ტიტული მოიპოვა „ბარსელონამ“. სეზონს ჩემპიონის რანგით სწორედ ეს გუნდი შეხვდა. 2018 წლის 24 ივლისს გამოაცხადდა, რომ ჩემპიონატი გამოიყენებდა ვიდეო-რეფერის სისტემას (VAR). 2018-19 წლებში აღზევებული გუნდის სტატუსით ითამაშეს: „უესკამ“, „რაიო ვალეკანომ“ და „რეალ ვალადოლიდმა“.
რუდოლფ ფირკუშნი
ცხოვრება
ფირკუშნი გარდაიცვალა შტატსბურგში, ნიუ-იორკში 1994 წელს. მას დარჩა ვაჟი, იგორ ფირკუშნი და ქალიშვილი, ვერონიკე ფირკუშნი კალეგარი, რომელიც არის ბარნარდის კოლეჯის კურსდამთავრებული და ჯილდოს მფლობელი მთარგმნელი.
ესპანეთის პრიმერა დივიზიონი 2018-2019
მონაწილეები და მათი სტადიონები
სეზონის დაწყები წინ „სელტამ“ გააფორმა ხელშეკრულება კომპანია „აბანკასთან“, კონტრაქტის მიხედვით გუნდის სტადიონს „აბანკა-ბალაიდოსი“ დაერქვა.
რუდოლფ ფირკუშნი
ცხოვრება
2007 წელს მისი და მისი მეუღლის, ტატიანა ნევოლოვა ფირკუშნი, ფერფლი ერთად დაკრძალეს საპატიო ადგილას, ბრნოს ცენტრალურ სასაფლაოზე, მის პირველ მასწავლებელთან, იანაჩეკთან ახლო. 2012 წელს, მისი დაბადებიდან 100 წლის იუბილეს აღსანიშნავად ბრნოს იანაჩეკის მუსიკისა და საშემსრულებლო ხელოვნების აკადემიამ ჩაატარა დიდი ფესტივალი, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს მისმა ბევრმა ყოფილმა კურსდამთავრებულმა ჯულიარდის სკოლიდან. 2013 წელს პრაღის საგაზაფხულო ფესტივალმა დააარსა რუდოლფ ფირკუშნოს სახელობის ფორტეპიანოს ფესტივალი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1912 კატეგორია:დაბადებული 11 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1994 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ივლისი კატეგორია:პიანისტები კატეგორია:ჩეხი პიანისტები
ვოსკეჰასკი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
კობა კობალაძე
კობა კობალაძე (დ. 7 ივლისი, 1969, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, სამხედრო პირი.
1996 წელს დაამთავრა ქ. რიაზანის უმაღლესი საჰაერო სადესანტო სასწავლებელი. 1999 წელს დაამთავრა ქ. მოსკოვის ფრუნზეს სახელობის სამხედრო აკადემია შენაერთების სამხედრო ადმინისტრაციული მართვისა და ოპერატიული ხელოვნების სპეციალობით, ამავე წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი.
1986-1987 წლებში მუშაობდა თბილისის კიროვის სახელობის ჩარხმშენებელ ქარხანაში; 1987-1989 წლებში მოიხადა სამხედრო სავალდებულო სამსახური შორეულ აღმოსავლეთში; 1990-იანი წლებიდან ჩაერთო საქართველოს ეროვნული შეიარაღებული ძალების შექმნა-ჩამოყალიბების პროცესში; 1991-1994 წლებში აქტიურად მონაწილეობდა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისთვის მიმდინარე საბრძოლო მოქმედებებში სამაჩაბლოსა და აფხაზეთში; სწავლის დამთავრების შემდეგ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროში დაინიშნა დასავლეთის ოპერატიული მიმართულების უფროსად; 2000 წელს დაინიშნა საქართველოს სახმელეთო ჯარების სარდლად; 2001 წელს დაინიშნა საქართველოს ეროვნული გვარდიის სარდლად; 2001 წელს სწავლობდა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის გენერალური შტაბის აკადემიაში; 2004 წელს საკუთარი განცხადების საფუძველზე გადავიდა თადარიგში და ჩაირიცხა რეზერვში; 2016 წელს დაინიშნა ვეტერანთა სახელმწიფო სამსახურის დირექტორად; არის სპორტის ოსტატი კრივსა და ხელჩართულ ბრძოლაში, საპარაშუტო სპეციალობის ინსტრუქტორი; არის სამხედრო და სახელმწიფო უსაფრთხოების თემატიკისადმი მიძღვნილი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, დოქტორანტი. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის ავჭალის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
აირიბაბა
აირიბაბა (Beýik Saparmyrat Türkmenbaşy belentligi; Ayribobo сho‘qqisi) — კუგითანგთაუს ქედის უმაღლესი წერტილი, სიმაღლე ზღვის დონიდან 3139 მეტრია (ზოგიერთი წყაროს მიხედვით - 3137 მ ). მწვერვალი მდებარეობს თურქმენეთის ლებაპის ველაიათში, ქოითენდაღის ეტრაპში.
მთა გამოირჩევა ციცაბო ფერდობებით. აღმოსავლეთი კალთა წარმოადგენს ფლატეს, რომელიც თითქმის მიუწვდომელია ადამიანისთვის, რის გამოც, თურქმენეთის და უზბეკეთის სახელმწიფო საზღვრის ეს მონაკვეთი არ არის დაცული.