cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჰონდურასის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
ჰონდურასის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები — საფეხბურთო ნაკრები. წარმოადგენს ჰონდურასს საერთაშორისო საფეხბურთო მატჩებში. განაგებს ჰონდურასის ფეხბურთის ეროვნული ავტონომიური ფედერაცია. კონკაკაფის ერთ-ერთი წამყვანი ნაკრებია. 1951 წელს გახდა ფიფა-ს წევრი. 2001 წლის თებერვალში, ფიფას რეიტინგში ჰონდურასის ნაკრები იკავებდა 20-ე ადგილს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებები კატეგორია:ჰონდურასის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
ანა ლეშჩინსკა
ანა ლეშჩინსკა (Anna leszczyńska, Ana Leščinska; დ. 25 მაისი, 1699 – გ. 20 ივნისი, 1717) — პოლონეთისა და ლიტვის მეფე სტანისლავ ლეშჩინსკისა და მისი ცოლის, დედოფალ კატარინა ოპალინსკას პირველი ქალიშვილი. საფრანგეთის დედოფალ მარია ლეშჩინსკას უფროსი და. გარდაიცვალა თვრამეტი წლის ასაკში პნევმონიით, დევნილობაში.
ბიოგრაფია
ანა დაიბადა 1699 წლის 25 მაისს პოლონეთში. იგი იყო პოლონელი დიდგვაროვნის, სტანისლავ ლეშჩინსკისა და მისი ცოლის, კატარინა ოპალინსკას პირველი ქალიშვილი. 1703 წელს შეეძინა უმცროსი და უკანასკნელი და, მარია ლეშჩინსკა. 1704 წელს მამამისი პოლონეთისა და ლიტვის მეფედ იქნა არჩეული, რითაც იგი პრინცესა გახდა. მას სახელი დიდი ბებიის, ანა იაბლონოვსკას პატივსაცემად დაარქვეს.
ანა და მისი უმცროსი და, პრინცესა მარია დედის მეთვალყურეობის ქვეშ ბრწყინვალე განათლებას იღებდნენ. როგორც ჩანს ქალიშვილებს შორის სტანისლავს განსაკუთრებულად ანა, ხოლო კატარინას კი მარია უყვარდა.
მისმა გარდაცვალებამ ლეშჩინსკების ოჯახი გაანადგურა. მისი გარდაცვალება განსაკუთრებულად სტანისლავმა განიცადა. მოგვიანებით მისი და ცოლად საფრანგეთის მეფე ლუი XV–ს გაჰყვა, რომელთანაც ათი შვილი შეეძინა, მეორე ქალიშვილს კი დის ხსოვნის პატივსაცემად ანა დაარქვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 25 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1699 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1717
ალ-კარიათეინის ნაჰია
ალ-კარიათეინი (არაბ. ناحية القريتين‎‎) — სირიის ჰომსის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ალ-კარიათეინის პროვინციაში დაახლოებით 16 795 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 3 739 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
არჩილ მინდიაშვილი (არქიტექტორი)
არჩილ მინდიაშვილი (დ. 1 მარტი, 1951, თბილისი, — გ. 2 აპრილი, 2020 ) — ქართველი არქიტექტორი; საქართველოს ეროვნულ და სოციალურ ურთიერთობათა აკადემიის და საქართველოს საინჟინრო აკადემიის აკადემიკოსი, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი.
დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი 1973 წელს. არქიტექტორად მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტებში „საქსოფლმშენსახპროექტი“ (1973-1976) და „საქქალაქმშენსახპროექტი“ (1977-1991). 1991 წლიდან იყო საქართველოს საპატრიარქოს საეკლესიო ხუროთმოძღვრების ცენტრის მთავარი არქიტექტორი. თბილისის წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის პროექტის კონკურსში (1989-1990) გამარჯვების შემდეგ დაინიშნა წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის კომპლექსის პროექტის მთავარ არქიტექტორად (1995) და ხელმძღვანელობდა წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის კომპლექსის აღმშენებლობის შემოქმედებით გაერთიანება „კათედრალს“ (1998 წლიდან). მის მიერ განხორციელებული მნიშვნელოვანი პროექტებია: თბილისის წმინდა სამების საკათედრო ტაძარი (1995-2004), წმ. ილია თეზბიტელის ტაძარი და სამრეკლო (წმ. სამების საკათედრო ტაძრის კომპლექსში, 1998), პარიზის წმინდა მეფე თამარის სახელობის ახალი ქართული ტაძარი (2008-2009), ზუგდიდის ივერიის ყოვლაწმინდა ღვთისმშობლის სახელობის საკათედრო ტაძარი (მშენებლობა დაიწყო 2009) და სხვ. დაჯილდოებულია საეკლესიო და სახელმწიფო ჯილდოებით, მ.შ. წმინდა გიორგის ოქროს ორდენით და ღირსების ორდენით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1973)
იაკინთე (გორგაძე)
იოაკიმ იოსების ძე გორგაძე (დ. 1870 – გ. 24 ივნისი, 1936) — ქართველი სასულიერო პირი. იყო ქართველთა შორის წერა კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1870 წელს ქუთაისის მაზრის სოფელ ბაბში, სასულიერო პირის ოჯახში. მამა იოსებ გორგაძე ბაბის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიის წინამძღვარი იყო. იაკინთემ პირველდაწყებითი განათლება ოჯახში მიიღო და მოგვიანებით სწავლა განაგრძო ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში. 1886 წელს თბილისის სასულიერო სემინარიაში ჩაირიცხა, რომელიც 1892 წელს პირველი ხარისხის დიპლომით დაამთავრა. 1892 წელს, საქართველოს ეგზარქოსმა პალადიმ, ეგზარქოსების ჯვართამაღლების კარის ეკლესიაში სტიქრით შემოსა. სემინარიის დამთავრების შემდეგ იაკინთე დაქორწინდა და სამი შვილი შეეძინა. ამავე წელს იმერეთის ეპისკოპოსმა გაბრიელ ქიქოძემ დიაკვნად აკურთხა, ხოლო იმავე წელს მღვდლად დაასხა ხელი და ხევისჯვრის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად დაადგინა. 1893 წელს მარელისის მაცხოვრის ამაღლების სახელობის ეკლესიაში გადაიყვანეს. 1895 წელს ორაპნის მაზრის იმერეთის საეპარქიო სამოსწავლო საბჭოს განყოფილების წევრად აირჩიეს, ხოლო 1896 წლიდან ამავე მაზრაში არსებული სამრევლო–საეკლესიო სკოლების მეთვალყურედ დაინიშნა. 1898 წლიდან თბილისში გადმოდის საცხოვრებლად და სასულიერო სემინარიაში მასწავლებლად იწყებს მუშაობას. 1899 წელს კუკიის მესამე სამოქალაქო სასწავლებელში ქართული ენის მასწავლებლად გადაიყვანეს და ანჩისხატის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის სახელობის ეკლესიის მღვდელმსახურად დაადგინეს. 1900 წელს იაკინთე თბილისის გუბერნიის ციხეების ეკლესიების მოძღვრად განამწესეს, ამავე წლის 12 მაისს ბორჯომის წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ტაძრის წინამძღვრად გადაიყვანეს და გორის მაზრის მე–10 ოლქის მთავარხუცესად დანიშნეს. 1900 წელს სკუფიით დაჯილდოვდა, ხოლო 1904 წლის აღდგომას კამილავკა უბოძეს. აირჩიეს ბორჯომის სახელოსნო სასწავლებლის სამზრუნველოს წევრად. 1909–1919 წლებში მამა იაკინთე იყო „ქართველთა შორის წერა–კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების“ ბორჯომის განყოფილების ნამდვილი წევრი, გამგეობის წევრი და სამკითხველოს გამგეობის თავმჯდომარე. 1910 წელს მამა იაკინთეს სამკერდე ოქროს ჯვარი მიიღო. 1915 წელს წმინდა ანას III ხარისხის ორდენით დააჯილდოვეს. 1916 წელს ბორჯომის წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ტაძარში საქართველოს ეგზარქოსმა პლატონმა ეკლესიაში ერთგული სამსახურისთვის დეკანოზის წოდება მიანიჭა. 1919 წელს ბორჯომში უმაღლესი პირველდაწყებითი სასწავლებელი გაიხსნა, სადაც იგი დროებით გამგედ და მასწავლებლად დანიშნეს. ის აწყურის ეპარქიის დელეგატის სტატუსით, მონაწილეობდა 1920 წლის 27 ივნისს გამართულ საქართველოს სამოციქულო ეკლესიის მე–2 საეკლესიო კრებაზე. 1922–1923 წლებში ბორჯომში ეკლესია დაიკეტა. გარდაიცვალა 1936 წლის 24 ივნისს. დასაფლავებულია ბორჯომის სამოქალაქო სასაფლაოზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:დაბადებული 1870 კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები კატეგორია:გარდაცვლილი 24 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1936 კატეგორია:გორგაძეები
რექს უილიამსი
რექს უილიამსი (Rex Williams; დ. 20 ივლისი, 1933) — ინგლისელი ყოფილი პროფესიონალი სნუკერისტი და ინგლისური ბილიარდის მოთამაშე. უილიამსი დაიბადა 1933 წელს ქალაქ სტოურბრიჯში, ინგლისში. რექსი ინგლისური ბილიარდის შვიდგზის მსოფლიო ჩემპიონი და სნუკერის მსოფლიო ჩემპიონატის ორგზის ფინალისტია.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი სნუკერისტები კატეგორია:ინგლისური ბილიარდის მოთამაშეები კატეგორია:WPBSA-ის თავმჯდომარეები კატეგორია:დაბადებული 20 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1933
ქეშდაქი
ქეშდაქი (Keşdək) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
თავშეკავების მიკერძოება
თანაგანცდის დანაკლისის ეფექტი: თანაგანცდის დანაკლისის ეფექტი გამოიხატება იმაში, რომ ადამიანებს უჭირთ სათანადოდ შეაფასონ თუ რა გავლენა აქვს იმპულსურ მდგომარეობას მათ ქცევაზე. ამ ეფექტის თანახმად, როდესაც ადამიანები არ არიან ემოციური (თუ ზოგადად რომელიმე ვისცერული პროცესის) აღგძნების მდგომარეობაში, მაგალითად არ განიცდიან შიმშილს, ისინი სათანადოდ ვერ აფასებენ, თუ რა გავლენა ექნებათ იმპულსებს მათზე აღგძნებულ მდგომარეობაში. ვისცერული იმპულსების არასათანადო დაფასება შეიძლება გამოწვეული იყოს მეხსიერების შეზღუდული შესაძლებლობებით. რაც გულისხმობს, რომ ინდივიდმა შეიძლება გაიხსენოს იმპულსური მდგომარეობა, მაგრამ არ შეუძლია აღადგინოს იმპულსური მდგომარეობის შეგრძნება.
ლიტერატურა
კატეგორია:კოგნიტიური გადახრები
არაპივკა
არაპივკა (Арапівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქის ტროიცკეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 485 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტროიცკეს რაიონის სოფლები
დარგუბა
დარგუბა (Darquba) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,365 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
სან-მიგელ-დუ-ტაპუიუ
სან-მიგელ-დუ-ტაპუიუ (São Miguel do Tapuio) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 285 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 134 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.48 კმ²-ზე. ფართობი 5 207 016 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ტონა (სანტანდერი)
ტონა (Tona) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, სანტანდერის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.191 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 651 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 19.45 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 342 კმ²-ია.
არაბუტანი
არაბუტანი (Arabutã) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 408 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონკორდიის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
მაჰინის ნაჰია
მაჰინი (არაბ. ناحية مهين) — სირიის ჰომსის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით მაჰინის პროვინციაში დაახლოებით 13 511 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 469,86 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
იჟბოლდინო
იჟბოლდინო (Ижболдино; Ишбулды) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იანაულის რაიონში. მიეკუთვნება იჟბოლდინის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იანაულიდან განლაგებულია 30 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იანაულიდან 30 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 348 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები და თათრები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:იანაულის რაიონის სოფლები
ჰასანლარი
ჰასანლარი (Həsənlər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
წიფრანის სამაროვანი
წიფრანის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ წიფრანის ქვემო უბანში. მდინარე ფშავის არაგვის მარჯვენა ნაპირას, ტერასაზე. თარიღდება II-IV საუკუნეებით. 1981-1983 წლებში გათხრა ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ჟინვალის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
სალიტრალის რაიონი (სულიანა)
სალიტრალის რაიონი (Distrito de Salitral) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის სულიანის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 60 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 892 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 210 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 28.27 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიურის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სულიანის პროვინციის რაიონები
თურჩუს ქვაბული
თურჩუს ქვაბული, თურჩუს პოლიე — ქვაბული საქართველოში, ხონის მუნიციპალიტეტში, ასხის მასივის სამხრეთი კალთაზე, სოფელ გორდის ჩრდილოეით. ქვაბულის სიგრძეა 3 კმ, სიგანე 2 კმ. აგებულია ცარცული და გადოლომიტებული კირქვებით. თურჩუს ქვაბულის ფსკერზე გაედინება პატარა მდინარე თურჩუ, რომელიც ქვაბულის სამხრეთ ნაწილში კარსტულ სიღრუეებში იკარგება, შემდეგ კვლავ ზედაპირზე გამოდის.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ქვაბულები
თვალთხევი
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის მხარის მდინარეები კატეგორია:ივრის შენაკადები
ჰისიის ნაჰია
ჰისია (არაბ. ناحية حسياء‎‎) — სირიის ჰომსის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ჰისიის პროვინციაში დაახლოებით 15 195 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 771,27 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
სიჟეფრედუ-პაშეკუ
სიჟეფრედუ-პაშეკუ (Sigefredo Pacheco) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 230 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 619 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.95 კმ²-ზე. ფართობი 966 989 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
სანტანა-დი-კატაგუაზისი
სანტანა-დი-კატაგუაზისი (Santana de Cataguases) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 240 მეტრზე. მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კატაგუაზისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 622 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.43 კმ²-ზე. ფართობი 161 486 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
წკერეს ეკლესია
წკერეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ წკერეს ჩრდილოეთით, 2,5 კილომეტრზე, მთის თხემზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ფიქლის მშრალი წყობით. ჩამონგრეულია გადახურვა და კედლების ზედა ნაწილი. შემორჩენილია 2,5 მეტრი სიმაღლის კედლები. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია, მიწის დონიდან 0,5 მეტრ სიმაღლეზე. კარს ორივე მხარეს ბრტყელი გადახურვა აქვს. უაფსიდო ეკლესიის აღმოსავლეთ კედელში სწორკუთხა, გარეთკენ მკვეთრად შევიწროვებული სარკმელია. მას საფეხურებიანი ძირი აქვს. ეკლესიის დასავლეთით რამდენიმე მეტრზე ნაგებობის საძირკვლის ნაშთია შემორჩენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
არაპოვიჩი
არაპოვიჩი (Араповичі) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქის ნოვჰოროდ-სივერსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 199 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნოვჰოროდ-სივერსკის რაიონის სოფლები
კიკია მამულაიშვილი
კიკია (იასონ) მამულაიშვილი (დ. 7 ოქტომბერი, 1881, დვაბზუ — ივნისი, 1914, ფამფალეთი) — ქართველი ფირალი, ტერორისტი და რევოლუციონერი. იყო კარგი მსროლელი, ჩუბინი, იყენებდა მაუზერს, მონაწილეობდა 1905 წლის რევოლუციაში.
ბიოგრაფია
მამაისი გადამდგარი ოფიცერი იყო, დედა — დიასახლისი. სწავლობდა ჯერ სოფლის სკოლაში, შემდეგ ოზურგეთის საქალაქო სასწავლებელში. აპირებდა სოხუმის სამხედრო სასწავლებელში ჩაბარებას. ამაში ეხმარებოდა ბიძაშვილი, მწერალი არსენ მამულაიშვილი. მამის და დის გარდაცვალების გამო სასწავლებელში ჩაბარება ვეღარ მოახერხა. მამულაიშვილი 1905 წლისთვის ჩაბმული იყო გურიის რევოლუციურ მოძრაობაში, დაუმეგობრდა დათიკო შევარდნაძესა და ისაკი თოიძეს. ერთხელ ლანჩხუთში მას თავს დაესხა ორი პოლიციელი, მაგრამ გადარჩა. მონაწილეობდა ნასაკირალის ბრძოლაში, სადაც ერთ-ერთი ვერსიით პირველმა ისროლა ყუმბარა.
1907 წელს წითელ პარასკევ ბაზარში თეოფილე მუხაშავრიასთან ერთად თავს დაესხა ოზურგეთის ურიადნკ დიმიტრი მგელაძეს, რომელსაც ხუთი ტყვია დაახალა. მგელაძეზე თავდასხმისთვის გაასამართლეს სხვა პირები: არონიშიძე, ფირცხალაიშვილი და გალოგრე. 1908 წელს იყო მისი დაჭერის მცდელობა, მაგრამ მამულაიშვილი სახლში ვერ ნახეს. დვაბზუს მოსახლეობას უყვარდა მამულაიშვილი და იფარავდა მას პოლიციისგან. 1908 წელს მოკლა სანდრო გრეკოვი, რომელმაც ადრე ჟანდარმერიას აცნობა ბახვში გამართული საიდუმლო კრების შესახებ. 1908 წელს უთანხმოება მოუვიდა დვაბზუს ეკლესიის მღვდელ იონა ღლონტთან. მამულაიშვილმა ცოლად ითხოვა ღლონტის ქალიშვილი. მღვდელმა მას შვილის მითხოვებაზე უარი უთხრა, რის გამოც მამულაიშვილმა მღვდელი დაჭრა. მას კიდევ ერთხელ მოუვიდა კონფლიქტი დვაბზუს ეკლესიის მღვდელთან ტაძარში თამბაქოს მოწევის გამო. 1909 წლის 3 მაისს მან სასიკვდილოდ დაჭრა იონა ღლონტი. ერთი ვერსიით მამულაიშვილი დააპატიმრეს 1909 წელს და ის ციხიდან ან ეტაპიდან გაიქცა, თუმცა სხვა მოსაზრებით ამ დროს დაპატიმრებული იყო სხვა რევოლუციონერი, კალენიკე მამულაიშვილი.
კიკია მამულაიშვილმა რამდნეიმე მკვლელობა ჩაიდინა. მან დვაბზუში, ხალხის თანდასწრებით წამებით მოკლა პეგასია თოიძე, რომელსაც რევოლუციონერები ჯაშუშობას აბრალებდნენ. 1909 წლის დეკემბერშ, დათიკო შევარდნაძის სიკვდილის შემდეგ ასკანაში მისმა მეგობრებმა, კიკია მამულაშვილმა და სხვებმა მოიყარეს თავი. თავდაპირველად ისინი სტრაჟნიკებსა და პროსტავზე თავდასხმას გეგმავდნენ, მაგრამ ექვსი მოხელის მოკვლის შემთხვევაში სოფელს გადაწვა ელოდა და ამ გეგმაზე ხელი აიღეს. მიუხედავად ამისა, კიკია მამულაშვილი და ისაკი თოიძე 20 სექტემბერს სოფლის კანცელარიას თავს დაესხნენ და ორი სტრაჟნიკი მოკლეს, მათვე მოკლეს ფენია ჭელიძე. ფირალებმა შევარდნაძის საფლავზე მარსელიეზა იმღერეს, ზალპი მისცეს და დაიშალნენ.
1910 წელს ბახვში სიმონა დოლიძესთან ერთად მოკლა სამსონ ქიქოძე, რომელიც აპირებდა პოლიციისთვის გაემხილა ფირალების თავშესაფარი ბინა. 1910 წლის 17 ნოემბერს ესწრებოდა ვლადიმერ გოგუაძის მიერ გამართულ კრებას, სადაც 97 ფირალი მონაწილეობდა, სადაც გოგუაძე რსდმპ კომიტეტის სახელით ითხოვდა ფირალებისგან ყაჩაღობის შეწყვეტას. მელქისედეკ გუნთაიშვილთან ერთად მოკლა სოფიო დოლიძე, რომელსაც სიმონა დოლიძის და სხვა ფირალების გაცემა ბრალდებოდა.
მამულაიშვილი მოკლეს 1914 წელს (ზოგი ვერსიით 1912 ან 1913 წელს). ფირალების მდევარ მახარაძეს აცნობეს, რომ მამულაიშვილი სოფელ ფამფალეთში იმყოფებოდა. ორმხრივი სროლის დროს მამულაიშვილს ტყვია გაეჭედა მაუზერში და ინგუშმა სტრაჟნიკებმა ადგილზე დაცხრილეს. ოზურგეთის მაზრის ადმინისტრაციამ უარი უთხრა მამულაიშვილის დედას, შვილის გვამის მშობლიურ სოფელში გადასვენებაზე, მაგრამ ამხანაგებმა ის ღამით ფარულად მაინც გადაასვენეს დვაბზუში. მის საფლავზე უთქვამთ ლექსი
ცხოვრების უსამართლობამ გაგიყვანა ბრძოოლის ველზე ხელში გეპყრა ჩაგრულთ დროშა ილაშქრებდი ხალხის მტრებზე
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1881 კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1913 კატეგორია:დვაბზუში დაბადებულები კატეგორია:ფირალები კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები კატეგორია:მოკლული ქართველები
არვორედუ
არვორედუ (Arvoredo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 362 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონკორდიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 260 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24.9 კმ²-ზე. ფართობი 90 769 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ალან სიმონსენი
ალან სიმონსენი (Allan Simonsen; დ. 13 აგვისტო, 1953) — ყოფილი დანიელი ფეხბურთელი და მწვრთნელი. თამაშობდა თავდამსხმელის პოზიციაზე ევროპული ფეხბურთის უმაღლეს დივიზიონის კლუბებში და დანიის ეროვნულ ნაკრებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:დაბადებული 13 აგვისტო კატეგორია:დანიელი ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:მენხენგლადბახის ბორუსიას ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ბარსელონის ფეხბურთელები კატეგორია:ოქროს ბურთის მფლობელები კატეგორია:დანიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1984 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1986 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:დანიელი ფეხბურთის მწვრთნელები
ალ-მუხარის ნაჰია
ალ-მუხარა (არაბ. ناحية المخرم) — სირიის ჰომსის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ალ-მუხარის პროვინციაში დაახლოებით 32 447 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 548,31 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
Gameroom Tele-Pong
სქოლიო
კატეგორია:1976 წელი ვიდეო თამაშებში კატეგორია:პირველი თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:გამოყოფილი კონსოლები კატეგორია:Pong-ის ვარიაციები
ქეჩილიგაია
ქეჩილიგაია (Keçiliqaya) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
არბუზოვკა
არბუზოვკა (Арбузівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის ჯანკოის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 155 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯანკოის რაიონის სოფლები
სულიანის რაიონი
სულიანის რაიონი (Distrito de Sullana) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის სულიანის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 60 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 149 261 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 310 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 488.01 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიურის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სულიანის პროვინციის რაიონები
ირდუგანი
ირდუგანი (Ирдуган; Ирдуған) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იანაულის რაიონში. მიეკუთვნება პერვომაისკის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იანაულიდან განლაგებულია 14 კილომეტრში, სოფსაბჭოს ცენტრ სუსადი-ებალაკიდან 2 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იანაულიდან 14 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 221 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას მარები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:იანაულის რაიონის სოფლები
დავით ჭელიძე
დავით ჭელიძე (დ. 4 ოქტომბერი, 1950, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ჟურნალისტი, მთარგმნელი და პედაგოგი, საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი (2015).
ბიოგრაფია
1974 წელს დაამთავრა თბილისის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსიტუტი ინლისური ენის პედაგოგის სპეციალობით. იმავე წლის აგვისტოში მუშაობა დაიწყო საქართველოს რადიოს სპორტულ გადაცემათა რედაქციაში კორესპონდენტად.
1975-1980 წლებში მუშაობდა გაზეთებში „ლელო“ (მოსწავლე ახალგაზრდობის განყოფილების გამგედ) და „ახალგაზრდა კომუნისტი“ (სპორტის განყოფილების კორესპონდენტად).
1980-1985 წლებში სამუშაოდ გადავიდა საქართველოს ტელევიზიაში, ახალგაზრდული პროგრამების რედაქციაში, განყოფილების გამგედ.
1985-1990 წლებში დაბრუნდა „ლელოში“, იყო მისი საჭადრაკო დამატება „მერანის“ განყოფილების გამგე, შემდეგ კი რედაქტორი. პარალელურად თანამშრომლობდა „ლელოში“.
2002 წელს დაჯილდოვდა ნოდარ გუგუშვილის სახელობის პრემიით, 2007 წელს „სახალხო ბანკმა“ (დღევანდელი „ლიბერთი ბანკი“) თავისი პრემიით დააჯილდოვა, ხოლო 2015 წელს მიენიჭა საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტის წოდება.
ნაშრომები
ავტორია 13 წიგნისა: „სპორტული ნარკვევები“ (1981). გაზეთი „წიგნის სამყაროში“, 1981 წელი, 9/12, პუბლიცისტური კრებულის ორი წიგნი – „ცხოვრების ხიბლი ცხოვრებაშია“ (2002) და „მთავარი როლები და შემსრულებლები“ (2015), „კანდელი ზურაბ საკანდელიძისა“ (2005), „მართალი კაცი“ (2006; მეორე გამოცემა – 2012), „მეშვიდე სიმაღლე“ (2008), „კალათბურთი ჩემი ცხოვრებაა“ (2014). ოლიმპიური ჩემპიონების სერიით: „ზურაბ საკანდელიძე“, „მიხეილ ქორქია“, „რაფაელ ჩიმიშკიანი“, ხოლო 2017 წლის მარტში დაისტამბა დავით ჭელიძის მე-11 წიგნი: „ნატო კვანტალიანი — სუფთა ხელებით ბიზნესში“, 2019 წლის ბოლოს გამოვიდა მისი კიდევ ორი წიგნი: „ბრძოლა ჯანმრთელობისთვის“, რომელიც ეხება ჯემალ კელიხაშვილის ვარჯიშებით გადარჩენილ სიცოცხლეს და მეორე წიგნი „სამ კონტინენტზე დატოვებული ნაკვალევი" (ლიტერატურული ჩანაწერი).
ნათარგმნი აქვს: ვიქტორ ვასილიევის „მოზღვავებული სიკეთე“ (მეორე გამოცემა – 1989), ევგენი ჩენის „მეოთხე სიმაღლე“ (1987), ბორის ჟიტკოვის „რაც თავს გადამხდენია“ (1988), ვალერი ალთაბაევის „თუ გინდა იყო თავის უფალი“ (2007).
რედაქტორია წიგნებისა: ჯემალ აბაიშვილის „მეკარის ოსტატობა“ (1986), ჯამლეტ ხუხაშვილი – 60 (2004), ვალერი ალთაბაევის „თუ გინდა იყო თავის უფალი“ (2005), გურამ საღარაძის „მემკვიდრეობა“ (წიგნი II, 2009), გურამ საღარაძის „მემკვიდრეობა“ (წიგნი I-II, 2010), ჯამლეტ ხუხაშვილი – 70 (2014), ვახტანგ ჭელიძის ცხრატომეული (2008-2015), ერნესტ ჰემინგუეის „განუყრელი დღესასწაული“ (2014), ჯეკ ლონდონის „მარტინ იდენი“ (2015).
რეუსრსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:დაბადებული 4 ოქტომბერი კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტები
კოდმანი II
კოდმანი II — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მცხეთა-შიომღვიმის გზაზე, მცხეთიდან 1,7 კილომეტრზე. თარიღდება გვიანდელი ანტიკური ხანით.
1979 წელს არქეოლოგიური ძეგლი გათხარა მცხეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, რომელსაც ანდრია აფაქიძე ხელმძღვანელობდა. გაითხარა კრამიტსამარხები და ნამოსახლარი. კრამიტსამარხებში აღმოჩნდა თიხის ჭურჭელი, მძივები, გემიანი ბეჭდები და სხვ. ნამოსახლარი ადრინდელი ფეოდალური ხანისაა, მის შემადგენლობაში შედის ნაგებობის ფრაგმენტი, სამზარეულო კერამიკა და ქვევრები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
იაპონიის არქიტექტურა
მინი იაპონიის არქიტექტურა - არქიტექტურის ტრადიცია იაპონიაში. კლასიკური იაპონური არქიტექტურა ხასიათდება მიწას აცილებული ხის კონსტრუქციებით ფირფიტოვანი სახურავებით შიდა ინტერიერში კედლების მაგივრად ოთახები სრიალა კარებითაა დაშორებული, რის გამოც შესაძლებელია სივრცის სხვადასხვა შემთხვევისთვის მორგება. ავეჯის უმეტესობა წარმოადგენს იატაკზე დასაჯდომ რბილ ბალიშებს - ევროპული სტილის მაგიდები და სკამები XX საუკუნეში გავრცელდა. თანამედროვე იაპონიაში გავრცელებულია პოსტ-მოდერნისტული არქიტექტურა, იაპონია ითვლება ერთ-ერთ მსოფლიო ლიდერად არქიტექტურის განვითარების მხრივ.
სტრუქტურა
რადგან სამლოცველოებს და ჩვეულებრივ ნაგემომებს ერთი სტრუქტურა ჰქონდათ, შესაძლებელი იყო სახლის სამლოცველოდ გადაკეთება და პირიქით. ამის რამდენიმე ისტორიული მაგალითი არსებობს.
ინტერიერი
ინტერიერი შედგება ცენტრალური ოთახისგან, რომლისგან დანარჩენი სივრცეები სრიალა ქაღალდის კარებითაა გამოყოფილი. ეს სივრცის დაყოფას მოქნილს და მოსახერხებელს ხდის. გავრცელებულია კედლების ორნამენტებით შემკობა.
მინიმალიზმი
ინტერიერი გამოირჩევა სიმარტივით და მინიმალიზმით, მაგრამ ამავე დროს ყურადღებით დეტალების მიმართ. იაპონურ ინტერიერზე გავლენა იქონია ბუდიზმის და დაოსიზმის ფილოსოფიამ, მაგ. დაოსიზმის ფუძემდებელი ლაოცი თვლიდა, რომ ოთახის სილამაზე მის სიცარიელეშია, სინთოიზმი კი მიესალმება არაიდეალურობას, დაუმთავრებლობას და ბუნებრივობას. ასეთი მიდგომა თანამედროვე იაპონიაში ისეთივე პოპულარულია, როგორც ძველ დროში.
სახლის შემკობა მინიმალურია, აქცენტი კეთდება ბუნებრივობაზე, ბუნებასთან სიახლოვეზე. ეს ჩანს როგორც მხოლოდ ბუმებრივი მატერიალების გამოყენებაში (სხვადასხვა ხე, ქაღალდი, აბრეშუმი), ასევე ფერების შეხამებაშიც (ყავისფერი, შავი, თეთრი, ნაცრისფერი). დეკორი მინიმალურია. ავეჯი უმეტესად დასაჯდომი ბალიშებია, ფუტონები (ტრადიციული ლეიბი, გამოიყენება ლოგინად) დღის განმავლობაში დაკეცილია, რაც მეტ ადგილს ათავისუფლებს.
დასავლეთის გავლენა
ინტერიერზე დასავლური გავლენა XIX საუკუნის ბოლოს დაიწყო. ტრადიციული იაპონური მიდგომა სახლის მოწყობილობისკენ დასავლურის თითქმის საპირისპირო იყო,  მაგრამ ინტერიერის დასავლური ელემენტების პოპულარიზაცია ქვეყნის მთავრობისთვის იაპონიისთვის "უფრო თანამედროვე"  იმიჯის შექმნის ერთ-ერთი მეთოდი იყო მსოფლიო ასპარეზზე. თანდათან პოპულარული გახდა ავეჯი, მაგიდები და სკამები, ჭაღები. თუმცა, XX საუკუნის დასაწყისისთვის ასეთი სტილი უმეტესობისთვის მიუწვდომელი იყო - უმეტესობა ჯერ კიდევ ტრადიციული ტიპის პატარა სახლებში ცხოვრობდა, სადაც ძვირი დასავლური ავეჯი უბრალოდ ვერ ეტეოდა. მდგომარეობა შეიცვალა მხოლოდ XX საუკუნის მეორე ნახევარში.
თანამედროვე არქიტექტურა
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გაჩნდა განადგურებული ქალაქების ხელახლა აშენების საჭიროება, რამაც იაპონიის არქიტექტურის სწრაფი განვითარება და არქიტექტორების ახალი თაობის წარმოშობა განაპირობა. დასავლური ტექნოლოგიების და მატერიალების გამოყენებით აგებულმა ახალმა ქალაქებმა მთლიანად დაკარგეს ომამდელი იერსახე.
ლიტერატურა
კატეგორია:იაპონიის არქიტექტურა კატეგორია:იაპონია
ვალიე-სან-ხოსე
ვალიე-სან-ხოსე (Valle San José) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, სანტანდერის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.465 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 082 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20.33 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 250 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ფრანჩესკო ბერნი
მინიატიურა ფრანჩესკო ბერნი (Francesco Berni; დ. 1497, ლამპორეკიო — გ. 26 მაისი, 1535, ფლორენცია) — იტალიელი სატირიკოსი პოეტი. წერდა ფლორენციულ დიალექტზე; ეყრდნობოდა ფლორენციული სახუმარო პოეზიის ტრადიციებს. დიდი კვალი დაამჩნია პაროდიულ, ბურლესკურ ჟანრს. ამგვარ ლექსებს შემდგომში „ბერნისეული“ ეწოდა. ბერნიმ ახლებურად გადააკეთა ''მ. ბოიარდოს „შეყვარებული ორლანდო“ (1531), ენობრივად დახვეწა და არიოსტოს'' ნაწარმოებს დაუახლოვა. მნიშვნელოვანია აგრეთვე ბერნის კაპიტოლები, ტერცინები, სონეტები, სადაც იგი კიცხავს სასცენო პირთა თავაშვებულობას, ააშკარავებს მათ პოლიტიკურ ხრიკებს. მისი ენა ცოცხალი და კოლორიტულია, გამოირჩევა ბუნებრიობითა და უშუალობით.
ლიტერატურა
კატეგორია:იტალიელი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1497 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1535
ტულუზური ბატი
მინი|ტულუზური ბატი ტულუზური ბატი — ბატის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია საფრანგეთში, ქ. ტულუზის შემოგარენში. აქვს ღია ნაცრისფერი გვერდები, მუქი ნაცრისფერი ზურგი, მუქი ცისფერი ყელი, ნაცრისფერი თავი. მამლის მასაა 9-10 კგ, დედლისა — 7-8 კგ, 3 თვის მოზარდეულისა — დაახლოებით 3,8 კგ, 5 თვისა — 4,4 კგ. ხორცი მაღალხარისხოვანია. მეკვერცხულობა 25-30 ცალი წელიწადში. კვერცხის მასაა 150-165 გ. გავრცელებულია საფრანგეთში. მოშენებულია რუსეთში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბატის ჯიშები
იაილო
იაილო — მთა საქართველოში, წალკის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ბედენის ქედის ჩრდილოეთ განშტოებაზე, წალკის წყალსაცავის აღმოსავლეთით. სიმაღლე 1951 მ. აგებულია ნეოგენური და მეოთხეული ლავებით. კალთები შემოსილია ფოთლოვანი ტყით. თხემზე მეორეული მდელოებია.
სქოლიო
კატეგორია:ქვემო ქართლის მხარის მთები
ყაზიხანლი
ყაზიხანლი (Qazıxanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
სან-ანტონიუ-დუ-ავენტურეირუ
სან-ანტონიუ-დუ-ავენტურეირუ (Santo Antônio do Aventureiro) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 630 მეტრზე. მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კატაგუაზისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 538 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.51 კმ²-ზე. ფართობი 202 033 კმ²-ია.
არდიტო დეზიო
არდიტო დეზიო (Ardito Desio; დ. 18 აპრილი, 1897, პალმანოვა, იტალია — გ. 12 დეკემბერი, 2001, რომი, იტალია) — იტალიელი გეოლოგი და მთამსვლელი.
ბიოგრაფია
არდიტო დეზიო დაიბადა 1897 წლის 18 აპრილს ქალაქ პალმანოვაში. 1916–20 წლებში სწავლობდა ფლორენციის უნივერსიტეტში. 1924–27 წლებში კურატორად მუშაობდა მილანის ბუნებისმეტყველების მუზეუმში. 1932–67 წლებში მილანის უნივერსიტეტის პროფესორია, 1972 წლიდან საპატიო პროფესორი. იყო იტალიის გეოლოგიური საზოგადოების (1940–41), იტალიის გეოლოგიური კომიტეტისა (1963–1973) და იტალიის გლაციოლოგიური კომიტეტის პრეზიდენტი (1967–75).
მისი ძირითადი კვლევები ეხება გეოგრაფიის, გეოლოგიისა და პალეონტოლიის საკითხებს. ამ მიმართულებით არის 400-ზე მეტი შრომის ავტორი. არდიტო დეზიო სათავეში ედგა პირველ წარმატებულ იტალიურ ექსპედიციას მწვერვალ ჩოგორზე, რომელიც დაიპყრეს ამ ექსპედიციის წევრებმა აკილე კომპანიონიმ და ლინო ლაჩედელიმ 1954 წლის 31 ივლისს.
1990 წელს დეზიოს ძალისხმევით ევერესტის მთისძირში, ქუმბუს ხეობაში, ზღვის დონიდან 5050 მ სიმაღლეზე აშენდა მაღალმთიანი სამეცნიერო ლაბორატორია-ობსერვატორია „პირამიდა“.
დაჯილდოებულია ორდენით „იტალიის რესპუბლიკის წინაშე დამსახურებისთვის“, ვიტორიო ვენეტოს ორდენით, მედლით „კულტურასა და ხელოვნებაში შეტანილი წვლილისთვის“, მედლით „იტალია-ავსტრიის 1915–1918 წლის ომის ხსოვნისადმი“, მედლით „იტალიის გაერთიანების ხსოვნისადმი“ და გამარჯვების მედლით. არდიტო დეზიო გარდაიცვალა 2001 წლის 12 დეკემბერს, ღრმა მოხუცებულობაში, 104 წლის ასაკში. დაკრძალულია პალმანოვის სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი გეოლოგები კატეგორია:იტალიელი მოგზაურები კატეგორია:იტალიელი მთამსვლელები კატეგორია:დაბადებული 18 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1897 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2001
აზერბაიჯანული ხალხური ცეკვები
აზერბაიჯანული ხალხური ცეკვები (Azərbaycan xalq rəqsləri) — აზერბაიჯანელი ხალხის საცეკვაო ხელოვნება. აზერბაიჯანულ ხალხურ ცეკვებს გააჩნიათ ძალიან ძველი ისტორია. ამაზე მეტყველებენ კედლური დამწერლობის ნიმუშები გობუსტანში. პირველ ცეკვებს გააჩნდათ სარიტუალო ხასიათი. შუა საუკუნეებიდან აზერბაიჯანში დაიწყო სხვადასხვა სახის ცეკვების ფორმირება, რომლებმაც ჩვენამდე მოაღწიეს. განასხვავებენ ცეკვის შემდეგ სახეობებს: გმირულს, ყოფითს, შრომითს, რელიგიური წესების ხასიათის. აზერბაიჯანული ცეკვები იყოფა საკმაოდ გლუვზე, გლუვზე და ცოცხალი ხასიათის მქონე ცეკვებზე. მათ გააჩნიათ თავისი დამახასიათებელი მოძრაობები, რომლებიც განპიროვნებულნი არიან მათი რითმული აღნაგობით. როგორც წესი აზერბაიჯანული ცეკვა სამ ნაწილიანია: პირველი ნაწილი — წრეზე სიარული, მოცეკვავეს უჭირავს სხეული მაღლა და ამაყად, მეორე — ლირიკული შეჩერება ადგილზე (სიუზმე) და მესამე — კვლავ წრეზე სიარული — დაჯერებული, მისწრაფებული და სადღესასწაულო. მესამე ნაწილს ახასიათებს რიტმულობა, ემოციური აფეთქება. ცეკვების უმრავლესობას, განსაკუთრებით კი ძველ ცეკვებს, ახასიათებს საყვარელი ცხოველების ან მცენარეების დასახელებები: „ჯეირანი“, „ლალე“ — მინდვრის ყაყაჩო, „ბენევშე“ — ია, „ინაბი“ — უნაბი და სხვა.
ისტორია
აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე ფოლკლორული ცეკვის გაჩენისა და ფორმირების პროცესი გრძელი და მრავალსაუკუნოვანი იყო. ისეთი ცეკვები, როგორიცაა „გოდუ-გოდუ“, „ქოსა-ქოსა“, „ხიდირ ილიასი“ და სხვა ძველ სარიტუალო ცეკვებს წარმოადგენენ. აზერბაიჯანის მმართველთა კარებზე იყო ცეკვის ანსამბლები, რომლებიც ცნობილი იყო მოცეკვავეების მაღალი ოსტატობით.
1920 წელს რესპუბლიკაში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ხალხური ცეკვები გამდიდრდა ახალი შინაარსით, რომელიც ასახავდა სულიერ სამყაროს, იდეოლოგიასა და ახალი ადამიანის მუშაობას. ასეთი ცეკვები, როგორც „ბამბის მწარმოებლებთა ცეკვა“, „ნაყოფიერი ცეკვა“, „მეთევზეების ცეკვა“, „კოსმოსური ცეკვები“ და სხვ. დაიწყო ისეთი ძველებური ცეკვების შნარჩუნების პროცესი, როგორიცაა „მირზაი“ და „უზუნდარა“, ასევე იქმნებოდა ახალი ცეკვები. ახალგაზრდულმა ცეკვებმაც ასევე მოიპოვა პოპულარობა.
პირველი პროფესიონალური საცეკვაო ჯგუფი აზერბაიჯანში შეიქმნა 1938 წელს სამოყვარულო შესრულების საფუძველზე. ეს ანსამბლი გამოდიოდა მრავალფეროვან რეპერტუარში, რომელიც შედგება ძველი და თანამედროვე ხალხური ცეკვებისგან. ამ ანსამბლის საქმიანობას უკავშირებდნენ საცეკვაო ხელოვნების პოპულარიზაციას, როგორც თავად რესპუბლიკაში, სსრკ-ში და საზღვარგარეთაც.
1959 წელს აზერბაიჯანში ამინა დილბაზის ხელმძღვანელობით შეიქმნა საცეკვაო ანსამბლი „ჩინარი“. მალე ეს ჯგუფი პროფესიონალური ფოლკლორული ანსამბლი გახდა.
ცეკვების ნაირსახეობა
თემატური შინაარსით, აზერბაიჯანული ხალხური ცეკვები მრავალფეროვანია და იყოფა შრომით („ჩობანი“ – „მწყემსი“), საზეიმო (რიტუალური, კალენდრული, საქორწილო), საყოფაცხოვრებო („მირზაი“, „თურაჯი“), გმირული - სამხედრო („ჯენგი“ – „საბრძოლო“), სპორტული („ზორხანა“), ფერხული („იალლი“, „ჰალაი“) და სხვა.
მათ შორის ყველაზე პოპულარული ცეკვებია: „თერექემე“ (მომთაბარეთა ცეკვა), „გითილიდა“ (ქალთა ფერხული ცეკვა), „ინაბი“, „იალლი“
ნოტები ცეკვებისთვის
მინი|მწყემსთა ცეკვა "[[ხანჩობანი"]] 1930-იან წლებში აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიაში ცეკვების ჩართვა შესაძლებელი გახდა მუსიკის სამეცნიერო კვლევების საბჭოს შექმნის შემდეგ. ხალხური მუსიკისა და ცეკვის კაბინეტი იწყებს მოცეკვავეების სამუშაო გეგმის ჩამოწერას. ცნობილმა მომღერალმა ბულბულმა, რომელმაც კარგად იცის ხალხური მუსიკის მახასიათებლები, უხელმძღვანელა კვლევის კაბინეტს. უნდა აღინიშნოს ფოლკლორში მისი განსაკუთრებული დამსახურება.
კოლექციის პირველი გამოცემა 1937 წელს „აზერბაიჯანის საცეკვაო მელოდიებს“ მიეძღვნა, რომელიც საიდ რუსთამოვის მიერ იყო მომზადებული. კოლექციაში შედიოდა 30 ყველაზე პოპულარული ცეკვა. ეს ცეკვები დღესაც არ კარგავს აქტუალურობას. კოლექცია ხელახლა გამოიცა 1950 წელს რუსთამოვის მიერ.
1951 წელს ტოფიკ გულიევმა, ზაქირ ბაღიროვმა და მამმედ სალეჰმა გამოუშვეს კრებული სახელწოდებით „აზერბაიჯანის ხალხური ცეკვები“. ამ კოლექციაში ასევე შედიოდა უძველესი ცეკვები. ამ კრებულის წინასიტყვაობა დაწერა საიდ რუსთამოვმა.
1954 წელს რაუფ ჰაჯიევმა მეზურნა ალი ქერიმოვთან ერთად დაწერეს ფორტეპიანოს ნოტები ისეთ ცეკებზე, როგორიცა „სუნბულუ“ და „იარიში“. ეს ცეკვები შექმნილია პიესებისა და სპექტაკლებისათვის.
შესრულება
მინი|მამაკაცების ცეკვა აზერბაიჯანული ხალხური ცეკვები, როგორც წესი, სამი ნაწილისაგან შედგება. ცეკვის პირველი ნაწილი სწრაფია და წარმოადგენს წრეში გადაადგილებას. მეორე არის ლირიკული, ანუ, მოცეკვავე, ერთ ადგილას დგას („სიუზმა“), მოცეკვავე კორპუსი ამ დროისთვის მკაცრად და ამაყად გამოყვანილია. მესამე ისევ წრეს წარმოადგენს, ეს მოქმედება გამოირჩევა სწრაფი და სასიამოვნო, დიდი ემოციური იმპულსით. ცეკვა ჩვეულებრივ ფოლკლორულ ინსტრუმენტებთან ერთად სრულდება: ზურნის ტრიო (ორი ზურნა და ერთი ნაღარა), საზანდარის ტრიო (თარი, ქამანჩა, დეფი) და სხვა. ქალისა და მამაკაცის ცეკვა ერთმანეთისაგან განსხვავდება.
საცეკვაო მუსიკა წარმოდგენილია ქალთა ცეკვებით - ნელი ლირიკული („ტურაჯი “, „უზუნდარა “ და ა.შ.) ან მხიარული („თერექემე “ და ა.შ.), მამაკაცის - სასიხარულო ცნობისმოყვარეობა („მირზაი“ - სიბრძნის ცეკვაა და მას ასრულებენ ხანში შესულები, და სხვ.), ცეცხლოვანები („გაითაღი“, „ასკერანი“ და ა.შ.). კოლექტიური ცეკვები გავრცელებულია - იალი (ღია ცის ქვეშ საზეიმო ცეკვები), ჯანგი (მამაკაცთა მებრძოლი ცეკვა).
ქალის ცეკვის განვითარება, პირველ რიგში, კოსტუმიდან გამომდინარეობს. ფეხების მოძრაობის სიკაშკაშე განისაზღვრა მოცეკვავე გრძელი კაბით, მისი ყურადღება გამახვილებულია შეიარაღებისა და ზედა სხეულის განვითარებულ ტექნიკასთან (მხრები, თავი, სახის გამოხატულება და ა.შ.). ქალის ცეკვისთვის ყველაზე დამახასიათებელია 3-გვერდიანი ზომა.
ფეხის ტექნიკა, განსაზღვრავს მამაკაცთა ცეკვას. ამდენად, მოცეკვავე ადვილად დგება თითებზე, სწრაფად ეცემა მუხლზე და ა.შ. მამაკაცის ცეკვა, განსხვავებით ქალის ცეკვისაგან, 2-ნაწილიანია.
იუნესკოს მემკვიდრეობა
2018 წელს, აზერბაიჯანის ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის კოლექტიური ტრადიციული ცეკვები „იალი (ქოჩარი, თენზერე)“ შეტანილი იქნ ა იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ნუსხაში, რომელიც საჭიროებს გადაუდებელ დაცვას.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
არბუზოვო
არბუზოვო (Арбузове) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის პერვომაისკოეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 292 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერვომაისკოეს რაიონის სოფლები (ყირიმი)
სადადის ნაჰია
სადადი (არაბ. ناحية صدد‎‎) — სირიის ჰომსის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით სადადის პროვინციაში დაახლოებით 4 092 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 376,89 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
მცირე ფლამინგო (გვარი)
მცირე ფლამინგო (Phoeniconaias) — ფრინველთა გვარი ფლამინგოსებრთა ოჯახისა. საკამათოა მისი არსებობის საკითხი. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — მცირე ფლამინგოს (Phoeniconaias minor), რომელიც გავრცელებულია აფრიკაში, ინდოეთსა და პაკისტანში. ფლამინგოების ყველაზე პატარა და მრავალრიცხვოვანი სახეობაა. გვარს მეცნიერული სახელი ჯორჯ რობერტ გრეიმ უწოდა 1869 წელს.
მეგრულა
250პქ|მინი|მარჯვნივ|დედალი მეგრულა — სახორცე-მეკვერცხული მიმართულების უძველესი ადგილობრივი ქართული ქათმის ჯიში. წარმოშობა უცნობია. ძირითადად გავრცელებულია სამეგრელოს ტერიტორიაზე. სქესობრივ სიმწიფეს 170 დღის ასაკში აღწევს. მამლის ცოცხალი მასაა 2,1–2,4 კგ, დედლისა — 1,4–1,6 კგ. კვერცხმდებლობა 160–165 ცალი წელიწადში; თითოეული იწონის 53–59 გ. კვერცხი მაღალი საინკუბაციო თვისებებით გამოირჩევა, წიწილები სწრაფად იზრდებიან და 3–4 თვეში უკვე დასაკლავ ასაკს აღწევენ. მოზარდის, ისევე როგორც ზრდასრული ფრინველის ხორცი მაღალი საგემოვნო თვისებებისაა, ამას განაპირობებს ცხიმის დაგროვება არა მარტო კანქვეშ და მუცლის ღრუში, არამედ კუნთებს შორისაც, რაც არ გვხვდება სხვა კულტურულ ჯიშებსა და კროსებში. კვერცხში მაღალია ლიზინის, ლეიცინისა და იზოლეიცინის შემცველობა, რაც მისი მაღალი საინკუბაციო და საგემოვნო თვისებების განმაპირობებელი ფაქტორია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქათმის ჯიშები კატეგორია:ქართული წარმოშობის ქათმის ჯიშები
მცირე ფლამინგო (გვარი)
სქოლიო
* კატეგორია:ფლამინგოსებრნი
აალტოს უნივერსიტეტი
აალტოს უნივერსიტეტი (ფინ. Aalto-yliopisto, შვედ. Aalto-universitetet) — ტექნოლოგიებსა, ბიზნესსა და დიზაინზე ორიენტირებული სამი უმაღლესი სასწავლებლის შერწყმის შედეგად შექმნილი უნივერსიტეტი ფინეთში. აალტო სიდიდით მეორე უნივერსიტეტია ფინეთში. უნივერსიტეტი მოიცავს ექვს სკოლას სადაც ამჟამად 12 000-მდე სტუდენტი სწავლობს. აალტოს უნივერსიტეტის ძირითადი ნაწილი განლაგებულია ესპოოში. მთავარი კამპუსის გარდა უნივერსიტეტი ასევე მოქმედებს ჰელსინკიში, მიკკელიში, პორიში და ვაასაში.
2013 წელს ავტორიტეტული ბრიტანული კომპანია QS Quacquarelli Symonds-ის მიერ გამოქვეყნებულ რეიოტინგში უნივერსიტეტი მსოფლიოს 196 საუკეთესო უმაღლეს სასწავლებელთა სიაში მოხვდა.
უნივერსიტეტს სახელი ცნობილი ფინელი არქიტექტორის ალვარ აალტოს პატივსაცემად დაარქვეს. ალვარ აალტო იყო, აალტოს უნივერსიტეტში შემავალი, ჰელსინკის ტექნოლოგიის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებული. მან ასევე დიდი წვლილი შეიტანა ესპოოში განლაგებული მთავარი კამპუსის დაგეგმარებაში.
ისტორია
აალტოს უნივერსიტეტი დაარსებულია 2010 წლის პირველ იანვარს ჰელსინკის ტექნოლოგიის უნივერსიტეტის, ჰელსინკის ეკონომიკის სკოლისა და ჰელსინკის ხელოვნების, დიზაინისა და არქიტექტურის ინსტიტუტის შერწყმით. სამი უნივერსიტეტის შერყმის იდეა პირველად 2005 წელს, ჰელსინკის ხელოვნების, დიზაინისა და არქიტექტურის ინსტიტუტის მაშინდელი რექტორის, იურიო სოტომაას მიერ იქნა გაჟღერებული. 2007 წელს შეიქმნა უნივერსიტეტების შერწყმის კონკრეტული გეგმა. იმავე წელს, ფინეთის მაშინდელმა პრემიერ-მინისტრმა მატტი ვანჰანენმა ახალი უნივერსიტეტი სამთავრობო პროგრამაში შეიყვანა. 2008 წლის, 9 მაისს დამტკიცდა ახალი უნივერსიტეტის სახელი. ხოლო იმავე წლის 19 დეკემბერს, პროფესორი ტუულა ტეერი გახდა მომავალი უნივერსიტეტის პირველი პრეზიდენტი.
2012 წელს განცხადება გაკეთდა, რომ სამწლიანი პროგრამის AppCampus-ის ფარგლებში, კომპანია Microsoft და ნოკია აალტოს უნივერსიტეტში ცხრა-ცხრა მილიონი ევროს ინვესტიციას ჩადებდნენ მობილური აპლიკაციებისა და მომსახურების განვითარების საქმეში Windows-ის სმარტფონებისთვის. გარდა ამისა, პროგრამა მოიცავდა Nokia-ს სხვა ტელეფონების ოპერაციული სისტემების, მაგალითად Symbian-ის განვითარებასაც.
ხელმძღვანელობა
უნივერსიტეტი დარეგისტრირებულია როგორც აალტოს უნივერსიტეტის ფონდი. უნივერსიტეტს მართავს ფონდის საბჭოს შვიდი წევრი. საბჭოს მოვალეობაში შედის ფონდის სტრატეგიის შემუშავება, ფინანსების მართვა და ასევე პრეზიდენტისა და ვიცე-რექტორების დანიშვნა.
სკოლები
გაერთიანების შემდეგ, აალტოს უნივერსიტეტში შემავალი სამი უნივერსიტეტი, ექვს სკოლად დაიყო. თითოეულ სკოლას ჰყავს საკუთარი დეკანი და მმართველი საბჭო, რომელიც მართავს სკოლაში შემავალ ფაკულტეტებს.
სხვა ორგანიზაციები და გაერთიანებები
უნივერსიტეტის ბაზაზე მოქმედებს რამდენიმე ორგანიზაცია, ინსტიტუტი და ე.წ. ქარხანა (factory).
სქოლიო
კატეგორია:ფინეთის უნივერსიტეტები კატეგორია:ჰელსინკი
ჯაფნა
ჯაფნა — ქალაქი და ნავსადგური შრი-ლანკაში, ჯაფნის ნახევარკუნძულზე. წარმოადგენს ჩრდილოეთი პროვინციის ადმინისტრაციულ ცენტრს. 2012 წლის მონაცემებით ქალაქში 88 138 ადამიანი ცხოვრობს. ჯაფნა არის რკინიგზის ბოლო სადგური და სავაჭრო ცენტრი. ჟაფნის მეშვეობით მყარდება კავშირი ინდოეთსა და ბირმასთან. ქალაქში აქტიურად მიმდინარეობს ნედლეულის გადამუშავება. კარგადაა განვითარებული სოფლის მეურნეობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:შრი-ლანკის ქალაქები კატეგორია:შრი-ლანკის პროვინციების ადმინისტრაციული ცენტრები
მარია ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელი
მარია ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელი (Marie Luise von Hessen-Kassel, Maria Luise van Hessen-Kassel; დ. 7 თებერვალი, 1688 — გ. 9 აპრილი, 1765) — ჰესენ-კასელის ლანდგრაფ კარლ I-ის ქალიშვილი. ორანის პრინცესა 1709-1711 წლებში როგორც იოჰან ვილემ ფრისოს მეუღლე. პრინცი ვილემ IV-ის დედა და მისი რეგენტი 1711-1730 წლებში. თავისი შვილიშვილის, პრინცი ვილემ V-ის რეგენტი 1759-1765 წლებში.
ბიოგრაფია
მარია ლუიზა დაიბადა 1688 წლის 7 თებერვალს კასელში. იგი იყო ჰესენ-კასელის ლანდგრაფ კარლ I-ისა და მისი ცოლის, მარია ამალია კურლანდიელის ქალიშვილი. 1702 წელს მარია ლუიზა დანიშნეს ორანის პრინც იოჰან ვილემ ფრისოზე, რომელზეც 1709 წლის 26 აპრილს დაქორწინდა, რითაც იგი ორანის პრინცესა გახდა.
მათი ქორწინება მეტად ხანმოკლე, თუმცა ნაყოფიერი აღმოჩნდა. 1711 წელს იოჰან ვილემ ფრისო 24 წლის ასაკში მოულოდნელად გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტზე მათი მცირეწლოვანი ვაჟი, პრინცი ვილემ IV ავიდა, რომელსაც რეგენტად მარია ლუიზა დაენიშნა. თავისი რეგენტობის პერიოდშიმან აღადგინა ორანის პრინცების საგვარეულო სასახლეები და ააგო საგვარეულო მავზოლეუმიც. სამეფო სასახლის მიდამოებში დიდებული ბაღები გააშენა, რისთვისაც კასელიდან ჩამოიყვანა მებაღეები.
1730 წელს მისი ვაჟი სრულწლოვანი გახდა და რეგენტობა ჩამოერთვა. 1734 წელს მარია ლუიზამ თავისი ვაჟი დიდი ბრიტანეთის, ირლანდიისა და ჰანოვერის მეფე ჯორჯ II-ის უფროს ასულზე, პრინცესა ანაზე დააქორწინა.
ვილემ IV 1751 წელს გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მისმა მცირეწლოვანმა ვაჟმა, ვილემ V-მ დაიკავა, რომელსაც რეგენტად დედამისი, ანა ბრიტანელი დაენიშნა. 1759 წელს, რძლის გარდაცვალების შემდეგ მარია ლუიზა მეორედ გახდა რეგენტი, თუმცა ამჯერად თავისი შვილიშვილის. მეორე რეგენტობისას იგი ხალხში განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობდა, მაგრამ გენერალურ შტატებთან მემკვიდრეობის თაობაზე მცირე უთანხმოება მაინც ჰქონდა. მარია ლუიზა რეგენტის სტატუსს სიცოცხლის ბოლომდე ფლობდა. იგი გარდაიცვალა 1765 წლის 9 აპრილს, 77 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 7 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1688 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1765 კატეგორია:ორანის პრინცესები კატეგორია:ქალი რეგენტები
უილიამ ოსტინ ბარტი
უილიამ ოსტინ ბარტი (William Austin Burt; დ. 13 ივნისი, 1792 — გ. 18 აგვისტო, 1858) — ამერიკელი გამომგონებელი, კანონმდებელი, ტოპოგრაფი და ტექნიკოს-მანქანათმშენებლები. 1829 წელს გამოიგონა საბეჭდი მანქანა, ამის გამო მას ხშირად უწოდებენ „საბეჭდი მანქანის მამას“. მან ასევე პირველმა გამოიგონა მზის კომპასი, რომელიც ეხმარებოდა გემებს ზღვაში ადგილმდებარეობის დადგენაში.
დაიბადა 1792 წლის 13 ივნისს, მასაჩუსეტსის შტატის ქალაქ პეტერშამში, იგი არის შოტლანდიური და ინგლისური წარმოშობის ამერიკელი. გარდაიცვალა 1858 წლის 18 აგვისტოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი გამომგონებლები კატეგორია:დაბადებული 13 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1792 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1858
კონკორდია (სანტა-კატარინა)
კონკორდია (Concórdia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 550 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონკორდიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 68 621 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 85.79 კმ²-ზე. ფართობი 799 879 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ეიფელის ხიდი
ხიდი მიხეილ რომანოვმა საფრანგეთში შეუკვეთა ფრანგ ინჟინერ-კონსტრუქტორსა და ხიდების მშენებელს, პარიზში დადგმული, ცნობილი „ ეიფელის კოშკის “ ავტორს გიუსტავ ეიფელს.
ხიდის მშენებლობა 1897 წელს დაიწყო მდინარე ცემისწყალზე. ადგილზე ხიდის მონტაჟი განახორციელა კონსტრუქტორმა ბესარიონ ქებურიამ. 1902 წლის იანვრიდან ვიწროლიანდაგიანი რკინიგზის ხაზით ბორჯომი-ბაკურიანი, პირველმა „კუკუშკა“ მატარებელმა გაიარა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ხიდები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სამცხე-ჯავახეთის მხარეში
ბინძური რეალიზმი
ბინძური რეალიზმი (Dirty Realism) — ტერმინი, რომელიც პირველად ბილ ბაფორდმა გამოიყენა ჟურნალში „გრანტა“ ჩრდილოეთ ამერიკული ლიტერატურული მიმდინარეობის განსასაზღვრავად. ლიტერატურული რეალიზმის ამ ქვეკატეგორიის მწერლები ყოველდღიური ცხოვრების წვრილმან დეტალებს ლაკონიურად, შეულამაზებლად აღწერდნენ. ეს ტერმინი „გრანტას“ 1983 წლის ზაფხულის გამოცემის სატიტულო სათაური გახდა, რომლისთვისაც ბაფორდმა განმარტებითი წინასიტყვაობა დაწერა:
ხანდახან მოიხსენიება რა, როგორც ლიტერატურული მინიმალიზმი, ბინძური რეალიზმისთვის დამახასიათებელია სიტყვაძუნწობა და ზედაპირულობა. ამ ჟანრის მწერლები გაურბიან განსაზღვრებებს, მეტაფორებსა და შინაგან მონოლოგებს, ნაცვლად ამისა ისინი საგნებსა და კონტექსტს ანიჭებდნენ მნიშვნელობის კარნახის როლს.
ბაფორდის კატეგორიზაციის შემდეგ, ეს განსაზღვრება გაფართოვდა და მოიცვა მოძრაობის „ნათლიმამა“ ჩარლზ ბუკოვსკი (1920-1994) და დანარჩენი მწერლები, რომლებიც „გრანტას“ მე-8 გამოცემაში დაიბეჭდნენ, მათ შორის რეიმონდ კარვერი (1938–1988), ტობიას ვოლფი (დ. 1945), რიჩარდ ფორდი (დ. 1944), ლარი ბრაუნი (1951–2004), ფრედერიკ ბართელმი (დ. 1943), კომარკ მაკართი (დ. 1933), პედრო ხუან გუტიერესი (დ. 1950), კარსონ მაკკულერსი (1917–1967), და ჯეინ ან ფილიპსი (b. 1952). \თუმცა, მიუხედავად ამისა, ამ მწერლებს ეს ტერმინი თითქმის არასდროს აუღიარებიათ.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტერატურული მიმდინარეობები
ისანბაევო (იანაულის რაიონი)
ისანბაევო (Исанбаево; Иҫәнбай) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იანაულის რაიონში. მიეკუთვნება იჟბოლდინის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იანაულიდან განლაგებულია 33 კილომეტრში, სოფსაბჭოს ცენტრ იჟბოლდინოდან 5 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იანაულიდან 33 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 172 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები და ბაშკირები შეადგენენ.