cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯემალ გახოკიძე
ბიოგრაფია
1967 წლის 26 სექტემბრიდან 1968 წლის 1 აპრილამდე მუშაობდა საქართველოს სსრ საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვის სამინისტროს დაცვის განყოფილების I ქვეგანყოფილებაში, 1972 წლის 8 დეკემბრიდან 1973 წლის 6 ნოემბრამდე — საქართველოს შსს საგამოძიებო სამმართველოს I განყოფილებაში გამომძიებლად, 1973 წლის 6 ნოემბრიდან 1975 წლის 23 სექტემბრამდე — შსს საგამოძიებო სამმართველოს სისხლის სამართლის საქმეების გამოძიების განყოფილებაში გამომძიებლად სისხლის სამართლის სამძებროს ხაზით, 1975 წლის 23 სექტემბრიდან 1976 წლის 6 მარტამდე — შსს საგამოძიებო სამმართველოს სისხლის სამართლის საქმეების გამოძიების განყოფილებაში უფროს გამომძიებლად სოცსაკუთრების დატაცების წინააღმდეგ ბრძოლის ხაზით, 1976 წლის 6 მარტიდან 22 სექტემბრამდე — შსს საგამოძიებო სამმართველოს სისხლის სამართლის საქმეების გამოძიების განყოფილებაში უფროს გამომძიებლად სისხლის სამართლის სამძებროს ხაზით, 1976 წლის 22 სექტემბრიდან 1979 წლის 30 ივნისამდე — შსს საგამოძიებო სამმართველოს სისხლის სამართლის საქმეების გამოძიების განყოფილებაში განსაკუთრებით მნიშვნელოვან საქმეთა უფროს გამომძიებლად სისხლის სამართლის სამძებროს ხაზით, 1979 წლის 30 ივნისიდან 1980 წლის 1 ივლისამდე — შსს საგამოძიებო სამმართველოს სისხლის სამართლის საქმეების გამოძიების განყოფილების უფროსის მოადგილედ სისხლის სამართლის სამძებროს ხაზით, 1980 წლის 1 ივლისიდან 1982 წლის 17 აგვისტომდე იყო სსრკ შინაგან საქმეთა სამინისტროს აკადემიის მსმენელი. 1982 წლის 17 აგვისტოდან 1983 წლის 14 ივნისამდე მუშაობდა საქართველოს სსრ შსს საგამოძიებო სამმართველოს სისხლის სამართლის საქმეების გამოძიების განყოფილების უფროსად სოცსაკუთრების დატაცების წინააღმდეგ ბრძოლის ხაზით, 1983 წლის 14 ივნისიდან 1985 წლის 16 მაისამდე — თბილისის საქალაქო აღმასრულებელი კომიტეტის შინაგან საქმეთა სამმართველოს საგამოძიებო განყოფილების უფროსად, 1985 წლის 16 მაისიდან 1 ოქტომბრამდე — საქართველოს შსს საგამოძიებო სამმართველოს უფროსის მოადგილედ, 1985 წლის 16 მაისიდან 1989 წლის 17 აგვისტომდე — საქართველოს შსს საგამოძიებო სამმართველოს უფროსის მოადგილედ — საგამოძიებო ნაწილის უფროსად, 1989 წლის 17 აგვისტოდან 1992 წლის 29 თებერვლამდე — საქართველოს შსს საგამოძიებო სამმართველოს უფროსის მოადგილედ. 1991 წლის 27 ივნისიდან შეთავსებით მუშაობდა თბილისის მილიციის სკოლის მასწავლებლად. 1992 წლის 29 თებერვლიდან 8 ოქტომბრამდე მუშაობდა საქართველოს რესპუბლიკის შსს საგამოძიებო სამმართველოს უფროსად, 1992 წლის 8 ოქტომბრიდან 1994 წლის 8 აპრილამდე — შსს გამოძიების მთავარი სამმართველოს უფროსად, 1994 წლის 8 აპრილიდან 1995 წლის 26 დეკემბრამდე — შსს მინისტრის მოადგილედ და ამავე დროს საგამოძიებო დეპარტამენტის თავმჯდომარედ, 1995 წლის 26 დეკემბრიდან 1996 წლის 31 მაისამდე — საქართველოს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილედ. 1996 წლის 31 მაისიდან დაევალა საპარლამენტო მდივნის ფუნქციის შესრულება. 1997 წლის 4 აპრილიდან 5 ივლისამდე იყო საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრის პირველი მოადგილე, ამავე წლის 6 ივლისიდან 19 სექტემბრამდე კი — საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრის მოვალეობის შემსრულებელი. 1997 წლის 19 სექტემბრიდან 1998 წლის 27 ოქტომბრამდე იყო საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრი. 2002-2004 წლებში მუშაობდა საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნის მოადგილედ.
მიღებული აქვს III ხარისხის ვახტანგ გორგასლის ორდენი (29.11.1995) და 5 მედალი. ორგანოებში მუშაობის პერიოდში 40-ჯერ იქნა წახალისებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 11 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრები
ორკოტუნის რაიონი
ორკოტუნის რაიონი (Distrito de Orcotuna) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის კონსეფსიონის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 250 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 169 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 93 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 44.75 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კონსეფსიონის პროვინციის რაიონები
ზოლებიანი ტრიქოლომა
ზოლებიანი ტრიქოლომა (Tricholoma virgatum) — ტრიქოლომას გვარის სოკო ტრიქოლომასებრთა ოჯახისა.
შხამიანი სოკოა. იწვევს საჭმლის მომნელებელი სისტემის მოშლას, ღებინებასა და გულისრევას. გავრცელებულია ევროპასა და ჩრდილოეთი ამერიკაში.
სოკო პირველად აღწერა შვედმა მიკოლოგმა ელიას მაგნუს ფრისმა 1818 წელს როგორც Agaricus virgatus. მიმდინარე ბინომინალური სახელწოდება მიიღო გერმანელი მიკოლოგ პაულ კუმერისგან 1871 წელს.
აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 3—5 სმ, კონუსურ-ზარისებრი, შემდეგ — ამოზნექილი ან ბრტყლად ამოზნექილი, ცენტრში წაწვეტებული ბორცვაკით, ბოჭკოვანი, მბზინავი, მუქი-ნაცრისფერი შეფერილობის.
რბილობი თეთრი ფერისაა, მკვრივი, განსაკუთრებული სუნის გარეშე, ცხარე გემოთი.
ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები შეზრდილი, თეთრი ან მონაცრისფრო, ასაკთან ერთად იფარება მოყვითალო ლაქებით. კიდეები — არათანაბარი.
ფეხის სიგრძე — 5—15 სმ, სისქე — 0,8-1,5 სმ, ცილინდრული ან ძირში გაგანიერებული, თეთრი, ზოგჯერ ძირისკენ მოვარდისფრო ან მოყვითალო.
სპორების ფხვნილი თეთრი ფერისაა. სპორები — 6,5-8×5-6 მკმ, განიერელიფსისებრი.
ტოქსიკურობა
შხამიანი სოკოა. ახასიათებს ცხარე გემო. შეიცავს ინდოლურ ალკალოიდს, რომელიც იწვევს საჭმლის მომნელებელი სისტემის მოშლას, ღებინებასა და გულისრევას.
გავრცელება და ეკოლოგია
იზრდება წიწვიან, იშვიათად ფოთლოვან ტყეებში. ერთეულებად ან ჯგუფებად. მიკორიზას ქმნის ფიჭვთან. უპირატესობას ანიჭებს მომჟავო ნიადაგს.
გავრცელებულია ევროპასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში.
სქოლიო
კატეგორია:შხამიანი სოკოები კატეგორია:ტრიქოლომა
დილმანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსუს რაიონის სოფლები
ზურაბ იაკობიშვილი
ზურაბ იაკობიშვილი (დ. 4 თებერვალი, 1992, ყვარელი) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა). 23 წლამდელთა შორის ევროპის ჩემპიონატის მეორე პრიზიორი (2015, -65 კგ).
ველოსიპედის ისტორია
150px|thumb|ველოსიპედის ევოლუცია 1790 წელში პირველი ველოსიპედი რომელიც გამოიგონეს საფრანგეთში ჰგავდა ორბორბლიან ხის ცხენს, პედლებისა და საჭის გარეშე. 1817 წელს გერმანიაში მას დაამატეს მოძრაობის მიმმართველი მექანიზმი. 1861 წელს საფრანგეთში ველოსიპედზე გამოჩნდა პედლები. 1870 წელს პირველად წინა დიდი ბორბლიანი ველოსიპედი გამოჩნდა ბრიტანეთში. და საბოლოოდ 1903 წელს პირველად გაიმართა შეჯიბრება - ტურ დე ფრანსი.
ფეხებზე მიბმული ბორბლები
ადამიანის დამოუკიდებლად გადაადგილებისთვის განკუთვნილი ორთვალა XV საუკუნის წყაროებშიც გვხვდება. მაგალითად, 1447 წლით დათარიღებულ მაინინგენის ქრონიკებში ნახსენებია მექანიზმი, რომელიც მოძრაობაში ადამიანს საკუთარი ძალისხმევით მოჰყავს.
ერთნი პირველი ველოსიპედის შექმნას დიდ იტალიელ მხატვარსა და გამომგონებელ ლეონარდო და ვინჩის, სხვები კი მის მოსწავლე ჯაკომო კაპროტის მიაწერენ, თუმცა 1493 წლით დათარიღებული ნახატი, სადაც გამოსახულია ორთვლიანი მექანიზმი, საჭითა და ჯაჭვური გადაცემით, ბევრის აზრით, ფალსიფიკაციაა. მინიატიურა|გრაფ დე სივრაკის თვითმავალი (ფალსიფიკაცია) ასევე შეთხზულია ვინმე გრაფ დე სივრაკის მიერ 1791 წლით დათარიღებული თვითმგორავის შექმნის ამბავიც, რომელიც ფრანგი ჟურნალისტის, ლუი ბოდრის ფანტაზიის ნაყოფია.
სხვა ლეგენდა გერმანელ მეურმე მიხაელ კასლერზე გვიამბობს, რომელსაც ერთი სოფლიდან მეორემდე მისასვლელად 2 კილომეტრი ორთვალათი თვალის დახამხამებაში დაუფარავს. კასლერის “მანქანას” ლითონის სალტეებიანი ხის ბორბლები ჰქონდა, რომლებით სავარძლით ყოფილა ერთმანეთთან დაკავშირებული. როგორც ვარაუდობენ, მისი წონა დაახლოებით 125 კილოგრამი უნდა ყოფილიყო.
გადმოცემის თანახმად, მეურმე გამომგონებლად მთლად საკუთარი ნებით არ ქცეულა. თურმე ერთ დღეს, როდესაც კასლერს სამუშაოზე კვლავ დაუგვიანია, გაბრაზებულ უფროსს შეუძახია: “ბედოვლათო, ეგებ ფეხებზე ბორბლები მიგება?!” როგორც ჩანს, კასლერმა შენიშვნა პირდაპირი მნიშვნელობით გაიგო.
გამოგონება და სასჯელი
მინიატიურა|მარცხნივ|დრეიზინა ველოსიპედის დასაბამი მაინც 1817 წლით უნდა დავათარიღოთ და ის გერმანელ გამომგონებელს, კარლ ფონ დრეიზს (1785-1851) დავუკავშიროთ.
დრეიზი გერმანიის ქალაქ კარსლრუეს მკვიდრი იყო და მეტყევედ მუშაობდა. რადგანაც არცთუ ურიგოდ ერკვეოდა მექანიკასა და მათემატიკაში და თან მუდმივად უწევდა ცხენზე ამხედრებულს ვეებერთელა ტერიტორიის შემოვლა, ერთ დღესაც თავში ისეთი მექანიზმის შექმნის იდეა მოსვლია, რომელიც დიდი მანძილის დაფარვაში დაეხმარებოდა.
მახვილგონიერმა მეტყევემ თავისი ორმეტრ-ნახევრიანი თვითმგორავის, რომელსაც 30-დუიმიანი ბორბლები ჰქონია, მოდერნიზება მოახდინა და წინა თვალი მართვადად გარდაუქმნა.
თურმე იმ ზაფხულს გერმანიაში ისე ციოდა, მოუთოვია კიდეც. შედეგად, თითქმის მთლიანად განადგურებულა მოსავალი და გლეხობაც იძულებული გამხდარა, პირუტყვი სრულებით გაეწყვიტა, რადგან ზამთარში მის გამოკვებას ვერაფრით შეძლებდა. რა თქმა უნდა, იგივე ბედი ეწიათ ცხენებსაც და სწორედ მაშინ ყველას ფონ დრეიზის “ხის ცხენი” გაახსენდა. “დრეიზინას” აღიარების ჯერიც მაშინ დადგა - ჯადოსნური-თვითმგორავით არა მხოლოდ მდაბიონი, თვით ბავარიის კრონპრინციც მოიხიბლა, რომელმაც მამას, იმჟამინდელ ბავარიის მეფეს სთხოვა, მეზობელ საჰერცოგოში მცხოვრები გამომგონებელი დაეჯილდოებინა. სწორედ სამეფო ოჯახის წევრთა კეთილგანწყობით შეგულიანების შემდეგ შეძლო ფონ დრეიზმა თავისი გამოგონების დაპატენტება და სატყეო მეურნეობის ბრიყვ ჩინოვნიკთა დადუმება.
თუმცა დროებით. ამ უკანასკნელთ ბოღმა გულში ჩაიმარხეს და დაელოდნენ იმ დღეს, როდესაც რევანშის აღებას შეძლებდნენ. ამის საშუალება კი მათ კარგა ხანს არ მისცემიათ - ფონ დრეიზი, როგორც გამომგონებელი, ზეპოპულარული გახდა და არც მხოლოდ პირველი ველოსიპედის შექმნით დაკმაყოფილდა. დრეიზმა ასევე გააკეთა თავისებური ხორცის საკეპი მანქანა, 16-კლავიშიანი საბეჭდი მანქანა და ეტლი, რომელიც რელსებზე გადაადგილდებოდა. საქმე ის არის, რომ გამომგონებელი საკმაოდ თანაუგრძნობდა გერმანიის 1848-1849 წლების რევოლუციას. მართალია, მისი ჩახშობის შემდეგ პირადად ფონ დრეიზს არავინ შეხებია, მაგრამ დიდგვაროვანმა მფარველებმა მას ზურგი აქციეს. ამით კი ისარგებლეს ფონ დრეიზის მტრებმა და საბოლოოდ იმდენი ქნეს, გამომგონებელი სულით ავადმყოფად შერაცხეს. თანაც, ამ ვერდიქტის გამოტანისას მთავარ ნივთმტკიცებებად მისივე გამოგონებები დასახელდა. იმდროინდელი გერმანელი მოხელეების ლოგიკა დღეს კი გაუგებარია, მაგრამ მაშინ აშკარად რკინისებური იყო — „ნორმალური ადამიანები არ აკეთებენ ამოუცნობ და გაუგებარ ნივთებს. და რადგანაც ფონ დრეიზი ქმნის ასეთ რაღაცებს, ესე იგი, შეშლილია!“
სულით ავადმყოფად შერაცხულ გამომგონებელს შინაპატიმრობა მიუსაჯეს, ხოლო მისი მთელი ქონება და ფინანსები განსაკარგავად სხვებს გადასცეს. ამან საბოლოოდ გატეხა კიდეც დრეიზი და 1851 წელს კაცს, რომელმაც კაცობრიობას პირველი ველოსიპედი აჩუქა, მარტოობასა და სიღატაკეში აღმოხდა სული.
ველოსიპედის “ჩაცმა-დახურვა”
დაუზუსტებელია, ვინ გაუკეთა პირველად ველოსიპედს სატერფულები. ერთი ვერსიით, ამას შოტლანდიელ მჭედელს კირკპატრიკ მაკმილანს (1840 წ.) უნდა ვუმადლოდეთ, მეორით კი ფრანგ ინჟინერ პიერ ლალმანს (1863 წ.). კიდევ სხვა ვერსიით, 1860 წელს პარიზელმა მეეტლე პიერ მიშომ, რომელიც ძველი თვითმგორავის შეკეთებას ლამობდა, წინა ბორბალს ორი სატერფული გაუკეთა. იდეამ არათუ გაამართლა, მოლოდინს გადააჭარბა კიდეც - სულ რაღაც ორ წელიწადში პიერმა და მისმა ძმამ ერნესტმა ასეთი “მექანიზმის” სერიულად გამოშვება დაიწყეს და მას “ველოსიპედი” უწოდეს.
როგორც ამბობენ, ძმების ბიზნესი ხელად აყვავდა - მათი წარმადობა წელიწადში 400 ველოსიპედს შეადგენდა. ევროპაში ველოსიპედი სწრაფად აიტაცეს და მის სრულყოფასაც გამალებით მიჰყვეს ხელი. თუკი მანამდე ველოსიპედს ძირითადად ხისგან ამზადებდნენ, მომდევნო წლებში ბორბლებს რეზინი გადააცვეს, “ჩონჩხის” აწყობა კი ლითონის მილებისგან დაიწყეს. 1870 წელს ინგლისელმა ჰიმანმა ვეებერთელა ბორბლების მქონე, მთლიანად ლითონისგან დამზადებული ველოსიპედების გაყიდვით გაითქვა სახელი. წინა თვალი 54 დუიმს შეადგენდა (თანამედროვე ჩვეულებრივი ბორბალი ორჯერ პატარა - 27-დუიმიანია). ჯაჭვური გადაცემით პირველი ველოსიპედი 1879 წელს, ინგლისელმა ჰენრი ლოუსონმა შექმნა, 1888 წელს კი ჯონ ბოიდ დანლოპმა ის პირველი პნევმატური საბურავით დაამშვენა.
ველოსიპედზე ამხედრებულ ადამიანებს მხოლოდ დანიშნულების ადგილამდე მისვლა აღარ აკმაყოფილებდათ და ერთმანეთთან შეჯიბრების სურვილიც აღეძრათ. ასე გაჩნდა ველოსპორტი - 1868 წლის 31 მარტს! ამ დღეს პარიზში, სენ-კლუს პარკში პირველი რეგისტრირებული ველორბოლა გაიმართა, რომელშიც გამარჯვებული ინგლისელი ექიმი ჯეიმზ მური გახდა.
იაფი და იორღა
XIX საუკუნიდან მოყოლებული დღემდე, მრავალი ქვეყნის საფოსტო სამსახურისთვის ველოსიპედი შეუცვლელი სატრანსპორტო საშუალებაა. დიდ ბრიტანეთში 37 ათასამდე ველოსიპედისტი ფოსტალიონია, გერმანიაში - 27,5 ათასი, უნგრეთში - 10,5 ათასი. ველოსიპედს არაერთი ქვეყნის პოლიცია იყენებს ქუჩების პატრულირებისთვის. სხვა სატრანსპორტო საშუალებებთან ველოპატრულის უპირატესობა საავტომობილო საცობებისგან თავის დაღწევის, ფეხით მოსიარულეთათვის განკუთვნილ ზონებში პატრულირებისა და ეჭვმიტანილთან უხმაუროდ მიახლოების შესაძლებლობაა.
მრავალ ქალაქში, მათ შორის ლონდონსა და ტალინში, “სასწრაფო დახმარების” ექიმები გადაადგილებას ხშირად ველოსიპედით ამჯობინებენ. ველოსიპედს ბედმა მხოლოდ “მშვიდობისმყოფელობითი” ფუნქცია არ შესძინა. მან დიდი გამოყენება პოვა სამხედრო საქმეშიც. ველოსიპედს დაზვერვისა და შეტყობინების გადასაცემად ჯერ კიდევ ინგლის-ბურების ომის დროს (1899-1902) ორივე მხარე (დიდი ბრიტანეთი და სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკები) წარმატებით იყენებდა.
ველოსიპედს განსაკუთრებული როლი ჰქონდა პირველი მსოფლიო ომის დროსაც, როგორც დაზვერვისა და შეტყობინების გადაცემის, ისე დაჭრილთა ტრანსპორტირების მისიებში. ველოსიპედი წარმატებით გამოიყენა იაპონიამ 1937 წელს ჩინეთში, 1941 წელს კი სინგაპურში შეჭრის დროს. ვერმახტში ყველა ქვეითი დივიზიის დაზვერვის ბატალიონებში შედიოდა ველოსიპედისტთა დანაყოფები. ეს სატრანსპორტო საშუალება შეუდარებელი იყო ათასობით ჯარისკაცის ერთი ადგილიდან მეორემდე, მოწინააღმდეგისთვის შეუმჩნევლად გადასროლისთვის. თანაც ველოსიპედს არ სჭირდებოდა საწვავი. მეორე მსოფლიო ომის დროს მოკავშირეთა ოპერაციებში მონაწილეობდნენ პარაშუტისტები, რომელთა ეკიპირებაში დასაკეცი ველოსიპედები შედიოდა. ველოსიპედს ტვირთების გადასატანად იყენებდნენ პარტიზანები ვიეტნამის ომის დროს. შვედეთის შეიარაღებულ ძალებში ველოსიპედისტთა დანაყოფებმა 2001 წლამდე, შვეიცარიაში კი 2003 წლამდე იარსება. არსებობს ცნობები, რომ ამერიკული სპეცრაზმი ავღანურ კამპანიაში ველოსიპედსაც იყენებს. რაც ყველაზე საინტერესოა, ფონ დრეიზის გენიალური ქმნილების პოპულარობას ვერაფერი დააკლო უფრო გვიანდელმა გადაადგილების საშუალებებმა - მოტოციკლმა და ავტომობილმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტრანსპორტის ისტორია კატეგორია:ველოსიპედი
ელაბადი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ელაბადი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ჭიჭიკო ბენდელიანის ქუჩა
ჭიჭიკო ბენდელიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში,  ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); გიორგი ჭყონდიდელის ქუჩიდან ჭიჭიკო ბენდელიანის გორამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში, 1948 წლმდე ავიაქიმის ქუჩა ერქვა. სახელწოდება დაკავშირებულია საზოგადოება „ავიაქიმთან“ (ოსოავიქიმი — თავდაცვის, საავიაციო და ქიმიური მშენებლობის ხელშემწყობი საზოგადოება), შემდეგ ჭიჭიკო ბენდელიანის სახელი ეწოდა. აქვს 1 შესახვევი, 2 ჩიხი.
ჭიჭიკო ბენდელიანის გორა
ჭიჭიკო ბენდელიანის გორა — გორა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); ჭიჭიკო ბენდელიანის ქუჩიდან ვლადიმერ ლუბოვსკის ქუჩამდე.
ლიტერატურა
ბენდელიანი
ბიძინა თაბაგარი (პერსონაჟი)
ბიძინა თაბაგარი — ზაზა ურუშაძის სატელევიზიო სერიალის ცხელი ძაღლის მთავარი პერსონაჟი. მის როლს ასრულებს ქართველი მსახიობი ჟანრი ლოლაშვილი. ბიძინა თაბაგარი არის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის პოლიციის სამართველოს ოპერატიული მუშაკი, მაიორი. ის თავის პარტნიორ ლექსო ნიჟარაძესთან (გიორგი ყიფშიძე) ერთად იძიებს გახმაურებულ დანაშაულებს.
ბიოგრაფია
ბიძინა თაბაგარი სერიალის პირველ სეზონში იძიებს მკვლელობათა სერიას, რომლის კვალიც საბოლოოდ უშიშროების სამინისტროს ანტი-ტერორისტული ცენტრის უფროს უჩა ზერაგიასთან (ნუგზარ ყურაშვილი) მიდის. უშიშროების საბჭოს მდივნის მკვლელობის შემდეგ ის რუსეთში გაიქცევა და მომდევნო ორი სეზონის მანძილზე თაბაგარი თავის მეწყვილესთან ერთად ცდილობს მის დაპატიმრებას. მეორე სეზონში ის არჩევნების პერიოდში მომხდარ დანაშაულებებს იძიებს და უპირისპირდება ზერაგიას თანამზრახველ, საარჩევნო კანდიდატს, სოსო ეგაძეს (სოსო ლაღიძე). მასთან დაპირისპირების გამო ბიძინა თაბაგარს იჭერენ სახელმწიფო დამნაშავისთვის ყალბი საბუთების გაკეთებისთვის და გაქცევაში დახმარებისთვის, რის გამოც ის პოლიიცდან გაათავისუფლეს.
მესამე სეზონში თაბაგარი ბათუმში რუსეთის ქალაქ არზამას-19დან, შემოტანილი გამდიდრებული ურანის პოვნასა და დამნაშავეების დაკავებას ცდილობს. სეზონის ბოლოს ბიძინა ის გონიოში ლექსო ნიჟარაძესა და გურამ ჯინორიასთან (გივი სიხარულიძე) ერთად აპატიმრებ უჩა ზერაგიას და გადაჰყავს თბილისში.
მეოთხე, აკრძალულ სეზონში, ბიძინა თაბაგარი იძიებს სოც. უზრუნველყოფის მინისტრის, ზაალ თუშიშვილის (გოგა პიპინაშვილი) ბინიდან სახელმწიფო მნიშვნელობის დოკუმენტის გაქრობას. სეზონის განმავლობაში თაბაგარი აგროვებს მასალას დამნაშავეებზე, რომლებიც თანამდებობის პირები არიან. სეზონი მთავრდება პრემიერ-მინისტრის, თინათინ გაწერელიას (ნინო ბურდული) მკვლელობით, თუმცა ის გამოუძიებელი რჩება. მისი მკვლელობის ერთ-ერთი ორგანიზატორი კვლავ უჩა ზერაგია იყო. ამავე სეზონში ის მუშაობს უშიშროების სამინისტროში იწყებს.
მეხუთე სეზონში ბიძინა თაბაგარი, როგორც უშიშროების ოფიცერი, იძიებს ბაქო-ჯეიჰანის ნავთობსადენის სავარაუდო აფეთქების გეგმას. ის რუსეთიდან ჩამოსულ მაიორთან და გივი ინწკირველთან (დავით დვალიშვილი) ერთად აწარმოებს მოლაპარაკებას სავარაუდო ტერორისტ „გიურზასთან“ (ზურა ყიფშიძე). მის პარალელურად ლექსო ნიჟარაძე მუზეუმის საცავიდან გამქრალ ნივთს ეძებს და იკვეთება ამ ორ საქმეს შორის კავშირი. საბოლოო ჯამში ამ ორი საქმის ორგანიზოტირც კვლავ უჩა ზერაგიაა.
კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები
ოდიკი
მინი|რუმინული ოდიკი ოდიკი, აგრეთვე ცნობილია, როგორც ანტიმინსი — ქრისტიანულ ღვთისმსახურებაში ერთ-ერთი უმთავრესი ნივთი. ქვესაფენელი წმინდა ტრაპეზზე. ოთხკუთხა ქსოვილი, რომლის შუაგულში გამოსახულია მაცხოვრის დასაფლავება, ხოლო კუთხეებში - ოთხი მახარებელი. ქვეშ წარწერა აქვს, რომელმა ეპისკოპოსმა როდის და რომელი ეკლესიისათვის აკურთხა იგი. ოდიკის შუაგულში, უკუღმა პირიდან გამოკერებულია რომელიმე მოწამის ნაწილი ნიშნად იმისა, რომ პირველი ქრისტიანები მოწამეთა საფლავებზე ასრულებდნენ ზიარებას და მოწამეთა სისხლითაა განმტკიცებული ეკლესია. ოდიკი შეხვეულია ილტონში. ზოგიერთ შემთხვევაში ოდიკი ასრულებს წმინდა ტრაპეზის მაგივრობას. მასზე სრულდება ლიტურგია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საეკლესიო ნივთები
კარკაბუეი
კარკაბუეი (Carcabuey) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კორდობის პროვინციის სუბეტიკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 79,74 კმ². მოსახლეობა — 2412 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კორდობის მუნიციპალიტეტები
სან-ანდრესი (ანტიოკია)
სან-ანდრესი (San Andrés) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.191 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 629 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 177 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
დიდი ბორბალო
დიდი ბორბალო — მთა საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეშე, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თუშეთ-ხევსურეთის კავკასიონზე. სიმაღლე 3294 მ. აგებულია ზედა ლიასის თიხაფიქლებითა და წვრილმარცვლოვანი ქვიშაქვებით. ჩრდილოეთი კალთა ციცაბო და ქარაფოვანია, სხვა კალთები — დამრეცი. განსაკუთრებით დამრეცია სამხრეთი კალთა, რომელიც თანდათანობით უერთდება ქართლის ქედს. დიდ ბორბალოს მცირედ შეეხო მეოთხეული გამყინვარება, რელიეფის მყინვარული ფორმები — ცირკები და კარები — მხოლოდ აქა-იქაა შემორჩენილი. კალთების ძირას ბევრგან ქვაყრილებია.
დიდი ბორბალო საკვანძო მასივია, მის კალთებზე რადიალურად ეშვება მდინარეების ანდაქის (ჩრდილოეთით), ფშავის არაგვის (ჩრდილოეთით და სამხრეთით) და ალაზნის (აღმოსავლეთით) ზემოთები. მთა შემოსილია ალპური და სუბალპური მდელოებით, რომელთა ქვეშ მთა-მდელოს კორდიანი ნიადაგია, სუბალპურ ზონაში, ბალახოვანი მცენარეულობის გარდა, გვხვდება ბუჩქნარიც — კავკასიური დეკა და ღვია (უკანასკნელი უფრო სამხრეთ კალთაზე).
დიდი ბორბალოს დასავლეთ კალთაზე გადის საცალფეხო გზა, რომელიც ანდაქის უღელტეხილით აკავშირებს უკანაფშავსა (ფშავის არაგვის აუზი) და პირიქითა ხევსურეთს (მდინარე ანდაქის აუზი).
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის მთები კატეგორია:თუშეთ-ხევსურეთის კავკასიონის მთები
90 °E (ტბა)
ტბა 90 °E  (აღმოსავლეთის გრძედის 90 გრადუსის ტბა) — სიდიდით მეორე ცნობილი ყინულქვეშა ტბა ანტარქტიდაში. ტბის სიღრმე 900 მეტრზე ნაკლები არაა, მაგრამ არც 3000 მეტრზე მეტია, ფართობი დაახლოებით 2000 კმ²-ია. ტბა მდებარეობს ანტარქტიკულ სადგურ „სოვეტსკაიას“ რაიონში, რომლის კოორდინატებია სამხრეთი განედის 77° და აღმოსავლეთის გრძედის 90°. აღმოჩენილია 2006 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტარქტიდის ტბები კატეგორია:ყინულქვეშა ტბები
ზაზა ბენდელიანის ქუჩა
ზაზა ბენდელიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); დასაწყისი კონსტანტინე გამსახურდიას გამზირიდან. ზაზა ბენდელიანის სახელი დაერქვა 1994 წელს.
ლიტერატურა
ბენდელიანი
ბაგაევსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
ბაგაევსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ბაგაევის რაიონის სტანიცა ბაგაევსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 2008-200 წლებში.
ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ბაგაევის რაიონი, სტანიცა ბაგაევსკაია.
ისტორია
XVIII საუკუნის დასაწყისში სტანიცის ტერიტორიაზე დაარსდა ხის სამლოცველო, რომელიც შეცვალა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ასევე ხის ეკლესიამ. 1740 წლისათვის ეკლესია დაძველდა და 1744 წელს გადაიტანეს ახალ ადგილზე მდინარე დონიდან მოშორებით. ეკლესიის გადატანამ შეამცირა მისი ცხოვრება და 1747 წელს კაზაკებმა დაიწყეს ახალი, ასევე ხის ეკლესიის მშენებლობა. იგი არსებობდა 30 წელზე მეტ ხანს. 1782 წელს დაიწყეს რიგით მესამე ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც აკურთხეს 1783 წლის 8 ოქტომბერს. 1805 წელს სტანიცა გადაიტანეს დონის ნაპირზე, ახალ ადგილზე კვლავ ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე აკურთხეს ეკლესია ამავე წლის 23 აპრილს. ამ ეკლესიის დაძველების შემდეგ მის ადგილზე ააგეს აგურის კაპელა. აგურის სამსაკურთხევლიანი ეკლესია ააგეს 1896 წელს სტანიცის ცენტრალურ მოედანზე. ეკლესია დაანგრიეს 1936-1939 წლებში.
თანამედროვეობა
თანამედროვე ქვის ერთსაკურთხევლიანი ეკლესია აგებულია 2008-2009 წლებში და აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია მდებარეობს ბაგაევსკაიის სასაფლაოზე.
წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია არის ერთსართულიანი ქვის შენობა. შენობის ძირითადი ნაწილია მრავალსარკმლიანი გუმბათი, რომელსაც ადგას რუსული მართლმადიდებლური ჯვარი. ეკლესიას სულ ოთხი გუმბათი აქვს, ოთხივეზე აღმართულია ასევე რუსული მართლმადიდებლური ჯვარი.
ეკლესიის ტერიტორიაზე აგებულია სამსახურებივი შენობა. ღობე რკინისაა, რომელიც დამაგრებულია ქვის ბოძებზე. ცენტრალურ შესასვლილს ამშვენებს კოშკურა პატარა გუმბათით და ჯვრით.
ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონოზონი ალექსანდრე (მეშტანოვი).
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ბალო ვაჩნაძე
ბალო ვაჩნაძე (დ. 2 სექტემბერი, 1853 — გ. 14 თებერვალი, 1941, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი.
ბიოგრაფია
გენერალ-ლეიტენანტი აბრამ (ბალო) ვაჩნაძე განსაკუთრებული ავტორიტეტითა და გავლენით სარგებლობდა რუსეთის საიმპერატორო კარზე. იგი დაიბადა 1853 წლის 2 სექტემბერს სოფელ კარდანახში, გიორგი ქაიხოსროს ძე ვაჩნაძის ოჯახში. მისი უშუალო წინაპარი იყო ბებურ ვაჩნაძე, რომელმაც თავის ძმასთან, თამაზთან ერთად განგმირა კახეთის სამეფო ტახტის მიმტაცებელი, გამაჰმადიანებული ბაგრატიონი კონსტანტინე-მირზა. სამხედრო განათლება ბალო ვაჩნაძემ მიიღო პეტერბურგის კადეტთა კორპუსში და ვორონეჟის მიხეილის სამხედრო გიმნაზიაში. არმიაში მსახურობდა 1872 წლიდან. 1874 წლის 7 აგვისტოს პოდპორუჩიკის ჩინით დაამთავრა პეტერბურგის პავლეს სახელობის 1-ლი სამხედრო სასწავლებელი. 1875 წლის 31 აგვისტოს გახდა ლაიბ-გვარდიის პავლეს სახელობის პოლკის პრაპორშჩიკი. ბალო ვაჩნაძე მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის ომში. ორჯერ დაიჭრა. ერთ-ერთი შეტაკების დროს დაღუპვას გადაარჩინა საიმპერატორო ოჯახის უახლოესი ნათესავი ოფიცერი, რისთვისაც დაიმსახურა იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ყურადღება. იგი დააჯილდოვეს ოქროს იარაღითა და ოფიცრის ჩინით. ამავე დროს, ჩაირიცხა მისი უდიდებულესობის პოლკში. ბალო ვაჩნაძის სამხედრო კარიერა წარმატებით განვითარდა: 1877 წლის 30 აგვისტოს გახდა პოდპორუჩიკი; 1878 წლის 16 აპრილს — პორუჩიკი; 1884 წლის 30 აგვისტოს — შტაბსკაპიტანი; 1989 წლის 30 აგვისტოს — კაპიტანი; შემდეგ მსახურობდა ქალაქ ლომჟაში ოფიცრად. 1896–1898 წლებშო მეთაურობდა ბათუმის ციხის ქვეით პოლკს.
1898 წელს ბალო ვაჩნაძე პოლკოვნიკის ჩინით თადარიგში გავიდა. ამას წინ უძღოდა დუელი, რომელშიც მან მძიმედ დაჭრა მოწინააღმდეგე. 1901 წელს იგი კვლავ დაუბრუნდა სამხედრო სამსახურს და 1906 წლამდე მეთაურობდა მე-8 ქვეითი დივიზიის ჩერნიგოვის მე-2 ქვეით პოლკს. 1904–1905 წლების რუსეთ-იაპონიის ომში მოხალისედ წავიდა. 1906–1913 წლებში 31-ე ქვეითი დივიზიის მე-2 ბრიგადის მეთაური იყო. 1908 წელს მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება. 1913 წელს იმპერატორმა ნიკოლოზ II-მ ბალო ვაჩნაძე სანკტ-პეტერბურგში მიიწვია და დანიშნა პეტერგოფის სამხედრო კომენდანტად, ასევე, სამხედრო გარნიზონის უფროსად. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ იგი ა. კერენსკის თხოვნით დროებით დარჩა გარნიზონის უფროსად და აქტიური მონაწილეობა მიიღო პეტერგოფის ქონების გადარჩენაში, ხოლო სამი თვის შემდეგ თავი დაანება სამსახურს და დაბრუნდა საქართველოში. გენერალი ვაჩნაძე მონარქიის ერთგული იყო და დროებით მთავრობასთან თანამშრომლობა არ მოისურვა. ბალო ვაჩნაძე დაქორწინებული იყო. ოთხი შვილი ჰყავდა. ვაჟები გიორგი და თედორე მამის გზას გაჰყვნენ და სამხედრო ოფიცრები გახდნენ. მონაწილეობდნენ I მსოფლიო ომში. ქალიშვილებს — სოფიოს და თამარს სმოლნის კეთილშობილ ქალთა ინსტიტუტი ჰქონდათ დამთავრებული. I მსოფლიო ომის დროს მოწყალების დებად მუშაობდნენ ჰოსპიტალში. თავადი ვაჩნაძე დაახლოებული იყო რუსეთის საიმპერატორო სახლთან. მისი უფროსი ვაჟი, გიორგი, იმპერატორ ნიკოლოზ II–ის ნათლული იყო; უფროსი ქალიშვილი, სოფიო კი — იმპერატორის დედის, მარიამ თეოდორეს ასულის. სამხედრო სამსახურის პარალელურად ბალო ვაჩნაძე კომერციულ საქმიანობასაც ეწეოდა. 1914 წელს პეტერბურგში დააარსა „რუსული ყურძნის ღვინის გაყიდვის საზოგადოება“, რომელიც ღვინოებს კახეთიდან იღებდა. თბილისში მისი ინიციატივით შეიქმნა ღვინის წარმოების საზოგადოება „იბერია“. გენერალი დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის I, II, III ; წმ. ანას II, III, IV; წმ. ვლადიმირის III, IV ხარისხის ორდენებით. ბალო ვაჩნაძის პირადი საქმე დაცულია სანკტ-პეტერბურგში, რუსეთის სახელმწიფო საისტორიო არქივში. გარდაიცვალა თბილისში, 1941 წლის 14 თებერვალს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:დაბადებული 2 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1853 კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:გარდაცვლილი 14 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1941
ნოროდომ სიანუკი
ნოროდომ სიანუკი (នរោត្តម សីហនុ; დ. 31 ოქტომბერი, 1922 — გ. 15 ოქტომბერი, 2012 ) — კამბოჯის მეფე 1941–1955 და 1993–2004 წლებში ნოროდომის დინასტიის წარმომადგენელი.
ბიოგრაფია
დაიბადა პნომპენში, კამბოჯის მეფის ნოროდომ სურამარიტისა და მისი მეუღლის სისოვატ კოსამაკის ოჯახში. დაწყებითი განათლება პნომპენში, ფრანგულ სკოლაში მიიღო, შემდეგ სწავლა გააგრძელა საიგონის სამხედრო სასწავლებელში. 1941 წელს დედის ხაზით ბაბუის სისოვატ მინივონგის გარდაცვალების შემდეგ ვიშის რეჟიმის მხარდაჭერით ნოროდომ სიანუკი კამბოჯის მეფედ აირჩიეს.
1955 წელს ნოროდომ სიანუკი ტახტიდან გადადგა მამამისის სასარგებლოდ და რამდენიმე თვის შემდეგ მიიღო პრემიერ-მინისტრისა და საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობა. 1956 წლიდან კამბოჯის მუდმივი წარმომადგენელია გაეროში. 1960 წელს მამის გარდაცვალების შემდეგ შესთავაზეს მიეღო ტახტი და უფრო ფართო მანდატი, მაგრამ მან უარი განაცხადა და შეიტანა ცვლილებები კონსტიტუციაში, რომლის მიხედვითაც სახელმწიფოს მეთაურს ირჩევდნენ პირდაპირი არჩევნების გზით. შეიცვალა მისი ტიტული და ატრიბუტიკა. 1960 წელს ნოროდომ სიანუკი სახელმწიფოს მეთაურად აირჩიეს. ცივი ომის დროს იცავდა ნეიტრალიტეტს. უარი ტქვა ამერიკულ დახმარებაზე და ამყარებდა ურთიერთობას სსრკ-სთან და ჩინეთთან. 1965 წელს ჩინეთის მხარდაჭერით კამბოჯამ დიპლომატიური ურთიერთობა გაწყვიტა აშშ-სთან. 1970 წლის 18 მარტს აშშ-ის მხარდაჭერით ქვეყანაში განხორციელდა სახელმწიფო გადატრიალება, რომლის შედეგად ნოროდომ სიანუკი დაამხეს და ქვეყანას სათავეში ჩაუდგა ლონ ნოლი.
კამბოჯის სამოქალაქო ომის დასრულებისა და პნომპენში წითელი ქმერების შესვლის შემდეგ ნოროდომ სიანუკს მიეცა ქვეყანაში დაბრუნებისა და ქვეყნის მეთაურის თანამდებობის დაკავების შანსი. მაგრამ ხელისუფლების სათავეში მოექცა წითელი ქმერების ექსტრემისტული ფრთა და ნოროდომ სიანუკმა აღნიშნული შანსი დაკარგა.
1991 წელს ნოროდომ სიანუკმა დაიკავა უზენაესი საბჭოს თავჯდომარის თანამდებობა, ხოლო მისი პარტიის განმარჯვების შემდეგ 1993 წელს „ერის ერთიანობის“ საბაბით აღადგინეს მონარქიული მმართველობა. ახალი კონსტიტუციის მიღების შემდეგ ნოროდომ სიანუკი დაუბრუნდა ტახტს. მისი შვილი ნოროდომ რანარიტი დანიშნეს პრემიერ-მინისტრად. ნოროდომ სიანუკი ტახტიდან გადადგა 2004 წელს ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გამო. სამეფო ტახტზე ავიდა მისი უმცროსი შვილი ნოროდომ სიამონი.
სქოლიო
კატეგორია:კამბოჯის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 31 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1922 კატეგორია:გარდაცვლილი  15 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:ტახტიდან გადამდგარი მონარქები
ელაბადი (აღსუ)
ელაბადი (Elabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსუს რაიონის სოფლები
დონია-მენსია
დონია-მენსია (Doña Mencía) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კორდობის პროვინციის სუბეტიკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 15,2 კმ². მოსახლეობა — 4638 კაცი (2020 წ.).
სან-კარლოსი (ანტიოკია)
სან-კარლოსი (San Carlos) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.113 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 854 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 702 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სიე ძიუნი
სიე ძიუნი (დ. 30 ოქტომბერი, 1970, პაოტინგი, ჩინეთი) — ჩინელი მოჭადრაკე, დიდოსტატი, მსოფლიოს მეშვიდე ჩემპიონი. ძიუნი ქალთა შორის მსოფლიოს ჩემპიონი ორჯერ, 1991–1996 და 1999–2001 წლებში გახდა. დიდოსტატის წოდება 1991 წელს მიიღო, ხოლო 2004 წელს ფიდეს დამსახურებული არბიტრი და მწვრთნელი გახდა. დაქორწინებულია მწვრთნელ ვუ შაობინზე.
ბიოგრაფია
სიე ძიუნმა ჭადრაკის თამაში 6 წლისამ დაიწყო, 10-სა კი გოგონებს შორის ჩინეთის ჩემპიონიც გახდა. მთავრობის გადაწყვეტილებით მას საერთაშორისო სარბიელზე ასპარეზობის უფლება დართეს. 1984 წელს ჩინეთის გოგონებში იპირველა, ხოლო 1988 წელს ქალთა ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე 24-ე ადგილი დაიკავა. 20 წლისა მსოფლიოს ჩემპიონატისთვის ბრძოლაში ჩაება. 1990 წელს ზონალურ ტურნირზე 18 მონაწილეს შორის 12,5 ქულით მეორე ადგილს დასჯერდა. 11 მოიგო, სამ-სამი კი წააგო და გააყაიმა. ამით იგი მომდევნო ეტაპზე, ანუ პრეტენდენტთა IX ტურნირზე გავიდა, რომელსაც 1990 წლის 6-16 ოქტომბერს ბორჯომმა უმასპინძლა. თავიდან ქართველი მოჭადრაკეები დაწინაურდნენ, თუმც ბოლო ტურში ძიუნმა ლიდერ ნანა იოსელიანს სძლია და სერბ ალისა მარიჩთან ერთად პირველზე გავიდა. ჩინელმა 7 პარტიიდან 4 მოიგო, ორი წააგო და ერთი ყაიმით დაასრულა. იმავე წელს პრეტენდენტთა გამარჯვებულის გამოსავლენ ფლეი-ოფში მარიჩს დაუპირისპირდა, შეხვედრას ბელგრადმა და პეკინმა უმასპინძლა. ჩინელმა პირველივე პარტია მოიგო, მესამე წააგო, თუმც მეოთხეში კვლავ იმარჯვა და უპირატესობა აღადგინა. მერვე პარტიაში კიდევ ერთი ქულა დაუმატა მონაგარს, რის გამოც ბოლო მერვე პარტიის გამართვა აღარ გახდა საჭირო და საბოლოო ანგარიში 4,5:2,5 დაფიქსირდა. ამ გამარჯვებით ძიუნმა მსოფლიოს ჩემპიონ ქართველ მაია ჩიბურდანიძესთან შეხვედრის უფლება მიიღო.
მსოფლიო ჩემპიონატები
შეხვედრა მანილაში 1991 წელს 26 სექტემბრიდან 29 ოქტომბრამდე გაიმართა. რეგლამენტით 16 პარტია იყო განსაზღვრული. ამ დროისთვის საბჭოთა კავშირი ახალი დაშლილი იყო, ხოლო საქართველო არეულ მდგომარეობაში იმყოფებოდა და შესაბამისად, ჩემპიონიც ხეირიანად ვერ მოემზადა, რაც თამაშისას გამოჩნდა კიდეც. ძიუნი მესამე პარტიაში თეთრებით დაწინაურდა, თუმც მომდევო ორი წააგო და ჩამორჩა. პირველი წრის ბოლოს სიემ გაათანაბრა ანგარიში, მე-11 და მე-13 პარტიებში თეთრი ფიგურებით მოიგო და ორქულიანი უპირატესობა მოიპოვა. მე-15 პარტიის ყაიმით დასრულების შემდეგ, მაია ტიტულის გადარჩენას ვეღარ შესძლებდა და მატჩიც ჩინელის სასარგებლოდ შეწყდა.
ტიტულის დაცვა ორ წელიწადში ასევე ქართველ ნანა იოსელიანთან მოუწია. შეხვედრა 25 ოქტომბრიდან 16 ნოემბრის ჩათვლით მონტე-კარლოში გაიმართა. ამ დროისთვის საქართველოში კვლავ არეული მდგომარეობა იყო, რის გამოც მეტოქეს სათანადო მომზადება არ ჰქონდა. ჩინელმა 11 პარტიაში გადაწყვიტა ბედი, აქედან I, II, IV, V, VII, IX, XI მოიგო, VI წააგო, დანარჩენები კი ყაიმით დაასრულა და 8,5:2,5-ით ტიტული შეინარჩუნა.
სამწუხაროდ ჩემპიონობა 1996 წელს ესპანურ ხაენში ამერიკის სახელით მოასპარეზე უნგრელ ჟუჟა პოლგართან დასთმო. შეხვედრა ჩინელის უპირატესობით დაიწყო და პირველივე შავებით მოიგო, მაგრამ შემდეგ მოეშვა და თამაშიც მეტოქის კარნახით წავიდა. პოლგარმა IV, V, VII, VIII, XI პარტიებში იმარჯვა, ჟუნმა XII მოგება შესძლო, თუმც XIII წააგო და შეხვედრაც ნაადრევად მეტოქის სასარგებლოდ შეწყდა. 8,5:4,5
მომდევნო წლებში ჩემპიონ პოლგარს ფიდესთან უთანხმოება მოუვიდა, რის გამოც წოდება ჩამოართვეს და 1998 წლის მატჩი აღარ შესდგა. ფიდემ ჩემპიონის გამოსავლენი მატჩი 1999 წელს დანიშნა და 1997 წელს გრონინგენში პრეტენდენტთა ორწრიანი ტურნირის პირველ-მეორე ადგილოსნები შეახვედრა. შეჯიბრში ძიუნმა 10 მონაწილეს შორის 9 მოიგო, 7 ყაიმით დაასრულა, ორი კი წააგო და მეორე ადგილს დასჯერდა. პირველზე კი 13,5 ქულით რუსი ალისა გალიამოვა გავიდა.
საჩემპიონო მატჩს 1999 წელს ყაზანმა და შენიანმა უმასპინძლა. თავიდან მასპინძლობა მარტო შენიანს სურდა, თუმც გალიამოვამ იუარა, არ მსურს მეტოქის სახლში ვითამაშოო. მატჩი დაძაბულად, ქულა-ქულაში წარიმართა. მეორეში დაწინაურებულ ძუანს გალიამოვამ მომდევნო ტურშივე გაუთანაბრა, ასე მოხდა მეხუთე-მეექვსეშიც. მძიმე გამოდგა მეცხრე პარტია, ძიუნი შავებით გამოვიდა, დაძაბულ ბრძოლაში იმარჯვა და დაწინაურდა. თითო-თითო მოგება-წაგება XI-XII პარტიებში გაცვალა, თუმც მე-14 მოიგო და ორ ქულამდე გაზარდა უპირატესობა. მეთხუთმეტე შეხვედრა ყაიმით დასრულდა, რის გამოც ბოლო ტურის გამართვა არ გახდა საჭირო და ჩემპიონად კვლავ ჩინელი გამოცხადდა. საბოლოო ანგარიში კი 8,5:6,5 დაფიქსირდა.
ჩემპიონობის შემდეგ
2000 წლის აპრილში გუნაჯოუში ძიუნი მსოფლიოს ექს-ჩემპიონ ანატოლი კარპოვს დაუპირისპირდა. შეხვედრას „ჭადრაკში ქალი მამაკაცის წინააღმდეგ“ ერქვა. მათ ოთხი კლასკური და ორიც სწრაფი მატჩი ჩაატარეს. კლასიკურ დროში ძიუნმა 1 წააგო და 3 დაასრულა ყაიმით, ხოლო სწრაფში წაგება და ყაიმი გაიფორმა.
ღვაწლი
ძიუნი დიდი პოპულარობით სარგებლობს ჩინეთში და მისმა წარმატებამ დიდი გავლენა იქონია ახალგაზრდებზე, შედეგად ამ ქვეყანას მოევლინენ: ჭუ ჩენი, სიუ იუხუა, ხოუ იფანი, ვანგ ლეი. მათი დამსახურებით ჩინეთის ნაკრებმა 1998 წლის ოლიმპიადაზე ელისტაში ოქროს მედლები დაისაკუთრეს. ძიუნი პირველ დაფაზე გამოვიდა, სულ კი 10 პარტია ითამაშა, საიდანაც 5 მოიგო, 4 ყაიმით დაასრულა და 1 წააგო.
პირადი საქმიანობა
1990-იანი წლის ბოლოს პეკინის პედაგოგიურ უნივერსიტეტში ფსიქოლოგიას კითხულობდა. ამჟამად პეკინის სპორტულ კომისიაში მოღვაწეობს, ზრუნავს მოჭადრაკეებზე და სპორტის სხვა წარმომადგენლებზეც. 2004 წლის ივლისში საერთაშორისო არბიტრი და ფიდეს უფროსი მწვრთნელი გახდა. ბოლო 4 პარტია 2008 წლის დასაწყისში ითამაშა, რათა რეიტინგი შეენახა. კარიერის პიკზე კი რეიტინგში მეორე-მესამე ადგილებს ინაწილებდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:ჩინელი მოჭადრაკეები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ჭადრაკში ქალთა შორის კატეგორია:ჭადრაკის დიდოსტატები ქალთა შორის კატეგორია:ჭადრაკის დიდოსტატები
Hunter × Hunter-ის ეპიზოდების სია (2011)
Hunter × Hunter — ანიმე ტელესერიალი, რომელიც ეთერში 2011—2014 წლებში გადიოდა. მას საფუძვლად დაედო იოშიჰირო ტოგაშის Hunter × Hunter-ის მანგა. „Hunter × Hunter“-ის გამოსვლის შესახებ ინფორმაცია გავრცელდა 2011 წლის 24 ივლისს. ეს ანიმე 1999 წელს გამოსული „Hunter × Hunter“-ის რიმეიკი. ახალი ანიმეს პრემიერა Nippon Television-ის ეთერში იაპონიის მასშტაბით 2011 წლის 2 ოქტომბერს გაიმართა. ანიმეს მუსიკა და საუნდტრეკი შექმნა იოშიჰისა მირანომ. სერიალის ჩვენება დასრულდა 2014 წლის 24 სექტემბერს. იგი შეიცავს 148 ეპიზოდს, რომელთაგან თითოეულის ხანგრშლივობაა 22-25 წუთი.
სან-ხოსე-დე-კეროს რაიონი
სან-ხოსე-დე-კეროს რაიონი (Distrito de San José de Quero) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის კონსეფსიონის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 856 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 671 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 21 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 317 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კონსეფსიონის პროვინციის რაიონები
ოთარ აბულაძე
ოთარ აბულაძე (დ. 21 ივნისი, 2000, ხულო) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), ჭაბუკებს შორის საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული ყაზარაშვილის თასი (2016, რუსთავი, საქართველო, 58 კგ), ახალგაზრდებს შორის საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (2019, ბუქარესტი, რუმინეთი, 72 კგ)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 2000 კატეგორია:ხულოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში
პატარა ბორბალო
პატარა ბორბალო — მთა საქართველოში, კახეთის მხარეში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თუშეთ-ხევსურეთის კავკასიონზე. სიმაღლე 3134 მ. მოქცეულია დიდი ბორბალოს ჩრდილო-აღმოსავლეთით. აგებულია ზედა ლიასის თიხაფიქლებითა და წვრილმარცვლოვანი ქვიშაქვებით. პატარა ბორბალოდან იწყება მდინარეების — ალაზნის (სამხრეთით), ანდაქის (ჩრდილოეთით), თუშეთის ალაზნის (აღმოსავლეთით) შემადგენელი შენაკადები. მთა შემოსილია ალპური და სუბალპური მდელოებით. პატარა ბორბალოზე გადის საყორნისა და ანდაქის უღელტეხილების დამაკავშირებელი გზა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის მხარის მთები
გიორგი ჭაჭიაშვილი
ბიოგრაფია
გიორგი (გოგი) ნიკოლოზის ძე ჭაჭიაშვილი დაიბადა ზესტაფონის რაიონის სოფელ არგვეთაში შეძლებული აზნაურის ოჯახში. დედა გახლდათ პაშა აბაშიძე. ჭაჭიაშვილების ადგილ–მამული, რომელიც სოფელ არგვეთიდან თითქმის მდინარე ყვირილამდე იყო განფენილი, იმდენად ლამაზი და ტრადიციული იყო, რომ დიდ რეჟისორ კოტე მარჯანიშვილს კინოფირზე გადაუღია. ამ კინოკადრებს წლების შემდეგაც აჩვენებდნენ კინოთეატრებში კინოჟურნალის სახით.
დაწყებითი განათლება გიორგიმ იმპერატორ ალექსანდრე პირველის სახელობის თბილისის კეთილშობილთა გიმნაზიაში მიიღო. სწავლის პერიოდში იგი თბილისში ცხოვრობდა მამიდასა და ბიძასთან, ცნობილ მათემატიკოს ოქროპირ ხევსურიანთან. ასევე ცნობილი ფიზიკოსი იყო მეორე მამიდის, ლუბას მეუღლე დავით ჩარკვიანიც. ცხადია, რომ ამ ღირსეულმა და განათლებულმა ოჯახებმა ფრიად დადებითი ზეგავლენა მოახდინეს ჭაბუკის აღზრდა-ჩამოყალიბებაზე.
გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ გიორგი ჭაჭიაშვილმა თბილისის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე განაგრძო სწავლა. უნივერსიტეტი ახალდაარსებული იყო, მაგრამ ღირსეული კადრების სიმცირეს არ უჩიოდა. სამკურნალო ფაკულტეტზეც მრავალი თვალსაჩინო მეცნიერი და პედაგოგი მოღვაწეობდა. მათ შორის: ალექსანდრე ნათიშვილი, ალექსანდრე ალადაშვილი, სპირიდონ ვირსალაძე, ვლადიმერ ჟღენტი და ბევრი სხვა. სწავლების დონე მაღალი რომ იყო ისიც მოწმობს, რომ მე-5 კურსის სტუდენტმა გიორგი ჭაჭიაშვილმა აქ მიღებული ცოდნის მარაგით შეძლო სწავლის გაგრძელება პარიზის ერთ-ერთ პრესტიჟულ უნივერსიტეტში სამედიცინო ფაკულტეტზე. ხოლო, რამდენიმე წლის შემდეგ მაგისტრის სამეცნიერო ხარისხი დაიცვა და მუშაობა დაიწყო პარიზის სენ ჟოზეფის სახელობის კლინიკის უროლოგიურ განყოფილებაში, პროფესორ ედმონდ პაპენის ხელმძღვანელობით. ამავე კლინიკის უროლოგიურ მასალაზე დაყრდნობით დაიცვა დისერტაცია თემაზე „თირკმლის ფიალებისა და შარდსაწვეთის დვრილების სიმსივნეები“, რომელიც 1935 წელს მონოგრაფიად გამოსცა და მიუძღვნა თავის პირველ მასწავლებელს საქართველოში – პროფესორ ალექსანდრე ნათიშვილს.
აღსანიშნავია, რომ გიორგი ჭაჭიაშვილი სტუდენტობის პერიოდშიც ხმალამოღებული იდგა სამშობლოს სადარაჯოზე და თუ საქართველოს მტერი თავს დაესხმოდა, იგი უმალ დგებოდა მის დამცველთა რიგებში. ასე მოხდა მაგალითად, 1920 წელს, როდესაც სომხეთის ჯარებმა საქართველოს სახელმწიფო საზღვარი გადმოლახეს და მესხეთის ნაწილის ოკუპირება მოახდინეს. მან მონაწილეობა მიიღო, აგრეთვე, თურქების წინააღმდეგ ასპინძასთან გამართულ ბრძოლებშიც, რომელიც ქართული ჯარის ბრწყინვალე გამარჯვებით დამთავრდა. ფრონტიდან გამოგზავნილ წერილში ჭაბუკი სიამაყით ამცნობს თავის სატრფოს, რომ ბრძოლაში გამოჩენილი სიმამაცისა და მოსაზრებულობისთვის მან ლეიტენანტის სამხედრო წოდება დაიმსახურა. გიორგის რჩეული მისივე თანაკურსელი, მშვენიერი ელენე მაჭავარიანი გახლდათ, რომელიც მალე, 1922 წლის 3 ოქტომბერს მისი მეუღლე გახდა.
საფრანგეთში გიორგი ჭაჭიაშვილის საექიმო მოღვაწეობის შესახებ ბევრი არაფერია ცნობილი, მაგრამ ბატონი გიორგის სამეცნიერო და კლინიკურ მიღწევებს თვალსაჩინოდ წარმოგვიდგენს მისი სადისერტაციო ნაშრომი. მონოგრაფია ყურადღებას იქცევს შესწავლილი მასალის სიუხვით (400 ავადმყოფი) და ფილიგრანული ოპერაციების სრულყოფილი აღწერით.
II მსოფლიო ომის დროს გიორგი ჭაჭიაშვილი გაწევრიანდა ვერმახტის ქართულ ქვედანაყოფ „ბერგმანში“. იგი მიეკუთვნებოდა ემიგრანტთა იმ ნაწილს, რომლებიც კარგად ხედავდნენ ნაციზმის ნამდვილ სახეს, მაგრამ ფიქრობდნენ, რომ ჰიტლერი არ იქნებოდა გერმანიის მუდმივი მმართველი და მის შემდეგ გერმანიის პოლიტიკა დაპყრობილ ტერიტორიებზე შეიცვლებოდა. „ბერგმანში“ გაერთიანებული ქართველები უცხო დროშის ქვეშ მხოლოდ იმ მიზნით იბრძოდნენ, რომ საქართველოსთვის დამოუკიდებლობა დაებრუნებინათ.
ჯარში გიორგი ჭაჭიაშვილის პირობითი გვარი იყო „შაცი“. იგი სანიტარული სამსახურის უფროსად მუშაობდა. მისი მიზანი დაჭრილ-დასახიჩრებულ მეომართა გადარჩენა იყო და შეიძლება ითქვას, რომ სწორედ ამ კეთილშობილ მიზანს შეეწირა. ყირიმის ფრონტზე ქალაქ ევპატორიასთან ერთ-ერთი ბრძოლის დროს მძიმედ დაჭრილის გამოყვანისას სასიკვდილოდ დაიჭრა და ადგილზე გარდაიცვალა. იგი იქვე დაუკრძალავთ, თუმცა მოუხერხებიათ და ხის ჯვარის ნაცვლად ქვის ობელისკი დაუდგამთ, რომელზეც ლათინური ასოებით ორი სიტყვაა გამოყვანილი „დოქტორი შაცი“ (“Doktor Schatz”).
ბედის უკუღმართობით დაშორებული ახალგაზრდა ცოლ-ქმარი, ბატონი გიორგი და ქალბატონი ელენე, ერთმანეთს ვეღარასოდეს შეხვდნენ, თუმცა მიმოწერა ჰქონდათ. ელენე მაჭავარიანი მეან-გინეკოლოგი გახდა და წლების მანძილზე ხელმძღვანელ თანამდებობებზე მუშაობდა თბილისის კლინიკებში. სამედიცინო სფეროში მოღვაწეობდა მათი შვილი, ლევან ჭაჭიაშვილიც – უმაღლესი კატეგორიის ქირურგი და ტრავმატოლოგი, რესპუბლიკის დამსახურებული ექიმი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 1943 კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები
მურტალა
მურტალა (Podiceps) — ფრინველთა გვარი მურტალასებრთა ოჯახისა. მოიცავს 9 სახეობას, რომლთაგან 1 ამომწყდარია. ახლოს დგანან ღორიხვებთან. კარგად ცურავენ და ყვინთავენ. ჩვეულებრივ დებენ 6–8 ერთფეროვან კვერცხს. იკვებებიან თევზებით, ბაყაყებითა და წყლის მწერებით.
სქოლიო
* კატეგორია:მურტალასებრნი
Eau de Gaga
Eau de Gaga — ამერიკელი პოპ-მომღერალ ლედი გაგას მეორე სუნამო, იგი გამოვიდა 2014 წლის სექტემბერში გაგას მიერ ჩამოყალიბებულ სუნამოების ლეიბლზე Haus Laboratories პარტნიორობით ფრანგულ კომპანიასთან Coty, Inc. სუნამო არის უნისექსი და განკუთნილია როგორც ქალებისთვის ასევე მამაკაცებისთვის. მისი იგრედიენტებია: ზედა ნოტი – თეთრი იები; გულის ნოტი – კირი (ლიმონი); ქვედა ნოტი – ტყავი; რომელიც ქმნის ტყისა და ყვავილების წმინდა სურნელოვან არომატს. სუნამოს კოლექცია მოიცავს ტანის ლოსიონს და გელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლედი გაგა კატეგორია:ცნობილი ადამიანების სუნამოები
ხაგანი ისმაილი
ხაგანი ისმაილი (Xaqani Neyman oğlu İsmay; დ. 25 ოქტომბერი, 1962) — აზერბაიჯანისა და უკრაინის საზოგადო-პოლიტიკური მოღვაწე, პოეტი, მწერალი, დრამატურგი, ისტორიკოსი და პუბლიცისტი.
არის უკრაინის ყარაფაფახ თურქთა საბძოს გენერალური მდივანი. 2003 წლიდან „31 მარტის“ აზერბაიჯანელთა გენოციდის გამცნობთა საბჭოს ხელმძღვანელი, 2009 წლიდან პაკისტან-აზერბაიჯანის ურთიერთობათა საზოგაოების ხელმძღვანელი.
ბიოგრაფია
ხაგანი ისმაილი დაიბადა 1962 წლის 25 ოქტომბერს სომხეთის სსრ-ის ვარონტსოვკანინ გარაგალას სოფელში, განათლებულთა ოჯახში. ბავშვობა გარაგალას სოფელში გაატარა. მამამისი ნეიმან ისმაილოვი სომხეთის სსრ-ში ცნობილი პედაგოგი იყო და დიდი დროის განმავლობაში გარგალას სოფლის რვაწლიანი სკოლის დირექტორად მუშაობდა. დედამისი ოსმანოვა გულარა ექიმი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი მწერლები კატეგორია:აზერბაიჯანელი ისტორიკოსები
ტოლენტინოს ბრძოლა
ტოლენტინოს ბრძოლა — გაიმართა 1815 წლის 2-3 მაისს ტოლენტინოს ახლოს, რომელიც იმ დროს ნეაპოლის სამეფოს ეკუთვნოდა (ახლა ტოლენტინო პატარა ქალაქია მარშეში, იტალიაში. ეს იყო ნეაპოლთან ნაპოლეონის ომის გადამწყვეტი ბრძოლა. ამ ომში ნეაპოლის მეფემ იოაჰიმ მიურატმა სცადა ტახტის შენარჩუნება ვენის კონგრესის შედგომ განვითარებული მოვლენების ფონზე. თვით ბრძოლას მრავალი პარალელი მოეძებნება ვატერლოოს ბრძოლასთან. ორივე ეს ბრძოლა განხორციელდა ნაპოლეონის გადასახლებიდან დაბრუნებიდან ასი დღის განმავლობაში და ორივე მათგანი დასრულდა მეშვიდე კოალიციის დამაჯერებელი გამარჯვებით, რაც ბურბონების დინასტიის მეფეების ტახტზე აღდგენით დასრულდა.
წინაპირობები
1815 წლის აპრილის ბოლოს მიურატმა დაკარგა ყველა ის უპირატესობა, რაც ომის დასაწყისში გააჩნდა. მას უტევდა ორი ავსტრიული არმია, შესაბამისად, გენერლების ფრედერიკ ბიანჩის, კაზალანცის ჰერცოგისა და ადამ ალბერტის, ნიპერგის გრაფის მეთაურობით. ამ არმიებმა ნეაპოლელები სამხრეთ-აღმოსავლეთით მიჭირხნეს, ანკონაში. მიუხედავად ამისა, ავსტრიული არმიები აპენინების მთების იქით-აქეთ აღმოჩნდნენ და მიურატს იმედი ჰქონდა, რომ სწრაფად დაამარცხებდა დასავლეთში ბიანჩის, ხოლო შემდეგ მალევე მიუბრუნდებოდა ნიპერგს, რომელიც ჩრდილოეთიდან მოიწევდა წინ. მიურატის გეგმა ძლიერ ჰგავდა ნაპოლეონის გეგმას, რომ დაემარცხებინა ბრიტანელები მანამდე, სანამ ისინი პრუსიელებთან შეერთებას მოასწრებდნენ ვატერლოოს სამხედრო კამპანიის მსვლელობაში.
მიურატი გეგმავდა, რომ ბიანჩის ქალაქ ტოლენტინოს მახლობლად შეხვედროდა. ნიპერგის შესაყოვნებლად მან მცირე ძალები დატყოვა გენერალ კარასკოზას წინამძღოლობით და თავისი მთავარი ძალებით ბიანჩის შესახვედრად გაეშურა. მიუხედავად ამისა, 29 აპრილს უნგრელ ჰუსართა ავანგარდმა მოახერხა ტოლენტინოში გამაგრებული მცირე ნეაპოლიტანური გარნიზონის განადგურება. მიურატის არმია დაბანაკდა მაცერატას ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ისე რომ ტოლენტინოში უკვე ავსტრიელთა ავანგარდი იდგა. ბიანჩიმ გაშიფრა მიურატის გეგმა და გადაწყვიტა, რომ შეეყოვნებინა მიურატი, რაც შეიძლება, დიდი ხნის განმავლობაში. ავსტრიელებმა თავდაცვითი ხაზი სან კატერვოს კოშკის ირგვლივ განალაგეს, სხვა რაზმები კი მოთავსდნენ რანჩიას ციხე-სიმაგრის, მაესტას ეკლესიისა და სანტ-ჟოზეფის საკვანძო პოზიციებზე. მიურატს მოუხდა, რომ მარშით წასულიყო ბიანჩიზე. ორი არმია საბოლოოდ 2 მაისს შეხვდა ერთმანეთს.
ბრძოლა
ბრძოლა გარიჟრაჟზე დაიწყო ორივე მხრიდან საარტილერიო დაბომბვით ხეობაზე, რომელიც ჩრდილოეთით სფორზაკოსტასკენ მიემართება. მიუხედავად იმისა, რომ ავსტრიელები უკვე გამაგრებულები იყვნენ ტოლენტინოს ირგვლივ, მიურატმა მაინც მოახერხა მათზე მოულოდნელად იერიშის მიტანა. საწყისი შეტევებისას ნეაპოლიტანელთა რაზმებმა მოახერხეს გენერალი ბიანჩის დატყვევება სფორზაკოსტას მახლობლად. მიუხედავად ამისა, გენერალი თითქმის დაუყოვნებლივ გაათავისუფლა უნგრელი ჰუსარების შენაერთმა. დილის შუა საათებში ნეაპოლიტანელთა არმია დაჯგუფდა პოლენცას მახლობლად და ამ არეში ატყდა მძვინვარე ბრძოლა. დღის განმავლობაში მთავარი მოქმედება მიმდინარეობდა რანჩიას ციხე-სიმაგრესთან დაბანაკებული ავსტრიელების პოზიციების მახლობლად, რომელიც ხელიდან ხელში გადადიოდა ბრძოლის განმავლობაში. პირველი დღის ბოლოს, მიუხედავად იმისა, რომ ნეაპოლიტანელებს მცირე უპირატესობები გააჩნდათ, მათ შორის, დაიკავეს მონტე მილონე, ავსტრიელებს მაინც რჩებოდათ ბრწყინვალე თავდაცვითი პოზიციები.
მეორე დღეს ნისლმა დააბრკოლა ბრძოლის დაწყება დილის 7 საათამდე. დღე მიურატისთვის კარგად დაიწყო, რადგანაც ნეაპოლიტანელთა არმიამ ბოლოსდაბოლოს მოახერხა რანჩიას ციხე-სიმაგრის აღება, ისევე, როგორც კანტაგალოს ბორცვებისა. აქედან ნეაპოლიტანელებმა შემდგომი იერიში მიიტანეს ავსტრიელთა პოზიციებზე. ნეაპოლიტანელთა ორი ქვეითი დანაყოფი, მიურატის გვარდიის ჩათვლით, მონტე მილონედან ავსტრიელთა მარცხენა ფლანგს დაესხა თავს. ნეაპოლელებმა ამასობაში შეცდომა დაუშვეს, რადგანაც კვადრატებად შეჯგუფდნენ კავალერიის კონტრშეტევის მოლოდინში, რაც საერთოდ არ განხორციელებულა. ამასობაში გენერალმა მორმა მოიგერია შეტევა ავსტრიელთა მარჯვენა ფლანგზე და ნეაპოლიტანელთა მთელ ფრონტს უკან დახევა მოუხდა პოლენცასკენ. ბრძოლის ბედი ჯერ კიდევ გადაუჭრელი იყო, როდესაც მიურატმა მიიღო ცნობა, რომ ნიპერგმა დაამარცხა კარასკოზა სკაპეცანოს ბრძოლაში და ახლა უახლოვდებოდა ფრონტის ხაზს. მთლად რომ დაემძიმებინა სიტუაცია, მან კიდევ შეიტყო ცრუ ხმებიც, რომ ბრიტანეთის ფლოტმა ეს-ესაა სიცილიელთა არმია გადმოსხა იტალიის სამხრეთით, რომელიც მას უკანდახევის საშუალებას მოუსპობდა. მიურატმა არ იცოდა, რომ ბრიტანეთის ფლოტი იმ დროს ნეაპოლის და ანკონას ბლოკადაში მოსაქცევად მიცურავდა. გარდაუვალი დამარცხების წინათგრძნობით მიურატმა უკან დახევის ბრძანება გასცა და ბრძოლა დამთავრდა. მიურატი ნეაპოლში დაბრუნდა, მაგრამ როცა ავსტრიელები მას ხმელეთიდან მიუახლოვდნენ, ხოლო ბრიტანელები კი — ზღვიდან, მას აღარ დარჩა არჩევანი, გარდა კორსიკაში გაქცევისა, რა დროსაც მას დანიელ ჯარისკაცად მოუხდა გადაცმა. მაშასადამე, ტოლენტინოს ბრძოლა გადამწყვეტი აღმოჩნდა; 1815 წლის 20 მაისს ავსტრიამ და ნეაპოლმა დადეს კასალანცას ზავი, რამაც ფერდინანდ IV ტახტზე აღადგინა.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ბრძოლები კატეგორია:XIX საუკუნის ბრძოლები
ახალსოფლის მესამე ეკლესია
ახალსოფლის მესამე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალსოფლიდან 3 კილომეტრზე. დგას ნაბაზრალად წოდებულ ადგილზე. ძეგლი თარიღდება განვითარებული შუა საუკუნეებით.