cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვესტ ჰემ იუნაიტედი (საფეხბურთო კლუბი)
მტრობა
კლუბის უმთავრესი და უძველესი მტერი მეზობელ რაიონში მდებარე „მილუოლია“. მტრული დამოკიდებულების ჩამოყალიბება ჯერ კიდევ მაშინ დაიწყო, როდესაც კლუბები კონკურენტმა გემთმშენებელმა კომპანიებმა დააარსეს. „ვესტ ჰემი“ ყოველთვის უფრო წარმატებული იყო, ვიდრე „მილუოლი“ და ურთიერთშეხვედრებიც ძირითადად „ჩაქუჩთა“ გამარჯვებით სრულდებოდა. თავის დროზე „მილუოლმა“ ინგლისის საფეხბურთო ლიგაში გაწევრიანებაზე უარი თქვა, მაშინ როცა „ვესტ ჰემი“ გაწევრიანდა, უმაღლეს ლიგაში აღზევდა და იმ წელს ასოციაციის თასის ფინალშიც გავიდა. 20–იანი წლების ბოლოს ისტ ენდის (ვესტ ჰემის ფანები) მიერ წამოწყებულ გაფიცვას აილ ოფ დოგსი (მილუოლის ფანები) არ შეუერთდნენ, რამაც ორ მეზობელ ბანაკს შორის მტრობა კიდევ უფრო გააღვივა და ეს მტრობა დღესაც გრძელდება.
„ვესტ ჰემისა“ და „მილუოლის“ დაპირისპირებებს ხმაურისა და შეხლა–შემოხლის გარეშე არც ბოლო წლებში ჩაუვლია. 2009 წლის 25 აგვისტოს აპტონ პარკზე გამართულ მატჩს გულშემატკივრებს შორის ჩხუბი და ადამიანების დასახიჩრება მოჰყვა, რის გამოც პოლიციამ რამდენიმე ათეული გულშემატკივარი დააკავა.
მეტსახელები
გუნდი და გულშემატკივრები ცნობილნი არიან, როგორც "ჩაქუჩები". ამის უპირველესი მიზეზი კვლავდაკვლავ თეიმზ აირონვორქსია, რომელშიც ხელოსნები და მუშები მუშაობდნენ. ორ გადაჯვარედინებულ ჩაქუჩს კლუბის ლოგოზეც შეხვდებით. ასევე ვესტ ჰემი იწოდება, როგორც "რკინები", "ქოქნი ბოისი", "ფეხბურთის აკადემია", ანაც უბრალოდ "აკადემია".
სტადიონი
„ვესტ ჰემის“ საშინაო არენას 194 წლიდან ბოლეინ გრაუნდი, იგივე აპტონ პარკი წარმოადგენდა, რომელიც აღმოსავლეთ ლონდონის რაიონ ნიუჰემში მდებარეობს. ბოლეინ გრაუნდი 35 016 მაყურებელს იტევს.
კლუბის ყოფილმა მფლობელმა ეგერტ მაგნუსონმა ღიად დააფიქსირა საკუთარი სურვილი იმის შესახებ, რომ 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის შემდეგ ლონდონის ოლიმპიური სტადიონი „ვესტ ჰემის“ მფლობელობაში გადასულიყო. ამ იდეას მხარი მომდევნო მფლობელებმა, დეივიდ გოლდმა და დეივიდ სალივანმაც დაუჭირეს და განაცხადეს, რომ მთავრობისაგან ეს ლოგიკური ნაბიჯი იქნებოდა.
შედეგად 2013 წლის 22 მარტს ვესტ ჰემი ოფიციალურად გამოცხადდა ოლიმპიური სტადიონი 99-წლიან მეიჯარედ. მთავრობამ კლუბს სტადიონის რეკონსტრუქციისთვის 25 მილიონ ფუნტიანი დახმარება აღუთქვა. ოლიმპიურ სტადიონზე კლუბი 2016–17 წლების სეზონის სტარტისთვის გადავიდა.
thumb|left|200px|[[აპტონ პარკი, ხედი სერ ტრევორ ბრუკინგის ტრიბუნაზე.]]
ფეხბურთის აკადემია
„ვესტ ჰემი“ ხშირად იწოდება, როგორც "ფეხბურთის აკადემია". ეს წარწერა იყო აპტონ პარკის სარბენ ბილიკზეც. კლუბს ეს სახელი მას შემდეგ დაერქვა, რაც 50–იან წლებში ტედ ფენტონმა ახალგაზრდა ფეხბურთელებთან მუშაობის წარმატებული სისტემა შეიმუშავა და ამას მოჰყვა ინგლისის ნაკრებში „ვესტ ჰემ იუნაიტედის“ ფეხბურთელების დამკვიდრებაც. იმ პერიოდში კლუბმა ინგლისის ნაკრებს წარმატებული ფეხბურთელები, ბობი მური, მარტინ პიტერსი და ჯეფ ჰერსტი აღუზარდა, ხოლო მოგვიანებით კი ნაკრებში ტრევორ ბრუკინგმა, ელვინ მარტინმა, ტონი კოტიმ და პოლ ინსმაც ითამაშეს.
thumb||200px|"ფეხბურთის აკადემია"
90–იან წლებში „ვესტ ჰემში“ კარიერა რიო ფერდინანდმა, ფრენკ ლამპარდმა, მაიკლ კერიკმა, ჯო კოულმა და გლენ ჯონსონმა დაიწყეს და თუ არ ჩავთვლით ჯო კოულს, ახლა ყველანი ე.წ. "დიდი ოთხეულის" კლუბებში თამაშობდნენ. გუნდის ახლანდელ ძირითად გუნდშიც ირიცხება და გუნდის კაპიტანია აკადემიის აღზრდილი მარკ ნოუბლი. 2007–08 წლების სეზონში „ვესტ ჰემს“ მოედანზე საშუალოდ 6.61 ინგლისელი ფეხბურთელი ჰყავდა და ეს ყველაზე მაღალი მაჩვენებლი იყო პრემიერლიგაში. 2000–დან 2011 წლებამდე კლუბმა რვა ფეხბურთელი აღუზარდა ინგლისის ნაკრებს, რაც იმდენივეა, რამდენიც „მანჩესტერ იუნაიტედმა“ და ერთით ნაკლებია „არსენალზე“. ამ ნიჭიერი ფეხბურთელების აღზრდაში უდიდესი როლი აკადემიის მწვრთნელ ტონი კარს მიუძღვის, რომელიც „ვესტ ჰემში“ 1973 წლის შემდეგ მუშაობს.
იჯარით წასული ფეხბურთელები
ყველა მათგანის იჯარის ხელშეკრულება იწურება 2017 წლის 30 ივნისს.
წლის ჩაქუჩი
ქვემოთ მოცემულია "წლის ჩაქუჩის" გამარჯვებულთა სია. ამ პრიზით ყოველი სეზონის დასრულების შემდეგ ვესტ ჰემის წლის საუკეთესო ფეხბურთელს აჯილდოვებენ. ტრევორ ბრუკინგი არის პირველი ფეხბურთელი, რომელიც ამ ჯილდოთი ზედიზედ სამი წლის მანძილზე დაჯილდოვდა (1976, 1977 და 1978 წლებში). ეს მიღწევა სკოტ პარკერმა გაიმეორა 2009–2011 წლებში. ბრუკინგმა კარიერის მანძილზე "წლის ჩაქუჩის" პრიზი ყველაზე მეტჯერ, 5–ჯერ მოიპოვა (1972, 1976, 1977, 1978 და 1982 წლებში). ბობი მურს, ბილი ბონდსს და ჯულიან დიქსს ჯილდო ოთხჯერ აქვთ მოპოვებული.
ბობი მურმა მეორე ადგილი ოთხჯერ დაიკავა, ხოლო ბილი ბონდსმა და ტონი კოტიმ – სამჯერ.
ხელმძღვანელობა
{|
მწვრთნელები
ვესტ ჰემს ისტორიის მანძილზე სულ თოთხმეტი მთავარი მწვრთნელი და სამი დროებითი მწვრთნელი ჰყოლია. 1989 წლამდე კლუბს მხოლოდ ხუთი სხვადასხვა მწვრთნელი ჰყავდა. 2008 წელს ჯანფრანკო ძოლას დანიშვნამდე ვესტ ჰემში არასოდეს უმუშავია არაბრიტანელ მწვრთნელს, ერთადერთი უცხოელი მწვრთნელი კი შოტლანდიელი ლუ მაკარი იყო. გუნდის ახლანდელი თავკაცი, სემ ელერდაისი, პოსტზე 2011 წლის ივნისში დანიშნეს.
მაისურის სპონსორები და მწარმოებლები
2008 წლის 11 სექტემბერს, ბიბისიმ გამოაცხადა, რომ გუნდის სპონსორი იქსელ გრუფი ადმინისტრაციაში გადავიდა, თუმცა ინდენფენდენტის ჟურნალისტმა, საიმონ კალდერმა განაცხადა, რომ კომპანიის ვებსაიტი კვლავაც იღებდა ფსონებს.
იქსელ გრუფმა საკუთარ საიტზე 2008 წლის 12 სექტემბერს დაადასტურა, რომ კომპანიის მმართველობაში მყოფი 11 კომპანია გაკოტრდა და ადმინისტრაციაში გადავიდა. ეს ჯგუფი შეიცავდა შემდეგ კომპანიებს: XL Airways UK Limited, Excel Aviation Limited, Explorer House Limited, Aspire Holidays Limited, Freedom Flights Limited, The Really Great Holiday Company plc, Medlife Hotels Limited, Travel City Direct და Kosmar Villa Holidays plc. ამ ფაქტს არ უმოქმედია გერმანიისა და საფრანგეთის დივიზიონებში კომპანიის ოპერაციებზე.
2008 წლის 12 სექტემბერს კლუბმა იქსელ გრუფთან კონტრაქტი შეაჩერა.
2013 წელს გუნდის ოფიციალურ სპონსორად ბრიტანული კომპანია ალპარი გამოცხადდა, რომელთან კონტრაქტის თანახმადაც ყოველწლიურად ვესტ ჰემი 3 მილიონ ფუნტს მიიღებს. რაც შეეხება ფორმის მწარმოებელს, ამავე წელს გაფორმდა კონტრაქტი ადიდასთან. გიგანტი გერმანული კომპანია გუნდის ეკიპირებას უახლოესი სამი სეზონის მანძილზე მოახდენს. სხვათა შორის, ეს არის პირველი შემთხვევა 1987 წლის შემდეგ, როდესაც ვესტ ჰემის მაისურებს ადიდასი შეკერავს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისის საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:ლონდონი კატეგორია:ვესტ ჰემ იუნაიტედი კატეგორია:ინგლისის პრემიერლიგის კლუბები
უნტერცენტრი
უნტერცენტრი — სამხარეო და ეკონომიკურ გეოგრაფიაში ყველაზე დაბალი საფეხურის ცენტრალური გეოგრაფიული პუნქტი, ან ადგილი. ცნება „უნტერცენტრი“ შეიმუშავა და დაამკვიდრა გერმანელმა გეოგრაფმა ვალტერ კრისტალერმა თავის ცენტრალურ ადგილთა სისტემაში, რომელიც 1933 წელს გამოქვეყნდა.
უნტერცენტრები სასოფლო კომუნებისთვის წარმოადგენს კომუნალური, ტვირთმიმოქცევითი და ინფრასტრუქტურული დაწესებულებების საერთო მოთხოვნილებათა უზრუნველყოფის ადგილებს, რომელთა შორისაცაა:
პერიოდული პროდუქტებითა და მომსახურებებით უზრუნველყოფა (ანუ იმით, რაც ყოველდღიური მოთხოვნილებებში არ შედის) ხდება მიმდებარე მიტელცენტრებში, ხოლო განსაკუთრებული, ან სპეციფიკური სახის მოთხოვნილებების დაფარვა უნტერცენტრებისაგან კიდევ უფრო მოშორებით (მიტელცენტრების მახლობლად) ობერცენტრებში ხდება.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:სამხარეო გეოგრაფია კატეგორია:ეკონომიკური გეოგრაფია კატეგორია:ურბანიზაცია
ამალ კლუნი
ამალ კლუნი (Amal Clooney; დაბ. ალამუდინი; არაბ. أمل علم الدين; დ. 3 თებერვალი, 1978, ბეირუთი, ლიბანი) — ლიბანური წარმოშობის ბრიტანელი იურისტი. ცნობილი ადამიანის უფლებათა დამცველი.
ადრეული წლები
ამალ ალამუდინ კლუნი დაიბადა ბეირუთში, ლიბანში. მისი სახელი არაბულიდან მომდინარეუბს  أمل ʾამალ, რაც ნიშნავს "იმედს".
გოგონას  ოჯახმა ლიბანი დატოვა, როდესაც ის ორი წლის იყო, ლიბანის სამოქალაქო ომის დროს და დასახლდა ჯერარდ კროსში, ბუკინგემშირში. მამამ, რამზი ალამუდდინმა, ლიბანელმა დრუზმა ბაკლაინის ალამუდინების ოჯახიდან (სოფელი ჩოუფის რაიონში), მიიღო ბიზნესის ადმინისტრირების დიპლომი  ბეირუთის ამერიკულ უნივერსიტეტში. იგი  ლიბანში  დაბრუნდა 1991 წელს. დედა, ბარია (დაბ. მიქნასი), ჩრდილოეთ ლიბანიდანაა, ტრიპოლიდან, სუნიტი მუსლიმების ოჯახიდან. ის პოლიტიკური ჟურნალისტი და პანარაბული გაზეთის  al-Hayat (ალ-ჰაიათ)-ის უცხოელი რედაქტორია, დამფუძნებელია კომპანიისა International Communication Experts.
განათლება
ამალმა იურიდიული განათლება მიიღო დიდ ბრიტანეთშა და ამერიკის შეერთებულ შტატებში. დაამთავრა ოქსფორდის უნივერსიტეტის სენტ ჰიუს კოლეჯი, ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის სამართლის სკოლა საერთაშორისო სამართლის, ექსტრადიციისა და ადამიანის უფლებების დაცვის სპეციალობით. საუბრობს ინგლისურ, ფრანგულ და არაბულ ენებზე.
პროფესიული საქმიანობა
მარცხნივ|მინი ამალ კლუნი 2002 წელს   ნიუ- იორკის ადვოკატთა კოლეგიის წევრი გახდა.
2004 წელს  დაიკავა თანამდებობა გაეროს საერთაშორისო სასამართლოში.
ამალ  კლუნი წარმოადგენს კამბოჯის მთავრობას  ტერიტორიულ დავაში ტაილანდთან მუდმივმოქმედი საარბიტრაჟო სასამართლოს წინაშე,  სომხეთის მხარეს სასამართლოში დოგუ პერინჩეკის წინააღმდეგ, ჩაგოს არქიპელაგის მოსახლეობას, რომელიც იბრძვის კუნძულებზე დაბრუნების უფლების მოპოვების გამო, საიდანაც ისინი განდევნეს ამერიკის შეერთებული შტატების სამხედრო ბაზის განლაგებისას.
ამალ კლუნის კლიენტებს შორის არიან WikiLeaks– ის დამფუძნებელი ჯულიან ასანჟი, უკრაინის ყოფილი პრემიერ მინისტრი იულია ტიმოშენკო, მალდივის რესპუბლიკის ყოფილი პრეზიდენტი მოჰამედ ნაშიდი, აზერბაიჯანელი ჟურნალისტი ხადიჯა ისმაილოვა, ეგვიპტელ – კანადელი ჟურნალისტი მუჰამედ ფაჰმი და სხვა ცნობილი პიროვნებები.
ქველმოქმედება
ამალა კლუნი არის კლუნის სამართლის ფონდის პრეზიდენტი, რომელიც მან და მისმა მეუღლემ ჯორჯ კლუნმა დააარსეს 2016 წლის ბოლოს. ფონდის მიზანია ა სამართლიანობის დამკვიდრება  სასამართლო დარბაზებში, თემებსა და საკლასო ოთახებში მთელი მსოფლიოს მასშტაბით.
მისი თაოსნობით დაწესდა ამალ კლუნის სახელობის სტიპენდია, რომელიც მიზნად ისახავს ყოველწლიურად ლიბანიდან ერთი სტუდენტი გოგონას  გაგზავნას დილიჯანის  საერთაშორისო კოლეჯში ორწლიანი პროგრამით.
პირადი ცხოვრება
2014 წლის 27 სექტემბრიდან ამალი დაქორწინებულია მსახიობ და რეჟისორ ჯორჯ კლუნზე. მეუღლეებს  ტყუპები ჰყავთ - ვაჟი ალექსანდრე და ქალიშვილი ელა (დაბ. 06.06.2017).
სქოლიო
კატეგორია:ადამიანის უფლებათა დამცველები კატეგორია:21 საუკუნის ბრიტანელი მწერალი ქალები კატეგორია:ბეირუთში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 3 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1978
გოხნარი
გოხნარი — სოფელი საქართველოში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში (ახალსოფლის თემის თემი). მდებარეობს მდინარე ბზისწყლის (ალგეთის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1620 მეტრზე, თეთრიწყაროდან დაშორებულია 60 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 25 ადამიანი.
კიმბერლიტი
კიმბერლიტი — ბრექჩიის მსგავსი, ეფუზიური იერის ულტრაფუძე მაგმური ჰიპაბისალური ქანი, რომელიც ავსებს აფეთქების ყელს. კიმბერლიტის ძირითადი მასა აგებულია ოლივინით, პიროქსენით, ფლოგოპიტით, პეროვსკიტით, მაგნეტიტით, პიროპ-ალმანდინის რიგის გრანატით, პიკროილმენიტით და გასერპენტინებული, გაკარბონატებული და გაქლორიტებული მინით. ზოგჯერ გვხვდება აგრეთვე ალმასი, მონტიჩელიტი და აპატიტი. კიმბერლიტი ალმასის მოპოვების ძირითადი წყაროა. აფეთქების ყელის გარდა კიმბერლიტი გვხვდება დაიკების, ძარღვებისა და სილების ფორმით. კიმბერლიტი როგორც წესი, დაკავშირებულია ძველ ბაქნებთან; ძალზე იშვიათია გეოსინკლინურ ზოლებში. ცნობილია 1500-ზე მეტი კიმბერლიტის სხეული, ამათგან მხოლოდ 8-10% შეიცავს ალმასს. კიმბერლიტი საწარმოო მნიშვნელობისაა, თუ მასში ალმასის შემცველობა 1 მ³ -ზე 0,3-0,5 კარ-ზე ნაკლები არაა.
კიმბერლიტი გავრცელებულია აფრიკაში, ინდოეთში, ბრაზილიაში, ჩრდილოეთ ამერიკაში. სახელი ეწოდა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ქალაქ კიმბერლის მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მაგმური ქანები კატეგორია:ალმასი
კარინ მაანსდოტერი
კარინ მაანსდოტერი (Каtarinа Månsdotter; დ. 6 ნოემბერი, 1550, უპლანდი, შვედეთი — გ. 13 სექტემბერი, 1612, სატაკუნტა, ფინეთი) — შვედეთის დედოფალი და ერიკ XIV-ის მეუღლე.
იუსუფ III
იუსუფ III ჯაყელი — ახალციხის ფაშა 1737-1744 წლებში. ისაყ I-ის ძე. საფაშო ტახტზე ავიდა მამის სიცოცხლეშივე. ცდილობდა საქართველოს სამეფო-სამთავროებთან ბრძოლაში ჩაება დაღესტნელი ფეოდალები და ოსმალეთის გავლენა აღედგინა ქართლში. დამსჯელი ექსპედიცია მოაწყო აჭარაში. 1744 წელს დიდი ხაზინითა და ჯარით დაიძრა ახალციხიდან ქართლის აჯანყებაში მონაწილეობის მისაღებად. გორსა და რუიის შორის ბრძოლაში გივი ამილახვართან ერთად დაამარცხა თეიმურაზ II და თბილისის ყიზილბაში ხანი, მაგრამ ვერ შეძლო გორის ციხის აღება. ამის შემდეგ ლეკთა ბელად მალაჩის დაავალა ლეკების რაზმის შეკრება და ამისთვის მისცა თანხა, თუმცა მალაჩი და მისი რაზმი ერეკლე II-მ დაამარცხა საგურამოსთან. ამ ამბის გაგების შემდეგ იუსუფ III უკან გაბრუნდა. აწყურში ყოფნის დროს მისმა დის ქმარმა, ახალქალაქის სანჯაყ ბეგმა სოლოღა ფირაღისშვილმა მოწამლა და ტახტს კვლავ მამამისი დაუბრუნდა.
სქოლიო
კატეგორია:ახალციხის ფაშები კატეგორია:ჯაყელები კატეგორია:გარდაცვლილი 1744 კატეგორია:მოკლული ქართველები
კარინ მაანსდოტერი
1568 წელს დაქორწინდა ერიკ XIV-ზე, რომლისგანაც შეეძინა შვილები:
ქმრის სიკვდილის შემდგომ ცხოვრობდა ფინეთში. დაკრძალულია ტურკუს ტაძარში.
რესურსები ინტერერნეტში
კატეგორია:შვედეთის დედოფლები კატეგორია:დაბადებული 6 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1550 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1612
ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახლ-მუზეუმი
ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახლ-მუზეუმი მდებარეობს თბილისში ჩახრუხაძის ქ. N17-ში ორსართულიანი სახლის პირველ სართულზე. მუზეუმი 1982 წელს გაიხსნა.
საცხოვრებელი სახლი დღევანდელი სახით XIX ს-ის ბოლო მეოთხედში ჩამოყალიბდა. ფასადს კლასიცისტური ელემენტები ამჯობს, ეზოსკენ კი ნაგებობა ორ სართულად განლაგებული ხის აივნებით არის მიმართული. მოგრძო ეზოს სივრცეს შავთელის ქუჩისგან აგურის ზღუდე გამოჰყოფს.
გადმოცემა ამ ადგილს ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახელს უკავშირებს. ვარაუდობენ, რომ სახლის სარდაფში და პირველ სართულზე შემორჩენილი ძველი აგურის წყობა იმ ბანიანი სახლის ნაწილი უნდა იყოს, რომელშიც პოეტი ცხოვრობდა.
მუზეუმში დაცულია 2000-მდე ექსპონატი, პოეტთან დაკავშირებული პიროვნებების ფოტო-მასალა, ბარათაშვილთა საგვარეულო გერბი, ფერწერული და გრაფიკული ნამუშევრები, სხვადასხვა დოკუმენტაცია, ნივთები.
მუზეუმი აქტიურადაა ჩართული საზოგადოების ცხოვრებაში. ცალკე გამოყოფილ დარბაზში ხშირად იმართება მუსიკალური და პოეზიის საღამოები, გამოფენები, წიგნის პრეზენტაციები, შეხვედრები სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენელ დიასპორებთან სახელწოდებით „კულტურათა დიალოგი“.
მინი|მარცხნივ|სახლ-მუზეუმის საერთო ხედი გაერთიანებული ერების განათლების, მეცნიერებისა და კულტურის ორგანიზაციამ (UNESCO) – ნიკოლოზ ბარათაშვილის საიუბილეო თარიღი – დაბადებიდან 200 წლისთავი 2017 წლის საერთაშორისო მნიშვნელობის კულტურული მოვლენების ნუსხაში შეიტანა.
2017 წელს თბილისის მუზეუმების გაერთიანებამ ნიკოლოზ ბარათაშვილის 200 წლის იუბილესთან დაკავშირებით ნიკოლოზ ბარათაშვილის მემორიალური სახლ-მუზეუმის საზეიმო გახსნითი ღონისძიება გამართა.
საგამოფენო სივრცეში პირველადაა გამოყენებული თანამედროვე მუზეოგრაფიის შესაბამისი კრეატიული ინდუსტრია და 3D ანიმაცია. რეექსპოზიციის პროექტის მიზანია, კულტურის სხვადასხვა ინდუსტრიული საშუალებებით – ანიმაციური მეთოდებით – ფართო საზოგადოებას წარუდგინოს და პოპულარიზაცია გაუწიოს ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახელსა და შემოქმედებას თანამედროვე მუზეოგრაფიის შესაბამისად და მიმზიდველი აქციოს დამთვალიერებლისათვის.
რესურსები ინტერნეტში
ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახლ-მუზეუმი
Anisopheidole antipodum
Anisopheidole antipodum — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Anisopheidole-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Myrmicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ფიდელ კასტრო
ფიდელ ალეხანდრო კასტრო რუსი (Fidel Alejandro Castro Ruz; დ. 13 აგვისტო, 1926, ბირანი, კუბა — გ. 25 ნოემბერი, 2016) — კუბის რევოლუციის ლიდერი, მთავრობის მეთაური 1959 წლიდან და პრეზიდენტი 1976—2008 წლებში, რომელიც მართავდა კუბას 47 წლის განმავლობაში, როგორც პრემიერ-მინისტრი 1959-1976 და შემდეგ როგორც პრეზიდენტი 1976-2006 (დე იურე 2008 წლამდე). კუბელი მარქსისტ-ლენინისტი. ასევე იყო კუბის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი, 1961 წლიდან 2011 წლამდე. მისი მმართველობის დროს კუბა გახდა ერთპარტიული ქვეყანა, ინდუსტრიამ და ბიზნესმა განიცადა ნაციონალიზაცია.
ჰავანის უნივერსიტეტში, სწავლის დროს კასტრო გაიტაცა მემარცხენე ანტი-იმპერიალისტურმა შეხედულებებმა. მას შემდეგ, რაც მიიღო მონაწილეობა აჯანყებებში, დომინიკის რესპუბლიკასა და კოლუმბიაში, მემარჯვენე მმართველების წინააღმდეგ, მან დაგეგმა კუბის პრეზიდენტის ფულხენსიო ბატისტას მმართველობის დამხობა. 1953 წლის 23 მაისს განხორციელდა თავდასხმა მონკადას ყაზარმაზე, რომელმაც სათავე დაუდო კუბის რევოლუციას, ერთ წლიანი პატიმრობის შემდეგ ფიდელ კასტრო მექსიკაშ აყალიბებს რევოლუციურ დაჯგუფებას, თავის ძმასთან რაულ კასტროსთან და ჩე გევარასთან ერთად, სახელად უწოდებს 26 ივლისის მოძრაობას. ბრუნდება კუბაში, სადაც თამაშობს გადამწყვეტ როლს კუბის რევოლუციის წარმატებასა და ფულხენსიო ბატისტას წინააღმდეგ მიმართულ პარტიზანულ ომში. 1959 წელს ფულხენსიოს მთავრობის დამხობის შემდეგ კასტრომ ხელში ჩაიგდო კუბის პოლიტიკური და სამხედრო ხელმძღვანელობა და გახდა მისი პრემიერ-მინისტრი. შეერთებული შტატები შეეცადა კასტროს ჩამოცილებას კუბის ლიდერის თანამდებობიდან ამისთვის მათ სცადეს მისი მკვლელობა, ეკონომიკური ბლოკადა და კონტრ-რევოლუცია. ამ მოვლენების საპირისპიროდ კასტრომ საბჭოთა კავშირთან გააღრმავა ურთიერთობები, კუბა გახდა საბჭოთა კავშირის მთავარი პარტნიორი დასავლეთში. შეერთებული შტატების მიერ თურქეთის ტერიტორიაზე ბირთვული იარაღის განთავსების შემდეგ, კასტრომ დართო ნება საბჭოთა კავშირს განეთავსებინა ბირთვული ქვობინები კუბის ტერიტორიაზე, რამაც გამოიწვია კარიბის კრიზისი და უკიდურესად დაძაბა ვითარება საბჭოთა კავშირსა და შეერთებულ შტატებს შორის ცივი ომის მიმდინარეობისას.
მარქსიზმ-ლენინიზმის გავლენით კასტრომ კუბა გახადა ერთ-პარტიული, სოციალისტური ქვეყანა, კომუნისტური პარტიის მმართველობის ქვეშ, ერთადერთი დასავლეთ ნახევარსფეროში. საზღვარგარეთ, ფიდელ კასტრო ხელს უწყობდა და ეხმარებოდა ანტი-იმპერიალისტურ, რევოლუციურ ჯგუფებს ჩილეში, ნიკარაგუასა და გრენადაში, ასევე ეხმარებოდა საკუთარ მოკავშირეებს ცოცხალი ძალით იომ-ქიფურის, ოგადენისა და ანგოლის სამოქალაქო ომში. ამ მოქმედებების შემდეგ კუბის პრესტიჟი მსოფლიოში საგრძნობლად გაიზარდა. 2006 წლიდან ფიდელ კასტრომ ძალაუფლება გადასცა საკუთარ ძმას რაულ კასტროს, თუმცა ოფიციალურად პრეზიდენტი ის 2008 წელს გახდა.
ფიდელ კასტროს პიროვნება იწვევს უთანხმოებასა და კამათს ადამიანებში. მას მიღებული აქვს სხვადასხვა ქვეყნის ჯილდო (საბჭოთა კავშირი, იამაკა, პოლონეთი). მისი მხარდამჭერები მოიხსენიებენ მას, როგორც დიად სოციალისტს და ანტი-იმპერიალისტს, რომელის რეჟიმმაც დაიცვა კუბა ამერიკული იმპერიალიზმისგან. თუმცა, მისი მოწინააღმდეგეები კასტროს აღიქვამენ, როგორც დიქტატორს, რომელიც პერმანენტულად არღვევდა ადამიანის უფლებებს, რომელმაც გააღატაკა კუბის ეკონომიკა. მისმა პოლიტიკურმა ხედვამ და შემოქმედებამ დიდი გავლენა მოახდინა მსოფლიო მასშტაბით სხვადასხვა პიროვნებასა და ჯგუფზე.
სქოლიო
კატეგორია:რევოლუციონერები კატეგორია:კუბელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 13 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2016 კატეგორია:XX საუკუნის ათეისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ათეისტები კატეგორია:მარქსისტი მწერლები კატეგორია:ანტიკაპიტალისტები
The Walkers
The Walkers — დანიური გლემ როკ-ჯგუფი. წევრები იყვნენ მომღერალი და კომპოზიტორი ტორბენ ლენდაგერი, გიტარისტი გერტ მიხელსენი, დრამერი პოლ დენარდტი და ბაზისტი იან კენსტრუპ ჰანსენი. დაარსდა 1968 წელს და 1977 წლამდე იარსება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დანიური როკ-ჯგუფები‎
ნიუ-იორკის ფილარმონიული ორკესტრი
ნიუ-იორკის ფილარმონიული ორკესტრი (New York Philharmonic) — უძველესი აქტიური სიმფონიური ორკესტრი შეერთებულ შტატებში, ჩამოყალიბდა 1842 წელს ქალაქ ნიუ-იორკში. ფილარმონიული ორკესტრი წარმოდგენებს ლინკოლნის ცენტრის ავერი ფიშერის დარბაზში მართავს და საყოველთაოდ მოიაზრება, როგორც ერთ-ერთი საუკუთესო ორკესტრი მსოფლიოში. ორკესტრმა საკუთარი რეკორდული მე-14.000 კონცერტი 2004 წლის დეკემბერში გამართა. 2002 წლიდან ორკესტრის მუსიკალური დირექტორია ლორინ მააზელი. 2009 წლიდან მის თანამდებობას ალან გილბერტი დაიჭერს.
კატეგორია:ამერიკული ორკესტრები კატეგორია:ნიუ-იორკი
.be
.be — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ბელგიისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
be კატეგორია:კომუნიკაციები ბელგიაში
კიზილ-ოქტიაბრი (ბურაევოს რაიონი)
კიზილ-ოქტიაბრი (Ҡыҙыл Октябрь; Кызыл-Октябрь) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბურაევოს რაიონში.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბურაევოს რაიონის სოფლები
სურფნიშანი
თბილისის წმინდა ნიშნის ეკლესია, ასევე სურფნიშანი, სურბ ნ(ი)შანი (Սուրբ Նշան եկեղեցի) — არქიტექტურული ძეგლი თბილისში, ზემო კალაში, ჩალაუბნის ქუჩის შესახვევში. მას წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიადაც მოიხსენიებდნენ. შუა საუკუნეებში ეკლესიას მამასახლისის საყდარს უწოდებდნენ. ამ ადგილას თავდაპირველი ეკლესიის აშენების ხანა უცნობია. დღევანდელი ტაძარი აგებულია 1703-20 წლებში მელიქ გიორგის მიერ (გუმბათი ეკლესიას 1780 წელს დაედგა). ტაძარი წლების მანძილზე დავის საგანს წარმოადგენს ქართულ მართლმადიდებელ და სომხურ გრიგორიანულ ეკლესიებს შორის.
არქიტექტურა
სურფნიშანი აგურით ნაგები „ჩახაზული ჯვრის“ ტიპის ეკლესიაა მკვეთრად წაგრძელებული დასავლეთი მკლავით. გუმბათი მომწვანო-ცისფერი მოჭიქული ფილებით არის გადახურული. შეისრულთაღოვანი ბრტყელი ნიშებით გაფორმებული ფასადები ირანული არქიტექტურის გავლენას ამჟღავნებს. კლასიცისტური ყაიდის კარიბჭე ჩრდილოეთი შესასვლელის წინ აშენებულია 1820-იან წლებში.
ისტორია
თბილისის წმინდა ნიშნის ტაძარს დიდი ისტორია აქვს. მის შესახებ ცნობები ჯერ კიდევ XVII საუკუნის ისტორიულ წყაროებში მოგვეპოვება.
ა. პიშჩევიჩი, 1785 წელს შედგენილ ქ. თბილისის გეგმაზე, „სომეხთა ეკლესია სურფნიშანი“ მეცხრამეტე ნომრით აქვს შეტანილი.
თბილისის ისტორიის საუკეთესო მცოდნე თ. კვირკველია წიგნში „ძველთბილისური დასახელებანი“ თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძარზე წერს: სურფნიშანი — ეკლესია აკოფ აკოფიანის ქუჩაზე. გამოდის კალაში. იგი აგებულია 1701 წელს. გადმოცემით, აქ ადრე მართლმადიდებელთა ეკლესია იდგა. დანგრევის შემდეგ იგი აღუდგენიათ სომეხ-გრიგორიანებს. სახელწოდება წმინდა ჯვარს ნიშნავს. ამჟამად გამოყენებულია ბიბლიოთეკის წიგნთსაცავად. ეკლესია თავისი ზომებითა და მაღალი გუმბათით მკვეთრად გამოიყოფა ძველი თბილისის განაშენიანებაში. ეს ეკლესია ნახსენები აქვს შარდენს. მის არქიტექტურაში ნათლად შეიმჩნევა გვიანდელი გადაკეთებები”.
ეკლესიის პირველი ნაგებობის ქართულობის დასასაბუთებლად, ბ. არველაძემ დაიმოწმა საქართველოში წმინდა ნიკოლოზის სახელის არსებობა: “ჩვენ უნდა ვიფიქროთ, და არა უსაფუძვლოდ, რომ ქართული გადმოცემის თანახმად, წმინდა ნიკოლოზის სახელი შენარჩუნებულია თავიდან ქართულ, ხოლო შემდგომ სომხურ სურბ ნშანად გარდაქმნილს ეკლესიაში”.
თბილისის ეკლესიების შესახებ ვახუშტი ბატონიშვილი გვაუწყებს: „არს კუალად დაბალსა ციხესა შინა ეკლესია გუმბათიანი და აწ ცარიელი და სხუანი გუმბათიანნი არიან. გუმბათიანნი უპწყრავთ სომეხთა. უგუმბათო აღაშენა კარის საყდრად დედოფალმან მარიამ. კუალად აღაშენა მეფემან ვახტანგ ორი გუმბათი, დედოფალმან როდამ აღაშენა ერთი უგუმბათო – კუალად უგუმბათო ოთხი აწ უპყრავთ სომეხთა“. ამ ამონარიდში ერთი უმნიშვნელოვანესი და ყურადსაღები დეტაილ გვხვდება, ვახუშტი ხაზგასმით აღნიშნავს: „აწ უპყრავთ“ სომხებს. ვახუშტის ამ ცნობას კომენტარს უკეთებს და აზუსტებს პლ. იოსელიანი „სომხები თბილისში დაეპატრონენ შვიდ ქართულ მართლმადიდებლურ ეკლესიას, მათგან სამი გუმბათიანიაო. მითვისებული ეკლესიებიდან ცნობილი ყოფილა სამი. ერთ-ერთი მათგანია სურბ-ნშანი”.
საინტერესოა ის ფაქტიც, რომ მეცნიერთა, მკლევართა და ახლომახლო მცხოვრები მოსახლეობის ნაწილი ტაძარს წმინდა ნიკოლოზის (წმინდა ნიკოლაიოსის) სახელობის საყდარს უწოდებს და ამბობს, რომ მისი ცენტრალური საკურთხეველი სწორედ, რომ წმინდა ნიკოლოზ სასწაულმოქმედის სახელობისაა. თბილსისი წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძარი წმინდა ნიკოლაიოსის სახელწოდებით აქვს ნახსენები გ. აღაიანცსაც: „ტრადიციულად ამბობენ, რომ სურბ ნშან ეკლესიის ადგილზე იყო ქართული სურბ ნიკოლაიოს სასწაულმოქმედის ეკლესია, რომელიც სომხებმა მიითვისეს და ადგილზე სხვა ეკლესია ააშენეს”. კიდევ ერთგან გ. აღაიანცი აღნიშნავს: „ეს ეკლესია, ისევე როგორც მრავალი სხვა სომხური ეკლესია საქართველოში, ერთ დროს მართლმადიდებელთა ხელში იყო, ეძღვნება ნიკოლაიოს სასწაულმოქმედს”.
ამ მხრივ ყურადსაღებია აგრეთვე ზ. ჭიჭინაძის ცნობა: „სომხებმა შეისყიდეს ოქრომჭედლის ქუჩაზე ქართველების დიდი საყდარი – წმინდა ნიკოლოზის, რომელსაც დღეს სომხები სურბ-ნშანს უწოდებენ” აქაც კიდევ ერთხელაა ხაზგასმული ეკლესიის ქართულობა.
თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძარზე ძალიან საინტერესო ცნობები დაგვიტოვა დ. თუმანიშვილმა, რომელიც თავის ტექსტში ვრცლად საუბრობს ტაძრის არქიტექტურაზე და ცალკეული არქიტექტურული ელემენტების სხვა ტაძრებთან არსებულ მსგავსება-განსხვავებებზე: “მრავლისმთქმელია სურბ ნიშნის 1780 წლის გუმბათის შემკულობაც, რომლის ელემენტები ასე ვთქვათ, ორი მოდელიდან მომდინარეობს სარკმლის ღიობს აქ ლილვი შემოუყვება, წახნაგების წიბოებს ლილვეებივე შვეულად ასდევს და, ყვავილისებრი (ქვის) ელემენტებით დაბოლოებული, კარნიზის პარალელურად შემოვლებულ ლილვოვან კოზმიდს ადგება: მათ შორის ამავე ლილვებით თაღებია გადავლებული; თაღებსა და ღიობებს შორის აგურების ამოწევით მიღებული რომბების წყებაა „ჩალაგებული”, ხოლო თაღნარს ზემოთ (აღმოსავლეთით, დასავლეთით და ჩრდილოეთით წახნაგებზე) ქვის რელიეფური “ხატებია” (ღმრთისმშობელი, წმინდა ნიკოლოზი, ანგელოზები), მათ შუა კი ლურჯი ჭიქურით ჯვრებია „დახატული". ამ მორთულობის ყველა შემადგენელს – ლილვოვან შვეულ შვერილებსა თუ სარტყელს, საქანდაკე ფიგურებსა თუ – მით უმეტეს! – სარკმელთა მოჩარჩოებას ქართულ – უმეტესობას ასევე სომხურ – ხუროთმოძღვრებაში ხანგრძლივი წინაისტორია აქვს. მაგრამ მათი ერთობლიობა აქვე, სულ ახლოს, ვახტანგ VI-ის ნება-სურვილით თბილისის სიონის 1710 წლის მოპერანგებისას უნდა იყოს შექმნილი”.
თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძრის ჩრდილოეთ ფასადზე არსებული კარის ტიმპანზე წარმოდგენილი სომხური წარწერის მიხედვით ეს ეკლესია ვახტანგ VI-ის მამის, ლევანის დროს, 1703 წელს აიგო. აქ არ არის აღნიშნული, რომ აშენდა ქართველი მეფის ნებართვით, ხარჯით და ა.შ. როგორც ეს ქართველი მეფეების ქტიტორულ წარწერებში მიღებული. ამიტომ, ვფიქრობთ, რომ სომხურ წარწერაში სიტყვა „აშენდა” პირდაპირი მნიშვნელობით არ არის გამოყენებული, რადგან ამ დროს (1703 წ.) თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძარი კი არ აშენდა, არამედ, გარკვეული მიზეზების გამო, ძველად არსებული ქართული ეკლესია საფუძვლიანად გადაკეთდა და იქცა სომხურად (როგორც ზემოხსენებული ქართველი ისტორიკოსები არაერთგზის აღნიშნავენ).
თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძარზე საუბრისასAუცილებელია შევეხოთ ტაძარში უწინ დაცული სიწმინდეების საკითხსაც. პლ. იოსელიანის ერთგან აღნიშნავს, რომ ეკლესიის აგების დრო უნცობია, თუმცა ერთი რამ ცხადია: ტაძარში უძველესი დროიდან ინახებოდა მოციქულ ანდრეას თავის ქალის ნაწილი. ტაძარში დაცულ სიწმინდეებზე მასალის შეგროვებისას წავაწყდით ერთ მეტად საინტერესო და ვფიქრობ ჩვენი კვლევისთვის ყველაზე მნიშვნელოვან ფაქტს. უწინ, ტაძარში დასვენებულ სიწმინდეებს ეთაყვანებოდნენ, როგორც მართლმადიდებელი ქრისტიანები ისე, გრიგორიანები. ამ ფაქტს ადასტურებს ეკლესიასა და მის მსახურებთან აღმოჩენილი სიწმინდეებისა, წმინდა ნაწილების არსებობის შესახებ არსებული 1837 წლის ცნობაც: “აქ არის მრავალნაწილიანი პორტრეტი წმიდა ნიკოლაიოსისა, ძალზედ სასწაულმოქმედი, რომელშიც მოთავსებულია ანდრეას სასწაულმოქმედის შუბლი. Gარდა ამისა, ამ ეკლესიის დეკანოზი ოჰანეს ზარაფოვი თავის სახლში ინახავდა, როგორც მის ცხოველმყოფელ ხეს, ასევე, სხვა ნაწილებს, რომლებიც მისმა წინაპრებმა დაუტოვეს მას, და რომ ბევრს განკურნავდნენ. ამათ ეთაყვანებოდნენ, როგორც სომხები, ისე ქართველები, ასევე უძველესი დროიდან სამეფო კარის მიერაც თაყვანისცემულნი ყოფილან. (ამ მღვდელს) ხანდახან ეს თავის სახლიდან ეკლესიაში გადაჰქონდა, რათა ქრისტიანებს თაყვანი ეცათ და ეამბორათ, და ისევ აბრუნებდა სახლში”.
ძალზე საინტერესოა, რომ თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძრის მსგავსად სხვადასხვა აღმსარებლობის მრევლის ერთ არქიტექტურულ კომპლექსში გაერთიანების მაგალითს ვხვდებით ვაყას დედაღვთისას არქიტექტურულ კომპლექსშიც. თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძრის შემთხვევაში (თბილისის ზემო ბეთლემის ეკლესიის მსგავსად) ისტორიულად დასტურდება ქართველი და სომეხი მრევლის მიერ, ტაძრის ერთობლივი ფაქტი, თუმცა როგორ, რა ვითარებაში ხდებოდა ეს ყოველივე ჩვენთვის უცნობია. ვაყას დედაღვთისას არქიტექტურული კომპლექსის შესწავლის საფუძველზე, ჩვენს მიერ მიკვლეულ იქნა, მეტად მნიშვნელოვანი ცნობა, რომელიც ადასტურებს ერთ სატაძრო კომპლექსში სხვადასხვა აღმსარებლობის (მართლმადიდებელი ქრისტიანების, გრიგორიანებისა და კათოლიკეების) მრევლის თანაარსებობას.
ტაძარი ამჟამად დაკეტილია. აქ, 2012 წელს, დაწყებული სარესტავრაციო სამუშაოები შეჩერებულია. ტაძრის გარშემო ტერიტორია უკონტროლო ნაგებობებითაა ჩახერგილი. თითქმის შეუძლებელია ტაძრის სამხრეთ ფასადზე დაკვირვება. სამხრეთი ფასადის მსგავსად, ეკლესიის დასავლეთი და აღმოსავლეთი ნაწილის ნახვაც მხოლოდ აქ მცხოვრებთა ნებართვით შეიძლება. აღმოსავლეთ მხარეს მისასვლელი ხის დიდი კარით არის გადაკეტილი, ვინაიდან ტაძრის აღმოსავლეთ ტერიტორიაზე ერთ-ერთ მოსახლეს ეზო აქვს მოწყობილი.
კვლევისას გაირკვა, რომ ერთ დროს თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძარში დასვენებულ სიწმინდეებს ეთაყვანებოდნენ, როგორც მართლმადიდებელი ქრისტაინები ისე გრიგორიანები. თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძრის მსგავსად სხვადასხვა აღმსარებლობის მრევლის ერთ არქიტექტურულ კომპლექსში გაერთიანების მაგალითს ვხვდებით ვაყას დედაღვთისას არქიტექტურულ კომპლექსშიც თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძრის შემთხვევაში (თბილისის ზემო ბეთლემის ეკლესიის მსგავსად) ისტორიულად დასტურდება ქართველი და სომეხი მრევლის მიერ, ტაძრის ერთობლივი ფაქტი, თუმცა როგორ, რა ვითარებაში ხდებოდა ეს ყოველივე ჩვენთვის უცნობია. ვაყას დედაღვთისას არქიტექტურული კომპლექსის შესწავლის საფუძველზე, ჩვენს მიერ მიკვლეულ იქნა, მეტად მნიშვნელოვანი ცნობა, რომელიც ადასტურებს ერთ სატაძრო კომპლექსში სხვადასხვა აღმსარებლობის (მართლმადიდებელი ქრისტიანების, გრიგორიანებისა და კათოლიკეების) მრევლის თანაარსებობას.
შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ ქართველი მოსახლეობა, რომელმაც იცოდა, რომ უწინ ეს ტაძარი მართლმადიდებელ ქრისტიანთა სალოცავი ადგილი იყო მოდიოდა და მიაგებდა თავიანთ სიწმინდეებს, იმხანად სომეხთათვის სავარაუდოთ დროებით მფლობელობაში გადაცემულ, ტაძარში.
ჩვენს მიერ მოძიებულ მასალებში ვნახეთ, რომ ჟ. შარდენს თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძარი წმინდა ჯვრის სახელწოდებით მოხსენიებული აქვს ჯერ კიდევ 1671 წელს, გრელოს მიერ შესრულებულ ჩანახატზე. ამგვარად, შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ ტაძრის ჩრდილოეთი შესასვლელის ტიმპანზე აშენების თარიღად 1703 წლის მითითება მის აშენებას კი არა, არამედ, მის საფუძვლიან გადაკეთებას უნდა ნიშნავდეს. და ვინაიდან ტაძარი საისტორიო წყაროებში წმინდა ჯვრისა და სურბ ნ(ი)შნის სახელით უკვე მეჩვიდმეტე საუკუნიდან გვხვდება შეიძლება გამოვთქვათ ვარაუდი, რომ ამ ადგილზე, XVI საუკუნეში მართლმადიდებელთა სალოცავი იდგა, რომელიც შემდგომ, გარკვეული მიზეზების გამო, დაანგრიეს (ან დაინგრა) ან საფუძვლიანად გადააკეთეს და სახელად უწოდეს სურბ ნ(ი)შანი. ჩვენამდე მოღწეული ტაძარი კი ვგონებ არა მეთვრამეტე საუკუნეს არამედ, მეჩვიდმეტე საუკუნის შუახანას განეკუთვნება.
ცნობილია, რომ ტაძარი 1936 წლამდე იყო მოქმედი, შემდეგ ის მაკარონის საწარმოდ გადააკეთეს. გარკვეული პერიოდის შემდეგ ტაძარს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრი იყენებდა დეკორაციების შესანახად. 1960-იან წლებში ტაძარი საჯარო ბიბლიოთეკის საკუთრებაშო გადავიდა და მას წიგნების საცავად იყენებდნენ. აქ არსებული წიგნების ნაწილი 2002 წელს გაჩენილი ხანძრისას განადგურდა. ბოლო წლებში ტაძარს უსახლკაროები და უპატრონო ცხოველები აფარებდნენ თავს. 2012 წლის 6 იანვარს თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძარში ისევ ხანძარი გაჩნდა, ხოლო 10 იანვარს გუმბათის საყრდენი ოთხი სვეტიდან ერთ-ერთი ჩამოიქცა. ხანძრის შედეგად დაზიანდა შიდა სივრცის დეკორატიული გაფორმების ელემენტები, თითქმის მთლიანად განადგურდა ტაძრის მოხატულობა (კონქში დარჩენილია, ძლიერ დაზიანებული ღვთისმშობლის გამოსახულება), დანახშირდა ტაძარში უწინ არსებული ხის დეტალები, შეიბოლა ნალესობა, იატაკი ხანძრის შემდგომ ერთ მეტრამდე დამწვარი ნივთების, წიგნებისა და ჟურნალ-გაზეთების ფერფლით იყო სავე.
2002 წლის ხანძართან ერთად ტაძარი ძლიერ დააზიანა ამავე წელს მომხდარმა მიწისძვრამ. თბილისის წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძარი სავალალო სიტუაციაში აღმოჩნდა. ჩრდილოეთ კედელს რამდენიმე სანტიმეტრით მოსცილდა კლასიცისტური კარიბჭე. 2012 წლის მაისში კი, გადაუღებელი წვიმების გამო, კარიბჭე მთლიანად ჩამოიშალა.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის ეკლესიები კატეგორია:სომხური სამოციქულო ეკლესია საქართველოში
იკორთა
საკუთარი სახელი იკორთა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბებნისი
ბებნისი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: აფნისი, გომბორი, ზემო ლეთეთი, ქვემო ლეთეთი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 640 მეტრი, ქარელიდან 2 კილომეტრი. სოფელში არის თეოდორე ტირონის ეკლესია.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1251 ადამიანი.
ისტორია
პირველად ისტორიულ წყაროებში მოხსენიებულია 1609 წლით დათარიღებულ ერთ საბუთში: მანუჩარ სამცხის ათაბაგმა დედის, სიმონ I-ის ასულის, ელენეს სააღაპოდ რუისის ღვთაების ტაძარს შესწირა ბებნისის მოსახლე "ხურანიელნი". მასში ნათქვამია:
ვახუშტი ბატონიშვილს და იოანე ბაგრატიონს ბებნისი შეყვანილი ჰყავთ ლიახვის ხეობის სოფლების სიაში.
1818 წლს ბებნისში ცხოვრობდნენ: არავიაშვილები, არდემანაშვილები, ბერიკაშვილები, ელიაშვილები, შოშიაშვილები, სიმონიშვილები, აკოფაშვილები, ქურციკიძეები, ასპინძელაშვილები, სავანაძეები, დემეტრაშვილები, ოქროპირიძეები. შემდეგში შემოემატნენ: ამბროლაძეები, გელაშვილები, მინაძეები, პატარიძეები. სოფელ ტირძნისიდან მოსულან ტატუნაშვილები, ქუმსიშვილები, იმერლიშვილები, ღონღაძეები, მენაბდიშვილები, კოშორიძეები, ქესანაშვილები, ბერინაშვილები. ზემო ხვედურეთიდან – წიქარიშვილები.
ბერიკლდეების ნასოფლარი
არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს მდინარეების მტკვრისა და აღმოსავლეთის ფრონის შესართავის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ადგილ ბერიკლდეებზე. გათხრები ჩატარდა 1979 —1983 წლებში.
ნასოფლარის პირზე გაჭრილ თხრილში 2 მეტრი სიმაღლის კულტურულ ფენაში გამოვლინდა 4 პერიოდის ნაშთები:
ბერიკლდეების ბედენური ფენა C14–ის მეთოდით დათარიღებულია ძვ. წ. 2900 წლით. ნასოფლარზე მოპოვებული ნივთიერი მასალა დაცულია საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში.
სამაროვანი
მდინარე მტკვრის მეორე ტერასაზე იგივე ადგილას, სადაც ნასოფლარი მდებარეობს, აღრიცხულია 50–მდე ყორღანი (გორასამარხი), რომელთაგან უდიდესთა მიწაყრილის დიამეტრი 50 მეტრს აღწევს, ხოლო სიმაღლე 2,5 მეტრს. 1980–1982 წწ. გაითხარა (ხელმძღვანელი იულონ გაგოშიძე) ოთხი ორმოიანი და ინჰუმაციური გორასამარხი. ორი ყორღანი ადრინდელი ბრინჯაოს ხანით დათარიღდა (ძვ. წ. XVIII-XXI სს), ერთი – შუა ბრინჯაოს ხანით (ძვ. წ. II ათასწლეულის დასაწყისი), ერთი – შუა ბრინჯაოდან გვიანდელ ბრინჯაოზე გარდამავალი ხანით (ძვ. წ. XV ს.).
სამაროვანზე მოპოვებული არქეოლოგიური მასალა ძალიან ემსგავსება თრიალეთის ყორღანული კულტურის ძეგლებს. იგი პირველი ძეგლია შიდა ქართლში, სადაც ე. წ. ბედენური ტიპის კერამიკის შემცველი ყორღანი გაითხარა. ყორღანში მიცვალებული დაკრძალული იყო ხარებშებმული ოთხთვალა ეტლით. კერამიკის გარდა ჩატანებული ჰქონდა ბრინჯაოს სატევარი, ვერცხლისგარსაკრავიანი ბრინჯაოს საკინძი, მძივები.
ქვედა ნასაკირალი
ქვედა ნასაკირალი, ნასაკირალი — დაბა საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ნასაკირალის სერზე, მდინარე სუფსის ხეობაში, ზღვის დონიდან 140 მ. ოზურგეთიდან 10 კმ. დაბაში არის საჯარო სკოლა,, საბავშვო ბაღი, საექიმო პუნქტი, მეჩეთი.
ისტორია
არსებობს გადმოცემა, რომ ამ ადგილებში მოიპოვებოდა კირი. აქედან წარმოსდგა სახელწოდება ნასაკირალი. განთქმული იყო ნასაკირალის ძელქვის ტყე, რომელსაც გურული ფირალები აფარებდნენ თავს გურიის აჯანყების დროს XX საუკუნის დასაწყისში. ამ დროს ნასაკირალის ტერიტორია დვაბზუს სასოფლო საზოგადოებაში შედიოდა.
1976 წლის 11 თებერვალს ქვედა ნასაკირალი გამოეყო მელექედურს და დაბის სტატუსი მიენიჭა.
მოსახლეობა
1990-იანი წლების დასაწყისში ნასაკირალში აგრეთვე დასახლდა შუა აზიაში მცხოვრები მაჰმადიანი მესხების რამდენიმე ოჯახი.
სქოლიო
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის დაბები
გომბორი (ქარელის მუნიციპალიტეტი)
გომბორი — ნასოფლარი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში, (ბებნისის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1030 მეტრი, ქარელიდან 10 კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
აზერბაიჯან-სერბეთის ურთიერთობები
სერბია-აზერბაიჯანის ურთიერთობები — წარმოადგენს ურთიერთობებს აზერბაიჯანსა და სერბეთს შორის. სერბეთი დიპლომატიურ ურთიერთობებს ახორციელებს ანკარის საელჩოს მეშვეობით. აზერბაიჯანს არც საელჩო აქვს სერბეთში და არც საკონსულო. ორივე ქვეყანა არის სრულუფლებიანი წევრი ევროსაბჭოს, ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციისა და შავი ზღვის ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაციისა.
კატეგორია:აზერბაიჯანის დიპლომატიური ურთიერთობები კატეგორია:სერბეთის დიპლომატიური ურთიერთობები
ლებკუხენი
მინი|ლებკუხენი ნუშით ლებკუხენი (გერმანული გამოთქმა: [ˈleːpˌku:xn]; (გამოთქმა) ასევე: ჰონიგკუხენი ან პფეფერკუხენი), არის თაფლით დაკბილებული გერმანული ტკბილეული. შეიძლება იყოს როგორც ორცხობილა, ისე ნამცხვარი. ლებკუხენი ტრადიციული საშობაო დესერტია გერმანიაში და წააგავს ჯანჯაფილის საშობაო ნამცხვარს.
ეტიმოლოგია
სიტყვა "ლებკუხენში" გაურკვეველია -ლებ პრეფიქსის წარმომავლობა. არსებობს ვერსია, რომ ის მოდის ლათინური სიტყვიდან libum (ბრტყელი პური), გერმანული სიტყვებიდან Laib (პური) და lebbe (ძალიან ტკბილი). მეორე ვერსიის თანახმად, ის მოდის ძველი ტერმინიდან Leb-Honig და ნიშნავს საკმაოდ მყარ, კრისტალიზებულ თაფლს, რომელიც პირდაპირ სკიდან არის აღებული. მისი გამოყენება მხოლოდ ცხობაში ხდება. ხალხური ეტიმოლოგია ხშირად ამ სახელს უკავშირებს Leben (სიცოცხლეს), Leib (სხეულს) ან Leibspeise (საყვარელ საკვებს). კუხენი კი ნიშნავს "ნამცხვარს".
ისტორია
დღევანდელი ლებკუხენის წინამორბედს "თაფლის ნამცხვარს" უწოდებდნენ და მისი ისტორია ეგვიპტელების, ბერძნებისა და რომაელების ხანიდან მოდის. მათ სჯეროდათ, რომ თაფლი, მათთვის ერთადერთი მაშტაბურად ხელმისაწვდომი ტკბილეული, ღვთაებათა საჩუქარი იყო და ჰქონდა მაგიური და სამკურნალო ძალა. თაფლის ნამცხვრებს ასევე ატარებდნენ თილისმად, ბრძოლაში ან ბოროტი სულებისგან დასაცავად.
იკორთის ტაძარი
300px|მინი იკორთის ტაძარი — ძველი ქართული მართლმადიდებლური ტაძარი, სოფელ იკორთის  (ერედვის მუნიციპალიტეტი) განაპირას, მთის კალთაზე. გუმბათოვანი ტაძარი აგებულია 1172 წელს. გეგმით ოთხკუთხა შენობის გუმბათი საკურთხევლის კუთხეებსა და ორ ბოძს ეყრდნობა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდა აქვს. ტაძარი უხვად ნათდება გუმბათის მაღალ ყელში დატანებული 12 სარკმლიდან. კედელ-კამარები    თავიდანვე შელესილი და მოხატული იყო  (ფრანგმენტები შემორჩენილია აფსიდში, ჩრდილოეთ კედელსა და გუმბათზე), სამხრეთ და დასავლეთ შესასვლელებს მიშენებული ჰქონდა კარიბჭეები (დანგრეულია), ახლანდელი სამხრეთ კარიბჭე გვიანდელია.
ტაძრის ფასადები და გუმბათის ყელი მდიდრულადაა მოჩუქურთმებული და გამოირჩევა შესრულების მაღალი ოსტატობით. იკორთის ტაძარს განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ქართულ ხუროთმოძღვრების ისტორიაში. ქრონოლოგიურად და მხატვრულსტილისტიკური თავისებურებებით უადრესი ნიმუშია XII-XIII საუკუნეების მიჯნაზე შექმნილი ქართლის გუმბათოვანი ტაძრებისა, რომლებშიც საბოლოოდ შემუშავდა ქართული გუმბათოვანი ეკლესიის კანონიკური სახე.
იკორთის ტაძარში არიან დაკრძალული კახეთის აჯანყების (1659) ხელმძღვანელები: ბიძინა ჩოლოყაშვილი, შალვა და ელიზბარ ქსნის ერისთავები.
ლებკუხენი
ისტორია
გერმანული ლებკუხენი მე-13 საუკუნეში, ფრანკონიაში, ბერებმა გამოიგონეს. ლებკუხენის მცხობელები დაფიქსირდნენ ჯერ კიდევ 1296 წელს ულმში, ხოლო 1395 წელს ნიურნბერგში. დღეს ამ ნამცხვრის ყველაზე ცნობილი ექსპორტიორი ნიურნბერგერ ლებკუხენია (Nürnberger Lebkuchen).
დღეს
1808 წლიდან, ნიურნბერგ ლებკუხენის ერთ-ერთ სახეობას, რომელიც ფქვილს არ შეიცავს, ელისენლებკუხენს (Elisenlebkuchen) უწოდებენ. არ არის ცნობილი, ელისე იყო ჯანჯაფილის პურის მცხობლის ქალიშვილი თუ ჯარის მეთაურის ცოლი. 1996 წლიდან ნიურნბერგერ ლებკუხენი წარმოშობის დაცული აღნიშვნაა, რაც ნიშნავს, რომ ამ სახელის მოსაპოვებლად ტკბილეული ქალაქის საზღვრებში უნდა მზადდებოდეს.
იკორთის ტაძარი
სქოლიო
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ლებკუხენი
სახეობები
მინი|Lebkuchenherzen ლებკუხენის გემო შეიძლება იყოს როგორც ცხარე, ისე ტკბილი და სხვადასხვა ფორმისაა, თუმცა მრგვალი ყველაზე გავრცელებულია. ინგრედიენტებში, როგორც წესი, შედის თაფლი, სანელებლები, როგორიცაა ანისული, ქინძი, ჯანჯაფილი, ილი და კაკალი, ნუში, თხილი ან დაშაქრული ხილი. როგორც წესი, ისინი დაფარულია ძალიან მუქი შოკოლადით, მაგრამ ზოგი მათგანი არ არის დაფარული.
ნამცხვრის კიდევ ერთი ფორმაა "ჯადოქრის სახლი" (Hexenhäusl ან Hexenhäuschen), რომელიც პოპულარული გახდა ჰანზელისა და გრეტელის შესახებ ზღაპრების გამო.
გერმანიაში არის ჯანჯაფილის ნამცხვრის კაცის ექვივალენტი, სახელად Honigkuchenpferd ("თაფლის ტორტის ცხენი").
სქოლიო
კატეგორია:გერმანული სამზარეულო კატეგორია:გერმანული დესერტები
მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია
მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია (World Trade Organization, აკრონიმი WTO) — საერთაშორისო ორგანიზაცია, შექმნილი 1995 წელს, რომელიც გლობალური სავაჭრო სისტემის კანონებს აწესებს და აგვარებს უთანხმოებებს მის წევრ ქვეყნებს შორის, რომელთა უმრავლესობა დაახლოებით 30 ერთობლივი შეთანხმების ხელმომწერნი არიან.
ორგანიზაციის შტაბ-ბინა ჟენევაში (შვეიცარია) მდებარეობს. 2005 წლის 1 სექტემბრიდან, მიმდინარე გენერალური დირექტორია ნგოზი ოკონჯო-ივეალა. 2016 წლის მდგომარეობით 164 ქვეყანაა გაწევრიანებული. დაარსების შემდეგ მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია გლობალიზაციის მოწინააღმდეგე საზოგადოებრივ გაერთიანებათა ძირითად ფოკუსშია მრავალ ქვეყანაში.
საქართველო არის მსო-ს 137-ე სრულუფლებიანი წევრი 2000 წლის 14 ივნისიდან.
2012 წლის 22 აგვისტოს, 19-წლიანი მოლაპარაკებების შემდეგ, მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციას შეუერთდა რუსეთის ფედერაცია.
ორგანიზაციის წესდება გულისხმობს წევრი ქვეყნების მიერ ერთმანეთისათვის „უპირატესი ხელშეწყობის რეჟიმის“ მინიჭებას, ეროვნული რეჟიმის დაცვას იმპორტული და ადგილობრივი საქონლისათვის თანაბარი უფლებებისა და პირობების უზრუნველყოფის საშუალებით, მასზე თანაბარი ადგილობრივი გადასახადების დაწესების დაცვით. ამდენად, მცირე ეკონომიკის მქონე ქვეყნისათვის ასეთი ორგანიზაციის წევრობა საკმაოდ მომგებიანია.
მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციას აქვს სამი ძირითადი მიზანი:
მისი ერთ-ერთი მიზანია, აგრეთვე, პროტექციონიზმთან ბრძოლა.
სან-ვიტალეს ეკლესია
სან-ვიტალეს ბაზილიკა (Basilica di San Vitale) — ადრექრისტიანული ბაზილიკა რავენაში (იტალია), დასავლეთ ევროპაში ბიზანტიური ხელოვნების უმნიშვნელოვანესი ძეგლი. 1996 წელს იუნესკოს მიერ მსოფლიო კულტურული მეკვიდრეობის ძეგლად გამოცხადდა. რავენას რვა ადრექრისტიანულ ძეგლთა შორის გამოირჩევა მოზაიკის სრულყოფილებით, რომელსაც კონსტანტინოპოლის გარეთ ბადალი არ მოეპოვება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რავენა კატეგორია:ბიზანტიური არქიტექტურა კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იტალიაში
ფოსტენ ელი სულუკი
ფოსტენ ელი სულუკი — ჰაიტის სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე. გენერალი (1843 წ.) მონა ზანგი ქალის შვილი; სიცოცხლის ბოლომდე წერა-კითხვის უცოდინარი იყო. 1793 წელს მონობიდან გაათავისუფლლეს. 1802-1803 წლებში აქტიურად იბრძოდა საფრანგეთის წინააღმდეგ ჰაიტის დამოუკიდებლობისათვის. 1847-1849 წლებში ჰაიტის პრეზიდენტია, ხოლო 1849 წლიდან იმპერატორი ფოსტენ I-ის სახელწოდებით. დაამყარა სისხლიანი დესპოტური რეჟიმი. 1858 წელს მის წინააღმდეგ ჯარი აჯანყდა, ტახტიდან გადადგა და იამაიკაზე გაიქცა. დაბრუნდა 1867 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჰაიტის პრეზიდენტები კატეგორია:ჰაიტის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 1782 კატეგორია:გარდაცვლილი 1867 კატეგორია:ტახტიდან გადამდგარი მონარქები
სიგრიდ ერიკსდოტერი ვაზა
სიგრიდ არიკისდოტერ ვაზა (Sigrid Eriksdotter Vasa; დ. 15 ოქტომბერი, 1566, უპლანდი — გ. 24 აპრილი, 1633) — შვედი პრინცესა, ერიკ XIV-ისა და კარინ მაანსდოტერის ასული.
დაკრძალულია ტურკუს ტაძარში.
მიხეილი (საკუთარი სახელი)
მინი|[[მიქაელ მთავარანგელოზი]] მიხეილი — საკუთარი სახელი. მისი კნინობითი ფორმებია: მიხა, მიხო, მიხაკო. მომდინარეობს ძველი ებრაული სახელიდან მიქელა – „ღვთის სწორი“, „ღვთაებრივი“ (სიტყვასიტყვით: „ვინც ღმერთივით არის“). ეს სახელი ებრაულიდან შესულია ბერძნულში და ბერძნულის გზით ფართოდ გავრცელებულა მსოფლიოს მრავალ ენაში, თუმცა გზადაგზა საგრძნობი ცვლილებები განუცდია. მისი პირვანდელი ფორმაა მიქაელ, სადაც „ქ“ ბერძნულშივე იქცა „ხ“-დ, „ე“ კი – „ი“-დ და წარმოიქმნა მიხაილ. ეს ფორმა შესულია რუსულში, მიხაი გვხვდება რუმინულში; მიხაილო, მიკოლა — უკრაინულში და ა. შ. ქართულში არის როგორც მიქელ, მიქელა, ისე მიხეილ, მიხა. უფრო ძველი ფორმაა პირველი, საიდანაც ნაწარმოებია გვარები: მიქელაძე, მიქელაშვილი, მიქელაიშვილი, მიქაშვილი, მიქიაშვილი, მიქაძე, მიქავა... მიხეილ-ისაგან კი ნაწარმოებია მხოლოდ ორიოდე გვარი — მიხელაშვილი, მიხელიძე.
სქოლიო
კატეგორია:მამაკაცის სახელები
.bf
.bf — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ბურკინა-ფასოსთვის.
რესურსები ინტერნეტში
Toppdomän
საქართველოს სამეცნიერო-პოპულარული და დოკუმენტური ფილმების სტუდია
საქართველოს სამეცნიერო-პოპულარული და დოკუმენტური ფილმების სტუდია — დამოუკიდებელ საწარმოო-შემოქმედებით ორგანიზაციად ჩამოყალიბდა თბილისში 1958 წლის ივლისში 1928 —1958 წლებში ქართული ქრონიკალურ-დოკუმენტურ და სამეცნიერო-პოპულარული ფილმებს იღებდნენ ჯერ „სახკინმრეწვთან“, ხოლო შემდეგ — კინოსტუდია „ქართულ ფილმთან“ არსებულ კინოქრონიკის სექტორის ბაზაზე).  კინოსტუდია ყოველწლიურად უშვებდა 80-100 დასახელების ფილმსა და კინოჟურბალს, რომელთაგან 7 სამეცნიერო-პოპულარულია (მზადდებოდა საკავშირო ეკრანისათვის რუსულ ენაზე); 25 — დოკუმენტური (1 — სრულმეტრაჟიანი, დანარჩენი — მოკლემეტრაჟიანი); 12 — კინოჟურნალი „საბჭოთა საქართველო“ და 4  — ყოველკვარტალური თემატური კინოჟურნალი „ადამიანი და კანონი“.  გარდა ამ გეგმური კინოფილმებისა, კინოსტუდია იღებდა სხვადასხვა უწყების (ძირითადად საკავშირო ტელევიზიისა და სახკინოს) მიერ დაკვეთილ სრულმეტრაჟიან და მოკლემეტრაჟიან ფილმებს, ყოველწლიურად ამზადებდა კინომატიანის მასალას 4000 მ ოდენობით.
სტუდიაში სხვადასხვა დროს მოღვაწეობდნენ საბჭოთა კინომატოგრაფიის თვალსაჩინო წარმომადგენლები: მიხეილ კალატოზიშვილი (სტუდიის ერთ-ერთი პირველი დირექტორი), ს. დოლიძე (კინოქრონიკის სექტორის ხელმძღვანელი), გ. ასათიანი და სხვები. სტუდიაში გადაიღეს თავიანთი პირველი ფილმები ო. იოსელიანმა, გ. შენგელაიამ, გ. კანდელაკმა და სხვებმა. 1979 წელს სსრკ კინომატოგრაფიის სახელმწიფო კომიტეტის გადაწყვეტილებით საქართველოს სამეცნიერო-პოპულარული და დოკუმენტური ფილმების სტუდიამ III კატეგორიის სტუდიის სტატუსი მიიღო.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული კინო
ნასიმის სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტი
ნასიმის სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტი (Nəsimi adına Dilçilik İnstitutu) — სამეცნიერო ორგანიზაცია, რომელიც შედის აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის სტრუქტურაში. ინსტიტუტის ამჟამინდელი გენერალური დირექტორია ნადირ მამადლი.
ისტორია
1932 წელს აზერბაიჯანის სახელმწიფო სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ბაზაზე შეიქმნა ენის, ლიტერატურისა და ხელოვნების დამოუკიდებელი ინსტიტუტი, 1936 წელს კი ლიტერატურისა და ენის ერთობლივი ინსტიტუტი. 1945 წელს დაარსდა დამოუკიდებელი ენათმეცნიერების ინსტიტუტი. 1951 წელს ხელახლა გაერთიანდა ენათმეცნიერებისა და ლიტერატურის ინსტიტუტები. 1969 წლის სექტემბრიდან ენათმეცნიერების ინსტიტუტმა კვლავ დაიწყო დამოუკიდებელი საქმიანობა. 1973 წელს ენათმეცნიერების ინსტიტუტს გამოჩენილი აზერბაიჯანელი პოეტის, იმადედინ ნასიმის სახელი მიენიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის კვლევითი ინსტიტუტები კატეგორია:აზერბაიჯანის სამეცნიერო ორგანიზაციები
აზერბაიჯან-რუმინეთის ურთიერთობები
რუმინეთ-აზერბაიჯანის ურთიერთობები — წარმოადგენს ურთიერთობებს აზერბაიჯანსა და რუმინეთს შორის. რუმინეთმა აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობა ცნო 1991 წლის 11 დეკემბერს. დიპლომატიური ურთიერთობა კი დამყარდა 1992 წლის 12 ივნისს. აზერბაიჯანს აქვს საელჩო ბუქარესტში. რუმინეთს აქვს საელჩო ბაქოში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აზერბაიჯანის დიპლომატიური ურთიერთობები კატეგორია:რუმინეთის დიპლომატიური ურთიერთობები
Honey Don't
Honey Don't — კარლ პერკინსის მიერ დაწერილი სიმღერა. იგი სინგლზე Blue Suede Shoes 1956 წელს გამოვიდა.
The Beatles-ის ვერსია
ეს ვერსია ჩაწერილია 1964 წლის 26 ოქტომბერს და იყო უკანასკნელი სიმღერა, ჩაწერილი Beatles for Sale-ში შესატანად. ჩრდილოეთ ამერიკაში იგი გამოვიდა ალბომზე Beatles '65, 15 დეკემბერს.
The Beatles-ის მიერ სიმღერა BBC-სთვის ორჯერ შესრულდა, გადაცემებში From Us To You და Top Gear. ლენონის მიერ შესრულებული ვერსია შეტანილია კრებულში Live at the BBC, ხოლო რინგოს ვერსია - On Air – Live at the BBC Volume 2-ში.
სქოლიო
კატეგორია:The Beatles-ის სიმღერები კატეგორია:1956 წლის სიმღერები კატეგორია:როკაბილი სიმღერები კატეგორია:კარლ პერკინსის სიმღერები
In the Zone
In the Zone — ამერიკელ პოპ-მომღერალ ბრიტნი სპირსის მეოთხე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 2003 წლის 16 ნოემბერს, ლეიბლზე Jive. დისკი წარმატებით სარგებლობდა, სინგლების Me Against the Music (დუეტი მადონასთან), Toxic, Everytime და Outrageous დახმარებით.
სიმღერების სია
შენიშვნები
სემპლები