cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ანტიგონიდების დინასტია
ისტორია
ანტიგონიდების დინასტია ცდილობდა ელინისტური საბერძნეთის დაპყრობას. ამის გამო, ძვ. წ. III საუკუნიდან  მას ბრძოლა ჰქონდა ძველი რომის სახელმწიფოსთან.
დინასტიის უკანასკნელი წარმომადგენელი იყო პერსევსი (ძვ. წ. 178-168 წწ.), რომელიც ტყვედ ჩაიგდეს რომაელებმა. დინასტიამ არსებობა შეწყვიტა, რადგან მაკედონია, რომის პროვინციად გამოცხადდა.
ლიტერატურა
კატეგორია: დინასტიები კატეგორია: ელინისტური ხანა კატეგორია: ელინისტური სახელმწიფოები კატეგორია: დიადოქოსები
ფელისლანდია
ფელისლანდია (Felixlândia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კურველუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 121 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.08 კმ²-ზე. ფართობი 1 554 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ტუკანო
ტუკანო, ტუკანა — ინდიელ ტომთა ჯგუფი. ცხოვრობენ ჩრდილო-დასავლეთ ბრაზილიასა და კოლუმბიის მომიჯნავე რაიონებში. ლაპარაკობენ ტუკანო ენებზე. გავრცელებულია ანიმისტური რწმენები. ძირითადი საქმიანობაა მიწათმოქმედება, თევზჭერა, ნადირობა. მუშაობენ კაუჩუკისა და ტყის სხვა პროდუქტების შეგროვებაზე. იყოფიან მამისეულ გვარებად. ქორწინების დამახასიათებელი ფორმაა დების გაცვლა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდიელი ხალხი ბრაზილიაში კატეგორია:ინდიელი ხალხი კოლუმბიაში
მევლუთ ჩავუშოღლუ
მევლუთ ჩავუშოღლუ (Mevlüt Çavuşoğlu; დ. 5 თებერვალი 1968, ალანია, ანთალია, თურქეთი) — თურქი პოლიტოკოსი, დიპლომატი, ბიზნესმენი და თურქეთის მოქმედი საგარეო საქმეთა მინისტრი. ამ თანამდებობამდე, 2010-2012 წლებში ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის თავმჯდომარე, ხოლო 2013-2014 წლებში თურქეთის ევროკავშირის საკითხებში მინისტრი იყო. სგპ-ს ერთ-ერთი დამფუძნებელი წევრია, რომელიც 2002 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ანთალიის ოლქში გაიმარჯვა და გახდა პარლამენტის წევრი.
ბიოგრაფია
ჩავუშოღლუ დაიბადა 1968 წლის 5 თებერვალს ანთალიის პროვინციის ქალაქ ალანიაში. საშუალო განათლება მიიღო ემინ ფაშის კერძო ლიცეუმში. 1988 წელს დაამთავრა ანკარის უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტი. ამის შემდეგ მოიპოვა აშშ-ს სტიპენდია და სწავლა გააგრძელა ლონგ აილენდის უნივერსიტეტში, სადაც მაგისტრის წოდებით ეკონომიკის ფაკულტეტი დაამთავრა. 1993 წელს, ანკარის უნივერსიტეტის ევროგაერთიანების კვლევის ცენტრის "ევროპული გამოცდილების" პროგრამა დაასრულა და იმავე წელს დაიწყო სწავლა ბილქენთის უნივერსიტეტის სადოქტორო პროგრამაზე. ამის შემდეგ მოიპოვა ევროკავშირის სტიპენდია და დაამთავრა დოქტორის ხარისხით ლონდონის ეკონომიკის სკოლა "გარემოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების" განხრით. 1995 წელს, მუშაობდა გაეროს განვითარების პროგრამის (UNDP) და გარემოს დაცვის სამინისტროში.
დაოჯახებულია და ჰყავს ერთი შვილი, იცის ინგლისური, იაპონური, გერმანული და რუსული ენები.
Steins;Gate
„შტაინის კარიბჭე“ (シュタインズ・ゲート) — ვიზუალური რომანის ჟანრის ვიდეო თამაში, შემუშავებული და გამოცემული კომპანიების, 5pb.-სა და Nitroplus-ის მიერ. ეს არის „Chaos;Head“-ის შემდეგ რიგით მეორე თამაში „Science Adventure“-ის სერიიდან. სიუჟეტი მიმდინარეობს სტუდენტთა ჯგუფის გარშემო, რომლებმაც შეიმუშავეს ტექნოლოგია, რისი საშუალებითაც ძალუძთ წარსულის შეცვლა. თამაშის გეიმპლეი მოიცავს არახაზოვან სიუჟეტს. ნაკლები დრო ეთმობა მოთამაშესთან უერთიერთკავშირს, ვინაიდან, მოთამაშე დროის უმეტეს ნაწილს უთმობს ეკრანზე გამოსახული ტექსტის კითხვას, რომელიც ძირითადად შედგება სხვადასხვა პერსონაჟების დიალოგებისა და მთავარი გმირის ფიქრებისგან.
ხაბაროვსკი (ქალაქი)
ხაბაროვსკი (Хаба́ровск) — ქალაქი რუსეთში, ხაბაროვსკის მხარის უდიდესი ქალაქი და ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ამურის ორივე ნაპირზე. არის შორეული აღმოსავლეთის სატრანსპორტო კვანძი, მოქმედებს სამდინარო ნავსადგური, რკინიგზის სადგური და საერთაშორისო აეროპორტი.
Steins;Gate
„Steins;Gate“ Xbox 360-ზე გამოვიდა 2009 წლის 15 ოქტომბერს. ცოტა მოგვიანებით თამაში პორტირებული იქნა Windows-ზე 2010 წლის 26 აგვისტოს, PlayStation Portable-ზე 2011 წლის 23 ივნისს, iOS-ზე 2011 წლის 25 აგვისტოს, PlayStation 3-ზე 2012 წლის 24 მაისს, PlayStation Vita-ზე 2013 წლის 14 მარტს, ხოლო Android-ზე იმავე წლის 27 ივნისს. კომპანია JAST USA-მა PC ვერსია ჩრდილოეთ ამერიკაში გამოსცა 2014 წლის 31 მარტს, როგორც ფიზიკური, ისე ციფრული სახით,   მაშინ როდესაც PQube-მა PS3 და Vita-ს ვერსია ჩრდილოეთ ამერიკასა და ევროპაში გამოუშვა 2015 წლის მეორე ნახევარში. დამატებით iOS-ის ვერსია ინგლისურად გამოვიდა 2016 წლის 9 სექტემბერს.
ჯალამბარი
ჯალამბარი — მანქანა, რომელიც ტვირთს გადააადგილებს მოძრავი მოქნილი ელემენტის (ბაგირის ან ჯაჭვის) საშუალებით. ჯალამბარი არის სტაციონარული და გადასაძრავებელი, ხელის და მექანიკურამძრავიანი. ჯალამბარი შედგება კბილა, ჭიახრახნული, ფრიქციული, ღვედური გადამცემი მექანიზმებისა და მათი კომბინაციებისგან. დოლურ ჯალამბარს აქვს დოლი, ბაგირი და გადამცემი მექანიზმი. დოლს აბრუნებენ ხელით ან ძრავათი. ჯაჭვურ ჯალამბარში ჯაჭვს წევის ძალა გადაეცემა მბრუნავი ვარსკვლავათი. იყენებენ აგრეთვე ბერკეტულ ჯალამბარებს. ჯალამბარი გამოიყენება როგორც დამოუკიდებელი მანქანა სატვირთავ-განსატვირთი სამშენებლო, სამონტაჟო, სარემონტო და სხვა სამუშაოების დროს.
ლიტერატურა
კატეგორია:მექანიზმები კატეგორია:საზღვაო ტერმინები
Steins;Gate
თამაში ადაპტირებული იქნა ამავე სახელწოდების მანგაში იომი სარატის მიერ, რომელიც გამოდიოდა 2009-2013 წლებში, მოგვიანებით კი — ჩრდილოეთ ამერიკაში 2015-2016 წლებში. რიგით მეორე მანგა სერიალი, რომელიც ილუსტრირებული იქნა კენძი მიძუტას მიერ, იბეჭდებოდა ჟურნალ „Monthly Comic Blade“-ში 2009 წლის 28 დეკემბრიდან. 2011 წელს კომპანია White Fox-ის მიერ თამაში ადაპტირებული იქნა ანიმეში, რომელიც გადაიცემოდა იაპონიაში 2011 წლის 6 აპრილიდან 2011 წლის 14 სექტემბრამდე, ხოლო მოაგვიანებით ლიცენზირებული იქნა Funimation-ის მიერ ჩრდილოეთ ამერიკაში. 2013 წლის 20 აპრილს იაპონიაში შედგა ანიმაციური ფილმის პრემიერა. 2011 წლის 16 ივნისს გამოსცეს ფანდისკი სახელწოდებით „Steins;Gate: Hiyoku Renri no Darling“. არაკანონიკური 8 ბიტიანი გაგრძელება სახელად „Steins;Gate: Hen'i Kuukan no Octet“ ან „Steins;Gate 8bit“ გამოვიდა 2011 წლის 28 ოქტომბერს. აგრეთვე მომდევნო თამაშია „Steins;Gate: Senkei Kōsoku no Phenogram“, გამოსული 2013 წლის 25 აპრილს. 2015 წლის 10 დეკემბერს გამოშვებული იქნა თამაშის პირდაპირი გაგრძელბა „Steins;Gate 0“ PS3, PlayStation 4-სა და Vita-სთვის. 2018 წელს დაგეგმილია PlayStation 4-ის ორიგინალი თამაშის რიმეიკის „Steins;Gate Elite“-ის გამოცემა PlayStation 4, PlayStation Vita, Nintendo Switch და Steam-ზე.
ხაბაროვსკი (ქალაქი)
ისტორია
დარსდა 1858 წელს როგორც სამხედრო საგუშაგო ხაბაროვკა. სახელი ეწოდა ე. ხაბაროვის პატივსაცემად. 1880 წელს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი და გახდა პრიმორიეს ოლქის ცენტრი. 1917 წლის დეკემბრიდან 1918 წლის სექტემბრამდე იყო რსფსრ-ის ნაწილი. 1918 წლის სექტემბრიდან 1922 წლის თებერვლამდე აკონტროლებდა თეთრი მოძრაობა. 1922 წლის ნოემბერში შორეული აღმოსავლეთის რესპუბლიკასთან ერთასდ შევიდა რსფსრ-ის შემადგენლობაში. 1926 წლიდან იყო შორეული აღმოსავლეთის, ხოლო 1938 წლიდან ხაბაროვსკის მხარის ცენტრი. 1930 წელს აშენდა საბჭოების სახლი. 1970-იან წლებში მიღებულ იქნა ქალაქის გენერალური გეგმა. 1977 წელს აშენდა მუსკომედიის თეატრის შენობა.
მევლუთ ჩავუშოღლუ
პოლიტიკური კარიერა
2015 წლის 24 ნოემბრიდან თურქეთის საგარეო საქმეთა მინისტრია.
ხაბაროვსკი (ქალაქი)
დამეგობრებული ქალაქები
ხაბაროვსკი დამეგობრებულია შემდეგ ქალაქებთან:
Steins;Gate
თამაში დადებითად შეაფასეს ვიდეო თამაშების კრიტიკოსებმა. პროექტს გადაეცა რამდენიემე ჯილდო, მათ შორის ჟურნალ Famitsu-ს ორი ჯილდო, აგრეთვე ნომინირებული იქნა Golden Joystick Award-ის ცერემონიალზე. საერთო განხილვების საიტზე Metacritic თამაშის PC ვერსია ფლობს 87/100, PSVita — 83/100 და PS3 — 83/100.
მევლუთ ჩავუშოღლუ
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 5 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:თურქი პოლიტიკოსები კატეგორია:თურქი ბიზნესმენები კატეგორია:თურქი დიპლომატები
ჰაროლდ იური
დაიბადა უოლკერტონში, ინდიანაში. თერმოდინამიკა კალიფორნიის უნივერსიტეტში (ბერკლი) გილბერტ ნიუტონის დახმარებით შეისწავლა. მას შემდეგ რაც, 1923 წელს მიენიჭა დოქტორანტის წოდება, მან მოიგო „ამერიკულ-სკანდინავიური ფონდის“ სტიპენდია, რომელმაც მას საშუალება მისცა რომ სწავლა კოპენჰაგენის ერთ-ერთ ინსტიტუტში გაეგრძელებინა. სანამ კოლუმბიის უნივერსიტეტში ასოცირებული პროფესორი გახდებოდა, ჯონ ჰოპკინზის უნივერსიტეტში იყო კვლევის თანაშემწე. 1931 წელს დაიწყო იზოტოპებზე მუშაობა, მოგვიანებით კი აღმოაჩინა დეიტერიუმი, წყალბადის ორი სტაბილური იზოტოპიდან ერთ-ერთი.
სქოლიო
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ამერიკელი ქიმიკოსები
სერგეი ნარიშკინი
სერგეი ნარიშკინი (Серге́й Евге́ньевич Нары́шкин; დ. 27 ოქტომბერი, 1954, ლენინგრადი, რსფსრ, სსრკ) — რუსი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, რუსეთის ფედერაციის საგარეო დაზვერვის სამსახურის დირექტორი 2016 წლის 5 ოქტომბრიდან. რუსეთის ფედერაციის უსაფრთხოების საბჭოს მუდმივი წევრი.
2011-2016 წლებში იყო რუსეთის სახელმწიფო დუმას VI მოწვევის თავმჯდომარე. ამჟამად არის პარტია „ერთიანი რუსეთის“ უმაღლესი საბჭოს წევრი.
2008 წლის 12 მაისიდან 2011 წლის 20 დეკემბრამდე იყო რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი. 2008 წლის დეკემბრიდან — რუსეთის პრეზიდენტთან არსებული სახელმწიფო ჯილდოების კომისიის თავმჯდომარე. 2009-2012 წლებში — რუსეთის ინტერესების საწინააღმდეგოდ ისტორიის ფალსიფიკაციასთან ბრძოლის კომისიის თავმჯდომარე; 2012 წლიდან სათავეში უდგას რუსულ ისტორიულ საზოგადოებას. არის არაერთი როგორც რუსულ, ისევე საერთაშორისო ჯილდოს მფლობელი.
განათლება და სამეცნიერო ხარისხები
1978 წელს დაამთავრა ლენინგრადის მექანიკური ინსტიტუტი, სპეციალობით „ინჟინერი-რადიომექანიკოსი“, შემდეგ კი სანქტ-პეტერბურგის მენეჯმენტის საერთაშორისო ინსტიტუტი სპეციალობით ეკონომისტი. ფლობს ინგლისურ და ფრანგულ ენებს.
არაოფიციალური ცნობების თანახმად, 1978-1982 წლებში გადიოდა მომზადებას სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის სპეციალურ დაწესებულებებში, სადაც მან ვლადიმერ პუტინი გაიცნო.
ნარიშკინი არის ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (2010; დისერტაციის თემაა „უცხოური ინვესტიციები და რუსეთის ეკონომიკის განვითარება ), 2004 წელს მიენიჭა ეკონომიკურ მეცნიერებათა კანდიდატის წოდება (დისერტაციის თემა: „უცხოური ინვესტიციები რუსეთში როგორც ეკონომიკური განვითარების ფაქტორი“ ). პროექტ „დისერნეტის“ მონაწილეების თქმით, ნარიშკინის დისერტაციულ ნამუშევრებში, ისევე როგორც მის წიგნ „უცხოური ინვესტიციები (რეგიონალური ასპექტი)“ ადგილი აქვს პლაგიატს.
სამეცნიერო მოღვაწოება
არის 47 სამეცნიერო ნამუშევრის (მათ შორის 25 სტატიის და 5 მონოგრაფიის) ავტორი; ნამუშევრები ეხება უცხოური ინვესტიციების მოზიდვის პრობლემას.
2008 წლიდან არის კანონმდებლობის ინსტიტუტის სახელმწიფო და მუნიციპალური ეკონომიკურ-სამართლებრივი პრობლემების ცენტრის სამეცნიერო ხელმძღვანელი.
სანქციები
უკრაინის ტერიტორიაზე რუსეთის მიერ წარმოებული მოქმედებების გამო ფიგურირებს აშშ-ს და ევროკავშირის სანქციის სიებში. 2015 წელს მას უარი ეთქვა ფინეთის ტერიტორიაზე შესვლაზე. 2015 წელს დაამატეს უკრაინის სასანქციო სიაში.
2018 წლის 27-28 იანვარს ნარიშკინი ეწვია აშშ-ს, ალექსანდრე ბორტნიკოვთან ერთად. ისინი შეხვდნენ ცენტრალური სადაზვერვო სამართველოს დირექტორ მაიკ პომპეოს (რომელმაც მალევე დატოვა ეს თანამდებობა და სახელმწიფო მდივანი გახდა; იგი ჯინა ჰასპელმა ჩაანაცვლა. ეს იყო რუსული და ამერიკული სპეცსამსახურების ხელმძღვანელების პირველი ასეთი დონის შეხვედრა. მხარეებმა იმსჯელეს „ისლამური სახელმწიფოს“ წევრებისგან წამოსულ საფრთხეზე.
საზოგადოებრივი მოღვაწეობა
ნარიშკინი არის არაკომერციული ორგანიზაციის, „თანამედროვე ისტორიის ფონდის“ რუსეთის პრეზიდენტთან არსებული „სახალხო მეურნეობის და საჯარო სამსახურის აკადემიის“ სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე. 2012 წლიდან იკავებს რუსული ისტორიული საზოგადოების თავმჯდომარის პოსტს.
პირადი ცხოვრება
არის დაქორწინებული, ჰყავს ვაჟი, ქალიშვილი და ორი შვილიშვილი. მეუღლე, ტატიანა იაკუბჩიკი არს ინფორმაციული ტექნოლოგიების სპეციალისტი. 2004 წლამდე მუშაობდა ბალტიის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტის „ინფორმაციული სისტემების და კომპიტერული ტექნოლოგიების“ კათედრაზე, მოსკოვში გადასვლის შემდეგ აღარ მუშაობს. ვაჟი, ანდრეი ნარიშკინი (დ. 1978) არის „Энергопроект“-ის გენერალური დირექტორის მოადგილე, ჰყავს ორი შვილი, ნატალია და ანა. ქალიშვილმა, ვერონიკამ (დ. 1988), დაამთავრა სახალხო მეურნეობის აკადემია; აქვს სპორტის ოსტატის წოდებას, ამჟამად მუშაობს სრულიად რუსეთის ცურვის ფედერაციაში.
კრიტიკა
ნარიშკინს და დუმას დეპუტატ ვიქტორ ზვაგელსკის აკრიტიკებდნენ არაყის მწარმოებლების მცირე ჯგუფის ინტერესების ლობირებისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 27 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1954
ბაქოს პროცესი
ბაქოს პროცესი დაიწყო 2008 წელს აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ინიციატივით, ეფექტიანი ინტერკულტურული და ინტერ-ცივილიზაციური დიალოგის შექმნის მიზნით. აზერბაიჯანის მიერ ასეთი სახის გლობალური პროცესის წარმოდგენა გამოწვეულია რესპუბლიკის ტერიტორიაზე რელიგიური მრავალფეროვნების, ეთნიკური ჯგუფების, ასევე კულტურული მრავალფეროვნების არსებობით.
ბაქოს დეკლარაცია
ევროპის საბჭოს წევრი სახელმწიფოების, კულტურის მინისტრების კონფერენცია „ბაქოს პროცესი“-ს ფარგლებში, პირველად გაიმართა 2008 წლის 2-3 დეკემბერს ბაქოში, თემაზე „კულტურათაშორისი დიალოგი - ევროპასა და მეზობელ რეგიონებში მდგრადი განვითარების და მშვიდობის საფუძველი“. პირველად აზერბაიჯანის ინიციატივით 10 ისლამური სახელმწიფოს მონაწილეობით ჩაეყარა საფუძველი თანამშრომლობის ახალ ფორმატს. ისლამური ქვეყნების მონაწილეობით, კულტურის მინისტრთა კონფერენციამ ახალი ფორმატი მიიღო. ამავე კულტურათაშორისი დიალოგის ხელშეწყობის კონფერენციას ესწრებოდნენ მაღალი რანგის წარმომადგენლები 48 ქვეყნიდან, 8 საერთაშორისო ორგანიზაციები და რიგი საერთაშორისო და არასამთავრობო ორგანიზაციების წარმომადგენლები. კონფერენციის შედეგად მიღებულ იქნა „ბაქოს დეკლარაცია“. დოკუმენტი არის ახალი შეტყობინება, რომელიც მოუწოდებს მსოფლიოს ინტერკულტურული დიალოგის გაფართოებას. . „ბაქოს პროცესი“-ს გაღრმავების მიზნით 2009 წლის 13-15 ოქტომბერს ბაქოში გაიმართა VI ისლამური კულტურის მინისტრების კონფერენცია, რომელსაც ასევე ესწრებოდნენ 10-ზე მეტი ევროპის ქვეყნების წარმომადგენლები. კონფერენციის ფარგლებში ევროპის საბჭოს წევრ სახელმწიფოთა შორის და ისლამური კონფერენციის ორგანიზაციის შორის მიღებულ იქნა ერთობლივი კომუნიკე „ბაქოს პროცესი — ახალი მოწოდება დიალოგი ცივილიზაციათა შორის“. 2010 წლის 23 სექტემბერის, გაეროს გენერალური ასამბლეის 65-ე სესიის ფარგლებში,    აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა გაავრცელა განცხადება მსოფლიო ფორუმის კულტურათაშორისი დიალოგის ჩატარების შესახებ. ამგვარად, „ბაქოს პროცესი“ რეგიონალური კონტექსტის მიღმა აღმოჩნდა და გლობალურ მოძრაობაში გარდაიქმნა. 2011 წლის 27 მაისის აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ბრძანებულება ნომერ 432 საფუძველზე ფორუმის, რომელიც ტარდება ორ წელიწადში ერთხელ, საკოორდინაციო ორგანოდ ითვლება აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტრო.
ინტერკულტურული დიალოგის I მსოფლიო ფორუმი
2011 წელს 7-9 აპრილის, ბაქოში საერთაშორისო ორგანიზაციების (იუნესკო, გაეროს ცივილიზაციათა ალიანსის, ევროპის საბჭოს, ევროპის საბჭოს ცენტრის „ჩრდილოეთი-სამხრეთი“, ISESCO) პარტნიორობით გაიმართა კულტურათაშორისი დიალოგის 1 მსოფლიო ფორუმი.
ინტერკულტურული თანამშრომლობის პლატფორმა - 5 ა
ფორუმის ფარგლებში აზერბაიჯანმა დაიწყო ინიციატივა „ინტერკულტურული თანამშრომლობის პლატფორმა - 5 ა“-ს შექმნა. იმის გათვალისწინებით, რომ ევროპის, აზიის, ამერიკის, აფრიკის და ავსტრალიის კონტინენტების დასახელება აზერბაიჯანულ ენაზე იწყება ასო „ა“. სიმბოლურად პლატფორმა მოხსენიებული იყო, როგორც „5ა“.
ინტერკულტურული დიალოგის II მსოფლიო ფორუმი
მინი|250პქ|ინტერკულტურული დიალოგის მეორე მსოფლიო ფორუმი 2013 წლის 29 მაისი - 1 ივნისი, ბაქოში გაიმართა მეორე მსოფლიო ფორუმი კულტურათაშორისი დიალოგის დევიზით „ერთად ცხოვრება მშვიდად მულტიკულტურულ მსოფლიოში“. ძირითადი პარტნიორებად კვლავ ერთობლივად გამოვიდნენ ისეთი საერთაშორისო ორგანიზაციები, როგორიცაა იუნესკო, გაეროს ცივილიზაციათა ალიანსის ევროპის საბჭოს ჩრდილოეთ-სამხრეთის ცენტრი, ევროპის საბჭო, ISESCO და გაეროს მსოფლიო ტურიზმის ორგანიზაცია. გახსნის ცერემონიალის დაწყებამდე, 29 მაისს აზერბაიჯანი გაეროს ცივილიზაციების ალიანსთან ერთად, ჩვენს ქვეყანაში პირველად გაიმართა  კულმინაციური მოვლენა გლობალური კამპანია „გააკეთე რამე  კულტურული მრავალფეროვნებისტვის“, რომელიც მიეძღვნა 21 მაისს - კულტურული მრავალფეროვნების მსოფლიო დღე, რომელიც  განცხადებული იქნა 2001 წელს. ღონისძიებას ესწრებოდნენ გაეროს ცივილიზაციების ალიანსის მაღალი რანგის წარმომადგენელი ბატონი ნასირ აბდულაზიზ ალ- ნასირი, ზოგიერთ ქვეყნის კულტურისა და ტურიზმის მინისტრები, ექსპერტები. ღონისძიების მსვლელობისას, აზერბაიჯანის ინიციატივით ფორუმის ფარგლებში „პლატფორმა კულტურათაშორისი თანამშრომლობა - 5ა“ ყველა კონტინენტიდან წარმოდგენილი იქნა თითო-თითო კულტურული მრავალფეროვნების პროექტი.
ინტერკულტურული დიალოგის III მსოფლიო ფორუმი
მინი|200პქ|კულტურათაშორისი დიალოგის მეორე მსოფლიო ფორუმის სესია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევისა და იუნესკო პარტნიორობის, გაეროს ცივილიზაციათა ალიანსის, ევროპის საბჭოს, გაეროს მსოფლიო ტურიზმის ორგანიზაციის გაეროს, ჩრდილოეთ-სამხრეთის ცენტრი ევროპის საბჭოს, ISESCO პატრონაჟით 2015 წლის 18-19 მაისს ბაქოში გაიმართა მე-3 მსოფლიო ფორუმის კულტურათაშორისი დიალოგი თემაზე „საერთო კულტურის სახელით კულტურის გაზიარება“. ღონისძიებას დაესწრო, იუნესკოს გენერალური დირექტორი ირინა ბოკოვა, რომელმაც გადასცა მეჰრიბან ალიევას დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს, რომ აზერბაიჯანის ხელოვნების ნიმუში - იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვირდეობის სიაში.
ინტერკულტურული დიალოგის IV მსოფლიო ფორუმი
მინი|200პქ|ინტერკულტურული დიალოგის II მსოფლიო ფორუმი. კულტურისა და ტურიზმის მინისტრთა კონფერენცია.
2017 წლის 4-6 მაისს ბაქოში გაიმართა მსოფლიო კულტურათაშორისი დიალოგის მე-4 ფორუმი დევიზით „კულტურათაშორისი დიალოგის განვითარების ახალი შესაძლებლობები ადამიანის მშვიდობის, უსაფრთხოებისა და მდგრად განვითარებაში“. ფორუმი ორგანიზებული იქნა აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის პატრონაჟით, იუნესკოს, გაეროს ცივილიზაციათა ალიანსის, გაეროს მსოფლიო ტურიზმის ორგანიზაციასთან (UNWTO), ევროპის საბჭოსთან, ისლამურ განათლებასთან, მეცნიერებისა და კულტურის ორგანიზაციასთან (ISESCO), გაეროს სურსათისა და სოფლის მეურნეობის ორგანიზაციასთან (FAO) და ჩრდილოეთ - ევროპის საბჭოს სამხრეთ ცენტრთან თანამშრომლობით.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის პოლიტიკა კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
კინგის ოლქი (ტეხასი)
კინგის ოლქი (King County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. გატრი. შეიქმნა 1876 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
უოლტერ ნორმან ჰოუორთი
უოლტერ ნორმან ჰოუორთი (Walter Norman Haworth; დ. 19 მარტი, 1883 — გ. 19 მარტი, 1950) — ბრიტანელი ქიმიკოსი. ცნობილია ბირმინგემის უნივერსიტეტში მუშაობის დროს, ასკორბინის მჟავაზე ჩატარებული კვლევებით. ნახშირწყლებზე და ასკორბინის მჟავაზე მუშაობით, 1937 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ქიმიის დარგში. ნობელის პრემია უოლტერმა შვეიცარიელ ქიმიკოსთან, პაულ კარერთან ერთად აიღო.
პლოიეშტი
პლოიეშტი (რუმ. Ploiești), ძველად ცნობილი იყო როგორც პლოეშტი (რუმ. Ploești) — რუმინეთის პრაჰოვის ჟუდეცის ქალაქი და მისი ადმინისტრაციული ცენტრი.
თანამედროვე ქალაქი ისტორიული რეგიონის კუნტენის ნაწილია და მდებარეობს ბუქარესტიდან 56 კილომეტრით ჩრდილოეთით. ქალაქის ფართობი დაახლოებით 60 კვადრატული კილომეტრია. ქალაქი მდებარეობს პრაჰოვას ხეობის მიმდებარედ, რუმინეთის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ალპური ტურიზმის ობიექტთან.
პლოიეშტი მნიშვნელოვანი სატრანსპორტო კვანძია, რომელიც ბუქარესტს აკავშირებს ტრანსილვანიასა და მოლდავეთთან. 2011 წლის რუმინეთის აღწერის თანახმად, ქალაქ პლოიეშტში ცხოვრობდა 201 226 ადამიანი, რის მიხედვითაც ის რუმინეთის სიდიდით მე-9 ქალაქია.
ისტორია
პლოიეშტი დოკუმენტებში პირველად XVI საუკუნეში მოიხსენიება, ვლახეთის მთავრის მიხაი ვიტააზულის აღსაყდრების დროს. იგი XVII და XVIII საუკუნეებში ვაჭრობისა და მანუფაქტურის ცენტრი იყო. 1864 წელს გაიხსნა პლოიეშტისა და ბრაშოვის დამაკავშირებელი გზა, ხოლო რკინიგზა — 1864 წელს. ამავე პერიოდში აშენდა ბევრი სკოლა და საავადმყოფო.
პირველი მსოფლიო ომის დროს პლოეშტის ნავთობის მომპოვებელი ობიექტები ერთ-ერთ სამიზნედ იქცა. ცენტრალური ძალები რუმინეთში 1916 წელს შეიჭრნენ, მაგრამ ბრიტანეთის არმიის ოპერაციამ ჯონ ნორტონ-გრიფიტსის ხელმძღვანელობით გაანადგურა წარმოება.
მეორე მსოფლიო ომი
ქალაქი ძლიერად დაზიანდა 1940 წლის ნოემბერში მომხდარი მიწისძვრის შედეგად. ის ნაცისტური გერმანიისთვის ნავთობის ერთ-ერთი წყარო იყო მეორე მსოფლიო ომის დროს. მოკავშირეებმა პლოიეშტი მეორე მსოფლიო ომის ნავთობის კამპანიის სამიზნე გახადეს და მას თავს დაესხნენ განმეორებით, 1942 წლის ივნისს და მოგვიანებით 1943 წლის 1 აგვისტოს. საბჭოთა ძალებმა პლოიეშტი 1944 წლის აგვისტოში დაიპყრეს.
ომის შემდეგ, რუმინეთის ახალმა კომუნისტურმა რეჟიმმა ნაციონალიზაცია მოახდინა ნავთობის ინდუსტრიაში, რომელიც ძირითადად კერძო საკუთრებაში იყო და სახელმწიფომ ასევე მასიური ინვესტიციები განახორციელა ნავთობისა და ნავთობის ინდუსტრიაში ქვეყნის მოდერნიზაციისა და ომის ზარალის გამოსწორების მიზნით.
დემოგრაფია
პლოეშტის მოსახლეობა 56 460 კაციდან, 1912 წლის დეკემბრის აღწერის მონაცემების თანახმად, 1992 წლის იანვრში 252 715 ადამიანამდე გაიზარდა. კომუნიზმის დაცემის შემდეგ, ქალაქის მოსახლეობა მცირდება როგორც ემიგრაციის, ასევე შობადობის შემცირების გამო. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შემცირდა 232 527 ადამიანამდე. 2011 წლის აღწერის მონაცემების თანახმად, პლოიეშტის მოსახლეობა 197 542 ადამიანი იყო, ხოლო პლოიეშტის მიტროპოლიტის რაიონში 266 457 ადამიანი ცხოვრობდა.
მოსახლეობის უმეტესობა რუმინელია (90,64%), მაგრამ ასევე ცხოვრობენ ბოშების (2,4%), ძირითადად ქალაქის გარეუბნებში, როგორიცაა: ბერეასკა, მიმიუ და რადუ დე ლა აფუმაცი. მოსახლეობის 6,65%-ის ეთნიკური წარმომავლობა უცნობია. პლოიეშტში მცხოვრებთა უმეტესობა მართლმადიდებელი ქრისტიანია (90,7%).
ეკონომიკა
1989 წლის რუმინეთის რევოლუციის შემდეგ, პლოიეშტში სწრაფი ეკონომიკური ზარალი აღმოჩნდა მთავრობის რეფორმებისა და უცხოური კომპანიების ინვესტიციების გამო. ქალაქი მდებარეობს მხოლოდ 60 კილომეტრით ჩრდილოეთით ბუქარესტიდან. ეს არის ძლიერი ინდუსტრიული ცენტრი, რომელიც ორიენტირებულია განსაკუთრებით ნავთობის მოპოვებასა და გადამამუშავებელ მრეწველობაზე. მიუხედავად იმისა, რომ ნავთობის მოპოვება რეგიონში სტაბილურად მცირდება, ჯერ კიდევ არსებობს ოთხი ოპერაციული ნავთობის მომპოვებელი ობიექტები, რომლებიც დაკავშირებულია ნავთობსადენების საშუალებით ბუქარესტამდე, შავი ზღვის პორტ კონსტანცამდე და დუნაიზე მდებარე ჯურჯუს ნავსაყუდლამდე. პლოიეშტის ასევე აქვს ტექსტილის წარმოების დიდი გამოცდილება.
განათლება
პირველი სკოლა პლოეშტში 1777 წელს გაიხსნა, ხოლო 1832 წლისთვის კიდევ რამდენიმე დაწყებითი სკოლის მშენებლობა დასრულდა. საშუალო განათლების მიღება ქალაქში შესაძლებელი პირველად 1864 წელს გახდა.
პოლიტიკა
2016 წლის ადგილობრივ არჩევნებში არჩეული პლოიეშტის საკრებულო შედგება 27 მრჩეველისგან, შემდეგი პარტიული შემადგენლობით:
დაძმობილებული ქალაქები
• დნეპრი
• ხარბინი
• ჰინკეშტი
• ლეფკადა
• მარაკაიბო
• ურალსკი
• ოსიეკი
• რადომი
• მაროუსი
• ტალსა
• ასპროპირგოსი
სქოლიო
კატეგორია:რუმინეთის ქალაქები
And You and I
1972 წელს, სიმღერის ცოცხლად შესრულების წინ, ჯონ ანდერსონი ამბობდა, რომ ალბომის ჩაწერისას სიმღერას "The Protest Song" (საპროტესტო სიმღერა) ერქვა.
I. Cord of Life
იწყება სტივ ჰაუს სოლოთი, რომელიც 12 სიმიან გიტარაზე სრულდება. დასაწყისში ჰაუს ვოკალიც ჟღერს. სრულდება ბუნებრივი ჰარმონიული პასაჟები, შემდეგ კი ემატება ცენტრალური მელოდია, რომელიც აკორდების პროგრესიაში გადაიზრდება. შორიდან ორგანის ხმები ისმის. Moog-ის სინთეზატორი მარტივ სოლოს ასრულებს, რასაც შემდეგი, განსხვავებულად არანჟირებული ფაზა უერთდება. ვოკალი 1:40-ზე იწყება. სტრიქონი "All Complete in the sight of seeds of life with you" სიმღერის განმავლობაში მეორდება. 2:50 ჯონ ანდერსონი იწყებს საკუთარ თავთან ჰარმონიული ვოკალების აწყობას, ხოლო კრის სკუაირი და სტივ ჰაუ საპირისპირო მელოდიას და ტექსტებს ასრულებენ (მათი ხმები Leslie-ს დინამიკში ჟღერს).
II. Eclipse
"Eclipse" სიმღერის ყველაზე ნელი ნაწილია. მას ძირითადად რიკ უეიკმენი, მელოტრონსა და მინიმუგზე ასრულებს. პარალელურად ჟღერს "Cord of Life", შესრულებული სტივ ჰაუს მიერ, პედლის სტილ გიტარაზე. ტექსტი აღებულია "The Cord of Life"-ის დასაწყისიდან, მაგრამ განსხვავებული, სევდიანი მელოდიის ფონზე სრულდება. ნაწილი სრულდება 12 სიმიანი აკუსტიკური გიტარით და "The Preacher, The Teacher"-ზე გადადის.
III. The Preacher, The Teacher
მელოდიური და ტექსტური სტრუქტურა "The Cord of Life"-ის მსგავსია, თუმცა რამდენიმე ვარიაცია განასხვავებს. გამონაკლისია ის, რომ "The Preacher, The Teacher"-ში ერთ-ერთ მონაკვეთზე უეიკმენის სწრაფი სოლო ჟღერს. უკანასკნელ სტრიქონებში "The Cord of Life"-ის ტექსტი ბრუნდება, მაგრამ განსხვავებული თანმიმდევრობით და განწყობით არის წარდგენილი. 8:34-ზე წინა სექციის, "Eclipse"-ის რეპრიზა ჟღერს, რომელიც 9:12-მდე გრძელდება. სექცია მთავრდება ორკესტრული არანჟირებით (მელოტრონი, მინიმუგი).
IV. Apocalypse
"Apocalypse" კომპოზიციის ყველაზე მოკლე ნაწილია და 40 წამს გრძელდება. მასში მხოლოდ ოთხი სტრიქონი შედის, ჰაუს გიტარების თანხლებით. ტექსტი აღებულია "Cord of Life"-იდან.
სქოლიო
კატეგორია:Yes-ის სიმღერები კატეგორია:1972 წლის სიმღერები კატეგორია:1972 წლის სინგლები
ხორვატთა თავდაცვის ძალები
ხორვატთა თავდაცვის ძალები (Hrvatske obrambene snage; შემოკლებით HOS) — ხორვატთა უფლებების პარტიის სამხედრო ფრთა. ხორვატიის ომის დასაწყისში პარტიამ ჩამოაყალიბა რამდენიმე ბატალიონი, რომლებიც მოქმედებდნენ იუგოსლავიის სახალხო არმიის წინააღმდეგ, ალყაში მოაქციეს ხორვატიაში მდებარე ყაზარმები. აბრევიატურა HOS, რომელიც გამოიყენებოდა რაზმის სიმბოლიკაზე, ხორვატიის დამოუკიდებელი სახელმწიფოს შეიარაღებული ძალების (Hrvatske oružane snage) აბრევიატურის ანალოგიური იყო. შავი უნიფორმა და სლოგანი სამშობლოსთვის მზად ვართ! (Za dom spremni), ასევე ხორვატიის დამოუკიდებელი სახელმწიფოს სიმბოლიკიდან იყო გადმოღებული.
ხორვატთა უფლებების პარტიის აღდგენა
იუგოსლავიაში მრავალპარტიული სისტემის დაშვების შემდეგ აღდგენილი იქნა ხორვატთა უფლებების პარტია, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ აკრძალული იყო. მის პარალელურად არსებობდა ხორვატთა დემოკრატიული გაერთიანება, რომელსაც ფრანიო ტუჯმანი ედგა სათავეში. მრავალპარტიულ არჩევნებში გამარჯვება სწორედ ტუჯმანის ორგანიზაციამ მოიპოვა აბსოლუტური უმრავლესობით.
იუგოსლავიის დაშლა
იუგოსლავიის დაშლის პარალელურად სერბები იწყებენ ზრუნვას იმისთვის, რომ უმცირესობაში არ დარჩნენ. ისინი აცხადებენ რამდენიმე ავტონომიურ რეგიონს ხორვატიისა და ბოსნიის ტერიტორიაზე, რომელთა საბოლოო მიზანი სერბეთთან გაერთიანება და დიდი სერბეთის შექმნა იყო. ფედერალური არმიისგან მიღებული ტექნიკის, იარაღისა და საჭურვლის დახმარებით კი სერბული ანკლავები სერიოზული სამხედრო ძალის მფლობელები ხდებიან. 1991 წლის მარტში ბოსნიელ სერბთა პოლიტიკურ ორგანიზაციას, სერბთა დემოკრატიულ პარტიას ფედერალურმა არმიამ გადასცა 23 ათასამდე ცეცხლსასროლი იარაღი, ხოლო სერბულ გასამხედროებულ დაჯგუფებებს 51 ათასი.
კარაჯორჯევოს შეთანხმება
ხორვატიის მთავრობას ასევე შემოჰქონდა კონტრაბანდული იარაღი ხორვატების შესაიარაღებლად ხორვატიაში, ხოლო როდესაც სერბებმა ბოსნიის ტერიტორიის გამოყენება დაიწყეს კრაინის მხარდასაჭერად, ხორვატიის მთავრობამ ბოსნიის ხორვატების შეიარაღებაც დაიწყო. ტუჯმანსა და ჯერ კიდევ იუგოსლავიის პრეზიდენტ მილოშევიჩს შორის 1991 წლის 25 მარტს კარაჯორჯევოს ნაკრძალში მომხდარი შეხვედრის დროს, მოხდა შეთანხმება იუგოსლავიის გადანაწილების გეგმაზე. ამ გეგმის თანახმად, სერბეთისა და ხორვატიის საზღვრები გადაიხედებოდა ეთნიკური საზღვრების გასწვრივ იმგვარად, რომ სერბებით კომპაქტურად დასახლებული რეგიონები ხორვატიაში სერბეთის შემადგენლობაში შევიდოდა, ხოლო ხორვატია მიიღებდა ბოსნიას მდინარე ნერეტვამდე, სადაც ძირითადად ხორვატები ცხოვრობდნენ. დანარჩენი ბოსნია სერბეთის კუთვნილება გახდებოდა. ზუსტი დეტალები უცნობია, რადგან ხრვოიე შარინიჩის, იმჟამად პრეზიდენტ ტუჯმანის მრჩევლის თქმით, პრეზიდენტები დიდი ხნის განმავლობაში საუბრობდნენ განმარტოებით.
სამხედრო ფრთის შექმნა
სერბული საფრთხის გამო ხორვატთა უფლებების პარტია ქმნის ხორვატთა თავდაცვის ძალებს, რომლებიც იწყებენ ფედერალური არმიის ყაზარმების ალყას ხორვატიაში, რადგან ეს ფედერალური არმია ღიად იჭერდა კრაინელი სერბების მხარეს. ბოსნიაშიც ყალიბდება თავდაცვის ძალების ადგილობრივი უჯრედი, რომლებიც ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის მთავრობას სრულ მხარდაჭერას უცხადებენ იმ პირობით, რომ ისინი იუგოსლავიიდან დამოუკიდებლობას გამოაცხადებენ. ბოსნიაში ხორვატიის მთავრობა ატარებს პოლიტიკას, რომელიც კარაჯორჯევოს შეთანხმებითაა ნაკარნახევი – 1991 დეკემბერში ტუჯმანი საიდუმლოდ ატყობინებს ბოსნიელ ხორვატებს, რომ ბოსნიის სუვერენიტეტს პერსპექტივა არ გააჩნდა, თუმცა ჯერჯერობით მისთვის მხარდაჭერა ჯობდა სერბებზე ზეწოლის მოსახდენად, 1992 იანვარში ტუჯმანის მითითებით ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ხორვატთა დემოკრატიული გაერთიანების რადიკალურმა ფრთამ დაიწყო მიზეზების ძიება, რომ სტეპან კლუიჩი პარტიის ლიდერობიდან გადაეყენებინათ, რადგან იგი ბოსნიელებთან თანამშრომლობის მომხრე იყო და მის მაგიერ მოეყვანათ მათე ბობანი, რომელიც კარაჯორჯევოს შეთანხმების თანახმად, ბოსნიის ხორვატული ტერიტორიების ხორვატიასთან შეერთების მომხრე იყო.
ხორვატთა თავდაცვის ძალები, მიუხედავად მწირი შეიარაღებისა, გარკვეულ წარმატებებს აღწევენ საბრძოლო მოქმედებებში. ისინი ხორვატული საზოგადოებისა და დიასპორის ყურადღების ცენტრში ექცევიან, იღებენ მათგან შემოწირულობებს, რაც საშუალებას აძლევს უკეთ შეიარაღდნენ და უფრო აქტიურად იმოქმედონ სერბების წინააღმდეგ.
თავდაცვის ძალების დაშლა ხორვატიაში
ზედმეტად აქტიური მოქმედებების გამო ხორვატთა თავდაცვის ძალები გამოდიან კარაჯორჯევოს შეთანხმების საზღვრებიდან, რადგან ისინი ტუჯმანის მოლაპარაკებას სერბებთან არ ცნობენ და აგრძელებენ მოქმედებას იმ ზონებშიც, რომელიც მილოშევიჩ–ტუჯმანის შეთანხმების თანახმად სერბებს ეკუთვნოდათ. ამის გამო ტუჯმანი ცდილობს თავიდან მოიშოროს ეს ორგანიზაცია. ორგანიზაციის ლიდერი, ანტე პარაჯიკი ზაგრებში პოლიციის ბლოკპოსტზე მოკლეს, რაც მოგვიანებით მთავრობამ შემთხვევითობით ახსნა. შემდეგ ცხადდება საყოველთაო მობილიზაცია ხორვატიის არმიაში, რომელიც დემოკრატიული გაერთიანების სამხედრო ფრთის, ეროვნული გვარდიის (Zbor narodne garde Republike Hrvatske; ZNG RH) საფუძველზე შეიქმნა. თავდაცვის ძალების მებრძოლთა დიდი ნაწილი არმიის შემადგენლობაში გადადის და ხორვატთა თავდაცვის ძალები წყვეტს ოპერაციებს ხორვატიის ტერიტორიაზე.
ბოსნიის დამოუკიდებლობა
1992 წლის 9 იანვარს სერბები აცხადებენ სერბთა რესპუბლიკას. მათი განცხადებით, ბოსნიელ სერბთა უმცირესობაში ყოფნა მეორე მსოფლიო ომის დროს უსტაშების მიერ განხორციელებული გენოციდის შედეგი იყო, ხოლო ისინი ამგვარი გენოციდის გამეორებას არ დაუშვებდნენ. სერბთა პოზიციის დასაძლევად ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ალია იზეთბეგოვიჩმა დანიშნა საყოველთაო რეფერენდუმი დამოუკიდებლობის შესახებ. რეფერენდუმი 1992 წლის 29 თებერვალსა და 1 მარტს ჩატარდა. სერბებმა მას ბოიკოტი გამოუცხადეს, მაგრამ რეფერენდუმზე ბოსნიის მოსახლეობის 64% გამოცხადდა, მათმა 93%–მა კი ხმა მისცა ბოსნიის დამოუკიდებლობას. 1992 წლის 3 მარტს, ცხადდება ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა. ამ დროს სარაევო დაყოფილია ეთნიკური ნიშნით და მიმდინარეობს სისხლიანი დაპირისპირება – 1992 წლის 1 მარტს სერბული ქორწილის დროს მექორწილეებმა სერბული დროშით გაიარეს ბაშჩარშიას ბაზართან. შეიარაღებულმა პირებმა ისინი გააჩერეს და მოსთხოვეს დროშის ჩამოხსნა. შელაპარაკება სროლაში გადაიზარდა, რასაც ნეფის მამა, ნიკოლა გარდოვიჩი (რომელსაც დროშა ეკავა) ემსხვერპლა. სერბული ცნობებით, მკვლელობა ჩაიდინეს მწვანე ბერეტების ოთხმა მებრძოლმა – მუჰამმად შვრაკიჩმა (მწვანე ბერეტების ფორმირების მეთაურის, ემინ შვრაკიჩის ვაჟი), სუად შაბანოვიჩმა, ტაიბ ტორლაკიჩმა და რამიზ დელალიჩმა. მეორე დღეს სერბული ფორმირებები იკავებენ სერბულ უბნებს და აწყობენ ბლოკპოსტებს, ხოლო მათი ნაწილი ცდილობს ბოსნიის პარლამენტის შენობის ბლოკირებას, თუმცა სარაევოს ათასობით მცხოვრები ახერხებს მათ განეიტრალებას. შეტაკებებში ოთხი ადამიანი დაიღუპა.
ომის დასაწყისი
6 აპრილს ბოსნიის ომის დაწყებისთანავე სერბებმა გამოიყენეს ფედერალური არმიისგან აღებული საჭურველი და დაიწყეს მათი რესპუბლიკის ტერიტორიული პრეტენზიების განხორციელება. 8 აპრილს ჩამოყალიბდა ხორვატთა თავდაცვის ვეჩე, ხორვატი სეპარატისტების სამხედრო ორგანიზაცია, ხოლო 15 აპრილს ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის არმია, რომლის ორ მესამედს ბოსნიელები შეადგენდნენ, ერთ მესამედს კი სერბები და ხორვატები.
გრაცის შეთანხმება
6 მაისს სერბთა რესპუბლიკის პრეზიდენტი რადოვან კარაჯიჩი და ბოსნიის ხორვატთა ლიდერი მათე ბობანი ხვდებიან ერთმანეთს გრაცში, სადაც თანხმდებიან გაიყონ ბოსნია და ჰერცეგოვინა. ხორვატულ და სერბულ ნაწილებს შორის რჩებოდა მცირე ბუფერი, რომელსაც "ალიას საფაშო" უწოდეს. შეთანხმების მიხედვით, ბოსნიელების კონცენტრაცია აქ უნდა მომხდარიყო მას შემდეგ, რაც სერბები და ხორვატები თავის ტერიტორიებს გაწმენდდნენ მათგან. თავდაცვის ძალების ლიდერმა კრალევიჩმა, ისევე როგორც ბოსნიელ ხორვატთა ლიდერების ნაწილმა (ტომისლავ დრეტარმა, სტეპან კლუიჩმა), უარყო ეს შეთანხმება. კრალევიჩის თქმით, მისი სურვილი იყო ხორვატია დრინამდე, მაგრამ ეს ბოსნიის მოსახლეობას უნდა გადაეწყვიტა და არა მას. ეთნიკური წმენდა, რაც ხორვატ სეპარატისტთა მოქმედების ქვაკუთხედი იყო, მისთვის კატეგორიულად მიუღებელი აღმოჩნდა.
ბოსნიელებისა და ხორვატების დაპირისპირება
მიუხედავად პრო-ბოსნიურ ხორვატ ლიდერთა მცდელობისა, ბოსნიის ხორვატთა ნაწილი ჰერცეგ-ბოსნიის ხორვატთა რესპუბლიკას მიემხრო. მათი სამხედრო ძალა, ხორვატთა თავდაცვის ვეჩე, ბოსნიელი წევრებისგან გაწმინდეს, ხოლო იგი ჰერცეგ–ბოსნიის ტერიტორიაზე ერთადერთ ლეგალურ სამხედრო ძალად გამოცხადდა, რომელსაც იქ ყოფნის კანონიერი უფლება ჰქონდა. დაიწყო დაპირისპირება ხორვატთა თავდაცვის ვეჩესა და ხორვატთა თავდაცვის ძალებს შორის, თუმცა თავდაცვის ძალებმა თავდაპირველად საკმაო წარმატებებს მიაღწიეს. მათ გაათავისუფლეს ჩაპლინა, ნეუმი, სტოლაჩი, მოსტარის დიდი ნაწილი. ივლისის ბოლოს ჩაპლინაში 700 ვეჩეს წევრი შეუერთდა თავდაცვის ძალებს. ვეჩე ასევე დატოვეს მებრძოლებმა ტომისლავგრადში, ლივნოში, მოსტარში.
1992 ივლისში ხორვატთა თავდაცვის ძალებმა შეტევა წამოიწყეს ტრებინესა და ბილეჩზე. ეს ტერიტორია გრაცის შეთანხმებით სერბებს ეკუთვნოდათ, ხოლო ხორვატების შეტევა ამ სოფლებზე ამ შეთანხმებას ანულებდა. ხორვატიასა და ჰერცეგ-ბოსნიაში საბოლოოდ გადაწყვიტეს კრალევიჩის მოშორება და ამის გაკეთება იმგვარადვე დაგეგმეს, როგორც ანტე პარაჯიკის. 1992 წლის აგვისტოს დასაწყისში, ტრებინეს ოპერაციის შემდეგ ალია იზეთბეგოვიჩმა კრალევიჩი მიიწვია ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის არმიის გენერალური შტაბის წევრად. მიწვევიდან დაახლოებით ერთი კვირის შემდეგ, კრალევიჩი მოლაპარაკებაზე მიიწვია ბობანმაც. გზად სოფელ კრუშევოსთან ხორვატთა თავდაცვის ვეჩეს მებრძოლებმა მლადენ ნალეტინიჩის მეთაურობით მანქანებში ჩაცხრილეს მოლაპარაკებაზე მიმავალი კრალევიჩი და მისი რვა თანმხლები, ხორვატთა თავდაცვის ძალების შტაბის წევრები.
დაშლა
მკვლელობის შემდეგ კრალევიჩისა და მისი თანმხლებების ცხედრები სასწრაფოდ სპლიტში გადაასვენეს ვეჩეს მებრძოლებმა, თან განაცხადეს, რომ პირველი ცეცხლი სწორედ მათ გაუხსნეს თავდაცვის ვეჩეს წევრებს, როცა მათ მოთხოვეს შესამოწმებლად მანქანების გაჩერება. ხორვატული მედია ირწმუნებოდა, რომ კრალევიჩი იყო იუგოსლავიის სპეცსამსახურის აგენტი, რომელიც ავსტრალიიდან ბოსნიელ ხორვატთა ინტერესების დასაზარალებლად დააბრუნეს.
ბოსნიაში ხორვატთა თავდაცვის ძალების ახალ ლიდერად აირჩიეს ანტე პრკაჩინი, რომელიც 1993 აპრილში ხორვატი სეპარატისტების მხარეზე გადავიდა და თავდაცვის ვეჩეს შეუერთდა. ხორვატთა თავდაცვის ძალები დაიშალა, მათი ნაწილი პრკაჩინთან ერთად გადავიდა თავდაცვის ვეჩეში, ნაწილი კი ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის არმიაში შევიდა. ხორვატებსა და ბოსნიელებს შორის დაპირისპირება უფრო გაღრმავდა და სრულმასშტაბიან ეთნიკურ წმენდებში გადავიდა. ხორვატთა თავდაცვის ძალების ბოლო ქვედანაყოფი გაუქმდა 1993 წლის 16 აპრილს.
სქოლიო
კატეგორია: ხორვატიის ისტორია კატეგორია: იუგოსლავიის ომები კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ისტორია
ჰაჯივარი
ჰაჯივარი (Hacıvar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 721 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ბაბექის რაიონის სოფლები
შაჰის მეჩეთი
შაჰის მეჩეთი ან ქეი-კუდაბის მეჩეთი (Şah məscidi və ya Keyqubad məscidi) — მეჩეთი აზერბაიჯანში. მდებარეობს შირვანშაჰების სასახლის ძველი სასახლის ზემო ეზოში ქალაქ ბაქოში. შირვანშაჰების სასახლის შენობის უკან, სეიდ იაჰია ბაკუვის მავზოლეუმის წინ. შენობას სახელი ეწოდა დამკვეთის შირვანშაჰ შეიჰ-კუდაბის (1317-1348) პატივსაცემად.
მეჩეთი შედგება მართკუთხა დარბაზისგან და პატარა დერეფნისგან  მის წინ. დარბაზის ცენტრში ოთხი სვეტია. მართკუთხა გეგმის მეჩეთი გაერთიანებულია მისაღებთან.
ისტორია
შენობის ზუსტი ისტორია და ფუნქცია საკამათოა. ქამილ ფარხადოღლუ თავის წიგნში „იჩერი შეჰერ-“ში წერს, რომ შეიჰ ქეი-კუდაბის მეჩეთში ასევე ფუნქციონირებდა მედრესე, რომელიც დერვიშის აკლდამის მიმდებარედაა. მეჩეთს ასევე სეიდ იაჰია ბაკუვიც იყენებდა როგორც მედრესეს. სეიდ იაჰია ბაკუვის მასწავლებლობის შესახებ ასევე ა. ბაქიხანოვიც წერდა: მეჩეთის ოთახში, სადაც იგი ლოცულობდა, მისი სკოლა და მისი საფლავი არის.
არქიტექტურული თვისებები
მეჩეთის სამხრეთ ნაწილში არის საფლავი. მეჩეთი შედგება მართკუთხა დარბაზისგან  და მის წინ არსებული პატარა დერეფნისგან. ცენტრში არსებობს ოთხი სვეტი. მართკუთხა გეგმის მეჩეთი გაერთიანებულია შესასვლელთან.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები აზერბაიჯანში კატეგორია:ბაქოს მუზეუმები კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
ზიარის ღვთისმშობლის ეკლესია
ზიარის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზიარის შუაში, განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (4,5x3,3 მ), ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვითა და რიყის ქვით. გარეთა კუთხეებში გამოყენებულია შედარებით წესიერი ფორმის ლოდები. წყობა ირეგულარულია. ძლიერ დაზიანებულია. მთლიანადაა ჩამონგრეული კამარა, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები. 1990 წელს სოფლის მაცხოვრებლებს ეკლესიის აღდგენა დაუწყიათ, მაგრამ აღარ დაუმთავრებიათ.
ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა (ორივე წირთხლი ნატეხი ქვითა და ცემენტის ხსნარითაა აღდგენილი), კარი კვადრატული აგურით ნაწყობი ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიულ აფსიდში, მაღალი, ბრტყლად გადახურული სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო მცირე ზომის ნიშაა. ჩრდილოეთით მდებარე ნიშა სწორკუთხაა, სამხრეთით მდებარე კი – თაღოვანი. სარკმელის ქვემოთ კედელზე მიყრდნობილი ოთხწახნაგა ტრაპეზია. აფსიდი გადახურულია წვრილი ნატეხი ქვით ნაწყობი კონქით (სამხრეთ ნახევრის მნიშვნელოვანი ნაწილი ჩამონგრეულია), რომლის თაღს კვერცხისებრი ფორმა აქვს. ეკლესიის გრძივი კედლები სადაა. დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილში თარაზულად გადახურული დაბალი სარკმელია. ინტერიერის ნაწილი ტლანქადაა მობათქაშებული ცემენტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ალსუნგის მხარე
ალსუნგის მხარე (Alsungas novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში, კურზემეს რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ალსუნგა. მხარის ტერიტორიაზე ცხოვრობენ სუიტები - კათოლიკე ლატვიელების ეთნოგრაფიული ჯგუფი.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას კულდიგის რაიონის ალსუნგის თემის ტერიტორიაზე.
ეროვნული შემადგენლობა
ალსუნგის მხარის ეროვნული შემადგენლობა 2010 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით ასე გამოიყურება :
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
ნეპტუნის შადრევანი (ბოლონია)
ნეპტუნის შადრევანი (Fontana di Nettuno; არაოფიციალურად al Żigànt, გიგანტი ) — მონუმენტური საზოგადოებრივი შადრევანი, მდებარე იმავე სახელის მქონე ნეპტუნის მოედანზე (Piazza Nettuno), პიაცა მაჯორე-ს გვერდით, იტალიის ქალაქ ბოლონიაში. შადრევნის ნეპტუნის ბრინჯაოს ფიგურა, მისი ღვთიური ჟესტით, რომელიც წყლების დამშვიდებისა და მართვის უნარს გამოხატავს, წარმოადგენს მოქანდაკე ჯამბოლონიას ადრეულ შემოქმედებას, რომელიც დაახლოებით 1567 წელს დაასრულა. ჯამბოლონიას შადრევნების დიზაინის ინოვაციურობა, გამოიხატებოდა ფანტასტიური არაგეომეტრიული ფორმებით, რომლებსაც იგი წყლით მშხეფარე ბასეინებს აძლევდა.
ისტორია
thumb|left|200px|შადრევნის დეტალი ლაქტაციის მქონე [[ნერეიდა (მითოლოგია)|ნიმფათი.]] შადრევანი შუა XVI საუკუნის ელიტის მანერიზმული გემოვნების ნათელი მაგალითია: ქანდაკების აგება კარდინალ ჩარლს ბორომეოს მიერ იქნა შეკვეთილი, რათა აღენიშნა პაპის არჩევნებზე საკუთარი ბიძის, პაპ პიუს IV-ის არჩევა. შადრევანი ჩარლს ბორომეოს გეგმის ნაწილი იყო ეპისკოპოს პიერ დონატო ჩეზის მეშვეობით, პიაცა მაჯორესა და მისი მიმდებარე ტერიტორიის კეთილმოსაწყობად. ეს მონუმენტი პიუს IV-ის წარმატებული მმართველობის სიმბოლო უნდა გამხდარიყო.
მონუმენტი 1563 წელს იქნა დაპროექტებული პალერმოელი არქიტექტორის და მხატვრის ტომასო ლაურეტის მიერ, ტომასოს დამსახურებაა ასევე შადრევანთან აკვედუკების მეშვეობით წყლის, წმინდა მიქაელის ბორცვზე, ტყეში მდებარე რემონდას წყაროდან გამოყვანაც, მონუმენტის თავზე ნეპტუნის არაბუნებრივი ზომების მქონე ბრინჯაოს ქანდაკება კი, ფლანდრიული წარმოშობის მოქანდაკე-მანიერისტის ჯამბოლონიას შემოქმედებაა. თავდაპირველად ჯამბოლონიამ ეს ქანდაკება ფლორენციაში სინიორის მოედანზე (Piazza della Signoria) მდებარე ნეპტუნის შადრევნისთვის წარადგინა, მისი პროექტი მოიწონეს, თუმცა საბოლოოდ ბაჩო ბანდინელის ქანდაკებამ გაიმარჯვა. ბოლონიის ნეპტუნის შადრევნის აშენებამდე, მანამდე არსებული სხვა შენობები დაანგრიეს, რათა შადრევნისთვის სივრცე შეექმნათ. შადრევანი 1565 წელს დასრულდა, ხოლო ნეპტუნის ქანდაკება რამდენიმე წლის შემდეგ დაადგეს.
აღწერა
შადრევნის საფუძველი უბრალო ადგილობრივი ქვისგანაა, ხოლო გარე მოპირკეთება ვერონული მარმარილოსგანაა შერსულებული. შადრევნის თასს კვადრატული ფორმა აქვს, ფიგურული ოდნავ შიგნით შეზნექილი კუთხეებით. თასის შუაგულში აღმართულია პოსტამენტი, რომელზეც ნეპტუნის სამკაპიანი ბრინჯაოს ქანდაკება დგას. პოსტამენტის გარშემო, ნეპტუნის ქვეშევრდომების — ზღვის სამეფოს ბინადრების ფიგურებია. სირინოზების, დელფინების, ნერეიდების და სხვა მითური არსებების ფიგურებიდან წყლის ნაკადები გადმოედინება, პოსტამენტის გვერდებზე კი ბოლონიის ჰერალდიკური ფარებია მიმაგრებული. შადრევანი რესტავრირებულ იქნა 1726, 1762, 1888, 1907 და 1945 წლებში. ბოლო რესტავრაცია 1988-1990 წლებში ჩაუტარდა, ამ რესტავრაციის შემდეგ შადრევნის წინ დაფა დაამაგრეს, სადაც რესტავრაციაში ფიზიკურად თუ მატერიალურად მონაწილე ყველა ადამიანის სახელია ჩამოწერილი.
ის ფაქტი, რომ შადრევნის ყველა ფიგურა შიშველია, არაერთხელ გახდა საზოგადოებრიცი კამათის საკითხი, ზოგი ადგილობრივი მცხოვრები „ინტიმური ადგილების“ ტრადიციულად ფოთლებით დაფარვასაც კი სთავაზობდა, თუმცა ამ საკითხთან დაკავშირებით გამართულ რეფერენდუმზე ქალაქის მცხოვრებთა უმეტესობა შედევრის გადაკეთების წინააღმდეგი გამოვიდა.
დღესდღეობით ნეპტუნის შადრევანი, ბოლონიის ერთ-ერთ სიმბოლოს და სავიზიტო ბარათს წარმოადგენს.
მაზერატი
საავტომობილო კომპანია მაზერატის ლოგო, ნეპტუნის ქანდაკების სამკაპზე დაფუძნებით შეიქმნა. 1920 წელს ძმებ მაზერატებიდან ერთ–ერთმა, მხატვარმა მარიო მაზერატიმ, ამ სიმბოლოს ლოგოზე გამოყენება ოჯახის მეგობრის მარკის დიეგო დე სტერლიქის რჩევით გადაწყვიტა. სპორტული საავტომობილო კომპანიის მიერ ეს სიმბოლო შესაფერისად იქნა მიჩნეული, რადგან ნეპტუნი ძალასა და ენერგიას წარმოადგენს, დამატებით კი ქანდაკება წარმოაჩენს კომპანიის მშობლიურ ქალაქს.
ფაქტები
აღსანიშნავია, რომ ბოლონიის ნეპტუნის შადრევნის ასლი, საქართველოს ქალაქ ბათუმში დგას. ამ ორი შადრევნის განსხვავება კი ნეპტუნის ფიგურით და ჰერალდიკური ფარებით შეიძლება, ბათუმის ნეპტუნის ქანდაკების ეს მონაკვეთები მოოქროვილია, ბოლონიის კი ბრინჯაოსი.
გურამა
გურამა (qurama — დაკავშირებული, შეერთებული) — ორიგინალური ნაჭრებით კერვის ტექნიკა, გამოიყენება აზერბაიჯანში ერთიანი ნაქსოვის შესაქმნელად.
თაობიდან თაობაზე გადადიოდა გურამას ტექნიკა. იცვლებოდნენ ორნამენტები და ფერები. დასაწყისში უბრალო და პრიმიტიული ორნამენტები იცვლებოდა რთული კომპოზიციებით. როგორც ტრადიციულ მოზაიკაში, ასევე გურამაში რაც უფრო მეტი ნაჭერი და ფერი იყო გამოყენებული, მით უფრო ფასობდა იგი.
გურამას ტექნიკით შესრულებული ნამუშევრები გამოიყენებოდა სხვადასხვა დანიშნულებით. აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეთნოგრაფიული მუზეუმის კოლეცია მოიცავს XIX–XX საუკუნეების გურამას ტექნიკით შესრულებულ 100-ზე მეტ ნამუშევარს.
ინიმუტაბა
ინიმუტაბა (Inimutaba) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 805 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კურველუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 724 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12.82 კმ²-ზე. ფართობი 524 468 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
აბდულგაზინო
აბდულგაზინო (Әбделғәзе Абдулгазино) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 295 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 29 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 82 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100 %).
აზერბაიჯან-ისრაელის ურთიერთობები
ენერგო ურთიერთობა
აზერბაიჯანი და ისრაელი მჭიდრო თანამშრომლობენ ენერგეტიკის სფეროში.
2007 წლის გამოსვლისას აზერბაიჯანში ისრაელის ელჩმა არტურ ლენკმა ისაუბრა ენერგეტიკის სფეროში აზერბაიჯანსა და ისრაელს შორის უწყვეტი ვაჭრობის შესახებ. მან აღნიშნა, რომ 2006 წელს ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის ნავთობსადენის გახსნამდე ისრაელი იყო აზერბაიჯანული ნავთობის ექსპორტის მთავარი მომხმარებელი, და რომ ჯეიჰანის ისრაელის სიახლოვე შესანიშნავ ახალ შესაძლებლობებს სთავაზობს ეკონომიკის ამ სექტორში. მან ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ტრანს-ისრაელის მილსადენის მეშვეობით ისრაელი შეიძლება იყოს სტრატეგიული პარტნიორი კასპიის ნავთობის აზიის ბაზარზე მარკეტინგისთვის. ასევე აღინიშნა ისრაელის ძალისხმევა ალტერნატიული ენერგორესურსების, განსაკუთრებით მზის ენერგიის შემუშავებაში. ისრაელი დამატებით ეძებს გაზის იმპორტის შესაძლებლობებს კასპიის ზღვის რეგიონიდან.
2016 წლის დეკემბერში, აზერბაიჯანში ვიზიტის დროს, ისრაელის პრემიერ მინისტრმა ბენჟამინ ნეთანიაჰუმ თქვა: „დღეს ჩვენ მოლაპარაკებას ვატარებთ არა მხოლოდ აზერბაიჯანული ნავთობით მომარაგებაზე, არამედ აზერბაიჯანული გაზის იმპორტზე ისრაელში“.
სავაჭრო ურთიერთობები
ისრაელსა და აზერბაიჯანს შორის ეკონომიკური თანამშრომლობა მნიშვნელოვნად იზრდება. როდესაც აზერბაიჯანმა დაარეგულირა თავისი ინდუსტრიები და გაათავისუფლა ეკონომიკა 1990-იანი წლების დასაწყისში, ისრაელის კომპანიებმა შეაღწიეს აზერბაიჯანის სავაჭრო ბაზრებზე. ბევრმა კომპანიამ ინვესტიცია დააბანდა მომსახურების ინდუსტრიაში. ერთი მაგალითი არის „Bezeq“-ი, ისრაელის სატელეკომუნიკაციო მთავარი მიმწოდებელი. 1994 წელს სავაჭრო კონტრაქტის შეთავაზების შედეგად, „Bezeq“-მა შეიძინა სატელეფონო ოპერაციული სისტემის დიდი ნაწილი. დღეს ეს კომპანია აყენებს სატელეფონო ხაზებს და რეგიონულ მომსახურებებს ახორციელებს მთელი ქვეყნის მასშტაბით. ათობით ისრაელის კომპანია აქტიურია აზერბაიჯანის ენერგეტიკულ სექტორში. მაგალითად, შპს „Modcon Systems“- მა, ნავთობისა და გაზის ინდუსტრიის მაღალი ტექნოლოგიის მიმწოდებელმა ისრაელში, ფილიალი გახსნა აზერბაიჯანში.
2000-დან 2005 წლამდე ისრაელმა მეათე უმსხვილესი სავაჭრო პარტნიორიდან მეხუთეზე გადაინაცვლა. აშშ-ს სტატისტიკის თანახმად, 1997-დან 2004 წლამდე, ექსპორტი აზერბაიჯანიდან ისრაელში გაიზარდა თითქმის 2 მილიონი აშშ დოლარიდან 323 მილიონ აშშ დოლარამდე, რაც ბოლო წლებში გამოწვეული იქნა ნავთობის მაღალი ფასით. 2013 წლის მონაცემებით, ისრაელს ნავთობის 40 პროცენტი მიეწოდება ბაქოდან, რაც აზერბაიჯანს ისრაელის უმსხვილეს ნავთობმომმარაგებლად აქცევს.
აზერბაიჯანმა და ისრაელმა გააუქმა ორმაგი დაბეგვრა ქვეყნებს შორის 2017 წლის აპრილში. „გარდა თავდაცვისა და ენერგეტიკის სფეროებისა, 2016 წელს ორ ქვეყანას შორის ორმხრივმა ვაჭრობამ 260 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა“ - თქვა ისრაელის ელჩმა აზერბაიჯანში ვიზიტის დროს. აზერბაიჯანის სახელმწიფო საბაჟო კომიტეტის ცნობით, 2017 წლის იანვარ-თებერვალში აზერბაიჯანსა და ისრაელს შორის მთლიან სავაჭრო ბრუნვამ შეადგინა 116,2 მილიონი აშშ დოლარი, რაც 17,5 პროცენტით მეტია 2016 წლის ანალოგიურ პერიოდთან შედარებით.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის დიპლომატიური ურთიერთობები კატეგორია:ისრაელის დიპლომატიური ურთიერთობები
არანკაის რაიონი
არანკაის რაიონი (Distrito de Arancay) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის უამალიესის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 050 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 053 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 158.33 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:უამალიესის პროვინციის რაიონები
კინის ოლქი (ტეხასი)
კინის ოლქი (Kinney County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ბრაკეტვილი. შეიქმნა 1850 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
უკია
უკია —  არაბული მასის საზომი ერთეული. შეადგენდა რატლის 1/12 ნაწილს. ქართულ წერილობით წყაროებში გვხვდება XI—XV საუკუნეებში სამედიცინო ძეგლებში. სავარაუდოა, რომ სამედიცინო და ბაღდადური ლიტრების შემადგენელი ნაწილი იყო და მათ 1/12-ს შეადგენდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მასის საზომი ერთეულები
რიჩარდ კუნი
რიჩარდ კუნი (Richard Kuhn; დ. 3 დეკემბერი, 1900 — გ. 1 აგვისტო, 1967) — ავსტრიელ-გერმანელი ბიოქიმიკოსი. კაროტენოიდსა და ვიტამინებზე ჩატარებული კვლევებით, 1938 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ქიმიის დარგში.