cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ახალი მემარჯვენეები
ისტორია
2009 წლიდან პარტია გახდა „ალიანსი საქართველოსთვის“ წევრი. ალიანსში ასევე შედიოდნენ, საქართველოს რესპუბლიკური პარტია, საქართველოს გზა და ჩვენი საქართველო - თავისუფალი დემოკრატები. მათი მიზანი პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის გადადგომა იყო, რის გამოც ითხოვდნენ რეფერენდუმის დანიშვნას. ალიანსი ერთ-ერთი ორგანიზატორი იყო საპროტესტო აქციებისა 9 აპრილიდან 26 მაისამდე. ალიანსი მონაწილეობდა 2010 წლის თვითმართველობის არჩევნებში, სადაც გავიდა თბილისის მასშტაბით მეორე, ხოლო ქვეყნის მასშტაბით მესამე ადგილზე.
ზაირი 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ზაირმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეორედ იასპარეზა 1984 წელს, აშშ-ის ქალაქ ლოს-ანჯელესში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
ახალი მემარჯვენეები
პოლიტიკური პლატფორმა
პარტიის ლოზუნგია: „ჩვენ გვწამს ღმერთი და ვმოქმედებთ აღიარებული მორალური პრინციპებით“.
პარტიის პრინციპებია:
ზაირი 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ზაირი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ახალი მემარჯვენეები
პოლიტიკური პლატფორმა
პარტიის მთავარი მიზანი ეკონომიკის სფეროს ლიბერალიზაცია და კერძო ინიციატივების წახალისებაა. კერძო საკუთრების ხელშეუხებლობის, საბაზრო ეკონომიკის პრინციპების, სახელმწიფო ინსტიტუტების დემოკრატიზაციის აუცილებლობის აღიარების გარდა, პარტიის იდეოლოგიის მნიშვნელოვანი ნაწილია ტრადიციული კულტურული ღირებულებებისა და ცხოვრების წესის დაცვა და შენარჩუნება.
ორგანიზაციული სტრუქტურა
პარტიის ორგანიზაციულ სტრუქტურას, მიზნებს და საქმიანობის ფორმებს წესდება განსაზღვრავს. ის პარტიის დამფუძნებელ კრებაზე 2001 წელს მიიღეს. პარტიის უმაღლესი ხელმძღვანელი ორგანო ყრილობაა, რომელიც იკრიბება არჩევნების წინ, მაგრამ არა ნაკლებ ოთხ წელიწადში ერთხელ.
ყრილობებს შორის პერიოდში პარტიას 7 წევრიანი გამგეობა (მთავარი კომიტეტი) მართავს. მასში შედიან ყრილობის მიერ 4 წლის ვადით არჩეული წევრები, რეგიონული დაახალგაზრდული ორგანიზაციების თავმჯდომარეები. გამგეობა თვეში ერთხელ იკრიბება და ამტკიცებს ბიუჯეტს, ისმენს ანგარიშებს, ამტკიცებს პარტიულ საარჩევნო სიებს და მაჟორიტარ კანდიდატებს, იღებს გადაწყვეტილებას საარჩევნო ბლოკში გაერთიანებასთან, არჩევნებისთვის ბოიკოტის გამოცხადებასა და ოპოზიციაში გადასვლასთან დაკავშირებით.
პარტიის შიდა უმაღლესი თანამდებობა თავმჯდომარეა, ხოლო ორგანიზაციულ სამუშაოებს აღმასრულებელი მდივანი ხელმძღვანელობს. პარტიის მთავარი ტერიტორიული ერთეულებია რეგიონული, რაიონული და პირველადი ორგანიზაციები. პარტიაში არსებობს საკონსულატიო ორგანოები: ლიდერთა საბჭო და პოლიტიკური საბჭო, ასევე ახალგაზრდული ორგანიზაცია.
2005 წლის აპრილიდან ახალმა მემარჯვენეებმა საერთაშორისო დემოკრატთა გაერთიანების (IDU) ასოცირებული წევრის სტატუსი მიიღო. პარტია თანამშრომლობს გერმანიის (ქრისტიან-დემოკრატები), საბერძნეთის (ნეა დემოკრატია), პოლონეთის (სამოქალაქო პლატფორმა) და უკრაინის (ნაშა უკრაინა) პოლიტიკურ გაერთიანებებთან.
733
თარიღი უცნობია
*
ანდრონიკაშვილი
საკუთარი სახელი ანდრონიკაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
*
კამპეჩეს შტატი
კამპეჩე (Estado Libre y Soberano de Campeche) — შტატი მექსიკაში. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, იუკატანის ნახევარკუნძულზე. დედაქალაქი კამპეჩე. შტატი დაარსდა 1863 წლის 29 აპრილს.
შტატს ესაზღვრება:
შტატის უდიდესი ქალაქია კამპეჩე. შტატი მოიცავს 11 მუნიციპალიტეტს.
კატეგორია:მექსიკის შტატები
ლიმპოპო (პროვინცია)
ლიმპოპო (Limpopo) — სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის 9 პროვინციიდან ერთ-ერთი. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით ლიმპოპოს პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 5 404 868 ადამიანს, რითაც იგი მეხუთეა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის პროვინციებში, ხოლო მისი ფართობია – 125 754 კმ². პროვინციას ჩრდილო-აღმოსავლეთით ესაზღვრება ბოტსვანა, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთით ზიმბაბვე.
არსებობს 1994 წლიდან, როდესაც გამოყვეს ტრანსვაალიდან და დაარქვეს ჩრდილოეთ ტრანსვაალი. 1995 წლიდან 2003 წლამდე ერქვა ჩრდილოეთი პროვინცია, შემდგომში მიიღო დღევანდელი დასახელება.
პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი პოლოკვანე (ადრე ერქვა პიტერსბურგი).
გეოგრაფია
პროვინცია მდებარეობს სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ჩრდილოეთით, ესაზღვრება ჩრდილო-დასავლეთის, გაუტენგის და მპუმალანგას პროვინციებს, ასევე ბოტსვანას, ზიმბაბვეს და მოზამბიკს.
მოსახლეობა
thumb|300px|მოსახლეობის სიმჭიდროვე: {{legend|#ffffcc|<1 /კმ²}} {{legend|#ffeda0|1–3 /კმ²}} {{legend|#fed976|3–10 /კმ²}} {{legend|#feb24c|10–30 /კმ²}} {{legend|#fd8d3c|30–100 /კმ²}} {{legend|#fc4e2a|100–300 /კმ²}} {{legend|#e31a1c|300–1000 /კმ²}} {{legend|#bc0026|1000–3000 /კმ²}} {{legend|#800026|>3000 /კმ²}} thumb|300px|ენები პროვინციაში: {{legend|#8dd3c7|[[აფრიკაანსი}} {{legend|#ffffb3|ინგლისური}} {{legend|#bebada|ნდებელე}} {{legend|#fb8072|კოსა}} {{legend|#80b1d3|ზულუ}} {{legend|#fdb462|ჩრდილოეთ სესოთო}} {{legend|#b3de69|სესოთო}} {{legend|#fccde5|ტსვანა}} {{legend|#bc80bd|სვატი}} {{legend|#ccebc5|ვენდა}} {{legend|#ffed6f|ტსონგა}} {{legend|#d0d0d0|არ არსებობს უპირატესი ენა}}]] 2011 წლის აღწერის მონაცემებით ლიმპოპოს პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 5 404 868 ადამიანს. პროვინციის მოსახლეობის ეთნიკური შემადგენლობა შემდეგნაირია: შავკანიანები – 96,7 %; თეთრკანიანები – 2,6 %; ფერადკანიანები – 0,3 %; აზიელები – 0,3 %. ქვეყნის პროვინციებს შორის ლიმპოპოს პროვინციაში თეთრკანიანი მოსახლეობის ყველაზე უფრო დაბალი წილი და შავკანიანი მოსახლეობის ყველაზე უფრო მაღალი წილია. პროვინციაში ძირითადი სალაპარაკო ენებია: ჩრდილოეთ სესოთო – 52,9 %, ტსონგა – 17 %, ვენდა – 16,7 %. აფრიკაანსის ენაზე მოლაპარაკენი შეადგენენ 2,6 %-ს, ხოლო ინგლისურად მოლაპარაკენი – 0,5 %-ზე ნაკლებს. ამასთან ჩრდილოეთ სესოთო დომინირებს პროვინციის 5 ოლქიდან 3 ოლქში (Waterberg, Capricorn და Sekhukhune), ხოლო კიდევ ერთში (Mopani) ორი ძირითადი ენიდან ერთ-ერთი ძირითადი ენაა (ტსონგას ენასთან ერთად). მეხუთე ოლქში (Vhembe) მოსახლეობის უმრავლესობა ლაპარაკობს ვენდას ენაზე. პროვინციას აქვს აიდ-ინფიცირებულების შედარებით დაბალი წილი (დაახლოებით 18,5 %) ქვეყნის სხვა რეგიონებთან შედარებით.
მუნიციპალიტეტები
ლიმპოპოს პროვინცია იყოფა 5 ოლქად, რომლებიც თავის მხრივ იყოფიან 24 ადგილობრივ მუნიციპალიტეტებად.
ეკონომიკა
ლიმპოპოს პროვინცია – ქვეყნის ერთ-ერთი უღარიბესი და ნაკლებად განვითარებული რეგიონია. განსაკუთრებით კარგად ეს სჩანს სოფლის რაიონებში. მიუხედავად ამისა, უკანასკნელ წლებში სჩანს ეკონომიკის და ცხოვრების დონის სერიოზული დადებითი ძვრები. სოფლის მეურნეობის საფუძველს შეადგენს მსხვილი რქოსანი საქონელის მომრავლება. მოჰყავთ მზესუმზირა, ბამბა, სიმინდი, არაქისი, ბანანი, ანანასი, მანგო. არსებობს ჩაის და ყავის პლანტაციები.
არსებობს სასარგებლო წიაღისეულის შემდეგი საბადოები: რკინის მადანი, სტიბიუმი, ფოსფატები, ნახშირი, ქრომიტები, ალმასი, ოქრო, სილიციუმი და სხვა. მომპოვებელი მრეწველობა შეადგენს ლიმპოპოს პროვინციის ეკონომიკის დაახლოებით ერთ მეხუთედს. მთავარი მნიშვნელობა აქვს ტურიზმს, რომლის განვითარებასაც ხელს უწყობს რეგიონის მდიდარი ფლორა და ფაუნა და დაცული ტერიტორიების სიმრავლე.
ფაშალარი
ფაშალარი — სოფელი აზერბაიჯანში. მდებარეობს შუშის რაიონში, შედის შირლანის თემში.
ლიმპოპო (პროვინცია)
ეკონომიკა
ლიმპოპოს პროვინციის ტერიტორიაზე გადის საავტომობილო ტრასა N1, ერთ-ერთი ყველაზე უფრო დატვირთული აფრიკაში, მასზე ასევე გადის ავტოგზები კონტინენტის სიღრმიდან დურბანის, რიჩარდს-ბეის, მაპუტუს მთავარ პორტებამდე.
ფაშალარი
ისტორია
1992-დან სოფელს აკონტროლებს ე.წ. მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკა.
სქოლიო
კატეგორია:შუშის რაიონის სოფლები
საბჭოთა კავშირის სამზარეულო
მარჯვნივ|მინი|200x200პქ|მწვადი მარჯვნივ|მინი|200x200პქ|სოლიანკა ზეთისხილით საბჭოთა სამზარეულო — საბჭოთა კავშირის საერთო სამზარეულო, ჩამოყალიბდა საბჭოთა კავშირის სხვადასხვა ეროვნული სამზარეულოს ინტეგრაციით, საბჭოთა ხალხის ჩამოყალიბების პროცესში. იგი ხასიათდება შეზღუდული რაოდენობით ინგრედიენტებით და გამარტივებული სამზარეულოთი. ამ ტიპის სამზარეულო საბჭოთა კავშირში ყველა სასადილოში იყო გავრცელებული. იგი საყოფაცხოვრებო სამზარეულოს განუყოფელი ნაწილი გახდა და გამოიყენებოდა ეროვნული კერძების პარალელურად, განსაკუთრებით დიდ ქალაქებში. საერთოდ, საბჭოთა სამზარეულოს ქმნიდნენ საბჭოთა კვების ჩვევები და ინგრედიენტების ძალიან შეზღუდული ხელმისაწვდომობა სსრკ-ს უმეტეს ნაწილში. კერძების უმეტესობა ფრანგული, რუსული და ავსტრიულ - უნგრული სამზარეულოს გამარტივება იყო. ასევე წვლილი შეიტანეს კავკასიურმა სამზარეულოებმა, განსაკუთრებით ქართულმა. მთავრობის მიერ მართულ სასადილოებს სტოლოვაია ეწოდებოდა.
დასავლეთში საბჭოთა სამზარეულო ხშირად ერევათ რუსულ სამზარეულოში, თუმცა რუსეთის ეროვნული სამზარეულო საკმაოდ განსხვავებულია.
მიმოხილვა
სადღესასწაულო კერძები, როგორც წესი, ძველი ფრანგული და რუსული სამზარეულოსგან იყო აღებული, მძიმე სოუსების, მარინირებული ხორცისა და მდნარი ყველის ფართო გამოყენებით. ინგრედიენტების შერევა და ფართო სამზარეულო აქაც ჩვეულებრივი მოვლენა იყო, ისევე როგორც კლასიკურ ფრანგულ სამზარეულოში. საერთოდ, დიდი ძალისხმევა იდებოდა ამ კერძების მომზადებისთვის. ხშირად, სადღესასწაულო სუფრის სიმდიდრე ოჯახის პატივის საგანი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:სსრკ-ის კულტურა კატეგორია:სსრკ-ის სამზარეულო
ფრიდრიხ პაულუსი
ფრიდრიხ ვილჰელმ ერნსტ პაულუსი (გერმ.: Friedrich Wilhelm Ernst Paulus) (დ. 23 სექტემბერი, 1890, ბრაიტენაუ, ჰესენი — გ. 1 თებერვალი, 1957, დრეზდენი, საქსონია) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, „ ვერმახტის “ გენერალ-ფელდმარშალი.
ბიოგრაფია
არმიაში იყო 1910 წლიდან. იყო პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე. შემდეგ მუშაობდა რაიხსვერში. მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში იყო სხვადასხვა არმიების შტაბების უფროსი, იყო გეგმა „ბარბაროსას“ ერთ–ერთი შემდგენელი. 942 წლის იანვრიდან სარდლობდა მე-6 არმიას აღმოსავლეთის ფრონტზე და ხელმძღვანელობდა შეტევას სტალინგრადზე. მისი არმია მოექცა ალყაში და 1943 წლის 31 იანვარს დანებდა საბჭოთა ჯარს. 1953 წლიდან ცხოვრობდა გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში.
რესურსები ინტერნეტში
Sovetika.ru - გვერდი საბჭოთა ერას შესახებ სტატიები ფრიდრიხ ვილჰელმ ერნსტ პაულუსის შესახებ
კატეგორია:გერმანელი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 23 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1890 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1957
რევმატიზმი
რევმატიზმი (rheumatismós – გამოდენა, ლორწო, რევმატული ტანჯვა) — ინფექციურ-ალერგიული დაავადება, რომელსაც ახასიათებს შემაერთებელი ქსოვილის სისტემური ანთებითი დაზიანება, უპირატესად გულ-სისხლძარღვთა სისტემაში. რევმატიზმით უმეტესად ავადდებიან ახალგაზრდები, ამასთან, ქალები 3-ჯერ უფრო ხშირად, ვიდრე ვაჟები. ძირითადად ვითარდება 7-დან 15 წლამდე პერიოდში.
სხვა ქვეყნებში ტერმინი „რევმატიზმი“ – გამოხატავს ცალკეული რბილი ქსოვილების დაზიანებას, ინფექციას. ვიწრო გაგებით ეს ტერმინი გულისხმობს ძვალკუნთოვანი სისტემის დაავადებას, რომელიც ასაკთან ერთად ვითარდება, რაც არც ისე სწორია.
პათოგენეზი
პათოგენეზს უკავშირდება ორი ფაქტორი: ტოქსიკური ეფექტი, ზოგიერთი ფერმენტებისა და სტრეპტოკოკების. რაც მოიცავს კარდიოტოქსიკური ეფექტი. ის წარმოადგენს, გულის ქსოვილში ზოგიერთ სტრეპტოკოკულ–ანტიგენური გავრცელებულ  შემადგენლობას.
კლინიკა
სიმპტომები ჩნდება მწვავე სტრეპტოკოკული ინფექციის გადატანიდან 1-2 კვირის შემდეგ. რევმატიზმი გამოიხატება 5 სინდრომად: რევმოკარდიტი (კარდიალური ფორმა) - გულის დაზიანება ანთებითი პროცესებისგან რომელშიც ჩართულია მთელი გარსი, მაგრამ უპირველეს ყოვლისა მიოკარდი.
ლიტერატურა
კატეგორია:რევმატოლოგია
Belalora thielei
Belalora thielei — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
სიღარიბე
სიღარიბე — ინდივიდის ან სოციალური ჯგუფის ეკონომიკური მდგომარეობის მახასიათებელი. მდგომარეობა, რომელიც ძირითადად ხასიათდება პიროვნების საჭიროებებისათვის საკმარისი შემოსავლის, მატერიალური შესაძლებლობების არქონით.
სახელმწიფოები და საერთაშორისო ორგანიზაციები ცდილობენ შეამცირონ სიღარიბე სხვადასხვა გზებით, მათ შორის საბაზისო საჭიროებების უზრუნველყოფით მათთვის, ვისაც არ შეუძლია გამოიმუშავოს საკმარისი შემოსავალი, თუმცა ეს მცდელობები შეიძლება გართულდეს სხვადასხვა მიზეზებით, როგორიცაა გლობალიზაციის შედეგები, ფინანსური და ეკონომიკური განვითარების პოლიტიკა, სახელმწიფოთა ლიმიტირებული შესაძლებლობები, გადასახადებისგან თავის არიდება, ვალზე დამოკიდებულების მდგომარეობები, ტვინების გადინება ჯანდაცვის და განათლების სფეროდან და სხვა.
სიღარიბის კლასიფიკაცია
სიღარიბე შეიძლება იყოს ქრონიკული ან დროებითი და დიდწილად დაკავშირებული სხვადასხვა სახის უთანასწორობასთან. საერთაშორისო მეთოდოლოგია ძირითადად განარჩევს აბსოლუტური (უკიდურესი, ექსტრემალური) და შედარებითი სიღარიბის სახეებს. აბსოლუტური სიღარიბის გაზომვა ხდება ერთი და იგივე გლობალური სტანდარტით, რომელიც იცვლება დროისა და გარემოებების მიხედვით. შედარებითი სიღარიბე განსხვავდება ქვეყნების, საზოგადოებებისა და ეპოქების მიხედვით და განსაზღვრულია მდგომარეობად, როდესაც ადამიანს არ შეუძლია მიაღწიოს ცხოვრების სტანდარტის განსაზღვრულ დონეს იმავე ადგილას და იმავე დროში მცხოვრებ სხვა ადამიანების საშუალო ცხოვრების სტანდარტთან შედარებით.
აბსოლუტური სიღარიბე
აბსოლუტური სიღარიბე არის სრული უქონლობა საბაზისო პიროვნული საჭიროებებისთვის აუცილებელი საშუალებებისა, როგორიცაა საკვები, ტანსაცმელი და თავშესაფარი.
აბსოლუტური სიღარიბის საერთაშორისო სტანდარტი იცვლებოდა დროის და გარემოებების შესაბამისად. პირველად შემოიღეს 1990 წელს, როდესაც დღეში 1 დოლარი განისაზღვრა აბსოლუტური სიღარიბის ზღვრად მსოფლიოს უღარიბეს ქვეყნებში. მსოფლიო ბანკმა ახალი საერთაშორისო სიღარიბის ზღვარი განსაზღვრა 1,25 $-ად დღეში 2005 წელს (ექვივალენტი 1 $-ისა 1996 წლის აშშ-ს ფასების გათვალისწინებით). 2015 წლის ოქტომბერში, ეს ზღვარი შეიცვალა 1,90 $-ით დღეში, რაც 2005 წლის 1,25$-ის ექვივალენტია. 2001 წელს, 1,1 მილიარდი ადამიანი მოიხმარდა 1 $-ზე ნაკლებს დღეში, ხოლო 2,7 მილიარდი ცხოვრობდა 2 $-ზე ნაკლებით დღეში.
იმ ქვეყნებში, რომლებიც არ იყენებენ დოლარს ვალუტად, „დღეში დოლარის“ მოხმარების პრინციპით აბსოლუტური სიღარიბის გაზომვა არ გულისხმობს დღეში ლოკალური ვალუტის იმ რაოდენობის მოხმარების განსაზღვრას, რაც დოლარის ექვივალენტია არსებული ვალუტის კურსით, არამედ ის გამოითვლება მსყიდველუნარიანობის პარიტეტით (PPP), რაც გულისხმობს იმის დადგენას, თუ რა რაოდენობის ლოკალური ვალუტაა საჭირო იმისთვის, რომ იყიდო იგივე, რისი ყიდვაც 1 დოლარით შეგიძლია ამერიკის შეერთებულ შტატებში. როგორც წესი, უღარიბეს ქვეყნებში ეს შეიძლება გამოვიდეს უფრო ნაკლები რაოდენობის ლოკალური ვალუტა, ვიდრე ვალუტის კურსით გადაცვლის შემთხვევაში, რამდენადაც აშშ მათთან შედარებით ძვირი ქვეყანაა.
მიუხედავად ამისა, მსოფლიო ბანკის მიერ დაწესებული სიღარიბის საერთაშორისო ზღვარი, რომელიც დღეში 1,90 $-ის მოხმარებას გულისხმობს, გარკვეულწილად კონტროვერსიულია, რადგან თითოეულ ქვეყანას, რეალურად საკუთარი ზღვარი გააჩნია აბსოლუტური სიღარიბისა: 2010 წელს აშშ-ში აბსოლუტური სიღარიბის ზღვარად ითვლებოდა 15,15 $ დღეში (22 000 $ წელიწადში ოთხსულიანი ოჯახისთვის), როდესაც ინდოეთში ამ დროს ზღვარი გახლდათ დღეში 1 $,  ხოლო ჩინეთში ის შეადგენდა 0,55 $-ს დღეში - თითოეულის შემთხვევაში 2010 წლის მსყიდველუნარიანობის პარიტეტის გათვალისწინებით. ამგვარი განსხვავებები ართულებს მონაცემთა შედარების შესაძლებლობას. მკვლევართა ნაწილი მიიჩნევს, რომ მსოფლიო ბანკის მეთოდი ძალზე მაღალ სტანდარტს აწესებს, ნაწილი კი ამტკიცებს, რომ ეს სტანდარტი ძალზე დაბალია. სხვები ვარაუდობენ, რომ პრობლემა ყველას ერთ ქვაბში მოხარშვაშია, ვინაიდან რეალობაში, ადამიანი, რომელიც ცხოვრობს 1,20 $-ით დღეში, განსხვავებულ მდგომარეობაშია ვიდრე ის, ვინც დღეში 0,20 $-ით ცხოვრობს. სხვა სიტყვებით, სიღარიბის სიღრმე და ინტენსიურობა განსხვავდება მსოფლიოს მასშტაბით და რეგიონების მიხედვით, რის გამოც დღეში 1,25 $-ის სტანდარტი სიღარიბის გაზომვის არაადეკვატური მეთოდად მიიჩნევა.
შედარებითი სიღარიბე
შედარებითი სიღარიბის ცნება სიღარიბეს მოიაზრებს, როგორც სოციალურად განსაზღვრულს, სოციალურ კონტექსტზე დამოკიდებულს. შესაბამისად, შედარებითი სიღარიბე საშემოსავლო უთანასწორობის საზომია. ჩვეულებრივ, ის იზომება იმის გამოთვლით, თუ მოსახლეობის რა ნაწილს აქვს იმაზე ნაკლები შემოსავალი, ვიდრე მოსახლეობის საშუალო, მედიანური ფიქსირებული შემოსავალია. არსებობს საშემოსავლო უთანასწორობის დადგენის სხვა მეთოდებიც, მაგალითად ჯინის კოეფიციენტი (Gini Coefficient) და თეილის ინდექსი (Theil index).
„როგორც კი ეკონომიკური განვითარება მიაღწევს გარკვეულ მინიმალურ დონეს, სიღარიბის პრობლემა როგორც ინდივიდების, ისე საზოგადოებისთვის, რომელშიც ისინი ცხოვრობენ, გამოწვეულია არა სიღარიბის რაიმე აბსოლუტური ფორმისგან, არამედ პირიქით, ყოველდღიურად კვლავწარმოებადი სხვაობისაგან ღარიბების ცხოვრებასა და მათ გვერდით მცხოვრებ სხვათა ცხოვრებას შორის. რეალობაში, სიღარიბის პრობლემა ინდუსტრიალიზებულ ქვეყნებში დღეს შედარებითი სიღარიბის პრობლემაა“ — წერდა UNICEF-ი 2009 წელს.
სიღარიბის მახასიათებლები
სიღარიბის ეფექტები ხშირად იქცევა მის მაწარმოებელ მიზეზებად. ეს ქმნის „სიღარიბის ციკლებს“, რომლებიც იწარმოება ინდივიდუალურ, ლოკალურ, ეროვნულ თუ გლობალურ დონეზე.
ძირითადი ასპექტები
სიღარიბის ეკონომიკური ასპექტები ფოკუსირდება მატერიალურ საჭიროებებზე, რაც მოიცავს აუცილებელ ყოველდღიურ საჭიროებებს სიცოცხლისთვის, როგორიცაა საკვები, ტანისამოსი, თავშესაფარი, უსაფრთხო სასმელი წყალი და ა.შ. თუმცა ამით არ შემოიფარგლება, რადგან სიღარიბის ზრდის გვერდითი მოვლენებია უმუშევრობა, შიმშილი, მაღალი კრიმინალის დონე, ნარკომანია და სხვა. სიღარიბის სოციალური ასპექტების ანალიზი უკავშირდება საზოგადოებაში რესურსებისა და ძალაუფლების გადანაწილების საკითხს, აღიარებს რა, რომ სიღარიბე ადამიანებისთვის შესაძლებლობის შემცირებაა, იცხოვრონ ისეთი ცხოვრებით, რომელიც მათთვის ღირებულია. სიღარიბის სოციალური ასპექტები მოიცავს ასევე ინფორმაციაზე ხელმისაწვდომობის ნაკლებობას, ჯანდაცვაზე, განათლებაზე, სოციალურ კაპიტალსა და პოლიტიკურ ძალაუფლებაზე ხელმისაწვდომობის ნაკლებობას.
სიღარიბის დონეები ასახავს მხოლოდ შედეგებს, მაგრამ არ აჩვენებს გარდამავალ დინამიკას ამ დონეებს შორის. მობილობის სტატისტიკები, რომლებიც სიღარიბიდან ამოსვლის მასშტაბებს აკვირდებიან, საუბრობენ იმაზე, რომ, მაგალითად თექვსმეტწლიან პერიოდში (1975 წლიდან 1991 წლის ჩათვლით) ამერიკის შეერთებულ შტატებში მხოლოდ მათი 5% დარჩა იგივე დონეზე, ვინც უმწირესი შემოსავლით ცხოვრობდა, 95%-მა კი გარდამავალი პერიოდი გაიარა უფრო მაღალ შემოსავლამდე. გარდამავალი სიღარიბე და ქრონიკული სიღარიბე განსხვავდება საზოგადოებების მიხედვით. 2005 წელს აშშ-ში მოსახლეობის უღარიბესი ნაწილის 50 % გადავიდა შედარებით მაღალ სოციალურ კატეგორიაში. თუმცა, მობილობის განხორციელების ხელისშემშლელი ფაქტორები ხშირად ისევ სიღარიბის ეფექტებია — უთანასწორო სოციალური სტატუსი და არათანაბარი სოციალური ურთიერთობები, რაც გამოიცდება სოციალური ექსკლუზიით, დისკრიმინაციული დამოკიდებულებით და მონაწილეობის შეზღუდული შესაძლებლობით, მნიშვნელოვანი კავშირების არარსებობით სოციუმის სხვა წევრებთან და სხვა.
სიღარიბე ზრდის უსახლკარობის რისკს. ე. წ. ჯურღმულების მაცხოვრებლები, რომლებიც შეადგენენ მსოფლიოს ურბანული მოსახლეობის ერთ მესამედს, რურალურ გარემოში მცხოვრებ ხალხზე უკეთეს პირობებში არ ცხოვრობს, არამედ ხშირად უარესშიც კი, მიუხედავად იმისა, რომ განვითარებადი სამყაროს რურალურ ნაწილში მცხოვრები ღარიბებისადმია შეტრიალებული სიღარიბის აღქმის ტრადიციული ფოკუსი.
ჯანმრთელობასა და სიკვდილიანობაზე გავლენა
მსოფლიოში სიკვდილის შემთხვევების ერთი მესამედი, დაახლოებით 18 მილიონი ადამიანი წელიწადში ან 50 000 დღეში - უკავშირდება სიღარიბეს. განვითარებად ქვეყნებში მცხოვრები ადამიანები, მათ შორის ქალები და ბავშვები, წარმოადგენენ გლობალური ღარიბების მთავარ წილს და იტანჯებიან მკაცრი სიღარიბის სხვადასხვა ეფექტებით. სიღარიბეში მცხოვრებნი იტანჯებიან შიმშილით, რომელსაც ხშირად ლეტალური შედეგი აქვს და დაავადებებით, ისევე, როგორც სიცოცხლის დაბალი ხანგრძლივობით. მსოფლიო ჯანდაცვის ორგანიზაციის თანახმად, შიმშილი და კვების უკმარისობა ერთ-ერთი ყველაზე სერიოზული საფრთხეა მსოფლიო მოსახლეობის ჯანმრთელობისთვის. კვების უკმარისობა ყველაზე დიდი კონტრიბუტორია ბავშვთა სიკვდილიანობაში, მთელი შემთხვევების ნახევარი სწორედ კვების უკმარისობის მიზეზით ხდება.
მშობიარობისას დედების სიკვდილის მთელი შემთხვევების თითქმის 90% აზიასა და სუბ-საჰარულ აფრიკაში ხდება, მაშინ როდესაც განვითარებულ ქვეყნებში ეს წილი 1 %-ს შეადგენს. სიღარიბეში მცხოვრებ ადამიანებს ასევე გაცილებით დიდი შანსი აქვთ, ჰქონდეთ ან გაუჩნდეთ შეზღუდული შესაძლებლობების პრობლება სიცოცხლის განმავლობაში. ღარიბები უფრო მეტად არიან მიდრეკილი სერიოზული დაავადებებისკენ, რადგან მათ არ მიუწვდებათ ხელი ჯანდაცვაზე და ცხოვრობენ არადამაკმაყოფილებელ პირობებში. ეკონომიკური სტაბილურობა პირველადი საკითხია ღარიბ შინამეურნეობაში. როგორც კი მას საფრთხე ექმნება, ისინი ვარდებიან ნეგატიური შემოსავლების დაუსრულებელ წრეში, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ცდილობენ დაამარცხონ დაავადებები. ხშირად, როცა ადამიანი ღარიბ შინამეურნეობაში ხდება ავად, მისი მკურნალობა შეუძლებელია ჯანდაცვაზე და დაზღვევზე ხელმისაწვდომობის არარსებობის გამო და მას მკურნალობენ თავად ოჯახის წევრები, რის გამოც კარგავენ შემოსავალს ან სამსახურს. ინფექციურ დაავადებებს, როგორიცაა მალარია და ტუბერკულოზი, შეუძლიათ დაუსრულებლად აწარმოონ სიღარიბე, მიაქვთ რა ჯანდაცვის და ეკონომიკის რესურსები. რიგ განვითარებად ქვეყნებში მალარიამ და შიდსმა მნიშვნელოვნად შეამცირა წლიური მთლიანი შიდა პროდუქტის ზრდის დონეები.
სიღარიბემ ასევე აჩვენა საკუთარი გავლენა კოგნიტური ფუნქციის შეფერხებაზე. ერთი მხრივ, ეს შესაძლოა მოხდეს ფინანსური წუხილების გამო, რომელიც ადამიანის მენტალურ რესურსებს იმდენად დიდ ტვირთად აწვება, რომ მას შეუძლია, ჰქონდეს სრულფასოვანი უნარი, გაუმკლავდეს მის წინაშე არსებულ რთულ გამოწვევებს. პრობლემის გამკლავების შემცირებულ შესაძლებლობებს თან სდევს გადაწყვეტილებები, რომლებიც კვლავაწარმოებს სიღარიბეს. ამას გარდა, არსებობს სიღარიბის კოგნიტურ ფუნქციაზე ზეგავლენის სხვა ამხსნელებიც, როგორიცაა კვების უკმარისობა, დაბინძურებული გარემო, სტრესი, რომელიც გამოწვეულია ღარიბი მშობლების ქცევისგან — ეს ფაქტორები, ჯამში, იწვევს არაჯანსაღ ფსიქოლოგიურ განვითარებას. ნეირომეცნიერები საუბრობენ სიღარიბის გავლენის შესახებ ტვინის სტრუქტურაზეც და მის ფუნქციებზე მთელი ცხოვრების განმავლობაში.
სიმდიდრის კონცენტრაცია
სიღარიბის აღმოფხვრა ან შემცირება შესაძლებელია ეკონომიკური პოლიტიკით, რომელსაც ძირითადად ხელისუფლებები და მმართველი აქტორები შეიმუშავებენ, რათა უზრუნველყონ ქვეყნის შიგნით არსებული დოვლათის უფრო სამართლიანი გადანაწილება, თუმცა ოქსფამი მოგვიწოდებს საერთაშორისო მოძრაობისკენ, რათა დასრულდეს სიმდიდრის ექსტრემალური კონცენტრაცია, როგორც გლობალური სიღარიბის ინტენსივობის შემცირების მთავარი შემაფერხებელი ფაქტორი. ოქსფამი აქვეყნებს, რომ 240 მილიარდი დოლარი, რომელიც მსოფლიოს უმდიდრესმა მილიარდელებმა მხოლოს 2012 წელს მიიღეს შემოსავლის სახით, საკმარისი იყო რომ ოთხჯერ დასრულებულიყო ექსტრემალური სიღარიბე. ოქსფამი ასევე ასაბუთებს, რომ „რესურსების კონცენტრაცია ტოპ 1 %-ის ხელში თრგუნავს ეკონომიკურ აქტივობას და აქცევს ცხოვრებას კიდევ უფრო მძიმედ 99%-ისთვის, განსაკუთრებით კი მათთვის, ვინც ეკონომიკური კიბის ყველაზე დაბალ საფეხურზეა“. არსებობს ანგარიში, სადაც ნათქვამია, რომ მსოფლიოს მოსახლეობის მხოლოდ 1% აკონტროლებს დღეს არსებული მთელი სიმდიდრის 50%-ს, და უფსკრული 1%-სა და 99%-ს შორის ძალიან სწრაფად იზრდებოდა უახლოეს წარსულში. 2018 წელს, ოქსფამმა გამოაქვეყნა ანგარიში, რომ მსოფლიო მილიარდელების შემოსავალი 2017 წელს, რაც შეადგენდა 762 მილიარდ დოლარს, საკმარისი იქნებოდა გლობალური ექსტრემალური სიღარიბის დამარცხებისთვის 7 ჯერ.
სიღარიბე საქართველოში
საქართველოში სიღარიბის დაძლევა კვლავ ერთ-ერთ უმძიმეს გამოწვევად რჩება სახელმწიფოსთვის. მიუხედავად იმისა, რომ 2009-2011 წლებში სიღარიბის დონის უწყვეტი ზრდის შემდეგ, 2012-2014 წლებში სიღარიბის დონემ მნიშვნელოვანი კლება განიცადა, 2015-2016 წლებში ის არსებითად არ შეცვლილა, რაც მიანიშნებს, რომ კლებას, შესაძლოა, ეტაპობრივი ხასიათი ჰქონოდა. 2016 წელს, საქართველოშო ყოველი მეშვიდე ოჯახი მოიხმარდა საარსებო მინიმუმზე ნაკლებს. 2017 წელს ჩატარებული კვლევის „ქრონიკული სიღარიბე და შემოსავლების უთანაბრობა საქართველოში“ მიხედვით, ქვეყანაში არსებულ სოციალურ გასაცემლებს და საბაზისო პენსიას, რომლებიც საარსებო მინიმუმს უახლოვდებიან, გადამწყვეტი გავლენა აქვთ სიღარიბის მაჩვენებელზე.
- ნათქვამია გაეროს ბავშთა ფონდის ანგარიშში. 2019 წლის მონაცემებით, საქართველოში აბსოლუტური სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ მყოფი მოსახლეობა შეადგენს მთელი მოსახლეობის 19,5 %-ს, ანუ მოსახლეობის თითქმის მეხუთედს.
კლიპერტონი
thumb|right|კუნძულის მდებარეობა. კლიპერტონი (ვნების კუნძული, Île de Clipperton ან Île de la Passion) — საფრანგეთის ზღვისიქთა ტერიტორიაა მარჯნის ატოლი, მდებარეობს წყნარი ოკეანის ჩრდილო–აღმოსავლეთ ნაწილში, კოსტა–რიკის დასავლეთით. 2007 წლის 21 თებერვლამდე ადმინისტრაციულად საფრანგეთის პოლინეზიას ეკუთვნოდა, თუმცა ახლა უშუალოდ პარიზი მართავს. კუნძული დაუსახლებელია, ტერიტორიული წყლები მდიდარია ბიორესურსებით, გარდა ამისა, შელფში დაფიქსირებულია ნიკელის, კობალტის, ოქროსა და მანგანუმის მარაგი. მთლიანად ატოლის ფართობი, ლაგუნის ჩათვლით, დაახლოებით 9 კმ²–ია, სიგრძე 4 კმ–მდეა, სიგანე — 2–2,5 კმ. მისი არსებობა საფრანგეთს საშუალებას აძლევს ფლობდეს დამატებით 440 000 კმ² ექსკლუზიურ ეკონომიკურ ზონას.
გალერეა
კატეგორია: წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:საფრანგეთის კუნძულები
ანდღულაძე
კატეგორია:ქართული გვარები
რივერსის შტატი
რივერსის შტატი (Rivers State) — შტატი ნიგერიის სამხრეთში, მდინარე ნიგერის დელტაში. ფართობის მიხედვით ერთ-ერთი ყველაზე უფრო პატარა შტატი ნიგერიაში.
ისტორია
შტატის სახელწოდება (Rivers — მდინარე) წარმოიშვა მის ტერიტორიაზე არსებული ბევრი მდინარის გამო. შტატი ნიგერიის ნავთობის მოპოვების ერთ-ერთი ძირითადი რეგიონია. 1885 წლიდან 1893 წლის ჩათვლით ის შედიოდა ნიგერის სანაპიროს პროტექტორატის შემადგენლობაში. 1900 წელს რეგიონი გაერთიანდა ტერიტორიებთან, რომლებიც იმყოფებოდნენ ნიგერის სამეფო კომპანიის მმართველობის ქვეშ, რის შემდეგაც შეიქმნა პროტექტორატი სამხრეთი ნიგერია.
სქოლიო
კატეგორია:ნიგერიის შტატები
734
თარიღი უცნობია
*
ლა-ოს-დე-ლა-ვიეხა
ლა-ოს-დე-ლა-ვიეხა (La Hoz de La Vieja, La Foz de la Viella) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის კუენკას-მინერასის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 43,728659 კმ². მოსახლეობა — 81 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ტერუელის მუნიციპალიტეტები
ანტონი
საკუთარი სახელი ანტონ შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
წმინდა პეტრეს მოედანი
წმინდა პეტრეს მოედანი (იტალ. Piazza San Pietro) არის წმ. პეტრეს ტაძრის პირდაპირ მდებარე მოედანი ვატიკანში. ტაძრის წინ მდებარე ღია სივრცის ამჟამინდელი დიზაინის გაკეთება პაპი ალექსანდრე VII-ს ხელმძღვანელობით ჯან ლორენცო ბერნინის დაევალა 1656-67 წლებში. ერთ-ერთ ამოცანას შესაბამისი სივრცითი გეგმარების შემუშავება იყო იმისათვის, რომ მოედანზე "ხალხის უდიდეს რაოდენობას შესძლებოდა პაპის ლოცვა-კურთხევის მიღება, ეკლესიის ფასადის შუაწერტილიდან ან ვატიკანის სასახლის ფანჯრიდან." (Norwich 1975 p 175)
კატეგორია:ვატიკანი
ზაირი 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ზაირმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მესამედ იასპარეზა 1988 წელს, სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ზაირი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კერგელენი
კერგელენის არქიპელაგი (Îles Kerguelen) — კუნძულთა ჯგუფი ინდოეთის ოკეანის სამხრეთით. ეს კუნძულები საფრანგეთის ტერიტორიაა, რომელიც შედგება ერთი დიდი კუნძულისგან და დაახლოებით 300 მომცრო კუნძულისგან და კლდეებისგან. აქ მუდმივი მოსახლეობა არ ცხოვრობს.
კერგელენის არქიპელაგი საფრანგეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების, საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორიის ნაწილია.
მანძილი არქიპელაგიდან ანტარქტიდის სანაპირომდე შეადგენს დაახლოებით 2000 კმ-ს, რეიუნიონამდე 3400 კმ-ს და ავსტრალიამდე დაახლოებით 4800 კმ-ს. კუნძულები კერგელენის პლატოს ვულკანების მწვერვალებია.
კუნძულებზე არ არსებობს აეროპორტი, რის გამოც კონტინენტებთან დაკავშირება მხოლოდ გემებით ხორციელდება.
გეოგრაფია
thumb|275px|კერგელენის არქიპელაგის რუკა კერგელენის არქიპელაგის საერთო ფართობი შეადგენს 7215 კმ²-ს. იგი შედგება მთავარ კუნძულ გრანდ-ტერისაგან და მის გარშემო მყოფ დაახლოებით სამასი მცირე კუნძულისაგან.
მთავარი კუნძული
მთავარი კუნძულის — გრანდ-ტერის ფართობი შეადგენს 6675 კვადრატულ კილომეტრს. მისი სიგრძე დასავლეთიდან აღმოსავლეთამდე დაახლოებით 150 კმ-ია, ჩრდილოეთიდან სამხრეთამდე 120 კმ. ზღვის დონიდან კუნძულის და მთელი არქიპელაგის უმაღლესი წერტილია — როსის მთა, რომელიც დაფარულია კუკის მყინვარით და რომლის სიმაღლეც შეადგენს 1850 მეტრს.
კუნძულს აქვს ძლიერ დაკლაკნილი სანაპირო ხაზი და ბევრი ნახევარკუნძული.
დანარჩენი კუნძულები
არქიპელაგის ყველაზე უფრო დიდი კუნძულებია :
კლიმატი
ბუნებრივი პირობების გათვალისწინებით ეს კუნძული საკმაოდ ჰგავს ალასკის სიახლოევეს არსებულ ალეუტის კუნძულებს.
ყველაზე ცივი თვის ჰაერის ტემპერატურა (აგვისტო) − 1-0 °С, ყველაზე თბილის (თებერვალი) +9 °C.
კერგელენის არქიპელაგი მონტანის შტატის ანტიპოდია. ასევე არქიპელაგის განედზე, ოღონდ ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში მდებარეობს პოლტავა და ხაბაროვსკი. თუმცა კერგელენის საშუალო წლიური ტემპერატურა თითქმის შეესაბამება თავიანთ ანტიპოდებს, არქიპელაგზე არ არსებობს არც დიდი ყინვები და არც ძლიერი სიცხეები. არქიპელაგზე +15 °C-ზე უფრო მაღალი დღის ტემპერატურა იშვიათი მოვლენაა.
ფლორა და ფაუნა
კერგელენის არქიპელაგზე იმყოფება პინგვინების, სხვა ზღვის ფრინველების და ნამდვილი სელაპების — სამხრეთის ზღვის სპილოების (Mirounga) მსხვილი კოლონია.
არქიპელაგი დაფარულია ბალახით, მთავარ კუნძულ გრანდ-ტერიზე ზოგან იზრდება ძლიერი ქარების გამო მიწაზე გაწოლილი ბუჩქნარი. ყველაზე უფრო გავრცელებული მცენარეა — კერგელენის კომბოსტო.
არქიპელაგზე ასევე ცხოვრობენ ბოცვრების საკმაოდ დიდი პოპულაცია და — შინაური კატების მცირე პოპულაცია. ეს ცხოველები აბორიგენები კი არ არიან, არამედ შემოყვანილია ადამიანების მიერ. მოგვიანებით ისინი გაველურდნენ და გავრცელდნენ მთელ არქიპელაგზე. აღმოჩენილია Camponotus werthi-ს სახეობის ჭიანჭველები.
ისტორია
არქიპელაგი პირველად აღმოჩენილი იქნა 1772 წლის 13 თებერვალს, ფრანგი მეზღვაურის ივ-ჟოზეფ დე კერგელენ დე ტრემარეკის (Yves Joseph de Kerguelen de Trémarec) მიერ. 1776 წელს არქიპელაგს ესტუმრა ცნობილი ინგლისელი მეზღვაური ჯეიმზ კუკი. მოგვიანებით აქ მოეწყო: დიდი ბრიტანეთის, გერმანიის და აშშ-ის მრავალი ექსპედიცია.
არქიპელაგი XX საუკუნის დასაწყისამდე გამოიყენებოდა, როგორც სელაპებზე სანადირო ადგილი და ვეშაპების დამჭერი ბაზა, სანამ ცხოველები პრაქტიკულად მთლიანად არ გაქრნენ.
მეორე მსოფლიო ომის წლებში არქიპელაგს რამდენიმეჯერ სტუმრობდნენ გერმანული დამხმარე კრეისერები. 1940 წლის დეკემბერში ეს კუნძულები გერმანელებმა დაიკავეს. ომის დასრულების შემდეგ, კერგელენი კვლავ საფრანგეთს დაუბრუნდა.
1949 წლიდან არქიპელაგზე მიმდინარეობს სამეცნიერო-კვლევითი სამუშაოები, მეტეოროლოგიური დაკვირვებები და მეტეოროლოგიური რაკეტების (უპირატესად «Arcas», «Dragon» და «Eridan») გაშვება. 1970-იანი წლებიდან არქიპელაგზე მუშაობს თანამგზავრული კავშირის სადგური.
მოსახლეობა
არქიპელაგის «დედაქალაქია» — პორტ-ო-ფრანსე. ეს — არქიპელაგის მთავარი ბაზაა. მეორე ბაზა — ჟანა დ’არკის პორტი — ყოფილი ვეშაპების დამჭერი ბაზაა, რომელიც მოქმედებს 1908 წლიდან.
ქვეყნის ნაწილებთან მიკუთვნების საკითხი
დღეისათვის კერგელენის არქიპელაგს ოფიციალურად აკუთვნებენ ანტარქტიდას.
სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორია კატეგორია:საფრანგეთის კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
უილიამ III
უილიამ III (William III; დ. 14 ნოემბერი, 1650 — გ. 8 მარტი, 1702) — ინგლისის და შოტლანდიის მეფე 1689–1702 წლებში. იქორწინა 1677 წელს მერიზე, ინგლისის მეფის, ჯეიმზ II-ს ასულზე.
ბიოგრაფია
უილიამი მიეკუთვნებოდა ნიდერლანდებში ცნობილ ორანელთა გვარს. იგი ადრეულ ბავშვობაში დაობლდა. 1670 წელს იულიამი სახელმწიფო საბჭოში შევიდა ხმის უფლებით.
უილიამი სუსტი აღნაგობის, გამხდარი ადამიანი იყო. სიცოცხლის ბოლომდე მას სუსტი ჯანმრთელობა ჰქონდა. ბავშვობიდან იგი ჯაშუშებით და მტრებით იყო გარსშემორტყმული, ამიტომ იგი შეეჩვია სიფრთხილეს და ჩაკეტილობას. მხოლოდ მეგობრების ვიწრო წრეში იყო გახსნილი, კეტილი და მხიარული. მას ჰქონდა პოლიტიკისადმი მიდრეკილება, რომელსაც მიუძღვნა მთელი სიცოცხლე. არ ინტერესდებოდა მეცნიერებით, ხელოვნებით და ლიტერატურით. მან კარგად იცოდა ლათინური, იტალიური, ესპანური, ფრანგული, ინგლისური და გერმანული ენები. იგი კალვინისტი იყო, თუმცა ყოველთვის გამოირჩეოდა ტოლერანტობით.
ნიდერლანდებში ხელისუფლების ჩაგდება
1672 წელს დაიწყო საფრანგეთთან ომი. გენერალურმა შტატებმა იგი გენერალ-კაპიტანად დანიშნეს. ნიდერლანდებისთვის ომი ცუდად ვითარდებოდა და ნიდერლანდელები იმედებს უილიამზე ამყარებდნენ. ქალაქებში დაწყებული აღელვის შედეგად უილიამი შტატგალტერი გახდა. აგვისტოში აჯანყებულებმა მოკლეს რესპუბლიკის მმართველი იან ვიტი და მისი ძმა.
მისი მმართველობის დასაწყისში ქვეყანაში ფრანგები იყვნენ გაბატონებულნი. მტრის გასაჩერებლად მხოლოდ ერთი საშუალება იყო დარჩენილი, და უილიამმა მიმართა მას - მან ბრძანა შლუზების გაღება და ფრანგებს ზღვა დაუპირისპირა. შემოდგომაზე ნიდერლანდელები შეტევაზე გადავიდნენ და მაასტრიხტამდე ჩავიდნენ, გადავიდნენ საფრანგეთში და შარლრუას ალყა შემოარტყეს. იმპერატორმა ლეოპოლდ I-მა ნიდერლანდებთან კავშირი დაამყარა და ომში ჩაერთო. შემდეგ საფრანგეთს ომი ესპანეთმაც გამოუცხადა. 1673 წელს ფრანგები განდევნილ იქნენ ნიდერლანდებიდან. ამან უილიამს ძალიან დიდი პოპულარობა მოუტანა.
ომმა ესპანურ ბელგიაში გადაინაცვლა. 1674 წლის ზაფხულში უილიამი, ესპანურ და ნიდერლანდურ არმიებს მეთაურობდა სენეფთან ბრძოლაში. ბრძოლაში ფრანგებმა გაიმარჯვეს, თუმცა ძალიან დიდი დანაკარგებით. უილიამს მოუწია საფრანგეთში შეჭრაზე უარის თქმა. შემდეგ წელს ფრანგებმა მაასის ხაზი დაიკავეს. უილიამმა ვერ გადაარჩინა ესპანური ციხეები 1676 წელს. შემდეგ წელს ფრანგებმა აიღეს ვალანსენი, კამბრე და სენტ-ომერი. უილიამმა სცადა უკანასკნელის აღება, მაგრამ დამარცხდა მონკასელის ბრძოლაში.
1678 წელს ზავი დაიდო. ლუი XIV-მ დაუბრუნა ნიდერლანდებს მაასტრიხტი, უილიამს კი ორანი. ამავე დროს მან ინგლისის მეფის ჯეიმზ II-ის ასული მერი მოიყვანა ცოლად. ქორწინება პოლიტიკური იყო, მიუხედავად ამისა წარმატებული აღმოჩნდა. თავიდან უილიამი არ იყო ერთგული ქმარი, მაგრამ მოთმინებით და თავმდაბლობით მერიმ მოიპოვა მეუღლის სიყვარული.
1681 წელს ლუიმ სტრასბურგი აიღო. უილიამი და შვედეთის მეფე კარლ XI შეიკვრნენ საფრანგეთის წინააღმდეგ. ამ კავშირს მალე იმპერატორიც და ესპანეთის მეფეც შეუერთდნენ. 1686 წელს კავშირი აუგსბურგის ლიგას გარდაიქმნა.
ინგლისში გამეფება
1688 წელს უილიამმა მიიღო ინგლისიდან მოწვევა ტახტის დასაკავებლად. მას სწერდნენ რომ ინგლისელთა უმეტესობას ცვლილებები სწყურია და სიამოვნებით ჩამოაგდებენ ჯეიმზს. წერილის ავტორები, ვიგების და ტორის წარმომადგენლები მას პირდებოდნენ წარმატებას, თუ კი იგი 10 000 ლაშქრით ჩამოვიდოდა. უილიამმა დაიწყო ლაშქრობისთვის მზადება. მან მანიფესტი გამოაქვეყნა, რომელშიც წერდა, რომ მოდის ინგლისის კანონების დასაცავად, რომელსაც არღვევს მეფე ჯეიმზი, რომ იგი არ მოდის დასაპყრობად, როდესაც ქვეყანა გათავისუფლდება ტირანიისგან, იგი უკან გაუშვებს ჯარს. მისი ერთადერთი მიზანია პარლამენტის შეკრება. იგი დაპირდა პარლამენტისთვის გადაეცა ყველა სახალხო საქმე.
19 ოქტომბერს უილიამი გაეშურა ინგლისში, მაგრამ ქარიშხალმა აიძულა დაბრუნება. მეორედ ზღვაში 1 ნოემბერს გავიდა. 5 ნოემბერს უილიამის ფლოტი შევიდა ტორეს ნავსადგურში და უილიამის არმია წინააღმდეგობის გარეშე გადმოვიდა ინგლისში. მოსახლეობა მათ სიხარულით შეხვდა. მეფემ გაქცევა სცადა, მაგრამ მებადურებმა დაიჭირეს და როჩესტერში გადაიყვანეს. უილიამი 18 დეკემბერს საზეიმოდ შევიდა ლონდონში. მან თავიდან უარი თქვა ტახტზე და ყველა საკითხების განხილმა პარლამენტს მიაბარა.
ვინაიდან უკანასკნელი პარლამენტი კანონ დარღვევით იყო არჩეული, ლორდთა პალატამ 26 დეკემბერს მოიწვია უკანასკნელი თემთა პალატა, რომელიც ჩარლზ II-ს დროს იყო არჩეული. ამ პალატამ ქვეყნის დროებითი მმართველობა გადასცა ორანის პრინცს და გამოუყო 100 000 გირვანქა სტერლინგი. შემდეგ ახალი პარლამენტის არჩევნები დაინიშნა.
ახალმა პარლამენტმა დაადგინა, რომ ჯეიმზის გაქცევა მისი გადადგომის ტოლფასია. ვინ უნდა გამხდარიყო ახალი მეფე - ამ საკითხმა ხანგძლივი კამათი გამოიწვია. ყველას ესმოდა რომ ქვეყნის მართვა მხოლოს უილიამს შეუძლია, მაგრამ ტორის არ უნდოდა მისი მეფედ გამოცხადება. მათ შესთავაზეც ტახტზე მისი მეუღლის მერის ასვლა. უილიამმა ამაზე პასუხი გასცა, რომ იგი არ გახდება საკუთარი ცოლის მსახური და თუ მას არ აირჩევენ, იგი უმალვე დატოვებს ინგლისს. ამის გამო ტორი დათანხმდა, რომ მეფეებად ერთდროულად გამოცხადებულიყვნენ მერიც და უილიამიც, ხოლო მთავრობის სათავეში მხოლოდ უილიამი ყოფილიყო, იმ შემთხვევაშიც, თუ იგი ცოლზე მეტხანს იცოცხლებს. ხოლო მემკვიდრე მათი შვილები უნდა გახდარიყვნენ, ხოლო თუ შვილები არ ეყოლებოდათ, მაშინ მერის და - ანა.
უილიამისთვის ხელისუფლების ჩაბარებამდე, პარლამენტმა გამოაქვეყნა დოკუმენტი, სადაც ინგლისის სახელმწიფო წყობის დებულებები იყო განსაზღვრული. ამ დოკუმენტის თანახმად უილიამს არ ჰქონდა უფლება პარლამეტის დადგენილების გარეშე შემოეღო ახალი გადასახადი, შეეკრიბა ჯარი მშვიდობიან დროს, ასევე არ შეეძლო სასამართლოს და პარლამენტის მუშაობაში ჩარევა. 11 აპრილს უილიამი და მერი მეფეებად აკურთხეს.
ფანატიკოსი ანგლიკანები ეჭვის თვალით უყურებდნენ მეფის ტოლერანტობას. ისინი ერთიანდებოდნენ ყოფილი მეფის მხარდასაჭერად და მათ „იაკობიტები“ შეერქვათ. უკვე 1689 წელს მოხდა იაკობიტების აჯანყება მთიან შოტლანდიასა და ირლანდიაში. 1690 წლის ზაფხულში უილიამი არმიით გადავიდა ირლანდიაში. 30 ივლისს მდინარე ბოინეზე მოხდა გადამწყვეტი ბრძოლა, რომელშიც ინგლისელებმა გაიმარჯვეს. დუბლინი უბრძოლველად დანებდა. აჯანყებულთა მამულების კონფისკაცია მოხდა და თვით აჯანყებულები იძულებულნი გახდნენ დაეტოვებინათ ქვეყანა. უილიამი ირლანდიაშიც და შოტლანდიაშიც მეფედ იქნა აღიარებული.
ოქტომბერში უილიამი კონტინენტზე დაბრუნდა საფრანგეთთან საომრად. 1691 წლის თებერვალში იგი ჰააგაში ჩავიდა, სადაც მოკავშირეთა ყრილობა იყო. მათ გადაწყვიტეს საფრანგეთის წინააღმდეგ 120 000 კაციანი არმიის გამოყვანა. მაგრამ, სანამ მისი შეკრება მოხერხდა, ლუიმ აიღო მონსი, და მარშალმა ლუქსემბურგმა დაამარცხა ნიდერლანდელები ლეზთან. 1692 წლის ივნისში ფრანგებმა აიღეს ნამიური, ხოლო აგვისტოში მოხდა სტენკერკენესთან ბრძოლა, რომელშიც ინგლისელები და ნიდერლანდელები ისევ დამარცხდნენ. 1693 წელს ნერვინდემთან ბრძოლაში უილიამი ისევ დამარცხდა. მოკავშირეებმა დაკარგეს 14 000 ადამიანი და მთელი არტილერია. თუმცა ამ გამარჯვებებმა ფრანგებს ბევრი არაფერი მისცა. მალე მარშალი ლუქსემბურგი გარდაიცვალა და მის ადგილზე დანიშნული ჰერცოგი ვილრუა ბევრად სუსტი იყო. 1695 წელს უილიამმა აიღო ნამიური.
იგი უფრო და უფრო დამოკიდებული იყო ინგლისურ სუბსიდიებზე, მათ მისაღებად კი მოუხდა პარლამეტისთვის მეტ დათმობებზე წასვლა. ასე იქნა მიღებული კანონები, რომლის მიხედვითაც, მეფეს პარლამენტი ყოველ წელს უნდა მოეწვია და თემთა პალატა 3 წელიწადში ერთხელ უნდა განახლებულიყო. მოიხსნა ცენზურა. მინისტრები პასუხს მეფის მაგივრად, პარლამენტის წინაშე აგებდნენ.
1697 წელს ხელი მოეწერა ზავს, რომლითაც ლუი XIV უილიამს ინგლისის მეფედ სცნობდა. ეს მნიშვნელოვანი წარმატება იყო საფრანგეთთან 25 წლიანი დაპირისპირებაში. თუმცა უილიამი ამ ზავს დროებითად მიიჩნევდა და სურდა მალე ომის გაახლება. იგი ოცნებობდა ლუის საბოლოო დამარცხებას, მაგრამ პარლამენტი გადაუდგა მის გეგმებს. 1699 წელს პარლამენტმა მიიღო არმიის 7000 კაცამდე შემცირების გადაწყვეტილება, თან მსახურობა მხოლოდ ინგლისელებს შეეძლოთ.
შეურაცხყოფილი მეფე ნიდერლანდებში დაბრუნდა. ინგლისელები დიდად არ განაწყენებულან. მალე მეფე გარდაიცვალა უბედური შემთხვევის შედეგად.
წყაროები
კატეგორია:ინგლისის მეფეები კატეგორია:შოტლანდიის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 14 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1650 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1702
Borsoniinae
Borsoniinae — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
დავით გამყრელიძე
დავით გამყრელიძე (დ. 2 აპრილი, 1964, თბილისი) — ქართველი ბიზნესმენი, ექიმი, პოლიტიკოსი. პოლიტიკური გაერთიანება „ახალი მემარჯვენეების“ ლიდერი. კენჭს იყრიდა 2008 წლის საქართველოს საპრეზიდენტო არჩევნებში, სადაც ამომრჩეველთა 4.02% მიიღო.
ბიოგრაფია
დავით გამყრელიძემ დაამთავრა თბილისის 55-ე საშუალო სკოლა. 1982 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიულ ფაკულტეტზე. იყო წარჩინებული სტუდენტი, კომკავშირის აქტივისტი — პედიატრიული ფაკულტეტის კომკავშირის მდივანი, თარხნიშვილის სახელობის სტიპენდიანტი, სტუდენტთა სამეცნიერო საბჭოს წევრი, მონაწილეობდა სტუდენტთა საერთაშორისო კონფერენციებსა და ოლიმპიადებში.
1988 წლიდან ჩაერთო ეროვნული მოძრაობაში. გამყრელიძემ მეგობრებთან ერთად დააფუძნა ქრისტიანულ-დემოკრატიულ ასოციაციას, რომელიც შემდგომ ქრისტიანულ-დემოკრატიულ კავშირად ჩამოყალიბდა. 1989 წლის გაზაფხულზე საქართველოში ეროვნულ განმთავისუფლებელი მოძრაობის კოორდინაციის მიზნით ჩამოყალიბდა ეროვნული ფორუმი, რომელშიც ქრისტიანულ-დემოკრატიულ კავშირს დავით გამყრელიძე და ირაკლი კაკაბაძე წარმოადგენდნენ. გამყრელიძე აქტიურად მონაწილეობდა 1989 წლის აპრილის საპროტესტო გამოსვლებში.
1990 წლიდან, მას შემდეგ, რაც საქართველომ მოიპოვა დამოუკიდებლობა, დავით გამყრელიძემ დაიწყო ბიზნეს-საქმიანობა, რამდენიმე მეგობართან ერთად ჩამოაყალიბა საქართველოში პირველ სადაზღვევო კომპანიას — „ალდაგი“. მალე „ალდაგი“ სადაზღვევო ინდუსტრიის ფლაგმანი გახდა. 1999 წელს დავით გამყრელიძე, როგორც „ალდაგის“ პრეზიდენტი, საქართველოს წარმატებულ ბიზნესმენთა ათეულში დაასახელეს.
დაფუძნებიდან ერთ წელიწადში, 2002 წლის 2 ივნისის ადგილობრივ არჩევნებში ახლებმა წარმატებას მიაღწიეს. პარტიამ საქართველოს მასშტაბით პირველი ადგილი აიღო, ხოლო თბილისის მასშტაბით მესამე. ადგილობრივ არჩვენებში გამარჯვების შემდეგ პარტია საპარლამენტო არჩენებში გამარჯვებისთვის ემზადებოდა. 2003 წლის 2 ნოემბრის არჩევნებამდე რამდენიმე თვით ადრე პარტიის ყრილობამ დავით გამყრელიძე აირჩია თავმჯდომარედ. ამ არჩევნების შედეგები გაუქმდა, ხოლო 2004 წლის მარტის არჩევნებში მემარჯვენეების და მრეწველების ბლოკმა გადალახა 7%-იანი ბარიერი და გამყრელიძე კვლავ პარლამენტის წევრი გახდა. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „მემარჯვენე ოპოზიცია, მრეწველები, ახლები“. ის იყო საპარლამენტო უმცირესობის, „მემარჯვენე ოპოზიციის“ ლიდერი. 2006 წლის 3 ივნისს „ახალი მემარჯვენეების“ მე-3 ყრილობაზე დავით გამყრელიძე კვლავ იქნა არჩეული პარტიის თავმჯდომარის თანამდებობაზე მორიგი 4-წლიანი ვადით.
2008 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში დავით გამყრელიძე წარდგენელი იყო ერთ-ერთ კანდიდატად. მან ამომრჩეველთა ხმების 4.02 % მოაგროვა. იმავე წლის საპარლამენტო არჩევნებზე გამყრელიძემ გაიმარჯვა ვაკის მაჟორიტარულ ოლქში, თუმცა არ შევიდა პარლამენტში და დახია დეპუტატის მანდატი.
2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში დამარცხების შემდეგ დავით გამყრელიძემ პოლიტიკიდან წასვლის შესახებ განაცხადა.
პირადი და ოჯახური ცხოვრება
დავით გამყრელიძეს ჰყავს მეუღლე მარინა მადიჩი და ორი შვილი — ერეკლე და ნინო. ფლობს ქართულ, რუსულ, ინგლისურ ენებს. არის არასამთავრობო ორგანიზაციის „საქართველო ნატოში“ თავმჯდომარე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ბიზნესმენები კატეგორია:ქართველი მონარქისტები
ანჯაფარიძე
კატეგორია:ქართული გვარები
უილიამ IV
უილიამ IV (William IV; დ. 21 აგვისტო, 1765 — გ. 20 ივნისი, 1837) — დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის გაერთიანებული სამეფოსა და ჰანოვერის მეფე ჰანოვერის დინასტიიდან 1830-1837 წლებში. ჯორჯ III-სა და შარლოტა მეკლენბურგ-შტრელიცელის ვაჟი. იქორწინა 1818 წელს ადელაიდაზე, საქსენ-მენინგენის ჰერცოგის, ჯორჯის ასულზე.
ბიოგრაფია
ბავშვობიდან უილიამს ნავიგაცია იზიდავდა, ამიტომ მშობლებმა იგი საზღვაო განხრით გაუშვეს. მსახურობა უილიამმა 14 წლის ასაკში დაიწყო როგორც მიჩმანმა გემზე „პრინცი ჯორჯი“, ბევრ ბრძოლაში მიიღო მონაწილეობა და სიმამაცე გამოიჩინა. 1785 წელს ლეიტენანტი გახდა, 1786-ში კაპიტანი, ხოლო 1790 წელს კონტრ-ადმირალი. ამით დასრულდა მისი კარიერა ფლოტში. 1789 წელს, როგორც კლარნესის ჰერცოგმა, მან ადგილი დაიკავა ლორდთა პალატაში, მაგრამ მანერებით და ხასიათით იგი მთელი ცხოვრების მანძილზე მეზღვაურად დარჩა.
მეფე ჯორჯი შეშფოთებული იყო შვილის მანერებით და რაღაც პერიოდი გაგზავნილი ჰყავდა ჰანოვერში. თუმცა ამ გადასახლებამ არ გამოასწორა მისი მანერები, მისი თავისუფალი ქცევა და იმის თქვა რასაც ფიქრობდა შოკის მომღვრელი იყო გერმანელი დიდებულებისთვის. პრინცი არც კი ცდილობდა მხარი აება ადგილობრივი საზოგადოებისთვის. ბორდელში მან ვენერიული დაავადება აიკიდა.
ინგლისში 1790 წელს დაბრუნების შემდეგ იგი დაუახლოვდა მსახიობს დოროთი ჯოანს, რომელიც მრავალი წლის მანძილზ მისი უკანონო ცოლი იყო. 1797 წელს მან მამისგან მიიღო მამული ბუშიპარკსი და ენთუზიაზმით შეუდგა ფერმერობას. ამ დროისთვის დოროთის მისგან ორი შვილი ეყოლა. 1807 წელს მათ უკვე 10 შვილი ჰყავდათ. მიუხედავად ამისა, როდესაც დინასიის ინტერესებიდან გამომდინარე უილიამი უნდა დაქორწინებულიყო, დოროთიმ მას თავი დაანება და ფულადი კომპენსაციით დაკმაყოფილდა.
მალე უილიამმა ცოლად 24 წლის ადელაიდა საქსენ-მეინენეინელი მოიყვანა. იგი გამგები და კეთილი ქალი იყო, არ ეჭვიანობდა ქმრის პირველ ოჯახთან, მოაწესრიგა მისი საქმეები, თავს აკავებინებდა ალკოჰოლის უზომოდ გამოყენებისგან და საერთოდ ცდილობდა მეტი კეთილშობილება შემატებინა მისთვის. იმის გამოკლებით, რომ მათ არ ჰყავდათ შვილები, მათი ქორწინება ბედნიერი იყო.
1827 წელს მისმა ძმამ, ჯორჯ IV-მ უილიამს ლორდ-ადმირალის წოდება უბოძა. მაგრამ ამ პოსტზე უილიამმა იჩხუბა პრემიერ-მინისტრთან არტურ ველინგტონთან და მოუწია გადადგომა.
გამეფების შემდეგ, მას არ შეუცვლია ცხოვრების სტილი. იგი ისეთივე უშუალო დარჩა, მიღებებზე ლამაზ ქალებს აქცევდა ყურადღებას, დილაობით ბრაიტონის სანაპიროზე სეირნობდა და გამვლელებს ესაუბრებოდა, ეტლიდან თავს ყოფდა გადასაფურთხებლად. თუმცა უილიამი გამეფდა საკმაოდ რთულ დროს. მთელს ქვეყანაში დაიწყო არჩევნების სისტემის რეფორმის მოთხოვნები, რომელიც უკვე რამდენიმე საუკუნე არ შეცვლილა. ამის შედეგად თემთა პალატის დიდი ნაწილი ირჩეოდა მიყრუებულ ადგილებში, როდესაც დიდ ინდუსტრიულ ცენტრებს არ ჰყავდათ თავისი წარმომადგენლები პარლამენტში. მეფემ მხარი ვიგებს დაუჭირა, რომლებიც რეფორმის მომხრე იყვნენ. 1832 წლის რეფორმის შედეგად 56 „მიყრუებულ ადგილს“ აღარ ჰყავდა დეპუტატი, ხოლო განთავისუფლებული 143 ადგილი ახალმა ოლქებმა დაიკავეს. ეს იყო უილიამის მეფობის უმნიშვნელოვანესი მომენტი.
მაიკლ ლუკასი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:ამერიკელი პორნო მსახიობები კატეგორია:ებრაელი პორნო მსახიობები კატეგორია:რუსი პორნო მსახიობები კატეგორია:გეი პორნო მსახიობები
ზაირი 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ზაირმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეოთხედ იასპარეზა 1992 წელს, ესპანეთის ქალაქ ბარსელონაში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ზაირი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
გაბრიელე დ’ანუნციო
მინი|მარჯვნივ|გაბრიელე დ'ანუნციო გაბრიელე დ’ანუნციო (იტალ. Gabriele d'Annunzio, ნამდვილი გვარი რაპანიეტა (იტალ. Rapagnetta); დ. 12 მარტი, 1863 — გ. 1 მარტი, 1938)— იტალიელი პოეტი, პროზაიკოსი და დრამატურგი. ლექსების პირველი კრებული „პრიმო ვერე“ 16 წლისამ გამოაქვეყნა. 17 წლისამ კი პირველი მოთხრობები– „ჩინჩინნატო“ და „ტოტო“ დასტამბა. მისი შემოქმედება რთული და მრავალფეროვანია. აინტერესებდა ძლიერი ადამიანის, ზეკაცის პრობლემა. ომს მამაკაცური ენერგიისა და ნების გამოვლინებად თვლიდა. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე ჯარში წავიდა. მალე დაიჭრა და იძულებული გახდა შინ დაბრუნებულიყო. იმ ჯარისკაცის სევდა, ვისაც ბრძოლა აღარ შეუძლია, გამოხატა ლექსების ციკლში ,,ნოტტურნო“ (ნოქტიურნი). ფიზიკური და სულიერი ბრძოლებით დაღლილი სიმშვიდესა და შვებას ელეონორა დუზეს სიყვარულში ჰპოვებდა. იყო იტალიური კინემატოგრაფიის ერთ–ერთი ფუძემდებელი და იტალიის მეცნიერებათა აკადემიის დამაარსებელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიელი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 12 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1863 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1938 კატეგორია:გაბრიელე დ'ანუნციო კატეგორია:ირედენტიზმი კატეგორია:იტალიური ირედენტიზმი კატეგორია:იტალიელი დრამატურგები კატეგორია:იტალიელი ესეისტები კატეგორია:იტალიელი ჟურნალისტები კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი ჟურნალისტები კატეგორია:იტალიელი რევოლუციონერები კატეგორია:იტალიის სამეფო აკადემიის წევრები კატეგორია:სიმბოლისტი რომანისტები კატეგორია:სიმბოლისტი პოეტები კატეგორია:საპიენცის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:იტალიელი ანტიკომუნისტები კატეგორია:იტალიურენოვანი პოეტები კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი დრამატურგები კატეგორია:ბელგიის ფრანგული ენისა და ლიტერატურის სამეფო აკადემიის წევრები
ასუნსიონი (ჩრდილოეთი დავაო)
ასუნსიონი (ოფიციალურად ასუნსიონის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Asuncion; Bayan ng Asuncion) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ დავაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 61 893 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 20 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ დავაოს მუნიციპალიტეტები
ივანე ფალიაშვილი
მინი|250პქ|[[ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენი|ბეთჰოვენის მე-9 სიმფონიის პირველი შესრულება საქართველოში. დირიჟორი - ივანე ფალიაშვილი (1927 წ. 4 აპრილი)]] ივანე პეტრეს ძე ფალიაშვილი (დ. 1 ოქტომბერი, 1868, ქუთაისი ― გ. 7 მარტი, 1934, თბილისი) — ქართველი დირიჟორი, პიანისტი, ორგანისტი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1924).