cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ანრი II (ნავარა)
ბიოგრაფია
საფრანგეთსა და ესპანეთს შორის მდებარე პატარა ნავარა, სულ მალე გადაიქცა აქედან დევნილი პროტესტანტების მთავარ თავშესაფრად, რომელთა გავლენითაც პროტესტანტიზმზე მოქცევას აპირებდა ანრიც და მისი ცოლიც. 1549 წელს ანრი დაქვრივდა, მეორე ქორწინება აღარ ისურვა, დედოფლისგან კი მხოლოდ ერთი გოგონა დარჩა მემკვიდრედ, რომელიც 1555 წელს, ანრი II-ის გარდაცვალების შემდეგ ნავარის დედოფალი ხდება ჟანა III-ის სახელით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 18 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1503 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1555 კატეგორია:ნავარის მეფეები კატეგორია:XVI საუკუნის ევროპის მონარქები
ორიუელა
ორიუელა (Orihuela, Oriola) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ალიკანტეს პროვინციის ვეგა-ბახა-დელ-სეგურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 365,44 კმ². მოსახლეობა — 78 505 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ალიკანტეს ქალაქები
ჯან ჯუნ იანგი
ჯან ჯუნ იანგი (დ. 21 თებერვალი, 1989) — სამხრეთ კორეელი მომღერალი, რადიო DJ, მსახიობი და ტელეწამყვანი. პირველი აღიარება მოიპოვა ტელეშოუში „Superstar K4“ (2012), სადაც მესამე ადგილის მფლობელი გახდა. 2015 წლიდან იანგი როკ-ჯგუფის (JJY Band) მთავარი ვოკალისტია.
2013 წლის ოქტომბერში იანგმა პირველ ოფიციალურ დებიუტთან და მინი ალბომთან ერთად მოიგო ჯილდო „ახალი სოლო ვოკალისტი მამაკაცი“. შემდეგ მან გამოუშვა მისივე წარმოებული მეორე მუსიკალური ალბომი, „მოზარდი“, რომელიც ექვს საკუთარ სიმღერას მოიცავს.
ჯან ჯუნ იანგი დაიბადა 1989 წლის 21 თებერვალს ინდონეზიის ქალაქ ჯაკარტაში. იგი იზრდებოდა ინდონეზიაში, ჩინეთში, იაპონიაში, საფრანგეთსა და ფინეთში. მამამისი ბიზნესმენია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:დაბადებული 21 თებერვალი კატეგორია:სამხრეთ კორეელი მომღერლები
ღრიალა მაიმუნები
ღრიალა მაიმუნები (Alouatta) — ძუძუმწოვარი ცხოველების გვარი ობობასებრი მაიმუნების ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 56–91,5 სმ, კუდისა — 58,5–91,5 მმ. წონა 4–11 კგ. შიშველი სახე და დიდი ეშვები აქვთ, ბეწვი უხეშია და მოკლე. ჩვეულებრივ, მოყვითალო-მურა, მოწითალო-მურა ან შავი ფერისაა. აქვთ მოსაჭიდი კუდი. გავრცელებულია ცენტრალური და სამხრეთი ამერიკის ტროპიკულ ტყეებში მექსიკიდან პარაგვაიმდე. აერთიანებს 15 სახეობას. მეტად ცნობილი სახეობებია: წითური ღრიალა (Alouatta seniculus) და ცენტრალურამერიკული ღრიალა (Alouatta pigra). პირველი გავრცელებულია ვენესუელასა და გვიანაში, ხოლო მეორე მექსიკასა და სამხრეთი ამერიკის ჩრდილო რაიონებში. ღრიალა მაიმუნები ბინადრობენ მაღალი ხეების ვარჯზე. იკვებებიან ნაყოფით, ფოთლებით, კაკლით, თესლით, წვრილი ხერხემლიანებითა და მწერებით. ჯგუფურად (4–17 ინდივიდი) ცხოვრობენ. მამრები ხმამაღლა ყვირიან და ლომების ღრიალს მოგვაგონებენ. მრავლდებიან მთელი წლის განმავლობაში. მაკეობა 140 დღემდე გრძელდება. ნაშიერი 10 თვემდე რძით იკვებება. სქესობრივ სიმწიფეს მდედრები 3–4, ხოლო მამრები 5 წლისა აღწევენ. ტყვეობაში ცოცხლობენ 23 წლამდე.
სქოლიო
კატეგორია:ობობასებრი მაიმუნები
Ringo the 4th
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები - რიჩარდ სტარკი და ვინი პონსია, გარდა მითითებულისა.
ალბომის ბრიტანული გამოცემის აუდიოკასეტის ვერსიაში (Polydor) სიმღერების სია შეცვლილია. „Simple Love Song“ გადატანილია პირველ მხარეზე, მეოთხე სიმღერის სახით. „Gave It All Up“ არის მეორე მხარის მეხუთე სიმღერა.
სქოლიო
კატეგორია:რინგო სტარის ალბომები კატეგორია:1977 წლის ალბომები კატეგორია:Polydor Records-ის ალბომები კატეგორია:Atlantic Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები არიფ მარდინის პროდიუსერობით
ალმატის წმინდა ელიას ეკლესია
ალმატის წმინდა ელიას ეკლესია — ნაეკლესიარი, არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ალმატის განაპირას, დანგრეულია. ნაგები იყო რიყის ქვით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
როშჩა (ბელორეცკის რაიონი)
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 27 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 60 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (74%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
სნუკერის სეზონი 1998-1999
სნუკერის სეზონი 1998-1999 — სნუკერის პროფესიონალური ტურნირების სერია 1998-1999 წლებში. მიმდინარეობა — ივნისი 1998 — 16 მაისი 1999. სეზონის სამი მთავარი ტურნირის გამარჯვებულები: დიდი ბრიტანეთის ჩემპიონატი — ჯონ ჰიგინსი (შოტლანდია), მასტერსი — ჯონ ჰიგინსი (შოტლანდია), მსოფლიო ჩემპიონატი — სტივენ ჰენდრი (შოტლანდია). ქვემოთ მოყვანილია სეზონის განმავლობაში გამართული შეჯიბრების განრიგი. სულ გაიმართა 25 შეჯიბრი.
ოფიციალური რეიტინგი
ქვემოთ მოცემულია 1998-1999 წლების მსოფლიო რეიტინგის ტოპ-16 სნუკერისტი. ეს მოთამაშეები ავტომატურად მონაწილეობდა ტურნირების ფინალურ სტადიებში და მოწვეულნი იყვნენ მასტერსზე.
სქოლიო
კატეგორია:სნუკერის სეზონები კატეგორია:1998 წელი სნუკერში კატეგორია:1999 წელი სნუკერში
ჟან ჟორესი
ოგიუსტ მარი ჟოზეფ ჟან ლეონ ჟორესი (Auguste Marie Joseph Jean Léon Jaurès; დ. 3 სექტემბერი, 1859 — გ. 31 ივლისი, 1914) — ფრანგი პოლიტიკური მოღვაწე, სოციალისტური მოძრაობის წევრი, კოლონიალიზმისა და მილიტარიზმის წინააღმდეგ მებრძოლი. ფილოსოფოსი და ისტორიკოსი. პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისში სასტიკად მოკლეს პარიზის ერთ-ერთ კაფეში.
ადრეული ცხოვრება
ჟან ჟორესი დაიბადა 1859 წლის 3 სექტემბერს ქალაქ კასტრში ლანგედოკის სამხრეთულ პროვინციაში. მისი ოჯახი მიეკუთვნებოდა საშუალო შემოსავლის მქონე ბურჟუაზიას, რომელსაც გამუდმებით უწევდა ბრძოლა არსებობისათვის. მამა წარუმატებელი ბიზნესმენი და ფეოდალი ჟიულ ჟორესი გახლდათ, დედა — ადელაიდა ბერბაზა. ოჯახში შექმნილი რთული ეკონომიკური მდგომარეობის გამო ჟორესს უწევდა ე. წ. მფარველის ყოლა, რათა დაემთავრებინა უმაღლესი განათლების მიღება. იგი სწავლობდა კასტრის კოლეჯსა და პარიზის გიმნაზიაში, 1869 წელს მოეწყო უმაღლეს სასწვლებელში. 1881 წელს ჟან ჟორესმა დაასრულა ინსტიტუტი და მიიღო ფილოსოფიაში მეცნიერებათა კანდიდატის წოდება. 1881-1883 წლებში იგი ასწავლიდა ფილოსოფიას ალბის ლიცეუმში. 1883-1885 წლებში მუშაობდა ტულუზის უნივერსიტეტში პროფესორად.
კარიერა
საფრანგეთს თავი დაამახსოვრა საკუთარი ორატორული ნიჭითა და სოციალისტური რეფორმების გულმხურვალე მხარდაჭერით. ჟან ჟორესის საპარლამენტო დებიუტი შედგა სახალხო განათლების საკითხის შემოტანით. იმჟამინდელი რადიკალის ჟორჟ კლემანსოს გაზეთმა „La Justice“ ჟორესის პირველ გამოსვლას უწოდა „შესანიშვანი“ და უსურვა პალატას ხშირად მოისმინონ „ასეთი დონის მჭევრმეტყველი და სრული შინაარსის მქონე წინადადებები“. ამის შედეგად ჟორესს არაერთხელ მოუწია მთელი თავისი ძალებით ჟორჟ კლემანსოს წინააღმდეგ სიტყვით გამოსვლა. ამასთანავე საკუთარი მოღვაწეობის პირველ ეტაპზე ჟორესი სოციალზმზე მხოლოდ თეორიულ და არასრულ ინფორმაციას ფლობდა. საპარლამენტო ცხოვრების განმავლობაში იგი ყველანაირად ეცადა განევითარებინა და გაეღრმავებინა საკუთარი ცოდნა ამ მიმართულებით. საკუთარი მემარცხენე მისწრაფებების წყალობით ჟან ჟორესი აირჩიეს 1885-1889 და 1892-1898 წლების მოწვევის კრებებში. იგი დეპუტადად აირჩიეს 1902 წელსაც. ჟან ჟორესი ამტკიცებდა, რომ იგი საკუთარი სამოქალაქო ცხოვრების განმავლობაში მხოლოდ ერთი მიმართულების — სოციალიზმის მომხრე და მიმდევარი იყო, რაც არ არის დადასტურებიული ფაქტებით.
ჟორესის მსოფლმხედველობა დროდადრო იცვლებოდა და ვითარდებოდა, მას არ ჰქონია სტატიკური ხასიათი. პირველ სამწლეულში ჟან ჟორესი მემარცხენე ცენტრში იჯდა და არ შედიოდა რომელიმე კონკრეტული პარტიის შემადგენლობაში. მისი განცხადებებიდან გამომდინარე, სხვადასხვა სოციალისტური პარტია მიიჩნევდა, რომ დეპუტატის ხედვები ძალიან ზედაპირული და ზოგადი იყო. სწორედ, ზემოთხსენებული მიზეზიდან გამომდინარე, არც ერთი სოციალისტური პარტია არ აერთიანებდა მას საკუთარ რიგებში. თუმცა, ჟორესის კარიერის დასაწყისშივე გაკეთებული ცალკეული განცხადებები თავიდანვე იქცევდა ხალხისა და პოლიტიკური კლასის საკმაოდ დიდ ყურადღებას. ზოგიერთი მკვლევარი ჟორესის თავდაპირველ პოლიტიკურ პოზიციებს რადიკალური პარტიის ხედვებთან აკავშირებს. მოღვაწეობის შემდგომ ეტაპზე, ჟან ჟორესმა საკუთარი თავი საზოგადოებას დაამახსოვრა, როგორც ნიჭირმა ორატორმა და სოციალისტური რეფორმების მომხრემ. 1887 წელს იგი თანამშრომლობდა გაზეთ „დეპეშ დე ტულუზ“-თან, რომელიც რადიკალების მთავარ ორგანოდ იყო მიჩნეული. 1889 წელს არჩევნებში ჟან ჟორესი დამარცხდა, რის შედეგადაც იგი დაბრუნდა ტულუზის უნივერსიტეტში. 1892 წელს კი ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი მოიპოვა. ჟორესის დისერტაცია, რომელიც მან 1891 წელს დაწერა ტულუზაში, ლათინურ ენაზე იყო შესრულებული: „De primis socialismi germanici lineamentis apud Lutherum, Kant, Fichte et Hegel“. ნაშრომში ცხადად ვლინდებოდა ავტორის სოციალისტური მრწამსი. ამის შემდეგ ჟან ჟორესი კვლავ აგრძელებს პოლიტიკურ საქმიანობას. 1890 წელს აირჩიეს ტულუზის მუნიციპალურ მრჩევლად, ამავე წელს დაინიშნა მერის მოადგილედ. ჟორესის ძალისხმევით ადგილობრივ უნივერსიტეტში გაიხსნა სამედიცინო ფაკულტეტი. 1892 წელს იგი გამოვიდა კარმოში მომუშავე ქვანახშირის მაღაროელების დასაცავად. გამარჯვების შემდეგ მათ დეპუტატობის კანდიდატად წარადგინეს და 1893 წლის იანვრის შუალედურ საპარლამენტო არჩევნებში დეპუტატად აირჩიეს. პალატაში ყოფნისას ჟორესი შეუერთდა „დამოუკიდებელ სოციალისტებს“.
სოციალისტური მოძრაობის ლიდერი
1893 წელს ჟორესი თავიდან აირჩიეს. იგი სოციალისტური პარტიის მეთაურადაც დაინიშნა, მიუხედავად უშუალოდ ამ პარტიებს შორის არსებული უთანხმოებებისა. მას გააჩნდა სურვილი სოციალისტური პარტიების გაერთიანებისა არსებული წესწყობილების წინააღმდეგ. ჟორესი ქადაგებდა „სოციალურ სიძულვილს“, როგორც შემოქმედებით ძალას, რომელსაც შეუძლია ახალი საფუძვლები შექმნას და გარდაქმნას საზოგადოება. უნდა ითქვას, რომ ჟიულ გედიც კი შეუერთდა ჟორესის ამ მოძრაობას. იმ დროისათვის ჟორესი აღირებული იყო საფრანგეთის პარლამენტის საუკეთესო ორატორად. მისი მჭევრმეტყველება მხოლოდ და მხოლოდ ფრაგნულ ტერმინებს ეფუძნებოდა, მისი თითოეული გამოსვლა ასევე რიტორიკული ფრაზებით, მეტაფორებით, დიდი პრინციპებითა და დიდებული პიროვნებების სახელებით იყო მოცული. ამ პერიოდში ჟორესმა დაიმსახურა უდიდესი სიმპატიები არა მხოლოდ მუშათა კლასისგან, არამედ ბურჟუაზიისგან, რომელიც სოციალიზმის მიმართ მტრულად იყო განწყობილი. 1897 წელს ჟორესი აქტიურად გამოდიოდა ალფრედ დრეიფუსის დასაცავად ემილ ზოლასა და კლემასოისთან ერთად. დრეიფუსის საქმეზე არსებული აგიტაციის წყალობით სოციალისტებს შორის გარკვეული განხეთქილება მოხდა: გედისტები ჩამოშორდნენ ჟორესისტებს და ამის შედეგად დაიწყო შიდა დაპირისპირებები. ჟორესი და ნაწილობრივ ჟორესისტები პალატაში დაუახლოვდნენ რადიკალურ ელემენტებს. 1898 წელს ჟორესმა წააგო არჩევნებში, მაგრამ მაინც რჩებოდა საფრანგეთში სოციალისტების მეთაურად. ამავე წელს, იგი გახდა დამოუკიდებელი სოციალისტური გაზეთის „პიტიტ რესპუბლიკის“ თანაგამომცემელი და დირექტორი, სადაც მან გამოაქვეყნა დრეიფუსის საქმის მტკიცებულებები. 1899 წლის დასაწყიში ჟორესმა შეძლო ყველა სოციალისტური პარტიის ფორმალური შერწყმა ერთ ფედერაციულ პარტიაში, მაგრამ მცდელობა ეფემერული აღმოჩნდა. იგი მიიჩნევდა, რომ ნაციონალიზმი და ანტისემისიტიზმი მთავარ საფრთხეს უქმნიდნენ რესპუბლიკის არსებობას. ამავე წელს ჟორესმა მხარი დაუჭირა პიერ ვალდეკ-რუსოს „რესპუბლიკური თავდაცვის“ კაბინეტს და დამოუკიდებელი სოციალისტის ალექსანდრ მილიერანის მასში მონაწილეობას.
ამ პერიოდიდან ჟორესი მხარს უჭერდა ვალდეკ-რუსოს, შემდეგ კი კომბას. ვალდეკ-რუსოსა და კომბეს პერიოდში ჟორესი იყო სოციალისტური კოალიციის მთავარი დასაყრდენი. რუვიეს დაქვემდებარებაში იგი დაჟინებით მოითხოვდა სოციალისტების ბლოკიდან ოფიციალურად გაყვანას, მაგრამ სინამდვილეში იგი კვლავ მხარს უჭერდა მთავრობას. 1904 წელს ამსტერდამის საერთაშორისო კონგრესზე ჟორესმა გამოთქვა მოსაზრება რესპუბლიკური და ბურჟუაზიული პარტიების მოკავშირეობის აუცილებლობის შესახებ, თუ ისინი ადამიანის განთავისუფლების მომხრეები იქნებოდნენ. როგორც უკვე ითქვა ჟორესი გამოდიოდა ფრანგი სოციალისტების გაერთიანებისკენ. მაგრამ მან ვერ შეძლო მიზნის საბოლოოდ მიღწევა, ვინაიდან დროებითი კოალიცია არამდგრადი გახდა. 1900 და 1901 წლებში ჟორესი არ კარგავდა პოპულარულობას არც ბურჟუაზიასა და არც სოციალისტების დიდ ნაწილში. ამავე წლებში მას არაერთი სოციალ-დემოკრატი უპირისპირდება. 1903 წელს ჟან ჟორესი დეპუტატთა პალატის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობაზე აირჩიეს. 1904 წელს ჟან ჟორესმა დააარსა გაზეთი „იუმანიტე“, რომელიც მისი დამსახურებით მემარცხენე გამოცემებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული გახდა მთელს საფრანგეთში.
1905 წელს იგი მიიწვიეს გერმანელმა სოციალ-დემოკრატებმა ბერლინში სიტყვით გამოსასვლელად. გერმანიის მთავრობის მკაცრი მოთხოვნა იყო ჟორესს უარი ეთქვა ჩამოსვლაზე. სამაგიეროდ, ჟან ჟორესის ბერლინში სიტყვით გამოსვლის ტექსტი მრავალ გერმანულ გაზეთში დაიბეჭდა და საერთო გერმანული პოპულარობა მოუხვეჭა ფრანგ სოციალისტს. ჟორესი დაემორჩილა 1904 წელს ამსტერდამის კონგრესზე მეორე ინტერნაციონალის გადაწყვეტილებას ერთიანი ეროვნული სოციალისტური ორგანიზაციის შექმნასთან დაკავშირებით. 1905 წელს იგი მონაწილეობდა „საფრანგეთის გაერთიანებული სოციალისტური პარტიის“ ჩამოყალიბების პროცესში, შემდგომში ამავე პარტიაში ერთ-ერთი დომინანტური ადგილი დაიკავა. 1905 წელს იგი გამოდიოდა მაროკოში ფრანგული კოლონიალისტური ექსპანსიის წინააღმდეგ. ჟორესი ყველანაირად აკრიტიკებდა ჟორჟ კლემანსოს და არისტიდ ბრიანის მთავრობებს, მათ პოლიტიკას მუშათა კლასთან მიმართებით. ჟან ჟორესისათვის იდეალური მმართველობის სახეს წარმოადგენდა „სოციალური რესპუბლიკა“, რომელიც ორგანიზებული იქნებოდა სწორხაზოვანი და სუვერენული შრომისაგან. საჭიროდ მიიჩნევდა მსხვილი საწარმოების ნაციონალიზაციასა და მცირე მეწარმეების კოოპერატივების შექმნას. ჟორესი ოცნებობდა სოციალისტური და საერთო დემოკრატიული ღირებულებების შერწყმაზე. იგი მხარს უჭერდა საყოველთაო გაფიცვის იდეას, როგორც ხელისუფლებაზე ზეწოლის საშუალებას რეფორმების განხორციელების მიზნით. მიზნად დასახული ჰქონდა სოციალისტური პარტიების მიერ მშვოდობიანი გზით ხელისუფლების დაკავება.
ანტიმილიტარიზმი
ჟორესი პაციფისტი გახლდათ და დიდი ევროპული ომის თავიდან ასაცილებლად იბრძოდა. დეპუტატი მოუწოდებდა ხელისუფლებას გერმანიასთან შეთანხმების მიღწევისკენ. 1911 წელს ჟორესმა მონაწილეობა მიიღო ბაზელის ანტისაომარ კონგრესში. იგი ხელმძღვანელობდა პრეზიდენტ კურსივის ტექსტი რაიმონ პუანკარეს მიერ შემოტანილი, სამწლიანი საომარი სამსახურის კანონის წინააღდმეგ მიმართულ კამპანიას. 1913 წლის 25 მაისს ამ კამპანიის ფარგლებში ჟორესმა მოაწყო გრანდიოზული საპროტესო აქცია პარიზში, რომელსაც 150 000 ადამიანი დაესწრო. ჟან ჟორესი იბრძოდა ყველა ქვეყნის პროლეტარიატის ერთიანობისკენ და მჭიდრო ურთიერთობა ჰქონდა გერმანელ სოციალ-დემოკრატებთან, რის გამოც შოვინისტთა წრეებში მას გერმანიის აგენტის რეპუტაცია შეექმნა, მას „ჰერ ჟორესის“ სახელიც კი შეარქვეს. 1914 წელს აპრილ-მაისის არჩევნებზე ჟორესის ხელმძღვანელობით სოციალისტებმა დიდ წარმატებას მიაღწიეს. მათ მიიღეს 1385 ხმა და 102 დეპუტატის მანდატი მოიპოვეს. 1914 წლის ივნისში ჟორესის ინიციატივით სოციალისტური პარტია გამოვიდა მთავრობის მიერ დიდი სამხედრო სესხის აღების წინააღმდეგ. სრულიად ევროპული კრიზისის პერიოდში, რომელიც გამოწვეული იყო სერბი ნაციონალისტების მიერ ავსტრიის უფლისწულ ფრანც ფერდინანდის მკვლელობით, ჟან ჟორესმა შეძლო გაფიცვის ჩატარება 14-15 ივლისს. ჟან ჟორესმა უარყო პრემიერ-მინისტრ რ. ვივიანის ყველა ნაციონალისტური და მილიტარისტული წინადადება. 25 ივლისს ლიონში სიტყვით გამოსვლისას, რომელიც ჟორესის პოლიტიკურ ანდერძად იქცა, მოუწოდებდა ყველა ევროპული ქვეყნის პროლეტარიატს ანტისაომარი, ანტიმილირატურისტული გამოსვლებისკენ. 28 ივლისს ჟ. გედთან ერთად გამოდიოდა პარლამენტის აუცილებელი მოწვევის წინადადებით, რათა განეხილათ ომის საკითხი.
გარდაცვალება
1914 წლის 31 ივლისს, ნაციონალისტური ისტერიის გამოვლინებებისა და ომის წინა პერიოდში, ჟორესი პარიზის კაფეში მოკლა ფრანგმა ნაციონალისტმა. ჟან ჟორესს უწოდებენ ჯერ არდაწყებული ომის პირველ მსხვერპლს. მისი გარდაცვალების შემდეგ მუშათა ინტრენაციონალის ფრანგული განყოფილება და პროფკავშირი გადავიდა მთავრობის დაცვის მხარეს პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში. რ. პუანკარეს სიტყვებით: ჟან ჟორესის მკვლელს რაულ ვილენს მიესაჯა სამუდამო პატიმრობა, მაგრამ 1919 წელს იგი წარადგინეს სასამართლოს წინაშე, რომელმაც იგი გაამართლა, ვინაიდან მოწინააღმდეგის მკვლელობა ომში გამარჯვებაში წვლილის შეტანად მიიჩნიეს. ვილენი ივისზე დასახლდა და ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს 1936 წელს რესპუბლიკელებმა მოკლეს შპიონაჟის ბრალდებით.
პარიზში ჟან ჟორესს დაუდგეს ძეგლი. 1924 წელს მისი ნეშთი გადაასვენეს პანთეონში. ასევე ჟორესის მკვლელობიდან რამდენიმე დღეში მეტროპოლიტენის ერთ-ერთ სადგურს მისი სახელი გადაექვა. არაერთი ფრაგნული ქუჩა, სკვერი თუ მოედანი ატარებს სოციალისტის სახელს, არა მხოლოდ პარიზში არამედ ტულუზასა და ლილში. ასევე შეიქმნა ჟან ჟორესის სახელობის სოციალისტური პარტიების პოლიტიკური ფონდი. ჟორესის სახელი გადაიქცა პაციფიზმისა და ძმათაკვლის წინააღმდეგ ბრძოლის ერთგვარ ლოზუნგად.
ჟან ჟორესის პატივსაცემად არაერთ ცნობილ მოღვაწეს დაერქვა სახელი: ნობელიანტ ჟორეს ალფიოროვს, საბჭოთა დისიდენტ ჟორეს მედვედევს, საბჭოთა და რუს მწერალ ჟორეს ტროშევს.
პოლიტიკური მოღვაწეობის გარდა ჟან ჟორესი ცნობილი პუბლიცისტი გახლდათ. მისი რედაქტორობით გამოიცა მრავალტომიანი კოლექტიური ნაშრომი „სოციალისტური ისტორია“. ამ ნაშრომის პირველი 4 ტომი ეძღვნებოდა XVIII საუკუნის საფრანგეთის რევოლუციას, რომელიც ჟორესის მიერ იყო სრულად დაწერილი. ჟორესმა განსაკუთრებული ყურადღება მიაქცია საფრანგეთის XVIII საუკუნის რევოლუციის ეკონომიკურ და სოციალურ ასპექტებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 3 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1859 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1914 კატეგორია:ფრანგი პოლიტიკოსები კატეგორია:ფრანგი სოციალისტები
კუხილიოს რაიონი
კუხილიოს რაიონი (Distrito de Cujillo) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის კუტერვოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 760 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 998 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 28 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 108.93 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კუტერვოს პროვინციის რაიონები
მეცნიერება და ტექნოლოგია ალბანეთში
მეცნიერება და ტექნოლოგია ალბანეთში — ალბანეთის ბიუჯეტში ტექბოლოგიასა და მეცნიერებაზე გაწეული ხარჯი არ აღემატებ მშპ-ს 0.18%-ს, რაც ევროპის მაშტაბით ყველაზე დაბალი მაჩვენებელია.
მეცნიერებაში ადამიანური რესურსი 1993 წლიდან მნიშვნელოვნად შემცირდა. კვლევები აჩვენებს, რომ 1990-იან წლებში მეცნიერების 40% ემიგრაციაში წავიდა.
ალბანეტში სულ 578 მეცნიერი მუშაობს:
კვლევით დაწესებულებებში მომუშავე ადამიანების წილი ალბანეთში შეადგენს 0,2-ს 1000-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:ალბანეთის ეკონომიკა კატეგორია:ალბანეთის პოლიტიკა
სინგაპურის რელიგია
სინგაპურის რელიგია - რელიგიური პრაქტიკების ერთობლიობა სინგაპურში. რელიგია, ასევე როგორც ზოგადად მოსახლეობა, სინგაპურში ხასიათდება მრავალფეროვნებით და მსოფლიო კულტურების შეზავებით. აქ გავრცელებულია მსოფლიოს ყველა წამყვანი რელიგია. სინგაპურის ინტერ-რელიგიური ორგანიზაცია (IRO) სინგაპურში ცნობს 10 მთავარ რელიგიას. ამერიკული კვლევის ცენტრის "Pew Research Center"-ის კვლევით სინგაპური მსოფლიოს ყველსზე რელიგიურად მრავალფეროვანი ქვეყანაა. ამის დიდი მაჩვენებელია ის, რომ ზოგიერთ რელიგიის, განსაკუთრებით ჩინური ხალხური რელიგიების სალოცავები ირწყმევა სხვა რელიგიების, განსაკუთრებით ინდუისტურ და ისლამურ სალოცავებთან. ამის თვალსაჩინო მაგალითია ლოიანგ თუა პეკ კონგის ტაძარი (მდებარეობს აღმოსავლეთ სანაპირო ზოლში), სადაც სამი რელიგია, კერძოდ დაოსიზმი, ინდუიზმი და ბუდიზმია გაერთიანებული.
სინგაპურის მთავრობა ოფიციალურად ტოლერანტულია სხვადასხვა რელიგიის მიმართ და მხარს უჭერს რელიგიურ ჰარმონიას სინგაპურში არსებულ სხვადასხვა რელიგიებს შორის. მიუხედავად ამის, ზოგი რელიგიური პრაქტიკა ოფიციალურად აკრძალულია მთავრობის მიერ, მაგ. იეჰოვას მოწმეები და გაერთიანების ეკლესია, თუმცა, მათი მიმდევრები მაინც ფარულად მისდევენ თავის სარწმუნოებას.
სინგაპურში ყველაზე გავრცელებული რელიგიაა ბუდიზმი. ბოლო, 2015 წლის აღწერით მოსახლეობის 33,2% თავს ბუდისტად მიიჩნევს. ბუდისტების დიდ ნაწილს სინგაპურელი ჩინელები შეადგენენ, ვოლო აღწერით სინგაპურში ეთნიკური ჩინელების მოსახლეობის 42,29% ბუდისტია. სხვა ეთნიკური ჯგუფები ბუდისტური უმრავლესობითაა სინგაპურელი ბირმელები და ტაილანდელები.
ბუდიზმი
მინი სინგაპურში ბუდიზმი ყველაზე დიდი რელიგიაა, რომელსაც მოსახლეობის დაახლოებით 33,2% მისდევს. 2015 წელს 3 276 190 სინგაპურელიდან გამოკითხულთაგან 1,087,9955 (33,21%) თავს ბუდისტად ასახელებს. პირველად სინგაპურში ბუდიზმი შემოიღეს მიგრანტებმა აზიის სხვადასხვა ქვეყნიდან დაახლოებით II საუკუნეში. სინგაპური ისტორიულად მნიშვნელოვანი სავაჭრო პორტი იყო, სადაც სხვადასხვა კულტურა იკვეთებოდა, მას ასევე მეორე მსოფლიო ომის დროს იაპონია აკონტროლებდა - ამ ყველაფერმა ხელი შეუწყო ბუდიზმის გავრცელებას. დღეს ბუდიზმი ფართოდ გავრცელებუკია, მათ შორის ახალგაზრდების შორის, არსებობს მრავალი ბუდისტური ორგანიზაცია და რელიგიური სკოლა.
ქრისტიანობა
მარცხნივ|მინი სინგაპურში ქრისტიანობა შემოიტანეს ანგლიკანელმა ბრიტანელმა კოლონისტებმა. ინგლისის კოლონისტური მმართველობის დროს ქრისტიანობა ფართოდ გავრცელდა. დღეს ქრისტიანები ქვეყნის მოსახლეობის დაახლოებით 20% -ს შეადგენენ. 2010 წელს ქვეყნის ქრისტიანთა დაახლოებით 38,5% კათოლიკე იყო, ხოლო 61,5% "სხვა ქრისტიანი" (ძირითადად პროტესტანტი). ქრისტიანების პროცენტული მაჩვენებელი გაიზარდა 12,7% -დან 1990 წელს 14,6% -მდე 2000 წელს. 2015 წლის აღწერის თანახმად, ქრისტიანთა მოსახლეობა კვლავ გაიზარდა და 18,7% შეადგენს. სინგაპურში მოქმედებს სომხური ეკლესია, გავრცელებულია ბაპტიზმი, მეთოდიზმი. რეფორმიზმი და სხვა მიმდინარეობები.
ისლამი
2015 წლის აღწერის მონაცემებით, სინგაპურში მცხოვრები მოსახლეობის დაახლოებით 14% მუსლიმია. სინგაპურში მეჩეთების უმეტესობა სუნიტ მუსლიმებს ემსახურება, რადგან სინგაპურელი მუსლიმების აბსოლუტური უმრავლესობა სუნიტური შაფიტების ან ჰანაფის სკოლას მისდევს, თუმცა არსებობს მეჩეთები, რომლებიც შიიტური საზოგადოების საჭიროებებსაც ითვალისწინებენ.
სინგაპურში მუსლიმთა უმრავლესობა მალაიზიელი სინგაპურელია, მაგრამ მუსულმანების მნიშვნელოვანი რაოდენობა სხვა ეთნიკურ ჯგუფებს ეკუთვნის, კერძოდ, არსებობენ ინდოელი და პაკისტსნელი მუსლიმების ჯგუფები, რომლებისთვისაც თავისი, ინდური სტილის მეჩეთებივ არსებობს.
ინდუიზმი
სინგაპურის ამჟამინდელი ინდუისტების უმრავლესობა იმ ინდოელების შთამომავლობაა, რომლებიც 1819 წელს სინგაპურის დაარსების შემდეგ სინგაპურში გადასახლდნენ. ადრეული ტაძრები კვლავ რიტუალებისა და ფესტივალების ცენტრებია.
წყაროები
კატეგორია:რელიგია კატეგორია:სინგაპური
პილარ-დე-ლა-ორადადა
პილარ-დე-ლა-ორადადა (Pilar de la Horadada, El Pilar de la Foradada) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ალიკანტეს პროვინციის ვეგა-ბახა-დელ-სეგურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 78 კმ². მოსახლეობა — 22 347 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები
სომხეთის კონსტიტუცია
სომხეთის კონსტიტუცია — სომხეთის რესპუბლიკის ძირითადი კანონი. მიღებულია 1995 წლის 5 ივლისის რეფერენდუმის შედეგად. კონსტიტუციის მიხედვით სომხეთი გამოცხადდა დემოკრატიულ, სუვერენულ, სოციალურ და სამართლებრივ სახელმწიფოდ, სადაც ხელისუფლება ეკუთვნის ხალხს. ქვეყნის დედაქალაქად გამოაცხადა ერევანი. კონსტიტუცია შეიცვალა 2005 წლის 27 ნოემბრის რეფერენდუმის შემდეგ. კონსტიტუცია შედგება შესავლისა და 9 მუხლისაგან.
მმართველობის ფორმაა რესპუბლიკა.
პრეზიდენტი
კონსტიტუციის თანახმად ქვეყნის მეთაურია პრეზიდენტი. იგი არის აღმასრულებელი, საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლების ნორმალური ფუნქციონირების გარანტი.
პრეზიდენტად შეიძლება აირჩიონ ნებისმიერი მოქალაქე, რომელიც ბოლო 10 წლის განმავლობაში ცხოვრობდ ასომხეთში, არ არის სხვა ქვეყნის მოქალაქე, რომელსაც არჩევნების დღისათის შეუსრულდა 35 წელი. პრეზიდენტს ირჩევენ 5 წლის ვადით.
საკანონმდებლო ხელისუფლება
უმაღლესი საკანონმდებლო ორგანოა ეროვნული კრება, რომელიც შედგება მაჟორიტარული (41) და პროპოციული (90) წესით არჩეული დეპუტატისაგან. პარლამენტს ირჩევენ 5 წლის ვადით. დეპუტატად შეიძლება აირჩიონ პიროვნება, რომელსაც შეუსრულდა 25 წელი, უკანასკნელი 5 წლის განმავლობაში ცხოვრობს სომხეთში და არ არის სხვა ქვეყნის მოქალაქე.
აღმასრულებელი ხელისუფლება
პრეზიდენტი ეროვნული კრების ფრაქციებთან შეტანხმების შემდეგ ნიშნავს პრემიერ-მინისტრს, რომელიც მოიპოვებს პარლამენტის წევრთა უმრავლესობის მხარდაჭერას. პრემიერ-მინისტრთან შეთანხმებით ნიშნავს და ათავისუფლებს მინისტრებს.
სასამართლო ხელისუფლება
სომხეთში მოქმედებს პირველი ინსტანციის სასამართლო, სააპელაციო და საკასაციო სასამართლო, საჭიროების შემთხვავაში - სპეციალური სასამართლო. სასამართლო დამოუკიდებლობის გარანტია კონსტიტუცია. სომხეთის პროკურატურას ხელმძღვანელობს გენერალური პროკურორი.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის პოლიტიკა
რისაკაევო
რისაკაევო (Рысыҡай) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
კუტერვოს რაიონი
კუტერვოს რაიონი (Distrito de Cutervo) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის კუტერვოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 649 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 53 382 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 130 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 422.27 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კუტერვოს პროვინციის რაიონები
Bad Boy (რინგო სტარის ალბომი)
Bad Boy — ინგლისელი როკ-მუსიკოს რინგო სტარის მეშვიდე სტუდიური ალბომი. გამოიცა 1978 წელს. ამ პერიოდში მუსიკოსის კარიერა შედარებით წარუმატებელი იყო, მიუხედავად იმისა, რომ წინა ალბომებმა წარმატება იქონიეს.
სქოლიო
კატეგორია:რინგო სტარის ალბომები კატეგორია:1978 წლის ალბომები კატეგორია:Polydor Records-ის ალბომები კატეგორია:Atlantic Records-ის ალბომები
მარლენ ეგუტია
მარლენ ეგუტია (დ. 29 ოქტომბერი, 1937, თბილისი, — გ. 18 სექტემბერი, 2019) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1979).
ბიოგრაფია
სწავლობდა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტზე. 1968 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1967-1970 წლებში მუშაობდა რუსთაველის თეატრში. 1970 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი. მარჯანიშვილის თეატრში ნათამაშები როლებიდან აღსანიშნავია: ოიდიპოს მეფე; ყორღანაშვილი, რუსი მღვდელი („საქართველოს უკანასკნელი დედოფალი“); კალე („ქაქუცა ჩოლოყაშვილი“); მთხრობელი („შეყვარებულთა თვითმკვლელობა ციურ ბადეთა კუნძულზე“); დარიალოვი („შთამომავლობა“); მელენტი კანკია, მილიციის უფროსი („ჰაკი აძბა“). გადაღებულია ფილმებში: „უძინართა მზე“, „დათა თუთაშხია“, „სიყვარულის ბალადა“, „მალე გაზაფხული მოვა“, „იავნანა“ და „ომი და ქორწილი“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:დაბადებული 29 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2019 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 სექტემბერი კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
პრავედნიკი
პრავედნიკი (Праведник) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, კავადარცის თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 760 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 0 ადამიანს შეადგენდა.
ნოვოჩერკასკის სამების ეკლესია
სამების ეკლესია (Троицкая церковь) — ყოფილი მართლმადიდებლური ტაძარი ნოვოჩერკასკში. ასევე ცნობილია, როგორც მაცოცხლებელი სამების ტაძარი.
ისტორია
ტაძარი, 1810 წელს, აღმართული იყო ამავე სახელწოდების მოედანზე, თავდაპირველად იგი ხის იყო. ათწლეულების მანძილზე ეკლესია იშლებოდა, 1830 წელს კი ჩამოინგრა მისი გალავანი.
1835 წელს, კრებაზე განიხილეს ქვის ტაძრის აშენების აუცილებლობა. 1845 წლის იანვარში, არქიტექტორ სედოვის მიერ შესრულდა ორსართულიანი, ქვის ტაძრის პროექტი, მაგრამ სანქტ-პეტერბურგის გზებისა და საჯარო შენობების მთავარმა სამმართველომ, ნოვოჩერკასკში გამოგზავნა სამების ეკლესიის საკუთარი პროექტი. ქალაქის მმართველობამ უარი თქვა ორივე პროექტზე ტერიტორიის სიმცირის გამო და გადაწყვიტა ახლის შექმნა. მის შემუშავებას შეუდგა არქიტექტორი ფომინი, რომელმაც შექმნა სამსაკურთხევლიანი, ხუთგუმბათოვანი, ბიზანტიური სტილის ეკლესიის პროექტი. ახალი პროექტი, 1845 წლის 2 აგვისტოს აღიარეს და დაამტკიცეს. მხოლოდ 5 წლის შემდეგ, 1850 წლის 24 ივნისს, დონისა და ნოვოჩერკასკის მტავარეპისკოპოსის, იოანა დობროზრაკოვის კურთხევით, შესრულდა ქვის ტაძრის საზეიმო სანიშნები. 1856 წელს, დონის ჯარების ოლქის მეთაურის, მ. გ. ხომუტოვის დროს ეკლესია უკვე აშენებული იყო. ხატებს, კანკელებისთვის წერდნენ ადგილობრივი მხატვრები: არდალიონ ზოლოტარევი და მიხაილ გოლმოვი. 1859 წლის 30 მაისს, სამების ტაძარი აკურთხეს.
1869 წლის ივნისში, დაიწყო სამების ეკლესიისთვის აგურის სამრეკლოსა და ქვის სატრაპეზოს მიშენება. 1896 წლამდე ტაძარში ორი ტახტი იდგა - მთავარი (სამების ) და სამხრეთის. 1896 წელს შეიქმნა მესამე, ჩრდილოეთის ტახტი. 1897 წელს, სამების ეკლესიის ორსართულიანი ფასადის შენობაში, რომელიც გადის სანქტ-პეტერბურგის პროსპექტზე (ახლანდელი გერცენის დაღმართი) გახსნეს სკოლა გოგონებისთვის, ხოლო ერთსართულიანი ფასადის შენობაში, მოსკოვის ქუჩაზე - საეკლესიო, სამრევლო სკოლა.
1915 წლის მდგომარეობით, ნოვოჩერკასკის სამების ტაძარი იყო ხუთგუმბათოვანი, ქვის სამრეკლოთი, სამი საკურთხევლით და შედგებოდა ორი სართულისგან. მთავარ გუმბათს ჰქონდა კონუსებური ფორმა, რვა ფანჯრით. ტაძრის თავზე რკინის მოოქროვილი ჯვრები იყო. სამების ეკლესიას სამი შესასვლელი კარი ჰქონდა, სამრეკლოს ქვედა იარუსს კი - 10 ზარი. სამების ეკლესიის სატაპეზო საკმაოდ ფართო, სიგრძით 12, სიგანით 8,5, ხოლო სიმაღლით 9,6 მეტრი იყო. ტაძრის შესასვლელის ორივე, როგორც მარჯვენა, ისე მარცხენა მხარეს იყო ადგილი გუნდებისთვის.
სამების ეკლესიის დახურვა მოხდა 1930-იან წლებში, ნოვოჩერკასკში მართლმადიდებლური ტაძრების მასობრივი დახურვის დროს. მეორე მსოფლიო ომი დაწყებამდე იგი განადგურებული იყო.
სქოლიო
კატეგორია:ნოვოჩერკასკის ეკლესიები
მაღრაანის ღვთაების ეკლესია (XVIII საუკუნე)
მაღრაანის ღვთაების ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაღრაანში, დგას სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, სასაფლაოზე. განეკუთვნება XVIII საუკუნეს.
რაფალი
რაფალი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ალიკანტეს პროვინციის ვეგა-ბახა-დელ-სეგურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 2 კმ². მოსახლეობა — 4553 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები
გრემის ქულბაქები და ქარვასლა
გრემის ქულბაქები და ქარვასლა — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ გრემში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში, ეგრეთ წოდებულ სავაჭრო უბნის ცენტრალურ ნაწილში. ქულბაქების გეგმა აღმიდან დასავლეთის მიმართულებით წაგრძელებული სწორკუთხედია, რომლის შუაში იგივე მოხაზულობის ეზოა. ეზოში შესასვლელი ჩრდილოეთ მხრიდანაა. ეზოს ირგვლივ, ერთმანეთის მიყოლებით განლაგებულია დუქნები, რომლებსაც მცირე გამონაკლისების გარდა, თითქმის ერთნაირი აგებულება აქვს - მოგრძო, ყრუკედლებიანი შეისრულკამაროვანი სათავსი, რომლის წინ იმავე სიგანისა და 1,5 მეტრი სიღრმის ლოჯიაა. დუქნები ერთდროულადაა ნაგები. კედლები და კამარები ნაწყობია ნატეხი ქვით. ყველა დუქანს ჰქონია ბუხარი. ზოგიერთი დუქანი ორსართულიანი ყოფილა. ჩრდილოეთი რიგის დასავლეთ კიდეში მდებარე ორსართულიანი დუქნების ქვემოთ სარდაფებია, რომლებიც ერთმანეთს კარით უკავშირდება. ორივე სარდაფის კედლები შელესილია. შესაძლოა, ისინი მაცივრის როლს ასრულებდა. ამავე რიგის ერთ-ერთი დუქნის უკანა ნაწილში, დაბალი კედლით, გამოყოფილია ვიწრო ადგილი, რომლის კედლები შიგნიდან წყალგაუმტარი ხსნარითაა შელესილი. ეზოს დასავლეთ რიგში ოთხი დუქანია. მათგან სამს დასავლეთიდან ეკვრის ერთიანი, მოზრდილი სათავსი, რომელიც კარით მხოლოდ განაპირა დუქნებს უკავშირდება. შუა დუქანში აგებულია ექვსგვერდი აუზი. სავარაუდოდ, ეს დუქანი „სალხინო“ ადგილიც იყო.
ჭიშკართან, ეზოში გასასვლელის აღმოსავლეთ გვერდში, მოწყობილია პატარა სათავსო, რომელიც დანარჩენი სათავსოებისგან როგორც ფართობით, ისე ორიენტაციითაც განსხვავდება. სამხრეთ რიგში თანაბარი ფართობის ათი სათავსია, აღმოსავლეთ რიგში კი - ოთხი. მათგან ორს ლოჯია ეზოს მხარეს აქვს, ორს კი - ქარვასლაში გასასვლელის მხარეს. ქარვასლა ქულბაქებს აღმოსავლეთიდან ეკვრის. თავდაპირველად ამ ადგილას მდგარა მოზრდილი თონეებიანი შენობები, შემდეგ კი ქარვასლა აუგიათ. ამჟამად ქარვასლისგან მხოლოდ საძირკვლის ნაშთებია შემორჩენილი, რის გამოც მისი გეგმა ზუსტად არ იკითხება. შენობის გრძივი ღერძის ორივე მხარეს ერთრიგად განლაგებულია 16-16 სათავსო ფართობი მერყეობს 14 კვადრატული მეტრიდან 23 კვადრატულ მეტრამდე. მათ შორის კი განიერი ტალანი ყოფილა, რომლის იატაკქვეშ გადის წყალსადენი.
ქარვასლის სამხრეთი და ჩრდილოეთი კედლები შეჭრილია ქულბაქების აღმოსავლეთ კედელში, რაც იმაზე მიგვანიშნებს, რომ იგი ქულბაქებზე ადრე ყოფილა აგებული. ქულბაქებისა და ქარვასლის ტერიტორიაზე გათხრების დროს აღმოჩნდა ვერცხლისა და სპილენძის რამდენიმე მონეტა. მათი უმრავლესობა ცუდადაა დაცული. ერთი ვერცხლის მონეტა, რომელიც ქულბაქების ტერიტორიაზე იყო ნაპოვნი ეკუთვნის შაჰ-ისმაილს და თარიღდება 1502-1524 წლებით, ხოლო ორი სპილენძის მონეტა, რომლებიც ნაპოვნი იყო ქარვასლის ტერიტორიაზე, თარიღდება XV საუკუნის  II ნახევრით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1225
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1225 მიიღეს ერთხმად 1999 წლის 28 იანვარს. საქართველოს შესახებ გაეროს ყველა რეზოლუციის დამტკიცების შემდეგ, კერძოდ 1187 (1998) რეზოლუციის, საბჭომ გადაავადა საქართველოში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის (UNOMIG) მანდატი 1999 წლის 31 ივლისამდე და განაცხადა მანდატის გადახედვის შესახებ.
საბჭომ აღნიშნა, რომ კონფლიქტის ზონაში არსებული ვითარება დაძაბული და არასტაბილური იყო, ხოლო საქართველოსა და აფხაზეთს შორის მოლაპარაკებები ჩიხში შევიდა. საბჭომ აღიარა, რომ გაეროს დამკვირვებელთა მისია და დსთ-ის სამშვიდობო ძალების რეგიონში ყოფნა, სიტუაციის ასტაბილიზირებს. რეზოლუციაში აღინიშნა, რომ მხარეებმა უნდა პატივი სცენ ადამიანის უფლებებს და უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირეს გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ძალისხმევას, რომელიც გულისხმობს სიტუაციის გაუმჯობესების გზებს ძიებას.
მხარეებმა 1998 წლის ოქტომბერში, ათენში შეხვედრა გამართეს, მაგრამ ვერ შეძლეს ნდობის, უსაფრთხოების, ლტოლვილების დაბრუნებისა და ეკონომიკური რეკონსტრუქციის შესახებ გადაწყვეტილების მიღება. უშიშროების საბჭომ ორივე მხარისგან მოითხოვა მოლაპარაკებების მაგიდაზე დაბრუნება და სამშვიდობო პროცესის გაგრძელება. საბჭომ ასევე მოუწოდა მხარეებს, შეასრულონ შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალების დაშორების თაობაზე.
იმავდროულად, ლტოლვილთა მდგომარეობა კვლავ შემაშფოთებელი რჩება და უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ კონფლიქტის შედეგად გამოწვეული დემოგრაფიული ცვლილებები მიუღებელია. საბჭომ დაგმო შეიარაღებული დაჯგუფებების ქმედებები, მათ შორის ტეროტორიების დანაღმიანება, რომლებიც ხელს უშლიდნენ ჰუმანიტარული ორგანიზაციების მუშაობას და გადაავადა გალის რაიონში სიტუაციის ნორმალიზაცია. ორივე მხარეს მოუწოდეს შესაბამისი ზომების მიღება, რომ ამგვარი საქმიანობა დასრულებულიყო.
სქოლიო
1225 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები საქართველოს შესახებ კატეგორია:აფხაზეთის კონფლიქტი კატეგორია:1999 წელი საქართველოში
ნურ თათარი
ნურ თათარი (Nur Tatar Askari; დ. 16 აგვისტო, 1992, ვანი, თურქეთი) — ქურთული წარმოშობის თურქი ქალი ტაეკვონდოელი, რომელიც ასპარეზობს ბუმბულისებრ, მსუბუქ და საშუალო წონით კატეგორიაში.
კარიერა
იყო ანკარის „TSE Sports Club“-ის წევრი, სანამ არ გადავიდა „Ankara İller Bankası“-ში. მწვრთნელია ჯიუნეით გიულჩექი.
ნურ თათარმა თავისი პირველი მედალი 15 წლის ასაკში მოიპოვა. ორჯერ გაიმარჯვა ევროპის უმცროსთა შორის ჩემპიონატზე ტაეკვონდოში და მოიპოვა ოქროს მედლები ევროპის A-კლასის ტურნირებში. 2010 წელს სანქტ-პეტერბურგში ჩატარებულ ტაეკვონდოს ევროპულ ჩემპიონატზე მოიგო ვერცხლის მედალი.
კვალიფიკაცია მოიპოვა 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, სადაც 67 კგ წონით კატეგორიაში ვერცხლის მედალი აიღო. 2013 წლის ხმელთაშუაზღვის ჩემპიონატზე, რომელიც თურქეთის ქალაქ მერსინში გაიმართა, ოქროს მედალოსანი გახდა. კიდევ ერთხელ მოიპოვა კვალიფიკაცია ოლიმპიური თამაშებზე, ამჯერად 2016 წლისაზე, სადაც მან ბრინჯაოს მედალი აიღო 67 კგ წონით კატეგორიაში.
2017 წელს დაქორწინდა ირანის ტაეკვონდოს ეროვნული ნაკრების ყოფილი წევრზე — მეჰრან ასკარიზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:თურქი ქალი ტაეკვონდოელები კატეგორია:თურქი ქალი სპორტსმენები
კლაუს იოჰანისი
კლაუს ვერნერ იოჰანისი (Klaus Werner Iohannis, ; დ. 13 ივნისი, 1959) — რუმინეთის ამჟამინდელი პრეზიდენტი, გერმანული წარმოშობის რუმინელი ფიზიკის მასწავლებელი და პოლიტიკოსი. 2002-2013 წლებში რუმინეთში გერმანელთა დემოკრატიული ფორუმის ლიდერობის შემდეგ, გახდა რუმინეთის ეროვნული ლიბერალური პარტიის ლიდერი. 2014 წლის 16 ნოემბერს აირჩიეს რუმინეთის მეხუთე პრეზიდენტად. თანამდებობა დაიკავა 21 დეკემბერს.
აქტიურ პოლიტიკაში იოჰანისი 2000 წელს ჩაერთო, როდესაც რუმინეთში გერმანელთა დემოკრატიული ფორუმის წარმომადგენლის სტატუსით ის ქალაქ სიბიუს პირველი არჩეული მერი გახდა. იმის მიუხედავად, რომ ადრე ქალაქ სიბიუში უმრავლესობაში მყოფი გერმანული თემი დროთა განმავლობაში შემცირდა და უმცირესობად იქცა, იოჰანისმა დამაჯერებელი გამარჯვება მოიპოვა და შემდგომაც ხელახლა აირჩიეს 2004 და 2008 წლებში. იოჰანისმა დიდი წვლილი შეიტანა საკუთარი ქალაქის რუმინეთის ყველაზე პოპულარულ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობად გადაქცევაში და 2007 წელს სიბიუ ევროპის კულტურულ დედაქალაქად დაასახელეს. 2013 წელს, იოჰანისი დათანხმდა ლიბერალი ლიდერის კრინ ანტონესკუს რუმინეთის ეროვნულ ლიბერალურ პარტიაში გაწევრიანების მოწვევას და პირდაპირ პარტიის პირველ ვიცე-პრეზიდენტად დაინიშნა, ხოლო მომდევნო წელს მისი პრეზიდენტი გახდა.
2009 წლის ოქტომბერში, რუმინეთის პარლამენტის ხუთი პოლიტიკური ჯგუფიდან ოთხმა, იმჟამინდელი პრეზიდენტის ტრაიან ბესესკუს დემოკრატიულ-ლიბერალური პარტიის გამოკლებით, იოჰანისი რუმინეთის პრემიერ-მინისტრობის კანდიდატად წარადგინა, თუმცა პარლამენტის დეკლარირებული მხარდაჭერის მიუხედავად ბასესკუმ უარყო მისი კანდიდატურა. ამავე წლის არჩევნებზე რუმინეთის ეროვნულ ლიბერალური პარტიისა და სოციალ-დემოკრატიული პარტიის მიერ იგი ხელმეორედ დასახელდა პრემიერ-მინისტრობის კანდიდატად.
იოჰანესი ტრანსილვანიელი საქსონია, XII საუკუნეში ტრანსილვანიაში ჩამოსახლებული რუმინელი გერმანელების უმცირესობის შთამომავალი.
სქოლიო
კატეგორია:რუმინელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 13 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1959
გრემის სამეფო აბანო
აღწერა
აბანოს გეგმით რთული, ტეხილი მოხაზულობა აქვს. შედგება სხვადასხვა ზომის ორი ნაწილისგან, რომელთა კედლები ერთმანეთს არ ებმის. ნაგებია აგურით. აქა-იქ გამოყენებულია ნატეხი ქვაც. მოზრდილ ნაწილში საბანაო და მასთან დაკავშირებული სათავსოებია. მომცროში კი - გასახდელი და სხვა დამხმარე სათავსოები.
აბანოში შესასვლელი მომცრო ნაწილის აღმოსავლეთ კედლის სამხრეთ კიდესთანაა. შესასვლელისან ვხვდებით მომცრო ზომის კვადრატულ წინკარში, აქედან კი - ცენტრალურ სათავსოში,რომელსაც გეგმით კუთხეებმოჭრილი კვადრატის ფორმა აქვს. მას ოთხივე მხრიდან ერთვის რამდენიმე დაბალი სწორკუთხა სათავსო - გასახდელი. მათი იატაკი ცენტრალური სათავსოს იატაკიდან 0.5 მეტრითაა შემაღლებული, რის გამოც ცენტრალურ სათავსოს მთელ პერიმეტრზე საფეხური აქვს მოწყობილი. ამ სათავსოებიდან სამი ტოლია, ხოლო მეოთხე დანარჩენებზე ოდნავ ღრმაა და განიერი. ცენტრალური სათავსოს შუაში და ჩრდილოეთ სათავსოში მოწყობილია აუზი. ცენტრალურ სათავსოში მოწყობილი აუზი უფრო მხატვრულადაა გადაწყვეტილი და მეორედთან შედარებით ოდნავ მოზრდილიცაა. იგი ექვსი ნახევარწრისგან შედგენილი, თხელი კედლითაა შემოფარგლული. აუზის ცენტრში ამოდის კერამიკული მილი. მეორე აუზი რვაწახნაგაა და იატაკშია ჩამჯდარი. შენობის სამხრეთ-დასავლეთ და ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეებში კიდევ თითო სათავსოა, რომლებიც ცენტრალურ სათავსოს კარით უკავშირდება. მათგან ჩრდილო-დასავლეთ სათავსოდან აბანოს საბანაო ნაწილში გავდივართ. სათავსოს დასავლეთ კედელში მეორე კარია, რომლის წინ, მოგვიანებით ამოყვანილი ორი კედლით, მცირე სათავსო მოუწყვიათ. სამხრეთ-დასავლეთის კუთხეში მდებარე სათავსო განიერი გასასვლელით დაკავშირებულია კიდევ ერთ სათავსოსთან, რომელიც შენობის დასავლეთ კედლის ხაზიდან გარეთაა გასული.
აბანოს მეორე, ორსართულიანი ნაწილი საბანაოდ იყო განკუთვნილი. ქვედა სართულზე კალორიფერია, რომელიც ჰაერის გათბობისთვის იყო განკუთვნილი. საცეცხლეც ამავე სართულზეა - ჩრდილოეთ კედელთან. ამ კედელში მოზრდილი კარია, საიდანაც საცეცხლეში შეშას აწყობდნენ. საცეცხლე კვადრატული ფორმისაა. მას თავზე ედგა ლითონის ტაშტი. ტაშტის თავზე მოწყობილი იყო გრძელი კამაროვანი წყალსაცავი, რომელიც 10 კუბურ მეტრზე მეტ წყალს იტევდა. წყალსაცავიდან, კედლებში დატანებული კერამიკული მილებით, ცხელი წყალი მიემართებოდა სათანადო ადგილებში. კალორიფერში აგურის სვეტები ერთმანეთის მიმართ ისეა განლაგებული, რომ მათ კუთხეებზე დაყრდნობილიყო სპეციალური ზომის გამომწვარი აგური. დანარჩენი ადგილები შევსებულია მათ ფორმასთან მისადაგებული ზომის გამომწვარი აგურებით. მათზე დასხმულია 3-5 სანტიმეტრი სისქის დუღაბი, რომელზეც დაგებულია ჩვეულებრივი ზომის აგური. ცხელი წყლის აუზის გარდა, აბანოს კიდევ ორი აუზი ჰქონდა ცივი წყლისთვისაც. ერთი დიდი,მეორე კი-პატარა.
ორივე აუზი გვერდი-გვერდაა - საბანაო ნაწილის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში და ერთმანეთს მოზრდილი, სწორკუთხა ხვრელით უკავშირდებიან. ამ ხვრელის გარდა, ისინი ერთმანეთს მათ ქვემოთ მდებარე მილებითაც უკავშირდებიდნენ. პატარა აუზს მეორე ხვრელიც აქვს, რომელიც მის მომიჯნავე საბანაო ოთახში გადის. აბანოს დასავლეთ ნაწილის შუაში კიდევ ერთი აუზია, რომელშიც ცხელი და გარედან შემომავალი ცივი წყალი ერთმანეთს ერეოდა. ამ აუზიდან წყალს მის გვერდით მდებარე სააბაზანო ოთახიდანაც იღებდნენ, რის გამოც მათ შორის არსებულ კედელში გაჭრილია სარკმლისებრი ხვრელები.
აბანოს საბანაო სათავსოები სხვადასხვაგვარია. შენობის ცენტრალური ნაწილი უჭირავს გეგმით რვაგვერდა სათავსოს,რომელსაც ღერძული წახნაგების მხრიდან,მთელ სიგრძეზე გახსნილი,თითო სათავსო ერთვის. ოთხივე მათგანი თანაბარი ზომისაა და სამწახნაგოვანი დაბოლოება აქვს. ჩრდილოეთ სათავსო ცხელ წყალსაცავს ესაზღვრება. აქ, შუა წახნაგის ზედა ნაწილში, სარკმლისმაგვარი ხვრელია, რომელიც შესახლოა საკონტროლოდ იყო განკუთვნილი. წახნაგის ქვედა ნაწილში კი ერთი მილი შემოდის. დასავლეთ სათავსოს მარჯვენა წახნაგზე, ერთიმეორის ზემოთ, მოთხავსებულია ცივი და ცხელი წყლისთვის განკუთვნილი ორი მილი. ამ მილების ქვეშ, დუღაბში, ჩადგმულია ქვაბის ფორმის კერამიკული ჭურჭელი. აღმოსავლეთ სათავსო, შუა წახნაგში გაჭრილი კარით, დაკავშირებულია კვადრატული გეგმის სათავსოსთან, რომლის ჩრდილოეთ კედელში ორი მილი შემოდის. მათ ქვემოთ ქვაბის ფორმის ჭურჭელია დადგმული. სათავსოს სამხრეთ კედელზე მცირე ზომის თაღოვანი ნიშაა. სამხრეთ სათავსოც, აღმოსავლეთ სათავსოს მსგავსად, მილების გარეშეა. რვაგვერდა სათავსოსთან გაერთიანებული ოთხივე სათავსოს იატაკი დაქანებულია რვაგვერდა სათავსოსკენ. შესასვლელის წინ იწყება წყლის გასაყვანი ღარი,რომელიც ჯერ კედელს მიუყვება, შემდეგ კი იატაკქვეშ გადის და ჩვეულებრივი მილებით მიემართება მდინარისაკენ. ნაგებობის ჩრდილო-აღმოსავლეთ და ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილებში თითო სააბაზანო სათავსოა. ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარე სათავსო მარტივადაა გადაწყვეტილი. აბაზანა მოიცავს სათავსოს აღმოსავლეთ ნახევარს და დანარჩენი ნაწილისგან გამოყოფილია თხელი კედლით. მის წინ, ჩრდილოეთ კედელზე მიშენებულია თხელი, დაახლოებით ერთი მეტრი სიგრძის დაბალი კედელი, რომელიც ჩამოსაჯდომად იქნებოდა განკუთვნილი. სათავსოს ჩრდილოეთ კედელში სამი მილი შემოდის. მათგან ერთი ჩამოსაჯდომის ქვემოთაა, ორი კი - აბაზანის ფარგლებში.
მეორე სააბაზანო სათავსო ორი ნაწილისგან შედგება და უფრო კეთილმოწყობილია. აბაზანის სამივე კედელში, მთელ სიგანეზე, მოწყობილია ღრმა, შეისრულთაღოვანი ნიშა, ჩამოსაჯდომი საფეხურით. მეორე საფეხური აბაზანის ფსკერზეა, რომელიც მის ოთხივე კედელს მთელ სიგრძეზე გასდევს. აქაც, სააბაზანოს წინა ნაწილის ჩრდილოეთ კედელზე, ისევე როგორც აღმოსავლეთით მდებარე სააბაზანო სათავსოში, მიშენებულია ჩამოსაჯდომი, რომლის გვერდით მილია. ორივე აბაზანის და აუზის კედლები შელესილია მკვრივი, წყალგაუტარი ხსნარით. აბანოს გასახდელი და საბანაო ნაწილის ცენტრალური სათავსოები გუმბათოვანი კამარით იყო გადახურული, დანარჩენი სათავსოები კი - შეისრული კამარებით. მოგვიანებით, აღმოსავლეთის მხრიდან, აბანოს ნაწილებს შორის აუგიათ გეგმით სწორკუთხა სათავსო, რომლის შუაში დარჩენილია აგურის იატაკი ნაწილი, მის ქვეშ კი წყალსადენის მილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
სარიშკა
სარიშკა (Сырышҡы) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 114 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
მთისძირის მესამე ეკლესია
მთისძირის მესამე ეკლესია — არქიტექტორულ-არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს სოფლის ჩრდილოეთით, 2 კილომეტრზე, ტყეში. მდინარე არეშის მარჯვენა ნაპირზე. სავარაუდოდ, თარიღდება შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია (7.2 x 4.8 მეტრი), ნაგებია რიყის ქვით, ნატეხი ქვითა და ტალახით, კედლები შემორჩენილია 1 მეტრ სიმაღლეზე. შესასველი სამხრეთით და დასავლეთითაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელიც დარბაზისგან გამიჯნული ყოფილა კანკელით. კანკელის კედელში (შემორჩენილია ქვედა ორი რიგი) აღმოჩნდა ბაზალტის არქაული ხელსაფქვავის ქვა (მსგავსი ხელსაფქვავები აღმოჩნდა ეკლესიის გარეთაც). ეკლესიას სამხრეთიდან და დასავლეთიდან ერთიანი, ვიწრო მინაშენი ეკვროდა, შესაძლოა, რომ იგი ეკლესიის ზღუდის ფუნქციას ასრულებდა. მისი კედლები (სიმაღლე 0,3 მეტრი) მთელ სიგრძეზეა შემორჩენილი, მინაშენში შესასვლელი დასავლეთ ფრთაშია მოწყობილი - ჩრდილოეთიდან. ამ მხარეს იგი მთელ სიგანეზეა გახსნილი. ეკლესია გადახურული იყო ბრტყელი და ღარისებრი კრამიტით.
ეკლესსის გათხრების დროს აღმოჩნდა ღარისებრი და ბრტყელი კრამიტის ნამტვრევები, საოჯახო, სადა კერამიკის ფრაგმენტები. ეკლესიის შუაში გაითხარა გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის ორმოსამარხი. აღმოჩნდა თიხის მოზრდილი, მუცელგანიერი, ორყურა ქილა (სიმაღლე 28 სანტიმეტრი), ცალყურა ქილა (სიმაღლე 17 სანტიმეტრი) და თიხის ცალყურა დოქი (სიმაღლე 21 სანტიმეტრი). ასევე, სხვა ჭურჭლის ნატეხებიც.
კლესიის დასავლეთით, 10 მეტრ მანძილზე, გაითხარა გეგმით სწორკუთხა (3.8 x 2 მეტრი) ნაგებობა. იგი ნაგები ყოფილა რიყისა და ნატეხი ქვით - თიხის ხსნარზე (შემორჩენილი იყო ქვის წყობის მხოლოდ სამი რიგი), შენობა დამხრობილია სამხრეთ-ჩრდილოეთის მიმართულებით, შესასვლელი მას სამხრეთიდან ჰქონია. ნაგებობის გაწმენდისას დადასტურდა კრამიტის ფრაგმენტები და საოჯახო, სადა ჭურჭლის უსახური ნატეხები.
ეკლესიის სამხრეთ-დასავლეთით, 15 მეტრ მანზილზე. გაიწმინდა გეგმით თითქმის კვადრატული (5.8 x 5.1 მეტრი) ნაგებობა. შემორჩენილი იყო რიყისა და ნატეხი ქვით ნაგები კედლების წყობის ერთი რიგი. შემაკავშირებლად აქაც ტალახის ხსნარი ყოფილა გამოყენებული ნაგებობის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში აღმოჩნდა ქვევრი, რომლის გვერდები შემკული იყო ამოღარული, ტალღური ორნამენტით სამხრეთ კედელთან, 0.8 მეტრ სიღრმეზე, გამოვლინდა მსხვილი ქვებით შემოწყობილი სამარხი, რომელშიც დადადსტურდა მოყავისფროდ გამომწვარი, დაშლილი ქილა, ცალყურა დიდი ზომის დაშლილი დოქი, ქვის ბრტყელი ფიალა და სხვადასხვა ჭურჭლის ნატეხები.
ნაგებობის გარეთ, ჩრდილო-დასავლეთ კუთხესთან, აღმოჩნდა კიდევ ერთი ანალოგიური სამარხი, ოღონდ უფრო მცირე ზომისა, იგი ქვით იყო ნაშენი. სამარხში ჩონჩხი არ დადასტურებულა. აღმოჩნდა ყავისფრად გამომწვარი თიხის მომცრო სასმისი. თიხის ჭურჭლის (ორი ცალყურა სასმისი, ერთი ლამბაქი ბრტყელი, ვერტიკალურად გახვრეტილი შვერილით) ნატეხები.
სამარხეული ჭურჭელი ფორმით და კეცით ადრინდელ ბრინჯაოს ხანის კერამიკის მსგავსია, თუმცა, აქვს განსხვავებული ნიშნებიც.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
იოჰან ფონლანთენი
იოჰან ფონლანთენი (Johan Vonlanthen; დ. 1 თებერვალი, 1986, სანტა-მარტა) — კოლუმბიაში დაბადებული შვეიცარიელი ფეხბურთელი. ის ყველაზე ახალგაზრდა ფეხბურთელია, რომელმაც ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატებზე გოლის გატანა შეძლო. მან ევრო 2004-ზე გოლი 18 წლისამ და 141 დღისამ გაიტანა საფრანგეთის ნაკრების კარში. მან გააუმჯობესა რომელიც სულ რაღაც ოთხი დღით ადრე უეინ რუნის მიერ დამყარებული რეკორდი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:შვეიცარიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1 თებერვალი
ლა-რამადის რაიონი
ლა-რამადის რაიონი (Distrito de La Ramada) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის კუტერვოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 100 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 695 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 160 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 30.27 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კუტერვოს პროვინციის რაიონები
მაღრაანის ციხისჯვრის ეკლესია
მაღრაანის ციხისჯვრის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაღრაანში, მდებარეობს სოფლის აღმოსავლეთით, ტყიანი მთის ფერდობზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (5,2 X 3,3 მ), ნაგებია ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. კედლები შიგნიდან შელესილია. ძეგლი დაზიანებულია: სახურავზე აყრილია საფარი, ჩამოშლილია ლავგარდანი, ფასადებზე შელესილობის კვალიღაა შემორჩენილი. შესასვლელი ეკლესიაში დასავლეთიდანაა. კარი თარაზულადაა გადახურული. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე მცირე ზომის სწორკუთხა სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო მცირე ზომის კვადრატული ნიშია. მსგავსი სარკმელია დასავლეთითაც. საკურთხეველი დარბაზის იატაკის მიმართ საფეხურითაა შემაღლებული. საკურთხეველი გადახურულია წესიერი ფორმის კონქით, დარბაზი - ცილინდრული კამარით. დარბაზის სამხრეთ კედელში ერთი მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მაღრაანის ღვთაების ეკლესია
300px|მინი მაღრაანის ღვთაების ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ მაღრაანის ჩრდილოეთით 2 კილომეტრზე, ტყეში, მდინარე მაჭარეულის მარჯვენა ნაპირზე. განეკუთვნება XV-XVI საუკუნეებს. ეკლესია მთის ფერდობის ხელოვნურად მოსწორებულ ადგილზეა აგებული და ირგვლივ დაბალი გალავანი ევლება.