cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბოკეოს პროვინცია
ისტორია
ბოკეოს სახელი მიენიჭა ჰუეი ხაის რაიონში აღმოჩენილი საფირონების გამო. სტელა, რომელიც თარიღდება 1458 წლით არის ნაპოვნი ვატ ჯომ კაოს მანილატში. მიმდებარედ პაგოდა აშენდა 1880, ხისგან, შანის არქიტექტურულ სტილში. ფორტ კარნო, საფრანგეთის კოლონიური იმპერიის ისტორიული ნიმუში, ახლა ლაოსის არმიას ეკუთვნის.
პროვინცია შეიქმნა 1983 წელს, როდესაც იგი გამოეყო ლუანგ ნამტას პროვინციას. 1992 წელს პაკტას და ფა ოუდომის ოლქები გახდა ოუდომქასის პროვინციის ნაწილი. ძველად, ქალაქი ჰუიექსაი იყო იუნანის ჩინეთის პროვინციასა და ტაილანდს შორის სავაჭრო გზა, განსაკუთრებით ჩინური საქონლისთვის.
გეოგრაფია
ბოკეოს პროვინცია ყველაზე მცირე ზომისაა ქვეყნის პროვინციებს შორის, მას 6 196 კვადრატული კილომეტრი უჭირავს. ბოკეოს პროვინცია ესაზღვრება ლუანგ ნამტას პროვინციას ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ოუდომქაის პროვინციას აღმოსავლეთით, ქსენიაბულის პროვინციას სამხრეთით, ტაილანდს სამხრეთ-დასავლეთით და ბირმას დასავლეთით და ჩრდილო-დასავლეთით. აღსანიშნავია დასახლებები: ჰუაიქსეი, მონგ ლინი, ბან თაკატე, ბან მეუნგ ჰონგი, ბან ჰა ლი ტაი, ბან ხაი სან, ბან ნამ კუენგი, ბან ლონგ და ბან პაუნგი. მდინარე ნამ ნაგა მიედინება პროვინციის ბოკეოს ნაკრძალში, პროვინციას ერთი მხრიდან ესაზღვრება მდინარე მეკონგი, რომელიც ტაილანდისა და ბირმასაც მოიცავს და სავაჭრო ჯავშირშია ჩინეთთან. დონ საო არის კუნძული ტონფუნგის რაიონში, რომელიც კუნძულს მხოლოდ წვიმების სეზონზე წარმოადგენს.
ადმინისტრაციული დაყოფა
პროვინცია მოიცავს შემდეგ რაიონებს:
დემოგრაფია
პროვინციის მოსახლეობა 2015 წლის მონაცემებით 179,243 ადამიანს შეადგენს. პროვინციაში არის 36 დაბის ტიპის დასახლება, 400-ზე მეტი სოფელი. აქ სულ 34 ეთნიკური ჯგუფი ირიცხება (მათ შორის აქა, ჰმონგი, ხამუ, კალომი, კუი, ლამეტი, ლაო ჰუაი, მიენი, მუსოე, ნგო, ფაი, ფუ ტაი, ფუანი, ფუვანი, სამთაო, შანი, ტაჰოი, ტაი დაენგი, ტაიმის კაშხალი, ტაი ხაო, თაი ლუ, თაი ნაი დაჩინელები). პროვინციის ეთნიკური მრავალფეროვნების მხრივ მეორე ადგილზეა ქვეყანაში,  ლუანგ ნამტას პროვინციის შემდეგ. ყველაზე მრავალრიცხოვანი არიან ლანტენის, ჰმონგის, ლაჰუს, იაოს, ახას და ტაი ლუეს ხალხები. ლაჰუ, ტიბეტო-ბურმანურენოვანი ხალხი, რომლებიც ჩრდილოეთ მიანმარისა და ტაილანდის ეთნიკური ჯგუფის წარმომადგენლები არიან, ასევე ცხოვრობენ ამ პროვინციაში.
ღირსშესანიშნაობები
დედაქალაქ ჰოუაიქსაიში რამდენიმე ტაძარია, მათ შორის ვარ ჩამკაო მანილატი, ვატ კომ ხაო მანილატი (აშენდა 1880 წელს), ვატ თადსუვანნა პკახამი (რვა მოოქროვილი ბუდით), ვატ ხონეკეო ქსაიარამი (წითელი, ოქროსფერი და მწვანე კარებით და სვეტებით) და ვატ კეოფონე სავანთანარამი, ძველი ფრანგული ფორტ კარნოტის შენობები და ბარაკები ახლა განადგურებულია.
სქოლიო
კატეგორია:ლაოსის პროვინციები
კურასკოს რაიონი
კურასკოს რაიონი (Distrito de Curasco) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის გრაუს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3460 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 469 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 10.51 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 139.77 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:გრაუს პროვინციის რაიონები
დურუჯის ლოდი
დურუჯის ლოდი — გადაადგილებული ლოდი საქართველოში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე დურუჯის რიყეზე, ქალაქ ყვარლის თავში, ზღვის დონიდან 430 მ სიმაღლეზე. ღვარცოფის მიერ 1899 წელს ჩამოტანილი, გაფიქლებული ქვიშაქვის ლოდი, რომლის სიდიდეა 5,8x4,2x4 მ, რამდენადაც ცნობილია, კახეთის რეგიონის ფარგლებში არსებულ გადაადგილებულ ლოდებს შორის უდიდესია. გადაადგილებულია 6–8 კმ მანძილზე. წონა დაახლოებით 224 ტონა. ღვარცოფი, რომელმაც კავკასიონიდან ჩამოიტანა ეს ლოდი, კატასტროფულ ხასიათს ატარებდა (წაილეკა ყვარელი, დაიღუპა 6 ადამიანი). ლოდის მახლობლად გადის ღვარფოფსაწინააღმდეგო ჯებირი, რომელიც 1907 წელს იქნა აგებული ილია ჭავჭავაძის თაოსნობით. მისასვლელი გზაა ყვარლის ცენტრიდან 2,5 კმ საავტომობილო გზით.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს წითელი წიგნის არაორგანული ბუნების ძეგლები
კაბესას-რუბიასი
კაბესას-რუბიასი (Cabezas Rubias) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების უელვის პროვინციის ანდევალოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 109 კმ². მოსახლეობა — 706 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უელვის მუნიციპალიტეტები
მოიზმი
მოიზმი და კონფუციანელობა
მოიზმის მიმდევრები მკაცრად დაუპირისპირდნენ კონფუციანელობას, ტექსტში, რომელიც საგანგებოდ კონფუციანელთა წინააღმდეგაა დაწერილი, იკითხება: „კონფუციანელები მიისწაფვიან მიაღწიონ შთაგონებულ გარეგნობას, მდიდრულად ირთვებიან, თანამედროვენი რომ აცდუნონ. ისინი სიმღერებითა და ცეკვებით ცდილობენ მოიმრავლონ მოწაფეები, აწყობენ უამრავ რთულ ცერემოანიალს, რათა წარმოჩდნენ და მიიპყრონ მრავალი ადამიანის ყურადღება, მათი ვრცელი მოძღვრება არ შეიძლება იყოს სამყაროს წესრიგის ამხსნელი, მათ უამრავ განაზრებებს არ ძალუძთ დაეხმარონ უბრალო ადამიანებს, მთელი ცხოვრების მანძილზეც კი ვერ აითვისებ მათ მოძღვრებას“ (13,153).
მირზა გელოვანის ქუჩა
მირზა გელოვანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში,  საბურთალოს რაიონში (ვეძისი); მდებარეობს სიმონ კანდელაკის ქუჩიდან ზემო ვეძისის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში, ადრე როზა ლუქსემბურგის სახელი ერქვა. 1992 წელს — სულხან ცინცაძის, 1993 წელს მირზა გელოვანის სახელი ეწოდა.
ლიტერატურა
გელოვანი
აშურ-ბელ-კალა
აშურ-ბელ-კალა — ასურეთის მეფე შუა ასურული პერიოდის დროს. აშურ-ბელ-კალა სამეფო ტახტზე აშარიდ-აპალ-ეკურის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 1074 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 1056 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე ერიბა-ადად II ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
ფირი რეისის რუკა
ფირი რეისის რუკა — 1513 წელს შექმნილი რუკა ფირი რეისის მიერ მიიჩნევა, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი, საინტერესო და იდუმალებით მოცული კარტოგრამა, რომელმაც გამოიარა საზღვაო აღმოჩენების ხანა (XV-XVII სს.) და დიდი გეოგრაფიული აღმოჩენები (XV-XVII სს.). მინი|ფირი რეისის ქანდაკება
აღმოჩენა
1513 წლის ფირი რეისის რუკა 1929 წელს აღმოაჩინა ბეი ჰალილ ეთემმა - სტამბოლის ტოპკაპის ქარვასლის გენერალურმა დირექტორმა შენობის ანტიკვარიატის მუზეუმად გარდაქმნისას. რუკა მან პროფესორ ადოლფ დეისმანს აჩვენა, რომელიც შემდეგ ბერძნულ და ლათინურ მანუსკრიპტებს იკვლევდა სერაის ბიბლიოთეკაში. დეისმანმა ფირი რეისის რუკა პოლ კალეს აჩვენა, რომელმაც დოკუმენტი გამოიკვლია, ხოლო აღმოჩენები აღმოსავლეთმცოდნეების მეთვრამეტე საერთაშორისო კონგრესზე წარადგინა 1931 წლის 9 სექტემბერს.
რუკა
ფირი რეისმა რუკის შესაქმნელად გამოიყენა თავისი ცოდნა როგორც გეოგრაფიაში, ანტიკურ და შუა საუკუნეების ლეგენდებში, ასევე რენესანსსა და საზღვაო მეცნიერებაში. აღსანიშნავია, რომ ის ერთ-ერთი რუკაა იმ რამდენიმეთაგან, რომლებიც პერგამენტის ქაღალდზე იყო შესრულებული, თუმცა დღემდე მაინც მოაღწია. კარტოგრამა საშუალოდ 117 წარწერას მოიცავს როგორც დედამიწის სხვადასხვა ნაწილების, ასევე მათი ეგზოტიკური ხალხის, ცხოველების, ბუნებრივი რესურსისა (განსაკუთრებით ოქროს) და უახლოსი საზღვაო (ინდოეთის ოკეანის) მოვლენების შესახებ, რომლებსაც იღებდა კარტოგრაფების, გეოგრაფების, ხელოვანებისა და სხვადასხვა სახის ლიტერატურიდან მსოფლიოს გარშემო. ფირი რეისის თქმით, მან რუკების შესაქმნელად გამოიყენა მაპაემუნდი (შუა საუკუნეების მსოფლიო რუკები გამოსახულებებისა და აღწერების ჩათვლით ხალხისა თუ ცხოველების), კლაუდიუს პტოლემეს - ანტიკური ალექსანდრიის  გეოგრაფის, მათემატიკოსის, ასტრონომისა კოსმოგრაფის გეოგრაფიიდან (90-168) რვა რუკა და კიდევ სხვა 20 წყარო, რომელთა უმეტესობა პორტუგალიურ ენაზე იყო, თუმცა მათგან ჩვენამდე მხოლოდ რამდენიმემ მოაღწია (1502 წლის კანტინოს მსოფლიო რუკა, 1510 წლის ხორგესა და რაინელის ინდოეთის ოკეანის რუკა). აღსანიშნავია, რეისის მიერ ე.წ. „სამხრეთის კონტინენტის“ (ანტარქტიდა) გამოსახვა, ვინაიდან ჰიპოთეტური „სამხრეთის კონტინენტის“ არსებობა ანტიკური ბერძნების ხანიდან სწამდათ კარტოგრაფებს, ვინაიდან ისინი ირწმუნებოდნენ, რომ სამხრეთით აუცილებლად უნდა ყოფილიყო დიდი ზომის კონტინენტი, რათა სიმეტრიულად გაეთანაბრებინა ჩრდილოეთი ნახევარსფეროში მდებარე სახმელეთო მასები, ვინაიდან წინააღმდეგ შემთხვევაში დედამიწა თავის ღერძზე ვერ გაჩერდებოდა. „სამხრეთის კონტინენტს“ ყველა კარტოგრაფი სხვანაირად გამოსახავდა რუკაზე: ზოგიერთზე იგი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიასთან იყო დაკავშირებული, პტოლემის რუკის მიხედვით აფრიკასთან, რამდენიმე მათგანში (1519 წლის პორტუგალიელი ლოპო ჰომემის მანუსკრიპტი მსოფლიო რუკისა) კი სამხრეთ ამერიკასთან იყო დაკავშირებული, ისევე როგორ ფირი რეისის 1513 წლის რუკაში.
რუკის მარჯვენა მხარეს ცხადად ჩანს საფრანგეთის ტერიტორიაზე არსებული ბრიტანეთის ნახევარკუნძული, პირენეს ნახევარკუნძული, აფრიკის დასავლეთი ნაწილი, ატლანტის ოკეანეში მდებარე აზორის კუნძულები, პორტუგალიური არქიპელაგი - მადეირა, კანარისა და კაბო-ვერდეს კუნძულები.
რუკის მარცხენა მხარეს გამოსახულია სამხრეთი ამერიკის სანაპირო, მცირე ანტილის კუნძულები, პუერტო-რიკო და ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში - ესპანიოლა, კუბა, ბაჰამის კუნძულები, ცენტრალური ამერიკა.
რუკის ქვემოთა მხარეს ჩანს დიდი ზომის კონტინენტური მასა, დაკავშირებული სამხრეთი ამერიკასთან, რომელიც ზოგიერთი კარტოგრაფის აზრით, რუკის ნაკლული აღმოსავლეთი ნაწილია გამოსული აფრიკიდან და ევროპიდან ჩინეთამდე და აზიის აღმოსავლეთ ნაწილამდე.
ფირი რეისის რუკა არის პორტოლანური ტიპის, რომლების ფუნქციაცაა პრაქტიკული გამოყენება დეტალური სანაპირო და საზღვაოსნო მიმართულებების მხრივ მეზღვაურებისთვის. გარდა ამისა, ამ ტიპის კარტოგრამები ხასიათდებიან ლოქსოდრომიით, ანუ დედამიზის ზედაპირზე არსებული წარმოსახვითი ხაზით, რომელიც თითოეულ მერიდიანს საერთო კუთხით კვეთს, აქედან გამომდინარე, წარმოადგენს სპირალს, რომელიც ყოველი ბრუნვისას პოლუსს უახლოვდება. მინი|ქრისტეფორე კოლუმბი
ფირი რეისი და ქრისტეფორე კოლუმბი
ფირი რეისის რუკა დაკავშირებულია ქრისტეფორე კოლუმბთან, ვინაიდან მისი რუკის ყველაზე გრძელი წანაწერი იუწყება ისტორიას კოლუმბისა და მისი ახალი ხმელეთის აღმოჩენის შესახებ დასავლეთში. გარდა ამისა, სხვა ადგილას ამბობს, რომ მან ქრისტეფორეს შექმნილი რუკა კამოიყენა დასავლეთის რეგიონების აღწერისას, რაც ანალიზებისა და გამოკვლევების შედეგად დადგინდა, ვინაიდან რეისის რუკაზე ჩანს ჰაიტი და დომინიკელების რესპუბლიკა, რომლებიც 1492-1495 წლებში აღმოაჩინა კოლუმბმა პირველი ორი ექსპედიციისას.
ენა
რუკაზე 117 ადგილის სახელწოდებაა დასახელებული, რომელთა უმეტესობა ადვილად იდენტიფირებადია, ვინაიდან თითოეული მათგანი ფირი რეისს გადმოწერილი ჰქონდა ტიპური ევროპაში შექმნილი პორტოლანური ტიპის რუკებიდან, რომლებიც თავისთავად დაწერილი იყო ისეთ ორიგინალ ენებზე, როგორიცაა იტალიური და პორტუგალიური, თუმცა ზოგიერთ დასავლურ რეგიონს მკვიდრი ამერიკული დასახელება აქვს, რომლებიც ესპანურადაა დაწერილი. ფირი რეის მიერ წყაროდ გამოყენებულ ევროპის რუკების წარწერები რომაული და ლათინური ანბანით იყო შესრულებული, ხოლო რეისმა და მისმა კალიგრაფმა მათი ტრანსლიტერაცია არაბულ ენაზე განახორციელეს.
სამხრეთი ამერიკა
სამხრეთ ამერიკის აღმოსავლეთ სანაპიროს კარტოგრამაზე დასახელებული ადგილის სახელწოდებების დიდი ნაწილი პორტუგალიელების მიერაა დარქმეული XVI საუკუნის დასაწყისში მიმდინარე ექსპედიციებიდან და აღმოჩენებიდან, ვინაიდან ზუსტად იგივე, ან ცოტათი შეცვილი სახით წერია პორტუგალიურ რუკებზე ამა თუ იმ ადგილის სახელები, მაგალითად კუნსტმანი (1502-4), კანტინო (1502), კანერიო (1505) და კვლავ კუნსტმანი (1502-8).
ატლანტის ოკეანის კუნძულები
ფირი რეისის ატლანტის ოკეანის რუკაზე გამოსახულია აზორის, კანარის და კაბო-ვერდეს კუნძულები სხვა რეალური და გამოგონილი კუნძულების გვერდით, სადაც ასევე ნაჩვენებია მადეირა და პორტო სანტო თუმცა დასახელებული არაა. ერთი დაუდგენელი კუნძული არის ნაჩვენები აზორისა და მადერიას კუნძულებს შორის, თუმცა სავარაუდოდ იგი ისეთი ლეგენდარული კუნძულია, როგორიც იყო ბრენდანის კუნძულები, კაპრარია, ან ლობო და რომლებიც ბევრ XV საუკუნის პორტოლანურ რუკებზე იყვნენ გამოსახულნი, ხოლო რუკის სულ ზემოთ, საფრანგეთის ბრეტანის ნახევარკუნძულის დასავლეთით ერთი მცირე ზომის კუნძული ჩანს, რომლის სახელწოდებაც არაა დასახელებული, თუმცა იგი ლეგენდარული მამის ან მაიდას კუნძული იქნება, რომელიც XV-XX საუკუნეების რუკებზე იყო გამოსახული იგივე ადგილას.
აზორის რუკის ადგილების დასახელებები ადვილად იდენტიფირებადია, ვინაიდან პორტუგალიელების მიერ XV საუკუნეში დარქმეული სახელებიდან მოდის, მაგალითად დღევანდელი პიკოს კუნძული XV-XVI საუკუნის პორტოლანურ რუკებში (მაგ. 1503 წლის მეფე ჰამი-ჰუნტინგტონის რუკა) შეგვხვდება როგორც ოპიკო ან ეპიკო, ხოლო კანარის კუნძულებზე მდებარე ელფერნოს კუნძული (ზოგიერთ წყაროში (მაგ. 1448 წლის ანდრეა ბიანკოს რუკაზე) დასახელებულია, როგორც ინფერნო) დღევანდელი ტენერიფეს კუნძულია.
სქოლიო
კატეგორია:რუკები კატეგორია:კარტოგრაფები კატეგორია:ფირი რეისი კატეგორია:ატლანტის ოკეანე კატეგორია:აფრიკა კატეგორია:თურქეთის ისტორია კატეგორია:ოსმალეთის იმპერია კატეგორია:სულეიმან I
ღია სამყარო
ღია სამყარო (Open World) — ვიდეო თამაშის ტიპი, რომელიც საშუალებას აძლევს მოთამაშეს დამოუკიდებლად და თვისუფლად გადაადგილდეს თამაშის სამყაროს ნებისმიერ წერტილში. ერთ-ერთ მიზანს, ან ძირითად მიზანს წარმოადგენს სამყაროს გამოკვლევა, ახალი და საინტერესო ადგილების ძებნა. .
თამაშების სია
ქვემოთ მოცემულია ღია სამყაროს ელემენტების მქონე თამაშების სია:
სქოლიო
კატეგორია:კომპიუტერული თამაშების ჟანრები კატეგორია:კომპიუტერული თამაშების მექანიზმები კატეგორია:ღია სამყაროს ვიდეო თამაშები
მწერის ცხოვრება
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით კატეგორია:პიქსარის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:1998 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ამერიკული ანიმაციური ფილმები
აბდულა I (იორდანია)
აბდ ალ-ლაჰ იბნ ჰუსაინი, აბდულა I იბნ ჰუსეინი (عبد الله الأول بن الحسين; დ. 1882, მექა — გ. 20 ივლისი, 1951, იერუსალიმი) — იორდანიის პირველი მეფე (1946–1951) და იორდანიის სამეფო დინასტია ჰაშიმიტების დამაარსებელი. მექის შერიფის — ჰუსაინის ძე.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1882 წელს მექაში. 1896 წელს სასწავლებლად გააგზავნეს ოსმალეთის სულთნის კარზე. 1909-1916 წლებში იყო ოსმალეთის პარლამენტის დეპუტატი და ვიცე-სპიკერი. 1916-1918 წლებში მეთაურობდა არაბთა ჯარის ნაწილებს, რომლებიც გარს შემოერტყნენ ჰიჯაზის თურქულ გარნიზონებს. 1920 წელს გამოაცხადეს ერაყის მეფედ, მაგრამ ერთი წლის შემდეგ გადადგა თავისი ძმის ფეისალ I-ის სასარგებლოდ. 1921-1946 წლებში, ინგლისელთა ხელშეწყობით გახდა ტრანსიორდანიის ამირა, 1946 წლის 25 მაისიდან — ტრანსიორდანიის (1950 წლიდან იორდანიის) მეფე. ცდილობდა ინგლისელთა კონტროლისათვის დაექვემდებარებინა არაბულ სახელმწიფოთა ლიგა. 1951 წლის 20 ივლისს პალესტინის ტერორისტული ორგანიზაციის წარმომადგენელმა ალ-აქსას მეჩეთის ზღურბლზე დაცხრილა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იორდანიის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1882 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1951
ნეზნაიკა მთვარეზე (ანიმაციური ფილმი)
მინიატიურა
„ნეზნაიკა მთვარეზე“ (Незнайка на Луне) — 1997-1999 წლების რუსული ანიმაციური ფილმი. შედგება 12 ნაწილისგან. პირველი ექვსი გამოვიდა 1997 წლის დეკემბერში, ხოლო სერიები 7-12 - 1999 წლის დეკემბერში.
„ნეზნაიკა მთვარეზე“ არის ამავე სახელწოდების წიგნის ეკრანიზაცია, რომელშიც მოთხრობილია ნეზნაიკასა და მისი მეგობრების მთვარეზე მოგზაურობაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:1997 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:1999 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ანიმაციური ფილმები ნეზნაიკაზე
სანტა-ტერეზინია (პარაიბა)
სანტა-ტერეზინია (Santa Teresinha) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 208 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პარაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 581 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12.8 კმ²-ზე. ფართობი 357 953 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
ქართული ტელეფილმი
კომპანია ქართული ტელეფილმი — ტელერადიო კორპორაციასთან არსებული ორგანიზაცია. ჩამოყალიბდა 1968 წელს. მანამდე, 50-იან წლებში შეიქმნა ტელეგადაცემების ფირზე გადამღები კინო ჯგუფი. აქედან იწყება ქართული სატელევიზიო კინემატოგრაფიის ისტორია. კინოჯგუფში შედიოდნენ რეჟისორები: მერაბ ჯალიაშვილი, გურამ პატარაია, კარლო ღლონტი, ალეკო ნინუა, დიმიტრი(დიმა) ბათიაშვილი; ოპერატორები: თენგიზ ლომიძე, იგორ ნაგორნი, გივი მელქაძე; რედაქტორები: შოთა სალუქვაძე, შოთა არჩვაძე და სხვა.
ფილმ-გადაცემებს მალე მოჰყვა პირველი სატელევიზიო მხატვრული დოკუმენტური და მუსიკალური ფილმები (სტუდიის დირექტორი ივლიტა მესხიშვილი, სამხატვრო ხელმძღვანელი რეზო ჩხეიძე, კინოწარმოების უფროსი ოთარ ტაბაღუა, მთავარი რედაქტორი  დრამატურგი ა. ჭიჭინაძე; სხვადასხვა დროს სტუდიას ხელმძღვანელობდნენ დირექტორები: ილია რურუა, თეიმურაზ (თემო) ნაცვლიშვილი, ომარ გვასალია, დავით შალიკაშვილი, ზურაბ ინაშვილი, სტუდიის მთელი არსებობის მანძილზე დირექტორის უცვლელი მოადგილე იყო ოთარ ტაბაღუა). უკვე პირველსავე წლებში გამოიკვეთა სტუდიის მრავალმხრივი შემოქმედებითი პროფილი. აქვე 60-70 იან წლებში საფუძველი ჩაეყარა ქართული მოკლე მეტრაჟიანი ფილმის ტრადიციას. (იოსებ (სოსო) ჩხაიძე, ირაკლი კვირიკაძე, მიხეილ კობახიძე, ქართლოს ხოტივარი, ლერი სიხარულიძე, გელა კანდელაკი, რეზო ესაძე, ზაალ კაკაბაძე, ბიძინა რაჭველიშვილი, ლიანა ელიავა და სხვა).
70-იანი წლების ბოლოს ტელეფილმების ისტორიაში ახალი ეტაპი დაიწყო. სტუდიაში მოსული ახალი თაობის მიერ გადაღებულ ფილმებში აშკარა იყო თემატიკის ცვალებადობა, ეს იყო თამამი ფილმები, რომლებიც სხვა, აქამდე ჩვენთვის უცნობ სამყაროს გამოსახავდნენ, ამ პერიოდში სტუდიაში შეიცვალა ხელმძღვანელობაც. 1976 წლიდან სტუდიის სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო მერაბ კოკოჩაშვილი. ხოლო მთავარი რედაქტორი იოსებ (სოსო) კორინთელი.
ტელეფილმების ისტორიაში თვალსაჩინო მოვლენად იქცა იოსებ(სოსო) ჩხაიძის ნოვატორული სამსერიიანი მხატვრული ფილმი „თუში მეცხვარე“, რომელმაც, მის სხვა ფილმებთან ერთად, არაერთი საერთაშორისო აღიარება მოუტანა სტუდიას.
განსაკუთრებულ შემოქმედებით სიმაღლეს მიაღწია სტუდიაში შექმნილმა დოკუმენტურმა კინომ. რეალობის ასახვის მრავალფეროვნებით გამოირჩევა მერაბ კოკოჩაშვილის, ლერი სიხარულიძის, დიმიტრი (დიმა) ბათიაშვილის, გიორგი ლევაშოვ-თუმანიშვილის, ომარ გვასალიას, მიხო ბორაშვილისა და სხვათა ფილმები, რომლებშიც წარმოჩინდა დოკუმენტური მასალის დაფიქსირებისა და მხატვრული ფორმის ორიგინალურობა.
აღსანიშნავია გურამ პატარაიას ციკლი საქართველოს წარსულსა და ქართულ მატერიალურ-კულტურულ ძეგლებზე. სწორედ ამ ციკლის საფუძველზე შეიქმნა მერაბ კოკოჩაშვილის ხუთსერიიანი დოკუმენტური ფილმი საქართველოს ისტორიულ წარსულზე „გზა“, რომელიც დოკუმენტური მასალის მხატვრული განზოგადების საუკეთესო ნიმუშია.
ტელეფილმების პროდუქციაში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს მუსიკალურ ფილმს და ახალ ჟანრს — კინობალეტს (ზაალ კაკაბაძის ფილმები „მწირი“, „პრომეთეოსი“ და სხვა)
90-იანი წლებიდან სტუდიაში ძირითადად ვიდეოფილმები იქმნება (ფილმები: „ოდეონი“, „ფლეშ-არტი“, „ვან-გოგის ყური“, „რე-ანიმაცია“, „საქართველოს ენერგია“ და სხვა.) 1997 კომპანია „ქართული ტელეფილმის“ ტელეფესტივალ „მანა-97-ის“ გრან-პრი მიენიჭა.
80-იან წლების ბოლოს კომპანიის თაოსნობით საფუძველი ჩაეყარა საქართველოში სატელევიზიო ფილმების პირველ საერთაშორისო ფესტივალს „ოქროს საწმისს“, რომელიც ორჯერ — 1988 და 1990 წელს გაიმართა და ჩატარდა შავი ზღვის სანაოსნოს სამგზავრო თბომავალ „გრუზიაზე“.
სულ გადაღებულია 1500-მდე ტელეფილმი და საფონდო სიუჟეტი. აქედან 200-მდე ფილმი დაჯილდოებულია სხვადასხვა საერთაშორისო ფესტივალის პრიზებით და დიპლომებით.
1994 წლიდან კომპანია „ქართული ტელეფილმი“-ს გენერალური დირექტორი იყო მანანა შევარდნაძე.
2006 წელს საქართველოს ტელეფილმების სტუდიის ადგილმონაცვლე კომპანია „ქართულმა ტელეფილმმა“ არსებობა შეწყვიტა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული კინოსტუდიები
ნიკოლოზ ზანდუკელი (ოფიცერი)
ნიკოლოზ ოთარის ძე ზანდუკელი (დ. უცნობია — გ. 19 თებერვალი, 1921) — ქართველი ოფიცერი. 1921 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის გმირი.
დუშეთის მაზრის აზნაურთა ოჯახიდან. ექიმ მიხეილ ზანდუკელის ძმა. დაამთავრა თბილისის პრაპორშჩიკთა 1-ლი სკოლა (1915). I მსოფლიო ომის წლებში მსახურობდა მე-3 საზღვაო პოლკში. 1918 წლიდან იყო საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში, ჰქონდა კაპიტნის წოდება. 1921 წელს კოჯორ-ტაბახმელის ფრონტზე საბჭოთა რუსეთის წითელ არმიასთან დაპირისპირების დროს მეთაურობდა საარტილერიო ასეულს. დაიღუპა ბრძოლაში. დაკრძალეს საძმო სასაფლაოზე თბილისის სამხედრო ტაძრის ეზოში (საბჭოთა პერიოდში ტაძრის დანგრევის შემდეგ საფლავი დაკარგულია).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 19 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1921 კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში
ნიკოლოზ ზანდუკელი (სამხედრო ცენტრი)
ნიკოლოზ (ნიკო) მიხეილის ძე ზანდუკელი (დ. 1886, სოფ. არანისი, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 20 მაისი, 1923, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე.
1903 წლიდან იყო საქართველოს სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის წევრი. რევოლუციური საქმიანობისათვის 1905 წელს ადმინისტრაციული წესით გადაასახლეს ოლონეცკის გუბერნიაში, საიდანაც გამოიქცა. ერთხანს არალეგალურად ცხოვრობდა. 1910 წელს გადასახლების ადგილზე დააბრუნეს. 1913 წელს დაბრუნდა გადასახლებიდან. I მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ გაიწვიეს რუსეთის იმპერიის არმიაში. მსახურობდა რიგითად სახელმწიფო ლაშქრის სტავროპოლის 597-ე დრუჟინაში კავკასიის ფრონტზე.
1918 წელს როგორც ეროვნული საბჭოს წევრობის კანდიდატმა, ხელი მოაწერა დამოუკიდებლობის აქტს. 1919 წელს გაწევრიანდა სახალხო გვარდიაში და შეუერთდა საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტიას. იყო დუშეთის მაზრის სამხედრო კომისარიატის სამნეო ნაწილის გამგე, სოციალ-დემოკრატიული პარტიის დუშეთის სამაზრო კომიტეტის წევრი. 1921 წელს საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ მსახურობდა დუშეთის მაზრის სამხედრო კომისარიატში. აქტიურად მონაწილეობდა იატაკქვეშა ანტისაბჭოთა მოძრაობაში დუშეთის მაზრის ტერიტორიაზე, იყო საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის მიერ შექმნილი „სამხედრო ცენტრის“ წევრი. 1923 წელს ჩეკამ დააპატიმრა და თბილისში, დღევანდელი ვაკის პარკის ტერიტორიაზე სამხედრო ცენტრის სხვა 14 წევრთან ერთად დახვრიტა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1923 კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:საქართველოს სახალხო გვარდიის წევრები კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები
თბილისის პატარა თეატრი
პატარა თეატრი — კერძო თეატრი თბილისის ძველ უბანში, ერეკლე მეორის ქუჩაზე (N22). დააარსა მ. ასათიანმა 1959 წელს. მხატვარი ნ. ასათიანი. თეატრში იმართებოდა შემოქმედებითი საღამოები, მონოსპექტაკლები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის თეატრები
აკაკი ჯანელიძე
აკაკი ჯანელიძე (დ. 23 სექტემბერი, 1991) — ქართველი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „სამტრედიის“ ცენტრალური ნახევარმცველი, ასევე თამაშობს გარემარბის პოზიციაზე.
ტეთისი (მითოლოგია)
სქოლიო
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია
ჰელენ მირენი
ჰელენ მირენი (Helen Mirren; დ. 26 ივლისი, 1945) — ინგლისელი კინო, ტელე და თეატრის მსახიობი. მისი ყველაზე ცნობილია როლია ელისაბედ II 2006 წლის ფილმში „დედოფალი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:ინგლისელი მსახიობები კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:დაბადებული 26 ივლისი
კურპაუასის რაიონი
კურპაუასის რაიონი (Distrito de Curpahuasi) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის გრაუს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3438 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 337 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7.96 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 293.42 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:გრაუს პროვინციის რაიონები
პიერ ბაზილი
მინიატიურა|რიჩარდ ლომგულის მკვლელობა პიერ ბაზილი (Pierre Basile; 6 აპრილი, 1199), ასევე ცნობილია როგორც ბერტრან დე გუდრუნი, ჯონ სებროზი და დუდო  — ფრანგი რაინდი, რომელმაც არბალეტიდან გასროლით მოკლა ინგლისის მეფე რიჩარდ I ლომგული (1157-1199 წწ.). 1199 წლის 26 მარტს, მაშინ როდესაც რიჩარდ ლომგულსა და მის არმიას, საფრანგეთში ალყაში ჰყავდა მოქცეული შალიუს ციხესიმაგრე, რიჩარდმა მოიხსნა ტანზე შემოსილი აბჯარი და ამ დროს პიერ ბაზილმა მას არბალეტით მიაყენა ჭრილობა. თუმცა იმ დროს რიჩარდი არ დაღუპულა. მეფეს მხოლოდ რამდენიმე თვის გასვლის შემდგომ განუვითარდა განგრენა, რომელიც გამოწვეული იყო აღნიშნული ჭრილობიდან და რომელმაც რიჩარდ ლომგული იმავე წლის 6 აპრილს, საბოლოოდ შეიწირა კიდეც.
ციხესიმაგრის დამცველებს შორის მხოლოდ  ორი ფრანგი რაინდი იყო და მათ ინგლისელები სახეზე კარგადაც იცნობდნენ. ცნობილია ისიც, რომ ციხესიმაგრე არ იყო კარგად დაცული, რის გამოც ინგლისელებისათვის მისი აღება პრობლემას არ წარმოადგენდა და შესაძლოა ითქვას ამ ალყით ისინი ერთობოდნენ კიდეც. სწორედ მოწინააღმდეგის შეუფასებლობა გახდა მიზეზი იმისა,რომ რიჩარდმა არ, ან ვერ გაითვალისწინა ის საფრთხე, რაც ციხე-სიმაგრის დამცველებისაგან მომდინარეობდა და უარი განაცხადა აბჯრის ჩაცმაზე, რაც მისთვის საბედისწერო შეცდომა აღმოჩნდა.
როდესაც მეფის დაჭრით განრისხებულმა ინგლისელებმა შალიუს ციხესიმაგრე აიღეს, სხვა ტყვეებთან ერთად ტყვედ აიყვანეს რიჩარდის სასიკვდილოდ დამჭრელი რაინდი პიერ ბაზილი, თუმცა რიჩარდმა გამოამჟღავნა უდიდესი სულგრძელობა და ბრძანა, რომ იგი სიკვდილით არ დაესაჯათ. აქვე აღსანიშნავია ის გარემოებაც, რომ რაოდენ გასაოცარიც არ უნდა იყოს, ფრანგი რაინდი მეფემ 100 შილინგითაც კი დააჯილდოვა. 1199 წლის 6 აპრილს, რიჩარდ I ლომგული, პიერის მიერ მიყენებული ჭრილობის შედეგად გარდაიცვალა. რის შემდეგაც იმავე დღეს (1199 წლის 6 აპრილი), მეფის სიკვდილით განრისხებულმა ინგლისელებმა პიერ ბაზილს ცოცხლად გააძრეს ტყავი და მხოლოდ ამის შემდეგ ჩამოახრჩვეს უსაშინლესად ნაწამები რაინდი.
სესილია მეკლენბურგ-შვერინელი
სესილია მეკლენბურგ-შვერინელი (Cecilie zu Mecklenburg-Schwerin; დ. 20 სექტემბერი, 1886, შვერინი, გერმანია ― გ. 6 მაისი, 1954, ბად-კისინგენი, გერმანია) ― მეკლენბურგ-შვერინის დიდ ჰერცოგ ფრიდრიხ ფრანც III-ის ქალიშვილი. პრუსიისა და გერმანიის კრონპრინცესა 1905-1951 წლებში. გერმანიის იმპერატორ ვილჰელმ II-ის რძალი, დანიის დედოფალ ალექსანდრინას და, ნიდერლანდების დედოფალ იულიანას ბიძაშვილი, დანიის მეფე ფრედერიკ IX-ის დეიდა.
ბიოგრაფია
პრინცესა სესილია დაიბადა 1886 წლის 20 სექტემბერს შვერინში. იგი იყო მეკლენბურგ-შვერინის დიდ ჰერცოგ ფრიდრიხ ფრანც III-ისა და მისი მეუღლის, დიდ მთავარ ანასტასია მიხაილოვნა რომანოვას ქალიშვილი. იმის გამო, რომ მამამისი ასთმისაგან იტანჯებოდა, მან ბავშვობის დიდი ნაწილი სამხრეთ საფრანგეთში მდებარე ქალაქ კანში გაატარა. აქ იგი შეხვდა ისეთ ევროპელ მონარქებს, როგორებიც იყვნენ საფრანგეთის იმპერატრიცა ეუხენია და დიდი ბრიტანეთის მეფე ედუარდ VII.
1897 წლის აპრილში სესილიას მამამ თავი მოიკლა, რის შემდეგაც დიდი ჰერცოგი მისი ძმა, ფრიდრიხ ფრანც IV გახდა და მათი ოჯახიც გერმანიაში დაბრუნდა. უკვე 1898 წელს მისი უფროსი და, პრინცესა ალექსანდრინა თავად დანიის მეფე კრისტიან X-ს გაჰყვა ცოლად, რამაც ხელი შეუწყო სესილიას ასეთივე სარფიან ქორწინებას. მარცხნივ|მინი|322x322პქ|კრონპრინცესა სესილია 1906-1908 წლებში 1904 წლის ივნისში პრინცესა სესილია პირველად შეხვდა პრუსიისა და გერმანიის კრონპრინც ვილჰელმს, იმპერატორ ვილჰელმ II-ისა და იმპერატრიცა ავგუსტა ვიქტორია შლეზვიგ-ჰოლშტაინელის უფროს ძეს. რამდენიმე ბალზე შეხვედრის შემდეგ მათ ერთმანეთი მოეწონათ და იმავე წლის 4 სექტემბერს დაინიშნენ კიდეც. უკვე 1905 წლის 6 ივნისს ბერლინში შედგა სესილიასა და ვილჰელმის ქორწინება, რითაც იგი გერმანიისა და პრუსიის კრონპრინცესა, ანუ მომავალი დედოფალი გახდა. ახლადდაქორწინებული წყვილი საცხოვრებლად ბრანდენბურგის სასახლეში გადავიდა.
ქორწინებიდან სულ მალე სესილიამ ვაჟი გააჩინა, რომელსაც იმპერატორის პატივსაცემად ვილჰელმი დაარქვეს. მომდევნო წლებში კრონპრინცესამ კიდევ სამი ვაჟი და ორი გოგონა გააჩინა.
1910 წელს სესილია და ვილჰელმი მსოფლიო ტურში წავიდნენ, რა დროსაც ისინი ეწვივნენ შრი-ლანკას, ინდოეთს, ეგვიპტეს, უკანა გზაზე კი რუსეთის იმპერატორსაც შეხვდნენ სანქტ-პეტერბურგში. ისინი ასევე ჩავიდნენ ვენაში, სადაც გაიცნეს ავსტრია-უნგრეთის იმპერატორი ფრანც იოზეფი, შემდეგ ეწვივნენ დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ V-სა და დედოფალ მარია ტეკელს ლონდონში და მხოლოდ ამის შემდეგ დაუბრუნდნენ ბერლინს.
1914 წელს დაწყებულმა პირველმა მსოფლიო ომმა სესილიას ცხოვრება მთლიანად შეცვალა. ომის დაწყებიდან მალევე, 1915 წელს მან გოგონა გააჩინა, რომელსაც დაუნის სინდრომი ჰქონდა. უკვე 1918 წელს, ომის დასრულებასთან ერთად დაემხო გერმანული მონარქიაც, რის გამოც მან დაკარგა წოდება, ტიტულები, სოციალური მდგომარეობა და უამრავი ნათესავიც. მისი მამამთილი ემიგრაციაში ნიდერლანდებში წავიდა, თუმცა გერმანიის ახალმა მთავრობამ სესილიასა და მის ქმარ-შვილს ქვეყანაში დარჩენის ნება დართოთ, რის შემდეგაც ისინი პოტსდამში, ახალ სასახლეში გადავიდნენ. მინი|336x336პქ|პრინცესა სესილია ქმართან ერთად მას შემდეგ, რაც სესილიას მამამთილი გარდაიცვალა, მისი ქმარი ტიტულარული იმპერატორი გახდა, თავად სესილია კი იმპერატრიცა, თუმცა მათი წოდება ფორმალობას არ სცდებოდა, ვინაიდან აღარც ძალაუფლება და აღარც კანონიერი უფლებები მათ აღარ გააჩნდათ. მიუხედავად ამისა, ბევრი სხვა დამხობილი მონარქისაგან განსხვავებით, სესილია და ვილჰელმი ქვეყნიდან არ გაუძევებით და ისინი მდიდრულად განაგრძობდნენ ცხოვრებას თავიანთ სასახლეში. სიტუაცია განსაკუთრებით შეიცვალა ჰიტლერის ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ, რომელიც, აღსანიშნავია, რომ ყოფილ მონარქებთან დიდად თანამშრომლობდა.
1939 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დაწყებასთან ერთად სესილიას ქმარი და ვაჟებიც ჩაერთნენ ბრძოლაში. ცნობილია, რომ ვილჰელმი აქტიურად იბრძოდა საფრანგეთში. თავად სესილიას უფროსი ვაჟი, პრინცი ვილჰელმი სწორედ საფრანგეთში ბრძოლისას გარდაიცვალა. ეს ამბავი ჰიტლერმა პირადად მიუსამძიმრა სესილიას და მის ვაჟს „ქვეყნისათვის მებრძოლი გმირი“ უწოდა. მას შემდეგ, რაც ომში გერმანია დამარცხდა და საბჭოთა ჯარებმა ბერლინი დაიკავეს, სესილიამ ოჯახთან ერთად დატოვა დედაქალაქი და 1945 წლიდან იგი ბავარიაში, კერძოდ კი ბად-კისინგენში გადასახლდა.
ბავარიაში მისი მეორე ვაჟი, პრინცი ჰუბერტი 1950 წელს გარდაიცვალა აპენდიციტით. რასაც მალევე, 1951 წელს მოჰყვა სესილიას მეუღლის გარდაცვალებაც, რამაც საშინლად იმოქმედა მასზე. 1952 წლის მაისში იგი მეორედ ეწვია დიდ ბრიტანეთს, სადაც შეხვდა ჯორჯ V-ის ქვრივსა და თავის ძველ მეგობარს, დედოფალ მარიას. ამის შემდეგ იგი დანიაში გაემგზავრა, სადაც მოინახულა თავისი და, უკვე დედა-დედოფალი ალექსანდრინა, რომელიც იმავე წელს გარდაიცვალა. 1953 წლის 3 იანვარს სესილია თავისი დის დაკრძალვას დაესწრო როსკილეს კათედრალში. ამის შემდეგ იგი ბად-კისინგენში დაბრუნდა, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1954 წლის 6 მაისს, 67 წლის ასაკში.
შვილები
სესილიას ქმრისგან ექვსი შვილი ჰყავდა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 20 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1954 კატეგორია:პრუსიის პრინცესები კატეგორია:ჰოენცოლერნები
ნიადაგმცოდნეობის საზოგადოება
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის განათლების ცენტრები
ერიბა-ადად II
ერიბა-ადად II — ასურეთის მეფე შუა ასურული პერიოდის დროს. ერიბა-ადად II სამეფო ტახტზე აშურ-ბელ-კალას შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 1056 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 1054 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე შამშიადად IV ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
ოსკარის ოაზისი
„ოსკარის ოაზისი“ (Oscar's Oasis, Oscar & Co, Oscar y la empresa) — ფრანგულ-ესპანურ-სამხრეთ კორეული ანიმაციური სერიალი 3D ფორმატში ყურების შესაძლებლობით. შეიქმნა კომპანიების Tuba Entertaintment, Synergy Media, Cake Entertaintment თანამშრომლობითა და არხ TF1-ის მხარდაჭერით, Channel Asia-ის ორიგინალური იდეის საფუძველზე. უმთავრესად რეჟისორები იყვნენ დევიდ გარსია და ტაე-სიკ შინი.
თავდაპირველად სერიალს ერქვა Ooohhh Asis და მოიცავდა 7 ცალ წუთნახევრიან ეპიზოდს, რომლებიც TF1-ზე გადაიცემოდა 2008 წლის 26 მარტიდან. ანიმაციური სერიალის პრემიერა 2010 წლის 4 სექტემბერს (სხვა წყაროთი 29 აგვისტოს) შედგა ფრანგულ ტელეარხ Canal+-ზე. 2010 წლის სექტემბრისთვის გამოსული იყო სერიალის ყელა ეპიზოდი, რომელთა ხანგრძლივობა 7 წუთს არ აღემატება. ეპიზოდების საერთო რაოდენობაა 78. 2011 წლის გვიანი ზაფხულიდან ფართოდ გავრცელდა TF1-ის მეშვეობით. ამავე წლის ივლისში გამოვიდა Nintendo 3DS-ზე 3D ფორმატში.
სიუჟეტი
სერიალის მთავარი გმირია ოსკარი — კეთილშობილი ხვლიკი, რომელიც იმყოფება უდაბნოს პირობებში და მუდმივად წყლისა და საკვების ძებნაშია. არსებული ვითარებების გამო იგი ხვდება მრავალ უსიამოვნო სიტუაციაში თავხედ სამეულთან — ტერიტორიის სხვა მცხოვრებლებთან: მელა სახელად პოპი, ფასკუნჯი სახელად ბაკი და აფთარი სახელად ჰარჩი. ისინი მიტოვებული კემპინგის ტერიტორიაზე ცხოვრობენ ნახევრადგანადგურებულ სკოლის ავტობუსში. ოსკარის გამოჩენისთანავე მათ სურთ მისი მოშრება. თუმცა ოსკარიც არ რჩება ვალში — ხშირად პარავს მათ საკვებს და წყალს. სერიალის მთავარი სიუჟეტებია ამ სამეულისა და ოსკარის შეტაკებები, ხვლიკის დევნა უდაბნოში თვითნაკეთი მოძრავი ხელსაწყოებით და სხვადასხვა კომიკური სიტუაცია, რომელშიც მთავარი პერსონაჟები ვარდებიან. პერიოდულად, უნებურად ამ სიტუაციებში ერთვებიან ქათმები, ნიანგები, სატვირთო მანქანის მძინარა პატრონი მანოლო და მისი ძაღლი — ამ მანქანის მძღოლი როკო, აგრეთვე ამ ტერიტორიის სხვა მაცხოვრებლებიც.
სერიალის თავისებურებები და ადგილები
რეჟისორთა ჩანაფიქრით, სერიალის მთავარი ადგილმდებარეობა მზისგან დამწვარი უდაბნოა. მის კომპონენტებად გამოყენებულია საჰარის, სიკვდილის ველისა და დიდი კანიონის თაცისებურებები. მოცემული ტერიტორიის უჩვეულო მაცხოვრებლებს წარმოადგენენ ქათმები, და კლდეების ნაპრალებში არსებული წყალსატევების ბინადარი ნიანგები. ანიმაციაში არ არის დიალოგი. პერსონაჟთა ურთიერთობა სხვადასხვა შორისდებულების, ჟესტებისა და მზერის მეშვეობით მიმდინარეობს. ამით შესაძლებლობას იძლევა, რომ სერიალს უყუროს სხვადასხვა ქვეყნის მცხოვრებლებმა თარგმანის გარეშე.
სქოლიო
კატეგორია:2010-იანი წლების საბავშვო ტელესერიალები კატეგორია:2010-იანი წლების ანიმაციური ტელესერიალები კატეგორია:ფრანგული ანიმაციური ტელესერიალები კატეგორია:2010 წლის ანიმაციური ტელესერიალები კატეგორია:ანიმაციური ტელესერიალები ცხოველების შესახებ
სპორტი ბანგლადეშში
სპორტი ბანგლადეშში არის გართობის პოპულარული ფორმა, ასევე ბანგლადეშის კულტურის მნიშვნელოვანი ნაწილი. ქვეყანაში ყველაზე პოპულარული სპორტის სახეობა კრიკეტია. ბანგლადეშში ეროვნული სპორტია კაბადი. კრიკეტის მხრივ, ბანგლადეში შედის მსოფლიოს 10 საუკეთესო ქვეყანაში; ქვეყანა კრიკეტის მსოფლიო თასში 1999 წლიდან სტაბილურად ასპარეზობს; ქვეყნის კრიკეტის გუნდმა განსაკუთრებული წარმატება 2015 წლის კრიკეტის მსოფლიო თასზე, სამი ტოპ გუნდის დამარცხებითა და მეოთხედფინალში გასვლით მიაღწია. სპორტის ტრადიციულ სახეობებში შედის: მძლეოსნობა, ცურვა, კაბადი, ბოლი ხელა, ლათი ხელა; აღნიშნულ სახეობებს ძირითადად სოფლის რაიონებში თამაშობენ. ქვეყანაში აგრეთვე გავრცელებულია უცხოური სპორტის სახეობები: კრიკეტი, ფეხბურთი, ჰოკეი, ფრენბურთი, ხელბურთი, გოლფი, ბადმინტონი და ა.შ; ეს სახეობები ძირითადად თანამედროვე ხალხშია პოპულარული. სპორტის ეროვნული საბჭო (NSC) არის მმართველი ორგანო, რომელიც აკონტროლებს ქვეყანაში არსებულ ყველა სპორტულ ფედერაციასა და საბჭოს; იგი პასუხიმგებელია ახალგაზრდებისა და სპორტის მინისტრის წინაშე. NSC სულ 42 განსხვავებულ სპორტის ფედერაციას აერთიანებს. ბანგლადეშის თამაშები არის უდიდესი ქვეყნისშიდა სპორტული ტურნირი, რომელშიც ყველა უბნიდან (რაიონებიდან) მონაწილეობენ სპორტსმენები და სპორტული გუნდები ყველა.
კაბადი
კაბადი ბანგლადეშში აღიარებულია, როგორც ეროვნული სპორტი. სპორტის ამ სახეობას მთელ ქვეყანაში თამაშობენ. თუმცა, ბოლო დროს სხვა სპორტის სახეობების პოპულარობის ზრდამ, კაბადის პოპულარობის კლება გამოიწვია. ერთ დროს, ამ სპორტის თამაშის მხრივ ბანგლადეში განიხილებოდა როგორც შესანიშნავი მხარე, მაგრამ დღევანდელი მდგომარეობით სახსრების ნაკლებობისა და სხვა მიზეზების გამო სპორტის თამაშის ხარისხი შესუსტდა.
კრიკეტი
კრიკეტი ქვეყანაში ყველაზე პოპულარული სპორტის სახეობაა. პოპულარობა განსაკუთრებით მას შემდეგ გაიზარდა, რაც 1997 წელს ეროვნულმა ნაკრებმა ICC თასი მოიგო და 1999 წელს მოხვდა კრიკეტის მსოფლიო თასზე. 2000 წელს ბანგლადეში გახდა კრიკეტის საერთაშორისო საბჭოს სრულუფლებიანი წევრი, რამაც მას საშუალება მისცა ეთამაშა ტესტ კრიკეტი. ბანგლადეში რეგულარულად მასპინძლობს უამრავ საერთაშორისო „ერთ დღიან“ მატჩს, „ტესტ მატჩებსა“ და „თვენთი20“ საერთაშორისო ტურნირს. 2011 წელს ბანგლადეშმა ინდოეთსა და შრი ლანკასთან ერთად 2011 კრიკეტის მსოფლიო თასს უმასპინძლა. ბანგლადეში ასევე აირჩიეს 2014 წლის „ICC World Twenty20“-ის მასპინძლად. ბანგლადეშის სპორტის საბჭო ქვეყანაში სპორტის მმართველი ორგანოა; ქვეყანაში სპორტის განვითარებაზე სწორედ აღნიშნული საბჭო ზრუნავს.
2015 წლის მსოფლიო თასზე ბანგლადეშმა დაამარცხა ინგლისი და მეორედ მიაღწია მეოთხედფინს. თუმცა, ისინი მეოთხედფინალში ინდოეთის წინააღმდეგ დამარცხდნენ.
ფეხბურთი
მთელი ისტორიის განმავლობაში ბანგლადეშში კრიკეტის შემდეგ ყველაზე პოპულარულ სპორტის სახეობა ფეხბურთია.
წარსულთან შედარებით, ბანგლადეშის ფეხბურთის დონე შემცირებულია არასწორი მენეჯმენტისა და მხარდაჭერის არარსებობის გამო. ხალხის ინტერესის შემცირებამ იმოქმედა ფეხბურთის პოპულარობაზე.
ჰოკეო
ჰოკეი ბანგლადეშში ერთ-ერთი პოპულარული სპორტის სახეობა იყო. ფეხბურთისა და კრიკეტის შემდეგ იგი ყველაზე პოპულარულ სპორტად მიიჩნეოდა. თუმცა, პასუხისმგებელი პირების ნაკლებობისა და ცუდი ადმინისტრაციის გამო ქვეყანაში მისი პოპულარობა დაეცა. ბანგლადეში, მიუხედავად ამისა, რეგულარულად მონაწილეობს ჰოკეის აზიის თასში; აღსანიშნავია, რომ მა 1985 წლის ღონისძიებას. სპორტის ეროვნული მმართველი ორგანო, ბანგლადეშის ჰოკეის ფედერაცია ყოველწლიურად აწყობს ქვეყანაში რამდენიმე საშინაო შეჯიბრებას; მათ შორის განსაკუთრებით აღსანიშნავია პრემიერ დივიზიონის ჰოკეის ლიგა.
ჭადრაკი
ჭადრაკი პოპულარული თამაშია ბანგლადეშში. ქვეყანაა ბევრი ნიჭიერი მოჭადრაკე ჰყავს აღზრდილი. ბანგლადეშის მოჭადრაკე ნიაზ მურშედი არის პირველი გრანდმასტერი, რომელიც გამოჩნდა სამხრეთ აზიიდან (1987 წელს). ბანგლადეშის ჭადრაკის ფედერაცია ფიდე-ს წევრი გახდა 1979 წელს. ყოველწლიურად, ეროვნულ და საერთაშორისო დონეზე, ქვეყანა 15-დან 20-მდე ტურნირს ატარებს. ბანგლადეშის ჭადრაკის ჩემპიონატი არის ქვეყანაში ყოველწლიური ჭადრაკის ინდივიდუალური ეროვნული ჩემპიონატი.
სქოლიო
კატეგორია:სპორტი ბანგლადეშში
გოგრიჭა
გოგრიჭა (Cephalanthera) — ბალახოვან მცენარეთა გვარი ჯადვარისებრთა ოჯახისა. ღერო სწორმდგომი და შეფოთლილია. ყვავილები მეწამული, თეთრი ან ყვითელია, შეკრებილია თავთავისებრ ყვავილედებში. იმტვერება ფუტკრების მეშვეობით, რომლებსაც იზიდავს ნექტრით მდიდარი სხვა სახეობის მცენარეების მსგავსი ყვავილებით („მოტყუებითი ატრაქტაცია“). ცნობილია დაახლოებით 15 სახეობა. გავრცელებული არიან ევროპასა და აღმოსავლეთ აზიაში, ერთი სახეობა  — ჩრდილოეთ ამერიკის დასავლეთ ნაწილში. საქართველოში გვხვდება, , და
სქოლიო
კატეგორია:ჯადვარისებრნი
რობერტ ბარანი
რობერტ ბარანი (Róbert Bárány; (დ. 22 აპრილი, 1876, ვენა — გ. 8 აპრილი, 1936, უფსალა) — ავსტრიელი ოტორინოლარინგოლოგი. იკვლევდა ვესტიბულური აპარატის ფიზიოლოგიას და პათოლოგიას. გამოიგონა ვესტიბულური აპარატის გამოსაკვლევად მბრუნავი სკამი, ე. წ. ბარანის სავარძელი, დაამუშავა საფეთქლის ძვლის, ლაბირინთისა და შუბლის წიაღის ოპერაციების ორიგინალური მეთოდები. 1914 წელს ლაბირინთოლოგიაში გამოკვლევებისათვის მიენიჭა ნობელის პრემია.
ბიოგრაფია
რობერტ ბარანი დაიბადა ვენაში, უნგრელი ებრაელის ოჯახში 1876 წელს. მის მომავალ ინტერესებზე დიდი გავლენა მოახდინა დედამ, მარია ჰოკმა, რომელიც ცნობილი პრაღელი ისტორიკოსის და პუბლიცისტის ქალიშვილი იყო. ბარანის მედიცინისადმი ინტერესი გაუღვივა ასევე ბავშვობაში გადატანილმა ძვლის ტუბერკულოზმა, რომელმაც შეუქცევადად დაუზიანა მუხლის სახსარი. მიუხედავად ამისა ბარანი მთელი ცხოვრების მანძილზე გატაცებული იყო ჩოგბურთით და მთებში მოგზაურობით.
ბარანიმ 1900 წელს დაამთავრა ვენის უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტი. სწავლა მაინის ფრანკფურტსა და ფრაიბურგში განაგრძო, ვენაში დაბრუნების შემდეგ კი, 1903 წელს, მუშაობდა ვენის უნივერსიტეტის ყურის კლინიკაში ოტოლოგიის ერთ-ერთი პიონერთან, ადამ პოლიტცერთან. 1909 წელს გახდა იმავე უნივერსიტეტის ლექტორი ოტოლოგიაში. იკვლევდა წონასწორობის ფიზიოლოგიასა და დარღვევებს, შექმნა ვესტიბულური აპარატის დაავადებების ახალი სადიაგნოსტიკო კვლევები, ნათხემის ფუნქციის შეფასების მეთოდები და განსაზღვრა მათი მნიშვნელობა წონასწორობის დარღვევების დიაგნოსტიკაში. პირველი მსოფლიო ომის (1914-1918) დროს ქირურგად მუშაობდა ავსტრია-უნგრეთის არმიაში. 1914 წელს ტყვედ ჩაუვარდა რუსებს. ნობელის პრემიაც ტყვეობაში ყოფნის პერიოდში მიენიჭა. ბარანის დაჯილდოებას ავსტრიელი ფსიქოლოგი ზიგმუნდ ფროიდი ასე გამოეხმაურა: „თავის დროზე ბარანის მოწაფედ აყვანაზე უარი ვუთხარი, რადგან ის ძალზედ არანორმალურად მეჩვენებოდა. მისთვის ნობელის პრემიის გადაცემამ აღმიძრა სევდიანი ფიქრები, თუ რაოდენ უმწეოა ადამიანი ხალხისგან სათანადო პატივისცემის მიღების საქმეში“. 1916 წელს შვედეთის სამეფო სახლის წევრის, პრინც კარლის და წითელი ჯვრის შუამდგომლობით ბარანი რუსეთის მთავრობამ გაათავისუფლა, რის შემდეგაც მეცნიერს კუთვნილი პრემია სტოკჰოლმში გადასცეს. ვენაში დაბრუნებულს ავსტრიელმა კოლეგებმა პლაგიარიზმსა და სამეცნიერო გულგრილობაში დასდეს ბრალი. სტოკჰოლმის უნივერსიტეტის მიერ ჩატარებულმა გამოძიებამ ბარანი გაამართლა. ამის შემდეგ მეცნიერმა ვენის უნივერსიტეტი დატოვა და შვედეთში გადასახლდა. 1917 წლიდან ასწავლიდა უფსალის უნივერსიტეტში, სადაც ყელ-ყურ-ცხვირის კლინიკას განაგებდა. 1926 წელს აირჩიეს სრულ პროფესორად. იყო აქტიური პაციფისტი. სიცოცხლის ბოლო წლებში მეცნიერმა რამდენიმე ინსულტი გადაიტანა, რამაც ნაწილობრივი პარალიზი და მტანჯველი ტკივილები გამოიწვია. გარდაიცვალა უფსალაში 1936 წელს, 59 წლის ასაკში. მისი სამივე შვილი ექიმი და მეცნიერი იყო, შვილიშვილი ანდერს ბარანი კი ფიზიკოსია და ერთხანს ნობელის ფიზიკის კომიტეტის მდივანი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1876 კატეგორია:გარდაცვლილი 1936 კატეგორია:ავსტრიელი მედიკოსები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ავსტრიელი ნობელის პრემიის ლაურეატები
The Libertines
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისური ინდი-როკ ჯგუფები კატეგორია:1997 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები კატეგორია:2004 წელს დაშლილი ჯგუფები კატეგორია:Rough Trade Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:გერიჯ-პანკ ჯგუფები
ალექსანდრე ლუკაჩევსკი
ალექსანდრე ლუკაჩევსკი (Александр Лукачевский; დ. 1893, პეტროზავოდსკი — გ. 26 ნოემბერი, 1937, მოსკოვი) — საბჭოთა პროპაგანდისტი და საბჭოთა კავშირის სამეცნიერო-ათეისტური მოძრაობის ორგანიზატორი. 1920 წლიდან საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრი. 1923-1926 წლებში სწავლობდა წითელი პროფესორების ინსტიტუტში. 1926 წლიდან მუშაობდა მებრძოლ ათეისტთა კავშირის ცენტრალურ საბჭოში და 1937 წლამდე იყო ამ ორგანიზაციის თავმჯდომარის მოადგილე.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის ფილოსოფოსები კატეგორია:ბოლშევიკები კატეგორია:დაბადებული 1893 კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
ქალები თურქმენეთში
ქალები თურქმენეთში — ქვეყნის მოსახლეობის 50,8%. მათ მინიჭებული აქვთ როლები საზოგადოებაში და მცირე უფლებები გააჩნიათ მამაკაცებთან შედარებით. ქვეყანაში ქალთა უფლებების შესწავლა რთულდება მთავრობის ცენზურისა და სანდო, ოფიციალური მონაცემების არარსებობის გამო.
თურქმენეთის კონსტიტუციის მე -18 მუხლის თანახმად, ქალებს გარანტირებული აქვთ მამაკაცთან გათანაბრებული უფლებები. პრაქტიკაში ისინი განიცდიან რუტინულ პოლიტიკურ და საზოგადოებრივ დისკრიმინაციას. ქალებს არ აქვთ უფლება შექმნან ქალთა დამოუკიდებელი ორგანიზაციები და ყველა ასეთი ორგანიზაცია უნდა იყოს რეგისტრირებული თურქმენეთის ქალთა კავშირის ქვეშ. ისინი შეადგენენ ქვეყნის პარლამენტის 16,8% -ს. ქალების უმრავლესობა მუშაობს სახლში, როგორც დედები ან დიასახლისები, ან ბაზრებში, როგორც გამყიდველები. მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყნის ისლამური ფესვები რამდენიმე საუკუნისაა, თურქმენ ქალებს არ მოეთხოვებათ სახის საფარის ტარება. მარცხნივ|მინი| ქალები თურქმენეთში მარჯვნივ|მინი|150x150პქ| თურქმენეთის ადგილმდებარეობა თურქმენეთის მოსახლეობა ძირითადად მუსლიმია (89%), მაგრამ ასევე არსებობს მნიშვნელოვანი აღმოსავლეთ მართლმადიდებლური უმცირესობა. ნაყოფიერების საერთო მაჩვენებელი არის 2.09 დაბადებული / ქალი ბავშვი (2015 წლის შეფასებით).
კულტურული როლი
სამზარეულო ქალთა ძირითადი სფეროა. ზოგიერთ ოჯახში არის პატარა ოთახი საჭმლის დასამზადებლად და ჭურჭლის შესანახად. მეზობლები ან ნათესავები ზოგჯერ დაუკითხავად შედიან იქ საშინაო საქმეებში დასახმარებლად. მათ შეუძლიათ თავიანთი დამხმარე საყოფაცხვრებო ნივთები ათხოვონ ერთმანეთს და თან სოციალიზდნენ. საკვების მომზადება ხდება ღია ცის ქვეშ. ხორცის მოწვას და სიმინდის მოყვანას ხელმძღვანელბენ კაცები და ეს მათი სოციალიზაციის შესაძლებლობაა.
სავარაუდოდ, ქალები დისტანცირებას ინარჩუნებენ თავიანთი მამაკაცი კოლეგებისგან. ქალი და მამაკაცი შეიძლება ერთ ადგილზე ისხდნენ და იკვებონ, მაგრამ ისინი სოციალურ შემთხვევებში განცალკევებულად სხდებიან. ზოგი ქალი ქორწინებიდან პირველ წელს ატარებს იაშმაკს, თავსაბურავს. ცოლი თავის შარფის კუთხეს კბილებით იჭერს, რათა თავი შორს დაიჭიროს სტუმრების წინაშე და პატივი სცეს სიმამრს. შარფი მას ასევე იცავს კომუნიკაციისგან. მეუღლემ შეიძლება შეწყვიტოს თავის დაფარვა იაშმაკით ქორწილიდან ერთი წლის შემდეგ, მისი პირველი მშობიარობის შემდეგ ან ოჯახის გადაწყვეტილებით.
ტანსაცმელი
ქალები ატარებენ ტერფამდე სიგრძის აბრეშუმის ან ხავერდის სამოსს, რომელიც ჩვეულებრივ წარმოადგენს კაშკაშა ფორთოხლის, მეწამული, ყვითლის, ცისფერი და მწვანე ფერების ნაზავს. ყელსაბამები გაფორმებულია დახვეწილი ოქროს ძაფის ხელსაქმით, რომელიც ეშვება დაბლა და ამშვენებს ყელის ხაზს პირდაპირ ჭიპისკენ. მდიდრულად გაფორმებული თავსამკაული, საიუველირო ნაწარმი და ნაქარგობა მათი რუტინის ნაწილია. კანონით არ არის საჭირო სახის დაფარვა.
მუშაობა
კეტენის, შინაური აბრეშუმის, წარმოება საჭირო უნარად რჩება. კეტენისგან მომზადებულ სამოსს ატარებენ როგორც ქალები, ასევე მამაკაცები. კეტენისგან დამზადებულ კოსტიუმებს იყენებენ ჩვეულებრივ საქორწილო კაბად. ნაქარგები ტანსაცმელზე ავლენს სხვადასხვა ნიმუშებს, რომლებიც მხოლოდ ოჯახის ნიშანთვისებად არის ცნობილი და განასხვავებს მისი მწარმოებლის ოჯახს.
თურქმენი პედაგოგები და ჯანდაცვის მუშაკები, პირველ რიგში, ქალები არიან.
ქორწინება
თურქმენეთის კონსტიტუციის 25-ე მუხლი მოითხოვს ქორწინებისას ორმხრივ თანხმობას. ორივე პიროვნება უნდა იყოს 18 წელს ზემოთ. შეთანხმებით ბავშვთა ქორწინება ხშირია, ძირითადად ერთი და იმავე ტომის წევრებს შორის.
ქალთა მიმართ ძალადობა
თურქმენი ქალები ხშირად განიცდიან ძალადობას. პოლიციელები ზოგჯერ ატარებენ იძულებით გინეკოლოგიურ გამოკვლევას ახალგაზრდა გოგონების ქალიშვილობის შესაფასებლად. თუ მათ სექსუალური ურთიერთობა აღმოაჩნდათ, გოგონას მისი ოჯახი საჯაროდ ამცირებს და არცხვენს. ქალები ხშირად ექვემდებარებიან ოჯახში ძალადობას და, როგორც წესი, არ ატყობინებენ ხელისუფლებას ძალადობის შესახებ, უნდობლობისა და ანგარიშსწორების შიშის გამო.
პოლიტიკური გავლენა
ქალები თურქმენეთის პარლამენტის 16,8% -ს შეადგენენ, ხოლო შიდა კანონმდებლობა უზრუნველყოფს ქალების პოლიტიკური მონაწილეობის უფლებას. ამასთან, მთავრობაში ქალთა რეალური მონაწილეობა შეფერხებულია არასამთავრობო ორგანიზაციების საქმიანობის შეზღუდვით.
სქოლიო
კატეგორია:ქალთა უფლებები ქვეყნის მიხედვით კატეგორია:თურქმენეთი კატეგორია:ქალები ქვეყნების მიხედვით
რუტკიტი
რუტკიტი — პროგრამა, რომელიც ცდილობს თავისი არსებობის დამალვას კომპიუტერის უსაფრთხოების პროგრამებისგან თავის აცილებით. კომპიუტერში შეღწევის შემდეგ საშუალებას აძლევს დისტანციურ მომხმარებელს საიდუმლოდ აკონტროლოს კომპიუტერის ოპერაციული სიტემა. რუტკიტის აღმოჩენა არის საკმაოდ რთული, რადგან მას აქვს უნარი გაუმკლავდეს იმ პროგრამას, რომელიც მის აღმოსაჩენად უნდა იქნას გამოყენებული. კომპიუტერული სისტემის რუტკიტისაგან გაწმენდა საკმაოდ რთული საქმეა, ხშირად საჭირო ხდება ხელახალი ინსტალაცია, ვინაიდან მხოლოდ ამ გზით ხდება შესაძლებელი მისგან თავის დაღწევა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კიბერდანაშაული
ერეკლე მეფის თეატრი
ერეკლე მეფის თეატრი — ერეკლე II-ის (1720-98) დროის მრავალ კულტურულ წამოწყებას შორის ერთ-ერთი საპატიო ადგილი ეჭირა თეატრალურ ხელოვნებას. XVII საუკუნეში ინტენსიურად ვითარდებოდა თეატრალურ-სანახაობითი კულტურა. ხანგრძლივი ფორმირების პროცესში გამოიკვეთა ორი ტენდენცია: ერთი — თეატრი ღია ცის ქვეშ, და მეორე — თეატრი შენობაში. ხალხური სანახაობანი, საიმპროვიზაციო თეატრი და სახიობის სხვა ფორმები არსებობას განაგრძობდნენ თეატრალური ფოლკლორის ფორმით, ხოლო შენობა-ნაგებობაში შეიქმნა პროფესიონალური თეატრი თავისი დასით, რეპერტუარით, ადმინისტრაციით. სათეატრო ცხოვრებაზე გარკვეული გავლენა მოახდინა სასკოლო დრამამ, რომელიც შეიქმნა თბილისის (1755) და თელავის (1782) სემინარიებში. ის ფაქტი, რომ სემინარიის წესდებით დაშვებული იყო კვირაში ერთხელ "კომედიის ან სხვა რაიმე საჩინო თამაშობის" ჩვენება, გარკვეულ იმპულსს აძლევდა თეატრის განვითარებას. XVIII საუკუნის თეატრზე თავისებურ გავლენას ახდენდა რუსეთთან ურთიერთობა. გაბრიელ მაიორს (მსახიობი და არტილერისტი) რუსეთში ჰქონდა მიღებული განათლება. ერეკლე II-ის ხელშეწყობით რუსეთში მიიღეს განათლება აგრეთვე გ. ავალიშვილმა, ა. თურქესტანიშვილმა, დავით ბატონიშვილმა და სხვებმა, რომლებმაც შემდეგ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს სათეატრო ხელოვნების განვითარებაში. 90-იანი წლების დასაწყისში თბილისსა და თელავში იმართებოდა წარმოდგენები. მაჩაბლის, გაბრიელ მაიორისა და გ. ავალიშვილის თეატრი ერეკლე II-ის სათეატრო ხელოვნების ძირითად სახეს ქმნიდა. გ. ავალიშვილის თეატრში ძლიერი იყო კლასიცისტური ტენდენციები, ხოლო მაჩაბელთან უფრო სახიობა და ხალხური თეატრი ვითარდებოდა. ორივე კი ერთი სათეატრო კულტურის სხვადასხვა ეტაპს წარმოადგენდა. გ. ავალიშვილი თარგმნიდა კლასიცისტურ პიესებს. 1791 წელს სამჯერ წარმოადგინეს ა. სუმაროკოვის "რქის მატარებელი". დადგეს მისივე "დედა რაყიფი ქალისა". ერეკლე II-ს გაბრიელ მაიორისთვის უბოძებია არეშაშვილის გვარი. იგი თავისი დროისათვის განათლებული ადამიანი იყო. გამოირჩეოდა მახვილგონიერებით. უთამაშია კომედიებშიც. მაჩაბელთან ერთად მონაწილეობდა 1795 წელს კრწანისის ომში როგორც მსახიობი და არტილერისტი. მაჩაბლისა და გაბრიელ მაიორის სპეკტაკლები არ იყო ერთსახოვანი. თეატრში მისტერიების გვერდით იდგმებოდა საერო ხასიათის ნაწარმოებებიც. სახალხო თეატრში მოღვაწეობდნენ ქეშიშდარდიმანდიანი (იოსებ ამირიძე), ოთარ ნორიელი, ოიანა-ბუიანა და სხვები. მათი მოღვაწეობა იწვვდა სანახაობითი კულტურისადმი ინტერესს, აფართოებდა სათეატრო ხელოვნების თვალსაწიერს და ამდიდრებდა მის ფორმებს. 1761 წელს დაიწერა ერთ-ერთი უსათაურო მცირე პიესა, რომლის ავტორია ერეკლე II-ის დროის მოხელე იასე მიქაძე. 1795 წელს კრწანისის ტრაგედიით დასრულდა პირველი ქართული პროფესიონალური თეატრის ისტორია. ამ ფაქტის გამო თეიმურაზ ბატონიშვილი მოგვითხრობს:
EVO2
მინი|EVO2 [[პლზენი|პლზენში]] EVO2 — ორსექციური, სამ ურიკიანი, 100% დაბალიატაკიანი ტრამვაის ვაგონი, რომელიც აიგო ჩეხეთში, ერთობლივად სამი ფირმის, Pragoimex, VKV Praha და KOS Krnov მიერ.