cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
საყდართგორის ეკლესია და სამაროვანი
საყდართგორის ეკლესია და სამაროვანი — არქიტექტურული, არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ნაქალაქარის განაპირას, სამხრეთით. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (7,5x5,1 მეტრი), ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და დუღაბით. გარეთა კუთხეებში შირიმის კვადრებია გამოყენებული. ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილია ეკლესიის აღმოსავლეთ კედელი აფსიდთან ერთად, დასავლეთ კედელი და სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნახევარი. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია (შემორჩენილია კვალი). ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. სარკმლის ორივე მხარეს თითო ფართო თაღოვანი ნიშია, რომელთა შიგნით მოწყობილია თითო პატარა ნიში. ეკლესია შიგნიდან შელესილია. აღმოსავლეთის ფასადის ზედა ნაწილში დატანებულ შირიმის სწორკუთხა ქვაზე ამოკვეთილია პატარა ჯვარი. ეკლესიას შემოვლებული აქვს რიყის ქვის გალავანი. ეკლესიის ეზოში შეიმჩნევა სამარხები. 1963 წელს, ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ერწო-თიანეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი რ. რამიშვილი) ნაწილობრივ გათხარა ერთი სამარხი. მიწის ზედაპირიდან 0,8 მეტრ სიღრმეზე აღმოჩნდა აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ დამხობილი აკლდამა (შიდა სიგრძე - 2,45 მეტრი, სიგანე - 1,8 მეტრი). იგი გადახურული იყო ორფერდა კამარით, რომელიც ეყრდნობოდა გვერდით კედლებს. კედლები ამოყვანილი იყო კლდის ქვითა და რიყის ქვით (დუღაბზე). შესასვლელი ჰქონდა დასავლეთით, სადაც კლდის ფილები იდო. ჩონჩხის ძვლები არეული იყო ქვაღორღიან მიწაში. ინვენტარი არ აღმოჩნდა. ეკლესიის გარშემო ნასოფლარის ნაშთია.
ნატკორის ეკლესია
ეკლესია არაერთხელ ყოფილა დაზიანებული (როგორც ჩანს, მიწისძვრებით) და განახლებული. X-XI საუკუნეებში, პირველი ნგრევის შემდგომ, ნავების გამმიჯნავი ბოძების დასავლეთი წყვილის ხაზზე, ბაზილიკის მთელ სიგანეზე, აუგიათ ყრუ კედელი, რომელშიც ნავების გამმიჯნავი, ორივე ბოძი იყო ჩართული (ერთ-ერთი ბოძი მთელ სიმაღლეზეა შემორჩენილი). შუა ნავის ფარგლებში, ამ კედლის ზედა ნაწილში, მოწყობილია მცირე ზომის სარკმელი. მომდევნო ხანებში (სავარაუდოდ, XIV საუკუნეში), ასეთივე კედელი, მაგრამ პირველზე ბევრად დაბალი, ჩააშენეს ბოძების შუა წყვილს შორისაც. ამავე დროს, შუა ნავის სამხრეთ თაღებიდან, აღმოსავლეთიდან პირველ და მეორე, ხოლო ჩრდილოეთ თაღებიდან - აღმოსავლეთიდან მეორე - მთლიანად ამოუშენებიათ და შუა ნავის აღმოსავლეთ ნაწილში მცირე სამლოცველო მოუწყვიათ, რომელშიც შესვლა მხოლოდ ბაზილიკის ჩრდილოეთ ნავიდან, აღმოსავლეთით მდებარე თაღიდან იყო შესაძლებელი.
2002 და 2005 წლებში ძეგლზე ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრების დროს ეკლესიაში აღმოჩნდა რამდენიმე სამარხი. ბაზილიკის სამკვეთლოსა და სადიაკვნეში მოწყობილი ორი სამარხი XI-XII საუკუნეეს განეკუთვნება, დანარჩენები კი - XIV-XV საუკუნეებს. სადიაკვნეში არაებული სამარხის ჩრდილოეთ კედელში ჩართული იყო ბაზილიკის თანადროული კედელის მოჩუქურთმებული, ორი ფილა, მინაშენის აფსიდში, ტრაპეზის ორივე მხარეს, აღმოჩნდა კირქვის იმავე პერიოდის, ასევე მოჩუქურთმებული სცეტისთავი. შუა ნავის აღმოსავლეთ ნაწილში მოწყობილი სამლოცველოს თავდაპირველ იატაკზე დადასტურდა XIV საუკუნის მოღოლური მონეტა. გვიანდელ, მიწურ იატაკზე კი - ნახანძრალ ფენაში- XVII საუკუნის ირანული მონეტა და 1684 წლით დათარიღებული, მხედრულწარწერიანი სპილენძის ზარი. სავარაუდოა, რომ ეკლესია სწორედ ირანელთა შემოსევის დროს დაინგრა და მომდევნო ხანებში აღარ აღდგენილა.
ეკლესიასთან ახლოს, ჩრდილოეთით, შეინიშნება ნაგებობების კვალი. მათ შორის ერთ-ერთი გეგმით სწორკუთხაა და აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენაა სამხრობილი. იქვე, მიწაში ჩაფლულია შირიმის ქვის მოზრდილი ბლოკი. ეკლესიის ნამგრევებთან სოფელი ვარდისუბნისა და გულგულის მისახლეობა აღდგომის მეორე დღეს "ნატკორობას" დღწაასწაულობს, რამაც ძეგლის გამოკვლევის დროს, აკადემიკოს გ. ჩუბინაშვილს აფიქრებინა, რომ იგი ღვთისმშიბლის სახელზე უნდა ყოფილიყო აგებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ელიდა გალეანო
ელიდა მარია გალეანო კორნეხო (Elida María Galeano Cornejo; დ. 18 თებერვალი, 1965, ხინოტეგის დეპარტამენტი) — ნიკარაგუელი პოლიტიკური და საზოგადოებრივი მოღვაწე, კონტრასის მოძრაობის აქტივისტი. სანდინისტების ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ფრონტის ხელისუფლების წინააღმდეგ მიმართული სამოქალაქო ომის მონაწილე. ნიკარაგუის დემოკრატიული ძალების საველე მეთაურის, ნიკარაგუის წინააღმდეგობის მოძრაობის შტაბის უფროსის ისრაელ გალეანოს და. სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ შეურიგდა სანდინისტებს, არის ნიკარაგუის პარლამენტის წევრი სანდინისტების ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ფრონტის სიით. იგი ხელმძღვანელობს თავისი ძმის სახელობის საზოგადოებრივ ასოციაციას და ყოფილი კონტრასის საზოგადოებრივ მოძრაობას.
ბიოგრაფია
ელიდა გალეანო დაიბადა ხინოტეგის დეპარტამენტში 1965 წლის 18 თებერვალს, გლეხის ოჯახში. იგი მიეკუთვნებოდა გარემოს, რომელიც მტრულად განწყობილი იყო სანდინისტების ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ფრონტის მარქსისტული მთავრობის მიმართ იძულებითი კოლექტივიზაციის, პარტიულ-სახელმწიფოებრივი რეგულირების დაწესების და კათოლიციზმის დევნის გამო. 1979 წელს, 14 წლის ასაკში ძმასთან, ისრაელ გალეანოსთან ერთად შეუერთდა სახალხო ანტისანდინისტურ მილიციას და მონაწილეობდა მის შეიარაღებულ ოპერაციებში.
1981 წელს ელიდა გალეანო შეუერთდა ანტისანდინისტურ, ანტიკომუნისტურ ორგანიზაციებს 15 სექტემბრის ლეგიონსა და ნიკარაგუის დემოკრატიულ ძალებს. მსახურობდა კონტრასის (ნიკარაგუის წინააღმდეგობის არმია) შეიარაღებულ ფორმირებებში, მონაწილეობდა ხინოტეგისა და ნუევა-სეგოვიის დეპარტამენტებშიი გამართულ ანტისანდინისტურ ბრძოლებში. მიიღო მეტსახელი Comandante Chaparra (რაც ითარგმნება როგორც პატარა კომანდანტე).
1988 წლის 23 მარტს სანდინისტურმა მთავრობამ დანიელ ორტეგას მეთაურობით და ნიკარაგუის წინააღმდეგობის ორგანიზაცია კონტრასმა დადეს საპოას ხელშეკრულება მშვიდობის დამყარებასთან დაკავშირებით. რვაწლიანი სამოქალაქო ომი დასრულდა. 1990 წლის 25 თებერვალს გაიმართა თავისუფალი არჩევნები, რომელშიც სანდინისტები დამარცხდნენ, ხელისუფლებაშ მოვიდა ოპოზიციის ეროვნული კავშირი. ისრაელ გალეანომ მიიღო თანამდებობა პრეზიდენტ ვიოლეტა ბარიოს დე ჩამოროს სამთავრობო აპარატში. 1990 წლის 27 ივნისს ელიდას ძმას, ისრაელ გალეანოს (კომანდატე ფრანკლინს) ავტომატი საძეიმოდ გადასცა პრეზიდენტმა ბარიოს დე ჩამორომ ეროვნული შერიგების სიმბოლოდ. ელიდა გალეანო იმყოფებოდა ძმისა და პრეზიდენტის ახლოს.
ორი წლის შემდეგ კომანდანტე ფრანკლინი დაიღუპა ავტოკატასტროფაში. ელიდა გალეანომ დააარსა ისრაელ გალეანოს სახელობის ნიკარაგუის წინააღმდეგობის ასოციაცია. იგი ასევე გახდა ერთ-ერთი საზოგადოებრივი ორგანიზაციის ნიკარაგუის წინააღმდეგობის დემოკრატიული მოძრაობის ლიდერი. 1995-1996 წლებში შედიოდა ნიკარაგუის წინააღმდეგობის პარტიის რიგებში.
1996 წლის 18 სექტემბერს ნიკარაგუის წინააღმდეგობის დემოკრატიულმა მოძრაობამ პოლიტიკურ კავშირზე ხელშეკრულება დადო სანდინისტების ეროვნულ-განმათავისუფლებელ ფრონტთან. ამრიგად ელიდა გალეანო გახდა კოინტრასის პირველი წევრი, რომელიც სანდინისტებთან ალიანსში შევიდა. ეს ნაბიჯი ახსნა ქვეყნის ეროვნული ინტერესებიდან და კონტრასის სოციალური საჭიროებებიდან გამომდინარე.
2006 წლის არჩევნებში, რომლის შედეგად დანიელ ორტეგა კვლავ ნიკარაგუის პრეზიდენტი გახდა, ელიდა გალეანო აირჩიეს ნიკარაგუის ეროვნული ასამბლეის დეპუტატად სანდინისტების ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ფრონტის რიგებიდან. მანდატი მეორედ მოიპოვა 2011 წელს. შედიოდა პარლამენტის თავდაცვის, უსაფრთხოების, ადამიანის უფლებებისა და საგარეო საქმეების კომიტეტებში. დაკავებული იყო სოციალური პოლიტიკის, სამოქალაქო ომის ვეტერანების დახმარების, საზოგადოებრივი უსაფრთხოების, ტრანსპორტისა და შრომითი მიგრაციების საკითხებით.
2012 წლის 13 ივნისს ნიკარაგუის ეროვნულმა ასამბლეამ ელიდა გალეანოს ინიციატივით, 27 ივნისი ეროვნულ დღესასწაულად გამოაცხადა და ამ დღეს აღინიშნებოდა ნიკარაგუის წინააღმდეგობის, მშვიდობის, თავისუფლების, ერტიანობისა და ეროვნული შერიგების დღე.
2015 წელს გალეანომ წარადგინა კანონპროექტი, რომელიც ითვალისწინებდა წინააღმდეგობის ვეტერანების რეინტეგრაციას შინაგან საქმეთა სამინისტროს შეიარაღებულ ძალებში. მან ასევე წამოაყენა წინადადება შექმნილიყო ნიკარაგუის წინააღმდეგობის ალიანსის პარტია. კომენტატორები აღნიშნავდნენ, რომ ამ პარტიას ნიკარაგუის წინააღმდეგობის პარტიისაგან განსხვავებული მხოლოდ სიტყვა „ალიანსი“ ჰქონდა. ჯერ კიდევ ახალი პარტიის რეგისტრაციამდე ელიდამ გამოაცხადა, რომ იგი კავშირში იქნებოდა სანდინისტების ეროვნულ-განმათავისუფლებელ ფრონტთან.
ელიდა მარია გალეანო გათხოვილია, ჰყავს ოთხი შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ნიკარაგუის პოლიტიკოსები კატეგორია:ნიკარაგუის ეროვნული კრების დეპუტატები
ტინიეს ციხესიმაგრე
ტინიეს ციხესიმაგრე (Il-Forti Tigné - Il-Fortizza ta' Tigné) — პოლიგონური ციხესიმაგრე ტინიეს ნახევარკუნძულზე. იგი აშენდა წმინდა იოანეს ორდენის მიერ 1793 და 1795 წლებში მარსამქსეტის ნავსადგურის დასაცავად და ეს არის ერთ-ერთი უძველესი პოლიგონური ციხესიმაგრე მსოფლიოში.
ციხესიმაგრე აღადგინეს 21-ე საუკუნის დასაწყისში და ახლა ის კარგ მდგომარეობაშია. იგი 1998 წლიდან არის მალტის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სავარაუდო სიაში.
ისტორია
ციხესიმაგრე დაპროექტდა 1792 წელს ჰოსპიტალიერების ორდენის ინჟინრის, ანტუან ეტიენ დე ტუზარის მიერ. მშენებლობა დაიწყო 1793 წელს კაპომასტრო ანტონიო კაჩიას მეთვალყურეობის ქვეშ და დასრულდა 1795 წლის ივლისში. ციხესიმაგრეს სახელი დაარქვეს რაინდი ფრანსუა რენე იაკობ დე ტინიეს, სამხედრო ინჟინერ რენე იაკობ დე ტინიეს ძმისშვილის პატივსაცემად და მისი მრავალწლიანი მოღვაწეობის აღსანიშნავად. ტინიემ შესწირა1000 სკუდი ახალი ციხესიმაგრის მშენებლობისთვის, ხოლო დე როჰანმა ციხესიმაგრეს შესწირა დაახლოებით 6000 სკუდი.
ახალი ციხე მეთვრამეტე საუკუნის სტანდარტებით საკმაოდ პატარა იყო. ამის მიუხედავად, მისი დიზაინი რევოლუციურად ითვლებოდა, რადგან ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული პოლიგონური ციხესიმაგრე, რომელიც აშენდა მთელ მსოფლიოში. ციხესიმაგრე ასევე იყო წმინდა იოანეს ორდენის მიერ აშენებული ბოლო ნაგებობა.
დაახლოებით 1797 წელს გაკეთდა წინადადება, აეშენებინათ ქალაქი ტინიეს ნახევარკუნძულზე ციხესიმაგრესთან ახლოს, მაგრამ ამ იდეის აღსრულება ვერ მოხერხდა.
საფრანგეთის შემოჭრა და ოკუპაცია
11 ივნისს ფრანგებმა დაბომბეს ციხესიმაგრე. 12 ივნისს მალტის მილიციამ დატოვა ციხე და ციხის გარნიზონი 80 კაცამდე შემცირდა. დღის ბოლოს საბრძოლო მასალა ამოიწურა. ციხესიმაგრე 13 ივნისისთვის უკვე საფრანგეთის ხელში იყო. ფრანგებმა აქ ააშენეს ექვი საარტილერიო განყოფილება.
ბრიტანეთი
1860-იან წლებში ბრიტანელები ციხესიმაგრეს აქტიურად იყენებდნენ. იმ დროისთვის ციხესიმაგრეში განთავსებული 68 ფუნტიანი თოფები. ბრიტანელებმა წრიული საყრდენის პარაპეტი დაანგრიეს.
მნიშვნელოვანი ცვლილებები განხორციელდა 1870-1875 წლებში. 1880-იან წლებში ბრიტანელებმა ციხის დანგრევა და მის ადგილზე უფრო დიდი სიმაგრის აგება გადაწყვიტეს, მაგრამ აზრი შეიცვალეს და 1888 წელს შეამცირეს გალავნის სიმაღლე. 1890-იან წლებში აშენდა თოფის სადგამები. 1878 და 1886 წლებში აშენდა საარტილერიო განყოფილებები.
ციხესიმაგრე შეიტანეს 1925 წელს სიძველეთა სიაში.
მეორე მსოფლიო ომის დროს ის დაზიანდა საჰაერო დაბომბვის შედეგად.
ახლა
როდესაც ბრიტანულმა ჯარებმა მალტა დატოვეს 1979 წელს, ციხე მიატოვეს და ავარიულ მდგომარეობაში დატოვეს. 2000-იანი წლების დასაწყისში დაიწყო ციხესიმაგრის განახლება. დაანგრიეს ბრიტანული ყაზარმები და მის ნაცვლად აშენდა მაღალსართულიანი ბინები. 2008 წელს აღადგინეს ციხე. ბრიტანელების მიერ განხორციელებული ცვლილებები, როგორიცაა იარაღის სამაგრები, ასევე გარემონტდა. იყო არაერთი წინადადება იმის შესახებ, თუ როგორ გამოეყენებინათ შენობა, მათ შორის იყო კვების ობიექტად, სამხედრო მუზეუმად, საგამოფენო სივრცედ ან სამხატვრო გალერეად გამოყენების იდეა.
სქოლიო
კატეგორია:ციხესიმაგრეები კატეგორია:ციხესიმაგრეები ევროპაში კატეგორია:ციხესიმაგრეები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:ციხესიმაგრეები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ციხესიმაგრეები მალტაში კატეგორია:მალტის ციხესიმაგრეები
ჩეჩნური მუსიკა
XX საუკუნის 80-იანი წლებიდან სიმღერა-ბალადის ჟანრია გავრცელებული (მომღერალი ი. ალიმსულთანოვი). ასევე ჩეჩნური ბარდის სიმღერებმა დიდი პოპულარობა მოიპოვა. სიმღერების მთავარი თემა ჩეჩნური ომი და ისლამის რელიგიაა. ტ. მუტრუსაიევის სიმღერების უნიკალური სტილი მნიშვნელოვანი და კულტურული მოვლენა გახდა ჩეჩნური სიმღერების ჟანრში. მ.აიდაევა, ა. აიდამიროვა, ა.აიდამიროვი, ჯ.იევლოიევა, აზა (ხ. ბათაიევა), ე. მურთაზალიევა თანამედროვე ჩეჩნური ესტრადის წარმომადგენლები არიან. სახალხო მსახიობი ტ. დადაშოვა, ს.ისმაილოვი, მ.საყაიპაროვა, მ. მინტსაიევი (მოსკოვის დიდი თეატრის სოლისტი) ჩეჩნური სიმღერების შემსრულებლები არიან. კომპოზიტორი, მომღერალი, მსახიობი ა. დიმაიევის ნამუშევრები ასოცირდება ხალხურ მუსიკასთან, კლასიკურ მუსიკასთან და ჯაზთან. ლ. ახმეტოვა 2000 წლებში იყო პირველი შემსრულებელი პოპ მუსიკის ჟანრში. ა.ასა იამოვი, ბ. ბარაკაიოვი, მ. იასაიევი და სხვა როკ მუსიკის სემსრულებლები არიან. სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრი და სახელმწიფო ფილარმონიული საზოგადოება ფუნქციონირებს რესპუბლიკაში.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეჩნეთი კატეგორია:მუსიკა
თეთრი კოშკი (ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლი)
თეთრი კოშკი (Белая башня) — ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ერთ-ერთი კოშკი. მდებარეობს მთისწინეთზე ივანოვსკისა და ზაჩატევსკის კოშკებს შორის.
ისტორია
კოშკი თარიღდება XVI საუკუნით. 1620 წელს იგი გადაუკეთებიათ.
კოშკმა თანამედროვე სახელწოდება მიიღო XIX საუკუნეში ფასადის ქვედა ნაწილში შემონახული თეთრი მოსაპირკეთებელი მასალის გამო. XVII-XVIII საუკუნეებში მას ეწოდებოდა სიმეონოვსკის კოშკი, სიმეონოვსკის მონასტრის სახელწოდებიდან გამომდინარე, რომელიც მდებარეობდა კრემლის შიგნით.
1889 წელს კოშკი გამოიყენებოდა ნიჟნი-ნოვგოროდის საგუბერნიო არქივის შენობად. 1923 წელს თეთრი კოშკი დაიწვა მასში განთავსებულ საარქივო დოკუმენტებთან ერთად, მაგრამ კოშკის სტრუქტურულ ელემენტებს სერიოზული ზიანი არ მიუღიათ.
აღწერა
კოშკი არის მრგვალი და ოთხსართულიანი. თავდაპირველი გადახურვა არ შემონახულა. აქვს სარეკონსტრუქციო სამუშაოების დროს შენარჩუნებული ადრეული რეკონსტრუქციის კვალი.
კოშკს ორი შესასვლელი აქვს, მიწის დონეზე (კოშკის მეორე სართულზე) და სამხედრო აივნიდან. ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის სხვა მრგვალი კოშკებისაგან განსხვავებით თეთრ კოშკს გააჩნია დიდი რაოდენობით სათოფურები. მეორე სართულის ინტერიერი გადაკეთებულია ოთხკუთხედის ფორმის მქონე ოთახად. სამივე მხარეს ოთახს დატანებული აქვს სათოფურები. მესამე სართულის ინტერიერს მრგვალი დაგეგმარება აქვს. მის კედლებში დატანებულია შვიდი სწორკუთხა ნიში ვიწრო სათოფურებით. მეოთხე სართულზე დატანებულია კრემლის კოშკებისათვის დამახასიათებელი საბრძოლო ფანჯრები ანუ სათოფურები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის კოშკები კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (გ. სააკაძის მოედანი 5)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს გიორგი სააკაძის მოედანზე (№ 5). თარიღდება XX საუკუნის დასაწყისით.
სახლი ორსართულიანია, შთამბეჭდავი. ნაგებია აგურით. შენობის მთავარი ფასადი მოედნისკენ არის მიმართული. ფასადს ვერტიკალური მიმართულებით ორ ნაწილად ყოფს სართულშუა გადახურვის დონეზე გამოყვანილი ჰორიზონტალური ზოლი. პირველი სართულის ფასადს გვიანდელი გადაკეთებების გამო თავდაპირველი სახე დაკარგული აქვს. ფასადზე სწორკუთხა მოხაზულობის ორი შესასვლელია. შესასვლელები ფასადის ბოლოებშია განთავსებული. მათგან ერთი ფასადის მარცხნივ ბოლოში მდებარე (მოგვიანებით დაუვიწროებიათ), აივანს უკავშირდება. ორივე კარი ხისაა, სადა. მოგვიანებით, ფასადი ცემენტით შეულესავთ და შეუთეთრებიათ. შელესილია შენობის უკანა კედელიც.
მეორე სართულის ფასადი უმნიშვნელო დეტალების გამოკლებით, უცვლელად ინახავს პირველად სახეს. ფასადზე 5 სარკმელი გამოდის. მათ შორის სწორკუთხა, ლავგარდნიანი სათურითაა დასრულებული. ფასადს აგვირგვინებს მაღალი, საფეხუროვანი ლავგარდანი და ჩაღმავებული არეებით დანაწევრებული პარაპეტი. ეზოს მხარეს, შენობის ორივე სართულს, ხის აივანი გასდევს. აივნის სვეტები წახნაგოვანია, სქელი. აქვს წახნაგოვანივე კაპიტელები. მეორე სართულის აივნის (ამჟამად შემინულია) მოაჯირი და თაღები აჟურული სახეებით მდიდრულადაა დეკორირებული. ეზოს მხარესვე, პარაპეტის ცენტრში, დადგმულია თხელი, ნახევარწრიული ფრონტონით დასრულებული ნაგებობა, რომლის ფრონტონის არეში რუსული ინიციალებია გამოსახული, ფრონტონის ქვემოთ კი — საათი. სახლს გააჩნია მაღალი სარდაფი, რომელიც ადრე, სავარაუდოდ, საწყობად გამოიყენებოდა.
2011-2012 წლებში, სახლს ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები, რის შედეგადაც მას დაუბრუნდა თავდაპირველი სახე.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ალექსანდრე I (იუგოსლავია)
ალექსანდრე პირველი, ასევე ცნობილი როგორც ალექსანდრე უნიფი -1914 წლიდან იყო სერბეთის სამეფოს პრინცი, მოგვიანებით კი იუგოსლავიის მეფე 1921 წლიდან 1934 წლამდე. იგი მოკლეს საფრანგეთში, მარსელში, სახელმწიფო ვიზიტის დროს.
იუგოსლავიის სამეფო მდებარეობდა ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე, დღევანდელი სლოვენიის, ხორვატიის, სერბეთის, ჩერნოგორიის, ბოსნია-ჰერცეგოვინასა და მაკედონიის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. აღნიშნული სახელწოდება მიიღო 1929 წლის 6 იანვარს. მანამდე ეწოდებოდა სლოვენების, ხორვატების და სერბების სახელმწიფო.მინი|ალექსანდრე I(1918) ალექსანდრე I კარაგეორგიევიჩი (1888-1934 წლები) ყოველთვის კატეგორიულ უარს აცხადებდა სამშაბათ დღეს მონაწილეობა მიეღო რაიმე სახის საჯარო ღონისძიებაში. სერბი მონარქის ეს უცნაური გადაწყვეტილება განპირობებული იყო იმ ტრაგედიით, რომელიც მას თავს დაატყდა: ოჯახის სამი წევრი იუგოსლავიის მეფემ სწორედ რომ კვირის ამ დღეს დაკარგა. მას შემდეგ ბევრი დრო გავიდა. ბოლოს და ბოლოს კი, კარაგეორგიევიჩმა გადაწყვიტა, რომ მისთვის ტრადიციად ქცეულ „ცრურწმენით” აღსავსე ჩვევაზე უარი თავისივე ნებით განეცხადებინა. ბედის ირონიით, მარსელში ოფიციალური ვიზიტით მყოფი სერბული ნაციონალიზმის გულმხურვალე აპოლოგეტის – ალექსანდრე პირველისა და საფრანგეთის სამხედრო-საზღვაო ძალების მინისტრის – ფრანსუა პიეტრის საქმიანი შეხვედრა 1934 წლის 9 ოქტომბერს (სამშაბათ დღეს) იქნა ჩანიშნული. მაშინ, როდესაც ალექსანდრე ნელა მოძრაობდა მანქანით ქუჩებში, საფრანგეთის საგარეო საქმეთა მინისტრ ლუი ბარტუსთან ერთად, შეიარაღებულმა პირმა, ბულგარელმა ვლადო ჩერნოზემსკიმ, ორჯერ ესროლა მეფეს. ეს დღე კი, როგორც კარაგეორგიევიჩის ოჯახის სხვა სამი დანარჩენი წევრისათვის, ტრაგიკულად იქნა დასრულებული მისთვისაც: ალექსანდრე I მოკლული იქნა მარსელში. მასთან ერთად მოკლეს ლუი ბარტუც.
ადრეული ცხოვრება
ალექსანდრე I დაიბადა 1888 წლის 16 დეკემბერს, ჩერნოგორიის სამთავროში, როგორც მეოთხე შვილი (მეორე ვაჟი). ალექსანდრე ორი წლისა იყო, როდესაც მისი დედა, პრინცესა ზორკა, გარდაიცვალა 1890 წელს გართულებებისგან, რომელიც მშობიარობას მოჰყვა. ალექსანდრეს ამ დღეს უმცროსი ძმა ანდრიჯა შეეძინა, რომელიც გარდაიცვალა 23 დღის შემდეგ. მიუხედავად იმისა, რომ მამამისი, პეტრე სარგებლობდა რუსეთის იმპერიისგან მხარდაჭერით, ალექსანდრეს დაბადებისა და ადრეული ბავშვობის დროს, ყარაჩოვიჩის სახლი პოლიტიკურ გადასახლებაში იყო. ალექსანდრემ ბავშვობა მონტენეგროში გაატარა; ამასთან, 1894 წელს მისმა ქვრივმა მამამ ოთხი შვილი, მათ შორის ალექსანდრე, წაიყვანა ჟენევაში, სადაც ახალგაზრდამ დაასრულა დაწყებითი განათლება. იქ ალექსანდრეს დიდ პატივს სცემდნენ და კარგად ეპყრობოდნენ. იგი იყო შრომისმოყვარე და იშვიათად აჩვენებდა თავის გრძნობებს. იქ ყოფნის დროს, ნიკოლოზ II-მ ალექსანდრე ზამთრის სასახლეში მიიწვია, რაც დიდი პატიცი იყო მისთვის. პეტერბურგში ყოფნის დროს ალექსანდრე ეწვია ალექსანდრე ნეველის სახელობის მონასტერს, სადაც აბატმა მას ნევსკის ხატი აჩუქა. მონასტერში ვიზიტის შემდეგ ალექსანდრემ გამოთქვა სურვილი, რომ ყოფილიყო ისეთი დიდი გენერალი, როგორიც იყო მარშალ სუვოროვი ან პრინცი ალექსანდრე ნევსკი და აღნიშნა, რომ მას სურდა, კაცი ყოფილიყო, რომელიც დიდ ჯარს ან დიდ არმადას მეთაურობდა.
1903 წელს, სანამ ახალგაზრდა გიორგი და ალექსანდრე სკოლაში იმყოფებოდნენ, მათმა მამამ და შეთქმულებმა მოაწყვეს სისხლიანი გადატრიალება სერბეთის სამეფოში.
პრინც ალექსანდრეს ცხოვრებაში ერთ-ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი თარიღი იყო 1909 წლის 27 მარტი, როდესაც მისმა უფროსმა ძმამ, გიორგიმ საჯაროდ უარი თქვა ტახტზე ზეწოლის შედეგად. ყველას სჯეროდა, რომ პრინცი ალექსანდრე იუგოსლავიის ღირსეული მეფე იქნებოდა.
1910 წელს პრინცი ალექსანდრე კინაღამ გარდაიცვალა კუჭის ტიფისაგან, მას მთელი სიცოცხლის განმავლობაში დარჩა მუცლის პრობლემები. პირველი ბალკანეთის ომის დასრულების შემდეგ ალექსანდრემ შეასრულა დიპლომატის როლი, იგი ჩავიდა ბულგარეთში ბალკანეთის ლიგის საიდუმლო მოლაპარაკებისთვის. ალექსანდრე გაემგზავრა სანქტ-პეტერბურგში, ნიკოლოზ II- ის სანახავად, რუსეთის შუამდგომლობის სათხოვნელად გარკვეულ საკითხებზე, რომლებიც ჰყოფდნენ სერბებსა და ბულგარელებს. 1912 წლის მარტში სერბეთმა და ბულგარეთმა ხელი მოაწერეს ალიანსს, რომელსაც მოგვიანებით შეუერთდა საბერძნეთი. მინი|
იუგოსლავიის მეფობა
ალექსანდრემ მხარი აუბა მიწისადმი ფართო მოთხოვნილებას. ეს იყო მისი პირველი მოქმედება, როგორც სამეფოს ახალი რეგენტისა. 1919 წლის 25 თებერვალს ალექსანდრემ ძალიან მნიშვნელოვანი რეფორმა განახორციელა ამ საკითხთან დაკავშირებით: დაახლოებით ორი მილიონი ჰექტარი მიწა გადაეცა ნახევარ მილიონ გლეხურ ოჯახს, თუმცა ამ რეფორმის განხორციელება ძალიან ნელი ნაბიჯებით მიმდინარეობდა. მაკედონიასა და ბოსნია-ჰერცეგოვინაში მესაკუთრეთა უმრავლესობა, რომლებიც მიწას კარგავდნენ, იყვნენ მაჰმადიანები, ხოლო ისინი, ვინც ღებულობდნენ, ძირითადად - ქრისტიანები. ორივე ადგილას მიწის რეფორმა აღიქმებოდა, როგორც თავდასხმა პოლიტიკურ და ეკონომიკურ ძალაუფლებაზე. ხორვატიაში, სლოვენიასა და ვოევოდინაში, მესაკუთრეთა უმეტესი ნაწილი, რომლებმაც დაკარგეს თავიანთი მიწა, იყვნენ ავსტრიელი ან უნგრელი თავადაზნაურები, რომლებიც, ჩვეულებრივ, არ ცხოვრობდნენ იმ ადგილებში. შესაბამისად, დიდი დანაკლისიც არ ყოფილა მათთვის მიწის დაკარგვა. პოლიტიკური რეპრაქციები ალექსანდრემ განახორციელა მაკედონიასა და ბოსნიაში, სადაც ცხოვრობდნენ ალბანელი და ბოსნიელი მუსლიმი მემამულეები.
1920-იანი წლების იუგოსლავიის მთავარი მტერი იყო ფაშისტური იტალია.
1921 წლის აგვისტოში, მამის გარდაცვალებისის შემდეგ, ალექსანდრემ მემკვიდრეობა მიიღო სერბთა, ხორვატებისა და სლოვენიის სამეფოს ტახტზე. რადგან ალექსანდრე არ ინახავდა დღიურს ან არ წერდა მოგონებებს, ისტორიკოსმა ბრიჯიტ ფარლიმ დაწერა, რომ ალექსანდრეს ნებისმიერი ბიოგრაფია ადვილად შეიძლება იყოს სათაურით "მეფე ალექსანდრეს ძებნაში", რადგან ის რჩება, როგორც შეუცნობელი ფიგურა. საგარეო პოლიტიკაში ალექსანდრე მხარს უჭერდა 1918-19 წლებში შექმნილ საერთაშორისო სისტემის შენარჩუნებას, ხოლო 1921 წელს იუგოსლავია შეუერთდა ჩეხოსლოვაკიასა და რუმინეთს, რათა დაეცვათ უნგრეთი.
1922 წლის 8 ივნისს ალექსანდრე დაქორწინდა რუმინეთის პრინცესა მარიაზე, რომელიც რუმინეთის ფერდინან I- ის ქალიშვილი იყო. მათ შეეძინათ სამი ვაჟი: პრინცები: პეტრე, ტომსლავი და ანდრეჯი.
ალექსანდრეს სურდა ხორვატებთან განცალკევება და ამ მიზნის მისაღწევად საუკეთესო გზად თვლიდა მშვიდობიანი გზით განცალკევებას, როგორც ამას შვედეთი და ნორვეგია აკეთებდა.
1928 წლის 1 დეკემბერს ტრიუნის სამეფოს სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიების სამეფოს დაარსების 10 წლის იუბილეზე დღესასწაულებმა, რომლებიც მთავრობამ მოაწყო, გამოიწვია აჯანყება.
1929 წლის 6 იანვრამდე, სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიის სამეფო იყო საპარლამენტო მონარქია. იმ დღეს, მეფე ალექსანდრე I- მა გააუქმა ვიდოვანის კონსტიტუცია (მიღებული 1921 წელს), მოაწყო ეროვნული კრება და შემოიღო პირადი დიქტატურა (ე.წ. 6 იანვრის დიქტატურა). მან ოფიციალურად დაარქვა იუგოსლავიის სამეფო ქვეყანას სახელი 1929 წლის 3 ოქტომბერს და განაგრძო მმართველობა, როგორც აბსოლუტურმა მონარქმა. მისი მკვლელობის შემდეგ, საპარლამენტო მონარქია აღდგა.1929 წლის 6 იანვარს იუგოსლავიის მეფემ ალექსანდრე I კარაგეორგიევიჩმა სახელმწიფო გადატრიალება მოახდინა, გააუქმა 1921 წლის კონსტიტუცია, დაშალა პარლამენტი და აკრძალა ყველა ნაციონალისტური ორგანიზაციის საქმიანობა.
იუგოსლავიის სამეფო დამარცხდა 1941 წლის 17 ააპრილს გერმანელთა შემოსევის შემდეგ. მონარქია ოფიციალურად გაუქმდა 1945 წლის 29 ნოემბერს.
ბალკანეთის ომები
ალექსანდრე პირველი 1912 წლის მარტში შეხვდა 10 მაღალჩინოსანს, რომლებიც შეთანხმდნენ, რომ დაესრულებინათ ყველა შიდა კონფლიქტი და დაეწყოთ ეროვნული მიზნების რეალიზაცია.
1912 წლის პირველ ბალკანეთის ომში, კუმანოვასა და ბელორუსიაში მან გაიმარჯვა. მისი ერთ – ერთი ყველაზე სანუკვარი მომენტიც დადგა, როდესაც მან ოსმალეთი კოსოვოდან გააძევა. პირველი ბალკანეთის ომის შემდგომ პერიოდში მაკედონიაზე გამარჯვებულებს შორის წარმოიშვა დავა, ხოლო სერბეთმა და საბერძნეთმა ხელი მოაწერეს ალიანსს ბულგარეთის წინააღმდეგ. მოგვიანებით, 1913 წელს, მეორე ბალკანეთის ომის დროს, ალექსანდრე სარდლობდა სერბთა არმიას ბრეგალიკის ბრძოლაში, ბულგარელთა წინააღმდეგ. ოსმალეთის გაძევების შემდეგ, პრინც ალექსანდრეს ადგილობრივი მოსახლეობა ყვავილებით შეხვდა.
1914 წლის 24 ივნისს ალექსანდრე გახდა სერბიის რეგენტი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1888 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1934 კატეგორია:იუგოსლავიის მეფეები კატეგორია:რეგენტები კატეგორია:მოკლული პრეზიდენტები კატეგორია:წმინდა ანას I ხარისხის ორდენის კავალრები
დოჟდი
დოჟდი — რუსული დამოუკიდებელი საინფორმაციო ტელეარხი რომელიც მაუწყებლობს 24 საათის განმავლობაში HDTV ხარისხში. მაუწყებლობს 2010 წლიდან ქალაქ მოსკოვიდან. ტელეარხის მფლობელია ჟურნალისტი ნატალია სინდეევა. ტელეკომპანია დოჟდი ფოკუსს ახდენს ახალ ამბებზე, კულტურაზე, პოლიტიკაზე, ბიზნეს სიახლეებზე და დოკუმენტურ ფილმებზე. ტელეკომპანია ხშირად ხდება კრემლის კრიტიკის ობიექტი.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ტელეკომპანიები
აკეთის ქუჩა
აკეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ღრმაღელე); მდებარეობდა დავით გურამიშვილის გამზირსა და რკინიგზას შორის. დაარსდა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ყოფილ მესამე ქუჩას აკეთის ქუჩა ეწოდა 50-იან წლებში (ამჟამად ქუჩა აღარ არსებობს).
ლიტერატურა
კატეგორია: ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
კოტიას წმინდა გიორგის ხატი
კოტიას წმინდა გიორგის ხატი — საკულტო ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ წიკვლიანთკარის ჩრდილოეთით. აგებულია XIX საუკუნეში, ნაელესიარზე შემორჩენილია კვალი. გეგმის კოშკურა 2,8 მეტრი სიმაღლის ნაგებობაა, ნაგებია ნატეხი ქვით, აქა-იქ გამოყენებულია კვადრატული აგურიც, მთლიანად შელესილია. ხატის ქვედა ნახევარი მასიურია, ზედა კი ოთხივე მხარეს კვადრატული ღიობებით გახსნილი ფანჩატურია. ქვედა ნაწილის დასავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ წახნაგებში, მიწის დონეზე თითო სწორკუთხა ნიშია. ფანჩატურით ოთხივე კუთხეში კვადრატული ბუჯებია, რომლებსაც პირამიდული ფორმის გადახურვა ეყრდნობა. სახურავს წვერზე ლითონის ჯვარი ადგას.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ოთარ ფაცაცია
ოთარ ფაცაცია (დ. 15 მაისი, 1929, სოფელი ინგირი, ზუგდიდის რაიონი — გ. 9 დეკემბერი, 2021)  — ქართველი პოლიტიკოსი და ეკონომისტი, საქართველოს პრემიერ-მინისტრი 1993-1995 წლებში.
ბიოგრაფია
1955 წელს დაამთავრა ლენინგრადის ტექნოლოგიური ინსტიტუტი, ხოლო 1970 წელს ასპირანტურა. იყო ზუგდიდის ქაღალდკომბინატის დირექტორი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ზუგდიდის მაჟორიტარი). 1993 წლის 20 აგვისტოდან 1995 წლის 5 ოქტომბრამდე საქართველოს პრემიერ-მინისტრი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ზუგდიდის მაჟორიტარი).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1929 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2021 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:საქართველოს პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ჟალეთის ეკლესია
ჟალეთის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის დაბა სიონის ჩრდილოეთით, 6,5 კილომეტრზე, ნასოფლარ ჭიოტაანთკარის ზემოთ, ჟალეთის მთის თხემზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: მთლიანადაა ჩამოშლილი გადახურვა, დანგრეულია სამხრეთ კედელი, მონგრეულია განივი კედლების ზედა ნაწილები. შესასვლელი სამხრეთიდან ყოფილა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია სარკმელი, რომლის გადახურვა და წირთხილების უმეტესი ნაწილი მონგრეულია, სარკმლის მარჯვნივ შვისრულთაღიანი ნიშია, აფსიდი გადახურული იყო კონქით, რომლისგანაც ჩრდილოეთის მცირე ნაწილიღა შემორჩა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ფერნანდო II (ლეონი)
ფერნანდო II (Fernando II de León; დ. 1137 — გ. 22 იანვარი, 1188) — ლეონისა და გალისიის მეფე 1157-1188 წლებში. ალფონსო VII-ის შვილი.
მამის გარდაცვალების შემდეგ მან მიიღო ლეონი და გალისია, ხოლო მისმა უმცროსმა ძმამ სანჩომ - კასტილია და ტოლედო. 1158 წელს ძმები შეხვდნენ ერთმანეთს მემკვიდრეობის საკითხზე, მაგრამ ამავე წელს სანჩო გარდაიცვალა და ტახტი დაიკავა მისმა შვილმა ალფონსო VIII-მ.
რეკონკისტის ფარგლებში გაათავისუფლა ალბუკერკე და ალკანტარა.
1165 წელს ფერნანდომ ცოლად შეირთო პორტუგალიის მეფის აფონსუ I-ს ასული ურაკა. 1175 წელს რომის პაპმა ალექსანდრე III-მ მიიღო გადაწყვეტილება, რომ ახლო ნათესაობის გამო ურაკა და ფერნანდო ერთმანეთს უნდა დაშორებოდნენ. რის შემდეგაც იქორწინა ტერესა ფერნანდესზე.
1178 წელს კასტილიის წინააღმდეგ წამოიწყო ახალი ომი. ფერნანდომ დაიპყო კასტროხერისი და დუენიასი. საომარი მოქმედებები დასრულდა 1180 წელს ტორდესილასის სამშვიდობო ხელშეკრულებით. ამავე წელს გარდაიცვალა ფერნანდოს მეორე ცოლი.
1185 წელს დაქორწინდა მესამედ ურაკა ლოპეს დე აროზე, რომელიც მისი საყვარელი იყო 1180 წლიდან.
ფერნანდო II გარდაიცვალა 1188 წელს დაკრძალულია სანტიაგო-დე-კომპოსტელაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლეონის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1137 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1188
დნმ-ის ზესპირალიზაცია
სქოლიო
კატეგორია:დნმ კატეგორია:მოლეკულურ-გენეტიკური პროცესები
მანსტერი (სარაგბო გუნდი)
მანსტერი (Rugbaí Mumhan) — ირლანდიური პროფესიონალური სარაგბო გუნდი, რომელიც წარმოადგენს მანსტერის პროვინციას პრო 14-ში. მისი მთავარი საშინაო არენა არის ტომონდ-პარკი, ქალაქ ლიმერიკში, თუმცა ხშირად მეტოქეებს მასპინძლობს კორკში, ირლანდიის დამოუკიდებელ პარკზე.
ისტორია
მიუხედავად იმისა რომ კორკი ლიმერიკზე დიდი ქალაქია, ამ უკანასკნელში რაგბი ძალიან პოპულარულია და მანსტერიც ტრადიციულად უმეტესად ლიმერიკელი მორაგბეებისგან შედგებოდა.
1973 წელს მანსტერმა ფრეს მიაღწია ახალ ზელანდიასთან, 3-3, ხოლო 1978 წელს გახდა პირველი ირლანდიური გუნდი რომელმაც შეძლო ოლ ბლექსის დამარცხება. ლიმერიკში მანსტერმა 12-0 იმარჯვა. ამ გამარჯვებას დიდი გამოხმაურება მოჰყვა და დღემდე კლუბის ერთ-ერთ მთავარ მიღწევად ითვლება. დღემდე პოპულარულია სპექტაკლი Alone it Stands და ალან ინგლიშის წიგნი „ადექი და იბრძოლე: როცა მანსტერმა დაამარცხა ოლ ბლექსი“ („Stand Up and Fight: When Munster Beat the All Blacks“) რომლებიც ამ მოვლენას ეძღვენება. 2005 წელს ეს წიგნი ირლანდიის ბესტსელერი გახდა.
2008 წელს, ამ გამარჯვებიდან 30 წლის აღსანიშნავად ზელანდია კიდევ ერთხელ ეწვია ლიმერიკს. 76 წუთისთვის მანსტერ იგებდა 16-13, მაგრამ თამაშის მიწურულს ჯო როკოკოს ლელოს წყალობით ზელანდიამ გაიმარჯვა - 16-18. 2016 წელს მანსტერმა მაორებს უმასპინძლა და 27-14 გაიმარჯვა.
ზელანდიის მსგავსად, მანსტერი ავსტრალიასაც ხშირად ეთამაშებოდა. პირველი გამარჯვება ირლანდიელება 1967 წელს შეძლეს. 1992 წელს, მსოფლიო ჩემპიონის რანგში ვოლაბები კორკს ესტუმრნენ და წააგეს ანგარიშით 22-19. მასნტერმა ავსტრალია კიდევ ერთხელ დაამარცხა 2010 წელს, 15-6. საინტერესოა რომ მასნტერს ყველა ქულა ავსტრალიელმა ლეგიონერმა, პოლ ვარვიკმა მოუპოვა (3 ჯარიმა და 2 არეკნი)
ვარდის ღვთისმშობლის ეკლესია
ვარდის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას სოფელ იყალთოს სამხრეთით, 1 კმ-ზე, გორაკის წვერზე, ტყეში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ძეგლი მცირე ზომის (5,6 X 4,3მ ) დარბაზული ტიპის ეკლესიაა. ნაგებია რიყის და ნატეხი ქვით. კონსტრუქციულ ადგილებში გამოყენებულია კვადრატული აგური. შესასვლელი დასავლეთიდანაა, შესასვლელი თარაზულადაა გადახურული. ეკლესიის დარბაზი მოკლეა იმდენად, რომ მისი სიგანე დაახლოებით 0,4 მ-ით აღემატება სიგრძეს, აღმოსავლეთით მას ერთვის ორი საფეხურით შემაღლებული, გეგმით ოდნავ გაბრტყელებული ნახევარწრის ფორმის აფსიდი. რომელშიც ერთი, თარაზულად გადახურული სარკმელი და ორი მცირე, ოთხკუთხა ნიშაა - სარკმლის აქეთ-იქით. სარკმლის ქვემოთ კი კედელს, ოთხკუთხა ტრაპეზი ეკვრის. აფსიდი კონქითაა გადახურული. კონქის თაღი ოდნავ შეისრულია.მსგავსი ფორმისაა კამარაც. საკურთხეველი დარბაზისგან აგურით ნაშენი კანკელითაა გამიჯნული. კანკელს შუაში ერთი კარი აქვს. საკურთხევლის სარკმლის გარდა, თითო, ბრტყლად გადახურული სარკმელი დანარჩენ კედლებშიცაა. მათ შორის, დასავლეთისა, გარეთკენაა ახრილი. დარბაზის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში მლწყობილია მცირე ზომის, ოთხკუთხა ნიშები - ჩრდილოეთით სამი, სამხრეთით კი ორი. კედლები შიგნიდან შელესილი ყოფილა. ფასადები სადაა, მოკლებულია მორთულობას. კედლები დასრულებულია აგურის ლავგარდნით, რომელიც გამოყვანილია ჩვეულებრივად დაწყობილი და კუთხით შვერილი აგურების თითო რიგით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მანსტერი (სარაგბო გუნდი)
პროფესიული ხანა
1995-96 წწ. სეზონი იყო პირველი სეზონი როდესაც გაიმართა ევროპის ჰეინიკენის თასი, ახლად დაფუძნებული ევროპული საკლუბო ტუნირი. ამ ტურნირზე ირლანდია 3 გუნდით იყო წარმოდგენილი - ლენსტერი, მანსტერი და ალსტერი. სადებიუტო სეზონში მანსეტრმა ჯგუფური ეტების გადალახვა ვერ შესძლო. მხოლოდ 3 წლის შემდეგ, 1998-99 სეზონზე მოახერხა მანსტერმა პულიდან გასვლა, და ნახევარფინალამდე მიაღწია.
პირველად ჰეინიკენის თასის ფინალში მანსტერი 2000 წელს გავიდა, თუმცა ერთი ქულით წააგო ინგლისური ნორთჰემპთონთან.
მომდევნო სეზონში მანსტერი ნახევარფინალში გამოეთიშა, სადაც კვლავ ერთი ქულით წააგი, ამჯერად ფრანგულ სტად ფრანსესთან. 2001-02 წწ. სეზონში მანსტერი კიდევ ერთელ გავიდა ფინალში, სადაც ლესტერთან წააგო. ამ სეზონში მანსტერი კელტთა ლიგის ფინალშიც გავიდა, მაგრამ აქაც წააგო ამჯერად დუბლინის ლენსტერთან თანაბარ თამაშში - 24-20.
2002-2003 წწ. სეზონში, მანსტერი კიდევ ერთხელ შეხვდა ლესტერ თაიგერსს, დაამარცხა და გავიდა ნახევარფინალში. თუმცა წინსვლა ფრანგულ ტულუზმა შეაწყვეტინა. ამ სეზონში მანსტერმა პირველად მოიგო კელტა ლიგა, კარდიფში დაამარცხა ოსპრეიზი ანგარიშით 37-17.
2003-2004 წწ. წითელი არმია კვლავ გავიდა ნახევარფინალში და დამარცხდა ინგლისურ ვასპთან.
2004-2005 წწ. მანსტერი კვლავ გადის პლეი ოფში და ამჯერად ეთიშება ბიარიცთან ბრძოლაში. ეს მატჩი გაიმართა ესპანეთში, რეალ სოსიედადის სტადიონზე და გახდა ჰეინიკენის თასის ისტორიაში პირველი მატჩი რომელიც ჩატარდა ესპანეთის ტერიტორიაზე. მინი|მილენიუმი 2006 წლის ფინალი, რომლსაც მანსტერის 65 000 ქომაგი დაესწრო. 2005-2006 წლებში, მანსტერი კიდევ ერთელ გადის ჰეინიკენის თასის ფინალში. ნახევარფინალურ მატჩში ტრადიციულ მეტოქეს, ლენსტერს მოუგო დიდი ანგარიშით 30-6. ფინალური მატჩი გაიმართა უელსში, მილენიუმის სტადიონზე ბიარიცის წინააღმდეგ. დაძაბული მატჩი ირლანდიელების გამარჯვებით დასრულდა 23-19 და მანსტერი ისტორიაში პირველად დაეუფლა ევროპულ თასს.
2006-2007 სეზონი წარუმატებელი გამოდგა. ჰეინიკენის თასზე მეოთხედფინალში გამოეთიშნენ, ხოლო კელტა ლიგა მეექვსე ადგილზე დაასრულეს.
2008 წელს მანსტერმა განახორციელა სუპერ-ტრანსფერი, დაიმატი ზელანდიის ყევლა დროის საუკეთესო მელელოვე დაგ ჰაულეტი (Doug Howlett). ამ სეზონშიც, ჰეინიკენის თასის ფინალში გავიდა გუნდი. ფინალური მატჩი ისევ მილენიუმის სტადიოზე ჩატარდა ფრანგული ტულიზის წინააღმდეგ. ირლანდიელება მოიგეს 16-13 და მეორედ დაუფლნენ ყველაზე პრესტიჟულ ევროპულ თასს. ამ წარმატების შემდეგ მთავარი მწვრთნელმა, დექლან კიდნიმ (Declan Kidney) დატოვა მანსტერი და ირლანდიის მორაგბეთა ნაკრების მწვრთნელი გახდა. სანაცვლოდ წითელი არმია ჩაიბარა იმდროისთვის ახალბედა ავსტალიელმა ტონი მაკგაჰანმა.
2008-2009 წლების სეზონზე მანსტერმა ნახევარფინალი წააგო ლენსტერთან  25–6. ამ მატჩს დაესწრო 82 200 ადამიანი რაც იმ დროისთვის რეკორდული მაჩვენებული იყო. 2009 წელს, მანსტერმა მეორედ გაიმარჯვა კელტთა ლიგაში.
2009-10 წწ. მანსტერი კიდევ ერთხელ, ზედიზედ მეთორმეტედ გადის ჰეინიკენის თასის პლეიფოში. ამჟამადაც ნახევარფინალში წააგო ბიარიცთან და გამოეთიშა ასპარეზობას.
2010-11 წწ. სეზონზე, მანსტერმა პირველად ბოლო 13 წლის განმავლობაში ვერ მოახერხა ჯგუფური ეტაპის გადალახვა და ბრძლა ჩელენჯ თასზე განაგრძო. თუმცა ამ ტურნირზეც ვერ მიაღწია წარმატებას, ნახევარფინალი წააგო ინგლისური ჰარლიქუინზთან 20-12. სანუგეშოდ, მანსტერელებმა მესამედ მოიგეს კელტთა ლიგა, ფინალში დუბლინელი მეტოქე დაამარცხეს ანგარიშთ 19-9.
2011-12 წლებში მანსტერმა პირველად დაასრულა ჯგუფური ეტაპი 100%-იანი შედეგით - მოიგო ექვსიდან ექვსივე თამაში. მეოთხედფინალში დაძლია ინგლისური ნორთჰემპთონის ბარიერი და გავიდა ნახევარფინალში. აქ, საკუთარ მოედანზე დამარცხდა ირალნდიურ ალსტერთან - 16-22. ეს იყო მანსტერის ისტორიაში ჰეინიკენის თასზე მეორე მარცხი საკუთარ მოედანზე. სეზონის ბოლო მანსტერი დატოვა მწვრთნელიმა, რომელიც ზელანდიელი რობ პენით ჩაანაცვლეს.
კიდევ ერთელ გავიდა ნახევარფინალში 2012-13 წწ. სეზონზე, სადაც ამჯერად ფრანგულ კლერმონთან წააგო. კლერმონის შემადგენლობაში ძირითადშ იყო და 78 წუთი ითამაშა ქართველმა დავით ზირაქაშივილმა.
ჩემპიონთა თასის ხანა
2014 წელს ჰეინიკენის თასი წყვეტს არსებობს და სანაცვლოდ ფუძვნდება ევროპის ჩემპიონთა თასი. პირველ სეზონზე, 2014-15წწ. მანსტერი მოხვდა ძალიან რთულ პულში: სარასენსთან, კლერმონთან და სეილ შარქსთან ერთად. საბოლოო ჯამში, ბოლო 17 წელიწადში მეორედ მანსტერი ჩარჩა ჯფგუფში და ნაადრევად გამოეთიშა ასპარეზობას. პარალელურად, კელტთა თასის ფინალში გავიდა მაგრამ გამარჯვება იქაც ვერ შეძლო, წააგო გლაზგოს ვორიორსთან.
მანსტერმა ვერც შემდგომ სეზონში შეძლო პულიდან გასვლა. მომდევნო სეზონისთვის რაგბის დირექტორის თანამდებობაზე მოიწვიეს ცნობილი სამხრეთ აფრიკელი მწვრთნელი რასი ერასმუსი.
2016-17 წწ. სეზონის მიმდინარეობას მოულოდნელად გარდაიცვალა ენტონი ფოლი. მისი გარდაცვალების შემდეგ პირველი მატჩი ჩატარდა ლიმერიკში, სადაც მანსტერმა გლაზგოს უმასპინძლა და 38-17 მოუგო. ფოლის საპატავისაცემოდ 8 ნომრიანი მაისურით არავის უთამაშა, სანაცვლოდ სი ჯეი სტანდერმა 24 ნომრით ითამაშა. ჩემპიონთა თასის მესამე სეზონზე ირლანდიელებმა როგორც იქნა დაძლიეს პულის ეტაპი და გავიდნენ პლეიოფში. მეოთხოდფინალი გაიმართა ლიმერიკში, ტულუზის წინააღმდეგ რომელიც წითლებმა 41-16 მოიგეს. ნახევარფინალი მანსტერმა მოქმედ ჩემპიონ, ლონდონის სარასენსთან დათმო, პრო 12-ს ფინალი კი უელსურ სკარლეტსთან წააგო და ის სეზონიც უტიტულოდ ჩაამთავრა.
2017-18 წწ. სეზონზე მანსტერში რამდენიმე ცვლილება მოხდა. გუნდი დატოვა რასი ერასუმუსმა. მთავარი მწვრთბელი გახდა აფრიკელი იოჰან ვან გრაანი, რომელიც მანამდე შერკინების მწრთნელი იყო. გუნდი ასევე დატოვა მანსტერი ყველა დროის საუკეთესო მელელოვემ საიმონ ზებომ. ვან გრაანი სადებიუტი სეზონში მანსტერი ჩემპიონთა თასის 1/2 ფინალში გავიდა, სადაც ფრანგულ რასინგ 92-თან წააგო. ასევე ნახევარფინალშ გამოეთიშა შიდა ჩემპიონატში ბრძოლას - დუბლინის ლენსტერმა 16-15 მოუგო და აგხდა პრო 14-ს პირველი გამარჯვებული.
2018-19 წწ. სეზონზე მანსტერმა მე-14 ნახევარფინალი ითამაშა, და ამჯერადაც წააგო ლონდონის სარასენსთან. ნახევარფინალი წააგო დუბლის ლენსტერთანაც პრო-14-ის ჩემპიონობისთვის ბრძოლაში.
სქოლიო
კატეგორია:ირლანდიის სარაგბო კლუბები
დანიელ როუზ რასელი
დანიელ როუზ რასელი (დ. 31 ოქტომბერი, 1999) — ამერიკელი მსახიობი და მოდელი.
ბიოგრაფია
დანიელ როუზი არის მსახიობი, რომელიც ყველაზე უკეთ ცნობილია მის მიერ განხორციელებულ დამხმარე როლებზე სხვადასხვა ამერიკულ ფილმებსა და სერიალებში. ჯერ კიდევ 10 წლის ასაკში მან დაიწყო მოდელირება, რაც სწორედ დედამისის მეგობრის წახალისება იყო. აღსანიშნავია, რომ მისი დებიუტი ჰოლივუდში 2014 წელს შედგა, ფილმში „A Walk among the Tombstones“, როდესაც იგი მოზარდი იყო. დანიელი რამდენიმე ბეჭდურ რეკლამასა და ადგილობრივ სარეკლამო რგოლში გამოჩენის შემდეგ, რაც მსახიობმა რეგიონალურ თეატრში ემოციურად ითამაშა როლი, სწორედ ამ ყველაფრის შემდგომ მას ხელი შეუწყო პირველივე ფილმში მიეღო რუსი ნარკომანის ქალიშვილის როლი.
სულ მალე მსახიობობა გახდა მისი მთავარი პროფესია. ეს იყო მისი პირველი ფილმის წარმატება ლიამ ნეისონთან და დენ სტივენსთან, რამაც მასხელი შეუწყო მეორე ფილმის „Aloha“-ს მოსაპოვებლად ბრედლი კუპერთან და ემა სტოუნთან ერთად მთავარ როლებში 2015 წელს. მსახიობი დაიბადა ჰელოუინის დღესასწაულზე (31 ოქტომბერი) 1999 წელს, ნიუ ჯერსიში, პიკანოკში. იგი თავდაპირველად „Holy Spirit School’ initially“ სწავლობდა. მას საბავშვო ბაღის დღეებიდან მსახიობობის სურვილი ჰქონდა. იგი სკოლაში რამდენიმე სპექტაკლში მსახიობობდა. ამასთან, მან მსახიობობისადმი ნამდვილი სიყვარული აღმოაჩინა რეგიონულ თეატრში მისი შესრულების შემდეგ. ამის შემდეგ, იგი სერიოზულად მოჰყვა მსახიობობას და გადაწყვიტა, კარიერა გაეგრძელებინა გასართობ ინდუსტრიაში. დედა დანიელი, რადო, სულიწმიდის სკოლის საშემსრულებლო ხელოვნების პროგრამის ქორეოგრაფი, მოუწოდებდა მას ოცნების შესრულებაში.
2016 წელს, იგი გამოჩნდა ფილმში „Pandemic“ (როგორც „Megan“) და კრიტიკოსების მიერ აღიარებული ამერიკულ სერიალში „The Last Tycoon“ (როგორც „Darla Miner“). ის სერიალის პირველ სეზონში ზუსტად ექვს ეპიზოდში გამოჩნდა.
2018 წელს მსახიობმა ერთ-ერთი მთავარი როლი შეასრულა ამერიკული სერიალში „ორიგინალები“, ამ ფილმის მეხუთე და ფინალურ სეზონში. სერიალში იგი გამოვიდა „Hope Mikaelson“ როლით. როუზი ასევე გამოჩნდა ფილმში „Measure of a Man“, როგორც „Joanie Williams“. უფრო მეტიც, 2018 წელს რასელმა მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა სერიალში „მემკვიდრეობა“, რომელიც წარმოადგენს „ორიგინალების“ სპინ-ოფს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1999 კატეგორია:დაბადებული 31 ოქტომბერი
ჯუმბერ ჯიქია
ჯუმბერ ჯიქია (დ. 12 ოქტომბერი, 1950, რუსთავი) — ქართველი მოქანდაკე და პედაგოგი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1950 წლის 12 ოქტომბერს. 1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ქანდაკების განყოფილება.
მონაწილეობდა ქანდაკების საერთაშორისო კონკურსებში: „ტრადიცია და ძიება“, „ფანანო არტე“, „ზამთრის სალონი“. თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის პედაგოგი, გამოყენებითი ხელოვნების ფაკულტეტის ქანდაკების კათედრის გამგე.
თბილისში მისი ნამუშევრები მოიცავს ოლივერ და მარჯორი უორდროპის ძეგლს, რომელიც 2015 წლის 18 ოქტომბერს, თბილისობაზე გაიხსნა. ასევე, 2018 წლის 22 ივნისს, ვაკის რაიონის გამგეობის წინ მდებარე, ვაცლავ ჰაველის სახელობის პარკში გაიხსნა ჰაველის ძეგლი, რომელიც საქართველოს პრეზიდენტმა გიორგი მარგველაშვილმა და ჩეხეთის თავდაცვის მინისტრმა მარტინ სტროპინიკმა გახსნა.
მას ეკუთვნის აგრეთვე ვალერი ჯიქიასთან ერთად შესრულებული ათათურქის კოლოსალური ქანდაკება ართვინში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:ქართველი მოქანდაკეები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:რუსთავში დაბადებულები
პაულ ფონ ელც-რიუბენახი
პეტერ ფაულ ფონ ელც-რიუბენახი  (Peter Paul Freiherr von Eltz-Rübenach; დ. 7 თებერვალი, 1875, ვანი, გერმანიის იმპერია — გ. 25 აგვისტო, 1943, ლინც-ამ-რაინი, მესამე რაიხი) — გერმანელი სახელმწიფო მოღვაწე. მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში, იყო სპეციალისტი რკინიგზის საკითხებში. 1932 წლის ივნისში შევიდა ფრანც ფონ პაპენის ხელისუფლებაში. დაიკავა ტრანსპორტის და კავშირის მინისტრის პოსტები. ჰიტლერის ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ თავისი პოსტები შეინარჩუნა. თანამდებობიდან გაანთავისუფლეს 1937 წლის 2 თებერვალს, გარდაიცვალა 1943 წლის 25 აგვისტოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1875 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1943 კატეგორია:ნაცისტური გერმანიის პოლიტიკური მოღვაწეები
გეგა კობახიძე
გერმანე (გეგა) კობახიძე (დ. 6 ივნისი 1961 — გ. 3 ოქტომბერი 1984) — ქართველი კინომსახიობი. იყო კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ მსახიობი. დაიბადა ცნობილი კინორეჟისორის, მიხეილ კობახიძისა და მსახიობ ნათელა მაჭავარიანის ოჯახში. სკოლის დამთავრების შემდეგ თეატრალურ ინსტიტუტში კინოსარეჟისორო ფაკულტეტზე ვერ მოეწყო და დედამ თავისთან, მოზარდ მაყურებელთა თეატრში სცენის მუშად წაიყვანა, სადაც ერთი წელი დაჰყო. მეორე წელს კი სამსახიობო ფაკულტეტზე ჩააბარა.
მისი კინოდებიუტი შედგა 1967 წელს ნანა მჭედლიძის ფილმში „ვიღაცას ავტობუსზე აგვიანდება“. შემდეგ იყო ფილმი „ლაზარეს თავგადასავალი“, სადაც ობოლი ბიჭის ლაზარეს როლი შეასრულა. 1973 წელს ფილმმა ტელეფილმების მე-5 საკავშირო ფესტივალის ჟიურის სპეციალური პრიზი მიიღო ქალაქ ტაშკენტში. 1975 წელს როლი მიიღო ნიკოლოზ სანიშვილის ფილმში „ჩიტის რძე“, სადაც თამაში მოუწია ცნობილ მსახიობებთან სესილია თაყაიშვილთან და კონსტანტინე დაუშვილთან ერთად. ფილმი ეფუძნება ქართული ხალხური ზღაპრების მოტივებს. იმავე წელს საშიკოს შვილის როლში გამოჩნდა ლანა ღოღობერიძის ფილმში „აურზაური სალხინეთში“.
1977 წელს მიიღო როლი ალეკო ნინუას ფილმში „ოთხი შარვალი და ერთი ჩითის კაბა“. 1981 წელს ითამაშა ბაადურ წულაძის ფილმში „კროსვორდის ამოხსნის მოყვარულთათვის“, სადაც ნუკრის როლი შეასრულა.
1983 წლის 18 ნოემბერს საბჭოთა კავშირიდან თავის დაღწევის მიზნით 7 ქართველის მონაწილეობით გატაცებული იქნა თვითმფრინავი ტუ-134A; გამტაცებელთა შორის იყო გეგა კობახიძე მეუღლესთან თინა ფეტვიაშვილთან ერთად. გეგა კობახიძემ და თინა ფეტვიაშვილმა თვითმფრინავის გატაცებამდე 1 დღით ადრე იქორწინეს.
აღსანიშნანია, რომ გეგა კობახიძე შერჩეული იყო როლისთვის თენგიზ აბულაძის ფილმში „მონანიება“, რომლის გადაღება უკვე დამთავრებული იყო, როდესაც გეგა კობახიძემ მეგობრებთან ერთად კომუნისტურ წყობას პროტესტი განუცხადა და 1983 წელს თვითმფრინავის ტრაგედიაც დატრიალდა. ამის შემდეგ „მონანიებაში“ გეგა კობახიძის როლი ამოჭრეს და თორნიკე არავიძე მის მაგივრად მერაბ ნინიძემ ითამაშა. ჰობი კინო, თეატრი, ხატვა.
1984 წლის 3 ოქტომბერს გეგა კობახიძე დახვრიტეს. თინა ფეტვიაშვილს თოთხმეტი წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 6 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1984 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები გეგა
მშველიეთის კვირაცხოვლის ეკლესია
ეკლესია მდებარეობს სოფელ ლარგვისის წმ. თევდორეს სახელობის სამონასტრო ანსამბლის ჩრდილო-დასავლეთით 70-80 მეტრში, მთის ფერდზე. ამჟამად ძეგლი დანგრეულია, შემორჩენილია მხოლოდ ჩრდილოეთი კედელი ბათქაშის ნაშთით. ბათქაშზე ჯერ კიდევ იკითხება ფრესკული წარწერის ფრაგმენტები „ .... რგი..... სენე....უფალ.....“. წარწერის ქვეშ ნიშაა. ეკლესია გეგმით სწორკუთხა ყოფილა. სწორკუთხა საკურთხევლის ცენტრში იკითხება სარკმლის კვალი.
სამშენებლო მასალად გამოყენებულია ფლეთილი კლდოვანიქვა და კირისდუღაბი. ჩრდილოეთ კედლის ზედა ნაწილი ინტერიერის მხარეს ოვალურად იწევს, რაც იმაზე მიგვანიშნებს, რომ ეკლესია შიგნიდან გადახურული ყოფილა კამარით. მიმობნეული სამშენებლო მასალიდან ჩანს, რომ ეკლესიას ჰქონია შირიმის კარნიზი. ამჟამად ეკლესიის ინტერიერი ნიშის დონემდე ამოვსებულია მიწითა და ქვით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
საღოლაშენის ნაეკლესიარი
საღოლაშენის ნაეკლესიარი — არქეოლოგიური ძეგლი,ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ საღოლაშენის ბოლოს. მდინარის აღმოსავლეთის ფრონის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილზე, შემაღლებულ ადგილზე. საავტომობილო გზიდან 50 მეტრზე, სოფლის სასაფლაოზე. თარიღდება ფეოდალური ხანით. ფართობი 500 კვადრატული მეტრი ჩანს გალავნის და ეკლესიის საძირკვლის ნაშთები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ადგილის დედის ხატი (თეთრახევა)
ადგილის დედის ხატი, სალოცავი — საკულტო ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თეთრახევის სამხრეთ-დასავლეთით, მდინარე კავახევას მარჯვენა ნაპირზე, შემაღლებულ ადგილას. განეკუთვნება XlX საუკუნეს. ნაგებია ნატეხი ქვითა და კვადრატული აგურით. გეგმით ოთხკუთხა (1,5x1 მეტრი, დაახლოებით 0,5 მეტრი სიმაღლის პოსტამენტზე დაშენებულია ანალოგიური მოხაზულობის, მაგრამ გეგმით ოდნავ მომცრო ორქანობიანი სახურავით დასრულებული ნაწილი (სიმაღლე 1 მეტრი), რომლის აღმოსავლეთ წახნაგში შეისრულთაღოვანი ღრმა ნიშია მოწყობილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ოლენინების სახლი
ოლენინების სახლი (Дом Олениных) — XIX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია კლასიციზმის არქიტეტურულ სტილში, ვ. მ. გორნოსტაევისა და ნ. ს. ნიკიტინის მიერ. მდებარეობს ქალაქ პუშკინში. მისამართი: პუშკინის ქუჩა, სახლი № 1. აგებულია 1828 წელს. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის გამოვლენილი ობიექტი.
ისტორია
სახლი ააშენეს 1828 წელს სავარაუდოდ არქიტექტორ ვ. მ. გორნოსტაევს პროექტის მიხედვით სასახლის მეცეცხლურის აგაფონოვისათვის. 1831 წლიდან სახლი ეკუთვნის ოლენენების ოჯახს. მათ სახლს ცარსკოე-სელოში სტუმრობდა ალექსანდრე პუშკინი. 1845 წელს სახელმწიფო მრჩევლის ქვრივის დაკვეთით ააგეს ხის ნაგებობა. 1907 წელს შენობაში განათავსეს წმინდა სამების თემის მოწყალების დების სანატორიუმი. შენობის გადაკეთებისას მეზონინი გადააკეთეს კოშკად და გუმბათად. გადაკეთების პროექტის ავტორი იყო ინჟინერი ლუნდბერგი. პირველი მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ სახლი გადააკეთეს მცირე ლაზრეთად, რომელიც გათვლილი იყო 15 მეომარზე. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგსახლში ასევე განთავსებული იყო სანატორიუმი. 1921 წელს მასში ცხოვრობდა ანა ახმატოვა. სწორედ ამ სანატორიუმში მან გაიგო თავისი პირველი ქმრის, ნიკოლოზ გუმილიოვისა და ძმის ანდრეი გორენკოს გარდაცვალების შესახებ.
არქიტექტურა
სახლი ორსართულიანია, მისი ფასადები ორ ქუჩაზე გადის. სახლის კუთხე მომრგვალებულია, იგი სრულდება კოშკით და გუმბათით. კოშკზე 1999 წელს განათავსეს ფლუგერი ქათმის ფორმით, რომელიც ასოცირდება პუშკინის ზღაპრის პერსონაჟ ოქროს მამალთან.
არნოლდ ფენდერავა
არნოლდ ფენდერავა (დ. 	24 ივლისი, 1942, სოფელი აჩიგვარა, გალის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.