cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ტრიფონ ჯაფარიძე
მინიატიურა|ტრიფონ ჯაფარიძე ტრიფონ იასონის ძე ჯაფარიძე (დ. 1876, ხრეითი, შორაპნის მაზრა, ახლანდ. ჭიათურის მუნიციპალიტეტი — გ. 1937, ქუთაისი) — ქუთაისის საისტორიო საზოგადოებისა და მუზეუმის დამაარსებელი და პირველი დირექტორი, პუბლიცისტი.
დაიბადა 1876 წლის 7 ნოემბერს სოფელ ხრეითში (შორაპნის მაზრა) ღარიბი აზნაურის მიხეილ ჯაფარიძის ოჯახში, დედა პელაგია ჭიჭინაძე დეკანოზ ალექსი ჭიჭინაძის ასული იყო. 1903 წელს ტრიფონ ჯაფარიძემ ქუთაისში ეპისკოპოს ნესტორ ყუბანეიშვილის ქალიშვილზე – ოლღაზე იქორწინა, ტრიფონსა და ოლღას რვა შვილი ეყოლათ.
განათლება
ტრიფონი რვა წლამდე ოჯახში იზრდებოდა, აქვე ისწავლა წერა-კითხვა, 1884 წელს ის შეიყვანეს ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში, რომლის დასრულების შემდეგ 1891 წელს, როგორც ღარიბი და ამასთანავე კარგი მოსწავლე სახელმწიფოს ხარჯზე მიიღეს თბილისის სასულიერო სემინარიაში. 1898 წელს დაამთავრა სემინარია და ისევ სახელმწიფო ხარჯით გაგზავნეს კიევის სასულიერო სემინარიაში, რომელიც 1902 წელს დაასრულა ისტორია-არქეოლოგიის განხრით. სტუდენტობის პერიოდში იგი ქართველთა სათვისტომოს ერთ-ერთი ხელმძღვანელი იყო, ადგენდა საინტერესო საკითხებზე სამეცნიერო ხასიათის რეფერატებს სათვისტომოსათვის საჭირბოროტო საკითხებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1876 კატეგორია:გარდაცვლილი 1939 კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ტ კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
პოლესიეს დაბლობი
პოლესიეს დაბლობი — დაბლობი აღმოსავლეთ ევროპის ვაკის აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარეების დნეპრის, პრიპიატისა და დესნის აუზში; შედის ბელარუსის, რუსეთის, უკრაინისა და პოლონეთის შემადგენლობაში. საერთო ფართობი დაახლოებით 270 ათ. კმ². რელიეფში განვითარებულია სუსტტალღოვანი დახრილი დაჭაობებული ვაკეები, რომლებიც აგებულია ტბიური და მყინვარული ნალექებით, ისინი ერთმანეთისაგან გამოყოფილია ცალკეული მაღლობებით (სლოვეჩნო-ოვრუჩის ჭიუხი, სიმაღლე 316 მეტრამდე). პოლესიეს დაბლობი წარმოიქმნა უახლესი ტექტონიკური დაძირვის შედეგად. ჰავა ზომიერი კონტინენტური, რბილი ზამთრითა და თბილი (ზოგჯერ ცხელი) ზაფხულით. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა −4-დან −8 °С-მდე, ივლისისა 17-დან 19 °С. წელიწადში მოდის 550–600 მმ-მდე ნალექი. გრუნტში წყლის დონე მაღალია. ბევრი ტბა (სვიტიაზის, ჩერვონოე, ვიგონოვსკოე და სხვ.) და ჭაობია (პინსკის და სხვ.), ძირითადად ბარის ტიპის. მდინარეთა ხშირი სისტემა გამოირჩევა სუსტად ამოჭრილი კალაპოტებით, რაც ხელს უწყობს ჭალაში მდინარეული ნატანის დაგროვებას, რომელიც ბუნებრივ ჯებირს წარმოქმნის; ნაპირებიდან გადმოსვლის დროს უერთდებიან ტბებსა და ჭაობებს და ძლიერ ტბორავენ დაბლობს. დამახასიათებელია პოლესიესა და ოპოლიეს ლანდშაფტის ტიპები. პოლესიეს დაბლობი მდებარეობს შერეული (ძირითადად ფიჭვი, რომელშეც შერეულია მუხა, მთრთოლავი ვერხვი, ნაძვი, რცხილა, დაჭაობებულ ადგილებში — მურყანი, არყის ხე, იფანი, ვერხვი) და ფართოფოთლოვანი ტყეები, რომლებიც მთლიანი ფართობის ⅓ ფარავავს. ტერიტორიის ¼ უკავია მდელოებს — ჭაობის, მშრალ და ბარისას. ჭარბობს კორდ-ეწერიან, ტორფიან-ჭაობიანი და მდელოს ნიადაგები. არის ნავთობის, მურა ნახშირის, ტორფისა და კალიუმის მარილების საბადოები. 1960–1980-იან წლებში მიწის ამოშრობის მნიშვნელოვანი სამუშაოები ჩატარდა. ათვისებულია მნიშვნელოვანი ფართობები, სადაც მოჰყავთ ჭვავი, ქერი, ხორბალი, სელი, კარტოფილი, ბოსტნეული კულტურები, საკვები ბალახი. ლანდშაფტურ-ჰიდროლოგიური ბუნებრივი კომპლექსების დასაცავად შექმნილია ნაკრძალები: უკრაინაში — პოლესიეს, შაცკის ბიოსფერული; ბელარუსში — პრიპიატის, პოლესიეს რადიაციულ-ეკოლოგიური (ჩერნობილის ავარიისაგან ყველაზე მეტად დაზარალებულ ტერიტორიაზე), ბელოვეჟის ტევრის ეროვნული პარკი (ნაწილობრივ პოლონეთში); პოლონეთში — პოლესიეს ეროვნული პარკი და სხვ.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის დაბლობები კატეგორია:რუსეთის დაბლობები კატეგორია:ბელარუსის დაბლობები კატეგორია:პოლონეთის დაბლობები
ქსნის ნამოსახლარი
ტერმინი ქსნის ნამოსახლარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბესტსელერი (რომანი)
ბესტსელერი — ბექა ადამაშვილის 2014 წლის სატირული რომანი. ნაწარმოებში მოქმედება ლიტერატურულ ჯოჯოხეთში ვითარდება. ადგილი, სადაც მწერლები ისევე იტანჯებიან, როგორც მათ წიგნები ტანჯავდნენ მკითხველებს; სადაც დიდი ძმის ტელევიზიას (BBC - BIg Brother's Channel) ორუელი განაგებს და შექსპირის სასტუმროს (ჰოტელო) - იორიკის თავის ქალა; სადაც ეგზიუპერი ანონიმ თვითმკვლელთა კლუბის გამორჩეული წევრია; სადაც მთელი გარემო ლიტერატურული ატმოსფეროთია გაჟღენთილი.
რომანის შესახებ
ავტორის თქმით ბესტსელერი - სატირულ-პაროდიულ-დეტექტიურ-თავსატეხ-ფენტეზ-ფანტაზ-დაკიდევრაცგამოგვრჩა ჟანრის რომანია ლიტერატურაზე, ლიტერატურულ კლიშეებზე, ცნობილ მწერლებზე, არანაკლებ ცნობილ პერსონაჟებზე, და ყველაფერ იმაზე, რაც წიგნებში სასიამოვნო ემოციებს გიშლით, ან უბრალოდ - ნერვებს. ეს არის წიგნი ადგილზე, რომელიც მწერლებისათვის ჯოჯოხეთია, მაგრამ მკითხველებისათვის ნამდვილი სამოთხე უნდა აღმოჩნდეს. და კიდევ უფრო სხვა სიტყვებით, ეს არის წიგნი, რომელიც თავს თუ არა, დროს ნამდვილად არ დაგაკარგვინებთ. ავტორმა ეს წიგნი მიუძღვნა ხეებს იმ მცირე ზიანის საკომპენსანციოდ, რომელიც მათ მიძღვნისთვის განკუთვნილმა ფურცელმა მიაყენა.
რომანის სიუჟეტი
რომანის დასაწყისში მოქმედება პარიზში ვითარდება. პიერ სონაჟი 33 წლის მწერალია, რომელიც ყველანაირად ცდილობს გახდეს პოპულარული. თუმცა უშედეგოდ. ამიტომ გადაწყვეტს 33–ე დაბადების დღეზე თავი მოიკლას და ამით მაინც მოიპოვოს ნანატრი მკითხველი. დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ გადაწყვეტს, რომ ყველაზე ორიგინალური სიკვდილი მსოფლიოს ყველაზე მაღალი შენობიდან გადმოხტომაა. და გადმოხტება ბურჯ-ხალიფადან. პიერ სონაჟი ათეისტია და ძალიან გაუკვირდება, როდესაც ლიტერატურულ ჯოჯოხეთში ამოყოფს თავს. ჯოჯოხეთის კარიბჭე დიდი იყო, ტრიუმფალურ თაღში ჩასმული. გარს კი შავი ობელისკების უზარმაზარი გალავანი მიუყვებოდა. ჯოჯოხეთის შესასვლელს ცერბერის, ნაცვლად ბასკერვილების ძაღლი იცავდა. იქვე კი დანტე ალიგიერი იდგა, რომელმაც გაუკვლია მწერალს გზა ლიტერატურულ ჯოჯოხეთში. მისგან გაიგო პიერმა, რომ აქ მწერლები თავიანთი მკითხველის გატანჯვისთვის ხვდებოდნენ.
სიუჟეტი პარალელურად მარსელშიც ვითარდებოდა, სადაც მწერლის 12 მკითხველიდან ერთ–ერთი გამორჩეული, ლუსი, მის გაცნობას ცდილობდა. პიერის მეზობელ კლოდს (რომელსაც ასევე მწერლობა სურდა) კი ძალიან მოსწონდა ლუსი. ამიტომ მწერალს დახმარება სთხოვა. პიერმა ისეთი წერილები მისწერა გოგონას, რომლითაც დააჯერა, რომ კლოდი მანიაკი იყო. საბოლოოდ ეს წყვილი ერთმანეთს კაფეში შეხვდა, თუმცა ლუსიმ უთხრა, რომ მათ შორის არაფერი გამოვიდოდა და თანაც საცხოვრებლად პარიზში გადადიოდა. კლოდი გულდაწყვეტილი დარჩა და გადაწყვიტა ლიტერატურული კარიერისთვის მიეხედა.
დანტემ პიერი ჯოჯოხეთში სასტუმრო ჰოტელოში დააბინავა, თვითონ კი წავიდა. მწერალი სულმოუთქმელად ელოდა თავის სასჯელს. აქ მან წაიკითხა დეკანონი, ანუ ლიტერატურული ჯოჯოხეთის 10 მცნება, რომელიც კრძალავდა პლაგიატობას და ჯაფარის მოკვლას. პიერმა დაშიფრული წერილიც მიიღო, თუმცა ვერანაირად ამოხსნა. ამიტომ საქმეში სერ ართურ იგნატიუს კონან დოილი ჩაერთო. მათ დაიწყეს შიფრის გახსნა. მოინახულეს სხვა მწერლები: ვიქტორ ჰიუგო, რომელიც აქაც მაღალფარდოვნად საუბრობს, ჰერბერტ უელსი,რომელსაც კვლავ ფანტასტიკური იდეები აწუხებს, ჯეიმზ ჯოისი, რომელიც თავისი ნაწარმოებების ლექსიკონებზე მუშაობს, მაინ რიდი, რომელსაც აქაც უთავო მხედარი ელანდება, ჯონ მილტონი, რომელსაც ბიბლიური იდეები არ ასვენებს, სემიუელ ბეკეტი, რომელიც გოდოს ელოდება და ჯორჯ ორუელი, რომელიც დიდი ძმის ტელევიზიას – BBC - BIg Brother's Channel – თავად განაგებს. 600px|მინიატიურა|ლიტერატურული ჯოჯოხეთის რუკა პიერ სონაჟი შეხვდება ანონიმ თვითმკვლელთა კლუბის წევრებს, რომლებმაც თავი შეგნებულად მოიკლეს სხვადასხვა მიზეზით. მისი გამორჩეული წევრია ანტუან დე სენტ-ეგზიუპერი, რომელმაც ქვეყანად ყოფნისას დანახული უსამართლობა ვერ მოითმინა და ლიტერატურულ ჯოჯოხეთში ყოფნა ამჯობინა. ამ კლუბის წევრები იყვნენ: ალექსანდრე პუშკინი, რომელმაც წინასწარ დაგეგმა დუელი. მისი თქმით, როცა ახალგაზრდა კვდები, მით უფრო გაფასებენ. ამიტომ მიიღო ეს გადაწყვეტილება; აგათა კრისტი, რომელსაც დაავიწყდა რატომ მოიკლა თავი; ჯერომ სელინჯერი, რომელმაც მოწყენილობისგან მოიკლა თავი და ხალხმა მაშინ გაიგო, რომ ცოცხალი იყო. ერთ–ერთი წევრი მწერალი საერთოდ არ ყოფილა, უბრალოდ ისეთი გამოსათხოვარი წერილი დაწერა სიკვდილის წინ, რომ აქ მოახვედრეს. პიერ სონაჟიც ფორმალურად ამ კლუბს შეუერთდა. თვითკვლელმა პიერმა კლუბის მონახულების შემდეგ დოილთან ერთად საქმე გააგრძელა, ხოლო როცა პასუხამდე ახლოს იყო მის უკან მდგომმა მწერალმა თავში ჩაარტყა. როცა გამოიღვიძა დაბმული იყო და ერთი წუთი ჰქონდა მოსაფიქრებლად. რაღაც ძალით გონება გაუნათდა და პასუხს მიაგნო – პიერ სონაჟი.
სოლბანი
სოლბანი (Solban) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში.
ბესტსელერი (რომანი)
რომანის სიუჟეტი
აღმოჩნდა, რომ ედგარ ალან პოს, რომელსაც სასჯელების მოფიქრება ევალებოდა პიერის კლონი შეუქმნია. ახლა ისინი ორნი იყვნენ და ერთად გააგრძელებდნენ წერას. შემდეგ მათ იდეებს მუზების გზით დედამიწამდე ჩაიტანდნენ და სხვა მწერლებს ჩააგონებდნენ. თუმცა ყველაფერი მაინც კარგად დასრულდა. პიერი მაშინ მოვიდა აზრზე, როცა ხალიფას ლიფტში იყო. მას სიცოცხლის სურვილი დაუბრუნდა და გადაწყვიტა ამ სიზმარზე ბესტსელერი დაეწერა. ეს რიგით მეხუთე რომანი იქნებოდა, რომელიც წარმატებით გაიყიდებოდა.
სოლბანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
ბესტსელერი (რომანი)
შემადგენლობა
აღსანიშნავია თითოეული თავის ირონიული სათაური.
დეკანონი
დეკანონში ირონიულად იგულისხმება დეკამერონი – (იტალ. Decamerone; დაახ. 1350–დან დაახ. 1353–მდე) — მწერალი ჯოვანი ბოკაჩოს მოთხრობათა კრებული, რომელიც შედგება 101 ნოველისგან. კრებულს თანამედროვეებმა „ადამიანური კომედია“ უწოდეს. დეკანონი არის ლიტერატურული ჯოჯოხეთის 10 მცნება.
სქოლიო
კატეგორია:ბექა ადამაშვილის ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული რომანები კატეგორია:2014 წლის რომანები კატეგორია:სატირული რომანები კატეგორია:ფენტეზი რომანები კატეგორია:დეტექტიური რომანები
ვაჟა ლორთქიფანიძე
ვაჟა ლორთქიფანიძე (დ. 29 ნოემბერი, 1949, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, პოლიტოლოგი, სოციოლოგი, საქართველოს სახელმწიფო მინისტრი 1998–2000 წლებში, საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ნამდვილი წევრი (2018), წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტის და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი.
ბიოგრაფია
ვაჟა ლორთქიფანიძე დაიბადა 1949 წლის 29 ნოემბერს, თბილისში. 1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კიბერნეტიკის ფაკულტეტი, შემდეგ სწავლა განაგრძო ასპირანტურაში სოციოლოგიის მიმართულებით. 1972–1973 წლებში მუშაობდა თსუ გამოყენებითი მათემატიკის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომლად. დაამთავრა მოსკოვის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა აკადემია (ისტორია-პოლიტოლოგია).
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი სოციოლოგები კატეგორია:ქართველი პოლიტიკის მეცნიერები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 29 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები
მცხეთის გორა
მცხეთის გორა — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის ქალაქ მცხეთის ჩრდილო ნაწილში, ძეგლი დაზიანებულია. მცხეთის გორაზე 1957 და 1962 წლებში მცხეთის მუდმივმოქმედმა არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, ა. კალანდაძის ხელმძღვანელობით, გათხარა თლილი ქვითა და კირის ხსნარით ნაგები გვიან ანტიკური ხანის მცხეთის ზღუდის ნაწილი, გვიან ანტიკური ხანის ადრიან ფეოდალურ ხანაზე გარდამავალი პერიოდის დაგანვით, ფეოდალური ხანის ნაგებობის ნაშთი და მარანი. 1975-1980 წლებში მცხეთის მუდმივმოქმედმა არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, ა. აფაქიძის ხელმძღვანელობით, გორაზე გათხარა ალიზის ზღუდისა და თიხატკეპნილი იატაკის მქონე ნატეხი ქვით ნაგებ სათავსთა ფრაგმენტები და სამაროვანი, აღმოჩნდა რამდენიმე თიხის თონე-სათბური, ღარიანი და ბრტყელი კრამიტების, ჩალისფრად გამომწვარი თიხის ყელწიბოიანი ჭიჭლა-ხელიდების ნატეხები, რკინისა და ბრინჯაოს წვრილი ნივთები, შინაურ ცხოველთა ძვლები, ნაცარი, ნახშირი, ბათქაშისა და ალიზის ნამტვრევები. სამაროვანი ორფენიანია. I ფენა ძირითადად შედგება ფილაქვით ნაგები ქვაყუთებისაგან, რომლებშიც ქრისტიანული დაკრძალვის წესი დადასტურდა. თარიღდება ადრიან ფეოდალური ხანით, II ფენა წარმოდგენილია ორმოსამარხებით, რომლებიც ადრიან ბრინჯაოს ხანას განეკუთვნება. მოპოვებული მასალა ინახება მცხეთის მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
პაჩის რაიონი (იაული)
პაჩის რაიონი (Distrito de Paccha) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის იაულის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 742 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 987 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 6.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 323.69 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:იაულის პროვინციის რაიონები
შავულა
შავულა, შავი ჭოვილო (Tringa ochropus) — ფრინველი ჩიბუხასებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 21–24 სმ, მასა შეადგენს 50–80 გ-ს, ფრთის შლილი — 41–46 სმ. ნისკარტი მოკლეა, ფერად შავი. სხეულის ზედა მხარე მოყავისფროა, აყრია წვრილი ლაქები. თავსა და კისერზე რუხ-ყავისფერი მორთულობა აქვს. კუდი ძირში თეთრია, ბოლოში — შავი. ფრენის დროს ქვევიდან თეთრი კუდი, შავი ფრთები და კუდს იქით ოდნავ გაცილებული ფეხები ჩანს. ბუდობს ზაფხულში, სკანდინავიიდან ციმბირამდე წიწვოვან ტყეებში. უპირატესობას ანიჭებს გაშლილ და ნოტიო ტყეებს, აგრეთვე ჭაობებს. გადაფრენა ახასიათებს. ზამთარს ზომიერ სარტყლებში ატარებს, მაგრამ წლის უმეტეს დროს ცენტრალურ აფრიკასა და სამხრეთ აზიაში გვხვდება. აქტიურია შებინდებისას. დამახასიათებელია მუდმივად მოძრავი კუდი. ხშირად ზის ხეებზე. იკვებება წყლის მწერებით, კიბოსნაირებითა და მცირე ზომის თევზებით. მეჭვავიასნაირთა უმრავლესობისაგან განსხვავებით, შავულა ბუდეს მიწაზე არ იკეთებს, არამედ იკავებს შაშვისებრთა მიტოვებულ ბუდეებს, უმთავრესად ბოლოშავასას. დედალი დებს 3–4 კვერცხს; ბარტყები გამოჩეკიდან მალევე ტოვებენ ბუდეს და მშობლებთან კიდევ მცირე ხნით რჩებიან. შავულას სიცოცხლის ხანგრძლივობა 8–11 წელს შეადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:ჭოვილო
საბირქენდი (ორდუბადი)
საბირქენდი  (Sabirkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ორდუბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	1 028  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორდუბადის რაიონის სოფლები
წყლის მორიელები
წყლის მორიელები (Nepidae) — ბაღლინჯოების ოჯახი. აქვთ წაგრძელებული, ჯოხისებრი ან ოვალური სხეული, სიგრძით 15–50 მმ, ბოლოში სასუნთქი მილაკით. წინა ფეხები სატაცია. ცნობილია 2 ქვეოჯახსა და 14 გვარში გაერთიანებული დაახლ. 250 სახეობა. ფართოდ არიან გავრცელებულები, უპირატესად ტროპიკებში — ინდო-მალაის, ეთიოპიისა და ნეოტროპიკის ოლქებში. მთელ პალეარქტიკაში გვხვდება გვარები Nepa და Ranatra. ჩვეულებრივ ზღვის მორიელს (Nepa cinerea) ბრტყელი ფართო სხეული და წვრილი სასუნთქი მილაკი აქვს; Ranatra-ის გვარის სახეობებს — გრძელი და ცილინდრული. ბინადრობენ მცენარეულობით მდიდარ მდგარ ან სუსტად გამდინარე მტკნარ წყალსატევებში. გადაადგილდებიან ფსკერზე ან წყალმცენარეებზე, ცუდად ცურავენ. თავს ესხმიან მცირე ზომის წყლის ცხოველებს, მ.შ. თევზის ლიფსიტებს. ზიანის მიყენება შეუძლიათ სატბორე მეთევზეობისათვის.
სქოლიო
*
მელქისედეკ ნაკაშიძე
მელქისედეკ ნაკაშიძე (დ. 1858, ოზურგეთი — გ. თებერვალი, 1934, ბათუმი) — ქართველი მგალობელი და ლოტბარი, თავადი.
ბიოგრაფია
მელქისედეკ ნაკაშიძე თავად გიორგი ნაკაშიძის უკანონო შვილი იყო. თავადი გიორგი ნაკაშიძე და მისი შვილები, გარდა მელქისედეკისა, რუსეთის არმიაში მსახურობდნენ. გიორგი როსტომის ძე ნაკაშიძე გურიის ფეხოსანთა რაზმის მეთაური და წმინდა გიორგის დროშის მფლობელი იყო; ივანე გიორგის ძე ნაკაშიძემ პირველმა გახსნა ოზურგეთში სამთავრობო სამაზრო სასწავლებელი; ილარიონ გიორგის ძე ნაკაშიძე კი პოლკოვნიკი იყო. გიორგი ნაკაშიძე პენსიაზე გასვლის შემდეგ ოზურგეთში დასახლდა და ცოლად გლეხის, ჭანიშვილის ქალი მოიყვანა, რომელიც ნაკაშიძეებმა არ მიიღეს.
მელქისედეკ ნაკაშიძემ თავისი ცხოვრება საეკლესიო ტიპიკონისა და გალობის შესწავლას მიუძღვნა. მან დაამთავრა გურია-სამეგრელოს ეპარქიის სასულიერო სასწავლებელი. მელქისედეკ ნაკაშიძე ნესტორ კონტრიძესთან ერთად იმ ცხრა ყმაწვილს შორის იყო, რომლებიც ბერმა ბენედიქტე ბარკალაიამ გალობის შესასწავლად ანტონ დუმბაძეს მიაბარა, შემდეგ კი ათონის მთაზე წაიყვანა. ათონის მთიდან დაბრუნებულმა ძმები დაარწმუნა, რომ ბერად აღვიკვეცე და ეპისკოპოსი გავხდები, ამიტომ მჭირდება მოწმობა, რომ კანონიერი შვილი ვარო. ძმებმა დაუჯერეს და მისცეს მოწმობა, რის შემდეგაც ნაკაშიძემ ბერობა „გადაიფიქრა“, ორჯერ შეირთო ცოლი და ძმებისგან სამკვიდროს წილიც კი მიიღო.
1877 წელს გამწესებულ იქნა გურიის ფეხოსანი რაზმის ეკლესიის მედავითნედ ოზურგეთში. 1878 წელს ნესტორ კონტრიძესთან, მაქსიმე ჩხატარაშვილთან და ივანე ხავთასთან ერთად იყო იმ ჯგუფის წევრი, რომელიც თბილისში გურიიდან მიიწვიეს ძველ საგალობელთა ნოტებზე ჩასაწერად. ნაკაშიძე და სხვა ცნობილი ქართველი მგალობლები მივიდნენ ფილიმონ ქორიძესთან და ჰკითხეს, შესაძლებელი იყო თუ არა ქართული საგალობლების ნოტებზე გადაღება? ქორიძისგან რომ დადებითი პასუხი მიიღეს, გაუკვირდათ და ეჭვის თვალით შეხედეს მას. ქორიძემ მგალობლები მეორე დღეს დაიბარა, უგალობა და ფორტპიანოზე მოასმენინა. მგალობლები დარწმუნდნენ რომ გალობის ნოტებზე გადატანა შესაძლებელი იყო.
1900 წელს გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსმა აკლექსანდრემ განიზრახა ოზურგეთში ქართული გალობა-სიმღერების შემსწავლელი კაბინეტი დაეარსებინა, რისთვისაც სახლი ქალაქის თვითმმართველობამ გამოყო. გადაწყდა, მასწავლებლად მელქისედეკ ნაკაშიძე მოეწვიათ. ნაკაშიძე დაინიშნა კავკასიაში მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღმდგენელი საზოგადოების მისიონერად ოზურგეთის მაზრაში (1905-15 წწ).
1908 წელს ნაკაშიძესთან დაიწყო საგალობლების შესწავლა არტემ ერქომაიშვილმა. არტემი ნაკაშიძეს ნესტორ კონტრიძემ წარუდგინა 1908 წლის შობა დღეს, წირვის შემდეგ. ნაკაშიძეს მოეწონა ყმაწვილის ნიჭი და გიგო ერქომაიშვილს თხოვა, მომეცი ეს ბიჭი, წავიყვან ოზურგეთში და გალობას უფასოდ ვასწავლიო. ერქომაიშვილმა ნაკაშიძისგან 2000-მდე საგალობელი ისწავლა, რომელიც 1966 წელს მაგნიტოფონზე ჩაწერა კომპოზიტორმა და ფოლკლორისტმა კახი როსებაშვილმა, 2002 წელს კი ნოტებზე გადაიღო დავით შუღლიაშვილმა. არტემ ერქომაიშვილთან ერთად ნაკაშიძე გალობას ასწავლიდა კონსტანტინე სალუქვაძეს, ილია ხომერიკს, სამსონ ჭანიყვაძეს, დომენტი ინთიბიეს, დიმიტრი პატარავას.
მელქისედეკ ნაკაშიძე აქტიურად მონაწილეობდა გურიის საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. ხალხის მხარდასაჭერად გამოდიოდა ალიხანოვ-ავარსკისა და კრილოვის დამსჯელი ექსპედიციების დროს, სახლში აწყობდა გალობის საღამოებს, იქვე იმართებოდა თვითმოქმედი კოლექტივის წარმოდგენები, რომლებშიც მონაწილეობდნენ ალექსანდრე წუწუნავას დები — ეველინა და ცეცილია, ვასო ურუშაძე, ნინუცა ჩიგოგიძე და სხვები. ნაკაშიძის წარდგინებით მთავრობამ გურიაში 80 დეზერტირი ჯარისკაცი შეიწყალა.
სიცოცხლის ბოლო წლები ნაკაშიძემ ბათუმში გაატარა. ბათუმის სკოლებში გალობის მასწავლებლად მუშაობდა. ცხოვრობდა გაჭირვებაში და ამაოდ ითხოვდა პენსიის დანიშვნას. გარდაიცვალა 1934 წელს. დაკრძალეს თებერვალში, ბათუმში, სოუქსუს სასაფლაოზე.
პირადი ცხოვრება
მელქისედეკ ნაკაშიძეს პირველი ქორწინებიდან ორი შვილი ჰყავდა: მართა — პროფესორ კალიშინსკის მეუღლე — გარდაიცვალა მოსკოვში და შვილები არ დარჩენია; გიორგი გადაასახლეს 1937 წელს. გიორგის ჰყავდა შვილები ვალერიანი და თამარ. ვალერიანის ოჯახის შთამომავლები ოზურგეთში, ფარნავაზ მეფის ქუჩაზე ცხოვრობენ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1858 კატეგორია:გარდაცვლილი 1934 კატეგორია:ქართველი ლოტბარები კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები
სახოკია
საკუთარი სახელი სახოკია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ბაჰამის კუნძულების პოლიტიკური სისტემა
ბაჰამის კუნძულები საპარლამენტო კონსტიტუციური მონარქიაა, რომლის მეთაურია მეფე ჩარლზ III ტიტულით ბაჰამის მეფე. პოლიტიკური და სამართლებრივი ტრადიციები მჭიდროდ მიჰყვება გაერთიანებული სამეფოსა და უესტმინსტერის სისტემებს. ორი ძირითადი პარტიაა თავისუფალი ნაციონალური მოძრაობა და პროგრესულ ლიბერალური პარტია.
სამუშაო ადგილების დაახლოებით ნახევარს აწარმოებს ტურიზმი, მაგრამ ვიზიტორთა რაოდენობა მნიშვნელოვნად შემცირდა მას შემდეგ, რაც 2008 წლის ბოლო კვარტალში გლობალურმა ეკონომიკამ დაღმასვლა დაიწყო. ასევე შემცირდა საბანკო სექტორი და ფინანსური სერვისი.
ბაჰამის კუნძულები ერთა თანამეგობრობის წევრია, როგორც თანამეგობრობის სამეფო, სახელმწიფოს მეთაურს წარმოადგენს მისი უდიდებულესობა მეფე ჩარლზ III (წარმოდგენილია გენერალ-გუბერნატორით).
საკანონმდებლო ხელისუფლებას ახორციელებს ორპალატიანი პარლამენტი, რომელიც შედგება 38 წევრიანი ასამბლეის სახლისაგან, რომლის წევრებსაც ირჩევენ რაიონები და 16 წევრიანი სენატისაგან, რომლის წევრებსაც ნიშნავს გენერალ-გუბერნატორი, მათ შორის, ცხრას პრემიერ-მინისტრის რჩევით, ოთხს მისი უდიდებულესობის ლოიალური ოპოზიციის ლიდერის რჩევით, დარჩენლის სამს კი ასევე პრემიერ-მინისტრის რჩევით ოპოზიციის ლიდერთან კონსულტაციების შემდეგ. ყველა ძირითად საკანონმდებლო ფუნქციას ასრულებს ასამბლეის სახლი. უესტმინსტერის სისტემის თანამხად, ხუთწლიანი ვადის მანძილზე ნებისმიერ დროს, პრემიერ-მინისტრს შეუძლია დაშალოს პარლამენტი და დანიშნოს საყოველთაო არჩევნები.
მთავრობისა და ასამბლეის სახლში უმრავლესობის მქონე პარტიის მეთაურია პრემიერ–მინისტრი. აღმასრულებელ ხელისუფლებას ახორციელებს მინისტრთა კაბინეტი, რომელსაც არჩევს პრემიერ–მინისტრი და ამტკიცებს ასამბლეის სახლი. მოქმედი გენერალ–გუბრენატორია მისი ბრწყინვალება სერ არტურ ფოულკსი, რომელიც წარმოადგენს წმინდა მიხეილისა და წმინდა გიორგის ორდენს. ამჟამინდელი პრემიერ–მინისტრია მისი უპატივცემულესობა, მისი უდიდებულესობის საპატიო პირადი კონსული პერი კრისტი.
ბაჰამის კუნძულებზე დიდი ხანია ფუნქციონირებს ორპარტიული სისტემა, სადაც დომინირებს ცენტრისტულ–მემარცხენე პროგრესულ–ლიბერალური პარტია და ცენტრისტულ–მემარჯვენე თავისუფალი ნაციონალური მოძრაობა. რამდენიმე უმნიშვნელო პარტიას საპარლამენტო არჩევნებში გამარჯვების შანსი არასოდეს ჰქონია. მათ შორისაა ბაჰამის კუნძულების დემოკრატიული მოძრაობა, კოალიცია დემოკრატიული მოძრაობისთვის, ბაჰამის ნაციონალისტური პარტია და ნაციონალურ-დემოკრატიული ალიანსი.
კონსტიტუციურ უფლებებს შორისაა სიტყვის, პრესის, მრწამსის, მიმოსვლისა და საზოგადოებრივი გაერთიანების თავისუფლება. მიუხედავად იმისა, რომ ბაჰამის კუნძულები გეოგრაფიულად კარიბის ზღვის აუზში არ მდებარეობს, იგი კარიბის საზოგადოების წევრია. სასამართლო დამოუკიდებელია აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლებებისაგან. იურისპუდენცია ეფუძნება ინგლისურ სამართალს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაჰამის კუნძულები კატეგორია:ბაჰამის კუნძულების პოლიტიკა
ქვეყნების სია ინგლისურენოვანი მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით
ქვემოთ მოყვანილია მსოფლიოს ქვეყნებში ინგლისურ ენაზე მოლაპარაკე ადამიანების მონაცემები, მშობლიურ და მეორე ენაზე მოლაპარაკე ხალხის ჩათვლით.
სქოლიო
კატეგორია:ქვეყნების სია ენების მიხედვით კატეგორია:ინგლისური ენა
თალალარი
თალალარი (Talalar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	5 028  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
ბოკუჩავა
საკუთარი სახელი ბოკუჩავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
თივი (ორდუბადი)
თივი (Tivi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ორდუბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	1 347 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორდუბადის რაიონის სოფლები
დილან სპროუსი
ადრინდელი ცხოვრება
დილან თომას სპროუსი 1992 წლის 4 აგვისტოს არეცოში, იტალიაში დაიბადა. არის ამერიკელების, მეთიუ სპროუსის და მელანი რაითის უფროსი ვაჟი. ჰყავს ტყუპი ძმა ქოულ სპროუსი, რომელსაც დილანის მსგავსად, სამსახიობო კარიერა აქვს. დილანი ქოულზე 15 წუთით ადრე დაიბადა. დაბადებიდან 4 თვის შემდეგ ტყუპების ოჯახი საცხოვრებლად ლონგ-ბიჩში, კალიფორნიაში გადავიდა.
კარიერა
სპროუსმა სამსახიობო კარიერა თავის ტყუპ ძმასთან, ქოულ სპროუსთან ერთად დაიწყო. ისინი 1998 წლამდე, ABC-ს „Grace Under Fire“-ში პატრიკ კელის როლს თამაშობდნენ. ძმებმა შემდეგაც მრავალჯერ მიიღეს მონაწილეობა სხვადასხვა სატელევიზიო ფილმებსა თუ სერიალებში. 2017 წელს, დილანმა ტრილერში, „Dismissed“-ში, მთავარი ლუკას ვორდის როლი ითამაშა. ამავე წელს, კომედიაში–„Banana Split“-ში ნიკის როლი ითამაშა.
2019 წლის აგვისტოს დააანონსეს რომ დილანი ფილმ „შემდეგი“-ს გაგრძელებაში, „After We Collided“-ში ტრევორის როლს ითამაშებს.
პირადი ცხოვრება
2018 წლიდან სპროუსს, სასიყვარულო ურთიერთობა მოდელთან ბარბარა პალვინთან აქვს. ისინი ბრუკლინში ერთად ცხოვრობენ.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:დაბადებული 4 აგვისტო
ფიჭვნარი
300px|მინი|ფიჭვის ტყე სურამთან ფიჭვნარი — ნათელი წიწვოვანი ტყე, სადაც გაბატონებულია ფიჭვი. გავრცელებულია უმთავრესად ჩრდილოეთ ნახევარსფეროსზომიერი და სუბტროპიკული სარტყლების ტყისა და ტყე-ველის ზონაში, აგრეთვე მთა-ტყის სარტყელში. იზრდება ქვიშაზე, კირქვაზე, ეწერ და ტყის ყომრალ ნიადაგსა და ტორფიან ჭაობზე. ფიჭვნარები ხშირია ჩრდილოეთ ამერიკაში, მექსიკასა და ვესტინდოეთში. მთებში, ხმელთაშუაზღვისპირა ქვეყნების ზღვის სანაპიროზე და მთაში, სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში (ჩინეთი, მიანმარი, კამბოჯა, იაპონია, ფილიპინები). სუბტროპიკული ფიჭვნარები მთის ტყეების სარტყელს ქმნიან. ბორეალური ფიჭვნარი გავრცელებულია ჩრდილოეთ ამერიკისა და ევრაზიის ვაკეებზე. კანადაში ისინი გავრცელებულია ქვიშიან ნიადაგსა და ტორფიანებზე, სადაც ვეიმუთისა და ბანქსის ფიჭვებია გაბატონებული. ევრაზიაში ფიჭვნარები შექმნილია ძირითადად ჩვეულებრივი ფიჭვით, ციმბირში — ჩვეულებრივი ფიჭვის გარდა — ციმბირული ფიჭვით, საქართველოს ფიჭვნარებს ძირითადად სოსნოვსკის ფიჭვი ქმნის. მისი დიდი მასივებია სამცხე-ჯავახეთში, მთათუშეთსა და მდინარე ტანის ხეობაში (გორის რაიონი). ეს ფიჭვნარები გვხვდება როგორც წმინდა, ისე შერეული სახითაც წიფელთან, ნაძვთან, სოჭთან და არყთან ერთად. მცირე ქანობის ფერდობებზე მაღალი წარმადობის, ძირითადად ერთხნოვანი, შედარებით რთული სტრუქტურის ფიჭვნარებია, ციცაბო, მწირ, კლდოვან ფერდობებზე კი — წმინდა და ნაირხნოვანი. ბიჭვინთის კონცხზე იზრდება ბიჭვინთის ფიჭვის უნიკალური კორომი. საქართველოს უკიდურეს აღმოსავლეთ საზღვარზე, ეილარ-ოუღის ქედის ფერდობებზე გვხვდება ელდარის ფიჭვის მეჩხერი კორომი. საქართველოში ფიჭვნარებს 91,6 ათ. ჰა უკავია, მათი მერქმნის მარაგი 11,8 მლნ. კბ/მ აღწევს. დიდია ფიჭვნარის ნიადაგდაცვითი, წყალმარეგულირებელი, საკურორტო, სანიტარული-ჰიგიენური, ესთეტიკური და სხვა მნიშვნელობა. ფიჭვნარის ჰაერი მდიდარია ოზონით. ფიჭვნარები დიდი ოდენობით გამოყოფენ ფიტონციდებსა და ეთერზეთოვან აირებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ტყეები
ტონგატაპუს კუნძულები
ტონგატაპუს კუნძულები (Tongatapu islands) — ტონგის სამეფოს კუნძულთა ჯგუფი წყნარი ოკეანის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ფართობი 260,48 კმ², მოსახლეობა 75 416 ადამიანი (2011 წელი), რაც შეადგენს ტონგის სამეფოს მთელი მოსახლეობის 73,04 %-ს. კუნძულ ტონგატაპუზე მდებარეობს ტონგის დედაქალაქი ნუკუალოფა და ფუაამოტუს საერთაშორისო აეროპორტი. ადმინისტრაციულად კუნძულთა ჯგუფი შედის ტონგატაპუს ოლქში.
გეოგრაფია
thumb|left|250px|ტონგატაპუს კუნძულების რუკა ქვეყანაში ყველაზე სამხრეთით მდებარე კუნძულთა ჯგუფი. ჯგუფში ყველაზე დიდი კუნძულია ტონგატაპუ. მის გარდა ჯგუფში ასევე შედის სხვა კუნძულებიც:
სქოლიო
კატეგორია:ტონგა კატეგორია:ტონგის კუნძულები კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ოკეანეთის კუნძულები
სეიდუ დუმბია
სეიდუ დუმბია (Seydou Doumbia დ. 31 დეკემბერი, 1987, აბიჯანი, კოტ-დ’ივუარი) — კოტ-დ’ივუარელი ფეხბურთელი, რუსულ კლუბ „ცსკა-ს“ და კოტ-დ’ივუარის ეროვნული ნაკრების თავდამსხმელი.
2009 და 2010 წლებში გახდა შვეიცარიის ჩემპიონატის ბომბარდირი, ხოლო 2012 და 2014 წლებში რუსეთის ჩემპიონატის ბომბარდირი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:კოტ-დ’ივუარელი ფეხბურთელები კატეგორია:2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 31 დეკემბერი
Nokia Lumia 1320
Nokia Lumia 1320 — კომპანია Nokia-ს მიერ წარმოებული ფაბლეტური სმარტფონი. მუშაობს ოპერაციულ სისტემა Windows Phone 8-ზე. მის შესახებ ინფორმაცია 2013 წლის 22 ოქტომბერს გახდა ცნობილი, ხოლო 2014 წლის პირველ კვარტალში მოწყობილობამ დღის სინათლე იხილა და აზიის ბაზარზე გამოჩნდა. მოწყობილობა აღჭურვილია 6 დუიმიანი ClearBlack IPS LCD ეკრანით, რაც მას Nokia Lumia 1520-თან ერთად უდიდესი ეკრანის მქონე Windows Phone-ად აქცევს. მიუხედავად დიდ ეკრანისა მისი გარჩევადობა არც ისე შთამბეჭდავია 1280 х 720-ზე. ეკრანი ხასიათდება მაღალი კონტრასტულობითა და ხედვის მაღალი კუთხით. ფერების საწყის გარჩევადობად არჩეულია ბუნებრივსა და მკვეთრს შორის გარდამავალი ტონალობა. ფერთა აღქმა ძალიან ახლოსაა sRGB სტანდარტთან, რაც საერთო ჯამში იდეალურთან მიახლოებული გამოსახულებას იძლევა. Lumia 1320-ში გამოიყენება წინა თაობის 2-ბირთვიანი პროცესორი Snapdragon S4 Adreno 305-ის ამაჩქარებლით და გააჩნია 1გბ ოპერატიული მეხსიერება. დაკომპლექტებულია კომუნიკაციის სტანდარტული ნაკრებით: 8გბ-იანი შიდა მეხსიერება (ბარათებით მისი გაზრდის შესაძლებლობით), Wi-Fi b/g/n, Bluetooth 4.0, GPS, NFC მოდული, LTE-ს მხარდაჭერა ყველა მოდიფიკაციის მიერ. Lumia 1320 აღჭურვილია ერთ-ერთი ყველაზე დიდი მოცულობის 3400 mAh-იანი ელემენტით რაც აპარატის ხანგრძლივ მუშაობას უზრუნველყოფს. სმარტფონს ასევე აქვს 5 მეგაპიქსელიანი ძირითადი კამერა რომელსაც გააჩნია LED ფლეში და Full HD ვიდეოს გადაღების შესაძლებლობა.
სქოლიო
კატეგორია:Windows Phone კატეგორია:Nokia-ს მობილური ტელეფონები
სანტა-ბარბარა-დე-კარუაკაიანის რაიონი
სანტა-ბარბარა-დე-კარუაკაიანის რაიონი (Distrito de Santa Barbara de Carhuacayan) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის იაულის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 4 137 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 496 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 646.29 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:იაულის პროვინციის რაიონები
ბაჰამის კუნძულების ისტორია
250px|მინიატიურა|[[ლუკაიანები|ლუკაიანის თავის ქალა. ტაინოს ეს ხალხი ბაჰამის კუნძლების თავდაპირველი მოსახლეობა იყო.]] ბაჰამის კუნძულების ისტორია ახალი წელთაღრიცხვის პირველ ათასწლეულში, კუნძულებზე პირველი ადამიანების მოსვლისას იწყება. ახალი წელთაღრიცხვის დაახლოებით XI საუკუნეში, სამხრეთ ამერიკიდან კუბასა და კუნძულ ისპანიოლაზე მიგრირებული ტაინოს ხალხი ამჯერად სამხრეთ ბაჰამის კუნძულებზე გადასახლდა. ეს ხალხი ტაინოს ერთ–ერთი განშტოება — ლუკაიანები იყვნენ. 1492 წელს ბაჰამის კუნძულებზე ქრისტეფორე კოლუმბის მისვლისთვის, იქ დაახლოებით 30 000 ლუკაიანი სახლობდა. ახალ მსოფლიოში, კოლუმბი ხმელეთზე პირველად კუნძულ სან-სალვადორზე გადავიდა (ლუკაიანებისთვის ცნობილი, როგორც გუანაჰანი), რომელსაც ზოგიერთი მკვლევარი თანამედროვე კუნძულ სან-სალვადორთან აიგივებს. იგი ბაჰამის კუნძულების სამხრეთ–აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს.
ალტერნატიული თეორიის თანახმად, კოლუმბი პირველად გადავიდა კუნძულ სამანა-კის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. აღნიშნული თეორია ემყარება 1986 წელს National Geographic-ის მწერლისა და რეჟისორის, ჯოზეფ ჯადჯის გამოთვლებს. თუმცა, ამ თეორიას აკლია დამაჯერებელი მტკიცებულებები. იმ კუნძულზე, რომელზეც კოლუმბი პირველად გადავიდა, მან პირველი კონტაქტი დაამყარა ლუკაიანებთან, როდესაც მათ საქონელი გაუცვალა.
ესპანელები გამალებით ცდილობდნენ ისპანიოლას ლუკაიანი მოსახლეობა სამუშაო ძალად გამოეყენებინათ, რასაც თან ახლდა დაავადებების გავრცელება, რომელთა წინააღმდეგ ადგილობრივებს იმუნიტეტი არ ჰქონდათ. შესაბამისად, საკმაოდ გაიზარდა მათი სიკვდილიანობის მაჩვენებელი. ბაჰამის მოსახლეობა საგრძნობლად შემცირდა. კოლუმბის სტუმრობის შემდეგ, თან მოტანილმა ყვავილის ეპიდემიამ ტაინოს ინდიელები მთლიანად გაანადგურა, ზოგადად ბაჰამის კუნძულების მოსახლეობა კი გაანახევრა.
დიდი ხნის მანძილზე ისტორიკოსებს მიაჩნდათ, რომ ევროპელებს კუნძულების კოლონიზაცია XVII საუკუნის შუა წლებამდე არ დაუწყიათ. თუმცა, ბოლოდროინდელმა კვლევებმა აჩვენა, რომ იყო კუნძულების დასახლების მცდელობა ესპანელების, ფრანგებისა და ბრიტანელების მიერ, ისევე როგორც სხვა ინდიელების მიერ. 1648 წელს, ინგლისელი პურიტანები ბერმუდიდან, უილიამ სეილეს მეთაურობით კუნძულ ელიუთერაზე ჩასახლდნენ. ამ ხალხმა კუნძულზე პირველი მუდმივი დასახლება დააარსეს და მათვე უწოდეს ამჟამინდელი სახელი — ელიუთერა, რაც ძველბერძნული სიტყვა „თავისუფლებიდან“ მომდინარეობს. მოგვიანებით ისინი კუნძულ ნიუ-პროვიდენსზეც დასახლდნენ.
1670 წელს, ინგლისის მეფე ჩარლზ II-მ კუნძულები კაროლინის ლორდ-მესაკუთრეებს უბოძა, რომლებმაც მეფისგან ისინი ვაჭრობის, გადასახადების დაწესების, გუნერნატორთა დანიშვნისა და ადმინისტრირების უფლებით მიიღეს. 1684 წელს დედაქალაქ ჩარლზ-ტაუნს (მოგვიანებით ეწოდა ნასაუ) ესპანელი მეკობრე ხუან დე ალკონი დაესხა თავს. 1703 წელს, როდესაც მიმდინარეობდა ომი ესპანური მემკვიდრეობისათვის, ფრანგთა და ესპანელთა გაერთიანებულმა ექსპედიციამ სულ მოკლე ხანში აიღო ბაჰამის დედაქალაქი.
XVIII-XIX საუკუნეები
მესაკუთრის ფორმის მმართველობის დროს, ბაჰამის კუნძულები მეკობრეთა სამოთხედ იქცა, ამ უკანასკნელთა შორის იყო ცნობილი და საძრახისი მეკობრე შავწვერაც. წესრიგის დამყარების მიზნით, 1718 წელს ბრიტანეთმა ბაჰამები სამეფო კოლონიად გამოაცხადა და გუბერნატორად ვუდს როჯერსი დანიშნა. სასტიკი ბრძოლის შემდეგ, მან მეკობრეობა აღკვეთა. 1720 წელს, როჯერსი ადგილობრივ მილიციას წარუძღვა ესპანელთა შემოტევის მოსაგერიებლად.
ამერიკის რევოლუციური ომის დროს კუნძულები ამერიკის საზღვაო ფლოტის სამიზნე გახდა, რომელსაც კომოდორი ეზეკ ჰოპკინზი ხელმძღვანელობდა. ამრიკელმა მეზღვაურებმა დედაქალაქი ნასაუ 14 დღით დაიკავეს.
1782 წელს იორკტაუნთან ბრიტანელთა მარცხის შემდეგ, ნასაუს მისადგომებთან ესპანეთის ფლოტი გამოჩნდა, რომელსაც ქალაქი ბრძოლის გარეშე ჩაბარდა. მომდევნო წელს, პარიზის ზავის საფუძველზე ესპანეთმა ბრიტანეთისგან ბაჰამის კუნძულები დაიბრუნა.
ამერიკის დამოუკიდებლობის შემდეგ, ბრიტანეთმა ნიუ-იორკიდან, ფლორიდიდან და კაროლინიდან ბაჰამის კუნძულებზე დაახლოებით 7 300 ლოიალისტი და მათი მონები ჩაასახლა, მიზანი ამ უკანასკნელთა მიერ განცდილი დანაკარგების კომპენსირება იყო. ლოიალისტებმა რამდენიმე კუნძულზე პლანტაციები გააშენეს, დედაქალაქში კი პოლიტიკურ ძალად იქცნენ. ევროპელი ამერიკელები მათ მიერვე მოყვანილ აფრო-ამერიკელებს რიცხოვნობით ბევრად აჭარბებდნენ, ეთნიკური ევროპელები კი უმცირესობად რჩებოდნენ.
1807 წელს ბრიტანეთმა მონებით ვაჭრობა გააუქმა. მომდევნო ათწლეულებში, მათ ჩაასახლეს სამეფო ფლოტის მიერ ბაჰამის კუნძულების წყლებში მოძრავი მონათა გემებიდან გათავისუფლებული ათასობით აფრიკელი მონა. ბრიტანეთის იმპერიაში მონობა საბოლოოდ 1834 წლის 1 აგვისტოს გაუქმდა.
1820-იან წლებში, ათასობით ამერიკელი მონა და შავი სემინოლი ფლორიდიდან ბაჰამებისაკენ გაიქცა და ძირითადად ანდროსის კუნძულის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში ჩასახლდა, სადაც მათ სოფელი რედ-ბეისი გააშენეს. თვითმხილველთა გადმოცემით, 1823 წლის მასიური სვლის შედეგად, დაახლოებით 27 კარპაჭითა და კანოეებითი ბაჰამებისკენ 300 ადამიანი გაიქცა. ეს მოვლენა 2004 წელს უკვდავყოფილ იქნა ფლორიდის ბილ-ბაგზ-კეიპის სახელმწიფო პარკში შესაბამისი აღნიშვნის დაფის აღმართვით. ზოგიერთი მათი შთამომავალი დღემდე განაგრძობს შავი სემინოლების ტრადიციებს, რაც კალათების დაწვნასა და სავლავის გათხრის წესებში გამოიხატება.
ამერიკის შეერთებული შტატების ეროვნული პარკების სამსახური, რომელიც მართავს მონების მიერ გაყვანილ ეროვნულ მიწისქვეშა რკინიგზას, აფრიკელი ბაჰამელების მუზეუმთან და ნასაუს კვლევით ცენტრთან ერთად მუშაობს სოფელ რედ-ბეის, როგორც ამერიკელი მონების თავისუფლების ძიებასთან დაკავშირებული ძეგლის იდენტიფიცირებაზე. მუზეუმმა შეისწავლა და დოკუმენტურად დაადასტურა სამხრეთ ფლორიდიდან შავი სემინოლების გაქცევა. ის ასევე გეგმავს რედ-ბეის იმ ისტორიული ძეგლების განმარტებითი პროგრამების განცორციელებას, რომლებიც დაკავშირებულია ბაჰამებზე შავი სემინოლების ჩასახლების პერიოდთან.
1818 წელს, ლონდონის სამსახურმა მტკიცედ ბრძანა, რომ „ბაჰამის კუნძულებზე მყოფი ნებისმიერი მონა, რომელიც მოყვანილია ბრიტანეთის ვესტ-ინდოეთის მიღმა ტერიტორიებიდან, გათავისუფლებული იქნება“. ამან განაპირობა ამერიკელების კუთვნილი დაახლოებით 300 მონის გათავისუფლება 1830-1835 წლებში. 1830 წლის დეკემბერში და შემდეგ 1834 წლის თებერვალში, კუნძულ აბაკოსთან შეიპყრეს სანაპირო ზოლის მონებით ვაჭრობის კუთვნილი ორი ამერიკული გემი — Comet და Encomium. როდესაც შემპყრობლებმა გემის მეპატრონეები, მგზავრები და მონები ნასაუში წაიყვანეს, მიუხედავად ამერიკელთა პროტესტისა, საბაჟოს ოფიცრებმა მონები გადაარჩიეს და ეს უკანასკნელნი ბრიტანეთის კოლონიალურმა წარმომადგენლობამ გაათავისუფლა. Comet-ზე 165 მონა აღმოჩნდა, Encomium-ზე კი — 48. ბრიტანეთმა აშშ-ს ამ ორი შემთხვევის კომპენსაცია გადაუხადა, მაგრამ მხოლოდ საკმაოდ დიდი ხნის შემდეგ.
1835 წელს ბრიტანეთის კოლონიალურმა წარმომადგენლობამ ასევე გაათავისუფლა ბერმუდისკენ მიმავალი ამერიკული გემის Enterprise-ის 78 მონა, 1840 წელს კი კუნძულ აბაკოსთან შეპყრობილი Hermosa-ს 38 მონა. ყველაზე აღსანიშნავი შემთხვევა მოხდა 1841 წელს, როდესაც გემ Creole-ზე მონები აჯანყდნენ და ამბოხის ლიდერებმა ამერიკელებს ნასაუში წაყვანა უბრძანეს. გემზე 135 მონა იმყოფებოდა, რომლებიც ვირჯინიიდან ახალ ორლეანში მიჰყავდათ გასაყიდად. ბაჰამის ოფიციალურმა წარმომადგენლობამ 128 მონა გაათავისუფლა, რომელთაც კუნძულებზე დარჩენა გადაწყვიტეს. Creole-ის შემთხვევა მიჩნეულია „მონათა ყველაზე წარმატებულ აჯანყებად აშშ-ის ისტორიაში“.
XX საუკუნე
1940 წლის აგვისტოში, ტახტიდან გადადგომის შემდეგ, უინძორის ჰერცოგი ედუარდ VIII ბაჰამის გუბერნატორად დაინიშნა, რომელიც კუნძულებზე ცოლთან, ოულის სიმპსონთან ერთად ჩავიდა. მიუხედავად არამყარი პოზიციისა გუბერნატორის ოფისში, „ისინი ცდილობდნენ შეექმნათ საუკეთესო ცუდ სიტუაციაში“. იგი თავის პოსტს დიდად არ გაუტაცია და კუნძულებს ახასიათებდა როგორც „ბრიტანეთის მესამე ხარისხის კოლონიას“.
1940 წლის 29 ოქტომბერს მან ადგილობრივი პატარა პარლამენტი გახსნა. ნოემბერში წყვილი უენერ–გრენის იახტით სხვა „გარე კუნძლებს“ ესტუმრა, რამაც გარკვეული დავა წარმოშვა. ბრიტანეთის საგარეო ოფისს აღნიშნულ მოგზაურობასთან დაკავშირებით სასტიკი თავის მართლება მოუხდა, რადგან აშშ–ის ინტელიგენციის მიერ უენერ–გრინი შეცდომით მიჩნეულ იქნა ნაცისტური გერმანიის სარდალ ჰერმან გერინგის მეგობრად.
ჰერცოგმა კუნძულებზე სიღარიბის აღმოსაფხვრელად სასტიკი ბრძოლა გააჩაღა. 1991 წელს ფილიპ ზიეგლერის მიერ შედგენილ ბიოგრაფიაში იგი დახასიათებულია როგორც ბაჰამელებისა და ზოგადად მთელი იმპერიის არათეთრკანიანი ხალხების მოძულე. 1942 წლის ივნისში, ჰერცოგმა შეუპოვრობა გამოიჩინა ნასაუს სამოქალაქო ამბოხის ჩახშობაში. როგორც ზიეგლერი აღნიშნავს, ჰერცოგს დიდ პრობლემებს უქმნიდნენ კომუნისტები და ცენტრალურ ევროპელ ებრაელთა შთამომავლები, რომელთაც საიდუმლო სამსახურები ჰქონდათ.
1945 წლის 16 მარტს ჰერცოგი თანამდებობიდან გადადგა.
II მსოფლიო ომის შემდგომი პერიოდი
თანამედროვე პოლიტიკური განვითარება მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ დაიწყო. პირველი პოლიტიკური პარტიები 1950-იან წლებში ჩამოყალიბდა. 1964 წელს ბრიტანეთის პარლამენტმა კუნძულები შიდა თვითმმართველ ძალაუფლებად აღიარა, რომლის პირველი პრემიერი იყო სერ როლანდ სიმონეტი გაერთიანებული ბაჰამური პარტიიდან.
1965 წელს, ნაწილობრივ ნასაუში გადაიღეს ჯეიმზ ბონდის მეოთხე ფილმი „სფერული ელვა“. ამავე წელს, კუნძულ ნიუ-პროვიდენსსა და პარადაისზე გადაიღეს The Beatles-ის ფილმის „მიშველე!“ ნაწილი.
1967 წელს, ლინდენ პინდლინგი პროგრესული ლიბერალური პარტიიდან კოლონიის პირველი შავკანიანი პრემიერი გახდა. 1968 წელს პოსტის სახელი შეიცვალა და ეწოდა პრემიერ-მინისტრი. 1973 წელს ბაჰამის კუნძულები სრულიად დამოუკიდებელი გახდა თანამეგობრობის სამეფოში და შეინარჩუნა ერთა თანამეგობრობის წევრობა. დამოუკიდებლობიდან სულ ცოტა ხნის შემდეგ, პირველ გენერალ-გუბერნატორად (დედოფალ ელისაბედ II-ის ოფიციალური წარმომადგენელი) დაინიშნა მილო ბატლერი.
ტურიზმსა და ოფშორული ფინანსებზე დაფუძნებულმა ბაჰამის ეკონომიკამ 1950-იანი წლებიდან აღმავლობა დაიწყო. თუმცა, დღემდე დღის წესრიგში რჩება ისეთი მნიშვნელოვანი გამოწვევები, როგორიცაა განათლება, ჯანდაცვა, საბინაო ფონდი, საერთაშორისო ნარკოვაჭრობა და არალეგალური იმიგრაცია ჰაიტიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ბაჰამის კუნძულების ისტორია კატეგორია:ბაჰამის კუნძულები
ბაჰამის კუნძულების ადმინისტრაციული დაყოფა
ბაჰამის კუნძულების ძირითად, უმსხვილეს ადმინისტრაციულ დანაყოფს წარმოადგენს რაიონები. ყველგან, გარდა კუნძულ ნიუ-პროვიდენსისა, რაიონები ქმნის ქვეყნის ადგილობრივ თვითმმართველობათა სისტემას; ნიუ-პროვიდენსი პირდაპირ ცენტრალური მთავრობის მიერ იმართება. 1996 წელს ქვეყნის პარლამენტმა მიიღო „ადგილობრივი მმართველობის აქტი“, რომლის საფუძველზეც შეიქმნა სხვადასხვა ადგილობრივი ადმინისტრაციული ქვედანაყოფები. ამ აქტის საერთო მიზანია არჩეულ სხვადასხვა ტიპის მმართველებს გაუადვილდეთ თავიანთი რაიონების მართვა ცენტრალური ხელისუფლებისგან ხელის შეშლის გარეშე. საერთო ჯამში, შექმნილია 38 რაიონი, რომელთა მმართველების არეჩევნები იმართება ყოველ ხუთ წელში ერთხელ. სხვადასხვა რაიონებში სულ არის საბჭოს ას ათი წევრი და ორას ოთხმოცდაერთი ქალაქის კომიტეტის წევრი.
თითოეული საბჭოსა თუ ქალაქის კომიტეტის წევრი პასუხისმგებელია საჯარო სახსრების პატიოსნად გამოყენებაზე, რომელიც მიმართული უნდა იყოს ამომრჩევლების შენარჩუნებისა და მოზიდვისკენ.
ბაჰამის კუნძულების რაიონები, გარდა ნიუ-პროვიდენსისა, შემდეგია:
სქოლიო
კატეგორია:ბაჰამის კუნძულები კატეგორია:ბაჰამის კუნძულების ადმინისტრაციული დაყოფა კატეგორია:ბაჰამის კუნძულების რაიონები
კონგლომერატი (ეკონომიკა)
კონგლომერატი (conglomerates — დაგროვილი, შეგროვებული) — ფირმების გაერთიანება, ზოგჯერ იურიდიული პირი, რომელიც მოიცავს კომპანიებს, რომლებიც ეწევიან სამეწარმეო საქმიანობას ეკონომიკის სხვადასხვა სექტორში. კონგლომერატები ძირითადად დამახასიათებელია განვითარებად და განვითარებულ ბაზრებზე (მაგალითად: -ის ქვეყნები, შვეიცარია, იაპონია ), ასევე მრავალპროფილიანი კომპანიები.
კონგლომერატები არის საჯარო კომპანიები, რომელთა აქციები ივაჭრება საფონდო ბირჟებზე, ჩვეულებრივ, მათი აქტივების წმინდა ღირებულების დისკონტით.
ყველაზე ცნობილი კონგლომერატული კომპანიებია:, , Sony, Panasonic, Hitachi და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:კომპანიის სახეობები კატეგორია:კონგლომერატიული კომპანიები კატეგორია:ეკონომიკური ტერმინები
ეტრუსკული ხელოვნება
ეტრუსკული ხელოვნება მოიცავს ძვ. წ. IX–II საუკუნეებს.
ჩვენამდე მოღწეული ეტრუსკული არტეფაქტები ძირითადად სამარხებშია აღმოჩენილი. ეტრუსკული ხელოვნების ხასიათი მნიშვნელოვანწილად განსაზღვრა რელიგიამ, რომელშიც დიდი ადგილი ეჭირა მიცვალებულის კულტს და წარმოდგენებს იმქვეყნიურ სამყაროზე. ეტრუსკული მიწისქვეშა თუ მიწის ზედა სამარხები მდიდარია კედლის მხატვრობის, ქანდაკებისა და დეკორატიულ-გამოყენებითი ხელოვნების ნიმუშებით. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მიცვალებულთა გამოსახულებები – ტერაკოტას და ბრინჯაოს ფიგურები და ბიუსტები, რომელიც სარკოფაგებს ამკობს. ამ ტრადიციის საფუძველზე განვითარდა სკულპტურული პორტრეტი, რომელიც ეტრუსკულ ხელოვნებაში პირობითი, სქემატური სახეებით იყო წარმოდგენილი.
პორტრეტის თემისადმი ინტერესი ძველმა რომმა მემკვიდრეობით ეტრუსკებისგან მიიღო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხელოვნება შექმნის პერიოდის მიხედვით
ლევან ხეთაგური
ლევან ხეთაგური (დ. 26 ივნისი, 1964, თბილისი) — ქართველი თეატრმცოდნე, ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი, პროფესორი. თეატრის, კულტურის პოლიტიკის, კულტურის კვლევების და უმაღლესი სახელოვნებო განათლების საერთაშორისო ექსპერტი, ევროპის კულტურის პარლამენტის წევრი. ნიდერლანდების სამეფოს კულტურის საერთაშორისო ფონდის „კავკასიის“ პრეზიდენტი.
განათლება
ხეთაგურმა 1986 წელს წარჩინებით დაამთავრა საქართველოს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი (თეატრმცოდნეობა), და ა. პუშკინის სახ. პედაგოგიური ინსტიტუტი (ტურიზმის მართვა). 1990 წელს სწავლა განაგრძო მოსკოვში, თეატრალური ხელოვნების უნივერსიტეტში (GITIS) საზღვარგარეთის თეატრის კათედრაზე, სადაც მიენიჭა ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორის ხარისხი. 1996 წელს ამსტერდამის საზაფხულო უნივერსიტეტში ეუფლებოდა საერთაშორისო ურთიერთობებს ხელოვნებაში. 1997 წელს კი ამსტერდამ-მაასტრიხტის საზაფხულო უნივერსიტეტში — საშემსრულებლო ხელოვნების მენეჯმენტს და სპონსორობას ხელოვნებაში. 1999 წელს სწავლობდა ENCATC-ის მენეჯერების აკადემიაში. ხოლო 2007 ბუდაპეშტის ცენტრალური ევროპის უნივერსიტეტში — კულტურის პოლიტიკის მიმართულებით.
პედაგოგიური გამოცდილება
1986 წლიდან, როგორც თეატრმცოდნე ატარებდა ლექციებს და მონაწილეობდა საერთაშორისო ფესტივალებში, კონფერენციებში და სიმპოზიუმებში: აზერბაიჯანში, ბელორუსიაში, გერმანიაში, სლოვაკეთში, ესპანეთში, დიდ ბრიტანეთში, ნიდერლანდებში, რუსეთში, ლიტვაში, ჩინეთში და პოლონეთში-თანამედროვე ქართულ თეატრზე და ზოგადად თეატრალურ საკითხებზე.
როგორც პედაგოგს და პროფესორს თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტში, ასევე ენისა და კულტურის უნივერსიტეტში მიყავდა სხვადასხვა კურსები: მსოფლიო თეატრის ისტორია, დრამის თეორია, კრიტიკის თეორია, XX სს-ის თეატრი, ევროპის ცივილიზაციის ისტორია, საშემსრულებლო ხელოვნების მენეჯმენტი და ა.შ.
1997 წლიდან, როგორც მიწვეული ექსპერტი და მრჩეველი კულტურის მენეჯმენტში, მუშაობდა ბაქოში, ერევანში, სოფიაში, გიოტებორგში, ულან-ბატორში, სანქტ პეტერბურგში, ბიშკეკში (მენეჯმენტი, სპონსორობა, ქსელური მუშაობა, საერთაშორისო თანამშრომლობა ხელოვნებაში, კულტურის პოლიტიკა და ა.შ.)
როგორც მიწვეული პროფესორი სამაგისტრო პროგრამებში, მუშაობდა ნუტრეხტის ხელოვნების სკოლაში (ნიდერლანდები); სტამბოლის ბილგის უნივერსიტეტში (თურქეთი); გიორგლიტცის აკადემიაში (გერმანია); კიშინოვის თეატრისა და მუსიკის აკადემია (მოლდავეთი); კრაკოვის იაგელონის უნივერსიტეტში (პოლონეთი), ვილნიუსის აკადემიაში (ლიტვა); პეკინის ცენტრალურ აკადემიაში, შანხაის ცენტრალურ აკადემიაში, ჰონკონგის ჩინურ უნივერსიტეტში და სხვა.
1998-2000 წწ. იყო ამსტერდამ-მაასტრიხტის უნივერსიტეტის კურსების ორგანიზატორი თბილისში.
2009-2015 წლებში კი მაგისტრანტთა და დოქტორანტთა საერთაშორისო კონფერენციის ორგანიზატორი.
კვლევითი ინტერესების სფეროში შედის სათეატრო ხელოვნების თეორია (ისტორია და თეორიული საკითხები) და პრაქტიკა (შემოქმედებითი პედაგოგიკა, რეჟისურა, დრამატურგია, სცენოგრაფია); კვლევების დროს მოიაზრება სხვადასხვა პროექტების მომზადება და განხორციელება, რაც კვლევებს სძენს პრაქტიკულ მნიშვნელობასაც და მკვლევარს გამოცდილებას მრავალი მიმართულებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 26 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:ქართველი ხელოვნებათმცოდნეები
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (კოტელნიკი)
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (Храм Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVI საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტაგანის რაიონში. ტაძარი არის ჩეხეთისა და სლოვაკეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეტოქი.
ტაძარს აქვს სამი საკურთხეველი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ხოლო ეგვტერები ზოსიმე და საბატი სოლოვკელებისა და ღირსმოწამე ევდოკიას სახელზე.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი მდებარეობს მდინარე მოსკოვის ნაპირზე, მოსკოვის ყველაზე ძველ რაიონში. იგი აქტიურად დასახლდა XV-XVI საუკუნეების მიჯნაზე.
თანამედროვე ტაძრის ადგილზე არსებული ხის ეკლესიის შესახებ პირველი ცნობები მიეკუთვნება 1547 წელს. ეს ეკლესია ცნობილი იყო სამების ეკლესიის სახელით.
1688 წელს კვლავ სტროგანოვების ფინანსებით ეკლესია გადააკეთეს, მას მიაშენეს ეგვტერი ზოსიმე და საბატი სოლოვკელების სახელზე. მომდევნო წლებში ეკლესიაში დააასაფლავეს გიორგი სტროგანოვი (1715 წ.), მისი ცოლი მარია (1734 წ.), ასევე სტროგანოვების გვარის სხვა ცნობილი წევრები.
XIX საუკუნის დასაწყისისათვის ეკლესიის კედლები საკმაოდ მოძველდა. 1812 წლის ხანძარმა ეკლესია სერიოზულად დააზიანა და მიაწერეს კოზმა და დამიანეს ტაძარს, რომელიც 1936 წელს დაანგრიეს.
1822 წელს სერგეი გოლიცინის ფინანსებით დაიწყეს ახალი ტაძრის მშენებლობა, რომელიც ჩვენამდეა მოღწეული. პროექტის ავტორები გახდნენ არქიტექტორები ოსიპ ბოვე და ჟილიარდი. ნიკოლოზის ტაძარი 1824 წლის 24 აგვისტოს აკურთხა მოსკოვის მიტროპოლიტმა ფილარეტმა.
ტაძარი აგებულია ამპირის სტილში. 1873 წელს დაიკვნის ქვრივის, ევდოკიას ფინანსებით ტაძარს მიაშენეს ეგვტერი ღირსმოწამე ევდოკიას სახელზე.
საბჭოთა ხელისუფლებამ ნიკოლოზის ტაძარი დახურა 1932 წელს. საეკლესიო ფასეულობების მცირე ნაწილი გაიტანეს კოლომენსკის მუზეუმში, ნაწილი კოლომენსკის ეკლესიაში, დიდი ნაწილი კი დაიკარგა. ეკლესიიდან მოხსნეს ჯვარი და გუმბათი, ჩამოყარეს რელიეფები, დაანგრიეს ეკლესიის გალავანი. გადაკეთების შემდეგ შენობაში განათავსეს გეოლოგიის სამმართველოს ქიმიური ლაბორატორია.
მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის ალექსი II-ის ბრძანებით 1991 წელს ეკლესია დაუბრუნდა მრევლს და ტაძარს მიენიჭა საპატრიარქო მეტოქის სტატუსი.
1998 წელს ეკლესიაში გაიხსნა ჩეხეთისა და სლოვაკეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წარმომადგენლობა. ამავე წლის 28 ოქტომბერს კი მოხდა ეკლესიის კურთხევა.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძრები რუსეთში კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
ეოვინი
ეოვინი — პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. როჰანელი დიდგვაროვანი, ეომუნდის და თეოდვინის ასული, ბეჭდის ომის დასრულების შემდეგ როჰანის მეფის, ეომერის უმცროსი და და თეოდენის დისწული. მას უწოდებდნენ „ქალბატონ-მკლავფარს“.
ეოვინი გაიზარდა ედორასში ძმასთან ერთად. მშობლების სიკვდილის შემდეგ მეფე თეოდენმა ისინი თავის სამეფოში წამოიყვანა და საკუთარი შვილებივით აღზარდა. როდესაც თეოდენი სარუმანის გავლენის ქვეშ მოექცა, მასზე ყველაზე თავგამოდებით ეოვინი ზრუნავდა.