cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ომის დანაშაულები რუსეთის უკრაინაში შეჭრისას
მარიუპოლის საავადმყოფოზე თავდასხმა
რუსეთმა განაცხადა, რომ დაშავებული ფეხმძიმე ქალი „დაქირავებული მსახიობი“ იყო. ამ ცრუ ინფორმაციის გავრცელება დაიწყო რუსულ ტელეგრამ არხებზე, რომლებსაც ასობით ათასი გამომწერი ჰყავთ. რუსეთის საელჩომ დიდ ბრიტანეთში ტვიტერზე გააზიარა ტელეგრამის ეს ინფრომაცია და დაამატა, რომ ქალს „კარგი მაკიაჟი ჰქონდა“. ტვიტერმა წაშალა საელჩოს პოსტები.
სტავროპოლის თოჯინების რეგიონალური თეატრი
ისტორია
თეატრი ჩამოყალიბდა 1936 წელს, როგორც ჩრდილოეთ კავკასიის მშრომელთა, გლეხთა და წითელი არმიის დეპუტატების აღმასრულებელი კომიტეტის სამხატვრო განყოფილების თოჯინების თეატრი. თავდაპირველად მდებარეობდა ქალაქ პიატიგორსკში. ამ წლებში რეჟისორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო გრიგოროვიჩი.
1939 წლის გაზაფხულზე სამხარეო სამხატვრო განყოფილების დაკვეთით რეგიონული თოჯინების თეატრის ბაზა გადავიდა ქალაქ ვოროშილოვსკში (სტავროპოლი).
ომის დანაშაულები რუსეთის უკრაინაში შეჭრისას
მარიუპოლის საავადმყოფოზე თავდასხმა
სხვა ფეფმძიმე ქალი, რომელსაც ვიდეოში საკაცით გადაჰყავდათ, 13 მარტს დაიღუპა.
სტავროპოლის თოჯინების რეგიონალური თეატრი
ისტორია
საბავშვო თეატრის პირველი სპექტაკლები იყო „კაშტანკა“, „ივან ცარევიჩი“, „მხიარული მკერავი“, „მკვდარი პრინცესის ზღაპარი“, „ტერემ-ტერემოკი“. 1938-1950 წლებში თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი, ევგენი კუზნეცოვი იყო.
ომის დანაშაულები რუსეთის უკრაინაში შეჭრისას
თავდასხმები კულტურულ მემკვიდრეობაზე
ფეთქებადი იარაღის გამოყენებამ საფრთხეში ჩააგდო ისტორიული მონუმენტები, ხელოვნების ნიმუშები, ეკლესიები და სხვა კულტურული ობიექტები. რუსულმა ძალებმა დააზიანეს და გაანადგურეს კუინდჟის ხელოვნების მუზეუმი მარიუპოლში, საბჭოთა ეპოქის შჩორსის კინოთეატრი და გოთური აღზევების ბიბლიოთეკა, ბაბინ იარის ჰოლოკოსტის მემორიალური კომპექსი კიევში, საბჭოთა ეპოქის სლოვოს შენობა და საოლქო ადმინისტრაციის შენობა ხარკივში, XIX საუკუნის ხის ეკლესია ვიაზივკაში, ჟიტომირის ოლქში და ისტორიული და ადგილობრივი ისტორიის მუზეუმი ივანკივში. 24 ივნისს UNESCO-მ განაცხადა, რომ სულ მცირე 150 ისტორიული ძეგლი, რელიგიური შენობა და მუზეუმი დაზიანდა ან განადგურდა რუსული აგრესიის შედეგად.
სტავროპოლის თოჯინების რეგიონალური თეატრი
ისტორია
დიდი სამამულო ომის დროს თეატრი არ წყვეტდა თავის საქმიანობას.
ომის დანაშაულები რუსეთის უკრაინაში შეჭრისას
თავდასხმები კულტურულ მემკვიდრეობაზე
კულტურულ ძეგლებს აქვს სპეციალური დაცვის პრივილეგიები საერთაშორისო ჰუმანიტარულ სამართალში. ჟენევის კონვენციის პირველი პროტოკოლი და ჰააგის კონვენცია კულტურული საკუთრების დაცვისთვის შეიარაღებული კონფლიქტის დროს (ორივე ეხება უკრაინასა და რუსეთს) კრძალავს ისტორიული ძეგლების სამიზნეში ამოღებას სამხედრო ძალისხმევის მხარდასაჭერად. ჰააგის კონვენციის მეორე პროტოკოლი იძლევა კულტურულ საკუთრებაზე თავდასხმის უფლებას „გადაუდებელი სამხედრო აუცულებლობის“ შემთხვევაში, როდესაც არ არსებობს სხვა გამოსავალი. კულტურულ მემკვიდრეობზე თავდასხმა ომის დანაშაულია, რომლისთვისაც შესაძლოა ბრალდებული წარდგეს სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს წინაშე.
სქოლიო
კატეგორია:ომის სამართალი კატეგორია:უკრაინის ისტორია კატეგორია:რუსეთის ისტორია
სტავროპოლის თოჯინების რეგიონალური თეატრი
ისტორია
1949 წლის 10 აგვისტოს სტავროპოლის სამხარეო აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით, რთული ეკონომიკური ვითარების გამო თოჯინების თეატრი ლიკვიდირებული იქნა. მაგრამ მარიონეტების გუნდი მუშაობას აგრძელებდა სტავროპოლის სახელმწიფო ფილარმონიაში.
1965 წლის 30 ივნისს თოჯინების თეატრმა განაგრძო მუშაობა და გახდა სტავროპოლის რეგიონალური აღმასრულებელი კომიტეტის კულტურის განყოფილების ნაწილი. დასი შედგებოდა სერტიფიცირებული მსახიობებისგან, გორკის თეატრალური სკოლის კურსდამთავრებულებისაგან. მას ხელმძღვანელობდა დირექტორის კურსების კურსდამთავრებული - საველი ურალოვი.
1970-1980 წლებში თეატრის მთავარი რეჟისორი იყო რუდოლფ სვირიდოვი. მან შეასრულა შემდეგი სპექტაკლები: „სემბო“, „ბაყაყის პრინცესა“, „ივანე გლეხის შვილი“, „ალისფერი ყვავილი“, „ფრონტი ღრუბლების ზემოთ“, სტავროპოლის პოეტის ეკიმცევის ლექსის მიხედვით. ამ წარმოდგენის შემქმნელები გახდნენ სტავროპოლის რეგიონის კომსომოლის ლაურეატები. საბჭოთა კავშირის გმირი სკოკოვი. 2001 წლიდან 2009 წლამდე იყო თეატრის მთავარი რეჟისორი გრიგორი გოლდმანი.
თეატრის სპექტაკლებზე შემდეგი მხატვრები მუშაობდნენ: იგორ ვავილინი, სერგეი ჟუკოვი, ტატიანა ჟუკოვა, ირინა უვაროვა, სვეტლანა შვეცი.
მსახიობებს ჰქონდათ შანსი ემუშავათ ისეთ რეჟისორებთან, როგორებიც იყვნენ გალინა ვერჟაკი, კონსტანტინე მოხოვი, ანდრეი ოქუნკოვი, იური ოსტრომუხოვი, იური ფრიდმანი და ა.შ.
2013 წელს თეატრმა 77-ე თეატრალური სეზონი გახსნა: სტაბილური და საინტერესო გუნდი, ახალი სპექტაკლები, ღირსეული სამსახიობო ნამუშევარი, დასი ახალგაზრდა მსახიობებით ივსება. 2015 წელს ოცნებები პატარა დარბაზს რესტავრაცია ჩაუტარდა.
დასი
სტავროპოლის თოჯინების რეგიონალურ თეატრში სხვადასხვა წლებში მუშაობდნენ მსახიობები:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: სტავროპოლის მხარე კატეგორია:რუსეთის თეატრები კატეგორია:თოჯინების თეატრები
547
თარიღი უცნობია
*
ჰოუმდეილი
ჰოუმდეილი (Homedale) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, ოვაიჰის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 2633 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიდაჰოს ქალაქები
გიორგაული თეთრი
გიორგაული თეთრი — ვახტანგ VI-ის მიერ შემოღებული ტერმინი, რომლის საფუძველზე ქართულ ისტორიოგრაფიაში დამკვიდრდა შეხედულება, თითქოს გიორგი ბრწყინვალის (1314-1346) ბრძანებით მოიჭრა ქართული ეროვნული მონეტა. ვახტანგ VI ემყარებოდა ბექა-აღბუღის სამართალს, რომელშიც ნახსენებია "გიორგის ჟამის თეთრი". ეს ტერმინი კი გულისხმობს საქართველოში ილხანების სახელით მოჭრილ მონეტას. 1355 წლამდე საქართველოს ზარაფხანებში სხვა მონეტები არ იჭრებოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს მონეტები
ვირჯინია ელიზა კლემ პო
სხვა წევრებთან ერთად, ვირჯინია კლეი და ედგარ ალან პო გარკვეული დროის განმავლობაში ცალკე და რამდენიმე წლის განმავლობაში ერთად ცოხვრობდნენ სანამ დაქორწინდებოდნენ. წყვილი პოს სამუშაოს გამო ხშირად გადადიოდა ერთი სახლიდან მეორეში, პერიოდულად ცხოვრობდნენ ბალტიმორში, ფილადელფიაში და ნიუ იორკში. ქორწინებიდან რამდენიმე წლის შემდეგ, პო ფრანსის სარჯენტ ოსგუდი და ელიზაბეტ ფ. ელეტი-თან ერთად სკანდალის მონაწილე გახდა. ჭორები ქმრის სასიყვარულო ურთიერთობების შესახებ ვირჯინიზე იმდენად იმოქმედა, რომ სასიკვდილო სარეცელზე ის ამბობდა რომ იგი ელეტმა მოკლა. ვირჯინიას სიკვდილის შემდეგ მისი გვამი დაკრძალული იყო იმავე ადგილას სადაც ქმრის Westminster Hall და Burying Ground-ში ბალტიმორში, მარილანდში. მხოლოდ ერთი სურათი შემორჩა ვირჯინია ელიზა პოსი: აკვარელით დახატული პორტრეტი მისი სიკვდილის შემდეგ.
ცოლის ავადმყოფობამ და მისმა სიკვდილმა ძალიან იმოქმედა პოზე, რომელიც ამ ამბის შემდეგ სევდიანი გახდა და სმა დაიწყო. ვირჯინიას ბრძოლა დაავადებასთან და სიკვდილთან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა პოს პოეზიაში და პროზაში, სადაც მოკვდავი ქალი ხშირი ლეიტ მოტივია და გვესახება როგორც "Annabel Lee".
ადრეული ცხოვრება
ედგარ პო თავის კუზინას ვირჯინიას პირველად შეხვდა 1829 წლის აგვისტოს, 4 თვის შემდეგ რაც იგი ჯარიდან წამოვიდა. მაშინ ვირჯინია 7 წლის იყო. 1832 წელს ოჯახი - შემდგარი ელიზაბეტი, მარია, ვირჯინია და ვირჯინიას ძმა ჰენირსგან, – შეძლეს ელიზაბეტის პენსიით ბინის დაქირავება ბალტიმორში, რომელიც მოგვიანებით ედგარ ალან პოს სახლი და მუზეუმი გახდა. პოს უფროი ძმა უილიამ ჰენრი ლეონარდ პო, who რომელიც ოჯახთან ერთად ცხოვრობდა, 1831 წლის 1 აგვისტოს გარდაიცვალა. პო ოჯახს 1833 წელს შეუერთდა მალევე მოიხიბლა მეზობლით მარი დევეროთი. პატარა ვირჯინია ფოსტალიონის როლსაც კი ასრულებდა მათ შორის. ეილზაბეტ კაირნეს პო გარდაიცვალა 1835 წლის 7 ივლის და მისმა გარდაცვალებამ ოჯახის ფინანსური სიტუაცია უფრო დაამძიმა. ჰენრიც ამ პერიოდში გარდაიცვალა 1836 წლამდე. დარჩა მხოლოდ ვირჯინია, მარიას ერთადერთი ცოცხალი შვილი.
1835 წლის აგვისტოში, პომ მიატოვა ოჯახი და გადარბარგდა, რიჩმონდ, ვირჯინია-ში, რათა ემუშავა Southern Literary Messenger-ში. სანამ პო იყო ბალტიმორიდან შორს, სხვა კუზინამ, ნელსონ პომ, ვირჯინიის ნახევარ დის ჯოზეფინ კლემის ქმარმა, გაიგო რომ ედგარს გადაწყვეტილი ჰქონდა ვირჯინიაზე დაქორწინება. ნელსონმა ვირჯინიას შესთავაზა თავისთან წაყვანა და განათლების მიცემა, რათა ხელი შეეშალა ამ ქორწინებისთვის ასეთ ადრეულ ასაკში. ედგარი შეეხმიანა ნეილსონს, გაზეთის მფლობელს ბალტიმორში, მერილანდში, მის "მწარე მტერს" და მისი კუზინის მოქმედებები ახსნა როგორც მასსა და ვირჯინიას შორის ურთიერთობის ჩამშლელად. On 1835 წლის 29 აგვისტოს, ედგარმა მიწერა ემოციური წერილი მარიას, სადაც ირწმუნებოდა რომ იგი "ცრემლად იღვრებოდა სანამ წერილს წერდა", და თხოვდა რომ მიეცა ვირჯინიისთვის უფლება რომ თვითონ მიეღო გადაწყვეილტება.. Southern Literary Messenger-ში მუშაობით წახალისებული, პომ მარიას, ვირჯინიას და ჰენრის ფინანსურად დახმარება შეთავაზა, თუ ისინი გადმოვიდოდნენ რიჩმონდში.
ქორწინება
ქორწილი უკვე დაგეგმილი იყო და პო ბალტიმორში დაბრუნდა საქორწინო ლიცენზიისთვის, 1835 წლის 22 სექტემბერს. წყვილი საიდუმლოდ დაქორწინდა. ერთადერთი საჯარო ცერემონია ჩატარდა 1836 წლის 16 მაის, როდესაც ისინი დააქორწინა პრესბიტერიან მინისტრმა სახელად ამაზა კონვერსე. პო 27 წლის იყო ვირჯინია კი 13-ის, თუმცა დოკუმენტში 21 წელი ეწერა. Tქორწინება დარეგისტრირებული იყო რიჩმონდში და თან ერთვოდა წერილი რომას კლელანდის, რომელიც ადასტრუებდა საცოლის ასაკს. ცერემონია ჩატარდა მისის ჯეიმზ იარინგტონის სახლში. სადაც პო, ვირჯინია და ვირჯინიას დედა მარია გაჩერდნენ.. იარინგტონი მარიას დაეხმარა საქორწინო ტორტის გამოცხობაში და ხორცის მომზადებაში. წყვილს მოკლე თაფლობის თვე ჰქონდათ პიტსბურგში, ვირჯინიაში..
დებატები არ წყდებოდა იმის შესახებ თუ რა უცნაური იყო ეს წყვილი მათი ასაკის და სისხლის გამო. პოს ბიოგრაფი არტურ ჰობსონ კუინი ამბობს რომ სულაც არ არის უცნაური ეს ფაქტი და არც პოს მიერ წარმოთქმული ნიკნეიმი თავისი ცოლისადმი "Sissy" ან "Sis". სხვა პოს ბიოგრაფი, კენეტ სილვერმანი, ამბობს რომ მათი ნათესავობა კი არა არამედ ასაკი იყო უცნაური. ვარაუდია იმის შესახებ, რომ კლემ და პოს ურთიერთობა უფრო და-ძმის ურთიერთობას ჰგავდა ვიდრე ცოლ-ქმრის. ზოგიერთი სწავლულს მათ შორის მარი ბონაპარტეს, პოს ბევრი ნაწარმოები აქვს წაკითხული და დასკვნა აქვს გამოტანილი იმის შესახებ, რომ ვირჯინია გარდაიცვალა ქალიშვილი რადგან მას და მის ქმარს არასოდეს ქონიათ ახლო ურთიერთობა. ხშირად ვარაუდობენ, რომ ვირჯინია წარმოდგენილია პოს პოემაში ანაბელ ლი: "ქალწული....სახელად ანაბელ ლი". პოს ბიოგრაფი ჯოზეფ ვუდ კრატჩი ამბობდა რომ პოს სულაც არ უნდოდა ქალები "იმ გაგებით როგორც ნორმალურ კაცს უნდა", მხოლოდ შთაგონების წყაროდ სჭირდებოდა, და პოს სექსუალურად არასოდეს იზიდავდა ქალები. პოს მეგობრები ამბობდნენ, რომ წყვილს ქორწინების პირველი ორი წლის განმავლობაში ერთად არ ეძინათ, მაგრამ როდესაც ვირჯინია გახდა 16 წლის, მათ უკვე ჩვეულებრივლი სექსუალური ცხოვრება ჰქონდათ, სანამ ვირჯინიას არ შეეყარა სენი.
ოსგუდ/ელეტის სკანდალი
ფრაზა "ენების მიტანა", რომელიც ვირჯინიას პოემაში იყო გამოყენებული, დაკავშირებული იყო ოსგუდ/ელენტის სკანდალთან. 1845 წელს, პომ ფლირტი დაიწყო ფრენსის სარგენტ ოსგუდთან, 34 წლის გათხოვილ პოეტთან. ვირჯინიამ იცოდა მათი ურთიერთობის შესახებ და შეიძლება კიდეც მისი დამსახურებაა მათი ეს ფლირტი. ვირჯინია ხშირად ეპატიჟებოდა ოსგუდს თავისთან სახლში, რადგან სჯეროდა რომ ამ ქლას კარგი ზეგავლენის მოხდენა შეეძლო პოზე, რომელიც თავისთვად შეპირდა ვირჯინიას რომ არასდროს დალევდა ოსგუდის თანდასწრებით.
იმავე დროს, სხვა პოეტი, ელიზაბეტ ფ. ელეტი, მოიხიბლა პოთი და დაიწყო ოსგუდზე ეჭვიანობა. მიუხედავად იმისა, რომ წერილში სარა ელენ უაიტმანისადმი, პომ ელეტის სიყვარულის მისადმი "გულისამრევი" უწოდა და დაწერა რომ "არაფერი შეუძლია გარდა იმისა რომ ზიზღს გრძნობდეს", პომ ელეტის ბევრი პოემა გამოაქვეყნა ბროდვეის ჟურნალში, როდესაც ის მისი რედაქტორი იყო.. ელეტი ცნობილი იყო როგორც აბეზარი და შურისმაძიებელი aდა ერთხელაც როდესაც იგი პოს ოჯახს სტუმრობდა 1846 წლის იანვარში, მან ნახა ოსგუდის პირადი წერილი პოსადმი. ელეტის თანახმად, ვირჯინია შიშობდა "ერთ-ერთ პარაგრაფზე" ოსგუდის წერილში. ელენი დაუკავშირდა ოსგუდს და ურჩია რომ წინდახედულობა გამოეჩინა და პოსთვის მოეთხოვა წერილების დაბრუნება, ეს მოტივირებული იყო ან ეჭვიანობით ან სკანდალის გამოწვევის სურვილით.. ოსგუდმა პოს გაუგზავნა მარგარეტ ფულერი და ენ ლინჩ ბოტა რათა მათი სახელით მოეთხოვა პოსთვის, წერილების დაბრუნება. გააფთრებული მათი ჩარევით, პომ მათ უწოდა აბეზარი ხალხი და უთხრა, რომ ელეტი უკეთ მიხედავს ამ წერილებს, ანუ ამითი აღნიშნა ელეტის მონაწილეობა ამ საქმეში. მოგვიანებით მან ყველა წერილი მოაგროვა ელეტისგან და მის სახლში დატოვა.
მიუხედავად იმისა, რომ წერილები უკვე დაბრუნებული იყო, ელეტმა ძმას მოთხოვა წერილების დაბრუნება. ელეტის ძმამ, კოლონელ უილიამ ლუმისმა, არ დაუჯერა პოს, რომ მას უკვე დაბრუნებული ჰქონდა ეს წერილები და მოკვლით დაემუქრა. თავის დაცვის მიზნით პომ მოითხოვა იარაღი ტომას დუნ ენგლიშისგან.. ენგლიშმა, პოს მეგობარი და მინორული მწერელი, რომელიც ემზადებოდა ექიმობისთვის და ადვოკატობისთვის, ანალოგიურად არ დაიჯერა რომ პომ დააბრუნა წერილები და კითხვის ნიშნის ქვეშაც კი დააყენა ამ წერილების არსებობა. ყველაზე ადვილი გამოსავალი ამ მდგომარეობიდან, მან თქვა, არის  უარის თქმა უსაფუძვლო ბრალდებებზე. გაბრაზებულმა იმ ფაქტით რომ მას მატყუარა უწოდეს, პომ ენგლიში ჩხუბში გამოიწვია. პო მოგვიანებით ირწმუნებოდა რომ ის იყო ტრიუმფატორი ამ ბრძოლაში, თავის მხირვ ენგლიში თავის თავს ეძახდა ტრიუმფატორს, თუმცა ენგლიში საპირისპიროს ამტკიცებდა და ამას ემატებოდა ის რომ პოს სახე საშინლად იყო დამახინჯებული ენგლიშის ერთ-ერთი ბეჭდის მიერ.. პოს თავის ვერსიაში ამბობდა. "მე ისე ვხიე ენგლიშს, რომ მას ეს მთელი ცხოვრება ემახსოვრება". ყველაფრისდა მიუხედავად ამ ჩხუბმა გამოიწვია ჭორები ოსგუდთან ურთიერთობის შესახებ.
ოსგუდის ქმარი დაემუქრა ელეტს და უთხრა, რომ მის წინააღმდეგ სარჩელს აღძვრიდა თუ ის არ მოუბოდიშებდა ცილისწამების გამო. ელეტმა თავისი სიტყვები უკან წაიღო და განაცხადა, რომ წერილები, რომლებიც მას მისის პომ უჩვენა ყალბი უნდა ყოფილიყო, თავად პოს მიერ შექმნილი. მან ყველაფერი პოს დააბრალა და თქვა, რომ ეს ყველაფერი იმიტომ მოხდა რომ პო თავშეუკავებელი და შეურაცხადია. ელეტმა პოს სიგიჟის შესახებ ჭორები გაავრცელა, რაც პოს მტრებმა გამოიყენეს და გაზეთებში გამოაქვეყნეს. სენტ ლუისის რევილემ გამოაცხადა, რომ არსებობს ჭორები იმის შესახებ, რომ მისტერ ედგარ ალან პო, პოეტი და მწერალი, ჭკუიდან შეიშალა და მეგობრებმა გადაწყვიტეს მისი მოთავსება ფსიქიატრიულში, ექიმ ბირგჰემის მეთვალყურეობის ქვეშ. სკანდალი მას შემდეგ დამთავრდა, როდესაც ოსგუდი თავის ქმარს დაუბრუნდა. ვირჯინიაზე, ამ ისტორიამ ძალიან იმოქმედა. ის 1845 წელს ანონიმურ წერილების იღებდა, სადაც ირწმუნებოდნენ რომ პო მას ღალატობდა. იყო ვარაუდი, რომ ელეტი ამ წერილებთან კავშირში იყო, რამაც ვირჯინია თითქმის გაანადგურა და სწორედ ეს მიზეზი იყო როდესაც ვირჯინიამ სიკვდილის წინ თქვა მისის ე.-მ მომკლა.
ავადმყოფობა
ამ დროისთვის, ვირჯინიას განუვითარდა ტუბერკულოზი, პირველად 1842 წლის იანვარში, როდესაც პიანინოზე უკრავდა და მღეროდა. ვირჯინიას პირიდან სისხლი წასკდა, თუმცა პო ირწმუნებოდა რომ უბრალოდ სისხლძარღვი გაეწყვიტა. მისი ჯანმრთელობა ნელ-ნელა უკან მიიწევდა და ის ინვალიდი გახდა, რამაც პო ღრმა დეპრესიაში ჩააგდო, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ვირჯინიას გამოჯანმრთელების ნიშნები აღარ ეტყობოდა. წერილში, რომელიც პომ მიწერა თავის მეგობარ ჯონ ირვინს, ამბობს: "ყოველ დროს მე ვგრძნობ მისი სიკვდილით გამოწვეულ ტანჯვას და მისი ავადმყოფობის ყოველი ზრდის შემდეგ, მე იგი უფრო და უფრო მიყვარს და სასოწარკვეთილად ვებღაუჭები მის სიცოცხლეს. მაგრამ მე ძალიან უცნაურად ვგრძნობ თავს, გიჟს ვგევარ, საშინელი ფსიქიკური მდგომარეობით.''
ვირჯინიას მდგომარეობამ, შეიძლება გამოიწვია ის, რომ პოს ოჯახი, ხშირად გადაადგილდებოდა ერთი ადგილიდან მეორე ადგილას, იმ იმედით, რომ ვირჯინია გამოჯანმრთელებულიყო. ისინი რამდენიმეჯერ გადავიდნენ ფილადელფია-ში და ბოლო სახლი სადაც ისინი გაჩერდნენ, ამჟამად შენახულია, როგორც ედგარ ალან პოს ნაციონალური ისტორიული ადგილი. ამ სახლში ვირჯინია თავს უკეთესად გრძნობდა და სტუმრებს სიმღერით და პიანინოზე დაკვრით ართობდა. ოჯახი შემდეგ გადავიდა ნიუ იორკში, 1844 წლის აპრილში. ვირჯინია პოს გემის ბორტზე ელოდებოდა, სანამ ის გრენვიჩის ქუჩაზე ცდილობდა ბინის დაქირავებას. 1846 წელს ოჯახის მეგობარმა ელიზაბეტ ოაკეს სმითმა ვირჯინიას ნათქვამი გაახმოვანა: მე ვიცი მალე მოვკვდები, ვიცი რომ ვერ გამოვჯანმრთელდები, მაგრამ მე მინდა ვიყო ისეთი ბედნიერი როგორც შევძლებ და მინდა ედგარი ბედნიერი გავხადო. იგი თავის ქმარს დაპირდა, რომ სიკვდილის შემდეგ მისი მფარველი ანგელოზი იქნებოდა.
ფარდჰამში გადასვლა
1846 წლის მაისში, ოჯახი (პო, ვირჯინია და მისი დედა მარია) გადავიდნენ პატარა კოტეჯში ფორდჰამში, ნიუ იორკში, ქალაქიდან 14 მილის დაშორებით, შემორჩენილია ერთი წერილი, რომელიც პომ მიწერა ვირჯინიას, დათარიღებული 1846 წლის, 12 ივნისით. ის არწმუნებდა მას რომ ყოფილიყო ოპტიმისტურად განწყობილი:"გაამხნევე შენი გული იმედით და ენდე კიდევ ცოტა ხნით". თავის დანაკარზე, ბროდვეის ჟურნალში, ერთადერთ ჟურნალში, რომელსაც პო ფლობდა, ასე წერდა, "მე უნდა დამეკარგა ჩემი გულადობა, მაგრამ "შენთვის", ჩემო საყვარელი პატარა ცოლო, შენ ჩემი "უდიდესი" და "ერთადერთი"" სტიმული ხარ ამ არასამართლიან ცხოვრებასთან ბრძოლაში. მაგრამ ამავე წლის ნოემბერში, ვირჯინიას მდგომარეობა უკვე უიმედო იყო. სიმპტომები რომელიც მას გამოუვლინდა, იყო არარეგულარული მადა, წითელი ლოყები, არასტაბილური პულსი, ღამე ოფლიანობა, მაღალი სიცხე, ჟრჟოლა, მოკლე სუნთქვა, ტკივილები გულმკერდში, ხველება და სისხლის ღებინება.
ნათანიელ პარკერ უილისი-მა, პოს მეგობარმა და გავლენიანმა რედაქტორმა გამოაქვეყნა განცხადება 1846 წლის 30 დეკემბერს, სადაც ითხოვდა ოჯახისთვის დახმარებას, თუმცა მისი ფაქტები სავსებით სწორი არ იყო:
უილისი, რომელსაც ორი წლის განმავლობაში პოსთან მიმოწერა ჰქონდა და რომელსაც ცოლი დაღუპული ჰყავდა, პოს ყველაზე დიდი დამხმარე იყო ამ პერიოდში. მან პოს და მის ცოლს სულისჩამდგმელი საშობაო წიგნი გაუგზავნა: "საქორწინო ბეჭედი: ან როგორ გააბედნიერო ოჯახი".
განცხადება მსგავსი იყო ადრინდელის, როგორც პოს დედაზე ელიზა პო-ზე გაკეთდა, ტუბერკულოზის ბოლო სტადიის დროს. სხვა გაზეთებმა წამოწიეს ეს თემბა და განაცხადეს: "დიდო ღმერთო", თქვა ერთმა, "ნუთუ მართლა შესაძლებელია, რომ ლიტერატურული საზოგადოება, უფლებას აძლევდეს საცოდავ პოს მოკვდეს ნიუ იორკში, სიღატაკეში და სიცივეში? ჩვენ გვეუბნებიან, სტატიებში სადაც ხშირად წერენ ამაზე, რომ პო და მისი მეუღლე, მიჯაჭვულნი არიან საწოლზე, უბედურებაში, ავადმყოფობაში და მათ ერთი დუკატიც კი არ გააჩნიათ ამ ქვეყანაზე." Saturday Evening Post-ი ამტკიცებს, რომ ვირჯინიის მდგომარეუბა უიმედოა ხოლო პო შეიშალა: "ედგარ ალან პო მძიმე ტვინის ანთებით წევს, ხოლო მისი ცოლს ტუბერკულოზის ბოლო სტადია აქვს - მათ არც ფული აქვთ და არც მეგობრები ყავთ გვერდში." ჰირამ ფულერმაც კი, რომელზეც პომ ადრე საქმე აღძვრა ცილისწამების გამო, მივიდა 'New York Mirror''-ში და შეეცადა რომ მხარი დაეჭირა პოსთვის, მან დაწერა: "ჩვენ, ვისთანაც პოს განხეთქილება ჰქონდა, შევეცდებით ინიციატივის ხელში აღებას."
ვირჯინია აღწერილი იყო შავი თმებით და იისფერი თვალებით, და ისეთი თეთრი კანით, რომელსაც "სუფთა თეთრი" უწოდეს, ამან გამოიწვია ალბათ ის კომპლექსურობა, რომელმაც გააფუჭა მისი გარეგნობა. ერთ-ერთმა მნახველმა პოს ოჯახისა თქვა, რომ "ვარდისფერი ელფერი, რომელიც მის ლოყებზე ძალიან თეთრი იყო" ალბათ სიმპტომია მისი ავადმყოფობის. სხვა მნახველმა ასე დაწერა, "მისის პო ძალიან ახალგაზრდულად გამოიყურება, მას დიდი შავი თვალები ჰქონდა და მარგალიტივით თეთრი ფერი, მისი ფერწასული სახე, ბრილიანტივით თვალები და ყვავივით შავი თმები მას არამიწიერ შეხედულებას აძლევს." ეს არამიწიერი შეხედულება, სხვებმაც აღნიშნეს, რომლებიც ამტკიცებდნენ, რომ ეს შეხედულება ადამიანურს არ ჰგავდა. უილიამ გოვანსმა, რომელიც ოდესღაც ცხოვრობდა პოს ოჯახთან, აღწერა ვირჯინია როგორც "შეუდარებელი სილამაზე და მომხიბვლელობა, მისი თვალები, უტოლდება მხოლოდ სამოთხის ქალწულის თვალებს და მისი სახე კანოვას მისაბაძად გამოიწვევს". ვირჯინია შეიძლება ცოტათი მსუქანი ყოფილიყო. ბევრი თანამედროვე მთვლელები და აგრეთვე თანამედროვე ბიოგრაფები აღნიშნავენ მის ბავშვურ გარეგნობას, ბოლო წლებშიც კი..
სანამ მოკვდებოდა, ვირჯინიამ დედას თხოვა: "საყვარელო.... ანუგეშებთ და მიხედავთ ჩემ საცოდავ ედის - თქვენ მას "არასდროს, არასდროს" არ მიატოვებთ? ვირჯინიას დედა, პოსთან 1849 წლამდე, პოს სიკვდილამდე დარჩა, სანამ ვირჯინია კვდებოდა, ოჯახთან ბევრი სტუმარი მოდიოდა, მათ შორის მათი ძველი მეგობარი მერი სტარი. ერთ-ერთ მომენტში ვირჯინიამ სტარის ხელი, პოს ხელს დაადო და თხოვა მას "იყავი ედის მეგობარი და არ მიატოვო ის". ვირჯინიაზე ზრუნავდა 25 წლის მარი ლუიზე შუვი. შუვმა, რომელიც მედდად მუშაობდა ვირჯინიასთან, სამედიცინო განათლება ჰქონდა ქმრისგან და მამისგან, რომლებიც ექიმები იყვნენ.. ის ვირჯინიას უზრუნველყოფდა ნუგეშით, პოს ძველი პალტოთი, რომელსაც მას აფარებდა და ღვინის ბოთლით, რომელსაც ინვალიდი სვამდა "და იცინოდა მაშინაც კი როდესაც ძალიან მძიმედ იყო". ვირჯინიამ ასევე პოს ანახა ლუიზ პატერსონის წერილი, პოს გამზრდელი-მამის ჯონ ალანის მეორე ცოლის, რომელსაც წლებია ინახავდა. და რომშიც ჩანდა, რომ ზუსტად პატერსონმა გააფუჭა პოს და ალანს შორის ურთიერთობა..
სიკვდილი
1847 წლის 29 იანვარს, პომ მიწერა მარი ლუიზე შევს "ჩემი საცოდავი ვირჯინია ჯერ კიდევ ცოცხალია, თუმცა მისი ჯანმრთელობა უკან მიდის და ის ახლა უფრო იტანჯება ტკივილისგან." ვირჯინია მეორე დღეს გარდაიცვალა, 1847 წლის 30 იანვარს, ხუთ წლიანი ავადმყოფობის შემდეგ. შევი პოს დაეხმარა ყველაფრის ორგანიზაციაში და კუბოც თვითონ იყიდა. სიკვდილის შესახებ ცნობები, რამდენიმე გაზეთში დაიბეჭდა. თებერვალში, ნიუ იორკის Daily Tribune-მ და Herald-მა უბრალო ნეკრალოგი გამოაქვეყნეს: "შაბათს, გასული თვის 30 რიცხვში, ფილტვების ტუბერკულოზით, 25 წლის ასაკში, გარდაიცვალა, ვირჯინია ელიზა, ედგარ ა. პოს ცოლი." დაკრძალვა გაიმართა 1847 წლის 2 თებერვალს. დამსწრეებს შორის იყვნენ ნათანიელ პარკერ უილისი, ენ ს. სტეფენსი, და გამომცემელი ჯორჯ პოპ მორისი. პომ უარი თქვა შეეხედა მკვდარი ცოლისთვის, მან განაცხადა რომ ურჩევინა ის ახსოვდეს ცოცხალი. მიუხედავად იმისა, რომ ამჟამად ვირჯინია დაკრძალულია Westminster Hall და Burying Ground-ში, თავდაპირველად იგი დაკრძალეს აკლდამაში, რომელსაც ვალენტინის ოჯახი ფლობდა, რომელთაგანაც პომ დაიქირავა ფორდჰამის სახლი.
მხოლოდ ერთი სურათი შემორჩა ვირჯინიის, რომელიც დახატული იყო მისი სიკვდილის შემდეგ. სიკვდილიდან რამდენიმე საათის შემდეგ, პომ გააცნობიერა, რომ მას არ ჰქონდა ვირჯინიას სურათი და დაახატინა პორტრეტი აკვარელით. იგი დახატულია ლამაზ თეთრეულში, რომელიც შევმა ჩააცვა; შევი შეიძლება პორტრეტის ავტორიც იყოს, თუმცა ეს ინფორმაცია გაურკვეველია. სურათში იგი გამოსახულია შეუმჩნეველი ორმაგი ნიკაპით და თაფლისფერი თვალებით. სურათი გადაეცა ვირჯინიას ნახევარ დას, ნელსონ პოს ცოლს.
1875 წელს, იმავე წელს, როდესაც ვირჯინიის ქმრის სხეული ახლიდან დაკრძალეს, სასაფლაო სადაც ვირჯინია იყო დასაფლავებული გაანადგურეს და მისი ნარჩენები დაიკარგა. პოს ადრეულმა ბიოგრაფმა, უილიამ გილმა, შეაგროვა ეს ძვლები და ყუთში შეინახა, რომელიც თავისი საწოლის ქვეშ დამალა. გილის ისტორია დაიბეჭდა Boston Herald-ში 27 წლის შემდეგ: მან თქვა, რომ ფორდჰამის სასაფლაო მოინახულა 1883 წელს, ზუსტად იმ მომენტში, როდესაც მესაფლავე დენის ვალენტინეს ეჭირა ვირჯინიის ძვლები და გადაგდება უნდოდა. თავად პო გარდაიცვალა 1849 წელს და გილმა, მას შემდეგ რაც მოელაპარაკა ნელსონ პოს და ჯონ პრენტის პოს ბალტიმორში, გადაწყვიტა ამ ყუთის ჩატანა და პოს გვერდით დაკრძალვა. ვირჯინია საბოლოოდ ქმრის გვერდით დაკრძალეს 1885 წლის 19 იანვარს. - ქმრის დაბადებიდან 76 წლისთავზე და 10 წლის შემდეგ რაც ეს საფლავი იყო გაკეთებული. ცერემონია იგივე ადამინმა ჩაატარა, ვინც პოს დაკრძალვას და მის ხელახლა დაკრძალვას ხელმძღვანელობდა.
ზემოქმედება და ზეგავლენა პოზე
ვირჯინიას სიკვდილმა მნიშვნელოვანი ზემოქმედება მოახდინა პოზე. მისი სიკვდილის შემდეგ, პო რამდენიმე თვის განმავლობაში, ღრმა მწუხარებაში იყო. მეგობარმა მასზე ასე დაწერა "ცოლის დაკარგვამ ღრმა დარტყმა მიაყენა პოს. ვირჯინიას სიკვდილის შემდეგ პო თავის თავზე აღარ ზრუნავდა, გადიოდა რა საათები, დღეები, კვირები, წლები, მისთვის ვირჯინია იყო ყველაფერი." ვირჯინიას სიკვდილიდან ერთი წლის შემდეგ, მან თავის მეგობარს მიწერა რომ ყველაზე დიდი უბედურება გადაიტანა, რაც კი შეუძლია ადამიანს გადაიტანოს, მან თქვა, რომ "ცოლი, რომელიც მე მიყვარდა ისე როგორც არავის უყვარდა მანამდე" ავად გახდა. ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც ვირჯინია თავის ავადმყოფობას ებრძვოდა, დიდი ხნის დანებების შემდეგ, პო კვლავ ალკოჰოლს მიუბრუნდა, როგორ ხშირად და რამდენს სვამდა ეს საკამათო საკითხია, რომელსაც განიხილავენ ბიოგრაფები. პომ ცოლის ავადმყოფობა როგორც საკუთარი ავადმყოფობა ისე აღიქვა, და თქვა, რომ მან წამალი იპოვა "ცოლის სიკვდილში. მე ეს შემიძლია ავიტანო როგორც ადამიანმა - ეს იყო გაუთავებელი რხევა იმედსა და უიმედობას შორის და რომ არ დამეკარგა მთლიანად საღი აზრი, მე ამას ვერ გადავიტანდი."
პო რეგულარულად დადიოდა ვირჯინიას საფლავზე. როგორც მისი მეგობარი ჩარლზ ჩაუნსერ ბური წერდა. "ბევრჯერ, მისი საყვარელი ცოლის სიკვდილის შემდეგ, პოს ხშირად ნახულობდნენ გაყინულს, მომაკვდინებელ ზამთარში, ვირჯინიას საფლავის ქვის გვერდზე მჯდომს". ვირჯინიას სიკვდილის შემდეგ, პო რამდენიმე ქალს ხვდებოდა, მათ შორის ნენსი რიჩმონდს მასაჩუსეტიდან, სარა ჰელენა უიტმანს როდ აისლენდიდან და ბავშვობის საყვარელს სარა ელმირა როისტერს. მიუხედავად ამისა, ფრენსის სარგენტ ოსგუმდა განაცხადა, რომ ერთადერთი ადამიანი ვინც პოს ნამდვილად უყვარდა ეს იყო მისი ცოლი ვირჯინია.
E
E, e — ლათინური ანბანის მეხუთე ასო. წარმოებულია ბერძნული ასოსგან ეპსილონი. ეტიმოლოგიაში სემიტური hê სავარაუდოდ პირველად აღნიშნავდა ლოცვას ან ადამიანის ფიგურას და შესაძლოა ეყრდნობოდა მსგავს ეგვიპტურ იეროგლიფს, რომელიც სხვანაირად გამოითქმებოდა და გამოიყენებოდა. სემიტურში ეს ასო წარმოადგენდა /h/ (და /e/ უცხოურ სიტყვებში), ბერძნულში hê გახდა Εψιλον (ეპსილონი) მნიშვნელობით /e/. ეტრუსკები და რომაელები ამ მნიშვნელობას მიჰყვნენ.
კლავიატურა
კომპიუტერის კლავიატურაზე წარმოადგენს შემდეგი სიმბოლოების ერთობლიობას:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლათინური ასოები
მიხეილ კობახიძე
მიხეილ კობახიძე (დ. 5 აპრილი, 1939, თბილისი — გ. 13 ოქტომბერი, 2019) — ქართველი რეჟისორი, სცენარისტი და მსახიობი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1990), საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი.
უმაღლესი განათლება მიიღო მოსკოვის საკავშირო სახელმწიფო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის საკინორეჟისორო ფაკულტეტზე (სერგეი გერასიმოვისა და თამარა მაკაროვას სახელოსნო), რომელიც დაამთავრა 1965 წელს. მიხეილ კობახიძის მიერ გადაღებული პირველი სადიპლომო ფილმი იყო „რვანახევარი“, რომელიც საბჭოურმა ცენზურამ ანტისაბჭოურ ნაწარმოებად მიიჩნია და მოსკოვში გაგზავნამდე გაანადგურა. 1964 წელს შემოქმედმა გადაიღო სადიპლომო ფილმი „ქორწილი“, რომელმაც ობერჰაუზენის მოკლემეტრაჟიანი ფილმების საერთაშორისო ფესტივალზე სამი პრიზი მიიღო (ფესტივალის მთავარი პრიზი, კინოჟურნალისტთა ასოციაციის პრიზი, „საერთაშორისო ევანგელისტური კინოცენტრის პრიზი“). 1969 წელს „მუსიკოსების“ გადაღების შემდეგ მოსკოვის კინემატოგრაფიის სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარის ალექსანდრე რომანოვის განკარგულებით მიხეილ კობახიძეს დამოუკიდებლად ფილმების გადაღება აეკრძალა. 2002 წელს საფრანგეთში გადაიღო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი „გზაზე“.
1996 წელს, ვენეციის კინოფესტივალზე გაიმართა მიხეილ კობახიძის ფილმების რეტროსპექტივა. 2009 წლის 5 აპრილს, კინორეჟისორს 70 წელი შეუსრულდა. ამავე საღამოს პარიზში, კონოთეატრ Action Cristine-ში, მისი ექვსივე ფილმის ჩვენება მოეწყო. გამოჩენილი რეჟისორის ფილმების ჩვენება მოხდა თბილისშიც, 2010 წლის 10 ნოემბერს.
ფილმოგრაფია
მინი|250პქ|ნაწყვეტი ფილმიდან „ქორწილი“
ანდრეი ზამკოვოი
ანდრეი ზამკოვოი (დ. 4 ივლისი, 1987) — რუსი მოკრივე. ასპარეზობს -69 კგ წონით კატეგორიაში. 2009 წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. არის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ორგზის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2012, 2020).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:რუსი მოკრივეები
ჰელმინთოლოგია
ჰელმინთოლოგია — მეცნიერება, რომელიც შეისწავლის ადამიანის, ცხოველთა და მცენარეთა პარაზიტულ ჭიებს, ანუ ჰელმინთებს და მათ წინააღმდეგ ბრძოლის ღონისძიებებს. ამავე დროს, ჰელმინთოლოგია იკვლევს იმ რთულ ურთიერთდამოკიდებულებას, რომელიც მყარდება ჰელმინთსა და მასპინძელს შორის.
კატეგორია:ჰელმინთები კატეგორია:პარაზიტოლოგია
აკაროლოგია
აკაროლოგია — მეცნიერება, რომელიც შეისწავლის ტკიპების სისტემატიკას, ბიოლოგიას და მათ როლს სახალხო მეურნეობაში და ადამიანის ჯანმრთელობაში.
კატეგორია:ზოოლოგიური მეცნიერებები
კალიქსტუს II
მინი|მარჯვნივ|200px|კალქისტუს II კალქისტუს II (Callistus PP. II; ერისკაცობაში გი ბურგუნდიელი; დ. 1065 — გ. 13 დეკემბერი, 1124) — ფრანგი რომის პაპი 1119–1124  წლებში.
კალქისტუს II-ის დაბადების თარიღი, ზუსტად არ არის ცნობილი. მისი უფროსი ძმა დაიბადა 1061 წელს და ამიტომ ვარაუდობენ, რომ იგი შეიძლება დაბადებულიყო 1065 — 1068 წლებში. იგი ბურგუნდიის გრაფის გილიომ I-ის შვილია, ახლო ნათესავია ლუი VI-ისა. პაპის ლეგატია საფრანგეთში 1106 წლიდან.
კალქისტუს II პაპად აირჩიეს 1119 წლის 1 თებერვალს და რომის პაპი იყო გარდაცვალებამდე, 1124 წლის 13 დეკემბრამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:დაბადებული  1065 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1124 კატეგორია:ფრანგი პაპები
მაგანა
მაგანა — მდინარე წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში, სათავე აქვს ეგრისის ქედის სამხრეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 2460 მ სიმაღლეზე, სიგრძე 34 კმ, აუზის ფართობი 141 კმ². ერთვის მდინარე ენგურს მარცხნიდან ქალაქ ჯვართან. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ზაფხულსა და ზამთარში, წყალმოვარდნები — შემოდგომაზე. საშუალო წლიური ხარჯი 8,10 მ³/წმ.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მდინარეები კატეგორია:ენგურის შენაკადები
თბილისის კლასიკური გიმნაზია
თბილისის კლასიკური გიმნაზია (სრული სახელწოდება — სსიპ - თბილისის კლასიკური გიმნაზია; უწინ თბილისის პირველი გიმნაზია და თბილისის პირველი საჯარო სკოლა) დაარსდა 1830 წელს ადრე არსებული (1804-დან) კეთილშობილთა სასწავლებლის ბაზაზე. 20 წლის განმავლობაში ეს გიმნაზია იყო ვაჟთა ერთადერთი საერო საშუალო სასწავლებელი საქართველოში. მასთან არსებობდა პანსიონიც.
კეთილშობილთა სასწავლებელი
ამ სკოლის ისტორიაში აისახა ქვეყნის ცხოვრებაში მიმდინარე ყველა მნიშვნელოვანი მოვლენა. კეთილშობილთა სასწავლებელი 26 წლის მანძილზე საქართველოში არსებული ერთადერთი საერო სკოლა იყო.
სასწავლებლის პირველ დირექტორად დაინიშნა ალექსი პეტრიაშვილი. პირველმა დირექტორმა მთავარმართებელ ციციანოვის დახმარებით შეძლო სასწავლებელში ღირსეული პედაგოგების მოწვევა, საჭირო ლიტერატურითა და ინვენტარით სკოლის უზრუნველყოფა, სწავლის დონის ამაღლება. მან კეთილშობილთა სასწავლებელს ავტორიტეტი შესძინა. მდგომარეობა შეიცვალა ახალი მთავარმართებლის - ალექსანდრე ტორმასოვის დროს. მან განიზრახა კეთილშობილთა სასწავლებლის სამხედრო სკოლად გარდაქმნა, რასაც კატეგორიულად არ ეთანხმებოდა ალექსი პეტრიაშვილი, თუმცა მისი წინააღმდეგობა ამ შემთხვევაში უშედეგო იყო, ამიტომ მან 1810 წ. უარი თქვა სასწავლებლის დირექტორის თანამდებობაზე.
პეტრიაშვილის შემდეგ სკოლა თანდათან კარგავდა რუდუნებით მოპოვევებულ სახელს, ეცემოდა დისციპლინა. შექმნილ რთულ ვითარებას წარმატებით გაართვა თავი და დახურვის პირას მისული სასწავლებელი განსაცდელისაგან იხსნა ახალმა დირექტორმა - თედორე ბუკრიბსკიმ. ტორმასოვის გეგმა კეთილშობილთა სასწავლებლის სამხედრო სასწავლებლად გადაქცევის შესახებ არ განხორციელდა, თუმცა სასწავლო საგნებს დაემატა რამდენიმე სამხედრო დისციპლინა. 1820 წლისთვის სკოლაში ისწავლებოდა: საღვთო რჯული, რუსული, ქართული, აზერბაიჯანული, სომხური, ლათინური და გერმანული ენები, არითმეტიკა, ალგებრა, გეომეტრია, მსოფლიოს, რუსეთის და საქართველოს ისტორია, საყოველთაო და რუსეთის გეოგრაფია, ხაზვა და ხატვა.
კეთილშობილთა სასწავლებელში თავდაპირველად საგნებს ჯერ ქართულ ენაზე ასწავლიდნენ ბავშვებს, ხოლო შემდეგ იმავე საკითხზე რუსულად უტარებდნენ გაკვეთილებს. ქართული ენის ცოდნა სავალდებულო იყო რუსი მასწავლებლებისა და მოსწავლეებისთვისაც. ქართული ენის სწავლების შეზღუდვა გიმნაზიაში იწყება XIX საუკუნის 30-იანი წლებიდან.
თავდაპირველად კეთილშობილთა სასწავლებელი ორკლასიანი იყო. 1823 წლიდან ის უკვე ექვსკლასიანი გახდა და სასწავლო გეგმით გიმნაზიის როლს ასრულებდა საქართველოში. სასწავლებელში მოსწავლეებს იღებდნენ მისაღები გამოცდებით. კლასიდან კლასში გადასასვლელად ტარდებოდა გადასაყვანი ღია, წერითი გამოცდა. სასწავლო წლის ბოლოს იმართებოდა საჯარო აქტები, რომელსაც ესწრებოდნენ მთავარმართებელი, საქართველოს ეგზარქოსი, გუბერნატორი და სხვა მაღალი რანგის პირები. საჯარო აქტები, ფაქტობრივად, სადღესასწაულო, წინასწარ დადგმული წარმოდგენა იყო, რომელიც საზოგადოებაში დიდ ინტერესს იწვევდა.
გიმნაზია
1830 წელს თბილისის კეთილშობილთა სასწავლებელი გიმნაზიად გადაკეთდა. გიმნაზიის მიზანი იყო თავადაზნაურობის და მოხელეთა შვილებისთვის განათლების მიცემა. გიმნაზია იყო შვიდკლასიანი. გიმნაზიაში ისწავლებოდა: საღვთო სჯული, რუსული, თათრული, ქართული, გერმანული და ფრანგული ენები, გეოგრაფია და სტატისტიკა, ისტორია, ფიზიკა, რუსეთის სამართალი, ხატვა და ხაზვა. გიმნაზიასთან ფუნქციონირებდა პანსიონი. მასში ირიცხებოდა თავადაზნაურობის 30 და მოხელეების 10 შვილი. პანსიონში ცხოვრობდა და საუკეთესო პანსიონერთა რიცხვში ირიცხებოდა გიმნაზიის მოსწავლე - ნიკოლოზ ბარათაშვილი.
ამ დროს აქ მოღვაწეობდნენ ქართული ეროვნულობისათვის მებრძოლი- სოლომონ დოდაშვილი და დიმიტრი ყიფიანი. მათ დიდი წვლილი მიუძღვით კეთილშობილთა სასწავლებლის გიმნაზიად გამოცხადებაში. 1825-1831 წლებში მიმდინარეობდა გიმნაზიის შენობის მშენებლობა, თბილისის მთავარი ქუჩის, მაშინდელი გოლოვინის (დღევანდელი რუსთაველის) პროსპექტის, ცენტრალურ ნაწილში, მთავარმართებლის სასახლის გვერდით. შენობა უზრუნველყოფილი იყო კარგი ავეჯით, კეთილმოწყობილი სასწავლო კაბინეტებით.
თბილისის ვაჟთა პირველი გიმნაზიის მატერიალური ბაზა თითქმის ორჯერ აღემატებოდა სხვა სასწავლებლების ბაზას. გაცილებით უკეთ იყო უზრუნველყოფილი დამხმარე სახელმძღვანელოებითა და კლასგარეშე ლიტერატურით. ეს უკანასკნელი დაშვებული და რეკომენდებული იყო მხოლოდ ამ სასწავლებლის ბიბლიოთეკისათვის. გამოირჩეოდა გიმნაზიის ბიბლიოთეკა, რომელიც ყოველთვის დირექტორთა განსაკუთრებული ზრუნვის საგანი იყო. სასწავლებლის წიგნადი ფონდი სხვა სასწავლებლებთან შედარებით საკმაოდ სოლიდურად გამოიყურებოდა, XIX წ. 80-იან წლებში 15.766 ტომს მოიცავდა. გიმნაზიას პირდაპირი კავშირი ჰქონდა ანტიკური პოეზიის წიგნით მოვაჭრე ლაიფციგის ფირმასთან. მისგან იძენდა ანტიკურ ავტორთა - ცეზარის, ციცერონის და სხვათა თხზულებებს. გიმნაზიაში შექმნილი იყო მოსწავლეთა სწავლისა და დასვენებისთვის საჭირო პირობები. შენობის მთავარ ფასადს ეკროდა ფართო დარბაზი, რომელიც ყველასთვის სასურველი შესაკრები ადგილი იყო. დილაობით, მეცადინეობის დაწყებამდე, მოსწავლეები აქ ისმენდნენ ლოცვებს. სკოლის დარბაზში ეწყობოდა დასაშლელი სცენა, სადაც მოწაფეები სპექტაკლებს უცხო ენაზე დგამდნენ. გიმნაზიას ჰყავდა თავისი ორკესტრი.
თბილისის კეთილშობილთა სასწავლებლის დირექცია ზრუნავდა სკოლის ობოლი მოსწავლეებისათვის, ისინი ზაფხულის ცხელ დღეებში მანგლისში გაჰავდათ დასასვენებლად. სხვა სასწავლებლებთან შედარებით, თბილისის პირველ გიმნაზიაში გაცილებით მაღალი იყო აკადემიური მაჩვენებელი. გიმნაზიის კურსდამთავრებულებიდან, რომლებიც უმაღლესში მისაღებ გამოცდებს აბარებდნენ XIX ს. 90-იან წლებში, თითქმის ყველა ჩაირიცხა.
ნიკოლოზ ბარათაშვილმა და მისმა მეგობრებმა 1835 წელს დაიწყეს ხელნაწერი ჟურნალის - „თბილისის გიმნაზიის უწყებანის“-გამოშვება.
თბილისის კეთილშობილთა სასწავლებელს ალექსი პეტრიაშვილის შემდეგ 1905 წლამდე ქართველი დირექტორი არ ჰყოლია. 1905 წელს გიმნაზიის დირექტორად დაინიშნა ივანე გამყრელიძე (1905-1911). იგი საზოგადოებასა და სკოლაში დიდი ავტორიტეტით სარგებლობდა. 1905 წლის 22 ოქტომბერი გიმნაზიის ისტორიაში ერთ-ერთი ტრაგიკული დღე იყო. ამ დღეს გიმნაზიის მოსწავლეები ქვეყანაში დაწყებული პოლიტიკური ქაოსის მსხვერპლნი გახდნენ. ჯარისკაცებმა უმოწყალოდ ჩახოცეს სასწავლებლის მოწაფეები, გაძარცვეს და დაიკავეს შენობა. იმავე დღეს განუზრახავთ გიმნაზიის აფეთქება.
გიმნაზიაში თუმცა ფორმალურად ყველა სოციალური ფენის შვილებს შეეძლო შესვლა, მოსწავლეთა კონტიგენტი მაინც შეზღუდული იყო სწავლების მაღალი გადასახადის, წინასწარ მომზადების დონისა და რუსულ ენაზე სწავლების გამო. სხვადასხვა დროს აქ სწავლობდნენ გრიგოლ ორბელიანი, ნიკოლოზ ბარათაშვილი, გიორგი ერისთავი, კონსტანტინე მამაცაშვილი, დავით მაჩაბელი, ივანე კერესელიძე, ილია ჭავჭავაძე, ბესარიონ ღოღობერიძე, ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინი, ივანე ჯავახიშვილი, ვლადიმერ ნემიროვიჩ-დანჩენკო და სხვა. 1900 თბილისის პირველი გიმნაზიაში სწავლობდა 824 მოსწავლე.
ლევან გოროზია (L’One)
ბიოგრაფია
ლევან გოროზია დაიბადა 1985 წლის 9 ოქტომბერს კრასნოიარსკში. ჯერ კიდევ მის პატარაობაში მშობლები საცხოვრებლად იაკუტიაში გადავიდნენ. ბავშვობაში გატაცებული იყო კალათბურთით, თამაშობდა რესპუბლიკის ნაკრებში, იყო გუნდის კაპიტანი, მაგრამ ერთ-ერთი თამაშის დროს მიღებული ტრამვის გამო სპორტიდან წავიდა. იმ პერიოდში დაინტერესდა ჰიპ-ჰოპით. უსმენდა Public Enemy-ს, Cypress Hill-ს, Onyx და 2pac-ს. იყო იაკუტსკის მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის სტუდენტური ლიგის წამყვანი. 20 წლის ასაკში იაკუტიის რადიოარხებზე ორი გადაცემის წამყვანი იყო, წერდა სცენარებს კორპორატიული საღამოებისთვის, მიჰყავდა სატელევიზიო გადაცემა. 2005 წელს, საკუთარი პირველი სოლო ალბომის გამოცემის შემდეგ, გადავიდა მოსკოვში.
თბილისის კლასიკური გიმნაზია
გასაბჭოების პერიოდი
ჯაჯუ (კონსტანტინე) ჯორჯიკიას დირექტორობის (1944-1953) დროს სასწავლებელში მოსწავლეთა თვითმმართველობა (კომიტეტი) შეიქმნა. გიმნაზიის სპორტულ დარბაზში ჩამოყალიბდა პირველი ქართული სპორტული საზოგადოება - „შევარდენი“, ასევე პირველი სკოლის ბაზაზე ჩამოყალიბდა საბჭოთა კავშირში პირველი სპორტული სკოლა.
ლევან გოროზია (L’One)
მუსიკალური კარიერა
2005 წელს ლევან გოროზიამ (L'One) და იგორ პუსტელნიკმა (Nel) მოსკოვში ჩამოაყალიბეს ჯგუფი „მარსელი“ („Marselle“). ლევანი ძირითადად ტექსტებს წერდა, Nel კი მუსიკალურად აფორმებდა.
თბილისის კლასიკური გიმნაზია
გასაბჭოების პერიოდი
1954 წლიდან პირველი სკოლის დირექტორად დაინიშნა ნიკოლოზ კიკვაძე. კიკვაძის დირექტორობის პერიოდი სასწავლებლის ისტორიაში წარმატებულად წარიმართა. ახალი დერექტორის, ლიანა შეწირულის, დროს XX ს. 70-იან წლებში სასწავლებელში შეიქმნა ჰუმანიტარული, საბუნებისმეტყველო, ფიზიკა-მათემატიკური, ხელოვნებათმცოდნეობის და არქიტექტორთა ჯგუფები, რომელთა კონსულტანტებად მიიწვიეს პირველსკოლადამთავრებული მეცნიერები. ფართოდ დაინერგა სკოლის საქმიანობის სხვადასხვა სფეროში უმაღლესი სასწავლებლების და სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულებების მეცნიერ-თანამშრომელთა მოწვევის პრაქტიკა.
1977 წ. სკოლაში დაარსდა სასწავლო-სამეცნიერო „მცირე აკადემია“ - „გიმნასიონი“. მისი დაფუძნების ორგანიზატორები იყვნენ მეცნიერების სხვადასხვა სფეროს მოღვაწენი და სკოლის პედაგოგები. ისინი ერთობლივად ატარებდნენ ლექცია-საუბრებს, გაკვეთილებს. მოსწავლეები მეცნიერებთან ერთად მსჯელობდნენ სხვადასხვა დარგის აქტუალურ პრობლემებზე.
XX ს. 90-იან წლებში საქართველოში დაწყებული სამოქალაქო ომის მიმდინარეობა პირველი სკოლისათვის ტრაგიკული შედეგის მომტანი აღმოჩნდა. ბრძოლების დროს დაიწვა სასწავლებლის ისტორიული შენობა და მასთან ერთად განადგურდა ბევრი უნიკალური ნივთი და ძეგლი, რითაც ასე გამოირჩეოდა ორსაუკუნოვანი სკოლა, როგორც განსაკუთრებული ქართული სასწავლებელი.
ლევან გოროზია (L’One)
მუსიკალური კარიერა
2007 წელს ჯგუფმა ხელშეკრულება გააფორმა მსხვილ გერმანულ მუსიკალურ ლეიბლ „Phlatline“-სთან და გამოუშვა „I’m the Russian dream vol.1“ 2008 წ. ლევანმა ჯგუფ „მარსელის“ შემადგენლობაში მონაწილეობა მიიღო ტელეშოუში „Муз-ТВ“ არხზე. მეორე სეზონზე ჯგუფის სახეს Nel წარმოადგენდა, რომელმაც საბოლოო გამარჯვება მოიპოვა. ამის შემდეგ „მარსელი“ პოპულარული გახდა ჰიპ-ჰოპის რუსულენოვან მოყვარულებში.
თბილისის კლასიკური გიმნაზია
სქოლიო
კატეგორია:მთაწმინდის რაიონის სკოლები კატეგორია:თბილისის ისტორიული ძეგლები
ლევან გოროზია (L’One)
მუსიკალური კარიერა
სიმღერის "მოსკოვის" და სადებიუტო ალბომის Mars-ის გამოსვლის შემდეგ, „მარსელმა“ დაიწყო ტურნე ქვეყანაში. ტრეკი „მოსკოვი" 32 კვირის განმავლობაში სათავეში იყო Next FM ჰიტ-პარადში 2011 წელს თემურ ბეკმამბეტოვის (Тиму́р Нуруахи́тович Бекмамбе́тов) მხარდაჭერით გამოვიდა სიმღერის კლიპი. თავად სიმღერა კი ფილმ „ფანტომის“ საუნდტრეკი გახდა. 2012 წლის იანვარში ჯგუფი „მარსელი“ ოფიციალურად დაშლილად გამოცხადდა.
სოლო კარიერა
ჯგუფ „მარსელის“ დაშლის შემდეგ, ლევანი ფსევდონიმით „L'One“ ოფიციალურად გახდა „Black Star Inc“ ლეიბლის მონაწილე. ლეიბლთან თანამშრომლობის პერიოდში მან რამდენიმე სრული და მინი ალბომი ჩაწერა: „Спутник“, „Одинокая вселенная“, „Автолюбитель“, „Гравитация“, „С самых низов“, „ПАНГЕЯ“. ალბომების ჩაწერაში ლევანთან ერთად მონაწილეობას იღებდნენ სხვადასხვა ცნობილი მომღერლები და კოლექტივები: ტიმატი, Kristina Si, Nel, პავლე მურაშოვი, Tina Smith, Ms. Sounday, ალექსანდრე ბაბენკო, „ნაადია“, რიტა დაკოტა, ჟასმინი, იოლკა, Monatik, ლეონიდ აგუტინი, „მორალური კოდექსი“, „მგზავრები“, Kawaii San და სხვ.
2017 წლის 19 ნოემბერს L'One გამოვიდა სოლო კონცერტით Crocus City Hall-ში სიმფონიური ორკესტრის (ფელიქს არანოვსკის ხელმძღ.) თანხლებით.
„Black Star Inc“-დან წამოსვლის შემდეგ დაიწყო თავისი ნამდვილი სახელით გამოსვლა და სიმღერების გამოცემა. გამოსცა რამდენიმე მინი და სრული ალბომი: „Шторм“, „Альфа“, „Рассвет“, „Восход 1“.
„მარსელის“ აღდგენა
2019 წლის სექტემბერში ლევანი და Nel ისევ გაერთიანდნენ ჯგუფში „მარსელი“. აღდგენის შემდეგ ჯგუფის პირველი სიმღერა იყო „Марс навсегда“. იმავე წელს ჯგუფმა გამოუშვა 2008 წლის ალბომი
სქოლიო
კატეგორია:რუსი რეპერები კატეგორია:რუსი მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული 9 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1985
კაპარჭინა (მრავალმნიშვნელოვანი)
კაპარჭინა შეიძლება აღნიშნავდეს:
Hindsiclava macilenta
Hindsiclava macilenta — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
სოლენტინამეს კუნძულები
სოლენტინამეს კუნძულები (Solentiname) — არქიპელაგი ნიკარაგუის ტბის სამხრეთ ნაწილში, ნიკარაგუაში, რიო სან ხუანის დეპარტამენტში. ის შედგება ოთხი დიდი კუნძულისაგან, რომელნიც თითოეული რამდენიმე კილომეტრისაა, და 32 პატარა კუნძულისაგან. დიდი კუნძულების სახელებია (დასავლეთიდან სამხრეთის მიმართულებით): მანკარონსიტო, მანკარონი, სან ფერნანდო და ლა ვენადა. რაც შეეხება პატარა კუნძულებს მათ კლდოვანი კონცხები აქვთ, სადაც თავს აფარებენ წყლის ფრინველები. კუნძულები ვულკანური წარმოშობისაა. ყველაზე მაღალი წერტილი კუნძულებზე მდებარეობს კუნძულ მანკარონზე ზღვის დონიდან 257 მეტრ სიმაღლეზე. სოლენტინამეს კუნძულები არის ეროვნული ძეგლი. ისინი ნიკარაგუის დაცულ ტერიტორიებში არის გაერთიანებული.
სახელწოდება
საკამათოა თავად კუნძულის სახელწოდების წარმომავლობა. ერთი მოსაზრებით სახელი მომდინარეობს ნაუატის სიტყვიდან, რაც უნდა ნიშნავდეს "მწყერების საბუდარი". მეორე მოსაზრებით, გასაღები არის ნაუატის სიტყვა Celentinametl, რაც ნიშნავდა "უამრავი სტუმრის ადგილი".
აღწერა
არქიპელაგი ტროპიკული ბუნებითაა დაფარული. აქ ხარობს ტროპიკული ხეები, კლიმატი გარდამავალია სველიდან მშრალისკენ. არქიპელაგი არის საბინადრო არაერთი ფერადი ჩიტისა, მათ შორისაა თუთიყუშისნაირნი და ტუკანისებრნი. საერთო ჯამში კი მათი რიცხვი 76 აღწევს. კუნძულის წყლები მდიდარია თევზით. ლა ვენადას კუნძული ცნობილია თავისი ირმებით, რომლებსაც უწოდებენ venado (ესპანურად-ირემი). ნალექების წლიური რაოდენობა კუნძულებზე აღწევს 1400 დან 1800 მმ-ს. ნალექები ძირითადად მაისიდან დეკემბრამდე მოდის. საშუალო ტემპერატურა არის 26 °C. thumb|left|სოლენტინამეს კუნძულები კუნძულების მშვიდი და მრავადფერადი გარემო თავის ნაპირებთან იზიდავს მხატვრებსა და ხელოვანებს. არქიპელაგის მოსახლეობა 1000 კაცს აღწევს, ხოლო მისი ფართობი 38 კმ²-ს შეადგენს. ფუფუნების თანამედროვე საგნები, როგორიცაა ელექტრობა და მილსადენი, იშვიათობაა კუნძულზე. thumb|275px|სოლენტინამეს კუნძულები მანკარონი არქიპელაგის ყველაზე დიდი კუნძულია. ეს ის ადგილია, სადაც აღმოჩნდა მღვდლისა და პოეტის ერნესტო კარდენალის ისტორიული მრევლი. მამა კარდენალი კუნძულზე 1966 წელს ჩავიდა. 1970-იან წლებში დააარსა ხელოვანთა თემი, რომელიც დღემდე არსებობს. საზოგადოება განვითარდა თავისი  პრიმიტივიზმით, რომელიც დაფუძნებული იყო ადგილობრივ ხალხურ ფორმებზე.
იქვე არის გალერეა, სადაც მხატვრები და ოსტატები გამოფენენ თავიანთ ნაშრომებს: ნახატებს, მოძრავ ქანდაკებებს, ამოკვეთილს ადგილობრივ მცენარე ბალსაზე.
გარდა ამისა, სოლენტინამეს კუნძულები არის ობიექტი ეკოტურიზმისა. თუმცა ისინი ჯერ კიდივ არ არის დაფასებული რიგიანად. კუნძულებზე მხოლოდ სამი სასტუმროა და ორი მათგანი ახალი გახსნილი. იქვე არის მნიშვნელოვანი არქეოლოგიური ძეგლები (სან ფერნანდოს ნახატები), ლოს გუატუსოს თავშესაფარი, 400 კმ²-ის ფართობის მდინარის გასწვრივ არსებული ჭაობი. არქიპელაგი არის რეპტილიებისა და მაიმუნების სახლი.
კუნძულების სამეურნეო საქმიანობის პროდუქტი არის ავოკადო, ბამბა, ჯუნჯუთი, სიმინდი, ყავა და კაკაო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიკარაგუის კუნძულები კატეგორია:ნიკარაგუის დაცული ტერიტორიები
მონპელიე (აიდაჰო)
მონპელიე (Montpelier) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, ბეარ-ლეიკის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 2597 კაცს.
ცოფიანი ძაღლები
ცოფიანი ძაღლები (Reservoir Dogs) — კვენტინ ტარანტინოს სადებიუტო ფილმი. მასში აღწერილია მძარცველთა ბანდის მოქმედება მარგალიტების გატაცებამდე და მის შემდეგ. მისი სცენარი ტარანტინომ სამ-ნახევარ კვირაში დაწერა. სცენარი წაიკითხა და მოიწონა ჰარვი კეიტელმა, რომელიც ფილმის მსახიობი და თანაპროდიუსერი იყო და ფილმისთვის სახსრების მოძიებაზე მუშაობდა. ეპიზოდურ როლს თავად ტარანტინო ასრულებს. პრემიერა გაიმართა სანდენსის კინოფესტივალზე. კრიტიკოსებმა კინო აღიარეს. ფილმის თემები და სტილისტიკა: ძალადობა, მინიშნებები პოპ-კულტურაზე, არათანმიმდევრული თხრობა, განმეორდა ტარანტინოს სხვა ნამუშევრებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:1992 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:კვენტინ ტარანტინოს ფილმები კატეგორია:ფილმები ძარცვის შესახებ
საპატერა
საპატერა (Zapatera) — ფარისებრი ვულკანი სამხრეთ ნიკარაგუაში. სიმაღლე 629 მ. მან ნიკარაგუის ტბაში წარმოქმნა კუნძული საპატერა (Isla Zapatera). საპატერის კუნძული ერთ-ერთია ნიკარაგუის დაცულ ტერიტორიებს შორის.
ალბური-ლამი
ალბური-ლამი (Албури-Лам, Албар-Лам ) — მთა დაღესტნის ყაზბეკოვის რაიონში, ჩეჩნეთის რესპუბლიკის საზღვარზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან — 2177 მეტრი, უახლოესი დასახლებები: ალმაკი, ბურტუნაი, კალინინაული და ახლა უკვე გაუკაცრიელებელი აულები: ალბური-ოთარი და ხანი-დუკი. ალბური-ლამის აღმოსავლეთით მდებარეობს ცანტას მთა, რომლის სიმაღლეა 2294 მეტრი, ამრიგად, ალბური-ლამი ცანტის ქედის მეორე უმაღლესი მწვერვალია.
საპატერა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიკარაგუის ვულკანები კატეგორია:ნიკარაგუის დაცული ტერიტორიები
ალბური-ლამი
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის მთები კატეგორია:კავკასიონის მთები
548
თარიღი უცნობია
*
კლიენტი (ინფორმატიკა)
კლიენტი (Client) — კომპიუტერული სისტემის აპარატურული ან პროგრამული კომპონენტი, რომელიც აგზავნის მოთხოვნებს სერვერზე. ეს შეიძლება იყოს კომპიუტერი, მობილური ტელეფონი, ან სხვა ციფრული მოწყობილობა. ასევე კლიენტად შეიძლება მოიაზრებოდეს არა მოწყობილობა არამედ რამე აპლიკაცია. მაგალითად, ვებ-ბრაუზერი.
კლიენტი პროგრამა სერვერთან კომუნიკაციას ახდენს კონკრეტული პროტოკოლის გამოყენებით. მას შეუძლია მოითხოვოს ნებისმიერი მონაცემი სერვერიდან, უშუალოდ სერვერზე მონაცემების მანიპულირება, სერვერზე ახალი პროცესების დაწყება და ა.შ. კლიენტის პროგრამას შეუძლია სერვერიდან მიღებული მონაცემები მიაწოდოს მომხმარებელს ან გამოიყენოს იგი სხვა მიზნით, პროგრამის დანიშნულებიდან გამომდინარე. კლიენტის პროგრამა და სერვერის პროგრამა შეიძლება მუშაობდეს ერთსა და იმავე კომპიუტერზე ან სხვადასხვა კომპიუტერზე. მეორე შემთხვევაში, მათ შორის ინფორმაციის გაცვლისთვის გამოიყენება ქსელური კავშირი.
კლიენტების მრავალსახეობებია ტერმინალები — სამუშაო სადგურები მრავალ მომხმარებლის კომპიუტერებზე, რომლებიც აღჭურვილია მონიტორით და კლავიატურით და არ შეუძლიათ სერვერის გარეშე მუშაობა. 1990-იან წლებში გამოჩნდა ქსელური კომპიუტერები - რაღაც შუალედური ტერმინალსა და პერსონალურ კომპიუტერს შორის. ქსელურ კომპიუტერებს აქვთ გამარტივებული სტრუქტურა და დიდწილად არიან დამოკიდებული სერვერზე. ზოგჯერ ტერმინალი გაგებულია, როგორც ნებისმიერი კლიენტი, ან მხოლოდ დახვეწილი კლიენტი.
თუმცა, კლიენტი ყოველთვის არ ნიშნავს კომპიუტერს სუსტი გამოთვლითი რესურსებით. ყველაზე ხშირად, „კლიენტის“ და „სერვერის“ ცნებები აღწერს როლების განაწილებას კონკრეტული დავალების შესრულებაში და არა გამოთვლით ძალას. პროგრამებს, რომლებიც ასრულებენ როგორც კლიენტის, ასევე სერვერის ფუნქციებს, შეუძლიათ ერთდროულად იმუშაონ ერთსა და იმავე კომპიუტერზე. მაგალითად, ვებ სერვერს შეუძლია, როგორც კლიენტმა, მიიღოს მონაცემები SQL სერვერიდან გვერდების გენერირებისთვის (ასე მუშაობს ვიკიპედია).
X Window System-ში (ფანჯრული სისტემა, რომელიც გამოიყენება UNIX-ის მსგავს ოპერაციულ სისტემებში) სერვერი არის პროგრამა, რომელიც ახორციელებს მომხმარებლის გრაფიკულ ინტერფეისს, ხოლო კლიენტი არის პროგრამა, რომელიც იყენებს ამ ინტერფეისს. ამიტომ, დახვეწილ კლიენტს შეუძლია X Window System სერვერის გაშვება, რომელიც აჩვენებს კლიენტის პროგრამის შედეგებს, რომელიც მუშაობს აპლიკაციის სერვერზე. მომხმარებლის თვალსაზრისით, ეს არ არის ძალიან გავრცელებული, რადგან სერვერი ჩვეულებრივ დისტანციური პროგრამაა, ხოლო კლიენტი არის ადგილობრივი აპლიკაცია.
პუბლიცისტიკა
პუბლიცისტიკა – საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ხასიათის ლიტერატურა თანამედროვე აქტუალურ თემებზე. ის მასშტაბურად იყენებს ცხოვრებისეულ მასალას და საზოგადოებრივ-პოლიტიკური საქმიანობის ფაქტების ასახვით გარკვეულ პოლიტიკურ იდეას ავითარებს.
პუბლიცისტიკის ფართო დიაპაზონი განაპირობებს მისი ფორმების მრავალფეროვნებას. პოლიტიკურის გარდა გვხვდება ეკონომიკური, მორალურ-ეთიკური, ფილოსოფიური ხასიათის პუბლიცისტიკა. ასევე, ინფორმაციული, ანალიტიკური, პოლემიკური, დისკუსიური და სხვ. არსებობს საგაზეთო-საჟურნალო პუბლიცისტიკის ჟანრები – ინტერვიუ, კორესპონდენცია, რეცენზია, მთავარი და პრობლემური სტატიები, მიმოხილვა, წერილი, ნარკვევი, პამფლეტი, ფელეტონი და ა.შ.