cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ქვემო ხვედურეთის საცხოვრებელი სახლი
სახლი გადაკეთებულია: ფლიგელის მეორე სართული განახლებულია; მეორე სართულზე ასასვლელი ძველი ორმარშიანი კიბის ნაცვლად ფლიგელზე მიშენებულია ერთმარშიანი კიბე; მოშლილია ჩრდილოეთ ფასადის ხის აივანი; აღმოსავლეთ ფასადზე მიშენებულია კლუბისათვის საჭირო სათავსები. ამჟამად სახლში მოთავსებულია კლუბი, ბიბლიოთეკა და სატელეფონი სადგური.
საცხოვრებელი სახლი (23,2x18,5 მეტრი) ორსართულიანია, ნაგებია კვადრატული აგურით. სამხრეთით ხის განიერი რიკულებიანი აივანია, რომელიც ფლიგელთან მთავრდება. მეორე საცხოვრებელ სართულზე ოთახები აივნის პარალელურად ორ რიგადაა განლაგებული. ჩრდილოეთ მხარეს, შენობის მთელ სიგრძეზე ერთი გრძელი და დიდი (109 კვ.მ) ოთახია. დანარჩენი სამი ოთახი და ორი დერეფანი აივანზე გამოდის. განაპირა დასავლეთ დერეფნის დასავლეთ კედელში გასასვლელის კვალია, რომლითაც, ადგილობრივ მცხოვრებთა ცნობით, სახლი საბრძოლო კოშკს (დანგრეულია) უკავშირდებოდა. დიდი ოთახის ჩრდილოეთ კედლის შუა ნაწილში იყო კარი, რომელიც ხის აივანზე (მოშლილია) გადიოდა. ამავე კედელში, კარის ორივე მხარეს, ოთხ-ოთხი ფანჯარაა. ფლიგელში ერთი ოთახია, რომელშიც აივნიდან შეიძლება შესვლა. ქვედა, პირველი სართული სამეურნეო დანიშნულებისა იყო. აქ მეორდება ზედა სართულის გეგმარება. დიდ სათავსში მარანი იყო. მის გრძივ კედელში შეისრულთაღიანი ნიშებია. სახლი გადახურულია ხის ნივნებიზე გაწყობილი კრამიტის სახურავით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
გენეტიკური კოდი
მინი|მარჯვნივ|200პქ|გენეტიკური კოდი გენეტიკური კოდი — ნუკლეოტიდების თანმიმდევრობის მეშვეობით ცილების ამინომჟავური თანმიმდევრობის კოდირების ხერხი, რომელიც დამახასიათებელია ყველა ცოცხალი ორგანიზმისთვის.
დნმ-ში გამოიყენება ოთხი აზოტოვანი ფუძე — ადენინი (A), გუანინი (G), ციტოზინი (C), თიმინი (T). ეს ასოები ადგენენ გენეტიკური კოდის ანბანს. რნმ-ში გამოიყენება იგივე ნუკლეოტიდები, გარდა იმ ნუკლეოტიდისა, რომელიც შეიცავს თიმინს. იგი ჩანაცვლებულია ურაცილის (U) შემცველი მსგავსი ნუკლეოტიდით. დნმ-ისა და რნმ-ის მოლეკულებში ნუკლეოტიდები ლაგდება ჯაჭვში და ამგვარად იქმნება გენეტიკური ასოების თანმიმდევრობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გენეტიკური კოდი
მუჰამედ IV (შირვანი)
მუჰამედ IV — მეცხრე შირვანშაჰი 981-991 წლებში, შირვანის დამოუკიდებელი მმართველი, მეხუთე ლაიზანშაჰი 948-956 წლებში.
ბიოგრაფია
981 წელს, აჰმადის გარდაცვალების შემდეგ, შირვანშაჰის თანამდებობა მუჰამედ IV-მ დაიკავა. მუჰამედი დამპყრობლური პოლიტიკით გამოირჩეოდა. 981 წელს, თანამდებობის დაკავებისთანავე, მან ჰაბალას შეუტია და მისი მმართველი — აბდ-ულ ბარ ანდაბაში ტახტიდან ჩამოაგდო. 982 წელს, შირვანშაჰმა ბარდა დაიპყრო და მის მმართველად მუსა იბნ ალი დანიშნა. 990 წელს, ბარდის შირვანშაჰს განუდგა და მის წინააღმდეგ აჯანყებები წამოიწყო, მაგრამ მუჰამედ IV-მა ბარდასა და დერბენტში ყველა აჯანყება ჩაახშო.
მუჰამედ IV გარდაიცვალა 991 წელს. მუჰამედის გარდაცვალების შემდეგ, მომდევნო შირვანშაჰი მისი ძმა — იაზიდ II გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:შირვანშაჰები კატეგორია:გარდაცვლილი 991
კისისხევის ნათლისმცემლის შობის კომპლექსი
კისისხევის ნათლისმცემლის შობის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლები, დგანან სოფელ კისისხევის სამხრეთ ნაწილში, სკოლის ეზოში, ერთმანეთისგან ოციოდე მეტრის მანძილზე. სამშენებლო წარწერის თანახმად, აგებული არიან 1767 წელს.
გ. ჩუბინაშვილის ცნობით, სამშენებლო წარწერა, რომელიც მას 1922 წელს აკაკი შანიძესთან ერთად უნახავს, ამოკვეთილი იყო ეკლესიის დასავლეთით, შესასვლელის ზემოთ, კედლის მცირე შეღრმავებაში მოთავსებულ, ონქისის, პატარა, ოთხკუთხა ფილაზე. 1933 წელს მკვლევარს ფილა ადგილზე აღარ დახვედრია, მისივე ცნობით, სოფლის მახოვრებლებს იგი ფხვიერ ნაწილაკებად უქცევიათ და სამედიცინო თვალსაზრისით გამოუყენებიათ. აკაკი შანიძის წაკითხვით, კოშკი და ნათლისმცემლის შობის ეკლესია 1767 წელს აუგია მეფე ერეკლე II-ის მოძღვართმოძღვარს ნიკოლოზს, კახთა მეფის მდივნის ზურაბის ძეს, ძმისწულის პართენ ხვაბელიძისთვის.
ნათლისმცემლის შობის ეკლესია
ნათლისმცემლის შობის ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია წვრილი რიყის ქვით. შესასვლელები, სარკმლები და ლავგარდანი გამოყვანილია კვადრატული აგურით, შესასვლელი ორია დასავლეთით და სამხრეთით. ორივე კარი გარედან მშვილდისებრი თაღითაა გასრულებული სამხრეთით კარს შიგნიდანაც იგივე ფორმის თაღი ხურავს, დასავლეთით კარის თაღი კი ნახევარწრიულია.
აღმოსავლეთით ღრმა, ნახევარწერიული აფსიდია, რის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. მსგავსი, თითო სარკმელი სამხრეთის კედლის აღმოსავლეთით ნაწილში და დასავლეთის კედელში, შესასვლელის გვერდებზე, მიწიდან დაახლოებით, 1 მეტრ სიმაღლეზე, გაუჭრიათ თითო განიერი, მსვილდისებრთაღიანი სარკმელი, აფსიდში სარკმლის ორივე მხარეს, სიმეტრიულად, ორ-ორი შეისრულითაღიანი ნიშაა მოწყობილი. სამხრეთით ნიშების ზემოთ, კონქის ქუსლის დონეზე, მცირე ზომის, ოთხკუთხა ნიშაა. მსგავსი ერთი ნიშაა დარბაზის სამხრეთით კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში აფსიდის მხართან ახლოს, საკურთხეველია დარბაზის იატაკის მიმართ ოდნავ შემაღლებულია, საკურთხევლის შუაში შემორჩენილია ოთხწახნაგიანი ტრაპეზის ნაშთი.
დარბაზი გადხურულია ცილინდრული კამარით, რომელიც ეყრდნობა ორ საბჯენ თაღს. მათ შორის ერთი კამარის შუაშია, ხოლო მეორე დასავლეთ კედელთან, ეს უკანასკნელი კუთხის პილისტრებზეა გადაყვანილი, შუა თაღი კი შეკიდულია უპლასტრო. შიგნით ეკლესია შელესილია და შეთეთრებულია. ეკლესიის აღმოსავლეთ ფასადზე, სარკმლის ზემოთ, აგურის წყობის შეღმავებით, გამოსახულია საფეხუროვანი პოსტამენტზე დაყრდნობილი ჯვარი. კედლები დასრულებული იყო სამსაფეხურიანი ლავგარდნით, რის ქვედა საფეხური ერთრიგად ნაწყობიმ კუთხი შვერილი აგურებისგან შედგება, ზედა კი ჩვეულებრივად დაწყობილი აგურების ორი რიგისგან.
კოშკი
კოშკში შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა, მიწის დონეზე. პირველი სართული გეგმით რვაწახნაგაა, სართულზე ქვსი, შეისრულთაღიანი, ღრმა ნიშა და ბუხარია. სართლი გადახურულია გუმბათოვანი კამარით, რაშიც ქუსლის დონეზე, ჩრდილო-აღმოსავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით, ზემოთკენ მიმართული თითო, სწორკუთხა სარკმელია, კოშკის დასავლეთი ნახევარში, კედლის სისქეში, მოწყობილია მეორე სართლზე ასასვლელი კიბე, რითიც კოშკში შესასვლელის მარჯვნივ წირთხელში იწყება.
მეორე სართული გეგმით ექვსწახნაგაა და პირველის მსგავსად, გყნბათივაბუ ჯანარა ხყრავს, იგი მთლიანად აგურითაა გამოყვანილი და აგურისავე ურთიერთგადაჯვარედინებული, საბჯენთაღებს ეყრდნობა, სართული. როგორც ჩანს, თავდაოურვეკად, კიბის უჯრედიდან შემომავალი ღიობიდან ნათდებოდა, სართუკზე მოწყობილი იყო ქვსი, შეიწრიული ბუხარია, რითიც საფეხურით შეღტმავებულ, სწორკუთხა არეში ზის. ჩრდილოეთით წახნაგში გაჭრილია შესასვლელი, რითც კედლის სისქეში მოწყობილ, მცირე სადგომში გადის, იგი სართულის იატაკიდან 0,5 მეტრით მაღლაა. სადგომი მოგრძოა, გეგმით სოწრკუთხა. მის დას, ბოლოში პატარა ბუხარია, აღმოსავლეთით ბოლოში კი ერთიმეორის ზემოთ ორი თაღოვანი ნიშა. ჩრდილოეთ კედელის შუაში, თთქმის იატაკის დონზე, მცირე ზომის სარკმელია, რის გვერდებზე, დაახლოებით 1მ სიმაღლეზე, სათოფურებია გაჭრილი სადგომის კამარა აგურისაა, ცინიდრული ფორმის, კედლები შელესილი ყოფილა. სართლის შუაში ამოსულია პირველი სართულის კამარის ზურგის ნაწილი, როგორც ჩანს, ამ სართულს ხის იატაკი ჰქონდა.
მესამე სართული სხვებზე მეტადააა გადაკეთებული. იგი შიგიდანაც წრიულია. კედელში სიმეტრიულად განლაგებული ყოფილა მაღალი, მშვილდისებრთაღოვანი სარკმლები როგორც ჩანს, იატაკიც და ჭერიც ხის ჰქონდა. ამ სართლზე ამოსასვლელი კიბეც. ასევე როგორც მცირე სართულისა, კოშკის დასავლეთით ნახევარშია, კედლის სისქეში, მეორე სართლის მსგავსად, იატაკი ამ სართულზეც ამობურცულია. კოშკი, როგორც ჩანს, დასრულებული იყო ქონგურებიანი ბანით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ლევან სონღულაშვილი
ლევან ზურაბის ძე სონღულაშვილი (დ. 17 აგვისტო, 1991, თბილისი) — ქართველი ვიზუალური არტისტი, ფერმწერი, გრაფიკოსი.
ბიოგრაფია
ხატვა სამი წლის ასაკიდან დაიწყო. მხატვრობისადმი განსაკუთრებული ინტერესისა და ნიჭის გამო, მხატვრის დედამ შვილი ადრეულ ასაკშივე შეიყვანა ხატვის წრეზე საქართველოს მოსწავლე-ახალგაზრდობის ეროვნულ სასახლეში.
ლევანი 6 წლიდან ხატავდა ფიგურატიულ კომპოზიციებს, ბიბლიურ და მითოლოგიურ სცენებს, პორტრეტებს. 9 წლის ასაკში დამოუკიდებლად თავისუფლად ართმევდა თავს ურთულეს სამხატვრო ამოცანებს, რაზეც სამხატვრო აკადემიის სტუდენტები მუშაობდნენ. იმ დროიდან უამრავ ჯგუფურ, საერთაშორისო და საქალაქთაშორისო გამოფენაში, ხელოვნების ფესტივალებში წარმატებით იღებდა აქტიურ მონაწილეობას; მიიღო არაერთი ჯილდო.
2008 წელს, მრავალი წარმატების აღსანიშნავად, საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა ახალგაზრდა მხატვარს სპეციალური პრიზი და სამადლობელი წერილი გაუგზავნა.
2009 წელს თბილისში მოეწყო ლევან სონღულაშვილის შემოქმედების მასშტაბური პერსონალური გამოფენა. ამავე წელს ლევანი წარმატებით ჩაირიცხა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში, სადაც, შემოქმედებით გამოცდაზე კომისიის უმაღლესი შეფასებით, სრულ საბაკალავრო კურსზე უფასოდ სწავლის შესაძლებლობა მოიპოვა.
2010 წელს, თბილისის სამხატვრო აკადემიის საგამოფენო დარბაზში, პირველ კურსზე მოეწყო ლევან სონღულაშვილის შემოქმედების მეორე პერსონალური გამოფენა, რომელიც მომღერალმა პაატა ბურჭულაძემ გახსნა.
2013 წელს, სადიპლომო ნამუშევრების ექსპოზიციაზე, ლევან სონღულაშვილმა კომისიის მაქსიმალური შეფასება დაიმსახურა. აქ წარმოდგენილი იყო პორტრეტების სერია, რასაც მსოფლიო ასპარეზზეც მნიშვნელოვანი წარმატებები მოჰყვა.
მხატვრებმა და არტ-კრიტიკოსებმა ლევან სონღულაშვილის ხელოვნება დაახასიათეს, როგორც „უნიკალური შემოქმედება, დიდი ხელოვნება, ექსტრაორდინალური ნიჭი...“ ერთ-ერთი არტ-კრიტიკოსის თქმით „განსხვავებული კულტურა იგრძნობა, რომელიც მარტო საშემსრულებლო კი არა, ტექნოლოგიური კონცეფციისა და კონცეფციის ტექნოლოგიური ინსტრუმენტალიზაციის მეტადონეზეა“. უცხოური საინფორმაციო მედია წყაროები კი მის ნამუშევრებზე საუბარს უმაღლესი შეფასებებით იწყებენ.
ლევანის ნამუშევრები დიდი პოპულარობით სარგებლობს მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში, ცნობილი ადამიანების კერძო კოლექციებშია დაცული, მისი შემოქმედების გამოფენებს კი თან საზოგადოების განსაკუთრებული მოლოდინი და ყოველთვის დიდი ვნებათაღელვა ახლავს.
ლევანი ნიუ-იორკში
2014 წელს, თბილისის სამხატვრო აკადემიის დასრულების შემდგომ, 22 წლის ლევანმა გეზი ამერიკის შეერთებული შტატებისკენ აიღო, სადაც ენდი უორჰოლის მიერ დაარსებულ პრესტიჟულ ნიუ-იორკის სამხატვრო აკადემიის ისტორიაში პირველი ქართველი სამაგისტრო კურსის სტუდენტი გახდა. მან განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს ყველაზე მაღალი გრანტი მიიღო, ამასთან, ნიუ-იორკის სამხატვრო აკადემიის კომისიის რჩეული გახდა და სასტიპენდიო ჯილდოც მოიპოვა.
2015 წლის ზაფხულში, აპლიკანტთა პორტფოლიოების გაცნობის საფუძველზე, დიდი კონკურენციის მიუხედავად, ლევან სონღულაშვილმა მიიღო შემოთავაზება ჯეფ კუნსის მანჰეტენის კომპანიაში სამუშაოდ.
"Tribeca Ball" 2015
2015 წლის 13 აპრილს, ნიუ-იორკის ერთ-ერთ ყველაზე ღირსშესანიშნავ ვიზუალური ხელოვნების გამოფენა-წვეულებაზე "Tribeca Ball 2015", სონღულაშვილის ნახატები გამოიფინა.
ცნობილი სააუქციონო სახლების, ასევე, "ნიუ-იორკ თაიმზის", "არტ ინ ამერიკას', "უოლ სთრით ჟურნალის", "ნიუ-იორკერის" რედაქტორები და მათი წარმომადგენლები, ხელოვნების კრიტიკოსები, მხატვრები, ჰოლივუდის ვარსკვლავები და ა.შ. ესტუმრნენ ქართველი მხატვრის სახელოსნოს, სადაც მნიშვნელოვანი ურთიერთობები დამყარდა.
"Tribeca Ball 2015"-ზე ლევანმა მნიშვნელოვანი შეკვეთა მიიღო იაპონელი კოლექციონერებისგანაც. მათ ქართველი მხატვრის ნამუშევრები ტოკიოს და ნიუ-იორკის გალერეებისთვის სურდათ.
"მედუზა" Take Home a nude 2015-ზე "სოთბის" სააუქციონოს სახლში
2015 წლის 15 ოქტომბერს, ნიუ-იორკის სამხატვრო აკადემიისა და სოთბის სააუქციონო სახლის ერთობლივად ორგანიზებულ გამოფენა-აუქციონზე "Take Home a nude 2015" ლევან სონღულაშვილის ნახატი "მედუზა" ნიუ-იორკის "სოთბის" (Sotheby's) სააუქციონო სახლში, თანამედროვეობის ლეგენდარული არტისტების ნახატებთან ერთად, გამოიფინა და გაიყიდა.
"მედუზა" ვიზუალური ხელოვნების კონცეპტუალური ნაწარმოებია, რომელიც შერეული ტექნიკით ტილოზეა შესრულებული. მხატვარმა ნახატი 22 წლის ასაკში, თბილისში შექმნა და ამჟამად ნიუ-იორკში მცხოვრები ამერიკელი არტ-კოლექციონერის პირად კოლექციაშია.
ამ ექსპოზიციისა და აუქციონისთვის არტისტებმა ორ ეტაპიანი შესარჩევი საფეხური გაიარეს. პირველი - როცა ხელოვანების მიერ წარმოდგენილ ნამუშევრებს არჩევდა არტ კრიტიკოსებისა და მხატვრებისგან შემდგარი კომისია. მეორე - როცა შერჩეულ ნამუშევრებს საგამოფენოდ არჩევდა ნიუ-იორკის "სოთბის" სახლის წარმომადგენლობა.
აუქციონის საპატიო სტუმრებად დასახელდნენ, არტ კრიტიკოსი - ჯერი სალთზი და ამერიკელი მწერალი და ჟურნალისტი - ტომ ვულფი. 700-ზე მეტ მოწვეულ სტუმარს შეადგენდნენ ცნობილი ჰოლივუდის ვარსკვლავები, მსოფლიოში აღიარებული არტისტები, არტ-კრიტიკოსები, ჟურნალისტები, მწერლები, მუსიკოსები, ბიზნესმენები, პოლიტიკოსები და ა.შ.
ლევან სონღულაშვილის წარმატებებსა და საერთაშორისო აღიარებას ფართო საზოგადოებასთან ერთად, საქართველოს პრემიერ მინისტრიც გამოეხმაურა და დიდი ენთუზიაზმით შეხვდა.
წლის საუკეთესო 2015
"წლის საუკეთესო" საზოგადოებრივი მაუწყებლის პროექტია, სადაც ვლინდება წლის მოვლენა, ადამიანი და ინსტიტუცია, რომელიც თავისი მნიშვნელობით, საქმიანობითა და შედეგით, "წლის საუკეთესოს" ჯილდოს იმსახურებს. 2015 წლის 31 დეკემბერს, ლევან სონღულაშვილი საზოგადოებრივი მაუწყებლის ჯილდოზე - "წლის საუკეთესო", ნომინაციაში - „წლის ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენა სახვით ხელოვნებაში“ იყო წარდგენილი.
ნოდარ ქარცივაძე
ნოდარ ქარცივაძე (დ. 23 სექტემბერი, 1952, სოფ. ცივაძეები, ახლანდ. შუახევის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტი (1979). 1992 წლის მარტიდან 1992 წლის ოქტომბრამდე შუახევის რაიონის გამგებელი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „სრულიად საქართველოს აღორძინების კავშირი“. 2004 წლის მაისიდან ნოემბრამდე კვლავ შუახევის რაიონის გამგებელია. 2006-2014 წლებში იყო შუახევის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს წევრი (ფრაქცია „ჩვენი შუახევი“), 2014-2017 წლებში — შუახევის საკრებულოს თავმჯდომარე („ქართული ოცნება-დემოკრატიული საქართველო“), 2017 წლიდან — შუახევის საკრებულოს წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:დაბადებული 23 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:შუახევის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ვარდისუბნის მესამე ეკლესია
ვარდისუბნის მესამე ეკლესია — არქიტექურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ ვარდისუბნის ზემოთ სასაფლაოზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. წყობა ქაოსურია. შესასვლელი დასავლეთითაა. კარი ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული და შიგნიდან საფეხურით შეღმავებულ, სწორკუთხა არეშია ჩასმული.
აღმოსავლეთით გეგმით ნახევარერიული, ღრმა აფსიდის ცენტრში სარკმელია გაჭრილი, რომლის ჩრდილოეთით სამხრეთით მოწყობილია თითო, მცირე ზომის, ოთკუთხა ნიშა. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, კუბური ფორმის ტრაპეზია მიდგმული. დარბაზი გეგმით კვადრატულია, გადახურულია ქარგილზე სხმული, ნახევარცილინდრული კამარით. შენობის ფასადები დასრულებულია ჩვეულებრივად ნაწყობი აგურის ორი რიგით შედგენილი, ორსაფეხურიანი ლავგარდნით.
ეკლესია შეკეთებულია სოფლის მაცხოვრებელთა მიერ: დაზიანებული ადგილები შელესილია ცემენტის ხსნარით. იატაკზე მოსხმულია ბეტონი. სახურავი დაბურულია თუნუქით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ამირან ქაშაკაშვილი
ამირან ქაშაკაშვილი (დ. 23 აგვისტო, 1953) — ქართველი პოლიტიკოსი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თერჯოლის მაჟორიტარი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
თოლენჯის ლომისის ეკლესია
თოლენჯის ლომისის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თოლენჯის ჩრდილო-დასავლეთით, 4 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (6,2x4,1 მეტრი), ნაგებია ქვიშაქვის გათლილი კვადრებით. ძლიერ დაზიანებულია, შემორჩენილია აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლების ნაწილი და სამხრეთ კედლის წყობის ოთხი რიგი. დასავლეთ კედელზე მიდგმული ყოფილა გეგმით ოთხკუთხა შენობა. ეკლესიას მინაშენი სამხრეთითაც ჰქონია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ღარიბაშვილი
საკუთარი სახელი ღარიბაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ჰუგო გროციუსი
იგი დაიბადა დელფტში და სწავლობდა ლეიდენის უნივერსიტეტში. დააპატიმრეს ჰოლანდიის რესპუბლიკის ინტრა- კალვინისტურ დავებში ჩარევისთვის, მაგრამ წიგნების სკივშრი ჩამალული გაიქცა. გროციუსმა თავისი ძირითადი ნაწარმოებების უმეტესი ნაწილი საფრანგეთში გადასახლებაში დაწერა.
ჰუგო გროციუსი მოღვაწეობა მეთექვსმეტე და მეჩვიდმეტე საუკუნის განმავლობაში ფილოსოფიის, პოლიტიკური თეორიისა და სამართლის სფეროებში. ფრანცისკო დე ვიტორიასა და ალბერიკო გენტილილის ადრინდელ ნაშრომებთან ერთად მან საფუძველი ჩაუყარა საერთაშორისო სამართალს, რომელიც ეფუძნებოდა ბუნებით სამართალს პროტესტანტული კუთხით. მისი ორი წიგნი მიიჩნევა საკმაოდ გავლენიანად საერთაშორისო სამართლის სფეროში: De jure belli ac pacis (ომის და მშვიდობის კანონის შესახებ), რომელიც ეძღვნებოდა საფრანგეთის მეფეს ლუი XIII- ს და Mare Liberum- ს (თავისუფალი ზღვები). გროციუსმა ასევე მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ცნება უფლებების ევოლუციის საქმეში. გროციუსამდე, უფლებები აღიქმებოდა, როგორც საგნებს,ობიექტებს მიბმული; მის შემდეგ კი ისინი განიხილება, როგორც პირთა საკუთრება, როგორც მოქმედების გამოხატვის უნარი ან როგორც რაღაცის რეალიზაციის საშუალება.
ფიქრობენ, რომ ჰუგო გროციუსი არ იყო პირველი, ვინც ჩამოაყალიბა საერთაშორისო საზოგადოების დოქტრინა, მაგრამ ის იყო პირველი, ვინც ნათლად განსაზღვრა სახელმწიფოთა ერთი საზოგადოების იდეა, რომელიც იმართებოდა არა ძალით ან ომით, არამედ ფაქტობრივი კანონებით და აღსრულების ურთიერთთანხმობით კანონებთან შესაბამისობაში. როგორც ჰედლი ბულმა 1990 წელს განაცხადა: „საერთაშორისო საზოგადოების იდეამ, რომელიც გროციუსმა აღწერა, კონკრეტული გამოხატულება მიიღო ვესტფალიის მშვიდობის სახით. გროციუსი შეიძლება ჩაითვალოს თანამედროვეობის ამ პირველი სამშვიდობო შეთანხმების ინტელექტუალურ მამად.“ გარდა ამისა,მნიშვნელოვანია მისი ღვაწლი არმინისტულ თეოლოგიაში, მისი საწყისი მიგნებები ძალიან დაეხმარა არმინიანიზმზე დაფუძნებულ მოძრაობებს, მაგალითად,ისეთებს როგორიც არის მეთოდიზმი და პენტეკოსტალიზმი ; გროციუსი აღიარებულია, როგორც მნიშვნელოვანი ფიგურა არმინანულ-კალვინის დებატებში. თავისუფალი ვაჭრობის თეოლოგიური საფუძვლების გამო, იგი ასევე განიხილება როგორც „ეკონომიკური თეოლოგი“.
გროციუსი ასევე დრამატურგია და პოეტი. მისი აზროვნება პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ წინა პლანზე დაბრუნდა.
ადრეული წლები
მინი| გროციუსი 16 წლის ასაკში, იან ანტონიზის მიერ. ვან რავესტინი, 1599 ჰოლანდიის აჯანყების დროს დელფტში დაბადებული, ჰუგო იყო იან დე გროტის და ალიდა ვან ოვერშის პირველი შვილი. მისი მამა იყო განათლებული კაცი, რაკი სწავლობდა გამოჩენილ იუსტუს ლიფსიუსთან ლეიდენში. იან დე გროტი, ასევე იყო არქიმედეს მთარგმნელი და ლუდოლფ ვან სეულენის მეგობარი. მან შვილს ადრეული ასაკიდან მისცა ტრადიციული ჰუმანისტური და არისტოტელური განათლება.როგორც გამორჩეულად ნიჭიერი მოსწავლე, ჰუგო 16 წლის ასაკში შევიდა ლეიდენის უნივერსიტეტში. იქ ის სწავლობდა ჩრდილოეთ ევროპის ყველაზე აღიარებულ ინტელექტუალებთან, მათ შორის ფრანცისკ იუნიუსთან, ჯოზეფ იუსტუს სკალიგერთან და რუდოლფ სნელიუსთან.
თექვსმეტი წლის ასაკში (1599) მან გამოაქვეყნა თავისი პირველი წიგნი: გვიანი ანტიკური სამყარო მწერლის მარტიანუს კაპელას ნაშრომ შვიდ თავისუფალ ხელოვნებაზე დაყრდნობით.
1598 წელს, 15 წლის ასაკში, იგი იოჰან ვან ოლდენბარნეველთან ერთად იმყოფებოდა პარიზში დიპლომატიურ მისიაში. ამ დროის განმავლობაში, საფრანგეთის მეფე ჰენრი IV-მ თავის სასამართლოს წარუდგენდა „ჰოლანდიის სასწაული“. საფრანგეთში ყოფნის დროს მან გაიარა ან იყიდა იურიდიული ხარისხი ორლეანის უნივერსიტეტიდან.
1599 წელს ჰოლანდიაში გროციუსი დაინიშნა ჰააგის ადვოკატად, შემდეგ კი 1601 წელს ჰოლანდიის შტატების ოფიციალურ ისტორიოგრაფიად. ამავე პერიოდში, ჰოლანდიამ მას დაავალა, დაეწერა ჰოლანდიელთა ისტორია ესპანეთისგან გამოსარჩევად; გროციუსი მართლაც თანამედროვეა ოთხმოციანი წლების ომისესპანეთსა და ნიდერლანდებს შორის. საერთაშორისო სამართლის საკითხებზე სისტემურად წერა დაიწყო 1604 წელს, როდესაც იგი ჩაერთო სინგაპურის სრუტეში პორტუგალიური სავაჭრო ხომალდისა ჰოლანდიელი ვაჭრების მიერ ჰუგო გროციუსის ტვირთის დაყადაღების შემდეგ.
იურიდიული კარიერა
მინი| გროციუსის ხელით დაწერილი გვერდი დე ინდის ხელნაწერიდან (დაახლ. 1604/05 წლები) ჰოლანდიელებI ეომებოდნენ ესპანეთს ; ამასთანავე, პორტუგალია ალიანსში იყო ესპანეთთან და ჯერ კიდევ არ ჰქონდა დაწყებული ომი  ჰოლანდიელებთან. ომი დაიწყო, როდესაც გროციუსის ბიძაშვილის კაპიტანმა, იაკობ ვან ჰემსკერკმა დააპატიმრა პორტუგალიის სატვირთო სავაჭრო გემი სანტა კატარინა, 1603 წელს დღევანდელ სინგაპურში. ჰემსკერკი დასაქმებული იყო გაერთიანებული ამსტერდამის კომპანიაში ( ჰოლანდიური აღმოსავლეთ ინდოეთის კომპანიის ნაწილი ), და მას არ ჰქონდა მინიჭებული უფლებამოსილება კომპანიისგან ან მთავრობისგან ძალის გამოყენების ინიცირებისა,თუმცა ბევრი აქციონერი უჭერდა მხარს.
რა თქმა უნდა, პორტუგალიელებმა მოითხოვეს მათი ტვირთის დაბრუნება. სკანდალმა გამოიწვია საზოგადოებრივი სასამართლო განხილვა და უფრო ფართო კამპანია, საერთაშორისო საზოგადოების მხრიდან დიდი ინტერესი. სწორედ ამ ფართო კონტექსტში, კომპანიის წარმომადგენლებმა მოუწოდეს გროციუსს ყადაღის დადების საკითხში პოლემიკის სამართავად. მარცხნივ|მინი| გროციუსის პორტრეტი 25 წლის ასაკში ( მიჩელ იანსცი. ვან მირეველტი, 1608 წ.) გროციუსის მიერ 1604/05 წლებში განხორციელებული ძალისხმევის შედეგი იყო გრძელი, თეორიული მასალით დატვირთული ტრაქტატი, რომელსაც მან დროებით მიანიჭა დე ინდის სახელწოდება ( ინდის შესახებ ). გროციუსი ცდილობდა დაეცვა ყადაღის დადების  ფაქტი სამართლიანობის ბუნებრივი პრინციპების გათვალისწინებით. მისი ინტერესი ამ საკითხის მიმართ, ზოგადად, ომის კანონიერების სათავე და საფუძველი გახდა. ტრაქტატი არასოდეს გამოქვეყნებულა გროციუსის სიცოცხლის განმავლობაში. ნაშრომში: თავისუფალი ზღვა ( Mare Liberum, გამოქვეყნებული 1609 წელს) გროციუსმა ჩამოაყალიბა ახალი პრინციპი, რომ ზღვა საერთაშორისო ტერიტორია იყო და ყველა ერი ჰქონდა უფლება თავისუფლად გამოეყენებინა იგი საზღვაო ვაჭრობისთვის. გროციუსმა, „თავისუფალი ზღვების“ მოთხოვნით (ზღვების თავისუფლება ), უზრუნველყო შესაფერისი იდეოლოგიური დასაბუთება ჰოლანდიაში არსებული სხვადასხვა სავაჭრო მონოპოლების დასაშლელად. ინგლისი, რომელიც სასტიკად ეწინააღმდეგებოდა ჰოლანდიელებს მსოფლიო ვაჭრობის დომინირებას, ეწინააღმდეგებოდა ამ მოსაზრებას და ჯონ სელდენის მარის კლაუზუმში (დახურული ზღვა) აცხადებდა, რომ
ზოგადად, ვარაუდობენ, რომ გროციუსმა პირველმა წამოაყენა ზღვების თავისუფლების პრინციპი, თუმც ინდოეთის ოკეანესა და აზიის ზღვების ყველა ქვეყანას ჰქონდა დაუბრკოლებელი ნავიგაციის უფლება დიდი ხნით ადრე, სანამ გროციუსმა დაწერა თავისი De Jure Praedae ( ნადავლის კანონის შესახებ ) 1604 წელს. გროციუსის ცნება ზღვების თავისუფლების შესახებ გაგრძელდა მეოცე საუკუნის შუა ნახევრამდე და იგი კვლავაც გამოიყენება დღესაც, თუმცა კონცეფციის გამოყენება და მისი მიღწევის ფარგლები იცვლება.
ბუნებითი სამართალი
მარჯვნივ|მინი| გროტუსის პორტრეტი გროციუსის მიერ ბუნების სამართლის კონცეფციამ ძლიერი გავლენა მოახდინა მე -17 და მე -18 საუკუნეების ფილოსოფიურ და თეოლოგიურ დებატებზე და პოლიტიკურ განვითარებებზე. განსაკუთრებული გავლენა მოახდინა სამუელ პუფენდორფ სა და ჯონ ლოკზე. ამ ფილოსოფოსების საშუალებით მისი აზროვნება გახდა კულტურული საფუძველი დიდებული რევოლუციის ა ინგლისში და ამერიკის რევოლუციის. გროციუსის გაგებით, ბუნება თავისთავად არ იყო ერთეული, არამედ იგი ღვთის ქმნილებაა. ამრიგად, მისი ბუნებითი სამართლის კონცეფციას ჰქონდა თეოლოგიური საფუძველი. გროციუსმა ასევე განავითარა მთავრობისეული მორალის თეორია. კერძოდ მან ჩამოაყალიბა იდეა,რომ იესო ქრისტეს მსხვერპლშეწირვა საჭირო იყო მამა ღმერთის მხრიდან სამყაროზე გავლენის შესანარჩუნებლად. ეს მოსაზრება შემდგომში განავითარა ისეთმა თეოლოგმა, როგორიცაა ჯონ მილი და გახდა მოწინავე არმინინიზმის მეთოდისტებში
პირადი ცხოვრება
გროციუსის დევიზი  პირად ცხოვრებაში იყო Ruit hora („დრო გარბის“); მის ბოლო სიტყვებს წარმოადგენდა:   მნიშვნელოვანი მეგობრები და ნაცნობები იყვნენ ღვთისმეტყველ ფრანცისკ იუნიუსსი, პოეტი დანიელ ჰეინსიუსი, ფილოლოგი გერჰარდ იოჰან ვოსციუსი, ისტორიკოსი იოჰანეს მერურსი, ინჟინერ სიმონ სტვინსი, ისტორიკოსი ჟაკ ავგუსტე დე ტუ, აღმოსავლეთმცოდნე და არაბი მეცნიერი ერპინიუსი, და საფრანგეთის ელჩი ჰოლანდიის რესპუბლიკაში, ბენჯამინ აუბერი დუ მურიერი, რომელმაც მას გადასახლების პირველ წლებში საფრანგეთის დიპლომატიური ფოსტის გამოყენების უფლება მისცა.
გროციუსი იყო რეგენტისა და დიპლომატის პიტერ დე გროტის მამა.
რესურსები ინტერნეტში
კოლექციები
გროციუსის ნამუშევრები
სქოლიო
კატეგორია:პოლიტიკური ფილოსოფოსები კატეგორია:ნიდერლანდელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ნიდერლანდელი ისტორიკოსები კატეგორია:ნიდერლანდელი დიპლომატები კატეგორია:გარდაცვლილი 1645 კატეგორია:დაბადებული 1583
გარუეთის წმინდა გიორგის ეკლესია
გარუეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ გარუეთში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
სოფლიდან აღმოსავლეთით 3 კმ., მთაზე მდებარე ეკლესია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითაა ნაგები. ალაგ-ალაგ წყობაში გამოყენებულია ფლეთილი ქვაც.
დარბაზული ეკლესია გეგმით კვადრატს უახლოვდება, აღმოსავლეთით გააჩნია ნახევარწრიული აბსიდი, რომლის ცენტრში გაჭრილია შიგნით თაღოვანი - გარედან არქიტრავული სარკმელი. სარკმლის ძირში დგას ტრაპეზის ქვა. სამხრეთით და ჩრდილოეთით თითო ნიშაა. კონქი სფერულია, მისი დიდი ნაწილი ჩამონგრეულია. აბსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია მცირე მხრებით. საკურთხევლის წინ შემორჩენილია კანკელის მარცხენა ნაწილი. აბსიდის ხარისხი მისსავე მოხაზულობას იმეორებს.
ეკლესიის სამხრეთის კედელი თითქმის ჩამონგრეულია. შეისრული კამარის მხოლოდ ჩრდილოეთი მხარეა შემორჩენილი. ჩრდილოეთ და დასავლეთ კედელს ხარისხი გასდევს. ამავე კედლებშია გაჭრილი სწორკუთხა სარკმლები. ინტერიერი ამოვსებულია ჩამონაშალი ქვით. შესასვლელის კვალი არ ჩანს.
ჩრდილოეთის ფასადზე შემორჩენილია მარტივპროფილიანი შირიმის კარნიზი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ცერონისის სამარხი
ცერონისის სამარხი — არქეოლოგიური ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცერონისში. სამარხი აღმოაჩინეს 1973 წელს სოფლის საშუალო სკოლის ეზოში, მიწის სამუშაოების დროს. თარიღდება ანტიკური ხანით. მიცვალებული ესვენა ხელფეხმოკეცილი, მარცხენა გვერდზე, თავით ჩრდილო-დასავლეთისკენ. სამარხში აღმოჩნდა წითლად გამომწვარი წმიდაკეციანი თიხის მაღალყელიანი სფერულტანიანი პატარა სასმისი და მინის მაღალტელიანი ბრტყელგვერდებიანი სანელსაცხებლე. მასალა დაცულია ცერონისის საჯარო სკოლის მხარეთმცოდნეობის კუთხეში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მარია ანა ავსტრიელი (1683-1754)
მარია ანა ავსტრიელი (Maria Anna von Österreich, Maria Ana de Áustria; დ. 7 სექტემბერი, 1683 — გ. 14 აგვისტო, 1754) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საღვთო რომის იმპერატორ ლეოპოლდ I-ისა და მისი მესამე ცოლის, იმპერატრიცა ელეონორ მაგდალენა ნოიბურგელის ქალიშვილი. პორტუგალიის დედოფალი 1708-1750 წლებში როგორც ჟუზე V-ის მეუღლე. პორტუგალიის რეგენტი 1742-1750 წლებში ჟუან V-ის ავადმყოფობის პერიოდში. ესპანეთის დედოფალ ბარბარა ბრაგანსისა და პორტუგალიის ორი მეფის — ჟუზე I-ისა და პედრუ III-ის დედა.
დედოფალი
1708 წლის 27 ოქტომბერს მარია ანა დაქორწინდა პორტუგალიის მეფე ჟუან V-ზე, რომელიც მისი ღვიძლი დეიდაშვილი იყო. ეს ქორწინება მიმართული იყო ბურბონთა მმართველობის ქვეშ მყოფი საფრანგეთისა და ესპანეთის წინააღმდეგ ომისთვის გასაერთიანებლად. აქედან მოყოლებული მარია ანა პორტუგალიის დედოფალი გახდა ქმრის გარდაცვალებამდე.
რეგენტი
1742 წელს მეფე ჟუანს ინსულტმა დაარტყა და იგი პარალიზებული დატოვა. ამის გამო რეგენტად მარია ანა დაინიშნა და მთელი ძალაუფლება მის ხელში აღმოჩნდა. 1750 წელს ჟუანი გარდაიცვალა და ტახტზე მათი ვაჟი ჟუზე I ავიდა.
მარია ანა 1754 წლის 14 აგვისტოს გარდაიცვალა, 70 წლის ასაკში. მისი სხეული ლისაბონში, ხოლო გული ვენაში განისვენებს.
წინაპრები
მარია ანა ავსტრიელის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 7 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1683 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1754 კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:პორტუგალიის დედოფლები კატეგორია:ქალი რეგენტები კატეგორია:ავსტრიის პრინცესები კატეგორია:დედა დედოფლები
ლანჯიკი
ლანჯიკი (Լանջիկ) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 960 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 037 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 691 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.5 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
დუბნო
დუბნო (Дубно) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს რივნეს ოლქში. წარმოადგენს დუბნოს რაიონის ადმინისტრაციულ ცენტრს. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 38073 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:რივნეს ოლქის ქალაქები
მეოტები
[[კავკასია|კავკასიის ეთნიკური რუკა ძვ. წ. V–IV საუკუნეებში|მინი|მარჯვნივ|250პქ]] მეოტები (Μαιῶται, Maeōtae) — ძველი ტომების კრებითი სახელი, რომლებიც სახლობდნენ ძვ. წ. I ათასწლეულში აზოვის ზღვის აღმოსავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ, აგრეთვე ყუბანის შუაწელზე. სახელწოდება „მეოტები“ იხსენიება ანტიკურ ავტორებთან და ბოსფორის სამეფოს წარწერებში. სტრაბონი მეოტებს მიაკუთვნებს სინდებს, დანდარებს, დოსხებს და სხვ. მეოტების ნაწილი ენობრივად ადიღეების მონათესავე იყო, ნაწილი კი ირანულის. ძვ. წ. IV–III საუკუნეებში მრავალი მეოტი ბოსფორის სახელმწიფოს შემადგენლობაში შევიდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კავკასიის გადაშენებული ერები კატეგორია:ინდო-ევროპელი ხალხი
ალექსანდრე ჩიკვაიძე
ალექსანდრე ჩიკვაიძე (დ. 19 იანვარი, 1932, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 8 მარტი, 2012, იქვე) — საბჭოთა დიპლომატი და ქართველი სახელმწიფო მოღვაწე, ისტორიის მეცნიერებათ დოქტორი. იყო დამოუკიდებელი საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი და პრემიერ-მინისტრის მოვალეობის შემსრულებელი, დაინიშნა თენგიზ სიგუას მიერ, 1992 წლის თებერვალში. გააგრძელა ედუარდ შევარდნაძის მთავრობაში მუშაობა, მას შემდეგ, რაც ეს უკანასკნელი დაბრუნდა საქართველოში 1992 წლის მარტში და აქტიურად მოღვაწეობდა 1995 წლის დეკემბერამდე.
მისი საგარეო საქმეთა მინისტრობის დროს, 1992 წლის 31 ივლისს, საქართველო გახდა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის 179-ე წევრი, ამ გზით საქართველომ მოკლე პერიოდში შეძლო ორმხრივი დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარება სხვა სახელმწიფოებთან და ამავდროულად ინტეგრაცია უმეტეს საერთაშორისო ორგანიზაციაში. ჩიკვაიძემ იკისრა მნიშვნელოვანი პასუხისმგებლობა, დაეყენებინა იმ პერიოდში ყველაზე მწვავედ მდგარი საქართველოს შიდა კონფლიქტების პრობლემა (აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი) საერთაშორისო დღის წესრიგში, ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაცია, ევროპის საბჭოს და გაერო-ს უშიშროების საბჭომ აქტიურად ჩარია პრობლემის მოგვარებაში. ამავე პერიოდში ჩაიკვაიძე მჭიდროდ თანამშრომლობდა რუსეთის მთავრობასთან, რათა ესარგებლა მათი გავლენით ამ კონფლიქტების მოგვარებაში. ჩიკვაიძემ ნატოსთან საქართველოს ურთიერთობა 1994 წლის მარტში პარტნიორობა მშვიდობისთვის“ დოკუმენტის ხელმოწერით გახსნა. საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტიდან წასვლის შემდეგ, ჩიკვაიძე იყო საქართველოს ელჩი საბერძნეთში, შვეიცარიაში და საქართველოს მუდმივი წარმომადგენელი გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ოფისში ჟენევაში, 1996-2005 წლებში. მან 2005 წლის ივნისში აქტიური დიპლომატიური სამსახურისგან გაითავისუფლა თავი.
ადრეული ცხოვრება და ოჯახი
ჩიკვაიძე დაიბადა 1932 წლის 19 იანვარს თბილისში, საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკაში. იგი იყო ეკონომისტის, თამარ ჩიკვაიძისა (კობიაშვილი) და საქართველოს ეროვნული ქორეოგრაფიის მაღალკვალიფიციურ შემსრულებლის, დავით ჩიკვაიძის ერთადერთი შვილი, დავით ჩაიკვაიძე მოგვიანებით, ქართული ფილარმონიის დირექტორის მოადგილედაც მუშაობდა. მისი დიდი ბიძა, კალისტრატე ჩიკვაიძე იყო ცნობილი იურისტი, პოლიტიკური ფიგურა და ქველმოქმედი საქართველოს მეოცე საუკუნის დასაწყისში ქუთაისში. მისი ბებია დედის მხირდან, ბარბარა კობიაშვილი და მისი დედის ბაბუა ჯოზეფ კობიაშვილი, მოსამართლე. პეტერბურგის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები იყვნენ და დიდი როლი შეასრულეს მის ადრეულ განათლებაში.
ჩიკვაიძის ოჯახი ცხოვრობდა მოკრძალებულად, მიუხედავად ამისა, მისმა მშობლება ყველაფერი იღონეს, რათა მას მიეღო განათლება ინგლისურსა და მუსიკაში, რაც საკმაოდ დიდ ფუფუნებას წარმოადგენდა მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში სსრკ-ში.
1956 წელს ჩიკვაიძე დაქორწინდა ზაირა მშვენიერაძეზე, ჰიდროელექტრო ინჟინერზე. მათ ჰყავდათ ორი ვაჟი, დავითი (დ. 1958) და ალექსანდრე (1963-2006), ორი შვილიშვილი და ოთხი შვილთაშვილი.
განათლება
ჩიკვაიძემ დაამთავრა თბილისის №1 საშუალო სკოლა და მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სამართლის შესწავლა დაიწყო, რომელიც 1955 წელს დაასრულა თანაკურელ მიხეილ გორბაჩოვთან ერთად. 1960-იან წლებში, იგი ეუფლებოდა ინგლისურს თბილისის უცხო ენათა ინსტიტუტში, ფრანგულს — ბომბეიში, ფრანგულ ალიანსში. (1980-იან წლებში ჰააგაში ელჩობის დროს, მან ასევე შეისწავლა ნიდერლანდური ენა) და 1966 წელს მიიღო სამეცნიერო ხარისხი ისტორიაში მოსკოვის სახელმწიფო სოციალურ მეცნიერებათა აკადემიაში. 1976 წელს სრული პროფესორის ტიტული მიიღო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და გამოაქვეყნა თავისი დისერტაცია წიგნად „ბრიტანეთის კაბინეტი მეორე მსოფლიო ომის პირას“ (რუსულ ენაზე), რომელიც დაფუძნებულია მხოლოდ ომამდელი პერიოდის არქივებზე. 1978 წელს მონაწილეობა მიიღო სსრკ-ს დიპლომატიური აკადემიის უმაღლეს თანამდებობის პირებისათვის განკუთვნილ ორ წლიან საერთაშორისო ურთიერთობების კურსში, რომლის დასრულებაც მან მხოლოდ ერთ წელიწადში შეძლო და 1979 წელს სან-ფრანცისკოში სსრკ-ს გენერალური კონსულად დასახელდა.
პოლიტიკური და დიპლომატიური კარიერა
მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ ჩიკვაიძე სამსახურის გარეშე აღმოჩნდა. ჩიკვაიძე მალე საქართველოში დაბრუნდა, სადაც, როგორც იგი იხსენებდა, „დაიწყო საკმაოდ მოსაწყენი მუშაობა მომკავშირში“. 1956 წლის აპრილში დაინიშნა კომკავშირის კომიტეტის მდივნად თბილისის აეროპორტში, 1956 წლის მაისში კომკავშირის კომიტეტის მდივნად თბილისის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტში. 1961 წელს კი დაინიშნა, თბილისის კომკავშირის კომიტეტის პირველი მდივნის თანამდებობაზე. 1964-1966 წლებში მოსკოვში საბჭოთა კავშირის სოციალურ მეცნიერებათა აკადემიაში მისი სამაგისტრო სწავლის შემდეგ, ჩიკვაიძე მოკლე დროით თბილისში დაბრუნდა ქართული კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტში, მაგრამ მალევე 1967 წელს დატოვა საქართველო ოჯახთან ერთად და დაინიშნა ბომბეიში, ინდოეთში სსრკ-ს გენერალური საკონსულოს კულტურის საკითხებში ვიცე-კონსულად. 1969 წლის დასაწყისში ჩიკვაიძე სსრ კავშირის საელჩოს პირველ მდივნად დაინიშნა ლონდონში, მისი კომპეტენციის სფეროს კულტურის საკითხები და საზოგადოებრივი დიპლომატია წარმოადგენდა. იგი 1972 წლის სექტემბერში თბილისში დაბრუნდა და 1973 წლის დასაწყისში დაინიშნა საქართველოს კომუნისტური პარტიის თბილისის საქალაქო კომიტეტის ადმინისტრაციული და კომერციულ ორგანოს ხელმძღვანელად.
1973-1977 წლებში ჩიკვაიძე საქართველოს კომუნისტური პარტიის თბილისის ორჯონიკიძის საოლქო კომისიის პირველი მდივანი გახდა და 1977 წლიდან 1978 წლის სექტემბრამე მუშაობდა საქართველოს საგამომცემლო, პოლიგრაფიისა და წიგნის ვაჭრობის მინისტრად.
1979 წელს სან-ფრანცისკოში სსრკ-ს გენერალური კონსულად დასახელდა. მის ჩამოსვლას სან-ფრანცისკოში მოჰყვა საბჭოთა კავშირის შეჭრა ავღანეთში. მიუხედავად ცივი ომისა, მისი საქმიანობის დასარულს ჩაიკვაიძემ აშშ-ს მხირდან საკმაოდ საპატიო გაცილება დაიმსახურა
1983 წლის 1 მაისიდან 1985 წლის 1 მაისამდე იყო საბჭოთა კავშირის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი კენიაში მოსკოვში დაბრუნდა, როგორც სსრკ-ს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის დიპლომატიური დანიშვნების განყოფილების უფროსი.
1988 წელს ჩიკვაიძე ინიშნება საბჭოთა კავშირის საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად ნიდერლანდების სამეფოში. 1992 წლის 1 იანვრიდან საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ჩიკვაიძე კვლავ რჩებოდა პოსტზე, ამჯერად რუსეთის ფედერაციის ელჩის რანგში.
1992 წლის თებერვალში ჩიკვაიძე დაინიშნა ვიცე-პრემიერად და საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრად. 1992-1995 წლებში ჩიკვაიძე საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრად მუშაობდა.
1996 წელს საქართველოს პრეზიდენტმა ედუარდ ედუარდ შევარდნაძემ იგი საბერძნეთში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად გადაიყვანა. ხოლო 2002 წელს საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩად შვეიცარიაში და საქართველოს მუდმივ წარმომადგენელად გაეროს ოფისში და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებში ჟენევაში.
სქოლიო
კატეგორია:სსრკ-ის პოლიტიკოსები კატეგორია:საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 19 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:გარდაცვლილი 2012
ცერონისის ქვაყუთი
ცერონისის ქვაყუთი — არქეოლოგიური ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცერონისის დასავლეთით 500 მეტრზე, ადგილ ხოდაბუნებში. თარიღდება ფეოდალური ხანით. შედგენილია ფილაქვებისაგან. ქვაყუთში თავით დასავლეთისკენ, ზურგზე გაშოტილი სამი მიცვალებული ესვენა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ნადოკრის კოშკი
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
კიტრიულის ღვთისმშობლის ეკლესიის ნანგრევი
კიტრიულის ღვთისმშობლის ეკლესიის ნანგრევი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ კიტრიულში. აგებულია შუა საუკუნეებში. ეკლესიიდან შემორჩენილია ნახევარწრიული აბსიდის სამხრეთი ნაწილი. მისი სიმაღლე 60 სმ-ს აღწევს. დანარჩენი კედლები მიწის პირზეა დასული; სამშენებლო მასალად გამოყენებულია ფლეთილი და რიყის ქვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პაატა კერვალიშვილი
პაატა კერვალიშვილი (დ. 17 სექტემბერი, 1949, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ფიზიკოსი. ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი და ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი და საქართველოს პროფესიონალთა ლიგის ხელმძღვანელი.
ადრეული წლები და განათლება
დაიბადა მეცნიერ მუშაკების, დოქტორების მედეა კიკნაველიძისა და ჯამლეტ კერვალიშვილების ოჯახში. 1966 წელს მან ოქროს მედალზე დაამთავრა თბილისის პირველი საშუალო სკოლა. 1966 წელს იგი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საინჟინრო-ფიზიკური ფაკულტეტის სტუდენტი გახდა. სწავლის დამთავრებისთანავე თავისი საქმიანობა დაუკავშირა საბჭოთა კავშირის ატომურ პროგრამას, რომლის ფარგლებშიც იგი მუშაობდა 1970-დან 1992 წლამდე (სსრკ საშუალო მანქანათმშენებლობის სამინისტროს სამეცნიერო ცენტრები: სოხუმის ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტი, იშვიათი ლითონების სახელმწიფო ინსტიტუტი, სტაბილური იზოტოპების ინსტიტუტი, იგორ კურჩატოვის სახელობის ატომური ენერგიის ინსტიტუტი).
სამეცნიერო მოღვაწეობა
1984 წლიდან იგი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის (ამჟამად საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი) პროფესორია და 1998 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი. 1994–1999 წლებში იგი მუშაობდა საქართველოს პარლამენტში და შემდეგ საქართველოს მთავრობაში ხელმძღვანელ თანამდებობებზე.
1979 წელს იშვიათი ლითონების სახელმწიფო ინსტიტუტში მას მიენიჭა ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატის, ხოლო 1985 წელს ი.კურჩატოვის სახელობის ატომური ენერგიის ინსტიტუტში ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხები. 1981 წელს პაატა კერვალიშვილს მიენიჭა უფროსი მეცნიერი მუშაკის, ხოლო 1989 წელს პროფესორის სახელმწიფო სამეცნიერო წოდება.
1991 წელს პაატა კერვალიშვილის ინიციატივით საქართველოში დაფუძნდა სენსორული სისტემების სამეცნიერო-ტექნოლოგიური ცენტრი. 1994 წელს იგი არჩეულ იქნა საქართველოს საინჟინრო აკადემიაში, იგი ამ აკადემიის პრეზიდიუმის წევრია. 1997 წელს პაატა კერვალიშვილი არჩეულ იქნა საქართველოს საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა აკადემიის წევრად; იგი ამჟამად ამ აკადემიის პრეზიდენტია.
2008 წელს პროფესორი პაატა კერვალიშვილი არჩეულ იქნა ევრო და ხმელთაშუაზღვის ხელოვნებისა და მეცნიერების (ათენი, ლოზანა) აკადემიის პრეზიდენტად.
პაატა კერვალიშვილი 20-მდე პრესტიჟული პრემიისა და ჯილდოს მფლობელია და აგრეთვე არის მრავალი საერთაშორისო აკადემიისა და საბჭოს წევრი. იგი მუშაობდა და ახლაც აგრძელებს მოღვაწეობას საზღვარგარეთ: ათენის, პირეუსის, პარიზის, კიევის, ფერარას, მასაჩუსეტსის, კალიფორნიის და სხვა უნივერსიტეტებში და სამეცნიერო ლაბორატორიებში.
აბრევის თედოწმინდის ეკლესია
აბრევის თედოწმინდის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ აბრევში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
პაატა კერვალიშვილი
სამეცნიერო მოღვაწეობა
პროფესორ კერვალიშვილის სამეცნიერო-ტექნოლოგიური მოღვაწეობის სფეროებია: კონდენსირებული გარემოს, მოლეკულური და კვანტური ფიზიკა, ბირთვული და ლაზერული ტექნოლოგიები, სენსორული სისტემები, ენერგეტიკული და ინფორმაციული ტექნოლოგიები. იგი ავტორია 500-მდე სამეცნიერო პუბლიკაციების, წიგნების, სახელმძღვანელოებისა და გამოგონებების და მათ შორის შპრინგერის, იოს და პერგამონ პრესის მიერ დაბეჭდილი სამეცნიერო ბესტსელერების.
მეცნიერი ხელმძღვანელობდა სამეცნიერო პროექტებს აშშ-ში, საფრანგეთში, გერმანიაში, საბერძნეთში, იტალიაში, ინგლისში, ყოფილ სსრკ-ში. მისი ორგანიზებით ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჩატარდა საერთაშორისო კონფერენციები.
პროფესორ კერვალიშვილის ხელმძღვანელობით შესრულდა 50-ზე მეტი საერთაშორისო სამეცნიერო პროექტი და პროგრამა. მისი თავმჯდომარეობით და აქტიური მოწილეობით გაიმართა 60-ზე მეტი საერთაშორისო ფორუმი და კონფერენცია.
აბრევის თედოწმინდის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია: ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პაატა კერვალიშვილი
სამეცნიერო მოღვაწეობა
პაატა კერვალიშვილი 2013-2015 წლებში ხელმძღვანელობდა ევროკავშირის მიერ დაფინანსებულ პროექტ „ნანომატი“-ს, რომლის ეგიდით პარიზის უნივერსიტეტის (პარიზ 11 - ორსეი) ქიმიური - ფიზიკის ლაბორატორიასთან ერთად განხორციელდა რიგი თეორიული და ექსპერიმენტული სამუშაოები ნანოსისტემების ლაზერული სპექტრომეტრიის განვითარების საკითხებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ფიზიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:დაბადებული 17 სექტემბერი კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები პ კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2021)
ცერონისის ქვევრსამარხები
ცერონისის ქვევრსამარხები — არქეოლოგიური ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცერონისის დასავლეთით 500 მეტრზე, ადგილ ხოდაბუნებში. თარიღდება ანტიკური ხანით. მიწაში ჰორიზონტულად ჩაფლულ ორ ქვევრსამარხში მიცვალებულები ესვენა ხელფეხმოკეცილი. თავის ჩრდილო-დასავლეთისკენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მიმასი (თანამგზავრი)
მიმასი — პლანეტა სატურნის ბუნებრივი თანამგზავრი; 1789 წელა აღმოაჩინა ბრიტანემლა ასტრონომმა უილიამ ჰერშელმა. სახელი ეწოდა ბერძნული მითოლოგიის გმირის, გაიას ვაჟ მიმასის პატივსაცემად. ასევე მოიხსენიება როგორც სატურნი I.
მიმასის დიამეტრი 396 კილომეტრია და ყველაზე პატარა ასტრონომიული სხეულია, რომელსაც თვითგრავიტაციის გამო მომრგვალებული ფორმა აქვს.
აღმოჩენა
მიმასი 1789 წლის 17 სექტემბერს ბრიტანემლა ასტრონომმა უილიამ ჰერშელმა აღმოაჩინა. აღმოჩენას იგი შემდეგნაირად აღწერდა: „ჩემი ორმოცფუტიანი ტელესკოპის დიდი სინათლე იმდენად სასარგებლო აღმოჩნდა, რომ 1789 წლის 17 სექტემბერს მეშვიდე თანამგზავრი შევნიშნე, რომელიც მის დიდ, სასავლეთ წაგრძელებასთან მდებარეობდა“.
სახელი
სახელი ეწოდა ბერძნული მითოლოგიის ერთ-ერთი გიგანტის, მიმასისგან. სატურნის იმ დროისათვის ცნობილი შვიდი თანამგზავრის სახელები 1847 წელს შეთავაზებულ იქნა უილიამ ჰერშელის ვაჟის, ჯონის მიერ პუბლიკაციაში „კეთილი იმედის კონცხიდან განხორციელებული ასტრონომიული დაკვირვებების შედეგები“. მან მათ ტიტანები უწოდა, რადგან სატურნი (ბერძნული მითოლოგიის კრონოსის რომაული ექვივალენტი) ტიტანების ლიდერი და ხანდახან სამყაროს მმართველი იყო.
ფიზიკური მახასიათებლები
მიმასის განმასხვავებელი მახასიათებელია 130 კმ სიგრძის გიგანტური, დარტყმითი კრატერი, რომელსაც თანამგზავრის აღმომჩენის პატივსაცემად ჰერშელი ეწოდა. მისი დიამეტრი საკუთრივ მიმასის დიამეტრის თითქმის მესამედია; კედლების სიმაღლე დაახლოებით 5 კილომეტრია, ფსკერის გარკვეული ნაწილების სიღრმე 10 კმ, ცენტრალური მწვერვალი კი ფსკერიდან 6 კმ სიმაღლეზეა აღმართული. თუკი ამის ექვივალენტური კრატერი დედამიწაზე იქნებოდა, მისი დიამეტრი 4000 კმ იქნებოდა, ავსტრალიაზე განიერი. დარტყმას, რომელმაც ეს კრატერი წარმოქმნა, მიმასი თითქმის მთლიანად უნდა დაემსხვრია: ნამტვრევების ხილვა შესაძლებელია მიმასისი მოპირდაპირე მხარეს.
მიმასის ზედაპირი გაჯერებულია სხვა პატარა დარტყმითი კრატერებით, თუმცა, ვერც ერთი მათგანი ზომით ახლოსაც კი ვერ მიდის ჰერშელთან. ზედაპირის უდიდესი ნაწილი დაფარულია 40 კმ დიამეტრის მქონე კრატერებით, მაგრამ სამხრეთ პულუსის რეგიონში 20 კმ დიამეტრზე დიდი კრატერები არ შეინიშნება.
სულ, მიმასზე სამი ტიპის გეოლოგიური მახასიათებლები შეიმჩნევა: კრატერები, ჩასმები და კრატერთა ჯაჭვები.
ორბიტული რეზონანსები
სატურნის რგოლების გარკვეული მახასიათებლები მიმასთან რეზონანსულადაა დაკავშირებული. მიმასი პასუხისმგებელია მატერიის მოსაფთავებაზე კასინის დანაყოფში — სატურნის ორ უდიდეს რგოლს, A-სა და B-ს შორის არსებულ ნაპრალში. კასინის დანაყოფის შიდა კიდეში, ჰიუგენსის ნაპრალში ნაწილაკები 2:1 რეზონანსშია მიმასთან. თითოეული ორბიტის დროს ისინი მიმასს ორჯერ უვლიან გარს. მიმასის მიერ კასინის დანაყოფის ნაწილაკების განმეორებადი მიზიდვა, ყოველთვის კოსმოსის ერთი მიმართულებით, აიძულებს მათ ახალ ორბიტაზე დადგნენ ნაპრალის გარეთ. C და B რგოლებს შორის საზღვარი 3:1 რეზონანსშია მიმასთან.
გარდა ამისა, მიმასი 2:1 საშუალო-მოძრაობის რეზონანსშია უფრო დიდ მთვარე თეტისთან და 2:3 რეზონანსში მთვარუკა პანდორასთან.
ანომალიური ლიბრაცია
2014 წელს, მკვლევრებმა შენიშნეს, რომ მიმასის ლიბრაციულ მოძრაობას ჰქონდა ერთი კომპონენტი, რომელიც მხოლოდ მისი ორბიტით ვერ იხსენებოდა და დაასკვნეს, რომ ამის მიზეზი იყო ან ინტერიერი, რომელიც ჰიდროსტატიკურ ეკვილიბრუმში არაა, ან შიდა ოკეანე. 2017 წელს მკვლევრები მივიდნენ დასკვნამდე, რომ ოკეანე გამოიწვევდა ზედაპირის მოქცევით დაძაბულობას, ისეთს, როგორიცაა იუპიტერის ტექტონიკურად აქტიურ თანამგზავრ ევროპაზე. შესაბამისად, ზედაპირზე ნაპრალების არსებობისა და ტექტონური აქტივობების მტკიცებულებათა ნაკლებობა მიმასზე ასეთი ოკეანის არარსებობაზე მიუთითებს. ბირთვის წარმოქმნის შემდეგ, წარსულში სავარაუდოდ უნდა წარმოქმნილიყო შიდა ოკეანეც, რაც გეოლოგიურ აქტივობებსაც წარმართავდა; ლიბრაციის ეს ახსნა ცოტა პრობლემატურია. მეორე შესაძლო ახსნაა ასიმეტრიული მასის ანომალია, რაც ჰერშელის კრატერთანაა დაკავშირებული.
კვლევა
1979 წლის 1 სექტემბერს, სატურნს ჩაუფრინა ხომალდმა პიონერ 11-მა, რომელიც მიმასს 104 263 კმ მანძილზე მიუახლოვდა. 1980 წელს მას გადაუფრინა ვოიაჯერ 1-მა, 1981 წელს კი ვოიაჯერ 2-მა.
მიმასი რამდენიმეჯერ გადაიღო ხომალდმა კასინიმ, რომელიც სატურნის ორბიტაზე 2004 წელს გავიდა. ყველაზე ახლოს, კასინი მიმასს 2010 წლის 13 თებერვალს მიუახლოვდა, 9 500 კმ მანძილზე.
თოლენჯის ლომისის ნიში
თოლენჯის ლომისის ნიში — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თოლენჯის ჩრდილო-დასავლეთით, 2 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. შენობა გეგმით ოთხკუთხაა (6,2x5,4 მეტრი). ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყისა და ნატეხი ქვის შერეული წყობით (ტლანქად). ძლიერ დაზიანებულია: მთლიანადაა დანგრეული სამხრეთ კედელი და აღმოსავლეთ კედლის ნახევარი; შემორჩენილია დასავლეთ და ჩრდილო კედლები (სიმაღლე 4,6 მეტრი), რომლებსაც სართულშუა კამაროვანი გადახურვის კვალი შემორჩა. დასავლეთ კედლის შუა ნაწილში ფართო თაღოვანი შესასვლელია (მოგვიანებით ამოუშენებიათ). შესასვლელის თაღი სუფთად გათლილი შირიმის ქვითაა ნაგები, ხოლო წირთხლები - ნატეხი ქვით. ნაგებობის სამხრეთ-დასავლეთ და ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეები ნახევარწრიული მოხაზულობის თითო კონტრფორსითაა გამაგრებული. შენობას წრიული მოხაზულობის გალავანი ჰქონია შემორტყმული (შემორჩენილია ფრაგმენტულად). ეზოში ნანგრევებად ქცეული რამდენიმე ნაგებობის ნაშთია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ლუსაღბიური (შირაკი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
ადამოვკა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ადამოვკა შეიძლება აღნიშნავდეს:
თელავის მარანი
თელავის მარანი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში, დგას ნადიკვირის ჩიხში (№ 13), აგებულია XVIII საუკუნეში. ეკუთვნოდა თავად ვახვახიშვილებს.
მარნის დარბაზული სივრცე თავისი ზომებით და კედლის განსაკუთრებული, ოსტატური წყობით, გამორჩეულია დღემდე ცნობილი ამგვარი ნაგებობებს შორის. მარნის ძირითადი ნაწილი ნალისებრი კამარითა გადახურული, ხოლო შესასვლელი გვირაბები ოდნავ შეისრული კამარით მარნის კედლებზე შემორჩენილია ძველი ნიშნები და თახჩები გარდა ამისა, მარვლად არის საბჭოთა პერიოდში ჩატარებული რეკონსტრუქციის დროინდელი ელემენტებიც.
ლიტერაუტურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ვარაში
ვარაში (Вараш; 2016 წლამდე - კუზნეცოვსკი Кузнецовськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს რივნეს ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 41664 კაცს შეადგენდა.
დექაობა
დექაობა (Dəkkəoba) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,191  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზარდაბის რაიონის სოფლები