cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
S.M.Entertainment
გამოსვლა საერთაშორისო ბაზარზე
ესემ კომპანია იაპონიაში დაარსებული იყო 2011 წელს. კორეული ოფისი იაპონურთან თანამშრომლობით გამართა სამუაოები ახალი ერთეულის გასახსნელად პეკინში, ჩინეთი მთელი აზიური ბაზრის დასაპყრობად. კომპანია აპირებს გახსნას ფილიალი ჰონგ-კონგში. ამის გარდა, SM გამოაცხადა, რომ აპირებს შექმნას ფილიალი ამერიკაში BoA-ს დებიუტისთვის SM Entertainment USA ლეიბლის ქვეშ 21 ოქტომბერი 2008 (ამ დროისთვის ფილიალი გახსნილია და მუშაობს).
გასაუბრება
SM ახალ ქასტინგს 2008 წელს ატარებდა. ის დაიწყო 19 სექტემბერი 2008 წელს და გაგრძელდა 25 ოქტომბერი 2008 წლამდე. არცევნები ტარდებოდა შემდეგ კატეგორიებში: მომღერლები, კინო და ტელე-მსახიობები, მოდელები, მოცეკვავეები და მუსიკისა და სიტყვების ავტორები. მოსმენა ტარდებოდა ჰავაიზე, ლოს-ანჯელესში, ვაშინგტონში, ნიუ-იორკში, სან-ფრანცისკოში, ვანკუვერში და ტორონტოში ასევე ბევრ სხვადასხვა აზიურ ქვეყანაში.
ისინი ეძებენ ხალხს რათა მსოფლიო სხვადასხვა ხალხის სცენაზე გამოვიდნენ.
პირველად SM-მა გასაუბრება რუსეთში 2015 წლის ივლისში ჩაატარა.
ვარსკვლავები
SMTown დაიწყო 1999 წელს ზამთრისა და ზაფხულის ალბომების პროექტებით (SM Town Summer Vacation და SM Town Winter Vacation). SMTown ალბომების ჩაწერებში მონაწილეობას იღებენ SM-ის ყველა მოქმედი არტისტი. ყოველ ალბომში არის SMTown-ის სპეციალური და ყველა არტისტის სოლო თუ ჯგუფის სიმღერა.
VJ, DJ
1. კიმ ისააკ
2. კიმ ჯუნჰიონი (SHINee)
3. რეუკი (Super Junior (ჯგუფი))
4. სინდონგი (Super Junior (ჯგუფი))
5. კანგინი (Super Junior (ჯგუფი))
6. თეიონი (Girls' Generation)
7. სანი (Girls' Generation)
8. ლითუკი (Super Junior (ჯგუფი))
ყოფილები
სააგენტოდან წასულები
ყოფილი მოვარჯიშეები
SM ROOKIES
პატარები
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კორეის კომპანიები
ელ-კუთი
ელ-კუთი (الكوت), ასევე ცნობილია კუთის სახელით — ქალაქი ერაყში. მდებარეობს ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში. იგი არის ვასიტის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრი. ვასიტის მუჰაფაზა 1960 წლამდე სწორედ ელ-კუტის სახელით იყო ცნობილი. ელ-კუთი მდებარეობს მდინარე ტიგრის მარცხენა სანაპიროზე. ქალაქი 160 კილომეტრითაა დაშორებული ქვეყნის დედაქალაქ ბაღდადიდან.
ელ-კუთი მდებარეობს 23 მეტრზე ზღვის დონიდან. 2005 წლის აღწერის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 315 167 ადამიანს შეადგენდა და იგი არის მოსახლეობით პირველი საკუთარ მუჰაფაზაში.
1915 წელს, პირველი მსოფლიო ომის მიმდინარეობის დროს, როდესაც ოსმალეთის იმპერია დაიშალა, კუთი ოკუპირებული იქნა ბრიტანეთის იმპერიის მიერ. თუმცა ვასიტის მუჰაფაზა და მისი ადმინისტრაციული ცენტრი დიდი ხნის განმავლობაში არ დარჩენილან ბრიტანეთის იმპერიაში და მალე შეურთდნენ ერაყის სამეფოს.
ეივაზალარი
ეივაზალარი (Eyvazallar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
ლილიანა მითაიშვილი
ლილიანა მითაიშვილი (დ. 17 სექტემბერი, 1937, თბილისი) — ქართველი ბალერინა. საქართველოს სახალხო არტისტი (1972).
ბიოგრაფია
დაიბადა თბილისში. 5 წლის იქ­ნე­ბო­და ლი­ლი­ა­ნა, რო­ცა სა­ბა­ლე­ტო სტუ­დი­ა­ში მი­იყ­ვა­ნეს, მაგ­რამ ვი­ნა­ი­დან პა­ტა­რა და სუს­ტი აგე­ბუ­ლე­ბი­სა იყო, გო­გო­ნა მაშნვე და­ი­წუ­ნეს.
1954 წელს დაამთავრა ვახტანგ ჭაბუკიანის სახელობის თბილისის სახელმწიფო ქორეოგრაფიული სასწავლებელი (პედაგოგები ვიხოდცევა, მარგარიტა გრიშკევიჩი და ჭაბუკიანი).
1954-1979 წლებში თბილისის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრის საბალეტო დასის წამყვანი სოლისტი იყო. მის რეპერტუარში ბევრი გამორჩეული როლია, მათ შორის: ოდეტა-ოდილია („გედების ტბა“), ჟიზელი („ჟიზელი“), კიტრი („დონ კიხოტი“), ნიკეა („ბაიადერა“), მანიჟე („მთების გული“), ჯავარა („გორდა“), მარი („მაკნატუნა“), ლიზა („ამაო სიფრთხილე“), მზეთუნახავი („სინათლე“),ავრორა („მძინარე მზეთუნახავი“), ლაურენსია („ლაურენსია“), დეზდემონა, ემილია („ოტელო“), გალია, ნატაშა („მშვიდობისათვის“), ქალიშვილი („პოემა“) და მანიჟე („მთე­ბის გულ­ში“).
ლილიანა მითაიშვილს აქვს შესრულებული წამყვანი პარტიები ცინცაძის ბალეტში „პოემა“ (1966 წელი) და ღლონტის ბალეტში „განთიადი“ (1970 წელი).
1956 წელს ლილიანა მითაიშვილმა კლასიკური ბალეტის საკავშირო (ყოფილი სსრკ) კონკურსზე ლაურეატის პირველი ხარისხის დიპლომი და ოქროს მედალი მოიპოვა. ასევე იღებდა ხშირად მონაწილეობას საგასტროლო სპექტაკლებში საზღვარგარეთ. მითაიშვილის დრამატურგია ექსპრესიით აღსავსე იყო, უნდა აღინიშნოს, რომ იგი მდიდარია გმირულ-რომატიკული სულისკვეთებითაც.
1979 წლიდან ლილიანა მითაიშვილი თბილისის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრის საბალეტო დასის პედაგოგ-რეპეტიტორია.
1983-1984 წლებში მუშაობდა ულან-ბატორის (მონღოლეთი) ოპერისა და ბალეტის თეატრის პედაგოგ-რეპეტიტორად.
უნდა აღინიშნოს, რომ ხელოვნებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის 1961 წელს მიენიჭა საქართველოს დამსახურებული არტისტის, ხოლო 1972 წელს კი – სახალხო არტისტის წოდება. ლილიანა მითაიშვილი ასევე დაჯილდოებულია კამბოჯის სამეფოს საპატიო ორდენით.
საქართველოს პრეზიდენტის ედუარდ შევარდნაძის 1997 წლის დადგენილებით ქართული ხელოვნების განვითარების საქმეში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისა და ნაყოფიერი პედაგოგიური მოღვაწეობისათვის თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრის საბალეტო დასის პედაგოგ-რეპეტიტორი, საქართველოს სახალხო არტისტი, ლილიანა მითაიშვილი დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით.
2014 წელს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს დადგენილებით თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრი ახალ სეზონზე დავით თორაძის „გორდას“ აღდგენით შეხვდა. ამ პროექტში აქტიურად მონაწილეობდა სწორედ ლილიანა მითაიშვილი. ცნობილი ქართველი კომპოზიტორის — დავით თორაძის ბალეტი „გორდა“ ვახტანგ ჭაბუკიანმა თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში 1949 წელს დადგა. სპექტაკლში მთავარ როლს ლეგენდური მოცეკვავე და ქორეოგრაფი თავად ასრულებდა. „გორდა“ ათეული წლების განმავლობაში იყო წარმოდგენილი თეატრის რეპერტუარში. ის ბოლოს 1996 წელს აღადგინა ზურაბ კიკალეიშვილმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:დაბადებული 17 სექტემბერი კატეგორია:ქართველი ბალერინები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
ტრეს-კორასოინსი
ტრეს-კორასოინსი (Três Corações) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 839 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვარჟინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 72 765 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 87.88 კმ²-ზე. ფართობი 828 038 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
სი ძინპინი
სი ძინპინი (习近平, დ. 15 ივნისი 1953) — ჩინელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის პრეზიდენტი 2013 წლის 14 მარტიდან, ჩინეთის კომუნისტური პარტიის გენერალური მდივანი 2012 წლის 15 ნოემბრიდან და ჩინეთის ცენტრალური სამხედრო კომიტეტის თავმჯდომარე 2013 წლის 14 მარტიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:დაბადებული 15 ივნისი
ლატვიის ჰიმნი
მინი|ლატვიის სახელმწიფო ჰინი Dievs, svētī Latviju! (ღმერთი ჰფარავდეს ლატვიას!) — ლატვიის სახელმწიფო ჰიმნი. სიტყვები და მუსიკა ეკუთვნის კარლის ბაუმანისს (1834–1904).
ჰიმნი ბაუმანისის მიერ შეიქმნა 1873 წელს, რომელიც იყო ახალგაზრდა ლატვიელების მოძრაობის წევრი. ხანდახან ხდება სპეკულაცია, რომ ბაუმანისმა ტექსწის ნაწილი მოიპარა ცნობილი ლექსიდან ღმერთო დაიფარე დედოფალი და მასზე დაადო საკუთარი მუსიკა. ორიგინალურ ტექსტში ლატვიის ნაცვლად იყო სიტყვა ბალტია. 1920 წელს როდესაც სიმღერის არჩევა მოხდა სახელმწიფო ჰიმნად ბალტია შეიცვალა ლატვიით.
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:ეროვნული ჰიმნები
ლამანი (ლერიქი)
ლამანი (Laman) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	470 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
გიოდაქლარი (ბეილაგანი)
გიოდაქლარი (Gödəklər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	517 კაცი.
ტენჯიკუ ტოკუბეი
მინი|ტენჯიკუ ტოკუბეი ტენჯიკუ ტოკუბეი (天竺徳兵衛; დ. 1612 — გ. 1992) — XVII საუკუნის იაპონელი მოგზაური და მწერალი. მან იმოგზაურა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში და სამხრეთ აზიაში.
ტენჯიკუ დაიბადა 1612 წელს ვაჭრის ოჯახში სენდო-მაჩიში, ტაკასაგო-ჩოში, დღევანდელ ჰიოგოს პრეფექტურაში.
მოგზაური
მინი|მარცხნივ|იაპონური ხომალდის [[1634 წლის მოგზაურობა]] 1626 წელს 15 წლის ასაკში ტენჯიკუ დაიქირავა სავაჭრო გემის ეკიპაჟმა კიოტოში.
1627 წელს ტოკუბეიმ იმოგზაურა ჩინეთში, ვიეტნამში და სიმაში (დღევანდელ ტაილანდში). ის რაღაც დროით დარჩებოდა სიამში და შემდეგ ჰოლანდიელ მოგზაურ ჯან ჰუსტენ ვან ლოდესტეინის ერთ-ერთი ხომალდით გააგრძელებდა მოგზაურობას. მდინარე განგის საშუალებით, მან ასევე იმოგზაურა ინდოეთში და მაგადჰაში და უკან დიდი სიმდიდრით და დიდძალი ამბებით დაბრუნდა.
მის იაპონიაში დაბრუნებას და იზოლირებული პოლიტიკის გაცნობის შემდეგ, მან დაწერა ნაშრომი სახელად „ტენჯიკუ ტოკაი მონოგატარი“ (天竺渡海物語) თავის მოგზაურობებზე სხვა ქვეყნებში, რომელიც ძალიან პოპულარული გახდა იაპონიაში.
ტენჯიკუ ტოკუბეი გარდაიცვალა 80 წლის ასაკში თავის მშობლიურ ქალაქ ტაკასაგოში.
კაბუკის პერსონაჟი
მინი|200პქ|ტენჯიკუ ტოკუბეი კაბუკიში, [[XVIII საუკუნე|XVIII საუკუნის ნამუშევარი]] ტენჯიკუ ტოკუბეიმ მონაწილეობა მიიღო პოპურალური სპექტაკლებში კაბუკიში და ძორურიში ჯადოქრის როლში, რომელიც XVIII საუკუნესა და XIX საუკუნეში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა.
1795 წელს კუნიტარომ ითამაშა ტენჯიკუს მეუღლის როლი სპექტაკლში „ტენჯიკუ ტოკუბეი კიკიგაკი იორაი“, რომლის დროსაც ტოკუბეის როლს არაში კოროკუ III თამაშობდა.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონელი მკვლევარები კატეგორია:ედოს პერიოდის მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1612 კატეგორია:გარდაცვლილი 1692
ჰამიდური ხოცვა-ჟლეტა
right|thumb|250px|1819 წლის ნოემბერში [[ერზურუმი|ერზურუმში მოკლული სომხები ]] ჰამიდური ხოცვა-ჟლეტები (Համիդյան ջարդեր, Hamidiye Katliamı) ასევე მოიხსენიება როგორც 1894–1896 წლების სომხური ხოცვა-ჟლეტები და დიდი ხოცვა-ჟლეტები, — სომეხთა ხოცვა-ჟლეტა ოსმალეთის იმპერიაში, რომელიც მოხდა 1890-იანი წლების შუა ხანებში. დადგენილია, რომ დაღუპულთა რიცხვი 80 000 -დან 300 000 - მდე ადამიანს შეადგენდა, რის შედეგადაც 50 000 ობოლი ბავშვი დარჩა. ხოცვა-ჟლეტებს ასოცირებენ სულთან აბდულჰამიდ II-სთან, რომელმაც, ოსმალეთის იმპერიის შენარჩუნების მცდელობაში, ხელახლა დაასახელა პანისლამიზმი, როგორც სახელმწიფო იდეოლოგია. მიუხედავად იმისა, რომ ხოცვა-ჟლეტა მიმართული იყო ძირითადად სომხებისკენ, ძალადობა ზოგიერთ შემთხვევაში განპირობებული იყო ანტიქრისტეანული შეხედულებებით, მაგალითად დიბეკირის ხოცვა-ჟლეტები, სადაც, თანამედროვე წყაროს თანახმად, დაიღუპა 25 000-მდე ასურელი.
ხოცვა-ჟლეტები ოსმალეთში დაიწყო 1894 წელს, სანამ უფრო ფართოდ არ გავრცელდა შემდეგ წლების განმავლობაში. ოსმალებმა ვერ შეამჩნიეს რაიმე განსხვავება მსხვერპლთა ასაკსა და სქესს შორის და სასტიკად ძალის გამოყენებით ხოცავდნენ ყველას განურჩევლად. ეს მოხდა იმ დროს, როდესაც ტელეგრაფს უკვე შეეძლო ახალი ამბების გავრცელება მთელი მსოფლიოს მასშტაბით, და ამან ინფორმაციის ფართო გაშუქება გამოიწვია დასავლეთ ევროპისა და ჩრდილოეთ ამერიკის მედიაში.
საერთაშორისო რეაქცია
ოსმალეთის იმპერიაში მომხდარი სომხური ხოცვა-ჟლეტების ამბები გავრცელდა ევროპასა და შეერთებულ შტატებში და ძლიერი გამოხმაურება მოჰყვა უცხო მთავრობებისა და ჰუმანიტარული ორგანიზაციების მხრიდან.
New York Times- ის 1895 წლის სექტემბრის სტატიაში გამოქვეყნდა „სომხების ჰოლოკოსტი“. ბელგიის მეფე ლეოპოლდ II- მ ბრიტანეთის პრემიერ მინისტრ სალისბურს განუცხადა, რომ შეეძლო შეჭრილიყო სომხეთში და მისი ოკუპაცია მოეხდინა. ხოცვა-ჟლეტა მნიშვნელოვანი საკითხი იყო შეერთებული შტატების პრეზიდენტის გროვერ კლივლენდის თვის, ხოლო 1896 წელს მის საპრეზიდენტო პლატფორმაზე, რესპუბლიკური კანდიდატი უილიამ მაკკინლი ასახელებდა სომეხთა გადარჩენას, როგორც მის მთავარ პრიორიტეტს საგარეო პოლიტიკაში. ამერიკელებმა, როგორებიც იყვნენ, ჯულია უარდ ჰოუი, დევიდ ბრიუერი და ჯონ როკფელერ, გასცეს შემოწირულობები ამით დააგროვეს დიდი თანხა, რითაც ჰუმანიტარული ჯგუფები და წითელი ჯვრის დახმარება გაიგზავნა რეგიონში დარჩენილი გადარჩენილების დასახმარებლად, რომლებიც დაავადნენ და შიმშილობდნენ.
დაღუპულები
შეუძლებელია იმის დადგენა, თუ რამდენი სომეხი დაიღუპა, თუმცა ისტორიკოსების მიერ მოწოდებული მონაცემები 80 000-დან 300 000-მდე მერყეობდა.
აქედან გამომდინარე, მესამე მხარის მიერ მოწოდებული ინფორმაციები ითვლება ყველაზე სანდოდ. გერმანელი პასტორი იოჰანეს ლეპსიუსი ფრთხილად აგროვებს მონაცემებს საკითხთან დაკავშირებით და მის გამოთვლებში ასახული იყო 88 243 სომეხი ადამიანის გარდაცვალება, 2 493 სოფლის განადგურებას, რომელთაგანაც 456 მკვიდრი იძულებით მოაქციეს ისლამზე, და 649 ეკლესია-მონასტერი განადგურდა, მათგან 328 კი გადაკეთდა მეჩეთად. მან ასევე აღწერა 100 000 სომეხის გარდაცვალება, რაც გამოწვეული იყო შიმშილისა და დაავადებებისგა, რომელთა საერთო რიცხვმა დაახლოებით 200 000 ადამიანი შეადგინა.
თავის მხრივ, 1895 წლის დეკემბრის დასაწყისში ბრიტანეთის ელჩმა დაღუპულთა რაოდენობა 100 000-ად შეაფასა. გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრის ოპერატიული და თურქოლოგი ერნსტ ჯუკი ირწმუნებოდა, რომ 200 000 სომეხი მოკლეს, 50 000 კი იძულებით განდევნეს, დაახლოებით მილიონი კი გაძარცვეს. მსგავს ციფრებს ასახელებს ფრანგი დიპლომატიური ისტორიკოსი პიერ რენვინი, რომელიც ირწმუნებოდა, რომ 250 000 სომეხი დაიღუპა დამოწმებული დოკუმენტების საფუძველზე, მისი მოვალეობის შესრულების დროს.
რეგიონში სომხების გარდა, დაახლოებით 25 000 ასურელი და 100 000-მდე ბერძენი დაიღუპა.
სქოლიო
კატეგორია:სომხები კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის ისტორია კატეგორია:ადამიანის უფლებათა დარღვევა
განათლება კატარზე
განათლება კატარზე კატარის განათლების სისტემას ერთობლივად ხელმძღვანელობს და აკონტროლებს უმაღლესი განათლების საბჭოს (SEC) და განათლების სამინისტრო (MOE). SEC პასუხისმგებელია დამოუკიდებელი სკოლების ზედამხედველობაზე, ხოლო MOE პასუხისმგებელია კერძო სკოლებისთვის დახმარების გაწევაში. ფორმალური სწავლება ოფიციალურად დაიწყო 1956 წელს. დაწყებითი კლასები სავალდებულოა ყველა ბავშვისათვის და უფასოა საჯარო სკოლებში.
განათლება კატარში ძალიან მრავალფეროვანია, რამდენიმე სკოლაა, რომელიც სხვადასხვა საერთაშორისო სასწავლო გეგმების სისტემას წარმოადგენს. ქვეყანაში დაახლოებით 338 საერთაშორისო სკოლაა. ქვეყანას მსოფლიოს მასშტაბით რამდენიმე პრესტიჟული უნივერსიტეტი და სატელიტური კამპუსი აქვს ქვეყნის განათლების ცენტრში და დედაქალაქის დოჰას ტერიტორიაზე.
განათლების სისტემა
2001 წელს კატარმა დაიქირავა კვლევისა და განვითარების კორპორაცია RAND, რათა გაეანალიზებინა მისი განათლების სისტემის მუშაობის ხარისხი და გაეტარებინა საჭირო რეფორმა. https://www.rand.org/pubs/research_briefs/RB9248/index1.html|title=A RAND- ის კვლევით კატარის საგანმანათლებლო სისტემაში 100,000-ზე მეტი მოსწავლე იყო აღრიცხული, რომელთა ორი მესამედი იღებდა სამთავრობო სასწავლო დაწესებულებების მომსახურებას. RAND-მა კატარის ხელისუფლებას შესთავაზა მრავალნაირი რეფორმის სისტემა, სადაც აქცენტი სასწავლო გეგმის გაუმჯობესებაზე კეთდებოდა.
2005 წლიდან სასწავლო გეგმა შეადგინეს არაბული ენისთვის, ასევე მათემატიკის და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებისტვის. მალევე გაიხსნა რამდენიმე დამოუკიდებელი სკოლა. 2004 წელს გაიხსნა თორმეტი დამოუკიდებელი სკოლა, 2005 წელს ოცდაერთი და 2006 წელს ცამეტი.
2008 წელს გამოქვეყნებულმა შეფასებამ გამოავლინა, რომ სტუდენტების მხოლოდ მცირე ნაწილი აკმაყოფილებდა ახალ სასწავლო გეგმას. დაახლოებით 10% შეესაბამებოდა სტანდარტებს ინგლისურიში, 5% არაბულ ენაში და 1% -ზე ნაკლებია მათემატიკაში და მეცნიერებაში.
განათლება იყო კატარის ეროვნული განვითარების სტრატეგიის განუყოფელი ნაწილი 2011-2016. კატარის ხელისუფლება განათლებას უწყობს ხელს, თავისი მოსახლეობის მორალისა და სოციალური ღირებულების ხელშეწყობა და მისი ეკონომიკის დივერსიფიკაციას.
ისლამური განათლება
მე -20 საუკუნის დასაწყისში კატარის საზოგადოებამ განსაკუთრებული ყურადღება არ დაუთმო განათლების ოფიციალურ მხარეებს. ეს იყო მხოლოდ ტრადიციული ბედუინების კულტურის მატარებელი ხალხი. უფრო მეტიც, ყურანის განათლება დიდად ფასობდა ქალაქის საზოგადოებაში და ნაკლებად_ სოფლის მოსახლეობაში. ურბანულ დასახლებებში მცხოვრები ბავშვების უმრავლესობას ასწავლიდნენ თუ როგორ უნდა გაეგოთ და წაეკითხათ ყურანი. ამ ტიპის განათლება, როგორც წესი, 10 წლის ასაკში სრულდებოდა, რის შემდეგაც ბავშვის ოჯახი აღინიშნავდა "ალ ხათმას", ანუ ყურანის დამახსოვრების დასასრულს. მე-18 საუკუნის ბოლოს ზუბარაჰი, ყველაზე მნიშვნელოვანი ქალაქი ნახევარკუნძულზე, ისლამური განათლების ცენტრად იქცა.
ისლამური სკოლები დაყოფილია სამ კატეგორიად, რომლებიც ცნობილია როგორც მეჩეთი, მეკტები და მედრესე. მალმუდ შუკრი ალ-აუსიუსი, ისლამის სწავლული, აცხადებს, რომ 1878 წლიდან 1913 წლამდე ალ-ჰასის რეგიონში არსებობდა დაახლოებით 20 მეკტები, 30 მადრასა და 400 მეჩეთი.
მეჩეთები, გარდა სალოცავი ადგილებისა, ასევე საგანმანათლებლო დაწესებულებებად განიხილებოდა, რადგან მათ მუსლიმანური რელიგიური სწავლებისა და რჩევების გათვალისწინებით მართავდნენ. კუთბაბი, იგივე მეკტები რომელიც ასევე ცნობილია როგორც მუთა, გაყოფილი იყო ორ ქვედანაყოფად. პირველი ტიპის მეკტებში ისწავლებოდა მხოლოდ ყურანი და ძირითადი რელიგიური პრინციპები. ისინი ძალიან ფართოდ ვრცელდებოდა სოფლადაც და ქალაქადაც. ორივე სქესის ბავშვი შეიძლება დაესწრებოდა მათ, თუმცა ისინი განცალკევებით იკრიბებოდნენ. მამრობითი სქესის ბავშვებს ასწავლიდნენ საზოგადოებრივ ადგილებში ან მეჩეთებში, ხოლო ქალებისთვის არსებობდა კერძო სახლები. კუბისის სხვა ვარიანტებში ყურანის გარდა ასწავლიდნენ კითხვას, წერას და არითმეტიკას. მათ მხოლოდ დიდ დასახლებულ დასახლებებში აღმოაჩენდით, როგორიცაა დოჰა და მასში მდიდარი ოჯახების შვილებს გზავნიდნენ.
მედრესე იყო მოწინავე საგანმანათლებლო დაწესებულება, რომელიც ასწავლიდნენ ისლამურ მეცნიერებას და არაბულ ლიტერატურას. ისინი ძირითადად, დასახლებულ დასახლებებში მდებარეობდა. მე -20 საუკუნის დასაწყისში ქვეყნის ყველაზე ავტორიტეტული მედრესე, ალ-მადაზა ალ-შეიხ მუჰამედ აბდულაზიზ ალ-მა'ნა, დაარსდა 1918 წელს ბაჰრეინის შეიხის მონდომებით. მისი პერსონალი შედგებოდა მრავალი მაღალკვალიფიციური ინსტრუქტორებისგან. სილაბუსს არაბული ლიტერატურისა და არაბული ენის შესახებ დიდი ყურადღება ჰქონდა დათმობილი. სტუდენტისთვის არ არსებობდა ფიქსირებული წლების რაოდენობა სწავლის დასამთავრებლად.
თანამედროვე განათლება
1949 წელს იაპონიის პირველი ფორმალური სკოლა შეიქმნა კატარის ემირმა, ისლამ ალ-მოჰამადიევის სახელით. ეს იყო დაკომპლექტებული ერთი პედაგოგითა და 50 სტუდენტით. სილაბუსი მოიცავდა ფართო სპექტრს თემების, მათ შორის რელიგიურ განათლებას, გეოგრაფიას, ინგლისურის, არითმეტიკას და გრამატიკას. მან სახელმძღვანელოები ეგვიპტიდან შემოიტანა. ქალაქის მეორე სკოლა დაარსდა 1954 წელს.
სულ მალე ქვეყნის პირველი სკოლის შექმნის შემდეგ სკოლები სხვა დასახლებებშიც დააარსეს და დაიწყეს მათი გაფართოება. ნახევრად დაწყებითი სკოლა 1952 წელს დაარსდა ალ-ხორში და 1954 წელს მასში უკვე ირიცხებოდა 560 სტუდენტი და 26 პედაგოგი.
1956 წელს დაარსდა განათლების სამინისტრო, რომლის მიზანი იყო რამდენიმე ეროვნული საგანმანათლებლო ინიციატივის დაწყება. ჩამოყალიბდა ჩვიდმეტი დაწყებითი სკოლა 1,333 სტუდენტითა და 80 პედაგოგით. 1957 წელს გოგონების სკოლები ინტეგრირებული იქნა ეროვნულ საგანმანათლებლო პროგრამაში. იმ წელს შეიქმნა, ორი გოგონათა სკოლა 451 სტუდენტთა და 14 ქალი პედაგოგით. გოგონების განათლება მომდევნო წლებში სწრაფად გაიზარდა.
1950-იანი წლების განათლების სამინისტროს მიერ დაწესებული პოლიტიკით შეიზღუდა სკოლების რაოდენობა, რათა სტუდენტებისა და მასწავლებლის თანაფარდობა გაუმჯობესებულიყო. ამასთანავე, პედაგოგებს უამრავი ისეთი წახალისება დაუწესეს, როგორიცაა კეთილმოწყობილი საცხოვრებლები და წლიური ტურისტული ბილეთები.
განათლების ორგანოები
განათლების კონტროლი ამჟამად განათლების სამინისტროსა და უმაღლესი განათლების საბჭოს მოვალეობაა. განათლების სამინისტროს დაფინანსება ცოტა ხნის წინ შემცირდა და ბევრი სკოლა გადაეცა უმაღლესი განათლების საბჭოს.
უმაღლესი განათლების საბჭო
უმაღლესი განათლების საბჭო შეიქმნა 2002 წლის # 37 განკარგულებით. 2006 წლიდან საბჭო ხელმძღვანელობს და აკონტროლებს განათლების სისტემას ყველა დონეზე სკოლამდელი დაწესებულებებდან უნივერსიტეტების ჩათვლით. კატარის უმაღლესი განათლების საბჭო ხელმძღვანელობს სამ სასწავლო დაწესებულებას:
განათლების სამინისტრო
კატარის განათლების სამინისტრო (უმაღლესი განათლების საბჭო) 1956 წელს ჩამოყალიბდა. განათლების სამინისტრო ამჟამად მხარს უჭერს კერძო სკოლებს საგანმანათლებლო დაწესებულებების ინსპექტირების, ჯანდაცვის სამსახურების, ელექტროენერგიის და წყალმომარაგებით. მისი პერსონალი 2009 წელს უმაღლესი განათლების საბჭოში იყო გაერთიანებული.
კატარის განათლების, მეცნიერებისა და საზოგადოებრივი განვითარების ფონდი
კატარის ფონდი განათლება, მეცნიერება და თემის განვითარება არის 1995 წელს დაარსებული კერძო, ჩარტერული, არაკომერციული ორგანიზაცია. კატარის ფონდის ქოლგის ქვეშ არის ე.წ. განათლების ქალაქი, რომლის მშენებლობა დაიწყო 2000 წელს და რომელიც მოიცავს რამდენიმე უცხოურ უნივერსიტეტს, აკადემიურ და სასწავლო პროგრამებს და კატარის მეცნიერების და ტექნოლოგიების პარკს.
2009 წელს კატარის ფონდმა წამოიწყო ახალი ინიციატივა_მსოფლიო ინოვაციის სამიტი განათლებისათვის. ესაა ყოველწლიური გლობალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებს მსოფლიოს საგანმანათლებლო საკითხებით დაინტერესებულ მხარეებს, აზრთა ლიდერებსა და გადაწყვეტილების მიმღებებს, რატა იმსჯელონ განათლების შესახებ.
სკოლები
thumb | ბირლა. საჯარო სკოლა
უნივერსიტეტები
ქვეყანაში შექმნილი პირველი უნივერსიტეტი იყო კატარის უნივერსიტეტი, რომელიც 1973 წელს პედაგოგთა კოლეჯად დაარსდა. ამჟამად მას აქვს 8 კოლეჯი. სხვა ქვეყნებიდან რამდენიმე უნივერსიტეტმა ქვეყანაში სატელიტური კამპუსი გახსნა. მაგალითად, ზოგიერთ ამერიკულ უნივერსიტეტს აქვს განათლების ცენტრი ქალაქში, როგორიცაა კორნელის უნივერსიტეტი, ვალის სამედიცინო კოლეჯი, კარნეგის მელონის უნივერსიტეტი, ჯორჯთაუნის უნივერსიტეტი, ვირჯინიის თანამეგობრობის უნივერსიტეტი.
სქოლიო
კატეგორია:განათლება კატარზე
სელენე
სელენე — მთვარის ქალღმერთი ბერძნულ მითოლოგიაში, ტიტან ჰიპერიონის და თეას სევდიანი ასული, ჰელიოსის და ეოსის (მზის და განთიადის) და, იმავე ჰელიოსის ცოლი, ხშირად ეძახდნენ ფებეს, რადგან აპოლონ ფებოსის დად ითვლებოდა. ჰყავს მთვარის ეტლი, რომელსაც სამოთხისკენ მიაბრუნებს. მის შესახებ მითებში მოხსენიებულია მისი რამდენიმე საყვარელი, მათ შორის ზევსი, პანი და მოკვდავი ენდიმიონი. კლასიკურ დროში სელენს ხშირად აკავშირებდნენ არტემიდასთან, ისევე, როგორც მისი ძმა, ჰელიოსი, აპოლონთან იყო დაკავშირებული. სელენი და არტემიდაც ასოცირებულნი იყვნენ ჰეკატთან და ერთად სამივე მთვარის ქალღმერთებად ითვლებოდნენ, მაგრამ მხოლოდ სელენი განიხილებოდა როგორც თავად მთვარე. მისი რომაული ეკვივალენტია ლუნა.
მითოლოგია
ჰომეროსი თავის პოემებში ჯერ არ თვლის ქალღმერთად, მაგრამ ერთ ჰიმნში მას მარად სხივოსან, ბრძენ, „თეთრკულულებიან ქალღმერთს“ უწოდებს, გრძელი ფრთებითა და ოქროს შარავანდედით დამშვენებულს. თავისი ძმის, ჰელიოსისგან განსხვავებით, რომელიც ეტლით დაფრინავს ცაში და ყველას თვალს სჭრის თავისი ნათებით, სელენე ბევრად უფრო წყნარია. მისი ეტლი, რომელშიც არის შებმული ორი ცხენი, ჯორი ან ხარი (ამ უკანასკნელის რქები ნახევარმთვარის სიმბოლოა), სიბნელეში მშვიდად მოძრაობს და მკრთალი შუქით ახარებს ადამიანებს.
ჰომეროსისვე ცნობით, სელენე ზევსმა შეიყვარა და მალევე მასთან პანდეია ეყოლა. ათენელთა ზევსის დღესასწაულებზე პანდეიაც შედიოდა. სელენეს შეუყვარდა ახალგაზრდა მოკვდავი ენდიმიონი და ზევსს მისთვის უკვდავება სთხოვა, მაგრამ დაავიწყდა მარადიული სიჭაბუკეც ეთხოვა, ამიტომ ენდიმიონი დაბერდა და გამოქვაბულში წავიდა, სადაც სელენე ღამით ეტლს შეაჩერებს, ჩადის და დასქცერის მწუხარებით. სწორედ ესაა მისი სევდის მიზეზი. ყველაფრის მიუხედავად ენდიმიონთან ეყოლა 50 ასული, რომელიც ოლიმპოს კალენდრის 50 თვეს შეესაბამება.
ხელოვნება
ჰეკატესთან სელენეს მაგიურ უნარებს ხაზს უსვამდა და ამბობდა, რომ თაყვანს სცემდნენ, როგორც ჯადოქარს (თესალიური ვაზა). საერთოდ, სხვადასხვა დროს შერეული იყო ჰეკატე, არტემიდას, პერსეფონეს, ელენეს სახეებთან. ხშირია სიახლოვე დიანასთან.
პეტრე სუშკინი
პეტრე პეტრეს ძე სუშკინი (დ. 8 თებერვალი, ტულა – გ. 17 სექტემბერი, 1928, კისლოვოდსკი) — რუსი ზოოლოგი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1923). მიხეილ მენზბირის მოსწავლე. 1889 წელს დაასრულა მოსკოვის უნივერსიტეტი. ხარკოვისა (1910-დან) და ტავრიკის (1919-დან) უნივერსიტეტების პროფესორი; 1921 წლიდან მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის გეოლოგიურ და ზოოლოგიურ მუზეუმებში; 1927 წლიდან იყო ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა განყოფილების აკადემიკოს-მდივანი. ძირითადი შრომები მიუძღვნა ორნითოლოგიას, ზოოგეოგრაფიას, შედარებით ანატომიასა და პალეონტოლოგიას. მრავალრიცხოვანი ექსპედიციების (ბაშკირეთში, ყაზახეთში, სამხრეთ ციმბირის მთებში და სხვ.) შედეგად მდიდარი მასალები შეაგროვა ფრინველთა სისტემატიკის, ბიოლოგიის, გეოგრაფიული გავრცელების შესახებ; მის ზოოგეოგრაფიულ განზოგადებებსა და, განსაკუთრებით, მინუსინსკის ქვაბულსა და ალთაიზე მიძღვნილ შრომებს დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა ციმბირის ფაუნის ისტორიის გაგებაში. დეტალურად შეიმუშავა მტაცებელი ფრინველებისა და მთიულასებრთა ოჯახის სისტემატიკა. პალეონტოლოგიური შრომები ძირითადად მიუძღვნა ხმელეთის ხერხემლიანთა ისტორიას, მათი უძველესი წარმომადგენლების შესწავლას (სტეგოცეფალები და თერიოდონტები).
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ზოოლოგები კატეგორია:საბჭოთა ზოოლოგები კატეგორია:სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრები კატეგორია:სემიონოვის სახელობის ოქროს მედლით დაჯილდოებულები
იოსებ ტატიშვილი
იოსებ გრიგოლის ძე ტატიშვილი (დ. 25 დეკემბერი, 1886, თბილისი — გ. 21 ივლისი, 1952, იქვე) — ქართველი მწერალი და ენათმეცნიერი.
ბიოგრაფია
პირველდაწყებითი განათლება ოჯახში მიიღო. შემდეგ დაამთავრა თბილისის ქართული გიმნაზია, ხოლო 1915 წელს — მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი.
თავისი პირველი მოთხრობა „წვიმაში“, ი. ტატიშვილმა დაბეჭდა 1908 წელს გაზეთ დროებაში. აქედან მოყოლებული, მას კალამი არ გაუგდია. მწერლის საუკეთესო ნაწარმოებებია: „დედაკაცის ბედი“, „იაღლუჯა“, „მტერთა სასძლო“, „ქალის გული“, „ძველი გმირი“. ზოგი მოთხრობა თარგმნილია უკრაინულად.
ი. ტატიშვილს აქვს მრავალი ტარგმანი რუსულიდან და სომხურიდან. აღსანიშნავია რომ იგი იყო ქართული ენის შესანიშნავი მცოდნე და თავისი წვლილი შეიტანა „ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონის“ რვატომეულის მომზადებაში.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მის გვერდით პანთეონში დასაფლავებულია მისი მეუღლე — სოფიო ლევანის ასული მაკროპულო (დ. 4 აპრილი, 1888, დაბა ალავერდი, ახლანდელი სომხეთი — გ. 21 იანვარი, 1963, თბილისი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 1952 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
ტჯენი (დედოფალი)
ტჯენი — ძველი ეგვიპტის დედოფალი მეცამეტე დინასტიიდან, შუა სამეფოს პერიოდის დროს. ტჯენი ეგვიპტის ფარაონის სებეხოტებ IV-ის მეუღლე იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები კატეგორია:ეგვიპტის მეცამეტე დინასტიის დედოფლები
პეტრე მიტროპოლიტის ტაძარი
პეტრე მიტროპოლიტის ტაძარი (Собор Петра Митрополита) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ვისოკო-პეტროვსკის მონასტრის მთავარი ტაძარი. აგებულია 1514-1517 წლებში.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
თავდაპირველად ეკლესიის ადგილზე მდებარეობდა პეტრე და პავლე მოციქულების სახელზე ნაკურთხი ხის ეკლესია. პეტრე კიევის მიტროპოლიტის გარდაცვალებისა და კანონიზაციის შემდეგ 1339 წელს ეკლესია ხელახლა აკურთხეს მის სახელზე. 1514-1517 წლებში ხის ეკლესია ქვაში განაახლა არქიტექტორმა ალევიზ ნოვიმ.
ეკლესია ააგეს რვაკუთხა კოშკის სტილში, რომელიც მთავრდება ჩაფხუტისმაგვარი გუმბათით. ზოგჯერ ეკლესიას შეცდომით მიაკუთვნებენ მშენებლობის სტილს „რვაკუთხედი ოთხკუთხედზე“. ტაძარი რუსული ბურჯებიანი არქიტექტურის ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული მაგალითია. ტაძარი საკმაოდ პატარაა, იგი იმეორებს თავდაპირველად არსებული ხის ეკლესიის არქიტექტურას. ფასადების დეკორაცია უბრალო და ლაკონურია. პილასტრები სრულდება აგურის ლავგარდნით.
1690 წელს ეკლესია ნარიშკინებმა ნაწილობრივ გადააკეთეს მოსკოვური ბაროკოს სტილში.
ეკლესიის კურთხევა შედგა პეტრე I-ისა და ივანე V-ის მონაწილეობით.
1689-1690 წლებში ეკლესია კვლავ გაარემონტეს და ხელახლა აკურთხეს ახლა უკვე პეტრე I დიდის მონაწილეობით. 1691 წელს კლიმ მიხაილოვმა დაასრულა კანკელი. 1713-1714 წლებში ტაძრის ვიწრო ფანჯრები გააფართოვეს და მისცეს კვადრატული სახე.
1920-იან წლებში მონასტერთან ერთად ტაძარიც დაიხურა. კანკელი შენარჩუნდა 1940-იან წლებამდე. 1980-იან წლებამდე ეკლესია გამოიყენებოდა, როგორც რსფსრ-ის კულტურის სამინისტროს სამხატვრო ფონდის დირექციის საწყობად. 1984 წელს ტაძარი XIV საუკუნის ფორმას დაუბრუნა არქიტექტორმა ბ. დედუშენკომ.
1990 წელს ეკლესია გადაეცა ვისოკო-პეტროვსკის მონასტერს. ტაძრისთვის შეიქმნა ახალი კანკელი და კედლები მოიხატა. 1998 წლის 3 იანვარს შედგა ტაძრის კურთხევა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
ჯეიმზ ჰარბორდი
ჯეიმზ ჰარბორდმა განათლება კანზასის სასოფლო-სამეურნეო კოლეჯში მიიღო. 1889 წლიდან მსახურობდა აშშ-ს არმიაში. მონაწილეობა მიიღო 1889 წლის კუბის ოკუპაციაში და ესპანურ-ამერიკულ ომში. 1901 წელს მიენიჭა კაპიტნის წოდება. მონაწილეობდა ამერიკა-ფილიპინების ომში. 1917 წლიდან ხელმძღვანელობდა ევროპის დასავლეთ ფრონტზე, საფრანგეთში განთავსებულ ამერიკული არმიის ნაწილებს. პირველი მსოფლიო ომის დასრულებისას იკავებდა ევროპაში ამერიკის ჯარების შტაბის უფროსის პოსტს.
1919 წელს განიხილებოდა ამიერკავკასიაში მოკავშირეთა უმაღლესი კომისრის პოსტზე, თუმცა, საბოლოოდ ამ პოსტზე შეკვეცილი უფლებამოსილებით (მხოლოდ სომხეთზე) დაინიშნა ამერიკელი პოლკოვნიკი ჰასკელი.
1919 წელს, პრეზიდენტმა ვუდრო ვილსონმა გენერალი ჰარბორდი დანიშნა „სომხეთში ამერიკული სამხედრო მისიის“ ხელმძღვანელად. გენერალს დაევალა სომხეთში და, ზოგადად, ამიერკავკასიაში არსებული პოლიტიკური, სამხედრო და ეკონომიკური მდგომარეობის შესწავლა, შესაძლებლობის შემთხვევაში, სომხეთზე ამერიკის მანდატის აღებისა და მანდატის აღსრულებისათვის საჭირო სავარაუდო დანახარჯების გათვლა. გენერლის მისია უშუალოდ სომხეთზე ვრცელდებოდა, თუმცა მას ევალებოდა შეესწავლა საქართველოსა და აზერბაიჯანის რეალობაც.
2 ოქტომბერს, ჰარბორდი თბილისში ჩამოვიდა, შეხვდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის წარმომადგენლებს. შემდგომში იმოგზაურა ბაქოში. მართალია, შეხვედრებისას ჰარბორდი ორივე ქვეყანაში ზარ-ზეიმითა და წვეულებებით მიიღეს, მაგრამ ამერიკელმა გენერალმა თავის ანგარიშებში საქართველოსა და აზერბაიჯანის მთავრობის შესახებ ნეგატიური განწყობები არ დამალა. ჰარბორდმა ანგარიშებში აღწერა ამიერკავკასიის ქვეყანათა შორის არსებული დაპირისპირებები და განსხვავებული მისწრაფებები. მისი აზრით, კავკასიაზე მანდატი, კონსტანტინოპოლთან და ანატოლიასთან ერთად, ერთ სახელმწიფოს უნდა აეღო, სხვაგვარად რეგიონის მართვა შეუძლებელი იყო.
1922 წელს, ჰარფორდმა არმია დატოვა და გახდა ამერიკის რადიო კორპორაციის პრეზიდენტი. 1942 წელს, მიენიჭა გენერალ-ლეიტენანტის წოდება. დაკრძალულია არლინგტონის ეროვნულ სასაფლაოზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:აშშ-ის არმიის გენერლები კატეგორია:დაბადებული 1866 კატეგორია:დაბადებული 21 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1947 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 აგვისტო
ტრეს-პონტასი
ტრეს-პონტასი (Três Pontas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 905 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვარჟინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 53 860 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 78.08 კმ²-ზე. ფართობი 689 794 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჟიულ მიშლე
ჟიულ მიშლე (Jules Michelet; დ. 21 აგვისტო, 1798 — გ. 9 თებერვალი, 1874) — ფრანგი ისტორიკოსი. დაიბადა პარიზში ჰუგენტონების ოჯახში. ჟიულ მიშლე იყო პირველი იტორიკოსი, რომელმაც გამოიყენა და განსაზღვრა სიტყვა რენესანსი, ანუ ევროპის კულტურის ახალი დასაწყისი, რომელიც წარმოდგენილია XVIII საუკუნის შუა წლებში. ისტორიკოსი ფრანსუა ფროტე წერდა, რომ მისი ისტორია საფრანგეთის რევოლუციის შესახებ, რჩება როგორც „რევოლუციური ისტორიოგრაფია და ლიტერატურული ძეგლი“.
ადრეული ცხოვრება
მისი მამა არც ისე პოპოლარული იყო, მაგრამ შემდგომში ჟიულს მამის აქტუალური მუშაობა ძალიან დაეხმარა. იგი თავიდან მუშაობდა პრესაში, მიუხედავად ამისა მამამისმა შეძლო მისი გაგზავნა ცნობილ ლიცეუმში, სადაც მან თავი გამოიჩინა. 1821 წელს, წარმატებით დაამთავრა უნივერსიტეტი და მალევე დაინიშნა ისტორიის პროფესორად კოლეჯში.
1824 წელს, დაქორწინდა. ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე კარგი პერიოდი მის ცხოვრებაში. მიშლეს ჰყავდა ძლიერი პარტნიორები აბელ ფრანსუა ვილემაინისა და ვიქტორ კუზენის სახით. მიუხედავად იმისა, რომ ჟიული აქტიური პოლიტიკოსი იყო, იგი შევიდა ისტორიაში თავისი მოღვაწეობით. მას შექმნილი აქვს აგრეთვე სასკოლო სახელმძღვანელო. ჟიულს ასევე დიდი უპირატესობა აქვს მწერლობაში.
ოჯახი
მისი მეორე ცოლი იყო ასენაის მიშლე, რომელიც იყო მასწავლებელი პეტერბურგში. იგი დაეხმარა ლეიბორისტებს და დაიწყო ახალი სამუშაოსათვის სამზადისი, სწორედ ამ პერიოდში იგი გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული 21 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1798 კატეგორია:გარდაცვლილი  9 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1874
გიუნაში
გიუნაში (Günəş) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	 890 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
ბუხარალოსი
ბუხარალოსი (Bujaraloz, Burcharaloz) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 120,918616 კმ². მოსახლეობა — 980 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ხინალიღის ისტორიული მუზეუმი
სოფელ ხინალიღის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი (Xınalıq tarix-etnoqrafiya muzeyi) დაარსდა 2001 წელს სოფელ ხინალიღის მკვიდრთა ინიციატივით. განლაგებულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კუბის რაიონში. ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის დამაარსებელი არის სოფლის მკვიდრი ჰალილ რაჰმან აბდურაჰმან ოღლი ჯაბაროვი. მისი ინიციატივით და სოფლის მკვიდრთა დახმარებით მუზეუმში შეგროვდა რარიტეტული ისტორიული ექსპონატები, არქეოლოგიური და ეთნოგრაფიული მასალები, მათ შორის ხალიჩები და ქილიმები, სხვადასხვა სახის სახლის ჭურჭელი, თიხისა და კერამიკული ჭურჭელი, ქვის წიგნები და სხვა.
მუზეუმის ყველაზე ღირსშესანიშნავ ექსპოზიციას წარმოადგენს იშვიათი ხელნაწერი წიგნები, რომლებიც მიეკუთვნებიან XV-XX საუკუნეებს. ისინი მოწმობენ, რომ სოფლის ისტორიის მანძილზე ადგილობრივი მკვიდრნი მჭიდროდ თანამშრომლობდნენ მეცნიერებასთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2001 წელს დაარსებული მუზეუმები კატეგორია:აზერბაიჯანის მუზეუმები
მხედრულის მთავრული
მინიატიურა|250პქ|მსხვილკეგელიან სტრიქონჩამომსხმელ მანქანაზე ჩამოსხმული მთავრული ლიტერები, ანტონ დუმბაძის დიზაინი.
მხედრულის მთავრული — მხედრული დამწერლობის ზედა რეგისტრის ასოები, რომელიც ძირითადად გამოიყენება სათაურების დასაწერად და მნიშვნელოვანი ტექსტების გამოსაყოფად.
ისტორია
მინიატიურა|250პქ|პეტერბურგის სტამბის მხედრული შრიფტი მთავრული ასოებით, 1823.
მინიატიურა|250პქ|მხედრულის მთავრული ასოები საბეჭდ მანქანაზე. XI საუკუნიდან მოყოლებული ქართული საერო ტექსტები ძირითადად მხედრული დამწერლობით იწერებოდა. მხედრული დამწერლობა უნიკამერული იყო, რაც იმას ნიშნავს, რომ არ არსებობდა დიდი ასოები, რომელიც წინადადების დასაწყისში სიტყვის პირველ ასოდ ან სახელის გამოსაკვეთად გამოიყენებოდა. მხედრულ ტექსტებში დიდი ასოების ნაცვლადაც, ზოგჯერ ასომთავრული დამწერლობის ასოებს ხმარობდნენ, მაგრამ იმის გამო, რომ მოგვიანებით სასულიერო პირებსაც კი უჭირდათ ამ ასოების წაკითხვა, ასომთავრულის დიდ ასოებად გამოყენება ფართო გავრცელებაში არ ყოფილა.
პირველი ინფორმაცია მხედრულისთვის დიდი (მთავრული) ასოების შემუშავებაზე გვხვდება XVIII საუკუნეში. ნიკოლოზ თბილელი თავის ანდერძში წერდა, რომ მან შექმნა დიდი ასოები მხედრული დამწერლობისათვის, რასაც ის „მხედრულის ასომთავრულს“ უწოდებდა.
მინიატიურა|მარცხნივ|200პქ|1876 წელს გამოცემული „დედა ენის“ ყდა. სათაური და ავტორის სახელისა და გვარის პირველი ასოები (ი. გოგებაშვილი) მოცემულია მთავრული ასოებით. 1864 წელს შეიქმნა შრიფტი „ვენური“, რომლითაც მალევე გამოიცა იაკობ გოგებაშვილის ქართული ანბანი და პირველი საკითხავი წიგნი მოსწავლეთათვის. ამ წიგნში მთავრული ასოები უკვე ფართოდ იყო გამოყენებული და მეტიც, მოცემულ სასწავლო ტაბულაში ბავშვები სწავლობდნენ, რომ არსებობდა ჩვეულებრივი პატარა (მხედრული) ასოები და მათი დიდი ანუ მთავრული შესატყვისები. ამავე პრინციპით დაიბეჭდა პირველი „დედა ენა“, რომლითაც მრავალი თაობა სწავლობდა წერა-კითხვას. მთავრული ასოების წინადადების პირველი სიტყვის და საკუთარი სახელის დამწყებ ასოდ გამოყენება გვხვდებდა გაზეთ დროებაშიც. გაზეთი დროება ამ წამოწყებას ასე ასაბუთებდა:
აღსანიშნავია, რომ ამ პერიოდის მთავრული ასოები არ იყო უბრალოდ ერთ ხაზზე განლაგებული მხედრული ასოები. იმ მაგალითებიდან რაც ქართულ სტამბებში იბეჭდებოდა, აშკარაა რომ მთავრულ ასოებს, შედარებით განიერი ფორმები და შტრიხის სიმუქე გამოარჩევდა.
ამ პრინციპით არაერთი ქართული წიგნი საბჭოთა კავშირამდე იბეჭდებოდა, თუმცა მოგვიანებით მთავრული ასოების ამგვარი გამოყენება შეწყდა და ისინი მხოლოდ სათაურებში შემორჩა, როგორც ALL CAPS ფუნქცია, როცა სიტყვაში შემავალი ყველა ასო დიდია.
დღევანდელი გამოყენება
მინიატიურა|250პქ|მხედრულის მთავრულის ნიმუში საგზაო ნიშნებზე (ALL CAPS ფუნქციით) ქართული შრიფტების დიდი ნაწილი ორი ვერსიითაა წარმოდგენილი: მხედრულითა და მთავრულით. ვინაიდან, დღესდღეობით, მთავრული ასოები ფართოდ გამოიყენება როგორც ბეჭდურ პროდუქციაში, მათ შორის წიგნებში, ჟურნალ-გაზეთებში, აბრებზე, პლაკატებზე, ბანკნოტებზე, აგრეთვე ტელემედიასა და გრაფიკულ ვიდეორგოლებში. ბოლო დრომდე, მათი ასახვა შეზღუდული იყო ვებსივრცეში, ვინაიდან არ არსებობდა საერთო სტანდარტი, უნივერსალური კოდი ქსელში გადასაცემად. თუმცა 2017 წლის 10 მაისს უნიკოდის ტექნიკურმა კომიტეტმა, ორწლიანი მოლაპარაკების შემდეგ, საბოლოოდ მიიღო ქართული მხარის მიერ წარდგენილი შეთავაზება და დაამტკიცა მხედრული ანბანის ზედა რეგისტრის ასოები, ხოლო 2018 წლის 5 ივნისს გამოვიდა Unicode 11.0.0 ვერსია, რომელშიც უკვე ოფიციალურადაა შეტანილი 46 მთავრული ასონიშანი. იმავე და მომდევნო წლის განმავლობაში, ცნობილი საოპერაციო სისტემების მწარმოებლებმა (Microsoft, Apple, Google), სტანდარტის შესაბამისი განახლებული შრიფტებით აღჭურვეს თავიანთი პროდუქტები, რის შედეგადაც ქართული მთავრულის გამოსახვა და წაკითხვა უკვე ვებსივრცეშიცაა შესაძლებელი.
მთავრული ასოები კომპიუტერულ სისტემებში
უნიკოდის კონსორციუმმა თავდაპირველად, ქართული დამწერლობებიდან მხოლოდ ძველი ასომთავრულისა და თანამედროვე მხედრულის წყვილი ასახა თავის სტანდარტში. თუმცა ათი წლის შემდეგ, ქართული მხარის მიმართვის საფუძველზე და ინფორმაციის დაზუსტების შედეგად, დაამატა ნუსხური ასოებიც. ამასთან, აღინიშნა, რომ სწორედ ასომთავრული და ნუსხური გამოიყენებოდა შეწყვილებულად (საერთო სახელწოდებით ხუცური) და განისაზღვრა ბიკამერულად, რაც იმას ნიშნავდა, რომ დიდი და პატარა ასოებისგან შედგებოდა და კომპიუტერულ სისტემებში შესაძლებელი უნდა ყოფილიყო მისი სათანადო გამოყენება. მხედრული კი ცალკე გამოიყო უნიკამერულ დამწერლობად. თუმცა არსებული ისტორიული და თანამედროვე რეალობიდან გამომდინარე, არც მხედრული გამოიყენებოდა განცალკევებულად და ორ საუკუნეზე მეტია, ახლავს საკუთარი დიდი, ანუ მთავრული ასონიშნები (თავდაპირველ ხანებში, წინადადების დასაწყებად ან სახელების გამოსაკვეთად, დღეს კი მხოლოდ ALL CAPS ფუნქციით, ყურადღების გასამახვილებლად), რაც ვერ დარჩებოდა სტანდარტების მიღმა. ამიტომ, 2016 წელს ქართველების მიერ წარდგენილი შეთავაზება განიხილეს უნიკოდის ტექნიკური კომიტეტის 151-ე შეკრებაზე და მიიღეს დადებითი გადაწყვეტილება. შედეგად, ქართული ანბანის კოდირების ერთრეგისტრიანი მოდელი ჩანაცვლდა ორრეგისტრიანით, ქართული დამწერლობა სრულად აისახა კომპიუტერულ სისტემებში და შესაბამისად, აღარაა საჭირო სხვადასხვა არასტანდარტული ხერხების მეშვეობით ან წყვილი შრიფტით ტექსტის აწყობა. ცნობილი კომპანიების ნაწილი, ადრეც გამოთქვამდა მზადყოფნას, კუთვნილ შრიფტებში, მთავრული ასონიშნების დამატების თაობაზე, თუმცა ერთადერთი დამაბრკოლებელი, სწორედ უნიკოდ-პოზიციის არარსებობა იყო. დღეს კი ყველა ცნობილ კომპიუტერულ და მობილურ სისტემაში, უკვე წარმოდგენილია მთავრული ასოები. რაც შეეხება კლავიატურაზე დატანას, ვინაიდან ქართულისთვის გამოიყენება ლათინური, ე.წ. QWERTY-განლაგება, რის გამოც ზოგიერთ ასოს (შ, ჭ,  ღ, ჩ, თ, ძ, ჟ) არ გააჩნია საკუთარი ღილაკი და ესაჭიროება Shift, მთავრულისთვის გამოყენებული იქნება მხოლოდ Caps Lock (სმარტფონებში კი დაყოვნებით დაჭერა). ეს იმ კუთხითაც მოსახერხებელია, რომ განსხვავებით სხვა ბიკამერული დამწერლობებისგან, თანამედროვე ქართულში სიტყვა ან ფრაზა თუ დიდი ასოთი იწყება, მაშინ მისი დანარჩენი ასოებიც, ამგვარადვე უნდა დაიწეროს.
სქოლიო
კატეგორია:მხედრული
ჯონ ტრავოლტა
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 18 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:იტალო-ამერიკელები
ნავალ ელ საადავი
ნავალ ელ საადავი (نوال السعداوي, დ. 27 ოქტომბერი, 1931) — ეგვიპტელი ფემინისტი, აქტივისტი და ექიმი მწერალი ქალი. მან მრავალი წიგნი მიუძღვნა ქალებს ისლამში. განსაკუთრებით ყურადღებას აქცევს მის საზოგადოებაში გავრცელებული ქალების წინადაცეთის პრაქტიკას. მას არაბული სამყაროს სიმონ დე ბოვუარად მოიხსენებენ.
ის არის არაბი ქალების სოლიდარობის ასოციაციის დამფუძნებელი და პრეზიდენტი, ასევე ადამიანის უფლებათა არაბული ორგანიზაციის თანა-დამფუძნებელი. ის სამ კონტინენტზეა დაჯილდოებული საპატიო ორდენებით. 2004 წელს მიიღო ევროპის საბჭოს ჩრდილო-სამხრეთის პრიზი. 2005 წელს ბელგიაში მიიღო იანას საერთაშორისო ჯილდო. 2012 წელს მშვიდობის საერთაშორისო ბიურომ მშვიდობის პრიზით დააჯილდოვა.
ნავალი ქაიროში იყო: სააავტორი ხელოვნებისა და სოციალურ მეცნიერებათა უმაღლესი საბჭოს წევრი; ჯანდაცვის სამინისტროს, ჯანდაცვის განათლების დეპარტამენტის ხელმძღვანელი; ეგვიპტის სამედიცინო ასოციაციის გენერალური მდივანი; Health Magazine-ინის მთავარი რედაქტორი და Medical Association Magazine-ის რედაქტორი.
ცხოვრება
დაიბადა 1931 წელს პატარა სოფელ კაფრ-ტალაში. ცხრა და-ძმას შორის ის ასაკით მეორე იყო. მისი ოჯახი ტრადიციული იყო და ნავალს წინადაცვეთა 6 წლის ასაკში ჩაუტარეს. მამამისის სურდა ყველა შვილს განათლება მიეღო.
კარიერა
თავიდან ის მუშაობდა საკუთარ მშობლიურ სოფელში, სადაც ერთ-ერთი ოჯახური ძალადობის მსხვერპლი ქალის დაცვის მცდელობის შემდეგ ნავალი დაიბარეს უკან ქაიროში. საბოლოოდ ის გახდა საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ექიმი და შეხვდა თავის მესამე ქმარ შერიფ ჰატატას. ჰატატა ასევე ექიმი იყო და 13 წლის განმავლობაში პოლიტპატიმრობაში გაატარა. ისინი 1964 წელს დაქორწინდნენ და შეეძინათ ბიჭი და გოგო. ისინი 43 წლიანი ქორწინების შემდეგ გაშორდნენ.
1972 წელს გამოსცა "ქალი და სექსი" (المرأة والجنس), სადაც ის უპირისპირდებოდა კულტურულ ნიადაგზე დამკვიდრებულ ქალის სხეულზე ძალადობის პრაქტიკას, მათ შორის ქალის წინადაცვეთასაც. წიგნი ფემინიზმის მეორე ტალღისთვის მნიშვნელოვანი ტექსტი გახდა. ამ წიგნის და მისი აქტივისტობის გამო ის ჯანდაცვის სამინისტროს სამსახურიდან გაანთავისუფლეს. მან ასევე დაკარგა ჯანდაცვის ჟურნალის მთავარი რედაქტორის და სამედიცინო ასოციაციის გენერალური მდივნის თანამდებობები. 1973 - 1976 წლებში იკვლევდა ქალების ნევროზს აინ შამსის უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტზე. 1979 - 1980 წლებში იყო გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის აფრიკაში და შუა აღმოსავლეთში ქალების პროგრამების მრჩეველი.
პატიმრობა
თავისი ფემინისტური აქტივობის გამო ეგვიპტის მთავრობის მიერ ნავალი საშიშ პიროვნებად მიიჩნეოდა. 1981 წლის სექტემბერს ეგვიპტის პრეზიდენტის ანვარ ალ-სადათის ბრძანებით დააკავეს და იმავე წლის ბოლოს პრეზიდენტის მკვლელობიდან ერთ თვეში გაათავისუფლეს. პატიმრობა გაატარა ყატარის ქალთა ციხეში, რის შესახებაც 1983 წელს გამოსცა მოგონებები "მოგონებები ქალების ციხეზე" (مذكرات في سجن النساء‎ ). მას დაპატიმრებამდეც ჰქონდა კავშირი ყატარის ციხის მსჯავრდებულ ქალებთან, რის შესახებაც 1975 წელს გამოცემულ წიგნში "ქალი ნულოვან წერტილში" (امرأة عند نقطة الصفر‎) წერს.
ამერიკის შეერთებული შტატები და შემდგომი აქტივიზმი
1988 წელს, როდესაც მას ისლამისტები და სხვა პოლიტიკური ფიგურები დაემუქრნენ იძულებული გახდა ეგვიპტე დაეტოვებინა. მან ჩრდილოეთი კაროლინაში დიუკის უნივერსიტეტში და ვაშინგტონის უნივერსიტეტში აფრიკა აზიის ენების დეპარტამენტში მასწავლებლად დაიწყო მუშაობა.
1996-ში დაბრუნდა ეგვიპტეში. ის განაგრძობდა ქალთა უფლებების დაცვის მიმართულებით აქტივიზმს და აპირებდა 2005 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობას, თუმცა კანდიდატის მიმართ კანონმდებლობით გათვალისწინებული მოთხოვნები ვერ დააკმაყოფილა. 2011 წელს ტაჰრირის მოედნის საპროტესტო გამოსვლებში მონაწილეობდა.
2016 წელს ის უძღვებოდა ლონდონში სამეფო აფრიკის საზოგადოების მიერ ორგანიზებულ აფრიკელი მწერლების ფესტივალს. სადაც მან მარგარეტ ბასბისთან (ბრიტანეთში მცხოვრები განელი მწერალი და გამომცემელი) ერთად ისაუბრა თემაზე - "On Being A Woman Writer" ("ქალ მწერლად ყოფნის შესახებ").
შეხედულება რელიგიაზე
2014-ში ინტერვიუს დროს ნავალიმ თქვა: "ქალებზე ძალადობის ფესვები პოსტ-მოდერნისტულ კაპიტალიზმის სისტემაში დევს, რომელსაც რელიგიური ფუნდამენტალიზმი უჭერს მხარს".
2015 წელს ჰაჯის დროს მოხდარ ჭყლეტაში ადამიანების დაღუპვის შესაებ თქვა: "'ისინი საუბრობენ, რომ ჯაჯის რიტუალის ორგანიზებას მოახდენენ და მომლოცველები უფრო მცირე ჯგუფწებით იმოძრავებენ. რაც მათ არ თქვეს არის ის, რომ ადამიანები იბრძოდნენ ქვამდე მისაღწევად. რაში ჭირდებათ იმ შავი ქვის კოცნა? მედია ამას არ იტყვის. ეს რა არის, რელიგიის კრიტიკისგან თავის შეკავება? ეს ცენზურაა.'"
ბიბლიოგრაფია
ნავალი პროფილურად წერს და ზოგიერთ ნაშრომს ონლაინ აქვეყნებს. მისი წიგნებია:
სქოლიო
კატეგორია:ფემინისტი მწერლები კატეგორია:ეგვიპტელი მწერლები კატეგორია:ეგვიპტელი ფემინისტები
ფირილი (აღსთაფა)
ფირილი (Pirili) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსთაფის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	 2 112 კაცი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია
right|thumb| [[გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია ]] გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია — გაეროს უშიშროების საბჭოს თხუთმეტი წევრის მიერ მიღებული რეზოლუცია. გაეროს წესდებით, მიღებული რეზოლუცია არის: „მთავარი პასუხისმგებელი საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებაზე“.
გაეროს უშიშროების საბჭოს ხუთი მუდმივი წევრია: ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა (რომელიც, 1971 წელს შეცვალა ჩინეთის რესპუბლიკა), საფრანგეთი, რუსეთი (რომელიც, 1991 წელს შეცვალა გაუქმებული საბჭოთა კავშირი), გაერთიანებული სამეფო და ამერიკის შეერთებული შტატები.
წესები და ფუნქციები
ტერმინი „რეზოლუცია“ არ არის განმარტებული გაეროს წესდების ტექსტში. იგი შეიცავს მრავალ ფორმულირებას, როგორიცაა „გადაწყვეტილება“ ან „რეკომენდაცია“, რაც გულისხმობს რეზოლუციებს, სადაც არ დაკონკრეტებულა გამოყენების მეთოდი.
გაეროს წესდება მრავალმხრივი ხელშეკრულებაა. ეს არის საკონსტიტუციო დოკუმენტი, რომელიც ადგენს უფლებამოსილებასა და ფუნქციებს გეროს სხვადასხვა ორგანოებს შორის. წესდება უფლებას აძლევს უშიშროების საბჭოს, მიიღოს შესაბამისი ზომები წევრთა სახელით, ასევე მიიღოს გადაწყვეტილებები და რეკომენდაციები. წესდებაში არ არის აღნიშნული, არც სავალდებულო და არც არასავალდებულო რეზოლუციები. საერთაშორისო სასამართლოს 1949 წლის „რეპატრიაციის“ მოსაზრებაში მითითებულია, რომ გაეროს გააჩნია, როგორც გამოკვეთილი, ისევე ნაგულისხმევი ძალაუფლება. სასამართლომ, გაეროს წესდების 104 და 2 (5) სტატიაზე დაყრდნობით აღნიშნა, რომ წევრებმა დაუკმაყოფილეს ორგანიზაციას საჭირო იურიდიული უფლებამოსილებით, რომ იგი განახორციელოს თავისი ფუნქციები, ასევე წევრები შეთანხმდნენ, რომ გაუწევდნენ დახმარებას გაეროს, მის ნებისმიერ ქმედებაში, წესდების შესაბამისად.
წესდების 25-ე მუხლში წერია, რომ „გაეროს წევრები ეთანხმებიან მიიღონ და განახორციელონ უშიშროების საბჭოს გადაწყვეტილებები, წინამდებარე წესდების შესაბამისად“. გაეროს საქმიანობის აღწერის ჟურნალში, რომელიც გაეროს სამართლებრივი გამოცემაა, წერია, რომ გაეროს საერთაშორისო ორგანიზაციის კონფერენციაზე, რომელიც შედგა 1945 წელს სან-ფრანცისკოში, მცდილობამ მოვალეობების შეზღუდვის, წესდების 25-ე მუხლის თანახმად, ვერ მოხერხდა. აღსანიშნავია, ისიც რომ, იმ დროს ეს ვალდებულებები გამომდინარეობდა, საბჭოს საწყისი მინიჭებული უფლებამოსილებებიდან, რომელიც 24-ე (1) მუხლში იყო მოცემული.
სქოლიო
კატეგორია:გაეროს რეზოლუციები
ნოვოდნისტროვსკი
სქოლიო
კატეგორია:ჩერნივცის ოლქის ქალაქები
მარინა ალექსიძე
მარინა ალექსიძე (დ. 22 ივნისი, 1949) — ქართველი ბალერინა, პედაგოგი, ბალეტმაისტერ-რეპეტიტორი, საქართველოს დამსახურებული არტისტი.
ბიოგრაფია
1967 წელს დაამთავრა ვახტანგ ჭაბუკიანის სახელობის თბილისის სახელმწიფო ქორეოგრაფიული სასწავლებელი. (პედაგოგები ვიხოდცევა და ჭაბუკიანი). 1975 წელს კი – ილია ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენათა ინსტიტუტის ფრანგული ენის ფაკულტეტი.
უნდა აღინიშნოს, რომ 1980 წელს მიენიჭა ხელოვნებაში შეტანილი წვლილითვის საქართველოს დამსახურებული არტისტის წოდება.
1987-1997 წლებში მიწვეული იყო ტალინის, ეკატერინბურგის, ნოვოსიბირსკის, ალმა-ატის, ერევნის, კიშინოვის, დუშანბეს, კრასნოდარის ოპერისა და ბალეტის თეატრებში ბალეტმაისტერ-რეპეტიტორად.