cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
თავრიზის ქუჩა
ნაგებობები და ღირსშესანიშნაობები
თავრიზის ქუჩაზე მდებარეობს ასევე გვირაბი კოროღლ რაჰიმოვის ქუჩის გადაკვეთაზე. გვირაბის საერთო სიგრძე 274 მეტრია. დაფარული ნაწილის სიგრძეა 26 მეტრი, სიმაღლე 5 მეტრი და სიგანე 17,5 მეტრი. გვირაბის მშენებლობაში შედის გვერდითი გზების სიგრძე 1012 მეტრი, სიგანე 5,5 მეტრი, მისასვლელი გზების სიგრძე 430 მეტრი. გვირაბში მოძრაობა რეგულირდება 4 საპირისპირო ზოლით. გვერდითი გზების მოძრაობა 6 ზოლია. გვირაბში გაკეთდა წვიმისა და მიწისქვეშა წყლების გამონადენი სადრენაჟე ხაზები, ასევე დამონტაჟებულია მაღალი დონის განათების სისტემა. გვირაბი აშენდა უჟანგავი მეტალის დეკორატიული კონსტრუქციებით, ირგვლივ მოეწყო გამწვანება, დარგეს ხეები და ბუჩქები, განთავსდა მანქანების თავისუფალი გადაადგილების მიმართულების ნიშნები და დაიგო კომფორტული ტროტუარები. გვირაბის მშენებლობაში სულ 5,800 ტონა ასფალტი და 9,000 კუბური მეტრი ბეტონი გამოიყენეს.
აღნიშნულ ქუჩაზე არის განთავსებული ნარიმან ნარიმანოვის პარკი და ასევე მეტროსადგური „ნარიმან ნარიმანოვი“. 2015 წელს თავრიზის ქუჩაზე გაიხსნა ბაქოს კონგრესის ცენტრი
სქოლიო
კატეგორია: ბაქოს ქუჩები კატეგორია: აზერბაიჯანის ტურიზმი კატეგორია: ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
ნატო-რუსეთის ურთიერთობები
[[ფაილი:Location NATO Russia.svg|400px|მინი|
]]
ურთიერთობები ნატოსა და რუსეთის ფედერაციას შორის დამყარდა 1991 წელს, როდესაც რუსეთი გახდა ჩრდილო-ატლანტიკური თანამშრომლობის საბჭოს წევრი. 1994 წელს რუსეთი შეუერთდა ნატოს პროგრამას „პარტნიორობა მშვიდობისათვის“.
ცივი ომის დასრულების შემდეგ დაიწყო საუბარი ნატოს შესაძლო გაფართოებაზე აღმოსავლეთ ევროპის მიმართულებით. ალიანსში უკვე განიხილებოდა ნატოს შესაძლო გაფართოებასთან დაკავშირებული საკითხები და მიმდინარეობდა მოლაპარაკება ალიანსის შესაძლო წევრებთან. საპასუხოდ, 1993 წლის ოქტომბერში რუსეთის პოლიტიკურმა და სამხედრო ხელმღვანელებმა კრიტიკული განცხადება გააკეთეს ნატოს მიმართ. რუსეთის ამ ქმედებამ განაპირობა ნატოს წევრი ქვეყნების მიერ გარკვეულწილად პოზიციის შერბილება ნატოს გაფართოების საკითხთან დაკავშირებით. აღსანიშნავია, რომ რუსეთს თავიდანვე უარყოფითი დამოკიდებულება ჰქონდა ნატოს ინიციატივით შექმნილი ჩრდილო-ატლანტიკური თანამშრომლობის საბჭოს მიმართ, რადგან იგი აღიქმებოდა როგორც ნატოს ინსტრუმენტი, მიმართული ალიანსის პოლიტიკური და სამხედრო გავლენის გასაზრდელად აღმოსავლეთ ევროპაში.
1995 წლის 8 თებერვალს უსაფრთხოების საკითხებისადმი მიძღვნილ კონფერენციაზე, რომელიც გაიმართა მიუნხენში, აშშ-ის თავდაცვის მდივანმა უ. პერიმ უკვე ოფიციალურად განაცხადა, რომ არსებობდა შესაძლებლობა რუსეთთან გაფორმებულიყო სპეციალური ხელშეკრულება, რომელიც ჩამოყალიბდებოდა ურთიერთგაგების ქარტიის ან მემორანდუმის სახით. ამ დოკუმენტის მთავარი ამოსავალი პუნქტი უნდა ყოფილიყო ერთგვარი ნატო-რუსეთის მუდმივმოქმედი საკონსულტაციო კომისიის შექმნა. ნათელი ხდებოდა, რომ ნატოში აქტიური კონსულტაციები მიმდინარეობდა რუსეთთან დიალოგისა და თანამშრომლობის გაღრმავების შესახებ. 1997 წლის 27 მაისს პარიზში ხელი მოეწერა „ნატო-რუსეთის ურთიერთდახმარების, თანამშრომლობისა და უსაფრთხოების დამფუძვნებელ აქტს“.
1998 წელს რუსეთსა და ნატოს შორის დიპლომატიური წარმომადგენლობა დაფუძნდა.
ბოსნიაში და კოსოვოში შექმნილმა ვითარებამ თავისი ნეგატიური დაღი დაასვა ნატო-რუსეთის ურთიერთობას. 1999 წლის მარტში ნატოს მიერ იუგოსლავიაში სამხედრო ოპერაციის განხორციელების შემდეგ რუსეთი დროებით გამოვიდა ნატო-რუსეთის მუდმივმოქმედი საკონსულტაციო კომისიის შემადგენლობიდან, ასევე შეწყვიტა თავისი მონაწილეობა ევრო-ატლანტიკური პარტნიორობის საბჭოში და გამოაძევა მოსკოვიდან ნატოს საინფორმაციო ცენტრის ორი წარმომადგენელი.
2008 წელს საქართველოში მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით ნატო-მ განაცხადა, რომ მისი შეფასებით, რუსეთის სამხედრო ქმედებები საქართველოში „არაპროპორციული და მშვიდობის დამცველის როლისთვის შეუსაბამო იყო, ეწინააღმეგებოდა კონფლიქტის მშვიდობიანი გზით მოგვარების იმ პრინციპებს, რაც გაცხადებულია ჰელსინკის საბოლოო აქტში, ნატო-რუსეთის დამფუძნებელ აქტსა და რომის დეკლარაციაში“. 2009 წლის 4 აპრილს სტრასბურგსა და კიოლნში გამართულ სამიტებზე ალიანსის ლიდერებმა განაცხადეს საქართველოს საკითხზე რუსეთთან შეუთანხმებლობის შესახებ, თუმცა გადაწყვიტეს, პრაქტიკული და პოლიტიკური თანამშრომლობა რუსეთთან არ შეეწყვიტათ. მათ გამოთქვეს მზადყოფნა, უფრო ეფექტიანი გაეხადათ ერთობლივი თანამშრომლობა ნატო-რუსეთის საბჭოს ფარგლებში.
2014 წლის 2 მარტს უკრაინაში მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით ჩრდილოატლანტიკური საბჭოს წევრებმა მოიწვიეს საგანგებო სხდომა, სადაც დაასკვნეს, რომ რუსეთის ქმედებები „ეწინააღმდეგებოდა როგორც ნატო-რუსეთის საბჭოს, ასევე პარტნიორობა მშვიდობისათვის პროგრამის პრინციპებს“. 2014 წლის აპრილში, ნატოს საგარეო საქმეთა მინისტრებმა მიიღეს გადაწყვეტილება, შეეწყვიტათ ყველანაირი სამოქალაქო და სამხედრო თანამშრომლობა რუსეთთან.
2014 წლის სექტემბერში ცივი ომის დასრულების შემდეგ ნატომ პირველად არ მიიწვია რუსეთი თავის სამიტზე. მოხდა სერიოზული ცვლილება ნატოსა და რუსეთის ურთიერთობაში. ორი წლის შემდეგ, 2016 წლის ივლისში ნატომ ოფიციალურად აღიარა რუსეთი თავისი არსებობისთვის ერთადერთ საფრთხედ, ხოლო მიზნად დაისახა მისი შეჩერება.
სუვერენული სახელმწიფო
400px|მინი| [[გაეროს წევრი სახელმწიფოები. გაეროს ყველა წევრი სახელმწიფო სუვერენულია, ეს ორგანიზაცია მთლიანად სუვერენიტეტის პრინციპზეა აგებული და იგი მის ქვაკუთხედად ითვლება.]] სუვერენული სახელმწიფო — საერთაშორისო სამართლის ძირითადი სუბიექტი, რომელიც წარმოდგენილია ერთი ცენტრალიზებული მთავრობით კონკრეტულ გეოგრაფიულ არეალზე. საერთაშორისო სამართალი სუვერენულ სახლმწიფოს განმარტავს როგორც მუდმივი მოსახელობის, განსაზღვრული ტერიტორიის, უზენაესი ხელისუფლების მქონე პოლიტიკურ ერთეულს, რომელსაც აქვს შესაძლებლობა დაამყაროს საერთაშორისო ურთიერთობები სხვა სახელმწიფოსთან და ნებისმიერ სხვა სუბიექტთან. სახელმწიფოს პოლიტიკური აღიარებითობის თეორიის თანახმად, სუვერენიული სახელმწიფო შეიძლება არსებობდეს სხვა სუვერენული სახელმწიფოს მიერ მისი აღიარების გარეშე. არაღიარებული სახელმწიფოები, ხშირად, აწყდებიან რიგ სირთულეებს დაამყარონ საგარეო ურთიერთობები ან დადონ სხვა სუბიექტებთან საერთაშორისო ხელშეკრულებები.
სახელმწიფო სუვერენიტეტი არის ერის (ხალხის) პოლიტიკური ორგანიზაციის უმაღლესი ფორმის ნიშან-თვისება, მისი პოლიტიკური დამოუკიდებლობის სამართლებრივი გამოხატულება. სახელმწიფო სუვერენიტეტზე დაყრდნობით მშვიდობისმოყვარული სახელმწიფოები იბრძვნიან ქვეყნის ეკონომიკური, პოლიტიკური და კულტურული პროგრესისათვის. სახელმწიფო სუვერენიტეტის პრინციპი თანამედროვე საერთაშორისო სამართლის ძირითადი ინსტიტუტია, მისი ხერხემალია, რომლის გარეშე შეუძლებელია ამ უკანასკნელის არსებობა.
ვესტფალიური სუვერენიტეტი
მინი|[[ვესტფალიის ზავი|ვესტფალიის ზავის დადება, რომელმაც დაასრულა ოცდაათწლიანი ომი]] ვესტფალიური სუვერენიტეტი ეფუძნება ერი-სახელმწიფოს სუვერენიტეტის კონცეფციას, რომელიც აღიარებს ტერიტორიულობის პრინციპს და უარყოფს საშინაო სტრუქტურებში საგარეო აგენტურის არსებობას. ეს არის სახელმწიფოთა, ტრანსნაციონალურ კომპანიათა და ორგანიზაციათა საერთაშორისო სისტება, რომელსაც საფუძელი ჩაეყარა 1648 წლის ვესტფალიის სამშვიდობო ხელშეკრულებით.
სუვერენიტეტი არის ტერმინი, რომელსაც ხშირად არასწორად გამოიყენებენ. XIX საუკუნემდე „ცივილიზებული საზოგადოების“ სტანდარტი რეგულარულად გამოიყენებოდა, იმის აღსანიშნად, რომ მსოფლიოში რიგი ხალხებისა „არაცივილიზებული“ იყო, რომელთაც აკლდათ ორგანიზებული საზოგადოება. ეს პოზიცია მყარდებოდა იმ მოსაზრებით, რომ „ცივილიზებული“ ხალხების „სუვერენიტეტი“ უფრო მაღალი ხარისხის იყო, ვიდრე „არაცივილიზებული“ ხალხების. ლასა ოპენჰაიმი აცხადებდა: „ვფიქრობ არ არსებობს სხვა უფრო მეტად საკამათო კონცეფცია, ვიდრე ეს სუვერენიტეტის პრინციპია. უდავოა ის ფაქტი, რომ ამ კონცეფციას, იმ დღიდან როდესაც პირველად გამოიყენებს პოლიტიკურ მეცნიერებაში და დღემდე, საყოველთაო, ერთსულოვანი განმარტება არ ჰქონია.“ ავსტრალიის უზენაესი სასამართლოს მოსამართლის, ჰერბერტ ევატის, აზრით „სუვერენიტეტი არ არის არც ფაქტობრივი ხასიათის და არც სამართლის პრობლემატური საკითხი, არამედ ის საიკითხია რომელიც საერთოდ არ უნდა წამოიჭრას.“
სუვერენიტეტმა სხვა მნიშვნელობაც მიიღო როდესაც თანამედროვე საერთაშორისო სამართალში გაჩნდა თვითგამორკვევის, ძალის გამოყენების ან ძალით დამუქრების აკრძალვის jus cogens ნორმები. გაეროს ქარტიის, სახელმწიფოს ვალდებულებებისა და უფლებების დეკლარაციის პროექტის, ასევე სხვადასხვა რეგიონალური ორგანიზაციების წესდების მიხედვით როგორც საერთაშორისო სამართლის სუბიექტი ყველა სახელმწიფო იურიდიულად თანასწორია, ყველა სახელმწიფოს აქვს თანაბარი უფლებები და მოვალეობები. ფართოდ აღიარებულია კონცეფცია, რომ ყველა სახელმწიფოს აქვს უფლება დაადგინოს საკუთარი პოლიტიკური სტატუსი და საკუთარი ტერიტორიის ფარგლებში განახორციელოს იურისდქიცია.
1948 წლის ვესტფალიის ხელშეკრულებამ დაამკვიდრა სახელმწიფოს ვესტფალიური სუვერენიტეტის კონცეფცია. ფრაიან ტერნერი აცხადებდა, რომ „ვესტფალიურმა სუვერენიტეტმა ცალსახად გამიჯნა რელიგია და სახელმწიფო, აღიარა რომ სამეფოს რელიგიური „კონფესიონალიზმი“ დაფუძნებული უნდა იყოს შემდეგ პრაგმატულ პრინციპზე - cuius regio eius religio (ვისიცაა სამეფო, მისია რელიგიაც).“
1900 წლამდე სახელმწიფოები სარგებლობდნენ სასამართლო პროცესების სფეროში აბსოლუტური იმუნიტეტით, რომელიც გამომდინარეობდა სუვერენიტეტის პრინციპითა და სახელმწიფოთა თანასწორუფლებიანობის ვესტფალიური მიდგომით. ჟან დოენის მიერ წამოყენებული მოსაზრებით სახელმწიფოთა უფლებამოსილება ითვლება suprema potestas თავიანთი ტერიტორიის ფარგლებში. აქედან გამომდინარე, იურისპრუდენციამ განავითარა შემდეგი მიდგომა, რომ ეროვნული სამართლის სისხლისამართლებრივი დევნისგან უცხო სახელმწიფოს გააჩნია იმუნიტეტი.
აბსოლუტური სუვერენული იმუნიტეტი აღარ გამოიყენება ისე ფართოდ როგორც ადრე. ზოგიერთმა ქვეყნებმა, როგორიცაა ამერიკის შეერთებული შტატები, კანადა, სინგაპური, ავსტრალია, პაკისტანი და სამხრეთ აფრიკა, წესდებით აღიარეს იმუნიტეტის შეზღუდვები, რომელიც ცალსახად ზღუდავს სამართლებრივ იმუნიტეტს საჯარო ქმედებებთან დაკავშირებით, მაგრამ არ ცვლის თავადაპირველ მიდგომას კერძო და კომერიცული სახის ქმედებებზე.
ცნობა
სახელმწიფოს ცნობა გულისხმობს სუვერენული სახელმწიფოს მიერ სხვა სუბიექტის აღიარებს, როგორც თანასწორუფლებიანი სუვერენისა. ცნობა შეიძლება უშუალოდ ან არაპირდაპ იყოს გამოხატული. ეს უსათუოდ არ გულისხმობს დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარებისა და შენარჩუნების აუცილებლობას.
სახელმწიფოებრიობის ზუსტად განსაზღვრული კრიტერიუმები საზოგადეობაში არაა დამკვიდრებული. პრაქტიკაში ეს კრიტერიუმი უფრო მეტად პოლიტიკურ ელფერს იძენს და არა სამართლებრივს. ელ გრინი პირველი მსოფლიო ომის პეროდში ჯერ კიდევ „დაუბადებელ“ პოლონეთისა და ჩეხოსლოვაკიის სახელმწიფოების აღიარებაზე აცხადებდა, რომ „ვინაიდან სახელმწიფოების აღიარება დისკრეციული უფლების ასპექტში განიხილება, ამიტომ ყველა სახელმწიფოს შეუძლია აღიაროს მეორე მიუხედავად ამ უკნასკნელის ტერიტორიის არარსებობის ან ხელისუფლების არქონისა.“
თანამედროვე საერთაშორისო სამართალში ცნობის ქვეშ იგულისხმება მოცემული სახელმწიფოს ნების გამომჟღავნება, რომელიც მიმართულია ახლად წარმოქმნილ სახელმწიფოსთან ურთიერთობის ნორმალიზაციისკენ საერთაშორისო სამართლით გათვალისწინებული წესისამებრ. დასავლეთის საერთაშორისო-სამართლებრივ ლიტერატურაში ჩამოყალიბებულია ორი თეორია (კონსტიტუციური და დეკლარაციული), რომელიც სხვადასხვანაირად ხსნის ცნობის ინსტიტუტის მნიშვნელობას და როლს.
კონსტიტუციური თეორია
სახელწმიფოებრიობის კონსტიტუციური თეორია სახელმწიფოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში განიხილავს საერთაშორისო სამართლის სუბიექტად, თუ სულ მცირე ერთი სუვერენული სახელმწიფოს მიერ მაინცაა აღიარებული. ეს თეორია XIX საუკუნეში განვითარდა. ამ თეორიის მიხედვით, სახელმწიფო მხოლოდ იმ შეთხვევაში ითვლება სუვერენულად თუ მას სხვა სუვერენი აღიარებს. ამ კონცეფციის გათვალისწინებით სახელმწიფო მაშინვე არ ხდება საერთაშორისო თანამეგობრობის ნაწილი ან არ კისრულობს საერთაშორისო სამართლებრივ ვალდებულებს და უფლებებს. 1815 წელს ვენის კონგრესის საბოლოო აქტმა ევროპული დიპლომატიის სისტემაში აღიარა 39 სუვერენული სახელმწიფო, ამავე აქტში ჩამოყალიბდა რომ ახალი სახელმწიფოების ჩამოყალიბებისთვის აუცილებელია ის სხვა სუვერენულმა სახელმწიფოებმა აღიარონ.
ერთ-ერთი მთავარი კრიტიკა, რომელიც ამ თეორიას მოჰყვა იყო დაბნეულობის გამოწვევა, როდესაც ერთი სახელმწიფო აღიარებს სხვა სუბიექტს და სხვები არ აღიარებენ მას. ჰერშ ლაუტერპახტი, თეორიის ერთ-ერთი მთავარი მომხრე, აცხადებდა რომ სახელმწიფოს ვალდებულებაა მიანიჭოს აღიარება, როგორც შესაძლო გამოსავალი. ამასთან, სახელმწიფომ შესაძლოა გამოიყენოს ნებისმიერი კრიტერიუმი, როდესაც განსჯის აღიაროს თუ არა სხვა სახელმწიფომ, მაგრამ ამასთანავე არ აქვს ნაკისრი ვალდებულება გამოიყენოს ეს კრიტერიუმი. ბევრმა სახელმწიფომ შეიძლება აღიაროს სხვა სახელმწიფო მხოლოდ იმ მიზნით რომ მიიღოს რაიმე სარგებელი.
დეკლარაციული თეორია
150px|მინი|მარცხნივ|[[მონტევიდეოს კონვენცია|მონტევიდეოს კონვენციის ხელმშემკვრელი სახელმწიფოები {{legend|#00aa00|მხარეები}} {{legend|#eeee00|ხელმომწერები}} {{legend|#ff1111|სხვა ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის წევრები}} ]] დეკლარაციული თეორია ჩამოყალიბდა კაპიტალიზმის განვითარების დასაწყის ეტაპზე, როდესაც ფეოდალური სახელმწიფოების დაშლის შემდეგ წარმოიშვა ახალი, ბურჟუაზიული ტიპის სახელწმიფოები. ისინი წარმოიშობოდა ან ახალი სახელმწიფოს ჩამოყალიბებით (მაგ. ამერიკის შეერთებული შტატები - 1776 წელს, საბერძნეთი - 1828 წელს და ა.შ.), ან უკვე არსებულ სახელმწიფოში ბურჟუაზიული რევოლუციის გზით (მაგ. საფრანგეთი - 1789 წელს).
დეკლარაციული თეორია სახელმწიფოს საერთაშორისო სამართლის სუბიექტად აღიარებს თუ ის შემდეგ კრიტერიუმებს აკმაყოფილებს: განსაზღვრული ტერიტორია; მუდმივი მოსახელობა; ხელისუფლება; და საგარეო ურთიერთობებში მონაწილეობის შესაძლებლობა. დეკლარაციული თეორიის მიხედვით სახელმწიფოს არ სჭირდება აღიარება მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ მისი სუვერენიტეტი არაა მოპოვებული სამხედრო ძალის გამოყენებით. დეკლარაციული მოდელი ყველაზე მკაფიოდ ჩამოყალიბდა 1933 წლის მონტევიდეოს კონვენციაში.
ტერიტორია საერთაშორისო სამართლის განმარტებით მოიცავს კონკრეტულ საზღვრებში მოქცეულ სახმელეთო ტერიტორიას, შიდა წყლებს, ტერიტორიულ ზღვას და მათ ზემოთ მდებარე საჰაერო სივრცეს. ზუსტად ჩამოყალიბებული და განსაზღვრული არ არის რაიმე სივრცე ტერიტორიად რომ ჩაითვალოს საზღვრები აუცილებლად დელიმიტირებული უნდა იყოს, ან მინიმალური ფართობის რამდენია დადგენილი, მაგრამ ხელოვნური კუნძულები და დანადგარები, ასევე დაუსახლებელი ტერიტორიები ვერ განსაზღვრას სახელმწიფოს ტერიტორიას, შესაბამისად ამ უკანასკნელის სახელწმფიოებრიობის საკითხს. „მუდმივი მოსახლეობა“ გულისხმობს ამ ტერიტორიაზე დასახლებულ საზოგადოებას, რომელსაც აქვს უნარი ხელი შეუწყოს სახელმწიფოს სტრუქტურის ფუნქციონირებას, აქაც არ არსებობს რაოდენობის მინიმალური ზღვარი. ხელისუფლებას უნდა შესწევდეს უნარი განახორციელოს სახელმწიფოს ტერიტორიაზე და მოსახლეობაზე ეფექტური კონტროლი, სამართლებრივი მეთოდებითა და პოლიტიკით კი უზრუნველყოს ადამიანის ფუნდანემტური უფლებების დაცვა. „სხვა სახელმწიფოებთან საგარეო ურთიერთობების დამყარების შესაძლებლობა“ კი მისი დამოუკიდებლობის ხარისხზე აისახება.
მონტევიდეოს კონვენციის მე-3 მუხლში ჩამოყალიბებულია, რომ პოლიტიკური სახელმწიფოებრიობა დამოუკიდებელია იმისგან მას სხვა სახელმწიფოები აღიარებენ თუ არა, ამავე მუხლში თავდაცვის უფლების მინიჭების საკითხია განხილული. ამის საპირისპიროდ სახელმწიფოებრიობის ცნობის კონსტრუქციული თეორია სხვა სახელმწიფოების მიერ აღიარებას აუცილებელ კრიტერიუმად მიიჩნევს. კონვენციის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი არის მე-11 მუხლი, რომელიც კრძალავს სუვერენიტეტის მოსაპოვებლად სამხედრო ძალის გამოყენებას.
მთავრობის ცნობა
სახელმწიფოს ცნობასთან ძალიან ახლოს დგას მთავრობის ცნობის საკითხი. მთავრობის ცნობის საკითხი დაისმის მაშინ, როდესაც ახალი მთავრობა იღებს ხელში ხელისუფლებას არაკონსტიტუციური ანუ სახელმწიფო გადატრიალების გზით. მაშინ სახელმწიფოები თვით განსაზღვრავენ, თუ რამდენად მიზანშეწონილია ახალი მთავრობის ცნობა. მაგრამ ეს პოზიცია არ შეიძლება ეყრდნობოდეს თვითნებობას. იურისტები ცდილობენ განსაზღვრონ მთავრობის ცნობის იურიდიული ბუნება, რომლებიც განაპირობებენ ახლად შექმნილი მთავრობის ცნობის აუცილებლობას. ისინი, როგორც წესი, მიმართავენ საერთაშორისო ურთიერთობების პრაქტიკას. ყველაზე გავრცელებულ კრიტერიუმად ითვლება ე.წ. ეფექტურობის პრინციპი. ამ პრინციპის თანახმად, მხოლოდ ისეთი მთავრობა შეიძლება იქნეს ცნობილი, რომელიც ეყრდნობა „მოსახლეობის ნების აშკარა გამოხატულებას“, ე.ი. რომელიც „შექმნილია ხალხის ნების გამომჟღავნების შედეგად და ამ ნებამ მიიღო სათანადო გამოხატულება“. ზოგჯერ ახალი მთავრობის ცნობა დამოკიდებულია ამ მთავრობის „უნარზე და მზადყოფნაზე“ შეასრულოს თავისი ქვეყნის საერთაშორისო მოვალეობანი.
დე ფაქტო და დე იურე სახელმწიფოები
მინი|200პქ| {{legend|#FF0000|არაღიარებული არც ერთი ქვეყნის მიერ}} {{legend|#FF8484|აღიარებული მხოლოდ გაეროს არა-წევრი ქვეყნევის მიერ}} {{legend|#FF8040|გაეროს არა-წევრი, აღიარებული მინიმუმ ერთი წევრის მიერ}} {{legend|#808040|გაეროს წევრი, არ აღიარებული მინიმუმ ერთი წევრი ქვეყნის მიერ}} სახელმწიფოთა ცნობის ფორმები ორ კატეგორიად იყოფა - ფაქტობრივი და იურიდიული. ფაქტობრივი ცნობა გულისხმობს იმ შემთხვევას, როდესაც სახელმწიფო ამყარებს ახლად შექმნილ სახელმწიფოსთან, უფრო კონკრეტულად მთავრობასთან, საქმიან კავშირს, მაგრამ ამავე დროს თავს იკავებს მისი ოფიციალური ცნობისგან, რომ სახელმწიფოს შორის წარმოებს მხოლოდ მოლაპარაკება ამა თუ იმ საკითხზე და სხვა. ოციფიალური იურიდიული ცნობა განსხვავდება ფაქტობრივი ცნობისგან იმით, რომ ახლად შექმნილი სახელმწიფოს ცნობის ფაქტი გამოხატული უნდა იყოს რომელიმე დოკუმენტში (დეკლარაცია, ნოტა, ხელშეკრულება). ამგვარად, სახელმწიფომ, რომელიც ცნობს, აშკარად უნდა აღიაროს ცნობის ფაქტი, რის შედეგადაც დავა იმის შესახებ, აღიარებულია თუ არა მის მიერ ახალი სახელმწიფო, შეუძლებელი ხდება. ოფიციალური ცნობა შეიძლება იყო ორი სახის: de facto (დე ფაქტო) და de jure (დე იურე), რომელიც ერთმანეთისგან სამართლებრივი შედეგის მიხედვით განსხვავდება.
სქოლიო
კატეგორია:საერთაშორისო სამართალი კატეგორია:პოლიტიკური გეოგრაფია კატეგორია:სუვერენიტეტი კატეგორია:საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:გაერო
ალექსანდრია (პეტერგოფი)
300px|მინი|ალექსანდრიის პარკში მდებარე ეკლესია [[კაპელა (პეტერგოფი)|კაპელა.]] ალექსანდრია (Александрия) — სასახლეებისა და პარკების ანსამბლი პეტერგოფში, სანქტ-პეტერბურგის გარეუბანში. რუსეთის იმპერატორების ერთ-ერთი რეზიდენცია 1830 წლიდან 1917 წლამდე. სახელწოდება მიიღო იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის ცოლის იმპერატრიცა ალექსანდრა თედორეს ასულის პატივისცემის ნიშნად. პარკი შედის იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მეკვიდრეობის ძეგლის სანქტ-პეტერბურგის ისტორიული ცენტრი და მასთან დაკავშირებული ძეგლთა კომპლექსების შემადგენლობაში.
ისტორია
ტერიტორია, რომელზედაც მდებარეობს ალექსანდრია, ეკუთვნოდა ოთხ მფლობლებს, რომლებმაც იგი მიიღეს პეტრე I-საგან სააგარაკედ. ჩანაწერების თანახმად ეს იყო ალექსანდრე იაკოვლევის, დანიელ ჩევკინის, იაკობ ბრიუსისა და პეტრე მოშკოვის მიწის ნაკვეთები. მფლობელები შეიცვალნენ 1725 წელს.
რამდენიმე მონაცემის მიხედვით ეს მიწები 1725-1726 წლებში ეკუთვნოდა ალექსანდრე მენშიკოვს და დაიწყო სასახლის მშენებლობა. მშენებლობა არ დასრულებულა.
1825 წელს ამ მიწის მფლობელი გახდა ნიკოლოზ I, რომელმაც ტახტზე ასვლის შემდეგ საკუთარი ცოლის სახელი უწოდა აღნიშნულ მიწის ნაკვეთს. ამის შემდეგ აგარაკს ეწოდა „მისი უდიდებულესობის პირადი აგარაკი ალექსანდრია“. 1826 წელს დაიწყო სასახლის მშენებლობა, რომელიც გაგრძელდა 1829 წლამდე და ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი ადამ მენელასი. სასახლე იყო ორსართულიანი და ააგეს გოთიკურ სტილში. იმისათვის, რომ იდილიური ხასიათი მიეცათ სასახლისათვის, მის ახლოს ააშენეს ფერმა ძროხებისთვის, სადაც ასევე იყო მწყემსების ოთახი, სამზარეულო და საკუჭნაო.
კოტეჯის მშენებლობასთან ერთად ხდებოდა რომანტიკული პარკის ფორმირებაც. მის შექმნაზე 20 წელი მუშაობდა ბაღების ხელოსანი პეტრე ერლერი. მისი ცხედარი გადაასვენეს ალექსანდრიაში და დაკრძალულია ფერმერების სამხრეთი შესასვლელის ახლოს.
ალექსანდრიის ერთ-ერთი ყველაზე ორიგინალური და საინტერესო ნაგებობაა გოთიკური კაპელა — სამეფო ოჯახის კარის ეკლესია, რომელიც აგებულია ალექსანდრე ნეველის სახელზე.
1920-1930-იან წლებში ალექსანდრია ნელ-ნელა გადაიქცა მუსიკალურ კომპლექსად. 1932 წელს კაპელაში გახსნეს ალექსანდრიის კომპლექსის ისტორიის მუზეუმი.
მეორე მსოფლიო ომის დროს ფერმერთა სასახლე მნიშვნელოვნად დაზიანდა, მისი ავეჭი განადგურდა და ომის შემვეგ იგი საერთო საცხოვრებლად გადააკეთეს. ომის დროს პარკი საბრძოლო მოქმედებების ეპიცენტრი გახდა. ასევე ძლიერ დაზიანდა ე. წ ქვედა აგარაკი. 1960-იან წლებში ავარიულობის გამო დაანგრიეს.
2010 წლის 19 ივნისს რესტავრაციის შემდეგ ფერმერთა სასახლე გაიხსნა დამთვალიერებლებისათვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
შოთა რუსთაველის გასასვლელი
ლიტერატურა
შოთა რუსთაველი
Unmasked (Kiss-ის ალბომი)
Unmasked — ამერიკული მძიმე როკ-ჯგუფ Kiss-ის მერვე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1980 წლის 20 მაისს, ლეიბლზე Casablanca Records. მიუხედავად იმისა, რომ მითითებულია ალბომის პერსონალში, პიტერ კრისი მის ჩაწერაში არ მონაწილეობდა – დასარტყმელ ინსტრუმენტებზე უკრავდა ანტონ ფიგი.
სქოლიო
კატეგორია:1980 წლის ალბომები კატეგორია:Casablanca Records-ის ალბომები კატეგორია:Kiss-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ვინი პონსიას პროდიუსერობით
ვაკასის მუნიციპალიტეტი
ვაკასის მუნიციპალიტეტი (Vacas) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის არანის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 15 527 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 334 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
მირანდა-დუ-ნორტი
მირანდა-დუ-ნორტი (Miranda do Norte) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაპეკურუ-მირინის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24 427 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 71.61 კმ²-ზე. ფართობი 341 107 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
მალათია-სებასტიის რაიონი
მალათია-სებასტიის რაიონი (Մալաթիա-Սեբաստիա) — სომხეთის დედაქალაქის, ერევნის 12 რაიონიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს ქალაქის დასავლეთ ნაწილში. ჩრდილოეთიდან მას ესაზღვრება აჯაპნიაკის რაიონი, კენტრონის რაიონი - აღმოსავლეთიდან და შენგავითი სამხრეთიდან. რაიონს დასავლეთიდან არმავირის ხოლო სამხრეთ-დასავლეთიდან არარატის პროვინცია ესაზღვრება.
გალერეა
900px|thumb|center| რაიონის პანორამული ხედი
სქოლიო
კატეგორია:ერევნის რაიონები
მამედხანლი (ხაჩმაზი)
მამედხანლი  (Məmmədxanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის  ხაჩმაზის   რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 444 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ხაჩმაზის რაიონის სოფლები
ანდრია რაზმაძის ქუჩა (გლდანის რაიონი)
ანდრია რაზმაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს გლდანის რაიონში (გლდანი); თიანეთის გზატკეცილსა და მამკოდის ქუჩას შორის.
ლიტერატურა
რაზმაძე
ვილა-ვილის მუნიციპალიტეტი
ვილა-ვილის მუნიციპალიტეტი (Vila Vila) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის მისკეს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 4 853 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 601 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ხარიტონ ვარდოშვილი
ხარიტონ ივანეს ძე ვარდოშვილი (ნიკოლაიშვილი) (დ. 7 ოქტომბერი, 1895, უჩხუბი — გ. 15 ოქტომბერი, 1970, თბილისი) — ქართველი პოეტი და მთარგმნელი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა სოფლის ორკლასიანი სასწავლებელი და მუშაობა დაიწყო ფოთში გაზეთების გამავრცელებლად. 1914 წელს გამოაქვეყნა პირველი ლექსი გაზეთ „ახალ აზრში“. 1916 წლიდან მუშაობდა ქუთაისის გაზეთ „სამშობლოში“. 1918 წელს შევიდა თბილისის უნივერსიტეტში სიტყვიერების ფაკულტეტზე თავისუფალ მსმენელად, პარალელურად თანამშრომლობდა პრესაში „თეატრი და ცხოვრება“, „განათლება“, „ჯეჯილი“, „კვალი“ და სხვა. 1921 წლიდან მუშაობდა გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქციაში. 1924 წელს გამოაქვეყნა ლექსების პირველი კრებული. სულ გამოცემული აქვს 10 პოეტური კრებული. 1959 წელს გამოვიდა მისი თხზულებების რჩეული.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
შემოქმედება
ვარდოშვილის ადრინდელი შემოქმედება დეკადენტური იყო. მისი მნიშვნელოვანი ლექსებია „სიკვდილის ამბორი“ (1918), „სათხოვარი სულისადმი“, „მუხრანის ხიდი“ „დინ-დან-დარიდან“ (1919), „ხალისის დასაფლავება ტფილისში“ (1920), „საუბარი უბედურ ლანდთან“ (1922). 1930-იანი წლებიდან მის ლექსებში გაძლიერდა სოციალისტური რეალიზმის თემატიკა: „ახალი კოლხეთი“ (1928), „შოთა რუსთაველს“ (1937), „ქართლის ზეცა“ (1939), „ფაზისს“ (1940). აქვს დიდი სამამულო ომისადმი მიძღვნილი ლექსები „გასტელოს ხსნოვას“ (1941), „წითელარმიელი“ (1942), „სტალინგრადს“ (1943).
თარგმნილი აქვს გოეთეს, შილერის, ჰაინეს რჩეული ლექსები და ბალადები. მან ქართულად თარგმნა პუშკინი, ფრანკო, მიცკევიჩი, პოლონსკი, ესენინი, ტიხონოვი, ისააკიანი, ბრიუსოვი და მრავალი სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1895 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1970 კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ნიკოლაიშვილები
ტაპაის რაიონი
ტაპაის რაიონი (Distrito de Tapay) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კაილიომის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.975 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 880 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 420.17 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კაილიომის პროვინციის რაიონები
სალხინოს ბაღი
მინი|სალხინოს ბაღი სალხინოს ბაღი — ბაღი საქართველოში. გაშენებულია მარტვილის მუნიციპალიტეტის სოფელ სალხინოში, მდინარე წაჩხურის მარჯვენა ნაპირას. ბაღი გაშენებულია სამეგრელოს მთავრების, დადიანების მიერ XVIII-XIX საუკუნეებში. ბაღთან ერთად სალხინოს კომპლექსში მოქცეულია ღმრთისმშობლის ტაძარი, დადიანების სასახლე და მარანი. ამჟამად, ამ ტერიტორიაზე მოქმედებს სახლინოს მამათა მონასტერი.
2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია
სქოლიო
კატეგორია:სალხინოს სოფლის ბაღები (მარტვილის მუნიციპალიტეტი)
სახელმწიფო გეგმის ავტოფარეხი
სახელმწიფო გეგმის ავტოფარეხი (Гара́ж Госпла́на) — ავტოფარეხი, შენობა მოსკოვის ავიამოტორნის ქუჩაზე, აშენებული 1936 წელს. შესრულებულია არქიტექტორ კონსტანტინ მელნიკოვის პროექტის მიხედვით, ვ. ი. კუროჩკინთან თანაავტორობით, რომელიც გათვალისწინებულიყო საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო გეგმის თანამშრომლების ავტომობილებისთვის. საბჭოთა არქიტექტურის ავანგარდის ძეგლია, სადაც მრგვალი ფანჯარა მანქანის ფარებთან უნდა ასოცირდებოდეს.
მშენებლობა
სახგეგმის ავტოფარეხი — კონსტანტინ მელნიკოვის მიერ აშენებული ბოლო ერთ-ერთი შენობაა. შენობა, 1936 წელს, სსრკ-ის სახელმწიფო გეგმის უწყების თანამშრომლების ავტომობილებისთვის აშენდა. ისევე, როგორც ინტურისტის ავტოფარეხი, რომელიც ორი წლით ადრე აშენდა, შენობის მუშა ნახაზები შეასრულა მოსკოვის № 7 არქიტექტურულ-გეგმიური საბჭო, არქიტექტორ ვ.ი. კუროჩკინის ხელმძღვანელობით. განსხვავებით იმ ავტოფარეხისგან, რომელიც მდებარეობს ნოვორიაზანსკის ქუჩაზე და ბახმეტიევის ავტოფარეხისგან, რომლის პროექტები სრულად კონსტანტინ მელნიკოვს ეკუთვნის, სახგეგმის ავტოფარეხიდან მას მხოლოდ შენობის არქიტექტურული გაფორმება ეკუთვნის.
შენობა აშენებულია საბჭოთა ავანგარდის სტილში. 1930-იანი წლების მელნიკოვის არქიტექტურისთვის დამახასიათებელია მსხვილი ფორმები, მოცულობა, პლასტიკურობა და სწორი ხაზები, რაც გამოკვეთილის სახგეგმის ავტოფარეხის გარე იერსახეზე. შენობა აერთიანებს სამ კონსტრუქტიულ ფორმებს: მართკუთხედს, სამკუთხედსა და წრეს. ძირითადი ერთსართულიანი კორპუსის ქუჩის ფასადს, ავსებს წრიული ფანჯარა მსხვილი ჩარჩოებით და ვერტიკალური ხაზები. მისგან მარჯვნივ იყო განთავსებული (მაგრამ ვერ შენარჩუნდა) მაღალი ქარხნული საკვამური, რომელიც კომპოზიციურად ამ ყველაფერს ერთ ელემნეტში აერთიანებდა. ოთხსართულიან კორპუსზე, სადაც განლაგებული იყო ადმინისტრაცია და სახელოსნოები, ვერტიკალურად გაჭრილია მოცულობითი კანელიროვებული სვეტები. ფანჯრები ეზოს ფასადზე, შესრულებული მართკუთხედის ფორმაში, დახრილია, ამით იმეორებს შენობის შიგნით განლაგებულ კიბეების მიმართულებას. ავტოფარეხის საერთო ხედი ავტომობილს გვაგონებს: მრგვალი ფანჯრები დაბალი გადახურვით ქმნის ფარას და წაგრძელებულ ფრთას, ხოლო ფასადის ვერტიკალური თეთრი ხაზები — რადიატორის ცხაურას.
სახგეგმის ავტოფარეხის შესახებ, თვითონ კონსტანტინ მელნიკოვი წერდა:
გამოყენება
1990 წელს, კონსტანტინ მელნიკოვის დაბადების 100 წლისთავზე, ავტოფარეხმა მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური სტატუსი მიიღო. 1997 წელს, მოსკოვის საქალაქო დუმის გადაწყვეტილებით, შენობა შეიტანეს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა იმ სიაში, რომლის მიხედვითაც მისი პრივატიზება შესაძლებელია.
2013 წელს, რუსეთის სამხატვრო აკადემიის წარმომადგენლები გამოვიდნენ ინიციატივით, რომ შენობა გამხდარიყო „შუსევის სახელობის არქიტექტურული მუზეუმის“ ფილიალი, თუმცა, წინადადება არ დაამტკიცეს. 2014 წლის იანვარში, შენობაში ხანძარი მოხდა, რის შედეგად შენობის შიდა სათავსები დაზიანდა, მაგრამ, გარე ფასადი გადარჩა.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის ავტოფარეხები კატეგორია:მოსკოვის ღირსშესანიშნაობები
რატევნის ქუჩა
რატევნის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ღრმაღელე). ჩარგლის ქუჩასა და მთის ფერდობს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. 50-იან წლებში ყოფილ მე-11 ქუჩას რატევნის ქუჩა ეწოდა. აქვს ორი შესახვევი და ორი ჩიხი.
ნინა-როდრიგისი (მარანიანი)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 464 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.77 კმ²-ზე. ფართობი 572 507 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ვანო წილოსანი
ვანო წილოსანი (დ. 9 ნოემბერი, 1995) — ქართველი ფეხბურთელი, ლანჩხუთის „გურიას“ თავდამსხმელი.
საკლუბო
ფეხბურთის თამაში დაიწყო ლანჩხუთში, მისი პირველი მწვრთნელი იყო ავთო ნარიაშვილი. თამაშობდა რამდენიმე ქართულ აკადემიაში, საბოლოოდ ლანჩხუთის „გურიაში“ დაბრუნდა. 17 წლამდელთა ნაკრებში გამოძახების შემდეგ შეთავაზება მიიღო თბილისის „დინამოსგან“, თავიდან ახალგაზრდულ გუნდში ირიცხებოდა, 2012 წლის ბოლოდან „დინამოს“ მეორე გუნდში გადავიდა. 2014 წლის აგვისტოდან ლანჩხუთის „გურიაში“ დაბრუნდა, ამჯერად ძირითად გუნდში.
სანაკრებო
17 წლამდელთა ნაკრების რიგებში მისი დებიუტი შედგა 2012 წლის 26 მარტს, 2012 წლის ევროპის ჩემპიონატის მატჩში ესპანელი თანატოლების წინააღმდეგ. ამავე წლის 31 მარტს თავი გამოიჩინა უკრაინის წინააღმდეგ მიხეილ მესხის სტადიონზე ჩატარებულ მატჩი, სოლო-რეიდის შემდეგ საგოლე პასი მიითვალა. სულ 2012 წლის ევროპის ჩემპიონატზე ჩაატარა 6 მატჩი და გუნდთან ერთად შეძლო ბრინჯაოს მედალის მოპოვება.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1995 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ლანჩხუთის გურიას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 9 ნოემბერი
ანა ჰარაი
„ანა ჰარაი“ (Ana Harayı — დედის ტირილი) — 1992 წლის  25-26 თებერვლის  გამთენიისას  სომეხი  შეიარაღებული  ფორმირებების  მიერ   ჩადენილი  ხოჯალის  ხოცვა-ჟლეტაში დაღუპული აზერბაიჯანული მოსახლეობის  ხსოვნის  ძეგლი. აღმართულია აზერბაიჯანის დედაქალაქ  ბაქოში, მეტრო „შაჰ ისმაილ ჰათაის“ მახლობლად. მოქანდაკეები — ასლან, მაჰმუდ და თეიმურ რუსტამოვები. ყოველწლიურად ტრაგედიის დღეს ძეგლთან იკრიბება ათასობით მოქალაქე და აზერბაიჯანის პრეზიდენტი, რათა პატივი სცენ დაღუპულთა ხსოვნას. .
ხოჯალის ტრაღედიის შემდეგ იმ ადგილას, სადაც დღეს დგას ძეგლი აღმართული იქნა დედის ქანდაკება, რომელსაც ხელში მოკლული შვილი ეკავა ხელში. მოგვიანებით, ჰათაის  რაიონის ხელმძღვანელობამ  მიიღო  გადაწყვეტილება  გაეზარდა  ძეგლის  ზომები.
რაიონის ხელმძღვანელობამ მიმართა მოქანდაკე ასლან რუსტამოვს და მის შვილებს. ამის შედეგად ქანდაკების გადიდებაში მონაწილეობა მთელმა ოჯახმა მიიღო. ახალი ძეგლის  აღმართვის  შედეგად  მისი  ზომები  გაიზარდა  8,6  მეტრამდე. თეიმურ რუსტამოვის ტქმით: „აუცილებლობას წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ ჩვენ უნდა გადმოგვეცა მთლიანად  ხოჯალის  ტრაღედიის  მთელი  ტკივილი ერთ კომპოზიციაში“, „ხოლო,  დედა მკვდარი  ბავშვით მანდ ძირითად როლს თამაშობს“. ამის შედეგად კომპოზიციის მთავარი არსი შენარჩუნებული იქნა. ძეგლის გახსნა მოხდა ტრაღედიის 16-წლისთავზე, 2008 წლის 26 თებერვალს.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:ბაქოს ძეგლები
ვინტოს მუნიციპალიტეტი
ვინტოს მუნიციპალიტეტი (Vinto) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის კილიაკოლოს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 43 699 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 211 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
გრავიტაციული ტალღები
გრავიტაციული ტალღები — აშლილობა სივრცე-დროის გამრუდებაში, რომელსაც გამოიმუშავებს აჩქარებული მასები. მათი არსებობის იდეა პირველად 1905 წელს, ჟიულ ანრი პუანკარეს გაუჩნდა, ხოლო შემდგომში მათი არსებობა იწინასწარმეტყველა ალბერტ აინშტაინმა 1916 წელს, თავისს ფარდობითობის თეორიაში. გრავიტაციულ ტალღებს გადააქვთ ენერგია, როგორც გრავიტაციულ რადიაციას. ენერგიის ეს ფორმა ჰგავს ელოქტრომაგნიტურ ენერგიას. ამ ფენომენის შესწავლაში არ გამოიყენება ნიუტონის მსოფლიო მიზიდულობის კანონი, რომელიც კლასიკური მექანიკის ნაწილია.
1993 წელს რასელ ალან ჰულსმა და ჯოზეფ ჰუტონ ტეილორი უმცროსმა მიიღეს ნობელის პრემია ფიზიკაში ჰულს-ტეილორის პულსარების წყვილის აღმოჩენისა და დაკვირვებისთვის, რამაც ასევე დაამტკიცა გრავიტაციული ტალღების არსებობა.
2017 წელს ნობელის პრემია გადაეცათ იმ მეცნიერებს, რომლებმაც გრავიტაციული ტალღები დააფიქსირეს.
მიმოხილვა
აინშტაინი ს ფარდობითობის თეორიაში, გრავიტაცია წარმოდგენილია როგორც ფენომენი, რომელიც სივრცე-დროის გამრუდების შედეგად წარმოიქმნება. ეს გამრუდება კი წარმოიქმნება რაიმე მასის არსებობით სივრცეში. ზოგადად, რაც უფრო მეტი მასაა მოქცეული ნაკლებ სივრცეში, მით უფრო გამრუდებულია სივრცე-დრო.
როდესაც გრავიტაციული ტალღა დამკვირვებელს გაცდება, დამკვირვებელი მას დაჭიმულობის ეფექტით შეიგრძნობს. სხეულებს შორის დაშორება იზრდება და რიტმულად მცირდება, როდესაც მათ გრავიტაციული ტალღა გაცდება. ეს ხდება მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი თავისუფალი ობიექტები არასდროს ექვემდებარება გაუწონასწორებელ ძალას. ამ ეფექტის მაგნიტუდა მით უფრო მცირდება, რამდენადაც გრვაიტაციული ტალღა შორდება თავის წყარო შორდება. ზემოთ ნახსენები პულსარების (ნეიტრონული ვარსკვლავების) წყვილი ამ ტალღების ძლიერი წყაროა. მაგრამ ამ წყვილის და დედამიწის შორის ასტრონომიული დაშორების გამო, გრავიტაციული ტალღების ზემოქმედება ჩვენზე პრაქტიკულად ნულის ტოლია (1 1020_ში). მეცნიერებმა გრავიტაციული ტალღების არსებობა სუპერმგრძნობიარე სენსორებით დაამტკიცეს.
ისტორია
გრავიტაციული ტალღების არსებობა თავდაპირველად ოლივერ ჰევისაიდმა ივარაუდა 1893 წელს, უნივერსლური კვადრატის წესზე დაყრდნობით გრავიტაციასა და ელექტრობაში. 1905 წელს ჟიულ ანრი პუანკარემ განვითარა შეხედულებები გრავიტაციულ ტალღებზე და დაადგინა, რომ თუ ელექტრობაში დამუხტული ნაწილაკები მოძრაობისას გამოყოფენ ელექტრომაგნიტურ ტალღებს, სივრცეში აჩქარებული სხეულები, რომლებსაც გააჩნიათ დადებითი მასა, ლორენცის ტრანსფორმაციაზე და გრავიტაციული ველის თეორიაზე დაყრდნობით გამოყოფენ გრავიტაციულ ტალღებს. 1915 წელს, როდესაც აინშტაინმა ფარდობითობის თეორია გამოაქვეყნა, განავრცო პუანკერემეს თეორია და დაამატა, რომ გრავიტაციული ტალღების გამომყოფ სხეულებს არ გააჩნიათ „გრავიტაციული დიპოლუსები“.
ლიტერატურა
კატეგორია: ფარდობითობის თეორია კატეგორია:კვანტური მექანიკა კატეგორია:გრავიტაცია
აიგირბატკანი
აიგირბატკანი (Айғырбатҡан, Айгырбаткан) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 30 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 5 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 52 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (81%).
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
პირდაპირი აღვლენა
პირდაპირი აღვლენა — ეკვატორული სისტემის ერთ-ერთი კოორდინატი სფერულ ასტრონომიაში, რომელიც აღინიშნება ბარძნული ანბანის α ასოთი. ამა თუ იმ მნათობის პირდაპირი აღვლენა ეწოდება ცის ეკვატორის კუთხეს გაზაფხულის დღეღამტოლობის წერტილსა და ამ მნათობზე გამავალ საათის წრეს შორის. გამოიყენება ეკვატორული სისტემის მეორე კოორდინატთან — დახრილობასთან მიმართებაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასტრომეტრია კატეგორია:ციური მექანიკა
მაფრა (სანტა-კატარინა)
მაფრა (Mafra) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 793 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კანოინიასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 52 912 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37.69 კმ²-ზე. ფართობი 1 404 034 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ბაკარი სანია
საკლუბო კარიერა
2007 წელს 7 მილიონი ფუნტის სანაცვლოდ „ოსერიდან“ ლონდონის „არსენალში“ გადავიდა. სანიამ 7 სეზონი გაატარა „არსენალში“. 2014 წელს კონტრაქტი დაუმთავრდა, მისი გაგრძელება აღარ ისურვა და „მანჩესტერ სიტის“ შეუერთდა.
სანაკრებო კარიერა
სანია საფრანგეთის ძირითად ნაკრებში პირველად 2007 წლიდან გამოიძახეს. მიუხედავად ამისა, მან ვერცერთხელ მოახერხა ნაკრებთან ერთად ევროპის ჩემპიონატზე ასპარეზობა. მას 2008 და 2012 წლებში ამაში ტრავმამ შეუშალა ხელი. სანიამ მონაწილეობა მიიღო მსოფლიოს ჩემპიონატებზე 2010 და 2014 წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1983 კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ოსერის ფეხბურთელები კატეგორია:ლონდონის არსენალის ფეხბურთელები კატეგორია:მანჩესტერ სიტის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 14 თებერვალი
გიორგი სააკაძის ქუჩა
გიორგი სააკაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს სამგორის რაიონში (ორხევის დასახლება); იოანე პეტრიწისა და ნიკო ფიროსმანის ქუჩას შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში.
ლიტერატურა
სააკაძე
მანჯარობა
მანჯარობა (Məncəroba) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ხაჩმაზის   რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაჩმაზის რაიონის სოფლები
ევოლუე
ევოლუე (évolué — „განვითარებული“) — ფრანგული იარლიყი, რომელიც კოლონიურ ეპოქაში, „განვითარებული“ აფრიკელი თუ აზიელი აბორიგენების აღსანიშნავად გამოიყენებოდა. „ევროპიზაციის“ ეს პროცესი, განათლების ამაღლებით თუ ასიმილაციით და ასევე მათში ევროპული ღირებულებების და ქცევის წესების დანერგვით ხდებოდა. ტერმინი ყველაზე ხშირად ბელგიურ და ფრანგულ კოლონიებში გამოიყენებოდა. ევოლუები საუბრობდნენ ფრანგულად, იცავდნენ ევროპულ კანონებს, ძირითადად მუშაობდნენ მომსახურების სფეროში და ცხოვრობდნენ კოლონიის ურბანულ ნაწილში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სოციალური ჯგუფები კატეგორია:ფრანგული სიტყვები და ფრაზები
გურამ ტატიშვილი
გურამ ტატიშვილი (დ. 18 სექტემბერი, 1929, თბილისი — გ. ოქტომბერი, 2016) — ქართველი ექიმი.
1954 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი.
1954 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კლინიკური ორდინატორი, ასისტენტი, დოცენტი, კათედრის პროფესორი, კათედრის გამგე. 1960–1962 წლებში მუშაობდა ტრავმატოლოგიის და ორთოპედიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორად;1969–1974 წლებში ქირურგიის ინსტიტუტის ტრანსპლანტოლოგიის ლაბორატორიის გამგედ; 1980–1987 წლებში საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მთავარ ქირურგად. ავტორია 192 სამეცნიერო ნაშრომისა, გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფიები; მისი ხელმძღვანელობით დაცულია 6 სადოქტორო და 14 საკანდიდატო დისერტაცია. არის მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლულოვანი დაავადების დროს ინტრამურული ნერვული სისტემის მდგომარეობა“, დაიცვა 1957 წელს.
სადოქტორო დისერტაციის თემა — „მთლიანი ძვალ–სახსროვანი ჰომოტრანსპლანტანტის გადანერგვა“, დაიცვა 1968 წელს.
არის საქართველოს ქირურგთა საზოგადოების თავმჯდომარის მოადგილე და ქირურგთა ასოციაციის გამგეობის წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1929 კატეგორია:გარდაცვლილი 2016 კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
პირაპემასი
პირაპემასი (Pirapemas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაპეკურუ-მირინის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 381 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 25.24 კმ²-ზე. ფართობი 688 761 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
იურიკო კოიკე
იურიკო კოიკე (小池 百合子; დ. 15 ივლისი, 1952, ასია, იაპონია) — იაპონელი პოლიტიკოსი ქალი. ტოკიოს მერი 2016 წლის 2 აგვისტოდან. 2005-2009 წლებში იაპონიის წარმომადგენელთა პალატის წევრი. მინისტრთა კაბინეტში ეკევა სხვადასხვა მინისტრის თანამდებობა. მუშაობდა თავდაცვის, გარემოს დაცვისა და ოკინავისა და ჩრდილოეთის ტერიტორიების საკითხებში სახელმწიფო მინისტრად.
პოლიტიკური კარიერა
1992 წელს აირჩიეს იაპონიის მრჩეველთა პალატაში. 1993 წლიდან წარმომადგენელთა პალატის წევრია. 2003 წლიდან მინისტრების თანამდებობაზე მუშაობს. ჯერ იყო გარემოს დაცვის მინისტრი, შემდეგ სახელმწიფო მინისტრი ოკინავისა და ჩრდილოეთის ტერიტორიების საკითხებში, 2007 წელს ეკავა თავდაცვის მინისტრის თანამდებობაც.
2016 წლის ივლისში აირჩიეს ტოკიოს მერად. თანამდებობა დაიკავა 2 აგვისტოს.
სპანდარიანის წყალსაცავი
სპანდარიანის წყალსაცავი (Սպանդարյանի ջրամբար) — სიდიდით მეორე წყალსაცავი სომხეთში. სპანდარიანის წყალსაცავი ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში მდებარეობს, სიუნიქის პროვინციის ჩრდილოეთ ნაწილში. მისი მოცულობა 0,257 კმ³-ს შეადგენს. აშენებულია მდინარე არფაზე. წყალსაცავი დაახლოებით 1980 წელს აშენდა და გავრცელებული ინფორმაციით 9 მილის სიგრძის გვირაბით უკავშირდება მდინარეს. წყალსაცავის მახლობლად მდებარეობენ სოფლები: გორაიკი, ცჩუკი, სარნაკუნკი, სპანდარიანი.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის წყალსაცავები
ფოთლოვანი აბედა
ფოთლოვანი აბედა, ხუჭუჭა აბედა (Grifola frondosa) — ბაზიდიუმიანი სოკო მერიპილუსისებრთა ოჯახისა. დიამეტრში აღწევს 80 სმ-ს, მასაში — 10 კგ-მდე. შედგება მრავალრიცხოვანი ბრტყელი წვრილი ტალღოვანი ნახევარწრიული რუხ-ზეთისხილისფერი ქუდებისაგან (4–10 სმ დიამეტრის), რომლებიც საბოლოოდ ერთ ძირზე შეერთებულ დატოტვილ ფეხებზე სხედან. აქვს ძლიერი კაკლის სუნი. საჭმელად ვარგისია. გავრცელებულია ევრაზიის, ჩრდილოეთ ამერიკისა და ავსტრალიის ტყეებში. ძირითადად იზრდება ფოთლოვანი ხეების ძირებში. პარაზიტი სოკოა, იწვევს ფესვებისა და ხის ტანის (ძირში) სიდამპლეს.
სქოლიო
კატეგორია:ბაზიდიუმიანი სოკოები კატეგორია:საჭმელი სოკოები კატეგორია:აბედა სოკოები
რკინიგზის ქუჩა
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
დახრილობა
დახრილობა — ეკვატორული სისტემის ერთ-ერთი კოორდინატი სფერულ ასტრონომიაში, რომელიც აღინიშნება ბარძნული ალფაბეტის δ ასოთი. ამა თუ იმ მნათობის დახრილობა ეწოდება კუთხეს საათის წრეზე ცის ეკვატორსა და ამ მნათობს შორის. დახრილობა აითვლება 0°-დან +90°-მდე ჩრდილოეთ პოლუსის და 0°-დან -90°-მდე სამხრეთ პოლუსის მიმართულებით. პირველ ეკვატორულ სისტემაში გამოიყენება საათის კუთხესთან, ხოლო მეორე ეკვატორულ სისტემაში პირდაპირ აღვლენასთან მიმართებაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასტრომეტრია კატეგორია:ციური მექანიკა
ალმუხამეტოვო (სადგურის სოფელი)
ალმუხამეტოვო (Әлмөхәмәт станцияһы, Альмухаметово) — სადგურის სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 396 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 52 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 0 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (91%).
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
კონოტოპის ბრძოლა
კონოტოპის ბრძოლა — სამხედრო დაპირისპირება რუსეთისა და უკრაინის სამხედრო ძალებს შორის უკრაინის ქალაქ კონოტოპის მიმდებარედ. 2022 წლის რუსეთის უკრაინაში შეჭრის ჩრდილო-აღმოსავლეთ უკრაინის კამპანიის ნაწილი.
ბრძოლა
24 თებერვალს 3:35 საათზე (UTC+2) ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან მოსული რუსული ძალები გარს შემოერტყნენ ქალაქ კონოტოპს და ალყაში მოაქციეს იგი. ქალაქს შეტევისაგან უკრაინული ძალები იცავდნენ. 25 თებერვლის დილას კონოტოპში რუსული ტექნიკა დაწვეს. უკრაინის არმიამ განაცხადა, რომ ქალაქის მოალყე რუსული ძალები ცუდად იყვნენ მომარაგებულები და უკან დაიხიეს.
ხურტკმელისებრნი
ხურტკმლისებრნი (Grossulariaceae) — ორლებნიან მცენარეთა ოჯახი. ბუჩქებია, მორიგეობით განლაგებული, თათისებრ დანაკვთული ფოთლები აქვთ. ყვავილები აქტინომორფულია ორ- ან ერთსქესიანი, უმეტესად შეკრებილია მტევნებად, იშვიათად მცირეყვავილიან პატარა ქოლგებად ან კონებად, ზოგჯერ მარტოულია. ნაყოფი კენკრისებრია და მრავალთესლიანი. ოჯახში 2 (ან 1; იხ. ხურტკმელი) გვარია (150-მდე სახეობა), რომლებიც გავრცელებულია ევრაზიის, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკის ზომიერ სარტყელში. კავკასიაში ამ ოჯახის 5 სახეობა გვხვდება, საქართველოში — 4. ცნობილია მოცხარისა და ხურტკმელის უამრავი კულტურული ფორმა.
კონოტოპის ბრძოლა
ბრძოლა
უკრაინის არმიის ცნობით, სამთავრობო ძალებმა ქალაქზე კონტროლი 25 თებერვალს დაკარგეს.
ხურტკმელისებრნი
ლიტერატურა
* კატეგორია:ფხიჯასნაირნი
კონოტოპის ბრძოლა
შედეგები
2 მარტს, არტემ სემინიხინმა, კონოტოპის მერმა, განაცხადა, რომ ქალაქში მყოფი რუსული ძალები მას აფრთხილებდნენ, თუ მოსახლეობა წინააღმდეგობას გაწევდა, დაბომბავდნენ ქალაქს. თუმცა, გავრცელებული ვიდეოს მიხედვით, სემინიხინმა ქალაქის მაცხოვრებლებს ამის მაგივრად ჰკითხა, უნდოდათ ბრძოლა თუ დანებება, რის შემდეგაც მოსახლეობამ „უმრავლესობით“ უარი თქვა დანებებაზე.
უკრაინის გენერალური შტაბის 7 მარტის შეფასებით, კონოტოპში მოწინააღმდეგემ 50%-იანი დანაკარგები განიცადა და იძულებული გახდა გადაჯგუფებულიყო და მარაგები შეევსო. 15 მარტს უკრაინული და რუსული მხარეები კონოტოპის მოსახლეობის ევაკუაციისათვის ჰუმანიტარული დერეფნის გახსნაზე შეთანხმდნენ. 28 მარტს რუსებმა კონოტოპში ხიდი დაანგრიეს.
3 აპრილს უმაღლესი რადის დეპუტატმა ოლექსანდრ კაჩურამ ტვიტერში გაავრცელა ინფორმაცია, რომ რუსულმა ნაწილებმა მთლიანად დატოვეს კონოტოპის რაიონი. 4 აპრილს სუმის ოლქის გუბერნატორმა დმიტრო ჟიმიცკიმ აღნიშნა, რომ მოწინააღმდეგეს ოლქში არცერთი ქალაქი და სოფელი აღარ ჰქონდა ოკუპირებული და ძირითადად გავიდნენ ამ ტერიტორიიდან, დარჩენილი ნაწილების განდევნაზე კი უკრაინული ძალები მუშაობდნენ.
5 აპრილს ჟივიცკი იტყობინებოდა, რომ კონოტოპის რაიონში სულ მცირე სამი წამებით მოკლული მშვიდობიანი მოქალაქის ცხედარი აღმოაჩინეს.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის შეჭრა უკრაინაში (2022) კატეგორია:რუსეთის ბრძოლები კატეგორია:უკრაინის ბრძოლები
რეხის I ქუჩა
რეხის I ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); ნიკოლოზ ხუდადოვის ქუჩა და მახათას აღმართს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. აქვს ერთი შესახვევი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
წმიდა მრევლის ქალთა საკათედრო ტაძარი
წმიდა მრევლის ქალთა საკათედრო ტაძარი (Müqəddəs Mürdaşıyan Zənənlər Başkilsəsi) — რუსული მართლმადიდებლური ეკლესიის ტაძარი. მდებარეობს აზერბაიჯანში, ბაქოში. ტაძარი ნაკურთხია წმინდა მრევლის ქალთა საკათედრო ტაძრათ — ქალების, რომლებიც პირველნი მივიდნენ შაბათს დილით აღდგენილი იესო ქრისტეს კუბოსთან, სხვადასხვა სახის არომატული სუნელებითა და მირონით მისი  სხეულის სარიტუალო განბანისათვის.
აღმართულია 1909 წელს არქიტექტორ ფ. ვერჟბიცკის ტიპური პროექტის მიხედვით. ამ ტაძრის მშენებლობისათვის თანხები გაიღო სამხედრო სამინისტრომ.
დღესდღეობით ტაძარი შედის მოსკოვის საპატრიარქოს ბაქოს — აზერბაიჯანულ ეპარქიაში.
ტაძარი აღიმართა სამხედრო ტაძრების ტიპური პროექტის მიხედვით, რომელიც დამტკიცებული იყო 1901 წელს სამშენებლო კომისიის მიერ (არქიტექტორი ფიოდორ ვერჟბიცკი). სულ 1917 წლისათვის აშენებული იქნა 64 ასეთი ტიპის ტაძარი. მოცემული ტაძარი არის ბაქოში განლაგებული 206-ე საქვეითო სალიანის პოლკის სამლოცველო (1910 წლამდე მას ეწოდებოდა 262-ე საქვეითო). ტაძარს საფუძველი ჩაეყარა 1908 წლის 6 მაისს. იგი მთლიანად აშენებულია სამხედრო  სამინისტროს  სახსრებით. ტაძრის მშენებლობა დამთავრდა 1909 წლის 6 დეკემბერს. იმავე დღეს იგი აკურთხეს. ახალი ტაძრის მშენებლობამდე პოლკი იყენებდა სამლოცველოდ მიხაილო — არქანგელის ეკლესიას, რომელიც განლაგებულია ბაქოს ცენტრში. 1890 წლიდან ამ პოლკის სასულიერო მოძღვარი იყო იოანე ლიაძე (1914 წლის მონაცემებით).
სარემონტო-სარეაბილიტაციო სამუშაოების შემდეგ, 2003 წლის 24 მარტს მოხდა განახლებული ტაძრის გახსნა, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ჰეიდარ ალიევმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აზერბაიჯანის კათედრალები კატეგორია:აზერბაიჯანის მართლმადიდებლური ტაძრები კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
ადამის თავი
მინი|ქრისტეს სისხლი ესხმება ადამის თავის ქალას. [[ფრა ბეატო ანჯელიკოს ფრესკის ფრაგმენტი]] ადამის თავი — თავის ქალის გამოსახულება გადაჯვარედინებულ ძვლებთან ერთად. გამოისახება ჯვარცმის ქვემოთ, რადგან, გადმოცემით, ადამი გოლგოთაზე დაიკრძალა.
ქრისტიანობის გარდა აღნიშნული სიმბოლო სხვაგანაც გამოიყენება. მას იყენებდნენ ზრვის მეკობრეები, წარმოადგენდა ასევე ნაცისტური გერმანიის ერთ ერთ მთავარ სიმბოლოს, ასევე გამოიყენება დღესაც.
ლიტერატურა
კატეგორია:სიმბოლოები კატეგორია:ქრისტიანული სიმბოლოები კატეგორია:ნაცისტური სიმბოლოები
მაჟორ-ვიეირა
მაჟორ-ვიეირა (Major Vieira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 786 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კანოინიასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 479 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.23 კმ²-ზე. ფართობი 525 495 კმ²-ია.