cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აფხაზეთის სსრ
აფხაზეთის სსრ-ის სტატუსი
საბჭოთა საქართველოს იურისდიქციის აფხაზეთზე სრულად გავრცელების გზაზე დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა კავბიუროს 1921 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილებას აფხაზეთში რკპ-ს ორგბიუროს ორგანიზაციულად საქართველოს კომპარტიის ცკ-სთან დაკავშირებისა და ამ უკანასკნელის შემადგენლობაში ე. ეშბას შეყვანის შესახებ. 1921 წლის 16 დეკემბერს საქართველომ და აფხაზეთმა ხელი მოაწერეს საკავშირო ხელშეკრულებას. დოკუმენტის მეოთხე პუნქტი პირდაპირ მიუთითებდა, რომ აფხაზეთი გახდა კავშირის არა სრულუფლებიანი წევრი, არამედ საქართველოს შემადგენელი ნაწილი. მასში ნათქვამია: „ყველა სამხარეო გაერთიანებაში, კერძოდ, ამიერკავკასიის რესპუბლიკების ფედერაციაში აფხაზეთი შედის საქართველოს მეშვეობით, რომელიც აძლევს მას თავისი ადგილების ერთ მესამედს“. აფხაზეთის საბჭოების პირველმა ყრილობამ 1922 წლის 17 თებერვალს მოიწონა ხელშეკრულება საქართველოსთან. აფხაზეთის სსრ-ს შესვლა საქართველოს სსრ-ს შემადგენლობაში დაადასტურა სრულიად საქართველოს საბჭოების I ყრილობაზე მიღებულმა კონსტიტუციამ, რომელშიც ვკითხულობთ: „საქართველოს სოციალისტურ საბჭოთა რესპუბლიკაში თავისუფალი თვითგამორკვევის საფუძველზე შედიან: აჭარის ავტონომიური სოციალისტური საბჭოთა რესპუბლიკა, სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი და აფხაზეთის სოციალისტური საბჭოთა რესპუბლიკა; უკანასკნელი უკავშირდება საქართველოს სოციალისტურ საბჭოთა რესპუბლიკას — ამ რესპუბლიკათა შორის დადებულ, განსაკუთრებულ საკავშირო ხელშეკრულების საფუძველზე“.
მალევე დაიწყო წინასწარი მსჯელობები კონსტიტუციიდან ცნების — „სახელშეკრულებო რესპუბლიკა“ ამოღების შესახებ. ამის თაობაზე საქართველოს კომპარტიის ცკ-ს მდივანს ბესო ლომინაძეს უსაუბრია ნესტორ ლაკობასთან. საქართველოს კომპარტიის III ყრილობას 1924 წლის 8 მაისს ნ. ლაკობა მოახსენებდა: „ახლა ლომინაძე მიცხადებს, რომ ერთ წელიწადში ამოვშლით სიტყვას „სახელშეკრულებო რესპუბლიკა“... ჩვენ უბრალოდ ვამბობთ, რომ ვართ სახელშეკრულებო რესპუბლიკა, და მე მყოფნის გამბედაობა, განვაცხადო, რომ აფხაზეთის გლეხობა ორ წელიწადში ამ სიტყვებსაც ამოშლის“; გაიხსენა რა, თუ როგორ უპირისპირებდა მეფის ხელისუფლება „კულტურულ ქართველ ერს აფხაზურ ეროვნებას (народность)“, ნ.ლაკობა აგრძელებდა: „აფხაზებს ისტორიული თვალთახედვით რომ მიუდგეთ, რა თქმა უნდა, არავითარი როლის თამაში კაცობრიობის ისტორიაში არ შეეძლოთ, თუნდაც იმიტომ, რომ ამ ხალხს... არა აქვს არც თავისი ისტორია, არც თავისი დამწერლობა, არც თავისი ლიტერატურა“. აფხაზეთის საბჭოების III ყრილობამ 1925 წლის 1 აპრილს ყოველგვარი განხილვის გარეშე დაამტკიცა კონსტიტუცია, რომელიც ფაქტობრივად იმეორებდა საქართველოს 1922 წლის კონსტიტუციას. ამ მიზეზის გამო ის ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს, ამიერკავკასიისა და სსრ კავშირის კონსტიტუციებს, საქართველოსთან დადებულ ხელშეკრულებას. სოხუმში მიღებული კონსტიტუციის მიხედვით, აფხაზეთი ცხადდებოდა სუვერენულ რესპუბლიკად; მასში დეკლარირებული იყო ამიერკავკასიის ფედერაციიდან და სსრ კავშირიდან თავისუფალი გასვლის უფლება; სახელმწიფო ენად რუსული დგინდებოდა. მართალი გახლდათ ნ. ლაკობა, როცა დოკუმენტს სულ მალე მან „კონსტიტუციური სისულელე“, სულელურად დაწერილი კონსტიტუცია უწოდა, თუმცა თავად ბრძანდებოდა მისი მთავარი შემოქმედი. ძირითადი „სისულელე“ იმაში მდგომარეობდა, რომ კონსტიტუციაში იგნორირებული იყო განსაკუთრებული ხელშეკრულების საფუძველზე აფხაზეთის საქართველოს შემადგენლობაში ყოფნისა და მხოლოდ მისი მეშვეობით (და არა ნებაყოფლობით) ამიერკავკასიის ფედერაციაში, ამ უკანასკნელის მეშვეობით კი სსრ კავშირში გაერთიანების ფაქტი. გამომდინარე აქედან, ის ვერანაირად ვერ იქნებოდა სუვერენული რესპუბლიკა, ვერ გავიდოდა ამიერკავკასიისა და საბჭოთა კავშირის შემადგენლობიდან, ვინაიდან არ გახლდათ მათი სუბიექტი; სახელმწიფო ენად არა აფხაზურის, არამედ უცხო ენის გამოცხადებაც სულაც არ მიუთითებდა აფხაზეთის სუვერენიტეტზე. 1925 წლის კონსტიტუცია არ გამოქვეყნებულა, შესაბამისად, ძალაში არ შესულა. უფრო მეტიც, საბჭოების III ყრილობის ბიულეტენში, რომელიც აფხაზეთის ცენტრალურმა აღმასრულებელმა კომიტეტმა (ცაკი) გამოსცა, ნათქვამია: „ყრილობამ გადაწყვიტა, დასრულდეს მუშაობა ყრილობისათვის წარდგენილ პროექტზე, მოყვანილ იქნეს იგი შესაბამისობაში საქართველოს სსრ და ამიერკავკასიის სფსრ კონსტიტუციებთან“. ამრიგად, აფხაზეთის ცაკმა 1925 წლის 1 აპრილს ნამდვილად მიღებული კონსტიტუცია, რომელიც არსად განხილულა და არ გამოქვეყნებულა, აღიარა მხოლოდ პროექტად.
სოხუმში გამართულ საქართველოს ცაკ-ის III სესიაზე მის მიერ გაკეთებული განცხადებით, ქართველები, სომხები და ბერძნები არ ეთანხმებიან იმას, რომ აფხაზეთის მთელი მმართველობა იყოს მხოლოდ აფხაზთა ხელში. საქართველოს კომპარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის 1926 წლის 1 ივნისის პლენუმზეც ითქვა იმის შესახებ, რომ ეროვნებათა არათანასწორუფლებიანობამ, გაუმართლებელმა პრივილეგიებმა აფხაზებისათვის (სამხედრო სამსახურიდან განთავისუფლება, მიწით პირველ რიგში დაკმაყოფილება, უპირატესობა ხელმძღვანელ თანამდებობებზე კადრების შერჩევისას და ა.შ.) გამოიწვიეს მოსახლეობის იძულებითი ასიმილაცია (გააფხაზება). იქმნება შთაბეჭდილება, რომ აფხაზეთის „დამოუკიდებლობის“ გამოცხადების ერთ-ერთი მთავარი მიზანი სწორედ ეროვნული შუღლის გაღვივება და ამ მოტივით საქართველოსაგან მისი ჩამოცილების გეგმის განხორციელება იყო, რასაც ცალსახად ადასტურებს პ. სიტინის ზემოთმოტანილი მოხსენებაც. ისიც ცხადია, რომ გასაბჭოებამდე ბოლშევიკები აფხაზეთში ავრცელებდნენ ხმებს საქართველოსაგან მისი გამოყოფის შესახებ, მოუწოდებდნენ აფხაზებს რუსეთთან მიერთებისაკენ. აფხაზეთის „დამოუკიდებლობა“ წარმოადგენდა მხოლოდ პირველ ნაბიჯს ამ მოწოდებებისა თუ დაპირებების რეალიზაციის გზაზე, მიზნის მიღწევის ერთგვარ შუალედურ მოდელს, პოლიტიკური მოწყობის გარდამავალ ფორმას იმ ეტაპისათვის, როცა რუსულმა საოკუპაციო ხელისუფლებამ რეგიონი ნაძალადევად გასაბჭოებული საქართველოს იურისდიქციის მიღმა დააფიქსირა და ღიად დატოვა მისი შემდგომი ბედის (რუსეთთან თუ საქართველოსთან შეერთების) საკითხი. აფხაზეთის საქართველოსაგან მოწყვეტის მცდელობა ქართულმა საზოგადოებამ ჩაშალა; ამ ვერაგულ ჩანაფიქრს, როგორც ზემოთ ითქვა, წინ აღუდგა ინტელიგენცია.
მხედველობაშია მისაღები ის გარემოებაც, რომ აფხაზეთ-საქართველოს 1921 წლის 16 დეკემბრის ხელშეკრულება უკვე არ შეესაბამებოდა კონსტიტუციური გზით რეგულირებად რეალურ ურთიერთობებს. ამ ვითარებაში სავსებით კანონზომიერად უნდა მივიჩნიოთ აფხაზეთის სამართლებრივი სტატუსის სსრ კავშირის კონსტიტუციასთან შესაბამისობაში მოყვანა. ამის აუცილებლობას გულისხმობდა, ალბათ, ნ.ლაკობა, როცა 1929 წლის 4 ივლისს საქართველოს კომპარტიის VI ყრილობაზე განაცხადა: „კონსტიტუციური ურთიერთობა აფხაზეთსა და საქართველოს შორის ისეთნაირადაა ფორმირებული, რომ თვით აფხაზეთს მოუწევს რაღაცეების გასწორება თავის კონსტიტუციაში; საუბარი იმაზე, რომ აფხაზეთი უკმაყოფილოა საქართველოთი, სრული სისულელეა“. მისი თქმით, საქართველოსა და აფხაზეთის მშრომელების პოლიტიკური თანასწორობა დიდი ხნის უზრუნველყოფილია, მემკვიდრეობით მიღებული ეკონომიკური და კულტურული უთანასწორობის აღმოსაფხვრელად კი საქართველო ყველაფერს აკეთებდა. ეს იყო მინიშნება იმაზე, რომ აფხაზეთის რესპუბლიკამ თავისი მისია შეასრულა.
1930 წლის 17 აპრილს აფხაზეთის ცაკ-ის III სესიამ განიხილა აფხაზეთ-საქართველოს შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობის გადასინჯვის საკითხი. სესიისათვის აფხაზეთის მთავრობის მიერ მომზადებულ ცნობაში ნათქვამია: „იმასთან დაკავშირებით, რომ 1921 წლის 16 დეკემბრის ხელშეკრულებამ დაკარგა რეალური მნიშვნელობა და, შესაბამისად, იგი შეიძლება განვიხილოთ მხოლოდ როგორც შეთანხმება აფხაზეთის სსრ და საქართველოს სსრ გაერთიანების შესახებ, ხოლო ამ რესპუბლიკების ნამდვილი ურთიერთობები ზუსტადაა განსაზღვრული მათ კონსტიტუციებში, _ აუცილებელია ვაღიაროთ, რომ აფხაზეთის სსრ სახელწოდებას „სახელშეკრულებო რესპუბლიკა“ რეალური შინაარსი არ გააჩნია“. მართლაც, ხელშეკრულების თანახმად, აფხაზეთის თუ საქართველოს კომპეტენციას მიკუთვნებული უფლებამოსილებები ამიერკავკასიის და სსრ კავშირის გამგებლობაში გადავიდა; ხელშეკრულება წინააღმდეგობაში მოდიოდა საქართველოსა და აფხაზეთის კონსტიტუციებთანაც. ამიტომაც დაკარგა მან რეალური შინაარსი. სესიამ ეს გაითვალისწინა და კონსტიტუციიდან ამოიღო სახელწოდება „სახელშეკრულებო რესპუბლიკა“ და იგი „ავტონომიური რესპუბლიკა“-თი შეცვალა. ამასთანავე, 1926 წლის კონსტიტუციით განსაზღვრულ უფლებამოსილებათა გადასინჯვა არ მომხდარა. კონსტიტუციაში შევიდა კიდევ ერთი ახალი ცვლილება _ ცაკ-ს შეერწყა სახალხო კომისართა საბჭო. 1931 წლის 11 თებერვალს ეს ცვლილებები დაამტკიცა აფხაზეთის საბჭოების VI ყრილობამ, რომელსაც ბაგაფში თავმჯდომარეობდა. ამიერიდან გაუქმებულად ჩაითვალა 1921 წლის 16 დეკემბრის ხელშეკრულება. ყრილობაზე სიტყვით გამოსულმა ნ.ლაკობამ აღნიშნა: „საქართველოსა და აფხაზეთის მშრომელებს შორის ურთიერთობის საკითხი მთლიანად გადაწყვეტილია“. მან გააკრიტიკა აფხაზეთის ენისა და ლიტერატურის ინსტიტუტი, რომელიც, მისი აზრით, არ ითვალისწინებდა აფხაზური ენის შესაძლებლობებს და ცდილობდა ამ ენაზე „უთარგმნელის თარგმნას“, აგრეთვე იმის „დამტკიცებას, რომ აფხაზური ლიტერატურა ჯერ კიდევ ადამზე ადრე არსებობდა. ისტორიაში ის არ არსებულა და დაუსვით წერტილი“. ასეთი იყო ნ. ლაკობას ოფიციალური პოზიცია. 1931 წლის 19 თებერვალს საქართველოს საბჭოების VI ყრილობამ მოისმინა საქართველოსა ცაკის მდივნის ს. თოდრიას მოხსენება საქართველოს კონსტიტუციაში ცვლილებების შეტანის შესახებ. მან დაადასტურა აფხაზეთის საბჭოების VI ყრილობის გადაწყვეტილება - აფხაზეთი ავტონომიური რესპუბლიკის სტატუსით შედიოდა საქართველოს შემადგენლობაში. 1921 წლის 16 დეკემბრის ხელშეკრულება კი ძალადაკარგულად გამოცხადდა. აფხაზეთისა და საქართველოს საბჭოების VI ყრილობების საკონსტიტუციო გადაწყვეტილებებს გუდაუთის რაიონში სეპარატისტთა გამოსვლები მოჰყვა, რომლებშიც ნ. ლაკობას დედაც მონაწილეობდა.
1990 წლის მოვლენები
1990 წლის 28 აპრილს მოწვეულ იქნა აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს X სესია, რომელზეც უნდა განხილულიყო აფხაზეთის ასსრ-ის სტატუსის შეცვლის საკითხი. დეპუტატების უმრავლესობამ აღნიშნულ განხილვაში მონაწილეობა არ მიიღო, რის გამოც ქვორუმი არ შედგა.
23 აგვისტოს აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავჯდომარის ვ. კობახიასა და პრეზიდიუმის მდივნის ოფიციალური განცხადებით დაიდო პირობა რომ სესიაზე არ განიხილებოდა საკითხი საქართველოდან აფხაზეთის ასსრ-ის გამოსვლის შესახებ. ამ ცრუ განცხადებების პარალელურად დეპუტატებზე წინასწარ ახდენდნენ ზეწოლას, ცალკეულ შემთხვევებში კი საქმე დანაშაულებამდეც მივიდა. ასე მაგალითად, 24 აგვისტოს დილის 6 საათზე, მოტყუების გზით, პრეზიდიუმში მანდატის ჩაბარების საბაბით, უცნობმა პირებმა საცხოვრებელი ადგილიდან წაიყვანეს დეპუტატი კ. ფიტოზოვი და თავისუფლება აღუკვეთეს. ფსიქოლოგიური ზემოქმედების შემდეგ კი ის 25 აგვისტოს მიიყვანეს სხდომათა დარბაზში, გაატარეს რეგისტრაციაში და დასვეს დარბაზში. ასევე ზეწოლით მიიყვანეს დეპუტატები ნ. კუზნეცოვა და ა. აგრბა. გამოძიებისას დადგინდა დეპუტატებისადმი იძულების ფაქტები, მათი ჯანმრთელობის მდგომარეობის იგნორირება. სესიის ჩატარების პროცედურების კანონების სხვა სერიოზული დარღვევები მოწმობდნენ სესიაზე დეპუტატთა ქვორუმის არსებობის ფიქტიურობას.
მინი|აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს XI მოწვევის მე-10 სესია pdf 25 აგვისტოს აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს XI მოწვევის X სესიაზე, სსრკ-ის მოქმედი კონსტიტუციისა და 1990 წლის 3 აპრილის „სსრკ-დან მოკავშირე რესპუბლიკის გამოსვლასთან დაკავშირებული საკითხების გადაწყვეტის პროცედურის შესახებ“ (О порядке решения вопросов, связанных с выходом союзной республики из СССР) კანონის უხეში დარღვევით, ყველანაირი რეფერენდუმის გარეშე გამოცხადდა „აფხაზეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა“, როგორც სუვერენული სახელმწიფო. ხელმომწერები იყვნენ აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე ვ. კობახია და აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის მდივანი ი. კვიცინია.
26 აგვისტოს საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილებით, აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს მიერ 25 აგვისტოს მიღებული „დეკლარაცია აფხაზეთის სახელმწიფოებრივი სუვერენიტეტის შესახებ“, წარმოადგენდა არშემდგარ მცდელობას შეცვლილიყო საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა, რაც თავის მხრივ წარმოადგენდა, როგორც აფხაზეთის ასსრ-ის, ისე საქართველოს სსრ-სა და სსრკ-ის კონსტიტუციების უხეშ დარღვევას. საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმმა დაადგინა:
27 აგვისტოს შედგა გალის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საგანგებო სესია, რომელზეც განხილულ იქნა 1990 წლის 25 აგვისტოს აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს მიერ მიღებული „დეკლარაცია აფხაზეთის სახელმწიფოებრივი სუვერენიტეტის შესახებ“. სესიაზე მიღებულ იქნა დადგენილება, რომელზეც აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმისა და აფხაზეთის ასსრ-ის მთავრობის მიმართ გამოცხადდა უნდობლობა. ასევე სესიაზე გადაწყდა მთელი რაიონის მასშტაბით გამოცხადებულიყო დაუმორჩილებლობა, სანამ აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭო არ გააუქმებდა თავის 25 აგვისტოს დადგენილებას.
31 აგვისტოს საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტის სააქტო დარბაზში ქართველი დეპუტაციისა და საზოგადოების მოთხოვნით შედგა აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს X სესიის მორიგი სხდომა. სხდომას ესწრებოდა სხვადასხვა ეროვნების 71 დეპუტატი. სხდომაზე ქვორუმის არსებობიდან გამომდინარე ერთხმად იქნა მიღებული გადაწყვეტილება აღნიშნული შეკრება ჩათვლილიყო აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს საგანგებო სესიად. სხდომა გახსნა აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს თავჯდომარის მოადგილემ ლ. კვიტატიანმა. სესიაზე განხილულ იქნა საკითხი 1990 წლის 25 აგვისტოს აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს მიერ მიღებული დადგენილება „აფხაზეთის სახელმწიფობრიობის დაცვის სამართლებრივი გარანტიების შესახებ“. აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატებმა ერთხმად დაადგინეს რომ მანამდე მიღებული დადგენილება გაუქმებულიყო, როგორც ანტიკონსტიტუციური, უკანონო და იურიდიული ძალის არმქონე. ასევე არ იქნა მიღებული დეკლარაცია აფხაზეთის სახელმწიფოებრივი სუვერენიტეტის შესახებ, როგორც აფხაზეთის მოსახლეობის უმრავლესობის ძირეული ინტერესების საწინააღმდეგო. საბოლოო დადგენილება გადაეგზავნა სსრ კავშირის, საქართველოსა და რსფსრ-ის უმაღლეს საბჭოებს.
დემოგრაფია
1926 წლის აღწერით აფხაზეთის სსრ-ში ცხოვრობდა 201016 ადამიანი, აქედან 71954 ქართველი, 51458 აფხაზი, 25677 სომეხი, 14045 ბერძენი და 12533 რუსი.
კომენტარები
<references group="კ"/>
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის ისტორია კატეგორია:ომებსშორისი პერიოდის ყოფილი სახელმწიფოები კატეგორია:ყოფილი სოციალისტური რესპუბლიკები
იონას სტაუგატისი
იონას სტაუგატისი (Jonas Staugaitis; დ. 20 მაისი, 1868, ომენტიშკიაი, ვილკავიშკის მხარე — გ. 18 იანვარი, 1952, კაუნასი) — ლიეტუვის მეოთხე პრეზიდენტი 1926 წლის დეკემბრის თვეში (სახელმწიფო გადატრიალების პერიოდში). იგი სეიმის სპიკერად სულ რამდენიმე საათით ფორმალურად იქნა არჩეული, შემდეგ ლიეტუვის უმაღლეს ხელისუფლად. თანამდებობა სახელმწიფო გადატრიალებისთანავე დატოვა.
ბიოგრაფია
სტაუგატისს ვარშავის უნივერსიტეტი ჰქონდა დამთავრებული დოქტორის ხარისხით. 1919 წელს ლიეტუვის პარლამენტში იქნა არჩეული გლეხურ-სახახლო პარტიის წევრად. 1926 წლის 2 ივნისს იგი სეიმის თავმჯდომარედ აირჩიეს.
დაკრძალულია კაუნასში, Petrašiūnai-ს სასაფლაოზე.
კატეგორია:ლიეტუვის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1868 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1952
ფილიპე II
ფილიპე II შეიძლება იყოს:
Polyrhachis semipolita
Polyrhachis semipolita — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
Images and Words
Images and Words — ამერიკული პროგრესული მეტალ-ჯგუფ Dream Theater-ის მეორე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1992 წლის 7 ივლისს. სინამდვილეში ალბომი უკვე ჩაწერილი იყო 1991 წელს, BearTracks Studios მიერ. ეს იყო მათი პირველი ალბომი სადაც ვოკალი იყო ჯეიმზ ლებრი. ალბომი ითვლება ჯგუფის ერთ-ერთ ყველაზე გაყიდვად და მაღალ რეიტინგულ ალბომათ. ალბომიდან ყველაზე ცნობილია სიმღერა Pull Me Under, სწორედ ამ სინგლის საშუალებით მოიპოვეს მათ პოპულარობა. ასევე ეს სინგლი გამოყენებულია ვიდეო თამაშ Guitar Hero: World Tour-ში.
ისტორია
მას შემდეგ რაც ჩარლი დომინიკი წავიდა ჯგუფიდან, 200 ახალგაზრდა მთელი მსოფლიოდან ჩამოვიდა ამერიკაში რათა გამხდარიყო ბენდის წამყვანი ვოკალი. მათ შორის იყო კანადელი ჯეიმზ ლებრი, რომელიც უკვე იყო ჯგუფ Winter Rose-ის წევრი.Dream Theater-ის წევრებმა მასში პოტენცია დაინახეს და აირჩიეს ჯგუფის ვოკალად. ყოველივე ამის შემდეგ მათ ჩაწერე ალბომი Images and Words.
პერსონალი
პროდიუსერი - David Prater ინჯინერი - დოუგ ობერკირჩერი
სქოლიო
კატეგორია:2005 წლის ალბომები კატეგორია:Dream Theater-ის ალბომები
დანიის სრუტე
მინი|მარჯვნივ|250px|დანიის სრუტე დანიის სრუტე — სრუტე გრენლანდიასა და ისლანდიას შორის. სრუტის ჩრდილოეთით მდებარეობს გრენლანდიის ზღვა, ხოლო სამხრეთით ატლანტის ოკეანე. დანიის სრუტის სიგანე დაახლოებით შეადგენს 260 კმ-ს. სიღრმე მერყეობს 600 მეტრიდან 4000 მეტრამდე.
მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1941 წლის 24 მაისს აქ გაიმართა ბრძოლა გერმანიის და დიდი ბრიტანეთის გემებს შორის. ამ ბრძოლაში გერმანელებმა ჩაძირეს ბრიტანული ერთ-ერთი მთავარი მოიერიშე კრეისერი HMS Hood (51).
კატეგორია:გრენლანდიის სრუტეები
კონტუათი
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 922 ადამიანი.
პიროვნებები
სოფელში დაიბადა ქართველი მსახიობი იპოლიტე ხვიჩია.
სქოლიო
კატეგორია:ხონის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ფილიპე III
ფილიპე III შეიძლება იყოს:
ევერარ დე ბარი
ევერარ დე ბარი (Everard des Barres ან Évrard des Barrès, ევრარ დე ბარი; დ. დაახლოებით 1113, სენა და მარნა — გ. 15 ნოემბერი, 1176, პალესტინა) — ტამპლიერთა ორდენის დიდი მაგისტრი 1149-1152 წლებში.
ბიოგრაფია
ევერარი „დე ბარების“ საფრანგეთში ცნობილი არისტოკრატული საგვარეულოს წარმომადგენელი იყო. 1147 წლის 27 აპრილს იგი 130 ტაძრელ რაინდთან ერთად პარიზში შემდგარ ორდენის შეკრებაზე იყო, რომელსაც პაპი ევგენი III-ეც ესწრებოდა. ევერარი ქრონიკაში „საფრანგეთის მაგისტრადაა“ (Magister Galliae) მოხსენებული. იგი ტაძრელთა პირველი დიდი მაგისტრი იყო, რომელსაც მიმართავდნენ როგორც „მაგისტრს, ღმრთის წყალობით“ (Magister Dei Gratia). 1152 წლის შემოდგომაზე ევერარ დე ბარი მაგისტრობიდან გადადგა და ბერად აღიკვეცა კლერვოს ცისტერციანელთა მონასტერში. თუ რამ გამოიწვია მისი ეს ნაბიჯი, უცნობია.
In the Flesh?
„In the Flesh?“ (სამუშაო სახელწოდება - The Show) — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის პირველი სიმღერა პირველი დისკიდან.
სიმღერის სახელწოდებას პირდაპირი კავშირი აქვს ჯგუფის 1977 წლის საკონცერტო ტურნეს „In The Flesh“ სახელწოდებასთან. ამ ტურნეში როჯერ უოტერსმა, ჯგუფის ლიდერმა და სიმღერების ავტორმა იგრძნო ბარიერი მსმენელებსა და მუსიკოსებს შორის. ამ პერიოდში ჯგუფმა, მისივე თქმით, დაკარგა თავისი სახე და იქცა მხოლოდ ჯგუფის განსახიერებად. სიმღერის აკორდების ძირითადი თანმიმდევრობა აღებულია მელოდიიდან, რომელიც მეორდება უოტერსის სოლო ალბომზე The Pros and Cons of Hitch Hiking.
როჯერ უოტერსი:
"მრავალი მოყვარულის წინაშე სტადიონებსა და დიდ დარბაზებში დაუღალავად გამოვდიოდით. გვაწუხებდა კითხვა - მათგან რომელს ესმის ჩვენი სიმღერების, ჩვენი მუსიკისა და მასში დამალული დრამატული გზავნილების? რამდენი მოდის, რათა ემოციები გამოუშვას? სულ უფრო ხშირად მეჩვენებოდა, რომ ჯგუფსა და მაყურებელს შორის იზრდება კედელი - სულ უფრო მრისხანე, ვინაიდან იგი უხილავი იყო. მე დასკვნა გამოვიტანე - ამ კედლის დასანგრევად აუცილებელია მისი ჩვენება."
კომპოზიცია
სიმღერა დინამიურია. პირველი 15 წამის მანძილზე ჟღერს მელოდია ალბომის ბოლო სიმღერიდან „Outside the Wall“ (რათა შეიქმნას ციკლის შეგრძნება, რომელსაც უოტერსი თავის შემოქმედებაში ხშირად იყენებს). პირველი ფრაზა, რომელიც სიმღერაში ჟღერს, არის უოტერსის გამოთქმა „... we came in?“ (მოვედით?), რომელიც ლოგიკას იძენს, როგორც კი ვუერთებთ სიმღერის „Outside the Wall“ ბოლო ფრაზას „isn't this where ...“ (ნუთუ აქ არ...).
სიუჟეტი
The Wall არის ამბავი პინკის შესახებ, რომელიც არის საზოგადოებისგან გაუცხოებული როკ-ვარსკვლავი. იგი საზოგადოებისგან ფსიქოლოგიურ ბარიერს ქმნის, წარმოსახვითი კედლის სახით.
სიმღერა აღნიშნავს შოუს დასაწყისს და პინკი მსმენელს უახსნის, რომ იგი უამბობს კედლის აშენების ისტორიას. იგი განმარტავს, რომ მიუხედავად თავისი იერისა, ცივი თვალების მიღმა განსხვავებულ სახეს ატარებს. ბომბდამშენის ხმოვანი ეფექტით ჩვენ ნაწილობრივ მოგვანიშნებენ, რომ ომში ვიღაც იღუპება, თუმცა ალან პარკერის ფილმში „პინკ ფლოიდი: კედელი“ ნათლად ჩანს, რომ ეს პინკის მამაა. ბავშვის ტირილი მიანიშნებს, რომ, შესაძლოა, პინკი სწორედ იმ წამს დაიბადა.
როჯერი:
"მსურდა როკ-ენ-როლსა და ომს შორის პარალელების გავლება. ასეთი დიდი მოვლენების დროს, როგორც ეტყობა, ადამიანებს სიამოვნებს უხეში მოპყრობა, რათა ყველაფერი იყოს ხმაურიანი და ზიანს გაყენებდეს. როკ-ენ-როლის მსმენელებს აფეთქებენ - ისინი ნაწილებად იქცევიან, მაგრამ ტაშს უკრავენ, სიამოვნებთ ყოველი წუთი. როგორც ნათელი იდეა, ეს მისაღებია, მაგრამ უაზრო იქნება, თუ ამას სინამდვილეში გავაკეთებთ."
საკონცერტო შესრულება
მიუხედავად იმისა, რომ პინკ ფლოიდის წევრები ამ სიმღერის შესრულებისას უკვე იმყოფებოდნენ კულისებში, სცენაზე გამოდიოდა ე.წ. „სუროგატული ჯგუფი“ (რომელიც ასევე არის ნახსენები სიმღერის მეორე ნაწილში, რომელიც მეორე დისკზეა წარმოდგენილი). თუმცა, უოტერსი ასრულებდა საკუთარ ვოკალურ პარტიას.
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის სიმღერები კატეგორია:სიმღერები როჯერ უოტერსის ავტორობით კატეგორია:1979 წლის სიმღერები
პორტვაინი
პორტვაინი (Vinho do Porto — პორტუს ღვინო) — ტკბილი, შემაგრებული ღვინოა დოუროს ხეობიდან, პორტუგალიის ჩრდილოეთით; მისი სახელი მომდინარეობს ქალაქ პორტუდან — პორტის ღვინის ექსპორტისა და ვაჭრობის ცენტრი. ამ ღვინოს პორტუგალიაში XV საუკუნიდან ამზადებენ. პორტვაინი ძალზედ პოპულარული გახდა ინგლისში 1703 წლის მეთუის ზავის გამო, რის შემდეგაც ვაჭრებს საშუალება მიეცათ ღვინის იმპორტი განეხორციელებინათ შეღავათიანი ბაჟით, მაშინ როდესაც საფრანგეთთან ომის გამო ინგლისი ფრანგულ ღვინოს მოკლებული გახდა. მსგავსი ღვინო, რომელსაც ასევე „პორტს“ უწოდებენ მზადდება სხვა ქვეყნებშიც, მათ შორის ავსტრალიაში, ინდოეთსა და აშშ-ში. სენტ-აუგუსტინაში, ფლორიდა, მას უკვე ამზადებდნენ XVI საუკუნიდან მოყოლებული. ზოგიერთ ქვეყანაში, მათ შორის კანადასა და ევროპის კავშირში, მხოლოდ პორტუგალიურ ღვინოს შეიძლება ეწოდოს „პორტი“.
პორტვაინი, როგორც წესი, უფრო ბლანტი, მდიდარი ბუკეტის, ტკბილი და მაღალალკოჰოლიანია ვიდრე სხვა ღვინოები. ეს გამოწვეულია ღვინოს შესამაგრებლად მასში დისტილირებული ყურძნის სპირტის დამატებით ფერმენტაციის შესაჩერებლად დუღილის პერიოდში შაქრის მთლიანად ალკოჰოლად გადაქცევამდე. მას, როგორც წესი, საჭმლის შემდეგ დესერტად მიირთმევენ, ან ყველთან ერთად. თუმცა საფრანგეთში, პორტვაინი აპერიტივია. ღვინოში ალკოჰოლის შემცველობა მერყეობს 18%-დან 30%-მდე.
პორტის ღვინო 16%-ზე ნაკლები ეთანოლის შემცველობით ვერ იცავს თავს ჰაერთან შეხების გამო გაფუჭებისგან. 18%-ზე მეტი ალკოჰოლით კი პორტვაინი შეიძლება შენახულ იქნას ხის „მსუნთქავ“ კასრებში, რაც მისი დაძველების საშუალებას იძლევა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დესერტის ღვინოები კატეგორია:პორტუგალია
მოიერიშე
მინი|მოიერიშე [[A-10 Thunderbolt II, AGM-65 Maverick-ის სროლის მომენტში]] მოიერიშე — საბრძოლო თვითმფრინავი, რომელიც განკუთვნილია მცირე ზომისა და მოძრავი სახმელეთო (საზღვაო) მიზნების გასანადგურებლად მცირე და უკიდურესად მცირე სიმაღლეებიდან. გააჩნია ბომბდამშენი, სარაკეტო და საარტილერიო შეიარაღება და ჯავშანდაცვა. გამოიყენება უმთავრესად ტაქტიკურ ზონაში და მიზნად ისახავს სახმელეთო ჯარებისა და ფლოტის ძალების უშუალო მხარდაჭერას.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:საბრძოლო თვითმფრინავები
ანაბასი
ანაბასი (Anabas testudineus, სინ. Anabas scandens) — თევზი ანაბასისებრთა ოჯახისა. მურა-მწვანე ფერისაა. მუცელი მოყვითალო აქვს. მისი სხეულის სიგრძე 20 სმ აღწევს. გვხვდება ინდოეთის, მიანმარის, ინდონეზიისა და ფილიპინის კუნძულების მტკნარ წყალსატევებში. ანაბასის ატმოსფერული ჰაერით სუნთქვა შეუძლია, ხშირად გამოდის ხმელეთზე და ფარფლების დახმარებით მოძრაობს, ზოგჯერ კი ხეზე ასვლასაც ახერხებს. წყალსატევის ამოშრობის შემთხვევაში ანაბასი მასობრივად გადადის ახალში. უწყლოდ ძლებს 6-8 საათს.
ვაუ-ენ-ნამუსი
ვაუ-ენ-ნამუსი (واو الناموس) — ვულკანი სამხრეთ ლიბიაში, ფეცანის რეგიონში. მდებარეობს საჰარის გეოგრაფიული ცენტრის სიახლოვეს. პლეისტოცენური ან ჰოლოცენური ასაკისაა. აქვს 100 მ სიღრმისა და 4 კმ სიგანის კალდერა, რომელიც გარშემორტყმულია ტეფრით. ვაუ-ენ-ნამუსის კალდერის ჩრდილო-დასავლეთით 5 კმ-ში გაწოლილია პატარა კრატერი. საკუთრივ კალდერა შეიცავს შლაკურ კონუსს, რომელიც ფრეატომაგმატური მასალისაგან შედგება. კალდერის ირგვლივ 10-20 კმ-ზე ვრცელდება ბაზალტური ტეფრით აგებული ტერიტორია, რომელიც კარგად ჩანს კოსმოსიდან. კალდერაში გვხვდება 3 პატარა მარილიანი ტბა, წყალსატევები და მცენარეულობა. ტბების საერთო ფართობია 0,3 კმ². უდიდესი ტბის ზედაპირის ფართობია 0,146 კმ², ხოლო სიღრმე 12,5 მ. უღრმესი წყალსატევის სიღრმე 15-16 მ აღწევს. წყალსატევების სიმაღლე ზღვის დონიდან 434 მ-მდეა. ზოგიერთი ტბა შრება. ტბები იკვებებიან მტკნარწყლიანი წყაროებით. გეოლოგიური თვალსაზრისით, ვაუ-ენ-ნამუსი იზოლირებული ვულკანია. ადგილობრივი ტურისტული ობიექტია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საჰარა კატეგორია:ლიბიის ვულკანები
Polyrhachis senilis
Polyrhachis senilis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სდეროთი
სდეროთი — ქალაქი ისრაელის სამხრეთ რაიონში, ჩრდილო-დასავლეთ ნეგევში. სახელი ითარგმნება როგორც „გამზირი“, „ხეივანი“. სდეროთის დაარსების თარიღად ითვლება 1951 წელი, როდესაც აქ კარვებით დაიწყეს დასახლება ირანიდან, ქურთისტანიდან, მაროკოდან და ტუნისიდან ჩამოსულებმა. 2011 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 24,000 კაცს. ქალაქის მოსახლეობის დიდი ნაწილი ყოფილი საბჭოთა კავშირის ქვეყნებიდან არის ჩასული.
სქოლიო
კატეგორია:ისრაელის ქალაქები
ილინსკი (ბაშკირეთი)
ილინსკი  (Ильинск; Ильинский) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვეშჩენსკის რაიონში.
2002 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 10 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვეშჩენსკის რაიონის სოფლები
ჯებელ-შერიფი
ჯებელ-შერიფი (جبل شريف) — მთა ლიბიის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. სიმაღლე 560 მ. კუფრის ოაზისიდან მდებარეობს სამხრეთ-დასავლეთით 130 კმ-ში. კუფრის ინციდენტის დროს (1941) ჯებელ-შერიფი ბრძოლის ადგილს წარმოადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიბიის მთები
ტანგო
ტანგო (ეპს. tango) — თანამედროვე სამეჯლისო ცეკვა. ცნობილია ბოშური ტანგო, ანდალუსიური ტანგო, კრეოლური ტანგო, არგენტინული ტანგო და სხვ., გავრცელებული 1910–იან წლებში. მსოფლიოში გავრცელებულია როგორც სალონური და ესტრადული ცეკვა. მუსიკალური ზომა 2/4, ტემპი – ზომიერი.
* კატეგორია:ცეკვა კატეგორია:ცეკვები
ვლადიმირ მონომახი
ოჯახი
ვსევოლოდ I-ისა და ანასტასია ბიზანტიელის შვილი. არსებობს მოსაზრება, რომ ანასტასიას მამა იყო ბიზანტიის იმპერატორი კონსტანტინე IX მონომახი, რაც არ დასტურდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1053 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1125 კატეგორია:რიურიკოვიჩები კატეგორია:კიევის დიდი მთავრები კატეგორია:უკრაინის ისტორია
ირლანდიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები
ირლანდიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები — კუნძულ ირლანდიის (ირლანდიის რესპუბლიკის და ჩრდილო ირლანდიის) ეროვნული ნაკრები რაგბის კავშირში, რომელიც საკმაოდ პოპულარული სპორტია ირლანდიაში. გუნდი ყოველწლიურად მონაწილეობს ექვსი ერის ჩემპიონატზე (რომელიც მათ 10-ჯერ მოიგეს) და ყოველ ოთხ წელიწადში ერთხელ რაგბის მსოფლიო თასზე. 2019-ის მონაცემებით რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე ირლანდიამ 9-დან 9-ჯერ ითამაშა. მისი საუკეთესო შედეგი კი 1/4 ფინალია, რომელიც 7-ჯერ დააფიქსირა.
მატჩები საქართველოს ნაკრებთან
ირლანდიას საქართველოს წინააღმდეგ 4 მატჩი აქვს ჩატარებული. პირველი მატჩი შედგა ირლანდიაში, 1999 წლის მსოფლიო თასის საკვალიფიკაციო ეტაპზე და დასრულდა 70:0 მასპინძლების გამარჯვებით. 2002 წელს, იმავე სტადიონზე ირლანდიამ 64:14 იმარჯვა. ქართველთაგან ლელოები კაცაძემ და ხამაშურიძემ დადეს, ორივე გარადსხვა კი ურჯუკაშილმა შეასრულა.
მესამე და ყველაზე დაძაბული შეხვედრა გამოდგა 2007 წლის მსოფლიო თასზე, ბორდოში, რომელიც 10:14 დასრულდა ირლანდიელთა სასარგებლოდ. ქართველთაგან ლელო გიორგი შკინინმა დადო, ჯარიმა და გარდასხვა კი მერაბ კვირიკაშილმა გაიტანა.
ამ გუნდების ბოლო დაპირისპირება კვლავ ირლანდიაში, დუბლინის ავივას სტადიონზე გაიმართა, რომელიც 49-7 დასრულდა მასპინძლების სასარგებლოდ.
Polyrhachis sericata
Polyrhachis sericata — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
თედოწმინდის ყორღანი
თედოწმინდის ყორღანი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ თედოწმინდაში. აგებულია ძვ. წ. XXIV-XXII საუკუნეებში, ბრინჯაოს ხანის პერიოდში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
განოიდები
განოიდების ორი ჯგუფის ნათესაური კავშირის კლადოგრამა:
სქოლიო
კატეგორია:სხივფარფლიანი თევზები
ვარკეთილი (თბილისის მეტრო)
ვარკეთილი — თბილისის მეტროპოლიტენის პირველი ხაზის ერთ-ერთი სადგური, რომელიც სამგორის სადგურის შემდეგ მდებარეობს. გაიხსნა 1985 წლის ნოემბერში. არქიტექტორები ვ. ბახტაძე, ა. სურვილაძე. სამშენებლო სამუშაოები განახორციელა „თბილმეტრომშენმა“.
ამ ხაზზე ჯერჯერობით უკანასკნელი სადგურია, მდებარეობს ჯავახეთის და ხომლელის ქუჩების გადაკვეთაზე. მიწისზედა ვესტიბიული არა აქვს, ქუჩებს უკავშირდება მიწისქვეშა გადასასვლელებითა და ესკალატორით. აგებულია ღია წესით. მიწისქვეშა დარბაზი კამარით გადახურული ერთიანი სივრცეა. იატაკზე კურსების გრანიტის ფილებია დაგებული. კედლები მოპირკეთებულია ლითონის ფურცლებით.
2007 წელს სადგურის რეკონსტრუქცია განხორციელდა. განახლდა კომუნიკაციები, ინტერიერის დიზაინი. დამონტაჟდა სარეკლამო ბილბორდები და მონიტორები.
სქოლიო
კატეგორია:ახმეტელი-ვარკეთილის ხაზი
ვიეტნამის დროშა
ვიეტნამის დროშა, ოფიციალურად ვიეტნამის სოციალისტური რესპუბლიკის დროშა (Quốc kỳ nước Cộng hoà xã hội chủ nghĩa Việt Nam) შემუშავდა 1940 წელს და თავდაპირველად გამოიყენეს ფრანგების წინააღმდეგ აჯანყების დროს. წითელი ფონი რევოლუციისა და სისხლისღვრის სიმბოლოა, ხოლო დროშის ცენტრში არსებული ხუთქიმიანი ოქროსფერი ვარსკვლავი ვიეტნამის საზოგადოების ხუთი მთავარი კლასის — ინტელექტუალების, ფერმერების, მუშების, მეწარმეებისა და ჯარისკაცების — გამოსახულებაა.
დროშა გამოიყენა ვიეტ მინმა, კომუნისტების ხელმძღვანელობით შექმნილმა ორგანიზაციამ, რომელიც შეიქმნა 1941 წელს იაპონიის ოკუპაციის წინააღმდეგ. მეორე მსოფლიო ომის მიწურულს ვიეტნამის ლიდერმა ხო ში მინდა ვიეტნამი დამოუკიდებლად გამოაცხადა და 1945 წლის 5 სექტემბერს ხელი მოაწერა ბრძანებულებას ვიეტნამის დროშის ვიეტნამის დემოკრატიული რესპუბლიკის დროშად გარდაქმნასთან დაკავშირებით. დემოკრატები, ჟენევის შეთანხმების თანახმად, ჩრდილოეთ ვიეტნამში მოვიდნენ 1954 წელს. დროშა შეიცვალა 1955 წლის 30 ნოემბერს,  ვარსკვლავის სხივების  უფრო მკვეთრად გამოსახვისთვის. ვიეტნამის ომის დასრულებამდე, 1975 წლამდე, სამხრეთ ვიეტნამი იყენებდა ყვითელ დროშას სამი წითელი ზოლით. ჩრდილოეთ ვიეტნამის წითელი დროშა მოგვიანებით, 1976 წელს, მიიღეს, როგორც ერთიანი ვიეტნამის დროშა.
დიზაინი და ისტორია
ვიეტნამის დროშაზე ყოველთვის ყვითელი და წითელი ფერების სხვადასხვა დიზაინს შევხვდებოდით. 1992 წლის ვიეტნამის კონსტიტუციის თანახმად: „ვიეტნამის სოციალისტური რესპუბლიკის ეროვნული დროშა მართკუთხა ფორმისაა, მისი სიგანე უდრის სიგრძის ორ მესამედს, წითელი ფონის შუაში არის ოქროსფერი ხუთქიმიანი ვარსკვლავი“.
დროშა პირველად გამოჩნდა სამხრეთ ვიეტნამის აჯანყებაში (Nam Kỳ Khởi nghĩa) 1940 წლის 23 ნოემბერს, საფრანგეთის მმართველობის წინააღმდეგ სამხრეთ ვიეტნამში. დროშა შეიქმნა ნგუინ ჰაუ ტიანის, აჯანყების ლიდერის, მიერ, რომელიც ფრანგებმა დააკავეს წარუმატებელი აჯანყების წინ და სიკვდილით დასაჯეს 1941 წლის 28 აგვისტოს. ტიანი, რომელიც ჩრდილოეთის სოფელ ლუნ ჰიუენში დაიბადა, ვიეტნამელი პუბლიკისთვის უცნობი იყო მანამ, სანამ სონ ტუნმა მის შესახებ დოკუმენტები არ გამოაქვეყნა. ტიანის მიერვე დაწერილი ლექსის მიხედვით, წითელი ფონი წარმოადგენდა ხალხის სისხლს, ხოლო ყვითელი წინა პლანზე წარმოადგენდა „ჩვენი ხალხის კანის ფერს“, მან ეს ლექსი იაპონური მმართველობის დროს დაწერა. ცენტრში გამოსახული ხუთქიმიანი ვარსკვავი ვიეტნამის ხუთ სოციალურ ტიპს ასახავს, ესენია: ინტელექტუალები, გლეხები, მუშები, ვაჭრები და ჯარისკაცები.
ყვითელი და წითელი ფერი დიდი ხანია, რაც ვიეტნამის დროშების გაფორმებისთვის გამოიყენება. 2000-ზე მეტი წლის განმავლობაში ყვითელი ფერი ვიეტნამელთა ტრადიციულ ფერად იყო მიჩნეული. 2001 წლის აპრილში, ვიეტნამის კულტურის სამინისტრომ განაცხადა, რომ არ არსებობს არანაირი ოფიციალური დოკუმენტაცია იმის შესახებ, რომ დროშის ავტორობა ტიანს მიეწერება. 2005 წელს, მთავრობის ერთ-ერთმა წარმომადგენელმა ივარაუდა, რომ დროშა მეკონგის დელტაში არსებული ერთ-ერთი სოფლის მკვიდრის, ლე ქუანგ სოს, მიერ შეიქმნა, ეს არგუმენტი კი ემყარება თავად სოს ვაჟის განცხადებებსა და თავად სოს 1968 წლის მემუარებს. დოკუმენტის თანახმად, ყვითელი ფერი გამოსახავს ვიეტნამს მაშინ, როცა წითელი ფერი კომუნისტური პარტიის დროშით იყო შთაგონებული და სიმბოლიზირებდა რევოლუციას. სომ თავდაპირველად სხვადასხვა ზომის ვარსკვლავის განლაგება დაიწყო დროშის ცენტრში, თუმცა საბოლოოდ დიდზე შეჯერდა, ესთეტიკური მიზეზების გამო. 1940 წლის აპრილში დროშა დაამტკიცა ფან ვან ხოემ, კომუნისტური პარტიის ხელმძღვანელმა, მოგვიანებით იგი დამტკიცდა ეროვნული პარტიის მიერ, ამავე წლის ივლისში. 2006 წლისთვის არცერთ მედიასაშუალებას არ გაუკეთებია კომენტარი სოს მოვლენებთან დაკავშირებით.
თავდაპირველად, დროშა აღიმართა 1941 წლის 19 მაისს. ვიეტ მინმა, ვიეტნამში არსებულმა კომუნისტურმა მოძრაობამ, იგი გამოაცხადა „ეროვნულ დროშად“  1945 წლის 17 აგვისტოს, ჩრდილოეთით მდებარე სოფელ ტან ტრაოში გამართულ კონფერენციაზე. როდესაც იაპონელები დანებდნენ მეორე მსოფლიო ომის ბოლოს, ვიეტ მინი შევიდა ჰანოიში და გამოაცხადეს „ვიეტნამის დემოკრატიული რესპუბლიკა“. 5 სექტემბერს, დემოკრატიული რესპუბლიკის პრეზიდენტმა, ჰო ჩიმინმა ხელი მოაწერა ბრძანებულებას ვიეტ მინის დროშის მიღების შესახებ. მალე, საფრანგეთის ჯარები დაბრუნდნენ და ოქტომბრისთვის კოლონიური მმართველობა აღადგინეს სამხრეთში. ეროვნულმა ასამბლეამ ერთხმად დაუჭირა მხარი დროშის მიღებას 1946 წლის 2 მარტს. ჟენევის კონფერენციის თანახმად, რომელიც შედგა ვიეტნამსა და საფრანგეთს შორის, დემოკრატიული პარტია ჩრდილოეთ ვიეტნამს დაეუფლა.
1955 წლის 30 ნოემბერს დროშის დიზაინი ოდნავ შეიცვალა, მისი კონტურების უფრო მკვეთრად წარმოჩენისთვის. ამას მოჰყვა საბჭოთა კავშირის მსგავსი დროშის მოდიფიკაცია. დროშა მიიღეს სამხრეთ ვიეტნამში მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, ხოლო ჩრდილოეთ და სამხრეთ ვიეტნამი გაერთიანდა ვიეტნამის სოციალისტურ რესპუბლიკად 1976 წლის 2 ივლისს. ვიეტნამის დემოკრატიული რესპუბლიკის დროშა 1945 წლიდან 1955 წლამდე იყო ვიეტნამის ამჟამინდელი დროშის მსგავსი, მაგრამ განსხვავება იყო ის, რომ ვარსკვლავის კუთხეები უფრო ბლაგვი იყო.
დღესდღეობით, ვიეტნამის დროშაზე წითელი ფონი, ჩვეულებრივ, არის სისხლისღვრის, ბრძოლისა და რევოლუციის წარმატების სიმბოლო, რომელიც შთაგონებულია კომუნისტური სიმბოლიზმით. წითელ ფონზე გამოსახული ხუთქიმიანი ვარსკვლავი კი ხუთ კლასს გამოსახავს. ვიეტნამის დროშა ვიეტნამის კომუნისტური პარტიის დროშაცაა.
ტეცუია იამაგამი
იამაგამი დაიბადა მიეს პრეფექტურაში. მას სკოლაში ახასიათებდნენ, როგორც ჩუმს და თავშეკავებულს, მან სკოლის დამთავრებისას ალბომში ჩაწერა, რომ „აზრზე არ იყო“ რა უნდოდა მომავალში. იამაგამი გაწევრიანდა იაპონიის საზღვაო თავდაცვის ძალებში წლებში 2002 წლის აგვისტოში, განამწესეს კურეს საზღვაო ბაზაზე და მსახურობდა გამანადგურებელ მაცუიუკიზე. სამსახური დატოვა 2005 წლის აგვისტოში. მსახურობისას იამაგამის ცეცხლსასროლი იარაღით წვრთნა ჰქონდა ყველ წელს, წელში ერთხელ.
2020 წლის ოქტომბერში იამაგამიმ მუშაობა დაიწყო კიოტოს პრეფერქტურაში, ქარხანაში, რომელიც გაიხსნა კანსაის რეგიონში. მას აქაც ახასიათებენ, როგორც ჩუმს. მან ეს სამსახური 2022 წლის მაისში დატოვა. იამაგამი უმუშევარი იყო დაკავებისას.
იამაგამიმ გამომძიებლებს უთხრა, რომ მკვლელობის მოტივი იყო პიროვნული და არა პოლიტიკური. დედამისი გაკოტრდა მას შემდეგ, რაც დიდი თანხა გადაურიცხა გაერთიანების ეკლესიას, სამხრეთ კორეაში დაფუძნებულ ახალ რელიგიურ მოძრაობას,  რამაც იამაგამის შეაძულა ეს რელიგიური ჯგუფი. გაერთიანების ეკლესიას ისტორიული კავშირები აქვს აბეს მამასა და ბაბუასთან და თავად აბეც გამოსულა სიტყვით ამ ჯგუფის საქებრად. იამაგამიმ ეს კავშირები თავდასხმამდე თეებით ადრე გამოიძია და აბე დაადანაშაულა იაპონიაშ ეკლესიის გავლენის გავრცელებაში.
იამაგამიმ განაცხადა, რომ თავდაპირველად გაერთიანების ეკლესიის ლიდერების მოკვლას აპირებდა, თუმცა საბოლოოდ სამიზნედ აბე შეარჩია. იგი აბეს უთვალთვალებდა სხვადასხვა ლოკაციებზე, მათ შორის საარჩევნო კამპანიისას ოკაიამას პრეფექტურაში მკვლელობამდე ერთი დღით ადრე და აბეს დღის განრიგს ნარაში თვალ-ყურს ადევნებდა აბეს ვებგვერდის მეშვეობით. მან ასევე თქვა, რომ თავდასხმას რამდენიმე თვე გეგმავდა და იარაღიც თავად გააკეთა.
რესურსები ინტერნეტში
ვინ არის ტეცუია იამაგამი?
სქოლიო
კატეგორია:მკვლელები
ასპაზია
ასპაზია (დ. 16 მარტი,1865 — გ. 5 ნოემბერი,1943) —   ლატვიელი  პოეტი და დრამატურგი
ბიოგრაფია
ასპაზია დაიბადა მდიდარ ოჯახში 1865 წელს.გაიზარდა ელგავაში, სადაც სწავლობდა და აქტიურად იყო ჩართული ახალგაზრდულ ორგანიზაციებში. გიმნაზიაში სწავლის დამთავრებამდე ერთი წლით ადრე სწავლა მიატოვა და ცოლად გაჰყვა ვილჰელმ მაქს ვალტერს. მოგვიანებით დაინტერესდა ლიტერატურით, ძირითადად გერმანელი ავტორებით. მისი ნამუშევარი პირველად 1887 წელს გამოქვეყნდა. 1891 წელს მეუღლეს დაშორდა და 1893 წლამდე იაუნსვირლაუკაში მასწავლებლად მუშაობდა.1893 წელს რიგაში დასახდა და ჟურნალისტად დაიწყო მუშაობა. 1894 წელს დაიდგა მისი პირველი პიესები.
ამ პერიოდში ის შეხვდა რაინისს, რომელიც იყო გაზეთის რედაქტორი, პოეტი, იურისტი და ახალი დინების ლიდერი. მისი გავლენით ასპაზია მალე შეუერთდა მოძრაობას. წყვილი 1897 წელს დაქორწინდა და ახალი დინების დაშლის შემდეგ პანევეჟისში გადავიდნენ. ამავე წელს გამოსცა პირველი კრებული. პოლიტიკური საქმიანობის გამო რაინისი გადაასახლეს 1897–1903 წლებში და ასპაზიაც მასთან ერთად გაემგზავრა. ამ პერიოდში ერთად თარგმნეს გოეთეს უამრავი ნაშრომი. ლატვიაში დაბრუნების შემდეგ ლაინისი ისევ ჩაერთო პოლიტიკაში და სოციალისტური მოძრაობის წევრი გახდა.
1905 წელს რუსეთში რევოლუცია დაიწყო. პროტესტს რიგაში გამოეხმაურნენ და 1905 წლის 13 იანვარს უამრავი დემონსტრანტი დაიღუპა. ასპაზიამ და რაინისმა ნაწარმოებები შექმნეს, რომელთა მთავარი თემა რუსეთის იმპერიისგან გამოცალკევება იყო. პასუხად ცარმა რევოლუციონერების დაჭერის და დახვრეტის ბრძანება გასცა. ასპაზიამ და რაინისმა შვეიცარიაში გაქცევა გადაწყვიტეს. ისინი 1905 წლიდან 1920 წლამდე შვეიცარიულ სოფელში, კასტაგნოლაში ცხოვრობდნენ.
სქოლიო
კატეგორია: ლატვიელი პოეტები
ქარელის მუნიციპალიტეტი
მინი|309x309პქ|დირბის ღვთისმშობლის ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი საქართველოში, მდებარეობს შიდა ქართლის მხარეში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ქარელი.
ქარელის მუნიციპალიტეტს აღმოსავლეთით ესაზღვრება გორის მუნიციპალიტეტი, დასავლეთით ხაშურის მუნიციპალიტეტი, სამხრეთით ბორჯომის მუნიციპალიტეტი, ჩრდილოეთით ჯავის მუნიციპალიტეტი, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთით – საჩხერის მუნიციპალიტეტი. ქარელის მუნიციპალიტეტის ფართობია 687,9 კმ².
ისტორია
შეიქმნა 1939 წელს. 1963-1964 წლებში გაერთიანებული იყო ხაშურისა და გორის რაიონებთან. სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის გაუქმების შემდეგ, 1991 წელს, ქარელის რაიონს მიეკუთვნა ყოფილი ზნაურის რაიონის ტერიტორია. 2006 წლიდან არსებობს ქარელის მუნიციპალიტეტი 1965 წელს შექმნილ საზღვრებში.
გეოგრაფია
ქარელის მუნიციპალიტეტის ვაკე და ბორცვიან მთისწინეთში ზომიერად ნოტიო ჰავაა, ზამთარი ზომიერად ცივია, ზაფხული ხანგრძლივი თბილი. ვაკე ნაწილში ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურაა 10,2 °C, იანვარში – 1,7 °C, აგვისტოში – 21,5 °C. წელიწადში მოდის 630-660 მმ. ნალექი (ქ. ქარელში 630 მმ, სოფ. ზღუდერში 650 მმ.), მაქსიმუმი გაზაფხულზეა. მთიან ნაწილშიც ზომიერად ნოტიო ჰავაა, მაგრამ ზამთარი ცივია, ზაფხული ხანგრძლივად გრილი. დაბალმთიან ზონაში (ზ.დ. 1200 მ.) ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურაა 7,7 °C, იანვარში – 3,2 °C, აგვისტოში – 18,6 °C. წელიწადში მოდის 610 მმ. ნალექი. მაქსიმალური გაზაფხულზეა. საშუალო და მაღალმთიან ზონაში იანვრის საშუალო ტემპერატურაა 6 °C, აგვისტოში 16 °C-ია. ნალექები წელიწადში მოდის 700 მმ.
ქარელის მუნიციპალიტეტი მდებარეობს საქართველოს ცენტრალურ ნაწილში. 1917 წლამდე ახლანდელი ქარელის მუნიციპალიტეტის ტერიტორია შედიოდა თბილისის გუბერნიის გორის მაზრაში. ფართობი შეადგენს 687,9 კვ.კმ.‐ს. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ქ. ქარელი. მუნიციპალიტეტში შედის 1 საქალაქო და 17 ტერიტორიული ერთეული. ძირითადი ნაწილი უკავია შიდა ქართლის ვაკეს, სამხრეთი ნაწილი კი თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ ფერდობებს. მთავარი მდინარეებია: მტკვარი, ძამა, დასავლეთის, შუა და აღმოსავლეთის ფრონეები. ქალაქი ქარელი თბილისიდან დაშორებულია 94 კილომეტრით. მინი|309x309პქ|ბატეთის ტბა ბებნისის ორი ტბა მდებარეობს რაიონულ ცენტრში. ქარელიდან 1 კმ. ში, სოფ. ბებნისის ტერიტორიაზე. ტბები არის ხელოვნური წარმოშობის. ერთი ტბის ფართობია 7,34 ჰა, ხოლო მეორე ტბის – 4,9 ჰა. სიღრმე დაახლოებით 5-6 მ.- ია. ტბაში ბინადრობს თევზის სხვადასხვა სახეობა, როგორებიცაა: კობრი, ქაშაყი, მურწა. ოქროსოფელის ხელოვნური ტბა მდებარეობს რაიონული ცენტრიდან 12-13 კმ-ის მანძილზე, ფართობით 1,36 ჰექტარს შეადგენს. სიღრმე 3-4 მეტრია. ტბაში თევზი მცირე რაოდენობითაა. იგი გარშემორტყმულია ტყით.
სოფელ ზღუდერში ასევე გადმოედინება გრილი, საზაფხულო ჩანჩქერი. სოფელ საღოლაშენთან მოედინება ე.წ. შოთას წყარო.
მოსახლეობა
მოსახლეობის რაოდენობაა 41 316 ადამიანი(2014); სიმჭიდროვე — 60,06 კაცი კვ. კმ-ზე. განსახლების ძირითადი ზონაა ზღვის დონიდან 600-1000 მეტრი. მუნიციპალიტეტში 75 დასახლებული პუნქტია: 1 ქალაქი, 1 დაბა და 73 სოფელი. სოფელი რუისი ერთ-ერთი უდიდესია საქართველოში, აქ 5 ათასზე მეტი მოსახლეა. მდინარე ძამის ხეობაში ძირითადად ცხოვრობდნენ ეთნიკურად ოსები. მაგრამ გასული საუკუნის 90-იანი წლებიდან ისინი აიყარნენ და საცხოვრებელი ადგილი შეიცვალეს. ამასთან, ისინი ახლაც ცხოვრობენ ქარელის მუნიციპალიტეტის უამრავ სოფელში. გასული საუკუნედან მოყოლებული მიმდინარეობს ძამას ხეობის დაცლა. მასში ამჟამად უკვე 11 ნასოფლარია. ოსი მოსახლეობა აგრეთვე ცხოვრობდა მდინარე აღმოსავლეთის ფრონეს ხეობაშიც. ცხოვრობდნენ ებრაელებიც. სხვადასხვა ეროვნებით მოსახლეობის რაოდენობა ასეთია: ქართველები - 93,6 %; აზერბაიჯანელები - 2,7 %; ოსები - 2,3 %; სომხები - 0,8 %; რუსები - 0,2 %.
მოსახლეობა სხვა ადგილებში: ქარელი (6654 მოსახლე), რუისი (5139), აგარა (3364), დირბი (2569), ქვენატკოცა (2359), მოხისი (1296), ბებნისი (1251), ზემო ხვედურეთი (1188), ურბნისი (1109), ქვემო ხვედურეთი (941), კეხიჯვარი (919), ბრეთი (899), ფცა (853), ძლევიჯვარი (788), დვანი (763). 2014 წლის აღწერის მონაცემებით მუნიციპალიტეტში ცხოვრობს 41 316 ადამიანი. მუნიციპალიტეტის ძირითადი მოსახლეობა სოფელში ცხოვრობს. მოსახლეობის უმრავლესობა ქართველია.
ეკონომიკა
მუნიციპალიტეტში მდებარეობს აგარის შაქრის ქარხანა, კვების მრეწველობის საწარმოები. სოფლის მეურნეობის წამყვანი დარგებია: მეხილეობა, მეჭარხლეობა, მებოსტნეობა-მებაბაღჩეობა, მევენახეობა, მეცხოველეოყა და სხვა. აქ გადის ამიერკავკასიის რკინიგზის მთავარი მაგისტრალი, საავტომობილო გზები.
კულტურა
მუნიციპალიტეტში 56 სახელმწიფო ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლაა, ერთი საშუალო პროფესიული სასწავლებელი, 36 ბიბლიოთეკა, ერთი თეატრი და მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი.
სოფელ დოღლაურში, ძველი წელთაღრიცხივის IV და ახალი წელთაღრიცხვის II საუკუნეებით დათარიღებული მრავალფენიანი ისტორიული ძეგლი აღმოაჩინეს, სადაც ანტიკური, ადრე რკინის, გვიან ბრინჯაოს და ადრე ბრინჯაოს ანის ფენები იკვეთება. გათხრების შედეგად აღმოჩნილია ძველი წელთაღრიცხვის II და ახალი წელთაღრიცხვის პირველი საუკუნეების დროინდელი მეფის სასახლის ნანგრევები. სასახლე სავარაუდოდ იყო ორ-სამ სართულიანი და კუთხეებში დატანებული ჯქონდა კოშკები. ნათლად იკვეთება დარბაზების, სვეტების და საკურთხევლის კვალი. აღმოჩენილია რკინის შამფურები, ყორღანები, ბრინჯაოს სასწორი, ქვევრის დეტალები, ხორბლის მარცვლები, სხვადასხვა კერამიკული ჭურჭელი, ნაპოვნია ოქროს მძივის პატარა დეტალი, ოქროს, ბრინჯაოს და ვერცხლის სამკაულები და მონეტები, ქვაზე ნაკვეთი ბორჯღალი და ვარსკვლავი, საქსოვი დაზგა, სელის, ბამბის და აბრეშუმის ქსოვილის ბოჭკოები. აღსანიშნავია თიხის ჭრჭელი, რომელიც ეკუთვნის მტკვარ-არაქსის კულტურის პერიოდს. სასახლე სავარაუდოდ ძლიერი მიწისძვრის შედეგად დაინგრა.
ღირსშესანიშნაობები
ქარელის მუნიციპალიტეტში მდებარეობს არქიტექტურის და კულტურის მნიშვნელოვანი ძეგლები: მძოვრეთის ციხე-დარბაზის კომპლექსი, სამწევრისის ეკლესია, ყინწვისის კომპლექსი, ისტორიული სოფლები რუისი და ურბნისი. ქარელის მუნიციპალიტეტში ასევე არსებობს სოფელი დირბი. აქ მდებარეობს რამდენიმე ეკლესია დირბის ღვთისმშობლის ეკლესიის კომპლექსი, დირბის წმინდა გიორგის ზედაჯვრის ეკლესია, დირბის წმინდა გიორგის ეკლესია, დირბის ყველაწმინდის ეკლესია, დირბის წმინდა თევდორეს ეკლესია. მუნიციპალტეტის ტერიტორიაზე მდებარეობს ნასოფლარი აბუხალო, სადაც შემორჩენილია დარბაზული ტიპის ეკლესიის ნანგრევები. სამონასტრო კომპლექსი მდებარეობს სოფლიდან დასავლეთით, ფრიალო კლდეზე. მონასტრის დასავლეთი მხარე დაცულია მაღალი გალავნით. ძეგლი შედგება კლდეში ნაკვეთი, სხვადასხვა ზომის ერთმანეთთან დაკავშირებული რვა გამოქვაბულისგან. სოფელ საღოლაშენში მდებარეობს საღოლაშენის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია, რომელიც თარიღდება განვითარებული ფეოდალური ხანით და გადაკეთებულია XIX საუკუნეში. გაირჩევა ორი ძირითადი სამშენებლო ფენა. ადრეულს მიეკუთვნება ეკლესიის გეგმა და კედლების ქვედა ნაწილები, რომლებიც ნაგები ყოფილა უხეშად ნატეხი, პირგათლილი მოზრდილი ლოდებით. შეკეთების დროს საშენ მასალად გამოყენებულია აგური, ნატეხი და რიყის ქვა. ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს – სამხრეთით და დასავლეთით. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე ვიწრო სარკმელია. ეკლესიას სამხრეთით თავიდანვე თავიდანვე ჰქონია მინაშენი.
სოფელ ზღუდერში დგას ზღუდრის ეკლესია, ზღუდრის ღვთისმშობლის ეკლესია და ზღუდრის წმინდა სტეფანეს ეკლესია. ასევე, ატოცში მდებარეობს ატოცის ციხე. გალავნის კედლის ქვედა ნაწილი (3-4 მეტრამდე) ყრუ და სქელია, ხოლო ზედა თხელია და ცალმაგი და ორმაგი სათოფურები აქვს. კედლის თხელი და სქელი ნაწილების ზღვარზე გადის საბრძოლო ბილიკი. ჩრდილო-აღმოსავლეთის სამსართულიანი კოშკის თავზე, სავარაუდოდ, საბრძოლო ბანი იყო. სართულშუა ხის გადახურვა ჩანგრეულია. პირველი სართული ყრუკედლებიანია, ამოვსებულია მიწით; მეორე სართულზე კოშკის ერთადერთი კარია, რომელიც ციხის ეზოში გადის. კარის პირდაპირ ბუხარია, დანარჩენ კედლებში - სათოფურები.
ქარელიდან 14 კილომეტრის დაშორებით მდებარეობს სოფელი ორთუბანი, სადაც დგას ძამის ციხე. ამ ადგილას მდებარეობდა ისტორიული ქალაქი მძოვრეთი. ძამის ციხე ძამისხევის ადმინისტრაციული და პოლიტიკური ცენტრი იყო. იგი კონტროლს უწევდა თრიალეთ-ზემო ქართლის ერთ-ერთ ძირითად გზას. X საუკუნეში ერთხანს აქ, ძამელ მთავარ ადარნასესთან, თავს აფარებდა დასავლეთ საქართველოს (აფხაზთა სამეფოს) სამეფო ტახტის პრეტენდენტი თეოდოსი (მეფობაში თეოდოს III). XIII საუკუნეში ძამის ციხეს ფლობდა ახალქალაქის (ჯავახეთის) ერისთავთერისთავი თორელი გამრეკელი კახას ძე. XIV საუკუნის დასაწყისში ძამის ციხე დაიკავა ოსების „ბაყათარმა“ (ბელადმა), მაგრამ სამცხის მთავარმა მონღოლების ხელშეწყობით გაათავისუფლა. XVII საუკუნის 40-იან წლებში ძამის ციხეში გამაგრდა ქართლის მეფის როსტომის წინააღმდეგ აჯანყებული ფეოდალი ნოდარ ციციშვილი. მეფემ ციხის აღება ვერ შეძლო.
იმერხევში მდებარეობს ძაძვის კომპლექსი. იგი თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია ნაგებია ნატეხი ქვით, ნახმარია ქვიშაქვის პირგათლილი ლოდებიც, კონსტრუქციული ნაწილები და წირთხლები ამოყვანილია კარგად დამუშავებული შირიმის კვადრებით. შესასვლელი სამხრეთით და დასავლეთითაა. ორივე კარი შიგნიდან თაღოვანია, ხოლო გარედან გადახურულია არქიტრავით. სამხრეთ შესასვლელი ძალიან ფართოა. ეკლესია დაბალი და განიერია. ნალისებრი აფსიდი ღრმა და ფართოა. აფსიდის ღერძზე გაჭრილია დიდი, ინტერიერისკენ გაფართოებული სარკმელი. საკურთხეველს ფაქიზად შესრულებული გეომეტრიული და ფოთლოვანი ორნამენტით შემკული რვაწახნაგასვეტებიანი მოჩუქურთმებული კანკელი ჰქონია. კანკელი ეკლესიის თანადროულია. განვითარებულ ფეოდალურ ხანაში იგი შეუკეთებიათ და ახალი დეტალებით შეუვსიათ. დარბაზის გრძივი კედლები ერთსაფეხურიანი პილასტრებით ორ თანაბარ ნაწილადაა გაყოფილი. ინტერიერი შელესილი და მოხატული ყოფილა. სამხრეთ შესასვლელის წირთხლები შემკულია მოყავისფრო საღებავით შესრულებული გეომეტრიული ორნამენტით. დასავლეთ კედლის კუთხეებში ერთსაფეხურიანი პილასტრებია შემორჩენილი.
სქოლიო
*
იქთიოზი
იქთიოზი ( — თევზი), ქსეროდერმი — კანის ქრონიკული დაავადება; კანის დიფუზიური სიმეტრიული ანომალია, რომლის დროსაც კანის რქოვანი შრე სქელდება. მის ზედაპირზე გროვდება თევზის ქერცლის გარქოვანებული ფირფიტები. ამ დროს კანი მშრალი, ოფლი და ცხიმი ნაკლებად გამოიყოფა. იქთიოზი არ არის გადამდები, შემთხვევათა 50%-ში იგი ოჯახობრივი, 25%-ში კი მემკვიდრეითი დაავადებაა. იქთიოზი დაბადებიდან მე-2-მე-3 წელს, ძლიერდება სქესობრივი მომწიფების პერიოდში და მთელი სიცოცხლის მანძილზე რჩება. დაზიანებულია მთელი კანი იღლიიის ფოსოების, სახსრებისა და საზარდულის კანის ნაოჭების გარდა.
მკურნალობა: ცხელი, მარილიანი ან სოდიანი აბაზანა, კანის დამარბილებელი მალამო; დასალევად - თევზის ქონი, ვიტამინები (კერძოდ, A ვიტამინი). ზაფხულში - ზღვაში ბანაობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კანის დაავადებები
საქართველოს საპრეზიდენტო არჩევნები 2000
კანდიდატები
არჩევნებში 6 კანდიდატი მონაწილეობდა:
შედეგები
არჩევნებში 2,343,176 ამომრჩეველმა მიიღო მონაწილეობა, რაც ამომრჩეველთა საერთო რაოდენობის 75,86%-ს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
2000 კატეგორია:2000 წლის არჩევნები
ჯაღბუბი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიბიის ოაზისები
ოხვრის ხიდი
მინი|250პქ|ოხვრის ხიდი ოხვრის ხიდი (Ponte dei Sospiri) — ერთ-ერთი ხიდის სახელი ვენეციაში სასახლის არხზე – რიო-დი-პალაციო. ხიდი ააგო ანტონიო კონტიმ XVII საუკუნეში და მორთულია ბაროკოს სტილში. იგი აერთებს დოჟის სასახლეს, რომელშიც განთავსებული იყო დაკითხვის ოთახები და სასამართლო, არხის მოპირდაპირე მხარეს მდებარე სატუსაღოებთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენეცია
მონღოლური სამზარეულო
მინი|353x353პქ|მონღოლური კერძები ხორცით მონღოლური სამზარეულო ძირითადად მოიცავს რძის პროდუქტებს, ხორსა და ცხოველურ ცხიმებს. ყველაზე ფართოდ გავრცელებული, სოფელში მომზადებული კერძების მთავარ ინგრედიენტს ცხვრის ხორცი წარმოადგენს. ქალაქებში ძალიან პოპულარულია მოხარშული დამფლინგები, რომლებსაც ხორცის შიგთავსი აქვთ. ამ კერძს ისინი ,,ბუუზს '' უწოდებენ.
მონღოლეთის ცივმა კონტინენტურმა კლიმატმა ტრადიციულ კერძებზეც იქონია გავლენა. აქ დამზადებულ კერძებში მცირე რაოდენობითაა ბოსტნეული და ცხარე სანელებლები. ჩინეთსა და რუსეთთან გეოგრაფიული სიახლოვისა და ღრმა ისტორიული კავშირების გამო, მონღოლურ სამზარეულოში ჩნური და რუსული სამზარეულოების გავლენა იგრძნობა.