cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მარია ჟოზეფა საქსონიელი
მადამ დოფინი
ქორწინების ტრადიცია მოითხოვდა, რომ მას ეტარებინა ბრასლეტი რომელზეც მამამისის პორტრეტი იქნებოდა გამოსახული. როდესაც დედოფალმა მარია ჟოზეფას ბრასლეტი და თავისი მამის მოსისხლე მტერი დაინახა გამომეტყველება შეეცვალა. მაშინ დედოფალმა რძალს პირდაპირ მიახალა, რომ პოლონეთის ტახტი მამამისს ეკუთვნოდა და არა მარია ჟოზეფას მამას. მან კი სრულიად დაუფარავად მიუგო, რომ ეს ტახტი მამამისის იყო, ხოლო სტანისლავი ლოთარინგიის ტახტზე კი იჯდა, თუმცა ასევე ისიც მისი ქალიშვილის გათხოვებით მიიღო და არა მემკვიდრეობით. ამან დედოფლის გაცეცხლება გამოიწვია. 15 წლის მანძილზე რძალსა და დედამთილს შორის პოლონეთის ტახტის გამო, უაზრო და უშედეგო დავა და ურთიერთ დამცირება მიმდინარეობდა. მიუხედავად ამისა, მარია ჟოზეფას კარგი ურთიერთობა ჰქონდა მამამთილთან, მეფე ლუი XV-სთან. მარცხნივ|მინი|საფრანგეთის დოფინი მარია ჟოზეფა საქსონიელი ქორწინების დროს, ლუი ჯერ კიდევ გარდაცვლილ მეუღლეს გლოვობდა. ეს მწუხარება უკვა დიდი ხანია სტანჯავდა დოფინის გულს. მელანქოლიაში მყოფი ლუის უბედურებას ისიც დაემატა, რომ 1748 წელს მარია ჟოზეფამ მკვდარი ვაჟი გააჩინა. დოფინმა ბავშვის მკვდრად დაბადება საშინლად განიცადა. ამას თან დაერთო მისი ორი წლის ქალიშვილის (რომელიც პირველ ცოლთან ჰყავდა) გარდაცვალებაც, რამაც იგი ღრმა დეპრესიაში ჩააგდო. მარია ჟოზეფამ ქმრისთვის სევდის გასაქარვებლად გარდაცვლილი ქალიშვილის პორტრეტი დაუკვეთა (რომელიც დღეისთვის დაკარგულია) და აგრეთვე მისი აკვანი დაატოვებინათ, რამაც ცოტა შეუმსუბუქა ლუის მწუხარება.
მარია ჟოზეფა ყოველთვის მადლიერი იყო მადამ დე პომპადურის, რომელიც ყოველთვის ეხმარებოდა მას ოჯახის შენარჩუნებაში. მარიას პომპადურთან ყოველთვის კარგი ურთიერთობა ჰქონდა.
თავისი მეუღლის მსგავსად, მარია ჟოზეფაც ძალიან მელანქოლიური გახდა. დედამთილთან ცუდი ურთიერთობის გამო იგი სამეფო კარზე თავს ცუდად გრძნობდა. წყვილს არ უყვარდათ ვერსალში არსებულ ყოველკვირეულ გასართობ ღონისძიებებში მონაწილეობა, ისინი ყოველთვის საკუთარ ოთახში დარჩენას ამჯობინებდნენ.
წყვილის პირველი ცოცხალი შვილი იყო პრინცესა მარი ზეფირინა. მისმა დაბადებამ მშობლებს დიდი სიხარული მოუტანა, თუმცა ლუი XV იმედგაცრუებული დარჩა, რადგან იგი ვაჟი არ იყო. მარია ზეფირინა 1755 წელს, 4 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მათი მეორე შვილი, ლუი ჯოზეფი 1751 წელს დაიბადა. რადგან იგი ტახტის მემკვიდრე იყო, სამეფო კარზე ყველა სხვა ბავშვი უკანა პლანზე გადავიდნენ. 1761 წელს ლუი სიმსივნით გარდაიცვალა. 1753 წელს დაიბადა პრინცი ხავიერი, რომელიც მალევე გარდაიცვალა. 1754 წელს კი დაიბადა ვაჟი, ლუი ავგუსტი, რომელიც მომავალში მეფე ლუი XVI გახდა.
ვაჟების გაჩენამ მარია ჟოზეფინას ურთიერთობები ქმართანაც, დედამთილთანაც და მამამთილთანაც საოცრად დაულაგა. მარია ჟოზეფამ სამეფო კარზე, ვაჟების გაჩენით დიდი ძალაუფლება მიიღო. სამეფო კარის მცხოვრებლები ივარაუდებდნენ, რომ მარია ჟოზეფა აუცილებლად ძლიერი დედოფალი გახდებოდა. ლუი XV ყოველთვის შენიშვნას აძლევდა ცოლს მარია ჟოზეფასთან უხეშობის გამო.
1756 წელს პრუსიის მეფე ფრიდრიხ II შეიჭრა საქსონიაში, რის გამოც დაიწყო შვიდწლიანი ომი. ამის გამო ვინაიდან საფრანგეთი საქსონიის მოკავშირე იყო, საფრანგეთმა პრუსიას ომი გამოუცხადა და საქსონიის სასარგებლოდ ბრძოლაში ჩაება.
დარჩენილი ცხოვრება
1765 წლის 20 დეკემბერს გარდაიცვალა მარია ჟოზეფას ქმარი. ეს ნამდვილი დარტყმა იყო მარია ჟოზეფასთვის, რამაც ის 15 თვიან საშინელ და ღრმა დეპრესიაში ჩააგდო. ლუი XV-მ რძლის მდგომარეობიდან გამოსაყვანად მისთვის იმ ოთახიდან გადაყვანა განიზრახა, რომელიც ქმარს ახსენებდა. ამიტომ იგი მადამ დე პომპადურის საძინებელში გადაიყვანა, რომელიც 1764 წელს გარდაიცვალა. მეფე მარია ჟოზეფას დიდ ყურადღებას აქცევდა და ცდილობდა მის გამხიარულებას. მალე მისი ვაჟი, ლუი ავგუსტი დაქორწინდა ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზას ქალიშვილ მარია ანტუანეტაზე.
მალე დაიწყო მარია ჟოზეფას ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება. 1767 წლის 13 მარტს მარია ჟოზეფა ტუბერკულოზით გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1731 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1767 კატეგორია:ვეტინები კატეგორია:საფრანგეთის მადამ დოფინები კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
ალექსენდრენი (ედინეცის რაიონი)
ალექსენდრენი (Alexăndreni) — სოფელი მოლდოვაში, ედინეცის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 183 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 328 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ედინეცის რაიონის სოფლები
ოთარაანის ღვთისმშობლის ეკლესია
ეკლესია ძლიერ დაზიანებულია: დანგრეულია მთავარი ეკლესიის კამარა და სამხრეთ კედლის დიდი ნაწილი, ჩამონგრეულია გვერდითი ეკლესიებისა და დასავლეთ გარშემოსასვლელის გადახურვა, თითქმის მთლიანადაა დანგრეული დასავლეთ დერეფანი. მთავარი ეკლესიის განივი კედლები მთელ სიმაღლეზეა გახეთხილი, ინტერიერის დიდი ნაწილი მიწითა და ქვებითაა ამოვსებული.
შენობა, ძირითადად, სხვადასხვა ზომის, ქვიშაქვის ნატეხი ქვითაა ნაგები. გარეთა კედლების წყობაში შედარებით მოზრდილი ქვებია გამოყენებული. ქვები ზომისა და ფორმის მიხედვით არ არის შერჩეული, მათი უმეტესი ნაწილი ფეხზეა დაყენებული და ფასადის მხარეს პირით არის მიქცეული. ქვებს შორის დარჩენილი არეები კი, წვრილი, ნატეხი ქვითაა და კირის ხსნარითაა შევსებული. ფასადებისგან განსხვავებით, ეკლესიის შიგნითა კედლები წვრილი, ნატეხი ქვითა და რიყის ქვითაა ამოყვანილი და შელესილია.
მოგვიანებით ეკლესია გადაუკეთებიათ: შენობის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეში, მთავარი ეკლესიის სამხრეთ და დასავლეთ კედლების გაგრძელებაზე, კედლები ამოუყვანიათ და პატარა სათავსი მოუწყვიათ. ორივე კედლის შუაში თაღია, რომლითაც სათავსი ეკლესიის შესაბამის ნაწილებთან იყო დაკავშირებული.
ერთადერთი შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან ჰქონდა.
მთავარი ეკლესიის შიდა სივრცე მოკლეა. აღმოსავლეთით იგი დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით, რომლის ღერძზე ნალისებრთაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის გვერდებზე, გეგმით სწორკუთხა, შემაღლებული პროპორციების, ორი თაღოვანი ნიშაა სიმეტრიულად განლაგებული.
შესასვლელი სამია: სამხრეთიდან, დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან. სამივე კარი, გარედან, მოზრდილი ქვით, თარაზულადაა გადახურული. შიგნიდან კი ნალისებრი თაღით.
საკურთხევლის სარკმლის გარდა, შიდა სივრცე კიდევ ორი სარკმლით ნათდებოდა. ორივე სამხრეთ კედელში იყო გაჭრილი. მათგან მხოლოდ აღმოსავლეთით მდებარე სარკმელია შემორჩენილი. ნაშთებიდან ჩანს, რომ იგი შიგნიდან თაღით იყო დასრულებული, გარედან კი თარაზული თავი აქვს, მეორე დასავლეთით მდებარე სარკმლიდან მხოლოდ კვალი იკითხება. აფსიდი გადახურული იყო კონქით, რომლის თაღი აფსიდის მხრების დამაგვიარგვინებელ, თაროსებრ იმპოსტებს ეყრდნობოდა. სამარიდან მხოლოდ ჩრდილოეთ ქუსლის წყობის მცირე ნაწილებია შემორჩენილი. ნაშთებიდან ჩანს, რომ კამარა დაყრდნობილი იყო სამ საბჯენ თაღზე. მათგან ერთი აფსიდთანაა, მეორე დასავლეთ კედელთან, მესამე კი - დარბაზის შუაში. სამივე თაღიდან ქუსლის წყობის თითო-ოროლა ქვაღაა შემორჩენილი, რომლებიც თაროსებრ იმპოსტებზე არის დაყრდნობილი. სამხრეთ და ჩრდილოეთ ეკლესიები ერთიანია. მათ შორის სამხრეთისა აფსიდითაა დასრულებული, ჩრდილოეთ ეკლესია კი - სწორი კედლით. ორივე სადგომი გადახურული იყო კამარით, რომლის ნაშთი მთავარი ეკლესიის კედლებზეა დარჩენილი.
შენობის ფასადებიდან არქიტექტურულად მხოლოდ მთავარი ეკლესიის ფასადები იყო დამუშვებული. მორთულობის ელემენტია კედლის სიბრტყეში მცირედ შეღრმავებული, ბრტყელი თაღი. როგორც ეს შემორჩენილი კედლებიდან ჩანს, თაღებით მხოლოდ აღმოსავლეთ და სამხრეთ ფასადები იყო დანაწევრებული. თაღები ერთ დონეზე არის განლაგებული. აღმოსავლეთ ფასადზე ორი ასეთი თაღია. ისინი გვერდითი ეკლესიების სახურავის ოდნავ ზემოთ, ფასადის გვერდის ნაწილებშია განლაგებულია. სამხრეთ ფასადზე, როგორც ეს თაღების განლაგების სისტემიდან ირკვევა, სამი თაღი უნდა ყოფილიყო გამოყვანილი. მათგან აღმოსავლეთიდან მეორე თაღის ღერძზე, სარკმლის ღიობია მოთავსებული.
მთავარი ეკლესია ჩვეულებისამებრ, ორფერდა სახურავით იყო გადახურული. გვერდითი ეკლესიები კი - ცალფერდათი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სამური (გუსარი)
სამური (Samur) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 388 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
ბანიოს-დე-რიოხა
ბანიოს-დე-რიოხა (Baños de Rioja) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ლა-რიოხის პროვინციის სანტო-დომინიგო-დე-ლა-კალსადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 9,81 კმ². მოსახლეობა — 83 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ლა-რიოხის მუნიციპალიტეტები
ანრი ლაფონტენი
ანრი ლაფონტენი ( დ. 22 აპრილი, 1854  –  გ. 14 მაისი, 1943 ) — ბელგიელი საერთაშორისო იურისტი და მშვიდობის საერთაშორისო ბიუროს პრეზიდენტი. მან 1913 წელს მიიღო ნობელის პრემია მშვიდობის დარგში, რადგან „იგი იყო ევროპაში სამშვიდობო მოძრაობის ეფექტიანი ლიდერი“.
ბიოგრაფია
ლაფონტენი დაიბადა ბრიუსელში, 1854 წლის 22 აპრილს. სწავლა გააგრძელა იურიდიული მიმართულებით ბრიუსელის თავისუფალ უნივერსიტეტში. 1877 წელს მას ნება დართეს, ემუშავა სასამართლოში და მოიპოვა საერთაშორისო სამართლის საკითხებში კარგი რეპუტაცია. ის და მისი და, ლეონი ლაფონტენი, ქალთა უფლებების, სუფრაჟისტებისა და ქალთა საარჩევნო უფლების ადრეული დამცველები იყვნენ. 1890 წელს დააარსეს ქალთა უფლებების ბელგიის ლიგა. 1893 წელს იგი გახდა საერთაშორისო სამართლის პროფესორი ბრიუსელის თავისუფალ უნივერსიტეტში და ორი წლის შემდეგ აირჩიეს ბელგიის სენატში, სოციალისტური პარტიის წევრად. იგი მსახურობდა სენატის ვიცე-თავმჯდომარის თანამდებობაზე 1919-1932 წლებში.
ლაფონტენმა ადრეული ინტერესი გამოხატა მშვიდობის საერთაშორისო ბიუროს მიმართ, რომელიც დაარსდა 1882 წელს. ჰააგის სამშვიდობო კონფერენციების დაგეგმვასთან დაკავშირებით 1899 და 1907 წლებში, გავლენიანი იყო ლაფონტენის მცდელობები ბიუროში. იგი ბიუროს პრეზიდენტად მსახურობდა 1907 წლიდან გარდაცვალებამდე, 1943 წლამდე. პირველმა მსოფლიო ომმა დაარწმუნა ლაფონტენი, რომ მსოფლიო დააარსებს საერთაშორისო სასამართლოს, როდესაც მშვიდობა კვლავ დაბრუნდებოდა. მან, მის ვარაუდზე დაყრდნობით, შესთავაზა ეს იდეა პირებს, რომლებიც დაინტერესდებოდნენ საერთაშორისო სასამართლოს წევრობით: ჯოზეფ ჰოჯსის ჩოატს, ელიუ რუთს, ჩარლზ უილიამ ელიოტს და ენდრიუ დიქსონ უაიტსის. ლაფონტენმამა ასევე ხელი შეუწყო მსოფლიო პაციფისტური ორგანიზაციების გაერთიანების იდეას.
იგი იყო ბელგიის დელეგაციის წევრი პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე 1919 წელს და ერთა ლიგის ასამბლეაში (1920 – 1921). მსოფლიო მშვიდობის უზრუნველყოას სხვა გზებითაც ცდილობდა, კერძოდ, მან დააარსა ცენტრი ინტელექტუალ მონდიალი (მოგვიანებით გაერთიანდა ერთა ლიგის ინტელექტუალური თანამშრომლობის ინსტიტუტში) და შესთავაზა ისეთ ორგანიზაციები, როგორიცაა მსოფლიო სკოლა და უნივერსიტეტი და მსოფლიო პარლამენტი. 1907 წელს პოლ ოტლეტთან ერთად მან დააარსა საერთაშორისო ასოციაციების კავშირი. ის ასევე არის საერთაშორისო ბიბლიოგრაფიის ინსტიტუტის (რომელიც მოგვიანებით გახდა ინფორმაციის და დოკუმენტაციის საერთაშორისო ფედერაცია, FID ) თანადამფუძნებელი პოლ ოტლეტთან ერთად. ფედერაციის წარმომადგენლების როლში, ის და ოტლეტი დაესწრნენ უნივერსალური დოკუმენტაციის მსოფლიო კონგრესს 1937 წელს.
ჰენრი ლაფონტენი იყო მასონი, ფილანთროპ მეგობართა ლოჟის წევრი ბრიუსელში. გარდაიცვალა 1943 წლის 14 მაისს ბრიუსელში.
ნამუშევრები
ჰენრი ლაფონტენი იყო არაერთი იურიდიული სახელმძღვანელოსა და საერთაშორისო საარბიტრაჟო დოკუმენტური ისტორიის ავტორი.
მან დააფუძნა La Vie Internationale.
გელა დუმბაძე
გელა დუმბაძე (დ. 13 ივნისი, 1965, თბილისი, საქართველო) — ქართველი დიპლომატი. საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი უკრაინაში 2017 წლის 15 ივნისიდან. სახელმწიფო მინისტრი დიასპორის საკითხებში 2014-2016 წლებში.
მინიჭებული აქვს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის დიპლომატიური რანგი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1965 წლის 13 ივნისს თბილისში. სწავლობდა თბილისის 55-ე საშუალო სკოლაში, 1989 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ფილოლოგიის ფაკულტეტი (წარჩინების დიპლომით), 1999-2001 წლებში სწავლობდა საქართველოს დიპლომატიურ აკადემიაში.
1987-1989 წლებში იყო ძეგლთა დაცვის ახალგაზრდული გაერთიანების დამფუძნებელი და მისი თავმჯდომარე. 1989 წელს დააარსა საბავშვო ესთეტიკურ-საგანმანათლებლო სასწავლებელი იყო მისი დირექტორი დაარსებიდან 1996 წლამდე.
1998-1999 წლებში მუშაობდა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს, ინფორმაციისა და საზოგადოებასთან ურთიერთობის დეპარტამენტში, პირველ მდივნად, ხოლო 1999-2000 წლებში პრესცენტრის ხელმძღვანელი იყო. 2000-2001 წლებში გადაიყვანეს საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს, საგარეო პოლიტიკური ინფორმაციისა და საზოგადოებასთან ურთიერთობის დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილედ.
2001-2005 წლებში აზერბაიჯანში საქართველოს საელჩოს მრჩეველი იყო. 2005-2007 წლებში იყო საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს, კულტურული მემკვიდრეობისა და დიასპორასთან ურთიერთობის სამმართველოს უფროსი, ხოლო 2007-2009 წლებში — რუსეთში საქართველოს საელჩოს მრჩეველი. 2009-2013 წლებში უკრაინაში საქართველოს საელჩოს უფროსი მრჩეველი. 2013-2014 წლებში ასრულებდა ელჩის მოვალეობას უზბეკეთსა და ტაჯიკეთში.
2014 წლის 2 ივნისიდან 22 ივლისამდე დიასპორის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის მოადგილე იყო, ხოლო 2014 წლის 26 ივლისიდან დაინიშნა დიასპორის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრად. 2014-2016 წლებში თავმჯდომარეობდა საქართველოს პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის მიერ საფრანგეთში შეძენილი ლევილის მამულის საქართველოსთვის გადმოცემის კომისიას. 2016 წლის 23 სექტემბერს მის მიერ ხელი მოეწერა ლევილის მამულის საქართველოსათვის დაბრუნების აქტს. 2016 წელს ლევილის მამულის საქართველოსთვის გადმოცემაში შეტანილი წვლილისა და უნივერსიტეტის პროფესორებისა და სტუდენტებისათვის სამეცნიერო საქმიანობის ხელშეწყობისთვისთვის დაჯილდოვდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მედლით.
2017 წლის 15 ივნისიდან არის უკრაინაში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი და სუამში საქართველოს მუდმივი წარმომადგენელი.
ნოველების კრებულების: „ყვითელი ტროლეიბუსი“, „მე მორბენალი“ და „მიყვარს ვაშლი“ ავტორი. სამხატვრო გალერეის – „არტ გალერი ლაინ“-ის წევრი.
ჰყავს მეუღლე და ქალიშვილი. ფლობს რუსულ და ინგლისურ ენებს.
სქოლიო
კატეგორია:დიასპორის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრები კატეგორია:ქართველი დიპლომატები კატეგორია:დაბადებული 13 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1965
კონსტანტინე ლასკარისი (იმპერატორი)
კონსტანტინე ლასკარისი (Κωνσταντίνος Λάσκαρης; დ. ? — გ. 1205) — ბიზანტიის იმპერატორი რამდენიმე თვის განმავლობაში 1204 წლიდან 1205 წლის დასაწყისამდე.
კონსტანტინე ლასკარისი დაიბადა ლასკარისების წარჩინებულ, თუმცა არა განსაკუთრებით ცნობილ ბიზანტიურ ოჯახში კონსტანტინოპოლში. იგი იყო მანუელ ლასკარისისა (დ. 1140) და მისი მეუღლის, იოანა კარაცინას (დ. 1148) ვაჟი. მის შესახებ მეოთხე ჯვაროსნულ ლაშქრობამდე არაფერია ცნობილი. 1204 წლის 12 აპრილს, მას შემდეგ, რაც ჯვაროსნები კონსტანტინოპოლში შეიჭრნენ და ქალაქის ძარცვა დაიწყეს, მოქალაქეთა დიდი ჯგუფი აია-სოფიას ტაძარში შეიკრიბა, რათა ახალი იმპერატორი აერჩიათ. მათ არჩევანის გაკეთება კონსტანტინე ლასკარისსა და კონსტანტინე დუკას შორის მოუხდათ და საბოლოოდ, კონსტანტინე ლასკარისი აირჩიეს. ახალმა იმპერატორმა მოქალაქეებს წინააღმდეგობის გაწევისაკენ მოუწოდა. იგი ძმასთან, თეოდორე ლასკარისთან ერთად სათავეში ჩაუდგა წინააღმდეგობის მოძრაობას. გარდაიცვალა 1205 წლის დასაწყისში, სავარაუდოდ, ჯვაროსნებთან ბრძოლისას.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლასკარისები კატეგორია:ბიზანტიის იმპერატორები კატეგორია:გარდაცვლილი 1205 კატეგორია:XIII საუკუნის ბიზანტიის იმპერატორები
არცახის კომუნისტური პარტია
არცახის კომუნისტური პარტია (Արցախի կոմունիստական կուսակցություն) — პოლიტიკური პარტია ე.წ. „მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში. პარტიის ოფისი მდებარეობს სტეფანაკერტში. პარტიას არ არის წარმოდგენილი ე.წ. „ეროვნულ ასამბლეაში“.
ისტორია
პარტიამ ვერ მოახერხა მანდატების მიღება 2005, 2010, 2015 და 2020 წლების არჩევნებში.
2005 წელს პარტიამ ვერ მოახერხა მანდატების მიღება. 2010 წელს პარტიამ არჩევნებში მეოთხე ადგილი დაიკვა, მაგრამ კვლავ ვერ შეძლო მანდატების მიღება..
პარტიის თავმჯდომარეა ჰრანტ მელკუმიანი. მან მიიღო მონაწილეობა 2007 წლის ე.წ. „საპრეზიდენტო არჩენებში“. მიიღო 554 ხმა (0.8%).
სქოლიო
კატეგორია:პოლიტიკური პარტიები მთიან ყარაბაღში
მერკატორის პროექცია
მერკატორის პროექცია — ცილინდრული ტოლკუთხა კარტოგრაფიული პროექცია. ასეთი პროექცია გამოიყენებოდა ჯერ კიდევ 1511 წელს, ფართო გამოყენება მან ჰპოვა მას შემდეგ, რაც 1569 წელს გამოიყენა გერჰარდ მერკატორმა. მერკატორის პროექციაში ყველა ლოქსოდრომა გამოისახება რუკის მერიდიანის მიმართ ერთი და იგივე კუთხით გადახრილი წრფით. პროექცია გამოირჩევა იმით, რომ რუკებზე კუთხეები და ფორმები დაუმახინჯებელია, ხოლო მანძილი შენარჩუნებულია მხოლოდ ეკვატორზე. მას იყენებენ საზღვაო და საჰაერო ნავიგაციაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:კარტოგრაფია
ბლეშტენი
ბლეშტენი (Bleşteni) — სოფელი მოლდოვაში, ედინეცის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 187 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 998 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ედინეცის რაიონის სოფლები
გიულერ საბანჯი
გიულერ საბანჯი (Güler Sabancı; დ. 14 აგვისტო 1955, ადანა, თურქეთი) — საბანჯის ოჯახის მესამე თაობის ქალი წევრი და ამჟამად ოჯახის მიერ კონტროლირებადი Sabancı Holding-ის თავმჯდომარე, რომელიც მეორე უმსხვილესი სამრეწველო და ფინანსური კონგლომერატია თურქეთში. 2014 წლის მონაცემებით, ჟურნალ Forbes-მა გიულერი შეიყვანა მსოფლიოში ყველაზე ძლიერ ქალებს შორის, სადაც იგი დაიკავა მე-60 ადგილი.
ბიოგრაფია
გიულერ საბანჯი დაიბადა 1955 წლის 14 აგვისტოს ქალაქ ადანაში, იჰსან საბანჯის და იუქსელ საბანჯის ოჯახში. TED Ankara College-ში საშუალო სკოლის ანკარაში დასრულების შემდეგ, გააგრძელა სწავლა ბიზნეს ადმინისტრირებაზე სტამბოლის ბოსფორის უნივერსიტეტში. 1978 წელს აგრეთვე დაასრულა ჰარვარდის უნივერსიტეტის მენეჯმენტის პროგრამა. თავისი პროფესიული კარიერა გიულერი წამოიწყი LasSA-ში, რომელიც ოჯახის საკუთრებაში არსებული საბურავის წარმოების კომპანიაა ქოჯაელის პროვინციაში. ამის შემდეგ დაინიშნა KordSA-ს გენერალური დირექტორის პოზიციაზე, რომელსაც 14 წლის მანძილზე იკავებდა. მოგვიანებით, გიულერი საბანჯი Sabancı Holding-ის დირექტორთა საბჭოს წევრი გახდა, საბურავების და გასამაგრი მასალების ჯგუფის ხელმძხვანელი, აგრეთვე პასუხისმგებელი გახდა შრომით რესურსებზე.
საბანჯი ჰოლდინგი
გიულერ საბანჯი თავმჯდომარე და გენერალური დირექტორის Sabancı Holding-ის, რომელიც ერთ-ერთი წამყვანი და ყველაზე ავტორიტეტული ბიზნეს ჯგუფია თურქეთში. გიულერი თავისი კარიერა დაიწყო ჰოლდინგის საბურავების მწარმოებელ კომპანიაში და მუშაობდა ჰოლდინგის სხვადასხვა კომპანიებში. გიულერ საბანჯი ასევე არის დამფუძნებელი პრეზიდენტი საბანჯის უნივერსიტეტის და აგრეთვე საბანჯის ფონდის სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარეა, რომელიც ლიდერი კერძო ფონდია თურქეთში. იგი არის პირველი და დღეისთვის ერთადერთი ქალი ევროპელი მრეწველების მრგვალი მაგიდის (ERT) წევრი. 2013 წლის ოქტომბერში, იგი დასახელდა Fortune-ს მიერ მეორე ქალად ბიზნესში 50 ყველაზე ძლიერ ქალთა შორის (აშშ-ს ფარგლებს გარეთ). ქველმოქმედებისთვის და მენეჯმენტისთვის მას მიღებული აქვს რამდენიმე ჯილდო, მათ შორის: David Rockefeller Bridging Leadership Award, Clinton Global Citizen Award, Raymond Georis Innovative Philanthropist Award და მენეჯმენტის ევროპული სკოლის პასუხისმგებელი ლიდერის ჯილდო.
2012 წელს, საბანჯი დაინიშნა გაეროს გლობალური შეთანხმების საბჭოს წევრად, რომელიც გაეროს უმაღლესი დონის სათათბირო ორგანოა ბიზნესის, სამოქალაქო საზოგადოების, შრომის და დამსაქმებელთა ორგანიზაციების მონაწილეობით.
2014 წლის მონაცემებით, იგი მოხსენიებულია, როგორც მე-60 ყველაზე ძლიერი ქალი მსოფლიოში, Forbes-ს ვერსიით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:თურქი ბიზნესმენები
ბაკეევო (ბელორეცკის რაიონი)
ბაკეევო  (Баҡый) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 73   ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 125 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ულუ-ელგა, რომელიც დაშორებულია 75 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (97%).
ლერნანცქი
ლერნანცქი (Լեռնանցք) — სოფელი სომხეთში, ლორეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 650 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 605 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 98 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 16.39 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეს პროვინციის სოფლები
კასტანიარეს-დე-რიოხა
კასტანიარეს-დე-რიოხა (Castañares de Rioja) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ლა-რიოხის პროვინციის სანტო-დომინიგო-დე-ლა-კალსადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11 კმ². მოსახლეობა — 404 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ლა-რიოხის მუნიციპალიტეტები
უდაბნოს შუაგორის ნამოსახლარი
უდაბნოს შუაგორის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ უდაბნოს ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 3 კილომეტრზე, შუაგორის სერზე. განეკუთვნება ძვ. წ. XI ათასწლეულის ბოლოსა და I ათასწლეულის დასაწყისს.
ძეგლს 1980 წელს, არქეოლოგიური დაზვერვის დროს მიაკვლია კახეთის არქეოლოგიური ექსპედიციამ (ხელმძღავენლი კ. ფიცხელაური). ნამოსახლარის (სიგრძე — 90 მეტრი, სიგანე — 20 მეტრი) ირგვლივ ხელოვნური მიწაყრილი შემოუყვება. ზედაპირულად აიკრიფა ქვიშანარევი თიხისგან დამზადებული - წაბლისფრად გამომწვარი, მოგლუვებულზედაპირიანი, ვიწროყელიანი, ქვევრის რამდენიმე ნატეხი — შიდაპირზე ამოღარული ხაზებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ქარიმბეილი (შარურის რაიონი)
ქარიმბეილი  (Kərimbəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შარურის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 	1 744  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:შარურის რაიონის სოფლები
ჯაპავები
ჯაპავები — ქართული გვარი. სავარაუდოდ წარმოდგება ლაზური სიტყვა „ჯა“ (ხე) ან „ჯამპი“ (თუთის ხე) ძირისაგან. ფართოდ იყო გავრცელებული სამეგრელოსა და სამურზაყანოს ზღვისპირეთში. პირველად მოიხსენიება იმერეთის მეფე სოლომონ I-ის (1752-1784) დასავლეთ საქართველოს რუკაზე, სადაც ჯაპავების გვარი ფლობს დიდ მამულებს დღევანდელი სამეგრელოს ზღვისპირა სოფლებში — სუფსაში, ანაკლიასა და დარჩელში, ასევე აფხაზეთის ზღვისპირა ზოლზე ოჩამჩირემდე — ფიჩორსა და ილორის ტერიტორიებზე. ნარატიული წყაროებით გვარის წარმომადგენლები მისდევდნენ სხვადასხვა ტიპის ვაჭრობას შავიზღვისპირა სატრანზიტო გზებზე. წლების მანძილზე მათ დიდი ქონება დაუგროვებიათ და თვად-აზნაურობაც უყიდიათ სოლომონ მეფისგან. შავი ზღვისპირას მცხოვრები მდიდარი ჯაპავების დახმარება ხშირად დასჭირვებია ოსმალთა წინააღმდეგ თავგამოდებით მებრძოლ სოლომონ მეფეს, რაზეც მოწმობს სოლომონ მეფის წერილი თავადი პავლე ჯაპავას მიმართ ტყვეებით ვაჭრობის წინააღმდეგ დასახმარებლად, აღსანიშნავია, რომ მეფე სოლომონის მიერ შექმნილ რუკაზე ჯაპავების საგვარეულო მიწები მონიშნულია კონკრეტულად. თუმცა გრიგოლ დადიანი (1788-1804) „ჯაპავებს“ ისევ უბრალოდ „დიდ ვაჭრებად“ და „აბრაგებად“ მოიხსენიებს. დღესდღეობით ჯაპავების გვარის სულ 25 ოჯახი არსებობს აფხაზეთსა და სამეგრელოში, რომლებიც ორი სხვადასხვა შტოს წარმომადგენლები არიან. აფხაზეთში მცხოვრებ ჯაპავებს 1992-1993 რუსეთ-საქართველოს ომის დროს მოუწიათ გადასახლება აფხაზეთიდან თბილისსა თუ ქვეყნის გარეთ სხვადასხვა ქალაქებში.
ბილანიშვილების კოშკი
300px|მინი ბილანიშვილების კოშკი, ბუტულაანთ კოშკი, — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ბილანიშვილების უბანში. განეკუთვნება XVIII საუკუნეს. ეკუთვნოდა ბილანიშვილების (ბუტულაშვილების) საგვარეულოს.
არქიტექტურა
კოშკი ცილინდრულია, ხუთსართულიანი (გარე დიამეტრი ფუძის დონეზე - 8,1 მეტრი). მეხუთე სართული ქონგურებიანი ბანია. ნაგებია რიყის ქვით. კედლის ზედაპირი ნალესობითაა მოსწორებული. პირველი, მეორე და მესამე სართულების გუმბათები აგურისაა. ერთადერთი შესასვლელი მეორე სართულზეა, ჩრდილო მხარეს. კარი სწორკუთხაა.
პირველი სართული, სამეურნეო დანიშნულების. გეგმით წრიული, ყრუ სათავსია. მასში მოხვედრა მხოლოდ მეორე სართულიდან, კედლის სისქეში მოწყობილი კიბითაა შესაძლებელი. სართულის ცენტრში ჭა ყოფილა (ამოვსებულია). სართული გადახურულია აგურის ნახევარსფერული გუმბათით, რომელშიც კამარის ქუსლის დონეზე, ერთი სარკმელია გაჭრილი. კოშკის მეორე სართული შვიდწახნაგაა. ერთ-ერთ (ჩრდილო) წახნაგში, კოშკში შემოსასვლელი კარია, რომლის აღმოსავლეთ წირთხლში პირველ სართულზე ჩასასვლელი კიბე იწყება. კარის პირდაპირ გეგმით ნახევარწრიული, შეისრულთაღოვანი ბუხარია, კარის მარჯვნივ კი - ზედა სართულთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედში შესასვლელი და ერთი პატარა სათოფური. კარის მარცხნივ (აღმოსავლეთით) პატარა ნიშია - ცალმაგი სათოფურით. დანარჩენ სამ წახნაგში შეწყვილებული სათოფურით აღჭურვილი, თითო დიდი ზომის, ღრმა ნიშია. სართული გადახურულია აგურით ნაწყობი, ნახევარსფერული კამარით, რომლის ქუსლის დონეზე, აღმოსავლეთით, სარკმელია გაჭრილი.
მესამე სართულიც გეგმით წრიულია. ამ სართულზეც, შესასვლელი კარის პირდაპირ, გეგმით ნახევარწრიული, შეისრულთაღოვანი ბუხარია. კედელში ოთხი ოთხკუთხა ნიშია, რომლებშიც ორმაგი სათოფურებია მოწყობილი. მთლიანი შენობის ერთ-ერთი ნიშა იატაკის დონიდან იწყება. მასში ორმაგი სათოფურის გარდა, ერთი ცალმაგი, დახრილი სათოფურიცაა. სართული გადახურულია ნახევარსფერული კამარით, რომელშიც სარკმელია მოწყობილი. ერთი პატარა სარკმელი სართულზე ამოსასვლელი კიბის ბაქნის დონეზეა. მეოთხე სართული ქონგურებიანი ბანია. კედელში სიმეტრიულად განლაგებულია ხუთი ნისკარტა სალოდე, რომელთა შორის ცალმაგი და ორმაგი სათოფურებია მოწყობილი. სათოფურებია ზოგიერთი სალოდის გვერდის კედლებშიც და ქვემოთაც.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის კოშკები
თებერდა (ქალაქი)
თებერდა (Теберди́) — ქალაქი (1971-მდე დაბა) რუსეთის ფედერაციის ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკაში. გაშენებულია კავკასიონის ჩრდილოეთ კალთაზე (ზღვის დონიდან 1280-1420 მ სიმაღლეზე), თებერდის ხეობაში, სოხუმის სამხედრო გზაზე, რკინიგზის სადგურ ჯეგუთიდან 90 კმ.
თებერდა მაღალმთიანი კლიმატური კურორტია. იცის ზომიერად თბილი ზაფხული (აგვისტოს საშ. ტემპერატურა 16°C) და რბილი ზამთარი (იანვრის საშ. ტემპერატურა -3°C). ნალექები 690 მმ წელიწადში. სამედიცინო ჩვენება: ფილტვის ტუბერკულოზი. არის სანატორიუმი. თებერდის რაიონში ალპინისტური ბანაკები და ტურბაზებია.
სქოლიო
კატეგორია:ყარაჩაი-ჩერქეზეთის ქალაქები კატეგორია:რუსეთის კურორტები
ცინა
ლუციუს კორნელიუს ცინა (Lucius Cornelius Cinna; ძვ. წ. I საუკუნე) — ძველი რომაელი პოლიტიკური მოღვაწე. თავი გამოიჩინა მოკავშირეთა ომში. ძვ. წ. 87 წელს კონსულობა მიიღო. გაიუს მარიუსის მხარეზე გამოდიოდა. სულას აზიაში გამგზავრების შემდეგ (87) ცინა მის წინააღმდეგ გამოვიდა, მაგრამ დამარცხდა და კამპანიაში გაიქცა. იქ განლაგებული ლეგიონების დახმარებით რომზე ილაშქრა, აიღო იგი და მონები გაათავისუფლა. ძვ. წ. 86 წელს მარიუსთან ერთად კონსული იყო. მისი სიკვდილის შემდეგ მარიუსის პარტიის ლიდერი გახდა და სირიიდან დაბრუნებული (84) სულას წინააღმდეგ საბრძოლველად ემზადებოდა. მაგრამ აჯანყებულმა ჯარისკაცებმა იმავე წელს მოკლეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი რომაელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ძველი რომაელი კონსულები კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 84
ლუქსემბურგის გეოგრაფია
ლუქსემბურგი არის პატარა ქვეყანა, მდებარეობს ისტორიული ნიდერლანდების ტერიტორიაზე, ჩრდილო-დასავლეთ ევროპის ნაწილი, დასავლეთით და ჩრდილოეთით ესაზღვრება ბელგია 148 კილომეტრზე (92 მილი), სამხრეთით საფრანგეთი (23 კმ (14 მილი)), აღმოსავლეთით გერმანია (138 კმ (86 მილი)). ლუქსემბურგს არ აქვს ზღვაზე გასასვლელი, მხოლოდ გამოყოფილია ჩრდილოეთის ზღვით ბელგიისგან. ზომით ის მეოცეა.
ქვეყნის ტოპოგრაფია გამოყოფილია ძალიან მკაფიოდ ჩრდილოეთით ოსლინგის ბორცვებით და გუტლანდის დაბლობით, რომელსაც უკავია სამხრეთით ორი მესამედი. ქვეყნის უგრძესი მდინარე არის სული, რომელიც მოსელეს შენაკადია, აუზი, რომელიც მოიცავს თითქმის მთელი ლუქსემბურგის ზონას. სხვა ძირითადი მდინარეები მოიცავს ალზეტეს სამხრეთში და ჩრდილოეთში ვილტცს.
დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი არის ქალაქი ლუქსემბურგი, რომელიც მდებარეობს გუტლანდში, ის არის ქვეყნის მოსახლეობის მთავარი ცენტრი,  მათ შორის ეშ-სურ-ალცეტე, დუდელანგე და დიფერდანგე. გარდა ქალაქ ლუქსემბურგისა სხვა მთავარი ქალაქები პირველ რიგში მდებარეობს სამხრეთ წითელი მიწის რეგიონში, რომელიც სამხრეთით საფრანგეთისა და ლუქსემბურგის ხაზს შორისაა.
ტოპოგრაფია
200px|მინი|მარცხნივ| [[ლუქსემბურგის რელიეფის რუკა ნათლად ასახავს დიქოტომიას ჩრდილოეთით ჰილი ოსლინგსა და სამხრეთით გუტლენდს შორის.]] ტერიტორიის სიმცირის მიუხედავად ლუქსემბურგს აქვს მრავალფეროვანი ტოფოგრაფია, ლანდშაფტის ორი ძირითადი მახასიათებლით. ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილი ფორმირებულია არდენების პლატოთი, სადაც მთის სიმაღლეები მერყეობს 450 დან 600 მეტრამდე (1500 დან 2000 ფუტამდე). ქვეყნის დანარჩენი ნაწილი შედგება ტალღოვანი სასოფლო დასახლებებით და ფართო ხეობებით. ლუქსემბურგის დედაქალაქი ლუქსემბურგი მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში.
ევროპის მწვანე გული
ყველაზე ცნობილი და თვალსაჩინო ორიენტირია არდენების მაღალი პლატო ჩრდილოეთში. მისი უმაღლესი მწვერვალის სიმაღლე 559 მეტრია (1834 ფუტი). საყოველთაოდ ცნობილი, როგორც ოსლინგი, არდენების რეგიონი მოიცავს 840 კვადრატულ კილომეტრს (325 კვადრატული მილი), ქვეყნის მასშტაბის დაახლოებით 32%. ჭარბობს უსწორმასწორო, ამავე დროს მრავალფეროვანი ლანდშაფტი ათასწლეულების განმავლობაში მდინარის ეროზიისგან დატოვებული, დაბალი მთის ლანდშაფტი, მცენარეებისგან მჭიდროდ დაფარული, ზოგჯერ თვალსაჩინო სიმაღლის ვარიაციები. ასეთმა განსხვავებებმა რელიეფში, ტყეში წყლის მრვალრიცხვოვნობამ, ველებმა და საძოვრებმა გახადეს ლანდშაფტი განსაკუთრებული. მიუხედავად დამახასიათებელი მაღალი ტერიტორიისა არის უნაყოფო ნიადაგი და ცუდი ჩამდინარე წყლები, რის შედეგადაც გაჩნდა მრავალი ტორფიანი ჭაობები, რომელიც ერთხელ ექსპლუატირებული იქნა, როგორც საწვავი. ამ ფაქტორებმა, გართიანებული ძლიერ ნალექთან და ყინვასთან, გარემო პირველი მოსახლეებისთვის გახადეს უპურმარილო.
დღესაც კი საცხოვრებელი პირობები ასეთ გარემოში არაა მეტად ხელსაყრელი. მიუხედავად ამისა, 7800 ადამიანი თავს ირჩენს მიწაზე მუშაობით, მეტყევეობით, მცირე სოფლის მეურნეობის წარმოებით ან გარემოზე მუშაობით. იმის გამო, რომ მიწის დამუშავება ძალიან რთულია, მიწების უმეტესობა გამოიყენება საძოვრებად. არდენების რეგიონიც შეიცავს ზემო სურეს ეროვნულ პარკს, რომელიც არის მნიშვნელოვანი ნაკრძალი და მოგზაურების თავშესაფარი.
მდინარე სურეს სამხრეთი ასევე ცნობილია, როგორც გუტლანდი. ამ რეგიონს უკავია ქვეყნის თითქმის ორი მესამედი ნაწილი.
ამ ადგილის მხარე რბილად იზრდება და მოდის საშუალოდ 200 მეტრამდე (700 ფუტი). ძირითადი საქმიანობა არის სოფლის მეურნეობა, სახელწოდება გუტლენდიც ჩნდება ნაყოფიერი ნიადაგიდან და თბილი, მშრალი ზაფხულიდან, რომელიც გამოცადა საჰერცოგოს ამ ნაწილმა ოსლინგის რეგიონისგან განსხვავებით.
შედეგად, ბოსტნეული კულტურები და ხილი, როგორიცაა მარწყვი, ვაშლი, ქლიავი და ალუბალი გაშენებულია დიდი რაოდენობით. ამ ტერიტორიაზე მდინარის ეროზიამ შექმნა ღრმა ხეობები და გამოქვაბულები, ზოგიერთი შთამბეჭდავი დეკორაციით.
ქვეყნის უკიდურეს სამხრეთში მდებარეობს „წითელი ქვების მიწა“ - მინიშნება ამ ტერიტორიაზე წიაღისეულის არსებობის. ეს ტერიტორია მდიდარია რკინით. რომანების დროიდან, თუ არა ადრე რაიონი იყო სამთო და მძიმე მრეწველობის რეგიონი, რომელიც გადაჭიმულია 19 კილომეტრზე (12 მილი). რკინის მაღალი საკვამურები და ფოლადის ქარხანა არის სამრეწველო სამხრეთის ტიპური ღირსშესანიშნაობები. აღმოსავლეთით მდებარეობს მოსელეს მევენახეობის ველები. მრავალი სოფელი მყუდროდაა დასახლებული ღრმა ხეობებში და მდინარის გასწვრივ ვენახების უკან. სოფლების უმეტესობას აქვს მინიმუმ ერთი ქარხანა. ასევე აღმოსავლეთით არის „პატარა შვეიცარია“, ტერიტორია, რომელსაც ახასიათებს ტყიანი ვიწრო ხეობები და უჩვეულო ქვის ფორმირებების ხეობები.
მდინარეები და ტბები
ლუქსემბურგში არის უმეტესად მცირე მდინარეები, როგორიცაა ეიში, ალცეტე და პეტრუსე, მაგრამ მთავარი მდინარე არის მოსელე თავისი შენაკადებით სურე და ოური. მათი კურსი არის, როგორც ბუნებრივი საზღვარი ლუქსემბურგსა და გერმანიას შორის. მათ ბანკებთან ერთად შესაძლებელია ბევრი ქვეყნის შუასაკუნეების დროინდელი ციხესიმაგრის პოვნა.
მოსელე რეალურად იზრდება საფრანგეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთით და მიედინება ლუქსემბურგის ჩრდილოეთით 31 კილომეტრზე (19 მილი), რათა შეუერთდეს კობლენცის რაინს, გერმანია. მოსელე არის 510 კილომეტრი (320 მილი) სიგრძის და არის სანაოსნო, კანალიზაციასთან ერთად, რომელიც 64 კილომეტრზეა (40 მილი). მწვანე ფერდობები, ვაზით დაფარული იკლაკნება მდინარის საზღვარზე.
მდინარე სურე იწყება ბელგიიდან 172 კილომეტრზე და აღმოსავლეთის მიმართულებით მიედინება ლუქსემბურგში და ჩაედინება მოსელეში. მისი ხვეული დინება არსებითად ჭრის ლუქსემბურგს აღმოსავლეთიდან დასავლეთით. მდინარე ოური მიედინება ჩრდილო-აღმოსავლეთ საზღვრის გასწვრივ, ის არის სურეს შენაკადი. მისი ხეობა გარშემორტყმულია გაუფუჭებელი სასოფლო დასახლებით.
ტბა სურე არის უდიდესი წყლის მონაკვეთი დიდ საჰერცოგოში. შემოსაზღვრული ნაყოფიერი მცენარეებითა და მშვიდი, პატარა უბეებით ტბა არის წყლის სპორტის ცენტრი, როგორიცაა აფრით ცურვა, კანოეთი ცურვა და კაიკინგი. ასეთი აქტივობები სუფთა ჰაერზე მეტად მიმზიდველია ტურისტებისთვის, რამაც გამოიწვია ადგილობრივი რეწვის ინდუსტრიის ზრდა.
ქალაქი ეშ-სურ-სურე მდებარეობს ტბის ერთ-ერთ ბოლოს. მდინარის ზემოთ მდებარეობს ჰიდროელექტროსადგური, რომელიც ხეობის მაღლა 10 კილომეტრზე (6 მილი) მდებარეობს. ზემო სურეს კაშხალი აშენდა 1960 წელს, რათა ქვეყანა სასმელი წყლით ყოფილიყო მომარაგებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლუქსემბურგი კატეგორია:ლუქსემბურგის ისტორია კატეგორია:ევროპის გეოგრაფია
ბრინზენი (ედინეცის რაიონი)
ბრინზენი (Brînzeni) — სოფელი მოლდოვაში, ედინეცის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 166 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 538 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ედინეცის რაიონის სოფლები
ლერნავანი
ლერნავანი (Լեռնավան) — სოფელი სომხეთში, ლორეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 775 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 516 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 86 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 17.64 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეს პროვინციის სოფლები
ბერგასა
ბერგასა (Bergasa) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ლა-რიოხის პროვინციის არნედოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 27 კმ². მოსახლეობა — 148 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ლა-რიოხის მუნიციპალიტეტები
დავით გუბელაძე
დავით ოთარის ძე გუბელაძე (დ. 14 ოქტომბერი, 1959, თბილისი) — ქართველი ჰიდროტექნიკოსი; ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1997), პროფესორი (1998).
1989 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი ინჟინერ-ჰიდროტექნიკოსის კვალიფიკაციით, 1999 წელს კი — საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტი იურისტ-ეკონომისტის სპეციალობით. 1983–2005 წლებში პედაგოგიურ საქმიანობას ეწეოდა აგრარული უნივერსიტეტის ჰიდროტექნიკისა და საინჟინრო ეკოლ. კათედრაზე, 2005–2007 იყო საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტის თავმჯდომარე. 2007-2011 წლებში საქართველოს სახელმწიფო სასოფლო-სამეურნეო უნივერსიტეტში ხარისხის უზრუნველყოფის სამსახურის უფროსი. 2011-2014 წლებში საქართველოს განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრის ექსპერტი აგროინჟინერიის დარგში; 2011-2015 წლებში თბილისის სასწავლო უნივერსიტეტის რექტორის მრჩეველი, აგრარული და საინჟინრო მიმართულების ხელმძღვანელი; 2013-2015 წლებში საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტის პროფესორი; 2015 წლიდან საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის აგრარულ მეცნიერებებისა და ბიოსისტემების ინჟინერინგის ფაკულტეტის პროფესორი და თბილისის სასწავლო უნივერსიტეტის ხარისხის უზრუნველყოფის სამსახურის უფროსი. გუბელაძის კვლევის მიმართულებაა: მდინარის კალაპოტური პროცესების გაანგარიშების მეთოდების შესწავლა, კალაპოტური ნაკადების ჰიდროლოგიური, ჰიდრომეტრიული და ჰიდრავლიკური კრიტერიუმების დადგენა. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1998).
ბოიაკის დეპარტამენტი
ბოიაკას „თავისუფლების მიწას“ უწოდებენ, რადგან ამ რეგიონშ მიმდინარეობდა მთელი რიგი ბრძოლებისა, რომელთაც კოლუმბიას ესპანეთისგან დამოუკიდებლობა მოუტანა.
ბოიაკაში ფუნქციონირებს სამი უნივერსიტეტი: კოლუმბიის პედაგოგიურ-ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი (UPTC), ბოიაკის უნივერსიტეტი (UNIBOYACA) და სანტო-ტომასის უნივერსიტეტი.
დეპარტამენტი შედგება 123 მუნიციპალიტეტისგან.
სქოლიო
კატეგორია:კოლუმბიის დეპარტამენტები
თეთრკუდა გნუ
აღწერა
შეფერილობა მერყეობს მუქი ყავისფრიდან შავამდე. მამლები ფერად უფრო მუქები არიან. ზაფხულის შეფერილობა ბევრად ღიაა, ვიდრე ზამთრისა. როგორც ზოლებიან გნუს, თეთრკუდა გნუსაც ახასიათებს ფაფარი და რბილი წვერი. ფაფარი თეთრია, დაბოლოებებში — შავი, წვერი კი, რომელიც ყბიდან არის მოშვებული — მთლად შავი. კუდი თეთრი აქვს.
სხეულის სიგრძეა 2 მ, სიმაღლე 111–121 სმ. დედალი ამ ზომებთან შედარებით პატარაა. იწონის 160–270 კგ-ს, საშუალოდ 180 კგ-ს. წყვილი რქა ჯერ ქვევით ეშვება, შემდეგ წინ და ბოლოს უკან, წააგავს კაუჭს. მამლების რქების სიგრძე 78 სმ-მდეა, დედლებისა ცოტათი მოკლეა.
ცხოვრების წესი
ცხოვრობენ ჯოგებად, რომელშიც რამდენიმე ათეული ცხოველია გაერთიანებული. სეზონური მიგრაციის დროს უზარმაზარ ჯოგებს ქმნიან, ზოგჯერ სხვა ძროხისებრებთან ერთადაც კი. ბინადრობენ ღია სივრცეებში, სადაც ბალახი, ბუჩქები და იშვიათად, ხეებია. თეთრკუდა გნუ აქტიურია დილით და შებინდებისას. იკვებება ბალახოვანი მცენარეებით. მრავლდებიან არასეზონურად. მაკეობა 8 თვემდე გრძელდება. შობს 1–2 ხბოს. დედა მათ რძით კვებავს 8 თვის განმავლობაში იმის მიუხედავად, რომ უკვე ერთი კვირის მერე ისინი ბალახით კვებას იწყებენ. ცოცხლობენ 20 წლამდე.
დაცვის სტატუსი
უწინ თეთრკუდა გნუ ფართოდ იყო გავრცელებული მთელ სამხრეთ აფრიკაში, სადაც ამ სახეობის ასობით ათასი ინდივიდი ცხოვრობდა. 1930 წლისთვის, უკონტროლო ნადირობისა და ჰაბიტატის განადგურების გამო, მხოლოდ რამდენიმე ასეული თეთრკუდა გნუ იყო შემორჩენილი. თუმცა, ეროვნულ პარკებში მიღებული ზომების წყალობით, თეთრკუდა გნუს რიცხვი კვლავ გაიზარდა. მიუხედავად იმისა, რომ გადაშენების საფრთხე აღარ ემუქრება, გნუს ეს სახეობა აფრიკის ერთ-ერთ უიშვიათეს ანტილოპად ითვლება.
სქოლიო
კატეგორია:გნუ
ბასკანი (ბაშკირეთი)
ბასკანი  (Баҫҡан) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 0  ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 51 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ულუ-ელგა, რომელიც დაშორებულია 10  კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
შირვანოვკა
შირვანოვკა (Şirvanovka) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 210  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
ეტა ჯეიმზი
ეტა ჯეიმზი (Etta James; დ. 25 იანვარი, 1938 — გ. 20 იანვარი, 2012) — ამერიკელი მომღერალი. სხვადასხვა ჟანრის შემსრულებელი, მათ შორის, ბლუზის, R & B, სოულის, როკ-ენ-როლის, ჯაზის. ეტა ჯეიმზმა კარიერა 1954 წელს დაიწყო. პოპულარობა მოიპოვა ისეთი სიმღერებით, როგორებიცაა „მორიდებული“, „ბოლოს და ბოლოს“, „თქვი დედა“, „რაღაც უცნაური მჭირს“ და „მირჩევნია დავბრმავდე“. 1980-იან წლებში, სანამ იგი ალბომს ჩაწერდა, რამდენიმე პირად პრობლემას წააწყდა, მათ შორის იყო ჰეროინზე დამოკიდებულება, მძიმე ფიზიკური შეურაცხყოფა და დაპატიმრება.
ჯეიმზის ძლიერმა, ღრმა და მიწიერმა ხმამ დააკავშირა ბლუზი და როკ-ენ-როლის რითმები. იგი 1993 წელს როკი-ენ-როლის, ხოლო 2001 წელს ბლუზის ოფიციალურ მომღერლად აღიარეს, 1999 წელს ჯეიმსი შევიდა გრემის დიდების დარბაზში. ჟურნალმა როლინგ სტოუნმა ყველა დროის 100 საუკეთესო მომღერლის სიაში ჯეიმსი 22-ე ადგილზე დააყენა. თავისი მოღვაწეობით მან მოიგო ექვსი გრემის ჯილდო და ჩვიდმეტი ბლუზის მუსიკალური ჯილდო. მან ასევე მოიპოვა 62-ე ადგილი 100 საუკეთესო მსახიობის სიაში.
ეტა ჯეიმზი დაიბადა 1938 წლის 25 იანვარს ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში. იმ დროს მისი დედა დოროთი ჰოკინსი 14 წლის იყო, მისი მამა კი უცნობია.
ჯეიმზმა თავისი პირველი პროფესიული ვოკალური წრთვნა ხუთი წლის ასაკში მიიღო ჯეიმზ ერლე ჰენსისგან სამხრეთ-ცენტრალური ლოს-ანჯელესში, წმინდა პავლეს ბაპტისტური ეკლესიის გუნდის მუსიკალური ხელმძღვანელისგან. ამ პერიოდში ჯეიმზმა გადაიტანა ბევრი ფიზიკური შეურაცხყოფა, როცა მისი ინსტრუქტორი ხშირად მკერდზე ურტყამდა რათა ეიძულებინა ძლირი ხმა ამოეშვა. შედეგად, მან მართლაც ბავშვისთვის უჩვეულო სიმძლავრის ხმა გამოიმუშავა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები
ლეონიდე კალანდაძე
ლეონიდე პოლიევქტის ძე კალანდაძე (დ. 14 ნოემბერი, 1898, ხიდისთავი — გ. 23 ივლისი, 1968) — ქართველი აგრონომ-ენტომოლოგი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1946), საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1954).
ბიოგრაფია
1921 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აგრონომიული ფაკულტეტი, ხოლო 1927 წელს მიუნხენის უნივერსიტეტის სატყეო ფაკულტეტი. 1932-1968 წლებში იყო საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ზოოლოგიის და ენტომოლოგიის კათედრის გამგე და დირექტორის მოადგილე სასწავლო ნაწილში (1945-1950). 1956-1962 წლებშმი მისი ხელმძღვანელობით შედგა ქართული ენტომოლოგიის სახელმძღვანელოები.
არის საქართველოში სამედიცინო ენტომოლოგიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. ხელმძღვანელობდა საქართველოში კოღოების სახეობრივი შედგენილობისა და გავრცელების ექსპედიციებს. მისი თაოსნობით ტროპიკულ სნეულებათა ინსტიტუტში მოეწყო სპეციალური ენტომოლოგიური განყოფილება და საგამბუზიო. გამოიკვლია ჭაობებისა და მცირე ზომის წყალსატევების ფაუნა, დაამუშავა ქართული ენტომოლოგიური ტერმინოლოგია. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 2 შრომის წითელი დროშის ორდენით, საპატიო ნიშნის ორდენით და მედლებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:დაბადებული 14 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1968 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ივლისი კატეგორია:ქართველი ენტომოლოგები კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები ლ
Epoch Game Pocket Computer
Epoch Game Pocket Computer (ゲームポケコン) — მეორე თაობის პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლი, შექმნილი და გამოცემული კომპანია Epoch Co.-ის მიერ 1984 წელს მხოლოდ იაპონიაში. Game Pocket Computer მეორე კონსოლია Microvision-ის შემდეგ, რომელიც გამოიყენებდა ცვლად სათამაშო კარტრიჯებს.
მისი თავდაპირველი ფასი შეადგენდა 12,000 იაპონურ იენას. იგი მოიხმარდა მონოქრომულ LCD ეკრანს 75 × 64-ზე გაფართოებით, NEC-ის 8-ბიტიან ცენტრალურ პროცესორს D78C06-ს 6 მჰც ტაქტური სიხშირით და 2 KB ოპერატიულ მეხსიერებას. კონსოლს კორპუსის ქვედა მხარეს დატანებული ჰქონდა ჯოიპადი (8 მიმართულებიანი), 6 ღილაკი და კონტრასტის რეგულატორი, აგრეთვე სისტემის და ხმის ჩართვა-გამორთვის ორ-ორი ღილაკი. იგი მუშაობდა AA ბატარეებზე (სისტემა დამუხტულ რეჟიმში ძლებდა 70 საათს).
კონსოლზე ხელმისაწვდომი იყო მხოლოდ ხუთი თამაში: „ Astro Bombe“, „Block Maze“, „Mahjong“, „Reversi“ და „Sokoban“. ამას გარდა მასში ჩაშენებული იყო ორი თამაში: „11-puzzle“ (თავსატეხი) და Paint program (გრაფიკული რედაქტორი).
სქოლიო
კატეგორია:პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:მონოქრომული ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:მეორე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:1984 წელს წარმოდგენილი პროდუქტები კატეგორია:1984 წელი ვიდეო თამაშებში კატეგორია:1980-იანების სათამაშოები
ბრეტუშენი-ნოი
ბრეტუშენი-ნოი (Brătuşenii Noi) — სოფელი მოლდოვაში, ედინეცის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 181 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 609 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ედინეცის რაიონის სოფლები
ლიცეუმი № 13 (დონის როსტოვი)
300px|მინი|ლიცეუმის შენობა
ლიცეუმი № 13 (Лицей № 13) — მუნიციპალური ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება დონის როსტოვში. სკოლის შენობა აგებულია 1892 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი დურბახის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობაში განთავსებული იყო დონის ნახიჩევანის ეკატერინეს ქალთა გიმნაზია. ლიცეუმის შენობას აქვს რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
XIX საუკუნის ბოლოს დონის ნახიჩევანში დაარსდა ქალთა გიმნაზია. მას ეკატერინეს გიმნაზია უწოდეს ქალაქის დამაარსებლის ეკატერინე II-ის პატივსაცემად. გიმნაზიის შენობა ააგეს 1892 წელს არქიტეტორ ნიკოლაი დურბახის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობა ორსართულიანი იყო.
ეკატერინეს ქალტა გიმნაზია იყო ქალაქის ელიტური სასწავლებელი აქ ასწავლიდნენ საღვთო კანონს, ფრანგულ ენას, რუსულ ენას, გეოგრაფიას, ისტორიას, ხელსაქმეს, ხატვა. გიმნაზიაში სწავლის ვადა იყო 8 წელი, 1910 წელს იგი გაზარდეს 9 წლამდე.
1921 წელს შენობაში გახსნეს ს. მარკოვის სახელობის პირველი რუსული პროფ. სასწავლებელი. 1930-იან წლებში ეს იყო კარლ მარქსის სახელობის სკოლა. 1943-1944 წლებში შენობაში განტავსებული იყო ჰოსპიტალი. 1947 წლამდე კი განთავსებული იყო სამხედრო დანაყოფი. მოგვიანებით შენობა გაარემონტეს და 1952 წელს გახსნეს სკოლა № 13.
არქიტექტურა
სამსართულიანი შენობა ნაგებია აგურით და აქვს მრავალფერდა სახურავი. მთავარ ფასადზე სამი მსხვილი რიზალიტია. ცენტრში მდებარეობს მთავარი შესასვლელი.
ცნობილი კურსდამთავრებულები
1902-1903 წლებში გიმნაზიაში სწავლობდა მწერალი მარიეტა შაგინიანი. ამის აღსანიშნავად 1986 წელს სკოლის ფასადზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით : 1904 წელს გიმნაზია წარმატებით დაასრულა საბინა შპილრეინ-შეფტელმა საბჭოთა ფსიქოანალიტიკოსმა და პედაგოგმა.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
პატარძეულის ეკლესია
პატარძეულის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულის ჩრდილოეთით, 0,5 კილომეტრზე, გზის პირას. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია საკურთხევლისა და საძირკვლის ფრაგმენტები. შენობა ნაგები ყოფილა რიყის ქვითა და კირის ხსნარით.
ყარხუნი (შარურის რაიონი)
ყარხუნი  (Qarxun) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შარურის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 	1 924  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:შარურის რაიონის სოფლები
გიორგი მერკვილაძე (ლიტერატურათმცოდნე)
გიორგი მერკვილაძე (დ. 1 იანვარი, 1904, ჯონია — გ. უცნობია) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე და კრიტიკოსი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1965), პროფესორი (1968), საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1977).
კალდასის დეპარტამენტი
კალდასი (Departamento de Caldas) — კოლუმბიის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. სახელი ეწოდა კოლუმბიელი პატრიოტის ფრანსისკო ხოსე დე კალდასის პატივსაცემად. მიეკუთვნება პაისის რეგიონს. დედაქალაქია მანისალესი. 2013 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 984 128 ადამიანს შეადგენს, ფართობი 7 291 კმ²-ია. ამავე დროს, კალდასი რისარალდისა და კინდიოს დეპარტამენტებთან ერთად კოლუმბიის ყავის კულტურული ლანდშაფტის შემადგენლობაში შედის.
გიორგი მერკვილაძე (ლიტერატურათმცოდნე)
ბიოგრაფია
1947 წელს დაამთავრა სოხუმის პედაგოგიური ინსტიტუტი, 1952 წელს — სკკპ ცკ-სთან არსებული საზოგადოებრივ მეცნიერებათა აკადემია. 1952-1953 წლებში იყო გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქტორი; 1953-1954 წლებში იყო გამომცემლობა „სახელგამის“ დირექტორი; 1972-1982 წლებში ალმანახ „კრიტიკის" მთავარი რედაქტორი; 1976 წლიდან რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტის საბჭოთა ლიტერატურის განყოფილების ხელმძღვანელი. პირველი ნარკვევები 1932 წელს გამოაქვეყნა, პირველი წიგნი „სოციალისტური რეალიზმის შესახებ“ 1954 წელს. მისი კვლევის მთავარი საგანია უახლესი და თანამედროვე საბჭოთა ქართული ლიტერატურის აქტუალური პრობლემები (წიგნები „პოეზია და ხალხი“, 1956; „ლიტერატურა და ცხოვრება“, 1956; „თანამედროვე ქართული რომანი საზღვარგარეთ“, 1960). რუსულ ენაზე გამოსცა: „თვალთახედვა მხატვრისა“, 1963; „თანამედროვე ქართული რომანი“, 1965; „გრიგალას სიმღერა“- მ. გორკი. ცხოვრება და შემოქმედება", 1968; „რომანი და ეპოქა“, 1973; „ფიქრები პოეზიაზე“, 1975; „ლიტერატურა და თანამედროვეობა“,  1978; „წერილები თანამედროვე მწერლობაზე“, 1979; „შთაგონება მხატვრისა“, 1980 და სხვა). მან თარგმნა მ. გორკის, ა. იაკოვლევის, ვ. არდამატსკისა და სხვათა ნაწარმოებები.
კალდასის დეპარტამენტი
დეპარტამენტი შედგება 27 მუნიციპალიტეტისგან.
გიორგი მერკვილაძე (ლიტერატურათმცოდნე)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1904 კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი გარდაცვალების თარიღით კატეგორია:ტყიბულის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:ქართველი ლიტერატურათმცოდნეები კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები გ
კალდასის დეპარტამენტი
სქოლიო
კატეგორია:კოლუმბიის დეპარტამენტები
უსტ-იჟორის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია
უსტ-იჟორის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია (Церковь Александра Невского) — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში, უსტ-იჟორაში, ნევის ბრძოლის (1240 წ.) ადგილზე. ეკლესია აგებულია 1798-1799 წლებში, კლასიციზმის სტილში.
ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ალექსანდრე ნეველის სახელზე, ჩრდილოეთისა - ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ხოლო სამხრეთისა იოანე ნათლისმცემლის სახელზე.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ეკლესიის წინამაძღვარია სერგეი ბონდარჩუკი.
ისტორია
სხვადასხვა მონაცემებით XIII საუკუნეში მდინარე იჟორის შესართავთან, 1240 წლის ნევის ბრძოლის ადგილზე ააგეს ხის სამლოცველო.
პეტრე I დიდის ბრძანებით ამ ადგილზე 1711-1712 წლებში ააგეს ხის ეკლესია ალექსანდრე ნეველის სახელზე. ამ პერიოდში შეცდომით ფიქრობდნენ, რომ ნევის ბრძოლა გაიმართა იმ ადგილზე სადაც მდებარეობდა ალექსანდრე ნეველის ლავრა.
ახლადაგებული ტაძარი დაიწვა 1725 წლის აგვისტოში, რომელიც აღადგინეს 1729-1730 წლებში, მაგრამ 1797 წელს კვლავ დაიწვა მეხის დაცემის შედეგად.
არსებული ქვის ტაძარი და სამრეკლო ააგეს 1798-1799 წლებში უსტ-იჟორის მაცხოვრებლებისა და სახაზინო აგურის ქარხნის ფინანსებით. ეკლესიას შემოავლეს ქვის გალავანი. პროექტის ავტორებად ითვლებიან ვასილი და პეტრე ნეელოვები. ტაძრისათვის ჩამოასხეს ზარი, რომლის წონა იყო 4,4 ტონა.