cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ეუხენია დე მონტიხო
პოლიტიკური გავლენები
აგრეთვე, ასევე ეუხენიას გავლენით, ნაპოლეონ III-მ მხარი დაუჭირა ფრანგულ-ინგლისურ პროექტს ეგვიპტეში სუეცის არხის გაყვანასთან დაკავშირებით. 1869 წელს ნაპოლეონმა და ეუხენიამ განაახლეს მრავალსაუკუნოვანი საფრანგეთ-ოსმალეთის ალიანსი და ისინი სტამბულში სულთანს ეწვივნენ, სადაც ისინი დაესწრნენ ბოსფორის ხიდის საზეიმო გახსნის ცერემონიალს. ისინი ასევე მოგზაურობდნენ ევოპის უამრავ სახელმწიფოში, ესწრებოდნენ სამეფო ქორწილებს, ახალი მონარქების ინაუგურაციებსა და იუბილეებს. ამის მაგალითად, ისინი ეწვივნენ ავსტრია-უნგრეთის იმპერატორ ფრანც იოზეფ I-ის სამეფო კარს ვენაში, სადაც ეუხენიამ იმპერატორზე თავისი სილამაზით წარუშლელი შტაბეჭდილება დატოვა. აღსანიშნავია, რომ ეუხენია მალევე დაუმეგობრდა ფრანც იოზეფის ასევე უმშვენიერეს მეუღლეს, იმპერატრიცა ელიზაბეთ ბავარიელს. ისინი ასევე შეხვდნენ სომხეთის კათალიკოს პატრიარქს, სადაც მათ მოწყალება გაიღეს და რამდენიმე სომხური სკოლის მშენებლობა დააფინანსეს. მინი|384x384პქ|ნაპოლეონი და ეუხენია 1865 წელს აღსანიშნავია, რომ საფრანგეთის მეორე იმპერიის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი და დამღუპველი მოვლენა — მექსიკაში შეჭრა — სწორედ იმპერატრიცას იდეა იყო, რაც შემდგომში იმპერატორმა დიდი ენთუზიაზმით განახორციელა. მექსიკა დიდად ემუქრებოდა ბონაპარტებს. სწორედ მექსიკა წარმოადგენდა ესპანელი და ფრანგი ბურბონების მთავარ დასაყრდენსა და ასევე ორლეანელების თავშესაფარს. სწორედ ამიტომ, ეუხენიას მოუნდა, რომ ბონაპარტების მთავარი კონკურენტებისთვის მთავარი საყრდენი მოესპო, რის გამოც დაარწმუნა ნაპოლეონი, რომ ოკეანის გადაღმა მდებარე უზარმაზარი მექსიკა დაეპყრო. 1863 წელს მართლაც შეიჭრნენ ფრანგები მექსიკაში და რამდენიმე რეგიონიც დაიპყრეს, თუმცა საბოლოოდ ეკონომიკური კრიზისის გამო იმპერატორმა ვეღარ შესძლო ასე შორს დიდი ჯარის შენახვა და დანებდა, რამაც კატასტროფული შედეგები მოუტანა საფრანგეთს. 1859 წელს ასევე ეუხენიას რჩევით ჩაერთო ნაპოლეონი იტალიურ კამპანიაში, რასაც გარკვეული წარმატება მოჰყვა. 1865 წელს ეუხენიას გავლენით ფრანგული ჯარები შეიჭრნენ ჩრდილოეთ აფრიკაში, სადაც მათ დიდ წარმატებას მიაღწიეს და ოსმალებს ალჟირი წაართვეს. 1870 წელს ავსტრიამ და პრუსიამ ერთდროულად გამოუცხადეს ომი საფრანგეთს, რაც ისევ და ისევ ეუხენიას დამსახურება იყო. ამ ომში საფრანგეთი სასტიკად დამარცხდა, რასაც ისიც დაერთო, რომ მას პრუსიის იმპერიამ, რომელიც ომის დროს ერთიან გერმანიის იმპერიად ჩამოყალიბდა, ელზასი და ჩრდილო ლოთარინგია ჩამოაჭრა.
ამრიგად, ნაპოლეონ III-ის მმართველობის განხილვა შეუძლებელია მისი ცოლის გარეშე. შეგვიძლია მივიჩნიოთ, რომ იმპერატორის მიერ განხორციელებული ყველა მნიშვნელოვანი პოლიტიკური ნაბიჯი, სწორედ ეუხენიას მიერ იყო ნაკარნახევი.
ხელოვნების პატრონაჟი
მარცხნივ|მინი|408x408პქ|იპერატრიცა ეუხენია თავის სეფექალებთან ერთად 1855 წელს 1860-იანი წლებიდან, ეუხენიამ დიდი გავლენა იქონია ფრანგული ხელოვნების ყველა დარგზე. ამიერიდან მან პუბლიცისტურ წერილებსა და ხელოვნების ნიმუშებს გარკვეული ცენზურა დაუწესა, რითაც იგი შეეცადა ხალხში სულიერებისა და მორალური წესიერების აღდგენას, რასაც მას თვით რომის პაპი უქადაგებდა.
სამეფო კარისა და ზოგადად საფრანგეთის კულტურულ მან დიდი წვლილი შეიტანა, როგორც ნაპოლეონისეული სტილის ჩამომყალიბებელმა. იგი დიდად იყო შთაგონებული საფრანგეთის დიადი წარსულით, რის გამოც კვლავ ცდილობდა დაებრუნებინა ძველი ისტორიული ძეგლებისა და ხელოვნების ნიმუშებისათვის თავიანთი პირვანდელი სახე. მინი|ეუხენია დე მონტიხოს ბიუსტი როგორც უკვე ავღნიშნეთ, იმპერატრიცა მარია ანტუანეტასა და ლუი XVI-ის ეპოქის დიდი თაყვანისმცემელი იყო, რის გამოც შედარებით დააბრუნა ამ დროისათვის დამახასიათებელი მხატვრობა და მოდა. იმპერატრიცა ყველანაირად ცდილობდა მარია ანტუანეტას მიბაძვას, თუმცა ამავდროულად თანამედროვეობის შეგრძნებასაც არ კარგავდა. მან შეისყიდა ლუვრში არსებული მარია ანტუანეტას ავეჯი, რესტავრაცია ჩაუტარა და საკუთარ საძინებელში განათავსა. ასევე რესტავრაცია ჩაუტარა კომპიენისა და სენ-კლოდის სასახლეებს. აღსანიშნავია, რომ მას ძალიან უყვარდა რბილი თურქული ხალიჩები, რის გამოც ოსმალი ვაჭრებისაგან მან არაერთი ასეთი ხალიჩა შეიძინა. შესაძლოა ითქვას, რომ ეუხენიას საძინებელი და კაბინეტი სრული ასლი იყო მარია ანტუანეტას საცხოვრებლისა.
გარდა არქიტექტურისა და ავეჯისა, ეუხენია აქტიურად მფარველობდა მხატვრებს, მუსიკოსებს, მწერლებსა და მსახიობებს. 1873 წელს მან პარიზში საკუთარი მუზეუმი გახსნა, სადაც არაერთი საოცარი ხელოვნების ნიმუში ინახებოდა. მოგვიანების, იმპერიის დამხობასა და სიტუაციის არევასთან ერთად ეს ნივთები და ხელოვნების ნიმუშები აუქციონზე გავიდა, ზოგიერთი მათგანი სპეციალურად ინგლისსა და ესპანეთში გაიტანეს რათა არ გაეყიდათ, ეუხენიას უძვირფასესი მაგიდა კი მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანელებმა დაამსხვრიეს.
მის დროს შექმნილი უამრავი საუცხოო ხელოვნების ნიმუშთა უმეტესობა მეორე მსოფლიო ომის დროს ინგლისში იქნა გატანილი, რათა გერმანელებს არ მიეთვისებინათ. თავის სიცოცხლეში, ეუხენია ხშირად ქირაობდა სახელგანთქმულ ფრანგ მხატვრებს და აქმნევინებდა საკუთარ პორტრეტებს, რის გამოც დღეისათვის ჩვენამდე არაერთი პორტრეტია მოღწეული, რომელზეც იმპერატრიცა ეუხენიაა გამოსახული. აგრეთვე აღსანიშნავია, რომ 1869 წელს მისი დაფინანსებით აღსდგა რევოლუციის დროს დანგრეული პარიზის დიდებული ოპერა, რისთვისაც მან სახელგანთქმული არქიტექტორი შარლ გარნიე დაიქირავა.
ეუხენია და მოდა
მარცხნივ|მინი|307x307პქ|ეუხენია 1857 წელს იმპერატრიცა ეუხენია, შეგვიძლია XIX საუკუნის მეორე ნახევრის ევროპული მოდის ფუძემდებლად მივიჩნიოთ. მან ქალთა შემოსვის სრულიად ახალ ტენდენციას დაუდო საფუძველი. თუ მანამდე გრძელი, ვიწრო და ჩამოშვებული სადა კაბები იყო მოდაში, ეუხენიამ დააბრუნა მარია ანტუანეტასეული განიერი, მხრებმოშიშვლებული, მორთულ-მოკაზმული და ფუშფუშა კაბები. სწორედ მან დააბრუნა კვლავ კორსეტის ტარება, რომელიც ამ დროისათვის უკვე მოდიდან გადასულად ითვლებოდა. მას ძალიან მოსწონდა კორსეტით უკიდურესად დაწვრილებული წელი, რაც როგორც თავად ამბობდა ქალს მხრებში გაშლაში ეხმარებოდა და უფრო ლამაზს აჩენდა. ასევე მის დროს გადავიდა მოდიდან 20-25 სანტიმეტრიანი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი, რომელსაც ქალები ეკატერინე მედიჩიდან მოყოლებული ატარებდნენ. იმპერატრიცა მიიჩნევდა, რომ ქალს ზედმეტი სიმაღლე არ უხდებოდა, პირიქით ის მას აუშნოებდა, ამიტომაც მის დროს მოდაში შედარებით დაბალქუსლიანი ფეხსაცმელი შემოდის.
ასევე მის დროს შემოვიდა მოდაში სადა, დაბალი ვარცხნილობები. მანამდე ქალბატონები რაც შეიძლება მაღალ და რთულ ვარცხნილობებს იკეთებდნენ, რასაც ხშირად თმებში კიდევ უფრო მაღალი ბუმბულების ჩამაგრება ემატებოდა. აქ ეუხენიამ საფრანგეთის სამეფო კარზე ინოვაცია შეიტანა. მან ფრანგები ტრადიციულ ესპანურ ვარცხნილობებს მიაჩვია, რომელიც ძალიან სადა და უფრო მოხდენილი იყო. ხანდახან მაღალი ბუმბულებისა და ფრინველების მსგავსად, ეუხენიას დროს ქალბატონები თმებში უბრალო მინდვრის ყვავილებს, ან სულაც ესპანელების მსგავსად ხასხასა წითელ ვარდებს იმაგრებდნენ.
აგრეთვე ცნობილია, რომ მას ძალიან უყვარდა ძვირადღირებული მარაოები, რომლების მთელი კოლექციაც კი ჰქონდა. აქვე აუცილებლად უნდა ავღნიშნოთ, რომ იმპერატრიცა მხოლოდ ბუნებრივი ტყავისაგან დამზადებულ თეთრ, ან სულაც ღია კრემისფერ ხელთათმანებს ატარებდა.
ქალთა უფლებები
ცნობილია, რომ პირველად საფრანგეთის ისტორიაში, მონარქის მეუღლე აქტიურად გამოდიოდა ქალთა უფლებების დასაცავად. იგი შეგვიძლია ერთ-ერთ პირველ ფემინისტადაც კი მივიჩნიოთ ისტორიაში. აქვე აღსანიშნავია, რომ მისი გამოსვლები არ იყო მასშტაბური და იგი მხოლოდ ცალკეულ ქალბატონებს ეხმარებოდა. მიუხედავად ამისა, მისი წყალობით, ამის შემდეგ ფრანგ ქალებს უკვე შეეძლოთ განათლების მიღება და პროფესიის თავად არჩევა, საბოლოოდ კი ბაკალავრის დიპლომის აღებაც კი. ასევე მან დააფუძნა სამედიცინო სასწავლებელი დაბალი ფენის ფრანგი ქალბატონებისთვის.
სამკაულები
მინი|372x372პქ|იმპერატრიცა ეუხენია 1864-71 წლებში იმპერატრიცა ეუხენიას თავის დროში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი საიულველირო კოლექცია ჰქონდა. მისი ერთ-ერთი ფრეილინას, კატრინ დე გრანჟეს მემუარებიდან ვიგებთ, რომ მისი სამკაულების საერთო ღირებულება 3.6 მილიონ ფრანკს აღემატებოდა.
როდესაც ნაპოლეონისა და ეუხენიას მმართველობა დაამხეს, ისინი ლონდონში გადასახლდნენ, სადაც თავის გასატანად იგი იძულებული გახდა თავისი ძვირფასეულობის ნაწილი გაეყიდა. მისი სამკაულების ლონდონის აუქციონზე 123 ლოტად იქნა გატანილი, რომელიც მოიცავდა გულსამაგრებს, ყელსაბამებსა და სამაჯურებს. ასევე ლოტებს შორის იყო ეუხენიას უძვირფასესი საყურეები და თმისამაგრები. საბოლოოდ, მან მათი გაყიდვით 1, 125, 000 ფრანკი იშოვა.
აღსანიშნავია, რომ ასევე ეუხენიას ეკუთვნოდა ბონაპარტების რელიქვიური მარგალიტის ყელსაბამი, რომელიც ნაპოლეონ III-ს ბიძამისმა, წარსულში ესპანეთის მეფე ჟოზეფ I-მა უსახსოვრა. მოგვიანებით, საიმპერატორო წყვილი იძულებული გახდა გაეყიდა ეს ყელსაბამი, რომელიც აბერკორნის მარკიზმა ჯეიმზ ჰამილტონმა შეიძინა და თავის ცოლს, მარკიზა ლუიზას აჩუქა.
იმპერატრიცა ეუხენიას უძვირფასესი საიულველირო კოლექციაში თითქმის ყველა ძვირფასი ქვა მოიპოვებოდა, დაწყებული ზურმუხტით, დამთავრებული მარგალიტებით. აღსანიშნავია, რომ მისი ყველაზე ძვირადღირებული ზურმუხტის ბეჭედი 500 კარატს შეადგენდა.
მოგვიანებით, საფრანგეთის კულტურის სამინისტრომ მოახერხა მისი უძვირფასესი საიულველირო კოლექციის დაბრუნება, რომელიც დღეისათვის ლუვრის მუზეუმში ინახება. დაცულ ექსპონატებს შორისაა:
დაცემა
მარცხნივ|მინი|356x356პქ|იმპერატრიცა ეუხენია 1880-იან წლებში საფრანგეთ-პრუსიის ომში დამარცხებისა და მექსიკაში განცდილი კრახის შემდეგ, ფრანგები იმპერატორით დიდად უკმაყოფილონი იყვნენ. ამას დაერთო ისიც, რომ 1866 წელს პრუსიის იმპერატორის ვაჟი, პრინცი ლეოპოლდ ჰოენცოლერნი რუმინეთის მეფედ აირჩიეს და ამით ევროპაში გერმანელთა გავლენა ცხადია კიდევ უფრო გაიზარდა.
1870 წლიდან ასევე განიხილებოდა ესპანეთის ტახტზე ჰოენცოლერნი პრინცის დასმა, რითაც საფრანგეთი ფაქტიურად ალყაში აღმოჩნდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს საფრანგეთისთვის კატასტროფულ შედეგებს მოიტანდა, 1870 წლის 12 ივლისს ნაპოლეონმა გერმანელებთან გააფორმა ხელშეკრულება, რომლითაც იგი ჰოენცოლერნებს მხარს უჭერდა ესპანეთის ტახტზე, იმ შემთხვევაში თუ ისინი საფრანგეთს ხელს არ ახლებდნენ.
მიუხედავად ამ ყველაფრისა, ესპანეთის ტახტზე იტალიელი პრინცი ამადეო I ავიდა, რამაც ცხადია გაამწარა გერმანელები. მალევე გერმანიის იმპერატორი ნაპოლეონის მოწინააღმდეგეებს შეეკრა და დიდი დახმარებაც გაუწია მათ. ამრიგად, ფრანგებმა თავისუფლად მოახერხეს 1870 წლის 4 სექტემბერს ნაპოლეონისა და ეუხენიას დამხობა, რომლებიც მალევე საფრანგეთიდან სამუდამოდ გააძევეს.
გაძევება
საფრანგეთიდან წამოსული ნაპოლეონი და ეუხენია თავდაპირველად დიდ ბრიტანეთში ჩავიდნენ, სადაც ისინი გულთბილად მიიღო და დააბინავა დედოფალმა ვიქტორიამ. სწორედ აქ, ბრიტანეთში, 1873 წელს გარდაიცვალა ნაპოლეონი, რამაც საშინლად იმოქმედა ეუხენიაზე. ამას დაერთო ისიც, რომ მისი ერთადერთი ვაჟი აფრიკაში წავიდა, სადაც იგი ფრანკო-ზულუს ომში საფრანგეთის არმიაში იბრძოდა, სადაც იგი 1879 წელს აფრიკელმა აბორიგენებმა მოკლეს ბრძოლაში.
პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში ეუხენიამ ბრიტანეთში დარჩენა ამჯობინა, სადაც იგი თავისი სახსრებით, ძალიან აქტიურად ეხმარებოდა სამედიცინო პუნქტებს. იგი აფინანსებდა ინგლისის ჰოსპიტალებს და ასევე დიდი შემოწირულობა გაიღო საფრანგეთის საავადმყოფოებისთვის. 1919 წელს დიდი ბრიტანეთის მეფემ იგი დიდი ჯვრის საპატიო ორდენით დააჯილდოვა, მისი წვლილისათვის ომის დროს.
ეუხენია დე მონტიხო გარდაიცვალა 1920 წლის 11 ივლისს, 94 წლის ასაკში. იგი ამ დროს მადრიდში იყო თავის დის შვილთან, ალბას ჰერცოგთან, ამასთან სამშობლოს მონახულებაც ჰქონდა გადაწყვეტილი. ესპანეთის სამეფო ოჯახმა იგი დიდ ბრიტანეთში გადაასვენა და ქალაქ ფარნბორუდში, წმინდა მიქაელის ტაძარში დაკრძალა, მისი ქმრისა და ვაჟის გვერდით.
გერბი
ცენტრი|მინი|336x336პქ|ეუხენია დე მონტიხოს საიმპერატორო გერბი, რომელსაც იგი ტახტზე ასვლიდან გარდაცვალებამდე ატარებდა
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 5 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1826 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1920 კატეგორია:ბონაპარტები კატეგორია:საფრანგეთის იმპერატრიცები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:საფრანგეთის რეგენტები
მიხალ მარტიკანი
მიხალ მარტიკანი (18 მაისი, 1979, ჩეხოსლოვაკია) — სლოვაკი კანოეისტ-სლალომისტი. სპორტსმენმა აქტიური მოღვაწეობა დაიწყო 1990-იანებიდან. 1996 წელს გახდა პირველი სპორტსმენი, რომელმაც ოლიმპიურ თამაშებზე სლოვაკეთს ოქროს მედალი მოუპოვა, მას შემდეგ რაც ქვეყანა თავისუფალი გახდა (1993 წელს). საერთო ჯამში მოპოვებული აქვს 5 ოლიმპიური მედალი (2 ოქრო, 2 ვერცხლი, 1 ბრინჯაო), რაც საკუთარ სახეობაში საუკეთესო შედეგია. ინდივიდუალურ კატეგორიაში ოთხჯერ გახდა მსოფლიოს ჩემპიონი C-1-ში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:სლოვაკი კანოეისტები
The Eraser
The Eraser — ტომ იორკის სადებიუტო სოლო ალბომი. იგი გამოვიდა 2006 წლის 10 ივლისს. ალბომი გამოსცა ლეიბლმა XL.
სქოლიო
კატეგორია:2006 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:ტომ იორკის ალბომები კატეგორია:XL Recordings-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ნაიჯელ გოდრიჩის პროდიუსერობით
ირაკლი მღებრიშვილი
ირაკლი მღებრიშვილი (დ. 23 აპრილი, 1913, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 11 აგვისტო, 1999) — ქართველ ინჟინერი, ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი, საქართველოს უმაღლესი საბჭოს სამი მოწვევის დეპუტატი.
ბიოგრაფია
1939 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1944–1957 წლებში შრომითი საქმიანობა დაიწყო ხრამის ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობაზე, სადაც მუშაობდა ინჟინრად, სამუშაოთა მწარმოებლად, უბნის უფროსად. იყო სოხუმის, ორთაჭალისა და ტყიბულის ჰიდროელექტროსადგურების მშენებლობების მთავარი ინჟინერი. 1957–1980 წლებში იყო საქართველოს მშენებლობის მინისტრის პირველი მოადგილე, საკავშირო სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „საქჰიდროენერგომშენის“ მმართველი, საქართველოს მშენებლობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე, საპროექტო-საძიებო ინსტიტუტ „ჰიდროპროექტის“ დირექტორი. წლების განმავლობაში იყო ენერგეტიკული მშენებლობის აქტუალური პრობლემების შემსწავლელი საერთაშორისო და სამამულო კომისიების წევრი-ექსპერტი, ასუანის მაღლივი კაშხლის მშენებლობის კონსულტანტი ეგვიპტის არაბთა რესპუბლიკაში.
მიღებული აქვს მედალი „შრომითი მამაცობისთვის“, ლენინის ორდენი და საქართველოს დამსახურებული ინჟინრის წოდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1999 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
10 (რიცხვი)
ათი — მეათე ნატურალური რიცხვი. არის ცხრის მომდევნო და თერთმეტის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 10.
რესურსები ინტერნეტში
10
მარია ულფა სანტოსო
მარია ულფა სანტოსო (Maria Ulfah Santoso), დაბადებით ჰაჯა რადენ აიუ მარიამ ულფა (Hajjah Raden Ayu Mariam Ulfah), სახელი მეორედ ქორინებაში მარია ულფა სუბადიო სასტროსატომო (Maria Ulfah Soebadio Sastrosatomo; დ. 18 აგვისტო 1911, სერანგი — გ. 15 აპრილი 1988, ჯაკარტა) — ინდონეზიელი უფლებათადამცველი, ფემინისტი და პოლიტიკოსი.
ინდონეზიის დამოუკიდებლობის აქტივისტი, ინდონეზიის დამოუკიდებლობის მომზადების სამეცნიერო კომიტეტის წევრი. დამოუკიდებელ ინდონეზიაში ინდონეზიის ცენტრალური ეროვნული კომიტეტის წევრი, ასევე სოციალური უზრუნველყოფის მინისტრი (1946-1947 წწ.) სუტან შარირის მთავრობაში. 1955-1959 წლებში სახალხო წარმომადგენელთა საბჭოს დეპუტატი. პირველი ქალი ინდონეზიაში, რომელსაც სამართლის მაგისტრის ხარისხი მიენიჭა და ასევე პირველი ქალი მინისტრი.
ბიოგრაფია
მარია ულფა დაიბადა 1911 წლის 18 აგვისტოს ქალაქ სერანგში, ჰოლანდიის ოსტ-ინდოეთი (ამჟამად ინდონეზიის პროვინცია ბანტენი). იგი იყო მოჰამად აჰმადისა და მისი ცოლის ჰადიჯი ჯაიადინიგრატის სამი შვილიდან უფროსი. თავისი პირველი სახელი მარია მიიღო იესო ქრისტეს დედის, ღვთისმშობლის პატივსაცემად, მეორე სახელი ულფა კი არაბული წარმოშობისაა.
ბავშვობაში მარია გადაიყვანს კუნინგანის ოლქში, სადაც მამამისი მსახურობდა ოლქის უფროსად. ამ პერიოდის განმავლობაში მოხდა მოვლენა, რომელმაც გავლენა მოახდინა მისი, როგორც ფემინისტისა და უფლებადამცველის ჩამოყალიბებაზე. ერთხელ მათ ოჯახში ავადმყოფი მათხოვარი ქალი მივიდა. თუმცა, მამის დაჟინებით, მას დახმარება არ გაუწიეს. ამ შემთხვევამ, მომავალი უფლებადამცველის თქმით, შთააგონა მას, რომ ებრძოლა ინდონეზიელი ქალების უფლებების დასაცავად.
მამის დაჟინებული მოთხოვნით გააგზავნეს ბატავიაში (ამჟამად ჯაკარტა), სადაც სწავლობდა ჰოლანდიურ სკოლაში და ცხოვრობდა ჰოლანდიელთა ოჯახში. შემდეგ მან დაამთავრა მეფე ვილემ III-ის სახელობის საშუალო სკოლა.
16 წლის ასაკში გარდაეცვალა დედა. ორი წლის შემდეგ, 1929 წელს, მამამისი ჰოლანდიის ოსტ-ინდოეთის მთავრობამ გააგზავნა ჰააგაში, რომელმაც თან გაიყოლა თავისი შვილებიც. მარიას მამას უნდოდა მისი შვილი ექიმი გამოსულიყო, მაგრამ მარიამ თავის გადაწყვეტილება მოიყვანა სისრულეში და სწავლა დაიწყო ლეიდენის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. იგი აქტიურად მონაწილეობდა სტუდენტურ ცხოვრებაში, იყო ლეიდენის სტუდენტური ასოციაციის წევრი და ანტიკოლონიალიზმის ლიგის აქტივისტი. მისი მეგობრები ლეიდენის უნივერსიტეტში იყვნენ მომავალში დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლის ლიდერები მოჰამად ჰათა და სუტან შარირი.
1934 წელს დაბრუნდა ბატავიაში და იქ გააგრძელა იურისტის პოზიციაზე მუშაობა კოლონიურ ადმინისტრაციაში. 1937 წელს იგი გახდა ჰოლანდიის ოსტ-ინდოეთში საქორწინო კანონმდებლობის პროექტის ინიციატორი, რომელიც პრაქტიკულად მრავალცოლიანობას გამორიცხავდა, განსაკუთრებილი შემთხვევების გამოკლებით და განქორწინება უნდ ამომხდარიყო მხოლოდ სასამართლოს გზით. ამ კანონპროექტს პრესაში ეწინააღმდეგებოდნენ კოლონიის მუსულმანური ორგანიზაციები, მათ შორის ქალთა ორგანიზაციები. შედეგად კოლონიურმა ადმინისტრაციამ უარი თქვა კანონის მიღებაზე.
მეორ უმთავრესი სფერო მარია ულფას მოღვაწეობაში იყო ბრძოლა ქალთა საარჩევნო უფლებებისათვის. გარდა მსგავსი აქტივობებისა იგი აქტიურად მონაწიილეობდა ინდონეზიის დამოუკიდებლობისათის ბრძოლაში.
1938 წელს მარია ულფა ცოლად გაჰყვა რედენ სანტოსო ვიროდიჰარჯოს, კოლონიური მთავრობის მაღალი თანამდებობის პირს. მან დაიმატა მეუღლის სახელი და მას შემდეგ მისი სახელია მარია ულფა სანტოსო.
1942 წელს იაპონიამ ჰოლანდიის ოსტ-ინდოეთი დაიპყრო, მარიამ მიატოვა პედაგოგიური საქმიანობა და გახდა იაპონიის ადმინისტრაციის იურისტი. 1945 წელს გახდა იაპონელების მეირ შექმნილი ინდონეზიის დამოიუკიდებლობის მომზადების კომიტეტის წევრი. დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ კი ინდონეზიის ცენტრალური ეროვნული კომიტეტის (დროებითი საკანონმდებლო ორგანოს) წევრი. გახდა ინდონეზიის სოციალისტური პარტიის წევრი. 1946 წლის 12 მარტს დანიშნეს სოციალური უზრუნველყოფის მინისტრად, სუტან შარირის მეორე კაბინეტში. 1949 წელს მარია შევიდა კომიტეტის შემადგენლობაში, რომელსაც უნდა მოემზადებინა ქორწინების ახალი კანონპროექტი. 1950-1961 წლებში ქალთა ეროვნული კონგრესის ხელმძღვანელია. 1955 წელს, ინდონეზიის პირველ საპარლამენტო არჩევნებში აირჩიეს სახალხო წარმომადგენელთა საბჭოს დეპუტატად.
1948 წელს მისი პირველი ქმარი დახვრიტეს ნიდერლანდელმა ჯარისკაცებმა, ხოლო 1964 წელს მარია ულფა სანტოსო მეორედ გათხოვდა, მისი ქმარი გახდა სუბადიო სასტროსატომო, ინდონეზიის სოციალისტური პარტიის აქტივისტი. ცხოვრების ბოლო პერიოდში მარია და სუბაიდო ცხოვრობდნენ ჯაკარტაში.
მარია ულფა სანტოსო გარდაიცვალა 1988 წლის 15 აპრილს გატოტ სუბრტოტოს სამხედრო ჰოსპიტალში და დაკრძალეს კალიბატის გმირთა სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ინდონეზიელი პოლიტიკოსები
ვილიანუა
ვილიანუა (Villanúa, Villanuga) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 58,20 კმ². მოსახლეობა — 451 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უესკის მუნიციპალიტეტები
ჩვეულებრივი წიწკანა
ჩვეულებრივი წიწკანა, ან უბრალოდ წიწკანა (Cyanistes caeruleus) — ფრინველი წივწივასებრთა ოჯახისა.
ჩვეულებრივი წიწკანა ბინადრობს ევროპის (ჩრდილოეთით ჩ. გ. 65–67°-მდე სკანდინავიაში, ჩ. გ. 58°-მდე ურალში), დასავლეთ ციმბირის სამხრეთი ნაწილის (აღმოსავლეთით ირტიშამდე), კანარის კუნძულების, ჩრდილოეთ აფრიკისა და წინა აზიის მთიანეთების ვაკისა და მთის ტყეებში. ზამთარში ფრინველები არეალის ჩრდილოეთი ნაწილიდან მომთაბარეობენ სამხრეთისაკენ. უპირატესობას ანიჭებს ფართოფოთლოვან და შერეულ ტყეებს, უმთავრესად ჭალისას; გვხვდება ბაღებსა და ქალაქის პარკებში. გვხვდება საქართველოშიც. აფრიკულ ინდივიდებს ზოგიერთი წყარო ცალკე სახეობად (Cyanistes teneriffae) გამოჰყოფს.
ძირითადად იკვებება მცირე ზომის მწერებითა და ობობებით, აგრეთვე ეტანება თესლებსა და კენკრას.
ჩვეულებრივ ბუდობს ფუღუროებში. ბუდეს დედალი აშენებს, დებს 7–14 (ზოგჯერ 16-მდე) კვერცხს; ინკუბაცია 13–15 დღე-ღამე გრძელდება, რა დროსაც მამალი კვებავს კრუხს. არეალის სამხრეთ ნაწილში სეზონზე ორჯერ ბუდობენ.
სქოლიო
კატეგორია:წიწკანა
სევიიანი
სევიიანი (Seviyan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში.
ზიმბაბვეს ქალაქების სია
ამ ცხრილში წარმოდგენილია ბიმბაბვეს ქალაქების სია
ცხრილი
კატეგორია:ზიმბაბვეს ქალაქები
შარლოტა კრისტინა ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელი
შარლოტა კრისტინა ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელი (Charlotte Christine von Braunschweig-Wolfenbüttel; დ. 28 აგვისტო, 1694, ვოლფენბიუტელი, გერმანია — გ. 2 ნოემბერი, 1715, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი) — ველფების დინასტიის წარმომადგენელი. რუსეთის ცარევიჩ ალექსი პეტროვიჩის მეუღლე და იმპერატორ პეტრე II-ის დედა, პეტრე I-ის რძალი. საფრანგეთის დედოფალ მარი ანტუანეტის ბებიის და.
ბიოგრაფია
1709 წლის ბოლოს რუსეთის ცარმა პეტრე I-მა თავისი ვაჟი, ცარევიჩი ალექსი პეტროვიჩი დრეზდენში გააგზავნა განათლების დასასრულებლად, სადაც პირველად შეხვდა შარლოტა კრისტინას. პეტრე I-ს ხელს აძლევდა მათი ქორწინება, რამეთუ მისი და საღვთო რომისა და ავსტრიის იმპერატორის მეუღლე იყო, რაც რუსებს დიდად წაადგებოდათ თურქებთან მოსალოდნელ ბრძოლაში.
1711 წლის 25 ოქტომბერს თორგაუში შარლოტა კრისტინა და ალექსი პეტროვიჩი დაქორწინდნენ, რითაც იგი რუსეთის მომავალი დედოფალი, ანუ ცარევნა გახდა. მას უფლება მისცეს შეენარჩუნებინა თავისი ლუთერანული აღმსარებლობა, თუმცა მათი შვილები მართლმადიდებლებად უნდა აღზრდილიყვნენ. ეს იყო რიგით მეორე შემთხვევა, რითაც დაირღვა ძველი რუსული ტრადიცია, რომლის მიხედვითაც რუსეთის სამეფო ოჯახის წევრები მხოლოდ რუსებზე ქორწინდებოდნენ. მანამდე ეს ანა ივანოვნამ დაარღვია, როცა ცოლად კურლანდის ჰერცოგს გაჰყვა. ზოია პალეოლოგინას შემდეგ იგი იყო პირველი უცხოელი ქალი, რომელიც რუსეთის სამეფო ოჯახის წევრზე დაქორწინდა. 1713 წელს იგი სანქტ-პეტერბურგში გადასახლდა ქმართან ერთად.
შარლოტა კრისტინა პეტრე I-ის სიმპათიით სარგებლობდა, თუმცა რუსეთში იგი იზოლირებულად ცხოვრობდა, რადგან სულ უცხოელებით იყო გარშემორტყმული. თავიდან მისი და ალექსის ქორწინება ბედნიერი იყო, თუმცა მოგვიანებით მათი ურთიერთობაც დაიძაბა. ალექსი მთელ დროს მამასთან ატარებდა, რის გამოც შარლოტა კრისტინა კიდევ უფრო იზოლირებული იყო, რამეთუ რუსეთში მას მეგობრები და ნათესავები არ ჰყავდა. ამაზე განაწყენებული შარლოტა კრისტინა გერმანიაში, მამის სასახლეში დაბრუნდა. პეტრე I-მა მას თავად ჩააკითხა და განრისხების ნაცვლად მშვიდად უთხრა, რომ ნებისმიერ დროს შეეძლო სამშობლოში დაბრუნება, ოღონდ წინასწარ უნდა გაეფრთხილებინა.
მათ ქორწინებას ისიც აზარალებდა, რომ ცარევიჩს სრულიად ღიად ჰქონდა რომანი ევფროსინა ფედოროვასთან, რომელიც შარლოტას სიცოცხლეში დაიწყო და მისი გარდაცვალების შემდეგაც გაგრძელდა. თუმცაღა, მან ნუგეში თავისი ქალიშვილის, ნატალია ალექსიევნას გაჩენაში ჰპოვა. ამას მალევე მოჰყვა ვაჟის, პეტრე ალექსიევიჩის დაბადება, თუმცა მისი გაჩენის შემდეგ გართულებები დაიწყო, რომელთაგანაც 1715 წლის 2 ნოემბერს 21 წლის შარლოტა კრისტინა გარდაიცვალა. მისი ქმარი მეორედ აღარ დაქორწინებულა და მათი ორივე შვილი უშვილოდ გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 28 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1694 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1715 კატეგორია:ველფების დინასტია კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები
დისკავერი (შატლი)
კოსმოსური შატლი დისკავერი (ორბიტალური აპარატის აღნიშვნით: OV-103) — აშშ-ის კოსმოსური სააგენტო ნასას ხმარებიდან ამოღებული ერთ-ერთი ორბიტალური აპარატი, რომელიც ნაწილი იყო ნასას კოსმოსური შატლების პროგრამისა. იგი წარმატებით ასრულებდა ოპერაციებს მისი პირველი მისიიდან, STS-41-D, მოყოლებული (30 აგვისტო, 1983) მის დაბრუნებამდე დედამიწაზე, STS-133-ის დროს (9 მარტი, 2011). დისკავერიმ იფრინა უფრო მეტი ვიდრე ნებისმიერმა სხვა კოსმოსურმა შატლმა, შეასრულა 39 წასმატებული მისია 27 წლის განმავლობაში.
1984 წელს დისკავერი გახდა მესამე ოპერირებადი ორბიტალური კოსმოსური აპარატი, კოლუმბიასა და ჩელენჯერთან ერთად, და განახორციელა თავისი საბოლოო დაჯდომა კენედის კოსმოსურ ცენტრში 2011 წლის 9 მარტს, 10:57:17 CST დროით. შატლი ახორციელებდა როგორც სამეცნიერო-კვლევით, ასევე საერთაშორისო კოსმოსური სადგურის სამონტაჟო მისიებს. დისკავერიმ ასევე ორბიტაზე გაუშვა ჰაბლის კოსმოსური ტელესკოპი. იგი იყო ასევე პირველი ოპერირებადი კოსმოსური შატლი, რომელიც ხმარებიდან ამოიღეს, მას მიჰყვა ინდევორი, ხოლო შემდგომ — ატლანტისი.
სქოლიო
კატეგორია:პილოტირებადი კოსმოსური აპარატები კატეგორია:კოსმოსური ხომალდები
სან-ფრანცისკოს ხელშეკრულება
მინი|250პქ|[[შიგერუ იოშიდა ხელს აწერს ხელშეკრულებას.]] სან-ფრანცისკოს ხელშეკრულება — ზავი ანტიჰიტლერულ კოლაიციასა და იაპონიას შორის. ხელი მოაწერეს 1951 წლის 8 სექტემბერს სან-ფრანცისკოში. ხელშეკრულებით ოფიციალურად დასრულდა მეორე მსოფლიო ომი იაპონიასთან. სსრკ-ს პოლონეთისა და ჩეხოსლოვაკიის წარმომადგენლები მონაწილეობდნენ კონფერენციაში, მაგრამ ხელშეკრულებისთვის ხელი არ მოუწერიათ. ხელშეკრულება 1952 წლის 28 აპრილს შევიდა ძალაში.
სქოლიო
კატეგორია:სამშვიდობო ხელშეკრულებები კატეგორია:XX საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
იენიქენდი (აღდაში)
იენიქენდი (Yenikənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
ადალბერტ მაგდებურგელი
ადალბერტ მაგდებურგელი (Adalbert von Magdeburg; დ. დაახლ. 910, ლოთარინგია — გ. 20 ივნისი, 981) — გერმანელი საეკლესიო-პოლიტიკური მოღვაწე და მემატიანე, მაგდებურგის პირველი მთავარეპისკოპოსი 968 წლიდან. 961 წელს გერმანიის მეფე ოტო I-მა გაგზავნა კიევის რუსეთში ოლგას კარზე კათოლიკობის გავრცვლების მისიით, მაგრამ ადალბერტ მაგდებურგელმა მიზანს ვერ მიაღწია. ადალბერტ მაგდებურგელი იყო სლავურ ქვეყნებში გერმანიის ექსპანსიის ერთ-ერთი სულისჩამდგმელი.
ეტირის არქიტექტურულ-ეთნოგრაფიული კომპლექსი
300px|მინიატიურა|მუზეუმის ერთ-ერთი კუთხე
ეტირის არქიტექტურულ-ეთნოგრაფიული კომპლექსი (Архитектурно-етнографски комплекс „Етър“) — მუზეუმი ღია ცის ქვეშ ქალაქ გაბროვოში. მუზეუმი არის ბულგარელების ყოფა-ცხოვრების რეკონსტრუქცია. იგი გაიხსნა 1964 წლის 7 სექტემბერს.
მუზეუმის შექმნაზე ფიქრი დაიწყო იდეისა და პროექტის ავტორმა ლაზარ დონკოვმა 1963 წელს. თავდაპირველად რესტავრაცია ჩაუტარეს წყლის წისქვილს. შემდეგ აშენდა სხვა ნაგებობებიც. მუზეუმის ფონდის შექმნა მოხდა სამი გზით: რესტავრაცია ჩაუტარეს ადგილზე არსებულ ობიექტებს, გადმოიტანეს ორიგინალური ნაგებობები და მოახდინეს შენობების ასლების გაკეთება. ოფიციალურად გაიხსნა 1964 წელს. სამი წლის შემდეგ გამოცხადდა ეროვნულ პარკად, ხოლო 1971 წელს მიენიჭა კულტურის ძეგლის სტატუსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის მუზეუმები
11 (რიცხვი)
თერთმეტი — მეთერთმეტე ნატურალური რიცხვი. არის ათის მომდევნო და თორმეტის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 11. 11 არის კენტი და მარტივი რიცხვი. არის რთული შედგენილობის და მისი პირვანდელი ვარიანტია ათ-ერთ-მეტი.
რესურსები ინტერნეტში
11
ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (სანქტ-პეტერბურგი)
ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (Церковь Всех Скорбящих Радость) — მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1817-1818 წლებში ლუიჯი რუსკას პროექტის მიხედვით შლაპერნოის ქუჩაზე. სახელწოდება მიიღო ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ მიხედვით.
ისტორია
თავდაპირველად ამ ადგილზე 1711 წელს ააგეს მეფის ასულ ნატალია ალექსის ასულის კარის ეკლესია აღდგომის სახელზე. 1817-1818 წლებში არქიტექტორ ლუიჯი რუსკას პროექტის მიხედვით ააგეს თანამედროვე ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ ეკლესია. 1818 წლის 24 ოქტომბერს ნოვგოროდისა და სანქტ-პეტერბურგის მიტროპოლიტმა მიხეილმა აღასრულა მისი კურთხევის ცერემონია.
ეკლესია ააგეს ამპირის სტილში, მის შიგნით განთავსებული იყო როტონდა და გუმბათი, რომელიც ეკავა 24 იონურ სვეტს.
საბჭოთა ხელსიფლების დამყარების შემდეგ, კერძოდ 1920-იან წლებში ეკლესია გადავიდა ობნოვლენცების ხელში. 1932 წლის 10 იანვარს ეკლესია საბოლოოდ დახურეს, მისი შენობა კი გადაეცა რელიგიის ისტორიის მუზეუმს, ხოლო 1970 წლიდან მასში განთავსებულია კულტურისა და ისტორიის ძეგლთა დაცვის სრულიად რუსეთის სანქტ-პეტერბურგის საქალაქო განყოფილება.
1993 წელს ეკლესიაში აღსდგა ღვთისმსახურება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
იაზონ ტუმანოვი
იაზონ ტუმანოვი (დ. 2 ოქტომბერი, 1883 — გ. 22 ოქტომბერი, 1955) — ქართველი სამხედრო პირი.
ბიოგრაფია
თავადი იაზონ ტუმანოვი დაიბადა 1883 წლის 2 ოქტომბერს, თბილისში. შთამომავლობით სამხედრო იყო. გენერალ–ლეიტენანტები იყვნენ მისი პაპა — ალექსანდრე გიორგის ძე და მამა, კონსტანტინე ტუმანოვი. საზღვაო ოფიცერი იყო მისი ძმაც, II რანგის კაპიტანი ვლადიმერ ტუმანოვი (1889–1920), რომელიც თეთრგვარდიელების მხარეს იბრძოდა და ბოლშევიკებმა მოკლეს ტაგანროგის ყურეში.
1901-1917 წლებში იაზონ ტუმანოვი მსახურობდა რუსეთის სამხედრო ფლოტში. გაიარა საზღვაო ოფიცრის კარიერის ყველა საფეხური. 1904 წელს დაამთავრა კადეტთა საზღვაო კორპუსი, სანაღმო საქმისა და საარტილერიო დამატებითი მოკლევადიანი კურსი და 1913 წელს - ნიკოლოზის საზღვაო აკადემია.
1914-1918 წლების პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისში იაზონ ტუმანოვი უფროსი ლეიტენანტის (1914) ჩინით მიავლინეს შავი ზღვის ფლოტში, მსახურობდა საესკადრო ნაღმოსან „კაპიტან–ლეიტენანტ ბარანოვზე“, შემდეგ მეთაურობდა ნაღმოსან „სიცოცხლისუნარიანს“. 1916 წლის 30 დეკემბერს მიენიჭა II რანგის კაპიტნის საზღვაო წოდება. ასრულებდა შავი ზღვის ფლოტის შტაბის ოპერატიული ნაწილის უფროსი ფლაგ–ოფიცრის მოვალეობას. საბრძოლო დამსახურებისთვის დაჯილდოვდა მრავალი მედლითა და ორდენით: წმ. სტანისლავის II ხარისხის მახვილებითა და ბაფთით; წმ. სტანისლავის III ხარისხის მახვილებითა და ბაფთით; წმ. ანას III ხარისხის მახვილებითა და ბაფთით; წმ. ვლადიმერის IV ხარისხის მახვილებითა და ბაფთით.
1917 წლის აგვისტოში თავადი ტუმანოვი დროებითი მთავრობის მიერ დაინიშნა დამხმარე კრეისერ „იმპერატორ ტრაიანეს“ მეთაურად. სამოქალაქო ომის დროს,1918 წლის აგვისტომდე ამიერკავკასიაში მეთაურობდა სომხეთის რესპუბლიკის დაცვის ფლოტილიას (გოქჩის ტბაზე), 1918 წლის მიწურულს სარდლობდა ასტრახანის სამხარეო მთავრობის ვოლგა-კასპიის ფლოტილიას. 1919 წლის იანვრიდან მსახურობდა სამხრეთ რუსეთის შეიარაღებულ ძალებში სამდინარო ძალების ერთ-ერთი დივიზიონის ფლაგკაპიტნად, შემდეგ შავი ზღვის ფლოტის სამმართველოს შტაბის უფროსთან დავალებათა შტაბოფიცრად. 1919 წლის ივნისიდან, ასევე, მსახურობდა შავი ზღვის პორტების სამხედრო კონტრდაზვერვის განყოფილების უფროსად. 1920 წლის 28 მარტს, გენერალ ვრანგელის ბრძანებულებით ტუმანოვს მიენიჭა I რანგის საზღვაო კაპიტნის წოდება და დაინიშნა ხომალდ „რუსეთის“ კომენდანტად, რომლითაც, ამავე წლის ნოემბერში ევაკუირებულ იქნა ყირიმიდან კონსტანტინოპოლში. მოგვიანებით გადავიდა იუგოსლავიაში, სერბეთში, 1924 წელს ურუგვაიში, 1925 წელს კი – პარაგვაიში.
იაზონ ტუმანოვი ფლობდა სამდინარო და საოკეანო ფლოტების შემადგენლობაში მიღებულ სამხედრო მოქმედებათა შესაშურ გამოცდილებას. პარაგვაიში იგი მიიწვიეს სამდინარო ფლოტის ჩამოსაყალიბებლად თეთრების გენერალ ივანე ბელიაევი|ივანე ბელიაევისა და კავალერისტ ალექსანდრ ერნის რეკომენდაციით, რომლებიც პარაგვაელებს შეიარაღებული ძალების მოდერნიზებაში ეხმარებოდნენ. ქვეყნის დედაქალაქ ასუნსიონში ჩასული ტუმანოვი მოწიწებით მიიღეს, ქალაქის პრესტიჟულ გარეუბანში მამული აჩუქეს და კარგი ხელფასიც დაუნიშნეს. ქვეყნის გეოგრაფიის შესწავლისას მან დაადგინა, რომ პარაგვაის ზღვაზე გასასვლელი არ ჰქონდა. მდინარე პარანა კი, რომელიც ქვეყანას შუაზე კვეთს, ნაოსნობისთვის გამოსადეგი იყო. ამავე მდინარის მარცხენა სანაპიროზე მდებარე ოლქი - გრან-ჩაკო ბოლივიასა და პარაგვაის შორის დავის საგანს წარმოადგენდა და ორივე ქვეყანა საომრად ემზადებოდა. ბოლივიაში, ძირითადად, გერმანელ ოფიცრობას ეპატიჟებოდნენ, პარაგვაიში კი რუს თეთრგვარდიელებსა და ბრიტანელებს.
თავდაპირველად ტუმანოვმა კადრების მომზადებაზე იზრუნა. მან დაიწყო სამსახური სამხედრო ტექნიკოსად და ასწავლიდა კადეტთა საზღვაო სასწავლებელში. 1928 წლის ბოლოდან სამხედრო დაპირისპირების დაწყებისთანავე დაინიშნა სამდინარო ძალების სარდლის მრჩევლად. გაემგზავრა ფრონტის ხაზზე, სადაც უწევდა საკონსულტაციო დახმარებას პარაგვაელ მეზღვაურებს. ძირითად მის ამოცანას წარმოადგენდა რიო-ვერდეს (მწვანე მდინარის) შესწავლა ჯარებისთვის ტვირთების გადაზიდვის მიზნით.
1932 წლის 15 ივნისს, დილის 4 საათზე დაწყებული ჩაკოს ომი, რომელიც ოფიციალურად მხოლოდ მომდევნო წლის 10 მაისს გამოცხადდა, თავიდან ბოლივიელთა უპირატესობით მიმდინარეობდა. პარაგვაის არმიამ მდინარე პარანამდე დაიხია და სწორედ მაშინ ჩაება ბრძოლაში იაზონ ტუმანოვის შექმნილ-გაწვრთნილი სამხედრო-სამდინარო ფლოტი. ეს კი უკვე პარაგვაელთა უპირატესობა იყო, რამდენადაც მათი მოწინააღმდეგეები არ ელოდნენ, თუ სახმელეთო სახელმწიფოს ესოდენ ძლიერი და მობილური სამდინარო ფლოტი ეყოლებოდა. მეზღვაურთა წარმატებით გულმოცემული პარაგვაელი ქვეითები შეტევაზე გადავიდნენ და ბოლივიელებს უკან დახევაც მალე აიძულეს. პარაგვაის არმიამ მთელ ფრონტზე შეუტია ბოლივიელებს და ორ-სამ კვირაში გამარჯვებასაც მიაღწია.
საბრძოლო დამსახურებისთვის თავად ტუმანოვს 1932 წელს მიენიჭა პარაგვაის II რანგის კაპიტნის წოდება (ჩაპიტან დე ფრეგატა) და დაინიშნა ფლოტის პირადი შემადგენლობის განყოფილების უფროსად. შემდგომ მიენიჭა პარაგვაის ფლოტის I რანგის კაპიტნის წოდება (ჩაპიტან დე ფრეგატა პრინციპე) და სამსახურის გასაგრძელებლად ფლოტში დარჩა, სადაც ეკავა სამხედრო პრეფექტურის (ფლოტის მმართველობის ორგანო) მრჩევლის თანამდებობა. მოგვიანებით, პარაგვაის პრეზიდენტმა ეუსებიო აიალამ ქვეყნის წინაშე გაწეული სამსახურისთვის ოქროს მედლით დააჯილდოვა.
იაზონ ტუმანოვი აქტიურად მონაწილეობდა რუსული კოლონიის ცხოვრებაშიც. 1949 წლიდან ცხოვრობდა ასუნსიონში, 1939–1954 იყო რუსეთის საიმპერატორო სახლის მეთაურის ვლადიმერ კირილეს ძის წარმომადგენელი. 1949 წლის 20 იანვარს გაწევრიანდა ამერიკაში მყოფ ყოფილ რუს საზღვაო ოფიცერთა საისტორიო კომისიაში. 1939-1954 წლებში მონაწილეობდა ასუნსიონის მართლმადიდებლური ტაძრის მშენებლობაში, იბეჭდებოდა საზღვაო ემიგრანტულ გამოცემებში, იყო „რუსული კულტურისა და ხელოვნების ცენტრის“ საპატიო ვიცე-თავმჯდომარე, ამერიკაში რუსეთის საიმპერატორო ფლოტის ოფიცერთა საზოგადოების ისტორიული კომისიის წევრი. ავტორია რუსულად გამოცემული წიგნისა „მიჩმანები ომში“ (1930 წელი). იაზონ ტუმანოვი გარდაიცვალა ყელის კიბოთი 1955 წლის 20 ოქტომბერს ასუნსიონში და იქვე დაკრძალეს. უკანასკნელ გზაზე მას მიაცილებდნენ არა მხოლოდ რუსული კოლონიის წარმომადგენლები, არამედ პარაგვაელი მეზღვაურებიც, რომლებიც არ ივიწყებენ მის დამსახურებას „მეორე სამშობლოს“ წინაშე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1883 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1955 კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები
იუხარი-უჩქოვახი
იუხარი-უჩქოვახი (Yukhary-Uchkovakh) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
დენის ტიტო
მინიატიურა|დენის ტიტო – პირველი კოსმოსური ტურისტი დენის ენტონი ტიტო (Dennis Anthony Tito; დ. 8 აგვისტო 1940, კუინზი, ნიუ-იორკი) — პირველი კოსმოსური ტურისტი. იტალიური წარმოშობის ამერიკელი მეწარმე და მულტიმილიონერი. 2001 წელს იგი გახდა მსოფლიოში პირველი კოსმოსური ტურისტი, რაშიც გადაიხადა 20 მლნ ამერიკული დოლარი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოსმოსური ტურისტები კატეგორია:ამერიკელი მეწარმეები კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:დაბადებული 8 აგვისტო
იოჰან ვილჰელმი (პფალცის კურფიურსტი)
thumb|[[იან ფრანს ვან დუვენი, კურფიურსტ იოჰან ვილჰელმის პორტრეტი (1700)]] |thumb|იოჰან ვილჰელმის ქანდაკება [[კელნი|კელნში ]]
იოჰან ვილჰელმ ფონ პფალცი (Johann Wilhelm von der Pfalz; დ. 19 აპრილი, 1658, დიუსელდორფი — გ. 8 ივნისი, 1716, დიუსელდორფი) — პფალცის პფალცგრაფ-კურფიურსტი და პფალც-ნოიბურგის პფალცგრაფ-ჰერცოგი 1690 წლიდან, იულიხისა და ბერგის ჰერცოგი (იოჰან-ვილჰელმ II-ის სახელით) 1679 წლიდან. იოჰანი იყო ვიტელსბახების საგვარეულოს უმცროსი, ნოიბურგის ხაზის წარმომადგენელი.
ბიოგრაფია
იოჰან ვილჰელმის მშობლები იყვნენ ფილიპ-ვილჰელმ ფონ პფალცი და ელიზაბეთ ამალია ჰესენ-დარმშტადტელი. აღზარდეს იეზუიტებმა.
1690 წლის 2 სექტემბერს იოჰან ვილჰელმმა მემკვიდრეობით მიიღო მამამისის კურფიურსტის ტახტი. იულიხისა და ბერგის სამფლობელოები კი მამამისმა მას ათი წლის შემდეგ გადასცა.
პფალცური მემკვიდრეობისათვის ომის დროს მისი დედაქალაქი ჰაიდელბერგი დაინგრა, იოჰან ვილჰელმის რეზიდენცია გახდა დიუსელდორფის ციხე-სიმაგრე (დიუსელდორფი იყო ბერგის საჰერცოგოს ცენტრი). ომის დასრულების შემდეგ, 1697 წელს, ფრანგული შენაერთების მიერ დაკავებული პფალცის ტერიტორია იოჰან ვილჰელმს დაუბრუნდა.
ესპანური მემკვიდრეობისათვის ომის დროს მან ასევე დაიბრუნა კურპფალცის რამდენიმე ტერიტორია — ზემო პფალცი და კამის საგრაფო.
როგორც კათოლიკე, იოჰან ვილჰელმი მცირედ პოპულარული იყო პფალცში, სადაც ბევრი პროტესტანტი ცხოვრობდა, ამიტომ ის ძირითად დროს ჩრდილოურ პროვინციებში, იულიხსა და ბერგში ატარებდა (ძირითადად დიუსელდორფში). იქ მან ააგო ბენსბერგისა და შვეტცინგენის დიადი სასახლეები.
იოჰან ვილჰელმი დაკრძალულია დიუსელდორფის წმინდა ანდრიას ტაძარში. იოჰანის გარდაცვალების შემდეგ კურფიურსტი გახდა მისი უმცროსი ძმა კარლ ფილიპი.
ოჯახი
კურფიურსტი იოჰან ვილჰელმი პირველად დაქორწინებული იყო (1678 წლის 25 ოქტომბერი) ერცჰერცოგინია მარია ანა იოზეფაზე, იმპერატორ ფერდინანდ III-ის ქალიშვილზე. ამ ქორწინების შედეგად დაიბადა ორი ვაჟი, თუმცა ისინი შობისთანავე გარდაიცვალნენ.
მეორე ქორწინებისას, რომელიც 1691 წლის 5 ივნისს შედგა, მისი მეუღლე გახდა პრინცესა ანა მარია ლუიზა მედიჩი, ტოსკანის დიდი ჰერცოგის, კოზიმო III მედიჩის ქალიშვილი. კურფიურსტ იოჰანს ამ ქორიწინებიდან შვილები არ შესძენია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაკრძალულები დიუსელდორფში კატეგორია:იულიხის ჰერცოგები კატეგორია:ბერგის ჰერცოგები კატეგორია:პფალცის კურფიურსტები კატეგორია:ვიტელსბახები კატეგორია:ოქროს საწმისის ორდენის კავალრები კატეგორია:დაბადებული 19 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1658 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1716
თანამედროვე რიტმ-ენდ-ბლუზი
თანამედროვე რიტმ-ენდ-ბლუზი, აგრეთვე ცნობილი, როგორც უბრალოდ R&B — მუსიკის ჟანრი, რომელიც შეიცავს რიტმ-ენდ-ბლუზის, პოპის, სოულის, ფანკის, ჰიპ-ჰოპის, გოსპელის და EDM-ის ელემენტებს.
თანამედროვე რიტმ-ენდ-ბლუზის ელემენტებს იყენებდნენ ან იყენებენ: მაიკლ ჯექსონი, რ. კელი, კრეიგ დეივიდი, სტივი უანდერი, არიანა გრანდე, უიტნი ჰიუსტონი და მერაია კერი
სქოლიო
კატეგორია:1980-იანი წლები მუსიკაში კატეგორია:1990-იანები მუსიკაში კატეგორია:2000-იანი წლები მუსიკაში კატეგორია:2010-იანი წლები მუსიკაში კატეგორია:აფრო-ამერიკული მუსიკა  კატეგორია:თანამედროვე რიტმ-ენდ-ბლუზის ჟანრები
რენე ანდრიანარივუ
რენე ტანტელი გაბრიუ ანდრიანარივუ (René Tantely Gabrio Andrianarivo; დ. 25 მაისი, 1954) — მადაგასკარელი პოლიტიკოსი, მადაგასკარის პრემიერ-მინისტრი 1998 წლის 23 ივლისიდან 2002 წლის 31 მაისამდე; პრეზიდენტ დიდიე რაცირაკას მმართველობისას.
რაცირაკას პირველი ვადით პრეზიდენტის პოსტზე ყოფნისას (მეორე რესპუბლიკა), ანდრიანარივუ მუშაობდა მთავრობაში მრეწველობის, ენერგეტიკისა და მაღაროების მინისტრად.
1996 წელს საპრეზიდენტო არჩევნებში რაცირაკას გამარჯვების შემდეგ, ანდრიანარივუ გახდა ვიცე-პრემიერი ეკონომიკისა და ფინანსების მიმართულებით პრემიერ-მინისტრ პასკალ ჟოზეფ რაკუტუმავუს მთავრობაში 1997 წლის 27 თებერვლიდან. იგი იყო სამი ვიცე-პრემიერ-მინისტრიდან ერთ-ერთი პიეროტ რაჯაონარიველოსა და ერიზო რაზაფიმაჰალეოსთან ერთად. მომდევნო საპარლამენტო არჩევნები ჩატარდა 1998 წლის მაისში. ანდრიანარივუ შერჩეულ იქნა ახალ პრემიერ-მინისტრად პრეზიდენტ რაცირაკას მიერ. ამ პოსტზე მან რაკუტუმავუ შეცვალა. 2002 წელს დიდიე რაცირაკასა და მარკ რავალომანანას შორის მიმდინარე საარჩევნო დავებისას, რის შედეგადაც რაცირაკა იძულებული გახდა ქვეყნიდან გაქცეულიყო, 22 თებერვალს რავალომანანას მიერ თავის პრეზიდენტად გამოცხადების საპასუხოდ, ანდრიანარივუმ რაცირაკას მიერ დაწესებული საგანგებო მდგომარეობა გამოაცხადა. მომდევნო თვეებში ორი კონკურენტი მთავრობა კუნძულზე კონტროლის დამყარებისათვის იბრძოდა. 2002 წლის 27 მაისს რავალომანანას ძალები შეიჭრნენ ანტანანარივუში მდებარე პრემიერ-მინისტრის რეზიდენციაში — დედაქალაქის უკანასკნელ შენობაში, რომელსაც ჯერ კიდევ რაცირაკას მთავრობა აკონტროლებდა და ანდრიანარივუ დააკავეს. რეზიდენცია რავალომანანას პრემიერ-მინისტრმა, ჟაკ სილამ დაიკავა. საპასუხოდ, რაცირაკამ უარი განაცხადა ანდრიანარივუს გათავისუფლებამდე დაგეგმილ მოლაპარაკებებში მონაწილეობის მიღებაზე.
ანდრიანარივუს სასამართლო პროცესი 2003 წლის 22 დეკემბერს დაიწყო, ხოლო 24 დეკემბერს დამნაშავედ ცნეს სახსრების გაფლანგვისა და ძალაუფლების მითვისების ბრალდებებში და 12 წლის განმავლობაში შრომა მიუსაჯეს. ასევე, დაეკისრა 42 მილიარდი მალაგასური ფრანკის, დაახლოებით 7,6 მილიონი აშშ დოლარის გადახდა: დაახლოებით $7,4 მლნ მითვისებული ფულის დასაბრუნებლად, ხოლო $200 000 მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად.
2007 წლის 3 მაისს ცნობილი გახდა, რომ დაახლოებით $2.3 მილიონს, რომელიც ანდრიანარივუს შვეიცარიაში ერიცხებოდა, შეზღუდვები მოეხსნა და მისთვის კვლავ ხელმისაწვდომი გახდა ფულის გათეთრების ბრალდებით მის წინააღმდეგ აღძრული გამოძიების შეწყვეტის გამო, რის მიზეზადაც მტკიცებულებების არარსებობა დასახელდა. ანდრიანარივუს 2003 წლის ბოლოს დაწყებული გამოძიების მიმდინარეობისათვის თანხის გადახდა მაინც მოუწია. მადაგასკარის მთავრობამ, რომელიც ფულზე პრეტენზიას აცხადებდა შვეიცარიის გადაწყვეტილება გაასაჩივრა.
სქოლიო
კატეგორია:მადაგასკარის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:დაბადებული 25 მაისი
გევორგ ხაზარიანი
გევორგ ხაზარიანი (Գևորգ Ղազարյան; დ. 5 აპრილი, 1988) — სომეხი ფეხბურთელი. თამაშობს პორტუგალიურ „მარიტიმუსა“ და სომხეთის ეროვნულ ნაკრებში.
კარიერა
ხარეზიანმა კარიერა სომხურ „პიუნიკში“ დაიწყო, ამის შემდეგ თამაშობდა უკრაინასა და საბერძნეთში. ამჟამად იცავს პორტუგალიური „მარიტიმოს“ ღირსებას. ხაზარიანი იყო სომხეთის ნაკრების წევრი სხვადასხვა ასაკობრივ დონეზე. სომხეთის ეროვნულ ნაკრებში გევორგის დებიუტი 2007 წლის იანვარში შედგა პორტუგალიის წინააღმდეგ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1988 კატეგორია:სომეხი ფეხბურთელები კატეგორია:დონეცკის მეტალურგის ფეხბურთელები კატეგორია:ყარაღანდის შახტიორის ფეხბურთელები კატეგორია:კერკირას ფეხბურთელები კატეგორია:მარიტიმუს ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 5 აპრილი
იცოცხლე და სიკვდილი აცადე (საუნდტრეკი)
სიმღერების სია
ორიგინალური გრამფირფიტა მთავრდება მე-14 კომპოზიციით („James Bond theme“). ეს ვერსია გამოიცა 1988 წელს. ციფრული რემასტერი (2003) შეიცავს რვა დამატებით კომპოზიციას ან ორიგინალური კომპოზიციების ხანგრძლივ ვარიანტებს, ისევე, როგორც „Bond Meets Solitaire“-ს. გარდა მითითებულისა, ყველა კომპოზიცია შესრულებულია ორკესტრის მიერ და არანჟირებულია ჯორჯ მარტინის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ჯეიმზ ბონდის საუნდტრეკები კატეგორია:1973 წლის საუნდტრეკები კატეგორია:ალბომები ჯორჯ მარტინის პროდიუსერობით
კატეგორია:ფილმების საუნდტრეკები
ჭიანჭველები (რომანი)
მინიატიურა|ქართული გამოცემის გარეკანი, 2015
„ჭიანჭველები“ (Les Fourmis) — ცნობილი ფრანგი მწერლის, ბერნარ ვერბერის ტრილოგიის პირველი წიგნი (მომდევნო წიგნებია „ჭიანჭველების დღე“ და „ჭიანჭველების რევოლუცია“). აერთიანებს სამეცნიერო ფანტასტიკას, მისტიკას, ბიოლოგიას, სოციოლოგიას და ფილოსოფიას. ნაწარმოები ითვლება ბესტსელერად. გაყიდულია 2 მილიონზე მეტი ეგზემპლარი და თარგმნილია 30-ზე მეტ ენაზე. გამოქვეყნდა 1991 წელს. ქართულად თარგმნა და გამოსცა გამომცემლობამ „წიგნები ბათუმში“ 2015 წელს.
სიუჟეტი
რომანი აგებულია ადამიანის და ჭიანჭველების ცივილიზაციის მთავარ საკვანძო, არსებით მომენტებზე. ეს ორი ცივილიზაცია ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად არსებობს. მათი თანაკვეთა მხოლოდ რომანის დასასრულს ხდება.
მოქმედება მიმდინარეობს პარიზში, სადაც მთავარ გმირს, ჯონათან უელსს, ექსცენტრული ბიძისგან, პროფესორ ედმონდ უელსისგან მემკვიდრეობით ერგება ბინა. რომელიც მიუხედავად იმისა რომ ნახევრადსარდაფშია, ამავდროულად საკმაოდ დიდია და პარიზის ერთ-ერთ ელიტურ კვარტალში მდებარეობს. ბინას გააჩნია საიდუმლო სარდაფი, რომელშიც ბიძამ ძმისშვილს ანდერძით კატეგორიულად აუკრძალა ჩასვლა, თუმცა ეს უკანასკნელი ცხადია არ ემორჩილება, აღებს კარს და ჩადის ძალიან ღრმა, წყვდიადით მოცულ გვირაბში.
მეორე სიუჟეტურ ღერძს წარმოადგენს ბელ-ო-კანი, ჭიანჭველათა ცივილიზაციის ფედერაციის დედაქალაქი, სადაც მთავარი გმირი, #327-ე მამრი გრძნობს რომ მათი ცხოვრება სათანადოდ არ მიმდინარეობს, რაღაც ისე არ არის როგორც უნდა იყოს და რაღაც საიდუმლო იმალება მათგან. საიდუმლოს ძიებაში გადაეყრება #56-ე მდედრს, დედოფალ ბელ-ო-კიუნის ქალიშვილს, მომავალ დედოფალ შლი-პუ-ნის და მასთან ერთდ იწყებს საიდუმლოს ძიებას. საიდუმლო კი რომანის ბოლოს იხსნება, როგორც პირდაპირი კომუნიკაცია ადამიანებს და ჭიანჭველებს შორის.
ჭიანჭველების ქალაქები
კატეგორია:1991 წლის რომანები კატეგორია:ბერნარ ვერბერის რომანები კატეგორია:1990-იანი წლების სამეცნიერო ფანტასტიკური რომანები კატეგორია:რომანები ცხოველების შესახებ კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკური რომანები
ნატალია ალექსის ასული
ნატალია ალექსის ასული (Наталья Алексеевна; დ. 21 ივლისი, 1714, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი — გ. 22 ნოემბერი, 1728, მოსკოვი, რუსეთი) — რომანოვების დინასტიის წარმომადგენელი. რუსეთის იმპერატორ პეტრე I-ის ვაჟის, ალექსი პეტროვიჩისა და შარლოტა კრისტინა ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელის ასული. იმპერატორ პეტრე II-ის უფროსი და. პეტრე III-ის ბიძაშვილი და მარია ტერეზიას დეიდაშვილი.
ბიოგრაფია
ნატალია დაიბადა 1714 წლის 21 ივლისს სანქტ-პეტერბურგში. იგი იყო ცარევიჩ ალექსი პეტროვიჩისა და მისი მეუღლის, ცარევნა შარლოტა კრისტინა ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელის პირველი შვილი. მამის მხრიდან იგი იყო რუსეთის იმპერატორ პეტრე I დიდისა და მისი პირველი ცოლის, ევდოკია ლოპუხინას შვილიშვილი და ასევე იმპერატრიცა ელიზაბეტას ძმისწული. დედის მხრიდან მისი დეიდაშვილი იყო თავად ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზია. მას მხოლოდ ერთი უმცროსი ძმა ჰყავდა იმპერატორ პეტრე II-ის სახით.
1715 წელს დედამისი მის ძმაზე მშობიარობას გადაჰყვა, 1718 წელს კი მოკლეს მათი მამაც. 1719 წლიდან ის და მისი ძმა რუსეთის სამეფო კარზე გადავიდნენ, სადაც მათ ძიძა, ანა ივანოვნა კრამერი ზრდიდათ.
1727 წელს მისი ძმა სრულიად რუსეთის იმპერატორი ხდება. ამით იგი თავისი მამიდების, ელიზაბეტასა და ანას შემდეგ იგი ტახტის მესამე მემკვიდრე ხდება. ამის გამო ნატალიამ გავლენიანი რუსი დიდებულის, ალექსანდრე მენშიკოვის ყურადღება მიიქცია, რომელსაც სურდა, რომ იგი თავის ვაჟზე დაექორწინებინა, თუმცა ნატალია გაუთხოვარი დარჩა.
რუსი მატიანეების შეფასებით იგი იყო ინტელიგენტი და კეთილი, რომელიც ძმაზე ყოველთვის კარგ გავლენას ახდენდა. ცნობილია ისიც, რომ და-ძმა ერთმანეთთან ძალიან ახლოს იყო.
ნატალია ალექსის ასული გარდაიცვალა 1728 წლის 22 ნოემბერს მოსკოვში, 14 წლის ასაკში, სრულიად მოულოდნელად. 1730 წელს გარდაიცვალა პეტრე II-ც, რის შემდეგაც ტახტს იმპერატრიცა ანა იკავებს, მისი დაღუპვის შემდეგ კი იწყება რუსეთის ტახტისათვის ბრძოლა მის მემკვიდრეებს შორის.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 21 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1714 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1728 კატეგორია:რომანოვების დინასტია კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგში დაბადებულები კატეგორია:რუსეთის იმპერატორებისა და დიდი მთავრების ასულები
ხუან II (კასტილია)
ხუან II (Juan II; დ. 6 მარტი, 1405, ტორო — გ. 20 ივლისი, 1454, ვალიადოლიდი) — კასტილიისა და ლეონის სამეფოს მეფე 1406–1454 წლებში. ენრიკე III-ისა და ეკატერინე ლანკასტერელის შვილი.
სამეფო ტახტზე ავიდა ერთი წლის ასაკში, მისი რეგენტი იყო დედამისი და პაპა მამის მხრიდან ფერდინანდ I არაგონელი. 1418 წელს ეკატერინე ლანკასტერელი გარდაიცვალა. 1420 წელს დაქორწინდა თავის ბიძაშვილზე მარია არაგონელზე. სანამ მეფე სრულწლოვანი (14 წლის) გახდებოდა ქვეყანას ფაქტობრივად მართავდა ალვარო დე ლუნა.
1445 წელს მარია არაგონელი გარდაიცვალა. 1447 წელს ალვარო დე ლუნამ მეფე პორტუგალიის პრინცესა იზაბელ პორტუგალიელზე დააქორწინა. ამ ქორწინების შედეგად დაიბადა ისაბელ I კასტილიელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასტილიის მეფეები კატეგორია:ლეონის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 6 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1405 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1454 კატეგორია:ასტურიის პრინცები
12 (რიცხვი)
თორმეტი — მეთორმეტე ნატურალური რიცხვი. არის თერთმეტის მომდევნო და ცამეტის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 12. 12 არის ლუწი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „თორმეტი“ არის რთული შედგენილობის და მისი პირვანდელი ვარიანტია ათ-ორ-მეტი.
ლიტერატურა
კატეგორია:რიცხვები
ბანდერელები
250პქ|მინი|სტეპან ბანდერა ბანდერელები (Бандерівці) — უკრაინელი ნაციონალისტები. იბრძოდნენ საბჭოთა კავშირისა და ნაცისტური გერმანიის წინააღმდეგ. მათი მიზანი იყო დაპყრობილი ერების გათავისუფლება.