cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მსხლები (ახალგორის მუნიციპალიტეტი)
მსხლები — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში, წინაგრის თემში.
გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე ლეხურის (მტკვრის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 920 მეტრი, ახალგორიდან 54 კმ, კასპიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 21 კმ.
ისტორია
რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში ყოფნის დროს შედიოდა თბილისის გუბერნიის გორის მაზრაში. საქართველოს სსრ ადმინისტრაციული დაყოფით — სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ლენინგორის რაიონის წინაგრის სოფსაბჭოში. ქართულ-ოსური კონფლიქტის დაწყების შემდეგ, 1992 წლიდან, სოფელს ვერ აკონტროლებდა საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლება. 2008 წლის აგვისტოს ომის შემდეგ ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ და დე ფაქტოდ შედის არაღიარებული ე. წ. „სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის“ ლენინგორის რაიონის შემადგენლობაში.
დემოგრაფია
1905 წელს სოფელში ფიქსირდება 117 კაცი (უმრავლესობა ოსები), 1911 წელს — 110 კაცი (ქართველები). 1926 წლის აღწერით (ამ დროს შედიოდა „წინა-კარის“ (დღ. წინაგარი) სოფსაბჭოში) მსხლებში დასახლებული იყო 26 კომლი და 183 კაცი (ოსი — 100 %). 1959 წელს (ამ დროს შედიოდა ცხილონის სოფსაბჭოში) სოფელში ცხოვრობდა 181 კაცი, რომელთაგან უმრავლესობა იყო ოსი. დე ფაქტო სამხრეთ ოსეთის მიერ 2015 წელს ჩატარებული აღწერის მიხედვით მსხლების მოსახლეობას 9 კაცი (3 მამაკაცი და 6 ქალი) შეადგენდა.
ღირსშესანიშნაობები
კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლებიდან აღსანიშნავია მსხლების წმინდა გიორგის ეკლესია და კვირაცხოვლის ნაეკლესიარი.
ირაკლი ჭოჭუა
ირაკლი ჭოჭუა (დ. 15 სექტემბერი, 1979, ფოთი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა). მსოფლიოს თასის მფლობელი (2004). ახალგაზრდებს შორის ევროპის ჩემპიონი (1999), XXVIII ოლიმპიური თამაშების მონაწილე (2004, ათენი, VI ადგილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:ფოთში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში ი
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია დამატების წლების მიხედვით
ეს არის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია, სადაც წარმოდგენილია ყველა ძეგლი სიაში დამატების წლების მიხედვით. (პ) ამ ნიშნით აღნიშნულია ქვეყნიდან სიაში დამატებული პირველი ძეგლი.
სან-ფერნანდო (ბოლივარი)
სან-ფერნანდო (San Fernando) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოლივარის დეპარტამენტში.
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია დამატების წლების მიხედვით
2023 (მე-18 საგანგებო სესია)
3 ძეგლი (3 კულტურული) მასპინძელი:
სან-ფერნანდო (ბოლივარი)
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12.632 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 288 კმ²-ია.
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია დამატების წლების მიხედვით
2021 (44-ე სესია)
34 ძეგლი (29 კულტურული, 5 ბუნებრივი, 0 შერეული) მასპინძელი:
სან-ფერნანდო (ბოლივარი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოლივარის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია დამატების წლების მიხედვით
2020 (44-ე სესია)
2020 წლის ივლისში, მიმდინარე წლის სესია კორონავირუსის პანდემიის გამო განუსაზღვრელი ვადით გადაიდო. მასპინძელი:
2019 (43-ე სესია)
29 ძეგლი (24 კულტურული, 4 ბუნებრივი, 1 შერეული) მასპინძელი:
2018 (42-ე სესია)
19 ძეგლი (13 კულტურული, 3 ბუნებრივი, 3 შერეული) მასპინძელი:
2017 (41-ე სესია)
21 ძეგლი (18 კულტურული, 3 ბუნებრივი) მასპინძელი:
2016 (მე-40 სესია)
21 ძეგლი (12 კულტურული, 6 ბუნებრივი, 3 შერეული) მასპინძელი:
2015 (39-ე სესია)
24 ძეგლი (23 კულტურული, 1 შერეული) მასპინძელი:
2014 (38-ე სესია)
26 ძეგლი (22 კულტურული, 3 ბუნებრივი, 1 შერეული) მასპინძელი:
2013 (37-ე სესია)
19 ძეგლი (14 კულტურული, 5 ბუნებრივი) მასპინძელი:
2012 (36-ე სესია)
26 ძეგლი (20 კულტურული, 5 ბუნებრივი, 1 შერეული) მასპინძელი:
2011 (35-ე სესია)
25 ძეგლი (21 კულტურული, 3 ბუნებრივი, 1 შერეული) მასპინძელი:
2010 (34-ე სესია)
21 ძეგლი (15 კულტურული, 5 ბუნებრივი, 1 შერეული) მასპინძელი:
2009 (33-ე სესია)
13 ძეგლი (11 კულტურული, 2 ბუნებრივი) მასპინძელი:
2008 (32-ე სესია)
27 ძეგლი (19 კულტურული, 8 ბუნებრივი) მასპინძელი:
2007 (31-ე სესია)
22 ძეგლი (16 კულტურული, 4 ბუნებრივი, 2 შერეული) მასპინძელი:
2006 (30-ე სესია)
18 ძეგლი (16 კულტურული, 2 ბუნებრივი) მასპინძელი:
2005 (29-ე სესია)
24 ძეგლი (17 კულტურული, 7 ბუნებრივი) მასპინძელი:
2004 (28-ე სესია)
34 ძეგლი (29 კულტურული, 5 ბუნებრივი) მასპინძელი:
2003 (27-ე სესია)
24 ძეგლი (19 კულტურული, 5 ბუნებრივი) მასპინძელი:
2002 (26-ე სესია)
9 ძეგლი (8 კულტურული, 1 შერეული) მასპინძელი:
2001 (25-ე სესია)
31 ძეგლი (25 კულტურული, 6 ბუნებრივი) მასპინძელი:
2000 (24-ე სესია)
61 ძეგლი (50 კულტურული, 10 ბუნებრივი, 1 შერეული) მასპინძელი:
1999 (23-ე სესია)
48 ძეგლი (35 კულტურული, 11 ბუნებრივი, 2 შერეული) მასპინძელი:
1998 (22-ე სესია)
30 ძეგლი (27 კულტურული, 3 ბუნებრივი) მასპინძელი:
სათერძე
სათერძე — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდერის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ძამის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1120 მეტრზე.
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია დამატების წლების მიხედვით
1997 (21-ე სესია)
46 ძეგლი (38 კულტურული, 7 ბუნებრივი, 1 შერეული) მასპინძელი:
სათერძე
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 6 ადამიანი.
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია დამატების წლების მიხედვით
1996 (მე-20 სესია)
37 ძეგლი (30 კულტურული, 5 ბუნებრივი, 2 შერეული) მასპონძელი:
სათერძე
სქოლიო
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია დამატების წლების მიხედვით
1995 (მე-19 სესია)
29 ძეგლი (23 კულტურული, 6 ბუნებრივი) მასპინძელი:
1994 (მე-18 სესია)
29 ძეგლი (21 კულტურული, 8 ბუნებრივი) მასპინძელი:
1993 (მე-17 სესია)
33 ძეგლი (29 კულტურული, 4 ბუნებრივი) მასპინძელი:
1992 (მე-16 სესია)
20 ძეგლი (16 კულტურული, 4 ბუნებრივი) მასპინძელი:
1991 (მე-15 სესია)
22 ძეგლი (16 კულტურული, 6 ბუნებრივი) მასპინძელი:
1990 (მე-14 სესია)
16 ძეგლი (11 კულტურული, 2 ბუნებრივი, 3 შერეული) მასპინძელი:
1989 (მე-13 სესია)
7 ძეგლი (4 კულტურული, 2 ბუნებრივი, 1 შერეული) მასპინძელი:
1988 (მე-12 სესია)
27 ძეგლი (19 კულტურული, 5 ბუნებრივი, 3 შერეული) მასპინძელი:
1987 (მე-11 სესია)
41 ძეგლი (32 კულტურული, 7 ბუნებრივი, 2 შერეული) მასპინძელი:
1986 (მე-10 სესია)
29 ძეგლი (23 კულტურული, 5 ბუნებრივი, 1 შერეული) მასპინძელი:
1985 (მე-9 სესია)
30 ძეგლი (25 კულტურული, 4 ბუნებრივი, 1 შერეული) მასპინძელი:
1984 (მე-8 სესია)
22 ძეგლი (15 კულტურული, 7 ბუნებრივი) მასპინძელი:
1983 (მე-7 სესია)
29 ძეგლი (19 კულტურული, 9 ბუნებრივი, 1 შერეული) მასპინძელი:
1981 (მე-5 სესია)
26 ძეგლი (15 კულტურული, 9 ბუნებრივი, 2 შერეული) მასპინძელი:
1980 (მე-4-ე სესია)
27 ძეგლი (22 კულტურული, 5 ბუნებრივი) მასპინძელი:
1979 (მე-3-ე სესია)
45 ძეგლი (34 კულტურული, 8 ბუნებრივი, 3 შერეული) მასპინძელი:
1978 (მე-2-ე სესია)
12 ძეგლი (8 კულტურული, 4 ბუნებრივი) მასპინძელი:
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის სია
იბრაჰიმ-ჰაჯილი
იბრაჰიმ-ჰაჯილი (İbrahim Hacılı) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 3,838 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
საისის რაიონი
საისის რაიონი (Distrito de Saisa) — რაიონი პერუში, აიაკუჩოს რეგიონის ლუკანასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 075 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 576 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.98 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 585.4 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აიაკუჩოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლუკანასის პროვინციის რაიონები
ალექსი ფრეწუაშვილი
ალექსი ფრეწუაშვილი (დ. ?) — ქართველი სპორტმსენი (მკლავჭიდი), ევროპის ჩემპიონატის გამარჯვებული (2016, ბუქარესტი, რუმინეთი, 55 კგ), ევროპის ჩემპიონატის გამარჯვებული (2015, სოფია, ბულგარეთი, 55 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მკლავჭიდელები
ისაქენდი
ისაქენდი  (İsakənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,029 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
უმაჩირის რაიონი
უმაჩირის რაიონი (Distrito de Umachiri) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის მელგარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 904 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 592 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 323.56 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:მელგარის პროვინციის რაიონები
ერმოტაევო
ერმოტაევო (Ярматай) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 5 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 83 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათარი შეადგენენ (53%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
ბილიჩენი-ნოი
ბილიჩენი-ნოი (Bilicenii Noi) — სოფელი მოლდოვაში, სინჯერეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 173 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 773 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინჯერეის რაიონის სოფლები
სან-ხასინტო (ბოლივარი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოლივარის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
გარეტ ჰედლანდი
გარეტ ჰედლანდი (Garrett Hedlund; დ. 3 სექტემბერი, 1984) — ამერიკელი მსახიობი, მოდელი და მომღერალი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:დაბადებული 3 სექტემბერი კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი მომღერლები კატეგორია:გერმანელი ამერიკელები კატეგორია:ნორვეგიელი ამერიკელები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის მამაკაცი მომღერლები
ბარა-ბონიტა (სანტა-კატარინა)
ბარა-ბონიტა (Barra Bonita) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 335 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.
ფიჭვნარის ნაქალაქარი
ფიჭვნარის ნაქალაქარი — ანტიკური პერიოდის ნაქალაქარი, მდებარეობს ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ჩოლოქის სამხრეთით, ზღვის სანაპიროზე.
ბარა-ბონიტა (სანტა-კატარინა)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 878 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20.17 კმ²-ზე. ფართობი 93 108 კმ²-ია.
ფიჭვნარის ნაქალაქარი
ფიჭვნარის მიდამოები იმთავითვე იქცევენ ყურადღებას კერამიკული ნაწარმის ნაშთებით, მათ შორის შავლაქიანი ჭურჭლის ფრაგმენტებით. არქეოლოგთა ინტერესი ფიჭვნარისადმი განსაკუთრებით გაიზარდა მიწის სამუშაოების დროს მონეტების დიდი განძის — ფიჭვნარის განძის აღმოჩენის შემდეგ. ასე მაგალითად, ანტიკური მონეტების მნიშვნელოვანი განძი აღმოჩნდა 1951 წელს. იგი შეიცავდა 127 სინოპურ ვერცხლის დრაქმას (ძვ. წ. IV ს.).
ბარა-ბონიტა (სანტა-კატარინა)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ფიჭვნარის ნაქალაქარი
ამავე ადგილებში ძველი მონეტების დიდი განძი აღმოჩნდა აგრეთვე 1952 წელს. იგი შედგებოდა 291 ცალი „კოლხური თეთრისაგან“ (უძველესი ქართული ფული ძვ. წ. VI-IV ს.), კიზიკის ელექტრონის (ვერხლისა და ოქროს ნარევი) მონეტისა (ძვ. წ. VI-V სს.) და სხვა ნივთებისაგან.
1953 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის ინსტიტუტის არქეოლოგიური ექსპედიცია (ხელმძღვანელი ნ. ხოშტარია) ეწვია ფიჭვნარს. ამჯერად ექსპედიცია მხოლოდ სადაზვერვო მუშაობით იყო დაკავებული, გეგმაზომიერი გათხრები კი იქ 1956 წელს დაიწყო და გაგრძელდა 1959-1961 წლების არქეოლოგიურ ექსპედიციებშიც. დაგროვილი მასალების საფუძველზე ირკვევა, რომ ფიჭვნარ-ჩოლოქის მიდამოების მოსახლეობას ძვ. წ. პირველი ათასწლეულისათვის საკმაოდ დიდი სამეურნეო დაწინაურებისათვის მიუღწევია. კარგად შეინიშნება ხელოსნობის დარგების გამოყოფა მიწათმოქმედებისაგან. განსაკუთრებით საინტერესოა, რომ ფიჭვნარის მიდამოებში ამ დროს არსებულ მსხვილ დაბურ სამოსახლოს გამოყოფია ერთ-ერთი ბორცვი, რომელიც ადგილობრივ ნამჭედურის სახელითაა ცნობილი (დასახლებული ჩანს ჯერ კიდევ ენეოლითის ხანის პერიოდში) და მნიშვნელოვან სახელოსნო უბნად ქცეულა.
მომდევნო ხანაში ფიჭვნარის დაბური ტიპის სამოსახლო სულ უფრო და უფრო მეტ ტენდეციას ავლენს ქალაქად გადაქცევისაკენ და ადრეანტიკური ხანისათვის (ძვ. წ. VI-V სს.) აქ უკვე საკმაოდ მნიშვნელოვანი ქალაქი თუ ქალაქური ტიპის დასახლებაა, განვითარებული სასაქონლო-ხელოსნური წარმოებითა (ძირითადად კერამიკული წარმოება — „კოლხური პითოსები“) და მეურნეობით (მიწათმოქმედება, მესაქონლეობა და სხვა). იმდროინდელი ფიჭვნარელები ფართო სააღებ-მიმცემო ურთიერთობაში ყოფილან როგორც წინა აზიის, ბალკანეთის, ჩრდილო კავკასიისა და ყირიმის ქვეყნებთან, ასევე საქართველოს სხვადასხვა რაიონებთან და ქალაქებთან. ეს ცხოველი სავაჭრო-ეკონომიკური ურთიერთობა განაპირობებდა ამ საქმის წარმოებისათვის მოწოდებულ ახალ სოცილურ წრის — ვაჭრების წარმოშობას. ადრეანტიკურ ფიჭვნარში ვაჭართა საკმაოდ მნიშვნელოვანი სოცილური ფენის არსებობას ადასტურებენ მონეტათა დიდი განძების აღმოჩენები.
დღეს, როდესაც ცნობილია ამ რაიონში რკინის მეტალურგიის მძლავრი კერის არსებობა, ნათელი ხდება ფიჭვნარში ადრეანტიკური ქალაქის წარმოქმნის საფუძველიც — რკინის მეტალურგია.
ლიტერატურა
კატეგორია:კოლხეთი კატეგორია:ქობულეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
კარლო მადერნა
მინი|კარლო მადერნა კარლო მადერნა (მოდერნო) იტალ. Carlo Maderna, Maderno; დ. 1556— გ. 1629) — შვეიცარიელ-იტალიელი არქიტექტორი, სწავლობდა ბიძებთან - ჯერ დომენიკო, შემდეგ ჯოვანი ფონტანასთან.
მოდერნო რომში ჩამოვიდა ლომბარდიიდან XVI საუკუნის 80-წლებში, დაიწყო მუშაობა ქვისმთლელად თავის ბიძასთან, ჯოვანისთან ერთად, აშენებდა წყილსგაყვანილობას და შადრევნებს. ერთ-ერთი მათ განი არის მარჯვენა შადრევანი წმინდა პეტრეს მოედანზე 1613წ. მადერნამ ასევე დაასრულა კონსტრუქციების მთელი რიგი, რომელთა მშენებლობა დაიწყეს სხვა ხუროთმოძღვრებმა: მაგალითად, პალაცო კიჯი ჯაკომო დელა პორტას შემდეგ - მშენებლობა დასრულდა 1630 წლისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1556 კატეგორია:გარდაცვლილი 1629 კატეგორია:იტალიელი არქიტექტორები
ნიკოლოზ გოგიჩაიშვილი
ნიკოლოზ ივანეს ძე გოგიჩაიშვილი (დ. 7 მაისი, 1903, სოფ. ნიგვზიანი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 14 აპრილი, 1945, ჩეხოსლოვაკია, დაკრძალულია კიევში) — საბჭოთა კავშირის გმირი (13 დეკემბერი, 1942). წოდება მიენიჭა II მსოფლიო ომში კავკასიის დაცვის დროს გამოჩენილი მამაცობისათვის. 1944 წელს კარპატებში იბრძოდა, დაიღუპა პრაღის მისადგომებთან. დაჯილდოებულია დიდების ორდენით და სხვა საბრძოლო ორდენებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 7 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1903 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1945 ნიკოლოზ კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები საქართველოდან კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
ეკატერინი საკელაროპულუ
2020 წლის 15 იანვარს ქვეყნის პრემიერ-მინისტრმა კირაკოს მიცოტაკისმა მისი კანდიდატურა წამოაყენა პრეზიდენტის თანამდებობაზე. 2020 წლის 22 იანვარს ხმათა უმრავლესობით აირჩიეს ქვეყნის პრეზიდენტად და გახდა საბერძნეთის ისტორიაში პირველი ქალი პრეზიდენტი.
ბიოგრაფია
ეკატერინი საკელაროპულუ დაიბადა თესალონიკში. მისი ოჯახი წარმოშობით იყო ქალაქ სტავროპულიდან, ქსანთის პრეფექტურა. იგი სწავლობდა ათენის უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტზე. 1980-იანი წლების შუა პერიოდში ეკატერინი გახდა სახელმწიფო საბჭოს წევრი და 2000 წელს დანიშნეს მრჩევლად. 2015 წელს იგი გახდა სახელმწიფო საბჭოს ვიცე-პრეზიდენტი, ხოლო 2018 წლის ოქტომბერში ერთხმად აირჩიეს სახელმწიფო საბჭოს პრეზიდენტად.
იგი იყო სახელმწიფო საბჭოს მოქმედი მოსამართლეების ასოციაციის წევრი. მას სხვადასხვა დროს იურიდიულ ასოციაციაში ეკავა გენერალური მდივნის (1985-1986 წწ.), ვიცე-პრეზიდენტისა (2006-2008 წწ.) და პრეზიდენტის (1993-1995 და 2000-2001 წწ.) თანამდებობები.
2020 წლის 22 იანვარს საბერძნეთის 300-კაციანმა პარლამენტმა 261 ხმით აირჩია ქვეყნის პრეზიდენტად.
პირადი ცხოვრება
საკელაროპულუ ცხოვრობს თავის პარტნიორთან, ადვოკატ პავლოს კოცონისთან. მას ჰყავს ერთი შვილი წინა ქორწინებიდან.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:ბერძენი იურისტები კატეგორია:ბერძენი მოსამართლეები კატეგორია:საბერძნეთის პრეზიდენტები
პუშკინის ქრისტეს აღდგომის კირხე
პუშკინის ქრისტეს აღდგომის კირხე (Кирха Воскресения Христова) —   ლუთერანული ეკლესია პუშკინში. ეკლესია აგებულია 1860-1865 წლებში. ეკლესია არის რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.
ისტორია
პუშკინის კირხე ისტორიულად არ ეკუთვნოდა ინგრის ეკლესიების რიცხვს, მაგრამ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ევანგელისტურ-ლუთერანული ეკლესიის თანამედროვე ისტორიაში, როგორც პირველმა ლუთერანულმა ეკლესიამ ინგერმანლანდიაში.
ლიცეუმის კირხე
ლუთერანული ეკლესია ცარსკოე-სელოში ჩამოყალიბდა 1811 წელს. 1817 წელს დაიწყეს სამრევლო ეკლესიის მშენებლობა. მშენებლობის ორგანიზატორები იყვნენ ცარსკოე-სელოს ლიცეუმის დირექტორი ეგორ ენგელგარდტი და ლიცეუმის პასტორი კ. გნიტჰელი. იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა ეკლესიის მშენებლობას შესწირა 20 000 რუბლი.
პირველი ხის ლუთერანული ეკლესია ცარსკოე-სელოში ააგეს 1818 წელს, დანგრეული ჰუსართა პოლკის ყაზარმების ადგილზე და აკურთხეს უფლის ფერისცვალების სახელზე ამავე წლის 13 ოქტომბერს. მისი ძირითადი მრევლი იყო ცარსკოოე-სელოს ლიცეუმის გერმანელი წარმოშობის მასწავლებლები.
კოლონისტების კირხე
ლიცეუმის დაშლის შემდეგ, ძირითადი მრევლი გახდა გერმანელი კოლონისტები ფრიდენტალიიდან. 1860 წლის 14 აგვისტოს მოძველებული ძველი ეკლესიის შენობის გვერდით დაიწყეს ახალი იმავე სახელწოდების ეკლესიის მშენებლობა.
1865 წლის 17 აპრილს იმპერატორ ალექსანდრე II-ის დაბადების დღეზე აკურთხეს ეკლესია, რომელიც ააგეს ალექსანდრე ვიდოვის პროექტის მიხედვით და დღემდე მოაღწია.
ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა 1931 წლამდე ძირითადად გერმანულ, ლატვიურ და ესტონურ ენებზე. 1931 წლის 5 დეკემბერს კირხე დახურეს ლენინგრადის საოლქო აღმასკომის დადგენილების მიხედვით, შენობა გადაეცა სარემონტო-მექანიკურ ქარხანას.
დიდი სამამულო ომის შემდეგ ეკლესიის სარდაფში მდებარეობდა გესტაპოს კომენდატურა. შემდეგ შენობაში განათავსეს ავტოსკოლა და ავტოსარემონტო.
თანამედროვე მდგომარეობა
1977 წელს მიმდინარეობდა კირხეს შენობის ნაწილობრივი რესტავრაცია. არქიტექტორ მ. ტოლსტოის ხელმძღვანელობით აღადგინეს ვერანდა, მოახდინეს მთელი რიგი დეკორატიული ელემენტებისა და ინტერიერის რეკონსტრუქცია. ამავე წელს კირხე დაუბრუნდა მორწმუნეებს და საზეიმოდ აკურთხეს 11 დეკემბერს ქრისტეს აღდგომის სახელზე.
1988 წლამდე ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა მხოლოდ ფინურ ენაზე, 1988 წლიდან დაიწყო რეგულარული მსახურება რუსულ და გერმანულ ენებზე.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ლუთერანული ეკლესიები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
ფილიპინების გეოგრაფია
ფილიპინები არის არქიპელაგი, რომელიც 7 641 კუნძულისგან შედგება. კუნძულთა საერთო ფართობი 300 000 კმ²-ია. ფილიპინების მეხუთე უდიდესი კუნძულოვანი სახელმწიფოა. არქიპელაგის საერთო ფართობის 95%-ს 11 კუნძული იკავებს. ფილიპინების უდიდესი კუნძულიებია ლუსონი (105 000 კმ²) და მინდანაო (95 000 კმ²). არქიპელაგი აზიის კონტინენტური ნაწილიდან დაახლოებით 800 კმ-ითაა დაშორებული და ტაივანსა და ბორნეოს შორის მდებარეობს.
ფილიპინები კუნძულთა სამ ჯგუფად იყოფა: ლუსონად, მინდანაო და ვისაიასად. ლუსონის შემადგენლობაში შედის: თავად ლუსონი, პალავანი, მინდორო, მარინდუკე, მასბატე, კატანდუანესი, ბატანესი და პოლილო. ფილიპინების ექსკლუზიური ეკონომიკური ზონა მოიცავს 2,263,816 კმ2-ს (874,064 კვ.მ.). იგი მდებარეობს 116 ° 40 'და 126 ° 34' E გრძედის და 4 ° 40 'და 21 ° 10' N განედზე და ესაზღვრება ფილიპინების ზღვას  აღმოსავლეთით, სამხრეთ ჩინეთის ზღვას. კუნძული ბორნეო მდებარეობს სამხრეთ დასავლეთით რამდენიმე ასეულ კილომეტრზე, ტაივანი კი პირდაპირ ჩრდილოეთით. მოლუკა და სულავესი მდებარეობს სამხრეთ – დასავლეთით, ხოლო პალაუ მდებარეობს კუნძულის აღმოსავლეთით.
რვა ძირითადი ტიპის ტყეა გავრცელებული ფილიპინების მთელ ტერიტორიაზე; დიფტორკარპი, პლაჟის ტყე, ფიჭვნარი, მოლავის ტყე, ქვედა მთის ტყე, ზედა მთის ან ხავსიანი ტყე, მანგროვები და ულტრაბაზული ტყე. ყველაზე მაღალი მთაა აპო. მისი ზომა ზღვის დონიდან 2,954 მეტრამდე (9,692 ფუტს) მდებარეობს კუნძულ მინდანაოზე. გალათეას სიღრმე ფილიპინების თხრილში არის ქვეყნის ყველაზე ღრმა წერტილი და სიღრმით მესამე ადგილზეა მსოფლიოში. თხრილი მდებარეობს ფილიპინების ზღვაში. Puerto Princesa მიწისქვეშა მდინარე, რომელიც კარსტული ლანდშაფტით 8,2 კილომეტრზე (5,1 მილზე) გადის, სანამ ოკეანეს არ მიაღწევს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლია.
ყველაზე გრძელი მდინარეა მდინარე კაგაიანი ჩრდილოეთ ლუზონში, რომლის სიგრძე 520 კილომეტრია. მანილას ყურე, რომლის სანაპიროზე მდებარეობს მანილის დედაქალაქი, მდინარე პასიგთან არის დაკავშირებული ლაგუნა დე ყურესთან, ფილიპინების უდიდეს ტბასთან. სუბიკის ყურე, დავაოს ყურე და მოროს ყურე სხვა მნიშვნელოვანი ყურეებია. მაიონი ფილიპინების ყველაზე აქტიური ვულკანია.
წყნარი ოკეანის ცეცხლოვანი ბეჭდის დასავლეთ კიდეებზე მდებარე ფილიპინები ხშირად განიცდიან სეისმურ და ვულკანურ აქტივობებს. ფილიპინების ზღვაში, აღმოსავლეთით მდებარე ბენჰამის პლატო არის ქვესკნელის რეგიონი, რომელიც აქტიურია ტექტონიკურ გატაცებაში. ყოველდღიურად დაახლოებით 20 მიწისძვრა ხდება, თუმცა მათი უმეტესობა ძალიან სუსტია,ისეთი რომ არ იგრძნონ. ბოლო დიდი მიწისძვრა იყო 1990 წლის ლუზონის მიწისძვრა. აქ მრავალი მოქმედი ვულკანია, როგორიცაა მაიონის ვულკანი, მთა პინატუბო და ტაალის ვულკანი. 1991 წლის ივნისში პინატუბოს მთის ამოფრქვევამ მე –20 საუკუნის სიდიდით მეორე ხმელეთის ამოფრქვევა გამოიწვია. ფილიპინები მსოფლიოში სიდიდით მეორე გეოთერმული ენერგიის მწარმოებელია შეერთებული შტატების უკან, ქვეყნის ელექტროენერგიის საჭიროების 18% გეოტერმული ენერგიით არის დაკმაყოფილებული.
მნიშვნელოვანი მინერალების საბადოები არსებობს ქვეყნის რთული გეოლოგიური სტრუქტურისა და სეისმური აქტივობის მაღალი დონის შედეგად. ეს დეპოზიტები ძალზე ღირებულია. ფიქრობენ, რომ ქვეყანას აქვს მეორე უდიდესი ოქროს საბადო სამხრეთ აფრიკის შემდეგ, დიდი რაოდენობით სპილენძის საბადოებით. რომბლონის კუნძული არის მაღალი ხარისხის მარმარილოს წყარო. სხვა მინერალებში შედის ქრომიტი, ნიკელი და თუთია. ამის მიუხედავად, სამართალდამცავი ორგანოების ნაკლებობამ, არასათანადო მენეჯმენტმა, წინააღმდეგობამ ადგილობრივი მოსახლეობის არსებობის გამო და ეკოლოგიური ზიანის ან კატასტროფების შემთხვევებმა გამოიწვია, რომ ეს მინერალური რესურსები მეტწილად აუთვისებელი დარჩა.
ბიომრავალფეროვნება
ფილიპინებში გვხვდება ხერხემლიანთა დაახლოებით 1100 სახეობა, მათ შორის 100 – ზე მეტი ძუძუმწოვარი და 170 ფრინველის სახეობა, რომლებიც სხვაგან არ არსებობს. ფილიპინებში აღმოჩენილია ათი წლის განმავლობაში თექვსმეტი ახალი სახეობის ძუძუმწოვარი ცხოველი. ამის გამო, ფილიპინების ენდემიზმის მაჩვენებელი გაიზარდა და, სავარაუდოდ, კვლავ გაიზრდება. მისი საზღვაო წყლების ნაწილები შეიცავს ზღვის სანაპირო სახეობების ყველაზე მრავალფეროვნებას მსოფლიოში.
მსხვილ ქვეწარმავლებში შედის ფილიპინების ნიანგი და მარილიანი წყლის ნიანგი. ტყვეობაში იყო ყველაზე დიდი ნიანგი, რომელიც ლოლონგის სახელით არის ცნობილი, სამხრეთ კუნძულ მინდანაოში შეიპყრეს და გარდაიცვალა 2013 წლის 10 თებერვალს ფილტვების ანთებით და გულის გაჩერებით. ფილიპინური არწივის სახელით ცნობილ ეროვნულ ფრინველს გრძელი სხეული აქვს; ზოგადად, მისი სიგრძეა 86-დან 102 სმ-მდე (2.82-დან 3.35 ფუტამდე) და იწონის 4.7-დან 8.0 კგ-მდე (10,4-დან 17,6 ფუტამდე). ფილიპინების არწივი ოჯახის Accipitridae ნაწილია და ენდემურია ლუზონის, სამარის, ლეიტისა და მინდანაოს ტროპიკულ ტყეებში.
ფილიპინების საზღვაო წყლები მოიცავს 2,200,000 კვადრატულ კილომეტრს (849,425 კვ / მ), რაც ქმნის უნიკალურ და მრავალფეროვან საზღვაო ცხოვრებას.მარჯნისა და ზღვის თევზის სახეობების საერთო რაოდენობა შესაბამისად 500 და 2,400 იყო შეფასებული. ახალი ჩანაწერები და სახეობების აღმოჩენები გრძელდება. ტუბბატას რიფი სულუს ზღვაში 1993 წელს გამოცხადდა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლად. ფილიპინების წყლებში ასევე შენარჩუნებულია თევზის, კიბოსნაირების, ზღვის მცენარეების მოყვანა. Pinctada maxima, აწარმოებს მარგალიტს, რომელიც ბუნებრივად ოქროსფერია. მარგალიტი გამოცხადებულია "ნაციონალურ ძვირფას ქვად".
კლიმატი
საშუალო წლიური ტემპერატურა დაახლოებით 26.6 ° C (79.9 ° F). სიმაღლე ჩვეულებრივ უფრო მეტ გავლენას ახდენს. ბაგუიოს საშუალო წლიური ტემპერატურა ზღვის დონიდან 1500 მეტრის სიმაღლეზე არის 18,3 ° C (64,9 ° F), რაც მას პოპულარულ დანიშნულებად აქცევს ცხელი ზაფხულის განმავლობაში. წლიური ნალექების ზომა 5,000 მილიმეტრია (200 ინჩი) მთიან აღმოსავლეთ სანაპიროს მონაკვეთში, მაგრამ 1000 მილიმეტრზე ნაკლები (39 ინჩი) ზოგიერთ დაცულ ხეობაში.
ტაიფუნის სარტყელზე გაბმული კუნძულები ივლისიდან ოქტომბრამდე ყოველწლიურად 15-20 ტაიფუნს განიცდიან, ცხრამეტი ტაიფუნი .ყველაზე სველი დაფიქსირებული ტაიფუნი ფილიპინებზე, 1911 წლის 14–18 ივლისიდან, ბაგუიოში დაეცა 2210 მილიმეტრით (87 ინჩი). ფილიპინები ძლიერ ექვემდებარება კლიმატის ცვლილებას და მსოფლიოს ათ ქვეყანას შორისაა, რომლებიც ყველაზე დაუცველები არიან კლიმატის ცვლილების რისკებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფილიპინების გეოგრაფია
კომოდოს ვარანი
კომოდოს ვარანი (Varanus komodoensis) — ქვეწარმავალი ვარანისებრთა ოჯახისა. ყველაზე დიდი თანამედროვე ხვლიკი: სხეულის სიგრძე 3 მეტრამდე და მეტი, მასა — 140 კგ-მდე. კიდურები კარგადაა განვითარებული. ახალგაზრდა ინდივიდების შეფერილობა მორუხო-წაბლისფერია წითელ-ნარინჯისფერი ლაქებით, ზრდასრულებისა — ერთფეროვანი მუქი მურა. გავრცელებულია აღმოსავლეთ ინდონეზიაში, კერძოდ, კომოდოს (აქედან სახელწოდება), რინჯის, პადარის კუნძულებზე და კუნძულ ფლორესის აღმოსავლეთ ნაწილში. ბინადრობს ბორცვების ბუჩქნარითა და მეჩხერი ტყით შემოსილ კალთებზე, ხშირად შედის მდინარეების ამომშრალ კალაპოტებში. თხრის 5 მეტრამდე სიგრძის სოროებს; ახალგაზრდები თავშესაფრად ხეების ფუღუროებსაც იყენებენ. მეზობელ კუნძულებზე გადასასვლელად შეუძლია ზღვაში საკმაოდ შორს შეცურვა. აქტიურია დღისით. იკვებება გარეული ღორებით, თხებით, ირმებით, მაიმუნებით, მღრღნელებით, ფრინველებით, ხვლიკებით, გველებით, აგრეთვე ლეშით. ნადავლს სუნით დაეძებს. მსხვერპლს კლავს სისხლის მოწამვლით, რომელიც ჭრილობაში ვარანის ნერწყვის მოხვედრით ვითარდება; ნერწყვი ლპობის ბაქტერიებს შეიცავს. ცნობილია ადამიანზე თავდასხმის შემთხვევებიც. დედალი სოროში ან პირდაპირ მიწაში დებს 200-გრამიან 30-მდე კვერცხს. ნაშიერები (27–30 სმ-ის სიგრძის) იჩეკებიან 8–8,5 თვეში. სიცოცხლის ხანგრძლივობა დაახლ. 40 წელს შეადგენს. შეტანილია IUCN-ის წითელ ნუსხაში. ვარანის გადაშენებისაგან დასაცავად ინდონეზიაში შექმნილია კომოდოს ეროვნული პარკი, რომელიც იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაშია შესული (1991).
სქოლიო
კატეგორია:ვარანი
ქაზიმლი
ქაზიმლი  (Kazımlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
სან-კრისტობალის რაიონი (ლუკანასი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აიაკუჩოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლუკანასის პროვინციის რაიონები
სან-ხასინტო-დელ-კაუკა
სან-ხასინტო-დელ-კაუკა (San Jacinto del Cauca) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოლივარის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7.204 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 549 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოლივარის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მატიე კერეკუ
მატიე კერეკუ (Mathieu Kérékou; დ. 2 სექტემბერი, 1933, კუაფრა, საფრანგეთის დაგომეა — გ. 14 ოქტომბერი, 2015, კოტონუ, ბენინი) — ბენინის სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე. 1972-1991 და 1996-2006 წწ. ეკავა ბენინის პრეზიდენტის თანამდებობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბენინის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 2 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2015
კანდელა
კანდელა (candela; აღნიშვნა: ', ') — სინათლის ძალის ძირითადი საზომი ერთეული ერთეულთა საერთაშორისო სისტემაში.
კანდელა არის იმ სინათლის ძალა, რომელსაც ასხივებს სრული გამომსხივრის განივკვეთის 1/600000 მ² ფართობი ამ განივკვეთის პერპენდიკულარული მიმართულებით, გამომსხივრის ისეთ ტემპერატურაზე, რომელიც პლატინის გამყარების ტემპერატურის (2042 K) ტოლია 101325 ნ/მ² წნევის დროს.
სხვა განმარტებით, კანდელა არის სინათლის ძალა, რომელიც გამოსხივდება მოცემული მიმართულებით 540×1012 ჰერცი სიხშირის მონოქრომატული გამომსხივებელი წყაროს მიერ, რომლის სინათლის ენერგეტიკული ძალა ამ მიმართულებით შეადგენს (1/683) ვტ/სტერადიანს.
ლიტერატურა
კატეგორია:სინათლის ძალის საზომი ერთეულები კატეგორია:სი სისტემის ძირითადი ერთეულები
ვალერიან ვაშაკიძე
ვალერიან ვაშაკიძე (დ. 1 მარტი, 1957, ქალაქი, ქუთაისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ისტორიკოსი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი.
1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი და 1983 წელს ასპირანტურა.
1973-1974 წლებში მუშაობდა მაუდ-კამვოლის კომბინატში მუშა-მეკუჭნავედ. 1979 წლიდან ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას, იყო ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1992 წელს სახელმწიფო საბჭოს წევრი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ილია ჭავჭავაძის საზოგადოება“. ლტოლვილთა და განსახლების კომიტეტის თავმჯდომარე. 1995 წლის 21 დეკემბრიდან — 2003 წლის 23 დეკემბრამდე იყო ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრი. 40 სამეცნიერო ნაშრომისა და ორი მონოგრაფიის ავტორი.
ორგანიზაციის, ასოციაციის ან ჯგუფის წევრი
ილია ჭავჭავაძის საზოგადოება, წევრი (1987) ლტოლვილთა და განსახლების კომიტეტი, თავმჯდომარე (1992-1995)
ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენი
აბდ-რუ-შინი
აბდ-რუ-შინი (Abd-ru-shin ან Abdruschin), ნამდვილი სახელი — ოსკარ ერნსტ ბერნჰარდტი (Oskar Ernst Bernhardt; დ. 18 აპრილი, 1875, ბიშოფსვერდა, გერმანია — გ. 6 დეკემბერი, 1941, კიპსდორფი, გერმანია) — გერმანელი ფილოსოფოსი და მწერალი. რელიგიურ-ფილოსოფიური თემების ავტორი, რომელიც გააერთიანა ნაშრომში „ჭეშმარიტების თვალსაზრისით: გრაალის წერილი“ (Im Lichte der Wahrheit. Gralsbotschaft). სკოლის დასრულების შემდეგ, მშობლების რჩევით, კომერსანტის პროფესია აირჩია და კომერციისა და ვაჭრობის სასწავლებელი დაამთავრა. შემდეგ მოღვაწეობდა დრეზდენში. 1900 წლიდან მოყოლებული თავისი კომერციული საქმიანობიდან გამომდინარე მოგზაურობდა სხვადასხვა ქვეყნებში. მოგზაურობის დროინდელმა შთაბეჭდილებებმა სამწერლობო მოღვაწეობა დააწყებინა. სამოგზაურო თემატიკაზე დაწერილი მისი ესეები და თეატრალური პიესები დიდი პოპულარობით სარგებლობდა, სწორედ ამით გაითქვა სახელი გერმანიაში და მიიღო მწერალ-დრამატურგის სტატუსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელი ფილოსოფოსები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 18 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1875 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1941 კატეგორია:რელიგიური მწერლები
კერი მალიგანი
კერი მალიგანი (Carey Mulligan; დ. 28 მაისი, 1985, ვესტმინსტერი) — ინგლისელი მსახიობი. მიღებული აქვს BAFTA-ს ჯილდო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 28 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1985
ჰანკოს ნახევარკუნძული
ჰანკოს ნახევარკუნძული — ნახევარკუნძული ფინეთის სამხრეთ ნაწილში.
ისტორია
1714 წელს ჰანკოს ნახევარკუნძულზე მოხდა განგუტის ბრძოლა. 1809-1917 წლებში შედიოდა რუსეთის იმპერიაში. 1917 წლის დეკემბრიდან შედიოდა ფინეთის შემადგენლობაში. ზამთრის ომის შემდეგ, 1940 წელს 30 წლიანი იჯარით გადაეცა სსრკ-ს. საბჭოთა კავშირმა ნახევარკუნძულზე შექმნა სამხედრო-საზღვაო ბაზა. ბაზა დიდი სამამულო ომის დასაწყისში 5 თვე იგერიებდა მოწინააღმდეგის შეტევებს. საბჭოთა არმიის მიერ ტალინიდან უკანდახევის შემდეგ ჰანკოს ნახევარკუნძული ევაკუირებულ იქნა. 1947 წელს საბჭოთა კავშირმა ნახევარკუნძული დაუბრუნა ფინეთს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფინეთის გეოგრაფია
ტარიელ მაისურაძე
ტარიელ ტარიელის ძე მაისურაძე (დ. 24 ივლისი, 1970, სოფ. ახალსოფელი, გუდაუთის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველოს სსრ) — ქართველი, ბელარუსის ესტრადის პოპულარული მომღერალი, კომპოზიტორი, კინომსახიობი და ტელეწამყვანი, ბელარუსის მუსიკოსთა კავშირის წევრი, საქართველოსა და ბელარუსის მოქალაქე, რუსეთის ფედერაციის საპატიო მოქალაქისა და ორდენის, რუსეთის ფედერაციის საპატიო არტისტის და ორდენის წოდებების მფლობელი. დაამთავრა ბელარუსის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1991 წლიდან დღემდე წერს მუსიკას, მონაწილეობს ტელე და კინო-გადაღებებში.
ბიოგრაფია
მესამე კლასიდან, უფროს ძმებთან ერთად ვია რითმი-ს წევრი იყო, დასარტყამებზე უკრავდა. მერვე კლასიდან ქალაქ გუდაუთის კულტურის სახლის აფხაზური ვია მზიმთა-ს წევრი გახდა, რომელთან ერთადაც თითქმის მთელი ზღვისპირეთი და ყველა აფხაზური სოფელ შემოიარა კონცერტებით. 17 წლის ასაკში დააარსა საბავშვო ვოკალურ — ინსტრუმენტალური ანსამბლი „ნარინჯი“, რომელიც კონცერტებს მართავდა პიონერთა ბანაკებში, სადაც საზაფხულო არდადეგების პერიოდში რუსეთიდან ჩამოსული სკოლის მოსწავლეები ისვენებდნენ. ტარიელი აგრეთვე ცეკვავდა ქართულ ხალხურ ცეკვების ანსამბლში ემზარ ლაკბერაიას ხელმძღვანელობით.
1988-1990 წლებში მსახურობდა სსრკ სამხედრო-საჰაერო ძალებში. 1990 წელს შევიდა მინსკის კულტურის და ხელოვნების უნივერსიტეტში, რომელიც 1996 წელს დაამთავრა. 1991 წელს მაისურაძე იწყებს თავის მუსიკალურ კარიერას სოლისტად ლეგენდარულ როკ-ჯგუფში „დალნი რეის“. საკონცერტო გამოსვლები ანშლაგით მიმდინარეობდა, მაგრამ საბჭოთა კავშირის დაშლის პერიოდმა და მუსიკალური ბიზნესის რთულმა წესებმა ჯგუფი „დალნი რეისი“ დაშალა, რადგან მისმა წევრებმა სოლო კარიერის წამოწყება გადაწყვიტეს.
1993 წელს ტარიელი ვიტებსკში ახალგაზრდა შემსრულებელთა საერთაშორისო ფესტივალ „სლავიანსკი ბაზარის“ დიპლომანტი გახდა ბელარუსული სიმღერის შესრულებით. ამ მიღწევამ უბიძგა არტისტს მუსიკოსის კარიერის შექმნისაკენ ბელარუსში, რადგან ამ დროს საკუთარი საცხოვრებლიდან ლტოლვილი იყო. 1994 წელს ტარიელი მიხეილ ფინბერგის ხელმძღვანელობით ბელორუსიის ცნობილი ორკესტრის სოლისტი გახდა.
1995 წელს პოლონეთში ახალგაზრდა შემსრულებლების საერთაშორისო ფესტივალზე „ზლოტოვ-95“ ტარიელმა მოიპოვა გრან-პრი ბელარუსული სიმღერით „Нелюдзiмая“.
1996 წელს ბელარუსული პოეზიისა და სიმღერების კონკურს „მოლოდეჩნო-96-ის“ ლაურეატი გახდა. გამოდიოდა ჯაზ-კონცერტებში ორკესტრთან ერთად მიხეილ ფინბერგის ხელმძღვანელობით.
1996-2000 წწ. ტარიელი ლექციებს კითხულობდა მინსკის თანამედროვე ცოდნის ინსტიტუტში, ასევე ხელმძღვანელობდა ქ. მინსკის რადიოსადგურ „რადიო „ბი-ეის“ (104.6 FM) და „სტილ რადიოს“ (101.2 FM).
პროფესიონალური მუსიკოსის პოპულარობის მოპოვებასთან ერთად ტარიელმა კინოშიც სცადა მსახიობობა, რაც ასევე წარმატებით დაგვირგვინდა. კონცერტებისა და გადაღებების პარალელურად ტარიელს მიჰყავდა ბელარუსულ ტელეარხებზე სატელევიზიო პროგრამები, როგორიცაა: „მინდა რომ სიმღერა ჟღერდეს“ (მე-8 არხი, მინსკი) და „გართობის პლანეტა“ (СТВ, მინსკი).
2008 წელს ბელარუსის მთავარ საკონცერტო დარბაზში რესპუბლიკის სასახლე ბელარუსის პრეზიდენტის ორკესტრის თანხლებით ჩატარდა ტარიელ მაისურაძის გრანდიოზული სოლო კონცერტი ვიქტორ ბაბარიკინის დირიჟორობით.
ჰქონდა გასტროლები ევროპაში, ბელარუსის შინაგან საქმეთა სამინისტროს ჯაზ-ბენდთან ერთად. არის ნაციონალურ ფესტივალ „ბელარუსის წლის სიმღერა - 2005-ის“ ლაურეატი. ბელარუსის ნაციონალური პრემიის „ქვეყნის საუკეთესო კომპოზიტორის“ ნომინანტი, ბელარუსის სატელევიზიო ფესტივალ ევროპის გზაჯარედინის ლაურეატი. ბელარუსის მუსიკალური სახალხო პრემიის მფლობელი. ხელმძღვანელობდა ქართველი ემიგრანტების ქართული სიმღერების ჯგუფს „გორდას“. იყო უნივერსიტეტთა საერთაშორისო, გრაციისა და სამსახიობო ოსტატობის კონკურს „გაზაფხულის დედოფლის‘‘ ბელარუსის ტურის ჟიურისა და ბელარუსის რესპუბლიკური მედია-კონკურსის „TTM STAR-ის“ ორგანიზატორი და ჟიურის თავმჯდომარე.
2015 წელს ქ. მინსკის მაკსიმ გორკის სახელობის დრამატული თეატრში გახდა არანჟირების ავტორი და რეჟისორის დამხმარე მუსიკალურ ნაწილში სპექტაკლზე ხანუმა
2016 წელს ქ. მოსკოვში, 31 ნოემბერსა და 21 დეკემბერს, სრულიად რუსეთის ჯილდოებისა და ტიტულების კომიტეტმა მიანიჭა რუსეთის ფედერაციის საპატიო მოქალაქის და საპატიო არტისტის წოდება, დაჯილდოვდა ორდენებით.
არის საერთაშორისო კულტურულ-ეკონომიკური ფორუმის „უფლება მშვიდობაზე“ ორგანიზების სამუშაო ჯგუფის წევრი (რუსეთი).
დღესდღეობით ტარიელ მაისურაძე საქართველოში დაბრუნდა თავისი გრანდიოზული პროექტით, რომლის მიზანიცაა აფხაზ და ქართველ მომღერლებთან ერთად გამართოს შერიგების მასშტაბური კონცერტი. იმედოვნებს, რომ მის ინიციატივას მარავლი მხარდამჭერი გამოუჩნდება, როგორც სახელმწიფოს, ასევე საზოგადოების მხრიდან. ამ ეტაპზე პროექტის განხორციელებაზე მუშაობა აქტიურ ფაზაშია გადასული და მომღერალი ჯგუფ „ინკონტაქტთან“ ერთად გადის რეპეტიციებს და ქართულ და აფხაზურ რეპერტურზე მუშაობს. სიმღერების პრეზენტაცია უახლოეს მომავალში შედგება. საქველმოქმედო კონცერტს იგი საესტრადო-სიმფონიურ ორკესტრთან, ასევე ქართველ, აფხაზ, ოს, რუს და ბელარუს კოლეგებთან ერთად გამართავს მიმდინარე წელს. კონცერტზე გაჟღერდება ქართული, აფხაზური, ოსური, ბელარუსული და რუსული სიმღერები.
სქოლიო
კატეგორია:ბელარუსი კომპოზიტორები კატეგორია:რუსი კომპოზიტორები კატეგორია:ბელარუსი მომღერლები კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 24 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:გუდაუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ტ
ბოკანჩია-სკიტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინჯერეის რაიონის სოფლები
ჟელეზნოდოროჟნი (ბაშკირეთი)
ჟელეზნოდოროჟნი  (Железнодорожный) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 988 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 11 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (51%).
ერედვის თემი
ერედვის თემი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში. ადმინისტრაციული ცენტრი — სოფ. ბერულა. მის შემადგენლობაში შედის სოფლები: არგვიცი, ბერულა (ცენტრი), ერედვი, ზემო ფრისი, მამისაანთუბანი და ფრისი. ადრე ბერულის თემი ერქვა. 2002 წლის აღწერაში ბერულის თემისთვისაა მიკუთვნებული სოფელი არცევიც (მისი ნაწილი, ე. წ. „ქართული არცევი“). 2008 წლამდე ერედვის თემის სოფლებიდან საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლება ვერ აკონტროლებდა ფრისს. 2008 წლიდან ერედვის თემი, ისევე როგორც მთლიანად ერედვის მუნიციპალიტეტი, ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ და დე ფაქტოდ შედის სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
ლახტის წმინდა მარიამის კირხე
ლახტის წმინდა მარიამის კირხე (Кирха Святой Марии) —   ლუთერანული ეკლესია სანქტ-პეტერბურგის ისტორიულ რაიონ ლახტში. ეკლესია აგებულია 1904 წელს. ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დაანგრია 1939 წელს.
ისტორია
1860 წელს ფინურ სოფელ ლახტაში, ფინეთის ყურის ნაპირზე, გაიხსნა სკოლა სადაც ასწავლიდნენ ფინურ ენაზე. 1874 წელს სკოლა გადავიდა ცალკე შენობაში, თანამედროვე ლახტის პროსპექტის № 64 სახლში. 1894 წელს სწორედ ამ სახლში დაიწყეს შეკრება და ლოცვა ფინელმა და შვედმა ლუთერანული სარწმუნოების მიმდევრებმა. 1898 წლისათვის ლახტის ფინურ სკოლაში ირიცხებოდა 47 მოსწავლე. 1900-იანი წლების დასაწყისისათვის ფინელები ლახტის მოსახლეობის ნახევარს შეადგენდნენ, მათ რაოდენობა კი იყო დაახლოებით 350 ადამიანი.
1900 წელს ლახტის ფინურმა ლუთერანულმა თემმა გენერალურ კონსისტორიას გადასცა თხოვნა საკუთარი კირხეს მშენებლობის შესახებ, თუმცა უარი მიიღეს. საბოლოოდ 1904 წელს მიიღეს თანხმობა. ამავე წელს არქიტექტორ ერნსტ შიტის პროექტის მიხედვით ააგეს ხის სამლოცველო სახლი კოშკური სამრეკლოს თანხლებით. სამლოცველო იტევდა 250 ადამიანს, იგი აკურთხეს წმინდა მარიამის სახელზე. ლიტურგია სამლოცველო სახლში იმართებოდა წელიწადში ხუთჯერ. სამლოცველო მიაწერეს სანქტ-პეტერბურგის წმინდა მარიამის ფინურ ეკლესიას. სამლოცველო სახლი მდებარეობდა ახალი და ეკლესიის ქუცების კვეთაზე.
1906 წელს მიწა, რომელზეც იდგა ლახტის სამლოცველო სახლი გლეხებმა იყიდეს და მუდმივ მფლობელობაში გადასცეს წმინდა მარიამის ფინური ეკლესიის თემს. ამავე წელს სკოლასთა ახლოს, რომელსაც ეწოდებოდა „წმინდა მარიამის ევანგელისტურ-ლუთერანული ფინური ეკლესიის სასწავლებელი“, ააგეს ბავშვთა თავშესაფარი.
1923 წელს სამლოცველო სახლი გადააკეთეს წმინდა მარიამის კირხედ, ხოლო ლუთერანული საზოგადოება ლახტის მრევლად. 1937 წელს კირხეში ღვთისმსახურება შეწყდა. 1939 წელს კირხე საბოლოოდ დახურეს, ხოლო შენობა დაანგრიეს. 1941 წელს დახურეს ფინური სკოლაც. 2000 წელს ფინური სკოლის შენობაც დაანგრიეს.
1908 წლისთის კირხეს მრევლი შეადგენდა 444 ადამიანს, 1919 წელს ეს მაჩვენებელი 2 500 კაცი იყო , ხოლო 1928 წელს - 400 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ლუთერანული ეკლესიები
გიორგი გოგიჩაძე
გიორგი კონსტანტინეს ძე გოგიჩაძე (დ. 28 ოქტომბერი, 1941, თბილისი) — ქართველი ბიოლოგი. ბიოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1983), პროფესორი (1991), ევროპის სამედიცინო ონკოლოგიის საზოგადოების (ESMO) საპატიო წევრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ბიოლოგები კატეგორია:დაბადებული 28 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1941 გიორგი
ქაჯავანდი
ქაჯავანდი  (Kəcavənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში.
სქოლიო
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
მარინე ფუტკარაძე
მარინე ფუტკარაძე (დ. ?) — ქართული სპორტი (მკლავჭიდი), შშმ პირთა შორის მსოფლიო ჩემპიონატის გამარჯვებული (2016, ბლაგოევგრადი, ბულგარეთი, 60 კგ), შშმ პირთა შორის მსოფლიო ჩემპიონატის გამარჯვებული (2017, ბუდაპეშტი, უნგრეთი, 70 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მკლავჭიდელები
ბელმონტი (სანტა-კატარინა)
ბელმონტი (Belmonte) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 66 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 635 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 28.52 კმ²-ზე. ფართობი 92 392 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ხვიჩა ჭითავა
ხვიჩა ჭითავა (დ. 4 ნოემბერი, 1993, სენაკი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), 23-წლამდელებს შორის საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (2016, სოფია, ბულგარეთი, 59 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:ფოთში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში
ინგოლდინგენი
ინგოლდინგენი (Ingoldingen) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბიბერახის რაიონში. თემის ფართობია 44,24 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 2 741 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
ანტონ ჩეხოვის ბიუსტი
ანტონ ჩეხოვის ბიუსტი (Бюст Антона Чехова) — ანტონ ჩეხოვის სკულპტურული გამოსახულება. მდებარეობს ტაგანროგში. ჩეხოვის მშობლიურ სახლთან. დამზადებულია მოქანდაკე ვერა მოროზოვას მიერ 1935 წელს. ეს ნამუშევარი ჩეხოვის პირველი ძეგლია სსრკ-ში.
აღწერა
ბიუსტი დამზადებულია თაბაშირისაგან. მისი სიმაღლეა 104 სმ, ბიუსტის კვარცხლბეკი კი შესრულებულია გახეხილი აგურისგან, რომლის სიმაღლეცაა 104 სმ-ია.
ისტორია
ვერა მოროზოვამ ბიუსტზე მუშაობა თავის ქმართან ალექსანდრესთან ერთად დაიწყო 1931 წელს, ტაგანროგში ცხოვრების პერიოდში. ვერა თვითნასწავლი მოქანდაკე იყო, მას სპეციალური განათლება არ ჰქონდა მიღებული, ალექსანდრე კი ადგილობრივი გაზეთის „დონის სიმართლის“ რედაქტორად მუშაობდა და ასევე აქტიურად მონაწილეობდა ჩეხოვის სამოცდათხუთმეტი წლის იუბილესთან დაკავშირებით გამართულ ცერემონიალში.
საზეიმო გახსნა
ანტონ ჩეხოვის ბიუსტი საზეიმოდ გაიხსნა 1935 წელს, ჩეხოვის 75-ე დაბადების დღის იუბილეზე. მის გახსნას უამრავი ადამიანი ესწრებოდა. მათ შორის იყვნენ მარია ჩეხოვა, ოლგა კნიპერ-ჩეხოვა, ალა ტარასოვა, ვალენტინა კატაევა და სხვ.
ბიუსტის ასლები
ამის შემდეგ ჩეხოვის ბიუსტის რამდენიმე ეგზემპლარი გაკეთდა. 1944 წელს დაამზადეს ბრინჯაოს ბიუსტი, რომელიც ტაგანროგის წითელ მოედანზე 1960 წლამდე იდგა. მისი ავტორი იყო იულიან რუკავიშნიკოვი. მეორე ეგზემპლარი კი ჩეხოვის სახელობის სკოლაში დაიდგა 1950 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ძეგლები
ალადინი (2019 წლის ფილმი)
2016 წლის ოქტომბერში დისნეიმ გამოაცხადა, რომ რიჩი ალადინის გაცოცხლებულ ვარიანტს შექმნიდა. სმიტი იყო პირველი მსახიობი, რომელიც როლზე დამტკიცდა. მან ჯინის როლი შეასრულა და კონტრაქტს ხელი 2017 წლის ივლისში მოაწერა. მასუდმა და სკოტმა ფილმში მონაწილეობა ამავე თვის ბოლოს დაადასტურეს. ფილმის ძირითადი გადაღებები სექტემბერში დაიწყო ინგლისში, სარის საგრაფოში, Longcross Studios- ში, ასევე ზოგიერთი სცენა გადაღებულია იორდანიის უადი-რუმის უდაბნოში. გადაღებები, საბოლოო ჯამში, გაგრძელდა 2018 წლის იანვრამდე. დამატებითი გადაღებები და გაფუჭებული სცენების ხელმეორედ ჩაწერა 2018 წლის აგვისტოში იყო.
ალადინი თეატრალურადგამოვიდა შეერთებულ შტატებში 2019 წლის 24 მაისს. მან მთელი მსოფლიოს მასშტაბით 1 მილიარდი აშშ დოლარი გამოიმუშავა, რითაც 2019 წლის მეცხრე ყველაზე მაღალშემოსავლიანი ფილმი გახდა და ყველა დროის 34-ე ყველაზე შემოსავლიანი ფილმი. ფილმმა არაერთგვაროვანი შეფასება მიიღო კრიტიკოსების მხრიდან. ალადინი-ში მეტწილად შეაქეს ფილმის მუსიკალური გაფორმება, კოსტიუმების დიზაინი და სმიტის, მასუდისა და სკოტის შესრულება, მაგრამ გააკრიტიკეს რიჩის რეჟისურა და სცენარი. მიმდინარეობს გაგრძელება.
განვითარება და მსახიობთა შერჩევა
10 ოქტომბერს, 2016 წელს, გაირკვა, რომ გაი რიჩი ალადინი-ის გაცოცხლებულ ვერსისას უოლტ დისნეისთან თანამშრომლობით. სცენარი უნდა შეექმნა ჯონ აუგუსტს, ხოლო პროდიუსერები ჯონათან ეირიხი და დენ ლი უნდა ყოფილიყვნენ. სტუდიაში განაცხადეს, რომ ფილმი იქნებოდა „ამბიციური და არატრადიციული" ალადინის ზღაპრის შესახებ, რომელიც მოიცავს ორიგინალი ფილმის მუსიკალურ ელემენტებს.
2017 წლის თებერვალში ლინმა თქვა, რომ ისინი მრავალფეროვან მსახიობებს ეძებდნენ და რომ ისინი არც დილობდნენ „სპარსეთის პრინცის შექმნას" . მსოფლიო კასტინგის ალადინისა და პრინცესა ჟასმინის მთავარი როლების შესასრულებლად დაიწყო 2017 წლის მარტში, ხოლო ფილმის ძირითადი გადაღებები დიდ ბრიტანეთში 2017 წლის ივლისიდან 2018 წლის იანვრამდე გაიმართებოდა. 2017 წლის 19 აპრილს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ან გაბრიელ იგლესიასი ან უილ სმიტი შეასრულებდნენ ჯინის როლს, ხოლო 2017 წლის ივლისში როლზე უილ სმიტი დამტკიცდა. 2017 წლის მაისში Little Mix- ის წევრი ჯეიდ თირლვალი მოლაპარაკებებს აწარმოებდა პრინცესა ჟასმინის როლის შესრულებისთვის.
2017 წლის 11 ივლისს ცნობილი გახდა, რომ ალადინის გამოშვება ერთი თვით, 2017 წლის აგვისტომდე გადაიდო, შესაფერისი როლის შემსრულების ვერ აღმოჩენის გამო. ალადინისა და ჟასმინის როლებისთვის ქასთინგზე მონაწილეობა 2000-ზე მეტმა მსახიობმა მიიღო, მაგრამ 20 წლის ასაკის შუა აღმოსავლეთელი ან ინდური წარმოშობის მამაკაცი, რომელსაც მსახიობობდა და სიმღერა შეეძლო ვერ აღმოაჩინეს. ნაომი სკოტი და ტარა სუტარია საბოლოო ორი მსახიობი ქალი იყვნენ, რომლებიც ჯასმინის როლის შესრულებისთვის განიხილებოდნენ, მაგრამ ვერ მიიღებდნენ მონაწილეობას მანამ სანამ ალადინის როლის შემსრულებელთან ერთად საერთო სცენებს არ წარმოადგენდა. სტუდიას თავდაპირველად ალადინის როლის შემსრულებლად დევ პატელი ან რიზ აჰმედი ჰყავდა მხედველობაში, მაგრამ მოგვიანებით მეტად ახალბედა მსახიობის მოძებნა გადაწყვიტეს. აჩარფ კუტეტი, მენა მასუდი და ჯორჯ კოსტუროსი იყვნენ მსახიობები, რომლებიც ამ როლზე მოხვედრას ცდილობდნენ. საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე კონსულტაცია გაიარა ორმა მიუზიკლში მონაწილე მსახიობმა, მარკ პლატმა და კრის მონტანმა.
2017 წელს, 15 ივლისს, ცნობილი გახდა, რომ ალადინის როლს მასოუდი შეასრულებდა, ხოლო ჟასმინისას - სკოტი.