cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ზოვასარი
ზოვასარი (Զովասար) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 100 მეტრზე. 2009 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 493 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 30 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 16.35 კმ²-ია.
აგოსტი
აგოსტი (Aguas de Busot, Agost) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ალიკანტეს პროვინციის ალაკანტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 66,64 კმ². მოსახლეობა — 4794 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ალიკანტეს ქალაქები
ნოვობელსკოე
ნოვობელსკოე (Новобельский) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 136 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით.
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
გადილი (სამუხის რაიონი)
გადილი (Qədili) — სოფელი აზერბაიჯანში, განჯა-ყაზახის რეგიონის სამუხის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  328 კაცი.
გიორგი გოგელია
გიორგი (კომანდო) ილიას ძე გოგელია (დ. 6 სექტემბერი, 1878, ოზურგეთი — გ. 21 დეკემბერი, 1924, თბილისი) — ქართველი რევოლუციონერი, ანარქისტი.
გადილი (სამუხის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამუხის რაიონის სოფლები
გიორგი გოგელია
ბიოგრაფია
1895 წელს დაამთავრა ოზურგეთის სასულიერო სასწავლებელი, შემდეგ ქუთაისის საულიერო სემინარია. 1897 წელს გაემგზავრა საფრანგეთში, შევიდა ქ. ნანსის აგრონომიულ სასწავლებელში, შემდეგ ლოზანაში (შვეიცარია) დაამთავრა აგრონომიული ფაკულტეტი. სწავლას მოწყურებულიახალგაზრდა არც ამას სჯერდება და ჯენევის უმაღლეს სასწავლებელში ისმენს ლექციების კურსს ქიმიაში. უცხოეთში იგი დიდი რევოლუიცური წრეების მონაწილეა და პოპულარობით სარგებლობს ახალგაზრდებს შორის, აარსებს რუსი ანარქისტების ორგანიზებულ ჯგუფს. თავის მეუღლესთან ერთად, ჟენევაში რედაქტორობას ანარქისტების პარტიულ ორგანოს „Хлеб и воля“, რომელშიც აქტიურად თანამშრომლობდნენ ცნობილი ანარქისტები პეტრე კროპოტკინი, ვარლამ ჩერქეზიშვილი და ლუიჯი ბერტონი. რუსეთის პირველი რევოლუციის დროიდან კ. გოგელია ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური ფიგურაა ანარქისტებს შორის და ქედან მოყოლებული, თებერვლის რევოლუციამდე რედაქტორობს სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთებს, მონაწილეობს მიტინგებსა და დისკუსიებში, კითხულობს ლექციებს. 1905 წლის რევოლუციის დროს ჩამოდის სამშობლოში, სოხუმსა და თბილისში ეწევა რევოლუციურ პროპაგანდას, რედაქტორობს „ნობათს“ და „მუშას“. მაგრამ მალე მთავრობისაგან დევნილი ისევ ევროპას აფარებს თავს — ჯერ შვეიცარიაშია, შემდეგ საფრანგეთში. კ. გოგელია ინგლისში უკავშირდება პ. კროპოტკინსა და ვ. ჩერქეზიშვილს, აქვეყნებს შრომებს; მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანია „როგორ და რისგან განვითარდა რევოლუციონერული სინდიკალიზმი?“, პ. კროპოტკინის წინასიტყვაობით. აქვე უნდა ითქვას ის, რომ კროპოტკინი და მისი ქართველი მიმდევრების შეხედულებები გაარიტიკა ი. სტალინმა თავის თხზულებაში „ანარქიზმი თუ სოციალიზმი?“.
1921 წელს კომანდო გოგელია მძიმე ავადმყოფი ჩამოდის საქართველოში. ცხოვრობს ჯერ ქუთაისში, შემდეგ ქობულეთში, სიცოცხლე დაასრულა ფსიქიატრულ საავადმყოფოში.
ურუგვაის შეიარაღებული ძალები
ურუგვაის შეიარაღებული ძალები (ესპ: Fuerzas armadas del Uruguay ან FF.AA. del Uruguay) — ურუგვაის აღმასრულებელი ხელისუფლების სამხედრო სტრუქტურა, რომლებიც ექვემდებარება ქვეყნის პრეზიდენტს და იმართება თავდაცვის სამინისტროს მიერ. შეიარაღებული ძალების მისიაა შეინარჩუნოს ურუგვაის სუვერენიტეტი, დაიცვას მისი სახმელეთო ტერიტორიები, საჰაერო სივრცე და მათი განუყოფელი მთლიანობა. ასევე მისი მოვალეობაა ქვეყანაში კონსტიტუციური წესრიგის დამყარება და საზოგადოებრივი უსაფრთხოების უზრუნველყოფა. მის შემადგენლობაშია არმია (Ejército Nacional), სამხედრო-საჰაერო ძალები (Fuerza Aérea Uruguaya), სამხედრო-საზღვაო ძალები (Armada Nacional).
ქვეყნის არმიის შემადგენლობაში 16 800, სამხედრო-საზღვაო ძალების შემადგენლობაში 6000, ხოლო სამხედრო-საზღვაო ძალების შემადგენლობაში 3 000 ჯარისკაცი ირიცხება. 2003 წლის თებერვლიდან, ურუგვაის 2 500-ზე მეტი სამხედრო მოსამსახურე მონაწილეობს გაეროს 12 სამშვიდობო მისიაში. ჯარისკაცთა დიდი ჯგუფი იმყოფება კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკასა და ჰაიტიში. ასევე 85 კაციანი კონტიგენტი სინის ნახევარკუნძულზეა.
ნეფერკარა V
ფარაონი ცნობილია მხოლოდ აბიდოსის მეფეთა სიის მიხედვით. არაა შემონახული არც მისი საფლავი და არც რაიმე ძეგლი მისი მმართველობის პერიოდიდან. მისი მეფობა სავარაუდოდ რამდენიმე წელი უნდა გაგრძელებულიყო.
ალექსანდრე გურგენიძე
მინი|ა. გურგენიძე (1944) ალექსანდრე ერმალოზის ძე გურგენიძე (დ. 8 ივლისი, 1916, სოფ. ხოტევი, ახლანდ. ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 20 მარტი, 1975, თბილისი) — ქართველი სამხედრო მფრინავი, მაიორი (1945), საბჭოთა კავშირის გმირი (6 მარტი, 1945).
დაამთავრა თბილისის სასოფლო–სამეურნეო ტექნიკუმი (1934) და სწავლობდა ქ. სვერდლოვსკის სამშენებლო ინსტიტუტში (1934-1937). 1937 წელს გაიწვიეს წითელ არმიაში. 1940 დაამთავრა ქ. ჩკალოვის სამხედრო-საჰაერო სასწავლებელი. მუშაობდა ჩკალოვის აეროკლუბში მფრინავ-ინსტრუქტორად. II მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა ყირიმში, ლენინგრადთან, ვიბორგთან, შემდეგ — ესტონეთსა და ლატვიაში. მტრის გემების ჩაძირვისათვის მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება (1945).
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 8 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები საქართველოდან კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მფრინავები
სიიმ კალასი
სიიმ კალასი (Siim Kallas; დ. 2 ოქტომბერი, 1948, ტალინი, ესტონეთის სსრ) — ესტონელი პოლიტიკოსი. ესტონეთის პრემიერ-მინისტრი 2002-2003 წლებში. საგარეო საქმეთა მინისტრი 1995-1996 წლებში და ფინანსთა მინისტრი 1999-2002 წლებში. ამჟამად ევროკომისიის ვიცე-პრეზიდენტი. რიიგიკოგუს წევრი. რეფორმის პარტიის წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესტონეთის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:რიიგიკოგუს წევრები კატეგორია:ესტონეთის საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:დაბადებული 2 ოქტომბერი
ვარდისფერი თოლია
ვარდისფერი თოლია (Rhodostethia rosea) — ფრინველი თოლიასებრთა ოჯახისა.
პატარა მოხდენილი ჩიტია (სიგრძე 29–34 სმ, მასა დაახლ. 250 გ, ფრთის შლილი 82–92 სმ) სოლისებრი ბოლოთი და მოკლე წვრილი ნისკარტით. ფრენს მსუბუქად. შეჯვარების პერიოდში გამოირჩევა სხეულის ქვედა მხარის ვარდისფერი შეფერილობა და ვიწრო შავი „ყელსაბამი“ კისერზე. მოზარდებს სხეულის ზედა ნაწილსა და ფრთებზე მურა ფხაჭები აყრია. ნისკარტი შავია, ფეხები წითელი.
ბუდობენ მცირე ზომის, შეთხელებულ ჯგუფებად ტუნდრის ჭაობებისა და ტბების გაბარდულ ისლებში. ბუდობის ძირითადი კერაა იაკუტიის ტუნდრა იანა-ინდიგირკისა და კოლიმის დაბლობების ფარგლებში (არანაკლებ 50 ათ. წყვილი). ამ ტერიტორიებზე პირველად აღმოაჩინა ს. ა. ბუტურლინმა XX საუკუნის დასაწყისში, მანამდე ეს სახეობა უკიდურესად იშვიათ ფრინველად ითვლებოდა. მოგვიანებით დროებითი მცირე ზომის კერები არქტიკის სხვა ნაწილებშიც აღმოაჩინეს.
იკვებება მწერებით, მცირე ზომის მოლუსკებით, მომთაბარეობის პერიოდში თევზითა და კიბოსნაირებით. ბუდობის სეზონის გარეთ იკვებება ავშნებში და მრავალწლოვანი ყინულების ნაწიბურებთან, თავს არიდებს როგორც ღია წყალს, ასევე ფესვებიან ნაპირებს.
ინკუბაცია 19–20 დღე-ღამე, ხოლო ბარტყების გამოკვება 16–17 დღე გრძელდება. ზაფხულ-შემოდგომის მომთაბარეობის დროს შემოუვლიან ჩრდილოეთ ყინულოვანი ოკეანის აუზს, ზამთრის მოახლოებიდან მომთაბარეობენ არქტიკული სანაპიროს გასწვრივ ოხოტის ზღვის სამხრეთ ნაწილამდე. ცნობილია შორეული გადაფრენები მატერიკების ზომიერ სარტყლებამდე. ჩრდილოეთის ხალხები და არქტიკაში მოგზაურები თვლიან, რომ ვარდისფერ თოლიასთან შეხვედრას წარმატება და ბედნიერება მოაქვს.
სქოლიო
კატეგორია:ვარდისფერი თოლია
სნუკერის სეზონი 1993-1994
სნუკერის სეზონი 1993-1994 — სნუკერის პროფესიონალური ტურნირების სერია 1993-1994 წლებში. მიმდინარეობა — 1 აგვისტო 1993 — 29 მაისი 1994. სეზონის სამი მთავარი ტურნირის გამარჯვებულები: დიდი ბრიტანეთის ჩემპიონატი — რონი ო’სალივანი (ინგლისი), მასტერსი — ალან მაკმანუსი (შოტლანდია), მსოფლიო ჩემპიონატი — სტივენ ჰენდრი (შოტლანდია). ქვემოთ მოყვანილია სეზონის განმავლობაში გამართული შეჯიბრების განრიგი. სულ გაიმართა 19 შეჯიბრი.
ოფიციალური რეიტინგი
ქვემოთ მოცემულია 1993-1994 წლების მსოფლიო რეიტინგის ტოპ-16 სნუკერისტი. ეს მოთამაშეები ავტომატურად მონაწილეობდა ტურნირების ფინალურ სტადიებში და მოწვეულნი იყვნენ მასტერსზე.
სქოლიო
კატეგორია:სნუკერის სეზონები კატეგორია:1993 წელი სნუკერში კატეგორია:1994 წელი სნუკერში
ტეიშეირასი
ტეიშეირასი (Teixeiras) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 649 მეტრზე. მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვისოზის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 355 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 68.1 კმ²-ზე. ფართობი 166 735 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ყარააღაჯლი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამუხის რაიონის სოფლები
ივერი (საკუთარი სახელი)
ივერი — საკუთარი სახელი. გამოხატავს ქართველთა ეთნონიმს. მომდინარეობს იბერიის სამეფოს გვიანდელი სახეცვლილი სახლწოდებიდან — ივერია (იბერი/ჰბერი/ივერი). შუა საუკუნეებში ბევრი ისტორიული წყარო და საკუთრივ ქართული წყაროები ქართველებს მოიხსენიებენ როგორც ივერიელები. შემდგომში ეს ტერმინი ფართოდ დამკვიდრდა XIX-XX საუკუნეებში მოღვაწე ცნობილ ქართველ მწერლებშიც. „ივერია“ როგორც საქართველო და ივერი როგორც ქართველი. როგორც მამაკაცის სახელი იგი ახალია, თუმცა უძველესი ფესვებიდან იღებს სათავეს. ამ სახელიდან წარმოსდგა ასევე საკუთარი გვარი — ივერი, რომელსაც ატარებს ცნობილი პრიმადონა თამარ ივერი. ამავე სახელიდან წარმოსდგა ასევე გვარი — ივერიელი, რაც უკავშირდება ცნობილ საეკლესიო მოღვაწეს ანთიმოზ ივერიელს, თუმცა მისი ახლადწარმოქმნის გამო ამ გვარის წარმომადგენლების რაოდენობა ჯერჯერობით ძალიან მცირეა.
სქოლიო
კატეგორია:მამაკაცის სახელები
აგვას-დე-ბუსოტი
აგვას-დე-ბუსოტი (Aguas de Busot, Aigües) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ალიკანტეს პროვინციის ალაკანტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18,47 კმ². მოსახლეობა — 986 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები
შაქრიანის კვირაცხოვლის ეკლესია
აღწერა
კვირაცხოვლის ეკლესია სამეკლესიიანი ბაზილიკაა, გარშემოსავლელით სამივე მხრიდან, რომლის გვერდითი ფრთები დამოუკიდებელ ეკლესიებს წარმოადგენს. ჩრდილოეთ ეკლესიას აღმოსავლეთიდან ეკვრის განცალკევებული, პატარა სათავსი, რომელიც სამკვეთლოდ გამოიყენებოდა. შენობა ნაგებია რიყის და ნატეხი ქვით, კარ-სარკმლები გამოყვანილია შირიმის სუფთად გათლილი ქვებით.
შუა ეკლესია
შუა ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს — სამხრეთი ეკლესიიდან და დასავლეთი გარშემოსავლელიდან. ორივე კარი შიგნიდან შირიმით ნაწყობი, ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული, გარედან კი არაწესიერი ფორმის, მოზრდილი ქვით. აღმოსავლეთით ნალისებრი აფსიდია, რომელშიც გაჭრილია პარალელურწირთხლებიანი, თაღოვანი სარკმელი. ორი მსგავსი სარკმელი სამხრეთკედელშიცაა. მათი ნაწილი კამარის მრუდშია მოქცეული. აფსიდი დასრულებულია წესიერი ფორმის კონქით. მის თაღს სრული ნალის ფორმა აქვს და დაყრდნობილია აფსიდის მხრების დამაგვირგვინებელ, შირიმის მაღალ იმპოსტებზე, რომელთა პროფილს თარო და დახრილი სიბრტყე შეადგენს. შუა ეკლესიის გრძივი კედლები ერთნაირია, დაუნაწევრებელი. ჩრდილოეთი კედლის აღმოსავლეთ კიდეში, აფსიდის კუთხესთან, ბრტყლად გადახურული კარია, რომელიც სამკვეთლოში გადის. სამკვეთლო უაფსიდო, ცილინდრული კამარით გადახურული სათავსია, განათებულია აღმოსავლეთის პარალელურწირთხლებიანი სარკმლით. იგი შიგნიდან სწორკუთხაა, გარედან კი შირიმის ქვაში გამოკვეთილი თაღი ხურავს, რომელიც შემკულია რელიეფური, ჰორიზონტალურბოლოებიანი ვიწრო წარბით.
სამხრეთი ეკლესია
სამხრეთი ეკლესიის აღმოსავლეთ ბოლოში ნახევარწრიული აფსიდია, რომლის შუაში სარკმლის ძირია შემორჩენილი.
ჩრდილოეთი ეკლესია
ჩრდილოეთი ეკლესია მოგრძო, უსარკმლო დერეფანია. აღმოსავლეთით დასრულებულია სწორი კედლით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჰონორარი
ჰონორარი (honorarium, გასამჯელო მომსახურებისათვის) — გასამჯელო, რომელსაც უხდიან ლიტერატურის, მეცნიერების და ხელოვნების ნაწარმოების ავტორს ან მის მემკვიდრეს ამ ნაწარმოების გამოყენებისათვის.
აჩაჯური
აჩაჯური (Աչաջուր) — სოფელი სომხეთში, ტავუშის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 750 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 447 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 149 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 29.78 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტავუშის პროვინციის სოფლები
გერმანიის ფეხბურთის კავშირი
გერმანიის ფეხბურთის კავშირი (Deutscher Fußball-Bund) — საფეხბურთო ორგანიზაცია, რომელიც აკონტროლებს ფეხბურთს გერმანიაში. წარმოადგენს გერმანიის საფეხბურთო კლუბების გაერთიანებას. დაარსდა 1900 წელს.
გერმანიის საფეხბურთო კავშირი არის უდიდესი ეროვნული საფეხბურთო კავშირი ევროპაში, მისი წევრია დაახლოებით 25 000 საფეხბურთო კლუბი. მისი პრეზიდენტი 2016 წლიდან არის რაინჰარდ გრინდელი.
გერმანიის საფეხბურთო კავშირის ორგანიზებით ეწყობა ქვეყნის ეროვნული ჩემპიონატები (პირველი ბუნდესლიგა, მეორე ბუნდესლიგა, მესამე ბუნდესლიგა და სხვა). ასევე იგი აკონტროლებს გერმანიის ეროვნულ ნაკრებს, რომელსაც მსოფლიო ჩემპიონატი ოთხჯერ აქვს მოგებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფიფა-ს წევრი ასოციაციები კატეგორია:უეფა-ს წევრი ასოციაციები კატეგორია:ეროვნული საფეხბურთო ფედერაციები
უინიპეგოსისი
უინიპეგოსისი (Lake Winnipegosis) — ტბა სამხრეთ კანადაში, უინიპეგის ტბიდან დასავლეთით. ფართობი 5370 კმ². მყინვარისპირა ტბა აგასისის რელიქტია. წაგრძელებული ფორმისაა. მაქსიმალური სიღრმე 18 მ. ზედაპირი მდებარეობს ზღვის დონიდან 254 მ სიმაღლეზე. მდინარეების ხარჯზე უერთდება უინიპეგისა და მანიტობის ტბებს. მიეკუთვნება უინიპეგის ტბისა და მდინარე ნელსონის აუზსს და ჰუდსონის ყურეს. განვითარებულია თევზჭერა, იჭერენ სიგის, წერს და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანადის ტბები
აივენგო რიკაძე
აივენგო რიკაძე (დ. 12 აპრილი, 1998, გარდაბანი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), საქართველოს ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2019, 82 კგ), ახალგაზრდებს შორის საქართველოს ჩემპიონი (2018, 82 კგ), ჭაბუკებს შორის მსოფლიოს და ევროპის ჩემპიონი (2015, 63 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1998 კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში კატეგორია:გარდაბნის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ულე გუნარ სულშერი
ულე გუნარ სულშერი (Ole Gunnar Solskjær ; დ. 26 თებერვალი, 1973) — ნორვეგიელი ფეხბურთელი და მწვრთნელი. 1996 წელს გახდა ნორვეგიის ჩემპიონატის ბომბარდირი. 11 წლის განმავლობაში იყო „მანჩესტერ იუნაიტედის“ ფეხბურთელი. თამაშობდა ძირითადად შეცვლებზე. გადამწყვეტი გოლი გაიტანა 1999 წელს ჩემპიონთა ლიგის ფინალში. ნორვეგიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში მონაწილეობა მიიღო 1998 წლის მსოფლიოსა და 2000 წლის ევროპის ჩემპიონატებზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:ნორვეგიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 26 თებერვალი კატეგორია:მანჩესტერ იუნაიტედის მწვრთნელები კატეგორია:მანჩესტერ იუნაიტედის ფეხბურთელები
ნეფერკაჰორი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგვიპტის მერვე დინასტიის ფარაონები
ალბანეთის სამეფო (შუა საუკუნეები)
ალბანეთის სამეფო (Mbretëria e Shqipërisë, ) — დააარსა შარლ I ანჟუელმა დღევანდელი ალბანეთის ტერიტორიაზე, რომელიც მან ეპირის დესპოტატისგან 1271 წელს დაიპყრო. მან მიიღო ალბანეთის მეფის ტიტული 1272 წლის სექტემბერში. სამეფოს ტერიტორია ქალაქ დურესიდან სანაპიროს ზოლის გაყოლებით სამხრეთით ბუტრინტიმდე ვრცელდებოდა.კონსტანტინოპოლისკენ წაწევის მისი შემდგომი მცდელობები უშედეგოდ დამთავრდა (ბერატის ალყა). შარლის პოზიციები ასევე დაასუსტა სიცილიაში მის წინააღმდეგ მომხდარმა წარმატებულმა აჯანყებამ. ალბანეთის სამეფო შემდგომში ეპიროტებმა შეავიწროვეს და მის მფლობელობაში მხოლოდ ქალაქი დურესი და მისი შემოგარენი დარჩა. მიუხედავად ამისა ის 1368 წელს კარლ ტოპიას მიერ დაპყრობამდე ანჟუ-სიცილიის დინასტიის გამგებლობაში რჩებოდა. 1392 კარლ ტოპიას შვილმა ქალაქი ვენეციის რესპუბლიკას ჩააბარა.
მეფეები
შარლმა ალბანეთზე უფლებები თავის შვილ ფილიპს 1294 წელს გადასცა. ფილიპე ტახტზე ავიდა როგორც ალბანეთის სამეფოს ლორდი.
ლორდები
1332 წელს რობერტმა შეცვალა მამამისი ფილიპე. რობერტის ბიძამ მას ალბანეთის სამეფოს ნაცვლად შესთავაზა აქაიას სათავადო და 5,000 უნცია ოქრო. რაზეც რობერტი დათანხმდა და ალბანეთის მმართველი გახდა ჰერცოგი.
დურესის გრაფები
1368 წელს დურესი დაიპყრო კარლ ტოპიამ, მისი უფლებები აღიარა ვენევიის რესპუბლიკამ და უწოდა აბანეთის პრინცი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ალბანეთის ისტორია კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები
გიასლი (სამუხის რაიონი)
გიასლი (Qiyaslı) — სოფელი აზერბაიჯანში, განჯა-ყაზახის რეგიონის სამუხის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 495 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:სამუხის რაიონის სოფლები
განათლება სინგაპურში
განათლება სინგაპურში — სინგაპურის განათლების სამინისტროს (MOE) მიერ მართული სისტემა, რომელიც აკონტროლებს სახელმწიფო სკოლების განვითარებასა და ადმინისტრაციას, გადამხდელთა დაფინანსება, მაგრამ ასევე აქვს საკონსულტაციო და სამეთვალყურეო როლი კერძო სკოლებში.
განათლების ხარჯები, როგორც წესი, შეადგენს წლიური ეროვნული ბიუჯეტის დაახლოებით 20 პროცენტს რომელიც აფინანსებს სახელმწიფო განათლებას და სინგაპურის მოქალაქეების მიერ მთავრობის დახმარებით კერძო სწავლებას და აფინანსებს ედუსეივის (Edusave) პროგრამას. არამოქალაქეებისთვის მნიშვნელოვნად უფრო ძვირია შვილების განათლება სინგაპურის სამთავრობო და მთავრობის მიერ დახმარებულ სკოლებში. 2000 წელს კანონი სავალდებულო განათლების შესახებ კანონი ასახავდა დაწყებითი კლასის ასაკის ბავშვებისათვის განათლების სავალდებულოობას (გარდა სპეციალური საჭიროების მქონე პირებისა ), და სისხლის სამართლის დანაშაულად მიიჩნევა თუ მშობელი შვილს არ ჩარიცხავს სკოლაში და არ უზრუნველყოფს მათ რეგულარულ დასწრებას სასწავლო პროცესში. გათავისუფლება დასაშვებია საშინაო სწავლების ან სრულ განაკვეთზე მყოფი რელიგიური დაწესებულებებისათვის, მაგრამ მშობლებმა უნდა მიმართონ განათლების სამინისტროს გათავისუფლების თხოვნით და უნდა დააკმაყოფილონ მინიმალური ნიშნული. სინგაპურის საგანმანათლებლო სისტემა ეკონომიკური თანამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაციის (OECD) მიხედვით მსოფლიოში ერთ–ერთ მოწინავე ადგილზეა. ითვლება, რომ ეს მოდის სწავლების სტილიდან, რომელიც სინგაპურში ხორციელდება. პედაგოგები ყურადღებას ამახვილებენ იმაზე, რომ თითოეულმა მოსწავლემ საფუძვლიანად აითვისოს შესწავლილი მასალა ვიდრე სილაბუსით გათვალისწინებულ ახალ თემაზე გადავლენ. მასწავლებლები სინგაპურში ასწავლიან გაცილებით ვიწრო, მაგრამ უფრო ღრმა ტიპის ინსტრუქციებით.
სინგაპურში სწავლების მთავარი ენაა ინგლისური, რომელიც ოფიციალურად დაინიშნა პირველ ენად ადგილობრივი განათლების სისტემაში 1987 წელს. ინგლისური პირველი ენაა, რომელსაც ბავშვების ნახევარი სწავლობს სკოლამდელი ასაკის მიღწევამდე და ამის შემდეგ, ინგლისური ენა ხდება დაწყებითი სკოლის სწავლების ძირითადი საშუალება. მიუხედავად იმისა, რომ მალაიზია, მანდარინი და ტამილური ასევე ოფიციალური ენებია, ინგლისური თითქმის ყველა საგნის სწავლების ენაა, გარდა დედაენისა და ამ ენაზე არსებული ლიტერატურისა; გარკვეული სკოლები, მაგალითად, საშუალო სკოლები სპეციალური დახმარების გეგმის (SAP) შესაბამისად, ხელს უწყობენ მშობლიური ენის უფრო მდიდარ გამოყენებას და ზოგჯერ მათ შეუძლიათ ისწავლონ საგნები მანდარინ ჩინურ ენაზე. რამდენიმე სკოლა ექსპერიმენტებს ატარებს სასწავლო პროგრამებში, რომლებიც აერთიანებს ენის საგნებს მათემატიკასა და მეცნიერებებში, როგორც ინგლისურის, ასევე მეორე ენის გამოყენებით.
სინგაპურის საგანმანათლებლო სისტემა აღწერილია, როგორც „მსოფლიოს წამყვანი“. მოსწავლეთა შეფასების საერთაშორისო პროგრამის (PISA) კვლევის თანახმად, სინგაპურს აქვს ყველაზე დიდი წარმატება საერთაშორისო განათლებაში და ლიდერობს გლობალურ რეიტინგში.
მერიტოკრატია
მერიტოკრატია სინგაპურში ფუნდამენტური იდეოლოგიაა და განათლების სისტემის ფუნდამენტური პრინციპია, რომელიც მიზნად ისახავს ბრწყინვალე ახალგაზრდა სტუდენტების აღმოჩენას და მოწინავე პოზიციებზე განაწილებას. სისტემა დიდ ყურადღებას აქცევს აკადემიურ მოსწრებას სტუდენტების შეფასებისას და მათ სპეციალურ პროგრამებსა და უნივერსიტეტებში დაშვების მინიჭებისას, თუმცა ამან შეშფოთება გამოიწვია, რადგან ჩნდებოდა ელიტების შექმნის საშიშროება. აკადემიური შეფასება განიხილება, როგორც სტუდენტის შესაძლებლობისა და ძალისხმევის ობიექტური საზომები, მათი სოციალური წარმომავლობის მიუხედავად. კარგი აკადემიური მოსწრების ქონა განიხილება, როგორც ყველაზე მნიშვნელოვანი ფაქტორი სტუდენტების კარიერული პერსპექტივების დასაქმების ბაზარზე და მათი მომავალი ეკონომიკური სტატუსისთვის.
ბილინგვიზმი (დედა ენა)
ბილინგვიზმი, ანუ დედაენის პოლიტიკა სინგაპურის განათლების სისტემის ქვაკუთხედია. მიუხედავად იმისა, რომ ინგლისური ენა არის პირველი ენა და სწავლების საშუალება საშუალო სკოლაში, სტუდენტების უმეტესობას მოეთხოვება „მშობლიური ენის“ ცოდნა, რომელიც შეიძლება იყოს სამი ოფიციალური ენიდან ერთი: სტანდარტული მანდარინი, მალაიზიური ან ტამილური. არათამილმა ინდიელმა შეიძლება აირჩიოს თამილური ან არაოფიციალური ენა, როგორიცაა ბენგალური, გუჯარათი, ჰინდი, პენჯაბური ან ურდუ. ამასთან, არა მანდარინული წარმოშობის ჩინელმა სტუდენტებმა, მაგალითად კანტონურ ენაზე მოსაუბრეებმა, უნდა ისწავლონ მანდარინი, ხოლო ინდონეზიური წარმოშობის მქონე მოსწავლეებმა უნდა ისწავლონ მალაიზიური. არაჩინურმა, მალაიელმა ან ინდოელმა სტუდენტმა შეიძლება აირჩიოს რომელიმე ამ ენის შესწავლა (ჩვეულებრივ იაპონელები, კორეელები და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიელები, რომლებიც არ არიან მალაური ან ინდონეზიური წარმოშობა, ირჩევენ ჩინურს). დედა ენა არის სავალდებულო გამოცდა.
სამომავლო უნარები
სამომავლო უნარების პროგრამა „გამოიმუშავე და ისწავლე“ საშუალებას აძლევს  კურსდამთავრებულებს მუშაობა დაიწყონ პროფესიის შესაბამისად, რაც მათ საშუალებას აძლევს მიიღონ ანაზღაურება სამსახურისათვის საჭირო  სტრუქტურირებული ტრენინგის გავლისას. 2016 წლის მონაცემებით, სინგაპურში სულ 40 „გამოიმუშავე და ისწავლე“ პროგრამაა.
სქოლიო
კატეგორია:განათლება სინგაპურში
იოსებ კეჭაყმაძე
იოსებ კეჭაყმაძე (დ. 27 მარტი, 1939, ქ. ოზურგეთი — გ. 24 მარტი, 2013, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი.
ბიოგრაფია
გურული ხალხური სიმღერების ცნობილ მომღერალ-მგალობელთა (ივლიანე კეჭაყმაძე 1845 - 1947; ქრისტეფორე კეჭაყმაძე 1882-1933) შთამომავალი იოსებ კეჭაყმაძე დაიბადა ქ. ოზურგეთში, ილია კეჭაყმაძისა და ელენე ორაგველიძის ოჯახში.
იოსებ კეჭაყმაძე 1955 წლიდან სწავლობდა ქ. ბათუმის ზ. ფალიაშვილის სახელობის მუსიკალურ სასწავლებელში, ხოლო შემდეგ, ქ. თბილისის ცენტრალურ მუსიკალურ ათწლედში, საგუნდო-სადირიჟორო განხრით. 1960-1965 წლებში სწავლობდა ქ. თბილისის ვ. სარაჯიშვილის სახელობის კონსერვატორიაში საკომპოზიციო ფაკულტეტზე, ჯერ კონსერვატორიის რექტორის, პროფ. იონა ტუსკიას ხელმძღვანელობით, ხოლო მისი გარდაცვალების შემდეგ, კომპოზიტორ დავით თორაძის ხელმძღვანელობით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 27 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2013 კატეგორია:ქართველი კომპოზიტორები კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
გაიოზ გოგიბერიძე
გაიოზ გალაქტიონის ძე გოგიბერიძე (დ. 5 თებერვალი, 1922, სოფ. ხიდისთავი, ახლანდ. ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი — გ. 11 დეკემბერი, 2000, ბათუმი) — ქართველი მსახიობი, აჭარის დამსახურებული არტისტი (1957), საქართველოს სსრ-ის  სახალხო არტისტი (1982 ).
ბიოგრაფია
1938–1941 და 1943–1950 წლებში იყო ბათუმის, ჩოხატაურის, ხულოს თეატრების მსახიობი; 1951–1956 წლებში მუშაობდა თბილისის მოზარდ მაყურებელთა თეატრში, შემდეგ — ქუთაისის ლადო მესხიშვილის სახელობის სახელმწიფო დრამატულ თეატრში. 1956 წლიდან კვლავ ბათუმის ი. ჭავჭავაძის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის დასის წევრი იყო. გოგიბერიძის მიერ შესრულებული როლებს შორის აღსანიშნავია: ონისე (ალექსანდრე ყაზბეგის „ხევისბერი გოჩა“), უფლისწული (მიხეილ ჯაფარიძის „ჟამთაბერის ასული“), პეპო (გაბრიელ სუნდუკიანის „პეპო“), ესოპე (გილერმე ფიგეირედოს „მელა და ყურძენი“), კოჩკარიოვი (ნიკოლოზ გოგოლის „ქორწინება“), არტური (ეთელ ლილიან ვოინიჩის „კრაზანა“), ბაში- აჩუკი (აკაკი წერეთლის „ბაში-აჩუკი“), კასიო (უილიამ შექსპირის „ოტელო“), მანუჩა (ვალერიან კანდელაკის „მაია წყნეთელი“), ზაროვაველი (ეჟი იურანდოტის „მეცხრე წმინდანი“).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 5 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1922 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2000 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები გ
ელეონორა მედიჩი
ელეონორა დე’ მედიჩი (Eleonora de' Medici; დ. 28 თებერვალი, 1567, ფლორენცია, იტალია — გ. 9 სექტემბერი, 1611, მანტუა, იტალია) — მედიჩთა დინასტიის წარმომადგენელი. ტოსკანის ჰერცოგ ფრანჩესკო I-ისა და იოჰანა ავსტრიელის ქალიშვილი. საფრანგეთისა და ნავარის დედოფალ მარია მედიჩის უმცროსი და. მანტუას ჰერცოგინია 1587-1611 წლებში როგორც ვინჩენცო I-ის მეორე მეუღლე.
ადრეული წლები
ელეონორა დაიბადა 1567 წლის 28 თებერვალს ფლორენციაში. იგი იყო ტოსკანის მომავალი დიდი ჰერცოგის, ფრანჩესკო I-ისა და მისი მეუღლის, იოჰანა ავსტრიელის უფროსი ქალიშვილი. მას სახელი ბებიამისის, ტოსკანის დიდი ჰერცოგინია ელეონორა ტოლედოელის პატივსაცემად დაარქვეს. მისი ნათლობა მალევე შედგა ინოჩენცო კიოჩი დელ მონტეს მიერ, რომელიც რომის პაპ იულიუს III-ის ძმის შვილი იყო. კარდინალი სპინელო დე ბენჩი კი რომის პაპ პიუს V-ს წარმოადგენდა. მისი პომპეზური ნათლობა ცნობილი ცერემონიის შემდეგ დადგმული ნადირობისა და ისტორიული სცენების დადგმით გახდა.
1574 წელს, როდესაც ელეონორა შვიდი წლის იყო, მისი საყვარელი ბაბუა, ტოსკანის დიდი ჰერცოგი კოზიმო I გარდაიცვალა, ტატხზე კი მისი მშობლები ავიდნენ. ამ ამბიდან სულ ოთხ წელიწადში, 1578 წელს ელეონორას დედა, ერცჰერცოგინია იოჰანა ავსტრიელი 31 წლის ასაკში გარდაიცვალა, რის გამოც მამამისმა, ჰერცოგმა ფრანჩესკო I-მა სასწრაფოდ იქორწინა თავის საყვარელ ბიანკა კაპელოზე. ელეონორა და მისი ორი და — მარია და ანა თითქმის მთლიანად უმეთვალყურეოდ დარჩნენ. სულ მალე მარია საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV-ს გაჰყვა ცოლი და დედოფალი გახდა, სწორედ ის იყო დედა და რეგენტი მეფე ლუი XIII-ისა. რაც შეეხება ანას, იგი 14 წლის ასაკში მძიმედ დაავადდა და გარდაიცვალა.
ქორწილი და ზეიმი
მარცხნივ|მინი|337x337პქ|ელეონორა მედიჩისა და ვინჩენცო გონძაგას ქორწინება 1584 წლის 29 აპრილს ელეონორა ცოლად გაჰყვა მანტუასა და მონფერატოს ჰერცოგ ვინჩენცო გონძაგას, რომელიც თავის პირველ ცოლს, მარგერიტა ფარნეზეს უშვილობის გამო სულ ცოტა ხნისწინ გაეყარა. მათი საქორწინო კონტრაქტი 1584 წლის 4 აპრილს გაფორმდა მანტუას სამეფო სასახლეში, რასაც საოცარი ფოიერვერკის გაშვება მოჰყვა. ამ ამბიდან რვა დღეში ვინჩენცო გონძაგა ფლორენციაში ჩავიდა ელეონორას გასაცნობად, რასაც ფრანჩესკო I-ისთვის და მისი დედინაცვლის, ბიანკა კაპელოსთვის ელეონორას ხელისთხოვნა მოჰყვა. ცნობილია, რომ ამ დროს ელეონორას პორტრეტი ვინჩენცომ საკუთარი საძინებელში ჩამოაკიდებინა. 10 აპრილს ფრანჩესკო I-მა ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ს წერილი მისწერა და ელეონორას გათხოვებისათვის ნებართვა სთხოვა (რადგანაც ამ დროს ტოსკანა ესპანეთის ვასალი სახელმწიფო იყო). ესპანეთიდან თანხმობა მალევე მოვიდა, რის შემდეგაც უკვე საქორწინო სამზადისი დაიწყო.
1584 წლის 3 მაისს ელეონორა და ვინჩენცო მანტუაში ჩავიდნენ. ვინჩენცოს მალევე სტუმრად ეწვია მეზობელი პარმის ჰერცოგი ოტავიო ფარნეზე და მისი ცოლი, ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ის ნახევარ-და, საღვთო რომის იმპერატორ კარლ V-ის ასული მარგარეტ ავსტრიელი. მათ თან ახლდნენ უამრავი მშვენიერი არისტოკრატი ქალბატონი პარმის, პიაჩენცისა და მანტუას სამეფო კარებიდან. მანტუაში ელეონორას შესვლა ძალიან ეფექტური და პომპეზური იყო. იგი საოცრად მდიდრული ეტლით შევიდა რომელშიც შებმული იყო ძვირფასი თვალ-მარგალიტით მოკაზმული ოთხი თეთრი ცხენი. თავად ელეონორას ვერცხლის ძაფით შეკერილი ძვირფასი კაბა ემოსა, რომელზედ დაკერებული იყო მარგალიტები. მის ეტლს წინ ფლორენციული კავალერია მიუძღვოდა, მანტუას გალავანზე კი მის პატივსაცემად მედიჩების გერბი იყო გაკეთებული. მას სასახლის შესასვლელთან მისი მამამთილი, მანტუას ჰერცოგი გულიელმო გონძაგა და მისი ცოლი, ელეონორა ავსტრიელი შეეგებნენ, რომელიც ელეონორას ღვიძლი დეიდაც იყო.
მანტუას ჰერცოგინია
მინი|295x295პქ|ელონორა მედიჩი, მანტუას ჰერცოგინია მანტუაში ელეონორამ თან თავისი დედის, იოჰანა ავსტრიელისა და გარდაცვლილი და-ძმის, ანასა და ფილიპოს პორტრეტებიც წაიღო და თავის პალატებში განათავსა. თუმცა ცნობილია, რომ იგი ამ პორტრეტების ზომის გამო დიდად უკმაყოფილი იყო. 1586 წელს ელეონორამ თავისი პირველი შვილი გააჩინა, რომელსაც მამამისის, ფრანჩესკოს სახელი დაარქვა. ცნობილია, რომ როდესაც თავად ფრანჩესკო I-მა ამ ამბავის შესახებ გაიგო, ძალზედ გაუხარდა და ელეონორას საჩუქრად იმ დროისათვის უიშვიათესი ხილი — ქლიავი გაუგზავნა. მომდევნო 1587 წელს ელეონორას მამამთილი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც მანტუასა და მონფერატოს ჰერცოგი მისი ქმარი ვინჩენცო I ხდება. ამავე წელს ელეონორამ მეორე ვაჟი გააჩინა, რომელსაც სახელი თავისი ბიძის, ჰერცოგ ფერდინანდო I-ის პატივსაცემად დაარქვა. ამას მოჰყვა 1589 წელს კიდევ ერთი ვაჟის დაბადება, რომელსაც გარდაცვლილი მამამთილის პატივსაცემად გულიელმო დაარქვა, თუმცა იგი მალევე გარდაიცვალა. ამის შემდეგ ელეონორამ კიდევ ორი გოგონა და ერთი ვაჟი გააჩინა.
1602 წელს ვინჩენცო I ფლანდრიაში გაემგზავრა, რა დროსაც მანტუასა და მონფერატოს საჰერცოგოებში მთელი ძალაუფლება ელეონორას ჰქონდა. ამ დროს მან თავის ბიძას, ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ფერდინანდო I მედიჩის წერილი მისწერა, სადაც აცნობებდა რომ ვინჩენცო წასული იყო და მათ საჰერცოგოებს შორის მეგობრობის აღსანიშნავად ელეონორამ საჩუქრად რამდენიმე გალერა გაუგზავნა. 1603-1604 წლების ზამთარში მანტუას სამეფო კარს გალილეო გალილეი ეწვია, რა დროსაც ელეონორამ მას დიდი ანაზღაურების სანაცვლოდ მათთვის მუშაობა შესთავაზა, თუმცა გალილეომ უარი თქვა. 1606 წელს ელეონორამ თავისი უფროსი ქალიშვილი მარგერიტა ლოთარინგიის ჰერცოგ ანრი II-ს მიათხოვა.
გარდაცვალება
1611 წლის პირველ მეოთხედში ელეონორი მძიმედ დაავადდა, თუმცა აპრილში იგი გამოჯანმრთელდა. ბოლომდე გამოსაკეთებლად იგი პალაცო დი პორტოში გადავიდა, რომელიც თავისი საოცარი ბაღებითა და გარშემო მდებარე მტკნარი წყლებით იყო ცნობილი. ზაფხულის დადგომასთან ერთად პალაცო დი პორტოში ძალიან დაცხა, რის გამოც ელეონორა უფრო ჩრდილოეთით, ვილა დი კავრიანაში გადავიდა. იქ მას თავისი ძველი დაავადება შემოუბრუნდა და 1611 წლის 9 სექტემბერს, 44 წლის ასაკში გარდაიცვალა. ამ დროს მისი ქმარი ვინჩენცო მონფერატოში იყო, ხოლო როდესაც ცოლის გარდაცვალების შესახებ აცნობეს, იგი ღრმა დეპრესიაში ჩავარდა, რომლიდანაც გარდაცვალებამდე ვერ გამოვიდა, 1612 წლის 9 თებერვალს კი თავად ვინჩენცოც გარდაიცვალა.
წინაპრები
ელეონორა მედიჩის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 28 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1567 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1611 კატეგორია:მედიჩები კატეგორია:მანტუის ჰერცოგინიები
ელეანორ არაგონელი
ელეანორ არაგონელი შეიძლება იყოს:
ნოვოჰასანოვო
ნოვოჰასანოვო (Яңы Хәсән) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 177 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 105 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (96%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
ჰონინგება
ლიტერატურა
კატეგორია:აბრაზიული დამუშავება
ელიზაბეთ ავსტრიელი (1554-1592)
ელიზაბეთი იყო იმპერატორ მაქსიმილიან II-ის და კარლ V-ის ქალიშვილის, მარია ესპანელის ქალიშვილი. 1570 წლის 26 ნომებერს დაქორწინდა საფრანგეთის მეფე შარლ IX-ზე, რომელიც გარდაიცვალა 1574 წელს. მათ ჰყავდათ ერთი ქალიშვილი — მარი ელიზაბეთ ვალუა, რომელიც 5 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
ადრეული ცხოვრება
ელიზაბეთი იყო საღვთო რომის იმპერატორ მაქსიმილიან II-ისა და მისი ცოლის, იმპერატრიცა მარია ესპანელის მეხუთე შვილი და მეორე ქალიშვილი. მის მშობლებს სულ 16 შვილი ჰყავდათ, რომელთაგან მხოლოდ რვამ მიაღწია სრულწლოვანებამდე, ელიზაბეთი კი ერთ-ერთია ამ რვიდან. იგი იზრდებოდა თავის უფროს დასთან ანასთან და უმცროს ძმასთან მატაისთან ერთად, ვენაში, ახლად აშენებულ ჰოფბურგის სასახლის კომპლექსის სტალბურგის ბაღის პავილიონში. ისინი სარგებლობდნენ უამრავი პრივილეგიით, ხოლო მათი დედა პირადად უზრუნველყოფდა მათ ჭეშმარიტ და ღრმად მორწმუნე კათოლიკეებად აღზრდას. მამა ხშირად სტუმრობდა მათ, ხოლო ელიზაბეთი მისი საყვარელი შვილი იყო. იგი მამას არა მხოლოდ გარეგნულად, არამედ ხასიათითაც ჰგავდა. ელიზაბეთი ასევე იყო ტოლერანტი და ინტელექტუალი, როგორც მამამისი.
ელიზაბეთს ჰქონდა თოვლივით თეთრი კანი, ძალიან გრძელი ოქროსფერი თმა და სრულყოფილი სხეული, რის გამოც იგი ეპოქის ერთ-ერთ ულამაზეს ქალად ითვლებოდა. იგი ასევე იყო მშრალი, ღვთისმოსავი, გულგრილი, გულუბრყვილო და ყოველთვის უდანაშაულო პრინცესა. ამასთან იგი ძალიან ნიჭიერი იყო და საოცარი სისწრაფით ითვისებდა ყველაფერს. ელიზაბეთის ძმებმა განათლების მისაღებად დაიქირავეს ფლანდრიელი მწერალი და დიპლომატი ოგიერ გიისელ დე ბუსბეკი. ცნობისმოყვარე ელიზაბეთი ძმებს სწავლაში მალე შეუერთდა. მარია ესპანელი განსაკუთრებულად მკაცრად ქალიშვილების რელიგიური კუთხით აღზრდაზე მუშაობდა. ელიზაბეთზე ღრმა ბავშვობაშივე უდიდესი შთაბეჭდილება მოახდინა კათოლიკეთა წმინდანმა ელიზავეტა უნგრელმა, რომელიც უნგრეთის მეფე ანდრაშ II-ის ასული იყო და XIII საუკუნეში მოღვაწეობდა.
ჯერ კიდევ მაშინ როდესაც ელიზაბეთი 5 წლის იყო, დაახლოებით 1559 წელს ვარაუდობდნენ, რომ იგი მიეთხოვებინათ საფრანგეთის მეფე ანრი II-ის შუათანა ვაჟზე, ორლეანის ჰერცოგ შარლ დე ვალუასთვის. 1559 წელს ანრი II გარდაიცვალა, მეფე კი მისი უფროსი ვაჟი ფრანსუა II გახდა, ამ დროს საფრანგეთში სიტუაცია ძალიან აირია და შარლისა და ელიზაბეთის ქორწინებაზე აღარავინ ფიქრობდა. სულ მალე 1560 წელს შარლი საფრანგეთის მეფე გახდა. 1562 წელს შარლ IX-მ, რომელიც სულ 12 წლის იყო, ვენაში ფრანგული დელეგაცია გააგზავნა, რათა ელიზაბეთი შეეთვალიერებინათ. ამ დროს იმპერატორი არა ელიზაბეთის მამა, არამედ მისი ბაბუა, ფერდინანდ I იყო, რომელიც ფრანგების შეთავაზებით ერთობ დაინტერესდა. საფრანგეთის ელჩმა დე ვიევილმა ელიზაბეთს პირველივე ნახვისას განუცხადა: "თქვენი უდიდებულესობა, ჭეშმარიტად საფრანგეთის დედოფალია!". ელჩი და იმპერატორი ელიზაბეთის საფრანგეთის მეფეზე გათხოვებაზე შეთანხმდნენ. აქედან მოყოლებული ელიზაბეთს ასწავლიდნენ ფრანგულ ენას, წეს-ჩვეულებებსა და სამეფო კარზე ქცევის წესებს.
ქორწინება
შარლი და ელიზაბეთი ოფიციალურად 1570 წლის 26 ნოემბერს დაქორწინდნენ ქალაქ მეცში. მათ ჯვარი დასწერათ კარდინალმა შარლ დე ბურბონმა. მათი ქორწილი ძალიან ექსტრავაგანტულად აღინიშნა, მიუხედავად საფრანგეთის მძიმე ფინანსური მდგომარეობისა. საფრანგეთის ახალი დედოფლის საქორწინო კაბა შეკერილი იყო ვერცხლის ძაფისგან და დაფარული იყო მარგალიტის, ზურმუხტის, საფირონის, რუბისა და ბრილიანტის თვლებით.
საფრანგეთის დედოფალი
რთული მოგზაურობისა და ცივი ამინდის გამო ელიზაბეთი 1571 წლის დასაწყისში ავად გახდა. მას შემდეგ რაც საქორწინო ზეიმი დასრულდა ელიზაბეთი თავის მეუღლესთან, მაზლებთან და ამალასთან ერთად პარიზისკენ დაიძრა. ფრანგულ-გერმანული დელეგაციები 1571 წლის გაზაფხულზე სენ დენში შეჩერდნენ. ამავე წლის 25 მარტს რეიმსის არქიეპისკოპოსმა სენ დენის ბაზილიკაში ელიზაბეთ ავსტრიელი საფრანგეთის დედოფლად აკურთხა. ახალი დედოფალი ოფიციალურად 1571 წლის 29 მარტს შევიდა პარიზში.
ელიზაბეთი იმდენად იყო აღბრთოვანებული და შეყვარებული შარლით, რომ ზოგჯერ უყოყმანოდ და მოულოდნელად, ხალხის თანდასწრებით კოცნიდა შარლ IX-ს. თუმცა შარლს თავისი სიყვარული უკვე ჰყავდა ნაპოვნი, ის არა ელიზაბეთი, არამედ მარი ტუშე იყო, რომელმაც ელიზაბეთის ჩამოსვლასთან დაკავშირებით განაცხადა "გერმანელი გოგონა, ვერ შემაშფოთებს". ქორწინებიდან მალევე შარლი კვლავ თავის საყვარელ მარი ტუშეს დაუბრუნდა, თუმცა ელიზაბეთთანაც ძალიან ახლო და თბილი ურთიერთობა ჰქონდა. შარლი მიხვდა, რომ თუ ქვეყანას ეკატერინესთან და ელიზაბეთთან ერთად აღარ მართავდა, ამით შეძლებდა ექსესების არიდებას. ამიტომაც სახელმწიფოს მართვის საქმეებში ცხვირის ჩაყოფა ორივეს აუკრძალა. გარდა ამისა ეკატერინე მედიჩი დარწმუნდა, რომ მის ახალ რძალს პოლიტიკაში საკმაო გამოცდილება ჰქონდა და სახელმწიფოს მართვაც კარგად იცოდა, ამიტომაც იგი ელიზაბეთს დაუახლოვდა. ეკატერინეც და ელიზაბეთიც ახერხებდნენ და მაინც ერეოდნენ სახელმწიფოს მართვაში. მარცხნივ|მინი|ელიზაბეთ ავსტრიელი 1570 წელს ელიზაბეთს საუბარი შეეძლო გერმანულ, ფრანგულ, ესპანურ, იტალიურ და ლათინურ ენებზე. თუმცა იგი საფრანგეთის სამეფო კარზე თავს ძალიან მარტოსულად გრძნობდა. მისი ერთად-ერთი მეგობარი იყო მისი მული, პრინცესა მარგარიტა ვალუა, რომელიც ისეთივე ლამაზი და განათლებული იყო, როგორიც ელიზაბეთი, თუმცა არც მარგარიტას ჰქონდა ძალაუფლება ქვეყნის მართვის საკითხებში. ელიზაბეთს საფრანგეთში ახლდა თავისი გერმანელი ფრეილინი მადლენ სავოიელი. გარდა ამისა მას ჰყავდა მრჩეველი ლორდი ჩემბერლენის სახით.
საფრანგეთში მიმდინარე საშინელი მოვლენების გამო, დედოფალმა უარი თქვა პოლიტიკურ ცხოვრებაზე და მთელ დროს ნაქარგებზე მუშაობას, კითხვას და ქველმოქმედებას უთმობდა. იგი დღეში ორჯერ დადიოდა ტაძარში და უსმენდა მესას. ელიზაბეთი გაოცებული იყო თუ რამდენად მცირე პატივისცემას იჩენდნენ ფრანგები რელიგიის მიმართ. იგი მამის მსგავსად პროტესტანტების შეწყალებას ითხოვდა, თუმცა მას არავინ უსმენდა. შარლ IX, ეკატერინე მედიჩი, შარლის ძმები და ჰერცოგი დე გიზები, წარმოუდგენელი სისასტიკით ჟლეტდნენ ჰუგენოტებს, რაც უფრო აღრმავებდა ქვეყნის შიდა პრობლემებს.
ამ ამბიდან ორი თვის შემდეგ, 1572 წლის 27 ოქტომბერს, ლუვრის სასახლეში ელიზაბეთმა თავისი პირველი და უკანასკნელი შვილი გააჩინა. ახალშობილი გოგონა იყო. მას მარია ელისაბედი დაარქვეს. მარია ბებიის, მარია ესპანელის, ხოლო ელისაბედი ინგლისის დედოფალ ელისაბედ I-ის პატივსაცემად. სწორედ მარია ესპანელი და ელისაბედ I იყვნენ მარია ელისაბედ ვალუას ნათლიები.
ავსტრიაში დაბრუნებული ქვრივი
1580-იანი წლების დასაწყისში, ელიზაბეთმა სტალბურგის მახლობლად შეიძინა მიწები, სადაც ააშენა რამდენიმე მონასტერი. იგი იქ აღივეცა მონაზვნად და ქველმოქმედებას მიჰყო ხელი. დიდგვაროვანმა ავსტრიელმაა ქალბატონებმა ელიზაბეთს მხარი დაუჭირეს. მან ასევე დააფინანსა ყველა წმინდა სამლოცველოს აღდგენა პრაღაში, რომელიც 1541 წელს რელიგიური დაპირისპირებისას ჰუსიტებმა გადაწვეს.
ელიზაბეთმა წამოიწყო ახალი მონასტრების მშენებლობა. 1588 წელს მან თავისი ძმისგან, ერცჰერცოგ მაქსიმილიანისგან თანხმობა მიიღო, იმის თაობაზე, რომ აეშენებინა ელიზავეტა უნგრელის სახელობის ტაძარი.
საფრანგეთიდან გამგზავრების მიუხედავად იგი კონტაქტს არ წყვეტდა თავის მულთან, ნავარის დედოფალ მარგარიტა ვალუასთან. ისინი რეგულარულად სწერდნენ ერთმანეთს წერილებს. ხოლო როდესაც ანრი III მოკლეს, მეფე მარგარიტას ქმარი ანრი IV გახდა, შესაბამისად მარგარიტა საფრანგეთისა და ნავარის დედოფალი გახდა. ამ დროისათვის ეკატერინე მედიჩი და ყველა ვალუა უკვე გარდაცვლილი იყო მარგარიტას გარდა. იგი ამ გვარის უკანასკნელი წარმომადგენელი იყო. ანრი IV-მ შეძლო და საფრანგეთში რელიგიური ომები დაასრულა, რითაც ელიზაბეთი ძალიან გახარებული იყო. ელიზაბეთმა მარგარიტას ორი უძვირფასესი წიგნი გაუგზავნა საჩუქრად, რომლებიც დღესდღეობით დაკარგულია.
გარდაცვალება და მის შემდეგ
ელიზაბეთ ავსტრიელი გარდაიცვალა 1592 წლის 22 იანვარს პლევრიტისგან. იგი დაკრძალეს მისსავე აგებული ეკლესიის იატაკის მარმარილოს ფილის ქვეშ ბრანტომი მისი გარდაცვალების შემდეგ წერდა, რომ როდესაც ის გარდაიცვალა, იმპერატრიცამ (იგულისხმება ელიზაბეთის დედა) განაცხადა:
იეზუიტური რევოლუციის დროს, მონასტერი რომელშიც ელიზაბეთი განისვენებდა, 1782 წელს დაიხურა, რათა მის ადგილას შექმნილიყო ლუთერანული ეკლესია, კათოლიკურის ნაცვლად. ამიტომაც ეპისკოპოს იოზეფ II-ის ბრძანებით ელიზაბეთის ნეშტი გადაასვენეს ვენაში მდებარე წმ. სტეფანის სახელობის ტაძარში და მისი იატაკის ქვეშ დაკრძალეს.
ელიზაბეთის პირად ბიბლიოთეკაში აღმოჩენილია მსოფლიოში უიშვიათესი წიგნები. იქ მოიპოვება ფრანგული, გერმანული, ესპანური, იტალიური და ლათინური წიგნები. მათ შორისაა გეორგ შრერის წიგნები, 1571 წელს დაწერილი ფრანგი წინასწარმეტყველის ნოსტრადამუსის წინასწარმეტყველებების წიგნი, ძველი ბერძენი პოეტის საფოკლეს ანტიგონეს ტრაგედია და ა.შ. ყველა ეს წიგნი დარჩა მის ძმას, იმპერატორ რუდოლფ II-ს, ხოლო ელიზაბეთის საქორწინო ბეჭედი რომელიც მას შარლმა აჩუქა მის მეორე ძმას, ერნესტ ავსტრიელს დარჩა.
ვისოზა (მინას-ჟერაისი)
ვისოზა (მინას-ჟერაისი) (Viçosa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 648 მეტრზე. მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვისოზის შემადგენლობაში.
შაქრიანის სასახლეების კომპლექსი
სასახლეები
ჩრდილოეთით, შედარებით უფრო მაღლა მდგარი ნაგებობიდან, აღმოსავლეთი კედლის ნაწილი და ჩრდილოეთი კედლის ნაშთებიღაა შემორჩენილი. აღმოსავლეთი კედელი შეიცავს ორ ქრონოლოგიურად განსხვავებულ ფენას, რომლებიც ერთმანეთისგან საშენი მასალით და ბათქაშის ფერით. კედლის ქვედა ნაწილი წვრილი, ნატეხი ქვითაა ნაწყობი და, ბათქაშის გამო, მოყვითალო ფერი დაჰკრავს. ზემოთა ნაწილი ბევრად უფრო მოზრდილი ქვებითაა ნაგები და რუხი ფერისაა. კედლის ქვედა ნაწილს შესასვლელის წირთხლი შემორჩა. ზედას კი, ერთი მცირე ზომის, სწორკუთხა ნიშა. სასახლის შუაში, გრძივი ღერძის გასწვრივ, ორი სვეტი მდგარა. შემორჩენილია ერთის ნაწილი და მეორის ბაზისი, მანძილი სვეტების ღერძებს შორის 14,3 მეტრია, ხოლო სვეტების ღერძებიდან განივ კედლებამდე — 7,8 მეტრი.
ელიზაბეთ ავსტრიელი (1554-1592)
სქოლიო
კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:ვალუები კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები კატეგორია:დაბადებული 5 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1554 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1592 კატეგორია:ავსტრიის პრინცესები
ვისოზა (მინას-ჟერაისი)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 72 220 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 241.2 კმ²-ზე. ფართობი 299 418 კმ²-ია.
შაქრიანის სასახლეების კომპლექსი
სასახლეები
სამხრეთით მდგარი ნაგებობა გეგმით სწორკუთხაა და ჩრდილოეთით მდგარ ნაგებობასთან შედარებით უკეთაა შემორჩენილი. პირველი სართულის აღმოსავლეთ კედელში ფართო, თაღოვანი კარია გაჭრილი. თაღი ნახევარწრიულია და თხელი, მოგრძო, ნატეხი ქვითაა ნაწყობი. ამავე კედელში, მეორე სართულის დონეზე, მოწყობილი ყოფილა განიერი, მაღალი, თაღოვანი, ღიობები. შენობის ჩრდილოეთ კედელს, მთელ სიგრძეზე, გასდევს სართულშუა გადახურვის კოჭების საყრდენი ბუდეები, რომლებიც ერთმანეთისგან თანაბარი მანძილით არის დაშორებული. მეორე სართულის დონეზე, აღმოსავლეთი კედელი ჩრდილოეთით გრძელდება და პირველი სართულის ჩრდილოეთი კედლის ხაზს ცილდება. სავარაუდოდ, ამ მხარეს მეორე სართული გრძელდებოდა და პირველ სართულთან შედარებით უფრო მეტ ფართობს შეიცავდა.
ვისოზა (მინას-ჟერაისი)
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
შაქრიანის სასახლეების კომპლექსი
სასახლეები
ნაგებობებს შორის რამდენიმე საფლავია.
დანაშაულებები და ცუდი საქციელები
„დანაშაულებები და ცუდი საქციელები“ (Crimes and Misdemeanors) — ვუდი ალენის 1989 წლის ეგზისტენციალური დრამა. ფილმში განხილულია სამყაროში სამართლიანობის არსებობის თემა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:კრიმინალური ფილმები კატეგორია:1989 წლის ფილმები კატეგორია:ვუდი ალენის ფილმები
ყოვლარსარი
ყოვლარსარი (Qovlarsarı) — სოფელი აზერბაიჯანში, განჯა-ყაზახის რეგიონის სამუხის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1298 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:სამუხის რაიონის სოფლები
მუგუთის წმინდა გიორგის ეკლესია
მუგუთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ საბუეს ჩრდილოეთით, 7 კმ. მანძილზე, მუგუთად წოდებულ ადგილას. სწორედ აქედან მომდინარეობს მისი სახელწოდება.
ძეგლი თარიღდება შუა საუკუნეებით, არის დარბაზული, უაფსიდო. ნაგები იყო ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით. დღეს-დღეობით შემორჩენილია ნანგრევების სახით. აღმოსავლეთ კედლის შუაში გაჭრილია სარკმელი, რომლის ქვემოთ, კედელზე, ტრაპეზია მიშენებული. ეკლესიის დასავლეთით, რამდენიმე მეტრის მანძილზე, ნაგებობის, ნანგრევებია. აქვე შეინიშნება რამდენიმე დიდი ზომის ქვევრის კვალი, რის საფუძველზეც, შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ აქ მარანი იყო. ძეგლის გარშემო შემორჩენილია გალავნის ფრაგმენტი.
ნოვოტროიცკაია (ბაშკირეთი)
ნოვოტროიცკაია (Яңы Троицкий; Новотроицкая) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 38 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 23 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 23 კმ-ით.
მუგუთის წმინდა გიორგის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნოვოტროიცკაია (ბაშკირეთი)
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (70%).
სქოლიო
კატეგორია:კუიურგაზის რაიონის სოფლები
ღასანიდები
მიგრაცია იემენიდან
ითვლება, რომ ღასანიდები სამხრეთ არაბეთის ქალაქ მარიბიდან და მიმდებარე ქალაქებიდან (თანამედროვე იემენი) მოვიდნენ. ტრადიციის თანახმად, იემენიდან მათი გადასახლება დაიწყო მარიბის კაშხლის განადგურების გამო, რომლის ისტორია დეტალურადაა აღწერილი ყურანის 34-ე თავში [. მიგრაცია ტალღებად მოხდა.ერთ-ერთი ცნობილი ტალღა იყო ქრისტიანი არაბების დევნა ხიმიარების მეფის ზუ ნუვასის მიერ. გაურკვეველია ლევანტისკენ მიგრაციის დრო, მაგრამ სავარაუდოდ, ღასანიდები სირიაში ჩავიდნენ ახ.წ. 250-300 წლებში. მატიანეებში მათი ყველაზე ადრეული გამოჩენა 473 წელს იწყება, როდესაც მათმა ლიდერმა ამორკესმა ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას აღმოსავლეთ რომის იმპერიასთან და აღიარებდა მის სუზერენობას. ღასანიდების ტომმა წამყვანი პოზიცია დაიკავა, არაბულ ფედერატებს -ბანუ ამელასა და ბანუ ჯუდჰამს შორის.
ღასანიდების სამეფო
ღასანიდთა აღზევება ხდებოდა ერაყიდან გადმოსახლებულ ტომებთან ბრძოლაში, რომელთაც წაართვეს პოზიციები. მათ ასევე გაიფართოვეს პოზიციები ქინდთა ხარჯზე, რომლებიც განდევნეს პალესტინიდან. მე-5 საუკუნეში მიიღეს ქრისტიანობა და ჩაებნენ ბუფერული სახელმწიფოს სახით ბიზანტიის პოლიტიკური გავლენის სფეროში,რომლის საზღვრებსაც იცავდნენ მტრის შემოსევებისაგან. ისინი მაგრდებოდნენ და ისწრაფოდნენ, რომ მოეპოვებინათ დამოუკიდებელი მდგომარეობა. ღასანიანები ჩაებნენ ბიზანტიასა და სასანურ ირანს შორის გამართულ ბრძოლაში ერაყში ამავე დროს შექმნილი ლახმიდების სახელმწიფოს წინააღმდეგ.
ღასანიდების დედაქალაქი იყო ჯაბია, გოლანის მაღლობებზე. გეოგრაფიულად, სახელმწიფომ დაიპყრო აღმოსავლეთის ლევანტის უმეტესი ნაწილი.მისი ძალაუფლება ვრცელდებოდა ჩრდილოეთით ჰიჯაზამდე და სამხრეთით იასრიბამდე (მედინა)
სპარსეთ-ბიზანტიის ომები
აღმოსავლეთ რომის იმპერია უფრო აღმოსავლეთისკენ იყო მიმართული და სპარსელებთან ხანგრძლივი ომი მისი მთავარი საზრუნავი იყო. ღასანიდებმა შეინარჩუნეს ლევანტის სავაჭრო მარშრუტის დამცველის სტატუსი, იცავდნენ ტომებს ლაჰმიდელებისგან და საიმპერატორო არმიის ჯარების მთავარ წყაროს წარმოადგენდნენ.
ღასანიდების მეფე ალ-ჰარის იბნ ჯაბალამ (არაბ. الحارث بن جبلة‎; (529-569) ხელი შეუწყო ღასანიანთა განმტკიცებას.  მხარს უჭერდა ბიზანტიელებს სასანური ირანის წინააღმდეგ.   529 წელს დახმარება გაუწია სამარიანელთა აჯანყების ჩახშობაში, რის შედეგად მიენიჭა იმპერატორ იუსტინიანე I- ს უმაღლესი საიმპერატორო ტიტული, რომელიც ოდესმე მიუღია უცხოეთის მმართველს; მან ასევე მიიღო პატრიციუსის სტატუსი  . გარდა ამისა, ალ-ჰარის იბნ ჯაბალას მიეცა უფლება ემართა ბიზანტიის იმპერიის ყველა არაბი მოკავშირე.
ალ-ჰარისი იყო იაკოვიტი (სირო-იაკოვიტური მართლმადიდებლური ეკლესია) ქრისტიანი. მან ხელი შეუწყო სირიის იაკოვიტების ეკლესიის აღორძინებას და მხარი დაუჭირა იაკოვიზმის განვითარებას, მიუხედავად იმისა, რომ მართლმადიდებელი ბიზანტია მას ერეტიკოსად მიიჩნევდა. მოგვიანებით, ბიზანტიის უნდობლობამ და დევნამ არაორთოდოქსული რელიგიური მიმდინარეობის მიმართ  გამოიწვია ჰარისის მემკვიდრეების ალ-მუნზირის (569-582) და ალ-ნუმანის  დამხობა
მუსლიმთა დაპყრობები
მინი|[[ნიკიფორე I (ბიზანტია)|ნიკიფორე I]] ღასანიდები ბიზანტიის ვასალურ სახელმწიფოდ რჩებოდნენ მანამ, სანამ მათი მფარველთა მმართველობა მუსლიმებმა არ დაამხეს მე -7 საუკუნეში იარმუკის ბრძოლის (636) შემდეგ. მუსლიმანთა დაპყრობის დროს, ღასანიდებს აღარ აერთიანებდათ იგივე ქრისტიანული მრწამსი: ზოგიერთი დაუკავშირდა ბიზანტიის ეკლესიას; სხვები იაკოვიტების ერთგულნი დარჩნენ, მათმა მნიშვნელოვანმა რაოდენობამ შეინარჩუნა ქრისტიანული რელიგიური იდენტობა, მაგრამ გადავიდა მუსლიმთა ჯარების მხარეზე, რათა ხაზგასმით აღნიშნათ არაბული ფესვების ერთგულება.
აღსანიშნავია, რომ მუტის ბრძოლაში (معركة مؤتة) მუსლიმთა ჯარების მნიშვნელოვან რაოდენობას ქრისტიანი არაბები შეადგენდნენ. თანამედროვე იორდანიაში მცხოვრები ქრისტიანი არაბული ტომებიდან ზოგიერთი, რომლებიც მუსლიმანთა არმიების მხარეს იბრძოდნენ, გათავისუფლდნენ ჯიზიას გადახდისგან. მოგვიანებით, ისინი, ვინც ქრისტიანობა შეინარჩუნეს, შეუერთდნენ სირიის მელიქიტურ თემებს. ღასანიდების შთამომავლები მიმოიფანტნენ მთელ მცირე აზიაში.
არსებობს განსხვავებული მოსაზრებები იმის შესახებ, თუ რატომ არ მიიღეს ღასანიდთა ბოლო მმართველმა, ჯაბალა იბნ აიჰამმა და მისმა მიმდევრებმა ისლამი. ზოგიერთი მოსაზრება ემყარება ზოგად აზრს, რომ ისინი ჯერ კიდევ არ იყვნენ მზად სირიის მმართველებისა და ელიტების სტატუსის დათმობაზე.
სახელმწიფოს დაცემის შემდეგ, ჯაბალა იბნ აიჰამმა ბიზანტიაში გადასახლების შემდეგ ჩამოაყალიბა მთავრობა ღასანიდთა გავლენა იმპერიაზე საუკუნეების განმავლობაში გაგრძელდა. კულმინაცია იყო მათი ერთი-ერთი შთამომავლის, ნიკიფორე I- ის (802-811). ნიკიფორე I არ იყო მხოლოდ ღასანიდების შთამომავალი, მან პრეტენზია წამოაყენა დინასტიის მეთაურის პოსტზე გამოიყენა რა დინასტიის დამაარსებელის, მეფე ჯაფნას სახელი.
მემკვიდრეები
VII საუკუნეში ღასანიდთა სახელმწიფოს დაცემის შემდეგ, ნიკიფორის დინასტიის გარდა, როგორც ქრისტიანი, ასევე მუსლიმი დინასტიების მმართველები  ბიზანტიის  მმართველები აცხადებდნენ, რომ ისინი ღასანიდთა მემკვიდრეები იყვნენ. რასულიდთა სულთნები მეფობდნენ მე -13-მე -15 საუკუნეებში იემენში, ბურჯით სულთნები ეგვიპტეში მე -14-მე -16 საუკუნეებში.
იჩქით გურგენისძე
იჩქით გურგენისძე — XII-XIII საუკუნეების ქართველი დიდგვაროვანი ჯავახეთიდან, წუნდის მშენებელი და ვაჰანის ქვაბთა განმაახლებელი, თამარ მეფის თანამედროვე.
იჩქითი შესაძლოა ბეშთაშენის ვახტანგ ერისთავის წარწერიდან ცნობილ გურგენისძეთა საგვარეულოს მიეკუთვნებოდა. გურგენისძე მოხსენიებულია წუნდის წმინდა იოანე ნათლისმცემლის ეკლესიის და ვაჰანის ქვაბთა ორ წარწერაში, ასევე იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის 76-ე აღაპში (იჩქით გურგენისძის აღაპი 23 ნოემბერს იყო დადგენილი).
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი დიდგვაროვანი ფეოდალები