cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნოილაა (ვენის მეტრო)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენის მეტროსადგურები
ლარგვისის ეკლესიის ნანგრევი
ლარგვისის ეკლესიის ნანგრევი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელი ლარგვისის მიდამოებში. აგებულია გარდამავალ შუა საუკუნეებში.
ნასოფლარ საქორეთის დასავლეთით 2 კმ-ში, მთის სერზე, ძველი სამარხილე გზის მახლობლად, არის ეკლესიის ნანგრევი. ირგვლივ წიფლისა და რცხილის ტყეა, ურევია მუხაც. საყდრის კედლები შემორჩენილია დაახლოებით 1,5 მეტრამდე, წყობაში ერთმანეთს ენაცვლება დიდი და მცირე ზომის დახავსებული, უხეშად თლილი, ზოგჯერ უფორმო კლდოვანი ქვები. შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა. სწორკუთხა საკურთხევლის სატრაპეზო ქვა კედლის წყობაშია ჩაშენებული. სამხრეთი კედლის აღმოსავლეთ ნაპირში მცირე ზომის, გეგმაში სწორკუთხა, ნიშაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სანტა-ანას რაიონი (კასტროვირეინა)
სანტა-ანას რაიონი (Distrito de Santa Ana) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის კასტროვირეინის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 4 473 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 208 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 622. კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კასტროვირეინის პროვინციის რაიონები
A8 (ხორვატია)
thumb|right|200px|ავტომაგისტრალი A8 A8 (Autocesta A8) — ავტომაგისტრალი ხორვატიაში. მაგისტრალი მდებარეობს ისტრიის ნახევარკუნძულზე. ისწყება კანფანარისა და ავტომაგისტრალ A9-ის კვანძიდან და ქალაქ პაზინის გავლით მიემართება რიეკის აღმოსავლეთით მდებარე მატულისა და ავტომაგისტრალ A7-ის კვანძთან. მარშრუტის საერთო სიგრძე 642 კილომეტრია.
სქოლიო
კატეგორია:ტრანსპორტი ევროპაში
აბრამიანის წმინდა გიორგის ეკლესია
აბრამიანის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დორეთკარის მიდამოებში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ეკლესიის ირგვლივ სასაფლაოა. შემორჩენილია XIX საუკუნის საფლავის ქვებიც. უფრო ხშირად გვხვდება ილურიძეების ჯვარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Save a Prayer
„Save a Prayer“ — ინგლისური როკ-ჯგუფ Duran Duran-ის სიმღერა და სინგლი. გამოვიდა 1982 წელს. შეტანილია ჯგუფის მეორე ალბომში Rio.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Duran Duran-ის სიმღერები კატეგორია:1982 წლის სინგლები კატეგორია:1982 წლის სიმღერები
360 (ფილმი)
360 — ფერნანდუ მეირელისის 2011 წლის მხატვრული ფილმი. ფილმში მონაწილეობას იღებს ვარსკვლავური სამსახიობო ანსამბლი და რამდენიმე სლოვაკი მსახიობი. ფილმი გადმოსცემს სხვადასხვა ქალაქში სხვადასხვა სოციალური ჯგუფების წარმომადგენლებს შორის არსებულ ურთიერთობებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2011 წლის ფილმები კატეგორია:ფერნანდუ მეირელისის ფილმები კატეგორია:პიესებზე დაფუძნებული ფილმები
თალი-ბარზუ
თალი-ბარზუ — ძვ. წ. ბოლო საუკუნეებისა და ახ. წ. VIII საუკუნის ნაქალაქარი (ფართობი დაახლ. 5 ჰა) სამარყანდის სამხრეთით 6 კმ-ზე (უზბეკეთი). აქვს ოთხკუთხა ფორმა, შუაში კოშკებითა და სათოფურებიანი კედლებით გამაგრებული 18 მ სიმაღლის გორაა. გაითხარა 1936–1940 წლებში, გ. გრიგორიევის ხელმძღვანელობით. მოსახლეობა ძირითადად მისდევდა მიწათმოქმედებას, მეცხოველებობას და აგრეთვე ხელოსნობას (კერამიკის წარმოება და სხვ.). ახ. წ. დასაწყისში თალი-ბარზუ გამაგრებულ დასახლებად იქცა, ხოლო III–IV საუკუნეებში დაცარიელდა. V–VI საუკუნეებში აშენდა ციხესიმაგრე, რომლის ცენტრში ციტადელი იყო. ვარაუდობენ, რომ V–VII საუკუნეების თალი-ბარზუ იგივეა, რაც წერილობით წყაროებში მოხსენიებული ქალაქი რივდადი.
თალი-ბარზუში აღმოჩენილი ადრინდელი მასალიდან აღსანიშნავია წითლად შეღებილი ქუსლიანი სასმისები, ორთავიანი ცხვრის ფორმის სადგარები, ორნამენტით შემკული ჭურჭელი, სოღდური დამწერლობის ნიმუშები და ქანდაკებანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:უზბეკეთის არქეოლოგიური ძეგლები
ოტელოს ციხესიმაგრე
ფამაგუსტას ციხესიმაგრე (ბერძნ. Κάστρο της Αμμοχώστου) ან ოტელოს ციხესიმაგრე (ოტელოს კოშკი, ბერძნ. Πύργος του Οθέλο) — ციხესიმაგრე კვიპროსზე, ქალაქ ფამაგუსტაში, ამჟამად ჩრდილოეთ კვიპროსის თურქეთის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე.
ციხესიმაგრე აშენდა მე-14 საუკუნეში ლუზინიანების (კვიპროსის სამეფოს მმართველები )მიერ პორტის დასაცავად მტრის შესაძლო თავდასხმებისგან. იგი ასევე ასრულებდა ფამაგუსტას მთავარი შესასვლელის ფუნქციას. ადრე მას "აუღებელი ციხესიმაგრე" შეარქვეს, ვინაიდან ნაგებობის აღება თითქმის შეუძლებელი იყო მის გარშემო არსებული ძალიან ღრმა თხრილების გამო.
ისტორია
მარცხნივ|მინი|ციხესიმაგრის კარიბჭე წმინდა მარკოზის ვენეციური ლომით ოტელოს ციხესიმაგრე მდებარეობს ძველი ქალაქ ფამაგუსტას ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. ებჯინება სატვირთო პორტის მიმდებარე საფორტიფიკაციო კედელს.
მე-13 საუკუნის დასაწყისში კვიპროსის მეფე ანრი I - მა (1218-1253) ააგო პირველი კოშკი ფამაგუსტას პორტის დასაცავად.
სარემონტო სამუშაოები, რომელიც ასევე ჩატარდა ქალაქის მიმდებარე ციხის გალავანებთან მიმართებაში და გაგრძელდა დაახლოებით სამი წელი. ოტელოს ციხესიმაგრე აღადგინეს რენესანსის ეპოქის სტილში, მის შესასვლელში დამონტაჟდა ქვის ფილა ვენეციის მფარველი სიმბოლოს, წმინდა მარკოზის ლომის გამოსახულებით, რელიეფის გვერდით ამოტვიფრულია თარიღი 1492 წ. და კაპიტან ნიკოლო ფოსკარის სახელი, რომელიც ხელმძღვანელობდა ციხის აღდგენას. (სავარაუდოდ, მას  ციხესიმაგრის რეკონსტრუქცია ლეონარდო და ვინჩიმ ურჩია 1481 წელს). მინი|დეზდემონას კოშკი — ციხესმაგრის სხვა სახელწოდება. ფოტო 1900 წ. თავად ციხესიმაგრეს ჰქონდა ოთხი კოშკი, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებული იყო შიდა დერეფნებით. ამ დერეფნებს ჯარისკაცები იყენებდნენ აღჭურვილობის სწრაფად  გადასატანად ერთი კოშკიდან მეორეში. ციხის კვადრატული კოშკები შეიცვალა მრგვალი კოშკებით უფრო თანამედროვე არტილერიისთვის მტრის ზღვიდან თავდასხმის შემთხვევაში საომარი მოქმედებების დაწყებისას. ციხესიმაგრის ჩრდილოეთით და სამხრეთით მიმდებარე ეზოა, სადაც განლაგებულია უძველესი თურქული და ესპანური ბრინჯაოს ქვემეხები, რომელთაგან ზოგი 400 წელზე მეტისაა. ციხესიმაგრის ტერიტორიაზეა სატრაპეზო და საერთო საცხოვრებელი.
ოტელოს ციხესიმაგრეს კვიპროსის ბრიტანული კოლონიური მმართველობის დროს ეწოდა სახელი შექსპირის ცნობილი ტრაგედია „ოტელოს“ მიხედვით, როდესაც კვიპროსის ვენეციელმა კომენდანტმა ეჭვიანობის გამო აქ დაახრჩო მეუღლე დეზდემონა. ლეგენდა უკავშირდება კვიპროსის გუბერნატორის, ლეიტენანტ ქრისტოფორო მოროს ცხოვრებაში განვითარებულ დრამატულ მოვლენებს, რომელიც მართავდა კუნძულს 1505-1508 წლებში, თურქების მიერ კვიპროსის აღებამდე 65 წლით ადრე.
1900 წელს ციხის თხრილი დააშრეს წყლისგან მალარიის რისკის შესამცირებლად.
ციხესიმაგრის აღდგენა დაიწყო 2014 წელს. ამჟამად ოტელოს ციხესიმაგრეზე განთავსებულია ამავე სახელწოდების მუზეუმი, რომელიც 2015 წელს გაიხსნა. შესასვლელი  2021 წლის 3 ნოემბრის მონაცემებით გახლავთ: 15 თურქული ლირა, ანუ 2 ევრო.
სქოლიო
კატეგორია:კვიპროსის ციხესიმაგრეები კატეგორია:კვიპროსის მუზეუმები კატეგორია:ციხესიმაგრეები კატეგორია:ციხესიმაგრეები ქვეყნების მიხედვით
გაზპრომი სომხეთი
გაზპრომი სომხეთი — სომხური გაზის კომპანია, რუსული „გაზპრომის“ შვილობილი კომპანია.
კომპანიის საქმიანობა
გაზპრომი სომხეთი აწვდის და ყიდის ბუნებრივ გაზს სომხეთის რესპუბლიკის შიდა ბაზარზე. კომპანიის ძირითად საქმიანობას წარმოადგენს: ბუნებრივი გაზის ტრანსპორტირება, შენახვა, დამუშავება, განაწილება და რეალიზაცია; ელექტროენერგიის წარმოება და რეალიზაცია, მათ შორის მესამე ქვეყნებში; გაზსადენისა და გაზის განაწილების არსებული სისტემების და მიწისქვეშა გაზების საწყობების რეკონსტრუქცია და გაფართოება; გაზის ინდუსტრიული ობიექტების ექსპლუატაციის საიმედოობისა და უსაფრთხოების უზრუნველყოფა; გაზსადენის სისტემების და ინფრასტრუქტურის პროექტირება, დაფინანსება, მშენებლობა და ექსპლუატაცია სომხეთის რესპუბლიკაში; საინვესტიციო პროექტების ორგანიზება და განხორციელება; კომერციული საქმიანობა.
კომპანიის სტრუქტურაში შედის 15 ფილიალი გაზიფიკაციისა და გაზმომარაგებისთვის, 6 შვილობილი კომპანია. აგრეთვე უნდა აღინიშნოს, რომ „გაზპრომი სომხეთი“ სომხეთში უმსხვილესი დამსაქმებელია. აქ დასაქმებულია 7000-ზე მეტი ადამიანი.
სისტემა
გაზის ტრანსპორტირების სისტემის (GTS) ნაწილში, 1,682.2 კმ გაზსადენი და ფილიალი მილსადენები ემსახურება. გაზმომარაგებაში ჩართულია 1586.5 კმ გაზსადენი. დანარჩენი ფუნქციონირებს სარეზერვო რეჟიმში.
რესპუბლიკის მასშტაბური გაზიფიკაციის წყალობით, დღეს სომხეთში 620 დასახლებული პუნქტი ბუნებრივ აირს იყენებს. სომხეთის გაზიფიკაციის დონე 95% -ს აღწევს. ეს მაჩვენებელი სომხეთს მსოფლიოში წამყვან პოზიციამდე მიჰყავს.
2018 წლის დასაწყისისთვის, ქალაქები შამლუღის, მეღრის, აგარაკისა და დასტაკერტის ქალაქები არ იყო გაზიფიცირებული (ქალაქების 91.8%). სოფლის დასახლებებში, 66.2% უკავშირდება გაზმომარაგების სისტემას. მთლიანობაში, 2019 წლის დასაწყისში, სომხეთში 702,444 ბინა და საცხოვრებელი კორპუსი იყო დაკავშირებული გაზმომარაგების სისტემასთან.
სომხეთის რესპუბლიკა ერთ–ერთი ლიდერია იმ ქვეყნებს შორის, სადაც ბუნებრივი აირი გამოიყენება როგორც საავტომობილო საწვავი. გაზის, როგორც საავტომობილო საწვავის გამოყენება ბენზინთან შედარებით, არა მხოლოდ სასარგებლოა, არამედ გარემოსდაცვითი პრობლემების მოგვარებასაც საშუალებას აძლევს, მავნე ნივთიერებების ემისიების მნიშვნელოვნად შემცირებით ატმოსფეროში. დღეს რესპუბლიკაში 370-ზე მეტი CNG სადგურია. რესპუბლიკის ავტოპარკის 77% გადის ბუნებრივი გაზით.
ენერგო უსაფრთხოების უზრუნველყოფის კონტექსტში, გაზპრომი სომხეთი CJSC დღეს კიდევ ერთ მნიშვნელოვან ამოცანას წყვეტს, საუბარია: აბოვიანის მიწისქვეშა ბენზინგასამართი სადგურის დიზაინის მოცულობის აღდგენაზე. ეს სტრატეგიული ობიექტი შექმნილია რესპუბლიკაში გაზმომარაგების საიმედოობის უზრუნველსაყოფად. LNG საცავის ობიექტის რეკონსტრუქციისა და მოდერნიზაციის პროექტის ეტაპობრივი განხორციელების შედეგად, დაგეგმილია ყოველწლიურად გაზზე შენახვის მოცულობის გაზრდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: სომხეთი კატეგორია: ბუნებრივი აირი
ბაქოს სლავური უნივერსიტეტი
ისტორია
thumb|left|160px|უნივერსიტეტის რექტორი - ნურლანა ალიევა 1946 წელს საბჭოთა კავშირის სახალხო კომისართა საბჭოს 1313 ბრძანების მიხედვითა და აზერბაიჯანის სსრ-ის მინისტრთა საბჭოს გადაწყვეტილებით ახუნდოვის მასწავლებელთა სახელმწიფო ინსტიტუტი დაარსდა. პირველ წელს ინსტიტუტში 108 სტუდენტი ჩაირიცხა. ინსტიტუტში 28 ადამიანი იყო დასაქმებული.
1959 წლისთვის ინსტიტუტში 15 განყოფილება იყო შექმნილი, სადაც 188 პროფესორი და მასწავლებელი ასწავლიდა. ამ პერიოდში უნივერსიტეტში 3700 სტუდენტი სწავლობდა. 1966-1967 წლებში განყოფილებების რეორგანიზება მოხდა და ახალი ფაკულტეტები შეიქმნა. რუსული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი ორ სექციად გაიყო: რუსული ენის მიმართულებად და აზერბაიჯანში ენის ფუნქციონირების მიმართულებად.
ფაკულტეტები
დღეისთვის ბაქოს სლავურ უნივერსიტეტში 5 ფაკულტეტი და 2 დეპარტამენტი ფუნქციონირებს. პედაგოგიის ფაკულტეტი მოიცავს რუსული ლიტერატურისა და ენის საბაკალავრო პროგრამას. ლინგვისტიკისა და უცხო ენათა სწავლების ფაკულტეტი მოიცავს ლინგვისტიკის (რუსული, ინგლისური, ფრანგული, გერმანული ენა და ლიტერატურა) და უცხო ენათა სწავლების საბაკალავრო პროგრამებს. ფაკულტეტი შეიცავს 7 დეპარტამენტს. თარგმნის ფაკულტეტი მოიცავს ინგლისური, ბერძნული, რუსული, ბულგარული, უკრაინული, პოლონური და ჩეხური ენების მთარგმნელობით საბაკალავრო პროგრამებს. საერთაშორისო ურთიერთობებისა და რეგიონული კვლევების ფაკულტეტი მოიცავს აღმოსავლური (რუსეთი, უკრაინა, პოლონეთი) და ცენტრალური ევროპის (ჩეხეთი), ბალკანეთის (ბულგარეთი), საბერძნეთისა და თურქეთის საერთაშორისო ურთიერთობებისა და პოლიტიკის საბაკალავრო პროგრამებს. უნივერსიტეტში ფუნქციონირებს აზერბაიჯანული ლინგვისტიკისა და ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი.
ბიბლიოთეკა
thumb|right|180px|ბაქოს სლავური უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის საგამოფენო დარბაზი ბაქოს სლავური უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკა უნივერსიტეტის დაარსებისთანავე დაფუძნდა, 1946 წელს. უნივერსიტეტში მომხდარი ცვლილებების დიდი ნაწილი გავლენას ახდენდა ბიბლიოთეკის სტრუქტურასა და ფუნქციონირებაზე. 2008 წელს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა, ილჰამ ალიევმა ბიბლიოთეკის განახლების ბრძანებას მოაწერა ხელი. ბიუჯეტის დიდი ნაწილი ბიბლიოთეკის ახალ სივრცეში განთავსებაზე დაიხარჯა.
სპორტი
ბაქოს სლავური უნივერსიტეტის სტუდენტები ჩართული არიან სპორტის სხვადასხვა დიციპლინაში: ფეხბურთში, კალათბურთში, ფრენბურთში, ხელბურთში, ჩოგბურთში, ბადმინტონში, ჭადრაკსა და სხვა სახეობებში. სტუდენტები აქტიურად მონაწილეობენ როგორც რესპუბლიკის, ისე საერთაშორისო შეჯიბრებებში. ბაქოს სლავური უნივერსიტეტის ფეხბურთის, კალათბურთისა და ფრენბურთის გუნდები აქტიურად მონაწილეობენ თანამეგობრობის თამაშებში და მოსკოვში, კიევსა და მინსკში დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის სახელმწიფოთა საგანმანათლებლო დაწესებულებებს შორის არაერთი თასი და მედალი მოიპოვეს.
მუზეუმი
ბაქოს სლავური უნივერსიტეტის მუზეუმი 2000 წელს დაარსდა. მუზეუმი თანამედროვე ტექნიკური აღჭურვილობითაა უზრუნველყოფილი. მუზეუმში სტუდენტთა ნახატები, საფეიქრო ნაწარმი და სხვა ნამუშევრებია წარმოდგენილი.
ცნობილი კურსდამთავრებულები
ბაქოს სლავური უნივერსიტეტი დაამთავრეს ისეთმა ცნობილმა ადამიანებმა, როგორებიც არიან: ელდარ გასიმოვი — მომღერალი, 2011 წლის ევროვიზიის სიმღერის კონკურსის გამარჯვებული; თელმან ჯაფაროვი — ბაქოს სლავური უნივერსიტეტის საგანმანათლებლო საკითხთა ვიცე-რექტორი; ვალი ხიდიროვი — ლინგვისტი და კავკასიის კვლევების სპეციალისტი; ხეირულა აღაევი — მკვლევარი და მწერალი; ამინა იუსიფღიზი — მსახიობი და აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (1998).
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს სლავური უნივერსიტეტი კატეგორია:აზერბაიჯანის უნივერსიტეტები კატეგორია:1946 წელს დაარსებული საგანმანთლებლო დაწესებულებები
A9 (ხორვატია)
thumb|right|200px|ავტომაგისტრალი A9 A9 (Autocesta A9) — ავტომაგისტრალი ხორვატიაში. მაგისტრალი მდებარეობს ისტრიის ნახევარკუნძულზე. იწყება სლოვენიის საზღვრის სიახლოვეს მდებარე გზაგასაყარიდან, კვეთს ქალაქ კანფანარს და მიემართება ისტრიის სამხრეთ დაბოლოებაზე მდებარე ქალაქ პულამდე. მარშრუტის საერთო სიგრძე 76.8 კილომეტრია.
სქოლიო
კატეგორია:ტრანსპორტი ევროპაში
დეივიდ ფინჩერი
დეივიდ ფინჩერი (David Fincher; დ. 28 აგვისტო, 1962, დენვერი) — ამერიკელი კონორეჟისორი და პროდიუსერი. ორჯერ იყო ნომინირებული ოსკარის პრემიაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1962 კატეგორია:ამერიკელი რეჟისორები
ქვემო ალევის მიქელ-გაბრიელის კომპლექსი
ქვემო ალევის მიქელ-გაბრიელის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ალევში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
მდ. ალეურას მარჯვენა ნაპირზე, მაღალი მთის ფერდობზე შემორჩენილია ეკლესიისა და სხვა ნაგებობათა ფრაგმენტები. ეკლესია მთლიანად ჩახერგილია დიდი ზომის ჩამონაშალი ქვებით, რაც ართულებს მის აზომვას. ქვა უხეშადაა თლილი. გარშემო მიწის დონე აწეულია. ტერიტორია მოფენილია ნაყარი ქვით. ამოსულია დიდი ზომის ხეები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პროჟექტორის ეფექტი
პროჟექტორის ეფექტი — ფენომენი, რომლის დროსაც ადამიანები ფიქრობენ, რომ ისინი უფრო მეტად არიან სხვა ადამიანების ყურადღების ცენტრში, ვიდრე სინამდვილეში არიან. ამ ეფექტს საფუძვლად უდევს ადამიანის ბუნებრივი მიდრეკილება დაივიწყოს, რომ სხვა ადამიანების სამყაროს ცენტრი არ არის, თუმცა საკუთარი სამყაროს ცენტრი არის. ეს მიდრეკილება განსაკუთრებით იჩენს თავს, როდესაც ადამიანი რაღაც ატიპურს აკეთებს.
ისტორია
ცნება „პროჟექტორის ეფექტი“ თომას გილოვიჩმა და კენეტ სავიცკიმ შემოიღეს. ეს ფენომენი პირველად გამოქვეყნდა ჟურნალში „თანამედროვე მიმართულებები ფსიქოლოგიურ მეცნიერებაში“ 1999 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს იყო ამ ეფექტის ცნების სახით ფორმულირების პირველი შემთხვევა, ეს არ იყო მისი აღწერის პირველი შემთხვევა. 1999 წლამდე სხვა კვლევებიც იყო ჩატარებული, რომლებშიც ნაკვლევი იყო პროჟექტორის ეფექტის მსგავსი ფენომენი. სავიცკისთან მუშაობამდე, თომას გილოვიჩი მრავალი წლის განმავლობაში იკვლევდა ამ ფენომენს და სხვადასხვა კვლევით ნაშრომებში აქვს აღწერილი. სავიცკისთან თანამშრომლობით დაწერილ კვლევაში მან გააერთიანა სხვადასხვა ეფექტი -რომლებსაც მანამდე იკვლევდა- პროჟექტორის ეფექტის აღწერისთვის. გილოვიჩი არ იყო ერთადერთი, რომელმაც შეამჩნია ეს ეფექტი. დევიდ კენიმ და ბელა დეპულომ ჩაატარეს კვლევა, რომ დაედგინათ იციან თუ არა ადამიანებმა, თუ როგორ აღიქვამენ მათ სხვები. კენისა და დეპულოს აზრით, იმის შეფასებისას, თუ რას ფიქრობენ სხვები მათზე, ადამიანები დაეყრდნობიან საკუთარ თვითაღქმას, ვიდრე სხვა უკუკავშირს. კვლევამ აჩვენა, რომ ადამიანების შეხედულებები, თუ რას ფიქრობენ სხვები მათზე ცვალებადია იმასთან შედარებით, თუ რეალურად რას ფიქრობენ მათზე.
კავშირი სხვა ფსიქოლოგიურ ცნებებთან
პროჟექტორის ეფექტი, ასე ვთქვათ, შედგება რამდენიმე ფსიქოლოგიური ფენომენისგან. ერთ-ერთი მასეთი ფენომენია ღუზის ეფექტი, რომლის თანახმად ადამიანები იყენებენ თავიანთ შინაგან შფოთვის გრძნობებსა და თანმხლებ წარმოდგენებს საკუთარ თავზე როგორც ღუზას. ამას პლუს, არა ადეკვატური წარმოდგენა იმაზე, თუ რამდენად კარგად ხედავენ სხვა ადამიანები ამ გრძნობებს. შედეგად, ადამიანს გადაჭარბებული წარმოდგენა ექმნება იმაზე, თუ რამდენად თვალსაჩინოა სხვებისთვის მისი შფოთვა. კლარკი და უელსი (1995) ვარაუდობენ, რომ სოციალური ფობიების მქონე ადამიანები შედიან სოციალურ სიტუაციებში საკუთარ მე-ზე გაზვიადებულად ფოკუსირებულ მდგომარეობაში. ეს, საკუთარ თავზე ფოკუსირებულობის მდგომარეობა, ხელს უშლის ადამიანებს გვერდზე გადადონ სხვების და პირადი ცოდნა საკუთარ თავზე და ყურადღება მიაპყრონ ამოცანას.
კიდევ ერთი ფენომენი დაკავშირებული პროჟექტორის ეფექტთან არის ცრუ კონსენსუსის ეფექტი. ცრუ-კონსენსუსის ეფექტი იჩენს თავს, როდესაც ადამიანს გაზვიადებული წარმოდგენა აქვს იმაზე, თუ რამდენად იზიარებენ სხვა ადამიანები მის შეხედულებებს, დამოკიდებულებებსა და ქცევებს. შედეგად, ადამიანი მიდის ცრუ დასკვნამდე, რომელიც თავის მხრივ ზრდის მის თავმოყვარეობას. ცრუ-კონსენსუსის ეფექტი არის ცრუ უნიკალურობის ეფექტის საწინააღმდეგო თეორია. ეს (მეორე) ეფექტი არის მიდრეკილება სათანადოდ არ შეაფასო, თუ რამდენად იზიარებენ სხვები იმავე დადებით დამოკიდებულებებსა და ქცევებს. პირველი და მორე ეფექტიც შეიძლება მივუსადაგოთ პროჟექტორის ეფექტს.
მიკერძოება მე-როგორც-სამიზნე არის კიდევ ერთი ფენომენი მჭიდროდ დაკავშირებული პროჟექტორის ეფექტთან. ეს კონცეფციაში აღწერს ფენომენს, რომლის დროსაც ადამიანი მიიჩნევს, რომ მოვლენები უფრო მეტად (არაპროპორციულად) არის მასზე მიმართული. მაგალითად, თუ მოსწავლეს დავალება ჰქონდა გასაკეთებელი და სათანადოდ არ მოემზადა, მან შეიძლება შიშმა მოიცვას და იფიქროს – მასწავლებელმა იცის, რომ არ მოვემზადე და გამომკითხავს.
პროჟექტორის ეფექტთან დაკავშირებულია გამჭვირვალობის ილუზიაც (ასევე ცნობილი როგორც დამკვირვებლის გამჭვირვალობის ილუზია), რაც არის ადამიანის მიდრეკილება გააზვიადოს იმის ხარისხი, თუ რამდენად თვალსაჩინოა მათი პირადი ფსიქიკური მდგომარეობა სხვებისთვის. გამჭვირვალობის ილუზიის კიდევ ერთი გამოვლინება არის ადამიანის მიდრეკილება გადააფასოს თავისი შესაძლებლობები, თუ რამდენად კარგად ესმის სხვების ფსიქიკური მდგომარეობა. ეს კოგნიტური მიკერძოება ასიმეტრიული გამჭრიახობის ილუზიას ჰგავს, რომელიც გულისხმობს, რომ ინდივიდს ჰგონია მან მეტი იციან სხვების შესახებ, ვიდრე სხვებმა მის შესახებ.
გადაწყვეტილების მიღება სოციალურ კონტექსტში
სოციალურ კონტექსტში გადაწყვეტილების მიღებაზე მნიშვნელოვან გავლენას ახდენს სირცხვილის განცდა, იმდენად რომ პროჟექტორის ეფექტი იჩენს თავს. გილოვიჩის, კრუგერისა და მედვეკის კვლევამ აჩვენა, რომ გარკვეულ სიტუაციებში, რომელშიც შესამჩნევი სირცხვილის გამომწვევი ობიექტებია მოცემული (მაგალითად სამარცხვინო მაისური) იზრდება ინდივიდის მიერ პროჟექტორის ეფექტის განცდა. ის თუ როგორ არის მოცემული ასეთი სიტუაციები გავლენას ახდენს პროჟექტორის ეფექტის სიმძლავრეზე. თუ მყისიერია, პროჟექტორის ეფექტის გავლენა გადაწყვეტილების მიღებაზე მნიშვნელოვნად იზრდება. თუმცა, თუ დროში არის გაშლილი პროჟექტორის ეფექტის ინტენსივობა კლებულობს.
სქოლიო
კატეგორია:ადამიანის ქცევა კატეგორია:Pages with unreviewed translations
ჰიუშიუნი
ჰიუშიუნი (Hüşün) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 015 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
A10 (ხორვატია)
thumb|right|200px|ავტომაგისტრალი A10 A10 (Autocesta A10) — ავტომაგისტრალი ხორვატიაში. მაგისტრალი იწყება ბოსნია და ჰერცეგოვინის საზღვართან მდებარე ქალაქ მეტკოვიჩთან და სრულდება ქალაქ პლოჩეს სიახლოვეს ავტომაგისტრალ A1-თან. მარშრუტის საერთო სიგრძე 4.6 კილომეტრია და ამ მაჩვენებლით ქვეყნის ყველაზე მოკლე ავტომაგისტრალია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტრანსპორტი ევროპაში
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ე. ახვლედიანის 5)
სახლი ორსართულიანია. ნაგებია აგურით, შელესილია თეთრად. კარ-სარკმლების მოხაზულობა სწორკუთხა. I სართულის ცენტრალურ ნაწილში ჭედური ჭიშკარია განთავსებული მარცხნივ ბოლოში კი სადარბაზოს, ლითონისცხაურიანი, ხის კარია. II სართულის საფასადო სიბრტყე ასევე სწორკუთხა, განიერი სარკმლებით არის დანაწევრებული ფასადის ცენტრალურ ნაწილში რკინის შეკიდულ აივანზე გამავალი კარია. ღიობების გადახურვის ცენტრში სოლისებრი ქვის მსგავსი ნალესი ელემენტია გამოყვანილი. შენობის პარაპეტი პილასტრებითაა დანაწევრებული პილასტრების კაპიტალები მკვეთრადა გამოკვეთილი. სახლს ეზოს მხარეს ხის ჭვირული აივნის მხოლოდ ნაწილი შემორჩა. შენობას მაღალი სარდაფი აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ობერლაა (ვენის მეტრო)
ობერლაა (Oberlaa) — ვენის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს U1 ხაზზე და შედგება 2 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2017 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენის მეტროსადგურები
ჰატი ჩირფანი
ჰატი ჩირფანი (Hatı Çırpan; დ. 1890 ყაზანი, ანკარა, თურქეთი – გ. 21 მარტი 1956) — თურქი პოლიტიკოსი. თურქეთის რესპუბლიკის სოფლის პირველი ქალი მუჰთარი და ქვეყნის ერთ-ერთი პირველი ქალი დეპუტატი. თურქეთში ქალებისთვის არჩევნებში მონაწილეობის და არჩევის უფლების აღიარების შემდეგ, 1935 წლის საპარლამენტო არჩევნებში თავისი კანდიდატურა წამოაყენა და სხვა 17 ქალ დაპუტატთან ერთად შევიდა პარლამენტში, როგორც ანკარის წარმომადგენელი.
ბიოგრაფია
1890 წელს ანკარის სოფელ ქაჰრამანყაზანში, ქარა მეჰმათ ეფენდის და ემინე ჰანიმის ოჯახში დაიბადა. დაქორწინებული იყო ბალკანეთის ომის ვეტერანზე. ჰყავდა 5 შვილი. ფერმერობის შემდეგ, მამამისის თანამდებობა – სოფლის მუჰთარი (გამგე) გახდა. 1933 წლის 26 ოქტომბერს, ქალებს მიეცათ უფლება, რომ გახდნენ სოფლის მუჰთარები, შედეგად ჰატი ჰანიმმა მუჰთარობის არჩევნები მოიგო და სოფლის გამგე გახდა, რითაც ერთ-ერთი პირველი ქალი-მუჰთარიც გახდა.
1934 წელს, ქემალ ათათურქის სოფელ ქიზილჯაჰამამში ვიზიტის დროს, ჰატი ჰანიმმა მას გაეცნო, შედეგად ათათურქმა ჰატის ურჩია 1935 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მიეღო მონაწილეობა. რჩევის თანახმად, ჰატი ჰანიმმა მიიღო მონაწილეობა 1935 წლის არჩევნებში და გახდა პარლამენტის წევრი.
მისი პარლამენტარობის პერიოდში, მუსტაფა ათათურქი პროტოხეთებით იყო დაინტერესებული და მისივე რჩევით სატი ჰანიმმა თავისი სახელი ჰატი-ზე შეცვალა. ფართო საზოგადოებისთვის იგი სატი ჰანიმის სახელით ცნობილია, თუმცა პარლამენტის ჩანაწერებში ჰატი ჰანიმის სახელითაა ჩაწერილი.
ანკარის სოფელ ყაზანში, რომელიც მისი მშობლიური სოფელია, მისი მონუმენტი და სახლ-მუზეუმი მდებარეობს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1890 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1956 კატეგორია:თურქი პოლიტიკოსი ქალები
ნ’გოლო კანტე
ნ’გოლო კანტე (N'Golo Kanté დ. 29 მარტი, 1991, პარიზი) — ფრანგი ფეხბურთელი, საფრანგეთის ეროვნული ნაკრებისა და საფეხბურთო კლუბ „ჩელსის“ წევრი. საფრანგეთის ნაკრებმა მისი დახმარებით 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მოგება მოახერხა.
საკლუბო
ლესტერ სიტი:(1)
ჩელსი:(6)
სანაკრებო
საფრანგეთი:(1)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ლესტერ სიტის ფეხბურთელები კატეგორია:ჩელსის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 29 მარტი კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
Rio (სიმღერა)
Rio — ინგლისური როკ-ჯგუფ Duran Duran-ის სიმღერა და სინგლი. გამოვიდა 1982 წელს. შეტანილია ჯგუფის მეორე ალბომში Rio.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Duran Duran-ის სიმღერები კატეგორია:1982 წლის სინგლები კატეგორია:1982 წლის სიმღერები
თოგოიანის კოშკი
თოგოიანის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩიგოიანში. აგებულია გარდამავალი შუა საუკუნეებში. ნასოფლარი თოგოიანი მდებარეობს მაღალი მთის სერზე, მდ. ქსნის მარჯვენა ნაპირას. მისი განაშენიანების ჯგუფები ძირითადად სერს მიუყვება. კარგად ჩანს გეგმარება. სახლების კედლები საკმაოდ კარგად არის შემორჩენილი. ნასოფლარის თავზე ზურგიანი კოშკია. იგი სწორი პირით მდინარე ქსანს გადმოსცქერის. მისი დიდი ნაწილი ჩამოქცეულია. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია უხეშად დამუშავებული, სხვადასხვა ზომისა და ფორმის დიდი ქვები. ალაგ-ალაგ წყობაში მცირე ზომის ქვაცაა დატანებული.
ლიტერატურა
კატეგორია: ახალგორის მუნიციპალიტეტის კოშკები
კისისხევის წმინდა ნინოს ეკლესია
კისისხევის წმინდა ნინოს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დგას სოფლის სამხრეთით, 7-8 კილომეტრზე, მდინარეების კისისხევისა და მისი ერთ-ერთი შენაკადის წერილხევის წყალგამყოფ ქედზე. თარიღდება ადრიანი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია, აღმოსავლეთით დასრულებული შვერილი აფსიდით, რითიც გარედან ხუთწახნაგოვანია და ძირითადად კორპუსისგან მოკლე მხრებითაა გამოყოფილი. ეკლესიას სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან თანადროული, მასთან წყობით დაკავშირებული მინაშენები ეკვირს. სამხეთით მინაშენი, როგორც ჩანს, ეკლესიიას შესაბამისს კედელს მთელ სიგრძეზე გასდევდა. ჩრდილოეთ მინაშენი ეკლესიაზე რამდენენადმე მოკლეა. იგი ფასადის შუა ნაწილზეა მიდგმული და ეკლესიის ძირითად სივრცეს ვიწერო, სწორკუთხა კარით უკავშირდება. თუ როგორ იყო დაკავშირებული ეკლესია სამხრეთ მინაშენთან, გასუფთავების გარეშე, არ დგინდება.
შენობა ნაგებია საგულდაგულოდ შერჩეული, მოზრდილი ზომის, რიყის ქვით. ეკლესიის ინტერიერი დაახლოებით 1,5 მეტრ სიმაღლეზეა ნანგრევებათაა ამოვსებული. ეკლესიის მთავარი შესასვლელი სამხრეთიდან მინაშენის სამხრეთ კედელში იყო მოწყობილი, სავარაუდოდ ორმალიანი თაღის სახით. მისგან ამჟამად მხოლოდ ერთი წირთხლიღაა შემორჩენილი შირიმის, მთლიანი ქვის იმპოსთან ერთად, რის ძირს, ფასადის და ღიობების მხრიდან ნახევარწრიული ელემენტების მწკრივი გაუყვება. მეორე კარი რეებიც ყველა ნიშნებით გვიანდელია, ეკლესიის დასავლეთ კედლის შუაშია. ამავე პერიოდს უნდა უკავშირდებოდეს კარი ზემოთ მდებარე, საკმაოდ დაუდევრად გამოყვანილი სარკმელიც.
საკურთხევლის აფსიდი ნალისებრი ფორმისაა. იგი დარბაზის გრძივი კედლებიდან ორი საფეხურიანი მხრებით იყო გამიჯნული. აფსიდს სამხრეთ კუთხე მონგრეული აქვს. ჩრდილოეთ კუთხის საფეხურებიდან კი, მხოლოდ გარეთა საფეხურის თავი იმპოსტითურთ და მასზე დაყრდნობილი თაღის ორი ქვა შემორჩა. იმპოსტი ჩვეულებრივი პროფილისაა. ანალოგიური პროფილის იმპოსტებზეა დაყრდნობილი კამარის საბჯენი თაღებიც, რსთაგანაც თითო-ოროლა ქვაღა შემორჩა. მათ შორის ერთი აფსიდის თაღთანაა, მეორე დასავლეთ კედელთან, მესამე კი კამარის შუაში. შუა და აღმოსავლეთ თაღებს შორის, მთელი სიგრძეზე, კამარის წყობის მცირე ნაწილია შემორჩენილი. რის ქუსლი თანბარი სიმაღლის შირიმის, ნათალი ქვითაა გამოყავნილი და კედლის სიბრტყის მიმართ რამდენადმე გადმოშვერილია. კამარის დანარჩენი ნაწილი კი თხელი, მოგრძო რიყის ქვებითაა ნაწყობი.
აფსიდის ცენტრში გაჭრილია განიერი, მაღალი პარალელურიწირთხელებიანი სარკმელი რითიც შიგიდან და გარედან ნალისებრი თაღითაა დასრულებული. დარბაზის გეძივი კედლები გლუვია, უპილასტრო ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში, იატაკიდან 1,3 მეტრ სიმაღლეზე, შირიმის პატარა, ერთ ქვაში გამოკვეთილი, ოთკუთხა ღიობია, ღითც ჩრდილოეთ მინაშენში გადის. ამავე კედლის დასავლეთ ნაწილში, მინაშენში შესასვლელი კარის მარცხნივ წყობაში ჩასმულია 40-ოდე სმ სიმაღლის, ქვიშაქვის, ოთკუთხა ქვა, რომელზეც ე. წ. განლაგებული ჯვარია გამოსახული ვიწრო, ბოლოებთან ონავ განიერებული მკლავებით, რეებსაც ორ-ორი, მცირე რგოლი აქვს წაბმული. მკლავების კედეებს ვიწერო ღარი გასადევს, მათ შორის დარჩენილი არე კი ცენტრისკენ ირიბი ჩაკვეთით ჩაღრმავებულია, მკლავებს შორის, მცენარეული და გემოტერიული სახეებით დამუშავებული, თითო მედალიონია გამოსახული ერთ მედალიონის ნაშთი ქვის ზედა, მარჯვენა კუთხეშია. როგორც ჩანს, ასეთივე მედალიონი იყო გამოსახული ქვის მეორე, ზედა, მარცხენა კუთხეშიც, რითიც ამჟამად მომტვრეულია. ქვის ირგვლივ დაბალი რელიეფით გამოყვანილი, ვიწერო, სადა, ჩარჩო ევლება.
ეკლესიის სამხრეთით მინაშენიდან მხოლოდ დასავლეთ კედელი და სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილია შემორჩენილი. ინტერიერი მიწითა და ქვებით ისეა ამოვსებული, რომ გასუფავების გარეშე მისი გეგმის სტრუქტურის დადგენა არ ხერხდება. ჩრდილოთ მინაშენი გეგმით სწორკუთხაა. აღოსავლეთით იგი დასრულებულია სწორი კედლით, ღის შუაში დაბალი, ნახევარწრიულთაღოვანი სარკმელია. საკრმლის გარეთა თაღი შირიმის, ერთ ქვაშია გამოკვეთილი. მსგავსი სარმკმელია ჩრდილოეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშიც. ეკლესიიდან მიაშენში შემოსასვლელი კარის მოპირდაპირედ. ამავე კედლის აღოსავლეთ ნაწილში მცირე, ოთკუთხა ნიშაა. შიგნით მინაშენი გადხურული იყო ცილინდრული კამარით, რის ნაწილი ჩამოშლილია, ნაწილი კი შემორჩენილია შენობის ფასადები სადაა. საკრთხევლის სარკმელი მორთლია რელიეფური. ორსაფეხურიანი თავსართით, რასაც ბოლოებში მოკლე, ჰორიზონტალური გადანაკეცები აქვს. მოგვინებითმ სარკმლის ღიობი ამოუშენებიათ და მასში უფრო ვიწერო, ისრულთაღოვანი სარკმელი მოუშყვიათ.
დასავლეთ ფასადზე ფრონტის ჩრდილოეთ გვერდს გვიანაი ხანის ლავგარდნის ოთხიოდე ქვა შემორჩა რათა პროფილს თარო და ლილვი შეადგენს. ეკლესიას გარშემოუყვებიდა რიყის ქვის გალავანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბენი განცი
ბენჯამინ განცი (დ. 9 ივნისი, 1959) – ებრაელი ჯარისკაცი და პოლიტიკოსი. 2011 წლიდან 2015 წლამდე მსახურობდა, როგორც ისრაელის თავდაცვის ძალების მე–20 გენერალური შტაბის უფროსად. 2020 წელს 26 მარტს განცი აირჩიეს ქნესეთის სპიკერად. 2020 წლის 20 აპრილს, განცი შეუთანხმდა პრემიერ-მინისტრ ნეთანიაჰუს, რომ შეუერთდეს ერთიანების მთავრობას.
2018 წლის დეკემბერში მან ჩამოაყალიბა ახალი პოლიტიკური პარტია, სახელწოდებით „ჰოსენ ლე-ისრაელ“. მოგვიანებით პარტია შეუერთდა სხვა ორ პარტიასთან ერთად პოლიტიკურ ალიანსში.
განცის ცისფერი და თეთრი პარტიის პლატფორმა მიზნად ისახავს შემოუღოს პრემიერ-მინისტრის პოსტს ვადა, აუკრაძალოს ბრალდებულ პოლიტიკოსებს პარლამენტარობა, შეუზღუდოს ისრაელის მთავარ რაბინატს ქორწინებაზე უფლებამოსილება და ადრეულ განათლებაში ინვესტირებას.
ადრეული ცხოვრება
ხოლო პანსიონში იმყოფებოდა ჰამქფარ-ჰაიროკის სოფელში რამატ-ჰაშარონში.
განცი დაამთავრა ისრაელის თავდაცვის ძალების სამხედრო შტაბის და ეროვნული უსაფრთხოების კოლეჯი. მან მოიპოვა ისტორიის ბაკალავრის ხარისხი, თელ-ავივის უნივერსიტეტში, ხოლო მაგისტრის ხარისხი პოლიტიკურ მეცნიერებაში ჰაიფას უნივერსიტეტში და მორიგი სამაგისტრო ხარისხი ეროვნული რესურსების მენეჯმენტში შეერთებული შტატების ეროვნული თავდაცვის უნივერსიტეტში.
სამხედრო კარიერა
1977 წელს განცი შეუერთდა ისრაელის თავდაცვის ძალებს. ის მოხალისედ მუშაობდა მედესანტთა ბრიგადაში. 1977 წელს განცს ჰქონდა პირველი მისსია, როგორც ახალგაზრდა წვევამდელი მას დაევალა ეგვიპტის პრეზიდენტის ანვარ საადატის ისრაელში ვიზიტის დროს, მისი უსაფრთხოების უზრუნველყოფა. 1978 წელს მარტში, სამხრეთ ლიბანის კონფლიქტში განცი იბრძოდა, როგორც მედესანტე და 1978 წელს ივნისში მონაწილეობდა ლიბანში საწვრთნელი ბაზის დარბევაში. 1979 წელს, განცი ოფიცერთა სკოლის დასრულების შემდეგ გახდა ოფიცერი. იგი დაუბრუნდა მედესანტეთა ბრიგადაში და მსახურობდა ოცეულის ლიდერად და კომპანიის მეთაურად. შემდგომში დაასრულა აშშ-ს არმიის სპეცრაზმებში სამხედრო კურსი და იბრძოდა ლიბანის პირველ ომში.
მოგვიანებით მან meTaurobda 890 „ეფეს“ მედესანტთა ბატალიონს კონტრპარტიზანულ ოპერაციებში სამხრეთ ლიბანის უსაფრთხოების ზონაში. 1991 წელს, მან „სოლომონის ოპერაციის“ ფარგლებში, 36 საათის განმავლობაში თვითმფრინავით 14 000 ეთიოპელი ებრაელი გამოიყვანა ეთიოპიიდან. მონაწილეობდა მეორე ინტიფადისა და ლიბანის მეორე ომის დროს.
სამხედრო კარიერის მიმდინარეობისას, განცი მსახურობდა ისრაელის საჰაერო ძალებში, შალდაგის განყოფილების მეთაურად, ასევე 35-ე მედესანტეების ბრიგადის მეთაურად, ჩრდილოეთ სარდლობის რეზერვების სამმართველოს მეთაურად, ლიბანის სამეკავშირეო განყოფილების მეთაურად, 2000 წელს იუდეისა და სამარიის სამმართველოს მეთაურად, 2001 წელს ისრაელის ჩრდილოეთის სარდლობის მეთაურად და როგორც ისრაელის სამხედრო ატაშე შეერთებულ შტატებში 2005-2009 წლებში, სანამ დაინიშნებოდა გენერალური შტაბის უფროსის მოადგილედ.
შტაბის უფროსი
მისი წინამორბედის ალუფ იოვა გალანტის გათავისუფლეს შემდეგ, თავდაცვის მინისტრმა იგი 2011 წლის 5 თებერვალს, გენერალური შტაბის მე-20 უფროსად დანიშნა. 2011 წლის 13 თებერვალს, ისრაელის მთავრობამ ერთხმად დაადასტურა განცის კანდიდატურა, როგორც ისრაელის თავდაცვის ძალების გენერალური შტაბის უფროსად.
გენერალური შტაბის უფროსად დანიშვნის შემდეგ, განცმა ისრაელის თავდაცვის ძალებში გენერალ წოდება პირველად ქალს მიანიჭა.
იბრძოდა ღაზის სექტორში მოქმედი დაჯგუფებების წინააღმდეგ.
პოლიტიკური კარიერა
2019 წლის 29 იანვარს, თავის პირველ ძირითად პოლიტიკურ გამოსვლაში, განცმა დასძინა, რომ გააძლიერებდა ებრაულ დასახლებებს მდინარე იორდანეს დასავლეთ სანაპიროზე და თქვა, რომ ისრაელი არასოდეს დატოვებს გოლანის მაღლობებს.
2019 წლის 17 თებერვალს, მიუნხენის უსაფრთხოების კონფერენციაზე, განცმა ჩამოთვალა დასავლეთის ძირითადი გამოწვევები და მათ შორის დაასახელა „ექსტრემისტული ირანი, ისლამური ტერორი და რეგიონალური არასტაბილურობა".
განცმა გააკრიტიკა პრემიერ-მინისტრ ბენჯამინ ნეთანიაჰუს გადაწყვეტილება აშშ-ს კონგრესის ქალი წევრების ილჰან ომარის და რაშიდა ტლაიბის ისრაელში შესვლაზე აკრძალვა.
არჩევნები და პრემიერ-მინისტრობა
2020 წლის 26 მარტს, განცი აირჩიეს ქნესეტის სპიკერად, სადაც შეცვალა ლიქუდის კანდიდატი. აგრეთვე მოილაპარა ნეთანიჰაუს როტაციულ პრემიერობაზე, სადაც ის ორი წლის შემდეგ გახდება ქვეყნის პრემიერ.
პირადი ცხოვრება
განცი დაქორწინებულია და ჰყავს ოთხი შვილი.
2019 წლის თებერვალში, ისრაელელ-ამერიკელმა ქალმა დაადანაშაულა განცში საკუთარი თავის გამოვლენა 40 წლით ადრე, რამაც გამოიწვია მისი ტრავმული დარღვევები. განცმა უარყო ყველა ბრალდება და განაცხადა, რომ მსგავსი ინციდენტი არასოდეს მომხდარა და რომ ეს ბრალდებები პოლიტიკურად იყო მოტივირებული.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:ისრაელის გენერლები
წვერსაყდარი
300px|მინი წვერსაყდარი — არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი ყელეთის სამხრეთით 2-3 კილომეტრზე, მაღალ მთაზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.
ეკლესია დარბაზულია (7,7X5,4 მ). ნაგებია ნატეხი ქვიშაქვით, წყობა ირეგულარულია. დასავლეთით სწორკუთხა შესასვლელი ჰქონდა. აფსიდის ღერძზე ვიწრო თაღოვანი სარკმელია. მისგან მარცხნივ პატარა სწორკუთხა ნიშია. საკურთხეველი გადახურულია მეოთხედსფერული კონქით, რომლის სატრიუმფო თაღის ქუსლებთან ქვიშაქვის მარტივპროფილიანი იმპოსტებია. სამხრეთით და დასავლეთით თითო თაღოვანი სარკმელია. ეკლესიის დასავლეთ ფასადზე სარკმელი გარედან ერთ ქვაში ამოჭრილი შეისრული თაღითაა გადახურული. ფასადები დასრულებული იყო ქვიშაქვის თაროსებრი ლავგარდნით, შემორჩენილია მხოლოდ ფრაგმენტები. ეკლესიას კრამიტის ორფერდა სახურავი აქვს.
ბორატები
მინი|[[ალუმინის ბორატი]] ბორატები — ბორმჟავას, უმეტესად კი პოლიბორმჟავათა მარილები. ბორატებიდან წყალში იხსხნება მხოლოდ ტუტე ლითონების მარილები.
გამოყენება
ბორატებს იყენებენ წყლის დასარბილებლად, სარეცხი ფხვნილების დამზადებისას, მინის წარმოებაში; ლაბორატორიულ პრაქტიკაში მისგან ბუფერულ სისტემებს ამზადებენ. ტყვიის მეტაბორატს იყენებენ რადიოაქტიური გამოსხივებისაგან დამცავი ეკრანებისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბორატები
ვირჯილიო კორბო
მინი|ვირჯილიო კორბო ვირჯილიო კორბო (Virgilio Canio Corbo; დ. 8 ივლისი, 1918, ავილიანო, იტალია — გ. 6 დეკემბერი, 1991, კაპერნაუმი, ისრაელი) — იტალიელი ფრანცისკანელი ღვთისმსახური და არქეოლოგიის პროფესორი იერუსალიმის Studium Biblicum Franciscanum-ში.
ბიოგრაფია
ვირჯილიო კორბო დაიბადა 1918 წლის 8 ივლისს იტალიის პოტენცის პროვინციის ქალაქ ავილიანოში. პალესტინაში ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ჩამოვიდა. 1988 წელს მას წმინდა მიწაზე ყოფნის 50 წელი შეუსრულდა. რომში უმაღლესი განათლება მიიღო სპეციალობით ქრისტიანული აღმოსავლეთმცოდნეობა, რის შემდეგადაც მრავალი წელი ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ფრანცისკანულ სემინარიაში და იერუსალიმის ფრანცისკალურ ბიბლიურ სკოლაში. კორბოს ბიოგრაფიაში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია წმინდა მიწაზე მრავალი ადგილის არქეოლოგიური გათხრები: მეცხვარეთა სადგომი ბეთლემთან (1946-1954), ამაღლების ადგილი ზეთისხილის მთაზე (1959), „იროდიუმი“, იროდი დიდის სასახლე და მავზოლეუმი (1962-1967), იოანე ნათლისმცემლის თავისკვეთის ადგილი, მკვდარი ზღვის პირას მდებარე იროდი მეფის სასახლე (1967-1981), ბიზანტიური ბაზილიკა და მონასტერი ნებოს მთაზე იორდანიაში. ბირ ელ-ყუტის ქართული მონასტრის ფრაგმენტები და წარწერები, ბიზანტიური ბაზილიკა და მონასტერი ნებოს მთაზე იორდანიაში, ქრისტეს საფლავის ეკლესია, ძველი ქალაქი მაგდალინა.
ვირჯილიო კორბოს სახელი განსაკუთრებით დაუკავშირდა ორ წმინდა ადგილს წმინდა მიწაზე: უფლის საფლავი და იესოს ქალაქი. კაპერნაუმში კორბომ დაჰყო უკანასკნელი 23 წელი თავის განუყრელ ფრანცისკანელ მეგობართან სტანისლაო ლოფრედთან ერთად. მათ ერთად გათხარეს სოფელი და სინაგოგა. ქრისტეს პერიოდის სინაგოგის კვალი მიკვლეული იქნა დიდი სინაგოგის საძირკველში. ასევე რაც ყველაზე მთავარია აღმოჩენილ იქნა წმინდა პეტრეს სახლი, სადაც ცხოვრობდა ქრისტე როგორც ოჯახის წევრი. აღნიშნული სახლი იყო პირველი და ყველაზე დიდი თაყვანისცემის ადგილი ადგილობრივი ებრაელი ქრისტიანებისათვის.
ვირჯილიო კორბო გარდაიცვალა 1991 წლის 6 დეკემბერს, მძმე ავადმყოფობის დადგენიდან ხუთი თვის თავზე.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანცისკანელი ბერები კატეგორია:იტალიელი არქეოლოგები კატეგორია:დაბადებული 8 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1918 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1991
ჾ
ჾ, Ჾ — დამატებითი ასო ქართული დამწერლობისათვის. წარმოადგენს სიმაგრის ნიშანს.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ასოები
ელენე დარიანი
ელენე ბაქრაძე (ქორწინებაში: ბერიშვილი, შემდგომ — ქართველიშვილი; დ. 1897 — გ. 1979) — ქართველი ლიტერატორი, პედაგოგი, ფსიქოლოგი და მთარგმნელი. ერთ-ერთი მოსაზრებით — პოეტური გაერთიანება „ცისფერყანწელების“ წევრი და 1915-1924 წლებში ელენე დარიანის ფსევდონიმით  გამოქვეყნებული ლექსების სავარაუდო ავტორი.
დიდი ხნის განმავლობაში ელენე დარიანი ითვლებოდა პაოლო იაშვილის ლიტერატურულ მისტიფიკაციად, რომელსაც პოეტმა 14 ლექსი მიაწერა. ლექსების უმეტეს ნაწილში მკაფიოდ იკვეთება რომანტიკულ-ეროტიკული შინაარსი. 1990-იან წლებში საარქივო მასალებზე მუშაობისას წარმოიშვა მოსაზრება, რომ ელენე დარიანის ფსევდონიმით წერდა რეალურად არსებული პიროვნება — ელენე ბაქრაძე, რომელსაც პაოლო იაშვილთან რომანტიკული და შემოქმედებითი ურთიერთობა აკავშირებდა 1915 წლიდან 20-იანი წლების დასაწყისამდე.
ბიოგრაფია
ელენე ბაქრაძე დაიბადა 1897 წელს. მამა — თევდორე (მეთოდე) ბაქრაძე — წარმოშობით აზნაური იყო, რაჭიდან, დედა — ნინო ფავლენიშვილი — ქართლელი თავადის ასული. ადრეული ბავშვობა ელენემ სოფელ ერედვში, პაპის — ილია ფავლენიშვილის მამულში გაატარა. 1906 წელს ოჯახი განჯაში გადასახლდა, სადაც თევდორე ბაქრაძე პოლიციაში მსახურობდა. 2 წლის განმავლობაში ელენე მიბარებული იყო მღვიმევის მონასტერში, სადაც მონაზვნად იყო აღკვეცილი მისი მამიდა, შემდეგ კი სწავლა განაგრძო განჯის წმ. ნინოს სახელობის სასწავლებელში.
1914 წელს ელენე დაქორწინდა აგრონომ გოგი ბერიშვილზე, ერთხანს მეუღლის მშობლებთან ცხოვრობდა სოფელ ველისციხეში, 1915 წლის სექტემბერში კი ისევ განჯაში დაბრუნდა ქმართან, სადაც 1916 წელს დაასრულა გიმნაზიის მე-8 კლასი. პაოლო იაშვილთან გაცნობის თარიღად სავარაუდოა 1912 წელი, ან — უფრო სარწმუნოდ  — 1915 წლის ზაფხული, რაც დასტურდება ელენე ბაქრაძის არქივში აღმოჩენილი პაოლო იაშვილის რომანტიკული შინაარსის წერილებით.
1916 წლის ბოლოდან 1917 წლის გაზაფხულამდე ელენე მოსკოვში ცხოვრობდა და თავისუფალი მსმენელის სტატუსით სწავლობდა. აქვე გაეცნო იგი მოსკოვის ქართულ საზოგადოებას, მათ შორის — ტიციან ტაბიძეს და გალაკტიონს. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ ელენემ მოსკოვი დატოვა და განჯაში დაბრუნდა. 1917 წლის ბოლოს, ან 1918 წლის დასაწყისში, გართულებული პოლიტიკური ვითარების გამო, ბერიშვილების წყვილი განჯიდან თბილისში, სოლოლაკში გადმოსახლდა. 20-იან წლებში ელენე სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ფსიქოლოგია-ფილოსოფიის ფაკულტეტზე.
1921 წელს ელენემ გაიცნო სიმონ ჯანაშია, რომელთანაც მომდევნო წლებში გარკვეული ხნის განმავლობაში ჰქონდა რომანტიკული ურთიერთობა, თუმცა მას გაგრძელება არ მოჰყოლია. 1927 წელს, გოგი ბერიშვილთან განქორწინების და ჯანაშიასთან საბოლოოდ დაშორების შემდეგ, ელენე მისთხოვდა ადვოკატ შალვა ქართველიშვილს, რომელსაც 1919 წლიდან იცნობდა. 30-იან წლებში ელენე ბაქრაძე მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ფსიქოლოგიის ფაკულტეტზე.
1937 წელს შალვა ქართველიშვილი დააპატიმრეს. ელენე გადაურჩა დაპატიმრებას, მაგრამ, ბინიდან გააძევეს. 1937-45 წლების განმავლობაში იგი ძლიერ მატერიალურ შეჭირვებას განიცდიდა. მისთვის დიდხანს იყო უცნობი მეუღლის ადგილსამყოფელი. ოფიციალური ინფორმაციით, შალვა ქართველიშვილი გადასახლებაში იმყოფებოდა. მისი დაღუპვის შესახებ ელენემ მხოლოდ 50-იან წლებში შეიტყო.
ელენე ბაქრაძე წლების განმავლობაში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას — კითხულობდა რუსული ლიტერატურის ისტორიას თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. პარალელურად, იგი თანამშრომლობდა აკადემიკოს დ. უზნაძესთან, თარგმნიდა მის ნაშრომებს რუსულ ენაზე. მუშაობდა ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტშიც.
საკუთარი სახელით გამოქვეყნებული ლექსებიდან მხოლოდ ორია ცნობილი: "თავად დარიანს" (გაზეთი "ბახტრიონი" N24, 1922) და "სიმარტოვე" (გაზეთი "ქართული სიტყვა" N26, 1924). ორივე მათგანი ხელმოწერილია "ელ. ბერიშვილის" სახელით. ბიძასთან — იაზონ ბაქრაძესთან მიმოწერით და დღიურებიდან ირკვევა, რომ ელენე ბაქრაძე წერდა მინიატურებსა და ჩანახატებსაც, ერთი მინიატურა გამოქვეყნდა 1915 წელს, ქუთაისში, სამი მოთხრობა (ელენე ქართველიშვილის სახელით) გამოაქვეყნა ჟურნალ "მნათობში", 1934 წელს (N7-8). ამავე ჟურნალში გამოქვეყნდა კრიტიკული წერილი დემნა შენგელაიას "განძის" შესახებ (1960წ. N1). ელენე ბაქრაძე თარგმნიდა რუსულიდან და ფრანგულიდან, თუმცა, მისი თარგმანებიდან მხოლოდ ერთია დაბეჭდილი, ე. ქართველიშვილის ხელმოწერით: ი. ტურგენევის "ასია" (გამომცემლობა "ნაკადული", 1968 წელი).
ელენე ბაქრაძეს წლების განმავლობაში ჰქონდა ურთიერთობა ქართველ და რუს მწერალთა და ხელოვანთა ფართო წრესთან, რომელთა შესახებ მოგონებებიც მოიპოვება მის დღიურებსა და ჩანაწერებში. მიჩნეულია პაოლო იაშვილის ("სონეტი ELLI-ს", 1915), იოსებ გრიშაშვილის, მარიჯანის ლექსების ადრესატად, მას რამდენიმე ექსპრომტი უძღვნა გალაკტიონმაც.
ელენე ბაქრაძე გარდაიცვალა 82 წლის ასაკში, 1979 წელს.
დარიანული ლექსები
1915 წლის შემოდგომაზე პაოლო იაშვილმა ქუთაისში საჯაროდ წაიკითხა ეროტიკული შინაარსის ლექსები, რომელთა ავტორად მან ვინმე ელენე დარიანი დაასახელა და საზოგადოებას ავტორის დაუსწრებლობის გამო ბოდიშიც მოუხადა. ლექსების შინაარსი თამამად გადმოსცემდა ქალის ეროტიკულ გრძნობებსა და სასიყვარულო განცდებს, რამაც ბევრი დამსწრე აღაშფოთა, მსმენელთა ნაწილმა პროტესტის ნიშნად დარბაზი დატოვა.
ლექსები ცოტა მოგვიანებით დაიბეჭდა გაზეთში "მეგობარი" ("ძახილი" და "ჩემი თავადი" 8 ნოემბერს, ხოლო "ზამთარში" — 13 დეკემბერს). საპასუხოდ, მწვავე კრიტიკით გამოვიდა კატო მიქელაძე, ხოლო, სოციალ-დემოკრატებმა კი ლექსები სოციალისტ-ფედერალისტებთან დაპირისპირების საბაბად გამოიყენეს, რადგან სწორედ ამ უკანასკნელებთან ასოცირდებოდნენ „ცისფერყანწელები“. ამ მიზეზით, ფედერალისტთა გაზეთმა "მეგობარმა" შემდგომში ლექსების დაბეჭდვაზე უარი განცხადა. 1916 წელს პაოლო იაშვილმა "მეგობარში" გამოქვეყნებული ლექსები გადაიტანა "ცისფერყანწელების" ოფიციალურ ორგანოში, "ცისფერ ყანწებშიც", სადაც, იმავე წელს კიდევ 6 ლექსი დაიბეჭდა ("უვერტიურა", "*** (უკანასკნელი მოვიხსენი...)", "პირამიდებში", "ფერადი სონეტი", "მე და კატა", "ყოველთვის მაისში"). 1915-16 წლებში ქუთაისის საზოგადოებაში არ წყდებოდა მითქმა-მოთქმა ლექსებისა და მისი ავტორის შესახებ. ''ელენე დარიანი საშიშია. მას ტემპერატურა აწეული აქვს... სულიერი საუნჯე ელენე დარიანს არ გააჩნია. მას არ მოეპოვება ქალური მოკრძალება, არც სინაზე. ტლანქია და ის ჩვენს პოეზიას არაფერს მატებს''“, — წერდა გაზეთი „სამშობლო“ 1916 წელს.
1916 წლიდან რამდენიმეწლიანი პაუზის შემდეგ, 1920 წელს ცისფერყანწელთა გაზეთ "ბარრიკადში" გამოქვეყნდა "ელენე დარიანი წერს უბრალოდ და აბნეულად", 1922 წელს "მეოცნებე ნიამორებში" დაიბეჭდა "ცისფერი ქოლგა" (N7) და "წერილი ანა ახმატოვას" (N8), 1923 წელს კი — "დარიანული". "დარიანული ციკლის" უკანასკნელი ლექსი "პარიზისაკენ" დაიბეჭდა ჟურნალ "კავკასიონში" 1924 წლის მაისში.
სრული სახით ეს ციკლი გამოქვეყნდა 1959 წელს, რეპრესირებული პოეტის რეაბილიტაციის შემდეგ გამოცემულ კრებულში (შემდგენელი — შალვა დემეტრაძე). პაოლო იაშვილის ბევრი თანამედროვე (მათ შორის — გრიგოლ რობაქიძე, კოლაუ ნადირაძე, ვალერიან გაფრინდაშვილი, მხატვარი ლადო ჯაფარიძე) პოეტ ელენე დარიანს პაოლო იაშვილის მიერ მოგონილ პიროვნებად, მის ლიტერატურულ მისტიფიკაციად თვლიდა. ამას მოგვიანებით ეთანხმებოდნენ ლიტერატურათმცოდნეთა წრეებშიც (დავით წერედიანი, თამაზ კვაჭანტირაძე, ზეინაბ ლომჯარია, თამარ პაიჭაძე, ლალი ავალიანი, ქეთევან ენუქიძე, ავთანდილ ნიკოლეიშვილი) და ერთ-ერთ მთავარ არგუმენტად მოჰყავდათ ლექსების მხატვრულ-სტილისტური ნიშნები. ისინი ასევე აღნიშნავდნენ იმ ფაქტსაც, რომ ლიტერატული მისტიფიკაციის შექმნით, პაოლო იაშვილმა ფეხი აუწყო იმდროინდელ ევროპულ და რუსულ ლიტერატურაში არსებულ ტენდენციებს. თავად პაოლო იაშვილმა ირიბად მიუთითა ავტორობაზე პოეტ ნინო თარიშვილისადმი მიმართვაში: ახალგაზრდა პოეტ ქალს იმთავითვე ქართველი ანა ახმატოვა შეარქვა პ. იაშვილმა.
ანა ახმატოვაზე მაშინ შეყვარებული იყვნენ ს. ჩიქოვანი, გ. ტაბიძე, ალ. აბაშელი, საერთოდ — „ცისფერყანწელები“.
რაკი თქვენ გამოჩნდით, დღეიდან მე ხელს ვიღებ ქალის სახელით ლექსების წერაზეო, — უთქვამს პაოლო იაშვილს ნინოსათვის.
საქმე ისაა, რომ მაშინ პ. იაშვილი ელენე დარიანის ფსევდონიმით აქვეყნებდა ლექსებს. ქორწინების შემდეგ პაოლო იაშვილმა მეუღლეს — თამარ ოქრომჭედლიშვილს უძღვნა ხელნაწერი წიგნაკი ლექსებით, რომელშიც შევიდა ელენე დარიანის სახელით ხელმოწერილი ლექსი "დარიანულიც" (წიგნაკი დაცულია პაოლო იაშვილის შთამომავლებთან).
გარდა ამისა, "ელენე დარიანი" პაოლო იაშვილის ფსევდონიმად არის მოხსენიებული რამდენიმე ლექსიკონსა და ცნობარში, რომელთაგანაც აღსანიშნავია გ. ბაქრაძის მიერ პოეტის სიცოცხლეში შედგენილი ცნობარი "ქართული ფსევდონიმები", სადაც, ავტორის გადმოცემით, ყველა ფსევდონიმი უშუალოდ მათ მფლობელებთან გადამოწმდა წინასწარ.
იაზონ ბაქრაძესთან მიმოწერის მიხედვით, ელენე ბაქრაძისა და "დარიანული" ლექსების ავტორის იგივეობა თავად ელენეს არასოდეს დაუდასტურებია, ხოლო 1916 წელს კატო მიქელაძისადმი მიწერილ ბარათში უარყო როგორც თავისი, ისე — პაოლო იაშვილის ავტორობა."გეფიცები სინიდისს, კატო, რომ მე ელენე დარიანზე ძალიან შორს ვარ და არც ერთი ლექსი ქუთათურებზე ადრე მე არ მცოდნია. პაოლო იაშვილი იგი არ არის. ამაზე ლაპარაკი მეტიც არის. ვერც კი წარმომიდგენია, როგორ შეიძლება მათი დადარება? ეს, რომ მე იმას კარგათ ვიცნობ და პაოლოზედაც უკეთ, ჩემო ძვირფასო, არ შეიძლება, რომ ცოდვათ ჩამეთვალოს."ამის მიუხედავად, საარქივო მასალების შესწავლამ აჩვენა, რომ ელენე ბაქრაძეს რამდენიმე პიროვნება მოიხსენიებდა "ელენე დარიანად" — მათ შორის, ტიციან ტაბიძე, სიმონ ჯანაშია და იოსებ გრიშაშვილი. მოგვიანებით, ელენე ბაქრაძემ რამდენიმე მოგონებასა და პირად წერილში აღწერა თავისი ურთიერთობა და ლიტერატურული თანამშრომლობა პაოლო იაშვილთან, რომელშიც უთითებდა, რომ პაოლო მისგან გაგზავნილ "თეთრ ლექსებს" "არედაქტირებდა", რითმიან ლექსებად აქცევდა და უქვეყნებდა "ელენე დარიანის" ფსევდონიმით. იგი აცხადებდა, რომ სწორედ მისი თანამონაწილეობით დაერქვა დაჯგუფებას "ცისფერი ყანწები" და პაოლო იაშვილსაც სწორედ მან შეარქვა ეს სახელი. ამასთან, ელენე ხაზს უსვამდა, რომ მისი და პაოლოს იაშვილის ურთიერთობა მხოლოდ პლატონური იყო. ელენე ბაქრაძის მოგონებებისა და არქივში აღმოჩენილი „დარიანული“ ლექსების ვარიანტების საფუძველზე, 1997 წელს ლიტერატურათმცოდნე გიორგი ჯავახიშვილმა წამოაყენა მოსაზრება პოეტ ელენე დარიანისა და ელენე ბაქრაძის იდენტურობის შესახებ.
მიუხედავად საარქივო მასალებისა, რომელიც ადასტურებს, ერთი მხრივ, ელენე ბაქრაძის რომანტიკულ ურთიერთობას პაოლო იაშვილთან 1915 წელს, მეორე მხრივ კი — ფაქტს, რომ თანამედროვეთა ნაწილი ნამდვილად იხსენიებდა მას "ელენე დარიანად", მკვლევრების უმრავლესობა შეუძლებლად მიიჩნევს, რომ ლექსების ავტორობის საკითხი მხოლოდ პირად განცხადებებსა და მოგონებებზე დაყრდნობით დამტკიცდეს. ეჭვს იწვევს ისიც, რომ ელენე ბაქრაძის არქივში მისი ხელით გადაწერილი და რედაქტირებული სხვა პოეტების (გრიგოლ რობაქიძის, ანა ახმატოვას, ანა კალანდაძის, გიორგი ლეონიძის) ლექსებიც არის ნანახი, მოგონებებში დარღვეულია ქრონოლოგია, მოყვანილი ინფორმაცია ეწინააღმდეგება სხვა პირთა გადმოცემებს, ან წინააღმდეგობებია მოგონებების სხვადასხვა ვარიანტებს შორის, საკუთრივ ელენე ბაქრაძის "არასადავო" პოეზიის ვერსიფიკაციული ანალიზი კი ვერ აჩვენებს შესაბამისობას "დარიანული ციკლის" ლექსებთან.
ელენე ბაქრაძის დღიურებიდან დგინდება, რომ მისი ზოგი ლექსი ნამდვილად ჰქონდა წაკითხული პაოლო იაშვილს, თუმცა, იქვე მითითებულია, რომ ეს ლექსები თავად ელენეს გაუნადგურებია 40-იან წლებში. ასევე, გაუგებრობას იწვევს მისი განცხადებაც, რომ ლექსები, რომელსაც ის პაოლოს უგზავნიდა "რედაქტირებისათვის", რიგ შემთხვევებში გალაკტიონ ტაბიძის ხელთ ხვდებოდა. ფილოლოგ ლევან ბერძენიშვილის თქმით, „ახლა, როგორც ვერავინ დაადგენს, რამდენი არის პლატონი პლატონში და რამდენი მისი მასწავლებელი — სოკრატე, ზუსტად ასე ვერ ვადგენთ რამდენია ელენე დარიანის პოეზიაში ელენე ბაქრაძისა და რამდენი — პაოლო იაშვილისა“, თუმცა, ლექსების ავტორისა და ელენე ბაქრაძის იგივეობის ირგვლივ აზრთა სხვადასხვაობა და ძიებები დღემდე გრძელდება.