cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დონდუშენის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოლდოვის რაიონები *
გიორგი ქართველიშვილი (მხატვარი)
გიორგი ვახტანგის ძე ქართველიშვილი (დ. 30 მარტი, 1919, თბილისი, — გ. 16 მარტი, 1982, თბილისი) — ქართველი მხატვარ-კერამიკოსი. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1966). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია (1948). 1954 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას (1970 წლიდან — პროფესორი). ქართველიშვილი იყო სამხატვრო აკადემიის სასწავლო-შემოქმედებითი სახელოსნოს დაარსების (1957) ერთ-ერთი ინიციატორი და ხელმძღვანელი. ნამუშევრები: რელიეფური პანო „უხვი მოსავლის ოსტატები“ (1953; ქაშანური, სურათების ეროვნული გალერეა), შადრევანი „სამაია“ (თანაავტორები ნ. ალექსიძე, თ. ჭყონია, ბრინჯაო 1958, სკვერი შოთა რუსთაველის სახელობის მოედანთან), „ხალხური“ (დოქი ჭიქით, 1963), „ჩიტი“ (დოქი ფიალით, 1964, ორივე — თიხა, შავკრიალა, კუსკოვოს კერამიკის მუზეუმი, მოსკოვი) და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:ქართველი კერამიკოსები კატეგორია: თბილისის  სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის კურსდამთავრებულები გ
სუათისის სამების ზემო ეკლესია
სუათისის სამების ზემო ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას სოფლის დასავლეთით, მაღალი მთის ფერდობზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. გეგმით პარალელოგრამი, ოდნავ წაგრძელებულია. ნაგებია ფითქლის ქვით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ზაკაგორი
ზაკაგორი ან ზაქაგორი — ნასოფლარი ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ხევში, თრუსოს ხეობაში, მდინარეების თერგისა და სუათისის შესართავთან, მაღალ, ძნელად მისადგომ მთაზე. შუა საუკუნეებში უმნიშვნელოვანესი ადგილი ეკავა თრუსოს ხეობის სათავდაცვო სისტემაში.
ისტორია
thumb|[[საქართველო, თრუსოს ხეობა, სოფელი ზაკაგორი]] სოფელი სამეფო ხელისუფლების საკუთრება იყო მაგრამ არაგვისა და ქსნის ერისთავებმა მისი მისაკუთრება სცადეს XIV-XVII საუკუნეებში. ჯერ კიდევ XVIII საუკუნეში, სოფელი შედიოდა მნის სამოურავოში. XIX საუკუნეში დაიწყო ქართული მოსახლეობის წილის შემცირება და სოფელში იმატეს ოსებმა, საბოლოოდ აქ ფეხი ვერც ოსებმა მოიკიდეს XX საუკუნის 30-იან წლებში აქ მხოლოდ ოსების შვიდი ოჯახიღა ცხოვრობდა. ამავე საუკუნის 50-იან წლებში ისინიც აიყარნენ და ზაკაგორი ნასოფლარად იქცა. სოფლის საცხოვრებელი ბირთვი XIII-XIV საუკუნეებს განეკუთვნება, ხოლო კოშკები XVII საუკუნეში უნდა იყოს აგებული.
სოფლის გეგმა და სტრუქტურა
ნასოფლარი ერთიანი გეგმარებითი სისტემაა. შედგება ხუთი საცხოვრებელი უბნის, ერთი კოშკურა სახლის და ორი სათავდაცვო კოშკისგან. მეორე, მესამე და მეოთხე უბნებს შორის მოქცეულია დიდი მოედანი, მის ჩრდილო-აღოსავლეთ ნაწილში კოშკურა სახლი დგას, ხოლო სამხრეთისა და ჩრდილოეთით კოშკები, ეს სათავდაცვო ნაგებობები საცხოვრებელი სახლებისგან განსხვავებით ნაგებია ნატეხი ქვებით.
სამხრეთ კოშკი
გეგმით კავადრატულია (6,7x6,7 მ), ხუთსართულიანი (სიმაღლე 9,5 მ) და ზემოთკენ თანდათან ვიწროვდება. კოშკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილი თითქმის დანგრეაულია. შესასვლელი დასავლეთიდანაა პირველი სართულის დონეზე, მიწიდან 3 მეტრზე. შემორჩენილ კედლებში პირველ სართულზე სამი სათოფურია, მეორეზე ორი და მესამეზე ერთი.
ჩრდილოეთ კოშკი
კოშკი გეგმით ტრაპეციის ფორმისაა, შემორჩენილია 5 სართულის სიმარლე (13 მ), თაღოვანი კარი სამხრეთითაა გაჭრილი მეორე სართულის დონეზე. პირველი სართულის აღმოსავლეთ კედელში ორი ვიწრო სათოფურია, ორ-ორი სათოფურებია ასევე დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში, ხოლო მესამე და მეოთხე სართულზე ყველა კედელში. მეხუთე კედელი დაბალია აქ ყოველ კედელში სამ-სამი სათოფურია.
საცხოვრებელი სახლები
ძირითადად ორსართულიანებია, ნაგებია ნატეხი ქვით, სართულშუა გადახურვა თითქმის არსადაა შემორჩენილი, პირველ სართულებს სამეურნეო დანიშნულება ჰქონდა, შედარებით დაბალი და ნაკლებად განათებული. შესასვლელები ვიწრო და დაბალია. მცირე საკმლები გარედან ტანაბრადაა შევიწროებული. მეორე სართული საცხოვრებელია, კარები აქ შედარებით დიდი და ფართოა ვიდრე პირველ სართულზე. თითქმის ყველა სათავსოში ორი ან სამი ოთხკუთხა სარკმელია. სახლებზე გარედან მიდგმულია მეორე სართულზე ასასვლელი ქვის მასიური კიბე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მცხეთა-მთიანეთის მხარეში
აჩხოტის საცხოვრებელი კომპლექსი
აჩხოტის საცხოვრებელი კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი თარიღდება XVII-XVIII საუკუნეებით. კომპლექსი შედგება ერთმანეთისგან თხუთეტიოდე მეტრით დაშორებული ორი კოშკისგან და მათ შორის მიჯრით განლაგებული სხვადასხვა დანიშნულების ნაგებობებისაგან.
აღმოსავლეთით მგდარი კოშკი ნაწილობრივ დანგრეულია. დასავლეთისა - კარგადაა შემორჩენილი. იგი ოთხსართულიანია ( სიმაღლე 12,7 მეტრი) და ზემოთკენ ოდნავ ვიწროვდება. კოშკი ნაგებია ნატეხი ქვით. გარეთა კუთხეები და კარიი- სარკმლების წირთხლები მოზრდილი და შედარებით უკეთ დამუშავებული ქვითაა ნაწყობი. შესასვლელი მეორე სართულზეა, აღმოსავლეთ კედელში. კარი თაღოვანია. ამ სართულის სამხრეთ- დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლის სათოფურები შეწყვილებულია. თითო სათოფური პირველი სართულის სამხრეთ და დასავლეთ კედლებშია. მესამე სართულის კედელში - ორ-ორი სათოფურია. ჩრდილოეთ კედლის გარდა, ორ-ორი სათოფური მეოთხე სართულზეცაა, ამ სართულიდან შეიძლება მოხვედრა მეხუთე სართულზე, რომელიც კედელშემოვლებული სათავდაცვო დანიშნულების ღია ბინია. სართულშუა გადახურვები ხისაა, კოჭოვანი. კოჭებზე ( ერთმანეთისგან დაშორებულია 0,5-0,6 მეტრით ) წვრილი ტოტებია დაწყობილი, რომლებზეც ბრტყელი ქვები ალაგია. ქვებზე მიწაა (0,15 მეტრი) დატკეპნილი. ფასადებიდან გამოირჩევა აღმოსავლეთისა: აქ კარის ნახევარწრიული თაღი გამოკვეთილია ორ ლოდში. სამხრეთის ლოდზე მცირე ტოლმკლავა ჯვარია ამოკვეთილი. კარის თავზე. ორიოდ მეტრის სიმაღლეზე, ხის მცირე ორფერდა სახურავია მოწყობილი, რის შიგნით ჩამოკიდებულია პატარა ზარი. კოშკის წინ ქვის კედლით შემოფარგლული ეზოა.
ეზოს სამხრედიდან ესაზღვრება ფერდობის დაყოლებაზე მდებარე ორსართულიანი საცხოვრებელი  სახლი (შემორჩენილია I სართული და IIსართულის კედლების მცირე ნაწილი). სახლს გეგმით სწორკუთხედი ფორმა აქვს და მთავარი ფასადით სამხრითაა მიმართული. ამ კედელში ორი სწორკუთხა კარი და სამი სწორკურთხა სარკმელია. ერთი სწორკურთხა სარკმელი ოთახის სიღრმეში, დასავლეთის მხრიდანანაცაა. დანარჩენი კედლები ყრუა. შენობის მეორე სართულს, მთავარი ფასადის მხრიდან, აივანი ჰქონია. აივანზე ასასვლელად წინიდან ქვის კიბეა.
სახლს აღმოსავლეთიდან ბოსელი ეკვრის, სათავსი გეგმით ოთხკუთხაა და სამხრეთ-ჩრდილოეთის მიმართულებითაა საგრძნობლად წაგრძელებული. ბოსელს სამხრეთ კედელში ერთი სწორკუთხა შესასვლელი და ვიწრო სწორკუთხა სარკმელი აქვს, მეორე კარი (ამოშენებულია) ჩრდილოეთ კედელშია.
ბოსელს აღმოსავლეთიდან ებჯინება გეგმით კვადრატი (7,5x7,3 მეტრი) სამსართულიანი კოშკი, რომლის დასავლეთ კედლის ბოსლის კედლადაა გამოყენებული. სახლის შესასვლელი პირველი სართულის დონეზეა, სამხრეთიდან. კარი ორ ლოდშია გამოკვეთილი თაღითაა გადახურული. სართულის დასავლეთ კედელში კვადრატული ხვრელია რომელიც ბოსელში გადის. ხვრელის მარჯვნივ ერთი სათოფურია. სახლის მეორე და მესამე სართულების კედლები ყრუა. სართულშუა გადახურვა ხის ძელებზე ყიფილა მოწყობილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ქალები აშშ-ის სენატში
მინი|314პქ|[[1992 წელს აშშ-ში უწოდეს „ქალების წელი“ (Year of the Woman). ამ წელს პარლამენტში აირჩიეს ხუთი სენატორი ქალი. მეორე რიგი მარცხნიდან მარჯვნივ: პატი მიურეი, ბარბარა მიკულსკი, ბარბარა ბოკსერი; პირველი რიგი მარცხნიდან მარჯვნივ: კეროლ მოზლი-ბრაუნი, დაიან ფაინშტაინი.]] ამერიკის შეერთებული შტატების სენატის დაარსებიდან, 1789 წლიდან, დღემდე მის რიგებში მხოლოდ 56 ქალი წევრს მოითვლიან. პირველი ქალი აშშ-ის ისტორიაში, რომელმაც დაიკავა ადგილი სენატში გახდა რებეკა ლატიმერ ფელტონი ჯორჯიის შტატიდან. 1922 წელს გუბერნატორმა ტომას უილიამ ჰარდვიკმა 87 წლის ფელტონი დანიშნა სენატორად ჯორჯიის შტატიდან, გარდაცვლილი ტომას უოსტონის ნაცვლად. ფელტონი სენატორი გახდა 21 ნოემბერს და მისი უფლებამოსილება გაგრძელდა მხოლოდ ერთი დღე. თავის მხრივ, პირველ, დემოკრატიულად არჩეული ქალი სენატორი გახდა ჰეთი კარაუეი არკანზასის შტატიდან. 1932 წლის აშშ-ის სენატის არჩევნებზე მან დამაჯერებელ გამარჯვებას მიაღწია, მიიღო ამომრჩეველთა 31 133 ხმა, ანუ საერთო რაოდენობის 91,62 %. 1938 წელს მან გაიმეორა თავისი წარმატება, მიიღო 122 883 ხმა ანუ 89,58 % და აირჩიეს მეორე ვადით.
სენატში მოხვედრილი 56 ქალიდან 36 დემოკრატიული პარტიის წარმომადგენელია, ხოლო 20 — რესპუბლიკური პარტიის.
ისტორია
ამერიკის შეერთებული შტატების სენატის არსებობის დიდი პერიოდის განმავლობაში იგი რჩებოდა წმინდა „მამაკაცურ“ დაწესებულებად. 1920 წელს რამდენიმე ქალმა სცადა სენატორის თანამდებობაზე კენჭისყრა. ქალების მცირერიცხოვნება სენატში გამოწვეული იყო რამდენიმე მიზეზით, მათ შორის აღსანიშნავია ქალთა საარჩევნო უფლებების არ ქონა ამერიკის ბევრ შტატში აშშ-ის კონსტიტუციაში XIX ცვლილების შეტანამდე (1920 წლის 18 აგვისტო). მიზეზთა შორის ასევე აღსანიშნავი იყო ის, რომ ქალებს შეზღუდული ჰქონდათ უმაღლესი განათლების მიღება 1900-იანი წლების შუა პერიოდამდე, საზოგადოების მიერ გენდერული როლისა და სქესის ნიშნით დისკრიმინაცია სექსიზმი).
პირველი ქალი სენატორი გახდა რებეკა ლატიმერ ფელტონი, რომელიც ერთი დღის განმავლობაში წარმოადგენდა ჯორჯიის შტატს სენატში 1922 წელს. 1932 წელს ჰეთი კარაუეი გახდ აპირველი ქალი, რომელმაც სენატში ადგილი არჩევნების გზით მოიპოვა. მარგარეტ ჩეიზ-სმიტი გახდა პირველი ქალი, რომელიც არჩეული იყო, როგორც წარმომადგენელთა პალატაში (1940-1949 წწ.), ასევე სენატში (1949-1973 წწ.). 1978 წლის 25 იანვარს მიურელ ჰამფრი-ბრაუნი დანიშნეს სენატორად მინესოტის შტატიდან გარდაცვლილი მეუღლის, ჰიუბერტ ჰამფრის ნაცვლად და გახდა პირველი და ჯერჯერობით ერთდერთი აშშ-ის მეორე ლედი (ვიცე-პრეზიდენტის მეუღლე), რომელიც გახდა სენატორი. 1978 წელს ნენსი კასებაუმი გახდა პირველი ქალი, რომელიც სენატში აირჩიეს ისე, რომ კონგრესში მისი მეუღლე მანამდე არ მუშაობდა.
მოყოლებული 1978 წლიდან თითოეულ სენატში მინიმუმ ერთი ქალი მაინც არის წევრი.
1992 წელს აშშ-ში უწოდეს „ქალების წელი“ (Year of the Woman). რადგან ეს წელი აღმოჩნდა ისტორიული: ამ წელს პარლამენტის ზედა პალატაში აირჩიეს ხუთი სენატორი ქალი.
2000 წელს ჰილარი კლინტონი გახდა პირველი და ჯერჯერობით ერთდერთი აშშ-ის პირველი ლედი, რომელმაც დაიკავა სენატორის თანამდებობა. ჰილარი კლინტონმა მიიღო 3 747 310 ხმა და 57 %-ით გაიმარჯვა. 2006 წელს ჰილარიმ მეორე ვადითაც იყარა კენჭი, მიიღო 3 008 428 ხმა 1 392 189 ხმის წინააღმდეგ და დაამარცხა ჯონ სპენსერი. 2008 წელს ჰილარი კლინტონი გადადგა თანამდებობიდან, რადგან გახდა აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი.
2012 წელს სენატში ერტდროულად აირჩიეს 11 ქალი, აქედან ექვსი ხელმეორედ აირჩიეს. ამ სიახლემ მოხსნა 1992 წლის რეკორდი, როდესაც სენატში ერთდროულად აირჩიეს ხუთი ქალი კანდიდატი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:აშშ-ის სენატორები
ბანგორ-ერისი
ბანგორ-ერისი (Bangor Erris; Beannchar) — პატარა ქალაქი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, კონაქტის პროვინციაში. ბანგორ-ერისი არის ჩრდილოეთის ორაგულისა და ყავისფერი კალმახის თევზჭერის ცენტრი.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ბელაია (კრასნოდარი)
ბელაია (Белая, Шъхьагуащэ) — მდინარე რუსეთში, ადიღეს რესპუბლიკასა და კრასნოდარის მხარეში. მდინარე ყუბანის მარცხენა შენაკადი, რომელსაც იგი უერთდება კრასნოდარის წყალსაცავით. სიგრძე 273 კილომეტრი, აუზის ფართობი 5990 კვადრატული კილომეტრი. სათავე აქვს კავკასიონის მთავარ წყალგამყოფ ქედზე, მწვერვალებთან ფიშტი და ოშტენი. ქვემო დინებაზე ვაკის მდინარეა. იკვებება შერეულად. მთავარი შენაკადებია ფშეხა და კურჯიფსი. ბელაიაზე მდებარეობს ქალაქები მაიკოპი, ბელორეჩენსკი, აგრეთვე ამავე სახელწოდების ჰესები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ადიღეს მდინარეები კატეგორია:ყუბანის შენაკადები კატეგორია:კრასნოდარის მხარის მდინარეები
ვოდიანა-ბალკა (დიკანკის რაიონი)
ვოდიანა-ბალკა (Водяна Балка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის დიკანკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 717 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დიკანკის რაიონის სოფლები
სამასი არაგველი ბაღი
სამასი არაგველის ბაღი — მდებარეობს ცხელი თბილისის გოგირდის წყლების აბანოების ზონაში, 1932 წელს ამ ადგილის კეთილმოწყობის  დროს იპოვეს წარწერიანი საფლავის ქვა, რომელიც VIII საუკუნეს მიეკუთვნება. ბაღი მოეწყო ე.წ. ყოფილი, „საზამთროს მოედანზე“ ბაღის ტერიტორია თანდათან გაფართოვდა როგორც ქვემოთ, ისე ზომოთ და დაიჭირა 3,6 ჰა ფართობი. ბაღის მოპირდაპიე მხარეს დგას „სამასი არაგველის მემორიალი“. 1972 წლეს ბაღს ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია და კეთილმოწყობა (არქიტექტორი ნ. მგალობლიშვილი).
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ბაღები და პარკები
პესჩანკის რაიონი
პესჩანკის რაიონი (Піщанський район) — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიცის ოლქში. მისი ფართობი 600 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 21 231 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 37 კაცს კმ²-ზე. პესჩანკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი პესჩანკა.
სქოლიო
კატეგორია:ვინიციის ოლქის რაიონები
სათარგმნო
შუა საუკუნეებში ხევის სათემო ცენტრი იყო. გადმოცემით, XVIII-XIX საუკუნეების მიჯნაზე ადიდებულ მდინარეს სოფელი წაულეკავს. საქართველოს სამხედრო გზის გაფართოებამდე გზა ყაზბეგიდან ჩრდილოეთისკენ მდინარე ყუროზე და სათარგმანოზე გადიოდა. სოფელთან მდინარე ყურო გზას ხშირად აზიანებდა და მდინარის გადალახვა შეუძლებელი ხდებოდა. რუსმა მოგზაურებმა ამ ადგილს „ცოფიანი ხევი“ უწოდეს. მას მოიხსენიებს ა. პუშკინიც.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
წიგნი ქება ქებათაჲ
ქება ქებათაჲ (שִׁיר הַשִּׁירִים‎‎‎) — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.
წიგნი „ქებათა ქება“ ძვ. წ. დაახლოებით 1020 წელს ძველი ისრაელის მეფის, სოლომონის, მიერ არის დაწერილი; როგორც ჩანს, მან ეს წიგნი თავისი 40-წლიანი მეფობის დასაწყისში დაწერა. ეს სიმღერა მოგვითხრობს მწყემსი ბიჭისა და შულამელი გოგონას სასიყვარულო ამბავს. წიგნში აგრეთვე მოხსენიებულნი არიან გოგონას დედა, ძმები, „იერუსალიმის ასულნი“ [მეფის მომსახურე ქალები] და „სიონის ასულნი“ [იერუსალიმელი ქალები]. ერთი შეხედვით, მკითხველისთვის რთულია იმის დადგენა, ვინ როდის ლაპარაკობს, მაგრამ ამის გაგება შესაძლებელია, თუ გავითვალისწინებთ იმას, რასაც ისინი ამბობენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი აღთქმის წიგნები
ბეჭდების მბრძანებელი: მეფის დაბრუნება (საუნდტრეკი)
ფილმის „ბეჭდების მბრძანებელი: მეფის დაბრუნება“ საუნდტრეკი გამოვიდა 2003 წლის 25 ნოემბერს. მისი კომპოზიტორი, ორკესტრირების ავტორი და დირიჟორია ჰოვარდ შორი. მუსიკას ასრულებენ ლონდონის ფილარმონიული ორკესტრი, ლონდონის ხმები და ლონდონის ორატორული სკოლის მოსწავლეების გუნდი. ალბომი გამოვიდა სტანდარტული სახით და სპეციალური გამოცემის ფორმით, რომელშიც შეტანილია DVD ენი ლენოქსის სიმღერით „Use Well the Days“, სიმღერების ტექსტებით, ფოტო გალერეით და კინოტრილოგიის სუპერტრეილერით.
სქოლიო
კატეგორია:2003 წლის საუნდტრეკები კატეგორია:ბეჭდების მბრძანებლის მუსიკა კატეგორია:ჰოვარდ შორის საუნდტრეკები
გრუშევსკაიის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია
გრუშევსკაიის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია (Церковь Иоанна Богослова) — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი აქსაის რაიონის სოფელ გრუშევსკაიაში. განეკუთვნება მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.
ისტორია
იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია აშენდა 1900 წელს. ობიექტი კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული მნიშვნელობის ძეგლია. 1877 წლის დიდი ხანძრის შედეგად დაიწვა წმინდა ბარბარეს ტაძარი, რომლის ადგილასაც მოეწყო სამლოცველო სახლი, რომელიც 1886 წელს გადაიტანეს სოფლის ბოლოში, ხოლო 1900 წელს, არქიტექტორ კულიკოვის დაპროექტებით, ყოფილი, დროებითი სამლოცველო სახლის ადგილას აღმართეს ეს ტაძარი.
ტაძარმა გაუძლო სამოქალაქო და მეორე მსოფლიო ომს, თუმცა 1957 წელს დაიხურა ნიკიტა ხრუშჩოვის მორიგი, ანტირელიგიური კამპანიისას. ტაძრის შენობაში გახსნეს კლუბი, თუმცა მანდ არასაკმარისი მომხმარებლების გამო არც ისე დიდხანს იარსება. შემგდომში, შენობა გამოიყენებოდა მარცვლეულის შესანახად.
1959 წელს დაზიანდა ტაძრის სახურავი. ხელისუფლებს სურდათ კედლების აგურებად დაშლა, თუმცა ეს არ მოხდა.
ამ მომენტისთვის ტაძარი ნახევრად დანგრეულ მდგომარეობაშია, მაგრამ ის არ არის მიტოვებული. 1990-იანი წლებიდან ადგილობრივ მცხოვრებლებს ჰქონდათ ტაძრის შენობის აღდგენის მცდელობა. სარესტავრაციო სამუშაოები ნელა მიმდინარეობს ათობით წელია და დღემდე არ არის დასრულებული.
ყოველწლიურად, 9 ოქტომბერს, იოანე ღვთისმეტყველის ტაძარში იმართება ლოცვა, რომელსაც ესწრება დაახლოებით 100 ადამიანი.
აღწერა
ტაძრის შენობას აქვს ჯვრის ფორმა. ერთადერთი საკურთხეველი იოანე ღვთისმეტყველის პატივსაცემად არის ნაკურთხი. შესასვლელი კარი მოჩუქურთმებულია ნახევრად მრგვალი, ხოლო ფანჯრები კი სამკუთხა ორნამენტებით. ფანჯრები განლაგებულია ოთხ მხარეს, თითოეულ მხარეს სამ-სამი ფანჯარაა. მათგან გვერდით მდებარეობს აგურის სვეტები. სამრეკლო ორიარუსიანია. სავარაუდოდ ადრე სამიარუსიანი ყოფილა. ჯვრები და გუმბათები არ შემორჩენილა.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
იუდაიზმი თბილისში
იუდაიზმი თბილისში — იუდაიზმს თბილისში მრავალსაუკუნოვანი ისტორია აქვს. საუკუნეების მანძილზე თბილისში წარმოდგენილი იყო არა მარტო ტრადიციული (რაბინული, თალმუდისტური), არამედ სექტანტური, კარაიმული იუდაიზმიც. ერთი არაბულენოვანი ისტორიკოსის ცნობით, თბილისში ბაღდადელმა აბუ იმრან მუს ალ-თიფლისიმ ჩამოაყალიბა იუდაისტური სექტა.
თბილისში წარმოდგენილია იუდაიზმის ე.წ. სეფარადული ტრადიცია. ქართველი ებრაელების გარდა ამავე ტრადიციას მიჰყვებოდა კიდევ ორი ებრაული თემი — „ყუბელები“ (მთიელი იუდეველები) და „ლახლუხები“ (სპარსეთიდან იმიგრირებული იუდეველები), რომლებიც თბილისში გამოჩნდნენ XIX საუკუნეში. ამავე დროს განეკუთვნება იუდაიზმის განსხვავებული აშკენაზური ტრადიციის მიმდევარ ევროპელ ებრაელთა თემის გაჩენა. აღნიშნული თემების რელიგიური ცხოვრების ცენტრი იყო სინაგოგა, რომლის რაოდენობაც თბილისში იცვლებოდა. ამჟამად აქ მოქმედებს ორი სინაგოგა - ერთი მცირე, აშკენაზების და ერთი დიდი, სეფარადებისა, სადაც ხორციელდება იუდეველთა ცხოვრებისრიტუალური მხარის ორგანიზაცია გახსნილია რიტუალის დაცვით დაკლული საკლავს სპეციალური მაღაზია.
იუდაიზმის მიმდევართა ტრადიციის ერთ-ერთი გამოხატულებაა ებრაული სასაფლაოები, სადაც შემონახულია მრავალი ებრაული ეპიტაფია, რომლებიც სხვა საინტერესო მასალასთან ერთად საინტერესოა მრავალეროვანი თბილისის ყოფისა და ისტორიის შესწავლისათვის. უკანასკნელ წლებში ებრაელთა „ალიასთნ“ დაკავშირებით იუდაიზმის მიმდევართა რაოდენობა თბილისში საგრძნობლად შემცირდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:იუდაიზმი საქართველოში კატეგორია:თბილისის ისტორია
თავისუფლება (ფილოსოფია)
თავისუფლება — არის შესაძლებლობა, გააკეთო ისე, როგორც გსურს. გარკვეულწილად, იგი არის სიტყვის თავისუფლების სინონიმი. თანამედროვე პოლიტიკაში თავისუფლება მიჩნეულია, როგორც საზოგადოებაში კონტროლისა ან რეპრესიული შეზღუდვების გარეშე ცხოვრება - შეზღუდვების, რომლებიც ხელისუფლებამ დაადგინა ცხოვრების წესზე, ქცევასა და პოლიტიკურ შეხედულებებზე. ფილოსოფიაში თავისუფლება მოიცავს თავისუფალ ნებას, რასაც ეწინააღმდეგება დეტერმინიზმი. რელიგიური გაგებით, თავისუფალი ნება გათავისუფლებულია ცოდვისგან, სულიერი მონობისა და ამქვეყნიური კავშირებისგან. ქართულ ენაში თავისუფლების ორი გაგება არსებობს, ერთი მათგანი პიროვნულ თავისუფლებას, თავისუფალ ნებას გამოხატავს, ხოლო მეორე უფრო ფართო გაგებისაა და ზოგადადამიანურ თავისუფლებას გულისხმობს. პიროვნული თავისუფლება გულისხმობს თვითნებური შეზღუდვების არარსებობას, საზოგადოების ყველა წევრის უფლებების გათვალისწინებით. ამ გაგებით, თავისუფლების ექვემდებარება შესაძლებლობებს და შეზღუდულია სხვისი უფლებებით. ამრიგად, პიროვნული თავისუფლება გულისხმობს თავისუფლების პასუხისმგებლობით გამოყენებას კანონის უზენაესობის შესაბამისად, სხვისი თავისუფლების შეზღუდვის გარეშე. თავისუფლების ზოგადი გაგება უფრო ფართოა იმით, რომ იგი საკუთარ თავში მოიცავს თავშეკავების არსებობას და სურვილების ასრულების შეუზღუდავ შესაძლებლობასაც. მაგალითად, ადამიანს შეიძლება ჰქონდეს მკვლელობის შესაძლებლობა, მაგრამ არ ჰქონდეს მკვლელობის თავისუფლება, რადგან ეს უკანასკნელი მაგალითი ართმევს სხვებს უფლებას, იყვნენ დაცული და უსაფრთხოდ. თავისუფლების კანონის ფარგლებში გათვალისწინებული შეზღუდვა ხშირად გამოიყენება, როგორც სასჯელის ფორმა. ბევრ ქვეყანაში თავისუფლების აღკვეთა შეიძლება, თუ ისინი პირი სისხლის სამართლის დამნაშავე ან ნასამართლევია. სიტყვა „თავისუფლება“ ხშირად გამოიყენება ლოზუნგებში, როგორიცაა „სიცოცხლე, თავისუფლება და ბედნიერებისკენ სწრაფვა“ ან „თავისუფლება, თანასწორობა, ძმობა“. თავისუფლების ინგლისურენოვანი ერთ-ერთი შესატყვისი „Liberty“ სათავეს იღებს ლათინური სიტყვისგან „Libertas“, რომელიც მომდინარეობს თავისუფლების არქაული რომაული ქალღმერთის ლიბერტასის სახელიდან.
საგულისხმოა ის პრინციპები, რომელზედაც დგას დემოკრატიული სახელმწიფო. აღნიშნულ პრინციპებს თავისუფლებებს უწოდებენ. ადამიანის უფლებებსა და თავისუფლებებს ხშირად სახელმწიფოს როლით განასხვავებენ. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, უფლებებს ხშირად პოზიტიურ უფლებებს უწოდებენ, რაც გულისხმობს ხელისუფლების აქტიურ მოვალეობებს თითოეული ადამიანის მიმართ. მაგალითად, განათლების მიღების უფლება ხელისუფლებას აკისრებს იმ სკოლების შექმნის ვალდებულებას, რომლებშიც ყველა ბავშვს შეეძლება სწავლა. თავისუფლებებს კი ზოგჯერ ნეგატიურ უფლებებს უწოდებენ - რაც გულისხმობს ხელისუფლებისთვის ჩვენი ცხოვრების სხვადასხვა სფეროში ჩარევის შესაძლებლობის აკრძალვას. მაგალითად, სიტყვის, ან სინდისის თავისუფლება კრძალავს ხელისუფლების ჩარევას ადამიანისთვის ასეთ სასიცოცხლო საკითხებში ჩარევას. სხვა სიტყვებით, თუ კი ადამიანს აქვს რაიმეს უფლება, ხელისუფლება ვალდებულია, რაღაც გამიკეთოს, ხოლო თუ მე მეკუთვნის რომელიმე თავისუფლება, სახელმწიფომ თავი უნდა შეიკავოს რაიმე ქმედებისგან.
თავისუფლების ფილოსოფიური გაგება
თავისუფლება საკაცობრიო აზროვნების უძველესი თემაა. ცნობილია, რომ თავისუფლების იდეის სრულყოფილი გააზრება, მისი ფუნდამენტური დაფუძნების მცდელობები ფილოსოფიას და დიდ ფილოსოფოსთა საქმიანობას უკავშირდება. ფილოსოფიის საწყისებთან განისაზღვრა თავისუფლების პრინციპის ზოგიერთი ისეთი ასპექტი, რომელიც დღემდე მიეკუთვნება თავისუფალი მოქმედების არსისეულ კომპონენტებს. ანტიკურობაში თავისუფლება დაუპირისპირდა ბედისწერისა და აუცილებლობის მარწუხებს. იმდროინდელმა მოაზროვნეებმა ცხადად დაინახეს, რომ თავისუფლების საკუთრივი სივრცე უნდა მონახულიყო და ის მოინახა კიდეც – ჭეშმარიტი შემეცნებისა და პრაქტიკული მოქმედების სფერო აღმოჩნდა თავისუფლების სავანე. სოკრატეს აზრით, თავისუფალი ის არის, ვინც გონივრულად და ზნეობრივად იქცევა; პლატონის მიხედვით, ლტოლვებით შეპყრობილი ადამიანი თავისუფალი ვერ იქნება, რადგან თავისუფლება პასუხისმგებლობას გულისხმობს; არისტოტელეს აზრით, ბრძენი თავისუფლების პრინციპის მიხედვით მოქმედებს და გარეგან მიზანდასახულობებს არ ემორჩილება. სტოელებმა ეს პრინციპი კიდევ უფრო განავითარეს; მათ თავისუფლება გაიგეს, როგორც გარეგან იძულებათაგან, ლტოლვათაგან და მავნე მიდრეკილებათაგან დამოუკიდებლობა. მათ წამოსწიეს „აფექტებისაგან თავისუფლებისა“ (აპათია) და „სულიერი სიმშვიდის“ (ატარაქსია) პრინციპი. გარკვეული აფექტები (ტკივილი, სურვილი, ლტოლვა) ხელს უშლის გონივრულ, ბედნიერ ცხოვრებას, ხოლო ზოგიერთი აფექტი (მხიარულება, წინდახედულება და ა. შ.) კი, პირიქით, გონივრული, ბედნიერი ცხოვრების მომტანია. სტოელთა მიხედვით, ე. წ. „ცუდი აფექტები“ მხოლოდ ჭეშმარიტი შემეცნების მეშვეობით შეიძლება იქნეს დაძლეული. სწორედ ჭეშმარიტი შემეცნების მეშვეობით მიიღწევა ის სულიერი სიმშვიდე და შინაგანი თავისუფლება, რიც გონივრული და ბედნიერი ცხოვრების წინაპირობაა.
თავისუფლების ცნებამ გარკვეული ტრანსფორმაცია განიცადა ფრანგ განმანათლებელთა პრაქტიკულ საქმიანობასა და თეორიულ შემოქმედებაში. შარლ ლუი დე მონტესკიე და ჟან ჟაკ რუსო იმის დადგენას ცდილობდნენ, თუ რა უნდა მოიმოქმედონ კანონებმა, თავისუფლება რომ უზრუნველყონ სახელმწიფოში. მათ კლასიკური სახით ჩამოაყალიბეს ხელისუფლების განაწილების პრინციპი, როგორც სამართლის უზენაესობისა და ადამიანის, როგორც საზოგადოების წევრის, თავისუფლების წინაპირობა. მონტესკიესა და რუსოს თეორია დღესაც აქტუალურია. თანამედროვე დემოკრატიული სახელმწიფოების კონსტიტუციური წყობა ხშირად სწორედ ამ ავტორთა აღნიშნულ პრინციპებს ეფუძნება.
გერმანულ ფილოსოფიაში თავისუფლების გაგების უმნიშვნელოვანეს ეტაპს წარმოადგენს კანტისა და ჰეგელის თავისუფლების კონცეფციები. კანტის ფილოსოფიაში სათანადო ასახვა პოვა ევროპულ განმანათლებლობაში ფესვგადგმულმა წარმოდგენამ, რომ თავისუფლება პოლიტიკის, მორალის და მოქმედების სფეროებშია შესაძლებელი, ხოლო ბუნების სფეროს კი საკუთარი კანონები განაგებს, თავისუფლება არის ნების წინაპირობა, რომელსაც საკუთარი კანონები აქვს („კატეგორიული იმპერატივი“). მაშასადამე, კანტი საუბრობს ნების თავისუფლების, როგორც წმინდა პრაქტიკული გონების ავტონომიის პრინციპის შესახებ.
ჰეგელის მიხედვით, მსოფლიო ისტორიულ ფილოსოფიური სახელმძღვანელო პრინციპი არის ხალხებსა და კულტურებში განვითარებადი თავისუფლების იდეა. თავისუფლება შედეგია თავის თავთან დაბრუნებული სამყაროს სულის თავისუფლების ცნობიერებისა. ორიენტალურ დესპოტიზმში მხოლოდ ერთი ადამიანი იყო თავისუფალი, ანტიკურ დემოკრატიასა და არისტოკრატიაში – მხოლოდ ზოგიერთი, ხოლო ქრისტიანულ სახელმწიფოში თითოეული ადამიანი ღმერთისა და კანონის წინაშე თავისუფალი და თანასწორუფლებიანია. მიუხედავად ამისა, მონობა ქრისტიანულ ხალხებში დიდხანს გაგრძელდა. ადამიანის გაგება, როგორც თავისუფალი არსებისა, პოლიტიკური თავისუფლების საფუძველია. თუმცა კი თავისუფლება გზად იმყოფება და მისი სრულყოფილი რეალიზების მცდელობები ისტორიაში მუდამ იარსებებს.
კარლ მარქსის აზრით, თავისუფლება კაპიტალისტურ საზოგადოებაში შეუძლებელია, მისი განხორციელება მხოლოდ მომავლის საზოგადოებაშია შესაძლებელი, სადაც არსებული საწარმოო ურთიერთობები და გაუცხოება იქნება მოხსნილი.
ჯონ სტიუარტ მილმა თავის ნაშრომში „თავისუფლების შესახებ“, პირველმა განასხვავა თავისუფლების ორი გაგება - მოქმედების თავისუფლება და თავისუფლება, როგორც იძულების არარსებობა.
თავის წიგნში „თავისუფლების ორი ცნება“, ესაია ბერლინმა ფორმალურად ჩამოაყალიბა განსხვავება ორ პერსპექტივას შორის, როგორც განსხვავება თავისუფლების ორ საპირისპირო კონცეფციას შორის: პოზიტიური თავისუფლება და ნეგატიური თავისუფლება. ეს უკანასკნელი ნიშნავს ნეგატიურ პირობას, როდესაც ადამიანი დაცულია ტირანიისა და ხელისუფლების თვითნებური განხორციელებისგან, ხოლო პირველი გულისხმობს თავისუფლებას, რომელიც მოდის თვითდაუფლებისგან, შინაგანი იძულებებისგან, როგორიცაა სისუსტე და შიში.
თავისუფლების გაგება ქართულ ფილოსოფიაში
თავისუფლების გაგების ორიგინალური მცდელობაა მოცემული ცნობილი ქართველი ღვთისმეტყველისა და ფილოსოფოსის, გაბრიელ ქიქოძის „ცდისეული ფსიქოლოგიის საფუძვლებში“. იგი თავისუფლების გაგებას გონების მიერ მის გააზრებასა და გაცნობიერებას უკავშირებს. ამდენად, თავისუფლება დაკავშირებულია სულიერ, მოაზროვნე არსებასთან. თუკი თავისუფლების პრინციპი გააზრებული არ იქნება, მაშინ ადამიანი ვერ მოახერხებს კეთილისა და ბოროტის განსხვავებას და, რაც მთავარია, მათ შორის არჩევანის გაკეთებასაც. თავისუფლების გაბრიელ ქიქოძისეული გაგება დღესაც არ კარგავს აქტუალობას, ის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია თავისუფლების ქრისტული გაგების კონტექსტში.
საქართველოში XX ს. პირველ ათწლეულებში თავისუფლების გაგების საინტერესო მცდელობებია მოცემული გ. რობაქიძის, ა. ჯორჯაძის, დ. უზნაძის, შ. ნუცუბიძის, ა. ჯანელიძის, მ. გოგიბერიძის, ს. დანელიას, კ. კაპანელის და სხვა ფილოსოფიურ შრომებში. კომუნისტური მმართველობის დამყარების შემდეგ კი თავისუფლება აღარ მიეკუთვნებოდა ქართული ფილოსოფიის აზროვნების წამყვან თემათა რიცხვს. უფრო მეტიც, ამ პერიოდში არათუ თავისუფლების პრინციპის პრაქტიკაში განხორციელება გახდა შეუძლებელი, არამედ თავისუფლების იდეის იგნორირება მოხდა. ამას ადასტურებს საბჭოთა საქართველოში შექმნილი თეორიული შრომები, სადაც თავისუფლების იდეა, ფაქტობრივად, დაკარგულია. თუკი აქა-იქ თავისუფლების შესახებ მსჯელობას ვხვდებით, უმეტესწილად, მარქსისტულ-ლენინისტური ფილოსოფიის კონტექსტში ან კიდევ ფილოსოფიის ისტორიის მნიშვნელოვანი წარმომადგენლების (მაგ., კანტი, ჰეგელი, ნიცშე, შოპენჰაუერი, ჰუსერლი, ეგზისტენციალისტები და ა. შ.) მიერ შექმნილი თავისუფლების კონცეფციების განხილვისა და ანალიზის დროს. ამ მხრივ აღსანიშნავია კ. ბაქრაძის, ზ. კაკაბაძის, თავისუფლება ბუაჩიძის, გ. თევზაძის და სხვათა გამოკვლევები. იშვიათ გამონაკლისს წარმოადგენს მერაბ მამარდაშვილის ფილოსოფიური ნაშრომები, რომელთა მიზანი სოციალური ძალების გამოთავისუფლება და იმგვარი სააზროვნო სივრცის შექმნაა, სადაც ნებისმიერი ადამიანი საკუთარი თავის „არტიკულირებას“, ანუ თავისუფლების რეალიზებას შეძლებს.
ისტორია
პოლიტიკური თავისუფლების თანამედროვე კონცეფცია სათავეს იღებს ანტიკური ბერძნული თავისუფლებისა და მონობის კონცეფციიდან. ბერძენთათვის თავისუფლად ყოფნა არ ნიშნავდა პატრონის ყოლას ან ბატონისგან დამოუკიდებლობას. მათი გააზრებით, ადამიანის თავისუფლება გულისხმობდა ისე ცხოვრებას, როგორც მას მოსწონდა. ეს მოსაზრება ახლოს დგას დემოკრატიის კონცეფციასთან. არისტოტელე ამბობდა: „სხვისგან დამოკიდებულებაში ყოფნის უარყოფა ნიშნავს იმას, რომ მოიქცე ისე, როგორც გსურს, მაგრამ რაც შენ სასარგებლო გგონია, ყოველთვის არაა მომგებიანი და იმის კეთება, რაც თითოეულს სურს, კაცს ვერ დაიცავს იმ ბოროტებისაგან, რაც ყოველ ადამიანშია მოცემული.“
ძველი ბერძნებისგან განსხვავებით, სპარსეთის იმპერიის მთლიანი მოსახლეობა, გარკვეულწილად, თავისუფლებით სარგებლობდა. ყველა რელიგიისა და ეთნიკური ჯგუფის წარმომადგენელს მიეცა თანაბარი უფლებები, ჰქონდათ რელიგიური თავისუფლება, ქალებს ისეთივე უფლებები ჰქონდათ, როგორც კაცებს, ხოლო მონობა გაუქმდა ძვ. წ. 550 წელს. სპარსეთის მეფეთა ყველა სასახლე აშენდა ანაზღაურებადი მშრომელების მიერ იმ ეპოქაში, როდესაც მონები ჩვეულებრივ ასრულებდნენ ასეთ სამუშაოს.
ძველი ინდოეთის მავრიის იმპერიაში ყველა რელიგიისა და ეთნიკური ჯგუფის წარმომადგენელს ჰქონდა გარკვეული უფლებები თავისუფლების, ტოლერანტობისა და თანასწორობის თვალსაზრისით. ტოლერანტობის არსებობა თანასწორუფლებიანობის საფუძველზე მოიძებნება აშოკას ბრძანებულებებში, რომლებიც ხაზს უსვამენ მთავრობის მიერ ტოლერანტობის მნიშვნელობას საზოგადოებრივ პოლიტიკაში. როგორც ჩანს, აშოკამ დაგმო სამხედრო ტყვეების მკვლელობა ან დატყვევება. მონობა, როგორც ჩანს, სპარსეთის იმპერიის მსგავსად, არ არსებობდა არც მავრიის იმპერიაში. ამასთან, ჰერმან კულკისა და [[დიტმარ როტერმუნდი|დიტმარ როტერმუნდის აზრით, "აშოკას ბრძანებებს თავიდანვე წინააღმდეგობით შეხვდნენ".
რომაული კანონები ასევე ითვალისწინებდა თავისუფლების გარკვეულ შეზღუდულ ფორმებს, მაშინაც კი, როცა რომის იმპერატორები მართავდნენ სახელმწიფოს. ამასთან, ეს თავისუფლებები მხოლოდ რომის მოქალაქეებს ენიჭებოდათ. რომის სამართლის მიხედვით შუა საუკუნეებში არაერთი კანონი მიიღეს, თუმცა თავისუფლებებით მხოლოდ თავადაზნაურობა სარგებლობდა, იშვიათად უბრალო ადამიანებიც. განუყოფელი და უნივერსალური თავისუფლებების იდეის გავრცელება განმანათლებლობის პერიოდში იწყება.
სოციალური კონტრაქტი
სოციალური კონტრაქტის თეორიის შესახებ მსჯელობდნენ თომას ჰობსი, ჯონ ლოკი, ჟან ჟაკ რუსო, თუმცა პირველი, ვინც ამ იდეას განიხილავდა პლატონი იყო. მან თავის ნაშრომში „რესპუბლიკა“ პირველმა სცადა უფლებათა პოლიტიკური კლასიფიკაცია, განსაკუთრებით სუვერენიტეტის და ბუნებრივი უფლებებისა. განმანათლებლებს მიაჩნდათ, რომ კანონი მართავდა როგორც ზეციურ, ასევე ადამიანურ საქმეებს. მათი აზრით, კანონი აძლევდა მეფეს ძალაუფლებას და არა პირიქით, მეფე - კანონს. კანონის გააზრების ეს კონცეფცია კულმინაციას აღწევს მონტესკიეს ნაშრომებში, სადაც პრიორიტეტი ინდივიდი და მისი უფლებები გახდა.
წიგნში „თავისუფლების შესახებ“ ჯონ სტიუარტ მილი შეეცადა განესაზღვრა „... ძალაუფლების ხასიათი და საზღვრები, რომელთა ლეგიტიმურად განხორციელება შეუძლია საზოგადოებას ინდივიდზე“, და როგორც ასეთი, იგი აღწერს თანდაყოლილ და უწყვეტ ანტაგონიზმს თავისუფლებას და ავტორიტეტს შორის და, შესაბამისად,, ჩნდება კითხვა „როგორ უნდა მოხდეს ინდივიდუალური დამოუკიდებლობისა და სოციალური კონტროლის შესაბამისი კორექტირება“.
ინგლისი და დიდი ბრიტანეთი
ინგლისმა (და გაერთიანების 1707 წლის აქტის შემდეგ, დიდი ბრიტანეთმა) ჩამოაყალიბა ინდივიდუალური თავისუფლების კონცეფციის ქვაკუთხედი.
თავისუფლების დიდი ქარტია არ იყო ამ ტიპის პირველი დოკუმენტი, რომელიც ინგლისში შეიქმნა, თუმცა იგი ითვლება თანამედროვე კონსტიტუციური სამართლის საფუძველად. აღნიშნული ქარტია 1215 წელს გამოიცა, რომელიც რომის პაპს, მეფე ჯონ უმიწაწყლოსა და ინგლისელ ბარონთა შორის ურთიერთობების დასარეგულირებლად. ქარტიის მიხედვით, მეფეს გარკვეული უფლებების დათმობა უწევდა, უნდა დამორჩილებოდა სამართლებრივ პროცედურებს და ეღიარებინა, რომ მეფეც შეზღუდული იყო კანონით.
1215 წლამდე, ქარტიები გამოსცეს უილიამ I-მა, ჰენრი I-მა და ჰენრი II-მ, თუმცა თავისუფლებათა დიდი ქარტია მათგან - კლასიკური სამეფო აქტებისგან - იმით განსხვავდებოდა, რომ იგი არ იყო მხოლოდ მეფის მიღებული, ამასთან ერთად, უზრუნველყოფდა თავისუფლებათა დაცვასა და მოქმედებას და რაც მთავარია, სამეფო ხელისუფლებას ზღუდავდა.
1628 წელს დადებული უფლებათა პეტიცია ხელშეკრულების კლასიკური ნიმუშია, იგი განსაზღვრავდა ინგლისელ სუბიექტთა თავისუფლებებს, რომელიც მიღებულ იქნა ინგლისის პარლამენტის მიერ:
„სასულიერო და საერო ლორდები და თემები უმორჩილესად სთხოვენ თქვენს უდიდებულესობას, რომ მომავალში არავინ აიძულონ, გადაიხადოს ან გაიღოს რაიმე ძღვენის, სესხის, შეწირულობის, გადასახადის ან რაიმე მსგავსი ხარკის სახით პარლამენტის აქტით დადგენილი თანხმობის გარეშე: და რომ არავის სთხოვონ პასუხი, დაფიცება, იძულებით სამსახური, არ დაიჭირონ ან სხვა მხრივ არ შეავიწროონ, ან არ შეაწუხონ ამ გადასახადების ან მის გადახდაზე უარის თქმის გამო. არც ერთი თავისუფალი ადამიანი არ ჩააგდონ საპყრობილეში ან არ დააპატიმრონ“.
1679 წელს ინგლისის პარლამენტმა მიიღო ჰაბეას კორპუს აქტი, რომელიც კრძალავდა უკანონო ან თვითნებურ პატიმრობას, ხოლო 1689 წელს უფლებათა ბილმა მიანიჭა პარლამენტის წევრებს სიტყვის თავისუფლება და განამტკიცა ინგლისში არსებული სამოქალაქო უფლებები. შოტლანდიაში კი მიიღეს აღნიშნული კანონის ექვივალენტი „Claim of Right“.
აშშ
1776 წლის შეერთებული შტატების დამოუკიდებლობის დეკლარაციის თანახმად, ყველა ადამიანს აქვს ბუნებრივი უფლება „სიცოცხლის, თავისუფლებისა და ბედნიერებისკენ სწრაფვისა“. აღნიშნულმა დეკლარაციამ თავიდანვე შეავიწროვა ლეგალიზებული მონობის ინსტიტუტი ამერიკის ტერიტორიაზე. მონების მფლობელები ამტკიცებდნენ, რომ მათი თავისუფლება უპირველესი იყო, ვინაიდან ეს ეხებოდა ქონებას, მათ მონებს და რომ შავკანიანებს არ ჰქონდათ ისეთი უფლებები, რომელთა აღიარებაც ნებისმიერ თეთრკანიანელს ევალებოდა. უზენაესმა სასამართლომ დრედ სკოტის გადაწყვეტილებით, დაიცვა აღნიშნული პრინციპი, რომელიც თავიდანვე იყო დამოუკიდებლობის დეკლარაციაში ჩაწერილი. მხოლოდ 1866 წელს, სამოქალაქო ომის შემდეგ, შეიტანეს ცვლილებები აშშ-ის კონსტიტუციაში, რის შედეგადაც, ეს უფლებები გავრცელდა ფერადკანიანებზე, ხოლო 1920 წლის შემდეგ ქალებზე.
თანამედროვე ამერიკაში სხვადასხვა იდეოლოგიას განსხვავებული შეხედულებები აქვს იმის თაობაზე, თუ როგორ უნდა ხელი შეუწყონ თავისუფლებას. ლიბერალები ამ სიტყვის ორიგინალური გაგებით თანასწორობას თავისუფლების აუცილებელ კომპონენტად მიიჩნევენ. პროგრესული მხარეები ხაზს უსვამენ ბიზნესის მონოპოლიისგან თავისუფლებას, როგორც ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან საკითხს. ლიბერტარიანელები არ ეთანხმებიან და აუცილებელ პრინციპად თვლიან ეკონომიკურ თავისუფლებას. ჩაის პარტია „დიდ მთავრობას“ (იგულისხმება მთავრობის ზომა) თავისუფლების მტრად მიიჩნევს.
საფრანგეთი
საფრანგეთმა მხარი ამერიკელებს დაუჭირა ინგლისის მმართველობის წინააღმდეგ აჯანყებაში, ხოლო 1789 წელს საკუთარი მონარქია დაამხეს, „თავისუფლება, თანასწორობა, ძმობის“ (Liberté, égalité, fraternité) ძახილით. რასაც მასობრივი სისხლისღვრა მოჰყვა, რომელიც დიდი ტერორის სახელით არის ცნობილი. 1792 წლის 10 აგვისტოს საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში პირველი რესპუბლიკა შეიქმნა. ახალდაბადებულ რესპუბლიკას მაშინვე უამრავი მტერი გამოუჩნდა. სხვა იმპერიები შიშობდნენ, რომ მონარქიას საფრთხე მათთანაც დაემუქრებოდა და ევროპის თითქმის ყველა ქვეყანა (რუსეთის ჩათვლით) ანტიფრანგულ კოალიციაში შევიდა.
ლიბერტარიანიზმი
ენციკლოპედია ბრიტანიკის თანახმად, ლიბერტარიანელები თავისუფლებას უწოდებენ თავიანთ მთავარ პოლიტიკურ ფასეულობას. თავისუფლების მისაღწევად მათი მიდგომა გულისხმობს სახელმწიფოს ნებისმიერი შეზღუდვისთვის წინააღმდეგობის გაწევას, გარდა იმ აუცილებლობისა, რაც საჭიროა ინდივიდებს შორის ძალადობის, ერთმანეთის შეზღუდვის ფაქტების თავიდან ასაცილებლად.
კონსერვატიზმი
კონსერვატორები თვლიან, რომ თავისუფლება ვალდებულებათა და პასუხისმგებლობათა ნებაყოფლობითი აღიარებაა, ხოლო ნეგატიური თავისუფლება საზოგადოებრივ წყობას საფრთხეს უქმნის. ახალი მემარჯვენეები მხარს უჭერენ ეკონომიკურ სფეროში ნეგატიური თავისუფლებას, ხოლო ბაზარზე კი არჩევანის თავისუფლების მომხრენი არიან.
სოციალიზმი
სოციალისტები თვლიან, რომ უნივერსალური თავისუფლება შეუძლებელია არსებობდეს კაპიტალისტური წყობისას, რადგან ამ სისტემისთვის დამახასიათებელი საწარმოო ურთიერთობები ერთი კლასის (ბურჟუაზია) მიერ მეორე კლასის (პროლეტარიატი) შრომით ექსპლუატაციაზეა დამყარებული. მათი აზრით, პროლეტარიატს არ აქვს არაფერი, მას მხოლოდ ბორკილები გააჩნია რადგან საწარმოო საშუალებები ბურჟუაზიის ხელშია და შესაბამისად მთელ წარმოებას ისინი აკონტროლებენ, მშრომელებს მხოლოდ მათი არსებობისთვის საჭირო ღირებულებას აძელევენ, ხოლო მშრომელების მიერ წარმოებულ დამატებით ღირებულებას თვითონ ითვისებენ. სოციალისტების აზრით, რადგანაც პროლეტარიას არ აქვს წარმოების საშუალებები, ის იძულებულია იმუშაოს კაპიტალისტებზე და „ხელფასის მონობაზე“ დათანხმდეს. ისინი თვლიან, რომ საწარმოო ძალების განვითარებასთან ერთად კაპიტალისტური ურთიერთობები სულ უფრო ანაქრონისტული გახდება, რისი შედეგიც იქნება სოციალიზმის დამყარება. ასეთ საზოგადოებაში წარმოება იქნება ხალხის ხელში და მატერიალური რესურსების განაწილება შესაძლებელი იქნება ისე, რომ ყველა ადამიანს ჰქონდეს შესძლებალობა მისი თავისუფლების რეალიზაციის. ისინი თვლიან, რომ სოციალიზმის ბოლო იქნება კომუნიზმის დამყარება, სადაც არ იარსებებს შრომის დანაწილება, სახელმწიფო, ფული, კერძო საკუთრება (პირადი საკუთრება შენარჩუნებული იქნება, რაც გულისხმობს პირადი საკუთრების ნივთებს), ადამიანი არ იქნება შებოჭილი შრომის დანაწილებით და შეეძლება არა ერთი სასურველი საქმით დაკავდეს, გაიზრდება მისი თავისუფალი დრო და შემცირდება სამუშაო საათები, შრომითი გაუცხოების არარსებობის პირობებში (რაც გულისხმობს რომ აღარ იარსებებს პროლეტარიატის შრომის პროდუქტის მითვისება ბურჟუაზიის მიერ) ის თვითრეალიზაციის საშუალება გახდება (რადგან ადამიანი საკუთარ დროს და ენერგიას „აქსოვებს“ შრომის პროდუქტში, ის საკუთარი თვისებების რეალიზაციას ახდენს შრომით), ასეთ საზოგადოებაში კი ადამიანის თავისუფლება ბევრად უფრო დიდი იქნება, ვიდრე კაპიტალისტურ საზოგადოებაში.
ანარქიზმი
ანარქისტებისთვის თავისუფლება აბსოლუტური ღირებულებაა. მათი აზრით, თავისუფლება შეუთავსებელია ნებისმიერ პოლიტიკურ წყობასთან. იგი საშუალებაა პიროვნული ავტონომიის მისაღწევად, რაც გულისხმობს გონივრულ დონეზე საკუთარი ნებითა და საკუთარი გადაწყვეტილებით არსებობას და არა უბრალოდ „საკუთარი თავის ანაბარა“ დარჩენას.
ფაშიზმი
ფაშისტები უარყოფენ თავისუფლების შესახებ ლიბერალურ ხედვას, რომელიც ინდივიდს და სახელმწიფოს უპირისპირებს ერთმანეთს. თუ ლიბერალებისთვის სახელმწიფო „ლევიათანია“, რომელსაც მუდამ ადამიანის თავისუფლების შეზღუდვისკენ და ტირანიისკენ აქვს მისწრაფება და საჭიროა მისი შებოჭვა სხვადასხვა გზებით (როგორიცაა მაგ. კონსტიტუცია), ფაშისტები თვლიან, რომ არ არსებობს წინააღმდეგობა ინდივიდსა და სახელმწიფოს შორის. ფაშისტები მხარს უჭერენ ტოტალურ სახელმწიფოს, რომელიც იქნება ყოვლისმომცველი და თავის თავში გააერთიანებს ყველა კლასის და ინდივიდის ნებას.
ეკოლოგიზმი
ეკოლოგისტებისთვის, განსაკუთრებით ღრმა თავისუფლება თვითობის მიღწევას ნიშნავს, თვითრეალიზაციას პირადი ეგოს ეკოსფეროში ან სამყაროში გათქვეფის გზით. ზოგი ფიქრობს, რომ ასეთი თავისუფლება, პოლიტიკური თავისუფლებისგან განსხვავებით, „შინაგანი“ თავისუფლებაა, თავისუფლება, როგორც თვითდადგენა.
რელიგიური ფუნდამენტალიზმი
რელიგიური ფუნდამენტალისტები თავისუფლებას არსებითად შინაგან ან სულიერ თვისებად თვლიან. მათი აზრით, თავისუფლება ღვთით გაცხადებულ ნებასთან შესაბამისობას ნიშნავს, სულიერი სრულქმნა კი რელიგიური ავტორიტეტისადმი მორჩილებას უკავშირდება.
Silent Hill 4: The Room
„Silent Hill 4: The Room“ ((サイレントヒル ザ・ルーム, „ჩუმი გორაკი 4: ოთახი“) — ფსიქოლოგიური Survival horror-ის ჟანრის ვიდეო თამაში, რიგით მესამე ნაწილი „Silent Hill“-ის სერიიდან, რომელიც შექმნა იაპონურმა კომპანია Team Silent-მა და გამოსცა Konami-მ 2004 წელს პერსონალურ კომპიუტერის, Xbox-ისა და PlayStation 2-ის პლატფორმებზე. თამაში იაპონიაში გამოვიდა 2004 წლის 17 ივნისს, ხოლო ჩრდილოეთ ამერიკასა და ევროპაში 2004 წლის 7 სექტემბერს. 8 წლის შემდეგ გამოჩნდა PlayStation 3-ის პლატფორმაზეც.
თამაში წარმოადგენს რეალური სამყაროს ერთგვარ ანალოგს და თავის თავში მოიცავს უამრავ მისტიკურ ატრიბუტიკას. სიუჟეტი მიმდინარეობს საილენტ ჰილის მახლობელ ქალაქ ეშფილდში, რეალურსა და „სიზმრის სამყაროში. თამაშის მთავარი გმირია ჰენრი ტაუნშენდი, რომელიც ცდილობს საკუთარი დაკეტილი ბინიდან თავის დაღწევას. თამაშში ფიგურირებს პარალელური სამყაროები და მასთან დამაკავშირებელი ერთადერთი გზაა უცნაური გვირაბი, რომელიც გაჩნდა ჰენრის სახლის ტვალეტში. ბინის, მეტროს, ტყეების, ციხეების, სხვადასხვა შენობებისა და საავადმყოფოების გამოკვლევით, ჰენრი ცდილობს მომხდარის გააზრებას და მონსტრებისა და სერიული მკვლელისგან თავის დაღწევას.
თამაშის გეიმპლეი მოიცავს უამრავი დაბრკოლებებისა და თავსატეხების გადალახვას, საჭირო საგნების მოძიებას, ტერიტორიების გამოკვლევას, მთავარი გმირისა და საშიში არსებების დაპირსირებას. მასში გამოყენებულია ვირტუალური კამერის ცვლადი რეჟიმი — ბინაში ყოფნისას თამაში არის პირველი პირის ხედვით, ხოლო მის ფარგლებს გარეთ — მესამე პირში. .
„Silent Hill 4“-ს მოჰყვა შერეული გამოხმაურება ვიდეო თამაშების კრიტიკოსებისგან სერიის კლასიკური სტილიდან გადახვევის, აგრეთვე მოძველებული გეიმპლეისა და არაკომფორტული მართვის სისტემის გამო. მიუხედავად ყველაფრისა, ზოგიერთმა მიმოხილველმა მაღალი შეფასება დაუწერა თამაშს. მათ ძირითადად შეაქეს სიუჟეტი და თანმხლები მუსიკა. საერთო განხილვების საიტ Metacritic-ზე „Silent Hill 4“-ის PS2-ის ვერსია ფლობს 76/100, Xbox-ის — 76/100 და PC-ის — 67/100.
თამაში წარატებული აღმოჩნდა კომერციულად. იგი იაპონიაში გაყიდვების ჩარტების სათავეში მოექცა, დიდ ბრიტანეთსა და მოსკოვში იმყოფებოდა ყველაზე გაყიდვადი თამაშების ათეულში, ხოლო ჩრდილოეთ ამერიკაში, შემქმნელების განცხადებით გაყიდვები დამაკმაყოფილებელი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:2004 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები აჩრდილების შესახებ კატეგორია:Konami-ს თამაშები კატეგორია:PlayStation 2-ის თამაშები კატეგორია:ფსიქოლოგიური საშინელებათა თამაშები კატეგორია:ერთმოთამაშიანი ვიდეო თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები შემუშავებული იაპონიაში კატეგორია:ვიდეო თამაშები ალტერნატიული დასასრულით კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Xbox-ის თამაშები
ლილი კოლინზი
ლილი ჯეინ კოლინზი (Lily Collins; დ. 18 მარტი, 1989) — ინგლისელ-ამერიკელი მსახიობი, მოდელი და მწერალი.
ადრინდელი ცხოვრება
ინგლისელი მუსიკოსის, ფილ კოლინზის და ამერიკელის, ჯილ ტაველმანის ქალიშვილი. დაიბადა სურეიში. როდესაც, 1996 წელს, ლილის მშობლები განქორწინდნენ, კოლინზი დედასთან ერთად ლოს-ანჯელესში გადავიდა საცხოვრებლად. მან დაამთავრა „ჰარვარდ-ვესტლეიკის სკოლა“, ხოლო სწავლა „სამხრეთ კალიფორნიის უნივერსიტეტში“ განაგრძო, სადაც იგი ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე სწავლობდა. ლილის, მამის პირველი ქორწინებიდან, ორი ნახევარ და-ძმა ჰყავს, ბრიტანელ-ინგლისელი მუსიკოსი, საიმონ კოლინზი და კანადელ-ინგლისელი მსახიობი და პროდიუსერი ჯოელი კოლინზი, მამის მესამე ქორწინებიდან ჰყავს ორი უმცროსი ნახევარძმა. მოზარდობის პერიოდში მას ჰქონდა წონის პრობლემები, რაც შემდგომ თავის წიგნში ასახა.
კარიერა
იგი ესპანეთის ჟურნალმა, Glamour-მა წლის საერთაშორისო მოდელად დაასახელა მას შემდეგ, რაც 2007 წელს ლილიმ Chanel-ის ტანისამოსი მოირგო, Hotel de Crillon-ში.
2009 წელს იგი გამოჩნდა დრამა სერიალის „90210“-ის ორ ეპიზოდში. ამავე წელს გადაღებული იქნა ბიოგრაფიულ ფილმში, სახელად „უხილავი მხარე“, სადაც მან ქოლინს ტუჰის როლი შეასრულა. 2011 წელს მან მღვდლის ქალიშვილის ლუსის როლი მოირგო, ფილმ „მღვდელში“. MTV Networks' NextMovie.com-მა 2011 წელს, დაასახელა იმ მსახიობებს შორის, რომელსაც 2011 წელს უნდა უყურო. 2011 წელს ასევე გადაღებული იქნა ფილმ „დევნაში“, სადაც მან მონაწილეობა ტეილორ ლოტნერთან ერთად მიიღო. მან ფანტაზიური ჟანრის ფილმში, „ფიფქიაში“ სნოუ ვაითის როლი შეასრულა. ბრიტანელი რობი ქოლინი, გაზეთ The Daily Telegraph-ში ქოლინსის შესახებ წერს: „მას აქვს სენსაციური, თითქმის სრულყოფილი სახე კინოსთვის.“ ქოლინზმა თავისი სასიმღერო კარიერის დებიუტი, ფილმში შექმნა, როდესაც „I Believe (in Love)“-ის ქავერი შეასრულა. ფილმ „სიკვდილის იარაღი:ძვლების ქალაქი“-ში, კლერი ფრეის როლის შესრულებით, მან ფართო აღიარება მოიპოვა და ნომინირდა Teen Choice Award-სა და MTV Movie Award-ზე.
იგი ასევე ცნობილია, თავისი შესრულებული როლებით, ისეთ ფილმებში, როგორიცაა: „სიყვარულში გაჭედილი“ (2012), „ინგლისურის მასწავლებელი“ (2013), „სიყვარულით როზი“ (2014). 2016 წელს მან New Hollywood Film Award-ი მოიგო, და ნომინირდა ოქროს გლობუსის ნომინაციაზე
2019 წელს იგი დრამატულ ფილმში „საოცრად ავი, შოკისმომგვრელად ბოროტი და საზარელი“ ზაკ ეფრონთან ერთად იქნა გადაღებული, მან ელიზაბეტ კენდალის როლი შეასრულა.
პირადი ცხოვრება
ქოლინსმა 2013 წელს განაცხადა რომ მას არ მოსწონს პირადი ურთიერთობების მედიაში გაშუქება, რადგან მისი მშობლების განქორწინების ერთ-ერთი მიზეზი მედია გახდა.
ჰეპატობლასტომა
მინი|ჰეპატობლასტომას მიკროფოტოსურათი
ჰეპატობლასტომა — ღვიძლის ემბრიონული უჯრედებისაგან განვითარებული ავთვისებიანი სიმსივნე. ხშირია მეძუძურ ბავშვებში. ჩვეულებრივ სიმსივნე წარმოდგენილია მოთეთრო-მოყვითალი ფერის კვანძის სახით, რომელიც ჩაიზრდება ღვიძლის ქსოვილში. ჰეპატობლასტომა გვხვდება 3 წლის ბავშვებში. 5 წლის ასაკის შემდეგ სიმსივნის ეს ფორმა იშვიათად ვლინდება. ჰეპატოცელულური კიბოს აღმოჩენის საშუალო ასაკია 12 წელი.
სიმპტომები
ჰეპატობლასტომას განსაკუთრებული სიმპტომები არ გააჩნია. მუცლის პალპაციისას შეიგრძნობა სიმსივნური მასა მარჯვენა ნეკნქვეშა მიდამოში ან წარმონაქმნი აღინიშნება მუცლის ზომაში მომატებისას. საერთო ნიშნებს მიეკუთვნება ანორექსია, მასის დაკარგვა, შეუძლებლობა, ფებრილური მდგომარეობა.
ლაბორატორიული მონაცემებია ანემია, მარცხნივ გადახრილი ლეიკოციტოზი პოლინუკლეოზით, თრომბოციტების შიდასიმსივნურ წარმოქმნასთან დაკავშირებული ჰიპერთრომბოციტოზი, ქოლესტერინის მომატებული შემცველობა, შემთხვევათა 80%-ში ალფა-ფეტოპროტეინის არსებობა.
მინი|მარცხნივ - ნორმალური ღვიძლი, მარჯვნივ - ჰეპატობლასტომა
პათოგენეზი
არსებობს ჰეპატობლასტომის ორი ტიპი: პირველი - ეპითელური, მხოლოდ ეპითელური უჯრედებისგან შედგება; მეორე - შერეული, ეპითელო-მეზენქიმური ტიპი.
უჯრედების მეორე სახეობაა - ემბრიონული, პატარა, მოგრძო და მუქი. არასდროს არ აღინიშნება ჰემოპოეზის კერები, არც ვაკუოლიზაცია, არც ლიპიდები და გლიკოგენი.
ჰეპატობლასტომის შერეული ტიპი ჩვეულებრივ წარმოდგენილია ჰეპატოციტების დიფერენცირების ფეტალური ან ემბრიონული სახეობებისგან და წარმოიქმნება მეზენქიმისგან, რომელსაც ახასიათებს იმუნოექსპრესიული ვიმენტინა, ნეირონოსპეციფიკური ენოლაზა და S100 პროტეინი. სიმსივნის ასეთ სახეობას აღნიშნავენ როგორც ჰეპატობლასტომის შერეული ტიპი ტერატოიდული სტრუქტურის გარეშე. აღნიშნული წარმონაქმნების გარდა ასევე შეიძლება იყოს განივზოლიანი კუნთოვანი ქსოვილის, მრავალშრიანი ბრტყელი და ლორწოსწარმომქმნელი ეპითელიუმის კუნძულები. სიმსივნის ამ სახეობას მიაკუთვნებენ ტერატოიდული სტრუქტურების მქონე შერეულ ჰეპატობლასტომას.
დიაგნოსტიკა
ჩვეულებრივ დიაგნოზის დადგენისას სიმსივნე ზომაში დიდია, მაგრამ მეტასტაზები ჯერ არ არის. სიმსივნური წარმონაქმნების ადრეული დიაგნოზი სირთულეს წარმოადგენს შემდგომი უსიმპტომო მიმდინარეობისას.
დაავადების დიაგნოსტირებისთვის საჭიროა: სცინტიგრაფია და ექოგრაფია (შესაძლებლობას იძლევა დადგინდეს დაავადების ტოპოგრაფია); ბიოფსია (სიმსივნის ნაწილაკის აღება მიკროსკოპული გამოკვლევისთვის); მუცლის ღრუს რენტგენოგრაფია (საშუალებას იძლევა ღვიძლის სიმსივნეში დადგინდეს კალციფიკატები (პეტრიფიკაციები) და სხვა სიმსივნური დაავადებების გამორიცხვა, მაგალითად ნეირობლასტომის მეტასტაზების); გულმკერდის რენტგენოგრაფია (საშუალებას იძლევა აღმოჩენილი იქნას ფილტვის ქსოვილის მეტასტაზური დაზიანება, რომელიც ძირითადი სიმსივნის გამოკვლევისას შემთხვევათა 20%-ში გვხვდება); ულტრაბგერითი გამოკვლევა, რომელიც გვეხმარება სიმსივნის ღვიძლიდან წარმოშობის, მისი მდებარეობის  და ორგანოში გავრცელების დადგენაში; კომპიუტერული ტომოგრაფია კონტრასტირებით; მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფია; ღვიძლის რადიოიზოტოპური სკანირება; ანგიოგრაფია (სისხლძარღვების კონტრასტული გამოკვლევა) და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:სიმსივნე კატეგორია:დაავადებები კატეგორია:მედიცინა
გარბანის კვირეღვთიშვილის ხატი
გარბანის კვირეღვთიშვილის ხატი — ქვის ჯვარი, საკულტო ძეგლი. მდებარეობს სოფლის განაპირას, მინდორზე, თერგის მახლობლად. ჯვარი დგას ლოდზე, რომელზეც ჯვარი და წრეა ამოკვეთილი. აქ, აღდგომის მესამე კვირას, ადგილობრივი მოსახლეობა ზეიმობს „კვირაძლობას“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
დროკიის რაიონი
დროკიის რაიონი (raionul Drochia) — მოლდოვის რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი დროკია. რაიონი იკავებს 999.91 კმ² ფართობს. მისი მოსახლეობა შეადგენს 87 092 ადამიანს (2004 წლის აღწერის მონაცემებით). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 87.10 კაცი/კმ²-ზე. რაიონი სულ მოიცავს 40 დასახლებულ პუნქტს, მათგან 1 ქალაქია. რაიონი იყოფა 27 კომუნად, რომლებიც აერთიანებს 39 დასახლებულ პუნქტს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოლდოვის რაიონები *
ვოდიანე (ჩუტოვეს რაიონი)
ვოდიანე (Водяне) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ჩუტოვეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 167 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩუტოვეს რაიონის სოფლები