cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
შოკოლადი
შოკოლადის სახეობები
საუკუნეების განმავლობაში წარმოიქმნა და ჩამოყალიბდა შოკოლადის მრავალი სახეობა. ეს განპირობებული იყო როგორც კულტურათა და ტრადიციათა თავისებურებებით, ასევე ტექნოლოგიური მიღწევებით. მაგალითად, თუ ახალ სამყაროში შოკოლადი ცხარე წიწაკით უნდა ყოფილიყო შეზავებული, ევროპელი გურმანებისთვის ის აუცილებლად ვანილთი და შაქარით უნდა გაემდიდრებინათ. შოკოლადი - თანამედროვე მსოფლიოსათვის მზა შოკოლადის მრავალი სახეობაა ცნობილი. მათ ყველას საფუძვლად კი სუფთა შოკოლადი უდევს, რომლისთვისაც დამახასიათებელია მძაფრად გამოხატული მწარე გემო და მდიდარი არომატი. ფერის მიხედვით განასხვავებენ: შავი, ყავისფერი და თეთრი შეფერილობის. მდგომარეობის მიხედვით კი შოკოლადი გვხვდება: თხევადი, მყარი და შოკოლადის ფხვნილი. კულინარიაში შემდეგი სახის შოკოლადები გამოიყენება:
შოკოლადის მწარმოებლები
შოკოლადის წარმოებით მთელს მსოფლიოშია დაკავებული როგორც ცნობილი კომპანიები ასევე ცალკეული კულინარებიც. შოკოლადის მწარმოებელი უდიდესი ფირმებია: ჰერში, ნესტლე, შარფენ ბერგი, ჯიარდელი და ა.შ.
კატეგორია:კაკაოს ნაწარმი
ხონის მუნიციპალიტეტის დროშა
მარჯვნივ|250 პქ ხონის მუნიციპალიტეტის დროშა — ხონის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ხონის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ.
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ომანში
2011 წლის მონაცემებით ომანში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 4 ძეგლია.
ხონის მუნიციპალიტეტის დროშა
აღწერილობა
დროშის ველი თეთრ ქობაშემოვლებული მეწამული ჯვრით გაყოფილია ოთხ ნაწილად. მეწამული ჯვრის ცენტრში (გადაკვეთაზე) გამოსახულია ოქროს შეჯავშნული ზემოთ აღმართული ხელი. მეწამული ჯვრის გადაკვეთა ხდება დროშის მარჯვენა მხარეს დროშის 1/3-ზე. თეთრი ქობა წარმოადგენს დროშის სიმაღლის 1/5. ხოლო მეწამული ჯვრის მკლავების სიგანე დროშის 1/8-ს. დროშის პირველ და მესამე ნაწილი მწვანეა, ხოლო მეორე და მეოთხე ნაწილი ლურჯი.
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ომანში
სტატისტიკა
იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 911 ძეგლია შეტანილი. მათ შორის 0,4 % ომანის ძეგლებია. ოთხივე მათგანი კულტურული ძეგლია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ომანი კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ომანში ომანი
ხონის მუნიციპალიტეტის დროშა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური დროშები კატეგორია:ხონის მუნიციპალიტეტი
გუნუნგ-ლიოსერის ეროვნული პარკი
გუნუნგ-ლიოსერის ეროვნული პარკი (Taman Nasional Gunung Leuser)— ეროვნული პარკი ინდონეზიის კუნძულ სუმატრაზე. ფართობი 7 927 კმ²-ია. სახელი ეწოდა აქ მდებარე მწვერვალ ლიოსერისგან (3 381 მ). ეროვნულ პარკში დაცულია მრავალი სახის ეკოსისტემა. მის ტერიტორიაზე ასევე მდებარეობს ორანგუტანების ნაკრძალი ბუკიტ-ლავანგი. კერინჩი-სებლატისა და ბუკიტ-ბარისან-სელატანის ეროვნულ პარკებთან ერთად, იუნესკომ გუნუნგ-ლიოსერი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა საერთო სახელით — სუმატრის ტროპიკული ტყეები.
გუნუნგ-ლიოსერი ერთ-ერთია სუმატრის იმ ორი ადგილიდან, სადაც ორანგუტანგები ბინადრობენ. სხვა ცხოველებიდან აღსანიშნავია: სუმატრის სპილო, სუმატრის ვეფხვი, სუმატრის მარტორქა, სიამანგი და ბენგალური კატა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდონეზიის ეროვნული პარკები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ინდონეზიაში კატეგორია:ინდონეზიის ბიოსფერული ნაკრძალები კატეგორია:სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციის მემკვიდრეობის პარკები კატეგორია:1980 წელს დაარსებული დაცული ტერიტორიები კატეგორია:ჩრდილოეთ სუმატრის გეოგრაფია კატეგორია:ჩრდილოეთ სუმატრის ღირსშესანიშნაობები
Syncopy Films
Syncopy Films (აგრეთვე ცნობილი როგორც სინკოპი) — ბრიტანულ კინოკომპანია, რომელიც დააარსა რეჟისორმა, სცენარისტმა და პროდიუსერმა კრისტოფერ ნოლანმა თავის მეუღლესთან ემა თომასთან ერთად. „სინკოპის“ ეკუთვნის კრისტოფერ ნოლანის ყველა ფილმი გარდა სურათებისა „ინსომნია“ და „მემენტო“, ასევე ზაკ სნაიდერის „ფოლადის ადამიანი“, რომელიც 2013 წელს გამოვიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კინოსტუდიები
Solenopsis bivonae
Solenopsis bivonae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
251
თარიღი უცნობია
*
ივანე ტურგენევი
ივანე სერგის ძე ტურგენევი (Ива́н Серге́евич Турге́нев; დ. 9 ნოემბერი  [ძვ. სტ.  28 ოქტომბერი], 1818, ორიოლი, რუსეთი  — გ. 3 სექტემბერი [ძვ. სტ. 22 აგვისტო] , 1883, ბუჟივალი (პარიზის მახლობლად)) — რუსი მწერალი, პოეტი, მთარგმნელი, იმპერატორის კარზე არსებული სამეცნიერო აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი რუსული ენისა და ლიტერატურის განხრით. იგი მსოფლიო კლასიკური ლიტერატურის წარმომადგენელია. ალექსანდრე პუშკინი, ნიკოლოზ გოგოლი, ფიოდორ დოსტოევსკი, ლევ ტოლსტოი, ანტონ ჩეხოვი და ტურგენევი ერთად რუსული ლიტერატურის ოქროს საუკუნის წარმომადგენლები არიან.
ივანეს მამა ხელმოკლე აზნაური იყო. მდიდარი აზნაურის ქალიშვილზე ვ. ლუტოვინაზე დაქოწინენის შემდეგ სამხედრო სამსახური მიატოვა. ტურგენევები ჯერ სპასკოე-ლუტოვინოვოში ცხოვრობდნენ, 1827 წლიდან მოსკოვში გადასახლდნენ. ტურგენევი თავდაპირველად მოსკოვის, მერე პეტერბურგის და ბერლინის უნივერსიტეტებში სწავლობდა. გაწაფებით დაკავდა ანტიკურ ლიტერატურისა და ფილოსოფიის შესწავლით. 1841 წელს სამშობლოში დაბრუნდა და მოსკოვში დასახლდა. ლიტერატურული მოღვაწეობა 1834 წლიდან დაიწყო.
ტოპონიმები
ივანე ტურგენევის სახელობის მრავალი ქუჩაა: რუსეთში, უკრაინასა და ბელარუსში. მისი სახელობის მოედანი არის სანქტ-პეტერბურგში. მოსკოვის მეტროს ერთ-ერთ სადგურს ტურგენევი ჰქვია. ტურგენევის სახელობისაა ასევე ერთ-ერთი ჩანჩქერი ალმათიში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი მწერლები
შარლოტტაუნი
შარლოტტაუნი (Charlottetown) — კანადის პროვინციის და კუნძულ პრინს-ედუარდის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ამ ტერიტორიაზე უძველესი დროიდადან სახლობდნენ ინდიელები. 1720 წელს ფრანგების მიერ მოხდა ამ ადგილების აღმოჩენა. 1758 წლიდან ეს ტერიტორია გადავიდა ინგლისელების შემადგენლობაში, გაერთიანებული სამეფოს მეფის ჯორჯ III-ის ბრძანებით მხდა 1764 წელს ამ ადგილზე დასახლებული პუნქტის შექმნა. 1855 წლის 17 აპრილს შარლოთთაუნს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი. ამ ქალაქის ძირითადი შემოსავალი ტურიზმია.
აქ კლიმატი ძირითადად კონტინენტურია, ამ ქალაქზე დიდ გავლენას ახდენს ატლანტის ოკეანის ჰავა. ზამთარში აქ ტემპერატურა შეადგენს −7, ხოლო ზაფხულობით — +17-+18°С. °C. ყოველწლირი ნალექების რაოდენობა საკმაოდ მაღალია, ის შეადგენს 1,173.3 მმ-ს. ამ ქალაქში საკმაოდ ხშირადაა წვიანი ამინდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანადის ქალაქები
ანტოფაგასტა (ქალაქი)
ანტოფაგასტა (Antofagasta) — საპორტო ქალაქი ჩრდილოეთ ჩილეში. ანტოფაგასტის პროვინციისა და ანტოფაგასტის რეგიონის დედაქალაქი. მდებარეობს დედაქალაქ სანტიაგოდან 1130 კილომეტრით ჩრდილოეთით. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქში ცხოვრობდა 281 155 ადამიანი, ხოლო მთლიანად მუნიციპალიტეტში 296 905. ქალაქის სახელწოდება მომდინარეობს კეჩუას ან აიმარას ენიდან და ნიშნავს „ნატრიუმის ნიტრატით მდიდარ ქალაქს“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩილეს ქალაქები კატეგორია:ჩილეს კომუნები
სერგიუს I (პაპი)
მინი|მარჯვნივ|სერგიუს I სერგიუს I (Sergius PP. I; დ. 650 — გ. 8 სექტემბერი, 701) — რომის პაპი 687–701 წლებში.
წმინდა სერგიუს I პაპად აირჩიეს 687 წლის 15 დეკემბერს და იყო რომის პაპი გარდაცვალებამდე (701 წლის 8 სექტემბრამდე). სერგიუს I კათოლიკურმა ეკლესიამ წმინდანად შერაცხა. მისი მემკვიდრე იყო იოანე VI.
მინიშტი
მინიშტი (Миңеште; Миништы) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დიურტიულის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 561 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ დიურტიულიდან დაშორებულია 34 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები (68 %) და თათრები (30 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:დიურტიულის რაიონის სოფლები
სიზინუსი
მინი|მარჯვნივ|სიზინუსი სიზინუსი (Sisinnius PP.; დ. 650 — გ. 4 თებერვალი, 708) — რომის პაპი 708, 15 იანვარი–708, 4 თებერვალი წლებში.
რს-122
რს-122 — ქართული წარმოების ზალპური ცეცხლის რეაქტიული სისტემა. სისტემა წარმოადგენს საბჭოთა წარმოების მსოფლიოში ფართოდ გავრცელებული БМ-21 "Град"-ის ქართულ ვერსიას. განკუთვნილია მოწინააღმდეგის ცოცხალი ძალის, ჯავშანტექნიკის, საარტილერიო ბატარეების, გამაგრებული ობიექტების, სამეთაურო პუნქტების და საფორტიფიკაციო ნაგებობების გასანადგურებლად.
სიზინუსი
სიზინუსი იყო რომის ოთხმოცდამეშვიდე პაპი. აკურთხეს 708 წლის 15 იანვარს და იყო პაპის თანამდებობაზე, დაახლოებით სამი კვირა, გარდაცვალებამდე (708 წლის 4 თებერვალი). მისი პაპობის პერიოდში პაპების შემოწირულობის რაოდენობა შეადგენდა 42 ფუნტი ოქროს და 310 ფუნტი ვერცხლს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:დაბადებული 650 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 708
რს-122
კონსტრუქცია
სისტემა შედგება «КрАЗ-6322» შასისგან, მანქანას გააჩნია დაჯავშნული კაბინა, რომელიც მასში მყოფ ხუთ კაციან გათვლას ტყვიებისა და საარტილერიო ჭურვების ნამსხვრევებისგან იცავს.
შეიარაღება
საცეცხლე ნაწილი წარმოადგენს მრავალჯერადი გამოყენების 40 ლულიან. საცეცხლე პაკეტს, რომელშიც 122 მმ კალიბრის უმართავი რეაქტიული რაკეტები თავსდება. საბრძოლო მანქანას ცეცხლის წარმოება, პოზიციის წინასწარი მომზადების გარეშე და გათვლის კაბინიდან გადმოუსვლელად შეუძლია, რაც ზალპის განსახორციელებლად საჭირო დროს მინიმუმამდე ამცირებს. პერსპექტივაში მანქანაზე შესაძლებელია დამონტაჟდეს ცეცხლის მართვის ავტონომიური ციფრული სისტემა, ნავიგაციისა და დამიზნების თანამგზავრული სისტემები. ასევე მოდულური საცეცხლე ნაწილი, რომელზეც შესაძლებელი იქნება ერთჯერადი და მრავალჯერადი პაკეტების დამონტაჟება სხვადასხვა ტიპის და კალიბრის რაკეტებით.
სქოლიო
კატეგორია:არტილერია
ჩუმათელეთის წმინდა გიორგის ეკლესია
thumb|200px|ჩუმათელეთის წმინდა გიორგის ეკლესია ჩუმათელეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის დაბა სურამის ჩუმათელეთის უბანში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (10,15X6,5 მ), ნაგებია კირქვის ნატეხი ქვითა და თლილი კვადრებით. შესასვლელი დასავლეთით აქვს. ნახევარწრიულ აფსიდში თაღოვანი სარკმელი და ორი თაღოვანი ღრმა ნიშია. ორი სწორკუთხა სარკმელი სამხრეთ კედელშია, თითო დასავლეთისა და ჩრდილოეთისაში. დასავლეთის ფასადზე არქიტრავით გადახურული კარი მოჩარჩოებულია ორმაგი ნახევარწრიული ლილვით. კედლები დასრულებულია ქვიშაქვის პროფილირებული ლავგარდნით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები კატეგორია:სურამი
ზემოლისის ეკლესიის წარწერა
ზემოლისის ეკლესიის წარწერა — ნუსხურნარევი ასომთავრული წარწერა ქარელის მუნიციპალიტეტის ზემოლისის ციხის (1991 წლამდე შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ზნაურის რაიონში) ეკლესიაზე. წარწერა ამოღარულია ეკლესიის სამხრეთის კარის თავზე.
წარწერა
წარწერა ხუთსტრიქონიანია:
ანუ:
დახასიათება
წარწერას ახასიათებს /უ/–ს ო–თი გადმოცემა. ყურადღებას იქცევს ჲ–ს კლება სახელობითში (წმიდა ესე ეკლესია), რაც ცოცხალ მეტყველებას ასახავს. საინტერესოა საკუთარი სახელი თუალა.
დათარიღება
ნ. შოშიაშვილის აზრით წარწერა X საუკუნისაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული წარწერები
ბერბერული სამზარეულო
ალტ=მატმატა-ბერბერების სამზარეულო|მინი|მატმატა-ბერბერების სამზარეულო ალტ=ჩაის სმა კარავში|მინი|ჩაის სმის რიტუალი კარავში ამაზიგი ბერბერული სამზარეულო არის ტრადიციული სამზარეულო, მრავალფეროვანი ისტორიით და   ჩრდილოეთ აფრიკის სხვადასხვა რეგიონის უამრავი სახეობის საკმაზ-სანელებლების არომატების გავლენით. ტრადიციული სამზარეულო შთაგონებას იღებს მაროკოს ატლასის მთებიდან, მჭიდროდ დასახლებული ბერბერული ქალაქებიდან და რეგიონებიდან, აგრეთვე და ალჟირის ბერბერული დასახლებებიდან.
ბერბერული სამზარეულო ჩრდილოეთ აფრიკაში რეგიონების მიხედვით განსხვავდება. ამ მიზეზით, თითოეულ კერძს აქვს გამორჩეული და უნიკალური იდენტურობა, დამოკიდებულია მისი წარმოშობის რეგიონზე. როგორც ვარაუდობენ, ზოგიერთი კერძის ასაკი 1000 წელზე მეტია. შუა ატლასის მიმდებარე ჰენიფრას რეგიონიდან ჩამოსულ ზაიებს საოცრად მარტივი სამზარეულო აქვთ. მას ძირითადად საფუძვლად უდევს სიმინდი, ქერი, ცხვრის რძე, თხის ყველი, კარაქი, თაფლი, ხორცი და ნადირი. ტუნისის, მაროკოს, ალჟირის და ლიბიის სამზარეულოს პოპულარული ავთენტური ბერბერული კერძებია: ტაჯინი, კუსკუსი, შაქშუკა, პასტილა,ბსისა მესმენი, მერგეზი, ასიდა, ლაბლაბია, ჰარისა, მაკრუდი, ჰარირა, სფენჯი და არიჩე.
ზოგადი ცნობები
ალტ=ბერბერული სამზარეულოს კუსკუსი|მინი|ბერბერული სამზარეულოს [[კუსკუსი]] ალტ=ასსიდა|მინი|ასსიდა ალტ=ტაჯინი-პოპულარული ბერბერული კერძი|მინი|[[ტაჯინი- ბერბერების პოპულარული კერძი]] საუზმეზე სოფლის მაცხოვრებლები მიირთმევენ ბისას (მოხალული ქერის ფქვილს) ან ასიდას, წინა დღის სადილის ნარჩენებს. კაბილიაში საუზმობენ უსაფუარო პურით (აგრუმი)  და ზეითუნის ზეთით, ხოლო მათთან კულტურულად მსგავსი შაუიას დაჯგუფების ბერბერები აგრუმის ნაცვლად მიირთმევენ კეზრას პურს და სვამენ ლებენს. ტუნისის კუნძულ ჯერბას ბერბერები ს საუზმეა ცხარე ბისარა და მოხარშული კვერცხი.
სადილის მთავარი კერძებია: კუსკუსი, ტაჯინი. მაროკოში სადილი ითვლება დღის მთავარ ტრაპეზად, მაშინ როდესაც ალჟირსა და ტუნისში სადილსა და ვახშამზე შეიძლება ერთი და იგივე კერძებისაგან შედგებოდეს. ჯერბას ბერბერები სადილად მიირთმევენ შერმულში დამარინადებულ თევზს, კაბილიელი ბერბერები-გრილზე მომზადებულ აგრუმს (ხმისს) ტკბილ წიწაკასთან ერთად. შაუიას მესაქონლეები სადილობენ სუპით, ცხვრის ხორცის კერძით და ბოსტნეულით.
ვახშამი, რომელიც ძირითადად საღამოს 19.00 საათზე იმართება, ბერბერთა უმეტესობის მთავარი ტრაპეზია. ჯერბაში ვახშმობენ კუსკუსითა და თევზით, ჰარისათი და წითელი წიწაკით. კაბილიაში-ტიკურბაბინს, მოზრდილი ხორბლის პელმენები ტომატის სუპთან, ყაბაყთან და ტურნთან. შაუიას ბერბერები მიირთმევენ ორთქლზე მომზადებულ ცხვრის ხორცს პურითა და სალათით.
ფინიკი ბერბერები ს საყვარელი ტკბილეულია. პოპულარული საზაფხულო დესერტია- საზამთრო.
მაღრიბელი ქალები, რომლებიც ძირითადად კერძების მომზადებით არიან დაკავებულები, ვახშმის წინ ხვდებიან ერთმანეთს ჩაის სმის რიტუალის დროს. აყოლებენ ტკბილეულს: ბაგრირს, გბრაიფს, სპინჯს. ჯერბაზე დესერტად მიირთმევენ  სამსას ჩირის შიგთავსით
ყოველდღიური კერძები
საჰარის არასტუმართმოყვარე რეგიონებში მცხოვრები ტუარეგები უპირატესობას ანიჭებენ ფეტვის  ბრტყელ პურს -ტორილას -ტაგელას, ფაფას და ფეტვის კუსკუსის   პომიდვრის, ხახვის გარნირთან ან თხის, აქლემის რძესთან ერთად. ხორცეული მათ მენიუში იშვიათობაა. პურის ცომს ნაცრით ფარავენ და ცხელ ქვიშას აყრიან. ასეთივე მეთოდით ამზადებენ პურეულს ლიბიელი ბერბერები. ისინი ცომში ურევენ ქუნჯუთს, ფენხელს და ანისს. ფინიკებით სახელგანთქმულ სივას ოაზისში მიირთმევენ პურს, ზეთისხილს, ფინიკს და თხის ყველს. ბერბერების ქალაქ ტეტუანში ერთმანეთს ერწყმის ესპანელების, ებრაელების, ოსმალებისა და ბერბერების სამზარეულოთა ტრადიციები პოპულარულია ტაჯინი-ტაფია (ქათმის რაგუ კოჭათი და ზაფრანით, კვერცხითა და ნუშის თავსართით). სეფა- ტკბილი კუსკუსია კარაქით, შაქრით, ქიშმიშით. გავრცელებულია გამომცხვარი მხანშა.
მაღრიბში პარკოსანი კულტურები ასოცირდება სიღარიბესთან; სტუმრებს ლობიოთი არ უმასპინძლდებიან. ამასთან, ბერბერები ბევრ კერძს უმატებენ ოსპს, წიწიბურას და ბაღის ლობიოს. ერთ-ერთი მათგანია ბისარა  სოუსი, რომელიც მზადდება მოხარშული ლობიოსგან. შეზავებულია ნიორით, ზეითუნის ზეთით და კუმინით.
მაროკოს ტაჯინისათვის სანელებლად იყენებენ ზაფრანას. (მისი მაღალი ღირებულების გამო, ზაფრანას ხშირად ანაცვლებენ საკვების საღებავით), პომიდორს და ჰარისას ცხელ სოუსს ათავსებენ ტუნისურ ტაჯინში. ეს მეთოდი გავრცელებულია  ასევე ალჟირში.
მარკას უმატებენ ზეითუნის ზეთში შემწვარ   ხახვს და ნიორს, ქინძს, ოხრახუშს, ბულიონის კუბებს და სანელებლებს. შემდეგ უმატებენ ბოსტნეულს და ლობიოს, ხორცს, პომიდორ ს და ცოტაოდენ წყალს, ტოვებენ ნელ ცეცხლზე, სანამ ხორცი არ დარბილდება. მარკას  პურთან ერთად მიირთმევენ, კუსკუსს არასოდეს ატანენ პურს.
უდაბნოში რძის პროდუქტებს აქლემებისგან იღებენ, მაგრამ ბერბერები ასევე სვამენ ძროხის, თხისა და ცხვრის რძეს და ამზადებენ კარაქს. უფრო ხშირად მოიმარენ ფერმენტირებულ კარაქს.მაროკოსა და მთელ მაღრიბში გავრცელებული ძლიერი მწვანე ჩაი პ იტნით,  ასევე დიდი პოპულარობით სარგებლობს ბერბერებში, მაგრამ კაბილიაში მას ანაცვლებენ ყავით ან მცენარეული ჩაით. ლიბიელი ბერბერები არა მხოლოდ მწვანე, არამედ შავ ჩაის სვამენ, რომელსაც ზოგჯერ გახეხილ შემწვარ ნუშს ან არაქისს უმატებენ.
სადღესასწაულო კერძები
ბერბერები მუსლიმები არიან, ისინი ყველა მუსლიმურ დღესასწაულს აღნიშნავენ. სადღესასწაულო კერძებში უფრო მეტი ხორცია, ვიდრე ყოველდღიურში, რადგან იგი შედარებით ძვირია ჩრდილოეთ აფრიკაში სადღესასწაულოდ მიირთმევენ შემწვარ, მოხარშულ, გამომცხვარი ხორცის კერძებს. პოპულარული კერძია ხბო დარიჩინითა და ჯანჯაფილით, რომელსაც მიირთმევენ ქლიავით ა და შემწვარი ნუშით. ქათამი მწვანე ზეთისხილით, დამწნილებული ლიმონით, მაგრად მოხარშული კვერცხით და შემწვარი ნუშით. პასტილა და მესფუფი (ტკბილი კუსკუსი).
კუსკუსი სადღესასწაულო კერძად ითვლება, ამიტომ მას მიირთმევენ პარასკევს, როდესაც ნათესავები მეჩეთში ლოცვის სემდეგ შემდეგ სადილად ან ვახშმად იკრიბებიან.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბერბერული სამზარეულო კატეგორია:აფრიკული სამზარეულო კატეგორია:ალჟირული სამზარეულო კატეგორია:ლიბიის სამზარეულო კატეგორია:ხმელთაშუაზღვისპირეთის სამზარეულო კატეგორია:მაროკოს სამზარეულო კატეგორია:ტუნისური სამზარეულო
ალექსანდრე არსენიშვილი
ალექსანდრე (ალი) ილიას ძე არსენიშვილი (დ. 1892, სოფ. დაბაძველი, ახლანდელი ტყიბულის მუნიციპალიტეტი — გ. 14 ნოემბერი, 1939, თბილისი) — ქართველი კრიტიკოსი და მთარგმნელი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1913 წლიდან აქვეყნებდა ლიტერატურულ წერილებს რუსულ და ქართულ პრესაში. 1918 წლიდან „ცისფერყანწელებს“ მიემხრო. 30-იანი წლების დასაწყისში არსენიშვილი მარქსისტულ-ლენინურ ესთეტიკურ პოზიციაზე დადგა. არსენიშვილის წერილებში, რომლებიც გამოირჩევა ერუდიციითა და ფაქიზი გემოვნებით, განხილულია ქართველი, რუსი და უცხოელი მწერლების შემოქმედება, ესთეტიკური საკითხები. არსენიშვილმა თარგმა პ. მერიმეს, თ. დრაიზერის და სხვა ნაწარმოებები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი კრიტიკოსები კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები კატეგორია:დაბადებული 1892 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1939 კატეგორია:ცისფერყანწელები
მარიო გეცე
გეცე არის „დორტმუნდის ბორუსიას“ ახალგაზრდული აკადემიის აღზრდილი. მისი დებიუტი ბუნდესლიგაში შედგა 2009 წლის 21 ნოემბერს „მაინც 05-თან“ ფრედ, 0-0 დასრულებულ მატჩში, სადაც ის შეცვლაზე შევიდა მოედანზე 88-ე წუთზე.
გერმანიის ეროვნულ ნაკრებში გეცეს დებიუტი შედგა 2010 წლის 17 ნოემბერს შვედეთთან მატჩში. ეროვნული ნაკრების მაისურით პირველი გოლი გაიტანა ბრაზილიასთან 3-2 მოგებულ მატჩში. მაშინ ის იყო 19 წლის და 68 დღის და გახდა ყველაზე ახალგაზრდა ფეხბურთელი გერმანიის ნაკრებში ომისშემდგომ კლაუს სტიურმერთან ერთად, რომელმაც 1954 წელს გაიტანა გოლი საფრანგეთთან მატჩში. მონაწილეობა მიიღო 2014 წლის მუნდიალზე და გუნდთან ერთად მოიპოვა მსოფლიო ჩემპიონის ტიტული. ფინალურ მატჩში დამატებითი დროის მიწურულს გაიტანა მატჩის ერთადერთი გოლი და დასახელდა ფინალის საუკეთესო ფეხბურთელად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:დორტმუნდის ბორუსიას ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:2012 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 3 ივნისი
ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის დროშა
ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის დროშა — ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ.
აღწერილობა
დროშის ლაჟვერდის ველს მარჯვნიდან კვეთს ცხრა შემცირებული ყვითელი ყაბიწი.
დროშის პროპორცია არის 2:3.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური დროშები კატეგორია:ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტი
Solenopsis blanda
Solenopsis blanda — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
საჰაერო დარტყმა ბალაკოტზე (2019)
საჰაერო თავდასხმა ბალაკოტზე — განხორციელდა 2019 წლის 26 თებერვალს, როდესაც  ინდოეთის საჰაერო ძალების Dasso Mirage 2000-მა გადაკვეთა ქაშმირის  საკონტროლო ხაზი, რათა განეხორციელებინა საჰაერო შეტევა  პაკისტანში განლაგებულ სავარაუდო ტერორისტულ სასწავლო ბანაკზე ორი კვირით ადრე განხორციელებული  პულვამას თავდასხმის საპასუხოდ (45 დაღუპული).
ინდოეთის საინფორმაციო წყაროების ცნობით, თვითმფრინავებმა გაანადგურეს ბალაკოტში განლაგებული ტერორისტული ორგანიზაციის "ჯაიშ-ე-მუჰამედის" ბანაკი, მოკლეს ბოევიკების დაუზუსტებელი რაოდენობა და უვნებელი დაბრუნდნენ ინდოეთის საჰაერო სივრცეში.
პაკისტანის მხარის ცნობით, თვითმფრინავებმა დაარღვიეს ქვეყნის საჰაერო სივრცე მუზაფარაბადთან ახლოს, რის საპასუხოდაც პაკისტანმა გაუშვა თავისი F-16-ები, აიძულა მოწინააღმდეგე მხარის თვითმფრინავები უკან დაეხიათ ინდოეთის საჰაერო სივრცეში. შედეგად, პაკისტანის ცნობით, მსხვერპლი და ნგრევა არ მომხდარა.
ამ ინციდენტის შემდეგ, ინდოეთის და პაკისტანის ჯარებმა ერთმანეთს ცეცხლი გაუხსნეს საკონტროლო ხაზის გასწვრივ.
ეს საჰაერო თავდასხმა პირველი იყო, რომელიც განხორციელდა 1971 წლის ომის შემდეგ, როდესაც ინდოეთის საჰაერო ძალების თვითმფრინავებმა გადაკვეთეს საკონტროლო ხაზი და პირველი მას შემდეგ, რაც ინდოეთი და პაკისტანი ბირთვული სახელმწიფოები გახდნენ.
წინაპირობები
ქაშმირში აჯანყება დაიწყო 1989 წელს, მაგრამ  2016 წლის შემდეგ კიდევ უფრო გაძლიერდა, როდესაც ინდოეთის მხარემ მოკლა პოპულარული მეამბოხე ლიდერი ბურხან ვანი. 2018 წელს 500-ზე მეტი ადამიანი (მათ შორის მშვიდობიანი მოქალაქეები, ჯარისკაცები და ბოევიკები) სასტიკად მოკლეს.
2019 წლის 14 თებერვალს ჯამუ-სრინაგარის ეროვნულ გზატკეცილზე პულვამას რაიონში (ჯამუ და ქაშმირი) უსაფრთხოების პერსონალის მანქანების კოლონას თავს დაესხა თვითმკვლელი ტერორისტი,  თავდასხმის შედეგად დაიღუპა 46 ცენტრალური რეზერვის პოლიციელი და თავად ტერორისტი. დამნაშავე ქაშმირიდან გახლდათ. თავდასხმაზე პასუხისმგებლობა აიღო პაკისტანში დაფუძნებულმა ისლამისტურმა დაჯგუფება "ჯაიშ-ე მუჰამედმა" (JEM). პაკისტანმა დაგმო თავდასხმა და უარყო მასთან რაიმე კავშირი. ამასთან, ისლამაბადს არავითარი რეაქცია არ მოუხდენია ამ ტერაქტის ორგანიზატორების განადგურების მოთხოვნაზე.
ინციდენტი
2019 წლის 26 თებერვალს, დაახლოებით დილის 3:30 საათზე, ინდოეთის საჰაერო ძალების 12-მა გამანადგურებელმა Dassault Mirage 2000-მა ბალაკოტის მახლობლად, პაკისტანის ტერიტორიის სიღრმეში განახორციელა საჰაერო დარტყმები. მოქმედება გაგრძელდა არაუმეტეს 90 წამისა. ინდოეთის გამანადგურებლებმა ჩამოაგდეს ექვსი 1000 კილოგრამიანი მართვადი ლაზერული ბომბი.
სამიზნე იყო "ჯაიშ-ე-მუჰამედის" (JEM) ბანაკი, ბალაკოტიდან 20 კმ-ში, რომელიც ინდოეთის დაზვერვის თანახმად, მდებარეობდა გორაკზე მდებარე ტყეში; ეს გახლავთ საკურორტო ადგილი 500-700 მებრძოლისთვის,  აუზით, მზარეულებით და დამლაგებლებით. ვიკილიქსის თანახმად, აშშ-ს თავდაცვის დეპარტამენტის 2004 წლის ანგარიშში ნათქვამია, რომ ბალაკოტი ახორციელებდა ტერორისტების  როგორც საბაზისო, ასევე გაძლიერებულ   მომზადებას.
ისლამური რესპუბლიკის საჰაერო თავდაცვითი სისტემებს არ ჰქონდათ დრო, რომ ეპასუხათ დარბევაზე.
შემდგომში გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ეს დარტყმები იყო "არასამხედრო" და "გამფრთხილებელი" ხასიათის და მიმართული იყო პაკისტანში "ჯაიშ-ე-მუჰამედის" ობიექტის წინააღმდეგ. ზოგიერთი ინდური საინფორმაციო არხი ასევე იტყობინებოდა  ინდოეთის მხრიდან მეტი საჰაერო თავდასხმების შესახებ ტერორისტების ობიექტებზე ჩაკოტსა და მუზაფარაბადში.
პაკისტანის ოფიციალურმა პირებმა აღიარეს ინდოეთის თვითმფრინავების შეჭრა პაკისტანის საჰაერო სივრცეში, მაგრამ განაცხადეს, რომ ინდოეთის ფლოტი  შეაჩერეს, რომელიც იძულებული გახდა გადაეყარა ტვირთი და დაეცალა საწვავი ღია სივრცეში. პრეს ბრიფინგზე ISPR-ის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სპიკერმა, გენერალ-მაიორმა ასიფ ღაფურმა განაცხადა, რომ 26 თებერვალს, დილით ადრე,  სხვადასხვა სექტორიდან დაინახეს პაკისტანის საზღვართან მიახლოებული სამი ჯგუფი. მან დასძინა, რომ ორმა არ გადაკვეთა საზღვარი პაკისტანის საჰაერო საბრძოლო თვითმფრინავების გამოძახების შემდეგ, მაგრამ მესამემ გაარღვია საკონტროლო ხაზი კირანის ხეობიდან მუზაფარაბადის მახლობლად, ვიდრე პაკისტანის საჰაერო ძალების თვითმფრინავებმა არ დააკავეს შეჭრიდან სამ წუთში. პაკისტანის თავდაცვის მინისტრმა პერვეზ ხატაკმა განაცხადა, რომ პაკისტანის საჰაერო ძალებმა არ უპასუხეს იმ მომენტში, რადგან "ვერ შეაფასეს ზარალის ზომა".
ზარალი
ამავდროულად, NDTV იტყობინებოდა, რომ "ჯაიშ-ე-მუჰამედმა"  თავის ინსტრუქტორებთან და სხვა მებრძოლებთან ერთად, მრავალი ახალწვეული წაიყვანა აზად ქაშმირიდან ბალაკოტ თეხსილში, აზად - ქაშმირისა და ხაიბერ - პახტუნხვას საზღვარზე.
დიპლომატებმა და ანალიტიკოსებმა გამოთქვეს ეჭვი დარტყმის ეფექტურობასთან დაკავშირებით და განაცხადეს, რომ საზღვრის გასწვრივ ტერიტორიაზე ტერორისტული დაჯგუფებები უკვე აღარ იქნებოდნენ მას შემდეგ, რაც ინდოეთის პრემიერ-მინისტრმა პირობა დადო, რომ  საპასუხო იერიშს განახორციელებდა პულვამას თავდასხმის შემდეგ.
ადგილობრივი მოსახლეობის აზრები ორად გაიყო. ზოგი ამტკიცებდა, რომ ეს იყო  "ჯაიშ-ე-მუჰამედის"  აქტიური სასწავლო ბანაკი, სხვების აზრით, ეს იყო მხოლოდ სკოლა ადგილობრივი ბავშვებისთვის,  ხოლო ასეთი სამხედრო ბანაკები არსებობდა უფრო ადრე. ტერიტორიის მცხოვრებლები აცხადებენ, რომ ოთხი ბომბი მეზობელ ტყესა და მინდორს დაახლოებით ღამის 3 საათზე მოხვდა, დააზიანა შენობა და დაშავდა ადგილობრივი მცხოვრები. "ალ - ჯაზირას" გადამღები ჯგუფი ეწვია ტერიტოტრიას დარტყმებიდან ორი დღის შემდეგ. დააფიქსირა მიმოფანტული დაზიანებული  ფიჭვის ხეები და კლდის ნაწილები. ადგილობრივი საავადმყოფოს წარმომადგენლები და ადგილობრივი მოსახლეობა აცხადებდნენ, რომ დაშავებულები და დაჭრილები არ უნახიათ. ჟურნალისტებმა "ჯაიშ-ე-მაჰამედის" მიერ მართული სკოლა ერთ-ერთი ბომბის კრატერიდან აღმოსავლეთით დაახლოებით ერთი კილომეტრის მანძილზე, ციცაბო ქედის თავზე აღმოაჩინეს, მაგრამ იქამდე ვერ მიაღწიეს. Associated Press-ის ჟურნალისტებმა ტერიტორია 26 თებერვალს მოინახულეს. მოსახლეობა დაღუპულთა შესახებ ინფორმაციას არ ავრცელებდა. სატელიტური მონაცემების ანალიზმა, ავსტრალიის სტრატეგიული პოლიტიკის ინსტიტუტიდან, ნათან რუზერმა აღნიშნა, რომ არ არსებობს რაიმე თვალსაჩინო მტკიცებულება ინდოეთის პრეტენზიების დასადასტურებლად.
შედეგები
ორივე ქვეყნის შეიარაღებული ძალები საბრძოლო მზადყოფნში მოვიდა. ინდოეთის საჰაერო ძალებმა განალაგეს საჰაერო თავდაცვის სისტემები საერთაშორისო საზღვრისა და კონტროლის ხაზის გასწვრივ, რათა პაკისტანის საჰაერო ძალების ნებისმიერ საპასუხო მოქმედებაზე შესაბამისი რეაგირება მოეხდინათ..
ამ ინციდენტის შემდეგ, ინდოეთისა და პაკისტანის ჯარებმა  კონტროლის ხაზის გადაღმა ერთმანეთს ცეცხლი გაუხსნეს; პაკისტანის ცნობით, ინდოეთის მხრიდან დაბომბვის შედეგად ოთხი მშვიდობიანი მოქალაქე დაიღუპა და 11 დაიჭრა.
პაკისტანის საგარეო საქმეთა მინისტრმა შაჰ მეჰმუდ ყურეშიმ საგანგებო შეხვედრა მოიწვია ისლამაბადში, ქვეყანაში არსებული უსაფრთხოების ვითარების განსახილველად. მან ასევე განაცხადა, რომ პაკისტანი გადაიყვანდა საერთაშორისო მედიას თავდასხმის ზონაში. ვერტმფრენები ემზადებიან, მაგრამ ცუდი ამინდის გამო ფრენას მხოლოდ მაშინ შეძლებენ, როცა ამინდი დაუშვებს.
ANI (Asian News International) -მ განაცხადა რომ გამოაქვეყნა   "ჯაიშ-ე-მუჰამედის" სავარაუდო ბანაკის  და იარაღის საცავის ფოტოები, რომელიც დაზვერვამ მოიპოვა. ჩატარებული აქციის შესახებ ინდოეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ვიჯაი გოხალემ აცნობა ამერიკის შეერთებული შტატების, დიდი ბრიტანეთის, რუსეთის, ავსტრალიის, ინდონეზიის, თურქეთის, ჩინეთის და ASEAN-ის ექვსი ქვეყნების უცხოელ დიპლომატებს.
საპასუხო დარტყმა
2019 წლის 27 თებერვალს პაკისტანის საჰაერო ძალებმა განახორციელეს საჰაერო თავდასხმა ინდოეთში მდებარე სამიზნეებზე; ამავდროულად, გაიმართა საჰაერო ბრძოლა ინდოეთის საჰაერო ძალების საავიაციო ჯგუფებსა და პაკისტანის საჰაერო ძალებს შორის, დანაკარგები ორივე მხრიდან იყო.
სქოლიო
კატეგორია:ქაშმირის კონფლიქტი კატეგორია:ინდოეთ-პაკისტანის კონფლიქტი კატეგორია:2019 წელი პაკისტანში
Dž
Dž, dž — გავრცობილი ლათინური ანბანის ერთ-ერთი ასოთშეთანხმება ზოგიერთ სამხრეთსლავურ ენაში. სერბულ-ხორვატული ენის (ხორვატული, ბოსნიური) ანბანებისთვის. წარმოითქმის როგორც ქართული ჯ. სერბულ ე.წ. ჩირილიცაში შეესაბამება Џ, џ. მაგ.; ლათინიცაზე Džordžija, კირილიცაზე Џорџija, џез.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლათინური ასოები
რაჟდენ არსენიძე
რაჟდენ მათეს ძე არსენიძე (დ. 28 სექტემბერი, 1880, სოჩხეთი ― გ. 1965, პარიზი) — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე, საქართველოს ეროვნული საბჭოსა და დამფუძნებელი კრების წევრი, დემოკრატიული რესპუბლიკის იუსტიციის მინისტრი.
ბიოგრაფია
დაიბადა მედავითნის ოჯახში. 6-7 წლისამ დაიწყო საშინაო განათლების მიღება. ორი წლის განმავლობაში სოფლის სამრევლო სკოლაში სწავლობდა, შემდეგ კი, მასწავლებლის რჩევით, ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში გადაიყვანეს. ქუთაისის სასულიერო სასწავლებლიდან სტიპენდიით განაგრძო სწავლა თბილისის სასულიერო სემინარიაში. სემინარიაში სწავლის დროს დაუახლოვდა სოციალ-დემოკრატიულ წრეებს. სემინარიის დასრულების შემდეგ სწავლობდა იურიევის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. 1901 წელს, სწავლის დაწყებიდან 6 თვის შემდეგ, სტუდენტურ გამოსვლებში მონაწილეობის გამო დააპატიმრეს და გარიცხეს სასწავლებლიდან. ამის შემდეგ კიდევ უფრო დაინტერესდა სოციალ-დემოკრატიული იდეებით.
1902 წელს გადასახლდა თბილისში და მუშაობდა რსდმპ-ის თბილისის ორგანიზაციასა და გაზეთ „კვალის“ რედაქციაში. ერთი წლის შემდეგ გამოუცხადეს ადმინისტრაციული გადასახლება ტაშკენტში. არსენიძე დაიმალა ბათუმში და იატაკქვეშ ცხოვრობდა სხვადასხვა გვარით. 1904 წელს დააპატიმრეს და ჩასვეს მეტეხის ციხეში. 1905 წელს არსენიძე იყო რსდმპ-ის ბათუმის კომიტეტის თავმჯდომარე. 1906 და 1910 წლებში ორჯერ გაასამართლეს. გასამართლებებს შორის 1908-1912 წლებში მოახერხა იურიდიული ფაკულტეტის დასრულება. სწავლის დასრულების შემდეგ ჩაეწერა ქუთაისის ვექილთა სასამართლოს თანაშემწედ. 1913 წლის 29 აპრილს დააპატიმრეს. ჯერ სანქტ-პეტერბურგის ციხეში იჯდა, ხოლო შემდეგ 5 წლით გადაასახლეს ირკუტსკის გუბერნიაში.
თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა სამშობლოში და გახდა თბილისის მუშათა და ჯარისკაცთა დეპუტატთა საბჭოს წევრი. 1917 წლის ნოემბერში გახდა საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი. იყო სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი, პარტიული გაზეთ „ერთობის“ რედაქტორი. 1918 წლის თებერვლიდან იყო ამიერკავკასიის სეიმის წევრი. მონაწილეობა მიიღო საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტის შემუშავებაში. 1919 წლიდან არცეული იყო დამფუძნებელი კრების წევრად, სადაც იყო საკონსტიტუციო და იურიდიული კომისიების თავმჯდომარე. 1919 წლიდან ეკავა იუსტიციის მინისტრის პოსტი დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობაში.
საქართველოში საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ გაემგზავრა ემიგრაციაში, ეწეოდა ანტისაბჭოთა საქმიანობას. 1921-1923 წლებში ცხოვრობდა სტამბოლში, სადაც იყო ჟურნალ „თავისუფალი საქართველოს“ რედაქტორი. 1923 წლიდან გადასახლდა საფრანგეთში. 1924 წლის სექტემბერში აგვისტოს აჯანყების ჩახშობის შემდეგ საქართველოს სსრ-ის ხელისუფლებამ მოახდინა მისი ქონების კონფისკაცია. 1925 წლიდან რედაქტორობდა ჟურნალებს „ბრძოლას“ და „სოციალისტურ აზრს“. 1949 წელს თანამშრომლობდა ჟურნალ „ჩვენს დროშასთან“, 1951 წლიდან „მებრძოლ საქართველოსთან“. 1953-1962 წლებში იყო რადიო „თავისუფლების“ ქართული სექციის რედაქტორი. ემიგრაციაში იკვლევდა ქართული სამართლის ისტორიას. 1963 წელს პარიზში გამოსცა ნაშრომი „განხილვა მეფე ვახტანგ მეექვსის კანონმდებლობისა“.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:საქართველოს იუსტიციის მინისტრები კატეგორია:გარდაცვლილი 1965 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 მაისი კატეგორია:დაკრძალულები ლევილის სასაფლაოზე კატეგორია:დაბადებული 1880 კატეგორია:დაბადებული 28 სექტემბერი კატეგორია:ტყიბულის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:ქართველი სოციალისტები
ჰერმან გმაინერი
ჰერმან გმაინერი (Hermann Gmeiner ; დ. 23 ივნისი 1919, ალპბერშვენდე, ავსტრია — გ. 26 აპრილი 1986, ინსბრუკი) — ავსტრიელი სოციალური პედაგოგი, ბავშვთა სოფელ SOS-ის შემქმნელი.
ჰერმან გმაინერი ავსტრიელი ექიმი და ჰუმანისტია. ის არის საერთაშორისო ბავშვთა სოფლების დამაარსებელი. დღეს მსოფლიოს 442 ქვეყანაში 134 ბავშვთა სოფელია, მათ შორის 2 საქართველოში. ჰერმან გმაინერი აღიარებულია მე-20 საუკუნის ადამიანად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ავსტრიელი პედაგოგები კატეგორია:დაბადებული  23 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1986
სიმონ ჯუღელი
thumb|150px|ამონარიდი ჯგუფური ფოტოდან სიმონ პილატეს ძე ჯუღელი (დ. 8 ნოემბერი [ძვ. სტ. 27 ოქტომბერი], 1888, სოფ.  სვირი, ქუთაისის მაზრა, ახლანდელი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი, — გ. 14 აპრილი, 1935, თბილისი) — ქართველი ფარმაცევტი და რევოლუციონერი, საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე. რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი 1907 წლიდან.
ბიოგრაფია
ქუთაისის კლასიკური გიმნაზიის დასრულების შემდეგ დაამთავრა ხარკოვის უნივერსიტეტის ფარმაცევტული ფაკულტეტი და პროფესიული საქმიანობა სოხუმში დაიწყო. იქვე აქტიურად ჩაება პოლიტიკურ მოღვაწეობაში და 1910 წელს სოხუმში ფარმაცევტთა არალეგალური პროფკავშირი ჩამოაყალიბა, რის გამოც 1915 წელს დააპატიმრეს და სოხუმიდან გაასახლეს. ჯუღელმა ფარმაცევტული და რევოლუციური საქმიანობა თბილისში განაგრძო. 1917 წელს თებერვლის რევოლუციის შემდეგ მისი ხელმძღვანელობით შეიქმნა საქართველოს აფთიაქების მუშაკთა პროფკავშირი, რომლის თავმჯდომარედაც თვითონვე აირჩიეს.
საქართველოს დამოუკიდებლობის წლებში (1918-1921) ჯუღელი თბილისის ბოლშევიკური კომიტეტის და არალეგალური ბოლშევიკური პროფსაბჭოს ცენტრში მუშაობდა, რის გამოც 1919-1920 წლებში დაპატიმრებული იყო. გათავისუფლების შემდეგ პარტიული და პროფესიული მუშაობა ვლადიკავკაზში განაგრძო: შექმნა მედიცინის მუშაკთა პროფკავშირი, აირჩიეს „მედსანშრომის“ საოლქო პროფკავშირის თავმჯდომარედ და შეიყვანეს რუსეთის კომპარტიის ვლადიკავკაზის საოლქო კომიტეტში. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების იძულებითი დამყარების (1921) შემდეგ ხელმძღვანელ თანამდებობაზე მუშაობდა. პარტიაში სხვადასხვა დროს იყო საკავშირო კომპარტიის ამიერკავკასიის სამხარეო კომიტეტის, საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის და თბილისის კომიტეტის, საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური საკონტროლო კომისიის წევრი. ასევე იკავებდა მნიშვნელოვან სახელმწიფო პოსტებს, მ. შ., 1924-1928 წლებში იყო საქართველოს სსრ სახალხო კომისართა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე, შემდეგ — საქართველოს სსრ და ამიერკავკასიის სფსრ მიწათმოქმედების სახალხო კომისარი, საქართველოს სსრ საგეგმო კომისიის თავმჯდომარე, სასოფლო-სამეურნეო ბანკის გამგეობის თავმჯდომარე, ტრესტ „საქართველოს ჩაი“-ს მმართველი. 1935 წელს აირჩიეს თბილისის მუშათა, გლეხთა და წითელარმიელთა დეპუტატების საბჭოს თავმჯდომარედ.
სიმონ ჯუღელი მოულოდნელად გარდაიცვალა 1935 წლის 14 აპრილს, სამსახურში ყოფნისას. მისი დაკრძალვა თბილისში, მთაწმინდის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში საბჭოთა ხელისუფლებამ გრანდიოზულ მანიფესტაციად აქცია. ჯუღელის სახელი მიანიჭეს ქალაქ ზესტაფონს და ზესტაფონის რაიონს. 1937 წელს, მასობრივი რეპრესიების დროს, ლავრენტი ბერიამ საქართველოს კომპარტიის ცეკას პლენუმზე წაკითხულ მოხსენებაში ჯუღელი სახალხო მეურნეობის სფეროში მავნებლურ საქმიანობაში და 1924 წლის აგვისტოს აჯანყებასთან კავშირში დაადანაშაულა. ჯუღელის ნეშტი მთაწმინდიდან მალევე გადაასვენეს. მისი 37 წლის ქვრივი ნინო ჯუღელი-საბახტარაშვილი დააპატიმრეს და მეუღლეზე — სიმონ ჯუღელზე ტერაქტის განხორციელების ბრალდებით დახვრიტეს 1938 წლის 4 მარტს. ჯუღელი რეაბილიტირებული იქნა ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის სამხედრო პროკურატურის დადგენილებით 1956 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ბოლშევიკები კატეგორია:დაბადებული 8 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1888 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1935 კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:მთაწმინდის პანთეონიდან გადასვენებულები
ო-ნიგირი
მინი|ონიგირის სხვადასხვა სახეობები მაღაზიაში, კიოტოში ო-ნიგირი (ან: ონიგირი; お握り ; 御握り; おにぎり), ასევე ცნობილი როგორც ო-მუსუბი (お結び; おむすび), ნიგირიმეში (握り飯; にぎりめし) ან ბრინჯის ბურთი, არის იაპონური კერძი, რომელიც მზადდება თეთრი ბრინჯით და ნორით (წყალმცენარით). ძირითადად, ბრინჯს ბურთის ან ცილინდრის ფორმას აძლევენ და ახვევენ ნორიში. ტრადიციულად, ო-ნიგირის შიგთავსი წარმოადგენს დამარილებული ორაგულს, კაცუობუშის, კომბუს, ტარაკოს, მენტაიკოს (თევზები/წყალმცენარეები) ან სხვა მარილიან ან მჟავე ინგრედიენტს, რომლებიც ბუნებრივი კონსერვანტის როლს ირგებენ. იაპონიაში, მაღაზიების უმეტესობა ონიგირის ამზადებს მრავალფეროვანი შიგთავსით და არომატებით. არსებობს სპეციალური მაღაზიებიც, რომლებიც მხოლოდ ონიგირის ყიდიან. იაპონიაში ეს კერძი გასაკუთრებით პოპულარულია და იაპონურ რესტორნებშიც, მთელი მსოფლიოს გარშემო, ის ერთ-ერთი უმთავრესი კერძია.
გავრცელებული მცდარი აზრია, რომ ო-ნიგირი იდენტურია ნიგირისუშისა (ასევე უწოდებენ ნიგირის), მაგრამ ეს ორი განსხვავაებული კერძია. ო-ნიგირი მზადდება უბრალო (ან მსუბუქად დამარილებული) ბრინჯით, სუში კი ბრინჯით, რომელშიც შერეულია ძმარი, შაქარი და მარილი. ასევე, ო-ნიგირის არ აქვს სუშის ფორმა. სუში წარმოიშვა როგორც თევზის შენახვის ხერხი, რადგან ბრინჯით დაფარული თევზი თვეების განმავლობაში არ ფუჭდებოდა, ო-ნიგირის კი დამზადების შემდეგ მალევე მიირთმევენ.
ისტორია
მურასაკი შიკიბუს XI საუკუნის დღიურში "Murasaki Shikibu Nikki", ის წერს ბრინჯის ბურთულების კერძზე. იმ დროს ო-ნიგირის "ტონჯიკის" უწოდებდნენ და ხშირად მიირთმევდნენ სახლის გარეთ სადილობისას, მაგრალითად პიკნიკზე. XVII საუკუნის სხვა თხზულებებში ნათქვამია, რომ ბევრი სამურაი ინახავდა ბამბუკის კანში გახვეულ ბრინჯის ბურთულებს სწრაფი სადილისთვის ომის დროს, მაგრამ ო-ნიგირის წარმოშობა მურასაკი შიკიბუ მდე მოხდა. სანამ საკვები ჩხირების გამოყენება ფართოდ გავრცელდებოდა, ნარას პერიოდში, ბრინჯს ხშირად პატარა ბურთულის ფორმას აძლევდნენ, რათა ადვილად ასაღბი ყოფილიყო. ჰეიანის პერიოდში ბრინჯს მათხკუთხედის ფორმას აძლევდნენ და ერთმანეთზე აწყობდნენ.
მასობრივი წარმოება
1980-იან წლებში გამოიგონეს მანქანა, რომელიც სამკუთხა ონიგირს ამზადებდა. იმის ნაცვლად, რომ დამატებითი ინგრედიენტები ბრინჯში შეახვიოს, მანქანა ბრინჯის ბურთულას ხვრელს უკეთებს და მას ავსებს ინგრედიენტებით, რომელიც იფარება ნორის ფენით. ბრინჯის ნორით დაფარვას მანქანა ახორციელებდა, რაც გარკვეული დროის შემდეგ ნორის დანესტიანებას იწვევდა და ის ეწებებოდა ბრინჯს.
შეფუთვის გაუმჯობესებამ მოგვცა შესაძლებლობა, ნორი და ბრინჯის ბურთულა ცალ-ცალკე განთავსდნენ. ო-ნიგირის ბრინჯსა და ნორის მხოლოდ ჭამამდე იღებენ, ბრინჯს სასურველ ინგრედიენტებს უმატებენ, ნორით დაფარავენ და მალევე მიირთმევენ.
ბრინჯი
მინი|ონიგირი ტოკიოს რესტორანში ჩვეულებრივ, ო-ნიგირი მზადდება მოხარშული თეთრი ბრინჯით, თუმცა, მის დასამზადებლად სხვა ბრინჯის გამოყენებაცაა შესაძლებელი, როგორიცაა:
შიგთავსი
ო-ნიგირის შიგთავსად იყენებენ იაპონური სტილის ჩირს, გამხმარ თევზის კანსა და წყალმცენარეებს, მაგრამ, წინასწარ სეზონური ბრინჯით დამზადებული ო-ნიგირი ინგრედიენტებით არ ივსება. მხოლოდ მარილიანი ბრინჯისგან დამზადებულ ონიგირის უწოდებენ შიო-მისუბის.
სხვა ინგრედიენტები, რომლებიც ო-ნიგირის შიგთავსისთვის გამოიყენება, შეიძლება იყოს: თინუსი იაპონური სტილის მაიონეზით, კრევეტები, ტემპურა, კალმარი, დაკონსერვებული ხილი და ბოსტნეული და ა.შ.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონური სამზარეულო კატეგორია:იაპონური ბრინჯის კერძები
მაონი
მაონი (Mahón, Maó) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბალეარის კუნძულების ავტონომიურ გაერთიანებაში, მდებარეობს კუნძულ მენორკაზე. ფართობი — 117,2 კმ². მოსახლეობა — 29 592 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ბალეარის კუნძულების მუნიციპალიტეტები
ქალაქის ქამა
ქალაქის ქამა, ან ორსაყელოიანი ქამა (Agaricus bitorquis) — სოკოს სახეობა ქამასოკოს გვარისა, რომელიც გავრცელებულია თითქმის მთელ მსოფლიოში.
კარგი ხარისხის საჭმელი სოკოა. იზრდება ტყეებში, პარკებში, ბაღებში, ხშირად ქალაქის ქუჩებში, ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად, გაზაფხულის ბოლოდან გვიან შემოდგომამდე. ზოგიერთ ქვეყანაში მისდევენ მის ხელოვნურად მოშენებას.
სოკო პირველად აღწერა ფრანგმა მიკოლოგმა ლუსიენ კელემ 1884 წელს როგორც Psalliota bitorquis. მიმდინარე ბინომინალური სახელწოდება მიანიჭა იატალიელმა მიკოლოგმა პიერ ანდრეა საკარდომ 1887 წელს.
სამეცნიერო სინონიმები: და სხვ.
აღწერა
ქუდის დიამეტრი 3-15 სმ-მდე აღწევს, თავდაპირველად ნახევარსფეროსებრია, შემდეგ მრგვლად ამობურცული, შეკეცილი კიდეებით, სადა, სქელხორციანი, თეთრი ან მოჭუჭყისფრო-თეთრი, ზოგჯერ ზედაპირზე ახასიათებს ოდნავ შესამჩნევი ჟანგმიწისფერი ლაქები.
ჰიმენოფორი — ფირფიტოვანი, ფირფიტები ხშირი, ვარდისფერი, შემდეგ — მოყავისფრო-შოკოლადისფერი.
ფეხის სიგრძე 3—10 სმ-მდე აღწევს, სისქე — 2-4 სმ, ცილინდრული, ზედაპირი გლუვი, ზოგჯერ ძირში გასქელებული, თეთრი, ახასიათებს ორშრიანი საყელო. ზედა საყელო ყალიბდება კერძო საბურველის ნარჩენებით, ხოლო ქვედა საყელო — საერთო საბურველის ნარჩენებით.
რბილობი — თეთრი, გადატეხვისას ჯერ ვარდისფერდება, შემდეგ მუქდება, ნუშის სასიამოვნო სუნითა და თხილის გემოთი.
სპორები — მურა, ელიფსისებური, გლუვი, 5-7X3,5-5 მკმ. ბაზიდიუმი — 20–25 x 6,5–8,5 მკმ, როგორც წესი ოთხსპორიანი, ან — ორსპორიანი.
გავრცელება
ფართოდაა გავრცელებული სამხრეთ და ჩრდილოეთ ამერიკაში, აზიასა და ევროპაში.
საპროტროფია. იზრდება ორგანულად მდიდარ ნიადაგზე ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად, ტყეებში, პარკებში, ბაღებში, ხშირად ქალაქის ქუჩებში, შეუძლია ასფალტის ზედაპირის ამოტეხვაც კი.
სეზონი — გაზაფხულის ბოლოდან გვიან შემოდგომამდე.
კვებითი ღირებულება
კარგი ხარისხის საჭმელი სოკოა. გამოიყენება ახალი, მოხარშული, შემწვარი, გაყინული. განასკუთრებით გემრიელია გამხმარი. ხმარობენ ხორციან სოუზებშიც.
ველურ ბუნებაში მოკრეფილი ქალაქის ქამა, ხშირ შემთხვევაში, ქვიშითაა დაფარული. გასათვალისწინებელია ის ფაქტი, რომ იგი ადვილად შეიწოვს მძიმე ტოქსიკურ მეტალებს, განსაკუთრებით ტყვიას, ამიტომაც დაბინძურებულ გარემოში მისი მოკრეფვა არაა რეკომენდირებული. შეიცავს 18-მდე ამინომჟავებს.
სირენისებრნი
სირენისებრნი (Sirenidae) — კუდიანი ამფიბიების ოჯახი. მათი სხეული წაგრძელებულია, უკანა ფეხები არ გააჩნიათ. მთელი სიცოცხლის განმავლობაში რჩებათ გარეგან ლაყუჩები. აქვთ უქუთუთო და პატარა თვალები, ზედა ყბის ძვლის მაგიერ — რქოვანი ფირფიტა. გავრცელებული არიან ჩრდილოეთ ამერიკაში. ყველაზე მეტად ცნობილია ჩვეულებრივი სირენი (Siren lacertina), რომლის სიგრძე 70 სმ აღწევს. მუქი მურა შეფერილობისაა, ცხოვრობს ჭაობებში. იკვებება უხერხემლო ცხოველებითა და პატარ-პატარა თევზებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:კუდიანი ამფიბიები
ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის გერბი
ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის გერბი — ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ.
აღწერილობა
გერბის ფარი წარმოადგენს ლაჟვარდის ველს რომელსაც მარჯვნიდან კვეთს ცხრა შემცირებული ვერცხლის ყაბიწი. ყაბიწების ზემოთ ლაჯვარდის ველზე ოქროს საწმისია მოთავსებული. ქვემოთ ლაჯვარდის ველზე სამი ოქროს ფუტკარია გამოსახული, ერთი ორზე.
გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია ჭიშკრით.
ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-ლაჟვარდის ბაფთა, რომლის ვერცლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „ჩხოროწყუ“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური გერბები კატეგორია:ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტი
აწყურის ტაძარი
მინი|300პქ| ტაძრის ხედი [[აწყურის ციხე|აწყურის ციხიდან. ჯაბა ლაბაძის ფოტო ]] მინი|300პქ| ტაძრის ხედი. ლაშა ხაჩიძის ფოტო მინი|ფოტო ერმაკოვის კოლექციიდან. გადაღებულია 1896 წლამდე. აწყურის ტაძარი — ეკლესია მდებარეობს სამცხე-ჯავახეთის მხარის ახალციხის მუნიციპალიტეტში სოფ. აწყურის ტერიტორიაზე.
დღეისათვის შემორჩენილია  გუმბათოვანი ტაძრის ნანგრევები (გაირჩევა ორი ფენა - X-XI და XIII-XIV სს.). ფართობით იგი ყველაზე დიდი ეკლესია ყოფილა მთელ საქართველოში. გუმბათი და ყველა კამარა ჩამოქცეულია, დანგრეულია კედლის ზედა ნაწილებიც. საკურთხეველსა და მის ორსავე მხარეზე მდებარე სათავსებს სადიაკვნესა და სამკვეთლოს აღმოსავლეთით გამოშვერილი წახნაგოვანი კედლები ჰქონდა. შიგნით გადარჩენილია მორთულობის ფრაგმენტები - კედლის სვეტები ბურთულებიანი თავსამკაულებით; საკურთხევლის კედლის გარეპირის მორთულობა და სხვა, მოწმობს, რომ შენობის ეს ნაწილი XIII საუკუნეზე უფრო ადრინდელია. აწყურის ტაძარი ბევრჯერ დაზიანებულა მიწისძვრებით და კვლავ აღუდგენიათ. როგორც ჩანს, ძეგლი ოსმალთა ბატონობის ბოლო წლებში საბოლოოდ დანგრეულა.
ტაძრის რეაბილიტაცია
2016 წელს დაიწყო ტაძრის რეაბილიტაციის პროცესი.
სქოლიო
კატეგორია:აწყურის საეპისკოპოსო კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ჩულიმი (ობის შენაკადი)
ჩულიმი (Чулым) — მდინარე ტომსკის ოლქში, ხაკასეთსა და კრასნოიარსკის მხარეში, ობის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 1799 კმ, აუზის ფართობი 134 ათ. კმ². წარმოიქმნება მდინარეების თეთრი და შავი იუსის შეერთებით, რომლებსაც სათავე აქვთ კუზნეცკის ალათაუში. სათავიდან ქალაქ აჩინსკამდე მთის მდინარეა, ჩულიმ ენისეის ქვაბულში იტოტება, ქვემოთში განიერ (10 კმ-მდე) ჭალას წარმოქმნის, სადაც უამრავი ტბა და ნარიონალია. უმთავრესად საზრდოობს თოვლის წყლით. წყალდიდობა იცის მაის-ივლისში. წყლის საშუალო ხარჯი 785 მ³/წმ, მაქსიმალური (შესართავიდან 131 კმ-ზე) — 8220 მ³/წმ, მინიმალური — 108 მ³/წმ. იყინება ნოემბრის დასაწყისში, ყინულძვრაა აპრილ-მაისში. გამოიყენება ხე-ტყის დასაცურებლად. სანაოსნოა შესართავიდან 1773 კმ. ჩულინის ნაპირზეა ქალაქები: ნაზაროვო, აჩინსკი და ასინო
ისტორია
შვედ მკვლევარს იოჰან პეტერ ფაკალს აღნიშნული ჰყავს XVIII საუკუნეში ჩულიმის ნაპირებზე მცხოვრები ნადირობა-შემგროვებლობის მიმდევარი ტომები.
სქოლიო
კატეგორია:კრასნოიარსკის მხარის მდინარეები კატეგორია:ობის შენაკადები კატეგორია:ტომსკის ოლქის მდინარეები კატეგორია:ხაკასეთის მდინარეები
ხოფცა
ხოფცა (ყოფილი უშიკიაანები) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის თიანეთის მუნიციპალიტეტში, ზარიძეების თემში. მდებარეობს ქართლის ქედის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ქუსნოს (ივრის სისტემა) მარჯვენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 1140 მეტრზე. თიანეთიდან დაშორებულია 9,5 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 37 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჟოეკვარა
ჟოეკვარა, ჟვავაკვარა — მდინარე საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გაგრის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე. სიგრძე 20 კმ, აუზის ფართობი 72 კმ². სათავე აქვს არაბიკის მასივზე, ზღვის დონიდან 2690 მ-ზე. ერთვის შავ ზღვას ქალაქ გაგრასთან. საზრდოობს წვიმის, თოვლისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა გაზაფხულზეა, სხვა დროს იცის წყალმოვარდნა. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 6,11 მ³/წმ.
ლიტერატურა
კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მდინარეები კატეგორია:შავ ზღვაში ჩამდინარე მდინარეები
სიქანელისძეები
სიქანელისძეები — XIII-XIV სს. ქართველ აზნაურთა საგვარეულო. ამ საგვარეულოს წარმომადგენელი „სიქანელისძე ჩოგაშვილი აბაში“ იხსენიება ჟამთააღმწერლის თხზულების უადრეს ვარიანტში (ქრონიკის სხვადასხვა რედაქცია ამ გვარსახელს სხვადასხვაგვარად გადმოსცემს). აბაში თან ახლდა მეფე დემეტრე II-ს მონღოლთა ლაშქრობაში სირიაში ეგვიპტის სულთნის წინააღმდეგ 1281 წელს და ბრძოლაში ცხენმოკლულ დემეტრეს თავისი ბედაური დაუთმო. ამ აბაშს იოანე ბატონიშვილი შეცდომით მიიჩნევს თავად აბაშიშვილთა (ბარათაშვილების განაყოფი) წინაპრად.
სიქანელისძეთა საგვარეულოს სავარაუდო წევრები არიან ასევე ჯავახეთში, კარნეთის ეკლესიის წარწერაში მოხსენიებული „ვარდან ...ქანლის ძე“, დიდი ხორენიის (ასევე ჯავახეთში) წარწერის „ჩოგა“ და იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის ერთ-ერთ აღაპში მოხსენიებული „სიქანელის-ძის ასული აფა-ყოფილი ანნა“.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები
სევერიან ჯუღელი
სევერიან მოსეს ძე ჯუღელი (დ. 1877, სოფ. ჩხარი, ახლანდელი თერჯოლის რაიონი ― გ. 6 აგვისტო, 1909, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე, პუბლიცისტი, მენშევიკი.
ბიოგრაფია
ქუთაისის სასულიერო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ (1891) სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში. 1893 სემინარიელთა გაფიცვაში მონაწილეობისათვის სემინარიიდან გარიცხეს, იყო „მესამე დასის“ წევრი. შედიოდა სოციალურ-დემოკრატიულ თბილისის კომიტეტში. 1899 თბილისში ჩატარებული პირველმაისობის ერთ-ერთი ორგანიზატორი. 1902 თბილისიდან გაასახლეს. 1903 დააპატიმრეს და ციმბირში გადაასახლეს, საიდანაც 1905 წლის 17 ოქტომბერს მანიფესტის შემდეგ დაბრუნდა. 1907 წელს აირჩიეს რუსეთის იმპერიის II მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატად ტფილისის გუბერნიიდან. იყო სოციალურ-დემოკრატიული ფრაქციის წევრი. სათათბიროს დათხოვნის შემდეგ (1907 წლის 3 ივნისს) ფრაქციის სხვა წევრებთან ერთად სამართალში მისცეს. საპატიმროდან გამოსვლის შემდეგ არალეგალურად ცხოვრობდა თბილისში. 1909 მაისში კვლავ დააპატიმრეს. გარდაიცვალა მეტეხის ციხეში. ჯუღელმა პუბლიცისტური მოღვაწეობა სემინარიაში სწავლის დროს დაიწყო. თანამშრომლობდა გამოცემებში: „ივერია“, „ცნობის ფურცელი“, „კვალი“, „სხივი“, „ლამპარი“, „განთიადი“, „ჩვენი აზრი“ და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1877 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1909 კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სოციალ-დემოკრატები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის II მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატები
ნანაანთ წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია
ნანაანთ წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია — ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ საკორინთლოში. მდებარეობს სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით. თარიღდება XVIII საუკუნით.
ეკლესია დარბაზულია (6,5 X 4,4 მ), ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. აფსიდში ორი სარკმელია ერთმანეთის თავზე, მარცხნივ ოთხკუთხა ნიშია. დარბაზის სამხრეთ კედელში ერთი სარკმელია. დარბაზი კამარით გადახურული და შელესილი ყოფილა. ეკლესიას კრამიტის ორფერდა სახურავი ჰქონია.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნოვოკანგიშევო
ნოვოკანგიშევო (Яңы Кәңгеш; Новокангышево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დიურტიულის რაიონში.