cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნოე
ბიბლიური ლამექის შვილი, სემის, ქამის და იაფეტის მამა, სახელოვანი ბიბლიური პატრიარქი, რომელიც გარყვნილ კაცობრიობას 120 წელი უქადაგებდა სათნოებას და რომ ვერაფერს გახდა, ღმერთმა კიდობნის აშენება უბრძანა, რათა თავისი მოდგმა ცხოველთა და მცენარეთა ნიმუშებთან ერთად გადაერჩინა მსოფლიო წარღვნაში, რაც საბაოთმა დაატეხა ცოდვილ კაცობრიობას ისევე, როგორც ზევსმა — დევკალიონის მოდგმას. ეს მოვალეობა შეასრულა კიდეც. იცოცხლა 951 წელი (ვარაუდით, 3846-2895 წწ). ნოეს კიდობანი — ხსნის სიმბოლოა. ანალოგიური თქმულებებით მდიდარია ძველი აღმოსავლეთი. ნოე კეთილი პატრიარქი, ქალთა მოდგმის მხსნელი ბერიკაცი, იმედის სიმბოლო. შეადარეთ, უთნაფიშთიმი.
საგვარეულო ხე
ძველი აღთქმა
დაბადება
თავი მეათე ახალი ქართულით
ნოეს აკლდამა
მინიატიურა|ნოეს აკლდამა გადაღებული XIX საუკუნეში (ფოტ. [[დიმიტრი ერმაკოვი|დ. ერმაკოვი)]] გადმოცემის მიხედვით ნოე დაკრძალეს არარატის მთის ძირას ნახიჩევანში. მეცხრამეტე საუკუნის ფოტეობზე შემორჩენილია აღნიშნული ნაგებობის საძირკველი ცნობილი ნოეს აკლდამის სახელით.
სქოლიო
კატეგორია:ბიბლიური პერსონაჟები
I've Got a Feeling
„I've Got a Feeling“ — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის სიმღერა. იგი შეტანილია ალბომში Let It Be, რომელიც გამოვიდა 1970 წელს. ეს არის ერთ-ერთი იმ სიმღერებიდან, რომელიც The Beatles-ის მიერ სახურავზე გამართული გამოსვლის დროს ჩაიწერა. აერთიანებს ორ სიმღერას - პოლ მაკ-კარტნის „I've Got a Feeling“-ს და ჯონ ლენონის „Everybody Had a Hard Year“-ს.
შექმნა
ლენონის სიმღერა ლიტანიის ფორმაას ატარებდა და ყოველი სტრიქონი იქნებოდა სიტყვით „everybody“. ჯონმა იგი ორჯერ ჩაწერა, Let It Be-ს სესიებამდე. პირველი ვერსია ჩაიწერა 1968 წლის დეკემბერში კენვუდში, პორტატულ ჩამწერზე. ამ შემთხვევაში იყო განსხვავებები საბოლოო ვარიანტისგან - ჟღერდა „Everyone had a hard year“ და არა „Everybody“ მოგვიანებით, 1968 წლის დეკემბერში ტექსტში everybody გამოჩნდა. ლენონის კადრები, სიმღერის შესრულებით, შესულია იოკო ონოს არტ-ფილმში Rape: Film No. 6, რომელიც ავსტრიის ეროვნული ტელევიზიის ეთერში 31 მარტს გავიდა.
მაკ-კარტნის სიმღერა ოპტიმისტურია, მაგრამ მის ფონზე ლენონი საპირისპიროა - იგი მღერის, რომ „ყველას მძიმე წელი ჰქონდა“ - რაშიც გულისხმობს სინთია ლენონთან გაყრას, იოკო ონოს წარუმატებელ ფეხმძიმობას, ჰეროინის მოხმარებასთან პრობლემებს, ნარკოტიკების შენახვისთვის დაპატიმრებას, შვილ ჯულიანთან განშორებას და The Beatles-ში მუშაობით დაღლას.
ფილმში „დაე ასე იყოს“ ლენონი ხუმრობით ამბობს, რომ „Everybody Had a Hard Year“ წინა დღეს დაწერა.
სქოლიო
კატეგორია:The Beatles-ის სიმღერები კატეგორია:1970 წლის სიმღერები კატეგორია:Pearl Jam-ის სიმღერები
თედორე ბუაჩიძე
თედორე (სოსო) მოსეს ძე ბუაჩიძე (დ. 1900, დაბა ხარაგაული ― გ. 1937) — სამხედრო მოღვაწე, კომპარტიის წევრი 1917 წლიდან.
ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში. სწავლობდა ქუთაისში, შემდეგ ხონის საოსტატო სემინარიაში. 1918-1920 წლებში პარტიულ ორგანიზატორად მუშაობდა შორაპნისა და გორის მაზრებში, აქტიურად მონაწილეობდა სამხრეთ ოსეთში შეიარაღებული აჯანყების (1919 ოქტომბერი) მომზადებაში, რისთვისაც დააპატიმრეს. 1920 წელს ბაქოში გაასახლეს. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1921 წლის აპრილიდან მუშაობს პარტიის თელავის სამაზრო კომიტეტის პასუხისმგებელ მდივნად და საორგანიზაციო განყოფილების გამგედ. 1922 წლიდან სამხედრო სამსახურში იყო (ბათუმში, ქუთაისში, თბილისში, ბაქოსა და სხვა ქალაქებში). 1924-1928 წლებში სწავლობდა მოსკოვის ფრუნზეს სახელობის სამხედრო აკადემიაში, შემდეგ იყო ქართველ მსროლელთა დივიზიის სამხედრო კომისარი და პოლიტიკური განყოფილების უფროსი, ხოლო 1931 წლიდან - ფრუნზეს სახელობის მეორე ქართველ მსროლელთა დივიზიის მეთაური და სამხედრო კომისარი.
ბუაჩიძე იყო საკ. კპ (ბ) XVI და XVII ყრილობების დელეგატი, საქ. კპ (ბ) თბილისის საქალაქო კომიტეტის, საქ. კპ (ბ) ცკ-ისა და სსრკ ცაკის წევრი. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით. რეპრერისებულია (მოკლეს დაკითხვის დროს); სიკვდილის შემდეგ რეაბილიტირებულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია: წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:რეპრესირებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:საქართველოს სსრ–ის შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები თ
I საზონათაშორისო ტურნირი
I საზონათაშორისო ტურნირი
7 მაისი - 1 ივნისი 1971 ოხრიდი
ტურნირში მონაწილეობდნენ ზონალური ტურნირების 18 გამარჯვებული. თავიდანვე დაწინაურდა ნანა ალექსანდრია, რომელმაც ზედიზედ ექვსი პარტია მოიგო. ნანამ შემდგომშიც შეინარჩუნა ლიდერობა და პირველმა გადაკვეთა ფინიშის ხაზი. პრეტენდენტთა ტურნირის საგზურები მიიღეს ტატიანა ზატულოვსკაიამ და მილუნკა ლაზარევიჩმაც, რომლებმაც II-III ადგილები გაიყვეს.
დამატებითი საკანდიდატო მატჩი
! style="background: #ddffdd;"|ა ! s! style="background: #ddffdd;"|მოჭადრაკე ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|1 ! s! style="background: #ddffdd;"|2 ! s! style="background: #ddffdd;"|3 ! s! style="background: #ddffdd;"|4 ! s! style="background: #ddffdd;"|5 ! s! style="background: #ddffdd;"|6 ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის
ალმასი
ალმასი (ألماس, ’almās, elmas, მოდის არაბულიდან ἀδάμας — „გაუტეხელი“) — მინერალი, ნახშირბადის კუბური ალოტროპიული ფორმა. ნორმალურ პირობებში მეტასტაბილურია და შეუძლია იარსებოს განუსაზღვრელად დიდი ხანი, და შეუძლია გადავიდეს სტაბილურ გრაფიტში მხოლოდ გახურებისას.
ფიზიკო-მექანიკური თვისებები
ალმასის მთავარი განმასხვავებელი თვისებებია — მინერალებს შორის სიმაგრის ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი, თბოგამტარობის ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი მაგარ სხეულებს შორის 900—2300 ვტ/(მ•К), მაღალი გარდატეხის მაჩვენებელი და სინათლის დისპერსია. ალმასი წარმოადგენს დიელექტრიკს. ალმასს აქვს ჰაერზე რკინასთან ძალიან დაბალი ხახუნის კოეფიციენტი — მხოლოდ 0,1, რაც გამოწვეულია კრისტალის ზედაპირზე ადსორბირებული აირის თხელი აპკის წარმოქმნით, რომელიც ასრულებს თავისებური საპოხის ფუნქციას. როდესაც ასეთი აპკები არ წარმოიქმნება, ხახუნის კოეფიციენტი იზრდება და აღწევს 0,5—0,55. მაღალი სიმაგრე განაპირობებს ალმასის განსაკუთრებულ ხანგამძლეობას ცვეთაზე. ალმასისათვის ასევე დამახასიათებელია ყველაზე მაღალი (სხვა ცნობილ მინერალებთან შედარებით) დრეკადობის მოდული და ყველაზე დაბალი შეკუმშვის კოეფიციეტი. კრისტალის ენერგია შეადგენს 105 ჯ/გ-ატ, კავშირის ენერგია 700 ჯ/გ-ატ — კრისტალის ენერგიაზე 1 %-ზე ნაკლები.
ალმასისი დნობის ტემპერატურა შეადგენს 3700—4000 °C. ჰაერზე ალმასი იწვის 850—1000 °C-ზე, ხოლო სუფთა ჟანგბადის ნაკადში იწვის სუსტი-ცისფერი ალით 720—800 °C-ზე, და საბოლოოდ მთლიანად გარდაიქმნება ნახშირორჟანგის აირად. 2000 °C-მდე გახურებისას ჰაერის გარეშე ალმასი გადადის გრაფიტში 15-30 წუთში. უფერო ალმასის კრისტალების გარდატეხის საშუალო მაჩვენებელი ყვითელ ფერში ტოლია მიახლოებით 2,417, ხოლო სპექტრის სხვადასხვა ფერებისათვის ვარირებს 2,402-დან (წითელისათვის) 2,465-მდე (იისფრამდე). კრისტალის თვისებას დაშალოს თეთრი შუქი ცალკე შემადგენლებად სინათლის დისპერსია ეწოდება. ალმასის ერთ-ერთ მთავარ თვისებას წარმოადგენს ლუმინესცენცია. მზის სინათლის და განსაკუთრებით კათოდური შუქის ზემოქმედებით, ულტრაიისფერი და რენტგენის სხივები ალმასი იწყებს ლუმინესცირებას — ანათებს სხვადასხვა ფერებით. კათოდური და რენტგენური გამოსხივების ზემოქმედებით ანათებენ ალმასის ყველა სახეობები, ხოლო ულტრაიისფერის ზემოქმედებით ანათებს — მხოლოდ რამდენიმე. რენტგენოლუმინესცენცია ფართოდ გამოიყენება პრაქტიკაში ალმასის მოსაპოვებლად ქანებიდან.
გარდატეხის მაღალი მაჩვენებელი, მაღალი გამჭვირვალობით და გარდატეხის მაჩვენებლის საკმარისი დისპერსიით (ფერების თამაში) ალმასს ხდის ერთ-ერთ ყველაზე ძვირფას ქვად (ზურმუხტთან და ლალთან ერთად, რომლებიც მეტოქეობენ ალმასთან ღირებულებაში.
ალმასი ბუნებრივ მდგომარეობაში არ ითვლება ლამაზად. ალმასს სილამაზეს ანიჭებს მისი წახნაგების დამუშავება, რომელიც ქმნის პირობებს შიდა მრავალჯერადი არეკვლისათვის. დამუშავებულ ალმასს უწოდებენ ბრიალიანტს.
სტრუქტურა
კუბური სინგონია, კრისტალური მესერი — კუბური წახნაგცენტრირებული, а = 0,357 ნმ, z = 4, სივრცული ჯგუფი Fd3m (გერმან — მოგენის მიხედვით). ნახშირბადის ატომები ალმასში არიან შემდეგ მდგომარეობაში sp³-ჰიბრიდიზაციით. ნახშირბადის ყოველი ატომი ალმასის სტრუქტურაში მდებარეობს ტეტრაედრის ცენტრში, რომლის წვეროებს წარმოადგენენ უახლოესი ოთხი ატომი. სწორედ ნახშირბადის ატომების მტკიცე კავშირი ხსნის ალმასის მაღალ სიმაგრეს.
შეფერილობა
საიუველირო ალმასების უმრავლესობა - არის ყვითელი და ყავისფერი ფერის. მოყვითალო ელფერის ალმასებისათვის დამახასიათებელია სტრუქტურის დეფექტები Н −3. ამ დეფექტების კონცენტრაციის მიხედვით ყვითელის ელფერი შეიძლება იყოს ძლივს შესამჩნევიდან ნათლად ხილულამდე. უფერო ალმასებში, იქ სადაც სპექტროფოტომეტრითაც ვერ ხერხდება Н −3 დეფექტების არსებობის დაფიქსირება, ისინი შეიძლება მაინც არსებობდნენ, თუკი არის ცისფერი ლუმინესცენცია. გამოკვლეული ალმასების 10—12 % ნათლად ხილული მოყვითალო ელფერით, რაც მიანიშნებს Н −3 ცენტრების არსებობაზე, არ ჰქონდათ ცისფერი ლუმინესცენცია ან იყო შესუსტებული. ეს გამოწვეულია ალმასის სტრუქტურებში მინარევების არსებობით, რაც იწვევს ლუმინესცენციის ჩაქრობას. Н −3 ცენტრის მნიშვნელოვან ოპტიკურ თვისებას წარმოადგენს ის, რომ ლუმინესცენციის ცისფერი ფერი წარმოადგენს ყვითელი შეფერილობის ელფერის დამატებას. ეს ნიშნავს, რომ მხედველობითი რეაქციების ტოლობისას ამ ელფერის გამოსხივების ინტენსივობასთან მათი ჯამური რეაქცია შემფასებლის თვალზე იქნება იგივე, როგორც უფერო (თეთრი) გამოსხივებისაგან; ანუ გარკვეულ პირობებში ყვითელი შეფერილობის ელფერი კომპენსირდება ცისფერი ფერის ლუმინესცენციით. საერთო შემთხვევაში არსებობს უთანასწორობა შეფერილობების ინტენსივობაში ზონებით და უთანასწორობა ვიზუალურ რეაქციაზე ყვითელი ფერის შეფერილობასა და ცისფერი ფერის ლუმინესცენციას შორის. შეიძლება განვიხილოთ ლუმინესცენცია როგორც ყვითელი შეფერილობის „კომპენსაციის“ ფაქტორი, რომელიც მოქმედებს ნიშანი „პლუსით“ ან „მინუსით“. აქედან გამომდინარეობს მთელი რიგი პრაქტიკული დასკვნები, ალმასის შეფასებისათვის მნიშვნელოვანი მთელი რიგი ასპექტებისთვის და მათი მონიშვნა დახერხვის დაწყებამდე. საჭიროა გათვალისწინებული იქნას თვალზე ერთობლივი ზემოქმედება ყვითელი ფერის და ლუმინესცენციის ცისფერი შეფერილობის დამხარისხებელზე. ამიტომაც პირველი ფერის ალმასები იყოფა, იმ ჯგუფად რომელთაგან შეიძლება მიღებული იქნას უმაღლესი ხარისხის ბრილიანტები, და იმ ჯგუფად, რომელთაგან ვერ იქნება მიღებული. კრისტალების თავდაპირველი კონტროლისას ყველასაგან გამოსარჩევია ყველა ალმასი რომელსაც არ გააჩნია ლუმინესცენცია და არააქვს ყვითელი ელფერი (დასაშვებია მცირე ყავისფერი შეფერილობა) და გაშვების 70 %-ზე მეტი. ეს ალმასები შეიძლება განხილულ იქნან როგორც საწყისი კრისტალები 1,2 ფერის ბრილიანტების მისაღებად. მათი რაოდენობა აღწევს მთლიანი რაოდენობის არაუმეტეს 1—3 %.
ყოველი ფერადი ბრილიანტი - წარმოადგენს ბუნების უნიკალურ შემოქმედებას. არსებობენ ალმასების იშვიათი ფერები: ვარდისფერი, ლურჯი, მწვანე და წითელიც კი.
ზოგიერთი ფერადი ბრილიანტის მაგალითები:
ალმასების დიაგნოსტიკა
იმისათვის რომ გავარჩიოთ ნამდვილი ალმასი მისი იმიტაციისაგან, გამოიყენება სპეციალური „ალმასის ცეცი“, რომელიც ზომავს გამოსაკვლევი ქვის თბოგამტარობას. ალმას გააჩნია რამდენიმეჯერ მაღალი თბოგამტარობა ვიდრე მის იმიტაციებს. ამას გარდა, გამოიყენება ალმასის კარგი დასველების უნარი ცხიმით: ფლომასტერი რომელშიც სპეციალური მელანია, ალმასის ზედაპირზე ტოვებს უწყვეტ ხაზს, ეს როცა იმიტაციის ზედაპირზე ის იშლება ცალკე წვეთებად.
ალმასების არსებობა ბუნებაში
ალმასი — არის იშვიათი, მაგრამ ამასთან ძალიან ფართოდ გავრცელებული მინერალი. ალმასების სამრეწველო საბადოები ცნობილია ყველა კონტინენტზე, ანტარქტიდის გარდა. ცნობილია საბადოების რამდენიმე სახეობა. უკვე რამდენიმე ათასწლეულის წინ ალმასებს სამრეწველო მასშტაბით მოიპოვებდნენ ქვიშრობ საბადოებში. მხოლოდ XIX საუკუნეში, როდესაც პირველად იქნა აღმოჩენილი ალმასმატარებელი კიმბერლიტის მილები, ნათელი გახდა, რომ ალმასები არ წარმოიქმნებიან მდინარის დანალექებში.
ალმასების წარმოშობაზე და წლოვანებაზე აქამდე არაა ზუსტი მეცნიერული მონაცემები. მეცნიერები ემხრობიან სხვადასხვა ჰიპითეზებს — მაგმატიკურს, მანტიურს, მეტეორიტულს, ფლუიდურს, არის რამდენიმე ეგზოტიკური თეორიაც. უმრავლესობა კი იხრება მაგმატიკურ და მანტიური თეორიებისაკენ, იმით რომ ნახშირბადის ატომები მაღალი წნევის დროს (როგორც წესი, 50 000 ატმოსფერო) დიდ სიღრმეზე (მაგალითად 200 კმ) ქმნიან კუბურ კრისტალურ მესერს — ანუ ალმასს. ქვები გამოდის ზედაპირზე ვულკანური მაგმის დახმარებით ეგრეთ წოდებული „აფეთქების მილის“ ფორმირებისას.
ალმასების წლოვანება, ზოგო მკვლევარის მონაცემებით, შეიძლება იყოს 100 მილიონიდან 2,5 მილიარდ წლამდე.
ცნობილია მეტეორიტული ალმასებიც, არამიწიური, შესაძლებელია — მზემდელი, წარმოშობის. ალმასები ასევე წარმოიქმნებიან მოზრდილი მეტეორიტების ჩამოვარდნისას დარტყმითი მეტამორფიზმის მეშვეობით, მაგალითად, პოპიგაის ასტრობლემაში ციმბირის ჩრდილოეთით.
ამას გარდა, ალმასები ნაპოვნი იქნა სახურავ, ზედა ქანებში, ზემაღალი წნევის მეტამორფიზმის ასოციაციებში, მაგალითად ყუმდიყულის ალმასების საბადოში კოკჩეტავის მასივში რომელიც ყაზახეთშია.
იმპაქტური, და მეტამორფული ალმასები ზოგჯერ ქმნიან საკმაოდ მასშტაბურ საბადოებს, დიდი მარაგითა და მაღალი კონცენტრაციით. მაგრამ ასეთი ტიპის საბადოებში ალმასები იმდენად პატარებია რომ მათ არ აქვთ სამრეწველო მნიშვნელობა.
საბადოები და მოპოვება
ალმასების სამრეწველო საბადოები დაკავშირებული არიან კიმბერლიტურ და ლამპროიტულ მილებთან. ამ ტიპის ძირითადი საბადოები ცნობილია აფრიკაში, რუსეთში, ავსტრალიაში და კანადაში.
კიმბერლიური პროცესის მასალათა მიხედვით, ალმასების მსოფლიო მოპოვება 2008 წელს ღირებულებაში შეადგინა $12,732 მლრდ. (გაიზარდა 6,7 %-ით წინა წელზე შედარებით).
კომპანია «დე ბირსის» შეფასებით, 2004 წელს ალმასების მოპოვება (ღირებულების გამოსახულებით) ლიდერ-ქვეყნებში შეადგინა:
ალმასების ძებნას რუსეთში აწარმოებდნენ თითქმის საუკუნე ნახევრის განმავლობაში მაგრამ მხოლოდ მეოზე საუკუნის 50-იან წლებში იქნა აღმოჩენილი ალმასების უმდიდრესი ძარღვული საბადოები იაკუტიაში. ნ. სარსადსკიხის კვლევების საფუძველზე 1954 წლის 21 აგვისტოს გეოლოგმა ლარისა პაპუგაევამ აღმოაჩინა პირველი კიმბერლიტური მილი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის საზღვრებს გარეთ. მისი სახელწოდება სიმბოლური იყო — „ ცისკარი “. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ აღმოჩენილი იქნა დიდი საბადოები მილი „მშვიდობა“, მილი „უდაჩნაია“. ასეთმა აღმოჩენებმა საფუძველი მისცა ალმასის სამრეწველო მოპოვებას სსრკ-ში. ახლა რუსეთში მოპოვებული ალმასების ლომის წილი მოდის იაკუტიის სამთო კომბინატზე.
წინაპირობა და ცდები
1694 წელს იტალიელი მეცნიერებმა ჯ. ავერანიმ და კ.-ა. ტარჯონიმ ორი მცირე ალმასის შედუღების ცდისას ერთ დიდ ალმასად აღმოაჩინეს, რომ ძლიერი გახურებისას ალმასი იწვის, როგორც ნახშირი. 1772 წელს ანტუან ლავუაზიემ დაადგინა, რომ ალმასის დაწვისას წარმოიქმნება ნახშირბადის დიოქსიდი. 1814 წელს გემფრი დევიმ და მაიკლ ფარადეიმ საბოლოოდ დაამტკიცეს, რომ ალმასი წარმოადგენს ნახშირისა და გრაფიტის ქიმიურ ნათესავს.
1879 წელს შოტლანდიელმა ქიმიკოსმა ჯეიმზ ჰენეიმ აღმოაჩინა, რომ ტუტე ლითონების ურთიერთქმედებით ორგანულ ნივთიერებებთან გამოიყოფა ნახშირბადი გრაფიტის ფანტელების სახით და ივარაუდა, რომ მსგავსი რეაქციების ჩატარებისას მაღალი წნევის პირობებში ნახშირბადი შეიძლება კრისტალიზირებულიყო ალმასის ფორმით. მთელი რიგი ექსპერიმენტების შემდეგ, სადაც პარაფინის, აბუსალათინის ზეთის და ლითიუმის ნარევს დიდი ხნის განმავლობაში აყოვნებენ დალუქულ, სიწითლემდე გახურებულ ფოლადის მილში, მან შეძლო მიეღო რამდენიმე კრისტალი, დამოუკიდებელი კვლევის შემდეგ დადასტურდა რომ ისინი ალმასებია. მეცნიერულ სამყაროში მისი აღმოჩენა არ იქნა აღიარებული, რადგანაც ითვლებოდა, რომ ალმასი არ შეიძლება წარმოქმნილიყო ასეთი დაბალი წნევისა და ტემპერატურის პირობებში. ჰენეის კვლევებისა და ცდების განმეორებით ჩატარებისას 1943 წელს რენტგენური ანალიზის გამოყენებით დამტკიცდა რომ გამოყოფილი კრისტალები ნაღდად ალმასია, მაგრამ პროფესორ კ. ლონსდეილმა, რომელიც ატარებდა ანალიზს, ისევ განაცხადა, რომ ჰენეის ექსპერიმენტები წარმოადგენენ მისტიფიკაციას.
სინთეზი
1961 წელს გამოჩნდა ფირმა „ DuPont “ პირველი პუბლიკაციები ალმასის მიღების იდეის რეალიზაციის შესახებ, გრაფიტიდან პირდაპირი ფაზური გადასლის გზით. სინთეზი ხდება აფეთქების ენერგიის გამოყენებით, ან უშუალოდ ასაფეთქებელი ნივთიერებების აფეთქების პროდუქტებისაგან, უარყოფითი ჟანგბადის ბალანსით (შაბალინის ნამუშევარი), განსაკუთრებულად ხელსაყრელია ალმასების მიღება ტროტილით. ეს ყველაზე იაფი ხერხია ალმასების მისაღებად, მაგრამ, „აფეთქების ალმასები“ ძალიან პატარებია და შეიძლება მხოლოდ გამოყენებული იქნას აბრაზივებში და დეპონირებისთვის.
ახლა არსებობს სინთეთიკური ალმასების მსხვილი სამრეწველო საწარმოები, რომლებიც უზრუნველყოფენ მოთხოვნებს აბრაზიულ მასალებში. სინთეზისათვის გამოიყენებარამდენიმე ხერხი. ერთი მათგანი მდგომარეობს ნიკელი-მანგანუმის მაღალნახშირბადიანი შენადნობის მომზადებაში და მის გაცივებაში მაღალი წნევის ქვეშ მაგარი შენადნობების ფორმებში. კრისტალიზირებულ მცირე ალმასებს აცილებენ მეტალური მატრიცის გახსნით მჟავების ნარევებში. თანამედროვე მეთოდები ალმასების მიღებისათვის გამოიყენება გაზის გარემოს, რომელიც შედგება 95 % წყალბადისაგან და 5 % ნახშირბადშემცველი აირისაგან (პროპანი, აცეტილენი), ასევე მაღალი სიხშირის პლაზმისაგან, რომელიც კონცენტრირებულია ძირში, სადაც იქმნება ალმასები. აირის ტემპერატურა 700—850 °C წნევა კი ოცდაათჯერ ნაკლებია ატმოსფერულზე. სინთეზის ტექნოლოგიიდან გამომდინარე, ალმასების გაზრდის სიჩქარე 7-დან 180 მკმ/საათამდე იზრდება.
გამოყენება
ალმასი უკვე რამდენიმე ასწლეულია რაც წარმოადგენს ყველაზე პოპულარულ და ძვირადღირებულ ძვირფას ქვას. იმ დროს როცა სხვა ძვირფას ქვებზე ფასი მერყეობს და განისაზღვრება მოდის მიხედვით, ალმასზე ფასი წარმოადგენს სტაბილურს. მნიშვნელოვანწილად ალმასის მდგომარეობის მდგრადობა განპირობებულია მისი ბაზრის მაღალი მონოპოლიურობით. ფირმა „ დე ბირსი “, რომელზეც მოდის მსოფლიო მოპოვეის 50 %, ამუშავებს საბადოებს ბოტსვანაში, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში, ნამიბიასა და ტანზანიაში.
2000 წლამდე ბაზარზე დომინირებდა „დე ბირსის“ ცენტრალური გასაღების ორგანიზაცია (ცგო), რომელიც გრძელვადიანი შეთანხმებებით ისყიდავდა ალმასებს როგორც თვითონ „დე ბირსისათვის“, ისე სხვა მსხვილი მწარმოებელისაგან — რუსეთისაგან, ავსტრალიისაგან, ზაირისაგან, ანგოლისაგან და ამით აკონტროლებდა მსოფლიო მოპოვების 80 %. იმ პერიოდში როდესაც წინადადება მეტი იყო ვიდრე მოთხოვნა ცგო „ჭარბ“ ალმასებს ინახავდა რეზერვში, რითაც აფერხებდა მის გაიაფებას.
XX საუკუნის 90-იან წლებში ბრილიანტის საიუველირო სამკაულის მოთხოვნის შემცირებამ და ალმასების მოპოვების ზრდამ, გამოიწვია ცგო-ს მარაგის ზრდა. რადგანაც არ ჰქონდა მარაგის ზრდის ფინანსური შესაძლებლობა, ცგო წავიდა რამდენიმეჯერ ფასების დაწევაზე, რამაც გამოიწვია მთელი რიგი ალმასმომპოვებელი ფირმების უკმაყოფილობა და მათთან ვაჭრობის გაწყვეტა. 1996 წ. გრძელვადიანი შეთანხმება „დე ბირსთან“ გაწყვიტა ავსტრალიამ. 2003 წლის იანვარში ევროკომისიამ, რომელიც იძიებდა ანტიმინოპოლიური კანონმდებლობის დარღვევებს, შეატყობინა De Beers და ალროსას პრეტენზიის შესახებ მათი ხელშეკრულებების მიმართ ალმასების შესყიდვაზე რუსეთიდან. პრეტენზია მდგომარეობდა იმაში, რომ დაუმუშავებელი ბუნებრივი ალმასების უმსხვილესი პროდუცენტი, რომელსაც წარმოადგენდა დე ბირსი, და აკონტროლებდა მსოფლიო წარმოების ნახევარს, ხელს უშლიდა კონკურენციას, იმით რომ ყიდულობდა ალმასებს თავისი გასაღების ქსელის არ მქონე, მოპოვების სიდიდით მეორე მწარმოებლისაგან - კომპანია ალროსისაგან. ევროკომისიის პრეტენზიის დაკმაყოფილების მიზნით მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება, ალროსისაგან დაუმუშავებელი ალმასების პირდაპირი მიწოდების ეტაპობრივი შემცირებისა.
შეთანხმება იაკუტიის ალმასების შელყიდვის ეტაპობრივი შემცირების შესახებ ევროკომისიის მიერ მოწონებულ იქნა 2004 წლის დეკემბერში. ალმასების მშესყიდვა რუსეთიდან 2005 წელს შეიზღუდა - 700 მლნ. დოლ., 2006 წელს - 625 მლნ. დოლ., 2007 წელს - 550 მლნ. დოლ., 2008 წელს - 475 მლნ. დოლ., 2009 წელს - 400 მლნ. დოლ., ხოლო 2010 წლიდან იაკუტიის ალმასების შესყიდვა დე ბირსის მიერ არ უნდა აღემატებოდეს 275 მლნ. დოლ.
რუსული ალმასების მიწოდება დე ბირსზე შეწყდა 2008 წლის ბოლოს. ეს გამოიწვია ბაზრის ღრმა კრიზისმა. რის შედეგადაც მოხდა მოთხოვნის მკვეთრი ვარდნა და შესყიდვებზე უარის თქმა.
ახლა დე ბირსი გრძელვადიანი ხელშეკრულებით ვაჭრობას აწარმოებს მხოლოდ იმ ქვეყნებთან სადაც მას ალმასმომპოვებელ კომპანიებში წილი აქვს - ესენია სარ, ბოტსვანა, ნამიბია და ტანზანია.
2000 წელს დე ბირსმა გამოაცხადა ახალ საბაზრო სტრატეგიაზე გადასვლის შესახებ, ეგრეთ წოდებულ „სასურველ მომწოდებელზე“ ორიენტირებული. კომპანიამ უარი განაცხადა ალმასების საბაზრო ფასების რეგულირებაზე. ეს ფაქტობრივად ნიშნავდა მსოფლიო კარტელის ბოლოს ალმასის ბაზარზე. ამჟამად დაუმუშავებელ ბუნებრივ ალმასებზე ფასები ფორმირდება საბაზრო ძალების ზემოქმედებით, რამაც გამოიწვია მათი ფასების ცვალებადობაც. ალმასებზე ფასების მნიშვნელოვანი დაცემა მიახლოებით 30-40 %-ით, მოხდა 2005—2006 წლებში. ეს მოხდა ლოკალური მიწოდების სიჭარბით მოთხოვნაზე. ამასთან აღსანიშნავია, რომ ახალი საბადოების ათვისების, მარაგის, მათი დამუშავების ხარისხის გათვალისწინებით, შეიძლება ვივარაუდოთ საშუალო და გრძელვადიანი პერსპექტივაში მსოფლიო ბაზარზე ალმასებზე ფასების ზრდა, რადგანაც შეიმჩნევა მოთხოვნის მდგრადი ზრდა მიწოდებასთან შედარებით, რაც ფასის ზრდის წინაპირობაა.
ალმასის განსაკუთრებული სიმაგრე თავის გამოყენებას პოვებს მრეწველობაში: მას გამოიყენებენ დანების, ბურღების, მჭრელების და სხვა ამგვარი საგნების დასამზადებლად. ალმასებზე მოთხოვნის ზრდა მრეწველობაში იწვევს ხელოვნური ალმასების წარმოების გაზრდას. ბოლო დროს ეს პრობლემა წყდება ალმასის ფენის კლასტერული და იონო-პლაზმური დეპონირებით მჭრელ ზედაპირზე.
ალმასის ფხვნილი (როგორც ბუნებრივი ალმასის დამუშავების ნარჩენი, ასევე ხელოვნური ალმასი) გამოიყენება როგორც აბრაზივი, მჭრელი და სალესი დისკების დასამზადებლად და ა.შ.
მაგრამ ბუნებრივი ალმასების უდიდესი ნაწილი (ღირებულებით) გამოიყენება ბრილიანტების წარმოებისათვია. დოქტორმა ნ. დრონოვამ 2001 წელს დაამუშავა ალმასების ნედლეულის შეფასების მეთოდიკა, რომელშიც დიდი კრისტალების ფასის განსაზღვრისას პროგნოზირებენ მისგან გამომავალი ბრილიანტების ღირებულებას.
ალმასის დაწახნაგება
დაწახნაგებულ ალმასს უწოდებენ ბრილიანტს.
დაწახნაგების ძირითად ტიპებს წარმოადგენს:
ბრილიანტის დაწახნაგების ფორმა დამოკიდებულია ალმასის თავდაპირველი კრისტალის ფორმაზე. მიღებულ რომ იქნას მაქსიმალური ღირებულების ბრილიანტი, დამწახნაგებლები ცდილობენ მინიმუმამდე დაიყვანონ ალმასის დანაკარგები დამუშავებისას. ალმასის კრისტალის ფორმის გათვალისწინებით, მისი დამუშავებისას იკარგება წონის 55—70 %.
დამუშავების ტექნოლოგიის გამოყენებით, ალმასის ნედლეული შეიძლება პირობითად დავყოთ სამ დიდ ჯგუფად:
ბრილიანტად დაწახნაგების ძირითად ცენტრებს წარმოადგენენ: ინდოეთი, რომელიც სპეზიალიზდება მწვრილ ბრილიანტებზე, მასით 0,30 კარატამდე; ისრაელი, სადაც წახნაგდება ბრილიანტები მასით 0,30 კარატზე ზევით; ჩინეთი, რუსეთი, უკრაინა, ტაილანდი, ბელგია, აშშ, ამასთან აშშ აწარმოებს მხოლოდ მსხვილ მაღალხარისხოვან ბრილიანტებს, ჩინეთსა და ტაილანდში — წვრილს, რუსეთში და ბელგიაში — საშუალოსა და დიდს. ასეთი სპეციალიზაცია ჩამოყალიბდა დამწახნაგებელის შრომის ანაზღაურების განსხვავების მიხედვით.
.ro
.ro — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) რუმინეთისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
ro კატეგორია:კომუნიკაციები რუმინეთში
Toppdomän
Cardiocondyla carbonaria
Cardiocondyla carbonaria — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cardiocondyla-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სენტენცია
სენტენცია ( — აზრი, მსჯელობა) — ზნეობრივი ხასიათის სხარტი გამოთქმა, დამრიგებლური შინაარსის მოკლე შეგონება; სენტენციები დამახასიათებელია დიდაქტიკურ-აღმზრდელობითი და იგავარაკული ხასიათის ნაწარმოებებისათვის. ხშირად იყენებენ ასევე ორატორულ ხელოვნებასა და ცოცხალ, სასაუბრო ენაში. სენტენციებით მდიდარია შოთა რუსთაველის ვეფხისტყაოსანი და დავით გურამიშვილის სწავლა მოსწავლეთა
Cardiocondyla carbonaria
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სენტენცია
სქოლიო
კატეგორია:ლიტერატურული ტერმინები
ლილიან გიში
ცნობილი კინოვარსკვლავი 1912-იანი წლებიდან 1920-იან წლებამდე იყო. ასოცირდება რეჟისორ დ.ვ.გრიფითის ფილმებთან, მათ შორის არის მუნჯი ფილმის ეპოქის ერთ-ერთი ყველაზე შემოსავლიანი ფილმი, „ერის დაბადება“ (1915). მოგვიანებით დაბრუნდა სცენაზე, თუმცა იშვიათად ჩნდებოდა ფილმებში. განსაკუთრებით ცნობილია მისი როლები ფილმებში: დუელში მზეში (1946) და თრილერი „მონადირის ღამე“ (1955).
ტელევიზიაში აქტიურად მოღვაწეობდა 1950-იანი წლების დასაწყისიდან, 1980-იან წლებამდე. 1987 წელს გადაიღეს ფილმში, ვეშაპები და ამით მან დაამთავრა თავისი კინო-კარიერა. მიუხედავად იმისა, რომ იგი უფრო ცნობილი იყო კინემატოგრაფიული ნამუშევრებით, 1972 წელს შეიყვანეს ამერიკის თეატრის დიდების დარბაზში
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი| დოროთი და ლილიან გიში მსახიობ ჰელენ რეისთან ერთად ([[1903)]] ლილიან გიში 1893 წლის 14 ოქტომბერს დაიბადა ოჰაიოს შტატში, სპრინგფილდში. იყო მსახიობის, მერი რობინზონ მაკკონელისა და ჯეიმზ ლეგი გიშის პირველი შვილი. ლილიანს ჰყავდა უმცროსი და, დოროთი, რომელიც მოგვიანებით, ლილიანის მსგავსად პოპულარული კინო-ვარსკვლავი გახდა.
დედა შოტლანდიელი ჰყავდა, მამა კი გერმანული ლუთერული წარმოშობის იყო. გიშის მამა ალკოჰოლიკი იყო და მან ოჯახი მიატოვა; დედამ კი, შვილების მხარდასაჭერად მსახიობობა დაიწყო. ისინი მოგვიანებით საცხოვრებლად აღმოსავლეთ სენტ-ლუისში, ილინოისში, გადავიდნენ საცხოვრებლად. სადაც ისინი რამდენიმე წლის განმავლობაში ლილიანის დეიდასთან და ბიძასთან, ჰენრი და როუზ მაკონელებთან ერთად ცხოვრობდნენ. გიშის დედამ მოგვიანებით გახსნა ტკბილეულების სამზარეულო, გოგონები მას პოპკორნისა და ტკბილეულის გაყიდვაში ეხმარებოდნენ. ლილიანი თავის დასთან ერთად სწავლობდა წმინდა ჰენრის სკოლაში, სადაც ისინი ხშირად მონაწილეობდნენ სასკოლო სპექტაკლებში.
1910 წელს გოგონები მამიდა ემილისთან ერთად მასილონში, ოჰაიოს შტატში ცხოვრობდნენ, როდესაც მათ შეატყობინეს, რომ მათი მამა, ჯეიმზი ოკლაჰომაში ავად იყო. ჩვიდმეტი წლის ლილიანი ოკლაჰომაში გაემგზავრა, სადაც ცხოვრობდნენ ჯეიმზის ძმა და მისი მეუღლე, მაუდი. ლილიანი დეიდასთან და ბიძასთან დარჩა, სწავლობდა შონის საშუალო სკოლაში. მისი მამა 1912 წელს ნორმანში, ოკლაჰამაში გარდაიცვალა, თუმცა ამ დროისთვის, ლილიანი ოჰაიოში დაბრუნებული იყო.
როდესაც ტკბილეულის მაღაზიის გვერდით მყოფი თეატრი დაიწვა, ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა ნიუ-იორკში, სადაც გოგონები მეზობელი გლედის სმიტის კარგი მეგობრები გახდნენ. გლედისი მაშინ პატარა მსახიობი იყო, რომელსაც საქმიანი ურთიერთობა ჰქონდა, რეჟისორთან, დეივიდ გრიფიტთან. მოგვიანებით გლედისმა, სცენის სახელად, მერი პიკფორდი აირჩია. დოროთი და ლილიანი თეატრს შეუერთდნენ და ისინი ხშირად მოგზაურობდნენ. ასევე ასრულებდნენ სამოდელო სამუშაოსაც.
1912 წელს გოგონების მეგობარმა, მერი პიკფორდმა დები რეჟისორ გრიფიტს გააცნო და ხელი შეუწყო მათ, რომ  Biograph Studios  -თან კონტრაქტი გაეფორმებინათ. ლილიან გიში მალე ამერიკის ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი მსახიობი ქალი გახდა; ამ დროს ის 19 წლის იყო, მაგრამ ქასთინგის დირექტორებს ეუბნებოდა, რომ იგი მხოლოდ 16 წლის იყო.
კარიერა
ლილიან გიში სცენაზე პირველად 1902 წელს გამოჩნდა,  პატარა წითელი სკოლის სახლში , ოჰაიოში. 1903-1904 წლებში დედასთან და დასთან, დოროთისთან ერთად იყო გასტროლებში. შემდეგ წელს, ფრანგ მსახიობთან, სარა ბერნართან ერთად ნიუ-იორკში, სცენაზე ცეკვავდა.
10 წლიანი სცენაზე მსახიობობის შემდეგ, იგი პირველად გამოჩნდა ფილმში, "არნახული მტერი" (1912). მსახიობმა სცენაზე თამაში ისეც განაგრძო. 1913 წელს, ფილმში, A Little Little Devil-ის გადაღების დროს, მას ანემიისგან გული წაუვიდა. მან ამ პერიოდში კინოკარიერისთვის დიდი განსაცდელი გამოიარა და ამ რთულ პირობებში მუშაობამ მას ნერვული დაზიანებები მიაყენა.
გიში არასოდეს დაქორწინებულა და მას არასდროს ჰყოლია შვილი. მასსა და რეჟისორ, დეივიდ გრიფითს შორის იმდენად ახლო კავშირი იყო, რომ ზოგიერთს ეჭვი ჰქონდა, რომ მათ რომანტიკული ურთიერთობა ჰქონდათ, თუმცა ლილიანს ეს არასდროს დაუდასტურებია. გიში სიცოცხლის ბოლომდე მას ყოველთვის მოიხსენიებდა, როგორც „მისტერ გრიფიტი“. მას ასევე ურთიერთობა ჰქონდა პროდიუსერთან ჩარლზ დუელთან და ედიტორ ჯორჯ ნათანთან. 1920-იან წლებში დუელმა გიშს უჩივლა და მათი ურთიერთობის დეტალები გაასაჯაროვა, რამაც დიდი სკანდალი გამოიწვია.
1917 წელს იგი ევროპას ეწვია, მან მოგვიანებით აითვისა ფრანგული, გერმანული და იტალიური. ერთხელ ჯორჯ ჯინ ნათანმა შეაქო ლილიანის ნიჭი და იგი იტალიელ მსახიობს, ელეონორ დიუზს შეადარა.
მას მთელი ცხოვრების განმავლობაში მჭიდრო ურთიერთობა ჰქონდა, თავის დასთან დოროთთან და მსახიობთან, მერი პიკფორდთან. მისი კიდევ ერთი უახლოესი მეგობარი იყო მსახიობი ჰელენ ჰეიზი, „ამერიკული თეატრის პირველი ლედი“. ლილიანი იყო ჰეიზის ვაჟის, ჯეიმზ მაკარტურის ნათლია.
ლილიან გიში გარდაიცვალა გულის უკმარისობით, 1993 წლის 27 თებერვალს, 99 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:ქალი ავტობიოგრაფები კატეგორია:Metro-Goldwyn-Mayer-ის კონტრაქტორები კატეგორია:კენედის ცენტრის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ამერიკელი ქალი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები კატეგორია:ამერიკელი ქალი თეატრის მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მუნჯი კინოს ქალი მსახიობები კატეგორია:გერმანელი ამერიკელები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ავტობიოგრაფები კატეგორია:საპატიო ოსკარის კავალრები კატეგორია:ნიუ-იორკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:დაბადებული 1893
იმატრის ქვერეგიონი
იმატრის ქვერეგიონი (Imatran seutukunta) ― ფინეთის სამხრეთ კარელიის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 38 227 ადამიანს შეადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:ფინეთის ქვერეგიონები კატეგორია:სამხრეთ კარელიის გეოგრაფია
ლისტი (გვარი)
ლისტი (Liszt) — უნგრული გვარი, რომელიც ნიშნავს „ფქვილს“.
ცნობილი ადამიანები ამ გვარით არიან:
იხილეთ აგრეთვე
ლისტი
If I Fell
If I Fell — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის სიმღერა. იგი შეტანილია ალბომში A Hard Day's Night, რომელიც გამოვიდა 1964 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:The Beatles-ის სიმღერები კატეგორია:1964 წლის სიმღერები
ნართული ეპოსი
მინი|ნართული ეპოსის გმირის [[სასრიყვას გამოსახულება.]] ნართული ეპოსი (Нарҭаа ражәабжьқәа; Нарт пщыналъэхэр; Нарт таурухла; Нарты кадджытæ) — კავკასიის ხალხთა ეპოსი. ტერმინი „ნართი“ ეპოსის გმირების საერთო სახელწოდებაა, რომლებიც თავისებურ დასს ქმნიან. ნართული ეპოსი მითოლოგიური მოტივებით მდიდარი საგმირო-სათავგადასავლო ჟანრის ნაწარმოებია. იგი კომპოზიციურად შეკრულ და მყარი სტრუქტურის მქონე მრავალსიუჟეტიან თხრობით ჟანრს წარმოადგენს, რომელიც პოეტური და პროზაული ტექსტებით გადმოგვცემს პერსონაჟთა საგმირო თავგადასავალს.
ნართულ ეპოსში აისახა კავკასიაში მცხოვრები ხალხის ძირითადი მსოფლხედველობა: შეხედულებები გარესამყაროსა და ცხოვრებაზე, ადამიანის დანიშნულებასა და ცხოვრების საზრისზე, ღმერთთან ურთიერთობასა და გმირობის იდეალზე. ეპოსში ასახულია კავკასიის მთის ხალხთა ყოფა, ზნე-ჩვეულებები, ისტორიული, ფოლკლორული და ეთნოგრაფიული მასალები.
ნართების ეპოსს ახასიათებენ გმირების უსაზღვრო სამყაროდ, რომელშიც ერთიანდებიან უმაღლესი ეთიკური და მორალური წესების დამცველი პიროვნებები, რომელთათვისაც უმთავრესია ადათი, წეს-ჩვეულება,ზნეობა და ქცევის ნორმა. ქცევის ნორმა, რომელსაც ყველაზე მეტად იცავენ და აქცევვენ ყურადღებას ოსურ ენაზე თავს იყრის სიტყვაში ёгъдау (აღდავ!). ამ ძირიდან ნაწარმოები სახელი კი ёгъдауджын (აღდავჯინ) ეპითეტია საუკეთესო, გამორჩეული და უმაღლესი ადამიანური (ზოგჯერ ზეადამიანური) თვისებებითა და ღირსებებით შემკული ადამიანისა. ნახასი — უწმინდესი ადგილი და ნართების სამსჯავრო — გადაწყვეტილებებს ნართების საზოგადოებაში საუკუნეობით ჩამოყალიბებული უმაღლესი ზნეობრივი ნორმების — აღდავის დაცვით იღებს.
მსგავსებას ვხვდებით სხვა ხალხებში: ჩერქეზულ სამყაროში მორალურ-ადათობრივი სამართალი და ეთიკური კოდექსი ეფუძნება — ადიღე ხაბზესა (адыгэ хабз) და იორკ ხაბზეს. ხოლო სახალხო კრებას ეწოდება ადიღე ხასე. ვაინახური ადათობრივი სამართლის კოდექსის სახელწოდებაა — ნოხჭალა.
ნართი პერსონაჟების თავგადასავლში გვხვდება როგორც ტიპური ეპოზოდები — გმირის სასწაულებრივი შობა, წრთობა, სოციუმთან ზიარება, საგმირო საქმეები, საცოლის მოტაცება, აღზევება და სიკვდილი, ასევე ისეთი მოტივებიც, რომლებიც მხოლოდ ნართი გმირებისთვის არის დამახასიათებელი. თითოეული ეპიზოდი: გარდამტეხი მომენტი და განსაცდელი, მნიშვნელოვან გავლენას ახდენს გმირის მომავალ ცხოვრებაზე.
ნართების ეპოსი სიმღერისა და თხრობის სახით დასტურდება. ტექსტების ნაწილი მხოლოდ სიმღერით სრულდებოდა, რომელსაც ხალხი „ნართების სიმღერებს“ უწოდებს. ოსური ნართული ეპოსის იმ ტექსტებს, რომელსაც სიმღერით ასრულებდნენ „ნართული ქადაგები“ ჰქვია. თქმულებების დიდ ნაწილს პროზაულად, თხრობით გადმოსცემდნენ და ხალხი მათ „ნართების ამბებს“ უწოდებს. მოიძებნება ისეთი ტექსტებიც, რომლებშიც ნართების ამბავი შერეულად თხრობითა და სიმღერით გადმოიცემოდა.
ნართულ ეპოსში ჩართულია სხვადასხვა სახის ლექს-სიმღერებიც. ვხვდებით სააკვნო, შრომის სიმღერებს, შაირებსა და შელოცვებს. სავარაუდოდ, ეპოსს ოდითგანვე ასრულებდნენ როგორც სიმღერით, ასევე პროზაულად და აღნიშნული გარემოება ეპოსის თავდაპირველ სინკრეტულ სახეზე მიუთითებს.
ეტიმოლოგია
მეცნიერები „ნართ“ ტერმინის სხვადასხვაგვარ განმარტებას იძლევიან. მათი ნაწილი ამ სიტყვას აკავშირებს ირანულ სიტყვასთან „nar”, რაც „მამალს“, „მამაკაცს“ ნიშნავს. ჟ. დიუმეზილი მიიჩნევს, რომ ტომობრივი სახელწოდება ნართი მომდინარეობს სკვითური ენიდან და აღნიშნავს გმირს - „uiri”.
ვასილი აბაევის აზრით, მართალია, ალან-ოსებში ათასწლობით არსებობდა ეპიკური სიმღერები გმირებზე, მაგრამ მათი საერთო სახელწოდება „ნართ“ უნდა გაჩენილიყო ალანური ეპოქის დასასრულს, ეს კი მონღოლთა ბატონობის პერიოდს (XIII-XIV სს.) უკავშირდება. ვ. აბაევი, სხვა მკვლევართაგან განსხვავებით, სიტყვა „ნართს“ არ აკავშირებს ირანულენოვან სამყაროსთან. ისევე როგორც მონღოლურიდან არის ნასესხები რუსული ბილინების მთავარ გმირთა საერთო სახელწოდება „богатырь“ (გოლიათი), მეცნიერის აზრით, სიტყვა „ნარ“, ასევე მომდინარეობს მონღოლური ფუძიდან ნარა − „მზე“, მასზე-თ (тæ) სუფიქსის დამატებით (ნარ-თ), რომელიც ოსურ ენაში წარმოადგენს არსებითი სახელების მრავლობითი რიცხვის მაჩვენებელს. აღსანიშნავია, რომ ამავე პრინციპით იწარმოება დღემდე ოსური გვარები. ვ. აბაევის აზრით, სიტყვა „ნართი“ კავკასიის სხვა ხალხებში ოსური ფორმით შევიდა, რომელიც წარმოქმნილია ოსური საგვარეულო სახელების ტიპის მიხედვით და აღნიშნავს მზის შვილებს, მზის შთამომავლობას.
ნართების ეპოსის გენეზისი
ნართები ლეგენდარული გმირები და მეომრები არიან, რომლებიც თქმულებების მიხედვით „გოლიათების ეპოქაში“ ცხოვრობდნენ. ნართები მითიური ხალხია. ისტორიიდან უცნობია ნართებად სახელდებული ხალხი ან ტომი. მკვლევართა აზრით, ეპოსში მოთხრობილი ნართების ამბავი დიდი ისტორიული მოვლენების ანარეკლია. ნართული ეპოსი გვაროვნული ნიადაგის საფუძველზე აღმოცენდა. მისი გენეზისი საბოლოოდ გარკვეული ჯერ არ არის. დანამდვილებით არავინ იცი როდის, სად და რომელი ხალხის წიაღშია წარმოქმნილი ეპოსი. აღნიშნული საკითხი კვლავ კვლევის საგანია. მიჩნეულია, რომ მისი ბირთვი ძველ ალანთა (ოსების წინაპართა) ეპიკური ციკლია, რომელიც უხსოვარი წარსულიდან, დაახლოებით ძვ. წ. VII-IV საუკუნეებიდან მოდის.
მითიური ხატებების სახელები — ღმერთი, მზე, თვე, ავსათი, ქურდალაგონი და ბევრი სხვა, მოწმობს რომ ამ ეპოსს ინდოევროპული საფუძველი აქვს. ამ კონცეფციას ავითარებდნენ ვსევოლოდ მილერი, ჟორჟ დიუმეზილი, ვასილ აბაევი და სხვები. მათი აზრით, ნართების ეპოსი ჩრდილოეთ კავკასიის ხალხებმა მოსული ალანებისგან შეითვისეს. თითქოს ფოლკლორისათვის დამახასიათებელი მოარული სიუჟეტები და მოტივები შეერია ადგილობრივების ზეპირსიტყვვიერებების ნიმუშებს და შეიქმნა თავისებური ეროვნული თხზულებები, მაგრამ ეპოსის სახელი, ცალკეული თქმულებების შინაარსი და მთავარი გმირების სახელები ერთნაირია.
XIX საუკუნის შუა წლებიდან მეცნიერთა უმრავლესობა ავითარებდა მოსაზრებას, რომ მთელ ჩრდილოეთ კავკასიაში ცნობილი ნართული ეპოსი ოსური მოვლენაა, ოსებმა ირანული სამყაროდან მოიტანეს ის და სხვებსაც აზიარეს. ამ მოსაზრებას საფუძვლად შესაძლოა ისიც დასდებოდა, რომ რუსი მეცნიერების პ. უსლარისა და ვსევოლოდ მილერის შრომებით სამეცნიერო წრეში პირველად ოსური ვერსია გახდა ცნობილი. მოსაზრებას „ნართების“ ოსური წარმომავლობის შესახებ სხვა ცნობილი მეცნიერების — ჟ. დიუმეზილისა და ელ. ელეტინსკის სახელებიც ამყარებდა. ისინი ეპოსის გმირთა საკუთარ სახელებსაც ირანული წარმოშობისად მიიჩნევდნენ და საერთო ეთნონიმსაც ინდო-ევროპული ეტიმოლოგიით ხსნიდნენ. ნართული ეპოსის ადიღური და აფხაზური ვერსიების გაცნობის შემდეგ გენეზისის შესახებ თავის მოსაზრებას ბევრმა გადახედა, მათ შორის ვ. აბაევმა, რომელიც მეტი სიფრთხილით ეკიდებოდა ამ სკითხს, რადგან ეპოსის ნაციონალური ვერსიები ერთმანეთთან გასაოცარ სიახლოვეს ამჟღავნებდა. ვ. აბაევი ამ მოვლენას „ნართების“ შემოქმედი ხალხების ნათესაობით (მაგ., აფხაზები და ადიღები), კავაკასიური სუბსტრატით, ტიპოლოგიური ერთობითა და ხანგრძლივი თანაცხოვრებით ხსნიდა.
ზოგიერთი მეცნიერის აზრით, ეპოსის ძირითადი სიუჟეტური ბირთვი რამდენიმე ცენტრში ერთდროულად გაჩნდა და განვითარდა. აღნიშნულ პოლიცენტრულ თეორიას, რომელსაც ვ. აბაევმა დაუდო სათავე, საერთაშორისო აღიარება არ ჰქონია. სამეცნიერო ლიტერატურაში ე. კრუპნოვის მოსაზრება არის გაზიარებული, რომლის მიხედვით ნართების ეპოსის ძირითადი ბირთვი მისი შემქმნელი ხალხის ერთად ცხოვრების პერიოდში უნდა გაჩენილიყო, გვიანბრინჯაოსა და ადრე რკინის ეპოქების მიჯნაზე, იქ სადაც „მორფოლოგიურად ახლომდგომი არქეოლოგიური კულტურები ვითარდებოდა“. თავის მხრივ, უფრო ძველი კულტურებიდან მომდინარე ეს კულტურები ჩრდილო კავკასიელთა ენობრივ ერთიანობასაც ქმნიდა. აღსანიშნავია, რომ ე. კრუპნოვი ოსებსა და ყარაჩაელებს ავტოქტონ-აბორიგენ მოსახლეობად მიიჩნევდა.
მკვლევართა შორის სხვადასხვა მოსაზრება არსებობს, იმაზე თუ, პირველად რომელ ხალხს შორის წარმოიშვა ეპოსი და რომელ ეთნოსს ეკუთვნის ნართული თქმულებები. ნართების ეპოსის ყველა ნაციონალური ვერსიის გმირები თავიანთი ქმედებებით იმ ეთნოსის ყოფასა და მენტალობასთან, ცხოვრების წესთან, ისტორიულ გამოცდილებასთან არიან დაკავშირებულნი, რომელ ენაზეც მოითხრობს იგი.
შესწავლის ისტორია
ნართული ეპოსის პირველი ქართული ჩანაწერები ქართველ მწერალ დანიელ ჭონქაძესა და ხალხური ტექსტების ოს შემკრებს ვ. წორაევს ეკუთვნით. 1868 წელს აკადემიკოსმა ა. შიფნერმა დ. ჭონქაძისა და ვ. წორაევის ჩაწერილი ნართული თქმულებები რუსულ ენაზე თარგმნა, კომენტარები დაურთო და „ოსური ტექსტების“ სახელწოდებით დაბეჭდა კრებულში „Записки Академии наук“.
ნართული თქმულებების შეკრებაში დიდი წვლილი ოსური ყოფისა და ისტორიის მკვლევარმა ვ. პფაფმა შეიტანა. მან 1871 წელს ხალხური ტექსტები ნართებზე თბილისში გამომავალ რუსულენოვან კრებულში „Сборник сведений о кавказских горцев“ გამოაქვეყნა. ამავე კრებულში XIX საუკუნის 80-იან წლებში ჯანტემირ და გაცირ შანაევების მიერ ჩაწერილი ნართული თქმულებები გამოქვეყნდა. ნართული ეპოსის შესწავლაში მნიშვნელოვანი როლი შეიტანა აკადემიკოსმა ვ. მილერმა. მან რუსულ ენაზე გამოაქვეყნა მრავალი ნართული თქმულება ვრცელი კომენტარებით. მოცემული მასალა ვსევოლოდ მილერის „ოსურ ეტიუდებსა“ (1881 წ.) და „დიგორულ თქმულებებში“ (1902 წ.) დაიბეჭდა. XX საუკუნის 40-იან წლებში ნართების ეპოსის სრულყოფილი ტექსტების გამოსაცემად „ნართული კომიტეტი“ შეიქმნა. კომიტეტის მიერ ჩატარებული კვლევისა და ექსპედიციების საფუძველზე გამოვლინდა ნართული ეპოსის არა მხოლოდ ახალი ვარიანტები, არამედ შეგროვდა ეპოსთან დაკავშირებული მუსიკალური ფოლკლორიც.
1942 წელს ნართების ეპოსის ერთ-ერთი ყველაზე სრულყოფილი კრებული პირველად საქართველოში, ქალაქ ცხინვალში ოსურ ენაზე დაიბეჭდა, რომელიც რუსულად ითარგმნა და 1957 წელს მოსკოვში საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიამ თავისუფალი ლიტერატურული თარგმანის სახით გამოაქვეყნა. 1946 წელს ნართების ეპოსი ოსურ ენაზე ჩრდილოეთ ოსეთში დაიბეჭდა. ი. ლიბედინსკის შესრულებული მისი პირველი რუსული თარგმანი ჯერ 1948 წელს ძაუჯიყაუში (ვლადიკავკაზი), შემდეგ კი 1949 წელს მოსკოვში გამოიცა. ნართების ეპოსის კვლევაში განსაკუთრებული წვლილი ფრანგ მეცნიერს ჟორჟ დიუმეზილს მიუძღვის. მისი ერთ-ერთი საუკეთესო ნაშრომია „ოსური ეპოსი და მითოლოგია“.
1947 წელს ნართული ეპოსი პირაველად ქართულ ენაზე გ. ლეონიძემ, ვ. გორგაძემ და ს. ფაშალიშვილმა თარგმნეს პწკარედიდან. ორიგინალიდან, უშუალოდ დედნიდან მერი ცხოვრებოვას მიერ ქართულ ენაზე თარგმნილი ნართული ეპოსი ორჯერ 1977 და 1988 წელს გამოქვეყნდა. 2003-2012 წლებში ქალაქ ვლადიკავკაზში ოსურ ენაზე გამოიცა თ. ხამიცაევასა და შ. ჯიქკაითის ნართული ეპოსის შვიდტომეული „ЦИГСИИ Нарты кадджытё“.
ნართული ეპოსის ოსური ვერსია
ნართების ეპოსის ოსურ ვერსიაში პერსონაჟები ქმნიან 4 თანმიმდევრულ თაობას, მკვეთრად გამოხატული გენეალოგიური ციკლიზაციით. ეპოსში ისახება რამდენიმე ცენტრალური ციკლი:
ოსურ ნართების ეპოსში აგრეთვე, მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია თქმულებათა ციკლს ცბიერ სირდონზე. ციკლების გარდა ოსური ნართების ეპოსში სხვადასხვა გმირებზე ათობით ტექსტი მოიძებნება. ეს გმირები არიან: აცამაზი, არახძავი, სავაი, თოთრაძი, სიბალცი, აისანა და სხვანი. ოსურ ფოლკლორში ნართული ეპოსი ორივე: სიმღერისა და თხრობისა სახით დასტურდება. სიმღერით შესრულებული ტექსტი „ნართულ ქადაგებად“ არის ცნობილი. სიტყვა „ქადაგს“ ქართულისგან განსხვავებული მნიშვნელობა აქვს. იგი ინდოირანული ენიდან მომდინარეობს და მითოლოგიურ სიმღერას, გადმოცემას, თქმულებას ნიშნავს. „ქადაგ“ ოსურ ტრადიციაში ეპიკურ სიმღერას ჰქვია. ოსური ნართების ეპოსში მოქმედება დიდი მდინარეების, ტბებისა და ზღვების მახლობლად ან თვალუწვდენელ ტრამალებზე ხდება. თქმულებაში ხშირად იხსენიება შავი ზღვა. ნართები ხან შავი და ხან თეთრი ზღვების სანაპიროებს მიუყვებიან სათარეშოდ. ნართები ინდივიდუალური ოჯახებისგან შემდგარ, საოჯახო თემში ცხოვრობდნენ. მათ საცხოვრებელ სახლს ხაძარი ერქვა. იქ კერია ინთებოდა და მზადდებოდა სადილი. ოსურ ეპოსში საოჯახო ურთიერთობებს მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია. ამ თვალსაზრისით საყურადღებოა ურუზმაგისა და სათანას, ხამიცისა და ბიცენონის ქორწინება, აგრეთვე, აცამაზის დაქორწინება მზეთუნახავ აგუნდაზე და სოსლანის დაქორწინება ჯერ ჩელეხსართაგის ქალიშვილ ბედუხაზე, ხოლო შემდეგ — მზის ასულ აცირუხსზე. საზოგადოების მართვა-გამგეობის უმაღლეს ორგანოს ნართების ეპოსში მამაკაცთა კრება — ნიხასი წარმოადგენს, სადაც განიხილავდნენ მნიშვნელოვან საკითხებს. მასზე დასწრება შეეძლო ყველა ნართ მამაკაცს. ისინი ნიხასში ასაკისა და დამსახურების მიხედვით ინაწილებდნენ ადგილებს. თანამედროვე ოსურ ენაზე ნიხასი (нихас) საუბარს და ასევე მამაკაცთა სათათბირო ადგილს ნიშნავს. ოსურ ტექსტებში ნართები წარმოდგენილია სამი გვარით. ისინი განაწილებულნი არიან სამ უბნად: ზემო ნართები დასახლებული იყო ალაგათებით, შუა ნართები — ახსართაგებით, ქვემო ნართები — ბორათებით. ჯ. დიუმეზილის აზრით, თითოეულ გვარს გამორჩეული უნარი, ერთგვარი დამახასიათებელი თვისება ჰქონდა.
ნართები, პირველ რიგში, მეომრები იყვნენ. მთელ ცხოვრებას ისინი საქონლის გამოსარეკად ლაშქრობებსა (ბალცები) და თარეშში (ხათანები) ატარებდნენ. თარეშით, ნადირობით ან სხვა გზით მოპოვებული ქონება ყველა ნართზე თანაბრად ნაწილდებოდა. ნართები აგრეთვე, მონადირეები იყვნენ. ისინი მისდევდნენ მიწათმოქმედებას. მიწის დამუშავება ნართებს ზეცის ბინადრებმა ასწავლეს. ნართებს მოჰყავდათ პურეული მოსავალი და ქერი, რომელიც მათ ლუდის მოსადუღებლადაც სჭირდებოდათ. ნართები ეპოსში ხშირად გამოყვანილი არიან როგორც მწყემსები. ისინი თავიანთ საქონლის ჯოგებს თვალუწვდენელ იალაღებზე აბალახებდნენ. საძოვრების ხელში ჩაგდების მიზნით მათ ხშირად უხდებოდათ ბრძოლა გოლიათებთან და უძლიერეს ალდარებთან.
ოსური ეპოსი ნართების ღმერთთან დაპირისპირებით სრულდება. გმირებისა და მთლიანი ნართი ხალხის დაღუპვით. ნართების ეპოსი წარმოადგენს ოსური ზეპირსიტყვიერი შემოქმედების ყველაზე მნიშვნელოვან ძეგლს, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა ოსური ფოლკლორის სხვა ჟანრებზეც.
ნართული ეპოსის აფხაზურ-ადიღეური ვერსია
აფხაზურ-ადიღური ნართული ეპოსის შინაარსის მრავალფეროვნებაში ერთ-ერთ ცენტრალურ ადგილს სამშობლოსადმი თავგანწირული სიყვარულის თემა იკავებს. აგრეთვე, ქალისა და უფროს-უმცროსის პატივისცემა. ნართები თავშეყრის ადგილებში ატარებენ დროს, სადაც ისინი აწყობენ შეჯიბრებებს არა მხოლოდ ცხენოსნობაში, მშვილდოსნობასა და ქვის სროლაში, ჭიდაობასა და სხვაში, არამედ ცეკვა-სიმღერაში, მჭერმეტყველებასა და საზრიანობაში. გასული საუკუნის 40-იან წლებში „ნართების“ აფხაზური ვერსია ორიგინალის ენაზე ტ. ტაბლოვმა და ქეთევან ლომთათიძემ გამოაქვეყნეს. მანამდე, 1921 წელს აფხაზური ფოკლორის ნიმუშები, მათ შორის ნართებიც სიმონ ჯანაშიამ ჩაიწერა. აღნიშნული მასალები 1968 წელს გახდა ცნობილი.
აფხაზური ნართების შეგროვება და კვლევა სამი-ოთხი ათეული წლის წინ დაიწყო. საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის დიმიტრი გულიას სახელობის აფხაზეთის ენის, ლიტერატურისა და ისტორიის ინსტიტუტმა მეცნიერულად დაამუშავა ამ თქმულების დიდი ნაწილი და 1962 წელს წიგნად გამოსცა აფხაზურ ენაზე ქ. სოხუმში („სასრიყუა და მისი ოთხმოცდაცხრამეტი ძმა“). იმავე წელს მოსკოვში გამოიცა გ. გულიას (პროზა) და ს. ლიპკინის (პოეზია) რუსული თარგმანი. „ამბავი ნართებისა“ ქართულად შედარებით გვიან ითარგმნა. საქართველოს მწერალთა კავშირთან არსებული მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურული ურთიერთობების მთავარ სარედაქციო კოლეგიის მოამზადებული აფხაზური ორიგინალის უშუალო ბწკარედული თარგმანი აფხაზმა მეცნიერმა გიორგი ამიჭბამ თარგმნა.
ნართების ეპოსის აფხაზური ვერსია ნართოლოგიაში ღირსეულ ადგილს იკავებს, ისევე როგორც აფხაზი მეცნიერების ნაშრომები, რომლებშიც „ნართებთან“ დაკავშირებული ბევრი საკითხია წარმოდგენილი.
აფხაზურ ნართებში მკვეთრად წარმოდგენილია მატრიარქატის ელემენტები, ორიგინალური ფოლკლორული ტრადიციებით განპირობებული თავისებურებები და საკუთრივ აფხაზური ისტორიული სპეციფიკა. აფხაზური ზეპირი ტექსტების მიხედვით, ნართები ერთი დედის ნაშობნი ასნი ძმანი არიან. იმ ხალხებში, სადაც ნართული ეპოსი უკეთესად არის შემონახული (ოსები, ადიღეელები, აფხაზები), ნართიადა ვრცელი და მოკლე სიუჟეტებით არის წარმოდგენილი. ვრცელი ციკლებით წარმოდგენილია სოსრუყო (სასრიყვა, სოსლანი) ოსურ, ყაბარდოულ, ადიღურ ზეპირსიტყვიერებაში. ამ ციკლს მოიცავს გმირის სასწაულებრივი შობა, ბობოქარი ბავშვობა, გმირული თავგადასავლები და სიკვდილი. აფხაზურ და ადიღურ ნართების ეპოსში ძირითადი ადგილი სასრიყვასა (სოსრუყო) და დედამისისადმი სათანეი - გუაშასადმი მიძღვნილ თქმულებათა ციკლს უკავია.
აფხაზური ნართების ეპოსში ოსური ვერსიებისგან განსხვავებით არ დასტურდება გენიალოგიური ციკლიზაცია, რომელშიც მოთხრობილი იქნებოდა გმირთა საქმენი თაობათა მიხედვით. აფხაზური ნართების ეპოსისთვის დამახასიათებელია ბიოგრაფიული ციკლიზაცია, რომელშიც მოთხრობილია ეპიკური გმირის ისტორია დაბადებიდან, სიკვდილამდე. ს. ზუხბას აზრით, სასრიყვასა და დედამის (სათანეი გუაშა) არცერთ ეროვნულ ვერსიაში არ აქვთ ისეთი დიდი როლი, როგორც ეს აფხაზურ ნართების ეპოსშია. აფხაზური ნართების ეპოსში არასრული ბიოგრაფიული ციკლიზაციის ელემენტები დასტურდება ნართ კუნის ძე ცვიცვის შესახებ არსებულ თქმულებებში.
ეპოსის აფხაზური ვარიანტის ძირითად ნაწილს პროზაული ტექსტები შეადგენს. თქმულებები ცვიცვის, ხვაჟვარფისის, ნარჯხიოუს შესახებ მთლიანად პროზაულია. სიუჟეტი, ძმათა მიერ სასრიყვას უფსკრულში გადაჩეხვის შესახებ, მხოლოდ თხრობითი სახით დასტურდება. აგრეთვე, პროზაული სახით ცნობილია ზღაპრულ სიუჟეტზე აგებული თქმულება, რომლშიც მოთხრობილია თუ როგორ შეშურდათ რძლებს გუნდას სილამაზე, რომელსაც ძმები ზელისგულზე ატარებდნენ და შეეცადნენ მის მოკვლას, ხოლო „სათანეი-გუაშას სიმღერასა“ და სასრიყვას დაღუპვასადმი მიძღვნილ სიმღერას, ს. ზუხბა აღნიშნავს, რომ საკუთარი ნართული მელოდია აქვს, რომელსაც მთქმელები აფხიარცაზე (აბხარცა) ამღერებენ.
ადიღური ნართული ეპოსი განიხილება, როგორც ვრცელი ეპიკური ნაწარმოები, რომლის სიუჟეტიც გმირების განზოგადებულ და იდეალიზებულ მოქმედებებს ემყარება. პერსონაჟების რაოდენობის მიხედვით, ეპოსი 26 ციკლად იყოფა. შვიდ ტომიანი გამოცემის ფაქტოლოგიური მასალა 705 ცალკეულ ტექსტს შეადგენს. ტექსტების ენა და სტილი ხასიათდება ექსპრესიულობით, სილაღითა და დამაჯერებელი ჟღერადობით. ეპოსი ჩერქეზი ხალხის თვითმყოფადობას გამოხატავს, მათი კულტურული და ისტორიული განვითარების სხვადასხვა ასპექტს ასახავს. სიტყვა ნართი „თვალის ჩუქებას“ ნიშნავს, რაც გულისხმობს, რომ იგი მზად არის დაეხმაროს სხვა ადამიანს, დაიცვას მისი ღირსება, თავისუფლება და ბედნიერება.
აგრეთვე, ნართული ეპოსის თხზულებებში განსაკუთრებული ადგილი რკინისა და ცხენის კულტს უკავია. ცხენი ნართ გმირების განუყოფელი მეგობარია, მას ისეთივე ყოვლისშემძლე უნარები აქვს, როგორც თავად გმირებს, რომლებიც წარმოუდგენელი ძალებითა და შესაძლებლობებით არიან დაჯილდოვებულნი. იგი თავის ბატონს არ ენდობა მანამ, სანამ არ გამოსცდის მას მეგობრობაში, სიმამაცესა და ერთგულებაში. აფხაზურ-ადიღურ ნართულ ეპოსს წინ უძღოდა თხუზელებები გოლიათებისა და ჯუჯების შესახებ, ზოგიერთ ლეგენდაში ისინი კვლავ კვეთენ ერთმანეთს. ნართების ერა მითიური და ეპიკური დროა. ჩერქეზულ ნართულ ეპოსში ნახსენებია „нартхэм я лъэхъэнэ“, რაც ნიშნავს ნართების დროს, ერას, წელს. ნართული ეპოსის ადიღური ვერსიის შესწავლასა და შეგროვებაში ერთ-ერთი პირველი კაზი ატაჟუკინი იყო. მან 1864 წელს ნართების შესახებ პირველი წიგნი გამოსცა, სადაც დაბეჭდილი იყო რამდენიმე ლეგენდა ნართებზე.
ნართული ეპოსის ვაინახური ვერსია
ნართული ეპოსის ჩეჩნური და ინგუშური ვერსიებისთვის სრულიად უცნობია სხვა ეროვნული ვერსიებისთვის დამახასიათებელი ბიოგრაფიული და გენეალოგიური ციკლიზაცია. ვაინახურ ვერსიაში ნართები კეთილი პერსონაჟები არიან, ამ ვერსიაში ვერ შეხვდებით ზოგჯერ უსამართლო, უცხო და მოძალადე ნართ პერსონაჟებს, რომლებსაც ადგილობრივი გმირები უპირისპირდებიან. ნართ გმირების სახელები ორი სიტყვისგან შედგება: ჩვეულებისამებრ, პირველ ადგილას მამის სახელია, შემდეგ კი მას უშუალოდ პიროვნების სახელი ერთვის. მაგალითად: „Хамчий Патриж“- რაც სიტყვასიტყვით „ხამჩის ვაჟ პატრიჟს“ ნიშნავს.
ნართული ეპოსის ყარაჩაულ-ბალყარული ვერსია
ყარაჩაულ-ბალყარული თხზულებების თანახმად, ნართები მეომრები და უშიშრები არიან. ისინი უზენესი ღმერთის სურვილით მოევლინენ ქვეყანას და მათი დანიშნულება დედამიწაზე წესრიგის დამყარებაა, ამისთვის ისინი ებრძვიან არა მხოლოდ ურჩხულებს, ეგემენებსა და დრაკონებს, არამედ სხვა ხალხებსაც, როცა ისინი ერთმანეთს ეჯახებიან.