cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
უნჰიეონგუნგი
სამეფო საქორწილო ცერემონიალი
250px|მინი|სამეფო ქორწილის ცერემონიის იმიტაცია მეფე გოჯონგისა და იმპერატრიცა მიეონგსეონგის, სამეფო სასახლის წევრებთან ერთად უნჰიეონგუნგი არის ტერიტორია ბოლო სამეფო ცერემონიისთვის, მეფე გოჯონგისა და იმპერატრიცა მიეონგსეონგის ქორწილის იმიტაცია, რომელიც გაიმართა უნჰიეონგუნგის ტერიტორიაზე 1866 წლის 21 მარტს. ეს იმიტაცია იმართება ყოველ წელს გაზაფხულსა და შემოდგომაზე.
ეს ცერემონია არის ზუსტი იმიტაცია, რომელიც ეფუძნება ისტორიულ კვლევებსა და სასახლის განხილვათა ნაკრების განხილვებს, საიმპერატორო ოჯახის სამეფო ქორწინების ცერემონიის და მისი საუცხოო, სამეფო სტილის შესახებ. ის იმიტაცია შესაძლებლობას აძლევს დამთვალიერებელს განიცადონ ჩოსონის დინასტიის მიმზიდველი და ელეგანტური ტრადიციულო სამეფო კოსტუმების და ცხოვრების სტილის მრავალფეროვნება.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კორეის სასახლეები კატეგორია:კორეის ისტორია
აღმოსავლეთი დარფური
აღმოსავლეთი დარფური (ولاية شرق دارفور) — სუდანის შტატი, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთით, დარფურის რეგიონში. შედგება 9 ოლქისაგან.
იგი შეიქმნა 2012 წლის იანვარში დარფურის რეგიონში სამშვიდობო პროცესების მიმდინარეობის პერიოდში. შტატი ჩამოყალიბდა სამხრეთი დარფურის ტერიტორიაზე.
ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ელ-დაეინი.
შტატს სამხრეთით ესაზღვრება სამხრეთი სუდანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სუდანის შტატები
ქაფანლი (შაბრანის რაიონი)
ქაფანლი (Kapanly) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაბრანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შაბრანის რაიონის სოფლები
დათო დარციმელია
დავით 'დათო' დარციმელია (დ. 28 იანვარი, 1995, მარტვილი) — ქართველი ფეხბურთელი, ნირედჰაზის „სპარტაკუსისა“ და საქართველოს 19 წლამდელთა ნაკრების თავდამსხმელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1995 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:მარნეულის ალგეთის ფეხბურთელები კატეგორია:სევასტოპოლის ფეხბურთელები კატეგორია:ცხინვალის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 28 იანვარი კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
იევდოკიმოვკა
იევდოკიმოვკა (Yevdokimovka) — სოფელი აზერბაიჯანში,  საათლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საათლის რაიონის სოფლები
ბორი (ტალღა)
300პქ|მინი|მარჯვნივ|ბორი კუკის ყურეში, [[ალასკა]] ბორი (bore — „ბურღი“) — მოქცევის ცალკეული დეფორმირებული ტალღა. შეიმჩნევა ზოგიერთი მდინარის შესართავში, განსაკუთრებით ესტუარებში. დიდი სიჩქარით გადაადგილდება წყლის ზვირთის სახით დინების საწინააღმდეგოდ. მდინარეს ზემოთ აჰყვება რამდენიმე ათეული კილომეტრის მანძილზე, 3–7 მ/წმ საშუალო სიჩქარით (დინების დასაწყისში 12–14 მ/წმ) და კალთის 70°მდე დახრილობით. ბორის გავლის შემდეგ წყლის დონე სრული წყლის მომენტში მაქსიმუმის მიღწევამდე აგრძელებს ზრდას. საფრანგეთის ატლანტისპირა სანაპიროზე ამ მოვლენას მასკარე ეწოდება, ამაზონზე — პროროკა. ყველაზე მაღალი ბორი აღნიშნულია ჩინეთში, მდინარე ფუჩუნძიანგზე (ტალღის სიმაღლე 3 მეტრზე მეტია, სიგანე კი დაახლ. 2 კმ).
სქოლიო
კატეგორია:ტალღები წყალზე
ლამჯურიში
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 48 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სიუდად-ევიტა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბუენოს-აირესის პროვინციის ქალაქები
H2SO4 (ალმანახი)
მინი|H2SO4 პირველი ნომრის სურათი
H2SO4 — ქართული ალმანახი. გამოვიდა 1924 წელს. ალმანახი გამოსცა ფუტურისტულმა დაჯგუფებამ. ალმანახის სახელწოდება. გოგირდმჟავას ფორმულა მიანიშნებდა ჯგუფის მიზანზე ებრძოლათ წარსულის მემკვიდრეობის წინააღმდეგ. ალმანახი აწყობილი იყო სხვადასხვა ზომის შრიფტით ი. გამრეკელის მიერ. ალმანახში დაიბეჭდა სიმონ ჩიქოვანის, ბ. გორდეზიანის, ჟ. ღოღობერიძის, ნიკოლოზ შენგელაიას, შ. ალხაზიშვილი, პ. ნოზაძის და სხვების ნაწარმოებები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ალმანახები
ზაჰესის ხიდი-აკვედუკი
ზაჰესის ხიდი-აკვედუკი — საბურთალოსა და გლდანის შემაერთებელი ხიდი (ზემო ავჭალა); დავით აღმაშენებელის ხეივნის გაგრძელებასა და გრიგოლ ხანძთელის ქუჩას შორის. აგებულია მტკვარზე წყალსადენის გადასაყვანად, ამავე დროს გამოყენებულია საქალაქო ტრანსპორტის მიმოსვლისათვის (1952 წელი, ინჟინერი მ. კობახიძე). ხიდის ზესასვლელი სამმალიანი უჭრკოჭოვანი მალის ნაშენი ფოლად-რკინა-ბეტონისაა (ფოლადის მთლიან კედლიანი კოჭი ჩართულია მუშაობაში სავალი ნაწილის რკინა-ბეტონის ფილასთან). ხიდის შუა მალის სიგრძეა 48 მეტრი, გვერდითი მალებისა 36 მეტრი, მთლიანი სიგრძე — 142,4 მეტრი, სიმაღლე — 23 მეტრი, სავალი ნაწილის სიგანე — 6,5 მეტრი, ტროტუარების სიგანე — 1,0 მეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ხიდები
სანქტ-პეტერბურგის გერბი
სანქტ-პეტერბურგის გერბი — წარმოადგენს სანქტ-პეტერბურგის ოფიციალურ სიმბოლოს. ამჟამინდელი ვარიანტი მიიღეს 2003 წლის 23 აპრილს.
ქალაქის გერბის პირვანდელი ვარიანტი ჯერ კიდევ 1712 წელს, სანქტ-პეტერბურგის პოლკების დროშებზე გამოჩნდა: ოქროს ცეცხლმოდებული გული ოქროსავე გვირგვინისა და ვერცხლის სათავადო მანტიის ქვეშ იყო მოქცეული, ქვედა მხრიდან კი გული ორ პალმის რტოს შორის იყო მოქცეული. გერბის ძირითადი სახე პეტრე დიდის დროს გამოცემული წიგნიდან „სიმბოლოები და ემბლემები“ არის აღებული, ხოლო ცეცხლმოდებული გული კი სანქტ-პეტერბურგის პოლკის შემქმნელმა ა.დ. მენშიკოვმა განათავსა.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ქალაქების გერბები კატეგორია:რუსეთის ფედერაციული სუბიექტების გერბები
სანტა-კრუს-დი-გოიასი
სანტა-კრუს-დი-გოიასი (Santa Cruz de Goiás) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 754 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პირის-დუ-რიუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 142 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.83 კმ²-ზე. ფართობი 1 108 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
თბილისის საზაფხულო თეატრი
თბილისის საზაფხულო თეატრი — თეატრი ძველ თბილისში. გაიხსნა 1870 წელს „ინჟინერთა ბაღში“, რომელიც მდებარეობდა ბარიატინსკისა  და წყალსაზიდის  ქუჩებს შორის. არქიტექტორი იყო ზალცმანი, მხატვარ-დეკორატორი კნოლი. „ქარვასლის თეატრის“ დაწვის შემდეგ მოხდა „საზაფხულო თეატრის“ ნახევრად ფიცრული ნაგებობის რესტავრაცია და 1875 წლიდან აქ უკვე ქართული და რუსული დრამატული თეატრისა და თბილისის ოპერის დასები გამოდიოდნენ. თეატრმა იარსება 22 წელიწადი. მის სცენაზე გამოდიოდნენ გამოჩენილი მუსიკოსები, მომღერლები, დირიჟორები, ინსტრუმენტალისტები,დრამატურგი მსახიობები. ამ სცენაზე დაიწყო თ. შალიაპინის კარიერა აღსანიშნავია რუსი კომპოზიტორის მ. იპოლიტოვ-ივანოვის ნაყოფიერი მოღვაწეობა საზაფხულო „საზაფხულო თეატრში“. 80-იანი წლებდან დაიწყო გატაცება მუსიკის მონუმენტური ფორმებით, სცენაზე აჟღერდა რიხარდ ვაგნერის მუსიკა. ამ თეატრში აღიზარდნენ ქართული თეატრის მოღვაწეები ვ. აბაშიძე, ლ. ალექსი-მესხიშვილი, კ. მარჯანიშვილი და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის თეატრები
მულახის თემი
მულახის თემი (მულახის ადმინისტრაციული ერთეული; ) — თემი ზემო სვანეთში, მესტიის მუნიციპალიტეტში, აერთიანებს 11 სოფელს: ჭოლაში (თემის ცენტრი), არცხელი, ზარდლაში, ლახირი, მაჯვდიერი, მურშკელი, ჟაბეში, ჟამუში, ღვებრა, ჩვაბიანი, ცალდაში. მულახთან ახლოს მდებარეობს კურორტი თეთნულდი.
ზოგადი
2002 წლის აღწერის მონაცემებით თემში ცხოვრობდა 1 007 ადამიანი. 2014 წელს კი ფიქსირდება კლება, თემში ცხოვრობს 608 კაცი საიდანაც 318 მამაკაცია, ხოლო 290 ქალი
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის თემები
მუსიკალურ-ქორეოგრაფიული საზოგადოება
მუსიკალურ-ქორეოგრაფიული საზოგადოება — დაარსდა თბილისში 1959 წელს როგორც საგუნდო საზოგადოება. 1960 წლიდან გახდა საგუნდო-ქორეოგრაფიული, ხოლო 1966 წლიდან ეწოდა მუსიკალურ-ქორეოგრაფიული საზოგადოება. საზოგადოება მიზნად ისახავდა მუსიკალურ და ქორეოგრაფიულ ხელოვნების პროპაგანდას. საზოგადოებასთან არსებობდა კამერული გუნდი და ორკესტრი "თბილისის კამერატა" ქართული ხალხური სიმღერისა და ცეკვის ანსამბლი "მუსიკა, პოეზია, ფერწერა", ქორეოგრაფთა სახლ უნივერსიტეტი მუსიკალური ანსამბლების  რესპუბლიკური გაერთიანებების თბილისის განყოფილება. 1995 დაიშალა და მის ბაზაზე შეიქმნა ორი დამოუკიდებელი ორგანიზაცია: მუსიკალური საზოგადოება და ქორეოგრაფიული საზოგადოება.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის კულტურა
ფუკუსისნაირი წყალმცენარეები
მინი ფუკუსისნაირი წყალმცენარეები (Fucales) — წაბლა წყალმცენარეების რიგი. მათი თალუსი ძლიერ დატოტვილი, ბუჩქისებრია; ცილინდრული ან ბრტყელი ტოტები აქვს. სიგრძე 0,1—2 მ, ზოგჯერ 10 მ-ს აღწევს. დამახასიათებელია კენწრული ზრდა. სქესობრივი გამრავლების ორგანოები ვითარდება სპეციალური ჩარღმავებებში — სკაფიდიუმებში. განაყოფიერებისა და განვითარების პროცესი მეტწილად დედა სხეულის გარეშე მიმდინარეობს. ფუკუსისნაირი წყალმცენარეები ცხოვრობენ უმთავრესად ზღვების სანაპირო ზოლში. შავ ზღვაში Cysroseira-სა  და Sargassum-ის წარმომადგენლები.
ლიტერატურა
კატეგორია:წაბლა წყალმცენარეები
Tales of Mystery and Imagination (The Alan Parsons Project-ის ალბომი)
Tales of Mystery and Imagination Billboard-ის პოპულარული ალბომების ჩარტის სათავეში მოექცა, ხოლო სინგლი, "(The System Of) Doctor Tarr And Professor Fether" — #37 ადგილზე პოპულარული სინგლების ჩარტში.
სიმღერების სია
ორსონ უელსი, როგორც მთხრობელი, მონაწილეობს ალბომის 1976და 1987 წლის მიქსებში, სიმღერაში A Dream Within a Dream.
2007 წლის დელუქს ვერსია
დისკი 1: სიმღერები 1–11, ალბომის 1976 წლის ორიგინალი მიქსი <OL START=12> <LI>The Raven (ორიგინალური დემო) <LI>Edgar (გამოუცემელი სიმღერის დემო) <LI>ორსონ უელსის რადიორგოლი <LI>ინტერვიუ ალან პარსონსთან და ერიკ ვულფსონთან (1976) </OL>
დისკი 2: სიმღერები 1–11, ალბომის 1987 წლის ორიგინალი მიქსი <OL START=12> <LI>Eric's Guide Vocal Medley <LI>ორსონ უელსის დიალოგი <LI>Sea Lions in the Departure Lounge (ხმოვანი ეფექტები და ექსპერიმენტები) <LI>GBH Mix (გამოუცემელი ექსპერიმენტები) </OL>
სქოლიო
კატეგორია:The Alan Parsons Project-ის ალბომები კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები კატეგორია:1976 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:ალბომები Hipgnosis-ის გარეკანის დიზაინით კატეგორია:ალბომები ალან პარსონსის პროდიუსერობით კატეგორია:Charisma Records-ის ალბომები კატეგორია:Mercury Records-ის ალბომები კატეგორია:20th Century Fox Records-ის ალბომები კატეგორია:Universal-ის დელუქს-გამოცემები კატეგორია:ები-როუდის სტუდიებში ჩაწერილი ალბომები
საველ მარსაგიშვილი
საველ მარსაგიშვილი (დ. 29 ივნისი, 1951, სოფელი კარკუჩა, ყაზბეგის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის მექანიზაციის ფაკულტეტი, 1988 წელს უმაღლესი პარიტული სკოლა. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ყაზბეგის მაჟორიტარი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 29 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ვენადო-ტუერტო
ვენადო-ტუერტო (Venado Tuerto) — ქალაქი არგენტინაში. მდებარეობს სანტა-ფეს პროვინციაში. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 68 508 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-ფეს პროვინციის ქალაქები
ოკეანოსი
thumb|320px|right|მოზაიკა ოკეანოსის და ტეთისის გამოსახულებით, [[ზეუგმის მოზაიკის მუზეუმი, გაზიანთეფი.]]
ოკეანოსი (Ὠκεανός) — ჰესიოდეს მიხედვით, ოკეანე — ტიტანია, ძე ურანოსისა (ზეცა) და გეასი (დედამიწა), ძმა კრონოსის, ჰიპერიონის და რეასი, ძმა და მეუღლე ტეთისის (Τηθύς).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია
ჰოვტაშატი
ჰოვტაშატი (Հովտաշատ) — სოფელი სომხეთში, არარატის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 830 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 537 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 200 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 17.71 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არარატის პროვინციის სოფლები
დიანა ლომაია
დიანა ლომაია დაიბადა 2005 წლის 22 იანვარს ქალაქ ხობში. ჭადრაკის თამაში 4 წლის ასაკში ხობის საჭადრაკო წრეზე შეისწავლა. მისი პირველი მწვრთნელი იყო საქართველოს სპორტის დამსახურებული მოღვაწე, ირაკლი გეთია.
დიანამ რამდენიმე წელიწადში მოახერხა საქართველოს ჩემპიონის ტიტულის ზედიზედ მოპოვება განსხვავებულ ასაკობრივ კატეგორიებში, ასევე პრესტიჟული ნაციონალური და საერთაშორისო ტურნირების მოგება. 2015 წელს ის შეუერთდა ნანა ალექსანდრიას სახელობის საჭადრაკო კლუბს — „ნანა“, რომელსაც ფიდეს მწვრთნელი, დათო კოდუა ხელმძღვანელობს.
დიანა ლომაიამ 2018 წელს საქართველოს ნაკრების სახელით მონაწილეობა მიიღო ქალთა XXVIII საჭადრაკო ოლიმპიადაზე. 2021 წელს მოიგო საქართველოს ქალთა ჩემპიონატის პირველი ლიგა, ამავე წელს მსოფლიო ჭადრაკის საერთაშორისო ფედერაციის მიერ მიიღო საერთაშორისო ოსტატის წოდება.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მოჭადრაკეები კატეგორია:დაბადებული 2005 კატეგორია:დაბადებული 22 იანვარი კატეგორია:ხობში დაბადებულები კატეგორია:ხობის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები დიანა
კუიბიშევოს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
კუიბიშევოს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია კუიბიშევოს რაიონის სოფელ კუიბიშევოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1843-1860 წლებში.
ეკლესიის მისამართი: 344048, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კუიბიშევოს რაიონი, სოფელი კუიბიშევო, როსტოვის ქუჩა № 24-ა.
ისტორია
1785 წლის თებერვალში სოფელ გოლოდაევკაში (ამჟამად კუიბიშევო) დაიწყეს ხის ეკლესიის მშენებლობა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია ააშენეს გენერალ-მაიორ დ. მარტინოვის ფინანსებით. ორი წლის შემდეგ ეკლესიის მშენებლობა დაასრულეს და აკურთხეს. დროთა განმავლობაში ხის ეკლესია დაძველდა. საჭირო გახდა სოფელში ახალი ეკლესიის აგება. 1838 წელს ადგილობრივი ხელისუფლების ბრძანებით ხის ეკლესია დაანგრიეს.
მრევლის თხოვნით 1836 წელს სოფელში ააშენეს სამლოცველო სახლი. ახალი ხის სამლოცველო სახლი აკურთხეს 1836 წლის დეკემბერში.
1843 წელს სოფელში დაიწყო ქვის ეკლესიის მშენებლობა. ეკლესიას აშენებდნენ მემამულე მარტინოვების ფინანსებით. მოუსავლიანობის გამო მემამულეებს შორის დაპირისპირებამ ეკლესიის მშენებლობა 1860 წლამდე გააჭიანურა. ბოლოს და ბოლოს ეკლესია ააშენეს თუმცა გეგმისაგან საკმაოდ განსხვავებით. ამ ეკლესიამ იარსება 1938 წლამდე, როდესაც იგი მთლიანად დაანგრიეს.
ამჟამად ეკლესია მოქმედია. ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელი ანდრეი (ბესპალოვი).
მეტეხის კლდის ქიმის განაშენიანება
მინი|300პქ მეტეხის კლდის ქიმის განაშენიანება — განაშენიანება მეტეხის გასწვრივ, რომელსაც, მიუხედავად მრავალი და არსებითი გადაკეთებებისა, შერჩა თავისი პირვანდელი, თვითმყოფადი იერი. ეს მეტწილად 2-3 საართულიანი სახლებისგან შემდგარი რიგი - განაშენიანები, რომელიც აგვრგვინებს შვეულ კლდეს მტკვრს კალაპოტის მარცხენა ნაპირსა და ვიწრო, მოხდენილ რუისის ქუჩას შორის, თავისი მრავალრიცხვოვანი აივნით, ლოჯიით, ტერასით, საყრდენი კედლით, ძიეთ დაკიდებული ბაღით, კონსოლური შვერილით - თბილისის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო და რომანტიკული ანსამბლია.
უკანასკნელ წლებში ამ რიგის მრავალ სახლს ჩაუტარდა რკონსტრუქცია - რესტავრაცია, მეტეხის ტაძრის მეზობლად მდებარე დიდ საცხოვრებელი სახლის ადაპტაციის შედეგად შეიქმნა კომფორტული, თანამედროვე ტექნოლოგიით ახჭურვილი სასტუმრო (არქიტექტორები: გ. ჯაფარიძე, ვ. ორბელაძე); #5 და 7 სახლების რეგონსტრუქცია - რეენერაციის შემდეგ დაფიქსირდა არქივის განაშენიანების სტილისტური მახასიათებლები (არქიტექტორები: გ. ბათიაშვილი, თ. ღვანიძე). ამ განაშენიანებაში საინტერესოა #19, 37, 39 (XIX საუკუნის II ნახევარი) და #13, 15 (XX საუკუნის დასაწყისი) სახლები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის არქიტექტურა
აზერბაიჯანელები სომხეთში
220px|მინი|აზერბაიჯანელები სომხეთში. 1860 წ. აზერბაიჯანელები სომხეთში — სომხეთის ეროვნული უმცირესობა. დღეისათვის, არ არსებობს ზუსტი მონაცემები სომხეთში მათი რაოდენობის შესახებ.
სომხეთში აზერბაიჯანელთა რაოდენობა ყარაბაღის კონფლიქტამდე მნიშვნელოვანი იყო, მაგრამ ომის შემდგომ მათმა უმრავლესობამ დატოვა საცხოვრებელი ადგილები და საერთოდ, სომხეთი. გაეროს უმაღლესი კომისრის ლტოლვილთა საქმეების მონაცემებით, 2004 წელს სომხეთში ცხოვრობდა მხოლოდ 30 აზერბაიჯანელი. აზერბაიჯანელები თითქმის არ მოიხსენებიან ღია საზოგადოების ინსტიტუტის ანგარიშებში ეთნიკურ უმცირესობათა შესახებ, ისევე, როგორც სხვა სტატისტიკურ წყაროებში.
ისტორია
XI—XIV სს. სომხეთის მთიანეთის ტერიტორიაზე დასახლდნენ სელჩუკები. უკვე სელჩუკების პერიოდიდან იწყება სომხეთის მთიანეთზე ადგილობრივი სომეხი და მოსული სელჩუკების მრავალსაუკუნოვანი შერწყმის პროცესი, რომელიც კიდევ უფრო გაძლიერდა თემურ-ლენგის შემოსევების შედეგად.
1604 წელს, სპარსეთის და ოსმალეთის იმპერიებს შორის ომის დროს, სპარსეთის შაჰმა აბას I-მა კავკასიაში ტავისი სამფლობელოების შენარჩუნების მიზნით, გამოიყენა გადამწვარი მიწის ტაქტიკა. მან აღმოსავლეთ სომხეთიდან განდევნა ადგილობრივი მცხოვრებნი, რომელთა შორის იყვნენ როგორც ქრისტიანები, ასევე, მუსლიმები. კავკასიის გამოყენებული სომხეთში, გადამწვარი მიწის, რომლის დროსაც მან განდევნა მთელი მოსახლეობის აღმოსავლეთ სომხეთის, ორივე ქრისტიანები და მუსულმანები. არაქელ თავრიზელის თქმით, შაჰ აბასმა გააუდაბურა ღვთისნიერი და ნაყოფიერი სომხეთი. სულ 1604-1605 წწ. ამ ადგილებიდან გადასახლდა 250-დან 300 ათასამდე სომეხი. სპარსელებმა შეძლეს აღმოსავლეთ სომხეთში გამაგრება. თუმცა, მაშინდელი პორტუგალიელი ავტორის ანტონიო დე გუევას ცნობით, მოკლე ხანში აღდგა ქალაქი ერევანი მაგრამ, ამჯერად, ის დასახლებული იქნა მაჰმადიანებით და არა ქრისტიანი სომხებით, რომლებიც შაჰმა სპარსეთის სიღრმეში გადაასახლა.
XIX—XX სს.
XIX საუკუნეში თანამედროვე სომხეთის ტერიტორიაზე მნიშვნელოვან რაოდენობას წარმოადგენდნენ. ბროკჰაუზენისა და ეფრონის ენციკლოპედიის თანახმად, XX საუკუნის დასაწყისში, ერევნის გუბერნიაში (თანამედროვე ნახჩევანის ტერიტორიის ჩათვლით) მოსახლეობის 38%-ს აზერბაიჯანელები შეადგენდნენ, რომლებიც ლექსიკონში მითითებულნი არიანს, როგორც "აზერბაიჯანელი თათრები".
ისტორიკოს ჯორჯ ბურნუთიანის თანახმად, მე-XIX საუკუნის I მეოთხედში მუსლიმები (სპარსელები, აზერბაიჯანელები, ქურთები) შეადგენდნენ ერევნის სახანოს მოსახელობის 80%-ს, დანარჩენ 20%-ს შეადგენდნენ ქრისტიანი სომხები. რონალდ სუნი ერევნის სახანოს მოსახლეობის რაოდენობის შემდეგ ციფრებს ასახელებს 1828 წლის წინ: მუსლიმანები 87 000, სომხები — 20 000. ყველა შემთხვევაში სომხებოი ბევრად ნაკლებია მუსლიმებთან შედარებით.
ერევნის სახანოს რუსეთის იმპერიასტან შეერთების შემდეგ 1828 წელს ამ ტერიტორიაზე მოხდა სპარსეთიდან და თურქეთიდნ სომეხთა მიგრაცია. იმავე დროს მრავალმა მუსულმანმა (აზერბაიჯანელები, ქურთებმა და სხვა) მასობრივად დატოვა საცხოვრებელი ადგილები. ასეთი მიგრაციული პროცესები მცირე მასშტაბებით მთელი XIX საუკუნის მანძილზე ხორციელდებოდა. 1832 წლისათვის ყოფილი ერევნის სახანოს ტერიტორიაზე სომეხთა რაოდენობამ უკვე გადააჭარბა მუსლიმთა რაოდენობას.
ი.შოპენის თანახმად, 1852 წლისათვის ერევანში ცხოვრობდა 5338 აზერბაიჯანელი (შოპენი მათ «თათრებად» მოიხსენიებს). აგრეთვე ამ პერიოდში მდინარე ზანგაზე ( იგივე, მდინარე რაზდანი) თევზჭერას ახორციელებდნენ აზერბაიჯანელები.
ბროკჰაუზენისა და ეფრონის ენციკლოპედიის თანახმად, XX საუკუნის დასაწყისისთვისაზერბაიჯანელები (წყაროში — «აზერბაიჯანელი თათრები») დასახლდნენ «თითქმის მტელ რუსეთის სომხეთში». მათი რაოდენობა ერევნის გუბერნიაში შეადგენდა თითქმის 300 ათას ადამიანს. ეს იყო დაახლოებით, 37,5 %. უმრავლესობა ცხოვრობდა სოფლად და მისდევდა მესაქონლეობას და ხალიჩების ქსოვას. აზერბაიჯანელებმა რიცხობრივად გადააწარბეს სომხებს გუბერნიის შვიდი ოლქიდან ოთხში და თვით ქალაქ ერევანში, სადაც ისინი შეადგენდნენ მოსახლეობის 49 %-ს, ხოლო სომხები 48 %-ს.
მოგზაური ლუიჯი ვილარი 1905 წელს წერს, რომ აზერბაიჯანელებს დიდი რაოდენობით მიწები ერევანში, მაშინ, როცა სომხების დიდი ნაწილი გლეხთა ფენას ეკუთვნოდა.
XX ს. დასაწყისი
XX საუკუნეში მრავალი საუკუნის განმავლობაში სომხეთის ტერიტორიაზე მცხოვრები აზერბაიჯანელები გადაიქცნენ დაუპატიჟებელ სტუმრებად. ისინი შეეჯახნენ დისკრიმინაციას და სოციალურ შევიწროებას, რამაც ქვეყნის სურათი შეცვალა სერიოზულად. მიუხედავად ამისა, აზერბაიჯანელებმა შეძლეს - დარჩენილიყვნენ სომხეთის ყველაზე მრავალრიცხოვან ეროვნულ უმცირესობად. ასე გაგრძელდა ყარაბაღის ომამადე. 1905—1906 წწ. ერევნის გუბერნია წარმოადგენდა სომეხ-თათართა შეჯახების არენას (ცნობილს, თანამედროვეთათვის, როგორც „სომეხ-თათართა ხოცვა-ჟლეტა“.) მრავალთა აზრით, ეს იყო პოვოცირებული რუსეთის ცარიზმის ხელისუფლების მიერ, რომ რუსეთის პირველი რევოლუციიდან ხალხთა მასების ყურადღება გადაეტანა სხვა მიმართულებით.
პირველი რესპუბლიკის წლები
1919 წლის არჩევნების მიხედვით სომხეთის რესპუბლიკაში აზერბაიჯანელთა პარტიამ (მაშინდელ აზერბაიჯანელთა ეთნონიმით, „თათართა პარტია“) მაინც შეძლო და ხმების 3,5% შეაგროვა. მან სომხეთის პარლამენტში 3 ადგილი მიიღო.
საბჭოთა სომხეთი
გასაბჭოების შემდეგ სომხეთში მცირე რაოდენობით აზერბაიჯანელი დაბრუნდა. 1926 წლის აღწერით დაფიქსირებულია მხოლოდ 78 ათასი აზერბაიჯანელი. 1939 წლისათვის მათი რაოდენობა 131 ათასამდეა გაზრდილი. 1921-1926 წწ. სომხეთის კპ ცკ აზერბაიჯანულ ენაზე გამოსცემდა გაზეთებს „რანჯბარს“ და „ზენგის“. ირევანში შექმნილი იყო აზერბაიჯანელებთან მუშაობის კლუბი და აზერბაიჯანელ ქალთა კლუბი. 1928 წელს დაარსდა ერევნის აზერბაიჯანული თეატრი. ეს იყო სომხეთის ტერიტორიაზე პირველი არასომხური თეატრი. აზერბაიჯანული სკოლების რიცხვი 32-დან 104-მდე გაიზარდა 1922-1924 წწ.
1947 წელს სომხეთის სსრ კომუნისტური პარტიის პირველმა მდივანმა გრიგორ არუთინოვმა მიაღწია სსრკ მინსტრთა საბჭოსაგან დადგენილების — კოლმეურნეთა და სხვა აზერბაიჯანლ მოსახლეთა სომხეთის სსრ-დან აზერბაიჯანის სსრ-ს მტკვარ-არაქსის დაბლობში გადასახლების" მიღებას, რომლის შედეგად "ნებაყოფლობით საწყისებზე" მოხდა 100 ატასზე მეტი აზერბაიჯანელის გადასახლება (სინამდვილეში - დეპორტაცია). აქედან დაიწყო სომხეთში აზერბაიჯანელთა რაოდენობრივი შემცირება და ბოლოს გაქრობა.
მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტი
ყარაბაღის ომი (ყარაბაღის კონფლიქტი) მიმდინარეობდა 1991—1994წწ. ის წარმოადგენდა სომხურ და აზერბაიჯანულ მხარეებს შორის შეიარაღებულ ომს მთიანი ყარაბაღის რეგიონზე კონტროლის დასამყარებლად. ბრძოლა ყარაბაღისთვის ჯერ კიდევ XX საუკუნის დასაწყისში დაიწყო, რომელიც მაშინ აზერბაიჯანის გამარჯვებით და მასზე კონტროლის დაწესებით დასრულდა. ამჯერად, კონფლიქტი ახალი ძალით განახლდა. კონფლიქტის მონაწილე ორივე მხარეს 90-ან წლებში ფარულად მხარს უჭერდა დსთ. მასში მონაწილეობდნენ, ეგრეთვე, ერთ მხარეს - მთიანი ყარაბაღი და სომხეთი; მეორე მხარეს - აზერბაიჯანი, ჩეჩნები და ავღანელი მოჯაჰედებიც კი. კონფლიქტი სომხეთის გამარჯვებით დასრულდა. მთიანი ყარაბაღი დეფაქტო დამოუკიდებელი გახდა. სომხებმა აზერბაიჯანის ტერიტორიის 20% ოკუპაცია მოახდინეს.
დღეს
1990 წელს ბულდოზერის დახმარებით ვარდანანცის ქუჩაზე განადგურებულ იქნა აზერბაიჯანული მეჩეთი. სხვა კულტურული ნაგებობა, ცისფერი მეჩეთი გამოცხადდა, როგორც „სპარსული მეჩეთი“. ამის მიზანი იყო ლინგვისტური მანიპულაციებით აზერბაიჯანული კვალის ამოშლა სომხეთის ტერიტორიაზე. თურქმანული წარმოშობის გეოგრაფიული ტოპონიმები ასევე მასიურად განადგურდა სომხური ტოპონიმების შეცვლით ჯერ კიდევ 1930-ანი წლებიდან.
2007 თებერვალში სომხეთის მთავრობის აპარატის წარმომადგენელმა ეროვნული უმცირესობებისა და რელიგიის საკითხებში გრანუშ ხარატიანმა განაცხადა, რომ აზერბაიჯანელები აგრძელებენ სომხეთში ცხოვრებას და მისთვის ცხნობილია ზუსტი რაოდენობაც. თუმცა თავი შეიკავა რაოდენობის დასახელებისაგან და ეს ფაქტი გაამართლა იმით, რომ გაეროს კონვენციის თანახმად, უფლება არ აქვს გაახმაუროს ქვეყანაში მცხოვრებ ამა თუ იმ უმცირესობათა მონაცემები სხვადასხვა საფრთხეების თავიდან აცილების მიზნით.
განსახლება
რუსეთის იმპერიის წლებში, 1912 წლის მონაცემებით, თანამედროვე სომხეთის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე აზერბაიჯანული მოსახლეობით (მაშინდელი ტერმინოლოგიით, „თათრებით“) განსახლებული იყო შემდეგი სოფლები
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აზერბაიჯანელები კატეგორია:ეთნიკური უმცირესობები კატეგორია:სომხეთის ხალხები
სან-მიგელ-დუ-პასა-კუარტუ
სან-მიგელ-დუ-პასა-კუარტუ (São Miguel do Passa Quatro) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 801 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პირის-დუ-რიუს შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ლორდ-პროტექტორი
ლორდ-პროტექტორი (Lord Protector) სახელმწიფოს მეთაურის ტიტული ან წოდება ბრიტანულ საკონსტიტუციო სამართლაში. ის არის აგრეთვე ბრიტანეთის სახელმწიფოს მეთაურთა ტიტული ეკლესიაში, რომელსაც ისინი მეთაურობენ. ზოგჯერ დროებით მმართველთა ტიტულად გამოიყენება, მაგალითად, როგორც რეგენტი, რომელიც მონარქის არყოფნის დროს მართავს სახელმწიფოს.
ამ ტიტულს თავდაპირველად მეფისწულები ან სხვა დიდგვაროვნები იყენებდნენ, რომლებიც სამეფოს მფარველობაზე იღებდნენ პასუხისმგებლობას, სანამ ინგლისელი მონარქი ჯერ კიდევ ბავშვი იყო ან სხვა მიზეზით ვერ ახერხებდა სამეფოს მართვას. ლორდ-პროტექტორი ასევე იცავდა საერო ინტერესებს ეკლესიაშიც.
მისკი
მისკი — ქალაქი რუსეთში, კემეროვოს ოლქში. მდებარეობს მთიან შორიაში, მდინარეების მრას-სუსა და ტომის შესართავთან, რკინიგზის სადგურ ნოვოკუზნეცკიდან 60 კმ. 1953 წელს ქალაქთან ახლოს აშენდა ტომ-უსის თბოელექტროსადგური. ქალაქის სტატუსი მიიღო 1956 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:კემეროვოს ოლქის ქალაქები
გო არა
გო არა (კორ. 고아라; დ. 11 თებერვალი, 1990) — სამხრეთ კორეელი მსახიობი და მოდელი. ცნობილი გახდა შემდეგი კორეული ტელესერიალებიდან: ბასრი (2003), Heading to the Ground (2009), პასუხი 1944 (2013), შენ გარშემორტყმული ხარ (2014), ჰვარანი (2016–17), რუხი (2017), მის ჰამურაბი (2018), Haechi, (2019) და დო დო სოლ სოლ ლა ლა სოლ(2020).
ადრეული ცხოვრება და წვრთნა
გო არა დაიბადა ჩინჯუში, სამხრეთ კორეაში. პატარა ასაკში, მუდმივად კორეის სხვადასხვა კუთხეში გადადიოდა საცხოვრებლად, რადგან მამამისი ჯარისკაცი იყო. საშუალო სკოლაში, მეგობარმა ურჩია გაევლო გასაუბრება S.M.Entertainment-ში. 2003 წელს ის გახდა S.M.Entertainment-ის თინეიჯერ მოდელთა კონკურსის გამარჯვებული.
2003-2012: საწყისი და პოპულარობის ზრდა
გო აირჩიეს ქალის მთავარი როლის - ლი ოკ-რიმის სათამაშოდ, 2003 წლის KBS-ის თინეიჯერულ დრამა ბასრში. ამბიციური და თავდაჯერებული საშუალო სკოლის მოსწავლის როლმა მას ვარსკვლავური პოპულარობა მოუტანა. როლი განმეორებით ითამაშა მეორე ნაწილში ბასრი 2.
გომ შემდეგ მიიღო მონაწილეობა SBS-ის 2006 წლის მელოდრამაში თოვლის ყვავილი, კიმ ჰი ესთან ერთად. მეამბოხე და ამბიციური იუ დამის ამპლუის მორგებამ მას ბეკსანგის ხელოვნების დაჯილდოებაზე აღიარება მოუტანა.
გო არას პირველი ფილმი იყო დიდ-ბიუჯეტიანი იაპონური ფილმი ჩინგიზ-ხანი: დედამიწისა და ზღვის ბოლოებში, რომელიც გამოვიდა იაპონიაში 2007 წლის მარტში. მან ითამაშა ხულანის - ჩინგიზ ხანის საყვარლის როლი, 40 000 აპლიკანტებიდან არჩევის შემდეგ. მან ითამაშა კიდევ ერთ იაპონურ ფილმში Dance Subaru ენის კარგად ცოდნიდან გამომდინარე.
2008 წელს, მან მონაწილეობა მიიღო MBC-ის სატელევიზიო დრამაში ვინ ხარ შენ? იუნ გე სანთან ერთად. მიუხედავად დაბალი რეიტინგისა კორეაში, კომედიამ სხეულთა გაცვლაზე საერთაშორისო ფანების ყურადღება მიიპყრო და გაზარდა მისი პოპულარობა კორეულ ტალღაში. ამან უბიძგა მის გამოჩენას იაპონურ სატელევიზიო დრამაში Karei naru Spy.
2009 წელს ის აიყვანეს როლზე MBC-ის რომანტიკულ კომედიაში Heading to the Ground აიდოლ მომღერალ იუნოსთან (TVXQ) ერთად.
2012 წელს მისი დებიუტი შედგა კორეული ფილმის ინდუსტრიაში სპორტული ფილმით Pacemaker, სადაც სამხრეთ კორეის წარმომადგენელი ჭოგით მხტომარის როლისათვის 5 კილოგრამი მოიმატა. შემდეგ მან გამოავლინა სიმღერის ნიჭი 2012] წლის მულტიკულტურულ ფილმში პაპა, პაკ იონ ვუსთან ერთად. არა, ყურადღება მიიპყრო თავისი ვოკალური და ცეკვის შესაძლებლობებით, ინგლისურის თავისუფლად ფლობითა და სამსახიობო შესრულებით ფილმში.
2013-დღეს: კარიერის აღორძინება
გო არას პოპულარობა უფრო მეტად გაიზარდა ნოსტალგიური კამპუს დრამა პასუხი 1994-ში (2013) თამაშის შემდეგ. იმისათვის, რომ გარდასახულიყო სონ ნა ჯონგის აპლუაში, თმა შეიჭრა და 8 კილოგრამი მოიმატა. როცა მისი ამ როლის თამაშის ამბავი გასაჯაროვდა, ბევრი სკეპტიკურად უყურებდა, თუმცა მოგვიანებით კრიტიკოსებისა და მაყურებლებისაგან დადებითი გამოხმაურება მოიპოვა. მისი შესრულებისათვის, გო არამ მიიღო საუკეთესო მსახიობი ქალის ნომინაციები ბეკსანგის ხელოვნების დაჯილდოებასა და აპან სთარ დაჯილდოებაზე. ამის შემდეგ ითამაშა დამწყები დეტექტივი ქალის როლი 2014 წლის პოლიციის ჟანრის დრამაში შენ გარშემორტყმული ხარ, ლი სუნ გისა და ჩა სუნგ ვონთან ერთად.
2015 წელს, არა დაუბრუნდა დიდ ეკრანებს იუ სუნგ ჰოსთან ერთად ჩოსონის დინასტიის პერიოდის ფილმში ჯადოქარი, სადაც თამაშობს პრინცესის როლს, რომელსაც ცირკის ჯადოქარი უყვარდება. ამას მოჰყვა მთავარი როლი ფანტომის დეტექტივში, ნეო-ნოარი და ექშენის ჟანრიხ ფილმი ლი ჯე ჰუნთან ერთად.
2016 წელს გო არა მონაწილეობდა მთავარი ქალი მსახიობის როლში პაკ სო ჯუნთან ერთად ისტორიულ ტელესერიალში ჰვარანი. იმავე წელს, მან დატოვა S.M.Entertainment 13 წლიანი თანამშრომლობის შემდეგ და კონტრაქტი დადო ახალდაარსებულ მენეჯმენტის კომპანიასთან 2017 წლის იანვარში. შემდეგ მან ითამაშა ფენტეზი თრილერის ჟანრის ფილმი "რუხი" სონ სუნგ ჰეონთან ერთად. ითამაშა ქალი, რომელსაც შეუძლია წინასწარ ნახოს სიკვდილი.
2018 წელს გომ ითამაშა სატელევიზიო დრამაში მის ჰამურაბი კიმ მიონგ სუსთან ერთად. სერიალს დადებითი გამოხმაურება მოჰყვა მისი კორეული თანამედროვე საზოგადოების გულწრფელი აღწერისათვის; გო არას სამსახიობო ნიჭი მრავალჯერ გახდა შექების საგანი.
2019 წელს არა მონაწილეობდა ისტორიულ დრამაში Haechi, სადაც დეტექტივის როლში წარსდგა, რომელიც საბრძოლო ხელოვნებასა და უცხო ენებს კარგად ფლობს.
2020 წელს მან ითამაშა მუსიკალურ რომანტიკულ სატელევიზიო დრამა დო დო სოლ სოლ ლა ლა სოლ-ში პიანისტის როლი.
პირადი ცხოვრება
2019 წლის 7 მარტს, გო არას სააგენტომ განაცხადა, რომ Haechi-ს გადაღებების დროს გო არამ ფეხი დაიზიანა, რის გამოც მოხდა მისი ჰოსპიტალიზირება.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კორეელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებულები აზიის ქვეყნებში კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:დაბადებული 11 თებერვალი
ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი 2020
ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი 2020 — რიგით 69-ე ევროპის ჩემპიონატი. ჩატარდა ჩეხეთის დედაქალაქ პრაღაში 19-დან 21 ნოემბრამდე. ტურნირზე ყველაზე მეტი, 8 მედალი საფრანგეთმა მოიპოვა (5 ოქრო და 3 ბრინჯაო). საქართველომ ტურნირზე 1 ოქროს, 1 ვერცხლის და 4 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა. ტურნირზე მონაწილეობა მიიღო 345-მა ძიუდოისტმა 40 ქვეყნიდან.
მონაწილე ქვეყნები
• 🇦🇲 (1)
• 🇦🇹 (10)
• 🇦🇿 (14)
• 🇧🇾 (8)
• 🇧🇪 (14)
• 🇧🇦 (2)
• 🇧🇬 (7)
• 🇨🇿 (12)
•  (2)
• 🇪🇪 (3)
• 🇫🇮 (3)
• 🇫🇷 (17)
•  (11)
• 🇩🇪 (18)
•  (9)
• 🇭🇺 (11)
• 🇮🇸 (2)
• 🇮🇪 (4)
• 🇮🇱 (8)
• 🇮🇹 (16)
•  (3)
•  (1)
• 🇱🇹 (2)
• 🇱🇺 (1)
• 🇲🇩 (7)
• 🇲🇪 (2)
•  (15)
• 🇵🇱 (17)
•  (16)
• 🇷🇴 (13)
• 🇷🇺 (18)
• 🇷🇸 (11)
• 🇸🇰 (6)
•  (10)
• 🇪🇸 (13)
• 🇸🇪 (2)
•  (6)
• 🇹🇷 (11)
• 🇺🇦 (13)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი
დემურ გაბისონია
ბიოგრაფია
დაამთავრა სოხუმის ინდუსტრიული ტექნიკუმის სამშენებლო ფაკულტეტი 1968 წელს, ხოლო 1974 წელს — საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტის დაუსწრებელი განყოფილება.
შრომითი საქმიანობა დაიწყო ქ. სოხუმში; 1968-1993 წლებში მუშაობდა ქ. სოხუმის ფიზიკურ-ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო სამმართველოში მშენებელ ოსტატად, სამუშაოთა მწარმოებლად, 1993-1995 წლებში სოხუმის მარმარილოს მაღაროთა სამმართველოს ხელმძღვანელად, სამრეწველო გაეერთიანება „საქსაშეენმასალებში“ შრომის დაცვისა და უსაფრთხოების ტექნიკის წამყვან ინჟინრად; 1995-1997 წლებში სს „ბიზნესცენტრ საშენ მასალებში“ ადმინისტრაციული შენობის დაცვისა და მომსახურების სამსახურის უფროსად; 1999-2003 წლებში შპს „ინტერსერვისში“ მშენებელ-ოსტატად, მთავარ ინჟინრად; 2003-2004 წლებში შპს „ბურჯშივ“ უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად; 2004-2006 წლებში სს „ქართუ ჯგუფში“ სარევიზიო სამსახურის რევიზორად, პრეზიდენტის თანაშემწედ; 2006 წელს ასოციაცია „ატუში“ საწარმოო-ტექნიკური განყოფილების უფროსად; სს „ქართუ ჯგუფის“ სარევიზიო სამსახურის სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოების მოცულობებისა და ხარისხის კონტროლის ჯგუფის ტექნიკური ზედამხედველობის უფროსი სპეციალისტია; მისი ხელმძღვანელობითა და მონაწილეობით თბილისში, სოხუმსა და საქართველოს სხვა რეგიონებში აშენდა არაერთი სამრეწველო და სამოქალაქო დანიშნულების შენობა-ნაგებობა; მათ შორის: სოხუმში — ფიზიკურ-ტექნიკური ინსტიტუტის 18 ობიექტი (15 ლაბორატორიული და 3 ხუთსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსი), თბილისში — ამაღლების სახელობის ეკლესია; რეკონსტრუქცია-რესტავრაცია ჩაუტარდა შ. რუსთაველის, კ. მარჯანიშვილის, ნ. დუმბაძისა და მ. თუმანიშვილის სახელობის თეატრების შენობებს, თბილისის ვ. სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორიას, ჯ. კახიძის სახელობის საკონცერტო ცენტრს, ი. ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმის შენობას საგურამოში; ასევე, რეკონსტრუირებულ იქნა საჩხერის რაიონული საავადმყოფო და კულტურის სახლი, აიგო ოთხსართულიანი საცხოვრებელი სახლი და დახურული საჩოგბურთო კორტები, აკვა-პარკი „ციცინათელა“ (ურეკში), დამონტაჟდა ფირმა „დოპელმაიერის“ საბაგირო გზა დაბა ბაკურიანში, განახლდა ბათუმის დელფინარიუმი და სხვა ობიექტები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ზუგდიდში დაბადებულები
ბორი (ქალაქი რუსეთში)
ბორი — ქალაქი რუსეთში, ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ცენტრალურ ნაწილში. 76 732 მცხოვრები (2021). მდებარეობს მდინარე ვოლგის მარცხენა სანაპიროზე, ქალაქ ნიჟნი-ნოვგოროდის გაღმა მხარეს (მასთან დაკავშირებულია საავტომობილო ხიდით). ქალაქში არის რკინიგზის სადგური „მოხოვიე-გორი“.
პირველად იხსენიება XIII საუკუნეში როგორც ვეზლომსკაია-სლობოდკა მდინარე ვეზლომის შესართავთან. მოგვიანებით გადაიტანეს 1 კმ-ით ჩრდილოეთით და ბოროვსკაია-სლობოდა უწოდეს. 1927 წლიდან მუშათა დაბა იყო, 1938 წლიდან ქალაქია. მოქმედებს ნიჟნი-ნოვგოროდის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დისტანციური განათლების ფაკულტეტი (2000), მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (1969), საესტრადო-მუსიკალური კომედიის თეატრი „მიუზიკლი“ (1989); ქარხნები: მინის, მილების, „ნიჟნეგოროდსკი ტეპლოხოდი“ (აირის, ნავთობისა საავტომობილო მრეწველობის, მცურავი ამწეების მოწყობილობები და სხვ.), სილიკატების; ავეჯის ფაბრიკა, საკვები კონცენტრატების წარმოება და სხვ.
სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქები
ალტუფიევო (მამული)
ალტუფიევო (Алтуфьево) — XVIII-XIX საუკუნეების საკარმიდამო არქიტექტურის ძეგლების კომპლექსი მოსკოვის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ლიანოზოვის რაიონში.
გეოგრაფია
ალტუფიევოს მამული მდებარეობს მოსკოვის ლიანოზოვოს რაიონში. პარკის ფართობია 10,3 ჰა. მდებარეობს ალტუფიევოს ტბორის ნაპირზე, მისამართზე ალტუფიევოს გზატკეცილი 147-149.
ალტუფიევოს რელიეფი დიდწილად დამოკიდებულია სმოლენსკ-მოსკოვის მაღლობზე, სადაც ბორცვების მაქსიმალური სიმაღლეა 170-180 მეტრი. თავად ალტუფიევოს მამულის მდაბარეობა ზღვის დონიდან არის 160 მეტრი.
ისტორია
თავდაპირველად ადგილს სადაც ახლა მდებარეობს პარკი, ეწოდებოდა ოლტუფიევო. სავარაუდოდ მისი ეს სახელწოდება მომდინარეობს მამულის პირველი მფლობელების, თავადთა გვარის ოლტუფიევებისაგან, მხოლოდ XIX საუკუნეში შეიცვალა სახელი და ეწოდა ალტუფიევო. მამული პირველად დოკუმენტალურად დადასტურებულია 1585 წლის ჩანაწერთა წიგნში, როდესაც მისი მეპატრონე იყო პურის სასახლის მეკუჭნავე ნ. მიაკიშევი. ცნობილია, რომ მას ჰქონდა ხის სასახლე, სადაც ცხოვრობდა თავის მეუღლესთან ერთად.
არეულობის ხანის შემდეგ ალტუფიევო გაუდაბურდა, რომელიც 1623 წელს გადავიდა სამხედრო მოსამსახურეების, ძმები არხიპ და ივანე აკინფოვების მფლობელობაში. არხიპს არ ჰყავდა შვილები და 1670-იან წლებში ძმების გარდაცვალების შემდეგ მამული მემკვიდრეობთ ერგო ივანეს შვილს ნიკიტა აკინფოვს. მის დროს გაუდაბურებული მამულის ტერიტორიაზე გაშენდა კეთილმოწყობილი მამული თავადების სახლით. 1687 წელს მან ააშენა ჯვართამაღლების ტაძარი. ამის შემდეგ ალტუფიევომ მიიღო კიდევ ორი სახელწოდება - კრესტნოე და ვოზდვიჟენსკოე.
პეტრე I დიდის თანხმობთ აკინფოვს შეეძლო მემკვიდრე დაესახალებინა. ბერმა იონიკემ მემკვიდრედ დაასახელა შვილიშვილი ნიკოლოზ პეტრეს ძე, რის წინააღმდეგაც გამოვიდნენ იონიკეს ქალიშვილი ანა და მისი ქმარი გრიგორ იუსუპოვი. ამან გამოიწვია ნათესავებს შორის მრავალწლიანი დაპირისპირება.
ნიკოლოზის გარდაცვალების შემდეგ მისი მემკვიდრე გახდა მისი შვილი იური აკინფოვი, რომელმაც მამული გაყიდა 1759 წელს. იგი იყიდა პორუჩიკმა ივანე ივანეს ძე ველიამინოვმა.
1766 წელს ალტუფიევოს მამული შეიძინა გრაფმა მატვეი აპრაქსინმა, ორი წლის შემდეგ მამული იყიდა მედიცინის დოქტორმა ანდრეი რინდერმა, რომელიც აქ ცხოვრობდა რამდენიმე წელი და გარდაიცვალა ჭირისაგან.
1786 წელს მამული იყიდა თავადმა და გენერალმა სტეფანე კურაკინმა. სამი წლის განმავლობაში იგი ალტუფიევის კეთილმოწყობით იყო დაკავებული. მის დროს მამულს დაემატა ახალი ქვისა და ხის მოსამსახურეები ნაგებობები, დააშენეს მეორე ხის სართული, ხოლო მდინარე სამოტიშკეზე ააშენეს წისქვილი. ტბორებში მოაშენეს თევზი. კურაკინის პერიოდში მამულს სტუმრობდა პოეტი-სენტიმენტალისტი ივან დმიტრიევი, დრამატურგი დენის ფონვიზინი და იგავ-არაკების დიდოსტატი ივანე კრილოვი.
1805 წელს ალტუფიევო გადავიდა სტეფანე კურაკინის მეორე ცოლის ეკატერინეს მფლობელობაში. ეკატერინეს პერიოდში 1812 წელს სამამულო ომის დროს მამული გაძარცვეს.
1842 წელს ალტუფიევოს ახალი მმართველი გახდა დიმიტრი პრიკლონსკი, მაგრამ 1849 წელს იგი მიჰყიდა ნიკოლაი ჟერებცოვს.
საგლეხო რეფორმის გატარების შემდეგ ალტუფიევო შევიდა მოსკოვის მაზრის ტრიიცკის სამრევლოში და გაიყო ორ ნაწილად. ნიკოლაი ჟერებცოვს დარჩა მამულის სამხრეთი ნაწილი, მათ შორის დღესაც არსებული ალტუფიევის ჭაობი.
ჟერებცოვის გარდაცვალების შემდეგ მამული გადავიდა მისი ცოლის, ხოლო შემდეგ სხვადასხვა მფლობელის ხელში, მათ შორის აღსანიშნავია შტაბს-კაპიტანის ყოფილი ცოლი მ. ლაჩინოვა და ბარონი ნ. კორფი.
1888 წელს ალტუფიევო იყიდა მოსკოველმა კომერსანტმა და ნავთობის მრეწველმა გიორგი ლიანოზოვმა, რომელმაც უკვე ხუთი წლის მერე გაყიდა მამული სააგარაკო დასახლების ასაშენებლად, რომელმაც მიიღო სახელწოდება ლიანოზოვო. მოეწყო საზოგადოებრივი პარკი. ლიანოზოვის პატივსაცემად მისი სახელი ეწოდა მიმდებარე რაიონსაც.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ მასში განათავსეს საავადმყოფო. ეკლესია გარკვეული პერიოდი დაკეტეს. მსახურება ორჯერ შეწყდა რევოლუციის შემდეგ და დიდი სამამულო ომის პერიოდში. საბჭოთა პერიოდში ალტუფიევოს მამულში განთავსებული იყო გულაგის ქვედანაყოფი, ხოლო მიწები ეკუთვნოდა კოლმეურნეობა „წითელ ნივას“. 1960 წელს კი ალტუფიევო შევიდა მოსკოვის შემადგენლობაში. აქედან ათი წლის შემდეგ დაიწყო მრავალსართულიანი სახლების მშენებლობა. აგრაკები დაანგრიეს, მის ადგილზე გააშენეს ლიანოზოვის ტყე-პარკი.
1989 წელს ეკლესიასთან ააშენეს ბაბტისტერიუმი (სანათლავი). 1993-1995 წლებში ეკლესიას მიაშენეს სამრეკლო და სატრაპეზო. ამ ფორმით ეკლესია გამოსახულია ლიანოზოვოს რაიონის გერბზე.
შენობები და ნაგებობები
2017 წლისათვის მამულში წარმოდგენილია ბატონის სახლი, რომელსაც შემონახული აქვს 1851 წლის გაფორმება. ჯვართამაღლების გარემონტებული ტაძარი, აგებული 1763 წელს; საჯინიბო და პარკი ტბორებით. ამ მომენტებისათვის მამულის ყველა შენობას ფლობს ეკლესია.
ბატონის სახლი
ბატონის სახლი შემონახულია 1851 წლის გაფორმებით, როდესაც ალტუფიევოს მართავდა ნიკოლაი ჟერებცოვი. ფასადები გაფორმებულია ელემენტებით, რომელიც დამახასიათებელია შუა საუკუნეების რუსული ხუროთმოძღვრებისათვის. სახლის ფრონტონზე გამოსახულია ჟერებცოვების გერბი. ბატონის სახლი სამამულე არქიტექტურის ერთადერთი ნიმუშია, რომელიც აგებულია რუსულ სტილში.
ჯვართამაღლების ეკლესია
right|250px|thumb|ჯვართამაღლების ეკლესია. ეკლესია აგებულია 1763 წელს, თუმცა შემონახულია მნიშვნელოვანი ცვლილებებით. 1989 წელს ააშენეს ორსართულიანი საეკლესიო მსახურთა სახლი სანათლავი სახლით, რომელიც აკურთხეს წმიდა მოწამენის: პისტის, ელპიდისა და აღაპის და მათი დედის სოფიოს სახელზე. 1992 წელს ეკლესიას დააშენეს სამრეკლო.
ლუდსახარში
შენობა მცირე ზომებისაა, აგებულია XVIII საუკუნეში კლასიციზმის სტილში. XX საუკუნის დასაწყისში ლუდსახარში გადააკეთეს საცხოვრებლად. 2016 წლისათვის შენობა ელოდებოდა რეკონსტრუქციას.
საჯინიბო
ნაგებობა ეკუთვნის XIX საუკუნის შუა წლებს. ამჟამად ეს შენობა არის თანამედროვე ერთსართულიანი სამურნეო შენობის ნაწილი. 1993-1995 წლებში მასზე დააშენეს სამრეკლო და მიაშენეს სატრაპეზო. სწორედ ამ ფორმით ეკლესია გამოსახეს ლიანოზოვოს რაიონის გერბზე.
პარკი
შემორჩენილი პარკის ნაწილი გაფორმებულია ორი პერპენდიკულარული ცაცხვის ხეივნით. პარკში ასევე გვხვდება კანადური ვერხვი, ამერიკული ნეკერჩხალი და პენსილვანიური იფანი. პარკის ჩრდილოეთ ნაწილში შემონახულია გიგანტური ნეკერჩხალი. ტბორის ნაპირზე კი გვხვდება ტირიფი და არყის ხე.
ახალი პარკის დაგეგმარება
მოსკოვის მერის სერგეი სობიანინის პროექტის მიხედვით იგეგმება მდინარე ჩერმიანკის ხეობის, ალტუფიევოს მამულისა და პარკის გაერთიანება, რის შემდეგაც ჩამოყალიბდება ახალი პარკი. ახალი პარკის საერთო ფართობი იქნება 2,56 ჰა.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის ბაღები და პარკები
სპორტი ისრაელში
ისრაელის კულტურაში სპორტი დიდ როლს ასრულებს. ქვეყანაში სპორტის წარმომადგენელია კულტურისა და სპორტის სამინისტრო. ისრაელში ყველაზე პოპულარული სპორტის სახეობებია ფეხბურთი და კალათბურთი. ისრაელი არის ებრაული სპორტის საერთაშორისო ცენტრი მთელს მსოფლიოში; 1932 წლიდან ქვეყანაში ტარდება მაკაბიას თამაშები - ოლიმპიური სტილის ღონისძიება ებრაელი სპორტსმენებისთვის. აზიის კონტინენტზე ისრაელის ადგილმდებარეობის მიუხედავად, ისრაელის სპორტულ ასოციაციებს სხვადასხვა სპორტის სახეობებში ევროპულ ასოციაციებს მიაკუთვნებენ, რადგან არაბული აზიის მრავალი ქვეყანა უარს აცხადებს ისრაელ სპორცმენებთან ასპარეზობაზე.
ისრაელში მთავრობის მხარდაჭერა და ბიუჯეტი სპორტში დასავლეთის სხვა ქვეყნებთან შედარებით დაბალია. თუმცა, ბევრმა ისრაელმა სპორტსმენმა და გუნდმა შეძლო საერთაშორისო წარმატების მოპოვება. ისრაელის ეროვნულმა საკალათბურთო ნაკრებმა აზიის თამაშებში ორი ოქროს მედალი, ხოლო ევროპის ჩემპიონატში ერთი ვერცხლის მედალი მოიპოვა; რაც შეეხება კლუბურ კალათბურთს, მაკაბი თელ-ავივი ექვს ევროპულ ტიტულთან ერთად ევროპის ერთ-ერთ საუკეთესო კლუბად მიიჩნევა. ისრაელის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებს მოგებული აქვს AFC აზიის თასი, ხოლო ისრაელის დევისის თასის გუნდმა 2009 წლის დევისის თასზე მეოთხედფინალს მიაღწია. ოლიმპიურ თამაშებში ქვეყანას 9 მედალი აქვს მოგებული.
ძირითადი სპორტის სახეობები
ფეხბურთი ისრაელში ყველაზე პოპულარული სპორტის სახეობაა. სპორტი ისრაელის საფეხბურთო ასოციაციის იურისდიქციის ქვეშ იმყოფება. იგი აზიის საფეხბურთო კონფედერაციას 1954 წელს შეუერთდა, მაგრამ ასოციაცია „განდევნეს“ 1974 წელს არაბული და მაჰმადიანური წევრების პოლიტიკური ზეწოლის გამო (არაბულ-ისრაელის კონფლიქტის კონტექსტში). იგი უეფამ ასოციაციის წევრად 1992 წელს, ხოლო როგორც სრულფასოვან წევრად 1994 წელს აღიარა. ამის შემდგომ ისრაელის გუნდები ასპარეზობენ ევროპის ყველა საერთაშორისო შეჯიბრებებში.
გულშემატკივრის რაოდენობით ქვეყანაში ისრაელის პრემიერ ლიგის თამაშები გამოირჩევა. 1967 წელს, აპოელ თელ-ავივი გახდა პირველი კლუბი რომელმაც აზიის კლუბირ ჩემპიონატი მოიგო. 2001-02 წლების უეფას თასზე აპოელმა მეოთხედფინალს მიაღწია; მან აქამდე მისასვლელად დაამარცხა ჩელსი, ლოკომოტივი მოსკოვი და პარმა.
ისრაელის გუნდები ხუთჯერ არიან მოხვედრილნი უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის ჯგუფურ ეტაპში: მაკაბი ჰაიფა 2002-03, 2009-10; მაკაბი თელ-ავივი 2004-05, 2014-15 და აპოელ თელ-ავივი 2011-12.
ისრაელის წარმატებული ფეხბურთელები, რომლებიც ასევე თამაშობდნენ ყვეყნის საზღვებს გარეთ არიან: ელი ოჰანა, გიორა სპიეგელი, რონი როსენთალი, ავი კოჰენი, ეალ ბერკოვიჩი, ჰაიმ რევივო, დუდუ აოუატე, ოსი ბენეიოანი და მრავალი სხვა.
კალათბურთი
კალათბურთი მეორე ყველაზე პოპულარული სპორტია ქვეყანაში. საშინაო ლიგას ლიდერობენ აპოელ იერუსალიმი, სპოელ თელ-ავივი და მაკაბი თელ-ავივი; აღნიშნული გუნდები შედიან ევროპის ტოპ ტუნდებში. მაკაბი თელ-ავივის ევროპის ჩემპიონატი 6-ჯერ: 1977, 1981, 2001, 2004, 2005 და 2014 წლებში აქვს მოგებული. აპოელ იერუსალიმმა ევრთასი 2004 წელს მოიგო.
ისრაელის ეროვნულ საკალათბურთო ნაკრებს ევროპის ჩემპიონატში მონაწილეობა 23-ჯერ აქვს მიღებული. მათი საუკეთესო მიღწევა დაფიქსირდა 1979 წლის ევრობასკეტზე, როდესაც ნაკრებმა ვერცხლის მედალი მოიპოვა; 1955 და 1977 წლებში გუნდმა აღნიშნულ ტურნირში მე-5 ადგილები დაიკავა. აგრეთვე ეროვნული ნაკრები ორჯერ მსოფლიო ჩემპიონატში, ხოლო ერთხელ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში ასპარეზობდა.
ისრაელი მოთამაშე ომრი კასპი ამჟამად NBA-ის კლუბ მემფის გრიზლში თამაშობს. გალ მეკელი ადრე NBA-ში თამაშობდა, ხოლო შეი დორონი აგრეთვე WNBA-ში თამაშობდა კალათბურთს.
სქოლიო
კატეგორია:სპორტი ისრაელში
ილია მაღალაშვილი
ილია მაღალაშვილი (დ. 12 სექტემბერი, 1970, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ი
აშურ-ბელ-ნიშეშუ
აშურ-ბელ-ნიშეშუ — ასურეთის მეფე. აშურ-ბელ-ნიშეშუ სამეფო ტახტზე აშურ-ნირარი II-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 1407 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 1398 წელს. მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე აშურ-რიმ-ნიშეშუ ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
ორიენტი
ორიენტი — სასტუმრო თბილისში, აშენდა XIX საუკუნის 90-იან წლებში.
მისი არქიტექტორია ა. ზალცმანი. პირველ სართულზე განთავსებული იყო სავაჭრო მაღაზიები. XX საუკუნის 20-იან წლებში დაერქვა „ინტურისტი“. შემდგომ აქ იყო მხატვრის სახლი (შოთა რუსთაველის ქუჩა №7).
დაიწვა 1991 წელს თბილისის ომის დროს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის სასტუმროები
ბელია-ვისტა (ბუენოს-აირესი)
ბელია-ვისტა (Bella Vista) — ქალაქი არგენტინაში. მდებარეობს ბუენოს-აირესის პროვინციაში. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 67 936 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბუენოს-აირესის პროვინციის ქალაქები
პაოლო ტოდესკინი
პაოლო ტოდესკინი (Paolo Todeschini დ. 12 აპრილი, 1973 — გ. 30 მარტი, 1993) — იტალიელი ფეხბურთელი და მწვრთნელი. თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 12 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:ბოლონიის ფეხბურთელები კატეგორია:ატალანტას ფეხბურთელები კატეგორია:ლაციოს ფეხბურთელები კატეგორია:ნაპოლის ფეხბურთელები კატეგორია:პალერმოს ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:მილანის მწვრთნელები
ოყა
საქართველოში ოყა იყო წონის ერთეული, უდრიდა სამ გირვანქას, შესაბამისად 1,2828 კგ ÷ 3 = 0,4276 კგ-ს.საქართველოში ოყას იყენებდნენ მარცვლეულის საწყაოდ.
სქოლიო
კატეგორია:მასის საზომი ერთეულები
თბილისის სასახლის უბანი
თბილისის სასახლის უბანი — იგივეა, რაც ზემო უბანი.
სახელწოდება გაჩნდა XVII საუკუნეში, მას შემდეგ, რაც მეფე როსტომმა ანჩისხატის ეკლესიასა და სიონის ეკლესიას შორის, ახლანდელ ერეკლე მეორის მოედნის ტერიტორიაზე, სამეფო სასახლე ააგო.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი თბილისის უბნები
ჰოვტაშენი
ჰოვტაშენი (Հովտաշեն) — სოფელი სომხეთში, არარატის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 830 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 109 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 272 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 4.08 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არარატის პროვინციის სოფლები
100th Window
100th Window — ჯგუფ Massive Attack-ის მეოთხე სტუდიური ალბომი. გამოიცა 2003 წელს. ალბომზე ორიგინალური შემადგენლობიდან მხოლოდ რობერტ დელ ნაია მუშაობდა.