cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
პედრო I (არაგონი)
ბიოგრაფია
ბარბასტროს აღებისთვის მზადების დროს, პედრომ როდას ეპისკოპოსი გაგზავნა რომის პაპ ურბანთან. მისი თანხმობით მან ხელახლა დაიპყრო ყველა გადაცემული ეპარქია, მათ შორის ლილეიდა. მისი მიზანი იყო შეეზღუდა ნებისმიერი ეპარქიის ექსპანსია ურგელიდან ლილეიდამდე. 1100 წელს ბარბასტრო დაეცა. ერთ-ერთი ლეგენდის თანახმად, სან ხუან დე ლა პენას ბერის მოწოდებით, პედრომ გადაწყვიტა 1101 წლის ჯვაროსნულ ლაშქრობაში მონაწილეობა, მაგრამ პაპმა პასხალის II-ემ  არ დართო მას ამის ნება და სარაგოსას ბრძოლაში მონაწილეობა უბრძანა. 1101 წლის ივნისში, პედრომ თავად მოაწყო სარაგოსას ალყა, ამისთვის მას ჰქონდა ციხესიმაგრე სახელად ჯუსიბოლი. წლის ბოლოს მან გააფართოვა არაგონი და ნავარა დასავლეთით, სარაგოსის და ტუდელის კედლებიდან მოშორებით, მიუხედავად იმისა, რომ ორივე ქალაქი მუსლიმთა ხელში იყო. პედრომ თავისი მეფობის განმავლობაში აიღო ბარბასტრო (1100), კაპაროსო (1102) და სანტაკარა (1102).
ოჯახი
მისი პირველი ქორწინება ოფიციალურად უესკაში აღინიშნა, 1097 წლის 16 აგვისტოს. მისი შვილები ისაბელა და პედრო (ორივე პირველი ქორწინებიდან) ახალგაზრდები გარდაიცვალნენ 1104 წელს. მის ვაჟს პედროს ცოლად ელ-სიდის ქალიშვილი - მარია როდრიგესი ჰყავდა. ორივე, ისაბელა და პედრო დაკრძალეს სან ხუან დე ლა პენაში 1104 წლის 18 აგვისტოს. როცა პედრო I გარდაიცვალა, მისი სამეფო მემკვიდრეობით მის ნახევარ ძმას - ალფონსო დამპყრობელს გადაეცა. პედრო თავის შვილებთან დაკრძალეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგონის მეფეები კატეგორია:გარდაცვლილი 27 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1104
ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები
ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან ცხრა კომარკაში: მარინა-ალტა (33 მუნიციპალიტეტი), ვეგა-ბახა-დელ-სეგურა (27), კომტატი (24), მარინა-ბახა (18), ვინალოპო-მიტხა (11), ალაკანტი (10), ოია-დე-ალკოი (8), ალტო-ვინალოპო (7) და ბახო-ვინალოპო (3).
ალიკანტეს პროვინციის ფართობია 5816 კმ² და 2019 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 1 879 888 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია ალიკანტე, რომელიც ასევე მოსახლეობის მიხედვით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია. ფართობით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია ორიუელა (365,44 კმ²), ხოლო ყველაზე პატარაა — ლ’ალკერია-დ’ასნარი (1,32 კმ²).
სქოლიო
*
უსინათლო არაბის სიმღერა
„უსინათლო არაბის სიმღერა“ (Kor ərəbin mahnısı) — აზერბაიჯანელი კომპოზიტორის ფიქრეთ ამიროვის მიერ დაწერილი სიმღერა, რომელიც დაიწერა ჰუსეინ ჯავიდის პიესისთვის „შეიხ სანანი“. უნდა აღინიშნოს, რომ ეს სიმღერა არის სიმღერა ბალადის ტიპური ნიმუში.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის სიმღერები
კოტელის თემი
კოტელის თემი (Община Котел) — თემი აღმოსავლეთ ბულგარეთში. შედის სლივენის ოლქის შემადგენლობაში. თემის მოსახლეობაა 19 845 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 858.08 კმ²-ს. მოიცავს 22 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კოტელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სლივენის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ფარზალი-ქუშჩუ
ფარზალი-ქუშჩუ  (Farzali Kushchu) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
პანამის ისტორია და კულტურა
პანამის არხი
პანამის არხი (ესპ. Canal de Panamá) — სანაოსნო არხი პანამაში, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს ატლანტისა და წყნარ ოკეანეებს. არხი ჭრის პანამის ყელს და წარმოადგენს საერთაშორისო საზღვაო ვაჭრობის უმნიშვნელოვანეს არტერიას. არხის ორივე დაბოლოება სპეციალური რაბებითაა დაკეტილი, რათა მოხდეს გემების აწევა გატუნის ტბის სიმაღლემდე, ზღვის დონიდან 26 მეტრზე. გატუნის ტბა ხელოვნურად შეიქმნა არხის მშენებლობისას, სამუშაოს შემცირების მიზნით. ამჟამინდელი საკეტების სიგანე 33,5 მეტრია. მესამე, უფრო ფართო საკეტი ამჟამად მშენებლობის პროცესშია და მისი გახსნა 2015 წლისთვის იგეგმება. არხის სიგრძე 77,1 კილომეტრია.
არხის მშენებლობა 1881 წელს საფრანგეთმა დაიწყო, თუმცა საინჟინრო პრობლემებისა და გავრცელებული დაავადებებით გამოწვეული მაღალი სიკვდილიანობის გამო პროექტზე მუშაობა შეჩერდა. ამის შემდეგ, პროექტი ამერიკის შეერთებული შტატების ხელში გადავიდა, რომელმაც მშენებლობა ათ წელში, 1914 წელს დაასრულა. არხის გახსნით გემებმა თავიდან აიცილეს გრძელი, სახიფათო ჰორნის კონცხის გზა, სამხრეთ ამერიკის უკიდურესი სამხრეთი წერტილის შემოვლით (დრეიკის სრუტეში) ან მაგელანის სრუტის გავლით. ამ ერთ-ერთმა უმსხვილესმა და ურთულესმა საინჟინრო პროექტმა, რაც კი კაცობრიობას ოდესმე განუხორციელებია, გემებს საშუალება მისცა, იმოძრაონ ატლანტისა და წყნარ ოკეანეებს შორის იმის ნახევარ დროში, რაც მანამდე სჭირდებოდათ. მოკლე, სწრაფმა და უსაფრთხო გზამ აშშ-ის დასავლეთ სანაპიროსა და წყნარი ოკეანის ნაპირზე მდებარე ქვეყნებს შორის, ამ უკანასკნელთ საშუალება მისცა, უფრო ინტეგრირებულნი გამხდარიყვნენ მსოფლიო ეკონომიკაში.
ამ პერიოდის განმავლობაში, დღევანდელი პანამის არხის ტერიტორია ჯერ კოლუმბიას ეკუთვნოდა, შემდეგ საფრანგეთს, შემდეგ კი აშშ-ს, რომელმაც მისი მშენებლობა დაასრულა. 1999 წელს არხი პანამის მთავრობას გადაეცა, როგორც დიდი ხნით ადრე იყო დაგეგმილი. არხის გახსნიდან, 1914 წლიდან, 2008 წლამდე გემების წლიური ტრაფიკი 1 000-დან 14 702-მდე გაიზარდა, მოცულობა კი პანამის არხის უნივერსალური საზომი სისტემით (PC/UMS) 309,6 მილიონ ტონამდე. 2008 წლისთვის, არხში გავლილი იყო 815 000 გემი, რომელთაგან ბევრი იმაზე დიდი მოცულობის იყო, ვიდრე თავდაპირველად იგეგმებოდა. უმსხვილეს გემებს, რომლებსაც დღეს არხში გავლა შეუძლიათ პანამაქსს უწოდებენ.ამერიკის სამოქალაქო ინჟინერიის საზოგადოებამ პანამის არხი მსოფლიოს ახალ შვიდ საოცრებათა შორის დაასახელა.
პანამის ყელის გასწვრივ არხის ხსენება პირველად 1534 წელს მოხდა, როდესაც საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორმა და ესპანეთის მეფე კარლ V ჰაბსბურგმა გამოაქვეყნა გამოკვლევის ანგარიში, რომელიც მიზნად ისახავდა ამერიკის კონტინენტზე გამავალი გზის შექმნას, რომელიც ესპანეთსა და პერუს შორის გემების მიმოსვლას გააადვილებდა. ასეთი გზა ესპანეთს სამხედრო უპირატესობას მისცემდა პორტუგალიასთან მიმართებაში. 1788–1793 წლების ექსპედიციის შედეგად, ესპანეთის სამსახურში მყოფმა იტალიელმა ოფიცერმა და მკვლევარმა ალესანდრო მალასპინამ არხის მშენებლობის გეგმა წარმოადგინა.
პანამის სტრატეგიული მდებარეობისა და იმ პოტენციალთან შედარებით, რომელსაც ორი ოკეანის გამყოფი ეს ვიწრო ყელი ფლობდა, არეალის სხვა სავაჭრო გზები წლების მანძილზე არასახარბიელო იყო. 1698 წელს შოტლანდიის სამეფომ წამოიწყო დარიენის სქემა, რომელიც მიზნად ისახავდა სახმელეთო სავაჭრო გზის გაყვანას პანამის ყელზე, მაგრამ იგი წარუმატებელი აღმოჩნდა. გეგმის ჩაშლის მიზეზი იყო არახელსაყრელი გარემო პირობები; მასზე ხელი საბოლოოდ 1700 წლის აპრილში აიღეს.
1849 წელს კალიფორნიაში ოქროს აღმოჩენამ ატლანტისა და წყნარი ოკეანეების დაკავშირების კიდევ უფრო დიდი ინტერესი განაპირობა. რამდენიმე წელში, 1855 წელს პანამის ყელზე გაიყვანეს პანამის რკინიგზა. ეს სახმელეთო კავშირი სასიცოცხლო მნიშვნელობის გახდა დასავლეთ ნახევარსფეროს ინფრატსტრუქტურაში, რომელმაც მნიშვნელოვნად გააადვილა ვაჭრობა და ფაქტობრივად განსაზღვრა მომავალი არხის გზა.
ოკეანეებს შორის საწყლოსნო გზის გაყვანა ჯერ კიდევ იდეალურ გამოსავლად რჩებოდა; 1855 წელს, კუნძულ მენზე დაბადებულმა და აშშ-ის მთავრობისათვის მომუშავე ინჟინერმა უილიამ კენიშმა გამოიკვლია პანამის ყელი და შეიმუშავა სპეციალური მოხსენება სამომავლო არხის გზის თაობაზე. მისი მოხსენება წიგნად გამოქვეყნდა, რომელსაც ერქვა „პრაქტიკულობა და მნიშვნელობა გემების არხისა, რომელიც ატლანტისა და წყნარ ოკეანეებს დააკავშირებს“ (The Practicality and Importance of a Ship Canal to Connect the Atlantic and Pacific Oceans).
1877 წელს, საფრანგეთის ფლოტის ოფიცერმა არმან რეკლიუმ და ინჟინერმა ლუსიენ ნაპოლეონ ბონაპარტ-ვაისმა პანამის ყელი გამოიკვლიეს და არხის ფრანგული ვარიანტის გზა წარმოადგინეს. საფრანგეთს წარმატებული გამოცდილება ჰქონდა უფრო გრძელი სუეცის არხის პროექტის განხორციელებაში, რაც მას ამ შემთხვევაში მეტ სიმამაცეს ჰმატებდა.
ვალიე-დელ-კაუკის დეპარტამენტი
ვალიე-დელ-კაუკა (Departamento del Valle del Cauca) — კოლუმბიის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში, წყნარი ოკეანის სანაპიროსთან და კოლუმბიის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს დეპარტამენტად მიიჩნევა. დედაქალაქია სანტიაგო-დე-კალი. ძალზედ სტრატეგიულია მისი მდებარეობა და ხშირად კოლუმბიის ჭიშკარსაც კი უწოდებენ წყნარ ოკეანეზე. გარდა კალისა, დეპარტამენტის ცხოვრებაზე დიდი ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული გავლენა აქვ ისეთ ქალაქებს, როგორებიცაა ბუენავენტურა, კარტაგო და ტულუა. ვალიე-დელ-კაუკაში მდებარეობს ექვსი დამოუკიდებელი ქალაქი, რომელთა მოსახლეობაც 100 000 ადამიანს აჭარბებს. ბუენავენტურას ნავსადგური ყველაზე დატვირთულია კოლუმბიაში და ყოველწლიურად დაახლოებით 8 500 000 ტონა ტვირთს ატარებს.
პანამის ისტორია და კულტურა
პანამის არხი
ამჟამად არხში გემების ტრაფიკი იმდენად მაღალია, რომ მისი მშენებლები ვერც ვერასოდეს წარმოიდგენდნენ. 1934 წელს ვარაუდობენენ, რომ არხის წლიური გამტარუნარიანობა დაახლოებით 80 მილიონი ტონა იქნებოდა, თუმცა, მოლოდინი კვკლავ არ გამართლდა და 2009 წელს ამ მაჩვენებელმა 299,1 მლნ ტონა შეადგინა.
ვალიე-დელ-კაუკის დეპარტამენტი
დეპარტამენტის ეკონომიკა ძირითადად სოფლის მეურნეობაზეა კონცენტრირებული. მოჰყავთ შაქრის ლერწამი, ბამბა, სოია, სორგო, მთებში ასევე ყავა. აწარმოებენ შაქარს, რომელიც დანარჩენ კოლუმბიასა და მეზობელ ქვეყნებს მიეწოდება.
პანამის ისტორია და კულტურა
პანამის არხი
ჩამკეტის ყოველ დანაყოფში, გემების ასაწევ-დასაწევად საჭირო წყალი გრავიტაციის ძალით გატუნის ტბიდან (სურათზემაღლა) შედის.
ვალიე-დელ-კაუკის დეპარტამენტი
დეპარტამენტი 42 მუნიციპალიტეტისგან შედგება.
სქოლიო
კატეგორია:კოლუმბიის დეპარტამენტები
პანამის ისტორია და კულტურა
პანამის არხი
ორსართულიანი სადგურის მშენებლობა გაილარდის თხრილში;
გაილარდის თხრილის გაფართოება 192 მეტრიდან 218 მეტრამდე;
საბუქსირო გემების ფლოტის გაუმჯობესება;
კარუსელისებური ჩამკეტი სისტემის დამონტაჟება გატუნის ჩამკეტებზე;
გემების განრიგის სისტემის გაუმჯობესება;
გატუნის ტბის სანავიგაციო არხების გაღრმავება 10,4 მეტრიდან 11,3 მეტრამდე;
ყველა ჩამკეტი სტრუქტურის მოდიფიკაცია გემების დამატებითი 0,30 მეტრი სიღრმის მისაღწევად;
წყნაროკეანური და ატლანტიკური შესასვლელების გაღრმავება;
წყალდიდობის კონტროლის მიზნით გატუნის ტბაზე დამატებითი წყალსაშვების აშენება.
კონკურენტები
მიუხედავად იმისა, რომ უკვე მრავალი წლის მანძილზე არხს პრივილეგირებული პოზიცია უკავია, ბოლო პერიოდში აქტიურდება მისი შესაძლო კონკურენტების საკითხი. იმის გამო, რომ არხზე გადასახადები საკმაოდ მაღალია და მისი ზრდა კიდევ მოსალოდნელია, აზიიდან აშშ-ის აღმოსავლეთ ნაპირზე ტვირთების გადასაზიდად პანამის არხის ალტერნატივად განიხილავენ სუეცის არხს. თუმცა, ამგვარი ვარაუდის მიუხედავად, აზიიდან აშშ-ის აღმოსავლეთ ნაპირზე ტვირთები ძირითადად მაინც პანამის არხზე გადის.
რასობრივი ჰეგემონია პანამაში
პანამა, ოფიციალურად პანამის რესპუბლიკა სახელმწიფო ცენტრალური ამერიკის უკიდურესი სამხრეთ ნაწილში. მდებარეობს ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკის შემაერთებელ ყელზე. დასავლეთიდან ესაზღვრება კოსტა-რიკა, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან -კოლუმბია, ჩრდილოეთით- კარიბის ზღვა და სამხრეთით წყნარი ოკიანე. დედაქალაქი- პანამა.
XVI საუკუნეში ტერიტორია აითვისეს  და დასახლდნენ ესპანელები. თუმცა,1821 წელს გამოეყო ესპანეთს და შეუერთდა ახალი გრანადიის ვიცე- სამეფოს, ეკვადორისა და ვენესუელას კავშირს, რომელსაც დიდი კოლუმბიის რესპუბლიკა ეწოდებოდა.
როდესაც, 1831 წელს დიდი კოლუმბია დაიშალა, პანამა  და ახლი გარანდა ერთად დარჩნენ ამ უკანასკნელის სახელწოდების ქვეშ. ახალი გარანდა მოგვიანებით კოლუმბიის რესპუბლიკად იქცა.აშშ-ის დახმარებით, 1903 წელს პანამა კოლუმბიას გამოეყო, რათა პანამის არხი 1904-1914 წლებში აშშ-ის არმიის ინინერიის კორპუსი აეშენებინა. 1977 წელს ხელი მოეწერა ხელშ3ეკრულებას, რომლის თანახმადაც XX საუკუნის ბოლოს პანამის არხი აშშ-ს სრულად უნდა გადაეცა პანმისთვის.
თანამედროვე პანამის ტერიტორია დასახლებული იყო ინდიელთა ტომებით- კუნა, ჩოკო და გუიამი. ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში გავრცელებული იყო კოკლეს ტომის კულტურა, თავისი განსხვავებული ტრადიციებით, რომლებიც მეტალისა და კერამიკის ნივთების წარმოებით იყვნენ განსხვავებულნი. პირველი კონტაქტი ევროპასთან შედგა 1501 წეკს, ესპანელ როდრრიგო დე ბასტიდასოსთან.
1510 წელს მან დააარსა კოლონია და გახდა რეგიონის გუბერნატორი. სულ მალე პორტობელო გახდა ოქროს გაცვლის ადგილი ინკებსა და ევროპელებს შორის, ასევე აქ თავს იყირდნენ ინგლისელი მეკობრეები. 1519 წელს დააარსეს ქვეყნის მომავალი დედაქალაქი- პანამა. ინგლისელმა მეკობრემ ჰენრი მორგანმა, რომელიც შემდეგ იამაიკის გუბერნატორი გახდა, გაძარცვეს ქალაქი პორტობელო, 1671 წელს კი ქალაქი პანამა.
შოტლანდიური კოლონიების ისტორია პანამაში ხანმოკლე გჰამოდგა. 1696 წელს დაახლოებით 2500 შოტლანდიელმა ემიგრანტმა დააარსა სავაჭრო კოლოია დარიენის პროვინციაში.
ამჟამად პორტაბელო არის უსიცოცხლო ქალაქი, სადაც 3 000-მდე ადამიანიღა ცხოვრობს. 1980 წელს ქალაქის ისრორიული ნაწილი და მისი ახლოს მდებარე სან-ლორენსოს ციხესიმაგრე შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდეობის ძეგლებს შორის.
პანამელები პანამის მკვიდრებს, ანუ პანამის მოქალაქეებს წარმოადგენენ.
პანამა მულტი- ეთნიკური ერია, იმ ხალხის ქავეყანაა, რომლებიც განსხვავდებიან ეთნიკური და ეროვნული წარმომავლობით.
კულტურა, რომელიც საერთოა ყველა პანამელისთვის არის ე.წ. პანამური კულტურა, კულტურა, რომელიც შეიქმნა პანამაში მაცხოვრებელი აბორიგენი მოსახლეობისგან და დასავლეთ ევროპელი მიგრანტებისგან დაწყებული პირველი ესპანელი გადასახლებული ხალხისგან დამთავრებული სხვა ევროპელებით, რომლებიც მოგვიანებით ჩავიდნენ პანამაში. დასავლეთ აფრიკული კულტურა კიდევ ერთი მნიშვნელივანი კომპონენტია.
ჰეგემონურმა ძალებმა შექმნეს ჰიბრიდული ფორმები აფრიკული და ადგილობრივი ამერიკელების კულტურების ევროპულთან შეერთებით. მაგალითად, ტამბორიტო არის ესპანური ცეკვა, რომელიც შეერწყა ადგილობრივ ამერილულ რიტმებს. ცეკვა არის მრავალფეროვანი კულტურების სიმბოლო, რომელიც პანამაში შეწყვილდა.კულტურა, წეს-ჩვეულებები და ენა, რომელზეც პანამელები საუბრობენ წინარე დომინანტურად კარიბული და ესპანურია. აფრო-პანამელებმა დიდი როლი ითამაშეს რესპუბლიკის შექმნაში. ჩამოსახლებული აფრიკელები,რომლებიც კოლონიური ერის პერიოდში ჩავიდნენ პანამაში, შეერივნენ ადგილობრივებს, ან დასახლდნენ პატარა აფრო-პანამურ კომუნებში ატლანტიკის სანაპიროს გასწვრივ, ასევე დარიენის ჯუნგლების სოფლებშიც.
დასავლეთ ინდიელების შთამომავალი პანამური მოსახლეობა აქტიურად გამოჩნდა მე-19 საუკუნის ბოლოს და მე-20 საუკუნის დასაწყისში არხის მშენებლობის მონუმენტურ მცდელობებში. 50 000 მუშის სამ მეოთხედს, რომლებმაც პანამის არხი ააგეს, შეადგენდნენ აფრო კარიბელი მიგრანტები ბრიტანეთის დასავლეთ ინდოეთიდან. ათასობით აფრო- კარიბელი მუშა დაქირავებული იყო იამაიკიდან, ბარბადოსიდან და ტრინიდადიდან.
პანამა, რომელიც ნაწილობრივ დავალებულია თავისი ისტორიული დამოკიდებულებით კომერციაზე, ეთნიკურად მრავალპეროვანი ქვეყანაა. აქ მნიშვნელოვანი რაოდენობაა აფრო-ანტილიური და ჩინური მოსახლეობისა. პირველი ჩინელები გადმოსახლდნენ მე-19 საუკუნეში სამხრეთ ჩინეთიდან და ისინი პანამის რკინიგზის მშენებლობაში მონაწილეობდნენ. ამას იმიგარციის რამდენიმე ტალღა მოჰყვა და ჩამოსახლებულთა რაოდენობამ 50 000-ს მიაღწია. 1970 იანი წლებიდან დაწყებული, კიდევ 80 000 იმიგრანტი ჩავიდა პანამაში ჩინეთის სხვადასხვა ნაწილიდან. ესპანური დომინანტური და სახელმწიფო ენაა. მოსახლეობის 93% საუბრობს ესპანურად, როგორც მათ მშობლიუ ენაზე, თუმცა მოსახლეობის უმრავლესობა ასევე ორივე ენაზე- ინგლისურად და ესპანურად საუბრობს, ან ასევე საკუთარ ენაზე, როგორრიცაა „ნგაბერე“. პანამაში მრავალ ენაზე საუბრობენ რომლებიც 7 მხოლოდ ადგილობრივი ენებია.ინგლისურად ლაპარაკობენ ბიზნეს სფეროებში და სამთავრობო სექტორში.
როგორც თითქმის ყველა საზოგადოებაში მსოფლიოში, პანამაშიც დგას რასობრივი უთანასწორობის საკითხი. თუმცა პანამა აცხადებს, რომ არის რასობრივად თანასწორი ქვეყანა, დისკრიმინაცია მაინც არსებობს. კვლევებში აღმოჩენილ იქნა, რომ ეკონომიკურად ძლევამოსილი ხალხი სპეციფიკური რასაა, რომელიც სოციალურ იერარქიაში ყველაზე მაღლა დგას. საინტერესო რასობრივი ურთიერთობები შეიმჩნევა პანამის არქიპელაგის რეგიონში. მოსახლეობა დაახლოებით 18 000 ადამიანს შეადგენს და მისი შემადგენლობა ძირითადად აფრო-ანტილიური აბორიგენული მოსახლეობაა, ასევე ჩინელები, ლათინოები და ევროპელები.
რეგიონის რასობრივი სეგრეგაციის ისტორია მნიშვნელოვანია, რადგან აქ იშვიათი შემთხვევა ხდებოდა როდესაც მუქი კანის ფერი თეთრ ფერზე უპირატესი იყო. ისტორია 1800-იან წლებში დაიწყო როდესაც 30 000 აფრო-ანტილიელი ჩამოსახლდა პანამაში ან პანამის არხის მშენებლობაზე სამუშაოდ, ან ბანანის პლანტაციებზე,. აღსანიშნავია, რომ ეს იმიგრანტები ინგლისურად საუბრობდნენ. ცენრალური ამერიკის უმრავლეს ქვეყნებთან შედარებით, როგორიცაა ჰონდურასი და ნიკარაგუა, შავკანიანები და აბორიგენი მოსახლეობა ერთიან ოჯახებს ქმნიდნენ, ხოლო აბორიგენი ნგობეს ტომები არავის ეჯვარებოდნენ. აფრო-ანტილიელები უპირატესობას გრძნობდნენ,როდესაც ეკონომიკურ სიძლიერეს მიაღწიეს. უკეთ რომ ავხსნათ, 1920-იან წლებში პანამის პლანტაციებში სოკო გავრცელდა და მოსავლის დიდი რაოდენობა გააფუჭა.პრობლემის მოგვარების სანაცვლოდ, აშშ-ს მოსახლეობის უმრავლესობა უკან, შტატებში დაბრუნდა. შედეგად, აფრო-ანტილიელთა უმრავლესობამ  კლერკებისა და ზედამხედველობის მიტოვებული პოსტები მიიღეს სამიშაოდ. დამატებით, რადგან აფრო-ანტილიელები ინგლისურად საუბრობდნენ, ისინი ადვილად ამყარებდნენ ურთიერთობას ჩრდილოეთ ამერიკასთან (გუერონ-მონტერო 213)
მოვლენათა ასეთმა განვითარებამ დიდი ზეგავლენა იქონია შავკანიანთა კომუნის სოციალურ სტატუსზე, რომლებიც პანამაში ცხოვრობდნენ. რადგან მათ სამსახური ჰქონდათ, ამიტომ საკუთარი მიწის ნაკვეთის შეძენა და მოვლაც შეეძლოთ. ნგობეს აბორიგენმა მოსახლეობამ იგივე ვერ მოახერხა, რადგან ინგლისურად არ ლაპარაკობდნენ. სწორედ ეს არის ერთადერთი მიზეზი იმისა, რომ შავკანიანთა სოციალური სტატუსი უფრო მაღლა დადგა ვიდრე ღია კანის ფერის ადამიანებისა. ბრაზილიელების მსგავსად, რომლებმაც შეიცვალეს გარეგნობა რომ უფრო თეთრკანიანებად გამოიყურებოდნენ და ამისთვის თმები შეიღებეს ღია ფრად, ასევე პანამელი აბორიგენი მოსახლეობაც თმებისა და გარეგნობის სტილს იცვლიდა, რომ ნაკლებად ჰქონოდათ ადგიობრივების გარეგნობა. (გუერონ-მონტერო 217). აბორიგენ მოსახლეობას ასევე შეარქვეს მეტსახელები როგორიცაა „ბუჩი“ და „ბუშმენი“. მუქკანიანმა მოსახლეობამ შეინარჩუნა მაღალი სტატუსი თეთრკანიანთა ტურიზმის დასაწყისამდე 1900 წელს. ამის შემდგომ რასობრივი იერარქია მთლიანად შეიცვალა და ღია ფერის კანის მქონე მოსახლეობა იერარქიის სათავეში მოექცა.
ისევე როგორც აფრო-ანტილიელმა მოსახლეობამ მოიპოვა სოციალური პრესტიჟი, თეთრკანიანთა უპირატესობაც ეკონომიკური ცვალებადობის შედეგი გახდა. ტურისტწბი, რომლებიც პანამას სტუმრობდნენ,. ძირითადად მდიდარი ხალხი იყო. პანამელები მოიხიბლნენ თეთგრკანიანი ტურისტების კეთილდღეობით, ვიდრე მათი კანის ფერით. დროთა განმავლობაში, პანამელებმა დაიწყეს თეთრი კანის ფერის ასოცირება კეთილდღეობასთან.
პანამელთა სოციალური იერარქია მეტად საინტერესოა. ხელისფლება აცხადებს, რომ იერარქია არ არსებობს და სხვაობა დაფუძნებულია მხოლოდ ეკონომიკურ კლასსა და სქესზე. გარკვეული თვალსაზრისით, პანამის მთავრობა მართალია. 1900 იანი წლების შუა ხანამდე აფრო-ანტილიელი მოსახლეობა ინარჩუნებდა მაღალ სოციალურ მდგომარეობას რადგან მათ ჰქონდათ კარგი სამუშაოები ამ პერიოდში, და შედეგად, კარგი ეკონომიკური სტატუსი. თეთრკანიანი ტურისტები ასევე მაღალ ეკონომიკურ სტატუსს ფლობდნენ მათი კეთილდღეობის გამო. სამწუხაროდ, რასობრივი დისკრიმინაცია გვერდითი მოვლენის სახით მაინც ვითარდება.
კუნა - იდენტიფიკაცია და ადგილმდებარეობა
კუნა არის პანამისა და კოლუმბიის მკვიდრი მოსახლეობა, ტომი. კუნა პანამის სამი ძირითადი ტომიდან ერთ-ერთია და მისი მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი ქვეყნის ჩრდილოეთ სანაპიროზე ცხოვრობს. სან ბლასი არის ამ ტომით დასახლებული ყველაზე დიდი ტერიტორია, რომელიც ჩრდილო-აღმოსავლეთ პანამაში მდებარეობს. ის მოიცავს წვრილ, გაუვალ 200 კილომეტრიან ჯუნგლებს, ქვეყნის ცენტრალური რეგიონებიდან 15-20 კილომეტრითაა დაშორებული და უკავია 365 პატარა კუნძულის მქონე არქიპელაგი.
ერთადერთ საავტომობილო გზა არის სან ბლასისა და დანარჩენი პანამის დამაკავშირებელი, რომელზე გავლაც მხოლოდ და მხოლოდ ოთხივე წამყვანი თვლიანი ავტომობილითაა შესაძლებელი. 1985 წლიდან ეს გზა არ ფუნქციონირებს ჩვეულებრივი ტრანსპორტით მოსახლეობის ან სოფლის მეურნეობაში ჩართული ადამიანების გადასაყვანად. ამ გზის მდგომარეობის გამო, ტურისტები ძირითადად თვითმფრინავითა და გემებით მოგზაურობენ.
დემოგრაფია
1995 წელს სან ბლასში მცხოვრები კუნას მოსახლეობა 50000-იდან 70000-მდე ადამიანს შეადგენდა. იქ იყო 54 საზოგადოებრივი გაერთიანება, თითოეულში კი, 70-2000 ადამიანი ცხოვრობდა. ამ თემებს შორის 42 განლაგებული იყო პატარა კუნძულებზე, ათი ცხოვრობდა კონტინენტურ სანაპიროზე, დანარჩენი ორი კი - ცენტრში, მდინარის სანაპიროზე. დასახლებული კუნძულები კონტინენტური სანაპიროსგან კილომეტრ-ნახევრით არიან დაშორებული და ეს სიახლოვე იძლევა გადაადგილებისა და მიწის დამუშავების საშუალებას. მტკნარი წყლის მდინარეები იყო სასმელი წყლის მოპოვების ადვილი წყარო.
ამ რეგიონების გარდა, 10000 კუნას მოსახლე ცხოვრობს ქალაქ პანამასა და კოლონში, ქვეყნის ორ უდიდეს ქალაქში. თუმცა ამ ადამიანების უმრავლესობა ინარჩუნებს მყარ კავშირს თავიანთი კულტურის ჩამოყალიბების ცენტრთან და მიაჩნიათ ეს რეგიონი თავიანთ სახლად.
სან ბლასში მცხოვრებთა ძირითადი ენა არის კუნა, თუმცა მათი დიდი ნაწილი საუბრობს ესპანურად, პანამის ოფიციალურ ენაზე. ის ადამიანები, რომლებიც პანამის არხის გავლით მოგზაურობენ სხვადასხვა ქვეყნებში სავაჭრო გემებზე, საუბრობენ ინგლისურად.
ისტორია და კულტურა
ესპანელების ჩამოსვლის პერიოდში კუნას მიმდევრები ცხოვრობდნენ დღევანდელი კოლუმბიის ტერიტორიაზე. 1600-იან წლებში მათ დაიწყეს ესპანელებთან კონტაქტი, რომელთაგანაც აშკარა იყო ძალმომრეობა და შეზღუდული ვაჭრობა. მათგან გასაქცევად, კუნამ გადაიარა ჯუნგლები და მდინარეები და დასახლდა დღევანდელი პანამას ტერიტორიაზე.
მე-19 საუკუნის შუა პერიოდში დაიწყო კუნას სოფლების ტერიტორიების ცვლა, ისინი გადადიოდნენ მტკნარი წყლის მდინარეებთან. კუნძულებთან დაახლოვებამ კუნას მოსახლეობას ხელი შეუწყო საზღვაო ვაჭრობის მარშრუტების შემუშავებაში და ასევე გაათავისუფლა ისინი ავადმყოფობის მატარებელი მწერებისგან.
1903 წელს პანამა გახდა დამოუკიდებელი ქვეყანა, ახალ მთავრობას სურდა კუნას მოსახლეობისთვის ნაციონალური კულტურის თავს მოხვევა. 1925 წელს იყო ინსცენირებული აჯანყება და აშშ-ს მთავრობის დახმარებით კუნას მოსახლეობამ მოახერხა და შეუთანხმდა პანამის მთავრობას, რის შემდეგაც კუნა აღიარეს ნახევრად-ავტონომიურ რეგიონად. 1945 წლისთვის რეგიონში შეიქმნა ახალი კონსტიტუცია. სან ბლასი ლეგალურად აღიარეს მთლიანად კუნას წარმომადგენლებით დასახლებულ რეგიონად და თითოეულ მოსახლეს შეეძლო ჩართულიყო რეგიონის ეკონომიკურ ორგანიზებაში. კუნას ტერიტორიაზე მყოფ სხვა ტომის წარმომადგენელს კონსტიტუცია უკრძალავდა ყიდვას, ქირაობას ან მიწის სხვა ტიპის ექსპლუატაციას. ამ კანონს კუნას მოსახლეობა იმიტომ იყენებდა, რომ ეჭვი არ შეპარვოდათ სან ბლასის ტერიტორიის მმართველობაში. ამ პერიოდიდან მოყოლებული პოლიტიკური და ეკონომიკური ურთიერთობები სან ბლასსა და დანარჩენ პანამას შორის კვლავ რჩება მოლაპარაკების დონეზე.
დასახლებები
დღესდღეობით კუნაში მოსავლით გამორჩეულია მრავალძარღვა, თუმცა ისინი ასევე თესავენ ბრინჯს, ყვითელ სიმინდს, იუკას, შაქრის ლერწამს, ქოქოსსა და ხილს. თევზაობა და ნადირობა მათი ძირითადი საქმიანობებია. ზოგიერთ ოჯახს ჰყავს ღორები, რათა დაკლას ისინი განსაკუთრებულ შემთხვევაში.
ქალები ინარჩუნებენ პასუხისმგებლობას შვილების მიმართ, მათი საქმეა საჭმლის კეთება, წყლის ტრანსპორტირება, უსაფრთხოება და ოჯახთან დაკავშირებული ყველა საკითხი. ისინი ასევე ამზადებენ მოლას (კუნას ტომის ტრადიციული სამოსი) ოჯახის წევრებისთვის. კაცები დაკავებული არიან სოფლის მეურნეობით, თევზაობით, ნადირობით, სახლები მშენებლობითა და ოჯახისთვის საჭირო ნივთების დამზადებით.
სან ბლასის დასავლეთ ნაწილში განვითარებულია ტურიზმი და ტურისტები პანამის ამ ტერიტორიას ძირითადად ძალიან მდიდრული კრუიზის ფარგლებში სტუმრობენ.
ქორწინება
წარსულში ახალგაზრდები თავიანთი გადაწყვეტილებით არ ქმნიდნენ ოჯახს. გოგოს მამა და დედა არჩევდნენ ახალგაზრდა ბიჭს მისი შრომითი შესაძლებლობების მიხედვით და აწესრიგებდნენ საქორწინო საკითხებს. ძირითადად ახალგაზრდებმა არ იცოდნენ ამის შესახებ. თუ დაუოჯახებელ კაცს შეამჩნევენ ქალთან ერთად, ისინი მომავალ ცოლ-ქმრად მიაჩნიათ და ახალგაზრდებს ქორწინება კანონის დაცვით შეუძლიათ. ქორწინების დროს ოჯახები არ ცვლიან არც ფულს, არც საკვებს და არც სხვა ნივთებს.
მემკვიდრეობა
კუნას მოსახლეობისთვის მემკვიდრეობის განაწილების პრინციპი ორმხრივია. მიუხედავად იმისა, რომ ვაჟსა და ქალიშვილს თითქმის თანაბარი რაოდენობის მიწა გადაეცემათ, ვაჟს ამ მიწაზე უფრო მეტი შესაძლებლობა ექმნება. მას შეუძლია დაუმუშავებელი მიწის ათვისება. ის, ვინც ამას გააკეთებს, თავის შვილებს გარანტირებულად დაუტოვებს ამ ტერიტორიას.
კათოლიკური და ბაპტისტური რწმენა ძალიან მნიშვნელოვანია კუნას მოსახლეობაში. რელიგიური გავლენის გამო კუნძულებზე მცხოვრები ხალხი გაიყო ორ პოლიტიკურ საზოგადოებად.
კუნას კულტურას სახელის გათქმის ერთ-ერთი მთავარი ფაქტორი არის მოლა, ქალის ნაციონალური სამოსი. პანამა ახერხებდა ამ სამოსის ექსპორტირებას ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ევროპასა და იაპონიაში, რაც ეკონომიკური განვითარების მნიშვნელოვანი ფაქტორი იყო.
ტალამანკანი
პანამა ერთ-ერთ სტრატეგიულ ადგილას მდებარეობს. ამ ქვეყანაში არის სწორედ ის არხი, რომელიც აკავშირებს ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკას.
აღსანიშნავია პანამაში მცხოვრები ტომების ცხოვრება და ტრადიციები. პანამაში არსებობს ტომი გუნა. როდესაც ამ ტომის მამაკაცებს ცოლი მოჰყავდათ მათ უნდა ეცხოვრათ მეუღლის ოჯახში მანამდე სანამ ქალიშვილი არ გაუჩნდებოდათ.
პანამაში ოფიციალური სალაპარაკო ენა ესპანურია მაგრამ მოსახლეობის უმრავლესობა ფლობს რამდენიმე ენას. 14% ს აქვს შესაძლებლობა ისაუბროს ინგლისურად ასევე 18% ს ფრანგულად და ა.შ. რელიგიის მხრივ კი მოსახლეობის 85% კათოლიკეა ხოლო დანარჩენი 15% პროტესტანტი. თითქმის ყველა სახლში არის ერთი რელიგიური სურათი მაინც. ლეგენდები და მითები არის ჩვეულებრივ ძველი დროიდან გადმოყოლილი მაგრამ მათი უმრავლესობა არ შეესაბამება სიმართლეს.
თანამედროვე პანამის ტერიტორიაზე ბევრი ტომი იყო დასახლებული: ინდიელთა ტომები, კუნა, ჩოკო და გუიამი. მიუხედავად ამ ტომების პანამის ტერიტორიაზე ცხოვრებისა, იქ გავრცელებული იყო კოკლეს ტომის კულტურა.
1502 წელს ქრისტეფორე კოლუმბმა თავისი მეოთხე მოგზაურობის დროს გაიარა პანამის აღმოსავლეთ ნაპირი. 1519, 1522 , 1523 , 1526 , 1539 , 1540 და 1560 წლებში მიმდინარეობდა ექსპედიციები მაგრამ ამ მსვლელობის დროს ვერაფერი ვერ დაამატეს  ესპანელი კონსიკსადორის ხუან ვასკეს დე კორონადოს აღმოჩენებს.
სოფელი ბორუკა დაარსდა 1608 წელს და 1629 წელს დაერქვა სწორედ ეს სახელი. მე-17 საუკუნეში ბორუკა ერთადერთი სოფელი იყო წყნარი ოკეანის სამხრეთით, რომელიც გახდა ორგანიზებული კოლონია. საუკუნის ბოლოსკენ ბორუკაში იყო ქალაქის დარბაზი რომელიც მოგზაურებისთვის იყო თავშესაფარი.
პანამის ტერიტორიაზე ასევე მდებარეობს ტალანამკას ტომი, რომელიც სამ ნაწილადაა განლაგებული. ძირითადი ნაწილი ბორუკასთან ახლოს ცხოვრობს, ხოლო დანარჩენი ნაწილი წყნარი და ატლანტიკის ოკეანეების მიმდებარე ტერიტორიაზე.
ტალამანკანის  მოსახლეობა მედიცინის მხრივ მისდევდა დასავლეთის ქვეყნებს. ტრადიციული სამედიცინო პრაქტიკა ტარდება სახლებში. მათ აქვთ ბევრი სამკურნალო ბალახი,  ისინი ტრადიციის მიხედვით სამკურნალო ბალახებს მიმართავენ რათა თავიდან აიცილონ კონკრეტული ქცევები, როგორიცაა: სიყვარული , სიძულვილი , ქორწინება,  ტკივილი , ასევე ორსულობის ასაცილებლად. ბევრს ჰგონია, რომ ნარკოტიკს შეუძლია შეცვალოს ადამიანურობა. მათი მედიცინის სტილი ემთხვევა დასავლეთის მედიცინას.
იმ შემთხვევაში, თუ ბორუკაში ადამიანი გარდაიცვლება და მღვდელი იქ არ იმყოფება , მაშინ სამლოცველოსთან მიდის ე.წ. „მაიორდომო“ და რეკავს ზარებს. ცხედარი იმყოფება სახლში და მას გადაფარებული აქვს თეთრი გადასაფარებელი, მის გარშემო არის დიდი ადგილი, რადგან მოსულმა მეგობრებმა და ნათესავებმა კარგად შეხედონ. იმავე ოთახში განლაგებულია გარდაცვლილის სურათები და მაიორდომო ან ვინმე სხვა კითხულობს ლოცვებს. იქ მისულ ადამიანებს თან მიაქვთ ფული რადგან დაეხმარონ გარდაცვლილის ოჯახს და დაკრძალვა იქნება ეს თუ სანთლები ან სხვა რამე ისინი  ცდილობენ  შეუმსუბუქონ გადასახადი. როდესაც მღვდელი თავისუფალია ის კითხულობს ლოცვებს და სახალხოდ ხდება დაკრძალვა, ხოლო მღვდელის არ ყოფნის დროს მაიორდომო იწყებს ლოცვას. ლოცვები აუცილებელია იკითხებოდეს მომავალი ცხრა დღის განმავლობაში და საკვები იყოს იმ სახლში სადაც ეს ყველაფერი ხდება.
ტალამანკანების ენა მომდინარეობს მათი მსგავსი ტომისგან „ჩიბჩანი“. იქ ძირითადად საუბრობენ ორ - თავიანთ და ესპანურ ენებზე. ძალიან ცოტა ადამიანია ვინც მხოლოდ საკუთარ ენაზე ლაპარაკობს, მოსახლეობის უმეტესობა მინიმუმ ორ ენას მაინც ფლობს.
ასევე არსებობს ბრუნკას ენა, რომელზეც მოლაპარაკე ადამიანების რაოდენობა 11 იყო , ხოლო ეს ენა ტალამანკანების მოსახლეობიდან მხოლოდ 40 ადამიანს ესმოდა.
ტალამანკანების ქალაქი განვითარებული იყო აგრო სფეროში, მათ პირველ რიგში მოჰყავდათ სიმინდი, ლობიო , კარტოფილი და ა.შ. კოლონიური დროიდან ისინი ჩართულნი იყვნენ ბრინჯის, ბანანისა და ყავის მოყვანაში.
ტალამანკანების მოსახლეობა ასევე გამოირჩეოდა ნადირობითა და მეთევზეობით, მაგრამ ბოლო დროს აკრძალეს ნადირობა, რადგან ქალაქში ძალიან ცოტა ტყე იყო მოწესრიგებული და ნადირობის შედეგად ისინი ნადგურდებოდა.
ამ სოფლებში ინდოელები მუშაობდნენ ბევრ პროფესიაზე, მაგალითად ისინი იყვნენ : მასწავლებლები , პოლიციელები , მცველები. მათ ვისაც შესწავლილი ჰქონდა სხვა პროფესიები დატოვეს სოფელი, მაგრამ ისინი ხშირად ეხმარებოდნენ ოჯახის წევრებს.
ამ სოფელში განვითარებული იყო აგროკულტურა. მოსახლეობას აქვს ბევრი ფერმა და მოშინაურებული ჰყავთ ღორი, ქათამი , ინდაური  და იხვი. მესაქონლეობა კი მხოლოდ რამდენიმე ოჯახში იყო, მოსახლეობის ძალიან მცირე ნაწილს ჰყავდა ცხენი. დაინერგა ბაბმით გაკეთებული ნივთები, რომლებიც კეთდებოდა რამდენიმე ოჯახში. ბამბისგან ისინი ამზადებდნენ ჩანთებს, ქამრებს  და დაიწყეს ამ ნივთების ტურისტებისთვის მიყიდვა. ასევე ისინი ყიდდნენ კალათებსა და ჰამაკებს. მაცხოვრებლების უმრავლესობა მიჰყვებოდა ხელნაკეთების გაყიდვას. მამაკაცების უმრავლესობა ერკვეოდა ნივთების გაკეთებაში, ხოლო ქალები გაწაფულნი იყვნენ ჭრა-კერვაში ასევე ისინი ფლობენ სამკერვალო მანქანებს.
კატეგორია:პანამის ისტორია
დანაე
მითოლოგია
მემკვიდრე ვაჟის არყოლით იმედგაცრუებულმა მეფე აკრისიოსმა ჰკითხა ორაკულს, შეიცვლებოდა თუ არა რამე. ორაკულმა განუცხადა, რომ მას აღარ გაუჩნდებოდა შვილი, მაგრამ მის ქალიშვილს ეყოლებოდა ვაჟი და სწორედ მისი ხელით მოკვდებოდა აკრისიოსი. მეფემ დანაე თავის სასახლეში, ბრინჯაოს პალატაში გამოკეტა იმ იმედით, რომ წინასწარმეტყველის ნათქვამი არასდროს ახდებოდა. თუმცა, ზევსი მოხიბლული იყო მეფის ასულით და პალატაში დანაეს ოქროს წვიმად გარდასახული მოევლინა. მალე დანაესა და ზევსის შვილი პერსევსი დაიბადა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრინცესები ბერძნულ მითოლოგიაში
პულილანი
პულილანი (ოფიციალურად პულილანის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Pulilan) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ბულაკანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 108 836 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ბულაკანის მუნიციპალიტეტები
შერონ ტეიტი
შერონ მარი ტეიტ პოლანსკი (Sharon Marie Tate Polanski; დ. 14 იანვარი, 1943 — გ. 9 აგვისტო, 1969) — ამერიკელი მოდელი და მსახიობი. 1960-იან წლებში, ფილმებში გამოჩენამდე, მცირე სატელევიზიო როლებს თამაშობდა, იგი რეგულარულად იყო წარმოდგენილი მოდის ჟურნალებშიც. მას შემდეგ რაც, მისმა შესრულებულმა კომედიურმა და დრამატულმა როლებმა დადებითი შეფასებები დაიმსახურა, იგი გახდა ჰოლივუდის ერთ-ერთი ყველაზე პერსპექტიული ახალბედა.
1969 წლის 9 აგვისტოს, შერონი 4 ადამიანთან ერთად, მოკლული იქნა მენსონების ოჯახის მიერ. ტეიტი ამ დროს მისი და რომან პოლანსკის პირველ ვაჟიშვილს ელოდებოდა.
ისრაელის კულტურა
იდენტიფიკაცია
ბიბლიის თანახმად, ისრაელი არის ის სახელი, რომელიც ღმერთმა იაკობს მიანიჭა. თანამედროვე ისრაელი მეტწილად დასახლებულია პალესტინელებითა და ებრაელებით. პალესტინელები არიან არაბები, რომლის ტრადიციები დაარსდა მუსულმანური კულტურის საფუძვლებზე. ებრაელების კულტურის ჩამოყალიბებაშიც დიდი როლი ითამაშა რელიგიამ. ისრაელელი ებრაელები განსაზღვრავენ თვიანთ ეროვნებას როგორც, უფრო დიდი, საერთაშორისო რელიგიური და კულტურული საზოგადოების ნაწილს.
ადგილმდებარეობა და გეოგრაფია
მინი|ისრაელის რუკა ისრაელი მდებარეობს ახლო აღმოსავლეთში, მას ესაზღვრება დასავლეთიდან ხმელთაშუა ზღვა, ეგვიპტე, ღაზას სექტორი, იორდანია, ლიბანი, სირია და დასავლეთ სანაპირო. მისი საერთო ფართობი 20 770 კვადრატული კილომეტრია, ოდნავ მცირეა, ვიდრე ნიუ ჯერსი. ქვეყნის სამხრეთი ნეგევის უდაბნოს უკავია. ისრაელის ცენტრალურ რეგიონი ძირითადად მთიანია. ქვეყანში გადის მდინარე იორდანია, რომელიც სირიიდან მოდის და მკვდარ ზღვაში ჩაედინება.
რელიგია
იუდაიზმი არის ოფიციალური რელიგია. მოსახლეობის ოთხმოცი პროცენტი იუდაველია, 15 პროცენტი მუსულმანი და 4 პროცენტი ქრისტიანი. ებრაელებს სჯერათ ჰიბრუ ბიბლიის, ან ტენახის (Tenakh), რომელიც შეესაბამება ქრისტიანულ ძველ აღთქმას. ყველაზე წმინდა ტექსტი არის თორაჰი (Torah), მოსეს ხუთწიგნეული. ბიბლია მიჩნეულია როგორც ისტორიული ჩანაწერი და რელიგიური სამართალი. იუდაზმში რელიგიური წინამძღოლები არიან რაბინები. ისინი კურთხეულნი არიან ებრაული კანონით და ხშირად, სულიერი ხელმძღვანელობის გარდა, მეცნიერული კუთხითაც მოღვაწეობენ.
რიტუალები და წმინდა ადგილები
ებრაელები თავიანთ ღმერთს თაყვანს სცემენ სინაგოგებში. ამ ტაძრებში, ტრადიციულად მამაკაცები სხედან წინ და ქალები უკან. ისრაელში და განსაკუთრებით იერუსალიმში არსებობს მთელი რიგი წმინდა ადგილების, ადგილების რომლებიც დიდ რელიგიურ დატვირთვას ატარებენ იუდეველებისთვის, ისევე როგორც სხვა რელიგიის მიმდევრებისთვის. ოქროს გუმბათიანი ტაძარი უძველესი მუსულმანური სალოცავია. ასევე იერუსალიმშია ქრისტეს საფლავი სადაც ხშირად დადიან ქრისტიანები. გოდების კედელი, რომელიც ჩვ.წ. 70 წელს დაანგრიეს რომაელებმა, არის ერთ-ერთი წმინდა ადგილი ებრაელებისთვის. ებრაული ახალი წელი, რომელსაც როშ ჰაშანა ჰქვია, ძირითადად სექტემბერში ან ოქტომბერში აღინიშნება. ამ დღესასწაულზე ებრაელები სინაგოგაში ისმენენ თრის მოძღვრებას. სუკოტი, მოსავლის ფესტივალი, არის გვიან შემოდგომაზე.
ებრაული დღესასწაულები
აბსოლუტურად ყველა ებრაულ დღესასწაულს აქვს მცირედი რელიგიური დატვირთვა მაინც. ამ დღესასწაულების თარიღი წლიდან წლამდე იცვლება რადგან ებრაული კალენდარი არ ემთხვევა გრეგორიანულს. ძირითადი დღესასწაულებია: ჰოლოკოსტის მემორიალური დღე, დამოუკიდებლობის დღე, იერუსალიმის დღე.
სიკვდილის შემდეგ
იუდაიზმი აქცენტს უფრო მეტად აქაურ ცხოვრებაზე აკეთებს, ვიდრე სიკვდილის შემდეგ არსებობაზე. სიკვდილს მოსდევს შვიდ დღიანი გლოვა, ამ პროცესს ეწოდება მჯდომარე შვია, რომლის დროსაც მეგობრები და ახლობლები სტუმრობენ გარდაცვლილის ოჯახს და მოაქვთ საკვები. მგლოვიარეებს აცვიათ შავი ტანისამოსები, სხედან დაბალ სკამებზე და კითხულობენ ლოცვებს.
ენა
ქვეყნის სახელმწიფო ენა არის ჰიბრუ. თანამედროვე ჰიბრუს ენის ჩამოყალიბებაში დიდი წვლილი შეიტანა ლიტველმა ებრაელმა, ელიეზერ ბენ-იეჰუდამ (Eliezer Ben-Yehuda). მე-20 საუკუნემდე, ბიბლიურ ჰიბრუს გამოიყენებდნენ სალოცავად, ხოლო იუდეველთა უმრავლესობისთვის მშობლიური ენა იყო იდიში (Yiddish).
სიმბოლიზმი
ისრაელის დროშა შედგება ლურჯი ექვს-წვეტა ვარსკვლავისგან თეთრ ფონზე, თითო ლურჯი ხარზით ვარსკვლავსი ზევით და ქვევით. ვარსკვლავი, დავითის ფარი, არის ებრაული რელიგიის სიმბოლო.
ხელოვნების მხარდაჭერა
მთავრობამ დააარსა ჟურნალი Ariel, რათა ხელი შეუწყოს ლიტერატურის განვითარებას. არსებობს ეროვნული დრამა კომპანია, Habima, ისევე, როგორც საცეკვაო ანსამბლები, ეროვნული ორკესტრი და მუზეუმები და გალერეები, მათ შორის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი თელ-ავივში და ისრაელის მუზეუმი იერუსალიმში.
ლიტერატურა
ებრაელებს საკმაოდ მრავალფეროვანი სალიტერატურო კულტურა აქვთ. ბევრი გამოჩენილი ებრაელი მწერალი უცხოეთიდან არის ჩასული ისრაელში, მათ შორის ზბიგნიევ ჰერბერტი პოლონეთიდან, ვასკო პოპა იუგოსლავიიდან და რობერტ ფრენდი ამერიკის შეერთებული შტატებიდან. გერმანიაში დაბადებული ისრაელელი მწერალი შმუელ იოზეფ აგნონი, ისრაელში 1913 წელს ჩავიდა, მან 1966 წელს მიიღო ნობელის პრემია ლიტერატურაში. პოეტმა არნონ ლევიმ, რომელიც დაიბადა იერუსალიმში, მოიპოვა საერთაშორისო აღიარება, ისევე როგორც იეჰუდა ამიჩაიმ, რომლის ლექსები ითარგმნა სხვადასხვა ენებზე. ამოს ოზი სავარაუდოდ არის ყველაზე ცნობილი ებრაელი მწერალი საერთაშორისო დონეზე. მისი რომანები ითარგმნა მრავალ ენაზე.
გრაფიკული ხელოვნება
მხატვრობა და სკულპტურაც საკმაოდ მაღალ დონეზეა ისრაელში. ებრაულ მხატვრებში იგრძნობა ევროპული მხატვრული სკოლის გავლენა, თუმცა მათი ნამუშევრები ძირითადად ისრაელის პრობლემებს ასახავს. ცნობილი ებრაელი მხატვრები არიან იააკოვ აგამი, მენაშე კადიშმანი, ავიგდორ არიხა. ცნობილი მოქანდაკეები კი დანი კარავანი და იგაელ ტუმარკინი.
ხელოვნების სხვა დარგები
ისრაელს აქვს ცნობილი საფილარმონიო ორკესტრი. ქვეყანას ჰყავს ისეთი კლასიკური მუსიკის ვარსკვლავი, როგორებიც არიან მევიოლინე იცხაკ პერლმანი და პიანისტი და დირიჟორი დანიელ ბარენბოიმი. ლეონარდ ბერნსტაინის საერთაშორისო მუსიკალური კონკურსი იერუსალიმში ყოველწლიურად აჯილდოებს კლასიკური მუსიკის მოღვაწეებს. პოპ მუსიკასა და როკ-ნ-როლსაც ბევრი მიმდევარი ჰყავს ქვეყანაში, განსაკუთრებით თელ-ავივში. ისრაელში და ებრაულ კულტურაში დიდი პოპულარობით სარგებლობს თეატრი და ბალეტი. ებრაელებს ასევე აქვთ საინტერესო ფოლკლორული, ხალხური ცეკვებიც, მაგალითად თეჰორა, რომელიც ძირითადად ქორწილებში სდრულდება.
გენდერული თანასწორობა
ქალები კარგად არიან წარმოდგენილი ბევრ სფეროში, როგორც ტრადიციულ (სწავლება, მოხუცთა და ბავშვთა მოვლა და ა.შ.) ისე არატრადიციულში (იურისპრუდენცია, პოლიტიკა, სამხედრო სფერო და სხვა). 1969-1974 წლებში ისრაელში ქალი პრემიარ მინისტრი იყო. ზოგიერთი ნაბიჯი და მიდგომა გენდერული თანასწორობის გასაძლიერებლად დღესდღეობით შეცვლილია. ქალები დღეს ძირითადად ადმინისტრაციულ და საგანმანათლებლო სექტორში მუშაობენ და იშვიათად აღწევენ დიდ წარმატებას. თუმცა ისრაელის საზოგადოებ ქალებსა და მამაკაცებს თანასწორად მიიჩნევნ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კულტურა ქვეყნების მიხედვით
გარნი (აირონის ოლქი)
გარნი (Gurney) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში. შედის აირონის ოლქის შემადგენლობაში. 2000 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 158 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0,6 კაცი/კმ². ფართობი 95,8 კმ².
გეოგრაფია
აშშ-ის ბიუროს აღწერის მონაცემებით, ქალაქის ფართობი 95,8 კმ²-ს შეადგენდა, აქედან ხმელეთს ფართობის მთელი ნაწილი უჭირავს.
სქოლიო
კატეგორია:აირონის ოლქის ქალაქები
კონსტანტინოვკა (ედინეცის რაიონი)
კონსტანტინოვკა (Constantinovca) — სოფელი მოლდოვაში, ედინეცის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 196 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 594 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ედინეცის რაიონის სოფლები
საღმოსავანი
საღმოსავანი (Սաղմոսավան) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 620 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 205 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 55 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3.7 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
გიოიაბახანი
გიოიაბახანი  (Göyəbaxan) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 414 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
ნახიჩევანის მუზეუმი ღია ცის ქვეშ
ნახიჩევანის მუზეუმი ღია ცის ქვეშ (Naxçıvan Açıq Səma Altında Muzey) — ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის მუზეუმი ღია ცის ქვეშ აზერბაიჯანის ქალაქ ნახიჩევანში (ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა).
ნახიჩევანის მუზეუმი ღია ცის ქვეშ დაარსდა 2002 წელს ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი მეჯლისის თავმჯდომარის ვასიფ თალიბოვის განკარგულების საფუძველზე. მუზეუმი განლაგებულია 3 ჰა ფართობზე.
მუზეუმის ტერიტორიაზე განლაგებულია მომინე ხათუნის მავზოლეუმი. მუზეუმის ძირითად ექსპონატებს წარმოადგენენ ბატკნების გამოსახულების მქონე ქვები. ამათ გარდა მუზეუმის ფონდებს ასევე მიეკუთვნება ქვის სხვადასხვა ფორმის ფიგურები, აკლდამები და კოლონები. ასევე მუზეუმის ტერიტორიაზე განლაგებულია გიამიგაიადან ჩამოტანილი წარწერებიანი საფლავის ქვები, რომლებიც მიეკუთვნებიან ბრინჯაოს ხანას.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მუზეუმები კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
ალექსანდრე ჩიქავა
ალექსანდრე ხიტუს ძე ჩიქავა (დ. 1882, შამგონა, ზუგდიდის მაზრა — გ. 28 აგვისტო,  1924) — ქართველი პედაგოგი,პოლიტიკოსი და საზოგადო მოღვაწე; საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების  წევრი.
ბიოგრაფია
ალექსანდრე ჩიქავა დაიბადა 1882 წელს, ზუგდიდის მაზრის სოფელ შამგონაში.
დაამთავრა სამოქალაქო სასწავლებელი, ქუთაისის სამეურნეო სკოლა.
1902 წლიდან მუშაობდა მასწავლებლად. 1905 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის „მენშევიკების ფრაქციის“ წევრი; პარტიის სამეგრელოს კომიტეტის წევრი და აქტიური ორგანიზატორი. მეფის რეჟიმის დროს, რევოლუციური საქმიანობის გამო დაპატიმრებული იყო 1905, 1906 და 1913 წლებში. პატიმრობიდან გათავისუფლების შემდეგ, 1917 წლამდე ცხოვრობდა ზუგდიდში პოლიციის ღია ზედამხედველობის ქვეშ, რევოლუციური საქმიანობისა და ციხიდან გაქცევის გამო. 1917 წელს იყო საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის ზუგდიდის სამაზრო კომიტეტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით. იყო თვითმმართველობის კომისიის წევრი. 1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაბმული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობაში; პარალელურად სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პედაგოგიურ ფაკულტეტზე. ანტისაბჭოთა შეიარაღებული აჯანყების დაწყების შემდეგ სხვა პოლიტპატიმრებთან ერთად დახვრიტეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1882 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1924 კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
ვახტანგ გოგიბედაშვილი
ბიოგრაფია
1931 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი; 1931–1933 წლებში მობილიზებული იყო კრასნოიარსკში ლაზარეთის უფროსად; იყო თბილისის შრომის ჰიგიენისა და პროფ. სნეულებათა სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის კლინიკური განყოფილების მეცნიერულ მუშაკი, შემდგომ – ამ ინსტიტუტის დირექტორი (1946–1948); ფიზიოთერაპიისა და კურორტოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორი (1948–1964). თსსი-ის ფიზიოთერაპიისა და კურორტოლოგიის კათედრის პროფესორი (1964–1980). გოგიბედაშვილი არის მრავალი სამეცნიერო შრომის ავტორი, რომლებიც ეხება ფიზიოთერაპიის და კურორტოლოგიის აქტუალურ საკითხებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 23 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:გარდაცვლილი 1985 კატეგორია:ქართველი ფიზიოთერაპევტები ვახტანგ
კინტა-დუ-სოლი
კინტა-დუ-სოლი (Quinta do Sol) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 422 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მორანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 088 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.6 კმ²-ზე. ფართობი 326 177 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
სიუნის დინასტია
სიუნის დინასტია, სისაკიანები (Սյունի, Սիսակյաններ) — შუა საუკუნეების სიუნიქის სამეფოს მმართველი დინასტია. ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი დინასტია სომხეთის ისტორიაში.
სიუნიქის სამეფოს პირველი მეფე სიუნის დინასტიიდან იყო სმბატ I საჰაკიანი (987-998 წწ.). სიუნიქის მმართველმა სმბატ I-მა 987 წელს გამოაცხადა სიუნიქის სამეფოს დამოუკიდებლობა, თუმცა 998 წელს სამეფო უკვე ანისის ბაგრატუნების ვასალობა აღიარეს. უკანასკნელი მეფე იყო გასან გერაკარელი (1166-1170 წწ.).
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის ისტორია
დიბისი პიერი
დიბისი პიერი (დ. 1961) — ავსტრალიელი მწერალი. მან სადებიუტო რომანისთვის „ვერნონ გენიოს ლითლი“ ბუკერის პრემია მოიპოვა, რის შედეგადაც ამ ჯილდოს ლაურეატი მესამე ავსტრალიელი ავტორი გახდა. რომანისთვის პიერი აგრეთვე ვაითბრედის პრემიით დაჯილდოვდა, რის შემდეგაც იგი გახდა პირველი მწერალი, რომელმაც ერთი და იმავე ნაწარმოებისთვის ერთდროულად ბუკერისა და ვაითბრედის პრემიები მიიღო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:ავსტრალიელი მწერლები კატეგორია:ფსევდონიმიანი მწერლები
ვესლი სნეიდერი
ვესლი სნეიდერი (Wesley Sneijder; დ. 9 ივნისი, 1984, უტრეხტი) — ნიდერლანდელი ფეხბურთელი. ასპარეზობს თურქულ კლუბ „გალათასარაიში“. კარიერის საუკეთესო წლები გაატარა იტალიურ „ინტერში“, რომელთან ერთადაც მოიგო უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა. მონაწილეობა აქვს მიღებული მსოფლიოს 2006, 2010 და 2014 წლების, ასევე ევროპის 2004, 2008 და 2012 წლების ჩემპიონატებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:ნიდერლანდელი ფეხბურთელები კატეგორია:2006 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ეპისკოპალური ეკლესია საქართველოში
ანგლიკანური ეკლესიის დაარსება
ანგლიკანური ეკლესია არის ქრისტიანობის მესამე უდიდესი თანაზიარება (რომის კათოლიკურის და აღმოსავლეთის მართლმადიდებლური ეკლესიების შემდეგ), რომელიც დაახლოებით 85 მილიონ მორწმუნეს მოიცავს მთელი მსოფლიოს მაშტაბით. ამ ეკლესიის იდენტობა და ისტორია მჭიდროდ არის დაკავშირებული ინგლისის ნაციონალურ ეკლესიასთან (ინგლისის ეკლესია), რომელიც არის მსოფლიო ანგლიკანური თანაზიარების დედა ეკლესია. ინგლისის ეკლესია XVI საუკუნეში, რეფორმაციის ხანაში, გამოეყო რომის პაპის იურისდიქციას.
ეპისკოპალური თემის დაარსება საქართველოში
2018 წლის 21 აპრილს თბილისში შეიკრიბა ლიბერალურად მოაზროვნე ქრისტიანთა ჯგუფი (მართლმადიდებლური, კათოლიკური და პროტესტანტული ეკლესიებიდან), რომელსაც ხელმძღვანელობდა თომა ლიპარტიანი (თავად ყოფილი რომის კათოლიკე), მათ გადაწყვიტეს შეერთებოდნენ ეპისკოპალურ-ანგლიკანურ ეკლესიას, იმის გამო რომ ეს ეკლესია ინარჩუნებს ტრადიციულ ქრისტიანულ რწმენასა და პრაქტიკას, სოციალური სწავლებებით კი არის ლიბერალური და პროგრესული. 2019 წლის 25 ოქტომბერს, თბილისის ეპისკოპალური თემი შევიდა ამერიკის ეპისკოპალური ეკლესიის მზრუნველობის ქვეშ. ამერიკის ეპისკოპალურ ეკლესიას კონტინენტურ ევროპაში აქვს "ეპისკოპალურ სამრევლოთა გაერთიანება ევროპაში", რომლის ეპისკოპოსიცაა მისი მაღალღირსება მარკ ედინგტონი. სწორედ ხსენებული ეპისკოპოსის სამწყსოს წარმოადგენს ეპისკოპალური ეკლესიის თემი საქართველოში. სამრევლოთა გაერთიანების ცენტრი მდებარეობის პარიზში, სადაც არის ეპისკოპოსის კათედრა წმინდა სამების კათედრალში.
საქართველოში ეპისკოპალური ეკლესიის მრევლის უმრავლესობა თბილისში ცხოვრობს, შესაბამისად ეკლესიის აქტივობების უმრავლესობა თბილისის სამრევლოში ხორციელდება. თბილისის წმინდა ნინოს სამრევლოში ყოველ კვირას ტარდება ჯერ ქართული, ხოლო შემდგომ ინგლისური ღვთისმსახურება. ეკლესია ასევე ატარებს ინგლისურისა და ბიბლიის უფასო გაკვეთილებს. რეგულარული ღვთისმსახურებები ასევე ტარდება რუსთავის სამრევლოშიც. მრევლის წევრები ცხოვრობენ ქუთაისში, ქობულეთსა და ხობის რაიონში. ეკლესიის წევრები არიან ქართველები, ამერიკელები, ბრიტანელები და აფრიკელი სტუდენტები.
საქართველოში მცხოვრებ ეპისკოპალური ეკლესიის მრევლს პასტორალურ მზრუნველობას უწევს ღვთისმსახურების ლიდერი თომა ლიპარტიანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქრისტიანობა კატეგორია:ანგლიკანიზმი კატეგორია:რელიგიური ორგანიზაციები კატეგორია:ეკლესიები
ნოვა-ზაგორის თემი
ნოვა-ზაგორის თემი (Община Нова Загора) — თემი აღმოსავლეთ ბულგარეთში. შედის სლივენის ოლქის შემადგენლობაში. თემის მოსახლეობაა 40 980 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 876.86 კმ²-ს. მოიცავს 34 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ნოვა-ზაგორა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სლივენის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
რონკადორი
რონკადორი (Roncador) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 762 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მორანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 537 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.55 კმ²-ზე. ფართობი 742 121 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ფორთოხლის გოგონა
„ფორთოხლის გოგონა“  (Appelsinpiken) — ნორვეგიელი მწერალ იუსტაინ გორდერის  2003 წლის რომანი. 2009 წელს გამოვიდა მისი კინოადაპტაცია.
სიუჟეტი
გეორგი ოთხი წლის იყო, როცა მისი მამა იან ოლავი დაიღუპა. თერთმეტი წლის შემდეგ, გეორგის ბებია აღმოაჩენს იან ოლავის მიერ შვილისთვის გარდაცვალებამდე დაწერილ წერილებს, სათაურით „ფორთოხლის გოგონა“.
გეორგი მალე აღმოაჩენს, რომ „ფორთოხლის გოგონა“ არა უბრალო მოთხრობა, არამედ საიდუმლოებებით მოცული ამბავია მამის ახალგაზრდობის შესახებ. ამბავი იმისა, თუ როგორ შეხვდა იან ოლავი ლამაზ გოგონას, რომელსაც ფორთოხლებით სავსე ჩანთა ეჭირა ხელში. წერილში იან ოლავი შვილს სთხოვს, დაეხმაროს ფორთოხლის გოგონას ვინაობის დადგენაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იუსტაინ გორდერის რომანები კატეგორია:2003 წლის რომანები