cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ახალთესლი
ახალთესლი, საგაზაფხულო ქერის ქართული ჯიში (პოპულაცია). თავთავი ორმწკრივიანი, მოჩალისფრო-ყვითელი, საშუალო სიგრძისა და სიმკვრივისაა. ფხა უმეტესად ნაზი, გრძელი და დაკბილულია, მარცვალი - ელიფსური, კილშეზრდილი. ყვავილის კიდეები გლუვი, იშვიათად დანაოჭებულია, თანდათანობით გადადის ფხაში. 1000 მარცვლის წონა 34-45 გ. ახალთესლის ნათესებს საკმაოდ დიდი ფართობი უჭირავს აღმოსავლეთ საქართველოში და დასავლეთ საქართველოს ზოგიერთ რაიონში. ახალთესლს იყენებენ საკვებად და ლუდის წარმოებაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქერის ჯიშები
შკვანა
შკვანა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ხოფის თემი), ბზიფის ქედის სამხრეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 310 მ, გუდაუთიდან 22 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხოფის თემის სოფლები
ტომატინა
ლიტერატურა
კატეგორია:ესპანური კულტურა კატეგორია:საჭმლის ფესტივალი
გრან-კორნიე
გრან-კორნიე (Grand Cornier) — მთა პენინის ალპებში, შვეიცარიაში. მდებარეობს მწვერვალ დან-ბლანშიდან 2 კმ-ით ჩრდილოეთით. სიმაღლე 3 962 მეტრი.
მწვერვალი პირველად 1865 წლის 16 ივნისს დალაშქრეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
Kometenmelodie 2
„Kometenmelodie 2“ — გერმანული ელექტრონული ჯგუფ Kraftwerk-ის სიმღერა და სინგლი, გამოცემული 1974 წელს. იგი შეტანილია ჯგუფის მეოთხე სტუდიურ ალბომში Autobahn. სიმღერის სახელწოდება კოგოუტეკის კომეტის C/1973 E1 დასახელებიდან მომდინარეობს.
სიმღერების სია
გერმანული 7" სინგლი (Philips 6003 466)
ბრიტანული 7" სინგლი (Vertigo 6147 015)
Spergo fusiforme
Spergo fusiforme — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ნოვოპოლტავკა (ბერისლავის რაიონი)
ნოვოპოლტავკა (Новополтавка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 430 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერისლავის რაიონის სოფლები
კახ-ბაში
კახ-ბაში  (Qaxbaş) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. სოფელი საქართველოს ისტორიული მხარის, ჰერეთის ტერიტორიაზე ჩამოყალიბებული პოლიტიკური ერთეულის — კაკის — ნაწილი. შედის ახლანდელ აზერბაიჯანის კახის რაიონში, რაიონული ცენტრის — ქ. კახის ნაწილი. კახ-ბაშის ტერიტორიაზე დაცულია საკულტო არქიტექტურის ძეგლი — VI–VIII საუკუნეების ბაზილიკა. მოსახლეობის რაოდენობა — 2,983 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახის რაიონის სოფლები კატეგორია:ჰერეთი კატეგორია:საქართველოს ისტორიული ტოპონიმები
Lasioglossum eurydikae
Lasioglossum eurydikae — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1974 წელს.
სქოლიო
eurydikae
კორეკა
კორეკა (Coreca) — სასოფლო დასახლება იტალიაში, კალაბრიის რეგიონში, კოზენცის პროვინციის ამანტეის კომუნაში. მდებარეობს კამპორა-სან-ჯოვანის მოსაზღვრედ.
ტერიტორია და საზღვრები
დასავლეთით და სამხრეთით ესაზღვრება ხმელთაშუა ზღვა, სამხრეთით ქალაქი ამანტეა, სადაც იწყება საზღვარი კამპორა-სან-ჯოვანისთან. ტერიტორია ძირითადად შედგება კლდოვან ფორმაციებისგან. იგი ასევე მოიცავს მთიანი ადგილებსა და ფართო პლაჟებს. ჰავა რბილია.
ეკონომიკა
კორეკის ეკონომიკის ძირითადი წყაროა ტურიზმი, რაც ასევე ასევე ყვავის მიმდებარე სოფელ კამპორა-სან-ჯოვანიში. ტურიზმისა და სასტუმრო სექტორის წარმატების მიზეზი ძირითადად სანაპიროს სილამაზეა. ასევე არსებობს კვების მრეწველობისა და მექანიკის რამდენიმე მცირე ქარხანა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:იტალიის ქალაქები
ქართლის ერისმთავრის დრაქმები
ქართლის ერისმთავრის დრაქმები — VI საუკუნის დასასრულსა და VII საუკუნის დასაწყისში ქართლში მოჭრილი სასანური ტიპის ვერცხლის მონეტები. ცნობილია ქართულ-სასანური მონეტების სახელითაც.
ნაპოვნია ოცდაათიოდე ცალი. მასა 2,5-3,5 გ შორის მერყეობს. ქართლის ერისმთავრის დრაქმები სასანიანთა ირანის მმართველების ჰორმიზდ IV-ისა (579-590) და ხოსრო II-ის (590/591-628) მონეტების იმიტაციაა. შუბლზე გამოსახულია მარჯვნივ მიბრუნებული ჰორმიზდ IV ან ხოსრო II და სათანადო ფალაური წარწერა, ცეცხლთაყვანისმცემელთა ემბლემა (საკურთხეველზე წმინდა ცეცხლი, რომელსაც 2 შეიარაღებული მცველი დარაჯობს) და შესაბამისი ფალაური წარწერა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს მონეტები
ჭიხუ
ჭიხუ — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, ბულიწყუს თემში (სოფლები: ბულიწყუ, საკვიკვინიო, ჭიხუ). მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე. ზღვის დონიდან 26 მეტრზე. ხობიდან დაშორებულია 1,5 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 299 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ხობის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ახალი აზრი
„ახალი აზრი“ — ქართული ყოველდღიური პოლიტიკურ-ლიტერატურული გაზეთი, სოციალ-დემოკრატიული (მენშევიკური) მიმართულებისა. გამოდიოდა არაპერიოდულად 1913-1915 წლებში თბილისში. 1914 წლის მარტ-აგვისტოში — ქუთაისში სხვადასხვა სახელწოდებით: „აზრი“, „ახალი აზრი“, „ჩვენი აზრი“. რედაქტორი თ. კეკელიძე.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
აქილევსი
thumb|right|279პქ| აქილევსი, ძველბერძნული ბარელიეფი აქილევსი (Αχιλλεύς) — ბერძნულ მითოლოგიაში ტროას ომის გმირი, ჰომეროსის ილიადის ერთ-ერთი ცენტრალური, მთავარი პერსონაჟი. ფთიაში მცხოვრები მირმიდონების მეფე — პელევსის და ზღვის ქალღმერთ თეტიდას ვაჟი.
იმისათვის, რომ აქილევსი უკვდავი გაეხადა, თეტიდა მას დღისით წმინდა მდინარეში აბანავებდა, ღამ-ღამობით კი ცეცხლის ალით რუჯავდა. ერთხელ ეს შენიშნა პელევსმა და შეშინებულმა ბავშვი ცეცხლიდან გამოაყვანინა. ამის გამო თეტიდამ პელევსი მიატოვა. სხვა მითის მიხედვით თეტიდა აქილევსს ბანდა სტიქსის წყლით, რის გამოც არავითარ იარაღს არ შეეძლო მისი სხეულის დაზიანება. ცეცხლის ალისაგან თუ სტიქსის წყლისაგან შეუხებელი რჩებოდა ბავშვის მხოლოდ ერთი ქუსლი, რომელზეც ხელი ეკიდა თეტიდას (ეს იყო აქილევსის სუსტი ადგილი). თეტიდას წასვლის შემდეგ პელევსმა აქილევსი კენტავრ ქირონს მისცა აღსაზრდელად. ქირონი აქილევსს ლომებისა და გარეული ტახების შიგნეულით კვებავდა. მან აქილევსს ექიმობა და სხვა საუცხოო ხელოვნებანი ასწავლა. მოხუცმა ფენიქსმა კი ლამაზი მეტყველება და ომის ხელოვნება.
აქილევსი იზრდებოდა თავის მეგობარ პატროკლესთან ერთად. როდესაც აქილევსს უთხრეს ხანგრძლივი და უსახელო სიცოცხლე ერჩია თუ მოკლე და სახელოვანი, აქილევსმა ეს უკანასკნელი აირჩია. აქილევსის სიამოვნებით დათანხმდა ტროას ომში მონაწილეობაზე, როდესაც მასთან ამის თაობაზე ნესტორი და ოდისევსი მივიდნენ. თავის მასწავლებელ ფენიქსთან, პატროკლესა და მირმიდონელ მხედრებთან ერთად 50 გემით აქილევსი ტროას მისადგომებისაკენ გაემართა. აქილევსის ომში მონაწილეობას სხვადასხვაგვარად გადმოსცემენ ჰომეროსის შემდეგდროინდელი ლეგენდებიც და მწერლებიც. ერთი თქმულების თანახმად წინასწარმეტყველმა კალქანტმა იწინასწარმეტყველა, რომ მხოლოდ აქილევსის დახმარებით შესძლებდნენ ბერძნები ტროას აღებას, მაგრამ ამ ომში თვით აქილევსი დაიღუპებოდა. ამ უბედურების აცილების მიზნით, თეტიდამ აქილევსი ქალის ტანსაცმელში გამოაწყო და კუნძულ სკიროსზე დამალა. აქ აქილევსი იმალებოდა მეფე ლიკომედეს ქალიშვილებთან. აქედან ერთ–ერთთან, დეიდამიასთან მან რომანი გააბა რის შედეგადაც შეეძინათ ნეოპტოლემოსი. როდესაც ოდისევსმა, ფენიქსმა და ნესტორმა აქილევსის ადგილსამყოფელი გაიგეს, მას ვაჭრების სახით ესტუმრნენ. როდესაც ვაჭრებმა საქონელი გაშალეს, მეფის ყველა ქალიშვილმა მშვიდად ჩაუარა ძვირფას ფარ–ხმალს, აქილევსი კი გასასინჯად წაეტანა. ამ საქციელით მან თავისი თავი გათქვა და იძულებული გახდა გაყოლოდა სტუმრებს ტროას ომში.
ჰომეროსის პოემებში მოთხრობილია აქილევსის წარმატებებზე ტრაოს ალყის დროს. ომის დაწყებიდან 10 წლის შემდეგ აქილევსი წაეჩხუბა აგამემნონს და უარი განაცხადა ომის გაგრძელებაზე. ამის მიზეზი გახდა ტყვე ქალი ბრისეიდა, რომელიც აგამემნონმა აქილევსს წაართვა. აქილევსის წასვლით გათამამებულმა ტროელებმა ბერძნები სასტიკად დაამარცხეს. მაშინ აქილევსის მეგობარმა პატროკლემ, აქილევსის თანხმობით აიღო ხელში იარაღი ტროელების წინააღმდეგ. მან ბერძნების სასარგებლოდ შეაბრუნა ომის ბედი, მაგრამ თვითონ დაიღუპა ჰექტორის ხელით. მეგობრის სიკვდილით შეშფოთებული აქილევსი ფიცს დებს, რომ სამაგიეროს გადაუხდის ჰექტორს. თეტიდას თხოვნით მას ჰეფესტომ გამოუჭედა ახალი იარაღი, მათ შორის საუკეთესო, შემდეგ საყოველთაოდ ცნობილი ფარი. აქილევსმა დაამარცხა ტროელები და მოკლა ჰექტორიც. ჰექტორის გვამი გამობა ეტლს და პატროკლეს ცხედრის ირგვლივ ათრია. ჰექტორის გვამის გამოსასყიდად აქილევსთან მივიდა ჰექტორის მამა მეფე პრიამოსი. იგი შეევედრა აქილევსს, მიეცა მისთვის საკუთარი შვილის გვამი. აქილევსმა შეისმინა მოხუცის ვედრება და ჰექტორის გვამი გაატანა. ჰექტორის დაწვის ცერემონიალით მთავრდება „ილიადა“.
ზოგი მითის მიხედვით აქილევსი, წინასწარმეტყველების თანახამდ, მართლაც ტროის ომში დაიღუპა ჯერ კიდევ ქალაქის დაცემამდე. (ერთი ვარიანტის მიხედვით აქილევსი მოკლა პარისმა, რომლის ისარი აპოლონმა წარმართა აქილევსის ქუსლისაკენ, რომელიც მისი ერთადერთი სასიკვდილო ადგილი იყო). ჰომეროსის მიხედვით აქილევსი საიქიოში მკვდართა მეუფე გახდა. ერთი მითის მიხედვით მკვდარი შვილი თეტიდამ კუნძულ ლევკოსზე წაიღო, გააცოცხლა და იფიგენიაზე (ზოგი ვარიანტით მედეაზე) დააქორწინა.
აქილევსის კულტი გავრცელებული იყო ელიდაში, სპარტაში, ოლივიაში და სხვა ქალაქებში. აქილევსის სახე ნათლადაა მოცემული „ილიადაში“. მეცნიერები თვლიან, რომ თქმულებებში აქილევსის შესახებ, რომელიმე ისტორიული პიროვნების რეალური თავგადასავალია აღწერილი. ამ ვარაუდს ამყარებს ისიც, რომ მიკენის წარწერებში (II ათასწლეული ჩვენს ერამდე) ამოკითხულია სახელი აქილევსი. აქილევსის სახემ შთააგონა ანტიკური ხანის მრავალი ხელოვანი. უდიდესი პოპულარობით სარგებლობს პარიზში დაცული აქილევსის ქანდაკება. მხატვრულ ლიტერატურაში აქილევსის სახე ჰომეროსის გარდა მოგვცა ევრიპიდემ, ვერგილიუსმა, ოვიდიუსმა და სხვებმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია კატეგორია:ტროის ომის მონაწილეები კატეგორია:ილიადას პერსონაჟები კატეგორია:პედერასტი გმირები და ღვთაებები
გულისაბა
გულისაბა (Mirabilis jalapa) — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე გულისაბასებრთა ოჯახისა. აქვს სწორმდგომი, 90 სმ-მდე სიმაღლის ღერო, კიდემთლიანი კვერცხისებრი ფოთლები, მტევნისებრ ყვავილებად შეკრებილი თეთრი, ყვითელი ან წითელი ყვავილები, რომლებიც ღამით იშლება, დილით კი იხურება (ღრუბლიან ამინდში გაშლილია დღისითაც), ხშირად ერთ ყვავილედში სამი ფერის ყვავილია. აქვს თითისტარისებრი მსხვილი ხორცოვანი ფესვები. ყვავილობს ივნისიდან ნოემბრამდე. მრავლდება თესლით. დეკორატიულ მებაღეობაში ცნობილია დაბალტანიანი, ჯუჯა, ჭრელფოთოლა ფორმებიც.
იზრდება ამერიკის ტროპიკებში, სამშობლოა პერუ, მექსიკა, ჩილე. ფართოდ გავრცელებული დეკორატიული მცენარეა. კულტივირებულია საქართველოშიც. კარგად ვითარდება აღმოსავლეთ საქართველოში. იძლევა თვითნათესარსაც (თბილისის ბოტანიკური ბაღი). ერთწლიანი კულტურაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გულისაბასებრნი
1642
თარიღი უცნობია
*
თოფი (მრავალმნიშვნელოვანი)
თოფი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ვილა კაპრა
ვილა კაპრა (აგრეთვე ცნობილი როგორც ვილა ლა როტონდა) — რენესანსის პერიოდის ვილა. იგი ქალაქ ვიჩენცაში არქიტექტორმა ანდრეა პალადიომ ააგო 1566 წელს. შენობის პროექტი ძველი საბერძნეთისა და რომის არქიტეტურას ემყარება. კვადრატებმა, წრეებმა და სწორკუთხედებმა შენობას მკაცრი იერი მისცა და მთელ ევროპაში ბევრი ვილისა თუ სასახლისათვის მისაბაძ ნიმუშად იქცა. სახელი "კაპრა" წარმოიშვა ძმები კაპრესაგან, რომლებმაც დაასრულეს ეს შენობა, მას შემდეგ, რაც ის მათ გადაეცათ 1591 წელს. პალადიოს სხვა შენობებთან ერთად ვიჩენცაში, ეს შენობა შეტანილია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
სამხრეთ ქვემო კალიფორნიის მუნიციპალიტეტები
სამხრეთი ქვემო კალიფორნია მექსიკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს და 5 მუნიციპალიტეტეს მოიცავს. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, სამხრეთი ქვემო კალიფორნია მეორე ყველაზე ნაკლებად დასახლებული შტატია მექსიკაში (798 447 ადამიანი) და მე-11 ადგილზეა ფართობის მიხედვით (74 745.12 კმ²).
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ქვემო კალიფორნიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:მექსიკის მუნიციპალიტეტების სიები
გენადი მიხასევიჩი
გენადი მიხასევიჩი (Генадзь Мадэставіч Міхасевіч) — საბჭოთა სერიული მკვლელი. 1971-1985 წლებში ე.ი. 14 წლის განმავლობაში მოკლა დაახლოებით 36 ადამიანი. კლავდა ქალებს, მოქმედების მოტივი სექსუალური. დანაშაულის ადგილი მოიცავდა ვიტებსკს, პოლოცკის და ბელორუსიის რამდენიმე სასოფლო-სამეურნეო ადგილს.
სქოლიო
კატეგორია:საბჭოთა სერიული მკვლელები კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:გარდაცვლილი 1988
Spergo glandiniformis
Spergo glandiniformis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
შუქრიე სულთანი
ჰათიჩე შუქრიე სულთანი ( خدیجه شکریه سلطان  ,  „პატივცემული ქალბატონი“ და „მადლიერი“, დ. 24 თებერვალი , 1906  – გ. 1 აპრილი, 1972 ) — ოსმალეთის პრინცესა, ტახტის მემკვიდრის შაჰზადე იუსუფ იზედდინის ქალიშვილი, რომელიც იყო სულთან აბდულაზიზის და ლემან ჰანიმის ვაჟი.
ადრეული წლები
შუქრიე სულთანი დაიბადა 1906 წლის 24 თებერვალს ჩამლიჯაში, მამის ვილაში. მისი მამა იყო შეჰზადე იუსუფ იზედინი, ხოლო დედა იყო ლემან ჰანიმი. ის იყო მეორე შვილი და უფროსი ქალიშვილი, რომელიც მამას შეეძინა და დედისთვის იყო უფროსი შვილი. მას ჰყავდა ორი უმცროსი ძმა, შაჰზადე მეჰმედ ნიზამედდინი, მასზე ორი წლით უმცროსი და და, მიჰრიბან მიჰრიშაჰ სულთანი, მასზე ათი წლით უმცროსი. მამამ თავი მოიკლა 1916 წლის 1 თებერვალს, როდესაც ის ათი წლის იყო. ის იყო აბდულაზიზის და დიურინევ ქადინის შვილიშვილი.
პირველი ქორწინება
შუქრიე სულთანმა დაქორწინდა მის მეორე ბიძაშვილზე, შეჰზადე მეჰმედ შერაფედინი, შაჰზადე სელიმ სულეიმანის ვაჟი და სულთან აბდულმეჯიდ I- ის შვილიშვილი. ქორწილი 1923 წლის 14 ნოემბერს, ნიშანთაშის ვილაში გაიმართა. 1924 წლის მარტში, სამეფო ოჯახის გადასახლებისას, შუქრიე და მისი ქმარი გადავიდნენ პარიზში, სადაც ცხოვრობდნენ 1925 წლამდე და შემდეგ ეგვიპტეში, სადაც მას შეუერთდნენ მისი და - მიჰრიშაჰ სულთანი და კავიდან ჰანიმი, მამის მეორე მეუღლე. მოგვიანებით ისინი საცხოვრებლად გადავიდნენ ბეირუთში, სადაც განქორწინდნენ 1927 წელს.
მეორე ქორწინება
1938 წლის 10 თებერვალს დაინიშნა ზივერ ფაშას ძე მიდჰათ ბეისთან. თუმცა, ქორწინება არ შედგა. 1944 წელს იგი მიემხრო შეჰზადე ომერ ფარუკს, როდესაც საბჭომ აირჩია შაჰზადე აჰმედ ნიჰადი ოჯახის უფროსად.
მესამე ქორწინება
1949 წლის აპრილში იგი დაქორწინდა მეჰმედ შეფიკ ზიაზე (1894 - 1980), კვიპროსელი თურქული წარმოშობის ამერიკის მოქალაქეზე. 1952 წელს ის, მისი ქმარი და მისი და დაბრუნდნენ სტამბოლში პრინცესებისთვის გადასახლების კანონის გაუქმების შემდეგ, სადაც იგი ჩამლიჯა ვილაში დასახლდა.
გარდაცვალება
შუქრიე სულთანი გარდაიცვალა 1972 წლის 1 აპრილს სამოცდაექვსი წლის ასაკში და დაკრძალეს მისი დიდი ბაბუის სულთან მაჰმუდ II- ის მავზოლეუმში, დივანიოლუ, სტამბოლი. მეჰმედ შეფიკმა შემდეგ ცოლად შეირთო ნესლიშაჰ სულთანი, შაჰზადე მეჰმედ აბდულკადირის ქალიშვილი.
შუქრიეს მიღებული აქვს ოსმანთა სახლის ორდენი, ქველმოქმედების ორდენი, 1-ლი ხარისხი და ოსმალეთის იმპერიის გამორჩეული ორდენი.
სქოლიო
<references group="" responsive="0"> კატეგორია:გარდაცვლილი 1972 კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:დაბადებული 24 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1 აპრილი კატეგორია:XX საუკუნის ოსმალეთის პრინცესები
ხელოვნებით — მშვიდობისა და ურთიერთგაგებისკენ
ხელოვნებით — მშვიდობისა და ურთიერთგაგებისკენ (Праз мастацтва — да міру і ўзаемапаразумення) — ჯილდო, რომელსაც იღებენ კულტურისა და ხელოვნების მუშაკები, შემოქმედებითი გუნდები, ორგანიზაციები, რომლებმაც მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს საერთაშორისო კულტურული თანამშრომლობის განმტკიცებაში, ჰუმანისტურ იდეალებზე და ფასეულობებზე დაფუძნებული მსოფლიო მხატვრული კულტურის მიღწევების პოპულარიზაციაში.
ჯილდოს გადასცემს ბელარუსის რესპუბლიკის პრეზიდენტი ან მის მიერ უფლებამოსილი ოფიციალური პირი ხელოვნების საერთაშორისო ფესტივალის — „სლავიანსკი ბაზარი ვიტებსკში“ გახსნის ცერემონიაზე.
ჯილდოს მიმღებები
ჯილდოს მფლობელთა სახელები უკვდავყოფილია ამფითეატრთან ახლოს, „ვარსკვლავების ხეივანში“.
სქოლიო
კატეგორია:ჯილდოები ანბანის მიხედვით კატეგორია:მუსიკალური ჯილდოები
მოსახლეობის სიმჭიდროვე
მინი|300პქ|მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2006 წლის მიხედვით (ადამიანები / კმ²) მოსახლეობის სიმჭიდროვე — სიდიდე, რომელიც აღწერს მოცემულ ტერიტორიულ ერთეულზე (ქვეყანა, რეგიონი, ქალაქი) დასახლებულ ადამიანთა საშუალო სიდიდეს ფართობის ერთეულზე (როგორც წესი კვადრატული კილომეტრი, უფრო მცირე ტერიტორიებისათვის - ჰექტარი). ამ ერთეულის გამოსათვლელად ტერიტორიული ერთეულის მოსახლეობის საერთო რაოდენობას ყოფენ მის საერთო ფართობზე.
ფაქტები მოსახლეობის სიმჭიდროვის შესახებ:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დემოგრაფია კატეგორია:საზოგადოებრივი გეოგრაფია
აირსოფტის იარაღი
აირსოფტის იარაღი, წარმოადგენს რეალური ცეცხლსასროლი იარაღის ადაპტირებულ ვერსიას. ცნობილია 3 ტიპის იარაღი: ზამბარის მექანიზმის, აირის და ელექტრული.
ისტორია
ზამბარის მექანიზმიანი პირველი იარაღი შეიქმნა მეოცე საუკუნის 70–იან წლებში იაპონიაში. შემდეგ ბაზარზე გამოჩნდა აირის იარაღი, ხოლო შემდეგ კი ელექტრული. იაპონურ ფირმებს სულ უფრო აქტიურ კონკურენციას უწევენ ჰონგ-კონგის და ჩინური ფირმები. სადღეისოდ გავრცელებული იარაღის მოდელების უმრავლესობა ელექტრული მექანიზმით მუშაობს.
გულისპირი
გულისპირი — ქართული ეროვნული კოსტიუმის — ქართული კაბის საგულე. იკეთებდნენ გულამოჭრილი ზედატანის ქვეშ ისე, რომ ნაქარგი კარგად გამოჩენილიყო. გულისპირის საკისრე ოდნავ ამოღებული ჰქონდა და უკან ზონრებით ან ღილებით იკვრებოდა. გულისპირი ქართული კაბის აუცილებელი კომპონენტი იყო სალტიან, ტოტებდაშვებულ სარტყელსა და ყურთმაჯებთან ერთად. მაღალი წოდების ქალის კაბის გულისპირი, სარტყელი და ყურთმაჯები ოქრომკედითა და ძვირფასი თვალმარგალიტით იყო შემკული. ნაქარგობის ძირითად მოტივად იყენებდნენ მცენარეულ ორნამენტს — ვაზის მტევანს, მინდვრის ყვავილს და ა. შ. გლეხის ქალის კაბის სარტყელ-გულისპირი, უმთავრესად დაჩითული ქსოვილებისაგან მზადდებოდა. გულისპირის შემკულობას მამაკაცის ჩაცმულობაშიც დიდი ყურადღება ექცეოდა. საქართველოს ბევრ რაიონში ბამბის ქსოვილის პერანგს გულზე ჩვეულებრივ წითელი აბრეშუმის ოთხკუთხა ქსოვილი ჰქონდა დაკერებული, ფერადი ძაფით იყო ნაქარგი და ყაითნით გაწყობილი. აღსანიშნავია ხევსური ქალის სადიაცოს ფარაგი და მამაკაცის სამოსელი — პერანგი, რომლის მდიდრული ორნამენტებითა და უმთავრესად ჯვრის გამოსახულებებით ნაქარგი გულისპირი თითქოს ბოროტი ძალებისაგან იცავდა ადამიანს.
აირსოფტის იარაღი
ზამბარის მექანიზმიანი იარაღი
ეს არის აირსოფტის იარაღის ყველაზე ძველი სახეობა. თითოეული გასროლის შემდეგ საჭიროა იარაღის ხელით გადატენა. ჩახმახის დაშვების შემდეგ შეკუმშული ზამბარა თავისუფლდება და მისი პოტენციური ენერგია გამოიყენება ჰაერის დასაჭირხნად. ის კი თავის მხრივ უბიძგებს ტყვიას იარაღის ლულაში და ხდება გასროლა.
გულისპირი
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ტანსაცმელი
აირსოფტის იარაღი
ზამბარის მექანიზმიანი იარაღი
ზამბარის შესაკუმშად გამოიყენება სხვადასხვა მეთოდი. როგორც წესი, ის მიახლოებულია რეალურთან. მაგალითად, პისტოლეტის შემთხვევაში ხდება იარაღის ზემოთა ნაწილის ხელით უკან გადაწევა. სნაიპერული შაშხანის შემთხვევაში ხდება საკეტის ხელით უკან დაწევა. აქედან გამომდინარე, ავტომატური და ნახევრადავტომატური ცეცხლი შეუძლებელია.
ელექტრული ავტომატური იარაღი
ჩახმახის დაშვებისას ირთვება ელექტრული ძრავა რომელიც იკვებება სპეციალური აკუმულატორიდან. ნახევარწრის ფორმის კბილანა ეჭიდება დგუშს, რომელზეც ზამბარაა დამაგრებული და მას უკან ეწევა. ზამბარა იკუმშება. შემდეგ კი, როდესაც კბილანა ბოლომდე შეტრიალდება, დგუში თავისუფლდება, ზამბარა მიმართავს მას წინ, ცილინდრში. შეკუმშული ჰაერი ბურთულას მიმართავს წინ, ლულისაკენ და ხდება გასროლა.
ცხადია, ძირითადი პრინციპი ხელით გადატენვის მსგავსია, თუმცა ელექტროძრავა საშუალებას იძლევა რომ იარაღმა მიაღწიოს გასროლების დიდ სიხშირეს. შესაძლებელია როგორც ნახევრადავტომატური, ისე ავტომატური ცეცხლის წარმოება, წუთში 350–450 გასროლამდე (ზოგ შემთხვევაში 800–მდეც კი). არსებობს ამ პრინციპით მოქმედი შაშხანები, პისტოლეტები და ტყვიამფრქვევები
გავრცელებული იარაღის უმრავლესობა იყენებს ნიკელ–კადმიუმის ან ნიკელ–მეტალჰიდრიდის ბატარეებს, რომლებსაც გააჩნიათ სხვადასხვა ნაკლოვანებები: დაბალ ტემპერატურაზე არასტაბილური მუშაობა, მეხსიერება და სხვა. ამიტომაც მზარდ პოპულარობას იხვეჭს ლითიუმის ბაზაზე დამზადებული ბატარეები.
როგორც წესი, იარაღს შეძენისას მოჰყვება დამტენის ბლოკი, თუმცა ხშირად მოთამაშეები ამჯობინებენ უფრო მაღალხარისხოვანი დამტენების შეძენას, რაც ბატარეის ექსპლუატაციის ვადას ზრდის.
აირის იარაღი
გაზის იარაღი ტყვიებს აირის წნევით ისვრის, რომელიც მაღალი წნევის ბალონშია ჩატუმბული. აირი შეიძლება იყოს ნახშირორჟანგი, პროპანი მინარევებით (ე.წ. Green Gas).
Hop Up სისტემა
ეს სისტემა პირველად Tokyo Marui–ს იარაღებში გამოჩნდა. ლულაში მოთავსებულია რეზინის ბორცვი, რომელიც ტყვიას ჰორიზონტალური ღერძის მიმართ ბრუნვის მომენტს ანიჭებს, ფრენის დროს მეტი სტაბილურობის შენარჩუნების მიზნით. ეს კი თავის მხრივ უზრუნველყოფს სროლის სიშორის გაზრდას.
თანამედროვე იარაღებში შესაძლებელია ბორცვის ზომის რეგულირება, რაც მსროლელს საშუალებას აძლევს, ტყვიის ტრაექტორია მაქსიმალურად წრფივი გახადოს და ამით უზრუნველყოს სამიზნის დაზიანების უკეთესი სიზუსტე.
მცირე ტევადობის
ასეთი მჭიდები იტევენ არაუმეტეს 100 ბურთულისა. მოთამაშეები ასეთი მჭიდების გამოყენებას ძირითადად იმიტომ ამჯობინებენ რომ ის თამაშს მეტ რეალიზმს ჰმატებს. პისტოლეტის მჭიდები ყოველთვის მცირე ტევადობისაა. ბურთულების მისაწოდებლად გამოიყენება შეკუმშული ზამბარა.
საშუალო ტევადობის
ასეთი მჭიდები იტევენ 100–დან 200 ბურთულამდე. ერთი მხრივ, მათ გააჩნიათ იგივე უპირატესობა რაც მცირე ტევადობის მჭიდებს – შეკუმშული ზამბარა, რომელიც უზრუნველყოფს ტყვიების ერთმანეთზე მჭიდროდ მიჯრას და ამის ხარჯზე მოძრაობისას ხმაური არ ისმის. მეორე მხრივ, ტყვიების რაოდენობა უფრო მეტია და მჭიდის გამოცვლა უფრო იშვიათადაა საჭირო
დიდი ტევადობის
მჭიდებს, რომლებიც 200–ზე მეტ ბურთულას იტევენ, დიდი ტევადობისას ანუ ბუნკერებს უწოდებენ. მათში ბურთულები თავისუფლად ყრია, ხოლო მიწოდებას უზრუნველყოფს ხელით მოსამართი სპირალური ზამბარა, ან ელექტროძრავა. ასეთი მჭიდების უპირატესობა ისაა, რომ მათი დატენვა იშვიათადაა საჭირო. მთავარი ნაკლი კი მოძრაობისას ბურთულების ხმაურია.
ასევე ზოგიერთ კლუბში ან ღონისძიებაზე შესაძლოა დიდი ტევადობის მჭიდები აიკრძალოს ნაკლები რეალიზმის გამო.
რეალური ტევადობის
ასეთი მჭიდები იტევენ ზუსტად იმდენ ტყვიას, რამდენსაც შესაბამისი იარაღის რეალური ანალოგები. მაგალითად, M-16 ავტომატური შაშხანის მჭიდი შეიძლება იტევდეს 30 ბურთულას. ასეთი მჭიდები გამოიყენება სამხედრო სიმულაციების (MILSIM) დროს
იარაღის გაუმჯობესება
არცთუ იშვიათად, ახალბედა მოთამაშეები თამაშს იწყებენ ნაკლებად ხარისხიანი იარაღით. შემდეგ კი სურვილისამებრ შესაძლებელია მათი მოდიფიკაცია მახასიათებლების გასაუმჯობესებლად. როგორც წესი, გაუმჯობესება გულისხმობს გარკვეული დეტალების უფრო მაღალხარისხიანით შეცვლას. ასეთი ნაწილებს აწარმოებენ როგორც იარაღის მწარმოებლები, ისე სხვა კომპანიებიც.
ელექტრულ იარაღში ხშირია კბილანების და მთლიანად გადაცემათა კოლოფის (Gearbox) გამოცვლა, რადგან მათზე დიდი დატვირთვა მოდის სროლის დროს და იაფფასიანი დეტალები ხანგრძლივ ექსპლუატაციას ვერ უძლებენ. ეს პროცესი თითქმის ყოველთვის აუცილებელია ზამბარის გაძლიერებისას, რადგანაც შესაძლოა კოლოფმა ვერ გაუძლოს უფრო ძლიერი ზამბარისგან გამოწვეულ ძალვებს.
სროლის სიზუსტის გაუმჯობესების მიზნით შესაძლებელია ლულის შეცვლა უფრო გრძელი და წვრილი ვარიანტით. მაგალითად, იაფფასიანი მოდელის 6.08 მილიმეტრი სიგრძის ლულა შეიძლება 6.03 მილიმეტრიანით ჩანაცვლდეს. ამ დროს ხშირია იმ ცილინდრის შეცვლა, რომელშიც დგუში ჰაერს ჭირხნის. მოკლელულიანი მოდელების ცილინდრებს შესაძლოა კედელში ერთი ან რამდენიმე ხვრელი ჰქონდეთ, ზედმეტი ჰაერის გამოსაშვებად. ლულის დაგრძელებისას მას მთლიანი ცილინდრით ცვლიან ხოლმე.
ასევე მნიშვნელოვანი პრობლემაა მექანიზმის ნაწილების ცვეთა, ამიტომაც გაუმჯობესებისას როგორც წესი ცნობილი მწარმოებლების მიერ გამოშვებულ ნაწილებს იყენებენ. აქედან გამომდინარე, არცთუ იშვიათად გაუმჯობესება თითქმის იგივე ან მეტ დაახარჯებთან იყოს დაკავშირებული, ვიდრე თვითონ იარაღის შეძენაა.
ენთუზიასტები ხშირად იყენებენ Youtube–სერვისს იმისათვის, რომ იარაღის გაუმჯობესების მსურველებს დეტალურად აუხსნან, როგორ უნდა დაიშალოს იარაღის ესა თუ ის მოდელი.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ჰობი კატეგორია:სპორტული თამაშობები
Lasioglossum euxanthopus
Lasioglossum euxanthopus — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1986 წელს.
შლარა
შლარა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ბლაბურხვის თემი), აფხაზეთის ბორცვიან მთისწინეთში, მდინარე მიუსერის ხეობაში. ზღვის დონიდან 130 მ, გუდაუთიდან 23 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბლაბურხვის თემის სოფლები
კორვერა-დე-ასტურიასი
კორვერა-დე-ასტურიასი  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ასტურიის პროვინციის ავილესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 46,01 კმ². მოსახლეობა — 16 109 კაცი (2016 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ასტურიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ასტურიის ქალაქები
თოფი (ერთეული)
თოფი — სიგრძის საზომი ერთეული. გარკვეული სიდიდის ქსოვილის ნაჭერი. XVIII საუკუნეში საქართველოში თოფით იზომებოდა ქსოვილი. თოფის სიდიდე იყო 8–10 ადლი (დაახლოებით 8–10 მ).
ლიტერატურა
კატეგორია:საზომი ერთეულები
1927 წლის ივლისის აჯანყება
ივლისის აჯანყება (Brand des Wiener Justizpalastes 1927 ან Julirevolte) — შეტაკება ერთი მხრივ მაპროტესტებლებისა და შუცბუნდისა და მეორე მხრივ პოლიციასა და ჰეიმვერის შორის, მოხდა 1927 წლის 15 ივლისს ვენაში, რომლის დროსაც დაიღუპა 89, ხოლო დაიჭრა 600-ზე მეტი ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნე ავსტრიაში კატეგორია:1927 კატეგორია:XX საუკუნის აჯანყებები
იონკერ აფრიკანერი
იონკერ აფრიკანერი (Jonker Afrikaaner; დ. დაახლ. 1790 — გ. 1861) — ნამას უმაღლესი ბელადი 1830 წლიდან. თავისი შეიარაღებული ძალების მხედრობით (მან აფრიკის ისტორიაში პირველად შექმნა კავალერია) დაიმორჩილა ჰერერო და დამარა, შეიჭრა თანამედროვე ნამიბიის ტერიტორიაზე. 1840 წლისათვის იონკერ აფრიკანერის ხელისუფლება გავრცელდა თანამედროვე ნამიბიის მთელ სამხრეთ ნაწილზე და აქვე გადმოიტანა ცენტრი თანამედროვე ქალაქ ვინდჰუკის ადგილას.
იყო ჭკვიანი დიპლომატი, აქტიურად ავრცელებდა ქრისტიანობას დამორჩილებულ ხალხებში, შექმნა ძლიერი თეოკრატიული მმართველობის  სახელმწიფო, ქმნიდა ჩანაწერებს ნიდერლანდურ ენაზე, რომელსაც მეცნიერები უწოდებენ ანტიკოლონიური პუბლიცისტიკის მკაფიო ნიმუშს. ჩანაწერები გამოიცა კეიპტაუნში 1929 წელს. მისი სიკვდილის შემდეგ მის მიერ შექმნილი ტომთა კავშირი, რომელსაც ზოგიერთი ისტორიკოსი „იმპერიას“ უწოდებს, დაიშალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნამიბიელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ნამიბიის ისტორია კატეგორია:აფრიკის ისტორია კატეგორია:გარდაცვლილი 1861
იან ვან რიბეეკი
thumb|იან ვან რიბეეკი იოჰან ანთონისცოონ "იან" ვან რიბეეკი (Johan Anthoniszoon „Jan“ van Riebeeck; დ. 21 აპრილი, 1619 — გ. 18 იანვარი, 1677) — ნიდერლანდელი კოლონიზატორი, ქალაქ კეიპტაუნის დამაარსებელი. დაიბადა კულემბორგში (ნიდერლანდები), ექიმის ოჯახში.
1639 წელს შეუერთდა ჰოლანდიის ოსტინდოეთის კომპანიას (VOC), სადაც რამდენიმე თანამდებობაზე მსახურობდა, მათ შორის ქირურგის თანაშემწედ ბატავიაში, (ისტ-ინდოეთი). მისი უდიდესი თანამდებობა ამ კომპანიაში ტონკინის (ვიეტნამი) სავაჭრო პოსტის ხელმძღვანელობა იყო. თუმცა, მოგვიანებით იგი დაითხოვეს, ვინაიდან გაირკვა, რომ იგი საკუთარი მოგებისთვის ვაჭრობდა.
კატეგორია:ნიდერლანდელი მკვლევარები კატეგორია:დაბადებული 21 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1619 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1677 კატეგორია:კეიპტაუნი
პოლონეთის პრეზიდენტი
thumb|190px|პოლონეთის პრეზიდენტის დროშაthumb|190px|პრეზიდენტის სასახლე პოლონეთის პრეზიდენტი – პოლონეთის სახელმწიფოს მეთაური,  ირჩევს მოსახლეობა 5 წლით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის ქვეყნების პრეზიდენტები *
დიმიტრი გულია
დიმიტრი იოსების ძე გულია (Дырмит Иосиф (Урыс)-иԥа Гәлиа; დ. 21 თებერვალი, ვარჩა, ახლანდელი გულრიფშის მუნიციპალიტეტი — გ. 7 აპრილი, 1960, აგუძერა, გულრიფშის რაიონი) — აფხაზი მწერალი. აფხაზური ლიტერატურის ფუძემდებელი, აფხაზეთის სახალხო პოეტი (1937). სსრკ IV-V მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. ეთნგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ღარიბი გლეხის ოჯახში. დაბადებისას უწოდეს სახელი გაჩ, მაგრამ მალევე მოინათლა და დაარქვეს დიმიტრი. 5 წლის ასაკში ოჯახთან ერთად ისევე როგორც მრავალი სხვა აფხაზი გადასახლებულ იქნა ოსმალეთის იმპერიაში, თუმცა მისმა ოჯახმა შესძლო უკან დაბრუნება.
მინი|მარცხნივ|გულია, მაჭავარიანი, კირილური აფხაზური ანბანი, 1892 წ. 1889 წელს დაამთავრა სოხუმის ორკლასიანი საქალაქო სკოლა, შემდეგ შევიდა ამიერკავკასიის სამასწავლებლო სემინარიაში, რომელიც ვერ დაამთავრა ავადმყოფობის გამო. შემდეგ მან ჩააბარა გამოცდა საშუალო სკოლებში აფხაზური ენის მასწავლებლის თანამდებობაზე. 1892 წელს სკოლის მაყურებლის დეკანოზ დავით მაჭავარიანის შვილთან კონსტანტინესთან ერთად რუსული გრაფიკის საფუძველზე შეადგინა აფხაზური ანბანი, მის ლექსთა პირველ კრებულებში (1912–1913) წარმოსახულია აფხაზი ხალხის სწრაფვა თავისუფალი ცხოვრებისაკენ, სიძულვილი მჩაგვრელებისადმი, პოეტის ოცნება უკეთეს მერმისზე. სწავლობდა გორის საოსტატო სემინარიაში. ერთხანს მასწავლებლობდა.
1912 წელს გულია მუშაობდა ნიკო მართან. 1919–1920 წლებში გულია პირველი აფხაზური გაზეთის „აფსნის“ რედაქტორი იყო. 1921 წელს აფხაზეთში მან ირველმა ჩამოაყალიბა მოძრავი აგიტჯგუფი, რომელიც შემდეგ საფუძვლად დაედო აფხაზურ თეატრს. 1922-1924 წლებში ასწავლიდა აფხაზურ ენას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. აფხაზურად თარგმნა „ვეფხისტყაოსანი“, ილია ჭავჭავაძისა და აკაკი წერეთლის ლექსები.
1924 წელს დ. გულია იყო აფხაზეთის სამეცნიერო სზოგადოებისა და საბჭოს წევრი, 1925 წლიდან — ქართული ისტორიულ-ეთნოგრაფიული საზოგადოების წევრი.
1925 წელს გამოსცა „აფხაზეთის ისტორია“, რუსულ ენაზე. გვერდი ავლილია ქართული და უცხოური ისტორიული რეალობისთვის, წიგნი შექმნილია არსებული პოლიტიკური მდგომარეობიდან გამომდინარე, სჭარბობს ეთნიკურად აფხაზური კადრების საბჭოთა ხელისუფლებაში მოსვლით შეგულიანებული კაცის შეხედულებები და ჰიპოთეზები. აყალბებს არსებულ რეალობას, აფხაზეთის ისტორიას მიჯნავს ქართულისაგან. XX საუკუნის 20-იანი წლები შესანიშნავი პერიოდი იყო მზაკვრული გეგმების განსახორციელებლად. აფხაზეთი იმ პერიოდში არ იყო შესწავლილი არც არქეოლოგიურად, არც ეთნოგრაფიულად, არ არსებობდა ლინგვისტური და ფოლკლორული მასალა. გულია აფხაზეთის ისტორიას ძველ აღმოსავლეთს უკავშირებს.
1927 წელს იგი არჩეულ იქნა აფხაზური ენისა და ლიტერატურის აკადემიის თავმჯდომარედ. 1929 წლის 8 აპრილს საქართველოს ცაკმა გულიას მიაკუთვნა შრომის გმირის წოდება დადააჯილდოვა ორდენით. 1927-1930 წლებში დ. გულია პროფესორ ნ. იაკოვლევთან ერთად ადგენდა აფხაზურ გრამატიკას. 1933 წლიდან დ. გულია მუშაობდა აკადემიკოს ნიკო მარის სახელობის აფხაზური კულტურის ინსტიტუტის უფროს მეცნიერ თანამშრომლად.
1938 წლის 12 ივნისს დიმიტრი გულია კენჭს იყრიდა ოჩამჩირის რაიონის კვიტაულის №71 საარჩევნო ოლქში აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად, რომლის შედეგადაც ის არჩეულ იქნა აფხაზეთის ასსრ-ის I მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად, 12 ივლისს კი იმავე მოწვევის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის წევრად.
1946 წლის 9 თებერვალს კენჭს იყრიდა აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებში დეპუტატად კვიტაულის №72 საარჩევნო ოლქიდან, რომელზეც ხმების უმრავლესობით გახდა აფხაზეთის ასსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.
1951 წელს, მას შემდეგ რაც იოსებ სტალინის მიერ კრიტიკული შეფასებები გაკეთდა 1920-იანი წლების სხვადასხვა ეთნიკური კვლევების მისამართით, დიმიტრი გულიამ გამოსცა ბროშურა სათაურით „ჩემი წიგნის – „აფხაზეთის ისტორიის“ – თაობაზე“, რომელშიც განმარტავს, რომ 1925 წელს მან რიგი ისტორიული ფაქტები „ვერ გაითვალისწინა“, რის გამოც წიგნი არასრული გამოვიდა და მან სხვა მკვლევარებიც შეაცდინა. ამავე წიგნში გულია ხაზს უსვამს აფხაზების და ქართველების ეთნიკურ ერთობას და ქართული სახელმწიფოს ჩამოყალიბებაში, აფხაზების როლს არ განარჩევს საქართველოს სხვა კუთხეების წარმომადგენლებისგან. მაშინაც და დღესაც მეცნიერთა ნაწილს ეჭვი შეაქვს, რომ გულია გულწრფელი იყო ამ წიგნის წერისას და მიიჩნევენ, რომ ის მაშინდელი საბჭოთა კავშირის ქართველი მმართველების, სტალინის და ბერიას შიშით და გავლენით იყო დაწერილი, თუმცა ოფიციალურად გულიას თავისი მოსაზრება მათი სიკვდილის და ხრუშჩოვის ეპოქის დამყარების შემდეგაც არ შეუცვლია.
დიმიტრი გულია გარდაიცვალა 1960 წლის 7 აპრილს აგუძერაში, გულრიფშის რაიონში. დასაფლავებულია სოხუმში, მისი სახლ-მუზეუმის ეზოში.
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1874 კატეგორია:გარდაცვლილი 1960 კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის I მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:აფხაზოლოგები კატეგორია:აფხაზი პოეტები
ოპერაცია ტრაირა
ოპერაცია ტრაირა-ეს იყო ბრაზილიის შეიარაღებული ძალების საპასუხო შეტევა, კოლუმბიის არმიის მხარდაჭერით, 1991 წლის თებერვალში FARC-ის წინააღმდეგ, მდინარე ტრაირას ნაპირზე.
წინაპირობა
ტრაირას რაზმი შეიქმნა 1990 წლის მაისში, ტაბატინგას ჩრდილოეთით 300 მილის დაშორებით მდინარე ტრაირაზე, რომელიც წარმოადგენს ბრაზილიასა და კოლუმბიას შორის საზღვრის ნაწილს. მისი მიზანი იყო რეგიონში უკანონო ვითარებასთან დაპირისპირება, რომელიც გამოწვეული იყო არალეგალური ბრაზილიელი და კოლუმბიელი ოქროს მაღაროების არსებობით. ის ექვემდებარებოდა 1-ლი სპეციალური სასაზღვრო ბატალიონის, ტაბინგას, მაშინდელი 1-ლი სასაზღვრო სარდლობას. მათი მისია იყო კანონისა და წესრიგის დაცვა კოლუმბიელი მაღაროელების დეპორტირებით და ბრაზილიელი მაღაროელების ტერიტორიაზე შესვლის შეჩერებით.
პარტიზანული შეჭრა
1991 წლის 26 თებერვალს, კოლუმბიის რევოლუციური შეიარაღებული ძალების 40-კაციანი პარტიზანის ჯგუფმა, რომელიც საკუთარ თავს "სიმონ ბოლივარის სარდლობას" უწოდებდა, გადაკვეთა საზღვარი კოლუმბიიდან ბრაზილიაში და დაარბია ბრაზილიის არმიის ტრაირას რაზმი, რომელიც ნახევრად იყო.მათ ჰყავდა მხოლოდ 17 ჯარისკაცი. ეს მოქმედება განიხილება, როგორც პირველი თავდასხმა ბრაზილიის მიწაზე 1864 წელს პარაგვაის ომის დურადოსზე შეჭრის შემდეგ.
თავდასხმა დაიწყო ლანჩის დროს, როდესაც პარტიზანებმა პირველად მოკლეს ორი მორიგე შეიარაღებული მესაზღვრე, რომლებიც ერთდროულად მოკლეს სნაიპერული სროლით. შემდეგ თავდამსხმელთა ორი განსხვავებული ჯგუფი წინ მიიწევდა ნაერთზე, ხოლო მესამე ჯგუფმა უზრუნველყო ცეცხლი. მოგვიანებით გაირკვა, რომ პარტიზანებს ჰქონდათ კონტაქტი ორ ქალთან, რომლებიც მანამდე გარნიზონმა დააკავა გამოძიებისთვის, მაგრამ შემდეგ გაათავისუფლეს.ორი ქალი, რომლებიც იმყოფებოდნენ თავდასხმის დროს, დაეხმარნენ პარტიზანებს კომპლექსის ძირითადი სამიზნეების იდენტიფიცირებაში, რის შედეგადაც მოხდა ძალიან ეფექტური შეტევა.
სადაზვერვო ოპერაციები ირწმუნებიან, რომ თავდასხმა მოტივირებული იყო რეგიონში არალეგალური მაღაროების სასაზღვრო რაზმის რეპრესიებით.თავდასხმის დროს სამი ბრაზილიელი ჯარისკაცი დაიღუპა და ცხრა დაშავდა. ასევე გარდაიცვალა ორი არალეგალური კოლუმბიელი მაღაროელი, რომლებიც ბანაკში იყვნენ მუშაობით დაკავებული. მოიპარეს სხვადასხვა იარაღი, საბრძოლო მასალა და აღჭურვილობა, განადგურდა კომუნიკაციებისთვის გამოყენებული რადიოსადგურები.
ნაერთი ძალიან იზოლირებული იყო და ახლა მთლიანად მოწყვეტილი გახდა შტაბის კომუნიკაციები. მხოლოდ სამი დღის შემდეგ, როდესაც ახალი რაზმი მოვიდა მორიგე პერსონალის გასათავისუფლებლად, თავდასხმა ცნობილი გახდა ბრაზილიის არმიისთვის.
სამხედრო პასუხი
დაუყოვნებლივ, ბრაზილიის შეიარაღებულმა ძალებმა, პრეზიდენტ ფერნანდო კოლორ დე მელოს მიერ უფლებამოსილმა და კოლუმბიის პრეზიდენტის სეზარ გავირიას ცოდნითა და მხარდაჭერით, ფარულად გააჩაღეს ოპერაცია ტრაირა, რათა დაებრუნებინათ მოპარული იარაღი და ხელი შეეშალათ შემდგომი თავდასხმებისთვის.
ბრაზილიის საჰაერო ძალები
ბრაზილიის საჰაერო ძალებმა მხარი დაუჭირეს ოპერაციას Traíra-ს ექვსი სატრანსპორტო ვერტმფრენით H-1H, ექვსი სახმელეთო თავდასხმის თვითმფრინავით AT-27 Tucano და C-130 Hercules და C-115 Buffalo ლოჯისტიკური მხარდაჭერის თვითმფრინავით.
ბრაზილიის საზღვაო ძალები
ბრაზილიის საზღვაო ძალებმა მხარი დაუჭირეს ტრაირას ოპერაციას მდინარის საპატრულო გემით, რომელიც დაფუძნებული იყო ვილა ბიტენკურში, თანამშრომლობდა ლოჯისტიკურ მხარდაჭერასთან და უზრუნველყოფდა რეგიონის უსაფრთხოებას.
ბრაზილიის არმია
ბრაზილიის არმიამ გაგზავნა თავისი მთავარი ელიტარული ჯარები, სპეცდანიშნულების რაზმები და სპეცდანიშნულების ბატალიონის კომანდოსები (სპეცდანიშნულების რაზმის ამჟამინდელი 1-ლი ბატალიონი და 1-ლი სარდლობის სამოქმედო ბატალიონი), ასევე ჯუნგლების მეომრები 1-ლი სპეციალური ბატალიონის საზღვრამდე, პარტიზანებზე თავდასხმისთვის. ბაზა, რომელიც კოლუმბიის ტერიტორიაზე, საზღვართან ახლოს იყო.არმიის საავიაციო სარდლობა იმყოფებოდა მისიაში დასაქმებული მებრძოლების მიერ გამოყენებული სატრანსპორტო საშუალებებით, ოთხი მანევრირების შვეულმფრენი Eurocopter AS565 Panther, 2 ამომცნობი ვერტმფრენი და Eurocopter AS350 Écureuil თავდასხმა.
კოლუმბიის არმია
კოლუმბიის არმიამ მხარი დაუჭირა ტრაირას ოპერაციას ბატალიონ ბეჯარანო მუნიოსთან ერთად, რომელმაც, სავარაუდოდ, გადაკეტა პარტიზანების გაქცევის გზა იმ შემთხვევისთვის, თუ ისინი ეცდებოდნენ გაქცევას ბრაზილიის არმიის თავდასხმისგან.
შემდგომი
ტრაირას ოპერაციის ბალანსი იყო სამოცდათორმეტი პარტიზანი მოკლული, ასზე მეტი ტყვედ ჩავარდნილი და იარაღისა და აღჭურვილობის უმეტესობა ამოღებული იყო. მას შემდეგ ბრაზილიაში არც FARC-ის დარბევა მოხდა და არც ბრაზილიელ სამხედროებზე თავდასხმები.
ალაიიარვი
ალაიიარვი (Alajärvi) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი იიარვისეუტუს ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 177 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 1 056.74 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.1 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
სქოლიო
კატეგორია:ალაიიარვი კატეგორია:ფინეთის ქალაქები
Spergo nipponensis
Spergo nipponensis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
მანანა მენაბდე
მანანა მენაბდე (დ. 1948, თბილისი, საქართველო) — ქართველი მუსიკოსი, მომღერალი, მწერალი, მხატვარი და მსახიობი.
ბიოგრაფია
მანანა მენაბდე დაიბადა 1948 წელს მომღერლების — დები იშხნელების ოჯახში, რომლებიც ქართული ქალაქური რომანსის დამაარსებლებად ითვლებიან. კარიერის დასაწყისში კონცერტებით მოგზაურობდა ორკესტრ „რეროსთან“ ერთად. შემდეგ, მოსკოვში გაემგზავრა, სადაც რუსეთის თეატრალური ხელოვნების აკადემიაში სწავლობდა.
აკადემიის დამთავრების შემდეგ, ახალგაზრდა მომღერალი სოლო კონცერტებით გამოდიოდა მოსკოვში, სადაც მსმენელს ქართული, რუსული და ევროპული სიმღერების, რომანსების და ნაწარმოებების თავისებურ ინტერპრეტაციას სთავაზობდა. მისი მუსიკალური ნაწარმოებები პირველად ქართველი რეჟისორის, ლანა ღოღობერიძის ფილმში „დღეს ღამე უთენებია“ აჟღერდა (ფილმმა 1982 წელს კანის კინოფესტივალზე მაყურებლის პრიზი დაიმსახურა), სადაც მანანა მენაბდე თვითონვე მღეროდა საკუთარ სიმღერებს და ერთ-ერთ მთავარ როლს ასრულებდა. სწორედ მაშინ ჩამოყალიბდა მისი შემოქმედების მთავარი კონცეფცია — ქართული ხალხური მუსიკალური საწყისების თანამედროვე მუსიკალური ენის საშუალებით გადმოცემა.
1991 წლიდან მანანა მენაბდე ბერლინში ცხოვრობს და მოღვაწეობს. მან საკუთარი თავი შემოქმედების არაერთ სფეროში გამოსცადა. მუსიკის გარდა, ის წერს პროზაულ და პოეტურ ნაწარმოებებს, ხატავს და კერამიკულ ნაკეთობებს ამზადებს. ის თანამშრომლობდა ქართულ ფოლკლორულ ჯაზ კოლექტივთან „შინ“, რომელიც მჭიდროდაა დაკავშირებული ქართულ მუსიკალურ ტრადიციებთან. ამას გარდა, მანანა მენაბდემ ნიკა მაჩაიძესა და გოგი ძოძუაშვილთან ერთად ჩაწერა ალბომი „Sami“, რომელშიც მომღერლის რეპერტუარი თრიფ ჰოპის სტილის არანჟირებითაა წარმოდგენილი.
1983 წელს ბი-ბი-სის რადიო და რადიო „თავისუფლება“ რეგულარულად გადასცემდა პროგრამებს მანანა მენაბდის შესახებ. 1986 წელს მან მთავარი როლი მიიღო მუსიკალურ საგმირო ეპოსში, ნანა ხატისკაცისა და თენგიზ მაღალაშვილის ფილმში „არსენას ლექსი“, სადაც ის არსენას (ლადო ბურდული) დედის როლს ასახიერებს. 1991 წელს ნანა ხატისკაცი ისევ იღებს მომღერალს მხატვრულ ტელეფილმში „სიბრძნე სიცრუისა“, რომელიც რეჟისორმა სულხან-საბა ორბელიანის იგავების მიხედვით გადაიღო.
დისკოგრაფია
მანანა მენაბდეს გამოცემული აქვს ალბომები:
ვაიო
ვაიო — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქედის მუნიციპალიტეტში, ზვარეს თემში (სოფლები: ზვარე, ვაიო, ზესოფელი, კვაშტა, სირაბიძეები). მდებარეობს მდინარე აჭარისწყლის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 380 მ, დაბა ქედიდან 6 კმ. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეთამბაქოეობა, მოქმედებდა სპილენძისა და ტყვიის საბადოები. სოფელში დგას მართლმადიდებლური ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 409 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ქედის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ვალდივიის საერთაშორისო კინოფესტივალი
ფესტივალი 1993 წელს, ჩილეს აუსტრალ უნივერსიტეტის კინოთეატრ Cine Club-ის 30 წლის იუბილის აღსანიშნავად დაიწყო. ფესტიველი თავიდან ორიენტირებული იყო ეკოლოგიის თემატიკაზე, ამის მიხედვით შეირჩ მთავარი პრიზი - პუდუ (სამხრეთ-ჩილეში მცხოვრები პატარა ზომის ირემი). 2001 წლიდან დაემატა სრულმაშტაბიანი ფილმების კონკურსი და ღონისძიება იქცა ქვეყნის მთავარ კინო მოვლენად.
ჯილდოები
III. - საერთაშორისო მოკლემეტარაჟიანი ფილმები: -საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი
IV. - კინო სკოლები: -საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩილე კატეგორია:საერთაშორისო კინოფესტივალები
ფალკერსონის პრემია
ფალკერსონის პრემია — პრემია წარმატებული მუშაობისთვის დისკრეტულ მათემატიკაში, რომლის სპონსორები არიან (MOS) და  (AMS). დაჯილდოვება ხდება სამ წელიწადში ერთჯერ MOS-ის საერთაშორისო სიმპოზიუმზე და გაიცემა რამდენიმე ჯილდო, თითოეული (შესაძლებელია მეცნიერთა ჯგუფიც შედიოდეს) 1500 ამერიკული დოლარის ოდენობით.
სქოლიო
კატეგორია:ჯილდოები ინფორმატიკის დარგში კატეგორია:აშშ-ის ჯილდოები კატეგორია:პერიოდული ღონისძიებები
ბუტოვო
მინი|200პქ| მარჯვნივ|სამხრეთი ბუტოვო ბუტოვო (Бутово) — ისტორიული ადგილი მოსკოვის წრიული საავტომობილო გზის (МКАД) სამხრეთით. აერთიანებს მოსკოვის ორ რაიონს: ჩრდილოეთ და სამხრეთ ბუტოვოს ქალაქის სამხრეთ-დასავლეთ ადმინისტრაციულ ერთეულში.
გეოგრაფია და ჰიდროგრაფია
ბუტოვო მდებარეობს მოსკოვის ყველაზე მაღალ ადგილას (აბსოლუტური სიმაღლე 260 მ-მდე). ბუტოვოს ტყიდან (სიმაღლე 228 მ.) ყოფილ სააგარაკე დასახლება — ბუტოვოსკენ მიემართება დაღმართი. ბუტოვოს ტერიტორიაზე წყლის სისტემების დიდი რაოდენობა. მდინარეები: ბიტცა (მიედინება რაიონის ტერიტორიაზე ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით), გვოზდიანკა (ქმნის წყალსაცავების კასკადს), ლოპენკა, კორიუშკა (თავისი წყალსაცავთა კასკადით), მოვია, ციგანკა (მდ.სოსენკას შენაკადი), ჩეჩიორკა და მისი მარცხენა შენაკადი, რამდენიმე წყალსაცავი. მათ შორის, სამი ბოტანიკური ბაღის — ვილარის ტერიტორიაზეა.
ეკოლოგია
ხელსაყრელი ეკოლოგიური სიტუაცია განპირობებულია სამრეწველო საწარმოების სიმცირით. (რაიონის აღმოსავლეთ ნაწილში ფუნქციონირებდა ბუტოვოს კომბინატი და ქიმიური ქარხანა, რომელიც ამჟამად არ მუშაობს).
დასახელება
ბუტოვოს გაჩერებას სახელი მიენიჭა სოფ.ბუტოვოსგან, რომლის ირგვლივაც გაშენდა დასახლება ბუტოვო. ის 1984-1985 წწ. შევიდა მოსკოვის შემადგენლობაში და მისცა დასახელება ქალაქის ორ თანამედროვე რაიონს — ჩრდილოეთ და სამხრეთ ბუტოვოს. სოფელი ბუტოვო აგრძელებდა არსებობას მოსკოვის რაიონის ტერიტორიაზე და 2019 წელს მიიღო დაბის სტატუსი (განსხვავდება დაბა ბუტოვოსგან, რომელიც მოსკოვის შემადგენლობაში შედის).
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის ისტორიული ადგილები და რაიონები
1643
თარიღი უცნობია
*
ვალუტა
მინი|"ჯიაოზი" - მსოფლიოს უძველესი ქაღალდის ფული. ვალუტა არის ფულის ეროვნული ერთეული (გამონაკლისია ევრო, როგორც სუპრანაციონალური გაერთიანების, ევროპის კავშირის ფულის ერთეული). ყოველი ვალუტა ხასიათდება განსაზღვრული ელემენტებით:
საერთაშორისო ფინანსურ ურთიერთობებში ზოგიერთი ვალუტა იძენს საერთაშორისო ხასიათს. მაგალითად აშშ დოლარი ზოგიერთი ქვეყნისთვის წარმოადგენს საერთაშორისო საგადამხდელო საშუალებას. საერთაშორისო სტანდარტით ISO 4217 განსაზღვრულია ვალუტების სამასოიანი კოდები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკონომიკა
Lasioglossum euxinicum
Lasioglossum euxinicum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1972 წელს.
სქოლიო
euxinicum
გრიხალვა (მდინარე)
გრიხალვა (Río Grijalva) — მდინარე სამხრეთ-აღმოსავლეთ მექსიკაში,  ქვეყნის ერთ-ერთი უდიდესი მდინარე, მისი სიგრძეა 480 კმ. მდინარის აუზის ფართობია 134 400 კმ². მდინარეზე არსებული 4 ჰიდროელექტროსადგური გამოიმუშავებს 4,8 მლნ კილოვატს.
მდინარემ სახელწოდება მიიღო ხუან დე გრიხალვას პატივსაცემად, რომელმაც პირველმა მოინახულა ეს რაიონი 1518 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მექსიკის მდინარეები
აგასიცჰორნი
აგასიცჰორნი (Agassizhorn) — მთა ბერნის ალპებში, შვეიცარიაში. სიმაღლე 3 946 მეტრი. სახელი ეწოდა შვეიცარიელი გეოლოგისა და მკვლევრის, ლუი აგასისის პატივსაცემად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
პატარა სატივე
პატარა სატივე — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (გომის თემი). შიდა ქართლის ვაკეზე. მდინარე სურამულას მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 750 მეტრი. ხაშურიდან 16 კილომეტრი. 2006 წლის 1 იანვრის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 38 კომლი, სულ 65 ადამიანი.
დემოგრაფია
2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 90 ადამიანი. 2014 წელს კი ფიქსირდება კლება, სოფელში ცხოვრობს 68 კაცი, საიდანაც 36 მამაკაცია, ხოლო 32 ქალი.
ისტორია
სოფლის სახელწოდება მომდინარეობს ტივისაგან. გადმოცემით აქ ტივების სადგომი ყოფილა. სატივე თავად ამირეჯიბების კუთვნილი მამული იყო. შემდგომში კი ბაგრატიონ–დავითაშვილების ხელში გადავიდა. .
არსებობს როსტომ მეფის 1634 წლის 23 ოქტომბრის დოკუმენტი, სადაც მოხსენებულია სოფელი სატივე. ბაგრატიონ–დავითაშვილების ოჯახი ფცაში ცხოვრობდა და ხშირად ჩამოდიოდნენ სატივეში. მათვე გამოუყვანიათ სოფელში წყარო, რომელიც დღესაც მოქმედებს და ხალხი „ბატონიანთ წყაროს“ უწოდებს.
როგორც ირკვევა სამეფო კარისგან გარკვეული დახმარება და ღონისძიებები გატარდა სატივის გასაცოცხლებლად. ერეკლე მეფე ბრძანებს: ,, ჩვენი ბრძანება არის, ვინც სატივეს დგახართ მერმე თქვენი მორიგე და სურსათი გვიპატიებია... ღმერთმა ნუ ქნას, თუ დაგჭირდებათ, ჯარს მოგახმართ".
სქოლიო
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
თოხიტარა
ლიტერატურა
კატეგორია:თოხიტარა
ვიმპელი
ვიმპელი (Vimpeli) — მუნიციპალიტეტი იიარვისეუტუს ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 675 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 328.79 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.31 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: ალაიიარვი, ლაპაიიარვი, პერჰო და ვეტელი.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ოსტრობოტნიის მუნიციპალიტეტები
საჩხერის არქეოლოგიური ძეგლები
აღმოჩენები ადასტურებენ, რომ ძვ. წ. III ათასწლეულიდან საჩხერის „ქვეყანა“ მჭიდროდ იყო დასახლებული და კულტურულ-ეკონომიკური კავშირი ჰქონდა აღმოსავლეთსა და დასავლეთის უძველეს ცივილიზაციებთან.
ლიტერატურა
კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ნიკოლოზ ხერასკოვი
მისი ძირითადი შრომები მიეძღვნა ტექტონიკისა და სასარგებლო წიაღისეულის წარმოქმნის კანონზომიერებების საკითხებს. ნიკოლოზ ხერასკოვი არის გეოლოგიური ფორმაციების მოძღვრების ერთ-ერთი ფუძემდებელი. ავტორია ცნობილი ნაშრომისა „ევრაზიის ტექტონიკა“. მონაწილეობა მიიღო ევრაზიის 1: 5 000 000 მასშტაბიანი ტექტონიკური რუკების შედგენის საქმეში. სსრკ სახელმწიფო პრემია (1969).
ლიტერატურა
კატეგორია:საბჭოთა გეოლოგები კატეგორია:რუსი გეოლოგები კატეგორია:გეოლოგიურ-მინერალოგიურ მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები
Steiraxis
Steiraxis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
არფიარ არფიარიანი
არფიარ არფიარიანი (Արփիար Արփիարյան; დ. 21 დეკემბერი, 1852, კონსტანტინოპოლი — გ. 12 თებერვალი, 1908, კაირო) — XIX საუკუნის გავლენიანი სომეხი მწერალი, სომხურ ლიტერატურაში რეალიზმის პიონერი და პოლიტიკური აქტივისტი.
დაიბადა 1852 წელს მისი მშობლების გემზე, რომელიც სამსუნიდან კონსტანტონოპოლში მიემგზავრებოდა. ოჯახი ორთაქიუღის გარეუბანში დასახლდა, სადაც არფიარი თარქმენჩათის სომხურ სკოლაში მიაბარეს. 1867 წელს ის ვენეციაში გააგზავნეს მურატ-რაფაელიანის სკოლაში სასწავლებლად. აქ ის სომხურ ენასა და ისტორიას სწავლობდა ღევონდ ალიშანის ხელმძღვანელობით. აქვე გაეცნო იგი ფრანგულ და იტალიურ ლიტერატურას. კონსტანტინოპოლში დაბრუნებულს მას სომხურ პატრიარქატში მდივნის სამსახურს იწყებს.
სქოლიო
კატეგორია:სომეხი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1852 კატეგორია:გარდაცვლილი 1908
ალექსანდრე I-ის მიწა
გეოგრაფია
მდებარეობს ბელინსგაუზენის ზღვის დასავლეთ სანაპიროდან 20 კმ-ში. კუნძულის ტერიტორია აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ გადაჭიმულია 390 კმ-ზე, ხოლო ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ 80 კმ-ზე კუნძულის ჩრდილოეთით და 240 კმ-ზე კუნძულის სამხრეთით. სანაპირო ზოლის სიგრძეა 2185 კმ. აქ მდებარეობს სოფიის უნივერსიტეტის მთა და ჰოდგსონის ტბა. ალექსანდრე პირველის კუნძულის უმაღლესი მთაა სტეფენსონი 2987 მეტრი სიმაღლით. კონტინენტთან დაკავშირებულია შელფური მყინვარით, და ამ მიზეზის გამო ის ძნელად აღმოსაჩენია თანამგზავრულ ფოტოებზე. კლიმატი ალექსანდრე I-ის მიწაზე პოლარულია, და კუნძული პრაქტიკულად მთლიანად მდებარეობს ყინულქვეშ.
ისტორია
ეს კუნძული პირველად აღმოჩენილი იქნა 1821 წლის 28 იანვარს, რუსი მკვლევარების ფადეი ბელინსგაუზენის და მიხეილ ლაზარევის მიერ. მათ ამ კუნძულს რუსეთის იმპერატორის პატივსაცემად ალექსანდრე I დაარქვეს. 1940 წლამდე ითვლებოდა, რომ კუნძული მიეკუთვნება ანტარქტიდის მატერიკს, რითაც აიხსნება მის სახელში სიტყვა «მიწის», და არა «კუნძულის» გამოყენება. უკვე მოგვიანებით ამ კუნძულს სხვა სახელმწიფოები მართავდნენ. 1950-იანი წლებიდან ეს კუნძული შევიდა ბრიტანეთის ანტარქტიდული ტერიტორიის შემადგენლობაში.
ტერიტორიული პრეტენზიები
დღეისათვის კუნძულის მიმართ ტერიტორიულ პრეტენზიებს გამოთქვამენ არგენტინა, ჩილე და დიდი ბრიტანეთი, მაგრამ ანტარქტიდის შესახებ შეთანხმების საფუძველზე პრეტენზიები 1961 წლიდან უვადოდ გაყინულია. დიდ ბრიტანეთს კუნძულზე აქვს პოლარული სადგური — ფოსილ ბლაფი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტარქტიდის კუნძულები