cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ელენე დარიანი
პირველი გამოცემა
მინი|ელენე დარიანის წიგნი პრეზენტაციაზე. 2021 წლის მიწურულს ლიტერატურის მუზეუმის ძალისხმევით პირველად დაიბეჭდა ელენე ბაქრაძის კრებული, რომელშიც შევიდა მისი დღიურები, მოგონებები, მიმოწერა, ფოტომასალა, ლექსები და თარგმანები. მასალები მოძიებულ იქნა ელენე ბაქრაძის არქივსა და პატარძეულის გიორგი ლეონიძისეულ სახლ-მუზეუმში. წიგნის პრეზენტაცია მუზეუმში 2021 წლის 23 დეკემბერს გაიმართა. 2 იანვარს ლიტერატურის მუზეუმის ხელმძღვანელმა ლაშა ბაქრაძემ გაავრცელა ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ წიგნში ელენე დარიანის სახელით ანა კალანდაძის ორი ლექსი მოხვდა, რისთვისაც მან ბოდიში მოიხადა. მოგვიანებით სია განივრცო და დაემატა გრიგოლ რობაქიძის და ანა კალანდაძის თითო ლექსი, რომელიც ასევე გადაწერილი ჰქონდა ელენე ბაქრაძეს. ანა ახმატოვას, ალექსანდრ ვოსტოკოვისა და ლესია უკრაინკას ლექსების ბაქრაძისეული თარგმანები კი "თარგმანების" ნაკვეთში გადაიტანეს. შეცდომების შესწორების ფურცელი ლაშა ბაქრაძემ პირადი Facebook გვერდის მეშვეობით გაავრცელა.
17 იანვარს საქართველოს კულტურის სამინისტრომ გამოაქვეყნა განცხადება, რომლის მიხედვითაც 2021 წლის 31 დეკემბრიდან მათ არაერთმა „სამართლიანად აღშფოთებულმა მოქალაქემ“ მიმართა ამ წიგნისა და მასში დაშვებული შეცდომის შესახებ. უწყება მიიჩნევს, რომ პრინციპული მნიშვნელობა აქვს იმის პრევენციას, რომ სისტემის შიგნით მსგავსი სამწუხარო ფაქტების ალბათობა მაქსიმალურად გამოირიცხოს.
სამინისტრომ ლიტერატურის მუზეუმისგან მოითხოვა გამოცემის გავრცელების შეწყვეტა და გაყიდული ეგზემპლარების უკან დაბრუნება, ხოლო იმ პირებს, ვინც სამინისტრომ შეცდომის შესახებ დროულად შეატყობინა, მადლობას გადაუხადა.
18 იანვარს ლიტერატურის მუზეუმის მხარდასაჭერად და წიგნის „ელენე ბაქრაძე (დარიანი)“ შესწორებული ვერსიის თავიდან გამოსაცემად საინიციატივო ჯგუფი შეიქმნა, რომლის წევრებმა მიზანდ დაისახეს შესაბამისი თანხის ერთ კვირაში შეგროვებას. საინიციატივო ჯგუფის განცხადებით, წიგნის 500 ეგზემპლარი მუზეუმმა 6280 ლარად დაბეჭდა. ეს თანხა ლიტერატურის მუზეუმმა უკან უნდა დაუბრუნოს კულტურის სამინისტროს. ამდენივე თანხა იყო საჭირო ახალი ტირაჟის დასაბეჭდად - სულ შესაგროვებელია 12 560 ლარი. კამპანიის დაწყებიდან 3 საათში თანხა სრულად მოგროვდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1897 კატეგორია:გარდაცვლილი 1979 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:მწერალი ქალები კატეგორია:ცისფერყანწელები კატეგორია:ქართველი ქალები
ტანტარის რაიონი
ტანტარის რაიონი (Distrito de Tantara) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის კასტროვირეინის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 882 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 727 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 6.4 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 113.01 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კასტროვირეინის პროვინციის რაიონები
ვახტანგ გაბუნია
ვახტანგ გაბუნია (დ. 28 სექტემბერი, 1958, ვანი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი პოლიტიკოსი. 1975 წელს დაამთავრა ისრეთის საშუალო სკოლა. 1977–1981 წლებში სწავლობდა ლენინგრადის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში, ხოლო 1981–1985 წლებში საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტში. 1988 წელს დააარსა მოძრაობა „სამართლიანობა-სოლიდარობის“ (ერთ-ერთი დამფუძნებელი), რომელიც მიმართული იყო კომუნისტური რეჟიმის წინააღმდეგ. 1990 წელს იყო საქართველოს თავისუფალი პროფკავშირების საორგანიზაციო განყოფილების დასავლეთ საქართველოს ინსტრუქტორი. 1992 წელს კი თავისუფალი პროფკავშირების თავმჯდომარის მოადგილე.
ზვიად გამსახურდიას განდევნის შემდეგ დავტოვა ქვეყანა. 1996 წელს დაბრუნდა შევარდნაძის რეჟიმის წინააღმდეგ საბრძოლველად. 2008 წლიდან არის „ქრისტიან-დემოკრატიული მოძრაობის“ დასავლეთ საქართველოს კოორდინატორი. 2017 წლიდან „ქრისტიან-დემოკრატიული მოძრაობის“ მთავარი კომიტეტის წევრი და რეგიონალური მდივანი. 2018 წელს იგი იყო „ქრისტიან-დემოკრატიული მოძრაობის“ მოძრაობის საპრეზიდენტო კანდიდატი.
პირადი ცხოვრება
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:ვანში დაბადებულები
აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს არჩევნები (1991)
აფხაზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უზენაესი (უმაღლესი) საბჭოს 1991 წლის არჩევნები — აფხაზეთის ასსრ-ის XII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები, რომელიც გაიმართა 1991 წლის 29 სექტემბერს. არჩევნების მეორე ტური 14 ოქტომბერს, ხოლო მესამე — 1 დეკემბერს გაიმართა. კენჭისყრის შედეგად ავტონომიური რესპუბლიკის მოსახლეობამ უმაღლესი წარმომადგენლობითი ორგანოს შემადგენლობა დააკომპლექტა. აფხაზეთის ასსრ-ის მეთორმეტე მოწვევის პირველი სესია გაიმართა 1991 წლის 29 დეკემბერს.
არჩევნების წინარე ისტორია
რუსეთის იმპერიის არსებობის უკანასკნელ ათწლეულებში შეზღუდული საარჩევნო უფლებების პირობებში აირჩეოდა საქალაქო თვითმმართველობები, მათ შორის საუკუნეთა მიჯნაზე რამდენჯერმე აირჩიეს სოხუმის ქალაქის თვითმმართველობის საბჭოს ხმოსნები. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციისა და რუსეთის საიმპერიო რეჟიმის დამხობის შემდეგ, 1917 წლის ზაფხულში, თითქმის მთელს იმპერიაში გაიმართა ადგილობრივი თვითმმართველობების არჩევნები. მათ შორის ამიერკავკასიის განსაკუთრებული კომიტეტის მმართველობის იურისდიქციაში მოქცეულ სოხუმის ოლქის მაზრებსა და ქალაქებში. 1917 წლის ნოემბერში ასევე დემოკრატიული პრინციპების საფუძველზე გაიმართა რუსეთის დამფუძნებელი კრების არჩევნები სოხუმის ოკრუგში.
1918-1921 წლებში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აფხაზეთში მცხოვრებ მოქალაქეებს უნივერალურ არჩევნებში მონაწილეობის ახალი გამოცდილება დაუგროვდათ. ამ პერიოდში საყოველთაო, თავისუფალ და დემოკრატიული კენჭისყრის საფუძველზე აირჩიეს ადგილობრივი თვითმმართველობები, საქართველოს დამფუძნებელი კრება და ადგილობრივი ავტონომიური რესპუბლიკის წარმომადგენლობითი ორგანო. 1921 წლის 21 თებერვალს საქართველოს დამფუძნებელი კრების მიერ დამტკიცებული კონსტიტუციის თანახმად სოხუმის ოლქს (აფხაზეთს) ფართო ავტონომია მიენიჭა. 1921 წლის შემოდგომისათვის გათვალისწინებული იყო ადგილობრივი თვითმმართველობებისა და ავტონომიური ოლქის წარმომადგენლობითი ორგანოს არჩევა. საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ საბჭოთა რევკომმა არსებული მმართველობითი ორგანოები გააუქმა.
რადგანაც წინა მოწვევის დეპუტატებს მანდატი 1991 წლის თებერვალში ჰქონდათ ამოწურული, ამიტომ აფხაზეთის ასსრ-ს უზენაეს საბჭოს უფლებამოსილება 1 ოქტომბრამდე გაუგრძელდა.
9 ივლისს, აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს დადგენილებით აფხაზეთის უზენაესი საბჭოსა და აფხაზეთის ასსრ-ის სახალხო დეპუტატთა ადგილობრივი საბჭოების დეპუტატთა არჩევნები დაინიშნა კვირას, 1991 წლის 22 სექტემბერს.
20 ივლისს, აფაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულებით შეიქმნა აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს დეპუტატთა არჩევნების ცენტრალური საარჩევნო კომისია შემდეგი შემადგენლობით: ვიაჩესლავ ცუგბა, მერაბ გამზარდია, იულია კოპილოვა; კომისიის წევრები: მელორ ალფენიძე, ვლადიმერ ანცუპოვი, ვახტანგ გასვიანი, ივანე გრინენკო, ლევონ დემირჭიანი, გრიგორი ერემიანი, პავლე ქვაჩახია, იური კვიწინია, როინი ლაგვილავა, მატევოს ტაშიანი, დიმიტრი ტიმოფეევი, ტარასი ხალბადი, ვახტანგი შონია და რაუფი ებჟნოუ.
ყვავისფრჩხილოვანი
ყვავისფრჩხილოვანი (ძვ. ყუავისფრჩხილოვანი) — ქართული დამწერლობის ერთ-ერთი თავისებური ხელი, სავარაუდოდ ხუცური (ნუსხური) დამწერლობის სახეობა. ამ მნიშვნელობით ეს სახელწოდება გვხვდება XVII-XVIII საუკუნეებში; მას მეფე არჩილ II იხსენიებს თავის თხზულებაში „საქართველოს ზნენი“, როგორც ქართული დამწერლობის განსაკუთრებულ სახეობად ხუცურის, მხედრულის, მრგლოვანისა და ასომთავრულის გვერდით. უფრო ვრცელ განმარტებას იძლევა ანტონ კათალიკოსი; მასაც ყვავისფრჩხილოვანი თავის თანამედროვე საქართველოში გავრცელებულ წერის სახეობათა ჩამონათვალში მოჰყავს და განმარტავს, რომ „ყუავისფრჩხილოვანი ... ანუ ფურცლისა დასასრულსა ტაეპსა შინა იხმევიან და ანუ ყოველთა ფურცელთა შინა ყოვლადისა წიგნისათა“.
აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს არჩევნები (1991)
არჩევნების წინარე ისტორია
აფხაზეთის ასსრ-ის ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ აფხაზეთის ასსრ-ის ტერიტორიაზე შექმნა 65 საარჩევნო ოლქი.
ყვავისფრჩხილოვანი
ანტონის ცნობაზე დაყრდნობითა და დამწერლობის სახელწოდებიდან გამომდინარე, ივანე ჯავახიშვილი თვლის, რომ ყვავისფრჩხილოვანი ხუცური წერის სახეობაა, იხმარებოდა წიგნის ან თითოეული გვერდის უკანასკნელი სტრიქონის დასაწერად და მისი ასოების მოყვანილობები მართლაც ფრინველთა კლანჭის მსგავსადაა მოკაუჭებული. ამგვარად შესრულებული უკანასკნელი ხაზი მართლაც გვხვდება ქართულ ხელნაწერებში, თუმცა საკმაოდ იშვიათია. ამის მიზეზად ჯავახიშვილი ასახელებს იმას, რომ ყვავისფრჩხილოვანი დამწერლობა კალიგრაფიულია და მხოლოდ განსაკუთრებულ, მხატვრული მიზნით შესრულებულ წიგნებში გამოიყენებოდა. ყვავისფრჩხილოვანი დამწერლობის ერთ-ერთ საუკეთესო ნიმუშად შეიძლება ჩაითვალოს მიქაელ მოდრეკილის იადგარი.
აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს არჩევნები (1991)
დემოკრატიული გარდაქმნები საქართველოს საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში
საქართველოს საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში 1990 წელის 28 ოქტომბერს გამართული უზენაესი საბჭოს მრავალპარტიული, თავისუფალი და დემოკრატიული არჩევნების შედეგები საფუძვლად დაედო საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის შემადგენლობაში არსებულ ავტონომიურ ერთეულებში მნიშვნელოვან პოლიტიკურ ცვლილებებს. საქართველოს უზენაესი საბჭოს დემოკრატიული არჩევნების მზადების პარალელურად 1990 წლის 20 სექტემბერს რესპუბლიკის პოლიტიკურ ერთეულში — სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქში პოლიტიკური სიტუაცია გამწვავდა. 1990 წლის 20 სექტემბერს სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატთა საოლქო საბჭომ მიიღო დეკლარაცია „სამხრეთ ოსეთის სუვერენიტეტის შესახებ“. ამ პროცესს, საქართველოს უზენაესი საბჭოს არჩევნებში ოპოზიციური საარჩევნო ბლოკის „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველო“ გამარჯვების შემდეგ, რესპუბლიკის ახლადარჩეული უზენაესი საბჭოს მიერ თავად სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სტატუსის გაუქმება მოჰყვა შედეგად. სახალხო საოლქო საბჭოს პოლიტიკური დეკლარაციის მიღებასა და ავტონომიური ოლქის გაუქმების შესახებ გადაწყვეტილებებს საბოლოოდ სამხედრო კონფლიქტი და ეროვნებით ქართველი ათასობით მოქალაქის ოლქის დიდი ნაწილიდან გამოდევნა მოჰყვა.
ყვავისფრჩხილოვანი
სქოლიო
კატეგორია:ნუსხური
აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს არჩევნები (1991)
დემოკრატიული გარდაქმნები საქართველოს საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში
სამხრეთ ოსეთის გარდა, 1980-იანი წლების შუა ხანებიდან, პოლიტიკური ვითარება საკმაოდ დაძაბული იყო აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაშიც. საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ახლადარჩეული უზენაესი საბჭო და მისი მმართველი პოლიტიკური ძალა სამხრეთ ოსეთის მაგალითიდან გამომდინარე ბევრად უფრო ზომიერი პოლიტიკის გატარებას ემხრობოდა აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში. 1991 წლის დასაწყისიდან საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ახალმა მმართველმა ძალამ უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარის ზვიად გამსახურდიას მეთაურობით დაიწყო მუშაობა აჭარისა და აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკების წარმომადგენლობითი ორგანოების არჩევნების მოსამზადებლად. სამართლებრივი ბაზის მოსამზადებლად ჯერ 1991 წლის 31 მარტს მთელი საქართველოს ტერიტორიაზე ჩატარდა საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის რეფერენდუმი, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო აფხზაზეთის რეგიონის ამომრჩეველთა 61,27%-მა. სარეფერენდუმოდ საკითხის დადებითად გადაწყვეტაში – 97,67%-მა. უარყოფითად – 1,42%-მა მისცა ხმა. ამასთანავე, 1991 წლის იანვარში აჭარის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მოქმედმა წარმომადგენლობითმა ორგანომ დაამტკიცა ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს არჩევნების კანონი. არჩევნების თარიღის მრავალჯერ შეცვლის შემდეგ, 1991 წლის 23 ივნისს აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს დემოკრატიული არჩევნები გაიმართა.
აფხაზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის საარჩევნო კანონი
1991 წლის ივლისში გამოქვეყნდა აფხაზეთის ასსრ უზენაესი საბჭოს საარჩევნო კანონის პროექტი, რომელიც 55 მუხლისგან შედგებოდა და ადგენდა ძირითად პრინციპებს. კანონპროექტის პირველ მუხლში გაცხადებული იყო: „აფხაზეთის ასსრ უზენაესი საბჭოს დეპუტატთა არჩევნები ეწყობა ერთმანდატიან საარჩევნო ოლქებში, საყოველთაო, თანასწორი და პირდაპირი საარჩევნო უფლების საფუძველზე, ფარული კენჭისყრით. აფხაზეთის ასსრ უზენაესი საბჭოს დეპუტატები აირჩევიან ხუთი წლის ვადით“. კანონპროქტი მალევე დაამტკიცა მოქმედმა უზენაესმა საბჭომ.
კანონპროექტის საფუძველზე 1991 წლის 20 ივლისს უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარის ვლადისლავ არძინბას ბრძანებით შეიქმნა ცენტრალური საარჩევნო კომისია, რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდნენ აფხაზეთში მცხოვრები ყველა ძირითადი ეთნიკური ჯგუფისა და პოლიტიკური პარტიების წარმომადგენლები. აფხაზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ცენტრალური საარჩევნო კომისია თავჯდომარის, თავმჯდომარის მოადგილის, კომისიის მდივნისა და 14 წევრისგან შედგებოდა. შემდგომში ცენტრალურ საარჩევნო კომისიის შემადგენლობა მცირედით შეიცვალა.
1991 წლის 27 აგვისტოს მნიშვნელოვანი ცვლილებები გატარდა აფხაზეთის ასსრ-ს უზენაესი საბჭოს დეპუტატთა არჩევნების შესახებ კანონში. კერძოდ, საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების მიერ აფხაზეთში პოლიტიკური სიტუაციის სტაბილიზაციისათვის გადაიდგა პოლიტიკური ნაბიჯი, რომლის ძალითაც აფხაზეთის ასსრ-ში მცხოვრებ ეთნიკურად აფხაზ მოქალაქეებს, რომლებიც ასსრ-ის მოსახლეობის მხოლოდ 18%-ს შეადგენდნენ, მიენჭათ რეგიონის პოლიტიკის წარმართვაში უმთავრესი როლი. კერძოდ, 1991 წლის 27 აგვისტოს საკანონმდებლო ცვლილებების თანახმად საარჩევნო კანონის მე-15 მუხლში, რომელიც საარჩევნო ოლქების ფორმირებას შეეხებოდა შევიდა ცვლილება, რომლის თანახმადაც ერთმანდატიანი ოლქები, რომელთა საერთო რაოდნეობაც 65-ს შეადგენდა, ეროვნული კუთვნილების ნიშნით დაიყო. ერთმანდატიანი ოლქები ძირითად ეთნიკურ ჯგუფებს შორის ამგვარად გადანაწილდა - ეროვნებით აფხაზ მოქალაქეებისათვის გამოიყო 28 ერთმანდატიანი ოლქი, ქართველებს, რომლებიც აფხაზეთის ასსრ-ს მოსახლეობის 46%-ს შეადგენდნენ, 26 ერთმანდატიანი ოლქი ხვდათ წილად, ხოლო სხვა ეთნიკურ ჯგუფებს, რომლებიც მოსახლეობის 36%-ს შეადგენდნენ, მხოლოდ 11 მანდატი დაუნაწილდათ.
ეთნიკური ნიშნით შექმნილ ამა თუ იმ ერთანდატიან ოლქში, კანდიდატად რეგისტრაციის უფლება ჰქონდათ მხოლოდ იმ ეროვნების მოქალაქეებს, რომელთა ეთნიკური ჯგუფისთვისაც იყო გამოყოფილი კანონის საფუძველზე კონკრეტული საარჩევნო ოლქი. მანდატების ამგვარ გადანაწილებას პროტესტი მოჰყვა ეროვნებით ქართველი, რუსი და სომეხი მოქალაქეების მხრიდან. საარჩევნო კანონის თანახმად ერთმანდატიანი ოლქების ამგვარად, ეთნიკური ნიშნით განაწილება ოლქების საზღვრების კორექტირებასაც მოითხოვდა, ამასთან იზრდებოდა ოლქებში ამომრჩეველთა რაოდენობის პროპორციებიც. აფხაზი კანდიდატებისათვის შექმნილ ოლქებში ამომრჩეველთა რაოდენობა საშუალოდ 1200-დან 3400-მდე მერყეობდა, მაშინ როდესაც ქართველი და სხვა ეროვნებებისათვის გამოყოფილი ოლქებში ამომრჩეველთა რაოდენობა 3500-დან 6500-მდე მერყეობდა. ამასთან პოლიტიკური სუბიექტები გამოხატავდნენ პროტესტს იმის შესახებ, რომ ქართველებისა და სხვა არააფხაზი კანდიდატებისათვის გამოყოფილი საარჩევნო ოლქების ნაწილი ეთნიკურად შერეულ ამომრჩევლებს აერთიანებდა. ეს ფაქტი საფრთხეს უქმნიდა არჩევნების დღეს ამომრჩეველთა მაღალი ნიჰილიზმისას, რაც შესაბამისად არჩევნების საბოლოო ლეგიტიმაციას კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებდა. წინასწარი შეფასებებით მსგავს ეთნიკურად ჭრელ ოლქებში არჩევნების დღეს მოსალოდნელი იყო ამომრჩეველთა 50%-ზე დაბალ აქტივობა.
საარჩევნო სუბიექტები
აფხაზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს არჩევნების თარიღად 1991 წლის 29 სექტემბერი გამოცხადდა. არჩევნების დანიშვნის შემდეგ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საარჩევნო კანონში 1991 წლის 27 აგვისტოს გატარებული ცვლილებების თანახმად დაიწყო ერთმანდატიან საარჩევნო ოლქებში კანდიდატების რეგისტრაცია.
წინასაარჩევნო კამპანია
აფხაზეთის ასსრ უზენაესი საბჭოს არჩევნების საარჩევნო კამპანია მეტწილად მშვიდ ვითარებაში მიმდინარეობდა. კანდიდატები აქტიურად ხვდებოდნენ მოქალაქეებს, ამასთანავე ქართულ, აფხაზურ და რუსულ პრესაში იბეჭდებოდა კანდიდატთა მოკლე ბიოგრაფიები, საარჩევნო პროგრამები. ადგილობრივი ტელევიზიის საშუალებით ამომრჩეველს მიეწოდებოდა ინფორმაცია საარჩევნო სუბიექტების შესახებ. წინასაარჩევნო კამპანიის წარმოებისას კვლავ გამოიკვეთა ეთნიკური ნიშნით დაყოფილი ერთმანდატიანი ოლქების პრობლემა, რადგანაც არჩევნების მიმართ საკმაოდ მაღალი ნიჰილიზმი გამოვლინდა წინასაარჩევნო პროცესშიც. კერძოდ, ეთნიკურად შერეული მოქალაქეებით დასახლებულ ოლქებში, რომელიც ძირითადად ქართველი კანდიდატებისთვის იყო გამოყოფილი, კანდიდატებს ძალზე უჭირდათ საარჩევნო კამპანიის სრულფასოვნად წარმოება.
არჩევნები
უშუალოდ აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს არჩევნებმა 1991 წლის 29 სექტემბერს მშვიდ ვითარებაში ჩაიარა. მეტწილად გამართლდა ის შიშები, რომელთაც საზოგადოება და პოლიტიკური ძალები გამოთქვამდნენ ეთნიკურად შერეული ამომრჩევლებით დასახლებულ ოლქებთან მიმართებით.
საარჩევნო კანონის თანახმად არჩევნები შემდგარად ჩაითვლებოდა, თუ მასში მონაწილეობას მიიღებდა 50%-ზე მეტი ამომრჩეველი. 1991 წლის 29 სექტემბრის არჩევნებზე 65 ოლქიდან 13 ოლქში ამომრჩეველთა აქტივობამ 50-ზე ნაკლები შეადგინა და არჩევნები ჩაიშალა. პირველივე ტურში მხოლოდ 38 დეპუტატის არჩევა მოხერხდა, გამომდინარე იქიდან, რომ აფხაზურ ოლქებში არჩევნებში კანდიდატთა მცირე რაოდენობა იყო რეგისტრირებული, პირველივე ტურში არჩეული 38 დეპუტატიდან 26 ეროვნებით აფხაზი იყო. ამასთან, იმ 14 (№№ 1, 4, 6, 16, 29, 31, 33, 34, 36, 37, 49, 52, 56, 59) ოლქიდან, რომელშიც მეორე ტური დაინიშნა 12 ოლქი ქართველი კანდიდატებისთვის იყო განსაზღვრული, მეორე ტურის დანიშვნა განაპირობა კანდიდატის სიმრავლემ და ამომრჩეველთა ხმების გაფანტვამ. 1991 წლის 29 სექტემბერს ჩაშლილი 13 საარჩევნო ოლქი თითქმის სრულად დაემთხვა ეთნიკურად შერეული მოქალაქეებით დასახლებულ არეალებს. მხოლოდ 1 აფხაზური და 2 ქართული ოლქი ემთხვეოდა ეთნიკურად ჰომოგენურ მოქალაქეებისთვის განკუთვნილ გეოგრაფიულ არეალს.
პირველივე ტურში აირჩიეს კომუნისტური პარტიისა და აფხაზეთის სახალხო ფრონტის ლიდერები — ვლადისლავ არძინბა, სერგეი ბაღაფში, სერგეი შამბა და სხვები. პირველივე ტურში ქართულ ოლქებში მხოლოდ 8 დეპუტატის არჩევა მოხერხდა. საარჩევნო კანონის თანახმად 1991 წლის 13 ოქტომბერს დაინიშნა არჩევნების მეორე ტური, რომელშიც ხმების შეფარდებითი უმრავლესობით არჩეული იქნა უზენაესი საბჭოს დეპუტატები. 1991 წლის 17 ნოემბერს ჩატარდა განმეორებითი ტური ორ (№4 და №31) საარჩევნო უბანზე. 1991 წლის 1 დეკემბერს აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ცენტრალური საარჩევნო კომისიის დადგენილებით გაიმართა განმეორებითი არჩევნები, რომლის შედეგადაც კვლავ ვერ მოხერხდა უზენაესი საბჭოს სრულად დაკომპლექტება. განმეორებითი არჩევნები ამომრჩეველთა დაბალი აქტივობის გამო არ შედგა ცალკეული ოლქებში. ამასთან 15 დეკემბერს ორ (№13 და №50) ოლქში დაინიშნა მეორე ტური, ხოლო ჩაშლილ ოლქებში (№5 და №61) არჩევნები 1992 წლის 26 იანვარს გაიმართა, თუმცა საბოლოოდ მხოლოდ 64 წევრი იქნა არჩეული. ერთ ოლქში (კანდიდატები: გურამ გაბესკირია, ელგუჯა გულედანი, გულივერ მელია, თეიმურაზ შურღაია, ვახტანგ ჭანია) არჩევნები მრავალგზის ჩაიშალა. აღნიშნული ოლქი ქართველი დეპუტატისთვის იყო განკუთვნილი. აფხაზეთის ასსრ უზენაესი საბჭოს დეპუტატთა არჩევნების ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ მისცა თანხმობა ქ. სოხუმის #5 საარჩევნო ოლქის განმეორებითი არჩევნები დანიშნულიყო 29 მარტს. აღნიშნულ უბანზე განმეორებითი არჩევნები აფხაზეთში პოლიტიკური ვითარების გამო გადაიდო 1992 წლის სექტემბრისთვის
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის XII მოწვევის უზენაესი საბჭო
ველურის კოშკი
ველურის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ველურაში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
სამხრეთ-აღმოსავლეთით 3-4 კმ. ტყიანი გორის წვერზე მდებარე ძეგლი საშუალო ზომის რიყის ქვითაა ნაგები, რომელიც თავისი გეგმით ზურგიან კოშკთა ტიპს განეკუთვნება. მისი სამხრეთი კედელი მთლიანად ხევშია ჩაქცეული, თუმცა ეს გარემოება ხელს არ გვიშლის ნაგებობის თავდაპირველი სახის აღდგენაში. გადარჩენილი კედლების წყობაში არსებული კოჭის სამაგრი ბუდეები მიგვანიშნებს, რომ კოშკი ხუთსართულიანი უნდა ყოფილიყო. პირველი სართული ამოვსებულია ქვებით და მცენარეებით.
მეორე სართული დღესდღეობით პირველ სართულს წარმოადგენს. დასავლეთის კედელში ვერტიკალურად ჩაჭრილი ქვის წყობა მიგვანიშნებს კარის არსებობას. ამავე სართულზე ჩრდილოეთი კედლის წყობა გარღვეულია ოვალურად დაახლოებით მეტრნახევარი დიამეტრით. საფიქრებელია, რომ ეს გვიანდელიღიობი განგრეულია და თავდაპირველ გეგმას არ შეესაბამება. აღმოსავლეთ კედელში სამი სარკმელია გაჭრილი — ორი მესამე სართულზე, ერთი კი — მეოთხეზე.
მეხუთე სართული თითქმის დანგრეულია.
ლიტერატურა
კატეგორია: ახალგორის მუნიციპალიტეტის კოშკები
მუსა სისოკო
მუსა სისოკო (Moussa Sissoko დ. 16 აგვისტო, 1989) — მალელი წარმოშობის ფრანგი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „ტოტენჰემის“ წევრი. მონაწილეობა მიიღო მუნდიალი 2014-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 16 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:ნიუკასლ იუნაიტედის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ტოტენჰემ ჰოტსპურის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ჰანს კერლი
ჰანს კერლი (Hans Kehrl; 8 სექტემბერი, 1900, ბრანდენბურგი, გერმანიის იმპერია – 26 აპრილი, 1984, გრაფენაუ, გფრ) — გერმანელი სახელმწიფო მოღვაწე და პოლიტიკოსი. შუცშტაფელის ბრიგადფიურერი და სამხედრო ეკონომიკის ფიურერი. ასევე იყო კერძო მეწარმე. გარდაიცვალა 1984 წლის 26 აპრილს
ზამთრის პირველი ხიდი
მდებარეობა
მდებარეობს მილიონერების ქუჩის ღერძზე. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ახალი ერმიტაჟი და სასახლის მოედანი.
დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ერმიტაჟის ხიდი, ხოლო ქვედა მიმართულებით - ზამთრის მეორე ხიდი.
უახლოესი მეტროსადგურია „ადმირალტეისკაია“.
სახელწოდება
1738 წლიდან ხის კოჭებიან ხიდს უწოდეს გერმანული ხიდი ამ რაიონში მდებარე გერმანული დასახლების გამო. 1770 წლიდან 1828 წლამდე ეწოდებოდა მილიონერების ხიდი, ზამთრის ხიდი ეწოდებოდა 1829-1930 წლებში, ხოლო 1940 წლიდან ეწოდება ზამთრის პირველი ხიდი.
ისტორია
პირველი ხის მუცლიანი ხიდი აღნიშნულ ადგილზე ააშენეს 1718-1720 წლებში, ძალიან მალევე ზამთრის სასახლეში არხის გაყვანისთანავე. XVIII საუკუნის შუა წლებში შეცვალეს სამმალიანი ქვის ხიდით. 1783-1785 წელს ამ ადგილზე გადაიტანეს გრანიტის თაღოვანი ხიდი წითელი არხიდან, რომელიც აგებული იყო 1768 წელს. სავარაუდოდ პროექტის ავტორები იყვნენ არქიტექტორები იგნაციო როსი და იური ფელტენი. სამშენებლო სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ტ. ი. ნასონოვი.
1955 წელს ხიდზე მიმდინარეობდა სარემონტო სამუშაოები „Ленгипроинжпроект“-ის ინჟინრის ბ. ბ. ლევინის პროექტის მიხედვით. რესტავრაციის პერიოდში ნაწილობრივ შეცვალეს ხიდის სავალი ნაწილი.
კონსტრუქცია
ხიდი ამჟამად ერთმალიანი და თაღოვანია. ხიდის ფასადი მოპირკეთებულია გრანიტის ფილებით. მოაჯირებად გამოყენებულია გრანიტის ყრუ პარაპეტები. ხიდის სავალი ნაწილი ასფალტ-ბეტონისაა, ტროტუარებზე გრანიტის ფილებია დაგებული. ხიდის სიგრძეა - 15,5 მეტრი, ხოლო სიგანე - 28,5 მ.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
იქინჯი-არალი
იქინჯი-არალი (İkinci Aral) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
ფრიდონ ინჯია
ფრიდონ ინჯია (დ. 5 იანვარი, 1946, სოფ. ნალეფსაო, გეგეჭკორის რაიონი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ინჟინერი და პოლიტიკოსი, ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი, პროფესორი (სტუ). რადიოკავშირგაბმულობის საერთაშორისო აკადემიისა და საქართველოს საინჟინრო აკადემიის აკადემიკოსი. თბილისის საკრებულოს დეპუტატი, საქართველოს კავშირგაბმულობის ყოფილი მინისტრი 1992–1998 წლებში, მეხუთე მოწვევის პარლამენტის წევრი. 2021 წლის 5 იანვრიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი. პოლიტიკური პარტია „ევროპელი სოციალისტების“ თავმჯდომარე.
განათლება
1953-1960 წლებში სწავლობდა მარტვილის რაიონის სოფელ ნალეფსაოს შვიდწლიან სკოლაში. 1963 წელს ოქროს მედალზე დაამთავრა სოფელ ინჩხურის საშუალო სკოლა. 1969 წელს დაამთავრა ქალაქ ლენინგრადის პროფ. მ. ა. ბონჩ-ბრუევიჩის სახელობის კავშირგაბმულობის ელექტროტექნიკური ინსტიტუტი რადიოკავშირგაბმულობის და რადიომაუწყებლობის ინჟინრის სპეციალობით.
სამუშაო გამოცდილება
ინსტიტუტში სწავლის პერიოდში მონაწილეობას იღებდა სტუდენტთა სამეცნიერო–კვლევით სამუშაოებში, იყო კუიბიშევის სახელობის კომკავშირის რაიონული კომიტეტის ბიუროს წევრი. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ (1969–1970 წწ.) მუშაობა დაიწყო ქ. ლენინგრადის გემთმშენებლობის ელექტროტექნიკისა და ტექნოლოგიის სამეცნიერო–კვლევის ინსტიტუტში. შექმნა ღილაკებიანი სატელეფონო აპარატის პირველი საცდელი მაკეტი, რომლის საშუალებითაც ნომრის აკრეფა შესაძლებელი იყო დანომრილი ღილაკების საშუალებით ტრადიციულად მიღებული მრგვალი დისკის ნაცვლად.
1970–1972 წლებში მსახურობდა საბჭოთა კავშირის საზღვაო ფლოტის ავიაციაში, სტრატეგიული დანიშნულების TV-16 ტიპის თვითმფრინავების გამოყენების დროს მონაწილეობდა საომარ მორიგეობებში.
დემობილიზაციის შემდგომ 1972 წელს დაბრუნდა ქ. ლენინგრადში, კავშირგაბმულობის ელექტროტექნიკურ ინსტიტუტში, ჯერ უფროს ლაბორანტად, შემდეგ იმპულსური და გამოთვლითი ტექნიკის კათედრის სასწავლო ლაბორატორიის გამგედ, სადაც სტუდენტებთან ერთად ატარებდა დამოუკიდებელ ლაბორატორიულ სამუშაოებს. ამასთანავე ინტენსიურად მუშაობდა სამეცნიერო ექსპერიმენტებსა და კავშირგაბმულობის უახლოეს ტექნოლოგიებზე, ასრულებდა სამეცნიერო სამუშაოებს რადიოტექნიკის კათედრაზე, როგორც უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. ამ  პერიოდისთვის ეს სამუშაოები იქცა საბჭოთა კავშირის ერთ–ერთ პრიორიტეტულ მიმართულებად. საკითხი ეხებოდა ციფრული მაღალსიჩქარიანი იმპულსური სიგნალების ჩაწერას მცირე სიმძლავრის ლაზერის დანადგარებით. 1981 წელს მის მიერ ამ თემაზე დაცული დისერტაცია იყო პირველი მთელ საბჭოთა კავშირში. იმ პერიოდისათვის დისერტაციის მასალები იყო დახურული. გამოქვეყნებული აქვს 50-მდე სამეცნიერო ნაშრომი და მონოგრაფია. არის 12 გამოგონების ავტორი.
1980 წელს საკავშირო მინისტრის ბრძანებით გადაიყვანეს და 1984 წლამდე მუშაობდა ქ. მოსკოვში, საკავშირო კავშირგაბმულობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში, მთავარი სამეცნიერო–ტექნიკური სამმართველოს უფროს ინჟინრად. კურირებდა კავშირგაბმულობის სამეცნიერო–კვლევითი სამუშაოების წარმოებას. ამავდროულად იყო მოსკოვის ელექტროტექნიკური ინსტიტუტის გამოთვლითი ტექნიკის კათედრის დოცენტი და კითხულობდა სალექციო კურსს იმპულსურ და გამოთვლით ტექნიკაში.
1984 წელს სამუშაოდ გადმოიყვანეს ქ. თბილისში სამეცნიერო-სამრეწველო გაერთიანება „კრასნაია ზარიას“ თბილისის ფილიალის მთავარ ინჟინრად და შემდეგ — დირექტორად. იყო მცირეგაბარიტიანი სპეციალური დანიშნულების სატელეფონო სადგურების მთავარი კონსტრუქტორი საბჭოთა კავშირში.
1992–1998 წლებში იყო საქართველოს კავშირგაბმულობის მინისტრი. 1998–2000 წლებში სს „ეგრისის“ სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე, დირექტორი.
ამავდროულად არის კავშირგაბმულობის საერთაშორისო აკადემიის ნამდვილი წევრი. აკადემიკოსი; საერთაშორისო ინფორმატიზაციის აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი; საქართველოს საინჟინრო აკადემიის აკადემიკოსი; საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ავტომატური ელექტროკავშირგაბმულობის კათედრის პროფესორი.
2000-2004 წლებში იყო საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრი (მარტვილის მაჟორიტარი, საარჩევნო ბლოკი „შალვა ნათელაშვილი — საქართველოს ლეიბორისტული პარტია“), სადაც სხვადასხვა დროს, იყო დარგობრივი ეკონომიკის (07-06-2002 – 22-04-2004), რეგიონული პოლიტიკისა და თვითმმართველობის კომიტეტის (20-03-2002 – 07-06-2002) და გადასახადებისა და შემოსავლების კომიტეტის წევრი (10-04-2001 – 22-04-2004).
2003 წლიდან შპს „ახალი ქსელებისა“ და შპს „ფოპტნეტის“ სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე. 2006 წლიდან საფეხბურთო კლუბ „მერანის“ პრეზიდენტი.
2017–2020 წლებში თბილისის მუნიციპალიტეტის VI მოწვევის საკრებულოს წევრი (პროპორციული წესით, საარჩევნო ბლოკი: „პატრიოტთა ალიანსი“). ეკონომიკური განვითარებისა და საინვესტიციო პოლიტიკის და საერთაშორისო ურთიერთობების კომისიის წევრი. ჯანმრთელობის დაცვის და სოციალურ საკითხთა კომისიის წევრი. თანამდებობა პირადი განცხადების საფუძველზე დატოვა.
2021 წლის 5 იანვარს საქართველოს პარლამენტმა პატრიოტთა ალიანსის სიის სამი წევრის ფრიდონ ინჯიას, დავით ზილფიმიანისა და გელა მიქაძის სადეპუტატო უფლებამოსილება ცნო (მათ ადგილმონაცვლეობის პრინციპით ირმა ინაშვილის, გიორგი ლომიასა და გოჩა თევდორაძის ადგილები მას შემდეგ დაიკავეს, რაც მათ სადეპუტატო მანდატზე უარი თქვეს გაყალბებული არჩევნების მოტივით). შესვლასთან ერთად ისინი გაემიჯნენ „პატრიოტთა ალიანსს“ და გამოაცხადეს ახალი პარტიის „ევროპელი სოციალისტების“ შექმნა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 5 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი პროფესორები კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები
შაჰთახთი
შაჰთახთი (Şahtaxtı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, კანგარლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  3,092 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანგარლის რაიონის სოფლები
კაროლინა ბადენელი
კაროლინა ბადენელი (Karoline von Baden; დ. 13 ივლისი, 1776, კარლსრუე, გერმანია — გ. 13 ნოემბერი, 1841, მიუნხენი, გერმანია) — ცერინგენთა დინასტიის წარმომადგენელი, ბადენის პრინცესა. ბავარიის პირველი დედოფალი 1806-1825 წლებში როგორც მაქსიმილიან I-ის მეორე მეუღლე.
ადრეული ცხოვრება
კაროლინა დაიბადა 1776 წლის 13 ივლისს კარლსრუეში. იგი იყო ბადენის პრინც კარლ ლუდვიგისა და მისი მეუღლის, ლანდგრაფინია ამალია ჰესენ-დარმშტადტელის ქალიშვილი. აღსანიშნავია, რომ იგი იყო ტყუპისცალი და პრინცესა კათარინა ამალიასი, რომელიც ჩვილობაშივე დაიღუპა. მისი მრავალი და-ძმიდან აღსანიშნავია რუსეთის იმპერატრიცა ლუიზა ბადენელი (ქორწინების შემდეგ ელისაბედ ალექსანდროვნა) და შვედეთის დედოფალი ფრედერიკა ბადენელი.
თავდაპირველად იგეგმებოდა მისი დაქორწინება ენგიენის ჰერცოგ ლუი ანტუან დე ბურბონზე, კონდეს პრინც ლუი ანრი დე ბურბონისა და მისი მეუღლის, ბატილდა ორლეანელის ვაჟზე, რომელიც დედის მხრიდან საფრანგეთის მეფე ლუი ფილიპ I-ს მამიდაშვილად ერგებოდა. მას შემდეგ, რაც 1789 წელს საფრანგეთში რევოლუცია დაიწყო და განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც მეფე ლუი XVI-ს, დედოფალ მარი ანტუანეტსა და მათ ახლობლებს გილიოტინაზე მოჰკვეთეს თავები, ბავარიელებმა კაროლინას საფრანგეთში გათხოვება გადაიფიქრეს. 1804 წლის 21 მარტს ნაპოლეონის ბრძანებით ლუი ანტუანიც დახვრიტეს.
ქორწინება და ქვრივობა
1797 წლის 9 მარტს, კარლსრუეში შედგა კაროლინასა და პფალც-ცვაიბრიუხენის ჰერცოგ მაქსიმილიან იოზეფის ქორწინება. აღსანიშნავია, რომ სიძისათვის ეს მეორე ქორწინება იყო, რადგან მისი პირველი ცოლი, პრინცესა ავგუსტა ვილჰელმინა ჰესენ-დარმშტადტელი ამ ამბამდე სულ ერთი წლით ადრე დაიღუპა, ვისგანაც მაქსიმილიანს ორი ბავშვი დარჩა.
1799 წელს, კურფიურსტ კარლ IV თეოდორის უშვილოდ გარდაცვალების შემდეგ, მაქსიმილიან I-მა ბავარიის ტახტი დაიკავა, რითაც კაროლინა ბავარიის კურფიურსტი გახდა. მას შემდეგ, რაც 1806 წელს ნაპოლეონმა საღვთო რომის იმპერია დაშლილად გამოაცხადა, მან თავის მოკავშირე ბავარიას დიდი მიწები გადასცა, რითაც ისარგებლა მაქსიმილიანმა და თავი ბავარიის მეფედ გამოაცხადა, რითაც კაროლინა ისტორიაში ბავარიის პირველი დედოფალი გახდა. დედოფალმა კაროლინამ მეფეს შვიდი შვილი გაუჩინა, აქედან ორჯერ ტყუპი გოგონები, რაც სამედიცინო კუთხით დიდი ანომალიაა, რადგანაც იგი თავადაც ტყუპისცალი იყო.
მიუხედავად იმისა, რომ ბავარია ოდითგან კათოლიკური სახელმწიფო იყო და ამ სარწმუნოების ერთ-ერთი მთავარი დამცველიც იყო გერმანიაში, დედოფალმა კაროლინამ შეინარჩუნა თავისი ლუთერანული რწმენა და სამეფო კარზე საკუთარი პასტორიც ჰყავდა. როგორც აღწერენ, კაროლინას ღირსების უდიდესი გრძნობა ჰქონდა და თავის ქალიშვილებსაც ისე აღზრდიდა, რომ მოვალეობების ძლიერი შეგრძნება ჰქონოდათ.
1825 წლის 13 ოქტომბერს კაროლინას ქმარი, მეფე მაქსიმილიან I გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მისმა გერმა, ლუდვიგ I-მა დაიკავა, რომელიც დედინაცვალს დედად აღიქვამდა, რის გამოც იგი მას დიდი პატივით ეპყრობოდა და ყველაფრით უზუნველყოფდა. დედოფალმა კაროლინამ ქმრის გარდაცვალების შემდეგ კიდევ თექვსმეტი წელი იცოცხლა.
გარდაცვალება და დაკრძალვა
დედოფალი კაროლინა ბადენელი გარდაიცვალა 1841 წლის 13 ნოემბერს მიუნხენში, 65 წლის ასაკში. მისი პროტესტანტული აღმსარებლობის გამო კაროლინას დაკრძალვას ძალიან ცოტა ხალხი დაესწრო, რადგან დედოფლის ლუთერანობას საზოგადოება ყოველთვის აპროტესტებდა. მიუნხენის კათოლიკე არქიეპისკოპოს ლოთარ ანსელმ ფონ გებშატელის ბრძანებით, მისი დაკრძალვა კათოლიკური წესების დაცვით ჩატარდა და თავად კაროლინასაც კათოლიკური წესების შესაბამისად ეცვა სასახლეში ჩასვენებისას. კათოლიკეებმა მისი დაკრძალვისას ლუთერან პასტორებს ნება არ მისცეს ეკლესიაში შესულიყვნენ და დედოფლის ანდერძისამებრ აღესრულებინათ მისი დაკრძალვის რიტუალი. ამავდროულად, კათოლიკე არქიეპისკოპოსმა ლუთერანი ქალის დაკრძალვა ძალიან სწრაფად და ზერელედ ჩაატარა, რის შემდეგაც იგი მალევე დაკრძალეს, განსაკუთრებული ღონისძიებების გარეშე.
აღსანიშნავია, რომ კაროლინამ იმდენად დიდი გავლენა იქონია ლუდვიგ I-ზე, რომელსაც იგი საკუთარი დედასავით უყვარდა, რომ მეფემ მისი გარდაცვალების შემდეგ ბავარიაში რელიგიური თავისუფლება გამოაცხადა. აღსანიშნავია, რომ მანამდე იგი თავგამოდებით ეწინააღმდეგებოდა პროტესტანტობას. ასევე კაროლინას გავლენით, ლუდვიგმა თავად შეირთო ცოლად პროტესტანტი ქალი, ტერეზა საქსენ-ჰილდბურგჰაუზენელის სახით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 13 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1776 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1841 კატეგორია:ცერინგენები კატეგორია:ბავარიის კურფიურსტების მეუღლეები კატეგორია:ბავარიის დედოფლები
შალაურის სვეტიცხოვლის ეკლესია
შალაურის სვეტიცხოვლი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ შალაურის სამხრეთით, სამიოდე კილომეტრზე. თარიღდება ადრინდელი შუა საუკუნეებით. შენობის გეგმის გარეგან სწორკუთხედში (9x6,75 მ) ჩაწერილია გვერდიგვერდ განლაგებული ორი ნავი. მათ შორის ერთ, სამხრეთით მდებარე, რომელიც უფრო განიერი და მაღალია, ერთიანია. ჩრდილოეთით მდებარე კი, განივი კედლით, ორ არათანაბარ სადგომადაა გაყოფილი. აღმოსავლეთ სადგომი განცალკევებულია, დასავლეთისა კი, ორი, განიერი, თაღოვანი მალით, სამხრეთ ნავთანაა დაკავშირებული.
ეკლესია, ძირითადად, ლოდებითაა ნაგები. წყობაში მცირე ზომის, რიყის ქვა და ნატეხი ქვებიცაა გამოყენებული. გარეთა კუთხეები მოზრდილი, მეტ-ნაკლებად შერჩეული ქვებითაა გამოყვანილი, რომელთა წყობა ირეგულარულია. ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს. ორივე მთავარი ნავის კედლებში. დასავლეთით და სამხრეთით, არის გაჭრილი. დასავლეთ შესასვლელი თავდაპირველია, გადახურულია თარაზულად. ამჟამად მსგავსადაა გადახურული სამხრეთ შესასვლელიც. მთავარი ნავი აღმოსავლეთით დასრულებულია ღრმა, ნალისებრი აფსიდით, რომლის ცენტრში პარალელურწირთხლებიანი სარკმელია გაჭრილი.
ჩრდილოეთ ნავის აღმოსავლეთ სადგომი გეგმით თითქმის კვადრატულია, გადახურულია ცილინდრული კამარით. აღმოსავლეთ კედლის შუაში დაბალი, პარალელურწირთხლებიანი, სწორკუთხა სარკმელია, რომლის ქვემოთ დგას კედელზე მიყრდნობილი, ოთხკუთხა ტრაპეზი. სადგომი დასავლეთ კედელში სწორკუთხა კარია, რომელიც დასავლეთ სადგომში გადის. დასავლეთ სადგომი, აღმოსავლეთ სადგომთან შედარებით, ორჯერ უფრო გრძელია და მთავარ ნავს ორი, ნახევარწრიული თაღით უკავშირდება, რომლებიც კვადრატული გეგმის ბურჯს ეყრდნობიან. ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორიაზე ნაგებობების კვალი შეიმჩნევა.
1990 წელს, ინსტიტუტ „საქართველოს რესტავრაციის“ მიერ, ძეგლზე ჩატარდა სარესტავრაციო სამუშაოები: შემორჩენილი, ფაქტობრივი მასალის საფუძველზე მთლიანად აღადგინეს ჩედილოეთ ნავი, მოაწყეს ბეტონის თაროსებრი ლავგარდანი და ნავი ღარისებრი კრამიტით გადახურეს; აღადგინეს ნავების დამაკავშირებელი თაღედის დასავლეთ მალი, არასრულად აღადგინეს მთავარი ნავის კედლები. სამხრეთ კედლის შუა ნაწილში მოაწყვეს ოთხკუთხა შესასვლელი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
იქინჯი-შორდანა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
წითელი ხატის ნიში
წითელი ხატის ნიში — არქეოლოგიური ძეგლი ახალგორის მუნიციპალიტეტში, ახალგორში. აგებულია XIX-XX საუკუნეებში.
ძეგლი შეიძლება დაკავშირებული იყოს „წითელი ხატის“ ორ ეკლესიასთან, რომლებიც ქსნის სათავესთან მდებარეობს. ახალგორიდან ჩრდილო-დასავლეთით 2 კმ, ნასოფლარების — ფიჭვნარისა და კოდის გამყოფ ქედზე დგას მცირე ზომის ნიში  (60 სმ.X 30 სმ). მსხლისებრი მოყვანილობის ქვის ფილაზე ამოკაწრულია მხედრული წარწერა ოთხ სტრიქონად, რომელიც ასე იკითხება: „ეს ნიშია წითელი ხატის ნიშის შაგვეწიოს“.
ლიტერატურა
კატეგორია: ახალგორის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ერიკა ჰერცეგი
ერიკა ჰერცეგი (Еріка Миколаївна Герцег; დ. 5 ივლისი, 1988) — უკრაინელი მოდელი და მომღერალი. 2013–2020 წლებში იყო ჯგუფ „Nu Virgos“-ის („VIA Gra“) წევრი. 2013 წლის მონაცემებით ჰერცეგი არის 175 სმ სიმაღლის, წონა – 48 კგ, ფიგურა – 87-60-90.
ჿ
ჿ, Ჿ  — დამატებითი ასო ქართული დამწერლობისათვის. წარმოადგენს ლაბიალიზაციის ნიშანს.
გამოიყენება ქართული ტრანსლიტერალიზაციის დროს. გამოიყენებოდა აფხაზურ ენაში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ასოები
ვარდისუბნის სამების ეკლესია
ვარდისუბნის სამების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას სოფელ ვარდისუბნის სასაფლაოზე. სავარაუდოდ თარიღდება განვითარებული შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის, რიყის ქვითა და კირის დუღავით. მოგვიანებით, შესაკეთებლად გამოუყენებიათ აგური. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი თაღოვანია და შიგნიდან საფეხურით შეღრმავებულ, სწორკუთხა არეშია ჩასმული.
ეკლესიის იატაკი, მიწის დონესთან შედარებით, დაახლოებით 0,5 მეტრით დაბლაა, რის გამოც, შიგნით, კარის წინ, საფეხურია მოწყობილი. შიდა სივრცე შემაღლებული პროპორციებითაა გადაწყვეტილი, ოდნავ ნალისებრი ფორმის აფსიდით, რომელშიც ერთი, თაღოვანი სარკმელი და ორი, მცირე ზომის, ოთკუთხა ნიშაა, სარკმლის აქეთ-იქით. აფსიდის დასავლეთ ნახევრის იატაკი დარბაზის იატაკის დონეზეა, აღმოსავლეთ ნახევრისა კი საფეხურითაა შემაღლებული. ამ ნაწილშია მოთავსებული ნახევარწრიული ტრაპეზი, რომელიც სარკმლის ქვემოთ, კედელზეა მიდგმული. თვით ტრაპეზი სწორკუთხა, დგას ოციოდე სანტიმეტრის სიმაღლის ბაზაზე. აფსიდი გადახურულია კონქით, დარბაზი კი ცილინდრული კამარით. შიგნით ეკლესია შელესილია. XX საუკუნის 80-იანი წლების ბოლოს, ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია შეაკეთა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მიკულაშ ძურინდა
მიკულაშ ძურინდა (Mikuláš Dzurinda; დ. 4 თებერვალი, 1955, სპიშსკი-შტვრტოკი, სლოვაკეთი) — სლოვაკი პოლიტიკოსი. ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი (1998-2006 წწ.) და პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი (1998-1999 წწ.).
მიკულაშ ძურინდას მამა ნიკოლაი იყო ეთნიკური რუსინი. 1979 წელს დაამთავრა ჟილინის უნივერსიტეტი. 1988 წელს ასპირანტურა და გახდა მეცნიერებათა კანდიდატი. 1994 წლიდან ტრანსპორტის მინისტრია. ვლადიმირ მეჩიარის ხეისუფლებაში მოსვლის შემდეგ ოპოზიციაშია. 1998 წელსოპოზიციური პარტიის გამარჯვების შემდეგ ძურინდა პრემიერ-მინისტრი გახდა. ამავდროულად ასრულებდა პრეზიდენტის მოვალეობას რუდოლფ შუსტერის არჩევამდე. 2006 წელს არჩევნებში მეორე ადგილზე გასვლის შემდეგ გადადგა თანამდებობიდან. 2010 წელს ივეტა რადიჩოვას მთავრობაში საგარეო საქმეთა მინისტრია 2012 წლმდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სლოვაკეთის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:დაბადებული 4 თებერვალი
ათეისტური ეგზისტენციალიზმი
ათეისტური ეგზისტენციალიზმი — ეგზისტენციალური ფილოსოფიის მიმდინარეობა, რომელიც მკვეთრად გაემიჯნა სორენ კირკეგორის ნაშრომებში წარმოდგენილ ქრისტიანულ ეგზისტენციალიზმს და ათეისტური მსოფლმხედველობის საფუძველზე განვითარდა. ეგზისტენციალიზმი სორენ კირკეგორმა და ფრიდრიხ ნიცშემ XIX საუკუნეში დააფუძნეს, თუმცა მათმა განსხვავებულმა რელიგიურმა შეხედულებებმა ეგზისტენციალიზმის ალტერნატიული ფორმების ჩამოყალიბების აუცილებლობა განაპირობა. ათეისტური ეგზისტენციალიზმის პირველ ფორმალურ ნიმუშად ითვლება ჟან-პოლ სარტრის „ყოფიერება და არარა“ (1943), რომელსაც მოჰყვა „ეგზისტენციალიზმი ჰუმანიზმია“ (1946).
კონცეფცია
ათეისტური ეგზისტენციალიზმი ფილოსოფიური აზროვნებიდან ყოველგვარ ტრანსცენდენტულ, მეტაფიზიკურ და რელიგიურ რწმენას გამორიცხავს. თუმცა, მიუხედავად ამისა, მას აქვს საერთო ელემენტები რელიგიურ ეგზისტენციალიზმთან (მაგ. სორენ კირკეგორის ფილოსოფია) და მეტაფიზიკურ ეგზისტენციალიზმთან (მაგ. ფენომენოლოგია და ჰაიდეგერის ნაშრომები). ათეისტური ეგზისტენციალიზმი უპირისპირდება სიკვდილის შიშს ღვთისაგან ხსნისა და მარადიული ცხოვრების იმედის, აგრეთვე ზებუნებრი ხსნის სხვა ალტერნატიული ფორმების, მათ შორის რეინკარნაციის, რწმენის შემოთავაზების გარეშე. მოაზროვნეთა ნაწილის აზრით, ეგზისტენციალური კრიზისი ძირითადად თეორიულ ხასიათს ატარებს (მაგ. ჟან-პოლ სარტრი), ზოგიერთი მათგანი კი ეგზისტენციალურ შფოთვას საკმაოდ მძაფრად განიცდის (მაგ. ალბერ კამიუ და მისი აბსურდის ფილოსოფია; და ფრიდრიხ ნიცშე, რომელმაც ჩამოაყალიბა ძალაუფლების ნების ცნება).
ჟან-პოლ სარტრი
ჟან-პოლ სარტრი ცნობილი ფრანგი ფილოსოფოსია, რომელიც ადამიანის ავთენტურობითა და ინდივიდუალობით იყო დაინტერესებული. მისი რომანი „გულისრევა“ ათეისტური ეგზისტენციალიზმის მანიფესტად მიიჩნევა. ნაწარმოები უსახელო ფრანგულ ქალაქში მცხოვრებ მარტოსულ მკვლევარზე მოგვითხრობს, რომელიც აცნობიერებს, რომ ბუნება, ისევე, როგორც ყველა უსულო საგანი, სრულიად გულგრილია მისი ტანჯული ყოფის მიმართ და ხელყოფს მის მიერ საკუთარი თავის განსაზღვრის უნარს, მის ინტელექტუალურ და სულიერ თავისუფლებას, რის გამოც მას ხშირად გულისრევის შეგრძნება ეუფლება. განცდილი ეგზისტენციალური კრიზისი მას საშუალებას აძლევს, გააცობიეროს, რომ ცხოვრების აზრი მხოლოდ მაშინ არსებობს, როდესაც მას თავად ქმნის. რომანში „ყოფნა და არარა“ სარტრმა ეს მოსაზრება ჩამოაყალიბა თეზისის სახით „არსებობა წინ უსწრებს არსს.“ დებულება გულისხმობს, რომ „უპირველეს ყოვლისა, ადამიანი არსებობს, შეხვდება, მოევლინება სამყაროს და მხოლოდ ამის შემდეგ განსაზღვრავს საკუთარ თავს. ეგზისტენიციალისტისთვის ადამიანი არ ექვემდებარება განსაზღვრებას, რადგან თავდაპირველად იგი არარას წარმოადგენს. იგი ვინაობას მხოლოდ არსებობის შემდეგ შეიძენს, როცა თავად შექმნის საკუთარ თავს, ამასთან ისეთ ვინაობას, როგორიც მას თავად სურს. შესაბამისად, არ არსებობს არანაირი თანდაყოლილი ადამიანური ბუნება, რამეთუ არ არსებობს ღმერთი, რომელიც ჩაიფიქრებს ამ ბუნებას. ადამიანი არის არა მხოლოდ ისეთი, როგორადაც თავი წარმოუდგენია, არამედ ისეთიც, როგორადაც ყოფნას ისურვებს არსებობისაკენ სწრაფვის შემდეგ.“
ფრიდრიხ ნიცშე
გერმანელი ფილოსოფოსი ფრიდრიხ ნიცშე, რომელიც ეგზისტენციალიზმის ერთ-ერთ დამფუძნებლად მიიჩნევა, ქრისტიანულ თეოლოგიას აკრიტიკებდა. იგი ამტკიცებდა, რომ მორალი ადამიანური ბუნების ორგანული ნაწილია, ბუნების კანონებისგან განსხვავებით, რომლებიც მორალურად ნეიტრალურია. ნიცშე მორალურობას ორ ტიპს გამოყოფდა: მონურ მორალს და ბატონის მორალს. პირველი ტიპს, მონურ მორალს, იგი რელიგიასთან, კერძოდ, ქრისტიანობასთან, აკავშირებდა. თავის წიგნში „მხიარული მეცნიერება“ ნიცშე გამოთქვამს ცნობილ თეზისს „ღმერთი მკვდარია“, რომელიც მიემართება მის რწმენას, რომ მორალი უკვე აღარ შეიძლება იყოს რელიგიით ნაკარნახები, რაც გულისხმობს იმას, რომ არ არსებობს სამუდამოდ განსაზღვრული დადგენილებები, რომელთაც შეგვიძლია დავემორჩილოთ. სწორედ ესაა მიზეზი იმისა, რომ ზოგიერთნი ნიცშეს ფილოსოფიას ნიჰილიზმთან აკავშირებენ. ამის საწინააღმდეგოდ, სხვანი ამტკიცებენ, რომ ნიცშეს დებულება, რომ ცხოვრების მიღმა არაფერი არსებობს, არა მორალის უარყოფას, არამედ ჩვენი მორალური პრინციპების ხელახლა გადახედვას გვაიძულებს. ისინი ამტკიცებენ, რომ, იმასთან ერთად, რომ ნიცშეს რწმენით კაცობრიობა ნიჰილიზმის გზაზე იდგა, იგი ნიჰილიზმს არ ქადაგებდა, როგორც გზას, რომლისკენაც კაცობრიობის განვითარება უნდა წარმართულიყო.
სქოლიო
კატეგორია:ეგზისტენციალიზმი კატეგორია:ათეიზმი
ხადის ციხე
ხადის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყანჩავეთში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ვახუშტის მიხედვით:
სოფლიდან დასავლეთით 1 კმ-ზე მდებარე ციხე სხვადასხვა ზომის ფლეთილი ქვითაა ნაგები. ციხის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში კოშკია, რომელიც შემორჩენილია ოთხი სართულის დონეზე. კოშკის ჩრდილოეთი და დასავლეთი კედლებში თაღოვანი ნიშებია — სათოფურებითურთ, რომელთაგან ერთი ჩრდილოეთითაა, ხოლო სამი დასავლეთით. კოშკის აღმოსავლეთით ორი სათავსია, რომლებიც გვერდიგვერდაა განლაგებული. პირველი სართული ამოვსებულია მიწით და ქვით. სათავსები ერთმანეთს უკავშირდება თაღოვანი გასასვლელით, რომელიც ამჟამად ჩამონგრეულია.
აღმოსავლეთ სათავსში, ჩრდილოეთით გაჭრილია არქიტრავული სარკმელი. აღმოსავლეთით სამი ნიშია, თითო-თითო სათოფურით. მთლიანობაში ციხე დანაწევრებულია პატარ-პატარა სათავსებით, რომელთა გეგმები ძნელად იკითხება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
სერბთა რესპუბლიკის არქივები
მინი|არქივების სათაო ოფისი. სერბთა რესპუბლიკის არქივები (Архив Републике Српске, Arhiv Republike Srpske) — სერბთა რესპუბლიკის განათლებისა და კულტურის სამინისტროს ადმინისტრაციული ერთეული. არქივების სათაო ოფისი მდებარეობს ბანია-ლუკაში და აქვს რეგიონალური ოფისები შემდეგ ქალაქებში: დობოი, ზვორნიკი, ფოჩა, სოკოლაცი და ტრებინიე. მისი მიზანია სერბეთის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე საარქივო მასალები მოაგროვოს, დაახარისხოს და შეინახოს. არქივები ასევე ჩართულია კვლევით პროექტებში, გამოფენებში და წიგნების ბეჭდვაში, ძირითადად საარქივო მეცნიერების, ისტორიის და კანონმდებლობის მიმართულებით. არქივები ფლობს 794 ფონდს და 35 კოლექციას, რომლებიც მოიცავს XVII საუკუნიდან დღევანდელობამდე პერიოდს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სერბთა რესპუბლიკის კულტურა
აბრამიანის წმინდა გიორგის ნაეკლესიარი
მცირე დარბაზული ნაეკლესიარი ნასოფლარ ლევანაანთ კარში მდებარეობს. ძეგლი გაღმა გადაჰყურებს სოფელ მეწყერს. ნაშენია ადგილობრივი ჯიშის ფლეთილი ქვით. ეკლესიიდან შემორჩენილია სწორკუთხა საკურთხეველი ცენტრში სარკმლით. წყობა დეფორმირებულია და კედლები გარედან გადახსნილია. სამხრეთით იკითხება მინაშენის კარიბჭის კვალი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
A11 (ხორვატია)
thumb|right|200px|ავტომაგისტრალი A11 A11 (Autocesta A11) — მშენებარე ავტომაგისტრალი ხორვატიაში. ერთმანეთთან აკავშირებს ზაგრების სამხრეთით მდებარე ქალაქ ველიკა-გორიცას სოფელ ბუშევეცის გასასვლელთან. მარშრუტის ამჟამინდელი საერთო სიგრძე 9 კილომეტრია. სულ დაგეგმილია 47.8 კმ-ის მშენებლობა, რაც უკვე დასრულებულზე 5-ჯერ მეტია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტრანსპორტი ევროპაში
ტიკრაპოს რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კასტროვირეინის პროვინციის რაიონები
ჼ
ჼ — დამატებითი ასო ქართული დამწერლობისათვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ასოები
მილენა დრავიჩი
მილენა დრავიჩი (Милена Дравић დ. 5 ოქტომბერი, 1940) — სერბი მსახიობი. დაიბადა ბელგრადში, ოთხი წლის ასაკში ჩაერთო საშემსრულებლო ხელოვნების დარგში: თავდაპირველად ცეკვა, შემდეგ კი კლასიკური ბალეტი. 1959 წელს, როდესაც დრავიჩ უმაღლეს სკოლაში სწავლობდა, ფრანტიშეკ ჩაპმა ის ჟურნალის გარეკანზე, ბალეტის მოცეკვავეთა საერთო ფოტოზე ნახა და გადაწყვიტა საკუთარ ფილმში („Vrata ostaju otvorena“) როლზე დაემტკიცებინა. რამდენიმე ფილმში მონაწილეობის შემდეგ მან სამსახიობო კარიერის გაგრძელება გადაწყვიტა და ბელგრადის დრამატულ სახელოვნებო აკადემიაში ჩააბარა. 1962 წელს მან ოქროს არენას საუკეთესო მსახიობის ტიტული (რომელიც ოსკარის იუგოსლავიურ ანალოგად ითვლებოდა) მოიპოვა ბრანკო ბაუერის ფილმში „Prekobrojna“. მილენა დრავიჩი გათხოვდა სამჯერ კოკან რაკონჟაცზე, პურიშა დორდევიჩზე და დრაგან ნიკოლიჩზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:დაბადებული 5 ოქტომბერი კატეგორია:სერბი მსახიობები
გობთები
გობთები — მთა აზერბაიჯანში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, დედაქალაქ ბაქოდან 400 კმ-ში საქართველოს საზღვართან. მისი სიმაღლეა ზღვის დონიდან 828 მეტრი, გარშემო ტერიტორიიდან კი 195 მეტრი. ფუძის სიგანეა 1.8 კმ.
მთიდან ჩრდილო-დასავლეთით რელიეფი მთიანია, სამხრეთ აღმოსავლეთით კი ვაკე. მახლობლად უმაღლესი წერტილია მთა ჩობანდაღი (ზღ. დ. 890 მეტრი) და მდებარეობს გობთებიდან 19.2 კმ-ში. მთის გარშემო მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 70 ადამიანი კვადრატულ კილომეტრზე. . მახლობლად არაა დასახლება.
ტერიტორია მთის გარშემო ძირითადად ბალახითაა დაფარული. არის ზომიერი სარტყლის კლიმატი. საშუალო წლიური ტემპერატურაა 16 °C. ყველაზე ცხელი თვეა ივლისი საშუალოდ 30 °C ტეპერატურით, ყველაზე ცივი კი იანვარი, საშუალოდ 2 °C ტემპერატურით. საშუალო წლიური ნალექიანობაა 574 მილიმეტრი. ყველაზე ნოტიო თვეა მაისი საშუალოდ 92 მმ. ნალექიანობით, ყველაზე მშრალი კი აგვისტო საშუალოდ 17 მმ. ნალექიანობით.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მთები კატეგორია:ჯეირანჩოლი
რიუიჩი საკამოტო
რიუიჩი საკამოტო (坂本龍一; დ. 17 იანვარი, 1952 — გ. 28 მარტი, 2023) — იაპონელი კომპოზიტორი, მომღერალი, სიმღერების ავტორი, მუსიკალური პროდიუსერი, აქტივისტი და მსახიობი, რომელიც, როგორც სოლო შემსრულებელი და როგორც Yellow Magic Orchestra-ს წევრი არაერთ მუსიკალურ ჟანრში მოღვაწეობდა. ბენდის წევრებთან, ჰარუომი ჰოსონოსთან და იუკიჰირო ტაკაჰაშისთან ერთად, საკამოტომ ელექტრონული მუსიკის მრავალი ჟანრი შექმნა და ასევე არაერთ ჟანრზე მოახდინა გავლენა.
საკამოტომ მუსიკალური კარიერა უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში, 1970-იან წლებში დაიწყო. იგი სესიურ მუსიკოსად, პროდიუსერად და არანჟირად მუშაობდა. 1978 წელს მან ჰარუომი ჰოსონოსთან და იუკიჰირო ტაკაჰაშისთან ერთად Yellow Magic Orchestra დააარსა. ამავე წელს მან ექსპერიმენტული ელექტრონული სოლო ალბომი Thousand Knives (ათასი დანა) გამოუშვა. მას მოჰყვა B-2 Unit ორი წლის შემდეგ. საკამოტო აქტიურ სოლო კარიერას ეწეოდა და მრავალ უცხოელ არტისტთან თანამშრომლობდა, მათ შორის არიან დევიდ სილვიანი, კარსტენ ნიკალაი და იუსუ ნ’დური. საკამოტომ 1992 წლის ბარსელონას ოლიმპიური თამაშების გახსნის ცერემონიისთვის მუსიკალური კომპოზიცია შექმნა. 1999 წელს გამოვიდა მისი კომპოზიცია Energy Flow – იაპონიის ისტორიაში პირველი ინსტრუმენტული ნამუშევარი, რომელიც Oricon-ის ჩარტებში მოხვდა.