cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ფაჰდი (საუდის არაბეთი)
ფაჰდი იბნ აბდულაზიზ ალ საუდი, ორი წმინდა მეჩეთის მცველი, (فهد بن عبد العزيز السعود Fahd ibn ‘Abd al-‘Azīz Āl Sa‘ūd) (დ. 16 მარტი, 1921 — გ. 1 აგვისტო, 2005) — საუდის არაბეთის მეფე 1982-2005 წლებში.
ჯილდოები
ორდენი ისტიგლალი (7 მარტი 2005)
1984 წელს ისლამის მსახურებისთვის მეფე ფეისალის ფონდისგან მიიღო მეფე ფეისალის პრემია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2005 კატეგორია:საუდები კატეგორია:საუდის არაბეთის მეფეები
გურამ კანკავა
გურამ კანკავა (დ. 10 ნოემბერი, 1928, თბილისი — გ. ნოემბერი, 1992, იქვე ) — ქართველი მეცნიერი, ფილოლოგი, პოლიტიკოსი.
1952 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. პუბლიცისტურ წერილებს აქვეყნებს 1955 წლიდან. 1953-1959 წლებში იყო საქართველოს განათლების მუზეუმის მუშაკი, გაზეთ „ზარია ვოსტოკას“, გამომცემლობა „საქმედგამის“ რედაქტორი. 1959 წლიდან საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი. ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი.1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1929 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:გარდაცვლილი 1992
დეივიდ II (შოტლანდია)
დეივიდ II, იგივე დეივიდ ბრიუსი (David II; დ. 5 მარტი, 1324, ფაიფი — გ. 22 თებერვალი, 1371, ედინბურგის სასახლე) — შოტლანდიის მეფე 1329–1371 წლებში, ბრიუსების დინასტიის წარმომადგენელი, რობერტ I-ისა და ელიზაბედ დე ბურგის ვაჟი.
ვესტჰაუზენი
ვესტჰაუზენი (Westhausen) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. თემის ფართობია 38,47 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 5 865 ადამიანს.
დეივიდ II (შოტლანდია)
დეივიდ II დაიბადა 1324 წლის 5 მარტს, დუნფერმლინის სასახლეში, ფაიფში. მისი დედა, ელიზაბედ დე ბურგი რობერტ I-ის მეორე ცოლი იყო. ელიზაბედი 1327 წელს გარდაიცვალა. დეივიდი 1328 წლის 17 ივლისს ჯოან ტაუერელზე დაქორწინდა. ჯოანი იყო ინგლისის მეფის, ედუარდ II-ის ქალიშვილი. 1329 წლის 7 ივნისს რობერტ I გარდაიცვალა და ტახტი ხუთი წლის დეივიდს ერგო.
ვესტჰაუზენი
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
დეივიდ II (შოტლანდია)
დეივიდი 1331 წელს აკურთხეს მეფედ. მეფის სრულწლოვნებამდე, რეგენტად დაინიშნა რანდოლფ მორეელი. 1332 წელს რანდოლფი და დეივიდი დამხობილ იქნა ედუარდ ბალიოლის მიერ. დეივიდი ტახტის დაბრუნებას შეეცადა, თუმცა უშედეგოდ. ის და მისი მეუღლე იძულებულნი გახდნენ საფრანგეთში გაქცეულიყვნენ, სადაც ისინი მიიღო მეფე ფილიპ VI-მ.
1341 წელს შოტლანდიაში ძალაუფლება რობერტ სტიუარტმა მოიპოვა. დეივიდი დაბრუნდა სამშობლოში და კვლავ იგდო ძალაუფლება ხელთ. 5 წლის შემდეგ, 1346 წელს მან საფრანგეთის მხარდაჭერით ბრძოლა დაიწყო ინგლისთან. მან ისარგებლა იმით, რომ ედუარდ III საომრად საფრანგეთში იმყოფებოდა. შოტლანდიის არმია დამარცხდა დურჰამთან ბრძოლაში. ამ ბრძოლაში მეფე დაშავდა და იგი ტყვედ აიყვანეს ინგლისელებმა.
მის მეუღლეს, ჯოანს შვილი არ ეყოლა, მაგრამ დეივიდი უშედეგოდ ცდილობდა მასთან გაყრას. ჯოანი 1362 წელს გარდაიცვალა. დეივიდს განასკუთრებით აწუხებდა მემკვიდრის საკითხი და ცოლად მარგარეტ დრუმოდი შეირთო, თუმცა შვილი არც მასთან ეყოლა. ედუარდ III-მ შესთავაზა დეივიდს, რომ იმ შემთხვევაში, თუ მას შვილი არ ეყოლებოდა ინგლისის მეფეს სრული უფლება ჰქონოდა შოტლანდიის ტახტზე, თუმცა შოტლანდიის პარლამენტმა ამაზე უარი განაცხადა. დეივიდ II 1371 წლის 22 თებერვალს გარდაიცვალა. გამომდინარე იქიდან, რომ მას შვილი არ ჰყავდა, ერთადერთ მემკვიდრედ მისი დისშვილი, რობერტ სტიუარტი ითვლებოდა. რობერტ II-ის გამეფების შედეგად, შეწყდა ბრიუსების მმართველობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შოტლანდიის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 5 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1324 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1371 კატეგორია:XIV საუკუნის ევროპის მონარქები
უხუე
უხუე (Ujué; Uxue) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ტაფალიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 112,57 კმ². მოსახლეობა — 175 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ბელეავინცი
ბელეავინცი (Beleavinţi) — სოფელი მოლდოვაში, ბრიჩენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 154 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 274 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრიჩენის რაიონის სოფლები
ვოლოვეცის რაიონი
ვოლოვეცის რაიონი (Воловецький район) — რაიონი უკრაინაში, ზაკარპატიის ოლქში. მისი ფართობია 544 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 24 454 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 45 კაცს კმ²-ზე. ვოლოვეცის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ვოლოვეცი.
სქოლიო
კატეგორია:ზაკარპატიის ოლქის რაიონები
ვალდშტეტენი
ვალდშტეტენი (Waldstetten) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. მუნიციპალიტეტის ფართობია 20,95 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 7 113 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
ორციხის ზედა კოშკი
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
უსახელო მწერალი (ფილმი)
უსახელო მწერალი (The Ghost Writer ) — რომან პოლანსკის 2010 წლის ფილმი. პოლანსკიმ მიიღო სეზარის ჯილდო საუკეთესო რეჟისორისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:2010 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:რომან პოლანსკის ფილმები კატეგორია:პოლიტიკური ფილმები კატეგორია:რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
ფილტვის ემფიზემა
მკურნალობა
შრომის და დასვენების რეჟიმის მოწესრიგება; ბრონქების გამაფართოებებლი და სუნთქვითი ვარჯიში. ზღვის ჰაერით მკურნალობა. დაავადებულისთვის არასასურველია მძიმე ფიზიკური დატვირთვა, ცივი ჰავა, თამბაქოს მოწევა და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაავადებები
ილია ფირცხალაიშვილი
ილია (ილიკო) ფირცხალაიშვილი (დ. 1885, ოზურგეთი — გ. 18 სექტემბერი, 1937) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი, რეპრესირებული.
ბიოგრაფია
1917 წლის რევოლუციის შემდეგ იყო ქალაქ ქუთაისის კომისარი, ქუთაისის საქალაქო თვითმმართველობის ხმოსანი. 1917 წლის ნოემბრიდან იყო ამიერკავკასიის მთავრობის შრომის მინისტრის მოადგილე. იყო საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი და ხელი მოაწერა საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტს. 1918 წლის განმავლობაში იყო პარლამენტის წევრი, პარალელურად კი1918 წლის 24 ივნისამდე – შრომის მინისტრის მოადგილე. 1919 წლის თებერვალში აირჩიეს თბილისის ქალაქის საბჭოს ხმოსნად. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრად, იყო იურიდიული, საპენსიო, საარჩევნო და შრომის კომისიების წევრი. 1921 წლის იანვარში სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სხვა 11 წევრთან ერთად ჩამოყალიბა ოპოზიციური ჯგუფი „სხივი“, რომელიც იმავე წლის 11 თებერვალს ცალკე ფრაქციად და პარტიად ჩამოაყალიბდა
1921 წელს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და აქტიურად იყო ჩართული წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 1924 წლიდან ჩამოშორდა პოლიტიკურ საქმიანობას. ცხოვრობდა და მუშაობდა თბილისში, იყო ადვოკატთა კოლეგიის წევრი. 1930-იან წლებში მუშაობდა აბრეშუმის მრეწველობის სამმართველოს იურისკონსულტად. 1937 წლის 14 ივნისს დააპატიმრეს „მენშევიკური კონტრრევოლუციური ცენტრის“ წევრობის ბრალდებით, დახვრეტა მიუსაჯეს 17 სექტემბერს და აღასრულეს შემდეგ დღესვე. რეაბილიტირებულია 1957 წლის 9 ივლისს, სსრკ უზენაესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიის მიერ.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:დაბადებული 1885 კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 სექტემბერი კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები
უნსუე
უნსუე (Unzué; Untzue) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ტაფალიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18,5 კმ². მოსახლეობა — 154 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ბერლინცი
ბერლინცი (Berlinţi) — სოფელი მოლდოვაში, ბრიჩენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 163 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 559 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრიჩენის რაიონის სოფლები
ფხოვლის ციხე
ფხოვლის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფხოვლის ყოფილი სკოლის ეზოში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია დიდი ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით ნაგები კედლის მცირე ნაწილი. ციხის გეგმა არ იკითხება.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ვინოჰრადივის რაიონი
ვინოჰრადივის რაიონი (Виноградівський район) — რაიონი უკრაინაში, ზაკარპატიის ოლქში. მისი ფართობია 697 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 120 892 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 170 კაცს კმ²-ზე. ვინოჰრადივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ვინოჰრადივი.
სქოლიო
კატეგორია:ზაკარპატიის ოლქის რაიონები
ჰოიბახი
ჰოიბახი (Heubach) — ქალაქი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. ქალაქის ფართობია 25,81 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 9 659 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის ქალაქები
ორციხის ქვედა კოშკი
ორციხის ქვედა კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქოროღოს ჩრდილო-დასავლეთით, 0,6 კილომეტრზე, მთის კალთაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კოშკი სწორკუთხაა (4,6 x 4,2 მეტრი), ნაგებია კლდის ქვით. შემორჩენილია სამი სართული (სიმაღლე 11,2 მეტრი). კოშკის ქვედა ნაწილი ყრუა, შესასვლელი პირველ სართულზეა, სამხრეთით, მიწიდან 3,2 მეტრ სიმაღლეზე. კარი ოთხკუთხაა. სართულის დანარჩენ კედლებში ორ-ორი სათოფურია. მეორე სართულს სამხრეთით სარკმელი და ერთი სათოფური აქვს. აღმოსავლეთ კედელში - ორი სათოფური, დასავლეთისაში - სამი. მესამე სართულის ჩრდილო კედელში ერთი სათოფურია, აღმოსავლეთ და სამხრეთ კედლებში - ორ-ორი, ხოლო დასავლეთისაში - სამი. ჩრდილო კედელზე შემორჩენილია ნისკარტისებრი სალოდის ქვის კონსოლი. სართულები ერთმანეთს ოთხკუთხა საძრომებით უკავშირდებოდა. შემორჩენილია სართულშუა გადახურვის ფიქლის დიდი ფილების ნაწილები, რომლებიც კედლებიდან კონსოლისებურადაა გამოშვერილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
NFPA 704
NFPA 704 — სტანდარტული სისტემა გადაუდებელი საშიშროებების იდენტიფიკაციისათვის.
კოდები
ოთხი დანაყოფიდან წითელი, რომელიც ზემოდან პირველი მდებარეობს, აღნიშნავს ცეცხლსაშიშობას, ლურჯი ფერი აღნიშნავს რამდენად სახიფათოა ჯამრთელობისთვის ესა თუ ის ნივთიერება, ყვითელი ფერი გვიჩვენებს რამდენად არასტაბილური და აქტიურია ნივთიერება, ხოლო თეთრი ფერი აღნიშნავს სხვადასხვა საფრთხეს. ფასდება სკალით რომელიც მერყეობს 0-დან 4-ის ჩათვლით.
ბერდიანსკის რაიონი
ბერდიანსკის რაიონი (Бердянський район) — რაიონი უკრაინაში, ზაპორიჟიის ოლქში. მისი ფართობია 1 776 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 25 680 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 15 კაცს კმ²-ზე. ბერდიანსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბერდიანსკი.
ბოგდენეშტი
ბოგდენეშტი (Bogdăneşti) — სოფელი მოლდოვაში, ბრიჩენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 128 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 509 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრიჩენის რაიონის სოფლები
კვინტუს პედიუსი
კვინტუს პედიუსი (Quintus Pedius; გ. ძვ. წ. 43) — გვიანდელი რომის რესპუბლიკის სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე. მარკუს ან კვინტუს პედიუსის ვაჟი და იულიუს კეისრის დისშვილი ან დისშვილიშვილი.
ძვ. წ. 57 წელს კეისრის მიერ გალიის დაპყრობისას იგი ლეგატის თანამდებობას იკავებდა. ძვ. წ. 55 წელს ედილის არჩევნებში მიიღო მონაწილეობა, თუმცა დამარცხდა.
ძვ. წ. 49 წელს კეისარსა და პომპეუსს შორის დაწყებული სამოქალაქო ომის დროს პედიუსმა კეისრის მხარე დაიკავა. ძვ. წ. 48 წელს იგი რომში პრეტორად დააწინაურეს. იმავე წელს იგი მეთაურობდა ლეგიონს და წარმატებით ჩაახშო კეისრის წინააღმდეგ მიმართული ამბოხება კომპსაში, რასაც შეეწირნენ მარკუს ცელიუს რუფუსი და ტიტუს ანიუს მილონი, ამ მარცხიანი ამბოხების მეთაურები. ძვ. წ. 45 წლის დასაწყისში პედიუსი ლეგატად მსახურობდა და ესპანეთში სექსტუს პომპეუსის წინააღმდეგ იბრძოდა. მან მოწინააღმდეგეზე გამარჯვების მოპოვება შეძლო და კეისართან ერთად რომში დაბრუნდა. ამ უკანასკნელმა იგი ტრიუმფითა და პროკონსულის ტიტულით დააჯილდოვა.
ძვ. წ. 44 წლის მარტში კეისარი რომში მოკლეს და მისი ანდერძის თანახმად პედიუსი მის ერთ-ერთ მემკვიდრედ დასახელდა. თავისი ბიძაშვილის, ლუციუს პინარიუსის მსგავსად, მასაც დიქტატორის მემკვიდრეობის ერთი მერვედი ნაწილი უნდა მიეღო, თუმცა მასზე კეისრის მთავარი მემკვიდრის, ოქტავიანეს (მომავალი იმპერატორი ავგუსტუსი) სასარგებლოდ თქვა უარი. ძვ. წ. 43 წლის აგვისტოში ოქტავიანე და პედიუსი კონსულებად აირჩიეს მას შემდეგ, რაც რომისაკენ არმიით გაემართნენ.
თავისი კონსულობისას პედიუსმა მიიღო კანონი, რომელიც ლექს პედიას სახელით გახდა ცნობილი, რომელიც სჯიდა კეისრის ყველა მკვლელსა და ამ საქმეში გარეულ ყველა პიროვნებას. როდესაც ოქტავიანე მეორე ტრიუმვირატის შესაქმნელად ჩრდილოეთ იტალიაში გაემგზავრა მარკუს ანტონიუსსა და მარკუს ემილიუს ლეპიდუსთან შესახვედრად, რომზე მეთვალყურეობა პედიუსს დაევალა.
სენატმა პედიუსის კანონი დაამტკიცა. ამის შემდეგ მალევე ბოლონიასთნ მეორე ტრიუმვირატი ჩამოყალიბდა. როდესაც რომში ოქტავიანეს, ანტონიუსსა და ლეპიდუსს შორის დამყარებული პოლიტიკური კავშირისა და პროსკრიფციების შესახებ ხმებმა ჩააღწია, პედიუსი ძალიან განაწყენებული დარჩა. მას მოვლენების შეჩერება არ შეეძლო და მხოლოდ ჩვიდმეტი ადამიანის სიკვდილით დასჯის წინადადებით გამოვიდა. იგი რომის მოქალაქეთა დასაცავად მათ თავდებადაც კი დაუდგა, თუმცა ამ მოვლენებიდან მცირე ხნის შემდეგ, ასე დამღლელი პოლიტიკური საქმიანობის გამო გარდაიცვალა.
პედიუსი დაქორწინებული იყო წარჩინებულ რომაელ ქალზე, ვალერიაზე, რომელიც სენატორ მარკუს ვალერიუს მესალა კორვინუსის და იყო და ამდენად, მარკუს ვალერიუს მესალა ნიგერისა და მისი ცოლის, პოლას ქალიშვილი. პედიუსსა და ვალერიას სულ მცირე ერთი შვილი ჰყავდათ, ვაჟი, სახელად კვინტუს პედიუს პუბლიკოლა. იგი რომის სენატორი გახდა და სახელი გაითქვა თავისი ორატორული ნიჭით. პლინიუს უფროსი თავის ბუნების ისტორიაში აღნიშნავს, რომ კვინტუს პედიუსს ჰყავდა შვილიშვილი, რომელსაც აგრეთვე კვინტუს პედიუსი ერქვა, რომელიც ყრუ იყო და პირველია წერილობით წყაროებში მოხსენიებულ ყრუ პიროვნებებს შორის.
მაჰმუდობა (შაჰბუზი)
მაჰმუდობა (Mahmudoba) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შაჰბუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	794 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:შაჰბუზის რაიონის სოფლები
ლუი ორლეანელი
ლუი ორლეანელი (Louis d'Orléans; დ. 4 აგვისტო, 1703, ვერსალი, საფრანგეთი — გ. 4 თებერვალი, 1752, პარიზი, საფრანგეთი) — ორლეანელთა დინასტიის წარმომადგენელი. ორლეანის ჰერცოგი 1723-1752 წლებში. ფილიპ II-ისა და ფრანსუაზ მარი დე ბურბონის ვაჟი.
ბიოგრაფია
ლუი დაიბადა 1703 წლის 4 აგვისტოს ვერსალის სასახლეში. იგი იყო ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ II-ისა და მისი ცოლის, ფრანსუაზ მარი დე ბურბონის შუათანა შვილი და ერთადერთი ვაჟი. მამის მხრიდან მისი პაპა-ბებია ორლეანის ჰერცოგი ფილიპ I და ელიზაბეტ შარლოტა კურპფალცელი, ხოლო დედის ზახით საფრანგეთის მეფე ლუი XIV და მისი საყვარელი, მადამ დე მონტესპანი იყვნენ.
დაბადებისთანავე ლუიმ შარტრის ჰერცოგის წოდება მიიღო. 1711 წელს ლუი XIV-ის ვაჟი, დოფინი ლუი გარდაიცვალა, რასაც 1712 წელს ლუი დოფინის ვაჟის, ლუი ბურგუნდიელის, ხოლო 1714 წელს მისი ძმის, შარლ ალენსონელის გარდაცვალება მოჰყვა. 1715 წელს გარდაიცვალა თავად ლუი XIV, რის გამოც ტახტი მისმა 5 წლის შვილთაშვილმა ლუი XV-მ დაიკავა, რომლის რეგენტის ფილიპ II ორლეანელი გახდა. ამგვარ სიტუაციაში, ლუი XV-ის ერთადერთ მემკვიდრედ ლუი ორლეანელი იქცა, რადგან ბურბონთა დინასტიაში მამაკაცები ფაქტიურად აღარ იყვნენ. ეს მდგომარეობა შენარჩუნდა 1729 წლამდე, მანამ სანამ ლუი XV-ის ცოლმა, დედოფალმა მარია ლეშჩინსკამ დოფინი ლუი არ გააჩინა. ამ ამბამდე რამდენიმე წლით ადრე, 1723 წელს გარდაიცვალა ფილიპ II, რის გამოც ლუი ორლეანის ჰერცოგი გახდა.
1730 წელს კარდინალ ანრი-ერკულე დე ფლორის ინტრიგების წყალობით ლუი ორლეანელი ცხრაწლიანი სამსახურის შემდეგ გაანთავისუფლეს ქვეითთა გენერლის თანამდებობიდან. სამხედრო სამსახურის დაკარგვის შემდეგ იგი მეტად რელიგიური გახდა და შეუდგა პავლეს ფსალმუნებისა და ეპისტოლეების თარგმნას. მკაცრი რელიგიური შეხედულებების გამო მას არ მოსწონდა ხელოვნება, ლიტერატურული წიგნები და მონეტები, რომელთა უზარმაზარი კოლექციაც მას პაპა-ბებიისაგან ერგო. ამის გამო მან მათი უმეტესობა გაყიდა
ლუი გარდაიცვალა 1752 წლის 4 თებერვალს პარიზში, 48 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს პარიზის წმინდა ჟენევიევას სახელობის სააბატოში.
ქორწინება და შვილები
1724 წლის 13 ივლისს, შკლოს რაშტატში ლუიმ ცოლად შეირთო ბადენ-ბადენის მარკგრაფ ლუდვიგ ვილჰელმისა და მარკგრაფინია სიბილა საქსენ-ლაუენბურგელის ქალიშვილი, პრინცესა ავგუსტა ბადენ-ბადენელი, რომელიც 1726 წლის 8 აგვისტოს, 21 წლის ასაკში გარდაიცვალა მშობიარობის შემდგომი გართულებების შედეგად. ლუის მეორე ცოლი აღარ შეურთავს, ავგუსტასთან კი ორი შვილი შეეძინა:
წინაპრები
ლუი ორლეანელის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 4 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1703 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1752 კატეგორია:ორლეანები კატეგორია:ორლეანის ჰერცოგები
სიმონ სურგულაძე
სიმონ სურგულაძე (დ. 1885, კვაჭალათი — გ. 23 იანვარი, 1920) — ქართველი პოლიტიკოსი, რევოლუციონერი, საქართველოს ეროვნული საბჭოსა და საქართველოს დამფუძნებელი კრების  წევრი.
ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში, მიიღო საშუალო განათლება. მუშაობდა ბათუმში, სადაც ჩაება სოციალ-დემოკრატიულ მოძრაობაში. იყო რსდმპ წევრი. მონაწილეობდა ბათუმში გამართულ მუშათა დემონსტრაციებსა და გაფიცვებში. აქტიურად მონაწილეობდა 1905 წელს გურიაში რევოლუციურ მოძრაობაში. რევოლუციის დამარცხების შემდეგ, რეაქციის დროს, 1906–1908 წლებში აგრძელებდა იატაკქვეშა საქმიანობას აჭარა-გურიაში, იყო ლიხაურის შეიარაღებული წითელი რაზმის მეთაური, გურიის საიდუმლო სამხედრო ორგანიზაციის წევრი.
იყო საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი და ხელი მოაწერა საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტს. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრად. გარდაიცვალა 1920 წელს, ე. წ. ისპანკით, ესპანეთიდან შემოსული გრიპით. დაახლოებით ამავე დროს გარდაიცვალა მისი მეუღლე ანეტი. დარჩა სამი შვილი, თამარი, მამია და ლუბა. დაკრძალეს ლიხაურის სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:დაბადებული 1885 კატეგორია:გარდაცვლილი 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 იანვარი კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები სიმონ
ფუად სინიორა
ფუად სინიორა (فؤاد السنيورة დ. 22 ნოემბერი, 1943, სიდონი, ლიბანი) — ლიბანის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, ლიბანის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი 2007-2008 წლებში და პრემიერ-მინისტრი 2005-2009 წლებში.
იუგოსლავიის ომები
იუგოსლავიის ომები — დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლების, ეთნიკური კონფლიქტებისა და ამბოხებების სერია ყოფილი იუგოსლავიის ტერიტორიაზე 1991-2001 წლების განმავლობაში. დასრულდა იუგოსლავიის დაშლით.
ფუად სინიორა
ბიოგრაფია
დაიბადა 1945 წლის 22 ნოემბერს სიდონში სუნიტი მუსულმანის ოჯახში. დაასრულა ბეირუთის ამერიკული უნივერსიტეტი, სადაც მოგვიანებით დაბრუნდა როგორც მასწავლებელი. შემდეგ მუშაობდა ბანკში. მოგვიანებით დანიშნეს ფინანსთა მინისტრად. იყო ცნობილი პოლიტიკოსის რაფიკ ჰარირის მეგობარი და ცნობილი გახდა თავისი ლიბერალური და ანტისირიული გამოსვლებით.
ფუად სინიორა პოლიტიკურ არენაზე გამოჩნდა მას შემდეგ, რაც სათავეში ჩაუდგა ლიბანის ცენტრალური ბანკის სარევიზიო კომიტეტს. 1982 წელს რაფიკ ჰარირმა იგი მიიწვია თავისი ფინანსური იმპერიის სამართავად. დღესდღეობით იგი ახლობლობს მის შვილ საად ჰარირისთან. ფუად სენიორა ფინანსთა მინისტრი იყო 1992-1998 და 2000-2004 წლებში, რაფიკ ჰარირის მთავრობის პერიოდში.
იუგოსლავიის ომები
იუგოსლავიის ომები მოიცავს ეთნიკურ კონფლიქტს ერთი მხრივ, სერბებსა და, მეორე მხრივ ხორვატებს, ბოსნიელებსა და ალბანელებს შორის, ხორვატია-ბოსნიის კონფლიქტს ბოსნია და ჰერცეგოვინაში, ასევე კონფლიქტს ალბანელებსა და მაკედონელებს შორის მაკედონიაში.
ფუად სინიორა
ბიოგრაფია
1998 წელს იგი დაადანშაულეს კორუფციაში, რაც გახდა მისი კონფლიქტის მიზეზი პრეზიდენტ ემილ ლაჰუდთან.
იუგოსლავიის ომები
ხშირად, იუგოსლავიის ომებს მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, ევროპაში ყველაზე მასშტაბურ კონფლიქტებად მოიხსენიებენ, რომელიც საკუთრივ მოიცავდა არაერთ ომის დანაშაულს, როგორიცაა გენოციდი, კაცობრიობის წინაშე ჩადენილი დანაშაული და მასობრივი გაუპატიურება. ბოსნიის ომი მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, პირველ ევროპულ გენოციდად ოფიციალურად შეფასდა და მის მონაწილეებს ომის დანაშაულის ჩადენის გამო ინდივიდუალური სასჯელები მიესაჯათ.
ფუად სინიორა
ბიოგრაფია
2007 წელს ემილ ლაჰუდის საპრეზიდენტო უფლებამოსილების შეწყვეტის შემდეგ გახდა პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი და ეს თანამდებობა ეკავა 2008 წლის 25 მაისამდე, მანამ, სანამ ახალ პრეზიდენტად არ აირჩიეს მიშელ სულეიმანი.
იუგოსლავიის ომები
სლოვენიის დამოუკიდებლობა — ათდღიანი კონფლიქტი
პირველი კონფლიქტი იუგოსლავიის ტერიტორიაზე მას შემდეგ დაიწყო, რაც 1991 წლის 25 ივნისს, სლოვენიამ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. დამოუკიდებლბის აქტის საპასუხოდ, მეორე დღესვე, იუგოსლავიის სახალხო არმია მოქმედებაზე გადავიდა.
ფუად სინიორა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიბანის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:ლიბანის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1943 კატეგორია:დაბადებული 22 ნოემბერი
იუგოსლავიის ომები
სლოვენიის დამოუკიდებლობა — ათდღიანი კონფლიქტი
ფედერალურმა მთავრობამ სახალხო არმიას სლოვენიის საზღვრების კონტროლი დაავალა. სლოვენიურმა პოლიციამ და სლოვენიის ტერიტორიულმა თავდაცვითმა ძალებმა მის იუგოსლავიურ საზღვრებზე შემავალი გზები ბარიკადებით ჩახერგეს, რამაც ორ დაპირისპირებულ ძალას შორის მცირე სამხედრო შეტაკებები გამოიწვია. გარკვეული მსხვერპლის შემდეგ, შეტაკებები შეწყდა და 1991 წლის 7 ივლისს სლოვენიამ და ხორვატიამ გამოყოფაზე სამთვიანი მორატორიუმი გამოცხადეს. ფედერალურმა არმიამ სლოვენიის ტერიტორია 1991 წლის 26 ოქტომბრისთვის სრულად დატოვა.
ომი ხორვატიის დამოუკიდებლობისათვის
ხორვატიაში დაპირისპირება სლოვენიის ათდღიან ომამდე რამდენიმე კვირით ადრე დაიწყო, მას შემდეგ, რაც ხორვატიაში მცხოვრებმა სერბებმა უარი თქვეს ხორვატიის დამოუკიდებლობის იდეაზე და ხორვატიისგან მათი გამოყოფა დააანონსეს.
1990 წლის ხორვატიის საპარლამენტო არჩევნებში, ქვეყნის პრეზიდენტი ფრანიო ტუჯმანი გახდა, რომელიც ნაციონალისტურ პოლიტიკას ატარებდა და მის უმთავრეს მიზანს ხორვატიის დამოუკიდებლობა წარმოადგენდა. ახალმა მთავრობამ საკონსტიტუციო ცვლილებები განახორციელა, შემოიღო ტრადიციული ხორვატული დროშა და გერბი და რესპუბლიკის სახელწოდებიდან ამოიღო სიტყვა „სოციალისტური“. ამ ცვლილებების საპასუხოდ, ადგილობრივმა სერბმა პოლიტიკოსებმა მოაწყვეს რეფერენდუმი „სერბების სუვერენულობასა და ავტონომიაზე“. პროცესების ესკალაცია დაიწყო სერბულ დასახლებებში, უმეტესწილად ქალაქ კნინის გარშემო, რასაც „მორების რევოლუცია“ ეწოდა. ადგილობრივი პოლიცია მხარს უჭერდა სერბულ ამბოხს, რადგან ბიუროკრატიულ აპარატში სერბები და კომუნისტები ახალმა მთავრობამ დაითხოვა. 1990 წლის დეკემბერში, როცა ხორვატიის ახალი კონსტიტუციის რატიფიცირება მოხდა, ხორვატიის სერბულმა ეროვნულმა საბჭომ სერბთა ავტონომიური რეგიონის შექმნა გამოაცხადა.
ეთნიკური დაპირისპირება ღვივდებოდა, როგორც ხორვატიაში, ასევე სერბეთში წარმოებული პროპაგანდით. პირველი დაპირისპირება ხორვატულ პოლიციასა და სერბ პარამილიტარებს შორის 1991 წლის 2 მაისს დაფიქსირდა სოფელ ბოროვოსთან. 19 მაისის ხორვატიის დამოუკიდებლობის რეფერენდუმს ხორვატმა სერბებმა ბოიკოტი გამოუცხადეს. ხორვატიამ დამოუკიდებლობა ოფიციალურად 1991 წლის 25 ივნისს გამოაცხადა და კავშირი გაწყვიტა იუგოსლავიის ფედერაციასთან.
შეიარაღებული კონფლიქტი ზაფხულში გააქტიურდა, ძირითადად, სერბთა ავტონომიური რეგიონის ტერიტორიაზე. სლობოდან მილოშევიჩის ბრძანებით, იუგოსლავიის სახალხო არმიამ განიარაღა მისი სლოვენიური და ხორვატული რეგიონული ერთეულები. კონფლიქტის დეესკალაციისთვის გაერომ იუგოსლავიას იარაღის ემბარგო დაუწესა. გამომდინარე იქიდან, რომ იუგოსლავიის სახალხო არმიის 70 %-ს სერბი და მონტენეგროელი ჯარისკაცები შეადგენდნენ, ისინი ხორვატიის დამოუკიდებლობას არ ემხრობოდნენ და მხარს უჭერდნენ ამბოხებულ ხორვატ სერბებს. შესაბამისად, ეს უკანასკნლენი სამხედრო დახმარებას იღებდნენ სახალხო არმიისგან. ზაფხულში არმიამ ხორვატიაში 70 000-მდე ჯარისკაცი შეიყვანა.
1991 წლის აგვისტოში პირველი მსხვილი შეტაკება მოხდა ვუკოვარში, სადაც 1800 ხორვატი მებრძოლი იუგოსლავიის სახალხო არმიას სლავონიაში შესვლას უბლოკავდა. ოქტომბრისთვის ქალაქი ნაღმებისა და საჰაერო დაბომბვებისგან მნიშვნელოვნად დაზიანდა. ამის შემდეგ დაიწყო დუბროვნიკის ალყა, რასაც საერთაშორისო საზოგადოების კრიტიკა მოჰყვა, რადგან ქალაქი იუნესკოს დაცულ ტერიტორიას წარმოადგენდა. თუმცა ვუკოვარის ბრძოლას დიდი გამოხმაურება არ მოჰყოლია მიუხედავად მისი ადამიანური მსხვერპლისა. 18 ნოემბერს ვუკოვარის ბრძოლა დასრულდა, რადგან ქალაქს თავდასაცავად შეიარაღება გაუთავდა. მას შემდეგ, რაც იუგოსლავიის არმიამ ვუკოვარი აიღო ე. წ. ოვჩარის ხოცვა განხორციელდა, სადაც ხორვატმა სერბებმა 200-მდე ხორვატი ტყვე და მოქალაქეები დახოცეს. პარალელურად, ხორვატიის ცენტრალური ნაწილი ბოსნია-ჰერცეგოვინის იუგოსლავიის არმიის ლიდერმა რატკო მლადიჩმა დაიკავა.
1992 წლის ვენსის გეგმით, ხორვატი სერბების კონტროლირებად ზონაში შეიქმნა სერბთა პროტო-რესპუბლიკა გაეროს ზედამხედველობის (UNPA) ქვეშ, რამაც ძირითადი სამხედრო მოქმედბები დაასრულა. თუმცა პერიოდულად ხორვატული წერტილების საარტილერიო დაბომბვა და საპასუხოდ, ხორვატების შეჭრა გაეროს სერბულ ზონაში ხორციელდებოდა. მსგავსი პროცესები 1995 წლამდე გაგრძელდა. 1995 წლის ხორვატიის არმიის „ოპერაცია ელვამ“ და „ოპერაცია ქარიშხალმა“ საბოლოოდ დაასრულა კონფლიქტი ხორვატიაში. ამ ოპერაციების შედეგად ხორვატიამ კონტროლი აღადგინა ხორვატ სერბთა რეგიონის დასავლეთ ნაწილზე - ხორვატ სერბებს მხოლოდ აღმოსავლეთ ნაწილი რჩებოდათ. ამ ნაწილის ხორვატიასთან ინტეგრირება 1998 წელს, ერდუტის შეთანხმებით განხორციელდა.
ბოსნიის ომი
სლოვენიისა და ხორვატიის მსგავსად, 1990 წლის დეკემბერში ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მრავალპარტიული არჩევნები ჩატარდა. სამეროვანი რესპუბლიკის პარლამენტში ხორვატების, სერბებისა და ბოსნიელების კომუნებმა პროპორციული წარმომადგნელობა მოიპოვეს. შედეგად, ჩამოყალიბდა სამივე ერთეულისგან შემდგარი სამთავრობო კოალიცია ბოსნიელი პოლიტიკოსის ალია იზეთბეგოვიჩის ლიდერობით. თუმცა მზარდი შიდა და გარე დაძაბულობის ფონზე, თანდათან რთულდებოდა სერბულ პარტიასთან და მის ლიდერ რადოვან კარაჯიჩთან თანამშრომლობა.
1991 წელს ბოსნიის სერბულმა მოსახლეობამ სერბული ავტონომიური რეგიონის შექმნა გამოაცხადა. რეგიონს ფარულად სამხედრო მხარდაჭერას იუგოსლავიის სახალხო არმია უწევდა. აგვისტოში ბოსნიის სერბთა დემოკრატიულმა პარტიამ ბოიკოტი გამოუცხადა ბოსნიის პრეზიდენტის ინსტიტუტს, რესპუბლიკის ასამბლეიდან სერბი პარლამენტარები გაიწვია და ჩამოაყალიბა დამოუკიდებელი სერბთა ნაციონალური ასამბლეა ქალაქ ბანია-ლუკაში. ხორვატიაში მიმდინარე სამხედრო პროცესების შედეგად, ბოსნიის მდგომარეობა მყიფე ხდებოდა. ხორვატიისა და სერბეთის პრეზიდენტებს, ტუჯმანსა და მილოშევიჩს შორის ბოსნიის განაწილების შესახებ მოლაპარაკებები მიმდინარეობდა. შედეგად, ბოსნიაში ხორვატთა კომუნამაც, სერბების მსგავსად, 1991 წლის დეკემბერში საკუთარი ავტონომიური ერთეული შექმნა.
Futile (Porcupine Tree-ს EP)
Futile — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ Porcupine Tree-ს პრომო-EP. გამოიცა 2003 წელს. მასში შეტანილია ალბომზე In Absentia მუშაობის დროს ჩაწერილი სიმღერები. ალბომი გამოვიდა ჯგუფთან Opeth ერთად გამართული ტურნეს პერიოდში.
იუგოსლავიის ომები
ბოსნიის ომი
1992 წლის 29 თებერვალსა და 1 მარტს ბოსნიის დამოუკიდებლობის რეფერედუმი გაიმართა, სადაც თითქმის არცერთ სერბს მონაწილეობა არ მიუღია. თუმცა რეფერედუმში რესპუბლიკის მოსახლეობის 2/3-მა მაინც მიიღო მონაწილეობა. 3 მარტს, რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ალია იზითბეგოვიჩმა ბოსნიის დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. 7 აპრილს, როდესაც ბოსნიის დამოუკიდებლობა აშშ-მა და ევროპულმა ერთობამ ოფიციალურად აღიარა, ბოსნიელ სერბთა პარამილიტარულმა დაჯგუფებებმა დაიწყეს ქვეყნის დედაქალაქის, სარაევოს საარტილერიო დაბომბვა, რომელთაც დახმარებას იუგოსლავიის არმია უწევდა. აპრილში, ქვეყნის აღმოსავლეთით მცხოვრები ბოსნიელების ბოსნიელი სერბების მიერ ეთნიკურ წმენდა დაიწყო. ექვსი კვირის განმავლობაში იუგოსლავიის არმიამ და ბოსნიელ სერბთა პარამილიტარულმა დაჯგუფებებმა ბოსნიის რესპუბლიკის ტერიტორიის 2/3 დაიკავეს, რომლის სამხედრო მართვა ბოსნიელ სერბ გენერალ რატკო მლადიჩს დაექვემდებარა.
Futile (Porcupine Tree-ს EP)
ორიგინალური ვერსია
როიალი, მელოტრონი, Fender Rhodes და დამატებითი ვოკალი სიმღერაში Death Whispered A Lullaby - უილსონი.
სქოლიო
კატეგორია:Porcupine Tree-ს EP-ები კატეგორია:2003 წლის EP-ები
იუგოსლავიის ომები
ბოსნიის ომი
1992 წლის დარჩენილი პერიოდი სამხედრო კუთხით სტაბილური იყო. ბოსნიის მთავრობა სამხედრო კუთხით დასუსტდა, რაც საერთაშორისო იარაღის ემბარგოთი იყო გამოწვეული და ასევე, 1993-1994 წლებში ხორვატულ ძალებთან შეტაკებებითაც. თუმცა 1994 წლის ბოლოს ბოსნიელები და ბოსნიელი ხორვატები საერთო ფედერაციის შექმნაზე შეთანხმდნენ. გაერომ უარი განაცხადა ბოსნიის ომში ჩართავზე, მაგრამ ორგანიზაციის თავდაცვითი ძალები (UNPROFOR) ჰუმანიტარული დახმარების გაცემის მისიებში მონაწილეობდნენ. მოგვიანებით, გაერომ პასუხისმგებლობა აიღო „უსაფრთხო ზონების“ დაცვაზეც. თუმცა მან ვერ უზრუნველყო სრებრენიცის უსაფრთხო ტერიტორიის დაცვა, როდესაც 1995 წლის ივლისში მლადიჩის ბოსნიელ სერბთა ძალებმა ცნობილი სრებრენიცის ხოცვა-ჟლეტა მოაწყვეს, რასაც 7000-ზე მეტი ბოსნიელი მამაკაცი ემსხვერპლა.
ომის მსვლელობის პერიოდში, რამდენიმე სამშვიდობო ინიციატივა გაჟღერდა, მაგრამ ბოსნიელი სერბები, რომლებიც ბოსნიის ტერიტორიის 70 %-ს აკონტროლებდნენ, შეთავაზებებზე უარს ამბობდნენ. 1994 წლის თებერვალში, ნატოს ძალებმა, პირველად ჩამოაგდეს ბოსნიელ სერბთა ოთხი თვითმფრინავი, რომელიც შეთანხმებას არღვევდა. მოგვიანებით, ნატოს ძალებმა ბოსნიელ სერბებზე წერტილოვანი დარტყმების მიყენება დაიწყო. სრებრენიცის ჟლეტამ ეს პროცესი კიდევ უფრო გაააქტიურა. ნატოს ძალისხმევამ და ბოსნიელ-ხორვატთა სახმელეთო შეტევებმა ბოსნიელი სერბთა ძალები აიძულა სამშვიდობო მოლაპარაკებებზე დათანხმებულიყო. პროცესი 1995 წლის ნოემბერში, აშშ-ში დეიტონში დაიწყო. დეკემბერში გაფორმდა დეიტონის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც რესპუბლიკის ტერიტორიის 51 % ბოსნიელ-ხორვატების ფედერაციას რჩებოდა, ხოლო 49 % ბოსნიელ სერბებს. შეთანხმების უზრუნველსაყოფად ქვეყანაში 60 000 სამხედროსგან შემდგარი საერთაშორისო ძალები განლაგდა.
ბოსნიის ომს 100 000 ადამიანის სიცოცხე შეეწირა, ხოლო ორი მილიონი ადგილნაცვალ პირად აქცია. 1993 წელს, გაერომ შექმნა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო ტრიბუნალი, რომელიც მომდევნო წლებში სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფებიდან პირებს ასამართლებდა. თუმცა მის მსჯავრდებულთა დიდი ნაწილი სერბები და ბოსნიელი სერბები წარმოადგენდნენ, მათ შორის უმაღლესი პოლიტიკური და სამხედრო პირები. 2001 წელს, ტრიბუნალმა სერბეთის პრეზიდენტი, სლობოდან მილოშევიჩი დააკავა გენოციდისა და კაცობრიობის წინაშე ჩადენილი დანაშაულებების ბრალდებით. მილოშევიჩი პროცესის დასრულებამდე, 2006 წელს ციხეში გარდაიცვალა. ბოსნიელ სერბთა პრეზიდენტი რადოვან კარაჯიჩი 1997 წლიდან თითქმის ათი წელი იმალებოდა. იგი 2008 წლის ივლისში დააკავეს, ხოლო 2016 წელს სრებრენიცის ხოცვა-ჟლეტასა და ომის სხვა ცხრა დანაშაულისთვის სასჯელი მიუსაჯეს.
რატკო მლადიჩი 2001 წელს მილოშევიჩის დაკავების შემდეგ გაუჩინარდა. ის 2011 წელს სერბულმა მთავრობამ დააკავა და ტრიბუნალს გადასცა. 2017 წელს, მას გენოციდისა და ომის დანაშაულებებისთვის სამუდამო პატიმრობა მიესაჯა. ტრიბუნალმა, საკუთარი მანდატის ამოწურვამდე ექვსი ხორვატი ოფიციალური პირიც გაასამართლა და ტუჯმანის ხელისუფლება ეთნიკური წმენდის დანაშაულებრივი პოლიტიკების წარმოებაში დაადანაშაულა. 2017 წლის ნოემბერში, როდესაც ბოსნიელ ხორვატ გენერალ სლობოდან პრალიაკს ტრიბუნალმა ქალაქ მოსტარის ალყისას ჩადენილი ომის დანაშაულებებისთვის 20 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა, მან ხმამაღლა უარყო დანაშაული და სასამართლო პროცესზე საწამლავი დალია. სასამართლო პროცესი მომენტალურად შეჩერდა. პრალიაკი მოგვიანებით საავადმყოფოში გარდაიცვალა.
კოსოვოს კონფლიქტი
1998 წელს KLA-ს შეიარაღებული ამბოხის ჩასახშობად სერბულმა პოლიციამ, იუგოსლავიის არმიის დახმარებით, კოსოვოზე კონტროლის დამყარება გადაწყვიტა. იუგოსლავიის არმიისა და სერბული პარამილიტარული დაჯგუფებების მიერ განხორციელებულმა ქმედებებმა კოსოვოელი ალბანელების ლტოლვილთა ნაკადები წარმოქმნა, რაც საერთაშორისო საზოგადოებისა და მედიის ყურადღების ცენტრში მოექცა. საკონტაქტო ჯგუფი, რომელიც აშშ-ს, დიდი ბრიტანეთის, გერმანიის, საფრანგეთის, იტალიისა და რუსეთისგან შედგებოდა, დაუყოვნებლივ ცეცხლის შეწყვეტას, კოსოვოდან იუგოსლავიის არმიის გასვლას, ლტოლვილების დაბრუნებას და კოსოვოს ტერიტორიაზე საერთაშორისო სადამკვირვებლო მისიის შესვლას ითოხვდა. სლობოდან მილოშევიჩი ცეცხლის შეწყვეტას დათახმდა, თუმცა პირობათა სხვა ნაწილი არ შეუსრულებია. ამ პერიოდში KLA გადაჯგუფდა და კიდევ უფრო აქტიურად დაიწყო სერბულ ძალებზე თავდასხმები. სერბულმა ძალებმა მკაცრი კონტრშეტევით უპასუხეს, რაც ეთნიკური წმენდის პროცესში გადაიზარდა. გაეროს უშიშროების საბჭომ სერბების მიერ გამოყენებული გადამეტებული ძალა დაგმო, მათზე იარაღის ემბარგო დააწესა, მაგრამ პროცესი ვერ შეაჩერა.
1999 წლის თებერვალში, საფრანგეთში ქალაქ რამბუიეში დიპლომატიური მოლაპარაკებები დაიწყო, მაგრამ ერთი თვის შემდეგ ჩაიშალა. 24 მარტს ნატოს ძალებმა სერბულ სამხედრო ძალებზე ავიაიერიშების მიტანა დაიწყო. საპასუხოდ, იუგოსლავიისა და სერბულმა ძალებმა ასი ათასობით კოსოვოელი ალბანელი ლტოლვილად აქციეს, რომლებიც ალბანეთში, მაკედონიასა და მონტენეგროში გადავიდნენ. ნატოს დაბომბვები 11 კვირა გაგრძელდა და სერბეთის დედაქალაქი ბელგრადიც მოიცვა. ივნისში ნატოსა და იუგოსლავიას შორის სამშვიდობო შეთანხმება გაფორმდა, რითაც ოფიციალური ბელგრადი კოსოვოდან ჯარების გაყვანას და მილიონამდე ალბანელის კოსოვოსში დაბრუნებას დათანხმდა. კოსოვოში გაეროს მშვიდობისმყოფელთა მისია შევიდა და ტერიტორია მისი ადმინისტრაციის ქვეშ გადავიდა.
კოსოვოელ ალბანელებსა და სერბებს შორის დაპირისპირება XXI საუკუნეშიც გაგრძელდა. 2004 წელს, კოსოვოს ქალაქებში ანტისერბული გამოსვლები დაიწყო, რომელმაც 30 სერბის სიცოცხლე შეიწირა და 4000 ლტოლვილად აქცია. 2008 წლის თებერვალში, კოსოვომ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. კოსოვოს სახელმწიფოებრიობა აშშ-მა და ევროკავშირის წამყვანმა ქვეყნებმა სცნეს, ხოლო სერბეთი მას დღემდე არ აღიარებს.
ომების ქრონოლოგია
ზოგადად, იუგოსლავიის ომები დაყოფილია სამ პერიოდად:
სქოლიო
*
მარალიქი
მარალიქი (Mərəlik) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შაჰბუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  212 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:შაჰბუზის რაიონის სოფლები
ჩერეპოვეცი
ისტორია
არქეოლოგიური გათხრების შედეგად დადასტურებულია, რომ უძველეს დროში თანამედროვე ქალაქის ტერიტორია დასახლებული იყო. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აქ აღმჩენილია მეზოლითის ეპოქის ერთ-ერთი ძველი სადგომი.
XX საუკუნიდან თანამედროვე ქალაქის ტერიტორიაზე არსებობდა, რამდენიმე მუდმივი დასახლება. ძირითადი მოსახლეები იყვნენ ჯერ ვეფსები, ხოლო შემდეგ დასახლდნენ სლავები. მოსახლეობა დაკავებული იყო ნადირობით, მეთევზეობითა და ვაჭრობით. აქ აღმოჩენილი ვერცხლის აღმოსავლური მონეტები მიუთითებს ამ ტერიტორიის საერთაშორისო მნიშვნელობაზე.
1777 წლის საქალაქო რეფორმის ფარგლებში ჩერეპოვეცს ქალაქის სტატუსი მიენიჭა.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ქალაქი ჩერეპოვეცის გუბერნიის ცენტრად გამოცხადდა. გუბერნია გაუქმდა 1927 წელს.
დიდი სამამულო ომის დროს, ქალაქი საევაკუაციო ზონა იყო. აქ განთავსდა საავადმყოფოები, რომლებიც იღებდნენ პაციენტებს ლენინგრადიდან.
2016 წლის 12 ივნისს ჩერეპოვეცი გახდა შრომის სიმამაცისა და დიდების ქალაქი.
კლიმატი
ქალაქის კლიმატი განისაზღვრება მისი გეოგრაფიული მდებარეობით და ხასიათდება მცირე რაოდენობით მზის გამოსხივებით. ჩერეპოვეცი მდებარეობს ზომიერი კლიმატურ ზონაში.
სქოლიო
კატეგორია:ვოლოგდის ოლქის ქალაქები
ლეონიდ ლოლაიევი
ლეონიდ ზნაურის ძე ლოლაიევი (Леонид Знаурович Лолаев; დ. 13 აგვისტო, 1994) — რუსი „ლიახვის ცხინვალის“ ფეხბურთელი.
საკლუბო კარიერა
რუსეთის პროფესიონალურ ლიგაში მისი დებიუტი შედგა „ალანია ვლადიკავკაზის“ რიგებში „ტერეკის“ მეორე გუნდის წინააღმდეგ, 2014 წლის 1 სექტემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1994 კატეგორია:რუსი ფეხბურთელები კატეგორია:ლიახვი ცხინვალის ფეხბურთელები კატეგორია:ალანია ვლადიკავკაზის ფეხბურთელები
ობერკოხენი
ობერკოხენი (Oberkochen) — ქალაქი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. ქალაქის ფართობია 23,57 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 7 749 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის ქალაქები
ლევან მურუსიძე
ლევან მურუსიძე (დ. 1 მარტი, 1975, თბილისი) — ქართველი მოსამართლე, საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს წევრი.
ბიოგრაფია
ლევან მურუსიძემ 1991 წელს დაამთავრა 170-ე საშუალო სკოლა. 1998 წელს წარჩინებით დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი.
2000-2004 წლებში მუშაობდა თბილისის საოლქო სასამართლოს საგამოძიებო კოლეგიის მოსამართლის თანაშემწედ. 2004-2005 წლებში იყო გორის რაიონული პროკურორის თანაშემწე. 2005 წელს იყო თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის მოსამართლე. 2006-2015 წლებში იყო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მოსამართლე. 2013 წლის 9 ივნისს საქართველოს მოსამართლეთა კონფერენციის რიგგარეშე #10 სხდომაზე არჩეულ იქნა საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს წევრად. 2013 წლის 16 ივნისს საქართველოს მოსამართლეთა კონფერენციის რიგგარეშე #10 სხდომაზე არჩეულ იქნა საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მდივნად.
ლევან მურუსიძის სახელს უკავშირდება 2007 წლის ივლისში სანდრო გირგვლიანის მკვლელობის საქმეში მსჯავრდებულებისთვის სასჯელის შემცირება, რასთანაც დაკავშირებით ევროსასამართლომ გირგვლიანის მკვლელობის საქმეზე აღნიშნა, რომ „გაოგნებულია იმ შეთანხმებული ქმედებებით, რომლითაც ხელისუფლების სხვადასხვა შტოები (მათ შორის სასამართლო) მოქმედებდნენ, რათა ამ საშინელ მკვლელობის საქმეზე მართლმსაჯულება არ აღსრულებულიყო“.
ასევე მის სახელს უკავშირდება 2005 წლის დეკემბერში ე.წ „ოთხი მეამბოხე მოსამართლის“ უზენაესი სასამართლოდან დათხოვნის საქმე და 2006 წლის ივნისში, კონტროლის პალატის ყოფილი თავმჯდომარის, სულხან მოლაშვილის საქმე.
2016 წლის იანვრიდან არის თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მოსამართლე.
2019 წლის 20 ივნისს, გავრილოვის ღამის დროს, ლევან მურუსიძე განიხილავდა დაკავებულთა სააპელაციო სარჩელებს, მათ შორის - ირაკლი ხვადაგიანის, ქართველი ისტორიკოსის, პირველი რესპუბლიკის მკვლევარის, სარჩელსაც. ხვადაგიანის განცხადებით, აქციაზე დაკავებისას იგი სცემეს. საკანში ექიმი მისი დაკავებიდან მე-3 დღეს შევიდა. თბილისის საქალაქო სასამართლომ მას თავდაპირველად 9-დღიანი პატიმრობა შეუფარდა. სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლე ლევან მურუსიძემ იგი სამართალდამრღვევად ცნო.
ფხოვლის ქვაშვეთის ეკლესია
ფხოვლის ქვაშვეთის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნციპალიტეტის სოფელ ფხოვლის ტერიტორიაზე. სავარაუდოდ განეკუთვნება ადრინდელ შუა საუკუნეებს.
ლევან მურუსიძე
ბიოგრაფია
ლევან მურუსიძის გადაწყვეტილებით, ირაკლი ხვადაგიანს 3-დღიანი პატიმრობა უნდა მიესაჯათ. ამადროულად, იმის გათვალისწინებით, რომ ეს სამდღიანი ვადა 24 ივნისის დილის 2 საათზე გადიოდა, ხვადაგიანი დარბაზიდან გაათავისუფლა. პროცესზე ირაკლი ხვადაგიანმა მიმართა ლევან მურუსიძეს: „არ მინდა ჩემი გათავისუფლების საბუთზე თქვენი ხელმოწერა იყოს, დამტოვეთ“.
ფხოვლის ქვაშვეთის ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით - აქა-იქ წსორხაზოვნად გამავალი რიგების გამოყვანით. დაზიანებულია: სამხრეთ კედლის დიდი ნაწილი დანგრეულია, დანარჩენი კედლები დაახლოებით 2,5-3 მეტრის სიმაღლეზეა შემორჩენილი. ჩრდილოეთ ფასადი თითქმის მთლიანად მიწითაა დაფარული. ინტერიერი დაახლოებით 1 მეტრის სიმაღლეზე ამოვსებულია ჩამონაშალი ქვითა და მიწით. ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი ნალისებრი თაღითაა გადახურული. აღმოსავლეთით ნალისებრი აფსიდია, რომელშიც სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის გადახურვა და მის ზემოთ კედლის დიდი ნაწილი ჩამონგრეულია. სარკმლის სამხრეთით ერთი ოთხკუთხა ნიშაა. აფსიდი დარბაზისაგან მხრებითაა გამოყოფილი. დასავლეთ კედელში, შემოსასვლელის ზემოთ, შემორჩენილია სარკმლის წირთხლების მცირე ნაწილი და რაფა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ლევან მურუსიძე
სანქცირება ამერიკის შეერთებული შტატების მიერ
აშშ-ის სახელმწიფო მდივან ენტონი ბლინკენის განცხადებით, ამერიკის სახელმწიფო დეპარტამენტმა მოახდინა მიხელ ჩინჩალაძის, ლევან მურუსიძის, ირაკლი შენგელიას და ვალერიან ცერცვაძის საჯარო სანქცირება მნიშვნელოვან კორუფციულ საქმიანობაში მათი ჩართულობის გამო. მოსამართლეებს და მათი ოჯახის წევრებს აეკრძალათ აშშ-ში შესვლა. ლევან მურუსიძის განცხადებით, ეს იყო ამერიკის შეერთებული შტატების მხრიდან საქართველოს სასამართლო სისტემაზე გავლენის მოპოვების მცდელობა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:ქართველი იურისტები
ბოჩიკაუნცი
ბოჩიკაუნცი (Bocicăuţi) — სოფელი მოლდოვაში, ბრიჩენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 227 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 38 ადამიანს შეადგენდა.
კონსტანტინე კაპანაძე
კონსტანტინე კაპანაძე (დ.  1 ნოემბერი, 1948) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, სკკპ ცენტრალურ კომიტეტთან არსებული საზოგადოებრივ მეცნიერებათა აკადემია. 1966-1989 წლებში იყო თბილისის №2 მექანიკური ქარხნის მუშა, საქართველოს ალკკ თბილისის ისნის რაიკომის პირველი მდივანი, საქართველოს კპ თბილისის სამგორის რაიკომის პირველი მდივანი, საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მრეწველობისა და ტრანსპორტის განყოფილების, სოციალურ-ეკონომიკური განყოფილების გამგე, 1990 წლიდან იყო საქართველოს კპ ცენტრალური კომიტეტის მდივანი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კ
მელიტონ რუსია
მელიტონ რუსია (დ. 1878, ლანჩხუთი — გ. აგვისტო, 1951) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს ეროვნული საბჭოსა და საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი.
ბიოგრაფია
გადასახლებიდან დაბრუნების შემდეგ მუშაობდა თვითმმართველობებსა და საერობო ინიციატივებში. 1917 წლის თებერვალში იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს ხმოსანი. იყო საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი და ხელი მოაწერა საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტს. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრად. იყო თვითმმართველობის კომისიის თავმჯდომარე. 1921 წლიდან ემიგრაციაშია, ცხოვრობდა საფრანგეთში. გარდაიცვალა 1951 წელს, დაკრძალეს ლევილის სასაფლაოზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:დაბადებული 1878 კატეგორია:გარდაცვლილი 1951 კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:დაკრძალულები ლევილის სასაფლაოზე მელიტონ
მედელინი
მედელინი, ოფიციალურად მედელინის მუნიციპალიტეტი (Municipio de Medellín) — კოლუმბიის მეორე უდიდესი ქალაქი. მდებარეობს აბურის ხეობაში, ანდების მთების ერთ-ერთ ყველაზე უკიდურეს ჩრდილოეთ დაბოლოებაზე. 2012 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 2,7 მილიონ ადამიანს შეადგენს. გარსშემორტყმულ არეალთან ერთად, მედელინის აგლომერაცია 3,5 მლნ მცხოვრებით ცხრა სხვა ქალაქს აერთიანებს და მეორე უდიდესი ურბანული აგლომერაციაა კოლუმბიაში მოსახლეობისა და ეკონომიკის თვალსაზრისით.
მედელინი 1616 წელს ესპანელმა ფრანსისკო ერერა კამპუსანომ დააარსა თანამედროვე ელ-პობლადოს კომუნის ადგილას და სახელად პობლადო-დე-სან-ლორენსო (წმინდა ლავრენტის ქალაქი) უწოდა. 1675 წელს დედოფალმა მარიანა ავსტრიელმა შექმნა ქალაქი ვილია-დე-ნუესტრა-სენიორა-დე-ლა-კანდელარია-დე-მედელინი.
მედელინის აგლომერაცია ანტიოკიის დეპარტამენტის მშპ-ის 67%-სა და მთლიანად კოლუმბიის ეკონომიკის 11%-ს აწარმოებს. მედელინი რეგიონისთვის მნიშვნელოვანია თავისი უნივერსიტეტებით, აკადემიებით, კომერციით, ინდუსტრიით, მეცნიერებით, ჯანდაცვის სერვისებით, მეყვავილეობით, ფესტივალებითა და ღამის ცხოვრებით.
2013 წლის თებერვალში, ბოლო დროის პოლიტიკური, საგანმანათლებლო და სოციალური განვითარებისა გამო მედელინი მსოფლიოს ყველაზე ინოვაციურ ქალაქად დაასახელეს. .
სქოლიო
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ობერგრენინგენი
ობერგრენინგენი (Obergröningen) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. თემის ფართობია 5,86 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 460 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
გიორგი მურვანიძე
გიორგი მურვანიძე (დ. 1883, ჩოჩხათი — გ. ?) — ქართველი პოლიტიკოსი, პედაგოგი, საქართველოს ეროვნული საბჭოსა და საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი, ოზურგეთის ქალაქის თავი.
ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში, დაამთავრა ფოთის სამოქალაქო სასწავლებლის ექვსი კლასი. 1902 წლიდან იყო რსდმპ წევრი, მუშაობდა მენშევიკების ფრაქციაში. 1905 წლისთვის იყო რსდმპ გურიის კომიტეტის სუფსის რაიონული ხელმძღვანელი. 1906 წლიდან მუშაობდა რსდმპ ბაქოს ორგანიზაციებში. 1907 წელს დააპატიმრა ჟანდარმერიამ ბაქოში. 1909 წელს მიუსაჯეს სამუდამო გადასახლება ციმბირში. გადასახლებაში აგრძელებდა პარტიულ საქმიანობას, ხოლო 1914 წლიდან პარალელურად მუშაობდა კოოპერატორად.
1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ აირჩიეს ბაიკალისპირა რკინიგზის კომისრად. 1918 წელს დაბრუნდა საქართველოში. იყო საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი და ხელი მოაწერა საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტს. 1918 წლის ზაფხულში აირჩიეს ოზურგეთის ქალაქის თავად. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრად.
1921 წელს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაბმული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 1921 წლის 5 ივნისს დააპატიმრა ჩეკას ოზურგეთის ბიურომ 26 მაისს გამართული დემონსტრაციის ხელმძღვანელობის გამო. 23 ივნისს დაპატიმრებულთა ჯგუფთან ერთად გაგზავნეს ქუთაისში, სადაც მიესაჯა სამი თვით პატიმრობა და გაათავისუფლეს 17 ნოემბერს. მისი შემდგომი ბედი უცნობია.
სერგეი ასლამაზიანი
სერგეი ასლამაზიანი (Սերգեյ Զաքարի Ասլամազյան, Серге́й Захарович Асламазя́н, დ. 27 იანვარი, 1897 — გ. 27 სექტემბერი 1978) — საბჭოთა სომხეთის კომპოზიტორი.
ბიოგრაფია
1946 წელს მას მიენიჭა სტალინის პრემია. იგი იყო კომიტასის კვარტეტის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და წევრი 1925–1968 წლებში. 1927 წელს, მან დაამთავრა მსოფლიოში ერთ-ერთი წამყვანი სამუსიკო სკოლა - პეტრე ჩაიკოვსკის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო კონსერვატორია, ხოლო 1929 წელს - ასპირანტურა. 1947 წლიდან, იგი ამავე კონსერვატორიის პროფესორი იყო.
გარდაცვალება
სერგეი ასლამაზიანი გარდაიცვალა 1978 წლის 27 სექტემბერს. დაკრძალულია მოსკოვის სომხურ სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 27 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1897 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1978 კატეგორია:საბჭოთა კომპოზიტორები კატეგორია:სომეხი კომპოზიტორები
მუკუზნის წმინდა გიორგის ეკლესია
მუკუზნის წმინდა გიორგის ეკლესია, მჭედლიანთ საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ მუკუზნის დასავლეთით, 1,5 კილომეტრზე. სავარაუდოდ განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნურსუ
ნურსუ (Nursu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შაჰბუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	812 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:შაჰბუზის რაიონის სოფლები
ტუნისის ეროვნული დიალოგის კვარტეტი
ტუნისის ეროვნული დიალოგის კვარტეტი (Tunisian National Dialogue Quartet, Quartet du dialogue national) — ოთხი ორგანიზაციისაგან შემდგარი ჯგუფი, რომელიც 2011 წლის ჟასმინის რევოლუციის შემდგომ ტუნისში ასრულებდა ცენტრალურ როლს დემოკრატიული ქვეყნის მშენებლობაში.
კვარტეტის შემადგენლობაში შედის: :
2015 წელს ორგანიზაციას მიანიჭეს ნობელის პრემია. ნორვეგიის ნობელის კომიტეტმა გამოაცხადა, რომ ორგანიზაციამ გადამწყვეტი როლი ითამაშა ტუნისში ჟასმინის რევოლუციის შემდეგ დემოკრატიის ჩამოყალიბებაში.
სქოლიო
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში
ლუი ფილიპ I (ორლეანი)
ბიოგრაფია
ლუი ფილიპი დაიბადა 1725 წლის 12 მაისს ვერსალში. იგი იყო ჰერცოგ ლუი ორლეანელისა და მისი ცოლის, მარკგრაფინია ავგუსტა ბადენ-ბადენელის პირველი შვილი. დედამისი მისი გაჩენიდან ერთ წელიწადში გადაჰყვა მშობიარობას, რა დროსაც გოგონა გააჩინა, რომელიც ჩვილობაშივე დაიღუპა. ამის შემდეგ მამამისი მეორედ აღარ დაქორწინებულა. იგი დაბადებიდანვე ფლობდა შარტრის ჰერცოგის წოდებას.
1752 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ ლუი ფილიპ I ორლეანის ჰერცოგი გახდა. მიუხედავად ჭარბწონიანობისა, იგი საფრანგეთის სამხედრო სამსახურში მსახურობდა და არაერთ ბრძოლაში მიუღია მონაწილეობა. მან თავი გამოიჩინა 1742, 1743, 1744 და 1745 წლის ბრძოლებში.1757 წელს წამოვიდა სამხედრო სამსახურიდან და თეატრალურ წარმოდგენებში ჩაება.
1743 წელს ლუი ფილიპი პირველად დაქორწინდა ლუიზ ანრიეტა დე ბურბონზე, კონტის პრინც ლუი არმან II-ის ასულზე, რომელთანაც შეეძინა ორლეანის მომდევნო ჰერცოგი და ერთი ქალიშვილი, ბატილდა, რომელიც კონდეს უკანასკნელი პრინცესა გახდა.
დაქვრივებიდან 15 წლის შემდეგ იგი მეორედ, მალულად დაქორწინდა თავის საყვარელ შარლოტ ბეროდ დე ლა აიე დე რიუზე. იგი საკმაოდ ლამაზი და ჭკვიანი ქალი იყო და დიდი პოპულარობით სარგებლობდა თეატრალურ წრეებში. წყვილი ბედნიერად და განმარტოვებით ცხოვრობდა ლე-რენსის სასახლეში. მათ ერთად დააარსეს პატარა თეატრი, სადაც მთავარ როლებს თავადვე ასრულებდნენ ხოლმე. მათ დაიქირავეს ცნობილი დირიჟორი და სცენარისტები, რის გამოც ყოველთვის ხარისხიან წარმოდგენებს დგამდნენ.
ლუი ფილიპი გარდაიცვალა 1785 წლის 18 ნოემბერს სენ-ასისის ციხესიმაგრეში, 60 წლის ასაკში. აღსანიშნავია, რომ გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე, 1784 წელს მან ორლეანელთა დინასტიის რეზიდენცია — სენ-კლოდის სასახლე საფრანგეთის მეფე ლუი XVI-ს მიჰყიდა.
მისი მეორე ცოლი, მარკიზა შარლოტი მისი გარდაცვალებიდან კიდევ 20 წელს ცხოვრობდა. იგი 1806 წელს სიკვდილით დასაჯეს რევოლუციონერებმა.
შვილები
პირველ ცოლთან, ლუიზ ანრიეტა დე ბურბონთა ჰყავდა სამი შვილი:
მეორე ცოლთან ჰყავდა სამი შვილი: