cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩა
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისისა და მთაწმინდის რაიონებში (გარეთუბანი, ზემო უბანი). ალექსანდრე პუშკინის ქუჩიდან ნიკოლოზ ბარათაშვილის ხიდამდე. ადრე „ციხის ბულვარი“ ერქვა, 1843 წლიდან — მუხრანის ქუჩა, 1945 წელს ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახელი უწოდეს. ადრე აქ ავანაანთხევი ჩამოედინებოდა. ხევს ტეხილი ხაზით მიჰყვებოდა ბურჯებითა და კოშკებით გამაგრებული ქალაქის გალავნის ჩრდილოეთი კედელი. XVIII საუკუნის შუა წლებში ხევი გადახურეს, მიწით ამოავსეს, გალავანი კი ააფეთქეს. ასე გაჩნდა თბილისის ერთ-ერთ ძველ, მუხრანბატონების უბანში ქუჩა, რომელსაც მუხრანის ქუჩა დაარქვეს. იგი ეშვებოდა მტკვრის ნაპირისკენ, სადაც მოწყობილი იყო ბორანი (შემდგომში აქ აშენდა მუხრანის ხიდი). დროთა ვითარებაში ვიწრო მუხრანის ქუჩა და ხიდი ვეღარ ერეოდა მზარდ სატრანსპორტო მოთხოვნებს და წარმოიქმნა მაგისტრალის ძირფესვიანი რეკონსტრუქციის საჭიროება.
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩის რეკონსტრუქცია ძველი ქალაქის ისტორიული ნაწილის კომპლექსური გარდაქმნის თვალსაჩინო ნიმუშია (1978, არქიტექტორი შოთა ყავლაშვილი). ქუჩის მარცხენა მხარე განაშენიანებული იყო თანამედროვე მრავალსართულიანი შენობებით, ხოლო მარჯვენა მხარე — უღიმღამო, მეტწილად ერთსართულიანი ნაგებობებით, რომელთა რეკონსტრუქციის საფუძველზეც შეიქმნა ამ უბნის ახლანდელი იერ-სახე. 70-იან წლებში პროფესორმა თენგიზ კვირკველიამ ჩაატარა მეცნიერული აზომვითი სამუშაო. ზუსტად განსაზღვრა ციხესიმაგრის კედლის, კოშკების, ბურჯების, ციხის კარებისა და სხვათა ადგილმდებარეობა. გადაწყდა ქუჩის გაფართოება ძველი გალავნის ხაზამდე. ციხის კედლები გაათავისუფლეს მრავალფენოვანი დანაშრეფვებისაგან და ნაწილობრივ აღადგინეს, ხოლო გალავანზე მიბჯენილ თუ შეკიდებულ XIX საუკუნის კოლორიტულ-აივნებიან საცხოვრებელ სახლებს ჩაუტარდა სარეტავრაციო-სარეკონსტრუქციო სამუშაოები განაშენიანების მასშტაბისა და საერთო ხასიათის გათვალისწინებით.
თანამედროვე ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩა იქცა განივ სატრანსპორტო მაგისტრალად, რომელიც აკავშირებსს გრძივად გაშენებული ქალაქის მარცხენა და მარჯვენა მხარეებს. სამუშაოების მიმდინარეობის დროს აღმოჩნდა ქალაქის ერთ-ერთი კარის — დიღმის კარისა და სათოფურებით აღჭურვილი ძველი ციხის კედლის ფრაგმენტები. თბილისური სახლების რეკონსტრუქციისას შენარჩუნებულია ძველი იერი და ტრადიციული აივნები. ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩის მარჯვენა მხარესაა: ფეშენებული რესტორანი „მუხრანთუბანი“ (1981, არქიტექტორი შოთა ყავლაშვილი) ; მარიონეტების თეატრი (ახლანდელი თეატრ-სტუდია რევაზ გაბრიაძის ხელმძღვანელობით) ; სტილიზებული ჩარდახ-მოსაცდელი „კონკა“ ; ელენე ახვლედიანის სახელობის ბავშვთა სურათების გალერეა, რომლის გვერდით ფასადზე, იოანე შავთელის ქუჩის მხარეა, ჩასმულია დიდი ბარელიეფი ქალაქურ თემაზე; ფიროსმანის ნახატის მიხედვით გამოძერწილი „მეეზოვე“ (მოქანდაკე ელგუჯა ამაშუკელი); სკულპტურული კომპოზიცია „ბერიკაობა“ (მოქანდაკე ა. მონასელიძე, არქიტექტორი გ. ჯაფარიძე), ქუჩაზე დგას იოანე პეტრიწისა (მოქანდაკე დ. მიქატაძე, არქიტექტორი რ. ბერიძე) და შოთა ყავლაშვილის (მოქანდაკე თ. კიკალიშვილი, არქიტექტორი ი. ყავლაშვილი) ძეგლები.
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩის მარცხენა მხარეზეა 6-სართულიანი (84-ბინიანი) საცხოვრებელი სახლი (№8-10), რომელშიც ჩანს კლასიკური ფორმებისა და ძველი ქართული ხუროთმოძღვრების მოტივების შერწყმის მცდელობა (XX საუკუნის 40-იანი წლები, არქიტექტორები ს. დემჩინელი, ა. ქურდიანი, გ. ჯანდიერი).
გლდანი
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩა არსებობს აგრეთვე გლდანის რაიონში (გლდანი) კარლო მებაღიშვილის ქუჩიდან ვასილ გულისაშვილის ქუჩამდე.
ლიტერატურა
ბარათაშვილი ბარათაშვილი
ნოიკირხი (ბადენ-ვიურტემბერგი)
ნოიკირხი (Neukirch) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციული ოლქის შემადგენლობაში, ბოდენზეეს რაიონში. თემის ფართობია 26,58 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 2 635 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
სან-კინტინი (აბრა)
სან-კინტინი (ოფიციალურად სან-კინტინის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Quintin) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 5 705 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 6 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:აბრის მუნიციპალიტეტები
ბაიონა
ბაიონა (Bayonne; Baiona; Baiona; Bayona) — ქალაქი სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთში, ატლანტური პირენეების დეპარტამენტში, მდინარეების ადურისა და ნივის შესართავთან. 51 228 მცხოვრები (2017). ძირითადად დასახლებულია ბასკებით. სამდინარო და საზღვაო პორტი ბისკაის ყურეში. სატრანსპორტო კვანძი.
დაარსდა რომაული გამაგრებული დასახლების ადგილზე კელტური დასახელებით ლაპურდუმი (Lapurdum, Laburdum); სახელი „ბაიონა“ პირველად 1059–1061 წლებში იხსენიება. 1154 წლიდან ინგლისის მეფეთა მფლობელობაში იყო, 1451 წლიდან — საფრანგეთის შემადგენლობაში. შემონახულია საფორტიფიკაციო ნაგებობების ნაშთები — რომაული, შუა საუკუნეებისა და XVII საუკუნის. წმინდა მარიას გოტიკური ტაძარი (მშენებლობა 1258 წელს დაიწყო; XV–XVI საუკუნეში დასრულდა) მასთან მომიჯნავე XIII საუკუნის კლუატრით. ძველი (XI ს.) და ახალი (XII ს.) ციხე-დარბაზები, XVII საუკუნის ფახვერკიანი საცხოვრებელი სახლები. მუზეუმები: ბასკური (XVI საუკუნის შენობაში), ლ. ბონის (ბაიონელი პიროვნების; დასავლეთევროპული ფერწერა და ბონის ქმნილებები). განვითარებულია საავიაციო და ქიმიური მრეწველობა. ბაიონის სიახლოვესაა კურორტი ბიარიცი.
სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის ქალაქები
ვერინ-შორჟა
ვერინ-შორჟა (Վերին Շորժա) — სოფელი სომხეთში, გეღარქუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 340 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 ადამიანს შეადგენდა.
ჯან იამანი
ჯან იამანი (Can Yaman; დ. 8 ნოემბერი, 1989, სტამბოლი) — თურქი მსახიობი და იურისტი. 2018 წელს მიიღო „ოქროს პეპელის ჯილდო“ რომანტიკულ კომედიაში საუკეთესო კაცი მსახიობის როლისთვის, სერიალში ნაადრევი ფრინველი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:დაბადებული 8 ნოემბერი კატეგორია:თურქი მსახიობები
ალექსანდერ გრეიამ ბელი
ალექსანდერ გრეიამ ბელი (Alexander Graham Bell; დ. 3 მარტი, 1847 — გ. 2 აგვისტო, 1922) — ტელეფონის ერთ-ერთი გამომგონებელი. წარმოშობით შოტლანდიელი. დაამთავრა ედინბურგის და ლონდონის უნივერსიტეტები. ბაბუამისის ხელმძღვანელობით სწავლობდა რიტორიკას. 16 წლის ასაკში ვესტონ-ჰაუსის აკადემიაში გახდა რიტორიკისა და მუსიკის მასწავლებელი. 1865 წელს საცხოვრებლად ლონდონში გადავიდა, სადაც მუშაობა დაიწყო ასისტენტად, მამამისთან — ლონდონის უნივერსიტეტის რიტორიკის პროფესორთან. 1870 წელს ბელის ოჯახი გადასახლდა ბრანტფორდში (ონტარიოს პროვინცია, კანადა). 1872 წელს ბელმა ბოსტონში გახსნა ყრუთა სკოლის მასწავლებელთა მოსამზადებელი სასწავლო დაწესებულება. 1873 წლიდან მეტყველების ორგანოების ფიზიოლოგიის პროფესორია ბოსტონის უნივერსიტეტში. 1876 წელს აშშ-ში აიღო პატენტი მის მიერ გამოგონებულ ტელეფონზე, შემდეგ კი მემბრანაზე და არმატურაზე. სხვებთან ერთად გამოაქვეყნა შრომები და აიღო პატენტი ბგერის ჩაწერისა და აღწარმოების დარგში (1884-1886).
1898 წელს ბელი აირჩიეს ბოსტონის სმითსონის ინსტიტუტის გამგეობის წევრად. ბელის სხვა გამოგონილებებიდან არის — ედისონის ფონოგრაფის სრულყოფა, მოქნილი ელერონების გამოყენება უხეშ საყრდენ ზედაპირთან ერთად თვითმფრინავების ფრენის მართვისთვის. ბელმა გამოაქვეყნა 100-მდე სტატია და მიიღო 30 პატენტი. მინიჭებული ჰქონდა ალესანდრო ვოლტას პრემია. 1877 წელს დაჯილდოვდა საპატიო ლეგიონის ორდენით.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი ბიზნესმენები კატეგორია:ამერიკელი პედაგოგები კატეგორია:ამერიკელი გამომგონებლები კატეგორია:ამერიკელი ფიზიკოსები კატეგორია:კანადელი გამომგონებლები კატეგორია:კანადელი ფიზიკოსები კატეგორია:შოტლანდიელი ბიზნესმენები კატეგორია:შოტლანდიელი გამომგონებლები
დიკენსის ოლქი
დიკენსის ოლქი (Dickens County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. დიკენსი. შეიქმნა 1876 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
Ubisoft Montreal
Ubisoft Montreal (Ubi Soft Montreal) — კანადური ვიდეო თამაშების დეველოპერი და Ubisoft-ის შვილობილი კომპანია, რომელიც მდებარეობს ქალაქ მონრეალში, კვებეკში.
სქოლიო
კატეგორია:ვიდეო თამაშების კომპანიები კანადაში კატეგორია:1997 წელს დაარსებული ვიდეო თამაშების კომპანიები კატეგორია:Ubisoft-ის ქვედანაყოფები კატეგორია:ვიდეო თამაშების მწარმოებელი კომპანიები
ტონდო
მინი|მადონა ყრმით, [[1487|1487 წელი, სანდრო ბოტიჩელის ნახატი.]] ტონდო (tondo, სიტყვასიტყვით — მრგვალი) — მრგვალი ფორმის ფერწერული ან რელიეფური ნაწარმოები. ხშირად „ტონდოს“ უწოდებენ მხოლოდ მრგვალი ფორმის კომპოზიციას, რომელზედაც გამოსახულია მადონა ყრმით. ამ ფორმის ნაწარმოებებს ქმნიდნენ XV საუკუნის შუა წლებისა და XVI საუკუნის I ნახევრის ფლორენციის სკოლის იტალიელი აღორძინების ხანის ხელოვნების ოსტატები. ტონდოს ფორმა გვხვდება შუა საუკუნეების ქართველი ჭედური ხელოვნების ოსტატების შემოქმედებაში (მაგალითად, გელათის ტონდო).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მხატვრობა კატეგორია:ქანდაკების სახეობები კატეგორია:ხელოვნების ისტორია
ჯაჰრი
ჯაჰრი (Cəhri) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 8 454 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ბაბექის რაიონის სოფლები
დავითურნის ციხის მთავარმოწამის კომპლექსი
დავითურნის ციხის მთავარმოწამის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელი დავითურნის ძველ, მიტოვებულ ნაწილში, მდინარე ხანდოსხევის ერთ-ერთი განშტოების შუა წელზე, კლდოვან, კონცხისმაგვარ მასივზე. განეკუთვნება განვითარებულ და გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კომპლექსის სხვადასხვა პერიოდისა და დანიშნულების ნაგებობები სამხრეთ-ჩრდილოეთის მიმართულებით წაგრძელებულ ვიწრო ტერიტორიაზე ერთმანეთთან მჭიდროდაა განლაგებული. კომპლექსში შედის: ზურგიანი კოშკი, სალოცავი, ჭურჭლის შესანახი ოთახი, დარბაზი, ორსართულიანი კოშკი და ნანგრევებად ქცეული რამდენიმე საცხოვრებელი ნაგებობა.
ზურგიანი კოშკი დგას კომპლექსის ჩრდილოეთ კიდეში. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს და ნაგებობათაგან ყველაზე ადრეულია. კოშკი შვიდსართულიანია, ნაგებია ნატეხი ქვით. სწორკუთხა შესასვლელი მეორე სართულის დონეზეა სამხრეთით. პირველი სართული, რომელიც სანახევროდ ნანგრევებითაა ამოვსებული, ერუკედლებიანია. დანარჩენ სართულებს წინა მხარეს თითო სწორკუთხა სარკმელი აქვს. მეშვიდე სართულზე ჩრდილოეთითაც ანალოგიური სარკმელია. მათგან სამხრეთი სარკმელი იატაკის დონიდან იწყება, რომლის ზემოთ კედელი მთელ სიგანეზეა გახსნილი. გვერდით კედლებში კი 1,2 მეტრი სიგანის თითო ღიობია მოწყობილი. კოშკის ქვედა ხუთ სართულს ხის გადახურვა ჰქონია. მეექვსე სართული კამარით ყოფილა გადახურული. მეშვიდე სართულის გადახურვა ჩამოშლილია. კოშკს სამხრეთიდან და აღმოსავლეთიდან, ორი სართულის სიმაღლეზე, მინაშენი ეკვროდა. სამხრეთი მინაშენი სამხრეთით და დასავლეთით ფართო თაღით იყო გახსნილი. შემორჩენილია დასავლეთი თაღის ორივე ქუსლის წყობა. მინაშენი ვიწრო კარით უკავშირდება მცირე ზომის ოვალურ ოთახს, რომლის აღმოსავლეთი კედელი, წყობის გადაბმით ერთვის კოშკის ზურგზე მიშენებულ საყრდენ კედელს. ოვალურ ოთახს სამხრეთიდან პატარა სწორკუთხა ოთახი ეკვრის, რომელსაც შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს.
კოშკიდან სამხრეთით, 7 მეტრზე, ნანგრევებად ქცეული სალოცავია. შესასვლელი მას სამხრეთიდან, მცირე ზომის კვადრატული სათავსიდან აქვს, რომელშიც სამხრეთიდან, კლდეში გამოკვეთილი საკმაოდ დაბალი კარით ვხვდებით. სალოცავი დასავლეთი სარკმლით იყო განათებული. აღმოსავლეთ კედელში ორი სწორკუთხა ნიშია. ჩრდილოეთ კედელთან მიწაში ჩაფლულია ორი ქვევრი - საზედაშე ღვინისათვის. სალოცავს სამხრეთიდან ჭურჭლის შესანახი ოთახი აქვს მიდგმული, რომელიც სამხრეთის სწორკუთხა კარით უკავშირდება წაგრძელებული ფორმის დარბაზს. დარბაზის დასავლეთ კედელთან, კედლის მთელ სიგრძეზე, ქვის გრძელი მაგიდა და სკამებია მოწყობილი.
კომპლექსის სამხრეთ კიდეში ორი სართულის სიმაღლეზე შემორჩენილი, გეგმით გამობერილგვერდებიანი ტრაპეციის ფორმის კოშკი დგას. კოშკში შესასვლელი სამხრეთი კედლის აღმოსავლეთ კიდეშია, პირველი სართულის დონეზე. კედლებში რამდენიმე სწორკუთხა ნიშია. აღმოსავლეთ კედელში ერთი პატარა სარკმელია. მეორე სართულსაც აღმოსავლეთით ერთი სარკმელი აქვს, დანარჩენი კედლები ყრუა. შემორჩენილია სართულშუა გადახურვის ხის ძელების ბუდეები. კოშკის აღმოსავლეთით ორიოდე მეტრზე. შემორჩენილია ნატეხი ქვით ნაგები საცხოვარ ნაგებობის ნაშთი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
პეტროლინა-დი-გოიასი
პეტროლინა-დი-გოიასი (Petrolina de Goiás) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 720 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ანაპოლისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 283 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.35 კმ²-ზე. ფართობი 531 300 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ტაგანროგის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი
ტაგანროგის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი (Успенский собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ტაძარი არსებობდა 1790 წლიდან 1938 წლამდე და იყო ქალაქის მთავარი, საკათედრო ტაძარი.
ისტორია
1770-1780-იან წლებში, მას შემდეგ, რაც ტაგანროგმა დაიწყო ციხესიმაგრის გარეთ განვითარება, ცხადი გახდა, რომ საჭირო იყო მთავარი მოედნის შექმნა. 1782 წელს ამ საქმისთვის გამოყვეს მიწის ნაკვეთი ციხესიმაგრიდან მარჯვენა მხარეს. თანამედროვე ორიენტირებით მოედანი მდებარებდა პეტროვის ქუჩიდან ალექსანდროვის ქუჩამდე, ნეკრასოვისა და უკრაინის შესახვევების ფარგლებში.
ადგილის გამოყოფი შემდეგ დაიწყო საკათედრო ტაძრის მშენებლობაზე ფიქრიც. ამ პერიოდში ქალაქში მოქმედებდა ორი ეკლესია წმინდა მიქაელის (ყოფილი სამების) და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიები, რომელიც ააშენა რუსეთის იმპერიის საზღვაო დეპარტამენტმა 1778 წელს.
ახალი ეკლესიის მშენებლობაზე აქტიურად ზრუნავდნენ ციხესიმაგრის კომენდანტი ივან კასპეროვი, ქალაქის თავი ა. ტიხონოვი, ქალაქის მამასახლისი ი. სარიჩევი და რატმანები ვ. სელეზნიოვი და ფ. ესაულენკო.
მიძნების ტაძარი სხვა ტაძრებისაგან განსხვავდებოდა. ტაძრის მთლიანი სივრცე თავმოყრილი იყო ერთი დიდი გუმბათის ქვეშ, ხოლო სამრეკლო იდგა ცალკე მოშორებით. მოგვიანებით ტაძარი და სამრეკლო დააკავშირეს სვეტოვანი გასასვლელით. სამრეკლოზე დამონტაჟეს საათი, რომელიც საათში ერთხელ რეკდა. ტაძრის შიგნით იყო მდიდრული ფესკები, ხატები და საეკლესიო ჭურჭელი.
იგი ტაგანროგის არა მარტო მთავარი რელიგიური ნაგებობა იყო, არამედ ქალაქის ისტორიის მთავარი ობიექტიც. 1825 წელს ჯერ კიდევ დაუსრულებელ ტაძარში იმყოფებოდა იმპერატორი ალექსანდრე I მეუღლესთან ელისაბედ ალექსის ასულთან ერთად. მომდევნო წლებში მას სტუმრობდნენ რომანოვების დინასტიის სხვადასხვა წარმომადგენლები. 1854 წელს ტაძარში ჯვარი დაიწერეს ანტონ ჩეხოვის მშობლებმა, აქვე 1860 წელს მოინათლა თავად ანტონ ჩეხოვი. სამშობლოში ვიზიტის დროს მწერალი არაერთხელ სწვევია ტაძარს.
ტაძრის განადგურება
1912 წელს ტაძრის გუმბათზე ახალი ჯვრის დაყენების დროს, ჯვარი მოულოდნელად მოწყდა ბლოკიდან და ძირს დაეცა. მორწმუნეებმა ეს ცუდ ნიშნად მიიღეს. მალევე დაიწყო პირველი მსოფლიო ომი, შემდეგ სახელმწიფო გადატრიალება. 10 წლის შემდეგ კი დაიწყო ტაძრის მთლიანად განადგურება.
1922 წელს დაიწყო პირდაპირი რეპრესიები: ეკლესიას ჩამოართვეს კანკელის სამეფო კარი, ვერცხლის კიდობანი, 73 ხატი, ძვირფასი ქვები, ოქროსა და ვერცხლის ნივთები. საეკლესიო ფასეულობების ჩამორთმევა მიმდინარეობდა თავხედურად. პავლე ფილიპევსკის თანახმად ლიკვიდაციის კომიტეტი არად აგდებდა მორწმუნეების ნებას, საკურთხეველში შედიოდნენ ქუდებით, იარაღით, ხსნიდნენ ხატებს და თელავდნენ ფეხქვეშ. ადგილობრივმა მრევლმა ეკლესიაში გატაცებული ნივთების მაგივრად სახლიდან მოიტანა საჭირო ვერცხლის ნივთები. სახლიდან მოიტანეს ასევე თავიანთი ხატები და ეკლესიაში კვლავ მიმდინარეობდა ღვთისმსახურება. ამ პერიოდში წინამძღვარი იყო ემელიან გრანოვსკი.
1931 წლის 28 ოქტომბრის საქალაქო საბჭოს დადგენიილებით „მოქალაქეთა მოთხოვნის საფუძველზე“ აიკრძალა სამრეკლოს ზარების დარეკვა. 1934წელს დაასრულეს სამრეკლოს დანგრევა. 1936 წელს ტაძარს მოხსნეს მეტალის სახურავი. მოგვიანებით ეკლესია ხორბლის შესანახ საწყობად გადააკეთეს, ხოლო 1938 წელს ტაძარი დაანგრიეს.
ეკლესიის ადგილზე ააშენეს საზოგადოებრივი ტუალეტი.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:ტაგანროგის დაკარგული ეკლესიები
ბოდავის წმინდა გიორგის ეკლესიის კომპლექსი
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით დუღაბზე. დანგრეულია: ჩამოშლილია კამარა, კედლების ზედა ნაწილი და საპირე წყობა. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომლის ღერძზე სარკმელია გაჭრილი.
კოშკი სწორკუთხაა. ნაგებია ნატეხი ქვით. შემორჩენილია სამი სართული. დაზიანებულია: ჩამოშლილია კედლების ზედა ნაწილი და ხის სართულშუა გადახურვა.
გალავანი წრიული ფორმისაა. შემორჩენილია ფრაგმენტულად.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები
მამისაანთ საყდარი
მამისაანთ საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ველისციხეში, მდებარეობს  სოფლის ჩრდილოეთით დაახლოებით 7 კილომეტრზე. მდინარე ალაზნის მარჯვენა ნაპირზე, სავარაუდოდ განეკუთვნება ადრინდელ შუა საუკუნეებს.
2009 წელს საქართველოს ძეგლთა დაცვის დაგადარჩენის ფონდის დაფინანსებით ეკლესიას ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები (პროექტის ავტორი არქიტექტორი ნ. მინდორაშვილი). ეკლესის მიმდებარე ტერიტორია გაიწმინდა ნაყარი მიწისგან, გამაგრდა საპირე წყობის მორყეული ქვები, აღდგენილი იქნა კამარის, კედლების და თაროების ლავგარდნის (მცირე ნაწილი შემორჩენილი იყო ჩრდილოეთ ნაწილზე) დანგრეული ნაწილები. ეკლესია გადაიხურა ღარისებრი კრამიტით.
ეკლესია დარბაზულია (7,4 x 3,9 მეტრი) ნაგებია სხვადასხვა ზომის (ძირითადად მოზრდილი) რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. წყობა ირეგულარულია, შესასვლელი კი სამხრეთიდან არის. კარი თარაზულადაა გადახურული. ეკლესიის შიდა სიოვრცე შემაღლებული პროპორციებისაა. აღმოსავლეთით ნალისებრი აფსიდია, რაშიც ვიწრო და მაღალი, შიგნიდან და გარედან სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდში მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშაა. აფსიდის კონქი, ისევე როგორც დარბაზის გადამხურავი კამარა რიყის წვრილი ქვითაა ნაშენები.საკურთხევლის სარკმლის გარდა, ერთი სწორკუთხა სარკმელია დასავლეთითაც, იგი იმდენად მაღალია რომ თითქმის კამარის წვერს სწვდება. ეკლესიის ფასადები სადაა, მორთულობის გარეშე.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გიორგი მამარდაშვილი
გიორგი მამარდაშვილი (დ. 29 სექტემბერი, 2000) — ქართველი ფეხბურთელი. ესპანეთის ლა ლიგის კლუბ „ვალენსიას“ და საქართველოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მეკარე. 2020 წელს დაასახელეს ეროვნული ლიგის საუკეთესო მეკარედ.
ვალენსია
2021 წლის 7 ივნისს მამარდაშვილი ერთწლიანი იჯარით (გამოსყიდვის შესაძლებლობით). თავდაპირველად გაგზავნილი იქნა „ვალენსიას“ სარეზერვო გუნდში, რათა იქ ევარჯიშა. მამარდაშვილი მოხვდა „ვალენსიას“ წინასასეზონო გუნდის შემადგენლობაში და მოახერხა მწვრთნელ ხოსე ბორდალასზე შთაბეჭდილების მოხდენა. 2021 წლის 13 აგვისტოს მისი დებიუტი შედგა ლა ლიგის პირველი ტურის შეხვედრაში, „ხეტაფეს“ წინააღმდეგ. მატჩი „ვალენსიას“ გამარჯვებით, ანგარიშით 1-0 დასრულდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 2000 კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:რუსთავის მეტალურგის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ვალენსიის ფეხბურთელები კატეგორია:საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელები
ობერტოირინგენი
ობერტოირინგენი (Oberteuringen) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციული ოლქის შემადგენლობაში, ბოდენზეეს რაიონში. თემის ფართობია 20,06 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 4 451 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
საბაუდია
საბაუდია (Sabáudia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 725 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აპუკარანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 096 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32.03 კმ²-ზე. ფართობი 190 329 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
სანტა-ისაბელი (კუნძული)
სანტა-ისაბელი (Santa Isabel Island) — სოლომონის არქიპელაგში ყველაზე გრძელი კუნძული. ადმინისტრაციულად შედის მელანეზიური სახელმწიფო სოლომონის კუნძულების ისაბელის პროვინციის შემადგენლობაში.
გეოგრაფია
thumb|250px|left|კუნძულის რუკა. სანტა-ისაბელის კუნძული მდებარეობს წყნარი ოკეანის სამხრეთ ნაწილში. კუნძულიდან აღმოსავლეთით მდებარეობს კუნძული მალაიტა, დასავლეთით — კუნძული შუაზელი. წარმოადგენს ვულკანურ კუნძულს, რომელიც ზოგიერთ ადგილას გარშემორტყმულია მარჯნის რიფით.
სანტა-ისაბელის კუნძულის სიგრძე შეადგენს დაახლოებით 200 კმ-ს, ხოლო სიგანე — დაახლოებით 30 კმ-ს.
კუნძულის უმაღლესი წერტილი ზღვის დონიდან — სასარის მთა (1220 მეტრი). კუნძულის ცენტალურ მთიანეთშია მდინარე მარუტოს (Marutho River) სათავე, რომელიც ჩაედინება ოკეანეში სოფელ ჰოფისთან.
სანტა-ისაბელის კუნძულზე კლიმატი ტროპიკული და ნოტიოა. კუნძულზე ხდება ხშირი ციკლონები და მიწისძვრები.
ისტორია
thumb|250px|კუნძულის ტოპოგრაფიული რუკა. სანტა-ისაბელის კუნძული სოლომონის კუნძულებზე პირველი კუნძულია, რომელიც ევროპელებმა აღმოაჩინეს. ეს მოვლენა მოხდა 1568 წელს, ხოლო პირველი აღმომჩენი გახდა ესპანელი ზღვაოსანი ალვარო მენდანია დე ნეირა.
XIX საუკუნის დასასრულს სანტა-ისაბელის კუნძულზე დამყარდა გერმანიის იმპერიის პროტექტორატი, მაგრამ უკვე 1900 წელს კუნძული გადაეცა ბრიტანეთის იმპერიას.
მელაანის მეორე კოშკი
ძლიერ დაზიანებულია: შემორჩენილი კედლების სიმაღლე 1,5-2,5 მეტრია; ინტერიერი მიწითაა ამოვსებული და მცენარეულობითაა დაფარული, ფასადებზე საპირე ქვები ბევრ ადგილზე ჩამოცვენილია.
სანტა-ისაბელი (კუნძული)
მოსახლეობა
1999 წელს სანტა-ისაბელის კუნძულის მოსახლეობის რაოდენობამ შეადგინა დაახლოებით 20 ათასი ადამიანი. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ბუალა, რომელშიც მდებარეობს აეროდრომი. მეორე დიდი დასახლებაა — სოფელი სამასოდუ.
მელაანის მეორე კოშკი
კოშკი გეგმით კვადრატულია (7x7 მეტრზე, კდლების სისქე 1,5 მეტრია). ნაგებია მსხვილი და საშუალო ზომის რიყის ქვითა და კირის დუღაბით, შემორჩენილი კედლები ყრუა.
სანტა-ისაბელი (კუნძული)
მოსახლეობა
კუნძულის მოსახლეობა ლაპარაკობს რამდენიმე მელანეზიურ ენაზე:
მელაანის მეორე კოშკი
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის კოშკები
სანტა-ისაბელი (კუნძული)
სქოლიო
კატეგორია:სოლომონის კუნძულების კუნძულები კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ოკეანეთის კუნძულები
შავი ჭირის ბაცილა
მინი|მარჯვნივ|ფლუორესცენტული საღებავით შეღებილი Yersinia pestis, ×2000 შავი ჭირის ბაცილა (Yersinia pestis, ძველად Pasteurella pestis) — გრამუარყოფითი ბაქტერია ენტერობაქტერიების ოჯახიდან. ბუბონური შავი ჭირის ინფექციური აგენტია, აგრეთვე შეუძლია პნევმონიისა (შავი ჭირის მსუბუქი ფორმა) და სეპტიკური შავი ჭირის გამოწვევა. სამივე ფორმა პასუხისმგებელია მაღალ სიკვდილიანობაზე ეპიდემიებში, რომლებიც ცნობილია კაცობრიობის ისტორიაში, მაგალითად, როგორებიცაა მესამე პანდემია და „შავი სიკვდილი“. ამ უკანასკნელის ანგარიშზე 1347—1353 წლებში ევროპის მოსახლეობის მესამედის სიკვდილია.
პათოგენობა
Y. pestis ერთ-ერთი ყველაზე პათოგენური და აგრესიული ბაქტერიაა. იგი თრგუნავს მასპინძლის ფაგოციტური სისტემის დამცავ ფუნქციას — იჭრება ფაგოციტებში და შეუფერხებლად მრავლდება მათში. შავი ჭირის მიმართ მგრძნობელობა ძირითადად განპირობეულია ფაგოციტების დამცველობითი ფუნქციის დაქვეითებით. Y. pestis-ის მაღალი ინვაზიურობა, აგრესიულობა, ტოქსიგენურობა, ტოქსიკურობა, ალერგენურობა და ფაგოციტების ფუნქციის დათრგუნვის უნარი უზრუნველყოფილია ფათოგენობის ფაქტორების მთელი არსენალით, მათ შორის:
სქოლიო
კატეგორია:შავი ჭირი კატეგორია:ბაქტერიები
ღიმი (გვარი)
ღიმი, ყინტორა (Chaerophyllum) — ერთ-, ორ- ან მრავალწლოვან მცენარეთა გვარი ქოლგოსანთა ოჯახისა. აქვს ორჯერ-ოთხჯერ ფრთისებრ-განკვეთილი ფოთლები და თეთრი (იშვიათად მეწამული, ვარდისფერი ან სხვა ელფერით) ყვავილები, რომლებიც შეკრებილია რთულ ქოლგებად. დაახლოებით 40 სახეობა გავრცელებულია ევროპაში, აზიასა და ამერიკაში (ამ უკანასკნელში მხოლოდ რამდენიმე). გვხვდებ კავკასიაშიც. ღიმი (Ch. bulbosum) საკვებად ვარგისია, აქვს სქელი ბოლქვისებრი ფესვები. დასავლეთ ევროპაში იგი კულტურაშია შეტანილი. საკვებადაა ვარგისი რამდენიმე სხვა სახეობის ფესვებიც. იყენებენ საკვებ, სასალათე და სალნელებელ მცენარეებად. მათრობელა ყინტორა (C. temulum), რომელიც კავკასიაშიც გვხვდება, შხამიანი მცენარეა. პრესკოტის ღიმი (Ch. prescottii) და ღიმი (Ch. bulbosum) მარცვლოვანთა ნათესების სარეველა მცენარეებია. საქართველოში აგრეთვე გვხვდება ყინტორა (Ch. aureum); სულ ჩვენში გავრცელებულია 11 სახეობა, მათ შორის 5 — Chaerophyllum humile Stev. (Ch. Kiapazi Woronow ex Schischk.), Albow.,  Bieb. (Ch. millefolium DC.), Albov.,  Woronow — კავკასიის ენდემია.
სქოლიო
კატეგორია:ქოლგოსანნი
ტონგის ღარი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოკეანის ღარები
ტაიუმი
ტაიუმი (ოფიციალურად ტაიუმის მუნიციპალიტეტი; Bauan ng Tayum) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 869 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:აბრის მუნიციპალიტეტები
ჩეშმაბაზარი
ჩეშმაბაზარი (Çeşməbasar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 909 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ბაბექის რაიონის სოფლები
მოკოლენდი
მოკოლენდი — ქართული ანიმაციური სერიალი, რომელიც 2017 წელს გავიდა ეთერში. სერიალი შეიქმნა სანტეს ბრენდის, ლოკო-მოკოსთვის. გადის YouTube-ზე, და მოგვითხრობს დაბა მოკოლენდში მცხოვრები ცხოველების ცხოვრებაზე. სერიალის ეპიზოდები თვეში ერთხელ გამოდის. 2017-2018 წლებში სერიალი მზადდებოდა კომპანია „MARSHALL“-ის, ხოლო 2019 წლიდან მზადდება კომპანია „Ogilvy“-ის მიერ.
პერსონაჟები
ლოკო-მოკო - ყვითელი ლომი, რომელიც ცხოვრობს ანანასის ფორმის სახლში. ის არის სერიალის მთავარი პერსონაჟი, რომელსაც აქვს ახალი იდეები.
ანიტა - თეთრი იხვი, რომელიც ცხოვრობს ყურძნის ფორმის სახლში. მას ძალიან უყვარს ცხობა და მეგობრებს ორცხობილებს სთავაზობს.
პაბლო - ნაცრისფერი მგელი, რომელიც ვაშლის ფორმის სახლში ცხოვრობს. ის ბევრს ხატავს და უამრავ გამოფენას აწყობს.
ბაკა - ძროხა, რომელიც ალუბლის ფორმის სახლში ცხოვრობს თავის ტყუპისცალ დასთან, ბაბისთან ერთად. მასა და ბაბის ხშირად უთანხმოება მოსდით ხოლმე. მას უყვარს ქიმია.
ბაბი - ძროხა, რომელიც ალუბლის ფორმის სახლში ცხოვრობს თავის ტყუპისცალ ძმასთან, ბაკასთან ერთად. მასა და ბაკას ხშირად უთანხმოება მოსდით ხოლმე. მას უყვარს ბალეტი.
ჩიდო - ძაღლი, რომელიც მარწყვის ფორმის სახლში ცხოვრობს. ის ძალიან ხშირად ხათაბალაში ეხვევა.
ჩიო - ჩიტი, რომელიც ლოკო-მოკოს ეხმარება. ჩიო ასევე დაფრინავს ჩიტებთან ერთად და გაზაფხულს მოიყვანს.
ისტორია
2016 წლის ბოლოს, კომპანია სანტემ გადაწყვიტა შეექმნა ანიმაციური საბავშვო სერიალი. მოკოლენდი 2017 წლის დასაწყისში გავიდა ეთერში, და ძალიან წარმატებული გამოდგა. 2018 წელს დაიწყო სერიალის მეორე სეზონი. ამავე წელს სერიალს ახალი პერსონაჟი - გალილეო ზღარბუნ-უმცროსი დაემატა. 2019 წელს გამოვიდა მესამე სეზონი, რომელიც ასევე პოპულარული გახდა. ხოლო 2020 წლის მარტიდან გამოვიდა მეოთხე სეზონის სერიები.
დიმიტის ოლქი
დიმიტის ოლქი (Dimmit County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. კარიზო-სპრინგსი. შეიქმნა 1858 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
ერანოსი
ერანოსი (Երանոս) — სოფელი სომხეთში, გეღარქუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 000 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 127 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 170 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 36 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გეღარქუნიქის პროვინციის სოფლები
შოკოლიტი
„შოკოლიტი“ — საბავშვო ლიტერატურულ-შემეცნებითი ჟურნალი საქართველოში. დაარსდა 2019 წელს საბავშვო ლიტერატურის განვითარების ფონდის, ლიბოს მიერ. ჟურნალის გამოცემა დააფინანსა მწერალთა სახლმა და განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტრომ. მთავარი რედაქტორია საბავშვო მწერალი ირმა მალაციძე.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები
ჟოზე რამუშ-ორტა
ჟოზე რამუშ-ორტა (José Manuel Ramos-Horta, დ. 26 დეკემბერი 1949, დილი) — აღმოსავლეთ ტიმორის დამოუკიდებლობის მოპოვების მომენტიდან მეორე პრეზიდენტი. თანამდებობა ეკავა 2007 წლის 20 მაისიდან 2012 წლის 20 მაისამდე. 2022 წელს კვლავ აირჩიეს პრეზიდენტად და თანამდებობას დაიკავებს ამავე წლის 20 მაისს.
თავისუფლების ორდენის კავალერი. FReTiLIn-ის ერთ-ერთი დამაარსებელი. ინდონეზიისაგან აღმოსავლეთ ტიმორის გამოყოფისათვის ერთ-ერთი აქტიური მებრძოლი. ინდონეზიის მიერ ტიმორის ოკუპაციის პერიოდში ეკავა დევნილობაში მყოფი საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობა (1975-1979 წწ.). 1988 წელს გამოვიდა რევოლუციური ფრონტიდან და გააგრძელა მოქმედება, როგორც დამოუკიდებელმა პოლიტიკოსმა.
1996 წელს კარლუშ ბელუსთან ერთად მიიღო ნობელის პრემია ნობელის მშვიდობის პრემია „მცირე ხალხების ჩაგვრის წინააღმდეგ დაუღალავი ძალისხმევისათვის“.
ბიოგრაფია
განათლება მიიღო პატარა დასახლება სოიბადის კათოლიკურ მისიაში, შენობაში, რომელიც ინდონეზიის მიერ ოკუპაციის პერიოდში განმათავისუფლებელი ფრონტის შტაბ-ბინა იყო.
1983 წელს რამუშ-ორტამ შეისწავლა საერთაშორისო სამართალი საერთაშორისო სამართლის აკადემიაში. დაასრულა ანტიოქიის კოლეჯი იელოუ-სპრინგსში, ოჰაიო, სადაც 1984 წელს მიიღო მაგისტრის ხარისხი. საერთაშორისო სამართალი და ადამიანის უფლებები შეისწავლა ასევე ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო ინსტიტუტში, სტრასბურგში. ასპირანტურა დაასრულა ნიუ-იორკის კოლუმბიის უნივერსიტეტში. იგი არის ოქსფორდის უნივერსიტეტის სენტ-ანტონის კოლეჯის უფროსი ასოცირებული წევრი. თავისუფლად საუბრობს ხით ენაზე. ფლობს პორტუგალიურს, ინგლისურს, ფრანგულს, ესპანურსა და აღმოსავლეთ ტიმორში ყველაზე მეტად გავრცელებულ ტეტუმის.
იმყოფება განქორწინებაში ანა პესოა პინტოსთან, რომელთანაც ჰყავს შვილი ლორო ორტა, რომელიც დევნილობისას დაიბადა მოზამბიკში.
როზა-მარია რამუშ-ორტა, ჟოზე რამუშ-ორტას უმცროსი და დაქორწინებულია ჟუან კარაშსალანზე, რომელიც არის ტიმორის დემოკრატიული კავშირის დამარსებელი და ჟოზე რამუშ-ორტას პოლიტიკური ოპონენტი.
პოლიტიკური კარიერა
ჟოზე რამუშ-ორტა აქტიურად მონაწილეობდა პორტუგალიის ტიმორში პოლიტიკური ცნობიერების ამაღლებაში, რის გამოც იგი გადაასახლეს ორი წლით (1970-1971 წწ.) პორტუგალიის აღმოსავლეთ აფრიკაში, მოზამბიკში. მისი პაპაც, მანამდე, ასევე გადაასახლეს პორტუგალიიდან აზორის კუნძულებზე, შემდეგ კაბო-ვერდეში, გვინეა-ბისაუში და საბოლოოდ პორტუგალიის ტიმორში.
1975 წლის ნოემბერში იგი დაინიშნა აღმოსავლეთ ტიმორის დემოკრატიული რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრად. ამ პერიოდისათვის იგი სულ 25 წლის იყო, მან აღმოსავლეთი ტიმორი დატოვა ორი დღით ადრე ვიდრე ქვეყანაში შეიჭრებოდა ინდონეზიის სამხედრო ძალები და დაიწყო ტიმორის ინტერესების დაცვა გაეროში.
რამუშ-ორტა ჩავიდა ნიუ-იორკში, რათა აპელაცია შეეტანა გაეროს უშიშროების საბჭოში და მოუწოდა მას ემსჯელათ ინდონეზიური ოკუპაციის პირობებზე, რომლის დროსაც, სხვადასხვა შეფასებით, აღმოსავლეთ ტიმორის დაახლოებით 102 000 ადამიანი დაიღუპა. ჟოზე რამუშ-ორტა მომდევნო ათი წლის განმავლობაში საკუთარი პარტიის მუდმივი წარმომადგენელი იყო გაეროში. მისი მეგობრები აღნიშნავდნენ, რომ იგი ამერიკაში ჩავიდა ჯობეში 25 დოლარით. მას ხშირად არ ჰყოფნიდა ფული ამ პერიოდში. იგი იმ ამერიკელების დამსახურებით გადარჩა, რომლებიც მის პოლიტიკურ ხედვას იზიარებდნენ. გარდა ამისა, იგი იძულებული იყო ემოგზაურა მთელს მსოფლიოში, რათა თავისი პარტიის პოზიციები ნათელი გაეხადა.
1993 წელს რაფტოს პრემია მიენიჭა აღმოსავლეთ ტიმორის ხალხს. დევნილობაში მყოფი საგარეო საქმეთა მინისტრი ჟოზე რამუშ-ორტა ტავის ერს წარმოადგენდა დაჯილდოების ცერემონიალზე. 1994 წლის მაისში ფილიპინების პრეზიდენტმა ფიდელ რამოსმა, ჯაკარტის გავლენით, სცადა აეკრძალა აღმოსავლეთ ტიმორის საკითხებზე საერთაშორისო კონფერენციის გამართვა მანილაში, რამუშ-ორტა შეიყვანა შავ სიაში, ხოლო ტაილანდის მთავრობამ ამავე წელს იგი პერსონა ნონ-გრატად გამოაცხადა.
1996 წელს ეპისკოპოს კარლუშ ბელუსთან ერთად მიიღო ნობელის მშვიდობის პრემია. ნობელის კომიტეტმა ეს ორი ადამიანი შეარჩია დაუღალავი ძალისხმევისათვის მცირე ერების ჩაგვრის წინააღმდეგ და იმედოვნებდნენ, რომ ეს ჯილდო სტიმულს მისცემდა  აღმოსავლეთ ტიმორში კონფლიქტის დიპლომატიური გზით მოგვარებას, ხალხთა თვითგამორკვევის უფლების საფუძველზე. კომიტეტმა ჟოზე რამუშ-ორტას უწოდა „აღმოსავლეთ ტიმორის თვალსაჩინო წარმომადგენელი საერთაშორისო ასპარეზზე 1975 წლიდან“.
პრემიერ-მინისტრად დანიშვნამდე იგი განიხილებოდა გაეროს გენერალური მდივნის კოფი ანანის შემცვლელად. 2007 წლის 25 თებერვალს რამუშ-ორტამ საკუთარი კანდიდატურა დაასახელა პრეზიდენტის თანამდებობაზე. მან მიიღო პრეზიდენტ გუჟმაუს მხარდაჭერა, რომელმაც გადაწყვიტა რომ ახალი ვადით კენჭს აღარ იყრიდა. პირველ ტურში მიიღო ხმების 21,81 %, ხოლო მეორე ტურში — 69 % და 2007 წლის 20 მაისს იკავებს პრეზიდენტის თანამდებობას.
პრეზიდენტობა
ინაუგურაცია გაიმართა 2007 წლის 20 მაისს დილიში, პარლამენტის შენობაში. ჟოზე რამუშ-ორტამ ერთი დღით ადრე დატოვა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა. პრემიერი გახდა ესტანისლაუ და სილვა.
2012 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების პირველ ტურში მიიღო ხმების 19,43 % და დაიკავა მესამე ადგილი, მისმა კონკურენტებმა ფრანსისკო გუტერესმა და ტაურ მატან რუაკმა მიიღეს შესაბამისად 27,28 % და 24,17 %. რამუშ-ორტამ აღიარა დამარცხება და თანამდებობა დატოვა 2012 წლის 19 მაისს, მომდევნო პრეზიდენტის ინაუგურაციაზე.
თავდასხმა
2008 წლის 11 თებერვალს მძიმედ დაჭრეს მუცელში თავდასხმის შედეგად, რომელიც განახორციელეს აღმოსავლეთ ტიმორის ექსტრემისტული ორგანიზაციის ბოევიკებმა. თავდასხმის დროს რამუშ-ორტას მცველი დაიჭრა, ხოლო ბოევიკთა ლიდერი ალფრედუ რეინადუ დაიღუპა. მკვლელობის მცდელობის შემდეგ რამუშ-ოშტა დილიში მდებარე ავსტრალიის სამხედრო ბაზაში გადაიყვანეს, შემდეგ კი ავსტრალიაში, დარვინის სამეფო ჰოსპიტალში. მისი მდგომარეობა ექიმებმა მძიმედ, მაგრამ სტაბილურად შეაფასეს. იგი გადაიყვანეს ხელოვნურ კომაში, სხეულის სასიცოცხლო ფუნქციების შესანარჩუნებლად. აღნიშნული მდგომარეობიდან 21 თებერვალს გამოვიდა. ჰოსპიტალიდან გამოწერეს 19 მარტს, მაგრამ კიდევ რამდენიმე კვირა დარჩა ავსტრალიაში ფიზიოთერაპიის კურსის ჩასატარებლად. 17 აპრილს დაბრუნდა აღმოსავლეთ ტიმორში და აეროპორტშივე გამართა პრეს-კონფერენცია, რომელზეც მოუწოდა მთებში დარჩენილ აჯანყებულებს იარაღის დაყრისაკენ.
პრეზიდენტობის შემდეგ
2012 წელს, გვინეა-ბისაუს სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, მას შესთავაზეს შუამავლობა კონფლიქტში. 2013 წლის 31 იანვრიდან იგი არის გაეროს სპეციალური წარმომადგენელი ქვეყანაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 26 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:აღმოსავლეთ ტიმორის პრეზიდენტები კატეგორია:აღმოსავლეთ ტიმორის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში
სანტა-როზა-დი-გოიასი
სანტა-როზა-დი-გოიასი (Santa Rosa de Goiás) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 837 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ანაპოლისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 909 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.73 კმ²-ზე. ფართობი 164 097 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბიანკა მარია ვისკონტი
ბიანკა მარია ვისკონტი (Bianca Maria Visconti; დ. 31 მარტი, 1425 — გ. 28 ოქტომბერი, 1468) — ვისკონტთა დინასტიის წარმომადგენელი. მილანის ჰერცოგ ფილიპო მარიას ერთადერთი ასული და მემკვიდრე. მილანის ჰერცოგინია 1450-66 წლებში როგორც ფრანჩესკო I სფორცას მეუღლე.
ბიოგრაფია
ბიანკა მარია დაიბადა 1425 წლის 31 მარტს, მილანის საჰერცოგოში. იგი იყო მილანის ჰერცოგ ფილიპო მარია ვისკონტისა და მისი საყვარლის, აგნესა დელ მაინოს არალეგიტიმური და ერთადერთი შვილი. დედამისი იყო ფილიპო მარიას ლეგიტიმური მეუღლის, ჰერცოგინია ბეატრიჩე დი ტენდას სეფექალი. აღსანიშნავია, რომ ბეატრიჩე დი ტენდა, ფილიპო მარიამ ბიანკას გაჩენამდე სულ ცოტა ხნით ადრე გაასამართლა და სიკვდილით დასაჯა. მართალია აგნესასა და ფილიპო მარიას მის შემდეგ კიდევ ერთი გოგონა ეყოლათ — კატერინა მარია ვისკონტი, თუმცა იგი ჩვილობაშივე დაიღუპა, რის გამოც ბიანკა მარია ხშირად მაინც დედისერთადაა მიჩნეული.
როდესაც იგი ექვსი თვის იყო, ბიანკა და დედამისი ჰერცოგმა საცხოვრებლად აბიატეში გააგზავნა. ბიანკა მარია სწორედ აქ აღიზარდა და მიიღო ჰუმანისტური განათლება.
1430 წელს ბიანკა მარია დანიშნეს მასზე 26 წლით უფროს კაცზე, მდიდარ იტალიელ კონდიტიერ ფრანჩესკო სფორცაზე. აქამდე მამამისმა კიდევ ორჯერ სცადა მისი გათხოვება, თუმცა ბიანკას არალეგიტიმური წარმომავლობის გამო, წმინდა სისხლის არისტოკრატები უარს აცხადებდნენ მის ცოლად შერთვაზე. ვინაიდან ფრანჩესკოც ასევე უკანონო შვილი იყო და დიდი წარმომავლობაც არ ჰქონდა, მისთვის სასიხარულოც კი იყო მილანის ჰერცოგის ერთადერთ ასულზე დანიშვნა. ფრანჩესკოსა და ბიანკა მარიას ქორწინება 1441 წლის 24 ოქტომბერს შედგა წმინდა სიგიზმუნდის სააბატოში. 1442 წლის მარტში, როდესაც მისი ქმარი და მამა სამხედრო კამპანიაში იყვნენ, იგი მილანს რეგენტის სტატუსით მართავდა. 1444 წელს მან თავისი პირველი ვაჟი გააჩინა, რის შემდეგაც მან კიდევ რვა ბავშვი გააჩინა, აქედან ექვსი ვაჟი და ორი ასული.
მამამისი 1447 წელს გარდაიცვალა, თუმცა დიდებულებმა მისი და მისი ქმრის ტახტზე ასვლა არ დაუშვეს და ამბროსიანელთა რესპუბლიკა ჩამოაყალიბეს. 1450 წელს, ფრანჩესკომ დიდი არმიით აიღო მილანი, დაამხო რესპუბლიკა და თავი ჰერცოგად გამოაცხადა. ამის შემდეგ იწყება მილანში სფორცების მმართველობა, ბიანკა კი ამ დინასტიის პირველი ჰერცოგინია გახდა. ბიანკა მეტად პოლიტიკური კონსორტი იყო, აღსანიშნავია, რომ იგი დიდ როლს თამაშობდა საჰერცოგოს ადმინისტრაციულ საქმიანობებში.
1465 წლის დეკემბერში გარდაიცვალა ბიანკას დედა, სულ მალე კი დაიღუპა მისი ქმარიც. ამის შემდეგ ჰერცოგი მისი ვაჟი — გალეაცო მარია გახდა, რომელმაც ბიანკას იძულებით დაატოვებინა მილანი და კრემონაში გადაასახლა, სადაც თავის უკანონო შვილებს აზრდევინებდა. იგი მილანში მხოლოდ 1468 წლის მაისში მიიწვიეს, გალეაცოს ქორწილში, სადაც ის მძიმედ დაავადდა და ამავე წლის 28 ოქტომბერს გარდაიცვალა, 43 წლის ასაკში. ბიანკა მარია ვისკონტი დაკრძალეს მისი ქმრის გვერდით, დუომოს ბაზილიკაში, მილანში. აღსანიშნავია, რომ გალეაცომ მის პატივსაცემად მისი სახელი დაარქვა თავის უფროს ასულ ბიანკა მარია სფორცას, რომელიც შემდგომში საღვთო რომის იმპერატრიცა გახდა.
შვილები
მინი|ბიანკა მარია და მისი ვაჟი გალეაცო [[ღვთისმშობელი მარიამისა და ჩვილი იესოს განსახიერებაში]]
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 31 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1425 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1468 კატეგორია:ვისკონტები კატეგორია:მილანის ჰერცოგინიები კატეგორია:ქალი რეგენტები
ჩეჩნეთის რესპუბლიკის ეროვნული მუზეუმი
მუზეუმის შექმნა
ჩეჩნეთის რესპუბლიკის ეროვნული მუზეუმი დაარსდა 1924 წლის 7 ნოემბერს. დაარსების ორგანიზატორი იყო გროზნოს სახალხო განათლების განყოფილება. თავდაპირველად იყო კულტურის ისტორიისა და რელიგიის საოლქო მუზეუმი. მას ეკავა ერთ-ერთი სკოლის ორი ოთახი. აქ სხვადასხვა ორგანიზაციებიდან მოჰქონდათ საგნები, რომლებიც წარმოადგენდნენ კულტურულ ფასეულობას. 1925 წლის თებერვალში გაიხსნა ნუმიზმატიკის განყოფილება. აქ თავი მოუყარეს ექსპონატებს რომელიც დაკავშირებუი იყო გროზნოსა და ჩეჩნეთის, ასევე რელიგიის ისტორიასთან. მუშაობა მუზეუმის შექმნისათვის გრძელდებოდა ადგილობრივი კოლექციონერის, ფილატელისტის ბორის სკალიოტის ძალისხმევით. იგი გახდა მისი პირველი დირექტორი. 1936 წელს ჩეჩნეთისა და ინგუშეთის ავტონომიურ რესპუბლიკად გამოცხადების შემდეგ მუზეუმმა მიიღო ჩეჩნეთ-ინგუშეთის რესპუბლიკური მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის სტატუსი.
დიდი სამამულო ომი, დეპორტაცია
დიდი სამამულო ომის პერიოდში მუზეუმს მუშაობა არ შეუწყვეტია. 1944 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ მოახდინა ჩეჩნებისა და ინგუშების დეპორტაცია. ამ პერიოვში მუზეუმი მოქმედებდა როგორც გროზნოს ოლქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. მის ფონდებში განთავსებული იყო 3 356 ექსპონატი.
რესპუბლიკის აღდგენა
ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ავტონომიური რესპუბლიკის აღდგენის შემდეგ 1957 წელს გამოფინეს ჩეჩნეთ-ინგუშეთის წარმატებების ექსპონატები ეკონომიკის, განათლებისა და კულტურის საკითხებში. 1967 წელს მუზეუმი დააჯილდოეს სსრკ-ის მინისტრთა კაბინეტის დიპლომით, ხოლო 1973 წელს რსფსრ-ის კულტურის სამინისტროს მეორე ხარისხის დიპლომით.
1990-იან წლებში მუზეუმი იყო ყველაზე მსხვილი ჩრდილოეთ კავკასიაში. . მის ფონდში დაცული იყო 230 ათასი ექსპონატი.
1994 წელს ჩეჩნეთის ტერიტორიაზე ფუნქციონირებდა ორი რეგიონალური მუზეუმი:
1990-იან წლებში ჩეჩნეთის მუზეუმმა მნიშვნელოვან აღორძინებას მიაღწია.
ჩეჩნეთის ომები
XX-XXI საუკუნეების მიჯნაზე ჩეჩნეთის ტერიტორიაზე წარმოებული საომარი მოქმედებების შედეგად მუზეუმი ძლიერ დაზარალდა. დაიკარგა და დაიტაცეს მუზეუმის ფონდების თითქმის 90 %.
ომისშემდგომი წლები
2004 წელს გოზნოში ტრეტიაკოვის გალერეის დახმარებით მოეწყო ორი გამოფენა. მუზეუმების საერთაშორისო საბჭოს რუსეთის დელეგაციამ შეისწავლა სამუზეუმო ქსელის მდგომარეობა რესპუბლიკაში და გადაწყვიტა აღეჭურვა ბიბლიოთეკა ინტერნეტით.
2007 წლის 18 მაისს, მუზეუმების საერთაშორისო დღეს საზეიმოდ გაიხსნა მუზეუმის მოედანი.
ეროვნულ ბიბლიოთეკას აქვს შემდეგი ფილიალები:
2012 წლის 5 ოქტომბერს გაიხსნა მუზეუმის ახალი შენობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეჩნეთის რესპუბლიკის ეროვნული მუზეუმები კატეგორია:გროზნოს ღირსშესანიშნაობები
დავათის ეკლესია
დავათის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელი დავათის სამხრეთ-დასავლეთით 0,5 კილომეტრზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვითა და შირიმის კვადრებით. სამხრეთი კედელი მთლიანად მთის ფერდობშია შეჭრილი. ჩრდილოეთ კედელში გაჭრილია ვიწრო და დაბალი კარი, რომლის წირთხლებში საურდულე ხვრელებია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, თაღოვანი სარკმელია, მის ორივე მხარეს - თითო სწორკუთხა ნიში. აფსიდის იატაკი ერთი საფეხურითაა შემაღლებული და მოსწორებულია კირხსნარით. დარბაზს ცილინდრული კამარა ხურავს. კონქის თაღი ეყრდნობა აფსიდის მხრებზე შემდგარ შირიმის იმპოსტებს.
ეკლესია შიგნით და გარეთ შელესილია, ფასადები სადაა. ლავგარდანი შედგენილია შირიმის ბრტყელი ფილებისაგან. სახურავი კრამიტისაა. ბრტყელ კრამიტებზე გამოსახულია რელიეფური რკალები და ბოლოებგაგანიერებული ტოლმკლავა ჯვრები.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Air Cairo
Air Cairo — ეგვიპტური ჩარტერული ავიაკომპანია.
სქოლიო
კატეგორია:ეგვიპტის ავიაკომპანიები
კააპორის ხალხი
კააპორის ხალხი — ადგილობრივ ბრაზილიელთა ჯგუფი, რომელიც მარანიანის შტატში, დაცულ ნაკრძალში ცხოვრობს. თავის კვლევაში ისინი დეტალურად განიხილა ანთროპოლოგმა უილიამ ბალემ. შეისწავლა მათი ეთნობოტანიკური ცხოვრების წესი და სამოსახლო არეალის ეკოლოგიის ისტორია.
სახლობენ ამაზონის ტყეების მძიმედ გაჩეხილ არეალში, თუმცა მოახერხეს, რომ მათთვის განკუთვნილ ნაკრძალში ტყე ამ დრომდე შეენარჩუნებინათ.
კააპორის ხალხში საკმაოდ მაღალია თანდაყოლილი სიყრუის მაჩვენებელი, შესაბამისად, საზოგადოების დიდმა ნაწილმა იცის ჟესტების ენა.
სქოლიო
კატეგორია:ბრაზილიის დემოგრაფია
ანდოგის სერი
ანდოგის სერი (Андогская Гряда) — ბორცვიანი მაღლობი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში. მდებარეობს აღმოსავლეთ ევროპის ვაკის ჩრდილოეთით. მდინარეების ანდოგისა და შექსნის აუზების წყალგამყოფი. გადაჭიმულია 100 კილომეტრზე ბელოეს ტბასა და რიბინსკის წყალსაცავს შორის. სიმაღლე 270 მეტრამდე. მორენული ბორცვები მორიგეობენ ბრტყელ დაჭაობებულ ქვაბულებთან, რომლებიც წიწვოვნებით, უმთავრესად, ნაძვის ტყითაა დაფარული.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის ქედები
დიდივარი
დიდივარი (Didivar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 318 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ბაბექის რაიონის სოფლები
ჩეჩა
200px|მინი|[[სელი|სელის ჩეჩის პროცესი]] ჩეჩა, ჩეჩვა — ბამბის, სელის, მატყლისა და სხვა ბოჭკოების გაბუება და მინარევებისა და მანკებისაგან აწმენდა; სართავი წარმოების, ერთ-ერთი მთავარი პროცესი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ტექსტილის მრეწველობა
პორტუგალიის ლიგის თასი
პორტუგალიის ლიგის თასი (Taça da Liga) — ფლეი-ოფის სისტემის მქონე ყოველწლიური საფეხბურთო ტურნირი, რომელიც ტარდება პორტუგალიაში. მასში მონაწილეობას იღებენ კლუბები პორტუგალიის ორი უმაღლესი საფეხბურთო დივიზიონიდან. ტურნირი დაარსდა 2007 წელს. ინგლისის და საფრანგეთის ლიგის თასებისგან განსხვავებით, გამარჯვებული კლუბი არ გადის კვალიფიკაციას უეფა-ს ტურნირებზე.
გათამაშების ისტორიაში, ყველაზე წარმატებული კლუბია ლისაბონის „ბენფიკა“, რომელმაც 7-ჯერ მოიგო ტიტული. მოქმედი გამარჯვებულია „მორეირენსე“.
ლილიანური თარიღი
ლილიანური თარიღი — დროის გაზომვის ასტრონომიური მეთოდი, რომლის მიხედვითაც ითვლიან გრიგორიანული კალენდრის მიღებიდან (1582 წლის 15 ოქტომბერი, 00:00) გასულ დღეებს. 1582 წლის 15 ოქტომბრის ლილიანური თარიღის რიგითი ნომერი არის 1. ლილიანურმა თარიღმა თავისი სახელწოდება ალოისიუს ლილიუსის (გრიგორიანული კალენდრის პროექტის ავტორი) პატივსაცემად მიიღო. ტერმინი ხმარებაში 1986 წელს IBM-ის თანამშრომელმა, გ. ომმა შემოიტანა.
პორტუგალიის ლიგის თასი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პორტუგალიის საფეხბურთო ტურნირები კატეგორია:პორტუგალიის ფეხბურთი კატეგორია:ეროვნული საფეხბურთო ლიგის თასის ტურნირები
ლილიანური თარიღი
უფრო ცნობილი, არის იულიუსის თარიღი, რომელსაც იყენებენ, რათა დათვალონ დღეები ძვ.წ 4713 წლის 1 იანვრის შუადღიდან (იულიუსის კალენდარის მიხედვით). იულიუსის თარიღი იწყება შუადღიდან, ხოლო ათწილადი შეიძლება გამოყენებული იქნას დღე-ღამის დროის წარმოსადგენად. ამის საპირისპიროდ, ლილიანურ თარიღში არ იყენებენ საათობრივ სარტყელებს და დღე-ღამის დროს. ლილიანური თარიღის მიღება შესაძლებელია იულისიუს თარიღიდან. ამისთვის საჭიროა 2 299 160,5-ის გამოქვითვა და ათწილადის შედეგის ამორიცხვა. დღესდღეობით, ლილიანურ თარიღს იყენებს ფირმა IBM პროგრამირების ენა RPG-ში.
სქოლიო
კატეგორია:კალენდარული სისტემები
ჩვენი ცხოვრება
ტერმინი ჩვენი ცხოვრება შეიძლება აღნიშნავდეს:
ზურაბ გოგია
ზურაბ გოგია (დ. 25 თებერვალი, 1946, რუსთავი — გ. 1994 ) — ქართველი პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:გარდაცვლილი 1994 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
მიხაილ ავაქიანი
მიხაილ (მიქაელ) ავაქიანი (Միքայել Ավագյան; დ. 19 აპრილი, 1957, ბუღაშენი, საქართველოს სსრ — გ. 6 მარტი, 1994, ჰორადიზი, აზერბაიჯანი) — სომეხი მებრძოლი, ყარაბაღის ომის მონაწილე.
ბიოგრაფია
მიხაილ ავაქიანი დაიბადა საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბუღაშენში. სოფლის 8-წლიანი სკოლის დამთავრების შემდეგ, სწავლა სომხეთში, ქალაქ რაზდანის ტექნიკურ სასწავლებელში გააგრძელა. სავალდებულო სამხედრო სამსახურის მოხდის შემდეგ, ჩააბარა სვერდლოვსკის შინაგან საქმეთა სასწავლებელში, ხოლო შემდეგ აფხაზეთში დაიწყო მუშაობა შინაგან საქმეთა ორგანოებში. მოგვინებით გადასახლდა სოფელ აღბულაგში, სადაც დაქორწინდა კიდეც.
როდესაც ომი დაიწყო მთიან ყარაბაღში, მონაწილეობდა სამხედრო მოქმედებებში ჰორადიზში, ხოჯალში, ჰადრუთსა და ფიზულში. ცნობილი იყო მეტსახელით „კობრა“, რადგან იცოდა აზერბაიჯანული, რაც მას სადაზვერვო საქმიანობაში ეხმარებოდა. მიხაილ ავაქიანი სასიკვდილოდ დაჭრა სნაიპერმა ჰორადიზის ხიდთთან ბრძოლაში და გარდაიცვალა საავადმყოფოსკენ მიმავალ გზაზე 1994 წლის 6 მარტს 36 წლის ასაკში.
მიხაილ ავაქიანის ძეგლი სოფელ ბუღაშენში მისი გარდაცვალებიდან მალევე, 1994 წელს დაიდგა. 2019 წლის 20 იანვარს შედგა რესტავრირებული ძეგლისა და მისი სახელობის საბავშვო მოედნის საზეიმო გახსნა, თუმცა ამას საზოგადოებაში არაერთგვაროვანი რეაქცია მოჰყვა. 20 იანვარს ძეგლის გახსნის ცერემონიალს ადგილობრივებთან ერთად დაესწრნენ: საქართველოს პარლამენტის წევრები — ენზელ მკოიანი და სამველ მანუკიანი, სომხეთის ელჩი საქართველოში რუბენ სადოიანი, ახალქალაქის საკრებულოს თავმჯდომარე და ახალქალაქის მერი იურიკ უნანიანი. აღსანიშნავია, რომ ბიუსტი ავაქიანის ნათესავმა საკუთარი ფინანსებით აღადგინა.
2019 წლის 8 თებერვალს ყარაბაღის ომის მონაწილის ძეგლის აღების მოთხოვნით პარლამენტის ყოფილ შენობასთან აქცია გაიმართა; თბილისის პარალელურად, ეთნიკურად სომეხი ახალგაზრდების საპროტესტო აქცია გაიმართა ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბუღაშენშიც, მიხეილ ავაქიანის ძეგლის მიმდებარე ტერიტორიაზე.
მიხაილ ავაქიანს დარჩა მეუღლე მანუშაკ ავაქიანი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1994 კატეგორია:სომეხი სამხედრო მოღვაწეები
სან-ფრანსისკუ-დი-გოიასი
სან-ფრანსისკუ-დი-გოიასი (São Francisco de Goiás) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 747 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ანაპოლისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 120 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.72 კმ²-ზე. ფართობი 415 791 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
მიხეილ ლერმონტოვის ძეგლი (გროზნო)
მიხეილ ლერმონტოვის ძეგლი (Памятник Михаилу Лермонтову) — გამოჩენილი რუსი პოეტის, მხატვრისა და ოფიცრის მიხეილ იურის ძე ლერმონტოვის ძეგლი ჩეჩნეთის რესპუბლიკის დედაქალაქ გროზნოში.
ძეგლის აღწერა
მიხეილ ლერმონტოვის ძეგლი მდებარეობს მოჰამედ ალის პროსპექტზე (ყოფილი სერგეი კიროვის პროსპექტი) გროზნოში, მიხეილ ლერმონტოვის სახელობის რუსული სახელმწიფო დრამატული თეატრის სიახლოვეს.