cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ça Ira
ისტორია
1996 წელს ფილიმ კონსტანტინი მალარიისგან დაიღუპა. 1997 წლის ივლისში სესიები გრძელდებოდა ფრანგ ბარიტონ ჟან ლუკ შანოსთან ერთად, ები-როუდის სტუდიებში. როჯერის თქმით, რომ სწორედ ამ სესიებმა მიიქცია კომპანიის Sony Classical ყურადღება.
ოპერაში ცვლილებები შეიტანეს. კომპანიის Sony Classical მხრიდან ინტერესის გამო უოტერსი ახალი ენთუზიაზმით შეუდგა მასზე მუშაობს. DVD დისკზე წარმოდგენილ ფილმში ნაჩვენებია სამი ვოკალისტი - ბრინ ტერფელი (უელსი, ბას-ბარიტონი), ჩინელი სოპრანო ინ უანი და ამერიკელი პოლ გროვზი.
1997 წელს როჯერმა დაიწყო ინგლისურ ვერსიაზე მუშაობა. „საერთოდ, ეს არ შედიოდა მიზნებში, მე მეგონა, რომ მხოლოდ ფრანგულად ჩავწერდით მას, მაგრამ მას შემდეგ, რაც კომპანია Sony Classical ჩაერთო ამ ამბავში, მე მომმართეს თხოვნით, შემექმნა ინგლისური ვერსიაც, უამრავი წინააღმდეგობის შემდეგ მე დავნებდი და მიხარია, რომ მე იგი შევქმენი, იმიტომ რომ მე უფრო მეტს ვფიქრობდი იმ იდეებზე, რომლებმაც ეს ოპერა დამაწერინეს. აქ მე ოპერას ვუყურებდი უფრო, როგორც თეატრალურ დადგმას. თარგმანის შემდეგ, მე დავიწყე მუშაობა კომენტარებზე.“
ორკესტრული და ვოკალური სესიები დაიწყო 1998 წლის ნოემბერში, 1999 წლის თებერვლამდე. მაშინ უოტერსმა თქვა - „აქ მუშაობენ პროფესიონალი მუსიკოსები, ასე რომ უნდა ვიმუშაოთ ნოტებით. რთულია ორკერსტრის ხელმძღვანელობა! ალბომზე ერთ-ერთი გამოკვეთილი ნომერია Silver, Sugar and Indigo“.
უოტერსი - „Silver, Sugar and Indigo-ზე მუშაობა გამიჭირდა.ჯერ ვიფიქრე, რომ ბურუნდიიდან ჩამოვიყვანდი მუსიკოსებს. მერე ვიფიქრე, რომ ჩვეულებრივ ორკერსტრს და ვოკალისტებს დავჯერდებოდი, თუმცა ისმაელ ლო გამონაკლისია. მის გამო ამ ოპერაში, ფრანგულ და ინგლისურ ვერსიებში, რაღაც აფრიკულია“.
2000 წლის მარტში სესიები გრძელდებოდა ფრანგულ სტუდიაში. სწორედ იქ გაჩნდა ორი პერსონაჟი ოპერიდან. ერთი იყო სენეგალელი ერთკაციანი ორკესტრი ისმაელ ლო, რომელიც „Silver, Sugar and Indigo“-ს აფრიკულ ტონებს ანიჭებდა. ინ უანი ასრულებს რამდენიმე ნომერს, მათ შორის „Dances and Marches“-ს.
2001 წლის მაისსა და ივნისში დაიწყო ჩაწერა კომპანიის Sony სტუდიაში, ლონდონში. მონაწილეობდნენ პოლ გროუვზი და ბრინ ტერფელი. 2004 წელს ეტიენ როდა-ჟილი გარდაიცვალა.
პრემიერა და გამოცემა
2002 წელს ოპერის უვერტიურა ორკესტრთან ერთად შესრულდა როიალ ალბერტ ჰოლში გამართულ კონცერტზე, სადაც როჯერმა აგრეთვე შეასრულა „Wish You were Here“, „Flickering Flame“ და „Comfortably Numb“.
2004 წლის 1 მაისს ოპერის ნაწყვეტები წარადგინეს მალტაში - როდესაც ეს უკანასკნელი შევიდა ევროკავშირში. ეს იყო არა ორკესტრის მიერ ცოცხლად შესრულებული ვერსია, არამედ ჩანაწერი, რომელიც გადაიცემოდა დიდ ხმოვან სისტემაში. 2005 წლის პირველ თვეებში ოპერაზე მუშაობა დასრულდა. როჯერი საბოლოო ეტაპზე ამატებდა მარტივ ხმოვან ეფექტებს. საიმონ როუდსი, ხმის ინჟინერი, მუშაობდა ხმის მიქსზე.
6 ივლისს როჯერი პინკ ფლოიდის სხვა მუსიკოსებთან ერთად გამოვიდა კონცერტზე Live 8, შემდეგ კი ოპერას დაუბრუნდა.
26 სექტემბერს ოპერა გაყიდვაში გამოვიდა, 2 დისკის და დამატებითი DVD-ს სახით, ორ ენაზე, ინგლისურად და ფრანგულად. ფრანგულ ვერსიაში პარტიებს ასრულებენ ჟან ლუკ შანო, პოლ გროუზი და ინ უანი. ინგლისურენოვან ვერსიას ასრულებენ ბრინ ტერფელი, პოლ გროუზი და ინ უანი.
ზუვარა
ზუვარა (زوارة‎) — საპორტო ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ ლიბიაში. მდებარეობს ტრიპოლიდან 102 კმ-ით დასავლეთით, ტუნისის საზღვრიდან 60 კმ-ში. ენ-ნუგათ-ელ-ხუმსის რაიონის დედაქალაქი. მოსახლეობა 180 000 ადამიანი.
Ça Ira
პრემიერა და გამოცემა
ოპერის მიმოხილვები არაერთგვაროვანი იყო. გამოცემათა ნაწილი თვლიდა, რომ ოპერა ზედმეტად რთულია ტექსტების მხრივ. სხვები თვლიდნენ, რომ იგი ტრადიციული ოპერისგან შორს იდგა. მიუხედავად ამისა, Ça Ira-ს მაღალი შეფასება მიანიჭეს ავტორიტეტულმა გამოცემებმა.
ოპერის სასცენო პრემიერა გაიმართა რომში, 2005 წლის 17 ნოემბერს. რომაულ პრემიერაზე დასასწრები ყველა ბილეთი სწრაფად გაიყიდა. 18 ნოემბერს კიდევ ერთი წარმოდგენა გაიმართა. ორივეზე წარმოდგენილი იყო გიგანტური ეკრანი პროექციებით (მარკ ჰოლთუსენის მიერ მომზადებული ფოტოსურათებით), ორკესტრი და გუნდი.
მეორე მსგავსი დადგმა აჩვენეს 2006 წლის 25 აგვისტოს პოზნანში (პოლონეთი). იგი გადაიცემოდა პოლონეთის ტელეარხ TVP-ზე. ამჯერად მას დაემატა პოზნანის დიდი თეატრის 200 მსახიობიანი დასი. დადგმაში ასევე გამოიყენეს სხვა ელემენტები - მეტი კოსტიუმი, ცხენები, ეტლები, მასობრივი სცენები სამხედროთა მონაწილეობით და სხვები. ცნობილია, რომ ამ შოუს დადგმა დაახლოებით 2 მილიონი ევროს საფასურად მოხდა. იმავე წლის 16 დეკემბერს ოპერა გაიმეორეს კიევში, ხოლო 30 და 31 დეკემბერს - კვლავ პოზნანში, ამჯერად - ოპერის სახლში. 2008 წლის აპრილში ინგლისურ ენაზე იგი შესრულდა ბრაზილიაში, ამაზონასის ფილარმონიული ორკესტრისა და გუნდის მიერ.
სიუჟეტი
სიუჟეტი ტრიალებს საფრანგეთში მიმდინარე მოვლენების ირგვლივ, მეფე ლუდოვიკოს გილიოტინის ეშაფოტზე ასვლამდე. აქ წარმოდგენილია ტექსტი ოფიციალური ლიბრეტოდან:
პერსონალი
სოლისტები
ზუვარა
დასახლება პირველად 1306-1309 წლებში იხსენიება მოგზაურ ალ-ტიჯანის მიერ.
სწორედ ზუვარაში გამოაცხდად 1973 წელს მუამარ კადაფიმ „ლიბიის კულტურული რევოლიცია“.
Ça Ira
სქოლიო
კატეგორია:როჯერ უოტერსის ალბომები კატეგორია:ალბომები როჯერ უოტერსის პროდიუსერობით კატეგორია:2005 წლის ალბომები კატეგორია:2005 წლის ოპერები კატეგორია:ოპერები
ზუვარა
ლიბიის სამოქალაქო ომის დროს, 2011 წლის 23 თებერვალს, ქალაქი კადაფის მოწინააღმდეგენ ძალებმა იაღეს.
კუენკა (ეკვადორი)
კუენკა (Cuenca) — ეკვადორის სიდიდით მესამე ქალაქი მოსახლეობის მიხედვით. ასუაის პროვინციის დედაქალაქი. მდებარეობს ეკვადორის ანდებში. ქალაქი დაარსდა 1557 წელს ძველი ქალაქის, ტომებამბას ადგილზე და უწოდეს Santa Anda de los cuatro rios de Cuenca. ქალაქის ცენტრში მდებარეობს კოლონიალიზმის პერიოდის მრავალი ისტორიული ნაგებობა, რომლის გამოც 1999 წელს შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
ზუვარა
სქოლიო
კატეგორია:ლიბიის ქალაქები
კუენკა (ეკვადორი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკვადორის ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ეკვადორში
Polyrhachis solivaga
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ხამურაბის კანონები
thumb|სტელა ხამურაბის კანონებით thumb|სტელაზე გამოსახულია ხამურაბი ხამურაბის კანონები — შეიქმნა ბაბილონში მეფე ხამურაბის მიერ ძვ. წ. XVIII საუკუნეში.
ხამურაბის კანონები მესოპოტამიის ისტორიაში არაა პირველი კანონმდებლობა. კანონების ჩვენამდე მოღწეული პირველი კოდექსი შუმერ მეფეს შულგის ეკუთვნის. შემდეგი ჩვენამდე მოღწეული კანონმდებლობა ისინის სამეფოს მეფეს ლიპიტ-იშტარს მიეკუთვნება. ხოლო ხამურაბის კანონების უშუალო წინამორბედია ეშნამუს კანონები, რომლებიც ძვ. წ. 1790 წლით თარიღდება.
ამრიგად, აშკარაა მესოპოტამიის იურისპუდენციის ტრადიციის განვითარება. იმ დროს არ არსებობდა დღევანდელი ცნება „nullum crimen sine lege - დანაშაული არ არსებობს კანონის გარეშე“. ამიტომ მესოპოტამიელი იურისტები არ ცდილობდნენ კანონებში ყველანაერი შემთხვევები აესახათ. მესოპოტამიური იურისპუდენციის განვითარების კულმინაცია კი სწორედ ხამურაბის კანონები იყო. მესოპოტამიიდან ჩვენ არ გვაქვს სამართალმცოდნეობაზე არანაირი თეორიული ნაწარმოები, მიუხედავად ამისა ჩანს, რომ ხამურაბის კანონები არის კანონების შეგროვების, სისტემატიზაციის და განზოგადების ნაყოფი. ისეთი შემთხვევა როგორიცაა მაგალითად განზრახ მკვლელობა, საერთოდ არაა ნახსენები. ასეთ საქმეებზე განაჩენი ჩვეულების საფუძველზე გამოჰქონდათ. ძველ ბაბილონში არსებობდა თანამედროვე პრინციპიც „ერთ საქმეზე ორჯერ გადაწყვეტილება არ გამოიტანება“.
ბაბილონური სამართალი, ისევე როგორც სხვა ძველი სამართლები, არ იყოფოდა კრიმინალურ, საოჯახო, სამოქალაქო და სხვა დარგებად. ხამურაბის კანონებში კარგადაა განსაზღვრული დანაშაულებისათვის სასჯელები. ფართოდ გამოიყენებოდა სიკვდილით დასჯაც. ძირითადად კი ხელმძღვანელობდნენ „ტალიონის პრინციპით“, ანუ სარკისებრი პრინციპით, რაც იმას ნიშნავს, რომ სასჯელი დანაშაულის საფასური იყო.
ხამურაბის კანონები ძველი მესოპოტამიის მთელი ისტორიის განმავლობაში ითვლებოდა ეტალონად, მას სწავლობდნენ შემდეგი თაობების იურისტები და იგი საფუძვლად ედო შემდეგ შექმნილ კანონებს. ჩვენამდე ხამურაბის კანონების ტექსტის 40-მა ეგზემპლარმა მოაღწია.
შექმნის ისტორია
კანონები დანომრილია 1-დან 282-მდე (ნომრები 13 და 66-99 დაკარგულია) და დაწერილია ძველბაბილონური შრიფტით 2.5 მეტრიან სტელებზე. ისინი აღმოაჩინეს 1901 წლის დეკემბერში სუსაში, ელამი, ამჟამად ხუზესტანი, ირანი, და სავარაუდოდ ძვ. წ. მე-12 საუკუნის ელამის მეფე შუტრუკ-ნაჰუნტეს წეილებად ჩათვალეს. ამჟამად ისინი ლუვრის მუზეუმშია გამოფენილი, პარიზში.
ხამურაბის კანონები იწყება „პროლოგით“, რომელშიც ძირითადად ბაბილონის და ხამურაბის განდიდებაა, შემდეგ თვითონ კანონები, და ბოლოს „ეპილოგი“, სადაც კანონთა დამრრვევთა მიმართ წყევლაა. თვითონ კანონები შემდეგ ნაწილებად იყოფა: 1. მარლთმსაჯულების ძირითადი პრინციპები. 2. მეფის, ტაძრების და თავისუფალი ხალხის ქონების დაცვა. 3. სახელმწიფო ქონებასთან დაკავშირებული ნორმები. 4. უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული ოპერაციები. 5. სავაჭრო და კომერციული ოპერაციები. 6. საოჯახი სამართალი. 7. ფიზიკური დასახიჩრება. 8. მოძრავ ქონებასთან და მის დაქირავებასთან დაკავშირებული ოპერაციები. პროლოგი და ეპილოგი არქაული ლიტერატურული ენითაა დაწერილი, ხოლო თვით კანონები — მშრალი საქმიანი ენით.
ამ კოდექსს ხშირად იურიდიული კონცეფციის პირველ ნიმუშად მოიხსენიებენ და ის იმდენად მარტივია, რომ თვით მეფესაც კი არ ძალუძს მისი შეცვლა. ხამურაბის ბრძანებით კოდექსი ქვაზე გამოკვეთეს, რათა ისინი უცვლელი დარჩენილიყო.
ხამურაბის კოდექსი ძველი ახლო აღმოსავლეთის კანონთა კრებულებიდან ერთ-ერთი იყო. ამ კოდექსთა უმრავლესობა მონათესავე კულტურებიდან მომდინარეობს შედარებით მცირე გეოგრაფიული არეალიდან და მათში შესულ კანონთა დიდი ნაწილი ერთმანეთს ემსგავსება. ურ-ნამუს ადრეული კოდექსი (ძვ. წ. XXI ს. ურ-ილის დინასტია), ჰიტიტთა კანონთა კოდექსი (ძვ. წ. 1300 წ.) და მოსეს კანონი (ძვ. წ. 1400 წ.) - ყველა მოიცავს მუხლებს, რომლებიც ხამურაბის კანონთა მსგავსი პარაფრაზია.
ნიმუშები
კოდექსში სულ 282 კანონია. ზოგიერთი მათგანი ამგვარია:
ანტანას მერკისი
ბიოგრაფია
დაუსწრებლად დაამთავრა რიგის გიმნაზია, იურევის (ამჟამინდელი ტარტუს) უნივერსიტეტში სამართალს სწავლობდა. 1916 წელს დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. პირველი მსოფლიო ომისას მობილიზებული იყო რუსეთის არმიაში. 1915 წელს რკინიგზის კომენდანტი კოვნში, კოშედერსა და კეიდანში. მოგვიანებით რუმინეთის ფრონზე მსახურობდა. 1919 წელს ლიეტუვის არმიაში მოხალისედ შევიდა.
1927–1932 წლებში კლაიპედის მხარის გუბერნატორი. 1933–1938 წწ კაუნასის ბურგომისტრი. 1936-1940 ლიეტუვის რეპუბლიკის IV სეიმის წევრი. 1939 წელს ვილნიუსის ლიეტუვისთვის გადაცემის შემდეგ ვილენის მხარის მთავრობის სრულუფლებიანი წარმომადგენელი.
თავისუფალი ლიეტუვის უკანასკნელი რწმუნებული პრემიერ-მინისტრი (1939 წლის, 21ნოემბერი — 1940 წლის,17 ივნისამდე). ლიეტუვის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი საბჭოთა კავშირის მიერ წაყენებული ულტიმატუმის შედეგად ანტანას სმეტონის საზღვარგარეთ გამგზავრების შემდეგ. საბჭოთა ხელისუფლების მოთხოვნით, იუსტას პალეცკისის მთავრობის მეთაურად დაინიშნა. 1940 წლის 17 ივლისს დაპატიმრებულ და გადაყვანილ იქნა სარატოვში საბჭოთა რეპრესირიული ორგანოების მიერ. 1941 წელს მერკისი და მისი ოჯახი ციხეში გადაგზავნეს. 1954 წელს ციხიდან გათავისუფლდა ლიეტუვაში დაბრუნების უფლების გარეშე. გაიგზავნა ვლადიმირის მხარეში, სადაც აღესრულა კიდეც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიეტუვის პრეზიდენტები კატეგორია:ლიეტუვის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1955
ერმიტაჟი (სანქტ-პეტერბურგი)
thumb|250px|ხედი ზამთრის სასახლეზე ნევიდან ერმიტაჟის მუზეუმი (რუს. Эрмитаж, ფრანგ. "განმარტოების ადგილი") — რუსეთის უმსხვილესი და მსოფლიოს ერთ-ერთი უმსხვილესი კულტურის, ისტორიისა და ხელოვნების მუზეუმი. წარმოადგენს სახელმწიფო მნიშვნელობის ხელოვნებისა და კულტურის ძეგლების საცავს. ერმიტაჟის ვრცელი კოლექციები გამოფენილია ექვს ძირითად შენობაში; მათგან მთავარი ზამთრის სასახლეა, რომელიც წინათ რუსეთის მეფეთა ოფიციალური რეზიდენცია იყო.
ერმიტაჟის კოლექციებიდან უმნიშვნელოვანესია მიქელანჯელოს, ლეონარდოს, რუბენსის, ვან-დეიკის, რემბრანდტის, პუსენის, კლოდ ლორენის, ვატოს, ტიეპოლოს, კანალეტოს, კანოვას, როდენის, მონეს, პისაროს, რენუარის, სეზანის, ვან-გოგის, გოგენის, პიკასოსა და მატისის ნამუშევრები. თუმცა აქ სანახავი გაცილებით მეტია - მათ შორის რუსეთის იმპერიის რეგალია, ფაბერჟეს სამკაულების საუცხოო კოლექცია და შთამბეჭდავი უძველესი ოქროს ნაკეთობათა ნიმუშები.
წარმოშობა
ეკატერინე დიდმა მუზეუმის შექმნის საქმე ევროპაში 250 ფერწერული ტილოს შესყიდვით წამოიწყო 1764 წელს. ამავე დროს რუსეთის ელჩებს უცხოეთის ქვეყნებში დაევალათ შეეძინათ საუკეთესო კოლექციები, რომელთა ყიდვაც კი შეიძლებოდა, რომელთა შორის იყო: ბრულის კოლექცია საქსონიაში, კროზატისა საფრანგეთში და ვალპოლის გალერეა ინგლისში
გაფართოება მე-19 საუკუნეში
thumb|ერმიტაჟი, 1826 წელს თანდათანობით საიმპერატორო კოლექცია გამდიდრდა სამხრეთ რუსეთში ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრების დროს აღმოჩენილი ბერძნული და სკვითების კულტურის რელიკვიებით. ამგვარად დაიწყო მსოფლიოში ერთ-ერთი უმდიდრესი უძველესი ოქროს კოლექცია, რომელიც ამჟამად შეიცავს ტროის განძის უდიდეს ნაწილსაც, აღმოჩენილს ჰაინრიხ შლიმანის მიერ, რომელიც წითელმა არმიამ 1945 წელს ბერლინის მუზეუმიდან გაიტანა.
მუდმივად მზარდი ბერძნული, რომაული და ეგვიპტური ანტიკვარიატის კოლექციების მოსათავსებლად ნიკოლოზ I-მა დაიქირავა იმ დროისთვის მოდური გერმანელი არქიტექტორი ლეო ფონ კლენცე სახალხო მუზეუმისთვის შენობის პროექტის შესაქმნელად. სახელწოდებით „ახალი ერმიტაჟი“ დამთვალიერებლებისთვის გაიხსნა 1852 წელს და სვარაუდოა, რომ აღმოსავლეთ ევროპაში ეს იყო პირველი სპეციალურად ამ მიზნისთვის აგებული ხელოვნების გალერეა.
რუსეთის მეფეები შემდგომშიც აგრძელებდნენ ხელოვნების უძვირფასესი ნიმუშების შეძენას და ამგვარად მუზეუმს შეემატა ლეონარდო და ვინჩის, იან ვან ეიკის და რაფაელის რამდენიმე ნამუშევარი იტალიიდან. ერმიტაჟის რემბრანდტისეული კოლექცია დიდი ხნის განმავლობაში მსოფლიოში უდიდესად ითვლებოდა. მის ხარისხს დღესაც ბადალი არ აქვს.
მე-20 საუკუნის გარდატეხები
thumb|left|330px|პორტრეტების გალერეა რევოლუციის დროს საიმპერატორო ერმიტაჟი სახალხო ქონებად გამოცხადდა. კერძო მხატვრული კოლექციების ნაციონალიზებასთან ერთად ერმიტაჟის ექსპონატთა რაოდენობა კიდევ უფრო გაიზარდა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ისეთი თანამედროვე ხელოვნების კოლექციების დამატება, როგორიც იყო სერგეი შუხინი და ივან მოროზოვი. გვიანდელ მონაპოვართა სიაშია გოგენის გვიანდელი ნამუშევრები, პიკასოს უამრავი კუბისტური ქმნილება და თანამედროვე ხელოვნების ხატები - მატისის "ცეკვა" და ვან-გონის "ღამის კაფე".
საბჭოთა მთავრობა "ბურჟუაზიულ და დეკადენტურ" ხელოვნებას დიდ ყურადღებას არ აქცევდა. სტალინის ბრძანებით ერმიტაჟის რამდენიმე უძვირფასესი ექსპონატი საზღვარგარეთ იქნა გაყიდული. მათ შორის იყო რაფაელის "მადონა ალბა", ტიციანის "ვენერა სარკით" და იან ვან ეიკის "სახარება". შესყიდულ იქნა რა ენდრიუ მელონის მიერ, ეს ნამუშევრები ამჟამად ვაშინგტონის ეროვნული სამხატვრო გალერეის ძირითად ბირთვს ქმნიან. ამას მოჰყვა სხვა შედარებით ნაკლებადმნიშვნელოვანი დანაკარგი: ათასობით ნამუშევარი ერმიტაჟიდან გადატანილ იქნა პუშკინის მუზეუმში მოსკოვში და საბჭოთა კავშირის სხვა მუზეუმებში.
ერმიტაჟის ისტორიაში ტრაგიკული პერიოდი დასრულდა 1945 წელს. ამ დროს მთავრობამ სცადა ადრინდელი დანაკარგები წითელი არმიის მიერ მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანიაში ნაძარცვი ხელოვნების ნიმუშებით შეევსო. მათგან ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო გერმანიის ბიზნეს ელიტის კერძო კოლექციებიდან წამოღებული იმპრესიონისტებისა და პოსტ-იმპრესიონისტების უძვირფასესი ნამუშევრები. ეს ნამუშევრები 1995 წლამდე დაკარგულად ითვლებოდა, მუზეუმმა მხოლოდ ამ დროს გამოიტანა ისინი სახალხოდ. გერმანიის საზოგადოებრიობის არაერთხელ მიმართვის საპასუხოთ რუსეთის მთავრობის განცხადებით ეს სულ მცირე კომპენსაციაა იმ ზარალისთვის, რაც გერმანიის აგრესიას მოჰყვა, მათ შორის პეტერჰოფისა და ცარსკოე სელოს თითქმის სრული განადგურება.
ერმიტაჟი დღეს
ერმიტაჟს მიეძღვნა "რუსული არკა" - მუზეუმის დარბაზებში ერთი გავლით გადაღებული ისტორიული-დოკუმენტური ფილმი, რომელშიც ზამთრის სასახლის სამასწლიანი ცხოვრების ეპიზოდების (სასამართლო სხდომების, წვეულებებისა და ოჯახური ცხოვრების სცენები) ფრაგმენტებია ნაჩვენები. center|thumb|650px|პანორამა ერმიტაჟის მუზეუმის კომპლექსზე მდ. ნევიდან
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგი
გივი წულაია
გივი წულაია (Гиви Васильевич Цулая) (დ. 20 იანვარი, 1934, სოხუმი — გ. 10 აპრილი, 2021, თბილისი) — წარმოშობით ქართველი რუსი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი. მთავარი მეცნიერული მიღწევებია: ისტორიის, წყარომცოდნეობის, ფილოლოგიის, ეთნოგრაფიის და ონომასტიკს დარგში; არის ავტორი 100-ზე მეტი სამეცნიერო პუბლიკაციის; აქვს რამდენიმე თარგმანი შუა საუკუნეების ქართული წერილობითი წყაროებისა რუსულ ენაზე.
ბიოგრაფია
დაიბადა ქ. სოხუმში აფხაზეთის ასსრ-ში.
1957 წელს დაასრულდა სოხუმის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი, 1966 წელს ასპირანტურა გაიარა სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის „მიკლუხო-მაკლაიას“ სახელობის ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში.
1967 წელს დაიცვა კანდიდატის დისერტაცია თემაზე „Историческая интерпретация основных образов абхазского героического эпоса (Нарты и Абрскил)“, 1988 წელს - სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „Ранний цикл свода грузинских летописей „Картлис Цховреба“ (анализ этнокультурной проблематики)“
იყო რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ეთნოლოგიისა და ანთროპოლოგიის ინსტიტუტის გამოჩენილი მეცნიერ-თანამშრომელი.
ბალის ვეფხვი
ბალის ვეფხვი (Panthera tigris balica) — ვეფხვების გადაშენებული ქვესახეობა, ისტორიული გავრცელება კუნძული ბალი (ინდონეზია). უკანასკნელი ვეფხვი მოკლეს 1937 წლის 27 სექტემბერს. თავის დროზე ყველაზე პატარა ვეფხვი იყო — მისი წონა 90-100 კგ მერყეობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვეფხვები კატეგორია:პანთერა კატეგორია:გადაშენებული ძუძუმწოვრები
ლეოპარდი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ლეოპარდი შეიძლება აღნიშნავდეს:
თოფქაფის სასახლე
პირველი მოედანი (Alay Meydanı) მთელ სარაგლიოზეა გადაჭიმული და მაღალი გალავნითაა შემორტყმული. მთავარ ჭიშკარს ბაბ-ი-ჰიუმაიუნ (Bab-ı Hümayun - იმპერიული კარიბჭე) ჰქვია. თოფქაფის სასახლის გარდა პირველ მოედანზე ასევე საიმპერიო ზარაფხანა მდებარეობს (1727), ჰაგია ეირენეს ეკლესია და არქეოლოგიური მუზეუმი (მე-19 საუკუნე), ურიცხვ შადრევანთან, პავილიონთან და პარკთან (მათ შორის გულჰანის ბაღჩა, ყოფილი საიმპერატორო ვარდების ბაღი) ერთად.
ამაოებათა კარიბჭეს შევყავართ მესამე მოედანზე, რომელიც სასახლის შუაგულს წარმოადგენს - წარმტაც ბაღს გარს ერტყმის უმაღლესი პალატის დარბაზები (Has Oda), რომელშიც მოთავსებულია ოსმალეთის იმპერიის დროინდელი საუცხოო საგანძური, მცირე ჰარამხანა, რამდენიმე პავილიონი და აჰმედ III-ის ბიბლიოთეკა ცენტრში.
მეოთხე მოედანი სულთანის პირადი ბაღი იყო და შედგება რამდენიმე პავილიონის, ბაღისა და ტერასისგან.
თოფქაფის სასახლეში ასევე არის მართლმსაჯულების კოშკი, წმინდა მანტიის პავილიონი, რომელშიც წინასწარმეტყველი მუჰამედის წმინდა ნივთებია და პირველი კალიფსი, სატახტო ოთახი (Arz Odası) ჰარამხანაში, რომელსაც სულთანი იყენებდა უცხო სტუმრებისა და ელჩების მისაღებად, ასევე მურად IV-ის აშენებული ბაღდადის პავილიონი მეოთხე მოედანზე.
1853 წელს სულთან აბდულმეჩითმა გადაწყვიტა თავისი რეზიდენცია ახლად აშენებულ და თანამედროვე დოლმაბაჰჩის სასახლეში გადაეტანა. ამჟამად თოფქაფი გადაკეთებულია იმპერიული ერის მუზეუმად და სტამბოლის ერთ-ერთ უმთავრეს ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს.
მიუხედავად იმისა, რომ სასახლეში თავის დროს მსოფლიოს უძლიერესი მმართველები ცხოვრობდნენ სხვა სამეფო სასახლეებისგან (შენბრუნის სასახლე და ექსტრავაგანტური ვერსალი) განსხვავებით ის გამოირჩევა ჰუმანური პროპორციებით, სადა ინტერიერითა და მიზნობრივი განლაგებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთის მუზეუმები კატეგორია:თურქეთის სასახლეები
ბორის ანდრონიკაშვილი
ბორის ანდრონიკაშვილი იგივე ბორის პილნიაკი (Бори́с Бори́сович Андроникашви́ли (при рождении Пильняк), დ. 28 ოქტომბერი, 1934, თბილისი, სსრკ — გ. 9 ივლისი, 1996, მოსკოვი) — საბჭოთა მწერალი, მსახიობი, სცენარისტი. სსრკ მწერალთა კავშირის წევრი 1979 წლიდან.
ბიოგრაფია
ბორის ანდრონიკაშვილი დაიბადა 1934 წლის 28 ოქტომბერს, მწერალ ბორის პილნიაკის და მსახიობ კირა ანდრონიკაშვილის ოჯახში. 1958 წელს დაამთავრა მოსკოვის საკავშირო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტი (ВГИК). თამაშობდა ფილმებში. ეწეოდა ჟურნალისტურ მოღვაწეობას. მუშაობდა გაზეთ „ლიტერატურნაია გაზეტაში“. მუშაობდა სსრკ კინემატოგრაფიის სახელმწიფო კომიტეტში რედაქტორად. გამოცემული აქვს პროზაული კრებულები. წლების განმავლობაში მუშაობდა საქართველო-რუსეთის ურთიერთობის ისტორიულ მასალებზე და მისი სცენარის მიხედვით გადაიღეს მხატვრული და დოკუმენტური ფილმები.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 28 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 1996 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები კატეგორია:მსახიობები ანბანის მიხედვით
ძვ. წ. 486
გარდაიცვალნენ
*
ვაშინგტონის კონფერენცია
ვაშინგტონის კონფერენცია — აშშ-ის ინიციატივით მოწვეული კონფერენცია. მიმდინარეობდა ვაშინგტონში 1921 წლის 12 ნოემბრიდან 1922 წლის 6 თებერვლამდე. მონაწილეობდნენ: აშშ, დიდი ბრიტანეთი, ჩინეთი, იაპონია, საფრანგეთი, იტალია, ნიდერლანდები, ბელგია და პორტუგალია. საბჭოთა კავშირმა პროტესტი განაცხადა იმის გამო, რომ რსფსრ, როგორც წყნარი ოკეანის ერთ-ერთი მთავარი სახელმწიფო, არ იყო მიწვეული კონფერენციაზე და ჩინეთ-აღმოსავლეთის რკინიგზის საკითხს მის გარეშე განიხილავდნენ. ვაშინგტონის კონფერენციაზე შეიმუშავეს და მიიღეს შემდეგი მთავარი დოკუმენტები:
ოთხი სახელმწიფოს ხელშეკრულება
აღნიშნული ხელშეკრულება დაიდო აშშ-ს, დიდ ბრიტანეთს, საფრანგეთსა და იაპონიას შორის. ეს იყო ხელშეკრულება წყნარ ოკეანეში მათი ტერიტორიული უფლებების ერთობლივი დაცვის შესახებ. ხელი მოაწერეს 1921 წლის 13 დეკემბერს. ხელშეკრულება მიზნად ისახავდა იმპერიალისტური სახელმწიფოების ძალთა გაერთიანებას წყნარი ოკეანის აუზისა და შორეული აღმოსავლეთის ხალხების ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის წინააღმდეგ. ამ ხელშეკრულებით ძალას კარგავდა ინგლის-იაპონიის კავშირი (1902), რომელიც იმ დროს მიმართული იყო აშშ-ის გეგმების წინააღმდეგ შორეულ აღმოსავლეთსა და წყნარი ოკეანის აუზში.
ხუთი სახელმწიფოს ხელშეკრულება
ხელშეკრულება საზღვაო შეიარაღებათა შეზღუდვის შესახებ, დაიდო აშშ-ს, დიდ ბრიტანეთს, იაპონიას, საფრანგეთსა და იტალიას შორის. ხელი მოეწერა 1922 წლის 6 თებერვალს. ხელშეკრულების თანახმად საზღვაო შეიარაღებათა სფეროში ძალთა თანაფარდობა პერსპექტივაში აშშ-ის სასარგებლოდ იცვლებოდა, დიდი ბრიტანეთი უარს ამბობდა ტრადიციულ პრინციპებზე, რომ ინგლისის ფლოტი მსოფლიოს ორი უძლიერესი საზღვაო სახელმწიფოს გაერთიანებული ფლოტის ტოლი ყოფილიყო. ხელშეკრულებამ დაადგინა ხელშეკრულების მონაწილე სახელმწიფოების სახაზო ფლოტების ზღვრული ტონაჟი, განისაზღვრა იმ სახაზო ხომალდების ტონაჟი, რომლებიც უნდა შეცვლილიყო. დადგინდა აგრეთვე ავიამზიდებისა და მათი წყალწყვის ტონაჟი, სახელმწიფოთა სამხედრო-საზღვაო ფლოტების ტონაჟი შეუზღუდველი დარჩა.
ცხრა სახელმწიფოს ხელშეკრულება
ცხრა სახელმწიფოს ხელშეკრულებას ხელი მოაწერეს აშშ-მ, დიდმა ბრიტანეთმა, საფრანგეთმა, იაპონიამ, იტალიამ, ბელგიამ, ნიდერლანდებმა, პორტუგალიამ და ჩინეთმა 1922 წლის 6 თებერვალს. აღნიშნულ სახელმწიფოებს ხელშეკრულება თანაბარ შესაძლებლობას ანიჭებდა ჩინეთთან ვაჭრობასა და საწარმოო საქმიანობაში და ავალდებულებდა არ გამოეყენებინათ ჩინეთის შინაგანი ვითარება განსაკუთრებული პრივილეგიების მისაღებად, არ ემოქმედათ ერთმანეთის ინტერესების საზიანოდ. ხელშეკრულება მიმართული იყო იაპონიის პრეტენზიების წინააღმდეგ და შეესაბამებოდა აშშ-ის ღია კარის პოლიტიკას, რომლითაც აშშ იმედოვნებდა განედევნა თავისი კონკურენტები ჩინეთიდან.
ვაშინგტონის შეთანხმება
1922 წლის 4 თებერვალს იაპონია იძულებული იყო ხელი მოეწერა ვაშინგტონის შეთანხმებისათვის (ჩინეთ-იაპონიის შეთანხმება) ჩინეთის შანდუნის პროვინციიდან იაპონიის ჯარების ევაკუაციის, ჩინეთისათვის ცინდაო-ძინანის რკინიგზისა და ძიაოჯოუს ტერიტორიის დაბრუნების შესახებ.
შედეგები
ვაშინგტონის კონფერენციის გადაწყვეტილებით დასრულდა პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ დაწყებული კოლონიური სამფლობელოებისა და გავლენის სფეროების ხელახალი გადანაწილება წყნარ ოკეანესა და შორეულ აღმოსავლეთში. აშშ-მა მიაღწია მნიშვნელოვან დათმობებს ინგლისისა და იაპონიის მხრივ. ვაშინგტონის კონფერენციამ დააგვირგვინა ე. წ. ვერსალ-ვაშინგტონის სისტემის შექმნა.
ლიტერატურა
კატეგორია:XX საუკუნის დიპლომატიური კონფერენციები
Flottenkonferenzen
იუსტას პალეცკისი
იუსტას პალეცკისი (Justas Paleckis; დ. 22 იანვარი [ძვ. სტ. 10 იანვარი] 1899, ტელშიაი, ლიეტუვა — გ. 26 იანვარი, 1980, ვილნიუსი) — ლიეტუველი ჟურნალისტი, მწერალი; საბჭოთა სახელმწიფო და საზოგადო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
დაიბადა მჭედლის ოჯახში. 1915 წლიდან მუშაკი, შემდგომ რიგაში მომსახურე, 1922 წლიდან მასწავლებელი. იყო რიგაში გამომავალი ლიეტუვური გაზეთის დამფუძნებელი და რედაქტორი. თანამშრომლობდა ლიეტუვის პერიოდულ გამოცემებეთან. დირექტორობდა ლიეტუვის სატელეგრაფო სააგენტო „ელტას“. სწავლობდა კაუნასის ლიეტუვურ უნივერსიტეტში (1926–1928).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიეტუვის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 22 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1899 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1980
რელიგიის თავისუფლება აზერბაიჯანში
რელიგიის თავისუფლება აზერბაიჯანში — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კონსტიტუციით გათვალისწინებული უფლება, რომელიც ქვეყნის ყველა მოქალაქეს უფლებას აძლევს აირჩიოს და გახდეს ნებისმიერი რელიგიური აღმსარებლობის მიმდევარი შეზღუდვების გარეშე. აზერბაიჯანის კონსტიტუციის მე-18 მუხლის I და III პუნქტების მიხედვით, აზერბაიჯანში რელიგია გამოყოფილია სახელმწიფოსგან.
საკანონმდებლო აქტები რელიგიურ საკითხებთან დაკავშირებით
„კანონი რელიგიის თავისუფლების შესახებ“ აზერბაიჯანში მიღებულ იქნა No281 ბრძანებულების საფუძველზე, რომელსაც ხელი მოაწერა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა აბულფაზ ელჩიბეიმ 1992 წლის 20 აგვისტოს.
რელიგიურ ნიადაგზე ცვლილებების გამო 1996 წელს „რელიგიის თავისუფლების შესახებ კანონში“ სამჯერ შევიდა ცვლილებები (7 ივნისი, 5 ნოემბერი და 27 დეკემბერი; 1997 წლის 10 ოქტომბერი; 2001 წლის 23 ნოემბერი; 2009, 2011, 2015 წლებში („კანონი რელიგიური ექსტრემიზმთან ბრძოლის შესახებ“)   და გარკვეული შეზღუდვები დაწესდა. თუმცა, ზოგიერთი ცნობა მიუთითებს, რომ იყო დარღვევები და შეზღუდვები ამ სფეროში, ზოგიერთმა რელიგიურმა ჯგუფმა რეგისტრაციაზე უარი განაცხადა. გარკვეული შეზღუდვები იყო რელიგიური ლიტერატურის იმპორტზეც.
2016 წელს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პარლამენტის მიერ „რელიგიური ექსტრემიზმის წინააღმდეგ ბრძოლის შესახებ კანონის“ არსში ცვლილებები შევიდა.
რელიგიური დემოგრაფია
აზერბაიჯანის ფართობია 33,774 კვადრატული მილი (87,470 კვადრატული კილომეტრი), მოსახლეობა — 10,147,486 (2018 წლის მონაცემებით). 21-ე საუკუნის დასაწყისისთვის არ არსებობდა სანდო სტატისტიკა კონკრეტული რელიგიური ჯგუფების წევრობის შესახებ; თუმცა, ოფიციალური მონაცემებით, ქვეყნის მოსახლეობის დაახლოებით 96% მუსლიმია. დანარჩენი მოსახლეობა ძირითადად შედგება მართლმადიდებელი ქრისტიანებისგან, სომხური სამოციქულო ეკლესიის წევრებისაგან (თითქმის ყველა მათგანი ცხოვრობს სეპარატისტულ რეგიონში მთიანი ყარაბაღში ), არიან ებრაელები და ათეისტები.
რელიგიურ გაერთიანებებთან მუშაობის სახელმწიფო კომიტეტის (SCWRA) მონაცემებით, ქვეყნის მუსლიმური მოსახლეობის დაახლოებით 85% შიიტი ა, ხოლო 15% სუნიტი ; ჯგუფებს შორის განსხვავებები მკაფიოდ არ არის განსაზღვრული. 2011 წლის ანგარიშში აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტმა წარმოადგინა განსხვავებული მაჩვენებლები: 65% შიიტები და 35% სუნიტები.
ქრისტიანთა დიდი უმრავლესობას რუსი მართლმადიდებლები შეადგენენ. ქრისტიანები კონცენტრირებულნი არიან ბაქოსა და ქვეყნის სიდიდით მესამე ქალაქ სუმგაითში.
ებრაული მოსახლეობა 16 ათასს შეადგენს.
რელიგიური თემები და მათი დაწესებულებები
არსებობს მხოლოდ 7 ებრაული კონფესიური თემი. სინაგოგები ფუნქციონირებენ ბაქოში, გუბაში (სოფელი კრასნაია სლობოდა ) და ოგუზში. რაბინების რაოდენობა ექვსს შეადგენს. აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე, კერძოდ, ქალაქ ბაქოში მოქმედებს ფართობით ყველაზე დიდი სინაგოგა მთელ კავკასიაში.
ბაქოში ასევე ფუნქციონირებს კათოლიკური ეკლესიის საკათედრო ტაძარი.
აზერბაიჯანის სსრ არსებობის პერიოდში აზერბაიჯანში მხოლოდ 17 მეჩეთი იყო (მათგან 4 ბაქოში მოქმედებდა ). მანამდე1369 მეჩეთი ფუნქციონირებდა (969 შიიტური, 400 სუნიტური) 2017 წლის სტატისტიკის მიხედვით ქვეყანაში დაახლოებით 2166 მეჩეთია.
დღეისათვის აზერბაიჯანში სულ 2100-მდე მედრესეა. მართლმადიდებლური ეკლესიები რუსული მოდელის მიხედვით ქვეყანაში 5: 3 დედაქალაქშია თავმოყრილი, ერთი განჯაში მდებარეობს და ერთიც ხაჩმაზის მხარეში. სოფელ ნიჯში ( გაბალა ) 2006 წლიდან ფუნქციონირებს ჩოთარის ალბანურ-უდური ეკლესია.
შიიტები, სუნიტები, რუსი მართლმადიდებლები და ებრაელები ითვლებიან ქვეყნის "ტრადიციულ" რელიგიურ ჯგუფებად. ქვეყანაში ას წელზე მეტი ხანია, რაც იმყოფებიან ლუთერანების, კათოლიკების, ბაპტისტების, მალაკნების (ძველი მორწმუნეები), მეშვიდე დღის ადვენტისტებისა და ბაჰაისტების მცირე ჯგუფები. გასულ ათწლეულში წვეყანაში დამკვიდრდა  არაერთი "უცხოდ" ან "არატრადიციულად" მიჩნეული რელიგიური ჯგუფი. მათ შორის "ვაჰაბიტები" და სალაფი მუსლიმები, ორმოცდაათიანელები და ევანგელისტი ქრისტიანები, იეჰოვას მოწმეები და კრიშნაიტები.ბაქოში ასევე არსებობდა მნიშვნელოვანი ემიგრანტული ქრისტიანული და მუსლიმური თემები, რომლებიც არ იზღუდებოდნენ ხელისუფლების მიერ.
ახლა აზერბაიჯანში 510-ზე მეტი რელიგიური თემია, მათგან 32 არამუსლიმი.
2018 წლის 11 ივნისს სახელმწიფოს პრეზიდენტმა ხელი მოაწერა განკარგულებას, რომელიც ეხება რელიგიური თემების მატერიალურ დახმარებას. ბრძანების შინაარსის მიხედვით, ფინანსური დახმარება აზერბაიჯანის სახელმწიფო ბიუჯეტის 2018 წლის სარეზერვო ფონდიდან  გამოიყოფა შემდეგ დაწესებულებებზე :
სამართლებრივი და პოლიტიკური ჩარჩოები
აზერბაიჯანის კონსტიტუცია ითვალისწინებს, რომ ყველა რელიგიის წარმომადგენელს შეუძლია აირჩიოს და თავისი რელიგიის მიმდევარი იყოს  შეზღუდვების გარეშე; თუმცა, არსებობდა გარკვეული დარღვევები და შეზღუდვები. კონსტიტუციის შესაბამისად, რელიგიური შეხედულებების გამოხატვა და გავრცელება არის ყველას ბუნებრივი უფლება რასის, ეროვნების და სქესის განურჩევლად. რელიგიური ჯგუფების უმეტესობა შეხვედრებს სამთავრობო უწყებების ჩარევის გარეშე ატარებენ.
ასევე, ყველას აქვს უფლება აირჩიოს და შეცვალოს თავისი რელიგიური კუთვნილება და მრწამსი (მათ შორის ათეიზმი),შექმნას რელიგიური ჯგუფი და საკუთარი არჩევანის მიხედვით გახდეს რელიგიური აღმსარებლობის მიმდევარი. რელიგიის თავისუფლების აქტი პირდაპირ უკრძალავს მთავრობას ჩაერიოს რომელიმე ინდივიდის ან ჯგუფის რელიგიურ საქმიანობაში; თუმცა, არის გამონაკლისები, მათ შორის შემთხვევები, როდესაც რელიგიური ჯგუფის საქმიანობა „ემუქრება საზოგადოებრივ წესრიგსა და სტაბილურობას“. კანონი კრძალავს იძულებას რელიგიური რიტუალების შესრულებისას და რელიგიურ ჯგუფებში ძალდატანებით გაწევრიანებას. ადამიანებს, რომლებიც არ არიან აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქალაქეები, არ აქვთ ქვეყნის ტერიტორიაზე კონფესიური პროპაგანდის ჩატარების უფლება.
2001 წლიდან რელიგიური ჯგუფები ვალდებულნი არიან დარეგისტრირდნენ SCWRA-ში. SCWRA-ს აქვს ფართო უფლებამოსილება დაარეგისტრიროს ჯგუფები, გამოაქვეყნოს, შემოიტანოს და გაავრცელოს რელიგიური ლიტერატურა და შეუძლია შეაჩეროს რელიგიური ჯგუფების საქმიანობა, რომლებიც არღვევენ კანონს.
SCWRA-ს მიხედვით, 2006 წლის მაისიდან 2007 წლის ივნისამდე დარეგისტრირდა 48 ახალი ჯგუფი.
როგორც პაპი ფრანცისკე აღნიშნავს:
Gallup International/WI Network of Market Research-ის გამოკითხვისას მიღებული შედეგების მიხედვით, 2015 წლის გაზაფხულზე, აზერბაიჯანი შედის 65 სახელმწიფოთა სიაში, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე სეკულარული.
სქოლიო
<references group="" responsive="1">
კატეგორია:ადამიანის უფლებები აზერბაიჯანში კატეგორია:რელიგია აზერბაიჯანში
ალოის დრიაკი
ალოის დრიაკი (Alois Dryák; დ. 24 თებერვალი, 1872, ოლსენი, კლადნოს მახლობლად — გ. 6 ივნისი, 1932, პრაღა) — ჩეხი არქიტექტორი და პედაგოგი.
ბიოგრაფია
მუშაობდა მასწავლებლად, ჯერ ასისტენტად საშუალო პროფესიულ სასწავლებლებში, 1923 წლიდან ასწავლიდა პრაღის ხელოვნების, არქიტექტურისა და დიზაინის აკადემიაში.
პრაღაში დრიაკი ცხოვრობდა ლეტნაში, სადაც დააარსა საკუთარი სტუდია. 1912 წელს დაქორწინდა და თორმეტი წლის შემდეგ გადავიდა საკუთარ ვილაში ორეჩოვცეში, ზაპადნის ქუჩა №489-ში.
პროექტები
ალოის დრიაკის შექმნილია სხვადასხვა ობიექტების პროექტები. მათ შორისაა: ინდუსტრიული სასახლის ეზოს გაფორმება არქიტექტურისა და ინჟინერიის გამოფენაზე (1898), არტ-ნუვოს პირველი ნიმუში პრაღაში; სასტუმრო „ცენტრალი“ პრაღაში ჰიბერნსკის ქუჩაზე (1898-1901); საოჯახო ვილა (მიულერის ვილა, 1900); სასტუმრო „გარნი“ (მოგვიანებით სასტუმრო მერანი) პრაღაში (1903); ერცჰერცოგ სტეფანის სასტუმრო (ახლანდელი სასტუმრო „ევროპა“) პრაღაში (1905); გიმნაზია კლადნოში (1905); რეალური გიმნაზია ჩესკა-ტრშებოვაში (1909); ვისკოჩილის ვილა ჩესკა-ტრშებოვაში. დრიაკს ეკუთვნის პრაღაში პროფკავშირების სახლის (1920-1922) და რადიოს სასახლის (1922-1924) პროექტებიც (კუბიზმის გავლენა). ფუნქციონალიზმის გავლენით აქვს შექმნილი საკუთარი ვილა პრაღა-სტრეშოვიცეში (1923-1924) — დეკორატიულობის ელემენტებით, დიდი სტრაგოვის სტადიონი (1926), ორბისის სტამბა პრაღაში ვინოჰრადიში (1927-1933), გიმნაზია პრაღაში (1927-1933), მასარიკის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის შენობა ბრნოში (1928-1932).
ძეგლები
ალოის დრიაკი არის პრაღის ორი ყველაზე ცნობილი ძეგლის არქიტექტურული დიზაინის ავტორი: წმინდა ვაცლავის და ფრანტიშეკ პალაცკის ძეგლების.
წმ. ვაცლავის ძეგლი
ვაცლავის მოედანზე, ეროვნული მუზეუმის შესასვლელთან, 1678–1878 წლებში იდგა წმ. ვაცლავის ქანდაკება (ჩეხი სკულპტორის — იოზეფ მილსბეკის). 1879 წელს მოხდა მისი გადატანა ვიშეგრადში. ეროვნული მუზეუმის მშენებლობასთან დაკავშირებით, არქიტექტორმა იოზეფ შულცმა ხელმძღვანელობას შესთავაზა ფრონტის ინტეგრირება. მუზეუმის შესასვლელთან ამ წმინდანის ახალი ძეგლის დადგმის საჭიროება შეიქმნა. 1894 წელს გამოცხადდა კონკურსი, რომელშიც მონაწილეობის მიღება შეეძლოთ მხოლოდ ჩეხ მოქანდაკეებს. ძეგლზე მუშაობა 30 წელზე მეტი გრძელდებოდა. მისი პირველი არქიტექტურული პროექტის ფორმა შეიმუშავა ფრიდრიხ ოჰმანმა. 1904 წელს, ოჰმანის ვენაში წასვლის შემდეგ, ეს მისია მისმა მოსწავლემ — ალოის დრიაკმა აიღო. ძეგლის ფორმა თანდათან განვითარდა. შეიცვალა ძეგლის დაგეგმილი ადგილმდებარეობაც. შემოთავაზებული იყო განთავსება ვაცლავის სკვერის ქვედა ნაწილში, მდებარეობა მარიანსკას ქუჩის (დღეს ოპლეტალოვას ქუჩა) კვეთასთან. გარდა ამისა, შემოთავაზებული იყო განთავსება ეროვნული მუზეუმის გვერდით. ძეგლი 1912 წელს დაიდგა თავის ადგილზე, თავიდან სამი წმინდანის ფიგურით გარშემო და გაიხსნა 1918 წლის 28 ოქტომბერს. მეოთხე წმინდანის ფიგურა გაკეთდა 1924 წელს და გახსნა გაიმართა 1935 წელს.
ფრანტიშეკ პალაცკის ძეგლი
პრაღის საბჭომ ისტორიკოსისა და საზოგადო მოღვაწის, ფრანტიშეკ პალაცკის (1798-1876) ძეგლის დადგმაზე ფიქრი მისი გარდაცვალებისთანავე დაიწყო (1876). კონკურსი გამოცხადდა 1897 წელს. ამ კონკურსში მონაწილეობის უფლება მხოლოდ ჩეხ მოქანდაკეებს მიეცათ. შევიდა 14 წინადადება. ფინალში გავიდა მოქანდაკე ლადისლავ შალოუნის წინადადება და არქიტექტორი ალოის დრიაკი და მოქანდაკე სტანისლავ სუხარდას დიზაინი და არქიტექტორი ალოის დრიაკი. ძეგლს საფუძველი ჩაეყარა 1898 წელს, ფრანტიშეკ პალაცკის დაბადებიდან ასი წლისთავის აღსანიშნავად. 1901 წელს გამარჯვებულ პროექტად დასახელდა სუხარდა-დრიაკის ძეგლი. მის ადგილმდებარეობის შესახებ კამათი იყო, რადგან ძეგლის განთავსება ვერ მოხერხდა ხიდის ღერძის გამო. თავად სუშარდამ შესთავაზა ძეგლის დადგმა დღევანდელი მანესის ხიდის მოპირდაპირედ. მშენებლობა დაიწყო 1909 წელს. დასრულდა გრანიტის ცოკოლი ბეტონის კონსტრუქციაზე 1910 წელს. მომდევნო წელს დამონტაჟდა ქანდაკებები (პალაცკის ქვის ქანდაკება და ალეგორიული ჯგუფების ბრინჯაოს ქანდაკებები). სკულპტურების შექმნაში ასევე მონაწილეობდა მოქანდაკე იოზეფ მარატკა. ძეგლი გაიხსნა 1912 წლის 1 ივლისს. ძეგლი გერმანიის ოკუპაციის დროს დაარბიეს და აღდგენილია 1947-1950 წლებში.
ცა
ღამით, თუ ცა მოწმენდილია, ცის გუმბათის შიგა ზედაპირი ანუ ცამრგვალი ურიცხვი ვარსკვლავით მიმოფანტულ შავ ზედაპირად ჩანს.
დღისით მოწმენდილი ცა მტრედისფერია, რაც იმით არის გამოწვეული, რომ დედამიწის გარემომცველი ატმოსფეროს გაზის ანუ ჰაერის მოლეკულები არეკლავენ და განაბნევენ მზის სხივებს, უმეტესად ლურჯს, და ამნაირად მოლურჯოდ, მტრედისფრად „ღებავენ“ ცას. კოსმონავტს, რომელიც ატმოსფეროს გარეთ ან ატმოსფეროს შედარებით მკვრივი ფენების ზემოთაა მოქცეული, სადაც ნაკლები სიმკვრივის გამო სხივების გაბნევაც ნაკლებია, ცა დღისითაც შებნელებულად წარმოუდგება. ამიტომაც შეუძლია ცაზე მზის კაშკაშა დისკოსა და ვარსკვლავებს ერთდროულად ხედავდეს.
ღამით მოწმენდილ ცაზე შეუიარაღებელი თვალით ათასობით ვარსკვლავის დანახვა შეიძლება. მათი ხილული განაწილება მოკლებულია ყოველგვარ სიმეტრიასა და წესრიგს; მაგრამ უკვე უძველესი დროიდან ცის სხვადასხვა მონაკვეთზე ერთ ოჯახად დაჯგუფებული ვარსკვლავებისათვის ცხოველებისა და მითოლოგიური პერსონაჟების სახელები დაარქვეს. ვარსკვლავთა ასეთ ცალკეულ ჯგუფებს თანავარსკვლავედები ეწოდებათ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცა კატეგორია:დედამიწის ატმოსფერო
ტაიმასოვო
ტაიმასოვო (Таймаҫ; Таймасово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 313 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 33 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუმერტაუ, რომელიც დაშორებულია 26 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (97%).
სქოლიო
კატეგორია:კუიურგაზის რაიონის სოფლები
Polyrhachis solmsi
Polyrhachis solmsi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
კარაკასის საუნივერსიტეტო ქალაქი
კარაკასის საუნივერსიტეტო ქალაქი (Ciudad Universitaria de Caracas) — ვენესუელის ცენტრალური უნივერსიტეტის განლაგების ძირითადი ადგილი. ქალაქი დაგეგმარდა ვენესუელელი არქიტექტორის, კარლოს რაულ ვილიანუევას მიერ. ხოლო 2000 წელს, იუნესკომ იგი შეიტანა მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. საუნივერსიტეტო ქალაქი არქიტექტურისა და ურბანული დაგეგმარების ნამდვილ შედევრად მიიჩნევა და წარმოადგენს XX საუკუნის ერთადერთ საუნივერსიტეტო ტერიტორიას, რომელიც მთლიანად ერთმა არქიტექტორმა დააპროექტა და რომელიც იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობად აღიარა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ვენესუელაში
აქადი
აქადი — ქალაქი ძველ მესოპოტამიაში, სარგონ ძველის დედაქალაქი. ძვ. წ. 2300 წელს დაიწყო მისი აღზევება აქადის იმპერიის ჩამოყალიბებით. აქადის სახელი ეწოდა ძველ აღმოსავლურ სემირურ ენასაც - აქადური ენა და მთელს რეგიონს. ქალაქი დაანგრიეს კუტიების მომთაბარე ტომებმა დაახლოებით ძვ. წ. 2150 წელს. დღემდე არაა აღმოჩენილი აქადის ნაქალაქარი.
შუამდინარეთში ძვ. წ. III ათასწლეულის დასასრულისთვის აქადი ერთ-ერთი უძლიერესი სახელმწიფო იყო. მან დიდი წვლილი შეიტანა მთელი შიამდინარეთის - ცივილიზაციის ამ უძველესი კერის პოლიტიკურ, ეკონომიკურ და კულტურულ ცხოვრებაში.
აქადი, ანუ შუმერულად აგადე, თავდაპირველად ქალაქს, ხოლო მოგვიანებით უკვე ქვეყანას ეწოდებოდა. მისი ადგილმდებარეობა დაზუსტებული არ არის. მეცნიერების ვარაუდით, იგი უნდა არსებულიყო სიფარის (ახლანდელი აბუ-ჰაბა, ბაღდადის სამხრეთ-დასავლეთით) მახლობლად. აქადი ბაბილონის სემიტური მოსახლეობის ერთ-ერთი უძველესი ცენტრი იყო.
ძვ. წ. XXIV საუკუნეში აქადი სარგონ დიდის (აქადელის) უზარმაზარი სახელმწიფოს დედაქალაქი გახდა. მისი სახელი სამხრეთ შუამდინარეთის მთელ ჩრდილოეთ ნაწილს ერქვა.
ნიფურში ენლისის ტაძრის წინ მდგარი სარგონის ქანდაკების ორენოვან ტექსტში (შუმერულ და აქადურ ენაზე) ნათქვამია, რომ სარგონი იყო არა მხოლოდ იშთარის „მბრძანებელი ზედამხედველი“, არამედ „ანუს მირონცხებული ქურუმი“ და „ენლილის დიდი ნაცვალიც“. „სწორედ ენლილმა, - ამბობს სარგონი, - მომცა მე ბატონობა და მეფობა“.
მოხუცმა სარგონმა საბედისწერო შეცდომა დაუშვა: ბაბილონის საძირკვლის მიწა აქადში ჩაიტანა და ახალი ბაბილონი ააშენა. ამ მკრეხელობამ განარისხა დიდი ბატონი მარდუქი.
აქადის უკანასკნელი დღე დაწვრილებით არის აღწერეილი „აქადის დაწყევლის“ ტექსტში. რვა ღმერთმა დაწყევლა აქადი, „ქალაქი უტიფრად შემბილწველი ექურისა“. „და, აი, - გვამცნობს ძველისძველი მატიანე, - მოხდა ასე... აქადი ნანგრევებია“.
უამრავი ქალაქი დანგრეულა და გატიალებულა, მაგრად კვლავ აღმდგარა და დასახლებულა, აქადი კი ღმერთებმა სამუდამოდ გაწირეს.
აქადის აყვავება
აქადის სახელმწიფოს გაფურჩქვნა დაიწყო მისი მეოთხე მეფის - ნარამსუერის ზეობის წლებში (ძვ. წ. 2290-2254 წწ.). მისი წყალობით ქვეყანამ ისეთ ძლიერებას მიაღწია, რომ მეფეს „ღვთაებრივი ნარამსუენის, აქადის მძლავრი ღმერთის“ ტიტული მიენიჭა. მან ჩაახშო აჯანყებები შუმერში, ელამში, თვით აქადშიც. „მსოფლიოს ოთხი ქვეყანა დაეცა მის წინაშე“, - გვამცნობს ერთ-ერთი წარწერა.
სარგონის დინასტიის დასასრული
აქადის უკანასკნელი მეფე შარქალიშარი (ძვ. წ. 2253-2230 წწ.) მეოთხედი საუკუნდე ებრძოდა ქვეყნის გარეშე მტრებს. წარწერები მოგვითხრობენ შუმერთა აჯანყების ჩახშობაზე, დასავლეთით ამორეველებზე გამარჯვებასა და აღმოსავლეთიდან შემოჭრილი ელემელების ძლევაზე. მაგრამ ძვ. წ. 2228 წელს, აქადის მზე სამუდამოდ ჩაესვენა, - აღმოსავლეთიდან შემოჭრილმა გუთიებმა მისი ქალაქები ნანგრევებად აქციეს.
ხელოვნების ნიმუშები
აქადელი ხალხი თავისი ქვეყნის აღზევებისა და აყვავების ჟამს უთუოდ მრავალ მნიშვნელოვან ძეგლს შექმნიდა. ამ ძეგლებიდან შემორჩენილია სულ რამდენიმე ნიმუში, რომლებიც ძვ. წ. XXIII საუკუნეს განეკუთვნებიან. აღსანიშნავია 2მ სიმაღის წითელი სტელა (ობელისკი), რომლის რელიეფზე ასახულია მეფე ნარამსუენის ლაშქრობა მთიელ ტომთა დასამორჩილებლად. საყურადღებოა სპილენძის ქანდაკების თავი - ვარაუდობენ, რომ იგი სარგონ დიდის ქანდაკების ნაწილი უნდა იყოს. შემონახულია ცილინდრული საბეჭდავები გილგამეშის გმირობისა და ნადირობის მინიატიურული რელიეფებით.
აქადის არქიტექტურისა და მშენებლობის მაღალ დონეზე მეტყველებს ეშნუნის (ახლანდელი თელ-ასმარი) სახლის კომპლექსის ნაშთები.
ლიტერატურული ძეგლები
კლასიკური აქადური ლიტერატურა ჩამოყალიბდა, როგორც ჩანს, კასიტურ პერიოდში (XVI-XII საუკუნეები). დიდი კოსმოგიური ეპოსი 7 თავად იყოფა. მასში აღწერილია სამყაროს შექმნა ქაოსისგან, უფროსი და უმცროსი ღმერთების ბრძოლა და სხვა. შემოგვრჩა ნაწარმოებები, რომლებიც სინამდვილისადმი სკეპტიკურ და კრიტიკულ დამოკიდებულებასაც კი გამოხატავენ, მაგალითად, პოემა „ნიფურულ ღალატზე“.
აქადური ენა
აქადური ენა სემიტურ ენათა ჩრდილო-აღმოსავლურ შტოს განეკუთვნება. აქვს ორი დიალექტი - ასურული (ძვ. წ. VII საუკუნემდე) და ბაბილონური (პირველი ათასწლეულის ბოლომდე). ამის გამო მას ასურულ-ბაბილონურ ენასაც უწოდებენ. აქადური ცნობილია ძვ. წ. XXIV-XXI საუკუნეების ლურსმლური დამწერლობის ძეგლებით. ეს ძეგლები სამ პერიოდს მოიცავს: 1. წინასარგონულ; 2. სარგონისა და სარგონიდების; 3. ურის მესამე დინასტიის ხანის.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი შუამდინარეთი კატეგორია:ისტორიული ქალაქები
ძვ. წ. 485
გარდაიცვალნენ
*
აბდულკარიმოვო (მრავალმნიშვნელოვანი)
აბდულკარიმოვო შეიძლება აღნიშნავდეს:
ფრანსისკუ როდრიგეს ალვესი
ფრანსისკუ დე პაულა როდრიგეს ალვესი (Francisco de Paula Rodrigues Alves; დ. 7 ივლისი, 1845, გუარატინგეტა, სან-პაულუ — გ. 16 იანვარი, 1919, რიო-დე-ჟანეირო, რიო-დე-ჟანეირო) — ბრაზილიელი პოლიტიკოსი. ბრაზილიის მეხუთე პრეზიდენტი (1902-1906 წწ.). 1918 წელს აირჩიეს ბრაზილიის მეათე პრეზიდენტად მაგრამ, ჯანმრთელობის გაუარესების გამო ვერ შეძლო ფუნქციების შესრულება. ორიოდე თვეში გარდაიცვალა ესპანური გრიპისაგან.
სქოლიო
კატეგორია:ბრაზილიის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 7 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1845] კატეგორია:გარდაცვლილი 16 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1919
ძვ. წ. 484
გარდაიცვალნენ
*
კარტოფილის ჩიფსი
წარმოშობა
დღევანდელი კარტოფილის ჩიფსის უძველესი რეცეპტი უილიამ კეჩინერის წიგნში ,,მზარეულის მჭერმეტყველება" წერია, რომელიც 1817 წელს გამოიცა. წიგნი ბესტსელერი იყო გაერთიანებულ სამეფოსა და შეერთებულ შტატებში. 1822 წლის გამოცემის რეცეპტში წერია: ,,გაფრცქვენით დიდი ზომის კარტოფილი და დაჭერით მრგვალად. გაახვიეთ სუფთა ნაჭერში და გააშრეთ. მოგვიანებით ნელ- ნელა ჩაუშვით ზეთში." 1825 წლის ბრიტანულ წიგნში, რომელისც ფრანგული სამზარეულოს შესახებაა, ჩიფსები მოხსენიებულია, როგორც "Pommes de Terre frites", რომელიც გამდნარ კარაქში იწვება, მოგვიანებით - კი მარილს აყრიან.
პროდუქცია
მე-20 საუკუნეში, კარტოფლის ჩიფსები რესტორნების გარეთ გავრცელდა და სახლებში მისი მასობრივი წარმოება დაიწყო. დაიტონში, ოჰაიოს შტატში 1910 წელს წარმოიქმნა კარტოფლის ჩიფსების კომპანია, სახელწოდებიით Mikesell's. ეს ,,უძველესი კარტოფლის ჩიფსების მწარმოებელი კომპანიაა ამერიკის შეერთებულ შტატებში". ახალ ინგლისში შეიქმნა კომპანია Tri-Sum Potato Chips 1908 წელს, ლეომინსტერში, მასაჩუსეტსის შტატში, რომელიც ამერიკის პირველი კარტოფილის ჩიფსების მწარმოებლად ითვლება. მარცხნივ|მინი|პრინგლსის (ამერიკული კატოფლის ჩიფსების მწარმოებელი კომპანია) ჩიფსები.
ირლანდია
ირლანდიაში ორი, ყველაზე გავრცელებული არომატი არის ყველი და ხახვი და მარილი და ძმარი. ირლანდიაში სიტყვა "Tayto" გამოიყენება კარტოფლის ჩიფსის აღწერისთვისაც. ტაიტო ადგილობრივი ჩიფსების მწარმოებელი ბრენდია. ამ სახელით აღნიშნავენ იმ ჩიფსებსაც, რომლებსაც ტაიტო არ აწარმოებს. 300
კოლუმბია
კოლუმბიაში იყიდება: ლიმონის, ქათმის, ჩორიზოს, ნეკნების სტეიკისა და სოკოს სოუსის ჩიფსები.
დასავლეთ ევროპა
მინი|271x271პქ|პიცის არომატიანი ჩიფსი გერმანიაში, ბელგიასა და ნიდერლანდებში ტრადიციულად მხოლოდ ორი არომატი იყო ხელმისაწვდომი, წითელი წიწაკა (პაპრიკა, რომელსაც ზოგჯერ უნგარიშსაც უწოდებენ ("უნგრულიდან")) და მარილიანი (გესალცენი). სწორედ ეს არომატებია დღეს- დღეისობით ყველაზე პოპულარულები. ზოგიერთმა ადგილობრივმა ბრენდებმა სხვა არომატიანი ჩიფსების წარმოებაც დაიწყეს, როგორებიცაა არაჟანი და ხახვი, ყველი,აღმოსავლური და ეგზოტიკური სუნელები და სხვა.
იაპონია
იაპონური არომატები მოიცავს: ნორიშიოს (ნორის და მარილს), ვუასაბი, სოიას სოუსი, ნიორი, კარაქი, ქლიავი, პიცა, მწვადი, მაიონეზი და შავი პილპილი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული სამზარეულო კატეგორია:ბრიტანული სამზარეულო
უენსდეი ადამსი
უენსდეი ადამსი - არის გამოგონილი პერსონაჟი, შექმნილი ამერიკელი კარიკატურისტის ჩარლზ ადამსის მიერ, ადამსების ოჯახის ერთადერთი ქალიშვილი.
უენსდეი
ადამსის მულტფილმებში, რომელიც პირველად გამოჩნდა The New Yorker-ში, უენსდეის და მისი ოჯახის სხვა წევრებს სახელი არ ჰქონდათ. როდესაც პერსონაჟები ადაპტირებული იქნა 1964 წლის სატელევიზიო სერიალზე, ჩარლზ ადამსმა დაარქვა მას სახელი "უენსდეი". სახელის იდეა წარმოადგინა მსახიობმა და პოეტმა ჯოან ბლეიკმა, ადამსის ნაცნობმა. უენსდეი არის პაგსლი ადამსის და და, გომესი და მორტიცია ადამსების ერთადერთი ქალიშვილი.
გარეგნობა და პიროვნება
უენსდეი ადამსი 13 წლის მოზარდია, რომელიც სიკვდილით არის შეპყრობილი. უენსდეისმა არაერთხელ სცადა მისი ძმის პაგსლის მოკვლა. უყვარს ობობების აღზრდა და ბერმუდის სამკუთხედის კვლევა. მას აქვს მიდრეკილება, დააფრთხოს ხალხი თავისი გოთური პიროვნების გამო.
ესპანურ ვერსიაში მისი სახელია Miércoles (უენსდეი ესპანურად); ლათინურ ამერიკაში ის არის Merlina; ბრაზილიურ ვერსიაში ის არის Wandinha (პორტუგალიურად „პატარა ვანდა“); საფრანგეთში მისი სახელია Mercredi (უენსდეი ფრანგულად) და იტალიაში მისი სახელია Mercoledì (უენსდეი იტალიურად).
1991 წლის ფილმში იგი ავლენს სადისტურ მიდრეკილებებს და ბნელ პიროვნებას, მას აქვს ღრმა ინტერესი ბერმუდის სამკუთხედის მიმართ და აღფრთოვანებულია წინაპრით (დეიდა კალპურნია ადამსით), რომელიც დაწვეს ჯადოქრად 1706 წელს. 1993 წლის გაგრძელებაში მისი პიროვნება კიდევ უფრო ბნელია: მან დამარხა ცოცხალი კატა, ცეცხლი წაუკიდა ბანაკ ჩიპევას და თანამემამულე ჯოელი სასიკვდილოდ შეაშინა.
ბროდვეის მიუზიკლში ადამსის ოჯახი ის 18 წლისაა და მოკლე თმა აქვს. მისი სიბნელე და სოციოპათიური თვისებები შემცირდა და ის შეყვარებულია ლუკას ბეინეკზე.
როლის შემსრულებლები
წლების განმავლობაში უენსდეის მრავალი მსახიობი ასახავდა ტელევიზიაში, ფილმებსა და სცენაზე:
ჰურგადა
ჰურგადა (الغردقة), იგივე ელ-გურდაკა — ქალაქი ეგვიპტეში. წითელი ზღვის საგუბერნატოროს ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქი მდებარეობს წითელი ზღვის ნაპირებთან. ჰურგადა ზღვის მეშვეობით უკავშირდება საუდის არაბეთს და იორდანიას.
სქოლიო
კატეგორია:ეგვიპტის ქალაქები კატეგორია:წითელი ზღვის მუჰაფაზა
აჯდაბია
აჯდაბია (أجدابيا‎) — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ლიბიაში, ელ-ვახატის რაიონის დედაქალაქი. მდებარეობს ბენღაზიდან 150 კმ-ით სამხრეთით. 2001-2007 წლებში იყო აჯდაბიის რაიონის დედაქალაქი.
ხერსონის ეროვნული ტექნიკური უნივერსიტეტი
ხერსონის ეროვნულ-ტექნიკური უნივერსიტეტი (Херсонський національний технічний університет) ― უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება ხერსონში, უკრაინაში. უნივერსიტეტი 1959 წელს დაარსდა.
აჯდაბია
აჯდაბია მდებარეობს ცენტრალურ ჩრდილოეთ ლიბიაში, ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე, სიდრის ყურესთან.
ხერსონის ეროვნული ტექნიკური უნივერსიტეტი
სქოლიო
კატეგორია:1958 წელს დაარსებულები უკრაინაში კატეგორია:უკრაინის ეროვნული უნივერსიტეტები
აჯდაბია
1917-1922 წლებში აჯდაბია კირენაიკის სახელმწიფოს დედაქალაქი იყო.
ჭახაური
ჭახაური — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ხულოს მუნიციპალიტეტში (ღორჯომის თემი). მდებარეობს მესხეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ღორჯომისწყლის (აჭარისწყლის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1300 მ, ხულოდან 18,6 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 205 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფლები