cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ეოვინი
ედორასში არაგორნის პირველად გამოჩენისას როჰანის ქალწულმა დაარწმუნა საკუთარი თავი მის მიმართ სიყვარულში, რადგან სურდა მამაცურად სიკვდილის პოვნა საბრძოლო ველზე და ამით დიდების მოპოვება. იმის გამო, რომ მისი თხოვნა ომში როჰანელ მეომრებთან ერთად წასვლაზე უარყოფილ იქნა, გამოეწყო როჰანელ მეომრად და თან წაიყვანა ჰობიტი მერიადოკ ბრენდიბაკი. პელენორის მინდვრებზე ბრძოლისას ჰობიტთან ერთად მან განგმირა ანგმარის გრძნეული მეფე, თუმცა თავადაც ძლიერ დაშავდა. იგი, როგორც ბევრი სხვა, განიკურნა მეფე ელესარის ხელისგან. სამკურნალო სახლში გაიცნო ფარამირი. საბოლოოდ, მისი ცოლი გახდა, ისევე, როგორც ითილიენის ქალბატონი.
ცხოვრება
მესამე ეპოქის 3014 წელს მეფე თეოდენი შეუძლოდ გახდა. იგი მოექცა სარუმანის ავი გავლენის ქვეშ, გონება დაებინდა და უდროოდ მოხუცდა. სარუმანს მედუსელდში თავისი კაციც ჰყავდა, მეფის ყოფილ მხლებელ გრიმა ენაგესლის სახით, რომელიც თეოდენს გონებას უბინდავდა და ასუსტებდა თავისი საუბრით. გრიმას ეოვინი თავისთვის სურდა და მას ყველგან დაჰყვებოდა და უთვალთვალებდა. სარუმანი დაჰპირდა გრიმას ეოვინს, როგორც ერთგული მსახურობისთვის გასამრჯელოს.
თეოდენზე ზრუნვა გახდა ეოვინის მოვალეობა. ხუთი წლის განმავლობაში ის თვალს ადევნებდა, თუ როგორი უმწეო ხდებოდა ოდესღაც მამაცი მეფე. სანამ მასთან იჯდა და იძულებული იყო, ესმინა გრიმა ენაგესლის სიცრუე, ეომერი და თეოდრედი იცავდნენ როჰანის საზღვრებს. ეოვინი წლების განმავლობაში გახდა ცივი ხასიათის პატრონი.
მესამე ეპოქის 3019 წლის 25 თებერვალს იზენის ფონთან ბრძოლისას დაიღუპა თეოდრედი. მოგვიანებით გაირკვა, რომ ეს უბედურება მოხდა სარუმანის გამო, რადგან მისი მიზანი იყო მეფის ერთადერთი შვილის და მემკვიდრის მოსპობა.
იმავე წლის 2 მარტს ოქროს სასახლეს ესტუმრნენ ჯადოსანი განდალფ თეთრი, არაგორნი, ლეგოლასი და გიმლი. ჯადოსანმა გაათავისუფლა თეოდენი სარუმანის გავლენისგან. ყველას თვალწინ როჰანის მეფე შეიცვალა და დაუბრუნდა თავის ძველ და ძლევამოსილ იერს. სწორედ მაშინ იხილა პირველად ეოვინმა არაგორნი, თავისი ძლევამოსილებით და დააჯერა საკუთარ თავს, რომ მას ეს გულადი ადამიანი შეუყვარდა.
თეოდენმა გადაწყვიტა, სარუმანის წინააღმდეგ საბრძოლველად წასულიყო და მას არაგორნიც თავის მეგობრებითურთ და განდალფი მიჰყვებოდნენ. გაცილების საღამოს ეოვინმა შესვა მათი წარმატების სასმისი და შემდეგ თასი გაუწოდა არაგორნს, რომელიც ქალის ხელების კანკალზე მიხვდა, რომ ეოვინი მის მიმართ გულგრილი არ იყო. იგი დამწუხრდა, რადგან იცოდა, რომ ვერ დაუბრუნებდა გრძნობას, რომელსაც მისგან ეოვინი მოელოდა. ჰამამ, თეოდენის პირადმა მცველმა, შესთავაზა მეფეს, ეოვინი საკუთარ ხალხთან დაეტოვებინა, რომელსაც უყვარდა იგი.
ეოვინმა ხალხი ედორასიდან წაიყვანა თეთრი მთებისკენ, თავშესაფარში. ზოგიერთს არ სურდა სახლის დატოვება, მაგრამ ეოვინმა დაარწმუნა, რომ იქ დარჩენა მათთვის სახიფათო იქნებოდა. ხალხი დათანხმდა და გაჰყვა ქალბატონს. ეოვინმა ისინი თავშესაფარში საკვებითაც მოამარაგა.
7 მარტს გამოჩნდა არაგორნი თავის რუხ რაზმთან ერთად. მან ახარა როჰირიმ ქალბატონს ჰელმის ხრამში თეოდენის გამარჯვების შესახებ. თავდაპირველად ეოვინს გაუხარდა ეს და ისიც, რომ სწორედ არაგორნი მივიდა მასთან ამ ამბის საცნობად, მაგრამ მალევე შეიტყო, რომ მას მკვდართა ბილიკისკენ გეზი ჰქონდა აღებული.
- თქვენი სიტყვებით მხოლოდ ამას მეუბნებით: ქალი ხართ და თქვენი ვალი სახლში დარჩენააო. ხოლო როცა კაცები ბრძოლაში სახელოვნად დაიხოცებიან, თუნდაც სახლები სულ გადაუწვიათ და თქვენც შიგნით გამობუგულხართო. მე ეორლის საგვარეულოს ვეკუთვნი, უბრალო მოახლე კი არ ვარ. მე ცხენზე ამხედრება და მახვილის ჭერა შემიძლია, არც ტკივილისა მეშინია და არც - სიკვდილის.
- მაშ, რისი გეშინიათ, ქალბატონო? - ჰკითხა არაგორნმა.
- გალიის, - მიუგო ეოვინმა - სიბერემდე რკინის რიკულებში ყოფნისა და სახელის მოხვეჭის შესაძლებლობის და სურვილის დაკარგვისა. (ბეჭდების მბრძანებელი - „მეფის დაბრუნება - თავი მეორე. მკვდართა ბილიკი“).
მეორე დილით ეოვინი კვლავ შეევედრა, რომ ლაშქრობაში წაეყვანათ, მაგრამ არაგორნმა იგი წამოაყენა ზეზე, ხელებზე ეამბორა და თავის რუხ რაზმთან ერთად გზას გაუდგა.
მეორე დღეს მოვიდნენ თეოდენი და ეომერი. ეოვინი მათ მეომარივით აბჯარგამოწყობილი დახვდათ და აუწყა არაგორნის მკვდართა ბილიკით გამგზავრების ამბავი, რის გამოც თავად ძლიერ დამწუხრებულიყო. მერიადოკმა შეამჩნია, რომ იგი ჩუმად ქვითინებდა. თეოდენმა სცადა, დაემშვიდებინა თავისი დისწული და უთხრა: „შესაძლებელი იყო, რომ არაგორნი, ლეგენდის თანახმად, სწორედ ის იყო, ვისაც უნდა გაევლო ეს გზა, შესულიყო ბნელ კარში და გამოსულიყო იქიდან ცოცხალი“. დილით თეოდენი ეომერსა და როჰანის ჯართან ერთად გონდორისკენ გაეშურა, ეოვინი კი უნდა დარჩენიყო კვლავ თავის ხალხთან. მეფე მერი ბრენდიბაკსაც გამოემშვიდობა და უთხრა, რომ ეოვინთან დარჩენილიყო და ემსახურა მისთვის.
ეოვინი გამოეწყო როჰირიმ მეომრად და გონდორში საომრად მერიც თან წაიყვანა, რადგან იცოდა, რომ ჰობიტიც არანაკლები სიმამაცით გამოირჩეოდა და მასაც სურდა ომში ებრძოლა მეგობრების გვერდით. თავდაპირველად მერიმ ვერ იცნო თავისი ქალბატონი, რომელიც გაეცნო მას მეომარ დერნჰელმად. მან მერი ცხენზე, თავის წინ მოისვა. ჰობიტი და დერნჰელმი გაყვნენ ელფჰელმის ეორედს.
15 მარტის გარიჟრაჟზე როჰირიმები მიადგნენ პელენორის მინდვრებს. ეოვინმა გადაინაცვლა თეოდენის ეორედში და მასთან ერთად იბრძოდა. უეცრად ბრძოლის მინდორზე ფრთიან ურჩხულზე ამხედრებული ანგმარის გრძნეული მეფე გამოჩნდა. მერი და ეოვინი საკუთარმა ცხენმა ჩამოაგდო და შეშინებულმა გაკურცხლა. როდესაც ეოვინმა დაინახა საკუთარი ცხენის ქვეშ მომწყვდეული დასახიჩრებული მეფე, სიმწრისგან განრისხებული, აღუდგა ნაზგულთა ბატონს:
- მოშორდი აქედან, საძაგელო აჩრდილო, ლეშისმჭამელთა მეუფევ! მოასვენე მკვდარი! მას ცივმა ხმამ მიუგო: - ნუ ჩადგები ნაზგულსა და მის ნადავლს შორის! თორემ დროზე ადრე მოგიღებს ბოლოს. მოთქმა-გოდების სავანეში წაგიყვანს, მიღმა ყველანაირი წყვდიადისა, სადაც ხორცი შენი, დალპება და გონება შენი გაშიშვლებული დარჩება დიადი თვალის წინაშე. ქარქაშიდან ამოგებულმა ხმალმა გაიჟღრიალა. - რაც გინდა, ის ქენი, მე ხელს შეგიშლი, თუ მოვახერხებ. - ხელს შემიშლი? შე ბრიყვო. მოკვდავი კაცი მე ხელს ვერ შემიშლის! - და მერის ყველაზე უჩვეულო ხმა მოესმა, რომლის მოსმენაც იმ წუთას შეიძლებოდა. დერნჰელმა გაიცინა, თითქოს რკინამ დაიწკარუნაო და მკაფიოდ წარმოთქვა: - მაგრამ მე კაცი არ ვარ! შენ ქალს დაჰყურებ. ეოვინი ვარ, ეომუნდის ასული. ახლა ჩემსა და ჩემს მეფესა და ბიძას შორის დგახარ. გამეცალე, თუ უკვდავი არ ხარ! თორემ თუ შეეხები, ვინც უნდა იყო, მანდვე აგკუწავ!
ურჩხულმა დასჭყივლა ქალს, მაგრამ ის არ შეუშინდა და თავი წააცალა ხმლის ერთი მოქნევით. ანგმარის მეფემ ეოვინს დაუმსხვრია ფარი და ფართან ერთად ხელიც დაუჭრა. დარტყმისგან მიყენებული სიმძიმისა და ტკივილისგან იგი მუხლებზე დაეცა. გრძნეული მეფე ეოვინის მოსაკლავად გაემზადა, შავი სუნთქვით უნდა განეგმირა, მაგრამ მოულოდნელად უკნიდან მერიმ თავისი მახვილი ჩასცხო. ეოვინმა იხელთა დრო და თავისი ხმალი ნაზგულთა ბატონს გვირგვინსა და მოსასხამს შორის გაუყარა. ასე ახდა 1000 წლის წინანდელი ელფ გლორფინდელის მიერ წარმოთქმული წინასწარმეტყველება. ეოვინიც და მერიც მიწაზე გულწასულები დაეცნენ.
ეომერმა ბრძოლის ველზე თავისი და იპოვა, რომელიც მანამდე უკვე დაღუპული ეგონა. მან იგი მიაბარა მინას ტირითისკენ მიმავალ მეომრებს, რომელთაც დახოცილი და დაჭრილი მეომრები მიჰყავდათ. იქ დოლ ამროთის მთავარმა იმრაჰილმა შეამჩნია, რომ ეოვინი სუნთქავდა და როჰანელი ქალბატონი სამკურნალო სახლში გადაიყვანეს. ომის შემდეგ, მერი, ეოვინი და ფარამირი არაგორნმა, განკურნებით იხსნა წყვდიადისგან.
ეოვინი სხეულით განიკურნა, თუმცა მისი გონება მთლიანად ბნელი ძალისგან ვერ გათავისუფლებულიყო. იგი ძლიერ დამწუხრდა, როდესაც შეიტყო, რომ არაგორნი დასავლეთის ლაშქართან ერთად შავი კარიბჭისკენ გაემართა. სამკურნალო სახლში მან ფარამირი გაიცნო. თავად გული შესტკიოდა იმაზე, რომ არ შეეძლო მორდორის კარიბჭესთან ბრძოლაში მონაწილეობის მიღება და სამკურნალო სახლში იყო გამოკეტილი. ფარამირი დამწუხრდა, ხედავდა რა ახალგაზრდა და მშვენიერი ქალბატონის ასეთ მდგომარეობას. მკურნალობის პერიოდში ისინი დაახლოვდნენ და ერთმანეთი შეუყვარდათ. მალე მოვიდა ცნობა, რომ დასავლეთის ლაშქარმა არაგორნის წინამძღოლობით ომი მოიგო. ეომერმა საკუთარი და იხმო კორმალენის მინდვრებზე ამბის აღსანიშნად, მაგრამ ეოვინმა არჩია, დარჩენილიყო სამკურნალო სახლში, რადგან იქ ნამდვილი სიყვარული ჰპოვა.
10 აგვისტოს, თეოდენის დაკრძალვაზე ეომერმა აცნობა თავის ხალხს, რომ მისი და ცოლად მიჰყვებოდა გონდორის მოურავ ფარამირს. 3020 წელს ფარამირმა და ეოვინმა იქორწინეს და დასახლდნენ ემინ არნენში. ფარამირი გახდა ითილიენის მმართველი უფლისწული. სანამ ფარამირმა გაწმინდა ითილიენი ირგვლივ არსებული ბოროტი ძალისგან, ბნელტევრელი ელფების დახმარებით ეოვინმა დარგო უამრავი ხე, გაანაყოფიერა ბაღები და გაალამაზა ითილიენი. ფარამირმა და ეოვინმა ერთად მრავალი წელი იცხოვრეს. ჰყავდათ ერთადერთი შვილი, ელბორონი. ეოვინის გარდაცვალების თარიღი ცნობილი არ არის.
გარეგნობა და ხასიათი
ეოვინი აღწერილია როგორც ტანმაღალი უმშვენიერესი ქალი. მას ჰქონდა გრძელი ქერა თმა და ნაცრისფერი თვალები. ფლობდა ცხენზე ჯირითს და მახვილის ჭერას. ხალხს ძალიან უყვარდა თავისი ქალბატონი უშიშარი ხასიათის და ამტანობის გამო.
ეტიმოლოგია
Éowyn-ის პირველი მარცვალი ჟღერს როგორც eh-oh, სადაც oh ნათლად არ წარმოითქმის. ისევე, როგორც ჩრდილო გერმანიკულ ან ფინურ ენებში, y მეორე მარცვალში არის იგივე ასო-ბგერა, რაც გერმანული ü ან ფრანგული u.
ტოლკინი ამბობდა, რომ Éowyn არ იყო პერსონაჟის ნამდვილი სახელი. როჰანულად ეს სახელი მითითებული არ არის, მაგრამ, ისევე, როგორც ეომერის და ეომუნდის ნამდვილი სახელების შემთხვევაში, იგი უნდა იწყებოდეს ელემენტით Lô- ან Loh-. ეს ნიშნავს ცხენს, რომელიც ტოლკინთან აღინიშნება ძველი ინგლისური Eoh--ით
მიუხედავად იმისა, რომ ეოვინს პრინცესის წოდება არ უტარებია, იგი მეფის დისწული იყო, ისევე, როგორც ეომერის, შემდგომი მეფის და და გონდორელი უფლისწულის ცოლიც. ეოვინს უწოდებდნენ როჰანის თეთრ ქალბატონს, ითილიენის ქალბატონს და ემინ არნენის ქალბატონს. მას აგრეთვე შეარქვეს ქალბატონი მკლავფარი - ანგმარის გრძნეული მეფის დამარცხების აღსანიშნავად.
ჩანაფიქრი და შექმნა
თავდაპირველად ტოლკინს სურდა, ეოვინი არაგორნთან დაქორწინებულიყო. მოგვიანებით მან გადაიფიქრა, ვინაიდან არაგორნი „მეტად ასაკოვანი და მკაცრი“ იყო. ეოვინი, მწერლის ჩანაფიქრით, ეომუნდის ტყუპისცალი უნდა ყოფილიყო, რომელიც უნდა დაღუპულიყო თეოდენზე შურისძიების მცდელობისას. ერთ-ერთი ჩანაფიქრით, არაგორნს უნდა ჰყვარებოდა ეოვინი და განეცადა, რომ მასთან არ იქორწინა.
ერთ-ერთ ჩანაწერში ეოვინი აღწერილია, როგორც „სასტიკი ამორძალი“. მოგვიანებით იგი განმარტავს: „მართალია, ხასიათით „ძიძა“ არ ყოფილა, არც მებრძოლი, არც „ამორძალი“ სინამდვილეში არ ყოფილა, მაგრამ, როგორც მრავალ მამაც ქალბატონს, კრიზისის ჟამს შეეძლო დიდი მამაცობის გამომჟღავნება“. (აქ იგი იხსენებს ეოვინის მიერ არაგორნისთვის წარმოთქმულ სიტყვებს - „მაგრამ განა მეც ეორლის საგვარეულოს არ ვეკუთვნი? მებრძოლი ვარ თუ ძიძა?“ )
განსახიერება
რენკინის და ბასის 1980 წლის ანიმაციურ ფილმში „მეფის დაბრუნება“ პერსონაჟს ახმოვანებს ნელი ბელფლაუერი. 1981 წლის რადიოსერიალში იგი ელინ ჯენკინსმა განასახიერა.
ეოვინი აგრეთვე ჩნდება რალფ ბაკშის 1978 წლის ფილმში, მაგრამ დიალოგებში არ მონაწილეობს და არც რამე სახის მონოლოგები აქვს.
პიტერ ჯექსონის „ორ ციხე-კოშკში“ (2002) და „მეფის დაბრუნებაში“ (2003) ეოვინს განასახიერებს მირანდა ოტო. მანამდე როლი იბენ იეილეს უნდა შეესრულებინა, რომელმაც უარი თქვა, ვინაიდან აუცილებელი იყო მშობლიური დანიის დატოვება. ერთ-ერთი კანდიდატი ეოვინის როლზე იყო უმა თურმანიც.
ორიგინალურ რომანში და ჯექსონის ადაპტაციაში ხაზგასმულია, რომ სარუმანმა გრიმას ეოვინი აღუთქვა. ერთ-ერთ სცენაში, რომელშიც ეოვინი დასტირის დაღუპულ ბიძაშვილს, გრიმა თავს აბეზრებს. თეოდრედის დასაფლავებისას იგი სამგლოვიარო გალობას ასრულებს. „ორი ციხე-კოშკის“ გაფართოებულ ვერსიაში ეოვინი გაოგნებული აღმოაჩენს, რომ არაგორნი არის დუნადანი.
ჯექსონის „მეფის დაბრუნების“ ორიგინალურ, კინოთეატრებისთვის განკუთვნილ ვერსიაში, ეოვინი პელენორის მინდვრებზე ბრძოლისას უფრო მნიშვნელოვან როლს ასრულებს, ვიდრე წიგნში, სადაც ყველაზე გამოკვეთილია მისი ბრძოლა ანგმარის გრძნეულ მეფესთან და გოთმოგთან. ფილმში იგი არ ასახელებს თავის ვინაობას, არამედ უბრალოდ წარმოთქვამს „მე კაცი არ ვარ!“ ამასთან, თუკი წიგნში მომაკვდავ თეოდენთან მერიადოკი იმყოფება, ფილმში მას ეოვინი ემშვიდობება. გაფართოებულ ვერსიაში ნაჩვენებია, რომ ბრძოლის შემდეგ ეოვინი სიკვდილის პირას არის. მას პოულობს ძმა, რომელიც, ჯავრიანი, შეჰყვირებს, დარწმუნებულია რა, რომ მისი და უკვე მკვდარია. მოგვიანებით ნაჩვენებია, რომ ეოვინს არაგორნი მკურნალობს. აგრეთვე წარმოდგენილია სცენა, რომელშიც იგი ფარამირს ესაუბრება.
მიუხედავად იმისა, რომ ფილმში ეოვინი ბრძოლის წინ გარეგნობას იცვლის, სახელ დერნჰელმს არ ახსენებს. გაფართოებულ ვერსიაში თეოდენი ამჩნევს, თუ როგორ ებრძვის იგი ორკებს, მაგრამ არ არის ნათელი, ხვდება თუ არა, რომ იგი მისი დისწულია. ფილმის გუნდი ხაზს უსვამდა, რომ წიგნში ეოვინის ვინაობის ამოცნობა ადვილია, ხოლო კინოში მაყურებლები მას უფრო მარტივად ამოიცნობდნენ და სცენის დამაჯერებლობა გაქრებოდა.
ფილმში ეოვინი უკანასკნელად არაგორნის გვირგვინის დადგმისას ჩნდება, ფარამირთან ერთად. გაფართოებულ ვერსიაში ნაჩვენებია მისი ფარამირთან შეხვედრის და შეყვარების სცენაც, თუმცა არ არის ხაზგასმული, რომ ისინი დაქორწინდებიან. DVD-ის კომენტარების თანახმად, გადაიღეს მათი ქორქინების სცენაც. ნგილა დიკსონი, ოსკარის მფლობელი კოსტიუმების დიზაინერი, ამბობდა, რომ კინოტრილოგიაში სწორედ ამ სცენაში გამოიყენეს საუკეთესო ჩაცმულობა. მიუხედავად იმისა, რომ სცენა აღწერილია DVD-ის კომენტარებში და სხვა ინტერვიუებში, ისიც ამოჭრეს და არ შეიტანეს გაფართოებულ ვერსიაშიც. არ არსებობს ფოტოს სახით მისი რამე ვიზუალური მოწმობაც.
სქოლიო
კატეგორია:შუახმელეთის როჰირიმები კატეგორია:გამოგონილი პრინცესები კატეგორია:გამოგონილი მებრძოლი ქალები კატეგორია:ბეჭდების მბრძანებლის პერსონაჟები
კონსტანტინე თარგამაძე
კონსტანტინე თარგამაძე (დ. 15 სექტემბერი [ ძვ. სტ.2 სექტემბერი], 1910, ნიგორზღვა — გ. 3 აპრილი, 1994, სამტრედია) — ქართველი ეკონომისტი, სატყეო ეკონომიკური მეცნიერების დარგში, ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1961), პროფესორი (1962), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1968).
1934 წელს დაამთავრა ამიერკავკასიის სატყეო ტექნიკური ინსტიტუტი. 1937–1952 წლებში მუშაობდა სხვადასხვა ხელმძღვანელ თანამდებობაზე. 1938 წლიდან იყო საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის (ახლანდელი საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტი) სატყეო მეურნეობის ეკონომიკის და ტყის ტაქსაციის კათედრის გამგე (1983 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე ამავე კათედრის პროფესორი), 1953–1956 წლებში კი ინსტიტუტის რექტორი. კონსტანტინე თარგამაძე მუშაობდა სატყეო მეურნეობის ეკონომიკის პრობლემებზე. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1910 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1994 კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კონსტანტინე კატეგორია:საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:ქართველი პროფესორები
ბაჰამის კუნძულების შეიარაღებული ძალები
250px|მინიატიურა|ბაჰამის კუნძულების საზღვაო ფლოტის დროშა ბაჰამის კუნძულებს არ ჰყავს არმია და საჰაერო ძალები. მისი სამხედრო ძალებს წარმოადგენს ბაჰამის კუნძულების სამეფო შეიარაღებული ძალები (R.B.D.F.) და ბაჰამის კუნძულების ფლოტი. თავდაცვითი აქტით, R.B.D.F. დედოფლის სახელით უფლებამოსილია დაიცვას ბაჰამის კუნძულები, დაიცვას მისი ტერიტორიული მთლიანობა, აკონტროლის მისი წყლები, უბედურების ჟამს უზრუნველყოს დახმარება, ბაჰამის კუნძულების შეიარაღებული სააგენტოების კანონის საფუძველზე შეინარჩუნოს წესრიგი და შეასრულოს ყველა ის მოვალეობა, რაც მას განსაზღვრული აქვს ეროვნული უშიშროების საბჭოს მიერ. თავდაცვითი ძალები ამავე დროს კარიბის გაერთიანების (CARICOM) რეგიონული უსაფრთხოების დავალებათა ძალების წევრია.
ბაჰამის კუნძულების სამეფო შეიარაღებული ძალები ოფიციალურად 1980 წლის 31 მარტს შეიქმნა. მის მოვალეობებში შედის ბაჰამის კუნძულების დაცვა, ნარკოტიკების კონტრაბანდის, არალეგალური იმიგრაციისა და ბრაკონიერობის შეჩერება, ასევე მეზღვაურთა დახმარება როდესაც და სადაც კი ეს შეეძლებათ. შეიარაღებული ძალების განკარგულებაშია 26 სანაპირო და ნაპირსახლო ხომალდიანი ფლოტი, ასევე 6 საჰაერო ხომალდი და 1500-ზე მეტ კაციანი პერსონალი, სადაც 65 ოფიცერია და 74 ქალი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაჰამის კუნძულები
სპაიკ ჯოუნზი
სპაიკ ჯოუნზი (Spike Jonze, დ. 22 ოქტომბერი, 1969) — ამერიკელი რეჟისორი, სცენარისტი, მსახიობი და პროდიუსერი. მისი ნამუშევრები მოიცავს რეკლამებს, მუსიკალურ კლიპებს სატელევიზიო და კინო პროდუქციას. მისი სარეჟისორო კარიერა დაიწყო ჩარლი კაუფმანის სცენარით გადაღებული ფილმებით. შემდგომში დაიწყო საკუთარი სცენარის მიხედვით ფილმების გადაღება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი რეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:დაბადებული 22 ოქტომბერი
კვანტური ჩახლართულობა
მარჯვნივ|მინი|258x258პქ|ჩახლართული ფოტონების გენერაცია ლაზერული ნაკადის სპონტანური პარამეტრული გაფანტვის შედეგად არაწრფივ კრისტალში კვანტური ჩახლართულობა ან კვანტური გადაჯაჭვულობა — კვანტურ-მექანიკური მოვლენა, რომლის დროსაც ორი ან რამდენიმე ობიექტის კვანტური მდგომარეობები ურთიერთდამოკიდებულია. ასეთი ურთიერთდამოკიდებულება ნარჩუნდება მაშინაც კი თუკი ეს ობიექტები მიმოფანტულია სივრცეში ნებისმიერი ფუნდამენტური ურთიერთქმედების ფარგლებს გარეთ, რაც ერთი შეხედვით ლოგიკურ წინააღმდეგობაში იმყოფება ლოკალურობის პრინციპთან. კვანტური ჩახლართულობის ეფექტები ექსპერიმენტულად იყო დემონსტრირებული ფოტონებზე, ნეიტრინოებზე, ელექტრონებზე, მოლეკულებზე და პატარა ალმასებებზეც კი. კვანტური ჩახლართულობის შესწავლა წარმოადგენს თანამედროვე თეორიული ფიზიკის მნიშვნელოვან ამოცანას. ბოლო წლების განმავლობაში რჩება კვლევის აქტუალურ ობიექტად როგორც ფიზიკის ასევე მათემატიკის თვალსაზრისით. გადახლართულობის მათემატიკური ასპექტების აღწერის პრობლემატიკა წარმოადგენს კომპლექსური კვლევის ამოცანას.
სქოლიო
კატეგორია:კვანტური მექანიკა
თოფ-ყარა-აგაჩი
თოფ-ყარა-აგაჩი (Top-Kara-Agach) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
ნონა ჯავახიძე
ნონა ჯავახიძე (დ. 23 ოქტომბერი, 1960, ტორეზი) — ქართველი მომღერალი, ექიმი.
ბიოგრაფია
არის ქართულ-ფრანგული მეცო-სოპრანო და 20 წელზე მეტია მეუღლესა და ვაჟთან, გიორგისთან ერთად პარიზში ცხოვრობს. თუმცა, თავაპირველად, მან სამედიცინო განათლება მიიღო. 1979-1984 წლებში სწავლობდა დონეცკის სამედიცინო ინსტიტუტში, 1984-1985 წლებში – თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტზე და დიდი ხნის განმავლობაში მუშაობდა ექიმად: 1985-1986 წლებში იყო ბორჯომის საავადმყოფოს ექიმ-თერაპევტი და 1987-1995 წლებში თბილისის პოლიკლინიკის ექიმი. ექიმად მუშაობის პარალელურად, 1992 წელს, „წითელ დიპლომზე“ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. პედაგოგები: დ. ხელაშვილი (ვოკალი) და ივეტა გერსამია (კამერული სიმღერა).
1992-1995 წლებში ნონა ჯავახიძე იყო თბილის ოპერის სოლისტი, 1993-1995 წლებში თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საკონცერმაისტერო დაოსტატების კათედრის ილუსტრატორი, 1995-1997 წლებში იყო ბათუმის საოპერო თეატრის წამყვანი სოლისტი. მისი დებიუტი შედგა თბილისის ოპერის სცენაზე ამნერისის პარტიით ვერდის „აიდაში“.
საქართველო 1997 წელს დატოვა. ასპირანტურა გაიარა „Ecole normale de musique de Paris”-ში. 1998 წელს დაიმსახურა საოპერო შემსრულებლის უმაღლესი დიპლომი, 1999 წელს კი – საოპერო ხელოვნების უმაღლესი დიპლომი. საფრანგეთში მისი დებიუტი შედგა კარმენის პარტიით ბიზეს ოპერა „კარმენში“ (1999, ბორდოს ნაციონალური ოპერა).
„უცხო ქვეყანაში საკუთარი შესაძლებლობების წარმოჩენა და სწორად მომართვა ძლიერ ხასიათს, დიდ შრომისუნარიანობას, კონცენტრაციას, დაკვირვებას, რისკსა და დიპლომატიის უნარს მოითხოვს. უცხო ქვეყნიდან ჩამოსული არტისტი კონკურენტია, სამუშაოს ართმევს აქაურ მომღერლებსა და იმპრესარიოებს. საფრანგეთში მხოლოდ დიდი თეატრებია (გერმანიისგან განსხვავებით, სადაც ნებისმიერ სოფელს აქვს თეატრი), სამუშაო ცოტაა და ინტეგრაციას მინიმუმ 2-3 წელი მაინც სჭირდება, რადგან ყველა სპექტაკლის შემადგენლობა უკვე რამდენიმე წლით ადრეა დამტკიცებული".
ნონა ჯავახიძე პარიზის ნაციონალური საოპერო თეატრ „ბასტილიისა“ და „ოპერა გარნიეს“ სოლისტია. ამავე დროს, პედაგოგად მუშაობს პარიზის მე-15 ოლქის კონსერვატორიაში. წლებია მსოფლიოს პრესტიჟულ საოპერო თეატრებში ცნობილ მომღერლებთან – რენე ფლემინგთან, ბარბარა ფრიტოლისთნ, ვლადიმერ გალუზინთან მარჩელო რვალესთან ერთად დგას სცენაზე. მონაწილეობს ფესტივალებში, საკონცერტო პროგრამებში.
მომღერლის რეპერტუარშია: ნათელა (ზაქარია ფალიაშვილი „აბესალომ და ეთერი“), ფედერიკა, ემილია, ებოლი, მადალენა, მეგ პეიჯი, კურა (ვერდი „ლუიზა მილერი“, „ოტელო“, „დონ კარლოსი“, „რიგოლეტო“, „ფალსტაფი“, „ბედის ძალა“), ნიმფა (დვორჟაკი „ალი“), სუძუკი, მაესტრა (პუჩინი „მადამ ბატერფლაი“, „მონაზონი ანჟელიკა“), ოლგა ლარინა (ჩაიკოვსკი „ევგენი ონეგინი“), დედოფალი ჰენრიეტა (ბელინი „პუტიტანები“), გოგონა–ყვავილი (ვაგნერი „პარსიფალი“), დუნიაშა (რიმსკი-კორსაკოვი „მეფის საცოლე“) და სხვა. 2008 წელს ოლიმპიური თამაშებისას ფრანგულ ოპერაში L„e Roi d'Ys“, როგორც საფრანგეთის წარმომადგენელმა მარგარეტის ურთულესი როლი შეასრულა, რაც მისთვის დიდი პატივი გახლდათ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ადამიანის უფლებები სინგაპურში
მინი|[[სინგაპურის დროშა]] მინი|[[სინგაპურის გერბი]] სინგაპურში ადამიანის უფლებები — კოდიფიცირებული სინგაპურის კონსტიტუციაში, რომელიც შეესაბამება მისი მოქალაქეების კანონიერ უფლებებს. ეს უფლებები დაცულია კონსტიტუციით და მოიცავს შესწორებებსა და რეფერენდუმებს. უფლებები მნიშვნელოვნად განვითარდა დამოუკიდებლობის მოპოვებიდან დღემდე, პირველი პრემიერმინისტრის ლი კუან იუის ხელმძღვანელობით და დღემდე მიმდინარეობს აღნიშნული პროცესი. 2018 წელს სინგაპური პრესის თავისუფლების მსოფლიო ინდექსში, „რეპორტიორები საზღვრებს გარეშე“, 151-ე ადგილზე იყო. აშშ-ს მიერ დაფუძნებულმა თავისუფლება მსოფლიოში-ს სიაში სინგაპურმა მე-3 ადგილი მოიპოვა 7-დან „პოლიტიკური თავისუფლებისთვის“ და მე-3 7-იდან  „სამოქალაქო თავისუფლებებისთვის“ (სადაც 1 არის „ყველაზე თავისუფალი“) 2015 წელს.
სინგაპურის კონსტიტუციის მე-14 მუხლით, კერძოდ მე-14 მუხლის პირველი პუნქტით, სინგაპურის მოქალაქეებს გარანტირებული აქვთ სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლება, იარაღის გარეშე მშვიდობიანი შეკრებისა და გაერთიანების უფლებები. როგორც საპარლამენტო დემოკრატია, სინგაპურელებს ასევე აქვთ გარანტირებული დემოკრატიული უფლებები და მათ შეუძლიათ შეცვალონ თავიანთი მთავრობა თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების გზით, თუმცა თეორიულად. ეს ჯერ არ მომხდარა მისი დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, რადგან მმართველმა სახალხო მოქმედების პარტიამ მოიგო ყველა არჩევნები, სხვადასხვა მხარდაჭერითი სისტემის (FPTP) მიხედვით, ხალხის 60–70% –ით. ბოლო არჩევნებში პარტიამ სინგაპურის პარლამენტში 93 ადგილიდან 83 მიიღო, ხოლო დანარჩენი 10 ადგილი მიიღო უმსხვილესმა ოპოზიციურმა პარტიამ, მუშათა პარტიამ. ამერიკულმა Freedom House–მა აღნიშნა, რომ სინგაპურში ჩატარებული არჩევნები თავისუფალია არჩევნების გაყალბებისა და ამომრჩეველზე ზეწოლისგან.
ალტერნატიული პარტიები ჯერ კიდევ ადრეულ ეტაპზე არიან, როგორც პოლიტიკური ძალა. უნიკალური კანონების დახმარებით, როგორიცაა საღეჭი რეზინის რეალიზაციის საყოველთაოდ ცნობილი შეზღუდვა, სინგაპურმა მოიპოვა ძიძა სახელმწიფოს რეპუტაცია, სადაც მთავრობა საშუალოზე მეტად იცავს თავის ხალხს. მიუხედავად ამისა, ითვლება რომ ქვეყანაში გამჭვირვალე ხელისუფლებაა. კორუფციის ერთ-ერთი ყველაზე დაბალი მაჩვენებელია მსოფლიოში. უკანასკნელ რეიტინგში ის იყო მესამე, როგორც ყველაზე ნაკლებად კორუმპირებული ქვეყანა და ყველაზე გამჭვირვალე აზიაში. ქვეყანა მაღალ ადგილს იკავებს ცხოვრების ხარისხის მაჩვენებლით, განსაკუთრებით განათლებასთან, მშპ ერთ სულ მოსახლეზე, საცხოვრებელ სახლებთან, ადამიანურ კაპიტალთან, ჯანდაცვასთან, სიცოცხლის ხანგრძლივობასა და უსაფრთხოებასთან დაკავშირებით. ადამიანის განვითარების ინდექსის სტატისტიკურ კომპოზიტში სინგაპური მოთავსდა როგორც აზიაში ყველაზე მაღალი მაჩვენებლით შეფასებული სუვერენული ქვეყანა.
გამოხატვისა და გაერთიანების თავისუფლება
მთავრობამ შეზღუდა სიტყვის თავისუფლება და პრესის თავისუფლება და შეზღუდა სხვა სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებები.
კონფიდენციალურობა მასობრივი მეთვალყურეობის ქვეშ
სინგაპურის კონსტიტუცია არ შეიცავს კონფიდენციალურობის უფლებას და მონაცემთა დაცვის აქტი არ იცავს მოქალაქეებს მთავრობის მიერ სანქცირებული მეთვალყურეობისგან. მთავრობას არ სჭირდება წინასწარი სასამართლო უფლებამოსილება სათვალთვალო მიყურადების ჩასატარებლად. 2015 წელს აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტის მოხსენებაში ნათქვამია, რომ სამართალდამცავ და სამთავრობო უწყებებს აქვთ ფართო ქსელები ინფორმაციის შეგროვებისა და სათვალთვალო კუთხით. სინგაპურელთა უმრავლესობას აქვს განცდა, რომ ხელისუფლება ადევნებს თვალყურს სატელეფონო საუბრებს, სამოქალაქო პირების ინტერნეტის გამოყენებას და რუტინული შემოწმებები ხორციელდება ზოგიერთ ოპოზიციონერ პოლიტიკოსზე და მთავრობის სხვა კრიტიკოსზე.
ლგბტ უფლებები
სინგაპურის კანონი, რომელიც 1938 წლით თარიღდება ( სისხლის სამართლის კოდექსი, 377 ა ), კრძალავს სექსუალურ ურთიერთობებს მამაკაცებს შორის, მაგრამ 1999 წლიდან დღემდე არანაირი დევნა არ განხორციელებულა პირადი სექსუალური აქტივობის გამო.
ადამიანით ვაჭრობა
2020 წლის მონაცემებით, აშშ–ში დაფუძნებული ტრეფიკინგის ანგარიშში სინგაპური განაწილებულია პირველ რიგში, სადაც ნათქვამია, რომ სინგაპურის მთავრობამ სრულად შეასრულა ტრეფიკინგთან ბრძოლის მინიმალური სტანდარტები.
სიკვდილით დასჯა
სინგაპური სიკვდილით დასჯას ახდენს ჩამოხრჩობით. ეს სავალდებულოა განზრახ და დამამძიმებელ გარემოებაში ჩადენილი მკვლელობისთვის და 14 გრამზე მეტი ჰეროინის ფლობის ან ტრეფიკინგისთვის. Amnesty International– ის თანახმად, სინგაპურში აღსრულების ერთ–ერთი ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია მსოფლიოში, მის მოსახლეობასთან თანაფარდობით. დაახლოებით 400 კრიმინალი ჩამოახრჩვეს 1991 – დან 2003 წლამდე 5 მილიონიან მოსახლეობაში.
მთავრობა ამტკიცებს, რომ ყველაზე სერიოზული დანაშაულებისათვის სიკვდილით დასჯა ხორციელდება, რადგან სინგაპური განსაკუთრებით მოწყვლადია მისი მცირე ზომისა და ოქროს სამკუთხედთან მდებარეობის გამო.
სქოლიო
კატეგორია:სინგაპური კატეგორია:ადამიანის უფლებები კატეგორია:ადამიანის უფლებები ქვეყნის მიხედვით
ალისფერი დამღა
"ალისფერი დამღა" — ეს არის 1850 წ. დაწერილი რომანტიკული მხატვრული ნაწარმოები ისტორიულ თემაზე. მისი ავტორია ნათანიელ ჰოთორნი. მოცემული რომანი ითვლება ამ მწერლის მთავარ ნაშრომად. მოქმედება ვითარდება მე-17 საუკუნის პურიტანულ ბოსტონში, მასაჩუსეტსის შტატში 1642-1649 წლებში და იგი მოგვითხრობს ქალის, ჰესთერ პრინის ისტორიას. მას გაუჩნდება ქალიშვილი ადიულტერის შედეგად და შემდეგ კი იბრძვის, რომ მონანიების გზით დაიწყოს ახალი ღირსეული ცხოვრება. მთელს ამ რომანში ჰოთორნი იკვლევს კანონიერების, ცოდვისა და ბრალეულობის თემებს.
სიუჟეტი
1642 წლის ივნისში, პურიტანებით დასახლებულ ბოსტონში ბრბო იკრიბება იმისათვის, რომ უყურონ ოფიციალურ დასჯას. ახალგაზრდა ქალი, ჰესთერ პრინი, დამნაშავედ იქნა ცნობილი ქმრის ღალატში და ამიერიდან მან უნდა ატაროს თავის სამოსზე ამოქარგული მეწამული სიმბოლო "A" (ინგლისურად ამ სიმბოლოთი იწყება სიტყვები adultery და affair _ ღალატი და ადიულტერი). ამას გარდა, იგი უნდა იდგეს სპეციალურ ხარაჩოებზე აღმართულ სამარცხვინო ბოძთან სამი საათის განმავლობაში, რათა საჯაროდ იქნას დამცირებული. როცა ჰესთერი სამარცხვინო ბოძთან ავიდა, ბრბოს ქალების უმეტესობა გაააფთრა მისმა სილამაზემ და წყნარმა, ღირსეულმა თავდაჭერამ. როდესაც მას აიძულებდნენ, რომ ბავშვის მამის სახელი ეთქვა, ჰესთერისგან უარი მიიღეს მის დასახელებაზე.
ჰესთერი ბრბოში შენიშნავს გამხდარ, ცუდად ჩაცმულ კაცს და ცნობს თავის ქმარს, რომელიც დიდი ხანია, რაც ზღვაში დაკარგულად ითვლებოდა. როცა ქმარი შეამჩნევს ქალს სამარცხვინო ბოძთან, იგი ეკითხება ერთ-ერთ კაცს ბრბოში ამ ქალის შესახებ და მისგან მოისმენს თავისი ცოლის ღალატის ამბავს. საბოლოოდ, ქმარი გაბრაზებით წამოიძახებს, რომ ღალატის მეორე მონაწილეც უნდა დასჯილი იქნას და აღთქმას დებს, რომ იპოვის დამნაშავე კაცს. აქვე იგი ირჩევს სხვა სახელს _ როჯერ ჩილინგუორთს, რათა შურისძიების გეგმის შესრულება უფრო იოლად მოახერხოს.
ღირსი მამა ჯონ უილსონი და მისი მოადგილე ეკლესიაში, მამა არტურ დიმსდეილი დაჰკითხავენ ჰესთერს, მაგრამ იგი უარს აცხადებს თავისი საყვარლის სახელის აღიარებაზე. მას შემდეგ, რაც იგი დაბრუნდება საკანში, ციხის გუშაგს მასთან შემოჰყავს როჯერ ჩილინგუორთი, თავისთვის ჩვეულ ექიმის ამპლუაში, რათა დაამშვიდოს ჰესთერი და მისი ბავშვი თავისი ფესვებისა და ბალახების ნაყენებით. მას შემდეგ, რაც გუშაგი გავა, ჩილინგუორთი თავის ცოლს აიძულებს, რომ გულახდილად ისაუბროს მასთან. იგი აცხადებს, რომ პატიობს დანაშაულს თავის ცოლს, ხაზს უსვამს რა იმას, რომ მათ შორის ასაკში დიდი განსხვავება იყო. ასევე აღნიშნავს იმას, რომ თავისი წასვლით მან ქალს იმდენივე ავნო, რაც ქალმა შემდეგ ღალატით. თუმცა, ამბობს, რომ ჰესთერის საყვარელი სხვა საქმეა და მოითხოვს ქალისგან, რომ დაასახელოს იგი. როდესაც ჰესთერი უარს ამბობს, კაცი განაცხადებს, რომ მაინც იპოვის დამნაშავეს. ამავე დროს, იგი მოითხოვს ჰესთერისგან, რომ არასოდეს გაამჟღავნოს ის ფაქტი, რომ ჩილინგუორთი სინამდვილეში ჰესთერის ქმარია და თუ ჰესთერი მაინც როდესმე ამას გაამჟღავნებს, მაშინ ბავშვის მამის მოკვლით იმუქრება. ჰესთერი თანხმდება ჩილინგუორთის პირობებს, თუმცა გული უგრძნობს, რომ ინანებს ამას.
მას შემდეგ, რაც ჰესთერს ათავისუფლებენ ციხიდან, იგი ბინავდება ქალაქის განაპირას ერთ-ერთ კოტეჯში და თავს სამკერვალო საქმით ირჩენს. იგი მშვიდი და შეუმჩნეველი ცხოვრებით ცხოვრობს თავის ბავშვთან, პერლთან ერთად. მაგრამ აშფოთებს პერლის უცნაური ხასიათი. ბავშვი უცნაურად მოხიბლულია მეწამული "A" სიმბოლოთი, ვერ ცნობს დედას, თუ მას ამგვარი სამოსი არ აცვია. როცა იზრდება, პერლი კაპრიზულ და ჭირვეულ ბავშვად ყალიბდება. მისი ასეთი ქცევა ჭორებს აძლევს სათავეს, რაც მთავრდება იმით, რომ ეკლესიის წევრები ითხოვენ პერლის წართმევას ჰესთერისათვის.
ჰესთერი, როცა ეს ამბავი მის ყურამდე მიაღწევს, რომ შეიძლება ბავშვი წაართვან, მიდის გუბერნატორ ბელინგემთან აუდიენციაზე. გუბერნატორთან ღირსი უილსონი და დიმსდეილიც დახვდებიან. როცა უილსონი მას ძირითადი ქრისტიანული დოგმების, კატეხიზმოს შესახებ ეკითხება, ჰესთერი პასუხზე უარს აცხადებს, თუმცა კი იცის სწორი პასუხები. ამგვარად, თავისი ბავშვის მეურვეობის საკითხს თვითონვე აყენებს საფრთხის ქვეშ. სასოწარკვეთილი ჰესთერი დიმსდეილს მიმართავს ვედრებით, ეს უკანასკნელი კი ახერხებს გუბერნატორის დარწმუნებას იმ საკითხში, რომ ბავშვი ისევ ჰესთერთან დატოვონ.
ამასობაში ღირსი დიმსდეილის ჯანმრთელობა უარესდება. მოხდება ისე, რომ ჩილინგუორთი დიმსდეილის მეზობლად დაბინავდება. პაციენტის გასინჯვით და მასთან საუბრით ჩილინგუორთს ეჭვი უჩნდება, რომ მღვდლის ჯანმრთელობის გაუარესება აღსარებაზე აუღიარებელი დანაშაულის ბრალი უნდა იყოს. იგი ყოველგვარ ფსიქოლოგიურ ზეწოლას მიმართავს დიმსდეილზე, რათა გაიგოს სიმართლე. ერთ საღამოსაც, როცა იგი მძინარე დიმსდეილის სამოსს გადააწყობს გვერდზე, დაინახავს, რომ სამოსის ქვევით, პერანგზე დიმსდეილიც მეწამულ სიმბოლოს ატარებს.
თავისი დანაშაულის გრძნობით დატანჯული, დიმსდეილი მიდის იმ მოედანზე, სადაც ჰესთერი დასაჯეს რამდენიმე წლის წინ. იგი ადის ხარაჩოზე, ხედავს ქუჩაში ჰესთერს და პერლს და ეძახის მათ თავისთან. იგი მათ წინაშე აღიარებს თავის დანაშაულს, ოღონდ ვერ პოულობს გამბედაობას, რომ იგივე საჯაროდაც გააკეთოს. მოულოდნელად, დიმსდეილს ეჩვენება ცაში კომეტა, რომელსაც გიგანტური ლათინური „A“-ს ფორმა აქვს. ჰესთერს ძლიერ აშინებს დიმსდეილის ჯანმრთელობის გაუარესება და ფიქრობს, რომ დროა ქმრისთვის მიცემული სიჩუმის აღთქმისგან გაითავისუფლოს თავი. იგი შეხვდება ჩილინგუორთს და ცდილობს, დაარწმუნოს, რომ შურისძიების ეს აკვიატებული იდეა მიატოვოს, რათა თავისი საკუთარი სული გადაირჩინოს.
რამდენიმე დღის შემდეგ ჰესთერი დიმსდეილს ტყეში ხვდება პაემანზე, იქ უსახელებს თავისი ქმრის ვინაობას და უყვება მისი შურისძიების სურვილის შესახებ. ამ საუბრის შედეგად იგი არწმუნებს დიმსდეილს, რომ ჩუმად დატოვონ ბოსტონი და გემით გაემგზავრონ ევროპაში, სადაც შეეძლებათ ახლიდან ცხოვრების დაწყება. ეს გეგმა მღვდელს ახალ ძალებს შემატებს. მაგრამ ქალაქში დაბრუნებისას დიმსდეილი სასიკვდილოდ ხდება ავად. ამასობაში, გემის კაპიტანი ჰესთერს აცნობებს, რომ იმავე გემით როჯერ ჩილინგუორთიც აპირებს მგზავრობას.
არჩევნების დღეს დიმსდეილი თავის ერთ-ერთ ყველაზე შთაგონებულ ქადაგებას წარმოთქვამს. მაგრამ როგორც კი პროცესია გადის ეკლესიიდან, დიმსდეილი უარესად ხდება. იგი ადის ხარაჩოზე, სადაც სამარცხვინო ბოძი დგას და საჯაროდ აღიარებს თავის ცოდვას. საბოლოოდ კი ჰესთერის მკლავებში კვდება იქვე. ჩილინგუორთი, რომელსაც უკვე აღარ სურს შურისძიება, ასევე კვდება მალევე ამ ამბის შემდეგ და პერლს საკმაოდ დიდძალ ფულს უტოვებს მემკვიდრეობად. ნაწარმოებში მინიშნებულია, რომ პერლი ამ ფულით ევროპაში მიემგზავრება და შესაძლოა იქ გათხოვდება კიდეც.
რამდენიმე წლის შემდეგ ჰესთერი ბრუნდება თავის კოტეჯში, იგი აგრძელებს მეწამული სიმბოლოს ტარებას სამოსზე და ეხმარება მსგავს სიტუაციაში მოხვედრილ სხვა ქალებს. როდესაც ჰესთერი კვდება, მას მარხავენ დიმერსდეილის საფლავის ახლოს და მათ ორივეს საფლავზე ერთი მარტივი ფიქლის საფლავის ქვა დევს, ისევ და ისევ მეწამული"A" სიმბოლოთი.
ცოდვა
ჰესთერისა და დიმსდეილის ამბავი მოგვაგონებს ადამისა და ევას ცოდვას, რადგანაც ორივე შემთხვევაში ცოდვას ტანჯვა და გაძევება მოყვება. იგივე ცოდვა იძლევს ცოდნასაც, ჰესთერის შემთხვევაში, იმის ცოდნას, თუ როგორია, მიჩნეული იყო უზნეოდ. ამ ცოდვის ფიზიკური სახსოვარი ჰესთერისთვის არის მეწამული სიმბოლო. მას სურს, რომ მოიშოროს იგი და მოიპოვოს თავისუფლება მჩაგვრელი თანასაზოგადოებისაგან, ასევე თავისი შებღალული წარსულისაგან, ღმერთთან დაშორებისგან. რადგანაც პურიტანული საზოგადოება გარიყავს ესთერს, მას უჩნდება აზრები, რომ პურიტანული კულტურის მრავალი ტრადიცია არასწორია და არ ემსახურება ადამიანის ბედნიერებას.
გამოქვეყნების ისტორია
„მეწამული სიმბოლო“ გამოქვეყნებული იქნა 1850 წლის გაზაფხულზე გამომცემლობაში „Ticknor & Fields“. ეს იყო ერთ-ერთი პირველი ფართო ტირაჟით დაბეჭდილი წიგნი ამერიკაში. მეცხრამეტე საუკუნის შუა ხანებში წიგნები ხელით მზადდებოდა და მცირე რაოდენობებით იყიდებოდა. „მეწამული სიმბოლოს“ პირველი მექანიზებული ტირაჟი, 2500 ცალი, გამოსვლისთანავე იქცა ბესტსელერად და სულ 10 დღეში გაიყიდა მთლიანად. ამან ავტორს 1500$-ის შემოსავალი მოუტანა.
კრიტიკის რეაქცია
ლიტერატურული კრიტიკოსების უმეტესობა წიგნს ქებით შეხვდა, მაგრამ რელიგიური საზოგადოების მეთაურებმა წიგნი მაშინვე მიზანში ამოიღეს. ორესტეს ბრაუნსონი ჩიოდა, რომ ჰოთორნს არ ესმის არც ქრისტიანობა, არც სარწმუნოება და არც სინანული. ეკლესიურ მიმოხილვაში და საეკლესიო რეესტრში ჩაიწერა, რომ ავტორი „ცუდ ზნეობას ავრცელებს“.
მეორე მხრივ კი, მე-20 საუკუნის ცნობილმა მწერალმა, დ. ჰ. ლორენსმა აღნიშნა, რომ შეუძლებელია დავასახელოთ ამერიკული წარმოსახვის უფრო ბრწყინვალე პროდუქტი, ვიდრე ესაა „მეწამული სიმბოლო“. ჰენრი ჯეიმსი წერს რომანის შესახებ: „ეს არის მშვენიერი, თაყვანსაცემი, საგანგებო რამ; მას უმაღლეს დონეზე გააჩნია ის დამღა, რასაც ჰოთორნის საუკეთესო ნაწერები ატარებს _ აზრის თვალშეუდგამი სიწმინდე და სიმსუბუქე... ამ რომანს ხშირად შეიძლება დაუბრუნდე; მას იოლად შეიძლება მიეჩვიო და გააჩნია ხელოვნების დიდი ნიმუშებისთვის დამახასიათებელი მომხიბვლელობა და იდუმალება“.
ბევრი თანამედროვე კრიტიკოსი ამ რომანში სიმბოლიზმსაც დაინახავს. ლათინური "A", რომელსაც ინგლისურ ენაში საუკეთესოს, პირველი ხარისხის მნიშვნელობაც გააჩნია, ამ შემთხვევაში სწორედ სიმბოლოა, ოღონდ არა იმდენად ცოდვისა, როგორც მთავარი გმირის ამაყი და მოუდრეკელი ხასიათისა, მისი გამორჩეულობისა.
ქართული თარგმანი
ნათანიელ ჰოთორნის მოცემული რომანი, "მეწამული სიმბოლო" ჯერ არ გამოქვეყნებულა ქართულ ენაზე. თარგმნისას მთარგმნელმა შეიძლება აირჩიოს ამგვარი სათაურებიც: წითელი სიმბოლო, მეწამული A, წითელი A, მეწამული "ანი", ალისფერი "ანი". ახლახან გამოიცა ამავე ავტორის სხვა რომანი ქართულ ენაზე: "სიჭაბუკის ელექსირი".
ოზერნას მღვიმე
ოზერნას მღვიმე (Озерна) — მღვიმე უკრაინაში, ტერნოპოლის ოლქში. მდებარეობს პოდოლსკის მაღლობზე, სოფელ სტრელკოვცის მიდამოებში. წარმოადგენს დიდი კარსტული ძაბრის (დიამეტრი 200 მ-ზე მეტი, სიღრმე დაახლ. 18 მ) ფსკერზე განლაგებულ ლაბირინთიან ორსართულიან სისტემას შესასვლელით. საერთო სიგრძე 130 კმ-ზე მეტია, ცალკეული დარბაზებისა 100 მ-ზე მეტი (ალიგატორის ეხი). დამახასიათებელია ე.წ. ორგანული მილები (სიმაღლეში 18 მ-მდე); გამოხატულია თაბაშირის კრისტალების ნალექები, სტალაქტიტები და სტალაგმიტები; მარგალიტის ეხში აღმოჩენილია მღვიმური მარგალიტი. ჰაერის ტემპერატურაა დაახლოებით 10°C, ტენიანობა 80–100%. აღმოჩენილია 20-მდე მცირე ზომის არაღრმა მუდმივად გამდინარე ტბა, რომელთა მინერალიზებული წყლის ტემპერატურა დაახლოებით 8°С-ია. პერიოდულად, 10–15 წელიწადში ერთხელ, ხდება წყლის დონის აწევა, რის შედეგადაც იტბორება მიწისქვეშა ღრმულები და მღვიმე რამდენიმე წლის მანძილზე მიუწვდომელი ხდება (მაგალითად, 1991–1995 წლებში). ცნობილია XX საუკუნის პირველი ნახევრიდან. შესწავლილია 1963–1972 წლებში. ტურიზმის პოპულარული ობიექტია.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის მღვიმეები
კერინჩი
კერინჩი ან ინდრაპურა (Kerinci) — მოქმედი ვულკანი ინდონეზიაში, ბარისანის ქედზე. წარმოადგენს ინდონეზიის უმაღლეს ვულკანსა და კუნძულ სუმატრის უმაღლეს წერტილს. სიმაღლე 3805 მ.
გარშემორტყმულია კერინჩი-სებლატის ეროვნული პარკის ტყეებით, სადაც გვხვდება საფრთხეში მყოფი სახეობები: სუმატრის ვეფხვი და სუმატრის მარტორქა. კერინჩი მდებარეობს ჯამბის პროვინციის კერინჩის სარეგენტოსა და დასავლეთი სუმატრის პროვინციის სამხრეთის სოლოკის სარეგენტოს საზღვარზე, კუნძულის დასავლეთ ცენტრალურ ნაწილში, დასავლეთის სანაპიროს სიახლოვეს, ქალაქ პადანგის სამხრეთით დაახლოებით 130 კმ-ში.
მწვერვალზე არის 600 მ სიგანისა და დაახლოებით 400 მ-ის სიღრმის ვულკანური კრატერი, რომელიც ნაწილობრივ ამოვსებულია პატარა კრატერული ტბით. კერინჩი უმეტესწილად აგებულია ანდეზიტური ლავებით. ძველი კონუსის ფუძის სიგანე 13-დან 25 კმ-მდეა; მას ართულებს მსხვილი კალდერა, რომლის კიდეზე მდებარეობს მაღალი კლდოვანი მწვერვალები.
მთაზე სულ 15 ტბაა, რომელთაგან უდიდესია კერინჩის ტბა და გუნუნგ-ტუჯუჰის ტბა. 4200 ჰა ფართობის მქონე კერინჩის ტბა გაწოლილია 650 მ სიმაღლეზე. გუნუნგ-ტუჯუჰის ტბა სამხრეთ-აღმოსავლეთი აზიის ყველაზე მაღლა მდებარე ტბაა, მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან 1996 მ-ია. კერინჩის კალთებზე ნოტიო ტროპიკული ტყეებია, მწვერვალისკენ მათ ცვლიან უსიცოცხლო ვულკანური ლანდშაფტები. უკანასკნელი ამოფრქვევა მოხდა 2013 წლის ივნისში. კერინჩი პირველად დაიპყრეს არენდ ლუდოლფ ვან ჰასელტმა და დანიელ დავიდ ვეთმა 1877 წლის დეკემბერში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდონეზიის ვულკანები
განძასარის მონასტერი
აღწერა
მონასტერი ბორცვის წვერზე, ზღ. დონიდან 1270 მეტრის სიმაღლეზე, სოფელ ვანქის სამხრეთ-დასავლეთით, მარტაკერტის პროვინციაში მდებარეობს. კედლებით გარშემორტყმული მონასტერი მოიცავს ნართექსს, საცხოვრებელ კვარტალს, ეპისკოპოსის რეზიდენციას, სკოლის შენობასა და საწყობს. საცხოვრებელი ნაწილი მონასტრის ჩღდილოეთით მდებარეობს და XVII საუკუნეშია აგებული. აღმოსავლეთ მხარეს 1689 წლით დათარიღებული საწყობი მდებარეობს. ორსართულიანი სკოლის შენობა 1898 წელს აიგო. მონასტრის სამხრეთით ძველი სასაფლაო მდებარეობს, სადაც მღვდლები, ეპისკოპოსები და ცნობილი მელიქები არიან დაკრძალული.
არქიტექტურა
მთავარი ტაძარი იოანე ნათლისმცემლის სახელზეა აგებული. ტაძარს კვადრატული საფუძველი აქვს. სტილით ტაძარი XIII საუკუნეში აგებულ სხვა ტაძრებს: გეღარდის, ოვანავანქისა და ჰარიჭავანქის მონასტრებს წააგავს. ეკლესიის ექსტერიერის ზომებია: 11,8 მ x 17,4 მ. ტაძარი ცნობილია მდიდრულად გაფორმებული 16 მხარიანი გუმბათით.
მოხატულობის დიდი ნაწილი ქრისტეს წამებას, ადამსა და ევას, ორ ქტირორსა (ტაძრის მაკეტით ხელში) და გეომეტრიულ ფიგურებს ასახავს. ანატოლი ლ. იაკობსონი განძასარის მონასტერს სომხური არქიტექტურის „ენციკლოპედიას“ უწოდებს, ხოლო ბაგრატ ულუბაბიანი და მ.ს. ასატრიანი მონასტერს „ძვირფას ქვად“ მოიხსენიებენ.
ნართექსის ზომებია 11,8 მ. x 13,25 მ. მას კვადრატული დარბაზის ფორმა აქვს, სახურავს კი აღმოსავლეთით განთავსებული ორი სვეტი იკავებს. ამით იგი ძალიან წააგავს ახპატის მონასტერს. დასავლეთის ფასადის პორტალი მდიდრულადაა გაფორმებული.
მნიშვნელობა
განძასარის მონასტერი მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის ისტორიული ტურისტული ღირსშესანიშნაობაა და მთავარ ტურისტული დანიშნულების ადგილებში შედის. მონასტერი ყარაბაღელი სომხებისა და სომხური წარმოშობის ტურისტებისთვის რეგიონში მთავარი ისტორიული კათედრალი და პილიგრიმობის ცენტრია.
თომას დე ვაალმა 1997 წელს განძასარის მონასტერი ყარაბაღში ყველაზე ცნობილ მონასტრად აღიარა, რომელმაც „ყარაბაღის მითიური სტატუსი შეითავსა“. ფელიქს კორლი წერს, რომ „ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის კათედრალთან ერთად განძასარის მონასტერი ყარაბაღელი სომხების ისტორიისა და იდენტობის ძლიერი სიმბოლოა“.
სქოლიო
კატეგორია:1238 წელს აგებული შენობა-ნაგებობები კატეგორია:სომხური სამოციქულო ეკლესია კატეგორია:XIII საუკუნის ქრისტიანული ტაძრები კატეგორია:აზერბაიჯანის შენობა-ნაგებობები
მამუკა ბახტაძე
მამუკა ბახტაძე (დ. 9 ივნისი, 1982, თბილისი, საქართველოს სსრ) — საქართველოს პრემიერ-მინისტრი 2018 წლის 20 ივნისიდან 2019 წლის 2 სექტემბრამდე. 2017 წლის 13 ნოემბრიდან 2018 წლის 20 ივნისამდე იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრი. მინისტრად დანიშვნამდე იყო საქართველოს რკინიგზის გენერალური დირექტორი 2013 წლის აპრილიდან – 2017 წლის 13 ნოემბრამდე. 2010 წლიდან 2012 წლამდე იყო საქართველოს საერთაშორისო ენერგეტიკული კორპორაციის გენერალური დირექტორი. მამუკა ბახტაძე აგრეთვე არის „ახალი აბრეშუმის გზის“ საკითხებში საქართველოს სპეციალური წარმომადგენელი.
განათლება
1999 წელს დაამთავრა თბილსიის 169-ე საჯარო სკოლა. დამთავრებული აქვს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი მენეჯმენტისა და მიკროეკონომიკის განხრით. მაგისტრის ხარისხი მიიღო ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 2010 წელს, INSEAD-ის ბიზნეს სკოლაში მიენიჭა MBA-ის კვალიფიკაცია. მამუკა ბახტაძე არის ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი.
საქართველოს პრემიერ-მინისტრი
მინი|მარცხნივ|მამუკა ბახტაძე და [[ილჰამ ალიევი]] „ქართულმა ოცნებამ“ გიორგი კვირიკაშვილის გადადგომის შემდეგ მემკვიდრედ იმ დროისთვის 36 წლის ბახტაძე წარადგინა. იმ დროისთვის ის მეტწილად პოლიტიკური უცნობი იყო. 2018 წლის მაისში ჩატარებული გამოკითხვის თანახმად გამოკითხულთა 55%-ს არ სმენოდა მის შესახებ. პრემიერ-მინისტრად დანიშვნამდე ბახტაძე 2017 წლის ნოემბრიდან 2018 წლის ივნისამდე იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრი. ბახტაძემ 2018 წელს გამოაქვეყნა ეკონომიკური და პოლიტიკური რეფორმების გეგმა, მათ შორის განათლების სისტემასთან დაკავშირებული გეგმები. ბახტაძე ჩართულ იყო სალომე ზურაბიშვილის 2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების კამპანიაში. მან არჩევნებში სალომე ზურაბიშვილის გამარჯვება „დემოკრატიის გამარჯვებად“ შეაფასა.
ბახტაძის პირველი საგარეო ვიზიტი ბრიუსელში 2018 წლის ივლისში შედგა, სადაც მან ევროპელ ოფიციალურ პირებთან შეხვედრისას დაადასტურა, რომ საქართველო რჩება ევროკავშირისკენ მისწრაფებების ერთგული. 2018 წლის სექტემბერში გაეროს გენერალური ასამბლეაზე მიმართვაში ბახტაძემ დაგმო რუსეთის ფედერაციის მიერ საქართველოს ტერიტორიის ნაწილის ოკუპაცია და ისაუბრა საქართველოს შესახებ. მხარეებს შესთავაზა ახალი სამშვიდობო ინიციატივები.
2019 წლის 2 სექტემბერს ბახტაძემ თანამდებობიდან გადადგომის შესახებ Facebook-ზე დაწერა, სადაც მან გადადგომის მიზეზად დაასახელა: „მივიღე გადაწყვეტილება თანამდებობის დატოვების შესახებ, რადგან ვთვლი, რომ ჩემი მისია ამ ეტაპისათვის შევასრულე“. მამუკა ბახტაძე თანამდებობაზე გიორგი გახარიამ შეცვალა, რომელიც ბახტაძის კაბინეტში შინაგან საქმეთა მინისტრის თანამდებობას იკავებდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:საქართველოს ფინანსთა მინისტრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს პრემიერ-მინისტრები მამუკა
კონგლომერატი (მრავალმნიშვნელოვანი)
კონგლომერატი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სანტა-როსა-დე-საკოს რაიონი
სანტა-როსა-დე-საკოს რაიონი (Distrito de Santa Rosa de Sacco) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის იაულის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 845 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 806 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 120 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 101.09 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:იაულის პროვინციის რაიონები
აზიის სუვერენულ სახელმწიფოთა სია
კატეგორია:აზიის ქვეყნები
კიაზო რაქვიაშვილი
ბიოგრაფია
1959 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ინჟინერ-გეოლოგის სპეციალობით.
1959-1964 წლებში მუშაობდა თბილისის გაზიფიკაციის სამმართველოში ინჟინრად; 1964-1982 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმში ბიოლოგიის განყოფილების სწავლულ მდივნად; 1982 წლიდან ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის უნივერსიტეტში უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელია. 1960 წლიდან მონაწილეობდა საქართველოს მღვიმეების და გამოქვაბულების კვლევაში. მისი სამეცნიერო მოღვაწეობის სფერო მოიცავს კარსტის განვითარების გეოლოგიური, გეომორფოლოგიური და ჰიდროგეოლგიური პირობების შესწავლის პრობლემებს, მღვიმეების და კარსტული წყლების დაცვის და სამეურნეო ათვისების საკითხებს. ამასთან დაკავშირებით გამოქვეყნებული აქვს 40 სამეცნიერო ნაშრომი, რომელთა უმეტესი ნაწილი უცხო ქვეყნების გამოცემებშია დაბეჭდილი. სპელეოლოგი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
იალდილი
იალდილი (Yaldili) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 315 კაცი.
ფრიდრიხ ვილჰელმი
ფრიდრიხ ვილჰელმი შეიძლება აღნიშნავდეს:
იალდილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
მუკორი
მუკორი (Mucor), ასევე ცნობილია როგორც თეთრი ობი — ობის სოკოების გვარი, რომელიც მოიცავს სამოცამდე სახეობას. გავრცელებულნი არიან ნიადაგის ზედა ფენებში, ასევე განვითარება შეუძლათ საკვებ პროდუქტსა და ორგანული ნარჩენებზე.
ხორ-ვირაპი
ხორ-ვირაპი (Խոր Վիրապ) — მონასტერი სომხეთში. მდებარეობს არარატის პროვინციის ქალაქ არტაშატთან, თურქეთის საზღვართან ახლოს, არარატის მთის ძირში.
მუკორი
სქოლიო
* კატეგორია:მუკორისებრნი
ხორ-ვირაპი
ისტორია
მონასტერი მდებარეობს მიწისქვეშა სატუსაღოს თავზე, სადაც სომხეთის მეფე თრდატ III-ს 15 წლის განმავლობაში დატუსაღებული ჰყავდა გრიგოლ განმანათლებელი. 301 წელს თრდატ III-მ ქრისტიანობა მიიღო და გრიგოლ განმანათლებელი გაათავისუფლა.
ხორ-ვირაპის ბორცვი მდებარეობს სომხეთის ძველი დედაქალაქის არტაშატის ადგილზე, რომელიც არტაშეს I-მა ააგო დაახლ. ძვ. წ. 180 წელს. მიწისქვეშა სატუსაღოს შესასვლელში, რომელიც დღემდეა შემონახული, დგას 1662 წელს აგებული წმინდა გრიგოლის ეკლესია. მიწისქვეშა სატუსაღოს სიღრმე 3-დან 6 მეტრამდეა. მონასტრის ტერიტორიაზე ასევე მდებარეობს ღვთისმშობლის ეკლესია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის მონასტრები
უნუსი
უნუსი (Unus) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ორდუბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  — 743  კაცი.
The Japan Box
The Japan Box — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის ალბომების კომპილაცია, გამოცემული 2014 წლის 25 ივნისს იაპონიაში. მასში შეტანილია 1964-1965 წლებში იაპონურ Odeon Records-ზე გამოსული The Beatles-ის ალბომები - Meet The Beatles!, The Beatles' Second Album, A Hard Day's Night, The Beatles No. 5. და Help!. ყუთს აგრეთვე ახლავს 100 გვერდიანი წიგნი.
დისკების და სიმღერების სია
სტერეო ალბომების A Hard Day's Night და Help! გარდა ყველა გამოცემა მონოა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:The Beatles-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:2014 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:ები-როუდის სტუდიებში ჩაწერილი ალბომები კატეგორია:ალბომები ჯორჯ მარტინის პროდიუსერობით კატეგორია:Apple Records-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Universal Music Enterprises-ის კომპილაციური ალბომები
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (კუზნეცი)
ტაძარს აქვს სამი საკურთხეველი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ხოლო ეგვტერები სერგი რადონეჟელისა და ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
1490 წლიდან (კუზნეცკის სლობოდის სავარაუდო დაარსბის თარიღი) საუკუნის დასაწყისამდე მომავალი ტაძრის ადგილზე იდგა მცირე ზომების ორი საეკლესიო ნაგებობა. პირვლი ააგეს 1491 წელს, მეორე ეკლესია კი იყო ქვის და აგებული პატრიარქ იოაკიმეს კურთხევით 1683 წელს. ტაძარს ჰქონდა ეგვტერი, რომელიც ნაკურთხი იყო სერგი რადონეჟელის სახელზე. 1776 წელს მიაშენეს მეორე (ჩრდილოეთის) ეგვტერი წმინდან ბასილი ამასიელის სახელზე. 1805 წელს ეკლესია დაშალეს და მრევლის ფინანსებით ააგეს ახალი ტაძარი.
ტაძარში რამდენიმე სიწმინდეა დაცული, მათ შორის აღსანიშნავია: წმინდა ალექსის ხატი, ღვთისმშობლის რამდენიმე ხატი, ივერიის ღვთისმშობლის ხატი და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხატი.
1997 წლიდან ტაძრის წინამძღვარია ვლადიმირ (ვორობიოვი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძრები რუსეთში კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
ფსიქოს სახლი
ფსიქოს სახლი (Psycho House; ზოგჯერ მოიხსენიება, როგორც ფსიქოს სახლი: ფსიქო III) — ამერიკელი მწერლის რობერტ ბლოხის 1990 წლის რომანი, თავისივე 1959 წლის „ფსიქო“-სა და 1982 წლის „ფსიქო II“-ის გაგრძელება.
რომანი დაკავშირებული არ არის 1986 წლის ფილმთან „ფსიქო III“ ან 1990 წლის „ფსიქო IV: დასაწყისთან“. მიუხედავად ამისა, ის შესაძლოა შთაგონებული იყოს ტელეფილმით „ბეიტსის მოტელი“.
სიუჟეტი
„ფსიქოს სახლს“ ბლოხის პირველი წიგნის „ფსიქოს“ მსგავსი კრიტიკული აღიარება არ მოუპოვებია.
სქოლიო
კატეგორია:1990 წლის ამერიკული რომანები კატეგორია:ამერიკული საშინელებათა რომანები კატეგორია:ამერიკული თრილერის ჟანრის რომანები კატეგორია:რომანები სასტუმროში მომხდარ მოვლენებზე კატეგორია:რომანები კალიფორნიაში მომხდარ მოვლენებზე კატეგორია:Tor Books-ის წიგნები კატეგორია:რობერტ ბლოხის რომანები კატეგორია:ფსიქო (ფრენჩაიზი)
NGC 7475
NGC 7475 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1864 წლის 9 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი