cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ტოსკა
კრიტიკული გამოხმაურება
1903 წლის პარიზის პრემიერის შემდეგ კომპოზიტორი პოლ დიუკა თვლიდა, რომ ნაწარმოებს ერთიანობა და სტილი აკლდა, ხოლო გაბრიელ ფორე შეურაცხყოფილი იყო მისი „ვულგარულობით“. 1950-იან წლებში ახალგაზრდა მუსიკათმცოდნემ, ჯოზეფ კერმანმა „ტოსკას“ „ძონძებში გახვეული პატარა სკანდალი“ უწოდა. პასუხად, დირიჟორმა ტომას ბიჩემმა აღნიშნა, რომ ნებისმიერი რამ, რასაც კერმანი ამბობს პუჩინიზე, „მშვიდად შეგვიძლია უგულვებელვყოთ“. პრემიერიდან ნახევარი საუკუნის თავზე ვეტერანი კრიტიკოსი, ერნესტ ნიუმენი, თუმცაღა, აღიარებდა „უზარმაზარ სირთულეს, რაც სარდუს პიესის ოპერის ზომამდე შემცირებას უკავშირდება“, ფიქრობდა, რომ ორიგინალური სიუჟეტის ნიუანსები ცუდად იყო გადმოცემული და „დიდი ნაწილი იმისა, თუ რა ხდება და რატომ, მაყურებლისთვის გაუგებარი რჩება“. თუმცა, საერთო ჯამში, ნიუმენის შეფასება დადებითი იყო: „პუჩინის ოპერები, რაღაც დონეზე, მხოლოდ ტრიუკების ნაკრებია, თუმცა, ეს ტრიუკები მასავით კარგად სხვას არავის გამოსვლია“. ოპერის მკვლევარი ჯულიან ბადენი შენიშნავს, რომ პუჩინი „პოლიტიკური ელემენტის გამოყენებაში არაკომპეტენტურია“, თუმცა მაინც აქებს ნაწარმოებს, როგორც „წმინდად თეატრალურ ტრიუმფს“. მუსიკის კრიტიკოსი ჩარლზ ოზბორნი მსმენელთა შორის „ტოსკას“ უზომო პოპულარობას მიაწერს მისი მელოდრამატული სიუჟეტის ეფექტურობას, სამი მთავარი პერსონაჟის შესაძლებლობას, წარმოაჩინონ თავიანთი ვოკალური და დრამატული ბრწყინვალება და ოპერაში არსებულ ორ დიდებულ არიას: Vissi d'arte და E lucevan le stelle. ნაწარმოები ჩვენს დროშიც პოპულარულია. Operabase-ის მიხედვით, 2009/10 წლის სეზონიდან 2013/14 წლის სეზონის ჩათვლით მსოფლიო მასშტაბით ჩატარებულ 540 წარმოდგენას შორის ის რაოდენობით მეხუთე ადგილს იკავებდა.
ზოგადი სტილი
XIX საუკუნის ბოლოსთვის ოპერის კლასიკური სტრუქტურა, რომელშიც არიები, დუეტები და სხვა ვოკალური ნომრები ერთმანეთისგან რეჩიტატივითაა გამოყოფილი, უკვე აღარ გამოიყენებოდა, თვით იტალიაშიც კი. ოპერები უწყვეტი სტრუქტურით იქმნებოდა და ზოგჯერ, მათში აღარ განირჩეოდა დამოუკიდებელი სასცენო ნომრები. პუჩინის შენარჩუნებული აქვს მცირე რაოდენობით ნომრები, რომლებიც მუსიკალური გარემოცვისგან დასამახსოვრებელი მელოდიებით გამოირჩევა. ამ კონცეფციას კრიტიკოსი ედუარდ გრინფილდი „დიდი მელოდიის (Grand Tunes)“ პრინციპს უწოდებს. იმ პასაჟებშიც კი, რომლებიც ამ „დიდ მელოდიებს“ აკავშირებს, პუჩინი ლირიკულობის მაღალ დონეს ინარჩუნებს და ძალიან იშვიათად მიმართავს რეჩიტატივს.
ბადენი „ტოსკას“ პუჩინის ყველაზე უფრო ვაგნერულ ოპერად თვლის, მასში ლაიტმოტივების გამოყენების გამო. ვაგნერისგან განსხვავებით, პუჩინი არ ავითარებს და არ ცვლის თავის მოტივებს და არც სიმფონიური ხერხებით ახდენს მუსიკაში მათ ინტეგრირებას, არამედ, იყენებს მათ პერსონაჟების, საგნების და იდეების შესახსენებლად მუსიკალური თხრობისას. ამ მოტივებიდან ყველაზე მძლავრი არის სამი ძალიან ხმამაღალი და მძიმე აკორდი, რომელიც ხსნის ოპერას და რომელიც წარმოადგენს სკარპიას ბოროტ პერსონას, ან, როგორც ჩარლზ ოზბორნი ვარაუდობს, იმ ძალადობრივ ატმოსფეროს, რომლითაც მთელი ოპერაა გაჟღენთილი. ბადენის აზრით, სკარპიას ტირანია და ვნება ქმნის „დინამიურ ძრავას, რომელსაც მთელი დრამა წინ მიჰყავს“. სხვა მოტივები წარმოადგენს თავად ტოსკას, ტოსკას და კავარადოსის სიყვარულს, დევნილ ანჯელოტის, მნეს ნახევრად კომიკურ პერსონაჟს I მოქმედებიდან და წამების თემას II მოქმედებიდან.
I მოქმედება
ოპერა ყოველგვარი შესავლის გარეშე იწყება. სკარპიას აკორდების შემდეგ პირდაპირ აღელვებული ანჯელოტი და მისი „დევნილობის“ მოტივი შემოდის. მნეს შემოსვლა, კომიკური თემის თანხლებით, მცირედით ამსუბუქებს განწყობას, ისევე, როგორც მისი საუბარი კავარადოსისთან, ამ უკანასკნელის შემოსვლის შემდეგ. ამას მივყავართ პირველ „დიდ მელოდიამდე“ – კავარადოსის Recondita armonia თავისი მაღალი სი♭-ით, რასაც მნეს ბუზღუნა კონტრ-მელოდია ახლავს თან. არიაში ის თემები დომინირებს, რომლებიც მოგვიანებით, სასიყვარულო დუეტში გამეორდება, რაც მანიშნებელია, რომ ფრესკაში მარკიზას სახის ნაკვთების გამოყენების მიუხედავად, მხატვრის უპირველეს შთაგონებას ტოსკა წარმოადგენს. კავარადოსის და ანჯელოტის საუბარს ტოსკას შემოსვლა წყვეტს, რომელიც მისი მოტივითაა მინიშნებული და ნიუმენის სიტყვებით, შეიცავს „კატისებურ, ალერსიან კადანსებს, რომელიც ასეთი სახასიათოა ამ პერსონაჟისთვის“. მიუხედავად იმისა, რომ ტოსკა ეჭვით და გაბრაზებით შემოდის, მუსიკა მის სიყვარულს და სიმშვიდეს გამოხატავს. ბადენის მიხედვით, აქ წინააღმდეგობას ადგილი არ აქვს, რადგან ტოსკას ეჭვიანობა უფრო მისი ჩვევაა, რასაც კავარადოსი სერიოზულად არ იღებს.
ტოსკას Non la sospiri-ს და ეჭვიანობის გამო კამათის შემდეგ, კავარადოსის Qual'occhio-ს, ბარტონ ფიშერის აზრით, შემოაქვს „თითქმის ეროტიული ლირიციზმი“. მოკლე სცენა, რომელშიც მნე გუნდთან ერთად ბრუნდება ნაპოლეონის სავარაუდო დამარცხების აღსანიშნავად, პრაქტიკულად, ბოლო მსუბუქ ეპიზოდს წარმოადგენს ოპერაში. სკარპიას შემოსვლის შემდეგ, თავისი ავისმომასწავებელი აკორდების თანხლებით, განწყობა თანდათან მუქდება. პოლიციის უფროსის მიერ მნეს გამოკითხვის პროცესში „დევნილობის“ თემა სამჯერ ჩნდება, ყოველ ჯერზე სულ უფრო გამოკვეთილად, რაც გამოძიებაში სკარპიას წარმატებაზე მიანიშნებს. სკარპიას და ტოსკას საუბარს ორკესტრში ინტეგრირებული ზარების რეკვა ახლავს, რაც თითქმის რელიგიურ ატმოსფეროს ქმნის. ამ სცენისთვის პუჩინიმ მუსიკა თავისი ჯერ გამოუქვეყნებელი მესადან აიღო. ფინალური სცენა სასულიეროს და საეროს კონტრასტისგან შედგება, სადაც სკარპიას ვნებიანი ოცნება „Te Deum-თან“ ერთად იმღერება. ბოლოს წინადადებაში ის გუნდს უერთდება („Te aeternum Patrem omnis terra veneratur“), მოქმედებას კი სკარპიას მოტივის მქუხარე გამეორება ასრულებს.
II მოქმედება
„ტოსკას“ II აქტში, ნიუმენის თანახმად, პუჩინი სიკვდილის მომასწავებელი განწყობის გამოხატვაში უდიდეს სიმაღლეს აღწევს. მოქმედება წყნარად იწყება. სკარპია ანჯელოტის და კავარადოსის მოსალოდნელ უბედურებას გეგმავს, რასაც ფონად ფარნეზეს სასახლის სხვა კუთხიდან მომდინარე გავოტის მუსიკა გასდევს. ამ საცეკვაო მუსიკისთვის პუჩინიმ თავის 15 წლის ასაკში გარდაცვლილი ძმის მოსწავლეობის დროინდელი სავარჯიშო გამოიყენა, რაზეც ამბობდა, რომ ამით ძმას თავის მუსიკაში გააცოცხლებდა. სკარპიას და სპოლეტას დიალოგში პირველად ისმის „წამების მოტივი“, რომელსაც ბადენი „ტანჯვის იდეოგრამას“ უწოდებს, რაც შემდგომ განვითარებული მოვლენების წინასწარ მანიშნებელია. კავარადოსის დაკითხვაზე შემოყვანასთან ერთად ტოსკას ხმაც გაისმის. იგი სცენის მიღმა გუნდთან ერთად ასრულებს კანტატას, „რომლის ტკბილი მდინარება დრამატულ კონტრასტშია სცენაზე არსებულ მოქმედებაში ზრდად დაძაბულობასა და სულ უფრო მუქ ფერებთან“. კანტატა, სავარაუდოდ, არის Cantata a Giove, რომელიც პუჩინის 1897 წელს დაწერილ და დაკარგულ ნაწარმოებად ითვლება.
შემდგომი სცენები – კავარადოსის დაკითხვა, მისი წამება და სკარპიას მიერ ტოსკას სადისტური ტანჯვა, ოზბორნის შეფასებით, Grand Guignol-ის (პარიზული საშინელებათა ჟანრის თეატრის) პუჩინისეული მუსიკალური ეკვივალენტია, რომლისგანაც ერთადერთ გამონათებას ნაპოლეონის გამარჯვებასთან დაკავშირებული კავარადოსის ხანმოკლე Vittoria! იძლევა. სკარპიას არიას Già, mi dicon venal („დიახ, მექრთამეს მიწოდებენ“), მალევე მოსდევს ტოსკას Vissi d'arte, ლირიკული Andante, რომელიც ტოსკას მოტივს ეფუძნება I მოქმედებიდან და ოპერის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ არიას წარმოადგენს. აღსანიშნავია, რომ პუჩინი მას შეცდომად თვლიდა და ოპერიდან ამოღებასაც უპირებდა, რადგან, მისი აზრით, იგი მოქმედების ტემპს აგდებდა. ფიშერი მას ახასიათებს, როგორც „ იობისეულ ლოცვას, რომელიც პასუხს სთხოვს ღმერთს, თუ რატომ დასაჯა ქალი, რომელიც არაეგოისტურად და სწორად ცხოვრობდა“. მოქმედების ფინალურ ნაწილში არსებულ საორკესტრო აფეთქებას, რომელიც ტოსკას მიერ სკარპიას დაჭრას მოჰყვება, ნიუმენი ადარებს მსგავს მომენტს ბეთჰოვენის მე-9 სიმფონიის ნელი მოქმედების შემდეგ. ტოსკას რეჩიტატივის შემდეგ (E avanti a lui tremava tutta Roma!, „მის წინაშე მთელი რომი თრთოდა“), მუსიკა თანდათან მიილევა და მთავრდება იმით, რასაც ნიუმენი „მთელს ოპერაში ყველაზე შთამბეჭდავ სასიკვდილო სცენას ეძახის“. II მოქმედების ბოლო ნოტები სკარპიას მოტივია, ჩუმად და მინორულ ტონალობაში.
III მოქმედება
მესამე აქტის იდილიური დასაწყისი დრამისგან მცირედი შესვენებაა. ვალტორნების 16-ტაქტიანი თემა, რომელიც მას ხსნის, მოგვიანებით, ტოსკას და კავარადოსის მიერ დუეტში იმღერება, მთლიანობაში კი, საორკესტრო პრელუდია რომაულ განთიადს ასახავს. პასტორალურ აურას მწყემსი ბიჭის სიმღერა აძლიერებს, ასევე, ცხვრების და ეკლესიის ზარების ხმა, რომელთა ავთენტურობაზეც პუჩინიმ გარიჟრაჟზე რომში არაერთი ვიზიტისას იზრუნა. თანდათან ჩნდება თემები, რომლებიც სკარპიას, ტოსკას და კავარადოსის გვახსენებს. ისინი ცვლიან განწყობას და დრამა ბრუნდება იმ მელოდიის საორკესტრო გაჟღერებით, რომელიც მოგვიანებით კავარადოსის არიაში განმეორდება.
მომდევნო, სიკვდილით დასჯის სცენაში, ჩნდება თემა, რომლის უწყვეტი გამეორებაც ნიუმენს ტრანსფორმაციის მუსიკას ახსენებდა, რომელიც ვაგნერის „პარსიფალის“ ორ ნაწილს აკავშირებს. ბოლო ტაქტებში, როცა ტოსკა ხელიდან უსხლტება სპოლეტას და ციხესიმაგრიდან გადახტომით თავს იკლავს, იკვრება E lucevan le stelle-ს თემა, აღნიშვნით tutta forza („მთელი ძალით“, რაც შეიძლება ხმამაღლა). ეს დასასრული ხშირად გამხდარა მკაცრი კრიტიკის საფუძველი, რადგან ის კონკრეტულად ასოცირდება არა ტოსკასთან, არამედ კავარადოსისთან. ჯოზეფ კერმანი ფინალურ მუსიკას დასცინოდა: „ტოსკა ხტება და ორკესტრი გაჰკივის იმას, რაც პირველად მოუვა თავში." მეორეს მხრივ, ბადენის აზრით, სრულიად ლოგიკურია, რომ ეს ბნელი ოპერა მისი ყველაზე მუქი თემით დასრულდეს. იტორიკოსის და ყოფილი ოპერის მომღერლის, სიუზან ვანდივერ ნიკასიოს მიხედვით, „ვერბალური და მუსიკალური მინიშნებების კონფლიქტის გამო ამ ოპერის დასასრული იწვევს დავას, რომელიც, თუ პუჩინის ჩანაწერებში მოულოდნელად რაიმე ახალს არ აღმოაჩენენ, ჭეშმარიტად ვერასოდეს გადაწყდება.“
დისკოგრაფია
„ტოსკა“ ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე ხშირად ჩაწერილ ოპერას წარმოადგენს. მისი პირველი სრული ჩანაწერი ჯერ კიდევ 1918 წელს, აკუსტიკური პროცესის გამოყენებით გაკეთდა. დირიჟორი, კარლო საბაინო, 1904 წლიდან Gramophone Company-ს რეზიდენტი დირიჟორი იყო და ვიდრე „ტოსკას“ მოჰკიდებდა ხელს, რამდენიმე ოპერა ჰქონდა ჩაწერილი, მათ შორის, ვერდის „ტრავიატა“ და „რიგოლეტო“. პუჩინის ოპერა მან არცთუ ცნობილი შემადგენლობით ჩაწერა, სადაც მთავარ როლს იტალიელი სოპრანო, ლია რემონდინი ასრულებდა. საბაინომ „ტოსკა“ მომდევნო წელსაც ჩაწერა, ამჯერად, უფრო ცნობილ მომღერლებთან ერთად, მათ შორის იყვნენ ვალენტინა ბარტოლომაზი და ატილო სალვანესკი ტოსკას და კავარადოსის როლში. ათი წლის შემდეგ, 1929 წელს, საბაინო მესამედ დაუბრუნდა „ტოსკას“ და ამჯერად, ელექტრონული პროცესის გამოყენებით ჩაწერა ლა სკალას ორკესტრთან, გუნდთან და მის ვარსკვლავებთან, კარმენ მელისთან და აპოლო გრანფორტესთან ერთად ტოსკას და სკარპიას როლში. 1938 წელს HMV-მ დაიქირავა ცნობილი ტენორი ბენიამინო ჯილი, სოპრანო მარია კანილია და დირიჟორი ოლივიერო დე ფაბრიტიისი, რომელთაც ოპერის „პრაქტიკულად სრული“ ჩანაწერი გააკეთეს, რომელიც 14-ზე მეტ ორმხრივ შელაკის დისკზე იყო განთავსებული.
ომის შემდგომ პერიოდში, ვინილის გამოგონების შემდეგ, „ტოსკას“ ჩანაწერებში მარია კალასი დომინირებდა. 1953 წელს, ჯუზეპე დი სტეფანოსთან და ტიტო გობისთან ერთად, ვიქტორ დე საბატას დირიჟორობით და ლა სკალას გუნდთან და ორკესტრთან ერთად მან მონაწილეობა მიიღო EMI-ს ჩანაწერში, რომელიც უკვე ათწლეულებია, ამ ოპერის საუკეთესო ჩანაწერად ითვლება. კალასმა „ტოსკას“ მეორე ჩანაწერი, ამჯერად სტერეო ფორმატში, 1964 წელს, კვლავ EMI-სთვის გააკეთა. შემონახულია მისი ცოცხალი პერფორმანსებიც. ამათგან ორი ყველაზე ადრეული 1950 და 1952 წლის ჩანაწერებია მეხიკოდან, ბოლო კი – 1965 წლის, ლონდონში. ოპერის პირველი სტერეო ჩანაწერი 1957 წელს, RCA Victor-მა გააკეთა. ერიხ ლაინსდორფი დირიჟორობდა რომის საოპერო თეატრის ორკესტრს და გუნდს, მთავარ როლებში კი ზინკა მილანოვი (ტოსკა), იუსი ბიორლინგი (კავარადოსი) და ლეონარდ უორენი (სკარპია) იყვნენ. ჰერბერტ ფონ კარაიანმა „ტოსკა“ ორჯერ ჩაწერა. პირველად, 1963 წელს, Decca-სთვის, ვენის ფილარმონიულ ორკესტრთან ერთად, მოგვიანებით კი, 1979 წელს, ბერლინის ფილარმონიულ ორკესტრთან ერთად, Deutche Gramophon-ისთვის.
1970-იან და 80-იან წლებში ოპერის ჩაწერის სიხშირემ იმატა. პლასიდო დომინგომ კავარადოსი პირველად 1973 წელს ჩაწერა და ამას რეგულარული ინტერვალებით, 1994 წლამდე იმეორებდა. 1976 წელს მას ვაჟი, პლასიდო დომინგო უმცროსი შეუერთდა, რომელმაც მწყემსი ბიჭის სიმღერა შეასრულა ბრიტანულ ჩანაწერში New Philharmonia Orchestra-სთან ერთად. ახლო წარსულიდან აღსანიშნავია ანტონიო პაპანოს 2000 წელს გაკეთებული ჩანაწერი ანჯელა გეორგიუსთან, რობერტო ალანიასთან და რუჯერო რაიმონდისთან ერთად, რომელზე დაყრდნობითაც 2001 წელს ფილმიც გამოვიდა. „ტოსკას“ არა-იტალიური ჩანაწერები მცირე რაოდენობით, მაგრამ მაინც არსებობს, მაგალითად, ფრანგულ, გერმანულ, ესპანურ, უნგრულ და რუსულ ენებზე. 1964 წელს Мелодия-ს მიერ გაკეთებულ რუსულ ჩანაწერში კავარადოსის პარტიას ზურაბ ანჯაფარიძე ასრულებს. 1995 წელს გამოსულ პოპულარულ ინგლისურენოვან ჩანაწერში დეივიდ პერი Philharmonia Orchestra-ს და ბრიტანულ შემადგენლობას დირიჟორობს. გვიანი 1990-იანი წლებიდან მოყოლებული გამოცემულია არაერთი ვიდეო-ჩანაწერი DVD და Blu-ray ფორმატში, რომელთა შორისაც არის როგორც ახალი წარმოდგენები, ისე ძველი დადგმების გადამუშავებული ვერსიებიც.
გამოცემები და შესწორებები
„ტოსკას“ საორკესტრო პარტიტურა 1899 წელს გამოსცა რიკორდის საგამომცემლო სახლმა (Casa Ricordi). მიუხედავად ფინალური აქტის გამო რიკორდის უკმაყოფილებისა, იგი მეტ-ნაკლებად უცვლელი დარჩა 1909 წლის გამოცემაშიც. იგივე ვერსია გამოსცა Dover Press-მა 1991 წელსაც.
1909 წლის გამოცემა მცირედ განსხვავდება ხელნაწერისგან. ზოგიერთი მათგანი ტექსტს ეხება. თავდაპირველ ვერსიაში კავარადოსი მნეს პასუხობს „Pranzai“ („უკვე ვჭამე“), ხოლო შეცვლილ ვერსიაში – „Fame non ho“ („არ მშია“), რაც, უილიამ ეშბრუკის მიხედვით, მოსაუბრეებს შორის კლასობრივ სხვაობას უსვამს ხაზს. წამების სცენის შემდეგ, როდესაც ტოსკა კავარადოსის ამშვიდებს, ეუბნება: „Ma il giusto Iddio lo punirá“ („მაგრამ სამართლიანი ღმერთი დასჯის მას [სკარპიას] “). თავდაპირველ ვერსიაში კი ამ ადგილას შემდეგი ფრაზა იყო: „Ma il sozzo sbirro lo pagherà“ („მაგრამ ბინძური პოლიციელი ამისთვის გადაიხდის“).
სხვა ცვლილებები მუსიკას უკავშირდება. სცენაში, სადაც ტოსკა სკარპიას მოქრთამვას ცდილობს („Il prezzo!“), მისი მუსიკიდან ამოღებულია ნახტომი ოქტავაზე, რაც მთლიან პასაჟს სოპრანოს დიაპაზონის შუაში აქცევს და ხელს უწყობს მომღერალს, უკეთ გადმოსცეს ზიზღი სკარპიას მიმართ. ეშბრუკის აზრით, ყველაზე მოულოდნელი ცვლილება მესამე მოქმედებაშია. მას შემდეგ, რაც ტოსკა აღმოაჩენს, რომ სიკვდილით დასჯა დადგმული სულაც არ იყო და ამბობს სიტყვებს „Finire così? Finire così?“ („ასეთი დასასრული? ასეთი დასასრული?“), მას უნდა ემღერა ხუთტაქტიანი მონაკვეთი E lucevan le stelle-ს მელოდიიდან. ეშბრუკი ამ ცვლილების გამო პუჩინის აქებს, რადგან ნაწარმოების ამ წერტილში, სადაც მოვლენები დასასრულისკენ მიისწრაფვიან, ნებისმიერი შენელება აუტანელი იქნებოდა, თუმცა, აღნიშნავს, რომ მეორეს მხრივ, ფინალური ტაქტები ასე უფრო გასაგები გახდებოდა, რადგან აღნიშნული მელოდია შეიძლება გაგებული ყოფილიყო, როგორც ტოსკას და კავარადოსის სიყვარულის აღმნიშვნელი და არა უბრალოდ მელოდია, რომელიც ტოსკას არასოდეს მოუსმენია.
სქოლიო
კატეგორია:ოპერები კატეგორია:ოპერები წლის მიხედვით
აინ-ალ-თინა
აინ-ალ-თინა (عين التينة) — ქალაქი სირიაში, რომელიც ლათაკიის მუჰაფაზაში (რეგიონში) მდებარეობს. 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით აინ-ალ-თინის პროვინციაში დაახლოებით 1 333 ადამიანი ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ქალაქები
ბერდიჩივი
ბერდიჩივი (Бердичів) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ჟიტომირის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 78547 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჟიტომირის ოლქის ქალაქები
მაოიზმი
მაოიზმი ან მაო ძედუნის ნააზრევი — მარქსიზმ-ლენინიზმის ნაირსახეობა, რომელიც მაო ძედუნმა შექმნა სოციალისტური რევოლუციის რეალიზაციისთვის, ჩინეთის რესპუბლიკის სოფლის მეურნეობის  საზოგადოებაში და მოგვიანებით ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში. ფილოსოფიური განსხვავება მაოიზმსა და მარქსიზმ-ლენინიზმს შორის იმაში მდგომარეობს, რომ გლეხი რევოლუციური ავანგარდი უფროა წინა ინდუსტრიულ საზოგადოებებში, ვიდრე პროლეტარიატი. მარქსიზმ-ლენინიზმის ეს განახლება და ადაპტაცია ჩინურ პირობებთან, რომელშიც რევოლუციური პროცესი არის პირველადი და იდეოლოგიის მადიდებლობა მეორეხარისხოვანი, წარმოადგენს ურბანულ მარქსიზმ-ლენინიზმს, რომელიც ადაპტირებულია წინა ინდუსტრიულ ჩინეთში. მიუხედავად მარქსიზმისა და მაოიზმის მსგავსებისა, მათ შორის არსებობს გარკვეული განსხვავები. მარქსიზმი მიზნად ისახავს შექმნას ისეთი სახელმწიფო, სადაც მდიდრებსა და ღარიბებს შორის თანასწორობა იქნება. ეს არის ერთგვარი პოლიტიკური იდეოლოგია, რომელიც ემყარება კარლ მარქსის მიერ დადგენილ დოგმებს. მაოიზმს, თავის მხრივ, სურს, რომ მისმა ქვეყანამ, ჩინეთმა, დაინახოს პროლეტარიატის რევოლუციის საჭიროება და შეცვალოს იმდროინდელი საზოგადოება. მას არ შეეძლო მარქსიზმის ზუსტი კოპირება ჩინეთში, სადაც ფერმერთა უზარმაზარი მოსახლეობა ცხოვრობდა. ასე რომ, მან გარკვეული ცვლილებები შეიტანა თეორიაში და შეუსაბამა ჩინეთის პირობებს, მაო ძედუნმა მარქსიზმ – ლენინიზმის ერთგვარი ადაპტაცია მოახდინა ჩინურ პირობებთან.
1950-იანი წლებიდან დენ სიაპონის ჩინურ ეკონომიკურ რეფორმებამდე, 1970-იანი წლების ბოლოს, მაოიზმი იყო ჩინეთის კომუნისტური პარტიისა და მაოისტური რევოლუციური მოძრაობების პოლიტიკური და სამხედრო იდეოლოგია მთელ მსოფლიოში. 1960-იანი წლების სსრკ-ჩინეთის განხეთქილების შემდეგ, ჩინეთის კომუნისტური პარტია და საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტია აცხადებდნენ, რომ თითოეული მათგანი იყო იოსებ სტალინის, მარქსიზმ – ლენინიზმისა და მსოფლიო კომუნიზმის იდეოლოგიის ერთადერთი მემკვიდრე.
1970-იანი წლების ბოლოს პერუს კომუნისტურმა პარტიამ ნათელმა გზამ შექმნა და მაოიზმის სინთეზირება მოახდინა მარქსიზმ – ლენინიზმ – მაოიზმში და შექმნა მარქსიზმ – ლენინიზმის თანამედროვე ნაირსახეობა.
თანამედროვე ჩინური ინტელექტუალური ტრადიცია
XX საუკუნის დასასრულს, თანამედროვე ჩინური ინტელექტუალური ტრადიცია განისაზღვრება ორი ცენტრალური კონცეფციით: (i) ხატმებრძოლეობა (იკონოკლაზმი) და (ii) ნაციონალიზმი.
იკონოკლასტების რევოლუცია და ანტი-კონფუციანიზმი
XX საუკუნის ბოლოსთვის, ჩინეთის ტრადიციული ელიტის (ანუ მემამულეებისა და ბიუროკრატების) პროპორციულად მცირე, მაგრამ სოციალურად მნიშვნელოვანმა ჯგუფმა, აღმოჩინა, რომ ისინი უფრო და უფრო სკეპტიკურად უყურებენ კონფუციანიზმის ეფექტურობას და მორალურ ვალიდურობა. ამ სკეპტიკურმა იკონოკლასტებმა ჩამოაყალიბეს ჩინური საზოგადოების ახალი სეგმენტი, თანამედროვე ინტელიგენცია, რომლის ჩამოყალიბება იქცა სოციალური კლასების განადგურების დასაწყისად.
ჩინეთის იმპერიის უკანასკნელი დინასტიის დაცემამ 1911 წელს ნიშნავდა კონფუცის მორალური წესრიგის საბოლოო მარცხს და კონფუციანიზმი გადაიქცა პოლიტიკური კონსერვატიზმის სინონიმად  ინტელიგენციის გონებაში. ეს იყო კონსერვატიზმისა და კონფუციანიზმის ასოციაცია, რომელიც კრძალავდა XX საუკუნის პირველი ათწლეულების განმავლობაში ჩინეთის ინტელექტუალური აზრის იკონოკლასტურ ბუნებას.
ნაციონალიზმი და მარქსიზმის მიმართვა
იკონოკლაზმთან ერთად, რადიკალური ანტიიმპერიალიზი დომინირებდა ჩინეთის ინტელექტუალურ ტრადიციაზე და ნელ-ნელა გადაიზარდა სასტიკ ნაციონალისტურ სიფიცხეში, რამაც ძლიერად იმოქმედა მაოს ფილოსოფიაზე და გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჰქონდა მარქსიზმის ადაპტირებისას ჩინურ მოდელთან. იმდროინდელი ჩინური ნაციონალისტური სენტიმენტების გასაგებად სასიცოცხლო მნიშვნელობა აქვს ვერსალის ხელშეკრულება ს, რომელიც 1919 წელს გაფორმდა. ხელშეკრულებამ გამოიწვია მწარე ნაციონალისტური უკმაყოფილების ტალღა ჩინელ ინტელექტუალებზე, რადგანაც ადრე გერმანიის მიერ კონტროლირებადი შანდუნი - ჩინელებთან კონსულტაციის გარეშე  გადაეცა იაპონიის კონტროლს.
ნეგატიურმა რეაქციამ კულმინაციას მიაღწია 1919 წლის 4 მაისს მომხდარი ინციდენტით, რომლის დროსაც 3000 სტუდენტმა დაიწყო საპროტესტო აქცია პეკინში, რომლებიც აღშფოთებული იყვნენ იაპონიისთვის ვერსალის ხელშეკრულებით დათმობის შესახებ. საპროტესტო მოძრაობამ ძალადობრივი სახე მიიღო, როდესაც მომიტინგეებმა დაიწყეს თავდასხმა მინისტრთა სახლებსა და ოფისებზე, რომლებიც იაპონელებთან თანამშრომლობდნენ ან პირდაპირ ანაზღაურებად იღებდნენ მათგან. 4 მაისის ინციდენტი და მოძრაობა აღმოჩნდა კატალიზატორი და გააღვიძა დიდი ხნის მიძინებული პოლიტიკური საზოგადოება.
კიდევ ერთმა საერთაშორისო მოვლენამ დიდი გავლენას იქონია არა მარტო მაოზე, არამედ ჩინურ ინტელიგენციაზე. რუსეთის რევოლუციამ დიდი ინტერესი გამოიწვია ჩინელ ინტელექტუალთა შორის, თუმცა ჩინეთში სოციალისტური რევოლუცია არ განიხილებოდა სიცოცხლისუნარიან ვარიანტად 4 მაისის ინციდენტის შემდეგ. ამის შემდეგ, მარქსისტად გახდომა იყო ერთი გზა, რომ ჩინელ ინტელექტუალებს უარი ეთქვათ როგორც ჩინურ ტრადიციებზე ასევე ჩინეთის აწმყოს ფორმირებაში დასავლეთის ბატონობაზე.
განსხვავებები მარქსიზმისგან
მაოიზმსა და მარქსიზმს შორის ორი განსხვავებაა იმაში, თუ როგორ განისაზღვრება პროლეტარიატი და რა პოლიტიკური და ეკონომიკური პირობებით წამოიწყება კომუნისტური რევოლუცია:
ამრიგად, ორივე თეორია ყურადღებას ამახვილებს პროლეტარიატის რევოლუციაზე, რომელიც შეცვლის საზოგადოებას: მარქსიზმი ყურადღებას ამახვილებს ქალაქის მუშებზე, ხოლო მაოიზმი ყურადღებას ამახვილებს გლეხზე ან მიწათმოქმედებაზე. მარქსიზმს სჯერა,რომ ეკონომიკურად ძლიერი სახელმწიფო ინდუსტრიულია და ინდუსტრიალიზაცია პროლეტარიატის რევოლუციის აუცილებელი კომპონენტია. მაოიზმი კი არავითარ მნიშვნელობას არ ანიჭებს ინდუსტრიალიზაციას ან ტექნოლოგიებს. შესაბამისად, მარქსიზმისთვის პრიორიტეტულია სამრეწველო პროდუქტი და მაოიზმისათვის — სოფლის მეურნეობის პროდუქტი.
კიდევ ერთი განსხვავება ეხება ეკონომიკისადმი მიდგომას: მარქსიზმს სჯეროდა, საზოგადოებაში მიმდინარე ყველა ცვლილება ან ნებისმიერი რამ, უკავშირდება ეკონომიკას. მაოიზმისათვის კი საზოგადოებაში მიმდინარე მოვლენები ადამიანური ბუნების შედეგია და არა ეკონომიკის.
მინი|მაოიზმი აღწერილია როგორც ჩინეთის პირობებისათვის ადაპტირებული [[მარქსიზმ-ლენინიზმი, ქვეყანაში საყოველთაოდ გამოიყენება მისი ვარიანტი მარქსიზმ-ლენინიზმ-მაოიზმი.]]
მაოიზმი ჩინეთში
პოსტრევოლუციურ პერიოდში მაო ძედუნის აზრი განისაზღვრა ჩინეთის კომუნისტური პარტიის კონსტიტუციაში, როგორც „მარქსიზმი-ლენინიზმი, რომელიც გამოიყენება ჩინეთის კონტექსტში“, სინთეზირებულია მაოსა და ჩინეთის „პირველი თაობის“ მიერ. იგი ირწმუნება, რომ კლასობრივი ბრძოლა გრძელდება მაშინაც კი, თუ პროლეტარიატმა უკვე დაამხო ბურჟუაზია და თვით კომუნისტური პარტიის შემადგენლობაში შედის კაპიტალისტური რესტავრატორული ელემენტები. მაოიზმმა წარმოადგინა ჩინეთის კომუნისტური პარტიის პირველი ყოვლისმომცველი თეორიული სახელმძღვანელო იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა გაგრძელდეს სოციალისტური რევოლუცია, სოციალისტური საზოგადოების შექმნა, სოციალისტური სამხედრო მშენებლობა და ხაზს უსვამს საზოგადოებაში არსებულ სხვადასხვა წინააღმდეგობებს, თუ როგორ მოიხსენიონ სოციალისტური მშენებლობა. მიუხედავად იმისა, რომ იგი კვლავაც შეიძლება ითქვას, რომ არის მთავარი ძალა, რომელმაც დაამარცხა „იმპერიალიზმი და ფეოდალიზმი“ და შექმნა „ახალი ჩინეთი“ ჩინეთის კომუნისტური პარტიის მიერ, იდეოლოგია გადარჩა მხოლოდ კომუნისტური პარტიის კონსტიტუციის სახელით, რადგან დენგ სიაოპინმა გააუქმა ყველა მაოისტური პრაქტიკა 1978 წელს როდესაც შექმნა სახელმძღვანელო სახელწოდებით „სოციალიზმი ჩინური მახასიათებლებით“.
კრიტიკა და განხორციელება
მინი|1978 წელს [[ჩინეთის კომუნისტური პარტია|ჩინეთის კომუნისტურ პარტიში პოპულარობის დაკარგვის მიუხედავად, მაო მაინც პატივსაცემი პიროვნებაა დღემდე.]] მაოიზმი დაეცა ჩინეთის კომუნისტურ პარტიის სასარგებლოდა, დენ სიაპონის რეფორმებით 1978 წელს. დენს მიაჩნდა, რომ მაოიზმმა აჩვენა „ულტრამემარცხენეობის“ საფრთხეები, რაც გამოიხატა სხვადასხვა მასობრივ მოძრაობაში, რომლებიც მაოისტების ხანას ახასიათებდა. ჩინურ კომუნიზმში ტერმინი „მარცხენა“ შეიძლება ჩაითვალოს, როგორც მაოისტური პოლიტიკის ევფემიზმი. ამასთან, დენმა აღნიშნა, რომ მაოიზმის რევოლუციური მხარე უნდა ჩაითვალოს მმართველი მხარისგან განცალკევებულად, რასაც მის ცნობილ ეპითეტამდე მივყავართ, რომ მაო იყო „70% მართალი, 30% არასწორი“. ჩინელი მეცნიერები ზოგადად თანხმდებიან, რომ დენისეული ინტერპრეტაცია მაოიზმის შესახებ ინახავს ჩინეთში კომუნისტური მმართველობის ლეგიტიმურობას, მაგრამ ამავე დროს აკრიტიკებს მაოს ბრენდის ეკონომიკურ და პოლიტიკურ მმართველობას.
პოპულიზმი
მაოს მტკიცედ სწამდა ერთიანი ხალხის კონცეფციის. მაოიზმის მრავალი სვეტი, როგორიცაა ინტელექტუალების უნდობლობა იყო ტიპური პოპულისტური იდეა. „ხალხის ომის კონცეფცია, რომელიც ასე აქტუალურია მაოისტური აზრისთვის, პირდაპირ არის პოპულისტური სათავეებიდანვე. მაო თვლიდა, რომ ინტელექტუალები და პარტიული კადრები უნდა ყოფილიყვნენ მასის პირველი მოსწავლეები, რომ მოგვიანებით გახდარიყვნენ მასების მასწავლებლები. ეს კონცეფცია სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო ზემოხსენებული „ხალხის ომის“ სტრატეგიისთვის.
ნაციონალიზმი
მაოს ნაციონალისტურმა იმპულსებმა ასევე მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს მარქსიზმის ადაპტირებაში ჩინურ მოდელთან და მაოიზმის ფორმირებაში. მაოს ნამდვილად სჯეროდა, რომ ჩინეთს უნდა შეესრულებინა გადამწყვეტი როლი სოციალისტური რევოლუციის ტალღაში საერთაშორისო მასშტაბით. ამ რწმენამ, ან იმ მრისხანებამ, რომლითაც მაო მართავდა მის პოლიტიკას, ჩამოაშორა სხვა ჩინელ კომუნისტებს და წაიყვანა მაო იმ გზით, რასაც ლევ ტროცკი უწოდებდა „მესიანურ რევოლუციურ ნაციონალიზმს“, რაც მის პიროვნულ ფილოსოფიაში იყო. გერმანიის მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ აქტივისტმა მაიკლ კოჰენენმა, რომელიც ყოფილი მაოისტია, შეაფასა მაოიზმი, როგორც ნაციზმის ჩინური ფორმა.
სქოლიო
კატეგორია:სოციალიზმის ტიპები კატეგორია:ტოტალიტარიზმი კატეგორია:ულტრამემარცხენე პოლიტიკა კატეგორია:ჩინური ფილოსოფია კატეგორია:ავტორიტარიზმი კატეგორია:ანტიკაპიტალიზმი კატეგორია:ანტიფაშიზმი კატეგორია:ჩინეთის ისტორია კატეგორია:ჩინეთის პოლიტიკა კატეგორია:ანტირევიზიონიზმი კატეგორია:მარქსიზმ-ლენინიზმი კატეგორია:ეპონიმური პოლიტიკური იდეოლოგიები კატეგორია:მარქსისტული აზროვნების სკოლები კატეგორია:ჩინეთის კომუნისტური პარტიის იდეოლოგია
მონტილია
მონტილია (Montilla) — ქალაქი მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კორდობის პროვინციის ალტო-გვადალკივირის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 168,51 კმ². მოსახლეობა — 22859 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კორდობის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კორდობის ქალაქები
ბერნარდინ ევარისტო
ბერნარდინ ევარისტო (Bernardine Evaristo; დ. 28 მაისი, 1959) — ბრიტანელი მწერალი. მისმა რომანმა „გოგონა, ქალი და სხვა დანარჩენი“ 2019 წელს ბუკერის პრემია მოიპოვა, რითაც ავტორი ამ ჯილდოს მფლობელი პირველი შავკანიანი ქალი და პირველი ბრიტანელი შავკანიანი გახდა. რომანი ბარაკ ობამამ 2019 წლის თავის 19 საყვარელ წიგნს შორის დაასახელა. დღემდე „გოგონა, ქალი და სხვა დანარჩენი“ 35 ენაზე ითარგმნა. რომანების გარდა ევარისტოს შემოქმედება პიესებს, ლექსებსა და ესეებს მოიცამს. მისი პოემის „იმპერატორის შვილი“ (2001) და ნოველის „გამარჯობა, დედა“ (2010) მიხედვით BBC Radio 4-მა რადიოპიესები შექმნა.
ევარისტო მრავალი წარმატებული პროექტის ავტორია, რომელიც შავკანიან მწერალთა და ხელოვანთა ჩართულობის გაზრდას ემსახურება. 2012 წელს მან აფრიკულ პოეზიაში ბრუნელის საერთაშორისო პრემია დააარსა. ევარისტო მწერალთა განვითარების სააგენტოს გაავრცელე სიტყვა ერთ-ერთი თანადამფუძნებელია. 1982 წელს მან პოლეტ რენდელთან და პატრისია ჰილერთან ერთად ბრიტანეთში შავკანიან ქალთა პირველი თეატრალური კომპანია ჩამოაყალიბა. 1990-იან წლებში მწერალმა ორგანიზება გაუწია ბრიტანეთში შავკანიანთა პირველ ლიტერატურულ კონფერენციას, რომელიც ლონდონის მუზეუმში ჩატარდა და აგრეთვე შავკანიანთა თეატრის პირველ მასშტაბურ კონფერენციას, რომელიც სამეფო ფესტივალის დარბაზში ჩატარდა.
ლიტერატურაში შეტანილი წვლილისთვის ევარისტო 2009 წელს ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის წევრი, ხოლო 2020 წელს ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის ოფიცერი გახდა.
ბიოგრაფია
ევარისტო ლონდონში, ელთამის რაიონში, დაიბადა, ხოლო გაიზარდა ვულვიჩის რაიონში. იგი ოჯახში რვიდან მეოთხე შვილი იყო. მას თეთრკანიანი დედა ჰყავდა, რომელიც სკოლის მასწავლებელი იყო. მისი მამა, იულიუს ევარისტო, ნიგერიელი იყო. იგი ნიგერიაში გაიზარდა და ბრიტანეთში 1949 წელს ემიგრიდა, სადაც მშრომელთა პარტიიდან გრინვიჩის ოლქის საბჭოს პირველი შავკანიანი წევრი გახდა.
ევარისტომ განათლება გრინვიჩის ახალგაზრდულ თეატრში, ელთამ ჰილის გოგონათა სკოლაში და როუზ ბრაფორდის კოლეჯში მიიღო. 2013 წელს მან ლონდონის უნივერსიტეტის გოლდსმიტის კოლეჯი შემოქმედებითი წერის დოქტორის ხარისხით დაამთავრა.
მწერლობა
ევარისტოს შემოქმედება, რომელიც მხატვრულ ნაწარმოებებს, მათ შორის პოემებს მოიცავს, აფრიკული დიასპორის ცხოვრების ასპექტებს იკვლევს. მწერლისათვის დამახასიათებელია თხრობის ფორმისა და ნარატიული პერსპექტივის ექსპერიმენტირება. იგი ხშირად ერთმანეთში ურევს წარსულსა და აწმყოს, პროზასა და პოეზიას, ფაქტობრივსა და თეორიულს, რეალობასა და ალტერნატიულ რეალობას.
ევარისტოს პოემა „იმპერატორის შვილი“, რომელშიც მოქმედება რომაული პერიოდის ლონდონში ხდება, შავკანიანი მოზარდი გოგონას შესახებ მოგვითხრობს, რომლის მშობლები ნუბიელები არიან. პოემამ ინგლისის ხელოვნების საბჭოს მწერალთა ჯილდო მოიპოვა, ხოლო 2010 წელსს ჟურნალ The Times მიერ დეკადის 100 საუკეთესო წიგნს შორის დასახელდა. 2013 წელს პოემის მიხედვით BBC Radio 4-მა რადიოპიესა შექმნა.
ევარისტოს 2008 წლის რომანი „თეთრი ფესვები“ სატირაა, რომელშიც მონათა ვაჭრობის ისტორიის შებრუნებულ ასახვას ვხვდებით. მწერალმა შექმნა სამყარო, სადაც აფრიკელები ბატონები, ხოლო ევროპელები მათი მონები არიან. რომანმა დუბლინის საერთაშორისო ლიტერატურული პრემიის, ორანჯის პრემიისა და ართურ კლარკის პრემიის ნომინაციები მოიპოვა.
ევარისტოს 1997 წლის პოემამ „ლარა“, რომელიც 2009 წელს განახლებული სახით გამოიცა, 1998 წელს საუკეთესო რომანის კატეგორიაში EMMA-ის ჯილდო მოიპოვა. რომანი ნახევრად-ავტობიოგრაფიულია და მასში მწერალი საკუთარი შვიდი თაობის წინაპრების ფესვებს იკვლევს.
ევარისტოს 2014 წლის რომანი „მისტერ საყვარელი“ 74 წლის ანტიგუელი ლონდონელის შესახებ მოგვითხრობს, რომელიც ფარული ჰომოსექსუალია და 50-წლიანი ქორწინების შემდეგ საკუთარი გადაწყვეტილებების გააზრებას იწყებს. რომანმა ლგბტ პროზისთვის ფერო-გრამლის ჯილდო და ჯერვუდის პრემია მოიპოვა.
მწერლის 2019 წლის რომანი „გოგონა, ქალი და სხვა დანარჩენი“ სხვადასხვა კულტურული ფონის, სოციალური ფენის, სექსუალობისა და წარმოშობის 19-დან 93 წლამდე ასაკის 12 შავკანიანი ბრიტანელი ქალის შესახებ მოგვითხრობს. რომანი პერსონაჟების იმედებს, პრობლემებსა და მათი ცხოვრებების გადაკვეთას ასახავს. 2019 წლის ივლისში „გოგონა, ქალი და სხვა დანარჩენი“ ბუკერის პრემიის ნომინანტთა გრძელ სიაში, ხოლო სექტემბერში ფინალისტთა სიაში დასახელდა და ნოემბრის თვეში მარგარეტ ეტვუდის რომანთან „აღთქმები“ ერთად ბუკერის პრემია მოიპოვა, რითაც ევარისტო პრემიის ლაურეატი პირველი შავკანიანი ქალი ავტორი გახდა. რომანი აგრეთვე წარდგენილი იყო ქალთა პრემიაზე პროზისთვის.
სამწერლო მოღვაწეობისთვის ევარისტო ყოველწლიური სიის Powerlist 2021 წლის გამოცემაში, როგორც აფრო-ამერიკული წარმოშობის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ბრიტანელი, მოხვდა.
სწავლება და ტურები
1994 წლიდან ევარისტო შემოქმედებით წერას ასწავლის. მას არაერთი სასწავლებლის სტიპენდია მოუპოვებია, მათ შორისაა დართმაუზის კოლეჯი, ჯორჯთაუნის უნივერსიტეტი, კოლუმბიის უნივერსიტეტი და აღმოსავლეთ ანგლიის უნივერსიტეტი.
2012-2015 წლებში აღმოსავლეთ ანგლიის უნივერსიტეტში იგი უძღვებოდა The Guardian-ის კურსს „როგორ მოვყვეთ ამბავი“.
ევარისტო ბრიტანეთის საბჭოს ბერლინის 32-ე და 33-ე ლიტერატურული სემინარების თავმჯდომარე იყო.
პირადი ცხოვრება
ევარისტო დაქორწინებულია მწერალ დევიდ შენონზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:XXI საუკუნის ბრიტანელი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ბრიტანელი რომანისტები
მონტურკე
მონტურკე (Monturque) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კორდობის პროვინციის კამპანია-სურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 32,83 კმ². მოსახლეობა — 1958 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კორდობის მუნიციპალიტეტები
აინ-ალ-შარკია
აინ-ალ-შარკია (عين شقاق‎‎) — ქალაქი სირიაში, რომელიც ლათაკიის მუჰაფაზაში (რეგიონში) მდებარეობს. 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით აინ-ალ-შარკიის პროვინციაში დაახლოებით 2 359 ადამიანი ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ქალაქები
კოროსტენი
კოროსტენი (Коростень) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ჟიტომირის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 65592 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჟიტომირის ოლქის ქალაქები
ჯენიფერ გრანჰოლმი
ჯენიფერ მულჰერნ გრანჰოლმი (Jennifer Mulhern Granholm;დ. 5 თებერვალი, 1959) — კანადელი წარმოშობის ამერიკელი პოლიტიკოსი, ადვოკატი, განმანათლებელი, მწერალი და პოლიტიკური კომენტატორი, რომელიც 2021 წლიდან მსახურობს ამერიკის შეერთებული შტატების ენერგეტიკის მე-16 მდივნად. დემოკრატიული პარტიის წევრი. 2003 წლიდან 2011 წლამდე მსახურობდა მიჩიგანის 47-ე გუბერნატორად, 1999 წლიდან 2003 წლამდე მიჩიგანის გენერალურ პროკურორად.
დაიბადა ვანკუვერში, 4 წლის ასაკში გადავიდა კალიფორნიაში. ჯენიფერი სწავლობდა კალიფორნიის უნივერსიტეტში, ბერკლიში, 1984 წელს დაამთავრა ხელოვნების ბაკალავრიატი და შემდეგ დოქტორანტურა ჰარვარდის სამართლის სკოლაში, სადაც იყო ჰარვარდის სამოქალაქო უფლებების მიმოხილვის მთავარი რედაქტორი. შემდეგ იგი მუშაობდა ამერიკის შეერთებული შტატების სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლედ, 1991 წელს გახდა აშშ-ს ადვოკატის თანაშემწე მიჩიგანის აღმოსავლეთ ოლქში, და 1995 წელს დაინიშნა უეინის ოლქის კორპორაციის მრჩეველად.
1998 წელს, გრანჰოლმმა კენჭი იყარა მიჩიგანის გენერალურ პროკურორის პოსტზე რათა შეეცვალა ფრენკ ჯ. კელევი. მან დაამარცხა რესპუბლიკელი ჯონ სმიტანკა, 1994 წლის კანდიდატი და მიჩიგანის დასავლეთ ოლქის ყოფილი ადვოკატი. 2002 წელს მან კენჭი იყარა გუბერნატორის პოსტზე. მან დაამარცხა ენგლერის ლეიტენანტი გუბერნატორი დიკ პოსტჰუმუსი და 2003 წლის 1 იანვარს გახდა მიჩიგანის პირველი ქალი გუბერნატორი. 2006 წელს იგი ხელახლა აირჩიეს მეორე ვადით და მსახურობდა 2011 წლის 1 იანვრამდე, სანამ მან დატოვა თანამდებობა სახელმწიფო ვადის შეზღუდვის გამო.
ჯენიფერი იყო ბარაკ ობამას საპრეზიდენტო გარდამავალი გუნდის წევრი, სანამ 2009 წლის იანვარში იგი თანამდებობას დაიკავებდა. საჯარო თანამდებობის დატოვების შემდეგ, გრანჰოლმმა დაიკავა თანამდებობა კალიფორნიის უნივერსიტეტში, ბერკლიში და მეუღლესთან დანიელ მულჰერნთან ერთად დაწერა 2011 წელს გამოშვებული მმართველის ისტორია: ბრძოლა სამუშაოსთვის და ამერიკის მომავლისთვის. 2017 წლის იანვარში იგი დაიქირავეს CNN-ის პოლიტიკურ თანამშრომლად.
2020 წლის 15 დეკემბერს არჩეულმა პრეზიდენტმა ჯო ბაიდენმა გამოაცხადა გრანჰოლმი ამერიკის შეერთებული შტატების ენერგეტიკის დეპარტამენტის ხელმძღვანელად. 2021 წლის 25 თებერვალს იგი დაამტკიცა ამერიკის შეერთებული შტატების სენატმა.
ადრეული ცოხვრება და განათლება
გრანჰოლმი დაიბადა ვანკუვერში, ბრიტანეთის კოლუმბიაში, შირლი ალფრედას და ვიქტორ ივარ გრანჰოლმის ოჯახში, ორივე ბანკის მოლარე იყო. გრანჰოლმის დედის ბებია-ბაბუა, ირლანდიიდან და ნიუფაუნდლენდიდან იყვნენ. მისი ბაბუა იყო ჰიუგო გრანჰოლმი, 1920-იანი წლების ბოლოს რობერტსფორსიდან ემიგრაციაში წავიდა პენიში, ბრიტანეთის კოლუმბიაში, სადაც მისი მამა იყო მერი. საწარმოებისა და ენერგეტიკის ყოფილი მინისტრი, შვედეთის ყოფილი ვიცე-პრემიერი, მოდ ოლოფსონი, ცხოვრობს რობერტსფორსში, როდესაც ისინი ერთმანეთს შეხვდნენ შვედეთში, მედიამ გამოავლინა, რომ ოლოფსონის ქმარი გრანჰოლმის ნათესავია. მისი ბებია იყო ჯუდიტ ოლივია ჰენრიეტა გრანჰოლმი, ემიგრანტი სამხრეთ ნორვეგიიდან გერშტადიდან. იგი გემით ჩავიდა ოსლოდან ჰალიფაქსში და იქიდან რკინიგზით წავიდა პენიში, ბრიტანეთის კოლუმბიაში, სადაც მისმა ბიძებმა და რამდენიმე სხვამ შექმნეს ხე-ტყის პატარა დასახლება.
როდესაც გრანჰოლმი ოთხი წლის იყო, მისი ოჯახი ემიგრაციაში წავიდა კალიფორნიაში. იგი გაიზარდა ანაჰაიმში, სან-ხოსეში და სან კარლოსში. გრანჰოლმი 1977 წელს სან-კარლოსის საშუალო სკოლის დამთავრებამდე სწავლობდა „Ida Price Junior High“-სა და „Del Mar“-ის საშუალო სკოლაში. მან მოიგო მის სან კარლოსის სილამაზის კონკურსი. როგორც მოზარდი, მან სცადა ჰოლივუდის სამსახიობო კარიერის დაწყება, მაგრამ მიატოვა 21 წლის ასაკში. 1978 წელს იგი გამოჩნდა „გაცნობის თამაშში“, იგი მუშაობდა გიდის პოზიციაზე Universal Studios-ში და Los Angeles Times-ში მყიდველებთან მუშაობის განყოფილებაში. იგი იყო პირველი ქალი ტურისტული გიდი აშშ-ში, რედვუდში, პილოტირებდა ნავებს 25 ტურისტით.
1980 წელს, 21 წლის ასაკში, იგი გახდა აშშ-ს ნატურალიზებული მოქალაქე და მუშაობდა ჯონ ბ. ანდერსონის კამპანიაში. შემდეგ იგი ჩაირიცხა კალიფორნიის უნივერსიტეტში, ბერკლიში. 1984 წელს მან დაათავრა ბაკალავრიატი პოლიტიკის მეცნიერებაში და ფრანგულში. საფრანგეთში ერთი წლის განმავლობაში იგი ეხმარებოდა ებრაელებს ტანსაცმლისა და სამედიცინო ნივთების გადატანაში გრანჰოლმი ჩაერთო ანტი-აპარტეიდის მოძრაობაში. 1987 წელს მან მიიღო იურისტის დოქტორის ხარისხი ჰარვარდის უნივერსიტეტში.
მიჩიგანის გენერალური ადვოკატი (1999–2003)
1998 წელს, 37 წლის დემოკრატმა გენერალურმა ადვოკატმა ფრენკ კელიმ არჩია აღარ ეყარა კენჭი, ამის შემდეგ გრანჰოლმი ჩაერთო რბოლაში მის ნაცვლად. გენერალურ არჩევნებზე იგი შეხვდა რესპუბლიკელ ჯონ სმიტანკას, 1994 წლის კანდიდატს და მიჩიგანის დასავლეთ ოლქის ყოფილ აშშ-ს ადვოკატს. კამპანია დაიწყო შედარებით მეგობრულად, ორივე შეთანხმდა, რომ მათ სურდათ გაეფართოებინათ ინტერნეტ დანაშაულების განყოფილება, დაეწყოთ სამეზობლოზე დაფუძნებული დანაშაულთან ბრძოლის პროგრამები და გაეგრძელებინათ მუშაობა მომხმარებელთა ადვოკატად, როგორც ამას კელი აკეთებდა.
თუმცა, რბოლა მწარე გახდა სექტემბრის შუა რიცხვებში, როდესაც სმიტანკამ გაუშვა სატელევიზიო რეკლამა, რომელიც გრანჰოლმს უწოდებდა „გამოუცდელ“ და „სახიფათო“ ლიბერალს. იგი ასევე ცდილობდა გრანჰოლმი დაეკავშირებინა ჯეფრი ფიგერის დანაშაულებრივ გეგმასთან, რომელიც მოითხოვდა მეტი აქცენტის გაკეთებას არაძალადობრივი კრიმინალების რეაბილიტაციაზე და მათი პატიმრობის ვადების შემცირებაზე. გრანჰოლმმა, რომელმაც უარყო ფიგერის დანაშაულებრივი გეგმა მისი გამოქვეყნების დღეს, თქვა, რომ ბრალდება იყო „ტყუილი, უბრალოდ ტყუილი“. კითხვაზე, რა განასხვავებს მას სმიტანკასგან, გრანჰოლმმა უპასუხა: „პატიოსნების გარდა?“ კელი ასევე მივიდა გრანჰოლმის დასაცავად, ითამაშა რეკლამაში, სადაც მან სმიტანკას რეკლამებს უწოდა „ნაგავი“ და „თაღლითობა“ და დაადანაშაულა „არაკეთილსინდისიერი კამპანიის“ წარმართვაში. თავის მხრივ, სმიტანკა გააბრაზა დემოკრატიულმა რეკლამებმა, რომლებიც ეხებოდა ბავშვის დახმარების დაგვიანებულ გადსახადს.
დახურული რბოლის შემდეგ, გამოკითხვებით, სადაც ორი კანდიდატი ფაქტობრივად იდენტური ხმებით იყო წარმოდგენილი, გრანჰოლმმა დაამარცხა სმიტანკა 1,557,310 ხმით. მას შემდეგ, რაც 2002 წელს გრანჰოლმი გუბერნატორად აირჩიეს, სმიტანკასა და მაშინდელ რესპუბლიკელ გუბერნატორს ჯონ ენგლერს შორის წარმოიშვა კამათი იმის შესახებ, თუ ვინ იყო ყველაზე პასუხისმგებელი გრანჰოლმის მეტეორულ ზრდაზე მიჩიგანის პოლიტიკაში. სმიტანკამ დაადანაშაულა ენგლერი 1998 წლის რბოლაში სკოტ რომნის განდევნის მცდელობაში, მას შემდეგ, რაც მან რესპუბლიკურ კონვენციაზე რომნი დაამარცხა. ენგლერმა უპასუხა, რომ სმიტანკა სუსტი კანდიდატი იყო, რომელიც განზე უნდა გადამდგარიყო რომნისთვის, რომელიც გამოუცდელ გრანჰოლმს დაამარცხებდა; მაშინ მას არ ექნებოდა 2002 წლის გუბერნატორული კამპანიის გაშვების ადგილი.
გრანჰოლმმა ფიცი დადო 1999 წლის 1 იანვარს და გახდა მიჩიგანის პირველი ქალი გენერალური ადვოკატი. იგი მუშაობდა 1999 წლიდან 2003 წლამდე. თანამდებობაზე მან განაგრძო კელის მუშაობა მოქალაქეებისა და მომხმარებელთა უფლებების დაცვაზე და დააარსა მიჩიგანის პირველი მაღალტექნოლოგიური დანაშაულის განყოფილება, დანიშნა ტერენს ბერგი მის პირველ ხელმძღვანელად.
1999 წლის აპრილში გრანჰოლმმა გამოაცხადა სარჩელი „RVP Development“-ის, „Arcadia Bluffs“-ის გოლფის მოედნის მშენებლების წინააღმდეგ, ამტკიცებდა, რომ მოედნის ცუდად მშენებლობამ გამოიწვია ნალექის უკანონო ჩაშვება მიჩიგანის ტბაში. დეველოპერული კომპანიის პრეზიდენტმა რიჩარდ პოსტმამ უარი თქვა სახელმწიფო ჯარიმების 425,000 აშშ დოლარის გადახდაზე, თქვა, რომ მან გადადგა ნაბიჯები ეროზიის შესაჩერებლად და აქეთ დაადანაშაულა გრანჰოლმი. გრანჰოლმმა უპასუხა, რომ „მიჩიგანის ლანდშაფტის აღქმა ისეთივე ღარიბია როგორც უნარი გოლფის ლანდშაფტის აგების“ მრავალწლიანი მოლაპარაკებებისა და სამართლებრივი ჩხუბის შემდეგ,  სარჩელი მოგვარდა 2003 წლის აგვისტოში, „RVP Development“ დათანხმდა 125,000 აშშ დოლარის ჯარიმის გადახდას.
2001 წლის 11 სექტემბრის თავდასხმების შემდეგ, გრანჰოლმმა უბრძანა სახელმწიფო უწყებებს, ემუშავათ ტერორიზმის წინააღმდეგ. მან ასევე დააწესა რეგულაცია ბენზინის დილერებზე, რათა მათ არ გაეზარდათ ფასები მკვეთრად. 2002 წლის თებერვალში გრანჰოლმმა გამოაცხადა, რომ მისი ოფისი უერთდებოდა „AARP“ მიჩიგანის შტატის ოფისს, რათა დახმარებოდა მომხმარებლებს ტელემარკეტინგის ზარებთან ბრძოლაში.
2002 წლის არჩევნები
2002 წლის არჩევნებში მოქმედ რესპუბლიკელ გუბერნატორს ჯონ ენგლერს ვადა ამოეწურა და აღარ შეეძლო კენჭი ეყარა მეოთხე ვადით. რესპუბლიკელები გაერთიანდნენ ენგლერის გუბერნატორის, დიკ პოსტჰუმუსის გარშემო. ამასობაში, გრანჰოლმი შეხვდა მთავარ მოწინააღმდეგეს — კანადაში აშშ-ს ყოფილ ელჩს, გუბერნატორს ჯეიმზ ბლანჩარდს და ყოფილ პალატის წევრს უაიპ დევიდ ე ბონიორს. ბლანშარდი 1990 წელს დამარცხდა, ხოლო ბონიორი გადადგა თავისი თანამდებობიდან.
გრანჰოლმი საყოველთაო არჩევნების ფავორიტი მონაწილე იყო, მშრომელი ქალების, აფრო-ამერიკელებისა და 30 წლამდე ამომრჩევლების ძლიერი მხარდაჭერით. მან ჩაატარა კამპანია დანაშაულთან დაკავშირებით, იგი უფრო ქარიზმატულად ითვლებოდა, ვიდრე პოსტჰუმუსი. მიუხედავად იმისა, რომ 2002 წლის არჩევნები რესპუბლიკელებისთვის კარგი იყო, რომელმაც მოიპოვა კონტროლი აშშ-ს სენატზე გრანჰოლმმა დაამარცხა პოსტჰუმუსი 1,633,796 ხმით.
პირველი ვადა:2003–2007
2003 წლის 1 იანვარს გრანჰოლმმა ფიცი დადო მიჩიგანის შტატის 47-ე გუბერნატორად. მისი ინაუგურაციის შემდეგ, გარდა იმისა, რომ გახდა შტატის პირველი ქალი გუბერნატორი, იგი ასევე გახდა მესამე გუბერნატორი, რომელიც არ იყო ამერიკის შეერთებული შტატების მოქალაქე და არ დაბადებულა შეერთებულ შტატებში. ადრინდელი ორი საზღვარგარეთ დაბადებული მოქალაქე იყო ფრედ მ. უორნერი, რომელიც დაიბადა ინგლისში და იყო 26-ე გუბერნატორი 1905 წლიდან 1911 წლამდე, და ჯონ სვეინსონი, რომელიც ასევე დაიბადა კანადაში და იყო 42-ე გუბერნატორი 1961 წლიდან 1963 წლამდე. ჯორჯ ვ. რომნი, რომელიც დაიბადა მექსიკაში და იყო 27-ე გუბერნატორი 1963 წლიდან 1969 წლამდე, იყო წარმოშობით აშშ-დან.
გრანჰოლმი თანამდებობაზე მუშაობის პირველი წლის განმავლობაში, მან მნიშვნელოვანი რაოდენობის ბიუჯეტი დაზოგა. იგი განაწყენებული იყო წინადადებებით, შეემცირებინათ სახელმწიფო დაფინანსება სოციალური კეთილდღეობის პროგრამებზე, როგორიცაა უსახლკარო თავშესაფრები და ფსიქიკური ჯანმრთელობის სააგენტოები..
გრანჰოლმი განათლების რეფორმის მომხრეა მისი ვადის პირველივე წლიდან. 2003 წელს თავის პირველ სახელმწიფო მიმართვაში გრანჰოლმმა გამოაცხადა პროექტი „Great Start, რომელიც ფოკუსირებულია დაბადებიდან ხუთ წლამდე ბავშვებისთვის განათლების რეფორმაზე. პროექტი „Great Start“ კოორდინაციას უწევს საჯარო და კერძო ძალისხმევას, რათა წაახალისოს მშობლების განათლება.
2004 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების დროს მიჩიგანში, გრანჰოლმმა დიდი კამპანია ჩაატარა დემოკრატიული კანდიდატის ჯონ კერისთვის მას შემდეგ, რაც ადრეულმა გამოკითხვებმა აჩვენა, რომ პრეზიდენტი ჯორჯ ბუშ უმცროსი ლიდერობდა. მან დაასახელა ეკონომიკა, როგორც მთავარი საზრუნავი მიჩიგანელებისთვის, და არა ერაყის ომი ან ომი ტერორის წინააღმდეგ, რაც იმას ნიშნავს, რომ "დეფიციტი უფრო დიდია; უმუშევრობის პრეტენზიები გაიზარდა და მიაღწია ყველა დროის მაქსიმუმს; General Motors-ის მოგება მოლოდინს დაბლაა. ჯანმრთელობის პრეტენზიების გამო, მოგება მცირდება; გრიპის ვაქცინა დეფიციტურია; ნავთობის ფასები იზრდება" მისი მდგომარეობა მძიმედ დაზარალდა.
2005 წლის თებერვალში, მიჩიგანის რესპუბლიკელების მიერ დომინირებულმა საკანონმდებლო ორგანომ უარი თქვა კენჭისყრაზე გრანჰოლმის მიერ შემოთავაზებულ სახელმწიფო ბიუჯეტზე. 2005 წლის იანვარში გრანჰოლმმა წარადგინა ადრეული ბიუჯეტის წინადადება, მოითხოვა დაუყონებლივ რეაგირება საკანონმდებლო ორგანოსგან და გამართა პრესკონფერენცია, სადაც ასახული იყო შემოთავაზებული ბიუჯეტის მნიშვნელოვანი პუნქტები. შემოთავაზებული ბიუჯეტის განხილვაზე და კენჭისყრაზე უარის თქმის შემდეგ, რესპუბლიკელებმა განაცხადეს, რომ ურჩევნიათ საკანონმდებლო ორგანოს მეტი ჩართულობა სახელმწიფო ბიუჯეტის ფორმირებაში.
მიჩიგანის ეკონომიკა კარგავდა სამუშაო ადგილებს 2000 წლიდან, ძირითადად, ამერიკული წარმოების სექტორის შემცირების გამო. გრანჰოლმმა მხარი დაუჭირა მიჩიგანის ეკონომიკის დივერსიფიკაციას ავტომობილების წარმოებაზე. მან გამოიყენა 2 მილიარდი აშშ დოლარის ღირებულების „21st Century Jobs Fund“, რათა მოეზიდა სამუშაო ადგილები მიჩიგანში, მეცნიერებებში, ალტერნატიულ ენერგიაში, მოწინავე წარმოებაში და შიდა უსაფრთხოების სექტორებში. გრანჰოლმმა ასევე მხარი დაუჭირა მიჩიგანის ალტერნატიულ ენერგეტიკულ სამუშაოებს, რათა შეცვალოს მანქანების წარმოება.
2006 წლის არჩევნები
2006 წლის არჩევნებში გრანჰოლმი მეორე ვადით იყრიდა კენჭს. მისი ოპონენტი იყო რესპუბლიკელი ბიზნესმენი და პოლიტიკოსი დიკ დევოსი. გრანჰოლმის კამპანიამ და მიჩიგანის დემოკრატიულმა პარტიამ გამოუშვეს სატელევიზიო რეკლამა, რომელიც დამზადებულია ჯო სლეიდ უაითის მიერ და ფოკუსირებულია მიჩიგანის ეკონომიკის აღორძინების მცდელობებზე. რეკლამა დევოსს ადანაშაულებდა მიჩიგანის სამუშაო ადგილების შემცირებაში. გრანჰოლმმა გაიმარჯვა ხელახლა არჩევნებში, დაამარცხა დევოსი. არჩევნების შედეგები იყო 56 პროცენტი გრანჰოლმისთვის, 42 პროცენტი დევოსთვის და ერთ პროცენტზე ოდნავ მეტი მცირე პარტიების კანდიდატებისთვის გრეგორი კრესველისთვის, დუგლას კემპბელისთვის და ბჰაგვან დაშაირიასთვის. გრანჰოლმის ხმების წილი 4,9 პროცენტით მეტი იყო, ვიდრე მისი პირველი გუბერნატორის არჩევნები 2002 წელს. გრანჰოლმის კამპანიას მართავდა ჰოვარდ ედელსონი.
მეორე ვადა:2007–2011
2006 წლის არჩევნებმა დაინახა დემოკრატების მიერ მიჩიგანის შტატის წარმომადგენელთა პალატის ხელისუფლებაში დაბრუნება და რესპუბლიკელთა კონტროლის შენარჩუნება მიჩიგანის სენატზე. ძალაუფლების პარტიზანულმა დანაწილებამ მიჩიგანის შტატის მთავრობაში გამოიწვია დაპირისპირება გრანჰოლმსა და კანონმდებლებს შორის 2008 წლის საფინანსო ბიუჯეტის გამო, რასაც მოჰყვა არაარსებითი სახელმწიფო სერვისების ოთხსაათიანი შეჩერება 2007 წლის 1 ოქტომბრის დილას. ბიუჯეტმა შეამცირა მომსახურება, გაყინა სახელმწიფო ხარჯები ისეთ სფეროებში, როგორიცაა ხელოვნება, გაიზარდა სახელმწიფო საშემოსავლო გადასახადი და შექმნა მომსახურების გადასახადების ახალი ნაკრები სხვადასხვა ბიზნესზე. საკამათო ბიუჯეტის შედეგად, ზოგიერთმა გადასახადის გადამხდელმა და ბიზნესის დამცველმა მოითხოვა გაწვევის კამპანია გრანჰოლმისა და კანონმდებლების წინააღმდეგ, რომლებმაც ხმა მისცეს გადასახადების გაზრდას. .
საბიუჯეტო კრიზისმა საბოლოოდ აიძულა Standard & Poor's შეემცირებინა მიჩიგანის საკრედიტო რეიტინგი AA-დან -AA-მდე. გარდა ამისა, კრიზისმა ხელი შეუწყო გრანჰოლმის რეიტინგის შემცირებას, რომელიც 2007 წლის აგვისტოში 43 პროცენტიდან 2007 წლის დეკემბერში 32 პროცენტამდე დაეცა. მას ჰქონდა ერთ-ერთი ყველაზე დაბალი რეიტინგი ამერიკის შეერთებული შტატებში.
ენერგეტიკის, შრომისა და ეკონომიკური ზრდის დეპარტამენტმა ჯერ კიდევ 2009 წლის ოქტომბერში განაცხადა, რომ 62,206 ადამიანი ჩაირიცხა, რომლებმაც დაასრულეს ტრენინგი, 72%-მა კი იპოვა სამუშაო ან შეინარჩუნა თანამდებობა, ხოლო ჯერ კიდევ 18,000 გრძელვადიან ან მოკლევადიან ტრენინგს გადის.
2008 წლის 29 აპრილს გრანჰოლმს გადაუდებელი ოპერაცია ჩაუტარდა ნაწლავის ობსტრუქციის გამოსასწორებლად, რომელიც წარმოიშვა 1993 წელს მომხდარი უბედური შემთხვევის შედეგად. ოპერაციის გამო გრანჰოლმს მოუწია გადაედო მოგზაურობა ისრაელსა და ქუვეითში. იგი საბოლოოდ გაემგზავრა 2008 წლის ნოემბერში და ხელი მოაწერა წყლის ტექნოლოგიების პარტნიორობის შეთანხმებას ისრაელის მთავრობასთან.
დეტროიტის საქალაქო საბჭოს 2008 წლის 14 მაისის დადგენილების საპასუხოდ, რომ გრანჰოლმმა გადააყენა დეტროიტის მერი კვამე კილპატრიკი თანამდებობიდან რვა დანაშაულის ჩადენის გამო გრანჰოლმმა დაიწყო გამოძიება, რომელიც დასრულდა 2008 წლის 3 სექტემბერს მოხსნის მოსმენით.
2008 წლის სექტემბერში გუბერნატორმა გრანჰოლმმა შეასრულა რესპუბლიკელი ვიცე-პრეზიდენტის კანდიდატის სარა პეილინის როლი პრაქტიკული დებატების სერიაში დემოკრატი ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატთან ჯო ბაიდენთან. ბარაკ ობამას პრეზიდენტად არჩევისას, გრანჰოლმი შეუერთდა მის ეკონომიკურ მრჩეველთა გუნდს, რომელსაც ჰქონდა მიჩიგანის ეკონომიკის მართვის დიდი გამოცდილება. 2009 წლის 13 მაისს Associated Press-მა განაცხადა, რომ პრეზიდენტი ობამა განიხილავდა გრანჰოლმს, ამერიკის შეერთებული შტატების უზენაეს სასამართლოში შესაძლო თანამდებობაზე. საბოლოოდ ობამამ სონია სოტომაიორი აირჩია. 2010 წელს გრანჰოლმს აეკრძალა ხელახლა არჩევნებში მონაწილეობა მიჩიგანის ვადის შეზღუდვის კანონის გამო.
შემდგომი კარიერა
გრანჰოლმი არის სამართლისა და საჯარო პოლიტიკის გამორჩეული პროფესორი „UC Berkeley Goldman School of Public Policy“-სა და „UC Berkeley Law School“-ში. 2011 წლის შემოდგომაზე იგი ასწავლიდა სამაგისტრო კურსს სახელწოდებით „მმართველობა რთულ დროში“. იგი ასევე არის ბერკლის ენერგიისა და კლიმატის ინსტიტუტის უფროსი მკვლევარი. როგორც „The Pew Charitable Trusts“-ის ენერგიის პროგრამის უფროსი მრჩეველი და „The American Jobs Project“-ის დამფუძნებელი „UC Berkeley“-ში, გრანჰოლმი ხელმძღვანელობს კამპანიას — სუფთა ენერგია პოლიტიკისთვის, რომელიც ხელს უწყობს და აფინანსებს ამერიკის ენერგეტიკულ დამოუკიდებლობას და შიდა წარმოებას და ინოვაციებს ქარისთვის, მზის და მოწინავე ბატარეის ინდუსტრიები ამერიკის შეერთებული შტატების მასშტაბით. იგი არის რეგულარული კონტრიბუტორი „NBC“-ის პოლიტიკურ თოქ-შოუში „Meet the Press“, იგი ასევე წერდა აშშ-ს ენერგეტიკულ პოლიტიკაზე და ქმართან ერთად თანაავტორი იყო წიგნის „A Governor's Story: The Fight For Jobs and America's Economic Future“, რომელიც გამოვიდა 2011 წლის სექტემბერში.
2011 წლის ოქტომბერში Current TV-მ გამოაცხადა, რომ იგი შეუერთდებოდა მის ახალ პოლიტიკურ პრაიმტაიმს, 2013 წლის იანვარში გრანჰოლმა გამოაცხადა, რომ ტოვებდა ქსელს ალ ჯაზირასთვის გაყიდვის გამო.
სპეკულაცია თანამდებობაზე დაბრუნების შესახებ
გრანჰოლმი ორჯერ იქნა მიჩნეული პრეზიდენტ ობამას მიერ უზენაესი სასამართლოს პოტენციურ კანდიდატად. მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტი ობამა ხელახლა აირჩიეს 2012 წელს, გრანჰოლმი განიხილებოდა ობამას მეორე ვადის კაბინეტში, კონკრეტულად ჩუს ენერგეტიკის მდივნის თანამდებობაზე, რეი ლაჰუდის აშშ-ს ტრანსპორტის მინისტრად ან ჰილდა სოლისის აშშ-ს შრომის მდივნად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:დაბადებული 5 თებერვალი კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ამერიკელი ადვოკატები კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ირლანდიელი ამერიკელები კატეგორია:ნორვეგიელი ამერიკელები