cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გაუდაბნოება
სურსათის უსაფრთხოება
სურსათის გლობალურ უსაფრთხოებას ემუქრება გაუდაბნოება და ადამიანთა პოპულაციის მატება. რაც უფრო იზრდება მოსახლეობა, მით უფრო იზრდება მოთხოვნა საკვებზე. სოფლის მეურნეობის არეალი ერთი ქვეყნიდან მეორისკენ გადაადგილდება. მაგალითად, ევროპა საშუალოდ იმპორტირებს თავისი საკვების 50% -ზე მეტს. როცა სასოფლო-სამეურნეო ნაკვეთების 44% მშრალ მიწებზეა განლაგებული და იგი მსოფლიოს საკვები პროდუქციის 60%-ს უზრუნველყოფს. გაუდაბნოება ამცირებს ნაყოფიერი მიწის რაოდენობას სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულებისთვის, მაგრამ მოთხოვნები მუდმივად იზრდება. უახლოეს მომავალში კი მოთხოვნები გადააჭარბებს მიწოდებას.
მცენარეთა საფარი
გაუდაბნოების პროცესისი კვალდაკვალ ლანდშაფტის ცვლილებაც პროგრესირებს და სხვადასხვა ეტაპზე მუდმივად გარდაიქმნება გარეგნულად. თანდათანობით დახრად რელიეფზე, გაუდაბნოებამ შეიძლება შექმნას უფრო და უფრო დიდი ცარიელი ადგილები მიწის დიდ ზოლებზე. ეს ფენომენი ცნობილია როგორც (Tiger bush) ვეფხვის ბუჩქი. ქრისტოფერ კლაუსმეიერის მიერ შემოთავაზებული ამ ფენომენის მათემატიკური მოდელი გვთავაზობს ნიმუშს წყლის და მცენარეული საფარის ურთიერთქმედების დინამიკის შესახებ. ამგვარი დაკვირვება გვთავაზობს მშრალ გარემოში აგრარული საქმიანობის სტრატეგიის ოპტიმალურ ვარიანტს.
მიზეზები
მცენარეულობის უმეტესობის გადაშენება-გაქრობა უსწრაფესი მიზეზია გაუდაბნოებისა. ეს გამოწვეულია მრავალი ფაქტორით, ცალკე ან რამე სხვა ფაქტორთან კომბინაციაში, მაგალითად, გვალვა, კლიმატური რყევები, სოფლის მეურნეობისთვის ნიადაგის მოხვნა, მისი ზედმეტი გამოყენება და ტყის ჩეხვა საწვავად ან სამშენებლო მასალებისთვის. მცენარეულობა დიდ როლს ასრულებს ნიადაგის ბიოლოგიურ შემადგენლობაში. კვლევებმა აჩვენა, რომ ბევრ გარემოში ეროზიისა და ჩამონადენის სიჩქარე მუდმივად მცირდება მცენარეული საფარის მომატებასთან ერთად. დაუცველი, მშრალი ნიადაგის ზედაპირები ქარის ზემოქმედებით იფიტება და გაიფანტება, ან ირეცხება წყალდიდობის დროს და ტოვებს უნაყოფო ქვედა ნიადაგის ფენას, რომელიც მზეში ხმება და გვრჩება უნაყოფო გამკვრივებული მიწა.
მეცნიერები თანხმდებიან, რომ უდაბნოს არსებობა იმ ადგილას, სადაც ამჟამად საჰარის უდაბნოა, განპირობებულია ბუნებრივი კლიმატის ციკლით; ეს ციკლი ხშირად იწვევს წყლის ნაკლებობას. არსებობს ვარაუდი, რომ ბოლო დროს, როდესაც საჰარა სავანიდან უდაბნოდ გადაიქცა, ეს ნაწილობრივ ადგილობრივი მოსახლეობის პირუტყვის ზედმეტი ძოვების გამო იყო.
სქოლიო
კატეგორია:გაუდაბნოება კატეგორია:გარემოს კონსერვაცია კატეგორია:გლობალიზაციის საკითხები კატეგორია:გარემოს მდგრადობა კატეგორია:ადამიანების გარემოზე ზემოქმედება კატეგორია:დემოგრაფიული აფეთქება კატეგორია:ენვაირონმენტალიზმი
ჰამა
ჰამა (حماة; ძველებრაული: ჰამათ, "ციხე-სიმაგრე") — დასავლეთ-ცენტრალურ სირიაში, მდინარე ორონტესის ნაპირებზე მდებარე ქალაქი. ის ჩრდილოეთით დამასკოდან 213 კილომეტრში და ჰომსიდან 32 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი ჰამის მუჰაფაზის პროვინციულ დედაქალაქს წარმოადგენს. 854,000 (2009 წლის აღწერით) მოსახლით ალეპოს, დამასკოს და ჰომსის შემდეგ ჰამა სირიის სიდიდით მეოთხე ქალაქია.
ქალაქი ცნობილია მისი ჩვიდმეტ ნორიათი, რომლებიც გამოიყნება ქალაქი ბაღების მოსარწყავად. მიიჩნევა, რომ ეს სარწყავი სისტემა არსებობს ძველი წელთაღრიცხვის 1100 წლიდან. დღეისთვის მდინარეზე განთავსებულ ნორიებს მხოლოდ ესთეტიკური დანიშნულება აქვთ.
ბოლო ათწლეულის განმავლობაში ქალაქი ცნობილია როგორც ანტი-ბაასური ოპოზიციის ცენტრი, რომელთა შორის ყველაზე ცნობილი მუსლიმთა-საძმოა. ქალაქი სირიის არმიამ რამდენიმეჯერ დაარბია: 1964-ში ჰამას აჯანყების დროს, სირიაში ისლამური აჯანყების დროს 1981-ში განხორციელდა ჰამას ხოცვა-ჟლეტა და ასევე ერთი წლის შემდეგ ჰამაში მოკლეს დაახლოებით 25 000 ადამიანი. სირიის მიმდინარე სამოქალაქო იმის დროს 2011-ში ქალაქი გახდა კიდევ ერთი მსხვილ მაშტაბიანი კონფლიქტის ეპიცენტრი, რომელიც ჰამას ალყით არის ცნობილი.
ზვიად ციკოლია
ზვიად ციკოლია (დ. 14 ივლისი, 1971, თბილისი) — ქართველი სამრეწველო დიზაინერი. 2010 წლიდან საკონსტრუქტორო ბიურო „დელტა“-ს მთავარი დიზაინერი.
ბიოგრაფია
1986 წელს ფოთში, რესპუბლიკურ კონკურსზე სატვირთო მანქანის დიზაინის შექმნისათვის გრან-პრი აიღო. 1987 წელს მოსკოვში, „სახალხო მეურნეობის მიღწევათა გამოფენაზე“ წარადგინა ტრაილერის დიზაინი, რაშიც ბრინჯაოს მედალი მიიღო. 1993 წელს „Air Georgia“–ს მთავარი დიზაინერი გახდა. 1997 წელს მნიშვნელოვანი მიღწევა აქვს ფრანკფურტის ავტოსალონზე, სადაც წარადგინა სრულმასშტაბიანი „Bugatti“-ის მოდელი. 2001 წელს მიწვევა მიიღო კომპანია „Peugeot“-გან კონსულტანტის თანამდებობაზე. 2007 წელს მონაწილეობა მიიღო ელეგანტურობის კონკურსში, „Villa D'Este“ გამოფენაზე და ჟენევის საერთაშორისო ავტოსალონის გამოფენაზე. იმავე წლიდან იაპონური კომპანია „DCI“-ის მთავარი დიზაინერია. 2010 წლიდან მთავარი დიზაინერია ქართულ საკონსტრუქტორო ბიურო „დელტაში“, სადაც პირველი ქართული ჯავშანტრანსპორტიორი დიდგორი 914-ის, დიდგორი მედევაკი-ის და ლაზიკას დიზაინი შექმნა.
აგრეთვე მონაწილეობს სხვა პროექტებში:
მისი ნამუშევრები გამოქვეყნებულია: Carstyling, Auto&Design, Auto Bild, Auto review, Super cars, GQ, Le, Style, Really Good Packaging, Big Book of Packaging, Design and Design და სხვა ჟურნალებში.
ამჟამად ცხოვრობს ქალაქ თბილისში. დაკავებულია მომავალი დიზაინერების განათლებით. ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი დიზაინერები კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 14 ივლისი
ალფრედ ედვარდსი
ალფრედ ედვარდსი (Alfred Edwards; დ. 12 ოქტომბერი, 1850 — გ. 4 აპრილი, 1923) — ინგლისელი ბიზნესმენი. ცნობილია როგორც იტალიური საფეხბუთო კლუბის მილანის ერთ-ერთი დამაარსებელი.
ვახტანგ გოგუაძე
ვახტანგ გოგუაძე (დ. 14 თებერვალი, 1940, ლესა, ლანჩხუთის რაიონი — გ. 10 ივნისი, 2007, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, პარლამენტის სპიკერი, ფილოლოგი და ფილოსოფოსი. ფილოსოფიის მეცნიერებათა დოქტორი (1984), პროფესორი (1987).
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1963 წელს.
1967–1985 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ესთეტიკის კათედრაზე. 1985–1992 წლებში იყო ამავე უნივერსიტეტის პრორექტორი იდეურ-აღმზრდელობით დარგში. იკვლევდა ადამიანის ფილოსოფიურ, სახელდობრ, ესთეტიურ პრობლემატიკას; ავტორია წიგნებისა: „ერი გულადი, პურადი“ (1977), „ადამიანი, როგორც ესთეტიკური ფენომენი“ (1980), „მე არც წარსულის, არც მომავლის არ მეშინია“ (1993). სხვადასხვა დროს იყო ეროვნული კონგრესის წევრი (1990). 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „მშვიდობა“. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი ( თბილისი, ისნის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1992 წელს იყო საქართველოს სახელმწიფო საბჭოს მდივანი, 2001–2007 წლებში იყო საქართველო-რუსეთის მეგობრობის კავშირის თავმჯდომარე.
ანა ვარდიაშვილი
ანა ვარდიაშვილი (დ. 31 მაისი, 1900 — გ. 1978) — ქართველი მომღერალი, პედაგოგი.
ბიოგრაფია
დაიბადა სოფელი საბუე, ყვარლის რაიონი. 1928-1931 წლებში სწავლობდა რუსთაველის თეატრთან არსებულ სტუდიაში, რომლის დამთავრების შემდეგ იყო ამავე თეატრის მსახიობი.
1927 წელს პირველად გამოვიდა ფანდურით თელავში ახვლედიანის მოთავეობით გამართულ პოეტ მარიჯანის საპატივსაცემო კონცერტზე.
1939 წელს შედგა მისი, როგორც მომღერლის დებიუტი მედუდუკეთა ანსამბლთან ერთად, თავიდანვე წარმატებით შეასრულა ქალაქური სიმღერები და დიდი პოპულარობა მოიპოვა.
1941-1945 წლებში მუშაობდა თბილისის პიონერთა სასახლეში. 1948 წლიდან მუშაობდა სიმღერის მასწავლებლად ქალაქ ქლუხორის ბავშვთა სახლში. 1949-1957 წლებში იყო თბილისის სხვადასხვა სკოლის მასწავლებელი. მისი რეპერტუარი ძირითადად იყო: ქართული ხალხური ხიმღერები, მათ შორის: „იავნანა“, „არწივი“, „გუთნური“, „ციცინათელა“, „სალამი ჩიტუნებო“, „სიზმარი“, „მოხევის ქალო თინაო“, „მშვენიერო“, „შენ გეტრფი“, „მუხამბაზი“, „კეკელა და მარო“, „თამარ-ქალის სიმღერა“. 200 სიმღერიდან მხოლოდ 10 სიმღერაა შემორჩენილი. ეს ის საუკეთესო სიმღერებია, რომლებიც ომის პერიოდში ჩაიწერა. იმ დროს დუდუკებზე დაკვრა მკაცრად იკრძალებოდა. იგი იყო შემსრულებელი სიმღერის, რომელიც შეიქმნა კარლო კალაძის ლექსზე - „ჩემი გმირი გიწოდე...“. მისი სიმღერები სრულდებოდა როგორც დუდუკის თანხლებით, ასევე ჩონგურისა და გიტარის დამატებით.
აღსანიშნავია, რომ ანა ვარდიაშვილი მეგობრობა ელენე ახვლედიანთან, ისინი კლასელები იყვნენ.
1960 წელს ქართული ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისთვის ანა ვარდიაშვილს მიენიჭა საქართველოს დამსახურებული არტისტის წოდება.
ანა ვარდიაშვილი გარდაიცვალა 1978 წელს, 77 წლის ასაკში.
ოჯახი
ანა ვარდიაშვილი დუდუკებზე მომღერალი პირველი ქალია. ანას მშობლები და, საერთოდ, ვარდიაშვილების საგვარეულო, ბუნებით იყო დაჯილდოებული მუსიკალური ნიჭით. მისი მამა იყო მომღერალი, რატილის მომღერალთა გუნდის წამყვანი სოლისტი, სასულიერო პირი, დეკანოზი დიმიტრი (ტიტე) ნიკოლოზის ძე ვარდიაშვილი (1872-1924). ანას დედა კი გახლდათ ოლიკო მანსვეტაშვილი. სამწუხაროდ, ანა სულ რაღაც ორწლინახევრის იყო, როდესაც დედამისი ტუბერკულოზით გარდაიცვალა. ამის შემდეგ მას მამიდამისი – ქეთო ზრდიდა. ქეთოს ოლიკოს საფლავთან ფიცი დაუდევს, არ გავთხოვდები და შენს შვილს გავზრდიო, მაგრამ, ანა 9 წლის რომ ყოფილა, ოჯახს ქეთო ძალდატანებით გაუთხოვებიათ ქუთაისში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ქართველი მომღერლები კატეგორია: დაბადებული 31 მაისი კატეგორია: დაბადებული 1900 კატეგორია:გარდაცვლილი 1978
ვანო ზარდიაშვილი
ვანო ზარდიაშვილი (დ. 12 სექტემბერი, 1982, თბილისი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.
2004 წელს იყო საქართველოს იუსტიციის მინისტრის აპარატის თანამშრომელი, საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრის თანაშემწე; 2004-2006 წლებში იყო საქართველოს გენერალური პროკურორის მრჩეველი; 2007 წელს იყო თბილისის მერიის საერთო განყოფილების უფროსი; 2007-2010 წლებში კი თბილისის მერიის ადმინისტრაციის საორგანიზაციო სამსახურის უფროსის მოადგილე; 2010-2012 წლებში თბილისის საქალაქო სასამართლოს აპარატის უფროსი; 2012-2013 წლებში საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე; 2013 წელს  სახელმწიფო აუდიტის სამსახურის შიდა აუდიტის დეპარტამენტის უფროსი; 2013-2016 წლებში სახელმწიფო სამსახურის გენერალური აუდიტორის პირველი მოადგილე. 2016-2019 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. ეკა ბესელიასთან მომხდარი ინციდენტის შემდეგ, პარლამენტი პირადი სურვილის საფუძველზე დატოვა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
ნათელა ვასაძე
ნათელა ვასაძე (დ. 1 აგვისტო, 1930) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1954 წელს. 1950 წლიდან დაკავებული იყო კომკავშირული საქმიანობით, შემდგომში კი პარტიულ სამუშაოზე იყო.
ნათელა ვასაძე სხვადასხვა დროს მუშაობდა საქართველოს ალკკ თბილისის ორჯონიკიძის რაიკომის პირველ მდივნად (1952-1954 წლებში), საქართველოს ალკკ ცკ-ის მეორე მდივნად (1960-1962 წლებში).
1962 წლიდან პარტიულ სამუშაოებზე იყო საქართველოს კომპარტიის ცკ-ის აპარატში (1962-1969), საიდანაც შემდგომში გადაიყვანეს საქართველოს პროფსაბჭოს მდივნად (1962-1972 წლებში).
1972-1985 წლებში იყო თბილისის პუშკინის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის რექტორი.
1986-1988 წლებში იყო საქართველოს განათლების მინისტრი. 1988-1990 წლებში იყო განათლების მინისტრის პირველი მოადგილე.
1958-1961 წლებში არჩეულს იქნა მსოფლიო სტუდენტთა საერთაშორისო ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტად.
ნათელა ვასაძე იკვლევდა პედაგოგიკის თეორიასა და ქართული პედაგოგიური აზროვნების ისტორიის საკითხებს. იყო "საქართველოს პედაგოგიური აზრის ანთოლოგიის (1987; მოსკოვი; რუსულ ენაზე) სარედაქციო კოლეგიის წევრი და რედაქტორი, აგრეთვე "პედაგოგიკის ისტორიის" სახელმძღვანელოს(1988 წელი) რედაქტორი და თანაავტორი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. პედაგოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1977 წელი), პროფესორი (1979 წელი).
ნათელა ვასაძე ერთადერთი ქართველი ქალია, რომელიც საბჭოთა კავშირის უპირველეს საზეიმო–რიტუალურ ტრიბუნაზე, ლენინის მავზოლეუმზე იდგა, როგორც უზარმაზარი ქვეყნის ახალგაზრდული კავშირის ცენტრალური კომიტეტის მდივანი და თაობის სახე.
ის არის რუსეთის განათლების აკადემია, ნამდვილი წევრი (1985-). ასევე, საქართველოს პედაგოგიურ მეცნიერებათა საზოგადოებრივი აკადემია, პრეზიდენტი, ნამდვილი წევრი (1995-). აღსანიშნავია, რომ იგი ასევე არის საქართველოს პედაგოგიური საზოგადოების, თავმჯდომარე (1990-).
1986 წელს ნათელა ვასაძეს ქართული მეცნიერების განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის მიენიჭა საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწის წოდება.
1992 წლიდან ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თსუ პედაგოგიკის კათედრის პროფესორია.
ნათელა ვასაძე იკვლევს პედაგოგიკურ თეორიებს და ისტორიულ საკითხებს.
საქართველოს განათლების მეცნიერებათა აკადემიაში 2015 წელს არჩევნების დროს, აკადემიის პრეზიდენტად არჩეული იქნა პროფესორი დავით გოცირიძე, ხოლო აკადემიის პირველი პრეზიდენტი, აკადემიკოსი ნათელა ვასაძე საპატიო პრეზიდენტად. ამ პერიოდში აკადემიაში ირიცხებოდა 114 წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ქართველი პედაგოგები კატეგორია: დაბადებული 1930 კატეგორია: დაბადებული 1 აგვისტო კატეგორია:საქართველოს სსრ უმაღლესი და საშუალო სპეციალური განათლების მინისტრები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები ნ
ალინაზარლი
ალინაზარლი (Əlinəzərli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 588 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
ჰაიდელბერგის რუპრეხტ კარლს-უნივერსიტეტი
ჰაიდელბერგის რუპრეხტ კარლს-უნივერსიტეტი (გერ. Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg) — უძველესი და ერთ-ერთი ყველაზე პრესტიჟული უნივერსიტეტი თანამედროვე გერმანიის ტერიტორიაზე. დაარსებულია 1386 წელს.
დაფუძნება
უნივერსიტეტი დაარსდა კურფიურსტ რუპრეხტ I მიერ რომის პაპის ურბან VI მოსურვებით 1386 წელს. კურფიურსტის მიზანი მდგომარეობდა რაინის პფალცზე საკუთარი განცალკევებული სამფლობელოებისათვის მიეცა სულიერი ცხოვრების ცენტრი, მიეზიდა უცხოელები და საკუთარ ქვეყანაში აღეზარდა საეკლესიო მოღვაწეები, აგრეთვე სახელმწიფო ჩინოვნიკები. უნივერსიტეტის შექმნის მთავარი მიზეზი იყო დიდი განხეთქილება კათოლიკურ ეკლესიაში (1378-1417 წწ..): სორბონის კურსდამთავრებულები, ავინიონის პაპის კლიმენტ VII ქვეშევრდომნი, ვერ იმსახურებდნენ პფალცის ეკლესიებში, რომელთაც რომის პაპი განაგებდა, და ამის გამო გაჩნდა საკუთარი თეოლოგიური განათლების მოთხოვნილება. ჰაიდელბერგის პირველი პროფესორები პარიზიდან და პრაღიდან იყვნენ ჩასულები. უნივერსიტეტის პირველი რექტორ-დამაარსებელი გახდა მარსილიუს ინგენელი, ნომინალიზმის ერთგული მომხრე. ეს მოძღვრება დიდხანს იყო აუცილებელი უნივერსიტეტის სასწავლო პროგრამებში. დაარსების მომენტისათვის ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტი იყო რიგით მეოთხე რომის საღვთო იმპერიაში ბოლონიის, პრაღისა და ვენის უნივერსიტეტების შემდეგ და პირველი თანამედროვე გერმანიის ტერიტორიაზე. თავდაპირველად უნივერსიტეტი უნივერსიტეტი შენობების მწვავე ნაკლებობას განიცდიდა. სწავლების პროცესი ავგუსტინელთა და ფრანცისკანელთა მონასტერების სათავსოებში მიმდინარეობდა. მას შემდეგ, რაც კურფიურსტმა რუპრეხტ II ჰაიდელბერგიდან ებრაელები გააძევა და განთავისუფლებული შენობები უნივერსიტეტს გადასცა, მისთვის განსაკუთრებულად ხელსაყრელი პირობები შეიქმნა. სინაგოგა გადაკეთდა მარიამის კაპელად და აუდიტორიად გამოიყენებოდა. უნივერსიტეტის ფინანსირებისათვის კურფიურსტმა რუპრეხტ III სულიწმინდის მონასტერი დააარსა; სულიწმინდის ეკლესია ამავდროულად გადაიქცა უნივერსიტეტის ეკლესიად, სანამ მისი ფუნქციები XIX საუკუნეში წმინდა პეტრეს გამგებლობაში არ გადავიდა.
ოცდაათწლიანი ომი
აყვავების ხანა 1618 წლამდე გაგრძელდა. ოცდაათწლიანმა ომმა მძიმე კვალი დატოვა უნივერსიტეტის ისტორიაში, ხშირად წყდებოდა სწავლების პროცესი. 1622 წელს საყოველთაოდ ცნობილი ჰაიდელბერგის ბიბლიოთეკა რომში იქნა გადატანილი. უნივერსიტეტის ომისშემდგომ გახსნას ხელი შეუშალა ჰაიდელბერგის ძირფესვიანად დანგრევამ ლუდოვიკ XIV მიერ 1693 წელს. უნივერსიტეტი კვლავ დაიხურა რამდენიმე წლით.
XVIII საუკუნე
XVIII საუკუნეში ჰაიდელბერგში ინტელექტუალური უფერულობა მეფობდა. პროფესორთა უმრავლესობა იეზუიტები იყვნენ, რომლებიც მცირე ხნით რჩებოდნენ ჰაიდელბერგში. პროფესორთა დანარჩენი თანამდებობები მემკვიდრეობით გადადიოდა, რაც ხელს არ უწყობდა სათანადო მეცნიერული დონის შექმნას. ფინანსური სახსრების გაფლანგვამ და XVIII საუკუნის დასასრულის რევოლუციურმა ომებმა უნივერსიტეტი საკუთრებისა და დამოუკიდებელი შემოსავლების გარეშე დატოვეს. 1735 წელს საუნივერსიტეტო მოედანზე, „Domus Wilhelmina”-ს გვერდით, რომელიც დღეს „Alte Universität“-ის („ძველი უნივერსიტეტი“ - გერ.) სახელით არის ცნობილი, გაჩნდა უნივერსიტეტის ახალი მთავარი შენობა.
XIX საუკუნე
ჰაიდელბერგის გადასვლამ ბადენის მფლობელობაში 1802 წელს უნივერსიტეტის მეორედ შექმნა განაპირობა. იგი რეორგანიზებული იქნა და სახელმწიფოს მიერ დაფინანსებულ სასწავლო დაწესებულებად გადაიქცა. უნივერსიტეტის დამფუძნებლის სახელს პირველი დიდი ჰერცოგის კარლ ფრიდრიხ ბადენელის სახელი დაემატა და მას შემდეგ ის რუპერტისა და კარლის სახელობის ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტად იწოდება. იმ წლების უნივერსიტეტი ახალ ჰუმანიზმს დეკლარირებდა, მაგრამ რომანტიკოსებსაც ჰყავდათ თავიანთი მიმდევრები პროფესორებსა და მასწავლებლებს შორის. ჰაიდელბერგში ორი წელი ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას გეორგ ვილჰელმ ფრიდრიხ ჰეგელი, ფრიდრიხ შლოსერმა კი აქ პოლიტიკური ისტორიული მეცნიერებების სკოლა დააარსა. მაშინ როდესაც საბუნებისმეტყველო მეცნიერებები რობერტ ბუნზენის, გუსტავ კირხჰოფის და ჰერმან ჰელმჰოლცის სახით უმაღლეს საფეხურზე იმყოფებოდნენ, XIX საუკუნის ჰაიდელბერგი ცნობილი იყო პირველ ყოვლისა როგორც იურიდიული უნივერსიტეტი. 1886 წელს უნივერსიტეტმა თავისი 500-წლიანი იუბილე აღნიშნა. 1893 წელს უნივერსიტეტის პატივსაცემად დაერქვა სახელი ასტეროიდ (353) რუპერტო-კაროლას, რომელიც ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტის ობსერვატორიაში  გერმანელმა ასტრონომმა მაქს ვოლფმა აღმოაჩინა.
XX საუკუნე
XX საუკუნის დასაწყისში უნივერსიტეტში მოღვაწეობდა ბადენის სკოლის ორივე უმნიშვნელოვანესი წარმომადგენელი: ვილჰელმ ვინდელბანდი და ჰაინრიხ რიკერტი. ჰაიდელბერგი იყო მსოფლიო მასშტაბის ლიბერალური უნივერსიტეტი. ეს განპირობებული იყო არამარტო უცხოელ სტუდენტთა მრავალრიცხოვნებით, არამედ ჰაიდელბერგის განსაკუთრებული სულითაც, ინტერდისციპლინარული საუბრებით, რომლებიც ინსპირირებული იყო მაქს ვებერისა და მისი მეგობრების მიერ, რომელთა შორის პირველ რიგში მოიხსენიებენ თეოლოგ ერნსტ ტრიოლჩსა და მის გარშემო შემოკრებილი ახალგაზრდა მეცნიერთა წრეს.
ვაიმარის რესპუბლიკა
ვაიმარის რესპუბლიკაში ჰაიდელბერგი ითვლებოდა დემოკრატიული სულის ციტადელად, რომლის საყრდენი იყვნენ ისეთი პროფესორები, როგორც კარლ იასპერსი, გუსტავ რადბრუხი, მარტინ დიბელიუსი, ალფრედ ვებერი. აქ ისმენდა ლექციებს ლიტერატურაში და სადოქტორო დისერტაცია დაიცვა იოზეფ გებელსმა, შემდგომში ნაციონალ-სოციალისტური მთავრობის პროპაგანდის მინისტრმა. 20-იანი წლების ბოლოსთვის სტუდენტობა სულ უფრო და უფრო რადიკალური ხდებოდა; კერძოდ, გახმაურდა 1930 წლის „გუმბელის ბუნტი“, როდესაც სტუდენტებმა დაიკავეს უნივერსიტეტის შენობა მოთხოვნით, რომ დაუყოვნებლივ გადამდგარიყო ექსტრაორდინარული პროფესორი ემილ გუმბელი. წესრიგის აღსადგენად საჭირო შეიქნა პოლიციის ჩარევა. მეცნიერულ პლანში იმდროინდელი უნივერსიტეტის სახეს ფილოსოფიური და იურიდიული ფაკულტეტი წარმოადგენდნენ. ახალი გზების გაკვალვა კი დაკავშირებულია, პირველ ყოვლისა, ლუდოლფ კრელის მედიცინის მთლიანობის კონცეპციასთან. აქვე მრავალი წლის განმავლობაში მუშაობდა „არიული ფიზიკის“ პროპაგანდისტი ფილიპ ლენარდი.
მესამე რაიხი
ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტი იყო გერმანიაში პირველი, რომელიც ნაციონალ-სოციალიზმის სამსახურში ჩადგა. ამან გამოიწვია ებრაული წარმოშობის დოცენტების უმრავლესობის განთავისუფლება თანამდებობებიდან, ხოლო შემდეგ კი სტუდენთთა გარიცხვაც პოლიტიკური და რასობრივი მოტივებით. ბევრი ემიგრანტი გახდა, ორი პროფესორი კი ტერორს ემსხვერპლა. 1933 წლის წიგნების დაწვაში უნივერსიტეტის მოედანზე აქტიურად მონაწილეობდნენ უნივერსიტეტის თანამშრომლები. მესამე რაიხის ხანა აღინიშნა დაუფარავად ფაშისტური განწყობილებების ბატონობით.
თანამედროვე გერმანია
უკანასკნელ წლებში თავისი მრავალრიცხოვანი კლინიკებისა და სხვადასხვა კვლევით დაწესებულებებთან ერთობლივი მუშაობის საშუალებით უნივერსიტეტმა აღიარება ჰპოვა მედიცინის, ნეირობიოლოგიის, ფიზიკის, მათემატიკისს და ინფორმატიკის, იურიდიულ და ეკონომიკურ მეცნიერებათა სფეროებში. ჰაიდელბერგი გახდა პირველი უნივერსიტეტი, რომელმაც დააარსა ფილიალები საზღვარგარეთ, მაგალითად, ეგვიპტეში, ჩილეში და აშშ-ში (მასაჩუსეტსი).
უნივერსიტეტის ტერიტორიები
დღეს უნივერსიტეტის შენობები ასეთნაირად არიან განლაგებული: საბუნებისმეტყველო, სპორტული და სამედიცინო მეცნიერებათა დიდი ნაწილი მდებარეობს ნოიენჰაიმერ ფელდში; ჰუმანიტარულ და საზოგადოებრივ მეცნიერებათა დიდი ნაწილი, რექტორატი და უნივერსიტეტის ადმინისტრაცია იმყოფებიან ჰაიდელბერგის ძველ ნაწილში. გარდა ამისა, ქალაქის შიგნით და მის უახლოეს შემოგარენში სხვა შენობებიც არის (მაგალითად, ფიზიკისა და ასტრონომიის ფაკულტეტის ათი შენობა ფილოსოფენვეგზე). რექტორატი და უნივერსიტეტის მუზეუმი ძველი უნივერსიტეტის შენობაში არიან განთავსებული.
ფაკულტეტები
თეოლოგიის ფაკულტეტი (ევანგელიზმის თეოლოგია), იურისპრუდენციის ფაკულტეტი, ფილოსოფიის ფაკულტეტი, აღმოსავლეთმცოდნეობისა და არქეოლოგიის ფაკულტეტი, ახალი ფილოლოგიის ფაკულტეტი, ნეირობიოლოგიის ფაკულტეტი, ეკონომიკურ და საზოგადოებრივ მეცნიერებათა ფაკულტეტი, ქცევითი მეცნიერებებისა და კულტურათმცოდნეობის ფაკულტეტი, მათემატიკისა და ინფორმატიკის ფაკულტეტი, ფიზიკისა და ასტრონომიის ფაკულტეტი, ქიმიისა და დედამიწის შესახებ მეცნიერებათა ფაკულტეტი, ბიოლოგიურ მეცნიერებათა ფაკულტეტი, მედიცინის ფაკულტეტი ჰაიდელბერგში, მედიცინის ფაკულტეტი მანჰაიმში.
ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკები
ჰაიდელბერგის ბიბლიოთეკა თავდაპირველად წარმოადგენდა ზარდახშას ძველი ხელნაწერებით, რომლებიც უნივერსიტეტის პირველმა რექტორმა მარსილიუს ინგენელმა შეიძინა 1388 წელს. ეს ზარდახშა სულიწმინდის ეკლესიაში ინახებოდა. წიგნთა სხვადასხვა კრებულები, აგრეთვე ჰაიდელბერგის კოშკის კურფიურსტების ბიბლიოთეკები კურფიურსტმა ოტჰაინრიხმა XVI საუკუნეში პალატინის ბიბლიოთეკად გააერთიანა, რომელიც სულიწმინდის ეკლესიის ქორედებზე განთავსდა და ხელმისაწვდომი იყო საზოგადოებისათვის. მის განსაკუთრებულად ღირებულ ნაწილს ფუგერების ბიბლიოთეკა წარმოადგენდა. ამ სახელგანთქმული ბიბლიოთეკის დიდი ნაწილი ჰერცოგმა მაქსიმილიან I ბავარიელმა რომის პაპს გრიგოლ XV გადასცა საჩუქრად როგორც ოცდაათწლიანი ომის სამხედრო ნადავლი. ამის გამო პირველ ხანებში მეცნიერული გამოკვლევების ჩატარება შეუძლებელი იყო.
ბიბლიოთეკები, რომლებიც სეკულარიზებული იქნენ 1804 წელს სალემისა და პეტერსჰაუზენის მონასტრებისაგან, იქცნენ ახალი ბიბლიოთეკის საფუძვლად. 1816 წელს მას დაუბრუნდა 847 გერმანული ხელნაწერი პალატინის ბიბლიოთეკიდან. მათ შემდეგ გაცვლითი გარიგების ჩარჩოებში ბიბლიოთეკას დაუბრუნდა მანესის კოდექსი - შუა საუკუნეთა სიმღერათა კრებულთაგან ერთ-ერთი, სახელგანთქმული მანუსკრიპტი, რომელიც შემოვლითი გზებით პარიზის სამეფო ბიბლიოთეკაში აღმოჩნდა. ბიბლიოთეკის პირველი პროფესიონალი დირექტორი კარლ ცანგენმაისტერი(1837-1902) გახდა. 1912 წელს ბიბლიოთეკის დირექტორად იაკობ ვილე დაინიშნა. 1901-1905 წლებში იოზეფ დურმას პროექტით აშენდა უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის შენობა მრავალრიცხოვანი ფლიგელებით; შენობა პავლეს ეკლესიის მოპირდაპირე მხარეს მდებარეობს. 1978 წელს ჩნდება ბიბლიოთეკის ფილიალი ნოინჰაიმერ ფელდში, რომელიც ბუნებისმეტყველებისა და მედიცინის ფაკულტეტებს ემსახურება. 1934 წელს ბიბლიოთეკის ფონდებმა მილიონ ტომს გადააჭარბეს და დღეისათვის მოიცავენ 3 მილიონზე მეტ წიგნსა და ჟურნალს, 480 ათასზე მეტ სხვა სახის მასალას: მიკროფილმებს, ვიდეოჩანაწერებს, აგრეთვე 6600 ხელნაწერს. დეცენტრალიზებულ ბიბლიოთეკებში (მათ შორის 11 ბიბლიოთეკა 100 ათას ტომზე მეტი ფონდით) ინახება კიდევ სამი მილიონი წიგნი. ჰაიდელბერგის ბიბლიოთეკის საერთო კრებული მოიცავს 6 მილიონზე მეტ წიგნსა და ინფორმაციის სხვა მატარებლებს. ბიბლიოთეკით ყოველწლიურად 38 ათასი აქტიური მომხმარებელი სარგებლობს (2007 წლის მონაცემები). უკვე დიდი ხანია, რაც ტრადიციული შეთავაზება შევსებულია მომსახურების მრავალრიცხოვანი ელექტრონული სახეებით: მკითხველთა განკარგულებაშია 44 ათასი ელექტრონული ჟურნალი და მონაცემთა 1700 ბაზა.
რესურსები ინტერნეტში
უნივერსიტეტის ოფიციალური ვებ-საიტი
უნივერსიტეტის იუთუბი არხი
კატეგორიები
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის უმაღლესი სასწავლებლები კატეგორია:დაარსებული 1386
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 22
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 22 მიიღეს 1947 წლის 9 აპრილს. რეზოლუციით გაკეთდა მიმართვა მოეგვარებინათ გაერთიანებულ სამეფოსა და ალბანეთს დავა კორფუს სრუტის თაობაზე საერთაშორისო სასამართლოში, რომლის დროსაც 1946 წლის 22 ოქტომბერს დაიღუპა ორი ბრიტანული გემი.
რეზოლუცია მიიღეს 8 ხმით. საბჭოთა კავშირმა და პოლონეთმა თავი შეიკავა. დიდმა ბრიტანეთმა კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიიღო.
რესურსები ინტერნეტში
0022 კატეგორია:1947 წელი გაერთიანებულ სამეფოში კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები გაერთიანებული სამეფოს შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ალბანეთის შესახებ კატეგორია:1947 წელი ალბანეთში
ფოილუ (მრავალმნიშვნელოვანი)
ფოილუ შეიძლება აღნიშნავდეს:
ლაზა კოსტიჩი
ლაზარ „ლაზა“ კოსტიჩი (Лазар Лаза Костић / Lazar Laza Kostić; დ. 12 თებერვალი, 1841, კოვილი — გ. 27 ნოემბერი, 1910, ვენა) — სერბი პოეტი, პროზაიკოსი, იურისტი, ესთეტიკოსი, ჟურნალისტი, პუბლიცისტი და პოლიტიკოსი, რომელიც სერბულ ლიტერატურაში ერთ-ერთი გამორჩეული ფიგურაა. კოსტიჩმა შექმნა 150-მდე მცირე ზომის ლექსი, 20 ეპიკური ლექსი, სამი დრამა, ერთი მონოგრაფია, რამდენიმე ესე, მოთხრობები და მთელი რიგი სტატიები.. კოსტიჩმა მონაწილეობა მიიღო ინგლისური ლიტერატურის შესწავლაში და იოვან ანდრეევიჩ-იოლსთან ერთად იყო ერთ-ერთი პირველი, ვინც უილიამ შექსპირის ნაწარმოებების თარგმნა დაიწყო სერბულ ენაზე.
ბიოგრაფია
ლაზა კოსტიჩი დაიბადა კოვილიში, ვოევოდინაში 1841 წელს, სამხედრო პირების ოჯახში. ამ პერიოდში ტერიტორია ავსტრო-უნგრეთის იმპერიის შემადგენლობაში იყო. კოსტიჩმა დაამთავრა ბუდაპეშტის უნივერსიტეტის იურიდიული სკოლა და 1866 წელს იმავე უნივერსიტეტში მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი იურისპრუდენციის განხრით. მისი სადოქტორო ნაშრომი ეხებოდა დუშანის კოდექსსაც. სწავლის დასრულების შემდეგ, კოსტიჩი სხვადასხვა ადგილებზე მუშაობდა და ეწეოდა პოლიტიკურ და კულტურულ მოღვაწეობას ნოვი-სადში, ბელგრადსა და მონტენეგროში. იგი იყო Ujedinjena omladina srpska-ს (გაერთიანებული სერბი ახალგაზრდობა) ერთ-ერთი ლიდერი და არჩეული იყო სერბეთის წარმომადგენლად უნგრეთის პარლამენტში, მისი მენტორის, სვეტოზარ მილეტიჩის დახმარებით. მისი ლიბერალური და ნაციონალისტური შეხედულებების გამო, კოსტიჩს მოუწია უნგრეთის მიერ ოკუპირებული სერბეთის ნაწილის დატოვება, თუმცა რამდენიმე წლის შემდეგ კვლავ დაბრუნდა ბელგრადსა და მონტენეგროში.
1869-დან 1872 წლამდე კოსტიჩი იყო ნოვი-სადის სასამართლოს სახლის პრეზიდენტი და თავის ოლქში პრაქტიკულად პარტიის ლიდერის პოსტს იკავებდა. ის ასევე იყო დელეგატი საბორში. ლაზა ორი ვადით იყო არჩეული ნოვი-სადის მმართველად და ასევე ორჯერ იყო შაიკაშის დელეგატი ბუდაპეშტში მდებარე პარლამენტში.
კოსტიჩი თავის საქმიანობასა და კვლევებში ორ ხაზს მიჰყვებოდა: თეორიული გონება ვერასდროს ვერ მიაღწევს აბსოლუტურს ის ეწინააღმდეგებოდა სვეტოზარ მარკოვიჩის ფილოსოფიური ანთროპოლოგიას და რევოლუციონერისა და მატერიალისტის, ნიკოლაი ჩერნიშევსკის შეხედულებებს.
ლაზა კოსტიჩი გარდაიცვალა 1910 წლის 27 ნოემბერს, ვენაში.
პირადი ცხოვრება
thumb|ლაზა კოსტიჩი [[მონტენეგროს ტრადიციულ სამოსში]] ლაზა კოსტიჩი პირველი ადამიანი იყო ვინც უილიამ შექსპირის ნაწარმოებები სერბულად თარგმნა. XX საუკუნის ბოლოს ევროპელ ავტორთა კონვენციაზე კოსტიჩმა სცადა დაენახა კავშირი სერბულ კულტურასა და დასავლეთ ევროპის მთავარ კულტურებს შორის.
კოსტიჩ მეგობრობდა ლაზარ დუნჯერსკისთან, ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სერბული ოჯახის პატრიარქთან. მას უყვარდა იელენა ლენკა დუნჯერსკი, ლაზარის უმცროსი და,, რომელიც ლაზაზე 19 წლით პატარა იყო. მიუხედავად იმისა, რომ კოსტიჩი ლენკასაც უყვარდა, ლაზარ დუნჯერსკის მათი ურთიერთობა არ მოსწონდა და მათ დაქორწინების საშუალებას არ აძლევდა. ამის გამო ლაზარ დუნჯერსკიმ კოსტიჩისა და იულიანა პალანაჩკის ქორწილი მოაწყო. კოსტიჩი ცდილობდა ლენკასა და ცნობილი სერბ-ამერიკელი ფიზიკოსის, ნიკოლა ტესლას ქორწინება მოეწყო, თუმცა ფიზიკოსმა შეთავაზებაზე უარი განაცხადა.
მემკვიდრება
ლაზა კოსტიჩი შესულია „100 ყველაზე გამოჩენილი სერბის“ სიაში. სკოლებს კოვილისა და ნოვი-ბეოგრადში ლაზას პატივსაცემად მისი სახელი ეწოდათ.
სქოლიო
კატეგორია:სერბი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1841 კატეგორია:დაბადებული 12 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1910 კატეგორია:XIX საუკუნის პოეტები
დონის როსტოვის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია
მშენებლობა
1887 წელს ქალაქის საკრებულომ ქალაქისთავ ა. მ. ბაიკოვის მეთაურობით გადაწყვიტა აეშენებინათ არა ეკლესია, არამედ მდიდარი ეკლესია, შემკული მხატვრობით. ეკლესიის აგების ადგილად გამოყვეს ახალი ბაზრის მოედნის ნაწილი. ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის პროექტი შეიმუშავა არქიტექტორ-აკადემიკოსმა ალექსანდრე იაშჩენკომ, ნოვოჩერკასკის საკათედრო ტაძრის ხუროთმოძღვარმა. 1888 წელს მომავალი ეკლესიის სამეურვეო საბჭომ ქალაქის საკრებულოს წარუდგინა ეკლესიის პროექტის ესკიზი. საკრებულო დაეთანხმა ეკლესიის პროექტს, მაგრამ ფინანსური საკითხის გამო შეამცირეს ეკლესიის ზომები. 1890 წელს როსტოვის საკრებულომ დაამტკიცა მეორე პროექტი, 1891 წელს ეკატერინოსლავის სასულიერო კონსისტერიამ გადაწყვიტა ეკლესიის აშენება და ამავე წლის მაისის თვეში საძირკველი ჩაუყარეს ეკლესიას. მისი მშენებლობა გაგრძელდა 16 წელი და დასრულდა 1908 წელს. ამავე წლის 17 აგვისტოს ეკლესია აკურთხეს, მაგრამ არც არქიტექტორ ა. იაშჩენკოს და არც ტაძრის მშენებლობის მთავარ შემომწირველს პ. ილინს მის კურთხევამდე არ უცოცხლიათ. თავისი არსებობის განმავლობაში ალექსანდრე ნეველის ეკლესია იყო დომინანტი ნაგებობა ახალი ბაზრის მოედანზე. thumb|200px|საბჭოების სახლი და წითეარმიელის ძეგლი ეკლესიის ადგილზე thumb|170px|left|ეკლესია რევოლუციის შემდეგ
დანგრევა
რევოლუციის შემდეგ ძალიან მალევე ტაძარში ღვთისმსახურება შეწყდა. როსტოვში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, თვითმხილველთა აზრით ბევრჯერ გადაურჩა ბოლშევიკების მიერ დანგრევას. ტაძრის გუმბათებზე არსებული ჯვარი ჩაანაცვლეს ხუთქიმიანი ვარსკვლავით, ხოლო შესასვლელში გამოკიდეს საბჭოთა გერბი. 1930 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ალექსანვრე ნეველის ეკლესია დაანგრია. მის ადგილზე კი ააშენეს როსტოვის საოლქო აღმასკომის მუშათა და დეპუტატთა საბჭოს შენობა (ამჟამად მასში განთავსებულია საოლქო ადმინისტრაცია). 1972 წელს მოედნის ცენტრში დადგეს თეთრგვარდიელებისაგან როსტოვის განმათავისუფლებლის ძეგლი. ძეგლის სკულპტურული ჯგუფი შექმნა ევგენი ვუჩეტიჩმა. ზოგიერთი არქიტექტურული ნაწილი დააპროექტეს ასევე იოსებ ლოვეიკომ, იან რებაინმა და ლევ ებერგმა.
ექსტერიერი
thumb|170px|left|ლომის შემორჩენილი ქანდაკება, რომელიც ამშვენებდა ტაძრის შესასვლელს ალექსანდრე ნეველის სახელობის ტაძრის სამგანზომილებიანი შემადგენლობა ეფუძნება ჯვარ-გუმბათოვან ეკლესიას. ცენტრალური ნავი სრულდებოდა ბარაბნით და გუმბათით. კუთხეებში მდებარეობდა შედარებით მცირე ზომის ოთხი გუმბათი.
ეკლესიის ირგვლივ კანადური ვერხვების დიდი მოედანი იყო, რომელიც ქალაქის ერთ-ერთი მთავარი დეკორაცია იყო.
ინტერიერი
ეკლესიის ფართობი 1 000 კვადრატული მეტრი იყო, სადაც შეიძლებოდა ერთდროულად 1 500 ადამიანის განთავსება. ეკლესია შემკული იყო ფრესკებით, რომლის ესკიზებიც შეასრულეს ძმებმა ვასნეცოვებმა. ეკლესიას ჰქონდა სამი კანკელი: ცენტრალური ალექსანდრე ნეველის სახელობისა და კუთხეებისა წმინდა პანტელეიმონის და წმინდა პეტრეს სახელზე ნაკურთხი.
აღდგენის პროექტი
XX საუკუნის 90-იან წლებში ქალაქის საზოგადოებაში გაჩნდა ინტერესი თავიანთი განადგურებული კულტურული მემკვიდრეობის აღდგენის შესახებ. ქალაქის ინტელიგენციისა და სასულიერო საზოგადოების წარმომადგენლებმა გამოხატეს ინტერესი ეკლესიის აღდგენის შესახებ, მაგრამ წარმოიქმნა პრობლემა: არსად არ იყო შემონახული დანგრეული ტაძრის გეგმა, რომლის მიხედვითაც შესაძლებელი გახდებოდა ტაძრის აღდგენა.
დღეისათვის ერთ-ერთი როსტოველი ბიზნესმენის ფინანსებით, ყოფილი ეკლესიის ადგილიდან ახლოს დაიდგა მცირე სამახსოვრო ნიშანი. სკულპტურული კომპოზიცია არის ყოფილი ეკლესიის ზუსტი მოდელი, მასშტაბით 1:50. შესრულებულია ვ. ტარასენკოს არქიტექტურულ სახელოსნოში.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
ივანე ურჯუმელაშვილი
ივანე (ვანო) გიორგის ძე ურჯუმელაშვილი (დ. 16 ივნისი, 1920, გორი — გ. 8 ივლისი, 1984, თბილისი) — ქართველი მწერალი.
ბიოგრაფია
გორში დაამთავრა საშუალო სკოლა და აქვე განაგრძო სწავლა გორის პედაგოგიურ ინსტიტუტში, მაგრამ 1941 წელს გაწვეულ იქნა მეორე მსოფლიო ომში. 1945 წელს გადაყვანილ იქნა შორეულ აღმოსავლეთში და ჯერ იაპონელებს ებრძოდა და საბოლოოდ კი, კორეაში მოხვდა. საბოლოოდ ინსტიტუტი დაამთავრა 1949 წელს. 1952 წელს „ლიტერატურულ გაზეთში“ გამოქვეყნდა პირველი მოთხრობა „დღეები კორეაში“. იმავე წელს გამოვიდა მწერლის პირველი წიგნი „მორანბონი“. შემდგომ გამოქვეყნდა მოთხრობების კრებულები: „სუვოროველები“ (1954, 1968), „გზააბნეული“ (1956), „დედაშვილობა“ (1983), „უცნობი ჯარისკაცი“, „თანატოლები“, „არაბულა“, „სამხრეთის ვარსკვლავი“ (1963, 1971), „ერთ ზაფხულს“, „ჭიამაია“ (1966), „ფერისცვალება“ (1971, 1981), „მოსკოვი ქვეყნად ერთია“ (1975), „ჯვარცმა“ და სხვა. ცხინვალის სახელმწიფო და თბილისის მუსკომედიის თეატრებში წლების მანძილზე წარმატებით იდგმებოდა მისი პიესები „ვახშამზე“ და „მძახალი“. მანვე თარგმნა გიორგი მარკოვის დიდტანიანი რომანი „ციმბირი“ და სხვა რუსი ავტორების თხზულებანი. თავად მისი ნაწარმოებები თარგმნა რუსულ. სომხურ, აზერბაიჯანულ, ოსურ, კორეულ, რუმინულ ენებზე.
დაჯილდოვებული იყო წითელი ვარსკვლავის ორდენით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 1984 კატეგორია:გორში დაბადებულები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:დიდი სამამულო ომის მონაწილეები კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში კატეგორია:გორის პედაგოგიური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის რელიგიური პოლიტიკა
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ხელისუფლების დამოკიდებულება რელიგიისადმი მთავრობის სოციალისტური იდეოლოგიით უნდა აიხსნას. ჩვენი ქვეყნის ხელისუფლების სათავეში მყოფი პოლიტიკური ძალა მკვეთრად სეკულარისტულ პოლიტიკას ატარებდა. ხელისუფლება მედიის მეშვეობით მკვეთრ ანტირელიგიურ პროპაგანდას არ აწარმოებდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
ჰიტლერამდე დაყვანა
ჰიტლერამდე დაყვანა (Reductio ad Hitlerum), ასევე ნაცისტებამდე დაყვანა ან ნაცისტური კარტის თამაში — საკითხის ან არგუმენტის ნიველირების მცდელობა, რომელიც ეფუძნება იმას, რომ ანალოგიური მოსაზრება აღნიშნულ საკითხზე გააჩნდა ადოლფ ჰიტლერს ან ნაციონალ-სოციალისტურ პარტიას (ნაცისტურ პარტიას).
Reductio ad Hitlerum-ის მაგალითი არის თეზისი, რომ ჰიტლერი (ან ნაცისტები) მხარს უჭერდნენ X-ს, შესაბამისად, X - არის ბოროტება/ცუდი/მიუღებელი; ასეთი მიდგომის მაგალითია Reductio ad Hitlerum-ის გამოყენება თამბაქოს კამპანიების წინააღმდეგ - ჰიტლერი მოწევის მოწინააღმდეგე იყო, შესაბამისად ყველა მოწევის საწინააღმდეგო კამპანია ბოროტებაა.
ტერმინი 1953 წელს შექმნა ლეო შტრაუსმა და ეფუძნება ლოგიკის ტერმინს reductio ad absurdum (აბსურდამდე დაყვანა). შტრაუსის მიხედვით, reductio ad Hitlerum არის ad hominem, ad misericordiam ან Ignoratio elenchi-ის ნაირსახეობა. არგუმენტის გამოყენების მიზანი შეიძლება იყოს ოპონენტის დისკრედიტაცია ან მისი მწყობრიდან გამოყვანა, რადგანაც ასეთი ტიპის არგუმენტი, მისი ემოციური ელფერისა და მკვეთრად ნეგატიური კონოტაციისა, ოპონენტზე ძლიერ ემოციურ გავლენას ახდენს.
სანტანა-და-ვარჟენი
სანტანა-და-ვარჟენი (Santana da Vargem) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1075 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვარჟინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 231 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 41.93 კმ²-ზე. ფართობი 172 444 კმ²-ია.
დასავლეთი კავანგო
გეოგრაფია
left|thumb|მდინარე ოკავანგო რეგიონი მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთში. რეგიონის ჩრდილოეთით მდინარე ოკავანგოზე გადის ანგოლასთან სახელმწიფო საზღვარი.
დასავლეთი კავანგოს რეგიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს ეროვნული პარკი მანგეტი.
მოსახლეობა
რეგიონს სახელი დაერქვა აქ მცხოვრები კავანგოს ტომის ხალხის სახელის მიხედვით.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით დასავლეთი კავანგოს რეგიონი იყოფა 8 ოლქად :
ლუი დე ბრიუკერი
ლუი დე ბრიუკერი (Louis de Brouckère; დ. 31 მაისი, 1870, რუზელარი — გ. 4 ივნისი, 1951, ბრიუსელი) — ბელგიელი სოციალისტი, ჟურნალისტი, ბრიუსელის თავისუფალი უნივერსიტეტის პროფესორი, ბელგიის სამეფო აკადემიის წევრი, მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის წევრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 31 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1870 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1951 კატეგორია:ბელგიელი სოციალისტები კატეგორია:ბელგიელი ჟურნალისტები კატეგორია:ბელგიელი პროფესორები კატეგორია:ბელგიის სამეფო აკადემიის წევრები
ამირზეიდლი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
ანტივირუსული პროგრამა
ანტივირუსი — პროგრამა, რომელიც გამოიყენება კომპიუტერისათვის საზიანო პროგრამებისაგან თავის დასაცავდ. დღესდღეობით ტრადიციული ანტივირუსული პროგრამა არ არის საკმარისი კომპიუტერის დასაცავად ყველა შესაძლო საფრთხისაგან,როგორიცაა კიბერ თავდასხმები, ბოტნეტები, DdoS თავდასხმები, ფიშინგი, სპამი და სხვა. კომპიუტერული უსაფრთხოებისათვის პროგრამის მწარმოებელი კომპანიები ხშირად სთავაზობენ მომხმარებლებს ანტივირუსულ პროდუქტებს და სერვისებს. მიუხედავად იმისა თუ რამდენად სრულყოფილია პროგრამა მას შეიძლება აღმოაჩნდეს სუსტი მხარეებიც. ანტივირულული პროგრამა შეიძლება საზიანო იყოს კომპიუტერის ფუნცქიების შესრულებისათვის. გამოუცდელმა მომხმარებლებმა შეიძლება არ იცოდნენ ანტივირუსულ პროგრამასთან მუშაობა.
2009 წლიდან გავრცელდა ე.წ ”ყალბი” ანტივირუსები - პროგრამული უზრუნველყოფა რომელსაც რეალურად არ გააჩნდა ანტივირუსის ფუნქციები, მაგრამ ვიზუალურად ჰგავს მას. მათი ძირითადი მიზანი იყო თაღლითური გზით ფულის გამოძალვა, ვითომდა კომპიუტერის ვირუსებისგან გასაწმენდად. ყალბი-ანტივირუსი ავტომატურად ინსტალირდებოდა მომხმარებლის კომპიუტერზე და ასკანირებდა მას, რის შემდეგაც სთავაზობდა ვითომდა აღმოჩენილი ვირუსების წაშლას პროგრამის გააქტიურების გზით. მომხარებელს უნდა გაეგზავნა შეტყობინება კონკრეტულ ნომერზე და მიეღო გააქტიურების კოდი. ამავე დროს მომხმარებელს არ ჰქონდა საშუალება დაეხურა ან გაეთიშა ყალბი ანტივირუსის პროგრამა. ამიტომ ყურადღება მიაქციეთ რომელი კომპანიის ანტივირუსს აინსტალირებთ თქვენს კომპიუტერზე და რომელი ვებ-გვერდიდან იწერთ მას, რადგან მსგავსი ტყუილი ანტივურუსების გავრცელება ხდებოდა ელექტრონული ფოსტით მიღებული საეჭვო წერილებისა და საეჭვო ვებ გვერდების მეშვეობით რომლებიც სთავაზობდნენ უფასო ანტივირუსს. თანამედროვე ანტივირუსული პროგრამული უზრუნველყოფა ძირითადად განკუთვნილია Windows-ის ოპერაციული სისტემისათვის. ეს იმით არის განპირობებული, რომ ეს პლათფორმა არის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული და ამიტომ განსაკუთრებით ამ პლათფორმისათვის იქმნება დიდი რაოდენობით ვირუსები და მავნე პროგრამები, მაგრამ დღესდღეობით უკვე გამოდის ანტივირუსები სხვა პლათფორმებისათვის როგორიცაა Linux და Mac OS X, რადგან ამ სისტემებისათვისაც დაიწყეს ვირუსების გავრცელება.
მრავალი კომპანია დაკავებულია ანტივირუსული პროგრამის გამოშვებით. კომპანია Network General უშვებს ანტივირუსულ პროგრამებს DrSolomon's Anti-Virus და McAfee VirusScan. კორპორაცია Symantec — Norton AntiVirus, რომელშიც ჩაიდო IBM-ის ანტივირუსული ტექნოლოგია. კომპანია „Диалог-Наука“-ს მიერ შექმნილია პროგრამები Dr.Web და ADinf, „Лаборатория Касперского“ ფირმის პროგრამა AVP. მათ გარდა არსებობს პროგრამები AidTest, Command AntiVirus, Panda Antivirus, Sophos Anti-Virus, Trend Pc-cillian, InDefence. ყოველ წელს იქმნება ახალ-ახალი ანტივირუსული პროგრამები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კომპიუტერული ტექნიკის ისტორია
The Last Ship
The Last Ship — ინგლისელი მუსიკოს სტინგის მეთერთმეტე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოიცა 2013 წლის 20 სექტემბერს გერმანიაში, ხოლო 2013 წლის 24 სექტემბერს - ბრიტანეთში და აშშ-ში. ეს არის მისი პირველი ალბომი ორიგინალური მასალით, 2003 წლის Sacred Love-ის შემდეგ.
ალბომი შეიქმნა პიესის გავლენით, რომელიც სტინგმა ბროდვეისთვის, 2014 წლისთვის მოამზადა. მასში მიმოხილულია შინ დაბრუნება და თვით-აღმოჩენა, დაფუძნებული სტინგის მოზარდობის მოგონებებსა და უნივერსალური სიმართლის თემებზე - ურთიერთობათა სირთულეზე, დროის ცვლილებასა და ოჯახისა და საზოგადოების მნიშვნელობაზე. ალბომზე მუშაობდნენ მუსიკოსები ინგლისის ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან და სხვადასხვა მუსიკოსი, როგორებიც არიან ბრაიან ჯონსონი (AC/DC), ჯიმი ნეილი, The Unthanks, The Wilson Family და კეთრინ ტიკელი.
ფორმატები
ალბომი გამოიცა ციფრულ და CD-ის ფორმატებში, ორი, 12 სიმღერისგან შემდგარ (აგრეთვე გრამფირფიტაზე) და 2 CD-ზე წარმოდგენილი ალბომის სახით, 5 დამატებითი სიმღერით. 2 დისკიანი ვერსია, 20 სიმღერით და სპეციალური შეფუთვით წარმოდგენილია Amazon.com-ზე, ხოლო AmazonMP3 არის 20 სიმღერიანი ციფრული ვერსიის ექსკლუზიური დილერი.
პრომოკამპანია
2013 წლის 16 ივლისს გამოვიდა ალბომის პირველი სინგლი, „Practical Arrangement“. 18 ივლისს გავრცელდა მისი ტექსტიანი ვიდეო.
სიმღერების სია
სიმღერების ოფიციალური სია გამოქვეყნდა 2013 წლის 1 აგვისტოს.
2-დისკიანი დელუქს გამოცემა
იგივე, რაც ჩვეულებრივი გამოცემა, აგრეთვე ახლავს მეორე დისკი დამატებითი სიმღერებით:
რეგულარ შოუ
რეგულარ შოუ (Regular Show) — ამერიკული ანიმაციური ტელესერიალი. მისი შემქმნელია ჯეიჯი კუინტელი. სერიალი შეიქმნა ამერიკული ტელეკომპანიისათვის Cartoon Network. მისი პრემიერა გაიმართა 2010 წლის 6 სექტემბერს. 2016 წლის 13 სექტემბერს Cartoon Network-მა განაცხადა ტლესერიალის დახურვის შესახებ 8 სეზონის შემდეგ.
სიუჟეტი
სიუჟეტი ძირითადად აგებული არის 2 პერსონაჟის — ცისფერ ჩხიკვ მორდეკაის და ენოტ რიგბის გარშემო. ისინი ერთად საქალაქო პარკში მუშაობენ თოვლის კაც სკიპსთან და ყოველთვის მხიარულ პოპსთან ერთად, მათი უფროსის, საღეჭი რეზინის აპარატ ბენსონის მეთვალყურეობით. ასევე პარკში მუშაობენ მასლ მენი (დაკუნთული კაცი), და High Five მოჩვენება. გარდა ამ პერსონაჟებისა, სერიალში ხშირად ჩნდება რამდენიმე სხვა პერსონაჟიც — ტომასი, სიჯეი, მარგარეტი და ეილინი. მორდეკაი და რიგბი სულ ცდილობენ სამუშაოს თავი აარიდონ და გაერთონ, მაგრამ მათ ხშირად უწევთ თავის უპასუხისმგებლობაზე პასუხი აგონ. მხიარულებაზე ფიქრში მეგობრები თითქოსდა გამოუსავალ სიტუაციებში ხვდებიან, მაგრამ ბოლოში ისინი ამ სიტუაციებს თავს ყოველთვის აღწევენ ერთგული მეგობრების დახმარებით.
სერიალი კრიტიკოსებმა დადებითად შეაფასეს. მას ყოველკვირეულად, მხოლოდ ამერიკის მასშტაბით, დაახლოებით 2,5 მლნ მაყურებელი ჰყავდა. შოუს ყველაზე წარმატებულ ეპიზოდად ითვლება, მე-3 სეზონის მე-18 ეპიზოდი „Eggscellent“.
აგრეთვე გამოვიდა სრულმეტრაჟიანი ფილმი სერიალის მიხედვით — „Regular Show: The Movie“ (2015).
რვა სეზონის და 261 ეპიზოდის შემდეგ, სერიალი დასრულდა 2017 წლის 16 იანვარს, ერთსაათიანი საფინალო ეპიზოდით „A Regular Epic Final Battle“.
სქოლიო
კატეგორია:2010-იანი წლების ამერიკული ანიმაციური ტელესერიალები
ნოლის ბრძოლა
ტერმინი ნოლის ბრძოლა შეიძლება აღნიშნავდეს მეორე პუნიკური ომის შემდეგ ბრძოლებს:
ნენად საკიჩი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სერბი ფეხბურთელები კატეგორია:სერბი მწვრთნელები კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:დაბადებული 15 ივნისი
მსოფლიოს მუღამი (საერთაშორისო ფესტივალი)
საერთაშორისო ფესტივალი „მსოფლიოს მუღამი“ (Beynəlxalq Muğam Dünyası Festivalı) — აზერბაიჯანული მუღამის საერთაშორისო ყოველწლიური ფესტივალი.
პირველად ფესტივალი 2009 წლის 18-25 მარტს ჩატარდა ბაქოში, ჰეიდარ ალიევის ფონდის ხელშწყობით. ფესტივალი ოფიციალურად 20 მარტს, აზერბაიჯანის მუღამის საერთაშორისო ცენტრში გაიხსნა. ფესტივალის განმავლობაში საერთაშორისო სამეცნიერო სიმპოზიუმი, მუღამის მომღერალთა საერთაშორისო შეჯიბრი, მუღამური ოპერების, სიმფონიური და კლასიკური მუღამის კონცერტები გაიმართა. ფესტივალი დამთავრდა გალა კონცერტით, რომელიც ჰეიდარ ალიევის სასახლეში გაიმართა.
მუღამის საერთაშორისო სამეცნიერო სიმპოზიუმი
ფესტივალში მონაწილეობა მიიღო უზეირ ჰაჯიბეკოვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო სიმფონიურმა ორკესტრმა, ყარა ყარაევის სახელობის აზერბაიჯანის ორკესტრმა, ხალხური საკრავების აზერბაიჯანის სახელმწიფო ორკესტრმა და ძველი მუსიკალური ინსტრუმენტების აზერბაიჯანის სახელმწიფო ანსამბლმა.
სიმპოზიუმის პროგრამა
სიმპოზიუმის საერთაშორისო ფესტივალი 2009 წლის 17 მარტს პრეს კონფერენციით გაიხსნა. მომდევნო დღეს აზერბაიჯანის ისტორიის ეროვნულ მუზეუმში ფესტივალის ოფიციალური გახსნის ცერემონია გაიმართა. 19 და 20 მარტს აზერბაიჯანის ისტორიის ეროვნულ მუზეუმში საერთაშორისო სამეცნიერო სიმპოზიუმის კონფერენციები გაიმართა. 20 მარტსვე გაიმართა ნოვრუზის დღესასწაული იჩერი-შეჰერიში. 22 მარტს აზერბაიჯანის კომპოზიტორთა კავშირში მუღამის შემსრულებელთან შეხვედრა გაიმართა.
ორგანიზატორები
ფესტივალის პრეზდენტი ჰეიდარ ალიევის ფონდის პრეზიდენტი და იუნესკოს კეთილი ნების ელჩი, მეჰრიბან ალიევა იყო. ფესტივალის ორგანიზატორები ჰეიდარ ალიევის ფონდის, აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტრო და აზერბაიჯანის კომპოზიტორთა კავშირი იყო. მის ჩატარებაში დიდი წვლილ მიუძღვის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის განათლების სამინისტროს, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნულ აკადემიასა და ფონდს „აზერბაიჯანის კულტურის მეგობრები“.
საორგანიზაციო კომიტეტი
საერთაშორისო ფესტივალის საორგანიზაციო კომიტეტის შემადგენლობაში შედიოდნენ: აბულფაზ ყარაევი - აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის მინისტრის, მისირ მარდანოვი - აზერბაიჯანის რესპუბლიკის განათლების მინისტრი, მაჰმუდ ქარიმოვი - აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის პრეზიდენტი. ყარაევი, მარდანოვი და ქარიმოვი საორგანიზაციო კომიტეტის თანა-დირექტორები იყვნენ. კომიტეტის წევრებს შორის იყვნენ: ფრანგიზ ალიზადე - აზერბაიჯანის კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარე, ვაგიფ სადიგოვი - აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საგარე საქმეთა მდივანი, ფარჰად ბაბალბეილი - ბაქოს მუსიკის აკადემიის კანცლერი და სხვები.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მუსიკის ფესტივალები კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა კატეგორია:ხალხური ფესტივალები
გრობინიის ციხესიმაგრე
მინი|300პქ|გრობინიის ციხესიმაგრე გრობინიის ციხესიმაგრე (Grobiņas pilsdrupas) — შუა საუკუნეების ციხესიმაგრის ნანგრევები ლატვიაში. მდებარეობს ქალაქ გრობინიის ცენტრში.
ისტორია
ციხესიმაგრე აგებულია აგურით არაუგვიანეს 1253 წლისა. დაანგრიეს XVIII საუკუნეში. ისტორიკოსების ერთი ნაწილის აზრით ციხესიმაგრე ააშენა ორდენის მაგისტრმა დიტრიხ გრონინგელმა, მეორე ნაწილი თვლის რომ იგი ააგო ორდენის მაგისტრმა გოსვინ ჰერიკელმა.
1263 წელს ციხესიმაგრე დაწვეს.
გრობინიის ციხესიმაგრე წარმოადგენს ლატვიის კულტურის ძეგლს და 2011 წლის 18 აპრილიდან წარდგენილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საცდელ სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის ციხესიმაგრეები
ოქროსთვალი (საუნდტრეკი)
კომპოზიციები სრულდება სინთეზატორებზე. მათ შორის არის სახეცვლილი „James Bond Theme“. მთავარი სიმღერაა „GoldenEye“, დაწერილი ბონოსა და The Edge-ის და შესრულებული ტინა ტერნერის მიერ. ფილმის წამყვანი სიმღერის სახით განიხილებოდა Ace of Base-ის მიერ დაწერილი „GoldenEye“, თუმცა იგი არ გამოიყენეს. ჯგუფმა ის მოგვიანებით „The Juvenile“-ის სახით, 2002 წლის ალბომ Da Capo-ზე წარადგინა. გარდა ბონდის სტილის ბასის პარტიისა, აშკარაა, რომ The Goldeneye-ს უბრალოდ ჩაენაცვლა სიტყვა The Juvenile.
ფილმში აგრეთვე ჟღერს ტემი უინეტის მიერ შესრულებული „Stand By Your Man“. იგი შეტანილია სცენაში, რომელშიც ჟუკოვსკის ბარში მინი დრაივერი დისონანსით და რუსული აქცენტით მღერის.
სქოლიო
კატეგორია:ჯეიმზ ბონდის საუნდტრეკები კატეგორია:1995 წლის საუნდტრეკები კატეგორია:ფილმების საუნდტრეკები კატეგორია:EMI Records-ის საუნდტრეკები
ქოფუზ-კალე
ქოფუზ-კალე — ციხე თურქეთში, თორულის სამხრეთ–დასავლეთით. იგი ცენტრიდან დაახლოებით 37 კილომეტრითაა დაცილებული. ციხე სოფელ ქოფუზის ჩრდილოეთით 1780 მ სიმაღლეზეა ზღვის დონიდან. გამოყენებული მასალის და საამშენებლო ხელოვნების მიხედვით იგი შუა საუკუნეების ნაგებობა ჩანს. ციხე 60 მ სიმაღლის კლდოვან ფერდობზეა დაშენებული. იგი თითქმის მთლიანადაა დანგრეული. მისი სამი კედელის საძირკვლის ფრაგმენტებიღაა აქა იქ შემორჩენილი.
ორთა-სალაჰლი (აღსთაფა)
ორთა-სალაჰლი (Orta Salahlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსთაფის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსთაფის რაიონის სოფლები
სან-ბენტუ-აბადი
სან-ბენტუ-აბადი (São Bento Abade) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 971 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვარჟინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 577 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 56.93 კმ²-ზე. ფართობი 80 403 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
განათლება ინდოეთში
განათლება ინდოეთში მიმდინარეობს როგორც საჯარო სექტორის, ასევე კერძო სექტორის სასწავლებლებში. ისინი კონტროლდება და ფინანსდება სამი საფეხურით: ინდოეთის ცენტრალური მთავრობა, ინდოეთის სახელმწიფო და ადგილობრივი მთავრობა. ინდოეთი კონსტიტუციის რიგი კანონების მიხედვით 6-14 წლის ასაკის ბავშვების ძირითადი უფლებაა უზრუნველყოფილი თავისუფალი და სავალდებულო განათლების მიღებით. ინდოეთის კერძო და საჯარო სკოლების თანაფარდობა არის 7:5.