cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბულგარეთის გაქრისტიანება
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქრისტიანობის ისტორია კატეგორია:ბულგარეთის ისტორია
ლუი ანტუან დე ბურბონი
ლუი ანტუან დე ბურბონი (Louis Antoine de Bourbon), ან ლუი XIX (Louis XIX; დ. 6 აგვისტო, 1775 — გ. 3 ივნისი, 1844) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ X-ისა და მისი მეუღლის, მარია ტერეზა სავოიელის უფროსი ვაჟი. ანგულემის ჰერცოგი 1775-1824 წლებში, საფრანგეთის დოფინი 1824-1830 წლებში და საფრანგეთის მეფე 1830 წლის 2 აგვისტოს, მხოლოდ 20 წუთით. საფრანგეთში არსებული რევოლუციების გამო დევნილობით ცხოვრობდა ჯერ რუსეთში, შემდეგ ბრიტანეთში, საბოლოოდ კი ავსტრიაში. ცოლად ჰყავდა საფრანგეთის მეფე ლუი XVI-ისა და მარია ანტუანეტას უფროსი ასული მარი ტერეზ ფრანგი, თუმცა მათ შვილები არ ჰყოლიათ.
ადრეული ცხოვრება
მინი|მარცხნივ|ლუი ანტუანი თავის დედასთან და და-ძმასთან ერთად ლუი ანტუანი დაიბადა 1775 წლის 6 აგვისტოს ვერსალის სამეფო სასახლეში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XVI-ის უმცროსი ძმის, არტუას გრაფ შარლ ფილიპისა და მისი ცოლის, გრაფინია მარია ტერეზა სავოიელის პირველი შვილი. დაბადებისთანავე ლუი ანტუანს მიენიჭა ანგულემის ჰერცოგის წოდება. მამის მხრიდან ბებია-ბაბუად ერგებოდნენ საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის ვაჟი, საფრანგეთის დოფინი ლუი დე ბურბონი და მისი მეორე ცოლი მარია ჟოზეფა საქსონიელი, ხოლო დედის მხრიდან სარდინიის მეფე ვიტორიო ამადეო III და მისი ცოლი, ესპანეთის მეფე ფილიპე V-ის ნაბოლარა ასული მარია ანტონია ესპანელი.
1780-89 წლებში ლუი ანტუანი და მისი უმცროსი ძმა, ბერის ჰერცოგი შარლ ფერდინანდი ვერსალიდან რამდენიმე კილომეტრში მდებარე შატო დე ბერეგარში იზრდებოდნენ მარკიზ არმან ლუი დე სერენის მეთვალყურეობის ქვეშ. 1789 წელს საფრანგეთის რევოლუციის დაწყებასთან ერთად ორი პატარა პრინცი მშობლებთან ერთად ჯერ სავოიაში, შემდეგ ვესტფალიაში, საბოლოოდ კი ინგლისში გაიქცა. რევოლუციის დროს 1792-94 წლებში ფრანგებმა სიკვდილით დასაჯეს ლუი ანტუანის ბიცოლა, ლამბალის პრინცესა მარია ლუიზა სავოიელი, საფრანგეთის მეფე ლუი XVI, საფრანგეთის დედოფალი მარია ანტუანეტა ავსტრიელი და მეფის და და ლუი ანტუანის მამიდა ელიზაბეტი. ასეთ პირობებში 1793-95 წლებში საფრანგეთის მეფე ლუი XVII (ლუი XVI-ის ვაჟი) გახდა, რომელიც 1795 წელს ტუბერკულოზით დაიღუპა.
სწორედ აქ, ელგავაში, 1799 წლის 10 ივნისს ლუი ანტუანმა ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი, მეფე ლუი XVI-ისა და დედოფალ მარია ანტუანეტას უფროსი ასული მარი ტერეზ ფრანგი, რომელიც ძლივს გადაურჩა ცოცხალი ფრანგ რევოლუციონერებს. მიუხედავად ხანგრძლივი და ბედნიერი ქორწინებისა, წყვილს შვილები არ ჰყოლია.
დევნილობა
1800 წლის აპრილში ლუი ანტუანი ბავარიის კავალერიაში გაწევრიანდა, რა დროსაც მან მონაწილეობა მიიღო ფრანგების წინააღმდეგ გამართულ ჰოენლინდენის ბრძოლაში.
1801 წლის დასაწყისში, რუსეთის იმპერატორმა პავლე I-მა ფრანგი რევოლუციონერების ხელმძღვანელ ბონაპარტესთან (იგი ჯერ იმპერატორი არ იყო) მშვიდობა დაამყარა, რის გამოც საფრანგეთიდან გაქცეულ ფრანგებს რუსეთი დაატოვებინა და პოლონეთში, კერძოდ კი ვარშავაში გადაასახლა, რომელსაც ამ დროისათვის პრუსია აკონტროლებდა. სულ რამდენიმე თვეში იმპერატორი პავლე გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტზე ადის ფრანგი რევოლუციონერების დიდი მტერი ალექსანდრე I, რომელმაც გაძევებული ფრანგი არისტოკრატები დაუყოვნებლივ დააბრუნა თავის სამეფო კარზე. თუმცა, მიუხედავად ამისა, 1807 წელს საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ I-თან ალექსანდრე I-მა ტილზიტის ზავი დადო, რის გამოც ბურბონებს მაინც მოუწიათ რუსეთის დატოვება და თავის ინგლისში შეფარება. ისინი გულთბილად შეიფარა დიდი ბრიტანეთის, ირლანდიისა და ჰანოვერის მეფე ჯორჯ III-მ და მისმა ცოლმა, დედოფალ-რეგენტმა შარლოტა მეკლენბურგელმა, რომელიც განსვენებული დედოფლის, მარია ანტუანეტას ახლო მეგობარი იყო. ინგლისელებმა ისინი ბუკინგემშირში მდებარე ჰართველის სასახლეში დააბინავეს და ყოველთვიური პენსიაც დაუნიშნეს. ლუი ანტუანი კიდევ ორჯერ: 1807 და 1813 წლებში დაბრუნდა რუსეთში, სადაც იგი იმპერატორ ალექსანდრეს არმიაში იბრძოდა ნაპოლეონის წინააღმდეგ. 1814 წელს იგი თავის ცოლთან ერთად საფრანგეთის ქალაქ ბორდოში ჩავიდა, სადაც 12 მარტს მათ შესძლეს ნაპოლეონის დამხობა და საფრანგეთში ბურბონთა დინასტიის რესტავრაცია. ცნობილია, რომ ამ დროს ველინგტონის ჰერცოგ ართურ უელსლთან ერთად იბრძოდა თავისი ბიძაშვილის, მეფე ფერდინანდ VII-ის წინააღმდეგ, რომელსაც ესპანეთის ტახტზე ეცილებოდა, თუმცა ამაოდ.
ინგლისში ცხოვრება და დაბრუნება
ბურბონთა რესტავრაციიდან სულ რამდენიმე თვეში ნაპოლეონ ბონაპარტე საფრანგეთში კვლავ დაბრუნდა საკმაოდ დიდი არმიით. მან დაამხო ლუი ანტუანის ბიძა ლუი XVIII და კვლავ თავად გამეფდა. საფრანგეთის ისტორიაში ეს პერიოდი ცნობილია როგორც "ასი დღე", რა დროსაც ლუი ანტუანი ცოლთან ერთად კვლავ ინგლისში გაიქცა. ამ დროს დიდი საფრთხე ემუქრებოდა საფრანგეთის მეზობლებსაც, განსაკუთრებით კი ესპანეთსა და გერმანიას, სადაც კვლავ შეიქმნა ნაპოლეონის შეჭრის საშიშროება. ამის გამო ესპანეთის მეფე ფერდინანდ VII ლუი XVIII-ს დიდი არმიით დაეხმარა 1815 წელს ნაპოლეონის ტახტიდან ჩამოგდებაში. ამის შემდეგ, ნაპოლეონი სამუდამოდ გადაასახლეს ბრიტანეთის კოლონიურ კუნძულზე, აფრიკასთან ახლოს, ატლანტის ოკეანეში მდებარე წმინდა ელენეს კუნძულზე, საიდანაც იგი ვეღარ დაბრუნდა. თუმცა ასეთი გამარჯვების შემდეგ მეფე ფერდინანდმა საფრანგეთის ტახტზე თავისი ძმის, დონ კარლოსის დასმა მოისურვა, რასაც კიდევ ერთი ომი მოჰყვა, რომელიც ლუი XVIII-ის გამარჯვებით დაგვირგვინდა.
1824 წელს ლუი XVIII გარდაიცვალა, საფრანგეთის მეფე კი ლუი ანტუანის მამა შარლ X ხდება, თავად ლუი ანტუანი კი საფრანგეთის დოფინი.
ივლისის რევოლუცია
1830 წელს საფრანგეთში განხორციელდა ეგრეთ წოდებული „ივლისის რევოლუცია“, რომლის დროსაც მეფე შარლ X ტახტიდან გადადგა ლუი ანტუანის სასარგებლოდ. სწორედ 1830 წლის 2 აგვისტოს, სულ 20 წუთით გახდა ლუი ანტუანი საფრანგეთის მეფე ლუი XIX-ის სახელით, თუმცა იგი მისმა გარე ბიძაშვილმა ლუი ფილიპ ორლეანელმა დაამხო.
1830 წლის ნოემბერში ლუი ანტუანი მეუღლესთან ერთად შოტლანდიის დედაქალაქ ედინბურგში გადასახლდა, სადაც იგი ჰოლირუდის სამეფო სასახლესთან ახლოს, რეგენტ ტერასის სასახლეში დაბინავდა.
1832 წლიდან ლუი ანტუანი ცოლთან და მამასთან ერთად პრაღაში გადასახლდა, სადაც იგი ავსტრიის იმპერატორმა ფრანც II-მ მიიწვია. აქ ისინი სამ წელს ცხოვრობდნენ, მანამ სანამ ტახტზე ფრანგების მოძულე იმპერატორი ფერდინანდ I ავიდოდა, რომელმაც მათ დაუყოვნებლივ მოსთხოვა პრაღის რეზიდენციის დატოვება. მალევე ისინი გორიციაში დასახლდნენ, იტალიის საზღვართან ახლოს, სადაც მეფე შარლ X 1836 წელს გარდაიცვალა. სულ რამდენიმე წელიწადში, 1844 წლის 3 ივნისს, 69 წლის ასაკში გარდაიცვალა ლუი ანტუანიც, რომელიც იქვე დაკრძალეს.
წინაპრები
ლუი ანტუან დე ბურბონის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 6 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1775 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1844 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:საფრანგეთის დოფინები კატეგორია:საფრანგეთის მეფეები
ლა-პრიმავერა (ვიჩადა)
ლა-პრიმავერა (La Primavera) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ვიჩადის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 517 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 22 159 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვიჩადის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ჯავახიშვილები
XIV საუკუნიდან ეპყრათ მეაბჯრეთუხუცესის, მეფის ფარეშთუხუცესის, მეკობრისმძებნელის, ბოქაულთუხუცესის სახელოები. მცირე ხნით ეკავათ გორისა და ატენის სამურავოები. ჰქონდათ მაღალი სასულიერო პატივი: იყვნენ მაგლელები, ურბნელები და სხვა. შიოშ (სიმონ) ჯავახიშვილის შტოს სახით, 1720-იან წლებში ემიგრაციაში წავიდა რუსეთში და საბოლოოდ რუსეთის თავადობაში მიიღეს თავად ჟევახოვის სახელით (Жеваховы). ჯავახიშვილების უფროსი ხაზი რუსეთის სენატმა 1850 წელს დაადასტურა ჯავახოვის (Джаваховы) საგვარეულოდ.
ბიბერახ-ან-დერ-რისი
ბიბერახ-ან-დერ-რისი (Biberach an der Riß) — ქალაქი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბიბერახის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქის ფართობია 72,16 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 31 419 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის ქალაქები
გურამ მინაშვილი
გურამ ვარლამის ძე მინაშვილი (დ. 25 ნოემბერი, 1936, თბილისი — გ. 1 მარტი, 2015, თბილისი) — ქართველი კალათბურთელი. ოლიმპიური თამაშების ვერცხლის პრიზიორი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1965). საპატიო ნიშნის ორდენისა და ღირსების ორდენის კავალერი.
ბიოგრაფია
1962 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. მაირანოს სახელობის, თასის გათამაშების (იტალია) საუკეთესო მოთამაშე (1958). 1957–1964 წლებში იყო საბჭოთა კავშირის ნაკრების წევრი. მსოფლიოს ჩემპიონატის მესამე პრიზიორი (1963), ევროპის სამგზის ჩემპიონი (1957, 1959, 1963), ევროპის ქვეყნების ჩემპიონთა თასის მფლობელი (1962), საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი (1953), სამგზის მეორე (1959, 1960, 1961) და მესამე (1965) პრიზიორი. 1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე, რომელიც რომში ჩატარდა, საბჭოთა კავშირის ნაკრების შემადგენლობაში 8 მატჩი ჩაატარა და ვერცხლის მედალი მოიპოვა. 1959 წლის სპარტაკიადის პრიზიორი. საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის კათედრის გამგე.
დაბადებიდან 75 წლის იუბილესთან დაკავშირებით გურამ მინაშვილი სპორტის სამინისტროსა და კალათბურთის ფედერაციის ხელმძღვანელობამ წმინდა გიორგის ხატითა და საქართველოს ეროვნული ნაკრების სამახსოვრო მაისურით დააჯილდოვა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2015 კატეგორია:ქართველი კალათბურთელები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:ქართველი ოლიმპიური პრიზიორები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები გურამ
არა-ლერი
არა-ლერი (Արա լեռ) — ჩამქრალი ვულკანი სომხეთში. მდებარეობს არაგაწოტნის პროვინციაში, მდინარე რაზდანსა და ქასაღს შორის. მწვერვალის სიმაღლე ზღვის დონიდან 2577 მეტრია. ვულკანს არასწორი კონუსის ფორმა აქვს გაკვეთილი მწვერვალითა და წრიული კრატერით. სასარგებლო წიაღისეულიდან მთაზე გვხვდება ანდეზიტობაზალტი და ანდეზიტი.
ფლორა
მთის ძირში გავრცელებულია ნახევარუდაბნოები, რომელიც დაფარულია ავშნით. უფრო შემაღლებული ადგილები დაფარულია სტეპებით. ვულკანის ჩრდილოეთ ფერდობზე გვხვდება მუხის კორომები და ბუჩქნარები. წლის თბილ პერიოდში მთა ნაირფეროვანი ლამაზი ყვავილებით იფარება.
ფაუნა
მთაზე მრავალი სახეობის ცხოველი გვხვდება. მწვერვალის კლდოვან მონაკვეთებზე განსაკუთრებით არიან გავრცელებული შხამიანი გველები.
ლეგენდები
გადმოცემის მიხედვით, მთის სახელწოდება მეფე არა მშვენიერისგან მომდინარეობს. ასირიის დედოფალ სემირამიდასთან ბრძოლის დროს, არამ თავისი ჯარები არა-ლერის ძირში დააბანაკა, ხოლო დედოფალმა პოზიციები ატისის ფერდობებზე დაიკავა.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მთები კატეგორია:სომხეთის ვულკანები
ჯულია უარდ ჰოუი
ჯულია უარდ ჰოუი (დ.27 მაისი, 1819 — გ. 17 ოქტომბერი, 1910) — ამერიკელი სოციალური აქტივისტი, აბოლიციონისტი და პოეტი. მან დაწერა არაერთი წიგნი და პოეზიის ნამუშევრები. მისი პირველი წიგნი იყო პოეზიის ანონიმური ნამუშევარი, რომელიც გამოქვეყნდა 1854 წელს, სახელწოდებით ვნება-ყვავილები. 1861 წლის ნოემბერში მან დაწერა სიმღერა რესპუბლიკის ბრძოლის ჰიმნი. ჰოუი ასევე ფოკუსირებული იყო ქალთა საარჩევნო უფლებებზე და პაციფიზმზე. ჰოუი დაიბადა ნიუ-იორკში და გარდაიცვალა პნევმონიისგან 90 წლის ასაკში როდ-აილენდში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 27 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1819 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1910 კატეგორია:ამერიკელი აბოლიციონისტები კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ფემინისტები კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკელი პოეტები კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი პაციფისტები კატეგორია:ამერიკელი სუფრაჟისტები კატეგორია:ამერიკელი ქალი პოეტები კატეგორია:ნიუ-იორკელი მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკელი ქალი მუსიკოსები
სისხლძარღვი
მინი|
სისხლძარღვი — ელასტიური მილები ადამიანისა და ცხოველების სხეულში, რომელშიც მოძრაობს სისხლი ან ჰემოლიმფა. სისლძარღვს, რომლითაც სისხლი გულიდან პერიფერიისაკენ მიაქვთ, ეწოდება არტერია, საპირისპირო მიმართულებით სისხლის გამტარ სისხლძარღვს კი — ვენა. დახშული ტიპის სისხლის მიმოქცევის სისტემაში არტერიებსა და ვენებს შორის ჩართულია კაპილარები, რომლებიც წნულებს ქმნიან.
კაპილარების კედელი შექმნილია ენდოთელიუმით, საკუთრივ სისხლძარღვში კი მას ემატება შემაერთებელქსოვილოვანი შრეები.
ლიტერატურა
კატეგორია:გულ-სისხლძარღვთა სისტემა
შამუტი
შამუტი (Շամուտ) — სოფელი სომხეთში, ლორეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 500 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 299 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 19 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 16.09 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეს პროვინციის სოფლები
ანტუან ანრი ბეკერელი
ანტუან ბეკერელი (Henri Becquerel; დ. 15 დეკემბერი, 1852, პარიზი — გ. 25 აგვისტო, 1908, ბრეტანი) — ფრანგი ინჟინერი, ფიზიკოსი, 1903 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი ფიზიკის დარგში და პირველი ადამიანი, რომელმაც აღმოაჩინა რადიოაქტივობა. რადიოაქტივობის აღმოჩენაში მას ეხმარებოდნენ პიერ კიური და მარი სკლოდოვსკა-კიური, ამიტომ ნობელის პრემია ბეკერელთან ერთად მათაც მიიღეს. SI სისტემაში მისი სახელი (Bq) ეწოდა რადიოაქტივობის ერთეულს.
ბიოგრაფია
ანტუან ბეკერელი დაიბადა 1852 წლის 15 დეკემბერს პარიზში, მდიდარ ოჯახში. მისი ოჯახის წარმომავლობა მჭიდროდ უკავშირდებოდა ფიზიკას: ბეკერელის ბაბუა (ანტუან სეზან ბეკერელი), მამა (ალექსანდრ-ედმონდ ბეკერელი) და შვილი (ჟან ბეკერელი) იყვნენ ფიზიკოსები. იგი სწავლობდა საინჟინრო პოლიტექნიკურ სკოლაში. 1874 წელს ბეკერელი დაქორწინდა ლუსი მარი ჟამენზე, რომელიც მათი შვილის, ჟანის დაბადების დროს გარდაიცვალა. 1880 წელს ჟამენი მეორედ დაქორწინდა ლუის დესირ ლორექსზე.
1894 წელს ბეკერელი მუშაობდა ხიდებისა და საავტომობილო გზების დეპარტამენტში ინჟინრად. მოგვიანებით მან დაიწყო საკუთარი ადრეული ექსპერიმენტების ჩატარება და ინჟინრობას თავი დაანება. ბეკერელმა ადრეულ წლებშივე შეისწავლა დედამიწის მაგნიტური ველი.
1900 წელს ბეკერელმა გაზომა ბეტა ნაწილაკების პარამეტრები, და მიხვდა რომ მათ ჰქონდათ იგივე ზომები, როგორიც აქვს მაღალსიჩქარიან ელექტრონს, რომელიც ტოვებს ბირთვს. 1901 წელს მანვე აღმოაჩინა შემდეგი ფაქტი: რადიოაქტიურობა შესაძლოა გამოყენებულ იქნას მედიცინაში. ამ აღმოჩენამ გამოიწვია რადიოთერაპიის წარმოქმნა და განვითარება (რადიოთერაპია გამოიყენება სიმსივნის სამკურნალოდ).
1889 წელს ანტუან ბეკერელი გახდა საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი. 1900 ბეკერელმა მოიპოვა რუმფორდის მედალი ურანის რადიოაქტიურობის აღმოჩენისათვის და ამავე წელს გახდა საპატიო ლეგიონის ორდენის ოფიცერი. ბეკერი 1901 წელს ასევე დაჯილდოვდა ბერლინ-ბრანდერბურგის სამეცნიერო და ჰუმანიტარული აკადემიის მედლით. 1905 დაჯოლდოვდა აშშ მეცნიერებათა აკადემიის მიერ ბერნარდის მედლით. 1906 წელს ბეკერელი არჩეულ იქნა პარიზის მეცნიერებათა აკადემიაში ვიცე-პრეზიდენტად, ხოლო 1908 წელს არჩეულ იქნა ამავე აკადემიის მუდმივ მდივნად. იგი სიცოცხლეშივე აირჩიეს ბერლინის სამეფო აკადემიის პატივსაცემი წევრად. ბეკერელის სახელის პატივსაცემად მთვარეზე და მარსზე არსებულ კრატერებს ეწოდა ბეკერელის კრატერები.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ფიზიკოსები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ბოგველიშვილები
ბოგველიშვილი — ქართული გვარი. ძირითადად გავრცელებულია წინანდალში. საქართველოში ცხოვრობს 26 ბოგველიშვილი.
სქოლიო
*
ხოლ-ყარაგაშლი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნეფთჩალის რაიონის სოფლები
რიზა ქოჯაოღლუ
რიზა ქოჯაოღლუ (Rıza Kocaoğlu, დ. 1979) — თურქი მსახიობი. დაიბადა და გაიზარდა იზმირში. 2001 წლის შემდეგ მუშაობს კინოში. მონაწილეობა მიიღო 2016-2017 წლის თურქულ სერიალში „შიგნით“, დავუთის როლში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:თურქი მსახიობები
კობა კურდღელაშვილი
კობა კურდღელაშვილი (დ. 13 ივნისი, 1966,  კასპი)  —  ქართველი ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი.
1992 წელს დაამთავრა საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტი სოფლის მეურნეობის ეკონომიკისა და ორგანიზაციის სპეციალობით. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (კასპის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1966 კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:კასპში დაბადებულები
ინცელი
ინცელი („არანებაყოფლობითი“ და „ცელიბატი“ სიტყვათა შერწყმით მიღებული ტერმინი) — ონლაინ სუბკულტურა, რომლის წევრებიც, მათი ძალისხმევის მიუხედავად რომანტიკულ ან სექსუალურ ურთიერთობებს ვერ ამყარებენ საპირისპირო სქესთან და ამ მდგომარეობას ისინი „ინცელდომს“ უწოდებენ. ინცელთა თვითიდენტიფიცირება გვხვდება მამაკაცებში, ძირითადად კი ჰეტეროსექსუალებში. ინცელ ფორუმებზე დისკუსიები ხშირად ვლინდება: სიბრაზე, მიზანტროფია, მიზოგინია, რასიზმი, სექსუალური კავშირის დამყარების უფლებებზე დისკუსიები და სექსუალურად აქტიური ქალების და ასევე მათზე უფრო სექსუალურად წარმატებული კაცების მიმართ ძალადობის გამართლება. „Southern Poverty Law Center“-მა სუბკულტურა აღწერა როგორც „ონლაინ სუპრემასისტ მამაკაცთა ეკოსისტემის ნაწილი“. თვითიდენტიფიცირებულმა ინცელებმა მინიმუმ ოთხი მასიური მკვლელობა ჩაიდინეს ჩრდილოეთ ამერიკის კონტინენტზე.
ყირგიზეთის კულტურა
ენები
ყირგიზეთი ერთადერთი ყოფილი საბჭოთა შუა აზიის რესპუბლიკაა, სადაც ორი ენა ფუნქციონირებს, რუსული და ყირგიზული. აგრესიული პოსტ-საბჭოთა კამპანიის ძალისხმევით აქტიური კამპანია ჩატარდა ყირგიზული ენის დასანერგად კომერციული და სახელმწიფო მიზნებისათვის 1997 წელს. რუსული კვლავ ინტენსიურად გამოიყენება და არაყირგიზული მოსახლეობა, უმეტესობა არაყირგიზულად მოსაუბრე, მტრულად არის განწყობილი ყირგიზების მიმართ.
ყირგიზეთში წიგნიერების მაღალი მაჩვენებელია (99%) და ყველა მოქალაქის განათლების ძლიერი ტრადიციაა. ამასთან, ამბიციური პროგრამა საბჭოთა საგანმანათლებლო სისტემის რესტრუქტურიზაციისთვის არასაკმარისი რესურსების გამო ვერ ხორციელდება. სკოლაში დასწრება სავალდებულოა ცხრა კლასის ჩათვლით. ყირგიზული სულ უფრო ხშირად გამოიყენება სწავლებისთვის. რუსულიდან ყირგიზულ ენაზე გადასვლას ხელი შეუშალა სახელმძღვანელოების ნაკლებობამ. დარჩა გასარკვევი, გაგრძელდება თუ არა რუსული, როგორც არჩევითი მეორე ენა, ან შეცვლის თუ არა მას ინგლისური, როგორც ლინგუა ფრანკა.
დემოგრაფია
1992 წელს ყირგიზეთის მოსახლეობაში 53%-ს წარმოადგენდა ეთნიკური ყირგიზები, 22% - რუსები, 14.5% - უზბეკები, 1.9% - თათრები, 0,5% - უკრაინელი, მოსახლეობაში ასევე ცნობიალი ჩინელი მუსლიმები, როგორც დუნგანი (1%) და გერმანელების მცირე თემი. პოტენციური პოლიტიკური მნიშვნელობისაა უიღურები.
ლიტერატურული ნაწარმოებები
მანასი არის ზეპირად გადმოცემული ეპიკური პოემა, რომელსაც მოგვითხრობს მანასკისი. პოემა, რომელიც ნახევარ მილიონ სტრიქონს მოიცავს, ოცჯერ აღემატება ჰომეროსის ოდისეას და ერთ-ერთი ყველაზე გრძელი ეპოსია მსოფლიოში. ეს არის პატრიოტული ნაწარმოები, რომელშიც მოთხრობილია მანასის და მისი შთამომავლების და მიმდევრების ექსპლოატაციის შესახებ, რომლებიც, ტრადიციის თანახმად, IX საუკუნეში ებრძოდნენ ჩინელებს და ქალმიკებს ყირგიზეთის დამოუკიდებლობის შესანარჩუნებლად. მარცხნივ|მინი| კინეშ ჯუსუპოვი, ცნობილი ყირგიზი მწერალი, თავის მშობლიურ სოფელ ეჩკი-ბაშიში, სოფელ ონ-არჩას მიდამოებში. ნარინის რაიონი, ნარინის რეგიონი, ყირგიზეთი. 2012 წლის 4 ოქტომბერი. ჩინგიზ აითმათოვს ხშირად უწოდებენ ყირგიზეთის ეროვნულ მწერალს. კინეშ ჯუსუპოვი ასევე ცნობილი ყირგიზი მწერალია.
ტექსტილი
მინი| ყირგიზების ხალიჩები ყირგიზი ქალებს აწარმოებენ ქსოვილების ფართო სპექტრს, ძირითადად ადგილობრივი ცხვრის მატყლისგან დამზადებული თექისგან. დღესდღეობით უძველესი ნიმუშები ადაპტირებულია ტურისტულ და საექსპორტო ბაზარზე, მაგრამ ეს ჯერ კიდევ ცოცხალი ტრადიციაა, რადგან ყველა იურტა და უმეტესი სახლი შეიცავს ხელნაკეთ ხალიჩებს ან თექის ხალიჩებს, რომლებსაც შირდაკები ეწოდება.
თუშ ქიზი არის დიდი, დახვეწილი ნაქარგი კედელზე ჩამოსაკიდები, ტრადიციულად, ყირგიზეთსა და ყაზახეთში, უფროსი ქალების მიერ ვაჟისა და ქალიშვილის ქორწინების აღსანიშნავად შექმნილი.
სამზარეულო
ყირგიზეთის სამზარეულო მრავალი თვალსაზრისით მისი მეზობლების მსგავსია. ყირგიზეთის ტრადიციული საკვები შედგება ცხვრისა და ცხენის ხორცისგან, ასევე სხვადასხვა რძის პროდუქტებისგან. სამზარეულოს ტექნიკასა და ძირითად ინგრედიენტებზე გავლენას ახდენს ერის მომთაბარე ცხოვრების წესი. ამრიგად, სამზარეულოს ტექნიკის უმეტესობა ხელს უწყობს საკვების გრძელვადიან შენარჩუნებას. ცხვრის ხორცი საყვარელი საჭმელია, თუმცა ბევრ ყირგიზს არ შეუძლია მისი რეგულარული შეძენა.
რესურსები ინტერნეტში
This article contains some text originally adapted from the public domain Library of Congress Country Study for Kyrgyzstan at http://lcweb2.loc.gov/frd/cs/kgtoc.html
პუერტო-კარენიო
პუერტო-კარენიო (Puerto Carreño) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ვიჩადის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 897 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 12 410 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვიჩადის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ფარჰად ფატკულინი
ფარჰად ნაილის ძე ფატკულინი (Фаткуллин Фәрһад Hаил улы; Фархад Наилевич Фаткуллин; დ. 2 ნოემბერი, 1979, ყაზანი, დღ. თათრეთი, რუსეთი) — რუსი სამოქალაქო აქტივისტი თათრეთიდან, რომელიც ცნობილია, როგორც ვიკიმედიის მოძრაობის ხელის შემწყობი რუსეთში არარუსულად მოლაპარაკე ხალხებს შორის. მისი ამ აქტიურობის გამო, 2018 წელს მას წლის ვიკიმედიელის წოდება მიენიჭა. გარდა მისი ვიკიმედიური საქმიანობისა, ის არის პროფესიონალი სინქრონული თარჯიმანი და წარსულში მუშაობდა თათრეთის ყოფილი პრეზიდენტის მინტიმერ შაიმიევის პირად თარჯიმნად.
ბიოგრაფია
ფარჰად ფატკულინი დაიბადა 1979 წლის 2 ნოემბერს, თათრეთის დედაქალაქ ყაზანში. დაამთავრა „საწარმოს მართვა“ (საფინანსო მენეჯმენტი) და „კულტურათაშორისო კომუნიკაციები“ („თარჯიმნობა“) ბაკალავრიატის ხარისხით, მუშაობს სინქრონულ თარჯიმნად. 2012 წელს შეუერთდა თათრულ ვიკიპედიას, 2015 წელს გახდა მეტა-პროექტის „რუსეთის ხალხთა ენების ვიკიპედიების“ მონაწილე, ხოლო 2017 წლიდან არის ვიკიმედია რუსეთის წევრი. 2018 წლის 22 ივლისს, ვიკიმედიიის პროექტების საერთაშორისო კონფერენციის „ვიკიმანია 2018“-ის დახურვის ცერემონიაზე, სარ-ის დედაქალაქ კეიპტაუნში, ვიკიპედიის დამფუძნებელი ჯიმი უელსმა ფარჰად ფატკულინი მისი დამსახურებებიდან გამომდინარე წლის ვიკიმედიელად გამოაცხადა.
ოჯახი
ფატკულინი დაოჯახებულია და ჰყავს ორი შვილი (ვაჟი და ქალიშვილი).
ბეცენვაილერი
ბეცენვაილერი (Betzenweiler) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბიბერახის რაიონში. თემის ფართობია 9,7 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 724 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
ხოლთაზაქენდი
ხოლთაზაქენდი (Xoltəzəkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონის ნეფთჩალის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნეფთჩალის რაიონის სოფლები
არხელია (ვალიე-დელ-კაუკა)
არხელია (Argelia) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ვალიე-დელ-კაუკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.151 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 891 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 67.71 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 87 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვალიე-დელ-კაუკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
საბანჩი (იანაულის რაიონი)
საბანჩი (Сабанчи; Һабансы) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იანაულის რაიონში. მიეკუთვნება ისტიაკის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იანაულიდან განლაგებულია 11 კილომეტრში, სოფსაბჭოს ცენტრ ისტიაკიდან 6 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იანაულიდან 11 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 7 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ.
მევლუდ ლობჟანიძე
მევლუდ ლობჟანიძე (დ. 2 ნოემბერი, 1968) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო), საქართველოს ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (1996 ), ეევროპის გუნდური ჩემპიონატის გამარჯვებული (1996, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი), ატლანტის XXVI ოლიმპიადის მონაწილე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები
იენი-ჰაიათი (გუსარი)
იენი-ჰაიათი (Yeni Həyat) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	711  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
სიმონ კოტელნიკოვი
სიმონ კოტელნიკოვი (Семён Кири́ллович Коте́льников; დ. 1723, პეტერბურგი — გ. 25 აპრილი, 1806, პეტერბურგი) — რუსი ფიზიკოსი, თეორიტიკოს-მექანიკოსი.
ბიოგრაფია
XVIII საუკუნის თეორეტიკოს-მექანიკოსი სიმონ კირილეს ძე კოტელნიკოვი დაიბადა 1723 წელს პეტერბურგში პრეობრაჟენსკის ლაიბგვარდიის პოლკის რიგითი ჯარისკაცის ოჯახში. დაწყებითი განათლება მან იმ დროისათვის საკმაოდ ცნობილ თეოფან პროკოპოვიჩის სკოლაში მიიღო. 1741 წელს კოტელნიკოვი შევიდა მეცნიერებათა აკადემიასთან არსებულ გიმნაზიაში, მომდევნო წელს კი გადავიდა აკადემიასთან არსებულ უნივერსიტეტში, სადაც ისმენდა აკადემიკოსების მ. ლომონოსოვისა და გ. რიხმანის ლექციებს ფიზიკასა და მათემატიკაში. უნივერსიტეტში მათემატიკურ მეცნიერებებში წარმატებისათვის კოტელნიკოვმა რიხმანის ყურადღება დაიმსახურა.
1751 წელს სიმონ კოტელნიკოვი ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა სრულყოფილად დაუფლებისათვის უნივერსიტეტიდან გაგზანილ იქნა აკადემიკოს ლ. ეილერთან. ორი წლის შემდეგ, როდესაც ეილერს რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიამ სთხოვა რომელიმე პიროვნებისათვის მიეცა რეკომენდაცია მექანიკის კათედრის დასაკავებლად, მან კოტელნიკოვზე შეაჩერა ყურადღება, რაც ასე დაასაბუთა:
სიმონ კოტელნიკოვის შრომები
1756 წელს კოტელნიკოვი ლომონისოვის მხარდაჭერით აირჩიეს მეცნიერებათა აკადემისათან არსებულ უნივერსიტეტის უმაღლესი მათემატიკის პროფესორად, 1760 წელს კი — აკადემიკოსად.კოტელნიკოვის მოღვაწეობაზე დიდი გავლენა მოახდინა ლომონოსოვის ხელმძღვანელობით სამამულო მეცცნიერებაში, კერძოდ მათემატიკასა და ფიზიკაში, მიღწეულმა წარმატებებმა. კოტელნიკოვის მეცნიერულ და პედაგოგიურ მოღვაწეობას მკვეთრად ამჩნევია ლომონოსოვისა და ეილერის ფუნდამენტური გამოკვლევების გავლენა. ეილერის გამოკვლევებითა და კოტელნიკოვის ინტენსიური პედაგოგიური შემოქმედებით XVIII საუკუნის ბოლოს მექანიკის განვითარება რუსეთში დასავლეთ ევროპის დონეს გაუტოლდა. აკადემიასთან არსებულ უნივერსიტეტში კოტელნიკოვი კითხულობდა ლექციებს მათემატიკასა და მექანიკაში. 1774 წელს მან გამოსცა პირველი რუსული სახელმძღვანელო მექანიკაში, რომელიც თავისი მეცნიერული დონით როგორც რუსეთში, ისე დასავლეთ ევროპაში იმ დროისათვის არსებულ სახელმძღვანელოებზე მაღლა იდგა.
სიმონ კოტელნიკოვი გარდაიცვალა 1806 წლის 30 მარტს, პეტერბურგში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ფიზიკოსები
არტავაზი (მთა)
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მთები
კარბის ღვთისმშობლის ეკლესია (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინი კარბის ღვთისმშობლის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს:
შენავანი (ლორე)
შენავანი (Շենավան) — სოფელი სომხეთში, ლორეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 700 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 510 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 35 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 14.64 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეს პროვინციის სოფლები
ბერკჰაიმი
ბერკჰაიმი (Berkheim) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბიბერახის რაიონში. თემის ფართობია 24,98 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 2 667 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
მწვანე ხორბლის ყანა კვიპაროსით
მწვანე ხორბლის ყანა კვიპაროსით — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებილი 1889 წელს. დახატული პოსტიმპრესიონისტულ სტილში, პეიზაჟის ჟანრის გამოყენებით. ნახატის ზომაა 92.5 x 73.5 სანტიმეტრი და ის შენახულია პრაღის ეროვნული გალერეაში.
აღწერა
ვან გოგი, ამ სერიის ერთ-ერთ ნახატს ასე აღწერს:“მე მაქვს ტილო კვიპაროსებით, რამდენიმე ხორბლის თავთავით, რამდენიმე ყაყაჩოთი, შოტლანდიური პლედის მსგავსი ცით; წინა დავხატე მზიანი ხორბლის ყანით, რაც ასახავს საშინელ და აუტანელ პაპანაქებას.”
სქოლიო
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:1889 წლის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
სანტა-როსალია (ვიჩადა)
სანტა-როსალია (Santa Rosalia) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ვიჩადის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 188 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 2 018 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვიჩადის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
იენიქენდი (ნეფთჩალა)
იენიქენდი (Yenikənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონის ნეფთჩალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 997 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნეფთჩალის რაიონის სოფლები
იერღი-ქექი
იერღი-ქექი (Yerği Kek) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	75  კაცი.
იოსი გინსბერგი
იოსი გინსბერგი (יוסי גינסברג; დ. 25 აპრილი, 1959, თელ-ავივი) — ებრაელი მოგზაური, მწერალი და ქველმოქმედი. ცხოვრობს ავსტრალიაში. მსოფლიოში ცნობილი გახდა ამაზონის ჯუნგლებში 1981 წელს გადამხდარი ისტორიის შედეგად.
ამაზონის ჯუნგლებში გადატანილი ისტორია საფუძვლად დაედო რეჟისორ გრეგ მაკლინის ფსიქოლოგიურ ტრილერს „ჯუნგლები“, რომელშიც იოსი გინსბერგის როლს დენიელ რედკლიფი ასრულებს.
მოგზაურობა ამაზონის ჯუნგლებში
ისრაელის სამხედრო-საზღვაო ძალებში მსახურობის შემდეგ 1981 წელს ყოფილი პატიმრის ანრი შარიერის ავტობიოგრაფიული წიგნით, „ფარვანა“, შთაგონებულმა, გადაწყვიტა რომ ემოგზაურა სამხრეთ ამერიკაში. გინსბერგი სხვადასხვა სამუშაოს ასრულებდა რათა მოეგროვებინა მოგზაურობის თანხა და გამოეკვლია ამაზონის ჯუნგლები. იოსი ჩავიდა ვენესუელაში და იქიდან ავტოსტოპით კოლუმბიაში. აქ იგი დაუმეგობრდა ამერიკელ ფოტოგტრაფს კევინ გეილს და მასთან ერთად გაემგზავრა ბოლივიის დედაქალაქ ლა-პასში. ლა-პასში იოსი დაითანხმა ავსტრიელმა გეოლოგმა კარლ რუპრეხტმა გაყოლოდა ექსპედიციაში ბოლივიის ამაზონიაში ოქროსა და ინდიელების სოფელ ტაკანას მოსაძებნად. აქ მათ შეუერთდა კევინ გეილის მეგობარი, შვეიცარიელი მასწავლებელი მარკუსი.
21 წლის იოსი და მისი ორი ახალი მეგობარი კარლ რუპრეხტთან ერთდ ჩაფრინდნენ ქალაქ რურენაბაკში. ადგილობრივი მოსახლეობა აფრთხილებდა საფრთხის შემცველი მოგზაურობის შესახებ, თუმცა ჯგუფი მაინც გაემგზავრა ჯუნგლებში, მდინარე ბენის ხეობაში. ხელმძღვანელობდნენ რუპრეხტის შედგენილი რუკით და ჩერდებოდნენ სოფლებში მარაგის შესავსებად და მედიკამენტების ასაღებად. როდესაც საკვები გამოელიათ დაიწყეს მაიმუნების ჭამა. ჯუნგლებში რამდენიმე დღის მოგზაურობის შემდეგ, მეგობრები მიხვდნენ, რომ რუპრეხტი ატყუებდა ოქროსა და ინდოეთის სოფლის შესახებ და იგი იყო ავსტრიელი კრიმინალი, რომელიც ოქროს ეძებდა თავისი ეგოისტური მიზნებისათვის. ამის გამო ჯგუფში სიტუაცია დაიძაბა, რამაც მარშრუტის შეცვლა გამოიწვია. გეილმა და გინსბერგმა გადაწყვიტეს ტივის აშენება და მისი საშუალებით გზის გაგრძელება მდინარე ტუიჩიზე, ხოლო შემდეგ მდინარე ბენიზე. რადგან რუპრეხტმა არ იცოდა ცურვა მარკუსთან ერთად მდინარის გასწვრივ ფეხით არჩია მგზავრობა სოფელ ტაკანამდე. შეთანხმდნენ რომ შეხვდებოდნენ აღდგომას ლა-პასში.
მთის მდინარეზე გეილმა და გინსბერგმა ტივის მართვა ვერ შეძლეს და მხედველობის არიდან ერთმანეთი დაკარგეს. გეილმა გაცურა ნაპირზე, ხოლო იოსი დინებამ გაიტაცა. გეილი ოთხი დღე ეძებდა გინსბერგს, თუმცა დაიკარგა და ხუთი დღის შემდეგ იპოვეს ადგილობრივმა მეთევზეებმა. გინსბერგი სამი კვირა ცხოვრობდა ველურ ჯუნგლებში სრულიად მარტოდ, საკვებად იყენებდა ყველაფერს რისი შეჭმაც შეიძლებოდა: კენკრა, ხილი, ფრინველის კვერცხები პირდაპირ ბუდეებიდან. სამი კვირის შემდეგ იოსი შეხვდა კევინს, რომელიც იოსის მოსაძებნად მოტორიანი ნავით ადგილობრივ მაცხოვრებელთან ერთად აუყვა მდინარის დინებას. ჯუნგლებიდან დაბრუნების შემდეგ სამი თვე მკურნალობდა საავადმყოფოში.
ეკრანიზაცია
2014 წელს Arclight Films-მა გამოაცხადა, რომ აპირებდა იოსი გინსბეგის წიგნის „ჯუნგლები: გადარჩენის დაუჯერებელი და ნამდვილი ამბავი“ ეკრანიზაციას. ფილმი „ჯუნგლები“ ეკრანზე გამოვიდა 2017 წლის 17 ოქტომბერს. გადაღებები დაიწყო ფილმის გამოსვლიდან ექვსი თვით ადრე და მიმდინარეობდა კოლუმბიაში. იოსის როლი შეასრულა დენიელ რედკლიფმა, რეჟისორი — გრეგ მაკლინი.
პირადი ცხოვრება
იოსი გინსბერგი დაიბადა და გაიზარდა თელ-ავივში. მისი მშობლები ჰოლოკოსტს გადაურჩნენ. 18 წლის ასაკში გაიწვიეს ჯარში სადაც მსახურობდა სამი წელი. ამაზონის ჯუნგლებიდან დაბრუნების შემდეგ დაასრულა თელ-ავივის უნივერსიტეტი.
სამჯერ იყო ქორწინებაში. ჰყავს ოთხი შვილი: მია, ხაიამი, ნისიმი და შალომი. ისინი ცხოვრობენ ისრაელში, ავსტრალიასა და აშშ-ში.
სქოლიო
კატეგორია:ებრაელი მწერლები
ალექსანდრე ჟღენტი
ალექსანდრე ჟღენტი (დ. 4 აპრილი, 1945 — გ. 4 სექტემბერი, 2021) — ქართველი რეჟისორი, სცენარისტი, პოლიტიკოსი.
1965–1971 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის არაბული ქვეყნების ისტორიის სპეციალობაზე და ივანე კარპენკო-კარის სახელობის კიევის კინოსა და თეატრის ინსტიტუტში კინოსარეჟისორო ფაკულტეტზე.
1972 წლიდან მუშაობდა რეჟისორად კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“. 1990 წელს იყო ინიციატორი ფეხბურთში ეროვნული ჩემპიონატის ჩატარებისა. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 2002 წელს იყო სპორტული კინოსა და ტელევიზიის მსოფლიო დღის დაარსების ინიციატორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:გარდაცვლილი 4 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 2021 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:ქართველი სცენარისტები
ამურუს სამეფო
ამურუს სამეფო — ამორიტთა სახელმწიფო ძვ. წ. XIV-XII საუკუნეებში ისტორიული სირიის რეგიონში თანამედროვე სირიისა და ლიბანის ტერიტორიაზე. სხვადასხვა დროს ის ეგვიპტის იმპერიისა და ხეთების გავლენის გვეშ იყო მოქცეული. მასზე ინფორმაცია შემონახულია ამარნას წერილებში, რაც XVIII დინასტიის ეგვიპტელი ფარაონების კორესპონდენციას წარმოადგენს.
ამურუ ეგვიპტისა და მითანის საზღვარზე მდებარეობდა. თუტმოს IV-ის მმართველობის პერიოდში გაფორმებული ხელშეკრულების მიხედვით ის მხარეებმა ეგვიპტის შემადგენლობაში აღიარეს, თუმცა მასზე, ისევე როგორც მთლიან რეგიონზე, არცერთ სახელმწიფოს არ გააჩნდა ძლიერი სამხედრო კონტროლი. ეგვიპტე საკუთარ აზიურ ტერიტორიებს ვასალების მეშვეობით მართავდა, რომელთაც ფართო ავტონომია ჰქონდათ და საგარეო პოლიტიკის გატარებასაც ახერხებდნენ, კერძოდ კი საკმაოდ ხშირი იყო ეგვიპტის ვასალებს შორის სამხედრო დაპირისპირებები.
ამან განაპირობა ამენჰოტეპ III-ის მმართველობის პერიოდში ამურუს სამეფოს ჩამოყალიბება უგარითის სამხრეთითა და კადეშის აღმოსავლეთით აბდი-აშირტას მეთაურობით. მან ტერიტორიაზე კონტროლის დასამყარებლად გამოიყენა ხალხის კლასი, რომელსაც წყაროებში „აპირუს“ უწოდებენ, რაც დევნილს უნდა ნიშნავდეს. როგორც ჩანს, ისინი უბრალოდ გაღატაკებული გლეხები იყვნენ, რომელთაც ქონება დაკარგეს და დასახლებულ პუნქტებს გაერიდნენ. აბდი-აშირტამ მათი დახმარებით ჯერ ადგილობრივები დაიმორჩილა, შემდეგ კი ძლიერი ლოკალური სახელმწიფოს ჩამოყალიბებას შეუდგა ეგვიპტის სხვა ვასალების ძლიერების ხარჯზე. ამურუს მთავარი საპორტო ქალაქი სიმირა (Sumur) პირდაპირ იმართებოდა ეგვიპტელი მოხელის მიერ, თუმცა როგორც ამარნას წერილებიდან ირკვევა, ეგვიპელ ფაამნატე (Pahamnate) მისი მიტოვება მოუხდა რის შემდეგაც ქალაქი აბდი-აშირტამ აიღო. წერილებში ასევე იკვეთება მისი დაპირისპირება სხვა ეგვიპტელ ვასალებთან, განსაკუთრებით კი ბიბლოსის მმართველ რიბ-აბდისთან, რომელიც გამუდმებით ადანაშაულებდა მას და ეგვიპტისგან დახმარებას ითხოვდა. ამის მიუხედავად, სამეფოს გაურკვეველმა პოზიციამ და მზარდმა ძლიერებამ შეუმჩნევლად არ ჩაიარა. ის ჯერ მითანელებმა დაიკავეს, შემდეგ კი ეგვიპტელებმაც გაგზავნეს ჯარი, რასაც აბდი-აშირტა შეეწირა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ახლო აღმოსავლეთის უძველესი ისტორია კატეგორია:სირიის ისტორია კატეგორია:ლიბანის ისტორია
შარლ ფერდინანდ დე ბურბონი
შარლ ფერდინანდ დე ბურბონი (Charles Ferdinand de Bourbon; დ. 24 იანვარი, 1778 — გ. 14 თებერვალი, 1820) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ X-ისა და მისი ცოლის, მარია ტერეზა სავოიელის უმცროსი ვაჟი. საფრანგეთის რევოლუციის გამო ცხოვრების დიდი ნაწილი დევნილობაში გაატარა. 1820 წელს კი პარიზის ოპერასთან ამბოხებულმა ბონაპარტისტებმა იგი ეტლიდან გადმოათრიეს და მოკლეს, ამ ამბიდან ათი წლის შემდეგ კი მისი ვაჟი შვიდი დღით გახდა საფრანგეთის მეფე.
ბიოგრაფია
შარლ ფერდინანდი დაიბადა 1778 წლის 24 იანვარს ვერსალის სამეფო სასახლეში. მას დაბადებისთანავე მიენიჭა ბერის ჰერცოგის წოდება. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XVI-ის უმცროსი ძმის, არტუას გრაფ შარლ ფილიპისა და მისი ცოლის, გრაფინია მარია ტერეზა სავოიელის პირველი შვილი. დაბადებისთანავე ლუი ანტუანს მიენიჭა ანგულემის ჰერცოგის წოდება. მამის მხრიდან ბებია-ბაბუად ერგებოდნენ საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის ვაჟი, საფრანგეთის დოფინი ლუი დე ბურბონი და მისი მეორე ცოლი მარია ჟოზეფა საქსონიელი, ხოლო დედის მხრიდან სარდინიის მეფე ვიტორიო ამადეო III და მისი ცოლი, ესპანეთის მეფე ფილიპე V-ის ნაბოლარა ასული მარია ანტონია ესპანელი.
1814 წელს საფრანგეთში ბურბონთა დინასტიის რესტავრაცია განხორციელდა, რის შემდეგაც იგი სამშობლოში დაბრუნდა. მას შემდეგ რაც 1815 წელს ნაპოლეონმა ტახტი დაიბრუნა, შარლ ფერდინანდი იტალიაში, კუნძულ ელბაზე გაიქცა, თუმცა ნაპოლეონის დამხობის შემდეგ კვლავ საფრანგეთში დაბრუნდა. 1816 წლის 17 ივნისს ცოლად შეირთო ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფრანჩესკო I-ისა და დედოფალ მარია კლემენტინა ავსტრიელის უფროსი, თავისი სილამაზით სახელგანთქმული ასული მარია კაროლინა.
1820 წლის 14 თებერვალს, პარიზის ოპერიდან ცოლთან ერთად სასახლეში ეტლით მიმავალი ბერის ჰერცოგი ბონაპარტისტებმა იძულებით გადაათრიეს ეტლიდან და სასტიკად მოკლეს 42 წლის ასაკში. ყველასდა გასაკვირად მკვლელებმა შარლ ფერდინანდის ცოლი უვნებლად გაუშვეს, თუმცა მისი გვამი არ გაატანეს და პარიზის ქუჩაში დააგდეს. იგი სულ რამდენიმე დღეში დაკრძალეს პარიზის საკათედრო ტაძარში.
შვილები
ბერის ჰერცოგს სხვადასხვა საყვარლისაგან ჰყავდა უამრავი უკანონო შვილი: აღსანიშნავია, რომ მისი ოთხი შვილი: შამბორის გრაფი ანრი დე ბურბონი, ფერდინანდ ორიელი, შარლ დე ლა როში და ალიქს მელანი დე სენ-აგე, მისი გარდაცვალების შემდეგ დაიბადნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 24 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1778 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1820 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
კაციები
კაციები — ქართული გვარი. ძირითადად გავრცელებულია ზუგდიდში, ჩხოროწყუში და წალენჯიხაში. საქართველოში ცხოვრობს 399 კაცია.
სქოლიო
*
ლეოპოლდინა ბრაზილიელი
ლეოპოლდინა ბრაზილიელი (Leopoldina de Brasil, Leopoldina von Brasilien; დ. 13 ივლისი, 1847 — გ. 7 თებერვალი, 1871) — ბრაგანსის დინასტიის წარმომადგენელი. ბრაზილიის იმპერატორ პედრუ II-ისა და იმპერატრიცა ტერეზა კრისტინა სიცილიელის უმცროსი ქალიშვილი. საქსენ-კობურგ-გოთას მთავარ ლუდვიგ ავგუსტის მეუღლე და მისი ოთხი ვაჟის დედა.
მეგრელიშვილები
მეგრელიშვილები — ქართული გვარი. ძირითადად გავრცელებულია სოფლებში: აბანოეთსა და ორბელში. საქართველოში ცხოვრობს 4028 მეგრელიშვილი.
სქოლიო
*
იაპონური ქუჩის მოდა
იაპონური ქუჩის მოდა — ჩაცმის მოდა და სუბკულტურა იაპონიაში, რომელიც წარმოადგენს ერთმანეთში ადგილობრივი და უცხოური სტილების აღრევას. მსგავსი ჩაცმის სტილი ხშირად ხასიათდება ზედმეტი ავანგარდიზმით. სათავეს იღებს 1997 წლიდან. მათ შორის ყველაზე ცნობილი ლოლიტას და განგუროს ჩაცმის სტილებია. მსგავსი სტილის მქონე იაპონელები მრავლად არიან ქალაქ ტოკიოს გინძას, შინჯუკუს და შიბუიას რაიონებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:იაპონური კულტურა კატეგორია:ჩაცმულობა
შირაკამუტი
შირაკამუტი (Շիրակամուտ) — სოფელი სომხეთში, ლორეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 800 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 477 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 93 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 26.66 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეს პროვინციის სოფლები
ლეოპოლდინა ბრაზილიელი
ბიოგრაფია
მინი|მარცხნივ|ლეოპოლდინა ქმართან და ვაჟთან ერთად 1867 წელს ლეოპოლდინა დაიბადა 1847 წლის 13 ივლისს რიო-დე-ჟანეიროში. იგი იყო ბრაზილიის იმპერატორ პედრუ II-ისა და მისი მეუღლის, იმპერატრიცა ტერეზა კრისტინა სიცილიელის მესამე შვილი და მეორე ქალიშვილი. მას სახელი ბებიის (მამის დედა), იმპერატრიცა მარია ლეოპოლდინა ავსტრიელის პატივსაცემად დაარქვეს.
1864 წლის 15 დეკემბერს, ლეოპოლდინა ცოლად გაჰყვა საქსენ-კობურგ-გოთას მთავარ ავგუსტისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის მეფე ლუი-ფილიპ I-ის ასულის, კლემენტინა ორლეანელის ვაჟს, მთავარ ლუდვიგ ავგუსტს. აღსანიშნავია, რომ ლუდვიგ ავგუსტის ძმა, ფერდინანდ I ბულგარეთის ცარი იყო, მისი მეორე ძმა, ფილიპე კი ბელგიის კონსორტი, როგორც დედოფალ ლუიზას მეუღე. მათი ქორწინება ბედნიერი აღმოჩნდა და ოთხი ვაჟიც შეეძინათ, მაგრამ ყოველივე ეს ხანმოკლე იყო.
1871 წლის 7 თებერვალს, 23 წლის ლეოპოლდინა მუცლის ტიფით გარდაიცვალა ვენაში. იგი დაკრძალეს ქალაქ კობურგის წმინდა ავგუსტინეს სახელობის კათედრალში. მის ქმარს ამის შემდეგ მეორე ცოლი აღარ შეურთავს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 13 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1847 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1871 კატეგორია:ბრაგანსები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები
სალიხოვო (იანაულის რაიონი)
სალიხოვო (Салихово; Сәлих) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იანაულის რაიონში. მიეკუთვნება იამადინის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იანაულიდან განლაგებულია 41 კილომეტრში, სოფსაბჭოს ცენტრ იამადიდან 9 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იანაულიდან 41 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 345 ადამიანი. 2002 წელს სოფელში ცხოვრობდა 381 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:იანაულის რაიონის სოფლები
ჰალიმა იაკობი
ჰალიმა იაკობი (Halimah binti Yacob; დ. 23 აგვისტო, 1954, სინგაპურელი) — პოლიტიკოსი და პირველი ქალი პრეზიდენტი სინგაპურის ისტორიაში 2017 წლის 14 სექტემბრიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:ქალი პრეზიდენტები კატეგორია:სინგაპურის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 23 აგვისტო
ბოლივარი (ვალიე-დელ-კაუკა)
ბოლივარი (Bolívar) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ვალიე-დელ-კაუკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 744 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 827 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 24.63 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 602 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვალიე-დელ-კაუკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ბად-შუსენრიდი
ბად-შუსენრიდი (Bad Schussenried) — ქალაქი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბიბერახის რაიონში. ქალაქის ფართობია 55,02 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 8 363 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის ქალაქები
ხანყუთალა
ხანყუთალა (Xanqutala) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
ოსმან ჰამდი-ბეი
მინიატიურა|ოსმან ჰამდი-ბეი ოსმან ჰამდი-ბეი (Osman Hamdi Bey; დ. 30 დეკემბერი, 1842 — გ. 24 თებერვალი, 1910) — თურქი მხატვარი, არქეოლოგი, სტამბოლის არქეოლოგიური მუზეუმისა და ხელოვნების მუზეუმის დამაარსებელი.
დაიბადა ცნობილ თურქულ ოჯახში. მისი მამა იყო ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი იბრაჰიმ ედჰემ-ფაშა. საშუალო სკოლის დასრულების შემდეგ სწავლა გააგრძელა ჯერ სტამბოლში, ხოლო შემდეგ პარიზში. სწავლობდა სამართალს, თუმცა დაინტერესებული იყო მხატვრობით. მალევე მიატოვა იურისპრუდენცია და დაიწყო სახვითი ხელოვნების შესწავლა. 12 წლის მანძილზე მხატვრობას სწავლობდა ისეთ ოსტატებტან როგორებიც იყვნენ ჟერომი და ბულანჟე. 1969 წელს დაბრუნდა სტამბოლში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოსმალი მხატვრები კატეგორია:ოსმალი არქეოლოგები კატეგორია:დაბადებული 30 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1842 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1910
აღამამედლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
აღამამედლი  შეიძლება აღნიშნავდეს:
იუხარი-ლაგარი
იუხარი-ლაგარი (Yuxarı Ləgər) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 533 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
ბერძნული ენები
ბერძნული ენები, ბერძნული შტო — ინდოევროპული ენათა ოჯახის ბერძნული შტო. დღესდღეობით ბერძნული შტო წარმოდგენილია მხოლოდ ბერძნული ენით. განასხვავებენ: ძველ ბერძნულს, ბიზანტიურს (VII-XVI სს.) და ახალბერძნულს (XVI საუკუნიდან). უძველესი ბერძნული წარწერები თარიღდება ძვ. წ. VI საუკუნით. უძველესი ხანების ბერძნული მწერლობა დიალექტურ მეტყველებას ასახავს.
ჰომეროსის „ილიადისა“ და „ოდისეას“ ენა ახლოს არის იონიურ დიალექტთან, მაგრამ მასში ძველი ეოლიური ელემენტიც იგრძნობა (თუმცა ამა თუ იმ დიალექტამდე ჰომეროსის ენა არ დაიყვანება). ძვ. წ. IV-III საუკუნიდან ჩვენ წელთაღრიცხვამდე მუშავდება ბერძნული საერთო სალიტერატურო ენა (ე. წ. koinē კოინე „საერთო“, რომელსაც საფუძვლად უდევს ატიკური (ლექსიკაში ეტყობა იონიურის გავლენა). ამ საერთო ენამ მოშალა ბერძნულ დიალექტთა თავისებურებანი. ახალი ბერძნული ენის დიალექტები როდი წარმოადგენენ ძველი ბერძნული დიალექტების გაგრძელებას. ამ დიალექტებისათვის ამოსავალია ხსენებული საერთო ენა (კოინე).
ლიტერატურა
კატეგორია:ბერძნული ენები
სინაურიძეები
სინაურიძეები — ქართული გვარი. საქართველოში ცხოვრობს 521 სინაურიძე. „სინაურიძე“ იყო ქართველი მწერლისა და საზოგადო მოღვაწის, ანდრია სინაურის ნამდვილი გვარი.
სქოლიო
*
კაბანილიის რაიონი
კაბანილიის რაიონი (Distrito de Cabanilla) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის ლამპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 876 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 683 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 15 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 443.04 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლამპის პროვინციის რაიონები
შემოქმედის მაცხოვრის ხატი
მინი|შემოქმედის მაცხოვრის ხატი შემოქმედის მაცხოვრის ხატი — მაცხოვრის, ოქროს პერანგიანი ხატი (0,45x0,34 მ.) შემოქმედის მონასტრიდან. თარიღდება XVII საუკუნით.
1873 წელს ხატი პირველად ინახულა და აღწერა დიმიტრი ბაქრაძემ, ხოლო 1890 წელს თავის შრომაში ნიკოდიმ კონდაკოვმაც შეიტანა. ხატი ასევე წარმოადგენს დიმიტრი ერმაკოვის კოლექციის ნაწილს (№126 და 13464). ხატზე მოხსენიებულნი არიან: გიორგი II გურიელი, მისი მეუღლე ელენე და ძე მამია II გურიელი, ასევე შემოქმედის წინამძღვარი სერაპიონი (მაჭუტაძე), შემოქმედელი მალაქია ბატონიშვილი, შემოქმედელი მიტროპოლიტი ნიკოლოზი, შემოქმედელი მიტროპოლიტი იაკობი (დუმბაძე), იესე კანდელაკი და გულშან ცეცხლაძის ასული.
ხოლო უკანა მხარეს ეწერა ასევე ასომთავრულად:
ცენტრში მოთავსებულ მაცხოვრის ხატზე ხეზე იყო შემდეგი მხედრული წარწერა:
და
ლიტერატურა
კატეგორია:შემოქმედის მონასტერი კატეგორია:ქართული ხატები
ალაქოლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ალაქოლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ნიკოლოზ ლალიაშვილი
ნიკოლოზ (ნიკა) ლალიაშვილი (დ. 17 დეკემბერი, 1973,  თბილისი)  —  ქართველი პოლიტიკოსი და ფილოლოგი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი.
1997 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 2005 წელს მიენიჭა სამეცნიერო ხარისხი „ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი“. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „გიორგი თარგამაძე — ქრისტიან-დემოკრატები“. 2019 წელს ტელეკომპანია „იმედის“ გენერალური დირექტორის მოადგილე, ხოლო 2020-2021 წლებში „იმედის“ გენერალური დირექტორი. 2022 წლიდან არის საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ყაზახეთის რესპუბლიკაში. 1997-2005 წლებში მსახურობდა საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. მიღებული აქვს სამხედრო წოდება „პოლკოვნიკი“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
საქართველოს ფეოდალური მონარქიის სამოხელეო წყობა
საქართველოს ფეოდალური მონარქიის სამოხელეო წყობა — სამოხელეო იერარქია ფეოდალურ საქართველოში.
საქართველოს ერთიანი ფეოდალური მონარქიის ჩამოყალიბება X საუკუნის მიწურულსა და XI საუკუნის დამდეგს თავისთავად გულისხმობს სახელმწიფო ხელისუფლების მართვის ცენტრალური აპარატის ჩამოყალიბებასაც, ასე რომ დარბაზის რიგის მოხელეობის დაწესება ბაგრატ III-ის (975-1014) მეფობის დროიდან უნდა ვივარაუდოთ. ამ დროს უნდა გაჩენილიყო ერთიანი საქართველოს მეფის მწიგნობართუხუცესის, სპასალარის თუ სპასპეტის (შემდეგ ამირსპასალარად წოდებულის), მეჭურჭლეთუხუცესის და დარბაზის რიგის სხვა ხელისუფალთა თანამდებობანიც.
მწიგნობართუხუცეს-ჭყონდიდელის სახელი
დარბაზის რიგის მოხელეობამ, მმართველობის ცენტრალურმა აპარატმა უფრო გამოკვეთილი სახე, დავით აღმაშენებლის (1089-1125) დროიდან მიიღო, რომლის დროსაც გაერთიანდა მწიგნობართუხუცესისა და ჭყონდიდელის თანამდებობანი და შეიქმნა მეფის ცენტრალური აპარატის უპირველესი ხელისუფლების მწიგნობართუხუცეს-ჭყონდიდელის სახელო. ამიერიდან მწიგნობართუხუცეს-ჭყონდიდელი, „მეფის მამა“, უმაღლესი საერო და ასევე საეკლესიო თანამდებობათა „ერთად მქონებელი“, სამეფო ხელისუფლების ძირითად საყრდენ ძალად იქცა. ამ თანამდებობების ერთბუნებიანობა მას სახელმწიფო ცენტრალურ აპარატში განსაკუთრებულ როლსა და ადგილს ანიჭებდა. მეცნიერთა აზრით აღმაშენებლის დროიდან მწიგნობართუხუცეს-ჭყონდიდელს, „დარბაზის რიგის“ სხვა ხელისუფალთაგან განსხვავებით, „ვაზირი“ ეწოდებოდა.
დავით აღმაშენებლის დროს ჩამოყალიბდა ცენტრალური სამოხელეო აპარატის ის ძირითადი ბირთვი, რომელიც შემდეგ, XIII საუკუნის დამდეგიდან, საფუძვლად დაედო ე. წ. „სავაზიროს“ წარმოქმნას.
ივანე ჯავახიშვილის გამოკვლევით, ტერმინი ვაზირი ქართულში „განსაკუთრებით მინისტრთა საზოგადო სახელად იქცა. ამ მხრივ მეტად საყურადღებოა, რომ საქართველოში XII საუკუნეში ერთს უზენაეს მინისტრს კი არ რქმევია ვაზირის სახელი... არამედ რამდენიმე ვაზირი ყოფილა“. მისივე აზრით გიორგი III-ისა და თამარ მეფის დროს, ჯერ 4 ვაზირი იყო, ხოლო შემდეგ, თამარ მეფის მეფობის დასასრულს, 5 ვაზირი (მწიგნობართუხუცეს-ჭყონდიდელი, ამირსპასალარი, მანდატურთუხუცესი, მეჭურჭლეთუხუცესი და ათაბაგი).