cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
საერთაშორისო სავაჭრო პალატა
მიზნები და ამოცანები
ვაჭრობის საერთაშორისო პალატის ფარგლებში ფუნქციონირებს 15 საერთაშორისო კომისია, მათთან არსებული კომიტეტები და სამუშაო ჯგუფები შემდეგ სფეროებში: საერთაშორისო ვაჭრობა და ინვესტიციური პოლიტიკა; ფინანსური მომსახურება; დაზღვევა; დაბეგვრა; ენერგეტიკა; გარემოს დაცვა; კონკურენციის პრაქტიკა და სამართალი; მარკეტინგი და სამართალი; საჰაერო ტრანსპორტი; საზღვაო და სახმელეთო ტრანსპორტი; კომპიუტერები, ტელესაკომუნიკაციო და ინფორმაციული პოლიტიკა; საერთაშორისო არბიტრაჟი; ინტელექტუალური და სამრეწველო საკუთრება. გარდა ზემოაღნიშნული საერთაშორისო კომისიებისა, ვაჭრობის საერთაშორისო პალატასთან ფუნქციონირებს შემდეგი სპეციალიზებული ორგანოები: საერთაშორისო საზღვაო არბიტრაჟის მუდმივი კომიტეტი; ექსპერტიზის საერთაშორისო ცენტრი; მარკეტინგის პრაქტიკის საერთაშორისო ცენტრი; საერთაშორისო მეწარმეობის სამართლის და პრაქტიკის ინსტიტუტი; სავაჭრო პალატების საერთაშორისო ბიურო; სამსახური კომერციულ დანაშაულებებზე; საზღვაო თანამშრომლობის ცენტრი. ყოფილი სსრკ-ის ტერიტორიაზე მოქმედებს ეროვნული პალატები რუსეთში, უკრაინაში, ლიეტუვაში, ესტონეთსა და საქართველოში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საერთაშორისო ორგანიზაციები
ფილხნერის შელფური მყინვარი
ფილხნერის შელფური მყინვარი — შელფური მყინვარი დასავლეთ ანტარქტიდაში, უედელის ზღვის სანაპიროზე, ლუიტპოლდის ნაპირსა და ბერკნერის კუნძულს შორის. იჭრება უედელის ზღვაში. 1960-იანი წლების ბოლომდე ეს სახელწოდება ვრცელდებოდა ახლომდებარე რონეს შელფურ მყინვარზეც. თავდაპირველად სახელწოდება „ფილხნერი“ გავრცელდა მთლიანად ამ რაიონში არსებულ შელფზე, მათ შორის იმ დიდ სივრცეზე, რომელიც ბერკნერის კუნძულიდან დასავლეთით ვრცელდებოდა, რომელსაც ამჟამად რონეს შელფური მყინვარი ეწოდება. ეს ორი შელფი შეიძლება მხოლოდ ბერკნერის კუნძულზე დაიყოს, რის გამოც სახელწოდება ფილხნერ-რონეს შელფური მყინვარი ხშირად ვრცელდება მთელი ყინულის მასის აღსანიშნავად და მასში მოიაზრება ორი შელფური მყინვარი.
ფილხნერის შელფური მყინვარი ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია 450 კმ-ზე, დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ დაახლოებით 200 კმ-ზე. სიმაღლე განაპირა მხარეს დაახლოებით 30 მ, ცენტრალურ ნაწილში 70-120 მ, ყინულის სისქე შესაბამისად 200 და 450-700 მ. დაახლოებით ყოველ 15-20 წელს მყინვარის კიდეს წყდება გიგანტური აისბერგები, რომელთაგან ერთ-ერთმა 1986 წელს ოკეანეში თან წაიღო საბჭოთა სამეცნიერო სადგური დრუჟნაია-1.
სქოლიო
კატეგორია:ანტარქტიდის შელფური მყინვარები
ჯანმრთელი სამართლიანი საზოგადოება
„ჯანმრთელი სამართლიანი საზოგადოება“ — სოციალურ პრობლემებზე მომუშავე არასამთავრობო ორგანიზაცია საქართველოში, რომელიც საქმიანობას ეწევა 2015 წლიდან. ორგანიზაცია ცდილობს ხელი შეუწყოს მოქალაქეების რეგიონალურ თვითმმართველობებსა და ცენტრალურ ქალაქებში ჩართულობას. ორგანიზაციის მიზანია: საზოგადოებრივი ჯანმრთელობა, ადამიანის უფლებები და განათლება.
„ჯანმრთელი სამართლიანი საზოგადოების“ უმაღლეს მმართველობით ორგანოს წარმოადგენს დამფუძნებელთა/წევრთა საერთო კრება. საზოგადოების ხელმძღვანელობაზე უფლებამოსილ პირს წარმოადგენს აღმასრულებელი დირექტორი. ორგანიზაციის აღმასრულებელი დირექტორია გიგა ჩხაიძე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არასამთავრობო ორგანიზაციები
ბუშტუკოვანი კამერა
მინი| ფერილაბში (Fermilab) გამოყენებული 4,5 მეტრიანი ბუშტუკოვანი კამერა მარჯვნივ|მინი|300x300პქ| ჯონ ვუდის (John Wood) 1,5 დუიმიანი (3,8 სმ) თხევადი წყალბადის ბუშტუკოვანი კამერით პირველი დაკვირვებული ტრეკი (ნაწილაკის კვალი) (1954) ბუშტუკოვანი კამერა  — მოწყობილობა, რომელიც ივსება გადაცხელებული გამჭვირვალე სითხით (ყველაზე ხშირად თხევადი წყალბადით), და გამოიყენება მასში მოძრავი ელექტრულად დამუხტული ნაწილაკების გამოსავლენად. კამერა გამოიგონა დონალდ გლასერმა, 1952 წელს, რისთვისაც 1960 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ფიზიკაში. გავრცელებულია მოსაზრება, რომ გლასერი შთააგონებული იყო ლუდის ჭიქაში გაჩენილი ბუშტუკების დაკვირვეით; თუმცა, 2006 წლის საუბრისას გლასერმა უარყო გამოგონების ეს ვერსია, და მისივე თქმით შთაგონება ლუდში არ უპოვია, თუმცა კი მოწყობილობის ადრეული პროტოტიპის დასამზადებლად ნამდვილად ლუდი გამოიყენა.
მიუხედავად იმისა, რომ წარსულში ბუშტუკოვან კამერებს ფართოდ იყენებდნენ, თანამედროვე მაღალი ნერეგიების ფიზიკის ექსპერიმენტულ კვლევებში ამ ტიპის მოწყობილობები თითქმის მთლიანად გამოდევნა ისეთმა მოწყობილობებმა როგორებიც არის: მავრთულოვანი კამერა, ნაპერწკალური კამერა, დრიფტ კამერა და სილიკონის დეტექტორი. ცალკე აღნიშვნის ღირსია ორი ბუშტუკოვანი კამერა: დიდი ევროპული ბუშტუკოვანი კამერა (Big European Bubble Chamber - BEBC) და გარგამელი (Gargamelle).
მოწყობა და გამოყენება
მარჯვნივ|მინი|299x299პქ| ბუშტუკოვანი კამერის პრინციპული სქემა. ნახაზე გაკეთებულია შემდეგი წარწერები: Particles - ნაწილაკები, Camera - ფოტოკამერა, Magnet coils - მაგნიტური ხვიები, Magnetic field - მაგნიტური ველი, Pistol - დგუში, Liquid - სითხე. ბუშტუკოვანი კამერა ე. წ. ნისლოვანი კამერა ანუ იგივე ვილსონი კამერა მსგავსად არის მოწყობილი. მსგავსება როგორც მუშაობის პრინციპში აგრეთვე კამერის გამოყენებაშია. კამერის გასაკეთებლად ჩვეულებრივ გჭირდებათ „კამერა“ (ჭურჭელი) რომელშიც ბევრი სითხეა, თითქმის დუღილის ტემპერატურამდე, გაცხელებული. როცა ნაწილაკი ხვდება კამერაში და შესაბამისად ამ წინასწარ გამზადებულ თხევად გარემოშიც, კამერის დგუში ამოძრავდება (მოცულობის ზრდის მიმართულებით) და მკვეთრად დაწევს კამერაში არსებული სითხის წნევას. ამის შედეგად სითხე გადადის გადაცხელებულ, მეტასტაბილურ ფაზაში. კამერაში შევარდნილი დამუხტული ნაწილაკი ტოვებს იონიზაციის კვალს, რომლის გარშემოც სითხე იწყებს ორთქლად ქცევას, თავისმხრივ ეს წარმოქმნის მიკროსკოპულ ბუშტუკებს. ბუშტუკების სიმკვრივე ტრეკის გასწვრივ პროპორციულია ნაწილაკის ენერგიის დანაკარგებისა.
კამერაში დგუშის მოძრაობის კვალდაკვალ, სითხის მიერ დაკავებული მოცულობა იზრდება, შესაბამისად ბუშტებიც იზრდებიან ზომებში, პროცესს აგრძელებენ მანამ სანამ ბუშტები საკმარისად დიდები არ გახდებიან და შესაძლებელი გახდება მათი აღბეჭდვა ფოტოსურათზე. როგორც წესი, ბუშტუკოვან კამერაში მიმდინარე პროცესების დაკვირვებისთვის დამონტაჟებულია რამდენიმე ფოტოკამერა, იმისთვის რომ მოხდეს ბუშტუკების სამგანზომილებიანი სურათის აღდგენა. ბუშტუკოვანი კამერების ფოტოგადამღებ ხელსაწყოების გარჩევისუნარიანობა როგორც წესი არის რამდენიმე მიკრომეტრი (μm).
ბუშტუკოვანი კამერის შიგთავსი (პრაქტიკაზე ეს ნიშნავს კამერა მთლიანად) უნდა იყოს მოთავსებული მაგნიტურ ველში. ამის გამო დამუხტული ნაწილაკი კამერაში მოძრაობს სპირალური ტრაექტორიით. ამ სპირალის რადიუსი განისაზღვრება ნაწილაკის მასის და მუხტის შეფარდებით, და მოძრაობის სიჩქარით. როგორც წესი ნაწილაკის მუხტი წინასწარ არის ცნობილი (ყველა ელემენტარული, დიდი სიცოცხლის ხანგძლიოვობის მქონე ნაწილაკის მუხტი მოდულით ემთხვევა ელექტრონის მუხტს), გამოდის, რომ ტრაექტორიის რადიუსი პროპორციული უნდა იყოს ნაწილაკის ენერგიის, ამიტომ სპირალური ტრეკის რადიუსის გაზომვა ადვილად მიგვიყვანს ნაწილაკის ენერგიის განსაზღვრამდე.
აღნიშვნის ღირსია ის აღმოჩენები რომელბის გაკეთდა ბუშტუკოვანი კამერის საშუალებით, მათ შორისაა:
ელექტროსუსტი ნეიტრალური დენის აღმოჩენა, Gargamelle, 1973. ამან გაამყარა ელექტროსუსტი თეორიის პოზიციები და საბოლოოდ 1983 წელს მიგვიყვანა W და Z ბოსონების აღმოჩენამდე (UA1 და UA2 ექსპერიმენტები).
ბოლო დროს ბუშტუკოვანი კამერები კვლავ დაბრუნდნენ მეცნიერებაში, ამჯერად მათი გამოყენება დაიწყეს სუსტად ურთიერთქმედი მასიური ნაწილაკების ძიებაში (ბნელი მატერიის ერთ-ერთი შესაძლო კანდიდატი). ამ ძიებისთვის ბუშტუკოვან კამერებს იყენებენ ისეთ ექსპერიმენტები, როგორებიც არის SIMPLE, COUPP, PICASSO და ახლახან, PICO.
სუსტი მხარეები
წარსულში უდიდესი წარმატების მიუხედავად, ბუშტუკოვანი კამერები უმნიშვნელოდ გამოიყენება თანამედროვე მაღალი ენერგიების ფიზიკაში, შემდეგი მიზეზების გამო:
ჩამოთვლილი მიზეზების გამო, ბუშტუკოვანი კამერა მეტწილად შეიცვალა მავრთულოვანი კამერამ, რომელიც საშუალებას იძლევა ნაწილაკების ენერგიას გაზომვასაც კი. აგრეთვე, ბუშტუკოვანი კამერის კარგ ალტერნატივას წარმოადგენს ნაპერწკალური კამერა.
სქოლიო
კატეგორია:წყალბადის ტექნოლოგიები
შოვეს გამოქვაბული
შოვეს გამოქვაბული (grotte Chauvet) — პრეისტორიული კედლის მხატვრობით მდიდარი გამოქვაბული სამხრეთ საფრანგეთში. მდებარეობს პატარა ქალაქ ვალონ-პონ-დ’არკის მახლობლად, მდინარე არდეშის ხეობაში. 1995 წელს შეიტანეს საფრაგეთის ისტორიული ძეგლების სიაში, 1997 წლიდან სახელმწიფო საკუთრებაა, 2014 წლის 22 ივნისიდან კი შეყვანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
გამოქვაბული აღმოაჩინა სამმა სპელეოლოგმა (ჟან-მარი შოვე, ელიეტ ბრიუნელი, კრისტიან ილერი) 1994 წლის 18 დეკემბერს. მღვიმე მოიცავს 800 მეტრი საერთო სიგრძის დარბაზებს, სადაც აღმოჩენილია 435 კედლის ნახატი, რომელზეც გამოსახულნი არიან ცხოველები. ნახატები ერთ-ერთი უძველესი ნიმუშია მსოფლიოში. უადრესი ნახატის ასაკი განისაზღვრება 36 ათასი წლით.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში
ხანდისის ეკლესია
ეკლესიაში ასევე შემორჩენილი იყო, თეძმის ტუფის, მდიდრული ორნამენტული დეკორით დაფარული XI საუკუნის კანკელის ფრაგმენტები, რომლებიც საქართველოს ეროვნული მუზეუმის, შ. ამირანაშვილის ხელოვნების მუზეუმის ქვის ფონდშია დაცული.
ხანდისის ეკლესია დარბაზულია (7,1 X 4,3 მ). აგებულია ადგილობრივი კლდის წაგრძელებული ფორმის ნამტვრევი ქვებითა და შირიმის ქვათლილებით. ერთადერთი, არქიტრავით გადახურული კარი სამხრეთი ფასადის დასავლეთ კიდეშია გაჭრილი. სარკმელი ორია აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში. ნახევარწრიულ აფსიდში სარკმლის ქვემოთ კედელთან მიდგმული ტრაპეზის ქვაა შემორჩენილი, სარკმლის ორივე მხარეს მცირე სწორკუთხა ნიშებია. სატრიუმფო თაღის პილასტრების იმპოსტები სადა ჰორიზონტალური ლილვებითაა გაფორმებული. სამხრეთი პილასტრის იმპოსტი ადგილზე შემორჩენილი, ჩრდილოეთისა კი საკურთხეველში დევს. ეკლესია გადახურული იყო ბრტყელი ქვის ფილებით - ლორფინებით. ეკლესიის დასავლეთ ფასადზე შემორჩენილია სარკმლის ძლიერ გადაცვეთილი თავსართი, რომელსაც მცირე ჰორიზონტალური გადანაკეცები აქვს. ეკლესიის კონქი ერთი ზომის, ვერტიკალურად ჩალაგებული კლდის ნამტვრევი ქვითაა გამოყვანილი. შენობას თაროსებრი კარნიზი ჰქონდა.
ეკლესიას სამხრეთიდან მთელს სიგრძეზე მინაშენი ჰქონდა მიდგმული, რომელიც დღეს თითქმის მთლიანად დანგრეულია და კედლის ნაშალით არის დაფარული; ეკლესიის გარშემო ნაგებობათა კვალი შეიმჩნევა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კაშელი (მრავალმნიშვნელოვანი)
კაშელი (მიღებულია ირლანდიური სიტყვა Caiseal-ის ანგლიფიცირების შედეგად, ნიშნავს „ქვის ფონს“) — ტოპონიმი, რომელიც შეიძლება ერქვას რამდენიმე დასახლებას:
Panzer 38(t)
Panzerkampfwagen 38(t) — ჩეხოსლოვაკიური ტანკი, რომელიც შეიქმნა მეორე მსოფლიო ომამდე. ჩეხოსლოვაკიის ოკუპაციის შემდეგ ტანკები გერმანიას გადაეცა. ტანკებს იყენებდნენ პოლონეთის,საფრანგეთის და სსრკ წინააღმდეგ. 1942 წელს ტანკის შეიარაღება ძალიან ჩამოუვარდებოდა მოწინააღმდეგისას, რის გამოც შეიარაღებიდან მოხსნეს და გადაკეთეს ტანკსაწინააღმდეგო მანქანებად, Marder III (1942-1944) და  Hetzer (1944-1945).
აღწერა
Panzer 38(t) მეორე მსოფლიო ომამდე შექმნილი ტანკია. ტანკის ძრავა მის უკანა ნაწილში მდებარეობს, ხოლო ჯავშანი თითქმის სრულიად დაუხრელია. ტანკი ჯავშანი 10-25მმდეა უმეტეს მოდიფიკაციებში. შედარებით გვიან მოდიფიკაციებში (Ausf. E ) ფრონტალური ჯავშანი 50მმდეა გაზრდილი, ხოლო ბორტებზე კი დამატებით 15მმ.
ეკიპაჟის ორი წევრი თავსდებოდა ტანკის ცენტრში, ამავე ადგილას არის ქვემეხი (90 ჭურვით) და ტყვიამფრქვევი. ტყვიამფრქვევი და ქვემეხი განცალკევებულნი იყვნენ და შეეძლოთ ცეცხლი სხვადასხვა მიზნებისთვის ეწარმოებინათ. ტყვიამფრქვევიდან ცეცხლის წარმოება მეთაურს და მსროლელს შეეძლო. მძღოლი ტანკის წინ იჯდა, საიდანაც მას შეეძლო შასზე დამონტაჟებული ტყვიამფრქვევიდან ცეცხლის წარმოება, თუმცა ამას უმეტესად რადიო ოპერატორი აკეთებდა.
ტანკის გერმანულ ვერსიაში დაემატა ეკიპაჟის ახალი წევრი დამტენი. ამის გამო ამუნიცია 18 ჭურვამდე შემცირდა. ყველა Panzer 38(t) გადაკეთდა გერმანულ ვერსიად, რის შემდეგადაც მეთაურს უნდა დაემიზნებინა და მასავე უნდა გაესროლა.
ძრავა ტანკის უკანა ნაწილში იყო. მუხლუხებს წინ ამოძრავებდა 5 ბორბალი, ხოლო უკან კი ერთი.
შექმნა
1935 წელს, ჩეხოსლოვაკიური ტანკის მწარმოებელი ქარხანა ČKD ეძებდა LT-35 ტანკის ჩამნანაცვლებელს. მათი აზრით LT-35  ტანკს ყველა რესურსი ამოწურული ჰქონდა და განვითარება აღარ შეეძლო,გარდა ამისა მათ უნდოდათ რომ ტანკები ექსპორტზეც გასულიყო. thumb|250px|Panzer 38(t) [[სსრკს წინააღმდეგ]] ČKD თავის ახალ ტანკზე 4 დიდი ბორბალი დააყენა. ბორბლები ქრისტის სავალ ნაწილებს იმეორებდა თუმცა განსხვავებები მაინც იყო. საბოლოოდ ტანკი საიმედო გამოდგა და ექსპორტზეც გავიდა. ირანმა 50 ტანკი იყიდა,პერუმ,შვეიცარიამ და ლატვიამ 24. ტანკი გამოსაცდელად დიდ ბრიტანეთმაც კი მიიღო რომელიც 1939 წლის 23 მარტს გამოსცადეს სატანკო სკოლაში. მათი თქმით მსროლელი ძალიან არაკომფორტულად ზის რადიო ოპერატორის გვერდზე. გარდა ამის ინგლისელების დასკვნით ტანკის ქვემეხის გასწორება ურთულეს ამოცანას წარმოადგენდა,მაშინაც კი როცა ტანკი 2 კმ/სთი მოძრაობდა. საბოლოოდ ბრიტანეთმა ტანკი უკან გააგზავნა და შეიარაღებაში არ მიიღო.
1938 წელს ჩეხოსლოვაკიამ 150 ტანკი შეუკვეთა, თუმცა შეიარაღებაში მიღება ვერ მოესწრო. საბოლოოდ ტანკი გერმანიის შეიარაღებაში აღმოჩნდა მცირე ცვლილებებით. ტანკი შესანიშნავი მანქანა გამოდგა,ის აღემატებოდა როგორც Panzer I-ს ისევე Panzer II-ს. ტანკს თავდაპირველად LTM 38 სახელი მიენიჭა, თუმცა 1940 წელს ტანკს  Panzerkampfwagen 38(t) დაარქვეს. გერმანელებმა წარმოება 1400 ტანკით დაასრულეს, და მათი ნაწილი მოკავშირეებს მიყიდეს. მათ შორის იყო უნგრეთი (102), სლოვაკეთი (69), რუმინეთი (50), ბულგარეთი (10). thumb|250px|left|Panzer 38(t) [[სსრკში]] ძირითადი განსხვავება Panzer 38(t)-სა და სხვა იმ დროინდელ ტანკებს შორის, იყო ის რომ ტანკი ძალიან მანევრული და გამძლე იყო. ცნობილია რომ ქარხნიდან ახლად გამოსულმა ტანკმა 2.5 დღე ყოველგვარი ტექნიკური პრობლემის გარეშე გაიარა. ეკიპაჟის თქმით ძრავა,მუხლუხები და ყველა სავალი ნაწილი ერთმანეთთან ძალიან კარგად იყვნენ შეწყობილნი. დაზიანებული ტანკის შეკეთებაც კი ძალიან ადვილი იყო.
ტანკი გერმანიის შეიარაღებაში 1942 წლამდე დარჩა. ტანკი ქვემეხი ძალიან სუსტი იყო თანამედროვე T-34-ს წინააღმდეგ. ამის გამო ტანკების გადააკეთეს და შედეგად Marder III ანტი ტანკი მიიღეს. სულ 1500 მარდერი გამოუშვეს (მაშინ როცა გერმანიას 1400 Panzer 38(t) ჰქონდა). 1944 წელს გამოვიდა კიდევ ახალი ანტი ტანკი Hetzer რომელიც 2800 დამზადდა.
საბრძოლო ისტორია
thumb|250px|Panzer 38(t) [[სსრკში]] Panzer 38(t) წარმატებით გამოიყენებოდა პოლონეთის კამპანიისას 1939 წელს, და საფრანგეთის წინააღმდეგ 1940 წელს. ტანკი უფრო უკეთ აღჭურვილი იყო ვიდრე გერმანული წარმოების Panzer I და Panzer II, და ზოგადად Panzer 38(t) საკმაოდ კარგი ტანკი გამოდგა. მიუხედევად ამისა ტანკს მაინც უჭირდა საშუალი და მძიმე ტანკების განადგურება.
1941 წელს ტანკები მონაწილეობდნენ სსრკს წინააღმდეგ და ირიცხებოდნენ გერმანულ და უნგრულ ნაწილებში. T-34-ს გამოჩენისთანავე Panzer 38(t)-ს შესაძლებლობები ძალიან დასუსტდა. 1943 წელს სწორედ Panzer 38(t)-ს წინა ვერსია Panzer 35(t)-ბი იყვნენ სწორედ ის ტანკები, რომლის დამარცხების გამო გერმანული არმია ალყაში მოექცა სტალინგრადთან. ამ მიზეზის გამო ყველა მსგავსი ტანკი გადაკეთებული იქნა სხვადასხვა ტიპის მანქანებად, მათ შორის: თვითმავალი საარტილერიო დანადგარი (Grille), ანტი ტანკი "Hetzer" და Marder III, თვითმავალი საზენიტო დანადგარი Flakpanzer 38(t). გარდა ამისა ზოგს ჩაუტარდა მოდერნიზაცია რის შემდეგაც სადაზვეროდ და სასწავლოდ იყენებდნენ. thumb|250px|Panzer 38(t) [[სსრკში]] ცნობილი გერმანელი ტანკისტი ოტო კარიუსი რომელმაც 150 ტანკი გაანადგურა სხვადასხვა ტანკებით წერს:
''ეს ყველაფერი მეხის გავარდნასავით იყო. ჩვენს ტანკს გაარტყეს, ხმა მეტალის კასრის მოხვედრას ჰგავდა, ამის შემდეგ ჩემი მეგობრების ყვირილი გავიგე და ეს იყო ყველაფერი! ტანკი რადიო ოპერატორის ადგილიდან გაიხვრიტა. არავის უთქვამს რომ ტანკიდან უნდა გადავსულიყავით სანამ მეთვითონ არ მივხვდი რომ ტანკს გაარტყეს. რადიო ოპერატორმა ხელი დაკარგა ხოლო ეს დაწყევლილი ჩეხური არამდგრადი და არაელასტიური ჯავშანი, ძალიან სუსტი იყო რუსული 47მმ-იანი ქვემეხის წინააღმდეგ. ჩვენს მიერ გაძლიერებული ჯავშანი კი ჩვენ უფრო დიდ ზიანს გვაყენებდა,მისი ნამსხვრევები უფრო სახიფათო იყო ვიდრე ჭურვის.''
მსგავსი ცუდი შედეგის გამო 38(t) ფრონტიდან გამოიყვანეს და Panzer III, Panzer IV და StuG III-ბით ჩაანაცვლეს. 38(t) გამოიყენებოდა სადაზვეროდ და პარტიზანების წინააღმდეგ. რამდენიმე მსგავსი ტანკი საბჭოელებმაც ხელში ჩაიგდეს და მასზე საკუთარი წარმოების ტყვიამფრქვევი დაამონტაჟეს.
38(t)-ს საკმაოდ კარგი შასი ჰქონდა და მთელი ომის განმავლობაში გამოიყენებოდა მასზე შექმნილი მანქანები. ახალი საბჭოთა ტანკის გამოჩენის თანავე გერმანელებმა ფიქრი დაიწყეს რომ შეექმნათ იარაღი რომელიც ამ ტანკს დაამრცხებდა. ყველაზე გავრცელებული 37მმ-იანი Pak36 ვერ ხვრიტავდა საბჭოთა ტანკს, ამიტომაც გადაწყვიტეს ისევ საბჭოთა იარაღითვე დაემარცხებინათ და ნაალაფარი 76,2მმ-იანი ქვემეხი  სწორედ 38(t) შასზე დააყენეს და მიიღეს ანტი ტანკი  Marder III, რომელიც კოშკურა მოხსნილ 38(t)-ს წარმოადგენდა. თავდაპირველად ქვემეხი შასის წინ იყო, თუმცა შემდეგ ის უკან გადაიტანეს. ეკიპაჟი დაცული არ იყო რის გამოც გამოუშვეს 38(t) ბაზაზე Hetzer რომელიც მთლიანად გადახურული იყო. Hetzer-ს იგივე სავალი ნაწილები ჰქონდა როგორიც 38(t)-ს. Hetzer წარმოება ომის შემდეგ ჩეხოსლოვაკიაში გაგრძელდა, და 158მდე მანქანა მიყიდული იქნა შვეიცარიისთვის.
პერუ thumb|250px|Stridsvagn m/41 შვედური ვერსია 1935 წელს პერუმ ინტერესი გამოთქვა ევროპულ შეიარაღებაზე, რის გამოც დელეგაცია გაიგზავნა რათა დაეთვალიერებინათ ქარხენები. მათი მოწონება ჩეხურმა LTP დაიმსახურა, და 24 მსგავსი მანქანა იქნა შეძენილი რის შემდეგადაც 2 ბატალიონი დააკომპლექტეს.
ტანკებმა დიდი როლი ითამაშეს ეკვადორ პერუს ომში 1941 წელს, ტანკები მდინარე ზარამილას უტევდნენ. ეკვადორს არანაირი მძიმე იარაღი არ ჰქონდათ, მათი საუკეთესო იარაღი ცხენი იყო რის გამოც ვერანაირად ვერ აფეთქებდნენ ტანკებს. LTP საკმაოდ წარმატებით მსახურობდა პერუს არმიაში და ის თითქმის 50 წელი დარჩა შეიარაღებაში.
შვედეთი
შვედეთში ტანკები 1940 წელს იქნა მიღებული, ტანკამ რამდენიმეჯერ მოდერნიზაციაც განიცადა მაგრამ საბოლოოს 1950 წლის ბოლოსთვის იქნა შეიარაღებიდან ამოღებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის გერმანული ტანკები
ხათუნა ხოფერია
ნინო (ხათუნა) ხოფერია (დ. 29 აგვისტო, 1962, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს პარლამენტის წევრი 1995-2004 წლებში.
ლჭაფი
ლჭაფი (Լճափ) — სოფელი სომხეთში, გეღარქუნიქის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 206 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 110 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 11.01 კმ²-ია.
ვერჰუნი (ხოროლის რაიონი)
ვერჰუნი (Вергуни) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ხოროლის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 578 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხოროლის რაიონის სოფლები
რისოს დელფინი
ტაქსონომია
რისოს დელფინს სახელი ეწოდა ანტუან რისოს პატივსაცემად, რომელის აღწერილობაც საფუძველი აღმოჩნდა ჟორჟ კიუვიეს მიერ 1812 წელს ამ ცხოველის აღწერას. რისოს დელფინის სხვა სახელწოდეპაა Grampus, რომლითაც გვარსაც მოიხსენიებენ, თუმცა ეს სახელწოდება ხშირად ცელნამგალა ვეშაპების აღსაწერად გამოიყენება. ტერმინ გრამპუსის წარმომავლობა უცნობია. ტერმინი შეიძლება წარმოდგებოდეს ლათინური სიტყვიდან - grandis piscis ან ფრანგული სიტყვიდან - grand poisson და ორივე დიდ თევზს ნიშნავს. სპეციფიკური ეპითეტი griseus ამ სახეობის სხეულის ნაკაწრებისებურ ნაცრისფერს აღნიშნავს.
ლჭაფი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გეღარქუნიქის პროვინციის სოფლები
რისოს დელფინი
აღწერა
რისოს დელფინს დიდი წინა ნაწილი და ზურგის ფარფლი და გვერდებიდან კუდისკენ შევიწროებული სხეული აქვს. ახალშობილების ზურგი ნაცრისფერია, მუცელი კი - კრემისფერი. ზრდასრულების კანი უფრო მუქდება და შავდება. სხეულზე ნაკაწრები სოციალური ურთიერთქმედებისას წარმოიქმნება და თითქმის მთლიანად ფარავს სხეულს. დაკაწრვა კბილიანი ვეშაპებისთვისაა დამახასიათებელი, თუმცა რისოს დელფინს უჩვეულოდ ბევრი ნაკაწრი აქვს. უფროსები უფრო მეტად თეთრები არიან. ინდივიდების უმრავლესობას 2-დან 7-მე კბილი აქვს, მხოლოდ ქვედა ყბაზე.
დაახლოებით 3 მეტრის სიგრძის არიან, თუმცა ზოგიერთი მათგანის სიგრძე 4 მეტრსაც აღწევს. დელფინთა უმრავლესობის მსგავსად, მამრები მდედრებზე უფრო გრძელები არიან. იწონიან 300-დან 500 კილომდე და დელფინთა შორის ყველაზე მძიმეები არიან.
გავრცელება და ჰაბიტატი
რუსოს დელფინები თბილ და ტროპიკულ წყლებში ბინადრობენ, უმთავრესად ღრმა წყლებში, მაგრამ სანაპიროსთან ახლოს. ინდოეთის, ატლანტისა და წყნარი ოკეანის ტროპიკული ნაწილეის გარდა, რუსოს დელფინები სპარსეთის ყურესა და ხმელთაშუა და წითელ ზღვებშიც გვხვდება, მაგრამ არა - შავ ზღვაში. ჩრდილოეთით ალასკის ყურემდე და გრენლანდიის სამხრეთ ნაპირებამდე, ხოლო სამხრეთით ცეცხლოვანი მიწის არქიპელაგამდე ბინადრობენ.
საბინადროს ირჩევენ კონტინენტურ შელფს, რომლის სიღრმე 400-დან 1000 მეტრამდე, ხოლო წყლის ტემპერატურა 10 °C-დან 15–20 °C-მდე მერყეობს.
ქცევა
ორსულობის პერიოდი 113-14 თვეს გრძელდება, ხოლო ორსულობებს შორის პერიოდი 2.4 წელს. წყნარი ოკეანის აღმოსავლეთ ნაწილში რისოს დელფინები ძირითადად ზაფხულში მშობიარობენ, ხოლო დასავლეთ ნაწილში - შემოდგომით. მდედრები სექსუალურად 8-10 წლის ასაკში მწიფდებიან, ხოლო მამრები 10-12 წლის ასაკში. რისოს დელფინთაგან ერთ-ერთმა ნიმუშმა ყველაზე დიდხანს 39.6 წელს იცოცხლა.
სქოლიო
კატეგორია:ოკეანის დელფინები კატეგორია:1812 წელს აღწერილი ძუძუმწოვრები
ბეჟან კილანავა
ბეჟან ილიას ძე კილანავა (დ. 23 აპრილი, 1940, გალის რაიონი, სოფელი რეფო-შეშელეთი — გ. 13 აპრილი, 1995, თბილისი) — ქართველი ფილოლოგი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი, დოცენტი.
ბიოგრაფია
ბეჟან კილანავა დაიბადა 1940 წლის 23 აპრილს გალის რაიონ სოფელ რეფო-შეშელეთში. 1947 წელს შევიდა და 1958 წელს წარჩინებით დაამთავრა სოფლის საშუალო სკოლა. 1959-1960 წლებში სწავლობდა ვილნიუსის სამხედრო საავიაციო სკოლაში, ხოლო 1960-1962 წლებში მსახურობდა ჯერ რჟევის, შემდეგ — სმოლენსკის სამხედრო ნაწილებში. 1962 წელს ჩაირიცხა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, რომლის სრული კურსი წარჩინებით დაამთავრა 1967 წელს. 1964-67 წლებში სტუდენტთა სამეცნიერო კონფერენციაზე წაიკითხა ექვსი მოხსენება, მათგან ორი — როსტოვისა და ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტებში. ოთხმა საკონფერენციო თემამ სიგელები დაიმსახურა, ორმა კი — პირველი ხარისხის დიპლომები და ფულადი პრემიები. 1967 წელსვე სტუდენტთა სამეცნიერო შრომების რესპუბლიკურ კონკურსში ბეჟანის ნაშრომმა − „ილარიონ ქართველის ცხოვრების ავტორობის საკითხი“ − უმაღლესი შეფასება და ფულადი პრემია დაიმსახურა.
1965-67 წლებში კილანავა იყო სტუდენტთა სამეცნიერო საბჭოს თავმჯდომარე. 1966-1967 წლებში მუშაობდა ქ. თბილისის ორჯონიკიძის რაიონის კომკავშირის რაიკომის შტატგარეშე ლექტორად; შოთა რუსთაველსა და მის „ვეფხისტყაოსანზე“ კითხულობდა ლექციებს. გარკვეულ პერიოდში მუშაობდა სამართლისა და ეკონომიკის ინსტიტუტში, იყო ჟურნალ „სკოლა და ცხოვრების“ განყოფილების გამგე, აქვე შემოიღო საგანგებო რუბრიკა ახალგაზრდა შემოქმედთათვის, რომელსაც წარუმძღვარა პოეტის სიტყვები — „ჰეი, ვინ მოდის მანდ, მომავლიდან“. ბეჟანმა 1973 წლის 30 ნოემბერს წარმატებით დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია „შუშანიკის წამების“ პრობლემატიკაზე და ერთხმად მიენიჭა ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი. 1984 წლის 21 მარტს გახდა დოცენტი. ბეჟანი ლექციებს კითხულობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტსა და საქართველოს სხვა უმაღლეს სასწავლებლებში.
1990 წელს გამოვიდა კილანავას მონოგრაფია „ქართული დამწერლობისა და მწერლობის სათავეებთან“, გამოქვეყნებული აქვს 100-ზე მეტი სამეცნიერო სტატია. აი, რას წერდა პროფესორი ლევან მენაბდე ბეჟანზე: „მან ახლებურად გააშუქა ქართული ფილოლოგიის მრავალი ფუძემდებლური პრობლემა. თავის უეცარ გარდაცვალებამდე დაასრულა მუშაობა ორ სქელტანიან მონოგრაფიაზე ქართული ენისა და ლიტერატურის, ტოპონიმიკისა და ფოლკლორის, ქართველთა ეთნოგენეზისის მრავალ ისეთ საკითხზე, რომლებიც კავკასიოლოგიაში დღემდე არ დასმულა“. ბეჟანის რამდენიმე წერილი დაიბეჭდა პოლონურ და აზერბაიჯანულ ჟურნალებში, ხოლო გამოკვლევა — „შუშანიკის წამების“ ქართული და სომხური რედაქციების ურთიერთმიმართების საკითხისათვის“ — გამოქვეყნდა იტალიურ ენაზე 1996 წელს.
კილანავას გარადაცვალების შემდეგ გამოიცა „900 მეგრული სიტყვა“. 2009 წელს კი მისი გამოკვლევებისა და შრომების სამტომეული — „რჩეული შრომები“, ხოლო 2010 წელს ცალკე კრებულად გამოიცა მოგონებები ბეჟან კილანავაზე — „ყველას რაიმე აქვს სახსოვარი“.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები
სებასტიან-ლეალი
სებასტიან-ლეალი (Sebastião Leal) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 400 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბერტოლინიის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
აურიხის რაიონი
აურიხის რაიონი (Landkreis Aurich) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი აურიხი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 1.287,22 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 190 128 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 147 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 4 52.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები
პატარა ლომის თანავარსკვლავედი
მინი|პატარა ლომის თანავარსკვლავედი პატარა ლომის თანავარსკვლავედი (Leo Minor) — ცის ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს თანავარსკვლავედი. მისი ყველაზე ბრწყინვალე ვარსკვლავი 3,8 ვიზუალური ვარსკვლავიერი სიდიდისაა. დაკვირვებისათვის ყველაზე ხელსაყრელი პირობებია იანვარ-მარტში. ჩანს საქართველოდანაც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თანავარსკვლავედები კატეგორია:ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს თანავარსკვლავედები
ვერემიივკა (სემენივკის რაიონი)
ვერემიივკა (Вереміївка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის სემენივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 991 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სემენივკის რაიონის სოფლები (პოლტავის ოლქი)
ვახტანგ გიორგობიანი
ვახტანგ ალექსის ძე გიორგობიანი (დ. 28 აგვისტო, 1914, თბილისი – გ. 28 თებერვალი, 1990, იქვე) — ქართველი გრაფიკოსი, საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1971).
ბიოგრაფია
1942 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (პედაგოგი იოსებ შარლემანი). 1954 წლიდან იქვე ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას (1970 წლიდან — პროფესორი). 1945 წლიდან მონაწილეობდა სამხატვრო გამოფენებში. გიორგობიანს ეკუთვნის პლაკატები: „ახალგაზრდობა, ჩვენი იმედი“ (1954), „1945–1985“ (მეორე მსოფლიო ომში გამარჯვების 40 წლისთავთან დაკავშირებით); იოსებ შარლემანის (1956), მოსე თოიძის (1956) პორტრეტები. მხატვრულად გააფორმა ნიკო ლორთქიფანიძის „რჩეული ნაწერები“ (1953), ლევან მენაბდის „სულხან-საბა ორბელიანი“ (1954), ირაკლი ჯორჯაძის „საქართველოს სამხედრო ხელოვნების ისტორია“ (1987). დახატა საქართველოს ხუროთმოძღვრული ძეგლები: „ანანურის ეკლესია“ (1983), „ტიმოთესუბნის ტაძარი“ (1985); შექმნა თემატური სურათები: „ჰიმნი საქართველოს“ (1950) და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1914 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1990 კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ვახტანგ
ტყვის სყიდვა
ტყვის სყიდვა — ადამიანებით ვაჭრობის ფორმა ფეოდალურ საქართველოში.
ყმა-გლეხებით ვაჭრობა ფეოდალებს შორის
ყმა გლეხის კომლის წევრების ცალ-ცალკე და უმიწოდ გაყიდვას „ტყვედ გასყიდვა“ ერქვა. განსაკუთრებულად მძიმე დანაშაულის შემთხვევაში ბატონი გლეხის კომლს შლიდა და მის წევრებს „ტყვეებად“ ჰყიდდა. ამ შემთხვევაში სამართალი ბატონს ყმის უცხოეთში გაყიდვის უფლებას არ აძლევდა, დანაშაულის გამო „ტყვედ“ გაყიდვა უკვე XIII საუკუნეშია დადასტურებული. „ტყვედ“ გაყიდვა გლეხს ფაქტობრივად მონის მდგომარეობაში აყენებდა. ასე გაყიდული გლეხი „ნასყიდის“ სტატუსს იძენდა. ჩვეულებრივ ფეოდალური ქართული სამართლის მიხედვით, ბატონს უფლება ჰქონდა ყმა-გლეხი მთლიან კომლად, საკომლოსთან ერთად გაეყიდა, რაც ამ გლეხის იურიდიულ და ეკონომიკურ სტატუსს არ ცვლიდა და მეურნეობას ზიანს არ აყენებდა.
მეკობრეობა
საქართველოში უძველესი დროიდან არსებობდა ტყვის სყიდვის სხვა სახეც: უცხოელი თუ ადგილობრივი მეკობრეები ადამიანებს იტაცებდმემ და უცხოეთში ყიდდნენ. ბერძენთა, რომაელთა, ბიზანტიელთა და სხვების ბატონობის დროს არსებული მონათვაჭრობა განსაკუთრებით გაძლიერდა შავი ზღვის ნაპირებზე გენუელთა კოლონიზაციის დროს (XIV—XV საუკუნეები). მონათვაჭრობის ცენტრი იმ დროს აქ ცხუმი იყო. XVI საუკუნიდან გენუელი მონათვაჭრები ოსმალებმა შეცვალეს.
ტყვეებით საერთაშორისო ვაჭრობა
გვიანდელი შუა საუკუნეებში გავრცელდა ტყვეებით ვაჭრობა უცხოეთში. ეს ქართული ფეოდალური სამართლის უხეშ დარღვევას წარმოადგენდა. ტყვეებით ვაჭრობა ჯერ კიდევ XVI საუკუნეში იმ მასშტაბის გახდა, რომ იმერეთის მეფე ბაგრატ III-მ საეკლესიო კრება მოიწვია და ტყვეებით ვაჭრობაზე სიკვდილით დასჯა დააწესა.
ტყვეებით ვაჭრობამ განსაკუთრებით მძიმე ხასიათი მიიღო XVII საუკუნეში დასავლეთ საქართველოში. ჟან შარდენის ცნობით მხოლოდ სამეგრელოდან ყოველწლიურად 3000 ტყვე გაჰყავდათ ოსმალეთის იმპერიაშ, სადაც ვაჟებს იანიჩარების რაზმში რიცხავდნენ, ხოლო ქალებს ჰარამხანებში. შარდენისვე ცნობით ტყვეთა სყიდვამ სამეგრელოს მოსახლეობა 30 წლის განმავლობაში 40 ათასიდან 20 ათასამდე შეამცირა. შარდენის გარდა ტყვეებით ვაჭრობის შესახებ ცნობებს იძლევიან ქრისტეფორე კასტელი, ჟან ბატისტ ტავერნიე, არქანჯელო ლამბერტი, ევლია ჩელები და სხვები.
ირანი და ოსმალეთი მათზე დამოკიდებულ ქართველ მეფე-მთავართაგან კატეგორიულად მოითხოვდნენ ტყვეებით ვაჭრობა არ აეკრძალათ. ტყვის სყიდვას პოლიტიკურის გარდა ეკონომიკური საფუძველი ჰქონდა — იგი ფეოდალთა შემოსავლის მნიშვნელოვან წყაროს წარმოადგენდა. ტყვეებით ვაჭრობდნენ როგორც საერო, ისე სასულიერი პირები ― უმთავრესად მთავრები და თავადები. ტყვეებით ვაჭრობის ცენტრები იყო ზღვისპირა პუნქტები (გონიო, ბათუმი, ქობულეთი, ფოთი, ანაკლია, სოხუმი) და ახალციხე. XVII საუკუნის შუა რიცხვებში ზღვის სანაპირო პუნქტებიდან ყოველწლიურად დაახლოებით 4 ათასი ტყვე იყიდებოდა. პროგრესული საერო და საეკლესიო მოღვაწეები ენერგიულად ებრძოდნენ ტყვეებით ვაჭრობას, როგორც ეროვნულ უბედურებას და „სჯულია საწინააღმდეგო“ საქმეს. კათალიკოსები შეჩვენებით ემუქრებოდნენ ტყვეებით მოვაჭრეებს. კათოლიკე მისიონერების დაჟინებით ტყვეებით ვაჭრობის წინააღმდეგ 1640-იან წლებში გარკვეული ზომები მიიღო ლევან II დადიანმა.
1701 წელს იერუსალიმის პატრიარქის მოთხოვნით თავიანთ საბატონოებში ტყვის სყიდვა აკრძალეს დასავლეთ საქართველოს მეფე-მთავრებმა, ტყვეებით ვაჭრობა მნიშვნელოვნად შეზღუდა ვახტანგ VI-მ. ტყვეებით ვაჭრობასთან ბრძოლაში განსაკუთრებულ წარმატებას მიაღწიეს ერეკლე II-მ და სოლომონ I-მა. 1759 წელს დასავლეთ საქართველოს საეკლესიო კრებამ შეაჩვენა ტყვეებით მოვაჭრენი. XVIII-XIX საუკუნეების მიჯნაზე გურიაში ქაიხოსრო ბატონიშვილის მიერ მოწვეულმა საეკლესიო კრებამ შეაჩვენა ტყვეებით მოვაჭრენი და მათთვის მძიმე სასჯელი დააწესა: მსხვილ ფეოდალებს ყმა-მამულს ართმევდნენ, სხვებს კი ცოცხლად წვავდნენ. როგორც კი ცენტრალური ხელისუფლება შესუსტდებოდა, ტყვეებით ვაჭრობა კვლავ გაცხოველდებოდა. საქართველოს რუსეთთან შეერთების შემდეგ ტყვის სყიდვის შემთხვევები მინიმუმამდე შემცირდა, მაგრამ აქა-იქ შუა წლებშიაც შეინიშნებოდა.
ხარკი
XVII—XVIII საუკუნეებში ირანი და ოსმალეთი ხელქვეითი ქართული სახელმწიფოების მიერ შაჰისა და სულთნისთვის გასაგზავნი ხარკი და მისართმეველი („ძღვენი“, „ფეშქაში“) ტყვეებსაც გულისხმობდა. XVII საუკუნეში სულთნის ყოველწლირად იმერეთის მეფე 80, დადიანი 40, გურიელი კი 46 ქალ-ვაჟს უგზავნიდა. ქართლის მეფე სიმონ I შაჰს ნაყიდ არაქართველ ტყვეებს უგზავნიდა. სპარსეთში ქართველი ტყვეების გაგზავნა მეფე როსტომმა დააწესა. ვახტანგ VI კვლავ ირანში არაქართველ ნაყიდ ტყვეებს აგზავნიდა. შემდეგში ქართლ-კახეთის სამეფო შაჰს ორ წელიწადში ერთხელ 9 ტყვეს უგზავნიდა. ტყვეთა გაგზავნა მორჩილების ერთ-ერთი ძიერითადი ნიშანი იყო და მასზე უარის თქმა აჯანყებას ნიშნავდა. სპარსეთისა და ოსმალეთისათვის ტყვეების გაგზავნა რუსეთ-ოსმალეთის 1768—1774 წლების ომის შემდეგ შეწყდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფეოდალური საქართველო
ბეატრიქს დე კუზანსი
ბეატრიქს დე კუზანსი (Béatrix de Cusance; დ. 27 დეკემბერი, 1614 — გ. 5 ივნისი, 1663) — ფრანგი არისტოკრატი და ბელვუარის ბარონესა. ლოთარინგიის ჰერცოგინია 1661-1663 წლებში როგორც შარლ IV-ის მეორე ცოლი.
ბიოგრაფია
მან ღრმა ბავშვობა ბეზანსონში, საფრანგეთში გაატარა, თუმცა საბოლოოდ აღიზარდა ბრიუსელში, ესპანური ნიდერლანდების რეგენტ ისაბელ კლარა ეუხენიას სამეფო კარზე, რომელიც იყო ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ის ასული და ფილიპე III-ის და. მას შემდეგ, რაც 1635 წელს მამამისიცა და მისი ძმაც ბრძოლაში მოკლეს, ბეატრიქსი გახდა ბელვუარისა და სენ-ჟულიენის ბარონესა.
ქორწინების უფლების მიღებამდე ბეატრიქსი ბრიუსელში გადასახლდა, სადაც იგი უმაღლეს წრეში ტრიალებდა და ესწრებოდა ყველა ღონისძიებას. 1652 წლიდან იგი თანამშრომლობდა ნიდერლანდელ მხატვარ კონსტანტინ ჰიუგენთან, რომელმაც მისი პორტრეტიც შექმნა. 1652-1660 წლებში, მან ესპანურ ნიდერლანდებში უამრავი საცხოვრებელი გამოიცვალა. პაპმა ალექსანდრე VII-მ მას „საუკუნის ყველაზე მშვენიერი ქალი“ უწოდა.
საუბედუროდ, მათი ცოლ-ქმრული ცხოვრება დიდ ხანს არ გაგრძელებულა, რადგან 1663 წლის 5 ივნისს ბეატრიქსი გარდაიცვალა, 48 წლის ასაკში. ამის შემდეგ შარლმა მესამედ იქორწინა მემკვიდრის გასაჩენად, მაგრამ უშედეგოდ. 1675 წელს, შარლ IV-ის გარდაცვალების შემდეგ ტახტი მისმა ძმისწულმა, შარლ V-მ დაიკავა.
შვილები
ბეატრიქსს პირველი ქმრისგან მხოლოდ ერთი გოგონა ჰყავდა:
მას თავის მეორე ქმართან ჰყავდა სამი შვილი:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 27 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1614 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1663 კატეგორია:ლოთარინგიის ჰერცოგინიები კატეგორია:ფრანგი დიდებულები
ლჭავანი
ლჭავანი (Լճավան) — სოფელი სომხეთში. მდებარეობს გეღარქუნიქის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 627 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გეღარქუნიქის პროვინციის სოფლები
კორონავირუსის პანდემია თურქმენეთში (2020)
კორონავირუსის პანდემია თურქმენეთში — 2019-2020 წლებში კორონავირუსის პანდემიის მიმდინარეობა თურქმენეთში. 2020 წლის 23 იანვრის მონაცემებით ქვეყანაში კორონავირუსით ინფიცირების არცერთი შემთხვევა არ დაფიქსირებულა.
სქოლიო
თურქმენეთი
პატარა ქოფაკის თანავარსკვლავედი
მინი|პატარა ქოფაკის თანავარსკვლავედი პატარა ქოფაკის თანავარსკვლავედი (Canis Minor) — ცის ეკვატორთან მდებარე თანავარსკვლავედი. მისი ყველაზე ბრწყინვალე ვარსკვლავები 0,4 და 2,9 ვიზუალური ვარსკვლავიერი სიდიდისაა. დაკვირვებისათვის ყველაზე ხელსაყრელი პირობებია დეკემბერ-თებერვალში. ჩანს საქართველოდანაც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თანავარსკვლავედები კატეგორია:ეკვატორთან მდებარე თანავარსკვლავედები
სტეფანე რაზინის ხიდი
სტეფანე რაზინის ხიდი (Мост Степана Разина) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, შემოვლით არხზე, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს სტეფანე რაზინის ქუჩასა და ლიფლიანდის ქუჩას.
უახლოესი მეტროსადგური არის „ნარვსკაია“ რომელიც მდებარეობს ხიდიდან 1075 მეტრში.
სახელწოდება
ხიდმა თავისი სახელწოდება მიიღო სტეფან რაზინის ქუჩის მიხედვით. აღნიშნული სახელწოდება მიენიჭა 1939 წლის 22 თებერვალს. მანამდე კი ხიდს ერქვა სტენკა რაზინის ხიდი (1923 წლიდან 1939 წლამდე), ხოლო უფრო ადრე ესტლიანდის ხიდი (1914 წლიდან).
ისტორია
პირველი ხიდი დღევანდელის ადგილზე 1914 წელს ააგეს. იგი იყო ხის, ხუთმალიანი და ძელებიანი, რომელიც გათვალისწინებული იყო სატვირთო ტრანსპორტისთვის. ამ ფორმით ხიდი მოქმედებდა თითქმის ნახევარი საუკუნის განმავლობაში. იგი აკავშირებდა ლიფლიანდისა და ესტლიანდის ქუჩებს და სახელიც ერთ-ერთი მათგანის მიხედვით უწოდეს — ესტლიანდის ხიდი.
კონსტრუქცია
თავისი კონსტრუქციით ხიდი ჰგავს ნოვო-კამენის ხიდს.
ტროტუარები მოწყობილია ისე რომ სავალ ნაწილზე მაღლა მდებარეობს. სავალი ნაწილი და ფეხით მოსიარულეთა გზა ასფალტ-ბეტონითაა დაფარული. ხიდის სიგრძეა 38,3 მეტრი, ხოლო სიგანე — 20 მეტრი, საიდანაც 14 მეტრი სავალი ნაწილია, ხოლო 3-3 მეტრი უკავია ორ ტროტუარს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
პეგასის თანავარსკვლავედი
მინი|პეგასის თანავარსკვლავედი პეგასის თანავარსკვლავედი (Pegasus) — ცის ეკვატორთან მდებარე თანავარსკვლავედი. მისი ყველაზე ბრწყინვალე ვარსკვლავები შესაბამისად 2,4; 2,4; 2,5; 2,8 და 3,0 ვიზუალური ვარსკვლავიერი სიდიდისაა. დაკვირვებისათვის საუკეთესო პირობებია აგვისტო-სექტემბერში. ჩანს საქართველოდანაც.
ვეზერმარშის რაიონი
ვეზერმარშის რაიონი (Landkreis Wesermarsch) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ბრაკე. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 821,92 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 93 725 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 114 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 4 61.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები
ტენერიფე
ტენერიფე (Tenerife) — ატლანტის ოკეანეში მდებარე კანარის არქიპელაგის შვიდი დიდი კუნძულიდან უდიდესი. მისი ფართობი 2 034 კმ²-ს შეადგენს, მოსახლეობის რაოდენობა 2016 წლის მონაცემებით — 891 111 ადამიანს. ეს კი, მთლიანი არქიპელაგის მოსახლეობის 43 %-ია. ტენერიფე ყველაზე მეტად დასახლებული კუნძულია კანარის არქიპელაგზე. ამასთან ერთად, ტენერიფეს უმაღლესი მწვერვალი — ტეიდე, ესპანეთის უმაღლესი მწვერვალიცაა და მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან 3718 მეტრს აღწევს.
ტოპონიმიკა
გუანშები (კანარის კუნძულების პირველი მოსახლეები) "Achinet"-ს ან "Chenet"-ს (აჩინეტ-ს, ჩინეტ-ს) უწოდებდნენ. სხვადასხვა წყაროებში ორივე სახელწოდება გვხვდება. რომაელებმა კუნძულს "Nivaria" (ნივარია) შეარქვეს. ეს სიტყვა ლათინური სიტყვიდან "Nix" წარმოდგება და თოვლს ნიშნავს. მართლაც, ეს სიტყვა ვულკან ტეიდეს დათოვლილ მწვერვალზე მიუთითებს. XIV-XV საუკუნეების ზოგიერთ რუკაზე კუნძული Isla del Infierno-ს სახელწოდებით გვხვდება, რაც პირდაპირი მნიშვნელობით ჯოჯოხეთის კუნძულს ნიშნავს. ეს ფაქტიც ვულკან ტეიდეს აქტიურობას უკავშირდება. საყოველთაოდ მიღებული ვერსიით კუნძულის თანამედროვე სახელწოდება ორი სიტყვისგან Tene (მთა) და Ife (თეთრი)-სგან წარმოიქმნა. ასე უწოდებდნენ ამ ადგილს არქიპელაგის ერთ-ერთ კუნძულ ლა პალმაზე. შემდგომში, ესპანური კოლონიზაციის შემდეგ, სახელწოდებამ ტრანსფორმაცია განიცადა და თანამედროვე ვერსიად ჩამოყალიბდა.
გეოგრაფია
კანარის კუნძულების ყველაზე დიდ კუნძულს ცენტრალური მდებარეობა აქვს არქიპელაგში. ტენერიფე გრან-კანარიასა და გომერას შორის მდებარეობს. კუნძულიდან აფრიკის სანაპირომდე მანძილი დაახლოებით 300 კილომეტრს შეადგენს. პირენეის ნახევარკუნძულამდე, სადაც კონტინენტური ესპანეთი მდებარეობს - 1000 კილომეტრს. ტენერიფეს სიგრძე 80-85 კილომეტრია, სიგანე 6-12 კმ.-დან (ჩრდილო-აღმოსავლეთში) 40-45 კმ.-მდე (სამხრეთ-დასავლეთში) იცვლება. ფართობი 2034,38 კვადრატული კილომეტრია, ხოლო სანაპირო ზოლის სიგრძე - 342 კმ. ტენერიფე, ისევე როგორც კანარის არქიპელაგის სხვა კუნძულები, ვულკანური წარმოშობისაა. კუნძულის შუაგულში ესპანეთის უმაღლესი მწვერვალი ტეიდე მდებარეობს. მისი სიმაღლე 3 718 მეტრია ზღვის დონიდან. ვულკანის ბოლო ამოფრქვევა 1909 წელს მოხდა. ვულკანური აქტიურობის შედეგად წარმოქმნილი ქედი კუნძულს ორ ნაწილად ჰყოფს(ჩრდილოეთი და სამხრეთი). მათი კლიმატი საგრძნობლად განსხვავებულია. ჩრდილოეთით, გაცილებით ცივი და ტენიანი ჰავაა, სამხრეთში კი მშრალი და მზიანი.
კლიმატი
ტენერიფე ცნობილია როგორც "მარადიული გაზაფხულის კუნძული"(ესპანურად  Isla de la Eterna Primavera). კუნძული საჰარის უდაბნოს გასწვრივ მდებარეობს და აქ მთელი წლის განმავლობაში თბილი ჰავაა. ტემპერატურა ზამთარში 20°—26°-ს შორის მერყეობს, ზაფხულში კი 23°—29°-ს შორის.
ისტორია
პირველი ადამიანები კუნძულზე ჩვ. წ. აღ-მდე V საუკუნესა და I საუკუნის დასაწყისს შორის დასახლდნენ. ეს გუანჩები იყვნენ. 2000 წლის მანძილზე ისინი კუნძულის ერთადერთი მაცხოვრებლები იყვნენ და სამყაროსგან იზოლაციის პირობებში ვითარდებოდნენ. მათი გარემო პირობებთან დამოუკიდებელი ადაპტაციის პროცესი 1496 წელს შეწყდა, როდესაც ტენერიფეზე ესპანელები გამოჩნდნენ. კუნძულზე ბუნებრივი რესურსების სიმწირის გამო (პირველ რიგში მინერალების) გუანჩები ქვის ხანაში ცხოვრობდნენ. ისინი მესაქონლეობით, მიწის პრიმიტიული დამუშავებით, შემგროვლებლობით, თევზის და მოლუსკების ჭერით იყვნენ დაკავებულნი. აგრეთვე, პრიმიტიული კუსტარული წარმოებით. რაც შეეხება რელიგიას, მათთვის დამახასიათებელი იყო ანიმიზმის ელემენტებით შეზავებული პოლითეიზმი. კუნძულზე დღემდე შემორჩენილია სხვადასხვა ღმერთებისადმი მიძღვნილი კერპები, ხოლო კლდეებზე ჯერ კიდევ გაუშიფრავი პეტროგლიფები (ქვაზე ამოკვეთილი გამოსახულება).
სქოლიო
კატეგორია:კანარის კუნძულები კატეგორია:ტენერიფე
კაფის ტერასა ღამით
კაფეს ტერასა ღამით — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული 1888 წელს, არლში, ზეთის საღებავებით ტილოზე. ნახატი არაა ხელმოწერილი, თუმცა მხატვარი მას სამ წერილში იხსენიებს.
ამ ადგილის მნახველთ შეუძლიათ უბრალოდ დადგნენ შენობის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში და ხედს სწორედ იმ დაგილიდან შეხედონ სადაც ვინსენტ ვან გოგის მოლბერტით იჯდა. ის იყურებოდა სამხრეთით და ხატავდა ჩაბნელებულ ქუჩაზე მდგარი პოპულარული კაფის ხელოვნურად განათებულ ტერასას, ჩაბნელებული შენობების სტრუქტურას, რომლის მიღმაც ძველი ტაძრის სამრეკლო ჩანდა. მარჯვნივ მხატვარმა გამოსახა განათებული კაფე და ხის ტოტები, რომლებიც შენობის ნაწილს ფარავენ.
ნამუშევარი შენახულია კროლერ-მიულერის მუზეუმში, ოტერლო, ნიდერლანდები.
სქოლიო
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:1888 წლის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
ბუნახური
ბუნახური (Bunacurry; Bun an Churraigh ან Bun a' Churraigh) — გელტახტი სოფელი კუნძულ აკილის ჩრდილოეთით, ირლანდიაში; მდებარეობს მეიოს საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. სოფელში მოქმედებს სკოლა და კათოლიკური ეკლესია. ბუნახურში იყო ორი მაღაზია და ფოსტის ოფისი, რომლებიც 2007 წელს დაიკეტა.
სქოლიო
კატეგორია:მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები კატეგორია:გელტახტი ადგილები მეიოს საგრაფოში
კონტის პრინცი
კონტის პრინცი (Prince de Conti) — არისტოკრატიული წოდება XVI-XIX საუკუნეების საფრანგეთში, რომელსაც ფლობდნენ ბურბონთა დინასტიის კონტის შტოს წარმომადგენლები. წოდება პირველად დაარსდა 1581 წელს, თუმცა 1614 წელს კონტის პირველი პრინცის უშვილოდ გარდაცვალების გამო დროებით გაუქმდა, თუმცა 1629 წლიდან კვლავ აღდგა და 1814 წლამდე არსებობდა.
არტის რეგიონი
არტის რეგიონი (région d'Arta; عرته) — რეგიონი ჯიბუტის ცენტრალურ ნაწილში.
რეგიონი შეიქმნა 2002 წელს დღეისათვის მისი მეზობელი რეგიონებიდან ტერიტორიების გამოყოფის გზით: აღმოსავლეთი ნაწილი გამოიყო დედაქალაქ ჯიბუტის ტერიტორიიდან, ხოლო დასავლეთი ნაწილი დიკილის რეგიონიდან. აქვს გასასვლელი ინდოეთის ოკეანეზე: ტაჯურის ყურე — ჩრდილოეთით, ადენის ყურე — აღმოსავლეთით. რეგიონის აღმოსავლეთით ასევე აქვს მცირე სიგრძის საზღვარი სომალის აუდალის რეგიონთან, რომელზეც პრეტენზიას აცხადებს არაღიარებული სახელმწიფო სომალილენდი, ჩრდილოეთით — ადმინისტრაციული საზღვარი აქვს ჯიბუტის ტაჯურის რეგიონთან, ხოლო სამხრეთით ასევე ადმინისტრაციულად ესაზღვრება ჯიბუტის ალი-საბიეს რეგიონს.
გეოგრაფია
საშუალო სიმაღლე — ზღვის დონიდან 600 მეტრზე, ტერიტორიის მნიშვნელოვანი ნაწილი, როგორც ქალაქი არტა, მდებარეობს მთებით გარშემორტყმულ პლატოზე. ამის შედეგად რეგიონში ბევრია მლაშე ტბები.
ეკონომიკა
მარილი — ეთიოპიაში ექსპორტის მთავარი წყაროა და კეთილდღეობის ერთ-ერთი მთავარი პროდუქტია, როგორც ადგილობრივი მოსახლეობისათვის, ასევე რეგიონის და ქვეყნის ეკონომიკისათვის. ქვეყნის ეკონომიკაში ასევე მთავარი ადგილი უკავია თევზჭერას.
სქოლიო
კატეგორია:ჯიბუტის რეგიონები
სტევნს-კლინტი
სტევნს-კლინტი (Stevns Klint) — თეთრი ცარცული ასაკის აბრაზიული ფლატე ანუ კლიფი დანიაში, კუნძულ ზელანდიაზე. მდებარეობს ქალაქ სტორე-ჰედინგედან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 6 კილომეტრში. სანაპიროს გასწვრივ გადაჭიმულია 14.5 კილომეტრზე და წარმოადგენს შესამჩნევად გამოყოფილ ცარცულ-პალეოგენური ასაკის გეოლოგიურ წარმონაქმნს. ხშირი ეროზიის გამო სტევნს-კლინტი აზევებულია 40 მ-მდე (130 ფუტი). კლიფის ყველაზე მაღალი ნაწილი მაასტრიხტული სართულისაა (72-66 მლნ. წ.), ხოლო ყველაზე დაბალი ნაწილი — დანიური სართულისა (66-62 მლნ. წ.).
რამდენიმე სანტიმეტრის სისქის თიხის შავი ფენები შეიცავს ირიდიუმს, რომელიც ნათლად მიუთითებს ცარცულ-პალეოგენურ საზღვარზე. ფენების ხილვა შესაძლებელია აგრეთვე სტევნსფორტეტის ღრმა გვირაბებში, სადაც ცივი ომის პერიოდში 1953 წელს აშენდა გამაგრებული შენობა. კლიფში არსებული ცარცული ხავსელები ჩვეულებრივი და ბირთვული იარაღის მიმართ მაღალი გამძლეობით გამოირჩევა. 2008 წელს გაიხსნა ცივი ომის მუზეუმი, სადაც სამხედრო აღჭურვილობაა წარმოდგენილი. გამაგრებული შენობის მიწისქვესა სისტემა 1.6 კილომეტრიანი გვირაბია, რომელშიც არის ჰოსპიტალი და სამლოცველო.
გვირაბები ზედაპირიდან 18-20 მ-ის ქვემოთ არის განლაგებული. სრულიად საიდუმლო გამაგრებული შენობა აშენდა 1953 წელს და საექსპლუატაციოდ 2000 წლამდე დარჩა. კლიფზე არის ძველი ეკლესია. 1928 წელს მომხდარი ეროზიის შედეგად საკურთხეველი ნაპირის ქვემოთ გადაიწია. ეკლესიიდან კლიფამდე მისვლა ფეხით სვლით არის შესაძლებელი. ახალი ეკლესიის მშენებლობა 1913 წელს დასრულდა. იგი მდებარეობს კლიფიდან 300 მეტრში.
ბარონ ვაქა
ბარონ დივავეისი ვაქა (დ. 31 დეკემბერი, 1959) — ნაურუელი პოლიტიკოსი, რომელიც იყო ნაურუს მე-14 პრეზიდენტი 2013 წლის 11 ივნისიდან 2019 წლის 27 აგვისტომდე. იგი ადრე 2004-2007 წლებში მუშაობდა განათლების მინისტრის თანამდებობაზე. 2003-2019 წლებში იყო ნაურუს პარლამენტის წევრი ბოედან. 2019 წელს ვაქა დამარცხდა ნაურუს საპარლამენტო არჩევნებში.
სქოლიო
კატეგორია:ნაურუს პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:დაბადებული 31 დეკემბერი
აველინიუ-ლოპისი
აველინიუ-ლოპისი (Avelino Lopes) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 437 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 067 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.48 კმ²-ზე. ფართობი 1 305 522 კმ²-ია.
იგორ მიტრესკი
იგორ მიტრესკი (Игор Митрески; დ. 19 თებერვალი, 1979, სტრუგა, იუგოსლავიის სფრ) — ყოფილი მაკედონელი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობდა მცველის პოზიციაზე.
პროფესიოული კარიერა დაიწყო კლუბ „მაკედონიაში“ 1997 წელს. 1997–2001 წლებში ასპარეზობდა მაკედონიის სხვადასხვა კლუბებში. 2001 წელს გადავიდა მოსკოვის „სპარტაკში“ სადაც 117 მატჩი ჩაატარა. 2005 წელს შეუერთდა ზაპოროჟიეს „მეტალურგს“, სადაც მხოლოდ და მხოლოდ 12 მატჩში მიიღო ნონაწილეობა. 2006 წელს თამაშობდა იერუსალიმის „ბეითარში“, ხოლო ამავე წელს კონტრაქტი გააფორმა გერმანულ კლუბ „ენერგიში“, სადაც 2010 წლამდე დაჰყო. 2010-2014 წლებში თამაშობდა ბაქოს „ნეფთჩიში“. აქვე დაასრულა საფეხბურთო კარიერა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:ბეითარ იერუსალიმის ფეხბურთელები კატეგორია:ენერგი კოტბუსის ფეხბურთელები კატეგორია:მეორე ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:მოსკოვის სპარტაკის ფეხბურთელები კატეგორია:მაკედონელი ფეხბურთელები კატეგორია:სოფიის ცსკა-ს ფეხბურთელები კატეგორია:ბაქოს ნეფთჩის ფეხბურთელები კატეგორია:რუსეთის პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:უკრაინის საფეხბურთო პრემიერლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ბელგიის პირველი საფეხბურთო დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:რუმინეთის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ისრაელის პრემიერლიგის ფეხბურთელები
ვერტელეცკე
ვერტელეცკე (Вертелецьке) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის შიშაკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 133 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შიშაკის რაიონის სოფლები
ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო
საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო, ყოფილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო — საქართველოს სამინისტრო, რომლის ხელმძღვანელი (მინისტრი) საქართველოს მთავრობის წევრია. პასუხისმგებელია ჯანმრთელობის სისტემის რეგულირებაზე, შრომის საკითხებზე და სოციალური უზრუნველყოფის სისტემის გამართულ მუშაობაზე საქართველოში, ანგარიშვალდებულია მთავრობის წინაშე და ასრულებს მისსავე ან პრემიერ-მინისტრის მიერ კანონის საფუძველზე დაკისრებულ ამოცანებს.
სტრუქტურა
სამინისტროს ხელმძღვანელობს მინისტრი, რომელიც ინიშნება საქართველოს პრემიერ-მინისტრის მიერ. მინისტრის პირველი მოადგილე და მოადგილეები ანგარიშვალდებულნი არიან მინისტრის წინაშე. სამინისტრო შედგება დეპარტამენტებისგან. სამინისტროს ძირითადი ფუნქციაა უზრუნველყოს მოსახლეობის ხარისხიანი სამედიცინო მომსახურება და ჯანდაცვა; დაარეგულიროს სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობა  ქვეყანაში; სახელმწიფო პენსიის მართვა, სოციალური დაცვა, ბავშვთა უფლებების დაცვა. სამინისტროს აქვს უფლება დაარეგულიროს ყოველი სამედიცინო საქმიანობა მთელი ქვეყნის მასშტაბით, მათი ხელმძღვანელობის მხრიდან. ერთიანი სახელმწიფო სოციალური დაზღვევის ფონდი და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო არის საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მთავარი დაფინანსების წყარო.
ბოლო წლების განმავლობაში, სამინისტრო ახორციელებს საავადმყოფოების ქსელის გაფართოებას, დაგეგმილია 46 ახალი საავადმყოფოს დასრულება 2011 წლის ბოლოსთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს სამინისტროები კატეგორია:ჯანმრთელობა საქართველოში
ლევი გარსია
ლევი სემიუელ გარსია (Levi Samuel Garcia; დ. 20 ნოემბერი, 1997) — ტრინიდადელი პროფესიონალი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს ნიდერლანდურ კლუბ „ექსელსიორსა“ და ტრინიდადი და ტობაგოს ეროვნულ ნაკრებში, მარცხენა ნახევარმცველის პოზიციაზე.
პროფესიული კარიერა დაიწყო 2013 წელს, 17 წლის ასაკში, ადგილობრივ კლუბ „ცენტრალში“. 2015 წლის თებერვალში კონტრაქტი გააფორმა ნიდერლანდურ კლუბ „ალკმაართან“.
გარსიას დებიუტი ეროვნულ ნაკრებში შედგა 2016 წლის 25 მარტს, 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპზე, სენტ-ვინსენტი და გრენადინების ნაკრების წინააღმდეგ მატჩში, სადაც ორი გოლის გატანაც მოახერხა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:ალკმარის ფეხბურთელები კატეგორია:ერედივიზიის ფეხბურთელები კატეგორია:ცენტრალის ფეხბურთელები კატეგორია:ექსელსიორის ფეხბურთელები კატეგორია:ტრინიდადელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 20 ნოემბერი
დიკილის რეგიონი
დიკილის რეგიონი (région de Dikhil; دخيل) — რეგიონი ჯიბუტის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში.
რეგიონი სამხრეთიდან და დასავლეთიდან ესაზღვრება ეთიოპიას, აღმოსავლეთიდან ჯიბუტის ადმინისტრაციულ რეგიონებს არტას და ალი-საბიეს, ჩრდილო-აღმოსავლეთით ტაჯურის რეგიონს.
სქოლიო
კატეგორია:ჯიბუტის რეგიონები