cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
თარხანმოურავისეული ვეფხისტყაოსანი
სქოლიო
კატეგორია:ხელნაწერები ავტორების მიხედვით კატეგორია:ხელნაწერები კატეგორია:ქართული ხელნაწერები კატეგორია:ძველი ხელნაწერები კატეგორია:ვეფხისტყაოსნის ხელნაწერები კატეგორია:XVII საუკუნის ხელნაწერები
ფლატეს მეჩეთი
ფლატეს მეჩეთი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფლატეში. მეჩეთი აგებულია 1927 წელს მაჰმადიანი მესხების მიერ, რომლებიც სტალინურმა რეჟიმმა 1944 წელს ერთიადან აყარა და გადაასახლა შუა აზიაში.
შენობა ავარიულ მდგომარეობაშია. კედლებიდან ქვები ცვივა. ფლატეს მკვიდრნი ამბობენ, რომ თავის დროზე  შენობა  მახლობლად მდებარე ეკლესიის ქვებით აშენდა.
იგი წლების წინ  ხორბლის საწყობად იყო ქცეული. მეოცე საუკუნის სამოციან წლებში, კედლებისა და სახურავის  ჩამონგრევამდე კი აქ სკოლა, ბიბლიოთეკა და კულტურის სახლი განთავსდა დღესდღეობით კი მხოლოდ კედლებია შემორჩენილი.
სქოლიო
კატეგორია:სამცხე-ჯავახეთის მხარის მეჩეთები
ღართა (ნასოფლარი)
ღართა — ნასოფლარი ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ ოთასთან. სოფელი დაიცალა ოსმალების შემოსევებისას. ნასოფლარის ტერიტორიაზე ამჟამად შემორჩენილია IX-X საუკუნის წმინდა გიორგის სახელობის ორნავიანი ბაზილიკის ნანგრევები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 18)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. XIX-XX საუკუნის მიჯნაზე აგებული საცხოვრებელი სახლი მდინარე ოცხის მარჯვენა ნაპირზე დგას. რუსთაველის ქუჩას იგი ხიდის მეშვეობით უკავშირდება. შენობა ორ, შედარებით ახლად აგებულ საცხოვრბელ სახლს შორისაა მოქცეული და აბასთუმნის ძველი განაშენიანების ნაწილია. პირველი სართულის კედლები ქვითაა ნაგები, ხოლო გარედან შელესილი მეორე სართული აგურისაა. გეგმით სწორკუთხა მოყვანილობის, მდინარის გასწვრივ მდგარი წაგრძელებული შენობა ორივე სართულზე ხის ჭვირულმოაჯირიანი აივნებით იყო გახსნილი. ამჟამად პირველი სართულის აივნების დიდი ნაწილი ამოშენებულია, ხოლო მეორე სართულის — ნაწილობრივ შემინული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
უდის წმინდა გიორგის ეკლესია
მინი|წმინდა გიორგის ეკლესია უდის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ უდეში. ამჟამად წმინდა ნინოს დედათა მონასტრის ნაწილია. ტაძარი XIV საუკუნეში ჯაყელების მიერაა აღდგენილი.
1933 წლისთვის ტაძრის აღწერისას, გიორგი ბოჭორიძე მას წმინდა გიორგის ტაძრად იხსენიებს. ტაძარი დარბაზული ნაგებობაა, აშენებულია ნათალი ქვით, გადახურულია ლორფინით, შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი დასრულებულია ლილვებით მოჩარჩოებული ტიმპანით. აღმოსავლეთის და დასავლეთის კედელში თითო სარკმელია. აღმოსავლეთის სარკმელს ორი ლილვით მოჩარჩოებული თაღოვანი საპირე აქვს. კედლები დასრულებულია თაროსებრი ლავგარდნით. სამხრეთისა და აღმოსავლეთის კედლებში ორ-ორი უწესრიგოდ ჩასმული კრონშტეინებია. სამხრეთის კედლის ქვედა რიგებში მოთავსებულია ჯვრის გამოსახულებიანი ქვები. ერთი ჯვრის რელიეფური გამოსახულება ჩრდილოეთის კედელშიცაა ჩასმული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდია, რომელიც დარბაზისგან მხრებითაა გამოყოფილი. მხრებზე კონქის საბჯენი თაღია გადასული, დარბაზის კამარა გრძივი კედლების შუაში შეკიდულ თაღს ეყრდნობა. თაღები პროფილირებულ კაპიტელებზეა დაბჯენილი, რომელთა რელიეფი X საუკუნისთვის მახასიათებელია. ამჟამად ინტერიერი მთლიანად შელესილი და მოხატულია, თავდაპირველი სახითაა დატოვებული მხოლოდ თაღები და კაპიტელები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
აბასთუმნის სურბ-გევორქის ეკლესია
300px|მინი აბასთუმნის სურბ-გევორქის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
პაველ ზავალნი
პაველ ზავალნი (დ. 11 აგვისტო, 1961) — რუსი პოლიტიკოსი. 2016 წლის 18 სექტემბრიდან არის რუსეთის სახელმწიფო დუმის წევრი. იყო „გაზპრომ ტრანსგაზ იუგორსკის“ დირექტორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:„ერთიანი რუსეთის“ წევრები
ჟორჟინიო
ჟორჟე ლუიზ ფრელო ფილიო (Jorge Luiz Frello Filho; დ. 20 დეკემბერი, 1991, იმბიტუბა, ბრაზილია), უფრო ცნობილი როგორც ჟორჟინიო (Jorginho) — იტალიელი ფეხბურთელი. ინგლისური „ჩელსისა“ და იტალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ნახევარმცველი. 2021 წელს იტალიის ნაკრებთან ერთად მოიგო ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი.
ტიტულები
ჩელსი:(4)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:ელას ვერონის ფეხბურთელები კატეგორია:ნაპოლის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ჩელსის ფეხბურთელები კატეგორია:ევროპის ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები
ბოლაჯურის ეკლესია
ბოლაჯურის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სამცხე ჯავახეთში, ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოლაჯურში. აგებულია შუა საუკუნეებში. ეკლესიის კედლები მხოლოდ მცირე სიმაღლეზეა შემორჩენილი. შენობას თლილი ქვის პერანგი ჰქონია. ზოგიერთი ქვის სიგრძე 1.60 სანტიმეტრზე მეტია, შესასვლელის შემკვრელი ქვა კი სიგანით 2 მეტრს აღემატება. ჩუქურთმიანი სამშენებლო ქვების მიხედვით ეკლესია დაახლოებით XIII საუკუნის შეიძლება იყოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
400 (რიცხვი)
ოთხასი — მეოთხასე ნატურალური რიცხვი. არის სამას ოთმოცდაცხრამეტის მომდევნო და ოთხას ერთის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი - 400.
რესურსები ინტერნეტში
400
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 60)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში. საცხოვრებელი სახლი აბასთუმნის ძველი განაშენიანების ნაწილია, რომელსაც თითქმის არ შეხებია გვიანდელი განახლება-გადაკეთება. ნაგებობა მის წინ არსებული შენობის გამო ქუჩიდან თითქმის არ აღიქმება. მიუხედავად საკმაოდ მოკრძალებული ზომისა, შენობას გააჩნია აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლებისათის დამახასიათებელი ყველა კომპონენტი - ქვით ნაგები ძირითადი ნაწილი და ხის მსუბუქი საზაფხულო სამყოფი, რომელიც ნაკვეთის სიმცირის გამო სიგრძივად განვითარებულ შენობაზეა მიშენებული და ამით განსხვავდება აბასთუმნის აივნიანი საცხოვრებელი სახლებიდან. შენობა ძირითადად ნაგებია უხეშად დამუშავებული ქვით. თლილი ქვა, გარკვეული წესით, მხოლოდ ღიობების გარშემოა დალაგებული - მშვილდათაღიანი სარკმლების ზევით ვერტიკალურად დაწყობილი მოგრძო კვადრებია, ხოლო ამყოლები გრძელ-მოკლედ დალაგებული კვადრებითაა ამოყვანილი. შენობას აქვს ცალქანობიანი, თუნუქით დაბურული სახურავი, რომლის ფარგლებში, შენობის ზურგის მხარეს, ღიობებით გახსნილი სხვენის სათავსებია მოწყობილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
სტრეპტოკოკები
სტრეპტოკოკები — სფერული ფორმის უძრავი, გრამდადებითი ბაქტერიები. მრავლდებიან უჯრედების ერთ სიბრტყეზე დაყოფით, სპორებს არ ქმნიან, კარგად იზრდებიან ხორცის პეპტონურ საკვებ არეებზე. შეუძლიათ შაქრებისა და სპოტების დუღილის გამოწვევა. პათოგენური სტრეპტოკოკები იწვევენ ანგინას, წითელ ქარს, პნევმონიას, სეფსისს, დაჩირქებას, აბსცესს. ზოგიერთ სტრეტოკოკს შეუძლია სისხლში ერითროციტების დაშლა — ჰემოლიზი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბაქტერიები
სტრეპტომიცინი
სტრეპტომიცინი — ანტიბიოტიკი ამინოგლიკოზიდების ჯგუფისა. რომელიც პირველად მიიღო ამერიკელმა მეცნიერმა, რატგერსის უნივერსიტეტის მკვლევარმა ზ. ვაქსმანმა 1943 წელს. მჟავური ჰიდროლიზის დროს სტრეპტომინიცინი იშლება ექვსატომიან ციკლურ სპირტად — ინოზიტად. სტრეპტომიცინს აქვს ფუძის თვისება, კარგად იხსნება წყალში, პრაქტიკულად არ იხსნება ორგანულ გამხსნელებში. სხვადასხვა მჟავებთან ერთად ადვილად ქმნის მარილებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ანტიბიოტიკები
აბასთუმნის წმინდა გიორგის ეკლესია
აბასთუმნის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში.
უძველეს ციხე-ქალაქ ოძრხეს მიდამოებში, რომელიც აბასთუმნის ტერიტორიასაც შეიცავდა, შემორჩენილ ეკლესია-მონასტრებს შორის არის წმინდა გიორგის ეკლესია, რომელიც დასახლების დასაწყისში, რუსთაველის ქუჩიდან მოშორებით, მდინარე ოცხეს მარცხენა სანაპიროს მოვაკებულ მდელოსა და მოსაზღვრე ტყიან ფერდობს შორის შემაღლებულ, მოშანდაკებულ ბექობზე დგას. თლილი ქვით ნაგები დარბაზული ეკლესია კარგად შერჩეული მდებარეობის გამო შორიდანვე ექცევა ხედვის არეში. კლდის მასივი, რომელზეც ნაგებობის სამხრეთ-აღმოსავლეთის კუთხეა დაფუძნებული, ნაწილობრივ კედელშიც არის ჩართული. ეკლესიის სამხრეთითა და დასავლეთით მცირე ბაქანია. ამავე მხრიდანაა მისასვლელი და ეკლესიის კარიც. სათანადოდ, დასავლეთის ფასადის პერანგის ქვების თლა, ფერადოვნება და დეკორაციული მორთულობა უფრო დახვეწილი და საზეიმოა. დანარჩენი ფასადების წყობა განსხვავებულია - შედარებით უხეშად დამუშავებული ერთი ტონალობის მორუხო-ჩალისფერი არათანაბარი ზომის ქვები არც ისე მჭიდროდ არის ერთმანეთთან მორგებული, ხოლო ზედა რიგებში მეტად წვრილი ქვებია გამოყენებული. ეკლესიის ნახევარწრიული აბსიდი გეგმის გარე სწორკუთხედშია მოქცეული. კამარით დასრულებული სივრცის დარბაზული ნაწილი ორსაფეხურიანი წყვილი პილასტრით და კამარის საბჯენი თაღით არის გაყოფილი, გრძივ კედლებს პილასტრების ორივე მხარეს გადაყვანილი დეკორაციული თაღები ანაწევრებს. ნაგებობას დასავლეთით აქვს შიგნით და გარეთ ბრტყელთაღოვანი კარი.
ინტერიერს თაღოვანი მოყვანილობის, შიგნით გაგანიერებულწირთხლებიანი ოთხი სარკმელი ანათებს, რომელთაგან ერთი საკურთხეველშია, ორი დასავლეთით, ხოლო ერთი - სამხრეთის კედელში, საკურთხევლის კუთხესთან ახლოს. შელესილ-შეთეთრებული კედლების ერთადერთ სამკაულს ამჟამად სატრიუმფო თაღის, პილასტრების და კედლის თაღების კაპიტელები წარმოადგენს, რომლებსაც თარო - ლილვი - დახრილი სიბრტყის კომბინაციით შედგენილი მარტივი, თუმცა განსხვავებული პროფილები ამკობს. ჩამოცვენილ ბათქაშს ქვეშ საბჯენ თაღზე და დასავლეთ კედლის მარჯვენა ნაწილში, სარკმლის ქვეშ არსებული გამოსახულებები აშკარას ხდის, რომ ეკლესიის კედლებს მოხატულობა ფარავდა. დასავლეთ კედელზე ყავისფერი ფარდთო ზოლით გაყოფილი ორი რეგისტრის ფრაგმენტი მოჩანს - ზედა რეგისტრში შარავანდედიანი, მოქნილი ხაზით გამოყვანილი ორი მჯდომარე ფიგურაა. მათგან შედარებით სრულად გახსნილი მარჯვენა ფიგურა ქალისაა და ის მოწითალო-ყავისფერ სამოსშია გამოსახული, ხოლო ქვემოთ ჭადრაკულად განლაგებული რუხი და მოყავისფრო კვადრატების ზოლია. საინტერესოა ეკლესიის დასავლეთის ფასადის მხატვრული დამუშავება, სადაც ბაზალტის რუხი და მოსალათისფრო-მოვარდისფრო ტონალობის მომცრო ზომის თანაბარი კვადრები ერთმანეთს მჭიდროდ არის მორგებული. შუაში განთავსებული კარის ზემოთ, ორ სარკმელს შორის ამავე დონეზე განთავსებული მაღალი ჯვარია გამოკვეთილი. მისი განივი მკლავები კარნიზის ხაზს უახლოვდება. წვრილ ლილვებს შორის მოქცეული ვიწრო, ამობურცული არე წნული ორნამენტითაა დაფარული, ხოლო მკლავთა გადაკვეთის ადგილას ჭვირული კვეთაა გამოყვანილი.
სარკმლის საპირის დამუშავება, გარე ჩარჩოსთვის გამოყენებული შეწყვილებული ლილვის გარდა, ანალოგიურია. მიუხედავად ვიწრო ზოლებად განაწილებული ჩუქურთმის დაბალი ჭრისა და გარკვეული სიმშრალისა სუფთად დამუშავებული კედლის გლუვ ფონზე განთავსებული ეს დეკორაციული სქემა კარგად იკითხება, რასაც ლილვების ტერაკოტისფერი შეფერილობაც ეხმარება. ეკლესიის შიდა სივრცის დანაწევრება სუსტი კედლის თაღებითა და პილასტრებით, დასავლეთ ფასადის გაფორმების სქემა, ჯვრის მასშტაბი, სარკმლების საპირეები, ორნამენტის ჭრის გარკვეულ სიმშრალესა და მოტივებთან ერთად XIII-XIV საუკუნეებზე მიგვანიშნებს. წმინდა გიორგის ეკლესიის კედლებს აღდგენა-გადაკეთების კვალი ატყვია, რაზეც მიუთითებს წვრილი ქვის წყობა გვერდითი კედლების ზედა ნაწილებში, გამონგრეული და გაფართოებული სამხრეთის სარკმელი, მოხატული ინტერიერის შელესილ-შეთეთრებული კედელ-კამარა და წინფრის რკინის კონსტრუქცია დასავლეთ კარის თავზე, რაც XIX საუკუნეში ამ ტერიტორიაზე სამხედრო ნაწილის განთავსების პერიოდში უნდა განეხორციელებინათ მათთვის ეკლესიაში წირვა-ლოცვის ჩატარების უზრუნველსაყოფად. ამჟამად მიმდინარე აღდგენითი სამუშაოების შედეგად სამხრეთის სარკმელს თავდაპირველი ფორმა დაუბრუნდა, ხოლო დაკარგული ავთენტური კარნიზი თაროს პროფილის დახერხილი ქვებით შესრულდა, რომლის ფორმა და მასშტაბი არ შეესაბამება ნაგებობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სვანტე სტრემგრენი
სვანტე ელის სტრემგრენი (დ. 31 მაისი, 1870, ჰელსინგბორგი — გ. 5 აპრილი, 1947, კოპენჰაგენი) — დანიელი ასტრონომი, ცის მექანიკის სპეციალისტი, 1907-1940 წლებში იყო კოპენჰაგენის უნივერსიტეტის პროფესორი და ობსერვატორიის დირექტორი. იკვლევდა კომეტების ორბიტების ევოლუციას და სამი სხეულის ამოცანას, ასტროფიზიკის და ვარსკვლავთა ასტრონომიის საკითხებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 31 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1870 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1947 კატეგორია:დანიელი ასტრონომები
სტრესი
სტრესი — ორგანიზმის ფიზიკური დაძაბულობის მდგომარეობა., რომელიც ვითარდება ძლიერი გამაღიზიანებლის ზეგავლენით, როგორც ყოველდღიურ ცხოვრებაში, ისე სპეციფიკურ პირობებში. ტერმინი შემოიღო კანადელმა ფიზიოლოგმა ჰ. სელიემ 1936 წელს ადაპტაციური სინდრომის აღწერის დროს. სტრესმა შესაძლოა მოახდინოს როგორც დადებითი, ასევე უარყოფითი გავლენა ადამიანის მოქმედებაზე მის სრულ დეზორგანიზაციამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯანმრთელობის ფაქტორები კატეგორია:ემოცია
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 26)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. კურორტ აბასთუმნის შესასვლელში მდინარე ოცხეს მარცხენა ნაპირას რუსთაველის ქუჩის მოკლე განშტოებაა. კურორტის ეს ნაწილი საკმაოდ სახეცვლილია XX საუკუნის არაღიარებული და რიგ შემთხვევაში შეუსაბამო მაღალ სართულიანი კორპუსებით. ამ თვალსაზრისით საინტერესო ქუჩის მარცხენა მხარეს, ერთ ხაზზე ჩაწყობილი, მსგავსი სტილისა და მაშტაბის, თბილისური აივნიანი, მაგრამ აბასთუმნისთვის სახასიათო ფლეთილი ქვით ნაგები, ორსართულიან შენობათა მწკრივია. საცხოვრებელი ფუნქციის მატარებელი შენობა მთის ციცაბო კალთის პირას არის განთავსებული. მთავარი ფასადი კი, მდინარე ოცხესკენ არის მიმართული. გეგმაში მართკუთხა, მწკრივში ყველაზე მასშტაბური ორსართულიანი სახლი ფლეთილი, უხეშად დამუშავებული ქვითაა ნაგები. მთავარი, მდინარე ოცხესკენ მიმართული და გვერდითი-აღმოსავლეთის ფასადი გალერეა-აივნების სისტემით არის მოცული, თუმცა პირველ სართულზე გალერეა შეფიცრულია, მეორე კი ნაწილობრივ შემინული, თითქმის მთლიანად არის შეცვლილი ხის ელემენტები, კედლის სიბრტყე აქ შელესილია მარტივი, უსაპირო ღიობებით დანაწევრებული. დასავლეთისკენ მიმართული ფასადი, დანარჩენი ორისაგან განსხვავებით, შეულესავია. აქ დაუმუშავებელ ქვის წყობას კარგად დამუშავებული ქვის კვადრებით მონიშნული ნაგებობის კუთხეები და ღიობების საპირეები უპირისპირდება. მიუხედავად სახეცვლილი გალერეისა ნაგებობას შენარჩუნებული აქვს ავთენტურობა და ვფიქრობ ამ მიკრო უბნის იერსახისთვის აუცილებელია, როგორც უშუალოდ ამ კონკრეტული, ასევე ამ რიგში არსებული ყველა მეტ-ნაკლებად ღირებული, ნაგებობის შენარჩუნება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 18)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში. ნაგებობა ერთი საკარმიდამო კომპლექსის შემადგენელი ნაწილია და ის თავდაპირველად საჯინიბოს წარმოადგენდა. კარ-მიდამო სამეფო ოჯახის ახლობელს ეკუთვნოდა, ხოლო საჯინიბო ცოტა მოშორებით, მდინარე ოცხეს ზემო წელზე განთავსებულ რომანოვების სასახლეთა კომპლექსს ემსახურებოდა. ფლეთილი კლდის ქვით მკვიდრად ნაგები ეს მიწისპირა ერთსართულიანი შენობა, რომელიც გეგმით წაგრძელებულ მართკუთხედს წარმოადგენს, თავისი არქიტექტურული კომპოზიციისა და საფასადო მორთულობის სისადავით სავსებით პასუხობს თავდაპირველ ფუნქციას. შენობის გაფორმება სწორკუთხა ღიობთა ირგვლივ თლილი ქვის გამოყენებასა და კედლებიდან მკვეთრად შვერილი ორქანობა გადახურვის დამჭერი კოჭების პროფილირებული ნამუშევრებით იფარგლება, ქუჩის მხრიდან შენობას მხოლოდ ფანჯრები აქვს, კარები კი ეზოს მხრიდან - როგორც ვიწრო, ისე გრძელი ფასადებისკენაა დატანებული. შენობის ქუჩის ფასადის ზედა კუთხესთან შემორჩენილია მასზე უშუალოდ მიდგმული საკმაოდ განიერი კედლის ნანგრევი, რაც კარ-მიდამოს ძველი ქვის ზღუდის გადარჩენილ ფრაგმენტს წარმოადგენს. ნაგებობაზე მარცხენა მხრიდან ბლოკით მიშენებულია ახალი, უსახური და უმეტყველო მოცულობა, რაც არღვევს მხატვრულ მთლიანობას, შენობას სიგრძეს მატებს და მასშტაბს უკარგავს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 9)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში. ხის ელემენტებით უხვად დეკორირებული შენობებისგან მკაცრი საფასადე დეკორით გამოირჩევა. ერთსართულიანი, მართკუთხა გეგმარების მქონე შენობა რელიგიური დანიშნულების - კერძოდ კი მეჩეთი ყოფილა. სახლის ძირითადი ნაწილი ოდნავ უფრო მაღალია და წახნაგოვანი აფსიდით აქცენტრირებული. ფალიაშვილის ქუჩაზე შენობა გრძელი ფასადით გამოდის, სადაც ყურადღებას თაღოვანი გადახურვით დასრულებული სამწახნაგა შვერილი მოცულობა იქცევს, რომელზეც სამი, სიმეტრიულად განთავსებული ღიობია გაჭრილი. კედლის სიბრტყე თავდაპირველად შეულესავი იყო. მთავარი ფასადის მხრიდან, შვერილ მოცულობასა და მისგან მარჯვნივ არსებულ, უკან დაწეულ ფლიგელს შორის წარმოქნილი უბე ქვის ცოკოლით არის შევსებული, სადაც აივანი უნდა ყოფილიყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
პოლინა სტრეპეტოვა
პოლინა სტრეპეტოვა (დ. 14 ოქტომბერი, 1850, ნიჟნი ნოვგოროდი — გ. 4 ოქტომბერი, 1903, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსი მსახიობი. მის შემოქმედებაზე დიდი გავლენა მოახდინეს ბესარიონ ბელინსკისა და ნ. დობროლიუბოვის შეხედულებებმა. სტრეპეტოვას დებიუტი შედგა 1865 წელს რიბინსკში. თამაშობდა კომედიებში, ვოდევილებში, დრამებში, ოპერეტებში. 1880 წელს თამაშობდა ა. ბრუნო პუშკინის თეატრის დასშ, 1881-18890 და 1899-1900 წლებში სანქტ-პეტერბურგის ალექსანდრას თეატრის დასში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 14 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1850 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1903 კატეგორია:რუსი ქალი მსახიობები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 19)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში. სახლი ქუჩისკენ მიმართული ფასადის ხის, ორქანობა გადახურვით დაბურული, ჭვირული დეკორით უხვად დეკორირებული (მოაჯირი, ჭვირული ფარდა, თაღი) აივნით იხსნება. ღიობები პროფილირებული ხის საპირეებით არის შემოზღუდული და გახლეჩილი ფრონტონით აქცენტრირებული. შემორჩენილია ავთენტური, დეკორირებული ხის კარი. მორებისგან "აწყობილი" კედლის სიბრტყის, ხეში შესრულებული არქიტექტურული პროფილებისა და აჟურული დეკორის სინთეზი ფასადს მაღალ მხატვრულ ღირებულებას სძენს და ურბანული ქსოვილისთვის მნიშვნელოვან ობიექტად აქცევს. გვერდითა ფასადი, შვერილი, სწორკუთხა, დამოუკიდებელი ორქანობა გადახურვით დაბურული მოცულობით გამოდის ეზოში. ფასადი, რომელიც ასევე კარგად აღიქმება ქუჩიდან, შეფიცრულია, კედლის სიბრტყეს აქაც, მთავარი ფასადის ანალოგიურად, საპირეებით მოჩარჩოებული და გახლეჩილი ფრონტონით აქცენტრირებული სამი (აქედან ერთ-ერთი შეფიცრულია) სარკმელი ანაწევრებს და მაქმანისებრი დეკორით გაფორმებული ფრონტონი ასრულებს. სახლის ძირითად კორპუსთან შედარებით ვიწრო და შვერილ მოცულობაშია მოწყობილი მთავარი, ჭვირული თაღით მონიშნული შესასვლელი, რომელიც ქუჩისკენ არის მიმართული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ჟერარ გარიტი
ჟერარ გარიტი (Gérard Garitte, დ. 15 იანვარი, 1914 — გ. 27 აგვისტო, 1990) — ბელგიელი ისტორიკოსი, ქართველოლოგი და არმენოლოგი. ის მუშაობდა ლუვენის კათოლიკურ უნივერსიტეტში, მოგვიანებით კი ლუვენის უნივერსიტეტის ფრანგულ განყოფილებაში, ლუვენ ლა ნოევში, ბელგიაში. ის ადრეული ასაკიდანვე სწავლობდა ქართულ საეკლესიო ლიტერატურას. 1959 წელს მას გადაეცა Francqui-ის ჯილდო ჰუმანიტარული მეცნიერებების განხრით („Orientalisme chrétien - Philologie classique“). 1962 წელს ის მკაცრად ეწინააღმდეგებოდა ლუვენის კათოლიკური უნივერსიტეტიდან ფრანგულად მოსაუბრეების გაძევებას. მან ჟორჟ ლემეტრისთან ერთად ჩამოაყალიბა მოძრაობა ACAPSUL (ფრანგული სახელწოდება: Association du corps académique et du personnel scientifique de l'Université de Louvain), რისი საშუალებითაც უნივერსიტეტის გაყოფას უშლიდა ხელს.
შემოქმედება
ჟერარ გარიტი ქართველი თეოლოგის, სასულიერო პირისა და საქართველოს ეკლესიის ისტორიისა და საეკლესიო ლიტერატურის მკვლევარის, მიხეილ თარხნიშვილის მოწაფე იყო, რომელიც სწორედ მასთან ერთად სწავლობდა სასულიერო მწერლობას სინას მთაზე. გარიტს თარხნიშვილთან აახლოვებდა უძველესი პერიოდის (V-XII) ქართული წერილობითი ძეგლების მიმართ ინტერესი. გარიტი თარხნიშვილის შესახებ წერდა, რომ: „მან პირველმა დაანახვა დასავლელ მკვლევრებს ქართული ლიტერატურის ნაკლებად ცნობილი საგანძური“. თარხნიშვილი მუშაობდა VIII საუკუნის ძეგლის, იერუსალიმური ლექციონარის, ვრცელ, ქართულენოვან ვერსიაზე, რომლის გამოცემაც მან ვერ მოასწრო. მოგვიანებით, მის მიერ მომზადებული ძეგლი მიხეილის გარდაცვალების შემდეგ გამოქვეყნდა გარიტისა და დრაგეს ხელმძღვანელობით ქართულ და ლათინურ ენებზე. თარხნიშვილმა გარიტის შემოქმედებას რამდენიმე წერილი უძღვნა, სადაც ქართველოლოგის შემოქმედება დადებითად შეაფასა.
თარხნიშვილის შესახებ გარიტი წერდა:„მთელი დასავლეთისათვის ქართული ისტორიისა და ფილოლოგიის მასწავლებელი იყო… არ არსებობს საქართველოს ისტორიის, მისი ენის, ლიტერატურისა და ლიტურგიის დარგი, მათი მიმართება მეზობელი ქვეყნების ლიტერატურასა და ეკლესიასთან, რომელშიც თავისი მნიშვნელოვანი წვლილი მას არ შეეტანოს, მან პირველმა დაანახა დასავლელ მკვლევარებს ქართული ლიტერატურის ნაკლებად ცნობილი საგანძური“.
ჟერარ გარიტი ასევე მუშაობდა ვეფხისტყაოსანზეც, რომლის შესახებაც ამბობს: „ „ვეფხისტყაოსნის“ ქვეყნები და მხარეები კონკრეტულ ისტორიულ-გეოგრაფიულ სინამდვილეს არ გულისხმობს, რომ ყოველივე სიმბოლური აღმოსავლეთია და არა რეალური აღმოსავლეთის ქვეყნები.“
პრავინდ ჯაგნოტი
პრავინდ კუმარ ჯაგნოტი (დ. 25 დეკემბერი, 1961) — მავრიკელი პოლიტიკოსი. მავრიკის პრემიერ-მინისტრი 2017 წლის 23 იანვრიდან. 2009 წლიდან არის ეროვნული ასამბლეის წევრი. 2003-2005 წლებში ჯაგნოტი იყო პრემიერ-მინისტრის მოადგილე. 2010-2011 წლებში – ვიცე-პრემიერი. 2014 წლის სექტემბრიდან დეკემბრამდე იყო ოპოზიციის ლიდერი. 2014-2015 წლებში იკავებდა ტექნოლოგიის, კომუნიკაციისა და ინოვაციის მინისტრის თანამდებობას. 2003-2005 და 2009-2011 წლებში იკავებდა ფინანსთა მინისტრის თანამდებობას. პოსტს კვლავ იკავებს 2016 წლიდან.
ჟერარ გარიტი
შემოქმედება
250 px|thumb|[[სინის წმინდა ეკატერინეს მონასტერი]]
პრავინდ ჯაგნოტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მავრიკის პრემიერ-მინისტრები
ჟერარ გარიტი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1914 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1990 კატეგორია:ბელგიელი ქართველოლოგები კატეგორია:არმენოლოგები კატეგორია:ბელგიელი ისტორიკოსები
უდის ზურგიანი კოშკი
უდის ზურგიანი კოშკი — სათავდაცვო-სასიგნალო ნაგებობა ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ უდესთან. დგას ფლატის პირას. ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვით. ერთი მხარე სწორი აქვს, დანარჩენი მრგვალი. ციხეში შესასვლელი საკარე ღიობი სწორ გვერდზეა გაკეთებული მეორე სართულის დონეზე. კოშკი ორსართულიანია. სართულშორისი გადახურვა ხის უნდა ყოფილიყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ჰანს ფოგტი
ჰანს კამსტრუფ ფოგტი (Hans Vogt, დ. 1 ივნისი, 1903 — გ. 25 სექტემბერი, 1986) — ნორვეგიელი ენათმეცნიერი, კავკასიოლოგი, ქართველოლოგი. ის ასევე მუშაობდა სალიშურ ენებზე და მანვე შექმნა უბიხური ენის ლექსიკონი.
1964-დან 1969 წლამდე ჰანს ფოგტი იყო ოსლოს უნივერსიტეტის რექტორი.
სამეცნიერო მოღვაწეობა
ცნობილი ნორვეგიელი ენათმეცნიერის ჰანს ფოგტის კავკასიური ენებით დაინტერესება 1920-იანი წლების ბოლოს ქართულით დაიწყო. 1932 წელს მან მოიპოვა ნორვეგიის მთავრობის სტიპენდია და საქართველოში ჩამოვიდა, სადაც ქართული და სვანურის შესწავლას შეუდგა. ძველ და ახალ ქართულს ჰანსს აკაკი შანიძე, ხოლო სვანურ ენას ვარლამ თოფურია ასწავლიდა.
კავკასიური ენებითა და კერძიდ ქართული ენით დაინტერესების შესახებ ჰანს ფოგტი ამბობდა: „ზოგადი ენათმეცნიერების თვალსაზრისით, კავკასიური ენების ჯგუფი ძალიან მაინტერესებდა. ამიტომ მინდოდა შემესწავლა მინიმუმ ერთი კავკასიური ენა. ეს საზოგადო ენათმეცნიერების განყოფილებაში არის, მაგრამ ის ძალიან განსხვავდება ჩვენი ენებისაგან. დღესდღეობით არიან ადამიანები, რომლებიც ქართულად კარგად კითხულობენ მაგრამ ლაპარაკი, რა თქმა უნდა, უჭირთ. ლაპარაკის სწავლა შეუძლებელია თუ იმ ქვეყანაში არ ცხოვრობ, სადაც ამ ენაზე საუბრობენ, ეს ერთადერთი საშუალებაა ენის სასწავლად. ქართველ ავტორებს, ალბათ, თქვენ სკოლაში სწავლობთ, როგორებიცაა: ალექსანდრე ყაზბეგი, ილია ჭავჭავაძე, აკაკი წერეთელი და, რა თქმა უნდა, ვაჟა-ფშაველა. მე პირველი ნორვეგიელი ვარ, რომელმაც ქართული ენა შეისწავლა და ჩემს დროს, მინდა გითხრათ რომ მეგონა პირველი უცხოელი ვიყავი ვინც ამას აკეთებდა, ქართულად ლაპარაკობდა. მე პიონერი ვიყავი“.
1937 წლიდან ჰანს ფოგტი იყო ნორვეგიის მეცნიერებისა და წერილების აკადემიის წევრი, 1957 წლიდან დანიის მეცნიერებისა და წერილების აკადემიის წევრი და 1971 წლიდან ნორვეგიის ენებისა და ლიტერატურის აკადემიის წევრი. ის იყო დამსახურებული წევრი ამერიკის ენათმეცნიერთა ასოციაციაში (Linguistic Society of America), ევროპის კავკასიოლოგთა ასოციაციაში (Societas Caucasologica Europaea) და საქართველოს ენების აკადემიაში.
1946 წლიდან ის იყო რომანული ენების პროფესორი ოსლოს უნივერსიტეტში, 1963–1973 წლებში კი ზოგადი ენათმეცნიერების პროფესორი. მას გამოქვეყნებული აქვს არაერთი კვლევა ქართული ენისა და სომხური ენის გრამატიკის შესახებ. ის ასევე მუშაობდა ნორვეგიული, ოსური, ბასკური, ბურუშული და ვაშინგტონის შტატში მცხოვრები კალისპელელი ინდიელების ენების ფონეტიკაზე. ასევე უბიხურ ენაზე. მის კვლევაში განსაკუთრებული ადგილი უკავია ენობრივი ჩარევის პრობლემებს, განსაკუთრებით კავკასიური ენების ჭრილში. ის შემოქმედებაზე გავლენას ახდენს ფერდინანდ დე სოსიურის სტრუქტურალიზმი, ანტუან მეიეს ისტორიული შედარებითი მიდგომა, ლუი იელმსლევის გლოსემატიკა, პრაღის „ლინგვისტური წრე“ და ამერიკული სტრუქტურალიზმი. მის გამორჩეულ ნამუშევრებს შორისაა: ნომინალური ჯგუფები ძველ სომხურ და ძველ ქართულ ენებში (Les Groupes nominaux en arménien et en géorgien anciens, 1932) და ქართული ენის გრამატიკა (Grammaire de la langue géorgienne, 1971).
250 px|thumb|მეცნიერებისა და წერილების აკადემიის შენობა ოსლოს ეროვნული ბიბლიოთეკის საარქივო განყოფილებაში დაცულ ჰანს ფოგტის არქივში, სხვა მნიშვნელოვან მასალასთან ერთად, დაცულია მისი სამუშაო რვეულები თანამედროვე და ძველი ქართულისთვის. რვეულებში განხილულია ქართული ენის თავისებურებები და გაკეთებულია დამატებითი შენიშვნები. როგორც ცნობილია, ჰანს ფოგტის სადისერტაციო ნაშრომი „ქართული ენის გრამატიკა“, რომელიც 1936 წელს პარიზში ფრანგულ ენაზე გამოიცა, აკაკი შანიძის 1930 წლის ქართული ენის გრამატიკას ეყრდნობა.
წერილები
გარდა ამისა, ნორვეგიის სახელმწიფო არქივში დაცულია ჰანს ფოგტის ანგარიშები, რომლებსაც თბილისიდან 1932- 1933 წლებში სისტემატურად გზავნიდა ოსლოს შედარებითი კვლევების ინსტიტუტის დირექტორთან ფრედრიკ სტანთან. წერილებში ჰანსი ხშირად იხსენიებს აკაკი შანიძეს, როგორც მის პედაგოგს. ჰანს ფოგტის წერილებიდან ჩანს, რომ აკაკი შანიძე ხელმძღვანელობდა ფოგტის მუშაობას საქართველოში ყოფნისას და მას მუდმივად რჩევებს აძლევდა.
ჩვენამდე შემორჩენილია ჰანს ფოგტის წერილი სიმონ ჯანაშიას, რომლის ტექსტიც შემდეგნაირია:
250 px|thumb|წმინდა ოლაფის ორდენი
პოლიტიკური საქმიანობა
ჰანს ფოგტი იყო პოლიტიკური ორგანიზაციის, მუტ დაგის (Mot Dag, სიტყვა სიტყვით: დღევანდელი დღისკენ) წევრი 1926 წლიდან 1936 წლამდე.
1932 წელს ჰანსმა გამოსცა წინგი Målstrid og klassekamp, სადაც სადაც ხელისუფლების წარმომადგენლები გააკრიტიკა საამებისა და კვენების ნორვეგიზაციაში.
ჯილდოები
ჰანს ფოგტმა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საპატიო ხარისხი 1967 წელს მიიღო და ამავე წელს მოიპოვა ნანსენის ჯილდო გამოჩენილი კვლევებისთვის. 1966 წელს ის გახდა წმინდა ოლაფის ორდენის მფლობელი და საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალერი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველოლოგები კატეგორია:კავკასიოლოგები კატეგორია:ნორვეგიელი ენათმეცნიერები კატეგორია:ოსლოს უნივერსიტეტის რექტორები კატეგორია:დაბადებული 1909 კატეგორია:დაბადებული 1 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 25 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1986 კატეგორია:საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალერები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 14)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში.
ფალიაშვილის ქუჩა აბასთუმანში ორ ნაწილადაა გაყოფილი და ერთმანეთის პარალელურად მიემართება მდინარე ოცხის მარცხენა ნაპირზე. მათ შორის არსებულ, ზოგჯერ რამდენიმე შენობისაგან შემდგარ ლუწნომრიან ნაგებობათა ჯგუფს ერთი მისამართი აქვს. მათ რიცხვს მიეკუთვნება კამერული ხასიათის ერთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი, რომელიც მხატვრულად მეტად მნიშვნელოვანი შენობის გაგრძელებას წარმოადგენს. ზურგით და გვერდითი კედლით იგი მეზობლად მდგარ შენობებზეა მიდგმული და მხოლოდ ორი ფასადი აქვს ხილული. წაგრძელებული გეგმის მქონე ნაგებობა მდინარისკენ მიმართულია ქვით ნაგები შეულესავი ფასადით, ხოლო შუშაბანდიანი გრძივი მხრით ეზოს სიღრმეში ვითარდება. შუშაბანდს ხის მოხარატებული მოაჯირი აქვს. სახლს აქვს ორი შესასვლელი - ქვის ოთხსაფეხურიანი კიბე, რომლითაც შუშაბანდში შეიძლება მოხვედრა და მოკლე ფასადზე განთავსებული სადა კარის ღიობი. ეს უკანასკნელი ფასადის უხეშად თლილი ქვით ნაგები სიბრტყიდან გამოიყოფა ღიობის ირგვლივ დალაგებული კარგად თლილი კვადრებით. ამავე ფასადზეა განთავსებული ფანჯარა, რომელიც მოგვიანებით უნდა იყოს გაჭრილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
დავით ჩერქეზიშვილი
დავით ჩერქეზიშვილი (დ. 9 დეკემბერი, 1976, თბილისი) — ტყიბულის მუნიციპალიტეტის მერი, ბიზნესის ადმინისტრირების დოქტორი, ასოცირებული პროფესორი ;
ბიოგრაფია
დავით ჩერქეზიშვილი 2021 წლიდან არის ტყიბულის მუნიციპალიტეტის მერი, იგი არის აღმოსავლეთ ევროპის უნივერსიტეტის (EEU) ასოცირებული პროფესორი და აკადემიური კოლეგიის თავმჯდომარე, საქართველოს ბიბლიოთეკების ინტეგრირებული ქსელის კონსორციუმის (GILISC) სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე. მას აქვს მენეჯმენტის სფეროში საქმიანობის მრავალწლიანი პროფესიული გამოცდილება, მათ შორის განათლების ადმინისტრირების მიმართულებით. არის აღმოსავლეთ ევროპის უნივერსიტეტის (EEU) დამფუძნებელი/პარტნიორი და 2013-2021 წლებში იყო აღმოსავლეთ ევროპის უნივერსიტეტის რექტორი. ის სხვადასხვა პერიოდში იყო დეპარტამენტის უფროსი ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, [https://www.facebook.com/respublikuri.ge/ ნ. ყიფშიძის სახელობის პირველი საუნივერსიტეტო კლინიკის] გენერალური დირექტორის მოადგილე, თბილისის რეფერალური საავადმყოფოს დირექტორი, ენერგეტიკის სექტორში სხვადასხვა რაიონული ცენტრების მენეჯერი. ფლობს ბიზნესის ადმინისტრირების დოქტორის და სამართლის მაგისტრის აკადემიურ ხარისხებს.
სამეცნიერო-კვლევითი საქმიანობა
დავით ჩერქეზიშვილი აქტიურად ეწევა სამეცნიერო-კვლევით საქმიანობას, არის მონოგრაფიის, საერთაშორისო და ადგილობრივი პუბლიკაციების ავტორი, არაერთი ადგილობრივი და საერთაშორისო სამეცნიერო კონფერენციის მომხსენებელი და მოდერატორი. იგი არის ვარშავის ჰუმანიტარული უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი და სამეცნიერო ჟურნალების:  ,,The New Economist  (Georgia)  და ,,Collection of Scientific Papers   სარედაქციო კოლეგიის წევრი. მის ძირითად კვლევით სფეროებს წარმოადგენს მენეჯმენტი, განათლება და ბიზნესის ადმინისტრირების მიმართულებები.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1976
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 24)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში.
სახლი აბასთუმნის შესასვლელში ოცხეს მარცხენა ნაპირაზე მდებარეობს. საცხოვრებელი ფუნქციის მატარებელი შენობა მთის ციცაბო კალთის პირას არის აგებული, მთავარი ფასადი კი, მდინარე ოცხესკენ არის მიმართული. სწორკუთხა, გეგმაში თითქმის ოთხკუთხა, ორსართულიანი სახლი ფლეთილი, უხეშად დამუშავებული ქვითაა ნაგები. შენობის კუთხეებისა და გვერდითა ფასადებში გაჭრილი სარკმლების მოჩარჩოებაში გამოყენებული კვადრები თლილია, სუფთად დამუშავებული, რითაც მშენებელს დეკორატიულობის ელემენტი შემოაქვს. მთავარი ფასადი გალერეა-აივნების სისტემით არის მოცული, რომელიც ამჟამად შემინულია და შუშაბანდად არის ქცეული. გალერეის ავთენტური დეტალები თითქმის მთლიანადაა შეცვლილი. სახლის მთავარ ფასადზე ერთსართულიანი, უსახო მიშენებაა, მიშენებითაა დამახინჯებული გვერდითა ფასადებიც. ზურგის, მთის კალთისკენ მიმართული ფასადი მომცრო ზომის ეზოში გადის და უსახო, შეფიცრული შუშაბანდის სახით არის წარმოდგენილი. მიუხედავად მინაშენებისა და სახეცვლილი გალერეისა ნაგებობას შენარჩუნებული აქვს ღირებულება, მაშტაბი და გეგმარება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 46)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში.
რუსთაველის ქუჩის შუა ნაწილში, სადაც აბასთუმნის განაშენიანება მხოლოდ ერთ მხარეს, მდინარე ოცხეს მარჯვენა სანაპიროს გზისპირსა და მიმდებარე ფერდზე იშლება, დიდ თავად მიხეილ ნიკოლოზის ძის მიერ აბასთუმანში რომანოვების ცხოვრების პერიოდში გამართული ისტორიული წყაროს გვერდით მდებარეობს თლილი ქვის ცოკოლზე მდგარი ხის კოტეჯი. ყოველი მხრიდან შუშაბანდებით გახსნილ კუბური მოცულობის ბელეტაჟს, ქუჩისკენ მიმართული მთავარი ფასადის შუაში, შეფიცრული ფრონტონით დასრულებული მკვეთრად შვერილი რიზალიტი აქვს. აივნების სისტემის თავდაპირველი სახის შეცვლას - ნაწილობრივ ამოშენების, შეფიცვრისა და შემინვის მიუხედავად, რიზალიტი, ფრონტონით აქცენტირებული გამოზიდული სტრუქტურით და ხის ელემენტების ინდივიდუალური მხატვრული დამუშავებით დომინირებს დანარჩენ ნაწილებზე. მხოლოდ ამ ნაწილშია შენობის ცოკოლი შეულესავი და ჩანს კარგად თლილი კვადრების სწორხაზოვანი წყობა, რომელსაც სართულშუა დონეზე, აივნის ძირში, პროფილირებული სარტყელი ასრულებს. რიზალიტზე განსაკუთრებით საყურადღებოა ხის ელემენტების მხატვრული დამუშავება. სამმალიანი აივნის სწორკუთხა სვეტების პროფილი სხვადასხვა დონეზე იცვლება და წახნაგების ჩაკვეთით პლასტიკურ ფორმებს იძენს, რომელსაც ზედაპირზე ამოზიდული სწორკუთხედი, თუ კუწუბები ამკობს. მოაჯირი აჟურულია; სვეტებისა და მოაჯირის მსგავსი გაფორმება შემორჩენილია მთავარ ფასადის მარჯვენა მხარეს. რიზალიტის შეფიცრულ ფრონტონს ირგვლივ კუწუბების მწკრივი აჩარჩოებს, ხოლო სიბრტყის შუა ნაწილში ორმხრივად დაკუწუბებული გადაჯვარედინებული ფიცრების გადაკვეთასთან მცირე ზომის, ამავე მოტივიან ჩარჩოშემოვლებული მრგვალი ღიობია დატანილი, ხოლო ფიცრების ზემო ნაპირიდან ჭვირული სამკუთხედებით დამუშავებული ჩამოშვებული ფიცრებია დაკრული. რაც შეეხება შუშაბანდების ჩარჩოებს, მათ დანაწევრებასა და პროპორციებში სხვაობა ჩანს, რაც აივნის თანდათან, დროთა განმავლობაში შემინვაზე მიუთითებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ალესანდრო ბასტონი
ალესანდრო ბასტონი (დ. 13 აპრილი, 1999) — იტალიელი ფეხბურთელი. მილანის „ინტერისა“ და იტალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ცენტრალური მცველი. ნათამაშები აქვს იტალიის 15, 16, 17, 18, 19 და 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებებში. 2021 წელს იტალიის ნაკრებთან ერთად მოიგო ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი.
საკლუბო
ინტერ მილანი:(1)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1999 კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:ატალანტას ფეხბურთელები კატეგორია:უდინეზეს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ევროპის ჩემპიონები ფეხბურთში
კოლობუსი
კოლობუსი (Colobus) — ცხვირვიწრო მაიმუნების გვარი ანთრისებრთა ოჯახისა. ცნობილია ხუთი სახეობა: ანგოლური (C. angolensis), აღმოსავლური ანუ გვერეცა (C. guereza), სამეფო (C. polykomos), შავი (C. satansa) და თეთრფეხა (C. vellerosus). გავრცელებული არიან ცენტრალურ აფრიკაში. სხეულის სიგრძეა 45–72 სმ, კუდისა 52–100 სმ, მასა 5,4–14,5 კგ. შეფერილობა კონტრასტულია: ბეწვი შავია, საზის კიდეები თეთრი, გვერდებზე გასდევთ გრძელი თეთრი ზოლები. კუდის ბოლოში დიდი თეთრი ფუნჯია. მტევნის დიდი თითი რედუცირებულია (აქედან სახელწოდება: ϰολοβός — დასახიჩრებული, გახეიბრებული). ცხოვრობენ ტროპიკულ ტყეებში, ხეებზე. დღის ცხოველებია. იკვებებიან უპირატესად ფოთლებით, მცირე რაოდენობით ხილითა და ყვავილებით. ჩვეულებრივ ცხოვრობენ მცირე ზომის ჯგუფებად, რომელშიც 1 ზრდასრული მამალი და 2–6 ზრდასრული დედალია. მაკეობა 175 დღე გრძელდება. დედლები სქესობრივ სიმწიფეს 4 წლის ასაკში აღწევენ, მამლები 6 წლის ასაკში. ტყვეობაში ცხოვრობენ 23 წელზე მეტს. აქტიურად ნადგურდებიან ადგილობრივი მოსახლეობის მიერ ლამაზი ბეწვის გამო, რომელიც ქალის ტანსაცმლის მოსართავად გამოიყენება. სამეფო, შავი და თეთრფეხა კოლობუსები განიხილებიან მოწყვლად სახეობებად.
სქოლიო
*
გიორგი შარაშიძე
გიორგი შარაშიძე (Georges Charachidzé, დ. 11 თებერვალი, 1930, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 20 თებერვალი, 2010 იქვე) — საფრანგეთში მოღვაწე ქართველი ისტორიკოსი, კავკასიოლოგი, ქართველოლოგი, ანთროპოლოგი. მისი ნამუშევრების უდიდესი ნაწილი ეთმობოდა პატრონყმობას, ქართველთა წართმართულ რელიგიებს, ქართულ და კავკასიურ მითებს და იბერიულ-კავკასიურ ენებს.
ადრეული წლები
გიორგი შარაშიძე 1930 წელს, ლევილ-სიურ-ორჟში, პარიზში, ქართველი ემიგრანტების ოჯახში დაიბადა. მისი მამა, დავით შარაშიძე ჟურნალისტი, პოლიტიკოსი და საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი იყო, რომელმაც საქართველო 1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს ანექსიის შემდეგ დატოვა. საბჭოთა მთავრობამ მას სიკვდილით დასჯა მიუსაჯა, დავითი კი პარიზში გადაიხვეწა. გიორგის დედა ფრანგი მასწავლებელი, სახელად ელენა იყო. გიორგის მამა ადრეულ ასაკში გარდაეცვალა, დედა ფრანგი ჰყავდა ამიტომ შეიძლებოდა რომ მას ქართული ვერ ესწავლა, მაგრამ ფილიპე შარაძისა და სამსონ ფირცხალავას მონდომების წყალობით შარაშიძე მშობლიურ ენას დაეუფლა.
გიორგის ბაბუა გიგო შარაშიძე, ქართველი პედაგოგი, ეთნოგრაფი და საზოგადო მოღვაწე, ხოლო მამიდა ქრისტინე შარაშიძე, ასევე საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი, საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი და პირველი ქალი ლექტორი იყო.
სამეცნიერო მოღვაწეობა
გიორგი შარაშიძის სამეცნიერო შემოქმედება ბავშვობიდანვე სამი: კულტურული ანთროპოლოგიის, ისტორიისა და ენათმეცნიერების მიმართულებებით წარიმართა. გიორგი შარაშიძის პირველი სამეცნიერო ხელმძღვანელი ჟორჟ დიუმეზილი იყო (1953 წლიდან), რომელიც გიორგის სადოქტორო ნაშრომზე მუშაობაში ეხმარებოდა. 1964 წელს, პარიზში, ფრანგულ ენაზე გამოქვვეყნდა შარაშიძის შემოქმედება, სახელწოდებით: „მაზდეური გადმონაშთი ქართველ მთიელთა შორის“. დიუმეზილთან თანამშროლობის შედეგად 1968 წელს ქართველმა შექმნა მისი ერთ-ერთი გამორჩეული ნაშრომი: „წარმართული საქართველოს რელიგიური სისტემა“ (Le système religieux de la Géorgie païenne, Analyse structurale d'un civilization)
გიორგი შარაშიძე ყოველთვის ეხმიანებოდა საქართველოში მომხდარ მოვლენებს ლიტერატურისა და მეცნიერების დარგში. ის გამოეხმაურა შოთა რუსთაველის 800 წლის იუბილეს და მას წერილი, „რუსთაველი და ქართველი ხალხი“ მიუძღვნა, რომელიც, მოგვიანებით, ჟურნალ „კავკასიონში“ გამოაქვეყნა. 1971 წელს, ისტორიაში, შარაშიძემ გამოაქვეყნა ნაშრომი, სახელწოდებით: „ქართული ფეოდალიზმის კვლევის შესავალი, გიორგი ბრწყინვალის სამართლის კოდექსი“ (Introduction à l'étude de la féodalité géorgienne. Le code de Georges le Brillant). გიორგი შარაშიძეს ასევე ეკუთვნის „ინდოევროპული ხსოვნა კავკასიაში“ (1987, პარიზი) და „პრომეთევსი ანუ კავკასია: ცდა კონტრასტული მითოლოგიისა“ (Promethée ou le Caucase: Essai de mythologie contrastive, 1986), რომელიც ამირანის შესახებ მოგვითხრობს.
გიორგი შარაშიძის შემოქმედებაზე ძალიან დიდი გავლენა იქონია ჟორჟ დიუმეზილიმ, რომელიც დაინტერესებული იყო უბიხური ენით. ამ ენით შარაშიძეც დაინტერესდა და ისინი ერთად ცდილობდნენ ენის გადარჩენას. დიუმეზლის გარდაცვალების შემდეგ გიორგის გადაეცა უბიხური ფოლკლორის არქივი. დიუმეზილის სიცოცხლეშივე, 1969 წელს, ნიუ-იორკში მან გამოაქვეყნა უბიხური ენის გრამატიკა. შარაშიძეს გამოუქვეყნებელი დარჩა ამავე თემაზე შექმნილი ნაშრომი, სახელწოდებით „უბიხური ენის ლექსიკონი“. ის ასევე მუშაობდა სხვა კავკასიური ენების შესახებაც. 1981 წელს, გიორგიმ ფრანგულად გამოაქვეყნა „ხუნძური ენის გრამატიკის შესავალი“ (Grammaire de la langue avar, langue du Caucase nordest). ქართველმა იცოდა თორმეტამდე კავკასიური ენა და მათგან უმეტესს სალაპარაკოდაც ფლობდა. უკანასკნელი უბიხის, ტევფიკ ესენჩის გარდაცვალების შემდეგ გიორგი ერთადერთი ადამიანი იყო მთელს დედამიწაზე, რომელსაც უბიხურ ენაზე ლაპარაკი შეეძლო.
კალისტრატე და ნინო სალიების გარდაცვალების შემდეგ, გიორგიმ „ბედი ქართლისას“ ბაზაზე დააარსა ქართულ და კავკასიურ კვლევათა ჟურნალი (Révue des études géorgiennes et caucasiennes). ის ასევე განაგებდა ქართული ენის კათედრას აღმოსავლეთის ენების ინსტიტუტში. საფრანგეთის ხელნაწერთა აკადემიამ (Académic des inscriptions et belles lettres) შემოქმედების გამო მას ჯილდოც კი გადასცა. 1958 წელს ის აირჩიეს „სააზიო აკადემიის“ წევრად. გიორგი ასევე იყო საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრი. 1965 წლიდან 1998 წლამდე გიორგი შარაშიძე ენებისა და ცივლიზაციების ეროვნულ ინსტიტუტში (Institut national des langues et civilisations orientales) ქართულ ენას ასწავლიდა. 1984 წელს ის იყო პარიზის ენათმეცნიერთა საზოგადოების (Société de Linguistique de Paris) პრეზიდენტი.
გარდაცვალება
გიორგი შარაშიძე გარდაიცვალა 2010 წლის 20 თებერვალს, ოთხმოცი წლის ასაკში, პარიზში. აღმოსავლური ენებისა და ცივილიზაციების ეროვნული ინსტიტუტის (INALCO) დირექტორი ნეკროლოგში წერდა:
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი ქართველოლოგები კატეგორია:ფრანგი ქართველოლოგები კატეგორია:ქართველი ანთროპოლოგები კატეგორია:ქართველი ენათმეცნიერები კატეგორია:ქართველი კავკასიოლოგები კატეგორია:დაბადებული 11 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1930 კატეგორია:გარდაცვლილი 2010 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 თებერვალი გ
ზაზასეული ვეფხისტყაოსანი
ზაზასეული ვეფხისტყაოსანი — XVII საუკუნის „ ვეფხისტყაოსნის “ ხელნაწერი, რომელიც გადაუწერია იოსებ ტფილელს, გვარად სააკაძე (ტფილელი მისი სასულიერო წოდება იყო). ხელნაწერის პირველი მფლობელი ყოფილა XVII საუკუნის ცნობილი სარდალი და სახლთუხუცესი ზაზა ციციშვილი.
ჩამატებული სტროფები
იოსები თვითონაც პოეტობდა და რუსთაველის პოემაში თავისი სტროფებიც ჩაურთავს (4 სტროფი), ბოლოშიც დაუმატებია ორი ანდერძი–ტარიელისა და ავთანდილისა (61 სტროფი) ასე რომ, 65 სტროფი ამ ხელნაწერში ტფილელს ეკუთვნის. ამავე ხელნაწერში ჩართულია რამდენიმე სტროფი და ავთანდილის ანდერძი მეორე პოეტის ნანუჩა ციციშვილისა, რომელიც აგრეთვე XVII საუკუნეში მოღვაწეობდა და რომლის შესახებაც მეფე-პოეტი არჩილ მეორე წერდა:
როგორც ჩანს, იმ დროს არ ერიდებოდნენ გადაწერისას ვეფხისტყაოსანში თავიანთი სტროფების ჩამატებას. იოსებ ტფილელსაც ასე გაურევია სარდალ ზაზა ციციშვილისათვის განკუთვნილ ხელნაწერში მისი სიმამრის, ნანუჩა ციციშვილის სტრიქონები და ზედ თავისი საკუთარიც მიუყოლებია.
ზაზა ოცდაათი წლის იყო, როდესაც იოსებ ტფილელს გადაწერა დაუწყია. ხელნაწერს დართული აქვს გადამწერის ლექსად დაწერილი ანდერძი, სადაც ზაზას შესახებ ნათქვამი იყო:
კვლევა
ხელნაწერი პირველად 1870 წელს მიმოიხილა პლატონ იოსელიანმა, რომელიც აღნიშნავს, რომ ხელნაწერს ილუსტრაციებიც ახლავს და შიგ 212 ფურცელიაო. მაგრამ იმ დროიდან დღემდე ხელნაწერს 22 ფურცელი დაჰკლებია და დღეისათვის მხოლოდ 190 ფურცელს შეიცავს. საფიქრებელია, რომ ამ დაკარგულ ფურცლებზე სწორედ ილუსტრაციები იყო მოთავსებული, რომლებიც რაღაც მიზნით ამოიღეს ხელნაწერიდან. გარდა ამისა, მას შიგადაშიგ ტექსტიც აკლია. პლატონ იოსელიანის ცნობით, ამ ხელნაწერს ჰკუთვნებია აგრეთვე შოთა რუსთველის პორტრეტი, სადაც პოეტი წარმოდგენილია ფეხმორთხმით მჯდომარე, აღმოსავლურ ყაიდაზე, ერისკაცის ტანსაცმელში.
ისტორია
ხელნაწერის დამკვეთი ზაზა ციციშვილი დიდი ფეოდალი იყო. ზაზას მამა, პაპუნა, სარდალი და სახლთუხუცესი იყო 1650 — 1663 წლებში, ხოლო შემდეგ ეს ორივე თანამდებობა ზაზას მიუღია. მამასაც და შვილსაც ბევრჯერ გაუწევიათ ერთგული სამსახური მეფისათვის, მაგრამ ამავე დროს, როგორც ჩანს, სხვა დიდ ფეოდალებთან ერთად ზაზა იბრძოდა მეფის უფლებათა შეზღუდვისათვის. იგი ვახტანგ მეხუთესთან (შაჰნავაზთან) დაუსმენიათ და მეფეს მისი შეპყრობა უბრძანებია. მეფის ძემ გიორგიმ „უგვანად ინება შეპყრობა მისი“, რის გამოც ზაზა არ დაემორჩილა გიორგი ბატონიშვილის მხლებლებს, ''„მოწვდილითა ხანჯლითა მიეტევა... და მოკლა ფავლენიშვილი. ამისათვის მოჰკლეს იგიცა ბრძანებითა გიორგის მეფისძისათა“''. ეს ამბავი მომხდარა 1670 წელს ან 1671 წლის დასაწყისში.
ზაზა დაუმარხიათ ყინცვისის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიის ეკვდერში. ზაზას მოკვლას მოჰყვა მისი ოჯახის აკლება, ქონების, სიგელ-გუჯრებისა და ძველი წიგნების წართმევა. ამ წიგნებს შორის ყოფილა „ზაზასეული ვეფხისტყაოსანიც“.
ზაზას სახლ-კარის დარბევის შემდეგ „ ვეფხისტყაოსნის “ ძვირფასი ხელნაწერი მეფის ოჯახის საკუთრება გახდა, კერძოდ, იგი ხელთ ჰქონია ლევან მირზას, ანუ ლევან ბატონიშვილს. ამის გამო ის სტრიქონი, სადაც ზაზა იყო ნახსენები, ასე გადაუკეთებიათ: „ვაქებთ კაცსა ბრძენსა, ჭკვით სავსესა, ლევან მირზასა“... ლევანი იყო ვახტანგ მეხუთის (შაჰნავაზის) შვილი, საქართველოს ჯანიშინი (გამგებელი) და ერევნის მდივანბეგი. ალტ=Ioseliani platon.jpg|მინი|[[პლატონ იოსელიანი]] ზაზასეული „ვეფხისტყაოსანი“ ლევან მირზას სიკვდილის შემდეგ მისი შვილის, ვახტანგ მეექვსის ხელში გადავიდა. როცა ვახტანგმა „ ვეფხისტყაოსნის “ დაბეჭდვა განიზრახა და ტექსტის გამართვას შეუდგა სწავლულ კაცებთან ერთად, მის ერთ-ერთ ძირითად საყრდენს ტექსტზე მუშაობისას ზაზასეული ხელნაწერი წარმოადგენდა. ორთოგრაფიულად ვახტანგის გამოცემა (1712 წლისა) სწორედ ამ ხელნაწერს მისდევს, სტროფული შემადგენლობა კი სხვაა, რადგან ვახტანგს თავის გამოცემაში არ შეუტანია ნანუჩა ციციშვილისა და იოსებ სააკაძის ჩანართები. გავიდა ხანი და ზაზასეული „ვეფხისტყაოსანი“ ვახტანგმა მზითევში გაატანა თავის ქალიშვილს თამარს, მეფე თეიმურაზ მეორის მეუღლეს, ერეკლე მეორის დედას. შემდგომში ერეკლე მეორემაც „ ვეფხისტყაოსნის “ ხელნაწერი მზითევში გაატანა თავის ქალიშვილს თეკლე ბატონიშვილს. თეკლეს ვაჟი იყო ალექსანდრე ორბელიანი (1802– 1869), დიდი მოწინააღმდეგე მეფის რუსეთისა და მეთაური 1832 წლის შეთქმულებისა. ამის გამო, ცხადია, რუსეთის მთავრობა ალექსანდრეს კარგი თვალით არ უყურებდა. მეფის ნაცვალ ვორონცოვის გული რომ მოეგო, ალექსანდრე ორბელიანს გადაუწყვეტია მისთვის საჩუქრად მიერთმია „ვეფხისტყაოსნის“ ძვირფასი ხელნაწერი. ალექსანდრე ორბელიანმა ზაზასეული „ვეფხისტყაოსანი“ საჩუქრად მიართვა მიხეილ ვორონცოვს 1853 წლის 1 სექტემბერს, რაც აღნიშნულია ამ წიგნის მინაწერშიც. ეს წარწერა პლატონ იოსელიანის ხელით არის გაკეთებული, რომელსაც ამ საქმეში შუამავლის როლი უნდა შეესრულებინა. ამის შემდეგ ზაზასეული „ვეფხისტყაოსანი“ ოთხმოცი წლის მანძილზე ვორონცოვის არქივში ინახებოდა ჯერ ოდესაში, უფრო გვიან მოსკოვში და შემდეგ სანქტ-პეტერბურგში. ქართველი მეცნიერები, რომლებიც პლატონ იოსელიანის აღწერილობით იცნობდნენ ამ ხელნაწერს, დიდხანს ამაოდ ეძებდნენ მას.
1933 წელს მოსკოვურ ჟურნალში „Литературное наследство“ (№ 9–10) ი. ტროიცკიმ გამოაქვეყნა ვორონცოვთა არქივის მიმოხილვა. მკვლევარი მიმოიხილავდა ვორონცოვის არქივს, რომელიც დაცული იყო სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიულ-არქეოგრაფიულ ინსტიტუტში და აღნიშნავდა, რომ არქივში სხვა მასალებთან ერთად მოიპოვებოდა „ ვეფხისტყაოსნის “ დეფექტური, მაგრამ გრაფიკულად შესანიშნავი ხელნაწერი.
ი. ტროიცკის ამ წერილს ყურადღება მიაქცია პოეტმა გიორგი ლეონიძემ, რომელიც იმ დროს თბილისის უნივერსიტეტში ახლად ჩამოყალიბებული შოთა რუსთაველის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი იყო. მან გან ცხადებით მიმართა უნივერსიტეტის მაშინდელ რექტორს ლევან აღნიაშვილს. ამ განცხადების საფუძველზე თბილისის უნივერსიტეტმა ხელნაწერის ჩამოსატანად სანქტ-პეტერბურგში გაგზავნა რუსთაველის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტის დირექტორი ალექსანდრე დუდუჩავა, რომელმაც ხელნაწერი ადგილზე შეამოწმა 1934 წლის 27– 28 დეკემბერს. ამ საქმეში მას ეხმარებოდნენ მიხეილ ჩიქოვანი და იოსებ მეგრელიძე. 1935 წლის 1 იანვარს ხელნაწერი დუდუჩავამ წამოიღო თბილისში, რაც ხელნაწერში არის აღნიშნული. 5 იანვარს ხელნაწერი უკვე თბილისში იყო. მის შესახებ პირველი ცნობა გამოაქვეყნა დუდუჩავამ გაზეთ „ კომუნისტში “ 1935 წლის 11 თებერვალს. იმავე წლის 1 მარტს „ კომუნისტშივე “ წინასწარი ცნობის სახით გამოქვეყნდა გიორგი ლეონიძის წერილიც – „ვეფხისტყაოსნის ახალი ხელნაწერი“. შემდეგ ეს წერილი უფრო ვრცელი სახით გამოქვეყნდა. იმავე წელს „ლიტერატურული მემკვიდრეობის“ 1 წიგნში.ლეონიძემ გაარკვია ხელნაწერის გადაწერის დრო, მისი გადამწერი, დამკვეთი. ამის შემდეგ შეერქვა ამ ხელნაწერს ზაზასეული (დამკვეთის სახელის მიხედვით). შემდგომში ამ ხელნაწერს მრავალი გამოკვლევა მიეძღვნა და დიდი როლი მიეკუთვნა ტექსტის დადგენის საქმეში.
ამჟამად იგი დაცულია ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში (Q – 1082).
სქოლიო
კატეგორია:ხელნაწერები ავტორების მიხედვით კატეგორია:ხელნაწერები კატეგორია:ქართული ხელნაწერები კატეგორია:ვეფხისტყაოსნის ხელნაწერები კატეგორია:ძველი ხელნაწერები კატეგორია:ხელნაწერები ანბანის მიხედვით
საქართველო 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საქართველო, ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეშვიდედ 2021 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში იასპარეზა. თავდაპირველად ღონისძიებები 2020 წლის 24 ივლისიდან 9 აგვისტომდე პერიოდში უნდა ჩატარებულიყო, მაგრამ მსოფლიოში COVID-19-ის პანდემიის გამო 2020 წლის ოლიმპიური თამაშები 2021 წლის 23 ივლისიდან 8 აგვისტომდე მიმდინარეობდა.
მონაწილეები
აქ მოცემულია მიმდინარე ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეთა რაოდენობა:
ჭიდაობა
განმარტება:
სტაზი
ლიტერატურა
კატეგორია:პათოფიზიოლოგია კატეგორია:სიმპტომები
ანდრეა ბელოტი
ანდრეა ბელოტი (დ. 20 დეკემბერი, 1993) — იტალიელი ფეხბურთელი. იტალიური „ტორინოსა“ და იტალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების თავდამსხმელი. ნათამაშები აქვს იტალიის 19, 20 და 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებებში. 2021 წელს იტალიის ნაკრებთან ერთად მოიგო ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:პალერმოს ფეხბურთელები კატეგორია:ტორინოს ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ევროპის ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები