cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დამბულის მღვიმე
დამბულის მღვიმის ტაძარი (სინჰალ. දඹුලු ලෙන් විහාරය, ტამილ. தம்புள்ளை பொற்கோவில்), აგრეთვე ცნობილი როგორც დამბულის ოქროს ტაძარი — იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი შრი-ლანკაში. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, ქალაქ კოლომბოდან 148 კმ-ით აღმოსავლეთით. წარმოადგენს მთელი შრი-ლანკის მასშტაბით საუკეთესოდ შემონახულ, მღვიმეში არსებულ სატაძრო კომპლექსს. კომპლექსში, 80 დადასტურებული მღვიმეა, მაგრამ მთავარი ღირსშესანიშნაობები - მონუმენტები და ნახატები განლაგებულია 5 მათგანში. ხელოვნების ეს ნიმუშები დაკავშირებულია ბუდასთან და მის ცხოვრებასთან. სულ წარმოდგენილია ბუდას 153 სტატუეტი, 3 შრი-ლანკის მეფის და 4 სხვადასხვა ღვთაების სტატუეტი, ასევე, მოგვიანებით დამატებული ინდუიზმის 2 ღმერთის - ვიშნუსა და განეშის თითო ქანდაკება. ფრესკები მოიცავს 2 100 მ² ფართობს.
როგორც ჩანს, ამ მღვიმეებში ბუდისტების მოსვლამდე სხვა, პრეისტორიული ადამიანები სახლობდნენ, რადგან აღმოჩენილია 2700 წლის ასაკის ადამიანის ჩონჩხები.
კომპლექსი ძვ. წ. I საუკუნით თარიღდება და მღვიმეში მდებარე ერთ-ერთ ყველაზე შთამბეჭდავ ტაძარს წარმოადგენს მთელს აზიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები შრი-ლანკაში
მარტივი რიცხვი
მარტივი რიცხვების უსასრულო რაოდენობის დამტკიცება
დავუშვათ, მარტივი რიცხვების რაოდენობა სასრულია. მაშინ ჩამოვწეროთ ყველა მარტივი რიცხვი: p1, p2, …, pn. დავუშვათ m=p1p2…pn+1. m არ იყოფა p1-ზე, რადგან ნაშთი ერთია. m ასევე არ იყოფა p2-ზე, p3-ზე, …, ან pn-ზე. 1-ზე მეტი ყოველი ნატურალური რიცხვი მარტივია ან მარტივი რიცხვების ნამრავლი. m, ცხადია, 1-ს აღემატება. დავუშვათ, m მარტივია. მაგრამ m არ არის ჩვენს მიერ ზემოთ მოცემულ ყველა მარტივი რიცხვის ჩამონათვალში, რაც შეუძლებელია. ახლა დავუშვათ m მარტივი რიცხვების ნამრავლია. დავუშვათ, q არის ერთ-ერთი მარტივი რიცხვი ამ ნამრავლში. მაგრამ ჩვენ უკვე ვაჩვენეთ, რომ m არ იყოფა ჩვენ მიერ ჩამოთვლილი მარტივი რიცხვების სიიდან p1, p2, …, pn არც ერთ მარტივზე. მაშასადამე მივიღეთ წინააღმდეგობა. ე.ი., ჩვენი დაშვება, რომ მარტივი რიცხვების რაოდენობა სასრულია, მცდარია. მაშასადამე, მარტივი რიცხვების რაოდენობა უსასრულოა.
კეთი ბეიტსი
ბიოგრაფია
კინოკარიერაში ოსკარზე სამჯერ იყო ნომინირებული („მიზერი“, 1990, „ძირითადი ფერები“, 1999, „შმიდტის შესახებ“, 2003), რომელთაგან მხოლოდ ერთხელ გაიმარჯვა („მიზერი“, 1990).
მარტივი რიცხვი
სქოლიო
კატეგორია:მარტივი რიცხვები კატეგორია:რიცხვთა თეორია
კეთი ბეიტსი
ბიოგრაფია
საერთო ჯამში ემის პრემიაზე 8 იყო ნომინირებული. 2011 წელს ითამაშა NBC-ს ტელესერიალში „ჰარის კანონი“, რისთვისაც რიგით 8-ჯერ წარადგინეს ემის ნომინაციაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:დაბადებული 28 ივნისი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
შერეკილები
შერეკილები — ფანტასტიკური ჟანრის მხატვრული ფილმი, გადაღებული კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ მიერ 1973 წელს. საკავშირო კინოგაქირავებაში გავიდა ერთი წლის შემდეგ. ფილმი გაჯერებულია იუმორითა და სახალისო სცენებით, რომლის ფრაზებიც მაყურებელმა მალევე აიტაცა. ფილმის სცენარი ეკუთვნის რეზო გაბრიაძეს, რეჟისურა კი - ელდარ შენგელაიას.
სიუჟეტი
ერთაოზს, მამის გარდაცვალების შემდეგ, სოფელში აღარაფერი დარჩენია, რადგან რაც კი ებადა მამისეულ ვალებში დაარიგა და ამიტომაც, ახლობლის რჩევით (ისიდორე ბაბუა) ბედის საძიებლად ქალაქში მიდის. შემთხვევით მემანქანე ტრიფონის მეუღლეს, მარგალიტას გაიცნობს, რომელიც ქმრის არყოფნით სარგებლობს და თაყვანისმცემლებს მასპინძლობს. მარგალიტაზე ერთიშეხედვით შეყვარებული ერთაოზი, მას ციხის უფროსის „ცხედრის“ თავიდან მოშორებაში დაეხმარება. „გაცოცხლებული“ ხუტა-უფროსი ერთაოზს ციხეში უკრავს თავს:
ციხეში ერთაოზი გაიცნობს ერთ უცნაურ პატიმარს - ქრისტეფორე მგალობლიშვილს გარიყულადან, რომელიც „ცათმფრენის“ აგების იდეითაა შეპყრობილი. პატიმრები გარკვეული ხნის მუშაობის შემდეგ, ციხიდან გაიქცევიან და ცათმფრენის აგებას შეუდგებიან საავადმყოფო უფროსის დახმარებით, რომელიც უნებლიეთ მათი იდეის მესაიდუმლე გახდა და ამით აღფრთოვანებულმა, ტიტანური აზრების დიდმა პატივისმცემელმა, დახმარება შესთავაზა. „შერეკილებად“ მონათლული ქრისტეფორე და ერთაოზი, ცათმფრენს მართლაც ააგებენ და ყველას გასაოცად, ცაში აიჭრებიან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1974 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ფენტეზის ჟანრის ფილმები
ქვათეთრი (ქარელის მუნიციპალიტეტი)
ქვათეთრი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდერის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ტყემლოვანისწყლის (ძამის მარცხენა შენაკადი) ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 1280 მეტრი. ქარელიდან 27 კილომეტრი.
ჰარი - ბიულბიული (ფესტივალი)
200px|right|thumb|ფესტივალ „ჰარი - ბიულბიულის“ მონაწილეთა გამოსვლა 1989 წელს შუშაში. უკანა პლანზეა პლაკატი სეიდ შუსელის გამოსახულებით, რომლის 100 წლის იუბილეასც მიეძღვნა ფესტივალი
ქვათეთრი (ქარელის მუნიციპალიტეტი)
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 ადამიანი.
ჰარი - ბიულბიული (ფესტივალი)
ჰარი - ბიულბიული (Xarıbülbül) — საერთაშორისო მუსიკალური ფესტივალი, რომელიც 1989 წლის მაისიდან 1991 წლამდე ყოველწლიურად ტარდებოდა შუშაში და ყარაბაღის სხვა ქალაქებში. აღდგენილია 2021 წლის მაისში. ფესტივალი ატარებს მაისის თვეს შუშაში მოყვავილე კავკასიური ოფრისის სახელს, რომელსაც აზერბაიჯანში „ჰარი - ბიულბიულს“ ეძახიან.
ქვათეთრი (ქარელის მუნიციპალიტეტი)
სქოლიო
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჰარი - ბიულბიული (ფესტივალი)
პირველი ფესტივალი
ფესტივალი „ჰარი - ბიულბიული“ აზერბაიჯანის სსრ კულტურის მინისტრის ფოლად ბიულბიულ ოღლის ინიციატივით შეიქმნა. 1-ლი ფესტივალი მიესადაგა შუშაში მუღამის ხელოვნების მასწავლებელის, აზერბაიჯანელი მომღერლის სეიდ შუშელის 100 წლის თავს. მისთვის მზადება 1989 წლის დასაწყისიდან იწყება. ფესტივალი იმავე წლის მაისში, შუშაში ჰარი-ბიულბიულის ყვავილობის პერიოდში ჩატარდა. ადგილობრივ შემსრულებლებთან ერთად 1989 წლის ფესტივალში მონაწილეობას იღბდნენ მუსიკალური კოლექტივები ყირგიზეთის, ყაზახეთის, ბელორუსიის, ლიეტუის სსრ-დან და ბაშკირეთის ასსრ-დან. მთლიანად ფესტივალში 100-ზე მეტმა ადამიანმა მიიღო მონაწილეობა. კონცერტები ჯიდირდიუზის ველზე მოწყობილ 7 მოედანზე მიმდინარეობდა. ფესტივალი ახალგაზრდა 12 – 15 წლის ასაკის ხანენდე მომღერალთა გამოსვლით დაიწყო, რომლებმაც მუღამი „ყარაბაღული შიკესტე“ შეასრულეს. ფესტივალის პირველ დღეს დოღი ჩატარდა ყარაბაღული მორბენალებით. ფესტივალის პირველი მაყურებლები, ძირითადად, შუშის მცხოვრებნი იყვნენ. შუშაში ფესტივალის ფარგლებში ჭიდაობაში შეჯიბრებებიც ჩატარდა.
ფესტივალის გაუქმება და შემდგომი ისტორია
მე-4 ფესტივალი 1992 წელს 15 მაისს უნდა დაწყებულიყო და ყველაზე მასშტაბური უნდა ყოფილიყო. მასში 30-ზე მეტი ქვეყნიდან 500-მდე ადამიანის მონაწილეობა იყო დაგეგმილი. თუმცა ფესტივალი ყარაბაღის ომის დაწყებისა და 8 მაისს სომხური ძალების მიერ ქალაქ შუშას აღების გამო გაუქმდა. 2020 წლის 8 ნოემბერს საომარი მოქმედებების შედეგად აზერბაიჯანმა შუშაზე კონტროლი აღადგინა, რაც 10 ნოემბერს აზერბაიჯანის, სომხეთისა და რუსეთის სამმხრივმა განცხადებამ დაადასტურა. 2021 წლის იანვარში, აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა აზერბაიჯანის კულტურის მინისტრ ანარ კერიმოვთან შეხვედრაზე გაიხსენა ჰარიბულბულის ფესტივალის აღორძინების აუცილებლობა შუშაში და განაცხადა, რომ ამ ფოლკლორული ფესტივალის ტრადიცია უახლოეს მომავალში ხელახლა აღორძინდება. 30-წლიანი პაუზის შემდეგ პირველი ფესტივალი 12-13 მაისს შუშაში, ჯიდირდუზუზე გაიმართა. ფესტივალის ორგანიზატორი ჰეიდარ ალიევის ფონდი იყო. პირველ დღეს ფესტივალზე აზერბაიჯანელ ხალხთა მუსიკალური და საცეკვაო ჯგუფები გამოვიდნენ, ნაჩვენები იქნა ვიდეო რგოლები აზერბაიჯანელი მომღერლების ბულბულის, სეიდ შუშელის, ხან შუშელის, რაშიდ ბეიბუთოვის, შოვკეტ ალეკპეროვას შესრულებით, რომლებიც სხვადასხვა წლებში გადაიღეს შუშაში. მეორე დღეს ფესტივალზე აზერბაიჯანელი კომპოზიტორების კლასიკური მუსიკალური ნაწარმოებები იყო წარმოდგენილი. კონცერტი აზერბაიჯანის სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრისა და აზერბაიჯანის სახელმწიფო გუნდის მიერ შესრულებული ოპერა ქოროღლუს უვერტიურით გაიხსნა.
სექსტინა
სექსტინა — სალექსო ფორმა, რომელიც 6 სტროფისგან შედგება, ყოველი სტროფი 6-6 ტაეპს შეიცავს. პირველი სტროფი ჯვარედინად ირითმება, მომდევნო სტროფებში კი რითმული კოფიგურაცია გარკვეული კანონის შესაბამისად მონაცვლეობს. სექსტინას ნიმუშებია ალექსანდრე აბაშელის „სულის ემოდგომა“, კოლაუ ნადირაძის „აღსარება“ და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლექსთწყობა
ბელგია 1964 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბელგიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცამეტედ იასპარეზა 1964 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში. ამ თამაშებზე მათ 2 ოქროსა და ერთი ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1964 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბელგია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
სიმძლავრე
სიმძლავრე (აღნიშვნა: P) — ფიზიკური სიდიდე, რომელიც იზომება დროის ერთეულში შესრულებული მუშაობით.
გაზომვის ერთეულები
SI ერთეულთა სისტემაში, სიმძლავრის საზომ ერთეულს წარმოადგენს ვატი, რომელიც უტოლდება ჯოულს, გაყოფილს წამზე.
სხვა, სიმძლავრის საზომი, გავრცელებული ერთეულია ცხენის ძალა.
სიმძლავრე, მექანიკაში
თუ მოძრავ სხეულზე მოქმედებს ძალა, მაშინ ეს ძალა ასრულებს მუშაობას. სიმძლავრე, ამ შემთხვევაში გამოითვლება ფორმულით:
F — ძალა, v — სიჩქარე, \alpha კუთხე ძალისა და სიჩქარის ვექტორებს შორის.
მყისიერი ელექტრული სიმძლავრე
მყისიერი ელექტრული სიმძლავრე, კონკრეტულ ელექტრო-ქსელის ელემენტზე განისაზღვრება შემდეგი წესით:
სადაც I და U; - დენის ძალის და ძაბვის მყისიერი მნიშვნელობაა ამ ელემენტზე.
თუ ქსელის ელემენტს წარმოადგენს რეზისტორი, რომლის ელექტრო წინაღობაა R, მაშინ ვსარგებლობთ ფორმულით:
მუდმივი დენის სიმძლავრე
მუდმივი დენის შემთხვევაში საშუალო სიმძლავრე გამოითვლება შემდეგნაირად:
ლიტერატურა
კატეგორია:სიმძლავრე
ღიმილის დაბრუნება
ღიმილის დაბრუნება — 1978 წლის ქართული ფილმი, კინოალმანახი.
როლებში
კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:1978 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:ნანა მჭედლიძის ფილმები კატეგორია:ლეილა გორდელაძის ფილმები
712
თარიღი უცნობია
*
პარიკონია
პარიკონია (Pariconha) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 246 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 260 858 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39.28 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალაგოასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ქვემო ამბრეთი
ქვემო ამბრეთი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ყორნისის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 940 მეტრი, ყორნისიდან 15 კილომეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყორნისის სადაბო თემის სოფლები
ლიაოხე
მინი|250პქ|ლიაოხეს აუზი ლიაოხე — მდინარე ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთში, სიდიდით მეორე ამ რაიონში სუნგარის შემდეგ. სიგრძე (მდინარე სილიაოხეს სათავიდან) 1430 კმ. აუზის ფართობი 231 000 კმ. სათავე აქვს დიდი ხინგანისა და ჟეხეს მთების შესაყართან. მიედინება სუნლიაოს ვაკეზე, ერთვის ყვითელ ზღვას ლიაოდუნის ყურეში. წყლის საშუალო ხარჯი ქვემოთში 630 მ³წმ-ზე მეტია. უმთავრესად საზრდოობს წვიმის წყლით. წყალდიდობა იცის ივლის-აგვისტოში. დეკემბრიდან აპრილამდე გაყინულია. ზაფხულში ხშირია წყალმოვარდნები. ლიოახეს აუზში შექმნილია წყალსაცავები. სანაოსნოა ქალაქ შუანლიაოდან. შესართავთან არის ნავსადგური ინგქოუ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩინეთის მდინარეები
ყოჩივარდა
ყოჩივარდა (Cyclamen) — მცენარეთა გვარი ფურისულასებრთა ოჯახისა. ცნობილია 20-ზე მეტი ველურად მზარდი სახეობა. უპირატესად ხმელთაშუაზღვისპირეთში არიან გავრცელებული. ბალახოვანი მცენარეებია (სიმაღლეში 5–30 სმ) გორგლისებრი ფესურათი. ფოთლები ფესვთანური, გრძელყუნწიანი, გულისებური, ზოგჯერ ნაირფერად შეფერილი. ყვავილები ორსქესიანი, მარტოული, გრძელ საყვავილე ღეროზე, უბრალო ან ფოჩიანი ფურცლებით, მათ ძირში ხშირად ლაქით; შეფერილობა თეთრიდან ბორდოსფერსა და იისფრამდე. ყოჩივარდას სახეობებს შორისაა სამკურნალო მცენარეები. ოთახის კულტურაში ზრდიან სპარსული ყოჩივარდას (С. persicum), მეწამული ყოჩივარდას (С. purpurascens), ამოკვეთილი ყოჩივარდას (C. repan­dum) ჯიშებსა და ჰიბრიდებს; დეკორატიულ მებაღეობაში — სუროფოთოლა ყოჩივარდას (С. hederifoli­um), კოსის ყოჩივარდას (С. coum) და მისი ქვესახეობა კავკასიურ ყოჩივარდას (C. c. subsp. caucasicum). ამრავლებენ უპირატესად ფესურის გაყოფით.
სქოლიო
*
დაირუტი
დაირუტი — ქალაქი ეგვიპტეში, ასიუტის საგუბერნატოროში. კვეთს მდინარე ნილოსი. ქალაქის მცხოვრებთა სიმჭიდროვე 116.1 ადამიანს შეადგენს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ეგვიპტის ქალაქები კატეგორია:ასიუტის მუჰაფაზა
ბოხი
ბოხი — მამაკაცის დაბალი ხმის (ბანის) ერთ-ერთი სახეობა. მისთვის დამახასიათებელია სიმკვრივე, ბოხი ხმა - მკვრივი ბანი. ბოხი ძველად საკრავის სახელწოდებაც ყოფილა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ხალხური მუსიკა
თიურინგიის მმართველთა სია
thumb|თიურინგიის გერბი ეს არის ცენტრალური გერმანიის ისტორიული და პოლიტიკური რეგიონის, თიურინგიის მმართველთა სია.
ლუდოვინგები
thumb|Coat of arms of Landgrave Albert, 1265
საფრანგეთის მეორე რესპუბლიკა
საფრანგეთის მეორე რესპუბლიკა (La Deuxième République) — რესპუბლიკური მთავრობის აღმნიშვნელი ტერმინი, რომელიც არსებობდა საფრანგეთში 1848 წლის 4 ნოემბრიდან 1852 წლის 2 დეკემბრამდე, ნაპოლეონ III-ის გადატრიალებიდან მეორე იმპერიის დაარსებამდე. მეორე რესპუბლიკის პერიოდში დაიძაბა ვითარება „სოციალური და დემოკრატიული რესპუბლიკასა“ და რესპუბლიკის ლიბერალურ ფორმას შორის. ამ დაძაბულობამ 1948 წლის აჯანყებისას იფეთქა.
კატეგორია:საფრანგეთის ისტორია კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები
კუბის ტურიზმი
მინი|250პქ|საკურორტო ქალაქ ვარადეროს პლაჟი მინი|250პქ|კუბის ტიპური პლაჟი მინი|250პქ|[[ვინიალესის ხეობა]] მინი|250პქ|სასტუმრო ნასიონალი [[ჰავანაში]] ტურიზმი კუბაში ყოველწლიურად დაახლოებით 2 მლნ ადამიანს იზიდავს და წარმოადგენს კუნძულის შემოსავლების ერთ-ერთ ძირითად წყაროს. ხელსაყრელი კლიმატით, პლაჟებით, კოლონიური არქიტექტურითა და განსხვავებული კულტურული ისტორიით კუბა უკვე დიდი ხანია მიმზიდველი დესტინაციაა ტურისტებისათვის. კუბა იყო ესპანეთის უკანასკნელი, უძველესი და უახლოესი კოლონია 1901 წლამდე. XX საუკუნის პირველ ნახევარში კუბამ განაგრძო სარგებლის მიღება დიდი ინვესტიციებისგან, ინდუსტრიის შექმნითა და იმიგრაციით. მისმა სიახლოვემ და მჭიდრო ურთიერთობებმა აშშ-სთან ასევე განაპირობა ქვეყნის ეკონომიკის სწრაფი ზრდა. იქიდან გამომდინარე, რომ კუბასა და აშშ-ის ურთიერთობები სწრაფად გაუარესდა კუბის რევოლუციის შემდეგ და კუბის ბიზნესებმა განიცადა ექსპროპრიაცია და ნაციონალიზაცია, ქვეყანა მოწყვეტილი აღმოჩნდა მისი ტრადიციული ბაზრისგან ემბარგოთი, აშშ-მა ასევე აუკრძალა თავის მოქალაქეებს კუბაში ჩასვლა. ხელისუფლებაში კასტროს მოსვლიდან სულ რაღაც ორ წელში, ტურიზმის ინდუსტრია რეკორდულად დაბალ დონემდე დაეშვა. 1960-იან წლებში კომუნისტურმა მთავრობამ აკრძალა და შეამცირა კერძო საკუთრება, კანონგარეშე გამოაცხადა უცხოური ვალუტის ბრუნვა და ამ ყველაფერთან ერთად მოსპო ტურისტული ინდუსტრია.
1997 წლამდე, კონტაქტები ტურისტებსა და კუბელებს შორის კომუნისტური რეჟიმის მიერ დე-ფაქტო კანონგარეშედ იყო გამოცხადებული. კუბის უმთავრესი სავაჭრო პარტნიორის, საბჭოთა კავშირის დანგრევას მოჰყვა ეკონომიკური კრიზისი, რომელიც „სპეციალური პერიოდის“ სახელითაა ცნობილი. კუბის ხელისუფლებამ დაიწყო ძველი სასტუმროებისა და კომუნისტებამდე არსებული ამერიკული მანქანების აღდგენის პროგრამები, ძველი დიდების დასაბრუნებლად ასევე რესტავრაცია ჩაუტარდა ჰავანის რამდენიმე ქუჩას, ტურიზმის ინდუსტრიის მხარდასაჭერად და ტურისტების მოსაზიდად აშენდა სანაპირო კურორტები, რადგან ქვეყანას ჰაერივით ესაჭიროებოდა ამ სექტორიდან ფინანსების მიღება. სახელმწიფოს მიერ იზოლირებული კუბის საზოგადოებისგან საერთაშორისო ტურიზმის იზოლირებულობის გარანტიის მისაცემად, ხელი შეეწყო ანკლავურ კურორტების ჩამოყალიბებას იმდენად, რამდენადაც შესაძლებელი იყო ტურისტების განცალკევება კუბის საზოგადოებისგან; ამ მოვლენას „ანკლავური ტურიზმი“ ან „ტურიზმის აპართეიდი“ უწოდეს. 1990-იანი წლების ბოლოს, კუბის ტურიზმმა გადაასწრო ტრადიციულ საექსპორტო ინდუსტრიას — შაქარს, როგორც ქვეყნის შემოსავლების ძირითად წყაროს. ტურისტები ძირითადად ჩამოდიან კანადიდან და დასავლეთ ევროპიდან. ტურისტული არეალების მაღალი კონცენტრაცია შეიმჩნევა ვარადეროს, კაიო-კოკოს, ოლგინის ჩრდილოეთ პლაჟებისა და ჰავანის გარშემო. კუბის სოციალისტურ საზოგადოებასა და ეკონომიკაზე დარტყმა მართლაც მნიშვნელოვანი იყო. მიუხედავად ამისა, ბოლო წლებში შეიმჩნევა კუბის ტურიზმის შემცირება, რაც ეკონომიკის უკუსვლითა, უცხოური ინვესტიციების ზრდის შიშით და შიდა ეკონომიკის შეზღუდვითაა განპირობებული. ამის შემდეგ, კუბას ტურიზმის, განვითარებისა და ინვესტიციების სფეროში დომინიკელთა რესპუბლიკამ გაასწრო.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ტურიზმი კატეგორია:კუბა კატეგორია:კუბის ეკონომიკა
ლეუშერი
ლიტერატურა
კატეგორია:ცხენისწყლის შენაკადები კატეგორია:რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის მდინარეები
სექსტუს ემპირიკუსი
სექსტუს ემპირიკუსი — II საუკუნის ბოლოსა და III საუკუნის დამდეგის ფილოსოფოსი, ანტიკური სკეპტიციზმის წარმომადგენელი, ბუნების მკვლევარი, ექიმი, ასტრონომი. ფილოსოფიის მიმართულებებს ჰყოფდა დოგმატიზმად და სკეპტიციზმად. პირველმა წამოაყენა ალბათორის თეორიის და ლოგიკის საკითხები. მკაცრად აკრიტიკებდა რელიგიას და უარყოფდა ღმერთის ცნებას, მოითხოვდა პოლიტიკურ ინდეფერენტიზმს. მისი ნაშრომებია „პირონის დებულებანი“ და „მათემატიკოსების წინააღმდეგ“. „პირონის დებულებანი“ შესულია კრებულში „100 ყველაზე გავლენიანი წიგნი, რაც კი ოდესმე დაწერილა.“
ლიტერატურა
კატეგორია:სკეპტიკოსები კატეგორია:ძველი ბერძენი ფილოსოფოსები
ბელგია 1968 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბელგიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთოთხმეტედ იასპარეზა 1968 წელს, მექსიკის დედაქალაქ მეხიკოში. ამ თამაშებზე მათ 1 ვერცხლისა და 1 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1968 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბელგია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჯგუფი 13
„ჯუგფი ცამეტი“-ს ქსელი (პოლ. Trzynastka, იდიში Das Draitzental) — ებრაული კოლაბორაციული ორგანიზაცია ვარშავის გეტოში მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში. არაფორმალური სახელი მათ ძირითადი ოფისის ქუჩის დასახელებიდან, ლესზნოს ქუჩა 13 (Leszno Street 13), აიღეს. ჯგუფი 1940 წლის დეკემბერში დაარსდა და მას სათავეში აბრაჰამ გენცვაჟჩი ხელმძღვანელობდა. ჯგუფი ცნობილი იყო ებრაული გესტაპოს სახელით, რადგან პირდაპირ აბარებდა გერმანულ გესტაპოს.
ჩისკო მუნიოსი
ფრანსისკო ხავიერ მუნიოს ლიომპარტი (Francisco Javier Muñoz Llompart; დ. 5 სექტემბერი, 1980, მანაკორი, ესპანეთი), ცნობილი როგორც ჩისკო — ესპანელი ფეხბურთელი და მწვრთნელი. ინგლისური „უოტფროდის“ მწვრთნელი. თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე. 2011–2014 წლებში იცავდა თბილისის „დინამოს“ ღირსებას, რომლის რიგებში მოიგო უმაღლესი ლიგის ტიტული 2-ჯერ, ასევე გახდა საქართველოს თასის მფლობელი 2-ჯერ. ბოლო მატჩი დინამოში ჩაატარა 2014 წლის 11 დეკემბერს, სადაც „დინამომ“ მისი გოლის წყალობით შეძლო „ჩიხურას“ დამარცხება და საქართველოს სუპერთასის მოპოვება. 2019 წლიდან იყო თბილისის „დინამოს“ მთავარი მწვრთნელის ასისტენტი. 2020 წელს იყო თბილისის „დინამოს“ მწვრთნელი.
ვალენსია
ჩისკო დაიბადა მანაკორში, ბალეარის კუნძულებზე. „ვალენსიას“ "ბ გუნდში" წარმატებით თამაშის შემდეგ ის იჯარის წესით იმყოფებოდა სეგუნდა დივიზიონის კლუბ „რეკრეატივოში“, სადაც ერთი სეზონი ჩაატარა და 10 გოლი გაიტანა. 2001-02 წლების სეზონში ვალენსიამ კიდევ ერთ ესპანურ გუნდში, „ტენერიფეში“ გაანათხოვრა, სადაც მან 28 შეხვედრა ჩაატარა და მხოლოდ 1 გოლის გაიტანა შეძლო, სანამ იგი კვლავ დაბრუნდებოდა თავის ყოფილ კლუბში 2002-03 წლის სეზონში, რომელიც უკვე ლა ლიგაში იმყოფებოდა.
ჩისკო „ვალენსიაში“ 2003 წლის ზაფხულში დაბრუნდა 2 სეზონით, მან 22 მატჩში მიიღო მონაწილეობა, 2003–04 წლების სეზონში კი ჩისკომ „ვალენსიასთან“ ერთად პრიმერა დივიზიონის ტიტული მოიგო. მან იმავე წელს 8 თამაში ჩაატარა უეფა-ს თასზე (6 სასტარტო შემადგენლობაში, გოლი არ გაუტანია), სადაც მისმა გუნდმა საბოლოოდ ჩემპიონის ტიტულო მოიპოვა ფინალში ფრანგული მარსელის დამარცხებით.
რეალ ბეტისი
2008–09 წლების არც თუ ისე კარგად ჩატარებულ სეზონში ჩისკომ მხოლოდ 9 მატჩი ჩაატარა და ერთი გოლი გაიტანა, ამ სეზონში ბეტისი 1 ბურთით ჩამორჩა ხეტაფეს და სეგუნდა დივიზიონში დაქვეითდა. 2009 11 იანვარს საშინაო მატჩში მალაგას წინააღმდეგ, რომელიც მისი გუნდის მარცხით დასრულდა (1–2) იგი შეცვლაზე შევიდა 62-ე წუთზე.
დინამო თბილისი
30 წლის ასაკში ჩისკო საზღვარგარეთ წავიდა, იგი შეუერთდა საქართველოს ყველაზე ტიტულოვან კლუბს თბილისის „დინამოს“ თანამემამულეებთან, კარლეს კოტოსთან და ალბერტ იაგუესთან ერთად, მალე მათ კიდევ ერთი თანამემამულე მიკელ ალვარო შეუერთდა, თუმცა კლუბი სამივე მათგანმა დატოვა. პირველივე სეზონში მოახერხა ბომბარდირი ყოფილიყო დინამოს ფეხბურთელთა რიგებში, თუმცა ჯაბა დვალმა, რომელიც „ზესტაფონის“ რიგებში გამოდიოდა მასზე 2-ით მეტი გოლი გაიტანა (19) და უმაღლესი ლიგის 2011–12 წლების სეზონის ბომბარდირი გახდა. ჩისკომ მეორე სეზონში „დინამოსთან“ ერთად მოახერხა უმაღლესი ლიგისა და საქართველოს თასის მოგება. ამავე სეზონში თავისი კარიერის საუკეთესო მაჩვენებელი აჩვენა გოლების რაოდენობით, იგი გახდა უმაღლესი ლიგის ბომბარდირი 24 გოლით. იგი ხშირად ხვდებოდა ტურის სიმბოლურ ნაკრებში სხვა თანაგუნდელებთან ერთად, 2012 წელს საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის მიერ ჩატარებულ გამოკითხვაში ჩისკო საუკეთესოდ დასახელდა თანაგუნდელებთან, გიორგი ლორიასა და ჯაბა დვალთან ერთად. ჩისკომ დინამოს მაისურით თავისი პირველი გოლი 2011 წლის 21 ივლისს, უეფა-ს ევროპის ლიგის მეორე საკვალიფიკაციო ეტაპზე, უელსური „ლანელის“ კარში გაიტანა, ხოლო საიუბილეო 50-ე 2013 წლის 11 აგვისტოს საშინაო მატჩში „ზესტაფონის“ წინააღმდეგ, სადაც საფინალო ანგარიში დააფიქსირა (2–1). 2013-14 წლების სეზონში ჩისკომ დინამოსთან ერთად შეძლო დუბლის შესრულება, გახდა უმაღლესი ლიგის ჩემპიონი და საქართველოს თასის მფლობელი, რომლის ფინალშიც საჩხერის „ჩიხურას“ შეძლო გოლის და საგოლე პასის მითვლა. ამავე სეზონში, 19 გოლით მეორედ გახდა უმაღლესი ლიგის და მესამედ „დინამოს“ ბომბარდირი. ყოველდღიური სპორტული გაზეთი „ლელოს“ ვერსიით ჩისკო უმაღლესი ლიგის 2013-14 წლების სეზონის საუკეთესო ფეხბურთელად და ლეგიონერად დასახელდა, ასევე სეზონის საუკეთესო იყო მისი გოლი ზესტაფონის „კარში“ (03.05.2014) 5 დინამოელთან ერთად ასევე მოხვდა სეზონის საუკეთესო გუნდში. 2014-15 წლების სეზონიდან ჩისკო გუნდის კაპიტანი გახდა. ამავე სეზონში ჩაატარა ლიგის 12 (გაიტანა 4 გოლი) და თასის 1 თამაში. 2014 წლის 11 დეკემბერს საჩხერის „ჩიხურას“ წინააღმდეგ გამართულ სუპერთასის მატჩში „დინამომ“ ჩისკოს მიერ 90-ე წუთზე გატანილი გოლით გაიმარჯვა, ჯამში „დინამოს“ მაისურით 129 მატჩი ჩაატარა და შეძლო 77 გოლის გატანა.
საკლუბო სტატისტიკა
1 ევროპული კონკურსები შეიცავს უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგას, უეფა-ს თასს და უეფა-ს სუპერთასს 2 სხვა ტურნირები შეიცავს ესპანეთის სუპერთასს და საქართველოს სუპერთასს
პირადი
ჩისკო არის ასევე ფეხბურთელის, ტონი მუნიოსის უფროსი ძმა, რომელიც ერთხელ „მალიორკას“ მთავარი გუნდის შემადგენლობაში გამოჩნდა, მაგრამ მისი კარიერის დიდი ნაწილი გაატარა თავისი ქვეყნის დაბალ ლიგებში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1980 კატეგორია:დაბადებული 5 სექტემბერი კატეგორია:ესპანელი ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ვალენსიის ფეხბურთელები კატეგორია:უელვას რეკრეატივოს ფეხბურთელები კატეგორია:ტენერიფეს ფეხბურთელები კატეგორია:რეალ ბეტისის ფეხბურთელები კატეგორია:ლევანტეს ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ტარაგონის ხიმნასტიკის ფეხბურთელები კატეგორია:სეგუნდა დივიზიონი B-ის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს მწვრთნელები
ქართული ნაციონალური ბალეტი
მინიატიურა|300პქ|„სიმდი“ ქართული ეროვნული ბალეტი, საზოგადოებაში უფრო მეტად ცნობილი, როგორც სუხიშვილები ან სუხიშვილი — ქორეოგრაფიული ანსამბლი, დაარსდა 1945 წელს ილიკო სუხიშვილისა და ნინო რამიშვილის ხელმძღვანელობით. ანსამბლის მიერ ქართულ ცეკვაში განხორციელებული რეფორმა ახლოა ე.წ. „მოდერნ-ბალეტის“ პრინციპებთან, თუმცა მისი არსით და პოეტიკით იგი ქართული ეროვნული ქორეოგრაფიაა და ანსამბლის დადგმული ცეკვები ქართულ ფოლკლორს ეფუძნება.
პირველი კონცერტი გაიმართა 1945 წლის 11 ივნისს. 1948 წელს ანსამბლი პირველად გასცდა საბჭოთა კავშირის საზღვრებს. 1970 წელს ანსამბლს მიენიჭა „აკადემიურის“ სტატუსი.
ქართული ნაციონალური ბალეტის სახელმწიფო ანსამბლს განხორციელებული აქვს ორასზე მეტი ტურნე. მსოფლიოს ხუთი კონტინენტის 88 ქვეყანაში გამართული აქვს 19 200-ზე მეტი წარმოდგენა. ანსამბლის ქორეოგრაფიულ ხელოვნებას 60 მილიონზე მეტი მაყურებელი ეზიარა. 1967 წელს ანსამბლმა კონცერტი ლა-სკალაში გამართა და პირველი და დღემდე ერთადერთი ფოლკლორული დასი გახდა, რომელიც ამ თეატრის სცენაზე გამოვიდა.
1985 წლიდან ანსამბლის დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო თენგიზ სუხიშვილი. 2007 წლიდან ანსამბლის სამხატვრო ხელმძღვანელია ილიკო სუხიშვილი-უმცროსი, დირექტორი — ნინო სუხიშვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ბალეტი კატეგორია:ქართული ცეკვები კატეგორია:ქართული ანსამბლები
სვაბოდა (კუიურგაზის რაიონი)
სვაბოდა (Свобода; Свобода) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 629 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:კუიურგაზის რაიონის სოფლები
ბრუკლინ ნეტსის მთავარი მწვრთნელები
ბრუკლინ ნეტსი (Brooklyn Nets) — პროფესიონალური საკალათბურთო კლუბი, რომელიც ნიუ-იორკ სიტის ქალაქ ბრუკლინში მდებარეობს. გუნდი არის წევრი ატლანტიკის დივიზიონის, რომელიც აღმოსავლეთ კონფერენციას ეკუთვნის ნაციონალურ საკალათბურთო ასოციაციაში (NBA).
გუნდის ისტორიაში სულ 20 მთავარი მწვრთნელი იყო. პირველი მათგანი მაქს ზასლოფსკი იყო, რომელიც გუნდს 2 სეზონის განმავლობაში ლიდერობდა. კევინ ლაფერი იიყო ერთადერთი მწვრთნელი, რომელმაც ჩემპიონის ტიტული მოიგო 1974 და 1976 წლებში, როდესაც გუნდი ჯერ კიდევ ABA-ში ასპარეზობდა. ლაფერი ყველა დროის ლიდერია გუნდის ისტორიაში რეგულარული სეზონის ჩატარებული მატჩების რაოდენობით (615) და გამარჯვებით (297). ლარი ბრაუნი ლიდერობს გუნდის ისტორიაში რეგულარული სეზონის გამარჯვების პროცენტიც (.576). ბაირონ სკოტი ნეტსის ყველა დროის ლიდერია პლეი-ოფში გაწვრთნილი (40) თამაშით და ასევე მოგებული (25) მატჩით, რითაც პლეი-ოფში გამარჯვების პროცენტული (.625) მაჩვენებელი აქვს. ჩაკ დელი და ბილ ფიტჩი არჩეული იქნენ 10 საუკეთესო მწვრთნელს შორის NBA ისტორიაში. დელი, ბრაუნი და ლუ კერნესეცა არიან ნეტსის მხოლოდ და მხოლოს ის მწვრთნელები, რომლებიც კალათბურთის დიდების დარბაზში იქნენ შეყვანილი როგორც მწვრთნელი.
მწვრთნელები
სტატისტიკა შესწორებულია 2010-2011 წლების სეზონის დამთავრების შემდეგ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრუკლინ ნეტსი კატეგორია:NBA გუნდების მწვრთნელები
ლინცი
ლინცი (Linz) — ქალაქი ავსტრიაში. ფედერაციული მხარის, ზემო ავსტრიის დედაქალაქი. მოსახლეობა — 189.528. არის ზემო ავსტრიის უდიდესი ქალაქი და ავსტრიის სიდიდით მესამე ქალაქი ვენისა და გრაცის შემდეგ. ქალაქის სახელის მიხედვით დაერქვა ასტეროიდს (1469) ლინცია-ს სახელი. ქალაქში მდებარეობს ოთხი უნივერსიტეტი, 5 თეატრი, მუზეუმი და XIII—XIX საუკუნეების არქიტექტურული ძეგლები.
გეოგრაფია
ლინცი მდებარეობს ალპებში, ზღვის დონიდან 266 მეტრზე. გაშენებულია მდინარე დუნაის ორივე ნაპირზე.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ქალაქები კატეგორია:ევროპის კულტურული დედაქალაქები
ჩვენი უბნის შვილები
ჩვენი უბნის შვილები (أولاد حارتنا awlād ḥāratnā) — ნობელიანტი ეგვიპტელი მწერლის, ნაჯიბ მაჰფუზის 1959 წლის რომანი.
შინაარსი
სიუჟეტი თავიდან ჰქმნის სამი მონოთეისტური აბრაამული რელიგიის (იუდაიზმი, ქრისტიანობა და ისლამი) ურთიერთდაკავშირებულ ისტორიას,რომელიც ალეგორიზირებულია მე-19 საუკუნის კაიროს უბანში.
კრიტიკოსთა აზრით, უბანი წარმოადგენს ღმერთს, რასაც ავტორი უარყოფს. მისი თქმით, არაფერი არ წარმოადგენს ღმერთს, რადგანაც ის ერთადერთი და უდიდესია.
ნაწარმოების პირველი ოთხი სექცია მოგვითხრობს ისტორიებს უბნის (ღვთის) შვილების — ადამის, რომელიც ღმერთის ფავორიტი შვილია, და სატანის შესახებ.
შემდეგი თაობის წარმომადგენელი გმირები თავიდან გადიან მოსეს, იესოსა და მუჰამედის ცხოვრებისეულ გზას. თითოეული მათგანი უბნის სხვადასხვა ლოკაციაზე ცხოვრობს და სიმბოლიზირებს იუდაიზმს, ქრისტიანობასა და ისლამს.
წიგნის მეხუთე სექციის პროტაგონისტი კი არაფაა, რომელიც წარმოადგენს თანამედროვე ტექნოლოგიებისა და მეცნიერების ხანას, მისი სახელი კი წინასწარმეტყველთაგან მომდინარეობს. შინაარსისათვის ცენტრალური ნაწილია futuwwat (ძლიერი კაცები).
ძლიერი კაცები აკონტროლებენ უბანს და მოსახლეობას ფულს სძალავენ. წიგნის წარმატებული გმირები მათი სქემის ჩამოშლას ახერხებენ, თუმცაღა ისინი მაინც ბრუნდებიან. არაფა საკუთარი ინტელექტისა და ასაფეთქებლების ცოდნის მათ წინააღმდეგ მიმართვას ცდილობს, თუმცაღა მისი მცდელობები ირიბად იწვევს მოხუცი კაცის სიკვდილს. ძლიერი კაცების ლიდერი ამას იგებს, და აშანტაჟებს არაფას რაღა დაეხმაროს მას გახდეს მთელი უბნის დიქტატორი.
წიგნი სრულდება არაფას მკვლელობის შემდგომ.არაფას მეგობარი კი იმ წიგნის ნარჩენებს ეძებს, სადაც მისი საიდუმლოებები ეწერა.
გამოცემა
ნაწარმოები თავდაპირველად 1959 წელს, ჟურნალ "ალ-აჰრამში" იბეჭდებოდა სერიული სახით, არაბული ენაზე, თუმცაღა მის გამოცემას ეგვიპტის რელიგიური კოლეგიის პროტესტი მოჰყვა. ნაწარმოების წიგნის სახით გამოცემა ეგვიპტეში აიკრძალა. ნაწარმოები დაუცალკევებლად მხოლოდ პრეზიდენტ გამალ აბდელ ნასერის ჩარევის შედეგად გამოიცა,რომელიც ჟურნალის დირექტორთან,მუჰამედ ჰეიკალთან მეგობრობდა.
ამ მიზეზთა გამო, ნაწარმოებს 8 წელი დასჭირდა წიგნის სახით გამოსაცემად, თუმცაღა არა ეგვიპტეში, არამედ ლიბანში, ბეირუთში დაიბეჭდა 1967 წელს.
მიღება
წიგნმა ეგვიპტეში დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია. კერძოდ ეგვიპტის რელიგიურ საქმეთა კოლეგიამ წიგნი დაგმო და ღვთისადმი მკრეხელობად მოიხსენია.
ომარ აბდელ რაჰმანმა მაჰფუზს მონანიებისაკენ ან სიკვდილისაკენ მოუწოდა. მან ასევე განაცხადა რომ ეს რომ ადრე ექნა, სალმან რუშდი ზღვარს არ გადაკვეთდა. შედეგად,1994 წელს მაჰფუზს საკუთარი სახლის წინ, კაიროში, ორი ექსტრემისტი თავს დაესხა და ყელში დაჭრა. ნაჯიბი თადასხმას გადაურჩა, თუმცაღა მიყენებულმა დაზიანებებმა 2006 წელს მის გარდაცვალებაზე იქონია გავლენა.
„ჩვენი უბნის შვილები“ მაჰფუზის გარდაცვალებიდან 4 თვეში ოფიციალურად გამოიცა ეგვიპტეში და ბესტსელერად იქცა.
სქოლიო
კატეგორია:1959 წლის რომანები
კორსიკის სამზარეულო
მინი| კორსიკული ტრადიციული კვება (მარცხნიდან მარჯვნივ): ბროჩი, პულენდა და ფიგატელუ კორსიკის სამზარეულო კუნძულ კორსიკის ტრადიციული სამზარეულოა. იგი ძირითადად ემყარება კუნძულის პროდუქტებს და ისტორიული და გეოგრაფიული მიზეზების გამო, ბევრი საერთო აქვს იტალიურ სამზარეულოსთან, უმნიშვნელოდ კი ნიცასა და პროვანესთან.
ისტორია
მარჯვნივ|მინი| Castagniccia- ს პანორამა: გენუელთა წესმა მკვეთრად შეცვალა კუნძულის დიდი ნაწილის ლანდშაფტი, ფართო მასშტაბით შემოიღო წაბლი. კორსიკის გეოგრაფიულმა კონფორმაციამ, აღმოსავლეთ სანაპიროზე (კონტინენტთან უახლოესი), დაბალმა, მალარიით სავსე და თავდაცვასთან შეუსაბამო ადგილმა, აიძულა მოსახლეობა დასახლებულიყო ინტერიორის მთებში. ანტიკური პერიოდის განმავლობაში ექსპორტირებული სოფლის მეურნეობის პროდუქტები ასახავს ამ სიტუაციას: ეს იყო ცხვარი, თაფლი, ცვილი და ტარი, რომელიც წარმოებულია ხშირი ტყეების საშუალებით. უფრო მეტიც, კუნძული განთქმული იყო თავისი იაფი ღვინით, რომელიც რომში ექსპორტირდებოდა. დასახლების კონცენტრაცია ინტერიორში, ტიპური, ახლომდებარე სარდინიისთვის, გაგრძელდა მე-20 საუკუნის დასაწყისამდე; 1911 წელს 73,000 ადამიანი ცხოვრობდა იმ ზონაში, რომელიც ზღვის დონიდან 700-დან 1000 მ-მდე იყო. შუა საუკუნეებში, უფრო სწორედ XII საუკუნეში, როდესაც პიზა კორსიკის ჰეგემონური ძალა იყო, კუნძულზე განხორციელდა დიდი იმიგრაცია ახლომდებარე ტოსკანიდან. ტოსკანურ ენასთან, ჩვეულებებთან და იტალიის ამ რეგიონისთვის დამახასიათებელ კერძებთან ერთად. მოგვიანებით, როდესაც ჯენოას კუნძულზე დომინირების რიგი მოვიდა, ხალხის კვების ჩვევებში მნიშვნელოვანი ცვლილება მოხდა; გენუის გუბერნატორმა, 1548 წლის 28 აგვისტოს ხელმოწერილი განკარგულებით, თითოეულ მემამულესა და მოქირავნეს უბრძანა ყოველწლიურად მინიმუმ წაბლის, თუთის, ზეთისხილისა და ლეღვის ხის დარგვა, თითოეული არ დარგული ხისთვის სამი ლირეს ჯარიმა იყო დაწესებული. ამ განკარგულების მიზეზი კუნძულოვანი მოსახლეობისთვის საარსებო საშუალებების მიცემა იყო. ჯერ კიდევ მე -17 საუკუნის დასაწყისში გენუელი ადმინისტრატორი ბალიანო წერდა, რომ კორსიკელები ქერის პურზე, ბოსტნეულსა და სუფთა წყალზე ცხოვრობდნენ. იმავე ხაზზე მიიღეს სხვა განკარგულებები, მაგალითად, ის, რაც გამოიცა 1619 წელს, რომელიც ბრძანებს, რომ ყოველწლიურად 10 წაბლის ხე უნდა დაირგოს თითოეული მიწის მესაკუთრისა და გამქირავებლის მიერ. დროთა განმავლობაში რადიკალურად შეიცვალა კუნძულის მთელი რეგიონების ლანდშაფტი, მარცვლეულის თითქმის სრულად წაბლით ჩანაცვლებით; ერთმა რეგიონმა, ბასტიის სამხრეთით მდებარე კასტანგნიჩამ მიიღო თავისი სახელი წაბლის ( კასტანუს ) ტყეებიდან. მე -18 საუკუნეში წაბლმა თითქმის მთლიანად შეცვალა ბურღულეული. უპირველეს ყოვლისა, წაბლის პლანტაციამ რადიკალურად შეცვალა კუნძულების მკვებავი დიეტა და შეინარჩუნა ისინი განმეორებითი შიმშილისგან. კორსიკის ისტორიკოსმა იაკობ ფონ ვიტელიბსმა დაწერა, რომ 1730-იან წლებში კუნძულზე მოგზაურებმა ჩამოიტანეს ღვინით სავსე კოლბა და ჯიბე, რომელშიც წაბლის პურით ან შემწვარი წაბლით იყო სავსე. მინი| ვენახები პატრიმონიოსთან
წაბლი
მარჯვნივ|მინი| წაბლის ფქვილი პულენტას მთავარი ინგრედიენტია წაბლის ხის ფართომასშტაბიანი კულტივირება შემოიტანეს კორსიკაში გენუელთა ბატონობის დროს. კალორიულობით მდიდარ ნაყოფს აიღებდნენ (ხელთათმანების გარეშე) და აშრობდნენ და ათავსებდნენ ხის გრეიტზე ( a grata) ცეცხლის ზემოთ ( u fucone) ერთი თვის განმავლობაში: ეს ცეცხლი, რომელიც განთავსებულია მშრალ თიხის ფუძეზე 1 მ 2 სიგანეზე და 20  სმ სისქის,აგრეთვე სახლის გათბობის ფუნქციას ითავსებს. გაუკაცრიელებულ წაბლს ჭამენ ტყეში საძოვრად გასული ღორები. მათ დამატებიტ კვებავენ წაბლის ფქვილით, ისე, რომ მათმა ხორცმა დამახასიათებელი გემო შეიძინოს. წაბლის მნიშვნელობა კორსიკელთა ცხოვრებაში ჩანს იქიდან, რომ მე -19 საუკუნის კასტაგნიჩიაში ტრადიციული საქორწილო ლანჩის დროს მომზადდა არანაკლებ 22 სხვადასხვა ტიპის წაბლის კერძი. დღეს წაბლის ფქვილი ცნობილი არის ფრანგული AOC და ევროპული AOP, სახელწოდებით " Farine de châtaigne corse-Farina castagnina corsa ". მარჯვნივ|მინი| კორსიკული წაბლი ევიზადან
ყველი
მინი| კორსიკული ყველი კორსიკული ტრადიციული ყველი მზადდება მხოლოდ ცხვრის ან თხის რძით. 1980-იანი წლების შუა პერიოდში კუნძულზე ბინადრობდა 150 000 ცხვარი და 20 000 თხა. ყველაზე მნიშვნელოვანი მათ შორის არის brocciu,შრატის ყველი აკინი, ricotta (მაგრამ ლაქტოზას გარეშე). ყველი უთვალავი კორსიკული კერძის ინგრედიენტია, პირველი კერძებიდან დაწყებული ნამცხვრებით დამთავრებული. ბროციუ ერთადერთი კორსიკული ყველია, რომელსაც აქამდე მიღებული აქვს AOC ნომინალი. სხვა ნიშანდობლივი ყველი არის niulincu (ნიოლოდან, კორსიკის კერა), balaninu(ბალაგნიდან, ჩრდილო–დასავლეთის რეგიონიდან). ("დამპალი ყველი") არის ყველი, რომელიც შეიცავს მწერების ლარვას, მსგავსი სარდინიული casu marzu-სა. კორსიკული ყველის მწარმოებლები ყოველ წელს მაისის დასაწყისში ხვდებიან ყველის ბაზრობაზე ( A Fiera di U Casgiu ), ვენაკოში. <span class="lang-comment" data-ve-ignore="true" style="font-style:normal; display:none; color:#33aa33; margin-left:0.3em">კოდი: cor დაწინაურებულია კოდში: kw <span class="lang-comment" data-ve-ignore="true" style="font-style:normal; display:none; color:#33aa33; margin-left:0.3em">კოდი: cor დაწინაურებულია კოდში: kw <span class="lang-comment" data-ve-ignore="true" style="font-style:normal; display:none; color:#33aa33; margin-left:0.3em">კოდი: cor დაწინაურებულია კოდში: kw <span class="lang-comment" data-ve-ignore="true" style="font-style:normal; display:none; color:#33aa33; margin-left:0.3em">კოდი: cor დაწინაურებულია კოდში: kw <span class="lang-comment" data-ve-ignore="true" style="font-style:normal; display:none; color:#33aa33; margin-left:0.3em">კოდი: cor დაწინაურებულია კოდში: kw <span class="lang-comment" data-ve-ignore="true" style="font-style:normal; display:none; color:#33aa33; margin-left:0.3em">კოდი: cor დაწინაურებულია კოდში: kw
Ღვინო
ბერძნებმა კორსიკაში შეიტანეს ღვინო. რომაელებმა განავითარეს ღვინის ინდუსტრია და იმპორტი მოახდინეს კორსიკული ღვინოების. რენესანსის პერიოდში კუნძულის ღვინოებს დიდი ყურადღება ეთმობოდა : ვატიკანის რუკების გალერეაში, სადაც გამოსახულია იტალიის რეგიონები და მის მიმდებარე კუნძულები, XVI საუკუნის იტალიელმა კოსმოგრაფმა იგნაციო დანტიმ კორსიკის რუკაზე დაწერა: ” კორსიკამ მიიღო ოთხი ძირითადი ბუნების საჩუქარი: მისი ცხენები, მისი ძაღლები, ამაყი და მამაცი კაცები და მისი ღვინოები, ყველაზე გულუხვი, რომლებსაც მთავრები ყველაზე დიდ პატივს სცემენ! ". 1887 წელს ფილოქსერა კუნძულის ვენახებს დაატყდა თავს. კუნძულის მევენახეობის დრამატული ცვლილება მოხდა 1960-იანი წლების დასაწყისში. ამ დროს დაახლოებით 20,000 პიერ-ნორას ( ალჟირელი ფრანგი კოლონისტები) მოუწიათ დაეტოვებინათ ჩრდილოეთ აფრიკა და დასახლებულიყვნენ კორსიკაში. საფრანგეთის სახელმწიფო მათ ეხმარებოდა უზარმაზარი რესურსით. შემოიღეს სამხრეთ ჯიშები, რომლებმაც შეცვალეს კორსიკული ღვინოების პროფილი.  ვენახის ფართობმა შეადგინა 4,700 ჰექტარი 1959 წელს, გაიზარდა 28,000  ჰექტარამდე 1978 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიური სამზარეულო კატეგორია:კორსიკული სამზარეულო
სიბაგატი
სიბაგატი (ოფიციალურად სიბაგატის მუნიციპალიტეტი) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ აგუსანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 33 957 ადამიანს შეადგენს.
სიბაგატი პროვინციის უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს და „სამხრეთ აგუსანის კარიბჭესა“ და „სამხრეთ აგუსანი უკანასკნელ საზღვარსაც“ უწოდებენ. პროვინციის მასშტაბით სიბაგატი სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტების: ქოქოსის, ბანანის, ბოსტნეული კულტურებისა და განსაკუთრებით, სართავი ბანანის მთავარი მწარმოებელია.
ეტიმოლოგია
მუნიციპალიტეტის სახელწოდება სიტყვა BAGAT-დან წარმოდგება, რაც „შეხვედრას“ ან „შეხვედრის ადგილს“ ნიშნავს. ზეპირი გადმოცემის თანახმად, მუნიციპალიტეტის მახლობლად მდინარე სიბაგატი მეომარი ტომების შეხვედრისა და ბრძოლის ადგილს წარმოადგენდა. მდინარე სიბაგატი უფრო დიდი მდინარის, ვავას შენაკადია. დამარცხებული ტომები მდინარე ვავას გაყოლებით იხევდნენ უკან.
ისტორია
სიბაგატის ტერიტორიები წარსულში ქალაქ ესპერანსას ნაწილი იყო, აგუსანის პროვინციაში. 1961 წლის აგვისტოში №440 აღმასრულებელი ბრძანების მიხედვით, ბაიუგანის, მაიგატასანის, ნუევა-სიბაგატის, ვერდოს, მამბუტაის, სალვაკიონის, კარიდადის, საგმონეს, კალაიტანის, სინადიაპის, მალინდაოს, ნოლისა და სვა მიმდებარე ბარიოები და სიტიოები ესპერანსას გამოეყო და ახლად შექმნილ ბაიუგანის მუნიციპალიტეტს მიეკუთვნა. 1980 წლის 1-ელ თებერვალს ბაიუგანის მუნიციპალიტეტს ლიიჰანის, სინაის, სიბაგატის, ელ-რიოს, აფგას, ტაბონტაბონის, პერესის, მაგსაისაის, სანტა-კრუსის, სანტა-მარიას, სან-ისიდროს, ვილიანგიტის, დელ-როსარიოს, ანაჰაუანის, მაჰაიაჰაის და სან-ვისენტეს ბარანგაები გამოეყო და სიბაგატის მუნიციპალიტეტი ჩამოყალიბდა. მუნიციპალიტეტის ადგილობრივი მთავრობა სიბაგატის ბარანგაიშია განთავსებული, ამჟამად ბარანგაი პობლაკიონი. 1980 წლის 6 ნოემბერს მუნიციპალიტეტის პირველ მერად ვისენტე ბ. ბენიგიან უმცროსი აირჩიეს.
გეოგრაფია
ფილიპინების სტატისტიკის სააგენტოს მონაცემებით, მუნიციპალიტეტის საერთო ფართობი 567.82 კმ²-ია, რაც სამხრეთ აგუსანის საერთო ფართობის 5.68%-ს შეადგენს.
სიბაგატს ჩრდილოეთიდან სანტიაგოსა და კანტილანის მუნიციპალიტეტი ესაზღვრება, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ― მადრიდის, კარმენის, ლანუსას მუნიციპალიტეტები ესაზღვრება, აღმოსავლეთით — ქალაქი ტანდაგი და სან-მიგელის მუნიციპალიტეტი, სამხრეთითა და სამხრეთ-აღმოსავლეთით ― ქალაქი ბაიუგანი, სამხრეთ-დასავლეთით ― ლას-ნიევესი, დასავლეთით ― ბუტუანი და რემედიოს ტ. რომუალდესი, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთით ― კაბადბარანი.
სიბაგატი 29 კმ-ითაა დაშორებული კარაგის რეგიონული ცენტრიდან, ხოლო უახლოესი აეროპორტი 34 კმ-ის დაშორებით მდებარეობს ქალაქ ბუტუანში. მუნიციპალიტეტი 14 კმ-ის დაშორებით მდებარეობს პროვინციის შემადგენელი ქალაქიდან, ბაიუგანიდან.
მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე რამდენიმე მდინარე მიედინება: სიბაგატი, ტამბაგოკო, ტაგო, ანდანანი, ბოგუკო, ბუგსუკანი, ბალანგუბანგი და მანაგონგი. ყველაზე გრძელი მდინარეა ვავა.
1964 წლის 3 სექტემბერს ფილიპინების პრეზიდენტის №308 პროკლამაციის მიხედვით, სატყეო ნაწარმის, სამდინარო აუზის მენეჯმენტისა და ნიადაგის დაცვის მიზნით, სიბაგატი, ვავა და გარშემორტყმული ტერიტორიები ნაკრძალად გამოცხადდა, რომელსაც სიბაგატ-ვავას სატყეო ნაკრძალი ეწოდა.
1991 წლის 29 მაისს, ფილიპინების პრეზიდენტის №734 პროკლამაციის საფუძველზე მდინარე ანდანანი და გარშემორტყმული ტერიტორიებიც ნაკრძალად გამოცხადდა (ანდანანის მდინარის აუზის სატყეო ნაკრძალი).
სიბაგატი 24 ბარანგაიდ იყოფა.
დემოგრაფია
2020 წლის აღწერით, სიბაგატის მოსახლეობა 33 957 ადამიანს უდრის. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 60 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის მოსახლეობის დიდ ნაწილს ბოჰოლის, სებუს, ლეიტესა და ნეგროსის პროვინციებიდან წამოსული ვისაიანელი მიგრანტები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ აგუსანის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:სამხრეთ აგუსანის დასახლებული ადგილები
მადლიერების დღე
ისტორია
მადლიერების დღის პირველი აღნიშვნის თარიღი და ადგილი სადავოა. თუმცა, მადლიერების დღე თავისი ტრადიციული ატრიბუტებით პირველად აღინიშნა პლიმუთის პლანტაციებში 1621 წელს. მადლიერების დღე როგორც ეროვნული უქმე დღე აღინიშნება 1863 წლიდან, აბრაამ ლინკოლნის გადაწყვეტილებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შემოდგომის ფესტივალები კატეგორია:ქრისტიანული დღესასწაულები
713
თარიღი უცნობია
*
ქვემო ლეთეთი
ქვემო ლეთეთი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ბებნისის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, ქარელიდან 3 კილომეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სალონიკი
სალონიკი (Θεσσαλονίκη) ასევე ცნობილია როგორც თესალონიკი —  საბერძნეთის სიდიდით მეორე ქალაქი. მაკედონიის გეოგრაფიული რეგიონის, ცენტრალური მაკედონიის ადმინისტრაციული რეგიონის და მაკედონიისა და თრაკიის დეცენტრალიზებული ადმინისტრაციის დედაქალაქი. იგი ასევე ცნობილია, როგორც η Συμπρωτεύουσα (i Symprotévousa), სიტყვასიტყვით „თანა-დედაქალაქი“.
სალონიკი მდებარეობს თერმაიკოსის ყურეში, ეგეოსის ზღვის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში, მდინარე ვარდარის შესართავთან. სალონიკის დიმში, ქალაქის ისტორიულ ცენტრში 2021 წელს ცხოვრობდა 317 778, ხოლო ქალაქის აგლომერაციაში 1 091 424 ადამიანი. ქალაქი არის საბერძნეთის მეორე ძირითადი ეკონომიკური, ინდუსტრიული, კომერციული და პოლიტიკური ცენტრი და მთავარი სატრანსპორტო კერა საბერძნეთსა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში, რაც განაპირობა სალონიკის პორტმა. ქალაქი ცნობილია თავისი ფესტივალებით, ღონისძიებებით და აქტიური კულტურული ცხოვრებით, ითვლება საბერძნეთის კულტურულ დედაქალაქად. ისეთი ღონისძიებები, როგორიცაა სალონიკის საერთაშორისო გამოფენა და სალონიკის საერთაშორისო კინოფესტივალი ტარდება ყოველწლიურად, ხოლო ქალაქი ორ წელიწადში ერთხელ მასპინძლობს ბერძნული დიასპორის შეხვედრას. სალონიკი იყო 2014 წლის ევროპის ახალგაზრდული დედაქალაქი. ქალაქის მთავარი, არისტოტელეს უნივერსიტეტი ყველაზე დიდია ბალკანეთში.
ქალაქი ძვ. წ. 315 წელს დააარსა მაკედონიის მეფე კასანდროსმა, რომელმაც მას თავისი მეუღლის თესალონიკეს, ფილიპე II მაკედონელის ქალიშვილისა და ალექსანდრე მაკედონელის დის სახელი უწოდა. რომაული პერიოდის მნიშვნელოვანი მეტროპოლია, სალონიკი იყო ბიზანტიის იმპერიის სიდიდით მეორე და უმდიდრესი ქალაქი. იგი ოსმალებმა დაიპყრეს 1430 წელს და მნიშვნელოვანი საზღვაო პორტი და მრავალეთნიკური მეტროპოლია თურქეთის მმართველობის ქვეშ დარჩა თითქმის ხუთი საუკუნის განმავლობაში, ხოლო XVI-XX საუკუნეებში იყო ერთადერთი ქალაქი ევროპაში, სადაც ებრაელები ცხოვრობდნენ. ოსმალეთის შემადგენლობიდან გავიდა 1912 წლის 8 ნოემბერს საბერძნეთის სამეფოს შექმნის შემდეგ. თესალონიკში წარმოდგენილია ბიზანტიური არქიტექტურა, მათ შორის მრავალი ადრექრისტიანული და ბიზანტიური ძეგლი, მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი, ასევე რამდენიმე რომაული, ოსმალური და ებრაული ნაგებობები.
სალონიკი საბერძნეთში პოპულარული ტურისტული ადგილია. 2013 წელს ჟურნალმა „National Geographic“ სალონიკი შეიყვანა მსოფლიოს საუკეთესო ტურისტულ მიმართულებებში, ხოლო 2014 წელს ჟურნალმა „Financial Times“ სალონიკი გამოაცხადა, როგორც მომავლის საუკეთესო საშუალო ზომის ევროპული ქალაქი ადამიანური კაპიტალისა და ცხოვრებისათვის.
ეტიმოლოგია
ქალაქის თავდაპირველი სახელი იყო Θεσσαλονίκη Thessaloníkē. ეს სახელი ეწოდა მაკედონიის პრინცესა თესალონიკეს, ალექსანდრე მაკედონელის ნახევარდის პატივსაცემად, რომლის სახელი ნიშნავს „თესალიის გამარჯვებას“, Θεσσαλός (თესალია) და Νίκη (გამარჯვება), რომელიც დაარქვეს კროკუსის ველზე ბრძოლაში (ძვ. წ. 353/352 წწ) მაკედონიის გამარჯვების შემდეგ.
გვხვდება სხვა ვარიანტებიც, მათ შორის: Θετταλονίκη Thettaloníkē, Θεσσαλονίκεια Thessaloníkeia, Θεσσαλονείκη Thessaloníkē, და Θεσσαλονικέων Thessalonikéon.
სახელი Σαλονίκη Saloníki კი პირველად გვხვდება ბერძნულ მორეულ ქრონიკაში (მე-14 საუკუნე) და გავრცელებულია ხალხურ სიმღერებში, მაგრამ ის უფრო ადრე უნდა იყოს წარმოშობილი, რადგან ალ-იდრისი მას სალუნიკს უწოდებდა ჯერ კიდევ XII საუკუნეში, რაც გამოდგა სხვა ენებზე ქალაქის სახელწოდების ბაზისი: Солѹнъ (Solunŭ) ძველი საეკლესიო სლავურ ენაზე, סאלוניקו (Saloniko) ლადინოზე (שאלוניקי prior to the 19th century ) סלוניקי (Saloniki) ივრითზე, (Selenik) ალბანურ ენაზე, سلانیك (Selânik) ოსმალურ ენაზე და Selanik თურქულ ენაზე, Salonicco იტალიურად, Solun ან Солун საბერძნეთის სლავებში  და მეზობელ სამხრეთ სლავურ ენებზე, Салоники (Saloníki) რუსულად, Sãrunã არომანიულად და  Săruna მეგლენო-რომანულ ენაზე.
ქალაქის ოფიციალური სახელი თესალონიკი აღდგა 1912 წელს, როდესაც იგი შეუერთდა საბერძნეთის სამეფოს ბალკანეთის ომების დროს.
კლასიკური ანტიკურობიდან რომის იმპერიამდე
მარცხნივ|მინი|ძველი მონეტა ქალაქის დამაარსებლის, [[კასანდროსის გამოსახულებით]] ქალაქი ძვ. წ. 315 წელს დააარსა მაკედონიის მეფემ კასანდროსმა უძველესი ქალაქ თერმასა და 26 სხვა ადგილობრივი სოფლის ადგილზე ან მის მახლობლად. ქალაქს თესალონიკე, მეუღლის თესალონიკეს, ფილიპე II მაკედონელის ქალიშვილისა და ალექსანდრე მაკედონელის დის სახელი უწოდა. მაკედონიის სამეფოს შემადგენლობაში ქალაქმა შეინარჩუნა საკუთარი ავტონომია და პარლამენტი. და იქცა მაკედონიის ყველაზე მნიშვნელოვან ქალაქად.
სალონიკი ასევე მდებარეობს ჩრდილოეთ-სამხრეთის სავჭრო გზის სამხრეთ დაბლოებაში, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს ბალკანეთს დანარჩენ საბერძნეთთან. ქალაქი მაკედონიის ოთხი რომაული ოლქიდან ერთ-ერთის დედაქალაქი გახდა.
რომის იმპერიის პერიოდში, დაახლოებით ძვ. წ. 50 წელს სალონიკი გახდა ქრისტიანობის ერთ-ერთი ადრეული ცენტრი; მეორე მისიონერული მოგზაურობის დროს, პავლე მოციქული ეწვია ამ ქალაქის მთავარ სინაგოგას და საფუძველი ჩაუყარა სალონიკის პირველ ქრისტიანული ეკლესიას. მოგვიანებით, პავლემ ორი წერილი დაწერა თესალონიკის ახალი ეკლესიისათვის, რომელიც ბიბლიაშია შეტანილი, როგორც პავლე მოციქულის პირველი და მეორე წერილი თესალონიკელთა მიმართ. ზოგიერთი მკვლევარი თვლის, რომ თესალონიკელთა მიმართ პირველი ეპისტოლე არის ახალი აღთქმის პირველი დაწერილი წიგნი.
thumb|IV საუკუნის [[გალერიუსის თაღი, ქალაქში არსებული რამდენიმე რომაული ძეგლიდან ერთ-ერთი და იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი]]
306 წელს თესალონიკში გადავიდა წმინდა დიმიტრი, ქრისტიანი, რომელიც, როგორც ამბობენ, გალერიუსმა მოკლა. მეცნიერთა უმეტესობა ეთანხმება იპოლიტე დელეს თეორიას, რომ დემეტრე არ იყო სალონიკის მკვიდრი, მაგრამ გადავიდა სალონიკში სირმიუმის შემდეგ. წმინდა დიმიტრის ბაზილიკური ეკლესია, პირველად ააგეს V საუკუნეში და ახლა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლია.
რომის იმპერიის ტეტრარქიებად დაყოფის შემდეგ, სალონიკი გახდა იმპერიის ოთხი ნაწილიდან ერთ-ერთის ადმინისტრაციული დედაქალაქი გალერიუს მაქსიმიანუსის მეთაურობით, სადაც გალერიუსმა სხვა ნაგებობებთან ერთად ააგო საიმპერატორო სასახლე, ახალი იპოდრომი, ტრიუმფალური თაღი და მავზოლეუმი.
379 წელს ილირიკუმის რომის პრეფექტურა გაიყო რომის იმპერიის აღმოსავლეთ და დასავლეთ ნაწილებს შორის, სალონიკი გახდა აღმოსავლეთ რომის იმპერიის პროვინცია ახალი ილირიკუმის პრეფექტურის დედაქალაქი. მომდევნო 380 წელს მიღებული თესალონიკის ედიქტით ქრისტიანობა რომის იმპერიის ოფიციალური რელიგია გახდა. 390 წელს რომაულმა ჯარებმა თეოდოსიუს I-ის მეთაურობით თესალონიკში ხოცვა-ჟლეტა მოაწყო. 476 წელს დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემის დროისთვის სალონიკი იყო სიდიდით მეორე ქალაქი აღმოსავლეთ რომის იმპერიაში.
ბიზანტიური პერიოდი და შუა საუკუნეები
904 წლის საზღვაო თავდასხმის დროს, რომელსაც ხელმძღვანელობდნენ ისლამზე მოქცეული ბიზანტიელები ქალაქის გაძარცვეს.
1342 წელს ქალაქში აღზევდა ზილოტების კომუნა, ანტიარისტოკრატიული პარტია, რომელიც ჩამოყალიბდა მეზღვაურებისა და ღარიბებისგან. ქალაქი პრაქტიკულად დამოუკიდებელი იყო დანარჩენი იმპერიისგან, რადგან მას ჰქონდა რესპუბლიკური მმართველობის საკუთარი მთავრობა. ზილოტების მოძრაობა 1350 წელს დაემხო და ქალაქი კვლავ გაერთიანდა დანარჩენ იმპერიასთან. 180px|მინი|[[წმინდა გიორგის მოზაიკა წმინდა დემტრეს ბაზილიკაში]] 1354 წელს ოსმალების მიერ გალიპოლის აღებით დაიწყო ოსმალეთის სწრაფი ექსპანსია სამხრეთ ბალკანეთში, რომელსაც აწარმოებდნენ როგორც თავად ოსმალები, ასევე ნახევრად დამოუკიდებელი ღაზის მეომრები. 1369 წლისთვის ოსმალებმა შეძლეს ადრიანოპოლის (თანამედროვე ედირნე) დაპყრობა, რომელიც მათი ახალი დედაქალაქი გახდა 1453 წლამდე. სალონიკი, რომელსაც მართავდა მანუელ II პალეოლოგოსი (1391–1425 წწ.) 1383–1387 წლების ხანგრძლივი ალყის შემდეგ, აღმოსავლეთ და ცენტრალურ მაკედონიის უმეტეს ნაწილთან ერთად, სულთან მურად I-ის ძალებს დანებდა. თავდაპირველად, დანებებულ ქალაქებს მიეცათ სრული ავტონომია ხარაჯის გადახდის სანაცვლოდ. იმპერატორ იოანე V პალეოლოგოსის გარდაცვალების შემდეგ 1391 წელს მანუელ II-მ თავი დააღწია ოსმალეთის პატიმრობას და გაემგზავრა კონსტანტინოპოლში, სადაც იგი იმპერატორად აკურთხეს მამის ნაცვლად. ამან გააბრაზა სულთანი ბაიაზიდ I, რომელმაც გაანადგურა ბიზანტიის დარჩენილი ტერიტორიები.