cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სტრატონ ლამფსაკოსელი
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 340 კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 268 კატეგორია:ძველი ბერძენი ფილოსოფოსები კატეგორია:ძვ. წ. III საუკუნის ბერძნები
ანთიმოზ ივერიელის გასასვლელი
ანთიმოზ ივერიელის გასასვლელი — გასასვლელი თბილისში, კრწანისის რაიონში (ზემო უბანი); ერეკლე II-ის ქუჩიდან ზვიად გამსახურდიას სანაპირომდე. წარმოიქმნა XVII საუკუნის 40-იან წლებში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ეგზარქოსის შესახვევი, 1922 დაერქვა ავგუსტ ბებელის შესახვევი. 1962 მიეკუთვნა ანთიმოზ ივერიელის სახელი. გასასვლელის მახლობლად 1959 წელს, სტამბის  დაარსების 250 წლისთავის აღსანიშნავად აღმართული სტელა მიგვანიშნებს, რომ აქ იყო ვახტანგ VI-ის მიერ თბილისში დაარსებული პირველი ქართული სტამბა (1709), სადაც დაიბეჭდა ოცზე მეტი დასახელების ასეულობით წიგნი, მათ შორის შოთა რუსთაველის ვეფხისტყაოსანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:კრწანისის   რაიონის ქუჩები
მარია ანტიოქიელი (1145-1182)
მარია ანტიოქიელი (Μαρία της Αντιόχειας; დ. 1145, ანტიოქია, ანტიოქიის სამთავრო — გ. 1182, კონსტანტინოპოლი, ბიზანტიის იმპერია) — ანტიოქიის პრინცესა. ბიზანტიის დედოფალი 1161-1180 წლებში როგორც იმპერატორ მანუელ I-ის მეორე მეუღლე. ბიზანტიის იმპერატორ ალექსი II-ის დედა.
ბიოგრაფია
1159 წელს ბიზანტიის დედოფალ ირინეს (ქალიშვილობაში ბერთა ზულცბახელი) გარდაცვალების შემდეგ, მის მეუღლეს, იმპერატორ მანუელ I კომნენოსს ორი ქალიშვილი დარჩა, რის გამოც მან მეორედ დაქორწინება განიზრახა. მანუელმა საცოლის ძიება ჯვაროსნულ სახელმწიფოებში დაიწყო, სადაც არჩევანი მარია ანტიოქიელზე შეაჩერა. 1161 წელს შედგა მანუელ I-ისა და მარიას ქორწინება, რითაც იგი ბიზანტიის დედოფალი გახდა. მართლმადიდებლად მონათვლის შემდეგ მარიას ბიზანტიელებმა სახელი შეუცვალეს და „ანა“ უწოდეს, თუმცა ისტორიაში მაინც მარია ანტიოქტიელის სახელითაა ცნობილი.
1169 წელს დედოფალმა მარია ანტიოქიელმა თავისი ერთადერთი შვილი, უფლისწული ალექსი გააჩინა. 1180 წელს მანუელ I გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტი იმპერატორმა ალექსი II-მ დაიკავა. დაქვრივებულმა მარიამ დატოვა სამეფო კარი და მონაზვნად აღიკვეცა „ქსენიას“ სახელით, თუმცა რეალურად იგი განაგრძობდა ქვეყნის მართვას, როგორც ვაჟის დე ფაქტო რეგენტი.
დედა-დედოფალმა მარია ანტიოქიელმა დიდი როლი შეასრულა თავისი მაზლიშვილის, მარია კომნენასა და იერუსალიმის მეფის ქორწინებაში, რაც დიდწილად კონსტანტინოპოლის პატრიარქის დახმარებით მოხერხდა.
ალექსი II-ის მმართველობის პერიოდში ბიზანტიაში ძალიან გაძლიერდა იტალიელი ვაჭრებისა და ევროპელების გავლენა. ეს განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც იმპერატორმა ალექსიმ ცოლად საფრანგეთის მეფე ლუი VII-ისა და დედოფალ ადელ შამპანელის ასული, პრინცესა აგნეს ფრანგი შეირთო. ლათინთა მომძლავრებით უკმაყოფილო მარიამ 1182 წელს ჩამოიყვანა თავისი ქმრის ბიძაშვილი ანდრონიკე კომნენოსი, რომელიც იმპერატორმა მანუელმა გააძევა. მარიამ და ანდრონიკემ მალევე შეკრიბეს მოკავშირეები და კონსტანტინოპოლში ლათინთა მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა მოაწყეს. მართალია მათ ევროპელი ვაჭრები მარტივად გაჟლიტეს, მაგრამ ალექსი II-ის სამეფო არმიასთან დამარცხდნენ. განრისხებულმა იმპერატორმა საკუთარი დედა დაატყვევა და კონსტანტინოპოლში გამოკეტა. მალევე, იმავე წელს დედა-დედოფალი მარია ანტიოქიელი მისივე ვაჟის ბრძანებით კონსტანტინოპოლში სიკვდილით იქნა დასჯილი. ამ დროს იგი დაახლოებით 36-37 წლის იყო.
იმპერატორი ალექსი II ამ ამბიდან რამდენიმე თვეში, 1183 წელს, 14 წლის ასაკში მოკლეს შეთქმულებმა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1145 კატეგორია:დაბადებული 1182 კატეგორია:ბიზანტიის დედოფლები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი მონარქები
მთვარის მოტაცება (ფილმი)
მთვარის მოტაცება — 1973 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი, გადაღებული რეჟისორ თამაზ მელიავას მიერ კონსტანტინე გამსახურდიას რომანის „მთვარის მოტაცების“ მიხედვით.
სიუჟეტი
უცხოეთიდან ახლად დაბრუნებული თარაშ ემხვარი ტარიელ შერვაშიძის ოჯახს ეწვევა, სადაც სიყრმის მეგობარი თამარი ეგულება. შერვაშიძეებს თარაშის გამზრდელი და ძიძიშვილი, კაც და არზაყან ზვამბაიებიც სტუმრობენ. არზაყანს კომკავშირლობისა და სოფლის კოლექტივიზაციაში მონაწილეობისათვის ძმები თარბები მოსაკლავად დასდევენ. მას უსიამოვნება აქვს მამასთანაც, რომელსაც არ სურს ქონება კოლექტივს გაუნაწილოს. არზაყანისგან განსხვავებით, თარაში ახალ ცხოვრებაში თავის ადგილს ვერ ხედავს. მისი ერთადერთი იმედი თამარია. თამარი მამასთან ერთად თბილისში მიემგზავრება.
თარაშს აღიზიანებს თამარის სწრაფვა გართობისკენ, სთხოვს შეინარჩუნოს მისთვის ძვირფასი ოცნების ქალიშვილის სახე. რადგან თამარი ნაწნავებს მაინც იჭრის და არ თმობს ქალაქური ცხოვრების წესს, იმედგაცრუებული სოფელს უბრუნდება. კაც ზვამბაია შეიტყობს, რომ მას განკულაკებას უპირებენ და საკუთარი ხელით ხოცავს ხარებს. შეთქმულები მისი ოჯახის ამოწყვეტას გადაწყვეტენ. არზაყანს და თარაშს თავდამსხმელები, ძმები თარბები შემოაკვდებიან და იძულებულნი ხდებიან თავი სვანეთს შეაფარონ. როდესაც თარაში იგებს, რომ ფეხმძიმე თამარი კვდება, მის სანახავად წასვლას გადაწყვეტს, ენგურის გადალახვას დააპირებს, მაგრამ მდინარეში ცხენიანად იღუპება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:1973 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულ რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
აბრაამ სიმფსონი
აბრაამ ჯედიდაია „აბე“ სიმფსონ მეორე, აგრეთვე ცნობილია, როგორც გრემპა (პაპა) სიმფსონი — ერთ-ერთი მთავარი გმირი ანიმაციური სერიალში სიმფსონები. იგი პირველად გამოჩნდა 1989 წელს, ეპიზოდში „Grampa and the kids“.
პერსონაჟის შექმნის ისტორია
ანიმაციის შემქმნელს, მეტ გრეინინგს სურდა ჰყოლოდა პერსონაჟი, რომელიც ბავშვებს მოუყვებოდა უამრავ გამოგონილ ისტორიას. მას სურდა ჰყოლოდა ძალიან მოსაბეზრებელი პერსონაჟი. სწორედ ამ დროს მან გადაწყვიტა, რომ შეექმნა პაპა. მან დაავალა ანიმაციზე მომუშავე კოლექტივს, რომ შეერჩიათ პაპის სახელი. მათ აირჩიეს „აბრაამი“. საინტერესოა ის ფაქტი, რომ ეს ხალხი არ იყო ინფორმირებული იმის შესახებ, რომ მეტ გრეინინგსის პაპასაც აბრაამი ერქვა.
ბიოგრაფია
გრემპა სიმპსონი ჰომერ სიმპსონის მამაა, მარჯი სიმპსონისა, ბართის, ლიზასა და მეგის პაპა. ჰყავს უფროსი ძმა სახელად სირუსი, რომელიც ცხოვრობს ტაჰიტის კუნძულზე, აგრეთვე ჰყავს ახალგაზრდა ძმა სახელად ჩეტი. 29-ე სეზონის 25-ე სერიაში მას შეუსრულდა 87 წელი.
ნაკეთობები
„Playmates Toys“-მა შექმნა გრემპას ორი ფიგურა „World of Springfield“-ის სერიისათვის. პირველად სათამაშო გამოვიდა 2000 წლის მაისში, ხოლო მეორე სათამაშო, „Sunday Grampa“ პირველად გამოჩნდა 2002 წლის ივნისში.
სქოლიო
კატეგორია:სიმფსონების პერსონაჟები
თოფიქი
თოფიქი (Tofiqi) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 278 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
ხალაფთალა
ხალაფთალა (Xələftala) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 118 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახის რაიონის სოფლები
შარლ მესიე
შარლ მესიე (Charles Messier; დ. 26 ივნისი, 1730 — გ. 12 აპრილი, 1817) — ფრანგი ასტრონომი; ყველაზე უკეთ ცნობილია ასტრონომიული კატალოგის შექმნით, რომელშიც ნისლეულები და ვარსკვლავთგროვები შეიტანა, რომლებსაც შემდეგ 110 „მესიეს ობიექტი“ ეწოდა. კატალოგის მიზანი იყო დახმარებოდა ასტრონომიულ დამკვირვებლებს, განსაკუთრებით კომეტებზე მონადირეებს, საკუთარი თავის მსგავსად. კატალოგი ერთმანეთისგან განსხვავებდა ცაზე არსებულ მუდმივი და გარდამავალი სინათლის მქონე ობიექტებს.
ბიოგრაფია
მესიე დაიბადა საფრანგეთში, ლოთარინგიის რეგიონის ქალაქ ბადონვილერში, სასამართლოს კარისკაცის ოჯახში. იგი მშობლების 12 შვილიდან მეათე იყო. შარლის ექვსი და-ძმა ახალგაზრდობაშივე დაიღუპა, 1741 წელს კი მამამისიც მოკვდა. ასტრონომიისადმი ინტერესი შარლს 1744 წელს ცაზე გამოჩენილმა თვალწარმტაცმა ექვსკუდიანმა კომეტამ; ამას დაერთო 1748 წელს მისი მშობლიური ქალაქიდან დანახული მზის სრული დაბნელებაც.
1751 წელს იგი საფრანგეთის სამხედრო-საზღვაო ძალების ასტრონომ ჟოზეფ ნიკოლა დელილის სამსახურში შევიდა, რომელიც შარლს თავისი აღმოჩენების შესახებ ჩანაწერების გაკეთებას ასწავლიდა. მესიეს პირველი დოკუმენტირებული დაკვირვება იყო 1753 წლის 6 მაისის მერკურის ტრანზიტი.
მესიემ აღმოაჩინა 13 კომეტა:
მესიე დაკრძალულია პარიზში, პერ-ლაშეზის სასაფლაოზე, მე-11 სექციაში. საფლავი სრულიად უბრალოა, ძნელად იკითხება წარწერები, არ არის დატანილი სასაფლაოს რუკათა უმეტეს ნაწილზეც, თუმცა მისი პოვნა შესაძლებელია ფრიდერიკ შოპენის საფლავის სიახლოვეს, იუველირ აბრაამ-ლუი ბრეგეს პატარა მავზოლეუმის უკან.
მესიეს კატალოგი
დაკვირვებებისთვის მესიე პარიზის ოტელ-დე-კლუნის (ამჟამად შუა საუკუნეების ეროვნული მუზეუმი) 100 მილიმეტრიან რეფრაქტორულ ტელესკოპს იყენებდა. მისი მიერ შედგენილი სია მოიცავდა მხოლოდ ცის იმ ნაწილს, რომელსაც ის აკვირდებოდა, ცის ჩრდილოეთ პოლუსიდან დაახლოებით −35.7° განედამდე. ისინი ორგანიზებული არაა არც ობიექტის სამეცნიერო ტიპის, არც მდებარეობის მიხედვით. მესიეს კატალოგის პირველი ვერსია შეიცავდა 45 ობიექტს და გამოქვეყნდა 1774 წელს პარიზში, საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის ჟურნალში. 45 ობიექტიდან მესიეს მიერ აღმოჩენილი იყო მხოლოდ 17, დანარჩენი კი მანამდე იყო აღმოჩენილი სხვა ასტრონომთა მიერ. 1780 წელს კატალოგი 80 ობიექტამდე გაიზარდა.
საბოლოო ვერსია 1781 წელს გამოქვეყნდა და შესული იყო 103 ობიექტი. 1921-1966 წლებს შორის, ასტრონომებმა და ისტორიკოსებმა აღმოაჩინეს იმის დამადასტურებელი ფაქტები, რომ კატალოგის საბოლოო ვერსიის გამოქვეყნების შემდეგ, მესიემ და მეშენმა კიდევ სხვა შვიდი ობიექტი აღმოაჩინეს. ეს შვიდი ობიექტი, M104-დან M110-მდე, ასტრონომებმა ოფიციალურად აღიარეს მესიეს ობიექტებად.
მესიეს სახელით აღნიშნულ ობიექტებს, M1-დან M110-ის ჩათვლით, დღემდე იყენებენ პროფესიონალი თუ მოყვარული ასტრონომები; მათი შედარებითი სიკაშკაშე ამ ობიექტებს განსაკუთრებით პოპულარულს ხდის მოყვარულ ასტრონომთა საზოგადოებაში.
მემკვიდრეობა
მეცნიერის პატივსაცემად, მესიეს სახელი ჰქვია ერთ-ერთ კრატერს მთვარეზე და ასტეროიდ 7359-ს.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ასტრონომები
სამორინე
220px|მინიატიურა|ეშტორილის კაზინო 200px|მინიატიურა|სამორინე „მონტე-კარლო“ სამორინე, კაზინო — სპეციალური სათამაშო დაწესებულება, სადაც სათამაშო ბორბლის (რულეტის), ბანქოს, სათამაშო მაგიდების, კამათლების, სათამაშო აპარატებისა და სხვა ინვენტარის საშუალებით ხორციელდება ფულადი მოგების გათამაშება.
ეტიმოლოგია
მორინობა ნარდის, ჭადრაკის და სხვათა თამაში, აქედან სამორინე – ადგილი სადაც ყომარბაზობენ
იტალ. „Casini“ („კაზინო“) — „პატარა სახლი“.
ისტორია
პირველი სათამაშო სახლები რომის იმპერიაში გაჩნდა. მსგავსი დაწესებულებების დაბადების თარიღად ისტორიკოსები ჩვ.წ.აღ.-მდე 557-ე წელს ასახელებენ, როდესაც რომის მეფემ ლუციუს ტარკვინიუს პრისკუსმა მოსავლის მფარველი ღმერთის ქონსის პატივსაცემად ე.წ. „დიდი ცირკი“ აღმართა. აქ თავმოყრილი იყო სხვადასხვაგვარი გასართობები, ხალხი ფსონს დებდა ტოტალიზატორში, თამაშობდნენ ძვლისგან გამოთლილი კამათლებით. პუბლიკა დიდ ცირკში, თამაშსა და გართობაში ათენ–აღამებდა.
თანამედროვე კაზინოების „წინაპრები“ კი ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროებზე დაარსდა და სახელიც იმ მხარეში მიიღო. პირველი საჯარო სათამაშო სახლის ლეგალიზებაც ვენეციაში 1626 წელს მოხდა. ამ პერიოდში ვენეციის მაღალ საზოგადოებაში სხვადასხვა მიზნის შეხვედრებისთვის მოდაში ე.წ. „Casini-ებში“ თავშეყრა შემოვიდა, სადაც დიდებულები საქმიან გარიგებებს დებდნენ, პოლიტიკაზე მსჯელობდნენ და აზარტულ თამაშებსაც თამაშობდნენ.
თანამედროვე გაგებით პირველი კაზინო კი 1765 წელს პარიზში გაიხსნა. ეს განკარგულება საფრანგეთის ფინანსთა მინისტრმა, კარდინალმა მაზარინიმ გასცა, რათა ლუდოვიკო XIV მწირი ხაზინა ცოტა მაინც შეევსო. ასევე მოიქცნენ ევროპის სხვა ქვეყნებშიც და გადასახადებით დაბეგრილმა სათამაშო სახლებმა ხაზინაში დიდი შემოსავლის შემოტანა დაიწყო.
1806 წელს საფრანგეთში სათამაშო სახლებმა უმაღლესი სახელმწიფო პირის პირველი ოფიციალური აღიარება დაიმსახურა. ეს ადამიანი საფრანგეთის იმპერატორი ლუი დე ბონაპარტი იყო, რომელმაც პარიზის ერთ-ერთ კაზინოს დიდი პატივი დასდო თავისი სტუმრობით.
XIX საუკუნემ კაზინოების იმიჯში ახალი შტრიხები შეიტანა: გაჩნდა უმაღლესი ხარისხის სერვისი, ინტერიერმა ფუფუნებისა და სიმდიდრის ელფერი შეიძინა, კაზინოების შესასვლელებში კი შვეიცარები შემსვლელებს აკონტროლებდნენ და სათამაშო სახლში მხოლოდ რესპექტაბელურ ადამიანებს უშვებდნენ. აზარტი მოდურ ჰობიდ იქცა.
1861 წელს მონაკოში, რომელიც იმჟამად სერიოზულ ფინანსურ სირთულეებს განიცდიდა, ვინმე ფრანც ბლანკმა მთავრობას ხაზინის შესავსებად კაზინოს გახსნა შესთავაზა. სამ წელიწადში გაიხსნა გასართობი ცენტრი „მონტე–კარლო“, რომელიც დღემდე პლანეტის ერთ–ერთი ყველაზე სახელოვანი და ელეგანტური ადგილია. დაახლოებით ამ დროს გაჩნდა კაზინოები აზიაშიც, სადაც სათამაშო ბიზნესის უმსხვილეს ცენტრებად ქალაქები საიგონი და მაკაო ჩამოყალიბდა. 1899 წელს მსოფლიოს უმსხვილეს კაზინოებში ახალი ცნება გაჩნდა – „პრივატული ოთახი“, სადაც მდიდარ და აზარტულ ხალხს განუსაზღვრელი სიდიდის ფსონების გაკეთება შეეძლო.
თურქეთის სულთანმა სელიმ III რულეტის არსებობის შესახებ დატყვევებული ფრანგებისგან გაიგო და თავისი ოსტატები „ფორტუნის ბორბლის“ დამზადების შესასწავლად ევროპაში გაგზავნა. ინდუსებმა კი ამ თამაშის არსებობის შესახებ ბრიტანელი დიპლომატებისგან გაიგეს. ამერიკის პირველი კაზინო 1822 წელს ბრაუნის სალონში გაიხსნა, რომელიც კოლორადოს, ვაიომინგისა და იუტას შტატების საზღვარზე მდებარეობდა. სხვათა შორის, იუტა აშშ–ის ორი შტატიდან ერთ-ერთია, სადაც დღეს აზარტული თამაშები აკრძალულია. ველური დასავლეთის მრავალრიცხოვან სალონებში საკამათო საკითხები იარაღის მეშვეობით გვარდებოდა. XVIII-XIX საუკუნეებში ქალაქი ახალი ორლეანი ახალი ქვეყნის აზარტული მცხოვრებლებისთვის ნამდვილი მექა იყო, თუმცა ენდრიუ ჯექსონის პრეზიდენტობის წლებში (1829–1837 წწ.) ლეგალური კაზინოები თითქმის ყველა შტატში დაიხურა. აკრძალვის შედეგად კი მთელ ქვეყანაში გავრცელდა „სათამაშო გაერთიანების“ არალეგალური ქსელი. ნევადას შტატი, რომლის კაზინოებიც მთელ მსოფლიოში განთქმულია, „აზარტულ“ შტატად არცთუ დიდი ხნის წინ იქცა. აზარტული თამაშები ამ შტატში ოფიციალურად 1931 წელს დაუშვეს, ხოლო პირველი კაზინო – „ფლამინგო“, რომელმაც ლას–ვეგასისთვის აზარტული თამაშების დედაქალაქის სახელის მოპოვებას ჩაუყარა საფუძველი 1947 წელს გაიხსნა.
სათამაშო ბიზნესის ნამდვილი ცხოვრება კი ალბათ XIX საუკუნის ბოლოს დაიწყო, როდესაც პირველი სათამაშო ავტომატი გამოიგონეს. კაზინო, თავისი არსით, აზარტული თამაშების განხრით მომუშავე ბარია. მინიმალური პირობა, რათა გასართობ დაწესებულებას კაზინო ვუწოდოთ, იქ რულეტის, პოკერისა და ბლექჯეკის სათამაშო მაგიდებისა და სათამაშო ავტომატების – სლოტ–მანქანების, ე.წ. „ცალხელა ბანდიტების“ არსებობაა.
კაზინოს თამაშების პრინციპი
კაზინოს თამაშების უმრავლესობის პრინციპი ასეთია – თამაშის შედეგი მისი მონაწილისთვის, უპირველეს ყოვლისა, შემთხვევითობის ელემენტზეა დამოკიდებული. აზარტული თამაშის ორგანიზატორი შეიძლება იყოს მხოლოდ ორგანიზატორი (რულეტი, ბლექჯეკი, კრეფსი) და ასევე მომსახურე მხარე (ტეხასური პოკერი, ომაჰა პოკერი, ბაკარა და ა.შ.). მსოფლიოს კაზინოების უმრავლესობაში ორი ტიპის სათამაშო დარბაზები არსებობს: ტრადიციული თამაშებისა და სათამაშო დარბაზები. მსოფლიოს კაზინოებში ყველაზე პოპულარული თამაშებია: რულეტი, ბლექჯეკი, პოკერი, ბაკარა, პუნტო–ბანკო, კრეფსი, სათამაშო ავტომატები და ა.შ.
დღეს კაზინოები ევროპის, აზიის, აფრიკის, ამერიკისა და ავსტრალიის მრავალ ქვეყანაში არსებობს, თუმცა ზოგან კაზინოები მაინც აკრძალულია. მათ შორისაა მექსიკა, თურქეთი, ნორვეგია, კვიპროსი (ბერძნული ნაწილი), ისრაელი, აზერბაიჯანი, ბრაზილია და ა.შ. ამერიკაში კი ყველაფერი შტატზეა დამოკიდებული, ზოგან კაზინოს გახსნა მხოლოდ ადგილობრივ მოსახლეობას შეუძლია, მდინარე მისისიპიზე კი ხომალდებზე განლაგებული კაზინოები დაცურავენ, რადგან აქ კაზინოს ხმელეთზე არსებობა აკრძალულია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: კაზინოები კატეგორია: სათამაშო სახლები
იენი-ილისუ
იენი-ილისუ (Yeni İlisu) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახის რაიონის სოფლები
კვიცანი
კვიცანი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ნაკრის თემში (სოფლები: ანილი, თავრალი, კვიცანი, კიჩხულდაში, ლაშხრაში, ლაწომბა, ლენკვაში, ნაკრა, ცალერი, ხერხვაში).
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 51 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
პუენტე-ლა-რეინა-დე-ხაკა
პუენტე-ლა-რეინა-დე-ხაკა (Puente la Reina de Jaca, Puent d’a Reina de Chaca) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 48,10 კმ². მოსახლეობა — 245 კაცი (2020 წ.).
IKon (ჯგუფი)
300px|მინი
iKon  (아이콘), სტილიზებული, როგორც iKON — სამხრეთ კორეული ბოიბენდი, შექმნილი კომპანია YG Entertainment-ის მიერ, რომლის შემადგენლობაში შვიდი წევრია: კინ ჰანბინი, კიმ ჯივონი, კიმ ჯინჰვანი, კუ ჯუნჰო, სონ იუნჰიონი, კიმ დონგჰიოკი, ჯუნგ ჩანუ. სააგენტოს პრეზიდენტმა, იან ჰოსოკმა, განაცხადა, რომ ახალ ჯგუფს iKON ერქმეოდა. მისი სიტყვების მიხედვით ასო „С“ სიტყვაში „ICON“ შეცვლილი იყო „К“-თი, რომელიც ასახავს კორეას.
დებიუტამდე
ჯგუფი პირველად წარმოდგენილი იყო 2013 წელს შოუ გადარჩენაზე „WIN: Who Is Next“ როგორ გუნდი B (Team B), რომელიც შედგებოდა B.I, ბაბი, ჯინჰვანი, ჯუნჰე, იუნჰიონისა და დონჰიუკის მიერ. ორივე გუნდი, Team А და Team В ვარჯიშობდნენ YG Entertainment-ში. მაყურებლის ხმების მიხედვით გაიმარჯვა გუნდმა А-მ, და დებიუტი ჰქონდა როგორც ჯგუფს WINNER.
2014 წლის ივნისში Team В-მ მიიღო მეორე შანსი: კიდევ ერთი მოსმენის გავლით — „MIX&MATCH“. Team B-სთან, დაამატეს კიდევ 3 წევრი, იანგ ჰონსოკი, ჩონგ ჯიჰიონი და ჯონგ ჩანუ. გადაცემის არსი გამომდინარეობდა იმაში, რომ მომავალი iKON-ის შემადგენლობა 7 კაციანი იქნებოდა. იმავე სახელწოდების კონფერენციაზე ნათქვამი იყო, რომ B.I, ბაბი და ჯინჰვანი — iKON-ის უკვე დადასტურებული წევრები არიან, ხოლო დანარჩენი 6-ს უნდა ებრძოლა ჯგუფში ადგილისთვის. Team B-მ ჩაატარა ფანთა შეხვედრა სეულში, პეკინში და ტოკიოში, სადაც მაყურებლები ხმას აძლევდნენ ამა თუ იმ წევრს, და ამგვარი არჩევნების გზიტ გაიმარჯვეს ჯუნჰემ, იუნჰიონმა, ჩანუმ და დონგჰიოკმა.
2015 წლის ივლისში განცხადება გაკეთდა, რომ iKON-ის დებიუტი 2015 წლის 15 სექტემბერს განხორციელდებოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთ კორეული ჯგუფები
ბორისოგლების კოშკი
ისტორია
ბორისოგლების კოშკი თარიღდება XVI საუკუნით. 1620 წელს გადააკეთეს. გადაკეთების შედეგად კოშკს მიაშენეს კონტრფორსტები. კოშკმა სახელი მიიღო მეზობლად მდებარე წმინდა ბორისისა და გლების სახელობის ეკლესიისაგან, რომელიც არ არის შემონახული დღევანდელ ეპოქამდე. კოშკის მეორე სახელია დუხოვსკის კოშკი. აღნიშნული სახელი მიღებულია დუხოვსკის მონასტრისაგან, რომელიც ასევე არ არის შემონახული თანამედროვე ეპოქამდე.
1785 წელს ბორისოგლების კოშკი ზაჩატევის კოშკთან ერთად დაანგრიეს და ისინი ჩაანაცვლეს მაღალი კედლით. 1833 წელს კედელი გადაიტანეს.
1966 წელს კოშკის ნანგრევები (პირველი სართულის ნარჩენები) გათხარეს, ხოლო1974 წელს კოშკი კვლავ აღადგინეს თავდაპირველი მდებარეობის მიხედვით.
აღწერა
ბორისოგლების კოშკი აგებულია ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის სხვა კოშკების კონსტრუქციების მსგავსად“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის კოშკები
ისიდორა სეკულიჩი
ისიდორა სეკულიჩი (Исидора Секулић, დ. 16 თებერვალი, 1877 – გ. 5 აპრილი 1958) — სერბი პროზაიკოსი, მწერალი, ესეისტი, პოლიგლოტი და ხელოვნებათმცოდნე. სერბეთის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიის პირველი ქალი აკადემიკოსი (1950). XX საუკუნის პირველ ნახევარში მოღვაწე ყველაზე ცნობილი სერბი მწერალი.
სეკულიჩი დაიბადა სოსორინში, ბაჩკა, რომელიც დღესდღეობით არის სერბეთის პროვინცია ვოივოდინა. გარდა ლიტერატურის შესწავლისა სეკულიჩი ასევე კარგად იყო გათვიცნობიერებული საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებსა და ფსიქოლოგიაში. 1892 წელს მან დაამთავრა პედაგოგიური სკოლა ბუდაპეშტში და 1922 წელს გერმანიაში მიიღო დოქტორის ხარისხი. მისი მოგზაურობები მოიცავდა ხანგრძლივ დარჩენას ინგლისში, საფრანგეთსა და ნორვეგიაში. მისმა მოგზაურობამ ოსლოდან ბერგენის გავლით ფინმარკში მიიყვანა იქამდე, რომ 1914 წელს ნორვეგიაში გაჩნდა წინასიტყვაობა Pisma iz Norveške / წერილები ნორვეგიიდან. მისი მოკლე ამბების კოლექცია, საპუტნიცი, არის არაჩვეეულებრივად დაწვრილმანებული, სადაც მისი გამჭრიახული თვითანალიზის საოცარი უნარი და მამაცური სტილისტური ექსპერიმენტები გამოამჟღავნა. ისიდორა ასევე საუბრობდა როგორც კლასიკურ, ასევე ცხრა თანამედროვე ენებზე. სეკულიჩის ლირიკული, მედიტაციური, თვითდაკვირვების მწარმოებელი და ანალიტიკური ნაშრომები ჩნდება სერბიული პროზაული მწერლობის განთიადზე. ისიდორა შეშფოთებული იყო ადამიანების მდგომარეობით, მათი სრულიად თანამედროვე მგრძნობელობით. თავის მთავარ რომანში, პატარა ქალაქის სასაფლაოს ქრონიკა (Кроника паланачког гробља), ის წერდა ოპოზიციურად ჩვეულებრივი ქრონოლოგიური მოვლენების განვითარების შესახებ. წიგნის თითოეული ნაწილი იწყება სასაფლაოზე, საბოლოოდ კი ბრუნდება რეალურ ცხოვრებაში, მთელი თავისი სიამოვნებებით, სიხარულითა და ტრაგედიებით. პერსონაჟები, როგორიცაა მაგალითად გოსპა ნოლა არის პირველი ძლიერი ქალი პერსონაჟი სერბულ ლიტერატურაში, რომელიც დახატულია დეტალებში თავის გამბედაობით, სიამაყითა და სიმტკიცით.
ისოდორა სეკულიჩმა დაწერა კრიტიკული ნაშრომები მუსიკის, თეატრის, ხელოვნების, არქიტექტურის, ლიტერატურისა და ფსიქოლოგიის სფეროებში. მან დაწერა მსხვილი ნარკვევები იუგოსლავიური, რუსული, ინგლისური, გერმანული, ფრანგული, იტალიური, ნორვეგიული და სხვა სიტერატურის შესახებ.
რჩეული ნაწარმოებები
150px|მინი|მარცხნივ|ისიდორა სეკულიჩის მონუმენტი პედაგოგიური აკადემიის წინ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სერბი მწერლები
სმბატ I საჰაკიანი
სმბატ I საჰაკიანი (Սմբատ Ա Սահակյան; დ. უცნობია — გ. 998) — სიუნიქის სამეფოს პირველი მეფე 987-998 წლებში.
ბიოგრაფია
თავად საჰაკის შვილი და აშოტ სიუნის შვილიშვილი. 963 წლიდან ცხუკისა და ბალკის თავადია, ხოლო 976-980 წლებს შორის გახდა სიუნიქის თავადი. 987 წელს ისარგებლა ანისის სამეფოს დასუსტებით და გამოაცხადა სიუნიქის სამეფოს დამოუკიდებლობა. სმბატ I-მა ჩამოაყალიბა ახალი სამეფოს სახელმწოფოებრივი სტრუქტურა, დააარსა სასამართლო, მოახდინა არმიის ფორმირება, ააშენა და გაამაგრა ციხესიმაგრეები.
988 წლიდან ვასალურ დამოკიდებულებაშია ანისის სამეფოსთან. 991-992 წლებში ანისის მეფეგაგიკ I-მა დაიპყრო სმბატ I-ის სამეფოს ნაწილი: ვაიოცძორი, ჩაჰუკი და ცხუკი. ამის შემდეგ სიუნიქის მეფის ძალაუფლება ვრცელდებოდა მხოლოდ სამეფოს სამხრეთ ნაწილში. სანაცვლოდ სმბატ I-მა გოლტნის საემიროსაგან დაიბრუნა ერნჯაკი.
სმბატ I გარდაიცვალა 998 წელს. მისი შემცვლელი გახდა მისი შვილი ვასაკი. დაკრძალულია ტათევის მონასტერში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სიუნიქის მეფეები კატეგორია:გარდაცვლილი 998
დაშდუზი
დაშდუზი (Daşduz) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქალაქ ნახიჩევანში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ნახიჩევანის სოფლები
დიეგო არმანდო მარადონა (სტადიონი)
დიეგო არმანდო მარადონა (Stadio Diego Armando Maradona) — სტადიონი ნეაპოლში. საფეხბურთო კლუბ „ნაპოლის“ საშინაო არენა.
სტადიონი აშენდა 1959 წელს. 1960 წელს სტადიონმა უმასპინძლა ოლიმპიური თამაშების რამდენიმე მატჩს. თავდაპირველად სტადიონი 80 000-მდე ადამიანზე იყო გათვლილი. 1989 წელს, მსოფლიო ჩემპიონატის ჩატარებამდე სტადიონს ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია. ერთი წლის შემდეგ უმასპინძლა 1990 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის თამაშებს, მათ შორის ნახევარფინალს, რომელიც გაიმართა იტალიისა და არგენტინის ნაკრებებს შორის.
დღესდღეობით სან-პაოლო 60 240 ადამიანს იტევს და ამ მაჩვენებლით, იტალიაში მესამე ყველაზე დიდი სტადიონია სან სიროსა და სტადიო ოლიმპიკოს შემდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიის საფეხბურთო სტადიონები კატეგორია:სერია A-ს სტადიონები კატეგორია:ნეაპოლის სპორტი კატეგორია:ნაპოლი (საფეხბურთო კლუბი)
ზეგამტარობა
ზეგამტარობა — მოვლენა, როდესაც გამტარის ელექტრული წინაღობა ნული ხდება და გამტარიდან სრულიად გამოიდევნება მაგნიტური ველი, როდესაც ზეგამტარის ნიმუშს გააცივებთ კრიტულ ტემპერატურამდე. ეს მოვლენა 1911 წელს ჰოლანდილმა ფიზიკოსმა ჰეიკე კამერლინგ-ონესმა აღმოაჩინა. ზეგამტარობა არის კვანტური მოვლენა და კლასიკური ფიზიკით ვერ აიხსნება. მისი ერთ-ერთი დამახასიათებელი მოვლენაა მეისნერის ეფექტი რაც ზეგამტარს განასხვავბს "იდეალური გამტარისგან".
მეტალის ელექტრული წინაღობა მცირდება ტემპერატურის შემცირებასთან ერთად. მაგრამ ეს შემცირება შემოსაზღვრულია კრისტალის დეფექტებისა და მინარევების გამო, რაც ქმნის დამატებით, არატემპერატურაზე-დამოკიდებულ წინაღობას. ზეგამტარ ნივთიერებებში კი გარკვეული ტემპერატურის ქვემოთ წინაღობა ეცემა ნულზე. მაგალითად, თუ ზეგამტარ რგოლში გავატარებთ დენს, ეს დენი იარსებებს უსასრულოდ, დიდი ხნის განმავლობაში, დამატებითი წყაროს გარეშე.
1986 წელს ზეგამტარობა აღმოაჩინეს კუპრატებშიც - კერამიკულ მასალებში, რომელთაც მაღალი კრიტიკული ტემპერატურა ახასიათებთ. ასეთი კრიტკული ტემპერატურები ვერ იხსნება ე.წ. კლასიკური ზეგამტარების თეორიით, ამიტომ მათ მაღალტემპერატურული ზეგამტარები ეწოდებათ.
2008 წლის თებერვალში აღმოაჩინეს ზეგამტარი მასალების ახალი კლასი — რკინაზე დაფუძვნებული ზეგამტარები.
2014 წელს წყალბადის სულფიდის (H2S) ძალიან მაღალი წნევის ქვეშ (150 გიგაპასკალი) მოთავსებისას ზეგამტარობის გადასვლის ტემპერატურა 80 კელვინი აღოჩნდა. 2019 წელს აღმოაჩნეს, რომ 170 გეგაპასკალ წნევაზე ლანთანის ჰიდრიდი (LaH10) ზეგამტარი გახდა თითქმის ოთახის ტემპერატურაზე, 250 კელვინზე.
ზეგამტარების თვისებები
ფიზიკური თვისებები, ისეთები როგრიცაა სითბოტევადება, კრიტკული ტემპერატურა, კრიტიკული ველი, კრიტიკული დენის სიმკვრივე და სხავ., განსხვავებულია თითოელი ზეგამტარისთვის. ამასთან, არის მახასიათბლები რაც ყველა ზეგამტარს აერთიანებს, მაგალითად ნულოვანი წინაღობა.
ნულოვანი ელექტრული წინაღობა
უმარტივესი მეთოდე ელექტრული წინაღობის გაზომვისა არის გამტარში გაატაროთ დენი და გაზომოთ ფაზათა სხვაობა მის თავსა და ბოლოში. წინაღობა კი დაითვლება ომის კანონიდან R = U / I. თუ ძაბვა ნულია ე.ი. წინაღობა ნულის ტოლია.
წინაღობის გაზომვა შესაძლებელია უკონტაქტოდაც - ზეგამტარ რგოლშ გავატაროთ დენი და გავზომოთ მის მიერ შექმნილი მაგნიტური ველი. თუ ველი შემცირდა, ე.ი. დენი შემცირდა, რაც ნიშნავს, რომ წინაღობა არაა ნულის ტოლი. ასეთი ხერხით მიღებული მუდმივი მაგნიტური ველის სიცოცხლისხანგრძლივობა თეორიულად დაითვალეს და აღმოჩნდა, რომ სამყაროს სიცოცხლის ხანგრძლივობაზე მეტია.
ჩვეულებრივ გამტარში, ელექტრული დენი შეიძლება წარმოვიდგინოთ როგორც ელექტრონების ნაკადი მძიმე იონების მესერში. ელექტრონები ეჯახებია იონებს რაც აკარგვინებთ ენერგია, ესაა ელექტრული წინაღობის წარმოქმნის მიზეზი.
ზეგამტარი სიტუაცია განსხვავებულადაა. კლასიკურ ზეგამტარებში, ელექტრონების ნაკადი არ შეიძლება განვიხილოთ როგორც ცალკეული ელექტრონების დენი, არამედ ისინი "წყვილდებიან" და წარმოქმნიან კუპერის წყვილებს ეს დაწყვილება ხდება ელექტრონების ფონონებთან ურთიერთქმედების ხარჯზე.კუპერის წყვილების ნაკადი კი როგორც ზედენადი სითხე, ისე მოძრაობს მესერში, აღარ გაიბნევა და წინაღობაც ნოლია.
ზეგამტარული ფაზური გადასვლა
ზეგამტარულ მასალებში, ზეგამტარული თვისებები ჩნდება მაშინ, როდესაც, ტემპერატურა ნაკლებია კრიტიკულ ტემპერატურაზე Tc. კრიტიკული ტემპერატურა გასხვავებულია სხვადასხვა მასალებისთვის. კლასიკური ზეგამტარების კრიტიკული ტემპერატურა მერყეობს 20 K -დან 1 K-მდე. მაგალითად ვერცხლისწლის კრიტიკული ტემპერატურაა 4.2 K. კლასიკურ ზეგამტარებში დღემდე აღმოჩენილი უმაღლესი კრიტიკული ტემპერატურაა 39 K, რომელიც აქვს მაგნეზიუმ დიბორიდს (MgB2),  თუმცა ამ შენაერთს ახასიათებს უცნაური თვისებები რაც განსჯის საგანად ხდის საკითხს არის თუ არა კლასიკური ზეგამტარი
კუპრატებს უფრო მაღალი კრიტიკული ტემპერატურა ახასიათებს, მაგალითად YBa2Cu3O7, ერთ-ერთ პირველად აღმოჩენლი ზეგამტარს კუპრატებიდან, აქვს 92 K, კრიტიკული ტემპერატურა. ვერცხლისწყალზე დაფუძნებულ კუპრატებში ნაპოვნი იქნა 130 K კრიტიკული ტემპერატურა. ასეთი მაღალი კრიტიკული ტემპერატურების არსებობა ჯერჯერობით აუხსნელია. ელექტრონების ფონონონების მიერ დაწყვილებით იხსნება კლასკური ზეგამტარობა, მაგრამ ასეთი მაღალი ტემპერატურების ახსნა ამ მექანიზმით შეუძლებელია.
სქოლიო
კატეგორია:ზეგამტარობა კატეგორია:მაგნიტური ლევიტაცია
თურიანჩაი (აღდაში)
თურიანჩაი (Türyançay) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
ძეგამი (კახი)
ძეგამი (Zəyəm) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქი-ზაქათალის რეგიონის კახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,553 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახის რაიონის სოფლები
კაა
კაა (ასევე ჰორ კაა) — ძველი ეგვიპტის მეფე (ფარაონი) პირველი დინასტიიდან, რომელიც მეფობდა ადრეული სამეფოს პერიოდში. კაა დაახლოებით ძვ.წ. 2900-იან წლებში მეფობდა და 33 წელი იმეფა. ეგვიპტოლოგი მანეთონი მას ბიენეხესის სახელით მოიხსენებს და წერს, რომ ის 26 წლის მანძილზე მეფობდა. მანეთონის ნაშრომების სხვადასხვა ასლებში კაა მოხსენიებული ელინისტური სახელებით უბიენთისი და ვიბენთისი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგვიპტის ფარაონები კატეგორია:ეგვიპტის პირველი დინასტიის ფარაონები
აღჯაიაზი (მრავალმნიშვნელოვანი)
აღჯაიაზი  შეიძლება აღნიშნავდეს:
აღჯაქენდი (მრავალმნიშვნელოვანი)
აღჯაქენდი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სეიიდ-იუსიფლი
სეიიდ-იუსიფლი' (Seyid Yusifli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —    302 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
ტანმოხატული კაცი (კრებული)
მინიატიურა|ქართული გამოცემა, 2015
კრებულში შედის ერთმანეთთან დაუკავშირებელი თვრამეტი მოთხრობა, რომოლსაც პროლოგსა და ეპილოგში გადმოცემული საერთო სიუჟეტური ღერძი აერთიანებთ. კრებულში შემავალი რამდენიმე მოთხრობის საფუძველზე გადაღებულია ფილმები, სატელევიზიო დადგემი, დადგმულია რამდენიმე სპექტაკლი და სხვა.
სიუჟეტი და ტექნიკა
თხრობა იწყება უცნობი ადამიანით, რომლის ვინაობა ან პროფესია უცნობია, თუმცა სამსახური უნდა გააჩნდეს, რაკი შვებულებაზე საუბრობს. ეს ადამიანი სავარაუდოდ, როგორც ჩანს, კარნავალზე გადაეყრება უცნობ პიროვნებას, რომელსაც მთელი ტანი ასევე უცნობმა დროში მოგზაურმა ქალმა არაჩვეულებრივად ულამაზესი, ფაქიზად შესრულებული ტატუირებით მოუხატა. თითოეული ნახატი ისტორიას, ზღაპარს წარმოადგენს, რომელიც რეალობაში არსებობს და არც არსებობს. ბრედბერის შემოქმედება აქ მძაფრი, ცინცხალი ფერების გადმოცემაში აპოგეას აღწევს. მოთხრობების პირქუში, საბედისწერო სილამაზე ამავდროულად მკითხველს ადგილზე ნუსხავს. ფანტასტიკის ფილოსოფიური გადმოცემის ამ მანერას ავტორი არაჩვეულებრივი სიძლიერით ფლობს. უნდა ითქვას, რომ ბრედბერის თავის დროზე საკმაოდ დიდი ძალისხმევის გაღება მოუწია გამომცემლის დასარწმუნებლად, რომ მას ნაწარმოების ყდაზე ფანტასტიკური ლიტერატურა არ დაეწერა. 1950-იანი წლების ბრიტანეთში ფანტასტიკა კვლავ დაბალი ხარისხის, არასერიოზულ ლიტერატურად აღიქმებოდა.
კრებული
აღსანიშნავია რომ ადრეული გამოცემებში მოთხრობათა ჩამონათვალი რამდენადმე განსხვავებული იყო, თუმცა მას შემდეგ რაც ზოგიერთი სხვა მოთხრობა ცნობილ კრებულ ,,მარსის ქრონიკებში" გადანაწილდა, ზემოაღნიშნული სია ამ კრებულ კანონიკურ სურათს წარმოადგენს.
გამოხმაურებები
მიუხედავად იმისა რომ პირველი შეფასებები მთლად სახარბიელო არ იყო, მოგვიანებით კრებული წლის საუკეთესო წიგნებში დასახელდა და კრიტიკოსებმა ერთხმად აღნიშნეს რომ ავტორი ძალიან კარგად ფლობდა სამეცნიერო ფანტასტიკის გადმოცემის უნარს და მისი შექმნილ გმირებს მართლაც შეეძლოთ მკითხველში თანაგრძნობის, ზიზღის თუ სიყვარულის გამოწვევა. 1950-იან წლებში რეი ბრედბერი პირველ ნაბიჯებს დგამდა და ცხადია, მისი სახელი დღევანდელივით ცნობილი არ იყო. სწორედ ამიტომ, ამ შეფასებებს რამდენადმე უფრო ობიექტური ხასიათი გააჩნიათ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეი ბრედბერის ნაწარმოებები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკა
კოპრივნიცა
კოპრივნიცა (ხორვ. Koprivnica) — ქალაქი ჩრდილოეთ ხორვატიაში, კოპრივნიცა-კრიჟევცის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2011 წლის აღწერის მიხედვით, კოპრივნიცა არის (ქალაქური მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით) სიდიდით მე-17 ქალაქი ხორვატიაში.
გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს დედაქალაქ ზაგრებიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 75 კმ-ის დაშორებით, უნგრეთის საზღვრიდან 10 კმ-ში. კოპრივნიცა მსხვილი სატრანსპორტო ცენტრია, აქ იკვეთება ზაგრები-ბუდაპეშტისა და ვარაჟდინ-ოსიეკის რკინიგზები. გადის მნიშვნელოვანი მაგისტრალებიც. მინიატიურა|მარცხნივ|წმ. ნიკოლოზის ეკლესია ქალაქი მნიშვნელოვანი სამრეწველო ცენტრიცაა. აქ მდებარეობს ქიმიური, ხის გადამამუშავებელი და ლუდის საწარმოები, ასევე ხორვატიის მნიშვნელოვანი კომპანია პოდრავკა.
ისტორია და ღირსშესანიშნაობები
ქალაქის ადგილას დასახლებული პუნქტი ისტორიულ წყაროებში პირველად 1272 წელს მოიხსენიება, 1356 წელს კი კოპრივნიცას ქალაქის სტატუსი მიენიჭა.
რეგიონის ბევრი სხვა ქალაქის მსგავსად, XVI საუკუნის ბოლოს კოპრივნიცაშიც აშენდა ციხე-სიმაგრე თურქების ლაშქრობებისაგან თავდასაცავად. XVII საუკუნეში ქალაქი სწრაფად განვითარდა ჰაბსბურგების მმართველობისას.
1685 წელს დასრულდა წმ. ანტონ პადუელის სახელობის ფრანცისკანელთა მონასტრის მშენებლობა; იმავე XVII საუკუნეში აიგო წმ. ნიკოლოზის ბაროკოს სტილის ეკლესია. ქალაქის კიდევ ერთ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს 1793 წელს დასრულებული სულიწმინდის ეკლესია.
სქოლიო
კატეგორია:ხორვატიის ქალაქები კატეგორია:ხორვატიის ოლქების ადმინისტრაციული ცენტრები
ალექსანდრა ნიკოლოზის ასული
ალექსანდრა ნიკოლოზის ასული (Александра Николаевна; დ. 24 ივნისი, 1825, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთის იმპერია — გ. 10 აგვისტო, 1844, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთის იმპერია) — რომანოვების დინასტიის წარმომადგენელი. რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ I-ისა და იმპერატრიცა ალექსანდრა ფიოდოროვნას ასული. იმპერატორ ალექსანდრე II-ის უმცროსი და.
ბიოგრაფია
მარცხნივ|მინი|356x356px|დიდი მთავარი ალექსანდრა ნიკოლაევნა თავის უფროს დასთან, დიდ მთავარ ოლღა ნიკოლაევნასთან ერთად 1840 წელს.
ადრეული ცხოვრება
ალექსანდრა ნიკოლაევნა დაიბადა 1825 წლის 24 ივნისს სანქტ-პეტერბურგში. იგი იყო რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ I-ისა და მისი მეუღლის, იმპერატრიცა ალექსანდრა ფიოდოროვნას (ქალიშვილობაში შარლოტა პრუსიელი) შუათანა ქალიშვილი. მას სახელი მამიდის, ალექსანდრა პავლოვნას პატივსაცემად დაარქვეს, რომელიც ჯერ კიდევ 1801 წელს გადაჰყვა მშობიარობას. ამის მიუხედავად, ოჯახში მას მეტსახელად „ადინს“ უწოდებდნენ. მისი უფროსი დის, დიდ მთავარ ოლღას დღიურებზე დაყრდნობით ალექსანდრას მათი დედის „პრუსიული გარეგნობა“ ჰქონდა. ასევე ამბობდნენ, რომ იგი ბებიას, პრუსიის დედოფალ ლუიზას ჰგავდა. ნიკოლოზ I-მა ალექსანდრას უწოდა „ცოტათი ბავშვური, მაგრამ ძალიან ტკბილი“.
ალექსანდრა ნიკოლაევნა პეტერბურგის ნაღებ საზოგადოებაში ცნობილი იყო როგორც თავისი მახვილგონიერების, ისე გარეგნობის გამო. იგი ასევე ოჯახში ერთადერთი მუსიკოსი იყო. სხვა ევროპელი პრინცესებისაგან განსხვავებით მისთვის ვოკალური მუსიკა უბრალო გასართობს არ წარმოადგენდა და ამბიციური ალექსანდრა გამოჩენილ სოპრანოს, ჰენრიეტა სონტაგს ეჯიბრებოდა.
ქორწინება და გარდაცვალება
მინი|398x398პქ|ალექსანდრა ნიკოლაევნა 1840 წელს 1844 წლის 28 იანვარს ალექსანდრა დააქორწინეს ჰესენ-კასელის პრინც ფრიდრიხ ვილჰელმზე (1820-1884), რომელიც იყო ჰესენ-კასელის პრინც ვილჰელმისა და მისი მეუღლის, პრინცესა ლუიზა შარლოტა დანიელის უფროსი ვაჟი და დანიის დედოფალ ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელის ძმა, რომელიც თავის მხრივ იყო ალექსანდრა ნიკოლაევნას ძმისწულის სიდედრი. რუსებმა ალექსანდრას ქმარს მეტსახელად „ფრიცი“ შეარქვეს, ქორწინების შემდეგ კი იგი პეტერბურგში დარჩა. აღსანიშნავია, რომ რუსეთში ჩასვლისას მისი საცოლე დიდი მთავარი ოლღა ნიკოლაევნა იყო, თუმცა მას და ალექსანდრას ერთმანეთი პირველივე შეხვედრისას, ოჯახურ ვახშამზე შეუყვარდათ. მიუხედავად იმისა, რომ ოლღა უფროსი ასული იყო და ასაკითაც უფრო შეეფერებოდა ფრიდრიხს ვიდრე ალექსანდრა, მათ ამ ასაკობრივ ბარიერს გადააბიჯეს და ურთიერთობა დაიწყეს, სულ მალე კი იმპერატორისგანაც მიიღეს ქორწინების ნებართვა.
ქორწილამდე სულ ცოტა ხნით ადრე ალექსანდრა ნიკოლაევნამ ტუბერკულოზი გადაიტანა, რასაც მალევე მოჰყვა ორსულობა. ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო მან ვერ მოახერხა ქმართან ერთად ჰესენში წასულიყო, რის გამოც წყვილი პეტერბურგში დარჩა. სამშობლოში დარჩენამ ვერ უშველა დიდი მთავრის დასუსტებულ ორგანიზმს.
ალექსანდრა ნიკოლაევნას სისუსტის გამო ნაადრევი მშობიარობა დაეწყო და შვიდთვიანი ვაჟი გააჩინა, სახელად ვილჰელმი. ჩვილი დაბადებიდან მალევე დაიღუპა, თავად ალექსანდრა კი იმავე დღეს, 1844 წლის 10 აგვისტოს, 19 წლის ასაკში გადაჰყვა მშობიარობას. მისმა გარდაცვალებამ საშინლად იმოქმედა მის მშობლებზე, რომლებიც მას სიცოცხლის ბოლომდე გლოვობდნენ. იგი დაკრძალეს პეტერბურგში, პეტრესა და პავლეს ციხესიმაგრეში. მისი ვაჟის ცხედარი გერმანიაში გადაასვენეს და იქ, რუმპენჰაიმში დაკრძალეს.
ამ ამბიდან ცხრა წელიწადში ფრიდრიხ ვილჰელმი მეორედ დაქორწინდა ალექსანდრას ბიძაშვილ ანა პრუსიელზე (1836-1918). მალევე იგი გახდა ჰესენ-კასელის დინასტიის მეთაურიც. მიუხედავად იმისა, რომ ანასთან ექვსი შვილი შეეძინა, იგი არასოდეს ყოფილა მასთან ემოციურად ისე ახლოს, როგორც ალექსანდრასთან, რაც თავის მემუარებშიც აღნიშნა. ამის ერთ-ერთ მთავარ მიზეზად იგი თავადვე ასახელებს იმას, რომ ვერ გადაიტანა ალექსანდრას გარდაცვალებით გამოწვეული მწუხარება.
სანტა-სილია
სანტა-სილია  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 28,10 კმ². მოსახლეობა — 243 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უესკის მუნიციპალიტეტები
ბოზგიუნეი (მრავალმნიშვნელოვანი)
გრდემლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბოზლუ (მრავალმნიშვნელოვანი)
ბოზლუ შეიძლება აღნიშნავდეს:
ეგორლიკსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
ეგორლიკსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ეგორლიკის რაიონის სტანიცა ეგორლიკსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.
მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ეგორლიკის რაიონი, სტანიცა ეგორლიკსკაია, ლუნაჩარსკის ქუჩა № 26.
ისტორია
1811 წელს სტანცა ეგორლიკსკაიაში ააგეს ხის ეკლესია წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია აგებული იყო ხის მორებით სამრეკლოს გარეშე, არ ჰქონდა ღობე. ბოძებისგან აგებული ეკლესია მალე დაძველდა.
1827 წელს ეგორლიკსკაიის კაზაკებმა სთხოვეს დონის ატამან დიმიტრი ეფიმის ძე კუტეინიკოვს, რომ მათთვის უსასყიდლოდ გადაეცათ ნოვოჩერკასკის ხის ეკლესია. კაზაკების თხოვნა დააკმაყოფილეს.
ხის ეკლესიის შენება, ქვის ფუნდამენტზე, ღობით და სამრეკლოთი დაიწყეს 1833 წლის 23 აგვისტოს, ხოლო 1837 წლის 24 ოქტომბერს აკურთხეს. ეკლესია მოქმედებდა 43 წელი, სტანიცაში მოსახლეობის რაოდენობის გაზრდის გამო ეკლესია მრევლს ვეღარ იტევდა. მრევლში მომწიფდა აზრი იმისათვის, რომ ეთხოვათ ატამან ნიკოლაი ალექსანდრეს ძე კრასნოკუტსკისადმი სოფელში აეგოთ ახალი ქვის ეკლესია.
ქვის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1880 წელს და გაგრძელდა 25 წელიწადი. მშენებლობისათვის თანხის ნაწილი გამოყოფილი იყო სახელმწიფო ხაზინიდან. აგური მოიტანეს სოფელ ლეჟანკიდან, ვაჭარ პარამანაოვის აგურის ქარხნიდან, სამშენებლო სილა და სხვა მასალები სოფელ სრედნი-ეგორლიკიდან. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1906 წელს. ძველი ეკლესია გადასცეს სოფელ კაგალნიცკის.
1906 წელს ახალი სამსაკურთხევლიანი ეკლესია აკურთხეს. ეკლესიას ჰქონდა რვა ზარი და ქორო, რომელიც შედგებოდა 12 ადამიანისაგან. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე აკურთხეს, მარჯვენა საკურთხეველი - მიქაელ მთავარანგელოზისა, ხოლო მარცხენა წმინდა მოწამე ვლასის სახელზე.
1936 წელს ეკლესია დაანგრიეს. ეკლესიის უკანასკნელი ღვთისმსახური იყო მღვდელმონაზონი პეტრე (იამშჩიკოვი), რომელიც 1937 წელს დახვრიტეს.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სტანიცაში მუშაობდა სამლოცველო სახლი. სახლის ეზოში იდგა სამრეკლო. მოგვიანებით სამლოცველო სხვა სახლში გადაიტანეს. მოკლე დროის განმავლობაში სამლოცველოში ექვსი მღვდელი მსახურობდა. 1992 წელს სამლოცველო გადააკეთეს. ეკლესია აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია აღნიშნავდა ორ მთავარ დღესასწაულს 22 მაისს და 19 დეკემბერს.
1990-იანი წლების დასაწყისში გადაწყვიტეს სტანიცაში აეშენებინათახალი აგურის ეკლესია. 1995 წელს დადეს მისი პირველი ქვა. მშენებლობის ადგილზე დააყენეს მართლმადიდებლური ჯვარი.
2002 წელს დაუკვეთეს პროექტი და დაიწყო სახსრების შეგროვება ახალი ეკლესიის ასაშენებლად. ეკლესიის მშენებლობა გაგრძელდა 2006 წლიდან 2011 წლამდე. 2011 წელს დააყენეს ზარები. 10 ახალი ზარი მიიღეს მეცენატ პავლე პოპოვისაგან.
ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი გიორგი (ცურკანუ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ვასაკი
ვასაკი (Վասակ; დ. უცნობია — გ. 1040 ) — სიუნიქის სამეფოს მეორე მეფე 998-1040 წლებში.
ბიოგრაფია
ვასაკი 998 წელს გახდა მამის სმბატ I საჰაკიანის მემკვიდრე. გაგიკ I-თან ვასალური დამოკიდებულოებაში იყო. მონაწილეობდა გაგიკის ლაშქრობებში. მან თავისი შვილი კარტანიდა ცოლად მიათხოვა სიუზერენს.
ჩაახშო გლეხთა მოძრაობა, გააძლიერა ტათევის მონასტერი, რომელიც დასუსტდა კათალიკოს ანანია მოკაცის მხრიდან ანათემის შედეგად. ვასაკის მმართველობა, ძირითადად მშვიდობიანი იყო, რამაც ხელი შეუწყო ქვეყნის ეკონომიკურ აღმავლობას და მშენებლობას. მისი და მისი მემკვიდრის, სმბატ II აშოტიანის მმართველობის პერიოდში სიუნიქის სამეფომ განვითარების უმაღლეს მწვერვალს მიაღწია. ააშენა ვაჰანავანქის ეკლესია (1000 წ.), სადაც დაკრძალულია.
სქოლიო
კატეგორია:სიუნიქის მეფეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1040
ჯონ ჰაუ
მინიატიურა
ჯონ ჰაუ (დ. 21 აგვისტო, 1957) — კანადელი ილუსტრატორი, რომელიც ცხოვრობს შვეიცარიაში.
ყველაზე მეტად ცნობილია ჯ.რ.რ. ტოლკინის სამყაროს ილუსტრირებით. ალან ლისთან ერთად იგი არის ფილმების სერიების „ბეჭდების მბრძანებელი“ და „ჰობიტი“ ერთ-ერთი დამდგმელი მხატვარი. ილუსტრირებული აქვს მრავალი წიგნი. 2005 წელს გამოვიდა მის მიერ ილუსტრირებული ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის „მეფეთა ჯახი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანადელი ილუსტრატორები კატეგორია:დაბადებული  21 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:ტოლკინის ილუსტრატორები კატეგორია:ფენტეზი მხატვრები
ხინახლი
ხინახლი (Xınaxlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 480 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
ჩორმანი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ჩორმანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ყუროს მყინვარი
ყუროს მყინვარი — მყინვარი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავკასიონის ჩრდილოეთ გამყოლი ქედის ერთ-ერთ შემადგენელ სუბმერიდიანულ განშტოებაზე, მდინარეების თერგისა და ხდის წყალგამყოფ ყუროს ქედზე. განლაგებულია მწვერვალ ყუროს აღმოსავლეთ კალთაზე.
სქოლიო
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის მყინვარები
სასიყვარულო განწყობა
სასიყვარულო განწყობა (花樣年華) — 2000 წლის ჰონგკონგური რომანტიკული დრამა, რომლის რეჟისორი, სცენარისტი და პროდიუსერია ვონგ კარ ვაი. ფილმის ორიგინალი სახელწოდება ითარგმნება, როგორც „ყვავილობის წლები“. ფილმში მთავარ როლებს ტონი ლიუნი და მეგი ჩენგი ასრულებენ.
მწვანე ყანჩა
მწვანე ყანჩა (Butorides striata, შეცდ. Butorides striatus) — ფრინველი ყანჩისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 40–46 სმ. აქვს მოკლე კისერი. შეფერილია რუხ-მწვანე ფერში. სხეულის ქვედა ნაწილი შედარებით ღიაა. თავზე აქვს შავი „ქუდი“ და გრძელი ბიბილო. ნისკარტი შავია, ფეხები მკრთალი ყვითელი ან ნარინჯისფერი. არ ახასიათებს სქესობრივი დიმორფიზმი. კისერი და მკერდი ყავისფერია, გასდევს თეთრი ზოლები. გავრცელებულია მთელი მსოფლიოს ტროპიკულ და სუბტროპიკულ განედებში. ბინადრობს ტბებისა და მდინარეების სანაპიროებზე, მანგროებსა და ჭაობებში; ხშირ მცენარეულობაში. მისდევს მარტოხელა ცხოვრების ნირს, აქტიურია შებინდებისას. ბუდეს აკეთებს ბუჩქებზე, ხშირად ხეების იმ ტოტებზე, რომლებიც უშუალოდ წყლის ზევით არიან გაზრდილი. დებს 2–4 კვერცხს.
სქოლიო
კატეგორია:მწვანე ყანჩები
სასიყვარულო განწყობა
ფილმის პრემიერა 2000 წლის 20 მაისს კანის კინოფესტივალზე შედგა, სადაც ტონი ლიუნმა საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ნომინაციაში მოიპოვა გამარჯვება. იგი პირველი ჰონგკონგელი მსახიობია, რომელმაც კანის კინოფესტივალზე გაიმარჯვა. აგრეთვე კინოფესტივალზე „სასიყვარულო განწყობა“ ოქროს პალმის რტოსთვის იბრძოდა. ფილმი მალევე აზიური კინოს ერთ-ერთ საუკეთესო ნამუშევრად იქცა. 2016 წლის BBC-ის გამოკითხვაში, რომელშიც მსოფლიო მასშტაბით 177-მა კინოკრიტიკოსმა მიიღო მონაწილეობა, „სასიყვარულო განწყობა“ XXI საუკუნის მეორე საუკეთესო ფილმად დასახელდა.
„სასიყვარულო განწყობა“ ვონგის არაფორმალური ტეტრალოგიის მეორე ფილმია, რომლის პირველი ნაწილია 1990 წლის „სიგიჟის დღეები“, ხოლო მესამე ნაწილია 2004 წლის „2046“.
სიუჟეტი
ფილმში მოქმედება 1962 წლის კოლონიურ ჰონგ-კონგში ხდება. ჟურნალისტი ჩო მო ვანი ცოლთან ერთად ოთახს ქირაობს. იმავე დღეს გვერდით მდებარე ოთახში გადაზიდვების კომპანიის მდივანი სუ ჩენი ქმართად ერთად ბინავდება. ჩოსა და სუს მეუღლეები ძირითადად დაკავებულები არიან, რის გამოც ორივე მარტოსულად გრძნობს თავს. მათ შორის თანდათან მეგობრული ურთიერთობა ყალიბდება.
სათაური
ფილმის ორიგინალი სათაური, როგორც „ყვავილობის წლები“ ან „ყვავილობის ხანა“ ითარგმნება, რაც ახალგაზრდობის, სილამაზისა და სიყვარულის პერიოდის ჩინური მეტაფორაა და ჯოუ ხუანის 1946 წლის ამავე სახელწოდების სიმღერიდან მომდინარეობს. ფილმის ინგლისური სათაური ჯიმი მაკჰიუზის სიმღერიდან I'm in the Mood for Love მომდინარეობს.
კრიტიკული გამოხმაურება
საიტზე Metacritic „სასიყვარულო განწყობა“ 28 კინოკრიტიკოსის რეცენზიის საფუძველზე 100-დან 85 ქულითაა შეფასებული, რაც საყოველთაო აღიარებას გულისხმობს, ხოლო საიტზე Rotten Tomatoes ფილმს 90%-იანი რეიტინგი აქვს. ელვის მიჩელმა The New York Times-დან „სასიყვარულო განწყობას“ „წლის ყველაზე სულისშემძვრელად მშვენიერი ფილმი“ უწოდა. პიტერ უოკერმა The Guardian-დან დაწერა, რომ „ფილმი, გარდა სიყვარულისა, ღალატის, დანაკარგის, ხელიდან გაშვებული შესაძლებლობების, მოგონებებისა და მარტოობის თემაზეა.“ დევიდ პარკინსონმა ჟურნალ Empire-დან ფილმის ვიზუალური მხარე და მსახიობთა შესრულების დონე შეაქო. მან აღნიშნა, რომ ფილმი ჭეშმარიტად რომანტიკული რომანის აღწერას გვთავაზობს.
2000 წელს, ჟურნალ Empire-ის სიაში „მსოფლიო კინოს 100 საუკეთესო ფილმი“ „სასიყვარულო განწყობა“ 42-ე ადგილზე დასახელდა,. ხოლო 2008 წელს Entertainment Weekly-ის 1983-2008 წლების საუკეთესო ფილმების სიაში 95-ე ადგილზე მოხვდა. 2009 წელს Time Out New York-მა „სასიყვარულო განწყობა“ დეკადის მეოთხე საუკეთესო ფილმად დაასახელა და „ახალი ათასწლეულის სრულყოფილად დაუმთავრებელი სიყვარულის ისტორია“ უწოდა.
2012 წლის Sight & Sound-ის კრიტიკოსთა გამოკითხვაში ყველა დროის საუკეთესო ფილმებს შორის „სასიყვარულო განწყობა“ 24-ე ადგილზე დასახელდა, რითაც 2000-იანი წლების ფილმებს შორის საუკეთესო შედეგი აიღო.
რეჟისორმა სოფია კოპოლამ „სასიყვარულო განწყობა“ თავისი ოსკაროსანი ფილმის „თარგმანში დაკარგულები“ უდიდესი შთაგონების წყაროდ დაასახელა. მან ოსკარის მიღებისას წარმოთქმულ სიტყვაში ვონგ კარ ვაის მადლობა გადაუხადა.
2015 წლის პუსანის საერთაშორისო კინოფესტივალზე აზიური კინოს საუკეთესო ფილმებს შორის იასუძირო ოძუს ფილმის „ტოკიური ამბავი“ და აკირა კუროსავას „რასიომონის“ შემდეგ „სასიყვარულო განწყობა“ მესამე ადგილზე დასახელდა.
2016 წელს BBC-ის XXI საუკუნის 100 საუკეთესო ფილმის სიაში დევიდ ლინჩის „მალჰოლანდ დრაივის“ შემდეგ „სასიყვარულო განწყობა“ მეორე ადგილზე მოხვდა.
2019 წელს ჟურნალმა The Guardian-მა „სასიყვარულო განწყობა“ XXI საუკუნის საუკეთესო ფილმებს შორის მეხუთე ადგილზე დაასახელა.
სქოლიო
კატეგორია:2000 წლის ფილმები კატეგორია:ვონგ კარ ვაის ფილმები კატეგორია:ჰონგ-კონგური ფილმები
დიმიტრი ყაზბეგი
დიმიტრი (მიტკა) ნიკოლოზის ძე ყაზბეგი (დ. 1838, სტეფანწმინდა — გ. 1880, იქვე) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი.
დაიბადა პოდპორუჩიკ ნიკოლოზ ყაზბეგისა და სალომე დუდაროვას ოჯახში. მისი პაპა იყო სტეფანწმინდის მოურავი გაბრიელ ყაზბეგი. მის და-ძმებს შორის იყვნენ: გიორგი, გაბრიელი, რაფიელი (ფიდო) და ელისაბედი (ლიზა). დაამთავრა თბილისის კლასიკური გიმნაზია, შემდეგ სწავლა განაგრძო პეტერბურგში, სადაც ხალხოსნური იდეების გავლენის ქვეშ მოექცა. იყო ილია ჭავჭავაძის ახლო მეგობარი. 1872 წლის 7 დეკემბერს ილია ჭავჭავაძე თბილისის სათავადაზნაურო ბანკი ბანკის მმართველად აირჩიეს, ხოლო დირექტორებად — დიმიტრი ყაზბეგი და დავით ყიფიანი. ყაზბეგი თან ახლდა რუსეთში ფინანსთა სამინისტროსგან ბანკის წესდების დამტკიცების დასაჩქარებლად გამგზავრებულ ილიას. შემდგომ წლებში ძირითადად სტეფანწმინდაში ცხოვრობდა. იყო ხევის მხარის პირველი განმანათლებელი. უსასყიდლოდ შეასწავლა წერა-კითხვა რამდენიმე გლეხს, რომელთაგან გამოირჩეოდა პავლე ღუდუშაური; ეს უკანასკნელი შემდეგ თვითონაც მასწავლებლობდა. თანამედროვეთა გადმოცემით იყო ძლიერ განსწავლული და დარბაისელი პიროვნება. დიმიტრი ყაზბეგის და — ელისაბედი თავის მოგონებებში (გამოქვეყნდა 1924-1926 წლებში ჟურნალ „მნათობში“) ამტკიცებდა, რომ სწორედ დიმიტრი ყაზბეგი იყო რომანების — „ელგუჯასა“ და „ხევისბერი გოჩას“ ნამდვილი ავტორი, მათმა ბიძაშვილმა ალექსანდრე (სანდრო) ყაზბეგმა კი ამ ნაწარმოებების ხელნაწერები დიმიტრის გარდაცვალების შემდეგ მიითვისა. ამ ბრალდებას მაშინვე გამოუჩნდნენ როგორც მომხრეები (მაგ., მიხეილ ზანდუკელი), ასევე მოწინააღმდეგეები (მაგ., ვახტანგ კოტეტიშვილი). თანამედროვე ლიტერატურათმცოდნეობაში ალექსანდრე ყაზბეგის ავტორობის საკითხი ეჭვქვეშ არ დგას.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1838 კატეგორია:გარდაცვლილი 1880 კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი საზოგადო მოღვაწეები
Symphonica (ჯორჯ მაიკლის ალბომი)
Symphonica — ინგლისელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ ჯორჯ მაიკლის ერთადერთუ ოფიციალური საკონცერტო ალბომი, გამოცემული მის სიცოცხლეში. გამოვიდა 2014 წლის 14 მარტს, ლეიბლებზე Aegean and Virgin EMI Records. ალბომში შეტანილია ჩანაწერები მომღერლის ტურნედან Symphonica Tour (2011-2012), რომლის ფარგლებში ჯორჯ მაიკლი ასრულებს როგორც საკუთარ სიმღერებს, ასევე ქავერ-ვერსიებს, არანჟირებულს სიმებიანი ორკესტრისთვის. ეს იყო უკანასკნელი ალბომი, რომელზეც 2013 წლის მარტში გარდაცვლილმა პროდიუსერმა ფილ რემოუნმა იმუშავა.