cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მანილის სასტუმრო
100 წლისთავი
2008 წელს გახსნიდან 100 წლისთავის აღსანიშნავად (2012 წლისთვის) მანილის სასტუმროში განმანახლებელი ღონისძიებების ახალი ტალღა დაიწყო. სასტუმროს ყველა ოთახი გარემონტდა, განახლდა და თანამედროვე ავეჯითა და აღჭურვილობით მოეწყო. ოთახების ფანჯრები გაფართოვდა. სასტუმროში სპა-გამაჯანსაღებელი ცენტრის გვერდით გამაჯანსაღებელი კლუბი მოეწყო.
პოლიტიკური ღონისძიებები
წლების განმავლობაში მანილის სასტუმრო ქვეყნის არაერთი ისტორიული მოვლენის მომსწრე გახდა. 1970 10 ნოემბერს ფიესტას პავილიონში ფილიპინების საკუნსტიტუციო შეთანხმების არჩევნები ჩატარდა, რომელსაც 320 დელეგატი დაესწრო და რომელზეც 1935 წლის კონსტიტუციის შეცვლას ისახავდნენ მიზნად.
1986 წლისთებერვლის საპრეზიდენტო არჩევნებამდე სასტუმროში ფერდინანდ მარკოსის პოლიტიკური პარტიის შეხვედრა გაიმართა, რომელზეც კორასონ აკინოაც წარმოთქვა სიტყვა, რაც მისსაპრეზიდენტო კამპანიაში გარდატეხის წერტილი აღმოჩნდა. მარკოსის მმართველობა 1986 წლის თებერვალში ყვითელი რევოლუციის შემდეგ დასრულდა.
1986 წლის 6 ივლისს პრეზიდენტ მარკოსის მომხრე სამხედრო ოფიცერთა ჯგუფმა მანილის სასტუმრო დაიკავა და მარკოსის ვიცე-საპრეზიდენტო კანდიდატი, არტურო ტოლერტინო პრეზიდენტად გამოაცხადა. გადატრიალების მცდელობა დიდხანს არ გაგრძელებულა და ეს ჯგუფი ორი დღის შემდეგ დანებდა.
სასტუმრო საერთაშორისო ყურადღების ცენტრში მოექცა 1999 წელს, როდესაც ყოფილმა პირველმა ლედიმ, იმელდა მარკოსმა 70 წლის იუბილი მანილის სასტუმროში აღნიშნა. აღნიშნულ ღონისძიებაში მანილის ელიტის 1000-ზე მეტი წარმომადგენელი მონაწილეობდა.
ვესტიბიული
38 მეტრი სიგრძისა და 7.6 სიგანის ვესტიბიული თეთრი დორიული სვეტებითაა გაფორმებული. იატაკი ფილიპინური მარმარილოსგანაა დაგებული. ჭაღები თითბერის, კრისტალებისა და ზღვის ნიჟარებისგანაა გაკეთებული. მთელი სასტუმრო ფილიპინური წითელი ხისგან დამზადებული ავჯეითაა გაწყობილი.
ლუქსები
სამსაწოლიანი ლუქსი გენერალ მაკართურის რეზიდენციას წარმოადგენდა. ლუქსი მეუთე სართულზე მდებარეობს.
პენთჰაუსი, ყველაზე ძვირი ლუქსი პირადი საცურაო აუზით მეთვრამეტე სართულზე მდებარეობს და მანილის ყურეს, რიზალის პარკსა და სასტუმროს მოპიhttps://www.youtube.com/watch?v=wPzu0LaSdzE&start_radio=1&list=RDwPzu0LaSdzEრდაპირე მხარეს მდებარე ქალაქ ინტრამუროსის XVI საუკუნის კედელს გადაჰყურებს. საპრეზიდენტო ლუქსის მსგავსად პენთჰაუსი იშვიათი ნახატებით, აზიური ანტიკვარიატითა და ფილიპიური ნაკეთობებითაა გაფორმებული. მაკართურის, საპრეზიდენტო და პენთჰაუსის ლუქსები ოცდაოთხსაათიან მომსახურებას მოიცავს.
მომსახურება
სასტუმრო მომხმარებელს სთავაზობს ლიმუზინისა და მდიდრული მანქანების დაქირავების სერვისს, აეროპორტიდან ტრანსპორტით მომსახურების სერვისს, სამედიცინო კლინიკასა და ბიზნეს ცენტრს ინტერნეტით, 24 საათიან მენიუს ოთახების მომსახურებითა და კონსიერჟით, სამრეცხაო მომსახურებას, დელიკატესებს, თმის სალონს, სუვენირების მაღაზიასა და ვერტმფრენის დასაშვებ აეროდრომს სახურავზე.
რეკრეაცია
Manila Hotel Spa ყურესთან მდებარეობს და მასაჟებითა და სხვა თერაპირებით სარგებლობის შესაძლებლობას იძლევა. სტუმრებს ღია აუზითა და გამაჯანსაღებელი ცლუბით სარგებლობის შესაძლებლობაც აქვთ.
რესტორნები
სასტუმროს 3 რესტორანი და 3 ბარი აქვს და სტუმრებს ჩინურიდან დაწყებული ევროპული სამზარეულოთი დამთავრებული დელიკატესების დაგემოვნებას სთავაზობს.
სქოლიო
კატეგორია:მანილის სასტუმროები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის სახლები ფილიპინებში კატეგორია:ფილიპინების ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:1912 წელს აგებული სასტუმროები კატეგორია:ფილიპინების მოდერნისტული არქიტექტურა კატეგორია:ფილიპინების ნეოკლასიკური არქიტექტურა
ვაზისუბნის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია
ვაზისუბნის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბნის ცენტრში. განეკუთვნება VI საუკუნის მეორე ნახევარს.
აღწერა
ეკლესია მოზრდილი სამნავიანი ბაზილიკაა. ნაგებია წესიერი ფორმის, საკმაოდ მოზრდილი რიყის ქვით. სამხრეთიდან, დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან მიშენებული აქვს ერთიანი გარშემოსავლელი, რომლის გვერდის ნაწილების აღმოსავლეთის ბოლოში გეგმით ნახევარწრიული უსარკმლო აფსიდებია. ბაზილიკის შიდა სივრცე ორი წყვილი ბურჯით სამ ნავადაა გაყოფილი. შუა ნავი გვერდის ნავებზე სამჯერ განიერია. აღმოსავლეთით იგი დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით, რომლის წინ ღრმა ბემაა. ეკლესიის მთავარი ნავი კარგადაა განათებული კედლებში დატანებული სარკმლების მეშვეობით. ასევე თითი თაღოვანი სარკმელია სამკვეთლოსა და სადიაკვნეში.
ბაზილიკის შუა ნავი კოლოფა კამარითაა გადახურული, გვერდითა ნავები კი ნალისებრი კამარით, რომელიც დაყრდნობილია ოთხ ნახევარწრიულ სბჯენ თაღებზე. ეკლესიას სამი შესასვლელი აქვს: სამხრეთიდან, ჩრდილოეთიდან და დასავლეთიდან. მოგვიანებით ყველა კარი დაუვიწროებიათ, ჩრდილოეთისა კი სანახევროდ ამოუშენებიათ. ეკლესიის გარშემოსასვლელი ბაზილიკის გვერდით ნავებზე ორჯერ უფრო განიერია და სხმული კამარა ხურავს, რომელიც დაყრდნობილია ბაზილიკის კედლებზე მიდგმული სწორკუთხა ბოძებზე გადაყვანილ თაღებზე.
ნაგებობის ფასადები სადაა. მხოლოდ მთავარი ნავის გრძივი კედლებია მორთული შეღრმავებული დეკორატიული თაღებით. აღმოსავლეთის ფასადზე საკურთხევლის სარკმელი გაწყობილია რელიეფური სადა თავსართით. იგივე ფორმისაა გვერდითი პატარა სარკმლების თავსართებიც. ეკლესია გადახურულია კრამიტით.
2011 წელს საქველმოქმედო ფონდ „ქართუს“ დაფინანსებით ეკლესიას ჩაუტარდა სარეაბილიტაციო სამუშაოები.
ვაზისუბნის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
პალესტინის ტერიტორიების ტურიზმი
პალესტინის ტერიტორიების ტურიზმი − აღნიშნავს ტურიზმს აღმოსავლეთ იერუსალიმში, მდინარე იორდანეს დასავლეთი ნაპირისა და ღაზას სექტორის ტერიტორიებზე. 2009 წელს პალესტინის ტერიტორიებს 2.6 მილიონი ტურისტი ეწვია, ხოლო 2010 წელს - 4.9 მილიონი, რომელთაგანაც 2.2 მილიონი უცხოელი, ხოლო 2.7 მილიონი - ადგილობრივი ტურისტი იყო. 2012 წლის ბოლო 3 თვეში 150 000 ტურისტზე მეტი მდინარე იორდანეს დასავლეთ ნაპირზე მდებარე სასტუმროებში დარჩა. მათგან 40% ევროპიდან, ხოლო 9% აშშ-დან და კანადიდან იყო. ტურისტული გიდების უმრავლესობაში აღნიშნულია, რომ „მდინარე იორდანეს დასავლეთი ნაპიური არ არის სამოგზაუროდ უმარტივესი ადგილი, მაგრამ ძალისხმევა ნამდვილად ღირს.“
ლიბონი (ალბაი)
ლიბონი (ოფიციალურად ლიბონის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Libon) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ალბაის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 75 073 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 47 ბარანგაის.
პალესტინის ტერიტორიების ტურიზმი
პალესტინის ხელისუფლებამ და ისრაელის ტურიზმის სამინისტრომ პალესტინის ტერიტორიებზე ტურიზმის სფეროში ერთად მუშაობა ერთობლივი კომიტეტით სცადა. უცხოელი ტურისტების მოზიდვის ერთობლივი მცდელობა რამდენიმე მიზეზის გამო ვერ განხორციელდა. მდინარე იორდანეს დასავლეთ სანაპიროსკენ ტურისტთა გადაადგილებას ისრაელი აკონტროლებს. 2000 წლიდან მოყოლებული პალესტინის ტურისტულ და სატრანსპორტო კომპანიებს ისრაელში შესვლის შესაძლებლობა არა აქვთ, ხოლო 2009 წლიდან ისრაელის ტურიზმის სამინისტრომ მდინარე იორდანეს დასავლეთი ნაპირი და პალესტინის ტერიტორიები თავისი მარშრუტებიდან. პალესტინის ყოფილმა ტურიზმის მინისტრმა განაცხადა, რომ „ისრაელი რელიგიური და მომლოცველობითი ტურიზმის შემოსავლის 90%-ს აგროვებს“. აღმოსავლეთ იერუსალიმსა და მდინარე იორდანეს დასავლეთ ნაპირზე უცხოური ტურიზმი 2013 წლის აგვისტოდან ეგვიპტესა და ჰამასის მიერ კონტროლირებად ღაზას სექტორს შორის რაფაჰის სასაზღვრო პუნქტის აგების შემდეგ შეიზღუდა. თუმცა ღაზას სექტორში ისრაელის სამხედრო სახმელეთო, საზღვაო საჰაერო ბლოკადის გამო ტურისტთა ნაკადი 2005 წლიდან მოყოლებული აღარ ჩადის.
ლიბონი (ალბაი)
სქოლიო
კატეგორია:ალბაის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
პალესტინის ტერიტორიების ტურიზმი
2013 წელს პალესტინის ტურიზმის სამინისტროს განცხადებით, მთავრობა მიზნად ისახავს პალესტინაში საერთაშორისო ტურიზმის ხელშეწყობას, მაგრამ ოკუპაცია მთავარი ხელისშემშლელი ფაქტორია, პალესტინისთვის ტურიზმის სექტორი შემოსავლის მნიშვნელოვანი წყარო რომ გახდეს. იერუსალიმის, მდინარე იორდანეს დასავლეთ ნაპირისა და ღაზას სექტორის ტურიზმი მთლიანად ისრაელის მთავრობის მიერ კონტროლირდება. ოკუპირებულ პალესტინის ტერიტორიებზე შესვლას მხოლოდ მოქმედი საერთაშორისო პასპორტი სჭირდება. აშშ-ის მოქალაქეებს, რომლებიც ეჭვმიტანილი არიან „დაგეგმილ პოლიტიკური სააპროტესტო აქტივობებში მონაწილეობაში ან ისრაელის პოლიტიკისადმი კრიტიკულად განწყობილი არასამთავრობო ორგანიზაციების მხარდაჭერაში“, ან არაბებად ან მუსლიმანებად მიიჩნევიან, ხშირ შემთხვევაში საიმიგრაციო სახელმწიფო მოხელეები დაკითხვებს უწყობენ. ასეთ ტურისტულ ჯგუფებს ხშირად იურისტებისა და საკონსულო მოხელეების წვდომის შესაძლებლობას არ აძლევენ, განზარ ახნელებენ ან შესვლაზე უარს უცხადებენ.
ტურები და ციმერები
2012 წელს ერთ-ერთმა ჰოლანდიელმა დიპლომატმა გამოაქვეყნა წიგნი, რომელშიც მდინარე იორდანეს დასავლეთ სანაპიროზე სამოგზაურო 25 სალაშქრო ტური იყო მოცემული. სტეფან სზეპესიმ ბორცვებისა და უადების გამოკვლევა ოთხ მეგობართან ერთად დაიწყო და მალე მათი ჯგუფი 235 წევრამდე გაიზარდა. ეს ჯგუფი მსგავს სასეირნო ტურებს თითქმის ყოველ შაბათ-კვირას ეწყობოდა.
ანდრეი ზინჩენკო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი კარატისტები
პალესტინის ტერიტორიების ტურიზმი
ტურები და ციმერები
მდინარე იორდანეს დასავლეთ სანაპიროზე ებრაულ დასახლებებში ქოხები ,„ციმერები“ კეთილმოწყობილია ორთოდოქსი ებრაელებისთვის შვებულების გასატარებლად. ბიბლიურ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობას ალონში, გენეზისის მიწას, ებრაელები, ქრისტიანები და მუსლიმანები სტუმრობენ, რომლებიც ბიბლიური ერის კარვების გაშლასა და ცხვრებისა და თხების მწყემსვაში მონაწილეობენ. ერთ-ერთ ციმერს აბრაამის კარავი ეწოდება.
სქოლიო
კატეგორია:აზიის ტურიზმი კატეგორია:პალესტინის ტერიტორიების ტურიზმი
ემერი მალანიუ
ემერი მალანიუ ( EM -ər-ee MOL -in-oh ; გ. ივნისი, 1598) — ინგლისელი ელისაბეთის ხანის გლობუსის, მათემატიკური ინსტრუმენტებისა და სამხედრო იარაღების მწარმოებელი. მისი სახმელეთო და ციური გლობუსები, რომელიც თავდაპირველად გამოუშვეს 1592 წელს, იყო პირველი გლობუსი, რომელიც შექმნა ინგლისელმა მეცნიერმა ინგლისში.
მალანიუ ცნობილი იყო, როგორც ინგლისელი მათემატიკოსი და მუშაობდა ისეთ ხელსაწყოებზე, როგორებიცაა კომპასი და ქვიშის საათი. იგი ახლოს იცნობდა უამრავ გამოჩენილ ადამიანს, მათ შორის მწერალ რიჩარდ ჰაკლუიტს და მათემატიკოსებს — რობერტ ჰუესს და ედვარდ რაიტს. იგი ასევე იცნობდა მაძიებლებს — თომას კავენდიშს, ფრენსის დრეიკს, ვოლტერ რაილის და ჯონ დევისს. დევისმა გააცნო მალანიუს საკუთარი მფარველი, ლონდონელი ვაჭარი უილიამ სანდერსონი, რომელიც დიდწილად აფინანსებდა ემერის საქმიანობას. ძირითადად, დასრულების შემდეგ, გლობუსს წარუდგენდნენ ელისაბედ I-ს. უფრო დიდ გლობუსებს იძენდნენ სამეფო ოჯახის წარმომადგენლები, დიდგვაროვნები და აკადემიური ინსტიტუტები, ხოლო მცირე ზომის გლობუსების ყიდვა შედარებით უფრო პოპულარული იყო მეზღვაურთა და სტუდენტთა შორის, პრაქტიკული ნავიგაციისთვის. თავდაპირველად ემერი გლობუსებს ქმნიდა ისეთი გამძლე ნივთიერებებისგან, რომლებიც ზღვის სინესტეს უძლებდნენ. სწორედ ამიტომ, ისინი გემებზე საკმაოდ პოპულარული და მნიშვნელოვანი გახდნენ.
1596, ან 1597 წელს მალანიუ მეუღლესთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა ამსტერდამში, სადაც მან წარმატებით დააინტერესა გაერთიანებული პროვინციების თანამდებობის პირები თავისი გამოგონილი ქვემეხის მონაცემებით, მაგრამ იგი მოულოდნელად გარდაიცვალა 1598 წლის ივნისში, აშკარად სიღატაკეში. მასთან ერთად გაქრა ინგლისში გლობუსის შემქმნელი ინდუსტრია.
მიჩნეულია, რომ მსოფლიოში მისი დამზადებული გლობუსის მხოლოდ ექვსი ეგზემპლიარია შემორჩენილი. სამი მდებარეობს ინგლისში, რომელთაგან ერთი წყვილი, რომელიც შედგება სახმელეთო და ციური გლობუსებისგან, შედის Middle Temple-ის საზოგადოებისა და მისი ბიბლიოთეკის შემადგენლობაში, ხოლო ერთი სახმელეთო არის პეტვორთში, დასავლეთ სასექსში.
კონსტრუქცია
ემერი მალანიუ მიჩნეულია ინგლისში პირველი ხმელეთის და ციური გლობუსის შემქმნელად და როგორც გლობუსების პირველი მწარმოებელი ინგლისში. თავად კაცის შესახებ ცოტა რამ არის ცნობილი. პეტრუჩო უბალდინი, იტალიელი კალიგრაფი, ილუმინატორი და ელჩი რომელიც მას კარგად იცნობდა, ამბობდა, რომ ის გაურკვეველი ოჯახური ფონის მატარებელი იყო. 1580-იანი წლებისთვის იგი ატარებდა სემინარს ლამბეტში, მდინარე თემზას სამხრეთ ნაპირზე და სარგებლობდა მათემატიკოსისა და მათემატიკური ინსტრუმენტების შემქმნელის რეპუტაციით. რიჩარდ პოლტერი, თავის 1605 წელს გამოცემულ წიგნში „The Pathway to Perfect Sayling“ (უნაკლო ნაოსნობის გზამკვლევი), აღნიშნა, რომ მალანიუ იყო კომპასების და ქვიშის საათების ნიჭიერი შემქმნელი. მარცხნივ|მინი|სერ ვალტერ რალის პორტრეტი გლობუსით, რომელიც ეკუთვნის ფედერიკო ცუკარს (1542/1543–1609) წლები
ხმელეთის გლობუსი
თავისი ხმელეთის გლობუსის შექმნისას მალანიუმ გამოიკვლია რუტიერები (ზღვაზე მიმართულების ინსტრუქციები) და პილოტები (სანავიგაციო სახელმძღვანელოები). ცნობილია, რომ რუტიერი ბრაზილიისა და დასავლეთ ინდოეთისთვის მისცა თომას ჰარიეტს 1590 წელს. მან ასევე მიიღო რჩევა და დახმარება ნავიგატორებისა და სხვა მათემატიკოსებისგან. მაგალითად, სერ ვალტერ რალიმ მას ურჩია ესპანური ლეგენდა სოლომონის კუნძულების შესახებ, რომელიც ხმელეთის გლობუსზე ასახა. რალეიმ მოამარაგა ინფორმაციით პედრო სარმიენტეო დე გამბოასგან. ეს უკანასკნელი იყო გალი მკვლევარი, რომელიც ესპანეთის მეფე ფილიპ II-ემ გაგზავნა მაგელანის სრუტის გასაძლიერებლად, მას შემდეგ, რაც იქ ფრანცის დრეიკმა გაიარა.
ციური გლობუსი
მალანიუს ციური გლობუსი, ფაქტობრივად, იყო გერჰარდ მერკატორის 1551 წლის გლობუსის ასლი, რომელიც თავისმრივ დაფუძნებული იყო გემა ფრისიუსის მიერ 1537 წელს შექმნილ გლობუსზე, რომლის აწყობასაც მერკატორმა მხოლოდ ხელი შეუწყო. მალანიუმ მერკატორის გლობუსზე გამოსახულ თანავარსკვლავედებს დაამატა სამხრეთ ჯვარი და სამხრეთის სამკუთხედი, თუმცა მათი რეალური მდებარეობიდან გარკვეულწილად დასავლეთით. როგორც ჩანს, მისი წყარო ანდრეა კორსალის დიაგრამაა ანტარქტიდის ცის შესახებ, რომელიც გამოქვეყნდა 1550 წელს. მალანიუს გლობუსები პირველად მოწყობილი იყო იმგვარად, რომ მათზე გავლენა ვერ მოეხდინა ზღვაზე არსებულ ტენიანობას. ისინი მზადდებოდა ფქვილის პასტისგან, იმ დროისათვის იშვიათად გამოყენებული მასალისგან. სიმონ ფორმანმა აღნიშნა, რომ მალანიუს მიერ სრულყოფილი ყალიბის დამზადების და ჩამოსხმის პროცესი იყო ერთადერთი საშუალება კარგი გლობუსის დასამზადებლად.
მოგვიანებით ცხოვრება
1590-იან წლებში მალანიუ ცდილობდა მოეპოვებინა ელისაბედ I-ის მფარველობას და დაფინანსებას ქვემეხის დასამზადებლად. იგი თავის ნამუშევარს აღწერდა, როგორც „ახალ გამოგონებას, გარღვევას არტილერიასა და სროლის ტექნიკაში, რომელსაც აქტიურად გამოიყენებდნენ ძირითადად საზღვაო ომებში, პორტებისა და ნავსადგურების დასაცავად.“ მისი აზრით, იგი ასევე გამოდგებოდა „ათასი მუშკეტიდან გასროლილი ცეცხლის გასანეიტრალებლად და მის ველურ ცეცხლს ვერაფერი ჩააქრობდა.“ 1593 წლის მარტში მალანიუს სამეფო ბრძანება გადასცეს. ორი წლის შემდეგ ვაჭარმა რობერტ პარკმა მისთვის იყიდა დიდი რაოდენობით ქვანახშირი, კალიუმის ნიტრატი, ზეთები და ცვილი, სავარაუდოდ ქვემეხისთვის. 1596 წლის 4 ნოემბერს პრივის საბჭომ მოუწოდა ლორდ ადმირალს ესაუბრა მალანიუსთან, ბუსისთან და ორ სხვა მეცნიერთან მათი შემტევი ძრავების ეფექტურობასა და მათი საშუალებით ბრიტანეთის სახლრეთ სანაპიროს დაცვაზე. როგორც ჩანს, მოთხოვნა უგულებელყვეს. 1594 წლის 27 სექტემბერს დედოფალმა დაასაჩუქრა მალანიუ £200-ით და წლიური შემოსავლით, რომელიც £50-ს შეადგენდა. თავდაპირველად მალანიუ ამ შემოთავას დათანხმდა, თუმცა შემდეგ უარი თქვა წინადადებაზე დაახლოებით 1596 წლის აპრილსა და 1597 წლის 4 ივნისს შორის, როცა ის და მისი მეუღლე ემიგრაციაში წავიდნენ ამსტერამში, ჰოლანდიაში. მკვლევარმა უალისმა დააფიქსირა, რომ მან თან წაიღო გლობუსების დასაბეჭდი ფირფიტები და მიჰყიდა ჰონდიუსს, რომელიც დაბრუნდა ამსტერდამში 1593 წელს. მარცხნივ|მინი|ქვემეხის ესკიზი (1652) რატომ დატოვა მალანიუმ ინგლისი და ჰოლანდიაში გადასახლდა, უცნობია. ოქსფორდის ეროვნული ბიოგრაფიის ლექსიკონიდან ვკითხულობთ თეორიას, რომლის მიხედვითაც ემერი მალანიუს ჰოლანდიაში წასვლის ძირითადი მოტივი იყო თავისი ნამუშევრების ევროპელი პრინცებისთვის პირადად გაცნობა და პრეზენტაცია, ამსტერდამი კი იმ დროს უკვე მკვიდრდებოდა მსოფლიოს გლობუსების, რუკების წარმოების და კარტოგრაფიის ცენტრად. მეორე მხრივ, ეს არ შეიძლებოდა ყოფილიყო მისი განზრახვა, თუ მან გლობუსის ფირფიტები ჰონდიუსს მიჰყიდა. შესაძლებელია, რომ მან გადაწყვიტა იარაღების წარმოებაზე კონცენტრირება. 1598 წლის 26 იანვარს, გაერთიანებული პროვინციების თანამდებობის პირებმა, ინტერესი გამოიჩინეს მალანიუს ქვემეხის მიმართ და მას გამოგონებისთვის 12-წლიანი პრივილეგია მიანიჭა. 6 ივნისს მან შეიტანა მეორე განცხადება, მაგრამ გარდაიცვალა თითქმის მაშინვე, ამსტერდამში. იმავე თვის ბოლოს მის მეუღლეს ინგლისში ემერის ქონება გადასცეს. როგორც ჩანს, მალანიუ სიღარიბის შედეგად გარდაიცვალა, რადგან ანნეს მიენიჭა ჰოლანდიური თანაგრძნობის პენსია 50 ფლორინის რაოდენობით, 1599 წლის 9 აპრილს. როგორც გაირკვა, მალანიუს არ ჰყავდა სხვა გადარჩენილი ოჯახის წევრი ამიტომ მასთან ერთად გარდაიცვალა ინგლისის გლობუსების შემქმნელი ინდუსტრია. ფაქტობირვად, არცერთი გლობუსი არ უწარმოებიათ ინგლისში 1670-იანი წლების მოსვლამდე. ისინი დაამზადეს რობერტ მორდენმა, უილიამ ბერიმ და ჯოზეფ მოქსონმა. თუმცა, მალანიუს გარდაცვალებიდან 40-ზე მეტი წლის შემდეგ, უილიამ სანდერსონ უმცროსმა დაწერა, რომ მისი გლობუსები, დიდი და მცირე ზომის, სახმელეთო თუ ციური ატიურ გამოყენებაში იყო, როგორც მის უნივერსიტეტებში, ისე არაერთ ბიბლიოთეკაში (ინგლისში და სხვა ქვეყნებშიც)".
ემერის გლობუსები დღეს
მინი|[[2006 წლის 27 ნოემბერს მალანიუს ხმელეთის გლობუსი დროებით გამოიფინა ბრიტანეთის მუზეუმში]] დღეს ოფიციალურად დადასტურებულია ემერი მალანიუს სულ რაღაც ექვსი გლობუსის არსებობა, რომელთაგან ორი ხმელეთის გლობუსია და ოთხი ციური გლობუსი. სამი ციური გლობუსი მდებარეობს გერმანიაში, თითო-თითო — ცერბსტში, ნიურნბერგში, გერმანიის ეროვნულ მუზეუმში და კასელში, Hessisches Landesmuseum-ში. Hessisches Landesmuseum–ს ერთ დროს ჰქონდა 1592 წელს აწყობილი ხმელეთის გლობუსი, მაგრამ, სავარაუდოდ, იგი განადგურდა მეორე მსოფლიო ომის დროს. სამი გლობუსი რჩება ინგლისში: ერთი წყვილი, რომელიც მოიცავს სახმელეთო და ციურ რუკას და შედის Middle Temple-ის საზოგადოებისა და მისი ბიბლიოთეკის შემადგენლობაში, ხოლო ერთი სახმელეთო არის პეტვორთში, დასავლეთ სასექსში.
რესურსები ინტერნეტში
https://peoplepill.com/people/emery-molyneux/ https://www.nationaltrust.org.uk/petworth-house-and-park/features/dont-miss-the-molyneux-globe-at-petworth-house
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული XVI საუკუნე კატეგორია:გარდაცვლილი 1598 კატეგორია:ინგლისელი გამომგონებლები
ირაკლი გოგია
ირაკლი გოგია (დ. 20 მაისი, 1982, თბილისი) — ქართველი რეჟისორი.
ბიოგრაფია
თანამედროვე ქართული თეატრის ახალგაზრდა რეჟისორთა თაობის ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური და თვალსაჩინო წარმომადგენელი ირაკლი გოგოია დაიბადა 1982 წლის 20 მაისს.
2004 წელს დაამთავრა საქართველოს თეატრალური ინსტიტუტის დრამის რეჟისურის ფაკულტეტი (პედაგოგები: მედეა კუჭუხიძე, გიორგი მარგველაშვილი, ავთანდილ ვარსიმაშვილი).
სტუდენტობისას სხვა თანამოაზრეებთან ერთად დააფუძნა დამოუკიდებელი სათეატრო სივრცე თბილისში „ახალი თეატრი", სადაც დადგა სპექტაკლი „თეატრი საოცარი სამყაროა", რომელიც ახალი ქართული თეატრის ერთგვარი მანიფესტიც იყო. ეს სპექტაკლი აღინიშნა საქართველოს თეატრალური საზოგადოების პრემიით საუკეთესო ახალგაზრდა რეჟისორული ნამუშევრისთვის.
2006—2010 წლებში იყო ზუგდიდის შალვა დადიანის სახელობის სახელმწიფო პროფესიული დრამატული თეატრის მმართველი და სამხატვრო ხელმძღვანელი, სადაც განახორციელა ათზე მეტი სპექტაკლი.
ირაკლი გოგია არის ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის თანამედროვე ქართული თეატრის კვლევის ცენტრის მკვლევარი და ერთ-ერთი დამფუძნებელი, ამავე უნივერსიტეტის დოქტორანტი, უძღვება სალექციო კურსებს მეცნიერებისა და ხელოვნების ფაკულტეტზე, რეჟისურის შესავალსა და თანამედროვე მსოფლიო სათეატრო რეჟისურაში. მსოფლიოს სხავდახვა ქვეყნის სტუდენტებთან ერთად არის ერთ-ერთი ორგანიზატორი საერთაშორისო პროექტისა „მშვიდობის ფესტივალი".
აღსანიშნავია ირაკლი გოგიას მიერ რუსთაველის, ფოთის და ახმეტელის თეატრში განხორციელებული პროექტები პოლონელი, უკრაინელი , ესტონელი ), იტალიელი , ბრაზილიელი , ფრანგი რეჟისორების მონაწილეობით.
2014 წლიდან არის ახმეტელის თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი.
2015 წელს დააფუძნა ესტონურ-ქართული ხელოვნების ცენტრი ტარტუში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი
ხანაღა
ხანაღა  (Xanağa) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ორდუბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	665 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორდუბადის რაიონის სოფლები
ოთარ გოცაძე
ოთარ დავითის ძე გოცაძე (დ. 7 თებერვალი, 1929, სოფ. ბიღა, ახლანდელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 12 მარტი, 1993, თბილისი) — ქართველი გეოფიზიკოსი, სეისმოლოგი; ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1985).
1951 წელს დაამთარა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. იმავე წელს დაიწყო მუშაობა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გეოფიზიკის ინსტიტუტში. 1973 წლიდან გარდაცვალებამდე ხელმძღვანელობდა ინსტიტუტის რეგიონალური სეისმოლოგიის განყოფილებას. მისი შრომები ეხება კავკასიის რეგიონის სეისმურობასა და სეისმურ რეჟიმს. დიდი წვლილი მიუძღვის კავკასიაში სეისმოლოგიური კვლევის განვითარებაში, საქართველოს სეისმური სადგურების ქსელის ეფექტიანობის დადგენასა და სეისმური ობსერვატორიის „თბილისის“ დაარსებაში (1976), კავკასიის მიწისძვრათა საინფორმაციო-საძიებო კომპიუტერული სისტემისა და საქართველოს ტერიტორიის სეისმური დარაიონების ნორმატიული რუკის შედგენაში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1929 კატეგორია:დაბადებული 7 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 12 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:ქართველი გეოფიზიკოსები კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ოთარ
ანია ტეილორ-ჯოი
ანია ჯოზეფინ მარი ტეილორ-ჯოი (დ. 16 აპრილი, 1996, მაიამი, ფლორიდა, აშშ) — არგენტინულ-ბრიტანული წარმოშობის ამერიკელი მსახიობი. ცნობილი გახდა 2015 წელს სერიალ „ატლანტიდაში“ ნათამაშები როლით. 2019 წელს ითამაშა ბეტ ჰარმონის როლი სერიალში „ლაზიერის გამბიტი“. მისი სამსახიობო კარიერა დაიწყო 2014 წელს, საშინელებათა ფილმ „ვამპირების აკადემია“-ში ნათამაშები როლით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 16 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ბრიტანელი ქალი მსახიობები კატეგორია:არგენტინელი ქალი მსახიობები
დეკუ
დეკუ (Deco; დ. 27 აგვისტო, 1977, სან-ბერნარდუ-დუ-კამპუ) — ბრაზილიაში დაბადებული ნატურალიზებული პორტუგალიელი ფეხბურთელი. მონაწილეობა აქვს მიღებული ევროპისა (2004, 2008) და მსოფლიოს (2006, 2010) ჩემპიონატებზე. ორჯერ, „პორტუსა“ (2004) და „ბარსელონას“ (2006) შემადგენლობაში მოიგო უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:დაბადებული 27 აგვისტო კატეგორია:პორტუგალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:პორტუგალიის პრიმეირა ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:პორტუს ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ბარსელონის ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ჩელსის ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ფლუმინენსეს ფეხბურთელები კატეგორია:პორტუგალიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:2004 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2006 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2008 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
Musiikkituottajat
Musiikkituottajat, Musiikkituottajat – IFPI Finland ან The Finnish Group of IFPI — ფინური არაკომერციული ორგანიზაცია, რომელიც ფინანსდება მისი წევრების მიერ და წარმოადგენს მუსიკალურ ინდუსტრიას ფინეთში. ორგანიზაცია წარმოადგენს 23 ისეთი ლეიბლის ინტერესებს, რომლებიცაა, EMI, Sony Music, Universal Music Group და Warner Music Group.
Musiikkituottajat – IFPI Finland-ის მიზანია ფინეთში ხმისჩამწერი ინდუსტრიის წარმოებისათვის ხელსაყრელი გარემო პირობების უზრუნველყოფა. მიზანი მიიღწევა ხმისჩამწერი ინდუსტრიის დაცვისათვის ეფექტიანი წესებისა და სამართლიანი და კონკურენტუნარიანი სავაჭრო გარემოს უზრუნველყოფის გზით.
Musiikkituottajat ფინეთის მუსიკალური ინდუსტრიის ადგილობრივი ასოციაციაა, რომელიც შედის ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაციის შემადგენლობაში.
Musiikkituottajat აქვეყნებს ჩარტებს: კერძოდ, Suomen virallinen lista – Albumit (ტოპ-50, ალბომები), Suomen virallinen lista – Singlet (ტოპ-20, სინგლები), Suomen virallinen lista – Mid–price (ტოპ-10) და Suomen virallinen lista – Musiikki DVD:t (ტოპ-10, ალბომები, ვიდეო).
ამარასის მონასტერი
ისტორია
შუა საუკუნეების ჟამთააღმწერლების, ფავსტოს ბუზანდისა და მოვსეს კალანკატვაცის აზრით, ამარასის მონასტერი IV საუკუნის დასაწყისში წმინდა გრიგოლ განმანათლებელმა ააგო. ამარასის მონასტერში დაკრძალეს წმ. გრიგოლ განმანათლებლის შვილიშვილი წმ. გრიგორისი (გ. 338 წელს). სამარხი დღემდე შემორჩენილია წმ. გრიგორისის XIX საუკუნის აფისიდის ქვეშ.V საუკუნეის დასაწყისში სომხური ანბანის გამომგონებელმა, მესროპ მაშტოცმა ამარასის მონასტერში დამწერლობის შემსწავლელი პირველი სკოლა დააარსა.
XIII საუკუნეში ამარასის მონასტერი მონღოლებმა გაძარცვეს, 1387 წელს კი თემურ-ლენგის შემოჭრის დროს გაანადგურეს. ტაძარი კიდევ ერთხელ XVI საუკუნეში გაანადგურეს. ტაძარი XVII საუკუნის მეორე მეოთხედში განაახლეს, როდესაც ტაძრის დამცავი კედლებიც ააშენეს. მოგვიანებით ამარასის მონასტერი გააუქმეს და XIX საუკუნის პირველ ნახევარში ტაძარი რუსეთის იმპერიის ჯარის სასაზღვრო ციხესიმაგრედ აქციეს.
1848 წელს სომხეთის სამოციქულო ეკლესიამ ტაძარი დაიბრუნა. სამხედრო ოკუპაციის დროს ტაძრის ნაწილი დაეზიანებინათ, რის გამოც ძველი ტაძრის ადგილას ახლის აგება გახდა საჭირო. ახალი ტაძარი წმ. გრიგორისის სახელზე 1858 წელს ააშენეს. მშენებლობის ხარჯები ქალაქ შუშაში მცხოვრებმა სომხებმა გაიღეს. სამნავიანი ბაზილიკა თეთრი ქვისგანაა აშენებული და დღემდე ფუნქციონირებს.
საბჭოთა კავშირის ხანაში მონასტერი გაუქმებული იყო.
წმინდა გრიგორისის სამარხი
წმინდა გრიგორისი თავდაპირველად წმინდა გრიგორისის ტაძრის აღმოსავლეთ ნაწილის ბოლოში იყო დაკრძალული. 489 წელს ვაჩაგან III პიუსმა, კავკასიის ალბანეთის მეფემ, ამარასის ტაძარი აღადგინა და წმ. გრიგორისის ნაშთებისთვის ახალი სამლოცველო ააგო.
წმ. გრიგორისის ტაძრის ქვეშ არის სამარხი, რომელთან მისვლას დასავლეთის ბოლოდან საფეხუროვანი კიბით არის შესაძლებელი. აღმოსავლეთ ნაწილის ბოლოში დალუქული გასასვლელი მიუთითებს, რომ თავდაპირველად სამარხამდე შესასვლელი აღმოსავლეთითაც არსებობდა. სამარხი ოთახის სიგრძე 3.75 მეტრი, სიგანე - 1.9 მეტრი, ხოლო სიმაღლე 3.5 მეტრია. სტრუქტურის ზედა ნახევარი თავდაპირველად ჩაფიქრებული იყო მიწის ზემოთ 1.5 მ მეტრის სიმაღლეზე, თუმცა ამჟამად მთლიანად მიწისქვეშაა. სამარხი X საუკუნით თრიღდება.
სქოლიო
კატეგორია:მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მონასტრები კატეგორია:IV საუკუნის ტაძრები კატეგორია:სომხეთის სამოციქულო ეკლესია
საფრანგეთის ზღვისიქითა დეპარტამენტი
საფრანგეთის ზღვისიქითა დეპარტამენტი (département d’outre-mer, შემოკლებით DOM) — საფრანგეთის დეპარტამენტი, რომელიც მდებარეობს საფრანგეთის მეტროპოლიიდან დაშორებით. ზღვისიქითა დეპარტამენტებს აქვთ იგივე პოლიტიკური სტატუსი, რაც მეტროპოლიის დეპარტამენტებს.
1946 წელს მეოთხე რესპუბლიკის მიერ მიღებული კონსტიტუციის თანახმად, საფრანგეთის კოლონიები გვადელუპა და მარტინიკა კარიბის ზღვაში, საფრანგეთის გვიანა სამხრეთ ამერიკაში და რეიუნიონი ინდოეთის ოკეანეში განისაზღვრა, როგორც ზღვისიქითა დეპარტამენტები. მას 2011 წლის 31 მარტის რეფერენდუმის შედეგად ასევე დაემატა მაიოტა ინდოეთის ოკეანეში. არის რა საფრანგეთის და ევროპის კავშირის განუყოფელი ნაწილი, ზღვისიქითა დეპარტამენტები წარმოდგენილნი არიან საფრანგეთის ეროვნულ ასამბლეაში, საფრანგეთის სენატში, საფრანგეთის სოციალურ და ეკონომიკურ საბჭოში, ევროპის პარლამენტში ირჩევენ წევრებს და ვალუტის სახით აქვთ ევრო.
1982 წლიდან, საფრანგეთის ხელისუფლების მიერ ჩატარებული დეცენტრალიზაციის პოლიტიკის თანახმად, ზღვისიქითა დეპარტამენტებში ირჩევა რეგიონალური საბჭოები, რომლებსაც აქვთ საფრანგეთის დეპარტამენტების საბჭოების ანალოგიური უფლებამოსილება. 2003 წელს მომხდარი კონსტიტუციის გადახედვის შედეგად ხმარებაში შემოვიდა ტერმინი — «საფრანგეთის ზღვისიქითა რეგიონი», მაგრამ სინამდვილეში კანონმდებლობა არ აძლევს უპირატესობას რომელიმე დასახელებას და ახალი ტერმინი პრაქტიკულად არ გამოიყენება ფრანგულ მასმედიაში.
კატეგორია:საფრანგეთის ქვეგანყოფილებები
იენი-შარიფი
იენი-შარიფი (Yeni Şərif) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	  	3 086 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
ელიზა მურადიანი
ელიზა მურადიანი (Էլիզա Մուրադյան; Элиза Мурадян; დ. 16 იანვარი, 1993)  — სომეხი-რუსი მოდელი რომელიც 2018 წელს გახდა „მის სამყარო სომხეთი 2018“. 2018 წელს მოიგო კონკურსი „მის სომხეთი“. 2018 წელს წარადგინა სომხეთი „მის სამყაროზე“..
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:დაბადებული 16 იანვარი კატეგორია:სომეხი მოდელები
მიასნიკოვის რაიონის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი
მიასნიკოვის რაიონის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი (Историко-этнографический музей Мясниковского района) — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი მიასნიკოვის რაიონის ხუტორ ჩალტირში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1976 წელს.
მუზეუმის მისამართი: 346660, როსტოვის ოლქი, მიასნიკოვის რაიონი, ხუტორი ჩალტირი, ლენინის ქუჩა № 34.
ისტორია
სოფელ ჩალტირში მდებარე მიასნიკოვის რაიონის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი გაიხსნა 1992 წლის 24 აპრილს, სომეხთა გენოციდის ხსოვნის დღეს.
მუზეუმში შექმნილია მუდმივი ექსპოზიცია, რომელიც ეძღვნება ყირიმის ნახევარკუნძულიდან დონში სომხების გადმოსახლებას, სომხების ცხოვრებას დონის მიწაზე. სამუზეუმო ექსპონატებში წარმოდგენილია ისტორიისა და ეთნოგრაფიის მასალები, საოჯახო ჭურჭელი, შრომის იარაღები, XVIII-XX საუკუნეების დეკორატიული ხელოვნების ნიმუშები. აქვე წარმოდგენილია საყოფაცხოვრებო საგნები, რომლებიც მოიტანეს სომხებმა ყირიმიდან გადმოსახლების დროს. მუზეუმის ღია მოედანზე დადგეს სომხური ეზოს ღუმელი.
მუზეუმში თავმოყრილია მრავალი ისტორიული ფოტო, აქვე დაცულია ძვირფასი ისტორიული დოკუმენტები და ხელნაწერები. მუზეუმში დაცულია ადგილობრივი მხატვრების ნახატები. მუზეუმის დარბაზებში იმართება დროებითი თემატური გამოფენები: გერმანელებისაგან მიასნიკოვის რაიონის გათავისუფლების აღსანიშნავად, სომეხთა გენოციდის აღსანიშნავად, გამარჯვების დღის აღსანიშნავად.
მუზეუმი ყურადღებას ამახვილებს ხალხური ტრადიციების გამოყენებაზე და ფოლკლორზე. სკოლის მოსწავლეებისათვის იმართება ფოლკლორული საღამოები, თამაშები და კონკურსები.
მუზეუმის თანამშრომლები კითხულობენ ლექციებს, რომელიც ეძღვნება სომხეთის კულტურასა და ისტორიას: „სომხური მწერლობა“, „სომხური ანბანის შექმნა“, „გენოციდი - ადამიანის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაული“ და სხვ.
2011 წელს მუზეუმს სტუმრობდა სომხეთის პრემიერ-მინისტრი ტიგრან სარქისიანი. ახალი, რუსულ-სომხური მეგობრობის აღსანიშნავი, გამოფენის გასაფორმებლად მუზეუმში გაიგზავნა ეროვნული ტანსაცმელი, საყოფაცხოვრებო ნივთები, სასოფლო-სამეურნეო შრომის იარაღები.
ამჟამად ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმთან ფუნქციონირებს რ. პატკანიანის სახელობის ლიტერატურული სტუდია და ფოლკლორული ჯგუფი „წაღკეპუნჩი“. ლიტერატურული სტუდია დააარსა პოეტმა და მხარეთმცოდნემ ხევონდ კრისტოსტურიანმა.
პერენეს რაიონი
პერენეს რაიონი (Distrito de Perené) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ჩანჩამაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 650 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 49 781 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 41 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 224 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩანჩამაიოს პროვინციის რაიონები
ხურსი (ორდუბადი)
ხურსი  (Xurs) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ორდუბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  156  კაცი.
ვინჩი (ქალაქი)
ვინჩი — ქალაქი (città) და ტოსკანის რეგიონის ფირენცეს პროვინციის კომუნა იტალიაში. ქალაქის შემოგარენში მდებარეობს რენესანსის ეპოქის პოლიმათის, ლეონარდო და ვინჩის დაბადების ადგილი.
გეოგრაფია
ქალაქს გარს ტოსკანის გორაკები არტყამს. ლანდშაფტი კულტივირებულია და ფართოდაა გავრცელებული ვენახები და ზეთისხილის ბაღები.
ისტორია
ქალაქთან დაკავშირებული ყველაზე ცნობილი ფიგურა, ლეონარდო და ვინჩი 1452 წლის 15 აპრილს, ანჩიანოსა და ფალტოგნანოს შორის მდებარე, ვინჩიდან 3 კილომეტრით დაშორებულ ფერმერულ სახლში დაიბადა. მისი სრული სახელი „ლეონარდო დი სერ პიერო და ვინჩი“ სიტყვასიტყვით „ვინჩელი პიეროს შვილს ნიშნავს“. ყოველწლიურად, ნახევარმილიონამდე ტურისტი სტუმრობს მისი დაბადების ადგილას მდებარე ლეონარდოს მუზეუმს.
დაძმობილებული ქალაქები
ვინჩის ორი ოფიციალურად დაძმობილებული ქალაქი ჰყავს:
ირაკლი ზირაქაშვილი
ირაკლი ზირაქაშვილი — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი), ჭაბუკებს შორის მსოფლიოს ჩემპიონი (მარჯვენა, 2015) და ვერცხლის პრიზიორი (მარცხენა, 2015); ახალგაზრდებს შორის მსოფლიო ჩემპიონი (მარცხენა 2017), ორგზის ვერცხლისა (მარჯვენა 2017, 2018) და ბრინჯაოს პრიზიორი (მარჯვენა 2016) ახალგაზრდებს შორის ევროპის ორგზის ჩემპიონი (მარჯვენა 2017, 2018 ) და ორგზის ვერცხლის პრიზიორი (მარჯვენა 2016, 2017).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მკლავჭიდელები
მალილიპოტი
მალილიპოტი (ოფიციალურად მალილიპოტის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Malilipot) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ალბაის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 40 857 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ალბაის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
თარხნიშვილების სასახლე
თარხნიშვილების სასახლე, მარშლიანთ სასახლე — არქიტექტურული ძეგლი შიდა ქართლის მხარეში, კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გარიყულაში. მდებარეობს მთის ფერდობის გავაკებულ ადგილზე და სოფელ ახალქალაქის ქვედა უბანს გადაჰყურებს. აგებულია XIX საუკუნის 30-იან წლებში. კომპლექსის შემადგენლობაში შედის სასახლე და ორგუმბათიანი აბანო.
თარხნიშვილების სასახლეს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სასახლე
1965 წელს სასახლე გადაეცა სამხატვრო აკადემიას, რომელიც მას შემოქმედებით ბაზად იყენებს. რამდენიმე უპროექტო გადაკეთების შედეგად სასახლემ და აბანომ ძლიერ შეიცვალა პირვანდელი სახე. თავდაპირველი სახით შემორჩა მხოლოდ საზეიმო ოთახის ჭერი, კედლები მოხატულობის ნაშთებით და თაბაშირის სტალაქტიტებით მორთული ფრიზი.
აბანო
სასახლის ეზოში, მისგან ჩრდილოეთით, ნახევრად მიწაში ჩამჯდარი, აგურით აგებული აბანო დგას. იგი შედგება ორი, გეგმით კვადრატული გუმბათოვანი სათავსისაგან — გასახდელისა და სააბაზანოსაგან. სათავსები ერთმანეთს კარით უკავშირდება. ორივე ოთახის კედლებზე თაღები გადადის.
სქოლიო
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები შიდა ქართლის მხარეში
ბაჰამის კუნძულების კულტურა
ბაჰამური კულტურა აფრიკული და ევროპული კულტურების ერთგავრი ჰიბრიდია. დაბალგანვითარებულ გარე კუნძულებზე მისდევენ ხელოსნობას, მათ შორისაა პალმის ფოთლებისგან დაწნული კალათების დამზადება. ამ ნივთს ზოგადად „ჩალას“ უწოდებენ და ამაგრებენ ქუდებსა და ჩანთებზე, რომლებიც საკმაოდ პოპულარულია ტურისტებში. ასევე გამოიყენებენ ე. წ. „ვუდუს თოჯინებში“, მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი თოჯინები ამერიკული წარმოსახვების შედეგია და არაა კავშირში ისტორიულ ფაქტებთან.
ზოგიერთი ბაჰამელი ხალხურ მაგიურ ტრადიციებს მისდევს, ძირითადად ჰაიტურ–ბაჰამური საზოგადოება, რომელიც უმთავრესად ქვეყნის გარე კუნძულებზე სახლობს. თუმცა, მაგიური პრაქტიკა ბაჰამის კუნძულებზე აკრძალულია და ისჯება კანონით. ჯუნკანუ არის ტრადიციული ბაჰამური მუსიკის, ცეკვისა და ხელოვნების პარადი, რომელიც ნასაუს ქუჩებში იმართება ყოველი წლის ახალი წლის დღეს. ჯუნკანუ ასევე იმართება სხვა დღესასწაულებზე, მაგალითად ემანსიპაციის დღეს.
მრავალი კუნძულების დასახლებებში მნიშვნელოვანი სოციალური ღონისძიებაა რეგატა. როგორც წესი, იგი ერთი ან რამდენიმე დღე გრძელდება და მონაწილეობენ ძველი სტილის ნავები, ასევე იმართება სანაპიროს ფესტივალი.
ზოგიერთ დასახლებას აქვს ფესტივალები, რომლებიც დაკავშირებულია არეალისათვის ტრადიციულ მოსავალთან თუ საკვებთან, მათ შორისაა „ანანასის ფესტივალი“ გრეგორი-ტაუნსა და ელიუთერაზე, „კიბორჩხალის ფესტივალი“ ანდროსის კუნძულებზე. სხვა მნიშვნელოვან ტრადიციებს შორისაა ამბების თხრობა.
ბაჰამელებს აქვთ საკმაოდ მდიდარი ლიტერატურა და პოეზია, მოთხრობები, პიესები და მოკლე ფიქციური ნამუშევრები. ამ ნამუშევრების საერთო თემატიკაა ცნობიერების ცვლილება, დახვეწილობისკენ სწრაფვა, იდენტობის ძიება, გარდასულ გზათა ნოსტალგია და მშვენიერების ტრფიალი. ღვაწლმოსილ მწერლებს შორის არიან სუსანა უელეისი, პერსივალ მილერი, რობერტ ჯონსონი, რეიმონდ ბრაუნი, ო.მ. სმიტი, უილიამ ჯონსონი, ედი მინისი, უინსტონ საუნდერსი და სხვები.
ბაჰამური კულტურა მდიდარია რწმენებით, ტრადიციებით, ფოლკლორითა და ლეგენდებით. ყველაზე ცნობილ ფოლკლორსა და ლეგენდებს შორისაა ლუსკა კუნძულ ანდროსზე, პირტი-მოლი კუნძულ ეკსუმაზე, დაკარგული ქალაქი ატლანდიტა კუნძულ ბიმინიზე და ა. შ.
სქოლიო
კატეგორია:ბაჰამის კუნძულები
ბეტ ჰარმონი
ელისაბეტ „ბეტ“ ჰარმონი (დ. 2 ნოემბერი, 1948) — ამერიკელი გამოგონილი პერსონაჟი. 1983 წელს შექმნა უოლტერ ტევისმა, პერსონაჟი პირველად სწორედ მის ნოველაში, „ლაზიერის გამბიტი“ გამოჩნდა. ის არის ამერიკელი მოჭადრაკე რომელმაც ჭადრაკის თამაში ბავშვობიდან დაიწყო. მისი დედა და მამა, ალისა და პაული დაიღუპნენ ავტოკატასტროფაში, მაშინ როდესაც ბეტი 8 წლის იყო. 2020 წელს გამოჩნდა „Netflix“-ის სერიალში, სადაც მის როლს ანია ტეილორ-ჯოი ასრულებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გამოგონილი ამერიკელი ხალხი
ბაჰამის კუნძულების დემოგრაფია
ბაჰამის კუნძულების მთლიანი მოსახლეობა 347 176 ადამიანია, საიდანაც 25,9% 14 წელზე ქვემოთაა, 67,2% 15-დან 64 წლამდე, 6,9% კი 65 წელზე მეტის. მოსახლეობის ზრდა 0,925%-ია (2010 წლის აღწერით). შობადობის მაჩვენებელია 17,81 ყოველ 1000 ადამიანზე, სიკვდილიანობა 9,35/1000, მიგრაციის სალდო -2.13 ყოველ 1 000 ადამიანზე.
ახალშობილთა სიკვდილიანობის მაჩვენებელი 23,21-ია ყოველ 1000 დაბადებულზე. დაბადებისას, სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა 69,87 წელია: 73,49 წელი ქალებისთვის და 66,32 მამაკაცებისთვის. ნაყოფიერების საერთო მაჩვენებელი ქალებისთვის არის 2.0 ბავშვი (2010 წლის აღწერა).
ქვეყნის ეთნიკური შემადგენლობა შემდეგნაირია: 85% აფრიკელი, 12% ევროპელი, 3% აზიელი და ლათინოამერიკელი. რელიგიური მრწამისი მიხედვით, მოსახლეობის 35,4% ბაპტისტია, 15,1% ანგლიკანი, 13,5% კათოლიკე, 8,1% ორმოცდაათიანელი, 4,8% ღმერთის ეკლესიის მიმდევარი, 4,2% მეთოდისტი, 15.2% სხვა ქრისტიანი, 12% პროტესტანტი, 3% არარელიგიურია ან უცნობია, 2% სხვა. სხვა მრწამსის ადამიანებს შორის არიან ებრაელები, მუსლიმები, ბაჰაისტები, ინდუისტები, რასტაფარიანელები და ადგილობრივი მაგიური პრაქტიკის მიმდევრები.
ბაჰამის კუნძულების ოფიციალური ენაა ინგლისური, ბევრი მაცხოვრებელი საუბრობს ბაჰამურ დიალექტზე. 1995 წლის შეფასებით, სრულწლოვანი მოსახლეობის 98,2% წერა-კითხვის მცოდნეა.
აფრო-ბაჰამელები
აფრო-ბაჰამელები ბაჰამის კუნძულების ის მაცხოვრებლები არიან, რომელთა წინაპრების სამშობლოც დასავლეთ აფრიკაა. პირველი აფრიკელები ბაჰამებზე, კერძოდ კი კუნძულ ელიუთერაზე მოვიდნენ ბერმუდის კუნძულებიდან, ესენი იყვნენ გათავისუფლებული მონები, რომლებიც ახალ სიცოცხლეს ეძებდნენ. ამჟამად, აფრო-ბაჰამელები ბაჰამის კუნძულების უმსხვილეს ეთნიკურ ჯგუფს შეადგენენ, ქვეყნის მოსახლეობის დაახლოებით 85%-ს. ასევე სახლობს დაახლოებით 80 000 ჰაიტელი.
ევროპელები
2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ბაჰამის კუნძულებზე 16 598 თეთრკანიანი ადამიანი ცხოვრობს. დაახლოებით 38 000 ევროპელი ბაჰამელი, ანუ ბაჰამელები ევროპული წარმოშობით, ძირითადად ინგლისელი პურიტანებისა და ამერიკელი ლოიალისტების შთამომავლები არიან, რომლებიც კუნძულებზე 1649 წელსა და შემდეგ 1783 წელს დასახლდნენ. ისინი წარმოქმნიან ბაჰამის კუნძულების უმსხვილეს უმცირესობას, მთლიანი მოსახლეობის 12%-ს. ბევრი სამხრეთელი ლოიალისტი აბაკოს კუნძულებზე ჩასახლდა, სადაც მოსახლეობის 50% თეთრკანიანია.
ევროპელი ბაჰამელების მცირე ნაწილი ბერძენი მუშების შთამომავალია, რომლებიც ბაჰამებზე 1900-იან წლებში ზღვის ღრუბლების ინდუსტრიის გასავითარებლად ჩავიდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი მოსახლეობის მხოლოდ 1%-ს შეადგენენ, მათ შეძლეს და შეინარჩუნეს თავიანთ განსხვავებული ბერძნული ბაჰამური კულტურა.
ბაჰამელების გენეალოგიის ერთ-ერთი მახასიათებელი ისაა, რომ ოჯახების უმრავლესობას განშტოებები აქვს და უშუალოდ ოჯახის წევრებიც კი მოიცავენ მთელს სპექტრს „ღიას“, „ყავისფერსა“ და „შავს“ შორის.
ბაჰამის კუნძულებზე, გამოიყენება მხოლოდ ტერმინი ბაჰამელი, რადგან არ ცნობენ ტერმინ ვესტ-ინდოელს.
გარდა ამისა, ბევრი ბაჰამელი შერეული წარმოშობისაა, მათ შორის არიან კალათბურთელი რიკ ფოქსი, მსახიობი პერსია უაიტი და მომღერალი ლენი კრავიცი.
სქოლიო
კატეგორია:ბაჰამის კუნძულები
ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ხორვატების დემოკრატიული გაერთიანება
ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ხორვატების დემოკრატიული გაერთიანება (Hrvatska demokratska zajednica Bosne i Hercegovine; შემოკლებით HDZ BiH) — ბოსნიელ ხორვატთა პოლიტიკური გაერთიანება. დაარსდა 1990 წლის 18 აგვისტოს სარაევოში, როგორც ხორვატების დემოკრატიული გაერთიანების წარმომადგენლობა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. მას შემდეგ ქვეყნის პოლიტიკური ცხოვრების აქტიური მონაწილეა.
ისტორია
იუგოსლავიის დაშლის პროცესის დასაწყისში, როცა ნაციონალისტური ძალები გააქტიურდნენ და მოახერხეს არჩევნებში გამარჯვებაც, ბოსნიაში გამოიკვეთა სამი ძირითადი ძალა – დემოკრატიული მოქმედების პარტია (Stranka demokratske akcije; SDA), რომელსაც ბოსნიელი ალია იზეთბეგოვიჩი ედგა სათავეში, სერბთა დემოკრატიული პარტია (Српска демократска Странка; СДС) რომლის ლიდერი იყო რადოვან კარაჯიჩი და ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ხორვატების დემოკრატიული გაერთიანება, სტეპან კლუიჩით სათავეში. სამივე მათგანი ანტიკომუნისტი იყო და იდევნებოდა დისიდენტობისთვის იუგოსლავიის პერიოდში, თუმცა კარაჯიჩს, ისევე როგორც ბოსნიელ სერბთა დიდ ნაწილს, სურდა იუგოსლავიის შენარჩუნება, სადაც დომინანტი სერბეთი იყო. იზეთბეგოვიჩი კი პირიქით, კატეგორიული წინააღმდეგი იყო დარჩენილიყო იუგოსლავიის ნაწილად, მით უმეტეს მას შემდეგ, რაც ხორვატია და სლოვენია, რომლებიც მეტ–ნაკლებად აბალანსებდნენ სერბეთის გავლენას, გამოეყვნენ ფედერაციას. კლუიჩი მხარს უჭერდა იზეთბეგოვიჩის მთავრობას, თუმცა ბოსნიის ხორვატთა უმეტესობას ხორვატიასთან შეერთება სურდა, რასაც მხარს უჭერდა ხორვატიის პრეზიდენტი ფრანიო ტუჯმანიც.
ტუჯმანისა და გოიკო შუშაკის ძალისხმევით ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ხორვატების დემოკრატიული გაერთიანებაში დაწინაურდნენ რადიკალური პოზიციის მქონე ლიდერები – მათე ბობანი, დარიო კორდიჩი, მარიო ჩერქეზი და სხვები. ტუჯმანი ყველანაირად უჭერდა მხარს ბოსნიელი ხორვატების რადიკალიზაციას, მათ სეპარატისტულ მისწრაფებებს და ბოსნიის ხორვატული მხარეების ეთნიკურ წმენდას არახორვატებისგან.
1991 წლის 18 ნოემბერს მათე ბობანმა და დარიო კორდიჩმა შექმნეს ჰერცეგ-ბოსნიის ხორვატთა ერთობა, როგორც განსხვავებული პოლიტიკური, კულტურული, ეკონომიკური და ტერიტორიული მთლიანობა ბოსნიის ტერიტორიაზე. ჰააგის ტრიბუნალის დასკვნით, მათ სურდათ ამ მთლიანობის გაწმენდა არახორვატებისგან და ამის მისაღწევად უკან სამხედრო დანაშაულებზეც არ დაუხევიათ.
1992 იანვარში ტუჯმანის მითითებით ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ხორვატთა დემოკრატიული გაერთიანების რადიკალურმა ფრთამ დაიწყო მიზეზების ძიება, რომ სტეპან კლუიჩი პარტიის ლიდერობიდან გადაეყენებინათ, რადგან იგი ბოსნიელებთან თანამშრომლობის მომხრე იყო და მის მაგიერ მოეყვანათ მათე ბობანი, რომელიც კარაჯორჯევოს შეთანხმების თანახმად, ბოსნიის ხორვატული ტერიტორიების ხორვატიასთან შეერთების მომხრე იყო.
ბოსნიის ომის დაწყებიდან ორ დღეში, 1992 წლის 8 აპრილს ჰერცეგ-ბოსნიის ხელმძღვანელობამ შექმნა თავისი შეიარაღებული ორგანიზაცია – ხორვატთა თავდაცვის ვეჩე. ბოსნიის ომის დროს ვეჩეს მებრძოლები იკავებდნენ ჰერცეგ-ბოსნიის ტერიტორიად მიჩნეულ მუნიციპალიტეტებს, ადგილობრივ ბოსნიელ ლიდერებს აძევებდნენ, დაამყარეს კონტროლი რადიო- და ტელესადგურებზე, საიდანაც გადასცემდნენ ხორვატულ პროპაგანდას, ხორვატული სიმბოლიკა და ვალუტა იქნა შემოღებული მათ კონტროლირებად ტერიტორიაზე, მრავალ ბოსნიელი და სერბი გაათავისუფლეს სახელმწიფო სამსახურიდან ან წაართვეს კერძო ბიზნესი. ჰუმანიტარული დახმარება არახორვატების საზიანოდ ნაწილდებოდა. ბევრი არახორვატი დაპატიმრებული და გადაყვანილი იქნა საკონცენტრაციო ბანაკებში – ჰელიოდრომში, დრეტელში, გაბელაში, ვოინოში, სუნეში და სხვაგან. პარტიის ლიდერთა სეპარატისტული მისწრაფებები დასრულდა, როდესაც ხორვატთა ხელმძღვანელობამ გააცნობიერა, რომ სერბებთან შეთანხმებით და ეთნიკური წმენდის კამპანიის გაგრძელებით მას შესაძლოა დაეკარგა დასავლეთის მხარდაჭერა, რაც მისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო. ამიტომ იგი დათანხმდა ბოსნიელებთან მოლაპარაკებებს.
1994 წლის 18 მარტს ვაშინგტონსა და ვენაში ხელმოწერილი იქნა შეთანხმება ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკასა და ჰერცეგ-ბოსნიის ხორვატთა რესპუბლიკას შორის. შეთანხმებას ხელს აწერდნენ ჰარის სილაიჯიჩი ბოსნიის რესპუბლიკის მხრივ, კრეშიმირ ზუბაკი ჰერცეგ-ბოსნიის მხრივ და მათე გრანიჩი ხორვატიის მხრივ. ეს შეთანხმება ასრულებდა ომს ბოსნიის ხორვატებსა და ბოსნიელებს შორის, ქმნიდა ფედერაციას, რომელიც ათ კანტონად იყო დაყოფილი. ჰერცეგ–ბოსნია, რომელიც არაღიარებულ წარმონაქმნს წარმოადგენდა, გაუქმდა და ნებაყოფლობით შევიდა ბოსნიის რესპუბლიკის შემადგენლობაში, რომელიც ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ფედერაციად გარდაიქმნა. ამ შეთანხმებამ დაასრულა ხორვატებსა და ბოსნიელებს შორის ომი სამხრეთ ბოსნიაში. პარტიის ლიდერების ნაწილი, მათ შორის დარიო კორდიჩი ჰააგის ტრიბუნალმა დამნაშავედ ცნო.
პოლიტიკური მოღვაწეობა
პარტია 2000 წლამდე ხორვატული ელექტორატის უპირობო მხარდაჭერით სარგებლობდა და მონაწილეობდა მთავრობის ჩამოყალიბებაში. 2002 წლის არჩევნებში იგი ხორვატული კოალიციის წევრად გამოდიოდა და მოიპოვა ხმების 9,5%, რითაც წარმომადგენელთა პალატაში 5 ადგილი მიიღო, ხოლო ფედერალურ წარმომადგენლობით პალატაში – 16. 2006 წელს პარტია შეუერთა ხორვატი ხალხის ასამბლეას, ბოსნიის ხორვატთა პოლიტიკური პარტიების ალიანსს. პარტიიდან გამოიყო ორი ფრაქცია – ახალი ხორვატული ინიციატივა (Nova hrvatska inicijativa; NHI), რომელსაც კრეშიმირ ზუბაკი ლიდერობს და ხორვატების დემოკრატიული გაერთიანება 1990 (Hrvatska demokratska zajednica 1990), ბოჟო ლუბიჩის ხელმძღვანელობით.
სქოლიო
კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინა კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ისტორია
ლორა სეკორდი
ლორა სეკორდი (დ. 13 სექტემბერი, 1775, დიდი ბარინგტონი — გ. 17 ოქტომბერი, 1868 სოფელი ჩიპავა) — ინგლის-ამერიკის ომის კანადელი გმირი ქალი. ის ცნობილი გახდა თავისი ქმედებით 1813 წელს, როდესაც 32 კილომეტრი შეუსვენებლად გავლო ამერიკელებისგან ოკუპირებულ ტერიტორიაზე, რათა გაეფრთხილებინა ბრიტანული ძალები მტრისგან დაგეგმილი თაცდასხმის შესახებ. ომში სეკორდის წვლილზე მის სიცოცხლეში ცოტა იყო ცნობილი, თუმცა გარდაცვალების შემდეგ კანადაში მისი ღვაწლი დააფასეს და ეროვნულ გმირად გამოაცხადეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1775 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1868
ჭანუყვაძე
საკუთარი სახელი ჭანუყვაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ბუმი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ბუმი შეიძლება აღნიშნავდეს:
თიულიუ (მრავალმნიშვნელოვანი)
თიულიუ შეიძლება აღნიშნავდეს:
ზოგალიქი
ზოგალიქი (Zogallyk) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
პიჩანაკის რაიონი
პიჩანაკის რაიონი (Distrito de Pichanaqui) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ჩანჩამაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 525 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 40 625 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 27 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 496 კმ²-ია.
მალინაო (ალბაი)
მალინაო (ოფიციალურად მალინაოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Malinao) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ალბაის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 47 395 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 29 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ალბაის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
იუხარი-ანდემიჯი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორდუბადის რაიონის სოფლები
Oui mais... non
„Oui mais... non“ — ფრანგი მომღერალ მილენ ფარმერის სიმღერა. გამოიცა, როგორც პირველი სინგლი სტუდიური ალბომიდან Bleu Noir, ლეიბლზე Polydor. სიმღერის ტექსტი დაწერა ფარმერმა, მუსიკაზე იმუშავა RedOne-მა.
სიმღერამ პირველად გაიჟღერა რადიო NRJ-ში, 2010 წლის 29 სექტემბერს.
სქოლიო
კატეგორია:მილენ ფარმერის სიმღერები კატეგორია:2010 წლის სინგლები კატეგორია:2010 წლის სიმღერები კატეგორია:ფრანგული სიმღერები
აჟდააკი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის ვულკანები კატეგორია:სომხეთის მთები
კაროლინა-დელ-პრინსიპე
კაროლინა-დელ-პრინსიპე (Carolina del Príncipe) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.761 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 929 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 166 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სირიული ლიტერატურა
150პქ|მინი|მარჯვნივ|[[იოანე ოქროპირი|იოანე ოქროპირის თხზულების სირიული თარგმანი, IX საუკუნის მანუსკრიპტი.]] სირიული მოზაიკა — კლასიკური ჩვეულებრივ გულისხმობს ქრისტიანულ ლიტერატურას, რომელიც იქმნებოდა III-XIV საუკუნეებში არამეული ენის ედესურ დიალექტზე — სირიულ ენაზე. ქრისტიანულ ლიტერატურას წინ უსწრებდა წარმართული. ჩვენამდე მოღწეული უძველესი ლიტერატურული ძეგლი სირიულ ენაზე — სამოსატელი მარა ბარ სერაფიონის „იესუ — იუდეველთა ბრძენი მეფე“ — წარმართული ხასიათის თხზულებაა. იგი I საუკუნეს განეკუთვნება. წარმართული ლიტერატურის ნიმუშები მოგვიანებითაც გვხვდება.