cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გაბალის მუსიკალური ფესტივალი
გაბალის მუსიკალური ფესტივალი (Qəbələ Musiqi Festivalı) — კლასიკური მუსიკის, ჯაზისა და მუღამის ფესტივალი. ფესტივალი 2009 წელს დაარსდა და ყოველ წელს ტარდება ქალაქ გაბალაში. ფესტივალი ტარდება ჰეიდარ ალიევის ფონდის ინიციატივით, კულტურის სამინისტროსა და ტურიზმის სამინისტროს მხარდაჭერით. ფესტივალში მონაწილეობას იღებენ სხვადასხვა ქვეყნის შემსრულებლები. ასევე ყოველ წელს მიმდინარეობს საერთაშორისო ფორტეპიანოს კონკურსი.
ფესტივალის ისტორია
2009 წელს ფესტივალი პირველად გაიხსნა. გახსნა შედგა უზეირ ჰაჯიბეკოვის უვერტიურით ოპერიდან „ქოროღლი “.
2010 წელს ფესტივალი აზერბაიჯანის პირველმა ლედიმ მეჰრიბან ალიევამ გახსნა. ფესტივალში მონაწილეობას იღებდნენ ლონდონის სამეფო ორკესტრი, იური ბაშმეთი, ხლოა ჰასანლი, პიანისტი ბორის ბერეზოვსკი და სხვა აზერბაიჯანელი და უცხოელი მუსიკოსები.
2011 წელს ფესტივალში მონაწილეობდნენ ისეთი ცნობილი მომღერლები და მუსიკოსები, როგორიცაა დენის მაცუევი, შლომო მინცი, სერგეი ლეიფერკუსი, ალიონა ბაევა.
2012 წელს ჩატარდა მეოთხე ფესტივალი, რომელმაც 350 მუსიკოსი გააერთიანა 10 ქვეყნიდან. ფესტივალი გახსნა უზეირ ჰაჯიბეკოვის სახელობის სახელმწიფო სიმფონიურმა ორკესტრმა. მუსიკალურ ფესტივალში მონაწილეობდნენ: ლონდონის შარლ დიუტუას ხელმძღვანელობით, სლოვენური ფილარმონიის კვარტეტი „ტარტინი“, იური ბაშმეტი, ბორის ბერეზოვსკი, დიმიტრი იაბლონსკი, ფარჰად ბადალბეილი, მურად ადიგოზალზადე და სხვები. ამ დროს აღნიშნეს მუსლიმ მაგომაევის, ფიქრეთ ამიროვისა და ნიაზის იუბილეები. ფესტივალზე წარმოდგენილ იქნა ალექსანდრე ჩაიკოვსკის ნაწარმოები „ხოჯალის რექვიემი“.
მეხუთე მუსიკალური ფესტივალი ჩატარდა 2013 წელს 24 ივლისიდან 6 აგვისტოს ჩათვლით. ამჯერად გაბალის მუსიკალურ ფესტივალში მონაწილეობას იღებდნენ 11 ქვეყნიდან, მათ შორის იერუსალიმის სიმფონიური ორკესტრი, სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრი „ახალი რუსეთი“, აზერბაიჯანის სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრი, კუბური ჯაზ-ჯგუფი „Septeto Santiaguero“, სოლისტი ოქსანა იაბლონსკაია, იდილ ბირეტი, ვადიმ რეპინი, სერგეი ლეიფერკუსი, ფარხად ბადალბეილი, დიმიტრი იაბლონსკი და სხვები. მეხუთე მუსიკალური ფესტივალის ფარგლებში ჩატარდა კამერული მუსიკის საღამო სერგეი რახმანინოვის ხსოვნისადმი მიძღვნილი.
2014 წელს ფესტივალი ჩატარდა 23 ივლისიდან პირველი აგვისტოს ჩათვლით. ტრადიციული კოლექტივების გარდა მონაწილეობდნენ იოჰანესბურგის სიმფონიური ორკესტრი, ვენის საკამერო მუსიკის ანსამბლი, აშშ-ს, უკრაინის, ესპანეთის, რუსეთის, ისრაელისა და აზერბაიჯანის წარმომადგენლები.
2015 წლის 25 ივლისიდან 31 ივლისის ჩათვლით, VII საერთაშორისო მუსიკალური ფესტივალი ჩატარდა. მასში მონაწილეობდნენ მუსიკოსები, ხელოვნების ჯგუფები, სოლისტები, 12 ქვეყნის დირიჟორები. მათ შორისაა იტალიის სიმფონიური ორკესტრი, „მოსკოვის ვირტუოზების“ კამერული ორკესტრი, „ფლამენკო“ (ავსტრია), „Dubrovnik Guitar Trio“, ანდრეი გავრილოვი, ოქსანა იაბლონსკაია, ჯანკარლო პაზოლინი, ჟანა განდელმანი, ალექსანდრე როჟდენსტვენსკი, ჯერემი მენუხინი, პოლ მაიერი, ალექსანდრე გინდირი, ტარას იაგოპუდი.
2016 წელს VIII საერთაშორისო მუსიკალური ფესტივალი ჩატარდა. ფესტივალზე ესწრებოდნენ მუსიკოსები, სოლისტები, დირიჟორები აზერბაიჯანიდან, ავსტრიიდან, ბულგარეთიდან, რუსეთიდან, თურქეთიდან, უკრაინიდან, აშშ-დან, იტალიიდან, საფრანგეთიდან, ესპანეთიდან, ისრაელიდან, ლიტვიდან და კუბიდან. ფესტივალი ჩატარდა ვენის აკადემიური ორკესტრის, საბერძნეთის ხალხური კვარტეტის, კუბის ანსამბლის, უკრაინის ეროვნული კამერული ანსამბლის „კიევის ვირტუოზების“, აზერბაიჯანელი ხალხური მუსიკის მომღერლების მონაწილეობით.
2017 წელს გაბალის საერთაშორისო მუსიკალური ფესტივალი მეცხრე ჯერ ჩატარდა. იგი 29 ივლისიდან 3 აგვისტოს ჩათვლით გაიმართა. მასში მონაწილეობდნენ რუსეთის, ისრაელის, აშშ-ის, იტალიის, ლიტვის, სლოვენიის წარმომადგენლები. ფესტივალის მონაწილეთა შორის იყვნენ რესპუბლიკის ცნობილი მუსიკოსები, როგორიცაა ფარჰადი ბადალბეილი, აზერ რზაზადე, ისფარ სარაბსკი. უცხოელ მონაწილეებს შორის იყვნენ  ჟანა გენდელმანი (ისრაელი), მაიკლ სლადკინი (აშშ), დიმიტრი იაბლონსკი (აშშ), ჯანლუჯი სარტორი (იტალია) და სხვა. ფესტივალის დღეებში ჩატარდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრის, აზერბაიჯანის სახელმწიფო აკადემიის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სიმფონიური ორკესტრის, უზეირ ჰაჯიბეკოვის სახელობის ბაქოს კამერული ორკესტრის კონცერტები.
კროსი (მეიოს საგრაფო)
კროსი (Cross; An Chrois) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოს სამხრეთ ნაწილში, კონაქტის პროვინციაში.
სქოლიო
კატეგორია:მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
უგუბზიარა
უგუბზიარა — დავით რონდელის სადებიუტო ფილმი. ფილმი წარსულის მავნე ჩვევებთან ბრძოლას ეძღვნება.
ლიტერატურა
კატეგორია:1930 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის მუნჯი ფილმები კატეგორია:დავით რონდელის ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:რეალურ მოვლენებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:პროპაგანდისტული ფილმები
ორალის აკ-ჟოლის საერთაშორისო აეროპორტი
ორალის აკ-ჟოლის საერთაშორისო აეროპორტი (Ақжол халықаралық әуежайы) (IATA: URA, ICAO: UARR) — საერთაშორისო აეროპორტი ყაზახეთში. მდებარეობს ქალაქ ორალიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 12 კმ-ში. აეროპორტი წარმოადგენს ავიაკომპანია SCAT-ის ჰაბს.
სქოლიო
კატეგორია:ყაზახეთის აეროპორტები კატეგორია:საერთაშორისო აეროპორტები
ბაიუგანი
ბაიუგანი (ოფიციალურად ქალაქი ბაიუგანი; სებ: Dakbayan sa Bayugan; ტაგ: Lungsod ng Bayugan) — მეხუთე კლასის ქალაქი სამხრეთ აგუსანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით ქალაქის მოსახლეობა 103 202 ადამიანს შეადგენს.
ეტიმოლოგია
ქალაქის სახელწოდება წარმოდგება სიტყვიდან ბაიუგანი, რაც მანობოს ენაზე ბილიკს, გზას ნიშნავს. ბაიუგანი წარსულში ესპერანსაში, მაიგატასანის ბარანგაის სიტიო იყო. ქალაქი მდინარესთან ახლოს მდებარეობდა, რომელსაც ადგილობრივები ესპერანსასთან მიმოსვლისთვის იყენებდნენ.
სხვა ვერსიით, ქალაქის სახელწოდება დაკავშირებულია ბაიუგის ხეებთან, რომლებიც ამ ადგილებში უხვად იზრდება. კიდევ ერთი ვერსიით, ადგილობრივები ამ ადგილს შეხვედრისთვის იყენებდნენ. თავმოყრის ნიშანი ხის ღრუიან ნაჭერზე დაკაკუნება იყო, რომელსაც ბაიუგს ეძახდნენ.
ისტორია
1942 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დროს ბაიუგანი იაპონიის ჯარებმა დაიკავეს. 1945 წელს ქალაქი ფილიპინელმა ჯარისკაცებმა და პარტიზანულმა ჯგუფებმა გაათავისუფლეს.
1948 წელს საზოგადოებრივ საქმეთა და მაგისტრალთა დეპარტამენტის ხელმძღვანელობით ეროვნული მაგისტრალის, რომელსაც ბუტუანი და დავაო უნდა დაეკავშირებინა ერთმანეთთან, მშენებლობასთან დაკავშირებით გამოკვლევები ჩატარდა. პარალელურად მიწების ბიურომ ის მიწები გამოიკვლია, სადაც გზის გაყვანა შეიძლებოდა. სავარაუდო ქალაქებს შორის მაიგატასანის ბარანგაიც იყო, თუმცა ეროვნული მაგისტრალი (ამჟამინდელი ნარის გამზირი) მაიგატასანის ბარანგაის ნაცვლად ბაიუგანის სიტიოზე გავიდა. მალე ბაიუგანის სიტიოში მიგრანტებმა დაიწყეს დასახლება.
ერთი წლის შემდეგ ბარანგაის მოხელეებმა სერხიო მულანედას ხელმძღვანელობით ბაიუგანის რეგულარულ მუნიციპალიტეტად გამოცხადებაზე დაიწყეს მუშაობა. მათ გუბერნატორი დემოკრიტო ო. პლაზაც უჭერდა მხარს. 1961 წლის 6 აგვისტოს 440-ე აღმასრულებელი ბრძანების მიღების შემდეგ ბაიუგანის მუნიციპალიტეტად გამოცხადების შესახებ პეტიცია მიღებულ იქნა. 1962 წლის 6 აგვისტოს, დიოსდადო მაკაპაგალის პრეზიდენტობის დროს, მულანედა პირველ მუნიციპალურ მერად დაინიშნა.
2006 წლის 24 ივლისს კონგრესმა 9405-ე რესპუბლიკური აქტი მიიღო, რომელიც ბაიუგანის მუნიციპალიტეტის შემადგენელ ქალაქად გამოცხადებას ეხებოდა. 2008 წელს ფილიპინების უზენაესმა სასამართლომ კანონი არაკონსტიტუციურად ცნო, რადგანაც ბაიუგანი დაანრჩენ 15 ქალაქთან ერთად ქალაქისთვის აუციელბელ მოთხოვნილებებს ვერ აკმაყოფილებდა.
ფილიპინების უზენაესმა სასამართლომ ბაიუგანის ქალაქის სტატუსი კიდევ ორჯერ გადასინჯა და 2011 წლის 17 თებერვალს ბაიუგანი ქალაქად გამოაცხადა. 2011 წლის 3 ივლისს უზენაესმა სასამართლომ საბოლოო გადაწყვეტილება გამოიტანა და კანონი კონსტიტუციურად ცნო.
ქალაქი კუნძულ მინდანაოს აღმოსავლეთ ნაწილისკენ მიმავალი სატრანსპორტო მაგისტრალის ფუნქციას ასრულებს. იგი მინდანაოს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში ერთ-ერთი ყველაზე სწრაფად მზარდი შემადგენელი ქალაქია.
გეოგრაფია
ბაიუგანს ჩრდილოეთიდან სიბაგატის მუნიციპალიტეტი და სამხრეთ სურიგაოს მუნიციპალიტეტი ესაზღვრება, აღმოსავლეთით — პროსპერიდადის მუნიციპალიტეტი, სამხრეთით — ესპერანსის მუნიციპალიტეტი, ხოლო დასავლეთით — ლას-ნიევესის მუნიციპალიტეტი.
კლიმატი
ქალაქი ტაიფუნების ჯაჭვს მიღმა მდებარეობს, მაგრამ ვისაიასის რეგიონებსა და ჩრდილოეთ სურიგაოში მომხდარი ტაიფუნები მასზე დიდ გავლენას ახდენს. კორონასის კლიმატის კლასიფიკაციით, ბაიუგანი, ისევე როგორც მთელი სამხრეთ აგუსანის პროვინცია II ტიპის კლიმატურ სარტყელს მიეკუთვნება.
II ტიპის კლიმატს მკვეთრად გამოხატული მშრალი არ აქვს. წვიმების სეზონი ნალექიანობის მაღალი მაჩვენებლით გამოირჩევა. ნალექიანობის მაჩვენებელი ყველაზე მაღალი დეკემბრსა და იანვარშია. ნალექიანობის საშუალო თვიური მაჩვენებელი 161.6 მმ-ია, ხოლო საშუალო თვიური ტემპერატურა 32 °C (90 °F).
ბარანგაები
ბაიუგანი პოლიტიკურად 43 ბარანგაიდ იყოფა, რომელთაგან 3 ურბანული, ხოლო 40 სასოფლო-სამეურნეო ბარანგაია.
სქოლიო
კატეგორია:კარაგის ქალაქები კატეგორია:სამხრეთ აგუსანის დასახლებული ადგილები
საკანი №79
საკანი №79 — ზაქარია ბერიშვილის 1930 წლის ფილმი. ფილმი ნაწილობრივ რეალურ მოვლენებზეა დაფუძნებული.
სიუჟეტი
ფილმში მოთხრობილია უბრალო ქალის, მარო ბოჭორიშვილის ამბავი. მისი ქმარი უბედური შემტხვევის შედეგად ქარხანაში დაიღუპება, ქალს კი ერთ-ერთი ზედამხედველი დახმარების ნაცვლად სილას გააწნავს. აფექტში მყოფი მარო ზედამხედველს კლავს. მას გადასახლებას მიუსჯიან. უპატრონოდ დარჩენილ მცირეწლოვან შვილს მდიდარი ფაბრიკანტი იშვილებს. დედა შვილის კვალს დაკარგავს. გადასახლებიდან დაბრუნებული მარო რევოლუციურ საქმიანობაში ერთვება და აღმოაჩენს, რომ მისი შვილი პროკურორია. ის სიკვდილმისჯილ რევოლუციონერთა პროცესზე უნდა გავიდეს საბრალდებო დასკვნით. დედა მიდის შვილთან დათხოვს, ერთი დღით გადადოს პროცესი, ამასობაში კი იმედოვნებს, რომ რევოლუციონერები გვირაბს გათხრიან ციხიდან გასაპარად. შვილი თხოვნას არ შეუსრულებს და სასამართლოზე სასიკვდილო განაჩენს მოითხოვს. დედა შვილს მოკლავს.
გადაღება
ფილმი რეჟისორ ბორის მიხინს უნდა გადაეღო. მისი დავალებით სცენარისტებმა სცენარი სპეციალურად ქალის მთავარი როლის შემსრულებლისთვის, ნუცა ჩხეიძისთვის დაწერეს. მიხინს ისე მოსწონდა ჩხეიძე, რომ სულ „ლედი მაკბეტს“ ეძახდა მას. მაგრამ მიხინი ბაქოში წავიდა და ფილმი ზაქარია ბერიშვილმა გადაიღო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1930 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის მუნჯი ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:რეალურ მოვლენებზე დაფუძნებული ფილმები
ოორტის ღრუბელი
thumb|right|400px|მხატვრის წარმოსახვა, რომელიც ასახავს [[ორტის ღრუბელი|ოორტის ღრუბელსა და კოიპერის სარტყელს]]
ოორტის ღრუბელი (ან ურტის ღრუბელი, ან ოპიკ-ორტის ღრუბელი ) — პლანეტოშენადედებით დასახლებული სფერული ღრუბელი, რომელსაც ჰოლანდიელი ასტრონომის ჯან ორტისა და ესტონელი ასტრონომის ერნესტ ოპიკის სახელი ჰქვია, მიჩნეულია, რომ მზეს გარს აკრავს დაახლოებით 50 000 ასტრონომიული ერთეულის (0,8 სინათლის წელიწადი) მანძილზე. ღრუბელი პროქსიმა კენტავრის მანძილის მეოთხედითაა დაშორებული, ეს უკანასკნელი კი მზესთან მდებარე უახლოესი ვარსკვლავია. კოიპერის სარტყელი და მიმოფანტული დისკო, ტრანს-ნეპტუნისეული ობიექტების სხვა ორი რეზერვუარი, ორტის ღრუბლის მანძილის მეათასედითაა დაშორებული მზეს. ორტის ღრუბლის გარე ლიმიტი განსაზღვრავს მზის სისტემისა და მზის გრავიტაციული დომინირების რეგიონის კოსმოგრაფიულ საზღვარს.
მიჩნეულია, რომ ორტის ღრუბელი ორ რეგიონს წარმოქმნის: სფერულ გარე ორტის ღრუბელს და დისკოს ფორმის შიდა ორტის ღრუბელი, ან ბორცვის ღრუბელი. ორტის ღრუბელში არსებული ობიექტები შედგება ყინულებისაგან, როგორებიცაა წყალი, ამიაკი და მეთანი.
ასტრონომები ვარაუდობენ, რომ ორტის შემადგენელი მატერია წარმოიქმნა მზესთან შედარებით ახლოს და შემდეგ შორეულ კოსმოსში გაიფანტა გიგანტური პლანეტების გრავიტაციული ეფექტების გამო მზის სისტემის ადრეულ ევოლუციაში. მიუხედევად იმისა, რომ ორტის ღრუბლლის არსებობის არც ერთი დადასტურებული პირდაპირი მტკიცებულება არ არსებობს, მეცნიერთა ვარაუდით, ის არის ყველა გრძელ პერიოდიანი, ჰალეის ტიპის და იუპიტერის ოჯახის კომეტებისა და კენტავრების წყარო, რომლებიც შიდა მზის სისტემაში შემოიჭრება. გარე ორტის ღრუბელი სუსტად არის დაკავშირებული მზის სისტემასთან და, აქედან გამომდინარე, ადვილად ზემოქმედებს მასზე სხვა ვარსკვლავებისა და თვითონ „ირმის ნახტომის“ გალაქტიკის გრავიტაციული ეფექტები. ეს ძალები შემთხვევით მოაცილებს ხოლმე კომეტებს თავიანთი ორბიტებიდან და შიდა მზის სისტემის მიმართულებით გზავნის. მოკლე პერიოდიანი კომეტების უმეტესობა შესაძლოა მიმოფანტული დისკოდან მოდიოდეს, თუმცა, ზოგიერთი შესაძლოა მაინც ორტის ღრუბლიდან წამოვიდეს.
სქოლიო
კატეგორია:კომეტები კატეგორია:ასტრონომიული ჰიპოთეზები კატეგორია:ასტეროიდები კატეგორია:მზის სისტემა
ნუკლეოზიდტრიფოსფატი
ნუკლეოზიდტრიფოსფატი (Nucleoside triphosphate, NTP) — ნუკლეოზიდი, რომელსაც აქვს სამი ფოსფატი. ბუნებრივი ნუკლეოზიდტრიფოსფატები წარმოდგენილია ადენოზინტრიფოსფორმჟავით (ატფ), გუანოზინტრიფოსფორმჟავით (გტპ), ციტიდინტრიფოსფორმჟავით (ცტპ), თიმიდინტრიფოსფორმჟავითა (თტპ) და ურიდინტრიფოსფორმჟავით (უტპ). მოცემული ტერმინები აღნიშნავს, რომ ნუკლეოტიდები შეიცავს შაქარ რიბოზას.
ნუკლეოტიდებს, რომლებიც შეიცავენ შაქარ დეზოქსირიბოზას, აქვს წინსართი დეზოქსი- სახელწოდებაში და d- შემოკლებაში: დეზოქსიადენოზინტრიფოსფატი (dATP), დეზოქსიგუანოზინტრიფოსფატი (dGTP), დეზოქსიციტიდინტრიფოსფატი (dCTP), დეზოქსითიმიდინტრიფოსფატი (dTTP) და დეზოქსიურიდინტრიფოსფატი (dUTP).
კატეგორია:ნუკლეოზიდები
პაკ ჰიუნგ სიკი
პაკ ჰიუნგ-სიკი (დ.16 ნოემბერი, 1991, იონინი, კიონგიდო, სამხრეთი კორეა), ცნობილი, როგორც ჰიუნგსიკი — სამხრეთ კორეელი მომღერალი, მსახიობი და მოცეკვავე. ის არის სამხრეთ კორეულ ბოიბენდ ZE:A -ს წევრი. როგორც მსახიობი, ის ცობილია როლებით შემდეგ სერიალებში: „მემკვიდრეები“ (2013), „მაღალი საზოგადოება“ (2015), „ჰვარანი (2016)“, „ძლიერი გოგონა ბონ-სუ“, „კოსტიუმები“ (2018).
ბიოგრაფია
პაკი დაიბადა იონინში, კიონგიდოს პროვინციაში, სამხრეთი კორეა. ჰყავს უფროსი ძმა. მისი დედა და ბებია არიან ბუდისტები და მას ბუდისტმა ბერმა დაარქვა ჰიუნგ-სიკი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 16 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:სამხრეთ კორეელი მომღერლები კატეგორია:სამხრეთ კორეელი მსახიობები
მოლეკულური ღრუბელი
მინი|250პქ|რამდენიმე მილიონ წელიწადში კაშკაშა [[ვარსკვლავებიდან წამოსული სინათლე ააორთლებს გაზისა და მტვრის მოლეკულურ ღრუბელს. ეს ღრუბელი გემის ხერხემლის ნისლეულია. ეს ფოტო გადაჭიმულია დაახლოებით 2 სინათლის წელიწადზე და ჰაბლის კოსმოსურმა ტელესკოპმა 1999 წელს გადაიღო.]]
მოლეკულური ღრუბელი — ვარსკვლავთშორისი ღრუბლის ტიპი, იმ სიმკვრივის და ზომის, რომელიც მოლეკულების წარმოქმნის საშუალებას იძლევა, უმეტესად მოლეკულური წყალბადისა (H2). მას ვარსკვლავურ ინკუბატორსაც უწოდებენ, თუ მასში ვარსკვლავების ფორმირების პროცესი მიმდინარეობს. ეს კონტრასტულია ვარსკვლავთშორისი სივრცის იმ სხვა ადგილებისა, რომლებიც უმეტესად იონიზირებულ გაზს შეიცავს.
მოლეკულური წყალბადის დაფიქსირება ინფრაწითელი და რადიო დაკვირვებებით რთულია, ამიტომ H2-ის არსებობისათვის ყველაზე ხშირად გამოყენებადი მოლეკულა არის ნახშირჟანგი (CO). მეცნიერთა ვარაუდით, ფარდობა CO-ს სიკაშკაშესა და H2-ის მასას შორის მუდმივი უნდა იყოს, მიუხედავად იმისა, რომ არსებობს მიზეზები, რომ ეს მოსაზრება ეჭვქვეშ იქნეს დაყენებული სხვა გალაქტიკების დაკვირვებების შედეგად.
სქოლიო
კატეგორია:ასტრონომია
წეკელდის ქედი
წეკელდის ქედი — ანტიკლინური სერი ასხის კარსტულ მასივზე, ქვიბიას გაუდინარი ქვაბულის სამხრეთ მხარეს. მიმართულია სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ. აგებულია ცარცული კირქვებით და ტერიგენული ქანებით. კირქვული ნაწილი დაკარსტულია, ქედის დასავლეთი ნაწილი ტყითაა შემოსილი, აღმოსავლეთ ნაწილის თხემურ ზოლში ალპური ლანდშაფტია.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ქედები
რამაზ მამალაძე
ბიოგრაფია
1956 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი სილიკატების ტექნოლოგიის სპეციალობით.
1956-1963 წლებში მუშაობდა რუსთავის ცემენტის ქარხანაში ჯერ საამქროს გამოწვის ცვლის უფროსად, შემდეგ სხვადასხვა ხელმძღვანელ თანამდებობებზე; 1963-1989 წლებში იყო თბილისის საშენ მასალათა სამეცნიერო-კვლევითი უნივერსიტეტის კერამიკის ლაბორატორიის უფროსი ინჟინერი, უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, შემდგომ საცდელი ქარხნის დირექტორი; ქარხანაში მუშაობის პერიოდში, მისი უშუალო მონაწილეობით, განხორციელდა ქარხნის გენერალური რეკონსტრუქციის პირველი რიგის სამუშაოები — აშენდა ახალი საწარმოო კორპუსი, ოთხსართუიანი ადმინისტრაციულ-საყოფაცხოვრებო დანიშნულების შენობა, ექსპლუატაციაში შევიდა ახალი საამქრო-ლაბორატორიები, საწარმოო უბნები; მისი ხელმძღვანელობით საშენ მასალათა საცდელი ქარხანა თითქმის ორი ათეული წლის განმავლობაში სისტემატიურად ასრულრბდა საწარმოო გეგმა-დავალებებს.
განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა თბილისის საშენ მასალათა სამეცნიერო-კვლევითი უნივერსიტეტის მიერ დამუშავებული თემატიკის დანერგვას წარმოებაში, ახალი საშენი მასალებისა და ნაკეთობების გამოშვების საქმეს; საქართველოს მთის ქანების (პერლიტების, ბაზალტების, ანდეზიტების, ტრაქიტების და სხვა) გამოყენებით დაინერგა და გამოშვებულ იქნა ახალი შედგენილობის კერამიკული ნაკეთობანი, ჭიქურისა და მინანქრის ფრიტა, თერმოწყვილების დამცავი სხვადასხვა ზომის კარბორუნდის ნაკეთობანი, მჭიდა მასალები, სპეციალური შედგენილობის მოსაპირკეთებელი კირკარბონატული მასები, მოსაპირკეთებელი ბეტონის ფილები ჩამოტეხილი ზედაპირით, კერამიკული იზოლატორები და სხვა.
საცდელი ქარხნის მიერ გამოშვებული მასალებითა და ნაკეთობებით მოპირკეთებული ქ. თბილისის და ქვეყნის ბევრი შენობა-ნაგებობანი, მეტროპოლიტენის სადგურ „ტექნიკური უნივერსიტეტის“ ვესტიბიული, სიონის საკათედრო ტაძრის კედლები და სხვა; 1989 წელს გადაყვანილ იქნა რესპუბლიკური გაერთიანება „საქსაშენმასალების“ ტექნიკური განყოფილების უფროსის მოადგილედ, შემდგომ უფროსად; 1992 წელს დაინიშნა დარგის პერსპექტიული განვითარებისა და საგარეო ურთიერთობათა სამმართველოს უფროსად; 1997 წლიდან არჩეულ იქნა ს/ს „კასპცემენტის“ სამეთვალყურეო საბჭოს წევრად, შემდგომ სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილედ; 2000-2004 წლებში იყო ს/ს „კასპცემენტის“ მრჩეველი, ახალი ტექნიკისა და ტექნოლოგიების დარგში.
პრაქტიკული პროფესიული საქმიანობის პარალელურად ეწეოდა სამეცნიერო მოღვაწეობას; 1968 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის საღამო სწავლების ასპირანტურა და დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე — „გამოკვლევები პერლიტშემცვლელი ნახევარფაიფურისა და ფაიფურის მასების შესახებ“, რისთვისაც მიენიჭა ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი; მისი სამეცნიერო მუშაობის ძირითად სფეროს წარმოადგენდა საქართველოს მთის ქანების გამოყენება და პერსპექტივა სილიკატური საშენი მასალების წარმოებაში.
100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორია; 32 გამოგონებაზე მიღებული აქვს საავტორო მოწმობა; ავტორია 25-ზე მეტი რაციონალიზატორული წინადადების, რომლებიც დაინერგა წარმოებაში და მიღებულია მნიშვნელოვანი ეკონომიკური ეფექტი; მონაწილეობდა მრავალ რესპუბლიკურ თუ საზღვარგარეთის სიმპოზიუმებში, კონფერენციებსა და სემინარებში; მისი ავტორობით გამოიცა 2 წიგნი: „ახალი შემცვლელების გამოყენება კერამიკული მასალების დამზადებისათვის“ და „კერამიკული მასალები“; აღსანიშნავია მისი ღვაწლი ახალგაზრდა თაობის აღზრდის საქმეში; იგი წლების განმავლობაში, შეთავსებით ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტში; არაერთი სტუდენტის, მაძიებლისა და წარმოების მუშაკისთვის გაუკაფავს გზა; 1997 წლიდან აქტიურად მუშაობდა „ტასისის პროგრამის“ ენერგეტიკულ პროექტში ერთ-ერთ მეცნიერ ექსპერტად; მისი უშუალო მონაწილეობით მომზადებულია საპროექტო წინადადება ს/ს „კასპცემენტის“ და ს/ს „რუსთავცემენტის“ ნახევარფაბრიკატების კლინკერის გამოსაწვევი გვირაბისებრი ღუმელების ტყიბულის ქვანახშირზე გადასაყვანად, ბუნებრივი აირის ნაცვლად.
სამ ათეულ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სილიკატების სპეციალობის მიმნიჭებელი სახელმწიფო-საკვალიფიკაციო კომისიის წევრი; 2004 წელს აირჩიეს სტუ-ის კომპოზიციური მასალებისა და ნაკეთობების კათედრასთან არსებული სახელმწიფო-საკვალიფიკაციო კომისიის თავმჯდომარედ; იგი ხანგრძლივი დროის განმავლობაში იყო რ/გ „საქსაშენმასალების“ თბილისის საშენ მასალათა სამეცნიერო-კვლევითი უნივერსიტეტის დიდი სამეცნიერო საბჭოს წევრი; 1988 წელს არჩეულ იქნა საქართველოს კერამიკოსთა ასოციაციისა და საზოგადოება „საქართველოს სილიკატის“ ვიცე-პრეზიდენტად; არის საქართველოს აკად. ა. ძიძიგურის სახელობის სამთო საზოგადოების პრეზიდიუმის წევრი, რეცენზირებადი სამეცნიერო-ტექნიკური ჟურნალ „კერამიკის“ მთავარი რედაქტორის მოადგილე; არჩეულ იყო ქ. თბილისის ლენინის სახელობის რაიონული საბჭოს XVII-XVIII საუკუნეების მოწვევის დეპუტატად; მრავალწლიანი შრომითი მოღვაწეობისა და დამსახურებისათვის დაჯილდოებულია საქართველოს საშენ მასალათა მრეწველობის სამინისტროს „საპატიო სიგელებით“, მიღებული აქვს საქართველოსა და საკავშირო დ. ი. მენდელეევის ქიმიური საზოგადოების პრემიები და დიპლომები; დაჯილდოებულია სსრ კავშირის გამომგონებლის სამკერდე ნიშნით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
დარჩენილი დრო
დარჩენილი დრო (Le Temps qui reste) — ფრანსუა ოზონის 2005 წლის ფილმი.
სიუჟეტი
ახალგაზრდა, წარმატებული ფოტოგრაფი შეიტყობს, რომ კიბო სჭირს და მალე მოკვდება. ეს გარემოება აიძულებს გადახედოს თავის განვლილ ცხოვრებას, ურთიერთობას შეყვარებულთან, დასთან, მშობლებთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგულენოვანი ფილმები კატეგორია:ფრანგული ფილმები კატეგორია:2005 წლის ფილმები კატეგორია:ფილმები ჰომოსექსუალიზმის შესახებ კატეგორია:ფრანსუა ოზონის ფილმები
როზეტა ასათიანი
როზეტა ასათიანი (დ. 24 ივნისი, 1939, ქუთაისი) — ქართველი ეკონომისტი, ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1993), პროფესორი (1994), საქართველოს ეკონომიკურ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1996), ნიუ-იორკის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი (1999), რუსეთის საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა აკადემიის (საქართველოს განყოფილება) ნამდვილი წევრი (2007).
ბიოგრაფია
როზეტა ასათიანმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი 1962 წელს. 1972-2006 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჯერ ასისტენტის, შემდგომ დოცენტისა და 1993-2006 წლებში პროფესორის თანამდებობებზე. 2007 წლიდან (დღემდე) არის საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის პროფესორი, 2012 წლიდან თსუ-ის პაატა გუგუშვილის სახელობის ეკონომიკის ინსტიტუტის მეცნიერ-კონსულტანტი, 2014 წლიდან — თსუ-ის რექტორის მრჩეველთა საბჭოს წევრი, 2017 წლიდან — საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ეკონომიკის ექსპერტი. ქართულ, რუსულ და ინგლისურ ენებზე გამოქვეყნებული აქვს 200-ზე მეტი მეცნიერული ნაშრომი, მათ შორის: მონოგრაფიები, სახელმძღვანელოები, ეკონომიკისა და ბიზნესის განმარტებითი ლექსიკონები, თანამედროვე ეკონომიკის მცირე ენციკლოპედია; მრავალი სტატიის ავტორია ქართულ ენციკლოპედიაში, თანაავტორი და მთავარი რედაქტორი პირველი ქართული სახელმძღვანელოსი ეკონომიკურ თეორიაში (1998). 45-ზე მეტი მონოგრაფიის მეცნიერ-რედაქტორია.
პროფესორ როზეტა ასათიანის კალამს ეკუთვნის სასკოლო სახელმძღვანელოები ეკონომიკაში V-VI-VII კლასებისათვის. 1993 წელს ჩამოაყალიბა სტატისტიკური სამსახური „ბარომეტრის“ სახელწოდებით, გამოსცა სტატისტიკური კრებულები სერიით — საქართველო და გარე სამყარო, სახელდობრ „მოსახლეობა ციფრებში“ (1995), „მსოფლიო ციფრებში“ (2000). როზეტა ასათიანის კვლევის სფეროა მაკროეკონომიკის თეორიული და პრაქტიკული ხასიათის საკითხთა ფართო წრე, საზოგადოებრივი სექტორის ეკონომიკისა და გლობალიზაციის ფრიად აქტუალური პრობლემები.
როზეტა ასათიანი პირველი და ერთადერთი ქართველი მკვლევარი ქალია, რომელმაც სადოქტორო დისერტაცია დაიცვა ეკონომიქსში. მიღებული აქვს ოქროს მედალი წარჩინებული სწავლისთვის (1957), საქართველოს ეკონომისტთა საზოგადოების სამეცნიერო პრემია (1988), თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საიუბილეო სამეცნიერო პრემია (1994), ღირსების ორდენი (1999), საუნივერსიტეტთაშორისო სამეცნიერო პრემია 2008 წლის საუკეთესო სამეცნიერო ნაშრომისათვის ეკონომიკაში (2009), პაატა გუგუშვილის სახელობის სამეცნიერო პრემია და ლაურეატის დიპლომი (2013), საქართველოს საპატრიარქოს საპატიო სიგელი ეკონომიკური მეცნიერების განვითარების საქმეში შეტანილი დიდი წვლილისათვის (2014), ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მედალი ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის წინაშე დიდი დამსახურებისათვის, ხანგრძლივი და ნაყოფიერი სამეცნიერო-კვლევითი საქმიანობისათვის (2014), საპატიო დიპლომი საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში ნაყოფიერი სამეცნიერო-პედაგოგიური მუშაობისათვის (2014), რუსეთის საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა აკადემიის ვ. ვერნადსკის სახელობის ოქროს მედალი ეკონომიკური მეცნიერების განვითარებაში წვლილისათვის (2017), იუნესკოს მიერ დაწესებული საპატიო სიგელი ეკონომიკის დარგში სამეცნიერო მიღწევებისათვის (2017) და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები კატეგორია:დაბადებული 24 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1939 როზეტა
არონ დაუმი
thumb|right|300px|რაბინი არონ დაუმი ამერიკის დ კანადის ორთოდოქს რაბინთა გაერთიანების თავმჯდომარე რაბინ სიმხა ელბერგთან ერთად არონ დაუმი (ბნეი -ბრაკი, 6 იანვარი,1951) — თანამედროვე ორთოდოქსალური რაბინი, პედაგოგი, მწერალი, ქალაქ ფრანკფურტის ყოფილი მთავარი რაბინი. ამჟამად ცხოვრობს ბელგიაში, ქალაქ ანტვერპენში
პირადი ცხოვრება და განათლება
არონ დაუმი დაიბადა 1951 წლის 6 იანვარს, ქალაქ ბნეი-ბრაკში (ისრაელი), რელიგიურ აშკენაზურ ოჯახში. მამა, შმუელ დაუმი იყო პედაგოგი და მწერალი ცნობილი რაბინების ოჯახიდან, წარმოშობით პოლონეთიდან და ბოჰემიიდან (ჩეხეთი). მისი დედა რივკა ჯინა დაუმი წარმოშობით უნგრეთიდან იყო და გაიზარდა მდიდარი ვაჭრის ოჯახში.
არონ დაუმს სამი ძმა ჰყავს. 13 წლიდან მან დაიწყო ინტენსიური რელიგიური განათლების მიღება ლიტვურ-ხასიდურ იეშივაში, რუჟინში, ქალაქ ბნეი-ბრაკში. 14 წლის გადავიდა დიდ ბრიტანეთში,იეშივა ჰა-რამაში, ხოლო შემდეგ ცნობილ სიონისტურ იეშივა ეც ხაიმში, ქალაქ მონტრეში. 1975 წელს მიიღო ბაკალავრის ხარისხი შვეიცარიაში და გაემგზავრა ლონდონის უნივერსიტეტში, ებრაულ კოლეჯში, სადაც მიიღო ბაკალავრის ხარისხი იუდაიკის განხრით (წარჩინებით). 1978 წლიდან სწავლობდა რაბი იცხაკ ელხანანის სახელობის სემინარიაში,ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის იეშივაში, სადაც მიიღო მაგისტრის ხარისხი ბიბლეისტიკაში (წარჩინებით)
მიიღო რაბინის წოდება. დიპლომს ხელს აწერდა პროფესორი რაბი იოსებ სოლოვეიჩიკი. არონმა უარი თქვა სწავლის გაგრძელებაზე დაიანის სტატუსის მისაღებად, დაბრუნდა ევროპაში, დაქორწინდა ფრანსინ ფრენკელზე, რომელთანაც შეეძინა 3 ქალიშვილი. არონ დაუმი ფლობს ივრითულ, ინგლისურ, გერმანულ, ფრანგულ, ნიდერლანდურ ენებს, აგრეთვე იდიშსა და ნაწილობრივ ლათინურსა და არამეულ ენებს.
კარიერა
1982 მისი კარიერა დაიწყო შვეიცარიაში. მიიწვიეს რაბინად ქალაქ ბილში [ფრანგულ-გერმანულ ქალაქში] 1986 წელს მოუწია ამ პოსტის დატოვება რათა დაეცვა სადოქტორო დისერტაცია ქრისტიქნულ -ებრაულ ინსტიტუტში ქალაქ ლუცერნში,შვეიცარიაში. 1987 წელს დაინიშნა ქალაქ ფრანქნკფურტის მთავარ რაბინად ,იმ დროს ყველაზე პრესტიჟულ თანამდებობაზე. იმ პერიოდში გერმანიაში საკმაოდ დიდი რაოდენობის რუსულენოვანი ებრაელი ემიგრანტები ჩამოდიოდნენ.უცხო ქვეყანაში ადაპტაცია ამ ხალხს დიდ პრობლემს უქმნიდა. ასევე რთული იყო ამ ხალხის ,როგორც ებრელების იდენტირება.ამ ურთულესი პრობლემის წინაშე იდგა რაბინი დაუმი და უწევდა ასეთი ხალხის ებრაულ თემთან ადაპტაცია.მისი დახმარებით ტარდებოდა მნიშვნელოვანი ღონისძიებები,ებრაული კულტურის დღეები,კონცერტები და რელიგიის გაკვეთილები. რაბინი დაუმი აგრეთვე იყო ფრანკფურტის ბეით-დინის თავმჯდომარე.ის იღებდა მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებებს ქაშრუთის,გეთის და გიურის სკითხებში.მისი მრავალწლიანი მუშაობის შედეგად მრავალი არაებრალი გახდა ებრაული თემის წევრი. 1994 წელს ოჯახური გარემოების გამო დატოვა თანამდებობა და გადავიდა საცხოვრებლად ბელგიაში,კერძოდ ქალაქ ანტვერპენში. იქ მან გააგრძელა მოღვაწეობა პედაგოგის რანგში.ასწვლიდ იუდაიზმს სახელმწიფო და ებრაულ სკოლებში.1995წელს კი განაგრძო მუშაობა ლექტორის რანგში რელიგიისმცოდნეობის ფაკულტეტზე ანტვერპენში. საგანმანათლებლო სისტემაში გაწეული შრომისათვის და ასეე ჰალახის საკითხზე უმნიშვნელოვანესი ნაშრომისთვის ფაკულტეტმა მიანიჭა პროფესორის წოდება.2001 წლიდან მეუღლესთან ერთად დაიწყო სერია ინფორმაციული პროექტებისა იმ ადამიანებისათვის ვინც ხდებიან ეგრეთ წოდებული ბაალეი თშუვა და ასევე გიურის თემით დაინტერესებულთათვის.დღეს მისი დროის უმნიშვნელოვანესი ნაწილი ამ საქმიანობას უკავშირდება.იგი მჭიდროდ თანამშრომლობს ორგანიზაცია „შალომ„თან რომელიც ფუნქციონირებს ისრაელსა და ნიდერლანდებში.
სქოლიო
კატეგორია:ებრაელები კატეგორია:რაბინები კატეგორია:დაბადებული 1951
Oldsmobile
Oldsmobile — ავტომობილის მარკა, რომელიც თავისი არსებობის დიდი ნაწილი კორპორაცია General Motors–ის მფლობელობაში გაატარა. კომპანია დააარსა რენსომ ოლდსმა 1897 წელს და იარსება 2004 წლამდე. თავისი 107 წლიანი ისტორიის განმავლობაში კომპანიამ გამოუშვა 35,2 მილიონი ავტომობილი, რომელთანაც, მინიმუმ, 14 მილიონი საკუთარ ქარხანაში, ლარსინგში, ააწყო. 107 წლის იუბილე კომპანიამ კიდევ ერთი მანქანის, Oldsmobile Alero, გამოშვებით აღნიშნა. დახურვის მომენტისთვის, იგი უძველეს ამერიკულ, ხოლო მსოფლიო მასშტაბით ერთ–ერთ უძველეს საავტომობილო მარკას წარმოადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:1897 წელს დაარსებული კომპანიები კატეგორია:2004 წელს დაშლილი კომპანიები კატეგორია:General Motors-ის მარკები კატეგორია:აშშ-ის ავტომწარმოებელი კომპანიები
ალექსანდრუ ხიჟდეუ
ალექსანდრუ ხიჟდეუ (დ. 30 ნოემბერი, 1811, სოფელი კრისტინეშტი, ბესარაბია — გ. 9 ნოემბერი, 1872, იქვე) — მოლდოველი მწერალი, მეცნიერი. წერდა რუსულ ენაზე. სწავლობდა ჰუმანიტარულ და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებს, უკრაინულ და მოლდოვურ ფოლკლორს. ხიჟდეუს ეკუთვნის ისტორიული მოთხრობა „დუკა“ (1830), „მოლდოვური სონეტები“ (1837), ისტორიული ნოველები, იგავები, ლიტერატურული გამოკვლევები და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოლდოველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1811 კატეგორია:გარდაცვლილი 1872
ხაბარდა
ხაბარდა — მიხეილ ჭიაურელის 1931 წლის ფილმი. ხაბარდა აზერბაიჯანულად ნიშნავს „განზე გადექი“ ან „გზიდან ჩამომეცალეს“. ფილმის ეს სათაური მიმართულია ცხოვრების ძველებური ყაიდის მოყვარულთაკენ.
სიუჟეტი
ფილმში ანგრევენ ეკლესიას, მის ნაცვლად კი მუშათა კეთილმოწყობილი სახლები უნდა ააშენონ.
შეფასება
ფილმი პრესამ დაიწუნა და ძირითადად, ნეგატიური რეცენზიები იბეჭდებოდა. თავად რეჟისორი წარსულთან ბრძოლას ასახელებდა მოტივაციად:
სქოლიო
კატეგორია:1931 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის მუნჯი ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:კომედიური ფილმები კატეგორია:მიხეილ ჭიაურელის ფილმები
კუტუზოვისა და ბარკლაი-დე-ტოლის ძეგლები
კუტუზოვისა და ბარკლაი-დე-ტოლის ძეგლები (Памятники Кутузову и Барклаю-де-Толли) — რუსი სამხედრო მეთაურების მიხეილ კუტუზოვისა და მიხეილ ბარკლაი-დე-ტოლის ძეგლი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში ნევის პროსპექტის, ყაზანის მოედანზე.
ისტორია
250px|მინი|მარცხნივ|მიხელ ბარკლაი-დე-ტოლის ძეგლი 1813 წელს მიხეილ კუტუზოვის და 1818 წელს მიხეილ ბარკლაი-დე-ტოლის გარდაცვალების შემდეგ იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა გადაწყვიტა მათი პატივისცემის ნიშნად აღემართა მათი ძეგლები ყაზამის ტაძრის წინ სანქტ-პეტერბურგში, რის გამოც 1818 წლის 23 სექტემბერს გამოიცა მეფის ბრძანება.
ხელოვნების საიმპერატორო აკადემიის მოქანდაკეებმა უარი თქვეს ძეგლების პროექტის შექმნის კონკურსში მონაწილეობაზე, რადგან აუცილებელი წინაპირობა იყო სამხედრო პირები გამოესახათ თანამედროვე სამხედრო ფორმებში და არა ანტიკურ მანტოებში, როგორც ეს მანამდე ჩვეულებრივი მოვლენა იყო. ამის გამო კონკურსის გამოცხადებიდან ნახევარი წლის შემდეგაც კი არიყო არცერთი ესკიზი წარდგენილი. ძეგლების მოდელები შექმნა გერმანელმა მოქანდაკემ ედუარდ შმიდტ ფონ დერ ლაუნიცმა, თუმცა მისი ნამუშევარი არ მიიღეს, რადგან მან ვერ შექმნა რუსი სამხედრო მეთაურების დამაჯერებელი იმიჯი. 1829 წელს იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა გამართა ახალი კონკურსი კუტუზოვისა და ბარკლაი-დე-ტოლის ძეგლების შესაქმნელად, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს რომიდან დაბრუნებულმა მოქანდაკეებმა ბორის ორლოვსკიმ და სამუილ გალბერგმა. არჩევანი შეაჩერეს ბ. ორლოვსკის ესკიზზე და მან 1830 წლის იანვარში დაიწყო მუშაობა ძეგლებზე.
ოგიუსტ მონფერანის წინადადებით კვარცხლბეკის დამზადებას აპირებდნენ წითელი გრანიტისაგან და შეამკობდნენ ვერცხლისფერი ბარელიეფებით. ორლოვსკის წინადადებით უნდა გამოეყენებინათ ჩრდილოეთის გრანიტი. საბოლოოდ იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა მიიღო არქიტექტორ ვასილი სტასოვის ვარიანტი. კვარცხლბეკი შეასრულეს სამსონ სუხანოვის ხელმძღვანელობით 1837 წლის გაზაფხულზე. მონფერანმა შესთავაზა კვარცხლბეკზე წარწერა გაეკეთებინათ ვერცხლისფერი ასოებით, მაგრამ ორლოვსკის წინადადებით ასოები ამოკვეთეს კვარცხლბეკზე.
არქიტექტორ კონსტანტინ ტონის ხელმძღვანელობით 1837 წლის 30 მაისს აღმართეს მიხეილ კუტუზოვის, ხოლო 1837 წლის 15 ივნისს მიხეილ ბარკლაი-დე-ტოლის ქანდაკებები. გახსნის საზეიმო ცერემონია გაიმართა 1837 წლის 25 დეკემბერს, სამამულო ომში გამარჯვების 25 წლისთავთან დაკავშირებით.
დიდი სამამულო ომის განმავლობაში ორივე მხედართმთავრის ძეგლი კვლავ განაგრძობდა საკუთარ კვარცხლბეკებზე დგომას.
ქანდაკებები არაერთხელ გაარემონტეს: 1945, 1972 და 2002 წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მურისკი
მურისკი (Murrisk; Muraisc) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. უესტპორტიდან დაშორებულია 8 კმ-ით დასავლეთით.
მურისკი მდებარეობს კროხ-პატრიკის ძირში და წარმოადგენს მარშრუტის საწყის წერტილს მომლოცველბისთვის, რომლებიც სტუმრობენ მთას. ყოველი წლის ივლისის ბოლო კვირას ათასობით ადამიანი თავს იყრის სოფელში, რათა მოილოცონ მთა.
ღირსშესანიშნაობები
მინიატიურა|მარცხნივ|შიმშილობის მემორიალი მურისკში მდებარეობს ნანგრევებად ქცეული მონასტერი, რომელიც დაარსდა 1457 წელს ავგუსტიანელების მიერ. რეფორმაციის პერიოდში ის დახურეს, თუმცა გარკვეული პერიოდი მაინც შემორჩა.
სოფელში ასევე მდებარეობს ირლანდიის დიდი შიმშილობის მემორიალი, რომლის ავტორია ირლანდიელი ხელოვანი ჯონ ბეჰენი და აბსტრაქტულად განასახიერებს კუბო-გემს, რომელიც სავსეა გარდაცვლილთა გვამებით. მემორიალი საზეიმოდ გახსნა პრეზიდენტმა მერი რობინსონმა 1997 წლის ივლისში.
სქოლიო
კატეგორია:მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ანდრონიკოვის მონასტერი
ანდრონიკოვის მონასტერი  (Андроников монастырь) — უმოქმედო მამათა მართლმადიდებლური მონასტერი მოსკოვში. მდებარეობს მდინარე იაუზის მარცხენა ნაპირზე. ტაძარი დაარსებულია XIV საუკუნეში ანდრონიკ მოსკოველის (სერგი რადონეჟელის მოსწავლე) მიერ.
მონასტრის მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის ტაძარი არის მოსკოვის შემორჩენილ ეკლესიებს შორის ყველაზე ძველი ნაგებობა.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ჰაგიოგრაფიული გადმოცემების თანახმად 1354 წელს კიევისა და სრულიად რუსეთის მიტროპოლიტი ალექსი კონსტანტინოპოლისაკენ მიმავალ გზაზე მოხვდა შტორმშია. ლექსიმ პირობა დადო, რომ მოსკოვში ააშენებდა ტაძარს იმ დღის დღესასწაულის აღსანიშნავად, რომელ დღესაც მიაღწევდა ოქროს რქას. დანიშნულების ადგილზე ჩავიდა იმ დღეს, როდესაც აღინიშნებოდა მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის დღესასწაული.
1356 წელს მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატი მოსკოვში ჩამოაბრძანეს და გახდა ანდრონიკოვის მონასტრის ყველაზე ღირებული სიწმინდე, ამის გამო ანდრონიკოვის მონასტრის დაარსების თარიღად მიჩნეულია 1357 წელი.
მდინარე იაიზუს ერთ-ერთ შენაკადს ეწოდება ზოლოტი-როგი, კონსტანტინოპოლის ყურის მიხედვით. მოგვიანებით ერთ-ერთ ქუჩას კი ეწოდა ზოლოტო-როგის ქუჩა.
ახლადდაარსებული მონასტრის იღუმენად დანიშნეს სერგი რადონეჟელის საყვარელი მოსწავლე ანდრონიკე (გ. 1373 წელს). მონასტერში დიდი ხნის განმავლობაში დაცული იყო ჭა, რომელიც ითვლებოდა წმინდად.
1368 წლის ხანძრის შემდეგ, რომლის შედეგადაც დაიწვა ანდრონიკოვის მონასტრის თავდაპირველი ხის ტაძარი, ქვის კვადრატული აგურებისაგან ააგეს მაცხოვრის ტაძარი, რომლისგანაც შემორჩა თეთრი ქვის რელიეფები, ზოომორფული გამოსახულებებით. 1420-1427 წლებში მაცხოვრის ეკლესია ხელახლა გადააკეთეს და შემორჩენილია ჩვენს ეპოქამდე.
ნიკოლაი ვორონინის მიხედვით მაცხოვრის ეკლესია რომელიც თარიღდება 1425-1427 წლებით, არის მონასტრის პირველი ქვის ეკლესია.
მაცხოვრის ეკლესიის ინტერიერში შემონახულია ფრესკების კვალი, რომელიც შესრულებულია 1428 წელს ანდრეი რუბლიოვის მიერ, რომელიც იყო ანდრონიკოვის მონასტრის ბერი. არსებობს ვერსია, რომ ანდრეი რუბლიოვი გარდაიცვალა 1428 წელს და დაკრძალულია მონასტერში (ზუსტი ადგილმდებარეობა უცნობია).
XIV-XVII საუკუნეებში ანდრონიკოვის მონასტერი წიგნების გადაწერის ერთ-ერთი ცენტრი იყო. შუა საუკუნეებში მონასტერი არაერთხელ გაანადგურეს (1571, 1611 წწ.). 1653 წელს მონასტერში დააპატიმრეს აბაკუმი.
1691 წელს დედოფალ ევდოკია ლოპუხინას სურვილის მიხედვით სატრაპეზოს დააშენეს ტაძარი, რომლის მესამე სართულზე ჩამოაყალიბეს ალექსი მიტროპოლიტის სახელობის ეკლესია. ცენტრალურ სართულზე მიქაელ მთავარანგელოზის, ხოლო მინაშენებში პეტრე და პავლე მოციქულების სახელობის ეკლესიები.
1747-1756 წლებში ეკლესიის კედლები შეაკეთეს ქვით. არქიტექტორ როდიონ კაზაკოვის პროექტის მიხედვით ძველი სამრეკლოს ადგილზე ააშენეს 73 მეტრის სიმაღლის ახალი სამრეკლო, რომლის ქვედა იარუსზე სვიმეონ ღვთისმიმრქმელის სახელობის ეკლესია განათავსეს.
1748 წლის ხანძრის შედეგად ძლიერ დაზიანდა მონასტრის ბიბლიოტეკა და არქივი.
1812 წელს მონასტერი დაანგრიეს ფრანგებმა. ხანძარმა გაანადგურა მონასტრის არქივი. დაიწვა კანკელი და ჩამოინგრა გუმბათი.
1846-1850 წლებში ეკლესია მნიშვნელოვნად გადააკეთეს პეტრე გერასიმოვის პროექტის მიხედვით. XIX საუკუნეში ანდრონიკოვის მონასტერში მოქმედებდა სასულიერო სასწავლებელი და ბიბლიოთეკა.
1929-1932 წლებში გაანადგურეს მონასტრის სამრეკლო, რომელიც მეორე იყო სიმაღლით მოსკოვში, ივანე დიდის სამრეკლოს შემდეგ. 1927 წელს კი გაანადგურეს მონასტრის სასაფლაო, სადაც არაერთი ისტორიული პიროვნება განისვენებდა.
1989 წელს მაცხოვრის ეკლესია აკურთხეს და აღსდგა ღვთისმსახურება. 1993 წელს საკურთხევლის ქვეშ აღმოაჩინეს უცნობი ადამიანის სამარხი, რომლის იდენტიფიკაცია დღემდე ვერ ხერხდება.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის მონასტრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
კრეგანბონი
კროსი (Cregganbaun; An Creagán Bán) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში.
სქოლიო
კატეგორია:მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ოსქემენის საერთაშორისო აეროპორტი
სქოლიო
კატეგორია:ყაზახეთის აეროპორტები კატეგორია:საერთაშორისო აეროპორტები
ZE:A (ჯგუფი)
ZE:A (제국의 아이들), ასევე ცნობილი, როგორც „იმპერიის ბავშვები“ — სამხრეთ კორეული ცხრაკაციანი ბოიბენდი. 2010 წლის 7 იანვარს ჯგუფმა სადებიუტო ალბომი „Navity“ გამოუშვა, მთავარი სიმღერით „Mazeltov“, რომელიც ხუთი დღის შემდეგ ჯგუფის შოუზე იქნა წარმოდგენილი. ჯგუფის დებიუტი ტელეარხ KBS -ზე 2010 წლის 15 იანვარს შედგა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთ კორეული ჯგუფები
ოთარ ბარკალაია
ოთარ ბარკალაია (დ. 17 თებერვალი, 1984, თბილისი) — ქართველი მორაგბე. საქართველოს ეროვნულ ნაკრების წევრი 2002-2009 წლებში და ამჟამად ლელო სარასენსის მორაგბე. მისი დებიუტი საქართველოს ნაკრების შემადგენლობაში შედგა 2002 წლის 28 სექტემბერს. სულ ნაკრებში ნათამაშები აქვს 37 მატჩი და მოპოვებული აქვს 49 ქულა. ითამაშა 2007 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მორაგბეები კატეგორია:დაბადებული 1984
მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი
მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი (Собо́р свято́го Архистрати́га Михаи́ла) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. მდებარეობს მოსკოვის კრემლის ტერიტორიაზე. ტაძარი დაარსებულია XVI საუკუნეში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
1333 წელს ივანე კალიტამ ააგო ქვის ტაძარი რუსეთის შიმშილისაგან გადარჩენისათვის მადლიერების ნიშნად. ახალი მთავარანგელოზის ეკლესია აკურთხა მიტროპოლიტმა ფეოგნოსტმა 1333 წლის 20 სექტემბერს.
არსებული ტაძარი აგებულია 1505-1508 წლებში იტალიელი ხუროთმოძღვრის ალევიზ ნოვის ხელმძღვანელობით ძველი ტაძრის ადგილზე და აკურთხეს 1508 წლის 8 ნოემბერს, კურთხევის ცერემონიალს უძღვებოდა მოსკოვის მიტროპოლიტი სიმონი. 1599 წლიდან 1765 წლამდე ტაძარში იმართებოდა თავადებისა და მეფეების პანაშვიდები. 1743 წლიდან 1883 წლამდე მოსკოვის ეპარქიის საკათედრო ტაძარია. 1771-1801 წლებში ტაძრის წინამძღვარი იყო პეტრე ალექსეევი, ლექსიკოგრაფი, „საეკლესიო ლექსიკონის“ ავტორი.
1895 წლის 23 თებერვლის წმინდა სინოდის № 809 ბრძანებით გადაეცა საიმპერატორო სასახლის სამინისტროს თავისი ღირებულებებით, კაპიტალით და სასულიერო პირებით.
რომანოვების ხელისუფლებაში მოსვლის 300 წლის იუბილესთან დაკავშირებით დაიწყო ეკლესიის სარესტავრაციო სამუშაოები. 1913 წლი 24 მაისს იმპერატორი ნიკოლოზ II ეწვია კრემლს, შევიდა მთავარანგელოზის ეკლესიაში და აანთო კანდელები.
ეკლესიაში მდებარეობს ნეკროპოლისი, სადაც 1340 წელს პირველი დაკრძალეს დიდი მთავარი ივანე კალიტა, ხოლო უკანასკნელი ვინც აქ დაკრძალეს იყო იმპერატორი პეტრე II (1730 წ.). სულ ეკლესიაში დაკრძალულია 54 ადამიანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
ნილი (მეიოს საგრაფო)
ნილი (Neale; An Éill) — პატარა სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. ბალინრობიდან დაშორებულია 5 კმ-ით სამხრეთით.
ტათევის უდაბნო
ტათევის უდაბნო (Տաթևի անապատ) — სომხური სამოციქულო ეკლესიის მონასტერი. მდებარეობს სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში, სოფელ ტათევთან ახლოს. მონასტერი დააარსეს XVII-XVIII საუკუნეებში. 1995 წლიდან იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაშია.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მონასტრები
ჰვარანი (ტელესერიალი)
ჰვარანი — სამხრეთ კორეული ტელესერიალი. მასში მთავარ როლებს ასრულებენ: პაკ სო-ჯუნი, გო არა და პაკ ჰიუნგ-სიკი. მისი სერიები გადიოდა ყოველ ორშაბათსა და სამშაბათს 22:00 საათზე 2016 წლის 19 დეკემბრიდან 2017 წლის 21 თებერვლამდე.
მიუხედავად იმისა, რომ პრემიერამდე ტელესერიალი სრულიად მზად იყო, იგი კომერციულ წარუმატებლობად იქცა. იგი გაკრიტიკებულია მისი განცალკევებული სცენარის, ფონური მუსიკის შეუსაბამობისა და მთავარი როლის შემსრულებელ მსახიობთა არაბუნებრივი თამაშის გამო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთ კორეული ტელესერიალები
ჩეგემი (მდინარე)
სქოლიო
კატეგორია:ყაბარდო-ბალყარეთის მდინარეები
ხორვატიის პარლამენტი
1990-2001 წლებში ხორვატიის პარლამენტი ორპალატიანი იყო და შედგებოდა დეპუტატთა პალატისა (ირჩევდნენ პირდაპირი არჩევნების გზით) და ჟუპანიების პალატისაგან (3 წარმოამადგენელს ნიშნავდა თითოეული ჟუპანია მოსახლეობის რაოდენობის მიუხედავად).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხორვატიის პოლიტიკა
ექვსაფსიდიანი ეკლესია
ექვსაფსიდიანი ეკლესია — გუმბათოვანი ეკლესიის ტიპი, რომელმაც ქართული ხუროთმოძღვრების გარდამავალი პერიოდის ბოლოს, X საუკუნეში, საქართველოს სხვადასხვა პროვინციაში იჩინა თავი. იგი წარმოიშვა როგორც ტეტრაკონქის ძველი ტიპის ერთგვარი დეკორატიული გადამუშავების თუ განვითარების შედეგი. თუ არ ჩავთვლით ნინოწმინდის ტაძარს (VI საუკუნე), ეს ერთადერთი სახეობაა ქართულ გუმბათიანი ტაძრებისა, რომლებშიც გუმბათი კვადრატს არ ეყრდნობა. გუმბათის საყრდენად აქ გამოყენებულია რადიალურად განლაგებული აფსიდების ექვსი შვერილი. გარედან ექვსაფსიდიანი ეკლესია შედგება ორი ერთმანეთზე შესმული წახნაგოვანი ცილინდრისაგან: ქვემო, უფრო ფართო, შეიცავს თვით აფსიდებს. ზემო – გუმბათის ყელია. ამ ტიპის ცალკეული ნიმუშები საკუთარი თავისებურებით გამოირჩევა. ექვსაფსიდიანი ეკლესიის ნიმუშებია: გოგიუბის, ქიაგლის-ალთის, ოლთისის, ბოჭორმის ეკლესიები, კაცხის ტაძარი. გენეტიკურად ამავე თემასთანაა დაკავშირებული კუმურდო და ნიკორწმინდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქრისტიანული არქიტექტურა
ზუბროვკა (სასმელი)
მინი|ზუბროვკა ზუბროვკა (Зубровка; Зуброўка) — დამახასიათებელი, სპეციფიკური გემოს მქონე არაყი, რასაც მას ანიჭებს არომატიზებული, დომბების საძოვარზე გავრცელებული ბალახის ექსტრაქტი. არის მაგარი ალკოჰოლური სასმელი.
სასმელი ბაცი მწვანე ფერისაა. მას აწარმოებს ჩეხეთის „კორდის“ ქარხანა. მზადდება ევროპის სხვა ქვეყნებშიც. ისმება როგორც არაყი, ასევე ურევენ კოქტეილებსა და ცხელ სასმელებში. ბოთლში ყოველთვს ბალახის ღერია ჩადებული.
ანტისომხური განწყობა
ანტი-სომხური განწყობა, ასევე ცნობილია როგორც არმენოფობია — ნეგატიური გრძნობები და ცუდი შეხედულებები სომხების, სომხეთისა და სომხური კულტურის მიმართ. ჩვეულებრივ, ანტი-სომხური განწყობა გამოხატულია სომხეთის ქმედებებისს, არსებობით, სომხეთის გენოციდის აგრესიული უარყოფით ან სომხების შეთქმულების რწმენით, ისტორიის გაყალბებისთვის და საზოგადოებრივი ან პოლიტიკური აზრის მანიპულირებით პოლიტიკური სარგებლისთვის.
აზერბაიჯანი
მას შემდეგ სომხური მხარე ადანაშაულებს აზერბაიჯანის მთავრობას ქვეყნის შიგნით და მის ფარგლებს გარეთ, ანტი-სომხური პოლიტიკის გატარებაში, რაც მოიცავს სომხეთისა და სომხების მიმართ სიძულვილის პროპაგანდას და კულტურული მემკვიდრეობის განადგურებას. 2011 წელს, ევროკომისიამ, რასიზმისა და შეუწყნარებლობის წინააღმდეგ, ევროკავშირის კომიტეტის დასკვნაში აღნიშნა, რომ მუდმივი ნეგატიური ოფიციალური და მედია დისკუსიები სომხეთის რესპუბლიკასთან მიმართებით ხელს უწყობს სომხური წარმოშობის ხალხის მიმართ უარყოფითი შეხედულებების შენარჩუნებას.
რუსეთი
მე -19 საუკუნეში მოღვაწე რუსი გამომძიებელი, ვასილი ველიჩკო, რომელიც აქტიური იყო იმ პერიოდის განმავლობაში და აღნიშნავდა რუსული ტიზარიზმის მიერ მიზანმიმართულ ანტი-სომხურ პოლიტიკა. 2012 წლის „VTSIOM“– ის კვლევის თანახმად, მოსკოვში გამოკითხულთა 6% და სანქტ-პეტერბურგში მცხოვრებთა 3% განიცდიდნენ მტრობას ან გაღიზიანებას სომხების მიმართ. 2000-იან წლებში რუსეთში დაიწყო სომხების რასისტული მკვლელობები. 2002 წელს კრასნოდარში აფეთქება მოხდა სომხური ეკლესიის მახლობლად, რის შემდეგაც ადგილობრივმა საზოგადოებამ მიიჩნია, რომ ეს იყო ტერორისტული ქმედება.
შეერთებული შტატები
სომეხთა წინააღმდეგ ისტორიული ცრურწმენები არსებობდა სხვადასხვა დროს, ყოველ შემთხვევაში, შეინიშნებოდა ჯერ კიდევ 1900-იანი წლების დასაწყისიდან.
1900-იანი წლების დასაწყისში სომხები იყვნენ იმ უმცირესობათა ჯგუფში, რომელთაც ეკრძალებოდათ ფულის, მიწისა და აღჭურვილობისთვის სესხის აღება. მათ მოიხსენიებდნენ როგორც „დაბალი კლასის ებრაელებს“. უფრო მეტიც, ლოს-ანჯელესში, სხვა უმცირესობათა შორის, სომხები ცხოვრობდნენ ვან ნესის ერთ მხარეს, ხოლო ევროპული თეთრი წარმოშობის მაცხოვრებლები ცხოვრობდნენ მეორე მხარეს.
1998 წლის 24 აპრილს, სომეხ სტუდენტთა ასოციაციის ორგანიზებით, რომელიც გაიმართა „UC Berkeley“- ში, ჰამიდ ალგარი, ისლამური და სპარსული კვლევების პროფესორი, მივიდა ორგანიზატორთა ჯგუფთან და წამოიძახა: „ეს არ იყო გენოციდი, მაგრამ მე მსურს ეს ყოფილიყო - მატყუარა ღორებო“. ინციდენტის შემდეგ, სომეხ სტუდენტთა ასოციაციის წევრებმა შეიტანეს მოხსენება კამპუსის პოლიციასთან, რომელიც გამოძიებას ითხოვდა. ხუთთვიანი გამოძიების შემდეგ, ოფისმა ბოდიში მოიხადა, თუმცა სიძულვილის ბრალდება არ აღიძრა პროფესორის მიმათ, ვინაიდან ინციდენტმა არ შექმნა „მტრული გარემო“.
ისრაელი
იერუსალიმის პოსტმა 2009 წელს განაცხადა, რომ იერუსალიმის ძველ ქალაქს ყველა ქრისტიანიდან ყველაზე ხშირად ჰარედისა და მართლმადიდებელი იუდეველების წარმომადგენლები სტუმრობდნენ. 2011 წელს ძველ ქალაქში დაფიქსირდა ჰარდიელი ებრაელების მიერ სომეხი სასულიერო პირებზე სიტყვიერი  შეტევის ფაქტები. 2013 წლის ინტერვიუში იერუსალიმის სომეხმა პატრიარქმა ნურჰან მანუგიანმა თქვა, რომ ისრაელში სომხებს ექცევიან როგორც „მესამე კლასის მოქალაქეებს“.
პაკისტანი
პაკისტანი გაეროს ერთადერთი წევრი ქვეყანაა, რომელმაც არ ცნო სომხეთის რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა და აზერბაიჯანს მხარს უჭერს მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტში.
ტაჯიკეთი
1990 წლის დასაწყისში, აზერბაიჯანიდან 39 სომეხი დევნილი გადასახლდა ტაჯიკეთში. ყალბი ჭორები ვრცელდება იმის შესახებ, რომ სავარაუდოდ 5000-მდე სომეხი გადაასახლეს დუშანბეში ახალ საცხოვრებელ სახლებში. ამან გამოიწვია არეულობა, რომელიც შეეხო როგორც კომუნისტურ მთავრობას, ასევე სომხებს. საბჭოთა შინაგან საქმეთა სამინისტრომ (MVD-მ) ჩაახშო დემონსტრაციები, რომლის დროსაც 20-ზე მეტი ადამიანი დაიღუპა და 500-ზე მეტი დაშავდა.
სქოლიო
კატეგორია:რასიზმი კატეგორია:სომხები
ალაჰიარლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ალაჰიარლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
პასიგი
პასიგი ადრე რისალის პროვინციის შემადგენლობაში შედიოდა. შემდეგ მანილის რეგიონული აგლომერაციის შექმნასთან ერთად ეროვნული დედაქალაქის რეგიონს მიეკუთვნა. რისალის სამთავრობო დაწესებულებები პასიგში მდებარეობდა, 2009 წლიდან კი ანტიპოლოში გადაინაცვლა. აღსანიშნავია, რომ პასიგი 2020 წლის 7 ივლისამდე პროვინციის დე იურე ან ოფიციალური დედაქალაქის სტატუსით სარგებლობდა. 2020 წლის 19 ივნისს პრეზიდენტმა როდრიგო დუტერტემ ხელი მოაწერა 11475-ე რესპუბლიკურ აქტს, რომლის მიხედვითაც რისალის პროვინციის ოფიციალურ დედაქალაქად ანტიპოლო გამოცხადდა.
ადრეული ისტორია
ესპანელთა ჩასვლამდე პასიგის ისტორიის შესახებ პირველადი წყაროები არ არის შემორჩენილი. ესპანელი კოლონიზატორები ამ ადგილებში 1573 წელს ჩავიდნენ და სიუდად-მუნიციპალ დე პასიგი დაარსეს.
კოლონიური პერიოდი
1901 წლის 11 ივნისს, ფილიპინებისა და ამერიკის ომის დროს ფილიპინების კომისიამ ხელი მოაწერა 137-ე აქტს, რომლის მიხედვითაც რისალის პროვინცია შეიქმნა. პასიგი რისალის პროვინციის შემადგენლობაში შევიდა და ახლადშექმნილი პროვინციის დედაქალაქად გამოცხადდა.
გეოგრაფია
პასიგს დასავლეთიდან კესონ-სიტი და მანდალუიონგი ესაზღვრება, ჩრდილოეთიდან — მარიკინა, სამხრეთიდან — მაკატი, ტაგიგი და პატეროსის მუნიციპალიტეტი, აღმოსავლეთიდან კი რისალის პროვინციის მუნიციპალიტეტები: კაინტა და ტაიტაი.
ქალაქში მდინარე პასიგი მოედინება, რომელიც მის სამხრეთ-დასავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ საზღვარს წარმოადგენს, შესაბამისად მაკატთან და ტაგიგთან, ხოლო მდინარე მარიკინა ქალაქ კესონ-სიტისთან დასავლეთ საზღვარს წარმოქმნის. 1986 წელს აგებული ხელოვნური მანგაჰანის არხი სწორედ მარიკინადან ჩღდილო-აღმოსავლეთით გაედინება.