cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ტურკინოს ეროვნული პარკი
ტურკინოს ეროვნული პარკი (Turquino National Park) — ეროვნული პარკი კუბაში. მდებარეობს სიერა-მაესტრას მთების კალთებზე, სანტიაგო-დე-კუბის პროვინციაში, ქალაქ გუამიდან დასავლეთით 50 კილომეტრში. ეროვნული პარკის საერთო ფართობია 229.38 კმ². სახელწოდება წარმოსდგება კუბის უმაღლესი მწვერვალის — მთა ტურკინოს სახელწოდებიდან, რომელიც პარკის ტერიტორიაზეა აღმართული. ეროვნული პარკი შეიქმნა 1980 წლის 8 იანვარს. ტურკინოს მთის გარდა პარკის ტერიტორიაზე აღმართულია მთები: პიკო-კუბა, პიკო-რეალი, პიკო-სუეცია, რომელთა ხარჯზე დაცული ტერიტორია აღწევს კუბის სამხრეთ სანაპირომდე.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ეროვნული პარკები
პალმერსტონ-ნორთი
პალმერსტონ-ნორთი (Palmerston North, Te Papa-i-oea) — ქალაქი ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ კუნძულზე. 2013 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 80 079 კაცს შეადგენს. ქალაქი წარმოადგენს ქვეყნის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს აკადემიურ და საუნივერსიტეტო ცენტრს.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის ქალაქები
პალდისკი
პალდისკი (Paldiski) — ქალაქი და ბალტიის ზღვის პორტი ჩრდილო-დასავლეთ ესტონეთში, პაკრის ნახევარკუნძულზე. თავდაპირველად ის შვედური დასახლება რაგვერიკი იყო, რომელიც XVIII საუკუნეში რუსეთის ფლოტის ბაზა გახდა. 1762 წელს რუსებმა მას ბალტიისკი პორტი (Балтийский Порт) უწოდეს. 1933 წლამდე ესტონურად ქალაქი ბალტიისკი ერქვა, რაც შეცივალა უფრო ესტონური გამოთქმა პალდისკით.
ისტორია
1962 წელს პალდისკი საბჭოთა ფლოტის წყალქვეშა ბირთვული საწვრთნელი ცენტრი გახდა. ხმელეთზე განლაგებული ორი ბირთვული რეაქტორითა და დასაქმებული 16 000 ადამიანით ის უდიდესი შესაძლებლობების იყო მსგავს ცენტრებს შორის მთელს საბჭოთა კავშირში. ასეთი მნიშვნელობის გამო, მთელი ქალაქი დახურული იყო და გარს ეკლიანი მავთული ერტყა, სანამ 1994 წლის აგვისტოში მას უკანასკნელი რუსული სამხედრო გემი დატოვებდა. რუსეთმა ბირთვული რეაქტორების კონტროლზე საბოლოო უარი 1995 წლის სექტემბერში თქვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესტონეთის ქალაქები
შვეხატი
შვეხატი (Schwechat) — ქალაქი ავსტრიაში, ქვემო ავსტრიის ფედერალურ მხარეში, ვენის სამხრეთ-დასავლეთით; აქ მდებარეობს ვენის საერთაშორისო აეროპორტი.
ქალაქს სახელი ეწოდა მდინარე შვეხატისგან, რომელიც მის ცენტრალურ ნაწილს გადაკვეთს.
შვეხატი დოკუმენტებში პირველად 1334 წელს მოიხსენიება, თუმცა მანამდე, აქ რომის იმპერიის დასახლება ალა-ნოვა იყო გაშენებული. 1724 წელს დაარსდა ტექსტილის ფაბრიკა. ქალაქმა განსაკუთრებული სარგებელი ნახა XIX საუკუნის ავსტრიის მასიური ინდუსტრიალიზაციის ტალღისას, დღესაც ფუნქციონირებს ამ დროს დაარსებული ბევრი კომპანია. შვეხატმა ქალაქის სტატუსი 1924 წელს მიიღო, 1938 წელს კი ვენასთან გაერთიანდა. 1954 წელს გახდა დამოუკიდებელი ქალაქი.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ქალაქები
პოტოსის მუნიციპალიტეტი
პოტოსის მუნიციპალიტეტი (Potosí) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, პოტოსის დეპარტამენტის ტომას-ფრიასის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 167 438 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 246 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოტოსის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
რიხარდ ნოიტრა
thumb|300px|მილერის სახლი, 1937, პალმ სპრინგზი, კალიფორნია. რიხარდ იოზეფ ნოიტრა (Richard Joseph Neutra; დ. 8 აპრილი, 1892, ვება, ავსტრია — გ. 16 აპრილი, 1970, ვუპერტალი, გერმანია) — მოდერნიზმის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი არქიტექტორი.
ნოიტრა ადოლფ ლოოსთან სწავლობდა ვენის ტექნიკურ უნივერსიტეტში. ამ პერიოდში მასზე ოტო ვაგნერმა მოახდინა გავლენა. შემდეგ ის გარკვეული პერიოდი გერმანიაში ერიხ მენდელსონის სტუდიაში მუშაობდა. 1923 წელს ის აშშ-ში გადადის, ხოლო 1929 წელს ნატურალიზებული მოქალაქე ხდება. მცირე ხნით ის აქ ფრენკ ლოიდ რაიტთან მუშაობს, სანამ რუდოლფ შინდლერის მოწვევით კალიფორნიაში გადვიდოდეს.
კალიფორნიაში ის სწრაფად ხდება პოპულარული მკაცრად გეომეტრიული, თუმცა ამასთან ჰაეროვანი კონსტრუქციებისთვის, რაც საუკუნის შუა წლების თანამედროვე საცხოვრებლის დასავლეთის სანაპიროს ვარიაცია გახდა. 1930-იან წლებში ნოიტრა ლოს-ანჯელესში მოღვაწეობს.
ნოიტრა განთქმული იყო იმ ყურადღებით, რომელსაც ის უთმობდა მისი კლიენტების მოთხოვნილებებს, მიუხედავად პროექტის ზომისა, სხვა არქიტექტორებისგან განსხვავებით, რომელთათვის საკუთარი არტისტული ხედვა კლიენტისაზე მნიშვნელოვანი იყო. ნოიტრა ხშირად იყენებდა დეტალურ კითხვარებს, მისი კლიენტების მოთხოვნილებების გამოსაცნობად, მათდა გასაკვირად. შედეგად, მისი საცხოვრებელი სახლები ხელოვნების, გარემოსა და პრაქტიკული კომფორტის ნაზავი ხდებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიელი არქიტექტორები კატეგორია:ამერიკელი არქიტექტორები კატეგორია:დაბადებული 8 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1892 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1970
სანტა-ფე (ნიუ-მექსიკო)
კატეგორია:აშშ-ის შტატების დედაქალაქები კატეგორია:ნიუ-მექსიკო
აბრეშუმა აკაცია
აბრეშუმა აკაცია, ლენქორანული ალბიცია (Albizzia julibrissin) — ხე მიმოზისებრთა ოჯახისა. სიმაღლე — 15 მ. ფოთოლმცვივანია, უეკლო. აქვს ქოლგისებრი ვარჯი, მომწვანო გლუვი ქერქი, 24 სმ-მდე სიგრძის ორმაგ-კენტფრთართული ფოთლები, მოგრძო ასიმეტრიული ფოთოლაკები, მომწვანო-მოყვითალო ყვავილები ვარდისფერი მტვრიანებით. ყვავილედი რთულ საგველად ან ნახევარქოლგად შეკრებილი თავთავი ან თავაკია. ყვავილობს მაის-ივლისში.
ნაყოფი ბრტყელი პარკია, მწიფდება ოქტომბერ-ნოემბერში. აბრეშუმა აკაცია იზრდება აზერბაიჯანში (თალიში) და ირანში (კასპიის ზღვის სანაპირო რაიონები), მთის ქვედა სარტყელში. როგორც დეკორატიული მცენარე მოშენებულია დასავლეთ ევროპის სამხრეთ ნაწილში, შუა აზიაში, ყირიმში, კავკასიაში, კერძოდ, საქართველოში.
ლიტერატურა
კატეგორია:მიმოზისებრნი
შუშანეთი
შუშანეთი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში, კირნათის თემში, 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 146 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კომკასტ-ცენტრი
thumb|კომკასტ-ცენტრი კომკასტ-ცენტრი (Comcast Center) — ცათამბჯენი ფილადელფიის საქმიან უბანში. შენობა ოფიციალურად გაიხსნა 2008 წლის 8 ივლისს და მისი მთავარი ბინადარი კომპანია კომკასტია. 2007 წლის 18 ივლისს ის ფილადელფიისა და პენსილვანიის თანამეგობრობის ყველაზე მაღალი შენობა გახდა.
18 ივნისს კონსტრუქციის ქიმზე დაამონტაჟეს უილიამ პენის მცირე ზომის ფიგურა, ფილადელფიის მერიის შენობის თავზე მდგარი განთქმული ქანდაკების პატივსაცემად, რაც ბილი პენის წყევლის მოხსნის ერთგვარი მცდელობა იყო. ფილადელფია ფილისი 2008 წლის მსოფლიო სერიაში მომდევნო სეზონის გამარჯვებული გამოვიდა, რითაც ფილადელფიისთვის დიდი ხნის ნავსის პერიოდი გატეხა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის ცათამბჯენები
სინიტირო ტომონაგა
სინიტირო ტომონაგა (朝永 振一郎; დ. 31 მარტი, 1906, კიოტო — გ. 8 ივლისი, 1979, ტოკიო) — იაპონელი ფიზიკოსი. დაამთავრა კიოტოს უნივერსიტეტი (1929). 1932-იდან მუშაობდა ფიზიკისა და ქიმიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში ი. ნიშინას ხელმძღვანელობით, 1937–1939 — ლაიფციგში ვერნერ ჰაიზენბერგთან. 1941-იდან ტოკიოს უნივერსიტეტის პროფესორი. მისი უმთავრესი შრომები ეხება ნეიტრონების თეორიას, მაგნეტიზმისა და ველის კვანტურ თეორიას. ტომონაგას ეკუთვნის ტალღური ველების კვანტური თეორიის რელატივისტურად ინვარიანტული ფორმულირება. ნობელის პრემია (1965), სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის უცხოელი წევრი (1971).
სქოლიო
კატეგორია:იაპონელი ფიზიკოსები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ტოკუტომი როკა
ტოკუტომი როკა (ნამდვილი სახელი კენძირო) (დ. 25 ოქტომბერი, 1868, კუმამოტოს პრეფექტურა — გ. 18 სექტემბერი, 1927, ტოკიოს მახლობლად) — იაპონელი მწერალი. პირველმა რომანმა „არყოფნა უკეთესია“ (1899) მსოფლიო აღიარება მოუტანა. გატაცებული იყო ლევ ტოლსტოის იდეებით და 1906 ეწვია კიდევ მას იასნაია-პოლიანაში, შეხვედრის შთაბეჭდილებები კი ასახა „პილიგრიმის ჩანაწერებში“. ეკუთვნის რომანები „კუროსივო“ (1902), „ფუძი“ (1925–1928) და სხვა. ესეების კრებულები „ბუნება და ადამიანი“ (1900), „ჭიაყელას ბუტბუტი“ (1913).
სქოლიო
კატეგორია:იაპონელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1868 კატეგორია:გარდაცვლილი 1927
კეროლ კინგი
კეროლ კინგ კლეინი (Carole King; დაიბადა 1942 წლის 9 თებერვალი, მანჰეტენი, ნიუ-იორკი, აშშ) - ამერიკელი მომღერალი და კომპოზიტორი, რომელიც 1958 წლიდან მოღვაწეობს, თავდაპირველად, როგორც ბრილის კორპუსის ერთ – ერთი თანამშრომელი, მოგვიანებით კი, როგორც სოლო შემსრულებელი. ის არის მე -20 საუკუნის ბოლო ნახევრის ყველაზე წარმატებული ქალი კომპოზიტორი აშშ-ში, მას დაწერილი აქვს 118 პოპ ჰიტი Billboard Hot 100-ში. კინგმა ასევე დაწერა 61 ჰიტი, რომელიც შედგა დიდ ბრიტანეთში. იგი გახდა ყველაზე წარმატებული ქალი კომპოზიტორი ბრიტანეთის სინგლების ჩარტებში 1962– 2005 წლებში.
ადრეული ცხოვრება
კინგი დაიბადა 1942 წლის 9 თებერვალს, მანჰეტენში, ნიუ იორკში, მისი მშობლები იყვნენ ევგენია (ახალშობილი კამერი) მასწავლებელი და სიდნეი კლეინი, მეხანძრე. კინგის მშობლები ერთმანეთს შეხვდნენ, როდესაც მისი მამა, ქიმიის სპეციალისტი და დედა, ინგლისურისა და დრამის მაიორი, შეხვდნენ ლიფტში, როგორც ბრუკლინის კოლეჯის სტუდენტები, 1936 წელს.
მათ 1937 წელს იქორწინეს. კინგის დედამ მიატოვა კოლეჯი საყოფაცხოვრებო საქმის მოსაწყობად; მამამისმა ასევე მიატოვა კოლეჯი და ცოტა ხნით დაიკავა რადიოს მოსაუბრის თანამდებობა. ეკონომიკის გაჭირვებისთანავე მან უფრო უსაფრთხო სამსახური მიიღო მეხანძრედ. კინგის გაჩენის შემდეგ, მისი მშობლები დარჩნენ ბრუკლინში და საბოლოოდ შეძლეს პატარა ორსართულიანი დუპლექსის ყიდვა, სადაც მათ შეეძლოთ ზედა სართულის ქირაობა შემოსავლისთვის.
რაველოს მუნიციპალიტეტი
რაველოს მუნიციპალიტეტი (Ravelo) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, პოტოსის დეპარტამენტის ჩაიანტის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 23 194 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 225 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოტოსის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
კეროლ კინგი
კარიერა
კინგის მთავარი წარმატება 1960-იან წლებში დაიწყო, როდესაც მან და მისმა პირველმა მეუღლემ, გერი გოფინმა, დაწერეს ორ ათზე მეტი ჩარტის ჰიტი, რომელთაგან მრავალი სტანდარტი გახდა, მრავალი არტისტისთვის. მას შემდეგ სხვა მომღერლებისთვის წერა განაგრძო. კინგის წარმატება, როგორც შემსრულებელი, თავისთავად არ მივიდა 1970-იან წლებში, როდესაც ის მღეროდა საკუთარ სიმღერებს, პიანინოს თანხლებით, ალბომებისა და კონცერტების სერიაში. სადებიუტო ალბომი Writer– ით კომერციული იმედგაცრუების შემდეგ, კინგმა წარმატებას მიაღწია ალბომი Tapestry– ით, რომელიც 1971 წელს 15 კვირის განმავლობაში ლიდერობდა აშშ – ს ალბომების ჩარტში და ჩარტებზე დარჩა 6 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში.
კინგმა 25 სოლო ალბომი შექმნა, ყველაზე წარმატებული იყო Tapestry, რომელიც ინახავდა რეკორდს მრავალი კვირის განმავლობაში ნომერ პირველ ადგილზე ქალი მხატვრის მიერ 20 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში. მისი რეკორდული გაყიდვები მთელ მსოფლიოში 75 მილიონზე მეტი ეგზემპლარი იყო შეფასებული. მან მოიგო გრემის ოთხი ჯილდო და სიმღერების ავტორებისთვის შეირჩა სიმღერების ავტორთა დიდების დარბაზში და როკ როლის დიდების დარბაზში. იგი არის 2013 წლის კონგრესის ბიბლიოთეკის გერშვინის სახელობის პრიზის პოპულარული სიმღერის, პირველი ქალი, რომელსაც ასეთი პატივი მიენიჭა. ის ასევე არის 2015 წლის კენედის ცენტრის ლაურიანტი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მომღერლები
კრის ვეინსი
კრის ვეინსი (Chris Vance; დ. 1 დეკემბერი, 1971) — ინგლისელ-ავსტრალიელი მსახიობი, რომელმაც სახელი გაითქვა ჯეიმზ ვისტლერის როლის შესრულებით, ტელესერიალ ციხიდან გაქცევაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:ციხიდან გაქცევის მსახიობები კატეგორია:ინგლისელ-ავსტრალიელები კატეგორია:დაბადებული 1 დეკემბერი
ზაქარია III მხარგრძელი
ზაქარია III მხარგრძელი (გ. 1261) — XIII საუკუნის ქართველი დიდებული, ამირსპარსალარი. მანდატურთუხუცეს შანშე მხარგრძელის ძე. მხარგრძელი წაჰყვა დავით ულუს ბათო-ყაენთან ოქროს ურდოში, ხოლო იქიდან — ყარაყორუმში. 1259 მონღოლებს განუდგა და და დავით VI ნარინთან გაიქცა ქუთაისში. მონღოლებმა ის მოტყუებით ჩაიყვანეს ურდოში და სიკვდდილით დასაჯეს. ცოლად ჰყავდა ოლთისის მფლობელის სარგის ჯაყელის ასული.
გენეალოგიური ხე
მხარგრძელთა გენეალოგია
ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ხატი
მინი|ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ხატი. [[საქართველოს ეროვნული მუზეუმი]] ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ხატი — ოდიგიტრიის ტიპის ღვთისმშობლის ოქროს ჭედური ხატი ბიჭვინთის ტაძრიდან. წარმოადგენდა აფხაზეთის (დასავლეთ საქართველოს) საკათოლიკოსოს მთავარ მფარველ ხატს. მასზე გაკეთებული ასომთავრული წარწერის მიხედვით, აფხაზეთის კათოლიკოს ევდემონ I ჩხეტიძის ბრძანებით 1568 წელს „მოიჭედა და სრულ იქმნა“ და დაბრძანებულ იქნა „ტაძარსა წმიდისა ღთისმშობლისასა ბიჭოინტას“.
ისტორია
1568 წელს ხატი შეიმკო აფხაზეთის კათალიკოსის ევდემონ ჩხეტიძის დაკვეთით. ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ხატი აფხაზეთის საკათალიკოსოს მთავარ სიწმინდეს წარმოადგენდა. ცნობილია, რომ აფხაზეთის საკათალიკოსო მთლიანად დასავლეთ საქართველოს მოიცავდა. მის საკათედრო ტაძარს X საუკუნიდან მოყოლებული ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ტაძარი წარმოადგენდა. ამიტომ ტაძრის ადგილმდებარეობიდან გამომდინარე, აფხაზეთის საკათალიკოსო — ბიჭვინთის საკათალიკოსოდაც იწოდებოდა, მისი მთავარი ხატი — ბიჭვინტის ღვთსიმშობლად, ხოლო თავად აფხაზეთის კათალიკოსი — ბიჭვინტის ღვთისმშობლისა საჭეთმპყრობელ კათალიკოსად.
XVI საუკუნის შუახანებში დასავლეთ საქართველოში შექმნილი მძმე სოციალურ-პოლიტიკური მდგომარეობის გამო აფხაზეთის საკათალიკოსო რეზიდენცია ბიჭვინთიდან გელათში გადავიდა. აფხაზეთის კათალიკოსი იმერეთის მეფის ბაგრატ III-ის მიერ გელათის ახლადაღდგენილ წმინდა გიორგის ტაძარში დამკვიდრდა, გაენათელი ეპისკოპოსი კი იმავე მონასტრის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ტაძარში დარჩა. სწორედ ამ დროს უნდა გადმოებრძანებინათ ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ხატიც, რადგანაც აფხაზეთის კათალიკოსი და ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ხატი განუყოფელნი იყვნენ. ხატი ყოველთვის დაბრძანებული იყო იმ ტაძარში სადაც ხანგრძლივი დროით იმყოფებოდა კათალიკოსი.
ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ხატმა XIX საუკუნეში მრავალი მკვლევარის ყურადღება მიიპყრო. მათ შორის იყვნენ გიორგი ჩუბინაშვილი, მარი ბროსე, გიორგი წერეთელი, თედო ჟორდანია და სხვები.
ხატით ასევე დაინტერესდა რუსი ხელოვნებათმცოდნე, რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი ნიკოდიმ კონდაკოვი, რომელმაც ეს ხატი 1889 წელს იხილა გელათის წმინდა გიორგის ეკლესიაში.
XIX საუკუნის 40-იან წლებში მოგზაურ ანდრეი მურავნიოვს ბიჭვინთის ხატი კანკელში ჩასმული უხილავს. სწორედ იმ დროს გელათს სტუმრობდა აფხაზეთის მთავარი მიხეილ შარვაშიძე. როგორც მურავიოვი აღნშნავს, აფხაზი მთავარი განსაკუთრებული მოწიწებით მიახლებია ხატს და უთქვამს: „თუკი ოდესმე აღდგება ბიჭვინთის დაცარიელებული ტაძარი და იქ დააბრუნებენ ამ წმინდა ხარტს, შემიძლია დაგარწმუნოთ, რომ ჩემი ქვეშევრდომები გაქრისტიანდებიან, რადგანაც ისინი თვით მუსლიმებიც კი დღემდე თაყვანს სცემენ იმ ადგილს სადაც დასვენებული იყოეს წმინდა ხატი“.
ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ხატი სამსაუკუნენახევარი ბრძანდებოდა გელათის მონასტერში. 1921 წელს კი საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ საქართველოს კუთვნილ სხვა სიწმინდეებთან ერთად საფრანგეთში გადაიტანეს, ხოლო 1945 წელს ექვთიმე თაყაიშვილის უანგარო ღვაწლით შენახული ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ხატი გატანილ სხვა ქართულ საუნჯესთან ერთად დაუბრუნდა საქართველოს.
ხატი დღესდღეობით ინახება საქართველოს ეროვნული მუზეუმის შალვა ამირანაშვილის ხელოვნების მუზეუმში.
ხატის აღწერა
ბიჭვინთის ღვთისმშობელი ოდიგიტრიის ტიპის სანაწილე ხატია (ზომით 39,5 X 32,3 სმ). მისი ზედაპირი მთლიანად ოქროთია დაფარული და შემკულია მარგალიტებით, პატიოსანი და ნახევრადპატიოსანი, სულ 274 თვლით. ცენტრალურ ნაწილზე განაწილებულია ოდიგიტრიის ტიპის ღვთისმშობელი, მას ყრმა მარცხენა ხელზე უზის და ვერტიკალზე განთავსებული ღვთისმშობლის ფიგურა მთელს სიმაღლეზე ავსებს ხატს. ყრმა ქრისტეს მარცხენა ხელში გრაგნილი უჭირავს, მარჯვენათი აკურთხევს. ღვთისმშობლის ზემოთ, თავთან, არის წარწერა: ყდ წა (ყოვლად წმინდა), იჳ ქე (იესუ ქრისტე). ღვთისმშობლის ორივე მხარეს ორ რეგისტრად ნაწილდებიან მთავარანგელოზები მიქაელ და გაბრიელი ზედარეგისტრში, ხოლო ქვედა რეგისტრში — იოანე ნათლისმცემელი და იოანე ოქროპირი. ოთხივე ფიგურის განმსაზღვრელი წარწერა გატანილია ჩარჩოს ზოლზე. ჩარჩოს ზოლი საკმაოდ ვიწროა. საყურადღებოა ის ფაქტი, რომ ხატი წარმოადგენს ცენტრალურ ნაწილს კარედი ხატისა, რის გამოც ხატის ჩარჩო ასე ვიწროა. ცენტრალური ფიგურა შესრულებულია მწყობრი რელიეფით, როგორც იყო დამახასიათებელი XVI საუკუნისათვის, მაშინ როცა საქართველოში მხატვრული ლითონდამუშავება მეორე აყვავებას განიცდის და იგი უბრუნდება განვითარებული შუასაუკუნების ტრადიციებს. თავისი შესრუების მანერით ახლოს დგას გელათის საოქრომჭედლო კერასთან და აშკარად გელათშია მოჭედილი. ბიჭვინთის ჭედური ხატი უმნიშვნელოვანეს ადგილს იკავებს XVI საუკუნის ქართული ჭედური ხელოვნების ძეგლებს შორის.
ხატზე წმინდა იოანე ნათლიმცემლისა და იოანე ოქროპირის გამოსახვა შემთხვევითი არ არის. ორივე მათგანი აფხაზეთის ისტორიასთანაა დაკავშირებული. ცნობილია, რომ იოანე ნათლიმცემლის თავი, კონსტანტინოპოლში შექმნილი მღელვარების დროს აფხაზეთში, სოფელ კომანში გადაუმალავთ ბიზანტიელებს. რაც შეეხება მღვდელმთავარს იოანე ოქროპირს, ეკლესიის ისტორია მოგვითხრობს, რომ სიცოცხლის უკანასკნელი წლები მან აფხაზეთში გაატარა და იქვე აღესრულა. სოფელ კომანის ეკლესიაში დღემდე ინახება სარკოფაგი, რომელშიც წმინდა მღვდელთმთავრის უხრწნელი სხეული ესვენა.
ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ხატი მორთულია მცენარეული ორნამენტებით. მისი გვერდი, ზურგი და სანაწილე არეები, რომლებშიც ინახება ცვილში ამოვლებული წმინდანთა ნაწილები — ვერცხლისაა.
საქტიტორო წარწერა
ხატის ზურგზე გადაკრულია ვერცხლის ფურცელი, რომელზედაც გამოსახულია გოლგოთაზე, ანუ პოსტამენტზე მდგომი ჯვარი, რომლის ოთხივე მხარეს განაწილებულია თოთხმეტსტრიქონიანი ქართული ასომთავრული წარწერა. იგი გვამცნობს, რომ 1568 წელს „ყოვლისა ჩრდილოეთისა და აფხაზეთისა კათალიკოზმან“ ევდემონ ჩხეტიძემ მოაჭედინა ღვთისშობლის კარედი ხატი, რომლის „თავი ხატი“ გააკეთებინა ოქროსი, ხოლო სახატე ვერცხლისა და დაასვენა ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ტაძარში“.
სქოლიო
კატეგორია:ბიჭვინთის ტაძარი კატეგორია:ქართული ხატები კატეგორია:ღვთისმშობლის ხატები
კუნდა
კუნდა (Kunda) — ქალაქი ესტონეთში, ფინეთის ყურის სანაპიროზე. ქალაქის სტატუსი მიიღო 1938 წლის 1 მაისს. ქალაქში ფუნქციონირებს ქაღალდის საწარმო, ცემენტის ქარხანა და ნავსადგური. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 000 ადამიანს შეადგენს.
კუნდის სიახლოვეს აღმოჩენილია უძველესი მონადირე-შემგროვებლური საზოგადოების დასახლების ნაკვალევი, რომელიც ძვ. წ. 6500 წლით თარიღდება. ამ ნასახლარებს კუნდის კულტურას უწოდებენ, საიდანაც მომდინარეობს ქალაქის სახელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესტონეთის ქალაქები
ირანული სამზარეულო
მინი|ირანული სუფრა ირანული სამზარეულო, აგრეთვე ცნობილია, როგორც სპარსული სამზარეულო — ტრადიციული ირანული კერძების ერთობლიობა, რომელმაც ჩამოყალიბება მრავალი საუკუნის წინ დაიწყო. მას მრავალი საერთო აქვს კავკასიურ, თურქულ, ბერძნულ, შუააზიურ და რუსულ სამზარეულოებთან. ირანული სამზარეულოსათვის დამახასიათებელია ბევრი ბრინჯის, ხორცის, ბოსტნეულისა და თხილეულის გამოყენება.
ხორცის კერძები
მარცხნივ|მინი|227x227პქ|ჩელოვის ქაბაბი ირანულ გასტრონომიაში მრავალი სახეობის ხორცისაგან დამზადებული კერძი არსებობს, მათ შორის: ქაბაბი, სუპი, ჩაშუშული, ფლავით, ისინი ხორცს დესერტებსა და სალათებშიც კი იყენებენ.
რაც შეეხება ხორცის წვნიანებს, ამ მხრივ ყველაზე ცნობილია ხორეში, რომელსაც ტრადიციისამებრ თან თეფშით ახლავს მოხარშული თეთრი ბრინჯი მისატანებლად. გარდა ხორცისა, ხორეშის მომზადებისას იყენებენ ტომატ პასტას, ხილსა და სხვა ინგრედიენტებს. ვინაიდან მისი მომზადება მრავალგვარადაა შესაძლებელი, არსებობს ხორეშის თორმეტამდე სახეობა.
სუპები
მინი|ბროწეულის სუპი ირანული სამზარეულო საკმაოდ მდიდარია სუპებით. მისთვის დამახასიათებელია ორიგინალური, ისეთი სუპები, როგორებიც სხვა კულტურებში არ გვხვდება, მაგალითად: ბროწეულის სუპი, ისპანახის სუპი, ქერის სუპი, სოკოს სუპი და ა.შ. როგორც წესი, ირანულ სუპებში მრავალი ინგრედიენტი გამოიყენება და რთულია გარჩევა, თუ კონკრეტულად რისი სუპია.
პური
მარცხნივ|მინი|ლავაშის სახეობები ირანში ფლავის შემდეგ ყველაზე მოთხოვნადი საჭმელი ხორბლის პურია. ირანული სამზარეულო ამითაც მდიდარია და აქვს არაერთი სახეობის, ფორმისა და გემოს მქონე პური. ყველაზე ცნობილი სპარსული პურია ლავაში, რომელიც ირანის გარდა ფართოდაა გავრცელებული კავკასიასა და არაბულ სამყაროში.
ლავაშის შემდეგ ყველაზე პოპულარულია სანგაკის პური, რომელიც არის სადა, მართკუთხა, ან სამკუთხედი საფუარიანი პური, რომელიც ქვაზე ცხვება. არანაკლებ პოპულარულია ტაფტუნიც, თხელი, რბილი, მრგვალი, საფუარიანი და ლავაშზე ცოტათი სქელი პური.
ასევე პოპულარობით სარგებლობს ქანდის პური, რომელსაც მისი ტკბილი არომატის გამო ფრანგულ ბრიოშსაც ადარებენ ხოლმე. საინტერესოა თავრიზული პურიც, სახელად ბარბარი, საფუარიანი, სქელი და ოვალური ფორმის ჩვეულებრივი პური. გარდა პურის ამ ტრადიციული სახეობებისა, ირანში პოპულარობით სარგებლობს ფრანგული ბაგეტიც.
ტკბილეული
ჯერ კიდევ ძვ.წ. 400 წლისთვის ძველმა ირანელებმა ვარდის წლისა და ვერმიშელის შერევით გამოიგონეს გრილი საჭმელები, რომლებიც ზაფხულში პრივილეგირებული კლასის წარმომადგენელთათვის იყო განკუთვნილი. ზაფრანას, ხილსა და სხვა პროდუქტებს ისინი გასაციებლად ყინულს ურევდნენ, რის შედეგაც მიიღეს ერთ-ერთი უძველესი ირანული დესერტი: ნახევრად გაყინული ლაფშა. მისი ფესვები ძველი დედაქალაქიდან, შირაზიდან მოდის. ასევე ტრადიციული ირანული ნაყინია ზაფრანის ნაყინი.
სხვა სპარსული დესერტებიდან აღსანისნავია ვარდისწყლიანი ბრინჯის პუდინგი, რომელიც ასევე არსებობის საუკუნეებს ითვლის. მოგვიანებით ირანულ გასტრონომიას არაბული გავლენით შეუერთდა კიდევ ერთი დესერტი ჰალვის სახით. სულ მალე მან სპარსეთში დიდი პოპულარობა მოიპოვა და შეიქმნა ირანული ჰალვაც.
ასევე ცნობილი დესერტია ფალუდი, ნახევრად გაყინული სიროპის, ვერმიშელისა და ვარდის წყლის ნაერთი. აღსანიშნავია თურქული წარმოშობის სარშირიც, რომელსაც ნაღებისებრი კონსისტენცია აქვს. საუზმეზე დიდად პოპულარულია მარილიანი ხაჭოს ყველი, რომელიც ასევე დესერტების კატეგორიაში გადის. კიდევ ერთი ცნობილი დესერტია ნოვრუზული სამანუ, რომელიც არის შაქრიანი ხორბლის მუსი.
სხვა ირანული დესერტებიდან აღსანიშნავია: ბამბის ნაყინი, ბამიე (მაგრად შემწვარი შაქრის სიროპის ბურთულები), ნუგა, ბასლოგი, შაქრის კანფეტები და ფახლავა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ირანული სამზარეულო
ტოკუნაგა სუნაო
ტოკუნაგა სუნაო (დ. 20 იანვარი, 1899, კუმამოტოს პრეფექტურა — გ. 15 თებერვალი, 1958) — იაპონელი მწერალი. იაპონიის პროლეტარული მოძრაობის თვალსაჩინო მოღვაწე. თხზულებებს აქვეყნებდა 1925-იდან. რომანებში, რომლებიც დაწერილია იმ პერიოდში პოპულარული "მასობრივი რომანის" (არსებითად სათავგადასავლო რომანის) ტრადიციებზე, აღწერა იაპონიის პროლეტარიატის ცხოვრება და ბრძოლა ("უმზეო ქუჩა", 1929; "ტოკიო - უმუშევართა ქალაქი", 1930; "იძინე მშვიდად, ცოლო", 1946; "ჩუმი მთები", 1952). ტოკუნაგა პროგრესული ლიტერატურული საზოგადოების "სინიჰონ ბუნგაკუკაის" (1945) ერთ-ერთი ფუძემდებელია.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1899 კატეგორია:გარდაცვლილი 1958
ენიპეასი
ენიპეასი (Ενιπέας) — მდინარე ცენტრალურ საბერძნეთში, მდინარე პინიოსის მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს ფთიოტიდის ნომის ჩრდილოეთ ნაწილში. სიგრძე 84 კმ. მიედინება უმეტესად ჩრდილო-დასავლეთისაკენ, თესალიის ტერიტორიაზე.
გაედინება ქალაქებს ფარსალასა და ფილოს მიდამოებში და შეერთვის მდინარე პინიოსს ფარკადონასთან ახლოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის მდინარეები
პორტუგალიის დემოგრაფია
2007 წლის მონაცემებით პორტუგალიის მოსახლეობა შეადგენდა 10,617,575 ადამიანს, საიდანაც 332,137 იყო ლეგალური ემიგრანტი (51,7% ქალი და 48,3% კაცი).
დღეისთვის პორტუგალიაში ემიგრაცია ძირითადად აღმოსავლეთი ევროპის ქვეყნებიდან (განსაკუთრებით: უკრაინიდან, მოლდოვიდან, რუმინეთიდან და რუსეთიდან) და ბრაზილიიდან ხდება. პორტუგალიური ძირითადი სალაპარაკო ენაა მთელ პორტუგალიაში, მხოლოდ უნიციპალიტეტ მირანდა-დუ-დორუს სოფლებში არის მირანდიული ენა  ლოკალურ, თანაოფიციალურ ენად აღიარებული.
მიტროპოლიტები
2001 წლის აღწერის მიხედვით პორტუგალიაში იყო ორი აგლომერაცია: ლისაბონის მეტროპოლიტური არეა (3.34 მილიონი მაცხოვრებლით) და ჩრდილოეთ ლიტორალის  მეტროპოლიტური  რეგიონი, იგივე პორტუს მეტროპოლიტური აგლომერაცია (2.99 მილიონი მოსახლით). ეს ფართო აგლომერაციები განსხვავდებიან მეტროპოლიტური ლისაბონის და პორტუს პოლიტიკური არეებისგან - - (Grande Área Metropolitana de Lisboa) და (Grande Área Metropolitana do Porto). ერთად ისინი შეადგენენ პორტუგალიის მოსახლეობის 58%-ს.
დიდი ურბანული არეები
პორტუგალიაში არის ორი ქალაქი რომლებსაც მილიონზე მეტი მოსახლე ჰყავს, ათიოდე ქალაქშია მოსახლეობა 50 000 - ზე მეტი, ხოლო 14 ქალაქში მოსახლეობა არის 20 დან 40 ათასამდე. .
ვალერიანი და ათასი პლანეტის ქალაქი
„ვალერიანი და ათასი პლანეტის ქალაქი“ (Valérian et la Cité des mille planètes) — რეჟისორ ლიუკ ბესონის სამეცნიერო ფანტასტიკური სათავგადასავლო მხატვრული ფილმი. იგი ეფუძნება კომიქსების სერიას „ვალერიანი და ლორელინი“, რომლის სიუჟეტის ავტორია პიერ კრისტინი, ხოლო მხატვარი — ჟან-კლოდ მეზიერესი. ფილმში მთავარ როლებს ასრულებენ დეინ დეჰაანი (ვალერიანი) და კარა დელევინი (ლორელინი).
STX Entertainment-მა ფილმი გამოუშვა 2017 წლის 21 ივლისს, აშშ-ში და 26 ივლისს — საფრანგეთში. ფილმმა კრიტიკოსების არაერთგვაროვანი შეფასებები მიიღო, ძირითადად – სიუჟეტის და როლების შემსრულებლების გამო, მაგრამ მისი ვიზუალური მხარე მოიწონეს. შემოსავალმა მსოფლიოს მასშტაბით 225,2 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა.
სქოლიო
კატეგორია:2017 წლის ფილმები კატეგორია:2017 წლის 3D ფილმები კატეგორია:2010-იანი წლების სათავგადასავლო ფილმები კატეგორია:2010-იანების სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმები კატეგორია:ფრანგული ფილმები კატეგორია:ფრანგული 3D ფილმები კატეგორია:ფრანგული სათავგადასავლო ფილმები კატეგორია:ფრანგული რომანტიკული ფილმები კატეგორია:ფრანგული სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმები კატეგორია:ფილმები ფრანგული კომიქსების მიხედვით კატეგორია:ლიუკ ბესონის ფილმები კატეგორია:ფილმები დროში მოგზაურობის შესახებ კატეგორია:EuropaCorp-ის ფილმები კატეგორია:Fundamental Films-ის ფილმები კატეგორია:STX Entertainment-ის ფილმები კატეგორია:ვალერიანი და ლორელინი კატეგორია:ფილმები ალექსანდრ დესპლას მუსიკით
ინის ბრაუნაუ
ინის ბრაუნაუ (Braunau am Inn) — ქალაქი ავსტრიაში, ზემო ავსტრიის ფედერალურ მხარეში, ინვიერტელის რეგიონში. მდებარეობს 90 კმ-ით დასავლეთით ლინციდან და 60 კმ-ით ჩრდილოეთით ზალცბურგიდან, გერმანიის ბავარიის მხარის საზღვართან. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 182 ადამიანს შეადგენს. ამ ქალაქში, 1889 წელს დაიბადა ადოლფ ჰიტლერი.
ისტორია
დასახლება პირველად 810 წელს მოიხსენიება, ქალაქის სტატუსი კი 1260 წელს მიიღო, შედეგად, ის ავსტრიის ერთ-ერთი უძველესი ქალაქია. იგი გამაგრებული ქალაქი და მნიშვნელოვანი სავაჭრო გზების გზაჯვარედინი გახდა, რაც ძირითადად მარილით ვაჭრობასა და მდინარე ინზე გემებით ტვირთების გადაზიდვას მოიცავდა. მინი|მარცხნივ|250პქ|[[მეორე მსოფლიო ომი|მეორე მსოფლიო ომში დაღუპულთა პატივსაცემი მემორიალური ქვა ჰიტლერის დაბადების ადგილის წინ]]
ისტორიის მანძილზე, ბრაუნაუმ ოთხჯერ შეიცვალა მფლობელი. 1779 წლამდე ბავარიელების იყო, სანამ ამ წელს, ტეშენის ხელშეკრულებით ავსტრიის ხელში გადავიდოდა. როგორც ძირითადად ბავარიელებით დასახლებული ქალაქი, იგი მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა ბავარიულ აჯანყებაში ავსტრიული ოკუპაციის წინააღმდეგ ესპანური მემკვიდრეობისათვის ომის დროს. 1809 წელს, პრესბურგის ზავით, ბრაუნაუ კვლავ ბავარიელების გახდა. 1816 წელს, ნაპოლეონის ომების შემდგომი ევროპის რეორგანიზაციის დროს, ბავარიელებმა ქალაქი ავსტრიელებს დაუთმეს, სანაცვლოდ კი აშაფენბურგი მიიღეს. ამის შემდეგ, ბრაუნაუ ავსტრიულია.
ბრაუნაუში მდებარეობს XV საუკუნის, 99 მეტრი სიმაღლის წვეტის მქონე წმინდა სტეფანეს ეკლესია, რომელიც ავსტრიაში სიმაღლით მესამეა. ციხესიმაგრის ნაშთებში გახსნილია მუზეუმი, კვლავ შესაძლებელია ქალაქის ძველი კედლების ხილვა. ასევე მუზეუმი ფუნქციონირებს XVIII საუკუნის შეკეთებულ საჯარო აბანოში.
1889 წლის 20 აპრილს, რანსჰოფენში, რომელიც შემდეგ ინის ბრაუნაუმ მიიერთა, დაიბადა ადოლფ ჰიტლერი. 1892 წელს მან და მისმა ოჯახმა ბრაუნაუ დატოვა და პასაუში გადავიდა. 1989 წელს, ძველმა მაიორმა გერხარდ სკიბამ, ინიციატივა გამოთქვა, რომელიც შემდეგ განახორციელა კიდეც და იმ სახლის წინ, სადაც ჰიტლერი დაიბადა, მეორე მსოფლიო ომში დაღუპულთა პატივსაცემად მემორიალური ქვა დადგა.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ქალაქები
სან-ანტონიო-დე-ესმორუკოს მუნიციპალიტეტი
სან-ანტონიო-დე-ესმორუკოს მუნიციპალიტეტი (San Antonio de Esmoruco) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, პოტოსის დეპარტამენტის სურ-ლიპესის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 2 405 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 2 445 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოტოსის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
სარა უეინ კელისი
სარა უეინ კელისი (Sarah Wayne Callies; დ. 1 ივნისი, 1977) — ამერიკელი მსახიობი, რომელმაც სახელი გაითქვა სარა ტანკრედის როლის შესრულებით, ტელესერიალ ციხიდან გაქცევაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ციხიდან გაქცევის მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1 ივნისი
ვახტანგ აბაშიძე
ვახტანგ იოსების ძე აბაშიძე (დ. 1897 ― გ. 1937) — ქართველი რეჟისორი.
ბიოგრაფია
1926 წელს დაამთავრა ვ. მჭედლიშვილის მოსკოვის დრამატული სტუდია. 1927-1928 წლებში რეჟისორად მუშაობდა თბილისის მუშათა თეატრში. აქტიურ მონაწილეობას იღებდა მარჯანიშვილის თეატრის შექმნაში. 1928-1930 წლებში იყო ამ თეატრის რეჟისორი, კოტე მარჯანიშვილის მოწაფე და მიმდევარი, მისი სპექტაკლების (ბ. შოუს „წმინდა ქალქული“, პ. ბ. შელის „ბეატრიჩე ჩენჩი“, კ. კალაძის „ხატიჯე“ და სხვა.) თანარეჟისორი. 1931-1932 წლებში იყო ქუთაისის თეატრის თანარეჟისორი. 1932-1934 წლებში ხელმძღვანელობდა თელავის თეატრს. 1934-1935 წლებში მუშაობდა ქუთაისის თეატრის მთავარ რეჟისორად, ხოლო 1935-1937 წლებში კი მოსკოვის მცირე თეატრის ფილიალის — ზემეტჩინოს საკოლმეურნეო თეატრის რეჟისორად.
სხვადასხვა თეატრში მისი მნიშვნელოვანი დადგმებია: ვ. კირშონის „ლიანდაგი გუგუნებს“, „სასამართლო“, ვ. შკვარკინის „სხვისი ბავშვი“, „ჭორი“, ი. ვაკელის „აპრაკუნე ჭიმჭიმელი“, ა კორნეიჩუკის „ესკადრის დაღუპვა“, გ. კობეცის „გუტა“, ი. მიკიტენკოს „ჩვენი ქვეყნის ქალიშვილები“ და სხვა სპექტაკლები.
რეპრესირებულია, ხოლო სიკვდილის შემდგე რეაბილიტირებულია.
ლიტერატურა
კატეგორია: ქართველი რეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 1897 კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 ვ კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
ჯვრის წყალსაცავი
ჯვრის წყალსაცავი — წყალსაცავი დასავლეთ საქართველოში, მდებარეობს წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში, ქალაქ ჯვართან. ზედაპირის ფართობი 13,5 კმ². წყლის მოცულობა 1100 მლნ. მ³. სიგრძე 30 კმ. შეიქმნა მდინარე ენგურის ჩამონადენის რეგულირებისა და ენერგეტიკული მიზნებისათვის. ჯვრის წყალსაცავი საქართველოს ყველაზე ღრმა წყალსაცავია (226 მ). შედის გალი-ჯვრის წყალსაცავების კასკადის შემადგენლობაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის წყალსაცავები
ბარონი ოსმანი
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ურბანისტები კატეგორია:დაბადებული 1809 კატეგორია:გარდაცვლილი 1891
სან-პაბლო-დე-ლიპესის მუნიციპალიტეტი
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოტოსის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
შუა მახინჯაური
შუა მახინჯაური — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში, მახინჯაურის თემში. 2011 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1246 ადამიანი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 819 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ტიბეტი (წიგნი)
ტიბეტი (არ არის შორს) — დათო ტურაშვილის წიგნი. 2000-2010 წლებში სამჯერ გამოიცა „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის“ მიერ.
წიგნის შესახებ
წიგნი დოკუმენტურ მასალაზეა აგებული და ტიბეტის შესახებ ავტორის რიგით მეორე ნაწარმოებია (სამგზავრო წერილების კრებული „კატმანდუ“, 1998). წიგნი 18 მოკლე თავისგან შედგება და ავტორი იმ კინოექსპედიციაში გატარებული დღეების შესახებ მოგვითხრობს, სადაც რეჟისორ გიო მგელაძესთან, ოპერატორ გიორგი ბერიძესთან და სცენარისტ რეზო თაბუკაშვილთან ერთად იმყოფებოდა.
ავტორი თხრობას მოსკოვიდან იწყებს, სადაც ექსპედიციის მონაწილეები ჩინეთში გაფრენამდე გაჩერდნენ. ჩინეთის შემდეგ იყო კატმანდუ, იქიდან კი ტიბეტისაკენ აიღეს გეზი. სწორედ კატმანდუდან ჰიმალაისაკენ მიმავალ გზას მიუყვება მკითხველი ავტორთან ერთად და იგებს ბევრ საინტერესო ინფორმაციას, როგორც თავად ავტორის ნანახს და აღწერილს, ისე ტიბეტის ხანგრძლივი ისტორიიდან.
ტენზინ გიაცო და „ტიბეტი (არ არის შორს)“
წიგნის პირველი გამოცემა ჟურნალისტმა ნათია აბრამიამ ტიბეტელების XIV დალაი ლამას აჩუქა, როცა მას დარამსალას რეზიდენციაში ესტუმრა და სპეციალურად ტიბეტელების სულიერი ლიდერისათვის ნათარგმნი ეს წიგნი, თავადვე წაუკითხა.
სქოლიო
კატეგორია: დათო ტურაშვილის ნაწარმოებები კატეგორია:ტიბეტი კატეგორია:ქართული ლიტერატურა კატეგორია:ქართული რომანები
ესპანეთ-ამერიკის ომი
ესპანეთ-ამერიკის ომი 1898 (Guerra Hispano-Estadounidense, Spanish-American War) - ომი კოლონიური სამფლობელოების გადასანაწილებლად აშშ-სა და ესპანეთს შორის, რომელიც მიზნად ისახავდა ესპანეთის კოლონიების კუბის, ფილიპინებისა და პუერტო-რიკოს ხელში ჩაგდებას. ომს წინ უძღოდა ძლიერი აჯანყებები ესპანელთა ბატონობის წინააღმდეგ კუბასა (1895 წლიდან) და ფილიპინებზე (1896 წლიდან). 1898 წლის 21 აპრილს აშშ-მა ომის გამოუცხადებლად დაიწყო საომარი მოქმედება ესპანეთის წინააღმდეგ. ომმა 3,5 თვეს გასტანა და 13 აგვისტოს ესპანეთის კაპიტულაციით დასრულდა. 10 მაისს მხარეებს შორის დაიდო პარიზის ზავი, რომლის მიხედვითაც ამერიკამ მიიღო პუერტო-რიკო, გუამი და ფილიპინები. კუბა კი დამოუკიდებლად გამოცხადდა.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის ომები კატეგორია:ესპანეთის ისტორია კატეგორია:აშშ-ის ომები კატეგორია:აშშ-ის ისტორია კატეგორია:კუბის ისტორია კატეგორია:ფილიპინების ისტორია კატეგორია:XIX საუკუნის ომები
რუისელები
რუისელები (Trichoptera), წყლის იმ მწერების რიგი, რომელთაც სრული გარდაქმნა ახასიათებთ. ზრდასრული რუისელები გარეგნულად ჩრჩილს წააგავენ მათი ყავისფერი ან მოყვითალო-მურა სხეული და ფრთები დაფარულია ბეწვით. ზრდასრული რუისელები დიდხანს არ ცოცხლობენ. მათი სხეულის სიგრძე 1,5-25 მმ, ფრთების შლილი — 5-70 მმ აღწევს. ცნობილია რუისელების 5500 სახეობა, რომელთაგან საქართველოში გვხვდება დაახლოებით 95-მდე სახეობა. რუისელების მატლის სხეულის სიგრძეა 2-60 მმ, ცილინდრული ფორმა აქვს. ცხოვრობს 1-იდან 3 წლამდე. კანს იცვლის 4-6-ჯერ. რუისელების ზოგი მატლი მტაცებელია, ზოგი კი მცენარეებით იკვებება. რუისელები ბენთოფაგი თევზების ერთ-ერთი ძირითადი საკვებია. ყველა რუისელების მატლი დაჭუპრების წინ თავისთვის აგებს „სახლს“, რომელსაც ნასვრეტები აქვს წყლის საცირკულაციოდ. ჭუპრი ზედა ყბების დახმარებით არღვევს სახურავს, ტოვებს „სახლს“ და დაცურავს. იმაგოს გამოფრენის წინ კი ამოდის წყლიდან. რუისელები ცხოვრობენ ტბებში, მდინარეებსა და წყაროებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:მწერები
სამარა (რუსეთი)
სამარა (Самара) — ქალაქი რუსეთში მდინარე ვოლგის მარცხენა სანაპიროზე, სამარის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი.
საბჭოთა პერიოდში 1935 წლის 27 იანვრიდან 1991 წლის 25 იანვრამდე ეწოდებოდა კუიბიშევი, საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწის ვალერიან კუიბიშევის პატივსაცემად.
მოსახლეობა 1,165 მლნ. ადამიანი (2011 წლის 1 აპრილის მონაცემების თანახმად), მუნიციპალური წარმონაქმნის საზღვრებში (მე-6 ადგილი რუსეთის ფედერაციაში - მოსკოვის, სანქტ-პეტერბურგის, ნოვოსიბირსკის, ეკატერინბურგის და ნიჟნი-ნოვგოროდის შემდეგ).
სქოლიო
კატეგორია:სამარის ოლქის ქალაქები
მაპუნგუბვეს სამეფო
მაპუნგუბვეს სამეფო (1075–1220) — იყო კოლონიზაციამდელი სახელმწიფო სამხრეთ აფრიკაში, რომელიც მდებარეობდა მდინარე საშელისა და ლიმპოპოს შერწყმის ადგილზე, დიდი ზიმბაბვეს სამხრეთით. სამეფო იყო პირველი ნაბიჯი იმ განვითარებისა, რომელიც XIII საუკუნეში ზიმბაბვეს სამეფოს შექმნით დაგვირგვინდა.
ფართო დასახლება, რომელიც მსგავსი იყო ლეოპარდის კოპიაეს კულტურისა, ცნობილია K2 კულტურის სახელით და წარმოადგენდა მაპუნგუბვეს უშუალო წინამორბედ დასახლებას. K2 კულტურის ხალხი დაკავშირებული იყო საში-ლიმპოპოს არეალთან, რადგან აქ შესაძლებელი იყო მიწათმოქმედების წარმოება. არეალში ასევე გავრცელებული იყო სპილო, რომლის ძვლისგანაც შესაძლებელი იყო ღირებული პროდუქციის წარმოება. ოქროსა და სპილოს ძვლით ვაჭრობაზე კონტროლმა დიდად გაზარდა K2 კულტურის პოლიტიკური ძალაუფლება. 1075 წლისთვის, მისი მოსახლეობა აღნიშნული არეალის ფარგლებს გასცდა და დაიკავა მაპუნგუბვეს ბორცვიც.
მაპუნგუბვეს სამეფოს სივრცული ორგანიზაცია პირველ ხანებში ბიძგს იძლეოდა გამოეყენებინათ ქვის კედლები, რათა მოენიშნათ მნიშვნელოვანი არეალები. არსებობდა ქვის კედლით ნაგები რეზიდენცია და ძირითადი საბჭო. ერთდროულად გამოიყენებოდა ქვა და ხე. უნდა არსებულიყო ხის მესერიც, რომელიც გარს ერტყა მაპუნგუბვეს ბორცვს. დედაქალაქის მოსახლეობის ძირითადი ნაწილი ცხოვრობდა დასავლეთ კედლის შიგნით.
სამეფოს დედაქალაქს მაპუნგუბვეს უწოდებდნენ. ნაქალაქარი ამჟამად იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი, ეროვნული პარკი და არქეოლოგიური ძეგლია. მაპუნგუბვე მიშნავს „ადგილი, სადაც ტურები ჭამენ“, რაც სავარაუდოდ ცონგას სიტყვიდან მომდინარეობს. მაპუნგუბვეს ბორცვი ქვიშაქვის გორაკია, 30 მეტრის სიმაღლის ვერტიკალური კლდეებით და დაახლოებით 300 მეტრი სიგრძის პლატო ძირით. ბორცვის ძირში განლაგებული იყო ბუნებრივი ამფითეატრი, სადაც სამეფო სამმართველო მდებარეობდა.
მაპუნგუბვეს საზოგადოება იყო „ყველაზე უფრო კომპლექსური აფრიკაში“. არქეოლოგების ვარაუდით, ის იყო პირველი კლასობრივ სისტემაზე დამყარებული სოციალური სისტემა სამხრეთ აფრიკაში. მისი ლიდერები რანგით უმაღლესად იყვნენ გამოყოფილნი დანარჩენი მაცხოვრებლებისგან. მაპუნგუბვეს არქიტექტურა და სივრცობრივი დაგეგმარება ასევე უზრუნველყოფდა „წმინდა ლიდერის გამოვლინებას სამხრეთ აფრიკაში".
მაპუნგუბველების ცხოვრება კონცენტრირებული იყო ოჯახისა და ფერმერული მეურნეობის გარშემო. სპეციალური არეალები იყო მოწყობილი ცერემონიების, საოჯახო მეურნეობის და სხვადასხვა სოციალური დანიშნულებებისათვის. საქონელი ცხოვრობდა კრაალებში, რომლებიც მდებარეობდა საცხოვრებელი სახელების გარშემო და განსაზღვრავდა მათ ღირებულებას. საზოგადოების შესახებ არსებული თეორიების უმრავლესობა ემყარება შენობათა ნაშთებს, ვინაიდან მაპუნგუბველებს არ დაუტობევიათ არანაირი წერილობითი თუ ზეპირი წყარო.
მაპუნგუბვეს დაცემის შემდეგ, ის მივიწყებული აღმოჩნდა 1932 წლამდე, სანამ ადგილობრივი ფერმერი და მისი ვაჟი ბორცვის წვერზე არტეფაქტებს აღმოაჩენდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:აფრიკის ისტორია კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში
რობერტ მოზესი
რობერტ მოზესი (Robert Moses) (18 დეკემბერი, 1888 – 29 ივლისი, 1981) — მე-20 საუკუნის ნიუ-იორკის, ლონგ-აილენდისა და მისი შემოგარენის "დიდი მშენებელი". როგორც თანამედროვე ქალაქის იერსახის შემქმნელს, მას ხშირად პარიზის მეორე იმპერიის ბარონ ოსმანს ადარებენ და ერთხმად აშშ-ის ქალაქგეგმარებაში ყველაზე პოლარიზებულ ფიგურად აღიარებენ. თუმცა არჩეული არასდროს ყოფილა, მოზესი ყველაზე გავლენიანი პიროვნება იყო ნიუ-იორკ სიტის მთავრობაში 1930-იანიდან 1950-იან წლებამდე. მან პირდაპირი მნიშვნელობით შეცვალა სანაპირო ზოლები, გზატკეცილები ააგო ზეცაში და მთელი რეგიონების სამუდამო ტრანსფორმაცია მოახდინა. მის გადაწყვეტილებებს, რომელიც უპირატესობას ჩქაროსნულ გზატკეცილებს ანიჭებდა საზოგადოებრივი ტრანსპორტის ნაცვლად, შედეგად ლონგ-აილენდის თანამედროვე გარეუბნების აღმოცენება მოჰყვა, რამაც თავის მხრივ გავლენა იქონია ინჟინერთა, არქიტექტორთა და ურბანისტთა მთელ თაობაზე, რომლებმაც მისი ფილოსოფია მთელი ქვეყნის მასშტაბით განავრცეს.
მოზესი და მისი ნამუშევრები პროფესიულ წრეებში მძლავრი კრიტიკის საგანი გამხდარა. მთავარი არგუმენტი მის წინააღმდეგ იყო ასობით ათასი ნიუ-იორკის მოქალაქის გადასახლება, რამაც გაანადგურა სამხრეთი ბრონქსი და კონი-აილენდის გართობის პარკი, ასევე საზოგადოებრივი ტრანსპორტის დაკნინება დაუფინანსებლობისა და საერთო უყურადღებობის გამო. მეორე მხრივ, მოზესის პროექტებს მრავალი განიხილავს, როგორც აუცილებელ ზომას რეგიონის განვითარებისთვის. მოზესის დამსახურებაა ასევე გაეროს შტაბბინის მანჰეტენზე მოთავსება, ვაშინგტონის ნაცვლად. მოზესის გამკრიტიკებელთათვის ის ყოველთვის დარჩება როგორც ადამიანი, რომელსაც სწამდა, რომ "ქალაქები ტრანსპორტისთვის იყო" და "თუ შედეგმა არ გაამართლა საშუალება, მაშ სხვა რაღამ?"
კატეგორია:ამერიკელი არქიტექტორები კატეგორია:ამერიკელი ურბანისტები კატეგორია:დაბადებული 1888 კატეგორია:გარდაცვლილი 1981
ბავეანი
ბავეანი (Pulau Bawean) ― კუნძული ინდონეზიაში. მდებარეობს სურაბაიიდან 150 კმ-ით ჩრდილოეთით, იავის ზღვაში. შედის აღმოსავლეთ იავის პროვინციის გრესიკის სარეგენტოში. კუნძულის დიამეტრი დაახლოებით 15 კმ-ია. ბავეანის ცენტრი ჩამქრალ ვულკანს უკავია, რომლის სიმაღლეც ზღვის დონიდან 655 მეტრს შეადგენს. 2010 წელს კუნძულის მოსახლეობა 70 000 ადამიანს შეადგენდა, თუმცა 26 000 მეტი ადამიანი (მამამკაცთა 70%) დროებით ინდონეზიის სხვა ნაწილებში, სინგაპურსა და მალაიზიაში მუშაობს და ცხოვრობს. კუნძულის მუდმივი მოსახლეობის 77%-ს ქალები შეადგენენ, რის გამოც კუნძულს ხშირად „ქალების კუნძულს“ (Pulau Putri) უწოდებენ. 2020 წლის აღწერის მიხედვით კუნძულის მოსახლეობა 80 289 ადამიანს შეადგენს.
ეტიმოლოგია
კუნძულის სახელწოდება ძველი იავური ენიდან წარმოდგება. ბა სინათლეს, ვე მზეს, ხოლო ან ყოფნას აღნიშნავს, რაც საერთო ჯამში ითარგმნება, როგორც „მზით განათებული“. ლეგენდის თანახმად, იაველი მეზღვაურები 1350 წელს ნისშლი დახეტიალებდნენ და კუნძულს ასე უწოდეს იმის გამო, რომ მის ირგვლივ სუსტი სინათლე შენიშნეს. მანამდე კუნძულს არაბული სახელი მაჯიდი ჰქონდა.
XVIII-XX საუკუნეებში ნიდერლანდელთა კოლონიზაციის პერიოდში კუნძულს სახელი გადაარქვეს და ლუბოკი უწოდეს, თუმცა ადგილობრივები და თვით ნიდერლანდელების კი ბავეანს ეძახდნენ. 1940-იანი წლებიდან ნიდერლანდელთა სახელწოდება აღარ გამოიყენება.
გეოგრაფია
კუნძული იავის ზღვაში მდებარეობს, კუნძულ მადურიდან 150 კმ-ით ჩრდილოეთით. ბავეანს წრიული ფორმა აქვს. დიამეტრი 11-18 კმ-ის ფარგლებში. სანაპიროზე ბევრი პატარა ყურეა. კუნძულის სანაპიროდან 600 მეტრის რადიუსში ბევრი პატარა ქვიშის კუნძული (ნოკო), კლდე და მარჯნის რიფია. დიდი სატელიტი კუნძულებია: სელაიარი, სელაიარ-ნოკო, ნოკო-გილი, გილი-ტიმური და ნუსა.
კუნძულის დიდი ნაწილი მთიანია, გარდა წვრილი სანაპირო ხაზისა და სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარე ვაკეებისა. ადგილობრივები ბავეანს ხშირად „99 ბორცვის კუნძულს“ უწოდებენ. კუნძულის უმაღლესი წერტილი ზღვის დონიდან 655 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. ინდონეზიურად მას გუნუნგ-ტინგი ჰქვია, რაც „მაღალ მთას“ ნიშნავს. მაღლობები კუნძულის ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ნაწილშია. კუნძულზე რამდენიმე კალდერული ტბაა, რომელთაგანაც ყველაზე დიდი კასტობის ტბაა (Danau Kastoba). ტბის ფართობი 0.3 კმ²-ია, სიღრმე ― 140 მ-ია და ზღვის დონიდან 300 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. კუნძულზე რამდენიმე პატარა მდინარე და ჩანჩქერია.
კლიმატი
ბავეანი მუსონურ კლიმატურ სარტყელშია. ტენიანობის მაჩვენებელი ინდონეზიის საშუალო მაჩვენებელზე დაბალია. წლიური და დრიური ტემპერატურა მცირედ მერყეობს. საშუალო მაქსიმუმი 30 °C-ია (86 °F), ხოლო საშუალო მინიმუმი 24.5 °C (76.1 °F). წვიმების სეზონი დეკემბრიდან მარტამდე გრძელდება, ხოლო საშუალო თვიური ნალექიანობა 402 მმ-ია დეკემბერში და 23 მმ ― აგვისტოში. წვიმების სეზონის დროს ჩრდილო-დასავლეთის ქარები, ხოლო მშრალი სეზონის დროს აღმოსავლეთის ქარები დომინირებენ.
გეოლოგია
კუნძული ცენტრში მდებარე ვულკანიდან წარმოიშვა. მისი ზედაპირის 85%-ს მაგმური ქანები შეადგენენ. ზოგან კირქვა, ქვიშაქვა და დოლომიტი გვხვდება. სანაპირო ზოლში ძირითადად ალუვიონია, სადაც ქვიშა და ნაცრისფერი თიხა ჭარბობს.
ადმინისტრაცია
ბაწეანი აღმოსავლეთ იავის პროვინციას (Provinsi Jawa Timur) მიეკუთვნება. 1975 წელს გრესიკის სარეგენტოს (kabupaten) ნაწილი გახდა. კუნძული ორ ადმინისტრაციულ რაიონად (kecamatan): სანგკაპურად და ტამბაკად იყოფა. ორივე რაიონი ამავე სახელწოდების ქალაქების ირგვლივაა განლაგებული. სანგკაპურის რაიონი 17 სოფელს, ხოლო დამბაკის რაიონი 13 სოფელს მოიცავს. ორი რაიონი ბავეანის მახლობლად მდებარე 12 პატარა კუნძულსაც მოიცავს. 2020 წლის აღწერით სანგკაპურის რაიონში 50 612 ადამიანი, ხოლო ტამბაკის რაიონში 29 677 ადამიანი ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:იავის ზღვა კატეგორია:აღმოსავლეთ იავის კუნძულები კატეგორია:მცირე ზონდის კუნძულები კატეგორია:იავის ზღვის კუნძულები
ტიტარისიოსი
ტიტარისიოსი (Τιταρήσιος) — მდინარე საბერძნეთში. მიედინება თესალიის ტერიტორიაზე. სათავე აქვს ოლიმპოს მთის დასავლეთ ნაწილში. სიგრძე 70 კმ. მიედინება დასავლეთისაკენ, შემდეგ უხვევს სამხრეთ-დასავლეთისაკენ და ერთვის მდინარე პინიოსს მარცხენა მხრიდან. შესართავი მდებარეობს ზღვის დონიდან 65 მ სიმაღლეზე. მდინარის სანაპიროებზე ხარობს მცენარეების მრავალი სახეობა. მდიდარია თევზით.
სქოლიო
კატეგორია:საბერძნეთის მდინარეები
მალაიზიის ადმინისტრაციული დაყოფა
thumb|მონარქიული შტატები (იისფერი), საგუბერნატორო (მწვანე), ფედერალური ტერიტორია (კრემისფერი) მალაიზიის ადმინისტრაციული დაყოფა ისტორიულად ჩამოყალიბდა და დღისათვის მალაიზია შეიცავს 13 შტატს (Negeri) და 3 ფედერალურ მიწას (Wilayah Persekutuan). აქედან, 11 შტატი და 2 ფედერალური მიწა მდებარეობს მალაკის ნახევარკუნძულზე, ხოლო მის მახლობლად (დასავლეთი მალაიზია) კიდევ ორი შტატი და ერთი ფედერალური მიწა მდებარეობს კუნძულ კალიმანტანზე და მის მახლობლად (აღმოსავლეთი მალაიზია).
ფედერალური ტერიტორია
* კატეგორია:ადმინისტრაციული დაყოფა ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:მალაიზიის გეოგრაფია
სილვი კინიგი
სილვი კინიგი — ბურუნდის პოლიტიკური მოღვაწე, პრემიერ-მინისტრი და პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი (1993-1994). დაიბადა ბუჟუმბურას პროვინციაში, ეთნიკურად ეკუთვნის ტუტსის ტომს. 1993 წლის 10 ივლისს ქვეყნის ახლადარჩეულმა პრეზიდენტმა მელშიორ ნდადაიემ, რომელიც ჰუტუს ტომს ეკუთვნოდა ტუტსის ტომის წარმომადგენელი სილვი კინიგი პრემიერ-მინისტრად დანიშნა, რაც საერთაშორისო საზოგადოებამ ორ ტომს შორის შერიგების სიმბოლოდ მიიღო, მაგრამ 1993 წლის 21 ოქტომბერს ყველაფერი აირია. დაიწყო სამოქალაქო ომი. ტუტსის ეთნიკურმა ჯგუფმა პრეზიდენტი და მისი 6 მინისტრი დაატყვევა და სასტიკი წამების შემდეგ ამოხოცა. პრეზიდენტის პოსტი შვიდი დღის განმავლობაში ეკავა ფრანსუა ნგეზეს. პრემიერ-მინისტრმა კინიგიმ კი გადაწყვიტა ემიგრაციაში წასვლა და საფრანგეთის საელჩოს მიმართა თხოვნით მიეცათ თავშესაფარი, თუმცა პასუხის მიღებამდე ქვეყნის საკანონმდებლო ორგანომ იგი ბურუნდის დროებით პრეზიდენტად დაამტკიცა. პარალელურად ასრულებდა პრემიერ-მინისტრის მოვალეობას. მისი მდგომარეობა კიდევ უფრო განმტკიცდა მას შემდეგ, რაც ბურუნდის ყოფილმა პრეზიდენტებმა პიერ ბუიოიამ და ჟან ბაპტისტ ბაგაზამ მისი მხარე დაიკავეს ასეთ რთულ ვითარებაში. 1994 წლის 5 თებერვალს იგი პრეზიდენტის პოსტზე შეცვალა სიპრიენ ნტარიამირამ. 7 თებერვალს სილვი კინიგიმ პრემიერ-მინისტრის პოსტიც დასთმო და იგი დაიკავა ტუტსის ტომის წარმომადგენელმა ანატოლი კანიენკიკომ. სახელმწიფო საქმეებს დაშორებული ქალბატონი კინიგი სამუშაოდ გადავიდა საბანკო სექტორში და მუშაობა გაგრძელა თავისი პროფესიის შესაბამისად, ხოლო 2004 წლიდან მუშაობს გაეროს განვითარების პროგრამის ადგილობრივ წარმომადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბურუნდის პრეზიდენტები კატეგორია:ბურუნდელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:ბურუნდელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ქალი პრეზიდენტები კატეგორია:ქალი პრემიერ-მინისტრები
აბუიოგი
აბუიოგი (ოფიციალურად აბუიოგის მუნიციპალიტეტი;Lungsod sa Abuyog; Bayan ng Abuyog) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ლეიტეს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 61 216 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 63 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ლეიტეს პროვინციის მუნიციპალიტეტები
რევაზ ღანიაშვილი
რევაზ ღანიაშვილი (დ. 27 მაისი, 1990) — ქართველი ფეხბურთელი, პოზიციით მარცხენა მცველი. 2013 წლამდე ირიცხებოდა საფეხბურთო კლუბ „ვიტ ჯორჯიაში“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ვიტ ჯორჯიას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 27 მაისი
პარაკლისი
პარაკლისი (ბერძნ. paraklesis  - თხოვნა, ვედრება), საეკლესიო მღვდელთმსახურება, სავედრებელი ან სამადლობელო ლოცვა, სრულდება მრევლისათვის. პარაკლისის მთავარ ნაწილს წარმოადგენს ტროპარი, ძლისპირები თავიანთი ტროპარებით, სახარება, კვერექსები და განტევება. არსებობს სხვადასხვა პარაკლისი: ახალი წლის, მოგზაურთათვის, სწავლის წინ, გვალვის დროს, ავადმყოფობისათვის და ა. შ. შეიძლება შესრულდეს დაუჯდომელთან და მცირე აიაზმასთან (წყალკურთხევასთან) ერთად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქრისტიანული ლოცვები
სან-პედრო-დე-კიმესის მუნიციპალიტეტი
სან-პედრო-დე-კიმესის მუნიციპალიტეტი (San Pedro de Quemes) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, პოტოსის დეპარტამენტის ნორ-ლიპესის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 1 117 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 4 291 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
აბრეშუმის პარკი
აბრეშუმის პარკი — წვრილი ბოჭკოს ნახვევი, რომელსაც აბრეშუმის ჭია იკეთებს გარშემო ჭუპრად გადაქცევამდე. პარკს ჭია ახვევს აბრეშუმის ძაფისაგან, რომელსაც გამოყოფს აბრეშუმის გამომყოფი ჯირკვლებიდან. პარკის ახვევას ჭია სამ დღე-ღამეს უნდება. ამ ხნის განმავლობაში გამოყოფს 1500 მეტრამდე ძაფს. აბრეშუმის პარკი შეიძლება იყოს ყვითელი, თეთრი, მომწვანო, ვარდისფერი. ფორმის მიხედვით — მრგვალი, ოვალური, წელიანი, თავწვეტიანი, ფორმაცა და ფერიც დამოკიდებულია აბრეშუმის ჭიის ჯიშზე. ხარისხობრივად აბრეშუმის პარკი სამი კატეგორიისაა: ხარისხობრიცი ნარევი (რჩეული, პირველი, მეორე და მესამე ხარისხა), წუნი და შავი ჩხარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეაბრეშუმეობა
ტოკუდა კიუიტი
ტოკუდა კიუიტი (დ. 12 სექტემბერი, 1894, სოფ. ნაგო, ოკინავის პრეფექტურა — გ. 14 ოქტომბერი, 1953, პეკინი) — იაპონიის მუშათა მოძრაობის მოღვაწე. 1920 ტოკიოს ნიჰონის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ აქტიურად ჩაება პოლიტიკურ საქმიანობაში. მონაწილეობდა შორეული აღმოსავლეთის კომუნისტური და რევოლუციური პარტიების I ყრილობის მუშაობაში (მოსკოვი, 1922 იანვარ-თებერვალი). იაპონიის კომუნისტური პარტიის (იკპ) ერთ-ერთი დამაარსებელი. იკპ-ის არალეგალურ დამფუძნებელ ყრილობაზე (1922 წლის 15 ივლისი) აირჩიეს იკპ ცკ-ის წევრად. 1923-1927 ს. კატაიამასთან, მ. ვატანაბესა და ს. იტიკავასთან ერთად სათავეში ჩაუდგა პარტიის ბრძოლას მემარჯვენე ოპორტუნისტული ლიკვიდატორებისა (ჰ. იამაკავა) და მემარცხენე ოპორტუნისტული სექტანტების (კ. ფუკუმოტო) წინააღმდეგ. 1926-1927 ორჯერ არალეგალურად მონაწილეობდა კომიტერნის აღმასკომის მუშაობაში. 1928 წლის თებერვალში დააპატიმრეს. გაათავისუფლეს მხოლოდ 1945 წლის 10 ოქტომბერს, მეორე მსოფლიო ომში იაპონიის დამარცხების შემდეგ. იკპ IV ყრილობაზე (1945 წლის დეკემბერი) აირჩიეს გენ. მდივნად. 1946 იანვრიდან იაპ. პარლამენტის დეპუტატი. 1946-1950 ტოკუდას აქტიური მონაწილეობით იკპ მნიშვნელოვნად განმტკიცდა და გაფართოვდა. 1950-იან წლებში ტოკუდა იატაკქვეშეთში იყო. გარდაიცვალა ჩინეთში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული  12 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1894 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1953