cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბაბანეურის ღვთაების ეკლესია
დასავლეთ და აღმოსავლეთ ფასადებზე აგურის წყობით გამოყვანილი თითო შეღრმავებული ჯვარია. ლავგარდანი აგურისაა - საფეხუროვანი.
წარმოსახვითი რიცხვი
. ნული მიჩნეულია როგორც ორივე, ნამდვილი და წარმოსახვითი რიცხვი.
ბაბანეურის ღვთაების ეკლესია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
წარმოსახვითი რიცხვი
ლიტერატურა
კატეგორია:კომპლექსური რიცხვები
54 (რიცხვი)
ორმოცდათოთხმეტი — ორმოცდამეთოთხმეტე ნატურალური რიცხვი. არის ორმოცდაცამეტის მომდევნო და ორმოცდათხუთმეტის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 54. 54 არის ლუწი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „ორმოცდათოთხმეტი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ორი ოცი და ათ-ოთხ-მეტი (იგულისხმება ორმოცდაათზე ოთხი ერთეულით მეტი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიცხვები
ილაი უოლაკი
ილაი უოლაკი (Eli Wallach; დ. 7 დეკემბერი, 1915, ბრუკლინი — გ. 24 ივნისი, 2014, ნიუ-იორკი) — ამერიკელი კინოს, თეატრისა და ტელევიზიის მსახიობი. უოლაკის კინოკარიერა დაიწყო ელია კაზანის ფილმში „თოჯინა“. უოლაკმა კარიერის მანძილზე არაერთი ბოროტი გმირის სახე შექმნა. სახელი გაითქვა სერჯო ლეონეს ფილმით „კარგი, ცუდი და ბოროტი”, აგრეთვე ჯონ სტარჯესის ვესტერნით „შესანიშნავი შვიდეული”. კინოში შეტანილი წვლილისთვის 2010 წელს უოლაკმა საპატიო ოსკარი მიიღო და გახდა ამ ჯილდოს მფლობელი ყველაზე ასაკოვანი ადამიანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 7 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1915 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2014 კატეგორია:ნიუ-იორკელები
ბაბანეურის ღვთისმშობლის ეკლესია
300px|მინი ბაბანეურის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაბანეურში. დგას სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (5,85 X 4,4 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი ხის მალებით ყოფილა გადახურული - თარაზულად (შემორჩენილია ბუდეები). აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც ერთი სწორკუთხა სარკმელი და ორი ნიშია. თითო ასეთივე სარკმელი დარბაზის დანარჩენ კედლებშიცაა. საკურთხეველი დარბაზისაგან გამოყოფილია ქვის კანკელით (შემორჩენილია ერთი მეტრის სიმაღლეზე). დარბაზი შეისრული კამარითაა გადახურული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიები
ზაურ ბერაძე
ზაურ ბერაძე (დ. 26 მარტი, 1997, ხარაგაული) — ქართველი სპორტსენი (თავისუფალი ჭიდაობა), 23-წლამდელებს შორის საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (2017, ვარნა, ბულგარეთი, 86 კგ), 23-წლამდელებს შორის საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (2019, ბლაგოევგრადი, ბულგარეთი, 86 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 26 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში
55 (რიცხვი)
ორმოცდათხუთმეტი — ორმოცდამეთხუთმეტე ნატურალური რიცხვი. არის ორმოცდათოთხმეტის მომდევნო და ორმოცდათექვსმეტის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 55. 55 არის კენტი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „ორმოცდათხუთმეტი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ორი ოცი და ათ-ხუთ-მეტი (იგულისხმება ორმოცდაათზე ხუთი ერთეულით მეტი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიცხვები
ქერიაანთკარის ღვთისმშობლის ეკლესია
ქერიაანთკარის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქერიაანთკართან ახლოს, ქართლის ქედის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე აბანოსხევის მარჯვენა ნაპირზე. აგებულია XlX საუკუნეში. ეკლესია დარბაზულია (5,4 x 3,8 მეტრი), ნაგებია რიყისა და ნაგები ქვით. კონქი და კამარა ჩანგრეულია. სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში დაბალი, სწორკუთხა შესასვლელია. აღმოსავლეთით სწორკუთხა საკურთხეველია, რომელიც დარბაზისგან მოკლე მხრებითაა გამოყოფილი. საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილი სარკმელი სწორკუთხაა და გარეთკენ ვიწროვდება. ერთი სარკმელი დასავლეთ კედელშია. მოგვიანებით ეკლესიის გადახურვა ხის კონსტრუქციებით განუახლებიათ და თუნუქით გადაუხურავთ. შემორჩენილია გადახურვის ხის ძელები და თუნუქის ფრაგმენტები.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მუტლანგენი
მუტლანგენი (Mutlangen) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. თემის ფართობია 8,78 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 6 549 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
პეტროვის სახლი (დონის როსტოვი)
პეტროვის სახლი (Особняк Петрова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე (სახლი 115). აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს, არქიტექტორ ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით. 1959 წლიდან შენობაში განთავსებულია როსტოვის სახვითი ხელოვნების საოლქო მუზეუმი. პეტროვის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
პეტროვის სახლი ააშენეს XIX საუკუნის ბოლოს. სახლის პირველი მფლობელი იყო ა. დომბროვსკი, თუმცა მან იგი მალევე გაყიდა. ცნობილია, რომ 1898 წელს სახლი გადაეცა ვლადიკავკაზის რკინიგზას. XIX საუკუნის ბოლოს ვლადიკავკაზის რკინიგზამ გამოიწვია ხანგრძლივი სასამართლო პროცესი, რომლის პერიოდშიც ითხოვდა რკინიგზის ხაზის ქვეშ მდებარე მიწის შესყიდვას. მაშინ გზის უფროსმა განაცხადა, რომ ადვოკატმა, რომელმაც მოიგო პროცესი, დომბროვსკისაგან მიიღო საჩუქარი. საკუთარი ინტერესების დასაცავად რკინიგზამ ადვკატად აიყვანა როსტოველი ადვოკატი აპოლონ პეტროვი, რომელმაც ბრწყინვალედ მოიგო აღნიშნული პროცესი. წარმატების გამო იგი დაინიშნა ვლადიკავკაზის რკინიგზის იურისტ-კონსულტანტად და საჩუქრად მიიღო დომბროვსკის სახლი.
შენობაში პეტროვი ცხოვრობდა მეუღლესთან და შვილებთან ერთად. 1913 წლიდან სახლს ოფიციალურად ფლობდა მისი ცოლო სოფია. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ პეტროვები გადასახლდნენ საფრანგეთში. 1920 წელს კი საბჭოთა ხელისუფლებამ მოახდინა სახლის ნაციონალიზაცია. 1920-იან წლებში აქ განტასდა საბავშვო კომუნა, შემდეგ განათლების მუშაკთა სახლი და შემდეგ მეშახტეთა კავშირი. 1930-იან წლებში შენობაში განთავსდა ფიზკულტურული საზოგადოება „Спартак“. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობაში განთავსდა მშენებლობისა და არქიტექტურის საქმეთა საოლქო განყოფილება. 1959 წელს კი შენობაში განათავსეს დონის როსტოვის სახვითი ხელოვნების საოლქო მუზეუმი.
არქიტექტურა
პეტროვის სახლი აგებულია ეკლექტიკის სტილში. ხოლო ფასადის გასაფორმებლად გამოყენებულია ბაროკოს, კლასიციზმისა და რენესანსის ელემენტები. მთავარი (სამხრეთის) ფასადი გადის პუშკინის ქუჩაზე. მას ასიმეტრიული კომპოზიცია გააჩნია. მთავარი შესასვლელის თავზე ჰერალდიკური ნიშანია გამოსახული.
იანსი (ნავარა)
იანსი (Yanci; Igantzi) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის სინკო-ვილიასის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 16,63 კმ². მოსახლეობა — 631 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ჩალკოსის რაიონი
ჩალკოსის რაიონი (Distrito de Chalcos) — რაიონი პერუში, აიაკუჩოს რეგიონის სუკრეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 645 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 748 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 58.43 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აიაკუჩოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:სუკრეს პროვინციის რაიონები
ბაბანეურის წამებულის ეკლესია
300px|მინი ბაბანეურის წამებულის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაბანეურში. დგას სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 300 მეტრზე. თარიღდება XIX საუკუნით.
ეკლესია დარბაზულია (4,15 X 3,1 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. 1980 წელს სოფელს ეკლესია შეუკეთებია: დანგრეული კედლები აღუდგენიათ და შიგნიდან და გარედან ცემენტის ხსნარით შეულესავთ. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი შიგნიდან სწორკუთხაა, რომელსაც გარედან ორფერდა გადახურვა აქვს. საკურთხეველი სწორკუთხაა, დარბაზისაგან არ არის გამოყოფილი და მასთან ერთად გადახურულია საკმაოდ ტლანქი კამარით, რომელსაც თითქმის სწორი გვერდები აქვს. საკურთხეველში და დასავლეთ კედელში თითო პატარა სარკმელია გაჭრილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კიმ პოლიზი
კიმ კარინ პოლიზი (დ. 13 ნოემბერი, 1961) — ამერიკელი ანტრეპრენიორი და ტექნოლოგიური კომპანიების აღმასრულებელი. ამჟამად იკავებს ClearStreet Inc.-ის თავმჯდომარის თანამდებობას.
1984 წელს მიიღო ხელოვნების ბაკალავრის დიპლომი ბიოფიზიკაში კალიფორნიის უნივერსიტეტიდან (ბერკლი), შემდეგ კი ისწავლა კომპიუტერული მეცნიერება ვაშინგტონის უნივერსიტეტში. პოლიზმა კარიერა დაიწყო პროგრამული უზრუნველყოფის კომპანია IntelliCorp-ში, რომელიც Fortune 500-ის კომპანიებს ეხმარებოდა ბიზნეს მონაცემების მენეჯმენტში ხელოვნული ინტელექტის გამოყენებით. შემდეგ ის შეუერთდა Sun Microsystems-ს და მონაწილეობა მიიღო პროგრამირების ენის, ჯავას, შექმნაში. ის ასრულებდა პროდუქტის მენეჯერის ფუნქციებს პროექტის შექმნიდან 1995 წელს მის გამოშვებამდე. ხშირად სწორედ მას მიაწერენ პროგრამირების ენის დასახელების ცვლილებას Oak-დან ჯავაზე.
1996 წლის იანვარში პოლიზი წამოვიდა Sun-დან და ჯავას გუნდის სამ კოლეგასთან: ართურ ვან ჰოფთან, ჯონათან პეინთან და სამი შიაოსთან ერთად დააარსა მარიმბა, პროგრამული უზრუნველყოფის დისტრიბუციისა და მენეჯმენჯის სერვისი. პოლიზი იკავებდა კომპანიის აღმასრულებელი დირექტორის პოზიციას 2000 წლამდე, 2000-2004 წლებში კი იყო თავმჯდომარე, რის შემდეგაც მარიმბა BMC-მ შეიძინა $239 მილიონად. შემდგომში, გარკვეული ხნით იყო SpikeSource-ის აღმასრულებელი დირექტორი. კომპანიამ შეიმუშავა პროგრამული უზრუნველყოფის ავტომატური ტესტირების მექანიზმი.
1997 წელს პოლიზი შევიდა ტაიმის 25 ყველაზე გავლენიანი ამერიკელის სიაში. 2012 წლის მაისში კი San Francisco Business Journal-მა ის დაასახელა ერთ-ერთ ყველაზე დაბლენიან ქალბატონად.
სვეტლანა იშმურატოვა
სვეტლანა ირეკის ასული იშმურატოვა (Svetlana İrek qızı İşmoratova, Светлана Ирековна Ишмуратова; დ. 20 აპრილი, 1972, ზლატოუსტი, რუსეთი) — რუსი ბიატლეთი. ცხოვრობს ქალაქ ჩელიაბინსკში და პროფესიით ჯარისკაცია.
ბიოგრაფია
სვეტლანა იშმურატოვა დაიბადა ზლატოუსტში (ჩელიაბინსკში). მამამისი, ირეკ იშმურატოვი, რომელიც სათხილამურო სპორტში სპეციალისტია, მისი პირველი მწვრთნელი გახდა. თხილამურებზე სრიალის სწავლა ხუთი წლის ასაკში დაიწყო და თავისი პირველი მედალი მოიპოვა, როდესაც იგი სპორტული კოლეჯის მეოთხე კურსზე იყო. სვეტლანა კარგად სწავლობდა სკოლაში, თუმცა, მას ეს ძალიან მოსწონდა. თავდაპირველად, ის სპორტულ კარიერაზე არ ფიქრობდა, ისე, რომ სკოლის დასრულების შემდეგ სამედიცინოზე სწავლას აპირებდა. მაგრამ გადაწყვიტა არ დაეტოვებინა მშობლიური ქალაქი, განეგრძო სწავლა და ვარჯიში. სვეტლანა, ზლატოუსტში საშუალო სკოლის დასრულების შემდეგ, სწავლა ფიზიკური აღზრდის სახელმწიფო აკადემიაში გააგრძელა.
1996 წლის შემოდგომაზე, მოსკოველი მწვრთნელი ვალენტინ ზადონსკიმ, სვეტლანას შესთავაზა თავის ქალთა ბიატლონის გუნდში ასპარეზობა. ერთ წელიწადში, სვეტლანა რუსეთის ჩემპიონი გახდა და მსოფლიო ჩემპიონატზე რამდენიმე მედალიც მოიპოვა. მიუხედავად მისი ბრწყინვალე შედეგებისა, იგი ეროვნული ოლიმპიური გუნდის შემადგენლობაში მხოლოდ იტალიაში რამდენიმე წარმატებული რბოლის შემდეგ გააწევრიანეს, ნაგანოში ოლიმპიური თამაშების დაწყებამდე. ავადმყოფობის გამო, მას 1998 წლის ზამთრის თამაშების გამოტოვება მოუწია. მაგრამ, 2002 წელს სოლტ-ლეიქ სიტიში მიმდინარე ოლიმიურ თამაშებზე, ბრინჯაოს მედალოსანი გახდა. გარდა ამისა, მას აქვს ექვსი მსოფლიო ჩემპიონის ტიტული (ზაფხულისა და ზამთრის ბიატლონში) და მსოფლიო ჩემპიონატის ბევრი მედალი. სვეტლანა, ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში სტაბილურ შედეგებს აჩვენებდა და მსოფლიო თასზე მაღალ პოზიციებსაც მიაღწია (10, 7, 11, 11, 12 ადგილი).
თავის ინტერვიუებში მას არ სურს სპორტის შესახებ საუბარი. იცის გერმანული ენა და უყვარს წიგნების კითხვა თავისუფალ დროს. მისი ოცნებაა კარგი მოსიყვარულე ოჯახისა და ბავშვების ყოლა. მისი სიმაღლე 165 სმ და წონა 57 კგ შეადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1972 კატეგორია:რუსი ბიატლონისტები
მიხეილ ბექაური
მიხეილ ბექაური (დ. 8 ივლისი, 2000, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო), ევროპის ზაფხულის XIV ახალგაზრდული ოლიმპიური ფერსტივალის გამარჯვებული (2017, დიორი, უნგრეთი, 90 კგ), ჭაბუკებს შორის ევროპის თასის გამარჯვებული (2017, ბიელსკო ბიალა, პოლონეთი, 90 კგ), ჭაბუკებს შორის ევროპის თასის გამარჯვებული (2017, ტულა, რუსეთი, 90 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 2000 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები
ფატმა სულთანი (სელიმ I-ის ქალიშვილი)
ფატმა სულთანი (დ. 1500 — გ. 1570) — ოსმალეთის იმპერიის სულთნის სელიმ I-ის და აიშე ჰაფსა სულთნის ქალიშვილი. სულთან სულეიმანის, ჰატიჯე სულთნის, ბეიჰან სულთნის და შაჰ სულთნის და. სელიმ II-ს მამიდა. დაქორწინებული იყო დიდ ვეზირზე ქარა აჰმედ-ფაშაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ოსმანების დინასტია კატეგორია:დაბადებული 1500 კატეგორია:გარდაცვლილი 1570
ნინო ღამბაშიძე
ნინო ღამბაშიძე (დ.20 აგვისტო, 1955, თბილისი, საქართველო) — ქართველი ეთნოლოგი.
ბიოგრაფია
ნ. ღამბაშიძემ 1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნვერსტიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტის ინგლისური ენის განყოფილება. ამავე წლიდან მუშაობს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ენთოლოგიის ინსტიტუტში მეცნიერ თანამშრომლად. იგი მონაწილეობდა ფილმში „ჟამი მოქცევისა“ (1982). მას გამოქვეყნებული აქვს 21 სტატია და თეზისი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ეთნოლოგები კატეგორია:დაბადებული 20 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:ქალი მეცნიერები
ახალი ზელანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
ახალი ზელანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები (New Zealand national football team) წარმოადგენს ახალ ზელანდიას საერთაშორისო ასპარეზზე ფეხბურთში, იმართება ახალი ზელანდიის ფეხბურთის ასოცოაციის მიერ.
მსოფლიო ჩემპიონატი 1982
ახალი ზელანდიის საფეხბურთო ნაკრების მიღწევებზე საუბრისას შეუძლებელია გვერდი ავუაროთ იმ ფაქტს, რომ იგი ისტორიაში ორჯერ იყო მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე. პირველ, 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე მოხვედრამდე ახალი ზელანდიის ნაკრებმა ხანგრძლივი და რთული გზა განვლო. ოკეანეთის საკვალიფიკაციო ზონის ჯგუფის, რომელიც შედგებოდა ტაივანის, ინდონეზიის, ფიჯის, ახალი ზელანდიის და ავსტრალიის ნაკრებებისგან, მხოლოდ პირველადგილოსანი გადადიოდა კვალიფიკაციის შემდეგ ეტაპზე, ამიტომაც ახალი ზელანდიისთვის წლების განმავლობაში მსოფლიო ჩემპიონატზე მოსახვედრად მთავარი დამაბრკოლებელი ფაქტორი ავსტრალიის ნაკრები ხდებოდა, რომელიც ბევრად აღემატებოდა თავის კონკურენტებს, მათ შორის ახალი ზელანდიის ნაკრებს. თავისი საკვალიფიკაციო ზონის ჯგუფში პირველი ადგილის დაკავების შემდეგ ახალი ზელანდიის ნაკრებს კიდევ ერთ ჯგუფში მოუწია ჭიდილი მსოფლიო ჩემპიონატზე მოსახვედრად, ამჯერად აზიური ქვეყნების ნაკრებებთან. ფინალური მატჩი, რომელშიც ახალი ზელანდიის ნაკრები დაუპირისპირდა ჩინეთის ნაკრებს, გაიმართა ნეიტრალურ მოედანზე სინგაპურში, 1982 წლის 10 იანვარს. არცერთ გუნდს არ სურდა შანსის ხელიდან გაშვება და მსოფლიო ჩემპიონატზე თამაშის შესაძლებლობის განიავება, თუმცა ახალმა ზელანდიამ მოახერხა გადამწყვეტ მომენტში მობილიზაცია, შედეგად კი გაიმარჯვა ანგარიშით 2-1.
მსოფლიო ჩემპიონატის ჯგუფური ეტაპის კენჭისყრამ ახალი ზელანდიის ნაკრებს მეტოქეებად არგო საბჭოთა კავშირის, შოტლანდიის და ბრაზილიის ნაკრებები. მიუხედავად იმისა, რომ ახალი ზელანდია მალევე გამოეთიშა ტურნირს, ესპანეთში გამართული მსოფლიო ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპმა დიდი შთაბეჭდილებები დაუტოვა ახალზელანდიელებს. მაგალითად, ოკეანეთის ფეხბურთის კონფედერაციის ყოფილმა პრეზიდენტმა, ჩარლი დემპსიმ ჩინეთთან გამართული მატჩის შემდეგ ახალი ზელანდიის ნაკრების სამშობლოში დაბრუნებისთანავე განაცხადა: „ჩვენი ფინალი სინგაპურში გაიმართა. ჩვენ უკვე მოვიგეთ ჩვენი მსოფლიო ჩემპიონატი“.
შემადგენლობა
ქვემოთ ჩამოთვლილი მოთამაშეები იყვნენ ახალი ზელნადიის ნაკრების განაცხადში 2017 წლის კონფედერაციის თასზე.
სქოლიო
კატეგორია:ოკეანეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებები კატეგორია:მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის მონაწილეები კატეგორია:ფეხბურთი ახალ ზელანდიაში
აბაკლია
აბაკლია (Abaclia) — სოფელი მოლდოვაში, ბასარაბეასკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 59 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 519 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბასარაბეასკის რაიონის სოფლები
ქუჯის მთავარანგელოზის სათემო ხატი
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ოუენ რიჩარდსონი
ოუენ ვილიანს რიჩარდსონი (Owen Willans Richardson; დ. 26 აპრილი, 1879 — გ. 15 თებერვალი, 1959) — ბრიტანელი ფიზიკოსი, ნობელის პრემიის ლაურეატი ფიზიკის დარგში თერმოელექტრონული ემისიის შესწავლისათვის და კანონის შექმნისთვის, რომელიც რიჩარდსონის კანონის სახელს ატარებს.
ბიოგრაფია
ოუენ ვილიანს რიჩარდსონი დაიბადა 1879 წლის 26 აპრილს დიდი ბრიტანეთის ქალაქ დიუსბერიში, ინდუსტრიული ხელსაწყოების კომისიონერის ოჯახში. საშუალო განათლება მიიღო მშობლიურ ქალაქში. მისი ფიზიკის მასწავლებელი იყო იმდროისთვის უკვე გამოჩენილი ფიზიკოსი ჯოზეფ ჯონ თომსონი. რიჩარდსონთან ერთად სწავლობდნენ ისეთი ადამიანები როგორებიც იყვნენ: რეზერფორდი, ვილსონი, ლანჟევენი. შემდეგ რიჩარდსონი გადავიდა კემბრიჯის უნივერსიტეტში და შევიდა ფიზიკა-მათემატიკურ ფაკულტეტზე. სწავლის უკანასკნელი ორი წელის რიჩარდსონმა ლონდონის უნივერსიტეტში გაატარა. 1900 წელს მან უკვე დაამთავრა ეს სასწავლებელი და მუშაობა დაიწყო ქავენდიშის ლაბორატორიაში.
მოღვწეობა
რიჩარდსონმა ქავენდაშის ლაბორატორიაში თერმოელექტრონული ემისიის შესწავლა დაიწყო. ერთი წლის შემდეგ მან საკუთარი დაკვირვებების საფუძველზე შექმნა კანონი. მისი პირველი ნაშრომი ამ დარგში სულ რამდენიმე სტრიქონს შეიცავდა: „თუ უარყოფითი რადიაცია განპირობებულია გავარვარებული ლითOნიდან ელექტრონების ამოფრქვევით, მაშინ ნაჯერობის დენი უნდა დაემორჩილოს კანონს: S = A T1/2 e − b/t. ეს კანონი თვითონ რიჩარდსონის მიერ შეისწავლებოდა 28 წლის განმავლობაში და სხვადასხვა სახე ეძლეოდა. მან საბოლოოს 1929 წელს ასეთი სახე მიიღო:
1906 წელს რიჩარდსონი აშშ-ში მიიწვიეს და აირჩიეს პრინტსონის უნივერსიტეტის პროფესორად. მან აშშ-შიც გააგრძელა საკუთავი კვლევები. 1911 წელს იგი აირჩიეს აშშ ფილოსოფიური საზოგადოების წევრად, ხოლო 1913 წელს დიდი ბრიტანეთის სამეფო საზოგადოების საბჭოს წევრად. 1909 წელს რიჩარდსონმა ფიზიკაში შემოიტანა ტერმინი „თერმოელექტრონული ემისია“. 1913 წელს იგი ბრუნდება სამშობლოში. ამავე წელს მან დაამტკიცა, რომ ვოლფრამში ელექტრული დენი ელექტრონების ნაკადს წარმოადგენს. ხოლო ერთი წლის შემდეგ მან შექმნა კლასიკური მონოგრაფია - „ნივთიერების ელექტრონული თეორია“.
რიჩარდსონის მეორე დიდებული ნაშრომი - „ელექტრონების ემისია გავარვარებული სხეულებიდან“ - გამოიცა 1916 წელს. ეს ნაშრომი გამოქვეყნდა მთელ ევროპაში, სსრკ კავშირში და აშშ-ში. რიჩაქრდოსნის ეფექტით ახსნეს სამელექტროდიანი ელექტრონული მილაკის, რენტგენის მილაკისა და კათოდურ-სხივური მილაკების მუშაობის პრინციპები.
რიჩარდსონი იყო დინჯი და აუჩქარებელი ექსპერიმენტატორი. 1920-1930 წლებში რიჩარდსონი დაძაბული მუშაობდა ფიზიკასა და ქიმიას შორის კავშირის გაგებაზე.
მეორე მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე რიჩარდსონი გადაიყვანეს თავდაცვითი ხასიათის სამუშაოებზე. 1944 წელს იგი გავიდა პენსიაზე და დაბრუნდა მშობლიურ კუთხეში. ცნობილია, რომ რიჩარდსონი იყო ნორვეგიის, შვეიცარიის, გერმანიის და ინდოეთის მეცნიერებათა აკადემიების წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 26 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1879 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1959 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
სომხეთის ტბები
სომხეთის ტერიტორიაზე 100-ზე მეტი მცირე ტბაა, რომელთა ნაწილიც მშრალ სეზონზე შრება. სიდიდითა და სასოფლო-სამეურნეო მნიშვნელობის მხრივ ყველაზე მნიშვნელოვანი ტბებია სევანი და არფი. დანარჩენ ტბებს მხოლოდ ადგილობრივი მნიშვნელობა აქვთ. ფართობის მიხედვით სომხეთის უდიდესი ტბაა სევანი, მას მოჰყვენიან არფილიჭი, სევლიჭი და აკნალიჭი. სომხეთის ტბების წყლის რესურსების საერთო მარაგი 39,3 მილიარდი მ³-ით ფასდება.
სომხეთის ტბებს შორის რეკორდსმენია — სევანი, ის კავკასიის უდიდესი ტბა და მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე მაღალმთიანი მტკნარი ტბაა. მტკნარი წყლის რესურსებით მხოლოდ ტიტიკაკის ტბას ჩამორჩება.
მდებარეობა პროვინციების მიხედვით
ქვემოთ მოცემულია სომხეთის ტბების სია პროვინციების მიხედვით.
სიუნიქის პროვინცია
გადა ამისა, სომხეთში მდებარეობს შემდეგი ტბები:
სქოლიო
კატეგორია:ტბების სიები
ლოგონი
ლოგონი, ლოგონე (Logone) — მდინარე ჩადში და კამერუნში, მდინარე შარის მარცხენა შენაკადი.
მდინარე ლოგონის დასავლეთი განშტოების სათავე მდებარეობს კამერუნის აღმოსავლეთ ნაწილში, აღმოსავლეთის განშტოების — ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. აქედან მდინარე მიედინება ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის და ჩადის ტერიტორიებზე. მის ქვედა დინებაში მდინარე ლოგონზე გადის სახელმწიფო საზღვარი ჩადსა და კამერუნს შორის. კამერუნის ქალაქ კუსერისთან სიახლოვეს მდინარე ლოგონი უერთდება მდინარე შარის, რომელიც შემდეგ ჩაედინება ჩადის ტბაში. thumb|left|მდინარეების [[შარის და ლოგონის აუზი.]] მდინარე ლოგონის სიგრძე შეადგენს დაახლოებით 1000 კმ-ს. მისი აუზის ფართობია — 78 ათასი კმ². ყველაზე უფრო დიდი შენაკადებია — მდინარეები მაიო-კები და ტანჯილე. მდინარის დინებაზე დაკვირვებები სწარმოებს 38 წლის (1951-1984) განმავლობაში ჩადის ქალაქ ბონგორში, დაახლოებით 450 კმ-ით ზემოთ მდინარე შარის შესართავიდან. ამ პერიოდში ბონგორში დაფიქსირებულმა საშუალო წყლის ხარჯმა შეადგინა 492 მ³/წმ.
XVIII—XIX საუკუნეებში მდინარე ლოგონის ქვედა დინების აღმოსავლეთ ნაპირზე კოტოკოს ტომის ხალხმა შექმნა რამდენიმე სასულთნო, რომლებიც დამოკიდებულები იყვნენ ბორნოს და ბაგირმის იმპერიებზე. დღეისათვის ეს ტერიტორიები შედიან კამერუნის შემადგენლობაში.
მდინარე ლოგონის სახელი დარქმეული აქვთ ჩადის ადმინისტრაციულ რეგიონებს — აღმოსავლეთი ლოგონი და დასავლეთი ლოგონი.
სქოლიო
კატეგორია:კამერუნის მდინარეები კატეგორია:ჩადის მდინარეები
შრომის მოედანი (სანქტ-პეტერბურგი)
300პქ|მინი|შრომის მოედანი შრომის მოედანი (Площадь Труда; 1830-1880-იან წლებამდე ეწოდებოდა ხარების ქუჩა, 1918-მდე ხარების მოედანი) — სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი მოედანი. მდებარეობს საადმირალოს რაიონის ტერიტორიაზე, ინგლისის სანაპიროსა და საადმირალოს მეორე კუნძულს, ასევე ცხენოსანთა გვარდიის პოლკის ბულვარს, იაკუბოვიჩის ქუჩასა და კრიუკოვის არხის სანაპიროს შორის.
სახელწოდება
თავდაპირველად სახელწოდება ხარების მოედანი ცნობილი გახდა 1891 წლიდან, რომელიც დაკავშირებული იყო ღვთისმშობლის ხარების ეკლესიასთან. 1918 წელს მიიღო თანამედროვე სახელწოდება, მოედანზე შრომის სასახლის მდებარეობის გამო.
ისტორია
1706 წლის 2 აგვისტოს ამ ადგილზე ააგეს კატორღის ეზო. იგი მოქმედებდა 1740-იან წლებამდე.
1790-იან წლებში საზღვაო ყაზარმების შენობა ააგეს (არქიტექტორი ფიოდორ ვოლკოვი, გადააკეთა არქიტექტორმა ანდრეიან ზახაროვმა), მის ადგილზე 1853-1861 წლებში ააგეს ნიკოლაევსკის სასახლე (1917 წლიდან შრომის სასახლე, საიდანაც მოდის მოედნის თანამედროვე სახელიც).
1844 წლისათვის ჩამოყალიბდა მოედნის თანამედროვე სახე. ამ პერიოდში აქვე დაიწყეს ცხენოსანთა გვარდიის პოლკის ხარების ეკლესიის მშენებლობა, არქიტექტორ კონსტანტინ ტონის ხელმძღვანელობით (აქედან ძველი სახელწოდება). ეკლესია შენდებოდა 1844-1849 წლებში, დაანგრიეს 1929 წელს.
1845-1849 წლებში მოედანზე ააგეს ვ. ა. ვონლიარლიალის საშემოსავლო სახლი ეკლექტიკის სტილში. 1941-1944 წლებში ლენინგრადის ბლოკადის პერიოდში მოედანზე მოქმედებდა დესანტსაწინააღმდეგო თავდაცვის კვანძი. საარტილერიო დაბომბვის შედეგად მოედნის მიმდებარე ბევრი ნაგებობა დაზიანდა. მათი აღდგენა მიმდინარეობდა 1940-1950-იანი წლების მიჯნაზე. 1970-იან წლებში მოედანზე ააგეს სახლი № 3. № 6 სახლში 1933-1943 წლებში ცხოვრობდა კომპოზიტორი ბორის ასაფევი.
1907-1997 წლებში მოედანზე ტრამვაის ხაზი მოქმედებდა. 1998 წელს მოედანზე მიწისქვეშა გადასასვლელი ააშენეს, რომელიც გაიხსნა 199 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის მოედნები
წყალქვეშა კანიონი
მინი|სან-გაბრიელისა (A) და ნიუპორტის (B) კანიონები მინი|კონგოს კანიონი მინი|უიტარდის კანიონი მინი|ბერინგის ზღვის წყალქვეშა კანიონები წყალქვეშა კანიონი — ღრმა და ციცაბოფერდობიანი V-სებრი პროფილის ხეობა, რომელიც ჩაჭრილია კონტინენტურ კალთაში და სათავით ზოგჯერ შელფშიც იჭრება. ჩაჭრის სიღრმეა 1-3 კმ, ფერდების დახრილობა — 20-45°, მკვრივ ქანებში (ბაზალტი, გრანიტი) თითქმის შვეული კედლებიც გვხვდება. მთავრდება კონტინენტური კალთის ძირას 2-4 კმ სიღრმეზე 300-350 კმ რადიუსით გაშლილი გამოზიდვის კონუსით. კანიონების სიღრმე ფსკერთან შეფარდებით 1000 მ და მეტსაც აღწევს.
წყალქვეშა კანიონი წარმოადგენს წყალქვეშა ხეობის ტიპს, რომელიც თავის მხრივ, ზღვის ფსკერის ვიწრო წაგრძელებული დეპრესიაა, რომელიც მორფოლოგიურად მდინარის ხეობას წააგავს. წყალქვეშა ხეობის სიგრძე რამდენიმე ასეულ კმ-ს აღწევს, სიღრმე შელფს არ სცილდება. ჩვეულებრივ იგი დიდი მდინარეების — კონგოს, განგის, მისისიპისა და სხვათა ხეობების წყალქვეშა გაგრძელებაა.
წყალქვეშა კანიონების ტალვეგები ისევე როგორც წყალქვეშა მდინარის ხეობები დახრილია ზღვის მხარეს ცოტად თუ ბევრად მუდმივი კუთხის ქვეშ. რელიეფის მხრივ, წყალქვეშა კანიონი წააგავს ხმელეთის უდიდეს კანიონებს. მათ უმრავლესობას გააჩნია მრავალრიცხოვანი შენაკადი, ხოლო კალთებზე შიშვლდება სხვადასხვაგვარი ქანი. წყალქვეშა კანიონების გვერდებზე გვხვდება მკვიდრი ქანების გამოსავლები; კანიონების ქვედა ნაწილში განლაგებულია გამოზიდვის კონუსები.
ზოგიერთი წყალქვეშა კანიონისთვის დამახასიათებელია კავშირი მდინარის ხეობებთან. ისინი ფართოდ არის გავრცელებული მსოფლიო ოკენის ფსკერზე. ერთ-ერთი უდიდესი წყალქვეშა კანიონი განლაგებულია ბაჰამის კუნძულების რაიონში, — დიდი ბაჰამის კანიონის სახით, რომლის შეჭრის სიღრმე 5 კმ-ზე მეტია. იგი ერთ-ერთი უღრმესი წყალქვეშა კანიონია.
წყალქვეშა კანიონები გვხვდება შავი ზღვის ნაპირების გასწვრივაც. მაგალითად, საქართველოში, ბიჭვინთის ნახევარკუნძულთან მდებარეობს წყალქვეშა კანიონი „აკულა“, რომელიც ყოველწლიურად მდინარე ბზიფის მიერ ზღვაში ჩატანილ ასობით ათას მ³ ნატანს შთანთქავს. საქართველოს მდინარეებიდან უდიდესი წყალქვეშა კანიონები გააჩნიათ: ბზიფს, ენგურს, რიონს, სუფსასა და ჭოროხს. ენგურის წყალქვეშა კანიონი შთანთქავდა როგორც მდინარის მიერ გატანილ პლაჟწარმომქმნელი მასალის უდიდეს ნაწილს, ასევე მასში იკარგება ჩრდილოეთიდან გადაადგილებული ნაპირგასწვრივი ნაკადის მთელი მოცულობაც. წყალქვეშა ფერდის რელიეფი გართულებულია ჭოროხის დღევანდელ შესართავთან და ბათუმის კონცხთან. იქ ნაპირის ხაზთან ახლოსაა განლაგებული ჭოროხისა და ბათუმის წყალქვეშა კანიონების სათავეები, სადაც ფსკერის დახრილობა 15-30° აღწევს.
ბუნებრივ პირობებში ჭოროხს ყოველწლიურად ზღვაში გამოჰქონდა დაახლოებით 5 მლნ მ³ ნატანი, მათ შორის 2,3 მლნ მ³ — პლაჟშემქმნელი ფრაქციის მასალა იყო. შემდგომში მდინარის მყარი ნატანის დიდმა ნაწილმა კარგვა დაიწყო შესართავის წინ არსებული წყალქვეშა კანიონის სიღრმეებში, შესაბამისად ადლია-ბათუმის სანაპიროზე ჩამოყალიბდა ნაპირშემქმნელი ნატანის მწვავე დეფიციტი. აღსანიშნავია, რომ ბათუმის კანიონი იწყება პირდაპირ ნაპირიდან და ის შეიძლება ჩაითვალოს ყველაზე ახლომდებარე კანიონის სათავედ საქართველოს წყალქვეშა კანიონებს შორის.
წყალქვეშა კანიონების წარმოქმნის პრობლემამ აქტიური დისკუსია გამოიწვია. წყალქვეშა კანიონების წარმოშობა, როგორც ფიქრობენ სიმღვრივის ნაკადებთან უნდა იყოს დაკავშირებული. წყალქვეშ მომხდარი მიწისძვრის შედეგად შელფის კიდიდან დაიძვრება წყლის და მასში ატივტივებული წმინდამარცვლოვანი მასის ნარევი, რომელიც სიმძიმის ძალით მიექანება ბექობზე და გზადაგზა აწარმოებს ძლიერ ეროზიულ მოქმედებას. შედეგად ჩნდება წყალქვეშა კანიონი, რომელიც, როგორც წესი შელფის კიდიდან იწყება და მთელი კონტინენტური ბექობის გავლით მის ძირამდე ვრცელდება.
წყალქვეშა კანიონები შელფზეც გვხვდება. იშვიათია კონტინენტის წყალქვეშა კიდეებზე. მათი გენეზისი მდინარეულ ეროზიასთან არის დაკავშირებული. სიმღვრივის ნაკადები დიდი სიჩქარით (70 კმ/სთ) მოძრაობს კალთების ქვემოთ, რომელიც ანგრევს კონტინენტურ კალთას. წყალქვეშა კანიონების დაახლოებით 3 % შეიცავს შელფურ ხეობებს.
აღსანიშნავია: დიდი ბაჰამის კანიონი, ამაზონის კანიონი, ბერინგის კანიონი, კონგოს კანიონი, ჰუდსონის კანიონი, განგის კანიონი, ინდის კანიონი, კაიკოურის კანიონი, სკრიფსის კანიონი, მონტერეის კანიონი და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:წყალქვეშა კანიონები კატეგორია:სანაპიროსა და ოკეანური რელიეფის ფორმები
ლომისის ახალი ეკლესია
ლომისის ახალი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო მლეთის განაპირას, ჩრდილოეთით, აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს. ეკლესია „თავისუფალი ჯვრის“ ტიპისაა (13,6 x 12 მეტრი), ნაშენია თლილი ქვით. აქვს ორი თაღოვანი შესასვლელი - დასავლეთით (გაუქმებულია) და სამხრეთით. ჯვრის ოთხივე მკლავი სწორკუთხაა, გადახურულია ცილინდრული კამარით. გუმბათი ეყრდნობა ჯვრის მკლავების გადაკვეთის კუთხეებზე გადაყვანილ საბჯენ თაღებს. გუმბათქვეშა კვადრატიდან გუმბათის რვაწახნაგა ყელზე გადასვლა განხორციელებულია აფრებით. გუმბათის ყელში რვა თაღოვანი სარკმელია, საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელში - ორი თაღოვანი და ერთი მრგვალი სარკმელი, თითო თაღოვანი სარკმელი დასავლეთ და ჩრდილო მკლავების ღერძებზეა. საკურთხეველი ეკლესიის იატაკის მიმართ ერთი საფეხურით ამაღლებულია. ეკლესია შიგნით და გარეთ შეთეთრებულია. ფასადები სადაა. სამხრეთ კარის თავზე სწორკუთხა შეღრმავებაა, რომელშიც ჯვარია გამოსახული. ლავგარდანი თლილი ქვისაა, მის პროფილს თარო და ლილვი შეადგენს. რვაწახნაგა გუმბათის ხის პირამიდული სახურავი შემოლესილია თუნუქით. ეკლესიის დასავლეთით, 10 მეტრზე დგას თლილი ქვით ნაგები ორსართულიანი სამრეკლო. სამრეკლოს ქვედა სართული კვადრატული გეგმის კამაროვანი სადგომია, ზედა - ოთხ სვეტზე დაყრდნობილი თაღებით შექმნილი და პირამიდული სახურავით დასრულებული ფანჩატური.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბაბანეურის წმინდა მარინეს ეკლესია
ბაბანეურის წმინდა მარინეს ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაბანეურში. დგას სოფლის დასავლეთით 500 მეტრზე, ტყიან ბორცვზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (6.7 X 4.2 მ), ნაგებია ნატეხი ქვიშაქვით. კედლები შიგნიდან და გარედან ბათქაშითაა გასწორებული. აღმოსავლეთ და სამხრეთ კედლები ცოკოლზე დგას. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიულ აფსიდში ვიწრო თაღოვანი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს, იატაკიდან 1,8 მეტრის სიმაღლეზე, თითო სწორკუთხა ნიშია. დარბაზის გრძივ კედლებში თითო ვიწრო თაღოვანი სარკმელია. დარბაზი გადახურულია შეისრული კამარით. ეკლესიას შემოვლებული ჰქონია ნატეხი ქვით ნაგები გალავანი, რომლის ფრაგმენტებიღაა შემორჩენილი - დასავლეთით ჩანს შესასვლელის წირთხლების მცირე ნაწილები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ხვიჩა ბიჩინაშვილი
ხვიჩა ბიჩინაშვილი (დ. 28 იანვარი, 1974, გარდაბანი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), მსოფლიოს უნივერსიადის ჩემპიონი (1998), ახალგაზრდებს შორის მსოფლიოს ჩემპიონი (1993). სიდნეის ოლიმპიურ თამაშებზე (2000) იასპარეზა აზერბაიჯანის სახელით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:გარდაბნის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში
ლესაკა
ლესაკა (Lesaca; Lesaka) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის სინკო-ვილიასის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 55,54 კმ². მოსახლეობა — 2744 კაცი (2020 წ.).
A Saucerful of Secrets (სიმღერა)
„A Saucerful of Secrets“ — მეხუთე კომპოზიცია ჯგუფ პინკ ფლოიდის მეორე სტუდიური ალბომიდან A Saucerful of Secrets (1968). მისი ავტორები არიან როჯერ უოტერსი, დეივიდ გილმორი, ნიკ მეისონი და რიჩარდ რაიტი. კომპოზიცია ექსპერიმენტული და ავანგარდული ჟანრის არის, ახლავს გიტარის უკუკავშირის ეფექტი, სოლო პერკუსიაზე და უსიტყვო ვოკალები.
წარმოშობა
„A Saucerful of Secrets“-ს ადრეული შესრულებებისას ერქვა „The Massed Gadgets of Hercules“. 1968-1972 წლებში იგი იქცა პინკ ფლოიდის საკონცერტო პროგრამის სტანდარტულ ნაწილად. კომპოზიციის საკონცერტო ვერსია შეტანილია 1969 წლის ორმაგ ალბომში Ummagumma, ხოლო ალტერნატიული ვერსია ჟღერს ფილმში Pink Floyd: Live at Pompeii,. ამ ფილმისთვის იგი შესრულებული იქნა რეჟისორ ედრიენ მაბენის თხოვნით, რადგან იგი თვლიდა, რომ ეს სიმღერა იქნებოდა ფილმის კარგი დამატება.
კომპოზიციის საკონცერტო შესრულებები სტუდიურისგან განსხვავდებოდა. თეფშების ხმა, რომელიც კომპოზიციას ხსნის, ბას-გიტარი ორი ნოტით იქნა შეცვლილი. სექციაში „Syncopated Pandemonium“ რიჩარდ რაიტი, როგორც წესი, უკრავდა ორგანზე Farfisa, ხოლო სტუდიურ ვერსიაში იგი უკრავს მუშტებით როიალზე.
კომპოზიციის თემა ომია. დეივიდ გილმორის თქმით, პირველი ნაწილია დაძაბულობა. მეორეა - ომი. შემდეგ მოდის გარდამავალი ნაწილი და ბოლოს - რეკვიემი, ეპილოგი. დასასრული საკმაოდ მკვეთრი და უხეშიც კი არის, ვინაიდან საჭირო იყო 12 წუთში ჩატევა.
კომპოზიციის ნაწილებია:
ამ ნაწილების მითითება დაიწყეს მხოლოდ ალბომის Ummagumma გარეკანიდან მოყოლებული. ალბომზე A Saucerful of Secrets მათი სახელწოდებები არ წერია. სხვადასხვა წყაროს მიხედვით, მეოთხე ნაწილის სამუშაო სახელწოდება იყო „Richard's Rave Up“.
ჩაწერა დაიწყო 1968 წლის 5 აპრილს. ეს იყო ერთადერთი ახალი კომპოზიცია, რომელზეც ჯგუფი მუშაობდა. თავდაპირველად მას ეწოდებოდა „Nick's boogie 1st, 2nd და 3rd Movt“, მოგვიანებით კი შეიძინა საკუთარი სახელი („Nick's Boogie“ ეწოდებოდა ჯგუფის კიდევ ერთ კომპოზიციას, რომელიც 1967 წლის აგვისტოდან 1968 წლის თებერვლამდე მზადდებოდა). „See-Saw“-ზე მუშაობა დაიწყო 1968 წლის 24 იანვარს და დასრულდა 22 აპრილს, „Set the Controls for the Heart of the Sun“ დაიწყეს 1967 წლის 7 აგვისტოს, „Let There Be More Light“ - 1968 წლის 18 იანვარს (და დაასრულეს 23 აპრილს), ხოლო „Corporal Clegg“ - 1968 წლის 31 იანვარს - და დაასრულეს 30 აპრილს. „Remember A Day“ და „Jugband Blues“ წარმოადგენდნენ უფრო ძველ ჩანაწერებს (ისინი იწერებოდა 1967 წლის სექტემბერსა და ოქტომბერში). ალბომისთვის მათი ხელახალი მიქსი მიმდინარეობდა 1968 წლის 9 მაისს, ალბომის სესიების უკანასკნელ დღეს. 15 მაისს დასრულდა ალბომის მონო, ხოლო 16 მაისს - სტერეომიქსის მომზადება.
ეს არის ჯგუფის პირველი კომპოზიცია, რომლის თანაავტორად დეივიდ გილმორია მითითებულია. ორიგინალურ გრამფირფიტასა და პირველ CD გამოცემებზე მისი გვარი შეცდომით იყო მითითებული, როგორც „Gilmore“. შეცდომა გასწორებული იქნა 1994 წლის რემასტერზე.
საკონცერტო ვერსიები
საკონცერტო შესრულებების დროს კომპოზიცია განსხვავდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ 1970-1971 წლებში დეივიდ გილმორი და რიჩარდ რაიტი ორ ხმაში ენაცვლებოდნენ „Atom Heart Mother“-ის სტუდიური სემპლირებული გუნდის მრავალხმიანობას, აქ მხოლოდ გილმორი ჟღერდა, თანაც, საკმაოდ უხეშად - ვინაიდან მისი ხმაც ამ პერიოდში იცვლებოდა და ზოგჯერ უჭირდა სცენაზე სტუდიური განწყობის გადატანა. უკანასკნელად კომპოზიცია 1972 წლის 23 სექტემბერში, სან ფრანცისკოში შესრულდა.
ფილმში Pink Floyd Live at Pompeii შეტანილია ნომრის ვერსია, რომელიც ისეა გადაღებული, რომ ნათლად ჩანს თითოეული მუსიკოსის მიერ მისი შესრულების პროცესი.
დასარტყმელი საკრავების სოლო, რომელიც მიჰყვება „დაძაბულ ნაწილს“, სხვა სახით მეორდება ჯგუფის კომპოზიციებში „Doing It!“, „The Grand Vizier's Garden Party“ და „Skins“.
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის სიმღერები კატეგორია:1968 წლის სიმღერები კატეგორია:სიმღერები დეივიდ გილმორის ავტორობით კატეგორია:სიმღერები როჯერ უოტერსის ავტორობით
გრიგორ ლანდსბერგი
გრიგორ ლანდსბერგი (Григо́рий Самуи́лович Ла́ндсберг; დ. 22 იანვარი, 1890, ვოლოგდა — გ. 2 თებერვალი, 1957, მოსკოვი) — რუსი ფიზიკოსი.
ბიოგრაფია
1890 წლის 22 იანვარს, ვოლოგდაში დაიბადა გამოჩენილი ფიზიკოსი, შესანიშნავი პედაგოგი გრიგორ სამუელის ძე ლანდსბერგი. გრიგორის მამა მუშაობდა ტყის მცველად. მალე მან დატოვა ვოლოგდა და ოჯახით გადასახლდა ნიჟნი-ნოვგოროდში, სადაც ლანდსბერგმა გიმნაზია ოქროს მედალზე დაამთავრა. გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ თვრამეტი წლის ლანდსბერგი შევიდა მოსკოვის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის საბუნებისმეტყველო განყოფილებაზე. ავადმყოფობის გამო ანდსბერგი იძულებული იყო სამი წლის განმავლობაში ეცხოვრა შვეიცარიაში. ია იგი რეპეტიტორობდა. რუსეთში კი ჩამოდიოდა მხოლოდ გამოცდების ჩასაბარებლად. უნივერსიტეტის დამთავრებისთანავე იგი იქვე დატოვეს.
მოსკოვური საყარაულო
მოსკოვური საყარაულო (Московская сторожевая) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოიყვანეს სსრკ-ში XX საუკუნის 50-იან წლებში. ჯიში შეიქმნა ნაგაზის, სენბერნარისა და რუსული ჭრელი მადევარის შეჯვარების გზით. სიმაღლე 68 სმ აღწევს, ხოლო წონა 55 კგ-მდე. მოსკოვური საყარაულო გამოიყენება როგორც საყარაულო და სასამსახურო ძაღლი.
გრიგორ ლანდსბერგი
ბიოგრაფია
პირველი მსოფლიო ომის დაწყების გამო ახალგაზრდა მეცნიერებს მოუხდა მოსკოვის უნივერსიტეტის დატოვება, ომის დამთავრების შემდეგ კი მუშაობა დაიწყო ფიზიკისა და ბიოფიზიკის ინსტიტუტში. 1920-1923 წლებში ბიოფიზიკის ინსტიტუტს იმ დროს ხელმძღვანელობდა ცნობილი რუსი ბიოფიზიკოსი აკადემიკოსი პ. ლაზარევი. ფიზიკისა და ბიოფიზიკის ინსტიტუტი ინტენსიურად მუშაობდა ოპტიკის პრობლემებზე და ახალგაზრდა ლანდბერგის მოღვაწეობაც ამ მიმართულებით დაიწყო. 1923 წლის შემდეგ ლანდსბერგი ირითადად მუშაობდა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და აგრეთვე საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტში. უნივერსიტეტში იგი კოთხულობდა სპეციალურსა და ზოგადი ფიზიკის კურსს, ხელმძღვანელობდა ოპტიკის ლაბორატორიას, განაგებდა ზოგადი ფიზიკის კათედრას და კაბინეტს. ამ პერიოდში ლანდსბერგმა, საბჭოთა ფიზიკოს ლ. მანდელშტამთან ერთად, დაიწყო კვლევა-ძიება ფიზიკურ ოპტიკაში.
მოსკოვური საყარაულო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსული წარმოშობის ძაღლის ჯიშები
გრიგორ ლანდსბერგი
ბიოგრაფია
ლანდსბერგის შრომათა ძირითად თემას წარმოადგენდა ფიზიკური ოპტიკის ერთ-ერთი რთული საკითხი - სინათლის მოლეკულური გაბნევა კრისტალებში. განსაკუთრებით შესანიშნავი შედეგები მიიღეს მანდელშტამმა და ლანდსბერგმა სინათლის მოლეკულური გაბნევის სპექტრული შემადგენლობის შესწავლის დროს. ჯერ კიდევ 1918 წელს, როცა ლანდსბერგი სწავლობდა სინათლის გაბნევის სტრუქტურას, იგი დაინტერესდა ამ საკითხით. სინათლის სპექტრული შემადგენლობის შესასწავლად მრავალ ცდას ატარებდნენ. 1927 წელს მანდელშტამი და ლანდსბერგი მივიდნენ შესანიშნავ აღმოჩენამდე, მათ შენიშნეს, რომ სინათლი სპექტრში დაცემული მონოქრომატული ტალრის შესაბამისად ზოლის გვერდით გაჩნდა სპექტრის უხილავი ხაზები ე. წ. „თანამგზავრები“. მათი შრომა სინათლის კომბინაციური გაბნევის შესახებ გამოქვეყნდა 1928 წლის 6 მაისს.
30-იან წლებში, ორგანული ქიმიის სპეციალისტებთან ერთად, ლანდსბერგმა დაამუშავა ნახშირწყალბადების მოლეკულური ქნქლიზის ეფექტიანი მეთოდი. ამ მეთოდებმა ფართო გამოხმაურება ჰპოვა განსაკუთრებით მეორე მსოფლიო ომის დროს, ბენზინისა და სხვა საწვავ ნივთიერებათა ანალიზში. დღეს კი ლანდსბერგის მეთოდი გამოიყენება სხვადასხვა წარმოშობის ნავთობის შესასწავლად. ლანდბერგის მიერ ამ მიმართულებით ჩატარებული კვლევა-ძიება არ შეწყვეტილა და 1956 წელს გამოვიდა მისი მონოგრაფია წყალბადების კომბინაციურიგაბნევის სპექტრის ძირითადი პარამეტრების შესახებ. სიცოცხლის ბოლო წლებში ლანდბერგი მუშაობდა ბლანტ სითხეებსა და ამორფულ სხეულებში მოლეკულური გაბნევის შესწავლაზე.
გრიგორ ლანდსბერგი გარდაიცვალა 1957 წლის 2 თებერვალს, 47 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ფიზიკოსები
პუშკინის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
ისტორია
ეკლესია და სამრეკლო ააგეს ეკატერინე II-ის ბრძანებით, როგორც მისი ახალგაზრდა ფავორიტის ალექსანდრე ლანსკოის მავზოლეუმი. ეკლესია ააგეს ჯოვანი კვარნეგის პროექტის მიხედვით.
ეკლესიის მშენებლობას საფუძველი ჩაუყარეს 1785 წლის 6 ოქტომბერს, ხოლო აკურთხეს 1790 წლის 19 მარტს. ეზოს დასავლეთ ნაწილში, ეკლესიის პირდაპირ ააგეს ორსართულიანი სამრეკლო.
თავდაპირველად ტაძარს არ ჰყავდა თავისი ღვთისმსახური და 1785-1860 წლებში მიწერილი იყო სხვადასხვა ტაძრებზე და ეკლესიებზე. 1860 წლიდან ეკლესიას საკუთარი შტატი აქვს.
ტაძარში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა 1924 წლამდე. 1930 წლის 31 ოქტომბერს ლენინგრადის საოლქო აღმასკომის დადგენილებით ეკლესია დახურეს. კანკელი დაშალეს, საფლავის ქვები კი გადაიტანეს მუზეუმში.
ეკლესიის შენობა გადასცეს სოფლის მეურნეობის სახელოსნო შრომით კოლონიას თესლოვანი მასალების შესანახად. მეორე მსოფლიო ომის დროს ლენინგრადის ოკუპაციის პერიოდში გამოიყენებოდა ბომბსაწინააღმდეგო თავშესაფრად.
1948 წლის დეკემბრიდან 1950 წლის ივლისამდე პუშკინის მრევლმა არაერთხელ მოითხოვა ტაძრის გახსნა, მაგრამ ყოველ თხოვნაზე უარს ეუბნებოდნენ.
1967 წელს დაგეგმეს ეკლესიის აღდგენა, რომელიც ეძღვნებოდა ჯაკომო კვარნეგის დაბადების 150 წლისთავს, მაგრამ ეს ჩანაფიქრი არ განხრციელებულა.
1973 წელს რაიონული აღმასკომის კომუნალურმა განყოფილებამ გადაწყვიტა ეკლესიის დანგრევა, მაგრამ ესეც ვერ განახორციელეს.
1995 წელს 20 მარტს ყაზანის ეკლესია შეიტანეს არქიტექტურის ძეგლების სიაში, ხოლო 11 აპრილს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და მიაწერეს წმინდა სოფიას სახელობის ტაძარს. დაიწყო ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები.2010 წელს ტაძარში აღსდგა ღვთისმსახურება. 2011 წელს დასრულდა შიდა კედლების რეკონსტრუქციის სამუშაოები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
ბაშკალია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბასარაბეასკის რაიონის სოფლები
მინა
მინა — მყარი ამორფული მასალა, რომელიც მიიღება ნადნობის გადამეტცივებით. მინას ახასიათებს თხევადი მდგომარეობიდან მეტასტაბილურ მინისგვარ არამდგრად მდგომარეობაში გადასვლის შექცევადობა. მინა გარკვეულ ტემპერატურულ პირობებში კრისტალდება, გახურების შემდეგ კრისტალური ნივთიერებების მსგავსად კი არ დნება, არამედ რბილდება და თანდათანობით მყარი მდგომარეობიდან გადადის ჯერ პლასტიკურში, შემდეგ კი თხევადში. აგრეგატული მდგომარეობის მიხედვით მინას შუალედური მდგომარეობა უკავია თხევადსა და კრისტალურ ნივთიერებებს შორის. დრეკადი თავისებურებებით იგი მყარ კრისტალურ ნაერთებებს ემსგავსება. მინის წარმოქმნისადმი მიდრეკილება აქვს მრავალ ნივთიერებას (სელენი, გოგირდი, სილიკატები, ბორატები და სხვა).
მინას უწოდებენ აგრეთვე მინისაგან დამზადებულ მრავალ ნაკეთობას, მაგალითად სამშენებლო მინა, ქიმიურ-ლაბორატორიული მინა და სხვა. მინისაგან დამზადებული ნაკეთობა შეიძლება იყოს გამჭვირვალე ან გაუმჭვირი, უფერული ან შეფერილი. ზოგ მინა ულტრაიისფერი ან γ-სხივების მოქმედების შედეგად აქვს ლუმინენსაციის უნარი, ზოგი შთანთქავს ან ატარებს ულტრაიისფერ სხივებს და სხვა. ცნობილია ორგანული მინა და არაორგანული მინა. უფრო მეტად გავრცელებულია არაორგანული მინა, რომელსაც ახასიათებს მაღალი მექანიკური, სითბური, ქიმიური და სხვა თვისებები. ძირითადად უშვებენ სამშენებლო (ფურცლოვან) და ტარის დასამზადებელ მინას, რომელსაც იღებენ სილიციუმის დიოქსიდისგან (სილიკატური მინა), იყენებენ აგრეთვე სხვა ჟანგბადიან (ოქსიდურ) მინას. უჟანგბადო არაორგანულ მინას განეკუთვნება დარიშხანის, სტიბიუმის ქალკოგენიდების, აგრეთვე ბერილიუმის ჰალოგენიდების და სხვა ფუძეზე დამზადებული მინა. დანიშნულების მიხედვით მინა არის სამშენებლო (ფანჯრის, სახიანი, მინის ბლოკები), სატარე, ტექნიკური (კვარცის, შუქ-ტექნიკური, მინის ბოჭკო და სხვა), სპორტული და სხვა. ამზადებენ აგრეთვე მაიონიზებელი გამოსხივებისაგან დამცავ, შემღწევი რადიაციის ინდიკატორების, ფოტოქრომულ ხსნად და სხვა სახის მინას. ხსნადი მინა შეიცავს დაახლოებით 75 %, 24 % და სხვა კომპონენტებს. იყენებენ სილიკატური საღებავების და საკანცელარიო წებოს დასამზადებლად, ქსოვილებისა და ქაღალდის გასაჟღენთად და სხვა.
ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები
მინის ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები დამოკიდებულია მის შედგენილობაში შემავალი კომპონენტების შეხამებაზე. ყველაზე დამახასიათებელი თვისებაა გამჭვირვალობა (ფანჯრის მინის შუქგამჭვირვალობაა 83-90 %, ოპტიკური მინისა — 99,95 %-მდე). მინა მყიფეა, მექანიკური მოქმედების, განსაკუთრებით დარტყმის მიმართ ძალიან მგრძნობიარე მასალაა, მაგრამ კუმშვის მიმართ წინაღობის ძალა ისეთივე აქვს, როგორც თუჯს. მინის სიმტკიცე 4-50-ჯერ იზრდება წრთობით, იონური ცვლით. მინის სიმკვრივეა 2200-8000 კგ/მ³, სისალე მინერალოგიური სკალის მიხედვით 4,5-7,5, მიკროსისალე 4-10 გნ/მ², სიმტკიცის ზღვარი კუმშვისას 0,5-2 გნ/მ², ღუნვისას — 30-90 მეგნ/მ², დარტყმითი ღუნვისას 1,5-2 კნ/მ², კუთრი თბოტევადობა 0,3-1 კჯ/კგ.K, თერმომედეგობა 80-1000 °C, გაფართოების ტემპერატურული კოეფიციენტი (0,56-12)*109*1/K. მინის თბოგამტარობის კოეფიციენტი 0,7-1,3 ვტ/(მ*K) ტოლია. მცირედ არის დამოკიდებული მის ქიმიურ შემადგენლობაზე. გარდატეხის კოეფიციენტია 1,4-2,2. ელექტროგამტარობა 10-8-10-18 ომ-1*სმ-1, დიელექტრიკული შეღწევადობა 3,8-16.
წარმოების ტექნოლოგია
მინის წარმოების ტექნოლოგია მოიცავს შემდეგ პროცესებს: ნედლეული კომპონენტების მომზადებას, კაზმის მიღებას, ხარშვას, მინამასის გაცივებას, ნაკეთობების დაყალიბებას, მოწვასა და დამუშავებას. მთავარი კომპონენტებია მინაწარმომქმნელი ნივთიერებები (ბუნებრივი, მაგალითად, და ხელოვნური ), რომლებიც შეიცავენ ფუძე და მჟავა ოქსიდებს. სამრეწველო მინის მთავარი კომპონენტი უმთავრესად კაჟმიწაა, რომლის შემცველობა მასში მასის 40-80 %-ია, ხოლო კვარცისა და კვარციდულ მინაში 96-100 %. მინის ხარშვისას კაჟმიწის წყაროდ იყენებენ კვარციან მინაქვიშებს, რომლებსაც საჭიროების შემთხვევაში ამდიდრებენ ბორის ანჰიდრიდის შემცველი ბორმჟავათი, ბორაკითა და სხვით. თიხამიწა შეაქვთ მინდვრის შპატებით, ნეფელინით და სხვით, ტუტე ჟანგეულები — კალცინირებული სოდითა და პოტაშით, ტუტე მიწათა ჟანგეულები — ცარცით, დოლომიტით და სხვა. შეფერილობის მისანიჭებლად კაზმს უმატებენ მანგანუმის, ქრომის, კობალტის, ნიკელის ნაერთებს. დამჟანგველებად და გაუფერულებისათვის — ცირიუმის, ნეოდიმის, პრაზეოდიმის, დარიშხანის, სტიბიუმის ნაერთებს. ინტენსიური შუქგამბნევი თვისებების მისანიჭებლად — ფთორის, ფოსფორის, კალის, ცირკონიუმის ნაერთებს. გაკამკამებისათვის იყენებენ ნატრიუმქლორიდს, ამონიუმსულფატს, ნიტრატს და სხვას.
მინის ხარშვის პროცესს პირობითად რამდენიმე სტადიად ყოფენ: სილიკატწარმოქმნა, მინაწარმოქმნა, გაკამკამება, ჰომოგენიზაცია და გაცივება.
კაზმის გახურებისას პირველად აორთქლდება ჰიგროსკოპული და ქიმიურად ბმული წყალი. სილიკატწარმოქმნის სტადიაში ხდება კომპონენტების ქიმიური დაშლა, მყარ და თხევად ფაზაში წარმოიქმნება სილიკატები. ტემპერატურის ზრდასთან ერთად ცალკეული სილიკატები დნება და ერთმანეთში გახსნისას წარმოქმნის გაუმჭვირ ნადნობს, რომელიც მიშვნელოვანი რაოდენობით შეიცავს აირებსა და კაზმის კომპონენტებს, ეს სტადია 1100-1200 °C ტემპერატურაზე მთავრდება.
მინაწარმოქმნის სტადიაში დნება კაზმის ნარჩენები, ნადნობს სცილდება ქაფი და იგი გამჭვირვალე ხდება. ეს სტადია უთავსდება სილიკატწარმოქმნის საბოლოო ეტაპს და მიმდინარეობს 1150-1200 °C ტემპერატურაზე. ჩვეულებრივი სილიკატური მინა შეიცავს 25 %-მდე კაჟმიწას, რომელიც ქიმიურად არ არის სილიკატებად ბმული. მინაწარმოქმნის პროცესი სილიკატწარმოქმნის პროცესზე ნელა მიმდინარეობს. მინის კაზმი 48 %-მდე ქიმიურად ბმულ აირებს (,, და სხვა) შეიცავს. კაზმის ჩადუღების დროს აირების დიდი ნაწილი კაზმს სცილდება, დარჩენილი კი წარმოქმნის დიდი და მცირე ზომის ბუშტებს.
გაკამკამების სტადიაში 1500-1600 °C-ზე მინამასისხანგრძლივად დაყოვნების შედეგად დიდი ზომის ბუშტები ამოდის ზედაპირზე, მცირე ზომისა კიმასში იხსნება. პროცესის დასაჩქარებლად კაზმს უმატებენ გასამკამებლებს, სპეციალური სარევით ურევენ მინამასას ან მასში გაატარებენ შეკუმშულ ჰაერს ან სხვა აირს.
გაკამკამებასთან ერთად მიმდინარეობს ჰომოგენიზაციის — მინამასის შედგენილობის გასაშუალების — პროცესი. ჰომოგენიზაციას ხელს უწყობს მინამასიდან გამოყოფილი აირის ბუშტები, რომლებიც ერთმანეთში აურევენ არაერთგვაროვან მიკროუბნებს და აიოლებენ ურთიერთდიფუზიას. ჰომოგენიზაციის პროცესი ინტენსიურად მიმდინარობს მექანიკური არევის დროს.
მინამასის გაცივება მინის ხარჩვის უკანასკნელი სტადიაა დაყალიბებისათვის აუცილებელ სიბლანტამდე, რომელიც შეესაბამება 700-1000 °C ტემპერატურას. მინამასიდან ნაკეთობას აყალიბებენ მექანიკური ხერხით (გლინვით, წნევით, გამობერვით და სხვა). მინას აყალიბებენ მანქანებზე, დაყალიბების შემდეგ კი თერმულად (მოწვით) ამუშავებენ.
ნაკეთობის მოწვისა და თანდათანობითი გაცივების შედეგად მიმდინარეობს მინაში სწრაფი გაცივებით წარმოქმნილი ძაბვების რელექსაცია. ეგრეთ წოდებული წრთობის შემდეგ მინაში წარმოიშობა ნარჩენი ძაბვები, რის შედეგადაც ნაწრთობ მინაში ჩეულებრივ მინასთან შედარებით უფრო მეტადაა უზრუნველყოფილი მექანიკური სიმტკიცე, თერმომედეგობა და რღვევის სპეციფიკური ხასიათი (ნაწრთობ მინას იყენებენ ავტომობილების, ვაგონებისა და სხვათა შესამინად).
მინის (ტექნოლოგიის) ისტორია
ბუნებაში არსებობს ბუნებრივი მინა — პერლიტი, ობსიდიანი. ხელოვნური მინის წარმოქმნას უკავშირებენ მეურნეობს განვითარებას. მინის წარმოება დაიწყეს ძვ. წ. IV ათასწლეულში (ძველი ეგვიპტე, წინა აზია). თავდაპირველად იღებდნენ გაუმჭვირვალე მინას. თანდათანობით მინის შედგენილობა იცვლებოდა, ტუტე ლითონების ჟანგეულობის რაოდენობა 30 %-დან შემცირდა 20 %-მდე. დაიწყეს აგრეთვე მანგანუმისა და კობალტის ნაერთების დამატება.
მხოლოდ XX საუკუნის მეორე ნახევრიდან დაიწყეს ყველა სახის მასობრივი მინის წარმოების მექანიზაცია და ავტომატიზაცია, ხოლო ხელით შრომის მეთოდს იყენებენ მხოლოდ მხატვრული მინისა და ზოგიერთი სორტული ნაკეთობის დასამზადებლად.