cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ხარილია
ხარილია (Jarilla) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის ტრასიერა-ტიერას-დე-გრანადილიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი —	 28,47 კმ². მოსახლეობა — 138 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
თინა არზიანი
თინა არზიანი (დ. 17 მარტი, 1953, მარტვილი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოლოგი.
1975 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 2004 წლის 5 თებერვლიდან 22 აპრილამდე იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი".
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
Moving On (911-ის ალბომი)
Moving On — ინგლისური ბოიბენდ 911-ის მეორე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა ბრიტანეტში 1998 წლის 25 აგვისტოს, ლეიბლებზე EMI და Virgin. იგი მოხვდა ბრიტანეთის ჩარტის მე-10 პოზიციაზე.
სქოლიო
კატეგორია:911-ის ალბომები კატეგორია:EMI Records-ის ალბომები კატეგორია:Virgin Records-ის ალბომები კატეგორია:1998 წლის სადებიუტო ალბომები
ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გერბი
ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გერბი — ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2012 წლის 29 აგვისტოს, № 18 დადგენილებით.
აღწერილობა
გერბის ფარი გაკვეთილ-გადაკვეთილია და იყოფა 4 ნაწილად (ველად), I და III ნაწილი გადაკვეთილია ტეხილად;
გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია ჭიშკრით.
ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-ლაჟვარდოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „ხელვაჩაური“.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური გერბები კატეგორია:ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტი
ბალდუინ IV იერუსალიმელი
ბალდუინ IV (აგრეთვე ცნობილია როგორც ბალდუინ IV კეთროვანი ; Baudouin IV de Jérusalem; დ. 1161 — გ. 16 მარტი, 1185) — იერუსალიმის მეფე 1174 წლიდან. ამორი I-ისა და აგნეს დე კურტენეს შვილი.
ბიოგრაფია
დაიბადა იერუსალიმში. იზრდებოდა სამეფო კარზე. როდესაც 2 წელი შეუსრულდა მისი მშობლები ერთმანეთს გაშორდნენ. 1167 წელს ბოდუენის მამამ ცოლად შეირთო ბიზანტიის პრინცესა მარია კომნენოსი, რომელთაც 5 წლის შემდეგ ეყოლათ შვილი იზაბელა. 1170 წელს 9 წლის ვაჟიშვილის აღზრდა დაეკისრა ვილჰელმ დე ტირს. ბალდუინს კეთრით პატარა ასაკშივე დაავადდა. 1174 წლის 11 ივლისს გარდაიცვალა ამალრიკ I, ხოლო იმავე წლის 15 ივლისს შედგა ბალდუინის, როგორც იერუსალიმის მეფედ კურთხევა. იმ მომენტისათვის ბოდუენი 13 წლისა იყო, რის გამოც სამეფოს 3 წლის განმავლობაში რეგენტები მართავდნენ. თავდაპირველად თვითნებურად არაოფიციალური რეგენტი გახდა სენეშალი მილ დე პლანსი, თუმცა მოგვიანებით საკუთარი უფლებებით გამოვიდა ბოდუენის ბიძა რაიმუნდ III. 1174 წლის გაზაფხულზე დე პლანსი მოკლული იქნა, ხოლო ოფიციალური რეგენტი გახდა რაიმუნდ III.
ბალდუინ IV მძიმედ ავადმყოფობდა და შესაბამისად გასაგები იყო, რომ იგი მემკვიდრეს გარეშე დარჩებოდა, ხოლო მისი მმართველობა ხანმოკლე აღმოჩნდებოდა. ამიტომ მეფის გარემოცვის წევრებმა ყურადღება გადაიტანეს ბალდუინის მიერ დასახელებულ მემკვიდრეებზე — სიბილაზე და იზაბელაზე. სიბილა იერუსალიმელი ბეთანიის მონასტერში იზრდებოდა, ხოლო იზაბელა ქალაქ ნაბლუსში ცხოვრობდა.
1176 წელს რაიმუნდ III-ის ინიციატივით სიბილა ცოლად გაჰყვა ვილჰელმ მონფერატელს — ლუი VII-ისა და ფრიდრიხ I ბარბაროსას ნათესავს. ვილჰელმს გადაეცა იაფისა და ასკალონის საგრაფო და იერუსალიმის სამეფოს ვასალური სახელმწიფო.
1177 წელს ბალდუინი სრულწლოვანი გახდა და შესაბამისად, აქტიურად ჩაება სახელმწიფო საქმეებში. გარკვეულ ხანში გადაწყვიტა ეგვიპტეში შეჭრა. 1176 წელს მუსლიმანთა ტყვეობიდან გათავისუფლდა რენო დე შატიიონი, რომელმაც 16 წელი გაატარა ალეპოს საპყრობილეში. ბალდუინმა იგი კონსტანტინოპოლში გაგზავნა, რათა იმპერატორთან მოლაპარაკება ეწარმოებინა კამპანიის დროს ბიზანტიის ფლოტის დახმარებასთან დაკავშირებით. ბიზანტიამ იერუსალიმის დასახმარებლად გაგზავნა 70 გალერისგან შემდგარი ესკადრა. ბალდუინი იმედოვნებდა, რომ რენო დე შატიიონი და ვილჰელმ მონფერატელი თავის თავზე აიღებდნენ ბრძოლას სალადინის წინააღმდეგ, თუმცა 1177 წელს მალარიით გარდაიცვალა ვილჰელმ მონფერატელი.
ვილჰელმ მონფერატელის სიკვდილის შემდეგ, 1180 წელს ბალდუინმა თავისი და, სიბილა მიათხოვა ფრანგ რაინდს, გი დე ლუზინიანს, რომელიც 1186 წელს გახდა იერუსალიმის მეფე.
პოპულარულ კულტურაში
რიდლი სკოტის 2005 წლის ფილმში „ზეციური სამეფო“, მეფე ბალდუინ IV-ის როლს ასრულებს ამერიკელი მსახიობი, ედვარდ ნორტონი.
ბერყენიანი
ბერყენიანი — მცენარეთა ფორმაცია, ახასიათებს მეჩხერი ხეთადგომა. ცნობილია ნათელი ტყეების და არიდული (ქსეროფილური) მეჩხერი ტყეების სახელით. გავრცელებულია კავკასიის აღმოსავლეთ და სამხრეთ ნაწილში, შუა და წინა აზიაში.
ბალდუინ IV იერუსალიმელი
სქოლიო
კატეგორია:იერუსალიმის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1161 კატეგორია:გარდაცვლილი 1185 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 მარტი
ბერყენიანი
საქართველოში გვხვდება აღმოსავლეთ და სამხრეთ რაიონებში, მთის ქვედა და ნაწილობრივ შუა სარტყელში, ზღვის დონიდან 350—900 (1000) მ-ზე, ველების, ფრიგანას („მთის ქსეროფიტების“) და არიდული მეჩხერი ტყეების ზონაში ყავისფერ და წაბლა ნიადაგებზე. შექმნილია ტირიფფოთოლა (Pyrussalicifolia) და ქართული (Pyrussalicifolia georgica) ბერყენებით. უმთავრესად გვხვდება უროიანი, ვაციწვერიანი, ფრიგანიანი, ბუჩქიანი და სხვა ბერყენიანის ვარიანტები (ასოციაციები).
ლიტერატურა
კატეგორია:ბოტანიკა
ვლადიმირ-სუზდალის სამთავრო
ვლადიმირ-სუზდალის სამთავრო — X-XIII საუკუნეებში რუსეთის ფეოდალური სამთავრო მდინარეებს ოკასა და ვოლგას შუა. X საუკუნემდე ამ მიწაზე ცხოვრობდნენ ფინურ-უნგრული ტომები. X საუკუნის ბოლოს ამ ტერიტორიაზე კოლონიზაცია დაიწყეს სლოვენებმა და კრივიჩებმდა, რასაც შედეგად მოჰყვა ადგილობრივი ტომების გარუსება და ველიკორუსი ხალხის ჩამოყალიბება. X-XI საუკუნეებში გაჩნდა ქალაქები: როსტოვი, იაროსლავლი, მურომი, სუზდალი. სამტავროს ცენტრი იყო როსტოვი, რომელიც კიევის რუსეთის ძლიერების პერიოდში ემორჩილებოდა და ხარკს უხდიდა კიევის მთავრებს.
1054 წელს როსტოვის მიწა ერგო ვსევოლოდ იაროსლავის ძეს. 1108 წელს ვლადიმირ მონომახმა მდინარე კლიაზმაზე დააარსა ციხესიმაგრე ვლადიმირი. იური დოლგორუკის დროს სამთავრო გაძლიერდა, აშენდა რამდენიმე ქალაქი (გაამაგრეს მოსკოვი 1156); საფუძველი ჩაეყარა ვლადიმირ-სუზდალის სკოლას. იური დოლგორუკის კიევში გამთავრების შემდეგ ვლადიმირ-სუზდალის მთავარი გახდა მისი ვაჟი ანდრია ბოგოლიუბსკი (1157-1174), რომელიც მამის პოლიტიკას განაგრძობდა და ვლადიმირ-სუზდალის სამთავროს რუსეთის ცენტრად თვლიდა. მან გააფართოვა ქ. ვლადიმირი და იქ გადაიტანა მთავრის რეზიდენცია (ბოგოლიუბოვო, ვლადიმირიდან 10 კმ-ზე). 1169 წელს ანდრიამ ილაშქრა კიევზე, დაიპყრო იგი და მთავრად დასვა თავისი ძმა გლები. 1170 წელს დროებით დაიმორჩილა ნოვგოროდიც.
ანდრია ბოგოლიუბსკი ცდილობდა ვლადიმირი რუსეთის ქრისტიანობის ცენტრადაც ექცია. ამგვარი პოლიტიკის შედეგი იყო საეკლესიო არქიტექტურისა და კულტურის აყვავება. 1174 წელს ანდრია ბოგოლიუბსკი შეთქმულმა ბოიარებმა მოკლეს. სამთავროში არეულობა დაიწყო. საბოლოოდ გაიმარჯვა ანდრიას ძმამ ვსევოლოდ დიდმა ბუდემ (1176-1212). იგი წარმატებით განაგრძობდა მამისა და ძმის პოლიტიკას. 1203 წელს მან კვლავ დაარბია კიევი, 1207 წელს დაიმორჩილა რიაზანი. ჟამთააღმწერლები მას „დიდს“ უწოდებდნენ. ვსევოლოდის საქმიანობა აისახა ცნობილ თხზულებაში „ამბავი იგორის ლაშქრობისა“. მისი გარდაცვალების შემდეგ ვლადიმირ-სუზდალის სამთავროში კვლავ არეულობა დაიწყო. 1218 წელს ტახტზე ავიდა ვსევოლოდის შვილი იური. მან კვლავ განამტკიცა ვლადიმირ-სუზდალის სამთავროს ჰეგემონია რუსეთის სამთავროებს შორის, 1220 წელს დაამარცხა ვოლგის ბულგარები და 1221 წელს დააარსა ნიჟნი-ნოვგოროდი.
1238 წელს ბათო-ყაენის ურდოებმა ააოხრეს ვლადიმირ-სუზდალის სამთავრო, დაწვეს და დაანგრიეს ქალაქები. მაგრამ თატარ-მონღოლთა უღელმა ვერ შეძლო ვლადიმირ-სუზდალის სამთავროში ჩასახული პოლიტიკური და კულტურული ტრადიციების მოსპობა. ეს ტრადიციები XIV-XV საუკუნეებში გააგრძელა და განავითარა მოსკოვის სამთავრომ ერთიანი ცენტრალიზებული სახელმწიფოს შექმნის პროცესში.
ლიტერატურა
კატეგორია:კიევის რუსეთი კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ყოფილი სლავური სახელმწიფოები
ციხისჯვარი
საკუთარი სახელი ციხისჯვარი შეიძლება აღნიშნული იყოს:
ორლოვკა (ბელებეის რაიონი)
ორლოვკა  (Орловка; Орловка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელებეის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 4 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელებეიდან დაშორებულია 23 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია აქსაკოვო, რომელიც დაშორებულია 33 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (100%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელებეის რაიონის სოფლები
მწარე აბზინდა
მწარე აბზინდა (Artemisia absinthium) — ბალახოვანი მცენარე, მიეკუთვნება რთულყვავილოვანთა ოჯახს. იგი მრავალწლოვანი 2 მ–მდე სიმაღლის მცენარეა, ნაცრისფერ–ქეჩისებრი შებუსვით, ქვედა ფოთლები გრძელყუნწიანია, ფირფიტა ფართო კვერცხისებრი ფორმის, ორმაგ–სამმაგად ფრთისებრგანკვეთილი ლანცეტა ფორმის სეგმენტებად. ზედა ფოთლები მჯდომარეა. კალათები პატარა ზომისაა, ნახევრადსფეროსებრი, შეკრებილია გრძელ საგველასებრ ყვავილედებად და ცალმხრივ მტევნებადაა დაკიდებული მოკლე საყვავილე ღერძზე. საბურველის გარეთა ფოთოლაკები ხაზური ფორმისაა, შიგნითა – ელიფსური ან უკუკვერცხისებური. ყველა მათგანი შებუსვილი და ფართო თეთრი სიფრიფანა არშიითაა შემოვლებული. ყვავილსაფარი მოფენილია ბეწვებით, ყვავილები კი შიშველია, მცენარე ყვავილობს VII-X.
მწარე აბზინდა იზრდება რუდერალურ ადგილებში, რიყეზე, გზის პირებზე, დასახლებულ ადგილებში: თუშ–ფშავ–ხევსურეთში, ჯავახეთში, თრიალეთში, მესხეთში, აფხაზეთში, სვანეთში, სამეგრელოში, თითქმის მთელ საქართველოში, მეზობელ აზერბაიჯანში და სომხეთში.
გამოიყენება მედიცინაში. მწარე აბზინდას ბალახი ოფიცინალური არომატული–მწარე საშუალებაა, რომელიც რეფლექტორულად აღაგზნებს მადას, ხელს უწყობს საჭმლის მონელებას. გამოიყენება აგრეთვე ნაღვლისდამდენად. პანკრეასის, ღვიძლისა და ნაღვლის ბუშტის პათოლიგიისას. შედის კუჭ–ნაწლავის ტრაქტის ფუნქციის გამაუმჯობესებელ წვეთებში, მადისმომგვრელ, მეტეორიზმის საწინააღმდეგო და ნაღვლისდამდენ ნაკრებებში. ამზადებენ მწარე ნაყენს, სითხოვან ექსტრაქტს, გამონაცემს. შედის დიდი ბრიტანეთის ფარმაკოპეაში, იყენებენ მრავალი ქვეყნის ტრადიციულ მედიცინაში და ჰომეოპათიაში. რაც შეეხება მამულას, ის გამოიყენება იგივე დანიშნულებით, ასევე შედის მ. ზდრენკოს მიქსტურაში და ჰომეოპათიური სამკურნალო საშუალებების ნომეკლატურაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბოტანიკა
ძვ. წ. 503
გარდაიცვალნენ
*
ტროას უნცია
ტრუას უნცია — მასის საზომი ერთეული, უდრის 31,1034768 გრამს. სახელი ფრანგულ ქალაქ ტრუადან (Troyes) მომდინარეობს. ამჟამად გამოიყენება საბანკო, საიუველირო საქმეში და ძვირფარი ლითონების მასის საზომ ერთეულად, ასევე კოსმეტიკაშიც, განსაკუთრებით ძვირფასი ინგრედიენტების გასაზომად.
ტრუას უნციის საერთაშორისო აღნიშვნები ოქროს, ვერცხლის, პლატინისა და პალადიუმისათვის შესაბამისად არის XAU, XAG, XPT, XPD.
სქოლიო
კატეგორია:მასის საზომი ერთეულები
დე-კიშუარი
დე-კიშუარი — ტბა პერუში. მდებარეობს ლა-ლიბერტადის რეგიონში, ზღვის დონიდან 3 530 მეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პერუს ტბები
Formica gibbosa
Formica gibbosa — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
გიხო-დე-გრანადილია
გიხო-დე-გრანადილია (Guijo de Granadilla) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის ტრასიერა-ტიერას-დე-გრანადილიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი —	 74,55 კმ². მოსახლეობა — 522 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
ბერციხე
ბერციხე, ადრინდელი ფეოდალური ხანის ციხესიმაგრე იმერეთის მხარეში, სოფელ გოგნის ჩრდილოეთით 3 კმ-ზე (თერჯოლის მუნიციპალიტეტი), მდინარე ქვერონას (ვახუშტის მიხედვით ქვევრულა) ხევში, შემორჩენილია ნანგრევები. აგებულია პიტალო კლდეზე. იცავდა ტყიბულიდან, მუხურიდან და რაჭიდან არგვეთისკენ მიმავალ გზებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები იმერეთის მხარეში
ალკანტარა (სებუ)
ალკანტარა (ოფიციალურად ალკანტარის მუნიციპალიტეტი; Munisipalidad sa Alcantara; Bayan ng Alcantara) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი სებუს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 16 910 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 9 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სებუს პროვინციის მუნიციპალიტეტები
ბეშქენ I ჯაყელი
ბეშქენ I ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი XI საუკუნის შუა წლებში. წყაროებში მოხსენებული პირველი ჯაყელი. თუხარისის (ციხე-ქალაქი ტაოში) ერისთავი, ჯაყის (ციხე სამცხეში) მემამულე. სავარაუდოა, რომ მასვე ეკუთვნოდა სამცხის უძველესი ადმინისტრაციული ცენტრი - ციხე-ქალაქი ოძრხე.
ჯაყელმა ფარსმან თმოგველთან ერთად მხარი დაუჭირა ლიპარიტ IV ბაღვაშს საქართველოს მეფის ბაგრატ IV-ის (1027-1072) წინააღმდეგ ბრძოლაში. სამცხის მეორე დიდმა ფეოდალმა სულა კალმახის ერისთავმა კი (სამხრეთ საქართველოს სხვა ფეოდალებთან ერთად) მეფეს უერთგულა და შეპყრობილი ლიპარიტი მიჰგვარა. ჯილდოდ ბაგრატ IV-მ მას უწყალობა ოძრხე და ციხისჯვარი. ამის შემდეგ ციხისჯვარელთა საგვარეულო ეცილება ჯაყელებს პირველობას სამცხეში. მიუხედავად ამისა, ჯაყელებმა, როგორც ჩანს, ამის შემდეგაც შეინარჩუნეს თავიანთი წარჩინებული მდგომარეობა და ჯაყის მფლობელობა XII საუკუნის 80-იან წლებამდე.
ძვ. წ. 502
გარდაიცვალნენ
*
ჯამლეთ ბაბილაშვილი
ჯამლეთ ბაბილაშვილი (დ. 9 ივლისი, 1942, საგარეჯოს რაიონი — გ. 9 ივლისი, 2017) — ქართველი იურისტი, მეცნიერი.
1969 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი სამართალმცოდნეობის სპეციალობით, ხოლო 1971 წელს ასპირანტურა. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (საგარეჯოს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „საინიციატივო ჯგუფი “.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2017 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები
ტოომას ჰენდრიკ ილვესი
ტოომას ჰენდრიკ ილვესი (დ. 26 დეკემბერი, 1953, სტოკჰოლმი, შვედეთი) — ესტონელი პოლიტიკოსი დიპლომატი და ჟურნალისტი. ევროპარლამენტის ყოფილი წევრი, სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ყოფილი ხელმძღვანელი და ამჟამად წევრი. ესტონეთის პრეზიდენტი 2006 წლის 9 ოქტომბრიდან 2016 წლის 10 ოქტომბრამდე. პრეზიდენტად აირჩიეს 2006 წლის 23 სექტემბერს მოქმედი პრეზიდენტის არნოლდ რუიტელის დამარცხების შედეგად.
ბიოგრაფია
დაიბადა შვედეთის დედაქალაქ სტოკჰოლმში, სადაც საბჭოთა რეჟიმს გაქცეულმა ილვესის მშობლებმა 1944 წელს შეაფრეს თავი. მოგვიანებით ოჯახი აშშ-ში გადასახლდა, სადაც მომავალმა პრეზიდენტმა ბავშვობისა და ახალგაზრდობის წლები გაატარა. საშუალო სკოლა 1972 წელს დაამთავრა, 1976 წელს კი დაამთავრა კოლუმბიის უნივერსიტეტი და მიიღო ფსიქოლოგიის ბაკალავრის ხარისხი, ხოლო 1978 წელს პენსილვანიის უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ კი - მაგისტრის ხარისხი.
1984-1988 წლებში მუშაობდა რადიო თავისუფლების ინგლისურენოვან განყოფილებაში. 1988-1993 წლებში კი ესტონურენოვან განყოფილებაში წამყვანად.
1991 წელს, დამოუკიდებლობის გამოცხადებისთანავე ილვესი დაბრუნდა ესტონეთის რესპუბლიკაში. 1993-1996 წწ. იყო ესტონეთის ელჩი აშშ-ში, კანადასა დ მექსიკაში. 1996-1998 და 1999-2002 წწ. ეკვა ქვეყნის საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობა. 2004-2006 წლებში ევროპარლამენტის წევრია. 2006 წლიდან კი ქვეყნის პრეზიდენტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესტონეთის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:ესტონელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 26 დეკემბერი
ბობი როზენფელდი
ფენი „ბობი“ როზენფელდი (დ. 28 დეკემბერი, 1904 – გ. 14 ნოემბერი, 1969) – კანადელი სპორტსმენი, რომელმაც მოიპოვა ოქროს მედალი 4 x 100 მეტრზე ესტაფეტაში და ვერცხლის მედალი 100 მეტრზე 1928 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, ამსტერდამი. ის იყო კალათბურთის, ჰოკეის, სოფტბოლისა და ჩოგბურთის ვარსკვლავი. მას ბობი ვარცხნილობის გამო შეარქვეს. 1949 წელს როზენფელდს უწოდეს „ნახევარი საუკუნის საუკეთესო კანადელი ქალი სპორტსმენი“. ბობი როზენფელდის ჯილდო მის პატივსაცემად შეიქმნა. 1996 წელს იგი შეიყვანეს ონტარიოს დიდების სპორტულ დარბაზში.
პირადი ცხოვრება
როზენფელდი, რომელიც ებრაელი იყო, დაიბადა 1904 წლის 18 დეკემბერს ეკატერინოსლავში, რუსეთის იმპერიაში (ახლანდელი დნიპრო, უკრაინა). ჩვილობისას, მშობლებთან და უფროს ძმასთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა ბარიში, კანადაში. მამამისი, მაქს როზენფელდი, მართავდა ჯართის ბიზნესს, ხოლო დედამისი სარა, რომელმაც კიდევ სამი გოგონა გააჩინა, დიასახლისი იყო.
პარაფეევკა
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 40 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელებეიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია აქსაკოვო, რომელიც დაშორებულია 7 კმ-ით.
ბობი როზენფელდი
პირადი ცხოვრება
ფენი სწავლობდა ცენტრალურ სკოლასა და ბარის კოლეჯის ინსტიტუტში, სადაც მან გამოიჩინა თავი სპორტში, მათ შორის კალათბურთში, სოფტბოლში, ლაკროსში, ჰოკეისა და ჩოგბურთში.
პარაფეევკა
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (32%).
ბობი როზენფელდი
პირადი ცხოვრება
1922 წელს როზენფელდის ოჯახი გადავიდა ტორონტოში,
პარაფეევკა
სქოლიო
კატეგორია:ბელებეის რაიონის სოფლები
ბობი როზენფელდი
პირადი ცხოვრება
როზენფელდი გარდაიცვალა 1969 წლის 13 ნოემბერს, ტორონტოში და დაკრძალულია ლამბტონ მილსის სასაფლაოზე ჰამბერ ველის სოფელში.
სპორტული კარიერა
როზენფელდი გამოდიოდა მრავალ სპორტში, მათ შორის მძლეოსნობაში, ყინულის ჰოკეიში, კალათბურთში, სოფტბოლში, ფასტბოლში, ლაკროსში, გოლფი, ჩქარ სრიალსა და ჩოგბურთში. ერთმა ავტორმა, როზენფილდის მრავალფეროვან სპორტულ კარიერაზე კომენტარის გაკეთებისას, დაწერა: „ყველაზე ეფექტური გზა ბობი როზენფელდის კარიერის შესაჯამებლად... არის იმის თქმა, რომ იგი კარგად ვერ ცურავდა“.
1949 წელს როზენფელდი შეიყვანეს კანადის დიდების სპორტულ დარბაზში. იგი გახდა ერთ-ერთი პირველი ქალი, რომელსაც ასეთი პატივი ერგო. 1950 წელს მას მიენიჭა „ნახევარი საუკუნის საუკეთესო კანადელი ქალი სპორტსმენის“ ჯილდო.
1978 წელს კანადურმა პრესამ დაამკვიდრა ყოველწლიურად ბობი როზენფელდის ჯილდოს წარდგენა. ეს არის ჯილდო, რომელიც გადაეცემა კანადის წლის სპორტსმენ ქალს.
ჰოკეი
როზენფელდი იყო ჰოკეის მოთამაშე 1920-იან წლებში და მას ქალთა ჰოკეის სუპერქალი უწოდეს.1924 წელს მან ხელი შეუწყო ლედი ონტარიოს ჰოკეის ასოციაციის ჩამოყალიბებას.
როზენფელდმა იასპარეზა ჰოკეის საჩემპიონო გუნდში 1928 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში მძლეოსნად დებიუტის შემდეგ. ის 1927 და 1929 წლებში იყო ონტარიოს ჩემპიონის, ტორონტო პატერსონ პეტსის ცენტრი. ისინი იყვნენ ჩრდილოეთ ტორონტოს ქალთა ქალაქის ლიგის ნაწილი. იგი ითვლებოდა ყველაზე გამორჩეულ ქალთა ჰოკეის მოთამაშედ მთელ ონტარიოში 1931-1932 წლებში.
ჩოგბურთი
1924 წელს, როზენფელდმა მოიპოვა ტორონტოს ქალთა ბალახის კორტების ჩოგბურთის ჩემპიონატის ტიტული, მიუხედავად იმისა, რომ მხოლოდ იგი სპორტით ახალი დაკავებული იყო.
სირბილი
1923 წელს, როზენფელდის სოფტბოლის თანაგუნდელებმა ურჩიეს, მონაწილეობა მიეღო სირბილის შეჯიბრში სპორტულ კარნავალზე, ბივერტონში. მან იასპარეზე 100 იარდზე (91 მ) სპრინტში და დაამარცხა კანადის ჩემპიონი, როზა გროსი. მოგვიანებით, იმავე წელს, მან დაიწყო უფრო ინტენსიურად ვარჯიში და იასპარეზა კანადის ეროვნულ გამოფენასა და ონტარიოში ქალთა პირველ ჩემპიონატზე მძლეოსნობაში.
1925 წლის ონტარიოს ქალთა ჩემპიონატზე, ერთდღიან გამოსვლაში, როზენფელდმა პირველი ადგილი დაიკავა ბადროს ტყორცნაში, ბირთვის კვრაში, ბარიერებზე ხტომასა და სიგრძეზე ხტომაში. მან ასევე დაიკავა მეორე ადგილი შუბის სროლაში. 1920-იანი წლების შუა ხანებში მას ეროვნული რეკორდები ჰქონდა ღია ესტაფეტაზე გუნდთან ერთად, აგრეთვე ბადროზე, შუბის სროლასა და ბირთვის კვრაში.
ოლიმპიადა
1928 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების გამოსაცდელების დროს როზენფელდმა დაამყარა კანადის მრავალი რეკორდი.
მოგვიანებით მან იასპარეზა 1928 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე, როგორც სპრინტერმა. ეს იყო პირველი თამაშები, რომელშიც ქალებს უფლება მიეცათ მონაწილეობა მიეღოთ. მისმა გუნდმა ოქროს მედალი მოიპოვა 4 × 100 მ ესტაფეტაში. მან 91 მეტრის სპრინტში მეორე, ხოლო 800 მეტრზე სირბილზე მეხუთე ადგილი დაიკავა. მან „მეტი ქულა დააგროვა თავისი ქვეყნისთვის, კაცმა თუ ქალმა, ვიდრე ნებისმიერმა სპორტსმენმა თამაშებზე..“
სპორტიდან წამოსვლა
ოლიმპიურ თამაშებზე ასპარეზობიდან ერთი წლის შემდეგ, როზენფელდს განუვითარდა მძიმე ართრიტი, ამ მდგომარეობამ აიძულა იგი შეეწყვიტა ასპარეზობა 1933 წელს, თუმცა აგრძელებდა სპორტში მონაწილეობას, როგორც „მწვრთნელი, აღმასრულებელი ან მენეჯერი ქალთა სპორტის სხვადასხვა გუნდებში“.
ბეშქენ II ჯაყელი
ბეშქენ II ჯაყელი (გ. 1118) — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი XI საუკუნის ბოლოს და XII საუკუნის დასაწყისში. ჯაყის (სამცხის ციხე) მემამულე, დავით აღმაშენებლის (1089-1125)მოხელე, ჯავახეთის გამგებელი. სავარაუდოა, რომ თუხარისის ერისთავის ბეშქენ I ჯაყელის შვილიშვილი და ყველის ერისთავის მურვან ჯაყელის შვილი იყო. დაიღუპა ჯავახეთში შემოჭრილ თურქებთან ბრძოლაში.
სან-კრისტობალის დეპარტამენტი
სან-კრისტობალის დეპარტამენტი (Departamento San Cristóbal) — დეპარტამენტი არგენტინაში, სანტა-ფეს პროვინციაში.
ლა-გრანხა (კასერესი)
ლა-გრანხა (La Granja) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის ტრასიერა-ტიერას-დე-გრანადილიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი —	 15 კმ². მოსახლეობა — 323 კაცი (2020 წ.).
ბობი როზენფელდი
სპორტული ჩართულობა
1934 წელს როზეფელდი იყო კანადის ქალთა მძლეოსნობის გუნდის მწვრთნელი ერთა თანამეგობრობის თამაშებზე ლონდონში, ინგლისი.
ლა-გრანხა (კასერესი)
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
ბობი როზენფელდი
სპორტული ჩართულობა
1934 წლიდან 1939 წლამდე როზენფელდი იყო ონტარიოს ქალბატონების ჰოკეის ასოციაციის პრეზიდენტი. 1936 წლის ბოლოს იგი ორგანიზაციის პრეზიდენტის, მდივნისა და ხაზინადარის როლს ასრულებდა. 1937 წლიდან 1939 წლამდე ის ასევე მუშაობდა დომინიონის ქალთა მოყვარულთა ჰოკეის ასოციაციის პრეზიდენტად, მირტლ კუკ-მაკგოუანისა მერი დანმას შემდეგ.
1939 წლის გაზაფხულზე როზენფელდი იყო ლენგლის ლეიქსიდის სოფტბოლის გუნდის მენეჯერი. გუნდმა მედისონ სკვერ გარდენში 14000 გულშემატკივრის წინაშე საგამოფენო თამაში გამართა.
ჟურნალისტიკა
1937 წელს როზენფელდმა ყურადღება მიაპყრო ჟურნალისტიკას. იგი მუშაობდა სპორტულ მიმომხილველად The Globe and Mail-ში დაახლოებით ოცი წლის განმავლობაში, ემხრობოდა ქალების უფრო მეტ მონაწილეობას სპორტში და უფრო მეტ გოგონების ფიზიკური აღზრდის პროგრამებს სკოლებში. 1937 წელს მან წარადგინა სვეტი სახელწოდებით „ქალური სპორტული რგოლი“, სადაც „აშუქებდა არა მხოლოდ სპორტულ ამბებს, არამედ ეწინააღმდეგებოდა სტერეოტიპს, რომ სპორტი ქალებს არაქალურს ხდის“. 18 წლის განმავლობაში როზენფელდი აშუქებდა ქალთა სპორტს. მისი ბოლო სვეტი გამოჩნდა 1958 წლის 3 დეკემბერს, მაგრამ მან განაგრძო მუშაობა გაზეთში 1966 წლამდე.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1969 კატეგორია:დაბადებული 1904 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 13 ნოემბერი კატეგორია:კანადელები კატეგორია:კანადელი ქალები კატეგორია:კანადელი სპორტსმენები
სან-კრისტობალის დეპარტამენტი
არგენტინის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2001 წელს დეპარტამენტის მოსახლეობა 64 935 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 14 850 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-ფეს პროვინციის დეპარტამენტები
ჭანჭახი (მდინარე)
ჭანჭახი — მდინარე საქართველოში, ონის მუნიციპალიტეტში, რიონის მარცხენა შენაკადი. სათავე აქვს რაჭის კავკასიონის მთავარი ქედის სამხრეთ კალთაზე, მყინვარ ჭანჭახზე, ზღვის დონიდან 3025 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 21,6 კმ, აუზის ფართობი 185 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმის, მიწისქვეშა და მყინვარული წყლით. დამახასიათებელია წყალდიდობა აპრილიდან ოქტომბრამდე და წყალმცირობა ნოემბრიდან აპრილამდე. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 7,77 მ³/წმ.
ლიტერატურა
კატეგორია:რიონის შენაკადები კატეგორია:რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის მდინარეები
The Best of Syd Barrett: Wouldn't You Miss Me?
The Best of Syd Barrett: Wouldn't You Miss Me? — სიდ ბარეტის სიმღერების კომპილაციური ალბომი, გამოცემული 2001 წელს. მასში შეტანილია ბარეტის ორ სოლო ალბომში შეტანილი სიმღერების ნაწილი და სხვა იშვიათი სიმღერები. დამატების სახით წარმოდგენილია „Two Of A Kind“, რომელიც ჩაწერილი იქნა ჯონ პილის 1970 წლის რადიოგადაცემისათვის. პირველად გამოქვეყნდა „Bob Dylan Blues“, რომელიც დეივიდ გილმორის პირად არქივებში ინახებოდა.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორია სიდ ბარეტი, გარდა მითითებულისა.
სამკურნალო ბურბუშელა
სამკურნალო ბურბუშელა, ბაბუაწვერა – Taraxacum officinale Nigg, ოჯ. რთულყვავილოვანნი – Asteraceae (Compositae), მრავალწლოვანი ბალახია. საყვავილე ღერო 10–30 სმ სიმაღლისაა, შეუფოთლავი, ღრუიანი, ყვავილობისას მხოლოდ კალათის ქვეშაა მატყლისებრი ბეწვით მოფენილი. გარდა ამისა, მთელ სიგრძეზე აბლაბუდისებრი ბეწვებითაა შემოსილი. ფოთლები ყველა ფესვთანურია, როზეტად შეკრებილი. მოხაზულობით მოგრძო უკულანცეტა ფორმისაა, 5–20 სმ სიგრძისა და 1–3 სმ სიგანის, ბურბუშელასებრ ან ჩანგლისებრ–ფრთისებრ განკვეთილია სამკუთხა კიდემთლიან ან დაკბილულ, გადახრილ ნაკვთებად, შიშველია ან ქვედა მხარეზე ოდნავ შებუსვილი. საბურველის გარეთა ფოთოლაკები მოგრძო კვერცხისებრიდან ხაზურ–ლანცეტამდეა, შიგნითა ხაზურ ფოთოლაკებზე უფრო ფართოა და ოდნავ მოკლე. ყველა ფოთოლაკი მწვანეა ან მონაცრისფრო–მწვანე, ყვავილები ენისებრია, ორსქესიანი, მოოქროსფრო ან ღია ყვითელი ფერის, განლაგებულია ღეროს წვერში. ნაყოფი თესლურია, მოგრძო უკუკვერცხისებრი, თეთრი ქოჩორით. მცენარე ყვავილობს IV-X.
ასკაროვო (აბზელილოვოს რაიონი)
ასკაროვო (Асҡар; Аскарово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონისა და ასკაროვოს სასოფლო საბჭოს ადმინისტრაციული ცენტრი.
სამკურნალო ბურბუშელა
პოლიმორფული სახეობაა, სარეველა, იზრდება მდელოებზე, რუდერალურ ადგილებზე, დაბლობებში, იმერეთში, აჭარაში, ქართლში, მთიულეთში, მესხეთში. საერთო გავრცელება – დას. ევროპა, იაპონია, ინდოეთი, აშშ. ზოგჯერ შეტანილია კულტურაში. მედიცინაში გამოყენება. ფესვები გამოიყენება როგორც მწარე, კუჭ–ნაწლავის ატონიისას, მადის დაკარგვის, თირკმლების, ღვიძლის, ნაღვლის სადინარების დაავადებისას. აუმჯობესებს ორგანიზმში ნივთიერებათა ცვლას. ფესვები შედის მადისმომგვრელ, ნაღვლმდენ, შარდმდენ ნაკრებებში. ამზადებენ ნახარშს, სქელ ქსტრაქტს; ფოთლებს ხმარობენ სალათის სახით, როგორც ვიტამინებით მდიდარ საკვებს, გამოიყენება ლუდის, ლიქიორების წარმოებაში. ჰომეოპათიაში ხმარობენ მცენარის აყვავებამდე დამზადებულ ბალახს. ფესვი შედის მრავალი ქვეყნის ფარმაკოპეაში; უკანასკნელ ხანებში ფოთლებს აღმოაჩნდა რადიოპროტექტორული აქტივობა და შეიტანეს ასეთი დანიშნულების ნაკრებში.
ასკაროვო (აბზელილოვოს რაიონი)
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 7 634 ადამიანი.
სამკურნალო ბურბუშელა
ლიტერატურა: 1. ლინა ერისთავი. "ფარმაკოგნოზია". თბ., 2005 2. ლალი დათეშიძე. საქართველოში სამედიცინო მცენარეთა წარმოების ინფრასტრუქტურის  განვითარების საკითხები. "მეცნიერება:. თბილისი.2000 წ. ევრაზიის ფონდის გრანტი,USAID - ის რესურსები. მხარდაჭერა: ACDI - VOCA (USAID      resources) together with GEPA, BESO (British Executive Service Overseas) - TACIS program (United kingdom)  3. Lali Dateshidze and co - authors. WHO Global Atlas of Traditional, Complementary and Alternative Medicine. World Health     Organization, Centre for Health Development, Kobe, Japan. მხარდაჭერა: ბრიტანეთის საბჭოები, ოქსფორდის უნივერსიტეტის     მცენარეთა მეცნიერების დეპარტამენტი. 4. დათეშიძე ლალი, შენგელია არჩილ, შენგელია ვასილ; ,,ქართული სამედიცინო ენციკლოპედია". მეორე დეპო - გამოცემა. ჟურნალი ,,ექსპერიმენტული და კლინიკური მედიცინა". N: 28. 2006. დეპონენტი პროფესორ თეიმურაზ ჩიგოგიძის საერთო რედაქციით. სარედაქციო კოლეგია: ჭუმბურიძე ვახტანგ, კორძაია დიმიტრი, მალაზონია მარინა, ვაჭარაძე კახა, ტყეშელაშვილი ბესარიონ. 5. დათეშიძე ლალი, შენგელია არჩილ, შენგელია ვასილ. ,,ქართული სამედიცინო ენციკლოპედია". თბილისი, 2005. ,,ტექინფორმის" დეპონენტი N: 1247. თეიმურაზ ჩიგოგიძის რედაქციით. 6. ლალი დათეშიძე, არჩილ  შენგელია. სტატია  ჟურნალში ”მცენარეთა მეცნიერებები:2009 წ. 7. ხიდაშელი შ., პაპუნიძე ვ.,  საქართველოს ტყის სამკურნალო მცენარეები. ბათუმი. 1980  8. ქსე 9. შენგელია ზურაბ.სამკურნალო მცენარეთა კულტურა საქართველოში - თბ.: საბჭ. საქართველო, 1983 10. საქართველოს ფლორა. I -  XI ტომი. თბილისი. 1971 - 1987 წ.
ასკაროვო (აბზელილოვოს რაიონი)
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (90,5 %).
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
ძვ. წ. 501
გარდაიცვალნენ
*
გუანტანამო
განვითარებულია სოფლის მეურნეობა. გუანტანამოს მახლობლად არის შაქრის ლერწმის პლანტაციები, მოჰყავთ აგრეთვე ყავა, რომლებიც შეადგენენ ეკონომიკის ტრადიციულ სფეროს. მუნიციპალიტეტის ჩრდილოეთი ნაწილი მთაგორიანია, სადაც აღმართულია სიერა-მაესტრას შტოქედები. ქალაქიდან დაახლოებით 15 კილომეტრის მოშორებით მდებარეობს გუანტანამოს უბე, სადაც განლაგებულია აშშ-ის კონტროლირებადი გუანტანამოს დიდი სამხედრო-საზღვაო ბაზა (საიჯაროა 1903 წლიდან). გუანტანამო დაარსდა 1819 წელს.
საავტომობილო გზით უკავშირდება ქალაქ ბარაკოასა და სანტიაგო-დე-კუბას.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ქალაქები
30 იანვარი
30 იანვარი — გრიგორიანული კალენდრის 30-ე დღე. წლის ბოლომდე დარჩენილია 335 დღე (ნაკიან წელში - 336).
იხილეთ აგრეთვე
სხვა თვეები:
0130
სვერდლოვსკის ოლქი
სვერდლოვსკის ოლქი (Свердловская область) - რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი. შედის რუსეთის ურალის ფედერალურ ოკრუგში.
გეოგრაფია
ოლქს ესაზღვრება ჩრდილოეთიდან კომის რესპუბლიკა და ხანტი-მანსის ავტონომიური ოკრუგი, დასავლეთიდან პერმის მხარე, აღმოსავლეთიდან ტიუმენის, სამხრეთიდან კი კურგანისა და ჩელიაბინსკის ოლქები და ბაშკირეთი.
მოსახლეობა
2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობს:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სვერდლოვსკის ოლქი კატეგორია:რუსეთის ფედერაციის ოლქები
Formica glabra
Formica glabra — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ციხისსოფელი
ციხისსოფელი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ანანურის თემში.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 8 ადამიანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ძვ. წ. 500
გარდაიცვალნენ
*
ვალენსია (ტბა, პერუ)
ვალენსია — ტბა პერუში. მდებარეობს მადრე-დე-დიოსის რეგიონში, ზღვის დონიდან 500 მეტრზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერუს ტბები
რამათ-განი
რამათ-განი (ივრ. רָמַת גַּן) — ქალაქი ისრაელში, თელ-ავივის რაიონში, შედის გუშ-დანის მეტროპოლიურ ზონაში. ესაზღვრება თელ-ავივს, ბნეი-ბრაკს და გივატაიმს. სახელი რამათ-განი ივრითიდან ითარგმნება როგორც ბაღის გორა.
კატეგორია:ისრაელის ქალაქები
ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის დროშა
მინი|მარჯვნივ|200 პქ|ხელვაჩაურის დროშა ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის დროშა —  ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2012 წლის 29 აგვისტოს, № 18 დადგენილებით.
აღწერილობა
დროშა ვერტიკალურად გაყოფილია ორ თანაბარ ნაწილად; პირველი ნაწილი ჰორიზონტალურად ტეხილად არის გაყოფილი თანაბარ ნაწილებად: მეწამულ და ზურმუხტოვან ველებად. მეორე ნაწილის ლაჟვარდოვან ველს ჰორიზონტალურად ყოფს სამი ვერცხლის სარტყელი. დროშის პროპორციაა 2:3.
პახარი (ბაშკირეთი)
პახარი  (Пахарь; Пахарь) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელებეის.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 414 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელებეიდან დაშორებულია 22 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია აქსაკოვო, რომელიც დაშორებულია 10 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (56%).
ენ ასქიუ
მინი|ენ ასქიუს ცოცხლად დაწვის ილუსტრაცია ენ ასქიუ (Anne Askew; დ. 1521 - გ. 16 ივლისი, 1546) — ინგლისელი მწერალი, პოეტი და პროტესტანტი მოწამე, რომელიც დაწვეს კოცონზე ერესის გამო.
ბიოგრაფია
ენ ასქიუ დაიბადა 1521 წელს ლინკოლნშირში. მამისი უილიამ ასქიუ, იყო მდიდარი მიწის მესაკუთრე, რომელიც მსახურობდა მეფე ჰენრი VIII ტიუდორის სასამართლოში. იგი ისტორიაში შევიდა, როგორც ანა ბოლეინის სასამართლო პროცესის ერთ-ერთი ნაფიცი მსაჯული. ენი ხუთი შვილიდან მეოთხე იყო. ორი ალალი ძმისა და ორი ალალი დის გარდა, მას ორი ნახევარძმაც ჰყავდა. იგი ასევე დაკავშირებული იყო რობერტ ასკესთან, მეფის წინააღმდეგ წმინდა მომლოცველთა აჯანყების ლიდერთან. უილიამ ასქიუ გეგმავდა თავისი უფროსი ქალიშვილის, მართას, თომას კაიმზე დაქორწინებას. თუმცა მართა ქორწილამდე გარდაიცვალა. მაშინ მამამ გადაწყვიტა ენის დაქორწინება თომასზე, რათა ნიშნობისგან მიღებული ფული შეენარჩუნებინა. ენი მაშინ 15 წლის იყო.
ენი იყო ერთგული პროტესტანტი, რომელიც კითხულობდა ბიბლიას, იმახსოვრებდა მონაკვეთებს და მთელი ცხოვრება პროტესტანტიზმის ერთგული დარჩა. ენის ქმარი კათოლიკე იყო და მათთვის რთული იყო ერთმანეთთან ურთიერთობა. ენმა ორი შვილი გააჩინა, სანამ ქმარი რელიგიური რწმენის გამო სახლიდან გააგდებდა მას. თუმცა, უცნობია, შეძლეს თუ არა ბავშვებმა გადარჩენა და გაზრდა. ენის არც ერთი თანამედროვე არ ახსენებს მათ. სანამ თომასი ენს სახლიდან გააგდებდა, ასქიუ განქორწინებას ცდილობდა.
უსახლკაროდ დარჩენის შემდეგ ენი საცხოვრებლად ლონდონში გადავიდა. იქ ის შეხვდა სხვა პროტესტანტებს და განაგრძო ბიბლიის შესწავლა. მან ქმრის სახელის ნაცვლად ქალიშვილობის სახელის გამოყენება ამჯობინა. ლონდონში ყოფნისას ენი მქადაგებელი გახდა.
1545 წლის მარტში, ქმრის ბრძანებით, ასქიუ დააპატიმრეს და დააბრუნეს ლინკოლნშირში. თომასმა მოითხოვა, რომ ქალი სახლში დარჩენილიყო, მაგრამ ენი გაექცა მას და დაბრუნდა ლონდონში ქადაგების გასაგრძელებლად.
1545 წლის 10 მარტს ენ ასქიუ დააპატიმრეს. გამოძიების დაწყებამდე იგი წარდგა კომისიის წინაშე. ამის შემდეგ იგი ლონდონის ეპისკოპოსმა ედმუნდ ბონერმა დაკითხა. მან ბრძანა ენის 12 დღით პატიმრობა. მთელი ამ ხნის განმავლობაში იგი უარს ამბობდა რაიმეს მონანიებაზე. რამდენიმე ხნის შემდეგ ის გირაოს სანაცვლოდ გამოიყვანეს.
1546 წლის 19 ივნისს ასქიუ კვლავ დააპატიმრეს და ციხეში ჩასვეს. მომდევნო ორი დღის განმავლობაში ის დაკითხეს ჯონ დადლიმ, სტივენ გარდინერმა, თომას რისლიმ (კანცლერი) და უილიამ პეჯეტმა (მეფის მთავარი მდივანი). მათ ის სიკვდილით დასჯით შეაშინეს, მაგრამ მან უარი თქვა ერესის აღიარებასა და მისი პროტესტანტი ნაცნობების სახელების დასახელებაზე. ენი აწამეს. წამების შემდეგ მას უკვე აღარ შეეძლო დამოუკიდებლად სიარული. ესქიუს არც ერთი სახელი არ უხსენებია და ის საკანში დააბრუნეს.
1546 წლის 16 ივლისს, 26 წლის ასაკში, ენ ასქიუ კოცონზე დაწვეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1521 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1546 კატეგორია:ინგლისელი ქალები კატეგორია:ინგლისელი ქალები საქმიანობის მიხედვით კატეგორია:ინგლისელი ქალი პოეტები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ადამიანები
ალკოი (სებუ)
ალკოი (ოფიციალურად ალკოის მუნიციპალიტეტი; Munisipalidad sa Alcoy; Bayan ng Alcoy) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი სებუს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 19 186 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 8 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სებუს პროვინციის მუნიციპალიტეტები
სერესო
სერესო (Cerezo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის ტრასიერა-ტიერას-დე-გრანადილიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი —	 18 კმ². მოსახლეობა — 159 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
ტეილორ მომსენი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი მოდელები კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:დაბადებული 26 ივლისი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
დატუ-უნსაი
დატუ-უნსაი (ოფიციალურად დატუ-უნსაის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Datu Unsay) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 12 890 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 8 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ მაგინდანაოს მუნიციპალიტეტები
ჩხეიძეები
ჩხეიძეები, ჩხეტიძეები — გვარი საქართველოში („უძველესი, უწარჩინებულესი და შემძლებელი“). თავადი ჩხეიძეები „არიან ძირნი იმერეთიდან“, „კოლხეთიდან“. სარწმუნოა, რომ ამ გვარის წარმომადგენელნი „იყვნენ პირველ ჩიხორის ერისთავნი“. მემატიანეს გადმოცემით ჩიხა-ჩიხორის საერისთავო უძველესი დროიდან არსებობდა. იგი მოიცავდა მთელს მხარეს, რომელსაც „მარგვ“, ანუ „არგვეთი“ ერქვა. ლეონტი მროველის ცნობით, მარგვის ერისთავი ჯერ კიდევ ქართლის პირველი მეფის ფარნავაზის დროს ძვ.წ. 284-219 წლებში არსებობდა. ამ ერისთავს ექვემდებარებოდა ტერიტორია „მცირე მთითგან რომელ არს ლიხი, ვიდრე ზღუარამდე, ეგრისისა, რიონს ზემოთ და ვაკე“. უფრო გვიან, მარგვის ერისთავის სამფლობელოში შედიოდა თავკვერიც.
IX ს-ის ბოლოსათვის, „მატიანე ქართლისას“ თხზულებაში ჩიხას საერისთავო აღარ მოიხსენიება. ერისთავის რეზიდენცია შორაპანში გადავიდა და მასში იგივე არგვეთი და რაჭა შედიოდა. X ს-ში რაჭა ცალკე საერისთავოდ ჩამოყალიბდა. ამ დროიდან ჩიხა-მარგვის საერისთავო შორაპნის საერისთავოდ იწოდებოდა. საუკუნეების განმავლობაში აქ ერისთავებად ჩხეიძეები ისხდნენ. ჩხეიძეების იყო ციხე ქალაქი შორაპანი. აქვე იყო სათავადოს ერისმთავრის საჯდომი ადგილი, სასახლე, ციხე-სიმაგრე და კარის ეკლესია. შორაპნის საერისთავოს ერთ ნაწილი, რომელიც „პირველად არგვეთადვე წოდებული შემდგომად პყრობითა თავადთა ჩხეიძეთაგან საჩხეიძოდ ისახელა“. ამ სათავადოს ჩამოყალიბება XIV-XV - ს-ში მიმდინარეობდა.
ჩხეიძეების გერბი
მინი|283x283პქ|ჩხეიძეების გერბი მართკუთხა, ფრანგული ფარი ორადაა გაყოფილი, რომლის შუაში მოთავსებულია პატარა ფარი, რომლის ზურუმუხტისფერ ფონზე გამოსახულია ოქროს საწმისი. ფარის პირველ ნაწილში, ლაჟვარდოვან მინდორზე, ცენტრალურ ღერძზე მოთავსებულია თავადური გვირგვინი, მის ქვეშ ჰორიზონტალურად განლაგებულია ოქროს ფერი სკიპტრა, რომლის თავი მარცხნივაა გადაწვდენილი. ფარის მეორე ნაწილში, შავ ფონზე მოყვანილია ვერცხლის ფერი ციხე-სიმაგრის, შემოფარგლული ორივე მხრიდან სათოფურებიანი კოშკებით. ციხე-სიმაგრის ცენტრალური ნაწილის თავზე, მოთავსებულია მალტიური ტიპის ოქროსფერი ჯვარი. ფარი დაფარულია მეწამური ხავერდის სათავადო ყარყუმის მანტიით, ოქროსფერი მტევნებით, იმავე ფერის ფოჩით და დაგვირგვინებულია თავადური გვირგვინით.
გვარის წარმომავლობა
საქართველოში ჩხეიძეთა გვარის წარმოშობის ადგილად ითვლება ჩიხორი, ჩიხა, რომლის მფლობელად ისინი XIX საუკუნიდან იხსენებიან. მეცნიერები ფიქრობენ, რომ გვარიც ჩიხადან უნდა მომდინარეობდეს; მათი აზრით, ჩიხაიძე ჩიხეიძედ, შემდეგ ჩხეიძედ (ჩხეტიძედ) იქცა. ჩიხას ერისთავი პირველად ნახსენებია „ქართლის ცხოვრებაში“, სადაც ნათქვამია, რომ აფხაზთა მეფე გიორგი პირველმა (861-868) „დაიპყრა ქართლი და დაუტევა ჩიხას ერისთავად ძე დემეტრესი“.
პროფესორ ოლღა სოსელიას აზრით, ჩიხას ადგილმდებარეობა (ერისთავ-ჩხეიძეთა რეზიდენცია) ემთხვევა იმერეთის უძველეს ქართულ საერისთავოს მარგვს, იგივე არგვეთს, სადაც ერისთავები ჯერ კიდევ ფარნავაზის დროს იქნენ დადგენილნი და ისინი ჩხეიძის გვარს ატარებდნენ. მეცნიერი თვლის, რომ ჩიხას ერისთავის უფლებები ქართლზეც ვრცელდებოდა, მაგრამ მალე მდგომარეობა შეიცვალა. 875 წელს გარდაიცვალა აფხაზთა მეფე გიორგი I, რომლის მეუღლემ მოკლა ჩიხას ერისთავი ბაგრატი და საერისთაო კვლავ ჩხეიძეებმა (ჩხეიტიძეებმა) დაიბრუნეს. ამის შემდეგ ჩიხას საერისთავო რეზიდენცია შორაპანში გადადის, რის გამო ჩიხას ხსენება წყდება და ამიერიდან მის ადგილს შორაპანის საერისთაო იკავებს მის შემადგენლობაში შედის არგვეთი და რაჭა.
სათავადოს აღმოცენება
X საუკუნეში რაჭა ცალკე საერისთავოდ ჩამოყალიბდა, ხოლო არგვეთი შორაპანის საერისთავოს გამგებლობაში რჩება. XV საუკუნეში შორაპანის საერისთავო დაიშალა და მის ტერიტორიებს სხვადასხვა საგვარეულოები, მათ შორის ჩხეიძეები დაუფლნენ. აქედან ჩაეყარა საფუძველი ჩხეიძეთა სათავადოს აღმოცენებას. მისი ერთი წარმომადგენელი ივანე ჩხეიძე XV საუკუნეში (1488 წლიდან) რაჭის ერისთავად აღზევდა. დროთა მსვლელობაში რაჭის და იმერეთის ჩხეიძეები ერთმანეთს დაშორდნენ, რაჭის მფლობელმა ჩხეიძეებმა ნაწილობრივ გვარიც დაკარგეს და ამიერიდან ერისთავი მათ გვარად გამოცხადდა. (ანალოგიურია გურიის ერისთავების ისტორია. მათი წინაპრები აფხაზი შერვაშიძეები იყვნენ. ერთ-ერთი მათგანი გურიის ერისთავად დანიშნეს, რის შემდეგ მათი გვარი ერისთავად იქცა). თუმცა ისინი თავის თავს მუდამ ერისთავ-ჩხეიძეებს უწოდებდნენ.
ამგვარად რაჭველი ერისთავების ძირძველი გვარი ჩხეიძეა (ჩხეტიძე), რომლებიც საუკუნეების მანძილზე ჯერ რაჭის ნაწილის, ხოლო შემდეგ მთლიანად მხარის მფლობელებად ითვლებიან. რაჭის ერისთავებს ახალი რეზიდენცია წესში ჰქონდათ. აქვე ააშენეს სასახლე და ეკლესია, რის შემდეგ ამ ნაწილს ბარაკონი უწოდეს, რომელიც მტრისთვის საკმაოდ მიუდგომელ ადგილად იყო ცნობილი.
ქართულ ისტორიულ წყაროებში თავად ჩხეიძეების ანუ ჩხეტიძეების გვარის შესახებ ცნობები გვხვდება იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის აღაპებში, რომელიც თარიღდება XIV საუკუნის დასაწყისით, სადაც მოიხსენიება რუსი ჩხეტიძე. მაგრამ ის ამ დროს ცოცხალი არ არის. მისი მოღვაწეობა XIII საუკუნის მეორე ნახევარზე მოდის. რუსი ჩხეტიძის შემდეგ, 1325 წელს, გვხვდება ჩხეიძეთა საგვარეულოს წევრი გოგატი, რომელსაც მეაბჯრეთუხუცესის სახელო უკავია. გოგატი მეაბჯრეთუხუცესის შემდეგ, ჩხეიძეთა გვარის შესახებ ქართულ ისტორიულ წყაროებში დიდხანს არაფერი ჩანს. მხოლოდ 1412-1442 წლებში იხსენიება ყელგრძელ ჩხეტიძე, რომელსაც საქართველოს მეფე ალექსანდრე I დიდი (1412-1442) მოწმედ ასახელებს თავის “კარის ვაზირთა შორის”. მოგვიანებით, 1486-1488 წლების შუალედში, ამილახორის თანამდებობა ივანე ჩხეტიძეს უკავია. ამავე დროს იმერეთის მეფემ ალექსანდრე II-მ ივანე ჩხეტიძე რაჭის ერისთავად დასვა, ხოლო ამილახორის სახელო მის სახლიკაცს - სანასარს გადასცა. 1488 წელს იმერეთის მეფის ალექსანდრე II-ის მიერ გაცემულ ფალავანდიშვილთა სასისხლო სიგელში მოწმეთა შორის დასახელებულნი არიან რაჭის ერისთავი ივანე ჩხეტიძე და მისი სახლიკაცი სანასარ ამილახორი. ამავე სიგელში დასახელებულნი არიან ასევე ივანე რაჭის ერისთავის ძმები - კახაბერი და აბესალომი და ჩხეტიძეთა გვარის სხვა წევრებიც - ვახტანგი და აბესალომი.
ჩხეიძეები XVI-XVIII საუკუნეებში
თავად ქექაოზ ჩხეიძის შვილის - გორგასალის მეუღლე იყო ცნობილი მხედართმთავრის და პოლიტიკური მოღვაწის - გიორგი სააკაძის ასული, რომლის სახელი უცნობია. გიორგი სააკაძისა და თავად ჩხეიძეთა მოყვრობის შესახებ ცნობებს გვაწვდის მეფე ვახტანგ VI-ის სიგელი, რომელიც გაცემულია მოლარეთუხუცეს სეხნია ჩხეიძის სახელზე: “ჩვენ... ერანის სპასალარმან და ადრებეჟანის ბეგლარბეგმა ვახტანგ და თანამეცხედრემან ჩვენმან დედოფალთ-დედოფალმან ჩერქეზეთის ბატონის ასულმან რუსუდან, პირმშომან და სასურველმან ძემან ჩვენმან... მეფეთ-მეფემან და თვითხელმწიფემან პატრონმან შაჰნავაზმან (იგულისხმება ვახტანგ VI ვაჟი ბაქარი) შეგიწყალეთ და გიბოძეთ ესე წყალობის წიგნი და სიგელი შენ ჩვენსა ერთგულსა და წესისაებრ თავდადებით ნამსახურსა კარისა ჩვენისა მოლარეთუხუცეს სეხნიასა და შვილსა შენსა გიორგის ასე და ამა პირსა ზედა... ვითარცა ნამსახური იყავი ყადარსე ქირმანს და ისპანს და ორი შენი ძმაც ყანდაარს ჩვენს ძმას სპასალარს ქაიხოსროსათვის დაიხოცნენ. მისის სამუქფოთ ჩვენს ეს წყალობა გიყავით, ვითაცა უწინ ბედნიერს პაპაჩვენს მეფეს შანავაზს თავისი დეიდაშვილის პაპაშენის ბეჟანისათვის ქვემო ბოლნისი წყალობა ექნა და ჟამთა ვითარებით ჩვენის საქმისთვის ერეკლე მეფეს წაურთმია, ახლა რადგან პაპა-მამათა ნაქონი იყო, ჩვენც თქვენთვის გვიბოძებია ქვემო ბოლნისი”. გორგასალ ჩხეიძე, გიორგი სააკაძესთან ნათესაობის გამო, მას მხარს უჭერდა და ბოლომდე მისი ერთგული დარჩა. გორგასალ ჩხეიძე ბაზალეთის ტბასთან დამარცხებულ გიორგი სააკაძეს თურქეთში თან გაჰყვა. თურქეთში ის ცნობილი იყო ფარად-ფაშის სახელით. ეს ჩანს იოსებ თბილელის პოემიდან “დიდმოურავი”, სადაც დასახელებულია ფარად-ფაშა: “ფარად-ფაშა ხომ სიძედ მყვა, თავდადებ ჩემთვის მკვდარია”.ფარსადან გორგიჯანიძის ცნობით, როცა გიორგი სააკაძე და მისი თანხლები პირები თურქეთში ჩავიდნენ, “სამი-ოთხი საფაშო სარჩოდ გაუჩინეს, დიდნი პატივი დასდვეს”. ერთ-ერთი საფაშოს ფაშად, როგორც ჩანს, გორგასალ ჩხეიძე უნდა ვივარაუდოდ.
XVI-XVII საუკუნეებში ეს საგვარეულო თავისი ინტელექტის გაფურჩქვნისა და ძლიერების ზენიტს აღწევს და იმერეთის სამეფოში (ნაწილობრივ ქართლშიც), როგორც სასულიერო, ისე საერო სფეროშიც დომინირებს. თავად ჩხეიძეებს უჭირავთ ისეთი მნიშვნელოვანი სახელოები, როგორიცაა: კათალიკოსი, მიტროპოლიტი, მთავარეპისკოპოსი, მეფის კარზე: ამილახორი, მანდათურთუხუცესი, სახლთუხუცესი, მსაჯულთუხუცესი, მოლარეთუხუცესი. ამ დროს იმერეთის სამეფოში მოღვაწეობდა აფხაზთა (დასავლეთ საქართველოს) კათალიკოსი ევდემონი (1557-1578). XVI საუკუნის მეორე ნახევარში კათალიკოს ევდემონ ჩხეტიძის ზეობაში მოხდა საკათალიკოსო ტახტის მუდმივად ბიჭვინთიდან გელათში გადმოტანა. კათალიკოს ევდემონ ჩხეტიძე ცნობილი პიროვნება იყო დასავლეთ საქართველოს ისტორიაში. მის სახელთან დაკავშირებულია მრავალი ხელნაწერის გადაწერა, გელათის სამონასტრო კომპლექსის საამშენებლო-სარესტავრაციო სამუშაოები, მოკვის საყდრისა და ბიჭვინთის ღვთისმშობლის ხატის “შემკობა” და სხვ. კათალიკოს ევდემონის ფრესკული გამოსახულება შემორჩენილია გელათის ღვთისმშობლის ტაძრის ჩრდილოეთ კედელზე საქართველოს მეფის დავით IV აღმაშენებლისა და იმერეთის მეფის ბაგრატ III-ის შორის. კათალიკოს ევდემონი დაკრძალულია გელათში “საფლავსა შინა მეფეთასა”, წმინდა გიორგის ეკლესიაში.
XVII-XVIII საუკუნეების მიჯნაზე, ისტორიულ დოკუმენტებში ჩანს თავადი გაბრიელ ეგორის ძე ჩხეიძე, რომელიც 1699 წელს მოსკოვში გამგზავრებულა და იქ საცხოვრებლად დარჩენილ იმერეთის მეფე არჩილ II-ის “სახლში გაზრდილი და დაბერებულია”. მან რუსეთში გაატარა დარჩენილი სიცოცხლე ვაჟიშვილებთან (მატვეი, ალექსანდრე, ივანე) ერთად და მოღვაწეობდა როგორც მწიგნობარი და მთარგმნელი.
XVII საუკუნიდან რაჭის ერისთავებმა, რომლების ადრე იმერეთის მეფეს ვასალურად ემორჩილებოდნენ, ერთგვარ დამოუკიდებლობას მიაღწიეს. მათ მეფე კი აღარ ნიშნავდა ერისთავად, არამედ ეს ტიტული გადადიოდა მემკვიდრეობით მამიდან შვილზე უფროსობის მიხედვით. უფლებების ასეთმა გაზრდამ ხელი შეუწყო მეფისადმი რაჭის ერისთავების დაუმორჩილებლობას, რასაც ერთი მხრივ მეფეებთან, მეორე მხრივ, რაჭის თავადებთანაც გამუდმებული ქიშპი და შუღლი მოჰყვა.
ამ შინაგანი ბრძოლის შედეგად გაენათელ ეპისკოპოს-ყოფილს გედევანს, რომელმაც ძმისწულ პაპუნას ცოლი წაართვა, იმერეთის მეფე ალექსანდრე V-მ საერისთავო მამული უბოძა, ხოლო თავად გედევანს ბარის ერისთავი უწოდა. ასე გაჩნდნენ იმერელი ერისთავები, რომლებიც ჩხეიძის გვარს აღარ ატარებდნენ. სამეფო კარის მიზანი იმერელი და რაჭის ერისთავების დაპირისპირება იყო, თუმცა ამას შედეგი არ მოჰყოლია, რაჭის ერისთავები კვლავ მძლავრობდნენ და მათ მეფე ალექსანდრე V-ის რამდენიმეჯერ ტახტიდან განდევნაც კი შეძლეს (1741 წ.) თუმცა დროებით.
ამის შემდეგ იცვლებოდნენ იმერეთის მეფეები და იცვლებოდა მათი დამოკიდებულება რაჭის ერისთავ-ჩხეიძეებთან. სოლომონ I-მა 1769 წელს საერთოდ გააუქმა რაჭის საერისთავო და მისი მამულები სამეფო საკუთრებად გამოაცხადა, ნაწილი, ყმა-გლეხებიანად თავის ერთგულ წერეთლებს უბოძა, ერისთავები კი სასტიკად დასაჯა. როსტომ რაჭის ერისთავსა და მის შვილებს თვალები დასთხარა. 1784 წელს იმერეთის სამეფო ტახტზე დავით გიორგის ძე ავიდა, რაჭის საერისთავო აღადგინა და თურქეთს შეფარებული თავისი მოყვარე-ნათესავები, ჯერ კიდევ ცოცხალი რაჭის ერისთავის როსტომის შვილები, კერძოდ „ქიორ-ბეგი“ (გიორგი) რაჭის ერისთავად დასვა, თუმცა ეს დაწინაურება ხანმოკლე აღმოჩნდა. გიორგი ოსეთში ლაშქრობის დროს მოკლეს და ერისთავის ადგილი გიორგის შვილმა ანტონმა დაიკავა, მაგრამ დიდხანს არც მისი ბატონობა გაგრძელდა. მალე იმერეთის სამეფო ტახტზე სოლომონ II ავიდა. მან ერისთავები შეიწყალა, მაგრამ რაჭის საერისთავო მანაც სამეფო საკუთრებად გამოაცხადა, ხოლო ბარაკონი თავის ერთგულ სოლომონ ლიონიძეს გადასცა.
ყველაფერს წერტილი დაესვა 1810 წელს, როდესაც რუსების ხელით დატყვევებული სოლომონ II მათ გაექცა და ოსმალეთს შეაფარა თავი. ფაქტობრივად სამეფო გაუქმდა და იმერეთში რუსული წყობილება დამყარდა. იმპერიის ერთგულად ანტონ გიორგის ძე ერისთავს რუსებმა რაჭის მაზრაში რამდენიმე სოფელი აჩუქეს, თუმცა რაჭის საერისთავო აღარ არსებობდა და ანტონი ჩვეულებრივ თავადის უფლებებით სარგებლობდა.
რაჭის საერისთავოს ტერიტორია, რომელიც ჩხეიძეებმა ჩაიბარეს ძალზე შეკვეცილი იყო, იგი რაჭის მხოლოდ რამდენიმე სოფელს მოიცავდა და თანაც მასში თაკვერი აღარ შედიოდა, მაგრამ მათ თანდათან იწყეს ყმა-მამულის შემოკრება და XVIII საუკუნის ნახევრისთვის რაჭის თითქმის მთელ ტერიტორიას ფლობდნენ. გაფართოვდა ერისთავთა არა მარტო სამფლობელო, არამედ უფლებებიც, გაიზარდა მათი ძლიერება და დამოუკიდებლობისკენ სწრაფვაც. რაჭის ერისთავები შოშიტა II (1661-1684), პაპუნა II (1684-1696), შოშიტა III (1696-1732), გრიგოლ (1732-1743), ვახტანგ (1743-1750), როსტომ (1750-1769) დიდი გავლენით სარგებლობდნენ ლიხთ-იმერეთში და ლიხთ-ამერეთშიც. მათ ანგარიშს უწევდნენ, იცნობდნენ და აფასებდნენ მეზობელ ქვეყნებშიც. ნიშანდობლივია, რომ 1651 წელს იმერთა მეფის ალექსანდრე III-ის მიერ რუსთა ხელმწიფის ერთგულების ფიცის წიგნზე ხელის მოწერისას გამართულ დარბაზობას პაპუნა I რაჭის ერისთავი არ დასწრებია. ამ წიგნზე მას იმერეთიდან რუსეთისაკენ მიმავალმა ელჩებმა რაჭაში, საკუთარ რეზიდენციაში მოაწერინეს ხელი მისთვის საგანგებოდ დატოვებულ პირველ ადგილზე, მეფე ალექსანდრე III-ის საერო კარისკაცთაგან.
ჩხეიძეთა ქართლის შტოს მიეკუთვნებოდა ცნობილი ისტორიკოსი - მოლარეთუხუცესი სეხნია ჩხეიძე, რომლის კალამს ეკუთვნის ისტორიული თხზულება “ცხოვრება მეფეთა”, სადაც აღწერილია ქართლ-კახეთის და ირანის ისტორიული მოვლენები, რომლის უშუალო მონაწილე თვითონ ავტორი იყო, იგი იყო აგრეთვე ქართლის სამეფოს დიპლომატი.
ჩხეიძეები აჭარაში
ჩხეიძე-ერისთავები საქართველოს სხვა კუთხეებში, მათ შორის აჭარის სოფელ აქუცაშიც დამკვიდრდნენ. მეცნიერის, ფილოლოგისა და ისტორიკოსის, წარმოშობით აქუცელი ჯემალ ჩხეიძის მონათხრობიდან ირკვევა, რომ რაჭის ერისთავების ერთ-ერთი შტო, კერძოდ ორი ძმა ჩხეიძე-ერისთავეი სოფელ აქუცაში მე-18 საუკუნის 50-60-ან წლებში ჩამოსულან. მათთვის ოსმალეთის სულთანს ნასოფლარი აქუცა უბოძებია. აქ ძმები ცალ-ცალკე დასახლებულან და ორი ოჯახი შეუქმნიათ. შემდეგ მოუწვევიათ აქედან აყრილი მოსახლეობა, აგრეთვე სხვა სოფლებში მცხოვრები რამდენიმე გვარეულობა, დაურიგებიათ მათთვის მიწები და სოფელი კვლავ გაუცოცხლებიათ.
10-15 წლის შემდეგ ერთი ძმა საკუთარი სურვილითა თუ არმიაში გაწვევის მიზეზით ოსმალეთში წასულა. ვარაუდით, ეს პიროვნება ხოსრო (ქაიხოსრო) როსტომის ძე ერისთავი ჩხეიძე უნდა იყოს. მას აქუცაში დაუტოვებია ცოლი და ორი შვილი, ქალ-ვაჟი, ოსმალეთში ახალი ოჯახი შეუქმნია და სულთნის კარზე ძალზე დაწინაურებულა.