cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რეი რიარდონი
ადრეული კარიერა
რეიმ სნუკერის თამაში განაგრძო და 1949 წელს მოიგო სამოყვარულო ტურნირი — News of the World Championship. ერთი წლის შემდეგ რიარდონს დაემორჩილა მოყვარულთა შორის უელსის ჩემპიონის ტიტულიც, რომელიც შემდეგ მან კიდევ 5-ჯერ მოიპოვა. როდესაც უელსელი კვლავ ტრედეგარში გადავიდა, მან დაიწყო საჩვენებითი მატჩების მოწყობა სხვა ნიჭიერ მოთამაშესთან, კლიფ უილსონთან, და ეს მატჩები ყოველთვის ბევრ მაყურებელს იზიდავდა. ამგვარად რეი გამუდმებით აუმჯობესებდა თავის თამაშს და საბოლოოდ, 1964 წელს, მოიგო ინფლისის სამოყვარულო ჩემპიონატი. ფინალში მან დაამარცხა ინგლისელი ჯონ სპენსერი, რომელიც, როგორც შემდეგ აღმოჩნდა, მისი მთავარი მოწინააღმდეგე გახდა პროფესიონალურ შეჯიბრებზე.
ეს წარმატება გადამწყვეტი აღმოჩნდა რიარდონის მთელ კარიერაში. მალე ნიჭიერი სნუკერისტით დაინტერესტდნენ სპონსორები და 1967 წელს მან ძველი სამუშაოს დატოვება გადაწყვიტა. მხოლოდ საკუთარ ოჯახზე დაყრდნობით, რეი ხვდებოდა, რომ წარუმატებლობის შემთხვევაში მას ბევრის დაკარგვა შეეძლო, მაგრამ არ შეიცვალა მიზანი და რამდენიმე თვის შემდეგ პროფესიონალი სნუკერისტის სტატუსი მიიღო.
პროფესიონალური კარიერა (1967—1992 წლები)
რიარდონის პირველი გამოჩენა მსოფლიო ჩემპიონატზე შედგა 1969 წელს. მაშინ უელსელი სადებიუტო მატჩში დამარცხდა ფრედ დეივისთან ანგარიშით 24:25. თუმცა უკვე შემდეგ პირველობაზე „დრაკულამ“ სრული შესაძლებლობები აჩვენა — მან პირველობა მეორე ცდაზევე მოიგო. გადამწყვეტ მატჩში რეის შეხვდა რვაგზის მსოფლიო ჩემპიონი — ჯონ პულმანი. რეიმ ჯონი 37:33 დაამარცხა. ამ გამარჯვების შემდეგ რიარდონს ხშირად იწვევდნენ საჩვენებელ მატჩებში. ხოლო მას შემდეგ, რაც იმავე წელს მან მოიგო ტურნირი Pot Black Cup, რეი გახდა ყველაზე ცნობილი სნუკერისტი.
თუმცა მან ვერ შეძლო ჩემპიონის ტიტულის დაცვა შემდეგ წელს და მეოთხედფინალში 15:34 დამარცხდა სპენსერთან. წარუმატებელი აღმოჩნდა შემდეგი ჩემპიონატიც, როდესაც უელსელმა პირველ წრეზე უეცრად წააგო რექს უილიამსთან. მხოლოდ 1973 წელს მან დაიბრუნა მთავარი ჯილდო. რეიმ დაამარცხა ავსტრალიელი ედი ჩარლტონი ანგარიშით 38:32, მაგრამ ტურნირის მატჩი გახდა ნახევარფინალი რიარდონსა და სპენსერს შორის, რომელიც დასრულდა 23:22 უელსელის სასარგებლოდ. ერთი წლის შემდეგ, როდესაც ფიალში ინგლისელი გრემ მაილსი დაამარცხა, რეი მსოფლიო ჩემპიონატის სამგზის ჩემპიონი გახდა
1975 წელს, როდესაც პირველობა ტარდებოდა ავსტრალიაში, რიარდონს უკვე პირველ რაუნდშივე ელოდებოდა მძიმე მატჩი ჯონ სპენსერთან, რომელსაც უელსელმა მაინც მოუგო 19:17. შემდეგ მან დიდი გაჭირვების გარეშე მოუგო ალექს ჰიგინსს, 19:14, და, საბოლოოდ, ფინალში შეხვდა ედი ჩარლტონს. მატჩში 31 მოგებამდე რეი მარცხდებოდა 23:29, მაგრამ რეიმ ზედიზედ 7 ფრეიმი მოიგო. შემდეგ ჩარლტონმა 30-ე ფრეიმი აიღო და შანსები გაათანაბრა მოგებაზე, მაგრამ რიარდონმა გადამწყვეტ ფრეიმში გაიმარჯვა და ტიტული დაიცვა. მალევე უელსელი გახდა პრესტიჟულ ტურნირ მასტერსის ფინალისტი.
შემდეგ წელს რეი რიარდონმა მოიგო ზედიზედ სამი პროფესიონალური ტურნირი, რაც მანამდე არავის ჰქონდა განაკეთები. მან ზედიზედ მეოთხედ მოიპოვა გამარჯვება მსოფლიო ჩემპიონატზე, ფინალში ალექს ჰიგინსის დამარცხებით, და კვლავ გახდა მასტერსის გამარჯვებული; აგრეთვე უელსელმა მოიგო არარეიტინგული ტურნირი Pontins Professional. ეს შესანიშნავი შედეგი იყო, რადგან იმ დროისთვის წელიწადში სულ 3-4 პროფესიონალური ტურნირი ტარდებოდა.
როდესაც 1977/78 წლების სეზონზე გაჩდა სნუკერისტების მსოფლიო რეიტინგი, რეიმ პირველი ადგილი დაიკავა 15 ქულით. ამგვარად ჩრდილოეთ ირლანდიელ ჰიგინსს 6 ქულით აჯობა. აქ ყველაფერი პროგნოზირებადი იყო, მაგრამ სრულიად მოულოდნელი აღმოჩნდა მისი მარცხი კრუსიბლის თეატრში ჯონ სპენსერთან ანგარიშით 6:13. სპენსერმა ამგვარად დაასრულა უელსელი გამარჯვებების სერია, რომელიც უკვე ექვსი წელი გრძელდებოდა.
1983 წელს ის გახდა ყველაზე ასაკოვანი მოთამაშე, რომელმაც მოიგო პროფესიონალური ტირული: მაშინ, Yamaha Organs International Masters-ის ფინალში მან დაამარცხა ჯიმი უაიტი, 9:6.
სირთულეები თამაშში რიარდონს 1982 წელს გაუჩნდა, როდესაც მამამისი გარდაიცვალა. მას მხედველობა დაუქვეითდა და თავისი კარიერის ბოლო წლებში ატარებდა სათვალეებს „დენის ტეილორი სტილში“. მიუხედავად ამისა, მან თავისი უკანასკნელი ფინალი ითამაშა 1982 წელს World Doubles-ში და ტონი ჯონსთან ერთად დამარცხდა სტივ დეივისსა და ტონი მეოსთან, 5:12. იმავე წელს უელსელი გავიდა მსოფლიო ჩემპიონატის ნახევარფინალში, თუმცა იქაც დამარცხდა დეივისთან ანგარიშით 5:16.
1988 წელს რეიმ, ყველასთვის მოულოდნელად, დაამარცხა სტივ დეივისი 5:0-ით ტურნირ British Open-ზე, თუმცა მსოფლიო რეიტინგში მისი პოზიციის სწრაფი გაუარესება გარდაუვალი იყო. ამიტომაც, 1992 წელს, 60 წლის ასაკში რიარდონი წავიდა პროფესიონალებიდან. მაგრამ ის აგრძელებდა სნუკერის განვითარებაში აქტიურ მონაწილედ ყოფნას, როგორც WPBSA-ს ერთ-ერთი წარმომადგენელი და კიდევ დიდი ხნის განმავლობაში გამოდიოდა შეჯიბრებზე ყოფილი პროფესიონალებისთვის. 2000-იანი წლების დასაწყისში რიარდონი დაკავებული იყო მწვრთნელის საქმიანობით, კერძოდ — მუშაობდა რონი ო'სალივანთან 2004/2005 წლების სეზონზე.
ახლა რეი ცხოვრობს სოფელ ჩარსტონში (დევონის საგრაფო, ინგლისი) და ძველებურად გატაცებულია გოლფითა და სნუკერით.
მიღწევები
რიარდონი ძალიან უყვარდათ იმის გამო, რომ მან თამაშს სანახაობა და იუმორი შესძინა. თავისი გრძელი დარტყმებით პოპულარულმა რეიმ გამართა ჩვიდმეტი წაუგებელი მატჩი მსოფლიო პირველობაზე და ოთხჯერ ზედიზედ მოიგო ეს ყველაზე პრესტიჟული ტურნირი. რეიმ დაიმსახურა ზედმეტსახელი დრაკულა თავისი გამუდმებული ვარცხნილობის — შავი, უკან გლუვად გადავარცხნილი თმების გამო.
რიარდონი პროფესიონალი გახდა 1967 წელს და თამაშობდა 1992 წლის ჩათვლით. ის სნუკერის უდავო ლიდერი იყო 1970-იან წლებში. მან ითამაშა მსოფლიო ჩემპიონატის შვიდი ფინალი და აქედან ექვსი მოიგო. ორჯერ, 1979 და 1980 წლებში, რიარდონმა უელსის ნაკრების შემადგენლობაში მოიპოვა გამარჯვება მსოფლიო თასზე. რეი რჩება პირველობის ყველაზე ასაკოვან გამარჯვებულად — ჩემპიონის ბოლო ტიტული მან 1978 წელს აიღო, 45 წლისა და 6 თვის ასაკში. 1985 წელს დიდი ბრიტანეთისადმი დამსახურებებისთვის უელსელმა მიიღო მაღალი წოდება MBE — ბრიტანეთის იმპერიის ორდენი. რეიმ კარიერაში 70-ზე მეტი სენჩერი ბრეიკი გააკეთა ოფიციალურ მატჩებში. ახლაც კი, როდესაც სნუკერი 70-იანებზე მეტადაა განვითარებული, ბევრი რიარდონს უელსის საუკეთესო და მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო სნუკერისტად თვლის.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები სნუკერში კატეგორია:უელსელი სნუკერისტები კატეგორია:ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის წევრები კატეგორია:სნუკერის მწვრთნელები კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:დაბადებული 8 ოქტომბერი
სოსნოვკა (ზილაირის რაიონი)
სოსნოვკა (Сосновка; Сосновка) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, ზილაირის რაიონში. მიეკუთვნება ბერდიაშის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ ზილაირიდან განლაგებულია 12 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სარაქთაშიდან 106 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 17 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ზილაირის რაიონის სოფლები
ზემო ყარაბულაღის ეკლესია
ზემო ყარაბულაღის ეკლესია — X–XI საუკუნეების ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარეში, დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ყარაბულაღში.
ტაძარი დგას მდინარეების შავწყაროსწყლისა და თეთრწყაროსწყლის შესართავთან. გეგმით სწორკუთხა, ნახევარწრიული აფსიდით დასრულებული ერთნავიანი ეკლესია. შიგა სივრცე სიგრძივი კედლებიდან ძლიერ გამოშვერილი კედლის სვეტებით (პილასტრებით) გაყოფილია სამ ნაწილად. სვეტებს შორის გადაყვანილი ისრისებრი თაღები ქმნიან ღრმა უბეებს. ჩუქურთმებით ძუნწად მორთული ფასადები შემოსილია ბაზალტის ქვით, შიგა პირი – შერეული წყობით. სამხრეთ კარის თავზე ამოკვეთილ ასომთავრულ წარწერაში მოხსენიებულნი არიან დავით და კვირიკე მეფეები. შენობის ზედა ნაწილს ემჩნევა შეკეთების კვალი. ირგვლივ სასაფლაო ყოფილა.
ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:დმანისის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ქვემო ქართლის მხარეში
ტელეგრაფის ჩიხი
ტელეგრაფის ჩიხი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ორბელიანთუბანი); დასაწყისი ვახტანგ ორბელიანის ქუჩიდან. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. ამ უბანში იყო ფოსტა-ტელეგრაფი, აქედან მოდის ქუჩის სახელიც. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მთაწმინდის რაიონის ქუჩები
პოპობაიის რაიონი
პოპობაიის რაიონი (Distrito de Polobaya) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 091 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 285 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 441.61 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
ჰორეს ლინდრუმი
ჰორეს ლინდრუმი პროფესიონალი გახდა 1931 წელს. სამჯერ ითამაშა სნუკერის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში (1936, 1937 და 1946), მაგრამ მთელი ამ დროის განმავლობაში მარცხდებოდა ჯო დევისთან. 1952 წელს ჰორესმა გაიმარჯვა მსოფლიო პირველობაზე, რომელიც ორგანიზებული იყო BA & CC-ის მიერ. პირველ და უკანასკნელ მატჩში ავსტრალიელმა დაამარცხა კლარკ მაკ-კონაჰი ანგარიშით 94:49. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ გამარჯვება ჰორესმა მოიპოვა და მისი სახელი ჩემპიონის თასზე გამოსახეს, ეს შედეგი ბევრისთვის არ არის ნამდვილი იმ დროისთვის მოთამაშეებსა და ბილიარდის ორგანიზაციას შორის დიდი უთანხმოების გამო. ლინდრუმმა ასევე მოიგო 1963 წლის Australian Open.
ლინდრუმი პროფესიონალებიდან წავიდა 1957 წელს, 45 წლის ასაკში, ხოლო 1974 წელს გარდაიცვალა.
ჩელიაბინსკის მეტეორიტი
ჩელიაბინსკის მეტეორიტი ან ასტეროიდი (ჩელიაბინსკის რაიონში მომხდარი მეტეორული სხეულის აფეთქება) — მოვლენა, რომელიც მოხდა 2013 წლის 15 თებერვალს დილით, — ადგილობრივი დროით 9:25 საათზე (მეტწილად რუსეთის ტერიტორიაზე, UTC+6). თან ახლდა ბოლიდი. მეტეორიტმა გადაუფრინა ურალის ეკონომიკური რაიონის სამხრეთ ნაწილს და აფეთქდა ქალაქ ჩელიაბინსკის სიახლოვეს, რასაც დიდი ნათება მოჰყვა. მოძრაობდა ჩრდილოეთიდან სამხრეთის მიმართულებით. რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის შეფასებით მეტეორიტის მასა 10 მეტრულ ტონას შეადგენდა და დედამიწის ატმოსფეროში შემოიჭრა როგორც მინიმუმ 54,000 კმ/სთ სიჩქარით. აშშ-ის კოსმოსური სააგენტოს — NASA-ს განცხადებით, მეტეორიტის ზომა 17 მეტრს უდრიდა, ხოლო გამოთავისუფლებულმა ენერგიის საერთო რაოდენობამ დაახლოებით 500 ტროტილური ეკვივალენტი შეადგინა, რაც 30-ჯერ აღემატება ჰიროსიმაში ჩამოვარდნილი ატომური ბომბის — ბიჭუნას სიმძლავრეს.
ობიექტი ჰაერში აფეთქდა, დედამიწის ზედაპირიდან 15-25 კილომეტრში. არსებული ცნობებით, წარმოქმნილი დარტყმითი ტალღის გამო დაშავდა დაახლოებით 1500 ადამიანი, აგრეთვე ქალაქის შენობებში მინებიც ჩაიმტვრა. მსხვერპლი არ მოჰყოლია. ოფიციალური ვერსიის თანახმად, რუსეთის ამ რაიონში მეტეორიტების წვიმა დაფიქსირდა. სხვადასხვა ცნობებით, ჰოსპიტალში გადაყვანილია 40-იდან 112-მდე ადამიანი. დაშავდა ორი ადამიანი, რომელიც რეანიმაციაში მოათავსეს. წინასწარი შეფასებით, მატერიალურმა ზარალმა მილიარდ რუბლს გადააჭარბა. შედეგად გამოცხადდა საგანგებო სიტუაცია. ინტერნეტის მომხმარებლების თანახმად ერთ-ერთი ჩამოვარდნილი მეტეორი ჩელიაბინსკის თუთიის ქარხანას დაეცა. შინაგან საქმეთა სამინისტროს განცხადებით ყველაზე მეტი ადამიანი მინის ნამსხვრევებით დაშავდა.
სამეფო ასტრონომიული საზოგადოების კლასიფიკაციით ციური სხეული წარმოადგენდა ასტეროიდს. რამდენიმე დღით ადრე 11 თებერვალს ურალში, კერძოდ ბაშკირეთის ტერიტორიაზე აგრეთვე დაფიქსირდა მსხვილი ბოლიდი. აფეთქებისა და შემდგომი ვითარების შედეგად 6 ქალაქში 3000-მდე შენობა დაზიანდა, მეტეორიტმა შექმნა თვალისმომჭრელი კაშკაშა სინათლე; გაიფრინა რუსეთის ჩელიაბინსკის, კურგანის, ორენბურგის, სვერდლოვსკის, ტიუმენის ოლქებში და ყაზახეთის აქტიუბინსკისა და კოსტანაის ოლქებში.
ჩელიაბინსკის, სვერდლოვსკის, ტიუმენისა და ორენბურგის ოლქებში და აგრეთვე ბაშკირეთსა და ყაზახეთში ხალხმა ცაში შენიშნა უკიდურესად კაშკაშა და ცეცხლმოკიდებული ობიექტი. სამოყვარულო ვიდეოებში კარგად გამოჩნდა ბოლიდი, რომელსაც თანს სდევს ბგერით გუგუნი. დრო და დრო ობიექტი მზის სინათლეზე უფრო კაშკაშა აღმოჩნდა და მოგვიანებით NASA-მ დაადასტურა, რომ ბოლიდი მზეზე უფრო კაშკაშა იყო.
ვითარების გამო მოსახლეობა პანიკაში ჩავარდა. თვითმხილველების მიხედვით ზეცაში აფეთქება მოხდა. როიტერის ცნობით, მეტეორიტის ჩამოვარდნის ტრაექტორიის ხილვა შესაძლებელი იყო ეკატერინბურგიდან, რომელიც ჩელიაბინსკიდან 200 კილომეტრით არის დაშორებული. რაიონში მობილური სატელეფონი კავშირი დროებით გაითიშა, აგრეთვე აღსანიშნავია, რომ ურალში მეტეორიტის ჩამოვარდნის გამო არც ერთი ჰაერში მყოფი თვითმფრინავი არ დაზიანებულა.
მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში მოვლენა იმთავითვე გაშუქდა. მეტეორიტის დაჯახებიდან 15 სთ შემდეგ მოვლენებთან დაკავშირებული ვიდეო მილიონობით ადამიანმა ნახა. ციდან ჩამოვარდნილი ცეცხლოვანი ობიექტის ყველაზე დიდ მასებს ამ დრომდე ეძებენ ჩელიაბინსკის ოლქში.
აგრეთვე ცნობილია, რომ ამერიკის კოსმოსურმა სააგენტომ — NASA-მ საფეხბურთო მოედნის ნახევრის ზომის ასტეროიდი დააფიქსირა, რომელმაც დედამიწიდან 27,7 კილომეტრის დაშორებით ჩაიარა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩელიაბინსკის ოლქი კატეგორია:კურგანის ოლქი კატეგორია:სვერდლოვსკის ოლქი კატეგორია:ტიუმენის ოლქი კატეგორია:რუსეთში ნაპოვნი მეტეორიტები კატეგორია:ბუნებრივი კატასტროფები რუსეთში კატეგორია:აფეთქებები რუსეთში კატეგორია:2013 წლის ბუნებრივი კატასტროფები
სანქტ-პეტერბურგის დიდი სინაგოგა
სანქტ-პეტერბურგის დიდი სინაგოგა (Большая хоральная синагога) — სინაგოგა სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1883-1893 წლებში. მდებარეობს ლერმონტოვის პროსპექტზე № 2. პროექტის ავტორებია არქიტექტორები ლევ ბახმანი და ივან შაპოშნიკოვი, ვლადიმირ სტასოვისა და ნიკოლოზ ბენუას მონაწილეობით. წარმოადგენს სანქტ-პეტერბურგის ებრაელთა სასულიერო ცენტრს.
ისტორია
XIX საუკუნის შუა წლებში სანქტ-პეტერბურგის ებრაული საზოგადოება 10 000 ადამიანს მოითვლიდა. მათ ჰქონდათ რამდენიმე მცირე სამლოცველო, მაგრამ რელიგიური საჭიროებებისათვის ისინი საკმარისი არ იყო. ამის გამო სათვისტომოს ინიციატივით დაიწყეს ახალი სინაგოგის მშენებლობა. მთავარი სპონსორი გახდა ბარონი ჰორაციო გინცბურგი და ქალაქის ებრაული სათვისტომოს პირველი თავმჯდომარე, მეცენატი სამუილ პოლიაკოვი. შენობის პროექტი შეიმუშავეს არქიტექტორებმა ლევ ბახმანმა და ივან შაპოშნიკოვმა, ვლადიმირ სტასოვისა და ნიკოლოზ ბენუას მონაწილეობით. მშენებლობა გაგრძელდა 1893 წლამდე. სინაგოგის შენობა ააშენეს აღმოსავლურ მავრიტანულ სტილში.
სინაგოგის აშენების შემდეგ ყველა მცირე ებრაული სამლოცველო დახურეს. 1909 წელს სინაგოგის გარშემო ხის ღობის ნაცვლად ქვის ღობე ააშენეს.
1943-1973 წლებში სინაგოგის რაბინი იყო აბრამ ლუბანოვი.
XXII ზაფხულის ოლიმპიადის წინ, რომელიც უნდა გამართულიყო მოსკოვში, ლენინგრადსა და ტალინში, სინაგოგა შეიტანეს ძირითადი საექსკურსიო ობიექტების სიაში, ამის გამო სახელმწიფომ გამოყო თანხა მის გასარემონტებლად.
2012 წლის მაისში ვანდალიზმის აქტი მოხდა, სინაგოგის ღობეზე სვასტიკა მიახატეს.
2013 წლის 8 დეკემბერს აღინიშნა სინაგოგის 120 წლისთავი, გამოუშვეს საიუბილეო მონეტა. საიუბილეო მონეტა ასევე გამოუშვეს 100 და 110 წლისთავზე.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის სინაგოგები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
პატრიცია კონაქტელი
ვიქტორია პატრიცია ჰელენა ელიზაბეტ კონაქტელი, მოგვიანებით ლედი პატრიცია რამზეი (Lady Patricia Ramsay); (დ. 17 მარტი, 1886 — გ. 12 იანვარი, 1974) — დედოფალი ვიქტორიას შვილიშვილი.
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი| კონატის ჰერცოგი და ჰერცოგინია შვილებთან ერთად 1893 წელს პრინცესა პატრიცია დაიბადა 1886 წლის 17 მარტს, წმინდა პატრიკის დღეს, ლონდონში, ბაკინგემის სასახლეში. მამამისი იყო პრინცი არტური, კონაქტისა და სტრატერნის ჰერცოგი, დედოფალი ვიქტორიას და ალბერტ საქსენ-კობურგ-გოთელის მესამე ვაჟი, ხოლო დედამისი იყო პრუსიის პრინცესა ლუიზა მარგარეტი. მას ჰყავდა ორი უფროსი და-ძმა, კონაქტის პრინცი არტური და კონაქტის პრინცესა მარგარეტი.
გაიზარდა სამეფო ოჯახის წევრად. იყო მეჯვარე იორკის ჰერცოგის და ჰერცოგონიას (მომავალი ჯორჯ V და მარია ტეკელი) ქორწილში, 1893 წლის 6 ივლისს.
კანადა
მარჯვნივ|მინი| პრინცესა პატრიცია და მაიორი უორტინგტონი რიდო ჰოლში, სასრიალო მოედანზე, 1914 წელს პრინცესა პატრიცია ახალგაზრდობაში ბევრს მოგზაურობდა. როდესაც მამამისი კონაქტის ჰერცოგი გაგზავნეს ინდოეთში ჯართან ერთად, პატრიციაც მასთან ერთად იმყოფებოდა 2 წლის განმავლობაში. ნიუ-დელიში არსებობს Connaught Place, ბიზნეს სივრცე, რომელიც ჰერცოგის სახელობისაა. 1911 წელს ჰერცოგი დაინიშნა კანადის გენერალურ გუბერნატორად. პრინცესა პატრიცია მშობლებს თან ახლდა კანადაში, სადაც მან დიდი პოპულარობა მოიპოვა. 1917 წლის 17 მარტს მისი პორტრეტი გამოსახული იყო კანადის ერთდოლარიან კუპიურაზე.
1918 წლის 22 თებერვალს იგი დაინიშნა პრინცესა პატრიციას მსუბუქი ქვეითი ჯარის მთავარ პოლკოვნიკად და ეს თანამდებობა სიკვდილამდე ეკავა. პატრიციამ თავად უხელმძღვანელა პოლკის სამკერდე ნიშნის შექმნას. 1919 წელს, მის ქორწილს ასევე ესწრებოდნენ პრინცესა პატრიციას მსუბუქი ქვეითთა ჯარის წევრები.
ქორწინება
პატრიციას ქორწინების საკითხი მრავალი სპეკულაციის საგანი იყო ედვარდიანულ ეპოქაში, რადგან იგი მისი თაობის ერთ-ერთ ყველაზე ლამაზ და უფლებამოსილ სამეფო პრინცესად ითვლებოდა. მას სთავაზობდნენ სხვადასხვა უცხოელ სამეფო ოჯახის წევრზე დაქორწინებას, მათ შორის იყვნენ: ესპანეთის მეფე, ალფონსო III, პორტუგალიის პრინცი ლუიშ-ფილიპე, ადოლფ ფრიდრიხ IV, მეკლენბურგ-სტრელიცის მომავალი დიდი ჰერცოგი და რუსეთის დიდი ჰერცოგი მიხეილ ალექსანდრეს ძე, ცარ ნიკოლოზ II-ის უმცროსი ძმა.
თუმცა, საბოლოოდ, იგი დაქორწინდა საზღვაო სარდალზე (მოგვიანებით ადმირალ) ალექსანდრე რამზეიზე (დაიბადა 1881 წლის 29 მაისს და გარდაიცვალა 1972 წლის 8 ოქტომბერს). ალექსანდრე იყო მამამისის თანაშემწე და დალჰაუზის მე-13 გრაფის მესამე ვაჟი. ისინი დაქორწინდნენ ვესტმინსტერის სააბატოში, 1919 წლის 27 თებერვალს. მისი მეჯვარეები იყვნენ:
ალექსანდრე რამზეის და პატრიციას ერთი შვილი შეეძინათ: ალექსანდრე რამზეი მარსელი, რომელიც დაიბადა 1919 წლის 21 დეკემბერს. 1956 წელს დაქორწინდა ფლორა ფრეიზერზე. გარდაიცვალა 2000 წლის 20 დეკემბერს.
მოგვიანებით ცხოვრება
მარცხნივ|მინი| პატრიცია კონაქტის ჰერცოგთან და კაპიტანთან ერთად. [[ინგლისი|ინგლისში, 1924 წელს]] დაქორწინების შემდეგ სამეფო ტიტულის დათმობის მიუხედავად, ლედი პატრიცია დარჩა ბრიტანეთის სამეფო ოჯახის წევრად. იგი დაესწრო ყველა მთავარ სამეფო ღონისძიებას, მათ შორის ქორწილებს, დაკრძალვებს და მეფე ჯორჯ VI-ის და ელისაბედ ბოუზ-ლაიონის და დედოფალ ელისაბედ II-ის კორონაციას.
პატრიციას გამოსდიოდა აკვარელებით ხატვა. იყო აკვარელის სამეფო ინსტიტუტის მხატვრების საპატიო წევრი. მისი ნამუშევრების დიდი ნაწილი შთაგონებული იყო ტროპიკულ ქვეყნებში მოგზაურობით. პატრიციაზე, როგორც მხატვარზე, დიდი გავლენა იქონიეს პოლ გოგენის და ვინსენტ ვან გოგის ნამუშევრებმა.
გარდაცვალება
ლედი პატრიცია გარდაიცვალა უინდლესჰემში, სარის საგრაფოში, 1974 წლის 12 იანვარს, მისი 88-ე დაბადების დღემდე 8 კვირით ადრე. იმ დროს, იყო დედოფალი ვიქტორიას ერთ-ერთი ცოცხალი შვილიშვილი. (მეორე იყო პრინცესა ელისი, ათლონის გრაფინია)
ლედი პატრიცია და ადმირალი ალექსანდრე რამზეი დაკრძალულნი არიან სამეფო სასაფლაოზე, ფროგმორში.
პატრიციას პატივსაცემად კანადის არმიის ქვეით პოლკს მისი სახელი უწოდეს. პატრიციას ტბა ალბერტაში ასევე მის სახელს ატარებს.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1974 კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:ბრიტანეთის პრინცესები კატეგორია:უინძორები კატეგორია:საქსენ-კობურგის და გოთას დინასტია (გაერთიანებული სამეფო) კატეგორია:გარდაცვლილი 12 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 17 მარტი
ორუ-ვერდი-დი-მინასი
ორუ-ვერდი-დი-მინასი (Ouro Verde de Minas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ვალი-დუ-მუკურის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტეოფილუ-ოტონის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 016 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 34.28 კმ²-ზე. ფართობი 175 482 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ნეპალის ადმინისტრაციული დაყოფა
right|200px|[[ნეპალის ადმინისტრაციული დაყოფა]]
ფედერაციული დემოკრატიული რესპუბლიკა ნეპალი (संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र नेपाल) —— ქვეყანა, რომელიც მდებარეობს სამხრეთ აზიაში, ჩინეთსა და ინდოეთს შორის. ადმინისტრაციულად ნეპალი იყოფა პროვინციებად, რაიონებად, სოფლის განვითარების კომიტეტებად, მიტროპოლიტურ ტერიტორიებად და მუნიციპალიტეტებად.
ნეპალის პროვინციები
2015 წლის 20 სექტემბრის მონაცემებით, ნეპალი დაყოფილია 7 პროვინციად. ეს განსაზღვრულია ახალი კონსტიტუციის მიხედვით, სადაც არსებული რაიონების დაჯგუფა ქმნის პროვინციას.
ნეპალის რაიონები
ნეპალი დაყოფილია 75 რაიონად.
left|350px|thumb|ნეპალის რაიონები
ნეპალის ქალაქები და მუნიციპალიტეტები
მუნიციპალიტეტი არის ქალაქი, რომელიც აკმაყოფილებს მინიმუმ მინიმალურ კრიტერიუმებს მოსახლეობის და ინფრასტრუქტურის განხრით, მაშინ იგი ცხადდება მუნიციპალიტეტად მთავრობის მიერ. ნეპალში არსებობს 130 მუნიციპალიტეტი, მათ შორის 72 ახალი, რომელიც დაემატა 2014 წლის მაისში.
დედაქალაქი კატმანდუ არის მიტროპოლიტი ქალაქი და არსებობს სხვა ოთხი ქვე-მიტროპოლიტი ქალაქი: ბირატნაგარი, პოხარა, ლალიტპური და ბირგანჯი.
სქოლიო
კატეგორია:ნეპალის ადმინისტრაციული დაყოფა
ერთიანი ოსეთი
ერთიანი ოსეთი (Иугонд Ир, იუგონდ ირ) — ე. წ. „სამხრეთ ოსეთის“ პოლიტიკური პარტია. დაარსდა 2012 წლის სექტემბერში. 2014 წლის ე. წ. „საპარლამენტო არჩევნებში“ გაიმარჯვა და მოიპოვა 20 მანდატი პარლამენტში. ანატოლი ბიბილოვმა გამარჯვება მოიპოვა 2017 წლის „საპრეზიდენტო არჩევნებში“. 2019 წლის „საპარლამენტო არჩევნებში“ პარტიამ გაიმარჯვა და მოიპოვა 14 მანდატი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთ ოსეთის პოლიტიკური პარტიები
Villeroy & Boch
Villeroy & Boch — კერამიკის მწარმოებელი ტრანსნაციონალური კომპანია სათაო ოფისით გერმანიის ქალაქ მეტლახში. 2016 წელს კომპანია წარმოდგენილი იყო მსოფლიოს 125 ქვეყანაში 172 მილიონიანი ევროს კაპიტალით და 14 საწარმოო მოედნით ევროპაში, აზიასა და ამერიკაში, რომლის მნიშვნელოვან წილს აკონტროლებს ბოხ-გალაუს ოჯახის მე-8 და მე-9 თაობა.
ისტორია
კომპანია ვილეროი და ბოხი ჩამოყალიბდა 1836 წელს ფაიფურისა და ფაიანსის მწარმოებელი მეწარმეების ჟან ფრანსუა ბოხისა და ნიკოლას ვილერუას საოჯახო წარმოებების გაერთიანებით. თუმცა კომპანიის ისტორიის ათვლას იწყებენ 1748 წლიდან, როცა სამეფო კარის ზარბაზნის ფოლადჩამომსხმელმა, ფრანგული არმიის ყუმბარების მიმწოდებელმა და „სამეფო ბომბარდირის“ საპატიო ტიტულის მფლობელმა ფრანსუა ბოხმა დააარსა კერამიკული საწარმო ოდიუნ-ლე-ტიჩში, რომელიც წმინდა რომის იმპერიის შემადგენლობაში, ლოტარინგიის საჰერცოგოში მდებარეობდა.
ბოხების ჭურჭლის სახელოსნო ოდენ-ლე-ტიშში
ჭურჭლის პირველი სახელოსნო, სადაც მუშაობდნენ ფრანსუა ბოხი და მისი ვაჟები - უფროსი ჟან-ფრანსუა, შუათნა დომინიკი და უმცროსი პიერ-ჟოზეფი - გაიხსნა ყოფილი სამჭედლოს შენობაში. სახელოსნოში აწარმოებდნენ ფაიანსის სხვადასხვა ჭურჭელს ე.წ. „ბურჟუების ფაიფურს“ - რამდენადაც XVIII საუკუნის პირველ ნახევარში ფაიფური, ძირითადად ჩინეთიდან შემოდიოდა და ხელი მხოლოდ პრივილეგირებულ და სამეფო პერსონებს მიუწვდებოდათ. ბოხების ნაწარმზე დიდი მოთხოვნილება იყო, სახელოსნო მნიშვნელოვნად გაფართოვდა და ფრანსუა ბოხმა ვაჟების დასახმარებლად ადგილობრივი მცხოვრებლები დაიქირავა.
ფრანსუა ბოხი ოდენ-ლე-ტიშის მცხოვრებთა შორის დიდი პატივისცემით სარგებლობდა, შედეგად იგი ქალაქის მერი გახდა და 1754 წელს გარდაიცვალა. მისი სიკვდილის შემდეგ ვაჟიშვილებმა შექმნეს კომპანია Jean-François Boch et Frères (ჟან-ფრანსუა ბოხი და ძმები) უფროსი ძმის სახელით და გაინაწილეს მოვალეობები: ჟან-ფრანსუა უხელმძღვანელებდა ფირმას, დომინიკი იზრუნებდა ტექნოლოგიის სრულყოფაზე, პიერ-ჟოზეფი - წარმოების მართვაზე. 1766 წელს ლოთარინგია საფრანგეთის ხელში გადავიდა და ძმები აღმოჩნდნენ მრავალრიცხოვანი ფრანგული მეწარმეების კონკურენციის წინაშე. თუმცა ამ დროისათვის ჟან-ფრანსუამ მოიპოვა საღვთო რომის იმპერიის იმპერატრიცის მარია ტერეზას კეთილგანწყობა და მიიღო ნებართვა მიიღო აეშენებინა ახალი ფაბრიკა დედაქალაქთან ახლოს სეტფონტენში. ძმებმა დატოვეს ოდენ-ლე-ტიში, სახელოსნოს კი ოჯახი ამუშავებდა 1870 წლამდე.
ბოხების ფაბრიკა სეტფონტენში
ბოხებს იმპერატრიცა მფარველობდა, უბოძა რა „საიმპერატორო და სამეფო მანუფაქტურის ტიტული, ნება დართო გამოეყენებინათ იმპერიის გერბი, გაათავისუფლა გადასახადებისაგან. სეტფონტენს ხელსაყრელი სატრანსპორტო მდებარეობა ეკავა. მდინარეების საარის, მოზელისა და რაინის სიახლოვემ საშუალება მისცა მოეწესრიგებინათ ნედლეულის მიწოდებისა და საქონლის გადაზიდვის გადატანა. წარმადობის გასაზრდელად ძმებმა თავად შექმნეს ახალი გამოსაწვავი ღუმელი და 1780 წელს სეტფონტენის ფაბრიკაში უკვე 300 კაცი მუშაობდა. ბოხების კერამიკული წარმოება ყვაოდა, მოგება საშუალებას აძლევდა შეეძინათ მიწები ფაბიკის სიახლოვეს და აეშენებინათ საგვარეულო ციხე-სიმაგრე. 1770 წელს სეტფონტენში დაიწყეს ჭურჭლის მოხატვა Villeroy & Boch -ის კლასიკური დატოტვილი უზორით, რომელსაც შემდგომში ეწოდა „ძველი ლუქსემბურგი“.
საფრანგეთის რევოლუციის ფონზე 1792 წელს ძმებმა ქონება გაიყვეს და სეტფონტენი გადავიდა პიერ-ჟოზეფის სრულ საკუთრებაში. ორი წლის შემდეგ საფრანგეთის რევოლუციურმა არმიამ დაიკავა ლუქსემბურგი. ბოხები იძულებულები იყვნენ გაქცეულიყვნენ და მათი წარმოება ჯარისკაცებმა გაანადგურეს. კომპანიის ზარალმა იმდროისათვის უზარმაზარი თანხას მიაღწია: 648 ათასი ფრანკი. დაბრუნების შემდეგ პირ-ჟოზეფმა სამ წელიწადში აღადგინა წარმოება და 1802 წელს ბოხების ნაწარმი უკვე გავიდა პარიზის სამრეწველო გამოფენაზე. მოგვიანებით, როცა ნაპოლეონმა ინგლისს ეკონომიკური ბლოკადა მოუწყო, ბოსხებმა დიდი მოგება მიიღეს, რადგან ევროპის ბაზრები დაიკეტა ინგლისური ფაიფურის და ფაიანსისათვის. 1811 წლისთვის სეტფონტენის ფაბრიკაში 150 მუშა მუშაობდა.
ჟან-ფრანსუა ბოხის ფაბრიკა მეტლახში
პიერ-ჟოზეფის ვაჟმა ჟან ფრანსუა ბოხმა განათლება პარიზში მიიღო და სანამ მამისეულ წარმოებას მემკვიდრეობად მიიღებდა, მდ. საარზე ქალაქ მეტლახის ახლოს დააარსა საკუთარი ფაბრიკა. საწარმოს ასაწყობად მეტლახის სააბატოსგან შეიძინა შენობა, რომელიც ფრანგულმა ხელისუფლებამ სეკულარიზაციის პოლიტიკის ჩარჩოებში ჩამოართვა ბენედიქტელებს 1794 წელს და აუქციონზე გაიყიდა. ახალ ფაბრიკაში თავიდანვე ინერგებოდა ტექნიკური სიახლეები, მათშორის თვით ჟან-ფრანსუას გამოგონება - ფაიფურის წარმოებისთვის საჭირო ნახშირის ღუმელი, პირომეტრი (ტემპერატურის უკონტაქტო საზომი),რაც უადვილებდა მუშებს გამოწვის ტემპერატურის დარეგულირებას, ნაკეთობის დასამზადებელი თიხის დამჭრელი მექანიზმი. ასეთი აღჭურვილობები ინგლისელ მეწარმეებსაც კი არ ჰქონდათ. წარმოების მექანიზაციისთვის იყენებდნენ ახლომდებარე წყაროს წყლის ძალას, ნედლეული და პროდუზქია იგზავნებოდა მდ. საარით.
საწყის ეტაპზე ფაბრიკას ფინანსურად უჭირდა და ჟან-ფრანსუას მოუწია ესარგებლა ცოლის ანა ბუშმანის ქონებით, რომელიც ბელგიელი ტყავის მრეწველის შვილი იყო და ამ პერიოდში ნაწარმი გამოდიოდა მარკით Boch-Buschmann. ბოხის დამატებით შემოსავლის წყარო გახდა ვაჭრობა მოზელის ღვინით, რომლის წყალობითაც გაიცნო ნიკოლას ვილერუა, რომლის ფაიანსის ფაბრიკა მისი საწარმოდან რამდენიმე მილის მოშორებით მდებარეობდა. მიბაძა რა მამის მაგალითს, 1819 წელს ჟან-ფრანსუამაც დააარსა ანტუანის გილდია მეტლახელი მუშებისთვის, ეხმარებოდა ავადმყოფებს, ქვრივებსა და ობლებს. მანვე დააარსა ბანკი, სათამაშო სახლი და სამკითხველო დარბაზი.
წარმოება ვითარდებოდა, თანამშრომელთა რიცხვმა 150 მიაღწია, ხოლო 1822 წელს ბერლინის გამოყენებითი ხელოვნების გამოფენაზე მეტლახის პროდუქციამ მოიპოვა ერთადერთი ოქროს მედალი კერამკული ნაკეთობების კატეგორიაში. ორი წლის შემდეგ ჟან-ფრანსუამ შეიმუშავა კერამიკულ ჭურჭელზე მონოქრომული გამოსახულების გადატანის მეთოდი, რის საშუალებითაც გამოსახულება ემალის ქვეშ მოექცა. მალე კი აითვისა ნაკეთობაზე ფერადი ბეჭდვა. 1827 წელს თიხასა და მინდვრის შპატზე ექსპერიმენტით მიიღო კერამოგრანიტი - მასალა, რომელშიც სიმტკიცე და ცვეთამედეგობა ერწყმის ჩინური ფაიფურის სიქათქათეს. პიერ-ჟოზეფ ბოხისა და მისი მეორე ვაჟის სიკვდილის შემდეგ (1818 და 1827წწ) ჟან-ფრანსუას საკუთრებაში გადავიდა სეტფონტენის საოჯახო ფაბრიკა.
ნიკოლას ვილერუას ფაბრიკა ვალერფანგენში
ქალაქ მეცის მკვიდრმა ნიკოლას ვილერუამ მარილის ვაჭრობით დააგროვა ქონება და 1780-იანი წლების ბოლოს ფრაუნბერგის კერამიკული ქარხნის თანამფლობელი გახდა, სადაც ამზადებდნენ ფაიფურის მსგავს ფილებს. 1791 წელს წარმოება გადაიტანეს ვალერფანგენში მდინარე საარის ნაპირზე - ნედლეულის წყაროსა და სატრანსპორტო გზის სიახლოვეს.
6 წლის შემდეგ ვილერუამ გამოისყიდა პარტნიორთა წილი და ფაბრიკის ერთპიროვნული მფლობელი გახდა, ერთ წლიწადში კი შეიძინა ახლომდებარე ქვანახშირის შახტა და 1800 წელს დანერგა ნახშირზე მომუშავე ღუმელები. ვილერუა აქტიურად იზიარებდა ინგლისელი მეწარმეების გამოცდილებას და 1815 წელს - ჟან-ფრანსუა ბოხზე გაცილებით ადრე ინგლისელი ჯონ ლეის ხელმძღვანელობით ფაბრიკასთან დააარსა ღრმა ბეჭდვის სახელოსნო, სადაც ჭურჭელზე გამოსახულება გადაჰქონდათ ინგლისური ტექნოლოგიით.
ნიკოლას ვილერუასა და ჟან-ფრანსუა ბოხის ნაცნობობა თანდაღან მეგობრობასა და საქმიან თანამშრომლობაში გადაიზარდა. მეწარმეები ერთად ამზადებდნენ სამრეწველო ნედლეულს და მზა პროდუქციის გადასაგზვანად იყენებდნენ მანჰეიმში ვილერუას სასაწყობე ფართს. ბოხის მიბაძვით ვალერფანგენის ფაბრიკაში ვილერუამაც დააფუძნა ანტუანის გილდია. ნაპოლეონის წამოწყებული კონტინენტური ბლოკადის დამთავრების შემდეგ ინგლისის კერამიკის მწარმოებლების მხრიდან კონკურენციის ზრდამ მეწარმეებს მიაღებინა გადაწყვეტილება გაეერთიანებინათ ნიკოლას  ვილერუას სავაჭრო გამოცდილება და ჟან-ფრანსუა ბოხის ტექნოლოგიების ცოდნა. 1836 წლის 14 აპრილს ბოხების ქალაქ ფრემერსდორფში, კუთვნილ წყლის წისქვილში შედგა ერთობლივი წარმოების დაფუძნების შეთანხმება სახელით Villeroy & Boch. ეს კავშირი 1842 წელს გაამყარა ჟან-ფრანსუას ვაჟის ეჟენ ბოხისა და ნიკოლას ვილერუას შვილიშვილის ოქტავიას ქორწინებამ.
XIX საუკუნის შუაწლები - მეორე ნახევარი
1840- იან წლებში ჟან-ფრანსუა ბოხმა მეტლახის ფაბრიკის მმართველობა გადასცა ეჟენს, თავად კი ორიენტაცია აიღო წარმოების განვითარებაზე სტენფოტენში, ვალერფანგენის ფაბრიკას კი სათავეში ჩაუდგა ალფრედ ვილერუა - ნიკოლასის შვილიშვილი. ორი ათეული წლის განმავლობაში გაერთიანებულ კომპანიერბს ხელმძღვანელობდა ორი ადამიანი - ვილერუასა და ბოხის ოჯახების წარმომადგენლები (1866 წლიდან კომპანის ეჟენი ერთპიროვნულად ხელმძღვანელობდა). ფრანგულ ბაზარზე დამკვიდრების მიზნით დააარსა რა ფაბრიკა ლა ლუვრი ქ. სარგემინში (ქალაქი საფრანგეთში, მოზელის დეპარტამენტი), შეიძინა ძველი ფაიფურის ფაბრიკა ტურინში, ვადჰესენის ბროლის ქარხანა ჩადო დრეზდენისა და ვალერფანგენის ახალ კერამიკულ წარმოებაში, სადაც გააჩაღა ძვლიანი ფაიფურის წარმოება. ამით თავი აარიდა ბელგიიდან შეტანილ საქონელზე დიდ გადასახადებს და Villeroy & Boch 1840-იან წლებში შევიდა სავაჭრო ასოციაციში. კომპანიამ ადგილი დაიმკვიდრა გერმანიის ყველა მსხვილ ქალაქში, აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ ევროპაში, რუსეთის იმპერიაში, 1848 წელს Villeroy & Boch-ის პროდუქცია ლონდონში წარადგინეს. 40-იანი წლების ბოლოს მათი ნაწარმი ზღვით გაიგზავნა ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკაში.
გერმანიის ინდუსტრიალიზაცია და სარკინიგზო ქსელის განვითარება ხელს უწყობდა ვილერუაებისა და ბოხების ბიზნესის გაფართოებას. რკინიგზის სადგური პირველად დრეზდენში გაჩნდა, მოგვიანებით - 1860-იან წლებში ტრირიდან საარბრიუკენში მეტლახის გავლით. 1883 წელს კომპანიამ კერამიკულიფაბრიკა იყიდა შრამბერგში, რომელიც მიმდინარე წლის განმავლობაში მხოლოდ Villeroy & Boch-ის პროდუქციას აწარმოებდა და აქ მოაწყო მაიოლიკის საწარმო. გარდა ამისა, XIX საუკუნის ბოლოს საცხოვრებლებში წყალგაყვანილობის განვითარებასთან დაკავშირებით მერციგის, ვალერფანგენისა და დრეზდენის ფაბრიკებში დანერგა შლიკერული ჩამოსხმა და დაიწყო იაფი სანფაიანსის წარმოება, რაზეც ხელი მიუწვდებოდა მოსახლეობის უდიდეს ნაწილს.
1846 წელს ჟან ფრანსუამ შეიმუშავა კერამიკული ფილების დამზადების ახალი ხერხი - მშრალად კომპრესირების ფორმირება, - რამაც შესაძლებელი გახადა მისი მასიური წარმოება. 1852 წელს მეტლახის სიახლოვეს აღმოაჩინეს ძველი რომაული სასახლის ნანგრევები, გათხრებში მოყვარული არქეოლოგის სახით მონაწილეობდა ეჟენ ბოხი. იგი აღაფრთოვანა კარგად შენახულმა მიზაიკურმა იატაკმა და შეიმუშავა ისტაკის მოზაიკური ფილები, რომლის წარმოება მალევე დაიწყო მეტლახში. 70-იან წლებში ამ ფილებმა შეადგინა კომპანიის გაყიდვების 60%, მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად მეტლახში მეორე ქარხანა გახსნა, 1879 წელს მერციგში, სადაც ასევე გაიშალა ტერაკოტის წარმოება. ფილები ისეთი პოპულარული გახდა, რომ ქალაქ მეტლახის სახელი გახდა ყველანაირი არქიტექტურული ფილის საზოგადი სახელი - XIX საუკუნის ბოლოს მას იყენებდნენ ეკლესიის დეკორში, ფოსტის განყოფილების, თეატრების, სარკინიგზო სადგურების, საოფისე შენობების, ჰოსპიტალებისა და სხვა ნაგებობებისთვის მთელ მსოფლიოში. საგანგებოდ მომზადებული თანამშრომლები თვალყურს ადევნებდნენ მისი თანწყობას. Villeroy & Boch-ის ფაბრიკაში დამზადებული ფილა გამოიყენეს ლაინერ „ტიტანიკის“ მოსართავად, კიოლნის ტაძარში, მდინარე ჰუძონის ქვეშ გამავალი ჰოლანდის გვირაბში, დიდი თეატრის ფოიეში, თბილისში დავით სარაჯიშვილის სახლის ამჟამინდელი მწერალთა სახლის ვერანდაზე.
კომპანია ეჟენ ბოხის მეთაურობით აგრძელებდა საზოგადოებრივი მნიშვნელობის მოღვაწეობას და მუშებზე ზრუნვას. მეტლახში კომპანიის სახსრებით აშენდა ხიდი მდ. საარზე და მუშათა სახლები, გაიხსნა კულინარიული და მისიკალური სკოლები, საავადმყოფო და მოხუცთა თავშესაფარი, სამხატვრო სკოლა. ეჟენ ბოხის მიერ შეგროვებულმა კერამიკულმა ნაკეთობებმა, რაც ანტიკურიდან თანამედროვეობამდე პერიოდს მოიცავდა, საფიძველი ჩაუყარა მეტლახში კერამიკის ისტორიის მუზეუმს. იგი დაინტერესებული იყო მეცხოველეობითა და სოფლის მეურნეობით და რეინის პროვინციაში გახსნა პირველი კეთილმოწყობილი კეძო ცხენების ქარხნა, თავმჯდომარეობდა რეგიონულ სასაოფლო-სამეურნეო ასოციაციას. 1892 წელს ეჟენ ბოხისა და ოქტავია ვილერუას ქორწინების 50 წლისთავთან დაკავშირებით გერმანიის იმპერატორმა ვილჰელმ II-მ 84 წლის ბოხს დამსახურებისათვის, როგორც მეწარმესა და ფილანთროპს, უბოძა თავად-აზნაურული ტიტული, რომელიც გადაეცა მის თაობებს. 1898 წელს ეჟენ ფონ ბოხი გარდაიცვალა მეტლახში და კომპანიის მართვა გადავიდა მისი ვაჟის რენეს ხელში.
XX საუკუნის დასაწყისი
XX საუკუნეში Villeroy & Boch შევიდა როგორც კერამიკის უმსხვილესი მწარმოებელი, რომელიც აწარმოებდა სანტექნიკას, კერამიკულ ფილებს და აგურს, ფაიფურს და ფაიანსს, ბროლს, სხვადასხვა საეკლესიო ჭურჭელს, საფლავის ქვებს, სადრენაჟე მილებს და ელექტროგამტარების იზოლატორებს. რენე ფონ ბოხ-გალლაუ 10 წელი ხელმძღვანელობდა კომპანიას და კომპანიის ისტორიაში შევიდა როგორც ლუბეკის მიმდებარედ დენიშბურგის ფაბრიკის დამაარსებელი და რიგი ტექნოლოგიური სიახლეების დამნერგავი, რაც მიმართული იყო შრომის მწარმოებლურობისა და უსაფრთხოებისაკენ. 1902 წელს კომპანიამ წარმოადგინა ნოვატორული მოძრავი ღუმელი გაზის საწვავით, რომელშიც რამდენიმე კამერაა და ხდება ნაკეთობის გამოწვაც და თანდათანობით გაგრილებაც. ენერგოეფექტურობისა და ხელით შრომის შემცირების წყალობით ეს ღუმელები გამოიყენებოდა 1980-იან წლებამდე. გარდა ამისა, უსაფრთხო შრომასთან დაკავშირებით ბოხ-გალლაუმ ფაბრიკებში დააყენა ტყვიით მოწამვლის შემცირების ახალი მოთხოვნები: მუშებს ევალებოდათ სპეციალური ფორმის ტარება და კვება წარმოებიდან მოშორებულ ადგილზე, ხოლო სუფთა ტყვია ჩაანაცვლეს შედარებით ნაკლებად მავნე ტყვიის ოქსიდით.
რენე ფონ ბოხ-გალაუ 1909 წელს გარდაიცვალა და თავის ვაჟებს კომპანია გაფურჩქვნის სტადიაში დაუტოვა: Villeroy & Boch -ის 9 ფაბრიკაში (აქედან 5 მდებარეობდა ზაარის მიწებზე, თითო-თითო - ლუქსემბურგში, საქსონიაში, შვეზვიგ-ჰოლშტეინსა და ვიურტემბურგის ბადენში) 8 ათას კაცზე მეტი მუშაობდა. 1911 წელს კომპანიამ დაკარგა შრამბერგის ფაბრიკის ძირითადი სიმძლავრე, რომლის ტერიტორიაზეც სახელმწიფო რკინიგზამ გაიარა, ამის გამო ერთი წლის შემდეგ ფაბრიკა გაიყიდა. მომდევნო წლებში პირველმა მსოფლიო ომმა საოჯახო ბიზნესს სერიოზული დარტყმა მიაყენა: კომპანიის დამაარსებლი როჯერ ფონ ბოხ-გალაუ 1917 წელს აღმოსავლეთის ფრონტზე დაიღუპა, ხოლო ვერსალის ხელშეკრულებით ზაარი ფრანგებმა დაიკავეს, ამის გამო იქ განლაგებულ ფაბრიკებს აღარ ჰქონდათ წვდომა გერმანულ ბაზარზე. Villeroy & Boch-ის საწარმოო სიმძლავრე გერმანიაში შემოიფარგლებოდა დრეზდენისა და დენიშბურგის ფაბრიკებით, ამიტომ კომპანია იძულებული გახდა ბიზნესი საფრანგეთში გაეფართოვებინა.
როჯერის სიკვდილის შემდეგ კომპანიას ხელმძღვანელობდა მისი ძმა ლუტვეინ ფონ ბოხ-გალაუ. 1920 წლისთვის, შეიძინა რა „ფრანც ანტონ მელემის ფაიანსის ფაბრიკა“ ქ. ბონში, ახალი ფაბრიკა ააშენა ვროცლავთან, ლესნიცას რაიონში და წარმოების მოცულობა ნაწილობრივ აღადგინა გერმანული ბაზრისთვის. 1926 წელს კომპანიამ შეიძინა ფაბრიკა ქ. ტორგაუში. 1920-იან წლებში გერმანიაში განლაგებული ფაბრიკები შეუერთდა შეზღუდული პასუხისმგებლობის კომპანიას, ხოლო ზაარის პროტექტორატში მდებარე ფაბრიკები - შეზღუდულ პარტნიორობას. ომისსემდგომი წლებში გერმანიაში არნახული ინფლაციის გამო კომპანია იძულებული იყო აქცენტი აეღო უბრალო, ყოველდღიური მოხმარების საქონლის წარმოებაზე. 1921 წლის აგვისტოში კომპანიის შტაბ-ბინა და კერამიკის წარმოება სერიოზულად დააზარალა ხანძარმა.
დიდი დეპრესია, მეორე მსოფლიო ომი
1930 წლისთვის კომპანიის ფაბრიკებში 10 ათასამდე კაცი მუშაობდა, მაგრამ დიდი დეპრესიის რეცესიამ კიდევ ერთი დარტყმა მიაყენა კომპანიას. ჯერ რამდენიმე თვით დაიხურა დრეზდენის ფაბრიკა, ხოლო წარმოების განახლების შემდეგ მისი შტატები შემცირდა 40%-ით., ერთი წლის შემდეგ კი დანაკარგების მიზეზით დაიხურა ფაბრიკები ბონსა და ვალერფანგენში. 1935 წლის შემდეგ ლიკვიდირებულ იქნა შეზღუდული პასუხისმგებლობის კომპანია, რომელშიც ჩადებული იყო Villeroy & Boch-ის ზაარის აქტივები. ფაბრიკებმა მუშაობა განაგრძეს მეტლახის ცენტრალურ ოფისებთან, როგორც დამოუკიდებელმა იურიდიულმა პირებმა. გარდა ამისა, 1932წელს გარდაიცვალა ლუტვინ ფონ ბოხ-გალაუ და კომპანიის ხელმძღვანელობა გააგრძელა მისმა შვილმა - ასევე ლუტვინ ფონ ბოხ-გალაუმ.
კომპანიამ მოღვაწეობა განაახლა 1947 წელს და ჩამოყალიბდა უბრალო ჭურჭლის, სანტექნიკისა და ფილების წარმოებაზე, რაც აუცილებელი იყო ომისშემდგომ წლებში. 1951 წელს კომპანიამ ფაბრიკა გახსნა არგენტინაში, 1959 წელს - კანადაში, ამავე დროს აღადგინეს მინისებური ფაიფურის ფაბრიკა სტენფოტენში. ზაარის გერმანულ მოსახლეობასა და ფრანგულ ხელისუფლებას კონფლიქტების მარეგულირებლად მოევლინა ლუტვინ ფონ ბოხ-გალაუ. იგი მონაწილეობდა ფრანგულ-გერმანული ორენოვანი ზაარის უნივერსიტეტის დაარსებაში, სანამ 1955 წლის პლებისციტით ზაარი გერმანიას დაუბრუნდებოდა, აქტიურად უჭერდა მხარს ზაარის ტერიტორიაზე დამოუკიდებელი სახელმწიფოს შექმნას. 1972 წელს, კომპანიის მართმართვიდან 40 წლის შემდეგ ლუტვინმა გენერალური დირექტორის პოსტი დაუთმო თავის შვილს ლუტვინგისბერტ  ფონ ბოხ-გალაუს.
1970-იან წლებში ბაზარზე გამოჩნდა იაპონური და იტალიური მოზაიკური და კედლის ფილების კონკურენცია, მაგრამ კომპანიამ შეძლო მდგომარეობის შენარჩუნება. დამოუკიდებლად გავიდა იაპონიის ჭურჭლის ბაზარზე და აღადგინა ამერიკული. 70-იან წლებში კომპანიის ფაბრიკები უმთავრესად უშვებდნენ თანამედროვე დიზაინის ჭურჭელს, ხოლო კლასიკური ნაკეთობების დამზადება დაიწყეს 1976 წელს ქ. ზელბში შეძენილ ფრანც ჰაინრიხის ფაბრიკაში.
XX საუკუნის ბოლო - XXI საუკუნის დასაწყისი
1982 წელს Villeroy & Boch-მა დაიწყო მსხვილი ბიზნესის რესტრუქტურიზაცია, რის შედეგადაც სამი მთავარი მიმართულება: ფილების, ჭურჭლისა და სანტექნიკის წარმოება ჩამოყალიბდა დამოუკიდებელ კომპანიებდა. 1985 წელს რეფორმა გატარდა კომპანიის მმართველობაშიც: გენერალური დორექტორი შეცვალა 6 კაციანმა საბჭომ, ხოლო სამეთვალყურეო საბჭოში ბოლეუასა და ბოხის ოჯახის წევრების გარდა შევიდნენ გარეშე პირებიც. 1987 წელს Villeroy & Boch შეზღუდული საოჯახო ბიზნესიდან გადაიქცა შეზღუდული პასუხისმგებლობის ღია საჯარო კომპანიად.. 1990 წელს ფრანკფურტის საფონდო ბირჟაზე მოხდა კომპანიის აქციების პირველი საჯარო გაყიდვა.
შემდგომი ოცი წელი კომპანია იზრდებოდა სანტექნიკის, ჭურჭლისა და ფილების მწარმოებელი ევროპის რეგიონული მეწარმეების შთანთქმის ხარჯზე. 1986 წელს Villeroy & Boch-მა შეიძინა ახალგაზრდა აუდიტორიაზე ორიენტირებული ჭურჭლის მწარმოებელი Gallo Deign. 1989 წელს კომპანიამ მიიღო ნიდერლანდების აკრილის აბაზანებისა და დუშკაბინების მწარმოებელი ფირმის Ucosan-ის 50%, 1991 წელს - აკონტროლებს db.Das Bad, 1992 წელს - ფლობს უნგრეთის უმსხვილესი სანტექნიკის მწარმოებლისა და სიდიდით მეორე ფილების მწარმოებელი Alfðldi Porcelàngyàr- აქციების საკონტროლო პაკეტებს, 1996 წელს - რუმინეთის სანტექნიკისა და ფილების წამყვანი მწარმოებლის S.C.Mondial-ის საკონტროლო პაკეტს, 1997 წელს - იტალიური ფილების მწარმოებლის Ceramica Ligure-ს 70%, 1999 წელს გამოისყიდეს Ucosan, და მაშინვე მოხდა Plastics-ის განყოფილებების ფორმირება, რომელიც აერთიანებდა აკრილის აბაზანებს, სპა აუზებს, დუშკაბინებსა და სისტემებს. 2000 წელს კომპანიამ შეიძინა Gustavsberg და Svenska Badkar - სანტექნიკის შვედური წარმოებები. 2001 წელს საბოლოოდ გამოისყიდა db. Das Bad[25], Vagnerplast და მიიღო კონტროლი იტალური Itemo და ბელგიური Acomo-ს აკრილის აბაზანების მწარმოებლებზე. 2001წელს კომპანიამ სრულად შეისყიდა Ceramica-ს აქციები და 2004 წელს წარმოება გაყიდა. 2006 წელს Villeroy & Boch-მა შეიძინა სანტექნიკური მიმართულების Grupo Industrial Saltillo და დანიური კომპანია Frese. 2007 წელს კომპანიამ თურქულ VitrA-ს მიყიდა კერამიკული ფილების მიმართულების 51%, რომელიც შედიოდა Ecsacibasi-ს ინდუსტრიულ ჯგუფში. 2008 წელს შეიძინეს ავეჯის მწარმოებელი Sanipa.
შედეგების მიხედვით 2010 წელი კომპანიისთვის კრიზისის დაძლევის წლად ითვლება. 2011 წლიდან 2015 წლამდე Villeroy & Boch-ის აქციების კოტირებამ აჩვენა მყარი ზრდა, აქციის ფასი 5,88, ევროდან 12,25 ევრომდე გაიზარდა. 2014 წლის საქმიანმა გამომცემლობამ WirtschaftsBlatt მსხვილ გერმანულ საოჯახო მეწარმეთა შორის კომპანია 242-ე ადგილზე დაასახელა.
დიზაინი
ვილერუასა და ბოხის ოჯახის წევრთა შორის გვხვდება ნიჭიერი მხატვრები, რომლებმაც თავინთი შესაძლებლობები გამოიყენეს საოჯახო ფაბრიკაში წარმოებული კერამიკული ნაკეთობების გასაფორმებლად. მაგალითად პიერ-ჟოზეფ ბოხი იყო ფერმწერი, ნიკოლას ვილერუა - ცნობილი პეიზაჟისტი-გრავიორი.
1975 წელს სამრეწველო დიზაინერმა ლუიჯი კოლანიმ, რომელიც Villeroy & Boch-მა მოიწვია სანტექნიკისა და აბაზანის ოთახების კოლექციების შემუშავებისთვის, მიაწოდა კომფორტული „საცხოვრებელი ფართის“ იდეა, როგორც ცალკეული ნივთების ალტერნატივა. კომპანია თანამშრომლობდა სხვა სახელოვან დიზაინერებთანაც, მათშორის თომას გერლაჩი, ვოლფგანგ იოოპი, რობერტო კაპუჩი, ტაკადა კენზო, პალპმა პიკასო, სებასტიან კონრანი, მათეო ტუნი. დიდად გაითქვა სახელი ჰელმუტ ნიუტონის მიერ Villeroy & Boch-ის სანტექნიკის ახალი კოლექციისთვის შემუშავებულმა სარეკლამო კომპანიამ 1985-1986 წლებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერმანული კომპანიები
ვალერი ჩკალოვის ქუჩა
ლიტერატურა
ჩკალოვი
მისკანტი
მისკანტის ტბა (Laguna Miscanti) — მლაშე ტბა ჩრდილოეთ ჩილეს ალტიპლანოში, ანტოფაგასტის რეგიონში. გადმოჰყურებენ ვულკანები — მინიკესი და სერო-მისკანტი. გულის ფორმის ტბა მუქი ლურჯი ფერისაა. ტბის დასავლეთი სანაპირო ერთი კილომეტრი მანძილითაა გამოყოფილი სალარ-დე-ატაკამის მლაშობის აუზისგან. ასევე გააჩნია საერთო საზღვარი სალარ-დე-ტალარის მლაშობის აუზთან.
ვულკან მინიკესიდან ამოფრქვეული ლავის საშუალებით მისკანტის ტბა გამოყოფილია მინიკესის ტბისგან.
წარმოადგენს ლოს-ფლამენკოსის ეროვნული ნაკრძალის ერთ-ერთ სექტორს.
პანორამა
800px
სქოლიო
კატეგორია:ჩილეს ტბები
ჯონ ტინდალი
ჯონ ტინდალი (John Tyndall; დ. 2 აგვისტო, 1820, ლეიგლინ-ბრიჯი, ირლანდია — გ. 4 დეკემბერი, 1893, ლონდონი) — ინგლისელი ფიზიკოსი, ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრი.
ბიოგრაფია
1852 წელს ტინდალი სამშობლოში დაბრუნდა. ერთი წლის შემდეგ იგი ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრად აირჩიეს და ფიზიკის პროფესორად დანიშნეს. სულ მცირე ხნის შემდეგ კი რუმფორდის მედლით დააჯილდოეს (ამ მედლით ინგლისში განსაკუთრებული მეცნიერული დამსახურებისათვის აჯილდოვებდნენ). ჯ. ტინდალის სამეცნიერო და საზოგადოებრივი მოღვაწეობა ერთობ მრავალფეროვანი იყო. 1856-1859 წლებში მან საფუძვლიანად შეისწავლა ალპების მყინვართა შედგენილობა და მოძრაობა. ამ დარგში გამოქვეყნებულმა შრომებმა ტინდალი სულ მალე პოპულარული მეცნიერი გახადა არა მარტო ევროპაში, არამედ რუსეთსა და ამერიკაშიც. 1867 წელს ტინდალს ნიშნავენ სამეფო ინსტიტუტის დირექტორად, ხოლო 1872 წელს ლექციების წასაკითხად აშშ-ში მიიწვიეს.
ჯონ ტინდალის შრომები
პირველი მეცნიერული შრომა ტინდალმა ჯერ კიდევ ბერლინის უნივერსიტეტში დაწერა მაგნუსის ხელმძღვანელობით. ეს შრომები დიამაგნიტიზმს ეხებოდა. 1857 წელს ტინდალმა ცდით დაამტკიცა, რომ სირენას ძლიერ ტონს ან სხვა ხმაურს შეუძლია დიდ მანძილზე სინათლის ალის ჩაქრობა და რომ ეს მოვლენა დამოკიდებულია გარეშე ტონის სიმაღლეზე და ალის საკუთარ ტონზე. მსოფლიოს ფიზიკოსთაგან განსხვავებით ჯონ ტინდალი გაუგონარი დაჟინებით იძენდა და ეცნობოდა სხვა ქვეყნების ფიზიკოსთა შრომებს და ამ შრომათაგან პროგრესულს, ნოვატორულს, მომავლის მქონეს უმალ შეიცნობდა და ინგლისში მის პოპულარიზაციას იწყებდა. გასული საუკუნის 50-იანი წლებიდან ევროპის ფიზიკოსთა შორის გაჩნდა ინტერესი სათხეებისა და აირების მიერ სხივური ენერგიის შთანთქმის მიმართ. 1855 წელს ბერლინში რ. ფრანცმა გამოაქვეყნა შრომათა სერია „ფერადი სითხეების სითბოს გამჭვირვალობის შესახებ“. ამას მოჰყვა ჯონ ტინდალის შრომები 1862 წელს, რომლითაც აღმოაჩინა სითბური სხივების მიმართ გოგირდოვან ნახშირბადში იოდის ხსნარის დიდი გამჭვირვალობა.
ტინდალის შრომებმა ფიზიკის ისტორიაში მრავალი სადავო საკითხი გადაწყვიტა; მისი ზოგიერთი პროგნოზი ფიზიკაში მეოცე საუკუნეში გამართლდა. ტინდალის შრომების უმრავლესობა რუსულ, ფრანგულ, გერმანულ ენებზე ჯერ კიდევ ტინდალის სიცოცხლეში ითარგმნა და გამოიცა.
ჯონ ტინდალი გარდაიცვალა ლონდონში 1893 წლის 4 დეკემბერს, 73 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1820 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1893 კატეგორია:ბრიტანელი ფიზიკოსები
ნეიმარი
ნეიმარ და სილვა სანტოს ჟუნიორი (Neymar da Silva Santos Júnior; დ. 5 თებერვალი, 1992, მოჟი-დას-კრუზისი, ბრაზილია), საყოველთაოდ ცნობილი, როგორც ნეიმარი — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს კლუბ „პარი სენ-ჟერმენსა“ და ბრაზილიის ეროვნულ ნაკრებში,  თავდამსხმელის ან გარემარბის პოზიციაზე.
19 წლის ასაკში ნეიმარმა სამხრეთ ამერიკის 2011 წლის საუკეთესო ფეხბურთელის ჯილდო ხმათა უმრავლესობით მოიგო. ამას მოჰყვა სამხრეთ ამერიკის 2012 წლის საუკეთესო ფეხბურთელის ჯილდოც. 2011 წელს ნეიმარი წარადგინეს ფიფა-ს ოქროს ბურთის ნომინაციაზე, სადაც მე-10 ადგილი დაიკავა და წლის საუკეთესო გოლისთვის ფიფა-ს ფერენც პუშკაშის ჯილდოც მოიგო. ცნობილია სიჩქარით, ცრუმოძრაობებით, დამაგვირგვინებელი დარტყმითა და ორივე ფეხით თამაშის შესაძლებლობით. ყოფილმა ბრაზილიელმა თავდამსხმელმა პელემ ნეიმარს, „შესანიშნავი ფეხბურთელი” უწოდა, ხოლო რონალდინიომ მას „მსოფლიოში საუკეთესო ფეხბურთელობა” უწინასწარმეტყველა.
ნეიმარი სანტოსს 2003 წელს შეუერთდა, გაიარა კარიერული გზის საფეხურები და სანტოსის პირველ გუნდშიც მოხვდა. მის დებიუტი პირველი გუნდის რიგებში 2009 წელს შედგა, და იმავე წელს ლიგა პაულისტას (სან-პაულუს შტატის ჩემპიონატი) საუკეთესო ახალგაზრდა ფეხბურთელად დაასახელეს. ამას მოჰყვა 2010 წლის ლიგა პაულისტას საუკეთესო ფეხბურთელის ჯილდო და იმავე წელს 2010 წლის საფეხბურთო თასის ბომბარდირობა 11 გოლით. 2010 წელს, მან სეზონი 60 მატჩში 42 გოლით დაასრულა, მისმა კლუბმა კი, იმ წელს ოქროს დუბლი შეასრულა. ნეიმარი 2011 წელს კვლავ გახდა „ლიგა პაულისტას” საუკეთესო ფეხბურთელი, „სანტოსმა“ კი 2011 წლის ლიბერტადორესის თასი მოიგო. ამ თასზე ნეიმარმა 13 მატჩში ითამაშა 6 გოლიც გაიტანა. მან გადამწყვეტი როლი შეასრულა სანტოსისთვის საკონტინენტო დუბლის მოპოვებაში, კლუბმა 1963 წლის შემდეგ ეს პირველად შეძლო. ნეიმარმა „ბრინჯაოს ბურთით” დაჯილდოვდა ფიფა-ს 2011 წლის მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატზე, სადაც „სანტოსთან” ერთად ფინალამდე მიაღწია და იქ, საფეხბურთო კლუბ „ბარსელონასთან“ ანგარიშით 4-0 დამარცხდა.
ნეიმარი თამაშობდა ბრაზილიის 17 წლამდე, 19 წლამდე საფეხბურთო ნაკრებებსა და ბრაზილიის ოლიმპიურ საფეხბურთო ნაკრებში. მის დებიუტი ბრაზილიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემადგენლობაში, 2010 წლის 10 აგვისტოს, 18 წლის ასაკში, აშშ-ის ნაკრების წინააღმდეგ ამხანაგურ მატჩში შედგა; ნეიმარმა ამ შეხვედრის 28-ე წუთზე თავური დარტყმით გოლი გაიტანა, მთლიანად მატჩი ბრაზილიამ ანგარიშით 2–0 მოიგო. ნეიმარი 9 გატანილი გოლით, მათ შორის 2 ფინალში, ურუგვაის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წინააღმდეგ 6-0 მოგებულ მატჩში, სამხრეთ ამერიკის 2011 წლის საფეხბურთო ახალგაზრდული ჩემპიონატის ბომბარდირი გახდა და თავის კლუბს ამ ჩემპიონატის მოგებაში დაეხმარა. ნეიმარი 2013 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასზე ბრაზილიის ეროვნულ ნაკრებში ითამაშა. ამ შეჯიბრზე მას 10 ნომრიანი მაისური ემოსა. 30 ივნისს, ფინალში ნეიმარმა ესპანეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებს გოლი გაუტანა. მატჩში ბრაზილიამ ანგარიშით 3-0 გაიმარჯვა. ნეიმარი ტურნირის საუკეთესო ფეხბურთელად აღიარეს და „ოქროს ბურთიც” მიანიჭეს. 2012-სა და 2013 წლებში, SportsPro-მ ყველაზე გაყიდვადი სპორტსმენი უწოდა. 2013 წლის დეკემბერში The Guardian-მა მსოფლიოს 100 საუკეთესო ფეხბურთელთა სიაში მე-6 ადგილი მიაკუთვნა.
2014 წლის 11 ივლისს, ნეიმარი ფიფა-ს ოქროს ბურთის მოპოვების პრეტენდენტთა 10 კაციან სიაში მოხვდა. ნეიმარმა მოიგო ფიფა-ს ბრინჯაოს ბუცი, მსოფლიო ჩემპიონატზე გატანილი გოლების რაოდენობით მესამე ადგილზე გასვლის გამო. ის ასევე მოხვდა ფიფა-ს მსოფლიო ჩემპიონატის სიმბოლურ ნაკრებში.
ადრეული წლები
ნეიმარ და სილვა სანტოს ჟუნიორი დაიბადა მოჟი-დას-კრუზისში, სან-პაულუში, ნეიმარ და სილვასა და ნადინე სანტოსის ოჯახში. მან სახელი მემკვიდრეობით მიიღო მამისგან, რომელიც ყოფილი ფეხბურთელია და შვილს ადრეულ წლებიდანვე ეხმარებოდა პროფესიონალ ფეხბურთელად გახდომაში. ნეიმარმა მამის როლი შეაფასა:
„პატარობიდანვე მამაჩემი სულ ჩემს მხარეს იყო. ის ზრუნავდა ყველაფერზე: ჩემს დაფინანსებაზე, ჩემს ოჯახზე...” ბავშვობაში ნეიმარის ხიბლავდა როგორც ფუტსალი, ასევე ქუჩის ფეხბურთი.