cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სან-ჟუან-დუ-ივაი
სან-ჟუან-დუ-ივაი (São João do Ivaí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 495 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ივაიპორანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 525 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32.62 კმ²-ზე. ფართობი 353 331 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
კოსოვო-პოლეს თემი
კოსოვო-პოლეს (Општина Косово Поље) — თემი სერბეთში, კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარის კოსოვოს ოლქში. ფართობი შეადგენს 89 კმ²-ს. აქვს სადავო ადმინისტრაციული კუთვნილება.
თემის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კოსოვო-პოლე. შეიცავს 18 დასახლებულ პუნქტს. დასახლებული პუნქტების საშუალო ფართობია 4,9 კმ².
შარ-პლანინა
შარ-პლანინა (Шар Планина, Шар Планина, Malet e Sharrit) ან შარ-დაღი — ქედი ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე. მისი ძირითადი ნაწილი ჩრდილოეთ მაკედონიასა და სერბეთის ტერიტორიებზე მდებარეობს, ხოლო მცირე ნაწილი კი ალბანეთში. ქედი გადაჭიმულია ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისაკენ 75 კმ-ზე. უმაღლესი წერტილია — მწვერვალი ტიტოვ-ვრვი (2748).
ჩაის ფოთლის მახარისხებელი მანქანა
400პქ|მინი|მარჯვნივ|ჩაის ფოთლის მახარისხებელი მანქანის მუშაობის სქემა ჩაის ფოთლის მახარისხებელი მანქანა — ჩაის მინარევებისაგან გასაწმენდი მანქანა. ჩაის ფოთლის მახარისხებელი მანქანა სტაციონალურია. ჩაის მწვანე მასას ყრიან ბუნკერში, საიდანაც იგი მიმწოდი ტრანსპორტიორით გადაეცემა ფოთლის გამშლელ ტრანსპორტიორს, რომელიც ფოთლის თანაბარ თხელ ფენას აწვდის ძირითად მახარისხებელ ტრანსპორტიორს. მისი საშუალებით ფოთლები მოხვდება ჯერ პირველი საჰაერო მილის მოქმედების ზონაში, სადაც გამოიყოფა უხეში და შედარებით დიდი აფრიანობის კოეფიციენტის მქონე მასა. გამოყოფილი მასა ქვემოდან მიეკვრება გამომტან ტრანსპორტიორს და ჩაიყრება ყუთში (IV). დარჩენილი მასა გაივლის მეორე საჰაერო მილს. აქ გამოყოფილი მცირედ გაუხეშებული ფოთოლი გამომტანი ტრანსპორტიორიდან იყრება ყუთში (III). ტრანსპორტიორზე დარჩენილი მასა გაიყოფა ორ ფრაქციად. ჰაერით შეწოვილი მეორე ფრაქცია გამომტანი ტრანსპორტიორიდან ჩაიყრება ყუთში (II), ხოლო ტრანსპორტიორზე დარჩენილი მინარევებისაგან გათავისუფლებული ნაზი დუყები დაგროვდება ყუთში (I).
ლიტერატურა
კატეგორია:მეჩაიეობა
ბალკანეთის თეატრი
ბალკანეთის თეატრი ან ბალკანეთის კამპანია — პირველი მსოფლიო ომის თეატრი, სადაც იბრძლოდნენ ცენტრალური ძალები (გერმანიის იმპერია, ავსტრია-უნგრეთის იმპერია, ოსმალეთის იმპერია და ბულგარეთი) და ანტანტის ძალები (ბრიტანეთის იმპერია, საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკა, იტალიის სამეფო, სერბეთის სამეფო, მონტენეგროს სამეფო და 1917 წლის შემდეგ საბერძნეთის სამეფო).
კამაპინია დაიწყო 1914 წლსი 28 ივნისს ავსტრია-უნგრეთის სერბეთის სამეფოში წარუმატებელი შეჭრით. ავსტრია-უნგრეთის და ბულგარეთის განახლებულმა შეტევამ გამოიწვია მონტენეგროს და სერბეთის სამეფოების დაპყრობა და სერბეთის არმიის ალბანეთში გადასვლა და იქიდან სალონიკში ევაკუაცია. სერბეთის არმია შეუერთდა ფრანკო-ბრიტანულ აღმოსავლეთის არმიას და სანგარებიდან იბრძოდნენ მაკედონიის ფრონტზე ბულგარეთის წინააღმდეგ. ანტანტის არმიების ნაწილი საბერძნეთში იყო განლაგებული, რამაც ნაციონალური სკიზმი გამოიწვია საბერძნეთის ომში ჩართვის თაობაზე. საბერძნეთ ანტანტას 1917 წელს შეუერთდა. 1918 წლის ვარდარის თავდასხმებმა გამოიწვა ბულგარეთის ხაზების გაწყვეტა რამაც ბულგარეთის დანებება გამოიწვია, ბულგარეთის დანებებას მოჰყვა სერბეთის, მონტენეგროს და ალბანეთის გათავისუფლებები.
განხილვა
ომის დაწყების მთავარი მიზეზი იყო მტრობა ავსტრია-უნგრეთის იმპერიასა და სერბეთის სამეფოს შორის. სერბეთი ერთ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში, 1915 წელს დაპყრობამდე, დიდ წინააღმდეგობას უწევდა ავსტრია-უნგრეთის არმიებს და წინსვლის საშუალებას არ აძლევდა.
დალმაცია იყო სტრატეგიული რეგიონი რომლის დაკავებაც, როგორც იტალიას ასევე სერბეთს სურდათ. იტალიის სამეფო ომს 1915 წელს ლონდონის ხელშეკრულების შემდეგ შეუერთდა, სადაც იტალიას საფრანგეთი და დიდი ბრიტანეთი დალმაციის ნაწილს დაჰპირდნენ.
სერბეთი-მონტენეგროს კამაპანია
სერბეთის სამეფომ შედარებით უფრო დიდი, ავსტრია-უნგრეთის იმპერიული არმია უკუაგდო რუსეთის იმპერიის ჩრდილოეთიდან დახამრებით. შემდეგ წელს ავსტრია-უნგრეთმა გაცილებით უფრო მეტი ჯარისკაცი განაწესა სერბეთის ფრონტზე და ამ ჯერად მოკავშირე ბულგარეთის დახმარებით მოახერხა სერბეთის დაპყრობა.
სერბეთის არმია ალბანეთის გავლით საბერძნეთის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში გადავიდა და მთელი ომის განმავლობაში, მარცხის მიუხედავად აქტიური იყო ახლად შექმნილ აღმოსავლეთ ანტანტის არმიის ბაზაზე.
ალბანეთი
პირველ მსოფლიო ომამდე, იტალიის სამეფომ ალბანეეთის ქალაქი, ვლორას ოკუპაცია მოახდინა 1914 წლის დეკემბერში. ომში შესვლის შემდეგ, 1916 წლის შემოდგომაზე, იტალიამ ალბანეთში ოკუპაციის ზენები გააფართოვა. 1916 წელს იტალიამ ოკუპირებულ ალბანეთში ალბანელი მოხალისეების და არარეგულარული მებრძოლების საკუთარ რიგებში აყვანა დაიწყო. იტალიის სამეფომ, ანტანტის მეთაურობის თანხმობით, 1916 წლის აგვისტოში ჩრდილოეთ ეპირუსის ოკუპაცია დაიწყო და ნეიტრალურ ბერძნულ არმიას რეგიონის დატოვება აიძულა.
1918 წლის 5 და 6 ნოემბერს იტალიის სამეფოს ძალებმა ლონდონის ხელშეკრულების თანახმად მოახდინეს დალმაციის სანაპიროების ოკუპირება.
სან-როკი-დი-მინასი
სან-როკი-დი-მინასი (São Roque de Minas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუმის შემადგენლობაში.
ბალკანეთის თეატრი
ალბანეთი
პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ იტალიამ მთლიანი დალმაცია დაიკავა. ადმირალმა ერნისო მილომ საკუთარი თავი იტალიის დალმაციის გამგებლად გამოაცხადა. ცნობილი ნაციონალისტი გაბრიელე დანიციო ემხრობოდა დალმაციის ოკუპაციას და საბრძოლო ხომალდებით სვლა ზანდარამდე გააგრძელა 1918 წლის დეკემბერში.
სან-როკი-დი-მინასი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 686 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.19 კმ²-ზე. ფართობი 2 098 867 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბალკანეთის თეატრი
ბულგარეთი
ბალკანეთის მეორე ომის შემდეგ ბულგარეთი მოწინაღმდეგედ მიიჩმნენვდა რუსეთის იმპერიას, ბრიტანეთის იმპერიას და საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკას მტრებად მიიჩნევდა. ბულგარეთის მთავრობა დაუკავშირდა ავსტრია-უნგრეთს და გერმანიის იმპერიას, რამაც განაპირობა ბულგარეთის და ოსმალეთის იმპერიის, ტრადიციული მტრების, მოკავშირეებად გადაქცევა. სერბეთის სამეფო, საბერძნეთის სამეფო და რუმინეთი ფლობდნენ ტერიტორიებს სადაც უმეტესობა ბულგარელი ხალხი ცხოვროდა და ბულგარეთის მთავრობა თვლიდა რომ ეს ტერიტორიები ბულგარეთის კუთვნილი ტერიტორიები იყო.
1915 წლისთვის ბალკანეთში ყველაზე დიდი არმია ბულგარეთს ჰყავდა.
ბულგარეთმა, რომელიც ბალკანური ომების შემდეგ განახლებებს განიცდიდა, პირველი მსოფლიო ომის პირველი წელი გამოტოვა. სან სტეფანოს ხელშეკრულების შემდეგ, სადაც გერმანიის იმპერია ბულგარეთს ყოფილი ტერიტორიების დაბრუნებას დაჰპირდა, ბულგარეთმა 1915 წლის ოქტომბერში სერბეთს ომი გამოუცხადა. მალევე ბრიტანეთის იმპერიამ, საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკამ და იტალიის სამეფომ ბულგარეთს გამოუცხადეს ომი.
ბულგარეთმა, გერმანიის და ავსტრია-უნგრეთის იმპერიების დახმარებით, სერბეთის და რუმინეთის წინააღმდეგ სამხედრო გამარჯვებები მოიპოვა, მოახდინა სამხრეთ სერბეთის დიდი ნაწილის ოკუპაცია და იაღო ქალაქი ნიში 1915 წლის 5 ნოემბერს, წარმატებულად შეიჭრა ბერძნულ მაკედონიაში და დობრუჯა დაიკავა რუმინეთისაგან 1916 წლის სექტემბერში. დიდი ეკონომიკური გაჭირვებების გამო, ომში ჩაბმიდან მალევე ბულგარეთის მოსახლეობა ომის წინააღმდეგი გახდა. რუსეთის 1917 წლის რევოლუციამ ბულგარეთზეც იქონია გავლენა. ბულგარეთის არმიაში, სამხედროებს შორის და მოსახლეობაში პოპულარული გახდა ანტი-მონარქისტული და ანტი-საომარი მოძრაობები.
1918 წლის სექტემბერს მაკედონიის ფრონტში მარცხების შემდეგ, ბულგარეთის მეფე ფერდინანდი იძულებული გახდა ხელი მოეწერა სამშვიდობო ბელშეკრულებაზე.
რევოლუციონერებისგან თავის თაღწევის მიზნით ფერდინანდი გადადგა და ტახტი ბორის III დაუტოვა, რევოლუცია ჩახშობილი იქნა ხოლო არმია დაშლილი.
კომენტარი
კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის ბრძოლები კატეგორია:ბულგარეთის ისტორია კატეგორია:ავსტრია-უნგრეთის ისტორია კატეგორია:სერბეთის ისტორია კატეგორია:მონტენეგროს ისტორია კატეგორია:ალბანეთის ისტორია კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის თეატრები
პაატა გუგუშვილის სახელობის ეკონომიკის ინსტიტუტი
პაატა გუგუშვილის სახელობის ეკონომიკის ინსტიტუტი — საქართველოში ეკონომიკის სფეროში ფუნდამენტური და გამოყენებითი მიმართულების სამეცნიერო კვლევითი ცენტრი.
დაარსდა 1944 წელს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის შემადგენლობაში. მან არაერთხელ შეიცვალა სახელწოდება. თავდაპირველად მას ეწოდებოდა „საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ეკონომიკის ინსტიტუტი“, შემდეგ „საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ეკონომიკისა და სამართლის ინსტიტუტი“ (1958), „საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ეკონომიკის ინსტიტუტი“ (1989), „პაატა გუგუშვილის სახელობის ეკონომიკის ინსტიტუტი“ (1991), „სსიპ პაატა გუგუშვილის ეკონომიკის ინსტიტუტი“ (2006), „ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პაატა გუგუშვილის ეკონომიკის ინსტიტუტი“ (2011).
ინსტიტუტის პირველი დირექტორი იყო აკადემიკოსი პაატა გუგუშვილი. შემდეგ დირექტორები იყვნენ აკადემიკოსი ავთანდილ გუნია, აკადემიკოსი ვლადიმერ პაპავა, ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი გიორგი წერეთელი. ამჟამად ინსტიტუტის დირექტორია ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი რამაზ აბესაძე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს უმაღლესი სასწავლებლები
ლისაბონის ალყა
ლისაბონის ალყა — სამხედრო კონფლიქტი ესპანური რეკონკისტის დროს, რის შედეგადაც ლისაბონი საბოლოოდ განთავისუფლდა მავრი დამპყრობლებისგან და მასზე აღდგა პორტუგალიელთა კონტროლი. მიმდინარეობდა 1147 წლის 1 ივლისიდან 25 ოქტომბრამდე. ჰელმოლდის თქმით „ეს იყო პილიგრიმთა არმიის ერთადერთი უნივერსალური წარმატებული ოპერაცია“, იგულისხმება მეორე ჯვაროსნული ლაშქრობა. არსებობს მოსაზრებები, რომლებიც ამ ბრძოლას ჯვაროსნულ ლაშქრობებს არ უკავშირებენ. ლისაბონის ალყა რეკონკისტის ერთ-ერთი გადამწყვეტი ბრძოლა იყო.
ედესის დაცემის შემდეგ (1144), პაპმა ევგენი III-მ 1145 და 1146 წელს ევროპელებს მოუწოდა ახალი ჯვაროსნული ლაშქრობისკენ. ხოლო 1147 წელს მან ჯვაროსნული ლაშქრობა წამოიწყო იბერიის ნახევარკუნძულზე. მავრების წინააღმდეგ გაილაშქრა ალფონსო VII-მაც. 1147 წლის მაისში ინგლისის ქალაქ დართმუთი დატოვეს ჯვაროსნებმა, რომლებიც აპირებდნენ წმინდა მიწისკენ წასვლას, მაგრამ ცუდმა ამინდმა მათ აიძულა ქალაქ პორტუსთვის შეეფარებინათ თავი (1147 წლის 16 ივნისი). იქ ისინი აპირებდნენ ალფონსო I-თან შეხვედრას.
ჯვაროსნები და პორტუგალიელები შეთანხმდნენ ერთიან ძალებით შეეტიათ ლისაბონისთვის. საზეიმოდ დადებული ხელშეკრულების თანახმად ჯვაროსნებს ქალაქის აღების შემდეგ შეეძლოთ მისი გაძარცვა და დატყვევებულების გამოსასყიდის აღება. ალყა დაიწყო 1 ივლისს. ოთხი თვის შემდეგ, შიმშილისგან დაუძლურებული ქალაქი ქრისტიანებს დანებდა. ბევრი ჯვაროსანი დასახლდა ახლადდაპყრობილ ქალაქში, უმრავლესობამ გზა გააგრძელა წმინდა მიწისკენ. ლისაბონი საბოლოოდ 1255 წელს გახდა პორტუგალიის დედაქალაქი.
სქოლიო
კატეგორია:რეკონკისტის ბრძოლები კატეგორია:XII საუკუნის ბრძოლები
კარიბები (ხალხი)
მინი|კარიბების ოჯახი, ([[ჯონ გაბრიელ სტედმანი, 1818)]] კარიბები, ასევე ცნობილი, როგორც კალინაგო — ინდიელ ტომთა ჯგუფი სამხრეთ ამერიკაში, მცირე ანტილის კუნძულების მკვიდრი მოსახლეობა. ისინი სავარაუდოდ წარმოშობილი არიან სამხრეთ ამერიკის კონტინენტზე მცხოვრები კალინას ხალხისგან, თუმცა კარიბული ენების ჯგუფის განსხვავებულ ენაზე საუბრობენ.
ესპანელებთან კონტაქტის მომენტში კარიბები დომინანტ ჯგუფს წარმოადგენდნენ, ამიტომაც ეწოდათ კუნძულებს მათი სახელი. ისინი ცხოვრობდნენ ვიდვარდის კუნძულებზე, დომინიკზე და სავარაუდოდ სამხრეთ ქარზურგა კუნძულებზე. ისტორიულად ითვლებოდა, რომ მათი წინაპრები მოვიდნენ კონტინენტიდან და დაიპყრეს კუნძულები. ზოგიერთი ისტორიკოსი მიიჩნევს, რომ კონტინენტიდან მოსულმა მცირე ჯგუფებმა დაიპყრეს კუნძულები და შეინარჩუნეს ძველი ტრადიციები, თუმცა ადგილობრივი მოსახლეობის სასაუბრო ენა მიიღეს.
კოლონიზაციის ადრეულ პერიოდში, კარიბებს მებრძოლი ხალხის რეპუტაცია ჰქონდათ, რომლებიც მეზობელ კუნძულებს ესხმოდნენ თავს. მიიჩნეოდა, რომ ისინი კანიბალიზმს მისდევდნენ. ესპანელი კონკისტადორების მიხედვით, ისინი ადამიანის ხორცს რეგულარულად მოიხმარდნენ. არქეოლოგიური კვლევები ადასტურებს ადამიანის ხორცის რიტუალურ გამოყენებას. დღეს კარიბების შთამომავლები ისევ ცხოვრობენ ანტილის კუნძულებზე.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიოს ხალხები კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ინდიელები
ლიმპსკომის ოლქი
ლიმპსკომის ოლქი (Lipscomb County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ლიპსკომბი. შეიქმნა 1876 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
იოანე შავთელის ქუჩა
იოანე შავთელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში,  კრწანისის რაიონში (ზემო უბანი). ერეკლე II-ის მოედნიდან ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩამდე. შუა საუკუნეების თბილისის ერთ-ერთი ძირითადი მაგისტრალი. აქ, ახლანდელი შავთელის, ერეკლე II-ისა და სიონის ქუჩების გასწვრივ, მიემართებოდა ძველი თბილისის ძირითად ქუჩათა სისტემა. ამ ღერძის გაყოლებით იყო განლაგებული უმნიშვნელოვანესი სასულიერო, საზოგადოებრივი და საცხოვრებელი ნაგებობები. XVII-XVIII საუკუნეებში ქუჩის მონაკვეთს, ახლანდელი ბარათაშვილის ქუჩიდან ანჩისხატის ეკლესიამდე, წყლის კარის ქუჩა ერქვა (აქ მდებარე ქალაქის ერთ-ერთი კარის — წყლის კარის გამო). ქუჩის ინტენსიური განაშენიანება როსტომ მეფის სასახლის აშენებით დაიწყო.ძირითადად ცხოვრობდნენ ფეოდალური არისტოკრატიისა და უმაღლესი სასულიერო იერარქიის წარმომადგენლები.
XIX საუკუნის 30-იან წლებიდან მთელ ქუჩას ანჩისხარის ქუჩა ეწოდა (დატანილია თბილისის 1851 წლის გეგმაზე). სახელწოდებაა უკავშირდება აქ აღმართულ ანჩისხატის ეკლესიას (VI საუკუნე), 1923 წელს იოანე შავთელის სახელი დაარქვეს. XIX საუკუნიდან იოანე შავთელის ქუჩაზე დაიწყო 2-3-სართულიანი საცხოვრებელი სახლების მშენებლობა. XX საუკუნის 20-30-იან წლებში ზოგი იატორიული შენობა აიღეს. დღეისათვის იოანე შავთელის ქუჩა გამოცხადებულია არქიტექტურულ ნაკრძალად. სარესტავრაციო სამუშაოების დროს ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრების შედეგად (1956-1957) დადასტურდა გვიანდელი შუა საუკუნეების საკანალიზაციო სისტემის არსებობა იოანე შავთელის ქუჩის იმ მონაკვეთზე, რომელიც ბარათაშვილის ქუჩასა და ანჩისხატის ეკლესიას შორის არის მოქცეული და არსებითად ფეხით მოსიარულეებს ეთმობა. დღემდე შემონახულია მრავალი საინტერესო შენობა, მათ შორის XIX საუკუნის I  ნახევრის საცხოვრებელი სახლები (№15, 17), რომელთაც შესასვლელი ქუჩიდან აქვთ, ხოლო ეზოები გახსნილია სანაპიროსკენ. 1981 წლის რეკონსტრუქციის შემდეგ (არქიტექტორი გ. ჯაფარიძე) ერთ-ერთი საცხოვრებელი სახლი გადაკეთდა მარიონეტების თეატრად (ახლანდელი თეატრ-სტუდია რევაზ გაბრიაძის ხელმძღვანელობით). თეატრის წინ გაგანიერებული ქუჩის ნაწილი შემდეგ საგრძნობლად ვიწროვდება (10 მ-მდე და უფრო ნაკლები ტროტუარებიანად) და ამ სახით აღწევს ერეკლე II-ის მოედნამდე. განსაკუთრრებით საინტერესოა ქუჩის მარცხენა (ბაზილიკის მოპორდაპირე) მხარე, რომელზედაც გამოდის ჩახრუხაძის ქუჩის სახლების უკანაფასადები, მათ შორის ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახლიც — ქუჩისკენ გახსნილი ეზოთი და აივნების რიგით. ქუჩის თავში, ერეკლე II-ის მოედანზე, დგას წმინდა გიორგის კარის ეკლესია (1710/1712). ქუჩაზეა თ. თუმანიშვილის სახელობის საბავშვო სათამაშოების მუზეუმი. აქვს 1 დაღმართი, 1 შესახვევი (თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც შავთელის ჩიხი).
ლიტერატურა
კატეგორია: კრწანისის რაიონის ქუჩები
კუზიანი მთა
კუზიანი მთა (Brokeback Mountain) — ენგ ლის 2005 წლის ფილმი. ფილმი ეხება ორ ახალგაზრდა კაცს, რომლებიც უაიომინგის მთებში, კუზიან მთაზე ცხვრების ფარის მწყემსად მიდიან, სადაც ერთმანეთი შეუყვარდებათ. ფილმის მოქმედება 1963-1981 წლებში ვითარდება.
ჯილდოები
ვენეციის ფესტივალი
ოსკარი
BAFTA
ოქროს გლობუსი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2000-იანი წლების რომანტიკული დრამატული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ენგ ლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული რომანტიკული დრამატული ფილმები‎ კატეგორია:ფილმები ჰომოსექსუალიზმის შესახებ კატეგორია:აშშ-ის ფილმების ეროვნული რეესტრის ფილმები
პეტრე ცაგარელი
პეტრე ცაგარელი (დ. 15 აგვისტო, 1925, ქვემოჭალა) — ქართველი ინჟინერი.
ბიოგრაფია
1948 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა უნივერსიტეტი სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით.
ჩაის ფოთლის საფიქსაციო მანქანა
ჩაის ფოთლის საფიქსაციო მანქანა — უწყვეტი მოქმედების მანქანა, რომელშიც ჩაის ფოთლის ფიქსაცია და შეშრობა გაერთიანებულია ერთ პროცესში. აგრეგატში ფიქსაციისათვის გამოყენებულია ტენიანი ცხელი ჰაერი. ჩაის ფოთლის საფიქსაციო მანქანას ჩაის ფოთოლს აწვდის კონვეიერი. აქედან სექტორული ჩამტვირთავი დოლით ჩაის ფოთოლი ჩაიტვირთება საფიქსაციო საკანში, რომლის გვერდები აწყობილია იზოლირებული თუჯის ფილებისაგან. საფიქსაციო საკანში განლაგებულია ლითონისბადიანი ოთხი კონვეიერი. ჩამტვირთავი დოლიდან ჩაი იყრება ზედა კონვეიერზე. ამავე დროს კალორიფერიდან გამოსული ცხელი ჰაერი შემრევ საკანში მოხედრის შემდეგ ვენტილატორით იჭირხნება და დიფუზორის გავლით ხვდება საფიქსაციო საკანში. ჩაის ფოთოლი გაივლის ოთხივე კონვეიერს (ზემოდან ქვემოთ) და 300-400 გ/კგ ტენის შემცველი და 170-180 °C-მდე გახურებული ჰაერით განიცდის ფიქსაციას, შრება და იყრება გამომტან დასაყოვნებელ ტრანსპორტიორზე. ნამუშევარი ჰაერის ნაწილი მილით ატმოსფეროში გადის, ხოლო ნაწილი დიფუზორის გავლით კვლავ კალორიფერში ხვდება.
პეტრე ცაგარელი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1925 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები პ
ჩაის ფოთლის საფიქსაციო მანქანა
ლიტერატურა
კატეგორია:მეჩაიეობა
ლიპლიანის თემი
ლიპლიანის თემი (Општина Липљан) — თემი სერბეთში, კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარის კოსოვოს ოლქში. ფართობი შეადგენს 401 კმ²-ს. აქვს სადავო ადმინისტრაციული კუთვნილება.
თემის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ლიპლიანი. შეიცავს 70 დასახლებულ პუნქტს. დასახლებული პუნქტების საშუალო ფართობია 5,7 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:კოსოვოს ოლქის თემები
იესო ქრისტეს გარეგნობა და ეროვნება
thumb|250px|საუკუნეების მანძილზე იესო ქრისტეს მრავალნაირად გამოსახავდნენ. იესო ქრისტეს ეროვნება და გარეგნობა ადრეული ქრისტიანობიდან მოყოლებული აქტიურად განიხილება, რადგან ახალი აღთქმა არ იძლევა ცნობებს მის ფიზიკურ მახასიათებლებზე და იესოს გარეგნობისადმი ინდიფერენტული რჩება.
ახალი აღთქმისა და მასთან დაკავშირებული რელიგიური წერილების გარდა, ბიბლიურ იესოზე ცნობებს არცერთი ისტორიული წყარო არ იძლევა. თუმცა იესოს წარმოშობასთან დაკავშირებით რამდენიმე თეორია განვითარდა და მათგან ზოგიერთი უფრო პოპულარულია. შუა საუკუნეებში რამდენიმე ნაშრომი, ძირითადად გაურკვეველი ან სადავო ავტორობითა და წარმოშობით, იქნა გავრცელებული და მათში დაკონკრეტებული იყო იესო ქრისტეს ზოგიერთი ფიზიკური მახასიათებელი. ამჟამად მათი უმეტესობა სიყალბედ არის მიჩნეული. ადამიანთა უმეტესობას მხატვრების შემოქმედების გავლენით გონებაში ფიქსირებული აქვს იესოს გარეგნობა. თუმცა ხელოვნების ეს ნიმუშები ემორჩილებიან საზოგადოებაში არსებულ სტერეოტიპებს, რომლებსაც არ გააჩნიათ სერიოზული მეცნიერული საფუძველი.
XIX საუკუნეში განვითარდა მოსაზრება, რომ იესო იყო არა-სემიტური წარმოშობის, განსაკუთრებით ხშირად იყო აპელირება არიულ რასაზე. თუმცა დასკვნების უმეტესობა იყო სუბიექტური, ეყრდნობოდა კულტურულ სტერეოტიპებს და სოციალურ ტენდენციებს, ნაცვლად მეცნიერული ანალიზისა. ორი ათასი წლის განმავლობაში მხატვრებმა მრავალნაირად გამოსახეს იესო ქრისტე, რაზეც ხშირად ისევ კულტურული წყობა, პოლიტიკური გარემოება და თეოლოგიური კონტექსტი ახდენდა გავლენას. როგორც წესი, სამეცნიერო წრეებში დიდად არ დავობენ იმაზე, რომ იესო იყო ახლო აღმოსავლეთიდან, ებრაელი, თუმცა გარეგნობა ჯერ კიდევ დავის საგანია.
გარდა მხატვრობისა, იესო ქრისტეს ვხვდებით კინემატოგრაფიასა და არქიტექტურაშიც.
ბიბლიური ცნობები
thumb|250px|left|[[ალექსანდრე ივანოვის ფერიცვალება, 1824 წ]] ახალი აღთქმა არ მოიცავს ცნობებს იმაზე, როგორ გამოიყურებოდა იესო ყოველდღიურ ცხოვრებაში (საუბარია მხოლოდ ჯვარცმის მომენტზე), სახარების ავტორები კი, როგორც წესი, არ გვაწვდიან ინფორმაციას ადამიანთა გარეგნულ მახასიათებლებზე.
სინოპტიკური სახარებები აღწერენ იესოს ფერისცვალებას, რა დროსაც „გაბრწყინდა მისი სახე, როგორც მზე".
გამოცხადების წიგნი მოიცავს იოანეს მიერ კაცის ძის ხილვას, რომელიც აღწერილია, როგორც „...თავი მისი და თმანი - სპეტაკი, როგორც ქათქათა მატყლი და როგორც თოვლი, ხოლო თვალნი მისნი, როგორც ალი ცეცხლისა. ფეხნი მისნი - ცეცხლში გავარვარებული ელვარე რვალი, ხოლო ხმა მისი, როგორც ზათქი მრავალი წყლისა. მარჯვენა ხელში ეპყრა შვიდი ვარსკვლავი და მისი პირიდან გამოდიოდა მახვილი ორლესული, ხოლო სახე მისი, როგორც მზე, სხივმფინარი თავისი ძალით..." თუმცა ითვლება, რომ ეს არის იესოს ზეციური იერსახე და დედამიწაზე ყოფნის დროს სხვანაირი იყო.
ძველი აღთქმა საუბრობს მესიის (რომელიც, ქრისტიანების აზრით, იყო იესო) მოსვლაზე და გარკვეულ დეტალებსაც იძლევა მასზე; მაგალითად ესაიას წიგნში წერია, რომ მესიას „არც ღირსება ჰქონია და არც მშვენება, რომ ზედ შეგვეხედა, არც იერი, რომ მივეზიდეთ", ხოლო ფსალმუნებში ეწოდება „ადამის ძეთა უმშვენესი", რასაც ხშირად განმარტავენ, როგორც მესიის ფიზიკურ მხარეს. ბრიტანელი თეოლოგი ადამ კლარკი ბიბლიის კომენტარებში იშველიებს ნაწყვეტს ძველი აღთქმის წიგნიდან იერემიას გოდება: „მათი მთავრები თოვლზე სპეტაკები იყვნენ, რძეზე თეთრები, მათი ტანი ბადახშზე წითელი, მათი გამოხედვა - საფირონი. ახლა კი ნახშირის უშავესია მათი სახე" და მიიჩნევს, რომ ეს არის მინიშნება კანის ფერზე. 1 მეფეთა წიგნში აღწერილია დავითი, იესოს წინაპარი, რომელიც „წითური იყო, თვალადი და ლამაზი შესახედავი".
მარიასის რაიონი
მარიასის რაიონი (Distrito de Marías) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის დოს-დე-მაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 484 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 017 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 12 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 608.05 კმ²-ია.
იესო ქრისტეს გარეგნობა და ეროვნება
ადრეული ეკლესია და შუა საუკუნეები
მიუხედავად პირდაპირი ბიბლიური ან ისტორიული ცნობების სიმწირისა, მეორე საუკუნიდან მოყოლებული ჩნდებოდა სხვადასხვა თეორიები იესოს გარეგნობაზე, სადაც ძირითადი აქცენტი კეთდებოდა ფიზიკურ მხარეზე და ნაკლებად - რასაზე ან წარმოშობაზე. საუკუნეების მანძილზე ცდილობდნენ, თითოეული მოსაზრება მტკიცე არგუმენტებით გაემყარებინათ.
მარიასის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:დოს-დე-მაიოს პროვინციის რაიონები
იესო ქრისტეს გარეგნობა და ეროვნება
ადრეული ეკლესია და შუა საუკუნეები
წმინდა იუსტინე წამებული განიხილავს იესოს გენეალოგიას დავითის შტოდან როგორც ბიოლოგიური დედის, წმინდა მარიამის ხაზით, ისე არა-ბიოლოგიური მამის, იოსების ხაზითაც. თუმცა ეს მხოლოდ ებრაულ წარმოშობაზე მიუთითებს, რასაც სახარების ავტორებიც აღნიშნავენ.
ბევრი ადრეული წყარო საუბრობს იმაზე, რამდენად მიმზიდველი გარეგნობა ჰქონდა იესოს. მეორე საუკუნის ანტიქრისტიანი ფილოსოფოსი ცელსუსი წერს, რომ იესო იყო „მახინჯი და დაბალი". იუსტინე წამებული, ტერტულიანე და ამბროსი მიიჩნევდნენ, რომ ფიზიკური სილამაზის ნაკლებობა თანხმობაში იყო ესაიას წინასწარმეტყველებასთან, რომ მესიას არ ჰქონდა „მშვენება" და „არც იერი, რომ მივეზიდეთ".
მაგრამ სხვაგვარი იყო დამკვიდრებული აზრი, რომელიც გამოხატეს ეკლესიის მამებმა წმინდა იერონიმემ და ნეტარმა ავგუსტინემ. ისინი ეყრდნობოდნენ თეოლოგიურ მსჯელობას, რომ იესო ყოველმხრივ სრულყოფილი იყო, მათ შორის სახითა და სხეულითაც. ნეტარი ავგუსტინე თვლიდა, რომ იესო იყო „ლამაზი ბავშვი, ლამაზი დედამიწაზე, ლამაზი ზეცაში". ეს თეოლოგიური არგუმენტები უფრო მეტად განივრცო მე-13 საუკუნეში თომა აკვინელის მიერ ნაშრომში Summa theologiae. იესოს სრულყოფილებაზე არსებული შეხედულების ანალიზით ის ასკვნის, რომ იესოს შეთვისებული ჰქონდა ყველანაირი შესაძლო ადამიანური სრულყოფილება.
შუა საუკუნეებში უკვე არსებობდა გაურკვეველი ან სადავო წარმოშობის მრავალი ნაშრომი, რომლებიც მუდმივად ვრცელებოდა და სხვადასხვანაირ ინფორმაციას იძლეოდა იესოს გარეგნობაზე.
ყალბი წერილი, რომელიც ვითომდა იუდეის მმართველის პუბლიუს ლენტულუსის მიერ იყო მიწერილი რომის სენატისადმი, თარიღდება 1300 წლით და მეცნიერთა უმეტესობის აზრით, შეითხზა იმიტომ, რომ იესოს ფიზიკურ აღწერილობაზე ბიბლიაში არსებული დანაკლისი შეევსოთ. ასევე XIV საუკუნეში ნიკიფორე კალისტოელი აციტირებს უსახელო ანტიკურ წყაროს, რომელიც იესოს აღწერს მაღალ და ლამაზ ადამიანად ტალღური თმით, მაგრამ ეს ცნობა სავარაუდოდ არ ეყრდნობა რაიმე წყაროს და მხოლოდ იესოს მხატვრული გამოსახულებებით იქნა შთაგონებული.
ისლამური ჰადისი, VIII-IX საუკუნეების მონათხრობთა კრებული, აღწერს იესოს, როგორც „წითელს". ამბის ავტორია აბდულა იბნ აბასი. წითელი კანი შეიძლება სინამდვილეში ნიშნავდეს ყავისფერ იერს მოწითალო ტონებით, ან იყოს ევფემიზმი ღია ფერის კანისთვის, რათა არ ეწოდებინათ თეთრი და ვიტილიგოსთან ასოცირებული არ გამხდარიყო. იესო მუქი-მოყავისფრო იერითაა აღწერილი ჰადისის სხვა ადგილებშიც.
რასობრივი თეორიების წარმოშობა
რასობრივი თეორიების განვითარების წმინდა წერილთან კონტექსტში ახსნისას ისტორიკოსი კოლინ კიდი წიგნში „რასების გამოჭედვა" აცხადებს, რომ ბიბლიური პერსონაჟებისთვის რომელიმე რასის მიკუთვნება ძირითადად სუბიექტური ქმედება იყო და ეფუძნებოდა კულტურულ სტერეოტიპებსა და სოციალურ ტენდენციებს, ნაცვლად მეცნიერული მეთოდისა. კიდი განიხილავს რამდენიმე თეორიას იესოს რასაზე, დაწყებული თეთრკანიანი არიელიდან დამთავრებული შავკანიანი აფრიკელით და ასაბუთებს, რომ მკვლევარებს შორის არ არის ერთიანი აზრი ამ საკითხზე.
წიგნში „იესოს რასიალიზაცია" შონ კელი აცხადებს, რომ იესოსადმი რომელიმე რასის მიწერა კულტურული მოვლენაა, რომელიც საზოგადოების ინტელექტუალური წრეებიდან იღებს სათავეს. კაენ ჰოუფ ფელდერი თვლის, რომ ახალი აღთქმის მუხლები, როგორიცაა გალატელთა 3:28, ქადაგებს უნივერსალიზმს, რომელიც უფრო მაღლა დგას, ვიდრე რასა, ეროვნება და თვით რელიგიაც კი. thumb||260px|შავკანიანი იესო [[ნიკოდემუსი|ნიკოდემუსთან, ჰენრი ოსავა ტანერის ნახატი, 1899 წ]] XIX საუკუნეში განვითარდა თეორიები, რომ იესო იყო არიული რასის, განსაკუთრებით ხშირად აღნიშნავდნენ მის ნორდიკულ გარეგნობას. საბოლოოდ ეს შეხედულები გამოყენებული იქნა რასობრივი ანტისემიტიზმის სასარგებლოდ, რომლის მომხრეებსაც სურდათ, იესოსგან ყველაფერი ებრაული მოეშორებინათ. ინგლისელი მკვლევარი ჰიუსტონ სტიუარტ ჩემბერლეინი დარწმუნებული იესოს ამორეულ-გერმანიკულ წარმოშობაში. მედისონ გრანტი იესოს ნორდიკული რასის წევრად თვლიდა. ამ იდეებს ყველაზე მძიმე გამოძახილი ჰქონდა პოზიტიური ქრისტიანობის ნაცისტურ თეოლოგიაში. სწავლულები, რომლებიც მხარს უჭერდნენ რადიკალურ არიულ შეხედულებას, არგუმენტად იმას იყენებდნენ, რომ ერთმანეთისგან განსხვავდებოდა ებრაელად ყოფნა რელიგიის გამო და ებრაელობა „რასის" ან ეროვნების გამო. ეს თეორიები ხშირად მოიცავდნენ მსჯელობას, რომ იესო იყო არიელი, რადგან გალილეა სავარაუდოდ არაებრაული რეგიონი იყო და იქაურები უცნობ ინდო-ევროპულ ენაზე საუბრობდნენ. თუმცა ამ დასკვნას მეცნიერთა მხარდაჭერა არ მოუპოვებია (რეალურად გალილეაში მართლაც საკმაოდ იყვნენ არაებრაელები, მაგრამ ისინი სემიტურ ენებზე საუბრობდნენ).
ინგლისელი არქეოლოგი გოდფრი ჰიგინსი წიგნში „ანაკალიფსისი" (1836) აყენებს მოსაზრებას, რომ იესოს ჰქონდა მუქი ყავისფერი კანი და იყო ინდო-არიული რასის, წარმოშობით ჩრდილო ინდოეთიდან. 1906 წელს გერმანელმა მწერალმა თეოდორ პლანჯმა გამოსცა წიგნი „ქრისტე-ინდოელი?", რომელშიც აცხადებს, რომ იესო ინდოელი იყო და ქრისტიანული სახარებები ინდოეთში დაიწერა.
XX საუკუნეში გაჩნდა ისეთი თეორიებიც, რომელთა მიხედვითაც იესო იყო შავკანიანი, მაგრამ არა აუცილებლად რომელიმე აფრიკული ერის შთამომავალი, გამომდინარე იქიდან, რომ უძველესი ებრაელები სრულად ან ნაწილობრივ შავკანიანები იყვნენ. მარტინ ლუთერ კინგი მხარს უჭერდა „შავი იესოს" მოძრაობას და იესოს მიერ იმდროინდელ ავტორიტეტებთან ბრძოლას ადარებდა აფროამერიკელების ყოფას აშშ-ის სამხრეთ ნაწილში, ეკლესიის ლიდერებს კი აკრიტიკებდა, რომ რასობრივი თანასწორობის მხარდასაჭერად არაფერს აკეთებდნენ. ზოგისთვის ეს მოძრაობა მხოლოდ პარალელი იყო იესოსა და შავკანიანების ტანჯვასთან, ზოგი კი, მაგალითად ქრისტიანი ლიდერი ალბერტ კლიგი, თვლიდა, რომ იესო პირდაპირი გაგებით შავკანიანი იყო.
2001 წლის BBC-ის სერიებში ღმერთის ძე ჩატარებული კვლევისას შეეცადნენ, განესაზღვრათ იესოს რასა და გარეგნობა. იმ დასკვნაზე დაყრდნობით, რომ იესო იყო გალილეველი სემიტი, მარკ გუდაკრთან თანამშრომლობით დადგინდა, რომ მისი კანი იქნებოდა „წენგოსფერი" და „შავგვრემანი". ეს დასკვნა გაკრიტიკდა ზოგ მედიაში „არასანდოობის" და „უცოდინრობის გამოვლინების" გამო. ასეა თუ ისე, ანალიზი მიანიშნებს, რომ გინდაც თეთრკანიანი ყოფილიყო, იესო შესაძლოა არ ჩამჯდარიყო ამ რასის თანამედროვე გაგებაში, როგორც ესმით ის დასავლურ სამყაროში.
აკადემიურ კვლევებში, გარდა იმ საზოგადო დასკვნისა, რომ „იესო იყო ებრაელი", თანამედროვე მეცნიერებმა ვერ შეძლეს, იესოს ეთნიკურობის საკითხისთვის წარმატებით გაერთვათ თავი.
მინიატიურა|350px|მარცხნივ|კომპიუტერულად გენერირებული გამოსახულება (CGI) [[BBC-ის დოკუმენტური ფილმიდან.]] ყველაზე ხშირად ასკვნიან, რომ იესო სავარაუდოდ ახლო აღმოსავლეთიდან იყო, რადგან სახარებებში აღწერილი მოვლენები აქ ხდებოდა, ამაზე მიანიშნებს იესოს გენეალოგიაც. ამიტომ ის წარმოდგენილი ჰყავთ, როგორც წენგოსფერი ინდივიდი, ტიპური პიროვნება ლევანტური რეგიონიდან. 2001 წელს კიდევ ერთი კვლევა ჩატარდა BBC-ის, France 3-ისა და Discovery Channel-ის დაფინანსებით, სადაც გამოყენებული იქნა პირველი საუკუნის სამი ებრაელის თავის ქალა. სასამართლო ანთროპოლოგიის დახმარებით მოახერხეს სახის რეკონსტრუქცია, რამაც აჩვენა, რომ იესოს ექნებოდა ფართო სახე და განიერი ცხვირი, და იქნებოდა მნიშვნელოვნად განსხვავებული რენესანსის ხელოვნების ნიმუშებში გამოსახულისგან.
დამატებითი ინფორმაცია იესოს კანის ფერსა და თმაზე მოწოდებული იქნა მარკ გუდაკრის, ბირმინგემის უნივერსიტეტის თეოლოგიისა და რელიგიის დეპარტამენტის მთავარი ლექტორის მიერ. სინაგოგებში არსებული მესამე საუკუნის გამოსახულებებით, რაც ებრაელი ხალხის უძველესი სურათებია, გუდაკრმა დაასკვნა, რომ იესოს კანის ფერი იქნებოდა უფრო მუქი, ვიდრე მის ტრადიციულ დასავლურ გამოსახულებებშია. ასევე მას ექნებოდა მოკლე, ხვეული თმა და მოკლედ შეკრეჭილი წვერი. ეს დასტურდება კორინთელთა პირველი ეპისტოლეთიც, სადაც პავლე მოციქული ამბობს, რომ „სამარცხვინოა" კაცისთვის გრძელი თმის ქონა. გადმოცემით, პავლე მოქიცულების უმეტესობას და იესოს ოჯახის წევრებს იცნობდა, ამიტომ ნაკლებად სავარაუდოა, მსგავსი რამ დაეწერა, თუკი ეცოდინებოდა, რომ იესო გრძელ თმას ატარებდა.
მართალია, ეს იესოს სახე არ ყოფილა, მაგრამ კვლევა ასკვნის, რომ იესოს კანი უფრო წენგოსფერი იყო, ვიდრე თეთრი, და ის გამოიყურებოდა, როგორც ტიპური გალილეველი სემიტი. ამას ისიც ადასტურებს, რომ ბიბლიის მიხედვით, იუდამ ჯარისკაცებს მიუთითა მასზე, რათა შეეპყროთ. თუკი იესოს გარეგნობა სერიოზულად განსხვავდებოდა მისი მოციქულებისგან, მაშინ ამოცნობა რთული არ უნდა ყოფილიყო.
ხელთუქმნელი ხატები და ხილვები
შუა საუკუნეების პერიოდში გამოჩნდა იესო ქრისტეს რამდენიმე ლეგენდარული გამოსახულება, სავარაუდოდ იმისთვის, რომ იმ პერიოდის გამოსახულებების სტილი განემტკიცებინათ. ასეთი იყო მაგალითად ედესის ხატი. ვერონიკას თავშალს თან ახლდა ისტორია, რომ ის თავად იესოს მიერ იყო შექმნილი ყველანაირი შეხების თუ საღებავების გარეშე.
მინიატიურა|მარჯვნივ|სეკონდო პიას ფოტოს ნეგატივი
იესოს გარეგნობას აღწერდნენ წმინდანები და მისტიკოსები, რომლებიც ირწმუნებოდნენ, რომ იესო გამოეცხადათ. მსგავსი განცხადებები რომის კათოლიკურ ეკლესიაში უფრო ხშირია, ვიდრე სხვა ქრისტიანულ მიმდინარეობებში.
XX საუკუნეში განსაკუთრებული ყურადღების ქვეშ მოექცა ზოგიერთი ცნობა იესოს სასწაულებრივ გამოსახულებებზე. მაგალითად, ტურინის სუდარის ფოტო, რომელიც სეკონდო პიამ გადაიღო, ერთ-ერთი ყველაზე განხილვადი და საკამათო არტეფაქტია ისტორიაში. ფირის გამჟღავნებისას ნეგატივზე გამოჩნდა მშვიდი სახის მამაკაცის პოზიტიური ფოტოგრაფიული გამოსახულება. ამ უცნაური მოვლენის შემდგომ სუდარით განსაკუთრებულად დაინტერესდნენ სხვადასხვა ქვეყნის მეცნიერები და მრავალი კვლევა ჩაატარეს. 2010 წლის მაისში გამოფენაზე სუდარასა და მის ფოტოს, რომელზეც, მკვლევართა ნაწილის აზრით, იესოს სახეა, 2 მილიონზე მეტი ადამიანი ესტუმრა სანახავად.
რაც შეეხება თავად ტურინის სუდარას, მასზე განსხვავებული შეხედულებები არსებობს და მკვლევარები საერთო აზრამდე არ მისულან. ტურინის სუდარა ესაა ქსოვილის ნაჭერი (სუდარა), რომელშიც გადმოცემით იესო ნაზარეველი გაახვიეს გარდაცვალებისას. ამჟამად ინახება ტურინის საკათედრო ტაძარში. 1988 წელს ოქსფორდის უნივერსიტეტის, არიზონას უნივერსიტეტისა და შვეიცარიის ტექნოლოგიის ფედერალური ინსტიტუტის მიერ ჩატარებულმა ნადიონახშირბადულმა ანალიზმა 95%-იანი სიზუსტით აჩვენა, რომ ქსოვილი ეკუთვნოდა 1260-1390 წლებს შორის პერიოდს. ამის გამო რთული გახდა, სუდარა ქრისტესთვის მიეკუთვნებინათ. ამავე დროს ეს პერიოდი ემთხვევა სუდარის ეკლესიაში პირველად გამოჩენის მომენტს. ასევე მცირეოდენად განსხვავდება ხელოვნების ისტორიკოსის უილიამ დეილის დასკვნისგან, რომ ის შეიქმნა მე-11 საუკუნეში, რათა მასზე ელოცათ.
რადიონახშირბადულ კვლევას კრიტიკა მოყვა. მართალია, თავად მეთოდს ეჭვქვეშ არ აყენებენ, თუმცა ტურინის დამცველები აცხადებენ, რომ ანალიზისთვის სწორედ ის ნაჭერი შეარჩიეს, რომელიც სუდარას დაზიანების გამო შუა საუკუნეებში ჩააკერეს.
ჯოზეფ კოლბეკმა და რიჩარდ ლევი-სეთმა შეამოწმეს ტურინის ზედაპირზე არსებული მტვრის ნაწილაკები, რომლებიც ტრავერტინების არაგონიტური კირქვა აღმოჩნდა. მაღალი რეზოლუციის მიკროზონდის დახმარებით მეცნიერებმა სუდარიდან აღებული ნიმუშების სპექტრი შეადარეს ანტიკური იერუსალიმის სამარხებიდან აღებულ კირქვას. მათი ქიმიური ხელწერა იდენტური აღმოჩნდა, გარდა ცელულოზის ტილოს ბოჭკოებისა, რომლის გამოცალკევებაც სუდარის ნიმუშებიდან ვერ მოახერხეს.
არსებობს მოსაზრება, რომ ტურინის სუდარა შუა საუკუნეებში შექმნილი ნახატია, თუმცა მეცნიერული ანალიზი ამას არ ადასტურებს. ტურინის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის ჯგუფმა პროფესორ ალბერტო კარპინტერის ხელმძღვანელობით დაასკვნა, რომ თუკი ახ.წ. 26-33 წლებს შორის მომხდარ მიწისძვრას ადგილი ჰქონდა 33 წელს, და მისი მაგნიტუდა მინიმუმ 8.2 ბალი იყო, მაშინ საკმარის რადიაციას გამოასხივებდა საიმისოდ, რომ ნახშირბად-14-ის მოცულობა სერიოზულად გაეზარდა და შედეგად, ანალიზის პასუხი არასწორი ყოფილიყო. მათთან თანხმობაშია რუსი მეცნიერების დასკვნა, რომ სუდარაში არის იმ ტიპის ნეიტრონები, რომლებიც წარმოიქმნება სპეციალური ტიპის ქვებისგან მიწისძვრის შედეგად. ექსპერტების ნაწილი ამ ჰიპოთეზას ეჭვქვეშ აყენებს, რადგან იაპონიაში მომხდარ 9 ბალიან მიწისძვრას ნახშირბად-14-ის შედეგებზე გავლენა არ მოუხდენია.
მე-20 საუკუნეში გავრცელებული კიდევ ერთი გამოსახულება, სახელად ღვთიური მოწყალების ხატი ეფუძნება ფაუსტინა კოვალსკას ხილვას, რომელიც მან თავის დღიურში აღწერა და შემდეგ მხატვრებმა ტილოზე გადაიტანეს. ეს გამოსახულება ამჟამად ფართოდაა კათოლიკეებში გავრცელებული. კათოლიკე მღვდლისა და მწერლის, ბენედიქტ გროშელის გამოთვლით, მსოფლიო მასშტაბით მასზე 100 მილიონზე მეტი კათოლიკე ლოცულობს.
საქართველოში, ანჩისხატის ტაძარში, დასვენებულია ხელთუქმნელი ხატი. საეკლესიო გადმოცემის მიხედვით, უკურნებელი სენით შეპყრობილმა ედესის მეფე ავგაროზმა მხატვარს შეუკვეთა ქრისტეს სახის შექმნა ტილოზე. ეს დავალება მხატვარმა ვერ შეასრულა, სანამ ქრისტემ თავად არ აღბეჭდა საკუთარი გამოსახულება ტილოს სახეზე მოსმით. მე-6 საუკუნეში წმიდა ანტონ მარტომყოფელმა ეს ხატი საქართველოში ჩამოიტანა, რათა წარმართების ხელში არ განადგურებულიყო.
მხატვრული პორტრეტები
ბიბლიური ცნობებისა და ისტორიული ჩანაწერების ნაკლებობის მიუხედავად, ორი ათასი წლის განმავლობაში იესო ქრისტეს მრავალი განსხვავებული გამოსახულება შეიქმნა. მათზე გავლენას ახდენდა კულტურული ვითარება, პოლიტიკური გარემოება და თეოლოგიური კონტექსტები.
ქრისტიანულ ხელოვნებაში ყველაზე ძველი ნახატები თარიღდება მეორე საუკუნის მიწურულით და მათი უმეტესობა რომის ტერიტორიაზეა. ამ გამოსახულებებში იესო უმეტესწილად წარმოდგენილია ახალგაზრდა უწვერული მამაკაცის სახით, რომელსაც ტალღური თმა აქვს, ზოგჯერ კი სცენაზე არსებული სხვა ადამიანებისგან, მაგალითად მოციქულებისგან ან რომაელებისგან, განსხვავებული ნაკვთები აქვს. თუმცა ადრეულ პერიოდში ასევე იყო წვერიანი გამოსახულებებიც, რაც სავარაუდოდ ბერძნული სამყაროს გავლენით დამკვიდრებული სტერეოტიპის გავლენაა.
მინიატიურა|მარცხნივ|იესოს გამოსახულება [[რომის კატაკომბებში. მე-3 საუკუნე]]
V საუკუნეში დაიწყეს ქრისტეს წამების სცენების ასახვა, რაც სავარაუდოდ ადრეული ეკლესიის თეოლოგიური ფოკუსის ცვლილების გამოძახილია. VI საუკუნის რაბულას სახარებები მოიცავს ჯვარცმისა და აღდგომის უძველეს ნახატებს. მე-6 საუკუნეში წვერიანი იესოს გამოსახვა დამკვიდრდა როგორც აღმოსავლურ, ისე დასავლურ სამყაროში. შუაზე გაყოფილი მოწითალო-მოყავისფრო თმა და ნუშისებრი თვალები რამდენიმე საუკუნის განმავლობაში სტანდარტი იყო. ამავე პერიოდში გაჩნდა ახალი ლეგენდები, რათა ეს სტილი გამართლებულიყო, მაგალითად ედესის ხატი და მოგვიანებით ვერონიკას თავშალიც.
ბიზანტიური ხატმებრძოლეობა ბარიერი აღმოჩნდა აღმოსავლეთში ხელოვნების ამ მიმართულების განვითარებისთვის, მაგრამ IX საუკუნეში სიტუაცია ისევ ძველ კალაპოტს დაუბრუნდა. იესოს ფერისცვალება მხატვრობის მთავარი თემა იყო აღმოსავლურ ეკლესიებში და ყველა მართლმადიდებელ ბერს, რომელიც იკონოგრაფიას ეუფლებოდა, ხელობა სწორედ ფერისცვალების ხატის დაწერით უნდა დაეწყო.
იმ დროს, როცა დასავლურ ხატებში დიდი ყურადღება ექცევა პროპორციას, აღმოსავლური ეკლესიების ხატებში ზომისა და სიზუსტის დარღვევა მიზნად ისახავს, ადამიანმა ნაკლები ყურადღება მიაქციოს მის მიწიერ მხარეს.
thumb|იესოს რასის დადგენაში დიდ როლს თამაშობდა კულტურული ვითარება.  ჩინური ილუსტრაცია, [[ბეიჯინგი, 1879 წ.]] XIII საუკუნიდან გარდატეხა დაიწყო და დასავლეთში მაცხოვარს უკვე სასწაულების შემოქმედად გამოსახავდნენ. ფრანცისკანელი ბერები ადიდებდნენ იესოს თავმდაბლობას როგორც დაბადებისას, ისე სიკვდილისას და ხშირად გამოსახავდნენ შობისა და ჯვარცმის სცენებს.
რენესანსის პერიოდში გავრცელდა ახალი სტილი, გამოჩენილი მხატვრები ყურადღებას აქცევდნენ იესოს ფიზიკურ მხარეს და ჯოტოს, ფრა ანჯელიკოსა და სხვების მსგავსად, ფოკუსირებას ახდენდნენ იესოს, როგორც სრულყოფილი სილამაზის მქონე ადამიანის, გამოსახვაზე. ლეონარდო და ვინჩის საიდუმლო სერობა, რომელიც მაღალი რენესანსის ხელოვნების პირველ ნიმუშად ითვლება ჰარმონიულობის მაღალი დონის გამო, საყოველთაოდ ცნობილი გახდა, რადგან ასახავდა მოციქულთა განსხვავებულ ემოციებს ღალატის შესახებ გაცხადებისას.
კინემატოგრაფიაში ქრისტე, როგორც პერსონაჟი, პირველად 1897 წელს გამოჩნდა ფილმში „ქრისტეს ვნებანი" (La Passion du Christ), რომელიც პარიზში გადაიღეს და 5 წუთის ხანგრძლივობისაა. მას შემდეგ ფილმებში იესო მუდმივად წვერით ჩნდებოდა, როგორც დამკვიდრებული იყო დასავლეთში რენესანსის გავლენით. უფრო გვიანდელ მხატვრულ და კინემატოგრაფიულ პორტრეტებში ცდილობდნენ, იესო გამოესახათ ანტიკური ახლო აღმოსავლეთელი მაცხოვრებლის სტილში. 2004 წლის ფილმში ქრისტეს ვნებანი იესოს როლს ასრულებს ჯეიმზ კევიზელი, რომელსაც გადაღებისას ცხვირის პროთეზი ეკეთა, თვალების ფერი კი კომპიუტერულად შეუცვალეს ცისფერიდან ყავისფერზე, რათა უფრო მეტად ჰქონდა ახლო აღმოსავლეთში დაბადებულის გარეგნობა. დიზაინერ მაილს ტევესის თქმით: „მელს (გიბსონი) სურდა, იესოს როლის შემსრულებელი მსახიობი, ჯეიმზ კევიზელი, ეთნიკურად ახლო აღმოსავლეთელს დამსგავსებოდა, ამიტომ გადაწყდა, რომ ამისთვის საუკეთესო გზა იყო მისი ცხვირის ფორმის შეცვლა."
სქოლიო
კატეგორია: იესო ქრისტე
სან-პედრუ-დუ-ივაი
სან-პედრუ-დუ-ივაი (São Pedro do Ivaí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 439 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ივაიპორანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 167 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31.51 კმ²-ზე. ფართობი 322 692 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
გოდერძი ველიჯანაშვილი
გოდერძი ველიჯანაშვილი (დ. 3 მარტი, 1952, სოფელი  ტოლოში, ასპინძის რაიონი)  — ქართველი ბიზნესმენი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
1973 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სატრანსპორტო ფაკულტეტი. 1974-1981 წლებში ეწეოდა სამეცნიერო საქმიანობას. 1990-2000 წლებში საქმიანობდა კერძო ბიზნესში. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „მშვიდობა“. საქართველოს პრეზიდენტის რწმუნებულის პირველი მოადგილე სამცხე ჯავახეთში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 3 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
ტაპირაი (მინას-ჟერაისი)
ტაპირაი (Tapiraí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 673 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუმის შემადგენლობაში.
კორაბი (მწვერვალი)
კორაბი (Голем Кораб, Korabi) — მწვერვალი ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე. მდებარეობს ალბანეთისა და ჩრდილოეთ მაკედონიის საზღვარზე (მავროვოს ეროვნული პარკი) და წარმოადგენს ალბანეთისა და მაკედონიის უმაღლეს მწვერვალს.
ტაპირაი (მინას-ჟერაისი)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 873 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.59 კმ²-ზე. ფართობი 407 920 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
კორაბი (მწვერვალი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალბანეთის მთები კატეგორია:მაკედონიის მთები
ვიძემე
thumb|390px|ლატვიის რეგიონების რუკა. ვიძემე აღნიშნულია ყვითლად. ვიძემე (Vidzeme) — ისტორიული რეგიონი ლატვიის ცენტრალურ ნაწილში, მდინარე აივიეკსტეს დასავლეთით (1629 წლამდე დაუგავის ჩრდილოეთით).
XIII საუკუნიდან — ლივონიის შემადგენლობაშია,  1561 წლიდან — ლივონიის საჰერცოგოში. 1629 წელს ლივონია დაიყო: ვიძემე შევიდა შვედეთის პროვინცია ლიფლიანდიის შემადგენლობაში, ხოლო ლატგალია გადავიდა პოლონეთის ხელში. 1710-1917 წლებში ვიძემე რუსეთის იმპერიის ლიფლიანდიის გუბერნიის შემადგენლობაშია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლატვიის ისტორიული რეგიონები
ანტისემიტიზმის ისტორია
ანტისემიტიზმის ისტორია — ანტისემიტიზმი ანუ ებრაელების, როგორც რელიგიური ან ეთნიკური ჯგუფის, მიმართ მტრული დამოკიდებულება სათავეს შორეულ წარსულში იღებს. მკვლევარმა ჯერომ ჩეინზმა გამოჰყო ანტისემიტიზმის ისტორიული განვითარების ექვსი ეტაპი:
ანტისემიტიზმი ანტიკურ ხანაში და ქრისტიანული ანტისემიტიზმის საფუძვლები
მინი|იერუსალიმის ტაძრის განადგურება. მხატვარი ფრანჩესკო ჰაიესი, [[1867.]] ანტისემიტიზმი უძველესი დროიდან ამა თუ იმ სახით არსებობდა იქ, სადაც ებრაელები პალესტინის გარეთ სახლდებოდნენ. ძველ ბერძნულ-რომაულ სამყაროში მას საფუძვლად ეთნიკური და რელიგიური სხვაობა ედო. მაგალითად, ელინისტურ საზოგადოებაში ძვ. წ. I – ახ. წ. I საუკუნეებში განსაკუთრებით გამოხატული იყო უარყოფითი დამოკიდებულება ებრაელთა სოციალური სეგრეგაციის და მათ მიერ პოლითეისტური პანთეონის ღმერთების უარყოფის გამო, ძველრომაელთათვის კი მათი იმპერატორების ღვთაებრიობის უარყოფა პოლიტიკური ლოიალობის არარსებობას ნიშნავდა. მიუხედავად იმისა, რომ იესო ნაზარეველი და მისი მოწაფეები მორწმუნე ებრაელები იყვნენ და ქრისტიანობას საფუძველად იუდეველთა მონოთეიზმი დაედო, იუდაიზმი და ქრისტიანობა მალევე კონკურენტი რელიგიები გახდნენ. ქიშპობა თავდაპირველად თეოლოგიური ხასიათის იყო, მაგრამ მალევე შეიძინა პოლიტიკური ხასიათიც. ორი რელიგიის დაპირისპირებაში გარდამტეხი რომაელების მიერ ახ. წ. 70 წელს იერუსალიმის ტაძრის დანგრევა გახდა. ებრაელებიც და ქრისტიანებიც ამ კატასტროფულ მოვლენას ღვთის რისხვად თვლიდნენ, მაგრამ ქრისტიანული მოძღვრება რომაელებზე მეტად პასუხისმგებლობას პირდაპირ თუ ირიბად ებრაელებს, როგორც „ძე ღვთისას“ მკვლელებს, აკისრებდა.
ებრაელების მიმართ მტრობა განსაკუთრებით მწვავედ ქრისტიან თეოლოგთა შრომებში იყო გამოხატული. ნეტარი ავგუსტინედან (IV საუკუნე) მარტინ ლუთერამდე (XVI საუკუნე) თითქმის ყველა ცნობილი ღვთისმეტყველი ებრაელებს აძაგებდა, როგორც ღმერთის წინააღმდეგ ამბოხებულ ხალხს და ქრისტეს მკვლელებს. ამ შეხედულების საბოლოო უარყოფა მხოლოდ 1965 წელს მოხდა რომის წმინდა საყდრის მიერ Nostra aetate-ის (ლათ. „ჩვენს ერაში“) განცხადებით.
ანტისემიტიზმი შუა საუკუნეების ევროპაში
მინი|ებრაელების სიკვდილით დასჯა. გრავიურა ხეზე, [[1493.]] მინი|ებრაელების გაძევება ინგლისიდან 1290 წლის ედიქტით. მინიატურა, XIV საუკუნე. შუა საუკუნეების ევროპის უმეტეს ნაწილში ებრაელებს უარს ეუბნებოდნენ სამოქალაქო უფლებებზე, მათ ეკრძალებოდათ სამთავრობო და სამხედრო თანამდებობების დაკავება, გილდიების წევრობა. მიუხედავად ამისა, ბევრი ევროპელი მმართველი, განსაკუთრებით ადრე შუა საუკუნეებში, ებრაელების მიმართ ტოლერანტობას იჩენდა. ასევე, ბევრ საზოგადოებაში არ იყო ებრაელების მიმართ უნივერსალური მტრობისა და დისკრიმინაციისკენ მიდრეკილება. თუმცა, 1096 წელს, პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის წამოწყებასთან ერთად, ჯვაროსნებმა საფრანგეთსა და საღვთო რომის იმპერიაში ებრაელების დევნა გააჩაღეს; მოხდა სისხლიანი დარბევები ვორმსში, ტრიერსა და მეცში. XII საუკუნეში ფართოდ გავრცელებული ხმები ებრაელებს ბრალად დებდა რიტუალურ მკვლელობებს, საღვთო ჰოსტიის (სეფისკვერი) წაბილწვას — თითქოს ქრისტიან ბავშვებს მსხვერპლად სწირავდნენ და მათი სისხლით აზავებდნენ პასექისთვის განკუთვნილ ხმიადს (მაცა). აღმოსავლეთ და ცენტრალურ ევროპაში ეს ე. წ. სისხლიანი ცილისწამებები უფრო იშვიათი იყო. ამ ბრალდებებს შორის დასავლეთ ევროპაში პირველი და ყველაზე გახმაურებული იყო ინგლისელი ბიჭის, უილიამ ნორვიჩელის მკვლელობის საქმე (1144). წარმოდგენები ებრაელების მიერ ჩადენილ რიტუალურ მკვლელობებზე XX საუკუნემდე შემორჩა; 1930-იან წლებში „სისხლიანი ცილისწამებები“ ნაცისტური პროპაგანდის ნაწილი იყო. ნაცისტებმა ასევე აღადგინეს ანტისემიტური სოციალური სეგრეგაციის პრაქტიკა, რომელიც XII საუკუნეში იყო გავრცელებული — ებრაელების იძულება ეტარებინათ განმასხვავებელი ყვითელი სამკერდე ნიშანი. შუა საუკუნეებში წარმოიშვა ასევე ებრაელების ევროპული ქალაქების გეტოებში იზოლირების პოლიტიკა, რომელიც XX საუკუნის პირველ ნახევრამდე შენარჩუნდა.
გვიან შუა საუკუნეებში ევროპაში ვაჭრობისა და ფინანსური კავშირების მკვეთრ ზრდასთან ერთად ბევრი ებრაელი ახალ ეკონომიკურ ურთიერთობებში ჩაება. ებრაელები აქტიურად მონაწილეობდნენ ვაჭრობაში, საბანკო და სავახშო საქმეში, აღწევდნენ წარმატებებს ეკონომიკურ და კულტურულ ასპარეზზე. ამგვარად ტრადიციულ რელიგიურ წარმოდგენებს უკვე ეკონომიკური ინტერესების შეჯახებაც დაერთო, რასაც მოჰყვა ებრაელების იძულებითი განდევნა ინგლისიდან (1290), საფრანგეთიდან (XIV საუკუნე), გერმანიიდან (1350-იანი წლები), პორტუგალიიდან (1496), პროვანსიდან (1512) და პაპის სახელმწიფოდან (1569). ესპანეთში ებრაელების მოზრდილი და კარგად დამკვიდრებული თემის მიმართ მზარდი დისკრიმინაცია 1492 წელს მათი განდევნით დასრულდა: მხოლოდ ქრისტიანობაზე მოქცეულ ებრაელებს ჰქონდათ დარჩენის უფლება, მალულად იუდაისტური აღმსარებლობა კი ინკვიზიციის წესებით ისჯებოდა. შედეგად, ებრაული ცხოვრების ცენტრებმა დასავლეთ ევროპიდან ოსმალეთში, შემდეგ პოლონეთსა და რუსეთში გადაინაცვლა.
მიუხედავად გავრცელებული დისკრიმინაციისა, საჭიროების შემთხვევაში ებრაელებს ევროპაში ტოლერანტულად ექცეოდნენ. ფართო საზოგადოებისგან მარგინალიზებულებიც კი ისინი უმიშვნელოვანეს როლს ასრულებდნენ ვაჭრობასა და აღებ-მიმცემლობის საქმეში. ვინაიდან იმდროინდელი წარმოდგენები ქრისტიანულ სამყაროში არ უშვებდა ფულის სესხებას, ხოლო ებრაელებს ეკრძალებოდათ მიწის მფლობელობა, ისინი წამყვან როლს თამაშობდნენ საბანკო და სავახშო საქმეშიც. ესპანეთიდან განდევნამდე (1492) ამ ქვეყნის ებრაული თემის წიაღში დაიბადა ბევრი ცნობილი ფილოსოფოსი, ექიმი, პოეტი და მწერალი, რომლებიც ქრისტიანებთან და მუსლიმებთან ერთად მოღვაწეობდნენ მუსლიმური იბერიის ზოგადად ტოლერანტულ კულტურულ და ინტელექტუალურ ცხოვრებაში.
ებრაელების დემონიზაცია ევროპაში პროტესტანტული რეფორმაციის შემდეგაც გაგრძელდა. თავისი მოღვაწეობის ადრეულ ეტაპზე მარტინ ლუთერი ებრაელების მიმართ დადებითად იყო განწყობილი და ფართოდ იყენებდა ებრაული სწავლულების ტექსტებს ბიბლიის გერმანულ თარგმანზე მუშაობისას, თუმცა შემდეგ ქრისტეს მოძვრების უარყოფის გამო ებრაელთა მიმართ ძალადობასაც გამართლებულად თვლიდა. ეს წარმოდგენები ოფიციალურად უარყო ლუთერანული ეკლესიის მისურის სინოდმა (ამერიკის შეერთებული შტატები) 1983 წელს და ევანგელურმა ლუთერანულმა ეკლესიამ ამერიკაში 1994 წელს.
ანტისემიტიზმი თანამედროვე ევროპაში
მინი|ანტისემიტური კარიკატურა ფრანგულ პრესაში. გაზეთი La Libre Parole, [[1893.]] შუა საუკუნეების ეპოქის დასრულება ევროპაში ებრაელთა სტატუსზე ნაკლებად აისახა. კათოლიკურ ქვეყნებში გრძელდებოდა ანტი-ებრაული კანონმდებლობის მოქმედება და ებრაელების გეტოებში სეგრეგაცია. პერიოდულად ხდებოდა ებრაელების დარბევები. ბევრი ებრაელი შეეწირა პოგრომებს XVII საუკუნის შუა ხანებში პოლონელ კათოლიკეებსა და უკრაინელ მართლმადიდებლებს შორის ომების დროს. დასავლეთ ევროპაში ებრაელების პერიოდული დარბევები XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში განმანათლებლობის იდეების გავრცელებამ დაასრულა. ანტისემიტური განწყობები ამით არ აღმოფხვრილა. ევროპელი განმანათლებლები ამჯერად ებრაელებს არა იესო ქრისტეს ჯვარცმაში ადანაშაულებდნენ, არამედ ქრისტიანობის გავრცელებაში და მონოთეისტური რელიგიების მიმდევრების მიერ ჩადენილ დანაშაულებში. დენი დიდრო და ვოლტერი ებრაელებს აკრიტიკებდნენ, როგორც საზოგადოების გაუცხოებულ ჯგუფს, რომელიც პრიმიტიულ და ცრუმორწმუნეობრივ აღმსარებლობას მისდევდა.