cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
საქართველო-საბჭოთა აზერბაიჯანის სავაჭრო ხელშეკრულება
ზემოაღნიშნული საკითხები განიხილეს 3, 4 და 5 ივნისს. უთანხმოების გამო, მოლაპარაკება დროებით შეწყდა. 6 ივნისს აზერბაიჯანის დელეგაციამ განაცხადა, რომ საკუთარ მთავრობას უნდა მოლაპარაკებოდა და დროებითი ზავის გაგრძელების გადადება კიდევ ერთი კვირით მოითხოვა, მაგრამ საქართველოს დელეგაციის წინააღმდეგობის გამო, შეხვედრა მხოლოდ 4 დღით, 9 ივნისის საღამოს 5 საათამდე გადაიდო. 8 ივნისს დილით 11 სათზე საქართველოს დელეგაცია აღსტაფაში გაემგზავრა და 9 ივნისს დილის 8 საათზე მას აზერბაიჯანის დელეგაცია შეხვდა, რომლის მეთაური უკვე მეორე თავმჯდომარე, აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სახალხო კომისარი მირზა-დაუთ ხუსეინოვი იყო. საზავო დელეგაციამ მატერიალურ და ეკონომიკურ საკითხებზე მოლაპარაკება გამართა. დიდი კამათი გამოიწვია ტერიტორიულმა და საზღვრების საკითხებმა. კამათის შემდეგ ყველა საკითხზე შეთანხმებას მიაღწიეს. აზერბაიჯანსა და საქართველოს შორის დადებულ ხელშეკრულებას ხელი მოაწერეს 12 ივნისს, საღამოს 10 საათზე, რომლის შემდეგ, იმავე დღეს, დელეგაციები ერთმანეთს დაემშვიდობნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
მილაცოს ბრძოლა (888)
მილაცოს ბრძოლა — საზღვაო ბრძოლა ბიზანტიის იმპერიასა და აღლაბიდებს შორის. გაიმართა 888 წლის ოქტომბერში სიცილიის ჩრდილოეთით. ბრძოლა ზოგჯერ მოხსენიებულია, როგორც მილაცოს მეორე ბრძოლა. პირველ ბრძოლად მოიხსენიებენ 880 წლის სტელაის ბრძოლას.
888 წელს აღლაბიდებმა გემებით ახალი ჯარი გაგზავნეს იტალიაში. მათი მთავარი მიზანი კალაბრიის დაპყრობა იყო. მათ გზაში კონსტანტინოპოლის საიმპერიო ფლოტის ესკადრილია შეხვდათ. ბრძოლის შესახებ მხოლოდ არაბული წყაროები მოგვითხრობენ. ბრძოლა აღლაბიდთა გამარჯვებით დამთავრდა — 5000 ბიზანტიელი დაიხრჩო, 2000 ბრძოლისას დაიღუპა.
ამ დამარცხების შემდეგ, ბიზანტიელებმა ბევრი ციხე-სიმაგრე მიატოვეს სიცილიაში.
სქოლიო
კატეგორია:ბიზანტიის ბრძოლები კატეგორია:IX საუკუნის ბრძოლები
თრიალეთის პეტროგლიფები
მინი|393x393პქ|ნახ. 1, ხეობის ხედი. თრიალეთის (პატარა ხრამის) პეტროგლიფები — არქეოლოგიური ძეგლი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარეში, თრიალეთის რეგიონში, ქალაქ წალკიდან 12 კმ-ის დაშორებით სოფელ განთიადში (ყოფილი თაქ-ქილისა), მდინარე ავდრისხევის (ყოფილი პატარა ხრამი) ხეობის მარჯვვენა ნაპირზე. პეტროგლიფების სხვადასხვა ჯგუფები განსხვავებულად თარიღდება. ჩატარებული კომპლექსური კვლევების საფუძველზე შეიძლება ითქვას, რომ პატარა ხრამის კლდის ხელოვნება მოიცავს ძვ. წ. IX-VII და V-II ათასწლეულებს, ანუ მეზოლითურ და ენეოლით-ბრინჯაოს ხანებს.
პეტროგლიფების აღმოჩენის ისტორია.
მინი|393x393პქ|ნახ. 2,   ნახატების გავრცელების გენგეგმა. [2] მონოგრაფიაში  პეტროგლიფების აღმოჩენის შემდეგ საინტერესო ისტორიას ვაწყდებით:  მეოცე საუკუნის 40-იან წლებში, აღმოჩნდა მე-19 საუკუნის მოყვარული არქეოლოგის ა. იოაკიმოვის წერილი, რომელშიც ისტორიის მოყვარულ ე. ვეინდებაუმს ამცნობდა, რომ სოფელ თაქ-ქილისას იმავე სახელწოდების მდინარის ხეობაში იპოვნა გამოქვაბულები, რომლებშიც „ოდესღაც წალკაში მცხოვრებ ველურთა ნახატების მთელი გალერეაა.“ ხსენებულ წერილს სკეპტიკურად მოეკიდა ცნო-ბილი არქეოლოგი ბ. კუფტინი (სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი 1946 წლიდან), რომლესაც თავის დროზე საფუძვლიანად ჰქონდა შესწავლილი ეს რეგიონი. მიუხედავად ამისა, წინა საუკუნის ორმოციან წლებში ამ წერილის კვალზე გაემგზავნენ ნ. ბერძე-ნიშვილი და ალ. ჯავახიშვილი, რომელთა ეს მცდელობაც სამწუხაროდ უშედეგო გამოდგა. 1975 წელს ა. იოაკიმოვის ხსენებული  და უკვე მივიწყებული წერილი ხელთ ჩაუვარდა საქართველოს ქვის ხანის შემსწავლელი არქეოლოგიური ექსპედიციის ხელმძღვანელს მ. გაბუნიას, რომლის კიდევ ერთი მცდელობაც მიეკვლია  წერილში ხსენებული „ველურთა ნახატებისათვის“ წარმატებით დასრულდა 1976 წელს. ხსენებული ხეობის გამოქვაბულების კედლებზე არაფერი არ აღმოჩენილა, თუმცა, გამოქვაბულებს შორის კლდის გაშიშვლებულ ზედაპირებზე, მართლაც გამოჩნდა ცხოველთა ნაკაწრი გამოსახულებები, რომლებიც, უთუოდ იმ „გალერეის“ ნაწილს შეადგენდა, რომელზეც ა. იოაკიმოვი საუბრობდა.
მინი|392x392პქ|ნახ. 3.1, 3.2.მდინარე ავდრის-ხევის ხეობის მოკლე აღწერა.
ხსენებული ხეობა ოთხი ფსევდოტერასისგან შედგება (ნახ. 1), რომელთა წარმოშობაც უკავშირდება ზედაპლეისტოცენური ასაკის ანდეზიტ-ბაზალტების და ეროზიისადმი ნაკლებად გამძლე ქანების არათანაბარ გადარეცხვას. მეოთხე ლავური ნაკადის ფუძეში, რომელიც მდინარის დონიდან 30 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს, ერთი მეორის მიყოლებით, ერთმანეთისგან მცირე მანძილით დაშორებული რამდენიმე პატარა ზომის გამოქვაბულია. ამ გამოქვაბულებიდან მიწისქვეშა წყლების პერიოდული მოქმედების შედეგად კულტურუ-ლი ფენები მთლიანად გამორეცხილია, თუმცა  გამოქვაბულების წინ ტერასებზე, როგორც ზედაპირულად, ისე გავლებულ თხრილებში, აღმოჩენილია სხვადასხვა პერიოდის (მუსტიეს ეპოქა, მეზოლითი და ენეოლით-ბრინჯაოს ხანა)  ოფსიდიანის არტეფაქტები და მეოთხეულის ცხოველთა განამარხებული ძვლების ფრაგმენტები. აღმოჩენილი ფაუნა პალეონტოლოგ ა. ვეკუას განსაზღვრით მიეკუთვნება პირველყოფილ ძროხას, გარეულ ცხვარს, კაბალოიდურ ცხენს, კეთილშობილ ირემს, ოქოტონასა და გნოლს [2], [6]. ესაა ფაუნის ის სახეობები, რომლებიც გვიან პლეისტოცენსა და ადრე ჰოლოცენში ფართოდ იყო გავრცელებული სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ საქართველოში (ეძანისა და ზურტაკეტის მეზოლითური სადგომები), რაც მოწმობს, რომ მდინარე ავდრისხევის მიდამოებში  იმ დროს გაბატონებული იყო ზეგნური ხასიათის  სტეპური ლანდშაფტი, შედარებით მშრალი ჰავის პირობებით. ამასვეს ადასტურებს პალინოლო-გიური ანალიზის მონაცემები, საიდანაც ჩანს, რომ ბალახეული მცენარეების მტვერი სპექტრის 87% -ს შეადგენს [6].
მინი|389x389პქ|ნახ. 4.
პეტროგლიფების შესწავლა.
კარლ ალექსანდერ მიულერი
კარლ ალექსანდერ მიულერი (დ. 20 აპრილი, 1927 — გ. 9 იანვარი, 2023) — შვეიცარიელი ფიზიკოსი და ნობელის პრემიის ლაურეატი. მან ნობელის პრემია მიიღო 1987 წელს, გეორგ ბედნორცთან ერთად, მაღალტემპერატურული ზეგამტარობის აღმოჩენისათვის.
ბიოგრაფია
მიულერი დაიბადა 1927 წლის 20 აპრალს, შვეიცარიის ქალაქ ბაზელში, ირმა და პოლ მიულერების ოჯახში. მისი დაბადებიდან მცირე ხნის შემდეგ ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა ავსტრიაში, ქალაქ ზალცბურგში, სადაც მამა, პოლ მიულერი, მუსიკას სწავლობდა. მოგვიანებით ალექსი დედასთან ერთად დაბრუნდა შვეიცარიაში, დორნახში, პაპა-ბებიის სახლში საცხოვრებლად. როდესაც ალექსი 11 წლის იყო დაიღუპა მისი დედა, ირმა.
1956 წელს, 29 წლის მიულერი დაქორწინდა ინგებორგ მარი ლუიზა ვინკლერზე. 1957 წელს მათ გაუჩნდათ ვაჟი, ერიკი, ხოლო 1960 წელს გოგო – სილვია.
განათლება
დედის გარდაცვალების შემდეგ ალექს მიულერ სწავლობდა ევანგელიკურ სკოლაში, აღმოსავლეთ შვეიცარიაში. სკოლის დამთავრების შემდეგ მიულერმა სწავლა განაგრძო ციურიხის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ფიზიკის ფაკულტეტზე. მას ერთ-ერთ კურს უკითხავდა ცნობილი ფიზიკოსი ვოლფგანგ პაული. უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ ალექსი მუშაობდა 1 წლის განმავლობაში, შემდეგ კი კვლავ დაუბრუნდა მეცნიერებას და ამავე უნივერსიტეტის დოქტორანტურაზე განაგრძო სწავლა. 1957 წელს მას მიენიჭა ფიზიკის დოქტორის ხარისხი.
კარიერა
დოქტორის ხარისხის მიღების შემდეგ მიულერმა სამეცნიერო კარიერა ჟენევაში, ბეთლის ინსტიტუტში განაგრძო. მალევე ის გახდა მაგნიტური რეზონანსის ჯგუფი ხელმძღვანელი. ჟენევაში მუშაობის პარალელურად ის გახდა ფიზიკის ლექტორი ციურიხის უნივერსიტეტში. 1963 წელს მიულერი საცხოვრებალდ გადადის ქალაქ ციურიხში და მუშაობას იწყებს IBM-ს კვლევით ლაბორატორიაში, რუშლიკონში. სწორედ აქ განვლო მთელი დარჩენილი სამეცნიერო მოღვაწეობა. პარალელურას ის კითხულობდა ლექციებს ციურიხის უნივერსიტეტში. 1970 წელს მიულერი გახდა ამ უნივერსიტეტის პროფესორი. 1972-1985 წლებში ხელმძღვანელობდა უნივერსიტეტის ფიზიკის დეპარტამენტს. მას მინიჭებული აქვს საპატიო დოქტორის სტატუსი მიუნხენის ტექნიკურ უნივერსიტეტსა და ჟენევის უნივერსიტეტში. 1987 წელს, ნობელის პრემის მიღებამდე მან მიიღო საპატიო ხარიხი (laurea honoris causa) ფიზიკაში პავიას უნივერსიტეტისგან.
სამეცნიერო მოღვაწეობა
მისი სადიპლომო ნაშრომი ეხებოდა ჰოლის ეფექტს ნახევარმეტალურ  მასალაშებში. IBM-ში მუშაობის თითქმის 15 წელი მან დაუთმო სტრონციუმის ტიტანატის (SrTiO3) და მსგავსი პეროვსკიტების კვლევას. ის წავლობდა მათ ფოტოქრომიულ თვისებებს და მათ დამოკიდებულებას გარდამავალი მეტალებით დოპირებაზე. მიულერის ფუნდამენტური კველევები ეძღვნება პეროვსკიტებში ფეროელექტრულ ფაზურ გარდაქმნასა და მათ სტრუქტურულ გარდაქმნებს.
1980-იანების დასაწყისიდან მიულერი დაინტერესდა ზეგამტარებით. იმ დროისათვის რეკორდული ზეგამტარობის გადასვლის ტემპერატურა იყო 23 კელვინი. 1983 წელს მიულერმა, ახალგაზრდა კოლეგა გეორგ ბედნორცთან ერთად დაიწყო სისტემატიური კვლევა ოქსიდებისა, სადაც მოსალოდნელი იყო ზეგამტარობის მოვლენის აღმოჩენა. 3 წლიანი შრომის შემდეგ მათ აღმოაჩინეს რომ შენაერთში La2-xBaxCO4 ზეგამტარი ფაზა ჩნდება 36 კელვინზე, რაც იმ დროისათვის რეკორდულ მაჩვენებლს წარმოადგენდა. ამ აღმოჩენამ ბიძგი მისცა სამეცნიერო საზოგადოებას დეტალურად გამოეკვლიათ მსგავის სტრუქტურის მქონე შენაერთება, ე.წ. "კუპრატები", რაც მალევე ფიზიკის და ერთ-ერთ ყველაზე აქტუალურ საკითხად იქცა.
მიულერმა და ბედნორცმა ეს აღმოჩენა გამოაქვეყვნეს გერმანულ ჟურნალში Zeitschrift für Physik B. , 1986 წლის ივნისში. რამდენიმე თვეში შოჯი ტანაკამ ტოკიოს უნივერსიტეტიდან და პოლ ჩუმ ჰიუსტონიდან, ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად გამოაქვეყნეს სტატიები სადაც ადასტურებდნოენ მიულერის აღმოჩენას. 1987 წელს, ალექს მიულერმა და გეორგ ბედნორცმა ამ აღმოჩენისთვის მიიღეს ნობელის პრემია ფიზიკაში.
მიულერი საქართველოში
საინტერესოა, რომ კარლ ალექს მიულერი შედის იმ ნობელიანტთა სიაში რომელიც ნამყოფია საქართველოში. 2007 წელს,  თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტმა უმასპინძლა საერთაშორისო კონფერენციას ფიზიკაში თემაზე: ”მაღალტემპერატურული ზეგამტარობა: თავდაპირველი კონცეფცია და ახალი შედეგები”. ამ კონფერენციაში მონაწილეობა მიიღეს ალექს მიულერმა და გეორგ ბედნორცმა. აღსანიშნავია, რომ კონფერენცია მიეძღვნა ალექს მიულერის 80 წლის იუბილესა და ალექს მიულერისა და გეორგ ბედნორცისათვის მაღალტემპერატურული ზეგამტარების აღმოჩენისათვის ნობელის პრემიის მინიჭების 20 წლისთავს. კონფერენციის ორგანიზატორები თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან ერთად იყვნენ საქართველოს ეროვნული სამეცნიერო ფონდი, მაქს პლანკის ინსტიტუტი (გერმანია) და ციურიხის უნივერსიტეტი (შვეიცარია).
ამას გარდა მიულერს აქვს მჭიდრო თანამშრომლობა ქართველ მეცნიერებთან. 2000-იან და 2010-იან წლებში ის იყო ციურიხის უნივერსიტეტის "ზეგამტარობა და მაგნეტიზმის„ (ხელმძვანელი პროფ. ჰუგო კელერი) სამეცნიერო ჯგუფის წევრი. ამავე ჯგუში სხვადასხვა დროს მოღვაწეობდნენ ქართველი ფიზიკოსები: ალექსანდრე შენგელაია, ალექსანდრე მაისურაძე და ზურაბ გუგუჩია . ალექს მიულერს და ქართველ მეცნიერთა ჯგუფს აქვთ რამდენიმე საერთო კვლევა ფოტოსტიმულირებულ მყარსხეულოვანი რეაქციის შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
აქ-ჟარი (თალასის რაიონი)
აქ-ჟარი (Ак-Жар) — სოფელი ყირგიზეთში, თალასის ოლქში, თალასის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 149 ადამიანს შეადგენდა. SOATO კოდი — 41707 232 813 02 0.
სქოლიო
კატეგორია:თალასის ოლქის დასახლებული პუნქტები
ოქროანთ ხიდი
ოქროანთ ხიდი — ხიდი ძველ თბილისში, რომელიც შუა საუკუნეების თბილისში თუ მის გარეუბანში არსებულ ხიდთაგან ერთადერთია, რომლის ფრაგმენტები  ჯერ კიდევ შემორჩენილია.
ხიდი ამოყვანილი იყო ქვის წყობით  კირის დუღაბზე და ბრტყელი ქართული აგურით. თაღოვანი ხიდი ერთმალიანია, მისი სავალი ნაწილი 5 მეტრს აღემატება. წარსულში ხიდი თბილისის გალავნის განჯის კარიდან კოჯრისკენ მიმავალ გზაზე იდგა. მას შემდეგ, რაც XIX საუკუნეში გააფაროთვეს და კეთლმოაწყვეს გზა სალალაკიდან კოჯრისაკენ, ძველი ხიდი ძირითადად სატრანსპორტო გზის მიღმა აღმოჩნდა. ხიდი ჩამალულია ლეღვთახევში და შორიდან არ ჩანს, თუმცა იგი ახლოა  კოჯრის გზის იმ მოსახვევთან, საიდანაც ყოფილი კომკავშირის ხეივანი იწყება. ვახუშტი ბაგრატიონს თბილისის 1735 წლის გეგმაზე ეს ხიდი აუღნიშნია 52 ნომრით და დახატული აქვს მისი პროფილიც. ნახატზე ასახულია არა მარტო ხიდის თახი, არამედ კლდოვანი ხევის ორთავე ნაპირზე გადადებული მკლავები მისასვლელ ხიდთან. ექსპლიკაციაში ვახუშტი მას „ოქროანთხიდს“ უწოდებს. ხიდი აშენებულია თბილისის მოქალაქეთა ერთ-ერთ წარჩინებული გვარის - ოქროაშვილების მიერ. ფეოდალურ თბილისში „ოქროანთუბანიც“ ყოფილა, სადაც ეს გვარი სახლობდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ხიდები
Pheidologeton
Pheidologeton — საშუალო და მომცრო ზომის ჭიანჭველათა გვარი Myrmicinae-ს ქვეოჯახიდან. 30-ზე მეტი სახეობა.
გავრცელება
გავრცელებულია ძველი სამყაროს ტროპიკებში: აფრიკა, აზია (ინდოეთიდან ახალ გვინეამდე), ავსტრალია.
სისტემატიკა
გვარი მიეკუთვნება ტრიბა Solenopsidini-ს (Myrmicinae) და მასში შედის 30-ზე მეტი სახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:მირმიცინები
კოლუმბიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
კოლუმბიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები — კონმებოლის წევრი საფეხბურთო ნაკრები, კოპა ამერიკას 2001 წლის გათამაშების გამარჯვებული. კოლუმბიის ნაკრების „ოქროს ხანა“ იყო 1990-იანი წლები. 1990 წელს ნაკრები მსოფლიო ჩემპიონატზე მერვედფინალში გავიდა. ეს შედეგი ნაკრებმა 2014 წლის ჩემპიონატზე გააუმჯობესა.
შემადგენლობა
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებები
ზურაბ ჩიხლაძე
ზურაბ ჩიხლაძე (დ. 15 მაისი, 1950, სოფ. ტყვიავი, ახლანდ. გორის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ინჟინერი.
ბიოგრაფია
1974 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი.
სამუშაოთა მწარმოებლად მუშაობდა საქართველოს მინისტრთა საბჭოსთან არსებული წყალ-სამეურნეო ობიექტების სამშენებლო გაერთიანება „საქმთავარწყალმშენის“ სამშენებლო სამმართველოში, მთავარ ინჟინრად და №2 სამშენებლო სამმართველოს უფროსად — სამშენებლო ტრესტ „მტკვარწყალმშენში“; სამშენებლო სამმართველო „ქართლწყალმშენის“ უფროსია; მონაწილეობდა თეზი-ოკამისა და ხაშურის სარწყავი სისტემების, მადოხარის წვერის მექანიკური მორწყვის სისტემისა და სხვა ობიექტების მშენებლობებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1974)
Д́
Д́, д́ — კირილური დამწერლობის ასო „Д“ დიაკრიტიკული ნიშანი — აკუტით. გამოიყენება სელკუპურ ენაში.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „Д“-სა და „აკუტი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კატეგორია:კირილური ასოები
ბოლშოი-კუგანაკი
ბოლშოი-კუგანაკი (Оло Ҡуғанаҡ) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 2 368 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუგანაკი, რომელიც დაშორებულია 0 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (62%).
დიორ-მოშონ-შოპრონის მედიე
დიორ-მოშონ-შოპრონის მედიე (Győr-Moson-Sopron) — მედიე უნგრეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — დიორი. ფართობი — 4089 კმ². მოსახლეობა — 448 435 ადამიანი (2010 წლის აღწერის მონაცემები. 103 კაცი/კმ²).
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უნგრეთის მედიეები
ვლახეთისა და მოლდოვის გაერთიანებული სამთავრო
ვლახეთისა და მოლდოვის გაერთიანებული სამთავრო (Principatele Unite ale Valahiei şi Moldovei) — სამთავრო, რომელიც ჩამოყალიბდა 1859 წელს. წარმოიქმნა მას შემდეგ, რაც მოხდა ალექსანდრუ იოან კუზას კორონაცია მოლდოვისა და ვლახეთის გაერთიანებული სამთავროს მთავრად იყო ოსმალეთის იმპერიის ვასალი.
დიმიტრი უზნაძის ქუჩა (მრავალმნიშვნელოვანი)
დიმიტრი უზნაძის ქუჩა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ვლახეთისა და მოლდოვის გაერთიანებული სამთავრო
ლიტერატურა
კატეგორია:რუმინეთის ისტორია კატეგორია:მოლდოვის ისტორია კატეგორია:უკრაინის ისტორია
Dragonfly 44
Dragonfly 44 (დრაგონფლაი 44) — ულტრადიფუზიური გალაქტიკა კომას გროვაში (ბერენიკეს თმების თანავარსკვლავედი). გადაადგილების სიჩქარეზე დაკვირვებით, ირკვევა, რომ მისი მასა ერთი ტრილიონი მზის მასის ტოლი უნდა იყოს, დაახლოებით იგივე, რაც ირმის ნახტომის მასაა. გალაქტიკის ირგვლივ შეინიშნება 90 სფეროსებრი ვარსკვლავთგროვა. აღსანიშნავია, რომ Dragonfly 44 ირმის ნახტომის სინათლის მხოლოდ 1 %-ს გამოყოფს.
2016 წლის აგვისტოში, ასტრონომებმა დაადგინეს, რომ გაალქტიკის 99,9 % სავარაუდოდ ბნელი მატერიისაგან შედგება.
ჯერ კიდევ 2014 წელს, მეცნიერთა ჯგუფმა ჰავაის შტატში მდებარე კეკისა და ჯემინის ობსერვატორიების ტელესკოპების საშუალებით აღმოაჩინეს. მდებარეობს კომას გროვის სახელით ცნობილ რეგიონში, დედამიწიდან 320 მილიონი სინათლის წლის მანძილზე.
გალაქტიკა იმდენად მკრთალია, რომ მისი აღმოჩენა ათწლეულების მანძილზე ვერ მოხერხდა, თუმცა ახლა, მისი აღმომჩენი ჯგუფი არკვევს თუ რა მიზეზის გამო შედგება ამ ქალაქტიკის 99,9 % ბნელი მატერიისგან.
მეცნიერებმა Dragonfly 44-ს ვარსკვლავების მოძრაობის სიჩქარეც გაზომეს; აღმოჩნდა, რომ ისინი წამში 47 კმ/სთ სიჩქარით მოძრაობენ. ამის შემდეგ ჯგუფმა ისიც დაიანგარიშა, რომ გალაქტიკა 1 ტრილიონჯერ უფრო მასიურია ვიდრე ჩვენი მზე — იმდენად მძიმე, რომ მას საკუთარი ვარსკვლავების ერთობლიობის მარტოს დაჭერა არ შეუძლია.
სქოლიო
კატეგორია:გალაქტიკები
ქართველების ეთნიკური წმენდა აფხაზეთში
მინიატიურა|მარჯვნივ|აფხაზეთის ეთნიკური წმენდის მე-12 წლისთავისადმი მიძღვნილი გამოფენა რომელიც ჩატარდა 2005 წელს თბილისში. გალერიის ერთ-ერთმა სტუმარმა გამოფენილ სურათზე საკუთარი შვილი ამოიცნო.|241x241px ქართველთა ეთნიკური წმენდა აფხაზეთში, იგივე ქართველთა გენოციდი აფხაზეთში — 1992-93 წლების აფხაზეთის ომის და 1998 წლის კონფლიქტის დროს, ეთნიკურ ქართველთა მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა და იძულებითი გასახლება აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკიდან. ძირითად შემთხვევებში ქართველთა გენოციდი განხორციელებული იყო აფხაზი სეპარატისტებისა და რუსი მოხალისეების მიერ. ამ დროს ასევე დაიღუპნენ სომეხი, ბერძენი, რუსი და აფხაზი მებრძოლები თუ მაცხოვრებლები. ეთნიკური წმენდის პროცესში დაახლოებით 200,000-დან 250,000-მდე ქართველი ლტოლვილად იქცა საკუთარ სამშობლოში. ქართველების მიზანმიმართული ხოცვა და ეთნიკური წმენდა აღიარებულ იქნა ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის (ეუთო) მიერ 1994, 1996 და 1997 წლის კონვენციებზე, ბუდაპეშტის, ლისაბონისა და სტამბოლის სამიტებზე, სადაც დაიგმო ომის დანაშაულებანი ჩადენილი კონფლიქტის პროცესში. 2008 წლის 15 მაისს, გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო რეზოლუცია A/RES/62/249 რომელშიც იგი „ხაზს უსვამს იძულებით გადაადგილებულ პირთა, მათ შორის ეთნიკური წმენდის შედეგად დაზარალებულთა ქონების შენარჩუნებას აფხაზეთში, და მოუწოდებს ყველა წევრ ქვეყანას არ დაუშვან მათი იურისდიქციის ქვეშ მყოფ მოქალაქეთა მიერ აფხაზეთის ტერიტორიაზე ქონების უკანონო მოპოვება“. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭომ ასევე მიიღო რიგი რეზოლუციები ოკუპირებულ ტერიტორიაზე ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის კონფლიქტი
აგათონი
აგათონი (Ἀγάθων; დ. ძვ. წ. 448 — გ. ძვ. წ. 401) — ძველი ბერძენი დრამატურგი. ცხოვრობდა ათენში. ჩვენამდე მოაღწია აგათონის ზოგიერთი ტრაგედიის სატაურმა და მცირე ფრაგმენტებმა. მის შესახებ ცნობებს გვაწვდიან არისტოფანე („ბაყაყები“, „თესმოფორიაზუსები“), არისტოტელე („პოეტიკა“). პლატონი „ნადიმში“ აგვიწერს იმ წვეულებას აგათონის სახლში, რომლითაც მეგობრებმა აღნიშნეს მისი გამარჯვება ტრაგიკოსთა შეჯიბრებაზე ძვ. წ. 416 წელს. არისტოტელეს მიაჩნია, რომ აგათონმა გუნდის სიმღერები ტრაგედიის სიუჟეტისაგან დამოუკიდებელ ინტერმედიებად აქცია. ტრაგედია „ყვავილში“ აგათონმა პირველმა დაარღვია ტრადიცია: მითოლოგიური პერსონაჟები და სიუჟეტი შეცვალა ავტორისეული პერსონაჟებითა და სიუჟეტით. არისტოფანე და არისტოტელე აგათონეს ევრიპიდეს მიმდევრად თვლიდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:ბერძენი დრამატურგები
არაქალკედონური მართლმადიდებელი ეკლესიები
არაქალკედონური მართლმადიდებელი ეკლესიები — ქრისტიანული ეკლესიები, რომლებიც აღიარებენ მონოფიზიტობას. ამ ეკლესიებმა არ აღიარეს 451 წლის ქალკედონის საეკლესიო კრების გადაწყვეტილებები. ამ ეკლესიებში მოიაზრებიან ასევე ნესტორიანელებიც, რომლებმაც არ აღიარეს 431 წლის ეფესოს საეკლესიო კრების გადაწყვეტილებები. მონოფიზიტებმა და ნესტორიანელებმა შექმნეს საკუთარი ეკლესიები.
ეკლესიათა ერთიანობის, ანუ პენტარქიის დროს თანდათან ჩნდებოდა საერთო რწმენისგან განსხვავებული წარმოდგენები. ამის გამო იქმნებოდა სხვადასხვა ეკლესიების წარმომადგენელთა კომისიები, რათა ამ რწმენა-თეორიების ბუნება დაზუსტებულიყო. თუ ისინი უპირისპირდებოდნენ ქრისტიანობის მთავარ ღერძს, ცხადდებოდნენ ერესად ანუ მწვალებლობად. ეს ნიშნავდა მათი მიმდევრების ეკლესიიდან გარიცხვას. გარიცხულები საკუთარ ეკლესიას აარსებდნენ. 433 წელს ბიზანტიის იმპერიაში ჩაისახა მონოფიზიტობა. ამ მიმდინარეობის მამამთავარი იყო კონსტანტინოპოლი ერთ-ერთი მონასტრის არქიმანდრიტი ევტიქი. 451 წელს ქალკედონის საეკლესიო კრება ზე დაგმეს მონოფიზიტობა, მის მიმდევრებს კი დევნა დაუწყეს, როგორც ერეტიკოსებს. დავა დასრულდა განკვეთილების მიერ დამოიკიდებელი ეკლესიების დაარსებით.
არაქალკედონური ეკლესიებია:
ლუი პასტერის ქუჩა
ლიტერატურა
პასტერი
მარია ანა ნოიბურგელი
ადრეული წლები
მარცხნივ|მინი|298x298პქ|მარია ანა ნოიბურგელი მარია ანა დაიბადა კურპფალცის მმართველის ფილიპ ვილჰელმისა და მისი ცოლის ელიზაბეთ ამალია ჰესენ-დარმშატადტელის ოჯახში. იგი მათი მეთორმეტე შვილი იყო.
მან მთელი ბავშვობა ნოიბურგის სასახლეში გაატარა თავის დებთან მარია სოფიასთან, დოროთეა სოფიასა და ჰედვიგია ელიზაბეთთან ერთად. მათ აღზრდაზე ფრაუ ვონ კლაუ ზრუნავდა.
1689 წლის 12 თებერვალს გარდაიცვალა ესპანეთის დედოფალი მარია ლუიზა, რომელიც უშვილოდ მოკვდა, მის ქმარს კი მემკვიდრე სჭირდებოდა. კარლ II-მ, რომელიც სერიოზულად იყო ავად როგორც ფსიქიკურად, ისე ფიზიკურად. კარლის დედამ, რეგენტმა დედა-დედოფალმა მარიანა ავსტრიელმა მისთვის ახალი საცოლის ძიება დაიწყო და არჩევანი სწორედ მარია ანა ნოიბურგელზე შეაჩერა. 1689 წლის 18 აგვისტოს სან დიეგოში, ვალიადოლიდის მახლობლად მარია ანა და კარლ II დაქორწინდნენ.
ესპანეთის დედოფალი
კარლისთვის პირველის მსგავსად, მეორე ქორწინებაც წარუმატებელი აღმოჩნდა. კარლს წყალივით სჭირდებოდა მემკვიდრე, თუმცა მას მისი ჩასახვა არ შეეძლო, ვინაიდან იგი იყო უამრავი ფიზიკური და სულიერი დაავადებით დაავადებული და გარდა ამისა, მას მხოლოდ ერთი ატროფირებული სათესლე ჯირკვალი ჰქონდა, რაც მემკვიდრის გაჩენას კიდევ უფრო ართულებდა.
მეფისთვის მემკვიდრის დაბადება აუცილებელი იყო,ხოლო როცა დაინახეს, რომ ეს შეუძლებელი იყო, ესპანეთის სამეფო კარზე ტახტზე ამსვლელთა სამი ბანაკი ჩამოყალიბდა: პრო-ფრანგული, პრო-ავსტრიული და ისეთები ვინც გამარჯვებულს დაუჭერდნენ მხარს. განსაკუთრებით საშიში იყო ავსტრიის ერცჰერცოგი და ამავდროულად საღვთო რომის იმპერატორი ლეოპოლდ I, რომელსაც პრეტენზია როგორც ესპანეთის, ისე ბავარიის (მარია ანას სამშობლო) ტახტზე ჰქონდა. ეს იმიტომ, რომ ლეოპოლდის პირველი ცოლი იყო ესპანეთის მეფის და მარგარიტა ტერეზა, ხოლო მესამე ცოლად ჰყავდა მარია ანას უფროსი და, რაც გარკვეულწილად ორივე სახელმწიფოს ტახტზე აძლევდა პრეტენზიის გამოთქმის უფლებას. მარცხნივ|მინი|[[კარლ II (ესპანეთი)|კარლ II]] 1696 წლიდან, დედა-დედოფალ მარიანა ავსტრიელის გარდაცვალების შემდეგ, 1698 წელს მარია ანას ზეგავლენით დაიდო ჰააგის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც, კარლის უშვილოდ გარდაცვალების შემთხვევაში ესპანეთის მეფე ხდებოდა მარია ანას დის შვილი იოზეფ ფერდინანდი. თუმცა იოზეფი 1699 წელს გარდაიცვალა, რითაც ხელშეკრულება რაღათქმაუნდა გაუქმდა. 1700 წლის დასაწყისში დაიდო ლონდონის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ნიდერლანდები თავისუფლდებოდა ესპანური ბატონობისგან, ესპანეთის იტალიიურ სამფლობელოებს ავსტრიას გადასცემდნენ, ხოლო ტერიტორიებს, რომლებზეც ფრანგებს პრეტენზიები ჰქონდათ საფრანგეთს გადაეცემოდა, ავსტრიას კი სავოიაში შეჭრა ან მისი შევიწროვება აეკრძალა.
ეს პირდაპირ ინგლისელებმა შეადგინეს, სადაც არც ესპანეთს და არც ავსტრიას ხელი არ მოუწერია. ხელშეკრულების თანახმად ფრანგებმა ვრცელი ტერიტორიები და ფული მიიღეს, ამან კი ლეოპოლდ I განარისხა, რადგან ხედავდა თუ როგორ ნიავდებოდა მისი შესაძლო სამფლობელოები. მალე მარია ანას ზეგავლენით კარლ II-მ თავის მემკვიდრედ ავსტრიის ერცჰერცოგი დაასახელა.
მინი|256x256პქ|დაქვრივებული მარია ანა საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-მ (რომელიც ასევე კარლ II-ის სიძე იყო) ესპანეთის სამეფო კარზე მნიშვნელოვანი ხალხი დაიქირავა რათა მემკვიდრედ მისი კანდიდატურაც წამოეჭრათ. კარდინალმა პორტოკარერომ მეფე დაარწმუნდა და კარლმაც თავის მემკვიდრედ ლუი XIV-ისა და მისი დის, მარია ტერეზას შვილიშვილი, ანჟუს ჰერცოგი ფილიპე თავის მემკვიდრედ გამოაცხადა. ეს ყველაფერი ჯერ ბოლომდე დადგენილი არც იყო, რომ 1700 წლის 1 ნოემბერს კარლი გარდაიცვალა. ამიტომ ლეოპოლდსა და ლუის შორის დაიწყო ომი ესპანური მემკვიდრეობისთვის, რომელიც 1714 წელს დასრულდა ლუის გამარჯვებით. მან ესპანეთის მეფედ თავისი შვილიშვილი ფილიპე V დასვა, რომლის შთამომავლებიც დღემდე მართავენ ესპანეთს. ფილიპის ესპანეთში ჩასვლისთანავე მარია ანა ალკაზარის სასახლეში გადასახლდა.
დარჩენილი ცხოვრება
1706 წლამდე მარია ანა მშვიდად ცხოვრობდა ქალაქ ტოლედოში, რომელსაც მისი დისშვილის შეიარაღებული ძალები იცავდა. მიუხედავად ამისა ესპანელებმა ქალაქი დაიბრუნეს და მარია ანა ესპანეთიდან გააძევეს. იგი საფრანგეთში გაიქცა, სადაც მრავალი წლის მანძილზე ცხოვრობდა. 1739 წელს, ხანდაზმული მარია ანა ესპანეთში დაბრუნდა, სადაც გვადალახარაში დაბინავდა და იქვე გარდაიცვალა 1740 წლის 16 ივლისს გარდაიცვალა.
ჰერალდიკა
მარია ანა ნოიბურგელის გერბები:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1667 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1740 კატეგორია:ვიტელსბახები კატეგორია:ესპანეთის დედოფლები კატეგორია:მილანის ჰერცოგინიები კატეგორია:ესკორიალის ინფანტების პანთეონში დაკრძალულები
კაპიტანი ამერიკა: ზამთრის ჯარისკაცი
კაპიტანი ამერიკა:ზამთრის ჯარისკაცი (Captain America: The First Avenger) — ფანტასტიკის ჟანრის ფილმი, რომელიც დაფუძნებულია მარველის სუპერგმირებზე. ფილმში ნაჩვენებია თორის შემდგომი მოვლენები. ფილმში მონაწილეობენ მსახიობები: კრის ევანსი, სკარლეტ იოჰანსონი, სებასტიან სტენი, ებტონი მაკიე, კობიე სმულდერსი და სხვები.ფილმი ეკუთნის ტრილოგია Marvel-ის კინოსამყაროს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2014 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:Marvel-ის კინოსამყაროს ფილმები
ბიანკა მონფერატელი
ბიანკა მონფერატელი (Bianca di Monferrato; დ. 1472 — გ. 30 მარტი, 1519) — მონფერატოს მარკიზის ასული. სავოიის ჰერცოგინია, კვიპროსის, სომხეთისა და იერუსალიმის ტიტულარული დედოფალი 1485-1490 წლებში როგორც კარლო I-ის მეუღლე. ჰერცოგ კარლო II-ის დედა და მისი რეგენტი 1490-1496 წლებში.
ბიოგრაფია
ბიანკა დაიბადა 1472 წელს. იგი იყო მონფერატოს მარკიზ გულიელმო VIII-ისა და მისი მეორე ცოლის, ელიზაბეტა სფორცას უფროსი ქალიშვილი. მას მხოლოდ ერთი უმცროსი და, ჯოვანა ჰყავდა. აღსანიშნავია, რომ დედამისი იყო მილანის ჰერცოგ ფრანჩესკო I სფორცასა და ბიანკა მარია ვისკონტის ქალიშვილი, ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს მას სახელი. მეორე ქალიშვილის გაჩენიდან მალევე, 17 წლის ელიზაბეტა გარდაიცვალა, რა დროსაც ბიანკა ჯერ ერთი წლისაც არ იყო. ამის გამო მარკიზი გულიელმო მესამედ დაქორწინდა ფრანგ დიდგვაროვან ბერნარდა დე ბროსზე.
1485 წლის 1 აპრილს ბიანკა მიათხოვეს სავოიის ჰერცოგ კარლო I-ს, რომელთანაც ხუთწლიანი ქორწინებიდან ხუთი შვილი შეეძინა:
1490 წლის 13 მარტს ბიანკას მეუღლე, ჰერცოგი კარლო I გარდაიცვალა. ამის შემდეგ ტახტი მათმა ჩვილმა ვაჟმა, კარლო II-მ დაიკავა, რომლის რეგენტიც თავად ბიანკა გახდა. იგი სავოიას ამ სტატუსით ექვსი წლის მანძილზე, ანუ თავისი ვაჟის გარდაცვალებამდე მართავდა. მას შემდეგ, რაც კარლო II ექვსი წლის ასაკში გარდაიცვალა, ტახტი ბიანკას ქმრის ბიძამ, ფილიპო II-მ დაიკავა. იგი სულ ერთ წელიწადში გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მისმა ვაჟმა, ფილიბერტო II-მ დაიკავა, რომელმაც ცოლად ბიანკას ქალიშვილი, იოლანდა ლუიზა შეირთო, რომელიც ამ ამბიდან ორ წელიწადში, 12 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
თავისი დარჩენილი ცხოვრება ბიანკამ ჩრდილში, ტურინის სამეფო კარზე გაატარა. 1518 წლიდან მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა დამძიმდა. მალევე მას ტუბერკულოზის დიაგნოზი დაუსვეს, რამაც 1519 წლის 30 მარტს გარდაიცვალა. მისივე ანდერძის თანახმად, იგი დაკრძალეს კარინიანოში, წმინდა მარიამის სახელობის ეკლესიაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1472 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1519 კატეგორია:სავოიის ჰერცოგინიები კატეგორია:ქალი რეგენტები კატეგორია:პალეოლოგოსები
ვუკისა და დოსიტეის მუზეუმი
ვუკისა და დოსიტეის მუზეუმი (Музеј Вука и Доситеја / Muzej Vuka i Dositeja) — ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მემორიალური მუზეუმი სერბეთის დედაქალაქ ბელგრადში, რომელიც 1949 წელს დაარსდა. მუზეუმი ეძღვნება სერბული ენის რეფორმატორის, ვუკ კარაჯიჩისა და სერბეთის განათლების პირველი მინისტრის, მწერლის, დოსიტეი ობრადოვიჩის ცხოვრებას, მოღვაწეობასა და მემკვიდრეობას. მუზეუმი ძალიან კარგ საშუალებას წარმოადგენს ოსმალეთის იმპერიის წინააღმდეგ სერბეთის პირველი აჯანყებისას სერბული კულტურის გასააზრებლად. 1979 წლიდან ვუკისა და დოსიტეის მუზეუმს მართავს სერბეთის ეროვნული მუზეუმი.
ისტორია
1949 წელს დაარსებული ვუკისა და დოსიტეის მუზეუმი მდებარეობს ყოფილი ბელგრადის უმაღლესი სკოლის შენობაში, რომელიც ოსმალურ სტილშია აგებული. ის წარმოადგენდა სერბეთის პირველ დაწესებულებას, სადაც უმაღლესი განათლების მღება იყო შესაძლებელი. ეს სასწავლებებლი 1808 წელს დააარსა სერბმა განმანათლებელმა, დოსიტეი ობრადოვიჩმა, რა პერიოდშიც ის განათლების მინისტრის თანამდებობას იკავებდა. დღესდღეობით, შენობას ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც დოციტეის ლიცეუმს. ვუკ კარაჯიჩი ამ ინსტიტუტის ერთ-ერთი პირველი კურსდამთავრებული იყო. შემდგომში, უმაღლესი სკოლა გადაიქცა ბელგრადის უნივერსიტეტად. თავის დროზე შენობა, სავარაუდოდ, ოსმალეთის იმპერიის ფინანსთა მინისტრის საცხოვრებელ რეზიდენციად უნდა აშენებულიყო. ასევე მიიჩნევა, რომ თანამედროვე მუზეუმის შენობა ძველად ჰარამხანას წარმოადგენდა.
დროთა განმავლობაში, ქალაქის ადმინისტრაციას ჰქონდა რამდენიმე მოსაზრება ამ ობიექტის მომავალთან დაკავშირებით. 1939 წელს დაიგეგმა ქალაქის ამ ნაწილის სრული რეკონსტრუქცია. იმის გამო, რომ შენობა მდებარეობს გოსპოდარ ევრემოვას ქუჩაზე, იგეგმებოდა მისი დანგრევა და ქუჩის რეაბილიტაცია, ან ქუჩის რეკონსტრუქცია შენობის დაუნგრევლად. კულტურული საბჭოს წევრები თვლიდნენ, რომ შენობა უნდა შენარჩუნებულიყო, რადგან ის ბელგრადი ერთ-ერთ უძველეს შენობას წარმოადგენდა, გამგეობის სხვა წევრებს კი მიაჩნდათ, რომ ლიცეუმს არანაირი არქიტექტურული მნიშვნელობა არ აქვს და ის უნდა დანგრეულიყო. ამ პერიოდში საბჭოს წევრები საერთო პასუხზე ვერ შეჯერდნენ, რის გამოც შენობა დანგრევას გადაურჩა.
არქიტექტურა
თანამედროვე მუზეუმის შენობა 1739 წელს აშენდა და ის ბელგრადის რვა ყველაზე ძველ საცხოვრებელ ადგილებს შორისაა. შენობა ოსმალურ არქიტექტურულ სტილს მიეკუთვნება და საცხოვრებელ სახლს წარმოადგენს. ის ბელგრადისა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპის მნიშვნელოვანი კულტურული ისტორიული ძეგლია. შენობა შედგება ორი სართულისა და სხვენისგან. მუზეუმის ხის იატაკის კონსტრუქცია შეაკეთეს 2010 წელს.
ინტერიერი და ექპონატები
შენობის ზედა სართული მთლიანად ვუკ სტეფანოვიჩ კარაჯიჩს ეძღვნება. მუზეუმი მოაწყო მისმა ქალიშვილმა, მინა ვუკუმანოვიჩმა. ექსპონატებში შედის მწერლის საკუთრებაში არსებული საგნები (სამგზავრო ჩანთები, სათვალეები, ჯოხი, მოსაწევად შექმნილი აქსესუარები), სერბეთის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიიდან გადმოტანილი სხვადასხვა დოკუმენტები (დიპლომები, სავიზიტო ბარათები, გადასახადები, ვაუჩერები), პორტრეტები, წერილები და არაერთი წიგნი მისი პირადი ბიბლიოთეკიდან, მათ შორის ჯონ ბოურინგის მიერ ნათარგმნი ვუკ კარაჯიჩის 1827 წლის პოეზია.
ქვედა სართული ეძღვნება დოსიტეი ობრადოვიჩს. მუზეუმის ბიბლიოთეკა და დისიტეის პირადი ნივთები და ხელნაწერები სწორედ აქ ინახება. ექსპონატებს შორისაა დაფის ასლი, რომსაც 1784 წელს დოსიტეი იყენება ლონდონში, წმინდა კლემენტის ქუჩაზე ცხოვრებისას. სამწუხაროდ, მისი პირადი ნივთებიდან მხოლოდ ცოტა რამ არის შემორჩენილი. მათი ნაწილი 1813 წელს ბელგრადის დაბომბვას ვერ გადაურჩა.
აქტივობები
მუზეუმში ინახება თემატური ექსპონატები და ხშირად ეწყობა მათი გამოფენა. მათ შორის, იმ ნივთების პრეზენტაცია, რომლებიც რეგულარულ გამოფენაზე არ არის წარმოდგენილი. მუზეუმი ზოგჯერ აწყობს ლექციებს, რომელშიც მონაწილეობენ გამოჩენილი მეცნიერები, მწერლები და ისტორიკოსები, ასევე მხატვრები და მუსიკოსები.
სქოლიო
კატეგორია:სერბეთის მუზეუმები კატეგორია:ბელგრადის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:1949 წელს დაარსებული მუზეუმები
ახალი ირლანდია
ახალი ირლანდია (New Ireland) — კუნძული ბისმარკის არქიპელაგის შემადგენლობაში, ეკუთვნის სახელმწიფო პაპუა-ახალ გვინეას. კუნძულის ფართობი შეადგენს 7404,5 კმ²-ს, მოსახლეობა — 118 350 ადამიანი (2002). კუნძული არის აილენდსის რეგიონის ახალი ირლანდიის პროვინციის ნაწილი, რომლის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კავიენგი.
გეოგრაფია
thumb|left|250px|პროვინცია ახალი ირლანდიის ადგილმდებარეობა ახალი ირლანდია — სიდიდის მიხედვით მეორე კუნძულია ბისმარკის არქიპელაგში კუნძულ ახალი ბრიტანეთის შემდეგ. თვითონ არქიპელაგი მდებარეობს ჩრდილო-აღმოსავლეთით კუნძულ ახალი გვინეიდან. ახალი ირლანდია მდებარეობს არქიპელაგის აღმოსავლეთ ნაწილში და გადაჭიმულია 400 კმ-ზე ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისკენ. კუნძულს აქვს საკმაოდ ვიწრო ფორმა და მხოლოდ სამხრეთ-აღმოსავლეთის დაბოლოებაში ის განიერია 10 კმ-ით. ახალი ირლანდია დაფარულია ტროპიკული ტყით და საკმაოდ მთიანია. მწვერვალი ტარონი ჰანს მაიერის მთებში კუნძულის ყველაზე მაღალი წერტილია — 2379 მეტრი. ახალი ირლანდია განლაგებულია ბისმარკის ზღვასა და წყნარ ოკეანეს შორის. სამხრეთ-აღმოსავლეთში ის გამოყოფილია წმინდა გიორგის სრუტით კუნძულ ახალი ბრიტანეთისგან, სრუტეში განლაგებულია დიუკ-ოფ-იორკის კუნძულები. ახალი ირლანდიის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი კავიენგი მდებარეობს ჩრდილოეთით.
ისტორია
კუნძულ ახალი ირლანდიის ადამიანებით დასახლება მოხდა დაახლოებით 30 ათასი წლის წინ.
1616 წელს ნიდერლანდელი მეზღვაურები იაკობ ლემერი და ვილემ კორნელის სხაუტენი გახდნენ პირველი ევროპელები, რომლებიც გადავიდნენ კუნძულზე. შემდგომში ახალი ირლანდიის სამხრეთი ნაწილი გახდა პოპულარული გასაჩერებელი ადგილი ესპანური და ნიდერლანდური გემებისათვის სასმელი წყლის მარაგის შევსების მიზნით. მაგრამ ის, რომ ახალი ირლანდია და ახალი ბრიტანეთი — ორი სხვადასხვა კუნძულია, აღმოაჩინა მხოლოდ 1767 წელს ფილიპ კარტერეტმა. ზუსტად მან უწოდა კუნძულს სახელი Nova Hibernia, რაც ლათინურად ნიშნავს ახალი ირლანდია.
1870-იან წლებში ახალი ირლანდია გახდა ვაჭრების ინტერესის სფერო, რომლებსაც მიჰყავდათ კუნძულის მკვიდრი მოსახლეობა ავსტრალიაში და სამოაში შაქრის ლერწმის პლანტაციებში სამუშაოდ. 1879 წელს ახალი ირლანდია გახდა ავანტიურისტ მარკიზ დე რეას დიდი ტყუილების არენა. მან კუნძულზე ცრუ დაპირებებით შემოიტყუა თეთრკანიანი კოლონისტები, მიჰყიდა მათ ასობით ჰექტარი უსარგებლო მიწები. ბევრი დაიღუპა მალარიისაგან და შიმშილისაგან, სანამ კოლონისტების ცოცხლად გადარჩენილი ნაწილი არ გადააგზავნეს ავსტრალიაში. თვითონ მარკიზი მოგვიანებით გარდაიცვალა საგიჟეთში საფრანგეთში.
1885 წლიდან 1899 წლამდე ახალი ირლანდია იყო გერმანიის იმპერიის პროტექტორატის (გერმანული ახალგვინეური კომპანიის) ნაწილი, ხოლო 1899 წლიდან 1914 წლამდე კოლონია გერმანიის ახალი გვინეის ნაწილი, რომელსაც ამ პერიოდში ერქვა «ახალი მეკლენბურგი». გერმანიის ბატონობის დროიდან ახალ ირლანდიაში ჩრდილო-აღმოსავლეთ სანაპიროს გასწვრივ არსებობს გზა სიგრძით 250 კმ, რომელიც აერთებს დასახლებულ პუნქტებს სამო, ნამატანაი, კანამი, მალომი, ლოგია და მანგაი ადმინისტრაციულ ცენტრ კავიენგთან. ავტოგზის მშენებლობის მიზეზი გახდა გერმანელების დაარსებული კოპრის პლანტაციებთან მიახლოების აუცილებლობა, რომლებიც საკმაოდ მომგებიანი იყო. 1975 წლიდან გზას ჰქვია Boluminski Highway, კუნძულის მაშინდელი მმართველის პატივსაცემად.
მეორე მსოფლიო ომის დროს ახალი ირლანდია დაიკავა იაპონიის საიმპერატორო არმიამ. 1945 წლის 18 სექტემბერს იაპონიის სამხედრო ნაწილებმა ამერიკულ გემ HMS Swan-ზე ხელი მოაწერეს კაპიტულაციის აქტს.
ენა
პაპუასურ ენა ტოკ-პისინზე კუნძულის დასახელებაა Niu Ailan. კუნძულ ახალ ირლანდიაზე მოიხმარება 19 ენა, რომელთაგან ყველა ერთის გამოკლებით — ავსტრონეზიული წარმოშობისაა და ერთმანეთის ნათესავებია.
მასტერსი 2006 (სნუკერი)
მასტერსი 2006 (Masters 2006, აგრეთვე ცნობილია, როგორც SAGA Insurance Masters 2006 — სპონსორის სახელწოდების მიხედვით) — სნუკერის პროფესიონალური არარეიტინგული ტურნირი. ტარდებოდა 2006 წლის 15 იანვრიდან 22 იანვრამდე Wembley Conference Centre-ში, ლონდონში. ტურნირის გამარჯვებული გახდა ჯონ ჰიგინსი, რომელმაც ფინალში დაამარცხა რონი ო’სალივანი ანგარიშით 10:9.
უაილდკარდ რაუნდი
შესარჩევ მატჩებში თამაშობენ სნუკერისტები, რომლებმაც მიიღეს უაილდკარდი და ტოპ-16-ის რეიტინგის ორი უკანასკნელი სნუკერისტი.
სქოლიო
კატეგორია:მასტერსი (სნუკერი) კატეგორია:2006 წელი სნუკერში
ჰაიდუ-ბიჰარის მედიე
ჰაიდუ-ბიჰარის მედიე (Hajdú-Bihar) — მედიე უნგრეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — დებრენეცი. ფართობი — 6211 კმ². მოსახლეობა — 541 298 ადამიანი (2010 წლის აღწერის მონაცემები. 88 კაცი/კმ²).
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უნგრეთის მედიეები
მაია დერენი
მაია დერენი (Maya Deren; დ. 29 აპრილი, 1917, კიევი, რუსეთი (ამჟამად უკრაინა) — გ. 13 ოქტომბერი, 1961, ნიუ-იორკი, ნიუ-იორკი, აშშ) — დაბადებით ელეონორა დერენკოვსკა (Елеоно́ра Деренко́вська) — წარმოშობით უკრაინელი, ამერიკელი რეჟისორი, 1940-1950-იანების ავანგარდის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წარმომადგენელი. დერენი აგრეთვე იყო ქორეოგრაფი, მოცეკვავე, კინოს თეორიტიკოსი, პოეტი, ლექტორი, მწერალი და ფოტოგრაფი.
ადრეული ცხოვრება
მაია დერენი 1917 წლის 29 აპრილს კიევში, უკრაინაში დაიბადა. იგი მარი ფიდლერისა და სოლომონ დევიდ დერენკოვსკის ერთადერთი შვილია.
1922 წელს მისი ოჯახი აშშ-ში, ნიუ-იორკში გადავიდა. მოგვიანებით ოჰაიოში ოჯახის წევრებთან ერთად დასახლდნენ. ამ დროს დერენის მამა სირაკიუსის უნივერსიტეტში მედიცინას შეისწავლიდა. მალევე მან ფსიქიატრის წოდება მიიღო, ხოლო 1928 წელს დერენკოვსკები აშშ-ს მოქალაქეები გახდნენ და გვარი შეიმოკლეს.
დერენი 1930 წლიდან 1933 წლამდე ჟენევაში, შვეიცარიაში ცხოვრობდა. სირაკიუსში 1933 წელს დაბრუნდა და სირაკიუსის უნივერსიტეტში ჟურნალისტიკისა და პოლიტიკური მეცნიერებების შესწავლა დაიწყო.
1935 წელს იგი გრეგორი ბერდეკზე დაქორწინდა და ისინი ნიუ-იორკში გადავიდნენ. დერენიც და მისი ქმარიც აქტიურად იყვნენ ჩართულები ამერიკულ სოციალისტურ მოძრაობაში.
1936 წელს დერენმა ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში დაასრულა სწავლა. 1938 წელს ის და ბერდეკი განქორწინდნენ, ხოლო 1939 წელს დერენმა სმიტის კოლეჯში დაასრულა სწავლა ინგლისური ლიტერატურის მიმართულებით.
კინო-კარიერა
1942 წელს იგი კინოოპერატორ ალექსანდრ ჰაკენშმიდზე (საშა ჰამიდი) დაქორწინდა, რომელიც ჩეხოსლოვაკიიდან ჩამოსული ემიგრანტი იყო. 1943 წელს დერენმა სახელი შეიცვალა და მაია დაირქვა. სწორედ ამ წელს დაინტერესდა იგი კინემატოგრაფით.
მან და ჰამიდმა 1943 წელს ერთობლივად გადაიღეს ექსპერიმენტორული ფილმი „შუადღის შემდგომი ქსელები“. ფილმი ეხება დროს, რეალობასა და ფანტაზიას, სიზმარს და მის ინტერპრეტაციებს.
თავისი ფილმების ჩვენებების გამართვა დაიწყო აშშ-ში, კანადაში, კუბაში. წერდა ავანგარდული კინოს თეორიას.
დერენი შთაგონება იყო ისეთი ავანგარდისტი რეჟისორებისთვის, როგორებიც არიან კურტის ჰარინგტონი, სტენ ბრეკჰეიჯი. დერენის გავლენების ნახვა ასევე შესაძლებელია ბარბარა ჰამერის, სუ ფრიდრიხის და სხვების ფილმებში.
გარდაცვალება
დერენი 1961 წელს, 44 წლის ასაკში თავის ტვინში სისხლჩაქცევით გარდაიცვალა.
მისი ფერფლი იაპონიაში, ფუძის მთაზე მიმოაბნიეს.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:უკრაინელი კინორეჟისორები კატეგორია:ქალი რეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი ფოტოგრაფები კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 29 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1917 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1961 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი მოცეკვავეები კატეგორია:ამერიკელი ქალი მოცეკვავეები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინორეჟისორები კატეგორია:ქალი მოცეკვავეები კატეგორია:კინოს თეორეტიკოსები კატეგორია:ებრაელი ქალი მწერლები
ფილიპე აგალცოვი
ფილიპე ალექსანდრეს ძე აგალცოვი (Филипп Александрович Агальцов; დ. 20 იანვარი, 1900, ტულის გუბერნია — გ. 29 ივნისი, 1980, მოსკოვი) — რუსი ავიაციის მარშალი (1962), სკკპ წევრი 1919 წლიდან.
ბიოგრაფია
1915–1919 წლებში იყო ობუხოვის ქარხნის მუშა, 1919 წლიდან საბჭოთა არმიაშია. მონაწილეობდა სამოქალაქო ომში. 1925 წელს დაამთავრა სამხედრო-პოლიტიკური სკოლა, 1932 წლიდან — ვ. ი. ლენინის სახელობის სამხედრო-პოლიტიკური აკადემია, 1934 წლიდან — მფრინავთა კურსები. 1937–1938 წლებში მონაწილეობდა მოხალისედ ესპანელი ხალხის ეროვნულ-რევოლუციურ ომში, სამამულო ომის დასაწყისში მეთაურობდა საავიაციო ბომბდამშენ პოლკს. 1941–1943 წლებში იყო მფრინავთა სამხედრო-საავიაციო სკოლის უფროსი. 1943–1945 წლებში მოიერიშე ავიადივიზიისა და პოლონური პირველი შერეული საავიაციო კურპუსის სარდალია. 1949–1962 წლებში ფილიპე აგალცოვი უმაღლეს სამეთაურო თანამედებობებზე იყო სამხედრო ავიაციაში, 1962 წლიდან შორსმოქმედი ავიაციის სარდალია. დაჯილდოებულია 3 ლენინის ორდენით, 11 სხვა ორდენითა და მედლებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 20 იანვარი კატეგორია:დაბადებული  1900 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1980
გორხანა
გორხანა (სპარს. – საფლავის სახლი) — მაჰმადიანური სასაფლაო თბილისის ბოტანიკური ბაღის ტერიტორიაზე.
ადგილმდებარეობას მიანიშნებს 1748 წელს აბდულა-ბეგის წინააღმდეგ თბილისთან მეფე ერეკლე II-ის მიერ გამართული ერთ-ერთი ბრძოლის ამასახველი მასალა: „აბდულა-ბეგ წავიდა განჯას... ხუთი ათასი კაცი წამოასხა ყაზილ-ბაშის ჯარი და მოადგა ქალაქს ტფილისს. ტფილისიდან ქუევითი ჯარი გავიდა. გორხანის თავზედ... ტფილის ჯარმან გაიმარჯუა“. ეს მოხდა 1748 წელს, „ბზობის პარასკევი დღე იყო“. აღნიშნული ამბავი პაპუნა ორბელიანსაც აქვს მოთხრობილი, ოღონდ იმ განსხვავებით, რომ მეფე ერეკლე II „გაბრძანდა ქალაქით ომად... ავიდნენ ესენი თაბორისაკენ“ (ქრონიკებში — „გორხანის თავზედ“, სწორედ იქ, სადაც თაბორია).
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის სასაფლაოები კატეგორია:თბილისის ისტორია
არალი (თალასის რაიონი)
არალი (Арал) — სოფელი ყირგიზეთში, თალასის ოლქში, თალასის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 849 ადამიანს შეადგენდა. SOATO კოდი — 41707 232 804 01 0.
სქოლიო
კატეგორია:თალასის ოლქის დასახლებული პუნქტები
ლუი გრანჟე
ლუი გრანჟე (Louis Granger) — XVII საუკუნის ფრანგი მისიონერი, იეზუიტთა ორდენის წევრი. იგი 1614 წელს, ოდიშის მთავარ ლევან II დადიანის თხოვნით და სტამბოლში საფრანგეთის ელჩ აშილ არლე დე სანსის ხელშეწყობით, გამოემგზავრა სამეგრელოში კათოლიკობის გასავრცელებლად. მოგზაურობის ანგარიშში, რომელიც მან 1615 წელს მოქვიდან იეზუიტების ორდენის გენერალს კლავდიო აკვავივას გაუგზავნა, აღწერილია შავიზღვისპირეთის მოსახლეობის ეთნიკური და ენობრივი შემადგენლობა სტამბოლიდან გურიამდე, გურიისა და ოდიშის მთავრებთან შეხვედრები და ამ შეხვედრისას ადგილობრივ საერო და სასულიერო არისტოკრატიასთან წამოჭრილი სასაუბრო თემები (უპირატესად სარწმუნოების საკითხებზე). აღწერილია აგრეთვე შეხვედრა დასავლეთ საქართველოში მყოფ კახეთის მეფე თეიმურაზ I-თან (ავტორის მიხედვით, „თებრიზ-ხანი“).
ლიტერატურა
კატეგორია:ევროპელი მოგზაურები საქართველოში კატეგორია:ფრანგი მისიონერები კატეგორია:XVII საუკუნის ევროპელები კატეგორია:იეზუიტთა ორდენი
ვაკის პარკი (ჯგუფი)
„ვაკის პარკი“ — ქართული როკ-ჯგუფი. დაარსდა თბილისში 1996 წლის მაისში. მისი სიმღერების მუსიკისა და ტექსტის ავტორია ვოკალისტი და გიტარისტი ზაზა ხუციშვილი, რომელიც 2016 წელს არჩეული იქნა საქართველოს პარლამენტის წევრად.
1995 წელს ზაზა ხუციშვილმა დაიწყო დამოუკიდებლად სიმღერების წერა. როდესაც დაუგროვა საკმარისი რაოდენობა, მეგობრისგან, ვალერი კოჩაროვისგან ითხოვა ოთხარხიანი მაგნიტოფონი, რომელზეც ჩაწერა დასარტყმელი საკრავების რიტმი, გიტარა, ბას-გიტარა, შემდეგ დაამატა ვოკალი. როდესაც სიმღერებმა საბოლოო სახე მიიღო, გადაწყვიტა ჯგუფის შექმნა. პირველი, ვისაც დაუკავშირდა, იყო ირაკლი სანაია, რომელიც ჯგუფ „ჯუკბოქსში“ კლავიშებიან საკრავებზე უკრავდა. მანვე გააცნო მინდია გაბაშვილი.
1996 წლის ივნისში „ვაკის პარკი“ მიიწვიეს ფესტივალ „მარგარიტა 96“-ზე (ჯერ კიდევ ბას-გიტარისტის გარეშე). ამიტომ მას შეუერთდა ვალერი კოჩაროვის ჯგუფის გიტარისტი, ზაზა სახანბერიძე. კოლექტივი ფესტივალზე საუკეთესო როკ-ჯგუფად დასახელდა. ზაზა სახანბერიძის შემდეგ ჯგუფში მოვიდა ირაკლი ზიბზიბაძე და მასთან ერთად ჩაიწერა სამი ალბომი. მოგვიანებით ირაკლიმ ინგლისში წასვლა გადაწყვიტა და ზაზამ სტუდიაში გაიცნო გიორგი სამსონაძე, რომელიც დათანხმდა თხოვნას, ჯგუფის წევრი გამხდარიყო. იგი კოლექტივში დღემდე უკრავს.
1997 წლიდან დღემდე ჯგუფმა გამოუშვა ექვსი სტუდიური ალბომი. ყველაზე მომგებიანი ამ მხრივ იყო „ახალი დღე“, 2003 წლის გამოშვებული, რომელიც შეიცავდა ჰიტს „ბრძოლა წესების გარეშე“.
2016 წელს პროექტ „Check In Georgia“-ს ინიციატივით გამართა საკონცერტო ტურნე საქართველოში, როგორც ორი ახალი, ასევე ძველი სიმღერებით.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული როკ-ჯგუფები კატეგორია:1996 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
ბუგურუსლანოვკა
ბუგურუსლანოვკა (Боғорослан) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 233 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 42 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 42 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (65%).
სქოლიო
კატეგორია:სტერლითამაქის რაიონის სოფლები
კარლ ვილჰელმი (ანჰალტ-ცერბსტის მთავარი)
კარლ ვილჰელმ ფონ ანჰალტ-ცერბსტი (Karl Wilhelm von Anhalt-Zerbst) — ანჰალტ-ცერბსტის მთავარი 1667—1718 წლებში, ასკანიების გვარის წარმომადგენელი.
ბიოგრაფია
კარლ ვილჰელმი იყო მთავარ იოჰან VI-ისა და მისი მეუღლის, სოფია ავგუსტას, ჰერცოგ ფრიდრიხ III ფონ ჰოლშტაინ-ჰოტორპის ქალიშვილის მესამე შვილი. მამის გარდაცვალების დროს კარლ ვილჰელმი ჯერ კიდევ არასრულწლოვანი იყო, რის გამოც 1667—1674 წლებში მისი რეგენტი იყო დედამისი ჰესენ-დარმშტადტის ლანდგრაფ ლუდვიგ VI-სთან და ანჰალტ-დესაუს მთავარ იოჰან გეორგ II-სთან ერთად.
კარლ ვილჰელმმა დააარსა ცერბსტის ციხესიმაგრე და ლუთერანული წმინდა სამების ეკლესია.
ოჯახი
1676 წლის 18 ივნისს, გალში, კარლ ვილჰელმი დაქორწინდა სოფია ფონ საქსენ-ვაისენფელსზე, ჰერცოგ ავგუსტის ქალიშვილზე. ამ ქორწინებიდან დაიბადნენ:
კატეგორია:ასკანიები კატეგორია:ანჰალტ-ცერბსტის მმართველები კატეგორია:დაბადებული 1652 კატეგორია:გარდაცვლილი 1718
ასაწევი ხიდი ნიუ-ამსტერდამში
ასაწევი ხიდი ნიუ-ამსტერდამში — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული დრენთეში 1883 წელს, აკვარელის საღებავებით.
აკვარელის მხატვრობა
ვან გოგმა მისწერა თავის ძმას, თეო ვან გოგს იმ ხედის შესახებ, რომელიც დრენთეში, ნიუ-ამსტერდამში მისი ფანჯრიდან იშლებოდა: „ახლა მე საკმარისად დიდი ოთახი მაქვს, სადაც ღუმელია მოთავსებული, და ხდება ისეც, რომ აქვს აივანი, საიდანაც შემიძლია ვუყურო ფართო ველს ქოხებით, და მასთან ერთად, დიდი ცნობისმოყვარეობით, ასაწევ ხიდს.“ წერილთან ერთად ვინსენტმა ძმას აკვარელით შესრულებული ხიდის ჩანახატიც გაუგზავნა, ასაწევი ხიდი ნიუ-ამსტერდამში.
ამ ნამუშევრის შექმნიდან ხუთი წლის შემდეგ ვან გოგმა დახატა „ხიდი არლში“, და შემდგომში ამავე ნახატის რამდენიმე ეგზემპლარი შექმნა
სქოლიო
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:1883 წლის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
მოსკოვის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია (ბრონო)
მოსკოვის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია  (Церковь Иоанна Богослова) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის პრესნენის რაიონში.
ეკლესიას აქვს ორი საკურთხეველი იოანე ღვთისმეტყველისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ეკლესიას აქვს არქიტექტურის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
ტაძარი პირველად მოიხსენიება 1625 წელს. ამ პერიოდისათვის იგი ხის, ერთსაკურთხევლიანი ეკლესიაა და ნაკურთხია იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე. 1652-1665 წლებში მრევლის ფინანსებით ააშენეს ახალი, ქვის ეკლესია, რომელსაც 1694 წელს მიაშენეს ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 1842 წელს ეკლესია გადააკეთეს.
საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა XX საუკუნის 20-იან წლებში, შენობაში განათავსეს საწყობი, ხანდახან გამოიყენებოდა პატიმრებისათვის. 1932 წელს ეკლესიის დანგრევის წინადადებით გამოვიდა მოსკოვის საქალაქო კამერული თეატრი, მაგრამ წინადადებას მხარი არ დაუჭირეს არქიტექტორ დიმიტრი სუხოვის ჩარევის შედეგად, რომელიც იმჟამად მოსკოვის კრემლის რესტავრაციით იყო დაკავებული. მიუხედავად ამისა ეკლესიას მოხსნეს გუმბათი და სამრეკლო დაანგრიეს. შენობაში განათავსეს მოსკოვის დრამატული თეატრის სახელოსნო, რომლის მოღვაწეობის პერიოდში განადგურდა ეკლესიის ინტერიერი. ტაძარმა პრაქტიკულად დაკარგა პირვანდელი სახე.
1970-იან წლებში დაიწყო ტაძრის რესტავრაცია, რომელიც დასრულდა 1983 წელს, ხოლო გუმბათი აღადგინეს მხოლოდ 1990-იან წლებში.
1991 წელს ტაძარი ავარიულ მდგომარეობაში გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. პირველი ღვთისმსახურება წმინდა ნიკოლოზის ეგვტერში აღევლინა 1992 წელს. 1995 წელს შენობა სრულიად გაათავისუფლა თეატრალურმა სახელოსნომ. ტაძრის რესტავრაცია წარიმართა „ინკომბანკის“ ფინანსებით, ორგანიზაციებისა და მრევლის შემოწირულობებით. 1991 წლის 21 მაისს ტაძარი აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსიმ.
Pop-Rock
Pop-Rock — ქართული როკ-ჯგუფ ვაკის პარკის მეხუთე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 2004 წელს.
მუსიკალური ვიდეოების სახით გამოვიდა ალბომის სიმღერები „სადღაც, კოსმოსში“, „ტკბილი ცოდვა“, „ძველი ფირფიტები“ და „თოვლის დედოფალი“ (უკანასკნელი წარმოადგენს ანიმაციურ ვიდეოს).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვაკის პარკის ალბომები კატეგორია:2004 წლის ალბომები
ქიორფიუქენდი
ქიორფიუქენდი (Körpükənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,409 კაცი.