cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დორიან გრეის პორტრეტი
მოკლე შინაარსი
სახელოსნოში მისული დორიანი დიდი ინტერესით ისმენს უოტონის პარადოქსულ მსჯელობას, ხოლო ბეზილი და ლორდი ჰენრი მოხიბლულნი არიან ყმაწვილის სილამაზით. და აი, პორტრეტი დასრულებულია, ყველა აღფრთოვანებულია მისი სრულყოფილებით. ოქროსფერთმიანი, მშვენიერების მოტრფიალე და საკუთარი თავით კმაყოფილი დორიანი ხმამაღლა ოცნებობს: „რა კარგი იქნებოდა, მხოლოდ პორტრეტი რომ იცვლებოდეს, მე კი ისევ ისეთი ვიყო, როგორიც დღეს ვარ“. გულაჩუყებული ბეზილი ყმაწვილს პორტრეტს ჩუქნის.
ბეზილის წინააღმდეგობის მიუხედავად, დორიანი ლორდ ჰენრის მიწვევას იღებს. მისი წყალობით მაღალი წრის საზოგადოებაში ტრიალებს, ესწრება წვეულებებს, საღამოობით ოპერაში დადის. ჰენრი საკუთარი ბიძის, ლორდ ფერმერისგან დორიანის წარმომავლობის შესახებ შეიტყობს: მდიდარი მეურვის მიერ აღზრდილმა ყმაწვილმა დიდად განიცადა დედამისის უდროოდ გარდაცვალება. მან საკუთარი ბედი უბრალო ოფიცერს დაუკავშირა (გავლენიანი სიმამრის წაქეზებით ოფიცერი დუელში მოკლეს).
დორიანს დამწყები მსახიობი სიბილ ვეინი შეუყვარდება 一 „ჩვიდმეტი წლის ქალიშვილი, ყვავილივით ლამაზი, ბერძნული პროფილით და თავზე შემოხვეული შავი ნაწნავებით. უძირო ლურჯი თვალებით, ტუჩები კი ვარდის ფურცლებს მიუგავდა“. ის საოცარი შთაგონებით თამაშობს შექსპირის პერსონაჟებს ისტ-ენდის ერთ უბადრუკ თეატრში. სიბილი დედასა და ძმასთან 一 ჯეიმზთან ერთად სიღარიბეში ცხოვრობს. თექვსმეტი წლის ჯეიმზს გადაწყვეტილი აქვს სავაჭრო გემით ავსტრალიაში გაემგზავროს. ქალიშვილისთვის დორიანი მშვენიერი პრინცია, ციდან დედამიწაზე რომ დაეშვა. სიბილსაც აქვს თავისი საიდუმლო, რომელსაც არავის უმხელს 一 ის და ჯეიმზი უკანონო ქორწინების შედეგად იშვნენ.
გულუბრყვილო იდეალისტი დორიანი, რომლისთვისაც სიბილი სილამაზისა და ნიჭიერების განსახიერებაა, თავისი ნიშნობის შესახებ ბეზილსა და ლორდ ჰენრის ამცნობს. ისინი დიდად არ აღფრთოვანებულან ყმაწვილის ამ გადაწყვეტილებაზე, თუმცა თანხმდებიან, დაესწრონ სპექტაკლს, რომელშიც დორიანის რჩეული ჯულიეტას როლს ასრულებს. მომავალი ბედნიერებითა და იმედებით გაბრუებული სიბილი უღიმღამოდ, თითქოსდა ძალდატანებით თამაშობს. სპექტაკლი ჩავარდება, რაც ლორდ ჰენრის ქილიკს იწვევს. ბეზილის ტაქტიანი თანაგრძნობა კი საბოლოოდ დაუნგრევს დორიანს ოცნებების კოშკს. ის ასე მიმართავს სიბილს: „თქვენ მოკალით ჩემი სიყვარული!“.
მწარე სინამდვილე და ილუზიების მსხვრევა დორიანში საოცარ ემოციებს იწვევს. ძილი არ ეკარება და მთელი ღამე ლონდონის ქუჩებში დახეტიალობს. დილით გადაწყვეტს, შეყვარებულს წერილი მისწეროს და შერიგება სთხოვოს, მაგრამ შეიტყობს, რომ სიბილმა თავი მოიკლა. ამ ტრაგიკულ მოვლენაზეც განსხვავებულად რეაგირებენ მეგობრები: ბეზილი დორიანს გამხნევებას ურჩევს, ხოლო ლორდი ჰენრი ეუბნება, რომ „არ ღირს სიბილ ვეინის გამო ცრემლების ღვრა“. ის დორიანს თეატრში ეპატიჟება და ჰპირდება, რომ თავის მომხიბლავ დას 一 ლედი გვენდოლენს გააცნობს. ყმაწვილი თანხმდება, რაც ბეზილის გაოცებას იწვევს. მხოლოდ მის მიერ შესრულებულ პორტრეტზე აისახება ის სულიერი მეტამორფოზა, რასაც დორიანი განიცდის: მის უზადო სახეზე პირველი ნაოჭი ჩნდება. შეშფოთებული დორიანი პორტრეტს სხვენში აიტანს.
სულიერი წონასწორობის აღდგენაში მას კვლავ „ერთგული“ მეგობარი 一 ლორდი ჰენრი ეხმარება. მისი რჩევით, დორიანი დიდი გატაცებით კითხულობს უცნობი ფრანგი ავტორის ერთ უცნაურ წიგნს 一 ფსიქოლოგიურ ეტიუდს ადამიანზე, რომელმაც ცხოვრებაში ყველაფერი გამოსცადა. წიგნით მოხიბლული და თავის თავზე უზომოდ შეყვარებული დორიანი, მომდევნო ოცი წლის განმავლობაში (ამ პერიოდს რომანში მხოლოდ ერთი თავი ეთმობა) „დიდი ინტერესით აკვირდება საკუთარ სულიერ დეგრადაციას“. ის ფიზიკურად ისეთივე ლამაზია, როგორიც უწინ. მისთვის უცხო რელიგიურ რიტუალებში მონაწილეობს, ანტიკვარულ ნივთებსა და ძვირფას ქვებს აგროვებს. ნარკოტიკული თრობის მოტრფიალეა და ქალების გულთამპყრობელიც, მაგრამ თავად სიყვარული არ შეუძლია. ის გულქვა ადამიანია, რომლისთვისაც უცხოა ერთგულება და თანაგრძნობა.
ბეზილ ჰოლუორდს, რომელსაც ამჟამად დორიანთან აღარაფერი აკავშირებს, არაერთხელ; გაუკიცხავს მეგობარი. პარიზში გამგზავრებამდე კიდევ ერთხელ ეწვევა და სთხოვს, გონს მოეგოს, თუმცა ამის საპასუხოდ დორიანი ბეზილს საკუთარ პორტრეტთან მიიყვანს და ეუბნება, რომ ეს არის მისი ნამდვილი სახე. ბეზილი შეძრწუნებულია 一 პორტრეტიდან მას ბოროტად მომზირალი მოხუცი შეჰყურებს. სანახაობა დორიანისთვის იმდენად აუტანელი აღმოჩნდება, რომ გამწარებული მეგობარს კისერში დანას ჩასცემს. კვალის დაფარვის მიზნით თავის ყოფილ თანამეინახეს 一 ქიმიკოს ალან კემპბელს მიმართავს. შანტაჟის გზით ის კემპბელს აიძულებს, ბეზილის სხეული აზოტმჟავით გაანადგუროს.
გვიან ღამით, დანით შეიარაღებული დორიანი პორტრეტს მივარდება, რათა ნაკუწებად აქციოს. ხმაურზე მისულ მსახურებს, იატაკზე, ფრაკში გამოწყობილი მოხუცის გვამი დახვდებათ, იქვე კი პორტრეტია 一 თავისი ჩვეული სიდიადით, დრომ რომ ვერაფერი დააკლო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მისტიკა კატეგორია:ოსკარ უაილდის ნაწარმოებები კატეგორია:გამოცემული 1890 კატეგორია:საშინელებათა ლიტერატურა
კიკვიძე
საკუთარი სახელი კიკვიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
კატეგორია:ქართული გვარები
მეგრული წითელი ჯიში
მეგრული წითელი ჯიში — მსხვილი რქოსანი საქონლის უნივერსალური გამოყენების ჯიში. გამოყვანილია XIX საუკუნის 60-იან წლებში (ძმები კვარაცხელიების მიერ) ადგილობრივი მცირეტანიანი საქონლის სრულყოფით. გავრცელებულია სამეგრელოში, გურიაში, ლეჩხუმში, იმერეთში, აფხაზეთსა და აჭარაში. კარგი მუშა საქონელია. ღია წითელია, აქვს ზემოთ აშვერილი რქები. მომთაბარეობის ძნელ პირობებში და კვების დაბალ დონეზე კუროს ცოცხალი მასაა 450-550 კგ, ფურისა 260-300 კგ. იწველის 800-900 კგ რძეს (ლანჩხუთის რაიონის სოფ. ზემო აკეთის ყოფილ კოლმეურნეობის სანაშენე ფერმაში კარგი მოვლის შედეგად ფურების საშუალო წველადობა 2000 კგ აღწევდა, უდიდესია 2985 კგ), ცხიმიანობა საშუალოდ 4,45%. ინტენსიური სექებისას მოზარდეულის სადღეღამისო წონამატია 700-750 გ. 1977 წელს შეიქმნა მეგრული წითელი ჯიშის ჯიშთსაშენი, რომლის დანიშნულებაა ჯიშის შენარჩუნება, სრულყოფა და ეფექტიანი გამოყენება.
ლიტერატურა
კატეგორია:მსხვილი რქოსანი საქონლის ჯიშები
ამფიქტიონია
ამფიქტიონია (Ἀμφιϰτιονία — „გარშემო მცხოვრებთა კავშირი“) — ძველ საბერძნეთში ტომთა გაერთიანება რომელიმე ღმერთის ერთობლივად თაყვანის საცემად. ასეთი ტიპის გაერთიანებები, თავდაპირველად რელიგიური, ხოლო შემდეგ რელიგიურ-პოლიტიკური ხასიათისა, გავრცელებული იყო არქაიკის პერიოდში, ზოგიერთმა არსებობა შემდგომშიც განაგრძო. ყველაზე ცნობილი იყო პილე-დელფოს და დელოსის ამფიქტიონიები.
პილე-დელფოს ამფიქტიონია წარმოიქმნა უპირატესად შუა და ჩრდილოეთ საბერძნეთის ტომებისაგან ანთელეში (თერმოპილეს, ანუ პილეს რაიონში) — დემეტრას, ხოლო დელფოში აპოლონის თაყვანის საცემად. ამ ამფიქტიონიის მთავარი ცენტრი იყო დელფოს ტაძარი. მასში შედიოდა 12-მდე ტომი, მათ შორის თესალიელები, ფოკიდელები, ბეოტიელები, დორიელები, იონიელები (ათენელების ჩათვლით) და სხვ. ძვ. წ. VI–IV საუკუნეებში, ტაძრის ინტერესების დაცვის საბაბით, ამფიქტიონიამ არაერთხელ დაიწყო ე.წ. საღვთო ომები. მაკედონიის მეფემ ფილიპე II-მ, რომელიც მე-3 საღვთო ომის შემდეგ დელფოს ამფიქტიონიის წევრი და პროტექტორი გახდა, იგი ელადაში მაკედონიური ჰეგემონიის განმტკიცებისათვის გამოიყენა.
დელოსის ამფიქტიონია აერთიანებდა, ძირითადად, ეგეოსის ზღვის კუნძულებზე მცხოვრებ იონიელებს. ძვ. წ. V საუკუნეში იგი ათენის საზღვაო სახელმწიფოს საფუძველი გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:ძველი საბერძნეთის საზოგადოება კატეგორია:არქაული საბერძნეთი კატეგორია:ბერძნულ ქალაქ-სახელმწიფოთა ფედერაციები კატეგორია:რკინის ხანის საბერძნეთი
კიბომორიელები
კიბომორიელები — ამომწყდარი ველიცერიანი ფეხსახსრიანები. აერთიანებს ევრიპტერიდებსა და ხმალკუდებს. სახელწოდება „კიბომორიელები“ ამჟამად იშვიათად იხმარება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფეხსახსრიანები
ზაჰესი (დაბა)
ზაჰესი — დაბა თბილისში, გლდანის რაიონში. თბილისის ადმინისტრაციულ საზღვრებში მოქცევამდე შედიოდა მცხეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 450 მ, მცხეთიდან 6 კმ, თბილისის ცენტრიდან 20 კმ. აქ მდებარეობს ზემო ავჭალის ჰიდროელექტროსადგური, ზაჰესის პეტრე მოციქულის ეკლესია, სხვადასხვა მცირე საწარმოები.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის დაბები
სომხეთის მოსახლეობა
thumb სომხეთი არის საბჭოთა კავშირის ერთადერთი ქვეყანა პრაქტიკულად მონოეთნიკური მოსახლეობით (98,1 % სომხები) სომხეთის ძირითადი ეთნიკური უმცირესობები არიან ეზიდები, რუსები, ასირიელები, უკრაინელები, ბერძნები, ქართველები და ბელარუსები. რელიგიურ თანაფარდობაში მოსახლეობის 90 % სომხური სამოციქულო ეკლესიის მიმდევრები არიან.
სომხეთის მოსახლეობა 2006 წლის 1 იანვრისთვის შეადგენდა ადამიანს, მათგან  ქალაქის მოსახლე და სოფლის; ქალი და  კაცი. 2011 წლის 12 ოქტომბერისთვის სომხეთის მოსახლეობა სავარაუდოდ შეადგენს 2 871 509 ადამიანს, მაგრამ სხვა კვლევების თანახმად 3 მილიონს ვერ მიაღწია. მნიშვნელოვანი ფაქტორი ასევე არის ემიგრაცია რუსეთში
დემოგრაფიული ტენდენცია
მინიატიურა|ცენტრი|1000 პქ
== სტატისტიკა    ==
ენები
2001 წლის მონაცემებით მოსახლეობის 97,7 % სომხურად საუბრობს, 1 % ქურთულ ენაზე, 0,9 % რუსულად, 0,4 % კი სხვა ენაზე.
ერთადერთი ოფიციალური ენა სომხურია.
რელიგია
2011 წლის მონაცემებით სომხეთში 2 862 366 (94.8 %) ქრისტიანი ცხოვრობს, მოსახლეობის 0,8 % პაგანიზმის მიმდევარია, 0,2 % კი ისლამის მრევლი და ეზიდები არიან. 4 %-მა უარი განაცხადა პასუხზე.
სქოლიო
*
ლელიანი
ლელიანი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, თემის ცენტრი (სოფლები: ბალთა, ბებურიანი, მირსკისეული, მეორე ლელიანი, ნამესრალი, ქალქვა). ზღვის დონიდან 260 მეტრი, ლაგოდეხიდან 32 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 578 ადამიანი.
ასკულუმის ბრძოლა (ძვ. წ. 279)
წინარეისტორია
ჰერაკლიუმის ბრძოლის შემდეგ მეტოქეებმა უკვე საკმარისად კარგად გაიცნეს ერთმანეთი. რომაელებმა იცნოდნენ პიროსის ყველაზე საშიში იარაღის — საბრძოლო სპილოების შესახებ, პიროსმა კი სათანადოდ შეაფასა რომაელთა ბრძოლისუნარიანობა. პიროსში, როგორც კარგ მხედართმთავარში, მებრძოლმა რომაელებმა დიდი სიმპატია გამოიწვიეს და მან ყველა ხერხით სცადა თავიდან აეცილებინა შემდგომი სისხლისღვრა, დაესრულებინა ომი და გამხდარიყო ამ ხალხის მოკავშირე, მაგრამ რომაელებმა მიუხედავად წაგებისა არ ისურვეს დანებება და ფარხმალის დაყრა, სანამ პიროსი იტალიის მიწაზე რჩება. ამრიგად მეორე ბრძოლა მეტოქეებს შორის გარდაუვალი გახდა.
ლელიანი
სქოლიო
კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ასკულუმის ბრძოლა (ძვ. წ. 279)
ბრძოლის მიმდინარეობა
მეორე დღეს პიროსმა შეძლო დაბლობზე გადმონაცვლება. ყველაზე სუსტ ადგილებში ყარაული დააყენა, სპილოებს შორის მან შუბოსნები და მშვილდოსნები ჩააყენა, და სწრაფად შეუტია რომაელებს. რომაელებმა ვერ შეძლეს ფლანგიდან შეტევა, როგორც წინა ბრძოლაში, პირისპირ შეხვდნენ მეტოქეს და სცადეს მძიმე ქვეითების დამარცხება, სანამ მათ სპილოები არ მოეშველებოდნენ. პიროსმა კი სპილოებით შეუტია რომაელებს და უკუაქცია ისინი. რომაელები გაიქცნენ ბანაკში. ამ დღეს დაიღუპა 6000 რომაელი და 3500 ბერძენი.
მიუხედავად გამარჯვებისა, პიროსს ისეთი დანაკარგები ჰქონდა, რომ ომის ასე გაგრძელებას იგი ვეღარ შეძლებდა. ისტორიაში შევიდა მის მიერ წარმოთქმული ფრაზა „თუ კიდევ ერთხელ ასე გავიმარჯვებთ რომაელებთან, საბოლოოდ დავიღუპებით“. დაიღუპა მის მიერ ჩამოყვანილი ჯარების დიდი ნაწილი და მისი მიახლოვებული მხედართმთავრები.
შედეგები
ბრძოლაში პიროსის გმარჯვების მიუხედავად, მას ომის გაგრძელების საშუალება აღარ ჰქონდა. მისთვის ცხადი იყო, რომ იტალია უნდა დაეტოვებინა. პიროსისთვის საბედნიეროდ ამ დროს მას სიცილიელმა ბერძნებმა სთხოვეს დახმარება კართაგენის წინააღმდეგ, რითაც პიროსს საშუალება მიეცა იძულებითი დახევა სიცილიისთვის დახმარების მოტივით აეხსნა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის რესპუბლიკის ბრძოლები კატეგორია:ძვ. წ. III საუკუნის ბრძოლები
სიპეი
სიპეი (Сипей) — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის კირჯალის მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 482 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
ადგილობრივ სიპეის საკმეტოში, რომლის შემადგენლობაშიც შედის სიპეი, კმეტის (უხუცესის) თანამდებობას ასრულებს ერდინჩ ჯემალ მიუმიუნი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — ჰასან აზისი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირჯალის მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
Havoc and Bright Lights
Havoc and Bright Lights — კანადელი მომღერალ და კომპოზიტორ ალანის მორისეტის მერვე სტუდიური ალბომი. გამოიცა 2012 წლის 28 აგვისტოს, ლეიბლზე Collective Sounds. პირველი სინგლი, გამოცემული ალბომიდან, არის „Guardian“.
სქოლიო
კატეგორია:ალანის მორისეტის ალბომები კატეგორია:2012 წლის ალბომები კატეგორია:ალბომები გაი სიგსუორთის პროდიუსერობით
თამარისი
საკუთარი სახელი თამარისი შეიძლება აღნიშნავდეს:
დარიოს I
დარიოს I (ძვ.-სპ. დარაიავაჰუშ, ძვ. წ. 550 — ძვ. წ. 486) — სპარსი მეფე, რომელიც ირანს ძვ. წ. 522–486 წლებში მართავდა. არის აქემენიანების გვერდითი შტოს დამფუძნებელი, დარიოსი ტახტზე ავიდა თვითმარქვია გაუმატას მოკვლის შემდეგ. ძვ. წ. 522-521 წლებში აჯანყებები ჩააქრო ელამში, ბაბილონში, მიდიაში, მარგიანეში, ეგვიპტეში და სხვაგან. შუა აზიაში დაიმორჩილა საკების ტომი. ცნობილია ასევე მისი მარცხიანი ლაშქრობა ჩრდილოეთ შავიზღვისპირეთში მცხოვრები სკვითების წინააღმდეგ. დარიოს I-მა გააფართოვა სახელმწიფოს საზღვრები დასავლეთით და აღმოსავლეთით. მის დროს დაიწყო ბერძენ-სპარსელთა ომები, ორჯერ ილაშქრა საბერძნეთში, მაგრამ ორჯერვე დამარცხდა.
ლუქსემბურგის შვეიცარია
პატარა ლუქსემბურგის შვეიცარია (შემოკლებით ლუქსემბურგის შვეიცარია) ეწოდება ლუქსემბურგის აღმოსავლეთით მდებარე კუთხეს და იგი მოიცავს ეხტერნახს, ბერდჰოფს, კონსდორფს, ბეფორტს (ფრანგ. Beaufort ბოფორი) და მიულერტალს. მრავალი მილიონის წლის წინათ გამყინვარების ეპოქის დასასრულს წყლის დიდი მასები უზარმაზარი მდინარეების სახით უნდა გაჩენილიყო, რომელთა დაშრეტას ასევე მრავალი მილიონი წელი უნდა დასჭირვებოდა. სწორედ ამ უზარმაზარი მდინარის კალაპოტის ერთ-ერთ ფრაგმენტს წარმოადგენს დღეს ქვიშაქვის კლდოვანი წარმონაქმნი, რომელსაც ლუქსემბურგის პატარა შვეიცარიას ეწოდება. ლუქსემბურგის შვეიცარიის ეს მიდამოები არის გერმანია-ლუქსემბურგის პარკ-ნაკრძალის ერთი ნაწილი და მრავალ ლაშქრობისა და მთასვლის მოყვარულ ტურისტს იზიდავს. მოზელის გარდა, აქ არის აგრეთვე ორი მდინარე — ზაუერი და შვარცე ერნცი, რომლებიც სწორედ ამ ქვიშაქვის კლდოვან ხეობებში გაედინება.
დარიოს I
დარიოს I განაგრძობდა აქემენიანთა დინასტიის დამაარსებლის კიროს II-ის პოლიტიკას — იღებდა ადგილობრივი მეფეების ტიტულებს და ანგარიშს უწევდა ადგილობრივ რელიგიურ კულტებს. სამეფო ხელისუფლების გავლენის საბოლოოდ გასამყარებლად დარიოსი დაქორწილდა კიროს II დიდის ქალიშვილზე ატოსზე. მეფე დარიოსი იმპერიის დაპყრობილ ხალხებს რელიგიასა და ტრადიციებს უნარჩუნებდა, თუ ისინი ხარკს გადაიხდიდნენ. ამის შედეგად მან უდიდესი სიმდიდრე მოიხვეჭა. თავისი იმპერია დარიოსმა ნაწილებად დაჰყო, რომელთაც ადგილობრივი მმართველები, ე. წ. სატრაპები მართავდნენ. მეფის კარისკაცები სატრაპიებს თვალყურს ადევნებდნენ, რათა ეს უკანასკნელნი მეფის ერთგულნი დარჩენილიყვნენ. ისტორიული კოლხეთის სამეფოს სამხრეთ რაიონებში — სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთში — მცხოვრები ქართველური ტომები (სასპერები, მოსხები, ტიბარენები, მაკრონები, მოსინიკები და მარები) შედიოდნენ XVIII და XIX სატრაპიებში. ხოლო ჩრდილოეთით მცხოვრები კოლხები სატრაპიებში არ შედიოდნენ, მაგრამ მათ გარკვეული ვალდებულება ჰქონდათ სპარსეთის მეფეების მიმართ — ყოველ მეხუთე წელს უწევდათ 100 ბიჭისა და 100 გოგოს გაგზავნა (ჰეროდოტეს მიხედვით).
ლუქსემბურგის შვეიცარია
შვეიცარია მიულერტალში
ლუქსემბურგის დიდ საჰეცოგოში სამი ოფიციალური ენაა, რომლებსაც ამ ქვეყნის მოქალაქეები თანაბრად ფლობენ. სამენოვნება ლუქსემბურგის რთულმა ისტორიულმა წარსულმა განაპირობა. ქვეყნის ამ რთული წარსულის გამო ლამის ნებისმიერ გეოგრაფიულ პუნქტს სამივე ენაზე განსხვავებული მართლწერისა და ხშირად სრულიად სხვა ჟღერადობის ტოპონიმიკა გააჩნია. სახელწოდების პატარა ლუქსემბურგის შვეიცარია შემთხვევაში კი მას უბრალოდ თარგმნიან სამივე ენაზე და ლუქსემბურგულად Kleng Lëtzebuerger Schwäiz, გერმანულად Die Kleine Luxemburger Schweiz, ხოლო ფრანგულად  La petite Suisse luxembourgeoise ჰქვია.
დარიოს I
ირანში (ძველი სპარსეთი) ბეჰისტუნთან ახლოს მეფე დარიოს I-მა, დიდი წარწერა გააკეთებინა კლდეზე, სადაც ის აღწერს, როგორ გააერთიანა სპარსეთის იმპერია და ამას თავის ღვთაება აჰურამაზდას მიაწერს. ეს წარწერა ღირებულია უმთავრესად იმის გამო, რომ შესრულებულია სამ ენაზე — აქადურ (ბაბილონურ), ელამურ და ძველ სპარსულ ენებზე, რამაც შესაძლებელი გახადა აქადური (ასურულ-ბაბილონური) ლურსმული დამწერლობის გაშიფვრა. ამის შემდეგ შეძლეს აქადურ ენაზე შესრულებული ათასობით თიხის ფირფიტისა და წარწერის წაკითხვა.
ლუქსემბურგის შვეიცარია
შვეიცარია მიულერტალში
თუმცა არსებობს სხვა სახელწოდებაც: იმის გამო, რომ ამ მიდამოების ცენტრი ძირითადად მიულერტალში მდებარეობს, მას ხშირად მიულერტალსაც, ანუ ლუქსემბურგულად Mëllerdall-ს, გერმანულად Müllertal-ს, ხოლო ფრანგულად Mullerthal-ს უწოდებენ.
დარიოს I
დარიოს I-ის რეფორმები
დარიოს I-მა გაატარა მნიშვნელოვანი ადმინისტრაციული რეფორმები. სახელმწიფო დაყო სატრაპიებად (სამხედრო-ადმინისტრაციული ოლქები), შემოიღო სრულიად ახალი, ერთიანი მყარი საგადასახადო (სატრაპიები გადასახადს იხდიდნენ ოქროთი და ვერცხლით, ვასალური სახელმწიფოები კი ნატურით) და სამონეტო სისტემა. ჭრიდა ოქროს მონეტას - დარიკს. ძველი სავაჭრო გზების მოწესრიგებასთან ერთად შექმნა ახალი კარგად მოვლილი საფოსტო გზები, აღადგინა ნილოს-სუეცის არხი. მის დროს არნახულად განვითარდა საერთაშორისო ვაჭრობა. დარიოს I-ის სახელთანაა დაკავშირებული ფართო სამშენებლო საქმიანობა (მემფისის ტაძრები, სუსის სასახლეები, პერსეპოლისის დაარსება და სხვ.). ზოგიერთი მეცნიერი ძველი სპარსული ლურსმული დამწერლობის შექმნასაც დარიოს I-ს მიაწერს. მისი მეფობის დროს აქემენიდთა სახელმწიფომ განსაკუთრებულ სიძლიერეს მიაღწია.
ლუქსემბურგის შვეიცარია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლუქსემბურგი
დარიოს I
დარიოს I-ის რეფორმები
დარიოსმა იმპერიაში კარგი გზები გაიყვანა, რათა მაცნეების გადაადგილება გაეადვილებინა. სამეფო გზა, რომლის სიგრძეც 2700 კილომეტრს აღწევდა, დასავლეთში მდებარე ქალაქ სარდესიდან დედაქალაქ სუსამდე იყო გაჭიმული. დარიოს I-მა თავისი ქონების ნაწილით პერსეპოლისის ულამაზესი სასახლე ააგო. ახალი წლის დღესასწაულის დღეებში იმპერიის ყველა კუთხიდან ჩამოსულ მოხელეებს მეფისთვის ამ სასახლეში ძღვენი მოჰქონდათ. დარიოს I გარდაიცვალა ძვ. წ. 486 წელს 64 წლის ასაკში, ისე რომ ვერც მოასწრო თავისი ხელისუფლების აღდგენა ეგვიპტეში. მრავალფეროვანი რელიეფებით მორთული სამარხი მდებარეობს ნიკიე-რუსტამში პერსეპოლისთან ახლოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სპარსეთის მონარქები კატეგორია:აქემენიდები კატეგორია:ეგვიპტის ოცდამეშვიდე დინასტიის ფარაონები
ლუქსემბურგის შვეიცარია
რესურსები ინტერნეტში
Mullerthal
Babylon Zoo
Babylon Zoo — ბრიტანული როკ ჯგუფი, ცნობილი 1990-იან წლებში. იგი ჩამოაყალიბა ჯეს მენმა. ყველაზე მეტად კოლექტივი ცნობილი გახდა სიმღერით „Spaceman“, რომელიც, 1996 წლის 21 იანვარს გამოცემისთანავე, მოხვდა ბრიტანული სინგლების ჩარტის #1 პოზიციაზე და გამოსვლიდან უკვე პირველი კვირის მანძილზე 418.000 ასლის ოდენობით გაიყიდა.
დიდი წარმატება იქონია ჯგუფის სადებიუტო ალბომმა The Boy with the X-Ray Eyes, რასაც შეუწყო ხელი არა მხოლოდ „Spaceman“-ის წარმატებამ, არამედ ზოგადად, ჯგუფის მიერ აღებულმა გეზმა - ალტერნატიული როკის, ინდუსტრიული მუსიკისა და სპეის როკის ელემენტების სინტეზით. 1999 წელს გამოიცა მისი კიდევ ერთი ალბომი King Kong Groover, მაგრამ პრომოკამპანია ამჯერად უმნიშვნელო იყო. 2005 წლიდან ცნობილია, რომ ჯგუფს (რომლის წევრები ახლა სხვადასხვა საქმიანობით არია დაკავებულნი), მზად აქვს ალბომი Cold Clockwork Doll, მაგრამ მისი გამოცემის თარიღი უცნობია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისური როკ-ჯგუფები კატეგორია:1990-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები
ტყვირის მაცხოვრის ეკლესია
ტყვირის მაცხოვრის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, აბაშის მუნიციპალიტეტის, სოფელ ტყვირში. ტაძარი წარმოადგენს გუმბათოვან ეკლესიას, ნაგებია თლილი ქვით კირის დუღაბზე. ეკლესიაში შესასვლელი სამი კარი ჩრდილოეთიდან, დასავლეთიდან და სამხრეთიდან არის მოწყობილი. ნაგებობა რამდენიმეჯერაა რესტავრირებული, კედლები ქვიშა-ცემენტის ხსნარით შეულესიათ, ტაძარი დღეისთვის კარგ მდგომარეობაშია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აბაშის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
Lasioglossum ramphos
Lasioglossum ramphos — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1997 წელს.
სქოლიო
ramphos
ჯონ უიკლიფი
ჯონ უიკლიფი (John Wycliffe; დ. 1320 — გ. 31 დეკემბერი, 1384) — ინგლისელი თეოლოგი და რომის კათოლიკური ეკლესიის რეფორმის ადრეული პროპონენტი. მას ეკუთვნის ახალი აღთქმის ინგლისური თარგმანი ერთი სრული გამოცემით და ითვლება პროტესტანტული რეფორმაციის წინამორბედად.
ვიკლიფი დაიბადა იპრესველში (ამჟამინდელი ჰიპსველი), იორკშირი, ინგლისი, დაახლოებით 1320-1330 წლებში. მისი ქადაგება და იდეები კათოლიკური ეკლესიის როგორც თეორიული, ასევე, განსაკუთრებით, პრაქტიკული ნორმების წინააღმდეგ იყო მიმართული. ის უარყოფდა წმინდანების და ხატების თაყვანისცემას, აღსარებას, ზიარების ტრადიციულ გაგებას, განსაწმენდელს. მისი მიზანი იყო მოციქულების დროინდელი სიმარტივისკენ მიბრუნება, რაც გამოიხატება ეპისკოპალური ეკლესიის პრესვიტერიანულ ეკლესიად გადაქცევის სურვილში. ეს ნიშნავდა ყველა საეკლესიო თემის დამოუკიდებლობას ეპისკოპოსის იურისდიქციის გარეშე, ეკლესიის მმართველობითი ცენტრების გაუქმებას. ამ მოსაზრებათა გასამყარებლად უიკლიფმა 1382 წელს ახალი აღთქმა ინგლისურ ენაზე თარგმნა. უიკლიფი მკაცრად გააკრიტიკეს, მაგრამ მან რეფორმატორულ იდეებს გზა გაუკვალა. უიკლიფის იდეები ინგლისში მოსწავლე ჩეხმა სტუდენტებმა სამშობლოში ჩაიტანეს, სადაც მან იან ჰუსის მოღვრებაში ჰპოვა გავრცელება.
გარდაიცვალა ლუტერუორზში (ლეცესტერთან) 1384 წელს. ითვლება, რომ ის შავი ჭირის მასიური ეპიდემიის პერიოდში მომაკვდინებელ სნეულებას გადაურჩა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1320 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1384 კატეგორია:ქრისტიანი რეფორმატორები კატეგორია:ბიბლიის მთარგმნელები კატეგორია:ერეტიკოსები
ტავუშის პროვინცია
ტავუში (სომხ. Տավուշ) — სომხეთის მარზი (პროვინცია). იგი მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთით; ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება საქართველო, ხოლო აღმოსავლეთიდან — აზერბაიჯანი. ტავუშის მარზის ადმინისტრაციული ცენტრია — იჯევანი. იგი მთლიანად ესაზღვრება ბარხუდარლისა და ზედა აკსიპარას აზერბაიჯანულ ანკლავებს, რომლებიც ოკუპირებულია სომხეთის მიერ ყარაბახის ომის შემდეგ. ტავუშის სხვა ქალაქებია: ნოემბერიანი, დილიჯანი და ბერდი. ტავუში რუსეთის სამეფოს დროს ჯერ თბილისის გუბერნიის, ხოლო შემდეგ ელიზავეტოპოლის გუბერნიის შემადგენლობაში შედიოდა.
რეგიონში მდებარეობს მრავალი ისტორიული მონასტერი, ტაძარი, ციხესიმაგრე. აღსანიშნავია გოშავანკი, მაკავარანკი და აღარძინის მონასტერი.
ტავუშს ესაზღვრება სომხეთის შემდეგი მარზები:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:სომხეთის პროვინციები
მარინა იაკობაშვილი
მარინა იაკობაშვილი (დ. 1 იანვარი, 1957, თბილისი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი.
1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1979–1985 წლებში ორდინატურა გაიარა მოსკოვის საკავშირო კარდიოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ცენტრში, აქვე დაამთავრა ასპირანტურა. 1986 წლიდან მ. წინამძღვრიშვილის სახელობის კლინიკური და ექსპერიმენტული კარდიოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის გულის უკმარისობის განყოფილების უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელია. არის 25-მდე სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, გამოქვეყნებული აქვს ერთი მონოგრაფია: „ჰიპერტონული გული სტაბილური და ავთვისებიანი მიმდინარეობის არტერიული ჰიპერტონიის დროს“ (1992). ექიმი-კარდიოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.
საკანდიდატო დისერტაციია თემა — „გული ავთვისებიანი თირკმლოვანი ჰიპერტონიის დროს (კლინიკო–მორფოლოგიური გამოკვლევა)“, დაიცვა 1985 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი კარდიოლოგები
ლუდვიგ თუილი
ლუდვიგ ვილჰელმ ანდრეას მარია ტუილი (Ludwig Wilhelm Andreas Maria Thuille; დ. 30 ნოემბერი, 1861 წელი, ბოზენი - გ. 5 თებერვალი, 1907 წელი, მიუნხენი) - ავსტრიელი კომპოზიტორი და პედაგოგი. გარკვეული დროის განმავლობაში ითვლებოდა ე.წ. მიუნხენის კომპოზიტორთა სკოლის წამყვან საოპერო კომპოზიტორებს შორის, რომელთა ყველაზე ცნობილი წარმომადგენელი იყო რიხარდ შტრაუსი. მინი|ლუდვიგ თუილი
ბიოგრაფია
თუილი დაიბადა ბოზენში, მაშინდეკ ტიროლის მხარეში, რომელიც ავსტრიის ნაწილი იყო. ამჟამად შედის იტალიაში.
მან 1172 წლის ასაკში ორივე მშობელი დაკარგა და მამინაცვალთან გადასახლდა ავსტრიაში, კრემმუნსტერში. იქ იგი მღეროდა ბენედიქტელთა გუნდში და სწავლობდა ორგანს, ფორტეპიანოსა და ვიოლინოს. მისი მუსიკალური შესაძლებლობები განსაკუთრებული იყო, ამიტომ 1876 წელს კომპოზიტორის / დირიჟორის ქვრივმა, მათეუს ნაგილერმა, იგი მიიყვანა ინსბრუკში, რომ ლუდვიგს საფუძვლიანი განათლება მიეღო. იქ, 1877 წლის ზაფხულში, ის შეხვდა ახალგაზრდა რიხარდ შტრაუსს, რომლის ოჯახი სტუმრობდა ქალაქს; ამ შეხვედრამ ისინი ერთმანეთს დააკავშირა და მეგობრები გახადა. ინსბრუკის ორგანის და თეორიის მასწავლებელმა მას რეკომენდაცია გაუწია კომპოზიტორ იოზეფ რაინბერგერსთან მიუნხენში, რომელმაც ის მოსწავლედ აიყვანა Hochschule für Musik und München თეატრში, რომელიც წარჩინებით დაამთავრა 1882 წელს. ერთი წლის შემდეგ იგი გახდა პედაგოგი და რამდენიმე წლის შემდეგ თეორიისა და კომპოზიციის პროფესორი. მის მიერ აღზრდილ კომპოზიტორებში შედიან: ჰერმან აბენდროთი, ერნესტ ბლოხი, ერნსტ ბოეჰი, რიჩარდ ვეცი, პოლ ფონ კლენაუ, რუდი სტეფანი, უოლტერ ბრაუნფელსი, ჰენრი კიმბოლ ჰედლი და უოლტერ რ. სპალდინგი, რომელიც გახდა ჰარვარდის უნივერსიტეტის მუსიკალური განყოფილების უფროსი. ის ასწავლიდა ასევე ლეროი ანდერსონს.
თუილი ძირითადად კონცენტრირებული იყო კამერულ მუსიკაზე - მას შექმნილი აქვს შესანიშნავი სექსტეტი ფორტეპიანოსა და ჩასაბერი საკრავებისთვის (1886–88). მისი ადრეული ნამუშევრები მოიცავს საფორტეპიანო კონცერტსა და სიმფონიას. 1897 წელს მისმა ოპერამ Theuerdank მოიპოვა პირველი პრიზი და დაიდგა ბავარიის მეფისნაცვლის სპონსორობით ჩატარებულ საოპერო კონკურსში, რომელშიც ალექსანდრე ფონ ზემლინსკი მეორე ადგილზე გავიდა. მისი მეორე ოპერა "ლობეტანცი" შემდეგ წელს დაიდგა კარლსრუეში და დიდი წარმატება მოიპოვა. მან ასევე შექმნა სიმფონია F მაჟორში, რომელსაც შტრაუსმა დიდი შეფასება მისცა, კიდევ ხუთი კამერული ნამუშევარი, 13 საგუნდო ნამუშევარი და 78 სიმღერა.
თუილი გარდაიცვალა 45 წლის ასაკში, 1907 წელს მიუნხენში გულის უკმარისობით. იგი ოცი წლის განმავლობაში იყო დაქორწინებული ემა დიეტლზე სიკვდილამდე. მათ ორი შვილი ჰყავდათ. როგორც კომპოზიტორი, თუილი ცხოვრების განმავლობაში უგულებელყოფილი იყო, მაგრამ მისი სიკვდილის შემდეგ გამოქვეყნებულმა Harmonielehre-მ (დაწერილი რუდოლფ ლუისთან თანამშრომლობით) დიდი პოპულარობა მოიპოვა. მიუხედავად იმისა, რომ თუილის სექსტეტი ყოველთვის იყო ხელმისაწვდომი, მისი რამდენიმე სხვა კომპოზიცია მხოლოდ ბოლო წლებში გახდა კომერციულად ხელმისაწვდომი CD– ზე - მისი ორი საფორტეპიანო კვინტეტი, Piano Trio in E-flat, Piano Concerto in D და Symphony in F.მინი|ლუდვიგ თუილი
ნამუშევრები
ოპერები :თეუერდანკი, ლობეტანცი, Op.10
საორკესტრო ნამუშევრები: რომანტიკული უვერვერა, Op.16 (Theuerdank- ის I მოქმედების პრელუდია), სიმფონია F საფორტეპიანო კონცერტი
კლავიშიანი საკრავები: ორგანული სონატა Op. 2 3, საფორტეპიანო პიესა, Op.3 3, საფორტეპიანო პიესა, Op.33 3, საფორტეპიანო პიესა, Op. 34 2, საფორტეპიანო პიესა, Op.37.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1861 კატეგორია:გარდაცვლილი 1907
მედგარა
მედგარა (Pulsatilla) — მცენარეთა გვარი ბაიასებრთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი ბალახებია. აქვთ გრძელყუნწიანი ფრთისებრ ან თათისებრ განკვეთილი ფევთანური ფოთლები (ღეროსეული ფოთლები მჯდომარეა და ჩხროსებრ, შეკრებილი). მარტოული, მეტწილად იისფერი, პირისფერი ან ყვითელი ყვავილები. მრავალი თესლურისაგან შემდგარი ნაყოფი.
35-მდე სახეობა უმთავრესად გავრცელებულია ზომიერ, სუბტროპიკულ და ნაწილობრივ ცივ სარტყელში. საქართველოში 4 სახეობაა, მათგან ერთი Pulsatilla georgica — ენდემია.
იზრდება მთის შუა სარტყლის კლდოვან და ღორღიან ადგილებში, დანარჩენი 3 სახეობა — სუბალპურ და ალპურ მდელოებსა და კლდეებზე. ყველა სახეობა დეკორატიულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბაიასებრნი
ჭობარეთი (მდინარე)
ჭობარეთი — მდინარე საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ფარავანის მარჯვენა შენაკადი. სათავე თრიალეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 2355 მ სიმაღლეზეა. სიგრძე 23 კმ, აუზის ფართობი 106 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. გაზაფხულზე ახასიათებს წყალდიდობა, წყალმცირობა — წლის დანარჩენ დროს.
საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 0,85 მ³/წმ.
სტაუტი
thumb|right|სტაუტი
სტაუტი (ინგლ. stout) მუქი ლუდი, რომელიც მოხალული ალაოს, კარამელის ალაოსა და მოხალული ქერის გამოყენებით მზადდება. თავდაპირველად ირლანდიაში ხარშავდნენ როგორც პორტერის სახეობას. ძალიან პოპულარულია დიდ ბრიტანეთსა და ირლანდიაში.
ისტორია
თავიდან, ზედსართავი სახელი სტაუტი (ინგლ. stout) ამაყს, მედიდურს, თავმომწონეს ნიშნავდა. მოგვიანებით, XIV საუკუნიდან – ამ სიტყვამ ძლიერის (ინგლ. strong) მნიშვნელობა შეიძინა. ეს იყო 1820 წელს, როდესაც იგი კომპანია გინესმა თავისი სტაუტ–პორტერისთვის გამოიყენა. უნდა აღინიშნოს, რომ გინესი ლუდს 1759 წლიდან ხარშავდა. სტაუტი იმ დროს ნიშნავდა მაგარს და ნებისმიერი ტიპის ლუდის დახასიათება შეიძლებოდა ამ სიტყვით. შემდეგ, სტაუტი მხოლოდ პორტერთან ასოცირდება და მუქი ლუდის სინონიმი ხდება. XIX საუკუნის დასასრულს, ლუდმა გამაჯანსაღებელი სასმელის რეპუტაცია მოიპოვა და ხშირად, ექიმები მას ჯანმრთელობის გასაუმჯობესებლად უწერდნენ ავადმყოფებს.
რესურსები
ოფიციალური ვებ–საიტი
კატეგორია:ინგლისური ლუდი
დისკალკულია
დისკალკულია (δυσ „დის“ — ცუდად; calculare — დათვლა) არის შესწავლის უუნარობა, რომელიც გამოიხატება მათემატიკის სწავლისა, ან გაგების სირთულეებში.
კატეგორია:უუნარობა კატეგორია:მათემატიკური განათლება კატეგორია:ნევროლოგია
ყოფილი კულტურის სახლი
ყოფილი კულტურის სახლი — არქიტექტურული ძეგლი, აბაშის მუნიციპალიტეტის, სოფელ მარანში. კულტურის სახლი მდებარეობს სოფლის ბაგა-ბაღის მეზობლად, გზის პირას, ეზოს სიღრმეში, გარემოცულია ასწლოვანი ხეებით. ზეძირკველზე შესმული, გეგმაში მუხლის ფორმის მქონე შენობის სქემა კორიდორულია. მარცხენა ფლიგელი მთლიანად სოფლის მოზრდილ კლუბს უკავია, მარჯვენა, შვერილი ფლიგელის დერეფნის ორივე მხარეს ოთახებია განლაგებული. დღეისობით, 1980-იან წლებში განხორციელებული კაპიტალური რემონტისა და გადაკეთების გამო, ძველი, XX საუკუნის დასაწყისის შენობისგან ამჟამად მხოლოდ მოზაიკის იატაკი და ნალესობით დაფარული აგურის წყობაღაა შემორჩენილი. ამას გარდა ჩანს, რომ მარჯვენა ფლიგელის მთავარი ფასადის სარკმლის თავები მშვილდისებური ფორმისა იყო და რემონტისას, როდესაც მინაშენით დააგრძელეს ეს მხარე გაუჰორიზონტალებიათ, ერთი სარკმელი კი მთავარი კარის წინ მოდგმულ პორტალს შეეწირა, რომლის მარცხნივ, ყრუ კედელზე მცენარეული და ტოტემური გამოსახულებიანი 22 კვადრატული და 4 წრიული ფილაა დამონტაჟებული. გვერდითა ფასადს, ანუ დარბაზის მხარეს, ორი ვიწრო გამოსასვლელია ლითონის წინფრით და ხუთი ცალი მაღალი და განიერთაღიანი სარკმელია გაჭრილი, რომელთაც მარტივად პროფილირებული საპირეები შემოუყვებათ. განსაკუთრებული რეპრეზენტაციულობით არის გამშვენებული კლუბი, თავისი მოზრდილი სცენით, სადაც თეატრალური წარმოდგენებიც ეწყობოდა და კინო-ფილმების ჩვენებაც ხდებოდა (კინო-პროექტორისთვის სპეციალური ოთახიცაა მოწყობილი ლითონის ბოძებზე). კედლები, ჭერი და სცენის წინა მხარე მორთულია თაბაშირისგან ჩამოსხმული, ბაროკალურად „ჩახლართული“ ორნამენტებით, კაპიტელიანი, პილასტრებით. თავად კედლებსა და ჭერში, ჩარჩოებში გამოსახულნი არიან მუზები. ერთ-ერთ ნახატზე მითითებულია ავტორი იური ფიფია და წელი 1988, ხოლო მეორე, დაზიანებული ნუსხური წარწერა მნიშვნელოვან ინფორმაციას შეიცავს: „დალოცვილ იყოს მათი მარჯვენა რომელთა მეცადინეობით დამშვენდა სახლი ესე შიგნით და გარეთ. ხელმძღვანელები რომან კიზირია და გიორგი დონდუა. არქიტექტორი ვალერი ნოდია. მხატვრები ბონდო ტკვაცირია და იური ფიფია ათას ცხრაას ოთხმოცდარვა წელს ქრისტეს დაბად“. მხატვრობა (კედლებზე) ძლიერაა დაზიანებული, ზოგან საღებავია ამძვრალი ან ატკეცილი. მარნის ყოფილი კულტურის სახლი ორ განსხვავებულ და საინტერესო ეპოქას მოიცავს, პირველი, ფაქტობრივად, მხოლოდ მოზაიკის იატაკის სახით არის შემორჩენილი, ხოლო მეორე, უფრო თვალსაჩინოდ საბჭოთა ეპოქის მიწურულს ასახავს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: აბაშის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში
მონპელიე
მონპელიე (Montpellier) — ქალაქი სამხრეთ საფრანგეთში. 2006 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 251 634 ადამიანს, საშუალოდ ქალაქში მცხოვრებთა სიმჭიდროვე შეადგენს 4424 ადამიანს კმ²-ზე. დასახლებული პუნქტის ფართობია 56,88 კმ². მონპელიე 750 კილომეტრითაა დაცილებული ქვეყნის დედაქალაქ პარიზს. მონპელიე არის ლანგედოკი-რუსილონის რეგიონის და ეროს დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქი გაშენებულია ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროსთან, მდინარე ლეზის ნაპირებზე, ლიონის ყურის მახლობლად.
ისტორია
მონპელიე აღმოცენდა VIII საუკუნეში. XI-XIII საუკუნეებში დიდი ეკონომიკური და სავაჭრო ცენტრი იყო. 1204 წლიდან მოიპოვა საქალაქო თვითმმართველობა. ამავე წლიდან შედიოდა არაგონის სამეფოს, ხოლო 1246 წლიდან მალიორკის სამეფოს შემადგენლობაში. სახელი გაითქვა თავისი სამედიცინო სკოლით. 1289 წელს აქ დაარსდა უნივერსიტეტი. 1349 წელს შეუერთდა საფრანგეთის სამეფო დომენს. რელიგიური ომების დროს წარმოადგენდა ჰუგენოტების საყრდენს. XVII საუკუნეში გახდა ლანგედოკის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი, ხოლო XVIII საუკუნის ბოლოდან ერის დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი.
სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის ქალაქები
Lasioglossum ranacum
Lasioglossum ranacum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1980 წელს.
აიშა ბინთ აბუ ბაქრი
აიშა ბინთ აბუ ბაქრი (არაბ. عائشة بنت أَبي بكر‎; დაახ. 605/614, მექა, თანამედროვე საუდის არაბეთი - 13 ივლისი, 678, მედინა, ომაიანთა სახალიფო) — წინასწარმეტყველ მუჰამედის მესამე, უმცროსი ცოლი,  მართალმორწმუნე ხალიფა აბუ ბაქრისა და უმ რუმანის( „მორწმუნეთა დედა“) ქალიშვილი. აიშა ერთ-ერთია თავისი დროის ისლამის შვიდ უდიდეს მეცნიერთაგან. მას სიცოცხლეშივე შეარქვეს "მართალი."
აიშამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა  ისლამის ადრეულ ისტორიაში, როგორც მუჰამედის სიცოცხლეში, ასევე მისი სიკვდილის შემდეგ. სუნიტურ ტრადიციაში იგი გამოსახულია როგორც მეცნიერი და ცნობისმოყვარე. იგი ემსახურებოდა მუსლიმურ საზოგადოებას მუჰამედის გარდაცვალების შემდეგ 44 წელი. აიშას დამსახურება დიდი იყო მუჰამედის მოქმედებებისა და სიტყვების — ჰადისების შეკრებაში. როგორც ცნობილია,  2210 ჰადისი აიშას მიერ იყო მონათხრობი არა მხოლოდ მუჰამედის პირად ცხოვრებასთან დაკავშირებულ საკითხებზე, არამედ ისეთ თემებზე, როგორიცაა მემკვიდრეობა, პილიგრიმობა და ესქატოლოგია. იგი დიდად ფასობდა როგორც მორწმუნეებში, ისე მაღალ სასულიერო თუ საერო ხელისუფლების წარმომადგენლებს შორის.
მისი მამა, აბუ ბაქრი, იყო პირველი ხალიფა, რომელიც მუჰამედის მემკვიდრე გახდა. ორი წლის შემდეგ იგი შეცვალა ომარმა. მესამე ხალიფა უსმანის დროს აიშა მონაწილეობდა მის წინააღმდეგ შეთქმულებაში, მთელი ცხოვრება ებრძოდა ალის. ცნობილია მისი აქტიური მონაწილეობა „აქლემების ბრძოლაში“ აზ-ზუბაირის ლაშქარში ალის დასამარცხებლად. აზ-ზუბაირის მომხრეებს მოუწოდებდა სიკვდილამდე ბრძოლისკენ. მისი დაცვისთვის ბრძოლის ველზე სამოცდაათი მეომარი დაეცა. საბოლოოდ აიშამ ბრძოლა წააგო, ალიმ იგი ტყვედ ჩაიგდო  და მედინაში, თავის სახლში გაგზავნა. მისმა ერთგულებამ და მონდომებამ დიდი შთაბეჭდილება დატოვა. ამ ბრძოლაში მისი მონაწილეობის გამო, შიიტი მუსლიმები  აიშას მიმართ ნეგატიურად არიან განწყობილები.
ამის შემდეგ იგი მშვიდად ცხოვრობდა მედინაში ოც წელზე მეტი ხნის განმავლობაში, არ მონაწილეობდა პოლიტიკაში, შეურიგდა ალის და არ დაუპირისპირდა ხალიფა მუავიას.
ზოგიერთი წყაროს თანახმად, აიშა 6-7 წლის გოგონა იყო, როდესაც მუჰამედზე დაინიშნა. სხვა წყაროების მიხედვით, აიშა 9 წლის იყო, როდესაც პატარა საქორწინო ცერემონია გაიმართა. ზოგიერთი წყარო უფრო მოზრდილ ასაკს ასახელებს. მისი ქორწინების თარიღი და ასაკი მეცნიერთა შორის კამათის და დებატების წყაროა.
ბავშვობა
აიშა დაიბადა და გაიზარდა მუსლიმურ ოჯახში, რომელსაც მუჰამედი ხშირად სტუმრობდა, რადგან მეგობრობდა მამამისთან აბუ ბაქრთან. აბუ ბაქრმა თავისი სახლის ეზოში ააგო პატარა მეჩეთი, რომელშიც მთელი მისი ოჯახი ლოცულობდა. მიუხედავად პატარა ასაკისა, აიშა გულმოდგინედ იმახსოვრებდა ისლამის ყველა საფუძველს, ვინაიდან დაბადებიდანვე იყო დაჯილდოვებული დიდი პასუხისმგებლობის გრძნობით. გოგონა ადრეული ბავშვობიდანვე სვამდა ჭკვიანურ კითხვებს. იგი გამოირჩეოდა კარგი მეხსიერებით. სულიერად და ფიზიკურად ასაკთან შედარებით უფრო  განვითარებული იყო. მისი გამონათქვამები და შენიშვნები აოცებდა გარშემომყოფებს.
მუსლიმური წყაროები აიშას ახასიათებენ, როგორც ლამაზ, ინტელექტუალურ, ნიჭიერ, კეთილგანწყობილ, მოკრძალებულ და ღვთისმოსავ გოგონას.
ნიშნობა
ისლამური ტრადიციის თანახმად, აიშა მუჰამედ მოციქულისთვის იყო განკუთვნილი. მუჰამედს სავდასთან დაქორწინების შემდეგ,  დაესიზმრა ანგელოზი ჯიბრაილი აბრეშუმის ქსოვილით, რომელზეც აიშას გამოსახულება ანათებდა. ანგელოზმა ჯიბრაილმა უთხრა მუჰამედს: "ნამდვილად ის შენი მეუღლეა ახლანდელ და მომავალ ცხოვრებაში". მას შემდეგ რაც მუჰამედმა მეორედ ნახა იგივე სიზმარი, მიხვდა, რომ აიშა მისი ცოლი უნდა გამხდარიყო ალაჰის ნებით.
აიშა დანიშნული იყო ჯუბაირ იბნ მუტიმზე, რომელიც არ გახლდათ მორწმუნე ოჯახიდან. თავიდან აბუ ბაქრი არ იყო დარწმუნებული "თავისი ქალიშვილის ძმასთან ქორწინების ლეგიტიმურობაში ან თუნდაც კანონიერებაში". მუჰამედმა, თავის მხრივ, უპასუხა მას, რომ ისინი მხოლოდ რელიგიური ძმები იყვნენ. ამის შემდეგ აიშას პირველი ნიშნობა გაუქმდა. 620 წელს აბუ ბაქრმა თავისი ქალიშვილი აიშა დააქორწინა მუჰამედზე. გოგონა 622 წელს  გადავიდა მუჰამედის სახლში. ამ ქორწინებამ კიდევ უფრო გააძლიერა მეგობრული კავშირები მუჰამედსა და აბუ ბაქრს შორის.
ქორწინების ასაკი
ქორწინების დროს აიშას ასაკის შესახებ განსხვავებული მოსაზრება არსებობს. მუსლიმური წყაროების უმეტესობის მიხედვით,  გოგონა ექვსი წლის იყო, ხოლო ოჯახური ცხოვრების ფაქტობრივი დაწყების დროს იგი ცხრა წლის გახლდათ. სხვა წყაროებში აღნიშნულია ათი წლის ასაკი. ზოგიერთი ავტორის ვარაუდით, ის თხუთმეტი ან სულაც ჩვიდმეტი წლის იყო. ზოგიერთი ისტორიკოსი, მათ შორის იბნ ჰიშამი, ამტკიცებს, რომ აიშა ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც ისლამი მიიღო, რაც იძლევა ვარაუდის საფუძველს, რომ იგი ქორწინების დროს 15 წლის იყო. არსებობს მტკიცებულება, რომ აიშას და ასმა, რომელიც ჰიჯრის დროს 27 წლის გახლდათ, აიშაზე 10 წლით უფროსი იყო, რაც გულისხმობს, რომ აიშა ქორწინების დროს 17 წლის იყო.
ოჯახური ცხოვრება
მინი|[[მაჰმადი|მუჰამედი და აიშა — ტომის ბელადის ქალიშვილის გათავისუფლების სცენა]] მას შემდეგ, რაც მუჰამედი აიშაზე დაქორწინდა, იგი მეუღლის სახლში დასახლდა მეჩეთის გვერდით. აიშას და მუჰამედს ძალიან უყვარდათ ერთმანეთი. წინასწარმეტყველმა მას ჰუმეირა შეარქვა.
აიშა იყო სათნო, ღვთისმოსავი ქალი, რომელიც დიდ დროს ატარებდა ლოცვაში და გულუხვად ანაწილებდა მოწყალებას. აიშა მამაცი, მტკიცე და უშიშარი ქალი გახლდათ. იგი მონაწილეობდა  ბრძოლებში,  ეხმარებოდა დაჭრილ მუსლიმ ჯარისკაცებს. უჰუდის ბრძოლის დროს, რომელშიც მუსლიმთა დიდი ნაწილი დაიღუპა, აიშამ დაჭრილებს მოუარა, ხოლო დაღუპულები მედინაში გადაასვენა. ამავე ბრძოლაში მუჰამედი პოლითეისტებმა ქვებით დაჭრეს სახეში. აიშამ მას სისხლდენა  შეუჩერა.
მუჰამედზე დაქორწინების შემდეგ აიშამ ყურანის კითხვა ისწავლა. მუჰამედის მხოლოდ რამდენიმე თანამოაზრეს შეეძლო აიშას შედარებოდა ყურანისა და სუნას გაგებაში.
სახლში, რომელშიც მუჰამედი და აიშა ცხოვრობდნენ,  იყო ლეიბი, ფინიკის პალმის ბოჭკოებისგან დამზადებული ბალიში, ხალიჩა, ორი თიხის დოქი, სადაც ფქვილი და ფინიკი ინახებოდა, წყლის ფინჯანი და თასი. ლამფაც იყო, რომელშიც ხშირად ზეთი თავდებოდა და სახლში რამდენიმე კვირა არ იყო განათება. იმის მიუხედავად, რომ აიშას მოახლე ჰყავდა, თავად უყვარდა მუჰამედის მოვლა, ფქვილის დაფქვა, ცომის მოზელა, პურის გამოცხობა, საწოლების გაწყობა და ტანსაცმლის რეცხვა.
აიშა 18 წლის იყო, როდესაც მუჰამედი მის მკლავებში გარდაიცვალა. ანდერძის თანახმად, იგი დაკრძალეს გარდაცვალების ადგილას, ანუ საფლავი გაითხარა მედინაში აიშას სახლის ქვეშ. მუჰამედის სამარხზე მეჩეთი ააგეს.
ურთიერთობა ოჯახის სხვა წევრებთან
აიშას მეგობრული  ურთიერთობა ჰქონდა და პატივისცემით ეპყრობოდა მუჰამედის სხვა ცოლებს და შვილებს. ასე, მაგალითად, იგი გამოესარჩლა მუჰამედის ერთ-ერთ ცოლს — ზაინაბ ბინთ ჯაჰშს, რომელსაც წინასწარმეტყველი  ორი თვის განმავლობაში არ ელაპარაკებოდა მის მიერ ჩადენილი შეცდომის გამო. ხოლო მუჰამედის ქალიშვილ ფატიმასთან აიშას მეგობრული ურთიერთობა ჰქონდა. როდესაც ფატიმას ქორწილისთვის ემზადებოდნენ,  აიშამ სახლის კედლებიც კი შეათეთრა და მისთვის მზითვი მოამზადა. აიშა ფინიკითა და ქიშმიშით გაუმასპინძლდა ფატიმას საქმროს, ალი იბნ აბუ ტალიბს. მუსლიმთა ჰადისში ნათქვამია, რომ აიშას მთელი თავისი ცხოვრების განმავლობაში არ უეჭვიანია მუჰამედის არც ერთ ქალზე ისე, როგორც მის გარდაცვლილ მეუღლე ხადიჯა ბინთ ხუვაილიდზე.
შემთხვევა დაკარგულ სამკაულებთან დაკავშირებით
მინი|აიშა — "აქლემების ბრძოლა" იყო შემთხვევა, როცა აიშამ მუჰამედთან ერთად მოგზაურობისას დაკარგა სამკაული (მარგალიტის ყელსაბამი). ეს სამკაული აიშას დედამ უმ რუმანმა ქორწილში აჩუქა. სანამ აიშა ძვირფასეულობას ეძებდა, ქარავანი მედინასკენ დაიძრა და ვერავინ შეამჩნია, რომ აიშა პალანკინში არ იყო. აიშამ იპოვა თავისი სამკაული, მაგრამ ქარავანი უკვე შორს იყო. ის დარჩა მოლოდინში იმ იმედით, რომ ვინმე დაბრუნდებოდა მის წასაყვანად. იმ პერიოდში, მოგზაურობის დროს, ქარავნებს ყოველთვის მიჰყვებოდა პიროვნება, რომელიც აგროვებდა გაჩერებების დროს დარჩენილ ნივთებს და აწვდიდა მფლობელებს. იმ დღეს ასეთი პიროვნება იყო ჰაზრატ საუფან იბნ მუატალი, რომელიც ითვლებოდა პატიოსან და მამაც მეომრად. მან აიშა აქლემზე დასვა, ხოლო თვითონ ფეხით წავიდა და აიშა მუჰამედს მიჰგვარა. ამ შემთხვევის შემდეგ აიშას მტრებმა — აბდულა იბნ უბაიმ და დამ — ხამნამ გაავრცელეს ჭორები წინასწარმეტყველის ცოლის ღალატზე. თავად აიშა, მომთაბარე ცხოვრების სირთულის გამო, ავად გახდა და ოცი დღე საწოლიდან ვეღარ დგებოდა. მას შემდეგ რაც ჭორებმა თავად აიშამდე მიაღწია, მისი ჯანმრთელობა გაუარესდა. სიტუაციის გასარკვევად მუჰამედმა თავისთან დაიბარა ალი იბნ აბუ ტალიბი და უსამა იბნ ზაიდი, რათა გაეგო მათი აზრი მომხდარის შესახებ. უსამა იბნ ზაიდმა უთხრა წინასწარმეტყველს, რომ მას ძალიან დადებითი აზრი ჰქონდა აიშაზე. ალი იბნ აბუ ტალიბმა თავის მხრივ შესთავაზა აიშას შესახებ გაეგო მისი მოახლე ბარირასგან. ბარირამ უპასუხა, რომ მასაც მხოლოდ დადებითი აზრი ჰქონდა აიშას შესახებ და აიშას ერთადერთი ნაკლი ის იყო, რომ ახალგაზრდობაში ცომის მოზელვისას ხშირად იძინებდა. იმავე დღეს, მუჰამედმა ასევე დაიბარა მისი მეორე ცოლი, ზაინაბ ბინთ ჯაჰში, რათა მისთვის ეკითხა აზრი. მაგრამ ზეინაბმა უპასუხა, რომ აიშაზე კარგის გარდა ვერაფერს იტყოდა. თუმცა მუჰამედი ძალიან ღელავდა შექმნილი სიტუაციის გამო. ამავე დროს  აიშა მთელი დღეების განმავლობაში ტიროდა და ყოვლისშემძლეს უდანაშაულობის ნიშანს სთხოვდა. ყოვლისშემძლემ უპასუხა აიშას თხოვნას და გამოცხადებით ნიშანი მისცა წინასწარმეტყველს, რომელიც მოგვიანებით გახდა ყურანის ან-ნურის ოცდამეოთხე სურის 11-21 აიათი. ყურანის ამ მუხლებით ყოვლისშემძლემ დაადასტურა აიშას უდანაშაულობა და მიანიშნა   ცილისმწამლების უმკაცრესი დასჯის შესახებ
აიშას ცხოვრება მუჰამედის გარდაცვალების შემდეგ
ქმრის გარდაცვალების შემდეგ აიშას თავის ოთახში ეძინა, იმავე ადგილას, სადაც საფლავი იყო, შემდეგ კი სხვა ოთახში გადავიდა და მუჰამედი სიზმარში ნახა. წინასწარმეტყველის ქვრივებმა მემკვიდრეობა ვერ მიიღეს, რადგან ის ძალიან მოკრძალებულად ცხოვრობდა. მათ მოითხოვეს  სამკვიდრო ბაღების სახით, რომლებიც მას ეკუთვნოდა სიცოცხლეში, მაგრამ აიშამ შეარცხვინა ისინი და განაცხადა, რომ მუჰამედის მემკვიდრეობა არ უნდა ეკუთვნოდეს კონკრეტულ ადამიანს, იგი ყველა მუსლიმის საკუთრებაა. ამის შემდეგ ქვრივებს პრეტენზია აღარ ჰქონიათ.
აიშას სკოლა
აიშა იყო მუჰამედის სამი ცოლიდან ერთ-ერთი, რომელმაც მთელი ყურანი ზეპირად იცოდა (ხაფსასა და უმ სალამთან ერთად). ხაფსას მსგავსად, აიშასაც ჰქონდა ყურანის ხელნაწერი. მუჰამედის თანამოაზრეებს შორის აიშა ითვლება ისლამური იურისპრუდენციის ყველაზე გამორჩეულ სპეციალისტად. სხვა გამოჩენილი თანამოაზრეები მას იურიდიულ საკითხებში დახმარებისთვის მიმართავდნენ ხოლმე ყველაზე რთულ და დამაბნეველ სიტუაციებში და ღებულობდნენ ღირსეულ, ამომწურავ პასუხებს. ის კარგი ორატორი იყო. მუჰამედის გარდაცვალების შემდეგ აიშა მენტორობით იყო დაკავებული, ასწავლიდა სხვადასხვა ასაკის ადამიანებს. აიშას მოსწავლეები გამოირჩეოდნენ თავიანთი თანატოლებისგან განათლებითა და განვითარებით. იგი პატრონობდა ობოლ ბავშვებს, რომლებიც მასთან  სწავლობდნენ. მისი ბევრი სტუდენტი მოგვიანებით გახდა ცნობილი მეცნიერი, ჰადისების შემგროვებელი, ყურანის ექსპერტი. მან მიაღწია  დიდ ოსტატობას ვერსიფიკაციაში, ბევრი პოეტი ცდილობდა მისგან მიეღო ცოდნა.
გარდაცვალება
მუჰამედის გარდაცვალების შემდეგ აიშამ ადამიანებს გადასცა მისგან მიღებული ცოდნა და სიბრძნე. ღვთისმოსაობისა და ცოდნის წყალობით, იგი გახდა ყველა მუსლიმისთვის საყვარელი პიროვნება.
"მართალი", როგორც მუსლიმები ეძახდნენ აიშას,  გარდაიცვალა რამადანის თვის 17 რიცხვში, საღამოს, 66 წლის ასაკში. მისი ანდერძის თანახმად, იგი ღამით დაკრძალეს მედინაში, ჯანატ ალ-ბაქის სასაფლაოზე. დაკრძალვას უამრავი ადამიანი დაესწრო.
ძვ. წ. 155
გარდაიცვალნენ
*
რომან ამოიანი
რომან ამოიანი (Ռոման Ամոյան; დ. 3 სექტემბერი, 1983) — იეზიდური წარმოშობის ვეტერანი სომეხი ბერძნულ-რომაული სტილის მოჭიდავე. ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი. მსოფლიო ჩემპიონატის სამგზის მედალოსანი და ევროპის ორგზის ჩემპიონი. 2009 წელს ამოიანს მიენიჭა სომხეთის სპორტის ოსტატის წოდება. კარიერის მანძილზე ამოიანი ასპარეზობდა 55 და 59 კგ წონით კატეგორიებში.
კარიერა
2003 და 2005 წლებში მოიპოვა ვერცხლის მედალი ევროპის ჩემპიონატზე. 2006 წელს მოიგო მოსკოვში გამართული ევროპის ჩემპიონატი. 2008 წელს ბეიჯინში, ჩინეთში გამართულ ზაფხულის ოლიმპიური თამაშებზე ბერძნულ-რომაულ ჭიდაობაში 55 კგ წონით კატეგორიაში მოიგო ბრინჯაოს მედალი ამოიანი იყო პირველი სომხეთის წარმომადგენელი მოჭიდავე რომელმაც ოლიმპიური მედალი მოიპოვა ბოლო 16 წლის განმავლობაში.
მან მოიგო ბრინჯაოს მედალი 2009 წელს და ვერცხლის მედალი 2010 წელს ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატზე. ამოიანმა ასევე მოიპოვა ოქროს მედალი 2006 წელს და სამი ვერცხლის მედალი 2003, 2005 და 2008 წლებში ჭიდაობის ევროპის ჩემპიონატზე.
ამოიანი იყო სომხეთის ბერძნულ-რომაული ჭიდაობის ნაკრების წევრი ჭიდაობის მსოფლიო თასზე 2010 წელს. სომხეთის ნაკრებმა მესამე ადგილი დაიკავა, რაც შეეხება ამოიანს მან ინდივიდუალურად ოქროს მედალი მოიგო
2011 წელს ამოიანს მიენიჭა სომხეთის წლის საუკეთესო სპორტსმენის წოდება. მან იმავე წლის ევროპის ჩემპიონატზე მიიღო სერიოზული თავის დაზიანება, მაგრამ მიუხედავად ამისა გააგრძელა ასპარეზობა სისხლიანი თავით. ამოიანი ტრავმის მიუხედავად ევროპის ორგზის ჩემპიონი გახდა.
ამოიანმა ვერ მოახერხა გასულიყო 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. ამოიანმა მოიგო კიდევ ერთი ბრინჯაოს მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე 2013 წელს და კიდევ ერთი ვერცხლი ევროპის ჩემპიონატზე 2016 წელს.
პირადი ცხოვრება
რომან ამოიანი დაქორწინებულია. ჰყავს მეუღლე, რომელიც პროფესიით ექიმია და ერთი ქალიშვილი.
სქოლიო
კატეგორია:სომეხი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში
რაფაელ საბატინი
რაფაელ საბატინი (Rafael Sabatini, დ. 29 აპრილი, 1875, ეზი, იტალია — გ. 13 თებერვალი, 1950, შვეიცარია) — იტალიელი მწერალი. წერდა სათავგადასავლო რომანებს.
ბიოგრაფია
იგი აპენინის მთების ძირას გაშენებულ პატარა ქალაქ ეზში დაიბადა. მამა ადგილობრივი მკვიდრი ჰყავდა, დედა კი ინგლისელი. მშობლიური ენა რაფაელ საბატინისთვის ინგლისური იყო. რაფაელ საბატინი ჯერ შვეიცარიაში სწავლობდა, შემდეგ კი პორტუგალიაში, სრული კურსი კი ინგლისში დაასრულა.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1875 კატეგორია:გარდაცვლილი 1950 კატეგორია:XX საუკუნის იტალიელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ბრიტანელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ბრიტანელი ისტორიული რომანისტები კატეგორია:იტალიელი ისტორიული რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ბრიტანელი რომანისტები კატეგორია:ბრიტანელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის იტალიელი მამაკაცი მწერლები
სამართებელზე მორბენალი
„სამართებელზე მორბენალი“ ჩრდილოეთ ამერიკის კინოგაქირავებაში თავდაპირველად წარუმატებელი იყო და ორ ბანაკად გახლიჩა კრიტიკოსები, რომელთა ნაწილს მოსწონდა მისი თემატური დატვირთვა და ვიზუალური მხარე, ხოლო მეორეს — არატიპური განვითარება და სიუჟეტი. მიუხედავად ამისა, დროთა განმავლობაში მან საკულტო ფილმის სტატუსი შეიძინა, და ამჟამად მრავალი კრიტიკოსის მიერ ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო სამეცნიერო ფანტასტიკურ კინონამუშევრად ითვლება. თავისი, რეტროსთან გაერთიანებული დიზაინის მეშვეობით მომავლის ასახვით, „სამართებელზე მორბენალი“ კვლავ არის ნეო-ნუარული კინოს ნათელი მაგალითი, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა შემდგომში შექმნილ მრავალ ფილმზე, ვიდეო თამაშზე, ანიმეს ჟანრზე თუ ტელესერიალებზე. მისი საუნდტრეკი, დაწერილი ვანგელისის მიერ, ასევე არის ფართოდ აღიარებული კრიტიკოსების მიერ და 1983 წელს ნომინირებული იქნა BAFTA-ს და ოქროს გლობუსის ჯილდოებზე საუკეთესო კინომუსიკის კატეგორიებში.
არსებობს ფილმის შვიდი სხვადასხვა ვერსია, რაც ძირითადად გამოწვეულია სტუდიის მმართველობის მხრიდან არსებული შენიშვნებით. 1992 წელს გამოვიდა რეჟისორის ვერსია, რომელიც, მიუხედავად ვიდეოს და აუდიოს ხარისხის, იქცა ერთ-ერთ პირველ ფილმად, რომელიც DVD-ზე გამოიცა. 2007 წელს მომზადდა „საბოლოო მონტაჟი“ — ციფრულად აღდგენილი ვერსია, ერთადერთი, რომელზეც სკოტი თავად მუშაობდა. იგივე ვერსია. გარდა რამდენიმე კინოთეატრში ჩვენებისა, გამოვიდა DVD, HD DVD და Blu-ray ფორმატებში. გაგრძელება, „სამართებელზე მორბენალი 2049“, გამოვიდა 2017 წლის ოქტომბერში.
სიუჟეტი
მოქმედება მიმდინარეობს ლოს-ანჯელესში, 2019 წელს. პოლიციის ყოფილ ოფიცერ რიკ დეკარდს იძახებს ოფიცერი ბრაიანტი. დეკარდმა, რომელიც ცნობილია, როგორც „სამართებელზე მორბენალი“, უნდა იპოვოს Tyrell Corporation-ის მიერ ბიოინჟინერიის ტექნოლოგიით შექმნილი რეპლიკანტები და გათიშოს ისინი. ასეთი ოთხია და, როგორც ცნობილია, ოთხივე დედამიწაზეა მიმობნეული.
დეკარდი უყურებს ვიდეოს, რომელშიც სხვა სამართებელზე მორბენალი, ჰოლდენი, უტარებს ტესტს ვინმე ლეონს. თუმცა, როდესაც მას ეკითხებიან დედის შესახებ, ლეონი ჰოლდენს კლავს. შესაბამისად, დეკარდი მიიღებს დავალებას — გაანეიტრალოს ლეონი და კიდევ სამი რეპლიკანტი — როი ბეტი, ზორა და პრისი. თავდაპირველად რიკი უარზეა, მაგრამ მუქარის შემდეგ თანხმდება. მისი ზედამხედველი ხდება კიდევ ერთი პოლიციელი, გაფი.