cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სერბეთის ფეხბურთის ასოციაცია
სფა იყო იუგოსლავიის ფეხბურთის ასოციაციის წევრი, რომელიც დაარსდა 1919 წელს, ზაგრებში. 2003-2006 წლებში იყო სერბეთის და ჩერნოგორიის ფეხბურთის ასოციაციის წევრი. სერბეთის ფეხბურთის ასოციაცია ჩამოყალიბდა 2006 წელს, მას შემდეგ, რაც სერბეთი და ჩერნოგორია გაიყვნენ დამოუკიდებელ სახელმწიფოებად. სერბეთის ეროვნული ნაკრების პირველი მწვრთნელი იყო ესპანელი ხავიერ კლემენტე.
პრეზიდენტები (1992 წლიდან)
კატეგორია:ფიფა-ს წევრი ასოციაციები კატეგორია:უეფა-ს წევრი ასოციაციები კატეგორია:ეროვნული საფეხბურთო ფედერაციები კატეგორია:სერბეთის სპორტული ორგანიზაციები
კარბონიტა
კარბონიტა (Carbonita) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ჟეკიტინონიის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაპელინიის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბალთაზარ კარლოს ესპანელი
ბიოგრაფია
ბალთაზარ კარლოსი დაიბადა 1629 წლის 17 ოქტომბერს, ესპანეთის დედაქალა მადრიდში. იგი იყო ესპანეთისა და პორტუგალიის მეფე ფილიპე IV-ისა და მისი პირველი მეუღლის, დედოფალ ელიზაბეტ ფრანგის უფროსი ვაჟი, აქედან გამომდინარე ტახტის მემკვიდრე და ასტურიის პრინცი. იგი 1629 წლის 4 ნოემბერს მონათლეს კათოლიკედ, ქალაქ მადრიდის წმინდა ხუანის სახელობის კათედრალში. მისი ნათლიები კი იყვნენ მამიდამისი, საღვთო რომის იმპერატრიცა მარია ანა ესპანელი და ბიძამისი, ინფანტი დონ კარლოს ესპანელი. ამ ნათლობას ასევე ესწრებოდა ესპანეთის პრემიერმინისტრის მეუღლე, ოლივარესის გრაფინია ინეს დე სუნიგა ი ველასკო.
ოლივარესის გრაფინია მალევე დედოფლის ფრეილინა და ბალთაზარის აღმზრდელი გახდა, რამაც გასპარ დე გუსმან ოლივარესს სამეფო ოჯახის უკეთ გაკონტროლების საშუალება მისცა.
მალევე მისმა მშობლებმა მის ქორწინებაზე დაიწყეს ფიქრი. მის საცოლეებად მოიაზრებოდნენ მისი მამიდაშვილი, საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ III-ისა და მისი ცოლის, მარია ანა ესპანელის ასული მარიანა ავსტრიელი და ასევე მისი დეიდაშვილი, ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჩარლზ I-ისა და მისი ცოლის, ანრიეტა მარია ფრანგის ასული მერი სტიუარტი. თუმცა, მერისთან მოლაპარაკებები მალევე ჩაიშალა, ვინაიდან იგი ანგლიკანი იყო.
სეგადორების აჯანყების შემდეგ, მეფე ფილიპეს არაგონში თავისი პოზიციების მაქსიმალურად განმტკიცება სურდა, რის საუკეთესო საშუალებადაც მიიჩნია, რომ ბალთაზარს არაგონული წესის მიხედვით არაგონელთათვის ერთგულების ფიცი უნდა დაედო. 1645 წლის 20 აგვისტოს, სარაგოსაში 16 წლის ბალთაზარმა ერთგულების ფიცი დადო, რასაც მისი ჯირონას პრინცად, მონტბლანტის ჰერცოგად და სერვერას გრაფად გამოცხადება მოჰყვა. ამის შემდეგ, იმავე წლის 13 ნოემბერს იგი ვალენსიას ეწვია, სადაც იგივე ფიცი დადო.
მთელი ამ ცერემონიების შემდეგ, სამეფო ოჯახი დასასვენებლად სარაგოსაში გაემგზავრა. 5 ოქტომბერს, სამეფო ოჯახი გლოვას მიეცა, რადგან ამ დღეს შესრულდა ზუსტად ორი წელი დედოფალ ელიზაბეტ ფრანგის გარდაცვალებიდან. სულ რაღაც ექვს დღეში პრინცი მძიმედ დაავადდა. როგორც აღმოჩნდა, სარაგოსაში ყვავილის ეპიდემია მძვინვარებდა, რომელმაც 1646 წლის 9 ოქტომბერს, 16 წლის ბალთაზარის სიცოცხლეც შეიწირა.
მემკვიდრისა და ცოლის გარეშე დარჩენილმა, სასოწარკვეთილმა ფილიპე IV-მ 1649 წელს ცოლად საკუთარი დის შვილი, ბალთაზარის საცოლე მარიანა ავსტრიელი შეირთო, რომელთანაც შეეძინა მომავალი მეფე კარლ II.
წინაპრები
ბალთაზარ კარლოს ესპანელის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 17 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1629 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1646 კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:ასტურიის პრინცები კატეგორია:ყვავილით გარდაცვლილები კატეგორია:ესკორიალის ინფანტების პანთეონში დაკრძალულები
არდოტის ეკლესია
არდოტის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ არდოტის სამხრეთ განაპირას, მთის ფერდობზე. განეკუთვნება XIX საუკუნეს.
ეკლესია ე. წ. „თავისუფალი ჯვრის“ ტიპის ნაგებობაა. ნაშენია სხვადასხვა ზომის ფიქალით, კონსტრუქციულ ნაწილებში გამოყენებულია თლილი ქვა. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია გუმბათის მნიშვნელოვანი ნაწილი, მონგრეულია კედლების ზემოთა ნაწილები. ეკლესიას სამი შესასვლელი აქვს: დასავლეთიდან, აღმოსავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელიც ხუთწახნაგოვან შვერილს ქმნის. აფსიდის წინ ბემაა. აფსიდის ღერძზე გაჭრილი სარკმლის ორივე მხარეს, გეგმით ნახევარწრიული თითო თაღოვანი ნიშაა. დანარჩენი მკლავები სწორკუთხოვანია. ჯვრის მკლავების გადაკვეთაზე, აფრების მეშვეობით დამყარებულ გუმბათის ყელში ექვსი სარკმელი ყოფილა გაჭრილი. გარედან ეკლესიის დასავლეთისა და ჩრდილოეთის მკლავებს კარიბჭეები ეკვროდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ურაშა
ურაშა (Poterium) — მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი ვარდისებრთა ოჯახისა.
მისი 30 სახეობა გავრცელებულია ხმელთაშუაზღვისპირეთში, ევროპაში, წინა და შუა აზიაში; საქართველოში მხოლოდ 1 სახეობა (Poterium Polygamum) იზრდება; გვხვდება მშრალ ფერდობებზე, მდელოებზე, ქვაღორღიან და თიხნარ ნაზვავებზე, ტყის პირებზე, ბუჩქნარებს შორის მთის ზედა სარტყლამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვარდისებრნი
ჩოკილტენი
ჩოკლიტენი (Ciocîlteni) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 37 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 287 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორჰეის რაიონის სოფლები
სანტიაგო-დე-ჩოკორვოსის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უაიტარის პროვინციის რაიონები
სმბატ IV ბაგრატუნი
სმბატ IV ბაგრატუნი (Սմբատ Դ Բագրատունի) (გ. 616/617 ) — სომეხი პრინცი ბაგრატუნების დინასტიდან, რომელიც თავდაპირველად ბიზანტიის არმიაში მსახურობდა, თუმცა მოგვიანებით დაახლოებით 595 წლისთვის სასანიანთა იმპერიის არმიაში გადავიდა, სადაც მას გამორჩეული სამხედრო კარიერა ჰქონდა და გარდაცვალებამდე 616/617 წლამდე დიდი პატივით სარგებლობდა. მისი მემკვიდრე (შთამომავალი) მისი ვაჟი ვარაზ-ტიროც II ბაგრატუნი იყო.
ცხოვრება
სმბატი იყო მანველ ბაგრატუნის ვაჟი. პირველად იგი მოხსენიებულია 580-იან წლებში, როდესაც ბიზანტიის იმპერატორმა მავრიკიოსმა (582–602 წწ.) სომეხ დიდებულებს კავალერიაში შესვლა და ბალკანურ კამპანიაში ხუნძების წინააღმდეგ ბრძოლა მოსთხოვა. სმბატი და საჰაკ მამიკონიანი ჯარს კონსტანტინოპოლისკენ წარუძღვენ, თითოეული 1000 კაციან შენაერთს ხელმძღვანელობდა, კონსტანტინოპოლში ისინი უხვად დააჯილდოვეს და სახლში გამოუშვეს. 589 წელს სმბატი მეთაურობდა აჯანყებას, რომელიც ბიზანტიის წინააღმდეგ იყო მიმართული, სმბატი შეიპყრეს და კონსტანტინოპოლში გაგზავნეს, სადაც ის გაასამართლეს და სიკვდილი მიუსაჯეს, სასჯელის მიხედვით სმბატი კონსტანტინოპოლის იპოდრომზე მხეცებისთვის უნდა მიეგდოთ. თუმცა, იმპერატორმა მავრიკიოსმა ბოლო წუთს შეიწყალა, სიკვდილის სანაცვლოდ ის გააძევეს "შორეულ კუნძულებზე", მოგვიანებით კი აფრიკაში.
რამდენიმე ხნის შემდეგ სმბატი დევნილობიდან დაბრუნდა და სასანიანთა შაჰის ხოსრო II-ის სამსახურში ჩადგა, რომელმაც 595 წელს სმბატი ჰირკანიის (კასპიის ზღვის სამხრეთ სანაპიროების) მარზპანად (სამხედრო გუბერნატორი) დანიშნა. სმბატი ამ თანამდებობაზე 602 წლამდე მსახურობდა, თუმცა, მოგვიანებით გაანთავისუფლეს ხორასანში ვისტაჰმის აჯანყების ჩახშობის გამო, მოგვიანებით ქტესიფონის სასახლეში მიიწვიეს, სადაც მას რამდენიმე ტიტული და მცირე ფინანსთა მინისტრადაც დაინიშნა.
დაახლოებით 607 წელს ("ხოსროს მეფობის მერვე წელს") სმბატი კვლავ სომხეთში გაგზავნეს, თუმცა უფრო დიდი ძალაუფლებით, როგორც "ლორდთა სახლების არმიის მხედართმთავარი". მისი მოღვაწეობა სომხეთში ხანმოკლე მაგრამ პროდუქტიული (ნაყოფიერი) აღმოჩნდა, წერს ნ. გარსონიანი: მომავალ წელს, სმბატმა მოკრძალებული ტიტული ხოსრო შანი ("ხოსროს სიხარული ან კმაყოფილება") მიიღო, ასევე წარუძღვა სამხედრო კამპანიას ხოსროს სახელით, რომელიც მიმართული იყო ეფთალიტების იმპერიის წინააღმდეგ, სამხედრო კამპანია სმბატისა და სასანიანების გამარჯვებით დასრულდა, არსებობს მოსაზრება, რომ სმბატმა მათი ლიდერი პირისპირ ბრძოლაში მოკლა.
ამის შემდეგ, იგი პენსიაზე გავიდა, დანამდვილებით უცნობია თუ როდის გარდაიცვალა სმბატ IV, არსებობს ორი ვერსი 616 ან 617 წელი, მისი გარდაცვალების შემდეგ, მისი მემკვიდრე მისი ვაჟი ვარაზ-ტიროც II გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:ბაგრატუნების დინასტია კატეგორია:დაბადებული VI საუკუნეში კატეგორია:გარდაცვლილი 616 კატეგორია:გარდაცვლილი 617 კატეგორია:ბიზანტიელი პატიმრები კატეგორია:ბიზანტიელი მეამბოხეეები
გორის საცხოვრებელი სახლი (ვ. კახნიაშვილის 24)
300px|მინი| საცხოვრებელი სახლი გორის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ გორში, ვ. კახნიაშვილის 24-სა და ჟ. შარტავას ქუჩების გადაკვეთაზე, აგებულია XIX საუკუნეში. საცხოვრებელი სახლი (15,3×9 მ) ერთსართულიანია, ნაშენია აგურით, სარდაფი — აგურითა და რიყის ქვით. სახლს თავდაპირველად ორი საცხოვრებელი ოთახი და ორივე ქუჩსკენ გახსნილი სავაჭრო დუქანი ჰქონდა. ამჟამად ეს სათავსი გადაკეთებულია საცხოვრებელ ოთახად. ოთახებს შორის კორიდორია. მთავარი შესასვლელი კახნიაშვილის ქუჩიდანაა, მეორე — ოსტროვსკის ქუჩიდან, აივნიდან. სახლის კუთხე გზაჯვარედინის მხარეს წაკვეთილია და აქ სარდაფში ჩასასვლელი თაღოვანი კარია გაჭრილი. სარდაფში, საცხოვრებელი ოთახების ქვეშ, ორი დიდი სათავსი. სარდაფის კედლებში თაროებიანი თაღოვანი და სწორკუთხა თახჩებია. კახნიაშვილის ქუჩის მხარეს, ფასადზე, კარ-სარკმლებია მოჩარჩოებულია აგურის წყობით. სარკმლების ქვემოთ სწორკუთხა შეღრმავებებია. სახურავი ორფერდაა, გადახურულია კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
სტეარინმჟავა
სტეარინმჟავა, — ალიფატური რიგის ერთფუძიანი ნაჯერი კარბომჟავა. უფერული კრისტალები, tდნ 69,6°C, tდუღ 376,1°C. ეთერში იხსნება, წყალში — არა. სტეარინმჟავა ბუნებაში გავრცელებული ერთ-ერთი უმაღლესი ცხიმოვანი მჟავაა. სტეარინმჟავას მარილებსა და ეთერებს სტეარატებს უწოდებენ. იგი მრავალი ცხიმისა და ზეთის შედგენილობაში შემავალი გლიცერიდების ძირითადი შემადგენელი ნაწილია. ღებულობენ სტეარინიდან წილადური დალექვით ან დისტილაციით, ოლეინმჟავათა ჰიდრირებით და სხვ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცხიმოვანი მჟავები კატეგორია:სტეარატები კატეგორია:კარბომჟავები
ოსური სამზარეულო
ოსური სამზარეულო — ოსური სუფრა და კულინარიული ტრადიციები ძალიან ახლოს დგას ქართულ და კავკასიის სხვა ერების კულტურებთან.
ისტორია
ოსური ყოფისა და ტრადიციების შესახებ საინტერესო ინფორმაციას გვაწვდის კალოევი თავის სამეცნიერო ნაშრომში „ოსები“. ოსეთში სტუმარსა და მასპინძელს შორის საუკუნეების განმავლობაში ჩამოყალიბდა თავისებური ურთიერთდამოკიდებულება. ასე მაგალითად თუ სტუმარი მასპინძელის ტოლია, ჯდება მხოლოდ სტუმრის თხოვნის შემდგომ; ხოლო თუ მასპინძელი მასზე უფროსია, მაშინ ამ დროს მასპინძელი თხოვს დაჯდომას სტუმარს. ძირძველი ოსური ტრადიციით ქალები არ დაიშვებიან სასტუმრო ოთახში.
ტრადიციული ოსური სუფრის ეტიკეტი, გამოირჩევა რეგლამენტირებით. მკაცრი წესები ვრცელდებოდა როგორც უმცროსებზე, ასევე უფროსებზეც. რაოდენ დახუნძლული არ უნდა ყოფილიყო სუფრა საჭმელ-სასმელით, სუფრასთან მჯდომს უნდა ეჭამა ნელა, ლაპარაკის გარეშე, ისე, რომ არავის ეგრძნო მისი შიმშილი. სტუმრის ქცევას სუფრასთან უამრავი თვალი აკვირდებოდა და ამის მიხედვით გამოჰქონდათ აზრი მისი პიროვნების შესახებ.
კერძები
ოსური სუფრა და კულინარია საკმაოდ მაღალ დონეზე დგას. ოსთა სარიტუალო კერძებს მიეკუთვნება, უპირველესად ახალამოღებული ყველის ღვეზელი, საქონლისა და ცხვრის მოხარშული ხორცი და ცნობილი ოსური ლუდი.
ოსების ძირითად საკვებს წარმოადგენდა პური, ხორცი, რძე და რძის პროდუქტები, ხილი და ბოსტნეული. კერძის მომზადებით დაკავებული იყვნენ ქალები.
ცნობილია ოსური ხაბიზგინები, რომელშიც გულსართად გამოყენებულია ყველისა და კარტოფილის ნაზავი. მჟავე ცომისგან მომზადებული ღვეზელებისათვის ოსები გულსართად გამოიყენებენ ლობიოს, ჭარხლის ფოთლებს, გოგრას, კარტოფილს და სხვა. სიმინდის ფქვილისაგან ამზადებენ ფაფებსა და წვნიანებს, ძირითადად რძის დამატებით. რძის პროდუქტებიდან ოსურ კულინარიაში გამოიყენება ყველი, კარაქი, კეფირი და მაწონი.
ხორცეული კერძებისათვის გამოიყენება საქონლის, ცხვრის და ფრინველის ხორცი, რომელსაც ხარშავენ, წვავენ ან ბოლავენ ჭინჭრის ბოლზე. ოსების საყვარელი კერძია მწვადი, რომელიც კავკასიის ყველა ქვეყანაშია გავრცელებული. ქართული კულინარიის გავლენით ოსეთში დღესდღეობით უკვე მზადდება საცივი, ხარჩო, ჩახოხბილი.
ოსების კვებაში საპატიო ადგილი უკავია ასევე ბოსტნეულს, კერძოდ ხახვს, ნიორს, ღანძილს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსური სამზარეულო
ბოზლუ (ლაჩინი)
ბოზლუ (Bozlu, Մոշաթաղ) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:ლაჩინის რაიონის სოფლები
ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ბოიკოტი (1980)
ალტ=|მინი|500x500პქ|ქვეყნები, რომლებმაც ბოიკოტი გამოუცხადეს 1980 წლის თამაშებს 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის ბოიკოტი იყო შეერთებული შტატების მიერ ინიცირებული მთელი რიგი მოქმედებების ერთ–ერთი ნაწილი, რომელიც აპროტესტებდა საბჭოთა კავშირის ავღანეთში შეჭრას. საბჭოთა კავშირმა 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიადას უმასპინძლა. მისი მოკავშირეები მოგვიანებით ბოიკოტს გამოუცხადებენ 1984 წლის ლოს-ანჯელესის ოლიმპიურ თამაშებს.
ფონი
დასავლეთის მთავრობებმა განიხილეს მოსკოვის 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის ბოიკოტირების იდეა ავღანეთში არსებული ვითარების საპასუხოდ, ნატო-ს წარმომადგენლებთან შეხვედრისას 1979 წლის 20 დეკემბერს. ეს იდეა არ იყო ახალი იმდროინდელ მსოფლიო წესრიგში: 1975/1976 წლიდან ოლიმპიური ბოიკოტის შესახებ წინადადებები ფართოდ გავრცელდა უფლებადამცველთა ჯგუფებში, როგორც სანქცია საბჭოეთის მხრიდან ადამიანის უფლებების დარღვევისთვის. ამ დროს, მსოფლიოს არცერთი მთავრობა არ იყო დაინტერესებული ამ წინადადებით. იდეამ პოპულარობის მოიპოვა 1980 წლის იანვრის დასაწყისში, როდესაც საბჭოთა დისიდენტი ანდრეი სახაროვმა ბოიკოტი მოითხოვა. 1980 წლის 14 იანვარს კარტერის ადმინისტრაცია შეუერთდა სახაროვის საჩივარს და დაადგინა ვადა, რომლის მიხედვითაც საბჭოთა კავშირს უნდა გაიყვანა ჯარი ავღანეთიდან. წინააღმდეგ შემთხვევაში ის წააწყდებოდა საპასუხო შედეგებს, მათ შორის ოლიმპიური თამაშების საერთაშორისო ბოიკოტს. 1980 წლის 26 იანვარს, კანადის პრემიერ მინისტრმა ჯო კლარკმა გამოაცხადა, რომ კანადა, აშშ-ს მსგავსად, ბოიკოტს გამოუცხადებს ოლიმპიურ თამაშებს, თუ საბჭოთა ძალები არ დაიწყებენ ავღანეთის სუვერენული ტერიტორიების დატოვებას 1980 წლის 20 თებერვლიდან. ჯიმი კარტერმა ასევე შესთავაზა ოლიმპიადის საბერძნეთში გადატანა, სამუდამოობის საფუძველზე,(რაც გულისხმობს იმას, რომ ყოველთვის ამ ქვეყანაში ჩატარდებოდა ოლიმპიური თამაშები) რათა დამთავრებულიყო თამაშების მასპინძლობის პოლიტიზაციის საკითხი, მაგრამ IOC-მა ეს მოსაზრება უარყო.
როდესაც შემოთვაზებული საბოლოო ვადიდან გავიდა ერთი თვე, ცენტრალურ აზიაში ვითარების შეცვლის გარეშე, კარტერმა აიძულა აშშ-ის მოკავშირეები, რომ თავიანთი ოლიმპიური გუნდები მომავალი თამაშებიდან გამოეყვანა.
იანვრის ბოლოს საბჭოთა რეჟიმმა გადაწყვიტა დაპირისპირებოდა ამ "მტრულ კამპანიას". როგორც ცენტრალურ კომიტეტის დოკუმენტებში ჩანს, იგი საკუთარი პროპაგანდისტული ძალისხმევის გარდა, ასევე ეყრდნობოდა საერთაშორისო ოლიმპიურ კომიტეტს და მისი 89 წევრისგან ითხოვდა მოქცეულიყვნენ ისე, როგორც, ისინი მოიქცნენ წარსულში ( საბჭოთა კავშირის უნგრეთში შეჭრის შემდეგ 1956 წელს და ჩეხოსლოვაკიაში 1968 წელს). მათ აღნიშნეს, რომ საფრანგეთის მთავრობამ და ეროვნულმა ოლიმპიურმა კომიტეტმა უკვე გამოთქვა მონაწილეობის სურვილი.
24 აპრილის შეხვედრის შემდეგ, შეერთებული შტატების ოლიმპიური კომიტეტის (USOC) ხელმძღვანელმა რობერტ კეინმა განუცხადა საერთაშორისო ოლიმპიურ კომიტეტს (IOC), რომ ამერიკის შეერთებული შტატების ოლიმპიური კომიტეტი მზად იქნება გუნდი გაგზავნოს მოსკოვში, "საერთაშორისო ასპარეზზე" მნიშვნელოვანი ცვლილებები მოხდება უახლოეს კვირებში.
თამაშების გადარჩენის იმედით, ლორდ კილანინმა, IOC– ის მაშინდელმა პრეზიდენტმა, 24 მაისს (ბოლო ვადა) მოაწყო შეხვედრა ჯიმი კარტერთან და საბჭოთა გენერალურ მდივან ლეონიდ ბრეჟნევთან. კილანინი ამტკიცებდა, რომ თამაშები უნდა გაგრძელებულიყო, როგორც დაგეგმილი იყო, ხოლო პრეზიდენტმა კარტერმა კიდევ ერთხელ დაადასტურა აშშ-ს პოზიცია, რომლის მიხედვითაც, ოლიმპიურ თამაშებს უხცადდებოდა ბოიკოტი თუ საბჭოთა კავშირი ავღანეთიდან ჯარს არ გაიყვანდა.
საერთაშორისო ოლიმპიადის ფედერაციები აპროტესტებდნენ, რომ ამერიკის შეერთებული შტატები და სხვა პარტნიორი ქვეყნების მხრიდან განიცდიდნენ ზეწოლას ბოიკოტის საკითხებში. მათი აზრით, ასეთი ქმედება არასათანადო საშუალებაა პოლიტიკური მიზნების მისაღწევად და ამ ქმედების მთავარი მსხვერპლი იქნებოდნენ სპორტსმენები. დასავლეთ გერმანიის კანცლერმა ჰელმუტ შმიდტმა თქვა, რომ ამერიკული დამოკიდებულება, რომელიც მოკავშირეებმა "უბრალოდ უნდა გააკეთონ, როგორც მათ თქვეს", მიუღებელი იყო, თუმცა საბოლოოდ დასავლეთ გერმანიაც შეუერთდა ბოიკოტს.
პასუხები ქვეყნის და კონტინენტის მიხედვით
მოკრივე მუჰამედ ალი გაემგზავრა ტანზანიაში, ნიგერიასა და სენეგალში, რათა ამ ქვეყნის ლიდერები დაერწმუნებინათ ბოიკოტის აუცილებლობაში. მან ასევე წარმატებას მიაღწია კენიის მთავრობის დარწმუნებაში.
საბოლოოდ, მრავალი ქვეყანა შეურთდა ამერიკის შეერთებულ შტატებს თამაშების სრული ბოიკოტის მოთხოვნით. ამ ქვეყნების რიცხვში შედიოდა იაპონია და დასავლეთ გერმანია, სადაც კანცლერმა შმიდტმა შეძლო დაერწმუნებინა ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი (NOC) ბოიკოტის მხარდაჭერაში. ჩინეთმა, ფილიპინებმა, ჩილემ, არგენტინამ და კანადამ ასევე ბოიკოტი გამოუცხადეს ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებს. ზოგიერთი ქვეყანამ მონაწილეობა მიიღო კონკურენტულ თამაშებში, რომელიც ჩატარდა იმავე წელს ფილადელფიაში, რომელიც „Liberty Bell Classic“-ის სახელითაა ცნობილი.
გაერთიანებული სამეფოს, საფრანგეთისა და ავსტრალიის მთავრობებმა მხარი დაუჭირეს ბოიკოტს, მაგრამ საბოლოო გადაწყვეტილება ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობის მიღებაზე დაუტოვეს მათი ქვეყნის სპორტსმენებსა და შესაბამის ორგანიზაციებს. გაერთიანებული სამეფოდან და საფრანგეთიდან გაცილებით იმდენად მცირე ზომის დელეგაცია გაგზავნეს, რამდენის საშუალებასაც წესები აძლევდნენ. ბრიტანეთის ასოციაციებმა, რომლებიც მართავდნენ საცხენოსნო სპორტის, ჰოკეისა და იახტების, მთლიანად ბოიკოტი გამოუცხადეს 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებს.
აიათოლა ხომეინის ახალი თეოკრატიული მმართველობის ქვეშ მყოფმა ირანმა და შეერთებული შტატების ერთ-ერთმა მთავარმა მტერმა, ბოიკოტი გამოუცხადა მოსკოვის ოლიმპიურ თამაშებს მას შემდეგ, რაც ხომეინი შეუერთდა გაეროს მიერ შემუშავებულ კონფერენციას ავღანეთში შეჭრის დაგმობის შესახებ. შეერთებული შტატებისგან დამოუკიდებლად, ისლამურმა კონფერენციამ მოსკოვს ბოიკოტი გამოუცხადა ავღანეთში შეჭრის შემდეგ; ამასობაში აიათოლამ დაადანაშაულა მოსკოვი, მის წინააღმდეგ ამხედრებული ბელუჩელების იარაღით დახმარებასა და დაფინანსებაში.
სერა-გრანდი
სერა-გრანდი (Serra Grande) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 593 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პარაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაპორანგის შემადგენლობაში.
ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ბოიკოტი (1980)
ოლიმპიადაში მონაწილე სპორტსმენები ეროვნული დროშებისა და ჰიმნების გარეშე
ლორდ კილიანინმა NOC- ის კვალიფიკაციის მქონე სპორტსმენებს უფლება მისცა მონაწილეობა მიეღოთ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში ყველანაირი კონკურენციის გარეშე, რაც გამორიცხავდა მათი ეროვნული დროშების ან ჰიმნების გამოყენებას (ეს საშუალებას აძლევდა საოლიმპიადო კომიტეტებს სპორტსმენები გაეშვათ ოლიმპიადაზე არანაციონალურ ჭრილში), მაგრამ ეს არ არ შეეძლოთ ინდივიდუალურ პირებს, რომლებიც არ მიეკუთვნებოდნენ საოლიმპიადო კომიტეტებს და არ ჰქონდათ NOC სტანდარტი. ახალი ზელანდიიდან ოთხმა კონკურსანტმა დამოუკიდებლად მიიღო ოლიმპიადაში მონაწილეობა, (მათ შორის ერთი ათლეტი) რადგან ავსტრალიის მთავრობა მხარს უჭერდა ბოიკოტს. 16 ქვეყნის სპორტსმენმა არ ააფრიალა თავიანთი ეროვნული დროშა. ამის ნაცვლად, ოლიმპიური დროშები იქნა გამოყენებული და ოლიმპიურმა ჰიმნმა შეცვალა მათი ეროვნული ჰიმნები მედლებით დაჯილდოების ცერემონიალზე. გაიმართა ერთი დაჯილდოების ცერემონია, სადაც სამი ოლიმპიური დროშა იქნა აფრიალებული, რაც მოხდა მამაკაცთა ინდივიდუალურ ასპარეზობაში ველოსიპედებით რბოლაში.
სერა-გრანდი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 975 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 35.64 კმ²-ზე. ფართობი 83 474 კმ²-ია.
ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ბოიკოტი (1980)
არამონაწილე ქვეყნები
75 ქვეყანამ, რომელიც მიწვეული იყვნენ 1980 წლის ოლიმპიადაზე, (პლუს ყატარი) არ მიიღეს მონაწილეობა სხვადასხვა მიზეზის გამო, მათ შორის უმთავრესი იყო ბოიკოტის იდეის მხარდაჭერა.(ყატარის 1980 წლის საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის მოწვევა საკმარისად დაგვიანდა იმისთვის, რომ ის მოწვეულ ყოფილიყო თამაშებზე) ტაივანმა უარი თქვა მონაწილეობაზე 1979 წლის ნაგოიას რეზოლუციის შედეგად, რომლის მიხედვითაც ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა თნხმდებოდა მონაწილეობას საერთაშორისო ოლიმპიურ თამაშებში თუ ტაივანს მოიხსენიებდნენ, როგორც “ჩინურ ტაიპეის”. ამის მიუხედავად, ჩინეთმა ბოიკოტი გამოუცხადა 1980 წლის მოსკოვის თამაშებს.
სერა-გრანდი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ბოიკოტი (1980)
ერები, რომლებიც არ მონაწილეობდნენ გახსნის ცერემონიაში
შვიდმა ქვეყანამ მონაწილეობა მიიღო თამაშებში გახსნის ცერემონიაში მონაწილეობის გარეშე:
ოლიმპიური დროშის ქვეშ მყოფი სპორტსმენები
სულ მცირე 5-მა ეროვნულმა გუნდმა მიიღო მონაწილეობა გამართულ თამაშებში ოლიმპიური დროშის ქვეშ მათი შესაბამისი ეროვნული დროშის ნაცვლად. რადგან მათი მონაწილეობა ოფიციალურად იყო სანქცირებული შესაბამისი ქვეყნების მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ზაფხულის ოლიმპიური თამაშები 1980 კატეგორია:ოლიმპიური თამაშების ბოიკოტები
Europa Universalis IV
Europa Universalis IV — სტრატეგიული ვიდეო თამაში „Europa Universalis“ სერიიდან, რომელიც შექმნილია Paradox Development Studio-ის მიერ და გამოქვეყნებულია Paradox Interactive-ს მიერ. თამაში გამოვიდა 2013 წლის 13 აგვისტოს.
თამაშში მოქმედება მიმდინარეობს ადრეულ თანამედროვე პერიოდში, 1444 წლის 11 ნოემბრიდან 1821 წლის 2 იანვრამდე.
გეიმპლეი
Europa Univeralis IV-ის მოქმედება ხდება შეზღუდულ დროში, 1444 წლიდან 1821 წლამდე. მოთამაშემ უნდა შეარჩიოს საწყისი დრო და დაიწყოს თამაში თითქმის ყველა ქვეყანად რომელიც მაშინ არსებობდა. ყველა დედამიწის გეორგრაფიული ადგილი შეიძლება იყოს მფლბელობაში, ასევე შეიძლება მისი დაპყრობა და კოლონიზაცია, რამდენიმე შეზღუდვებით - უდაბნოები, ჯუნგლები, ან ტუნდრა, ეს ადგილები ითვლება დაუსახლებლად.
მოდები
გარდა ოფიციალური დამატებებისა, ასევე უფასოდ ხელმისაწვდომი არის მესამე მხარის მიერ შექმნილი მოდები. მათი უმეტესობა განთავსებულია Steam Workshop-ზე. მოდების საშუალებით შესალებელია სხვადასხვა ახალი მახასიათებლების დამატება და ამოღება/გაუქმება.
შემუშავება
შემუშავება დაიწყო 2011 წელს. 2012 წლის ნოემბერში გაჩნდა შემქმნელთა პირველი დღიური, რომელიც მოგვითხრობდა თამაშის შესახებ. ყოველ კვირეულად გამოდიოდა შემქმნელების ახალი დღიური, რომელთა საერთო რაოდენობა 47-მდე აღწევვს. 2013 წელს დეველოპერებმა გულშემატკივრებს სთხოვებს დახმარებოდათ მათ თავიანთი მეგობრების მოზიდვაში და შედეგად მიიღებდნენ ჯილდოს, მათ შორის თამაშის ბეტა ვერსიას.
შეფასებები
„Europa Universalis IV“ დადებითად მიიღო სათამაშო პრესამ. საერთო განხილვის საიტ Metacritic-ზე ფლობს 100-დან 87 ქულას. კრიტიკოსებმა ძირითადად შეაქეს მისი ახალი მექანიკა და გრაფიკა. .
თამაშმა 2013 წელს პოლონური საიტ „gikz.pl“-ისგან მიიღო „წლის თამაშის“ ჯილდო. ასევე მიენიჭა „საუკეთესო სტრატეგიისა“ და „საუკეთესო ისტორიული თამაშის“ ტიტული სხვადასხვა გამოცემისგან.
სქოლიო
კატეგორია:2013 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:გრანდ სტრატეგიის თამაშები კატეგორია:მმართველობის სიმულატორები კატეგორია:რეალური დროის სტრატეგიის თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშების გაგრძელებები კატეგორია:XV საუკუნეში მიმდინარე ვიდეო თამაშები კატეგორია:XVI საუკუნეში მიმდინარე ვიდეო თამაშები კატეგორია:XVII საუკუნეში მიმდინარე ვიდეო თამაშები კატეგორია:XVIII საუკუნეში მიმდინარე ვიდეო თამაშები კატეგორია:XIX საუკუნეში მიმდინარე ვიდეო თამაშები კატეგორია:რუსეთში მიმდინარე ვიდეო თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები დამატებებით კატეგორია:ისლამი მხატვრულ ლიტერატურაში კატეგორია:Paradox Interactive-ის თამაშები კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Mac OS X-ის თამაშები კატეგორია:Linux-ის თამაშები კატეგორია:Steam Workshop-ის თამაშები კატეგორია:შვედეთში შემუშავებული ვიდეო თამაშები
რეგულარული არმია
საქართველოს რეგულარული არმია — ქართული რეგულარული შენაერთების ჩამოყალიბება ჯერ კიდევ პირველი მსოფლიო ომის დროს დაიწყო, მართალია თავიდან ამ ყველაფერს უფრო სიმბოლური ხასიათი ჰქონდა, მაგრამ 1917 წლის რევოლუციების შემდეგ კავკასიის ფრონტზე დაიწყო ნაციონალური შენაერთების ჩამოყალიბება. დაიგეგმა ქართული კორპუსის შექმნა, მაგრამ 1918 წლის 26 მაისს დამოუკიდებლობის გამოცხადებისათვის არსებობდა რამდენიმე მცირერიცხოვანი ქართული პოლკი. დამოუკიდებლობის გამოცხადებისთანავე 1918 წლის 2 ივნისს ეროვნულმა საბჭომ დაამტკიცა სამხედრო უწყების დროებითი მმართველობის გეგმა. 1918 წლის 20 აგვისტოს ეროვნულმა საბჭომ მიიღო კანონი რეგულარული არმიის ორგანიზაციის, დებულება რესპუბლიკის სამხედრო მმართველობისა, ასევე დებულება სამხედრო ბეგარისა და მუდმივი ჯარის შევსების შესახებ.
რესპუბლიკის სამხედრო მმართველობის დებულების მიხედვით, საქართველოს შეიარაღებული ძალების უზენაესი ორგანო ეროვნული საბჭო იყო, რომლის აღმასრულებელი ორგანო მთავრობაა, ეს უკანასკნელი კი თავის უფლებას შეიარაღებული ძალების მიმართ სამხედრო სამინისტროს მეშვეობით ახორციელებდა. სამხედრო სამინისტროს სათავეში იდგა სამხედრო მინისტრი. ომის დროს, მთავრობის საგანგებო დეკრეტით, ინიშნებოდა მთავარსარდალი, რომელიც ოპერატიულ საქმეებში სრული დამოუკიდებლობით სარგებლობდა. რესპუბლიკის რეგულარული ჯარი შედგებოდა ორი ქვეითი დივიზიის, ერთი ცხენოსანი ბრიგადის, ერთი საარმიო არტილერიის ბრიგადის, სანაპირო ჯარის, საპიორთა ბატალიონის, სატექნიკო ბატალიონის, საავტომობილო ასეულის, ჯავშნოსანი ასეულისა და საავიაციო გუნდისაგან. ჯარის შევსება ხდებოდა საყოველთაო სამხედრო გაწვევის საფუძველზე. რეგულარული არმიის პირადი შემადგენლობა, ზურგის ნაწილებისა და სამხედრო სამინისტროს თანამშრომლების ჩათვლით, შეადგენდა 41 260 სამხედრო მოსამსახურეს. ამ რაოდენობის არმიის შენახვა ქვეყანას და მის ბიუჯეტს არ შეეძლო, ამიტომ 1919 ჩატარდა რეორგანიზაცია და პირადი შემადგენლობა მშვიდობიანობის პერიოდში 16 950 კაცამდე შემცირდა. ახალი ორგანიზაციის მიხედვით რეგულარულ ჯარში მშვიდობიანობის პერიოდში ირიცხებოდა: 3 საარმიო ქვეითი ბრიგადა; საარმიო არტილერიის დივიზიონი; ცხენოსანი რაზმი; სანაპირო რაზმი; საინჟინრო-სატექნიკო ძალები და სამხედრო სკოლა. ომის დროს ბრიგადები უნდა გაშლილიყო დივიზიებად, ხოლო ბატალიონები პოლკებად. 1920-1921 წლებში მცირე ცვლილებები შევიდა 1919 დამტკიცებულ შტატებში, რეგულარული არმიის პირადი შემადგენლობა 1920 წლის 25 ივნისის დეკრეტის საფუძველზე გაიზარდა 16 950-დან 19 630 კაცამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
გორის ძველი ხიდი
ძველი ხიდი  — ხიდი საქართველოს ქალაქ გორში. გადებულია მდინარე მტკვარზე. აიგო 1908 წელს საერობო სახსრებით (125 ათასი მანეთი) ინჟინერ ა. გ. როტინოვის მიერ. ხიდი რკინაბეტონისაა, სამმალიანი (მალების სიგრძე 41-50 მ), გენებეკის სისტემისა. ორივე ნაპირზე არქიტექტურულად მოწესრიგებული სანაპირო იყო. ხიდის თავში, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე, განათების ჰილონებზე დამაგრებულია ლითონის სხმული სამშენებლო სამახსოვრო დაფები (დაზიანებულია) რუსული წარწერით. ითვლება საქართველოში პირველ რკინაბეტონის ხიდად.
2021 წლის ბოლოს ხიდის რეაბილიტაციისა და მისთვის პირვანდელი სახის დაბრუნებისთვის დაიწყო პროექტის მოსამზადებელი სამუშაოები (საერთო ბიუჯეტი — 1,3 მლნ. ლარი).
შაპადა-დუ-ნორტი
შაპადა-დუ-ნორტი (Chapada do Norte) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ჟეკიტინონიის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაპელინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 189 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.28 კმ²-ზე. ფართობი 830 969 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჰილა
ჰილა (الحلة‎) — ქალაქი ერაყში. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში. იგი არის ბაბილის (ბაბილონის) მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრი. არის ზღვის დონიდან 34 მეტრზე და მდებარეობს ისტორიული ბაბილონეთის ტერიტორიაზე. 2005 წელს ქალაქის მოსახლეობა 289 714 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი ჰილა არის საკუთარი მუჰაფაზის აღმოსავლეთ ნაწილში. ჰილა მდებარეობს 100 კილომეტრის დაშორებით ქვეყნის დედაქალაქ ბაღდადიდან.
ჰილაში ძირითადად ერაყელები სახლობენ, მაგრამ მოსახლეობის რაღაც ნაწილი ქურთია. ქალაქში, როგორც თითქმის მთელ ერაყში, მოსახლეობის უდიდეს ნაწილს მუსლიმები წარმოადგენენ.
სასტუმრო გრანდ ბუდაპეშტი
„სასტუმრო გრანდ ბუდაპეშტი“ — 2014 წელს გამოსული კომედიური ჟანრის ფილმი, რომლის რეჟისორია უეს ანდერსონი. სცენარზე ანდერსონი მუშაობდა ჰიუგო გინესთან ერთად, ფილმის სცენარის იდეა მათ შტეფან ცვაიგის რომანიდან აიღეს.
ჰილა
ქალაქს ძალიან ბევრი სტუმარი სტუმრობს. ამის მიზეზი კი ის არის, რომ ქალაქი ისტორიულ ბაბილონეთში მდებარეობს და მდიდარია შორეული წარსულიდან შემორჩენილი ნაშთებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ერაყის ქალაქები
სასტუმრო გრანდ ბუდაპეშტი
ფილმში, რეიფ ფაინზი თავის თანამშრომელთან (ტონი რევოლორი) ერთად ცდილობს დაამტკიცოს თავისი უდანაშაულობა, რადგან ის მკვლელობაშია ეჭვმიტანილი.
ფილმის გადაღებისთვის ფინანსების გაცემა გერმანულმა კინოკომპანიებმა ითავეს. მას გამოსვლისთანავე კრიტიკოსების დადებითი შეფასება მოჰყვა და დიდი მოწონება დაიმსახურა. ფილმების BATFA დაჯილდოვების კონკურსზე ფილმმა 11 ნომინაცია (წლის საუკეთესო ფილმი, საუკეთესო რეჟისურა, საუკეთესო მსახიობი მამაკაცი) მოიპოვა, რითიც მან სხვა მონაწილე ფილმები დაჩრდილა.
ფილმმა მიიღო ოქროს გლობუსის ჯილდო ნომინაციაში — საუკეთესო ფილმი კომედიის ან მუსიკის ჟანრში. ასევე წარდგენილი იყო ოსკარების დაჯილდოვების ცერემონიალზე 9 ნომინაციაში (მათ შორის: საუკეთესო ფილმი, საუკეთესო რეჟისურა). ფილმმა მოიპოვა ოსკარის 4 ჯილდო — ტანსაცმლის დიზაინი, მაკიაჟი, პროდუქციის დიზაინი, მუსიკა.
პროლოგი (დასაწყისი)
სასაფლაოზე ჩნდება ახალგაზრდა გოგონა, რომელიც მწერლის მონუმენტის წინ დგას. ის იწყებს ერთ-ერთი თავის კითხვას წიგნიდან. შემდეგ, ავტორი იწყებს ამბის მოყოლას რომელიც მას გადახდა 1968 წელს სასტუმრო გრანდ ბუდაპეშტში სტუმრობისას. სასტუმრო მდებარეობს ზუბროვკის რესპუბლიკაში (გამოგონილი ადგილი ცენტრალურ ევროპაში), რომელიც დაცლილია ომის და სიღატაკის გამო. ახალგაზრდა მწერალი აღმოაჩენს, რომ შორეულ მთებში მდებარე სასტუმრო, ერთ დროს ბრწყინავდა, ახლა კი კრიზისული პერიოდი უდგას და სტუმარიც ცოტა ჰყავს. ავტორი შემთხვევით ხვდება სასტუმროს ხანში შესულ მეპატრონე ზერო მუსტაფას, რომელიც მას ვახშამზე დაპატიჟებს. მუსტაფა უამბობს თუ როგორ გახდა სასტუმროს მეპატრონე და რატომ არ სურს მისი დახურვა.
ნაწილი 1 - მუსიე გუსტავი
ამბავი იწყება 1932 წელს, სასტუმროს ზეობის პერიოდში. ზეროს შვეიცარის თანამდებობა უკავია. ის სულ ცოტა ხნის წინ ჩამოვიდა ზუბროვკაში, მას შემდეგ რაც მისი ქალაქი დაინგრა. ზერო უმეგობრდება აგათას, რომელიც მარჯვე და პროფესიონალი მზარეულია. ზუბროვკა ომის პირასაა, მაგრამ საქმეში ერთვება მუსიე გუსტავ ეიჩი, რომელიც ურთიერთობების დიდოსტატი და გრანდ ბუდაპეშტის ერთგული მსახურია. სასტუმროს მფლობელის ვინაობა უცნობია, ის მხოლოდ მნიშვნელოვან შეტყობინებებს პასუხობს. გარდა იმისა რომ, გუსტავ ეიჩი მომსახურე პერსონალს ხელმძღვანელობს, მას ასევე აბარია სასტუმროს „განსაკუთრებული მომსახურების“ სერვისი. ის მდიდარ მოხუც ქალებთან ერთად ერთობა. ერთ-ერთი მათგანია მადამ დი, რომელიც სასტუმროდან გამგზავრების წინა ღამეს გუსტავთან ერთად ატარებს.
ნაწილი 3 - საკონტროლო პუნქტი 19 პატიმართა ბანაკი
საპყრობილეში ყოფნის პერიოდში, გუსტავს საშიშ დამნაშავეებთან მოუვიდა უთანხმოება, მაგრამ რაღაც დროის მერე მათი პატივისცემა დაიმსახურა. გუსტავი უყვება ზეროს რომ მადამ დის მკვლელობის ღამეს ის არ იყო მასთან, მაგრამ ვერ ამტკიცებს. ზეროს სთავაზობს რომ გაიქცეს საპყრობილედან, იმის დახმარებით რომ ის ფარულად მიაწვდის სამუშაო იარაღებს, რომელსაც ზეროს მეგობარი აგათა ნამცხვარში მოათავსებს. დამნაშავეების ჯგუფთან ერთად რომელშიც ლუდვიგიც ირიცხება, ისინი იწყებენ ბეტონის გათხრას. ისინი ახერხებენ გაქცევას, მაგრამ მცველებთან შეტაკებისას იღუპება ერთ-ერთი მათგანი, ლუდვიგი ემშვიდობება გუსტავს და ზეროს და თავის ჯგუფთან ერთად ავტობუსით ახერხებს გაქცევას. გუსტავი ზეროსთან ერთად ცდილობს თავისი უდანაშაულობის დამტკიცებას.
ნაწილი 4 - ჯვარედინი გასაღებების საზოგადოება
გუსტავს და ზეროს მისდევს ცივსისხლიანი მკვლელი ჯეი-ჯი ჯოპლინგი, რომელიც დიმიტრის ინტერესებს იცავს. ცოტა ხნის წინ მან ადვოკატი კოვაქსი მოკლა და მარჯვენა ხელზე თითები მოკვეთა, კოვაქსმა დიმიტრისთან თანამშრომლობა იუარა. გუსტავი ურეკავს მუსიე ივანს, ჯვარედინი გასაღებების საზოგადოების ერთ-ერთ წევრს, რომელიც საზოგადოების სხვა წევრებს უკავშირდება, და ისინი ერთად ახერხებენ გუსტავის დახმარებას. გუსტავი და ზერო მიემგზავრებიან მთისპირა მონასტერში, სადაც ხვდებიან სერჟს, ერთადერთ ადამიანს, რომელსაც შეუძლია გუსტავის უდანაშაულობა დაამტკიცოს, მაგრამ სერჟს ჯეი-ჯი ჯოპლინგი კლავს მანამ, სანამ ის საიდუმლო ინფორმაციას გაამხელს. ზერო და გუსტავი იპარავენ ციგას და მისდევენ ჯოპლინგს, რომელიც თხილამურებით მისრიალებს. დევნის ბოლოს, ზერო კლდის ნაპირზე დაკიდებულ გუსტავს გადაარჩენს, ხოლო ჯოპლინგს ხელს კრავს, ის უფსკრულში იჩეხება.
ნაწილი 5 - მეორე ანდერძის მეორე ასლი
გრანდ ბუდაპეშტში სიტუაცია უკიდურესად დაძაბულია. სასტუმროს სამხედროები აკონტროლებენ და მისი ყაზარმად გადაქცევა სურთ. გულგატეხილი გუსტავი იფიცებს რომ მეტჯერ აღარ მიატოვებს სასტუმროს. ზეორს და გუსტავს აგათა უერთდება, ის დაცვას ნახატის დაცვას ცდილობს, მაგრამ ამ დროს ჩნდება დიმიტრი, რომელიც ამჩნევს აგათას. იწყება მასობრივი სროლა ერთმანეთის მისამართით. ზერო და აგათა ნახატით ხელში არეულობას თავს დააღწევენ. საბოლოოდ გუსტავის უდანაშაულობა მტკიცდება, როდესაც მადამ დის მეორე ანდერძის ასლს პოულობენ, რომელიც მის განადგურებამდე სერჟმ გააკეთა, შემდეგ კი სურათის უკან დამალა. ეს ანდერძი ძალაში შევიდოდა მხოლოდ მადამ დის ძალადობრივი მკვლელობის შემთხვევაში. ანდერძის შედეგად გაირკვა რომ გრანდ ბუტაპეშტის მფლობელი სწორედ მადამ დი იყო. მან თავისი სიმდიდრის უმეტესი ნაწილი გუსტავს დაუტოვა, ნახატის და სასტუმროს სახით. გუსტავი სასტუმროს სათავეში იდგა, მანამ სანამ იგი ზერომ შეცვალა. ზერო და აგათა დაქორწინდნენ.
ეპილოგი (დასასრული)
ომის შემდეგ, ქვეყანა სხვა სახელმწიფომ მიიერთა. მატარებლით მგზავრბისას, საზღვართან ახლოს, სამხედროები გუსტავის და ზეროს საბუთებს ამოწმებენ. გუსტავი და ზერო წინააღმდეგობას უწევენ, ერთ-ერთ ჯარისკაცს სურს ზეროს დაკავება, რადგან მას იმიგრანტის სტატუსი აქვს. აქედან ცოტა ხანში აგათა და მისი ახალშობილი შვილი ციებ-ცხელებით გარდაიცვალნენ. ზერო გუსტავის მემკვიდრე გახდა, მან დაიფიცა რომ ბოლომდე გრანდ ბუდაპეშტის ერთგული იქნებოდა. შემდეგი რევოლუციის შედეგად ზუბროვკა გაღარიბდა. ზეროს გადასახადები გაუზარდეს, მან სასტუმრო ნაწილობრივ მთავრობას დაუთმო, რათა დახურვისგან გადაერჩინა.
უკან 1968 წელში, ნახატი, რომლისთვისაც ზერო და გუსტავი იბრძოდნენ, ახლა სასტუმროს კედელზე კიდია, დახრილი და მივიწყებული. მუსტაფა აღიარებს, რომ ნამდვილი მიზეზი, რის გამოც ის ვერ ტოვებს სასტუმროს, არის "ის სამყარო", რომელშიც ის, გუსტავი და აგათა ცხოვრობდნენ, ეს უკანასკნელი ხაზია, რომლითაც ძველ მოგონებებს უკავშირდება, საუკეთესოს მის ცხოვრებაში. ის ფიქრობს, რომ გუსტავის სამყარო დიდი ხნის წინ დაინგრა და სასტუმროს თავისი ძველი დიდების მხოლოდ აჩრდილიღა შერჩა. ავტორი მიემგზავრება სამხრეთ ამერიკაში და აღარასოდეს ბრუნდება სასტუმროში.
1985 წელს ავტორი ამთავრებს ამბის მოყოლას თავისი შვილიშვილის თანდასწრებით.
ახლანდელ დროში, ავტორის სკულპტურის წინ მდგარი ახლაგაზრდა გოგონა ასრულებს წიგნის კითხვას.
ეკრანზე გამოსვლა
2013 წლის 13 ოქტომბერს ცნობილი გახდა, რომ ფილმი 2014 წლის 7 მარტს გამოვიდოდა. 2014 წლის თებერვალში, ბერლინის საერთაშორისო ფილმების ფესტივალი ამ ფილმით გაიხსნა და ჟიურის გრანპრით - ვერცხლის დათვით დაჯილდოვდა.
სქოლიო
კატეგორია:2014 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:უეს ანდერსონის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:გერმანული ფილმები
ადამიანის სტრონგილოიდი
მინი|ადამიანის სტრონგილოიდი ადამიანის სტრონგილოიდი (Strongiloides stercoralis) — პარაზიტული ჭია ნემატოდების კლასისა. დედლის სიგრძე 2,2 მმ-მდეა, ხოლო მამლისა 0,7 მმ-მდე. სქესმწიფე ადამიანის სტრონგილოიდი გვხვდება თორმეტგოჯა ნაწლავში და მლივი ნაწლავის ზემო ნაწილში. თითოეული დედალი დღე-ღამეში 50-მდე კვერცხს დებს. გამოჩეკილი ლარვები ფეკალურ მასასთან ერთად გამოიყოფა. ორგანიზმში ლარვა ხვდება დაბინძურებულ საკვებსა და წყალთან ერთად, ზოგჯერ კანიდანაც შეიჭრება. იწვევს დაავდაება სტრონგილოიდოზს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ადამიანის პარაზიტები
სან-მარკოსის რაიონი
სან-მარკოსის რაიონი (Distrito de San Marcos) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის უარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2964 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 607 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 24.44 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 556.75 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უარის პროვინციის რაიონები
ჰიჟდიენი
ტოპონიმი ჰიჟდიენი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ხელთუბნის ყორღანული ველი
ხელთუბნის ყორღანული ველი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხელთუბანში. სავარაუდოდ თარიღდება ძვ. წ. III ათასწლეულის მეორე ნახევრით. შედგება ორი ჯგუფისაგან, ე. წ. გორაკების მიწებისა და თანდიწყაროსაგან. გორაკების მიწების (ადგილობრივი მოსახლეობა ამ ადგილს ზეიანებს და შამპანურებსაც უწოდებს) ყორღანების ჯგუფი მდებარეობს სოფლის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, სოფელ ხელთუბანსა და სოფელ კვარხითისაკენ მიმავალ სასოფლო გზას შორის. თანდიწყაროს ჯგუდი სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 1კმ-ზეა, ამავე სახელწოდების წყაროს მახლობლად, ქვემო ახალსოფლისაკენ მიმავალ გზასა და მეღორეობის ფერმას შორის. მთელი ყორღანული ველი მოხნულია. ყორღანულ ველზე სამი სახის ყორღანებია: ქვამიწაყრილიანი, ქვისზღუდიანი მიწაყრილიანი და ქვაყრილიანი. ყრილები თითქმის მიწასთან არის გასწორებული. შედარებით კარგად შემონახული ხუთი ყორღანის დიამეტრი მერყეობს 15-დან 40 მ-მდე, სიმაღლე - 0,8 მ-მდე.
ველზე გაითხარა ორი ყორღანი (გორაკების მიწების ჯგუფი). N 4 ყორღანი, რომელიც მდებარეობს სოფლიდან 0,5 კმ-ზე, თარიღდება ძვ. წ. XXIV-XXII საუკუნეებით და უნდა ჩაითვალოს თრიალეთის ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის ყორღანების თანადროულად. გათხრის დროს ერთ-ერთ ყორღანს უკვე აღარ ჰქონდა ყრილი. მის არსებობაზე მიგვანიშნებდა რიყის ქვის ძლიერ დეფორმირებული წრიული სარტყელი (17x14 მეტრი) და ცენტრალურ ნაწილში რიყის ქვების სიჭარბე. სამარხი ორმო (3x2,5 მეტრი, ფსკერთან - 2,5x2 მეტრი, სიღრმე 1,2 მეტრი) ამოჭრილი ყოფილა დაახლოებით ყრილის ცენტრში. იგი დამხრობილი იყო სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ჩრდილო-დასავლეთისკენ. სამარხი კუთხეებმომრგვალებულია. ფსკერზე, ჩრდილო-აღმოსავლეთის და სამხრეთ-დასავლეთის კედლების გასწვრივ, ურმის თვლებისათვის ამოღებულია 0,2-0,25 მეტრი სიღრმისა და ამავე სიგანის თხრილები (ურემი შემონახული არ არის). სამარხი ძლიერ დაზიანებულია, ალბათ გაძარცულიც. ვერ დადგინდა მიცვალებულის დაკრძალვის პოზა. ნაპოვნია ერთი ტუფოგენური ქვის სანაყი და ხუთიოდე თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. აღდგა მხოლოდ ერთი ჭურჭელი. სამარხის თავზე უნდა ყოფილიყო მცირე ქვაყრილი, შემდეგ კი-მიწაყრილი, რომელიც 1,5-2 მეტრი სიგანის რიყის ქვის სარტყელით იყო შემოზღუდული. მეორე ყორღანი მდებარეობა წინა ყორღანის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 150მ-ზე. თარიღდება დაახლოებით ძვ. წ. XXIII-XXI საუკუნეებით, რასაც ადასტურებს სამარხეული კერამ. ნაწარმის ერთგვარი მსგავსება მტკვარ-არაქსის კულტურის დასასრულისა და ე.წ. ალაზან-ბედენური პერიოდის მასალებთან.
რადიონახშირბადის დათარიღების დღეისთვის არსებული შესწორებული მნიშვნელობების გათვალისწინებით კი შეიძლება ძვ. წ. XXVII-XXVI საუკუნეებს მივაკუთვნოთ. ეს ყორღანიც მთლიანად იყო გადასწორებული. დასაკრძალავი ორმო მდებარეობდა ყორღანის ცენტრში. ორმო ძელებით გადაუხურავთ. მასზე ჯერ ქვაყრილი (8x6 მეტრი), შემდეგ კი მიწაყრილი (დიამეტრი 23 მეტრი) აღუმართავთ. მიწაყრილისთვის, ჩამორეცხვისა და გაფანტვის თავიდან ასაცილებლად, შემოუვლიათ რიყის ქვის (სიგრძე 1,5 მეტრი) სარტყელი. სარტყელის ჩათვლით ყორღანის დიამეტრი 26 მეტრია. სამარხი ორმო (ზედაპირთან 4x3,25 მეტრი, ფსკერთან 3,55x2,50 მეტრი) სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ჩრდილო-დასავლეთისკენაა წაგრძელებული და ამორფული ოთხკუთხედის ფორმა აქვს. მისი სიღრმე მინდვრის ძველი ზედაპირიდან 2,25 მეტრია. სამარხი დაზიანებულია. დამტვრეული და ერთმანეთში არეულია სამარხეული ინვენტარი (თიხის ჭურჭელი, სარდიონის, თეთრი მინის იოტა მძივები, ნიჟარა, ბრინჯაოს მრგვალი ღერო, ოთხწახნაგა, მოკლე, პირამიდულწვერიანი, ბოლოგათხელებულღეროიანი ისრისპირი). სამარხეული მასალა თითქმის სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან თავმოყრილი იყო ორმოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. სამარხის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეში აღმოჩნდა ტალახითა და ქვით საგანგებოდ ნაგები მცირე ბაქანი (0,8x0,8x0,6 მეტრი), რომელიც ფარავდა ამ კუთხეში სამარხის ფსკერთან არსებულ მომცრო (0,6x0,4 მეტრი) ხვრელს (ქვაბულს). ხვრელი ცარიელი იყო. სამარხი ინჰუმაციურია. დაკრძალვის წესი გაურკვეველია. დასაკრძალავ რიტუალში გამოყელებული ყოფილა ოთხთვალა ურემი თუ საზიდარი, რასაც ადასტურებს სამარხის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კედელზე ურმის ერთი თვლის ანაბეჭდი და სამარხის ჩრდილო-აღმოსავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით ორმოს ფსკერზე გავლებული ორი პარალელური თხრილი-ღარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ლაშჩის სახლი
მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი დონის როსტოვი, პუშკინის ქუჩა № 75.
არქიტექტურა
სავაჭრო სახლის ფასადი მდებარეობს პუშკინის ქუჩის წითელ ხაზში. შენობას აქვს ოთხი სართული და მანსარდა. შენობის ფასადის გაფორმება შეიცავს გოთიკური არქიტექტურის ელემენტებს. ფასადზე გამოსახულია ორი ვერტიკალური თაღი, რომლითაც გაფორმებულია კოლონის კუთხეები. თაღები ბოლოვდება მაღალი შეისრული ფრონტონებით. შენობის ძირითადი შესასვლელის თავზე განთავსებულია მცირე დეკორაციული კოლონები და მცენარეული ორნამენტები. ფანჯრის თავები გაფორმებულია ციხესიმაგრის ქვით. მესამე და მეოთხე სართულებს შორის ფასადი გაფორმებულია მცენარეული ორნამენტებით გაფორმებული ქამრით. ლაშჩის სახლის მეხუთე სართული მანსარდაა, რომელიც გაფორმებულია სამი ყრუ ფანჯრით.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
შერკანი
შერკანი (Şercani) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 140 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 507 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორჰეის რაიონის სოფლები
ჰოროდიშტე
ტოპონიმი ჰოროდიშტე შეიძლება აღნიშნავდეს:
სანტიაგო-დე-კირაუარას რაიონი
სანტიაგო-დე-კირაუარას რაიონი (Distrito de Santiago de Quirahuara) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის უაიტარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 802 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 819 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.8 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 169.32 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უაიტარის პროვინციის რაიონები
ნიკოლოზ მაყაშვილი
ნიკოლოზ (კოლა) აბელის ძე მაყაშვილი (დ. 3 მარტი, 1890 — გ. 12 აგვისტო, 1920, თბილისთან ახლოს, დაკრძალულია დიდუბის ეკლესიის ეზოში) — ერთ-ერთი პირველი ქართველი სამხედრო მფრინავი, მაიორი (1918).
გენერალ აბელ მაყაშვილის შვილი. სწავლობდა ციმბირის კადეტთა კორპუსში, შემდეგ პავლეს სამხედრო სასწავლებელში, რომლის დამთავრების შემდეგ მიიღო რუსეთის იმპერიის არმიის პორუჩიკის წოდება. შემდეგ იყო 43-ე საარტილერიო ბრიგადის შტაბს-კაპიტანი და მე-2 დივიზიონის ადიუტანტი. 1916-1917 წლებში სწავლობდა სევასტოპოლის სამხედრო საავიაციო სასწავლებელსა და კავკასიის სამხედრო საავიაციო სკოლაში. 1918 წლის ნოემბრიდან სამხედრო სკოლის ავიაციის უფროსი გახდა, შემდეგ კი სამხედრო საავიაციო გუნდის მეთაურის მოვალეობის შემსრულებლად დანიშნეს. მონაწილეობდა ბრძოლებში გაგრის, ახალციხის ფრონტებზე, ომებში სომხეთთან და საბჭოთა აზერბაიჯანთან. დაიღუპა საცდელი ფრენის დროს თბილისის მახლობლად.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 3 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1890 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1920 კატეგორია:ქართველი მფრინავები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
მიხეილ კლიმიაშვილი
ბიოგრაფია
განათლება მიიღო თბილისის ალექსანდრეს სახელობის საოსტატო სასწავლებელში, თუმცა, მისი დასრულება ვერ შეძლო. პროფესიით სახალხო მასწავლებელია. მუშაობდა სხვადასხვა დაწესებულებებში მოანგარიშედ. იყო სახალხო იაფფასიანი წიგნის მაღაზიის გამგე. ახალგაზრდობაშივე შეუერთდა მემარცხენე ახალგაზრდებს, გახდა ფილოქსერას ჯგუფის წევრი. მუშაობდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გომარეთის სკოლაში. 1898-1900 წლებში მუშაობდა „კვალის“, „ცნობის ფურცელისა“ და „მოამბის“ კორექტორად. 1901 წლიდან მუშაობდა რკინიგზის სახელოსნოში, აქტიურად იყო ჩართული მუშათა გამოსვლებში. 1903 წელს დაიჭირეს, თუმცა მალევე გაათავისუფლეს. 1095 წლის მოვლენების შემდეგ, დაითხოვეს რკინიგზის სახელოსნოდან. 1905-1908 წლებში ცხოვრობდა არალეგალურად კავკასიასა და რუსეთში. 1908 წელს დაიჭირეს გორში და გადაასახლეს პერმში. 1916 წელს დაიჭირეს და გადაასახლეს ირკუტსკში. 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა სამშობლოში. შეუდგა აქტიურ პარტიულ საქმიანობას. იყო დუშეთის მაზრის კომისარი. 1918 წელს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სიით გახდა ეროვნული საბჭოს წევრი. იყო ეროვნული საბჭოს ადგილობრივი თვითმმართველობისა და სარწმუნოების საქმეთა კომისიის წევრი.
დალაქლი (ყუბის რაიონი)
დალაქლი (Dəlləkli) — სოფელი  აზერბაიჯანში  ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში.
მოლდოვის რაგბის ფედერაცია
მოლდოვის რაგბის ფედერაცია (Federatia de Rugby din Moldova) — ფედერაცია რომელიც აკონტროლებს მოლდოვაში რაგბის განვითარებას. დაფუძნდა 1967 წელს. რაგბის საერთაშორისო საბჭოში (IRB) გაერთიანდა 1994 წელს, ხოლო ევროპის რაგბის ასოციაციაში — 1992 წელს. ფედერაციის ამჟამინდელი პრეზიდენტია ალექსეი კოტრუტა, ხოლო მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების მწვრთნელი (კაცთა) — ვლად კონსტანტინი. ნაკრები არასდროს გასულა მსოფლიო თასზე.
დალაქლი (ყუბის რაიონი)
1992 წლის 29 დეკემბრამდე სოფელს პეტროპავლოვკა ერქვა. .  პეტროპავლოვკა მას შემდეგ ეწოდა,  რაც  XIX საუკუნის პირველ ნახევარში რუსეთის მეფის პოლიტიკის შედეგად ცენტრალური პროვინციიდან რუსული ოჯახები დასახლდნენ. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1002 კაცი.
მოლდოვის რაგბის ფედერაცია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რაგბი მოლდოვაში კატეგორია:ევროპის რაგბის ფედერაციები კატეგორია:მსოფლიოს რაგბის ფედერაციები
დალაქლი (ყუბის რაიონი)
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
ტაჯიკეთის დემოგრაფია
ტაჯიკეთის მთავარ ეთნიკურ გგუფად არიან აღიარებულნი ტაჯიკები, ხოლო უმცირესობად უზბეკები, ყირგიზები და რუსები. თანამედროვე ტაჯიკები არიან ირანელი ხალხი და ეთნიკური სპარსელები. კერძოდ, ისინი შუა აღმოსავლეთ ირანელი ხალხებიდან არიან წარმოშობით. ისტორიულად ტაჯიკეთი და უზბეკეთი იყვნენ ბუჰარელი ებრაელები, რომლებიც თავიანთ წინაპრებს ძვ. წ. VII საუკუნეში ბაბილონელთა ტყვეობაში გადაჰყავდათ ისრაელის დაკარგული ტომიდან, მაგრამ თითქმის არც ბუჰარელი ებრაელები დარჩნენ ტაჯიკეთში. მე -20 საუკუნეში რეგიონის მოსახლეობა ორი სახის იყო. XIX საუკუნის მიწურულს, ტაჯიკი და უზბეკი ხალხი, რომლებიც საუკუნეების მანძილზე ცხოვრობდნენ და ხშირად იყენებდნენ ერთმანეთის ენებს, არ აღიქვამდნენ ერთმანეთს, როგორც ორ განსხვავებულ ერს.
ტაჯიკეთის მთავარი ენაა ტაჯიკური, რომელიც ირანულია, რის გამოც სპარსულ ენად ითვლება. გარდა ტაჯიკეთისა, ეს ენა არის სახელმწიფო ენა ირანში და ავღანეთში.
სიცოცხლის ხანგრძლივობა
ქვემოთ მოცემულია ტაჯიკეთის მოსახლეობის სიცოცხლის ხანგრძლივობის 2009 წლის მონაცემები.
ტაჯიკეთის მოსახლეობა 2014 წელს
2014 წლისთვის ტაჯიკეთს 8,161,100 მუდმივი მაცხოვრებელი ჰყავს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე არის 57.2 ადამიანი / კმ² (2014). მოსახლეობა თანაბრად გადანაწილდა.
ტაჯიკეთის მოსახლეობა 2015 წელს
GKT- ის კვლევებით, 2015 წლის ბოლოს ტაჯიკეთის მოსახლეობა 8,576,926 იყო. 2015 წელს ტაჯიკეთის მოსახლეობა დაახლოებით 188,078 ადამიანით გაიზარდა. იმის გათვალისწინებით, რომ წლის დასაწყისში ტაჯიკეთის მოსახლეობა 8,388,848 ადამიანს შეადგენდა, წლიური ზრდა 2.24%-ია.
ქვემოთ არის ტაჯიკეთის 2015 წლის ძირითადი დემოგრაფიული მაჩვენებლები:
ტაჯიკეთის მოსახლეობა 2016 წელს
ტაჯიკეთის მოსახლეობა 2016 წელს 8,734,951 ადამიანია. 84.3% ეთნიკური ტაჯიკია.
ტაჯიკების დიასპორა
ტაჯიკური ორგანიზაციების აზრით, ტაჯიკეთიდან 210 ათასი ადამიანი რუსეთის ფედერაციის მოქალაქეა. დაახლოებით 1 მილიონი ტაჯიკი ცხოვრობს რუსეთში, ამ მოქალაქეების 80% ეთნიკური ტაჯიკებია.
რუსეთში არსებობს ტაჯიკეთის მოსახლეობის რამდენიმე საჯარო და ადამიანის უფლებათა დამცველი ორგანიზაცია. 2001 წელს შეიქმნა ტაჯიკ-დიასპორის მხარდაჭერის ფონდი და 2003 წელს შეიქმნა საერთაშორისო არასამთავრობო ორგანიზაცია "Народная Лига „Таджики". 2007 წლის ნოემბერში ტაჯიკეთის ხალხთა პირველი ყრილობა გაიმართა რუსეთში.
სუიციდი
2005-2010 წლებში ტაჯიკეთის რესპუბლიკაში თვითმკვლელობის წლიური რაოდენობა გაიზარდა 187-დან 224-მდე: 139-დან 150 მამაკაცებში, ხოლო ქალებში 48-დან 74-მდე.
ვილნიუსი-კლაიპედის რკინიგზა
thumb|რკინიგზის რუკა thumb|[[ვილნიუსის რკინიგზის სადგური]] ვილნიუსი-კლაიპედის რკინიგზა (Geležinkelis Vilnius - Klaipėda) — ერთ-ერთი მთავარი ადგილობრივი რკინიგზა ლიეტუვაში. რკინიგზა ლიეტუვის დედაქალაქ ვილნიუსს ქვეყნის უდიდეს ზღვისპირა ქალაქ კლაიპედასთან აკავშირებს.
აღნიშნულ მარშრუტზე მატარებლები დღის განმავლობაში 3 რეისს ასრულებენ.
სქოლიო
კატეგორია:ლიეტუვის რკინიგზა კატეგორია:სარკინიგზო ტრანსპორტი ევროპაში
პროკლე კილტავა
პროკლე (პროკოფი) თედორეს ძე კილტავა (გ. 28 აგვისტო, 1920) — ერთ-ერთი პირველი ქართველი სამხედრო მფრინავი, საქართველოს რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალების ლეიტენანტი.
დაამთავრა თბილისის სამხედრო სასწავლებელი (1915). მსახურობდა რუსეთის იმპერიის არმიის სასაზღვრო დაცვის ცალკეული კორპუსის ბაქოს 29-ე ბრიგადაში. 1918 წლიდან იყო საქართველოს ეროვნულ ჯარში, საინჟინრო ნაწილში. გაიარა მომზადება სამხედრო საავიაციო სკოლაში. მძიმედ დაშავდა სასწავლო ფრენისას თვითმფრინავის ჩამოვარდნის შედეგად; პროფ. ალექსანდრე ტიხონოვიჩმა ქვედა კიდურის ამპუტაცია შეასრულა, თუმცა კილტავას გადარჩენა ვერ მოხერხდა. დაკრძალეს დიდუბის სასაფლაოზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მფრინავები კატეგორია:გარდაცვლილი 28 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1920