cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნენსი რეიგანი
გარდაცვალება და დაკრძალვა
მნიშვნელოვანი თანამდებობის პირებიდან დაკრძალვის ცერემონიას ესწრებოდნენ: კალიფორნიის გუბერნატორი ჯერი ბრაუნი და ყოფილი გუბერნატორები, არნოლდ შვარცნეგერი და პიტი უილსონი, ყოფილი სპიკერები — ნენსი პელოსი და ნიუტ გინგრიჩი, რეიგანის ადმინისტრაციის ყოფილი წევრები — ჯორჯ შულცი და ედვინ მიზი. ჰოლივუდის გართობის ინდუსტრიის მნიშვნელოვანი კონტინგენტიდან აქ იმყოფებოდნენ: მისტერ ტი, მარია შრაივერი, უეინ ნიუტონი, ჯონი მატისი, ანჯელიკა ჰიუსტონი, ჯონ სტამოსი, ტომ სელეკი, ბო დერეკი და მელისა რივერსი. საერთო ჯამში დაკრძალვას 1000-მდე სტუმარი დაესწრო.
გამოსამშვიდობებელი სიტყვა წარმოთქვეს კანადის ყოფილმა პრემიერ მინისტრმა ბრაიან მალრონმა, ყოფილმა სახელმწიფო მდივანმა ჯეიმზ ბეიკერმა, დაიან სოიერმა, რომ ბროკაუმ და ნენსის შვილებმა: პატი დეივისმა და რონ რეიგანმა. ცერმონიის შემდეგ ნენსი ქმრის გვერდით დაკრძალეს.
ჯილდოები და წოდებები
1989 წელს რეიგანს ამერიკის მოდის დიზაინერთა საბჭოს ჯილდო გადასცეს. 2002 წელს ის პრეზიდენტის თავისუფლების მედლით დააჯილდოვეს, მოგვიანებით, იმავე წელს — კონგრესის ოქროს მედლით.
1983 წელს, როგორც პირველმა ლედმა, ნენსიმ მალიბუს პეპერდაინის უნივერსიტეტის სამართლის საპატიო დოქტორის წოდება მიიღო, 2009 წელს კი — მისი ქმრის ალმა მატერის, ილინოისის ევრიკას კოლეჯის ჰუმანიტარული მეცნიერებების საპატიო დოქტორის წოდება.
ფილმოგრაფია
როგორც ნენსი დეივისი, 1953-1962 წლებში ის მრავალ სატელევიზიო გადაცემაში გამოჩნდა: სტუმრად იყო მიწვეული დრამატულ შოუებსა და ანთოლოგიულ სერიალებში, მათ შორის: ფორდის სატელევიზიო თეატრი (ნენსი რონალდ რეიგანთან ერთად პირველად 1953 წლის ეპიზოდში - „პირველი დაბადება“ - გამოჩნდა), შლიცის ვარსკვლავების სათამაშო სახლი, დიკ პაუელის ზეინ გრეის თეატრი („გრძელი ჩრდილი“, 1961), მაღალი კაცი („წარსულის ჩრდილი“, 1961), General Electric Theater („ის კაცია“,1956; „ინდაური პრეზიდენტისთვის“, 1958; „თამაშგარე“, 1960; „ფული და მინისტრი“, 1961) და ფურგონთა მატარებელი („სემ დარლენდის ამბავი“, 1962).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 6 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2016 კატეგორია:ნენსი რეიგანი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ჩიკაგოელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ავტობიოგრაფები კატეგორია:ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:კალიფორნიელი რესპუბლიკელები კატეგორია:კალიფორნიის პირველი ლედები კატეგორია:აშშ-ის პირველი ქალბატონები კატეგორია:კონგრესის ოქროს მედლის მფლობელები კატეგორია:ჩიკაგოს ლათინური სკოლის კურსდამთავრებულები კატეგორია:Metro-Goldwyn-Mayer-ის კონტრაქტორები კატეგორია:პრეზიდენტის თავისუფლების მედლის მფლობელები კატეგორია:რეიგანის ოჯახი კატეგორია:სმიტის კოლეჯის კურსდამთავრებულები კატეგორია:მკერდის კიბოსგან გადარჩენილები კატეგორია:ჯეიმზ გიბონსის მედლის მფლობელები კატეგორია:ადამიანები მერილენდიდან
ალექსანდრე ჩიგოგიძე
ალექსანდრე (ალიკო) ჩიგოგიძე (დ. 1 იანვარი, 1955, თბილისი, საქართველო — გ. 14 დეკემბერი, 2014, ნიუ-იორკი, აშშ) — ქართველი მათემატიკოსი.
ბიოგრაფია
ალიკო ჭოლას ძე ჩიგოგიძე დაიბადა 1955 წლის 1 იანვარს, ქალაქ თბილისში. ბავშვობაშივე გამოირჩეოდა დიდი მათემატიკური ნიჭით, იყო საქართველოს ნორჩ მათემატიკოსთა გუნდის წევრი და წარმატებით გამოდიოდა მოსწავლეთა საკავშირო მათემატიკურ ოლიმპიადებზე. 1972 წელს გახდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექნიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის სტუდენტი. მეორე კურსზე იყო, როცა სერიოზულად დაინტერესდა ტოპოლოგიით და სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა როგორც ზოგად ასევე გეომეტრიულ ტოპოლოგიაში. ჯერ კიდევ მეოთხე კურსის სტუდენტი იყო როცა მისი პირველი ნაშრომები გამოქვეყნდა. 1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი და სწავლა განაგრძო ასპირანტურაში. 1980 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია. 1984 წლიდან 1991 წლამდე მუშაობდა ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის უნივერსიტეტში ზოგადი ტოპოლოგიის კათედრაზე, წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობაზე. მოსკოვის უნივერსიტეტშივე დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია 1989 წელს.
საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადებისთანავე ალეკო ჩიგოგიძე ბრუნდება საქართველოში და მუშაობას აგრძელებს ანდრეა რაზმაძის სახელობის მათემატიკის ინსტიტუტში წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობაზე. გამსახურდიას მთავრობის დამხობის შემდეგ ალეკო ჩიგოგიძე ემიგრაციაში წავიდა. ის ჯერ ცხოვრობდა კანადაში, შემდეგ კი ამერიკის შეერთებულ შტატებში. წლების მანძილზე იყო სრული პროფესორი სასკაჩევანის უნივერსიტეტში (კანადა), იყო მათემატიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტის დეკანი ჩრდილოეთ კაროლინის უნივერსიტეტში (აშშ) ხოლო სიცოცხლის ბოლო წლებში იყო სტატენ-აილენდის (ნიუ-იორკის საქალაქო უნივერსიტეტი) მეცნირებისა და ტექნოლოგიის კოლეჯის დეკანი.
მისი ავტორობით გამოქვეყნდა ორი სამეცნიერო მონოგრაფია და ასზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. ალიკო ჩიგოგიძე იყო ცნობილი საერთაშორისო ჟურნალის Topology and Its Application მთავარი რედაქტორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მათემატიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2014 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
სასოფლო გაზეთი
„სასოფლო გაზეთი“ (1868 — 1880 — თბილისი) — ყოველკვირეული, პოპულარული სასოფლო-სამეურნეო და ეკონომიკური გაზეთი; 1871 წლიდან ორკვირეული. რედაქტორ-გამომცემლები: გიორგი წერეთელი (1868); სერგეი მესხი (1869); გიორგი წერეთელი (1870 - 1873) პეტრე უმიკაშვილი (1874-1880).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები
სოჭის ოლიმპიური პარკი
ისტორია
კომპლექსის მშენებლობა იმერეთის დაბლობში 2007 წელს დაიწყო. იმერეთის დაბლობი 1911 წლიდან ფრინველთა დაცვის მნიშვნელოვანი სივრცე იყო, თუმცა მშენებლობის პროცესში ფრინველთა დაცვის სივრცე დაირღვა. არენათა უმრავლესობა 2013 წელს აიგო.
ინფრასტრუქტურა
კომპლექსის შემადგენლობაში შედის ალდერის სავაჭრო და საგამოფენო ცენტრი (ალდერ-არენა), რომელიც 8 000 ადგილს მოიცავს და სწრაფი სრიალის შეჯიბრებებისთვის აიგო. ოლიმპიური თამაშების შემდეგო არენა საგამოფენო დარბაზად და სავაჭრო ცენტრად გადაკეთდა. კომპლექსის შემადგენლობაშია ყინულის სასახლე „დიდი“, რომელიც 12 000 ადამიანს იტევს და 2012 წელს გაიხსნა. 2013 წელს სასახლმე ყინულის ჰოკეის საერთაშორისო ფედერაციის 18 წლამდელთა შორის ჩემპიონატსა და პირველი არხის ჩემპიონატს უმასპინძლა. ზამთრის ოლიმპიური თამაშების დროს ყინულის დიდ სასახლეში ყინულის ჰოკეის ჩემპიონატი გაიმართა. ყინულის სასახლე მთავარი აენა იყო როგორც მამაკაცთა, ისე ქალთა დისციპლინაში. ყინულის მოეანი მანათობელი დიოდებითაა განათებული. ოლიმპიური თამაშების დასრულების შემდეგ სასახლე გასართობ ცენტრად და საკონცერტო არენად გადაკეთდა.
ოლიმპიური სტადიონი „ფიშტი“ სოჭის ოლიმპიური პარკის მთავარი არენაა. აქ გაიმართა 2014 წლის ზამთრის ოლიმპიური თამაშების გახსნიდა და დახურვის ცერემონიები. სტადიონი 40 000 მაყურებელს იტევს. ოლიმპიური თამაშების დასრულების შემდეგ სტადიონი ერთ-ერთი იყო 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის 11 სტადიონს შორის და 2017 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის მატჩებს. სოჭის ოლიმპიური პარკის ტერიტორიაზე მდებარეობს კერლინგის ცენტრიც, რომელიც 3 000 მაყურებელს იტევს და კერლინგის ჩემპიონატებს მასპინძლობს. კომპლექსის ტერიტორიაზე მდებარეობს ყინულის სასახლე „აისბერგი“, რომელიც 12 000 ადამიანს იტევს და ფიგურული სრიალისა და მოკლე მანძილზე სწრაფი სრიალის ღონისძიებებს მასპინძლობს. სამომავლო გეგმების მიხედვით, არენა ველოდრომად უნდა გადააკეთონ.
სქოლიო
კატეგორია:სოჭი კატეგორია:რუსეთის ტურისტული ღირსშესანიშნაობები
ხაჩატურ აბოვიანის ქუჩა
ხაჩატურ აბოვიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ქვემო უბანი), მდებარეობს აბო თბილელის ქუჩიდან კოტე აფხაზის ქუჩამდე. წარმოიქმნა არა უგვიანეს XVII საუკუნის 40-იანი წლებისა, იმ დროს როდესაც როსტომ მეფემ აქ ახალი სამეფო სასახლე ააშენა. აღნიშნულია ალ. პიშჩევიჩის მიერ შედგენილ თბილისის 1785 წლის გეგმაზე. 1841 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც აზნაურის ქუჩა. 1924 წელს გლეხის ქუჩა ეწოდა, 1938 წელს ხაჩატურ აბოვიანის სახელი ეწოდა. ქუჩაზე შემონახულია XIX საუკუნის საცხოვრებელი სახლები.
ლიტერატურა
აბოვიანი
სალასპილსის მხარე
ესაზღვრება კეკავის, სტოპინის, როპაჟის, იქშკილეს მხარეები და ქალაქი რიგა.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას რიგის რაიონის ტერიტორიაზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 23 188 კაცს. მხარის ფართობია 127 კმ². მხარის ეროვნული შემადგენლობა 2010 წლის მონაცემებით ასეთია :
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
ყველაზე ძვირადღირებული განქორწინებების სია
ყველაზე ძვირადღირებული განქორწინებები
<!-- ბერნი ეკლესტონის განქორწინება 2009 წელს, 23 წლის შემდეგ სლავიკას ქორწინებითან; შეფასდა 1.2 მილიარდი დოლარი (1.4 მილიარდი ინფლაცია). [5] [4] 2010 წელს სტივ ვინის განქორწინება ილეინთან; შეფასდა $ 1 მილიარდი ($ 1.1 მილიარდი ინფლაცია). [4] ჰაროლდ ჰემის განქორწინება 2012 წელს 24 წლის შემდეგ სუ ენ არნალისგან; შეფასდა 974.8 მილიონი აშშ დოლარი ($ 1.0 მილიარდი ინფლაცია). [6] [4] ადნან ხაშგოგის განქორწინება 1980 წელს 20 წლის შემდეგ სოროა ხაშოგგითან; 874 მილიონი აშშ დოლარი (2.2 მილიარდი ინფლაცია მორგებული). [7] [4] დიმიტრი რიბობოვლოვის განქორწინება 2014 წელს ელენათან; ($ 624 მილიონი ინფლაცია). [4] Craig McCaw- ის განქორწინება 1997 წელს 21 წლის შემდეგ Wendy McCaw- სგან; 460 მილიონ დოლარს აღემატება. [8] მელ გიბსონის განქორწინება 2006 წელს რობინ მური გიბსონის 26 წლის შემდეგ; სავარაუდოდ 425 მილიონი დოლარი. [9] რობერტ ჯონსონის განქორწინება შილინა ჯონსონითან: 400 მილიონ დოლარად შეფასდა. რომან აბრამოვიჩის გაყრა ირინა აბრამოვიჩმა; დაახლოებით $ 300 მილიონია. [10] ჩარლზ ედგარ ფიპკის გაყრა მარლენ ფიპკეთან; სავარაუდოდ $ 200 მილიონია. [11] მაიას პოლოსკითან ინვენტარის მაიკლ პოლოსკის განქორწინება, 184 მილიონი დოლარი. [12] მაიკლ იორთანიის გაყრა Juanita Jordan- სგან, $ 168 მილიონი [13] [უკეთესი წყარო] ბორის ბერეზოვსკის განქორწინება გალინა ბეშაროვასგან; შეაფასა 160 მილიონი დოლარი. [14] ნილ დიმენტის გაყრა მარსია მერფისგან; დაახლოებით 150 მილიონი დოლარი. [15] ფრენკ მაკორტის განქორწინება ჯემი მაკკოტისგან; დაახლოებით 130 მილიონი დოლარი. [16] ჰარისონ ფორდის განქორწინება Melissa Mathison- თან; სავარაუდოდ 118 მილიონი დოლარი. [17] გრეგ ნორმანის განქორწინება ლაურა ანდრაზითან; სავარაუდოდ 103 მილიონი დოლარი. [18] სტივენ სპილბერგის განქორწინება ემი ირვინგისგან; 100 მილიონი აშშ დოლარი. [19] მადონას გაყრა Guy Ritchie- სგან; შეფასდა $ 76- $ 92 მილიონი. [20] Tiger Woods 'განქორწინება Elin Nordegren; სავარაუდოდ $ 100 მილიონია. [21] პოლინ ჩაი განქორწინება დოქტორი ხუ ქეი პენგითან; დაახლოებით 80 მილიონი დოლარი. [22] კევინ კოსტერის განქორწინება სინდი სილვათან; დაახლოებით 80 მილიონი დოლარი. [23] აგა ხან IV- ის განქორწინება ინაარა აგას ხანში; დაახლოებით 78 მილიონი დოლარი. [24] კენი როჯერსმა გაცილება მარიან როჯერსგან; 60 მილიონი დოლარი. [25] ჯეიმზ კამერონის განქორწინება ლინდა ჰამილტონითან; 50 მილიონი დოლარი. [26] პოლ მაკარტნის განქორწინება ჰეარტ მილსითან; სავარაუდოდ $ 48.6 მილიონია. [27] მაიკლ დუგლას განქორწინება დიანდრა დუგლასგან; 45 მილიონი დოლარი. [26] ტედ თანსონის გაყრა კასეი ფუტკარითან; დაახლოებით 30 მილიონი დოლარი. [28] დონალდ ტრამპის გაყრა ივანა ტრამპითან; დაახლოებით 25 მილიონი დოლარი. [29] კელსი გრმმერის გაყრა კამილ გრემერითან; დაახლოებით 30 მილიონი დოლარი. [30] [უკეთესი წყარო] მარტინ სოროლის გაყრა სანდრა ფინტონისგან; 30 მილიონ დოლარად შეფასდა [31] ლიონელ რიჩის განქორწინება დიენი რიჩითან; დაახლოებით 20 მილიონი დოლარი. [26] ჯონი კარნონის განქორწინება ჯოანა ჰოლანდითან; დაახლოებით 20 მილიონი დოლარი. [საჭიროებს წყაროს მითითებას] Mick Jagger- ის განქორწინება ჯერი ჰოლითან შეაფასა $ 15 და $ 25 მილიონი. [26] ნატალია პოტანნიამ მისი ყოფილი მეუღლე ვლადიმერ პოტანანის წინააღმდეგ 7.5 მილიარდი დოლარი გამოუტანა. საქმე 2017 წლისთვის მიმდინარეობს. [32]
-->
სქოლიო
კატეგორია:განქორწინება კატეგორია:ყველაზე ძვირადღირებული მოვლენების სია
ცხელ კვალზე (ტიფლისი)
ცხელ კვალზე — სერიალის ტიფლისი მეორე ეპიზოდი, რომელიც ეთერში გავიდა 2014 წლის 30 ოქტომბერს.
სიუჟეტი
“ტიფლისის” პირველ სერიაში გამოკვეთილი რამდენიმე სიუჟეტური ხაზი მეორეში ნელ-ნელა ვითარდება, ცოცხლდება. წინა პლანზე გამოდის არა მხოლოდ სოციალურ-პოლიტიკური პროცესები, არამედ მორალურ-ზნეობრივი პრობლემებიც. ბატონ-ყმობის პერიოდი, უსამართლობითა და ქაოსით მართული საზოგადოება, სადაც ნებისმიერი დანაშაული პანიკურ შიშსა და დაუცველობის სინდრომს იწვევს _ სწორედ ეს არის ტიფლისის რეალური სახე. ორ კლანს შორის ძალაუფლების გადანაწილების რთული პროცესი ავტორებისთვის არა ერთი ინტრიგის განვითარების შესაძლებლობას იძლევა. ორბელიანების და ამილახვრების კლანები სრულიად განსხვავებული ორიენტირებით ხელმძღვანელობენ. სერიალის ავტორები ორბელიანის ოჯახის ჩვენებისას აქცენტს აკეთებენ XIX საუკუნის საქართველოში არსებულ პროგრესულ შეხედულებებზე, დასავლური ღირებულებების დამკვიდრების და საზოგადოებაში მათი პოპულარიზაციის მცდელობებზე. ორბელიანებისგან განსხვავებით ამილახვართა კლანი არ აპირებს მათთვის ტრადიციული ცხოვრების სტილის შეცვლას. ბატონ-ყმობისთვის დამახასიათებელი ადამიანებით ვაჭრობის, პროსტიტუციის ხელშეწყობის, კორუფციის გავრცობის დათმობას. ამილახვრები ტერორითა და ძალადობით ინარჩუნებენ ძალაუფლებას და მართავენ ქალაქს. სწორედ ამ ორი განსხვავებული ცხოვრების სტილისა და მსოფლმხედველობის გამო ტიფლისი საშიშ ქალაქად ქცეულა. მეორე სერიაში ავტორები ცდილობენ თუნდაც სქემატურად მაგრამ მაინც გაგვაცნონ თითოეული გმირის ცალკეული ხასიათი, განსაკუთრებულ აქცენტს ყაჩაღად გავარდნილთა ისტორიაზე აკეთებენ. საკუთარი ოჯახის, ღირსების დაცვის გრძნობა მათ აიძულებთ უარი თქვან ცხოვრების ნორმალურ პირობებზე, ამ გარემოში მათთვის თავისუფლება ღირსებასთან იგივდება. ამ პერიოდის ტიფლისის ხელისუფლების პოზიციის გამომხატველი ხდება პოლიცია. მათი უმოქმედობა, კორუფცია, მექრთამეობა საზოგადოებაში დაუცველობის სინდრომს უფრო აძლიერებს. სწორედ ეს უბიძგებს ცალკეულ ადამიანს თვითონ იპოვოს სამართალი. სერიალში მნიშვნელოვანი ხდება საზოგადოებისთვის ისეთ ღირებულებებზე აპელირება, როგორიცაა თავისუფლება, ღირსება. , პიროვნული პასუხისმგებლობის გრძნობა. ვფიქრობ, მათი დეტექტიურ-კრიმინალური დრამის ჟანრის ნაწარმოებით მიწოდება, მაყურებელს, განსაკუთრებით მცირე ასაკის მაყურებელს, საშუალებას მისცემს უფრო მსუბუქად ჩაერთოს თხრობაში და დაფიქრდეს ამ ღირებულებების რაობისა და რეალურ გარემოში საჭიროების შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტელესერიალ ტიფლისის ეპიზოდები
მუტაგენები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუტაციები
მადაგასკარის შეიარაღებული ძალები
მადაგასკარის შეიარაღებული ძალები (Tafika Malagasy) — მადაგასკარის რესპუბლიკის სამხედრო ორგანიზაცია, რომელიც შედგება სახალხო შეიარაღებული ძალებისა და ეროვნული ჟანდარმერიისგან. განკუთვნილია სახელმწიფოს ტერიორიალური მთლიანობის, დამოუკიდებლობისა და თავისუფლების დასაცავად. სრატეგიული კვლევების საერთაშორისო ინსტიტუტის მიერ 2012 წელს გამოქვეყნებული ანგარიშის მიხედვით მადაგასკარის არმია ითვლის 12,500+ პირად შემადგენლობას, ხოლო საზღვაო და საჰაერო ძალები 500-500 ადამიანს. სხვა წყაროების მიხედვით, სახალხო შეიარაღებული ძალები შედგებიან ინტერვენციული ძალებისგან, განვითარების ძალებისგან და საჰაერო და საზღვაო ძალებისგან.
თვითმფრინავები
150px|მინიატიურა|მადაგასკარის საჰაერო ძალების განმასხვავებელი ნიშანი 150px|მინიატიურა|მადაგასკარის მიგ-17 მადაგასკარს ჰყავს მცირე საჰაერო ძალები (Armée de l'Air Malgache), უმეტესად შედგენილი მიგ-17-ებით. გარკვეული რაოდენობის მიგ-17 და სატრანსპორტო თვითმფრინავები იმყოფებიან „ღია შენახვაზე“ ივატოს აეროპორტში, ანტანანარივუს შემოგარენში.
სქოლიო
კატეგორია:აფრიკის ქვეყნების არმიები
ღორების ყურის ოპერაცია
ღორების ყურის ოპერაცია (invasión de bahía de Cochinos; ზოგჯერ უწოდებენ invasión de playa Girón ან batalla de Girón, პლაია ხირონის გამო) — წარუმატებელი სადესანტო ოპერაცია კუბის სამხრეთ-დასავლეთ სანაპიროზე, რომელიც 1961 წელს, ფიდელ კასტროს კუბის რევოლუციის მოწინააღმდეგე კუბელმა დევნილებმა განახორციელეს. ოპერაცია ფარულად იყო დაფინანსებული ამერიკის შეერთებული შტატების მთავრობის მიერ, ცივი ომის პერიოდში და მისი წარუმატებლობამ გამოიწვია მნიშვნელოვანი ძვრები საერთაშორისო ურთიერთობებში კუბას, შეერთებულ შტატებსა და საბჭოთა კავშირს შორის.
1952 წელს ამერიკელთა მოკავშირემ, ფულგენსიო ბატისტამ, მოაწყო სახელმწიფო გადატრიალება კუბის პრეზიდენტ კარლოს პრიოს წინააღმდეგ და აიძულა პრიო გადასახლებულიყო მაიამიში. მისმა გადასახლებამ შთააგონა ფიდელ კასტრო შეექმნა 26 ივლისის მოძრაობის. მოძრაობამ წარმატებით დაასრულა კუბის რევოლუცია 1958 წლის დეკემბერში. კასტრომ ნაციონალიზაცია გაუწია ამერიკულ ბიზნესს, ბანკების, ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნების, შაქრისა და ყავის პლანტაციების ჩათვლით, ხოლო შემდეგ გაწყვიტა კუბის მანამდე საკმაოდ ახლო ურთიერთობები შეერთებულ შტატებთან და დაუკავშირდა მის ცივი ომის კონკურენტს, საბჭოთა კავშირს. ამის საპასუხოდ, აშშ-ს პრეზიდენტმა დუაიტ დ. ეიზენჰაუერმა გამოუყო 13.1 მილიონი აშშ დოლარი ცენტრალურ სადაზვერვო სააგენტოს (CIA) 1960 წლის მარტში, კასტროს წინააღმდეგ გამოსაყენებლად. კუბის კონტრრევოლუციონერების დახმარებით CIA–მ მოახერხა შემოჭრის ოპერაციის ორგანიზება. მინი|პრეზიდენტი ჯონ კ. კენედი და პირველი ლედი [[ჟაკლინ კენედი ესალმებიან 2506-ე ბრიგადის წევრებს, 1962 წელი]] კასტროს გამარჯვების შემდეგ, კუბელმა დევნილებმა, რომლებიც აშშ-ში გაემგზავრნენ, შექმნეს კონტრრევოლუციური სამხედრო ნაწილი — ბრიგადა 2506. ბრიგადა დემოკრატიული რევოლუციური ფრონტის შეიარაღებულ ფრთას (DRF) შეუდგა. მისი მთავარი მიზანი კასტროს ზრდადი კომუნისტური მთავრობის დამხობა. CIA-მ დააფინანსა ბრიგადა, რომელიც ასევე შეიცავდა აშშ-ს ზოგიერთ სამხედრო პერსონალს და ატარებდა დანაყოფის ვარჯიშებს გვატემალაში.
კუბაში შეჭრა იყო აშშ–ს საგარეო პოლიტიკის მარცხი. ამ კონფლიქტში ამერიკის დამარცხებამ გაამყარა კასტროს, როგორც ეროვნული გმირის როლი და გააფართოვა პოლიტიკური განხეთქილება ორ ყოფილ მოკავშირე ქვეყანას შორის. მან ასევე ბიძგი მისცა კუბას საბჭოთა კავშირთან მიახლოებისკენ. საბოლოოდ საბჭოთა-კუბის გაძლიერებულმა ურთიერთობებმა 1962 წელს გამოიწვია კუბის სარაკეტო კრიზისი.
ფონი
XVIII საუკუნის შუა წლებიდან კუბა იყო ესპანეთის კოლონიური იმპერიის გვირგვინის სამკაული. XIX საუკუნის ბოლოს, კუბის ნაციონალისტური რევოლუციონერები აუჯანყდნენ ესპანეთის დომინაციურ პოლიტიკას, რის შედეგადაც სამი განმათავისუფლებელი ომი მოხდა: ათი წლის ომი (1868–1878), პატარა ომი (1879–1880) და კუბის დამოუკიდებლობის ომი (1895–1898). შეერთებული შტატების მთავრობამ გამოუცხადა ომი ესპანეთის იმპერიას, რის შედეგადაც მოხდა ესპანეთ – ამერიკის ომი (1898).
შემდგომში აშშ შეიჭრა კუნძულზე და აიძულა ესპანეთის არმია გამოსულიყო. აღსანიშნავია, რომ სპეცოპერაციებმა, რომელიც კუნძულზე მინიმუმ 375 კუბელი ჯარისკაცის ჯგუფის დასატოვებლად ჩატარდა, გადაიზარდა ესპანეთ–ამერიკის ომში, ტაიაკობას ბრძოლაში. 1902 წლის 20 მაისს ახალმა დამოუკიდებელმა მთავრობამ გამოაცხადა კუბის რესპუბლიკის დაარსება. აშშ-ს სამხედრო გუბერნატორმა ლეონარდ ვუდმა კონტროლი გადასცა პრეზიდენტ ტომას ესტრადა პალმას, კუბაში დაბადებულ აშშ-ს მოქალაქეს. მოგვიანებით, დიდი რაოდენობით ამერიკელი დევნილები და ბიზნესმენები ჩავიდნენ კუბაში, ხოლო 1905 წლისთვის სოფლის მიწების საკუთრების 60% არა კუბელი მოსახლეობის, არამედ ახალი ჩამოსული ჩრდილოეთ ამერიკელების საკუთრებაში იყო. 1906-1909 წლებში 5000 აშშ-ს საზღვაო ქვეითი განლაგდა კუნძულის გარშემო და 1912, 1917 და 1921 წლებში დაბრუნდნენ, კუბის შინაგან საქმეებში მონაწილეობის მისაღებად, ზოგჯერ კუბის მთავრობის დავალებით.
ფიდელ კასტრო და კუბის რევოლუცია
1952 წლის მარტში, კუბელმა პოლიტიკოსმა, ფულხენსიო ბატისტამ ძალაუფლება მოიპოვა კუნძულზე, გამოაცხადა თავი პრეზიდენტად და ჩამოაგდო დისკრედიტებული პრეზიდენტი კარლოს პრიო სოკარასი პარტიიდან „Partido Auténtico“. ბატისტამ გააუქმა დაგეგმილი საპრეზიდენტო არჩევნები და თავის ახალ სისტემას უწოდა "მოწესრიგებული დემოკრატია". მიუხედავად იმისა, რომ ბატისტამ პოპულარობა მოიპოვა, ბევრმა კუბელმა მიიჩნია, რომ ერთპიროვნული დიქტატურა მყარდებოდა. ბატისტას რეჟიმის ბევრმა მოწინააღმდეგემ შეიარაღებული აჯანყება წამოიწყო ხელისუფლების გადასაყენებლად და გამოიწვია კუბის რევოლუცია. ერთ-ერთი ასეთი ჯგუფი იყო ეროვნული რევოლუციური მოძრაობა (Movimiento Nacional Revolucionario — MNR), სამხედრო ორგანიზაცია, რომელიც დაარსდა ფილოსოფიის პროფესორის რაფაელ გარსია ბარსენას მიერ და მეტწილად საშუალო კლასის წევრებისგან შედგებოდა. კიდევ ერთი იყო Directorio Revolucionario Estudantil (DRE), რომელიც დააარსა უნივერსიტეტის სტუდენტთა ფედერაციის (FEU) პრეზიდენტმა ხოსე ანტონიო ეხევარიამ (1932–1957). თუმცა, ამ ანტი-ბატისტას ჯგუფებიდან ყველაზე ცნობილი იყო „26 ივლისის მოძრაობა” (MR-26-7), რომელიც დააარსა იურისტმა ფიდელ კასტრომ ფიდელ კასტრო. ორგანიზაცია დაფუძნდა კლანდესტინური საკნების სისტემა, რომელშიც თითოეულ საკანში შედიოდა ათი წევრი, რომელთაგან არცერთმა არ იცოდა სხვა საკნების ადგილსამყოფელი ან საქმიანობა. 1956 დეკემბრიდან 1959 წლის ჩათვლით, სიერა მაესტრას მთებში მდებარე საბაზო ბანაკიდან კასტროს მიქონდა იერიშები პარტიზანული ჯარის საშუალებით ბატისტას ძალების წინააღმდეგ. ბატისტას რევოლუციონერთა რეპრესიებმა მას ფართო არაპოპულარობა მოუტანა და 1958 წლისთვის მისმა არმიებმა უკან დაიხიეს. 1958 წლის 31 დეკემბერს, ბატისტა გადადგა და გადასახლდა დევნილობაში, თან წაიღო არნახული რაოდენობის 300 მილიონ აშშ დოლარზე მეტი ქონება. პრეზიდენტობის კანდიდატურა გადაეცა კასტროს არჩეულ კანდიდატს, იურისტს მანუელ ურუტია ლიეოს, ხოლო MR-26-7-ის წევრებმა კონტროლი დაამყარეს სამთავრობო კაბინეტის უმეტეს პოზიციებზე. 1959 წლის 16 თებერვალს კასტრომ თავის თავზე აიღო პრემიერ-მინისტრის როლი. კასტრომ საჭიროდ არ ჩათვალა არჩევნები და გამოაცხადა, რომ ახალი ადმინისტრაცია პირდაპირი დემოკრატიის პრინციპით იმუშავებდა, რაც კუბის მოსახლეობის მასობრივად, დემონსტრაციების სახით შეკრებას და თავისი დემოკრატიული ნების პირადად მისდამი გამოხატვას გულისხმობდა. კრიტიკოსებმა პირიქით, დაგმეს ახალი რეჟიმი და იგი არადემოკრატიულად მიიჩნიეს.
შემოჭრის დღე (17 აპრილი)
ალტ=|მარცხნივ|მინი| [[СУ-100|SU-100, საიდანაც გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ფიდელ კასტრომ 17 აპრილის დილას შენიშნა სატვირთო ჰიუსტონი]]
19 აპრილი
18-19 აპრილის ღამეს, C-46 დაეშვა Playa Giron-ზე, მოიტანა იარაღები და ტყვიები და წაიყვანა დაშავებულები.
19 აპრილს, შეჭრის ორგანიზატორებმა გადაწყვიტეს ჰაერიდან დაებომბათ კუბელთა პოზიციები ხუთი B-26-ის საშუალებით, თუმცა, რადგან კუბელი პილოტების უმრავლესობამ ამ თვითმკვლელი მისიის შესრულებაზე უარი თქვა, ამერიკელებმა ოთხი თვითმფრინავი თავად დაიკავეს. ორი B-26 კასტროს არმიამ ჩამოაგდო.
იმავე დღეს, კუბელებმა T-34-85 ტანკებით გაანადგურეს 2506-ე ბრიგადის ორი ტანკი. შუადღეს, აშშ-ს ორი გამანადგურებელი მაიდგა ღორების ყურეს ბრიგადის ძალების ევაკუაციისთვის, თუმცა კუბელთა ტანკებიდან სროლის შემდეგ, მათ უკან, ზღვაში დაიხიეს.
საბოლოოდ, 1961 წლის 19 აპრილს, 5:30-ზე, საომარი მოქმედებები დასრულდა, „2506-ე ბრიგადამ“ შეწყვიტა წინააღმდეგობა (თუმცა მომდევნო ხუთი დღის განმავლობაში გრძელდებოდა ზოგიერთი მებრძოლის დაკავება).
20 აპრილი
19-დან 22 აპრილამდე, ამერიკულმა თვითმფრინავებმა განახორციელეს რამდენიმე გადაფრენა ყურეს არეში, რათა დაეზუსტებინათ სიტუაცია და ეპოვათ ბრიგადის გადარჩენილი წევრები წყალსა თუ ხმელეთზე. ამ უკანასკნელი ოპერაციის დროს გადაარჩინეს გადარჩა ბრიგადის 24–30 წევრი.
ბრძოლის შედეგები
მინი| [[რობერტ კენედი|რობერტ კენედის განცხადება კუბისა და ნეიტრალიტეტის კანონების შესახებ, 1961 წლის 20 აპრილი]]
საერთო ჯამში, კუბელთა 2506-ე ბრიგადის დანაკარგებმა შეადგინა 114 დაღუპული და 1202 დაჭერილი მებრძოლი (მათგან 9 დაიღუპა ტრანსპორტირების დროს).
კუბის არმიის ნადავლი ომში იყო 5 M41 ტანკი, 10 გადამზიდი და იარაღები.
კუბის საჰაერო ძალებმა ჩამოაგდეს 12 შემოჭრილი თვითმფრინავი და მათი პილოტები, მათ შორის რამდენიმე C-46 და B-26s. სამოციქულო ევგენი ჰერმან კოხი
კუბის მთავრობის მიახლოებით გამოთვლის მიხედვით, ომის მიერ მიყენებულმა საერთო ზარალმა ქვეყნისადმი შეადგინა 53 მილიონი აშშ დოლარი. 1962 წლის აპრილში შედგა 2506-ე ბრიგადის ტყვეთა სასამართლო სხდომა, ხოლო იმავე წლის დეკემბერში ისინი გადაიყვანეს აშშ-ში 53 მილიონი დოლარის ღირებულების სამედიცინო და სასურსათო დახმარების სანაცვლოდ.
აეროდრომების შეტევებისას 15 აპრილს დაიღუპა 7 კუბელი და დაშავდა 53. კონფლიქტის დროს კუბის შეიარაღებულ ძალების 176 მებრძოლი დაიღუპა. დადგენილია, რომ საბრძოლო მოქმედებების შედეგად დაიღუპა ან დაიჭრა დაახლოებით 2,000 მილიციელი.
სქოლიო
კატეგორია:სხვისი ომი კატეგორია:აშშ-ის ბრძოლები კატეგორია:1961 წელი აშშ-ში კატეგორია:აშშ-ის შეჭრები კატეგორია:ცივი ომი კატეგორია:ფიდელ კასტრო კატეგორია:ანტიკომუნიზმი კატეგორია:1961 წლის კონფლიქტები
ალვანის ქუჩა
ალვანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი), მდებარეობდა მალხაზ აბდუშელიშვილის ქუჩასა და  კონსტანტინე ცუცქირიძის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მიხეილ როსლავლიოვის ქუჩა. 1902 წლის გეგმაზე, როგორც ყაზარმის ქუჩა დაერქვა, რადგან ამ ქუჩაზე მდებარეობდა გრენადერთა სამეგრელოს პოლკის პოკროვსკის ყაზარმა. 1923 წელს ალვანის ქუჩა ეწოდა.
ლიტერატურა
ალვანი კატეგორია:თბილისის ყოფილი ქუჩები
ფიქრეთ მამედოვი
ფიქრეთ ფარუხ-ოღლუ მამედოვი (Fikrət Fərrux oğlu Məmmədov; დ. 1 ივლისი, 1955, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი იურისტი, აზერბაიჯანის სახელმწიფო მოღვაწე, აზერბაიჯანის იუსტიციის მინისტრი (2000 წლის აპრილიდან).
ბიოგრაფია
ფიქრეთ მამედოვი დაიბადა 1955 წლის 1 ივლისს. 1977 წელს დაამთავრა ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, ხოლო 1988 წელს - ბაქოს სოციალური მართვისა და პოლიტოლოგიის ინსტიტუტი.
კარიერა
სამსახურეობრივი საქმიანობა დაიწყო 1977 წელს რაიონული პროკურორის მოადგილედ. შემდგომ იკავებდა ქალაქ ბაქოს პროკურატურის საგამოძიებო განყოფილების პროკურორის, რესპუბლიკის გენერალური პროკურატურის საორგანიზაციო-საკონტროლო განყოფილების უფროსი პროკურორისა და განყოფილების უფროსის თანამდებობებს. 1984 წელს გადაყვანილი იქნა აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ადმინისტრაციული ორგანოების განყოფილების სამართალდამცავი ორგანოების ინსტრუქტორის თანამდებობაზე, სადაც 4 წლის განმავლობაში მუშაობდა.
მოგვიანებით ის დააწინაურეს გენერალური პროკურატურის სამართლებრივი უზრუნველყოფის სამმართველოს უფროსად, ქალაქ სუმგაითის პროკურორად, ხოლო 1994-2000 წლებში - გენერალური პროკურორის მოადგილედ. 2000 წლის აპრილში დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის იუსტიციის მინისტრად. ამის შემდეგ 4-ჯერ მოხდა ამავე თანამდებობაზე მისი ხელახლა დამტკიცება ახლადჩამოყალიბებულ მთავრობებში. პარალელურად ფიქრეთ მამედოვი 2005 წლიდან სასამართლო-უფლებადამცველობითი საბჭოს თავმჯდომარეა. ამ თანამდებობაზე რამდენჯერმე დაინიშნა.
მას აქვს იუსტიცის პირველი კლასის სახელმწიფო მრჩეველის სპეციალური უმაღლესი წოდება.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები კატეგორია:აზერბაიჯანის დიდების ორდენის კავალრები
კიპორჭების ციხე
კიპორჭების ციხე — კოშკი, არქიტექტურული ძეგლი. მდებარეობს სოფელ ლაფანყურის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ოთხიოდე კილომეტრზე, მდინარე ლოპოტის ხეობაში, ხშირი ტყით დაფარულ ფერდობზე. სავარაუდოდ, თარიღდება XVII-XVIII საუკუნეებით.
კოშკს თავისებური აღნაგობა აქვს. ეს არის გეგმით კვადრატული ნაგებობა. რომლის ოთხივე კუთხეში, სიმტკიცისათვის, მძლავრი, ოთხკუთხა ბურჯი ისევეა ჩართული, რომ მათი უმეტესი ნაწილი კედლების ფარგლებს გარეთაა გასული (გარეთა ზომები, შვერილების ჩათვლით — 8 x 8 მ.). შენობა ფიქლითა და დუღაბით მკვრივადაა ნაშენი. ალაგ-ალაგ, ჩართულია მოზრდილი ზომის, ნატეხი ქვებიც. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია. კედლები 3-3,5 მეტრ სიმაღლეზეა შემორჩენილი, კუთხის ნაწილები კი - 6-6,5 მეტრ სიმაღლეზე. კოშკი დამრეც ადგილზეა აგებული, რის გამოც მისი მნიშვნელოვანი ნაწილი ფერდობშია შეჭრილი. შესასვლელი (შემორჩენილია ორივე წირთხლის ნაწილი) ფერდობის მხარეს, მიწის დონეზე, აღმოსავლეთიდანაა. ღიობის სამხრეთ წირთხლის მთელ სიმაღლეზე კარის ჩარჩოს ჩასადგმული ღრმულია. შესასვლელის ორივე მხარეს, მიწიდან დაახლოებით 1,8 მეტრ სიმაღლეზე, მოზრდილი, ორ-ორი სათოფურია მოწყობილი. სათოფურები ანალოგიურადაა განლაგეუბლი სამხრეთ და
ჩრდილოეთ კედლებშიც, რომელთა შორის, სათოფურების ძირის დონეზე, თითო განიერი ღიობია. სადავლეთი კედელი ყრუა. გარედან იგი მთლიანად მიწითაა დაფარული. გარედანვე, კოშკის ოთხივე ბურჯის ზედა ნაწილში, ერთ დონეზე, ერთ-ერთი წახნაგის მთელ სიგანეზე, თარაზული ღრმულია, რომელშიც ხის ძელი იყო ჩადგმული. კოშკი სათავდაცვო ნაგებობის საინტერესო ნიმუშია. მსგავსი ტიპის ნაგებობა მდინარე ჩელთის ხეობაში, სოფლელი შილდის მახლობლადაც არის მიკვლეული. თუ გავიხსენებთ სულხან-საბა ორბელიანის განმარტებას, რომლის მიხედვით კიპორჭი, იგივე წანწალა „არს ერთი ლატანი რა ჴიდსავად გასდვა გასავალად“ სავარაუდოდ, შეიძლება ძეგლის სახელწოდების ახსნაც. რაც, სავსებით შესაძლებელია, ბურჯებში ჩადგმულ ხის ძელებს უკავშირდებოდეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ლაფანყურის ნაკოშკარა
ლაფანყურის ნაკოშკარა — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ ლაფანყურის ჩრდილოეთით, ტყიან ბორცვზე. თარიღდება შუა საუკუნეებით, შენობა დანგრეულია, კედლების სისქე (90 სანტიმეტრია) ნაწილობრივაა შემორჩენილი, დაახლოებით 50 სანტიმეტრის სიმაღლეზე. გეგმა არ იკითხება, შენობა ნაგები იყო ნატეხი ქვით კირის ხსნარზე. ადგილობრივი მოსახლეობა ძეგლ კოშკარას უწოდებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ჯან ძოლინი
ჯან ძოლინი (დ. 1876 — გ. 21 ივნისი, 1928, მუკდენი) — ჩინელი გენერალი, რუსეთ-იაპონიის ომის (1904–1905) დროს იყო ხუნხუზების შეიარაღებული ბანდის მეთაური, რომელიც იაპონელების მხარეზე მოქმედებდა მანჯურიაში. 1906 წელს თავისი ბანდით ჩარიცხეს ჩინეთის არმიაში და დანიშნეს დივიზიის მეთაურად. სინხაის რევოლუციის (1911–1913 ) დროს გახდა მანჯურიის ფაქტობრივი, ხოლო იუან ში-კაის გარდაცვალების შემდეგ (1916) — შეუზღუდავი დიქტატორი. 1926–1927 წლებში იყო ცენტრალური და ჩრდილოეთ ჩინეთის მილიტარისტული ჯარების მთავარსარდალი. იბრძოდა ეროვნული მთავრობის რევოლუციური არმიის წინააღმდეგ. 1927 წლის აპრილში ჯან ძოლინის ბრძანებით პოლიცია თავს დაესხა საბჭოთა კავშირის საელჩოს პეკინში, დააპატიმრეს და სიკვდილით დასაჯეს 25 ჩინელი კომუნისტი. ჯან ძოლინი დაიღუპა მატარებლის მოწყობილი აფეთქების შედეგად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩინელი გენერლები კატეგორია:დაბადებული 1876 კატეგორია:გარდაცვლილი  21 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1928
აიდა იმანგულიევა
აიდა ნასირ ყიზი იმანგულიევა (Aida Nəsir qızı İmanquliyeva; დ. 10 ოქტომბერი, 1939, ბაქო, აზერბაიჯანი — გ. 19 სექტემბერი, 1992, ბაქო) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი არაბისტი, ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1989), პროფესორი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ინტელიგენტურ ოჯახში. მამა — ნასირ იმანგულიევი ჟურნალისტი, პედაგოგი, მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე, იყო აზერბაიჯანის პრესის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, დიდი ხნის განმავლობაში მუშაობდა გაზეთ „ბაქის“ და „ბაქოს“ რედაქტორად.
1957 წელს დაამთავრა ბაქოს № 132 საშუალო სკოლა ოქროს მედალზე. 1957 წელს იგი ჩაირიცხა ს.მ. კიროვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1962 წელს დაამთავრა არაბული ფილოლოგიის ფაკულტეტი და გახდა იმავე უნივერსიტეტის ასპირანტი „აღმოსავლეთის ხალხებისა და ლიტერატურის“ კათედრაზე. შემდგომ სწავლობდა „აზიის ხალხების“ ინსტიტუტში.
1966 წელს, საკანდიდატოს დისერტაციის დაცვის შემდეგ აიდა იმანგულიევამ დაიწყო მუშაობა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში: უმცროს მეცნიერ მუშაკად (1966), უფროს მეცნიერ მუშაკად (1973), არაბული ფილოლოგიის განყოფილების გამგედ (1976), დირექტორის მოადგილედ მეცნიერულ დარგში (1988). 1991 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის დირექტორად.
1989 წელს, წარმატებით დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თბილისში, გახდა პირველი ქალი - დოქტორი აღმოსავლეტმცოდნეობის დარგში. მალევე მიენიჭა პროფესორის წოდება ამ დარგში.
სამეცნიერო მოღვაწეობა
არის სამი მონოგრაფიის ავტორი („მიხეილ ნუაიმე და კალმის ასოციაცია“, მ., 1975; „ ჯებრან ჯალილ ჯებრანი“, ბაქო, 1975 ; „ ახალი არაბული ლიტერატურის კორიფეები“, ბაქო, 1991 ), აღმოსავლეთის ლიტერატურაზე 70-ზე მეტი სტატიისა და მეცნიერული სტატიების რედაქტორი. აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიასთან არსებული არმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის „აფრიკისა და აზიის ქვეყნების ლიტერატურის“ დაცვის კავშირის წევრი, თავმჯდომარის მოადგილე.
წარმოადგენდა აზერბაიჯანს აღმოსავლეთმცოდნეობაში ახლო და შორეულ საზღვარგარეთში (მოსკოვი, კიევი, პოლტავა, სანქტ-პეტერბურგი, გალე და ა.შ.).
იყო მწერალთა კავშირისა და აღმოსავლეთის კვლევის საკავშირო საკოორდინატორო საზოგადოების საბჭოს წევრი.
მრავალი წლების განმავლობაში ეწოდა პედაგოგიურ საქმიანობას, ასუ.-ში კითხულობდა ლექციებს არაბულ ფილოლოგიაზე.
ცნობილი მეცნიერ-არაბისტის აიდა იმანგულიევას სახელის უკვდავსაყოფად ბაქოს უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის ერთ-ერთ სტუდენტს მიენიჭა მისი სახელობის პრემია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 19 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:აზერბაიჯანელი აღმოსავლეთმცოდნეები
ვოლო-ნტემი
ვოლო-ნტემი (Woleu-Ntem) — პროვინცია გაბონის ჩრდილოეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ოემი.
გეოგრაფია
პროვინციის ფართობი შეადგენს 38 465 კმ²-ს.
სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ოგოუე-ივინდოს პროვინციას, სამხრეთიდან შუა ოგოუეს პროვინციას, სამხრეთ-დასავლეთიდან ესტუარის პროვინციას, ჩრდილოეთიდან კამერუნს, დასავლეთიდან ეკვატორულ გვინეას, აღმოსავლეთიდან კონგოს რესპუბლიკას.
ისტორია
XIX საუკუნის ბოლოდან და 1912 წლამდე ვოლო-ნტემის პროვინციის ტერიტორია ეკუთვნოდა საფრანგეთს. 1911 წელს, აგადირის კრიზისის შემდეგ, «მაროკო-კამერუნის» შეთანხმების საფუძველზე, ვოლო-ნტემის პროვინცია გადაეცა გერმანიას და შევიდა გერმანიის კამერუნის კოლონიის შემადგენლობაში. პირველი მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ პროვინცია კვლავ შევიდა საფრანგეთის ეკვატორული აფრიკის შემადგენლობაში.
მოსახლეობა
2013 წლის აღწერის მონაცემებით პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 154 986 ადამიანს.
პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა წლების მიხედვით:
დეპარტამენტები
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით პროვინცია დაყოფილია 5 დეპარტამენტად: right|thumb|250px|ვოლო-ნტემის პროვინციის დეპარტამენტები
სქოლიო
კატეგორია:გაბონის პროვინციები
ნიკო ლომოურის ქუჩა
ნიკო ლომოურის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი), მდებარეობს ქედის შესახვევიდან კონსტანტინე ცუცქირიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც პოკროვსკის ქუჩა (სახელწოდება დაკავშირებულია აქ მდებარე „ოფიცერთა პოკროვსკის ყაზარმასთან“). 1923 წელს ნიკო ლომოურის სახელი ეწოდა. აქვს ერთი შესახვევი და ერთი ჩიხი.
ლიტერატურა
ლომოური
მიწისქვეშა სტამბა (ტიფლისი)
მიწისქვეშა სტამბა — სერიალის ტიფლისი მესამე ეპიზოდი, რომელიც ეთერში გავიდა 2014 წლის 6 დეკემბერს.
სიუჟეტი
“ტიფლისის” ავტორები ცდილობენ დაანგრიონ საზოგადოების სტერეოტიპული დამოკიდებულება ძველი ქალაქის ცხოვრების მიმართ. აქ არ არიან ყარაჩოღელები, კინტოები, ბაზრის მოვაჭრეები და ხელოსნები, თავისი ჟივილ-ხივილითა და ხმამაღალი შეძახილებით, როგორც მიხეილ ჭიაურელის ცნობილ ფილმში “რაც გინახავს ვეღარ ნახავ”. ეს ევროპული ყაიდის ძველი ქალაქია, სადაც იტალიური ოპერა, თეატრი, სალონური ტიპის წვეულებები, საროსკიპოები მოსახლეობის ძირითად გასართობ, თავშეყრის ადგილად ქცეულა. სწორედ აქ ხდება დანაშაულების მთელი კასკადი და ეს უფრო მეტად იპყრობს ყურადღებას. დეტექტიური სიუჟეტური ხაზის გვერდით უფრო მკვეთრად იკვეთება ამ გარემოში ადამიანის პიროვნული არჩევანის საკითხი. აქამდე თითქოს და მიღებული ადამიანებით ვაჭრობისადმი გაჩენილი ნეგატიური დამოკიდებულება, ღია პროტესტი, მისგან გათავისუფლების სურვილი უკვე მეტყველებს ახალი საზოგადეობის ტიპის ჩამოყალიბების მცდელობაზე. ორბელიანები ცდილობენ პრესის გააქტიურებით შეცვალონ გარემო, გაავრცელონ პროგრესული იდეები. სერიალში წინა პლანზე გამოდის რიგი პრობლემები. მაგალითად ოჯახური ძალადობის და ქალთა ემანსიპაციის თემა, ეს უკანასკნელი თითქოსდა უჩვეულოდ პროგრესულად ჟღერს XIX საუკუნის თავადაზნაურთა შეკრებაზე, შეიძლება ითქვას უფრო თანამედროვე შეფერილობით გაიჟღერებს, რაც ძველი და ახალი დამოკიდებულებების შედარების საშუალებას იძლევა. ამ საკითხის ამგვარად აქცენტირება საშუალებას გვაძლევს უფრო ახლობელი გახდეს XIX საუკუნის ტიფლისი თანამედროვე მაყურებლისთვის. დანაშაულის კვლევის პროცესში ფილმის ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟები გამომძიებლები კიტა და სისო თვითონვე ხედავენ პოლიციის უუნარობასა და პრობლემებზე თვალის დახუჭვის ტენდენციას. ,,ქრთამი ჯოჯოხეთს ანათებს” და პოლიციაც თავისუფლად უშვებს მკვლელებს ქალაქში. სწორედ ეს მომენტი აიძულებს მათ თანაუგრძნონ ყაჩაღებს. თავისუფლება მისცენ ქმედებაში. “ტიფლისის” ვიზუალური ესთეტტიფლისი: მე–3 სერიაიკა არ იკეტება დღეს ქართული სერიალებისთვის დამახასიათებელ ესტეტიკაში, არ შემოიფარგლება მხოლოდ პავილიონებში მოქმედების განვითარებით, არამედ აქტიურად იყენებს ბუნებრივ ნატურას რითაც ის უფრო მეტად ჩამოჰგავს კინოს. ჩაბნელებული ინტერიერები იდუმალის შეგრძნებას ამწვავებს და ახალი ისტორიის ნახვის სურვილს უღვიძებს მაყურებელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტელესერიალ ტიფლისის ეპიზოდები
ქალები თურქეთის პოლიტიკაში
თურქი ქალები აქტიურად მონაწილეობენ ეროვნულ პოლიტიკაში, ხოლო ქალთა რიცხვი თურქეთის პარლამენტში ბოლო არჩევნების მონაცემებით, სტაბილურად იზრდება.
ადრეული ისტორია
thumb|150px|[[ჰატი ჩირფანი – ერთ-ერთი პირველი ქალი თურქეთის პარლამენტში.]] თურქეთის რესპუბლიკა ოსმალეთის იმპერიის ფერფლზე, 1923 წლის 29 ოქტომბერს დაარსდა. მიუხედავად იმისა, რომ ვალიდე სულთანების პოლიტიკური ძალა გარკვეულწილად ოსმალეთის სულთნებზე მნიშვნელოვანი იყო, განსაკუთრებით ქალთა სულთანატის პერიოდში, ქალებს შანსი არ ჰქონდათ, რომ ემუშავათ ოსმალეთის ნებისმიერ ოფიციალურ პოლიტიკურ ინსტიტუტში.
რესპუბლიკის პირველ დღეებში, ერთ-ერთი გამოჩენილი ქალი პოლიტიკური აქტივისტი ნეზიჰე მუჰიდინი იყო, რომელიც დააარსა თურქეთში პირველი ქალთა პარტია, 1923 წლის ივნისში. თუმცა, ეს არ იყო აღიარებული, რადგან რესპუბლიკა ოფიციალურად არ იყო გამოცხადებული. მუსტაფა ქემალ ათათურქმა, რესპუბლიკის დამფუძნებელმა, ქვეყნის მოდერნიზაციისთვის მთელი რიგი რეფორმები გაატარა, მათ შორის ქალთა სამოქალაქო და პოლიტიკური თანასწორობის საკითხებშიც. 1926 წლის 17 თებერვალს, თურქეთმა ახალი სამოქალაქო კოდექსი მიიღო, რომლის მიხედვით, ქალების და მამაკაცების უფლებები თანაბარი გამოცხადდა, გარდა საარჩევნო უფლების საფუძველსა. მოკლე, მაგრამ ინტენსიური ბრძოლის შემდეგ, თურქმა ქალებმა მიაღწიეს არჩევნებში ხმის უფლებას. 1930 წლის 3 აპრილის №1580 კანონის მიხედვით, ისინი ადგილობრივ არჩევნებში მონაწილებაც მიიღეს. ოთხი წლის შემდეგ, 1934 წლის 5 დეკემბრის საკანონმდებლო ცვლილებების მეშვეობით, ქალებმა მოიპოვეს არჩევნებში მონაწილეობის სრული და საყოველთაო უფლება, რაც უფრო ადრე მოხდა, ვიდრე სხვა ქვეყნებში.
ადგილობრივ ხელისუფლებაში
პირველი ქალი-მუჰთარი (სოფლის გამგე) თურქეთში გიულქიზ იურბიული იყო, რომელიც 1933 წელს, სოფელ დემირჯიდერეს (ახლა ქარფუზლუ) მუჰთარი გახდა, აიდინის პროვინციის ჩინეს რაიონში. ამ არჩევნებზე, იგი შვიდ მამაკაც კანდიდატს აჯობა. პირველი ქალი მერი კი, მიუფიდე ილჰანი გახდა, რომელიც 1950 წელს ქალაქ მერსინის მერად აირჩიეს.
პროგრესული ქურთული მოძრაობა „აპოისტი“, რომელსაც საფუძველი უკანონოდ ცნობილი ქურთისტანის მშრომელთა პარტიამ (ქმპ) ჩაუყარა და ზეგავლენას ახდენს ზოგიერთ ეთნიკურად ქურთულ პარტიას, როგორიცაა მშვიდობისა და დემოკრატიის პარტია (BDP) და ხალხების დემოკრატიული პარტიას (HDP), ხელსუწყობს ქალთა წარმომადგენლებას შემდგომ განვითარებაში. 2016 წლის დეკემბრისთვის, ნიუ-იორკ ტაიმზმა აღმოსავლეთ თურქეთში სიტუაცია დაასათაურა, როგორც „თურქეთის წარმოებული ოპერაცია ემუქრება ქურთების მიერ აშენებული გენდერული თანასწორობის ჩამოშლას“. ვაჰაფ ჯოშკუნი, დიარბაქირის უნივერსიტეტის სამართლის პროფესორი და ქმპ-ს კრიტიკოსი, აღიარებს, რომ ქურთთა „აპოისტის“ მოძრაობას გავლენა ჰქონდა მთელს თურქეთზე, ქალთა წინსვლის მხრივ: „მოძრაობამ ასევე დიდი გავლენა მოახდინა დასავლეთ თურქეთში სხვა პოლიტიკურ პარტიებზე, მეტი ქალი კანდიდატის წარდგენის მხრივ. ასევე გაიზარდა ქალთა როლი სოციალურ ცხოვრებაში, ისევე, როგორც ქალების გავლენა პოლიტიკურ ცხოვრებაში“. აღსანიშნავია, რომ ქალი კანდიდატების რაოდენობა იზრდება მმართველი ისლამისტურ პარტია სგპ-შიც.
პარლამენტში
1935 წლის 8 თებერვალს ჩატარებულ საპარლამენტო არჩევნებზე, თურქეთის პარლამენტში 17 ქალი დეპუტატი შევიდა. ესენია: მებრიურე გიონენჩი, საბიჰა გოიქჩიულ ერბაი, შექიბე ინსელი, ჰიურიე იონიზ ბაჰა, ფატმა მემიქი, ნაქიე ელგიუნი, ფაქიჰე იოიმენი, ჰატი ჩირფანი, ფერუჰ გიუფგიუფი, ბაჰირე ბედიშ მოროვა, მიჰრი ფექთაში, მელიჰა ულაში, ფატმა ესმა ნაიმანი, დაბიჰა გიორქეი, სენიჰა ჰიზალი, ბენალ ნევზათ არიმანი და თიურქიან იორს ბაშთუღი. 1936 წლის შუალედური არჩევნების შედეგად, ჰათიჯე იოზგიუნერი ასევე შევიდა პარლამენტში, რითაც ქალთა რიცხვი პარლამენტში 18-მდე გაიზარდა.
1935-1991 წლების არჩევნები
თუმცა, 1935 წლის არჩევნების შემდეგ, ქალთა რიცხვმა პარლამენტში დაიწყო კლება. ქალი წევრების მინიმალური რაოდენობა 1956 წელს დაფიქსირდა — 2 ქალი, თუმცა ეს ციფრი არ გააუმჯობესებულა 1991 წლამდე.
1995-2015 წლების არჩევნები
1995 წლიდან, ქალთა რაოდენობა პარლამენტში გაიზარდა. აღსანიშნავია, რომ 1935 წელს ქალების პროცენტული მაჩვენებელი, 1999 წლამდე არ გაზრდილა.
სენატის წევრები
თურქეთის პარლამენტს 1961-1980 წლებში გააჩნდა ზედა პალატა — რესპუბლიკის სენატი. სენატში შემდეგი ქალები იქნენ არჩეულნი:
პარტიის ლიდერები
thumb|150px|თანსუ ჩილერი, თურქეთის პირველი ქალი [[თურქეთის პრემიერ-მინისტრი|პრემიერ-მინისტრი]] thumb|150px|ემინე იულქერ თარჰანი, ანატოლიის პარტიის თავმჯდომარე პირველი ქალი, რომელიც თურქული პარტიის ლიდერი გახდა, ბეჰიჯე ბორანი (1910-1987) იყო. თურქეთის მუშათა პარტიის წევრმა, 1970 წელს აირჩიეს პარტიის თავმჯდომარედ და იკავებდა ამ პოსტს 1980 წლის 11 სექტემბრამდე, სანამ სამხედრო გადატრიალების შედეგად ყველა პოლიტიკური პარტია არ დაიხურა. სხვა ქალი პარტიის ლიდერებია:
პარლამენტის ვიცე-სპიკერები
დღემდე თურქეთის პარლამენტის ქალი-თავმჯდომარე არ ჰყოლია. პარლამენტის პირველი ქალი ვიცე-სპიკერი, 1972 წელს ნერმინ ნეფტჩი გახდა, ეროვნული ნდობის პარტიიდან. 2007-2015 წლებში პარლამენტს ორი ქალი ვიცე-სპიკერი ჰყავდა: მერალ აქშენერი (ნაციონალისტური მოძრაობა) და გიულდალ მუმჯუ (სახალხო რესპუბლიკური პარტია). 2011 წელს, აიშე ნურ ბაჰჩექაფილი სამართლიანობისა და განვითარების პარტიიდან (სგპ), ასევე აირჩიეს, როგორც პარლამენტის ერთ-ერთი ვიცე-სპიკერი.
საპარლამენტო ფრაქციების ვიცე-თავმჯდომარეები
თურქეთის კონსტიტუციის თანახმად, თითოეული პარტია, რომელსაც 20-ზე მეტი წარმომადგენილი ჰყავს პარლამენტში, აყალიბებს საპარლამენტო ფრაქციას და თითოეულ ფრაქციაში წარმოდგენილია 1-3 ფრაქციის ვიცე-თავმჯდომარე (grup başkan vekili), რომლებიც უფლებამოსილნი არიან წარმოადგინონ პარტია საპარლამენტო განხილვების დროს, ასევე პარლამენტის ადმინისტრაციასა და სხვა პარტიის ფრაქციასთან კომუნიკაციის დროს. პირველი ქალი ფრაქციის ვიცე-თავმჯდომარე თურქეთის პარლამენტში, 1996-1999 წლებში ოია არასლი იყო, სახალხო რესპუბლიკური პარტიიდან. ამჟამად ორი საპარლამენტო ფრაქციის ვიცე-თავმჯდომარე ქალია: ემინე იულქერ თარჰანი და ფერვინ ბულდანი.
პრემიერ-მინისტრი
თანსუ ჩილერი — 1983 წლიდან ეკონომიკის პროფესორი, პოლიტიკაში 1990 წლის ნოემბერში ჩაერთო, როდესაც გაწევრიანდა კონსერვატიულ „ჭეშმარიტი გზის პარტიას“. 1993 წლის 13 ივნისს, იგი პარტიის ლიდერად აირჩიეს და იმავე წლის 25 ივნისს, ჩილერი კოალიციურ მთავრობაში ქვეყნის პრემიერ-მინისტრად დაინიშნა, რა დროსაც ის თურქეთის პირველი და დღემდე ერთადერთი ქალი პრემიერ-მინისტრი გახდა. პრემიერის თანამდებობა, 1996 წლის 6 მარტამდე დაიკავა.
მინისტრები
პირველი ქალი მინისტრი თურქეთის მთავრობაში, 1971 წელს თიურქიან აქიოლი იყო. ის ნიჰათ ერიმის ტექნოკრატიულ მთავრობაში ჯანდაცვის მინისტრის თანამდებობას იკავებდა. 1983 წელს, ის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი იყო, რომელიც 1980-იან წლებში ქვეყნის ერთ-ერთი მთავარი პოლიტიკური პარტია გახდა.
ქალი მინისტრების ჩამონათვალი:
პარტიების შემოკლებული სახელები:
სქოლიო
კატეგორია:თურქი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:თურქეთის პოლიტიკა
ალკილირება
ალკილირება — ალკილური ჩამნაცვლებლის შეყვანა ორგანული კავშირის მოლეკულაში. ტიპურ მაალკილირებელ აგენტებს წარმოადგენენ ალკილჰალოგენიდები, ალკენები, ეპოქსიკავშირები, სპირტები, იშვიათად ალდეჰიდები, კეტონები, ეთერები, სულფიდები, დიაზოალკინები. ალკილირებისას კატალიზატორის როლს ასრულებენ მინერალური მჟავები, ლუისის მჟავები, აგრეთვე ცეოლიტები.
ალკილირება ფართოდ გამოიყენება ქიმიურ და ნავთობქიმიურ მრეწველობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალკილები კატეგორია:ორგანული სინთეზი
ბარაუნა (პარაიბა)
ბარაუნა (Baraúna) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 626 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალ-პარაიბანუს შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
სალაცგრივის მხარე
სალაცგრივის მხარე (Salacgrīvas novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში, ვიძემეს რეგიონში. მხარე მოიცავს 3 თემს და ორ ქალაქს — აინაჟსა და სალაცგრივას. ადმინისტრაციული ცენტრი არის ქალაქი სალაცგრივა.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას ლიმბაჟის რაიონის ტერიტორიაზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 9 408 კაცს. მხარის ფართობია 637,6 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
გიორგი ხარაიშვილი (მორაგბე)
გიორგი ხარაიშვილი (დ. 7 დეკემბერი 1999) — ქართველი მორაგბე. თამაშობს სარაგბო კლუბ არმაზისს შემადგენლობაში ბურჯის პოზიციაზე. 2018 წლიდან არის საქართველოს 20 წლამდელთა ეროვნული ნაკრების წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მორაგბეები
ალექსანდრე გოლოვინი (ფეხბურთელი)
ალექსანდრე სერგეის ძე გოლოვინი (Александр Сергеевич Головин; დ. 30 მაისი, 1996, კალტანი, კემეროვოს ოლქი, რუსეთი) — რუსი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „მონაკოსა“ და რუსეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ფეხბურთელი.
ახალგაზრდული კარიერა დაიწყო 2001 წელს. 2012 წელს მისით დაინტერესდა მოსკოვის „ცსკა“. მისი კარიერული დებიუტი შედგა 2014 წლის 24 სექტემბერს რუსეთის თასზე, „ხიმიკ ძერჟინსკის“ წინააღმდეგ. 2016 წლის 2 დეკემბერს მან „ცსკა“-სთან გააფორმა კონტრაქტი 2020–21 წლების სეზონამდე. 2018 წელს იგი გახდა ფრანგული „მონაკოს“ ფეხბურთელი.
ტიტულები
ცსკა მოსკოვი
საერთაშორისო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:რუსი ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2017 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები
დამატება (ვიდეო თამაშები)
დამატება, დანამატი, გაფართოების კომპლექტი, გაფართოების პაკეტი (ედონი) (expansion pack, add-on) — სხვადასხვა სათამაშო მასალების დამატება არსებულ როლურ ვიდეო თამაშებში, სამაგიდო თამაშებსა და მთლიანად ვიდეო თამაშებში, რომელიც მოიცავს ახალ დონეებს, იარაღებს, პერსონჟებს, სიუჟეტებს და ა.შ. როგორც წესი, ორიგნალური თამაშის შემქმნელები იღებენ მონაწილეობას დამატების შექმნაში, თუმცა არის შემთხვევები, როდესაც შემქმნელები კონტრაქტს აფორმებენ მესამე მხარის დეველოპერებთან დამატებების შესაქმნელად. სამაგიდო თამაშებისა და სამაგიდო RPG-სთვის გაფართოების პაკეტებს, სავარაუდოდ, ჯერ კიდევ 1970-იან წლებში აწარმოებდნენ. 1980-იან წლებში დაიწყეს ვიდეო თამაშებისთვის გამოშვება. ადრეული მაგალითებია Dragon Slayer-ის სერია,  Xanadu Scenario II და Sorcerian.
მახასიათებლები
როგორც წესი, დამატების ფასი ორიგინალ თამაშთან შედარებით დაბალია. თუმცა ედონების უმეტესობა დასაყენებლად მოითხოვს ორიგინალურ თამაშს. თამაშებს, რომლებსაც გაჩნიათ რამდენიმე დამატება იყიდება ორგინალურსა და ადრე გამოსულ დამატებებთან ერთად, მაგალითისთვის  The Sims Deluxe Edition.(The Sims  ორ დამატებასთან The Sims: Livin' Large და The Sims: Hot Date ერთად). ამგვარი კოლექციები უფრო მეტად შეღავათიანი არის მოთამაშებიისთვის.
როდესაც თამაში ამოწურავს ყველა რესურს, გამომცემი ხშირად უშვებს "სრულ" ან "ოქროს" კოლექციას, რომელიც შეიცავს ორიგინალურ თამაშსა და ყველა არსებულ დანამატს.
დამოუკიდებელი დამატებები
დამოუკიდებელი, ავტონომიური დამატება (Stand-alone) არის ისეთი დამატება, რომელსაც დასაყენებლად არ ესაჭიროება ორიგინალური თამაში. ამის მაგალითებია: Half-Life: Blue Shift და Sonic & Knuckles ზოგიერთ შემთხვევაში, დამოუკიდებელი, ან ავტონომიური დამატებბები, როგორებიც არის Heroes of Might and Magic III: The Shadow of Death და Dungeon Siege: Legends of Aranna შეიცავენ ორიგინალურ თამაშს.
კონსოლის თამაშების დამატებები
ედონები ძირითადად გამოდის პერსონალური კომპიუტერებისთვის, თუმცა მას შემდეგ რაც კონსოლებს გაუჩნდა ინტერნეტთან მიერთების ფუნქცია გაიზარდა დამატებების რაოდენობა კონსოლებისთვისაც. (მცნება ედონი არ უნდა აგვერიოს მცნება DLC-ში) მულტიპლატფორმული თამაშების ზრდას წინ უძღვოდა მეტი გაფართოების კომპლექტის გამოშვება კონსოლებზე, განსაკუთრებით დამოუკიდებელი (ავტონუმიური) დამატებების გამოსვლა.
სქოლიო
კატეგორია:ვიდეო თამაშების დამატებები კატეგორია:ვიდეო თამაშების განვითარება კატეგორია:ვიდეო თამაშების დისტრიბუცია კატეგორია:ვიდეო თამაშის ტერმინოლოგია
შაჰ ისმაილის ორდენი
შაჰ ისმაილის ორდენი („Şah İsmayıl“ ordeni) — აზერბაიჯანის უმაღლესი სამხედრო ორდენი. დაწესებულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის მიერ 1993 წლის 6 დეკემბერს. ორდენით ჯილდოვდებიან აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების უფროსი ოფიცრები, შეიარაღებული ძალებისა და შენაერთების მეთაურები.
ორდენით დაჯილდოება
ორდენით „შაჰ ისმაილით“ აჯილდოვებენ:
თელავის წმინდა ბარბარეს ეკლესია
თელავის წმინდა ბარბარეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ქალაქ თელავის განაპირას, ზუზუმბოსაკენ მიმავალ გზაზე. დანგრეულია. შემორჩენილია მხოლოდ ნახევარწრიული აფსიდი. ამჟამად ნაეკლესიარზე მცირე ზომის ეკლესიაა აშენებული.