cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აფხაზეთის რესპუბლიკა
ისტორია
29 სექტემბერს აფხაზეთში ჩატარდა აფხაზეთის ასსრ-ს უმაღლესი საბჭოს არჩევნები, რომლის დროსაც აფხაზურ მხარე წარდგა უფრო მეტი მანდატით (აფხ. 28, ქართ. — 26, სხვა — 11). აღნიშულს სამართლებრივი ბიძგი მისცა აფხაზეთის ასსრ-ის 1991 წლის 9 ივლისის კანონმა „აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატთა არჩევნების შესახებ“ (1991 წლის 27 აგვისტოს ცვლილებებით). აღნიშნული კანონი აფხაზი ეროვნების წარმომადგენლებს, რომლებიც ავტონომიური მოსახლეობის მხოლოდ 18% შეადგენდა, სხვა ერებთან შედარებით საპარლამენტო უმრავლესობის გარანტიას აძლევდა — 28 ადგილს, ქართველობს — 26 ადგილს, ხოლო დანარჩენ ეროვნულ უმცირესობას — 11 ადგილს. საარჩევნო კანონის მითითებული ნორმა ეწინააღმდეგებოდა „ადამიანის უფლებების საყოველთაო დეკლარაციის“ მე-2, მე-7 და 21-ე მუხლების „სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებების“ საერთაშორისო პაქტის მე-2, 25-ე და 26-ე მუხლების და სხვა საერთაშორისო-სამართლებრივი დოკუმენტებით გათვალისწინებულ მოთხოვნებს, რომლებიც განსაზღვრავენ კანონის წინაშე ყველა ადამიანის თანასწორობას. პრეზიდიუმი, რომლის წევრთა უმრავლესობას შეადგენდნენ აფხაზები, ავტონომიური რესპუბლიკის კონსტიტუციის 103-ე მუხლის დარღვევით ახორციელებდა ფაქტობრივად საკანონმდებლო საქმიანობას, რის უფლებაც მას არ ჰქონდა. მაგალითად 1991-1992 წლებში მიღებულ იქნა ნორმატიული აქტები, რომლითაც საქართელოს რესპუბლიკის მთელი რიგის კანონები აფხაზეთის ტერიტორიაზე გამოცხადებულ იქნა იურიდიული ძალის არმქონედ. ასეთივე ანტიკონსტიტუციური წესით შეიქმნა აფხაზეთის ე. წ. საბაჟო სამსახური, პროკურატურა და შინაგან საქმეთა სამინისტრო და სხვა უწყება, რომლეიც აფხაზეთის იურისდიქციას დაექვემდებარა. რაც მთავარია უგულვებელყოფილი იყო ელემენტარული კონსტიტუციური პრინციპი, რომლის შესაბამისად ამგვარი გადაწყვეტილების მისაღებად დეპუტატების ხმების 2/3 სჭირდებოდა. 1994 წლის 10 მარტს საქართველოს პარლამენტმა დაითხოვა 1991 წლის მოწვევის აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭო, ხოლო 1995 წლის 24 თებერვალს „სახელმწიფო ხელისუფლების შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის კანონის მე-7 მუხლის მე-3 აბზაცის შესაბამისად, საქართველოს პარლამენტმა დაადგინა: აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლეს წარმომადგენლობით და საკანონმდებლო ორგანოდ – უმაღლეს საბჭოდ – ცნობილი იქნეს 1991 წელს აფხაზეთის ასსრ უმაღლეს საბჭოში არჩეული ის დეპუტატები, რომლებიც რეალურად გამოხატავენ აფხაზეთის მოსახლეობის უდიდესი ნაწილის ინტერესებს და არ მონაწილეობდნენ გუდაუთის სეპარატისტულ დაჯგუფებასთან ერთად ანტიკონსტიტუციურ საქმიანობაში.
1992 წლის 2 იანვარს სამხედრო საბჭომ არაკონსტიტუციური გზით დაამხო საქართველოს მთავრობა, გააუქმა 1990 წელს მიღებული კონსტიტუცია და 10 მარტს ძალაუფლება საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს გადააბარა.
===გარდამავალი პერიოდი (23 ივლისი, 1992 — 12 ოქტომბერი, 1999)=== 1992 წლის 23 ივლისს საქართველოს რესპუბლიკის გაეროში მიღებამდე (1992 წლის 31 ივლისი) ერთი კვირით ადრე, აფხაზეთის უზენაესი საბჭოს აფხაზურმა ფრაქციამ, ყოველგვარი პროცესუალური ნორმებისა და რეგლამენტის აშკარა დარღვევით მიიღო დადგენილება აფხაზეთის ტერიტორიაზე 1978 წლის კონსტიტუციის გაუქმებისა და 1925 წლის კონსტიტუციის აღდგენის შესახებ.1954 დადგენილება მიღებულ იქნა 1991 წლის კანონმდებლობის გვერდის ავლითა და იგნორირებით. 1978 წლის კონსტიტუციის მოქმედების უკანონოდ, ცალმხრივი წესით შეჩერება, წმინდა იურიდიული თვალსაზრისით, ნიშნავდა ამ კონსტიტუციით გათვალისწინებული ავტონომიური სტატუსის იმავე წესით გაუქმებას და აფხაზეთის უმაღლესი საბჭოს თვითლიკვიდაციას. 1925 წლის კონსტიტუციის აღდგენა ფაქტობრივად საქართველოსაგან აფხაზეთის გამოყოფის დეკლარირებას წარმოადგენდა, თუმცა ისიც ცნობილია, რომ ეს კონსტიტუცია თავიდანვე მკვდრადშობილი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ დადგენილების მიღების პარალელურად უზენაესი საბჭოს აფხაზურმა ნაწილმა შექმნა სამუშაო ჯგუფი ერთიანი ორსუბიექტიანი ქართულ-აფხაზური ფედერაციული სახელმწიფოს პროექტის შესამუშავებლად.
25 ივლისს არაკონსტიტუციურმა დროებითმა ორგანომ — საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭომ სპეციალური დადგენილებით აფხაზეთის ეზენაესი საბჭოს 20 გადაწყვეტილება უკანონოდ გამოაცხადა.
28-30 ივლისს აფხაზეთის პარლამენტის ქართულმა ფრაქციამ „დემოკრატიული აფხაზეთი“ გამართა კონტრსესია, გააუქმა 23 ივლისის უკანონო აქტი და მიიღო გადაწყვეტილება აფხაზეთისათვის სახელწოდება „აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის“ მინიჭების შესახებ.
12 აგვისტოს თვითგამოცხადებულმა აფხაზეთის რესპუბლიკამ საქართველოს რესპუბლიკის სახელზე გააკეთა მიმართვა, რომელიც ეფუძნებოდა ლეგიტიმაციის არმქონე სამხედრო საბჭოს მიერ აღადგინილ 1921 წლის კონსტიტუციას, სადაც აფხაზეთის ავტონომია ნახსენები არ იყო და დასძენდა, რომ აფხაზეთი იძულებულია გამოვიდეს 1990 წლის 25 აგვისტოს აფხაზეთის სსრ-ს აღდგენის აქტიდან და აღადგინოს აფხაზეთის სსრ-ის 1925 წლის კონსტიტუცია.
წლის პირველი ნახევარი - უსაფრთხოების თვალსაზრისით შეიქმნა მეტად სავალალო სიტუაცია აფხაზეთში არსებული სატრანსპორტო-საკომუნიკაციო სისტემებთან დაკავშირებით.
1993 წლის 9 ივლისს გაეროს უშიშროების საბჭოს 849 რეზოლუციით სოხუმის გარშემო განვითარებული ბოლოდროინდელი მოვლენების შემდეგ, საბჭომ გენერალურ მდივანს ბუტროს ბუტროს-გალის სთხოვა, გაეგზავნა თავისი სპეციალური წარმომადგენელი რეგიონში, რომ გაფორმებულიყო აფხაზეთსა და საქართველოს შორის ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმება, ამავე მიზნით გაიგზავნა 50 სამხედრო დამკვირვებელი.
ეუთო-ს შეხვედრებზე მონაწილე სახელმწიფოებმა არაერთხელ გამოთქვეს თავისი ღრმა შეშფოთება „ეთნიკური წმენდის“, მოსახლეობის, განსაკუთრებით ქართველთა, თავიანთი საცხოვრებელი ადგილებიდან მასობრივი განდევნისა და უდანაშაულო მოქალაქეთა დიდი რაოდენობით დაღუპვის გამო (ეუთო-ს 1994 წლის 6 დეკემბრის ბუდაპეშტის შეხვედრის რეზოლუცია 1996 წლის 3 დეკემბრის ლისაბონის შეხვედრის დეკლარაცია 1999 წლის 17-18 ნოემბრის სტამბოლის შეხვედრის დეკლარაცია).
კონფლიქტის შედეგად დაიღუპა 10 ათასზე მეტი მშვიდობიანი ქართველი და ასეულობით უგზო-უკვლოდ დაიკარგა დაიჭრა და დასახიჩრდა 10 ათასამდე კაცი გაძევებულ იქნა 300 ათასზე მეტი ადამიანი. აქედან, 50-60 ათასი სხვადასხვა ეროვნების წარმომადგენელი.
დაიწვა, გაიძარცვა და განადგურდა 25 ათასზე მეტი საცხოვრებელი სახლი, მრავალი სკოლა, ბაგა-ბაღი, კულტურის ცენტრი, ეკლესია, ხუროთმოძღვრებისა და ისტორიული ძეგლი, საავადმყოფო, საწარმო და ა. შ.
რუსეთის მიერ აფხაზეთის ანექსიამ და იქ განხორციელებულმა ეთნიკურმა წმენდამ კარდინალურად შეცვალა ამ კუთხის დემოგრაფიული სურათი. დღეს სეპარატისტული რეჟიმი არსებობს მხოლოდ რუსეთის ფედერაციის სამხედრო-პოლიტიკური და ეკონომიკური მხარდაჭერის ხარჯზე და პრობლემის მოუგვარებლობაზე სრული პასუხისმგებლობა ეკისრება სწორედ ამ ქვეყანას, რომელსაც არ სურს და არც შეუძლია შუამავალის ფუნქციების შესრულება.
ამდენად, საქართველოს ხელისუფლება კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარების პროცესში ერთ-ერთ გადამწყვეტ ფაქტორად მიიჩნევს საერთაშორისო ორგანიზაციებისა და მეგობარი ქვეყნების როლის მნიშვნელოვან გაზრდას, სამშვიდობო ოპერაციის ფორმატის შეცვლას და აფხაზურ მხარესთან პირდაპირი მოლაპარაკებების წარმოებას.
1994 წლის 26 ნოემბერს „აფხაზეთის რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს“ მე-12 სხდომაზე, ვლადისლავ არძინბას მეთაურობით გამოცხადდა „აფხაზეთის რესპუბლიკის“ კონსტიტუცია, რითაც ჩანაცვლდა მანამდე პირობითად მიღებული აფხაზეთის სსრ-ის 1925 წლის კონსტიტუცია. იმავე სხდომაზე ახლადშექმნილი რესპუბლიკის პარლამენტმა პირველ პრეზიდენტად ვლადისლავ არძინბა (98.5 %) აირჩია. იმისდა მიუხედავად რომ სეპარატისტული აფხაზეთის უმაღლესმა საბჭომ გამოაცხადა დამოუკიდებლობა, მის ამ გადაწყვეტილებას არ და ვერ ექნებოდა ლეგიტიმაცია, რადგანაც მას არ გააჩნდა კომპეტენცია მიეღო მსგავსი ტიპის გადაწყვეტილება.
1996 წლის 23 ნოემბერს აფხაზეთში ჩატარდა აფხაზეთის რესპუბლიკის საპარლამენტო არჩევნები, რომლის პარალელურად ქართულმა მხარემ საქართველოს პრეზიდენტის ედუარდ შევარდნაძის დადგენილებით აფხაზეთიდან ლტოლვილ მოსახლეობაში ჩაატარა საპროტესტო გამოკითხვა-პლებისციტი.
===საქართველოს რესპუბლიკისაგან დე ფაქტო დამოუკიდებლობის პერიოდი (12 ოქტომბერი, 1999 — დღემდე)=== 1999 წლის 12 ოქტომბერს, 1999 წლის რეფერენდუმზე დაყრნობით მიიღეს „აფხაზეთის რესპუბლიკის“ დამოუკიდებლობის აქტი. შესაბამისად სეპარატისტული აფხაზეთი იურიდიულად, აღნიშნულ დღემდე საქართველოს სუბიექტად მოიაზრებდა თავს.
2004 წლის 3 ოქტომბერს „აფხაზეთის რესპუბლიკაში“ ჩატარდა რიგით მეორე საპრეზიდენტო არჩევნები, რომლის დროსაც პრეზიდენტად არჩეულ იქნა სერგეი ბაგაფში (50.1%), ხოლო რაულ ხაჯიმბამ ხმების 35.6% მოაგროვა. რაულ ხაჯიმბა და მისი მომხრეები იყვნენ წნააღმდეგნი არჩევნების შედეგებით და რესპუბლიკაში დაიწყო სახალხო მღელვარება. მიღწეულ იქნა შეთანხმება აღჩევნების თავიდან ჩატარების თაობაზე.
2005 წლის 12 იანვარს 2004 წლის არჩევნები თავიდან ჩატარდა, სადაც პრეზიდენტად კვლავ სერგეი ბაგაფში იქნა არჩეული (91.5%).
2008 წელს აგვისტოს მოვლენების შემდეგ, მალევე „აფხაზეთის რესპუბლიკა“ აღიარა გაეროს ხუთმა წევრ-ქვეყანამ და ოთხმა არაღიარებულმა სახელმწიფო-წარმონაქმნებმა: რუსეთის ფედერაცია, ნიკარაგუა, ვენესუელა, ნაურუ და სირია.
2009 წლის 12 დეკემბერს ჩატარდა რესპუბლიკის მესამე საპრეზიდენტო არჩევნები, რომელზეც სერგეი ბაგაფშმა კვლავინდებურად გაიმარჯვა (61.1%).
2011 წლის 29 მაისს გარდაიცვალა სერგეი ბაგაფში, რის გამოც დაინიშნა ვადამდელი საპრეზიდენტო არჩევნები. იმავე წლის 26 აგვისტოს ჩატარდა რიგით მეოთხე საპრეზიდენტო არჩევნები, რომელზეც გამარჯვება წილად ხვდა ალექსანდრ ანქვაბს (54.9%).
2014 წლის ივნისში რესპუბლიკაში პოლიტიკურ კრიზისთან დაკავშირებით საპრეზიდენტო პოსტი დატოვა ალექსანდრ ანქვაბმა. იმავე წლის 24 აგვისტოს ჩატარდა რიგით მეხუთე საპრეზიდენტო არჩევნები, რომელზეც რაულ ხაჯიმბამ გაიმარჯვა (50.5%)
2019 წელს ორ ტურად (25 აგვისტოსა და 8 სექტემბერს) გაიმართა რესპუბლიკის რიგით მეექვსე საპრეზიდენტო არჩევნები, რომლის დროსაც რაულ ხაჯიმბა მეორეჯერ იქნა არჩეული რესპუბლიკის პრეზიდენტად (I ტურში 24.83% და II ტურში — 47.39%).
ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა
აფხაზეთის რესპუბლიკა დაყოფილია 7 რაიონად, ხოლო რესპუბლიკის ცენტრად სოხუმია გამოცხადებული:
განათლება
აფხაზეთის რესპუბლიკაში ფუნქციონირებს საშუალო და უმაღლესი სასწავლებლები. აფხაზური ენა სკოლებში ისწავლება მე-10 კლასის ჩათვლით.
დივინოლანდია-დი-მინასი
დივინოლანდია-დი-მინასი (Divinolândia de Minas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 748 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გუანიაინსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 024 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 52.76 კმ²-ზე. ფართობი 133 120 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბოქსიტოგორსკის რაიონი
ბოქსიტოგორსკის რაიონი (Бокситогорский район) — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბოქსიტოგორსკი, საიდანაც მომდინარეობს რაიონის სახელი. წარმოიქმნა 1952 წლის 25 ივლისს. 1963—65 წლებში შედიოდა ტიხვინის სასოფლო რაიონის შემადგენლობაში. რაიონის ფართობია 7,18 ათასი კმ², რაც ოლქის ფართობის 9,59%-ს შეადგენს.
მოსახლეობა 2010 წლის აღწერით 53 842 ადამიანს შეადგენდა.
პატრიკ ვიეირა
პატრიკ ვიეირა (Patrick Vieira; დ. 23 ივნისი, 1976, დაკარი) — ფრანგი ვეტერანი ფეხბურთელი, საფრანგეთის საფეხბურთო ნაკრების ნახევარმცველი. 2001 წელს გახდა წლის საუკეთესო ფრანგი ფეხბურთელი. იასპარეზა ევროპის სამ (2000, 2004, 2008) ჩემპიონატზე. ნაკრებთან ერთად გახდა მსოფლიოსა (1998) და ევროპის (2000) ჩემპიონი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 23 ივნისი კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:მანჩესტერ სიტის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
რიუ-მანსუ
რიუ-მანსუ (Rio Manso) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 890 მეტრზე. მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაგუარის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
კირივინა
კირივინა (Tefa Island) — დასახლებული კუნძული პაპუა-ახალ გვინეაში. შედის ტრობრიანის კუნძულების ჯგუფში. ფართობი — 290,5 კმ². ადმინისტრაციულად მიეკუთვნება პაპუას რეგიონის პროვინცია მილნ-ბეის.
ისტორია
ჰიდროგეგმების ბაზა აშენდა ლოსუიაში, სადაც არსებობს პირსი და ნავსაყუდელი.
მოსახლეობა
2000 წლის აღწერის მონაცემების თანახმად, კუნძულზე ცხოვრობდა 28 776 ადამიანი. კუნძულზე გამოიყენება ენა კილივია, აგრეთვე ცნობილი როგორც კირივინა. კუნძულის ადმინისტრაციული ცენტრია - ლოსუია.
სქოლიო
კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის კუნძულები
შექიხანოვების სახლი
შექიხანოვების სახლი (Şəkixanovların evi) — ორსართულიანი შენობა, რომელიც მდებარეობს აზერბაიჯანის ქალაქ შაქში. XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში აგებული სახლი ეკუთვნოდა შექის ხანთა ნათესავებს. ხამი აგურისგან აშენებულ შენობას გააჩნია 6 ოთახი, 4 დერეფანი და 2 აივანი. ინტერიერის დეკორატიული ელემენტთა სიმდიდრით შექიხანოვების სახლი ჰგავს სასახლის ტიპის შენობას. პირველი სართულის ოთახები განკუთვნილია ზამთრის პერიოდისთვის, სასტუმრო ოთახში დგას ბუხარი. მეორე სართულის სასტუმრო ოთახი მორთულია სიუჟეტური და ორნამენტული საკედლო ნახატებით. სასტუმრო ოთახის ცენტრალურ ნაწილში დგას მდიდრული დეკორატიული ბუხარი. კედლები მოხატულია ნიზამი განჯევის „ჰამსეს“ (გამოსახულებები პოემებიდან „ლეილი და მეჯნუნი“, „ხოსროვი და შირინი“, „შვიდი ლამაზმანი“) გმირების პორტრეტებით, ცხოველებისა და ფრინველების გამოსახულებებით, ორნამენტული კომპოზიციებით. პორტრეტები შესრულებულია მინიატურული ფერწერის სტილში. დარბაზის ჭერი (პლაფონი) მორთულია უფრო მდიდარი სურათებით, აქ გამოსახულია ფრთიანი ქალწულები (ანგელოზები). კედლების ზედა სარტყელი მორთულია სარკისებრი სტალაქტიტებით, ოდნავ ქვემოთ განლაგებულია რეფი — სადღესასწაულო ჭურჭლეულისთვის განკუთვნილი თარო. ინტერიერის მხატვრული დაგეგმარება დასრულებულია ფასადის ნაირფეროვანი ფანჯრებით — შებექე. შექიხანოვების სახლის არქიტექტურამ და მხატვრულმა მოკაზმულობამ მოახდინა გავლენა აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე შემდგომში აგებული სასახლის ტიპის სახლებსა და კარმიდამოების მშენებლობაზე. იგრძნობა შექიხანოვების სახლის მსგავსება ახლომდებარე სექის ხანთა სასახლესთან. 2012 წლის ნოემბერში აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს დაკვეთით დაიწყო ძეგლის კაპიტალური რეკონსტრუქცია, რომელიც დასრულდა 2013 წლის აგვისტოში.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:ისლამური არქიტექტურა
ტრობრიანის კუნძულები
ტრობრიანის კუნძულები (Trobriand Islands), ოფიციალურად კირივინას კუნძულები (Kiriwina Islands) — არქიპელაგი სოლომონის ზღვაში წყნარი ოკეანის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ეკუთვნის პაპუა-ახალ გვინეას. ადმინისტრაციულად მიეკუთვნება რეგიონ პაპუას პროვინცია მილნ-ბეის.
გეოგრაფია
არქიპელაგი მდებარეობს სოლომონის ზღვაში წყნარი ოკეანის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ზღვით 384 კმ-ის მანძილზე ქვეყნის დედაქალაქ პორტ-მორზბიდან, დაახლოებით 65 კმ-ში ჩრდილო-აღმოსავლეთით დ’ანტრკასტოს კუნძულებიდან და 132 კმ-ში დასავლეთით კუნძულ ვუდლარკიდან. დაახლოებით 145 კმ-ის სამხრეთით მდებარეობს კუნძულ ახალი გვინეის უკიდურესი სამხრეთი წერტილი.
გეოლოგიური თვალსაზრისით, არქიპელაგი წარმოადგენს 28 მარჯნული წარმოშობის კუნძულების ჯგუფს, რომელთა უმრავლესობა გარშემორტყმულია მარჯნის რიფით. ყველაზე დიდი კუნძულია — კირივინა (არქიპელაგის მთავარი კუნძული, სიგრძეში გაჭიმული თითქმის 40 კმ-ზე, მაგრამ ამასთან სიგანეში სულ 3,2 კმ-დან 12,8 კმ-მდე). კუნძულების ყველაზე ჩრდილოეთი კუნძულია კადაი, ყველაზე დასავლეთი — სიმლინდონი, ყველაზე სამხრეთი — კუაილუია, ყველაზე აღმოსავლეთი — კიტავა. ხმელეთის საერთო ფართობი შეადგენს 440 კმ²-ს. კირივანას კუნძულის გამოკლებით, რომლის ნაპირებზეც არის რაიონები დაშვებული კლდეებით 90 მეტრამდე, არქიპელაგში კუნძულები შედარებით დაბალი სიმაღლისაა, ბრტყელი ზედაპირით, რომლებიც ბევრ ადგილებში დაჭაობებულია. ჰიდროგრაფიული ქსელი სუსტადაა განვითარებული. მდინარეები და ტბები არ არსებობს. ბევრი კუნძულის სანაპირო დაჭაობებულია.
კუნძულებზე კლიმატი ტროპიკული და ნოტიოა. ყოველთვიურად მოდის 250 მმ-დან 380 მმ-მდე ნალექი. იშვიათად ხდება გვალვები. ადგილობრივი ეკოსისტემა განსხვავდება დიდი მრავალფეროვნებით. კუნძულები უფრო მეტად დაფარულია დაბალი ზონის წვიმიანი ტყეებით, რომელშიც ბინადრობს ძუძუმწოვრების 38 სახეობა (მათ შორის დიდი უმრავლესობაა ღამურა). ოთხი სახეობა კუნძულების ენდემია. მცენარეებს შორის სჭარბობს იამსი, ბანანი, პანდანუსი, ქოქოსის პალმა, საგოს პალმა, შაქრის ლერწამი, ბეტელი. მცენარეულობის ნაწილი შემოიტანეს არქიპელაგზე ევროპელებმა (ნესვის ხე, ტარო, ანანასი, ინდური მანგო).
ისტორია
პირველი ევროპელი, რომელიც ესტუმრა კუნძულებს იყო ფრანგი კაპიტანი ჟოზეფ ბრუნი დ’ანტრკასტო. იგი გაჩერდა კუნძულებზე გემ Esperance-თი ცურვის დროს 1793 წელს. . მან კუნძულებს სახელი დაარქვა თავისი პირველი ლეიტენანტის — დენი დე ტრობრიანის პატივსაცემად. კუნძულებზე ევროპელებმა სხვადასხვა ქვეყნებიდან ხშირად დაიწყეს სტუმრობა. 1840-იან წლებში აქ შედიოდნენ ამერიკული ვეშაპ დამჭერი გემები, ხოლო 1860-იან წლებში ხშირი სტუმრები გახდნენ ადამიანებით ვაჭრები კუინზლენდიდან, რომლებიც იტაცებდნენ კუნძულელებს. 1890-იან წლებში კუნძულებზე შედიოდნენ სავაჭრო გემები გერმანიიდან. მოცურდებოდნენ ახალი ბრიტანეთის კუნძულიდან და აქ ყიდულობდნენ იამსს, ხისგან გაკეთებულ სხვადასხვა ნაკეთობებს, ნიჟარებს და კანოეს ცხვირს. 1888 წელს მოხდა ტრობრიანის კუნძულების ფორმალური ანექსია ბრიტანეთის იმპერიის მიერ და გახდა ბრიტანეთის ახალი გვინეის (1904 წლიდან — პაპუას ტერიტორია ავსტრალიის მმართველობის ქვეშ) ნაწილი. 1890-იან წლებში კუნძულებზე ხშირად მოცურავდნენ გერმანელი კოლონისტები ახალი ბრიტანეთის კუნძულიდან, რომლებიც ყიდულობდნენ კუნძულელებისგან იამსს, ასევე სხვადასხვა მორთულობებს და საყოფაცხოვრებო ნივთებს სამუზეუმო კოლექციისათვის.
1894 წელს კუნძულებზე დაარსდა მეთოდისტური ეკლესიის ზღვისიქითა მისია. 1905 წელს კუნძულებზე მოვიდა დოქტორი რაინერ ბელამი — ავსტრალიის სახელმწიფო ადმინისტრაციის პირველი წარმომადგენელი. მან კუნძულებზე დაჰყო ათი წელი და დაეხმარა ანთროპოლოგ სელიგმანს მასიმის ხალხის ეთნოგრაფიული გამოკვლევების ორგანიზებაში. 1915—1918 წლებში კუნძულებზე ცხოვრობდა ანთროპოლოგი ბრონისლავ მალინოვსკი, რომელმაც შეადგინა ტრობრიანელების კულტურული ცხოვრების და ყოფაცხოვრების ცნობილი აღწერა. 1930 წელს კუნძულებზე დაფუძნდა კათოლიკური მისია. კუნძულებზე მეორე მსოფლიო ომის დროს ყველა ევროპელ რეზიდენტს გაუკეთეს ევაკუაცია. ავსტრალიურმა და ამერიკულმა არმიამ ააშენეს ჰოსპიტალი და ორი ასაფრენ-დასაჯდომი ზოლი კუნძულ კირივინაზე. არანაირი ბრძოლები კუნძულებზე არ გამართულა.
1975 წლიდან ტრობრიანის კუნძულები დამოუკიდებელი სახელმწიფო პაპუა-ახალი გვინეის ნაწილია.
მოსახლეობა
XX საუკუნის დასაწყისში კუნძულებზე ცხოვრობდა დაახლოებით 8 ათასი ადამიანი, მაგრამ უკვე ამავე საუკუნის ბოლოს ეს ციფრი გაიზარდა დაახლოებით 20 ათასამდე.
არქიპელაგის მკვიდრი მოსახლეობაა ტრობრიანელი ხალხის წარმომადგენლები, რომლებიც, გენეტიკის თვალსაზრისით, ახლო არიან ახალი გვინეის კუნძულის აღმოსავლეთ ნაწილში მცხოვრები ხალხის წარმომადგენლებთან. კუნძულელების მშობლიური ენაა — კილივილა, ერთ-ერთი ავსტრონეზიული ენებიდან, რომელიც ახლოა ენებთან, რომელზეც ლაპარაკობენ მეზობელ ვუდლარკის და მარშალ-ბენეტის კუნძულებზე.
ეკონომიკა
ადგილობრივი ეკონომიკის საფუძველს შეადგენს სოფლის მეურნეობა და თევზჭერა.
კულტურა
ტრობრიანის კუნძულები, გამორჩეული მდიდარი კულთურით და კუნძულელებს შორის სოციალური ურთიერთობის რთული სტრუქტურით, არაერთხელ გამოუწვევია ანთროპოლოგების ინტერესი, რომელთაგან ყველაზე ცნობილია არქიპელაგზე პირველი მსოფლიო ომის დროს ნამყოფი პოლონელი სწავლული ბრონისლავ მალინოვსკი. მან საფუძვლიანად შეისწავლა კუნძულებზე სოციალური ურთიერთობა, მათ შორის ბოლომდე აღწერა ეგრეთ წოდებული «კულას წრე» (ურთიერთგაცვლის ცერემონიალური სისტემა, რომლის დროსაც 18 კუნძულის დასახლებებს შორის ხდება ორი ნივთის მუდმივი ცირკულირება — მძივების და ბრასლეტების), ადგილობრივი მებაღეობა, მაგია, სექსუალური პრაქტიკა და ეს ყველაფერი გამოსახა თავის ცნობილ წიგნებში.
ტრობრიანის კუნძულებზე საზოგადოების სოციალურ სტრუქტურაში განსაკუთრებული მდგომარეობა უკავიათ ბაღის მაგებს, რომლებიც თავისი სტატუსით დგანან ადგილობრივი ბელადების შემდეგ. ბაღის მაგების ტიტული, რომელიც ზოგჯერ შეიძლება ბელადიც კი გახდეს, შთამომავლობით გადადის მდედრობითი ხაზით. მაგი ახორციელებს კუნძულელთა მუშაობის კონტროლს, ასევე ატარებს სხვადასხვა რიტუალებს, რომელთა ძირითადი მიზანია ბუნებრივი მოვლენების კონტროლი, რომელიც უშუალო გავლენას ახდენს ადგილობრივ მებაღეობაზე. ადგილობრივი აბორიგენების ცხოვრებაში ასევე დიდ როლს თამაშობს თევზჭერა, რომელზეც სპეციალიზირდება ზოგიერთი სოფლის მოსახლეობა. ამასთან თვითონ მეთევზეები ჩამოყალიბებულნი არიან დამოუკიდებელ ჯგუფებად, რომელშიც თითოეულს ხელმძღვანელობს კანოეს მართვის მცოდნე ერთი ადამიანი. იგი ატარებს სხვადასხვა რიტუალებს და იღებს დაჭერილი თევზის დიდ ნაწილს.
პირველყოფილი საზოგადოება დაყოფილი იყო ოთხ კლანად მდედრობითი ხაზით, რომელთაგან თითოეული იყოფოდა 30—50 ქვეკლანად. ამა თუ იმ ადამიანის რომელიმე ქვეკლანთან მიკუთვნება განისაზღვრებოდა საერთო წინაპრის მიხედვით, რომელიც, კუნძულელთა წარმოდგენის თანახმად, დაბადებული კი არ იყო, არამედ მოვლენილი იყო დედამიწის განსაკუთრებული ხვრელიდან. თითოეულ ადგილობრივ სოფელს ხელმძღვანელობდა უხუცესი მამაკაცი ზემდგომი ქვეკლანიდან.
სქოლიო
კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის კუნძულები
ლადო ბურდული
1980-იან წლებში ზაზა სახამბერიძესთან, ვოვა ვარდანიანთან და კახა გუგუშვილთან (ჯოზეფა) ერთად დააარსა პანკ-როკ-ჯგუფი „რეცეპტი“, რომელიც 1992 წლამდე მოქმედებდა. 1990-იანი წლების დასაწყისში, ლადო ბურდულს საქართველოს „მეორე არხის“ ეთერში მიჰყავდა გადაცემა „ოქროს ბიბილო".
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 26 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:ქართველი მუსიკოსები კატეგორია:ქართველი მსახიობები ლადო
აარონ სორკინი
აარონ სორკინი (Aaron Sorkin; დ. 9 ივნისი, 1961, ნიუ-იორკი) — ამერიკელი სცენარისტი, დრამატურგი და პროდიუსერი. მიღებული აქვს ოსკარისა და ემის ჯილდოები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:ნიუ-იორკელები კატეგორია:ოქროს გლობუსის გამარჯვებულები კატეგორია:დაბადებული 9 ივნისი
არანგურენი
არანგურენი (Aranguren) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის კუენკა-დე-პამპლონის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 40,6 კმ². მოსახლეობა — 11 306 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
გიორგი თოთლაძე
გიორგი თოთლაძე (დ. 10 თებერვალი, 1983, ქარელი) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი. საქართველოს პარლამენტის წევრი 2016 წლიდან 2020 წლამდე.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1983 წლის 10 თებერვალს. დაამთავრა გორის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 2008-2009 წლებში იყო ქარელის ტერიტორიული ორგანოს რწმუნებული. 2009-2010 წლებში იყო ქარელის მუნიციპალიტეტის გამგებლის მოადგილე. 2013-2015 წლებში — „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველოს“ ქარელის საოლქო ორგანიზაციის თავმჯდომარე. 2014-2015 წლებში შიდა ქართლის გუბერნატორის პირველი მოადგილე. 2016 წლიდან „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველოს“ გორის საოლქო ორგანიზაციის თავმჯდომარე. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ქარელის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1983 კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები გიორგი კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
მეხიის რაიონი
მეხიის რაიონი (Distrito de Mejía) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის ისლაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 23 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 263 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 100.78 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ისლაის პროვინციის რაიონები
ლორენცო ინსინიე
ლორენცო ინსინიე (Lorenzo Insigne; დ. 4 ივნისი, 1991, ნეაპოლი) — იტალიელი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „ნაპოლისა“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების მარცხენა გარემარბი. 2020 წლის ევროპის ჩემპიონი იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ევროპის ჩემპიონები ფეხბურთში
ანდრია მარკოვი
ანდრია ანდრიას ძე მარკოვი (Андрей Андреевич Марков; დ. 14 ივნისი [ძვ. სტ. 2 ივნისი], 1856,   რიაზანი — გ. 20 ივლისი, 1922, პეტროგრადი) — რუსი მათემატიკოსი. რიცხვთა თეორიის, ალბათობის თეორიისა და მათემატიკური ანალიზის სპეციალისტი. ადიუნქტი პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიისა (1886), წლიდან ექსტრაორდინარული (1890), ორდინარული აკადემიკოსი (1896).
ბიოგრაფია
1878 წელს დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტი. 1880 წლიდან პრივატ-დოცენტია, 1886 წლიდან პროფესორი, 1905 წლიდან პეტერბურგის უნივერსიტეტის დამსახურებული პროფესორი. მარკოვს ფუნდამენტური შრომები აქვს მიღებული რიცხვთა თეორიაში, მათემატიკურ ანალიზსა და ალბათობის თეორიაში. მარკოვის გამოკვლევები საფუძვლად დაედო მარკოვის პროცესების თანამედროვე თეორიას.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი მათემატიკოსები
იფექ სოილუ
იფექ სოილუ (İpek Soylu; დ. 15 აპრილი, 1996, ადანა, თურქეთი) — თურქი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი 151-ე ჩოგანი.
სოილუ თურქეთის ფედერაციის თასის ნაკრების წევრია, სადაც მას 13 მოგება და 8 წაგება აქვს.
სქოლიო
კატეგორია:თურქი ჩოგბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:დაბადებული 15 აპრილი
დორის-დი-გუანიაინსი
დორის-დი-გუანიაინსი (Dores de Guanhães) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გუანიაინსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 223 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.67 კმ²-ზე. ფართობი 382 124 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბარანიაინი
ბარანიაინი (Barañáin; Barañain) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის კუენკა-დე-პამპლონის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 1,39 კმ². მოსახლეობა — 20 167 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ევსევი ახვლედიანი
ევსევი (ხუტა) კონსტანტინეს ძე ახვლედიანი (დ. 4 თებერვალი, 1894, სოფ. გურძემი, მარტვილის მაზრა — გ. 9 იანვარი, 1975) — ქართველი ჟურნალისტი და სამხედრო პირი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 4 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1894 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები
მეთილის სპირტის საქმე
მინი|[[აგუარდიენტეს (მაღალალკოჰოლური სასმელების ზოგადი ესპანური სახელი), გამოხდა.]] მეთილის სპირტის საქმე ან მეთილის სპირტით მოწამვლა - 1963 წელს მომხდარი მოვლენა, როდესაც ორენსეში (გალისია, ესპანეთი) მცხოვრებმა ვაჭარმა როგელიო აგუიარმა გაყიდა ალკოჰოლური სასმელი მეთილის სპირტის საშიში რაოდენობით. ამ სასმელის ერთ ჭიქას შეეძლო ადამიანის მოკვლა ან დაბრმავება. ოფიციალურად გარდაიცვალა 51 ადამიანი და დაბრმავდა 9. თუმცა არაოფიციალური მონაცემებით მსხვერპლი გაცილებით მეტი დაახლოებით 1000 - 5000 ადამიანი იყო.
როგელიომ სპირტიანი სასმელის დასამზადებლად შეიძინა დაახლოებით 75,000 ლიტრი მეთანოლი. მან მეთილის სპირტი მიყიდა ვიგოში არსებულ ფირმა "Lago e Hijos"-ს. .
პირველი სიკვდილი თებერვალში ლანსაროტში დაფიქსირდა. სოფლის ფარმაცევტმა ივარაუდა მოწამვლაზე, როცა დადგინდა რომ იგივე წვეულებაზე ოთხი დაზარალებული იყო. მან შეამოწმა სასმელი და დაადგინა, რომ ეს ეთანოლით მოწამვლა იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ფარმაცებვმა გამოაქვეყნა გაფრთხილება კანარის კუნძულებზე შედეგად 16 ადამიანი გარდაიცვალა. უფრო მეტი სიკვდილი დაფიქსირდა გალისიაში.
სქოლიო
კატეგორია:კატასტროფები
მედუდუკე
გავრცელება
მედუდუკე ფართოდაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ტაიგის ტყის ზონაში გამეჩხერებული წიწვოვნებისა და შერეული ტყის ზონის ტერიტორიაზე, მთის კალთებზე შეფენილ მცენარეულობაში, ნაკაფ ადგილებში. საგრძნობ ყინვებამდე ანდა თოვლის მოსვლამდე სამხრეთით გადაფრენა არ იცის. განსაკუთრებულად დიდი ფრინველთა გუნდები შემოდგომიდან ზამთრის პირველ ნახევრამდე შეინიშნება. გაზაფხულზე, ჩრდილოეთით გადაადგილება, როგორც წესი წვრილ-წვრილ გუნდებად ხდება.
კვება
მედუდუკეები საერთოდ დიდ გუნდებად გვხვდება. ზაფხულში იკვებება მწერებით, რომლებსაც ფრენის დროს იჭერ, ლარვებით, სხვადასხვა კენკრით და მცენარეთა ახალგაზრდა ყლორტებით. სხვა დროს ძირითადად კენკრითა და ნაყოფებით იკვებება, როგორიცაა წითელი მოცვი, ძახველი, ფითრი. ზამთარში ხშირად შედის ქალაქებში, სადაც უმთავრესად ცირცელით იკვებება.
გამრავლება
250პქ|მინი|მარცხნივ|დედალი ბუდეში ბუდობს მეჩხერ ტყეებში, ხეებზე. სქესობრივ სიმწიფეს 1 წლის ასაკში აღწევენ. მედუდუკის ბარტყების გამოყვანა აპრილიდან ნოემბრამდე გრძელდება. ყოველ წელს ახალ-ახალი წყვილები ჯვარდებიან. დედლის თავის მოწონების მიზნით, მამალს უწყვეტად მოაქვს მისთვის კენკრა, როგორც საქორწილო საჩუქარი.
მაისის ბოლოს დედალი დებს 4–5 მოცისფრო-რუხ კვერცხს შავ-მურა წინწკლებით, ისინი ზომაში 24 х 18 მმ-ია, ხოლო მათი მასა დაახლოებით 3,8 გრამს შეადგენს. ინკუბაცია 14 დღე-ღამე გრძელდება, კრუხობს მხოლოდ დედალი. ამ დროს მის კვებაზე მამალი ზრუნავს და მისთვი კენკრა და მწერები მოაქვს. 15–17 დღეში ბარტყები უკვე დამოუკიდებლები ხდებიან. ცხოვრების მე-3 კვირაში მთლიანად იფარებიან ბუმბულის საფარველით. მშობლები მათზე ზრუნვას მანამ არ წყვეტენ, სანამ არ ისწავლიან საკვების თვითონ მოპოვებას. შემოდგომით ბარტყები იწყებენ კენკრითა და ნაყოფებით კვებას.
სიცოცხლის ხანგრძლივობამ შესაძლოა 13 წელი შეადგინოს.
ლიტერატურა
კატეგორია:მედუდუკე
აინურნი
აინურნი (Ainur, მხოლობითი – აინუ) — უკვდავი სულები ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. ისინი შექმნა ერუ ილუვატარმა.
ძალაუფლებით აინურნი მხოლოდ ერუს ჩამოუვარდებიან. მათგან ყოველს ესმის მხოლოდ ერთი ნაწილი ილუვატარის აზრის. არც ერთ მათგანს არ შეუძლია ერუს აზრების სრულად გაგება. აინურნი ერუსთან ერთად არსებობდნენ უდროობის სასუფეველში. თავიდან ისინი მას უმღეროდნენ ცალ-ცალკე, მაგრამ მალევე მისი თხოვნით მათი ხმები გაერთიანდა ერთ მუსიკაში, აინურთა მუსიკაში, რომლისგანაც სამყაროს სიცარიელეში გაჩნდა ჩვენება. ერუმ აინურთა მუსიკისგან შექმნა რეალური სამყარო - ეა. აინურთა ნაწილმა ეაში შექმნა არდა - ილუვატარის შვილების სამფლობელო. ამ აინურებს ელფებმა უწოდეს ვალარები. აინურთა უმეტესობა მაინც დარჩა ერუსთან, სამყაროს დასასრულს, უდროობის სამფლობელოში, ვალარები კი ოდესღაც კვლავ გაერთიანდებიან სხვა აინურებთან და ერუს შვილებთან ერთად შექმნიან აინურთა მეორე მუსიკას.
„Valar“ ქუენიურად ნიშნავს „ღმერთს, ანგელოზს“. ვალარები აინურებიდან ყველაზე ძლიერები არიან. მათ შექმნეს არდა და დაეშვნენ მასზე, რათა მოემზადებინათ იგი ილუვატარის შვილებისთვის, ადამიანებისთვის და ელფებისთვის. როგორც ერუს შვილები, ისინი მის აზრებს ხორცს ასხამენ. ვალარების რიცხვი სულ თხუთმეტს აღწევს, მაგრამ მელკორი მათთაგანი აღარ არის, ასე რომ არდაში მხოლოდ თოთხმეტი ვალა არსებობს. რადგან ვალარები არდაზე დაეშვნენ, ისინი მიჯაჭვულნი არიან მასზე და დარჩებიან, სანამ ეს ერუს სურს. გარდა ამისა, ვალარების ძალა არდაზე შეზღუდულია.
როცა ვალარები არდაზე დაეშვნენ, მათ იცოდნენ, თუ როგორი წარმოედგინა ერუს ელფები და ადამიანები და მიუხედავად იმისა, რომ ამის უფლება არ ჰქონდათ, მიიღეს ასეთივე სახე. არის შვიდი მამრობითი და შვიდი მდედრობითი - ვალა და ვალიე. ისინი ასევე დონეებად იყოფიან - შვიდი მათგანი შედარებით მაღალ დონეზე დგას და არატარი ეწოდება. ყოველ ვალას და ვალიეს თავისი თვისება აქვს, რომლითაც არდა არსებობს.
ვალარებთან ერთად არდაში მათი მხლებლები - მაიარები ჩამოვიდნენ. ერთად ისინი არდას აძლევდნენ ფორმას და ალამაზებდნენ, მაგრამ მელკორი ამ უკანასკნელებს გზადაგზა დაჰყვებოდა და ყველაფერს ანადგურებდა. ეაში მოსვლის შემდეგ, ვალარები ცხოვრობდნენ არდაში, სწორედ აქ მათ ააგეს თავიანთი მანათობლები, ხოლო როდესაც ისინი განადგურებულ იქნენ მელკორისა და უნგოლიანტის მიერ, ვალარები გადასახლდნენ ამანზე, სადაც დააარსეს ვალინორი. მოგვიანებით მათ შექმნეს მზე და მთვარე.
სქოლიო
კატეგორია:შუახმელეთის რასები კატეგორია:სილმარილიონი
ბრმა ჯვარი
ბრმა ჯვარი — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ არგოხში, დგას შუა სოფელში, ერთ-ერთი მოსახლის ეზოში. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია, რომელსაც სამხრეთიდან, მთელ სიგრძეზე, თანადროული მინაშენი ეკვრის (9,2 X 8,6 მ). ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია. ამჟამად ეკლესიის კედლები მხოლოდ 2-2,5 მეტრის სიმაღლეზეღა დგანან. შენობა ძირითადად რიყის ქვითაა ნაგები, კონსტრუქციულ ნაწილებში და გარეთა კუთხეებში შირიმის ნათალი ქვაა გამოყენებული.
ერთადერთი შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან, მინაშენიდან ჰქონია (შემორჩენილია წირთხლების მცირე ნაწილი). აღმოსავლეთით, ორსაფეხურიანი მხრებით გამოყოფილი ნახევარწრიული აფსიდაა, რომელიც ღერძზე განგრეულია და სარკმლის კვალი აღარ ჩანს. დარბაზის გრძივი კედლების შუაში და დასავლეთ კუთხეებში თითო ორსაფეხურიანი პილასტრია.
მინაშენი ნახევარწრიული აფსიდით დასრულებული ვიწრო და გრძელი სივრცეა. შესასვლელი მას დასავლეთიდან აქვს, რომელიც კედლის მთელ სიგანეს მოიცავს.
განჯის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია
ალექსანდრე ნეველის ეკლესია (Aleksandr Nevski kilsəsi) — მართლმადიდებლური ტაძარი აზერბაიჯანის ქალაქ განჯაში. აგებულია 1887 წელს. ტაძარში მსახურობა ტარდება შაბათ-კვირაობით და დიდ დღესასწაულებზე. ტაძარი მდებარეობს ქალაქის ნიზამის რაიონში. ეს არის აზერბაიჯანში არსებულ მართლმადიდებელ ტაძართა შორის ყველაზე ძველი ტაძარი (აგების დროის მიხედვით მეორე ტაძარია მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძრის შემდეგ, რომელიც მდებარეობს ქალაქ ბაქოში). ძეგლი შეტანილია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ისტორიული ძეგლების ეროვნულ რეესტრში. 2017 წლის სექტემბერში ჩატარდა ეკლესიის გახსნის 130-ე წლისთავთან დაკავშირებული ღონისძიება.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ტაძრები
მოლიენდოს რაიონი
მოლიენდოს რაიონი (Distrito de Mollendo) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის ისლაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 26 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 672 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 25 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 960.83 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ისლაის პროვინციის რაიონები
მერაბ გეგია
მერაბ გეგია (დ. 30 აგვისტო, 1944, თბილისი — გ. 24 მარტი, 2020, იქვე) — ქართველი თეატრმცოდნე. საქართველოს კომკავშირისა (1976) და კოტე მარჯანიშვილის სახელობის პრემიების (2001) ლაურეატი. საქართველოს თეატრის მოღვაწეთა კავშირის წევრი (1971-დან). საქართველოლს განათლების მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1999-დან).
ბიოგრაფია
1971 წელს დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის თეატრმცოდნეობითი ფაკულტეტი.
1971–1972 წლებში იყო მუსკომედიის, ხოლო 1973–1977 წლებში — რუსთავის თეატრის სალიტერატურო ნაწილის გამგე. 1978–1981 წლებში გაზეთ „ლიტერატურული საქართველოს“ ხელოვნების განყოფილებისა, 1981–1983 წლებში — საქართველოს თეატრის, მუსიკისა და კინოს მუზეუმის დირექტორის მოადგილე, 1983–1986 წლებში — ჟურნალ „საბჭოთა ხელოვნების“ მთავარი რედაქტორის მოადგილე. 1986–1992 წლებში იყო გამომცემლობა „ქართული თეატრის“ დირექტორი. 1973 წლიდან — თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის, შემდგომში თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის ლექტორი. 2002 წლიდან ამავე უნივერსიტეტის სრული პროფესორი და მთავარი მეცნიერ–თანამშრომელი დრამის თეორიაში.
ქართული და უცხოური თეატრალური კულტურის შესახებ გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სტატია და მონოგრაფია. არის 8 დადგმული პიესის ავტორი: „ახალგაზრდა გვარდიის სახელით“ (კინომსახიობთა თეატრი, 1976), „სიცრუენი“ (რუსთაველის თეატრი, 1978), „მარადიული კომედია“ (რუსთავის თეატრი, 1987), „მოვედ სიყვარულისთვის“ (რუსთაველის თეატრი, 1989), „საკუთარი თავის ბაბუა“ (სატირისა და კომედიის თეატრი, 2001), „და იქმნა თამაში“ (შიშველი თეატრი, 2007), „გურუ მასწავლებელი“ (თბილისის მოზარდ მაყურებელთა თეატრი, 2010), „მელპომენას მსახური“ (მარჯანიშვილის თეატრი, 2015).
2020 წლის 24 მარტს ტრაგიკულად დაიღუპა თბილისში, ბარნოვის ქუჩაზე გაჩენილი ხანძრის დროს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 24 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:ქართველი თეატრმცოდნეები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:კოტე მარჯანიშვილის სახელობის პრემიის ლაურეატები
იოსიფ ბროდსკი
იოსიფ ბროდსკი (Ио́сиф Алекса́ндрович Бро́дский,  დ. 24 მაისი, 1940   - 28 იანვარი, 1996) — რუსი-ამერიკელი პოეტი და ესეისტი.
დაიბადა ლენინგრადში 1940 წელს. ბროდსკი გაურბოდა საბჭოთა ხელისუფლებას და 1972 წელს განდევნეს („მკაცრად ურჩიეს“ ემიგრაციაში წასვლა) საბჭოთა კავშირიდან, რის შემდეგაც დასახლდა შეერთებულ შტატებში უინსტენ ჰიუ ოდენის და სხვა მხარდამჭერების დახმარებით. მას შემდეგ ის ასწავლიდა მაუნთ ჰოლიოკის კოლეჯში და უნივერსიტეტებში, მათ შორის იელის, კოლუმბიის, კემბრიჯის და მიჩიგანი ს.
ბროდსკის მიენიჭა 1987 წლის ნობელის პრემია ლიტერატურაში, როგორც „ყოვლისმომცველ ავტორს, აზროვნების სიმკვეთრითა და პოეტური ინტენსივობით.“ იგი დაინიშნა შეერთებული შტატების ლაურეატ პოეტად 1991 წელს.
მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორის ანდრეი რანჩინის სიტყვებით: „ბროდსკი არის ერთადერთი თანამედროვე რუსი პოეტი, რომლის ნამუშევრებს უკვე კანონიერად მიენიჭა კლასიკის საპატიო წოდება... ბროდსკის ლიტერატურული კანონიზაცია გამონაკლისი მოვლენაა. არცერთ სხვა თანამედროვე რუს მწერალს არ ჰქონია მსგავსი პატივი. არცერთს არ ჰქონია იმდენი კონფერენცია, რამდენიც მას მიეძღვნა“.
ადრეული წლები
როდესაც ბროდსკი ახალგაზრდა მოსწავლე იყო, მას ახასიათებდნენ, როგორც „არაგულწრფელ ბავშვს“, ცნობილს თავისი უსაქციელობით გაკვეთილის დროს. თხუთმეტი წლის ასაკში ბროდსკიმ მიატოვა სკოლა და სცადა წყალქვეშა მეურნეობის სკოლაში შესვლა. თუმცა ეს მცდელობა წარუმატებელი აღმოჩნდა. იგი მუშაობდა საფრეზავი ჩარხის ოპერატორად. მოგვიანებით, ექიმად გახდომის გადაწყვეტილებით, მუშაობდა მორგში, კრესტის ციხეში. ჭრიდა და კერავდა სხეულებს. შემდგომში მან სხვადასხვა სამუშაოები შეითავასა საავადმყოფოებში, გემების ცეცხლის ოთახში და გეოლოგიურ ექსპედიციებში. ამავდროულად, ბროდსკი ჩაერთო თვითგანათლების პროგრამაში. მან ისწავლა პოლონური ენა, ასე რომ მას შეეძლო ეთარგმნა ისეთი პოლონელი პოეტების ნამუშევრები, როგორიცაა ჩესლავ მილოში. ინგლისურიდან თარგმნა ჯონ დონის ნამუშევრები. გზად მას დიდი ინტერესი გაუჩნდა კლასიკური ფილოსოფიის, რელიგიის, მითოლოგიისა, ინგლისური და ამერიკული პოეზიის მიმართ.
ადრეული კარიერა
1955 წელს ბროდსკიმ დაიწყო საკუთარი ლექსების წერა და ლიტერატურული თარგმანების წარმოება. მის ნაწარმოებებს აქვეყნებდა იატაკქვეშა ჟურნალი სინტაქსისი. მისი ნაწერები აპოლიტიკური იყო. 1958 წლისთვის ის უკვე კარგად იყო ცნობილი ლიტერატურულ წრეებში თავისი ლექსებით „ებრაული სასაფლაო ლენინგრადის მახლობლად“ და „მომლოცველები“.
1960 წელს ახალგაზრდა ბროდსკი შეხვდა რუსული პოეზიის ვერცხლის ხანის ერთ-ერთ წამყვან პოეტ ანა ახმატოვას. იგი ხელს უწყობდა მის საქმიანობას და გახდა მისი მენტორი. 1962 წელს ლენინგრადში, ანა ახმატოვამ მას გააცნო მხატვარი მარინა ბასმანოვა, ახალგაზრდა მხატვარი მხატვართა ოჯახიდან, რომელიც ხატავდა ახმატოვას პორტრეტს. ორმა ახალგაზრდამ დაიწყო ურთიერთობა. ამასთან, ბროდსკის მაშინდელ ახლო მეგობარს და თანამებრძოლი პოეტს, დიმიტრი ბობიშევს, უყვარდა ბასმანოვა. როდესაც ბობიშევმა ქალის დევნა დაიწყო, მაშინვე ხელისუფლება შეუდგა ბროდსკის დევნას. ბობიშევი იყო პასუხისმგებელი მის მიმართ ბრალის წაყენებაში. ბროდსკიმ მარინა ბასმანოვას ვრცელი სასიყვარულო პოეზია მიუძღვნა.
ბრალის წაყენება
1963 წელს ბროდსკის პოეზიას ბრალი წაუყენეს, როგორც „პორნოგრაფიულ და ანტისაბჭოთა“ ლიტერატურას. მისი ნაშრომები ამოიღეს, ავტორი დაკითხეს, ორჯერ გადაიყვანეს ფსიქიატრიულ ინსტიტუტში და შემდეგ დააპატიმრეს. მას ბრალი ედებოდა სოციალურ პარაზიტიზმში. საბჭოთა ხელისუფლების მიერ 1964 წელს ჩატარებულ სასამართლო პროცესზე, დადგინდა, რომ მისი უცნაური ნამუშევრების სერია და როლი, როგორც პოეტისა, არ იყო შესაფერისი წვლილი საზოგადოებისათვის. მათ მას „ფსევდო პოეტი ხავერდოვან შარვალში“ უწოდეს, რომელმაც ვერ შეასრულა მისი „საკონსტიტუციო მოვალეობა, რომ გულწრფელად ემუშავა სამშობლოსათვის“. სასამართლო პროცესზე მოსამართლემ ჰკითხა: „ვინ გცნოთ პოეტად? ვინ ჩაგრიცხათ პოეტების რიგებში? “ - „არავინ“, უპასუხა ბროდსკიმ, „ვინ ჩამრიცხა ადამიანთა რიგებში?“  ბროდსკი ჯერ არ იყო 24 წლის. „პარაზიტიზმისთვის“ ბროდსკის მიესაჯა 5 წლიანი შრომა და 18 თვე ფერმაში სამსახური, არხანგელსკის რეგიონში, სოფელ ნორენსკაიაში. ბასმანოვა, ბობიშევი და ბროდსკის დედა სტუმრობდნენ მას.
ბროდსკის განაჩენი შეუმსუბუქდა 1965 წელს, მას შემდეგ, რაც პროტესტი გამოხატეს გამოჩენილმა საბჭოთა და უცხოელმა კულტურულმა მოღვაწეებმა, მათ შორის ევგენი ევტუშენკო მ, დიმიტრი შოსტაკოვიჩმა, ჟან-პოლ სარტრიმ და ახმატოვამ. დასავლურ სამყაროში ბროდსკი ტოტალიტარულ საზოგადოებაში მხატვრული წინააღმდეგობის სიმბოლო გახადა, ისევე, როგორც მისი მენტორი, ანა ახმატოვა.
მისი ვაჟი, ანდრეი, დაიბადა 1967 წლის 8 ოქტომბერს და ბასმანოვამ იოსიფთან ურთიერთობა გაწყვიტა. ანდრეი დარეგისტრირდა ბასმანოვას გვარით, რადგან ბროდსკის არ სურდა, რომ მის ვაჟიშვილს განეცადა ის პოლიტიკურ წნეხი, რასაც მან გაუძლო.
ბროდსკი დაბრუნდა ლენინგრადში 1965 წლის დეკემბერში და განაგრძო წერა მომდევნო შვიდი წლის განმავლობაში. მისი მრავალი ნაწარმოები თარგმნილია გერმანულ, ფრანგულ და ინგლისურ ენებზე და ქვეყნდებოდა საზღვარგარეთ. მისი დევნა ხორციელდებოდა პოეზიისა და ებრაული მემკვიდრეობის გამო. 1972 წელს ხელისუფლებამ ბროდსკის დაუსვა ფსევდო-სამედიცინო დიაგნოზი: „პარანოიდული რეფორმისტული ბოდვა“. ამ პოლიტიკურმა დიაგნოზმა სახელმწიფოს საშუალება მისცა, ფსიქიატრიულ ინსტიტუტში გამოეკეტათ დაუსრულებლად. პაციენტის შემოწმების გარეშე, სნეჟნევსკიმ დიაგნოზი დაუსვა ბროდსკის, რომ მისი „შიზოფრენია დელიკატურად პროგრესირებდა“ და რომ ის „საერთოდ არ იყო ღირებული ადამიანი და შესაძლებელი იყო მისი გათავისუფლება“. 1971 წელს ბროდსკი ორჯერ მიიწვიეს ისრაელში ემიგრაციაში. როდესაც 1972 წელს გამოიძახეს შინაგან საქმეთა სამინისტროში და ჰკითხეს, თუ რატომ არ მიიღო შეთავაზება, მან განაცხადა, რომ სურდა დარჩენილიყო ქვეყანაში. ათი დღის შემდეგ ოფიციალური პირები შეიჭრნენ მის ბინაში, აიღეს მისი ფურცლები და 1972 წლის 4 ივნისს იგი თვითმფრინავით გაამგზავრეს ვენაში, ავსტრია. ბროდსკი რუსეთში არასდროს დაბრუნებულა და ბასმანოვა აღარასოდეს უნახავს. მოგვიანებით ბროდსკიმ დაწერა:
პოეტი საბჭოთა კავშირის დაცემის შემდეგ მიიწვიეს რუსეთში, მაგრამ ბროდსკი არასოდეს დაბრუნებულა თავის ქვეყანაში.
აშშ
მინი|320x320პქ| ბროდსკი მიჩიგანის უნივერსიტეტში, 1972 წ. 1987 წელს მან მოიპოვა ნობელის პრემია ლიტერატურაში. ის იყო რიგით მეხუთე რუსულენოვანი მწერალი, რომელიც ფლობდა ამ პრიზს. ინტერვიუში მას ჰკითხეს: "„თქვენ ხართ ამერიკის მოქალაქე, რომელიც იღებს პრემიას რუსულენოვანი პოეზიისთვის. ვინ ხარ, ამერიკელი თუ რუსი?“ „მე ვარ ებრაელი. რუსი პოეტი, ინგლისელი ესეისტი - და, რა თქმა უნდა, ამერიკის მოქალაქე“, უპასუხა მან." აკადემიაში განაცხადეს, რომ მათ დააჯილდოვეს პრიზით მისი „ყოვლისმომცველი ავტორობისთვის, აზროვნების სიცხადით და პოეტური ინტენსივობით.“ იგი ასევე უწოდებდა მის ნაწერებს „მდიდარ და ინტენსიურად სასიცოცხლო მნიშვნელობის მქონეს“, რომელსაც ახასიათებს „დიდი სიგანე დროსა და სივრცეში“. ეს იყო „ჩემთვის დიდი ნაბიჯი, კაცობრიობისთვის კი პატარა ნაბიჯი“, - ხუმრობდა იგი. პრიზი დაემთხვა ბროდსკის, როგორც გადასახლებაში მყოფის, პოეზიის პირველ ლეგალურ გამოცემას რუსეთში. მინი|მარცხნივ| ბროდსკის საფლავი სან მიკელეს სასაფლაოზე, [[ვენეცია, ვენეტო, იტალია.]] 1991 წელს ბროდსკი გახდა შეერთებული შტატების ლაურეატი პოეტი.
1990 წელს, საფრანგეთში ლიტერატურის სწავლების დროს, ბროდსკი დაქორწინდა ახალგაზრდა სტუდენტზე, მარია სოზანიზე, რომელსაც რუსულ-იტალიური წარმომავლობა აქვს. მათ ერთი ქალიშვილი ჰყავთ, ანა ბროდსკი, რომელიც 1993 წელს დაიბადა.
მარინა ბასმანოვა ცხოვრობდა საბჭოთა ხელისუფლების შიშით 1991 წლამდე, საბჭოთა კავშირის დაშლამდე. მხოლოდ ამის შემდეგ ვაჟმა, ანდრეი ბასმანოვმა, შეძლო, ჩასულიყო მამამისთან ნიუ-იორკში. მათ შეინარჩუნეს მამაშვილური ურთიერთობა ბროდსკის გარდაცვალებამდე. ანდრეი დაქორწინდა 90-იან წლებში და შეეძინა სამი შვილი. მარინა ბასმანოვა, ანდრეი და ბროდსკის შვილიშვილები ყველანი ცხოვრობენ სანქტ-პეტერბურგში.
ბროდსკი გარდაიცვალა გულის შეტევით 55 ასაკში, მის ბინაში ბრუკლინ ჰიტსში, დაბა ნიუ-იორკში, 1996 წლის 28 იანვარს. იგი დაკრძალეს იტალიაში, ვენეციის სან მიკელეს სასაფლაოზე არათოლიკურ განყოფილებაში, ეზრა პაუნდის და იგორ სტრავინსკის განსასვენებელ ადგილებთან ერთად.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის ესეისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ესეისტები კატეგორია:XX საუკუნის მთარგმნელები კატეგორია:საბჭოთა დისიდენტები კატეგორია:რუსი მთარგმნელები კატეგორია:რუსი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:რუსი ებრაელები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის რუსი პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი პოეტები კატეგორია:ებრაელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საბჭოთა ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:რუსი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ამერიკელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ლიტერატურაში კატეგორია:გარდაცვლილი 1996 კატეგორია:დაბადებული 1940
გონზაგა (ბრაზილია)
გონზაგა (Gonzaga) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გუანიაინსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 921 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 28.28 კმ²-ზე. ფართობი 209 348 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჰიფი
მინი| ჰიფი (ὑφή, huphḗ — ქსოვილი, ქსელი) — სოკოს ვეგეტატიური სხეულისა (მიცელიუმი) და ნაყოფსხეულის შემადგენელი მიკროსკოპული მარტივი ან დატოტვილი ძაფი. შედგება ერთი (უმდაბლესი სოკოები) ან მრავალი (უმაღლესი სოკოები) უჯრედისაგან.
ბნელტევრი
ბნელტევრი (Mirkwood) — ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში ორი სხვადასხვა ტყის სახელწოდება.
პირველად „ბნელტევრი“ პირველ ეპოქაში ერქვა დორთონიონის, ბელერიანდის ჩრდილოეთით მთებში მდებარე ტყეს - მას ასე ეწოდა მას შემდეგ, რაც მორგოთი გაბატონდა.
უფრო ცნობილია ველურმიწეთის ტერიტორიაზე, ანდუინის აღმოსავლეთით მდებარე ტყე. სახელწოდება „ბნელტევრი“ მან შეიძინა მესამე ეპოქაში, როდესაც ნეკრომანტის მიერ იქნა დაპყრობილი. მანამდე ადგილს ეწოდებოდა „დიდი ტყემწვანე“. ეს ტყე ფიგურირებს რომანში „ჰობიტი“ და ფილმში „ჰობიტი: სმაუგის ნაოხარი“.
სიტყვა Mirkwood აღებულია უილიამ მორისის შემოქმედებიდან. იგი შთაგონებულია სკანდინავიურ მითოლოგიაში ნახსენები მიურკვიდით. ძველ ინგლისურად იგი ტოლკინის „დაკარგულ გზაში“ ჩნდება „Myrcwudu“-ს, ელფუინის მიერ ნამღერი ლექსის სახით. „Mirkwood“ აგრეთვე ჩნდება „ართურის დაცემაში“.
ბელასკოაინი
ბელასკოაინი (Belascoáin; Belaskoain) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის კუენკა-დე-პამპლონის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 6 კმ². მოსახლეობა — 119 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
მესაათე
მესაათე — რეჟისორ გიორგი მასხარაშვილის მიერ „Studio Sanguko“–ს 2011 წელს გადაღებული მხატვრული ფილმი.
გახმაურებული მკვლელობების სერია, დაკავებული ბოროტმოქმედი, საბოლოო განაჩენის მოლოდინი - ეს არის დოკუმენტური ფილმის თემა, რომელზეც ირაკლი მუშაობს. რაც უფრო შორს მიდის კვლევა, მით უფრო მზაფრად იკვეთება საზოგადოების როლი სამყაროში უსამართლობის დამკვიდრებასა და თავისუფალი სულის განადგურებაში.
რეჟისორი ფილმის შესახებ: ''რაც შეეხება “მესაათეს”, ის უფრო რთული ფილმია და ეხება თანამედროვე მსოფლიოს სხვადასხვა სოციუმში არსებულ მენტალურ პრობლემას. მენტალური პრობლემა ყველა ქვეყანაში არსებობს და მას ქმნის ხალხი. ისტებლიშმენტი ყოველთვის თამაშობს ხალხის მენტალობაზე, სოციუმი კი ყლაპავს მათ მიერ გადმოგდებულ პატარ-პატარა ანკესებს და ფილმის გმირები ხშირ შემთხვევაში ეწირებიან ამ თამაშებს.''
სქოლიო
კატეგორია:2011 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:გიორგი მასხარაშვილის ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:დეტექტიური ფილმები კატეგორია:დრამატული ფილმები
ევას მკვლელობისას (სერიალი)
ევას მკვლელობისას (Killing Eve) - ბრიტანული შავი კომედია, დრამა, თრილერი. სერიალი გაერთიანებულ სამეფოშია დამზადებულია Sid Gentle Films- ის მიერ BBC America-სა და BBC iPlayer- ისთვის. სერიალი გვიყვება ევა პოლასტრზე (სანდრა ოუ), ბრიტანეთის დაზვერვის გამომძიებელზე, რომელსაც დაევალა ფსიქოპათი მკვლელის ვილენელის (ჯუდი კომერი) ხელში ჩაგდება. დევნის პროგრესირებასთან ერთად მთავარ გმირებს შორის გარკვეული გრძნობა ჩნდება. სერიალი შექმნილია ლიუკ ჯენინგსის რომანის მიხედვით Villanelle.
პირველი სეზონის პრემიერა შედგა BBC America- ზე 2018 წლის 8 აპრილს, ხოლო BBC iPlayer- ზე 2018 წლის 15 სექტემბერს BBC Three- ის საშუალებით. შოუს დიდი წარმატება ხვდა წილად როგორც შეერთებულ შტატებში, ასევე გაერთიანებულ სამეფოში. პირველ და მეორე სეზონს ჰქონდა ყოველკვირეული უწყვეტი რეიტინგი. სერიალმა მიიღო რამდენიმე ჯილდო, მათ შორის Peabody Award და ბრიტანეთის აკადემიის სატელევიზიო ჯილდო საუკეთესო დრამატული სერიალისთვის. ოუმაც და კომერმაც მრავალი სამსახიობო ჯილდო მოიპოვეს თავიანთი როლებისთვის, ხოლო ფიონა შოუ მ საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შესრულებისთვის მიიღო ჯილდო.
მესამე სეზონის პრემიერა შედგა 2020 წლის 12 აპრილს BBC America-ზე, ხოლო 2020 წლის 13 აპრილს BBC iPlayer- ზე და დასრულდა 2020 წლის 31 მაისს. 2020 წლის იანვარში სერიალი განახლდა მეოთხე სეზონით, თუმცა გადაღებები COVID-19-ის პანდემიის გამო გადაიდო 2021 წლის ივნისამდე.
მაუწყებლობა
გაერთიანებულ სამეფოში სერიალი ნაჩვენები იყო BBC One- ზე 2018 წლის სექტემბერში, მხოლოდ სტრიმინგის სახით BBC Three- ზე. პირველი ეპიზოდი გადაიცა 2018 წლის 15 სექტემბერს,  და ნახა 8,25  მილიონმა მაყურებელმა პირველი ოცდარვა დღის განმავლობაში. მეორე სეზონი მთლიანად გამოვიდა BBC iPlayer- ზე 2019 წლის 8 ივნისს, პირველი ეპიზოდი ნაჩვენები იყო BBC One- ზე იმავე დღეს. მესამე სეზონი გამოვიდა ყოველ ორშაბათს, დილის 6 საათზე, 2020 წლის 13 აპრილს BBC iPlayer- ზე.
ირლანდიის მაუწყებელი RTÉ2 იყო პირველი მაუწყებელი ევროპაში, რომელზეც შოუს პრემიერა შედგა,  პირველი ეპიზოდი 76000 მაყურებელზე გადავიდა 2018 წლის 27 აგვისტოს.