cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მარგარეტი (სნოუდონის გრაფინია)
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|328x328პქ|პრინცესა მარგარეტი ბებიასთან, დედოფალ მარიასთან და დასთან, პრინცესა ელისაბედთან ერთად 1939 წელს მარგარეტი დაიბადა 1930 წლის 21 აგვისტოს გლემისის სასახლეში, ანგუსის მხარეში, შოტლანდიაში. იგი იყო იორკის ჰერცოგ ჯორჯ უინძორისა და მისი მეუღლის, ჰერცოგინია ელისაბედ ბოუზ-ლაიონის რიგით მეორე და ნაბოლარა ქალიშვილი. ოჯახურ წრეში იგი უფრო ცნობილი იყო, როგორც მარგო.
დაბადების დროს იგი დიდი ბრიტანეთის ტახტის მემკვიდრეების რიგში მეოთხე იყო, თავისი ბიძის, მამისა და უფროსი დის შემდეგ. როდესაც იგი დაიბადა მეფე-დედოფალი ჯერ კიდევ მისი პაპა-ბებია, ჯორჯ V და მარია ტეკელი იყვნენ. რაც შეეხება დედამისს, ჰერცოგინია ელისაბედი სტრეთმორისა და კინგჰორნის რიგით მე-14 ერლის ასული იყო. როგორც ცნობილია, თავიდან მამამისს მისთვის პირველ სახელად ანას დარქმევა უნდოდა და იგი იქნებოდა ანა მარგარეტი, რაც ჯორჯის დედასთან გაგზავნილი წერილიდან ირკვევა, სადაც იგი წერდა: „ძალიან მინდა მას ანა მარგარეტი დავარქვა, რადგან ვფიქრობ, რომ ანა იორკელი ლამაზად ჟღერს, თანაც ელისაბედი და ანა ასევე კარგად მიდიან ერთად“. მეფე ჯორჯ V-ს არ მოსწონდა სახელი ანა, ამიტომაც მისი ჩარევის გამო პატარა პრინცესას მარგარეტ როუზი დაარქვეს.
1930 წლის 30 ოქტომბერს კენტერბერის არქიეპისკოპოსმა ბაკინგემის სასახლის სამლოცველოში პრინცესა მარგარეტი მონათლა.
პრინცესა მარგარეტმა თითქმის მთელი თავისი ბავშვობა იორკების რეზიდენციაში გაატარა. საზოგადოების თვალში მათ „იდეალური ოჯახის“ სახელი ჰქონდათ. თუმცაღა, საკმაოდ დიდ ხანს მუსირებდა ხალხში ჭორები იმაზე, რომ მარგარეტი ყრუ-მუნჯი იყო, რაც მანამდე არ გაქარწყლდა, სანამ 1934 წელს იგი თავისი ბიძის, პრინცი ჯორჯის ქორწილში სიტყვით არ გამოვიდა. მინი|365x365პქ|პრინცესა ელისაბედი (მარცხნივ) და პრინცესა მარგარეტი (მარჯვნივ) 1943 წელს, ალადინისა და ჯასმინის კოსტიუმებში. იგი განათლებას შოტლანდიელი აღმზრდელი, მერიენ კროუფორდისაგან იღებდა თავის დასთან, პრინცესა ელისაბედთან ერთად. მარგარეტის განათლების პროცესს დედამისი მკაცრად აკონტროლებდა, რანდოლფ ჩერჩილის სიტყვებით: „მისი ამბიციები ქალიშვილების აღზრდის პროცესში არასოდეს სცდებოდა მათი კარგი მანერების მქონე ახალგაზრდა ქალბატონებად ქცევის მიზანს“. როდესაც დედოფალმა მარიამ დაჟინებით მოითხოვა გოგონებისათვის კარგი განათლების მიცემა, იორკის ჰერცოგინიამ მას ასე უპასუხა: „მე არ ვიცი რას გულისხმობთ. ბოლოს და ბოლოს მე და ჩემს დებს მხოლოდ აღმზრდელები გვასწავლიდნენ და ყველა ჩვენგანმა მოახერხა კარგად დაქორწინება — ერთ-ერთმა ჩვენგანმა კი განსაკუთრებით წარმატებულად“. თუმცაღა, მარგარეტიც და ელისაბედიც უკმაყოფილონი იყვნენ თავიანთი შეზღუდული განათლებით, რის გამოც შემდეგში დედა არაერთხელ გააკრიტიკეს. ასევე ცნობილია, რომ ერთხელ ჰერცოგინია ელისაბედმა თავის მეგობარს უთხრა, რომ იგი ნანობდა, რომ თავის ქალიშვილებს არ მისცათ უმაღლესი განათლება, როგორც ეს ჯორჯ V-ის სხვა შვილიშვილებს ჰქონდათ.
როდესაც მარგარეტი ხუთი წლის იყო ბაბუამისი, მეფე ჯორჯ V გარდაიცვალა. ამ ამბიდან სულ რამდენიმე თვეში, 1936 წლის 11 დეკემბერს ბიძამისი, მეფე ედუარდ VIII ტახტიდან გადადგა, რათა თავიდან აეცილებინა მონარქიის კრიზისი და ექორწინა მისთვის სასურველ ამერიკელ ბანოვან უოლის სიმპსონზე, რომელსაც არც ინგლისის ეკლესია და არც ბრიტანეთის დომინიონები დედოფლად არ მიიღებდნენ, რამეთუ იგი ორჯერ იყო განქორწინებული. ედუარდის ამ ქმედების გამო მეფე მარგარეტის მამა, ჯორჯ VI გახდა, რამაც მარგარეტი თავისი დის შემდეგ ტახტის რიგით მეორე მემკვიდრედ აქცია. ამის შემდეგ იორკების ოჯახი ბაკინგემის სასახლეში გადავიდა.
1939 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე მარგარეტი და მისი და სასწრაფოდ გაიყვანეს შოტლანდიაში და ბალმორიალის სასახლეში დააბინავეს. ისინი იქ შობამდე დარჩნენ, თუმცა ცუდი პირობების გამო იძულებულები გახდნენ სანდრინგჰემის სასახლეში გადასულიყვნენ, რადგან ბალმორიალში ცივი ზამთრის გამო მილები გაიყინა და სასმელი წყლის მოპოვებაც კი გაჭირდა. შობას სანდრინგჰემში შეხვდნენ, შემდეგ კი მამის ბრძანებით პრინცესები ინგლისში დაბრუნდნენ და ომის დარჩენილი ნაწილი ლონდონის გარეუბანში მდებარე უინძორის სასახლეში გაატარეს. ცნობილია ისიც, რომ პრემიერ-მინისტრმა უინსტონ ჩერჩილმა მეფე-დედოფალს მემკვიდრეების უსაფრთხოებისათვის პრინცესების კანადაში, ბევრად უფრო უსაფრთხო ადგილას გადაყვანა შესთავაზა, მაგრამ დედოფალმა მას ასეთი რამ უპასუხა: „ბავშვები ჩემს გარეშე არსად წავლენ. მე მეფის გარეშე არ წავალ. მეფე კი ქვეყანას არასოდეს მიატოვებს“.
სამეფო ოჯახის სხვა წევრებისაგან განსხვავებით, მარგარეტს ომის დროს არ მოუწია რაიმე ოფიციალური ან საჯარო მოვალეობების შესრულება. მეტიც, სწორედ ომის პერიოდში ისწავლა მან სიმღერა და ფორტეპიანოზე დაკვრა. მისი თანამედროვეები ფიქრობდნენ, რომ მშობლები მას ზედმეტად ანებივრებდნენ, განსაკუთრებით მამამისი, რომელიც მას დიდ თავისუფლებას აძლევდა.
ცნობილია, რომ პრინცესა მარგარეტი ყოველთვის დიდი პოპულარობით სარგებლობდა საზოგადოებაში თავისი იუმორისა და ქარიზმატული ხასიათის გამო. ამბობდნენ იმასაც, რომ იგი ელისაბედს ჩრდილავდა თავისი ხასიათით, რაც ელისაბედს არ სწყენია და თავადაც განაცხადა: „ოჰ, ეს უფრო მარტივია როდესაც აქ მარგარეტია — ყველა იცინის ხოლმე მარგარეტის ნათქვამზე“. ცნობილია, რომ მეფე ჯორჯი ელისაბედს თავის „სიამაყეს“ უწოდებდა ხოლმე, მარგარეტს კი „სიხარულს“.
ომის შემდეგი წლები
მარცხნივ|მინი|300x300პქ|პრინცესა მარგარეტი (მარჯვენა კუთხეში) მშობლებთან და დასთან ერთად, 1945 წლის 8 მაისი 1945 წლის მაისში, მეორე მსოფლიო ომის დასრულებისას მარგარეტი ოჯახთან და პრემიერ-მინისტრ ჩერჩილთან ერთად გამოვიდა ბაკინგემის სასახლის აივანზე და ხალხს ომის დასრულება მიულოცა. ამის შემდეგ მარგარეტიც და ელისაბედიც სასახლიდან გავიდნენ და შეუერთდნენ სახალხო გალობას „ჩვენ გვინდა მეფე, ჩვენ გვინდა დედოფალი“.
1946 წლის 15 აპრილს მარგარეტი ინგლისის ეკლესიაში გაუშვეს ცოდნის მისაღებად. 1947 წლის 1 თებერვალს ის, ელისაბედი და მეფე-დედოფალი სამხრეთ აფრიკის ტურში გაემგზავრნენ. მარგარეტის ჯგუფის კაპიტანი პიტერ ტაუსენდი იყო, მეფის მხედარი, რომელიც მარგარეტისადმი განსაკუთრებულ სიმკაცრეს იჩენდა, რომელიც ხალხში უფრო გათამამებული ბავშვის სახელით იყო ცნობილი. იმავე წელს, აფრიკიდან დაბრუნების შემდეგ, მარგარეტი თავისი ერთადერთი დის, პრინცესა ელისაბედის მეჯვარე იყო, როდესაც იგი დანიისა და საბერძნეთის პრინც ფილიპეზე დაქორწინდა. მომდევნო სამ წელიწადში ელისაბედმა ორი ბავშვი გააჩინა: ჩარლზი და ანა, რომელთა დაბადებამაც მარგარეტი ტახტის მემკვიდრეთა სიაში ორი ადგილით უკან გადასწია.
ახალგაზრდობაში პრინცესა მარგარეტი ერთობ მომხიბვლელ ქალბატონად მიიჩნეოდა. 18-დიუმიანი წელისა და „ნათელი ლურჯი თვალების“ მქონე მარგარეტს უყვარდა მაღალ საზოგადოებაში ტრიალი და ბევრი მეგობარიც ჰყავდა, მათ შორის შერმან დუგლასი, ამერიკის ელჩ ლუი უილიამ დუგლასის ასული. იგი თავის მეგობრებთან ერთად ხშირად იქცევდა პრესის ყურადღებას, როდესაც გასართობად დადიოდა. მოგვიანებით მათ „მარგარეტის სეტი“ შეარქვეს. იმავდროულად, მან სამოგზაურო ტური მოაწყო იტალიაში, საფრანგეთსა და შვეიცარიაში. მალევე შეუერთდა მთელ რიგ საქველმოქმედო ორგანიზაციებს, რომელთა ბრიტანული ფილიალების პრეზიდენტი, ან მფარველი გახდა.
გავრცელებული ინფორმაციით, სამეფო ოჯახს იმედი ჰქონდა, რომ მარგარეტი ლორდ დალკეითზე დაქორწინდებოდა, რომელიც მის ხელს თხოულობდა, თუმცა პრინცესა მისით დაინტერესებული არ იყო. კიდევ ერთი ხელის მთხოვნელი, რომელიც მან უარით გაისტუმრა იყო ბილი უოლესი, 2.8 მილიონ გირვანქა სტერლინგის ერთადერთი მემკვიდრე, რაც თანამედროვე კურსით თითქმის 74 მილიონს უდრის. 1951 წლის აგვისტოში ბრიტანული პრესა იმედგაცრუებული დარჩა, როდესაც მის 21-ე დაბადების დღის წვეულებაზე ბალმორიალის სასახლეში მარგარეტი პიტერ ტაუსენდთან ერთად გამოჩნდა. მომდევნო თვეში მეფე ჯორჯს ოპერაცია ჩაუტარდა ფილტვის კიბოს გამო, რის გამოც მარგარეტი დაინიშნა ერთ-ერთ სახელმწიფო მრჩევლად, რომელიც ასრულებდა მეფის სახელმწიფო მოვალეობებს, სანამ ის შეუძლოდ იყო. ხუთი თვის შემდეგ, 1952 წლის 6 თებერვალს ჯორჯ VI გარდაიცვალა და ტახტს მარგარეტის და, დედოფალი ელისაბედ II იკავებს.
რომანი პიტერ ტაუსენდთან
მინი|327x327პქ|პიტერ ტაუსენდი 1940 წელს პიტერ ტაუსენდმა ბაკინგემის სამეფო სასახლეში მსახურობა 1944 წლიდან დაიწყო. ცნობილია, რომ პრინცესა მარგარეტს მისდამი სიმპათია მაშინვე გაუჩნდა, რა დროსაც იგი ჯერ მხოლოდ 13 წლის იყო. ამასთან დაკავშირებით 13 წლის დას პრინცესა ელისაბედმა განუცხადა: „რა უიღბლობაა, ის დაქორწინებულია“. წლების განმავლობაში პერიოდულად ვრცელდებოდა ხოლმე ინფორმაცია მათი საიდუმლო შეხვედრების შესახებ, თუმცა ამას დიდ ყურადღებას არავინ აქცევდა. ცნობილია, რომ 1947 წლის ოქტომბერში, ბელფასტში ვიზიტისას ტაუსენდმა სასტუმროს ადმინისტრატორს სთხოვა, რომ მისთვის მარგარეტის გვერდით გამოეყოთ ოთახი. უცნობია, თუ ზუსტად როდის დაიწყო მათი რომანტიკული ურთიერთობა, თუმცა ისინი სამხრეთ აფრიკის ტურის დროსვე უკვე ერთად იყვნენ. თავად ტაუსენდმა ინტერვიუში განაცხადა, რომ მას მარგარეტი 1951 წლის აგვისტოში შეუყვარდა, როდესაც პრინცესამ იგი გააღვიძა, მას შემდეგ, რაც მეფესთან პიკნიკისას ჩაეძინა.
მას შემდეგ, რაც 1952 წელს ტაუსენდი ცოლს გაეყარა პრესის ყურადღება მისი და მარგარეტის ურთიერთობისკენ მიიმართა. ამასვე დაერთო მეფე ჯორჯის გარდაცვალება, რამაც, შეიძლება ითქვას, რომ მათი ურთიერთობა უფრო გააიოლა. 1953 წლის აპრილში ტაუსენდმა მარგარეტს ხელი სთხოვა, რაზეც თანხმობა მიიღო, თუმცა მათი ქორწინება იმ დროს შეუძლებელი იყო. ამას მრავალი მიზეზი ჰქონდა: ტაუსენდი მარგარეტზე 15 წლით უფროსი იყო, იგი არ იყო არისტოკრატთა წრიდან და თანაც განქორწინებული იყო და ცოლისგან ორი შვილი ჰყავდა. 1772 წელს მეფე ჯორჯ III-ის მიერ გამოცემული სამეფო ქორწინების აქტის თანახმად, დიდი ბრიტანეთის სამეფო ოჯახის წევრს არ შეეძლო 25 წლამდე ქორწინება მონარქის ნებართვის გარეშე, რაც ამ შემთხვევაში რთული მოსაპოვებელი იყო, რამეთუ ბრიტანეთის მონარქი არის ინგლისის ეკლესიის მეთაურიც, რაც ერთმანეთთან წინააღმდეგობაში მოდის, რამეთუ ინგლისური ეკლესია კრძალავს განქორწინებული პირის ქორწინებას სანამ მისი პირველი მეუღლე ცოცხალია. ამრიგად, მარგარეტს ქორწინებისათვის დის, დედოფალ ელისაბედ II-ის თანხმობა სჭირდებოდა, რამეთუ იგი ჯერ კიდევ 23 წლის იყო ამ დროს, რის გამოც დედოფალმა მათ ქორწინებისათვის ორი წლით მოცდა სთხოვათ, რათა სამეფო ქორწინებების აქტის მიხედვით მარგარეტს თავად შესძლებოდა გადაწყვეტა თუ ვისზე იქორწინებდა. ვინაიდან ამ დროისათვის ბრიტანული მონარქია კრიზისში იყო, მარგარეტი თხოვნას დათანხმდა და იმისათვის, რომ მათ ერთმანეთი აღარ ენახათ, ტაუსენდი 2 წლით ბელგიაში გაუშვეს.
1955 წელს პრინცესა მარგარეტი 25 წლის გახდა, რის გამოც ტაუსენდიც სასწრაფოდ დაბრუნდა ლონდონში. მართალია სამეფო ქორწინებების აქტი მათ შეუღლებას ხელს აღარ უშლიდა, მაგრამ დედოფალი თანხმობას მაინც ვერ აძლევდათ, რამეთუ, როგორც ეკლესიის მეთაურს არ შეეძლო თავისივე ეკლესიის წესების წინააღმდეგ წასვლა და დის დაქორწინება ისეთ კაცზე, რომელიც განქორწინებული იყო და მისი ცოლი კვლავ ცოცხლობდა. აღსანიშნავია, რომ თავად ბრიტანული საზოგადოება მათ ქორწინებას ემხრობოდა, ლონდონურ გაზეთში გამოქვეყნდა კიდეც სტატია, სათაურით: „მიდი, მარგ, გააკეთე რაც გსურს“. ამის გამო დედოფალმა გადაწყვიტა, რომ ეს საკითხი პარლამენტისთვის მიენდო და მათ ეყარათ კენჭი. საბოლოოდ, პარლამენტართა 59%-მა მათ ქორწინებას დაუჭირა მხარი, 17%-მა კი საწინააღმდეგო პოზიცია დააფიქსირა. მიუხედავად ამისა, დედოფალს ნებართვის გაცემა არ შეეძლო, რამეთუ ეპისკოპოსები მკაცრ უარზე იყვნენ.
საბოლოოდ, ელისაბედმა მარგარეტს, როგორც დას ქორწინების ნება დართო, თუმცა როგორც დედოფალმა, ამაზე უარი განუცხადა, რის გამოც წამოუყენა პირობა, რომ მას შეეძლო დაქორწინებულიყო პიტერზე მხოლოდ მაშინ, თუ ის უარს იტყოდა თავის წოდებაზე, უფლებებსა და მემკვიდრეობაზე, შემდეგ კი საზღვარგარეთ გადავიდოდა საცხოვრებლად, როგორც ეს მათმა ბიძამ, ედუარდ VIII-მ გააკეთა უოლის სიმპსონზე დასაქორწინებლად. ასე შესაძლებელი იქნებოდა მოსალოდნელი მონარქიისა და საეკლესიო კრიზისების თავიდან აცილება, რაც მათ ქორწინებას მოჰყვებოდა. ამ შეთავაზებაზე მარგარეტმა უარი განაცხადა, ნიშნობა გაუქმებულად გამოაცხადა და პიტერ ტაუსენდიც ბელგიაში დაბრუნდა, სადაც იგი მოგვიანებით ადგილობრივ ქალზე დაქორწინდა, რომლისგანაც კიდევ სამი შვილი შეეძინა.
ქორწინება
მარცხნივ|მინი|მარგარეტის ქმარი, ანტონი არმსტრონგ-ჯონსი 1965 წლის მაისშიტაუსენდის სკანდალის შემდეგ პრინცესა მარგარეტმა არც ისე დიდი ხნის შემდეგ ურთიერთობა დაიწყო თავის ძველ ნაცნობ ბილი უოლესთან. როგორც ცნობილია, უოლესმა მას ხელი სთხოვა და მარგარეტიც დასთანხმდა, მაგრამ მათი ნიშნობა ჯერ კიდევ მანამდე გაუქმდა, სანამ ამას ოფიციალურად გამოაცხადებდნენ. შემდეგში უოლესმა ინტერვიუში განაცხადა: „მე მქონდა ჩემი შანსი და ის ჩემი გრძელი ენით გავაფუჭე“.
1958 წელს სადილზე მარგარეტმა ფოტოგრაფი ანტონი არმსტრონგ-ჯონსი გაიცნო. 1959 წლის ოქტომბერში წყვილი დაინიშნა. ანტონიმ პრინცესას ხელი ლალისთვლიანი ბეჭდით სთხოვა, რომელსაც გარშემო ბრილიანტებით იყო შემკული და ვარდის ფორმას წააგავდა. გავრცელებული ინფორმაციით, მარგარეტი ასე სწრაფად ქორწინებას იმიტომ დასთანხმდა, რომ უნდოდა პიტერისთვის დაესწრო, რომელიც მასზე ცოტა ხნით ადრე დაინიშნა ბელგიელ 19 წლის გოგონა მარი-ლუს ჟამანიზე, რომელიც, როგორც ამბობდნენ, მარგარეტს ძალიან ჰგავდა. 1960 წლის 26 თებერვალს პრინცესა მარგარეტმა ოფიციალურად გამოაცხადა მისი და ანტონის ნიშნობის შესახებ, რამაც პრესაში არაერთგვაროვანი რეაქციები გამოიწვია.
1960 წლის 6 მაისს უესტმინსტერის სააბატოში მარგარეტი და ანტონი დაქორწინდნენ. ეს იყო ბრიტანეთის ისტორიაში პირველი სამეფო ქორწილი, რომელიც იმავდროულად ტელევიზიით გადაიცემოდა. მას 300 მილიონამდე ადამიანმა უყურა, თავად ქორწილს კი 2,000 სტუმარი ჰყავდა.
წყვილის საქორწინო მოგზაურობა ექვს კვირას გაგრძელდა. ისინი სამეფო იახტა „ბრიტანიით“ მოგზაურობდნენ. მათი საქორწინო საჩუქრების სიაში შედიოდა მიწის ნაკვეთი კარიბის ზღვაში მდებარე კუნძულ მუსტიკზე. ბრიტანეთში დაბრუნების შემდეგ ისინი საცხოვრებლად კენსინგტონის სასახლეში გადავიდნენ.
1961 წელს დედოფალმა ელისაბედმა ანტონის სნოუდონის ერლობა უბოძა, რითაც მარგარეტი სნოუდონის გრაფინია გახდა. იმავე წლის 3 ნოემბერს მარგარეტმა პირველი შვილი, დევიდი გააჩინა, რასაც 1964 წლის 1 მაისს მოჰყვა მათი მეორე და ნაბოლარა შვილის, სარას დაბადება.
საზოგადოებრივი ცხოვრება და საქველმოქმედო საქმიანობა
მინი|297x297პქ|მარცხნიდან მარჯვნივ: ლორდი სნოუდონი, [[ლედი ბირდ ჯონსონი, პრინცესა მარგარეტი და აშშ-ს პრეზიდენტი ლინდონ ჯონსონი თეთრ სახლში, 1965 წლის 17 ნოემბერი.]] მარგარეტის პირველი ოფიციალური საქმიანობები 1947 წელს ბელფასტსა და ედინბურგში მოგზაურობა იყო. ამის შემდეგ მან კიდევ მრავალ ადგილას იმოგზაურა. მისი პირველი მნიშვნელოვანი ტური იმავე წელს შედგა, როდესაც იგი მშობლებს შეუერთდა სამხრეთ აფრიკაში ვიზიტისას. 1955 წელს მან ასევე იმოგზაურა დასავლეთ ინდოეთსა და კარიბის ზღვის ბრიტანულ კოლონიებში. 1962 წელს მარგარეტი წარმოადგენდა ბრიტანეთის მონარქიას იამაიკის დამოუკიდებლობის გამოცხადებასთან დაკავშირებულ ღონისძიებაზე. იგივე როლი ჰქონდა 1978 წელს დომინიკასა და ტუვალუში. აღსანიშნავია, რომ ტუვალუში მისი ვიზიტი დროზე ადრე დასრულდა იქ გავრცელებული ვირუსული პანდემიის გამო, რის თავიდან ასაცილებლადაც პრინცესა დაუყოვნებლივ იქნა გადაყვანილი ავსტრალიაში. სხვადასხვა დროს იგი ასევე ეწვია შემდეგ ქვეყნებს: აღმოსავლეთი აფრიკა და მავრიკი 1956 წელს, ამერიკის შეერთებული შტატები 1965 წელს, იაპონია 1969 და 1979 წლებში, აშშ და კანადა 1974 წელს, ავსტრალია 1975 წელს, ფილიპინები 1980 წელს, სვაზილენდი 1981 წელს და ჩინეთი 1987 წელს.
მუსიკისა და ბალეტის გარდა, მის ძირითად ინტერესებში შედიოდა საქველმოქმედო ორგანიზაციების მფარველობაც. იგი იყო ეროვნული საზოგადოებისა და ბავშვთა მიმართ ძალადობისა და უნარშეზღუდული ბავშვების დახმარების შოტლანდიის სამეფო საზოგადოების პრეზიდენტი. გარდა ამისა, პრინცესა მარგარეტი იყო წმინდა იოანეს სახელობის სასწრაფო დახმარების ბრიგადის დიდი პრეზიდენტი და დედოფალ ალექსანდრას სახელობის ექთანთა სამეფო არმიის პრეზიდენტი. იგი ასევე იყო ისეთი ორგანიზაციების მფარველი ან პრეზიდენტი, როგორებიცაა: ბირმინგემის სამეფო ბალეტი, დასავლეთ ინდოეთის ოლიმპიური ასოციაცია, სამეფო საექთნო კოლეჯი, შოტლანდიური ბალეტი, ჩრდილოური ბალეტის თეატრი და ა.შ.
პირადი ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|297x297პქ|პრინცესა მარგარეტი 1965 წლის 17 მაისს გავრცელებული ინფორმაციით, მარგარეტს ქორწინების პერიოდში პირველი რომანი 1966 წელს ჰქონდა თავისი ქალიშვილის ნათლიმამა ანტონი ბარტონთან, ბორდოს ღვინის მწარმოებელთან. ერთი წლის შემდეგ იგი საგრძნობლად დაუახლოვდა რობინ დუგლას-ჰოუმს, დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრ ალეკ დუგლას-ჰოუმის ძმისწულს, თუმცა თავად მარგარეტი ამტკიცებდა, რომ მათი ურთიერთობა პლატონური იყო, მაგრამ მათი პირადი წერილებიდან (რომლებიც მოგვიანებით გაიყიდა) ირკვევა, რომ მათ ინტიმური ურთიერთობა ჰქონდათ. ცნობილია, რომ რობინი მარგარეტთან დაშორების შემდეგ მძიმე დეპრესიაში ჩავარდა და სულ 18 თვეში სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა. ასევე არსებობს მოსაზრებები, რომ იგი ინტიმურ ურთიერთობაში იყო მუსიკოს მიკ ჯეგერთან, მსახიობ პიტერ სელერსსა და ავსტრალიელ კრიკეტიორ კიტ მილერთან, თუმცა ეს მოსაზრებები დაუსაბუთებელია. ბიოგრაფ შარლოტა ბრეზის მიხედვით, 1955 წელს ლესლი ჰაჩინსონს მარგარეტთან „მოკლე კავშირი“ ჰქონდა. 2009 წელს გამოსულ დევიდ ნივენის ბიოგრაფიულ ნაწარმოებში კი შესულია სიტყვები, რომლებიც ასევე მოწმობენ ნივენისა და მასზე ოცი წლით უმცროსი პრინცესის ახლო მეგობრულ ურთიერთობაზე. 1975 წელს გამოქვეყნებული სტატიაში პრინცესა მარგარეტი მოხდა იმ ქალთა სიაში, რომელთაც ინტიმური ურთიერთობა ჰქონდათ მსახიობ უორენ ბიტთან. მსახიობმა ჯონ ბინდონმა კი ციხეში ყოფნის დროს თავისი ისტორია ერთ-ერთ გაზეთს დიდი თანხის სანაცვლოდ მიჰყიდა, სადაც ბინდონი ამაყობდა პრინცესასთან არსებული მისი ახლო ურთიერთობით. მინი|297x297პქ|პრინცესა მარგარეტი და ლორდი სნოუდონი ხვდებიან ამსტერდამის მერ გიისბერტ ვან ჰოლს, 1965 წლის 14 მაისი 1970-იანი წლების დასაწყისიდან სნოუდონების წყვილს შორის გაუცხოება დაიწყო. 1973 წლის სექტემბერში კოლინ ტენანტმა მარგარეტს როდი ლიველინი გააცნო, რომელიც პრინცესაზე 17 წლით უმცროსი იყო. 1974 წელს მარგარეტი ლიველინთან ერთად გაემგზავრა კუნძულ მუსტიკზე აშენებულ თავის დასასვენებელ სახლში. ცნობილია, რომ ისინი აქ კიდევ მრავალჯერ ჩავიდნენ ერთად. მათ ურთიერთობას ბრიტანული პრესა „სასიყვარულო მეგობრობას“ უწოდებდა. საბოლოოდ ისე მოხდა, რომ იმპულსური ლიველინი დაშორდა პრინცესას და სრულიად მოულოდნელად თურქეთში გაემგზავრა. ამან იმდენად უარყოფითად იმოქმედა მარგარეტზე, რომ საძილე აბების ზედმეტი დოზა მიიღო და თვითმკვლელობა სცადა, თუმცა მისი გადარჩენა მოახერხეს. ამასთან დაკავშირებით მან განაცხადა: „ამ ყველაფრისგან ძალიან გამოფიტული ვიყავი“. მან ასევე დასძინა: „მხოლოდ ძილი მინდოდა“. გამოჯანმრთელებისთანავე მარგარეტი ლორდ სნოუდონს ჩამოაშორეს, რამეთუ ეშინოდათ, რომ ქმრის დანახვა მას კიდევ უფრო შეაწუხებდა.
1976 წელს ტაბლოიდ News of the World-ის მთავარ გვერდზე გამოქვეყნდა კუნძულ მუსტიკზე გადაღებული მარგარეტისა და ლიველინის საერთო ფოტო, სადაც ისინი საცურაო კოსტიუმებში იყვნენ. 1976 წლის 19 მარტს სნოუდონებმა ოფიციალურად განაცხადეს, რომ მათი ქორწინება „შეუქცევადად დაიშალა“. არსებულმა რომანემბა ცუდად იმოქმედა მარგარეტის რეპუტაციაზე. იმავე წელს იგი უამრავი საჯარო ღონისძიების სტუმრების სიიდან ამოიღეს, ლეიბორისტული პარტიის დეპუტატებმა კი დაგმეს მისი ქმედებები და მას „სამეფო პარაზიტი“ უწოდეს. 1978 წლის 24 მაისს მარგარეტისა და ანტონი არმსტრონგ-ჯონსის განქორწინება ოფიციალურად შევიდა ძალაში. ეს დიდი ბრიტანეთის სამეფო ოჯახის ისტორიაში იყო პირველი განქორწინება 1901 წელს პრინცესა ვიქტორია მელიტას შემდეგ. 1978 წლის 15 დეკემბერს ლორდი სნოუდონი მეორედ დაქორწინდა ლუსი ლინდსი-ჰოგზე.
1979 წლის აგვისტოში ლუი მონბატენი, ბარმის პირველი ერლი და მარგარეტის ბებიის ძმა, და მისი ოჯახი ირლანდიელი რესპუბლიკელების მიერ ჩამოგდებულმა ბომბმა იმსხვერპლა. მალევე მარგარეტი ოფიციალურად ეწვია აშშ-ს, სადაც ჩიკაგოს სამეფო თეატრში იგი ჟურნალისტებს ამ ფაქტთან დაკავშირებით ესაუბრა და განაცხადა, რომ ირლანდიელებისაგან მისმა ოჯახმა უკვე მიიღო სამძიმრების მრავალი წერილი. იმავე ჟურნალისტებმა მალევე გამოაქვეყნეს სტატია, რომელშიც პრინცესა მარგარეტი ირლანდიელებს „ღორებს“ უწოდებდა. მართალია თავად პრინცესამ უარყო ასეთი განცხადების გაკეთება, თუმცა მისი სამშობლოში დაბრუნება გაჭირდა, რამეთუ მის მიმართ წამოვიდა მუქარების მთელი კასკადი ირლანდიელთა მხრიდან.
1981 წელს რობი ლიველინი დაქორწინდა ტატიანა სოსკინზე, რომელსაც იგი ათი წლის განმავლობაში ხვდებოდა. ლიველინი და მარგარეტი ცხოვრების ბოლომდე ახლო მეგობრებად დარჩნენ.
ავადმყოფობა და გარდაცვალება
მარცხნივ|მინი|309x309პქ|ხანში შესული პრინცესა მარგარეტი ხანში შესვლასთან ერთად პრინცესა მარგარეტი სულ უფრო ხშირად ავადმყოფობდა და უნარებიც შეეზღუდა. იგი სიგარეტს 15 წლის ასაკიდან ეწეოდა (ან უფრო ადრეც), უკანასკნელ წლებში კი განსაკუთრებით აქტიური მწეველი გახდა. 1985 წლის 5 იანვარს მას მარცხენა ფილტვის ნაწილი ამოჰკვეთეს. იმავე ტიპის ოპერაციების გაკეთება მოუხდა 30 წლით ადრე მამამისს, მეფე ჯორჯსაც, რომელიც ასევე აქტიური მწეველი იყო. 1991 წლიდან მან მოწევას თავი დაანება, თუმცა ამის სანაცვლოდ ალკოჰოლზე დამოკიდებული გახდა. 1992 წელს მარგარეტი უკანასკნელად შეხვდა პიტერ ტაუსენდს, რომელიც 1995 წელს გარდაიცვალა. მარგარეტის განცხადებით: „იგი ზუსტად ისევე გამოიყურებოდა, თუ იმას არ ჩავთვლით, რომ თმა გაუნაცრისფრდა“.
1993 წელს იგი საავადმყოფოში მოათავსეს პნევმონიის გამო. 1998 წლის 23 თებერვალს მუსტიკის დასასვენებელ სახლში ყოფნისას პირველად განიცადა ინსულტის შეტევა. მომდევნო წლის დასაწყისში პრინცესამ აბაზანაში წაქცევის გამო ფეხებიც დაიზიანა. ამ დროს იგი იმდენად მძიმედ დაშავდა, რომ მთელი დარჩენილი ცხოვრება ხელჯოხით, ან უარეს შემთხვევაში ეტლით გადაადგილდებოდა. 2001 წლის 10 იანვარს მადის დაკარგვისა და ყლაპვასთან დაკავშირებული პრობლემების გამო მარგარეტი საავადმყოფოში მოათავსეს. 2001 წლის მარტში განვითარებულმა მეორე ინსულტმა მარგარეტის მარცხენა თვალიდან მხედველობა და სხეულის მარცხენა ნახევრის პარალიზება გამოიწვია. მისი უკანასკნელი საჯარო გამოსვლები 2001 წელს შედგა, როდესაც დაესწრო დედამისის, დედა-დედოფალ ელისაბედის 101-ე დაბადების დღის აღსანიშნავ წვეულებას და ბიცოლის, გლოსტერის ჰერცოგინია ალისას მე-100 დაბადების დღის აღსანიშნავ წვეულებას.
ჰილადერა
ჰილადერა (Hilədərə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 68 კაცი.
თერმორეზისტორი
თერმორეზისტორი ან თერმისტორი — რეაზისტორი, რომლის წინაღობაც ტემპერატურის მიხედვით იცვლება. ფორეზისტორისგან განსხვავებით, რომლის წინაღობაც სინათლის მატებასთან იკლებს, თერმორეზისტორებს ორ ჯგუფად ყოფენ: NTC ანუ უარყოფითი K ტემპერატურული კოეფიციენტის მქონე თერმორეზისტორი და PTC დადებითი k ტემპერატურული კოეფიციენტის მქონე თერმორეზისტორი. ტემპერატურა გამოითვლება სტეინჰარტ-ჰარტის განტოლების მეშვეობით: NTC თერმისტორის შემთხვევაში ტემპერატურის ზრდასთან ერთად წინაღობა იკლებს. NTC ტიპის რეზისტორებში ტემპერატურის ზრდას უარყოფითი გავლენა აქვს წინაღობაზე, რაც წინაღობის დაკლებით აისახება, ხოლო PTC თერმორეზისტორის შემთხვევაში პირიქით, ტემპერატურის ზრდასთან ერთად წინაღობა იზრდება, სხვაგვარად, PTC ტიპის რეზისტორებში ტემპერატურის ზრდას დადებითი გავლენა აქვს წინაღობაზე. ელექტრონიკაში არსებობს თერმორეზისტორის დამზადების რამდენიმე ხერხი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახვრადგამტარული მოწყობილობები კატეგორია:ელექტრონული კომპონენტები
ვიკიბებიები
thumb|300px|right|მოხალისე ვიკიბებიები ბაშკირული ვიკიპედიიდან. ვიკიბებიები — საპენსიო ასაკის ქალ-მოხალისეთა ჯგუფი ბაშკირული ვიკიპედიიდან.
ისტორია
ჯგუფის შექმნის იდეა „ვიკი-ურალის“ სემინარზე დაიბადა, რომელიც 2016 წელს ქალაქ იჟევსკში გაიმართა. პროექტის მიზანი, როგორც უდმურტელი ბურანოვის ბებიების მაგალითად, რომლებიც ევროვიზიის სიმღერის კონკურსზე მონაწილეობა მიიღეს, იყო მოხუცი ქალების პოტენციალის გამოჩენა ინტერნეტ სივრცეში. მონაწილეთა ჯგუფის ძირითადი ნაწილი შედგება სოციალური ქსელ „ВКонтакте“-ს ჯგუფ „ბაშკირელი ქალების“ მონაწილეთაგან (Башкирские женщины). 2016 წელს სხვა ენოვანი პროექტების წარმომადგენლების თხოვნის საფუძველზე, სანქტ-პეტერბურგში გამართულ საერთაშორისო კონფერენციაზე ვიკიბებიების შესახებ დეტალური ინფორმაცია მიეწოდა ფართო აუდიტორიას. 2016 წელს, უკრაინის საერთაშორისო კონფერენციაზე, ვიკიპედიის მომხმარებელი „Мухамадеева“ წარადგინა პროექტი კონფერენციის მონაწილეებს. 2017 წლის ვიკიმედიის ბერლინის კონფრენეციაზე მოხალისეებმა „З. ӘЙЛЕ“ და „visem“ (უკრაინული ვიკიპედიის მოხალისე) წარადგინეს პრეზენტაცია ვიკიბებიების შესახებ მსოფლიო ვიკიმედიის საზოგადოების წინაშე. იმავე წელს, ბაშკირული ვიკიპედიის მოხალისეებისგან შემდგარმა დიდმა დელეგიაციამ დაესწრო მოსკოვის ვიკიკონფერენციას, სადაც მათ სპეციალური სექციის დროს წარადგინეს თავიანთი საქმიანობის შესახებ პრეზენტაცია დამსწრე საზოგადოებას.
2018 წლის ვიკიმანიაზე, რომელიც სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ქალაქ კეიპტაუნში გაიმართა, კონფერენციის მონაწილეებს მოხალისეები ენობრივი პროექტებიდან თავიანთ ენაზე ესალმებოდნენ, მათ შორის ბაშკირელი ვიკიბებიების სახელით მიესალმა ბანათ ვალეევა-იაუბასაროვამ. 2019 წელს შვედეთის დედაქალაქ სტოკჰოლმში გამართულ ვიკიმანიის დახურვის ცერემონიაზე, „ფონდ ვიკიმედიის“ აღმასრულებელმა დირექტორმა, კეთრინ მაერმა განაცხადა: „განსაკუთრებით მომწონს ბაშკირელი ბებიების მაგალითი — უფროსი ასაკის ქალთა ჯგუფის, ძირითადად სასოფლო რაიონებიდან, რომლებიც ცხოვრობენ რუსეთის რეგიონში სახელწოდებით ბაშკორტოსტანი — ისინი 2016 წლიდან სტატიებს თარგმნიან რუსულიდან ბაშკირულზე (ContentTranslation ხელსაწყოს დახმარებით) და დღეისთვის ბაშკირული ვიკიპედია თარგმნის მხრივ წამყვან ოცეულში შედის. ასე რომ, მოდით აღვნიშნოთ ბებიების წვლილი!“.
იმავე წლის 28-29 სექტემბერს მოსკოვში გაიმართა საერთაშორისო კონფერენცია, სადაც ჯგუფის სახელით მონაწილეობა მიიღო რაშიდა გიზატულინამ, რომელიც საზოგადოებას გააცნო ბურზისნის ვიკიკლუბის საქმიანობა, რაიონის მუნიციპალურ ხელისუფლებასთან თანამშრომლობა და სკოლებში ვიკიკლუბების შექმნის შესახებ. 11-13 სექტემბერს, სერბეთის დედაქალაქ ბელგრადში გაიმართა ცენტრალურ და აღმოსვლეთ ევროპის ვიკიმედიელების კონფერენცია, სადაც ჯგუფის სახელით მონაწილეობდა გუზალ სიტდიკოვა, რომელმაც საზოგადოებას გააცნო ვიკიბებიების საქმიანობა.
მონაწილეები
ჯგუფში ყველაზე გამოცდილი მონაწილე გუზალ სიტდიკოვაა. ასევე გამოცდილია ალფია აკბუტინა, რომელიც წლების მანძილზე მუშაობდა მასმედიაში. ყველაზე ასაკოვანი მოხალისეა ბანატ ვალეევ-იაუბასაროვა. მას 2018 წელს 70 წელი შეუსრულდა. ბურციანის რაიონის ვიკიპედიელები კუნსილიუ კუტლუბაევა, რაშიდა გიზატულინა, ლუიზა იულდაშევა, ტანსილუ კუვანდიკოვა პირველები არიან, ვინც ასაკოვნებსა და ბავშვებს შორის შექმნეს ვიკიკლუბი. ქალაქ ბელორეცკიდან ბაშკირული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი, „ბაშკირული ენისა და ლიტერატური წლის მასწავლებელი — 2019“, რესბულიკის კონკურსის ლაურიატი სარია კაგარმანოვა, ქალაქ იშიმბაიდან ჰაიათ იუსუპოვა, უფიმის რაიონიდან მინსულუ აბდულინა, ქალაქ სტერლიტამაკიდან გიულშატ სულეიმანოვა — დღეისთვის წარმოადგენენ ჯგუფის გამოცდილ ვიკიპედიელებს.
სქოლიო
კატეგორია:ვიკიპედიის ისტორია კატეგორია:ვიკიპედიელები კატეგორია:ქალთა ორგანიზაციები
ჰაუარდის ოლქი (ტეხასი)
ჰაუარდის ოლქი (Howard County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ბიგ-სპრინგი. შეიქმნა 1876 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
ხორვატიის ადმინისტრაციული დაყოფა
250px|მინიატიურა|ქალაქ [[სპლიტის ცენტრი, რომელიც იმპერატორ დიოკლეტიანეს სასახლის ირგვლივაა გაშენებული]]
თანამედროვე ხორვატია პირველ დონეზე დაყოფილია 20 მხარედ (ჟუპანია – Županija) დედაქალაქ ზაგრებად რომელსაც ერთდროულად აქვს როგორც ქალაქის, ისე ოლქის სტატუსი. მეორე დონეზე ოლქები დაყოფილია 127 ქალაქად (grad) და 429 მუნიციპალიტეტად (općine), თითოეული ეს ქვეგანაყოფი მოიცავს რამდენიმე დასახლებულ პუნქტს (naselja).
ისტორია
პირველად, ხორვატია ჯერ კიდევ შუა საუკუნეებში დაიყო საგრაფოებად. დროთა განმავლობაში, ოსმალთა მიერ ტერიტორიების დაპყრობისა და შემდეგ მათი გათავისუფლების კვალდაკვალ, დაყოფა იცვლებოდა. იცვლებოდა დალმაციის, დუბროვნიკისა და ისტრიის პოლიტიკური სტატუსი. 1920-იან წლებში, გაუქმდა ქვეყნის ტრადიცული, საგრაფოებად დაყოფა, როდესაც სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიელების სამეფო და მისი შემდგომი იუგოსლავია ობლასტებად და ბანოვინებად დაიყო.
სქოლიო
კატეგორია:ხორვატიის ადმინისტრაციული დაყოფა
რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ბიბლიოთეკა
რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ბიბლიოთეკა (Библиотека Российской академии наук) — უდიდესი სახელმწიფო ბიბლიოთეკა სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობს ვასილევსკის კუნძულზე, მისამართზე ბირჟის ხაზი სახლი 1. მსოფლიოს ერთ-ერთი უდიდესი ბიბლიოთეკა და რუსეთის ფედერაციის მესამე ბიბლიოთეკა წიგნადი ფონდის მიხედვით.
ისტორია
ბიბლიოთეკა დაარსდა პეტრე I-ის დეკრეტის მიხედვით, მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნულ დეკრეტს ჩვენამდე არ მოუღწევია ბიბლიოთეკის დაარსების თარიღად მიიჩნევა 1714 წლის სექტემბერი, წიგნების ბიბლიოთეკიდან მკითხველებისთვის გაცემის დასაწყისი.
პირველი სახელმწიფო საჯარო ბიბლიოთეკა რუსეთში. მისი ფონდის უდიდეს ნაწილს შეადგენს ხელნაწერები და წიგნები მოსკოვის სამეფო ბიბლიოთეკიდან, პეტრე I-ის პირადი კოლექცია საზაფხულო სასახლიდან, ჰერცოგ ჰოლშტეინების ბიბლიოთეკიდან, კურლიანდიის ჰერცოგების ელგავის ბიბლიოთეკიდან.
XVIII საუკუნიდან მოყოლებული ბიბლიოთეკის ფონდები ივსებოდა კერძო პირების კოლექციით. კერძოდ, ფონდები შეივსო ისტორიკოს ვასილი ტატიშჩევის, სლავისტ ალექსანდრე იაციმირსკისა და იზმაილ სრეზნევსკის, ვაჭარ ფიოდორ პლიუშკინის, სლავისტისა და სტაროობრიადცელების მკვლევარის ვასილი დრუჟინინისა და სხვათა წიგნებით. 1901 წლიდან ვსევოლოდ სრეზნევსკის ინიციატივით დაიწყო არქეოგრაფიული ექსპედიციები რუსეთში, რათა მოსახლეობაში შეეგროვებინათ ხელნაწერები და ძველი წიგნები.
1718 წლიდან ბიბლიოთეკა განთავსებულია კიკინის სასახლეში. 1728 წელს კი იგი განათავსეს იმ შენობაში, რომელშიც დღეს განთავსებულია კუნსტკამერა.
1901 წლის 8 იანვარს, გათბობის სისტემის მოძველების გამო ბიბლიოთეკაში კვლავ ხანძარი გაჩნდა, რომლის დროსაც განადგურდა 1 500 ტომი ფასეული გამოცემა. ამ ამბავმა დააჩქარა ბიბლიოთეკისათვის ახალი შენობის აგების საკითხი. 1910 წელს მთავრობამ მიიღო ახალი შენობის მშენებლობის შესახებ ბრძანებულება. 1914 წელს მშენებლობა დასრულდა, მაგრამ პირველი მსოფლიო ომის დაწყების გამო იგი გადაეცა სამხედრო სამინისტროს, რომელშიც განათავსეს 166-ე საევაკუაციო ჰოსპიტალი. ბიბლიოთეკა ამ შენობაში განათავსეს 1925 წელს.
1988 წლის 14-15 თებერვალს ბიბლიოთეკაში კიდევ ერთი ხანძარი გაჩნდა, განადგურდა იშვიათი წიგნები და გაზეთების დიდი ოდენობა.
ხანძარმა შედეგები ასეთი იყო:
ხანძრიდან პირველი 10 წელი აღადგინეს სულ 900 წიგნი. ათასობით წიგნი სპეციალურ ბოქსებში ეწყო და იცავდნენ სინათლისა და ტენიანობისაგან.
2014 წელს ბიბლიოთეკამ აღნიშნა დაარსებიდან 300 წლისთავი.
ფონდები
ამჟამად ბიბლიოთეკაში დაცულია 20 მლნ. წიგნი. აქ ინახება ისეთი ღირებული ხელნაწერები, როგორიცაა: იპატიევის ქრონიკა და რაძივილის ქრონიკა.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ბიბლიოთეკები
The Concert Sinatra
The Concert Sinatra — ფრენკ სინატრას ალბომი, გამოცემული 1963 წელს. გამოვიდა ლეიბლზე Reprise. 2012 წელს გამოვიდა ალბომის ახალი მიქსი, დამატებითი სიმღერებით.
სქოლიო
კატეგორია:ფრენკ სინატრას ალბომები კატეგორია:1963 წლის ალბომები კატეგორია:Reprise Records-ის ალბომები
არკადი დვორკოვიჩი
მინი|არკადი დვორკოვიჩი არკადი დვორკოვიჩი (Арка́дий Влади́мирович Дворко́вич; დ. 26 მარტი, 1972, მოსკოვი, რსფსრ, სსრკ) — რუსი პოლიტიკოსი და ეკონომისტი. ფიდეს პრეზიდენტი, „РЖД“-ის დირექტორთა საბჭოს წევრი, „Россельхозбанк“-ის სადამკვირვებლო საბჭოს წევრი.
რუსეთის ფედერაციის მთავრობის თავმჯდომარის მოადგილე (2012 წლის 21 მაისიდან), რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის დამხმარე (2008 წლის 13 მაისიდან 2012 წლის 21 მაისამდე). აირჩიეს ფიდეს ახალ პრეზიდენტად 2018 წლის 3 ოქტომბერს. ამ თანამდებობაზე ჩაანაცვლა კირსან ილუმჟანოვი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1972 წლის 26 მარტს, ქალაქ მოსკოვში. მამამისი, ვლადიმერ დვორკოვიჩი (1937-2005) იყო საერთაშორისო საჭადრაკო არბიტრი და მსოფლიოს ჩემპიონის, გარი კასპაროვის მეგობარი. არკადის ჰყავს ძმა, მიხეილი.
დაამთავრა მოსკოვის №444 სკოლა, მათემატიკის გაღრმავებული სწავლებით. შემდეგ სწავლობდა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკურ ფაკულტეტზე და დიუკის უნივერსიტეტში (ჩრდილოეთ კაროლინა, აშშ). მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სწავლობდა ბიზნესმენ ზიავუდინ მაგომედოვთან ერთად,
მუშაობა ექსპერტად
1994 წლიდან არის „ეკონომიკური საექსპერტო ჯგუფის“ კონსულტანტი, უფროსი ექსპერტი, გენერალური დირექტორი და სამეცნიერო ხელმძღვანელი.
2000 წლიდან არის „სტრატეგიული დამუშავების ცენტრში“ (ЦСР) ექსპერტი გერმან გრეფის ხელმძღვანელობის ქვეშ. „ЦСР“-ში დაკავებული იყო საბიუჯეტო და საგადასახადო პოლიტიკით. 2000 წლის მარტში იყო „XXI საუკუნეში პირველ ათწლეულში რუსეთის ეკონომიკური სტრატეგიის“ თანაავტორი.
საჯარო სამსახური
2000 წლის აგვისტოდან იყო ეკონომიკური განვითარების და ვაჭრობის მინისტრის გერმან გრეფის მრჩეველი.
2004 წლის 2 სექტემბერს გახდა „იპოთეკური კრედიტირების სააგენტოს“ სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე.
2004 წლის აპრილს დაინიშნა პრეზიდენტის საექსპერტო სამართველოს უფროსად.
მინდელჰაიმი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის ქალაქები
არკადი დვორკოვიჩი
საჯარო სამსახური
2008 წლის 13 მაისს გახდა პრეზიდენტ დიმიტრი მედვედევის დამხმარე.
ჰირამო
ჰირამო (Hıramo) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 154 კაცი.
არკადი დვორკოვიჩი
საჯარო სამსახური
2010 წლიდან არის ფონდ „სკოლკოვოს“ სამეურვეო საბჭოს წევრი.
ჰირამო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
არკადი დვორკოვიჩი
საჯარო სამსახური
2011 წლის სექტემბერში ნეგატიურად შეაფასა პუტინის გადაწყვეტილება, კენჭი ეყარა პრეზიდენტობაზე. ერთი წლით ადრე მიცემულ ინტერვიუში, დვორკოვიჩმა განაცხადა, რომ „მედვედევს სურს მეორე ვადაზე დარჩენა“.
2012 წლის 21 მაისს დაინიშნა რუსეთის ფედერაციის მთავრობის თავმჯდომარის მოადგილედ, ხოლო იმავე წლის 4 ივლისს სასურსათო ბაზრების მონიტორინგის სამთავრობო კომისიის თავმჯდომარედ.
2018 წლის 24 იანვარს Bloomberg-ის ეთერში განაცხადა: „არ ვთვლი, რომ ჩვენ გვყავს ოლიგარქები, ეს 1990-იანების კონცეფციაა. ახლა გვყავს კარგი, მუშა და სოციალურად პასუხისმგებელი ბიზნესმენები, რომლებიც ზრუნავენ ქვეყანაზე და საპასუხისმგებლო ბიზნესით შოულობენ ფულს“.
2018 წლის 25 იანვარს, [დავოსი|დავოსში]] ჩატარებულ ეკონომიკურ ფორუმზე განაცხადა, რომ რუსეთს საბანკო სისტემა SWIFT-ის გარეშეც შეეძლო ყოფნა: „მუშაობა SWIFT-ის გარეშეც შეიძლება. იყო დრო, როცა SWIFT-ი საერთოდ არ არსებობდა. გასაგებია, რომ ეს ყველაფერი ნაკლებად ეფექტური და უფრო ნელია, მაგრამ მუშაობა შეიძლება“.
ელ-ემპალმე
ელ-ემპალმე (El Empalme) — ქალაქი პანამაში, ბოკას-დელ-ტოროს პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 653 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ბოკას-დელ-ტოროს პროვინციის დასახლებული პუნქტები
არკადი დვორკოვიჩი
თანამდებობები სხვა ორგანიზაციებში
2006 წლიდან არის რუსეთის საფეხბურთო კავშირის მმართველობის წევრი, ხელმძღვანელობს რუსული ფეხბურთის განვითარების პროგრამებს.
2007 წელს გახდა რუსეთის საჭადრაკო ფედერაციის პირველი ვიცე-პრეზიდენტი; კურირებდა ბავშვთა ჭადრაკის განვითარებას და რუსეთში ჭადრაკის დაფინანსებისა და პროპაგანდირების საკითხებს. 2009 წელს, მას შემდეგ რაც პრეზიდენტმა მედვედევმა გააკრიტიკა სახელმწიფო თანამდებობების და სპორტულ ფედერაციებში დაკავებული პოსტების შეთავსება, დატოვა ვიცე-პრეზიდენტის კაბინეტი. 2010 წელს აირჩიეს ფედერაციის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარედ.
2015 წლის ივლისიდან არის რუსული ეკონომიკური სკოლის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე.
2018 წლის 18 მაისს, ვიცე-პრემიერის პოსტის დატოვების შემდეგ, აირჩიეს ფონდ „სკოლკოვოს“ თანათავმჯდომარედ.
აირჩიეს ფიდეს პრეზიდენტად 2018 წლის 3 ოქტომბერს.
საკუთრება და შემოსავალი
ოფიციალური მონაცემების თანახმად, დვორკოვიჩის შემოსავალი 2011 წელს იყო 4 მილიონი რუბლი, ხოლო მისი მეუღლის 42 მილიონი. მეუღლესთან ერთად, დვორკოვიჩს ეკუთვნის 2 მიწის ნაკვეთი, საცხოვრებელ სახლი, ორი ბინა, გარაჟი და Lexus-ის მარკის ორი ავტომობილი.
მოძრაობის წესების დარღვევა
2012 წლის 15 იანვარს ინტერნეტში გამოჩნდა ვიდეო, სადაც ჩინოვნიკის სპეცავტომობილი უხეშად არღვევდა საგზაო მოძრაობის წესებს მოსკოვის ცენტრში. დვორკოვიჩმა აღიარა, რომ ეს მისი ავტომობილი იყო. სოციალურ ქსელ Twitter-ში დაწერა: „მივდიოდი ძალიან სწრაფად. მძღოლმა ახსნა-განმარტება დაწერა. დასკვნები გამოვიტანეთ“.
ომარ ლაროსა
ომარ რუბენ ლაროსა (Omar Ruben Larrosa; დ. 18 ნოემბერი, 1947, ლანუსი, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონი არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
2010 წლიდან მუშაობს „ბოკა ხუნიორსის“ მთავარი მწვრთნელის თანაშემწედ.
საკლუბო კარიერა
სხვადასხვა დროს იცავდა „ბოკა ხუნიორსის“, „არხენტინოს ჯუნიორსის“, „კომუნიკასიონესის“, „ურაკანის“, „ინდეპენდიენტეს“, „ველეს სარსფილდის“, „სან-ლორენსოსა“ და არგენტინის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. არგენტინის ოთხგზის ჩემპიონი „ბოკა ხუნიორსის“ 1970, „ურაკანის“ 1973 და „ინდეპენდიენტეს“ 1977, 1978 შემადგენლობაში.
სანაკრებო კარიერა
1977–1978 წლებში წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში 11 შეხვედრა ჩაატარა, რომლის მაისურით პირველად 1977 წლის 29 მაისს, პოლონეთის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ გამართულ საერთაშორისო ამხანაგურ შეხვედრაში გამოვიდა მინდორზე. არგენტინელებმა თამაში ასეთი შემადგენლობით დაიწყეს: უგო გატი, ხორხე კარასკოსა, დანიელ კილერი, ხორხე ოლგინი, ოსვალდო არდილესი, დანიელ ბერტონი, ამერიკო გალიეგო, ოსკარ ორტისი, რიკარდო ვილა, ვისენტე პერნია და ლეოპოლდო ლუკე. ლაროსა შეხვედრის 62-ე წუთზე ოსკარ ორტისის ნაცვლად შევიდა მოედანზე. მატჩი ბუენოს-აირესში გაიმართა და არგენტინელთა გამარჯვებით, ანგარიშით 3–1 დასრულდა. ეროვნული ნაკრების რიგებში უკანასკნელად 1978 წლის 25 ივნისს, ნიდერლანდების ნაკრების წინააღმდეგ არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში ითამაშა. ლაროსამ შეხვედრის 65-ე წუთზე ოსვალდო არდილესი შეცვალა. მატჩი ბუენოს-აირესში გაიმართა და არგენტინელთა გამარჯვებით ანგარიშით — 3–1 დასრულდა. მისი მონაწილეობით გამართული 11 მატჩიდან არგენტინელებმა 6 შეხვედრა მოიგეს, ორი დათმეს და სამიც ფრედ დაამთავრეს.
სანაკრებო მატჩები
(1)
მსოფლიო ჩემპიონატზე
ომარ ლაროსამ 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ორ შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა — პერუსა და ნიდერლანდების ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ. ქვემოთ მოყვანილია არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მატჩები ომარ ლაროსას მონაწილეობით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ბოკა ხუნიორსის ფეხბურთელები კატეგორია:არხენტინოს ჯუნიორსის ფეხბურთელები კატეგორია:ურაკანის ფეხბურთელები კატეგორია:ინდეპენდიენტეს ფეხბურთელები კატეგორია:ველეს სარსფილდის ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
ზელენოდოლსკი (უკრაინა)
ზელენოდოლსკი (Зеленодольськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს დნიპროპეტროვსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 14134 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:დნიპროპეტროვსკის ოლქის ქალაქები
ბონ-სუსესუ (პარანა)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 561 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20.33 კმ²-ზე. ფართობი 322 755 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჰათ-ქჰანომ-მუ-კო-თალე-ტაის ეროვნული პარკი
ჰათ-ქჰანომ-მუ-კო-თალე-ტაის ეროვნული პარკი (หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้)) — მშენებლობის პროცესში მყოფი ეროვნული პარკი სამხრეთ ტიალანდში. მოიცავს ნაქჰონ სი თამარათის პროვინცის ქჰანომისა და სიქონის რაიონებს და სურათ თჰანის პროვინციის დონ საკისა და კო სამუის რაიონებს. პარკის სახელწოდება დაკავშირებულია მის ორ ნაწილთან. ჰათ ქჰანომი აღნიშნავს ქჰანომის რაიონის პლაჟებს, თალე ტაის არქიპელაგი კი შედგება ტაილანდის ყურის რვა კუნძულს ქჰანომსა და კო სამუის შორის.
გეოგრაფია
პარკი ძირითადად ტყითაა დაფარული. აქ მდებარეობს კირქვოვანი მთები და მანგროს ტყეები. სამხრეთ-დასავლეთისა და ჩრდილო-დასავლეთის ქარების წყალობით მთელი წლის მანძილზე ბევრი ნალექი მოდის. პარკში ორი სეზონია: ზაფხული (თებერვალი-აპრილი) და წვიმის სეზონი (მაისი-იანვარი).
ფლორა და ფაუნა
პირველადი ტყეები ძირითად ისეტი მცენარეებითაა დაფარული, როგორიცაა Intsia palembanica, Sandoricum koetjape და ინდური მუხა. კირქვის მთებზე chanpah და Opuntia elatior ხარობს.
პარკის ტერიტორიაზე ბინადრობენ გარეული ღორები, მაიმუნები, ციყვები, ინდოჩინური მიწის ციყვები, ინდური მუნჯაკები, ვეფხვები, გიბონები და მალაიური დათვები. ფრინველებიდან: Spilornis cheela, Treron curvirostra,  Copsychus saularis , ნიკობარის მტრედები, თოლიები და სხვ.; რეპტილიებიდან: გველები, კუები და ქამელეონები, ხოლო ამფიბიებიდან - სხვადასხვა სახეობის ბაყაყი.
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის ეროვნული პარკები კატეგორია:IUCN კატეგორია II
ჰივერი
ჰივერი (Hiveri) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 257კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
Sinatra's Sinatra
Sinatra's Sinatra — ფრენკ სინატრას ალბომი, გამოცემული 1963 წელს. გამოვიდა ლეიბლზე Reprise. ალბომში შეტანილია ფრენკის მიერ მანამდე ჩაწერილი სიმღერების ახალი ვერსიები.
სქოლიო
კატეგორია:ფრენკ სინატრას ალბომები კატეგორია:1963 წლის ალბომები კატეგორია:Reprise Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები სონი ბერკის პროდიუსერობით
ჯამილა
ჯამილა (ყირგ. Жамийла) — ყირგიზი მწერლის ჩინგიზ აითმათოვის რომანი, რომელმაც მას მსოფლიო აღიარება მოუტანა. გამოქვეყნდა 1958 წელს.
სიუჟეტი
მხატვარი სეიტი თავისი ნამუშევრების თვალიერების დროს გადააწყდა ტილოს, რომელიც სტეპში მიმავალ ქალსა და მამაკაცს გამოსახავდა. ეს ნამუშევარი არასოდეს არავის ეხილა, მის გარდა. სეიტი მოგონებებმა ბავშვობაში გადასტყორცნა.
მეორე მსოფლიო ომმა დააცარიელა ყირგიზული აილი კურკურაუ — ახალგაზრდა მამაკაცები ომში გაიწვიეს, მათ შორის სეიტის ოჯახის ოთხივე უფროსი ვაჟიც და შინ მხოლოდ მისი ხნიერი მშობლები, უმცროსი და, ნათესავის ქვრივი (რომელზეც, ადათის თანახმად, სეიტის მამა იყო დაქორწინებული) და მისი ახალგაზრდა რძალი — ჯამილა დარჩნენ. ომის მესამე წელს ვაჟებიდან მხოლოდ ერთი — ჯამილას მეუღლე სადიყი იწერებოდა წერილებს იშვიათად, დანარჩენების შესახებ კი ოჯახს არაფერი სმენოდა.
ჯამილა მშვენიერი ახალგაზრდა გოგონა იყო, საქმეში გამრჯე და დაუზარელი, რის გამოც მეუღლის მშობლებს ძლიერ შეუყვარდათ. ასაკში მცირე სხვაობის გამო, 15 წლის სეიტიც ადვილად მიეჩვია და დაუმეგობრდა რძალს. მისთვის ის უფროსი ძმის ცოლი, „ჯენე“ იყო, ჯამილა კი მას „კიჩინე ბალას“- „პატარა ბიჭუნას“ უწოდებდა. ჯამილა მთიელი მეჯოგის ერთადერთი ასული იყო და სხვებს არ ჰგავდა — თამამი ხასიათით და გაბედული, ზოგჯერ უხეში ქცევითაც გამოირჩეოდა, უყვარდა სიმღერა, რასაც მისი დედამთილი ქალისათვის შეუფერებელ სითამამედ მიიჩნევდა, მაგრამ, რძალს მაინც არ საყვედურობდა, რაკი გრძნობდა მის სიალალეს. ჯამილას ენატრებოდა სადიყი, რომელთანაც მხოლოდ ოთხი თვე იცხოვრა და გული სწყდებოდა, რომ ქმარი მხოლოდ გაკვრით იხსენიებდა წერილების ბოლოს. უქმროდ დარჩენილს არაერთხელ უხდებოდა აბეზარი მამაკაცების მოგერიებაც. სეიტი, რომელიც ნაადრევად დააკაცა ორი ოჯახის მარჩენალი ვაჟკაცის როლმა, ცდილობდა მის დაცვას და დახმარებას.
ზაფხულში, მუშახელის ნაკლებობის გამო, ბრიგადირმა ჯამილასა და საიტს ხორბლის სადგურამდე გადაზიდვა დაავალა, დამხმარედ კი ფრონტიდან ახლადდაბრუნებული, ცალი ფეხით ხეიბარი და უთვისტომო ჯარისკაცი — დანიარი მიუჩინა.
თავდაპირველად ჯამილა დაცინვით ეპყრობოდა ჩუმ და გულჩათხრობილ დანიარს და ამ საქმეში სეიტიც აიყოლია. თუმცა, დანიარი უხმოდ იტანდა ყველაფერს და თავდაუზოგავად მუშაობდა. მხოლოდ ერთხელ ამოიღო ხმა — როცა ჯამილას დამცინავი წაქეზების შემდეგ სიმღერა წამოიწყო. ამ დღის შემდეგ ჯამილას დაცინვის სურვილი გაუქრა, შეიცვალა, უფრო ფიქრიანი გახდა. სეიტს ვერაფრით აეხსნა მისი ხასიათის ამგვარი ცვლილება, სანამ ერთხელ მოწმე არ გახდა, რომ ჯამილასა და დანიარს ერთმანეთი შეყვარებოდათ. გაიარა ზაფხულმა. შემოდგომაზე ოჯახმა სადიყის წერილი მიიღო, სადაც ის მალე ჩამოსვლის შესახებ იტყობინებოდა, თუმცა, ჯამილა ქმარს არ დახვედრია — მის დაბრუნებამდე გაიპარა დანიართან ერთად. სეიტი დიდხანს გასცქეროდა მათ სილუეტებს, რომლებიც ნელ-ნელა უჩინარდებოდნენ სტეპში, შემდეგ კი აუტანელი სევდა და სიცარიელე იგრძნო და მიხვდა, რომ ჯამილამ თან წაიღო მისი სიყვარულიც და ბავშვობაც. უპასუხო გრძნობამ ბიჭს სურვილი გაუჩინა, როგორმე მოეძებნა გზა მის გამოსახატად… და ასე დაიწყო ხატვაც, ახალი ცხოვრებისაკენ მიმავალი ჯამილასა და დანიარის გამომსახველი სურათი კი მის შემოქმედებაში ყველაზე სანუკვარ და მნიშვნელოვან ნამუშევრად იქცა.
კრიტიკა
მწერლის ვაჟიშვილის, ელდარ აითმათოვის გადმოცემით, ყირგიზეთში თავდაპირველად მკვეთრად უარყოფითად შეხვნენ „ჯამილას“ — მეორე მსოფლიო ომის დასრულებიდან 13 წლის თავზე, ხალხმა ძლიერ მტკივნეულად აღიქვა „აკრძალული სიყვარულის“ ისტორია, სადაც მეომარს ცოლმა სხვასთან უღალატა. კონსერვატულად განწყობილი ყირგიზული საზოგადოებისათვის მიუღებელი აღმოჩნდა მწერლის აშკარა სიმპათია ისეთი ქალის მიმართ, ვინც გადაუდგა ადათს, ოჯახსა და ქმარს და ამ ყველაფერს გრძნობები ამჯობინა. აითმათოვს აშკარად კიცხავდნენ „ჯამილას“ გამო, თუმცა, ყველაფერი შეიცვალა მას შემდეგ, რაც ნაწარმოები რუსულად ითარგმნა. რუსულ ვარიანტს გაეცნო იმხანად სსრკ-ში მცხოვრები ლუი არაგონი, რომელმაც უმაღლესი შეფასება მისცა რომანს და მას „ყველა დროისა და ხალხის საუკეთესო სასიყვარულო ისტორია“ უწოდა. მანვე თარგმნა ნაწარმოები ფრანგულად და ამით, დიდი წვლილი შეიტანა მის მსოფლიო აღიარებაში. ლიტერატურათმცოდნეები დღემდე მაღალ შეფასებას აძლევენ ნაწარმოების მაღალმხატვრულ დონეს და მთავარი პერსონაჟის სახეს — ქალს, რომელმაც დაიცვა სიყვარულის უფლება, თავისი მდგომარეობისაგან დამოუკიდებლად
აღიარება
„ჯამილა“ შევიდა აითმათოვის კრებულში „მთებისა და სტეპების მოთხრობები“, რომლისათვისაც მწერალს 1962 წელს ლენინური პრემია მიენიჭა. გარდა ფრანგულისა, იგი ითარგმნა არაერთ სხვა ენაზეც, მათ შორის, ქართულადაც (კრებული „თეთრი ხომალდი“ ). გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში „ჯამილა“ სასკოლო პროგრამაშიც კი იყო შეტანილი. 2009 წელს ყირგიზეთში გამოიცა აითმათოვის და მისი ნაწარმოებების სამახსოვრო მონეტები და მარკები, რომელთა შორისაც იყო „ჯამილაც“.
„ჯამილა“ არაერთხელ დაიდგა სხვადასხვა ქვეყნის თეატრალურ სცენებზე, საფუძვლად დაედო მ. რაუხვერგერის იგივე სახელწოდების ოპერას და ორჯერ იქნა ეკრანიზებული — სსრკ-სა (რეჟისორი ი. პოპლავსკაია, 1968, "მოსფილმისა' და „ყირგიზფილმის“ ერთობლივი ნამუშევარი) და გერმანიაში (რეჟისორი მ. ტოიბერი, 1994, გერმანია-ყირგიზეთის ერთობლივი ნამუშევარი).
სქოლიო
კატეგორია:1958 წლის რომანები
მალიქ-შაჰი (რუმი)
მალიქ-შაჰი, აგრეთვე ცნობილი როგორც მელიქ-შაჰი (Melikşah) — რუმის სულთანი 1110-1116 წლებში.
მალიქ-შაჰის ძმის, ქილიჩ-არსლან I-ის გარდაცვალების შემდეგ, 1107 წლიდან სამი წლის განმავლობაში რუმის სასულთნოს ტახტი ვაკანტური იყო. 1110 წლამდე, მალიქ-შაჰი ისპაანში, პატიმრობაში იმყოფებოდა. მოგვიანებით, 1110 წელს, იგი ანატოლიაში დაბრუნდა, ისარგებლა იმ ფაქტით, რომ გარდაცვლილი ძმის უფროსი შვილები სასულთნოში არ იმყოფებოდნენ (მასუდ I დანიშმენდებს ჰყავდათ დატყვევებული, ხოლო არაპი — სპარსელებს) და საკუთარი თავი რუმის სულთნად გამოაცხადა.
ბიზანტიასთან ბრძოლა
1111 წელს, მალიქ-შაჰმა სამხედრო ოპერაციები წამოიწყო ბიზანტიის იმპერატორის — ალექსი I კომნენოსის წინააღმდეგ, მაგრამ იღბალი იმპერატორის მხარეს იყო, რის გამოც, 1112 წელს, მათ შორის სამშვიდობო ხელშეკრულებას მოეწერა ხელი. ზავის მიუხედავად, სელჩუკები მაინც განაგრძობდნენ ისეთ სანაპირო ქალაქებზე თავდასხმებს, როგორიცაა ნიკეა, ბურსა, პერგამონი და მიზია.
1116 წელს, ფილომელიონის ბრძოლაში, ბიზანტიელებმა სასტიკად დაამარცხეს მუსლიმები. ბრძოლის შემდეგ, მალიქ-შაჰმა ალექსი კომნენოსთან ერთად ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას, რომლის მიხედვითაც იგი თანახმა იყო, რომ ბიზანტიელებს დაებრუნებინათ ანატოლია, მაგრამ მას შემდეგ, რაც სულთანი დაბრმავდა და იგი თანამდებობიდან გადააყენეს, აღნიშნული ხელშეკრულება ბათილად გამოცხადდა.
გარდაცვალება
1116 წელს, მალიქ-შაჰი მასუდ I-მა მოკლა.
სქოლიო
კატეგორია:რუმის სულთნები კატეგორია:გარდაცვლილი 1116
გიობექლი-თეფე
გიობექლი თეფე (Göbekli Tepe; მუცლიანი გორა) — არქეოლოგიური ძეგლი თურქეთის სამხრეთ ანატოლიის რეგიონში, ქალაქ შანლიურფადან დაახლოებით 12 კმ-თი ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ბორცვის სიმაღლე შეადგენს 15 მ, ხოლო დიამეტრი დაახლოებით 300 მეტრს. მდებარეობს ზღვის დონიდან დაახლოებით 760 მ სიმაღლეზე.
ბორცვი გამოიყენებოდა ორ პერიოდში, რომელიც ითვლება სოციალური ან რიტუალური ბუნებით, რომელიც დათარიღებულია X და VIII ათასწლეულით ძვ. წ. პირველ ეტაპზე, კერამიკული ნეოლიტამდე ა (PPNA) პერიოდში, აღმართულია მასიური T ფორმის ქვის სვეტები, რომელიც მსოფლიოს უძველესი ცნობილი მეგალითებია. გეოფიზიკური კვლევების მეშვეობით ცნობილია 20 წრეში 200-ზე მეტი სვეტი. თითოეული სვეტის სიმაღლე 6 მეტრია და იწონის 10 ტონას. მეორე ფაზაში, კერამიკული ნეოლიტამდე ბ (PPNB) პერიოდში, აღმართულია სვეტები უფრო პატარა ზომით. ადგილი მიტოვებულია PPNB შემდეგ. ახალი ძეგლი თარიღდება კლასიკური დროით.
ძეგლის ფუნქციის დეტალები საიდუმლოდ რჩება. იგი გათხრილია გერმანული არქეოლოგიური გუნდის მიერ, კლაუს შმიდტის ხელმძღვანელობით, 1996 წლიდან მის გარდაცვალებამდე, 2014 წლამდე. შმიდტს სჯეროდა, რომ ძეგლი საკურთხევლის ადგილი იყო, სადაც ფართო რეგიონიდან ადამიანები პერიოდულად იკრიბებოდნენ.
2018 წელს, ძეგლი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანეს.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები თურქეთში კატეგორია:საკულტო შენობა-ნაგებობები