cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რუსეთის იმპერიის II მოწვევის სახელმწიფო სათათბირო
სხდომები
2 მარტის მეოთხე სხდომა გაიმართა თავრიდის სასახლის მრგვალ დარბაზში დილის 11:35 საათზე. სხდომის ჩატარებას თავისი მიზეზი ჰქონდა, რადგანაც სათათბიროს დიდ დარბაზში დილის 7 საათზე ჭერი ჩამოიქცა. მიუხედავად შეხვედრისა სხდომა დაეთმო შემხთვევის გამოძიებას, ხოლო თავად მეოთხე სხდომა 6 მარტისთვის გადაიდო. 6 მარტის სხდომა გაიმართა თავადაზნაურთა სხდომის დარბაზში. მინისტრ-პრეზიდენტის პ. სტოლიპინის მიერ წაკითხულ იქნა მინისტრთა საბჭოს დეკლარაცია. მცირე კამათის შემდეგ სათათბირო გადავიდა შემდეგი საქმეების განხილვაზე. 7 მარტს დაიწყო სათათბიროს საკითხებზე მუშაობა. გაკეთდა შეტყობინება კანონპროექტთა სიიდან, რომლებიც შეტანილი იყო მინისტრთა და მთავარმმართველთა მიერ, ასევე განიხილეს 99 დეპუტატის მიერ შემოთავაზებული წინადადება, შექმნილიყო 53 კაციანი კომისია მიწის კანონის შესადგენად და 34 დეპუტატის წინადადება კანონპროექტი მიწის საკითხის თაობაზე. 9 მარტს განხილულ იქნა სასურსათო საკითხი და მოშიმშილეთა დახმარების საკითხები; 12 და 13 მარტს — კანონპროექტი სამხედრო-საველე სასამართლოების გაუქმებისა; 15 მარტს — უმუშევართა დახმარების საკითხები. 16 და 19 მარტს იმსჯელეს წინა დღეებში ნაცემი სათათბიროს წევრების თაობაზე. 20 მარტს შემოტანილ იქნა საკითხი სახელმწიფო შემოსავლებისა და ხარჯების თაობაზე. 22 მარტს აირჩიეს უმუშევართა დახმარებისა და პირადი ხელშეუხებლობასთან დაკავშირებული კომისიები. 23 მარტს განახლდა კამათი სახელმწიფო შემოსავლებისა და ხარჯების თაობაზე. 26 მარტს განხილულ იქნა აგრარული საკითხი. 27 მარტს საკითხი სახელმწიფო შემოსავლებისა და ხარჯების თაობაზე გადაეცა საბიუჯეტო კომისიას. 29 მარტს სხდომიდან გაძევებულ იქნა სათათბიროს წევრი პურიშკევიჩი. გაგრძელდა კამათი აგრარული საკითხის ირგვლივ. 30 მარტს იუსტიციის მინისტრის მოხსენება გადცემულიყო სათათბიროს სამი წევრი: გერუსი, კუზნეცოვი და კუპსტატი სასამართლოზე.
2 (15) აპრილს გავრცელდა ინფორმაცია სათათბიროს თავჯდომარის ე. ფრიშის გარდაცვალების თაობაზე. მის ხსოვნას სათათბირო შეხვდა წუთიერი სათათბიროლით. განახლდა კამათი აგრარული საკითხის თაობაზე. 3 (16) აპრილს სათათბიროს წევრი შულგინი დროებით შეუჩერდა სათათბიროს წევრობა. 5 (18) აპრილი განახლდა აგრარული საკითხის განხილვა. 6 (19) აპრილს იმსჯელეს აკატუის ციხეში მდგომარეობასა და ლანჩხუთში სადამსჯელო რაზმის ქმედების თაობაზე. 9 აპრილს განახლდა აგრარული საკითხზე მსჯელობა. 10 (23) აპრილს მიდიოდა მსჯელობა კანცელარიის შტატების პროექტის განხილვასა და რიჟსკის ციხეში პოლიტპატიმრების დასჯის თაობაზე. 12 (25) აპრილს განახლდა აგრარული საკითხზე მსჯელობა. 13 (26) აპრილი მსჯელობა რიჟსკის ციხეში პოლიტპატიმრების დასჯის თაობაზე. 17 (30) აპრილს შედგა დახურული სხდომა. იმავე დღეს 15:35 საათზე განახლდა სხდომა ღია ფორმატში. მიღებულ იქნა კანონპროექტი 6 მილნ რუბლის ასიგნაციის თაობაზე დახმარებოდნენ იმპერიის მოსახლეობას. გამოცხადდა შესვენება 30 აპრილამდე.
30 აპრილს (13 მაისს) სათათბირომ მოისმინა ახსნაგანმარტება იუსტიციის და შინაგან საქმეთა მინისტრებისგან მოსკოვის გენერალ-გუბერნატორის გერშელმანის მოქმედებების თაობაზე. 1 (14) მაისს მიღებულ იქნა სახელმწიფო სათათბიროს შტატების პროექტი. 3 (16) მაისს განახლდა კამათი აგრარულის საკითხის გარშემო. 4 (17) მაისს სათათბიროს 3 წევრს (კელეპოვსკის, პურიშკევიჩს და სოზონოვიჩს) 15 დღით შეუჩერდა უფლებამოსილება. 7 მაისს განხილულ იქნა 33 წევრის განცხადება იმპერატორის წინააღმდეგ დაგეგმილი შეთქმულების თაობაზე. მსჯელობის შემდეგ გადავიდნენ ყოველდღიური საქმეების განხილვზე. იუსტიციის მინისტრმა ისაუბრა ალგაჩინსკის ციხეში პოლიტპატიმრების მდგომარეობის შესახებ. 8 მაისს მიღებულ იქნა სათათბიროს ნაკაზის პროექტის მუხლები. გაიგზავნა მისასალმებელი ტელეგრამა ფინეთის სეიმის მიმართ. 10 მაისს მიმდინარეობდა კამათი ნაკაზის თაობაზე. მინისტრთა საბჭოს თავჯდომარის განცხადება მიწის საკითხის თაობაზე. 11 მაისს მიღებულ იქნა მოსაზრება შინაგან საქმეთა მინისტრის მოხსენება 1906-1907 წლების სასურსათო კამპანიის ხარჯების თაობაზე. 15 მაისს მიღებულ იქნა სათათბიროს წევრთა იმ სასულიერო პირთა განცხადება გამოსულიყვნენ მემარცხენეთ ფრაქციებიდან. 16 მაისს განახლდა კამათი აგრარულის საკითხის გარშემო. 17 მაისს სათათბირომ მოისმინა იუსტიციის მინისტრის ახსნაგანმარტება დნესტრისპირეთის ციხეებში მძიმე მდგომარეობის შესახებ. 18 მაისს განხილულ იქნა კანონპროექტი იმ პირთა პასუხისმგებლობაში მისაცემად, ვინც წააქეზებდა სამართალდამრღვევებს სიტყვიერად და ბეჭდურ გამოცემებში. 21 მაისს მოხდა აღნიშნული კანონპროექტის გაწვევა. 22 მაისს გაწვეულ იქნა იუსტიციის მინისტრის მიერ შემოთავაზებული კანონპროექტები. 24 მაისს სათათბირომ მოისმინა სტატს-მდივნის ნოლდეს ახსნაგანმარტება ლანჩხუთში მოქმედი სადამსჯელო რაზმის თაობაზე; ასევე ვასილკოვიჩს მოხსენება ციმბირში გადასახლებულთა დასახლებების შესახებ. 26 მაისს დასრულდა კამათი აგრარული საკითხის გარშემო. 28 მაისს განხილულ იქნა ადგილობრივი სასამართლოების კანონპროექტი წამოდგენილი იუსტიციის მინისტრის მიერ. 29 მაისს განხილულ იქნა საკითხი ადგილობრივი სასამართლოების გარდაქმნის თაობაზე.
1 (14) ივნისს სათათბიროს დახურულ სხდომაზე განხილულ იქნა პ. სტოლიპინის საგანგებო განცხადება: მომხდარიყო სოციალ-დემოკრატიული ფრაქციის სათათბიროს წევრთა უფლებამოსილების დაუყოვნებელი შეჩერება, ხოლო 16 წევრი დაუყოვნებლივ უნდა დაპატიმრებულიყო. დაიწყო ხანგრძლივი კამათი აღნიშNულის თაობაზე, რომელმაც შუაღამემდე გასტანა. დასასრულ, გადაწყდა 24 საათის განმავლობაში შექმნილიყო სპეციალური კომისია, რომელსაც უნდა მიეღო საბოლოო დადგენილება.
2 (15) ივნისს შედგა სათათბიროს ბოლო სხდომა. გაგრძელდა კამათი ადგილობრივ სასამართლოსთან დაკავშირებით. საგამომძიებლო კომისიის წევრი კიზევეტერმა გააკეთა განცხადება, რომ საბოლოო სიტყვა გამოქვეყნდებოდა ორშაბათს 4 ივნისს.
სათათბიროს დათხოვნა
1907 წლის 1 (14) ივნისს სათათბიროს 55 დეპუტატი დადანაშაულებულ იქნა იმპერატორის ოჯახის წინააღმდეგ შეთქმულებაში, რის საფუძველზეც 3 (16) ივნისს სახელმწიფო სათათბირო დაითხოვეს (3 ივნისის გადატრიალება), ხოლო III მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს არჩევნები დაინიშნა 1907 წლის 1 ნოემბერს. გამოქვეყნდა ახალი საარჩევნო კანონი.
სქოლიო
03
ბენხამინ ლაკაიო საკასა
ბენხამინ ლაკაიო საკასა (Benjamín Lacayo Sacasa; დ. 27 ივნისი, 1893 — გ. 4 აპრილი, 1959) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი, ნიკარაგუის 48-ე პრეზიდენტი. საკასა სამი თვის განმავლობაში ასრულებდა პრეზიდენტის მოვალეობას და იყო ანასტასიო სომოსა გარსიას მარიონეტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 27 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1893 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1959 კატეგორია:ნიკარაგუის პრეზიდენტები
ინდიკატორი (ქიმია)
ინდიკატორი (ლათ. მაჩვენებელი,ამომცნობი) – ნივთიერება, რომელიც შეჰყავთ ხსნარში მასში მიმდინარე ქიმიური პროცესის გამოსამჟღავნებლად მაგ., ლაკმუსი, რომელიც ფერს იცვლის მჟავასთან ან ტუტესთან შეერთებით. ინდიკატორი მრავალი სახისაა. ყველაზე ხშირად გამოყენებული ინდიკატორებია: ლაკმუსი, მეთილნარინჯი და ფენოლფთალეინი.
ტუტე ურთიერთქმედებს ინდიკატორებთან და უცვლის ფერს. ინდიკატორი ლაკმუსი იისფერია და ტუტეში ლურჯდება, ფენოლფთალეინი უფეროა და ტუტეში ჟოლოს ფერს იღებს,ხოლო მეთილნარინჯი ნარინჯისფერია და ტუტეში ყვითლდება. ლაკმუსი — საღებავი ნივთიერება, რომელიც მიიღება ზოგიერთი სახის ხავსურიდან. ლაკმუსის შედგენილობა რთულია და საბოლოოდ არ არის დადგენილი. ლაკმუსს იყენებენ ქიმიურ ინდიკატორად. მჟავა გარემოში ლაკმუსი იფერება წითლად, ტუტეში კი ლურჯად. ხშირად სარგებლობენ ლაკმუსით გაჟღენთილი ქაღალდით. ლაბორატორიაში უმეტესად ინდიკატორების სპირტ-ხსნარებს იყენებენ.მაგალითად არსებობს მეთილნარინჯისა და ფენოლფთალეინის სპირტ-ხსნარები. ფენოპტალეინის სპირტ-ხსნარი უფეროა და ტუტეში იღებს ჟოლოსფერ შეფერილობას ხოლო მჟავაში ფერს არ იცვლის.მეთილნარინჯის სპირტ-ხსნარი მოყვითალო-ნარინჯისფერია. ის ტუტეში ყვითელ ფერს იღებს,ნარინჯისფერს ნეიტრალურში, ხოლო მჟავაში ვარდისფერ-წითელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქიმია
Tha Last Meal
Tha Last Meal — ამერიკელი რეპერ სნუპ დოგის მეხუთე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2000 წელს. ეს არის მისი მეორე სტუდიური დისკი, გამოცემული საკუთარ ლეიბლზე Doggystyle Records. დიდი პოპულარობა იქონია მისმა ორმა სინგლმა, Snoop Dogg (What's My Name Pt. 2) და Wrong Idea.
2000 წლის 1 დეკემბერს შუგ ნაითმა ალბომი გამოაქვეყნა ინტერნეტ-ქსელში. ასევე გამოქვეყნებული იქნა დისკის Dead Man Walkin კომპოზიციები, რათა მსმენელს თავად მიეღო გადაწყვეტილება, თუ რომელი დისკია უკეთესი (ამასთან,  Dead Man Walkin-ში შეტანილი იქნა სნუპის გამოუცემელი მასალა).
სინგლის Snoop Dogg (What's My Name II) მუსიკალური ვიდეო Source Awards-ის ცერემონიაზე წარმოდგენილი იქნა წლის ვიდეოს კატეგორიაში. იმავე დაჯილდოებაზე ალბომი გამოჩნდა ნომინაციაში 'წლის ალბომი'.
სინგლი Wrong Idea მოგვიანებით შეტანილი იქნა რეპერის Bad Azz სადებიუტო ალბომში Personal Business.
სქოლიო
კატეგორია:სნუპ დოგის ალბომები კატეგორია:2000 წლის ალბომები კატეგორია:ალბომები Dr. Dre-ს პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები Battlecat-ის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები JellyRoll-ის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები სკოტ სტორჩის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები ტიმბალენდის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები Soopafly-ს პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები Studio Ton-ის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები მაიკ ელიზონდოს პროდიუსერობით
ლეონარდო არგუელიო ბარეტო
ლეონარდო არგუელიო ბარეტო (Leonardo Argüello Barreto; დ. 29 აგვისტო, 1875 — გ. 15 დეკემბერი, 1947) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი, ნიკარაგუის 47-ე პრეზიდენტი კონსტიტუციონალ-ლიბერალური პარტიიდან. რამდენიმე მცდელობის შემდეგ მან გაიმარჯვა არჩევნებში. მის ოცდაექვსდღიან პრეზიდენტობას ბოლო მოუღოს ანასტასიო სომოსა გარსიას, ნიკარაგუის რეალური მმართველის, მოწყობილმა სახელმწიფო გადატრიალებამ.
ცხოვრება
ლენარდო არგუელიო ბარეტო დაიბადა ნიკარაგუის ქალაქ ლეონში, სადაც მუშაობდა ექიმად. 1912 წელს იგი ჩაირიცხა ლიბერალურ პარტიაში. ასევე მონაწილეობას იღებდა 1926 წლის კონსტიტუციონალისტების ომში. არგუელიო მსახურობდა ეროვნული ასამბლეის პრეზიდენტად, ნიკარაგუის სახალხო განათლების, შინაგან და საგარეო საქმეთა მინისტრად.
გარდა დიპლომატობისა და პოლიტიკური მოღვაწეობისა, არგუელიო ეწეოდა სამწერლობო მოღვაწეობას. იგი მონაწილეობდა 1936 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, თუმცა დამარცხდა ანასტასიო სომოსათან პაექრობისას. შემდგომი, 1947 წლის, არჩევნებისთვის ყველას გასაკვირად სომოსამ ლიბერალური პარტიიდან პრეზიდენტობის კანდიდატად ლეონარდო არგუელიო დაასახელა, იმ პირობით თუ სომოსა გახდებოდა ეროვნული გვარდიის მეთაური.
რესპუბლიკის მეთაური
1947 წლის 1 მაისს ინაუგურაციაზე წარმოთქმული სიტყვიდან ჩანდა, რომ ახალარჩეული პრეზიდენტი არ იქნებოდა გენერალ სომოსას მარიონეტი. იმ დღიდან დაპირისპირება სომოსასა და არგუელიოს შორის იზრდება და მწვავე დაპირისპირებაში გადადის. მთავრობამ ამხილა ეროვნული გვარდიის დანაშაულებები და გამოაქვეყნა ანასტასიო სომოსას მიერ მისი პრეზიდენტობის დროს მითვისებული საკუთრებები. ამ პერიოდში გავრცელდა ხმები, რომ პრეზიდენტი შეეკრა სომოსას მოწინააღმდეგე სამხედროებს, ძმებ ფრანსისკო და ორასიო აგუირე ბაკას. ამ ყოველივემ გააშმაგა სომოსა, რომელსაც ოცნებად გადაექცა მთელი ნიკარაგუა დაემორჩილებინა.
ამბოხი და გადასახლება
1947 წლის 26 მაისს გენერალი ანასტასიო სომოსა გაუძღვა ამბოხებულებს პრეზიდენტის წინააღმდეგ იმ ბრალდებით, რომ მთავრობა შეთქმულიყო სომოსას წინააღმდეგ ეროვნული გვარდიის მეთაურობიდან გადასაყენებლად. კონგრესმა ლეონარდო არგუელიო ბარეტო პრეზიდენტობისთვის უუნაროდ და თანამდებობიდან გადაყენებულად სცნო. ბრალდებით-იგი ძირს უთხრიდა წესრიგს არმიაში. ასამბლეამ არგუელიოს შემცვლელად სომოსას მარიონეტი ბენხამინ ლაკაიო საკასა გამოაცხადა.
არგუელიომ თავი შეაფარა მექსიკის საელჩოს, საიდანაც ექვსი თვის შემდეგ გადავიდა მექსიკაში პრეზიდენტის თანამდებობის დაუთმობლად. ძმებმა აგუირეებმა პანამის საელჩოს დახმარებით ვენესუელაში ჩააღწიეს.
პრეზიდენტი არგუელიო მეხიკოში ჩასვლიდან მალევე 1947 წლის 15 სექტემბერს გარდაიცვალა. იგი დაკრძალულია მეხიკოში.
კატეგორია:ნიკარაგუის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 29 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1875 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1947
ბარნაბიანთკარის მთავარანგელოზის ეკლესია
ბარნაბიანთკარის მთავარანგელოზის ეკლესია – ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბარნაბიანთკარში. დგას სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით, შემაღლებულ ადგილზე. თარიღდება XVII-XIX საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია (11,2 X 7 მ), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. თითქმის მთლიანად დანგრეულია: შემორჩენილია მხოლოდ დასავლეთ კედელი, სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილი, ჩრდილოეთ კედლები 0,8 მეტრის სიმაღლეზე და აგურის კამაროვანი გადახურვის მცირე ნაწილი. შესასვლელი სამხრეთიდანაა, კარი დაზიანებულია, გადახურვის ფორმა გაურკვეველია. დარბაზის გრძივ კედლებზე ორი წყვილი განიერი პილასტრია, რომელთა შორის აღმოსავლეთ წყვილი საკურთხეველს გამოჰყოფს. სამხრეთ კედლის დასავლეთ მონაკვეთში ერთი სარკმელია. მისი თაღი ნაწყობია აგურით. მეორე სარკმელი დასავლეთ კედლის ცენტრშია. მას შირიმის თლილი ქვის თაღი აქვს. ეკლესიის სამხრეთ და დასავლეთ კედლებზე შემორჩენილია ორსაფეხურიანი თაროსებრი ლავგარდნის ფრაგმენტები.
ეკლესიაზე დასავლეთიდან მიშენებულია სამსართულიანი სამრეკლო (1,7 X 1,7 მ), რომელიც ნაგებია კარგად გათლილი ღვინისფერი ქვით. სამივე სართული ყველა მხარეს გახსნილია დაბალი თაღებით. პირველი და მეორე სართულის თაღები შენობის კუთხეებში მდგომ კვადრატულ ბოძებს ეყრდნობა, ხოლო მესამე სართულის თაღები მრგვალ სვეტებზეა გადაყვანილი. ყოველი ზედა სართული ქვედაზე ვიწროა და გადახურულია აგურით ნაწყობი ჯვრული კამარით. სამრეკლოს ქვის პირამიდული სახურავი აქვს. პირველი სართულის დასავლეთ ფასადზე, თაღის ზემოთ ამოკვეთილია პატარა ჯვარი.
სქოლიო
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჯონ უილიამსი
ჯონ ტაუნერ უილიამსი (John Williams; დ. 8 თებერვალი, 1932) — ამერიკელი კომპოზიტორი, დირიჟორი და პიანისტი. კარიერის განმავლობაში, რომელიც ექვს ათწლეულზე მეტს გრძელდება, უილიამსმა შექმნა კინემატოგრაფის ისტორიაში არაერთი პოპულარული, ცნობადი და კრიტიკულად აღიარებული კინომუსიკის ნიმუში, მათ შორისაა მუსიკა ფილმებისთვის „ვარსკვლავური ომები“ (ყველა ეპიზოდი), „ყბები“, „მესამე ხარისხის ახლო კონტაქტები“, „სუპერმენი“, ''„E. T. უცხოპლანეტელი“, „ინდიანა ჯონსის“ ფრენჩაიზი, პირველი ორი ფილმი „მარტო სახლშის“ სერიებიდან, „კაუჭა“, პირველი ორი ფილმი „იურული პარკის“ სერიებიდან, „შინდლერის სია“ და პირველი სამი ფილმი „ჰარი პოტერის“'' სერიებიდან. უილიამსი დაკავშირებულია რეჟისორ სტივენ სპილბერგთან 1974 წლიდან და დაწერილი აქვს მუსიკა მისი ყველა სრულმეტრაჟიანი ფილმისთვის, გარდა სამისა. უილიამსის სხვა ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია მუსიკა 1984 წლის ოლიმპიური თამაშებისთვის, NBC Sunday Night Football-ისთვის, მუსიკალური თემა „მისია“, რომელსაც იყენებდნენ NBC News და Seven News ავტრალიაში, სატელევიზიო სერიალი „კოსმოსში დაკარგულები“ და „გოლიათების მიწა“, ასევე, ინციდენტური მუსიკა „გილიგანის კუნძულის“ პირველი სეზონისთვის. უილიამსს შექმნილი აქვს აგრეთვე არაერთი კლასიკური კონცერტი და სხვა ნამუშევრები საორკესტრო ანსამბლებისა და სოლო ინსტრუმენტებისათვის. ის იყო Boston Pops ორკესტრის მთავარი დირიჟორი 1980–1993 წლებში, ხოლო ამჟამად მისი საპატიო დირიჟორია.
უილიამსს მოპოვებული აქვს 24 გრემი, 7 ბრიტანეთის კინოაკადემიის ჯილდო, 5 ოსკარი და 4 ოქროს გლობუსი. 51 ოსკარის ნომინაციით, ის მხოლოდ უოლტ დისნეის ჩამორჩება. 2005 წელს ამერიკის კინოინსტიტუტმა უილიამსის 1977 წლის მუსიკა „ვარსკვლავური ომებისათვის“ დაასახელა, როგორც ყელა დროის უდიდესი ამერიკული კინომუსიკა. „ვარსკვლავური ომების“ საუნდტრეკი ასევე დაცულია კონგრესის ბიბლიოთეკის ჩანაწერთა ეროვნულ რეესტრში, როგორც „კულტურულად, ისტორიულად და ესთეტიკურად გამორჩეული“. 2000 წელს უილიამსი შეიყვანეს ჰოლივუდის დიდების დარბაზში, 2004 წელს მიიღო კენედის ცენტრის ჯილდო, ხოლო 2016 წელს — ჯილდო განსაკუთრებული მიღწევისთვის ამერიკის კინოინსტიტუტისაგან. აშშ-ში 20 ყველაზე შემოსავლიანი ფილმიდან 8 ფილმის მუსიკა ჯონ უილიამსს ეკუთვნის.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:ჯონ უილიამსი კატეგორია:დაბადებული 8 თებერვალი კატეგორია:ამერიკელი კინოკომპოზიტორები
აფხაზეთის ომი (1998)
აფხაზეთის ომი (1998) — სამხედრო კონფრონტაცია, რომელსაც ადგილი ჰქონდა გალის რაიონში, აფხაზ ჯარისკაცებსა და ქართველ აჯანყებულებს შორის („თეთრი ლეგიონი“ და „ტყის ძმები“). კონფლიქტმა 6 დღე გასტანა და ათი ათასობით ეთნიკური ქართველის გამოდევნა მოჰყვა გალის რაიონიდან.
გახშირებული შეტევები ქართველი პარტიზანების მხრიდან
1996 წელს გალის რაიონში ჩამოყალიბდა პარტიზანული დაჯგუფება „ტყის ძმები“, ხოლო მოგვიანებით – „თეთრი ლეგიონი“.
აფხაზების მტკიცებით, 300 ქართველი პარტიზანი შეიჭრა გალის რაიონში და იქაურ მოსახლეობას, უმეტესად ქალებსა და ბავშვებს, ურჩია გასულიყვნენ რეგიონიდან, რადგან დიდი შანსი იყო, რომ ფართომასშტაბიანი ომი დაწყებულიყო.
18 მაისს, ქართულმა პარტიზანულმა დაჯგუფებებმა შეტევა მიიტანეს სოფელ რეპში განლაგბულ აფხაზურ მილიციის საგუშაგოზე. 17 აფხაზი მილიციელი მოკლულ იქნა.
აფხაზური ჯარის გალში შესვლა
20 მაისს, დაახლოებით 1,500 აფხაზი ჯარისკაცი, რუსული წარმოების T-55 და T-72 ტიპის ტანკებით, 122–მმ–იანი საარტილერიო დანადგარებით შევიდნენ გალის რაიონში. ქართველებმა, რომლებიც მხოლოდ ავტომატებით, ტყვიამფრქვევებითა და ყუმბარმტყორცნებით იყვნენ შეიარაღებულნი, პოზიციური ბრძოლები გაუმართეს აფხაზებს. მნიშვნელოვანი შეტაკებები მოხდა ხუმუშკურში, სიდაში, საბერიოსა და ზემო ბარღებში.
26 მაისს, აფხაზურმა ფორმირებებმა მთელი გალის რაიონი თავიანთ კონტროლს დაუქვემდებარა. 25 მაისს, გაგრაში საზავო მოლაპარაკებები გაიმართა ქართულ და აფხაზურ მხარეებს შორის. მოლაპარაკებებისას გადაწყდა, რომ 26 მაისის, დილის 6 საათიდან, გალის რაიონში ცეცხლი შეწყდებოდა, და ქართული და აფხაზური საჯარისო ფორმირებები ტერიტორიას დატოვებდნენ. მოლაპარაკებაზე ასევე გადაწყდა ის საკითხი, რომ გალის რაიონში განთავსდებოდნენ გაეროს დამკვირებლები.
დანაკარგები
საქართველოს პროკურატურის მტკიცებით, შეიარაღებული დაპირისპირებებს შედეგად 6 ქართველი დაიკარგა, 35 მშვიდობიანი მოსახლე და 17 ჯარისკაცი დაიღუპა, 24 დაიჭრა და 56 ტყვედ ჩავარდა. ამის გარდა, 1,695 ქართული სახლი განადგურებულ იქნა. ხოლო აფხაზების მხარეს, 300 ჯარისკაცი დაიღუპა და რამდენიმე ათეული დაიჭრა.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის ომები
იოსებ ნონეშვილი
იოსებ ელიოზის ძე ნონეშვილი (დ. 6 აპრილი, 1918, კარდანახი, ახლანდელი გურჯაანის მუნიციპალიტეტი — გ. 18 ოქტომბერი, 1980, თბილისი) — ქართველი პოეტი, შოთა რუსთაველის პრემიის ლაურეატი, საქართველოს მწერალთა კავშირის მდივანი (1966-1980).
ბიოგრაფია
1942 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. პირველი ლექსი გამოაქვეყნა 1938 წელს ჟურნალ „ჩვენს თაობაში“. 1940 წელს გამოსცა პირველი პოეტური კრებული. 1941-1945 წლებში მსახურობდა საბჭოთა არმიაშია. მისი შემოქმედება თარგმნილია ბევრ ენაზე. წლების განმავლობაში რედაქტორობდა ჟურნალ „დილას“, გაზეთ „ლიტერატურულ საქართველოს“, არჩეული იყო მშვიდობის დაცვის რესპუბლიკური კომიტეტის თავმჯდომარედ. 1966 წლიდან სიცოცხლის უკანასკნელ დღემდე მუშაობდა მწერალთა კავშირის მდივნად, მიღებული აქვს გალაკტიონ ტაბიძის სახელობის პრემია წლის საუკეთესო ნაწარმოებისათვის. 1973 წლიდან მშვიდობის დაცვის საქართველოს რესპუბლიკური კომიტეტის თავმჯდომარე. 1981 წელს, გარდაცვალების შემდეგ, მიენიჭა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
სქოლიო
კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1918 კატეგორია:გარდაცვლილი 1980 კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ლიმონის პროვინცია
პროვინციის უდიდესი ნაწილი მდებარეობს კარიბის ზღვის სანაპირო დაბლობში. სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილი კორდილიერა-დე-ტალამანკის მთების ვრცელ ქედს უჭირავს. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ნიკარაგუა, რომელთან საზღვარიც მდინარე სან-ხუანზე გაივლის, დასავლეთით — ერედიის, კარტაგოსა და პუნტარენასის პროვინციები, სამხრეთ-დასავლეთით — პანამა, მასთან საზღვარი მდინარე სიკსაოლაზე გაივლის. პროვინცია დაყოფილია ექვს კანტონად. დედაქალაქია პუერტო-ლიმონი.
ლიმონი კოსტა-რიკის კულტურულად ერთ-ერთი ყველაზე მრავალფეროვანი პროვინციაა, აქ სახლობს დიდი რაოდენობის აფრო-კარიბელი და ადგილობრივი.
სქოლიო
კატეგორია:კოსტა-რიკის პროვინციები
ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 1
ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 1 (Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 1) — რეჟისორ დევიდ იეიტსის მიერ გადაღებული ჯოან როულინგის ამავე სახელწოდების წიგნის პირველი ნახევრის კინოეკრანიზაცია, რომელიც გამოვიდა 2010 წლის 19 ნოემბერს. ფილმის სცენარის ავტორია სტივ კლოვეზი, რომელმაც იმუშავა ყველა სერიის სცენარზე (გარდა მეხუთე ფილმისა).
ფილმი გადაღებულია დევიდ ჰეიმენის სტუდიის Heyday Films მიერ. გადაღებები დაიწყო 2009 წლის თებერვალში და დასრულდა 2010 წლის მაისში. ამ ფილმის მეორე ნაწილი გამოვიდა 3D ფორმატში.
Warner Bros.-ის პრეს-რელიზი
2010 წლის 23 ივნისს კომპანიამ Warner Bros. გამოაცხადა ფილმის ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები: ნაწილი I სიუჟეტი:
სიუჟეტი
წიგნის სიუჟეტი იხილეთ სტატიაში ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები
ფილმი იწყება სცენებით, სადაც ნაჩვენებია მაგიის მთავარი მინისტრი, რუფუს სკრიმჯერი. იგი იძლევა დაპირებას, რომ მიუხედავად რთული პერიოდისა, სამინისტრო გააკეთებს ყველაფერს, რათა დაიცვას ხალხი.
ჰარი, ჰერმიონი და რონი ემზადებიან მომავალი მოგზაურობისათვის, რომელიც დაკავშირებულია ჰორკრუქსების ძიებასთან. ამისათვის ჰერმიონი თავის მშობლებს მეხსიერებიდან უქრობს მოგონენებს იმაზე, რომ მათ შვილი ჰყავთ (ვინაიდან არ სურს, რომ ისინი ვინმემ დაიჭიროს შვილის ქმედებების გამო). ჰარი ემშვიდობება სახლს, რომელიც მისთვის არც თუ სასიამოვნოა, მაგრამ მაინც ბევრი მოგონებით არის სავსე.
მალფოების სახლში დიდი კრებაა, რომელსაც ხელმძღვანელობს თვით ვოლდემორი. ამ კრებას, რომელზეც სევერუს სნეიპიც ჩნდება, გადაწყდება, რომ სიკვდილის მხვრელები მისი მეთაურობით თავს დაესხმევიან პოტერს დერსლების სახლიდან სხვა ადგილზე გადაყვანისას. ვოლდემორს დიდი გეგმები აქვს - იაკსლი დააიმედებს იმით, რომ მსუქან პიუსს იმპერიუსის შელოცვით აკონტროლებს და ამიერიდან მაგიის სამინისტრო მათ ხელში გადავა.
კრებას ახლავს საზარელი სცენა, ჩერიტი ბებიჯის, ჰოგვორტსის ერთ-ერთი ლექტორის მკვლელობით - ვოლდემორი განრისხებულია, რომ იგი გაკვეთილებზე მოსწავლეებს მოუწოდებდა მაგლებისადმი ლოიალური დამოკიდებულებისაკენ.
ჰარის თან მიაქვს სირიუს ბლექის მიერ დატოვებული სარკის ნატეხი, რომელშიც იგი მეტად ნაცნობ თვალებს ამჩნევს - თითქოს, ეს დამბლდორია. ამ დროს მას აკითხავენ მეგობრები და მაგიის სამინისტროს წარმომადგენლები. ექვსი მათგანი (მანდანგუს ფლეტჩერთან ერთად) სვამს მრავალწვნიან სასმელს, რათა დაემსგავსოს ჰარის. ასე ფენიქსის ორდენის წევრები აპირებენ სიკვდილის მხვრელების მოტყუებას. მაგრამ იმ დროს, როდესაც ჰარი დერსლებისგან უფრო უსაფრთხო ადგილზე გადაჰყავთ, მტრები ჩნდებიან, ფლეტჩერი მოულოდნელად სადღაც ქრება, ხოლო ჰარის ბუ, ჰედვიგი, იღუპება პატრონის დაცვისას. ჩნდება ვოლდემორიც, რომლის ჯადოსნური ჯოხი გადატყდება მაშინ, როდესაც ჰარის ჯოხის ძალას ეჯახება. იმ ღამით, სტუმრად უისლებთან, ’სოროში’ ჰარი სიზმარში ხედავს ჯოხების ოსტატ მისტერ ოლივანდერს, რომელსაც ვოლდემორი აწამებს - იგი განრისხებულია, რომ ოლივანდერმა მოატყუა, თითქოს მისი საკუთარი ჯოხი გაანადგურებდა ჰარის.
სოროს ეწვევა თვით რუფუს სკრიმჯერი, რომელიც ჰერმიონს, რონს და ჰარის გადასცემს დამბლდორის მიერ მათთვის ანდერძის თანახმად დატოვებულ სამ ნივთს. ჰერმიონს წილად ერგება წიგნი „მგოსანი ბიდლის ზღაპრები“, ჰარის - მისი პირველი სნიჩი, ხოლო რონს - დელუმინატორი, დამბლდორის კუთვნილი ჯადოსნური ნივთი, რომელიც ისრუტავს შუქს. ანდერძის მიხედვით, დამბლდორს დატოვებული აქვს გოდრიკ გრიფინდორის ხმალიც, მაგრამ იგი სამინისტროს კუთვნილებაა. თუმცა, არავინ იცის, რატომ დაუტოვა მათ ალბუსმა სამი ერთმანეთისგან ასე დამოუკიდებელი ნივთი.
იქ მოგზაურები აღმოაჩენენ, რომ ’რ.ა.ბ.’, ნახსენები ყალბ მედალიონში დამალულ ქაღალდზე, იყო რეგულუს არკტურუს ბლექი. ბლექების ელფი კრიჩერი, რომელიც ამიერიდან ჰარის მსახურის როლშია და ელფი დობი, ჰარის დავალებით პოულობენ თაღლით ფლეტჩერს, რომელმაც მოიპარა ნამდვილი მედალიონი. მაგრამ მისგან ცნობილი ხდება, რომ მედალიონი მან მიჰყიდა დოლორეს ამბრიჯს, ეს უკანასკნელი კი მაგიის სამინისტროში მუშაობს. მრავალწვნიანი სასმელის დახმარებით, სამეული იცვლის იერს, იპარება უწყებაში, იპარავს ამბრიჯის მედალიონსაც, მაგრამ იქაურობის დატოვებისას იძულებულია არა გრიმოს მოედანზე, არამედ ტყეში გადაინაცვლოს (ვინაიდან მხვრელებმა შენიშნეს, რომ ისინი გრიმოზე იპარებოდნენ). ჰერმიონი, რომელიც წინდახედულია, თან ატარებს მომცრო ჩანთას, რომელიც ჯადოსნური თვისებების მატარებელია და იტევს ნებისმიერი რაოდენობისა და ზომის ნივთებს. აქ, ყველაფერთან ერთად, დიდი გასაშლელი კარავიც ინახება.
ჰერმიონი და ჰარი ხედავენ ბათილდას და მიჰყვებიან მას ძველ სახლში, მაგრამ ეს აღმოჩნდება გველი, რომელიც უბრალოდ მაგის იერს ატარებდა. ჰარი ცდილობს მის მოგერიებას. ჰერმიონი შემთხვევით გადატეხავს მის ჯოხს. მასთან ერთად გაქცევამდე ბიჭუნა პოულობს რიტა სკიტერის წიგნის ასლს, რომელიც თან მიაქვს. ჰერმიონი თავად მიხვდება, რომ ჰარიმ ერთ-ერთი ხილვისას დაინახა გელერტ გრინდელვალდი, დამბლდორის კიდევ ერთი ძველი მეგობარი, რომელმაც მოიპარა ვოლდემორისათვის ასე მნიშვნელოვანი ჯოხი. ჰარი იწყებს წიგნის კითხვას.
ღამით, როდესაც მედალიონთან მორიგეობის ჰარის ჯერი დგება, იგი ხედავს ტყეში ძუ-ირემს პატრონუსის სახით. გაოგნებული პოტერი გაჰყვება მას და გაყინული ტბის ფსკერზე ხედავს გრიფინდორის ხმალს. ვინაიდან მისი მოპოვების სხვა საშუალება არ არის, იგი იხდის და ყინულოვან წყალში ჩადის, მაგრამ ამ დროს გულზე ჩამოკიდებული ჰორკრუქსი იწყებს მის გაგუდვას. ჰარის გადაარჩენს მოგზაურობიდან უეცრად დაბრუნებული რონი. ხმლით იგი ანადგურებს მედალიონს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს უკანასკნელი ატყუებს უისლის, თითქოს ჰარი და ჰერმიონი მის გარეშე თავისუფლები იყვნენ (იგი აგრეთვე უჩვენებს მას მათი კოცნის სცენას, რომელიც, რა თქმა უნდა, მოგონილია).
სამეული გადაწყვიტავს, ეწვიოს ქსენოფილიუს ლავგუდს და დაადგინოს, თუ რას წარმოადგენს უცნაური სამკუთხედი სიმბოლო. ქსენოფილიუსი მათ უამბობს ბარდ ბიდლის ერთ-ერთ ზღაპარს, ’სამი ძმის ამბავს’, საიდანაც მოგზაურები შეიტყობენ სიკვდილის საჩუქრების შესახებ - ესენია დიდგულას ჯოხი, მაცოცხლებელი ქვა და უჩინარის მოსასხამი (რომელსაც ჰარი უკვე ფლობს) - გაერთიანებული აღნიშნულ სიმბოლოში, ხოლო ძმები (მათ შორის, იგნოტუსი) სინამდვილეში იყვნენ პევერელების ოჯახიდან.
ლავგუდი ცდილობს მათ სახლში შეკავებას, ვინაიდან დაშინებულია სიკვდილის მხვრელების მიერ და იმედი აქვს, რომ მათთვის ჰარის გაცემის შემთხვევაში, მას დაუბრუნებენ შეპყრობილ ლუნას. მაგრამ ტყე ტრანსგრესირების შედეგად გადაადგილებულ სამეულს იჭერენ ვოლდემორის ჯაშუშები. ჰერმიონი ასწრებს ჰარის სახის განგებ დამახინჯებას, რათა იგი არ ამოიცნონ და პირდაპირ ვოლდემორთან არ მიიყვანონ. ჰარის მორიგი ხილვიდან ცნობილი ხდება, რომ ვოლდემორი დამბლდორის საფლავის მონახულებას აპირებს - სწორედ იქ არის დამარხული ყოვლისშემძლე, დიდგულას ჯოხი.
სამივე გადაყვანილია მალფოების სახლში, სადაც დრაკო მალფოის ჰარის უჩვენებენ. მაგრამ იგი არ არის დარწმუნებული, რომ ეს მახინჯი ჰარია. ამიტომნ ბიჭებს ღვინის სარდაფში კეტავენ, გატაცებულ ოლივანდერთან, ლუნასთან და გრინგოტსის ბანკის გობლინ გრიპჰუკთან ერთად. მალფოების სახლში მყოფი ბელატრისა ლესტრეინჯი კი აღმოაჩენს გრიფინდორის ხმალს და გაღიზიანებულია, ვინაიდან დარწმუნებულია, რომ იგი საიმედოდ ინახებოდა ბანკის სეიფში. იგი აწამებს ჰერმიონს, რათა აიძულოს ხმლის შესახებ ყველაფრის ახსნა. ამასობაში ჰარი იღებს სირიუსის მიერ დატოვებულ სარკის ნატეხს, რომელსაც თან ატარებს და იხედება მასში. უცნობ თვალებს იგი დახმარებას სთხოვს. სარდაფში მოულოდნელად ჩნდება ელფი დობი, რომელიც მათ გადარჩენას ცდილობს. ტრანსგრესირებისას მათ ბელატრისა დანას ესვრის, რომელიც დობის ჭრის. ელფი კვდება ჰარის ხელში, უკვე ბილთან და ფლერთან, კოტეჯ ’ნიჟარასთან’ ტრანსგრესირების შემდეგ. დაღვრემილი ჰარი მას ასაფლავებენ იქვე, ზღვასთან.
ვოლდემორი საბოლოოდ უახლოვდება დამბლდორის საფლავს და ითვისებს დიდგულას ჯოხს. გახარებული, ამის ნიშნად იგი ისვრის ცაში ჯოხის მაგიურ ნათებას.
მომზადება
<div style="float: left; margin: 1em; font-size: 85%; background:#cfd; width:26em; max-width: 40%; padding:1ex"> "წლების წინ ჩვენ ზოგადად და სერიოზულად ვგეგმავდით ფილმის ჰარი პოტერი და ცეცხლოვანი თასი ორ ნაწილად გადაღებას. ასე რომ ეს იდეა არც თუ ახალია. ’’სიკვდილის საჩუქრებთან’’ დაკავშირებით მე ვგრძნობდი მას შემდეგ, რაც დავიწყე კითხვა და დავასრულე - ეს ამბავი 1 ფილმად წარმოუდგენელია. გადასაღებ ჯგუფში სხვებიც ასევე ფიქრობდნენ. ასე რომ, საბოლოოდ ორი ფილმის გადაღების იდეა წარმოიშვა 2007 წლის ზაფხულში. ყველა თვლიდა, რომ ეს ყველაზე შემოქმედებითი გადაწყვეტილებაა. მგონია, რომ ვიღაც გიჟებად გვთვლიდა. ჩემი მეუღლეც ამას ოდნავ ეჭვით უყურებდა. მაგრამ ამით შეგვიძლია პერსონაჟებზე უფრო მეტი მუშაობა. მთელი ამბავი ძალიან ემოციურია და ყველა ეს ეპიზოდი გაცოცხლებას იმსახურებს. პირადად მე ვთვლი, რომ ვალდებული ვარ როულინგის და მოყვარულთა წინაშე, რომ შევქმნა საუკეთესო და ყველაზე სრულყოფილი ეკრანიზაცია." — სცენარის ავტორი სტივ კლოვეზი ფილმის ორ ნაწილად დაყოფაზე.
როულინგის წიგნის ეკრანიზაციის ორ ნაწილად დაყოფა პირველად დაგეგმილი იყო 2004 წელს, როდესაც იღებდნენ ფილმს ჰარი პოტერი და ცეცხლოვანი თასი. ფილმს ’ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები’ იღებდნენ, როგორც ერთ მთლიანს, მაგრამ დაყოფა გარდაუვალი აღმოჩნდა.
Warner Bros.-ის აღმასრულებელ დირექტორ ალან ჰორნის თქმით, საერთო სცენარს დაემატა სცენების კიდევ ერთი საათი. დევიდ ჰეიმენის თქმით, წიგნი სიუჟეტურად იმდენად მდიდარია, რომ ჯოან როულინგთან მოლაპარაკების შედეგად გადაწყდა, რომ ამ მოვლენების ეკრანზე გადატანას ფილმის ორი ნაწილი დასჭირდება. სცენარისტი კლოვეზი არ მუშაობდა პირველ სცენარზე, ვინაიდან შედიოდა ამერიკის სცენარისტების გაერთიანებაში, რომელიც 2009 წლამდე გაფიცული იყო. მუშაობა მეორე ფილმის სცენარზე დაიწყო 2009 წლის აპრილში, უკვე მისი დახმარებით,
სანამ დევიდ იეიტსი არჩეული იქნა ფილმის რეჟისორად, სხვები თავად გამოხატავდნენ ასეთ სურვილს. მათ შორის იყო ალფონსო კუარონი, ფილმის ჰარი პოტერი და აზკაბანის ტყვე რეჟისორი. დიდი სურვილი გამოხატა გილერმო დელ ტორომაც, მაგრამ იგი გადაერთო ფილმზე ჰობიტი მუშაობაზე.
ჰეიმენმა აღნიშნა, რომ ამ ფილმებში წიგნი უფრო კარგად იქნებოდა გადმოცემული, ვიდრე წინა სურათებში, ვინაიდან იგი ორი ნაწილისგან შედგება. დენიელ რედკლიფის თქმით, ეს არის სამოგზაურო ფილმი (road movie), განსაკუთრებით - პირველი ნაწილი. "მაყურებელი ძალიან მიეჩვია, რომ ჰარი მხოლოდ ჰოგვარტსშია და პირველ ფილმში მარტო იქ არ ვიმყოფებით ".
იეიტსის და ჰეიმენის თქმით, ამ ფილმის მოვლენებმა დიდი გავლენა იქონიეს ჯერ კიდევ მეექვსე ფილმის სცენარზე.
როლებში
ჯეისონ აიზეკსი არ აპირებდა ამ ფილმის გადაღებებისათვის დაბრუნებას, ვინაიდან ფიქრობდა, რომ უფროსი მალფოი ამჯერად ეკრანზე საკმაოდ მცირე დროის მანძილზე გამოჩნდებოდა. მან თავად სთხოვა როულინგს, წიგნიდან მისი პერსონაჟი ამოეღო და წიგნის ავტორმა დაარწმუნა, რომ იგი მხოლოდ პირველ თავში გამოჩნდებოდა. აიზეკსი დათანხმდა ფილმში მონაწილეობაზე, მაგრამ მიუხედავად ამისა, წიგნის სიუჟეტის მიხედვით მისი პერსონაჟი მონაწილეობს ჰოგვორტსის ბრძოლაშიც.
ჯოშუა ჰერდმენისგან (გოილი) ცნობილი გახდა, რომ ჯეიმი უეილეტი აღარ დაბრუნდებოდა ვინსენტ კრების როლში.
DVD გამოცემა
მინი|მარჯვნივ|150პქ|DVD გამოცემის პოსტერი 2011 წლის 22 იანვარს რესურსმა BBFC გამოაქვეყნა ინფორმაცია ფილმის DVD გამოცემის შესახებ, რომელიც გაყიდვაში 11 აპრილს გამოვიდა. ფილმის გარდა მასზე წარმოდგენილია:
გამოყენებელი სცენები
სხვა მასალები
სქოლიო
ハリー・ポッターと死の秘宝
მგელი (მრავალმნიშვნელოვანი)
მგელი შეიძლება აღნიშნავდეს:
პროტო...
პროტო... (ბერძნ. protos — პირველი) — რთული სიტყვის ნაწილი. აღნიშნავს:
ლიტერატურა
კატეგორია:თავსართები
Mike + The Mechanics (1999 წლის ალბომი)
Mike + The Mechanics — ჯგუფ Mike + The Mechanics-ის მეხუთე სტუდიური ალბომი, რომელშიც აგრეთვე შეტანილია რამდენიმე ცნობილი სიმღერა. იგი გამოვიდა 1999 წელს და ასევე ცნობილია სახელით M6.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერების ავტორები - რეზერფორდი და კერაკი, გარდა მითითებულისა
სქოლიო
კატეგორია:1999 წლის ალბომები კატეგორია:Mike + The Mechanics-ის ალბომები
კალგარის უნივერსიტეტი
კალგარის უნივერსიტეტი მდებარეობს კალგარის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ალბერტას პროვინციაში, კანადა. უნივერსიტეტში დაახლოებით 23 500 სრული და 4 500 არასრული დასწრების სტუდენტი სწავლობს. მას 100-მდე საბაკალავრო, სამაგისტრო და სადოქტორო პროგრამა გააჩნია. უნივერსიტეტის კამპუსი დაახლოებით 2,13 კმ²-ზეა გადაჭიმული და აქ 17 ფაკულტეტი, 53 დეპარტამენტი და 30-ზე მეტი კვლევითი ინსტიტუტი მდებარეობს. უნივერსიტეტის ყველაზე ცნობილი ფაკულტეტებია - ჰასკეინის ბიზნესის სკოლა, შულიხის საინჟინრო სკოლა, სამედიცინო სკოლა, იურიდიული სკოლა და 2007 წლიდან უდიდესი სავეტერინარო სკოლაც. უნივერსიტეტს 1917 პროფესორ-მასწავლებელი ჰყავს.
სქოლიო
კატეგორია:კანადის უნივერსიტეტები კატეგორია:კალგარი
აშშ-ის ამჟამინდელი სენატორების სია
მთლიანობაში აშშ-ის სენატში 100 სენატორია, ორ-ორი თითოეული შტატიდან.
კომენტარები
კატეგორია:აშშ-ის სენატორები
Lasioglossum pellitosum
Lasioglossum pellitosum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1934 წელს.
სქოლიო
pellitosum
დოლნა-კულა
დოლნა-კულა (Долна кула) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 163 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
ჯიბუტის საპროტესტო აქციები (2011)
ჯიბუტის საპროტესტო აქციები – ანტისამთავრობო გამოსვლა ჯიბუტიში, დაიწყო 2011 წლის 31 იანვარს. იგი არის ნაწილი 2010-2011 წელს არაბულ სამყაროში მიმდინარე საპროტესტო აქციებისა.
პრეზიდენტი ისმაილ ომარ გელე ხელისუფლების სათავეშია 1999 წლიდან, ხოლო მმართველი პარტია უკვე 34 წელიწადია მართავს ქვეყანას.
სქოლიო
კატეგორია:ჯიბუტის ისტორია
გრიგოლ ბაკურიანის ძე
წარმომავლობა
პეტრიწონის მონასტრის ტიპიკონის ბერძნული რედაქციის გამოქვეყნებამდე XI საუკუნის გრიგოლ ბაკურიანის-ძის წარმოშობის შესახებ მხოლოდ ორი ცნობა არსებობდა. ბიზანტიელი უფლისწული და ისტორიკოსი, კეისარი ალექსი I კომნენოსის ასული ანა კომნენოსი თავის ისტორიულ თხზულება „ალექსიადაში“, აღნიშნავს: გრიგოლი „წარმოშობით ეკუთვნის დიდებულ სომხურ საგვარეულოს“. ამის საპირისპიროდ სომეხი ისტორიკოსი მათეოს ურჰაეცი თავის თხზულებაში — „ჟამანაკაგრუთიუნ“ (ჟამთააღმწერლობა) გრიგოლ ბაკურიანის-ძეს „ტომით ქართველს“ უწოდებს. აქვე აღსანიშნავია ისიც, რომ ანა კომნენოსი დაიბადა 1083 წლის დეკემბერში, ხოლო გრიგოლ ბაკურიანის-ძე კი პაჭანიკებთან ბრძოლისას დაიღუპა 1086 წელს. ანა კომნენოსისაგან განსხვავებით, მათეოს ურჰაეცი გრიგოლის თანამედროვე იყო.
1888 წელს ლაიფციგში გ. მუსეოსმა გამოაქვეყნა პეტრიწონის მონასტრის ტიპიკონის ბერძნული ვერსიის ახალბერძნული თარგმანი, ხოლო 1904 წელს ლუის პეტიტმა ამ თარგმანის დედანიც გამოსცა. ეს გამოქვეყნებული „დედანი“ თავისთავად იყო XVIII საუკუნის პირი პეტრიწონის მონასტრის XIII საუკუნეში შესრულებული პირისა, სადაც გრიგოლი საკუთარ თავს „ნათესავით ქართველს“ უწოდებს. 1905 წელს ნიკო მარმა თავის ნაშრომში „Аркаун монгольское название христиан, в связи с вопросом об армянах-халкедонитов“ წამოაყენა ჰიპოთეზა, რომ გრიგოლის მიერ საკუთარი თავის ქართველად სახელდება, შესაძლოა, ნიშნავდეს მის ქალკედონიტობასო. საქმე ის არის, რომ ბერძნული ვერსიის გადაწერილ პირში აღნიშნულია, რომ პერტიწონის მონასტრის ტიპიკონი დაიწერა ბერძნულად, ქართულად და სომხურად, ასევე ის რომ გრიგოლს თავისი ხელრთვა შეუსრულებია სამ ენაზე: ბერძნულად, ქართულად და სომხურად. მართალია გრიგოლი როგორც ბიზანტიელი მოხელე, ბიზანტიაში შემავალ ისტორიული სომხეთის ტერიტორიებსაც განაგებდა, მაგრამ მაინც უჩვეულოდ ჩანდა რატომ დაწერდა ნათესავით ქართველი ტიპიკონის მესამე სომხურენოვან ვარიანტს და რატომ მოაწერა ხელი სომხურადაც. აქედან მოყოლებული გაიყო აზრი ორად: მეცნიერების ერთი ნაწილი მას ქართველად მეორე კი სომეხად მოიხსენიებს.
მოგვიანებით გაირკვა, რომ პეტრიწონის ტიპიკონის დედანი აღარ არსებობს. ის დაზიანებული იყო ჯერ კიდევ XIII საუკუნეში, ამიტომ მონასტრის ბერებს გადაუწერიათ მისი როგორც ქართული, ისე ბერძნული ვერსიები. ისინი ერთად აკინძულები აღმოჩნდნენ ყორაისის ბიბლიოთეკაში კუნძულ ქიოსზე. აღმოჩენილ ხელნაწერში არაფერია ნათქვამი სომხური ვერსიის არსებობის შესახებ. მეცნიერებმა დაამტკიცეს, რომ კუნძულ ქიოსზე აღმოჩენილი ქართული ხელნაწერი წარმოადგენს 1083 წლის დედნის ასლს, მაშინ როცა ბერძნული ვერსიაში შეტანილია ცვლილებები. აკაკი შანიძის მოსაზრებით, ცნობა ტიპიკონის სომხური ვარიანტისა და სომხური ხელრთვის შესახებ წარმოიშვა ბერძნული პირის გადამწერის მიერ, რომელსაც, შესაძლოა, ქართული და სომხური ანბანის მსგავსების გამო ქართული ვერსია სომხურად მიეჩნია.
გრიგოლ ბაკურიანის-ძის სომხური წარმოშობის დასაბუთება სცადეს სომეხმა ისტორიკოსებმა პ. მურადიანმა და ვ. არუთინოვა-ფიდანიანმა. მის ქართულ წარმომავლობას ამტკიცებდნენ ქართველი მეცნიერები: ა. შანიძე, გ. გოზალიშვილი, ლ. მენაბდე, ნ. ლომოური.
ყველა მკვლევარი, ვინც გრიგოლ ბაკურიანის-ძის ბიოგრაფიას შეეხო, ერთსულოვნად იზიარებდა მისი ტაოდან წარმოშობას. აღნიშნული თვალსაზრისის დამკვიდრება ნ. მარს ეკუთვნის, რაც სადავოდ არავის გაუხდია. საინტერესოა, რომ სინამდვილეში წყაროებში არავითარი მითითება გრიგოლის ტაოდან წარმომავლობის შესახებ არ მოგვეპოვება.
გრიგოლ ბაკურიანის-ძე ტიპიკონში საკუთარი წარმოშობის შესახებ შემდეგ ცნობებს გვაწვდის:
მოყვანილი ადგილებიდან კარგად ჩანს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ განასხვავებს „ნათესავის“ და „სარწმუნოების“ ნიშანს ერთმანეთისაგან, ის, ასევე, თავის ნათესავებს უწოდებს არა ნათესავით სომხებს არამედ სარწმუნოებით სომხებს. ასეთები კი მრავლად იყვნენ XI საუკუნის საქართველოში, როდესაც ქვემო ქართლის მნიშვნელოვანი ნაწილი ჯერ კიდევ სომხებს ეპყრათ. გარდა ამისა, იმ ხანად კახეთში კვირიკიანები მეფობდნენ და არაა გამორიცხული რომ თვით კახეთის მეფეები გაგიკი და აღსართანი, რომლებიც მამის ხაზით სომხები იყვნენ, მონოფიზიტები ყოფილიყვნენ. ასევე მონოფიზიტები იქნებოდნენ აღსართანის ძმა (ძმები) და უახლესი ნათესავები. საერთოდ აღსანიშნავია ერთი რამ: ბიზანტიის „იბერიის თემი“, თუ შედარებით მოკლე ისტორიულ პერიოდს არ ჩავთვლით, ფაქტობრივად არ ყოფილა საქართველოს შემადგენლობაში, ის ძირითადად ბიზანტიის შემადგენლობაში შედიოდა.
პეტრიწონის ტიპიკონიდან არ ჩანს, თუ რომელი მხარიდან წარმოსდგებოდა გრიგოლი. ფაქტობრივად, ჯერ კიდევ ნ. მარის მიერ სრულიად უსაფუძვლოდ გამოთქმული დებულება გრიგოლის ტაოდან წარმოშობის შესახებ, გამონაკლისის გარეშე ყველა შემდგომმა მკვლევარმა უკრიტიკოდ გაიმეორა. გრიგოლის წარმოშობის დასადგენად არაფერს არ იძლევა იმ მამულების ჩამოთვლა, რომელსაც ის ფლობდა. სრულიად აშკარაა თვით გრიგოლის ცნობიდანვე, რომ ის და მისი ძმა სამშობლოში, დედას „უმამულოდ“ და „უდედულოდ“ დაუტოვებია. ისინი ბიზანტიის კარის სამსახურში ჩამდგარან და უკვე მისგან მიუღიათ მამულები. ასე რომ, ტაოში ბიზანტიის კეისრისგან ნაბოძები მამულის მიხედვით მისი ტაოელად გამოცხადება სრულიად უსაფუძვლოა. არსებობს თვალსაზრისი, რომ ბიზანტიის კეისრები მათ სამსახურში მყოფ პირებს მამულებს მათივე მშობლიურ მხარეებში აძლევდნენ. აღნიშნული თვალსაზრისი ვერანაირად ვერ მიესადაგება იმ პირებს, ვინც საქართველოს სხვა კუთხიდან მომდინარეობს, მაგალითად, თუნდაც წარმოშობით კახეთიდან მყოფი პირები, რადგანაც ბიზანტიის კეისარი მათ კახეთის ტერიტორიას ვერ გადასცემდა სამართავად იმ მიზეზის გამო, რომ აღნიშნული ტერიტორია მის იურისდიქციაში არ იმყოფებოდა.
ერთადერთი ცნობა, რომელიც გრიგოლის ტაოდან წარნოშობაზე შეიძლება მეტყველებდეს, ესაა კედრენეს (სკილიცას) მონათხრობი გრიგოლის მამის შესახებ. ამ ბიზანტიელი ისტორიკოსის მიხედვით,
უფრო ქვემოთ, გიორგი I-თან ომის აღწერისას კედრენე აღნიშნავს:
კედრენე საქართველოს მეფეების (ბაგრატ III და გიორგი I) ბასილ კეისართან ურთიერთობის ამსახველ ინფორმაციას სხვადასხვა ქრონიკებიდან იღებს. ამიტომ, თუმცა ის ბასილი კეისრის საქართველოში მოსვლის ამბავს ორჯერ გვიყვება: ერთხელ დავით კურაპალატის გარდაცვალებისას 1001 წელს და მეორე 1021 წელს გიორგი I-თან ომის დროს. კედრენე საქართველოს პოლიტიკური ვითარების ზერელე ცოდნის გამო, მეორე 1021 წლის ამბავი ასახავს ბაგრატ უფლისწულის მძევლად აყვანას. პირველ შემთხვევაში კი ფაქტობრივად კეისრის საქართველოში 1001 და 1021 წლის მოსვლაა ერთმანეთში არეული. ქართველ მეცნიერთა მოსაზრებით ბაგრატ უფლისწულთან ერთად ბასილი კეისარმა წაიყვანა სწორედ ბაკურიანი, ხოლო ჯოჯიკის-ძეები ძმები ფევდატე და ფერსი ოცი წლით ადრე 1001 წელს საქართველოში პირველი მოსვლის დროს გაიყოლა თან. ფერსი რომ ბაგრატის მძევლად წაყვანამდე ბევრად ადრე იმყოფებოდა კეისრის კარზე, თუნდაც იქედან ჩანს, რომ მას ამ ამბებზე ცოტათი ადრე ბიზანტიაში კეისრის წინააღმდეგ აჯანყებაში მონაწილეობისათვის თავი მოკვეთეს.
ამგვარად, ბაგრატის მძევლად წაყვანისას, ბიზანტიის კეისარს ზემოთ ჩამოთვლილ პირთაგან თან მხოლოდ ბაკურიანის წაყვანა შეეძლო და არა ძმები ჯოჯიკისძეების.
ამგვარად აშკარაა, რომ გრიგოლის მამა ბაკურიანი კეისარ ბასილის ბაგრატ უფლისწულის მძევლად წაყვანისას წაუყოლებია თან. აღნიშნული წყარო ვერანაირად ვერ გამოდგება გრიგოლის სადაურობის დასადგენად, რაც თავისთავად მისი ტაოდან წარმომავლობას არ ადასტურებს.
როგორც ცნობილია სახელი ბაკურიანი ბაკურის ძეს აღნიშნავს. ამგვარად, გრიგოლი ეკუთვნოდა საქართველოს დიდებულ ბაკურიან-ბაკურისძეთა საგვარეულოს.
როგორც ზემოთ ითქვა, გრიგოლის მამა ადრევე გარდაცვლილა და გრიგოლი და მისი ძმა აბაზი დედას უმამულოდ დაუტოვებია — მთელი მამული დებისთვის დაურიგებია მზითვად. ერთ-ერთი დის მეუღლე აბაზი, გრიგოლისვე ცნობითმ აღსართანის ძმა ყოფილა. აღსართანი კი კახეთის მეფე, გაგიკის ვაჟი და ტაშირ-ძორაგეტის დიდი მეფის დავითის შვილიშვილია. გრიგოლის ნათესავები დის ხაზით იყვნენ როგორც ტაშირ-ძორაგეტის, ისე კახეთის კვირიკიანები. აქედან გასაგები ხდება, თუ ვის გულისხმობდა ის, როდესაც თავის „სომხური სარწმუნოების“ ნათესაობაზე საუბრობს. აქვე თუ განვიხილავთ გრიგოლის სიტყვებს: „ეგრეთვე მე[ცა მსახუ]რებითა და რუდუნებითა ჩემითა ს[ომხე]თს შინა და საქართველოს და სასარკინოზეთს მებრ და მერმე საბერძნეთს მოსვლითა საცხორებელსა ჩემსა ვეძიებდი და მოვირეწდი“. როგორც ჩანს საბერძნეთში ანუ ბიზანტიის კეისრის სამსახურში ჩადგომამდე გრიგოლი მსახურობდა ჯერ სომხეთს და შემდეგ საქართველოში. რომელ სომხეთს გულისხმობს ის ამ შემთხვევაში? ვასპურაკანის სამეფო 1021 წლიდან უკვე ბიზანტიის შემადგენლობაშია, შირაკის სამეფო 1041 წლიდან ფორმალურად, ხოლო 1045 წლიდან ფაქტობრივადაც (გაგიკის დატყვევების შემდეგ) ბიზანტიამ მიიერთა, ისე, რომ დაახლოებით 1026-1027 წლებში დაბადებული კაცისათვის ერთადერთ სომხეთად (თუ არ ჩავთვლით ვანადიდის სამეფოს, მაგრამ მას ქართული წყაროები და, შესაბამისად, იმ ხანის ქართველები „სომხეთს“ არ უწოდებდნენ), სადაც შეიძლებოდა 17-18 წლის ჭაბუკს 1043-1044 წლებში სამსახური დაეწყო და თანაც ქართველებიც ამ სამეფოს „სომხეთად“ მოიხსენიებდნენ, ეს ტაშირ-ძორაგეტი იყო. მართლაც, დავით უმიწაწყლოს (990-1048) ვაჟი გაგიკი (1037-1058) იმჟამად კახეთ-ჰერეთის გაერთიანებულ სამეფოს ედგა სათავეში და კახური საგვარეულოს წარმომადგენლობისათვის დიდი სირთულე არ იქნებოდა მამა მეფის კარზე გვარიშვილობის შესაფერისი პატივისა და სამსახურის მოპოვება.
ბიოგრაფია
987-989 წლებში ბიზანტიის მხედართმთავარმა ბარდა ფოკამ ხელისუფლების ხელში ჩაგდება მოინდომა და აჯანყდა. მას მხარი დაუჭირა ქართველმა მეფემ დავით III კურაპალატმა. ბასილ II-მ დაამარცხა ბარდა ფოკა და მისი მომხრეების დასჯაც გადაწყვიტა, მათ შორის დავით III-ისა. ქართველთა მეფემ კი ბიზანტიის აგრესიის თავიდან ასაცილებლად ბასილს პირობა მისცა, გარდაცვალების შემდეგ თავისი სამეფო მისთვის დაეტოვებინა.
1001 წელს დავით III გარდაიცვალა. ბასილმა ქართველებს პირობის შესრულება მოსთხოვა და დიდი ლაშქრით შევიდა იმიერ ტაოში. აქ საქმეების მოგვარების შემდეგ ქართველ აზნაურებს მძევლები ჩამოართვა, ხოლო დიდგვაროვნების ნაწილი თან წაიყვანა, მათ შორის ბაკურიანი და ძმები — ფევდატი და ფერსი.
ბიზანტიაში გადასახლებულ ტაოელ ქართველებს და მათ შთამომავლებსაც ძალიან გაუჭირდათ უცხოეთში. ალბათ ამიტომ ზოგმა, როგორც კი საშუალება მიეცა, სამშობლოს მოაშურა. დარჩენილები ბიზანტიის სამსახურში ჩადგნენ. ერთი ამათგანი იყო გრიგოლ ბაკურიანის ძე.
ეს ის გრიგოლია, რომლის მამა ბაკურიანი, მეცნიერთა აზრით, ბასილ II-მ საქართველოდან წამოიყვანა. ბაკურიანის გარდაცვალების შემდეგ გრიგოლის დედა გაჭირვებამ აიძულა, ნაწილი ქონებისა გაეყიდა, ნაწილი კი ქალიშვილებისთვის გადაეცა მზითვად. გრიგოლსა და მის ძმას აბაზს კი თითქმის არაფერი შერჩათ. ძმები იმპერიის სამსახურში ჩადგნენ და მალე დიდ წარმატებას მიაღწიეს. გრიგოლი აქტიურად მონაწილეობდა იმპერიის სამხედრო ექსპედიციებში და კარგი მეომრისა და მხედართმთავრის სახელი დაიმკვიდრა.
იბერიის თემი ანუ საკატეპანო იმპერიის აღმოსავლეთ პროვინციაში, საქართველოს მოსაზღვრედ შექმნილი ბიზანტიური სამხედრო-ადმინისტრაციული ერთეული იყო და ძირითადად მოიცავდა დავით III კურაპალატის მამულებს, რომლებიც ჯერ კიდევ 1001 წელს შეიერთა ბასილი II-მ. ამას გარდა, მასში შედიოდა ანისისა და კარის (ყარსის) სამეფოთა მიწა-წყალიც. იბერიის თემის მმართველის ანუ დუკას თანამდებობა იმპერიაში ერთობ საპატიო იყო.
გრიგოლ ბაკურიანის ძეს რთულ დროს მოუხდა იბერიის დუკად ყოფნა: ბიზანტიის აღმოსავლეთ საზღვრებში თურქ-სელჩუკები თარეშობდნენ, იბერიის თემსა და მის მიმდებარე ტერიტორიას მომთაბარე ოღუზები არბევდნენ. გრიგოლმა ერთხანს შეძლო იბერიის თემის შენარჩუნება, მაგრამ XI საუკუნის 70-იანი წლების შუა ხანებში თურქ-სელჩუკთა შემოსევებმა არნახული მასშტაბები შეიძინა. მტერი ბიზანტიის ცენტრალურ რაიონებს დაემუქრა. მომთაბარე ოღუზები კონსტანტინოპოლსაც კი მიუახლოვდნენ. იმპერატორმა გადაწყვიტა ამიერკავკასია დროებით დაეთმო, აქედან გაწვეული მეომრებით კი ცენტრალური პროვინციები გაემაგრებინა.
ამ დროს კონსტანტინოპოლში საიმპერატორო კარზე ქართველთა საკმაოდ დიდი პარტია არსებობდა. ისინი, უპირველესად, ბიზანტიის დედოფლის, ქართველი მართა-მარიამის გარშემო იყვნენ თავმოყრილი. საფიქრებელია, რომ ამ დაჯგუფებას მიეკუთვნებოდა გრიგოლ ბაკურიანის ძეც. პოლიტიკურმა ვითარებამ და საქართველოს სამეფო ოჯახთან ახლო ნათესაობამ იმპერატორს უბიძგა, იბერიის თემში შემავალი ციხეები საქართველოს მეფისთვის, გიორგი II-ისთვის გადაეცა. ამ გადაწყვეტილების მიღებაში დედოფლის გარშემო დაჯგუფებულ ქართველთა დასსაც უნდა შეესრულებინა საგრძნობი როლი. საბოლოოდ ეს საქმე იმპერატორმა გრიგოლს მიანდო. გიორგი II და გრიგოლი ბანაში შეხვდნენ ერთმანეთს. მათი შეხვედრისას გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის პირობით, საქართველოს დაუთმეს კარის (ყარსის) ციხე-ქალაქი და მისი მიმდებარე ტერიტორია. ასევე ქართველთა ხელში გადავიდა სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში ბიზანტიელთა გამგებლობაში მყოფი ციხეები. ეს იყო საქართველოს საგარეო პოლიტიკის საგრძნობი წარმატება. სიმბოლურია, რომ ეს საქმე სწორედ გრიგოლ ბაკურიანის ძის ხელით განხორციელდა.
აღმოსავლეთში თურქ-სელჩუკთა გაბატონების შემდეგ იბერიის საკატეპანო გაუქმდა. გრიგოლმა მოღვაწეობა ბიზანტიის დასავლეთ ნაწილში — ბალკანეთში განაგრძო.
1081 წელს ალექსი კომნენოსმა აჯანყება მოაწყო. იმპერატორი ნიკიფორე III ტახტიდან ჩამოაგდო და თავი იმპერატორად გამოაცხადა. ამიერიდან ბიზანტიის სათავეში თითქმის ერთი საუკუნე კომნენოსთა საგვარეულო იდგა. ეს გადატრიალება კონსტანტინოპოლში არსებულ ქართველთა ხელდებით განხორციელდა. შეთქმულებას ფარულად ხელმძღვანელობდა მარიამ დედოფალი. ალექსი კომნენოსს მხარში ედგა და მასთან ერთად იბრძოდა გრიგოლ ბაკურიანის ძეც. ჩვენამდე მოღწეულია აჯანყებამდე გამართული მათი საუბრის ტექსტი. ამ საუბრიდან ნათლად ჩანს, რომ გრიგოლ ბაკურიანის ძე არათუ დიდი მხედართმთავარი, მოხერხებული პოლიტიკოსიც იყო. ალექსი კომნენოსის ქალიშვილის, ანა კომნენოსის მონათხრობით, როცა ალექსიმ აჯანყება გადაწყვიტა, ღამის პირველი დარაჯობისას მივიდა გრიგოლ ბაკურიანის ძესთან და “უამბო მას ყველაფერი... იმან (ე.ი. გრიგოლმა) ყოველივე ეს მოისმინა და მიხვდა, რომ ამგვარ შემთხვევაში დაყოვნება დაუშვებელია, რომ საჭიროა ახლავე შეუდგნენ ამ კეთილშობილურ საქმეს და უთხრა: - თუ ხვალ, დილით ადრე, აქედან გახვალ, მეც გამოგყვები და თავგამოდებით დაგიცავ, თუ მომავლისთვის გადასდებ შენი განზრახვის აღსრულებას, იცოდე, მე თვითონ დაუყოვნებლივ მივალ მეფესთან და ვუამბობ შენსა და შენი თანამზრახველების შესახებო”.
გრიგოლის განზრახვა აბსოლუტურად გასაგებია. მას სურდა კომნენოსი აეჩქარებინა, ვინაიდან, როგორც გამოცდილმა სარდალმა, შესანიშნავად იცოდა, რომ გადავადება მხოლოდ ავნებდა დაწყებულ საქმეს და ჩანაფიქრს ჩაშლიდა. შეთქმულება განხორციელდა. საიმპერატორო ტახტი ალექსი I-მა კომნენოსმა დაიკავა, გრიგოლ ბაკურიანის ძე კი დასავლეთ ჯარების სარდალი ანუ დასავლეთის დიდი დომესტიკოსი გახდა. ამავე დროს იმპერატორმა მას ბიზანტიის უდიდესი სამოხელეო ტიტული - სევასტოსობა უბოძა. იმპერიის სამხედრო იერარქიაში კი იმპერატორის შემდეგ დასავლეთისა და აღმოსავლეთის ჯარების სარდლები იდგნენ. XI საუკუნის მიწურულს დასავლეთის დიდი დომესტიკოსი განსაკუთრებულ როლს ასრულებდა ქვეყნის ცხოვრებაში. არც ის იყო შემთხვევითი, რომ მცირე ხნით ადრე ეს საპატიო თანამდებობა სწორედ ალექსი კომნენოსს ეჭირა, გაიმპერატორების შემდეგ კი იგი გრიგოლს გადასცა.
ბიზანტიის იმპერიის დომესტიკოსი გრიგოლ ბაკურიანის ძე დიდი პატივით წამოასვენეს და მისსავე აშენებულ პეტრიწონის მონასტერში დაკრძალეს. საქართველოსგან შორს განისვენა ბიზანტიის დიდმა დომესტიკოსმა, თავისი დროის უდიდესმა სარდალმა და ქველმოქმედმა.