cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ასლან ფაღავა
1992 წელს აჭარის უზენაესი საბჭოს აპარატის მთავარი სპეციალისტი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ქართველ ტრადიციონალისტთა კავშირი“. 1996-2001 წლები აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს დეპუტატი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
ბესარიონ ფაჩუაშვილი
ბესარიონ ფაჩუაშვილი (დ. 18 სექტემბერი, 1955) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ქარტია – 91“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
გარაქლი
გარაქლი (Gərəkli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 3 617 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
ბაირაკი (ხარკივის რაიონი)
ბაირაკი (Байрак) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხარკივის ოლქის ხარკივის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 77 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხარკივის რაიონის სოფლები
კორნელია ენდერი
კორნელია ენდერი (Kornelia Ender; დ. 25 ოქტომბერი, 1958, პლაუენი, კარლ-მარქს-შტადტის ოლქი, გდრ) — გერმანელი მოცურავე (გამოდიოდა გდრ-ის  სახელით). 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე გახდა პირველი ქალი მოცურავე, რომელმაც მოიგო ოთხი ოქროს მედალი ერთ ოლიმპიურ თამაშებზე, ოთხივე რეკორდული დროით. მოგვიანებით დადასტურდა, რომ აღმოსავლეთ გერმანიის ექიმები სისტემატიურად აძლევდნენ სტეროიდებს სპორტსმენებს (თუმცა ამის შესახებ სპორტსმენებმა არ იცოდნენ). 1976 წელს კორნელიასაც გამოუვლინდა სტეროიდების მოხმარების სიმპტომები (ღრმა ხმა, განვითარებული სხეული), რამაც ძლიერი ეჭვი გააჩინა ენდერის მიღწევებზე.
ენდერი ადრეული ასაკიდან ემზადებოდა და 1972 წლის მიუნხენის ოლიმპიადაზე, 13 წლის ასაკში, მოიგო პირველი სამი ვერცხლის მედალი, მათ შორის ერთი — 200 მეტრზე ინდივიდუალურ ესტაფეტაში. მომდევნო წლებში მან ინდივიდუალურ გაცურვებში 32 მსოფლიო რეკორდი დაამყარა, მათ შორის ოთხი მონრეალის ოლიმპიადაზე. საერთო ჯამში ოლიმპიადებზე კორნელიას მოგებული აქვს ოთხი ოქროსა და ოთხი ვერცხლის მედალი, რაც მას ხდის ერთ-ერთ ყველაზე წარმატებულ მოცურავეს ოლიმპიადების ისტორიაში. მსოფლიო ჩემპიონატებზე კორნელიას მოგებული აქვს რვა ოქროსა და ორი ვერცხლის მედალი. ძალიან ბევრი კითხვა ისმოდა 1976 წლის გამოსვლაზე. მოგვაინებით გდრ-ის მწვრთნელებმა დაადასტურეს რომ სპორტსმენებს სტეროიდებს აძლევდნენ. ენდერმა განაცხადა, რომ არ იცოდა იმ ნივთიერებებზე, რომლითაც სამწვრთნელო შტაბი მას ამარაგებდა. 1981 წელს კორნელია ენდერი შეყვანილ იქნა ცურვის საერთაშორისო დიდების დარბაზში.
მან სპორტული კარიერა 18 წლის ასაკში 1977 წელს დაასრულა.
ენდერი ოთხი წლის განმავლობაში დაქორწინებული იყო, აღმოსავლეთ გერმანელ მოცურავეზე და მრავალგზის ოლიმპიურ ჩემპიონ, როლანდ მატისზე. ამჟამად ის დაქორწინებულია გერმანელ მძლეოსან სტეფენ გრუმტზე.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი მოცურავეები კატეგორია:დაბადებული 25 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები კატეგორია:1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები
ქაფარლი
ქაფარლი (Qafarlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	 396 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
არისი (მდინარე)
არისი (Арыс) — მდინარე ყაზახეთში, სირდარიის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 378 კმ, აუზის ფართობი 14,9 ათ. კმ². სათავე აქვს თალასის ალთაუსა და ყარათაუზე. საზრდოობს თოვლისა და წვიმის წყლით. საშუალო წლიური ხარჯი ქალაქ არისთან 46,6 მ³/წმ. ჩამონადენის მაქსიმუმი აპრილზე მოდის, მინიმუმი აგვისტოზე. იყენებენ სარწყავად. არისის მთავარი შენაკადებია მაშათი, აქსუ, საირამსუ, ბორალდაი და სხვ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზახეთის მდინარეები
მირზა შაფის ქუჩა
ისტორია
მირზა შაფის ქუჩა სეიდაბადში თაბორის მთის ძირში მდებარეობდა. ქუჩა კლდის რელიეფს მიყვებოდა, რაც მის ორგანულ ფორმას განაპირობებდა. ძირითადად 19-ე საუკუნის ბოლოს, 20-ე საუკუნის დასაწყისში აშენებული საცხოვრებელი სახლები კლდეზე შეფენილ, ტერასულ განაშენიანებას ქმნიდნენ, რომელიც XIX საუკუნეზე უფრო ადრინდელი, თბილისისთვის დამახასიათებელი ბანიანი სახლების არსებობაზე მიანშნებდა. ქუჩის სხვადასხვა დონეები კიბეებით იყო დაკავშირებული. იმის გამო, რომ შენობები ქუჩის მხოლოდ ერთ მხარეს იდგა, ქუჩიდან ხედი ძველ ქალაქზე იშლებოდა. მირზა შაფის ქუჩის სახლი ნომერი 16 (1022) და სახლი ნომერი 8 (1023) აღრიცხული იყო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. ძირითადად დასახლებული იყო მუსლიმი აღმსარებლობის თბილისელებით, იქვე მდებარეობდა მათი რელიქკია ეგრეთ წოდებული სურდოს ქვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი თბილისი კატეგორია:კრწანისის რაიონის ქუჩები
პაუკარის რაიონი
პაუკარის რაიონი (Distrito de Paucará) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის აკობამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 806 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 018 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 120 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 225.6 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:აკობამბის პროვინციის რაიონები
კლოდ ჟოზეფ რუჟე დე ლილი
კლოდ ჟოზეფ რუჟე დე ლილი (Claude Joseph Rouget de Lisle; დ. 10 მაისი 1760, ლონ-ლე-სონე, იურა — გ. 26 ივნისი 1836, შუაზი-ლე-რუა, სენა და უაზა) — ფრანგი პოეტი და კომპოზიტორი. 1792 წელს დაწერა მუსიკა და სიტყვები რევოლუციური ჰიმნისათვის „მარსელიეზა“. დაწერილი აქვს ასევე რამდენიმე სიმღერა მარსელიეზას სტილში.
იაკობინელების ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ იგი გადააყენეს თანამდებობიდან, დაადანაშაულეს კონტრრევოლუციურ მოღვაწეობაში და დააპატიმრეს. ციხიდან გაათავისუფლეს 1794 წელს რობესპიერის ხელისუფლების დამხობის შემდეგ.
გარდაიცვალა 1836 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1760 კატეგორია:გარდაცვლილი 1836
ძერჟინსკის ანტონი დიდის ტაძარი
ისტორია
2006 წელს ტაძრის მშენებლობისათვის გამოიყო მიწის ნაკვეთი. ამავე წლის 2 ნოემბერს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აკურთხა ჯვარი მომავალი მშენებლობის ადგილზე. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 2007 წელს. მშენებლობის ძირითადი სპონსორი და მეთვალყურე იყო ვალერი არტამონოვი, კომპანია „ტოსოლ-სინთეზის“ გენერალური დირექტორი. 2009 წელს მთავარეპისკოპოსის ვიზიტის ფარგლებში ააგეს საკურთხეველი და მოხდა საკურთხევლის კურთხევა.
პირველად ეკლესიაში გაიმართა სააღდგომო ღვთისმსახურება, რომელიც შეასრულა 2010 წლის 4 აპრილს ეკლესიის წინამძღვარმა ილია შიტოვმა. პირველ სააღდგომო წირვა-ლოცვას და ღამისთევას ესწრებოდა მრევლის მხოლოდ 50 წარმომადგენელი.
24 აგვისტოს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ შესრულა ჯვრის კურთხევის ცერემონიალი. 2010 წლის 22 სექტემბერს ტაძარი აკურთხა ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის ეპარქიის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ. კურთხევამდე ცოტა ხნით ადრე დასრულდა ოთხიარუსიანი კანკელის აგება, რომელიც აკადემიურ სტილში შეასრულეს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიის ხელოსნებმა.
2010 წლის 14 ნოემბერს ტაძართან გაიხსნა ქალაქში მეორე საკვირაო სკოლა. პირველი 1995 წელს გაიხსნა ქრისტეს აღდგომის ტაძარში.
წინამძღვრები
2009 წლის 13 მარტიდან ეკლესიის წინამძღვარია ილია შიტოვი. 2012 წლის 29 აგვისტოდან წინამძღვარია - იოანე სოროკინი, ხოლო 2013 წლის 21 მაისიდან ბორის მაკარენკო.
სქოლიო
კატეგორია:ძერჟინსკის ტაძრები
სალომე ომიაძე
სალომე ომიაძე (დ. 30 მარტი, 1969) — ქართველი ენათმეცნიერი, მეცნიერი, პედაგოგი. სამეცნიერო შრომების ავტორი. ერთი რომანის, 7 მოთხრობის, 100-ზე მეტი საბავშვო ლექსის ავტორი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის ქართველურ ენათა განყოფილება 1991 წელს და ამავე უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის ასპირანტურა 1994 წელს. დოქტორანტურა კი 2006 წელს.
1991-1994 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, ახალი ქართული ენის კათედრის ასპირანტი, 1995-1997 წელს კი ამავე უნივერსიტეტის ახალი ქართული ენის კათედრის მასწავლებელი. ახალი ქართული ენის კათედრის დოცენტი იყო 1997-2006 წლებში. 2006 წლიდან იყო ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის, ასოცირებული პროფესორი. 1993-1995 წლებში იგი აგრეთვე იყო ეგზიუპერის სახელობის ქართულ-ფრანგული კოლეჯის, ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი. სატელევიზიო სტუდია "აუდიენცია", სტილისტ-რედაქტორი 1995-1996 წლებში და 2004-2009 წლებში საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის. 2004-2007 წლებში იყო მიწვეული ლექტორი, 2007-2009 წლებში კი სრული პროფესორი. 2008-2016 წლებში იყო კავკასიის უნივერსიტეტის, მიწვეული ლექტორი. 2011-2015 წლებში კი არნ. ჩიქობავას სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტის, ზოგადი ენათმეცნიერების განყოფილების მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი. ასევე იყო ამავე ინსტიტუტის ზოგადი ენათმეცნიერების განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი 2015-2018 წლებში. ზოგადი ენათმეცნიერების განყოფილების მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელია 2018 წლიდან. კვლევის ძირითადი მიმართულებები: ლინგვოკულტუროლოგია, ქართული ენის სტილისტიკა, პრაგმატიკა, სემიოტიკა, კოგნიტიური ლინგვისტიკა, პედაგოგიკა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი ენათმეცნიერები
ნანა აკუფო-ადო
ნანა აკუფო-ადო (Nana Addo Dankwa Akufo-Addo, დ. 29 მარტი, 1944, აკრა, განა) — განელი პოლიტიკოსი. ქვეყნის გენერალური პროკურორი (2001-2003 წწ.), საგარეო საქმეთა მინისტრი (2003-2007 წწ.) და განის პრეზიდენტი 2017 წლის 7 იანვრიდან. განის პრეზიდენტ ედუარდ აკუფო-ადოს შვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:განელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:განის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 29 მარტი
კალაშნიკოვის სახლი
კალაშნიკოვის სახლი (Дом Калашниковой) — XIX საუკუნის მეორე ნახევრის ისტორიული სახლი. აგებულია ნეოკლასიციზმის სტილში. მდებარეობს ქალაქ პუშკინში, მისამართი — მცირე ქუჩა სახლი № 29/11, ორანჟერეის ქუჩის კუთხეში. აგებულია 1881 წელს. პროექტის ავტორია ა. პ. გომანი. არის კულტურული მემკვიდრეობის გამოვლენილი ძეგლი.
ისტორია
მიწის ნაკვეთზე პირველი მშენებლობის შესახებ ცნობილია 1820-იანი წლებიდან, როდესაც მასზე უკვე იდგა ორი ხის შენობა, უფრო დიდი კი — ქუჩის კუთხეში. მოგვაინებით მიწის ნაკვეთი იყიდა ვაჭრის ქვრივმა ეკატერინე თედორეს ასულმა კალაშნიკოვამ, რომელმაც ქუჩის კუთხეში ააშენა ახალი სახლი, რომელშიც განათავსა სასტუმრო. მშენებლობა მიმდინარეობდა არქიტექტორ ა. პ. გომანის პროექტის მიხედვით. სასტუმროს უწოდეს „ჩრდილოეთი“. 1884 წელს ეზოში არქიტექტორმა პ. პ. დეინეკომ ააშენა ახალი ორსართულიანი ქვის ფლიგელი, რომელსაც რუსული ასო Г-ს ფორმა აქვს (ამჟამინდელი მისამართი: მცირე ქუჩა, სახლი 31/9). მოგვიანებით ორივე სახლი დაიკავა პუშკინის ფოსტამ, რომელიც ახლაც იქაა განთავსებული. ე. თ. კალაშნიკოვა კიდევ ფლობდა ორ სახლს მცირე ქუჩაზე (სახლი 39 და 56), ისინი დაანგრიეს XXI საუკუნის დასაწყისში, ხოლო შემდეგ ხელახლა აღადგინეს.
არქიტექტურა
შენობა გაფორმებულია კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში, აქვს სამკუთხა ფრონტონი. პირველი სართული რუსტირებულია. ფანჯრები სანდრიკებითაა გაფორმებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კისისხევის კოშკი
შენობა გეგმით აღმოსავლეთ-დასავლეთის მიმართულებით წაგრძელებული სწორკუთხედია, სამსართულიანი ნაგებია მთლიანად რიყის ქვით. გარედან ოთხივე კუთხეში აქვს მომრგვალებული, ზემოთკენ თანდათან შევიწროებული შვერილები. პირველი სართული ნახევარწრიული ფორმის ქვის კამარითაა გადახურული, მეორე სართლის გადახურვა გამართული იყო ხის კოჭებზე გრძივ კედლებზე შემორჩენილია კოჭების საყრდენი ბუდეები. მესამე სართული კი, ქონგურებით აღჭურვილი ბანი ყოფილა.
კოშკში შესასვლელი მოწყობილი იყო პირველ სართულზე აღმოსავლეთ კედლის სამხრეთით კიდეში. ამავე კედელში ერთი, შეწყვილებული სათოფური და ორი, თაღოვანი ნიშააა. დასავლეთის კედლის ჩრდილოეთ კუთხეში თაღოვანი ლიობია. რითიც კედლის სისქეში არსებულ, ზედა სართულთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედს უკავშირდება. ჩრდილოეთ კედელში გადაჭრილია სამი სარკმელ-სათოური. სამხრეთ კედელის აღმოსავლეთ ნაწილში ერთი სათოფური კედელი. მოგვიანებით, შუაშუ გაუნგრევიათ და წყლის შემოსაყვანად, ორი ხვრელი მოუწყვით.
კოშკის მეორე სართული საცხოვრებელ-სათავდაცოა. მისთვის დამახასიათებელია სათოფურების სიმრავლე. სათოფურები ორ რიგადაა განლაგებული. ქვედა რიგის სათოფურები ქვემოთაა მიმართული ზედასი კი პირდაპირ. ჰორიზონტალურად მათ ზემოთ რამდენიმე პატარა, სწორკუთხა სარკმელია, რეებიც თავის მხრივ, მესამე რიგს ქმნის. სართულის ჩრდილოეთ კედელში, დანარჩენებისგან განსხვავებით, ქვედა რიგის სათოფურები ჩასმულია ნიშებში. ამავე კედლის აღოსავლეთ ნაწილში მოწყობილია ბუხარი დასავლეთ კედლის სისქეში. ამ სარულზეც ისევე როგორც ქვედა სართლზე მოწყობილია მესამე სართულზე ასასვლელი ქვიც კიბე. იგი ორსვლიანია. თითოეული სვლა კედლის ბოლოში იწყება. ისინი სადგომის მხარეს გახსნილია და დაბალი კედლით იყო შემოზღუდული, სხვლების დამაკავშირებელი ბაქანი კედლის შუაში, მესამე სართულის იატაკის დონეზეა. საიდანაც სართულზე გასასვლელი იყო გაკეთებული.
მესამე სართული ბანია, იგი საკმაოდ მაღალი, ქონგურებით დასრულებული კედლებით იყო შემოზთუდული. ქონგურების მცირე ნაწილი მხოლოდ აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებს შემორჩა. სართულის საბრძოლო ელემენტებს სალოდეებიც ემატება გრძივ კედლებში სამ-სამი სალოდეა მოწყობილი, ხოლო აღოსავლეთ კედელში ორი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
მარიანა ვიქტორია ესპანელი
მარიანა ვიქტორია ესპანელი (Mariana Victoria de Borbón, Mariana Vitória de Bourbon; დ. 31 მარტი 1718 - გ. 15 იანვარი 1781) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ფილიპე V-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ ისაბელ ფარნეზეს ქალიშვილი. შვიდი წლის ასაკში დანიშნეს საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ზე, თუმცა მათი მცირეწლოვანების გამო ეს ქორწინება არ შემდგარა. 1729 წელს იგი მიათხოვეს პორტუგალიის ინფანტ ჟუზეს, რომელიც 1750 წელს პორტუგალიის მეფე ჟუზე I გახდა. მარიანასა და ჟუზეს მხოლოდ ოთხი გოგონა შეეძინათ, რომელთაგან უფროსი მომავალში პორტუგალიისა და ბრაზილიის დედოფალი მარია I გახდა. მარიანა იყო რეგენტი როგორც თავისი ქმრის, ისე თავისი ქალიშვილის მმართველობისას.
ოჯახი და ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|ინფანტა მარიანა ვიქტორია 1724 წელს მარიანა ვიქტორია დაიბადა 1718 წლის 31 მარტს მადრიდის ალკაზარის სამეფო სასახლეში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ფილიპე V-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ ისაბელ ფარნეზეს ასული. მას სახელი მამის დედის, საფრანგეთის დოფინ მარია ანა ვიქტორია ბავარიელის პატივსაცემად დაარქვეს. მარიანა ვიქტორიას მამა იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და დედოფალ მარია ტერეზა ესპანელის ვაჟი და დედის მემკვიდრეობით, ბიძამისის, კარლ II-ის უძეოდ გარდაცვალების შემდეგ ესპანეთში თავად გამეფდა 1700 წელს. მარიანა ვიქტორია ტახტის მემკვიდრეთა სიაში მეხუთე ადგილზე იყო, მის წინ ტახტზის რიგში იყვნენ მისი უფროსი ნახევარ-ძმები და უმცროსი ძმები.
ნიშნობა ლუი XV-ზე
ფრანკო-ესპანური ომის დასრულების შემდეგ, მეფე ფილიპე V-მ გადაწყვიტა ფრანგებთან ალიანსის განსამტკიცებლად თავისი უფროსი ქალიშვილი მარიანა ვიქტორია საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ზე დაიენიშნა. 10 წლის ლუი XV-ის ქორწინებასთან დაკავშირებულ მოლაპარაკებებს მისი ბიძა და ამავდროულად რეგენტი, ორლეანის ჰერცოგი ფილიპ II აწარმოებდა. ფილიპის ორგანიზებით, თავისი უფროსი ქალიშვილი, ლუიზ ელიზაბეტ ორლეანელი ფილიპე V-ის უფროს ვაჟს, ასტურიის პრინც ლუისს მიათხოვეს, ხოლო შუათანა ქალიშვილი, ელიზაბეტ ორლეანელი კი ინფანტ კარლოსს. ამრიგად ფრანგულ და ესპანურ სამეფო კარებს შორის მესამე დინასტიური ქორწინებით ალიანსი კიდევ უფრო უნდა გამყარებულიყო.
1721 წლის 25 ნოემბერს საფრანგეთის ელჩმა ოფიციალურად ითხოვა მარიანა ვიქტორიას ხელი. იგეგმებოდა ორმაგი ქორწინება, როგორც ეს 1615 წელს მოხდა, როცა საფრანგეთის მეფე ლუი XIII-მ ცოლად ესპანეთის პრინცესა ანა ავსტრიელი შეირთო, ხოლო ესპანეთის მეფე ფილიპე IV-მ საფრანგეთის პრინცესა ელიზაბეტ ბურბონი. ამრიგად მარიანა ლუი XV-ს გაჰყვებოდა ცოლად, ხოლო ასტურიის პრინცი ლუისი ცოლად ლუიზ ელიზაბეტ ორლეანელს ირთავდა. მართალია ლუისი და ლუიზ ელიზაბეტი დაქორწინდნენ, თუმცა ლუი და მარიანა ვიქტორია მანამდე ვერ იქორწინებდნენ, სანამ საპატარძლო სრულწლოვანი არ გახდებოდა.
რეგენტის დედისა და მეფის ბიცოლის, ჰერცოგინია ელიზაბეთ შარლოტა კურპფალცელის განცხადებით, მარიანა ვიქტორია "უსაყვარლესი და პრიმიტიული ვინმე" იყო. საფრანგეთში ითვლებოდა, რომ მისი ასაკისათვის ესპანეთის ინფანტა საკმაოდ განათლებული იყო. 1723 წლის თებერვალში ლუი XV სრულწლოვაი გახდა და ფილიპ II-საც რეგენტის წოდება ჩამოერთვა, შესაბამისად ქვეყანას უკვე თავად მართავდა.
ამ დროს მარიანა უკვე საფრანგეთის სამეფო კარზე ცხოვრობდა, თუმცა იქ მან დიდი პოპულარობა ვერ მოიპოვა. 1725 წელს საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრმა ლუი ანრიმ და მისმა საყვარელმა მადამ დე პრიემ მარიანას ესპანეთში დაბრუნების გადაწყვეტილება. მათ ლუი XV-ს მარიანასთან ნიშნობის ჩაშლა და სანაცვლოდ ანრიეტა ლუიზ დე ბურბონზე ქორწინება შესთავაზეს, რომელიც მარიანა ვიქტორიასგან განსხვავებით, თავისი ასაკიდან გამომდინარე მალე შეძლებდა დაორსულებას. 1724 წელს გარდაიცვალა მარიანას ნახევარ-ძმა ლუისი, რის გამოც ლუიზ ელიზაბეტ ორლეანელი უკან დაბრუნდა. ლუიზ ელიზაბეტს შვილები არ შეეძინა, რის გამოც ესპანელებმა ისიც და მისი დაც უკან საფრანგეთში დააბრუნეს. ამის საპასუხოდ, 1725 წლის 5 აპრილს მარიანა ვიქტორია საფრანგეთიდან ესპანეთში გაემგზავრა. ამავე წელს ლუი XV-მ ცოლად შეირთო პოლონეთის მეფე სტანისლავ ლეშჩინსკის უფროსი ქალიშვილი მარია ლეშჩინსკი. 1745 წელს ლუი XV-ისა და მარია ლეშჩინსკის ვაჟი, საფრანგეთის დოფინი ლუი დე ბურბონი დაქორწინდა მარიანას დაზე, პრინცესა მარია ტერეზა რაფაელა ესპანელზე.
ქორწინება ჟუზე I-ზე
მინი|მარიანა ვიქტორია ესპანელი პორტუგალიაში მარიანა ვიქტორიას ესპანეთში დაბრუნებამ ისიც და სრულიად ესპანური არისტოკრატიაც ძალიან შეურაცჰყო, რამაც დიდი განხეთქილება გამოიწვია ესპანურ და ფრანგულ სამეფო კარებს შორის. შეურაცყოფილმა ესპანეთმა მალევე, 1725 წელს ავსტრიასთან გააფორმა ალიანსი, ხოლო ფრანგებმა ინგლისთან სცადეს ალიანსის შექმნა. გაუთხოვარი მარიანა ვიქტორია კვლავ ესპანეთის ტახტის მემკვიდრეთა სიაში ჩასვეს. 1720 წელს მისმა უმცროსმა ძმამ, ინფანტმა ფილიპემ პარმაში გასაბატონებლად უარი თქვა ესპანეთის ტახტზე, რის გამოც მარიანა ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა სამეფო გვირგვინს. 1727 წლიდან ესპანურ და პორტუგალიურ სამეფო კარებს შორის დაიწყო მოლაპარაკებები დინასტიურ ქორწინებასთან დაკავშირებით. ასევე განიხილებოდა მარიანა ვიქტორიასა და პეტრე I დიდის შვილიშვილის, რუსეთის იმპერატორ პეტრე II-ის ქორწინებაც. რუსებთან ჩაშლილი მოლაპარაკებების შემდეგ კვლავ პორტუგალიელებს მიუბრუნდნენ. იგეგმებოდა ორმაგი დინასტიური ქორწინება, ანუ მარიანა ვიქტორია ცოლად მიჰყვებოდა პორტუგალიის ტახტის მემკვიდრე ჟუზე დე ბრაგანსას, ხოლო ჟუზეს და, პორტუგალიის ინფანტა ბარბარა დე ბრაგანსა ცოლად მიჰყვებოდა მარიანა ვიქტორიას უფროს ძმას, ესპანეთის ტახტის მემკიდრე ფერდინანდ დე ბურბონს. 1729 წლის 19 იანვარს ზემოთ ხსენებული ორმაგი ქორწინება შედგა, პორტუგალიის ქალაქ ელვასში. მეორე დღეს ბარბარა და ფერდინანდი ბადახოსში გაემგზავრნენ, სადაც ასტურიის პრინცად და პრინცესად ეკურთხნენ, ხოლო მარიანა და ჟუზე ლისაბონისკენ გაემართნენ, სადაც ისინი ბრაზილიის პრინცად და პრინცესად ეკურთხნენ.
მარიანა ვიქტორიასა და ჟუზეს მალევე ძალიან მჭიდრო ურთიერთობა ჩამოუყალიბდათ. ბედნიერი წყვილი ერთად ნადირობდა და უსმენდა მუსიკას. მარიანას და ჟუზეს ძალიან უყვარდათ იტალიელი ოპერის მომღერლები, ისინი მფარველობდნენ ხელოვნებას და იყვნენ ძალიან რელიგიურები. მიუხედავად ამგვარი ბედნიერი ცოლ-ქმრობისა, ჟუზემ მაინც გაიჩინა რამდენიმე საყვარელი, რამაც მარიანას გული ატკინა. მათ ქორწინებაში მარიანა ვიქტორიამ რვა გოგონა გააჩინა, რომელთაგან ოთხი მკვდარი დაიბადა, ოთხმა კი ზრდასრულობამდე მიაღწია. მათ პირველ ქალიშვილს, მარია ბრაგანსას გადაეცა ბრაზილიის პრინცესის, ანუ პორტუგალიის ტახტის მემკვიდრის წოდება. მათი ორი შუათანა ქალიშვილი შინაბერებად დარჩნენ, უმცროსი კი უფროსის მსგავსად ნათესავზე დაქორწინდა. ლუი XV-მ თავისი ვაჟის, დოფინ ლუისათვის მათი შუათანა ქალიშვილის მარიანა ფრანცისკას ხელი ითხოვა, რაზეც მარიანამ სასტიკი უარი განუცხადა საფრანგეთის მეფეს, რითაც თავის მხრივ შური იძია. როდესაც მისი მეორე შუათანა ქალიშვილის მარია დოროთეას ხელი ითხოვეს, მარიანამ ამაზეც უარი განაცხადა, ასე რომ მისი ქალიშვილების გაუთხოვრობაში ბრალი სწორედ მარიანას მიუძღვის. ნაბოლარა ქალიშვილი, პრინცესა მარია ბენედიტა მისსავე ბიძაშვილს, ბრაზილიის პრინც ჟუზე ბრაგანსას მიათხოვა.
დედოფალი, რეგენტი და ქვრივი
მარცხნივ|მინი|289x289პქ|პორტუგალიის მეფე [[ჟუზე I თავის ცოლთან დედოფალ მარიანა ვიქტორია ესპანელთან ერთად ზის სამეფო ტახტზე და ვასლებისგან ძღვენს იღებს]] 1750 წელს გარდაიცვალა მარიანა ვიქტორიას მამამთილი, მეფე ჟუან V. ამის შემდეგ ტახტზე მარიანა ვიქტორია ადის თავის ქმართან, ჟუზე I-თან ერთად. ამ დროისათვის პორტუგალია მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე დიდი და ძლიერი იმპერია იყო რომელიც ფლობდა უამრავ კუნძულს ატლანტის ოკეანეში, მთლიან ბრაზილიას სამხრეთ ამერიკაში, ანგოლასა და მოზამბიკს აფრიკაში, აგრეთვე ქალაქ მაკაუს ჩინეთში, გოას ინდოეთში და ტიმორს ინდონეზიაში. მისი მეუღლის მეფობა მიმდინარეობდა მარკიზ დე პომბალის ზეგავლენით, რომელიც დედა-დედოფლის ფავორიტი იყო. ჟუზემ მალევე მთელი მმართველობა პომბალს გადაულოცა, რამაც მარიანა ვიქტორია და მისი ქალიშვილები ძალიან გააღიზიანა. 1755 წლის 1 ნოემბრის ღამით ლისაბონში დამანგრეველი მიწისძვრა მოხდა. ამ მიწისძვრამ ლისაბონის 100 000-ზე მეტი მაცხოვრებლის სიცოცხლე შეიწირა. გარდა ამისა ჩამოინგრა მეფის საძინებლის ჭერი, რის დროსაც ჟუზე მძიმედ დაშავდა. ამის შემდეგ მას კლაუსტროფობია დაემართა და მარტო ოთახში ვეღარ რჩებოდა, რის გამოც დედოფლისა და მეფი საძინებლები გაერთიანდა. ამის შემდეგ მეფეს ფსიქიკა შეერყა და ქვეყნის მართვა აღარ შეეძლო.
ვინაიდან ჟუზეს მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღება აღარ შეეძლო, სამეფო საბჭოში მისი ადგილი დედოფალმა მარიანა ვიქტორიამ დაიკავა. აქედან მოყოლებული იგი თავისი ქმრის სახელით მართავდა პორტუგალიას. 1776 წლის 29 ნოემბერს იგი რეგენტად დაინიშნა და ამ თანამდებობაზე დარჩა ქმრის გარდაცვალებამდე. 1777 წლის 24 თებერვალს ჟუზე გარდაიცვალა, რის შემდეგაც პორტუგალიის დედოფალი მათი უფროსი ქალიშვილი მარია I გახდა. მარიას მმართველობისას მარიანამ კვლავ დიდი გავლენა შეინარჩუნა ქვეყნის მართვის საკითხებში. მას დიდი გავლენა ჰქონდა ქალიშვილზე, რომელიც სახელმწიფო მართვის რიგ საკითხებში რჩევას სწორედ დედას ეკითხებოდა. მარიას ტახტზე ასვლიდან მეორე დღესვე მან მარკიზ დე პომბალი პორტუგალიიდან გააძევა და მას პორტუგალიისა და მისი კოლონიების მიწაზე ფეხის დადგმაც კი აუკრძალა.
მემკვიდრეობა
მარიანა ვიქტორია იყო საფრანგეთის ლეგენდარული დედოფლის, მარი ანტუანეტის ნათლია. მარიანა ვიქტორიას შთამომავლები დღემდე ატარებენ ესპანეთის მეფის, ბელგიის მეფის, ლუქსემბურგის დიდი ჰერცოგის, პარიზის გრაფისა და პარმის ჰერცოგის წოდებებს. 1822 წელს მისი შვილთაშვილი პედრუ გახდა ბრაზილიის პირველი იმპერატორი.
წინაპრები
მარიანა ვიქტორია ესპანელის წინაპრები
ყარადამირჩი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
დელსი როდრიგესი
დელსი როდრიგესი (Delcy Rodríguez; დ. 18 მაისი, 1969, კარაკასი, ვენესუელა) — ვენესუელელი სახელმწიფო და პოლიტიკური  მოღვაწე. ვენესუელის ვიცე-პრეზიდენტი 2018 წლის 14 ივნისიდან.
2013-2014 წლებში ეკავა ვენესუელის სახალხო ხელისუფლების მინისტრის თანამდებობა კომუნიკაციებისა და ინფორმაციის საკითხებში. 2014-2017 წლებში ვენესუელის საგარეო საქმეთა მინისტრია, ხოლო 2017 წლის 4 აგვისტოდან 2018 წლის 14 ივლისამდე ვენესუელის ეროვნული კონსტიტუციური ასამბლეის ხელმძღვანელია. დელსი როდრიგესის მიმართ მოქმედებს მთელი რიგი საერთაშორისო-სამართლებრივი სანქციები.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1969 წლის 18 მაისს კარაკასში, ვენესუელის სოციალისტური ლიგის დამაარსებლის ხორხე ანტონიო როდრიგესისა და დელსი გომესის ოჯახში. დელსის ძმა ხორხე ხესუს გონსალესი ასევე იკავებდა ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობას და შემდეგ თითქმის ათი წელი იყო კარაკასის მერი. პრეზიდენტ უგო ჩავესის მმართველობის პერიოდში ეკავა რამდენიმე თანამდებობა: 2003 წლიდან იყო ენერგეტიკისა და შახტების სამინისტროს დირექტორი საერთაშორისო საქმეებში. 2005 წელს დაიკავა ევროპის საკითხებში ვიცე-მინისტრის თანამდებობა. 2006 წლის თებერვლიდან აგვისტომდე იყო პრეზიდენტის საქმეთა მინისტრი, 2007 წლიდან დაიკავა ვენესუელის ვიცე-პრეზიდენტის გენერალური კოორდინატორის თანამდებობა, მაშინ როდესაც მისი ძმა იყო ვიცე-პრეზიდენტი. გაზეთ Tal Cual-ის მიხედვით დელსი როდრიგესმა შრომითი კანონმდებლობა შეისწავლა პარიზში, ასწავლიდა ვენესუელის ცენტრალურ უნივერსიტეტში და იყო ვენესუელის შრომითი სამართლის იურისტების ასოციაციის წევრი.
2016 წელს დელსი როდრიგესი გამოდიოდა ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის გენერალური მდივნის ლუის ალმაგროს იდეების საწინააღმდეგოდ, რამაც გამოიწვია ვენესუელის ორგანიზაციის რიგებიდან გარიცხვა დემოკრატიული ქარტიის დარღვევის გამო. 2017 წლის 21 ივნისს მიიღო გადაწყვეტილება კენჭი ეყარა ეროვნულ კონსტიტუციურ ასამბლეაში და პრეზიდენტმა ნიკოლას მადურომ მიიღო მისი განცხადება საგარეო საქმეთა მინისტრობიდან გადადგომის შესახებ. საგარეო საქმეთა მინისტრი გახდა სამუელ მონკადა. ვენესუელის პარლამენტში არჩევის შემდეგ გახდა პარლამენტის სპიკერი.
2018 წლის დასაწყისში დატოვა სახელისუფლებო პარტია და გახდა პრეზიდენტ ნიკოლას მადუროს მიერ ჩამოყალიბებული მოძრაობის „ჩვენ - ვენესუელას“ გენერალური მდივანი.
2018 წლის 14 ივნისს პრეზიდენტმა ნიკოლას მადურომ დელსი როდრიგესი ვიცე-პრეზიდენტად დანიშნა. იგი ასევე გახდა ეროვნული დაზვრევის ბოლივარული სამსახურის (ვენესუელის სადაზვერვო სააგენტო) ხელმძღვანელი პირი.
სანქციები
როდრიგესს რამდენიმე ქვეყანამ დაუწესა სანქციები. ეკრძალება მეზობელ კოლუმბიაში შესვლა. კოლუმბიის მთავრობა შეადგინა იმ ადამიანების სია რომლებსაც ეკრძალებათ ქვეყანაში შესვლა. 2019 წლის იანვრის მდგომარეობით, ამ სიაში შედიოდა 200 ადამიანი, ესენი იყვნენ ძირითადად ის ადამიანები რომლებსაც „ახლო ურთიერთობა და მხარდაჭერა აქვთ ნიკოლო მადურის რეჟიმთან“.
2017 წლის 22 სექტემბერს კანადამ სანქციები დააწესა დელსი როდრიგესის წინააღმდეგ ვენესუელის კონსტიტუციური წყობის დაშლის გამო.
ვიცე-პრეზიდენტად დანიშვნიდან ძალიან მალე დელსი როდრიგესი გახდა იმ თერთმეტი თანამდებობის პირიდან ერთ-ერთი, რომელსაც ევროპის კავშირმა დაუწესა სანქციები 2018 წლის 25 ივნისს: მისი საბანკო ანგარიშები გაყინეს და აუკრძალეს ევროკავშირის ქვეყნებში გადაადგილების საშუალება. მიზეზი ასეთი იყო: დაარღვია დემოკრატიული ნორმები და კანოინის უზენაესობა ვენესუელაში.
2018 წლის 10 ივლისს შვეიცარიამ დაუწესა სანქციები დელის როდრიგესს, გაყინა მისი საბანკო ანგარიშები და დაუწესა აკრძალვა შვეიცარიაში გადაადგილებაზე იმავე მიზეზით რა მიზეზითაც ევროპის კავშირმა.
2018 წლის 25 სექტემბერს ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა დელის როდრიგესს დაუწესა სანქციები პრეზიდენტ ნიკოლას მადუროს ხელისუფლების გაძლიერებისათვის ვენესუელაში.
პირადი ცხოვრება
დელსი როდრიგესი ურთიერთობაში იყო კომპანია Smartmatic-ის დამფუძნებელთან ალფრედო ხოსე ანსოლისთან, რომელიც გარდაიცვალა 2008 წლის აპრილში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:ვენესუელის ვიცე-პრეზიდენტები კატეგორია:ვენესუელის საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:ვენესუელელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ვენესუელელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ქალი ვიცე-პრეზიდენტები
მაიკ პომპეო
მაიკლ რიჩარდ „მაიკ“ პომპეო (Michael Richard «Mike» Pompeo; დ. 30 დეკემბერი, 1963, ორინჯი, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და დიპლომატი. აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი 2018 წლის 26 აპრილიდან  2021 წლის 20 იანვრამდე.
1986 წელს წარჩინებით დაამთავრა „უესტ პოინტის“ (West point) სამხედრო აკადემია და მსახურობდა კავალერიის ოფიცრად, ბერლინში, სადაც პომპეო ბერლინის კედლის დაცემამდე პატრულირებდა „რკინის ფარდასთან“. ის აგრეთვე მსახურობდა ამერიკის შეერთებული შტატების შეიარაღებული ძალების ქვეითთა მეოთხე დივიზიის, მე-7 ჯავშანსატანკო კავალერიის მე-2 რაზმში.
აქტიური სამხედრო სამსახურის დასრულების შემდგომ მან სწავლა განაგრძო ჰარვარდის სამართლის სკოლაში და რედაქტორობდა ჟურნალს „ჰარვარდის სამართლის მიმოხილვა“.
2017 წლის 23 იანვრიდან 2018 წლის 26 აპრილამდე იყო ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს დირექტორი, წარმოადგენდა კანზასის შტატს წარმომადგენელთა პალატაში 2011-2017 წლებში. არის რესპუბიკური პარტიის წევრი, ემხრობა „ჩაის სმის მოძრაობას“.
პომპეო დაქორწინებულია სიუზან პომპეოზე. მათ ჰყავთ ერთი შვილი, ნიკი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ამერიკელი დიპლომატები კატეგორია:ამერიკელი ბიზნესმენები კატეგორია:აშშ-ის სახელმწიფო მდივნები კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები კატეგორია:ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს დირექტორები კატეგორია:დაბადებული 30 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1963
მზია მილაშვილი
მზია მილაშვილი (დ. 1959, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი.
ბიოგრაფია
1982 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი და 1989 წელს მოსკოვის საცხოვრებლის ტიპური და ექსპერიმენტული პროექტების ცენტრალურ სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტურა.
1982-1986 წლებში მუშაობდა სოხუმში, „საქსახლკოლმშენპროექტის“ აფხაზეთის და ს. ი. „საქსოფლმშენსახპროექტის“ სოხუმის ფილიალებში ჯერ არქიტექტორის, მერე უფროსი არქიტექტორის თანამდებობაზე. ამ პერიოდში მისი ავტორობით და თანაავტორობით შეიქმნა სოხუმის ეთრზეთების ფაბრიკის, ოჩამჩირის რაიონის სოფელ ჭლოუს საშუალო სკოლის, აბრსკილის მღვიმის ადმინისტრაციული შენობების გამწვანება, ასევე სხვა პროექტები. 1995 წლიდან ის პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწევა. თავდაპირველას საქართველოს სახელმწიფო აგრარულ უნივერსიტეტის სატყეო-სამეურნეო ფაკულტეტზე მუშაობს, სადაც ახლად შექმნილი „მწვანე მშენებლობის არქიტექტურის“ სპეციალობისთვის შეადგინა სასწავლო გეგმები, პროგრამები და სალექციო კურსები მთელი რიგი დისციპლინებისთვის. 1996 წლიდან ის საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის არქიტექტურის ინსტიტუტში იწყებს მოღვაწეობას. აქ ჯერ მოწვეული პედაგოგის, ხოლო 1999 წლიდან ამავე ინსტიტუტის ინტერიერისა და დიზაინის კათედრის დოცენტის თანამდებობაზე მუშაობს. 2006 წელს ის არქიტექტურის, ურბანისტიკია და დიზაინის ფაკულტეტზე სრული პროფესორის თანამდებობას იკავებს. 2007 წელს მზია მილაშვილი დაინიშნა არქიტექტურის, ურბანისტიკია და დიზაინის ფაკულტეტის არქიტექტურის საფუძვლებისა და თეორიის დეპარტამენტის უფროსად. პედაგოგიურ და სამეცნიერო მოღვაწეობასთან ერთად ის აქტიურად განაგრძობს პრქტიკულ და შემოქმედებით მუშაობას არქიტექტურს დარგში, არის ავტორი მთელი რიგი არქიტექტორული პროექტებისა, მათ შორისაა: კ. ჩაჩავას სახელობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის შენობის რეკონსტრუქციის პროექტი, ვაშლოვანის ეროვნული პარკის ადმინისტრაციული შენობის პროექტი და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
კონგოს საპროტესტო აქციები (2016)
კონგოს საპროტესტო აქციები — საპროტესტო აქციები კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, მიმდინარეობდა 2016 წლის 14-დან 23 დეკემბრამდე.
2016 წლის 20 დეკემბერს კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ჟოზეფ კაბილამ განაცხადა, რომ არ აპირებდა დაეტოვებინა თანამდებობა, მას შემდეგ რაც დასრულდებოდა მისი საპრეზიდენტო უფლებამოსილება. მოგვიანებით საპროტესტო აქციები დაიწყო მთელი ქვეყნის მასშტაბით. მსგავსი საპროტეტო აქციების პრეცედენტი არ ახსოვს კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას დაარსების პერიოდიდან, 1960 წლიდან. ხელისუფლება მომიტინგეებს სხვადასხვა მეთოდებით ებრძოდა, დაუბლოკა სოციალური მედია, გამოიყენა ასევე უსფრთხოების ძალები, რომლის შედეგად დაიღუპა ათობით ადამიანი. საზღვარგარეთის ქვეყნებმა დაგმეს საპროტესტო აქციის მონაწილეებზე თავდასხმა.
23 დეკემბერს ოპოზიციამ და ჟოზეფ კაბილას რეჟიმმა მიაღწიეს შეთანხმებას. შეთანხმების თანახმად ჟოზეფ კაბილა არ შეცვლის კონსტიტუციას და თანამდებობას დატოვებს 2017 წლის დასასრულამდე. შეთანხმების შესრულებას თვალყურს მიადევნებს ეტიენ ტშისეკედი, ხოლო პრემიერ-მინისტრი დაინიშნება ოპოზიციის მხრიდან.
წინარე მოვლენები
ბურკინა-ფასოს აჯანყების შემდეგ 2015 წელს კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაშიც დაიწყო საპროტესტო აქციები, რომლის მონაწილეებიც მოითხოვდნენ არ შეეცვალა პრეზიდენტს კონსტიტუცია, რომლის მიხედვითაც მას შეეძლო კიდევ ერთი ვადით დარჩენილიყო თანამდებობაზე. 2016 წელს აღნიშნულმა და სხვა პროტესტმა მიიღეს სასტიკი ხასიათი და დამკვირვებლები მას განიხილავდნენ უფრო ფართო კონტექსტში აფრიკულ სახელმწიფოებში ავტორიტარული მმართველების წინააღმდეგ მინდინარე პროტესტების ფონზე (მაგალითად, ბურუნდიში, უგანდაში, ეთიოპიაში, გაბონში, კონგოს რესპუბლიკაში, ზიმბაბვეში და კამერუნში).
მოვლენების მსვლელობა
2016 წლის 14 დეკემბერს ქალაქ გომაში დააპატიმრეს 42 ადამიანი (Human Rights Watch-ის მონაცემებით). ამავე დროს კაბოლას რეჟიმის საწიინააღმდეგო გამოსვლები გაიმართა კინშასის უნივერსიტეტში.
20 დეკემბერს უსაფრთხოების ძალებმა კინშასაში მოკლეს 19 მოქალაქე, ბომაში — 6, მატადიში — 4 და 5 მოქალაქე ლუბუმბაშიში.
პროტესტანტებზე კინშასაში იერიში მიიტანეს უსაფრთხოების ძალებმ. მათ გამოიყენეს ცრემლსადენი გაზი და წყლის ჭავლი. გაეროს მონაცემებით, 17-დან 19 დეკემბრამდე 113 ადამიანი დააპატიმრეს.
21 დეკემბერს ქვეყნის სიდიდით მეორე ქალაქში ლუბუმბაშიში, ადგილობრივი არასამტავრობო ორგანიზაციის მონაცემებით დაიღუპა 10 და დაიჭრა 47 ადამიანი. საპროტესტო აქციებს ქვეყნის სხვა ქალაქებში ემსხვერპლა 26 ადამიანი. ხელისუფლების ოფიციალური მონაცემების მიხედვით საპროტესტო აქციების განმავლობაში დაიღუპა 9 და პოლიციამ დააპატიმრა 275 ადამიანი.
კონგოს რომაულ-კათოლიკური ეკლესია ასრულებდა შუამავლის როლს ოპოზიციასა და მთავრობას შორის მოლაპარაკებების პერიოდში.
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
ქვემო ხოდაშნის წმინდა გიორგის ეკლესია
ქვემო ხოდაშნის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ ქვემო ხოდაშენში. მდებარეობს გურჯაან-თელავის საავტომობილო გზიდან სამხრეთით, დაახლოებით 2 კილომეტრის დაშორებით, დოლიაურისხევის დამრეც ფერდობზე, სასაფლაოზე. თარიღდება XVI-XVII საუკუნეების მიჯნით. XIX საუკუნის მიწურულში იგი შეუკეთებიათ და დასავლეთ ფრონტონის წვერზე სამრეკლო დაუშენებიათ. XX საუკუნის მეორე ნახევარში ადგილობრივმა მოსახლეობამ, საკუთარი ინიციატივით, ბაზალტის უზარმაზარი ფილებით გაამაგრა ეკლესიაში შესასვლელი კარი და დასავლეთ ფრონტონი.
აღწერა
ეკლესია დარბაზულია, უაფსიდო, ნაგებია სხვადასხვა ზომის, რიყის ქვით კირის ხსნარზე. დარბაზის გეგმა კვადრატს უახლოვდება. საკურთხეველს ტაძრის მთელი სივრცის დაახლოებით მესამედი უჭირავს. საკურთხეველში, სამხრეთისა და ჩრდილოეთის კედლების აღმოსავლეთ კიდეში, თითო, მცირე, სწორკუთხა ნიშაა. საკურთხეველი გადახურულია კონქით, რომლის ნახევარწრიულ საფუძველზე გადასვლა, საკურთხევლის კუთხეებში განლაგებული ტრომპების საშუალებით ხდება. ერთადერთი, სწორკუთხა შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან აქვს. კარის ზღურბლი მიწის დონიდან დაახლოებით 70 სანტიმეტრის სიღრმეზეა. აქედან კი, კიდევ ერთი საფეხურია ეკლესიის იატაკის დონემდე. შიგნიდან შესასვლელი მოზრდილი, ბრტყელი ქვითაა გადახურული, ეკლესიის იატაკი არაერთგვაროვანია, ზოგან ის ქვითაა გაწყობილი, ხოლო დანარჩენი მოლესილია კირხსნარით.
აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კედლებში გაჭრილია თითო, მცირე ზომის, თარაზულად გადახურული სარკმელი, რომლებიც ზემოთკენ თანდათან ვიწროვდება. ორივე სარკმლის ღიობი რიყის ქვითაა გამოყვანილი. აღმოსავლეთ სარკმლის ქვემოთ, კედელს, რიყის ქვით ნაგები, კუბური ფორმის ტრაპეზი ეკვრის, შიგნით კედლები უხარისხოდაა გალესილი. ნალესობის დიდი ნაწილი ჩამოშლილია.
რესტავრაცია
2011 წელს საქართველოს ისტორიულ ძეგლთა დაცვის და გადარჩენის ფონდის დაფინანსებით, ეკლესიას ჩაუტარდა სარეაბილიტაციო სამუშაოები (რეაბილიტაციის პროექტის ავტორი, არქიტექტორი ნ. ყანჩელი). გარედან ეკლესიის კედლები გაიწმინდა ნატარი მიწისგან, აღდგა კედლების ზედა ნაწილები და ლავგარდანი. ეკლესია გადაიხურა ღარისებრი კრამიტით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მარაკასანი
მარაკასანი (Marcação) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 89 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლიტორალ-ნორტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 609 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 61.73 კმ²-ზე. ფართობი 123 262 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
აფშარიდების იმპერია
აფშარიდების დინასტია ან აფშარიდების იმპერია — აზიური იმპერია, რომელსაც  აფშარიდების სამეფო დინასტია მართავდა. დინასტიის წარმომადგენლები წარმოშობით აფშარის ტომიდან, ხორასანიდან იყვნენ. აფშარიდების დინასტია ირანს მე-18 საუკუნეში მართავდა. იგი 1736 წელს წარჩინებულმა სამხედრო მეთაურმა ნადირ-შაჰმა დააარსა, რომელმაც სეფიანთა იმპერიის უკანასკნელი წარმომადგენელი ტახდიდან ჩამოაგდო და თავი ირანის მეფედ გამოაცხადა. იმპერია ტერიტორიის მხრივ ყველაზე დიდი ნადირ-შაჰის მეფობის დროს იყო, იმპერია მოიცავდა დღევანდელ ირანს, საქართველოს, სომხეთს, აზერბაიჯანს, ჩრდილოეთ კავკასიის უმეტეს ნაწილს (დაღესტანი, ყაბარდო-ბალყარეთი და ჩეჩნეთის ნაწილი), ავღანეთს, ბაჰრეინს, ერაყისა და ქუვეითის უმეტეს ნაწილს, თურქმენეთს, პაკისტანს, თურქეთის ნაწილს, ჩრდილოეთ ინდოეთსა და ომანს. მისი გარდაცვალების შემდეგ იმპერიის დიდი ნაწილი ზენდებმა და დურანებმა გადაინაწილეს. ამის შემდეგ აფშარიდების სამმართველო შემოიფარგლებოდა მცირე ხორასანის სახელმწიფოთი. საბოლოოდ აფშარიდების დინასტიის წარმომადგენელი ტახტიდან 1796 წელს მოჰამედ ხან ყაჯარმა ჩამოაგდო, მან სპარსეთის ახალი იმპერია დააარსა და ზემოთ ჩამოთვლილ ბევრ რეგიონში სპარსული ფეოდალობა აღადგინა.
დინასტიას სახელი აფშარის ტომიდან დაერქვა, სწორედ ამ ტომიდან იყო წარმოშობით ნადირ-შაჰი. აფშარები მე-13 საკუნუში თურქესტანიდან აზერბაიჯანში გადასახლდნენ. მე-17 საუკუნის დასაწყისში კი უზბეკებისაგან ჩრდილო-აღმოსავლეთ საზღვრების დაცვის მიზნით შაჰ-აბას დიდმა აფშარების დიდი ნაწილი აზერბაიჯანიდან ხორასანში გადაასახლა, რის შემდეგაც აფშარები ამ რეგიონის ადგილობრივი მოსახლეები გახდნენ. ნადირ-შაჰი აფშარების ერთ-ერთ განშტოების "კირკლუს" წევრი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:აზიის ყოფილი იმპერიები კატეგორია:1736 წელს შექმნილი სახელმწიფოები კატეგორია:1796 წელს გაუქმებული სახელმწიფოები კატეგორია:ირანის სახელმწიფოები კატეგორია:აფშარიდების დინასტია
კორეის დაყოფა
კორეის დაყოფა დაიწყო მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ 1945 წელს. სსრკ-იაპონიის ომისას, საბჭოთა კავშირმა მოახდინა კორეის ჩრდილოეთის ხოლო აშშ-მ სამხრეთის ოკუპაცია, და ორ საოკუპაციო ზონას შორის საზღვარი 38-ე პარალელზე გაევლო.
ცივი ომის დაწყებას, და აშშ-სსრკ-ს ურთიერთობების გაუარესებას მოჰყვა გაერთიანუბული და თავისუფალი კორეის პროექტის ჩაშლა. 1948 წელს, გეროს ზედამხედველობითი არჩევნები ჩატარდა აშშ-ის მიერ ოკუპირებულ სამხრეთ კორეაში. ამერიკელების მიერ მხარდაჭერილმა ლი სინ მანმა მოიგო არჩევნები; ამ დროს კიმ ირ სენი დაინიშნა ჩრდილოეთ კორეის ლიდერად. ამან განაპირობა კორეის რესპუბლიკის ჩამოყალიბება სამხრეთ კორეაში, რომელსაც მოჰყვა კორეის დემოკრატიული სახალხო რესპუბლიკის ჩამოყალიბება ჩრდილოეთ კორეაში.
1950 წელს, ხუთწლიანი მტრობის შემდეგ, ჩრდილოეთ კორეის შეიარაღებული ძალები შეიჭრნენ სამხრეთ კორეაში ნახევარკუნძულის კომუნისტური რეჟიმის ქვეშ გაერთიანების მიზნით. კორეის ომი გაგრძელდა 1950 წლიდან 1953 წლამდე და დასრულდა კორეის სამშვიდობო შეთანხმებით, რომელმაც კორეის ნახევარუნძული დემილიტარიზირებული ზონით (DMZ) ორ ნაწილად გაყო. 2018 წლის 27 აპრილს, 2018 წლის აპრილის კორეული სამიტის დროს, ჩრდილოეთ კორეის უზენაესმა ლიდერმა კიმ ჩენ ინმა და სამხრეთ კორეის პრეზიდენტმა მუნ ჯე ინმა მიიღეს პანმუნჯომის დეკლარაცია მშვიდობისა და კორეის ნახევარკუნძულის გაერთიანებისათვის. ამავე წლის სექტემბერში, 2018 წლის სექტემბრის ინრერ-კორეული სამიტის შედეგ, გაკეთებული იქნა რამდენიმე სვლა ორი სახელმწიფოს გაერთიანებისაკენ, განიარაღებულნი იქნენ მესაზღვრეები და საზღვარტან შეიქმნა ბუფერული ზონები შეტაკებების თავიდან ასაცილებლად. 2018 წლის 12 დეკემბერს, ორივე კორეის სამხედროებმა პირველად გადაკვეთეს სამხედრო დემარკაციის ხაზი (MDL).
იაპონური მმართველობა (1910–1945 წლები)
როდესაც რუსეთ-იაპონიის ომი დასრულდა 1905 წელს, კორეა გახდა იაპონიის იმპერიის პროტექტატურა და ანექსირებული იქნა 1910 წელს. კორეის იმპერატორი გოჯონგი ჩამოშორებული იქნა სახელმწიფო მმართველობას. შემდეგ ათწლეულებში, ნაციონალისტური და სხვა რადიკალური ჯგუფების აღმოცენება იწყება (უმეტესწილად გადასახლებაში მცხოვრებებს შორის) დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლის მიზნით. განსხვავებული შეხედულებებით და მიზნებით, ეს ჯგუფები ვერ გაერთიანდნენ ერთ მოძრაობაში. ჩინეთში არსებულმა კორეის დრეობითმა მთავრობამ ვერ შეძლო საერთაშორისო აღიარების მოპოვება.
მეორე მსოფლიო ომი
კაიროს ცონფერენციაზე 1943 წლის ნოემბერში, მეორე მსოფლიო ომის მიმდინარეობისას, ფრანკლინ რუზველტი, უინსტონ ჩერჩილი და ჩან კაიში შეთანხმდენ რომ ომის დასრულების შემდეგ იაპონია დაკარგავდა ყველა ტერიტორიას რაც ძალით დაიპყრო. კონფერენციის ბოლოს სამმხა სახელმწიფომ გამოაცხადეს „კორეის ხალხის დამონებამ განაპირობა რომ კორეა გახდება დამოუკიდებელი და თავისუფალი სახელმწიფო.“ რუზველტმა თეირანის კონფერენციაზე, 1943 წლის ნოემბერში კორეის საეთო მეურვეობის იდეა წამოაყენა, მაგრამ ვერც ერთი სხვა ძალა ვერ დაითანხმა. იალტის კონფერენციაზე 1945 წლის თებერვალში, რუზველტმა იდეა იოსებ სტალინს გაუზიარა. სტალინი მას არ შეეწინააღდეგა მაგრამ მეურვეობის პერიოდის შემცირება ურჩია.
იალტისა და თეირანის კონფერენციებზე, სტალინი მოკავშირეებს წყნარი ოკენის ომში, ევროპაში მოპოვებული გამარჯვებიდან 2-3 თვეში ჩაბმას დაჰპირდა. 1945 წლის 8 აგვისტოს, ჰიროსიმაში ატომური ბომბის ჩამოგდებიდან ორი დღის შემდეგ, სსრკ-მ იაპონიის იმპერიას ომი გამოუცხადა როდესაც ომი დაიწყო, საბჭოთა კავშირის შორეული აღმოსავლეთის შეიარაღებული ძალების უზენაესი მეთაური, მარშალმა ალექსანდერ ვასილევსკიმ, კორელებს იაპონიის წინააღმდეგ აჯანყებისაკენ მოუწოდა სიტყვაბით: „თავისუფლების და დამოუკიდებლობის ბანერი იწევა სეულში.“
საბჭოთა ჯარები სწრაფად იწევდნენ წინ და აშშ-ის მთავრობა ნერვიულობდა რომ სსრკ მთლიან კორეის ნახევარკუნძულს დაკავებდა. 1945 წლის 10 აგვისტოს ორ ახალგაზრდა ოფიცერს, დინ რასკს და ჩარლზ ბონესტილს დაევალად აშშ-ის ოკუპაციის ზონის დადგენა. უკიდურესად პატარა და მოუმზადებელი მუშაობისას ოფიცრებმა National Geographic-ის რუკა გამოიყენეს და ამის მეშვეობით გადაწყვიტეს საზღვარი 38-ე პარალელზე გაევლოთ. მათ ეს აირჩის მათ ეს არიჩიეს იმიტომ რომ ნახევარ კუნძულს თითქმის თანაბრად გაყოფდა, მაგრამ დედაქალაქ სეულს ამერიკელების მიერ კონტროლილებად ზონაში მოახვედრებდა, ოკუპაციის ზონის დადგენისას არ მიუმართავთ არცერთი ექსპერტისათვის. ორმა ოფიცერმა არ იცოდა რომ 40 წლის წინ იაპონიის და რუსეთის იმპერიებმა კორეის ნახევარკუნძულის გაყოფა ზუსდაგ იგივე პარალელზე გადაწყვიტეს. რასკმა შემდეგ განაცხადა რომ ამ შეთანხმების შესახებ რომ სცოდნოდა „თითქმის დარწმუნებული ვარ რომ სხვა საზღვარს გავალებდით.“ ასეთმა დაყოფამ ამერიკული ოკუპაციის ზონაში 16 ხოლო საბჭოთა ოკუპაციის ზონაში 9 მილიონი კორეელი მოახვედრა. ამერიკელების გასაკვირად სსრკ ასეთი დაყოფის შეთავაზებას დაუყოვნებლივ დათანხმდა. შეტანხმება შეტანილი იყო გენერალური ბრძანება ნომერ 1-ში იოპანიის დანებებისთვის.
საბჭოთა კავშირის ძალებმა საზღვაო შეტევები კორეაში 14 აგვისტოს დაიწყეს და მალევე დაიკავეს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილი, 16 აგვისტოს საბჭოთა ძალებმა ვოსანი აიღეს. 24 აგვისტოს, წითელმა არმიამ ფხენიანი აიღო.
საბჭოთა ოკუპაცია კორეის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში
1946 წლის თებერვალში ჩამოყალიბდა მოვალეობის შემსრულებელი დროებითი მთავრობა კიმ ირ სენის მეთაურობით რომელსაც დრეობითი სახალხო კომიტეტი ერქვა. კიმ ირ სენმა მეორე მსოფლიო ომის ბოლო წელი მანჩურიაში გაატარა საჭოთა ჯარისკაცებთან ერთად. კონფლიქტები და ძალუფლებისათვის ბრძოლა მიმდინარეობდა ფხენიანის ახალი მთავრობის უმაღლესი პოზიციების დაკავებისათვის. 1946 წლის მარტში დრეობითმა მთავრობამ წარადგინა მიწის რეფორმის პროგრამა, რომელმაც იაპონელების კუთვნილი მიწები ღარიბ ფერმერებს დაურიგა. სახალხო კომიტეტის ორგანიზირებით ბევრმა ღარიბმა მოსახლეობამ და გლეხობამ დაიწყეს სახელმწიფო მაშტაბის მქონე კამპანია რომელმაც დაამსხვრია ძველი, ეკონომიკურ კლასებზე დამოკიდებული მიწების გადანაწილება. მემამულეებმა მხოლოდ იგივე რაოდენობის მიწის ქონის უფლება მიეცათ, რამდენიც ღარიბ მოსახლეობას, რომელმაც ეს მიწები წარსულში გაყიდა. ჩრდილოეთ კორეის მიწის რეფორმები გაცილებით უფრო ნაკლებად ძალადობრივი იყო ვიდრე ჩინეთში ან ვიეტნამში. ოფიციალური ამერიკული წყაროები იუწყებიან: „ყველა ანგარშდან, ყოფილი სოფლების ლიდერები მოშორებულნი იქნენ როგორც პოლიტუკური ძალა სისხლისღვრის გარეშე, მაგრამ განსაკუთრებული ყურადღება ექცეოდა მათ ძალაუფლებაში დაბრუნების საკითხებს. ფერმერები რეფორმებს პოზიტიურად შეხვდნენ; მაგრამ ბევრი ყოფილი მიწის მფლობელი სამხრეთ კორეაში გადავიდა სამხრეთ კორეაში საცხოვრებლად, სადაც რამდენიმე მათგანმა მთავრობის მარალი პოზიციები დაიკავა. აშშ-ის სამხედრო მტავრობაზე დაყრდნობით რეფორმების პერიოდში, 400 000-ზე მეტი ჩრდილოეთ კორეელი ჩაბარდა ლტოლვილად სამხრეთ კორეაში.
მოხდა მნიშვნელოვანი ინდუსტრიების ნაციონალიზაცია. ჩრდილოეთ კორეის ეკონომიკა ისეთივე ცუდ სიტუაციაში იყო როგორც სამხრეთ კორეის, რადგანაც იაპონელებმა აგრაკულტურულ იდა მოხმარების ინდუსტრიები სამხრეტში განატავსა და მძიმე ინდუსტრია ჩრდილოეთში.
საბჭოთა ძალებმა ჩრდილოეთ კორეა 1948 წელს დატოვა.
აშშ-ის ოკუპაცია კორეის ნახევარკუნძულის სამხრეთ ნაწილში
მას შემდეგ აშშ-ში სსრკ-ის გაფართოების შიში გაჩნდა და იაპონიის ოფიციალურმა პირებმა აშშ გააფრთხილეს კორეის პოლიტიკური ვაკუუმის შესახებ, აშშ-ის საუკუპაციო ძალის კორეიდან გაყვანის თარიღის გადაწევა სამჯერ წამოიწია წინ. 1945 წლის 7 სექტემბერს გენერალმა დუგლას მაკარტურმა დაანონსა რომ კორეის საქმეების ადმინისტრატორი გენერალ-ლეიტენანტი ჯონ ჰოდჯი გახდებოდა, ჰოდჯი შემდეგ დღეს სახედროებთან ერთად ინჩხონში ჩავიდა. კორეის რესპუბლიკის დრეობითმა მთავრობამ, რომელიც ჩინეთიდან მუშაობდა, გამოგზავნა დელეგაცია 3 თარჯიმნით ჰოდჯისთვის, ჯონ ჰოდჯმა მათთან შეხვედრაზე უარი განაცხადა. ჰოდჯმა როგორც ახლად ჩამოყალიბებული კორეის სახალხო რესპუბლიკა ასევე მისი სახალხო კომიტეტი უარყო და ორივე მათგანი ინისი უკანონოდ გამოაცხადა.
1946 წლის სექტემბერში მოხდა 1946 წლის შემოდგომის აჯანყება, სადაც ათასობით მუშაკი და გლეხი სამხედრო მტავრობის წინააღმდეგ გამოვიდა. აჯანყება მელევე იქნა დამარცხებული და ვერ მიაღწია მის უმთავრეს მიზანს ჩაეშალა 1946 წლის ოქტომბრის საკანონმდებლო ასამბლეის არჩევნები.
ანტიკომუნისტი ლი სინ მანი, რომელიც იყო კორეის დროებითი მთავრობის პირველი პრეზიდენტი და შემდეგ მუშაობდა პრო-კორეელ ლობიისტთან აშშ-ში, გახდა ყველაზე პოლულარული და წარატებული პოლიტიკოსი სამხრეთ კორეაში. ლი სი მანმა აიძულა აშშ შეეწყვიტა მოლაპარაკებები გაერთიანებული კორეის შექმნის და მეურვეობის გახანგძლივების შესახებ, რამაც სამხრეთში კორეის რესპუბლიკის შექმნა გამოიწვია. 1947 წლის 19 ივლისს ლიუ ბონ ჰიუნგი, რომელიც უკანასკნელ გავლენიან მემარცხენე პოლიტიკოსად, მოკლული იქნა 19 წლის ჰან ჩიგეუნის, ჩრდილოეთ კორეელი ლტოლვილის და ნაციონალისტური მემარჯვენე მოძრაობების აქტიური წევრის, მიერ
ოკუპაციის მთავრობამ წამოიწყო რამდენიმე სახედრო კამპანია კომუნისტური და მემარცხენე მეამბოხეების წინააღმდეგ, კამაპნიებისას ხუთი წლის მაძილზე 30 000-იდან 100 000-მდე ადამიანი იქინა მოკლული.
კორეის ომი
კორეის ასეთი გაყოფა, ათასწლიანი ერთიანობის შემდეგ, ორივე რეჟიმს დროებითად მიაჩნდა. 1948 წლიდან 1950 წლის 25 ივნისამდე ორივე მხარე ერთმანეთს საზღვართან სისხლიან ბრძოლებში იბრძოდნენ, დაძაბულობები სამოქალაქო ომში 1950 წლის 25 ივნისს გადაიქცა, მას შემდეგ რაც ჩრდლოეთ კორეის ძალები სამხრეთ კორეაში შეიჭრნენ. გაერთიანებული ერები კონფლიქტში სამხეთ კორეის დასაცავად ჩაება და გაგზავნა შეიარაღებული არმია რომელსაც აშშ ხელმძღვანელობდა. სამხრეთის ოკუპაციისას ჩრდილოეთ კორეა ნახევარკუნძულის კომუნისტური რეჟიმის ქვეშ ცდოლობდა. ოკუპირებულ სამხრეთში გატარდა ინდუსტრიების ნაციონალიზაციის, მიწის რეფორმების და სახალხო კომიტეტის აღდგენის პოლიტიკები.
გაერო ომში საზღვრის 38-ე პარალელთან აღდგენის მიზნეთ ჩაერთო, მაგრამ ლი სინ მანი ფიქრობდა რომ ეს საზღვარი ჩრდიოეთ კორეამ შეჭრის წამოწყებისას გაანადგურა ეს საზღვარი და გარეოს ძალებს ნახევარკუნძული სამხრეთ კორეის სახელით უნდა გაეერთიანებინა, ამავდროულად გაეროს შეარაღებული ძალების უზენაესი მეთაური დუგლას მაკარტურიც გამოთქვამდა კორეის გაერთიანების სურვილს. ჩრდლოეთ კორეამ სამხრეთის ტერიტორიის დაახლოებით 90% დაიკავა გაეროს კონფლიქტში ჩაბმამდე. ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის მუქარის მიუხედავად, რომ თუ აშშ-ის ძალები გადაკვეთდნენ 38-ე პარრალელს ომში ჩინეთიც ჩაებმებოდა, სამხრეთ კორეის ძალებმა 38-ე პარალელი 1 ოქტომბერს გადაკვეთეს და მათ მალე აშშ-ის და გაეროს ძალებიც მიჰყვნენ, რასაც დაპირებისამებრ ჩინეთის ომში ჩაბმა მოჰყვა. ჩინეთის სახალხო გათავისუფლების არმიის კონტრ-შეტევამ ჩრდლოეთ და სამხრეთ კორეას შორის თანამედროვე საზღვარი შექმნა.
ზავი
კორეი ზავის შეთანხმებაზე ხელი ომის დაწყებიდან სამი წლის შემდეგ მოეწერა. ორივე მხარე შეთანხმდა 4 კილომეტრის სიგანის მქონე ბუფერულ ზონაზე, რომელსაც დღეს კორეის დემილიტარიზირებული ზონა (DMZ) ეწოდება. ახალ საზღვრად სახელმწიფოებს შორის არჩეული იქნა მხარეების მიერ ომის ბოლოს დაკავებული ტერიტორიები. ლი სინ მანი ეწინააღმდეგებოდა ზავს და აშშ-ს კორეის ძალიის გამოყენებით გაერთიანებისაკენ მოუწოდებდა. კორეის გაერთიანების მცდელობის ჩაშლამ გამოიწვია აშშ-ის და სამხრეთ კორეის შორის სამუდამო ალიანსი.
ჟენევის კონფერენცია ჩატარდა 1954 წელს კორეის საკითხზე, სადაც ბევრი სახელმწიფოს ძალისხმევის მიუხედავად ვერ მოხერხდა კორეის ნახევარკუნძულის გაერთიანების გამოცხადება.
ზავმა ჩამოაყალიბა ნეიტრალური სახელმწიფოების ზედამხედვლობითი კომისია (NNSC) რომელსაც ზავის პირობების დარღვევების მონიტორიზაცია დაევალა. 1953 წლის შემდეგ, სამხერთ კორეის მხოლოდ შვეიცარიის და შვედეთის შეიარაღებული ძალების იყვნენ NNSC-ის წევრები და განალაგებულნი DMZ-ში, ხოლო ჩრდილოეთ კორეის მხრიდან დამკვირვებლებად პოლონეთის და ჩეხოსლოვაკიის შეიარაღებული ძალები.
ზავის შემდეგი ურთიერთობები
ომის შემდეგ, კორეა გამოფილი რჩება სამხედრო დემარკაციის ხაზით. ჩრდილოეთი და სახრეთი დღემდე კონფლიქტში რჩება, ორივე სახელმწიფო თვლის რომ ნახევარკუნძულის სამართლიან მთავრობი არიან და არ აღიარებენ ერთმანეთის არსებობას.