cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ტუვარჯიევების სახლი
XX საუკუნე
XX საუკუნის დასაწყისში შენობა ცნობილი გახდა სახელწოდებით „ტუვარჯიევების საბილიარდო სახლი“, სწორედ ამ სახელწოდებით იცნობდნენ სახლს მომდევნო წლებშიც. 1904 წლის ღირებულებით სახლის ფასმა შეადგინა 5 500 რუბლი. 1911 წელს უძრავი ქონების მფლობელებიი გახდნენ სტეფანე ქრისტეფორე ძე და ევგენია დიმიტრის ასული ტუვარჯიევები. ამ მფლობელებმა სახლი გადააკეთეს და მისი მოცულობა სამჯერ გაზარდეს. სახლს დაადგეს მანსარდა, ამოაშენეს ცოკოლის სართული. გახსნეს საბილიარდო. 1913-1914 წლებში სახლზე ეკიდა წარწერა „Білліардная“, რომელიც შემონახული იყო 2016 წლამდე. წარწერა დამზადებული იყო მიშუტინის სპეციალურ სახელოსნოში, რომელიც თავდაპირველად სახლის მეზობლად მდებარეობდა, ხოლო შემდეგ ერთი სახლის მოშორებით. 1920-იან წლებში საბილიარდო დაიხურა. XX საუკუნის განმავლობაში სახლში იყო რამდენიმე კომუნალური ბინა, მისი ფასადი გამოყენებულია რამდენიმე ფილმში.
აღწერა
სახლი აგებული იყო XIX საუკუნისათვის დამახასიათებელი ტიპური ნიშნებით. განთავსებული იყო ქალაქის ისტორიულ ცენტრში.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
ვესიენი
ვესიენი (Văsieni) — სოფელი მოლდოვაში, იალოვენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 129 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 106 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:იალოვენის რაიონის სოფლები
ემანუელ რაკუტუვაჰინი
ემანუელ რაკუტუვაჰინი (Emmanuel Rakotovahiny; დ. 16 აგვისტო, 1938 — გ. 1 ივლისი, 2020) — მადაგასკარელი პოლიტიკოსი, მადაგასკარის პრემიერ-მინისტრი 1995 წლის 30 ოქტომბრიდან 1996 წლის 28 მაისამდე.
პოლიტიკური კრიზისისა და მადაგასკარის მესამე რესპუბლიკის გამოცხადების კონტექსტში, 1995 წლის 30 ოქტომბერს რაკუტუვაჰინი ქვეყნის პრემიერ-მინისტრად დაინიშნა იმ იმედით, რომ პრეზიდენტსა და მთავრობას შორის არსებული დაპირისპირება დასრულდებოდა, თუმცა მან საპარლამენტო რიგებში წესრიგის დამყარება ვერ შეძლო, ამიტომ 1996 წლის 17 მაისს ეროვნულმა ასამბლეამ 109 ხმით 15-ის წინააღმდეგ მას უნდობლობა გამოუცხადა.
როგორც პრეზიდენტ ალბერტ ზაფის ახლო მოკავშირე და პარტია „დემოკრატიისა და განვითარების ეროვნული კავშირის“ პრეზიდენტი, 2009 წლის 6 ოქტომბერს დაინიშნა მადაგასკარის ვიცე-პრეზიდენტად, რაც 2009 წლის პოლიტიკური კრიზისის მოგვარებას ისახავდა მიზნად.
სქოლიო
კატეგორია:მადაგასკარის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:დაბადებული 16 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020
აბზიანიძეების ოჯახი
აბზიანიძეების ოჯახი — ჯემალ ქარჩხაძის პირველი მოთხრობა. პირველად გამოქვეყნდა 1962 წელს, ჟურნალში - ცისკარი“. ნაწარმოები ერთ ჩვეულებრივ ოჯახზეა, რომლის წევრები მონაცვლეობით ტოვებენ სახლ-კარს.მოთხრობა ქართული ოჯახის სარკეა და გვიჩვენებს პერსონაჟების,განსაკუთრებით კი დედის ტრაგიკულ ბედს. და ტვირთს, რომლის ტარებაც მას უწევს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯემალ ქარჩხაძის ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული მოთხრობები
საკონ-ნაქონის პროვინცია
საკონ-ნაქონის პროვინცია ( สกลนคร) — ტაილანდის სამოცდათექვსმეტი პროვინციიდან (ჩანგვატი) ერთ- ერთი. ის მდებარეობს ტაილანდის ზედა ჩრდილო-აღმოსავლეთით, რომელსაც ასევე უწოდებენ ისანის რეგიონს. მისი მეზობელი პროვინციებია (ჩრდილოეთიდან საათის ისრის მიმართულებით) ნონგ კაი, ბუენგ კან, ნახონ ფანომი, მუკდაჰანი, კალასინი და უდონ ტანი. პროვინციის დედაქალაქია საკონ ნაქონი.
სახელწოდება
სიტყვა საკონ სანსკრიტული სიტყვა საკალა-დან მოდის ( დევანაგარი : सकल) რაც ,,მთლიან", ,,მთელს" ნიშნავს. სიტყვა ნაქონიც სანსკრიტული ნაგარა-დან ( დევანაგარი : नगर) მიდის და ნიშნავს ,,მცირე ქალაქს" ან ,,ქალაქს". შესაბამისად, პროვინციის სახელი ,,ქალაქთა ქალაქს" ნიშნავს.
გეოგრაფია
პროვინცია მდებარეობს ხორატის პლატოზე, მდინარე მეკონგის მიმდებარედ. ნონგ ჰანის ტბა, ტაილანდის ჩრდილო-აღმოსავლეთის უდიდესი ბუნებრივი ტბაა, რომელიც ქალაქ საკონ ნახონთან ახლოს მდებარეობს და პოპულარული კურორტია. ფუ ფანის მთები განლაგებულია პროვინციის სამხრეთით.
ისტორია
საკონ ნახონის ისტორია დაახლოებით სამი ათასი წლის წინ იწყება. ადგილობრივი ლეგენდის თანახმად მიეანგ ნონგ ჰანი ან თანამედროვე სახონ ნახონი აშენდა მე-11 საუკუნეში, როდესაც ტერიტორიას ქხმერები მართავდა. როდესაც ქმმერებმა ძალა დაკარგეს, ქალაქი ლანსანგის ან ლაოსის სამეფოს დაქვემდებარების ქვეშ იყო. მას დაერქვა ,,მუანგ ჩიანგ მაი ნონგ ჰანი". როდესაც ქალაქი სიამის მმართველობის ქვეშ იყო, მას კვლავ ,,სახონ თავაპი" ეწოდა. სახელწოდება ,,საკონ-ნაქონი" მას 1830 წელს, მეფე რამა მე-3-ის მმართველობის პერიოდში დაერქვა.
ეთნიკური ჯგუფები
საკონ ნაქონის მთავარი შემადგენელი ეთნიკური ჯგუფებია ჩინელები და ვიეტნამელები, ასევე ტაი დამები და ნიავები.
სიმბოლოები
პროვინციის გერბზე გამოსახულია ფრათატ ჩიენგ ჩუმი, ლაოსური სტილის სტუპა, რომელიც აიუთაიას პერიოდში აშენდა ქმერული სტილის პრანგზე დაყრდნობით.
ეკონომიკა
თევზი და ბრინჯი ის ორი უმთავრესი პროდუქტია, რომელიც რეგიონში მოჰყავთ.
ხო ხუნ პონ იანგ ხამი გამოცხადებულია, როგორც ტაილადის საუკეთესო სარისხის საქონლის ხორცი, რომელისაც პონ იანგ ხამის კორპორაცია აწარმოებს. კორპორაცია შეიქმნა 1980 წელს მუეანგ სანხონ ნახონში. მან დიდი რეპუტაცია შეუქმნა პროვინციას. ხი ხუნ პონ იანგ ხამი ითვლება ,,ტაილანდურ კონეს ხორცად".
სარკინიგზო
საქონ ნახონს ჯერჯერობით არ აქვს მატარებლის სერვისები. ხალხს, ვისაც მატარებლით სურს საქონ ნახონში გამგზავრება, შეუძლია გაჩერდეს უდონ თანის რკინიგზის სადგურზე, მეზობელ პროვინციაში, შემდეგ კი ადგილობრივი ავტობუსით გადავიდეს დანიშნულების ადგილამდე. ავტობუსით გასავლელი მანძილი დაახლოებით 156 კილომეტრია.
Საჰაერო
ქალაქის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს რეგიონალური აეროპორტი, საკონ ნაქონის აეროპორტი.
ადგილობრივი მთავრობა
როგორც 26 ნოემბერი 2019 არსებობს: ერთი საკონ-ნაქონის პროვინციული ადმინისტრაციის ორგანიზაცია და 66 მუნიციპალური ტერიტორია პროვინციაში. საქონ ნახონს აქვს ქალაქის სტატუსი.
2017 წლის ადამიანის განვითარების ინდექსი
2003 წლიდან, გაეროს განვითარების პროგრამამ (UNDP) ტაილანდში პროგრესი განიცადა. აქ ადამიანის გავითარება ქვე-ეროვნულ დონეზე ხდება, რომელიც მოიცავს ადამიანის განვითარების რვავე ძირითად სფეროს. ეკონომიკური და სოციალური განვითარების ეროვნულმა საბჭომ ცალკეულ პროვინციების განვითარებაზე (NESDB) პასუხისმგებლობა 2017 წლიდან აიღო.
საკონ-ნაქონში დაბადებულები
დუსიტ ჩალერმსანი: პროფესიონალი ფეხბურთელი, ფეხბურთის მწვრთნელი
სურე სუხა: პროფესიონალი ფეხბურთელი
სურტა სუხა: პროფესიონალი ფეხბურთელი
სინთავეეჩაი გათირატტანაკოოლი: პროფესიონალი ფეხბურთელი
პოონსავატ კრატინგდაენგგიმი: მსოფლიო კლასის პროფესიონალი მოკრივე
გალერეა
.
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის პროვინციები
ჯონი ტატუნაშვილი
ჯონი ტატუნაშვილი (დ. 22 სექტემბერი, 1976, სოფ. ყანჩავეთი, ახლანდ. ახალგორის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ბრიგადის გენერალი (2020).
სწავლობდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს გაერთიანებული სამხედრო აკადემია (1997). 1993 წლიდან მსახურობდა საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. იყო დაზვერვის სამმართველოს სასწავლო ცენტრის ოცმეთაური, შემდეგ ასმეთაური (1997-2001), სპეციალური დანიშნულების ძალების „კომანდოს“ ბატალიონის ოპერატიული და საბრძოლო მომზადების სამსახურის უფროსი (2001-2002), სპეციალური დანიშნულების ბრიგადის უზრუნველყოფის ბატალიონის მმართველობის ოპერატიული და საბრძოლო მომზადების ოფიცერი (2003-2005), I ქვეითი ბრიგადის მსუბუქი ქვეითი ბატალიონის მეთაური, შემდეგ იმავე ბრიგადის მმართველობის შტაბის უფროსი (2005-2008). 2008-2015 წლებში ეკავა სახმელეთო ჯარების სარდლობის შტაბის უფროსის, შემდეგ უსაფრთხოების ხელშეწყობის საერთაშორისო ძალების (ISAF) შემადგენლობაში ავღანეთში სამხედრო წარმომადგენლობის უფროსი სამხედრო წარმომადგენლის, J-7 სამხედრო განათლებისა და საბრძოლო მომზადების დეპარტამენტის საბრძოლო მომზადების სამმართველოს უფროსის თანამდებობები. 2015-2016 წლებში მეთაურობდა V ქვეით ბრიგადას. 2016-2019 იყო დასავლეთის სარდლის მოადგილე, 2019-2020 — დასავლეთ სარდლის მოვალეობის შემსრულებელი, 2020 წლის ივლისიდან — თავდაცვის ძალების მეთაურის მოადგილე და გენერალური შტაბის უფროსი.
მონაწილეობა აქვს მიღებული კონფლიქტში ცხინვალის რეგიონში (2004), რუსეთ-საქართველოს ომში (2008), ასევე საერთაშორისო მისიებში კოსოვოში, ერაყსა და ავღანეთში. დაჯილდოებულია უწყებრივი და სახელმწიფო ჯილდოებით, მ. შ. მედლებით „მხედრული მამაცობისათვის“ და „საბრძოლო დამსახურებისათვის“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი გენერლები
უფლისციხის ქარაფისპირა სახლი
უფლისციხის ქარაფისპირა სახლი — არქიტექტურულ-არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის ნაქალაქარ უფლისციხის შიდა ქალაქის ქვემო უბნის ჩრდილო-დასავლეთით, ქარაფის პირას. თარიღდება ელინისტური ხანის დასაწყისით. ნაგებობა კლდეშია ნაკვეთი. შედგება სამხრეთისკენ დამხრობილი ღია დარბაზისა და მის უკან მოთავსებული უფრო დაბალი, ბრტყელჭერიანი ოთახისგან (8,5x4 მეტრი). ქარაფისპირა სახლს აქვს მხოლოდ ერთი, კამარით გახსნილი ფასადი, რომლის წინ კლდის კედლებით შემოსაზღვრული მოზრდილი ეზოა (8,75x9,5 მეტრი). სახლი ძლიერ დაზიანებულია: დანგრეულია ღია დარბაზის კამაროვანი გადახურვა; ორივე სათავსის ჭერს, კედლებს, იატაკსა და ეზოს ატყვია მრავალგზის გადაკეთების კვალი; მოგლეჯილი და ნაპრალში ჩავარდნილია ეზოს დასავლეთით მდებარე ოთახი, რომლის შესასვლელი ეზოს პირასაა, ჩანს სხვადასხვა დროს ჩაშენებული ქვით ნაგები კედლებიც. სათავსების იატაკში გათხრილია სხვადასხვა დანიშნულებისა და დროის ორმოები, მცირე ბაქნები. ნაგებობას შესასვლელი აღმოსავლეთით, ქვემო უბნის განივი ქუჩის ბოლოდან აქვს. ღია დარბაზი საკულტო და სარიტუალო დანიშნულების უნდა იყოს, ხოლო დახურული ოთახები საცხოვრებელი. შემორჩენილი ნაწილების საფუძველზე, საცხოვრებელი სახლის ცენტრალური ბირთვი ეზო უნდა ყოფილიყო. იგი რამდენიმე ნაგებობას აერთიანებდა. ეზოს იატაკი, კედლები და ცოკოლი ფაქიზად არის დამუშავებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:უფლისციხე
𐋁
𐋁 — კარიული დამწერლობის ასო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კარიული ასოები
ქიონაქიშლაქი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ქიონაქიშლაქი შეიძლება აღნიშნავდეს:
დამიენ დე მარტელი
დამიენ დე მარტელი (Damien de Martel; დ. 27 ნოემბერი, 1878, ოტრი, ლუარა — გ. 21 იანვარი, 1940, პარიზი) — ფრანგი დიპლომატი.
ბიოგრაფია
დაიბადა არისტოკრატიულ ოჯახში. განათლება სამართლისა და პოლიტიკურ მეცნიერებათა სასწავლებელში (ეკოლში) მიიღო. 1901 წლიდან მუშაობდა საფრანგეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროში. 1906-1909 წლებში იკავებდა ვაშინგტონში საფრანგეთის საელჩოს ჯერ მესამე, ხოლო შემდეგ მეორე მდივნის პოსტს. 1913 წლიდან იყო ეკონომიკური ატაშე ამერიკაში. შემდგომში, 1918 წლამდე იყო პეკინში საფრანგეთის წარმომადგენლობის პირველი მდივანი.
1918 წლიდან იყო საფრანგეთის უმაღლესი კომისარი ვლადივოსტოკში. 1920 დაინიშნა საფრანგეთის უმაღლეს კომისრად ამიერკავკასიაში. დე მარტელამდე ამიერკავკასიაში მოქმედებდა საფრანგეთის დროებითი მისია, თავდაპირველად - პოლკოვნიკი შარდინის, ხოლო შემდეგ დე ნონკურის მეთაურობით. უმაღლესი კომისრის პოსტზე დე მარტელმა მხოლოდ რამდენიმე თვე იმუშავა. ჰქონდა შეხვედრები სომხეთისა და საქართველოს მთავრობებთან. 1920 წლის 10 სექტემბერს უმაღლესმა კომისარმა საქართველო დატოვა. თბილისიდან ის გააცილა სამხედრო მინისტრმა გრიგოლ ლორთქიფანიძემ, მისმა მოადგილემ გენერალმა გედევანიშვილმა და სომხეთის წარმომადგენელმა თუმანოვმა. დე მარტელი ამიერკავკასიაში საფრანგეთის უმაღლესი კომისრის თანამდებობაზე აბელ შევალიემ შეცვალა. 1920 წლის სექტემბერში ასრულებდა უმაღლესი კომისრის მოვალეობას ყირიმში, ამავე წლის ოქტომბერ-ნოემბერში იყო საფრანგეთის უმაღლესი კომისარი კონსტანტინოპოლში. 1921 წლიდან იყო საფრანგეთის ელჩი პეტროგრადში. 1922-1924 წლებში იკავებდა ლიტვაში საფრანგეთის ელჩის თანამდებობას. 1925 წელს დაინიშნა საფრანგეთის სრულუფლებიან წარმომადგენლად პეკინში. 1929 წლიდან დიპლომატიურ საქმიანობას აგრძელებს იაპონიაში საფრანგეთის ელჩის პოსტზე. 1933-1938 წლიდან იყო საფრანგეთის უმაღლესი კომისარი ლევანტში, მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ფრანკო-სირიული და ფრანკო-ლიბანური ხელშეკრულება შექმნაში. 1939 დაასრულა დიპლომატიური კარიერა.
ASAN მომსახურება
ASAN მომსახურება («ASAN xidmət»; Azerbaijan Service and Assesment Network ) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო მმართველობის ქვეშ მყოფი მოქალაქეების მომსახურებისა და სოციალური ინოვაციების აზერბაიჯანული სახელმწიფო სააგენტო. სააგენტოს ხელმძღვანელი არის ულვი მეხტიევი.
ისტორია
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის, ილჰამ ალიევის, 2012 წლის 13 ივლისის # 685 ბრძანებულების საფუძველზე შეიქმნა “ASAN” მომსახურება, რომლის მიზანია მოქალაქეთა მიერ გაცემული დამატებითი ხარჯების შემცირება, მათთან ეთიკური წესებისა და თავაზიანი ურთიერთობის დაცვა, შემდგომი პროფესიული განვითარება, გამჭვირვალობა, სახელმწიფო ორგანოებისადმი ნდობა, კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლის გაძლიერება, ელექტრონული მომსახურების ფართო გამოყენება და ამ სფეროში ინსტიტუციური რეფორმების ეფექტურობის გაუმჯობესება.
2012 წლის 9 დეკემბერს ბაქოში გაიმართა ASAN სერვის  პირველი ცენტრის გახსნა. გახსნის ცერემონიალს პრეზიდენტი ილჰამ ალიევიც დაესწრო. მარცხნივ|მინი|231x231პქ|სერვის ცენტრი სუმგაითში 2013 წლის 15 იანვრიდან ცენტრი ემსახურება მოსახლეობას. მოგვიანებით დედაქალაქში გაიხსნა კიდევ 5 მომსახურების ცენტრი. 2013 წლის მაისში, გაიხსნა მომსახურების ცენტრი სუმგაითში. იმავე წლის 21 დეკემბერს კი განჯაში.
2014 წლის 15 დეკემბერს, ASAN მომსახურების ცენტრი გაიხსნა საბირაბადში.
2015 წლის 12 მარტს ცენტრი გაიხსნა ბარდაში. ამავე წლის წლის ივნისში დაიწყო „ASAN“-ის მობილური სერვისის მომსახურების გაწევა აზერბაიჯანის რამდენიმე რეგიონში. 2015 წელს, ASAN სერვისს მიენიჭა გაეროს საზოგადოებრივი სამსახურის ჯილდო „საჯარო მომსახურების გაწევის გაუმჯობესების“ კატეგორიაში.
კერძო პირებისა და იურიდიული პირებისათვის საჯარო მომსახურების გაწევის გასაადვილების მიზნით, ბაქოში ორი კომუნალური სერვის ცენტრი - „ASAN Kommunal“ გაიხსნა.
ქვეყანაში უცხოელებისთვის შემოსასვლელად ვიზის გაცემის პროცედურის გამარტივების მიზნით, 2017 წლის იანვრიდან ჩაშვებულ იქნა ელექტრონული ვიზის- ASAN VIZA -სისტემა.
2017 წლის დეკემბერში, „ASAN“ სერვისის ცენტრი გაიხსნა ქალაქ გუბაში და 2018 წლის თებერვალში კი ქალაქ მინგეჩაურში.
მომსახურებები
მინი|258x258პქ|სერვის ცენტრი ბაქოში სახელმწიფო ორგანოების მიერ გაწეული მომსახურებებია:
მინი|251x251პქ|მობილური ავტობუსი
მობილური მომსახურება „ASAN“
2013 წლის 1 ივნისიდან, მობილური ავტობუსები, რომლებიც უახლესი ტექნოლოგიებითაა აღჭურვილი, გამოიყენება იმ მოქალაქეებისთვის, რომლებიც ვერ მოდიან „ASAN“-ის ცენტრებში სერვისების სარგებლობით. მობილური ავტობუსები თითოეულ რეგიონში ორი კვირის განმავლობაში რჩება. ამჟამად, მობილური ავტობუსების რაოდენობა ათია. ბაქოსა და სუმგაითში დარეგისტრირებულ მოქალაქეებს ასევე შეუძლიათ გამოიყენონ ეს სერვისი.
ASAN Kommunal
2016 წლის მაისში პრეზიდენტ ილჰამ ალიევის განკარგულებით ASAN KOMMUNAL- ის ცენტრების შექმნა მოქალაქეთა და სოციალური ინოვაციების მომსახურების სახელმწიფო სააგენტოს დაევალა. ASAN Kommunal-ის ცენტრები გთავაზობთ 45 ტიპის კომუნალურ მომსახურებას. ამჟამად ბაქოში ASAN Kommunal-ის ორი ცენტრი ფუნქციონირებს.
ASAN მოხალისე
ASAN მოხალისე - ახალგაზრდული ორგანიზაცია, აერთიანებს მოხალისეებს ASAN სერვის ცენტრებში. ორგანიზაცია დაარსდა 2013 წელს. იმავე წელს ორგანიზაციის პირველი ყრილობა ჩატარდა. ორგანიზაცია ატარებს მოხალისეებისთვის ტრენინგებს, სხვადასხვა პროექტებსა და საზაფხულო სკოლებს.
სქოლიო
კატეგორია:ორგანიზაციები კატეგორია:ორგანიზაციები დაარსების წლების მიხედვით კატეგორია:ორგანიზაციები დაარსების თარიღის მიხედვით კატეგორია:სააგენტოები კატეგორია:აზერბაიჯანი
ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი 2014
ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი 2014 — რიგით 63-ე ევროპის ჩემპიონატი, რომელიც ჩატარდა საფრანგეთის ქალაქ მონპელიეში. შეჯიბრი მიმდინარეობდა 2014 წლის 24-27 აპრილს.
რესურსები ინტერნეტში
2014
დალილარი (მრავალმნიშვნელოვანი)
დალილარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
უფლისციხის კლდის წყაროს ნამოსახლარი
უფლისციხის კლდის წყაროს ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ უფლისციხის ჩრდილო-დასავლეთით, 3 კმ-ზე, კვერნაქის ქედის სამხრეთ ფერდობზე. თარიღდება ფეოდალური ხანით. ნამოსახლარი შეისწავლა უფლისციხის 1957-1963 წწ. არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ. (უფროსები: თ. ქარუმიძე, დ. ხახუტაიშვილი). ნამოსახლარისაგან შემორჩენილია შენობების მიწისქვეშა ნაწილის კვალი და წყარო, რომელიც „კლდის წყაროს“ სახელით არის ცნობილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
𐋂
𐋂 — კარიული დამწერლობის ასო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კარიული ასოები
განგურა
განგურა (Gangura) — სოფელი მოლდოვაში, იალოვენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 41 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 910 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იალოვენის რაიონის სოფლები
ქოლაირი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ქოლაირი შეიძლება აღნიშნავდეს:
საქაშეთის სამაროვანი
საქაშეთის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ საქაშეთში, ადგილ გორანაში (იგივე ჩაკირულები). სამაროვანი თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს ხანით. არქეოლოგიური ძეგლი აღმოაჩინეს შემთხვევით, მიწის დამუშავების დროს. სამარხში მიცვალებული დაკრძალული იყო ხელფეხმოკეცილი, თავით ჩრდილო-დასავლეთისკენ. სამარხის ტერიტორიაზე იპოვება შავად გამომწვარი, უხეშკეციანი სხვადასხვა ზომის თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები.
ირაკლი ჭიჭინაძე
ირაკლი ამირანის ძე ჭიჭინაძე (დ. 6 მაისი, 1977, თბილისი) — ქართველი ბრიგადის გენერალი (2020).
დაამთავრა თბილისის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტის სპარსული ენისა და კულტურის ფაკულტეტი (1999), შემდეგ სწავლობდა თეირანის თარბიათე მოდარესის უნივერსიტეტის სპარსული ენისა და კულტურის ფაკულტეტზე (1998-2000). სამხედრო განათლება მიიღო სამხედრო-დიპლომატიური მომზადების ცენტრსა (2003-2004) და კუანტიკოს სამეთაურო-საშტაბო კოლეჯში (აშშ, 2018-2019). 2000 წლიდან მსახურობს საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. ეკავა სხვადასხვა სამხედრო დაზვერვის დეპარტამენტის ოპერატიულ და ანალიტიკურ სამმართველოებში (2000-2005). 2005 წელს იყო შერეული სამშვიდობო ძალების სამხედრო დამკვირვებელი ცხინვალის რეგიონში, 2005-2006 წლებში 21-ე მსუბუქი ქვეითი ბატალიონის შემადგენლობაში იმყოფებოდა სამშვიდობო მისიით ერაყში, შემდეგ მსახურობდა სახმელეთო ძალების შტაბის G-2 ოფიცერად (2006-2007), სხვადასხვა თანამდებობაზე თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო დაზვერვის დეპარტამენტში, მ. შ. დეპარტამენტის უფროსის მოადგილედ (2014-2017) და დეპარტამენტის უფროსად (2017-2020). 2020 წლის ივლისიდან — საქართველოს თავდაცვის ძალების მეთაურის მოადგილე. მიღებული აქვს თავდაცვის სამინისტროს სხვადასხვა უწყებრივი მედალი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 6 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი გენერლები ი
ბავშვთა მემორიალური ჯანმრთელობის ინსტიტუტი
ცენტრში დასაქმებულია დაახლოებით 2000 ექიმი და სხვა პერსონალი. იგი მოიცავს 17 პალატას და 29 დაავადების სპეციფიკურ ამბულატორიას. ის თანამშრომლობს პოლონეთის წამყვან სამედიცინო სკოლებთან, ასევე არასამთავრობო ორგანიზაციებთან, როგორიცაა Great Orchestra of Christmas Charity. ცენტრში ასევე არის სკოლამდელი სკოლა, დაწყებითი სკოლა, გიმნაზია და აკადემიური საშუალო სკოლა.
ისტორია
1965 წლის 20 ივნისს ევა სზელბურგ-ზარემბინამ, ცნობილმა მწერალმა და ჰოლოკოსტის გადარჩენილმა, გამოაქვეყნა ვრცელი სტატია ვარშავის გაზეთ Życie Warszawy-ში, სადაც იგი ამბობდა, რომ მეორე მსოფლიო ომის დროს დაღუპული ბავშვებისათვის მემორიალი უნდა აშენებულიყო.
„დაე, ის ბავშვები, რომლებიც იტანჯებოდნენ და დაიღუპნენ მხოლოდ იმიტომ, რომ იყვნენ ამ მიწის შვილები, ის ბავშვები, რომლებიც იტანჯებოდნენ და დაიღუპნენ, რადგან იცავდნენ პოლონელი ერისა და სახელმწიფოს თავისუფლებას და ღირსებას, კაცობრიობის, მშვიდობისა და სამართლიანობის ყველაზე მნიშვნელოვან საგანძურს. მიიღეთ ჩვენგან, ცოცხალთაგან, არდავიწყების ნიშანი.“
1968 წლის თებერვლისთვის ადგილი აირჩიეს ვარშავის გარეუბანში, მიედზილესეში, დედაქალაქის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარე ტყეებში, რომელიც ცნობილია თავისი ჯანსაღი კლიმატით. საავადმყოფოს თავდაპირველად ერქვა „Pomnik-Szpital Centrum Zdrowia Dziecka", ანუ „მონუმენტ-საავადმყოფოს ცენტრი ბავშვთა ჯანმრთელობისთვის".
შეიქმნა „სამოქალაქო კომიტეტი ბავშვთა მემორიალური ჯანდაცვის ცენტრის მშენებლობისთვის", რომელიც ზედამხედველობას უწევდა თანხების მოზიდვის პროგრამას. მსგავსი ფონდები მალევე შეიქმნა მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში ამ იდეის მხარდასაჭერად. ფულის გარდა, ბევრმა ჯგუფმა ასევე შესწირა ხელოვნების ნიმუშები და სამკაულები. 1970 წლის 8 ივნისს აირჩიეს საავადმყოფოს მოდელი, რომელიც ეკუთვნოდა იაცეკ ბოლეჩოვსკს, ანდჟეი ბოლტუჩს და ანდჟე ზიელინსკს. 1972 წლის 11 მარტს ვეტერანმა ჯარისკაცთა ჯგუფმა გახსნა ცენტრის სისხლის ბანკი, რომელიც წარმოადგენდა პირველ სისხლის ბანკს პოლონეთში. დაწესებულების ერთ-ერთმა დამფუძნებელმა, პოლკოვნიკმა კაზიმეჟ პრჟედპელსკიმ აღნიშნა, რომ „ მეორე მსოფლიო ომის დროს ბევრი სისხლი დაიღვარა, მათ შორის ბავშვებისა და ახალგაზრდების. ამ დღეებში ვფიქრობდით, არ არის საჭირო სისხლის ღვრა ბრძოლის ველზე, მაგრამ ეს სისხლი მაინც საჭიროა - სხვისი სიცოცხლისა და ჯანმრთელობის შენარჩუნებისთვის“. სისხლის ბანკის შექმნიდან მალევე დაიწყო მშენებლობა. პირველი ეტაპი (სამი დიდი პავილიონი: A, B და C) დასრულდა 31 მაისს, 1977 წლის 1 ივნისს ბავშვთა დაცვის საერთაშორისო დღესთან დაკავშირებით. იმავე წლის 17 ოქტომბერს ცენტრში პირველი პაციენტები მიიღეს. სამ წელიწადში, 1977-1980 წლებში ცენტრმა მიიღო 144,808 არასრულწლოვანი პაციენტი. მთელი კომპლექსი, მათ შორის 13 სართულიანი საავადმყოფოს ფრთა, საოპერაციო თეატრი, სასწავლო ცენტრი და ადმინისტრაციული კომპლექსი მზად იყო 1979 წლის ბოლოსთვის.
1995 წლის 19 დეკემბერს ცენტრი გახდა კვლევითი ინსტიტუტი, რომელიც უშუალოდ ექვემდებარება ჯანდაცვის სამინისტროს და, როგორც ასეთი, არის ერთ-ერთი წამყვანი კვლევისა და განვითარების სამედიცინო ცენტრი პოლონეთში.
სქოლიო
კატეგორია:საავადმყოფოები ანბანის მიხედვით კატეგორია:საავადმყოფოები პოლონეთში კატეგორია:სასწავლო საავადმყოფოები კატეგორია:სასწავლო დაწესებულება კატეგორია:ინსტიტუტები კატეგორია:ინსტიტუტები პოლონეთში
შტრომის სახლი
შტრომის სახლი (Дом Штрома) — რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მდებარეობს დონის როსტოვში, რუსეთის ფედერაცია. აგებულია XX საუკუნის დასაწყისში, ქალაქის ისტორიულ ნაწილში არქიტექტორ ლეონიდ ებერგის მიერ.
სავაჭრო სახლის მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, დონის როსტოვი, დიდი სადოვაიის ქუჩა № 89 ․
ისტორია
1910-იან წლებში არქიტექტორი ლეონიდ თევდორეს ძე ებერგი მხოლოდ იწყებდა თავის პროფესიულ მოღვაწეობას. 1911 წელს მან დაასრულა სწავლა მოსკოვის ფერწერის, ქანდაკებისა და ხუროთმოძღვრების სასწავლებელში და გააგზავნეს დონის როსტოვის წამყვანი მშენებლის თანამდებობაზე სამუშაოდ. ამ პერიოდში მან გაიცნო ცნობილი როსტოველები, კერძოდ ბანკირი ალექსანდრე მიხეილის ძე შტრომი, რომელიც სწორედ ამ პერიოდისათვის ეძებდა არქიტექტორს შემოსავლების სახლის ასაშენებლად. მისი არჩევანი შეჩერდა ლეონიდ ებერგზე. ახალგაზრდა არქიტექტორმა დაიწყო მუშაობა ხუთასრთულიანი საშემოსავლო სახლის დაგეგმარებასა და მშენებლობაზე. ორი წლის შემდეგ პროექტზე მუშაობა დაასრულა. 1912 წლისათვის ხუთსართულიანი ნაგებობაც დასრულებული იყო, ხოლო სახლის ასაგებად გამოყოფილი კრედიტი - გადახდილი. შემოსავლების სახლის ფასადზე დაკიდეს მემორიალური დაფა, რომელიც გვამცნობდა, რომ სახლი ააგეს რომანოვების ტახტზე ასვლის 300 წლისთავის აღსანიშნავად. მემორიალური დაფა სახლის ფასადზე ეკიდა 1950-იანი წლების დასაწყისამდე. შტრომის საშემოსავლო სახლის აშენების შემდეგ ლეონიდ ებერგმა განახორციელა სხვა სამშენებლო სამუშაოები დონის როსტოვში.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
საროვის ღვთისმშობლის მიძინების უდაბნო
საროვის ღვთისმშობლის მიძინების უდაბნო (Свято-Успенская Саровская пустынь) — მამათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქ საროვში. დაარსებულია XVIII საუკუნის დასაწყისში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. უდაბნო ცნობილია იმით, რომ აქ ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა წმინდანი სერაფიმ საროველი.
ისტორია
პირველი მონაზონი, რომელიც დასახლდა საროვის მთაზე, იყო პენზელი ბერი თეოდოსი, რომელიც აქ დასახლდა 1664 წელს და ააშენა კელია. იგი აქ ცხოვრობდა ექვსი წელი, შემდეგ დაბრუნდა პენზაში. ამავე პერიოდში ძველ ნაქალაქარზე დასახლდა ბერი გერასიმე, რომელიც იყო კრასნოსლობოდის ხარებს ეკლესიიდან. მცირე ხნის მანძილზე ორივე ბერი ცხოვრობდა ერთად, მაგრამ მალევე თეოდოსი წავიდა პენზაში და გერასიმე დარჩა ძველ ნაქალაქარზე. ერთი წლის ცხოვრების შემდეგ იგი დაუბრუნდა კრასნოსლობოდის ხარების ეკლესიას, რის შემდეგაც ძველი ნაქალაქარი კვლავ გაუდაბურდა.
დაახლოებით 1683 წელს აქ მოვიდნენ მღვდელმონაზონი საბა და ბერი ფილარეტი 1659 წელს დაარსებული სანაქსარის მონასტრიდან, მაგრამ მალევე ისინი დაბრუნდნენ თავიანთ მონასტერში.
საროვის უდაბნოს დამაარსებელი გახდა მღვდელმონაზონი ისააკი, რომელმაც მიატოვა ვედენის მონასტერი და სანაქსარელ ბერ ფილარეტთან ერთად დასახლდა ძველ ნაქალაქარზე.
1705 წელს თავადმა გრუშევმა, რომელიც იყო ძველი ნაქალაქარის მფლობელი, მამა ისაკს გადასცა მიწის ნაკვეთი მდინარეებს სატისსა და საროვსკს შორის, რათა ამ ტერიტორიაზე დაეარსებინა სავანე. 1706 წლის იანვარში რიაზანის მიტროპოლიტმა სტეფანე იავორსკიმ დააკმაყოფილა მამა ისააკის თხოვნა ძველ ნაქალაქარზე ეკლესიის აშენების შესახებ. 1706 წლის 28 აპრილს მამა ისაკმა საფუძველი ჩაუყარა ხის ეკლესიას ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 1706 წლის 16 ივნისს შესრულდა საროვის უდაბნოს კურთხევის ცერემონია, ეს დღე ითვლება საროვის უდაბნოს დაარსების დღედ.
1731 წელს უდაბნს პირველმა წინამძღვარმა ისააკმა უარი თქვა წინამძღვრობაზე და ადგილი დაუთმო თავის მოსწავლეს დოროთის.
შემდეგი წინამძღვარი მამა ეფრემ კოროტკოვი უსაფუძვლოდ დაადანაშაულეს სახელმწიფოს ღალატში და გადაასახლეს ორლის ციხესიმაგრეში 16 წლით. იგი გაამართლეს და საროვის უდაბნოში დააბრუნეს 1755 წელს. 1775 წლის შიმშილის პერიოდში მამა ეფრემმა გახსნა მონასტრის მარცვლეულის საწყობი, რათა დახმარებოდა გაჭირვებულებს.
მამა ეფრემმა ჯერ კიდევ სიცოცხლეშივე შეარჩია მემკვიდრე, ეს იყო მღვდელმონაზონი პახომი. სწორედ პახომის წინამძღვრობის დროს უდაბნოში მივიდა პროხორ მოშნინი, მომავალი წმინდანი სერაფიმ საროველი.
1897 წელს დაიწყო სერაფიმ საროველის კელიის შენება. პროექტის ავტორი გახდა არქიტექტორი ალექსანდრე კამინსკი. 1903 წელს ტაძარი აკურთხა სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტმა ანტონიმ.
1906 წელს საროვის უდაბნომ აღნიშნა დაარსებიდან 200 წლის იუბილე. იუბილეზე უდაბნოს მრავალი სტუმარი ეწვია. საროვის უდაბნო გახდა რუსეთში საზოგადოდ აღიარებული სიწმინდე.
1917 წლის რევოლუციის შემდეგ საროვის უდაბნოს ეკონომიკური მდგომარეობა დაქვეითდა. 1925 წლის ბოლოს მიიღეს გადაწყვეტილება მონასტრის დახურვის შესახებ, ხოლო 1927 წლის მარტში მიიღეს მონასტრის ლიკვიდაციის გადაწყვეტილება. უდაბნოს სიმდიდრეები გადასცეს შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის ნიჟნი-ნოვგოროდის განყოფილებას.
საროვის მონასტრის ბაზაზე 1927 წელს შეიქმნა საბავშვო სამუშაო კომუნა. 1931 წელს შრომითი კომუნა დახურეს. ამის შემდეგ ჩამოაყალიბეს შრომა-გასწორების კოლონია. აღნიშნული კოლონიაც 1938 წელს დახურეს.
აღორძინება
1989 წლის 26 სექტემბერს საროვს პირველად ეწვია ნიჟნი-ნოვგოროდის მთავარეპისკოპოსი ნიკოლაი (კუტეპოვი). 1990 წელს ჩამოყალიბდა მართლმადიდებლური მრევლი. 1991 წელს კი მოხდა მისი რეგისტრაცია. 1990 წელს მოხდა სერაფიმ საროველის ცხედრის შეძენა სანქტ-პეტერბურგის ათეიზმისა და რელიგიის მუზეუმში. 1991 წლის 11 იანვარს მოხდა რუსეთის მართლმადივებელი ეკლესიისათვის ნეშტის ოფიციალური გადაცემა. 30 ივლისს სერაფიმეს ცხედარი გადაიტანეს დივეევოში.
1991 წლის 2 აგვისტოს ქალაქს პირველად ეწვია მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი ალექსი II. 1992 წლის 25 აპრილს ეკლესიაში შედგა პირველი საღვთო ლიტურგია.
1993 წლის თებერვალში მიტროპოლიტმა ნიკოლოზმა აკურთხა ყველაწმინდის სახელობის ტაძარი.
1992 და 1993 წლებში ალექსი მეორე კვლავ ეწვია საროვის უდაბნოს სერაფიმ საროველის დღესასწაულის აღსანიშნავად.
1997 წლის 17 მაისს სამრეკლოზე დაკიდეს ზარები.
1998 წელს ფედერალურმა ატომურმა ცენტრმა მიიღო გადაწყვეტილება იოანე წინასწარმეტყველის ტაძრის მრევლისთვის გადაცემაზე. გადაცემა შედგა 1999 წელს.
2006 წლის 17 ივლისს წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით გახსნა მონასტერი. მონასტრის გახსნის შემდეგ საროვის უდაბნო გახდა მეშვიდე მოქმედი ტაძარი საროვში.
2016 წელს საროვის უდაბნოში დაიწყო მიძინების მონასტრის აღდგენითი სამუშაოები.
2016 წლის 1 ოქტომბერს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მიტროპოლიტი გიორგი დანიშნეს საროვის უდაბნოს სქემარქიმანდრიტად.
ღვრიაწყლის პირველი ნამოსახლარი
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
დათუნაშვილი
საკუთარი სახელი დათუნაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ზაზა შენგელია
ზაზა ოთარის ძე შენგელია (დ. 22 მაისი, 1963) — ქართველი ჟურნალისტი. საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის თავმჯდომარე 1999-2005 წლებში. ისტორიის მეცნიერების კანდიდატი (1999). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ისტორიის ფაკულტეტი 1985 წელს იყო რეზო თაბუკაშვილის სახელობის ქართულ-უცხოური კულტურის ურთიერთობის ცენტრის თავმჯდომარის მოადგილე 1990-1991 წლებში, დამოუკიდებელი ტელეკომპანია „იბერვიზიას“ გენერალური დირექტორი 1992-1994 წლებში. 1994-1995 წლებში სახელმწიფოს მეთაურის პრეს-მდივნის მოადგილე; 1995-1996 წლებში იყო თბილისის მერიის მუნიციპალიტეტის ვიცე-პრემიერი; 1996-1999 წლებში სახელმწიფო მინისტრის მოადგილე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები
ლეონარდ დეკაპრელევიჩი
ლეონარდ დეკაპრელევიჩი (დ. 25 ივლისი [ ძვ. სტ. 13 ივლისი],  1886, თბილისი, საქართველო, — გ. 7 ნოემბერი, 1981, თბილისი, საქართველო) — გენეტიკოს-სელექციონერი, ბოტანიკოსი, სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1943), პროფესორი (1930). საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1944).
1912 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის საბუნებისმეტყველო-ისტორიული განყოფილება და მუშაობა დაიწყო თბილისის ბოტანიკური ბაღის სელექციის განყოფილებაში ჯერ უმცროს სპეციალისტად (1914), შემდეგ გამგედ (1916). 1929 წლიდან საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ლექტორია, 1937-1973 წლებში — ამავე ინსტიტუტის გენეტიკა-სელექციის კათედრის გამგე, შემდეგ — მისი საპატიო გამგე და კონსულტანტი. დეკაპრელევიჩის სამეცნიერო-კვლევითი მუშაობა უმთავრესად შეეხება ამიერკავკასიის, კერძოდ, საქართველოს კულტურული ფლორის შესწავლას. მან ნიკოლოზ ვავილოვთან და პეტრე ჟუკოვსკისთან ერთად დაადგინა, რომ მსოფლიოში საქართველო ხორბლის წარმოშობის ერთ-ერთი მთავარი კერაა, განსაზღვრა ხალხური სელექციის როლი ამ მცენარის გაუმჯობესებაში. გამოიყვანა ხორბლის, სიმინდის, ქერისა და ლობიოს ახალი ჯიშები.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტები კატეგორია:ქართველი სელექციონერები
𐋃
𐋃 — კარიული დამწერლობის ასო.
პლანეტური ნისლეული
პლანეტური ნისლეული (შემოკლებით პნ) — ემისიური ნისლეულის ტიპი, რომელიც მოიცავს წითელი გიგანტი ვარსკვლავების მიერ გამოტყორცნილ იონიზირებულ გაფართოებად მნათ გარსს. სიტყვა nebula ლათინურად ღრუბელს ან ნისლეულს ნიშნავს და ტერმინი „პლანეტური ნისლეული“ არასწორადაა შერჩეული, რომელიც 1780-იანებში ასტრონომმა უილიამ ჰერშელმა შემოიღო, რადგან როდესაც იგი თავისი ტელესკოპით უყურებდა მათ, ეს ობიექტები ძალიან ჰგავდა პლანეტების მომრგვალებულ ფორმებს. ჰერშელის მიერ დარქმეული ეს სახელი საკმაოდ გავრცელდა და დღემდე არ შეცვლილა. ისინი შედარებით მცირეხნიანი ფენომენებია, რომლებიც რამდენიმე ათეული ათასი წელიწადი გრძელდება. მცირეხნიანი იმიტომ, რომ ვარსკვლავების სიცოცხლე მილიარდობით წლებში იზომება.
მიჩნეულია, რომ უმეტესი პლანეტური ნისლეულის წარმოქმნის მექანიზმი არის შემდეგი: ვარსკვლავის სიცოცხლის დასასრულს, წითელი გიგანტის ფაზაში, მისი გარე ფენები ძლიერი ვარსკვლავური ქარების წყალობით ეცლება. საბოლოოდ, მას შემდეგ, რაც წითელი გიგანტის ატმოსფეროს უმეტესი ნაწილი გაიბნევა, ღიად დარჩენილი ცხელი და კაშკაშა ბირთვი ულტრაიისფერ რადიაციას ასხივებს, რის შედეგადაც ვარსკვლავის გამოტყორცნილ გარე ფენებს აიონიზირებს. შთანთქმული ულტრაიისფერი სინათლე ენერგიას აძლევს ცენტრალური ვარსკვლავის გარშემო არსებული ნისლეულის გაზს და ჩანს, როგორც კაშკაშა ფერადი პლანეტური ნისლეული რამდენიმე დისკრეტულ ხილულ ტალღის სიგრძეში.
პლანეტური ნისლეული შესაძლოა გადამწყვეტ როლს თამაშობდეს „ირმის ნახტომის“ ქიმიურ ევოლოციაში, რადგან აბრუნებს მატერიას ვარსკვლავთშორის სივრცეში ვარსკვლავებიდან, სადაც ელემენტები, ნუკლეოსინთეზის პროდუქტები (ნახშირბადი, აზოტი, ჟანგბადი და ნეონი), წარმოიქმნება. პლანეტური ნისლეულები სხვა ბევრად შორ გალაქტიკებშიც დაიმზირება, რაც სასარგებლო ინფორმაციას იძლევა მათ ქიმიურ შედგენილობაზე.
ბოლო წლებში ჰაბლის კოსმოსური ტელესკოპის მიერ გადაღებულმა ფოტოებმა ცხადყო, რომ პლანეტურ ნისლეულებს უკიდურესად რთული და ცვალებადი მორფოლოგიები აქვს. დაახლოებით 1/5 არის უხეშად სფერული, მაგრამ უმრავლესობა არ არის სფერულად სიმეტრიული. მექანიზმი, რომელიც წარმოქმნის ამ ფორმებისა და მახასიათებლების მრავალფეროვნებას, ჯერ კარგად შესწავლილი არ არის, მაგრამ შესაძლოა ორმაგი ცენტრალური ვარსკვალვები, ვარსკვლავური ქარები და მაგნიტური ველები დიდ როლს თამაშობს.
სქოლიო
კატეგორია: ასტრონომია
სუსლენი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორჰეის რაიონის სოფლები
გომის კოშკი
გომის კოშკი — არქეოლოგიური ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ გომის აღმოსავლეთით 1 კილომეტრზე, სარწყავი არხის პირას. სწორკუთხა კოშკი ნაგებია ქვიშაქვით და რიყის ქვით. დანგრეულია — შემორჩენილია მხოლოდ ერთი კუთხის ნაწილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ზაზა ფერაძე
ზაზა ფერაძე (დ. 16 თებერვალი, 1973, დაბა შორაპანი, ახლანდ. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი, — გ. 11 აგვისტო, 2008) — ქართველი სამხედრო მოსამსახურე, უფროსი სერჟანტი. დაიღუპა რუსეთ-საქართველოს 2008 წლის ომში.
1994 წელს გაიწვიეს სავალდებულო სამხედრო სამსახურში, შემდეგ კონტრაქტით მსახურობდა საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. მონაწილეობდა აფხაზეთის ომში (1992-1993), სამშვიდობო მისიაში ერაყში და რუსეთ-საქართველოს 2008 წლის აგვისტოს ომში. დაიღუპა რუსეთის ჯარებთან ბრძოლის დროს სოფელ შინდისთან. „შინდისის გმირების“ სახელი მინიჭებული აქვს გორში შინდისის გზატკეცილს და თბილისის ერთ-ერთ ქუჩას (სამგორის რაიონი). ზაზა ფერაძის სახელობისაა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საწყისი საბრძოლო მომზადების ცენტრი. დაჯილდოებულია ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენით (სიკვდილის შემდეგ, 2008).
28 (რიცხვი)
ოცდარვა — ოცდამერვე ნატურალური რიცხვი. არის ოცდაშვიდის მომდევნო და ოცდაცხრის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 28. 28 არის ლუწი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „ოცდარვა“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ოცი და რვა (იგულისხმება ოცზე რვა ერთეულით მეტი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიცხვები
ღვრიაწყლის მეორე ნამოსახლარი
ღვრიაწყლის მეორე ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღვრიაწყლის ჩრდილოეთით, ერთ კილომეტრზე, პატარა მდინარის მარჯვენა ნაპირზე, ხელოვნურად მოსწორებულ ბორცვზე. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს ხანით. ნამოსახლარზე აიკრიფა შავად გამომწვარი უხეშკეციანი ჭურჭლის ნამტვრევები და დოქის მრგვალგანივკვეთიანი სახელურები. მასალა დაცულია კასპის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
სანტა-ტერეზინია-დი-იტაიპუ
სანტა-ტერეზინია-დი-იტაიპუ (Santa Terezinha de Itaipu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფოს-დუ-იგუასუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 841 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 80.35 კმ²-ზე. ფართობი 259 393 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
პასკალ ჟოზეფ რაკუტუმავუ
პასკალ ჟოზეფ რაკუტუმავუ (Pascal Joseph Rakotomavo; დ. 1 აპრილი, 1934 — გ. 14 დეკემბერი, 2010 ) — მადაგასკარელი პოლიტიკოსი, მადაგასკარის პრემიერ-მინისტრი 1997 წლის 21 თებერვლიდან 1998 წლის 23 ივლისამდე.
პასკალ ჟოზეფ რაკუტუმავუ დაიბადა ანტანანარივუში; იყო ფინანსთა და ეკონომიკის მინისტრი 1982-დან 1989 წლამდე და პრეზიდენტ დიდიე რაცირაკას სპეციალური მრჩეველი 1989-1993 წლებში. მისი დანიშვნა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე 1997 წლის თებერვალში რაცირაკას კვლავ ქვეყნის სათავეში მოსვლის შემდეგ, ყველსათვის მოულოდნელი იყო. რაკუტუმავუას ეკავა ანტანანარივუს პროვინციის გუბერნატორის თანამდებობა 2001-2002 წლებში, ასევე იყო რაცირაკას საარჩევნო კამპანიის ხელმძღვანელი 2001 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, მაგრამ პოლიტიკური კრიზისის დროს, რომელიც წარმოიქმნა პრეზიდენტ რაცირაკასა და ოპოზიციის კანდიდატ მარკ რავალომანანას შორის, მან, როგორც გუბერნატორმა, მომხდარს მიუღებელი უწოდა და ნეიტრალური პოზიცია დაიკავა. საბოლოოდ, როდესაც რავალომანანამ გაიმარჯვა, რაკუტუმავუ სხვა გუბერნატორების მსგავსად არ დაუსჯიათ.
სქოლიო
კატეგორია:მადაგასკარის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2010
ევროპა გალიაში
რომანში „ევროპა გალიაში“ ასახული უნდა ყოფილიყო ევროპის სინამდვილე – ბრძოლა რესპუბლიკური ესპანეთისთვის. რომანის ცალკეულ თავები ქვეყნდებოდა „ლიტერატურულ საქართველოში“. მაგრამ 1937 ქვეყანაში სიტუაცია რადიკალურად შეიცვალა, დაიწყო სახელმწიფო ტერორი. მწერალი იძულებული გახდა თავი მიენებებინა თანამედროვეობაზე წერისთვის და ისტორიულ მასალაზე გადართულიყო. „ევროპა გალიაში“ დაუმთავრებელი დარჩა.
რომანის შვიდი თავი გამოქვეყნდა:
გეურენი
გეურენი (Găureni) — სოფელი მოლდოვაში, იალოვენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 66 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 534 ადამიანს შეადგენდა.
ევროპა გალიაში
რომანის შესახებ
„მთვარის მოტაცების“ დასრულების შემდეგ კონსტანტინე გამსახურდიამ ახალი რომანის წერა დაიწყო. ეს იყო „ევროპა გალიაში“, რომელშიც ასახული უნდა ყოფილიყო ევროპის სინამდვილე, ბრძოლა რესპუბლიკური ესპანეთისთვის, რაც მაშინ უაღრესად მეთოდური თემა იყო. „ლიტერატურული საქართველო“ უკვე აქვეყნებდა ცალკეულ თავებს. ლავრენტი ბერიას ეს რომანი არ მოსწონდა, მაგრამ მწერლის ჩანაფიქრს მიესალმა. ამ პერიოდისთვის ქვეყანაში სიტუაცია რადიკალურად შეიცვალა: 1937 წლის 3 მარტს ცეკას პლენუმზე სტალინმა სახელმწიფო ტერორი გამოაცხადა – განსხვავებული აზრის პირებთან კამათი დასრულდა. მათი ლიკვიდაცია უნდა მომხდარიყო. ამავე წლის 15 მარტს ბერიამ იგივე გაიმეორა და ქართული გვარ-სახელებით დააკონკრეტა, თავს დაესხა ტროცკისტებს, ცისფერყანწელებს, აკადემიური ჯგუფის წევრებს... სხვებთან ერთად მწვავედ გააკრიტიკა კონსტანტინე გამსახურდიაც, როგორც ფაშისტური ელფერის მებრძოლი ნაციონალისტი, თუმცა მწერლის დიდი ნიჭიც აღიარა და თქვა, საჭიროა მისი ხალხის სამსახურში ჩაყენებაო.
გეურენი
სქოლიო
კატეგორია:იალოვენის რაიონის სოფლები
ევროპა გალიაში
რომანის შესახებ
ამის შემდეგ დაიწყო კონსტანტინე გამსახურდიას სასტიკი კრიტიკა. მწერალი თავს იცავდა. ხშირად სიტყვით გამოდიოდა, სტალინსა და ბერიას განადიდებდა, მიმართავდა ცეკას, მაგრამ ამაოდ. შინსახკომში უკვე წამების შედეგად ათქმევინეს ლიდა გასვიანს, ბუდუ მდივანს, ნიკოლო მიწიშვილს, დავით წერეთელს, არჩილ მიქაძეს, დავით ლომინაძეს, გერმანე მგალობლიშვილს, ტიციან ტაბიძეს, მიხეილ ჯავახიშვილის, რომ კონსტანტინე იზიარებდა ფაშისტურ იდეებს. ბერიამ მწერალს სტალინზე რომანის დაწერა შეუკვეთა.
გარდა იმისა, რომ მწერალი უმწეო მდგომარეობაში იყო, აქ კიდევ ერთი ფაქტორი მოქმედებდა: სტალინი ცხადდებოდა რევოლუციონერად, ჩაგრულთა მამად, რომელმაც შეცვალა ისტორიის მიმდინარეობა. მის მიერ ჩადენილ სისასტიკესა და ტირანიაზე კი არც საზოგადოებამ და არც კონსტანტინემ ჯერ არაფერი იცოდნენ. მწერალმა თავი დაანება რომანს – „ევროპა გალიაში“, რომელიც დაუმთავრებელი დარჩა. თავი მიანება თანამედროვეობას და თუ რამდენიმე თვის წინ აცხადებდა, მთავარი თანამედროვეობაა, ისტორიულ მასალაზე მუშაობა ნაკლებად საინტერესოაო, – ახალმა სიტუაციამ სწორედ ისტორიაში გადაიყვანა.
სქოლიო
კატეგორია:კონსტანტინე გამსახურდიას ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული რომანები კატეგორია:1937 წლის რომანები კატეგორია:მოდერნისტული რომანები კატეგორია:ექსპრესიონიზმი კატეგორია:სოციალური რომანები
კორას ხალხი
250px|მინი|კორას ხალხი. 1896 წლის ფოტო 250px|მინი|კორას ხალხის განსახლების არეალი თანამედროვე მექსიკაში კორა — ადგილობრივი ეთნიკური ჯგუფი დასავლეთ-ცენტრალურ მექსიკაში, ნაიარიტის შტატის ელ-ნაიარის მუნიციპალიტეტში; რამდენიმე დასახლება აქვთ მეზობელ ხალისკოს შტატშიც. საკუთარ თავს ისინი ნააირიტეს უწოდებენ, საიდანაც მომდინარეობს შტატ ნაიარიტის სახელიც. 2000 წლის აღწერის მონაცემებით, მექსიკაში 24 390 კორა ცხოვრობდა, რომელთა 67%-თვის კორას ენა მშობლიური ენა იყო.
კორას ხალხს მოყავს სიმინდი, მარცვლეული, ამარანტი, მისდევენ მესაქონლეობას.
ისტორია
კორას ხალხი მთიან არეალში სახლობს, ნაიარიტის შტატში, ხალისკოს, დურანგოსა და საკატეკასის შტატების გასწვრივ. XVIII საუკუნეში, ისინი სასტიკად უკრძალავდნენ კათოლიკე მისიონერებს მათ მხარეში ცხოვრებას. ქრისტიანი ინდიელებისა და ესპანური კულტურის ზღვაში ისინი პაგანისტურ კუნძულად რჩებოდნენ. 1716 წელს, წარუმატებელი აღმოჩნდა ესპანელთა ექსპედიცია, რომელიც კორას ხალხზე კონტროლის დამყარებას ისახავდა მიზნად. თუმცა, 1722 წელს ესპანელები კვლავ დაბრუნდნენ და ამჯერად კორა მათ დანებდა. ბევრი მათგანი კათოლიკე გახდა, თუმცა დღემდე შეიმჩნევა პაგანიზტური ჩვეულებები.
რელიგია
ამჟამად, კორას ხალხის რელიგია კოლუმბამდელი რელიგიისა და კათოლიციზმის ერთგავრი სინთეზია.
მათი წინაპრების რელიგიას სამი ღვთაება ჰყავდა. უმაღლესი — მზის ღმერთი ტაუაუ. ხალხს სჯეროდა, რომ დღის მანძილზე ის ცაზე თავის ოქროს ტახტით გადაადგილდებოდა, ღრუბლები კი მისი ჩიბუხის კვამლი იყო. მისი ცოლი ტეტევანი მთვარისა და წვიმის ღვთაებას წარმოადგენდა. მათი შვილი, საუტარი სიმინდისა და შუადღის ღმერთი იყო.
კორას ზოგიერთ მითს აშკარა მესოამერიკული წარმოშობა აქვს. მაგალითად, თქმულებას მეხუთე მზის შექმნის შესახებ.
ენა
კორას ენა უტო-აცტეკურ ენათა ოჯახის კორაჩოლის ენათა შტოს მიეკუთვნება. აქვს ორი დიალექტი — ელ-ნაიარი (აღმოსავლეთით) და სანტა-ტერესა (დასავლეთით).
სქოლიო
კატეგორია:მექსიკის ხალხები
𐋄
𐋄 — კარიული დამწერლობის ასო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კარიული ასოები
Moonlight Shadow
"Moonlight Shadow" — ინგლისელი მულტი-ინსტრუმენტალისტ მაიკ ოლდფილდის სიმღერა. იგი გამოიცა სინგლის სახით 1983 წლის მაისში და შეტანილია იმავე წლის ალბომში Crises. სიმღერაში წამყვან ვოკალს ასრულებს შოტლანდიელი ვოკალისტი მეგი რაილი, რომელიც ოლდფილდის საკონცერტო ბენდს 1980 წელს შეუერთდა. ეს არის ოლდფილდის ყველაზე წარმატებული სინგლი და ცნობილი სიმღერა. ევროპის მრავალი ქვეყნის ჩარტებში იგი #1 პოზიციაზე იმყოფებოდა.
სემენანკა
სემენანკა (Sămănanca) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 186 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 800 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორჰეის რაიონის სოფლები
კიროვი (კიროვის ოლქი)
კიროვი (Киров; წინა სახელები — ხლინოვი, ვიატკა) — ქალაქი რუსეთში, კიროვის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქის გარშემო შექმნილია მუნიციპალური ერთეული „ქალაქი კიროვი“. მდებარეობს მდინარე ვიატკის ნაპირას. 2015 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 493 336 ადამიანს შეადგენდა. კიროვის ოლქის ისტორიული, სამრეწველო და სასწავლო ცენტრი. დიმკოვოს სათამაშოს სამშობლო.
სქოლიო
კატეგორია:კიროვის ოლქის ქალაქები
Super (ალბომი)
სქოლიო
კატეგორია:2016 წლის ალბომები კატეგორია:ალბომები სტიუარტ პრაისის პროდიუსერობით კატეგორია:Pet Shop Boys-ის ალბომები
ზაქარია მაისურაძე (ანატომი)
ზაქარია მაისურაძე (დ. 4 ოქტომბერი, 1891, ქარელი — გ. 21 ივლისი, 1975, თბილისი) — ქართველი ანატომი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1942), პროფესორი (1945). საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1961).
ბიოგრაფია
1917 წელს დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი, 1918 წლიდან მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სამკურნალო ფაკულტეტის ნორმალური ანატომიის კათედრაზე. 1935–1948 წლებში იყო სტომატოლოგიური ინსტიტუტის ნორმალური ანატომიის კათედრის გამგე და ფაკულტეტის დეკანი, 1959-1974 წლებში განაგებდა თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტის ნორმალური ანატომიის კათედრას. მისი შრომებიდან აღსანიშნავია „ადამიანის ნორმალური ანატომია“ (1932, 1962). დაჯილდოებულია ორდენითა და მედლებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1891 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:ქართველი ანატომები ზაქარია
რობერტ არზუმანიანი
რობერტ არზუმანიანი (Ռոբերտ Արզումանյան; დ. 24 ივლისი,1985) — სომეხი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს რუსულ „ამკარში“ და სომხეთის ეროვნულ ნაკრებში. პოზიციით მცველია.
კარიერა
არზუმიანმა კარიერა სომხურ „პიუნიკში“ დაიწყო 2003 წელს, მას შემდეგ თამაშობდა რამდენიმე სომხურ, რუსულ და ბერძნულ კლუბში. ამჟამად თამაშობს რუსეთის პრემიერლიგის კლუბ „ამკარში“. სომხეთის ნაკრებში პირველად 2005 წელს ქუვეითის წინააღმდეგ ითამაშა. პირველი გოლი კი ყაზახეთის წინააღმდეგ 2007 წელს გაიტანა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:სომეხი ფეხბურთელები კატეგორია:ხაბაროვსკის სკა-ენერგიას ფეხბურთელები კატეგორია:ბელოსტოკის იაგელონიის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 24 ივლისი
ოთარშენის ნასოფლარი და კოშკი
ოთარშენის ნასოფლარი და კოშკი — არქეოლოგიურ-არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ოთარშენის ცენტრში. ძეგლი თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ნასოფლარი აღმოაჩინეს შემთხვევით, სკოლის მშენებლობის დროს. ნასოფლარზე გამოვლინდა დიდი ქვევრები, წითლად გამომწვარი, უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები, რამდენიმე ნასახლარის ნაშთი და სხვა. შემორჩენილი შენობების საძირკვლები ნაგებია რიყის ქვით. ნასოფლარი ზიანდება ტერიტორიის და სახლების გამო. იქვე დგას გვიანდელი ფეოდალური ხანის ნახევრად დანგრეული ცილინდრული კოშკი, რომელიც ნაგებია რიყის ქვით. კოშკს შემორჩენილი აქვს შესასვლელი კარი, სათოფურები.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ნიჟნი-ნოვგოროდის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია
ნიჟნი-ნოვგოროდის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია (Церковь Успения Божией Матери) — მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდში. დაარსებულია 1672 წელს. შედის მთავარეპისკოპოსის მეტოქის შემადგენლობაში ამაღლებისა და სერგი რადონეჟელის ეკლესიასთან ერთად.
მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.
ნიჟნი-ნოვგოროდის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია რუსეთის ფედერაცის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია.
ისტორია
დღევანდელი ქვის მიძინების ეკლესიის ადგილზე ადრე მდებარეობდა მონასტერი, რომელიც მოხსენიებულია ვასილი შუისკის სიგელში 1606 წელს. მონასტერი ყოფილა ხის და ნაკურთხი ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე, მაგრამ უკვე 1621 წლის სიგელში მოიხსენიება, როგორც სამრევლო ეკლესია.
ღვთისმშობლის მიძინების ქვის ეკლესია ააგო ვაჭარმა ათანასე ოლისოვმა. მშენებლობა დასრულდა 1672 წელს.
1715 წელს ეკლესია განადგურდა ხანძრისაგან და აღადგინეს. 1934 წელს ეკლესიის სამრეკლო და სატრაპეზო დაანგრიეს. მიძინების ეკლესიის თავდაპირველი სახე აღადგინეს 1965-1967 წლებში მიმდინარე სარესტავრაციო სამუშაოებს დროს. პროექტის ხელმძღვანელმა სვიატოსლავ აგაფონოვმა ასევე აღადგინა სატრაპეზო და სამრეკლო. 2003 წელს შედგასაკურთხევლის კურთხევის ცერემონია.
ეკლესია კვლა შეარემონტეს 2004 წელს. აღდგა სატრაპეზოც და სამრეკლოც. 2004 წლის 15 მარტს ხატმწერების ჯგუფმა ალექსი ანციფეროვის ხელმძღვანელობით დაიწყო ეკლესიის მოხატვის სამუშაოები, ასევე საკურთხევლის რესტავრაცია და კანკელის დასრულება.
12 ივნისს აკურთხეს ჯვარი და ზარი, ყველაზე დიდი ზარის წონა იყო - 1 600 კგ. 28 ივლისს ეკლესია შეიყვანეს მთავარეპისკოპოსის მეტოქის შემადგენლობაში. 2004 წლის 29 ივლისს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის ეპისკოპოსმა გიორგიმ აღასრულა ტაძრის კურთხევის ცერემონიალი. ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი გახდა პირველი, რომელიც აღადგინეს პროექტ „ილინის სლობოდის“ ფარგლებში.
2011წლის 14 დეკემბერს შედგა ოთხი მოზაიკური ხატის კურთხევა, ერთ-ერთი იყო უფლის ხელთუქმნელი ხატი, მეორე - ვლადიმირის დიდი თავადის იური ვსევოლოდის ძის ხატი, მესამე - სერგი რადონეჟელისა, ხოლო მეოთხე - მიქაელ მთავარანგელოზის ხატი. ხატები შეასულეს ხატწერის სახელოსნო „Ковчег“-ში. თითოეულ ხატზე მუშაობა გაგრძელდა ორი თვის მანძილზე.
სიწმინდეები
ტაძარში დაცულია წმინდა ბარბარეს, წმინდა ფილარეტისა და წმინდა ინოკენტის სხეულის წმინდა ნაწილები.
სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
სან-მიგელ-დუ-იგუასუ
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 769 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30.27 კმ²-ზე. ფართობი 851 301 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ელიზაბეთ ცუ ვიდი
ელიზაბეთ ცუ ვიდი (Elisabeth zu Wied), აგრეთვე ცნობილია როგორც დედოფალი ელიზაბეტა რუმინელი (Regina Elisabeta a României; დ. 29 დეკემბერი, 1843, ნოივიდი, გერმანია — გ. 2 მარტი, 1916, ბუქარესტი, რუმინეთი) — გერმანელი არისტოკრატი და ვიდის პრინცესა. რუმინეთის მთავრის მეუღლე 1869-1881 წლებში და რუმინეთის პირველი დედოფალი 1881-1914 წლებში როგორც მეფე კაროლ I-ის ცოლი.