cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლოლიტა (რომანი)
რომანი მყისვე ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ნაწარმოები გახდა და ნაბოკოვს უდიდესი წარმატება მოუხვეჭა. მცირე ხანში რომანი კლასიკის ჟანრში მოხვდა და XX საუკუნის ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და ყველაზე სკანდალური ნაწარმოები გახდა. სახელი „ლოლიტა“ პოპკულტურაში სექსუალურად გათვითცნობიერებული ახალგაზრდა გოგოს სინონიმი გახდა. რომანის კინოვერსია პირველად 1962 წელს გადაიღეს, მეორედ კი — 1997 წელს.
ედვარდ ტაილორი
thumb|150px|ედვარდ ბერნეტ ტაილორი. ედვარდ ბერნეტ ტაილორი (Sir Edward Burnett Tylor) (2 ოქტომბერი, 1832 - 2 იანვარი 1917) — ევოლუციონიზმის ერთ-ერთი ყველაზე თვალსაჩინო წარმომადგენელი, ინგლისელი მეცნიერი სოციალური ანთროპოლოგიის ფუძემდებელი.
ედუარდ ტიალორმა განათლება ტოტენჰემში, გროუვ ჰაუზში (Grove House) მიიღო. 1848 წელს მამამისის ჯოზეფ ტაილორის ბიზნესს შეუერთდა, თუმცა ოცი წლის ასაკში იძულებული გახდა შეეცვალა პროფესია. 1855-1856 წლებში იგი ამერიკაში მოგზაურობდა, 1856 წელს კუბაზე გაემგზავრა. კუბასა და მექსიკაში იგი ეთნოლოგ ჰენრი კრისტისთან ერთად მოგზაურობდა. სწორედ ამ პერიოდში დაინტერესდა ტაილორი ანთროპოლოგიური მეცნიერებით.
კაცობრიობისა და კულტურის განვითარების კვლევა
1865 წელს მან გამოაქვეყნა პირველი ნაშრომი გამოკვლევები კაცობრიობის ძველი ისტორიის სფეროში (Researches into the Early History of Mankind and the Development of Civilization), რომელშიც ავითარებდა კულტურის პროგრესული განვითარების იდეას ველურობის ეპოქიდან ცივილიზაციამდე. ცალკეული ხალხების ყოფისა და კულტურის განსხვავების მიზეზად ე. ტაილორი განვითარების სხვადასხვა საფეხურზე მათ ყოფნას ასახელებს. კულტურული არსებობის ფორმების ნაირსახეობა მას წარმოედგინა როგორც თანდათანობითი განვითარების სტადიები, რომელთაგან თითოეული წარმოადგენს წარსულის პროდუქტს და, თავის მხრივ, ასრულებს გარკვეულ როლს მომავლის ფორმირებაში. განვითარების ეს თანმიმდევრული სტადიები აკავშირებს ერთმანეთთან ერთ უწყვეტ რიგად ყველა ხალხს და კაცობრიობის ყველა კულტურას, უდაბლესიდან უმაღლესამდე.
კულტურის განვითარების ევოლუციონისტური კონცეფცია ე.ტაილორმა ყველაზე სრულად ჩამოაყალიბა ცნობილ ნაშრომში „პირველყოფილი კულტურა“ (Primitive Culture, 1871). კულტურის პროგრესული განვითარების იდეას იგი უპირისპირებდა გრაფ ჟ.დე მესტრის თეორიას, რომელიც მიიჩნევდა, რომ დედამიწაზე კულტურის ისტორია იწყება ადამიანთა ნახევრადცივილიზებული რასის გაჩენიდან. ამ დროიდან კულტურის განვითარება ორი გზით წარიმართა: უკან, ველურთა საზოგადოებისაკენ და წინ, ცივილიზაციისაკენ. ეს თეორია ცდილობდა კრეაციონისტული კონცეფციის ზოგიერთი წინააღმდეგობის შერბილებას. ამ კონცეფციის მიხედვით, ადამიანი კულტურის გარკვეული დონით შეიქმნა. ადამის ძენი მიწათმოქმედებასა და მესაქონლეობას მისდევდნენ, მათი შთამომავლები ნოეს კიდობანს აგებდნენ და ბაბილონის გოდოლის აშენებას ცდილობდნენ. მაგრამ მაშინ საიდან გაჩნდნენ ველური მონადირენი და მეთევზენი? - ისინი თანდათან დეგრადირდებოდნენ და უდაბლესი განვითარების კულტურის მატარებლებად იქცნენ.
საყოველთაოდ ცნობილია კულტურის ტაილორისეული განსაზღვრება: კულტურა, ანუ ცივილიზაცია, ფართო ეთნოგრაფიული აზრით, შედგება ცოდნის, რწმენა-წარმოდგენების, ხელოვნების, ზნეობის, კანონების, ზნე-ჩვეულებათა და ზოგი სხვა უნარ-ჩვევებისაგან, რომლებიც აითვისა ადამიანმა როგორც საზოგადოების წევრმა.
კულტურის განვითარებას ტაილორი განიხილავდა როგორც ადამიანის გონებისა და შრომის პროდუქტების თანდათანობით განვითარებას მარტივიდან რთულისაკენ, მემკვიდრეობითობის აუცილებელი შენარჩუნებით. ამ გზას გაივლის როგორც მატერიალური კულტურის ელემენტები, ისე ყველა იდეა, დოქტრინა, კანონი, მხატვრული ნაწარმოები თუ სულიერი კულტურის ნებისმიერი სხვა გამოხატულება. მექანიკური ინსტრუმენტების ევოლუციის მაგალითად ტაილორი ასახელებდა შუა საუკუნეების ასტროლაბს, რომელიც თანდათან იქცა კვადრანტად, შემდეგ კი უფრო სრულყოფილ სექსტანტად. კაცობრიობის ყველა დიდი გონება და ტალანტი სრულყოფს წინამორბედთა შემოქმედებას და ეყრდნობა მას. იდეათა და საგანთა გარდაქმნის ეს უწყვეტი „ჯაჭვი“ აისახება და ქმნის ე.წ. „სემიოტურ მწკრივებს“.
„კაცობრიობის ისტორია ბუნების ისტორიის ნაწილი, ან, შეიძლება ითქვას, ნაწილაკია და ადამიანის აზრები, მისწრაფებანი და მოქმედებანი ისეთსავე მკაფიოდ განსაზღვრულ კანონებს ექვემდებარება, როგორც ის მოვლენები, რომლებიც განაპირობებენ ტალღების მოძრაობას, ქიმიურ ელემენტთა კავშირს, მცენარეთა და ცხოველთა ზრდას“, - წერდა ტაილორი. იგი ხაზგასმით აღნიშნავდა ევოლუციის, მარტივიდან რთულისაკენ განვითარების თანდათანობით ხასიათს.
ევოლუციონისტური მიდგომა რეგრესის შესაძლებლობის დაშვებით
ე.ტაილორი არ გამორიცხავდა კულტურაში რეგრესულ ცვლილებათა შესაძლებლობას, ისტორიული ან ბუნებრივი კატაკლიზმების შედეგად, მაგრამ ამტკიცებდა, რომ მაგისტრალურ მიმართულებას კაცობრიობის ისტორიაში წარმოადგენს კულტურის ევოლუციური პროგრესული განვითარება. მისი აზრით, ამას ადასტურებს მრავალი ცნობილი ფაქტი, რომლებიც თანმიმდევრულად შეიძლება დალაგდეს მხოლოდ განსაზღვრული, და არა საპირისპირო მიმართულებით. ტაილორი თვლიდა, რომ ყველა კულტურა გაივლის განვითარების დაახლოებით იგივე სტადიებს, რაც განვლეს ცივილიზებულმა (ევროპელმა) ხალხებმა: უმეცრებიდან განათლებისაკენ, როცა სულ უფრო მეტ როლს შეასრულებს რაციონალისტური მეცნიერება და იდეოლოგია.
კვლევის მეთოდიკა
ტაილორი ცდილობდა საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა მეთოდების გამოყენებას, რომლებიც მას მისაბაძად მიაჩნდა, განსაკუთრებით - სისტემატიზაციის სფეროში. კვლევის ერთეულს მისთვის წარმოადგენდა კულტურის ცალკეული ელემენტები: მატერიალური კულტურის ცალკეული კატეგორიები (შრომის იარაღი, მშვილდ-ისარი, ქსოვილი თუ სხვ.) და სულიერი კულტურის მოვლენები (მითი, მსხვერპლშეწირვა, რიტუალები და ა.შ.).
კვლევის პროცესში ტაილორი ფართოდ იყენებდა „გადმონაშთების მეთოდს“. გადმონაშთს იგი განმარტავდა როგორც „იმ რიტუალებს, ზნე-ჩვეულებებს, შეხედულებებს და ა.შ., რომლებიც, ჩვეულების ძალით გადმოტანილნი კულტურის ერთი სტადიიდან მეორე, უფრო გვიანდელში, რჩებიან წარსულის ცოცხალ მოწმობად ან ძეგლად“. ასეთ გადმონაშთებს იგი მრავლად ხედავდა მისი თანამედროვე ევროპის ხალხთა ყოფაში. ტაილორი მიიჩნევდა, რომ გადმონაშთებზე დაყრდნობით შესაძლებელია ძველი კულტურების რეკონსტრუქცია.
ტაილორი რელიგიის ანიმისტური თეორიის (სულის რწმენაზე დამყარებული წარმოდგენები) ავტორია. მის მიერ ჩამოყალიბებულ იქნა კიდევ რიგი პრობლემებისა, რომლებიც დღემდე ინარჩუნებს მნიშვნელობას კულტურათა შესწავლისათვის.
ძირითადი შრომები
კატეგორია:ინგლისელი ანთროპოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1832 კატეგორია:გარდაცვლილი 1917
ფატი ხუნდაძე
ფატი სილოვანის ასული ხუნდაძე (დ. 1895, ქუთაისი ― გ. 1978, თბილისი) — ქართველი ფსიქოლოგი, პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე, ბავშვთა ფსიქოლოგიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი საქართველოში, ფსიქოლოგიის მეცნიერებათა პირველი დოქტორი ქალი ამიერკავკასიაში, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე, პროფესორი, გამოჩენილი პედაგოგის და საზოგადო მოღვაწის სილოვან ხუნდაძის (1860-1928) შვილი.
ბიოგრაფია
ფატი ხუნდაძე დაიბადა ქუთაისში. დაამთავრა ქუთაისის ქართული გიმნაზია (1915). 1915-1918 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. 1918 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტზე. იმავე წელს, სხვა ნიჭიერ ქართველ ახალგაზრდებთან ერთად სწავლის გასაგრძელებლად გაიგზავნა გერმანიაში, სადაც 1924 წელს წარმატებით დაასრულა ბერლინის ჰუმბოლდტის სახელობის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი. მომდევნო წელს მას მიენიჭა აღნიშნული უნივერსიტეტის ფილოსოფიის დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი ფსიქოლოგიის დარგში. 1926 წლის დამდეგს ფატი ხუნდაძე და მისი მეუღლე — შემდგომში ცნობილი მკვლევარი-ეკონომისტი და პედაგოგი, ფრიდრიხ შილერის სახელობის იენის უნივერსიტეტის დოქტორი ნესტორ გაბილაია(1895-1985) სამშობლოში დაბრუნდნენ.
ფატი ხუნდაძე გარდაიცვალა 83 წლის ასაკში, დაკრძალულია თბილისის მუხათგვერდის სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი ფსიქოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1895 კატეგორია:გარდაცვლილი 1978 კატეგორია:ფილოსოფიის დოქტორები კატეგორია:ფსიქოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ზემერინგის უღელტეხილი
ზემერინგის უღელტეხილი (Semmering) — მნიშვნელოვანი უღელტეხილი ალპებში. სიმაღლე 965 მ. განლაგებულია შტირიასა და ქვემო ავსტრიას შორის. უღელტეხილს ჭრის ზემერინგის რკინიგზა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრიის უღელტეხილები
Eurhopalothrix bruchi
Eurhopalothrix bruchi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Eurhopalothrix-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
.za
.za — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
Toppdomän
ფალკნისი
ფალკნისი (Falknis) — მთა ალპებში, რეტიკონის ქედზე. მდებარეობს შვეიცარია–ლიხტენშტაინის საზღვარზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2 562 მეტრი.
უახლოესი დასახლებაა ბალცერსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები კატეგორია:ლიხტენშტაინის გეოგრაფია
ეკატერინე ნაფეტვარიძე
ეკატერინე ნაფეტვარიძე (დ. 18 ნოემბერი, 1892 — გ. 11 იანვარი, 1965) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1947). მუშაობდა სინოპტიკურ-კლიმატოლოგიური მიმართულებით.
ბიოგრაფია
ეკატერინე ნაფეტვარიძემ დაამთავრა ქალაქ პეტერბურგის ბესტუჟევის ქალთა უმაღლესი კურსების ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი 1916 წელს.
მუშაობა დაიწყო თბილისის ფიზიკურ ობსერვატორიაში; 1930 წელს სამუშაოდ გადაიყვანეს ამიერკავკასიის ჰიდრომეტეოროლოგიური სამსახურის სამმართველოს ამინდის ინსტიტუტში მეცნიერ-თანამშრომლად; 1936 წლიდან მუშაობდა ამინდის გრძელვადიანი პროგნოზების განყოფილებაში. სხვა მკვლევარებთან ერთად, მან შეისწავლა ამიერკავკასიაში მიმდინარე ცირკულაციური პროცესების თავისებურებანი.
საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1947 წელს თემაზე: „ატმოსფეროს ცირკულაციური პროცესები საქართველოს ტერიტორიაზე, როგორც მისი კლიმატური ფაქტორი“. მის სადისერტაციო ნაშრომში მოცემულია ჰავის ერთ-ერთი ძირითადი ფაქტორის დახასიათება, ახსნილია მისი როლი საქართველოს კლიმატური პირობების ჩამოყალიბებაში. 1950–52 წლებში შეთავსებით მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში, სადაც აწარმოებდა ამიერკავკასიაში და, კერძოდ, საქართველოში კლიმატისა და მისი შემქმნელი ფაქტორების შესწავლას. ამ პერიოდში გამოქვეყნდა მეტად საინტერესო ნაშრომები, რომელთაც როგორც თეორიული ისე პრაქტიკული მნიშვნელობა აქვთ.
1953 წლიდან მუშაობდა თბილისის (ამიერკავკასიის) რეგიონალურ სამეცნიერო-კვლევით ჰიდრომეტეოროლოგიურ ინსტიტუტში. გამოქვეყნებული აქვს 50-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:ქართველი კლიმატოლოგები კატეგორია:გეოგრაფიის მეცნიერებათა კანდიდატები
ბუჩქი
მინი|[[როდოდენდრონის ბუჩქები, შერინგემის პარკში]] ბუჩქი — ტანდაბალი მრავალწლოვანი მერქნიანი მცენარე. ხეებისაგან განსხვავებით ნიადაგის ზედაპირიდანვე ძლიერად იტოტება და მკვეთრად გამოხატული მთავარი ღერო არ აქვს.
ბუჩქები უმეტესად ფოთლოვანი ჯიშების სახეობები და სახესხვაობებია. ერთი და იმავე სახეობის მცენარე ხშირად შეიძლება ბუჩქიც იყოს და ხეც, მაგ., ხეჭრელი, ცირცელი და სხვა. მრავალ მათგანს საკვები, ტექნიკისა, სამკურნალო და დეკორატიული მნიშვნელობა აქვს. იყენებენ ტყის მინდორსაცავი ზოლებისა და ცოცხალი ღობეესათვის. ტყეში ბუჩქები ქვეტყეს ქმნიან.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბოტანიკა
ქარაქაიას კაშხალი
ქარაქაიას კაშხალი და ჰიდროელექტროსადგური (Karakaya Barajı ve Hidroelektrik Santrali) — თურქეთის სამხრეთ ანატოლიის პროექტის ფარგლებში აშენებული 21 კაშხლიდან ერთ-ერთი, რომელის მშენებლობა მდინარე ევფრატზე 1987 წელს დასრულდა. ჰიდროელექტროსადგურის კაშხალი ქმნის ელექტროენერგიას 6 ტურბინით 300 მგვტ სიმძლავრეს, ხოლო სულ ელექტროგადამცემი სიმძლავრე შეადგენს 1 800 მეგავატს.
ერაყსა და სირიასთან უთანხმოება
მდინარე ევფრატი სირიისა და ერაყისთვის მნიშვნელოვანი წყლის წყაროა და ორივე ქვეყანამ გამოთქვა თავისი შეშფოთება ქარაქაიას კაშხლის მშენებლობის პროექტის შესახებ. დადებული ხელშეკრულება გარანტიას აძლევს, მინიმუმ 500 მ³ წყლის ნაკადის გაშვებას კაშხლიდან.
არანებაყოფლობითი განსახლება
ტერმინსკის ინფორმაციით (2013), ქარაქაიას კაშხლის მშენებლობის შედეგად, დაახლოებით 30 000 ადამიანი იძულებით გადაასახლეს.
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ჰიდროელექტროსადგურები კატეგორია:კაშხლები მდინარე ევფრატზე
ბუღდაშენის ტბა
ბუღდაშენის ტბა — ვულკანური წარმოშობის ტბა საქართველოში, ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. მდებარეობს ჯავახეთის ზეგანზე, მდინარე ფარავნის აუზში, ზღვის დონიდან 2040 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 0,39 კმ², აუზის ფართობი 69,3 კმ². ტბა უკიდურესად მეჩხერია, საშუალო სიღრმე 0,42 მ, მაქსიმალური სიღრმე 0,85 მ, წყლის მოცულობა 164 600 მ³. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლებით.
ბუღდაშენის ტბის წყლის ყველაზე მაღალი დონე მაისში, თოვლის დნობის დროს და ძლიერი წვიმების პერიოდში აღინიშნება. წყლის დონე ყველაზე დაბალია თებერვალში. ბუღდაშენის ტბას აქვს შედარებით მაღალი მიწისქვეშა-შედენა. ტბის ჩრდილო-დასავლეთი მხრიდან გამოედინება მდინარე ფარავნის მარცხენა შენაკადი ბუღდაშენი.
წყლის დონის მერყეობა/ცვალებადობა შეადგენს 80 სმ-ს. ზამთარში ტბა იყინება, რაც ხუთ თვეს გრძელდება. ტბის მნიშვნელოვანი ნაწილი დაფარულია წყლის მცენარეულობით. სამხრეთ ნაწილში გაბატონებულია ჭარბტენიანი ტერიტორიები. ფსკერი დაფარულია ჰიდროფილური მცენარეებითა და მათი ინტენსიური ზრდის და კვდომის შედეგად ჩამოყალიბებული ორგანული მასალით. ბუღდაშენის ტბა ჭაობისაკენ გარდამავალ სტადიაში იმყოფება.
ბუღდაშენის ტბაში გვხვდება თევზი, მათ შორის აღმოსავლური ფრიტა და კარჩხანა. ტბის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში პატარა კლდოვანი კუნძული მდებარეობს, რომელიც მნიშვნელოვან ადგილს წარმოადგენს ფრინველების გამრავლებისა და ბუდობის თვალსაზრისით, მათ შორის გადაშენების პირას მყოფი ველის პრანწიასთვის (Vanellus gregarius) და ეროვნულ დონეზე მოწყვლადი ვარდისფერი ვარხვისთვის (Pelecanus onocrotalus). ტერიტორია ასევე მნიშვნელოვანია ქვეყნის მასშტაბით მოწყვლადი წითელი იხვისთვის (Tadorna ferruginea), რომელიც ამ ტერიტორიაზე მრავლდება.
დასავლეთ და აღმოსავლეთ ნაპირები დაბალია, რაც განაპირობებს ჭაობების წარმოქმნას. ბუღდაშენის ტბაზე გავრცელებულია ენდემურ მცენარეთა 19-მდე სახეობა. ჯავახეთის დაცულ ტერიტორიებში შემავალ ტბებს შორის ბუღდაშენის ტბა ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო და მიმზიდველ ტბად ითვლება ფრინველთა მდიდარი ფაუნის და გადამფრენ ფრინველებზე დაკვირვების შესაძლებლობების მხრივ, განსაკუთრებით გაზაფხულსა და შემოდგომაზე ფრინველთა მიგრაციის დროს.
ტბა ბუღდაშენის ტბის აღკვეთილის ნაწილია. მოსაზღვრე ჩილდირის მთის სამხრეთ ფერდობები ინტენსიურად გამოიყენება საძოვრებად. 2020 წლის 8 ივლისს საქართველოს წარდგინებით, ჭარბტენიანი ტერიტორიების შესახებ რამსარის კონვენციის სამდივნომ ბუღდაშენის ტბა საერთაშორისო მნიშვნელობის ჭარბტენიანი ტერიტორიების სიაში შეიტანა.
სქოლიო
კატეგორია:სამცხე-ჯავახეთის მხარის ტბები კატეგორია:რამსარის ძეგლები საქართველოში
ნეო-პროგრესული როკი
ნეო-პროგრესული როკი (ან ნეო-პროგრესივი) — პროგრესული როკის ქვეჟანრი, რომელიც ჩამოყალიბდა ინგლისში, გასული საუკუნის 1980-იან წლებში. იგი დღესაც საკმაოდ პოპულარულია.
ნეო-პროგრესივს ახასიათებს ემოციური შინაარსის მქონე სიმღერები, თემატურად საკმაოდ დრამატული და სასცენო დადგმის ელემენტების მქონე კონცერტები. მუსიკალური მხარე იქმნება იმპროვიზებული შესრულებით, უფრო მეტად გიტარის მელოდიური და ემოციური სოლოებისგან შედგება, რასაც ერწყმის სინთეზატორის გამოკვეთილი ჟღერადობა. ჟანრზე ყველაზე დიდი გავლენა იქონიეს ჯგუფებმა Yes, ჯენესისი, Camel და პინკ ფლოიდი.
თავდაპირველად ნეო-პროგრესივი შეიცავდა საკმაოდ ბნელი თემატიკის მქონე ტექსტებს. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ჟანრში შექმნილი მასალა რადიოეთერისათვის განკუთვნილი არ ყოფილა, სიმღერების შემოკლებისა და უფრო სახალისო თემების შემოტანით ნეო-პროგრესივმა გაარღვია არსებული ბარიერი მუსიკოსსა და რადიოსადგურს შორის. მიუხედავად ამისა, ერთადერთი ჯგუფი, რომელმაც საერთაშორისო აღიარება ჰპოვა და მეინსტრიმს შეუერთდა, იყო Marillion.
ჟანრის პირველ ალბომებად შეიძლება ჩაითვალოს:
მიუხედავად იმისა, რომ ჟანრის პიონერები კვლავაც მოღვაწეობენ, მათი დიდი ნაწილი თავის შემოქმედებაში გასცდა ნეო-პროგრესივის საწყისებს. ასევე, კრიტიკის მიუხედავად, ჟანრს კვლავ ჰყავს მსმენელთა შთამბეჭდავი რაოდენობა.
მთავარი შემსრულებლები
კატეგორია:პროგრესული როკი
შვედეთის ბუნებათმცოდნეობის მუზეუმი
thumb|შვედეთის ბუნებათმცოდნეობის მუზეუმი
შვედეთის ბუნებათმცოდნეობის მუზეუმი (შვედ Naturhistoriska riksmuseet) მდებარეობს სტოკჰოლმში; შვედეთი.
მუზეუმი 1819 წელს შვედეთის სამეფო სამეცნიერო აკადემიის მიერ დაარსდა, თუმცაღა, სათავეს ჯერ კიდევ 1739 წლიდან იღებს, როდესაც სამეცნიერო აკადემიამ მუზეუმის დასაარსებლად პირველი შეწირულობების მიღება დაიწყო. პირველი შეწირულობები ფართო საზოგადოებას 1786 წელს წარუდგინეს. მუზეუმი აკადემიას საბოლოოდ 1965 წელს გამოეყო.
აკადემიის კოლექციის ერთ-ერთი შემნახველი თავდაპირველად Linnaeus-ს სტუდენტი ანდერს სპარმანი იყო, რომელიც ჯეიმზ კუკთან ერთად იყო ვოიაჟებში ნამყოფი. მეორე ცნობილი გვარი მუზეუმ ის ისტორიაში სვენ ნილსენია - ზოოლოგი, პალეანთოლოგი და არქეოლოგი; მან არაორგანიზებული ზოოლოგიური კოლექციები შესწირა მუზეუმს ჯერ კიდევ მანამ (1828-1831), სანამ ლუნდში პროფესორის სახელით დაბრუნდებოდა.
სტოკჰოლმის ცენტრიდან დაშორებულ ფრესკატის უბანში მდებარე მუზეუმის თანამედროვე შენობები არქიტექტორ აქსელ ანდერბერგს ეკუთვნის, რომელმაც მუშაობა 1916 წელს დაასრულა. სტოკჰოლმის უნივერსიტეტის მთავარი ნაგებობაც მოგვიანებით მუზეუმის სიახლოვეს დააფუძნეს. მუზეუმს აქვს IMAX კინოთეატრი, რომელსაც Cosmonova ეწოდება. კინოთეატრი შვედეთში ამავდროულად ყველაზე დიდი პლანეტარიუმია.
კატეგორია:სტოკჰოლმი კატეგორია:შვედეთის ისტორია
ვიქტორ ნუარი
ვიქტორ ნუარი (Victor Noir; ნადვ. სახელი ივან სალმონი; დ. 27 ივლისი, 1848, ატინი — გ. 10 იანვარი, 1870, პარიზი), ფრანგი ჟურნალისტი, ცნობილი გახდა მისი გარდაცვალების ვითარებითა და ამ ფაქტთან დაკავშირებული პოლიტიკური შედეგებით. მისი საფლავი პერ-ლაშეზის სასაფლაოზე, პარიზში, მოგვიანებით განაყოფიერების სიმბოლო გახდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი ჟურნალისტები კატეგორია:დაბადებული  27 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1848 კატეგორია:გარდაცვლილი  10 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1870
ციცერონი
thumb|250px|ციცერონი მარკუს ტულიუს ციცერონი (Marcus Tullius Cicero; დ. 3 იანვარი, ძვ. წ. 106, არპინუმი, იტალია — გ. 7 დეკემბერი, ძვ. წ. 43, ფორმია, იტალია) — რომაელი პოლიტიკოსი, ადვოკატი და პოლიტიკური მოაზროვნე, ძველი რომის ყველაზე სახელგანთქმული ორატორი და კონსული ძვ. წ. 63 წელს.
ბიოგრაფია
გამოჩენილი რომაელი სახელმწიფო მოღვაწე, მეცნიერი, ფილოლოგი, მწერალი, პოეტი, ფილოსოფოსი, მხედართმთავარი, ორატორი და ადვოკატი - მარკუს ტულიუს ციცერონი დაიბადა ძვ. წ. 106 წლის 3 იანვარს, იტალიის პროვინციულ ქ. არპინუმში. ჩვენამდე მოღწეულია მრავალი მისი სიტყვა, ფილოსოფიური ნაშრომი და კერძო წერილი. მიტილენელი ფილოსოფოსი კრატიპე მოღვაწეობდა ათენში. იგი ზრდიდა ციცერონის შვილს — მარკუს ტულიუს ციცერონ უმცროსს.
ადრეული მოღვაწეობა
წარმოშობით ციცერონი ტულიუსების პლებეურ გვარს ეკუთვნოდა. მამამისი მხედართა წრის წევრი იყო და საშუალო ზომის მამულს ფლობდა არპინუმთან ახლოს. დაწყებითი განათლების მიღების შემდეგ ციცერონი, მის ძმასთან - კვინტუსთან ერთად მამამ რომში გადაიყვანა სასწავლებლად. რომში ციცერონი სწავლობდა რიტორიკას, რომაულ სამართალს, პოეზიას და ფილოსოფიას. მისი მასწავლებლები იყვნენ გამოჩენილი ბერძენი ორატორები და ფილოსოფოსები. დიდი ორატორული ნიჭით დაჯილდოებულმა ციცერონმა ახალგაზრდობაშივე შექმნა და შემდგომში განავითარა საორატორო ხელოვნების საკუთარი თეორია. თავად იულიუს კეისარი — უნიჭიერესი ორატორი და ციცერონის პოლიტიკური მოწინააღმდეგე აღიარებდა ციცერონის სიტყვის იშვიათ მრავალფეროვნებას. სამხედრო სამსახური ციცერონმა ადრე, 16 წ. ასაკში დაიწყო. სამოქალაქო ომის პერიოდში (სულას და მარიუსის დაპირისპირებისას) ციცერონმა სამხედრო სამსახური მიატოვა და მეცნიერული მოღვაწეობა დაიწყო. გადმოცემის მიხედვით, პოეტურ ხელოვნებას ციცერონი აზიარა ბერძენმა პოეტმა და რომაელმა მოქალაქემ ავლუს ლიცინიუს არქიამ. 61 წელს უკვე სახელმოხვეჭილმა ციცერონმა არქიას დასაცავად ბრწყინვალე სიტყვა წარმოთქვა. ეს სიტყვა (Pro Archia Poeta) ჩვენამდე მოღწეულია. ჩვენამდე ეს პოემა არ შემონახულა. საერთოდ, ციცერონის პოეტური შემოქმედებიდან ფრიად ძუნწი ფრაგმენტებია მოღწეული.
საადვოკატო მოღვაწეობა
სულას გამარჯვების შემდეგ ციცერონმა საადვოკატო მოღვაწეობა დაიწყო. ციცერონი არ ერიდებოდა სულას და პროცესებზე მისი დიქტატორულ რეჟიმის საგრძნობი კრიტიკით გამოდიოდა. აღსანიშნავია მის მიერ წარმოთქმული სიტყვები პუბლიუს კვინქციუსის დასაცავად, რომელიც სულას რეჟიმის ერთ-ერთი მსხვერპლი იყო (Pro Qunctio). ამ პროცესზე ციცერონმა ამხილა სულას ერთ-ერთი დამქაში ქრიზოგენი, რომელიც იძულებული გახდა დაეტოვებინა რომი. აღსანიშნავია აგრეთვე, როსციუსის პროცესზე წარმოთქმული სიტყვები (Pro Roscio Amerino). ციცერონმა ამ პროცესებზე სულას დიქტატურა უმთავრესად დემოკრატიული წრეების პოზიციიდან ძალზედ გაბედულად და მოხერხებულად გააკრიტიკა. ციცერონი იმ დროისთვის მხოლოდ 26 წლის იყო. ამ პროცესებმა ციცერონს სახელი გაუთქვა, როგორც შეუპოვარ, სამართლიან, კეთილსინდისიერ და მოუსყიდავ სახალხო დამცველს. ციცერონი ის პიროვნება იყო, რომელსაც შეეძლო ეთქვა: „Ego meum intellegere nulla pecunia vendo“ (ლათ. „მე ჩემს სინდისს არავითარ ფულზე არ ვცვლი“). პლუტარქეს ცნობით, ციცერონმა, სულას შიშით, რომი დატოვა და საბერძნეთში გაემგზავრა, სადაც საუკეთესო სწავლულთ და ორატორებს უსმენდა.
პოლიტიკური მოღვაწეობა
ძვ. წ. 78 სულას სიკვდილის შემდეგ ციცერონი კვლავ დაბრუნდა რომში, სადაც პოლიტიკური მოღვაწეობა დაიწყო. 75 წელს იგი კვესტორის თანამდებობაზე დაინიშნა სიცილიაში. თავიდან, მას შევიწროვებული და დაჩაგრული მოსახლეობა უნდობლობით შეხვდა, მაგრამ, მერე, როდესაც გამოსცადეს ციცერონის უწყინარი ხასიათი, მისი მზრუნველობა და სამართლიანობა, ისეთი პატივიცემით ეპყრობოდნენ, როგორიც არასდროს არ ღირსებია სხვა რომელიმე თანამდებობის პირს (Plut. Cicero, 6). ქვესტორის მოვალეობის კეთილსინდისიერად შესრულებას უდავო მნიშვნელობა ჰქონდა ციცერონის მოღვაწეობის მომდევნო პერიოდში. ძვ. წ. 69 ციცერონი ედილად იქნა არჩეული. აღსანიშნავია ციცერონის გამოსვლა სიცილიის ყოფილი გამგებლის ვერესის წინააღმდეგ. ვერესი 3 წლის განმავლობაში პროპრეტორის მოვალეობას ასრულებდა სიცილიაში და ამ დროის განმავლობაში ხალხის სამართლიანი უკმაყოფილება და დიდი სიძულვილი დაიმსახურა. ვერესი განსაკუთრებით გამოირჩეოდა ადგილობრივი მოსახლეობისადმი უხეში მოპყრობით, ძალმომრეობითა და სისასტიკით; მრუშობით, ტაძართა ძარცვით და სხვ. სიცილიელებმა თხოვნით მიმართეს ციცერონს დაეცვა მათი ინტერესები და გამოსულიყო ამ ბოროტმოქმედი პროპრეტორის ბრალმდებლად. ციცერონმა თავისი მოვალეობა ბრწყინვალედ შეასრულა. მისი სიტყვები ვერესის წინააღმდეგ გამოირჩევა გონებანახვილობით, ღრმა შინაარსით და მაღალმხატვრულობით. „ჩვენ, პროვინციაში ხანდახან ისეთ გამგებლებს ვაგზავნიდით, რომ მათი მოქმედება მცირედ თუ განსხვავდებოდა მტერთა შემოსევებისაგან...“ აღნიშნავს ერთგან ციცერონი. ციცერონმა ვერესის პროცესზე მხოლოდ ორი დივინაციო და ერთი სიტყვა წარმოთქვა, დანარჩენი ხუთი კი ლიტერატურულად დაამუშავა და შემდგომში გამოსცა სათაურით „Actio Secunda In Verrem“. ვერესის პროცესმა ციცერონს უფრო მეტად განუთქვა სახელი. ამ პერიოდში ციცერონი დაუახლოვდა გამოჩენილ სარდალსა და სახელმწიფო მოღვაწეს - გნეუს პომპეუსს, რომელთანაც მან მეგობრული ურთიერთობა ჯერ კიდევ ჯარში სამსახურის დროს დაამყარა. 66 წელს პომპეუსის მომხრეთა დახმარებით და პირადი პოპულარობის წყალობით ციცერონი პრეტორად იქნა არჩეული. ამ პერიოდში ძალზედ დაძაბული ვითარება შეიქმნა აღმოსავლეთში. 74 წლიდან მიმდინარეობდა მითრიდატეს მესამე ომი. რომაელთა პირველი გამარჯვებანი თანდათან მარცხმა შეცვალა. სახალხო ტრიბუნბა მანილიუსმა კომიციებში წინადადება შეიტანა მითრიდატესთან ომში უმაღლესი მთავარსარდლობა პომპეუსისთვის გადაეცათ. ციცერონმა აქტიურად დაუჭირა მხარი მანილიუსის კანონს (De Imperio Pompeii). ციცერონმა სენატში ბრწყინვალე სიტყვა წარმოთქვა პომპეუსის მხარდასაჭერად. საბოლოოდ, მანილიუსის კანონი ძალაში შევიდა და პომპეუსმა დაიწყო სამხედრო მოქმედებები აღმოსავლეთში (ძვ. წ. 65 პომპეუსმა იბერიასა და კოლხეთშიც გაილაშქრა).
ციცერონის გაძევება
ძვ. წ. 60 რომში მოქმედებდა პირველი ტრიუმვირატი (სამი უძლიერსი პიროვნების კავშირი - კეისრის, კრასუსის და პომპეუსის). ამ კავშირს მათმა დიდმა მოწინააღმდეგე ციცერონმა „სამთავიანი ურჩხული“ შეარქვა. 58 წ. კეისრის ხელშეწყობით სახალხო ტრიბუნად დაინიშნა პუბლიუს პულხერი - ციცერონის პირადი მტერი და პოლიტიკური მოწინააღმდეგე. მან კომიციებს დაამტკიცებინა კანონპროექტი, რომელიც გაძევებით ემუქრებოდა ყველას, ვინც სასამართლოს გარეშე დასაჯა რომაელი მოქალაქე (კატილინას შეთქმულების მონაწილეები ციცერონმა მხოლოდ სენატის დადგენილების, და არა სასამართლო განაჩენის საფუძველზე დასაჯა). კანონპროექტი, ცხადია, პირადად ციცერონის წინააღმდეგი იყო მიმართული. სენატი უძლური აღმოჩნდა წინააღმდეგობა გაეწია ტრიუმვირატისათვის; კლოდიუსმა შეიარაღებული რაზმით სენატის შენობას ალყა შემოარტყა. ბევრმა სენატორმა და მხედართა წოდების წარმომადგენელმა სამგლოვიარო ტანსაცმელი ჩაიცვეს და რომში უბან-უბან იწყეს სიარული ხალხისადმი მუდარით, რომ როგორმე დაეცვათ ციცერონი. ყოველივვე უშედეგო აღმოჩნდა და ციცერონმა რომი ნებაყოფლობით დასტოვა. კლოდიუსმა კომიციებში გაატარა ქონების კონფისკაციის კანონიც; ციცერონის ყველა აგარაკი დაანგრია, ხოლო მისი სახლი პალატინზე დაწვა და მის ადგილზე თავისუფლების ტაძარი (რომი) ააგო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის რესპუბლიკის კონსულები კატეგორია:დაბადებული 3 იანვარი კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 106 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 43 კატეგორია:ციცერონი კატეგორია:ძვ. წ. I საუკუნის რომაელები
საირმე (წყალი)
„საირმე“ — ნახშირორჟანგიანი ჰიდროკარბონატული ნატრიუმ-კალციუმიანი სამკურნალო და სუფრის მინერალური წყალი. საბადო მდებარეობს ბაღდათის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, წაბლარისწყლის (მდინარე ხანისწყლის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში, კურორტ საირმესთან.
უძველესი პერიოდი
საირმის წყლების შესახებ პირველი ცნობები XIX საუკუნის საუკუნის 90-იან წლების წყაროებში გვხვდება. იმერეთში ტყეებში მონადირეებმა შენიშნეს, რომ ირმებს ამოჩემებული ჰქონდათ ერთი ადგილი, სადაც ხშირად მიდიოდნენ. ხალხში გავრცელებული თქმულების თანახმად, საირმის წყალი დაჭრილი ირმის კვალს ადევნებულმა მონადირე ძმებმა აღმოაჩინეს. წყარო ჟანგით გაწითლებულ ქვებზე მიედინებოდა, მის გარშემო კი ყველაფერი მარილს გადაეთეთრებინა. ირმის ჯოგები მარილს და წყალს მორიგეობით ეტანებოდნენ. სწორედ მათი სიმრავლის გამო უწოდეს ამ ადგილს საირმე.
საირმის წყლების პირველი მეცნიერული შესწავლა ექიმ გაბრიელ კელენჯერიძის სახელს უკავშირდება ბაღდათელი კელენჯერიძე იმხანად ჯერ ისევ სტუდენტი იყო. სწორედ მან წაიღო 1912 წელს პეტერბურგში გამოსაკვლევად ნიმუშები. მათ პეტერბურგის სამხედრო აკადემიის პროფესორმა ცვეტმა პირველი ქიმიური ანალიზი ჩაუტარა. აღმოჩნდა რომ წყალი სამკურნალო თვისებებით იმ დროისთვის სახელგანთქმულ „ნარზანს" სჯობდა, თავად ერისთავის სამფლობელოდან გაგზავნილი ნიმუშებით პეტერბურგში დაინტერესდნენ, მომდევნო წლებში საირმის წყლების შესწავლით ლატვიელი მეცნიერი რობერტს კუპცისი დაკავდა. იგი იმპერატორ ნიკოლოზ მეორის ბრძანებით იკვლევდა კავკასიის, კერძოდ კი საქართველოს მინერალურ წყლებს.
რობერტს კუპცისმა შესწავლა იმ დროისათვის არსებული სამეცნიერო მიღწევების შესაბამის მაღალ დონეზე აწარმოა, რაც იოლი საქმე სულაც არ იყო - მთებში საცალფეხო ბილიკებით, საჭირო მოწყობილობის და ინსტრუმენტების ატანა ზოგჯერ წარმოუდგენელ ძალისხმევასაც მოითხოვდა. კუპცისის მიერ ჩატარებულ გამოკვლევებს, სინჯების ქიმიურ ანალიზს და მათ შედარებას პოპულარულ ევროპულ წყლებთან, ახლდა რაოდენობრივი გაანგარიშებები იმის შესახებ, თუ რამდენად მომგებიანი შეიძლებოდა ყოფილიყო წყლის სამრეწველო ათვისება.
ჩამოსხმა და წარმოება
საირმის წყლის მოხმარება 1893 წლიდან დაიწყო. მინერალური წყალი პრიმიტიულად ისხმებოდა ფარდულებში, სადაც საჭაპანო გზებით და ცხენებით ჩამოჰქონდათ. ქარხნული წესით წყალი პირველად 1945 წელს ჩამოასხეს. 1954 წელს კი დასრულდა ქარხნის მშენებლობა. იმხანად ქსელში 400 ათასი ცალი ლიტრიან ბოთლებში ჩამოსხმული დაუმუშავებელი წყალი გადიოდა. შემდგომ ქარხანა ბოთლის წარმოების სისტემით აღიჭურვა, რომელიც თანდათან შეიცვალა და უფრო მოდერნიზებული გახდა. პროდუქცია საბჭოთა კავშირის თითქმის ყველა რეგიონში იგზავნებოდა.
საირმის ქარხნული წესით ჩამოსხმა 1945 წელს დაიწყო.
2010 წლიდან საირმის ქარხანაში საფუძვლიანი ცვლილებები განხორციელდა: ჩატარდა სრული რეინვენტარიზაცია, შეიცვალა საირმის მინერალური წყლის ჩამოსასხმელი მოწყობილობა და საწარმო ავტომატიზებული დანადგარებითა და კომპიუტერული ტექნიკით აღიჭურვა. მთლიანად განახლდა ლაბორატორია, სადაც რეგულარულად მოწმდება წყლის ხარისხი; მკაცრად კონტროლდება ბოთლებში ჩამოსხმის პროცესიც.
საბადოები
"საირმის" სამკურნალო წყალი კურორტისა და მის მიმდებარე ტერიტორიაზე რამდენიმე წყაროდ გადმოედინება. ისინი ერთმანეთისგან განსხვავდებიან ქიმიური შემადგენლობითა და სამკურნალო თვისებებით.
სამკურნალო თვისებები
გაზირებული მინერალური წყალი მიზანშეწონილია ნივთიერებათა ცვლის ბალანსის რეგულირებისთვის. პროდუქტი გაჯერებულია კალციუმის ბიკარბონატით, რომელიც ძვლოვან სისტემას ამაგრებს და ხელს უწყობს ანთებითი პროცესის შეჩერებას.
გაზირებული მინერალური წყალი გამოიყენება ღვიძლის, შარდსადენი გზების, თირკმელებისა და კუჭ-ნაწლავის დარღვეული ფუნქციების აღსადგენად; ხელს უწყობს ნივთიერებათა ცვლის შედეგად წარმოქმნილი მავნე პროდუქტების გამოყოფას.
წყლის დახასიათება
ქიმიური შემადგენლობა (წყარო № 3):
საბადოს ტეროტორიაზე განვითარებულია შუაეოცენური მასიური ტუფები და ტუფქვიშაქვები, რომლებითაც აგებულია განედური მიმართების საირმის ანტიკლინი. წყლის მინერალიზაცია იცვლება 1,6 გ/ლ-იდან (ჭაბურღილი ნამარნისხევში, ცენტრალური წყაროებიდან 400 მ მოშორებით) 9,5 გ/ლ-მდე (ჭაბურღილი № 4). ცვალებადია წყაროების დებიტიც. საბადოს წლიური დებიტი დაახლოებით 700 ლ შეადგენს. „საირმეს“ სამკურნალოდ იყენებენ როგორც ადგილზე, ისე ბოთლებში ჩამოსხმულს. საბადოს ბაზაზე მუშაობს კურორტი საირმე და მინერალური წყლის ჩამოსასხმელი ქარხანა. სამედიცინო ჩვენება: საშარდე გზებისა და საჭმლის მომნელებელი ორგანოების ქრონიკული დაავადებანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:კარბონატული წყლები კატეგორია:ქართული მინერალური წყლები
ბუჩქისებრი ხურხუმო
ბუჩქისებრი ხურხუმო (Salsola arbuscula) — ბუჩბალახი ჯიჯლაყასებრთა ოჯახისა. 20-100 სმ სიმაღლე მცენარეა ვიწროხაზური ხორცოვანი ფოთლებითა და თავთავისებრი ან საგველა ყვავილედებით.
გვხვდება ცენტრალურ და წინა აზიაში. უმეტესად უდაბნოებსა და ნახევრად უდაბნოების ქვიშიან და ღორღიან დამლაშებულ ნიადაგებზე იზრდება.
ზამთარში კარგი საკვებია ცხვრისა და ცხენებისათვის. აქლემი ჭამს მთელი წლის განმავლობაში. ადგილობრივი მოსახლეობ იყენებს სათბობად და ტყავის მოსაქმნელად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჯიჯლაყასებრნი
.zm
.zm — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ზამბიისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
zm კატეგორია:კომუნიკაციები ზამბიაში
Toppdomän
Eurhopalothrix caledonica
Eurhopalothrix caledonica — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Eurhopalothrix-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სურალია
სურალია (ოფიციალურად სურალიის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Surallah; Bayan ng Surallah) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კოტაბატოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 89 340 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 17 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კოტაბატოს მუნიციპალიტეტები
ანზიაკი
ანზიაკი (Әнйәк; Анзяк) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დუვანის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 382 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ მესიაგუტოვოდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სულეია, რომელიც დაშორებულია 80 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:დუვანის რაიონის სოფლები
ვარსკვლავთკარიბჭის ხალხები და რასები
სტატია ეხება ვარსკვლავთკარიბჭის გამოგონილი სამყაროს ხალხებსა და რასებს.
აბიდოსელი
ვარსკვლავთკარიბჭის სამყაროში აბიდოსელები პლანეტა აბიდოსის მკვიდრი ადამიანები არიან. აბიდოსზე ისინი გოა'ულდმა რამ გადაასახლა ნაკვადას მაღაროებში სამუშაოდ. აბიდოსელები მშვიდობისმოყვარე ხალხია, რომელიც რას მონობაში ჰყავდა. ტაუ'რის დახმარებით მათ შესძლეს რას დამარცხება და მისი უღლისაგან გათავისუფლდნენ. ანუბისმა მათი პლანეტა გაანადგურა რას თვალების გამოყენებით, ხოლო აბიდოსელები კი ომა დესალას შემწეობით ამაღლდნენ.
ალტაირელი
ალტაირელები ვარსკვლავთკარიბჭის სამყაროში პლანეტა ალტაირის (კოდური სახელწოდება P3X-989) მკვიდრები არიან; ამ პლანეტის ატმოსფერო არაა სიცოცლისათვის ვარგისი და მისმა მკვიდრებმა მიატოვეს მშობლიური პლანეტა. ალტაირელთაგან პლანეტაზე დარჩენილია მხოლოდ ჰარლანი, რომელიც უვლის უზარმაზარ სამანქანო განყოფილებას. ალტაირელებმა შეჰქმნეს პროცედურა, რომლის საშუალებითაც შესაძლებელია ცოცხალი არსებების სინთეზური ორეულების შექმნა. ალტაირელთა სინთეზურ სხეულს თავიანთი პლანეტის გარეთ ფუნქციონირებისათვის ესაჭიროებათ ბატარეა, ბატარეის დაცლისთანავე სხეული უსულოდ ეცემა. ჰარლანმა შეჰქმნა SG-1-ის წევრთა ასლები მათი ნების დაუკითხავად, რათა დამხმარე გასჩენოდა სამანქანო განყოფილების მოსავლელად.
ასგარდი
ასგარდები ძალიან განვითარებული და მშვიდობისმოყვარე ხალხია (ფიზიკურად ისინი როსველის არსებას ჰგვანან). ისინი ტაუ'რთა (დედამიწელთა) მოკავშირეები და მეგობრები გახდებიან. ასგარდები ათასწლეულების მანძილზე ფარულად აკვირდებოდნენ ადამიანებს და სწავლობდნენ მათ განვითარებას. სხვადასხვა პლანეტების მცხოვრებლებს ისინი ნორდიკული ღვთაებების სახით ეცხადებიან და მათ გოა'ულდათაგან იცავენ. ასგარდები ოთხთა დიდთა რასათა ალიანსის წევრები არიან.
გოა'ულდი
გოა'ულდები – უხერხემლო გველისმაგვარი არსებები, შეუძლიათ უცხო განვითარებულ ორგანიზმს კისრის მხრიდან შეუძვრნენ და აკონტროლონ, მათი პირველი მატარებლები იყვნენ უნასები, ადამიანთა აღმოჩენის შემდეგ გოა'ულდებმა უნასები დაივიწყეს და მატარებლებად ადამიანები აირჩიეს ამ უკანასკნელთა გარეგნული სილამაზის გამო, გოა'ულდებს ირმის ნახტომში დიდი სამფლობელოები აქვთ, რომლებსაც სისტემათა ლორდები მართავენ, მათი ძირითადი მოწინააღმდეგენი ასგარდები არიან.
ნოქსი
ნოქსები – მშვიდობიანი და ფეერიული ადამიანთა რასა, ნოქსები, მიზეზის მიუხედავად, ნებისმიერი ძალადობის წინააღმდეგნი არიან. ნოქსების ტექნოლოგიური დონე თითქმის ძველების დონეზეა. ისინი ბუნებასთან დაახლოებულ ცხოვრებას არიან მიჩვეულნი, ერთი შეხედვით, მშვიდობიან ტყიურებს მოგაგონებენ, მაგრამ შეუძლიათ მცირე ხნით გარდაცვლილები გააცოცხლონ და ნებისმიერი ზომის საგნები უხილავი გახადონ. ნოქსები ომიანობის დროს არცერთ მხარეს არ ემხრობიან და ცდილობენ, ორივე მხარეს თანაბრად დაეხმარონ.
ტაუ'რი
ასე ეძახიან დედამიწელ ადამიანებს ვარსკვლავთკარიბჭის გამოგონილ სამყაროში, გოა'ულდთა ენაზე „ტაუ'რი“ ნიშნავს „პირველს“, რაც იმას ნიშნავს, რომ გალაქტიკა ირმის ნახტომში მაცხოვრებელი ადამიანების წინაპრები დედამიწიდან იყვნენ.
ძველები
ძველები ადამიანთა პირველი ევოლუციის წარმომადგენლები იყვნენ, რომელთაც გამოიგონეს ვარსკვლავთკარიბჭე და ირმის ნახტომსა და მის ახლომდებარე გალაქტიკებში ვარსკვლავთკარიბჭეთა ქსელი დააფუძნეს. ისინი დედამიწაზე მილიონობით წლის წინ ცხოვრობდნენ, თუმცაღა დედამიწა არ იყო მათი პირვანდელი საცხოვრებელი; დედამიწაზე ისინი მას შემდეგ დასახლდენ, რაც გამოექცნენ თავიანთ თანამოძმეებს, რელიგიურ ფანატიკოსებს ორაებს.
ირმის ნახტომში მათ ძველებს უწოდებენ, ხოლო პეგასის გალაქტიკაში აგრეთვე წინაპრებსა და ლანტიელებს. გარეგნულად ძველები ადამიანებს ჰგვანან, მაგრამ მათ გააჩნიათ მრავალი ზებუნებრივი უნარი. ძველები ძალიან ძველი ხალხის ალტერანების შთამომავლები არიან და წარმოშობით ძალიან შორეული გალაქტიკიდან არიან, ამ გალაქტიკის მდებარეობა ჯერჯერობით უცნობია.
მილიონობით წლის წინ, ალტერანების რასა ორად გაიხლიჩა — რელიგიურ ფანატიკოს ორაებად და მეცნიერებისა და შემწყანრებლობის სიკეთეში დარწმუნებულ ძველებად. ძველებმა თავი აარიდეს თავიანთ თანამოძმეებთან დაპირისპირებას და მშობლიური გალაქტიკიდან გადმოიხვეწნენ.
ხანგრძლივი მოგზაურობის შემდეგ ირმის ნახტომს მოადგნენ და დედამიწაზე დასახლდნენ. ძველები დღევანდელი ადამიანების წინაპრები და შემქმნელები არიან. ანტარქტიკაში მათი უზარმაზარი ქალაქი ატლანტიდა ააგეს, რომელიც მათი დედაქალაქი იყო (ეს ამბავი ეხმიანება ლეგენდას ატლანტიდის შესახებ). შემდგომ ისინი განსახლდნენ ირმის ნახტომის სხვა პლანეტებზე და სიცოცხლისათვის ვარგის ყველა პლანეტაზე ვარსკვლავთკარიბჭე დააყენეს.
ძველებმა ასგარდებთან, ნოქსებთან და ფურლინგებთან ერთად დააარსეს ოთხ დიდ რასათა ალიანსი.
რამდენიმე მილიონი წლის წინ მათ უცნობი სენი, ჟამი მოედოთ და მრავალი მათგანი დაიხოცა, ნაწილი კი ცოდნისა და სიბრძნის წყალობით ამაღლდა. ცოცხლად დარჩენილი ძველები თავიანთი მფრინავი დედაქალაქით ატლანტიდით პეგასის გალაქტიკაში გადაიხვეწნენ და იქ აღმშენებლობითი საქმიანობა ხელახლა დაიწყეს. სიცოცხლე განთესეს პეგასის გალაქტიკაში.
დაახლოებით ათი ათასი წლის წინ ძველები შეეყარნენ რეიფებს — ჰუმანოიდებს, რომლებიც ადამიანის სასიცოცხლო ძალით იკვებებიან. ძველები დამარცხდნენ მათთან ბრძოლაში ამ უკანასკნელთა მნიშვნელოვანი რიცხობრივი სიმრავლის გამო. ძველებს უკანასკნელ სიმაგრედ ატლანტიდა შემორჩათ, და რეიფებისაგან მის დასაცავდ იგი ოკეანეში ჩაძირეს ენერგეტიკული ფარით დაცული, თავად დედამიწაზე დაბრუნდენ და მოგვიანებით ამაღლდნენ. თუმცა ხსოვნა მათ შესახებ შემორჩა. ლათინური ენა ძველების ენის გადმონაშთია.
ძველების ტექნოლოგიური დონე ძალიან მაღალია, მათთან გამკლავება მხოლოდ ასგარდების და ნოქსების ტექნოლოგიებს შეუძლიათ.
ჯაფა
გოა'ულდების მიერ ხელოვნურად შექმნილი ადამიანთა რასა. ისინი შექმნეს, როგორც ჯარისკაცები და გოა'ულდების ნაშიერების მატარებლები, სანამ ეს უკანასკნელნი არ გაიზრდებიან. ჯაფას ფიზიოლოგია იმგვარადაა მოწყობილი, რომ გარდატეხის ასაკში მისი იმუნური სისტემა მთლიანად დაიშალოს, გოა'ულდის მატლის გარეშე კი დაიღუპოს, რაც ჯაფას მის ტარებას აიძულებს. მატლს ჯაფა ინახავს მუცელზე არსებულ ჩანთაში. სხვადასხვა სისტემური ლორდის მსახურ ჯაფაებს შუბლზე სხვადასხვანაირი სიმბოლოები აქვთ, ხოლო მის პირველ მეომარს იგივე სიმბოლო ოქროთი აქვს შესრულებული.
ატოზიელი
ატოზიელები პეგასის გალაქტიკაში მდებარე პლანეტა ატოზის მკვიდრი ადამიანები არიან, პეგასის გალაქტიკის სხვა ადამიანების მსგავსად ისინი განიცდიან რეიფების დევნას და მათ საკვებს წარმოდგენენ.
დასაღუპად განწირული ატლანტიდიდან უსაფრთხო პლანეტის საპოვნად გაგზავნილი ერთ-ერთი რაზმი მათ პლანეტაზე მოხვდა და იძულებელი შეიქნა, რომ ატოზიელები ატლანტიდაზე გაეხიზნათ. მოკლე ხანში, ატოზიელთა წინამძღოლი ტეილა ემაგანი ატლანტიდის ვარსკვლავთკარიბჭეთა მოწინავე რაზმის წევრი გახდა.
ასურანი
ასურანები – ძველთა მიერ რეიფთა წინააღმდეგ შექმნილი ნანორობოტული რასა, მეორე ანტაგონისტური რასა ვარსკვლავთკარიბჭის გამოგონილ სამყაროში. მათ იგივე თვისებები აქვთ, როგორიც რეპლიკატორებს, მათ შორის, ცოცხალი ორგანიზმის ტვინის ზონდირება თავის ქალაში ხელის შეტანით და ნანორობოტებისგან შექმნილი სხეული. უცნაურია, მაგრამ სერიალში ვარსკვლავთკარიბჭე ატლანტიდა მათ „რეპლიკატორებს“ ეძახიან, „ასურანები“ არსად არ არის ნახსენები.
მოხეტიალეები
პეგასის გალაქტიკაში მცხოვრები ადამიანები, რომლებმაც რეიფებისგან დასაცავად უარი თქვეს ერთ კონკრეტულ პლანეტაზე ცხოვრებაზე და მთელ ცხოვრებას კოსმოსურ ხომალდებზე ატარებენ, რომლებიც გალაქტიკაში უმისამართოდ დაფრინავენ.
ჯენაი
ტაუ'რისთან შედარებით ტექნოლოგიურად ჩამორჩენილი ადამიანთა რასა, რომლებიც 40-იან წლების დონეზე არიან. მიუხედავად არაერთი თანამშრომლობისა, ჯენაებს მაინც მტრული დამოკიდებულება აქვთ ატლანტიდის ექსპედიციასთან, რაც გამოიხატა ატლანტიდაზე ორი შტურმით და ამდენივე თავდასხმით ჯონ შეპარდის რაზმზე.
ალტერანი
ალტერანები ძველებისა და ორაების წინაპარ ხალხს ეწოდება. ასე მათ ეწოდებოდათ ძველებად და ორაებად გახლეჩამდე.
ურსინი
კატეგორია:ვარსკვლავთკარიბჭე
სახვითი ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი
სახვითი ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი — ეროვნული ხელოვნების მუზეუმი, მდებარეობს ქალაქ რიო დე ჟანეიროში, ბრაზილიაში. მუზეუმი, რომელიც ოფიციალურად დაარსდა 1937 წელს განათლების მინისტრის გუსტავო კაპანემას ინიციატივით, გახსნა პრეზიდენტმა ჟეტულიუ ვარგასმა, 1938 წელს. სამუზეუმო კოლექცია, განსაკუთრებით მე-19 საუკუნეში გაიზარდა, როდესაც მუზეუმი ბრაზილიაში გადაიტანეს, ამ დროს პორტუგალიის მეფემ, ჟუან VI- მ თან წაიღო პორტუგალიის სამეფო კოლექციის ნაწილი. ეს ხელოვნების კოლექცია ბრაზილიაში დარჩა და გახდა სახვითი ხელოვნების ეროვნული სკოლის ძირითადი კოლექცია. როდესაც მუზეუმი შეიქმნა 1937 წელს, ის გახდა მემკვიდრე არა მხოლოდ ეროვნული სკოლის კოლექციისა, არამედ მისი შტაბის, 1908 წლის ეკლექტიკური სტილის შენობისა, რომელიც დაპროექტებულია ესპანელი არქიტექტორის ადოლფო მორალეს დე ლოს რიოსის მიერ.
სახვითი ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი არის ქვეყნის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი კულტურული დაწესებულება, ასევე ბრაზილიური ხელოვნების უმნიშვნელოვანესი მუზეუმი, განსაკუთრებით მდიდარი მე-19 საუკუნის ნახატებითა და ქანდაკებებით. კოლექცია მოიცავს 20,000 -ზე მეტ ნივთს, ბრაზილიელი და საერთაშორისო მხატვრების ნახატებს, ქანდაკებებს, დაწყებული მაღალი შუა საუკუნეებიდან დამთავრებული თანამედროვე ხელოვნებით. იგი ასევე მოიცავს დეკორატიული ხელოვნების, ხალხური და აფრიკული ხელოვნების მცირე ასამბლეას. მუზეუმის ბიბლიოთეკას აქვს დაახლოებით 19,000 დასახელების კოლექცია. შენობა 1973 წელს ბრაზილიის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლად დასახელდა.
ისტორია
მინი| ჟან-ბატისტ დებრეტი, [[ჟუან VI (პორტუგალია)|პორტუგალიელი ჟუან VI. კოლექციის ნაწილი]] მიუხედავად იმისა, რომ მუზეუმი ოფიციალურად დაარსდა 1937 წლის 13 იანვარს და გაიხსნა 1938 წლის 19 აგვისტოს, მისი ისტორია გაცილებით ძველია. როდესაც პორტუგალიაში ფრანგები შეიჭრა, მეფე ჟუან VI დამკვიდრდა რიო-დე-ჟანეიროში, სადაც თან ჩაიტანა ხელოვნების ნიმუშების ერთობლიობა, რომელიც თავდაპირველად პორტუგალიის სამეფო კოლექციას ეკუთვნოდა. მეფის ევროპაში დაბრუნების შემდეგ, ამ კოლექციის დიდი ნაწილი ბრაზილიაში დარჩა და მუზეუმში ევროპული ხელოვნების მთავარ ბირთვად არის განსაზღვრული. კოლექცია მოგვიანებით გააფართოვა იოაკიმ ლებრეტონმა, ფრანგმა მხატვარმა, რომელიც ბრაზილიაში ჩავიდა 1816 წელს, ქვეყანაში ხელოვნების ორგანიზებისთვის.
პირველი შენობა - დაპროექტებული ფრანგი ნეოკლასიკური არქიტექტორის გრანჯან დე მონტინიის მიერ გაიხსნა 1826 წელს, ბრაზილიის იმპერატორის პეტრე I-ის მიერ. მომდევნო ათწლეულებში, საიმპერატორო აკადემიამ, ჟუან VI-ის მემკვიდრემ, შეძლო ამ კოლექციის გაფართოება, შეაგროვა ნახატების მნიშვნელოვანი ასამბლეა და შექმნა გლიპტოთეკა. მარცხნივ|მინი|180x180პქ| ჯოვანი მარია ბოტალია, დეუკალიონი და პირი ( დაახლ. [[1635 წ.). ერთ-ერთი ნახატი ჟუან VI-ის მიერ პორტუგალიიდან ჩამოტანილი კოლექციიდან.]] ბრაზილიის რესპუბლიკად გამოცხადების შემდეგ, 1889 წელს, საიმპერატორო აკადემიას ეწოდა Escola Nacional de Belas Artes (სახვითი ხელოვნების ეროვნული სკოლა). მომდევნო წლებში სკოლა დარჩა პირვანდელ შენობაში. მაგრამ 1900-იან წლებში რიო-დე-ჟანეიროს ცენტრი ფართოდ გადაკეთდა. 1906 და 1908 წლებს შორის აშენდა ახალი შენობა, სახვითი ხელოვნების ეროვნული სკოლისათვის, ცენტრალურ პროსპექტზე (ახლანდელი ავენიდა რიო ბრანკო ), ქალაქის ახალ მთავარ მოედანთან.
ახალი შენობის სტილი, შექმნილი ესპანელი არქიტექტორის ადოლფო მორალეს დე ლოს რიოსის მიერ, აშკარად შთაგონებულია პარიზის ლუვრის მუზეუმიდან. მშენებლობის დროს პროექტი შეიცვალა, ჯერ როდოლფო ბერნარდელის მიერ, მოგვიანებით კი არქიმედეს მემორიას მიერ. მთავარი ფასადი შთაგონებულია ფრანგული რენესანსით, პედიმენტებით, კოლონადით და ტერაკოტაზე რელიეფებით, რომლებიც წარმოადგენენ ძველ ცივილიზაციებს, ასევე ჰენრიკ ბერნარდელის მიერ დახატულ მედალიონებს, რომლებიც ასახავდნენ საფრანგეთის მხატვრული მისიის წევრებს და ბრაზილიელ ცნობილ მხატვრებს. სხვა ფასადები უფრო უბრალოა და მიუთითებს იტალიურ რენესანსზე. ისინი მორთულია პარიზული მოზაიკით, სადაც გამოსახულია არქიტექტორების, მხატვრების და ხელოვნების თეორეტიკოსების ფიგურები, მათ შორისაა ჯორჯო ვაზარი, ვიტრუვიუსი და ლეონარდო და ვინჩი. უკანა ფასადი ნეოკლასიკურ სტილშია, შემკული რელიეფებით, შესრულებულია ედვარდ კადველ ნაძვის მიერ. ინტერიერი გაფორმებულია მარმარილოთი, მოზაიკით, ბროლით, ფრანგული კერამიკ ით და სტატუებით. შენობა ეროვნული მემკვიდრეობის ძეგლად 1973 წელს დასახელდა.
მშენებლობა დასრულდა 1908 წელს. იმავე წელს სკოლა და მისი ხელოვნების კოლექცია გადავიდა ახალ შტაბში. ფერწერის კოლექცია დამონტაჟდა მესამე სართულზე. მეოთხე სართული შეიქმნა ადმინისტრაციული ოფისები და სტუდიები. მარჯვნივ|მინი|200x200პქ| საგამოფენო დარბაზი ბრაზილიური ნახატებით. მარჯვნივ|მინი|200x200პქ| უძველესი თაბაშირის ქანდაკების ასლების კოლექცია (სახვითი ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი). 1980-იან წლებში შენობაში გამოჩნდა სერიოზული სტრუქტურული პრობლემები. მუზეუმმა გაიარა მთელი რიგი რეფორმები, რომლის მიზანი იყო საგამოფენო ტერიტორიების მოდერნიზაცია და ამავე დროს, შენობის ორიგინალური სტილის და დეკორაციის შენარჩუნება. 1990-იანი წლების შუა ხანებში იქ არსებული Fundacão Nacional de Artes გადავიდა სხვა ადგილას და მუზეუმმა საბოლოოდ შეძლო მთელი შენობის დაკავება. ამჟამად, მუზეუმის საგამოფენო სივრცეს უკავია 6,733.84 კვადრატული მეტრი. საგამოფენო ადგილებისა და ტექნიკური/ადმინისტრაციული ოთახების გარდა, მუზეუმს გააჩნია კონსერვაციისა და რესტავრაციის ლაბორატორიები და თაბაშირის ჩამოსხმის სტუდიები.
მუზეუმის ბიბლიოთეკა სპეციალიზირებულია მე-19 და მე-20 საუკუნის ხელოვნებაში. მოიცავს 12,000-ზე მეტ აუდიოვიზუალურ ერთეულს, იკონოგრაფიულ და ტექსტურ დოკუმენტებს, იშვიათ წიგნებს, გაზეთებს, ჟურნალებს, კატალოგებს და სხვა მასალებს. მუდმივი და დროებითი გამოფენების გარდა, მუზეუმი აწყობს საგანმანათლებლო ღონისძიებებს ფართო საზოგადოებისთვის და მასწავლებლებისთვის, რათა ხელი შეუწყოს ბრაზილიის კულტურის პოპულარიზაციას.
Eurhopalothrix chapmani
Eurhopalothrix chapmani — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Eurhopalothrix-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
გოტჰოლდ ეფრაიმ ლესინგი
გოტჰოლდ ეფრაიმ ლესინგი (დ. 22 იანვარი. 1729, კამენცი, საქსონია — გ. 15 თებერვალი 1781, ბრაუნშვაიგი) — გერმანელი მწერალი, განმანათლებელი. გერმანული კლასიკური ლიტერატურის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. სწავლობდა ლაიფციგისა და ვიტენბერგის უნივერსიტეტებში. 1767-1769 იყო ჰამბურგის ეროვნული თეატრის რეცენზენტი. 1770-იდან სიკვდილამდე მუშაობდა ბრაუნშვაიგის ჰერცოგის ბიბლიოთეკაში.
მოღვაწეობა
გერმანული ფილოსოფიისა და საზოგადოებრივი აზრის განვითარებაში ჯეროვანი მნიშვნელობა ენიჭება ლესინგის ადრინდელ ლიტერატურულ ნიმუშებსა და კრიტიკულ გამოკვლევებს. პირველსავე პიესებში „ახალგაზრდა მეცნიერი" (1747-1748), „ქალთა მოძულე" (1748), „შინაბერა" (1748), „ებრაელები" (1749), „თავისუფლად მოაზროვნე" (1749) და სხვ., აგრეთვე იგავ-არაკებში, ლექსებში, ეპიგრამებსა და პუბლიცისტურ გამოსვლებში ლესინგი წარმოდგება როგორც აბსოლუტიზმის იდეოლოგიის წინააღმდეგ მებრძოლი და დემოკრატიული ფენების ინტერესების დამცველი მწერალი. ლესინგის ადრინდელი კომედიებს ეტყობა ი. გოტშედის მიერ დანერგილი კლასიციზმის პოეტიკის გავლენა, რომელსაც მწერალმა მალე დააღწია თავი; შემდგომში იგი ილაშქრებდა კიდევაც კლასიცისტური ლიტერატურის წინააღმდეგ. ეს ტენდეცია გამოჩნდა ტრაგედიაში „მის სარა სამფსონი" (1755), კომედიაში „მინა ფონ ბარნჰელმი" (1767). ლესინგი დაუპირისპირდა მეშჩანური დრამის იდეურ-პოლიტიკურ შეზღუდულობას. პოლიტიკურად და სოციალურად კიდევ უფრო გამახვილებულია ტრაგედია „ემილია გალოტი" (1772). ლესინგის უკანასკნელი პიესა „ნათან ბრძენი" (1779) მიმართულია რეაქციის წინააღმდეგ.
ლესინგის მსოფლმხედველობისათვის ნიშანდობლივი მატერიალური ტენდენციები მკვეთრად გამოჩნდა მის ესთეტიკურ ხასიათის შრომებში. "წერილებში უახლესი გერმანული ლიტერატურის შესახებ" (1759-65) მან საბოლოოდ უარყო ფრანგული კლასიცისტური დრამატურგია და ორიენტაცია აიღო შექსპირის დემოკრატიულ, რეალისტურ დრამატურგიაზე, აგრეთვე ფაუსტის შესახებ შექმნილ გერმანულ ხალხურ დრამაზე. კლასიციზმის წინააღმდეგ ილაშქრებდა "ჰამბურგის დრამატურგიაშიც" (ტ. 1-2, 1767-1769) და სხვ. მნიშვნელოვანია ლესინგის ნაშრომები "ლაოკოონი ანუ პოეზიასა და მხატვრობას შორის არსებული საზღვრების შესახებ" (1766), "მსჯელობანი იგავ-არაკის თაობაზე" (1759), "ანტიკვარული შინაარსის წერილები" (1768-1769), "ერნსტი და ფალკი" (1778) და სხვ., რომლებშიც დამუშავებულია რელიგიური, მორალური, ფილოსოფიური, ლიტერატურული, კულტურული საკითხები. მინი|მარცხნივ|200პქ|ლესინგის სასაფლაო ქართულ ენაზე უკვე XIX საუკუნეში ითარგმნა "ემილია და გალოტი" და "ნათან ბრძენი". ლესინგის თეორიული შეხედულებებს დიდად აფასებდნენ ქართული საზოგადოების თავკაცები. ი. ჭავჭავაძე ლესინგს იხსენიებს "სახელოვან გერმანელ კრიტიკოსად", "მთელს ქვეყანაში სახელგანთქმულ გერმანელად", ხოლო მის "ლაოკოონს" - "სახელოვან თხზულებად". გ. წერეთელს ეს შრომა ლიტერატურის სფეროში ღირებულებათა საზომად მიაჩნდა. ლესინგის ცხოვრებასა და მოღვაწეობას საკმაოდ დიდი შრომა უძღვნა ხომლელმა(რომანოზ ფანცხავამ) ჟურნალ "აკაკის თვიურ კრებულში" (1899, № 3-5) სათაურით "გოტგოლდ ლესინგი". ლესინგის პიესებიდან ქართულ სცენაზე დაიდგა "ემილია გალოტი" (1962, გორის სახელმწიფო თეატრში) და "ნათან ბრძენი" (1976, რუსთაველის სახელმწიფო აკადემიურ თეატრში). გამოიცა ლესინგის პიესების ერთტომეული.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1729 კატეგორია:გარდაცვლილი 1781 კატეგორია:XVIII საუკუნის გერმანელი დრამატურგები კატეგორია:XVIII საუკუნის გერმანელი პოეტები კატეგორია:XVIII საუკუნის ფილოსოფოსები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:პრუსიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრები კატეგორია:ლაიფციგის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი დრამატურგები კატეგორია:გერმანულენოვანი პოეტები
გამბიის პრეზიდენტი
thumb|150px|გამბიის დროშაგამბიის პრეზიდენტი - გამბიის სახელმწიფოს მეთაური. მოსახლეობა ირჩევს 5 წლის ვადით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გამბია კატეგორია:აფრიკის ქვეყნების პრეზიდენტები *
I'm Still Here (Jim's Theme)
„I'm Still Here (Jim's Theme)“ — უოლტ დისნეის ანიმაციური ფილმ „განძის პლანეტის“ საუნდტრეკი. მას მღერის ჯონ რეზნიკი. სიმღერა გამოვიდა სინგლის სახით 2002 წელს. დღეისთვის 25 ენაზე გამოსულია მისი სხვადასხვა ვარიანტი.