cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დონის როსტოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
ისტორია
left|მინი|ეკლესიის ინტერიერი 1822 წელს დონის როსტოვის ნიკოლსკის ქუჩაზე ააგეს მცირე ხუთგუმბათიანი ეკლესია. ეკლესიის მამასახლისი გარკვეული პერიოდით იყო როსტოველი ვაჭარი ივანე თევდორეს ძე ნეფიოდოვი (მიხაილოვი), რომელმაც მისი კეთილმოწყობისათვის გაიღო საკუთარი სახსრები. XIX საუკუნის შუა წლებში მიიღეს ეკლესიის გაფართოების გადაწყვეტილება. რეკონსტრუქციის პროექტი მზად იყო 1854 წელს და იგი შეასრულა ტიტულარულმა მრჩეველმა ლიკოვმა. 1856 წლის 27 სექტემბერს პროექტი დაამტკიცა იმპერატორმა და დაიწყო ეკლესიის გაფართოების სამუშაოები. 1860 წელს სამუშაოები დასრულდა. მთავარი საკურთხევლი ნაკურთხი იყო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, მარჯვენა (სამხრეთის) საკურთხეველი უფლის მირქმის სახელზე, ხოლო მარცხენა (ჩრდილოეთის) - ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე.
ეკლესიის ძირითადი არქიტექტურული ელემენტი იყო ხუთთავიანი გუმბათი. ეკლესიის შიდა კედლები მოხატული ყოფილა ზეთოვანი საღებავით. ეკლესიის სიწმინდეები იყო მაცხოვრისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხატები.
1895 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ნიკოლსკის ეკლესიის მომღერალთა ქორო ცნობილი იყო არამარტო როსტოვში, არამედ მის ფარგლებს გარეთაც. იგი მოქმედებდა 1912 წლამდე.
1927 წელს ეკლესია გადაეცა ობნოვლენცების მოძრაობას. 1930-იანი წლების დასაწყისში ეკლესია დახურეს, ხოლო 1936 წელს მთლიანად დაანგრიეს. ეკლესიის ადგილზე ააგეს № 55 საშუალო სკოლის შენობა.
2000 წელს სკოლის ფასადზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით:
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
დოფინი
დოფინი (Dauphin) — არისტოკრატიული წოდება საფრანგეთში, რომელიც მოქმედებდა 1350-1791 და 1824-1830 წლებში. სიტყვა დოფინი მომდინარეობს საფრანგეთის რეგიონ დოფინედან, რომელიც სამართავად ენიჭებოდათ დოფინებს. წოდება ენიჭებოდა სამეფო დინასტიის უფროს ვაჟს და ამით იგი ხდებოდა საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრე.
ისტორია
მინი|საფრანგეთის დოფინების გერბი 1350 წელს საფრანგეთის მეფე ფილიპ VI ვალუამ იყიდა დოფინეს მხარე, იმ პირობით, რომ ყველა საფრანგეთის მემკვიდრეს უნდა ჰქონოდა დოფინის ტიტული. დოფინის მეუღლეს ეწოდებოდა დოფინე.
საფრანგეთის პირველი დოფინი იყო პრინცი შარლ ვალუა, მოგვიანებით შარლ V. სხვა ქვეყნებში დოფინის ტიტულის ანალოგიურებია უელსის პრინცი (ინგლისში), ასტურიის პრინცი (იგივე ინფანტი, ესპანეთსა და პორტუგალიაში), როთერსეის ჰერცოგი (შოტლანდიაში) და ა.შ. 1461 წლიდან გაჩნდა არა მხოლოდ საფრანგეთის, არამედ ვიენისა და ოვერნის დოფინის ტიტული. საფრანგეთის დოფინის გერბზე გამოსახული იყო სამი ფრანგული ჯვარი და ლურჯი დელფინი, რაც დოფინეს მხარის სიმბოლოა. თუმცა ფრანსუა I ვაჟი, ფრანსუა დე ვალუას გერბზე, რომელიც დოფინთან ერთად ბრეტანის ჰერცოგიც იყო, ჩვეულებრივი დოფინის გერბთან ერთად გამოსახული იყო ბრეტანის საჰერცოგოს გერბიც. ასევე ფრანსუა II-ის გერბზე, გამოსახული იყო შოტლანდიის გერბიც, ვინაიდან იგი დაქორწინებული იყო შოტლანდიის დედოფალ მარია სტიუარტზე.
თავდაპირველად მართალია დოფინეს რეგიონის მართვაზე პასუხისმგებელი პირი დოფინი იყო, მაგრამ ის საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში შედიოდა. იურიდიულად საღვთო რომის იმპერატორები საფრანგეთის უფლებას აღიარებდნენ დოფინზე, თუმცა ოფიციალურად კვლავ მათ შემადგენლობაში იყო. ამასთან დოფინები ძირითადად იყვნენ მცირეწლოვანები, რის გამოც ამ მხარეში XV-XVI საუკუნეებში საშინელი ანარქია სუფევდა.
1791 წელს, მას შემდეგ რაც საფრანგეთში რევოლუცია დაიწყო და მონარქიული წყობა დაემხო, დოფინის წოდებაც გაუქმდა. თუმცა მას შემდეგ, რაც ლუი XVIII-მ ტახტი დაიბრუნა, ტიტული აღდგა და დოფინი მისი ძმა შარლ დე ბურბონი გახდა. მოგვიანებით შარლი მეფე გახდა, და დოფინი მისი ვაჟი ლუი-ანტონი გახდა.
ბურბონების დაცემის შემდეგ დოფინის ტიტული გააუქმა მეფე ლუი-ფილიპ I-მა და მის ნაცვლად შექმნა სამეფო პრინცის წოდება.
ედვარდ კოცბეკი
ედვარდ კოცბეკი (Edvard Kocbek, დ. 27 სექტემბერი, 1904 — გ. 3 ნოემბერი, 1981) — სლოვენი პოეტი, პროზაიკოსი, დრამატურგი, საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე.
გარდაიცვალა 1981 წელს. მის სახელს ატარებს ქუჩები ლიუბლიანასა და ცელეში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სლოვენი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1904 კატეგორია:გარდაცვლილი 1981
ჩვეულებრივი ზარნაშო
ჩვეულებრივი ზარნაშო ან ზარნაშო (Bubo bubo) — ფრინველი ბუსებრთა ოჯახისა.
არის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ზომის ბუ. სხეულის სიგრძე 75 სმ-მდეა, მასა 4,2 კგ-მდე, ფრთის შლილი 188 სმ-მდე. დედლები მამლებზე დიდი ზომისანი არიან. ზომა და შეფერილობა გეოგრაფიულად იცვლება (გამოყოფენ 15-ზე მეტ ქვესახეობას). ფონი ჟანგმიწოვან-მურადან (ჩრდილოეთი ევროპა) ან რუხ-კრემისფერიდან (დასავლეთი ციმბირი) ქვიშისფრამდეა (ირანი); მუქი ნახატები სხვადასხვა ინტენსივობით ახლავს თან. ახასიათებს ფართო გრძივი ლაქები მკერდზე და წვრილი განივი წინწკლები მუცელზე. თვალის ფერი ყვითელ-ნარინჯისფრიდან წითლამდეა. ძახილი მძლავრი, ჩვეულებრივ დაბალი ორმარცვლიანი გრიალია, ზოგჯერ ხარხარი, ტირილი, გუგუნი, მწივანა ყვირილიც.
გავრცელებულია ევრაზიაში ტყეების ჩრდილოეთი საზღვრიდან ახლო აღმოსავლეთის უდაბნოებამდე, ტიბეტის მთის სტეპებამდე (ზღვის დონიდან 5000 მეტრ სიმაღლემდე) და ჩინეთის ტროპიკულ სამხრეთ ნაწილამდე; ადამიანთა მიერ დევნისა და საცხოვრებელი ლანდშაფტების რღვევის გამო მრავალ რაიონში გაქრა. წყვილი მთელი წლის მანძლზე ერთ ტერიტორიაზე რჩება, სეზონურად იშვიათად მომთაბარეობს.
იკვებება მღრღნელებით, ზღარბებით, ბაყაყებით, თევზებით, ბატებით, სოღოებით, კურდღლებით, ჩლიქოსანთა ნაშიერებით.
ბუდობენ ნიშებში, მცირე გამოქვაბულებში, იშვიათად ფუღუროებსა და მტაცებელ ფრინველთა ბუდეებში. დედალი 2–5 კვერცხს დებს; ინკუბაცია 33–35 დღე გრძელდება. სიცოცხლის ხანგრძლივობა 20-ზე მეტ წელს შეადგენს. შეტანილია მრავალი ევროპული ქვეყნის წითელ წიგნში.
მაზიმიუსთიუ
მაზიმიუსთიუ (Mazımüstü) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
გიორგი ყაზბეგი
გიორგი ყაზბეგი (დ. 3 ნოემბერი, 1839, სტეფანწმინდა ― გ. 14 აპრილი, 1921, სტამბოლი) ― ქართველი გეოგრაფი და სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-ლეიტენანტი (1900).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1839 წელს სტეფანწმინდაში პოდპორუჩიკ ნიკოლოზ ყაზბეგისა და სალომე დუდაროვას ოჯახში. მისი პაპა იყო სტეფანწმინდის მოურავი გაბრიელ ყაზბეგი. 1867-68 წლებში იმყოფებოდა იტალიაში და გამოაქვეყნა ისტორიულ–გეოგრაფიული ნარკვევი „იტალიელები საქართველოს შესახებ“. სწავლობდა ტამბოვისა და ვორონეჟის კადეტთა კორპუსებში. სამხედრო კარიერა პორუჩიკის ჩინით დაიწყო ქართველ გრენადერთა პოლკში. 1870 წელს დაამთავრა რუსეთის არმიის გენერალური შტაბის სამხედრო აკადემია და დაინიშნა სამხედრო ინჟინერად კავკასიის არმიის გრენადერთა დივიზიის უფროს ადიუტანტად.
1874 წელს ყაზბეგი კონსპირაციულად, სამხედრო–სადაზვერვო მისიით იმყოფებოდა ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში მყოფ ქართულ პროვინციებში აჭარაში, შავშეთსა და ჭანეთში. ამ მოგზაურობის შედეგად დაწერა ორი ვრცელი ნაშრომი „სამი თვე თურქეთის საქართველოში“ და „ლაზისტანის სანჯაყის სამხედრო–სტრატეგიული ნარკვევი“. ტბეთის მონასტერში აღმოაჩინა „ტბეთის სულთა მატიანე“, რომელიც მდიდარია ისტორიულ–გენეალოგიური მასალით. მოინახულა ხიხანის ციხე, ოპიზა და პარხალი. გეოგრაფიული ხასიათის ნაშრომებს ეკუთვნის „თერგის ოლქის სამხედრო–სტატისტიკური აღწერა“.
1877-1878 წლებში რუსეთ-ოსმალეთის ომის დროს გიორგი ყაზბეგი იყო ქობულეთის რაზმის შტაბის უფროსი. რაზმი ბათუმის მიმართულებით მოქმედებდა და ყაზბეგი ყველა ოპერაციაში იღებდა მონაწილეობას. ბრძოლაში გამოჩენილი სიმამაცისათვის წმინდა ანას მეორე ხარისხის ორდენით და ოქროს იარაღით დაჯილდოვდა. ბრძოლებში ორჯერ მიიღო კონტუზია და ამის გამო მეორე კლასის დაჭრილებში ჩაირიცხა. ამ ომში გიორგი ყაზბეგის გვერდში იბრძოდა მისი და ელისაბედი, პეტერბურგის სამეანო სასწავლებლის კურსდამთავრებული.
ომის დასრულების შემდეგ გიორგი ყაზბეგი ბაქოს 153-ე ქვეითი პოლკის მეთაურად დანიშნეს. პოლკი მაშინ ერზურუმში იდგა და მისი მეთაური ამ დროს ქალაქის კომენდანტადაც ითვლებოდა. 1879-1882 წლებში იყო 79-ე ქვეითი ლეგიონის მეთაური. 1882-1885 წლებში დროებით გადამდგარი იყო სამხედრო სამსახურიდან. 1885-1891 წლებში მსახურობდა კავკასიის სამხედრო ოლქის შტაბში. 1891 წელს გიორგი ყაზბეგი გენერალ–მაიორის წოდების მინიჭებასთან ერთად ვარშავის ციხე–სიმაგრის შტაბის უფროსად დანიშნეს. 1899-1902 წლებში იყო ივანგოროდის ციხე–სიმაგრის კომენდანტი. 1900 წელს გენერალ–ადიუტანტის წოდება მიანიჭეს და კვლავ ვარშავაში გადაიყვანეს ციხე–სიმაგრისა და მთლიანად გამაგრებული რაიონის კომენდანტად. 1905 წელს ხელმძღვანელობდა პორტარტურის დაცვას და შემდეგ ვლადივოსტოკის კომენდანტად გადაიყვანეს. თუმცა იმის გამო რომ ამბოხებულ ჯარისკაცებს სასტიკად არ გაუსწორდა და მშვიდობიანად მოაგვარა დაპირისპირება, მთავრობამ ლიბერალობა დასწამა და სამსახურიდან დაითხოვა.
სამხედრო სამსახურიდან გადადგომის შემდეგ ეწეოდა საზოგადოებრივ საქმიანობას. 1908-1918 წლებში იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების თავმჯდომარე. ყაზბეგმა ბაქოსა და კაკავის ფილიალებს მიანიჭა ფართო ავტონომია. იყო რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების კავკასიის განყოფილების წევრი. ყაზბეგი აქტიურ საზოგადოებრივ ცხოვრებას ეწეოდა, სტეფანწმინდაში განაგრძო ძმის დიმიტრი ყაზბეგის მიერ დაწყებული საგანმანათლებლო საქმიანობა და დის – ელისაბედის თანადგომით საკუთარ სახლში გახსნა სკოლა. 1918-1921 წლებში იყო ამავე საზოგადოების საპატიო თავმჯდომარე.
ყაზბეგის მეუღლე იყო ელისაბედ ალექსანდრეს ასული მაღალაშვილი, რომელთანაც ოთხი შვილი შეეძინა: ელენე, ნიკო, კონსტანტინე და ალექსანდრე. ყაზბეგისათვის სამივე ვაჟის დაღუპვას მოესწრო. 1921 გიორგი ყაზბეგი საზღვარგარეთ წავიდა. წასვლის შესახებ რამდენიმე აზრი არსებობს: ემიგრაციაში გაჰყვა მენშევიკურ მთავრობას, ევროპაში წავიდა სამკურნალოდ, პოლონეთში წავიდა დაღუპული შვილის საფლავის საძებრად, გაჰყვა რძალს, მარინე დადიანსა დადა შვილიშვილ მარინეს გასაცილებლად. ყაზბეგი სტამბოლში გარდაიცვალა 1921 წლის 14 აპრილს და იქვეა დაკრძალული.
სალოღლუ
სალოღლუ (Saloğlu) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსთაფის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	 	1 581 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსთაფის რაიონის სოფლები
რემერტის ხიდი
რემერტის ხიდი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნის დასასრულს. რემერტის ხიდის სახელით ცნობილი ხიდი მდინარე ოძრხეზე გადებულ ხიდებს შორის არქიტექტურული ღირებულებით გამოირჩევა და საყურადღებოა საინჟინრო თვალსაზრისით. რემერტის ხიდის მშენებლობას წინ აბანოს ღელესა და მის მიმდებარე ტერიტორიაზე აბანოს კომპლექსის მშენებლობა უსწრებდა. 1880-იანი წლების დასაწყისში თერმული წყლების ინფრასტრუქტურის მოწყობამ ოძრხის კალაპოტის შეცვლა გამოიწვია და ხელოვნურად შექმნილ ჩანჩქერზე ხიდი გაიდო. ერთმალიანი, თაღოვანი ხიდი აგურით არის ნაშენი და ქვით არის მოპირკეთებული. ჩანჩქერზე გადებული ხიდი აბანოს შენობის წინ გაშენებულ პარკს გადაჰყურებს. პარკი, ისევე როგორც ჩანჩქერი და ხიდი ადოლფ რემერტის სახელს ატარებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
მეშარი
მეშარი (ალბ. Meshari) — პირველი ნაბეჭდი წიგნი ალბანური ენაზე. დღეისათვის შემორჩენილია მხოლოდ ერთადერთი ეგზემპლარი.
ისტორია
წიგნი, სავარაუდოდ, გამოიცა ვენეციაში 1555 წელს კათოლიკე ეპისკოპოსის გიონ ბუზუკუს მიერ. მეშარი აღმოაჩინეს 1740 წელს სკოპიეში. რამდენიმე ხნის შემდეგ მის შესახებ ცნობები დაიკარგა. მხოლოდ 1910 წელს იქნა აღმოჩენილი წიგნის ასლი კათოლიკე ეპისკოპოს ლუზი სკიროისთან. 1930 წელს გაკეთდა წიგნის ფოტოასლი და 1968 წელს იქნა გამოქვეყნებული სამეცნიერო კომენტარებით.
დღეისათვის წიგნის ორიგინალი ინახება ვატიკანის ბიბლიოთეკაში. ვატიკანის ეგზემპლაირი არ შეიცავს წიგნის ტიტულს და პირველ 16 გვერდს.
აღწერა
წიგნი წარმოადგენს კათოლიკური ლიტურგიის ძირითადი ნაწილის თარგმანს ალბანურ ენაზე. წიგნის ალბანური დასახელება წარმოადგენს ღვთისმეტყველების წიგნის - „Missale“-ს ლათინური დასახელებას.
წიგნი შეიცავს მთავარი კატოლიკური დღესასწაულების ჩამონათვალს, ლოცვებს, წმინდა ლიტანიებს, ნაწყვეტებს ბიბლიიდან და სამების კატეხიზმოდან. წიგნის მოცულობა შეადფენს 188 გვერდს. წიგნი დაწერილია ლათინიცაზე ალბანური ენის ჩრდილოეთ დიალექტზე სახეცვლილი კირილიცას ასოების გამოყენებით.
სხვადასხვა
2005 წელს მეშარის 450 წლისთავის აღსანიშნავად მაკედონიის რესპუბლიკამ გამოუშვა საფოსტო მარკა.
რწევანასებრნი
სქოლიო
* კატეგორია:ქარიშხალასნაირნი
სიმონ გოგიბერიძე
სიმონ გოგიბერიძე (დ. 1900, ხიდისთავი — გ. 8 დეკემბერი, 1970) — ქართველი სამხედრო პირი.
ბიოგრაფია
სიმონ გოგიბერიძე დაიბადა ოზურგეთის მაზრის სოფელ ხიდისთავში, აზნაურ ლევან გოგიბერიძისა და[სოფიო მგალობლიშვილის შეძლებულ ოჯახში. ლევან გოგიბერიძე, თავისი დროისთვის, განათლებული და პროგრესული შეხედულებების პიროვნება გახლდათ, სასულიერო სამინარია ჰქონდა დამთავრებული და სოფლის სკოლაში მასწავლებლობდა. ოჯახში სიმონის გარდა ორი ქალიშვილიც იზრდებოდა — ნინო და თამარი. სამწუხაროდ ბავშვები ადრე დაობლდნენ. ლევანი 1906 წელს ოცდაცხრა წლისა გარდაიცვალა და შვილების აღზრდის მთელი სიმძიმე სოფიოს დააწვა. სიმონმა მშობლიურ ხიდისთავში მიიღო პირველდაწყებითი, ორკლასიანი განათლება, შემდეგ ოზურგეთის სასულიერო სასწავლებელი დაამთავრა და თბილისის სასულიერო სემინარიაში ჩაირიცხა. იგი სასწავლო პროგრამით გათვალისწინებულ დისციპლინებს კარგად სწავლობდა, მაგრამ უმთავრეს ყურადღებას მაინც თვითგანვითარებას უთმობდა. გატაცებული იყო საქართველოსა და მსოფლიო ისტორიით, გეოგრაფიით, სამხედრო ხელოვნებით, მისი სულიერი სამყაროს ჩამოყალიბებაზე კი, როგორც თავად აღნიშნავდა, წარუშლელი კვალი დატოვეს „ახალი თაობის კაცებმა“ — რევოლუციურად განწყობილმა პედაგოგებმა.
თბილისის სემინარიაში ყოფნის პერიოდში სიმონ გოგიბერიძის ნაცნობ-მეგობართა უმრავლესობა სოციალ-დემოკრატიული პარტიის იდეებს იზიარებდა. თვითონ ახალგაზრდა სოციალისტ-ფედერალისტებთან იყო დაახლოებული, მაგრამ მათ პარტიაში არ გაწევრიანებულა, რადგან, როგორც თავად ამბობს, — „არ აკმაყოფილებდა მათი ბუნდოვანი ეროვნული პროგრამა“. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ საქართველო თურქული ოკუპაციის საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდა. პოლიტიკურ პარტიათა ერთობლივი მოწოდებით იქმნებოდა ქართული სამხედრო ნაწილები. სიმონ გოგიბერიძე სემინარიელთა უმრავლესობასთან ერთად ვაკეში განლაგებულ „თბილისის მსროლელთა ათასეულში“ გაერთიანდა. აქედან მოყოლებული იგი დამოუკიდებელი საქართველოს ბოლო დღეებამდე ირიცხებოდა სამხედრო ნაწილების მებრძოლ შემადგენლობაში. მოგვიანებით „ნაცვალთა და მეტყვიამფრქვევეთა სასწავლებელი“ დაამთავრა და 1920 წელს ოფიცრის ხარისხიც მიიღო. მონაწილეობდა თურქეთისა და დენიკინელების, ასევე, წითელი, მე-9 არმიის წინააღმდეგ ბრძოლებში. დემოკრატიული საქართველოს დამხობას სიმონ გოგიბერიძე გაგრის ფრონტზე შეხვდა. დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლებში მონაწილეობა ბოლშევიკებმა სამშობლოს ღალატად ჩაუთვალეს და რამდენიმე თვით დაატუსაღეს. 1917 წლიდან სიმონი, უკვე სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი იყო.
საქართველოს გასაბჭოებას ხანგრძლივი სამოქალაქო ომი მოჰყვა. იგი ფიტავდა და ანადგურებდა ხალხის ძალებს. ერის დენაციონალიზაციის პოლიტიკის საწინააღმდეგოდ აუცილებელი იყო დამოუკიდებლობის იდეის გამოცოცხლება, რისთვისაც გაჩაღდა კიდეც არალეგალური საქმიანობა მთელს საქართველოში. გურიაში ამ მუშაობის ორგანიზატორთა შორის სიმონ გოგიბერიძეც იყო — ჩოხატაურის სამხედრო ორგანიზაციების შტაბის უფროსი 1922 წლიდან და 1924 წლის გამოსვლების დროს გურულ მოჯანყეთა ერთ-ერთი მეთაური. 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების დამარცხების შემდეგ სიმონ გოგიბერიძე, სხვებთან ერთად, საფრანგეთს შეეხიზნა. თავი ფიზიკური შრომით გაჰქონდა და პარტიულ მუშაობასაც აგრძელებდა. პარიზის ქართულ სოციალ-დემოკრატიულ ორგანიზაციაში იგი არცთუ უმნიშვნელო ფიგურას წარმოადგენდა, თუმცა რაიმე პარტიული თანამდებობა არასოდეს სჭერია.
მატერიალური მდგომარეობის გაუმჯობესების შემდეგ სიმონს შესაძლებლობა მიეცა განათლების სრულყოფისათვის ეზრუნა და იგი კვლავ დაუბრუნდა თვითგანვითარებას, განსაკუთრებით სოციოლოგიისა და პოლიტიკური მეცნიერებების შესწავლას დაეწაფა. 1938 წელს პარიზში გამოქვეყნდა მისი მოგონებები წიგნი — „ბრძოლა სამშობლოსათვის“, რომელიც 1924 წლის აჯანყებაში გურიის მონაწილეობას შეეხება. 1930-იან წლებში ცენტრალურ და დასავლეთ ევროპაში პოპულარობა ჰპოვა ფაშისტურმა იდეოლოგიამ. ფაშისტური ხელისუფლება არსებობის პირველივე დღეებიდანვე ცხოველ აგიტაციას ეწეოდა რუსეთის იმპერიიდან ემიგრირებულ ხალხებში. იქმნებოდა ძლიერი, სამხედრო წესზე გაწყობილი ჯგუფები საბჭოთა კავშირთან მომავალ ომში მონაწილეობისთვის. ქართულ ემიგრაციას, ნოე ჟორდანიას ხელმძღვანელობით, თავიდანვე ანტიფაშისტური პოზიცია ეკავა. მიუხედავად ამისა, საქართველოში მაინც ვრცელდებოდა ხმები ყოფილი მთავრობის ჰიტლერელებთან თანამშრომლობის შესახებ. ამიტომაც პარიზის ქართულ წრეებში მომწიფდა აზრი საქართველოსათვის სწორი ინფორმაცია მიეწოდებინათ და ეს უაღრესად საპასუხიმგებლო საქმე სიმონ გოგიბერიძეს მიენდო.
1939 წლს სიმონი აფრიკისა და არაბული ქვეყნების გავლით ჩავიდა თეირანში, საიდანაც დათიკო ერქომაიშვილთან ერთად გადავიდა თურქეთის ტერიტორიაზე და სასაზღვრო ქართულ სოფელ მაჭახელაში დაბინავდა, აქ ისინი მთელი ზამთრის განმავლობაში აკვირდებოდნენ შავშეთის ქედზე საბჭოთა საგუშაგოების განლაგებას, სასაზღვრო პატრულირების წესებსა და გრაფიკს, რამაც სათანადო ნაყოფი გამოიღო. 1940 წლის 20 აპრილს ორივემ უხიფათოდ გადმოლახა საზღვარი და თავი გურია-აჭარის მთებს შეაფარა. მათ თან ჰქონდათ პარიზში გამომავალი სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ყოველთვიური ჟურნალი „ბრძოლი ხმა“, სადაც დაბეჭდილი იყო 1940 წლის 4 იანვრით დათარიღებული დეკლარაცია ფრანგულ და ქართულ ენებზე, ამ დეკლარაციაში საქართველოს ყოფილი მთავრობა და პარტიები განმარტავდნენ საქმის ნამდვილ ვითარებას, გმობდნენ ფაშიზმს და ქართველ ერს უდიდესი სიფრთხილისკენ მოუწოდებდნენ. საქართველოში სიმონ გოგიბერიძემ 31 დღე დაჰყო. ამ პერიოდში მან საიდუმლოდ ინახულა დედა, 10 დღით გაჩერდა მშობლიურ სახლში და მერე მეზობელის დახმარებით მშვიდობით გადავიდა თურქეთში. მაგრამ შემდეგ მის მეგზურს სიმთვრალეში ხიდისთავის ბაზარში წაუტრაბახია მომხდარის შესახებ და ამით თავიც დაიღუპა და გოგიბერიძეთა ოჯხსაც შავი დღე გაუთენა.
1940 წელს სონია გოგიბერიძე დააპატიმრეს ბრალდებით, რომ მან არ დაასმინა შვილი და არ აცნობა შესაბამის სამსახურებს მისი სამშობლოში ყოფნის შესახებ. საქართველოში ცხრაწლიანი პატიმრობის შემდეგ იგი გადაასახლეს ყაზახეთში, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1955 წელს. მასთან იმ დროს იმყოფებოდა მისი ქალიშვილი თამარი, რომელმაც დედის ნეშთი თბილისში ჩამოასვენა და კუკიის სასაფლაოზე დაკრძალა. 1942 წლის ივნისის თვეში სიმონ გოგიბერიძე ხელმეორედ შემოვიდა საქართველოში და აქ 35 დღე დარჩა. უკან გაბრუნებისას ნისლში მოულოდნელად წააწყდა საბჭოთა საგუშაგოს. იგი დააპატიმრეს. 27 თვის განმავლობაში წამების სხვადასხვა მეთოდით ცდილობდნენ პატიმრისაგან გერმანიის აგენტობის აღიარებას, მაგრამ ვერაფერს მიაღწიეს. მართალია მხოლოდ ანტიფაშისტური საქმიანობა დაუმტკიცდა, მაგრამ მისი წარსული საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ ოცდახუთწლიანი პატიმრობა მიესაჯათ. სასჯელს ვლადიმირის ციხეში იხდიდა. სიმონ გოგიბერიძემ პატიმრობის ვადა სრულად მოიხადა და 1967 წელს სამშობლოში დაბრუნდა. ცხოვრობდა თბილისში, ერთოთახიან ბინაში თემქის დასახლებაში. ეწეოდა მთარგმნელობით საქმიანობას, შეასრულა ქართულ-ფრანგული ლექსიკონის ორტომეულის სრული კორექცია, ასწავლიდა ფრანგულ, გერმანულ და თურქულ ენებს. იგი თვლიდა, რომ „ქართველ ერს მისი ეროვნული, ხორციელი და სულიერი კეთილშობილი თვისებების ყოველმხრივი განვითარებისთვის ორი საჭურველი აქვს ხელში — სწავლა და შრომა“. თავადაც ამ პრინციპით ცხოვრობდა. სიმონ გოგიბერიძე მოულოდნელად გარდაიცვალა 1970 წლის 8 დეკემბერს. მისი უკანასკნელი სიტყვები იყო: „მადლობა ღმერთს, რომ საქართველოში ვკვდები“. დაკრძალულია კუკიაზე, დედისა და დების გვერდით.
უატის რაიონი
უატის რაიონი (Distrito de Huata) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის უაილასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2736 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 609 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 22.76 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 70.69 კმ²-ია.
სიმონ გოგიბერიძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1970 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 აპრილი კატეგორია:1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მონაწილეები
ბობ ჰოსკინსი
რობერტ უილიამ „ბობ“ ჰოსკინს უმცროსი (Bob Hoskins დ. 26 ოქტომბერი, 1942 — გ. 29 აპრილი, 2014 ) — ინგლისელი მსახიობი, ცნობილი კოკნებისა და განგსტერების განსახიერებით. 1986 წელს მამაკაცის როლის საუკეთესოდ შესრულებისთვის მიიღო ოსკარის ნომინაცია. აქტიურად თანამშრომლობდა რეჟისორებთან, რომელთა შორის იყვნენ რობერტ ზემეკისი, ტერი გილიამი და სტივენ სპილბერგი. მისი ცნობილი ფილმებია „ვინ გაყიდა კურდღელი როჯერი“ (1988), „კაუჭა“ (1991), „ნიქსონი“ (1995), „ფიფქია და მონადირე“ (2012) და სხვები. „ფიფქია და მონადირე“ მისი უკანასკნელი კინოროლი იყო, პარკინსონის დაავადების დიაგნოზის შემდეგ ჰოსკინსმა კარიერა შეწყვიტა. 2014 წელს ის ფილტვების ანთებით 71 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
არშამ I
არშამ I — სომხეთის, კომაგენესა დასოფენეს მეფე ერვანდუნების დინასტიიდან დინასტიიდან. არშამმის მმართველობა ძვ. წ. 260 წელს დაიწყო, მან სავარაუდოდ პაპის იერვანდ III მემკვიდრეობა განაგრძო, როგორც სომხეთისა და სოფენეს მეფემ და მამის სამესის მმართველობა, რომელის კომაგენეს სატრაპი იყო. უცნობია, თუ რატომ გარდაიცვალა ორივე მათგანი ერთ წელს, რაც საეჭვოდ გამოიყურება. ცნობილი, რომ სელევკიდების იმპერიას ყოველთვის ცდილობდა სომხეთის დინასტიების დამხობას, რომელთაც ჯერ კიდევ ჰქონდათ წინაპრებისგან მემკვიდრეობით მიღებული მიწები, წინაპრებისგან, რომლებიც ჯერ კიდევ აქემენიანთა იმპერიის დროს მართავდნენ სომხეთში მდებარე მიწებს. მამის სამეფოდან გამოქცეულმა ზიაილასმა თავშესაფარი სწორედ მეფე არშამის სასახლეში ჰპოვა, ხოლო მეფე ნიკომედე I-ის გარდაცვალების შემდეგ ძვ. წ. 254 წელს, იგი კვლავ სამსობლოში დაბრუნდა რათა საკუთარი მემკვიდრეობა მოეთხოვა ბითინიის ტახტზე. არშამ I-ის გარდაცვალების შემდეგ, ძვ. წ. 228 წელს სამეფო ტახტზე მისი ვაჟი ქსერქსე ავიდა.
Yes (Coldplay-ს სიმღერა)
„Yes“ — ინგლისური ალტერნატიული როკ-ჯგუფ Coldplay-ს სიმღერა. იგი დაიწერა ჯგუფის ოთხივე წევრის მიერ და შეტანილია მეოთხე სტუდიურ ალბომში Viva la Vida or Death and All His Friends. მას მოჰყვე დამალული კომპოზიცია „Chinese Sleep Chant“.
შექმნა და კომპოზიცია
სიმღერა, განსაკუთრებით, აკორდების წყობით, შეიქმნა The Velvet Underground-ის შთაგონებით.
კომპოზიციის ძირითადი თავისებურება არის კრის მარტინის შესამჩნევად ბოხი ვოკალი. შესრულების ასეთი მანერა მას პროდიუსერმა ბრაიან ინომ შესთავაზა, რათა ყოფილიყო შესამჩნევი განსხვავება სხვა სიმღერებთან. სიმებიანი ინსტრუმენტების ნაწილი შესრულებულია დავიდ როსის მიერ, ელექტრონულ ვიოლინოზე.
სქოლიო
კატეგორია:2008 წლის სიმღერები კატეგორია:Coldplay-ს სიმღერები
კვეტის ტერაქტი (2016)
2016 წლის 8 აგვისტოს ტერორისტები თავს დაესხნენ სამთავრობო ჰოსპიტალს პაკისტანის ქალაქ კვეტაში, თვითმკვლელი ტერორისტის მიერ აფეთქებული ბომბის და სროლის შედეგად დაიღუპა 77 ადამიანი და დაზიანება მიიღო 100-ზე მეტმა ადამიანმა. დაშავებულები ძირითადად ადვოკატები იყვნენ, რომლებიც შეიკრიბნენ საავადმყოფოში, სადაც იმყოფებოდა ადვოკატ ბილალ ანვარ ქასის გვამი, რომელიც ბელუჯისტანის ადვოკატთა ასოციაციის პრეზიდენტი იყო, გვამი ჩამოასვენეს იქ, მას შემდეგ, რაც იგი ჩაცხრილა უცნობმა შეიარაღებულმა პირმა. პასუხისმგებლობა თავდასხმაზე აიღო სხვადასხვა ისლამისტურმა დაჯგუფებამ, როგორიცაა ჯამაჰატ-ალ-უჰრარი და ისლამური სახელმწიფო.
რეაქციები
სოციალურმა ქსელმა Facebook-მა გაააქტიურა Safety Check ფუნქცია, რომელიც საშუალებას აძლევს აღნიშნო შენი თავი უსაფრთხოდ.
შიდა
პაკისტანის პრემიერ-მინისტრმა ნავაზ შარიფმა და პრეზიდენტმა მამნუნ ჰუსეინმა დაგმეს თავდასხმა და გამოხატეს მწუხარება დაღუპულებისადმი. მთავრობამ გამოაცხადა სამდღიანი გლოვა.
სქოლიო
კატეგორია:2016 წლის ტერორისტული აქტები
აზარმა
აზარმა — ნასოფლარი საქართველოში, ხაშურის მუნიციპალიტეტში, ოსიაურის ჩრდილოეთით, ლიხის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ტილიანას მარჯვენა სანაპიროზე.
ისტორია
ნასოფლარი აზარმა მდინარე ტილიანას მარჯვენა სანაპიროზე მდებარეობს. ვახუშტი და იოანე ბატონიშვილები, აგრეთვე ქართული საისტორიო წყაროები აზარმას არ იცნობენ.
1886 წლის აღწერით აქ ცხოვრობდა 18 კომლი (72 კაცი და 55 ქალი, სულ 127 კაცი). მოსახლეობა ეროვნული შემადგენლობის თვალსაზრისით მთლიანად ქართული იყო. 1930 წლის მონაცემებით, აზარმაში 70 კომლი ცხოვრობდა (186 კაცი და 211 ქალი, სულ 386 კაცი). მოსახლეობა ამ დროსაც ეროვნული შემადგენლობის თვალსაზრისით ქართულია.
აქ სახლობდნენ გვარები: ლომსაძეები, მოდებაძეები, ქიმერიძეები, ქურდაძეები, ჩუტკერაშვილები, ხმალაძეები, ჯიოშვილები...
აზარმის სახელით ცნობილია დასახლებული პუნქტი სამხრეთ საქართველოში, საიდანაც მომდინარეობს აზარმელთა ცნობილი ფეოდალური გვარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
სადიქლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
სადიქლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ისლა ფიშერი
ისლა ფიშერი (დ. 3 თებერვალი, 1976) — არის ავსტრალიელი მსახიობი და მწერალი. ისლამ კარიერა დაიწყო ავსტრალიის ტელევიზიაში. ფიშერის ოჯახი ომანიდან საცხოვრებლად ავსტრალიაში გადავიდა მაშინ როდესაც ისლა 6 წლის იყო. ისლა ბავშვობის ასაკიდანვე მონაწილეობდა სატელევიზიო რეკლამებში. ახალგაზრდა ისლა ფიშერი გამოჩნდა ავსტრალიურ საპნის ოპერაში Home and Away სადაც ასრულებდა Shannon Reed-როლს, როლით რომელსაც ისლა 1994-დან 1997-მდე ასრულებდა მოახერხა რომ მოეპოვებინა Logie Awards -ის ჯილდო.
ფიშერმა წარმატებით მოახერხა გადასვლა ჰოლივუდში. ისლა გამოჩენდა ფილმში Scooby-Doo (2002), აღნიშნულმა ფილმა ისლას დიდი წარმატება მოუტანა, ამას მოჰყვა როლები ფილმებში: Wedding Crashers (2005), Hot Rod (2007), Confessions of a Shopaholic (2009), The Great Gatsby (2013), and Now You See Me (2013). I Heart Huckabees (2004), The Lookout (2007), Definitely, Maybe (2008), Burke & Hare (2010), Bachelorette (2012), Visions (2015), Grimsby, Nocturnal Animals, Keeping Up with the Joneses (2016 ), Tag (2018), Horton Hears a Who! (2008), Rango (2011), Rise of the Guardians (2012) და სერიალ Arrested Development-ში (2013, 2018)
ადრეული ცხოვრება
ფიშერი დაიბადა მუსკატში, ომანში, ელსსეთ რიდისა და ბრაიან ფიშერის ოჯახში, ისლას მშობლები შოტლანდიური წარმოშობის არიან. ისლას მამა ისლას დაბადების დროისთვის ომანში ბანკირად მუშაობდა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში. როდესაც ისლა ფიშერი ბავშვი იყო, ფიშერი და მისი ოჯახი საცხოვრებლად დაბრუნდნენ შოტლანდიაში მდებარე ქალაქ ბეტგეტში. როდესაც ისლას 6 წელი შეუსრულდა ისლას ოჯახი საცხოვრებლად პერტში, დასავლეთ ავსტრალიაში გადავიდა. ისლას ოთხი და-ძმა ჰყავს. ისლა თავს ფემინისტად მიიჩნევს. მისი დედა და და-ძმები ცხოვრობენ ათენში, საბერძნეთში, ხოლო მამამისი სამსახურის გამო ცხოვრობს ფრანკფურტში. ისლა ფიშერმა დაამთავრა Swanbourne-ის დაწყებით სკოლა. ბავშვობიდან ისლა წამყვან როლებს ასრულებდა სასკოლო სპექტაკლებში, სპეკტაკლებიდან გამორჩეულია როლი პიესაში Little Shop of Horrors.
ოკუკახეს რაიონი
ოკუკახეს რაიონი (Distrito de Ocucaje) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის იკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 325 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 496 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 417 კმ²-ია.
ისლა ფიშერი
ოჯახი
ფიშერმა პირველად გაიცნო ბრიტანელი კომიკოსი საჩა ბარონ კოენი 2002 წელს, ავსტრალიაში სიდნეიში გამართულ წვეულებაზე. ფიშერმა კოეინთან ურთიერთობა 2004 წელს დაიწყო და 6 წლის შემდეგ 2010 წლის 15 მარტს წყვილი დაქორწინდა საფრანგეთში პარიზში. წყვილს სამი შვილი ჰყავს, დაბადებულნი 2007, 2011 და 2015 წლებში. ახლა ოჯახი ისლას კარიერის გამო ცხოვრობს ლონდონში და ლოს ანჯელესში.
რელიგია
სანამ დაქორწინდებოდნენ ფიშერი და კოენი, ფიშერმა მიიღო იუდაიზმი. ისლა ფიშერი რამდენიმე წლის მანძილზე სწავლობდა იუდაიზმის, საბოლოოდ 2007 წელს დაამთავრა. და მან მიიღო ებრაული სახელი აიალა (איילה).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:დაბადებული 2 თებერვალი კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები
სუზა
სუზა ( — შუშა, שושן შუშანი) — ანტიკური ქალაქი ირანში, რომელიც მდებარეობს ზაგროსის მთიანეთის ძირში, მდინარე ტიგროსიდან აღმოსავლეთით 250 კილომეტრში, მდინარე კერხესა და დეზს შორის. ამ უძველესი ქალაქის ადგილას დღეს მდებარეობს ქალაქი შუშა, რომელიც არის შუშის ოლქის დედაქალაქი, ირანში, ხუზისტანის ოსტანში (პროვინციაში). 2005 წლის მონაცემებით მისი მოსახლეობა შეადგენს 64 960 ადამიანს.
2015 წლის 4 ივლისს ქალაქი შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:უძველესი ქალაქები კატეგორია:ირანის ქალაქები
უგოლნის აეროპორტი
უგოლნის აეროპორტი (Аэропорт Угольный) (IATA: DYR, ICAO: UHMA) — ორმაგი დანიშნულების აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ ანადირიდან აღმოსავლეთით 11 კმ-ში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები
სალაჰლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
სალაჰლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი
thumb|right|200px|ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (Кубанский государственный университет) — საჯარო უნივერსიტეტი, რომელიც მდებარეობს რუსეთის სამხრეთ ნაწილში, ყუბანში. უნივერსიტეტი დაარსდა 1920 წლის 5 სექტემბერს და მას შემგედ აქ 100 000-ზე მეტმა სტუდენტმა მიიღო განათლება, მათ შორის 1 000-ზე მეტმა უცხოელმა სტუდენტმა. დღეისთვის ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში 1300-ზე მეტი ლექტორი ასწავლის, მათ შორის 3 რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის სრული წევრია, 40-ზე მეტი რუსეთის აკდემიების წევრები და ასოცირებული წევრები, პრემიის ლაურეატები და საპატიო მეცნიერები არიან.
ისტორია
1921 წლის შემოდგომაზე ქვეყანაში დაწყებული ფინანსური კრიტზისის გამო საბჭოთა რესპუბლიკის არაერთი უნივერსიტეტი დაიხურა, მათ შორის ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტიც, რომელიც შემდეგში მასწავლებელთა საწვრთნელ ცენტრად გადააკეთეს. სამედიცინო ფაკულტეტის გარდა, რომელიც შემდეგში ცალკე უნივერსიტეტად ჩამოყალიბდა, ინსტიტუტმა უნივერსიტეტის ფუნქციები შეითავსა. 1970 წელს ინსტიტუტი კვლავ უნივერსიტეტი გახდა.
ჯილდოები, წევრობა და აღიარება
2002 წელს ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი რუსეთ-შვეიცარიის ბიზნეს კლუბის ოქროს მედლით დაჯილდოვდა, ხოლო 2004 და 2005 წლებში ევროპული ხარისხის ოქროს მედლის ლაურეატის დიპლომით. 2009 წელს დამოუკიდებელმა სააგენტომ „Reiter“ ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტი რუსეთის ფედერაციის საუკეთესო უნივერსიტეტებს შორის მეათე ადგილზე, ხოლო სამხრეთის ფედერალურ რაიონში საუკეთესო უნივერსიტეტად დაასახელა.
1982-2008 წლებში ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი იყო ვლადიმირ ბაბეშკო, რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის სრული წევრი და სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი. 2004-2005 წლებში აღიარეს წლის რექტორად. დაჯილდოვდა ყუბანის შრომის გმირის მედლით.
ფაკულტეტები
thumb|left|180px|ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლოგო დღეისთვის ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტს კრასნოდარის ირგვლივ 10 შვილობილი ცენტრი აქვს და 17 ფაკულტეტი ფუნქციონირებს: არქიტექტურისა და დიზაინის, ხელოვნებისა და გრაფიკის, ბიოლოგიის, ქიმიისა და უმაღლესი ტექნოლოგიების, კომპიუტერული ტექნოლოგიისა და გამოყენებითი მათემატიკის, ეკონომიკის, გეოგრაფიის, გეოლოგიის, ისტორიის, სოციოლოგიისა და საერთაშორისო ურთიერთობების, ჟურნალისტიკის, იურიდიული, მენეჯმენტისა და ფსიქოლოგიის, მათემატიკისა და კომპიუტერული მეცნიერებების, თანამედროვე ენების, ფიზიკისა და ტექნოლოგიის, პედაგოგიკის, ფსიქოლოგიისა და კომუნიკაციური მეცნიერების და რუსული ფილოლოგიის.
ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტს აქვს ტურისტული ცენტრი, თეატრალური კლუბი, ცეკვის კლუბი, ვოკალური კლუბი და სახვითი ხელოვნების სტუდია. იმ სტუდენტებისთვის, რომლებიც კრასნოდარის ბინადრები არ არიან, კამპუსია აგებული, რომელსაც ჯანდაცვის ცენტრი ემსახურება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის უნივერსიტეტები კატეგორია:ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი
ყაჰრამანლი (ბეილაგანი)
ყაჰრამანლი (Qəhrəmanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 032 კაცი.
არაბთა გაერთიანებული საამიროების დემოგრაფია
ამ სტატიაში წარმოდგენილია არაბთა გაერთიანებული საამიროების დემოგრაფიის მიმოხილვა.
მოსახლეობა
ქვემოთ მოცემულია მონაცემები 1975 წლიდან 2005 წლამდე. ამ მონაცემების თანახმად არაბთა გაერთიანებულ საამიროებს მოსახლეობის ზრდის მიხედვით მსოფლიოში ყველაზე დიდი მაჩვენებელი აქვს, რისი ძირითადი მიზეზიც იმიგრაციაა.
სქოლიო
კატეგორია:არაბთა გაერთიანებული საამიროები კატეგორია:არაბთა გაერთიანებული საამიროების დემოგრაფია
თუგაი ქერიმოღლუ
თუგაი ქერიმოღლუ (Tugay Kerimoğlu; დ. 24 აგვისტო, 1970, ტრაპიზონი) — თურქი ფეხბურთელი. 2006 წელს დასახელდა თურქეთის საუკეთესო ფეხბურთელად. მონაწილეობა მიიღო ევროპის ორ (1996, 2000) და სმოფლიოს ერთ (2002) ჩემპიონატზე.
ლოტაი ცერინგი
ლოტაი ცერინგი (დ. 10 მაისი, 1969) — ბჰუტანელი პოლიტიკოსი. ბჰუტანის პრემიერ-მინისტრი 2018 წლის 7 ნოემბრიდან. 2018 წლის 14 მაისიდან არის ბჰუტანის ერთიანი პარტიის პრეზიდენტი. 2018 წლის 31 მაისიდან ბჰუტანის ეროვნული ასამბლეის წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბჰუტანის პრემიერ-მინისტრები
სან-ფერნანდო (ლა-უნიონი)
სან-ფერნანდო (ოფიციალურად ქალაქი სან-ფერნანდო; ტაგ: Lungsod ng San Fernando) − მესამე კლასის შემადგენელი ქალაქი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, სან-ფერნანდოს მოსახლეობა 121 812 ადამიანს შეადგენს.
სან-ფერნანდო ლა-უნიონის პროვინციის ფინანსური, სამრეწველო და პოლიტიკური ცენტრია და ილოკოსის რეგიონის (I რეგიონი) რეგიონული ცენტრის ფუნქციასაც ასრულებს.
გეოგრაფია
ქალაქს ჩრდილოეთიდან სან-ხუანი ესაზღვრება, სამხრთიდან - ბაუანგი, აღმოსავლეთიდან − ბაგულინი და ნაგუილანი, ხოლო დასავლეთიდან - სამხრეთ ჩინეთის ზღვა. ქალაქის ფართობი 10 272 ჰექტარია.
სან-ფერნანდო ეროვნული დედაქალაქის რეგიონიდან 269 კმ-თაა დაშორებული.
ბარანგაები
სან-ფერნანდო 59 ბარანგაიდ იყოფა.
ეკონომიკა
სან-ფერნანდოს ეკონომიკის წამყვანი დარგია სოფლის მეურნეობა (ბრინჯი, ფოთლოვანი ბოსტნეული, ფესვეული კულტურები, სიმინდი, თამბაქო). სანაპირო ზოლში მოსახლეობა მეთევზეობას მისდევს. ქალაქის ადგილობრივი დელიკატესია პატოპატი, რომელიც აგდაპილისგან (შაქრის ლერწამი) მზადდება.
სქოლიო
კატეგორია:ილოკოსის რეგიონის ქალაქები კატეგორია:ფილიპინების პროვინციული დედაქალაქები კატეგორია:ფილიპინების საპორტო ქალაქები
აზერბაიჯანის მიგრაციული პოლიტიკა
აზერბაიჯანში მიგრაციის პოლიტიკას ახორციელებს მიგრაციის სახელმწიფო სამსახური. მიგრაციის კოდექსი, კანონი მოქალაქეობისა და ემიგრაციის შესახებ არის აზერბაიჯანში მიგრაციული პოლიტიკის საფუძველი. მიგრაციის დამოუკიდებელი სახელმწიფო სამსახური შეიქმნა 2007 წლის 19 მარტს, სწრაფი ტემპით მიგრაციის დასარეგულირებლად და ყოვლისმომცველი და ეფექტიანი მიგრაციის პოლიტიკის გასატარებლად.
პაჩაკუტეკის რაიონი
პაჩაკუტეკის რაიონი (Distrito de Pachacutec) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის იკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 409 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 000 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 170 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 34.4 კმ²-ია.
აზერბაიჯანის მიგრაციული პოლიტიკა
შრომითი მიგრაცია
შრომითი მიგრაცია რეგულირდება „შრომითი მიგრაციის შესახებ“ შრომისა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მიგრაციის კოდექსით შრომითი მიგრაციის სტატუსის გამოყენებასთან, სამუშაოზე ნებართვის გაცემის გზით, აგრეთვე, სპეციალური ლიცენზიების (ნებართვის) გაცემით მოქალაქეების დასაქმების შუამდგომლობის მიზნით. აზერბაიჯანის უცხო ქვეყნებში. უცხო ქვეყნის მოქალაქეებისა და 18 წელს ზემოთ მოქალაქეობის არმქონე პირებისთვის შეიძლება მუშაობა აზერბაიჯანში, მუშაობის უფლების მიღების შემდეგ. იურიდიულმა პირებმა უნდა მიიღონ სპეციალური ნებართვა უცხოელთა დასაქმების მიზნით. შრომითი ხელშეკრულება ხელმოწერილი უნდა იყოს უცხოელებთან სამუშაოს შესრულების ნებართვის ვადის განმავლობაში. სამუშაო ხელშეკრულების გაფორმება დაუშვებელია სამუშაო ნებართვის გარეშე.
პირებს, რომლებმაც მიიღეს ემიგრანტის სტატუსი, ან არიან წარმომადგენლობითი ოფისებისა და უცხოური იურიდიული პირების ხელმძღვანელები და აზერბაიჯანში სამეწარმეო საქმიანობით დაკავებული უცხო ქვეყნის მოქალაქეები, შეუძლიათ ნებართვის გარეშე მუშაობა.
პაჩაკუტეკის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:იკის პროვინციის რაიონები
აზერბაიჯანის მიგრაციული პოლიტიკა
შრომითი მიგრაცია
აზერბაიჯანი მონაწილეობს საერთაშორისო ხელშეკრულებებში შრომითი მიგრაციის რეგულირების შესახებ: შეთანხმება შრომითი მიგრაციის სფეროში თანამშრომლობისა და მიგრანტ მუშაკთა სოციალური დაცვის შესახებ, რომელიც მიღებულია დსთ-ს წევრი სახელმწიფოების მიერ, ძალაში შევიდა 1996 წელს. დსთ-ს კონვენცია მიგრანტ მუშაკთა სამართლებრივი სტატუსისა და მათი ოჯახების შესახებ, რომლებიც დსთ-ს მონაწილე სახელმწიფოებიდან ჩამოვიდნენ, 2010 წელს შევიდა ძალაში. ყველა იურიდიულად უნარის მქონე უცხოელი ან 18 წელს ზევით ასაკის მოქალაქე უფლებამოსილია განახორციელოს შრომითი საქმიანობა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე იურიდიული პირების მეშვეობით, სამუშაო ნებართვის მიღების შემდეგ.
სამუშაო ნებართვის შესახებ განაცხადების განხილვა უნდა მოხდეს არაუმეტეს 20 დღის განმავლობაში. ნებართვა გაიცემა 1 წლით ან უფრო მცირე პერიოდით, თუ სამუშაო ხელშეკრულება გაფორმებულია 1 წელზე ნაკლებ დროზე, ნებართვის ხანგრძლივობა შეიძლება გაგრძელდეს ყოველ ჯერზე მაქსიმუმ 1 წლით. ნებართვების ოფიციალური სახელმწიფო გადასახადია 3 თვემდე - 350 მანათი, 6 თვემდე არის 600 მანათი, ხოლო 1 წლამდე კი 1000 მანათი.
საზღვარგარეთ მოღვაწე აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქალაქეები უნდა დარეგისტრირდნენ აზერბაიჯანის შესაბამის დიპლომატიურ წარმომადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის საზოგადოება
უაილასის რაიონი
უაილასის რაიონი (Distrito de Huaylas) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის უაილასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2721 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 894 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 33.29 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 56.89 კმ²-ია.
ორშის ბრძოლა
ორშის ბრძოლა — XVI საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე მასშტაბური ბრძოლა. ეს იყო რუსეთ-ლიტვის ომის ნაწილი. პოლონეთის სამეფოსა და ლიტვის დიდი სამთავროს გაერთიანებულმა ძალებმა გაანადგურეს რიცხობრივად მეტი მოსკოვის დიდი სამთავროს ძალა და შეიპყრეს მათი მეთაური. ბრძოლა გაიმართა დღევანდელი ბელორუსიის ქალაქ ორშასთან ახლოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:XVI საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:პოლონეთის ბრძოლები კატეგორია:რუსეთის ბრძოლები კატეგორია:ლიეტუვის ისტორია
ბილავი
ბილავი (Biləv) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ორდუბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	1 203 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორდუბადის რაიონის სოფლები
გოტარზ I
გოტარზ I — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. გოტარზ I სამეფო ტახტზე მითრიდატე II|მითრიდატე II-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 91 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 81, მის შემდეგ კი ტახტზე ოროდ I ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არშაკიდები კატეგორია:პართიის მეფეები
ალექსა შანტიჩი
ალექსა შანტიჩი (Алекса Шантић / Aleksa Šantić; დ. 27 მაისი, 1868, მოსტარი — გ. 2 თებერვალი, 1924, მოსტარი) — პოეტი ბოსნია და ჰერცეგოვინადან. ის წარმოშობით სერბი იყო. მისი შემოქმედება ასახავს როგორც რეგიონის ურბანულ კულტურას, ასევე მზარდ ეროვნულ ცნობიერებას. მისი ლექსების უდიდეს ნაწილში აღწერილია სოციალური სამართლიანობის ნაკლებობა, ნოსტალგიური სიყვარული, სერბი ხალხის გასაჭირი და სამხრეთის სლავების ერთობა. იგი იყო ჟურნალ Zora-ს მთავარი რედაქტორი (1896–1901). შანტიჩი ასევე იყო მოსტარში სერბეთის ლიტერატურული და ეროვნული მოძრაობის ერთ-ერთი მთავარი პირი. 1914 წელს შანტიჩი გახდა სერბეთის მეცნიერებისა და ხელოვნების აკადემიის (მაშინდელი სერბეთის სამეფო აკადემიის) წევრი.
ადრეული ცხოვრება
ალექსა შანტიჩი დაიბადა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მცხოვრები სერბების ოჯახში, 1868 წლის 27 მაისს, ქალაქ მოსტარში, რომელიც იმ პერიოდში ოსმალეთის იმპერიის ბოსნიის ვილაიეთის შემადგენლობაში შედიოდა. მამამისი, რისტკო ვაჭარი იყო, ხოლო დედა, მარა ცნობილი ანიჩიჩების გვარის წარმომადგენელი იყო მოსტარიდან. ალექსა შანტიჩს სამი დედამამიშვილი ჰყავდა: ძმები იეფტანი და იაკოვი და და რადოიკა, რომელიც ცნობილი იყო, როგროც პერსა. მისი კიდევ ერთი და, ზორიცა ბავშვობაში გარდაიცვალა.
იმ პერიოდში, როდესაც ალექსა 10 წლის იყო ბოსნიის ვილაიეთი (მოსტარის ჩათვლით) ავსტრია-უნგრეთის იმპერიამ დაიპყრო, ევროპის დიდი ძალების მიერ 1878 წლის ბერლინის კონგრესზე მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე.
ალექსას მამის რისტკოს გარდაცვალების შემდეგ, ალექსას ბიძამ, მიხომ (ცნობილი როგორც ადჯა) შანტიჩისა და მისი და-ძმის მეურვის სტატუსი მიიღო. 1880-1881 შანტიჩი დადიოდა ვაჭრობის სკოლაში ტრიესტში, სადაც იტალიურად სწავლობდა. ტრიესტში ყოფნის დროს ალექსა ცხოვრობდა თავის ბიძებთან, ლაზართან და თოდორ ანიჩიჩებთან, რომლებიც ასევე ვაჭრები იყვნენ. 1881 წელს შანტიჩი ლუბლიანას ვაჭრობის სკოლის მოსწავლე გახდა, სადაც ლექციებს გერმანულ ენაზე ისმენდა.
1883 წელს ალექსა შანტიჩი მოსტარში დაბრუნდა და უკვე თავისუფლად ფლობდა იტალიურ და გერმანულ ენებს.
შემოქმედება
thumb|შანტიჩი ძველ ჰერცეგოვინულ ტრადიციულ სერბულ სამოსში შანტიჩი ვაჭრად მუშაობდა და ამასთანავე ძალიან ბევრ წიგნს კითხულობდა, სანამ პოეზიის დაწერას გადაწყვეტდა და შეხვდებოდა სხვა ახალგაზრდა ვაჭარს, იოვან დუჩიჩს ტრებინიედან, რომელმაც თავისი პირველი ლექსი 1886 წელს გამოაქვეყნა ახალგაზრდულ ლიტერატურ ჟურნალში მტრედი (Голуб), სომბორში (თანამედროვე სერბეთი). მისი მეგობრის, იოვან დუჩიჩის ამ მაგალითის შემდეგ შანტიჩმაც გამოაქვეყნა თავისი პირველი სიმღერა ახალგაზრდულ ლიტერატურულ ჟურნალში, 1887 წლის საახალწლო გამოცემაში.
შანტიჩის გამოქვეყნებული მისი პირველი ლექსები ინსპირირებული იყო ისეთი ცნობილი სერბი პოეტებისგან, როგორებიცაა: პეტრე II პეტროვიჩ-ნეგოში, იოვან იოვანოვიჩ ზმაი, ვოიისლავ ილიჩი და ჯურა იაკშიჩი. შანტიჩის სიმღერების პირველი კოლექცია მოსტარში 1891 წელს გამოიცა. ლექსების კრებულის გაყიდვებიდან შემოსული თანხა ალექსამ მთლიანად სიმა მილუტინოვიჩ სარაილიას ძეგლის დასადგამად გაიღო. 1901 წელს ბოგდან პოპოვიჩმა შანტიჩის შემოქმედება უარყოფითად შეაფასა. პოპოვიჩის კრიტიკამ ალექსას მოტივაცია აუმაღლა და მაზე დადეფითი გავლენა მოახდინა, რამაც მომავალი ნამუშევრების ხარისხზე იმოქმედა.
მემკვიდრეობა
ალექსა შანტიჩი არის სოფელი სერბეთში, რომელსაც სახელი პოეტის პატივსაცემად ეწოდა. ის ასევე გამოსახულია ბოსნია და ჰერცეგოვინის 10 კონვერტირებადი მარკის ღირებულების ბანკნოტზე. 1920 წელს მოსტარის ახალგარდების კავშირს შანტიჩის სახელი ეწოდა. 1969 წელს მოსტარის მუნიციპალიტეტის ასამბელამ, ალექსა შანტიჩის დაბადების 100 წლისთავის აღსანიშნავად დააარსა ლიტერატურული პრემია „ალექსა შანტიჩი“.
1980-იანი წლების ფილმი, სახელწოდებით: Moj brat Aleksa (ჩემი ძმა ალექსა) სწოედ პოეტის სამახსოვროდ გადაიღეს.
სქოლიო
კატეგორია:სერბი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 27 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1868 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1924 კატეგორია:სერბი მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის პოეტები
იან სარვი
იან  სარვი (ესტ. Jaan Sarv, დ. 21 დეკემბერი, 1877, სარუ  — გ. 23 აგვისტო, 1954, ტარტუ) — ესტონელი მათემატიკოსი და პედაგოგი. დიდი ხნის განმავლობაში მუშაობდა ტარტუს უნივერსიტეტში. საფუძველი ჩაუყარა მათემატიკურ განათლებას ესტონურ ენაზე.
ბიოგრაფია
დაიბადა ფერმერის ოჯახში. სწავლობდა სარუსა და მინისტეს სოფლის სკოლებში, შემდეგ აულიინას (ალუქსნე) სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესიის სკოლაში. 1893 წელს  შევიდა ჰუგო ტრეფნერის გიმნაზიაში, მაგრამ მომდევნო წელს ფინანსური სირთულეების გამო იძულებული გახდა გიმნაზიიდან გამოსულიყო. მოზარდი დამოუკიდებლად აგრძელებდა მეცადინეობას  და 1899 წელს სკოლის დამამთავრებელ კლასში დაბრუნდა. ჩააბარა გამოსაშვები გამოცდები იურიევკის გიმნაზიაში და იმავე წელს ჩაირიცხა იურიევსკის (დერპტის) საიმპერატორო უნივერსიტეტის (ამჟამად ტარტუს უნივერსიტეტი) ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე.
როდესაც 1905 წლის რევოლუციური მოვლენების დროს უნივერსიტეტი დაიხურა, იან სარვმა ვალგაში ესტონეთის საკრედიტო საბჭოში დაიწყო მუშაობა, სადაც ხელმძღვანელობდა ვალგის დემოკრატიულ საბჭოს, მაგრამ მალე იძულებული გახდა გაქცეულიყო ვალგადან. გაემგზავრა პარიზში და სორბონაში განაგრძო მათემატიკის შესწავლა.
1906 წელს ცოტა ხნით ჩავიდა რეველში. იქ წერდა სტატიებს ადგილობრივი გაზეთებისთვის. 1907 წელს  დაბრუნდა იურიევსკში, კვლავ ჩაირიცხა უნივერსიტეტში და დაამთავრა მოკლე დროში. 1917 წლამდე ასწავლიდა პილცამააში რამდენიმე ადგილას.
1918 წლის დეკემბერში მისი მეგობარი პიტერ პილდი დაინიშნა ესტონეთის ეროვნული უნივერსიტეტის დირექტორად, რომელიც შეიქმნა ტარტუში იურიევსკის უნივერსიტეტის ბაზაზე. პილდმა იან სარვი მიიწვია უნივერსიტეტში სამუშაოდ. როდესაც ბოლშევიკებმა აიღეს ტარტუ 1918 წლის 21 დეკემბერს, პილდი გაიქცა ტალინში და თავის ადგილას  იან სარვი დატოვა.
ამ დროს შემუშავდა უნივერსიტეტის წესდება და იანვრის ბიუჯეტი. ბოლშევიკების უკან დახევის შემდეგ სარვმა სთხოვა გაეთავისუფლებინათ უნივერსიტეტის ხელმძღვანელობიდან და გაეგზავნათ ლონდონის ბიბლიოთეკებში თვითგანვითარებისთვის.
1919 წელს, ლონდონიდან დაბრუნების შემდეგ, დაინიშნა მათემატიკისა და ფიზიკის კათედრის გამგედ და ექსტრაორდინალურ პროფესორად, ხოლო 1928 წელს — სრულ პროფესორად.
სადოქტორო დისერტაცია „გეომეტრიის საფუძვლები“ ​​დაიცვა 1931 წელს. 1935 წელს ​​ტარტუს უნივერსიტეტის შრომებში გამოაქვეყნა კვლევა „არითმეტიკის საფუძვლები“. იან სარვი ძირითადად ასწავლიდა გეომეტრიას.
იან სარვი მონაწილეობდა მათემატიკის სწავლების ესტონეთის კომისიის მუშაობაში. მან დიდი წვლილი შეიტანა ესტონურ ენაზე მათემატიკური ტერმინოლოგიის შექმნაში.
მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ იგი გახდა ტარტუს სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეომეტრიის კათედრის გამგე (1951). 1954 წელს პენსიაზე გავიდა და იმავე წელს გარდაიცვალა.
იან სარვი დაკრძალეს ტარტუში, რაადის სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 21 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1877 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1954 კატეგორია:ესტონელი მეცნიერები კატეგორია:ესტონელი მათემატიკოსები
იგნატიევოს საერთაშორისო აეროპორტი
იგნატიევოს საერთაშორისო აეროპორტი (Международный Аэропорт Игнатьево) (IATA: BQS, ICAO: UHBB) — საერთაშორისო აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ ბლაგოვეშჩენსკიდან ჩრდილო-დასავლეთით 20 კმ-ში. აეროპორტი განკუთვნილია საშუალო ზომის თვითმფრინავების მისაღებად.
დურესის ამფითეატრი
დურესის ამფითეატრი (ალბანურად: Amfiteatri i Durrësit) — გვიანდელი რომაული ამფითეატრი ალბანეთში, ქალაქ დურესში. აგებულია II საუკუნეში რომის იმპერატორ ტრაიანეს დროს. მდებარეობს ქალაქის ცენტრში და წარმოადგენს მხოლოდ ნახევარწრეს. დურესის ამფითეატრი არის ბალკანეთის ნახევარკუნძულის გვაინდელი ნაგებობა და იტევს 20 000 ადამიანს, მას ანალოგი არ გააჩნია ალბანეთში. იგი აღმოჩენილია 1900 წლის ბოლოს. დღეისათვის იგი წარმოადგენს ერთ-ერთ პოპულარულ ტურისტულ ნაგებობას. დურესის ამფითეატრი შეტანილია მსოფლიოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
იგნატიევოს საერთაშორისო აეროპორტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები კატეგორია:საერთაშორისო აეროპორტები
დურესის ამფითეატრი
ისტორია
დაახლოებით V საუკუნიდან დაიწყეს ამფითეატრის გამოყენება ქრისტიანული მიზნებისათვის. VI საუკუნეში ამფითეატრის ერთ-ერთ გალერეაში გაკეთდა სამლოცველო პირველი ქრისტიანი ეპისკოპოსის და მოწამის წმინდა ასტიას პატივსაცემად.
ამფითეატრი XX საუკუნის დასაწყისში იპოვეს. 1966 წელს მიზანმიმართულად დაიწყო მისი გათხრები და კვლევა. 1996 იგი ალბანეთში მსოფლიოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების წინასწარ სიაში შეიტანეს.
ზომები
ამფითეატრის ფორმა ელიფსურია. მისი ზომებია მერყეობს 132 მ. (434 ფტ.)-113 მ. (371 ფტ.) შორის. არენა 61.4 მ. (201 ფტ)- 42.2 მ (138 ფტ) და არის 20 მ (66 ფტ) სიმაღლის. იგი აგებულია მარალ ფერდობზე. ამფითეატრის შიგნით არის კიბეები და დასაჯდომი ადგილები სხვადასხვა დონეზე.
შენარჩუნებულია სამლოცველოს მოზაიკა.
დღეისათვის დურესის ამფითეატრი ფუნქციონირებს მუზეუმის სახით.
საფრთხეები
ამფითეატრი გარშემორტყმულია ყველა მხრიდან ქალაქის საცხოვრებელი უბნებით. არენას გარს არტყავს დურესის თანამედროვე მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლები. ქალაქის განვითარება საფრთხეს უქმნის ამფითეატრს. დურესის მუნიციპალიტეტი გეგმავს ამ სახელბის ამოღებას, რადგან მათ გააჩნიათ სტრუქტურული ხარვეზები, ასევე, ნელ-ნელა ცვდება მოზაიკა და ფერწერა.
2013 წელს ამფითეატრი შევიდა ევროპის ერთ-ერთი ყველაზე დაზიანებული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
ხოსე ლუის პინტოს სალდანია
ხოსე ლუის პინტოს სალდანია (José Luis Pintos Saldanha; დ. 25 მარტი, 1964, არტიგასი, ურუგვაი) — ურუგვაელი ფეხბურთელი, მცველი. ფეხბურთის გულშემატკივრებში ასევე ცნობილია როგორც ხოსე პინტოსი (José Pintos), მეტსახელად ელ ჩანგო (El Chango). იცავდა „ნასიონალის“, „პროგრესოს“ და ურუგვაის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. ურუგვაის ჩემპიონი, ლიბერტადორესის თასის, საკონტინენტთაშორისო თასის, კოპა ინტერამერიკანას და სამხრეთ ამერიკის რეკოპას მფლობელი „ნასიონალის“ შემადგენლობაში. სამხრეთ ამერიკის ჩემპიონი (1987) და ვიცე-ჩემპიონი (1989) ურუგვაის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1990 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე.
სანაკრებო კარიერა
1987–1991 წლებში ურუგვაის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 12 შეხვედრას ატარებს.
მსოფლიო ჩემპიონატზე
ხოსე ლუის პინტოს სალდანიამ 1990 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მხოლოდ ერთ მერვედფინალურ შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა იტალიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ.
უმ-ელ-კაივაინის საამირო
უმ-ელ-კაივაინის საამირო — არაბთა გაერთიანებული საამიროების შემადგენლობაში შემავალი შვიდი საამიროდან ერთი-ერთი, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთით. მოსახელეობის მიხედვით შვიდ საამიროს შორის უმ-ელ-კაივაინი ყველაზე მცირერიცხოვანია. საამიროს მართავს ამირა საუდ ბინ რაშინ ალ მუალა. 2003 წლისთვის უმ-ელ-კაივაინის საამიროს მოსახლეობა შეადგენდა 62 000 მაცხოვრებელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უმ-ელ-კაივაინი კატეგორია:არაბთა გაერთიანებული საამიროები
იტალია-საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეკონომიკური ურთიერთობები
იტალია-საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეკონომიკური ურთიერთობები — საქართველოს ეკონომიკურ ურთიერთიერთობებს იტალიასთან საფუძველი ჩაეყარა 1919 წლიდან. ამაში გადამწყვეტი როლი შეასრულა 22 აპრილს პარიზის კონფერენციის „ოთხთა საბჭოზე“ მიღებულმა გადაწყვეტილებამ, რომლის შესაბამისად, დიდი ბრიტანეთის შეიარაღებულ ძალთა მიერ ამიერკავკასიის დატოვების შემთხვევაში საქართველოსა და აზერბაიჯანზე მანდატი უნდა გადასცემოდა იტალიას. 12 მაისს თბილისში ჩამოვიდა იტალიის სამთავრობო მისია მელკიადე გაბას ხელმძღვანელობით, რომელსაც ამიერკავკასიაში არსებული პოლიტიკურ-ეკონომიკური ვითარება უნდა შეესწავლა. იტალიის მთავრობას საქართველოში მკაფიოდ განსაზღვრული ინტერესები ამოძრავებდა. იგი დაინტერესებული იყო ადგილობრივი ბუნებრივი რესურსებით, აბრეშუმით, თამბაქოთი და ხე-ტყით.