cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჩაიგირაყი
ჩაიგირაყი (Çayqıraq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის  მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1554 კაცი (2017).
სოფელში მოქმედებს მეჩეთთან არსებული რელიგიური საზოგადოება.
სქოლიო
კატეგორია:მასალის რაიონის სოფლები
ხათუსილი III
ხათუსილი III — ხეთების ახალი სამეფოს მმართველი დაახლ. ძვ. წ. 1304 - 1280 წლებში. მურსილი II-ის შვილი. გამეფდა მისი ძმისშვილის ურხითესუფის სამეფო ტახტიდან ჩამოგდების შემდეგ, რაც აღწერილი აქვს „ავტობიოგრაფიაში“ (რომელიც ერთ-ერთი უძველესია მსოფლიოში). ატარებდა ფართო საშინაო და საგარეო პოლიტიკას. ჩვენამე მოაღწია მისი სახელით შედგენილმა რელიგიური და ისტორიული ხასიათის ტექსტებმა, პოლიტიკურმა ხელშეკრულებებმა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხეთების მეფეები
ბოდოკენა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 985 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.18 კმ²-ზე. ფართობი 2 507 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის მუნიციპალიტეტები
ტაუში (უფის რაიონი)
ტაუში (Тауш; Тыуыш) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, უფის რაიონში. მიეკუთვნება კირილოვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ უფიდან განლაგებულია 46 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 55 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:უფის რაიონის სოფლები
ნევადო-დელ-რუისი
ნევადო-დელ-რუისი (Nevado del Ruiz), ასევე ლა-მესა-დე-ერვეო (ერვეოს მაგიდა) ან კუმანდაი კოლუმბამდელ ადგილობრივთა ენაზე — ვულკანი კოლუმბიაში, კალდასისა და ტოლიმის დეპარტამენტების საზღვარზე, დედაქალაქ ბოგოტიდან 129 კილომეტრით დასავლეთით. ნევადო-დელ-რუისი სტრატოვულკანია, შედგება ლავის მრავალი ფენისგან, რომელსაც ენაცვლება გაქვავებული ვულკანური ფერფლისა და პიროკლასტებისაგან. ვულკანი აქტიურია დაახლოებით ბოლო ორი მილიონი წლის მანძილზე, პლეისტოცენისა და გვიანდელი პლიოცენის ეპოქებში, გააჩნია ამოფრქვევის სამი ძირითადი პერიოდი. ამჟამინდელი ვულკანური კონუსი ჩამოყალიბდა ამოფრქვევის მიმდინარე პერიოდში, რომელიც 150 ათასი წლის წინ დაიწყო.
როგორც წესი, ნევადო-დელ-რუისზე ხდება პლიანიანური ამოფრქვევები, რომლის დროსაც წარმოიქმნება გაზისა და კლდის პიროკლასტური ნაკადები. ეს ამოფრქვევები ხშირად განაპირობებს ლაჰარებს (ტალახისა და ნამსხვრევების ნაკადი), რაც საფრთხეს უქმნის ადამიანებსა და გარემოს. მსგავსი ამოფრქვევების საფრთხეს ზრდის ის ფაქტი, რომ ცხელი გაზი და ლავა ადნობს მთის თოვლის საფარს, რის შედეგადაც ნაკადს წყლის დიდი რაოდენობაც ემატება. 1985 წლის 13 ნოემბერს პატარა ამოფრქვევამ წარმოქმნა უზარმაზარი ლაჰარი, რომელმაც დაანგრია და დამარხა ტოლიმის დეპარტამენტის ქალაქი არმერო, რასაც 25 000 ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა. ამ მოვლენას მოგვიანებით არმეროს ტრაგედია უწოდეს. მსგავსი, მაგრამ ნაკლებად მსხვერპლიანი მოვლენები მოხდა 1595 და 1845 წლებში, როდესაც მცირე ამოფრქვევას უზარმაზარი ლაჰარი მოჰყვა.
ვულკანი მიეკუთვნება ლოს-ნევადოსის ბუნების ეროვნულ პარკს, რომელიც ასევე მოიცავს სხვა რამდენიმე ვულკანს. ნევადო-დელ-რუისის მწვერვალი დაფარულია ფართო მყინვარებით, რომლებმაც 1985 წლიდან, გლობალური დათბობის შედეგად მნიშვნელოვნად უკანდახევა დაიწყო. ვულკანი საფრთხედ რჩება მიმდებარე ქალაქებისა და სოფლებისათვის, შესაძლო ამოფრქვევებისა და ლაჰარების საფრთხის ქვეშ დაახლოებით 500 000 ადამიანი იმყოფება.
კაჰარლიკის რაიონი
კაჰარლიკის რაიონი (Кагарлицький район) — რაიონი უკრაინაში, კიევის ოლქში. მისი ფართობია 925.62 კმ². 2006 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 38 246 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 41 კაცს კმ²-ზე. კაჰარლიკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კაჰარლიკი.
სქოლიო
კატეგორია:კიევის ოლქის რაიონები
ანდრუშივკა (ვინიციის რაიონი)
ანდრუშივკა (Андрушівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ვინიციის ოლქის ვინიციის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1104 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვინიციის რაიონის სოფლები
დადვა
დადვა (Dadva) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის  მასალის რაიონში.
2013 წლის 5 მარტს,  სოფელი დადვა გაუქმებულ იქნა  და ამოღებულია სახელმწიფო რეესტრიდან. გაუქმების შემდეგ, სოფლის კუთვნილი 401.00 ჰექტარი მიწის ნაკვეთი გადაეცა ქალაქ მასალს. .
სქოლიო
კატეგორია:მასალის რაიონის გაუქმებული სოფლები
რობერტ სმითი
რობერტ ჯეიმზ სმითი (Robert James Smith; დ. 21 აპრილი, 1959) — ინგლისელი მომღერალი, სიმღერების ავტორი, მუსიკოსი და ხმის ჩამწერი პროდიუსერი. ცნობილია 1976 წელს ჩამოყალიბებული როკ-ჯგუფის The Cure წევრობით, რომლის ერთ-ერთი თანადამაარსებელია. სმითი ჯგუფის წამყვანი ვოკალისტი, გიტარისტი, ლირიცისტი და ერთადერთი მუდმივი წევრია. 1982-1984 წლებში იგი ჯფუფის Siouxsie and the Banshees წამყვანი გიტარისტი იყო.
სმითი გიტარის დაკვრის თავისებური სტილით, გამორჩეული ხმითა და უნიკალური სტილითაა ცნობილი, რომელიც წითელ ტუჩსაცხს, თვალების მუქ მაკიაჟსა და შავი ფერის ჩაცმულობას მოიცავს. თავისი გარეგნული იერსახით სმითმა დიდი გავლენა მოახდინა გოთურ სუბკულტურაზე, რომელიც 1980-იან წლებში აღორძინდა. 2019 წელს სმითი, როგორც The Cure-ის წევრი, როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზში იქნა შეყვანილი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:დაბადებული 21 აპრილი კატეგორია:ინგლისელი როკ-მომღერლები კატეგორია:ალტერნატიული როკ-გიტარისტები კატეგორია:ალტერნატიული როკ-მომღერლები კატეგორია:გოთური როკის მუსიკოსები კატეგორია:პოსტ-პანკ მუსიკოსები კატეგორია:ბრიტანელი ათეისტები კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი მომღერლები კატეგორია:XX საუკუნის ინგლისელი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ინგლისელი მომღერლები
ზვიად ჩინჩალაძე
ზვიად ჩინჩალაძე (დ. 13 სექტემბერი, 1979, რუსთავი) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო, სამბო), ძიუდოში საქართველოს ჩემპიონი (2017, +100 კგ), ვერცხლისა (2006, +100 კგ) და ბრინჯაოს პრიზიორი (2008, +100 კგ), 23-წლამდელებს შორის საქართველოს ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2007, +100 კგ). სამბოში ევროპის ჩემპიონატის გამარჯვებული (2003, ალბენა, ბულგარეთი, 100 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:რუსთავში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სამბისტები კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები
ხაიშის განძი
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოში აღმოჩენილი განძები
ნოვოჩერკასკის წმინდა დიმიტრის ეკლესია
ნოვოჩერკასკის წმინდა დიმიტრის ეკლესია (Свято-Димитриевский храм) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნოვოჩერკასკში. რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიაში. ეკლესია აგებულია დიმიტრი თესალონიკელის სახელზე. მდებარეობს სასფლაოზე, სწორედ ამიტომ ეკლესიას მოსახლეობაში ასევე ეწოდება დიმიტრი თესალონიკელის სასაფლაოს ეკლესია.
ისტორია
1810 წლის შემოდგომაზე საქალაქო სასაფლაოს ტერიტორიაზე აკურთხეს ხის ეკლესია, რომელიც ააგეს წმინდა დიმიტრი თესალონიკელის სახელზე. ხის ეკლესია არსებობდა 1861 წლამდე. დონის ატამანის მიხაილ ხომუტოვისა და დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსის იოანეს ინიციატივით 1857 წელს სასაფლაოს ეზოში დაიწყო ქვის ეკლესიის მშენებლობა, რომელმაც შეცვალა ხის ეკლესია. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა დონის კაზაკების ფინანსებით და დასრულდა 1859 წელს. პროექტის ავტორი იყო არქიტექტორი ივან ვალპრედე.
1901 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა სამრევლო სკოლა, რომელიც დღემდე მოქმედებს. ეკლესიასთან ასევე მოქმედებს პატარა სამლოცველო პირველ მსოფლიო ომში დაღუპული კაზაკების პატივისცემის ნიშნად.
სასაფლაოზე, სადაც მდებარეობს წმინდა დიმიტრის ეკლესია, დაკრძალულია პირველი არჩეული ატამანი ალექსეი კალედინი (საფლავი არ შემონახულა). დონელი ისტორიკოსი ვ. სუხორუკოვი და სხვ. შემონახული სასაფლაოების გარდა გვხვდება გაძარცვული და განადგურებული საფლავებიც.
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1920 წლიდან მოყოლებული ეკლესია არ დახურულა და განაგრძობდა მოქმედებას. 1999 წელს ეკლესია აკურთხეს და აშენდა 6 ახალი სამრეკლო, ასევე შერემონტდა ტაძარი და მოაქროვეს ჯვრები.
სქოლიო
კატეგორია:ნოვოჩერკასკის ეკლესიები
სარმიზეგეტუზა
მინი|250პქ|ციხესიმაგრის ხედი სარმიზეგეტუზა — დაკიის მთავარი სამხედრო, რელიგიური და პოლიტიკური ცენტრი. დაკიის მეფეების, მათ შორის დეცებალის, რეზიდენცია. მდებარეობს რუმინეთის ქალაქ ორეშტიეს მახლობლად, სამხრეთ-დასავლეთ ტრანსილვანიაში, მთებში. ზღვის დონიდან 1 200 მეტრზე.
1999 წელს ციხესიმაგრე შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში, როგორც დაკიის ციხესიმაგრეების ერთ-ერთი შემადგენელი ნაწილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინეთის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუმინეთში
კუმგანი
250px|მინი|კუმგანის მდებარეობა კუმგანი — 1638 მეტრი სიმაღლის მთა კანგვონ-დოში, ჩრდილოეთ კორეაში. ის დაახლოებით 50 კილომეტრის დაშორებითაა სამხრეთ კორეის სოკჩოს ქალაქ განგვონ-დონიდან. ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მთა ჩრდილოეთ კორეაში. იგი მდებარეობს ქვეყნის აღმოსავლეთ სანაპიროზე. მთა კუმგანის ტურისტული რეგიონი ოდესღაც კანგვონის პროვინციის ნაწილი იყო. მთა კუმგანი არის ტაებაეკის ქედის ნაწილი, რომელიც გადის კორეის ნახევარკუნძულის აღმოსავლეთ ნაწილზე.
სეზონური სახელები
კუმგანის მთა უძველესი დროიდან ცნობილია მისი მხატვრული სილამაზით და არის საგანი ბევრი სხვადასხვა მხატვრული ნამუშევრისა. მისი გაზაფხულის სახელის ჩათვლით, კუმგანი (금강산), მას აქვს ბევრი სხვადასხვა სახელი სეზონების მიხედვით, მაგრამ ყველაზე გავრცელებული დღესდღეობით კორეულ ენაზე არის კუმგანსანი. ზაფხულში ის იწოდება, როგორც პონგრაესანი (봉래산, 蓬萊山: ადგილი სადაც სული ბინადრობს ), შემოდგომაზე პჰუნგ'აკსანი (풍악산, 楓岳山: ფერადი ფოთლების გორა, ან 楓骨山: ფერადი ფოთლების დიდი მთა), ზამთარში კაეგოლსანი (개골산, 皆骨山: ქვის ძვლის მთა).
გეოგრაფია
250px|მინი|მარცხნივ|ჩანჩქერ კურიონგამდე მისასვლელი ბილიკი მთა თითქმის მთლიანად შედგება გრანიტისა და დიოქსიდისგან. მან საუკენეების მანძილზე გაუძლო ბუნებრივი პირობების შემოტევებს, ამიტომაც ის დროთა განმავლობაში იცვლებოდა და ფორმირდებოდა. მაშასადამე ის შედგება 12 000 თვალწარმტაცი ფორმირებული ქვისგან, ხეობების, კლდეების, სვეტებისა და მწვერვალებისგან.
მთა კუმგანი ჩვეულებრივ დაყოფილია სამ ზონად: შიდა კუმგანი, გარე კუმგანი და ზღვის კუმგანი, თითოეული სხვადასხვა გეოლოგიური და ტოპოგრაფიული მახასიათებლებით. 200px|მინი|კურიონგის ჩანჩქერი
გარემო ვითარება
მთების უმეტესობა დაფარულია ფოთლოვანი და წიწვოვანი ტყეებით და დაცულია ეროვნული პარკის 60 000 ჰექტარზე. აქედან 25 000 ჰექტარი საერთაშორისო ჩიტების ცხოვრების მიერ დადგენილია, როგორც მნიშვნელოვანი ჩიტების ზონა (IBA), რადგან მას მხარს უჭერს გადაშენების საფრთხის წინაშე მყოფი იაპონური წერო.
კუმგანის მთის ტურისტული რეგიონი
1998 წლამდე სამხრეთ კორეელ ტურისტებს შეეძლოთ მთა კუმგანის დათვალიერება, თავდაპირველად საკრუიზო გემით მოგზაურობა იყო დასაშვები, მაგრამ უფრო გვიან და იაფად ავტობუსებით. 2002 წელს მთის მიმდებარე ტერიტორია გამოეყო კანგვონის პროვინციას და გახდა ცალკეული ადმინისტრაციული ტურისტული რეგიონი. სახმელეთო გზა 2003 წელს გაიხსნა. სარკინიგზო გზა არსებობს მთიდან მხოლოდ ჩრდილოეთ კორეის საზღვრამდე, მაგრამ ჩანაწერებიც არ არის იმის შესახებ, რომ ოდესმე მაინც არსებობდა სარკინიგზო გზა განგნეუნგიდან სამხრეთ კორეის საზღვრამდე.
1998 წელს კუმგანში ნოემბერსა და დეკემბერში იყო 15 000, 1999 წელს 148 000 და 2000 წელს 213 000 ტურისტი. 2001 წელს ტურისტების რაოდენობა დაეცა 58 000-მდე მიწაზე უთანხმოების და შეტევის გამო. 2002 წელს კი დაახლოებით 500 000 ტურისტი ეწვია კუმგანის მთის ტურისტულ რეგიონს. მას შემდეგ ტურისტების რაოდენობა განმტკიცდა და წელიწადში დაახლოებით 240 000 ტურისტი სტუმრობს მთას. 2005 წლის ივნისში ჰიუნდაი ასანმა გამოაცხადა, რომ ერთი მილიონი სამხრეთ კორეელი ტურისტი ესტუმრა კუმგანს.
კუმგანის მთის ტურისტული რეგიონი, არის ერთ-ერთი გზა ჩრდილოეთ კორეის მთავრობისთვის, რომ საზღვარგარეთიდან მიიღონ მყარი უცხოური ვალუტა. აქედან გამომდინარე, ოფიციალური ტურის ვალუტა არც სამხრეთ კორეული და არც ჩრდილოეთ კორეული ვონია. ტურისტული ტურის ვალუტა არის აშშ დოლარი. 2003 წლიდან საკვეები და მომსახურება სამხრეთ კორეელი ტურისტებისთვის უზრუნველყოფილია ზოგიერთი ჩრდილოეთ კორეელის მიერ. მაგრამ უმეტესი მომსახურე პერსონალი არიან ჩინეთის მოქალაქეები კორეული ენის მცოდნეები კორეის მემკვიდრეობით. ეს მხარე განვითარებულია ჰიუნდაი ასანის მიერ, რომელიც გეგმავს გააფართოოს ადგილი სათხილამურო კურორტებისა და გოლფის მოედნების მშენებლობით.
2010 წლის აპრილიდან ჩრდილოეთ კორეა ნებას რთავს კომპანიებს აწარმოოს ტურები ჩრდილოეთ კორეის მხრიდან, რაც, როგორც ჩანს უფრო სავარაუდოს ხდის, რომ სამხრეთიდან ისევ განახლდება ტურები. მიუხედავად ამისა, 2010 წლის 1 ოქტომბერს ახალმა ამბებმა გამოაცხადა, რომ „წითელი ჯვრის ხელმძღვანელები ორივე კორეიდან შეთანხმდნენ, რომ პარასკევ დღეს მოეწყოთ შეხვედრები ოჯახებისთვის, რომელიც კორეის ომის დროს შუაზე გაიყო, ამ სიგნალებით ჩრდილოეთ კორეა ცდილობდა გაენეიტრალებინა დაძაბული ურთიერთობა სამხრეთთან, რომელიც სამხრეთ კორეის სამხედრო ხომალდების ჩაძირვამ გამოიწვია. თითოეული ქვეყნის ასი ოჯახი დაესწრება შეხვედრებს 30 ოქტომრიდან 5 ნოემბრამდე სასტუმროში, განაცხადა მინისტრის პრესსპიკერმა ქალმა გაერთიანებების საქმეში, ლი ჯონგ-ჯუმ“. 2011 წლის სექტემბერში ჩრდილოეთ კორეამ დაიწყო კრუიზების ამუშავება პირდაპირ რასონიდან ჩრდილოეთ კორეის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, კუმგანის მთის პორტში, ეს შანს აძლევდა ტურისტებს გაეტარებინათ დრო იმ კურორტებზე, რომელიც ადრე სამხრეთ კორეაში იყო. მიუხედავად ამისა, ისინი პირველ რიგში ყურადღებას ჩინელ სტუმრებს აქცევენ. დასავლეთის კომპანიები ასევე მართავენ ტურებს კუმგანში.
ისტორია
300px|მინი|მარჯვნივ|1939 წლის იაპონური რუკა კუმგან-სანის ან კუმგანის კორეელები გეუმგანსანს შუა საუკუნეებამდე აღიქვამდნენ თავიანთ მუზად. თითქმის ყველა პოეტი და მხატვარი, რომელიც ჯოსეონის დინასტიის (1392-1910) პერიოდში ცხოვრობდა ხანგრძლივად იმოგზაურა გეუმგანგსანის მთებში. 1950 წლის კორეის ნახევარკუნძულის სამმართველოს შედეგებით სამხრეთ კორეაში ადამიანები თავიანთი ძალებით ეძებდნენ გზებს, რომ 50 წლამდე წვეოდნენ საყვარელ მთას. 155 მილი სიგრძის მავთულხლართები აღმართული დემილიტარიზებულ ზონაში, რომელიც ჰყოფს ორ კორეას გამოდგა ყველაზე ძლიერი ბარიერი, ნებისმიერ სხვა ბარიერს შორის. 1894 წელს ბრიტანელი მწერალი იზაბელა ბირდ ბიშოპი თავის მოგზაურობებში კუმგანს მოიხსენიებს, როგორც „მარგალიტის მთას“.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ კორეის გეოგრაფია
ულპია-ტრაიანა-სარმიზეგეტუზა
250px|მინი|დიდი ტაძარი ულპია-ტრაიანა-სარმიზეგეტუზა — რომაული დაკიის დედაქალაქი. სახელწოდება მიიღო იმპერატორ ტრაიანეს პატივსაცემად. II საუკუნის დასასრულს ქალაქის ფართობი 30 ჰა, ხოლო მოსახლეობა 30 000 იყო.
დაარსებულია დაახლოებით 106–111 წლებში. თავდაპირველად იყო რომის უმთავრესი სამხედრო ბანაკი. აქ მდებარეობდა რომის იმპერიის მეხუთე მაკედონური რეგიონი.
რომაელების წასვლის შემდეგ ქალაქმა სწრაფად დაიწყო დაქვეითება და V საუკუნეში თითქმის გაუკაცრიელდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინეთის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:ტრაიანე
ტრინგა ჰიუსა
ტრინგა ჰიუსა (Tringa Hysa; დ. 8 იანვარი 1996, პრიშტინა, კოსოვო) — კოსოვოელი ალბანელი მოცეკვავე. 2011 წელს წარმოადგინა კოსოვო „ევროვიზიის ახალგაზრდა მოცეკვავეები 2011“-ზე, რომელიც გაიმართა ოსლოში, ნორვეგია. მისი საცეკვაო კარიერა 2005 წელს დაიწყო, როდესაც იგი გახდა "Studio Rudina" წევრი, რომელიც საბალეტო კურსია პრიშტინაში.
ბიოგრაფია და კარიერა
ტრინგა ჰიუსა დაიბადა 1996 წლის 8 იანვარს კოსოვოს დედაქალაქ პრიშტინაში. სწავლობდა სამი ფრაშერის გიმნაზიაში, რომელიც მდებარეობს მის მშობლიურ ქალაქში, ხოლო მოგვიანებით კოსოვოს ტელევიზიამ იგი შეარჩია კოსოვოს წარმოადგენლად „ევროვიზიის ახალგაზრდა მოცეკვავეები 2011“-ზე ოსლოში, ნორვეგიაში. შერჩევა მოხდა ყველა საფეხურის გავლის შემდეგ. მთელი კოსოვოდან სულ 17 მონაწილე იყო. კოსოვოს მაუწყებლის RTK პროფესიულმა ჟიურიმ შეარჩია ტრინგა ჰიუსა და პატრიცია პრუტი. მოგვიანებით EYD კომისიამ გადაწყვიტა მხოლოდ ერთი მოცეკვავის დაშვება კოსოვოდან „ევროვიზიის ახალგაზრდა მოცეკვავეები 2011“ კონკურსზე.
ტრინგა ტელევიზიებში გამოსვლა 2005 წელს დაიწყო, იგი პირველად გამოჩნდა სამ ტელევიზიაში, ესენია კოსოვოს საზოგადოებრივი მაუწყებელი, Kohavision და RTV21, სადაც ის მონაწილეობა მიიღო საახალწლო შოუში. 2006 და 2007 წლებში მონაწილეობდა ამერიკის სავაჭრო პალატისა და "Raiffeisen Bank"-ის ჰუმანიტარულ საღამოზე, სადაც ტრინგა ქორეოგრაფიული აქტის წამყვანი ბალერინა იყო.
2007 წელს მონაწილეობდა Studio Rudina საბალეტო სპექტაკლში "NE ëndërra" (ოცნებებში). 2008 წელს იყო სტუმარი "Kosovo Vision", ხოლო 2008 წლის ბოლოს, "Magic Show" წევრი, რომელიც სადღესასწაულო პროგრამაა Kohavision-ზე, ამავე პერიოდში სადღესასწაულო პროგრამის "Të qeshim së bashku" (მოდით ერთად გავიცინოთ) კონკურსის წევრი იყო, რომელიც კოსოვოს საზოგადოებრივი მაუწყებელზე გადიოდა.
სხვა სპექტაკლებზე, როგორც სოლისტი
და ა.შ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:კოსოვოელი მოცეკვავეები კატეგორია:კოსოვოელი ბალერინები კატეგორია:დაბადებული 8 იანვარი
ესტონეთის განმათავისუფლებელი ომი
ესტონეთის განმათავისუფლებელი ომი (Eesti Vabadussõda) — ესტონეთის შეიარაღებული ძალებისა და საბჭოთა რუსეთის ომი ესტონეთის დამოუკიდებლობისათვის. მიმდინარეობდა 1918 წლის 29 ნოემბრიდან 1920 წლის 2 თებერვლამდე. ბრძოლა მიმდინარეობდა ასევე ჩრდილოეთ ლატვიის ტერიტორიაზე, სადაც ლატვიელების მიერ ჩამოყალიბებული ჩრდილოლატვიური ბრიგადა დაუპირისპირდა ბალტიისპირეთის ლანდესვერის ჯარებს. საბჭოთა ისტორიოგრაფია ამ ფაქტს განიხილავდა, როგორც რუსეთის სამოქალაქო ომის ნაწილს.
ომი დასრულდა ტარტუს ხელშეკრულებით, რომელიც დაიდო 1920 წლის 2 თებერვალს ესტონეთსა და საბჭოთა რუსეთს შორის. ხელშეკრულების თანახმად ორივე ქვეყანამ ერთმანეთი სცნო, ესტონეთის შემადგენლობაში შევიოდა პეჩორის მაზრა, რომელიც 1944 წელს გადაეცა რსფსრ-ს, ჩუდის ტბის სამხრეთ-დასავლეთი სანაპირო და მდინარე ნარვის აღმოსავლეთით მდებარე მიწები.
ესტონეთის ოფიციალური პოზიციის თანახმად, ტარტუს ხელშეკრულებას 1940 წელს არ დაუკარგავს იურიდიული ძალა, რამდენადაც ესტონეთის სსრკ-ში შესვლის ფაქტს თანამედროვე ესტონეთი, აშშ, ევროპის კავშირი და სხვა ქვეყნები განიხილავენ როგორც ქვეყნის ოკუპაციას.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონეთის ისტორია
სალსკი
სალსკი (Сальск) — რაიონული დაქვემდებარების ქალაქი რუსეთში, როსტოვის ოლქში. სალსკის რაიონისა და სალსკის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი მდებარეობს მდინარე სრედნი-ეგორლიკის ნაპირზე. დაარსდა 1812 წელს, ქალაქის სტატუსი მიიღო - 1926 წელს. ქალაქის მოსახლეობა 2016 წლის მონაცემებით შეადგენს 58 680 კაცს.
ყოველწლიურად 1987 წლიდან, სექტემბრის მესამე შაბათს აღნიშნავენ ქალაქის დღეს.
გეოგრაფია
ქალაქი სალსკი მდებარეობს როსტოვის ოლქის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, დონ-ეგორლიკის დაბლობის ფარგლებში, მდინარე სრედნი-ეგორლიკის ხეობაში. ზღვის დონიდან საშუალო მდებარეობაა 29 მეტრი. ადგილის რელიეფი ვაკიანია. მდინარე სრედნი-ეგორლიკი ქალაქს ყოფს ორ არათანაბარ ნაწილად. ქალაქის უდიდესი ნაწილი მდებარეობს მდინარის მარჯვენა სანაპიროზე.
საავტომობილო გზის მიხედვით დაშორება დონის როსტოვამდე არის 180 კმ, უახლოესი ქალაქია პლორეტარსკი - 29 კმ.
კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციის მიხედვით ქალაქი მდებარეობს ნოტიო კონტინენტალური კლიმატის ზონაში, ზომიეად ცივი ზამთრით და ცხელი ზაფხულით.
XIX საუკუნე - XX საუკუნის დასაწყისი
ერთ-ერთი პირველი დასახლება, რომელიც არსებობდა თანამედროვე ქალაქის ადგილზე იყო ხუტორი იუდიჩევი, რომელიც დაარსდა მდინარე სრედნი-ეგორლიკის ნაპირზე 1812 წელს. 1849 წელს ეწოდა ვორონცოვსკოე, კავკასიის მეფისნაცვლის მიხეილ ვორონცოვის სურვილის შესაბამისად, რომელმაც 1849 წელს ღამე გაათენა ხუტორში. XX საუკუნის დასაწყისში ხუტორმა მიიღო ახალი სახელწოდება ვორონცოვო-ნიკოლაევსკოე (იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის პატივისცემის ნიშნად). სოფელი შედიოდა სტავოპოლის გუბერნიის მედვეჟიეს მაზრის შემადგენლობაში.
სადგური ტორგოვაია
XIX საუკუნის დასასრულს რუსეთის ეკონმიკურმა აღმავლობამ გამოიწვია სარკინიგზო მშენებლობის სწრაფი ზრდა ჩრდილოეთ კავკასიაში და ეს რეგიონი გახდა სოფლის მეურნეობის პროდუქციის, ძირითადად ხორბლის, მიმწოდებელი.
აღნიშნულმა ამბებმა შეცვალა სოფლის ბედი, რომელიც გახდა სადგური „ტიხორეცკაია-ცარიცინის“ რკინიგზის ხაზზე. 1899 წელს სოფელ ვორონცოვსკოედან ერთ კილომეტრში ჩამოყალიბდა სადგური ტორგოვაია. 1916 წელს ააგეს რკინიგზის ხაზი ბატაისკი-ტორგოვაია, სადგური ტორგოვაია გახდა ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი კვანძი. 1906 წელს სადგურ ტორგოვაიაში გაიხსნა გერმანული წარმოშობის მეწარმის ფოგელის, მექანიკური სახელოსნო. 1910 წელს გაიხსნა შოლცის ტყავის გადამამუშავებელი ქარხანა.
1913 წელს სადგურ ტორგოვაიაში ჩამოყალიბდა რუსულ-ყივჩაყური პროგიმნაზია, რომელიც განთავსდა თანამედროვე თავისუფლებისა და საბჭოს ქუჩის გადაკვეთზე. 1915 წელს ეს პროგიმნაზია გადაკეთდა შერეული ტიპის გიმნაზიად (ერთად სწავლობდნენ ბიჭებიც და გოგონებიც), 1916 წელს გოგონები გადავიდნენ ახალ შენობაში, რომელიც მდებარეობდა თანამედროვე მოსკოვის ქუჩაზე.
1917-1941 წწ.
1917 წლის ნოემბერში, პეტროგრადში რევოლუციის შემდეგ სადგურ ტორგოვაიაში რკინიგზის მუშებმა ცამოაყალიბეს ამ რაიონში პირველი მუშათა საბჭოები, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ვასილი ჟიგალოვი, ძმები ვიქტორ და ათანასე კრასნოვები1917 წის ნოემბრის ბოლოს შედგა დელეგატების პირველი კრება, მათ შორის სოფელ ვორონცოვო-ნიკოლაევსკოეში, რომელშიც მოხდა მუშათა, ჯარისკაცთა და გლეხთა დეპუტატთა საბჭოების ჩამოყალიბება.
1918 წელს გენერალ სერგეი მარკოვის პატივისცემის ნიშნად, რომელიც დაიღუპა სტანიცა შაბლიევსკაიასთან, დენიკინმა სოფელ ვორონცოვო-ნიკოლაევსკოეს უწოდა ქალაქი მარკოვი (1920 წელს დაუბრუნდა ძველი სახელწოდება ვორონცოვო-ნიკოლაევსკოე).
საბჭოთა ხელისუფლების საბოლოოდ დამყარების შემდეგ მოხდა მნიშვნელოვანი ცვლილებები ადმინისტრაციულ დაყოფაში. 1920 წლის ივნისში სოფელი ვორონცოვო-ნიკოლაევსკოე გახდა სტავროპოლის გუბერნიის ცენტრი. 1924 წლამდე სოფელი ვორონცოვო-ნიკოლაევსკოე და სადგური ტორგოვაია შედიოდა სტავროპოლის გუბერნიის ვორონცოვო-ნიკოლაევსკოეს მაზრის შემადგენლობაში.1924 წელს სალსკის ოლქის ცენტრი გადაიტანეს სადგურ ტორგოვაიაში.
1926 წლის 1 მარტს სოფელი ტორგოვოი გახდა ქალაქი სალსკი. 1930 წელს კი ვორონცოვო-ნიკოლაევსკოეს რაიონს ეწოდა სალსკის რაიონი, რომლის ცენტრიც გახდა ქალაქი სალსკი.
1928 წელს ქალაქში აშენდა ცენტრალური საავადმყოფო გათვლილი 125 საწოლზე. 1935 წელს ააშენეს სავაგონო დეპო.
სალსკი დიდ სამამულო ომში
დიდი სამამულო ომის დაწყებისთანავე სალსკის სამხედრო კომისარიატმა დაიწყო მოსახლეობის გაწვევა ფრონტზე. ომის წლებში ფრონტზე გაიწვიეს 16 750 ადამიანი, რომელთაგან 7 584 ვერ დაბრუნდა ბრძოლის ველიდან.
1942 წლის 31 ივლისიდან 1943 წლის 22 იანვრამდე სალსკი ოკუპირებული იყო გერმანელ ფაშისტთა მიერ. ოკუპაციის პერიოდში აგურის ქარხნის ტერიტორიაზე გერმანელებმა ცამოაყალიბეს საკონცენტრაციო ბანაკი, სადაც მოათავსეს როგორც სამხედრო ტყვეები ისე მშვიდობიანი მოსახლეობა. ოკუპაციის განმავლობაში გერმანელებმა ბანაკში დახვრიტეს 3 000 საბჭოთა მოქალაქე.
1943 წლის 22 იანვარს ქალაქი სალსკი გაათავისუფლეს ფაშისტური ძალებისაგან. ოკუპაციის პერიოდში ქალაქში დაინგრა ბევრი შენობა. საერთო ზარალმა შეადგინა 317 204 000 რუბლი (1943 წლის კურსით).
ომის შემდგომი პერიოდი
ომის ასრულების შემდეგ მოკლე დროში მოხდა ქალაქის აღდგენა და დაიწყო ეკონომიკური და სოციალური განვითარება.
1946 წელს სადგურ სალსკშიშეიქმნა ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის სალსკის განყოფილება.
1957 წლის 31 მაისს სოფელი ვორონცოვო-ნიკოლაევსკოე გაუქმდა და შევიდა ქალაქ სალსკის ფარგლებში, შედეგად გაიზარდა ქალაქის სზღვრები და დაიწყო ყოფილი სოფლის ცენტრალური ქუჩის კეთილმოწყობა.
1962 წელს ქალაქის ფარგლებში შევიდა სოფელი კაპუსტინო. ქალაქის მოსახლეობამ მიაღწია 50 000 კაცს.
1963 წელს სალსკი გახდა საოლქო დაქვემდებარების ქალაქი.
1970-იან წლებში სალსკი ვითარდებოდა, როგორც სამრეწველო ქალაქი. შენდებოდა ახალი ფაბრიკა-ქარხნები.
1994 წლის 27 მარტს ქალაქ სალსკისა და სალსკის რაიონის ტერიტორიაზე გაიმართა საქალაქო დუმის არჩევნები. 15 დეპუტატი აირჩიეს საქალაქო საბჭოში.
2005 წელს ქალაქმა სალსკმა მიიღო საქალაქო დასახლების სტატუსი სალსკის რაიონში.
კულტურა
მინი|რ. ნეგრებეცკოს სახელობის სალსკის კულტურის სასახლე (ყოფილი რკინიგზელთა კლტურის სახლი) ქალაქ სალსკში მდებარეობს: მინი|მარცხნივ|სალსკის ბავშვთა ხელოვნების სკოლა № 1
განათლება
ქალაქში მოქმედებს 18 საბავშვო ბაღი, დაწყებითი სკოლა-ბაღი, 10 საშუალო ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლა, ხუთი საშუალო პროფესიული ტექნიკუმი და სალსკის მართვის, ბიზნესისა და სამართლის ინსტიტუტი.
გარდა ამისა მოქმეებს დამატებითი საგნამანათლებლო დაწესებულებები სალსკის პიონერთა და მოსწავლეთა სახლი, ნორჩ ტექნიკოსთა სადგური, ნორჩ ნატურალისტთა სადგური, სალსკის რაიონის სპორტული სკოლა.
ღირსშესანიშნაობა
thumb|სალსკის სამხატვრო მუზეუმი
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ქალაქები
ელიზაბეტ ბენქსი
მინი| ელიზაბეტ ბენქსი |328x328პქ ელიზაბეტ ბენქსი (Elizabeth Banks, დ. 10 თებერვალი, 1974 წელი) ― ამერიკელი მსახიობი, რეჟისორი, მწერალი და პროდიუსერი. იგი ცნობილია ფილმებით: The Hunger Games (2012–2015) და Pitch Perfect (2012–2017). ბენქსის სარეჟისორო კინოდებიუტი შედგა ფილმში - Pitch Perfect 2 (2015), რომლის შემოსავალი იყო 69 მილიონი დოლარი. ელიზაბეტმა ასევე მონაწილეობა მიიღო სამოქმედო კომედიურ ფილმში ჩარლის ანგელოზები (2019).
ადრეული წლები
ელიზაბეტ ბენქსი დაიბადა 1974 წლის 10 თებერვალს, მასაჩუსეტსის შტატში, პიტსფილდში. მისი მამა, მარკ მიტჩელი ვიეტნამის ვეტერანი იყო. მოგვიანებით მან მუშაობა დაიწყო General Electric - ში, როგორც ქარხნის მუშა. დედა, ენ მიტჩელი ბანკში მუშაობდა. ბენქსს ჰყავს უმცროსი ძმა ჯეფ მიტჩელი. ბავშვობაში ელიზაბეტი აქტიურად იყო დაკავებული სპორტით. ბენქსი ერთ ხანს ცხოვრობდა ნიუ-იორკში და ეკრანულ გამოცდილებას იძენდა გოთამის ტელეპროდუქციებში. მისი პირველი კინოს დებიუტი შედგა დრამაში - "Surrender Dorothy" (2000).
პირადი ცხოვრება
თერთმეტწლიანი შეყვარებულობის შემდეგ, ბენქსმა 2003 წელს იქორწინა მაქს ჰენდელმანზე, სპორტის მწერალზე და პროდიუსერზე. მათ ჰყავთ ორი ვაჟი, ფელიქსი, რომელიც დაიბადა 2011 წლის მარტში და მაგნუსი, რომელიც დაიბადა 2012 წლის ნოემბერში. ორივე სუროგატი დედის მეშვეობით დაიბადნენ.
კარიერა
მარცხნივ|მინი|273x273პქ|ელიზაბეტ ბენქსი ელიზაბეტ ბენქსი გახდა ჰოლივუდის ერთ-ერთი ყველაზე მოთხოვნადი მსახიობი. იგი მონაწილეობდა საერთაშორისო ჰიტებში: "The Hunger Games", "What to Expect When You’re Expecting", "Man on a Ledge", "People Like Us".
შემდეგ ის იხილეს ფილმში "Mockingjay Part 2", რომელიც ფილმის - "The Hunger Games" - ს გაგრძელებაა. ფილმი გამოვიდა 2015 წლის 20 ნოემბერს. ელიზაბეტმა ასევე მიიღო ხმოვანი როლი ფილმებში - "The Lego Movie" (2014), "Moonbeam City" (2015).
2015 წლის მაისში, ის Universal Pictures- ის ფილმში "Pitch Perfect 2" - ში მონაწილეობდა. 2017 წლის ივლისში - "Pitch Perfect 3".
2010 წელს მან ასევე ითამაშა რასელ კროუსთან ერთად ფილმში "The Next Three Days". 2008 წელს ბენქსი მონაწილეობდა ქევინ სმიტის ფილმში "Zack and Miri Make Porno". ფილმში, ბენქსმა (Miri) და ზაკმა (Seth) გადაწყვიტეს პორნოგრაფიული ფილმის გადაღებით ფულის შოვნა და ფინანსებთან დაკავშირებული პრობლემების მოაგვარება. გადაღების პროცესში კი გააცნობიერებენ, რომ მათ ერთმანეთისადმი უფრო დიდი გრძნობა აქვთ, ვიდრე თავიდან ეგონათ.
2007 წელს იგი გამოჩნდა CBS ის მინი სერიალებში: "Comanche Moon", "Lonesome Dove". 2009 წელს ელიზაბეტმა შეასრულა სალის როლი ABC - ის სერიალში - "Modern Family". მან 2011 წელს ემის ჯილდო მოიპოვა ფილმ "Seabiscuit" - ში შესრულებული როლისათვის.
ბენქსმა თავისი კომპანიის Brownstone Productions- ის საშუალებით წარმოადგინა დისნეის 2009 წლის სამეცნიერო-ფანტასტიკური თრილერი "The Surrogates", ბრიუს უილისის მონაწილეობით.
ელიზაბეტი ასევე მონაწილეობდა ფილმებში: "Our Idiot Brother" (2011), "Man on a Ledge" (2012), "What to Expect When You're Expecting" (2012), "People Like Us" (2012), Pitch Perfect (2012). მან 2012 წელს მიიღო ნანატრი როლი ფილმში - "The Hunger Games" (2012) და "The Hunger Games 2" (2013).
რესურსები ინტერნეტში
https://elizabethbanks.com/about
https://woodgram.com/elizabeth-banks-biography/#Family
https://www.biography.com/actor/elizabeth-banks
https://marriedbiography.com/elizabeth-banks-biography/#Elizabeth_BanksAge_38_Parents_Siblings_Family
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 10 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:ამერიკელი რეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი პროდიუსერები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინორეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინოპროდიუსერები
ტორფიანოი (უფის რაიონი)
ტორფიანოი (Торфяной; Торфяной) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, უფის რაიონში. მიეკუთვნება ჩესნოკოვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ უფიდან განლაგებულია 19 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ურშაკიდან 1 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 196 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ.
Rogeria
Rogeria — ჭიანჭველათა გვარი მირმიცინების ქვეოჯახიდან (Myrmicinae, Stenammini). იკვებებიან ჭიანჭველების სხვა სახეობებით (მირმეკოფაგები). . გვარს სახელი ეწოდა გერმანელი პოეტის და ენტომოლოგის იულიუს როგერის (Julius Roger) პატივსაცემად.
გავრცელება
სამხრეთ-აღმოსავლეთი აზია და ახალი მსოფლიო.
სქოლიო
კატეგორია:მირმიცინები
ბონიტუ (მატუ-გროსუ-დუ-სული)
ბონიტუ (Bonito) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 315 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბოდოკენის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 587 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.97 კმ²-ზე. ფართობი 4 934 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის მუნიციპალიტეტები
მართვადი რაკეტებით აღჭურვილი საესკადრო ნაღმოსანი
250px|მინი|იაპონიის მართვადრაკეტიანი საესკადრო ნაღმოსანი [[JDS Kongō (DDG-173) ანტიბალისტიკური RIM-161 Standard Missile 3 რაკეტის გაშვებისას]] მართვადი რაკეტებით აღჭურვილი საესკადრო ნაღმოსანი — მართვადი რაკეტების გასაშვებად განკუთვნილი სამხედრო გემი. მრავალი მათგანის აღჭურვილობა ასევე უზრუნველყოფს წყალქვეშა ნავების საწინააღმდეგო, ჰაერსაწინააღმდეგო და ხმელეთსაწინააღმდეგო ოპერაციების წარმართვის შესაძლებლობას. ნატოს სტანდარტით ამ ტიპის გემები აღინიშნება კოდით DDG.
თანამედროვე საესკადრო ნაღმოსნების სტანდარტულიი წყალწვა 7500 ტონას შეადგენს, ხოლო სრული წყალწვა 10 000 ტონაზე მეტია. XX საუკუნის დასაწყისში აღნიშნული მაჩვენებელი საესკადრო ნაღმოსნებისთვის 200 ტონას არ აჭარბებდა. გემების აღნიშნულ კლასში წყალწვის რეკორდული მაჩვენებელი დააფიქსირა აშშ-ის საზღვაო ძალების ზამუოლტის კლასის მართვადი რაკეტების მატარებელი ახალი თაობის საესკადრო ნაღმოსანმა, რომლის სრული წყალწვა 14,564 ტონაა.
კანადის სამეფო საზღვაო ძალები
200px|მინი|კანადის სამეფო საზღვაო ძალების HMCS Iroquois (DDG-280)
ჩინეთის სახალხო-განმათავისუფლებელი არმიის საზღვაო ძალები
კატეგორია:საესკადრო ნაღმოსნები
ანდრუშივკა (შუმსკის რაიონი)
ანდრუშივკა (Андрушівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ტერნოპილის ოლქის შუმსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 409 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუმსკის რაიონის სოფლები
კათედრალური კაპიტული
250პქ|მინი|მარჯვნივ|კათედრალური კაპიტული, [[ბრიუგე]] კათედრალური კაპიტული — კათოლიკურ და ანგლიკანურ ეკლესიებში კათედრალური ტაძრის სასულიერო პირთა (კანონიკთა) კოლეგია, დიოცეზის (ეპარქიის) სამართავად ეპისკოპოსთან არსებული საბჭო. ეპისკოპოსის გარდაცვალების შემდეგ (ახლის არჩევამდე) დიოცეზს მართავს კაპიტულის მიერ არჩეული პირი.
ლიტერატურა
კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის ორგანიზაცია კატეგორია:ანგლიკანიზმი
სოღო
სოღო , ყრუანჩელა  (Tetrao urogallus) — ფრინველი ხოხბისებრთა ოჯახისა. მამალი საშუალოდ იწონის 4100 გრამს, დედალი — 2000 გრამს. მამალს თავის ზედა ნაწილი, კისერი და ზურგი მონაცისფრო აქვს, ფრთები ყავისფერი, შავი და მწვანე ლითონისებურად მბზინვარე ჩიჩახვი. სხეულის ქვედა ნაწილი მუქია და მსხვილი თეთრი ლაქები აყრია. სოღო გვხვდება ევროპისა და აზიის წიწვოვან, შერეულ და ფოთლოვან ტყეებში. უკანასკნელი 100-200 წლის განმავლობაში სოღოს გავრცელების არეალი და რაოდენობა მკვეთრად შემცირდა, ხოლო ადგილ-ადგილ ამოწყდა. დიდ ბრიტანეთში XVIII საუკუნის შუა წლებში სოღო გაწყვიტეს, შემდეგ 1837 წელს შეიყვანეს იქ შვედეთიდან და „დასახლდა“. ბუდეს მიწაზე იკეთებს, დებს 6-8, იშვიათად 12-16 კვერცხს. კრუხობს დედალი 25-28 დღე-ღამე. ზაფხულში იკვებება ყლორტით, ყვავილებით, კვირტით, კენკრით, ბარტყი — მწერებითა და ობობებით; გაზაფხულზე ლარიქსის წიწვით, ზამთარში — ფიჭვისა და ნაძვის წიწვით, კვირტით. სოღო — სარეწაო და სპორტული ნადირობის ობიექტია.
სქოლიო
კატეგორია:სოღო
ხალდი
მინი|200პქ ხალდი — ურარტუს სახელმწიფოს პანთეონის მთავარი ღვთაება. ხალდის გამოსახულება (მეომარი რომელიც ლომზე დგას) აღმოჩენილია ერებუნისა და მუსასირის ტაძრების გათხრების დროს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ურარტუ
პატრიკ უაიტი
პატრიკ ვიქტორ მარტინდეილ უაიტი (Patrick Victor Martindale White; დ. 28 მაისი, 1912 — გ. 30 სექტემბერი, 1990) — ავსტრალიელი მწერალი, რომელმაც 1935 წლიდან 1987 წლამდე, გამოაქვეყნა: 12 ნოველა, 3 მოკლე ისტორიის კოლექცია და 8 პიესა.
ეპიკური და ფსიქოლოგიური თხრობის ხელოვნებისათვის, რომლითაც ლიტერატურა მსოფლიოს ახალ ნაწილად იქვა, 1973 წელს, მას გადაეცა ნობელის პრემია ლიტერატურის დარგში. უაიტი პირველი ავსტრალიელია, რომელიც ნობელის პრემიის ლაურეატი გახდა ლიტერატურის დარგში. მას 1957 წელსა და 1961 წელს, ასევე გადაეცა მილი ფრანკლინის ლიტერატურული ჯილდო.
ბავშვობა და ახალგაზრდობა
ოთხი წლის ასაკში უაიტს გაუნვითარდა ასთმა, რომელიც მას, მემკვიდრეობით დედის ბაბუისგან ერგო. ბავშვობაში, არასასურველი ჯანმრთელობის გამო, ეწეოდა არააქტიურ ცხოვრებას.
მისი სიყვარული თეატრისადმი ადრეულ ასაკში იწყება. 6 წლის ასაკში, დედამისმა უაიტი, სპექტაკლის, – „The Merchant of Venice“-ის სანახავად წაიყვანა. თეატრმა უაიტის დაინტერესება გამოიწვია, რაც მის ცხოვრებაზე აისახა კიდეც, ოჯახის მეგობრებისთვის, იგი ცეკვავდა და ხშირად ასრულებდა თეატრალურ ნომრებს.
5 წლის ასაკში, საცხოვრებელი სახლის მახლობლად, დადიოდა საბავშვო ბაღში.
10 წლის ასაკში სასწავლებლად გაგზავნეს პანსიონატში, – „Tudor House School“-ში, რომელიც სამხრეთ უეილსში, მაღალმთიან ადგილას მდებარეობს. ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო, ადაპტაციისთვის მას გარკვეული დრო დასჭირდა. პანსიონატში უაიტმა პიესების წერა დაიწყო, წერისას იგი ხშირად ეხებოდა საკმაოდ მნიშვნელოვან თემებს. 1924 წელს, როცა პანსიონატს ფინანსური პრობლემები შეექმნა, პანსიონატის დირექტორმა, უაიტის მშობლებს პატრიკის ინგლისში, საჯარო სკოლაში გაგზავნა ურჩია.
უაიტი სასწავლებლად, ინგლისის „ჩელტენჰამის კოლეჯში“ გადავიდა. კოლეჯში გატარებულ წლები მან შემდეგ აღწერა როგორც „4 წლიანი პატიმრობა“. პატრიკი არასოციალური იყო, მას ნაცნობების მცირე წრე ჰქონდა. დისტანციური ურთიერთობისდა მიუხედავად, იგი ზოგჯერ, მშობლებთან ერთად ევროპის სხვადასხვა ადგილებში ისვენებდა. იგი ასევე დიდ დროს ატარებდა მის ბიძასთან, ჯეკ უაიტკომბთან ერთად. 1927 წლიდან 1929 წლამდე, როდესაც უაიტი მის პირველ წიგნზე „13 პოემაზე“ მუშაობდა, ჯეკის ქალიშვილი ელისაბედ უაიტკომბი მისი მრჩეველი იყო.
ლონდონის კოლეჯში სწავლისას, იგი დაუახლოვდა რონალდ უოტერალს, რომელიც შემდეგ მისი ერთადერთი ახლო მეგობარი გახდა. მან ერთხელ თავის მშობლებს ჰკითხა, თუ შეეძლო სკოლის დატოვება და სამსახიობო კარიერის შექმნა, თუმცა მშობლებმა განუცხადეს, რომ სკოლის დატოვების უფლებას იმ შემთხვევაში მისცემდნენ თუ იგი თავის სახლში, ავსტრალიაში დაბრუნდებოდა.
მოგზაურობა მსოფლიოში
1932 წლიდან 1935 წლამდე, უაიტი ინგლისში ცხოვრობდა, სადაც იგი კემბრიჯის უნივერსიტეტში ფრანგულ და გერმანულ ლიტერატურას სწავლობდა.
კემბრიჯში სწავლისას, მან გამოაქვეყნა პოეტური კოლექცია, სახელწოდებით, „გუთნის კაცი და სხვა პოემები“ და დაწერა პიესა სახელწოდებით, – „Bread and Butter Women“, რომელიც მოგვიანებით შეასრულა სამოყვარულო ჯგუფმა (რომელშიც შედის მისი და სუზანიც). მას შემდეგ რაც, 1935 წელს უაიტმა მიიღო ხელოვნების ბაკალავრიატის ხარისხი, იგი დასახლდა ლონდონში. სადაც მან დაიწყო უფრო აქტიური შემოქმედებითი ცხოვრება, ახალი მხატვრული ნამუშევრების შექმნის გარდა, მან გადაამუშავა ადრე დაწერილი გამოუქვეყნებელი ნოველა, სახელწოდებით „ბედნიერი ველი“.
1937 წელს გარდაიცვალა უაიტის მამა, რომელმაც მას მემკვიდრეობით ათი ათასი ფუნტი სტერლინგი დაუტოვა. მისდა საბედნიეროდ ბედი მას საშუალებას აძლევდა, რომ მას თავისი მთლიანი დრო მწერლობისთვის დაეთმო. ნოველა „ბედნიერი ველის“ გამომცემლის პოვნამდე, მან კიდევ ორი პიესა დაწერა. ნოველა „ბედნიერი ველი“ ავსტრალიისგან განსხვავებით, ლონდონში კარგად იყიდებოდა. ამის შემდეგ მან ახალი ნოველის, „ღამეს“ წერა დაიწყო, რომლის წერაც, უარყოფითი შეფასებების გამო შეწყვიტა.
1936 წელს, მან გაიცნო ცნობილი ავსტრალიელი მხატვარი, როი დე მაისტრე, რომელიც შემდგომ მისი ახლო მეგობარი გახდა. უაიტმა თავისი პირველი ნოველა „ბედნიერი ველი“ როი დე მაისტრეს მიუძღვნა და დაადასტურა კიდეც, მისი გავლენა თავის მხატვრულ ნამუშევრებზე.
1930-იანი წლების ბოლოს უაიტი დროს ამერიკაში: მასაჩუსეტსში და ნიუ-იორკში ატარებდა, ამავდროულად წერდა თავის შემდეგ მხატვრულ ნამუშევარს, სახელწოდებით „ცოცხლები და მკვდარი“.
მეორე მსოფლიო ომის მიმდინარეობისას, უაიტი ბრუნდება ლონდონში და „სამეფო სამხედრო-საჰაერო ძალების“ წევრი ხდება, სადაც იგი ხვდება არმიის ოფიცერს და შემდგომ უკვე თავისი ცხოვრების პარტნიორს, მენოლი ლასკარისს.
უაიტი და ლასკარისი კაიროში, 6 წლის განმავლობაში ცხოვრობდნენ. 1963 წელს, უაიტის დედის გარდაცვალების შემდეგ, გადავიდნენ ავსტრალიაში, სადაც ისინი ცხოვრების ბოლომდე ცხოვრობდნენ.
მემკვიდრეობა
2009 წელს, სიდნეის თეატრალურმა კომპანიამ, სცენაზე უაიტის პიესა „The Season at Sarsaparilla“ დადგა. 2010 წელს, უაიტის ნოველამ „The Vivisector“-მა აღიარება მოიპოვა.
2011 წელს, უაიტის ნოველის მიხედვით გადაიღეს ავსტრალიური დრამა „ქარიშხლის თვალი“, რომელშიც მონაწილეობა ჯუდი დეივისმა, ჯეფრი რაშმა, და შარლოტ რემპლინგმა მიიღეს.
სქოლიო
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ლიტერატურაში კატეგორია:დაბადებული 1912 კატეგორია:დაბადებული 28 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1990 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 სექტემბერი კატეგორია:ავსტრალიელი დრამატურგები კატეგორია:ავსტრალიელი ნოველისტები კატეგორია:ავსტრალიელი პოეტები კატეგორია:ანტი-ვიეტნამის ომის აქტივისტები კატეგორია:გეი მწერლები კატეგორია:ინგლისელი ნობელის პრემიის ლაურეატები
ხალდები
ხალდები — ძველი დასავლურ-ქართული ტომი. ბერძნული წყაროებით (ქსენოფონტი, სტრაბონი) ცხოვრობდნენ შავი ზღვის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე. აღნიშნულ ავტორებთან „ხალდი“ შესატყვისია „ ხალიბის “. სომხურ წყაროებში ხალდის ქვეყანა „ხალტიქის“ სახელწოდებით იხსენიება. „ხალდი“ სომხურად დასავლეთ ქართული ტომების - ჭანების სახელი იყო. VII საუკუნის სომხური გეოგრაფიის მიხედვით ჭანეთი არის ხალტიქი (ხალდები). ამრიგად ამ დროს „ხალტ“, „ხალდ“ იმ ეთნიკური ჯგუფის სომხური სახელწოდებაა, რომელიც ქართულ-ბერძნულ სამყაროში ცნობილი იყო ჭანების - სანების სახელით. სახელწოდება ხალდები დიდხანს შემორჩა სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთის ტერიტორიაზე, სადაც მდებარეობდა ბიზანტიური პროვინცია (თემი) „ ხალდია “.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ტომები
დალაქლი (მასალი)
დალაქლი (Dəlləkli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის  მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 160 კაცი.
მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ტაძარი
ტაძარი მიეკუთვნებდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
არქიტექტურული კომპლექსი მდებარეობს ძველი ივანოვის მონასტრის ადგილზე, ისტორიულ წყაროებში პირველად მოიხსენიება ვასილი II-ის დაბადების გარემოებებთან დაკავშირებით 1415 წელს. 1514 წელს ვასილი III-მ საფუძველი ჩაუყარა იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ქვის ეკლესიას, რომლის მშენებელიც იყო ალევიზ ნოვი.
მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის მონასტერი იყო დიდი თავადების ლოცვის ტრადიციული ადგილი და 1530 წელს, ივანე მრისხანეს დაბადების წელს, მონასტერი გადაიტანეს სამეფო სასახლის ახლოს, ხოლო ქვის ყოფილი ეკლესია იქცა სამრევლო ეკლესიად.
სავარაუდოდ არეულობის ხანაში ქვის ტაძარი ძლიერ დაზიანდა. ყოველ შემთხვევაში, რამდენიმე წყაროში იგი მოიხსენიება როგორც ხის ეკლესია. XVI საუკუნის ნაგებობის ნაშთებიდან შემორჩენილია ეკლესიის თეთრი ქვისაგან აგებული მიწისპირა ნაწილი. აფსიდში კი გვხვდება მცირე ზომის „ალევიზისეული“ აგური. ერთ-ერთი ვერსიით ტაძრის ძირითადი ნაწლი თარიღდება 1658 წლით. სხვა თარიღი, 1675 წელი, სავარაუდოდ დაკავშირებულია ტაძრის ერთ-ერთ გადაკეთებასთან ან განახლებასთან. XVIII საუკუნის ბოლოს მნიშვნელოვნად შეცვალეს ტაძრის ძირითადი სახე, ტაძარი გააფორმეს XVIII საუკუნის შუა პერიოდის ბაროკოს სტილში. ეს სამუშოები გაგრძელდა რამვენიმე ათწლეული. სამრეკლო ჯერ კიდევ შენდებოდა 1781 წელს. ასევე ცნობილია, რომ 1787 წლის ხანძრის შემდეგ გადააკეთეს ტაძრის გალავანი. 1798 წელს დასავლეთის მხრიდან ააშენეს ერთასრთულიანი ქვის საეკლესიო სახლი. მთელი კომპლექსის რეკონსტრუქცია მიმდინარეობდა რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში, რის შედეგადაც ბაროკოს სტილი შეიცვალა კლასიციზმით, რომელიც გავლენას ახდენდა მისი ცალკეული ნაწილების არქიტექტურაში. 1896-1904 წლებში არქიტექტორმა ფიოდორ შეხტელმა განახორციელა კედლის მხატვრობის და კანკელის რესტავრაცია.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
კიევ-სვიატოშინის რაიონი
კიევ-სვიატოშინის რაიონი (Києво-Святошинський район) — რაიონი უკრაინაში, კიევის ოლქში. მისი ფართობია 726 კმ². 2006 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 154 354 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 213 კაცს კმ²-ზე. კიევ-სვიატოშინის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კიევი.
სქოლიო
კატეგორია:კიევის ოლქის რაიონები
ალექსანდერ აბუში
ალექსანდერ აბუში (Alexander Abusch; დ. 14 თებერვალი, 1902, კრაკოვი — გ. 27 იანვარი, 1982, აღმოსავლეთ გერმანია) — გერმანელი პუბლიცისტი, ლიტერატურული კრიტიკოსი, საზოგადო მოღვაწე, 1918 წლიდან გერმანიის კომუნისტური პარტიის, 1946 წლიდან გერმანიის ერთიანი სოციალისტური პარტიის წევრი. 1961 წლიდან გდრ მინისტრთა საბჭოს თავჯდომარის მოადგილე. მშვიდობის მომხრეთა მსოფლიო კონგრესის მუდმივი სომიტეტის წევრი, ეროვნული პრემიის ლაურეატი (1955).
ალექსანდერ აბუშის ნაწარმოებთაგან, რომლებიც მარქსისტული თვალსაზრისით აშუქებენ კლასიკური და თანამედროვე გერმანული ლიტერატურის საკითხებს, აღსანიშნავია: „ერთი ერის მცდარი გზა“ (1945), „ლიტერატურა და სინამდვილე“ (1952), „იოჰანეს რობერტ ბეხერი“ (1953), „შილერი. გერმანელი გენიოსის სიდიადე და ტრაგიზმი“ (1955), „სოციალიტური კულტურისათვის იდეოლოგიურ ბრძოლაში“ (1957), „სოციალიზმის ხანის ლიტერატურა“ (1967).
აგრიპა პოსტუმუსი
აგრიპა პოსტუმუსი, აგრეთვე, მოიხსენიებენ, როგორც პოსტუმუს აგრიპა (დ. ძვ. წ. 12 — გ. 20 აგვისტო, 14),  — მარკუს ვიფსანიუს აგრიპასა და იულია უფროსის ვაჟი. თავდაპირველად, მისი სახელი იყო მარკუს ვიფსანიუს აგრიპა პოსტუმუსი. მას ასე მამამისის პატივსაცემად დაარქვეს, რომელიც მის დაბადებამდე ცოტა ხნით ადრე გარდაიცვალა. უფროსი ძმების, ლუციუსისა (გ. ახ. წ. 2) და გაიუსის (გ. ახ. წ. 4) გარდაცვალების შემდეგ, პოსტუმუსი იშვილა თავისმა პაპამ დედის მხრიდან, იმპერატორმა ავგუსტუსმა. სახელის დარქმევის რომაული ტრადიციის თანახმად, მისი სახელი შიცვალა და ეწოდა მარკუს იულიუს კეისარი აგრიპა პოსტუმუსი. ამ დროისათვის ავგუსტუსი მას შესაძლო მემკვიდრედ განიხილავდა, სანამ მისი სკანდალური ქცევების გამო იგი რომიდან არ განდევნეს. ამან, თუმცა არა სამართლებრივად, გააუქმა მისი შვილობლობა და ფაქტობრივად, გაამყარა ტიბერიუსის, როგორც ავგუსტუსის ერთადერთი მემკვიდრის პოზიციები. საბოლოოდ, პოსტუმუსი საკუთარმა მცველებმა სიკვდილით დასაჯეს ახ. წ. 14 წელს, ავგუსტუსის სიკვდილიდან მცირე ხნის შემდეგ.
პოსტუმუსი იყო იულიუს-კლავდიუსების ოჯახის, რომის პირველი საიმპერატორო ოჯახის წევრი. მისი პაპა-ბებია დედის მხრიდან იყვნენ ავგუსტუსი და სკრიბონია, ავგუსტუსის მეორე ცოლი. იგი, აგრეთვე, იყო კალიგულას ბიძა დედის მხრიდან (კალიგულას დედა, აგრიპინა უფროსი, პოსტუმუსის და იყო). ნერონი, იულიუს-კლავდიუსების დინასტიის უკანასკნელი იმპერატორი, პოსტუმუსის დის შვილიშვილი იყო (ნერონის დედა, აგრიპინა უმცროსი, კალიგულას და იყო).
ცხოვრების ადრეული წლები და პიროვნება
აგრიპა პოსტუმუსი დაიბადა ძვ. წ. 12 წელს სავარაუდოდ, 26 ივნისის შემდეგ. რომის იმპერია ამ დროისათვის თავის პირველ წლებს ითვლიდა. მამამისი, რომაელი მხედართმთავარი მარკუს ვიფსანიუს აგრიპა, იმავე წელს გარდაიცვალა, მის დაბადებამდე ცოტა ხნით ადრე. დედამისი იყო იულია უფროსი, რომის პირველი იმპერატორის, ავგუსტუსისა და მისი მეორე ცოლის, სკრიბონიას ქალიშვილი. პოსტუმუსი აგრიპასა და იულიას მესამე ვაჟი და უკანასკნელი შვილი იყო. მისი დედმამიშვილები იყვნენ გაიუს კეისარი, იულია უმცროსი, ლუციუს კეისარი და აგრიპინა უფროსი. მისი ძმები, გაიუსი და ლუციუსი, ავგუსტუსმა პოსტუმუსის დაბადებამდე იშვილა. თავდაპირველად, ავგუსტუსს არ უნდოდა მისი შვილად აყვანა, რადგან სურდა, რომ აგრიპას სულ ცოტა ერთი ვაჟი მაინც ჰყოლოდა, რომელიც მისი ოჯახის სახელს დაიცავდა, თუმცა, ლუციუსისა (გ. ახ. წ. 2 წელს) და გაიუსის (გ. ახ. წ. 4 წელს) ნაადრევმა გარდაცვალებამ ავგუსტუსი აიძულა პოსტუმუსი, თავის გერთან, ტიბერიუსთან ერთად, შვილად გამოეცხადებინა. სახელის დარქმევის რომაული ტრადიციის თანახმად, იულიუსების ოჯახში შესვლისას, პოსტუმუსმა სახელად მიიღო მარკუს იულიუს კეისარი აგრიპა პოსტუმუსი. გაიუსისა და ლუციუსის მსგავსად, ავგუსტუსმა პოსტუმუსი და ტიბერიუსიც თავის მემკვიდრეებად გამოაცხადა.
ისტორიკოს ერიხ გრუენის მიხედვით, მრავალი მისი თანამედროვე წყარო ამტკიცებს, რომ პოსტუმუსი იყო „ვულგარული ახალგაზრდა კაცი, გარყვნილი ხასიათის, სასტიკი და ულმობელი“. რომაელი ისტორიკოსი ტაციტუსი იცავს მას, თუმცა მისი შექება მაინც ზედაპირულია: ''[ის იყო] ახალგაზრდა, ფიზიკურად ძლიერი, აგრიპა პოსტუმუსი. მიუხედავად იმისა, რომ ყოველგვარ სიკეთეს მოკლებული იყო, რაიმე სკანდალში მაინც არ გახვეულა.''
გადასახლებაში
არასდროს არსებობდა ერთსულოვნება საკითხზე, თუ რატომ გადაასახლა ავგუსტუსმა პოსტუმუსი პატარა კუნძულ პლანასიაზე (ელბას მახლობლად) 9|ახ. წ. 9 წელს. ტაციტუსი ვარაუდობს, რომ ავგუსტუსის ცოლს, ლივიას, არასდროს მოსწონდა პოსტუმუსი და ყოველთვის თავს არიდებდა, რამდენადაც ის ხელს უშლიდა მის ვაჟს, ტიბერიუსს, ავგუსტუსის შემდეგ ხელში აეღო ძალაუფლება. აღსანიშნავია, რომ მხოლოდ უხეშობისა და არასასიამოვნოობისათვის გაძევება (და საბოლოოდ, სიკვდილიც) აშკარად ზედმეტად მკაცრი სასჯელია. ამიტომ, ზოგიერთი თანამედროვე ისტორიკოსი ვარაუდობს, რომ აგრიპა, შესაძლოა, გარეული ყოფილიყო ავგუსტუსის წინააღმდეგ მოწყობილ შეთქმულებაში. არსებობს ვარაუდები იმის შესახებაც, რომ პოსტუმუსს, შესაძლოა, დასწავლის პრობლემები ჰქონდა. იგი ინტენსიური დაცვის ქვეშ იმყოფებოდა.
პოსტუმუსის და, იულია უმცროსი, დაახლოებით ამავე პერიოდში გააძევეს (ახ. წ. 8), მისი ქმარი კი, ლუციუს ემილიუს პაულუსი, ავგუსტუსის წინააღმდეგ შეთქმულებაში მონაწილეობისათვის სიკვდილით დასაჯეს. აღსანიშნავია, რომ იგეგმებოდა შეთქმულება პოსტუმუსისა და იულიას დასახმარებლად, მაგრამ ეს გეგმა ჩაიშალა.
ნებისმიერ შემთხვევაში, პოსტუმუსის გადასახლებამ ტიბერიუსს გზა გაუხსნა ავგუსტუსის მემკვიდრეობისაკენ. ტაციტუსს ჩაწერილი აქვს ჭორი, რომ 13 წელს ავგუსტუსი უაღრესად გასაიდუმლოებულ ვითარებაში ეწვია კუნძულს, რათა ბოდიში მოეხადა შვილობილისათვის და მისთვის მისი რომში დაბრუნების გეგმების შესახებ მინიშნება მიეცა. როგორც ამტკიცებენ, ავგუსტუსი პლანასიაზე სანდო მეგობართან, პაულუს ფაბიუს მაქსიმუსთან ერთად იმყოფებოდა, რომლისგანაც საიდუმლოს შენახვის ფიცი მიიღო, თუმცა მოგვიანებით, მაქსიმუსმა ამის შესახებ თავის ცოლს, მარციას უამბო, ამ უკანასკნელმა კი ლივიას შეატყობინა. მაქსიმუსი მალევე მკვდარი იპოვეს. მარცია ამტკიცებდა, რომ სწორედ ის იყო დამნაშავე მის სიკვდილში. დიონ კასიუსის ვერსია კუნძულზე სტუმრობის ამბავს ფაქტის სახეს აძლევს, თუმცა მისი ბუნდოვანი გადმოცემა სავარაუდოდ, ტაციტუსისაზეა დაფუძნებული და არც ფაბიუსსა და მარციას ახსენებს. ამ ამბის კავშირი სიმართლესთან საეჭვოა.
სიკვდილი
მიუხედავად ავგუსტუსის სავარაუდო ვიზიტისა, იმპერატორი მომდევნო წელს ისე გარდაიცვალა, რომ პოსტუმუსი არც პლანასიიდან დაუბრუნებია და არც თავის ანდერძში მოუხსენიებია. ავგუსტუსის გარდაცვალების პერიოდისთვის აგრიპა საკუთარმა მცველებმა მოკლეს. არსებობს ურთიერთსაწინააღმდეგო წყაროები იმის შესახებ, ეს იმპერატორის სიკვდილამდე მოხდა თუ ამის შემდეგ. წყაროები ვერც იმაზე თანხმდებიან თუ ვინ გასცა მისი მოკვლის ბრძანება. ეს შეუჯერებლობა თითქმის დასაწყისიდანვე არსებობდა, როდესაც მომხდარის შეტყობისთანავე, ტიბერიუსმა დაუყოვნებლივ და საჯაროდ განაცხადა რომ მას ამასთან არაფერი აკავშირებდა. ზოგი ვარაუდობს, რომ, შესაძლოა, ბრძანება ავგუსტუსმა გასცა, სხვები კი ბრალს ტიბერიუსს ან ლივიას (შესაძლოა ისე, რომ ტიბერიუსმა არც იცოდა ან პირიქით) სდებენ და ხელსაყრელ პირობად ასახელებენ ავგუსტუსის გარდაცვალებისას შექმნილ გაურკვეველ პოლიტიკურ სიტუაციას.
სიკვდილის შემდეგ, ვინმე კლემენსი თავს პოსტუმუსად ასაღებდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 12 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 კატეგორია:ძვ. წ. I საუკუნის რომაელები კატეგორია:I საუკუნის რომაელები კატეგორია:იულიუს-კლავდიუსების დინასტია კატეგორია:ვიფსანიები
ანდრუშკი (პოლტავის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლტავის რაიონის სოფლები
ამიდოპირინი
250პქ|მინი|მარჯვნივ|ამიდოპირინის სტრუქტურა ამიდოპირინი — ტკივილგამაყუჩებელი, სიცხის დამწევი და ანთების საწინააღმდეგო სამკურნალო საშუალება. თეთრი კრისტალური, უსუნო, მომწარო ფხვნილი. იხსნება წყალში, სპირტში, ეთერსა და ქლოროფორმში. ამზადებენ აბებად, ფხვნილებად, იშვიათად კი ხსნარის სახითაც. იყენებენ თავის ტკივილის, ნევრალგიის ართრიტის, მიოზიტის, ქორეისა და მწვავე რევმატიზმის დროს. მისი ფორმულაა
ლიტერატურა
კატეგორია:წამლები
უპტინო
სქოლიო
კატეგორია:უფის რაიონის სოფლები
კარაკოლი (მატუ-გროსუ-დუ-სული)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 398 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.83 კმ²-ზე. ფართობი 2 950 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის მუნიციპალიტეტები
დალაქობა
დალაქობა (Dəlləkoba) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის  მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1418 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:მასალის რაიონის სოფლები