cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Led Zeppelin IV
ალბომის სათაური
Led Zeppelin III-ის გულგრილი შეფასებების შემდეგ, რომლებიც ხოლმე უწესრიგო და უპატივცემულოც კი იყო, პეიჯმა გადაწყვიტა, რომ ლედ ზეპელინის შემდეგი ალბომი გამოვიდოდა სათაურის გარეშე, მაგრამ იქნებოდა წარმოდგენილი ოთხი სიმბოლოთი და ჩანაწერის სტიკერით. ჯგუფის თითოეულ წევრს უნდა აერჩია სიმბოლო, რომელის მას წარმოადგენდა. „გადავწყვიტეთ, რომ მეოთხე ალბომზე მოვერიდებოდით ჯგუფის სახელი მითითებას და გარედან არავითარი ინფორმაცია განთავსდებოდა“, განმარტავდა პეიჯი. „სახელები, სათაურები და სხვა საკითხები, რომლებიც როლს არ თამაშობენ.“
პეიჯმა აგრეთვე განაცხადა, რომ ალბომის გარეკანზე ყოველგვარი ტექსტური ინფორმაციისგან თავის შეკავება იყო გადაწყვეტილება, მიღებული პრეს-აგენტთან საუბრის შემდეგ, რომელიც მას ეწინააღმდეგებოდა. უკანასკნელი თვლიდა, რომ ჩაწერის და ტურნეების გარეშე ერთი წლის თავზე ასეთი ნაბიჯი „პროფესიონალური თვითმკვლელობის“ ტოლფასი იქნებოდა. მისივე სიტყვებით: „მოხდა ისე, რომ ძალიან გვწამდა იმის, რასაც ვაკეთებდით.“ 2010 წელს The Times-თან საუბარში მან განაცხადა:
ოთხი სიმბოლო
ჯგუფის ყოველი წევრის მიერ პირადი სიმბოლოს არჩევის იდეა პეიჯს ეკუთვნოდა. 1977 წლის ინტერვიუში იგი იხსენებდა:
პეიჯი აცხადებდა, რომ თავად შექმნა საკუთარი სიმბოლო და მისი ახსნა-განმარტება საჯაროდ არასოდეს გაუკეთებია. თუმცა, თვლიან, რომ სიმბოლო სინამდვილში 1557 წელს, სატურნის ნიშნის სახით შემუშავდა.
დრამერ ჯონ ბონემის სიმბოლო, სამი გაერთიანებული წრე, არჩეული იქნა იგივე წიგნიდან. იგი წარმოადგენს სამეულს - დედას, მამას და შვილს, თუმცა, გადაბრუნებული სახით იგი აგრეთვე ჰგავს ბალანტინის ლუდის ლოგოს.
ვოკალისტ რობერტ პლანტის მიერ არჩეული ბუმბულის სიმბოლო მისი საკუთარი დიზაინით იქნა შექმნილი. იგი ეფუძნება პაციფიდის გამქრალი ცივილიზაციის სიმბოლოს.
მეხუთე, უფრო მცირე სიმბოლო, არჩეული იქნა „The Battle of Evermore“-ში მონაწილე მოწვეულ ვოკალისტ სენდი დენის მიერ. იგი წარმოდგენილია ალბომის ანოტაციებში, გრამფირფიტის შიდა მხარეს. ორთოგრაფიულად წარმოადგენს ვარსკვლავს, ხოლო ვიზუალურად გამოტანილია, როგორც ერთმანეთზე წვერებით მიერთებულ სამი სამკუთხედი.
ლედ ზეპელინის 1971 წლის დიდი ბრიტანეთის ზამთრის ტურნეს მსვლელობისას (რომელიც შედგა ალბომის გამოსვლის შემდეგ) ჯგუფი სიმბოლოებს სასცენო ტექნიკაზე იყენებდა. პეიჯის სიმბოლო Marshall-ის გამაძლიერებელზე იყო გამოტანილი, ბონემის - ბას-დოლზე, ჯოუნსის - Fender Rhodes-ის ფორტეპიანოს კორპუსზე, ხოლო პლანტის ბუმბული ერთ-ერთ გამაძლიერებელზე გამოსახეს. ჯგუფის შემდგომი საკონცერტო ტურნეებისთვის დატოვეს მხოლოდ პეიჯისა და ბონემის სიმბოლოები.
ალბომის გარეკანი და შიდა გაფორმება
ალბომის გაფორმებაში გამოყენებულია XIX საუკუნეში ზეთის საღებავით დახატული ნამუშევარი. იგი პლანტის მიერ რედინგში იქნა შეძენილი. ამის შემდეგ იგი ჩამოკიდეს გარეუბანში, ნახევრად დანგრეული სახლის კედელზე, რათა ფოტოსურათი მიეღოთ.
პეიჯი ამბობდა, რომ მეოთხე ალბომის ყდა ქალაქის/სოფლის დიქოტომიის ეფექტის შექმნას ისახავდა მიზნად, რომელიც უკვე წარმოჩნდა Led Zeppelin III-ზე:
თუმცა, ალბომის გარეკანზე საუბრისას, იგი აგრეთვე აცხადებდა:
სამეფო ფოსტამ ალბომის გარეკანი აირჩია ათ სხვა გარეკანთან ერთად საფოსტო მარკების „კლასიკური ალბომების გარეკნების“ სერიისთვის, რომელიც 2010 წლის იანვარში გამოვიდა.
შიდა ილუსტრაცია, რომელსაც „მწირი“ ეწოდება, ეკუთვნის ბერინგტონ კოლბი მომს. იგი შეიქმნა ამავე სახელწოდების მქონე ბანქოს ბარათის გავლენით, რომელიც ტაროში შედის. მოგვიანებით ეს პერსონაჟი პეიჯის მიერ განსახიერებული იქნა ფილმში The Song Remains the Same (1976). შიდა ნახატი აგრეთვე ცნობილია, როგორც „ხედი ცვალებადი ნათების ნახევარში“. იგი 1981 წელს ამ სახელწოდებით აუქციონზე იქნა გაყიდული.
არსებობს ალბომის გაფორმების სხვადასხვა ვერსია. მაგალითად, რამდენიმე მათგანზე გამოსახულია მთხოვნელი, რომელიც მიცოცავს მთაზე. სხვა ვერსიებში მწირის ფარანზე არ არის გამოსახული ვარსკვლავი. ალბომის გარეკანის შიდა მხარის სარკის წინ ვერტიკალურად მოთავსებისას მწირის ქვეშ, ლოდებში ჩანს ადამიანის სახე. სხვადასხვა ვარაუდით, იგი სინამდვილეში შავ ძაღლს ეკუთვნის.
სიმღერის „Stairway to Heaven“ ტექსტი, დაბეჭდილი გრამფირფიტის კონვერტზე, პეიჯის მიერ მომზადდა. მან შრიფტი მოძებნა ძველ ჟურნალში, რომელსაც The Studio ერქვა და XIX საუკუნეში იყო გამოცემული. მისი აზრით, შრიფტი საინტერესო იყო. უცნობმა პიროვნებამ მოამზადა ამ სტილის მთლიანი ანბანი.
გამოცემა და შეფასება
ალბომის გამოცემამდე გამოქვეყნდა პრომო-მასალების მთელი სერია, ჯგუფის წევრთა სიმბოლოების სახით, რომლებიც გავრცელდა მუსიკალურ პრესაში. ალბომმა გამოცემისთანავე სწრაფად გაყიდვა დაიწყო. იგი ბრიტანეთის ჩარტების #10 პოზიციაზე მოხვდა, შემდეგ კვირაში პირველ პოზიციაზე გადავიდა, ხოლო საერთო ჯამში ამ ქვეყნის ჩარტებში 77 კვირის მანძილზე დარჩა. აშშ-ში იგი ჩარტებში ლედ ზეპელინის რომელიმე სხვა ალბომთან შედარებით უფრო დიდი ხნით დარჩა და იქცა აშშ-ში ყველაზე გაყიდვად ალბომად, რომელიც ამავე დროს ჩარტების სათავეში არ მოქცეულა (იგი მხოლოდ #2 პოზიციამდე ავიდა). ლუისი წერს: „ზეპელინის მეოთხე ალბომი მათ კატალოგში ყველაზე მტკიცედ გაყიდვადი, კრიტიკულად ყველაზე შთამბეჭდავი და კარიერის ყველაზე კომერციულად დიდი წარმატება იყო.“ იგი აგრეთვე ერთხელ დასახელდა მსოფლიოს ხუთ ყველაზე გაყიდვად ალბომს შორის.
Led Zeppelin IV-მა კრიტიკოსებისგან აურაცხელი ქება-დიდება მიიღო. როლინგ სტოუნში იმ დროის გამოქვეყნებულ მიმოხილვაში, ლენი კეიმ მას უწოდა ჯგუფის ყველაზე კარგი ალბომი და სიმღერების ნაირფეროვნება აღნიშნა - „რვა ჩანაწერიდან, არც ერთი სხვას არ უშლის და არ ცდილობს, ზედმეტად ბევრი მოახდინოს.“ Billboard-მა მას უწოდა „ელექტროსადგური-ალბომი“, რომელსაც გააჩნდა ჯგუფის წინა ალბომების კომერციული პოტენციალი.
რობერტ კრისტგოუმ, The Village Voice-ისთვის მიმოხილვის მომზადებისას თავდაპირველად Led Zeppelin IV გულგრილად შეაფასა, მოგვიანებით კი ალბომს „ჟანრის შედევრი უწოდა“, დასძინა რა, რომ ჩანაწერი ჯგუფს სიმღერების შექმნის მხრივ მწვერვალზე ყოფნის პერიოდში ასახავს. მიუხედავად იმისა, რომ მას შუა საუკუნეების მუსიკალური იდეები ტიპურად შეზღუდულად მიაჩნდა, კრიტიკოსმა აღნიშნა, რომ ეს არის „ლედ ზეპელინისთვის და, მაშასადამე, მძიმე მეტალისთვის რჩეული ალბომიც.“ Allmusic-ისთვის შეფასების მომზადებისას, სტივენ ტომას ერლეუაინმა აღნიშნა, რომ „ალბომი ქმნის არა მხოლოდ ლედ ზეპელინს, არამედ 1970-იანი წლების მძიმე როკის ჟღერადობასა და სტილს, მოიცავს რა მძიმე მეტალს, ხალხურ მუსიკა, ნამდვილ როკ-ენ-როლსა და ბლუზს.“ მძიმე მეტალის ჟანრის ალბომების მეგზურში Spin-ის ჯო გროსი აღნიშნავდა, რომ Led Zeppelin IV არის „მონოლითური ქვაკუთხედი“. BBC Music-ის დერილ ისლიმ აღნიშნა, რომ ალბომმა ჯგუფს მსოფლიო წარმატება მოუტანა და ეფექტურად შეათავსა მესამე ალბომის ხალხური მუსიკის იდეები და მეოთხე ალბომის მძიმე როკის სტილი. ლედ ზეპელინის როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზის ბიოგრაფიაში ალბომი აღწერილი იქნა, როგორც „ხალხური მუსიკისა და მძიმე როკის მიმართულებების სრულად გაცნობიერებული ჰიბრიდი.“ მუსიკალურ ჟურნალისტ ჩაკ ედის მიერ 1991 წელს გამოცემულ წიგნში ჯოჯოხეთის კიბე: სამყაროს 500 საუკეთესო მძიმე-მეტალ ალბომი იგი დასახელდა ყველა დროის #1 მეტალ-ალბომად.
ჯილდოები და აღიარება
2000 წელს Led Zeppelin IV Q-ს მიერ დასახელდა ყველა დროის რიგით 26-ე უდიდეს ბრიტანულ ალბომად. 2002 წელს Spin-ის ჩაკ კლოსტერმენის მიერ იგი ყველა დროის რიგით მეორე უდიდეს მეტალ-ალბომად დასახელდა და აღინიშნა, როგორც „ყველაზე ცნობილი მძიმე როკ ალბომი“, აგრეთვე, როგორც ალბომი, რომელმაც უნებლიეთ შექმნა მეტალი - „წარმოშვა ყველაფერი, რაც ჟღერს, იგრძნობა ან მეტალის ფარული გემოც აქვს“. 2003 წელს ალბომი როლინგ სტოუნის მიერ შედგენილ ყველა დროის 500 საუკეთესო ალბომის სიის 66-ე პოზიციაზე მოხვდა. ჩანაწერი აგრეთვე Pitchfork Media 1970-იანი წლების რიგით მეშვიდე საუკეთესო ალბომად დასახელდა.
(*) აღნიშნავს უწესრიგო სიებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლედ ზეპელინის ალბომები კატეგორია:1971 წლის ალბომები კატეგორია:Atlantic Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ჯიმი პეიჯის პროდიუსერობით
ბენედიქტე IX
ბენედიქტე IX (Benedictus PP. IX; ერისკაცობაში თეოფილაქტე, გრაფი ტუსკულანი; დ. 1020 – გ.  1056) –  სამგზის რომის პაპი 1032-1044, 1045 და 1047-1048 წწ. ბენედიქტე VIII-ის ძმისშვილი.
12 წლისა დასვეს პაპის ტახტზე. იყო მანკიერი და ბავშვობაშივე ზნედაცემული ბოროტმოქმედი. არაერთხელ განდევნილი და დაბრუნებული ტუსკულანის გრაფების მიერ.
ლიტერატურა
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:დაბადებული 1020 კატეგორია:გარდაცვლილი 1056
მოოროპნა
მოოროპნა (Mooroopna) — ქალაქი სამხრეთ ავსტრალიაში, ვიქტორიის შტატში. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით მისი მოსახლეობა შეადგენს 7813 ადამიანს, ავსტრალიის ქალაქებს შორის მოსახლეობის მიხედვით ამ ქალაქს 32-ე ადგილი უკავია.
მოოროპნა 181 კილომეტრითაა დაშორებული შტატის ადმინისტრაციულ ცენტრ მელბურნს, ქალაქ შეპარტონს 4 კილომეტრით. ქალაქის სიახლოვეს მდებარეობს ორი შტატის ვიქტორიის და ახალი სამხრეთი უელსის ოფიციალური საზღვარი. ყველაზე ცხელი თვეებია იანვარი და თებერვალი, ყველაზე ცივი — ივლისი და აგვისტო.
მინაძე (ახალციხის მუნიციპალიტეტი)
მინაძე — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: მინაძე, ღრელი, ჭაჭარაქი).
მდებარეობს მდინარეების მტკვრისა და ურაველის შეერთების ადგილთან, მტკვრის ორივე მხარეს. ზღვის დონიდან 960 მეტრი, ახალციხიდან 6 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 418 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ბორდონი
სქოლიო
კატეგორია:ტერუელის მუნიციპალიტეტები
სამოქალაქო ომი ცენტრალისტებსა და ფედერალისტებს შორის
სამოქალაქო ომი ცენტრალისტებსა და ფედერალისტებს შორის (1812-1814) — პირველი სამოქალაქო ომი კოლუმბიის ისტორიაში.
ისტორია
1810 წელს რევოლუციური მოვლენები დაიწყო ახალი გრანადის ესპანეთის ვიცე-სამეფოში. ტერიტორიულმა ერთეულებმა ერთმანეთის მიყოლებით გამოუცხადეს დაუმორჩილებლობა ესპანეთის რეგენტულ საბჭოსა და ინდოეთს. ამავდროულად, ბევრ ადგილობრივ ხუნტას არ სურდა დამორჩილებოდა ვიცე-მეფის ყოფილ დედაქალაქს. 1810 წლის დეკემბერში გაიმართა აჯანყებულთა წარმომადგენელთა კონგრესი, თუმცა რადგან კონგრესზე შეიკრიბნენ მხოლოდ ექვსი პროვინციის (ანტიოკია, კარტახენა, კასანარე, პამპლონა, ტუნხა და პოპაიანი) წარმომადგენლები, ვერ შემუშავდა კონსტიტუცია. მინი მარცხნივ|მინი|ანტონიო ნარინიო 1811 წლის 27 ნოემბერს ტუნხაში გაიმართა მეორე კონგრესი, რომელზეც ანტიოქიას, კარტახენას, ნეივას, პამპლონას და ტუნხას პროვინციების წარმომადგენლებმა ხელი მოაწერეს ახალი გრანადის გაერთიანებული პროვინციების ფედერაციის აქტს. აქტის მიხედვით გამოცხადდა პროვინციების ავტონომია, სუვერენიტეტი და თანასწორობა. „ფედერალისტებს“ დაუპირისპირდნენ „ცენტრალისტები“ ბოგოტას და ჩოკოს პროვინციებიდან, რომლებიც იცავდნენ ძლიერი ცენტრალიზებული ძალაუფლების კონცეფციას, მათ ხელი არ მოაწერეს აქტს. კუნდინამარკას პროვინციამ გაიყვანა თავისი წარმომადგენლები; მოგვიანებით მან დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. ახალი გრანადის პროვინციების ნაწილი ესპანეთის ერთგული დარჩა.
1811 წელს კუნდინამარკამ დაიკავა მარიკიტას პროვინცია და ნეივას პროვინციის ნაწილი, რამაც გამოიწვია დაძაბულობა კუნდინამარკასა და სხვა პროვინციებს შორის. ურთიერთობები 1812 წლის განმავლობაში გამწვავდა და მწვავე საომარი მოქმედებები დეკემბერში დაიწყო.
1812 წლის 2 დეკემბერს „ფედერალისტების“ ჯარებმა ტუნხას პროვინციიდან ანტონიო ბარაიას მეთაურობით გაიმარჯვეს ვენტაკემადაში და გადავიდნენ სანტა-ფე-დე- ბოგოტაში. 1813 წლის 9 იანვარს კუნდინამარკას ჯარებმა ანტონიო ნარინიოს მეთაურობით დაამარცხეს „ფედერალისტები“ სან ვიქტორინოში ბოგოტასთან ახლოს, რის შემდეგაც საომარი მოქმედებები შეჩერდა. 1813 წლის ბოლოს, როიალისტებმა დაიწყეს შეტევა კუნდინამარკაზე სამხრეთიდან. ნარინიო იძულებული გახდა მათ წინააღმდეგ წასულიყო, მაგრამ თავდაპირველი გამარჯვებების შემდეგ დამარცხდა, დაიჭრა და ტყვედ ჩავარდა. ამის შემდეგ „ფედერალისტებმა“ ახალი შეტევა წამოიწყეს ბოგოტას წინააღმდეგ. ფედერალისტთა ჯარებს მეთაურობდა ვენესუელელი სიმონ ბოლივარი. 1814 წლის 10 დეკემბერს ბოგოტა აიღეს და კუნდინამარკა გახდა ახალი გრანადის გაერთიანებული პროვინციების ნაწილი.
პროვინციების შიდა კონფლიქტებმა განაპირობა ის, რომ ერთეულები ვერ მოემზადნენ გარე აგრესიის მოსაგერიებლად და ერთი წლის შემდეგ ისინი ესპანელებმა დაიპყრეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:XIX საუკუნის ომები კატეგორია:ომები კატეგორია:ბრძოლები კატეგორია:ომები კონტინენტის მიხედვით კატეგორია:კოლუმბია
პრესიდენტე-ფრანკო
პრესიდენტე-ფრანკო (Presidente Franco) — ქალაქი და რაიონი პარაგვაიში, ალტო-პარანის დეპარტამენტში. გარდა ხილისა და ბოსტნეულის დიდი რაოდენობით ექსპორტისა, პრესიდენტე-ფრანკო ცნობილია სალტოს-დელ-მონდაის ჩანჩქერით, რომლის სიმაღლეც 45 მეტრია, სიგანე კი 120 მ.
ქალაქში მდინარე პარანაზე ფუნქციონირებს პორტი.
საშუალო წლიური ტემპერატურა 21 °C-ია, მაქსიმალური 38 °C, მინიმალური 0 °C.
2008 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 68 242 ადამიანს შეადგენს.
პრესიდენტე-ფრანკო 1929 წელს სიუდად-დელ-ესტეს მახლობლად ვისენტე მატიადუამ დააარსა. სახელი ეწოდა პრეზიდენტ მანუელ ფრანკოს პატივისცემის ნიშნად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაგვაის ქალაქები
Gemmula westaustralis
Gemmula westaustralis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
გიორგაძე
საკუთარი სახელი  გიორგაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ქართული გვარები
ნივაცია
ნივაცია (ლათ. nix — ნათ. ბრ. nivus — თოვლი) — რელიეფწარმომქმნელი ეგზოგენური პროცესი, რომელიც მიმდინარეობს თოვლის ზემოქმედებით, უმთავრესად პოლარულ, სუბპოლარულ და მაღალმთიან რაიონებში, იქ, სადაც დიდი რაოდენობით გროვდება თოვლი და არსებობს თოვლნარი. ამ პროცესებს მოჰყვება რელიეფის სპეციფიკური ფორმებისა და დანალექების წარმოქმნა. ნივაციას მიეკუთვნება ყინვისმიერი და თერმული გამოფიტვა, სოლიფლუქცია, გრუნტების დინება და ჩამოცურება, წარეცხვა და გადარეცხვა, სუფოზია, ქანების გახსნა და აგრეთვე საკუთრივ თოვლნარის ნელი ჩამოცოცვა ან მისი ცალკეული ნაწილების მოწყვეტა.
Gemmuloborsonia
Gemmuloborsonia — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ნივაცია
ნივაციის აუცილებელი პირობაა ჰაერის ტემპერატურის რყევა წყლის გაყინვის წერტილთან ახლოს და წყლის ჩამოდინება თოვლნარის დნობის გამო. ასეთი პირობების შედეგად ქანები იშლება და წვრილი ნაწილაკები წყალს მიაქვს, მსხვილი ნატეხები წყლით გაჯერებულ ტალახთან ერთად გამოდის თოვლნარიდან და მის ქვეშ ჩნდება დადაბლება, რომელიც ხშირად მყინვარულ ცირკად გარდაიქმნება. მასთან არის დაკავშირებული ნიშებისა და მყინვარული ცირკების წარმოქმნა.
ნივაციით წარმოქმნილ მცირე ჩაღრმავებას ან ცირკისებრ ჩადაბლებას ნივაციის ცირკი ეწოდება, ხოლო ძირითადი ქანებით აგებულ ფერდობებზე თოვლნარების ნაკადების მონაწილეობით წარმოქმნილ ტერასას ნივაციური ტერასა.
ნივაციის ხასიათი სხვადასხვა კლიმატურ პირობებში განსხვავებულია. მისი განვითარების ოპტიმალური პირობაა აბლაციის ცივი პერიოდის ფონზე თოვლნარის ხანგრძლივი არსებობა. იგი ხელს უწყობს რელიეფში თავისებური ნივალური კომპლექსის ფორმირებას. ნივაციის სხვა სახელწოდებაა თოვლის ეროზია.
სქოლიო
კატეგორია:გლაციოლოგია კატეგორია:ეროზია კატეგორია:თოვლი
ივანე დუმბაძე
ივანე დუმბაძე (Думбадзе, Иван Антонович; დ. 19 იანვარი, 1851, შემოქმედი — გ. 10 იანვარი, 1916, ლივადია) — რუსეთის არმიის გენერალი, სახელმწიფო მოღვაწე, სვიტას გენერალ მაიორი, ქალაქ იალტის მთავარმართებელი, რუსი ხალხის კავშირის ერთ-ერთი მესვეური, ცნობილი ექსტრავაგანტური ქცევების, სისასტიკისა და შავრაზმული შეხედულებების გამო.
ბიოგრაფია
ივანე დუმბაძე დაიბადა ოზურგეთის მაზრის სოფელ შემოქმედში, აზნაური ანტონ დუმბაძისა, რომელიც იყო ცნობილი ლოტბარი და მგალობელი, და თავადის ასულ ნაკაშიძის ოჯახში. ივანეს რვა დედმამიშვილი ჰყავდა. აქედან სამი — იოსები (1865-?), ნიკოლოზი (1854—1927) და სამსონი (1866-?) და მიხეილი — აგრეთვე რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორები გახდნენ.
სამხედრო კარიერა და ბრძოლა ფირალებთან
1879 წელს დუმბაძე დაინიშნა ბათუმის ოლქის სამხედრო გუბერნატორის ოფისში, ერთ-ერთი დამსჯელი ასეულის მეთაურად. მისი ფუნქცია იყო მაღალმთიან რაიონებში არსებული აჯანყების ჩახშობა. 1880 წელს დუმბაძე გახდა გურიის დრუჟინის მესამე ასეულის მეთაური, შტაბსკაპიტანი და გაიგზავნა გურიაში, მის მშობლიურ მხარეში ფირალებთან საბრძოლველად. 1880-87 წლებში დუმბაძე ოზურგეთის მაზრის ბოქაული იყო. გურიაში ყოფნის ხანს დუმბაძემ მოიტაცა ესე გურიელის ქალიშვილი ტერეზია. გურიელმა ითაკილა აზნაურ დუმბაძის სიძეობდა და ფირალ დათულია სურგულაძეს სთხოვა დუმბაძის მოკვლა. 1882 წელს დუმბაძე ორჯერ ჩაუსაფრდა დათულია სურგულაძეს და გოგია ლომჯარიას, მაგრამ ამაოდ. იმავე წლის 18 მარტს კი შეიტყო, რომ ფირალები წითელმთაში, გოგია ჩიტაიშვილის ოჯახში იქნებოდნენ და სამ მილიციონერთან ერთად გაემართა სოფლისკენ. სოფლის კანცელარიასთან გადააწყდნენ ფირალებს. ორმხრივ სროლაში მოკლეს სურგულაძე, დაიჭრა დუმბაძე, ხოლო ლომჯარია დაიჭირეს. იმავე წლის მიწურულს გომელი შპიონის დახმარებით დუმბაძემ გოგია ლომჯარიას ადგილსამყოფელს მიაგნო ხინოში, ტაკიძის ოჯახში, სადაც რვა მილიციელით დაესხა თავს. მილიციელებმა შეპყობილი ლომჯარია გაქცევის მცდელობის დროს მოკლეს. დუმბაძემ მკვდარ ლომჯარიას ესროლა და მისი მოკვლა მიიწერა. ამ დამსახურებისთვის დუმბაძე დააჯილდოვეს წმინდა ანას III ხარისხის ორდენით ბაფთითა და ხმლებით. იმავე წლის 7 აგვისტოს გახდა კაპიტანი. დუმბაძე აგრძელებდა ბრძოლას ფირალებთან და 1886 წელს დაიჭრა და მიიღო კონტუზია. ამისთვის ის დაჯილდოვდა წმინდა ანას II ხარისხის ორდენით ხმლებით. სულ დუმბაძემ ფირალებთან ბრძოლაში 9 წელი გაატარა.
1887 წელს დუმბაძე გადაყვანილ იქნა მე-3 კავკასიურ დრუჟინაში, სადაც დაინიშნა სამხედრო მოსამართლედ. 1894 წლის 26 თებერვალს მან მიიღო ვიცე-პოლკოვნიკის წოდება, ხოლო 1900 წელს — სრული პოლკოვნიკისა. ამ პერიოდში დუმბაძე დაახლოებული იყო ქართულ ნაციონალისტურ ჯგუფებთან.
1900 წლის 16 აგვისტოდან იყო კრასნოვოდსკის მე-8 სარეზერვო ბატალიონის მეთაური. 1903 წლის 26 მაისს დუმბაძე დაინიშნა მე-16 ფეხოსანთა პოლკის მეთაურად და ამ პოსტზე დარჩა 1907 წლის 15 ოქტომბრამდე. ამ დროიდან დუმბაძემ გაწყვიტა კავშირი ქართველ ნაციონალისტებთან და დადგა რუსიფიკატორული პოლიტიკის მხარეს.
იალტის მთავარმმართებლობა
1905 წლის რევოლუციის შემდეგ დუმბაძე აქტიურად ჩაერთო იმპერიაში მიმდინარე პოლიტიკურ მოვლენებში. 1905 წლის ოქტომბრის მანიფესტის გამოცემის და სოციალური მღელვარების გაზრდის შემდეგ, 1906 წლის 26 ოქტომბერს შინაგან საქმეთა მინისტრმა პეტრე სტოლიპინმა საგანგებო მდგომარეობა გამოაცხადა პოპულარულ კურორტ იალტაში. სამოქალაქო საკანონმდებლო და აღმასრულებელი ორგანოები (ერობა) დათხოვნილი იქნა და ძალაუფლება გადაეცა ტავრიდას გუბერნატორ გენერალ ვასილი ნოვიცკის. რადგანაც გუბერნატორის რეზიდენცია იალტიდან შორს, სიმფეროპოლში იყო, ნოვიცკიმ იალტის უმაღლეს სამხედრო კომენდანტად დანიშნა ივანე დუმბაძე, რათა ამ უკანასკნელს დაეცვა მეფის საზაფხულო რეზიდენცია, რომელიც იალტის ახლომდებარე დაბა ლივადიაში მდებარეობდა.
1907 წლის 31 მაისს დუმბაძე გახდა გენერალ-მაიორი. 1907 წლის 15 ოქტომბრიდან 1908 წლის 10 ივლისამდე ის იყო 34-ე ქვეითი დივიზიის მე-2 ბრიგადის სარდალი. 1908 წლის 2 აგვისტოს დაინიშნა იალტის უმაღლეს მთავარმმართებლად. 1912 წლის 23 ივლისიდან გახდა მე-13 ქვეითი დივიზიის მე-2 ბრიგადის სარდალი.
1912 წლის 4 აგვისტოს სამხედრო მინისტრის ბრძანებით დუმბაძე გადაყენებული იქნა ქვეითთა დივიზიაში დაკავებული თანამდებობიდან და იმავე თვეში გათავისუფლებული იქნა იალტის მთავარმმართებლობიდან. ის ჩაირიცხა სამხედრო სამინისტროს რეზერვში. 1912 წლის დეკემბერში ნიკოლოზ II-მ დუმბაძე ჩარიცხა მისი საიმპერატორო უდიდებულესობის სვიტაში და მალე, იმპერატორის პირადი სურვილით, დუმბაძე აღადგინეს იალტის მმართველის თანამდებობაზე. დუმბაძემ მიიღო რამდენიმე უცხოური ორდენი, მათ შორის ლომისა და მზის სპარსული ორდენი, ამომავალი ვარსკვლავისა და ოქროს ვარსკვლავის ბუხარის ორდენები, მხსნელის ბერძნული ორდენი და წმინდა დანიელის ჩერნოგორიული ორდენი. 1914 წელს „ორმოცწლიანი შესანიშნავი სამსახურისთვის“ დუმბაძემ მიიღო განსაკუთრებული ნიშანი წმინდა გიორგის ბაფთაზე.
პირველი პსოფლიოს ომის დაწყებისას დუმბაძემ ვერ მიიღო მასში მონაწილეობა ავადმყოფობის გამო. 1916 წლის გაზაფხულზე დუმბაძეს კიევში ჩაუტარდა ოპერაცია, რომელიც უშედეგოდ დასრულდა. 1916 წლის 15 აგვისტოს დუმბაძე საკუთარი სურვილით გადადგა იალტის მმართელის პოსტიდან, მაგრამ დარჩა სვიტას შემადგენლობაში. 1 ოქტომბერს გარდაიცვალა ლივადიაში და დაიკრძალა სამხედრო და სამოქალაქო პატივით.
მმართველობის სტილი
დუმბაძის მიერ იალტაში და ტოლმაჩოვის (ოდესის გუბერნატორი) მიერ ოდესაში დამყარებულ რეჟიმს ისტორიკოსები „ტოლმაჩოვ-დუმბაძის დიქტატურად“ მოიხსენიენიებენ. დუმბაძე პატრიარქალური ტიპის მმართველი იყო, რომელიც ძირითადად სასამართლო ფუნქციებს ასრულებდა და საოჯახო დავებშიც კი ერეოდა. ის მოქმედებდა სწრაფად, დამოუკიდებლად და გადამწყვეტად, ხშირად იგნორირებას უწევდა მოქმედ კანონებსა და სენატის მოსაზრებებს.
ასევე უხეში იყო მისი ურთიერთობა პრესასთან. მიუხედავად იმისა, რომ რუსეთის იმპერიაში პრესა ცენზურას ექვემდებარებოდა, დუმბაძე იყენებდა დამატებით საშუალებებს რათა ჩაეხშო ნებისმიერი კრიტიკა. თუ რომელიმე გაზეთი მის გაკრიტიკებას გაბედავდა, დუმბაძე დაუყოვნებლივ გაასახლებდა კორეპონდენტს ყირიმიდან.
დუმბაძემ დაარღვია როგორც სამოქალაქო კანონმდებლობა, ასევე ოფიცრის ღირსების კოდექსი და დუელში გაიწვია სამოქალაქო პირი, ადგილობრივი ჟურნალისტი პერვუხინი და ამაყობდა, მისგან დეპორტაციის გარეშე გავთავისუფლდებიო. ამასთან, მიუხედავად დაპატიმრებებისა და დეპორტაციისა, დუმბაძე ითხოვდა გაზეთებს სავალდებულო წესით გამოექვეყნებინათ მისგან მიწოდებული ინფორმაცია.
შავრაზმელობა
დუმბაძე მხარს უჭერდა შავრაზმელებს (რეაქციონერული, უკიდურესად მემარჯვენე ანტისემიტური ჯგუფი) და მათ პროპაგანდას. 1907 წლის იანვრის დღეებში დუმბაძემ იალტის ერთ-ერთ საუკეთესო სასტუმრო „რუსეთში“ ჩაატარა შავრაზმელთა ყრილობა და დააფუძნა „ჭეშმარიტ რუსი ხალხის კავშირი“ — ექსტრემისტული ორგანიზაცია. დუმბაძემ შეკრებილებს სიტყვითაც მიმართა. როგორც ქალაქის თავმა მოსთხოვა ადგილობრივ პოლიციას უზრუნველეყო ამ შეხვედრის სრული დაცვა და უსაფრთხოება. მას შემდეგ, რაც ჩამოყალიბდა შავრაზმელთა ყველაზე მსვილი ორგანიზაცია რუსი ხალხის კავშირი, დუმბაძემ მათთან დაუყოვნებლივ დაამყარა ახლო კავშირი. 1907 წლის 14 სექტემბერს დუმბაძემ მათი წევრობის მანდატიც მიიღო. ამის შემდეგ დუმბაძე თანმიმდევრულად პატრონობდა რუსი ხალხის კავშირს, უწევდა ყველანაირ დახმარებას, მათ შორის ადმინისტრაციულ ზეწოლას მათი რეკლამის გავრცელებისთვის.
დუმბაძე ხელს უწყობდა შავრაზმული გაზეთების „Русское знамя-ს“ და „ვეჩეს“ ფართოდ გავრცელებასა და სავალდებულოდ კითხვას. ანტისემიტიზმი, რომელსაც ეს გაზეთები ავრცელებდნენ, დუმბაძის მხარდაწერას იმსახურებდა. ყოველდღიური გაზეთი „Вече“ ატარებდა სლოგანს «Прочь жиды — Русь идёт» (გაეთრიეთ ურიებო — რუსი მოდის!). ანტისემიტუი განცხადებები, დაშინება და პოგრომების მხარდაჭერა გრძელდებოდა საქალაქო ცხოვრებაშიც. ნ. მიშენკო, კიევის პროვინციის ხელმძღვანელის მოადგილე, საკუთარი პარტიის პერსპექტივიდან დუმბაძის შეფასებისას აღნიშნავდა, რომ „თუ იმპერიას ორი-სამი დუმბაძისნაირი ეყოლებოდა, ის თავიდან აიცილებდა უცხოურ ებრაულ რევოლუციას, რომელიც ძირიანად ამოიძირკვებოდა, ხოლო იუდაისტი რუსები თაყვანს სცემდნენ რუსი ხალხის კავშირის წმინდა დროშას“. თუმცა 1915 წელს დუმბაძემ უარყო, რომმას ანტისემიტური შეხედულებები ჰქონდა.
1906 წლის 31 ივლისს ზელენოგორსკში მოკლეს სახელმწიფო დუმის წევრი მიხაილ ჰერცენშტაინი. გამოძიებამ დაადგინა, რომ მკვლელი იყო იუშკევიჩ-კრასკოვსკი, ხოლო მკვლელობის ორგანიზება მოხდა „რუსი ხალხის კავშირის“ მიერ. რუსი მაღალჩინოსნები ეწინააღმდეგებოდნენ გამოძიებას. მიუხედავად ამისა, როცა ფინეთის სასამართლომ დაიკითხვაზე დაიბარა კავშირის ხელმძღვანელი და იუშკევიჩ-კრასკოვსკის უშუალო უფროსი, ალექსანდრე დუბროვინი, დუმბაძემ თავშესაფარი მისცა ამ უკანასკნელს. დუმბაძემ დუბროვინი საკუთარ სახლში დააბინავა. დუმბაძის სახლი მდებარეობდა ლივადიაში, იმპერატორის საზაფხულო რეზიდენციასთან ახლოს და დაცული იყო ჯარისკაცთა მიერ, რომლებსაც თავად დუმბაძე ხელმძღვანელობდა.
დუმბაძე გაეხვა სკანდალური საქმეში საიდუმლო მრჩეველ პიასეცკის წინააღმდეგ. პენსიაში გასული მაღალჩინოსანი თავადი პიასეცკი იყო იალტის ბიბლიოთეკის ზედამხედველი. დუმბაძე მას ზემოხსენებული შავრაზმული გაზეთების გამოწერას სთხოვდა, პიასეცკი კი უარზე იყო. დუმბაძემ მას საბოლოოდ ან რუსი ხალხის კავშირის რიგებში შესვლა, ან ქალაქის დატოვება მოსთხოვა. საბოლოოდ 72 წლის პიასეცკი დუმბაძემ ქალაქიდან გააგდო.
რეპრესიები
იალტაში მმართველობის დროს დუმბაძე იღებდა სასიკვდილო მუქარებს რევოლუციური პარტიებისგან. გადადგომის მოთხოვნებსა და სიკვდილის მუქარებს დუმბაძემ ასე უპასუხა:
1907 წლის 26 თებერვალს დუმბაძეზე მოხდა პირველი თავდასხმა. იალტის მახლობლად, სოფელ ჩუკურლარში დუმბაძის ეკიპაჟს ესროლეს ყუმბარა ნიკოლაევსკის ქუჩაზე მდებარე ნოვიკოვის აგარაკიდან. დუმბაძე არ დაშავებულა, დაიჭრა მხოლოდ მისი მეეტლე მხოლოდ რამდენიმე მონარქისტული გამოცემა ამტკიცებდა, რომ მას სმენა დაუზიანდა. ტერორისტმა დაუყოვნებლივ მოიკლა თავი. მიუხედავად ამისა, დუმბაძემ გამოძიების გარეშე გამოაყრევინა ჯარისკაცებს აგარაკის მცხოვრებლები გარეთ, არ მისცა მათ ბარგის გამოტანის საშუალება და გადააწვევინა აგარაკი საძირკვლამდე. ჯარისკაცებმა გატეხეს და დაარბიეს ახლომდებარე აგარაკებიც. დუმბაძის ოფიციალური განცხადებით ის გაანადგურებდა ნებისმიერ სახლს, საიდანაც შეიძლებოდა ესროლათ ყუმბარა. დუმბაძე იყენებდა იმავე მეთოდებს, რასაც გურიაში ფირალების წინააღმდეგ. მისმა ქმედებებმა ფართო აღშფოთება გამოიწვია. 1908 წლის 10 აპრილს ალექსანდრ გუჩკოვმა და სხვა დეპუტატებმა მიმართეს სახელმწიფო დუმას დუმბაძის უკანონო მოქმედებათა გამო. დანგრეული სახლების მეპატრონეებმა აღძრეს 60 ათასი რუბლის ღირებულების სარჩელი დუმბაძეს. სასამართლო გარდაუვალი იყო, რომ არა პრემიერ-მინისტრი სტოლიპინი, რომელმაც შინაგან საქმეთა სამინისტროს გაუთვალისწინებელი ხარჯების მუხლით გამოაყოფინა თანხა მომჩივანთა დასაკმაყოფილებლად. დუმბაძეზე თავდასხმაში პიოტრ ვოიკოვი მონაწილეობდა.
1907 წლის 20 ივლისს დუმბაძემ შეურაცხყო სახელმწიფო დუმა. დუმის დათხოვნის შემდეგ „რუსი ხალხის კავშირის“ მიმართ გაგზავნილ ტელეგრამაში დუმბაძემ თანამოაზრეებს მიულოცა „საძაგელი დუმის“ დათხოვნა „поздравляем всех вас с разгоном мерзейшей Думы" ტელეგრამის ტექსტი მოგვიანებით ყველა შავრაზმულმა გაზეთმა გადაბეჭდა. 1910 წელს დუმბაძემ შეურაცხყო სამთავრობო სენატი, რუსეთის იმპერიის უმაღლესი საკანონმდებლო, აღმასრულებელი და სასამართლო ორგანო, რომელიც უშუალოდ იმპერატორს ექვემდებარებოდა. სენატი იხილავდა სამოქალაქო საქმეს და დუმბაძემ, რომელმაც საქმის მასალები გაუგზავნამას, არ გადაიხადა საშტამპო გადასახადი. მიიღო რა სენატისგან შეხვედრის მოთხოვნა, დუმბაძემ უპასუხა, რომ არ იცნობს სენატს, არ აპირებს გადახდას, ხოლო სენატს სთხოვს, დაანებოს თავი უკანონო მოთხოვნებითურთ. სასამართლო საქმე დუმბაძის წინააღმდეგ ჩავარდა, რადგან ერთ-ერთმა სენატორმა თავის თავზე აიღო მოთხოვნილი საშტამპო თანხის გადახდა.
პირადი ცხოვრება
დუმბაძე ორჯერ იყო დაქორწინებული, ჰყავდა ორი ქალიშვილი და ხუთი ვაჟი. ალექსანდრე დუმბაძე, რომელიც ესე გურიელის ქალიშვილისგან შეეძინა, იყო ყირიმის კავალერიის როტმისტრი. ის 1918 წლის 1 იანვარს დაიღუპა სევასტოპოლის მეზღვაურთა რევოლუციური გამოსვლის დროს. კიდევ ერთი ვაჟი, ანტონ დუმბაძე (1887-1948) იყო რუსეთის ავიაციის კაპიტანი, რომელიც რევოლუციის შემდეგ ემიგრირდა საფრანგეთში; ალექსეი გარდაიცვალა 1970 წელს ბრიუსელში; გიორგი, გადმოცემის მიხედვით დაიღუპა მეორე მსოფლიო ომში; ვლადიმერი ასევე გადმოცემის მიხედვით იყო რეპრესირებული საბჭოთა კავშირის მიერ.
დუმბაძის პერსონაჟი ასახულია 1969 წლის საბჭოთა ფილმში „სახიფათო გასტროლი“ (Опасные Гастроли).
532
თარიღი უცნობია
''
*
საკე
მინი|გაუფილტრავი საკე მინი|საკეს სასმისები საკე (酒) — იაპონური სიტყვა, ნიშნავს „ალკოჰოლურ სასმელს“. იაპონიის ფარგლებს გარეთ ბრინჯისგან გამოხდილი სპეციფიკური ალკოჰოლური სასმელის მნიშვნელობა მიიღო. იაპონურად ამ სასმელს ჰქვია ნიჰონსიუ (日本酒 „იაპონური ალკოჰოლური სასმელი“).
საკეს დანარჩენ მსოფლიოში ბრინჯის ღვინოს უწოდებენ. თუმცა ეს განსაზღვრება სწორი არ არის. ალკოჰოლური სასმელის წარმოება მარცვლის მრავალჯერადი ფერმენტაციით უფრო ლუდს ჰგავს, ვიდრე ღვინოს. ასევე, არსებობს სხვა სასმელებიც, ცნობილი როგორც „ბრინჯის ღვინო“, რომლების მნიშვნელოვნად განსხვავდება ნიჰონსიუსგან.
სიტყვა „საკე“ შესაძლოა ასევე მიუთითებდეს სხვა სასმელებზეც იაპონიის სხვადასხვა რეგიონში. სამხრეთ კიუსიუში საკე ზოგადად გამოხდილ სასმელს ჰქვია — შოჩუ (焼酎). ოკინავაში საკე ნიშნავს ან შაქრის ლერწმისგან გამოხდილ შოჩუს ან ავამორის (泡盛, სიტყვასიტყვით „აქაფული თავი“). საკეს ეს უკანასკნელი ფორმები გამოხდილია გრძელმარცვლიანი ბრინჯისგან და შავი კოძისგან (კუროკოძი 黒麹).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალკოჰოლური სასმელები კატეგორია:იაპონური სამზარეულო კატეგორია:იაპონური სიტყვები და ფრაზები
მოსკოვის ხელშეკრულება (1920)
მინი|300პქ|მოსკოვის ხელშეკრულება (1920) მოსკოვის ხელშეკრულება (Московский договор) — დაიდო საბჭოთა რუსეთსა და საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას შორის 1920 წლის 7 მაისს, რომლითაც რუსეთმა საქართველოს დამოუკიდებლობა დე იურე ცნო სანაცვლოდ პირობისა, რომ საქართველო საკუთარ მიწაზე საბჭოთა რესპუბლიკის მიმართ მტრულად განწყობილი ძალების ჯარებს არ განალაგებდა.
ისტორია
1920 წლის მაისში ბოლშევიკთა გადატრიალების მცდელობის ჩავარდნისა და წითელი არმიის საქართველოს ტერიტორიაზე შემოღწევის უშედეგოდ დამთავრების შემდეგ, ლენინის მთავრობა დათანხმდა საქართველოსთან ხელშეკრულების მოწერაზე და ცნო მისი დამოუკიდებლობა დე იურე. ამასთან მენშევიკებს პირობა უნდა დაედოთ, რომ საქართველოს ტერიტორიაზე საბჭოთა რუსეთის მიმართ მტრული ქვეყნის ჯარებს არ განალაგებდნენ. მრავალი ქართველი პოლიტიკოსი, მათ შორის საგარეო საქმეთა მინისტრი ევგენი გეგეჭკორი, ამ მუხლს საქართველოს სუვერენიტეტის შელახვად მიიჩნევდნენ და რუსეთის პირობების უკუგდებას ამჯობინებდნენ. თუმცა პრემიერ-მინისტრი ნოე ჟორდანია, რომლისთვის საერთაშორისო აღიარების მიღწევა მთავარი ამოცანა იყო, დათანხმდა რუსეთის პირობებს. ხელშეკრულებას საბოლოოდ ხელი მოაწერეს ქართული მხრიდან გრიგოლ ურატაძემ და რუსული მხრიდან ლევ კარახანმა, მოსკოვში 1920 წლის 7 მაისს.
რსფსრ პირველი ქვეყანა იყო, რომელმაც აღიარა საქართველოს დამოუკიდებელი და დემოკრატიული რესპუბლიკა, როგორც კანონიერი წარმონაქმნი და 1920 წლის 7 მაისს დასდო მასთან სამშვიდობო ხელშეკრულება.
ამ ხელშეკრულების შესახებ პირველი ინფორმაციული ცნობა 21 მაისს გამოაქვეყნეს მენშევიკური პარტიის ოფიციოზმა გაზეთმა „ერთობამ“ („ზავი საბჭოთა რესპუბლიკასთან“) და იმ პერიოდის სხვა გაზეთებმა. 1920 წლის 11 ივნისს „ერთობამ“ (№125) გამოაქვეყნა „სამშვიდობო ხელშეკრულების“ ტექსტის ქართული თარგმანი, მაგრამ ტექსტში არ ყოფილა შეტანილი განსაკუთრებული საიდუმლო დამატება ამ ხელშეკრულებისა, რომელიც ორ სტატიას შეიცავს და მიუთითებს საქართველოს ვალდებულებაზე, აღიაროს საქართველოს ტერიტორიაზე მყოფი კომუნისტური ორგანიზაციების თავისუფალი არსებობისა და მოქმედების უფლება. კერძოდ, კრებების თავისუფლად მოწყობის უფლება და თავისუფალი გამომცემლობის (მათ შორისბეჭდვითი ორგანოების გამოცემის) უფლება. დამატება ითვალისწინებდა აგრეთვე ყოველგვარი რეპრესიებისაგან იმ პირთა გათავისუფლებას, რომლებიც ეწეოდნენკომუნისტური პარტიის პროგრამის პირად პროპაგანდას. „ერთობაში“ გამოქვეყნებულ ტექსტში შეტანილი არ იყო აგრეთვე ხელშეკრულების მეხუთე უხლის მეათე პუნქტი.
დამატებების ტექსტი რუსულ ენაზე გამოქვეყნდა 1922 წელს. ხელშეკრულების რუსული ტექსტი (საგანგებო საიდუმლო დამატების გარეშე) გამოქვეყნდა 1958 წელს დოკუმენტების კრებულში.
ხელშეკრულების დედანი, რომელიც ხელთ ჰქონდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობას, 1921 წლის მარტში ამ მთავრობის სხვა დოკუმენტებთან ერთად გატანილ იქნა პარიზში. ცნობილი იყო, რომ პარიზის ემიგრაციის მძიმე პირობებში ამ დოკუმენტებს საფრთხე დაემუქრა და ქართულმა ემიგრაციულმა სათვისტომომ ჰარვარდის უნივერსიტეტთან ერთად ითავა მისი მიკროფირება და მიკროფირის ცალი გადაეცა ჰარვარდის უნივერსიტეტს.
ხელშეკრულების ტექსტს წინ უძღვის დოკუმენტი ვ. ი. ლენინისა და გ. ჩიჩერინის ხელმოწერით, რომელიც ლ. კარახანს აძლევდა რწმუნებას ხელი მოეწერა საქართველოს რესპუბლიკასთან სამშვიდობო ხელშეკრულებას რუსეთის საბჭოთა სოციალისტური ფედერატიული რესპუბლიკის მთავრობის მხრივ.
ხელშეკრულება შედგებოდა პრეამბულის, 16 მუხლისა და ორმუხლიანი განსაკუთრებული საიდუმლო დამატებისგან, ასევე დამატებითი სამმუხლიანი შეთანხმებისგან. ხელშეკრულება იწყებოდა შავიზღვისპირეთში რუსეთსა და საქართველოს შორის საზღვრის აღწერით. ის ძალაში შევიდა დამატებითი რატიფიკაციის გარეშე.
1989 წლის 18 ნოემბერს საქართველოს სს რესპუბლიკის უზენაესმა საბჭომ დაადგინა: „1) მოწონებულ იქნეს საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1989 წლის 20 ივნისის დადგენილებით შექმნილი საქართველოსა და საბჭოთა რუსეთს შორის 1920 წლის 7 მაისს დადებული ხელშეკრულების დარღვევის პოლიტიკური და სამართლებრივი შეფასების საკითხთა კომისიის დასკვნა. 2) დაისვას სსრ კავშრის სახალხო დეპუტატთა მეორე ყრილობის წინაშე საქართველოსა და საბჭოთა რუსეთს შორის 1920 წლის 7 მაისს დადებული ხელშეკრულების დარღვევის სამართლებრივ-პოლიტიკური შეფასების საკითხი“. საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე გ. გუმბარიძე, საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის მდივანი ვ. კვარაცხელია. მოგვიანებით გაზეთ „კომუნისტში“ გამოქვეყნდა ხელშეკრულების ქართული ვარიანტის სრული ტექსტი.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები კატეგორია:რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობები კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ხელშეკრულებები
ტამაულიპასის შტატი
ტამაულიპასი – შტატი მექსიკაში, მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალუირ ნაწილის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ჩრდილოეთით მას ესაზღვრება აშშ (ტეხასის შტატი), აღმოსავლეთით –მექსიკის ყურე, სამხრეთით ვერაკრუსი, სამხრეთ დასავლეთით – სან-ლუის-პოტოსი, დასავლეთით – ნუევო-ლეონი.
სახელწოდება "ტამაულიპასი" მოდის უასტეკთა ენიდან, სიტყვა tamaholipa –დან, სადაც tam ნიშნავს "ადგილი სადაც", ხოლო holipa,  მაღალ მწვერვალებს.
შტატის დედაქალაქია სიუდად-ვიქტორია. სხვა მნიშვნელოვანი ქალაქებია: რეინოსა, მატამოროსი, ნუევო-ლერადო და ტამპიკო.
ეს ტერიტორია ბოლო 8 000 წლის განმავლობაში დასახლებული იყო სხვადასხვა კულტურებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მექსიკის შტატები
მიდლტონი (აიდაჰო)
მიდლტონი (Middleton) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, კანიონის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 5524 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიდაჰოს ქალაქები
კლემენტ III
მინი|მარჯვნივ|კლემენტ III
Cossacks: European Wars
„Cossacks: European Wars“ (კაზაკები: ევროპული ომები) — რეალური დროის სტრატეგიის ჟანრის ვიდეო თამაში, რომელიც შექმნა უკრაინულმა კომპანია GSC Game World-მა და გამოსცა 2001 წლის 24 აპრილს. თამაში არის იზომეტრიული ხედვით და მოქმედება მიმდინარეობს XVII-XVIII საუკუნეების ევროპაში. მასში ფიგურებს 16 ნაცია და თითოეულ მათგანს გააჩნია მისთვის დამახასიათებელი არქიტექტურული სტილი და ტექნოლოგიური შესაძლებლობები.
კლემენტ III
კლემენტ III (Clemens PP. III; ერისკაცობაში პაოლინო სკოლარი; დ. 1130 — გ. 20 მარტი, 1191) —  რომის პაპი 1187–1191  წლებში.
Cossacks: European Wars
თამაშში წარმოდგენილია ორი ძირითადი კონფლიქტი: ოცდაათწლიანი ომი და ომი ავსტრიული მემკვიდრეობისათვის. მოთამაშეებმა თავიდან უნდა აირიდონ შიმშილი, მონაწილეობა მიიღონ არმიის განვითარებაში, ააგონ შენობები და მოიძიონ რესურსები. სულ გამოვიდა სამი დამატება, ესენია: „Cossacks: The Art of War“ (1 აპრილი, 2002), „Cossacks: Back to War“ (18 ოქტომბერი, 2002), „Cossacks: Campaign Expansion“ (1 ნოემბერი, 2002).
კლემენტ III
კლემენტ III პაპად აირჩიეს 1187 წლის 19 დეკემბერს და რომის პაპი იყო გარდაცვალებამდე, 1191 წლის 20 მარტამდე. არჩევნების შემდეგ პიზაში მოუწია შეყოვნება: რესპუბლიკური რომი არ უშვებდა ვატიკანში. შეთანხმების შემდეგ იმდენს ეცადა, ფრიდრიხ ბარბაროსა და რიჩარდ ლომგული დაიყოლია ჯვაროსნულ ლაშქრობაზე. ამაოდ ებრძოდა ჰაინრიხ VI-ს.
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:დაბადებული 1130 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1191
Cossacks: European Wars
„კაზაკები“ არის ისეთი ტიპის თამაში, რომელიც მოთამააშეებს აძლევს საშუალებას მიიღონ სტრატეგიული გამოცდილება და შეისწავლონ იმ პერიოდის ისტორია. ის კრიტიკულად და კომერციულად წარმატებული აღმოჩნდა; გადაეცა ორი ჯილდო ჟურნალ „PC Zone“-ისგან და მიიღო დადებითი შეფასებები კრიტიკოსებისგან. საერთო განხილვების საიტებზე GameRankings-სა და Metacritic-ზე ფლობს 78% და 74/100. 2005 წლის 15 აპრილს გამოვიდა გაგრძელება „Cossacks II: Napoleonic Wars“.
სქოლიო
კატეგორია:2001 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:რეალური დროის სტრატეგიის თამაშები კატეგორია:უკრაინაში შემუშავებული ვიდეო თამაშები კატეგორია:GSC Game World-ის თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები დამატებებით კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:უკრაინული გამოგონებები
The King of Limbs
The King of Limbs — ბრიტანული ალტერნატიული როკ-ჯგუფ Radiohead-ის მერვე სტუდიური ალბომი. იგი გამოიცა 2011 წლის 19 თებერვალს, ციფრული ვერსიის სახით, ხოლო 2011 წლის მაისში გამოვიდა მისი ე.წ. ’საგაზეთო’ ვარიანტი. ალბომის გამოცემის შესახებ ცნობილი გახდა გამოსვლამდე 5 დღით ადრე, 2011 წლის თებერვალს. ალბომის სათაუაირო სავარაუდოდ მომდინარეობს უილტშირის საგრაფოში მდებარე სეივერნეიკის ტყეში არსებული მუხისგან (რომელიც დაახლოებით 1000 წლის არის). იგივე საგრაფოში მდებარეობს ჯგუფის სტუდია, სადაც ჩაწერილი იქნა წინა ალბომი In Rainbows.
ალბომის „საგაზეთო გამოცემა“ წარმოადგენს ორ 10 დიუმიან გრამფირფიტას, რომელიც შეფუთული იქნა სპეციალურ კონვერტში, ნახატების დიდი რაოდენოთ, 625 პატარა ნაწილით, კომპაქტ-დისკით და პლასტიკური შეფუთვის ფერადი ნაწილით. ალბომი გამოვიდა ლეიბლებზე XL (გაერთიანებული სამეფო), TBD (აშშ) და Hostess Entertainment (იაპონია).
შექმნა
2010 წლის სექტემბერში ჯგუფის წევრმა ფილ სელუეიმ დაადასტურა, რომ ახალი ალბომი უკვე იწერებოდა დაახლოებით ერთი წლის მანძილზე. მსი თქმით, ჩაწერა არ მიმდინარეობდა ისე, როგორც დისკის In Rainbows შემთხვევაში. მან აღნიშნა: არ ვიცი, რა გამოვა, მაგრამ In Rainbows ძირითადად ჩვენი ცოცხალი გამოსვლებიდან წარმოიშვა და ამით განსხვავებული იყო.
დღეისათვის The King of Limbs, რვა სიმღერით და ხანგრძლივობის თითქმის 38 წუთით, წარმოადგენს ჯგუფის ყველაზე მოკლე ალბომს. 2009 წელს, ჯგუფის მომავალ გამოსვლებზე საუბრისას, თომ იორკი ამბობდა: ხანგრძლივი ალბომის ჩაწერის სურვილი აღარ გვაქვს. In Rainbows-ის შემთხვევაში ამან იმუშავა, ვინაიდან ნადვილად ვიცოდით, რა მიმართულება გვქონდა აღებული. მაგრამ ყველამ ვთქვით, რომ იგივეს აღარ გავიმეორებთ. ეს მოგვკლავს.
გარეკანი
ალბომის გამოცემამდე ერთი დღით ადრე, მხატვარმა სტენლი დონვუდმა ისაუბრა მისი გაფორმების შესახებ და ახსენა, რომ იგი შეიქმნა ჩრდილო ევროპული ჯადოსნური ზღაპრების და მათი ტყეებთან ასოციაციის გავლენით. საუბარი ბუნებრივ ფორმებზეა. რაც მომისმენია ჩრდილოეთ ევროპულ წარმოდგენებზე - ყველაფერი მომდინარეობდა ჯადოსნური ზღაპრებისა და მითური არსებებისგან. ყველა ტყესთან არის დაკავშირებული - წითელქუდა, მძინარე მზეთუნახავი, ჰენზელი და გრეტელი [...] მე და ტომი [იორკი] ვმუშაობდით ამ უცნაური, მრავალთათიანი არსებების კონცეფიცაზე, არაკეთილმოსურნეებსა თუ კე­თილ­მო­სურ­ნეებზე - ყველა უბრალოდ იქ ცხოვრობს და ტყის სულის ნაწილია. ამ ნამუშევარში ეს თემებია ასახული.
მომავალ, ’საგაზეთო’ გამოცემაზე, დონვუდმა თქვა, რომ In Rainbows იყო ყავის მაგიდის წიგნივით. ძალიან მძიმე იყო. ამიტომ ამჯერად განსხვავებული რამ მსურდა. გაზეთში მომწონს მისი ეფემერული მდგომარეობა. მიყვარს, რომ ქაღალდი ყვითლდება, როდესაც მზეზე დატოვებ. მსურდა, რომ ამჯერად ალბომი საკვირაო გაზეთის მსგავსი ყოფილიყო - გახსნი და ეს ყველაფერი გამაღიზიანებლად გადმოიყრება.
პრომოკამპანია
18 თებერვალს Radiohead-ის ოფიციალურ გვერდზე განთავსდა სიმღერის Lotus Flower მუსიკალური ვიდეო. ამას ახლდა განცხადება იმის შესახებ, რომ ალბომი ოფიციალურად გამოიცა
მიუხედავად იმისა, რომ ალბომის გამოცემის თარიღად 19 თებერვალი სახელდებოდა, დიდი მოთხოვნის გამო ჯგუფმა იგი ერთი დღით ადრე გამოაქვეყნა.
სქოლიო
კატეგორია:Radiohead-ის ალბომები კატეგორია:2011 წლის ალბომები კატეგორია:XL Recordings-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ნაიჯელ გოდრიჩის პროდიუსერობით კატეგორია:დამოუკიდებლად გამოცემული ალბომები
Version 2.0
Version 2.0 — ჯგუფ Garbage-ის მეორე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1998 წელს. დისკს რამდენიმე ქვეყანაში მრავალი გზის პლატინის სტატუსი ხვდა წილად.
სქოლიო
კატეგორია:Garbage-ის ალბომები კატეგორია:1998 წლის ალბომები კატეგორია:Mushroom Records-ის ალბომები კატეგორია:Almo Sounds-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ბუტჩ ვიგის პროდიუსერობით
მრავალძალი (ონის მუნიციპალიტეტი)
სქოლიო
კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სუნბური
სუნბური (Sunbury) — ქალაქი სამხრეთ ავსტრალიაში, ვიქტორიის შტატში. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 33 062 ადამიანს. დასახლებული პუნქტის ფართობია 22,1 კმ².
სუნბური 39 კილომეტრითაა დაცილებული შტატის ადმინისტრაციულ ცენტრ მელბურნს. ქალაქი სუნბური დაარსდა 1836 წელს. ქალაქის ყველაზე ცხელი თვეებია იანვარი და თებერვალი, ხოლო ყველაზე ცივი თვეებია ივლისი და აგვისტო.
სქოლიო
კატეგორია:ვიქტორიას ქალაქები
სურტსეი
სურტსეი – დაუსახლებელი კუნძული ისლანდიაში. ქვეყნის ყველაზე სამხრეთით მდებარე წერტილი, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი.
კუნძული წარმოიქმნა 1963 წლის 14 ნოემბერს. მანამდე რამდენიმე დღით ადრე 130 მეტრის სიღრმეში ამოფრქვევა დაიწყო წყალქვეშა ვულკანმა. 1967 წლის ივნისამდე ვულკანის ამოფრქვევის ასამდე შემთხვევა დაფიქსირდა, რის შემდეგაც კუნძულის ფართობმა მიაღწია 2,7 კმ²-ს. 2000 წლისათის ეროზიის გამო კუნძულის ფართობი 1,5 კმ²-მდე შემცირდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ისლანდიაში
1049
მმართველები
*
კანტავიეხა
სქოლიო
კატეგორია:ტერუელის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ტერუელის ქალაქები
ანა რადკლიფი
ანა რადკლიფი (Ann Radcliffe; დ. 9 ივლისი, 1764 — გ. 7 თებერვალი, 1823) — ინგლისელი მწერალი, გოტიკური რომანის ერთ-ერთი ფუძემდებელი.
ბიოგრაფია
ანა რადკლიფი დაიბადა 1764 წელს ქალაქ ჰოლბორნში, ქსოვილების გამყიდველის უილიამ უორდის ოჯახში, დედამისი ანა უოტსი იყო. მან გვარი რადკლიფი მიიღო, როდესაც 22 წლის ასაკში იქორწინა ჟურნალისტ უილიამ რადკლიფზე, გაზეთის „English Chronicle“ მფლობელსა და მთავარ რედაქტორზე. იმის გამო, რომ მათ შვილი არ ჰყავდათ, ანა თავისუფალი დროს ბელეტრისტიკას უთმობს. მის ამ წამოწყებას მხარს უჭერს მისი ქმარი.
შვიდი წლის განმავლობაში ის გამოსცემდა წიგნებს, რომლებიც ფართოდ ვრცელდებოდნენ. ამის მიუხედავად მან შეწყვიტა ლიტერატურური საქმიანობა. ეს გამოწვეულია იმით, რომ ანა ბუნებით მორცხვი ადამიანი იყო და მისმა დიდმა პოპულარობამ შეაშინა იგი, დაარღვია მისი შინაგანი სიმშვიდე.
ანა რადკლიფის ცხოვრება, ისევე როგორც მისი ნამუშევრები, გარშემორტყმულია სხვადასხვა საიდუმლოებებით. ერთ-ერთი ასეთი ლეგენდა ამბობს, რომ მისი ნამუშევრების შექმნის პროცესში ახალი და საშიში დეტალების მოიგამოგონებისას, ანა გაგიჟდა, შემდეგ კი გარდაიცვალა. უნდა აღინიშნოს, რომ ასეთი ჭორების უარყოფა არ ყოფილა (ისინი გავრცელდა, როდესაც ანამ წერა შეწყვიტა) სიცოცხლის განმავლობაში.
სინამდვილეში, რადკლიფი 59 წლის ასაკში გარდაიცვალა 1823 წლის 7 თებერვალს ფილტვების ანთებით. მწერლის დაკრძალვა 15 თებერვალს, ლონდონში, ჰანოვერის მოედანთან, წმინდა გიორგის ეკლესიაში მოხდა.
ანა რადკლიფის არც ერთი პორტრეტი არ შემორჩენილა
შემოქმედება
7-8 წლის განმავლობაში მან დაწერა თავისი ცნობილი რომანები; 1797 წლის შემდეგ მან არ გამოუშვაარც ერთი ნამუშევარი.
ანა რადკლიფის ყველაზე პოპულარული რომანები იყო „The romance of the forest“ (1791), „The Mysteries of the Castle“ (1794) და „The Italian, or the Confessional of the Black Penitents“ (1797). რადკლიფის პროზის მთავარი მახასიათებელია ეფექტური ლიტერატურული საშუალებების სიმრავლე, რომელსაც შეუძლია მკითხველი დააშინოს ანტურაჟითა და ავისმომასწავებელი გარემოთი (მიტოვებული საფლავები, აჩრდილები, სულები, ჭექა-ქუხილი და ა.შ.).
ბევრ ნაწარმოებში იგრძნობა სენტიმენტალური ჟანრის გავლენა, რამაც ხელი შეუწყო მისი რომანების პოპულარობასაც. XIX საუკუნის პირველ მეოთხედში, რადკლიფის რომანებმა უდიდესი წარმატება მოიპოვეს არა მხოლოდ ინგლისში, არამედ ევროპაშიც, მათ შორის რუსეთში. ანა რადკლიფი მისი კონტინენტზე მოგზაურობაც (1794 წელს) აღწერა. წიგნი „Journal of a tour through Holland and the western frontier of Germany“ შეიცავს როგორც ნანახის პოეტურ აღწერილობებს, ასევე საკმაოდ ქედმაღლურ შეფასებებს უცხო ქვეყნების შესახებ.
ანა რადკლიფის შემოქმედებამ დიდი გავლენა მოახდინა მოგვიანებით ბევრ ავტორზე, მათ შორის მარკიზა დე სადზე, ედგარ ალან პოზე და უოლტერ სკოტზე.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი საშინელებათა ჟანრის მწერლები კატეგორია:ინგლისელი ქალი რომანისტები კატეგორია:XIX საუკუნის ინგლისელი რომანისტები კატეგორია:ქალი საშინელებათა ჟანრის მწერლები
გოგიტიძე
საკუთარი სახელი  გოგიტიძე  შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
გიორგი (მითოლოგია)
გიორგი — ქართულ მითოლოგიაში წმინდა გიორგისთან (ქრისტიანობის გავრცელების შემდეგ) იდენტიფიცირებული პერსონაჟი. რიგ მკვლევართა აზრით, გიორგის სახელი, ისევე როგორც მასთან დაკავშირებულ მოტივთა და სიუჟეტთა უმეტესობა, ქრისტიანობამდელი წარმოშობისაა. გიორგის ხალხურმა კულტმა თავის თავში გააერთიანა სხვადასხვა ძველი წარმოდგენა, რომელთა თანახმადაც იგი არის გარეულ ცხოველებზე მონადირე, მიწათმოქმედების მფარველი, ზეციური ცეცხლის და ჭექა- ქუხილის მბრძანებელი. მოტივმა ღვთაება-მხედარზე, მონადირეზე, რომელიც თავისი ყოველწლიური სიკვდილით და აღდგომით განასახიერებდა ბუნების ყოველწლიურ კვდომას და აღორძინებას, უკვე ქრისტიანულ ეპოქაში ტრანსფორმაცია განიცადა ლეგენდად წმინდა გიორგის წამებაზე. ამ ლეგენდის თანახმად, გიორგის სხეული ღმერთმა 360 ნაწილად დაყო და იმ ადგილებში, სადაც ისინი იქნა გაბნეული, აშენდა ტაძრები. მრავალ ისტორიულ წყაროში (კათოლიკე მისიონერების და რუსი ელჩების ჩანაწერები, ქართველ ისტორიკოსთა თხზულებები) დაფიქსირებულია წარმოდგენა სამსხვერპლო ცხოველთა შესახებ, რომლებიც თითქოს თავისი ნებით მიდიან დასაკლავად გიორგისადმი მიძღვნილ ტაძრებში; თავდაპირველად ირემი მოდიოდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ქალებმა წაბილწეს იგი, გასინჯეს რა მისი სამსხვერპლო ხორცი, გიორგიმ ირემი ხარით შეცვალა. ამ სიუჟეტში ასახულია უძველესი მითოლოგიური წარმოდგენების ტრანსფორმაცია - ველური ბუნების სულის გარდაქმნა კულტურული მეურნეობის (მესაქონლეობის) მფარველად. ქრისტიანული წმინდა გიორგის კულტის გავრცელების შემდეგ ამ უკანასკნელთან იგივდებოდა მრავალი ძველი ღვთაება - ჯარგი, ჯგრაგი (სვანებთან), ჯეგე (მეგრელებთან), ქართველ მთიელთა ლოკალური ღვთაებები (ჯვარი).
კატეგორია:ქართული მითების პერსონაჟები
Itch (EP)
Itch — ბრიტანული ალტერნატიული როკ-ჯგუფ Radiohead-ის 1994 წელს გამოცემული EP. იგი მხოლოდ იაპონიაში გამოვიდა.
დისკზე ასევე წარმოდგენილია სიმღერების Killer Cars, You, და Vegetable საკონცერტო ვერსიები, სინგლის Creep იშვიათი, 12 ვინილის გამოცემიდან. სამივე შესრულდა ჩიკაგოში, 1993 წლის 30 ივნისს. სიმღერის Creep აკუსტიკური ვერსია, რომელიც თან ახლავს დისკს, My Iron Lung-შიც არის შეტანილი და ჩაწერილია სტუდიაში KROQ (ლოს-ანჯელესი, 1993 წლის 13 ივლისი).
გრიგოლ VIII
მინი|მარჯვნივ|გრიგოლ VIII
გრიგოლ VIII (Gregorius PP. VIII; ერისკაცობაში ალბერტო დე მორა; დ. 1100 ან 1105 — გ. 17 დეკემბერი, 1187) —  რომის პაპი 1187 წელს.
დაიბადა ბენევენტოში, იტალია. გრიგოლ VIII პაპად აირჩიეს 1187 წლის 25 ოქტომბერს და რომის პაპი იყო გარდაცვალებამდე, 1187 წლის 17 დეკემბრამდე, მხოლოდ 57 დღის განმავლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:გარდაცვლილი 17 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1187
მეთიუ გრეგორი ლუისი
ბიოგრაფია და შემოქმედება
მეთიუ ლუისი დაიბადა ლონდონში, ცნობილი ადამიანების ოჯახში: მამამის იყო მაღალჩინოსანი პოლიტიკოსი, ხოლო დედა მნიშვნელოვანი გავლენით სარგებლობდა სამეფო კარზე. ლუისმა შესანიშნავი განათლება მიიღო — სწავლობდა ოქსფორდის ვესტმინსტერის სკოლასა და კრაისტ-ჩერჩის კოლეჯში.
იმის გამო, რომ მისი მშობლები მას დიპლომატიურ კარიერას უქადნენ, მეთიუ არდადეგებებს უცხოეთში ატარებდა და ენებს სწავლობდა. 1792 წელს მეთიუ ლუისმა იმოგზაურა გერმანიაში, გაეცნო ადგილობრივ ფოლკლორს. აქ ის ხვდება გერმანული კულტურის გამოჩენილ წარმომადგენლებს, რომანტიკოსებს.
1794 წელს ლუისი დაინიშნა ბრიტანეთის ატაშედ ჰააგაში. სწორედ იქ იგი ქმნის თავის პირველ რომანს, „The Monk“ და ანონიმურად აქვეყნებს.
1796-1800 წლებში ბრიტანეთის პარლამენტის წევრი იყო, ამავე დროს ის აქტიურად წერდა პიესებს, ეცნობოდა ბაირონს, სკოტს, შელის.
1799-1808 წლებში გამოიცემოდა ლუისის ცნობილი კრებულები — „საშინელი მოთხრობები“ (1799), „ჯადოსნური ისტორიები“ (1802) და „რომანტიკული მოთხრობები“ (1808).
1815 წელს მეთიუ გრეგორი ლუისი იამაიკის ეკონომიკის აყვავებითაა დაკავებული. მისი ამ საქმიანობისას მიღეწული შედეგებიდან გამოსარჩევია ის, რომ მან გააუქმა მონობა იამაიკის პლანტაციებში. ასევე, მისი წყალობით, გაუმჯობესდა შრომის იარაღები.
სწორედ იამაიკაში დაავადდა ყვითელი ცხელებით, რის გამოც მოგვიანებით გარდაიცვალა ბრიტანეთისკენ მიმავალ გზაზე 1818 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:XIX საუკუნის ინგლისელი რომანისტები კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი რომანისტები
პამელა მელროი
პამელა მელროი (Pamela Ann Melroy, დ17 სექტემბერი, 1961, კალიფორნია, აშშ) — ნასა-ს ასტროონავტი, ამერიკის სამხედრო-საჰაერო ძალების პოლკოვნიკი. განახორციელა სამი კოსმოსური ფრენა, შატლებზე: STS-92 [2000]], STS-112 2002 და STS-120 2007 წლებში.
ბიოგრაფია
პამელა მელროი დაიბადა 1961 წლის 17 სექტემბერს კალიფორნიის შტატის ქალაქ პალო-ალტოში. 1979 წელს ნიუ-იორკის შტატის ქალაქ როჩესტერში დაამთავრა საშუალო სკოლა და მშობლიურ ადგილად სწორედ მას მიიჩნევს. 1983 წელს მასაჩუსეტსის შტატში, უელსის უნივერსიტეტში ბაკალავრის ხარისხი მიიღო ფიზიკისა და ასტრონომიის დარგში. 1984 წელს მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიის ინსტიტუტში მიიღო დოქტორის წოდება გეოლოგიისა და პლანეტოლოგიის მიმართლებით.