cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნავოტასი
ეტიმოლოგია
ნავოტასის მთლიანი რეგიონი ერთ დროს მალაბონის შემადგენლობაში შედიოდა. ერთ-ერთი ლეგენდის თანახმად, ყოფილი ტონდოს რაიონსა და ქალაქს შორის მდებარე მიწის ზოლი ზღვამ დაფარა. გეოგრაფიული ცვლილების გამო მოსახლეობამ ამ ადგილს butas, nayon ng butas ან nabutas შეარქვა, რაც ტაგალურ ენაზე გაყოფილს ნიშნავს. მალე არხი მდინარე ნავოტასად იქცა. შემდგომ წლებში კი, ეს ადგილები ცნობილი გახდა როგორც „ნაბოტასი“, საბოლოოდ კი — „ნავოტასი“.
ერთ დროს ნავოტასის ტერიტორიებს ნავოტასის ჰასიენდა ეწოდებოდა. ამ მიწებს დომინიკელი ბერები მართავდნენ. შემდეგ ის პასკუალეების ოჯახმა შეიძინა ამერიკული რეჟიმის ადრეულ პერიოდში და საცხოვრებელ სივრცედ გადააკეთა.
ადგილობრივი იოსებ დამწინდველის საპატივცემულოდ ამ ადგილებს სან-ხოსე დე ნავოტასად მოიხსენიებდნენ. 1859 წლის 11 ივნისს უზენაესი დეკრეტის შესაბამისად ბერ მატიას ნავოას ზედამხედველობით ახალი სამრევლო და მუნიციპალიტეტი დაარსდა. მოსახლეობა ორ ჯგუფად გაიყო: naturales (ადგილობრივები) და მეტისები. ადგილობრივთა gobernadorcillo მარიანო ესტრელა იყო, ხოლო მეტისების — მარიანო ისრაელი. სან-ხოსეს საპატივცემულოდ ქალაქში სკოლა აიგო, რომელიც დღეს სან-ხოსეს აკადემიის სახელწოდებითაა ცნობილი.
ისტორია
1827 წლის 20 დეკემბერს ნავოტასის განმათავისუფლებელი მოძრაობა ჩამოყალიბდა, რომელიც მალაბონისგან (ტამბობონგი) გამოყოფას ისახავდა მიზნად. 1859 წლის 16 თებერვალს სან-ხოსეს, ნავოტასისა და ბანგკულასის ბარიოები მალაბონს გამოეყვნენ. იმავე წელს ნავოტასი დამოუკიდებელი ქალაქი გახდა. 1898 წლის 6 აგვისტოს ნავოტასი გენერალ ემილიო აგუინალდოს რევოლუციურ მთავრობას შეუერთდა.
1901 წლის 11 ივნისს 137-ე აქტის შესაბამისად ნავოტასი ახლადშექმნილი რისალის პროვინციის შემადგენლობაში შევიდა. 1904 წელს ქალაქი ხელახლა მალაბონის დაქვემდებარებაში გადავიდა. მუნიციპალურ პრეზიდენტად ადგილობრივი ნავოტასელი ბერნარდო დაგალა აირჩიეს. 1906 წლის 16 იანვარს ნავოტასი საბოლოოდ დამოუკიდებელი მუნიციპალიტეტი (144-ე აქტის შესაბამისად) გახდა.
1975 წლის 7 ნოემბერს, 824-ე საპრეზიდენტო დეკრეტის შესაბამისად, ნავოტასი რისალის პროვინციიდან ახლადშექმნილი ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის შემადგენლობაში გადავიდა.
2007 წლის 24 ივნისს 9387-ე რესპუბლიკური აქტის შესაბამისად ნავოტასი მაღალურბანიზებული ქალაქი გახდა 2007 წლის 10 მარტს ჩატარებული პლებისციტის შესაბამისად.
2020 წლის 15 მარტიდან ქალაქი, როგორც მთელი მეტროპოლიური სივრცე 2019-2020 წლის კორონავირუსის პანდემიის გამო ერთი თვით კარანტინის ქვეშ მოექცა.
ტოპოგრაფია
ნავოტასი ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს. ქალაქი დაახლოებით 4.5 კმ-ის ვიწრო სანაპირო ზოლს მოიცავს. ჩრდილოეთით ქალაქ ობანდო ესაზღვრება. აღმოსავლეთ საზღვარი მდინარეებზე: ბინუანგანი, დაანგ კავაიანი, დამპალიტი, ბატასანი, ნავოტასი და ბანგკულასისა და მალაბონის არხებზე გადის. ქალაქის სამხრეთით მანილა მდებარეობს, ხოლო დასავლეთით — მანილის ყურე.
ნავოტასი პოლიტიკურად 2 რაიონად იყოფა. შედგება 18 ბარანგაისგან. ქალაქში ორი: მშრალი და წვიმების სეზონი გამოიყოფა.
ყოფილი ბარანგაიები
2018 წლამდე ნავოტასი 14 ბარანგაისგან შედგებოდა. 2017 წლის 23 აგვისტოს პრეზიდენტმა როდრიგო დუტერტემ ხელი მოაწერა 10933-ე რესპუბლიკურ აქტს, ხოლო 2018 წლის 5 იანვარს ჩატარებული პლებისციტით რატიფიცირებულ იქნა, რომლის მიხედვითაც ჩრდილოეთყურის სამხრეთი ბულვარი NBBS კაუნლარანის, NBBS დაგატ-დაგატანისა და NBBS პროპერის ბარანგაიებად დაიყო.
სქოლიო
კატეგორია:ნავოტასი კატეგორია:ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის ქალაქები
ილჰამ ალიევის საპრეზიდენტო ვიზიტების სია
მინი|250x250პქ|[[ილჰამ ალიევი და ვლადიმირ პუტინი. 2014 წ]] მინი|249x249პქ|ილჰამ ალიევი და ალექსანდრე ლუკაშენკო ამ სტატიაში მოყვანილია აზერბაიჯანის მეოთხე მოქმედი პრეზიდენტის - ილჰამ ალიევის საერთაშორისო საპრეზიდენტო ვიზიტების სია.
პირველი საპრეზიდენტო ვადა
მოგზაურობები პირველი საპრეზიდენტო ვადის განმავლობაში (2003-2008) მინი|249x249პქ|ალიევი და კერი
მესამე საპრეზიდენტო ვადა
მოგზაურობები მესამე საპრეზიდენტო ვადის დროს (2013–2018)
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის პოლიტიკა კატეგორია:აზერბაიჯანის პრეზიდენტები
კურიბაიის რაიონი
კურიბაიის რაიონი (Distrito de Curibaya) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის კანდარავეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 400 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 249 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 126.98 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კანდარავეს პროვინციის რაიონები
კონსტანცია ავსტრიელი
კონსტანცია ავსტრიელი (Constanze von Österreich, Konstancja Habsburżanka, დ. 24 დეკემბერი, 1588 — გ. 10 ივლისი, 1631, ვარშავა) — ავსტრიის ერცჰერცოგინია ჰაბსბურგების გვარიდან. პოლონეთის მეფის და ლიტვის დიდი მთავრის, სიგიზმუნდ III ვაზას მეორე ცოლი.
ბიოგრაფია
კონსტანცია ავსტრიელი იყო ერცჰერცოგ კარლ II-ის და ბავარიის ჰერცოგის, ალბრეხტ V-ის ქალიშვილი.
1605 წლის 11 დეკემბერს, ვარშავაში კონსტანცია ცოლად გაყვა პოლონეთის დაქვრივებულ მმართველს, სიგიზმუნდ III ვაზას, რომელიც ადრე მის დაზე, ანა ავსტრიელზე იყო დაქორწინებული. სიგიზმუნდ III იყო შვედეთის მეფე იუჰან III-ის უფროსი ვაჟი. ქორწილი იზეიმეს დიდი პომპეზურობით და სახელმწიფოს ხანიზიდან დიდი სახსრებით.
წინაპრები
კონსტანცია ავსტრიელის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:დაბადებული 1588 კატეგორია:გარდაცვლილი 1631 კატეგორია:დაბადებული 24 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ივლისი კატეგორია:პოლონეთის დედოფლები კატეგორია:ავსტრიის პრინცესები
ვაჩნაძიანის ღვთისმშობლის ეკლესია
ვაჩნაძიანის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაჩნაძიანის სამხრეთით, სამიოდე კილომეტრზე. განეკუთვნება XVIII საუკუნეს.
აღწერილობა
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვით, გარეთა კუთხეები, შესასვლელები და სარკმლები გამოყვანილია კვადრატული აგურით. ეკლესია შიგნით და გარედან შელესილია. შესასვლელები სამხრეთიდან და დასავლეთიდანაა. დასავლეთ კარი გარედან შეისრულითაღოვანია. შიგნით კი თარაზულადაა გადახურული. სამხრეთი შესასვლელი ორივე მხრიდან სწორკუთხაა. საკურთხევლის აფსიდი გეგმით ნახევარწრიულია. მისი იატაკი დარბაზის იატაკის მიმართ საფეხურითაა შემაღლებული და შუაში ნახევარწრიული ამბიონი აქვს მოწყობილი. აფსიდის ღერძზე გაჭრილია შეისრულთაღიანი სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო პატარა შეისრულთაღიანი ნიშაა, ერთი მსგავსი ნიშა ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილშიცაა. აფსიდი დასრულებულია კონქით, რომლის თაღიც შეისრულია. შეისრულია კამარაც. იგი დაყრდნობილია ორ საბჯენ თაღზე ერთი მათგანი დარბაზის შუაშია. მეორე დასავლეთ კედელთან. შუა თაღი შეკიდულ პილასტრებზეა გადაყვანილი, დასავეთისა კუთხის პილასტრებზე. საკურთხევლის სარკმლის გარდა. თითო მსგავსი სარკმელი სამხრეთ-დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებშიცაა. ეკლესიის იატაკი მოგებულია კვადრატული აგურით. შიგნით სამი საფლავია, რომლებშიც დასაფლავებული არიან ჯანდიერთა გვარის წარმომადგენლები. ფასადები სადაა. დასავლეთ ფასადზე შესასვლელი ჩასმულია საფეხურით შეღრმავებულ სწორკუთხა არეში. რომელიც დასრულებულია აგურის ორსაფეხურიანი ხერხული ფრიზით. კარის ზემოთ სწორკუთხა ნიშაა. ორივე მოქცეულია მაღალი კედლის სიბრტყიდან დაახლოებით 10 სანტიმეტრით შვერილ ჩარჩოში, რომლის თავი კუთხით შვერილი აგურების წყობის ორი რიგითაა გამოყვანილი. ფასადზე ფრონტონის არეში. აგურის წყობით შეღრმავებული ჯვარია. ანალოგიური ჯვარია გამოსახული აღმოსავლეთ ფასადის ფრონტონზეც. კედლები დასრულებულია ლეკალური აგურით ნაწყობი ლავგარდნით. რომლის პროფილს შეადგენს: თარო, წრეთარგი და ლილვი. 2010 წელს საერთაშორისო საქველმოქმედო ფონდ „ქართუს“ დაფინანსებით ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია შეაკეთა. აღდგა ლავგარდნის დანგრეული ნაწილები, ეკლესია გადაიხურა ღარისებრი კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კამარისი
კამარისი (Կամարիս) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 530 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 405 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 146 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 16.49 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
ბოჭორმის პირველი ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბებრიჭამია საყდარი
ბებრიჭამია საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბნის ნათლისმცემლისხევის მარცხენა ნაპირზე, დავითიანად წოდებულ ადგილებზე. სავარაუდოდ განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია. ნაგებობა რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. აღმოსავლეთით ნალისებური აფსიდია, რომელშიც ვიწრო სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ქვეშ კედლებზე, ქვის ტრაპეზია მიდგმული. შიგნით ეკლესია გადახურულია ცილინდრული კამარით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ტერეზა ბენედიქტა ბავარიელი
ტერეზა ბენედიქტა ბავარიელი (Theresa Benedikta von Bayern; დ. 6 დეკემბერი, 1725, მიუნხენი, ბავარია — გ. 29 მარტი, 1743, ფრანკფურტი, ჰესენი) — ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. საღვთო რომის იმპერატორ კარლ VII-ისა და დედოფალ მარია ამალია ავსტრიელის ასული.
ბიოგრაფია
ტერეზა ბენედიქტა დაიბადა 1725 წლის 6 დეკემბერს მიუნხენში. იგი იყო ბავარიის კურფიურსტისა და საღვთო რომის იმპერატორ კარლ VII-ისა და მისი მეუღლის, ერცჰერცოგინია მარია ამალია ავსტრიელის შუათანა ქალიშვილი. დედის მხრიდან მისი პაპა-ბებია საღვთო რომის იმპერატორი იოზეფ I და დედოფალი ვილჰელმინა ამალია ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგელი, ხოლო მამის მხრიდან ბავარიის კურფიურსტი მაქსიმილიან II ემანუელი და პოლონეთის მეფე იან III-ის ქალიშვილი, პრინცესა ტერეზა კუნეგუნდა სობიესკა იყვნენ. დედამისი იყო ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზიას ღვიძლი ბიძაშვილი, რითაც ტერეზა ბენედიქტა ბიძაშვილად ერგებოდა საფრანგეთის დედოფალ მარი ანტუანეტს.
დედამისმა სულ შვიდი ბავშვი გააჩინა, რომელთაგან მხოლოდ ოთხი გადაურჩა ბავშვობაში სიკვდილს. მისი და-ძმები იყვნენ: ბავარიის კურფიურსტი მაქსიმილიან III, საქსონიის კურფიურსტი მარია ანტონია და ბადენ-ბადენის მარკგრაფინია მარია ანა.
ტერეზა ბენედიქტა გარდაიცვალა 1743 წლის 29 მარტს ფრანკფურტში, 17 წლის ასაკში. მისი მოულოდნელი გარდაცვალების მიზეზად ჩუტყვავილა სახელდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 6 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1725 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1743 კატეგორია:ვიტელსბახები
ემა ნორმანდიელი
ემა ნორმანდიელი (Emma de Normandie, Emma of Normandy, Emma af Normandiet, Emma av Normandie; დ. 985, ნორმანდია, საფრანგეთი — გ. 6 მარტი, 1052, უინჩესტერი, ინგლისი) — ნორმანდიის ჰერცოგ რიჩარდ I-ის ასული. ინგლისის სამგზის დედოფალი 1002-1013, 1014-1016 და 1017-1035 წლებში, დანიის დედოფალი 1018-1035 წლებში და ნორვეგიის დედოფალი 1028-1035 წლებში როგორც ეთელრედ უწიგნურისა და კნუდ დიდის ცოლი. ინგლისის მეფე ედუარდ აღმსარებლის დედა.
ეთელრედზე ქორწინება
ნორმანდიასთან ალიანსის მიზნით 1002 წელს ინგლისის მეფე ეთელრედი დაქორწინდა ნორმანდიის ჰერცოგის უფროს ასულ ემა ნორმანდიელიზე. ამ დროისათვისს ინგლისსა და ნორმანდიაში საკმაოდ ხშირი იყო ვიკინგების გამანადგურებელი შემოსევები, ეს ქორწინება კი მათ წინააღმდეგ გაერთიანებისთვის იყო მიმართული. ამ ქორწინებით ემა ინგლისის დედოფალი გახდა და მიიღო უამრავი მამული უინჩესტერში, რატლანდში, დევონშირში, სუფოლკში, ოქსფორდსა და ექსტერში.
ეთელრედსა და ემას ორი ვაჟი (ედუარდი და ალფრედი) და ერთი ქალიშვილი (გოდა) ჰყავდათ.
როდესაც დანიის მეფე სვენ I-მა 1013 წელს დაიპყრო ინგლისი, ემა თავის შვილებთან ერთად ნორმანდიაში გაიქცა, რომელთაც მალევე შეუერთდა ტახტიდან ჩამოგდებული ეთელრედი. 1014 წელს სვენის გარდაცვალების შემდეგ ისინი დაბრუნდნენ ინგლისში და ტახტი დაიბრუნეს.
ემას ქორწინება 1016 წელს დასრულდა ეთელრედის გარდაცვალებით. ტახტზე ავიდა ეთელრედის ვაჟი, რომელიც პირველი ცოლისგან ჰყავდა. ემა ცდილობდა თავისი უფროსი ვაჟის ტახტზე დასმას მაგრამ ამაოდ. ინგლისში ახალ მეფეს, ედმუნდ რკინისმახარას უამრავი მოკავშირე ჰყავდა და არავინ აპირებდა მის ჩამოგდებას და ემას მცირეწლოვანი ვაჟის გამეფებას.
1015 წელს დანიის მეფე კნუდ I-ის ვაჟი შეიჭრა ინგლისში. მან პირდაპირ ლონდონს შემოარყა ალყა, რაც 1016 წელს იმით დასრულდა რომ ედმუნდი და ქალაქი ჩაბარდა. დედოფალი ემა ცდილობდა ქალაქზე კონტოროლი შეენარჩუნებინა მაგრამ დანიელთა გავლენა ძლიერი იყო. თავისი თავისა და შვილების გადასარჩენად, რომელთა დახოცვასაც დანიელები აპირებდნენ, ემა ნორმანდიელი ცოლად კნუდ დიდს გაჰყვა.
კნუდზე ქორწინება
მარცხნივ|მინი|262x262პქ|ემა ნორმანდიელი თავის ძმას, ნორმანდიის ჰერცოგ რიჩარდ II-ს აბარებს თავის ვაჟებს კნუდმა ინგლისში უმრავლესობა მოიპოვა. 18 ოქტომბერს კნუდმა ასანდუნის ბროძალში დაამარცხა ედმუნდი, რის შემდეგაც მათ ქვეყანა გაიყვეს. ედმუნდს შეხვდა უესექსის მხარე, კნუდს კი დანარჩენი ინგლისი. სულ მალე, 30 ნოემბერს ედმუნდი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც უესექსიც კნუდს დარჩა. აქედან მოყოლებული კნუდი ინგლისის მეფე გახდა, ხოლო ემა უკვე მესამედ გახდა ინგლისის დედოფალი. მათი ქორწინების პერიოდში ემას შვილები მის ძმასთან, ნორმანდიაში ცხოვრობდნენ, ვინაიდან კნუდი ვერ იტანდა მათ. სულ რამდენიმე წელში კნუდის დაპყრობების წყალობით ემა გახდა დანიის, შემდეგ კი ნორვეგიის დედოფალიც.
კნუდის მმართველობის პირველ წლებში ემა პოლიტიკურად აქტიური არ ყოფილა. განსაკუთრებული აქტიურობა დაიწყო 1020 წლიდან, მას შემდეგ რაც მან ევროპის კონტინენტზე სასულიერო პირებთან დაიწყო დაახლოება. ამ დროს ინგლისში ძალიან გაიზარდა კათოლიკური ეკლესიის გავლენები. მას ჰყავდა პირადი მღვდელი, რომელიც სულ მასთან იყო და გაჭირვების ჟამს კარგ რჩევებსაც აძლევდა. ემამ ამ მხრივ გავლენა ქმარზეც იქონია, რომელიც მალე დაუახლოვდა სასულიერო პირებს.
ემაზე დაწერილი ლათინური წიგნის Encomium Emmae Reginae-ს მიხედვით, ემასა და კნუდის ქორწინება, რომელიც წმინდა წყლის პოლიტიკური საკითხი იყო, თანდათან სიყვარულით შექმნილ ოჯახს დაემსგავსა. ემასა და კნუდს ერთი ვაჟი (ჰარდეკნუდი) და ერთი ქალიშვილი (გუნჰილდა) შეეძინათ.
შეთქმულება ალფრედის წინააღმდეგ
1036 წელს ალფრედი და ედუარდი, ემას შვილები რომელიც ეთელრედთან ჰყავდა, დაბრუნდნენ ნორმანდიული გადასახლებიდან რათა დედა ენახათ. ინგლისში მათ კნუდისა და ემას ვაჟის ჰარდეკნუდის დაცვა დაევალათ. იგი საკმაოდ სასტიკი კაცი იყო და ნახევარ-ძმებს ვერ იტანდათ. მან ალფრედს შეთქმულება მოუწყო, როდესაც საბრალო ალფრედს თვალები დასთხარეს, შემდეგ კი ამ ჭრილობებს გადაჰყვა კიდეც.
ედუარდმა თავს ნორმანდიაში გაქცევით უშველა და მხოლოდ მაშინ დაბრუნდა ინგლისში, როცა ტახტზე ასვლა მოისურვა. ჰარდეკნუდმა ალფრედს არამარტო თვალები დასთხარა, არამედ აწამა კიდეც. ეს იმიტომ გააკეთა, რომ თავისი ტახტის ორი მოცილე თავიდან მოეშორებინა. თუმცა მეორე მოცილის მოშორება ვეღარ მოასწრო.
ჰარდეკნუდისა და ედუარდის ერთობლივი მეფობა
1035 წელს კნუდ დიდის გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე მისი და ემას ვაჟი ჰარდეკნუდი ავიდა. ხუთი წლის შემდეგ დიდი ჯარითა და ტახტზე პრეტენზიებით დაბრუნდა ემას ვაჟი ედუარდ აღმსარებელი. ძმებმა მოილაპარაკეს და ქვეყანა სამართავად გადაინაწილეს. სულ რაღაც ორ წელიწადში ჰარდეკნუდი გარდაიცვალა და ედუარდი ერთიანი ინგლისის მეფე გახდა, რომელმაც სამშობლოდან დანიელები გააძევა.
ემას მათი ერთობლივი მმართველობის პერიოდში დიდი პასუხისმგებლობა ჰქონდა. სწორედ ის იყო ერთად-ერთი პიროვნება, რომელსაც ორივე ვაჟი ენდობოდა და მხოლოდ მას შეეძლო ინგლისში ორ მეფეს შორის წონასწორობის შენარჩუნება.
გარდაცვალება და დაკრძალვა
1052 წელს ემა ნორმანდიელი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც იგი ეთელრედსა და კნუდს შორის დაკრძალეს. ინგლისის სამოქალაქო ომის (1642-1651) დროს ის ბაზილიკა, რომელშიც ისინი იყვნენ დაკრძალულნი დაარბიეს, საფლავები გახსნეს და ძვლები ერთმანეთში აურიეს. თუმცა 2012 წელს უახლესი ტექნოლოგიისა და დნმ-ს ტესტის წყალობით მეცნიერებმა გამოიკვლიეს ძვლების ვინაობა და ყველა თავიდან დამარხეს.
შვილები
ემას ეთელრედთან ჰყავდა სამი შვილი:
ემას კნუდთან ჰყავდა ორი შვილი:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 985 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1052 კატეგორია:ინგლისის დედოფლები კატეგორია:დანიის დედოფლები კატეგორია:ნორვეგიის დედოფლები კატეგორია:ხელახლა დაქორწინებული სამეფო კონსორტები კატეგორია:დედა დედოფლები
უანუარის რაიონი
უანუარის რაიონი (Distrito de Huanuara) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის კანდარავეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 250 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 735 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 95.61 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კანდარავეს პროვინციის რაიონები
ბურაქ საღიაშარი
ბურაქ საღიაშარი (Burak Sağyaşar; დ. 29 ოქტომბერი, 1987, ადანა) — თურქი მსახიობი და რეჟისორი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:თურქები კატეგორია:თურქი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 29 ოქტომბერი
სკრაპარის რაიონი
სკრაპარის რაიონი — (Rrethi i Skraparit) ერთ-ერთი იმ 36 რაიონიდან, რომლებადაც იყოფა ალბანეთი. სკრაპარი შედის ბერატის ოლქის შემადგენლობაში.
მდებარეობა
სკრაპარის რაიონი მდებარეობს სამხრეთ ალბანეთის მთებში. რაიონი მდინარე ოსუმის აუზშია განლაგებული. ოსუმი გრძელ, 15 კილომეტრიან კანიონში მიედინება და ცნობილ ტურისტულ სივრცეს ქმნის. რაიონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს რეგიონის უმაღლესი მწვერვალი ტომორი (2 415 მ). სკრაპარის რაიონის სოფლების უმეტესი ნაწილი მაღალმთიანია.
ადმინისტრაციული მოწყობა
რაიონი 10 მუნიციპალიტეტად იყოფა. ესენია:
ალბანელები (ალბანეთი)
ალბანელები (Shqiptarët) — ალბანეთსა და მის მეზობელ ქვეყნებში მცხოვრები ეთნოსი. ტერმინი ხანდახან გამოიყენება ალბანეთის ყველა მოქალაქის მიმართ მიუხედავად ეთნიკური კუთვნილებისა. ალბანელები საუბრობენ ალბანურად და მათი უმეტესობა ცხოვრობს ალბანეთსა და კოსოვოში. ალბანური დიასპორა წარმოდგენილია მრავალ ქვეყანაში. სახელი ალბანელები მოდის უძველესი ქალაქიდან ალბანოპოლისიდან. ნახსენები იყო პტოლემაიოსის მიერ ქრისტეშობა მდე მეორე საუკუნეში და მდებარეობს დღეს-დღეობით არსებული ალბანეთის ტერიტორიაზე. ეთიმოლოგიურად ეს მოდის ლათინური სიტყვით „ვაითით“, შესაძლო წამძღოლი და მოწმე ახლოსმდებარე მთებისა. ასევე საჭიროა განვიხილოთ მათი სახელი სხვადასხვა კულტურასა და ქვეყნებში. „არბერები“ მოდის ალბანური არბერი-დან, მსგავსად ეძახდნენ ალბანელებს  იტალიაში. „არბანიტ“ ნიშნავს საბერძნეთში მყოფ ალბანელებს, რომელიც შემდეგ „ არბერიტით “ შეცვალეს, მაგრამ მსგავსად მხოლოდ კათოლიკე ალბანელებს ეძახდნენ. „არნაუტი“ მსავსად ფრანგები უწოდებდნენ მათ. ამჟამად ალბანეთის ტერიტორია შეადგენს 28,748 კვადრატულ კილომეტრს. მას დასავლეთით ესაზღვრება ადრიატიკისა და ლონიანის ზღვები, ხოლო აღმოსავლეთით და ჩრდილოეთით მონტენეგრო, სერბეთი და ჩრდილოეთი მაკედონია და სამხრეთით კი საბერძნეთი. ალბანეთის 76% არის მთიანი და გორიანი. კლიმატი არის ნაკლებად მშრალი და გრილი ზაფხულია, ხოლო ზამთარში უმეტესად თოვლიანია.
რელიგია
ალბანელები პირველად მოხსენიებულნი არიან, მე–11 საუკუნის ბოლო დაწერილ ბიზანტიურ ჩანაწერში, ამ მომენტისთვის ისინი უკვე მთლიანად გაქრისტიანებულები იყვნენ. ყველა ალბანელი მართლმადიდებელი იყო მე–13 საუკნის მეორე ნახევრამდე. ქრისტიანობა მოგვიანებით, ჩაანაცვლა ისლამმა, რომელმაც, ალბანელებში, შეინარჩუნა ყველაზე გავრცელებული რელიგიის სახელი ოტომანი ს დრომდე. მართლმადიდებლური და კათოლიკური რიტუალები ჟამთასვლასთან ერთად, უფრო ნაკლებად მიმდინარეობდა ალბანეთში.
თანამედროვე ალბანურ სახელმწიფოში, კვალ არის შემორჩენილი წარმართული ფესტივალები, ერთ-ერთი ასეთი არის, გაზაფხულის ფესტივალი, რომელიც ყოველი წლის 14 მარტს ტარდება ქალაქ ელბასანში. ის არის ეროვნული დღესასწაული, რომელსაც მთელი ქვეყანა აღნიშნავს.
კომუნისტურმა რეჟიმმა, რომელმაც ხელში ჩაიგდო სადავეები მეორე მსოფლიოს ომის მერე, გამოსცა დებულება, რომლის მიხედვითაც ყოველგვარი რელიგია იყო აკრძალული და ალბანეთი გახდა პირველი ათეისტური სახელმწიფო. რელიგიური თავისუფლება ალბანელებს დაუბრუნდათ 1992 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ალბანელები კატეგორია:იტალიის ეთნიკური ჯგუფები კატეგორია:ინდოევროპელები კატეგორია:მაკედონიის ხალხები კატეგორია:მსოფლიოს ხალხები
სოციალური ლიბერალიზმი
სოციალური ლიბერალიზმი, ასევე ცნობილი როგორც მემარცხენე ლიბერალიზმი გერმანიაში,  თანამედროვე ლიბერალიზმი შეერთებულ შტატებში და ახალი ლიბერალიზმი დიდ ბრიტანეთში  — პოლიტიკური ფილოსოფია და ლიბერალიზმის მიმართულება, რომელიც მხარს უჭერს რეგულირებად საბაზრო ეკონომიკას და სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებების გაფართოებას. სოციალური ლიბერალიზმი გულისხმობს საერთო სიკეთისა და პიროვნულ თავისუფლების ჰარმონიულ თანაარსებობას სახელმწიფოში.
შეერთებულ შტატებში სოციალურ ლიბერალიზმსა და სოციალურ კონსერვატიზმს შორის არსებული განსხვავებები მეტწილად განპირობებულია სოციალურ-კულტურულ საკითხებში მათი პოზიციებით - მაგალითად, აბორტი და ერთსქესიანთა ქორწინება. იმის გამო, რომ კულტურული ლიბერალიზმი გამოხატავს ლიბერალიზმის სოციალურ განზომილებას, მას ხშირად მოიხსენიებენ როგორც სოციალურ ლიბერალიზმს, თუმცა იგი არ არის ისეთივე ფართო პოლიტიკური იდეოლოგია, როგორიც სოციალური ლიბერალიზმია. ამ გაგებით. სოციალურ ლიბერალს შეიძლება ჰქონდეს უფრო კონსერვატიული ან ლიბერალური შეხედულებები ფისკალური პოლიტიკის შესახებ.
დიდი ბრიტანეთი
XIX საუკუნის ბოლოს კლასიკური ლიბერალიზმის პრინციპები ეჭვქვეშ დააყენა ეკონომიკური ზრდის კრიზისმა, მაშინდელ ინდუსტრიულ ქალაქებში სიღარიბის და უმუშევრობის ზრდამ, პროფესიული კავშირების ჩამოყალიბებამ. ინდუსტრიალიზაციისა და ეკონომიკაში ჩაურევლობის მიერ შემოტანილი შედეგებს განსაკუთრებით დაუპირისპირდნენ კონსერვატიული ძალები, რომლებიც აღშფოთებით საუბრობდნენ არსებული სოციალური დისბალანსისა და 1870 წელს წარდგენილი დაწყებითი განათლების საკანონმდებლო აქტის შესახებ. მას შემდეგ კი, სოციალიზმი გახდა მნიშვნელოვანი საშუალება რეფორმებისა და ცვლილების მიღწევისათვის. მაშინდელ მდგომარეობას აქტიურად აკრიტიკებდა საზოგადოება, მათ შორის მწერლებიც - ჩარლზ დიკენსის, ტომას კარლილისა და მეთიუ არნოლდის ჩათვლით.
ჯონ სტიუარტ მილიმ უდიდესი წვლილი შეიტანა ლიბერალურ აზროვნებაში კლასიკური ლიბერალიზმის ელემენტების შერწყმით, რაც საბოლოოდ ჩამოყალიბდა როგორც თანამედროვე ლიბერალიზმი. თანამედროვე ლიბერალები ცდილობდნენ ძველი ლიბერლიზმის ენით ესაუბრათ ამ პრობლემათა მოსაგვარებლად. პრობლემების, რომელთა გადაჭრაც მხოლოდ სახელმწიფოს უფრო ფართო და ინტერვენციონალური კონცეფციით იქნებოდა შესაძლებელი.
მოქალაქეთა პირადი უსაფრთხოება და თავისუფლებების დაცვა სახელმწიფოს მიერ საკმარისი აღარ იყო, საჭირო გახდა მისი პოზიტიური გზით ჩარევა და პროაქტიული ნაბიჯების გადადგმა, რათა ყველა ადამიანს ჰქონოდა წარმატების მიღწევის თანაბარი შესაძლებლობა.
გერმანია
1860-იან წლებში გერმანიაში მემარცხენე ლიბერალი პოლიტიკოსები - მარქს ჰირში, ფრანც დუნკერი და ჰერმან შულცე-დელიცჩი - აარსებენ ბრიტანელების მიერ დანერგილი პროფკავშირების მოდელის მსგავსს, რათა მუშათა სამუშაო და ეკონომიკური პირობები გაუმჯობესებულიყო. ამის მიღწევას კი ინტერესების შეჯერებითა და დამსაქმებლებთან, კლასობრივი ბრძოლის ნაცვლად, აქტიური კომუნიკაციისა და თანამშრომლობის გზით ცდილობდნენ. ზემოთ ხსენებული პოლიტიკოსებიდან ერთ-ერთი, შულცე-დელიცჩი, ცნობილი იყო, როგორც გერმანიის კოოპერატიული მოძრაობის დამფუძნებელი. იგი ითვლება მსოფლიოს პირველი საკრედიტო კავშირების შემქმნელად. ზოგიერთი ლიბერალი ეკონომისტი - როგორებიც არიან ლუჟო ბრენტანო და გერჰარტ ფონ შულცე-გოვერნიცი - მონაწილეობდნენ სოციალური რეფორმის გატარების ხელშეწყობაში, რის ფარგლებშიც 1873 წელს შექმნეს გერმანიის ეკონომიკური ასოციაცია (Verein für Socialpolitik). სოციალური რეფორმა დაფუძნებული იყო ეკონომიკის ისტორიულ სკოლაზე, უარყოფდა კლასიკურ ეკონომიკურ თეორიებს და სთავაზობდა ე.წ. მესამე გზას, მანჩესტერისეულ ლიბერალიზმს, რომელმაც სოციალისტურ რევოლუციასთან ერთად შექმნა გერმანიის იმპერია 1871 წელს.
ამასთან, XIX საუკუნის განმავლობაში გერმანიის მემარცხენე-ლიბერალური მოძრაობა გაიყო სხვადასხვა მიმართულებით, ჩამოყალიბდა ახალი პარტიები. მემარცხენე-ლიბერალური პარტიების - გერმანიის პროგრესის პარტიისა და მისი მემკვიდრეების - ძირითადი მიზანი სიტყვის თავისუფლების, შეკრების თავისუფლების, წარმომადგენლობითი მთავრობის იდეისა და საკუთრების უფლების დაცვა იყო. ისინი კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდნენ ე.წ. „კეთილდღეობის სახელმწიფოს“ შექმნის იდეას - „კეთილდღეობის სახელმწიფო“, რომელსაც ისინი სოციალიზმს უწოდებდნენ. მემარცხენე-ლიბერალურ პარტიებს შორის ძირითადი განსხვავება იყო ეროვნული ამბიციები, თავისუფალი ვაჭრობა და პროტექციონიზმი, ეროვნული ეკონომიკის მშენებლობა.
1893 წელს ტერმინი „სოციალური ლიბერალიზმი“ პირველად გამოიყენა ისტორიკოსმა იგნაზ ჯასტროუმ, რომელიც ასევე შეუერთდა გერმანიის ეკონომიკურ ასოციაციას. მან გამოაქვეყნა სოციალ-დემოკრატიული მანიფესტი „სოციალ-ლიბერალი: ლიბერალიზმის ამოცანები პრუსიაში“, რათა შექმნილიყო „სამოქმედო ჯგუფი“, რომელიც იზრუნებდა ხალხის საზოგადო კეთილდღეობისთვის გერმანიის სოციალ-დემოკრატიულ პარტიაში, რომელიც თანაპარტიელებმა უარყვეს.
მემარცხენე ლიბერალებთან ურთიერთობა ჰქონდა პროტესტანტი პასტორის, ფრიდრიხ ნაუმანის მიერ დაარსებულ ეროვნულ-სოციალურ ასოციაციასაც. მან კლასობრივი დაპირისპირების მოგვარება, ნაცვლად მარქსიზმის გამოყენებისა, ეროვნული და პროტესტანტულ-ქრისტიანული ღირებულებების სოციალურ ლიბერალიზმთან ნაზავით სცადა. ნაუმანმა ამას „პროლეტარულ-ბურჟუაზიული ინტეგრალური ლიბერალიზმი“ უწოდა. მიუხედავად იმისა, რომ პარტიამ ვერ შეძლო საკანონმდებლო ორგანოში მანდატების მოპოვება და მალევე დაიშალა, მან გავლენა მოახდინა გერმანულ თეორიულ მემარცხენე ლიბერალიზმზე.
ვაიმარის რესპუბლიკაში დაარსდა გერმანიის დემოკრატიული პარტია, რომელიც მემარცხენე სოციალური და მემარჯვენე ეკონომიკური იდეებით ჩამოყალიბდა. პარტია ემხრობოდა დემოკრატიული კონსტიტუციით მოწყობილ სახელმწიფოს და სოლიდარობაზე, უფლებებსა და ვალდებულებებზე დამყარებულ დაბალანსებულ ეკონომიკას.
1945 წლის შემდეგ, თავისუფალ დემოკრატებში გაერთიანდნენ სოციალ-ლიბერალთა უმრავლესობა მაშინ, როცა დანარჩენები გერმანიის ქრისტიან-დემოკრატიულ კავშირში შევიდა. 1960-იან წლებამდე ომის შემდგომი ორდოლიბერალიზმი იყო გერმანიის მოდელი. მასზე გავლენა მოახდინა სოციალურ ლიბერალურმა შეხედულებებმა, რომლებიც ემყარებოდა მოვალეობასა და უფლებებს.
საფრანგეთი
სოციალური ლიბერალიზმი საფრანგეთში მესამე რესპუბლიკის ფრანგული სოლიდარიზმის მოაზროვნეებმა განავითარეს, რომელთა შორის იყვნენ ალფრედ ფულიე და ემილ დიურკემი. ორივე მათგანი სოციოლოგიის გავლენას განიცდიდა. თავის მხრივ კი, მათ შრომებმა ზეგავლენა იქონიეს ისეთ რადიკალურ პოლიტიკოსებზე, როგორიც იყო ლეონ ბურჟუა. მათი აზრით, შრომის დანაწილება ხელს შეუწყობდა ინდივიდუალიზმსა და უფრო მეტი შესაძლებლობის შექმნას. თუმცა, ამან უფრო რთული ურთიერთდამოკიდებულება გააჩინა. საზოგადოებრივი სამუშაოების რიცხვისა და კეთილდღეობის დონის გასაზრდელად, ისინი მხარს უჭერდნენ პროგრესულ დაბეგვრას. მიაჩნდათ, რომ ინდივიდს ვალი ჰქონდა საზოგადოების წინაშე, რომლის გადახდაც პროგრესული დაბეგვრით იყო შესაძლებელი. ამასთან ერთად, სახელმწიფოს, ნაცვლად ეკონომიკაში უხეში ჩარევისა, უნდა შეეთავსებინა დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის კოორდინაცია. ფრანგ მოაზროვნეთა მიზანი არათუ სოციალური სახელმწიფოს მშენებლობა, არამედ სოციალური მობილობის ბარიერების მოხსნა იყო.
აშშ
შეერთებულ შტატებში ტერმინს - „სოციალური ლიბერალიზმი“ - კლასიკური ლიბერალიზმისგან ან ლესე ფერისგან განსასხვავებლად იყენებდნენ, რომელიც რამდენიმე წლის განმავლობაში დომინირებდა პოლიტიკურ და ეკონომიკურ სპექტრზე. აშშ-ში აღნიშნული ტერმინი დაკავშირებულია რუზველტის ეკონომიკურ და სოციალურ პოლიტიკასთან 30-იან წლებში, იგივე „ახალი წესი“.
1870-იან და 1880-იან წლებში ამერიკელ ეკონომისტებზე - რიჩარდ ელი, ჯონ ბეითს კლარკი და ჰენრი კარტერ ადამსი - გავლენა იქონია სოციალიზმმა და ევანგელურ-პროტესტანტულმა მოძრაობამ. ისინი განსაკუთრებულად გამოხატავდნენ თანადგომას პროფკავშირების მიმართ. თუმცა, არცერთს არ განუვითარებია სისტემატური პოლიტიკური ფილოსოფია, მოგვიანებით კი თავს სოციალისტურ აზროვნებას აღარც აკუთვნებდნენ. 1883 წელს ლესტერ ფრენკ ვარდმა გამოაქვეყნა „დინამიური სოციოლოგია“ და ჩამოაყალიბა სოციალური ლიბერალიზმის ძირითადი პრინციპები, ამავდროულად აკრიტიკებდა ლესე ფერის იდეას, რომელსაც ჰერბერტ სპენსერი და უილიამ გრემ სამნერი უჭერდნენ მხარს. ისტორიკოსმა ჰენრი სტილ კომაჯერმა ფრენკ ვარდს „თანამედროვე საყოველთაო კეთილდღეობის სახელმწიფოს“ მამა უწოდა. ჯონ დიუი მხარს უჭერდა სოციალისტურ მეთოდებს ლიბერალური მიზნების მისაღწევად. რუზველტის ე.წ. „ახალ წესში“ არაერთი სოციალ-ლიბერალური იდეა აისახა. აღნიშნული პოლიტიკის მიზანი დიდი დეპრესიით მიყენებული ზარალის ანაზღაურება იყო.
დიდი ბრიტანეთი
სოციალ-ლიბერალური პოლიტიკის დანერგვა თავდაპირველად დიდი ბრიტანეთის ლიბერალური პარტიის მიერ 1906-1914 წლებში მიმდინარეობდა. აღნიშნული პოლიტიკა გულისხმობდა პენსიებს ღარიბი მოხუცებისთვის, ჯანმრთელობის, ავადმყოფობისა და უმუშევრობის დაზღვევას. ცვლილებები მოიცავდა პროგრესული დაბეგვრის რეფორმასაც, რომლის ფარგლებშიც 1909 წელს წარადგინეს „სახალხო ბიუჯეტის“ საკანონმდებლო ინიციატივა. მიუხედავად იმისა, რომ ძველი სისტემა ეყრდნობოდა კანონებს ღარიბების შესახებ, სახელმწიფოში არსებულმა კრიზისმა ლიბერალურ პარტიას ახალი სამოქმედო გეგმის შემუშავებისკენ უბიძგა. არსებული ვითარებიდან გამომდინარე, ახალი რეგულაციების შემოღებითა და გადასახადების გაზრდის გათვალისწინებით, ბიზნეს სექტორი მხარს კონსერვატორებს უჭერდა. საგულისხმოა, რომ აღნიშნულ რეფორმებს მუდმივად აკრიტიკებდნენ როგორც ცალკეული მეწარმეები, ასევე სავაჭრო გაერთიანებები. რეფორმათა ციკლთან დაკავშირებული პირები იყვნენ ჯონ მეინარდ კეინზი, დევიდ ლოიდ ჯორჯი, უინსტონ ჩერჩილი, უილიამ ბევერიჯი.
აღა გაჰრამან მირსიაბის ქარავან-სარაი
აღა გაჰრამან მირსიაბის ქარავან-სარაი (Ağa Qəhrəman Mirsiyab karvansarayı) — მე-18 საუკუნის ქარავან-სარაი, განლაგებულია შუშაში, აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოდან დაახლოებით 350 კილომეტრის დაშორებით. შუშის ოკუპაციის მომენტიდან (1992 წლის 8 მაისი) ქარავან-სარაი იმყოფება სომხური ჯარის კონტროლის ქვეშ. ქარავან-სარაი განლაგებული იყო უზეირ ჰაჯიბეკოვისა და მირზა ფათალი ახუნდოვის ქუჩების კვეთაზე.
სოციალური ლიბერალიზმი
დიდი ბრიტანეთი
ევროპაში სოციალ-დემოკრატიული პარტიების უმეტესობამ (განსაკუთრებით ბრიტანეთის ლეიბორისტულმა პარტიამ) ძლიერი გავლენა მოახდინა სოციალ-ლიბერალურ შეხედულებებზე. მიუხედავად ბრიტანეთის ორი ძირითადი პარტიისა, რომლებსაც ფესვები გადგმული აქვთ სოციალიზმსა და კონსერვატიზმში, ბოლო დროის არსებითი პოლიტიკური და ეკონომიკური დებატები ეხება სოციალურ ლიბერალურ და კლასიკურ ლიბერალურ კონცეფციებს.
გერმანია
ალექსანდრე რუსტოვმა, გერმანელმა ეკონომისტმა, პირველმა შემოგვთავაზა სოციალური ლიბერალიზმის გერმანული ვარიანტი. თავდაპირველად, 1932 წელს მან ნეოლიბერალიზმის სახელით ხსნიდა სოციალურ ლიბერალიზმს, რომელშიც იგი სოციალიზმისა და გერმანიის იმპერიაში დამკვიდრებული კლასიკური ლიბერალიზმისგან განსხვავებულ, ახალ ეკონომიკურ ალტერნატივას გულისხმოდა. საინტერესოა, რომ 1938 წელს იგი შეხვდა მისი ეპოქის გამოჩენილ მოაზროვნეებს ეკონომიკაში - რომელთა შორის იყვნენ ლუდვიგ მიზესი, ფრიდრიხ ჰაიეკი, ვილჰელმ როპკე. შეხვედრის მიზანი კი გამოსავლის მოძებნა იყო - როგორ შეიძლებოდა ლიბერალიზმის განახლება. რუსტოვი მხარს უჭერდა ძლიერი სახელმწიფოს იდეას, რათა დაცული ყოფილიყო თავისუფალი ბაზარი. ამასთან, სახელმწიფოს შესაძლო ჩარევის მიზნად ბაზრის წარუმატებლობის შემთხვევების თავიდან არიდებას ასახელებდა. მიზესის აზრით კი, მონოპილიებისა და კარტელების არსებობის რეალური მიზეზი პროტექციონიზმი და სახელმწიფოს ჩარევაა. მიაჩნდა, რომ სახელმწიფოს ერთადერთი ლეგიტიმური როლი ბაზარზე შესასვლელად არსებული ბარიერების გაუქმება უნდა ყოფილიყო. მიზესი არ ეთანხმებოდა რუსტოვს, მეტიც რუსტოვის იდეებს თავისუფალი ბაზრის უარყოფასთან და სოციალიზმთან აიგივებდა.
საგულისხმოა, რომ რუსტოვის მიერ შემოთავაზებული „ნეოლიბერალიზმი“, რომელსაც დღეს ორდოლიბერალიზს ან სოციალურ საბაზრო ეკონომიკას უწოდებენ, გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის მთავრობამ ლუდვიგ ერჰარდის მეთაურობით მიიღო, რომელიც თავდაპირველად ეკონომიკის მინისტრი, შემდეგ კი კანცლერი გახდა. მისი მმართველობის პერიოდში ჩამოყალიბდა თავისუფალი ბაზარი და გაუქმდა ფასების კონტროლი. ამ პერიოდის ეკონომიკური რეფორმების წყალობით გერმანიის ეკონომიკა მოძლიერდა და გაჯანსაღდა, თუმცა ე.წ. „კეთილდღეობის სახელმწიფო“, რომელსაც საფუძველი ბისმარკმა ჩაუყარა, სულ უფრო ძვირი შესანახი ხდებოდა.
პოლიტიკური პარტიები და ორგანიზაციები
ევროპაში, სოციალური ლიბერალური პარტიები მცირე ან საშუალო ზომის ცენტრისტული და მემარცხენე ცენტრის პარტიები არიან. ევროპული სოციალური პარტიები ხშირად მონაწილეობენ სამთავრობო კოალიციების დაკომპლექტებაში. მაგალითად - გაერთიანებული სამეფოს ლიბერალ-დემოკრატები, ნიდერლანდების დემოკრატები და დანიის სოციალ-ლიბერალური პარტია. ამასთან ერთად, ისინი აქტიურად არიან ჩართული კონტინენტურ ევროპულ პოლიტიკაში - სოციალ-ლიბერალები გაწევრიანებული არიან ევროპის პარლამენტის „ევროპის განახლების“ ფრაქციაში, რომელიც პარლამენტში სიდიდით მესამეა. მასთან აფილირებულნი არიან როგორც სოციალ-ლიბერალური, ასევე კლასიკური ლიბერალური პარტიები. მიუხედავად ამისა, სოციალ-ლიბერალური იდეების მქონე ზოგიერთი პარტია დგავს სხვა ფრაქციების მხარდამხარ - მაგალითად, ევროპის სახალხო პარტია, მწვანეთა და ევროპის თავისუფალი ალიანსის ფრაქცია, სოციალისტთა და დემოკრატთა პროგრესული ალიანსი. საგულისხმოა, რომ პოლიტიკური პარტიები ყოველთვის ერთი იდეოლოგიის მიხედვით არ მოქმედებენ და მათი გადაწყვეტილებები ზოგჯერ ერთმანეთის საპირისპიროც კია. ამასთან, პოლიტიკური იდეოლოგიები დროთა განმავლობაში იცვლება და ახლიდან ყალიბდება. მიუხედავად ამისა, სოციალ-ლიბერალური პარტიები გაწევრიანებული არიან ისეთ ქსელებში, როგორებიც არიან - აფრიკის ლიბერალური ქსელი, ლიბერალთა და დემოკრატთა ალიანსი ევროპის პარტიისთვის, ლიბერალთა და დემოკრატთა აზიური საბჭო, ევროპის ლიბერალური ფორუმი, ლათინური ამერიკის ლიბერალური ქსელი.
იამენის ბრძოლა
იამენის ბრძოლა (崖门战役) ასევე ცნობილი საზღვაო ბრძოლა მთა იასთან (崖山海战) — სუნის დინასტიის უკანასკნელი ბრძოლა მონღოლური იუანის დინასტიის წინააღმდეგ. გაიმართა 1279 წლის 19 მარტს. მიუხედავად იმისა, რომ სუნის დინასტიის ჯარები ათჯერ აღემატებოდა მონღოლთა ჯარებს, იუანის დინასტიის ფლოტმა ტაქტიკური მანევრირების შედეგად სუნის დინასტიის ფლოტი გაანადგურა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:XIII საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:ჩინეთის ბრძოლები კატეგორია:1279
ესპანეთის დედოფლების სია
ესპანეთის დედოფლების სიაში წარმოდგენილია იმ ქალთა სია, რომლებიც იყვნენ ესპანეთის მეფეთა მეუღლეები და შესაბამისად ჰქონდათ ესპანეთის დედოფლის ტიტული. ესპანეთის ისტორიაში ყველა მონარქი მამაკაცი იყო, თუმცა არსებობს ერთად ერთი გამონაკლისი, ისაბელ II-ის სახით, როცა ქალი გახდა ესპანეთის მონარქი. ესპანეთს დაარსების დღიდან დღემდე სულ 28 დედოფალი ჰყავდა. ესპანეთის პირველი დედოფალი იყო ისაბელ პორტუგალიელი, ხოლო დღეს ესპანეთის დედოფალია - ლეტიცია ორტისი.
ჰაბსბურგთა დინასტია (1516-1700)
ხუანასა და კარლ I-ის ქვეშ, კასტილიისა და არაგონის ტახტი საბოლოოგ გაერთიანდა ერთ მონარქად.
ბურბონების დინასტია (1700-1808)
1700 წელს კარლ II გარდაიცვალა. კარლი შეცვალა 16 წლის ფილიპმა, კარლის დის, მარია ტერეზას შვილიშვილმა, როგორც მისმა მემკვიდრემ.
ბონაპარტეების დინასტია (1808-1813)
ერთადერთი მონარქი ამ დინასტიიდან იყო ჟოსეფი, მისი ძმის იმპერატორ ნაპოლეონ I-ის დაძალებით. იგი ქვეყნის სათავეში მოვიდა კარლ IV-ისა და ფერდინანდ VII-ის უარის თქმის შემდეგ. წოდება, რომელსაც ჟოსეფი ატარებდა შემდეგნაირად ჟღერდა: "ესპანეთისა და ინდოეთის მეფე, გრაცია ღმერთი და კონსტიტუციური მდგომარეობა". მას შემდგომ მიცეს წინა მეფეების ყველა წოდება.
ბურბონთა დინასტია (1813-1868) (პირველი რესტავრაცია)
კარლ IV-ის უფროსი შვილმა მიიღო ტახტის მემკვიდრეობა. წოდებას რომელსაც ატარებდა შემდეგნაირად ჟღერდა: კასტილიის, ლეონისა და არაგონის მეფე...გრაცია ღმერთისაგან.
სავოიის დინასტია (1870-1873)
1868 წლის ესპანეთის რევოლუციის შემდეგ გადადგა იზაბელა II, ჩამოყალიბდა პროვინციული მმართველობა და რეგენტობით მეთაურობდა ფრანცისკო სერანო ი დომინგუესი 1868 წლის 8 ოქტომბრიდან 1871 წლის 2 იანვარმდე, მანამ სანამ ახალი მონარქი მოიძებნა. ამადეუსი არჩეული იყო როგორც მეფე და მას ახალი წოდება ჰქონდა: ესპანეთის მეფე, გრაცია ღმერთი და ერის ნება-სურვილი
ბურბონთა დინასტია (მეორე და მესამე რესტავრაცია)
იზაბელა II-ის უფროსმა შვილმა აღადგინა ტახტი. ესპანეთის კონსტიტუციური მეფე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ესპანეთის დედოფლები
ნესვიცკის სახლი
ისტორია
პირველი ცნობები ამ ტერიტორიაზე თარიღდება XVIII საუკუნით, რომლის მაშინდელი მეპატრონე ნ. მ. ჟელიაბუჟსკი იყო. მაშინ აშენებულია ძირითადი შენობაც. 1775 წელს, შენობა უკვე მოსკოვის გენერალურ გეგმაში შედიოდა.
1794 წელს, ტერიტორიას ახალი მეპატრონე ჰყავს — ნ. ი. ნესვიცკაია. მის მეპატრეონობისას, სახლი გადაკეთდა. გარკვეული ცნობებით, იდეის ავტორია ცნობილი არქიტექტორი მატვეი კაზაკოვი, მაგრამ ეს არ დასტურდება, თუმცა, კაზაკოვის ალბომებში ნესვიცკის სახლის გეგმებია მოცემული. 1812 წელს, სახლი ძლიერი ხანძრის შედეგად დაზარალდა, რომელიც შემდგომში გარემონტდა.
1864 წელს, მოვაჭრე ნიკოლაი რუკავიშნიკოვმა თანხა გამოყო მცირეწლოვან დამნაშავეთა თავშესაფრის შექმნისთვის, რომელიც პირველი გახდა მოსკოვში. 1873 წელს, მოსახლეობის დაჟინებული თხოვნით და იმპერატორ ალექსანდრე II-ის გადაწყვეტილებით, თავშესაფარს მოვაჭრის სახელი ეწოდა. როდესაც ნიკოლაი რუკავიშნიკოვი გაციების შედეგად გარდაიცვალა, მის დაკრძალვაზე მოსახლეობის გარდა, თავშესაფრის აღსაზრდელებიც იყვნენ. იმისათვის, რომ თავშესაფარმა გაეგრძელებინა თავისი მუშაობა, ძმებმა მოვაჭრეებმა ივანემ და კონსტანტინემ 120 ათას რუბლად სახლი იყიდეს, რომელიც 1878 წელს საქალაქო დაწესებულება გახდა. 1879 წელს, სახლი არქიტექტორ ალექსანდრ ობერის პროექტის მიხედვით გადაკეთდა. თავშესაფრის შენობას ბაღის მხრიდან მიაშენეს კარის ეკლესია რუსულ-ბიზანტიურ სტილში, რომელიც აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. მოგვიანებით მთლიანად შეიცვალა არქიტექტურული ანსამბლის მთელი კომპოზიცია, სმოლენსკის ბულვარის მხრიდან სააღლუმო შესასვლელის ადგილზე მიაშენეს ახალი კორპუსი. 1920 წელს, თავშესაფარი დაკეტეს და აქ კომუნალური ბინები განთავსდა.
1945 წლის შემდეგ, სახლს რესტავრაცია ჩაუტარდა. XXI საუკუნეში, აქ კომერციული ორგანიზაციებია განთავსებული.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის ღირსშესანიშნაობები
დიმიტროვკა (ჩიმიშლიის რაიონი)
დიმიტროვკა  (Dimitrovca) — სოფელი მოლდოვაში, ჩიმიშლიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 133 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 336 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩიმიშლიის რაიონის სოფლები
საყლაპავი
მინი|წითლად საყლაპავი მილი საყლაპავი მილი — ორგანიზმების მომნელებელი ტრაქტის ნაწილი, რომელიც ატარებს საკვებს უშუალოდ პირის ხვრელიდან, პირის ღრუდან ან ხახიდან შუა ნაწლავამდე ან კუჭამდე. საყლაპავი ამოფენილია კანის ტიპის ეპითელიუმით და აღჭურვილია განივზოლიანი მუსკულატურით. საყლაპავი მილის უკანა ნაწილი ხშირად გარდაქმნილია ჩიჩახვად, ე.წ. საღეჭ კუჭად ანდა რთული კუჭის ნაწილებად.
ადამიანის საყლაპავი მილი არის ხახას და კუჭს შორის ჩართული 25 სმ სიგრძის მილი. მდებარეობს კისრის VI მალის დონიდან, V მალის დონემდე. VIII მალის დონეზე აორტას გადაუვლის წინიდან და მის მარცხენა მხარეს თავსდება. შუასაძგიდის კუნთოვანი ბოჭკოები საყლაპავის ირგვლივ ქმნის სფინქტერს, რომელიც ხელს უშლის საკვები მასის კუჭიდან უკან ამობრუნებას. საყლაპავი მილი შედგება 3 გარსისგან: გარეთა გარსი, შუა გარსი და შიგნითა გარსი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საჭმლის მომნელებელი სისტემა კატეგორია:ორგანოები
სოციალური კვლევების ცენტრი (აზერბაიჯანი)
სოციალური კვლევის ცენტრი — საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, რომელიც მდებარეობს აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. ცენტრის საწყისი ფონდია 100.000 (ასი ათასი) მანათი.
ცენტრი შეიქმნა პრეზიდენტის დადგენილების შესაბამისად, რომელიც ხელმოწერილია 2019 წლის 8 თებერვალს. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2019 წლის 11 თებერვლის ბრძანებით, ზაჰიდ ორუჯი დაინიშნა სოციალური კვლევის ცენტრის მმართველი საბჭოს თავმჯდომარედ.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის სახელმწიფო უწყებები
აბდულმეჯიდ I
აბდულმეჯიდ I (عبد المجيد اول, Birinci Abdülmecit; დ. 23 აპრილი 1823 — გ. 25 ივნისი 1861) — ოსმალეთის იმპერიის 31-ე სულთანი, ქვეყანას მართავდა 1839-1861 წლებში. მაჰმუდ II-ის უფროსი შვილი.
ევროპული სახელმწიფოების დახმარებით დაიმორჩილა ეგვიპტის ხედივი მუჰამედ ალი ფაშა. ქვეყანაში გზა გაუხსნა დასავლურ კულტურას, გააგრძელა მამამისის წამოწყებული რეფორმები (ტანზიმატი). მის დროს არამუსულმანებს მიეცათ ჯარში მსახურობის ნებართვა, შეიქმნა ოსმალეთის იმპერიის დროშა და ჰიმნი, კანონმდებლობა დაარეგულირეს ფრანგული ნაპოლეონის კოდექსის მიხედვით, მოხდა ტექნოლოგიების გაუმჯობესება (შეიქმნა რკინიგზა და ფოსტა).
რეშიდ მეჰმედ-ფაშას რჩევით მან გამოსცა ცნობილი ჰატ-ი-შერიფი, რომლის მიხედვითაც თანაბრად დაიცვა ოსმალეთში მცხოვრები უმცირესობების უფლებები, ხელუხლებელი იყო მათი სიცოცხლე და ქონება.
1840-იან წლებში სულთანი პურით და ფულით დაეხმარა ირლანდიელებს დიდი შიმშილობის დროს.
სულტანი აბდულმეჯიდი გარდაიცვალა ტუბერკულოზით, 1861 წლის 25 ივლისს. დარჩა 8 გოგო და 6 ბიჭი, ტახტზე ავიდა მისი ძმა აბდულაზიზი, მისი მომდევნო ოთხი სულთანი მურად V, აბდულჰამიდ II, მეჰმედ V და მეჰმედ VI იყვნენ აბდულმეჯიდის შვილები სხვადასხვა ცოლისაგან.
ტომსკის საოლქო სამხატვრო მუზეუმი
ისტორია
ტომსკის საოლქო სამხატვრო მუზეუმი დაარსდა 1979 წლის 1 ოქტომბერს ტომსკის ოლქის აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტლების საფუძველზე. მუზეუმის ძირითად ექსპოზიციას შეადგენდა ტომსკის საოლქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის სამხატვრო განყოფილების ექსპონატები. 1982 წელს მუზეუმს გადაეცა ვაჭარ ნატალია ივანეს ასული ორლოვას ყოფილი საშემოსავლო სახლი (არქიტექტორი კ. კ. ლიგინი, 1903 წელი).
მუზეუმის კოლექციის ფორმირება დაიწყო 1920-იანი წლებიდან. იმ პირველ 50 ნახატს შორის, რომელიც მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის კულტურისა და ხელოვნების დაცვის სექციიდან მიიღო ახალმა მუზეუმმა, იყო ვასილი სურიკოვის ნახატი „გოგონას თავი“ და პეტრე კონჩალოვსკის „ნატურმორტი ბეგონიებით“. 1929 წელს სახელმწიფო სამუზეუმო ფონდიდან და ტრეტიაკოვის გალერეიდან გადაეცა ვასილი ტროპინინის „მაზურინების პორტრეტები“, ვ. ა. სეროვის „ა. ვ. კასიანოვის პორტრეტი“, ორესტ კიპრენსკის „ა. ი. კორსაკოვის პორტრეტი“, ვასილი პოლენოვის, ლევ კამენევის და ასევე XVIII–XIX საუკუნეების ფერმწერთა პეიზაჟები. ასევე მიიღეს სურათები და აკვარელი, მათ შორის ფილიპ მალიავინისა და არისტარხ ლენტულოვის ნამუშევრები. 1940-იან წლებში ტომსკში შეიძინეს პავლე სვედომსკისა და მიხაილ კლოდტის ნამუშევრები. საჩუქრად მიღეს პავლე პლეშჩანოვის პორტრეტული ნამუშევრები. მუზეუმების ფონდებში არის აგრეთვე მაქსიმილიან ვოლოშინის ექვსი აკვარელი.
ფილიალები
საოლქო სამხატვრო მუზეუმის ფილიალებია ტომსკის ხის ხუროთმოძღვრების მუზეუმი (კიროვის პროსპექტი, სახლი 7), ჩაინსკის სურათების გალერეა (სოფელი პოდგორნოე, ჩაინსკის რაიონი) და ჩრდილოეთის ხალხთა ხელოვნების მუზეუმი (სოფელი კარგასოკი, კარგასოკის რაიონი).
სქოლიო
კატეგორია:ტომსკის მუზეუმები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ტომსკში
რიჩარდ კორნუოლელი
რიჩარდ კორნუოლელი (Richard of Cornwall, Richard von Cornwall; დ. 5 იანვარი, 1209 — გ. 2 აპრილი, 1272) — პლანტაგენეტთა დინასტიის წარმომადგენელი. ინგლისის მეფე ჯონ უმიწაწყლოსა და დედოფალ იზაბელა ანჟულიმელის უმცროსი ვაჟი. პუატუს გრაფი (1225-1243), კორნუოლის ერლი (1225-1272) და გერმანიის მეფე 1257-1272 წლებში. იგი აქტიურად მონაწილეობდა ბარონების ჯვაროსნულ ლაშქრობაში. ასევე მის სახელს მიეწერება ასკალონის ციტადელის აგება.
ადრეული ცხოვრება
რიჩარდი დაიბადა 1209 წლის 5 იანვარს ვინჩესტერის სასახლეში, ჰემპშირში. იგი იყო ინგლისის მეფე ჯონ უმიწაწყლოსა და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ანჟულიმელის მეორე ვაჟი. რვა წლის ასაკში იგი ბერკშირში გააგზავნეს განათლების მისაღებად, საიდანაც 1225 წელს, 16 წლის ასაკში დაბრუნდა უკან. იმ დროს მეფე უკვე მისი უფროსი ძმა, ჰენრი III იყო, რომელმაც რიჩარდს კორნუოლის ერლობა და პუატუს გრაფობა უბოძა. ჰენრიმ მას ეს წოდებები მეთექვსმეტე დაბადების დღის აღსანიშნავად საჩუქრად მიუძღვნა. მასა და რიჩარდს ყოველთვის ახლო ურთიერთობა ჰქონდათ, რის გამოც რიჩარდი ხშირად იღებდა მეფისაგან საჩუქარს. სულ მალე მის მფლობელობაში გადავიდა ბრეტანის საჰერცოგოც, რომლის ჰერცოგიც ოფიციალურად ჰენრი იყო, მაგრამ რეალურად რიჩარდი მართავდა.
პირველი ქორწინება
მარცხნივ|მინი|246x246პქ|იზაბელ მარშალის გარდაცვალება 1231 წლის მარტში რიჩარდი დაქორწინდა გლოსტერის ერლის ქვრივ იზაბელ მარშალზე. ეს იყო წმინდა წყლის პოლიტიკური ქორწინება, რომელიც მიზნად ისახავდა მარშალთა ძლევამოსილი ოჯახის კეთილგანწყობის მოპოვებას, რომელიც ჰენრი III-ს დიდად სჭირდებოდა საგარეო პოლიტიკის წარმატებით საწარმოებლად. ქორწინების შედეგად რიჩარდი იზაბელის ექვსი შვილის მამინაცვალი გახდა. იმავე წელს, ცოლის მზითვით შეიძინა თავისი რეზიდენცია — უალინგფორდის სასახლე (თანამედროვე ოქსფორდშირი), რომლის განვითარებაზეც დიდი თანხები დახარჯა. მან თავისი რეზიდენციები მოიწყო ასევე მარლოუსა და კიპენჰემში, თანამედროვე ბუკინგემშირში. იზაბელსა და რიჩარდს ერთად ოთხი შვილი შეეძინათ, რომელთაგან მხოლოდ ერთი ვაჟი, ჰენრი გადაურჩა ჩვილობაში გარდაცვალებას. 1238 წელს რიჩარდსა და საიმონ დე მონფორს შორის უთანხმოება ჩამოვარდა, რადგანაც იგი აპროტესტებდა თავისი დის, ელეანორის დაქორწინებას საიმონზე. 1240 წელს იზაბელ მარშალი მოულოდნელად გარდაიცვალა, რა დროსაც, სიკვდილის წინ მან ითხოვა, რომ თავისი პირველი ქმრის გვერდით დაეკრძალათ ტევბურგში. იზაბელის, როგორც მეფის რძლის იქ დაკრძალვა შეუძლებელი იყო, ამიტომაც მისი სხეული უესტმინსტერის სააბატოში დაკრძალეს, ხოლო გული ტევბურგის სააბატოში.
ჯვაროსნული ლაშქრობა და მეორე ქორწინება
მინი|247x247პქ|სანჩია პროვანსელი 1240 წელსვე რიჩარდი პალესტინაში ჩავიდა, რა დროსაც მიმდინარეობდა ეგრეთ წოდებული „ბარონების“ ჯვაროსნული ლაშქრობა. მართალია რიჩარდს არცერთ ბრძოლაში არ მიუღია მონაწილეობა, მაგრამ აქტიურ მოლაპარაკებებს აწარმოებდა ქრისტიანი ტყვეების გამოსყიდვის შესახებ. 1239 წლის ნოემბერში, რიჩარდმა უზრუნველყო ღაზაში დაღუპული ჯვაროსნების პატივით დაკრძალვა. ამავე წელს მან მუსულმანებისაგან გაანთავისუფლა ასკალონი, რომელიც სულთან სალადინის დროს გაანადგურეს. სწორედ მის სახელს მიეწერება ასკალონის ციტადელის აღდგენა. წმინდა მიწიდან სამშობლოსაკენ მიმავალი რიჩარდი, გზად ეწვია თავის დას, იზაბელა ინგლისელს, რომელის საღვთო რომის იმპერატორ ფრიდრიხ II-ზე იყო დაქორწინებული.
1239 წელს მისმა რძალმა, ინგლისის დედოფალმა ელეანორ პროვანსელმა ვაჟი, პრინცი ედუარდი გააჩინა, რასაც მისივე გავლენით მოჰყვა ახალი კანონის შემოღება, რის მიხედვითაც ჰენრი III-ის ნაადრევად დაღუპვის შემთხვევაში, რეგენტობა არა რიჩარდს, არამედ ელეანორასა და მის იტალიელ ნათესავებზე გადადიოდა. იმისათვის, რომ რიჩარდი უკმაყოფილო არ ყოფილიყო, მეფე ჰენრიმ და დედოფალმა ელეანორამ მას შესთავაზეს ელეანორას უმცროს დაზე, სანჩია პროვანსელზე დაქორწინება, რასაც იგი დასთანხმდა. 1242 წლის 28 იანვარს შედგა რიჩარდ კორნუოლელისა და სანჩია პროვანსელის ნიშნობა. ამ ქორწინებას გულწრფელად მიესალმა სანჩიას მამა, პროვანსის გრაფი რამონ ბერენგარ IV, რომელიც თავის ყველა ქალიშვილს მეტად სარფიანად ათხოვებდა. 1243 წლის ნოემბერში, უესტმინსტერის სააბატოში შედგა რიჩარდისა და სანჩიას ქორწინება, რომელსაც ინგლისელებმა სინტია შეარქვეს.
მათ ქორწინებას მოჰყვა დიდი სამეფო ზეიმი. სანჩიას სულ სამი და ჰყავდა: ელეანორ პროვანსელი დაქორწინებული იყო ინგლისის მეფეზე, მარგარიტა პროვანსელი საფრანგეთის მეფეზე, ხოლო ბეატრიჩე პროვანსელი ნეაპოლისა და სიცილიის მეფეზე. რიჩარდის სანჩიასთან ქორწინებამ კიდევ უფრო გააუმჯობესა ინგლის-საფრანგეთის ურთიერთობები, რადგანაც სანჩიას და საფრანგეთის დედოფალი იყო და გავლენაც ჰქონდა პოლიტიკაზე, რასაც საბოლოოდ პარიზის ხელშეკრულების გაფორმება მოჰყვა.
პუატუ და სიცილია
1225 წლიდან მოყოლებული რიჩარდი პუატუს გრაფი იყო, თუმცა მისი პრეტენზია გასკონიაზეც ვრცელდებოდა. ვინაიდან პუატუ ფრანგული რეგიონი იყო, ფრანგ მეფეებს ყოველთვის სურდათ მისი დაბრუნება, რა მიზნითაც 1241 წელს საფრანგეთის მეფე ლუი IX-მ პუატუს გრაფად თავისი ძმა, ალფონსო გამოაცხადა. უფრო მეტიც, რიჩარდის დედა, დედოფალი იზაბელა ანჟულიმელი, რომელიც დაქვრივების შემდეგ საფრანგეთში ცხოვრობდა განაცხადა, რომ საფრანგეთის დედოფალმა მას შეურაცხყოფა მიაყენა. ამასთან რიჩარდი მისმა მამინაცვალმა უგო X ლუზინიანელმა წააქეზა და პუატუში გავლენების განმტკიცებისაკენ მოუწოდა. 1243 წლის დეკემბერში რიჩარდმა მართლაც დაიწყო თავისი უფლებებისათვის ბრძოლა, მაგრამ უგომ მას უღალატა და ფრანგების მხარეს გადავიდა.
ამავე პერიოდში რომის პაპმა რიჩარდს სიცილიის ტახტი შესთავაზა, მაგრამ ეშინოდა, რომ ამით ფრანგებს განარისხებდა, რომელთაც ძლივს დაუზავდა, ამიტომაც უარი თქვა გვირგვინზე. მოგვიანებით სიცილიის გვირგვინზე პრეტენზია მისმა ძმამ, ჰენრიმ განაცხადა თავისი ვაჟის, ედმუნდისათვის, მაგრამ ამაოდ.
გერმანიაში გამეფება
მინი|279x279პქ|ევროპა 1250 წელს 1256 წელს რიჩარდი კიოლნის, მაინცის, პფალცისა და ბოჰემიის კურფიურსტემბა გერმანიის მეფედ აირჩიეს. მის პარალელურად საქსონიის, ტრირისა და ბრანდენბურგის კურფიურსტებმა გერმანიის მეფედ კასტილიის მეფე ალფონსო X დასვეს, რომლის დედაც, ელიზაბეთ შვაბიელი, იყო წარსულში გერმანიის მეფე ფილიპ შვაბიელის ასული, რომელიც თავის მხრივ საღვთო რომის იმპერატორ და გერმანიის მეფე ფრიდრიხ I-ის ვაჟი იყო. საფრანგეთის მეფე ლუი IX და რომის პაპი მხარს ალფონსოს კანდიდატურას უჭერდნენ, მაგრამ შემდეგ ელეანორა და მარგარიტა პროვანსელების გავლენით საფრანგეთი რიჩარდის მხარეს გადავიდა. ბოჰემიის მეფე პრჟემისლ II ოტოკარი თავიდან ხმას რიჩარდს აძლევდა, მაგრამ შემდეგ ვინაიდან უმრავლესობა ალფონსოს მხარეს იყო, იგიც მას შეუერთდა. საბოლოოდ, შვიდი კურფიურსტიდან რიჩარდს დარჩენილი ოთხის მოსყიდვა მოუხდა ხმათა მისაღებად, რაც საკმაოდ ძვირი, 28,000 მარკი დაუჯდა. 1257 წლის 27 მაისს, კიოლნის არქიეპისკოპოსმა აახენში რიჩარდი გერმანიის მეფედ აკურთხა. მსგავსად პუატუსი, რიჩარდს არ აინტერესებდა, რომ გერმანიის მეფე იყო. იგი საერთოდ არ მართავდა გერმანიას და მთელი თავისი მმართველობის მანძილზე მხოლოდ ოთხჯერ ესტუმრა მას.
დარჩენილი ცხოვრება, გარდაცვალება და მემკვიდრეობა
1263 წელს რიჩარდმა ბუკინგემშირში დააარსა ბურნჰეიმის სააბატო, ხოლო 1266 წელს აახენში გრაშჰაუსი.
1271 წლის დეკემბერში რიჩარდს ინსულტმა დაარტყა, რის შემდეგაც მისი სხეულის მარჯვენა მხარე პარალიზებული დარჩა, რასთან ერთადაც დაკარგა მეტყველების უნარიც. 1272 წლის 2 აპრილს, ბერკჰემშირის სასახლეში, მშობლიურ ინგლისში რიჩარდი 63 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს თავის მეორე ცოლთან, დედოფალ სანჩია პროვანსელის გვერდით, რომელიც ჯერ კიდევ 1261 წელს გარდაიცვალა.