cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვერის დეპარტამენტი
დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ვერა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-ფეს პროვინციის დეპარტამენტები
ღვარდია
ღვარდია — ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზედა ღვარდიას და ქვედა ღვარდიას ძველი სახელწოდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
ფეისალაბადი
ფეისალაბადი, ფაისლალაბადი  (1977 წლამდე ლაიალპური ;ურდუ.  فیصل آباد‎, ინგლ. Faisalabad, პენჯ. فیصل آباد) — ფეისალაბადის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს პაკისტანის პროვინცია პენჯაბში. სიდიდით მესამე ქალაქია პაკისტანში კარაჩისა და ლაჰორის შემდეგ.
ისტორია
ფაისალაბადის უნივერსიტეტის თანახმად, ქალაქი, რომელიც ახლა ცნობილია ფაისალაბადის სახელით,  თარიღდება მე -18 საუკუნით, როდესაც მიწა დასახლებული იყო სხვადასხვა ტომებით.
ამ რეგიონის დეტალური აღწერა რუქებზე გამოჩნდა მხოლოდ სიქთა იმპერიაზე გამარჯვების შემდეგ 1849 წელს მეორე ანგლო-სიქთა ომის დროს, როდესაც იგი დაექვემდებარა ბრიტანეთის ოსტინდოეთის კომპანიის კონტროლს. ამ მხარეში ახალი სტრატეგიული ქალაქის მშენებლობა ბრიტანელი კოლონიური ოფიცერის — კაპიტან პოჰამ იანგის იდეა იყო, რომელიც, 1880 წელს პენჯაბის გუბერნატორმა ჩარლზ ჯეიმზ ლაიალმა დაამტკიცა. ქალაქის შესაქმნელად ისინი ერთად მუშაობდნენ. ქალაქის განლაგება ემყარებოდა დიდი ბრიტანეთის დროშას, რვა მთავარი გზა  ცენტრიდან მოემართებოდა, სადაც სავარაუდოდ უნდა ყოფილიყო საათის კოშკი. შემდგომში რვა გზა გადაიქცა რვა ბაზრად.
იმავე წელს გადაწყდა, ქალაქისთვის სახელი დაერქვათ სერ ჯეიმზ ლაიალის პატივსაცემად ჩენაბის ხეობის ქვემო ნაწილის კოლონიზაციაში შეტანილი წვლილისთვის. 1896 წელს ლაიალპურმა მიიღო ჯანგის რაიონის ტეჰსილის (მანდალის) სტატუსი. მისი ადმინისტრაცია მდებარეობდა თანამედროვე ტარიკაბადის ტერიტორიაზე. მთავარ მოედანზე საათის კოშკი და შადრევანი აშენდა სახსრებით, რომელიც მსხვილმა მიწათმფლობელმა სერ ჩარლზ რივაზმა გაიღო.
1904 წელს შეიქმნა ლაიალპურის ახალი უბანი, რომელიც შედგებოდა იმავე სახელწოდების ტეჰსილის, აგრეთვე სამუნდრისა და ტობა-ტეკ-სინგის ტეჰსილებისგან. 1906 წლისთვის რაიონული შტაბი ფუნქციონირებდა ლაიალპურში, საკვანძო გზაზე არსებული ყველა ბაზარი და დასახლებული პუნქტი დასასრულს უახლოვდებოდა. იმავე წელს სერ ლუის დეინმა დააარსა სოფლის მეურნეობის კოლეჯი, რომელიც ახლა ცნობილია როგორც სოფლის მეურნეობის უნივერსიტეტი. მარცხნივ|მინი|ფეისალაბადის პანორამა ქალაქში ინდუსტრიის განვითარება დაიწყო 1934 წელს ლაიალპურის ბამბის ქარხნის გახსნის შემდეგ. ამას მოჰყვა კიდევ რამდენიმე საწარმოს გახსნა, რომელიც დაკავშირებულია ბამბის გადამუშავებასთან, ასევე დაიწყო  კვების და ქიმიური მრეწველობის გაფართოება. 1943 წელს მოჰამედ ალი ჯინა ეწვია ლაიალპურს და Dhobi Ghat Grounds -ში ისაუბრა 2 მილიონზე მეტი ადამიანის წინაშე   პაკისტანის მოძრაობის ფარგლებში, რომელიც იბრძოდა დამოუკიდებელი მუსლიმური სახელმწიფოს შესაქმნელად.
1947 წელს ბრიტანეთის ინდოეთის გაყოფით, ლიალპური დაექვემდებარა ახალი მთავრობის იურისდიქციას. 1977 წელს ქალაქს დაარქვეს ფაისალაბადი საუდის არაბეთის მეფის ფეისალის საპატივცემულოდ, რომელიც პაკისტანში დიდი პატივისცემით სარგებლობდა. ოთხმოციან წლებში ქალაქმა მიიღო დიდი უცხოური ინვესტიციები. ფაისალაბადის ბევრმა მოქალაქემ მუშაობა საზღვარგარეთ,დაიწყო  ხოლო ახალი მთავრობის პირობებში გაუმჯობესდა ორმხრივი ურთიერთობები. ამან გამოიწვია მეტი თანხის შემოდინება ქალაქში, რამაც ხელი შეუწყო რეგიონის განვითარებას. 2011 წლის 8 მარტს, ფეისალაბადში მოხდა ტერაქტი, თავდასხმის სამიზნე იყო ბენზინგასამართი სადგური  და მის გვერდით მდებარე სამთავრობო შენობები. თავდასხმის შედეგად 25 ადამიანი დაიღუპა და 100 -მდე პირმა სხვადასხვა სიმძიმის დაზიანება მიიღო. დაზიანდა პაკისტანის უწყებათაშორისი დაზვერვის და პაკისტანის საერთაშორისო ავიახაზების (Pakistan International Airlines) შენობები.
ამჟამად, ფაისალაბადის ეკონომიკა აგრძელებს ზრდას  ახალი ინფრასტრუქტურის და ასევე ახალი გზატკეცილის საშუალებით, რომელიც აკავშირებს ქალაქს პაკისტანის დანარჩენ რეგიონებთან. ქალაქში ასევე  შენდება ახალი ექსპრეს გზა, რომელიც დააკავშირებს ფაისალაბადს მულტანთან (სამხრეთით) და ისლამაბადთან (ჩრდილოეთით).
გეოგრაფიული მდებარეობა
ქალაქი მდებარეობს პენჯაბის პროვინციაში, მდინარეებს ჩინაბისა (აღმოსავლეთ ნაწილში) და რავის (დასავლეთ ნაწილში) შორის. წვიმიანი სეზონის განმავლობაში რავი ხშირად გადმოდის ნაპირებიდან და  მიმდებარე ტერიტორიას ფარავს, აზიანებს ნათესებს და ახლომდებარე სოფლებს. სარწყავი წყლის მთავარი წყაროა ჩინაბის არხი. მანძილი უმსხვილეს ქალაქებთან: კარაჩი (1,135 კმ), ლაჰორი (128 კმ), ისლამაბადი (350 კმ). ქალაქის ცენტრი მდებარეობს ზღვის დონიდან 171 მ სიმაღლეზე.
დემოგრაფია
ერთ -ერთი პირველი ქალაქი, რომელიც ბრიტანეთის ინდოეთის  გეგმით გაშენდა, თავდაპირველად ოცი ათასი ადამიანისთვის იყო განკუთვნილი, თუმცა, რადგან მიწა ნაყოფიერი იყო, ხალხი სოფლებიდან  ქალაქში დასახლდა. დამოუკიდებლობის პერიოდში მოსახლეობა პრაქტიკულად გაორმაგდა, ინდოეთიდან ლტოლვილთა მიგრაციის შედეგად 1941 წლის 69,930 -დან 1951 წელს 179,000 -მდე გაიზარდა. ასევე, ინდუსტრიულმა რევოლუციამ ძლიერი გავლენა მოახდინა მოსახლეობის ზრდაზე და 1961 წელს მან გადააჭარბა 400 ათას ადამიანს.
ძირითადი რელიგია ისლამია, რომელსაც მისდევს ქალაქის მოსახლეობის 98.0%, ასევე ცხოვრობს   ქრისტიანთა უმცირესობა (1.8%) და სხვა რელიგიების მიმდევრები (0.2%), ძირითადად სიქები და აჰმადიელები. მუსლიმთა უმეტესობა სუნიტები და ჰანაფიტები არიან,  მცირე რაოდენობით არიან შიიტებიც.
1999 წლის პაკისტანის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის 87% საუბრობს პენჯაბურ ენაზე. ფაისალაბადში, როგორც პენჯაბის პროვინციაში სიდიდით მეორე ქალაქში, გვხვდება  პენჯაბური დიალექტების ფართო არჩევანი ქალაქის სხვადასხვა ნაწილში. ასევე გამოიყენება ჰინდკო და დოგრი. ურდუზე, რომელიც  სახელმწიფო ენაა, საუბრობს მოსახლეობის უმრავლესობა, მაგრამ ძირითადად მეორე ენის სტატუსით სარგებლობს.
ეკონომიკა და მრეწველობა
მას შემდეგ, რაც პაკისტანმა დამოუკიდებლობა მოიპოვა, ქალაქში კარგად განვითარდა საფეიქრო ინდუსტრია. ტექსტილის წარმოებით დაკავებულები არიან  როგორც სამრეწველო საწარმოები, ასევე მის  ათასობით მცირე საოჯახო მეწარმეები. იგი  ექსპორტის 68% -ს შეადგენს. ასევე განვითარებულია ქიმიური, კვების და ფარმაცევტული მრეწველობა.
ნიადაგი კარგად ირწყვება. ფეისალაბადის მიწები ძალიან ნაყოფიერია. ეს არის ერთ -ერთი ყველაზე განვითარებული სასოფლო -სამეურნეო რეგიონი. აქ იზრდება ხორბალი და ბამბა. ფეისალაბადი ცნობილია ისეთი ხილით, როგორიცაა: ფორთოხალი, ბანანი, ვაშლი, მანდარინი, მანგო, გუავა და შაქრის ლერწამი.
პაკისტანის ბრინჯის ერთ -ერთი უდიდესი ქარხანა ქალაქიდან არც ისე შორსაა. ფაისალაბადის ცენტრალური ციხე მდებარეობს ქალაქიდან 10 კილომეტრში.
კლიმატი
ფეისალაბადისთვის დამახასიათებელი  მშრალი უდაბნოს კლიმატი (BWh) კუპიენის კლიმატის კლასიფიკაციის მიხედვით, ზაფხული ძალიან ცხელია, ხოლო ზამთარში ტემპერატურა შეიძლება ნულამდე დაეცეს. ზაფხულში მაქსიმალური ტემპერატურის რეკორდი არის 50 °C, მინიმალური ტემპერატურა ზამთარში დაახლოებით −2 °C. საშუალო მაქსიმალური და მინიმალური ტემპერატურა ზაფხულში არის 39 °C და 27 °C, ზამთარში - 17 °C და 6 °C, შესაბამისად. ზაფხული იწყება აპრილში და გრძელდება სექტემბრამდე. მაისი, ივნისი და ივლისი ყველაზე ცხელი თვეებია. ზამთარი იწყება ნოემბერში და გრძელდება მარტამდე. დეკემბერი, იანვარი და თებერვალი ყველაზე ცივია. საშუალო წლიური ნალექი აღწევს დაახლოებით 300 მმ -ს და აქვს გამოხატული სეზონური ხასიათი, ნალექების წლიური რაოდენობის დაახლოებით ნახევარი მოდის ივლისსა და აგვისტოში.
ტრანსპორტი
ახლად აშენებული ავტობანები ფეისალაბადს აკავშირებს ლაჰორთან, მულტანთან, სარგოდჰასთან და ისლამაბადთან.
ფაისალაბადის საერთაშორისო აეროპორტი ქალაქიდან 10 კილომეტრში მდებარეობს.
რკინიგზის სადგური, რომელიც  ჯერ კიდევ  კოლონიურ პერიოდში აშენდა, აერთიანებს ფაისალაბადს პაკისტანის მთავარ ქალაქებთან.
კულტურა
ფაისალაბადს ხშირად "პაკისტანის მანჩესტერს"უწოდებენ. თუ ლაჰორი ორიენტირებულია ტურიზმზე,  ფაისალაბადი ძირითადად სამრეწველო და სამეურნეო ცენტრია. ქალაქში მდებარეობს  კრიკეტის სტადიონი იკბალი.
სქოლიო
კატეგორია:პაკისტანი კატეგორია:პაკისტანის ქალაქები კატეგორია:პენჯაბი კატეგორია:პენჯაბის ქალაქები კატეგორია:ფეისალაბადი
ცუცხვათის ღვთისმშობლის ეკლესია
ცუცხვათის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქეოლოგიური და არქიტექტურული ძეგლი ტყიბულის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცუცხვათში. აგებულია XVI-XVIII საუკუნეებში.
ერთნავიანი ბაზილიკა დგას სოფელ ჭალასთავისა და ცუცხვათის საზღვარზე. ეკლესიას ჩრდილოეთის, დასავლეთისა და სამხრეთის მხრიდან აქვს გალერეები. სამხრეთის გალერეა მთლიანად არის ჩამოშლილი. გალერეები მთავარ ნაგებობასთან ორგანულ კავშირში არ არის. იგი მოგვიანო პერიოდის უნდა იყოს. ეკლესიას აქვს სამი კარი: ჩრდილოეთით, სამხრეთით და დასავლეთით. იგი აგებულია ქვითკირით. საფასადე წყობა ამოყვანილია კარგად დამუშავებული თლილიქვით. ძეგლს აქვს წარწერიანი ქვები. ნაგებობის აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმლის თავზე არის მასიური გათლილი ლოდი, რომლის გულში ამოყვანილია ჯვრის გამოსახულება. წარწერები არის როგორც ასომთავრული ასევე მხედრულიც. სწორედ მხედრულ წარწერაში მოიხსენიება მეფე სოლომონ I-ის ქეშითუხუცესი ქაიხოსრო აგიაშვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტყიბულის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გინდულუნგანი
გინდულუნგანი (ოფიციალურად გინდულუნგანის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Guindulungan) ― მუნიციპალიტეტი სამხრეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 24 933 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ მაგინდანაოს მუნიციპალიტეტები
Jaekelopterus rhenaniae
Jaekelopterus rhenaniae ნაშთები ცნობილია პრუმის (გერმანია) ადრინდელი დევონური ნალექებიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ევრიპტერიდები
ჭანჭახი (მთა)
ჭანჭახი — მთა საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხულოს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს არსიანის ქედის ჩრდილოეთ ნაწილში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2506 მ. აგებულია შუაეოცენის ზედა სერიის უხეშმარცვლოვანი ტუფ-ბრექჩიებით, ტუფებითა და ანდეზიტური ლავების განფენებით. მთა და მისი მიდამოები შემოსილია სუბალპური და ალპური მცენარეულობით.
ლიტერატურა
კატეგორია:აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთები
საიმირი
საიმირი, მკვდართავა (Saimiri) — ცხვირფართო მაიმუნების გვარი კაპუცინისებრთა ქვეოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძე 25-27 სმ, კუდისა 36-46 სმ აღწევს. აერთიანებს 2 სახეობას: ჩვეულებრივი საიმირი (Saimiri sciureus), რომელიც გავრცელებულია სამხრეთ ამერიკაში ეკვატორის ჩრდილოეთით და ყვითელი საიმირი (Saimiri oerstedii), რომელიც ცენტრალურ ამერიკაში გვხვდება. საიმირები ბინადრობენ ტროპიკულ ტყეებში, იკვებებიან მცენარეთა ნაყოფით, მწერებით, ობობებით, ლოკოკინებით, ბაყაყებით, წვრილი ფრინველებით. შობენ 1, იშვიათად 2 ნაშიერს. ტყვეობას კარგად ეგუებიან, მრავლდებიან ზოოპარკებში. იყენებენ ლაბორატორიული მიზნებისათვის.
ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის გერბი
ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის გერბი — ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ.
აღწერილობა
გერბის ფარი გადაკვეთილია და ქვემოთ გაკვეთილი, იყოფა სამ ნაწილად.
გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია კარიბჭით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური გერბები კატეგორია:ახალქალაქის მუნიციპალიტეტი
გომარეთის ფაუნა
გომარეთის ფაუნა — გვიანი პლიოცენის ეპოქის ნამარხ ძუძუმწოვართა კომპლექსი აღმოსავლეთ საქართველოს ტერიტორიაზე. აღმოჩენილია გომარეთის მიდამოებში. ცხოველთა ნაშთების შესწავლის შედეგად დადგინდა შემდეგი სახეობები: Ursus arvernensis (დათვის გვარის წარმომადგენელი), Anancus arvernensis (ანანკუსის გვარიდან), Hipparion crusafonti [ახლანდ. Hipparion rocinantis crusafonti (ჰიპარიონის გვარიდან)], Dicerorhinus megarhinus (სუმატრული მარტორქის გვარიდან), Procapreolus sp. (ირმისებრთა ოჯახიდან) და Giraffa sp. (ჟირაფისებრთა ოჯახიდან).
გომარეთის ფაუნა აშკარად ჰგავს ქვაბების მდიდარ გვიანპლიოცენურ (აღჩაგილურ) ფაუნას, თუმცა მისგან ყველაზე მეტად ჟირაფის არსებობა განასხვავებს. ამ აღმოჩენამდე Giraffinae-ს ქვეოჯახის გვიანპლიოცენური წარმომადგენლები მხოლოდ ცენტრალური აზიიდან იყო ცნობილი, იგი ასევე საბჭოთა კავშირის მესამეული სისტემის პირველი ნამარხ ჟირაფს წარმოადგენდა. მისი აღმოჩენილი ნაშთების კოლექცია შეიცავს სხივისა და იდაყვის ძვლების ნატეხებს, მაჯის მთლიან დიდ ძვალსა და წინა მეტაპოდიუმს, რომელსაც ზედა ბოლო მომტვრეული აქვს, ქვედა კი — დაზიანებული. სხივისა და იდაყვის ძვლები მეტად ფრაგმენტულია. ეს ჟირაფი Giraffa-ს გვარს მიაკუთვნეს, თუმცა საკვლევი მასალის ცუდი მდგომარეობის გამო, მისი ამ გვარის რომელიმე წარმომადგენელთან გაიგივება ვერ მოხერხდა. გამოთქმულია ჰიპოთეზა, რომ იგი Giraffa-ს გვართან ახლოს მდგომ აქამდე უცნობ გვარსაც შეიძლება წარმოადგენდეს.
Giraffa-ს ნამარხის წარმომადგენლები მხოლოდ ჰიპარიონული ფაუნის შემადგენლობაში გვხვდებოდა. ფიქრობდნენ, რომ აქ ამ ჟირაფების არსებობა გვიანი მიოცენითა და ადრეული პლიოცენით იფარგლებოდა და რომ აფრიკაში მათ უნდა შეეღწიათ ცენტრალური აზიიდან, სადაც ისინი არსებობდნენ მთელი პლიოცენისა და პლეისტოცენის მანძილზე. გომარეთის მონაპოვარი მოწმობს პლიოცენის ბოლოს ჟირაფების გავრცელებას ამიერკავკასიასა და მცირე აზიაში და მეცნიერები არ გამორიცხავენ, რომ სწორედ ამ ტერიტორიაზე გადიოდა Giraffa-ს პროქორეზის აფრიკისაკენ მიმავალი გზებიც. ამასთან აღსანიშნავია, რომ ქვაბების აღჩაგილურ კომპლექსში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია სამხრეთაფრიკული ტიპის ანტილოპებს, რომლებიც, ასევე მიუთითებენ აფრიკის თანამედროვე ძუძუმწოვრების ფაუნასთან კავშირზე. გომარეთის ფაუნის მეტად მნიშვნელოვანია აღმოსავლეთ საქართველოს გვიან პლიოცენის ლანდშაფტის აღდგენისათვის. ისევე, როგორც Hipparion crusafonti, ის უდავოდ მოწმობს სავანური პირობების საკმაო გავრცელებას.
სქოლიო
კატეგორია:ნეოგენური პერიოდის ფაუნა
პერთი
პერთი (Perth) — ქალაქი ავსტრალიის სამხრეთ-დასავლეთში, ინდოეთის ოკეანის სანაპიროზე. დასავლეთ ავსტრალიის შტატის დედაქალაქი და ავსტრალიის ერთ-ერთი უდიდესი ქალაქი. ავსტრალიის სიდიდით მე-4 ქალაქი სიდნეის, მელბურნისა და ბრიზბენის შემდეგ. პერთში ცხოვრობს დასავლეთ ავსტრალიის შტატის მთელი მოსახლეობის დაახლოებით 75 %. ქალაქში 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემებით ცხოვრობს 1 728 867 ადამიანი. პერთის მოსახლეობის ზრდის მაჩვენებელი მუდმივად მყარია, უფრო ჩქარი, ვიდრე ქვეყნის საშუალო მაჩვენებელი.
პერთი, საპორტო დასახლება ფრიმანტლის დაფუძნებიდან სულ მალე, 1829 წლის 12 ივნისს დააარსა კაპიტანმა ჯეიმზ სტირლინგმა, რომელმაც მას შოტლანდიური პერთის სახელი უწოდა. ქალაქში მდებარეობს უძველესი დასავლეთ ავსტრალიის უნივერსიტეტი, რომელიც 1911 წელს დაარსდა.
პერთი ცნობილი გახდა როგორც „ცეცხლის ქალაქი“, როდესაც ყველა მაცხოვრებელმა გამორთო განათება ქალაქის თავზე კოსმოსური ხომალდის „Friendship 7“-ის გადაფრენის მომენტში 1962 წელს.
ჟურნალ The Economist-ის შეფასების თანახმად 2012 წლის მდგომარეობით პერთი იკავებდა მეცხრე ადგილს ცხოვრებისათვის ყველაზე ხელსაყრელ ქალაქებს შორის მსოფლიოში.
გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს კონტინენტის სამხრეთ-დასავლეთით ინდოეთის ოკეანესა და ქვედა კლიფს შორის, ცნობილი როგორც დარლინგ რეინჯი. ქალაქის საქმიანი ცენტრი და ქალაქის შემოგარენი მდებარეობს მდინარე სუონზე. პერთიდან უახლოესი მილიონ მაცხოვრებელზე მეტი ქალაქი — ადელაიდაა სამხრეთ ავსტრალიაში, რომელიც მდებარეობს 2104 კილომეტრის მანძილზე (1307 მილი). პერთი გეოგრაფიულად უფრო ახლოა აღმოსავლეთ ტიმორთან და ჯაკარტასთან, ვიდრე სიდნეისთან და მელბურნთან.
ქალაქის საქმიანი ცენტრი
ქალაქის ცენტრალური რაიონი შემოფარგლულია მდინარე სუონით სამხრეთიდან და აღმოსავლეთიდან, კინგზ პარკით დასავლეთიდან და სარკინიგზო ხაზით ჩრდილოეთიდან. პერთიდან 2360 კმ-ში ჩრდილო-დასავლეთით მდებარეობს ავსტრალიის კუთვნილი შობის კუნძული.
კლიმატი
პერთში მოდის ზომიერი და სეზონური წვიმები. ზაფხული ძირითადად ცხელია და მშრალი, გრძელდება დეკემბრიდან მარტის ჩათვლით. თებერვალი — ყველაზე ცხელი თვეა. თავის მხრივ ზამთარი — საკმაოდ ნოტიო და ცივია. ასეთი ამინდი პერთს ხდის ხმელთაშუა ზღვის კლასიკურ მაგალითად. ზაფხული ზოგჯერ წვიმიანია, შემთხვევითი მოკლე ჭექა-ქუხილით. ყველაზე მაღალი ტემპერატურა — 46,2 °С დაფიქსირდა 1991 წლის 23 თებერვალს. ხშირად, ზაფხულის დღეებში, შუადღის შემდეგ სამხრეთ-დასავლეთიდან ქრის ზღვის ბრიზი, რომელსაც ცვლის ცხელი ჩრდილო-აღმოსავლეთის ქარები. ასეთ დღეებში, ქარის შეცვლის შემდეგ რამდენიმე საათში ტემპერატურა ეცემა 30 გრადუსზე დაბლა. პერთი — საკმაოდ მზიანი ქალაქია ხმელთაშუა ზღვის კლიმატისთვის, სადაც წელიწადში 2800-დან 3000 საათამდე ანათებს მზე.
ზამთარი — შედარებით ცივი და ნოტიოა. ყველაზე დიდი ნალექების რაოდენობა მოდის მაისსა და სექტემბერს შორის. ყველაზე დაბალი ტემპერატურა −0,7°С დარეგისტრირდა 2006 წლის 17 ივნისს.
მიუხედავად იმისა, რომ წვიმის დიდი ნაწილი მოდის ზამთარში, რეკორდი დარეგისტრირდა 1992 წლის 9 თებერვალს, როდესაც მოვიდა 120,6 მმ ნალექი. პერთში და დასავლეთ ავსტრალიის სამხრეთ ნაწილში წვიმების სტრუქტურა საკმაოდ შეიცვალა 1970-იანი წლების შუაში. მოხდა ზამთრის ნალექების მნიშვნელოვანი შემცირება და ჭექა-ქუხილის რაოდენობის ზრდა ზაფხულის თვეებში.
ისტორია ევროპელების მოსვლამდე
ევროპელების მოსვლამდე ეს ტერიტორია 40 000 წლის განმავლობაში დასახლებული იყო ნუნგარამის (Noongar) ტომის ხალხით, რაც დადასტურებულია მდინარე სუონის რაიონში წარმოებული გათხრებით. აბორიგენებს ეკავათ დასავლეთი ავსტრალიის სამხრეთ-დასავლეთი კუთხე და ცხოვრობდნენ ნადირობის და შეგროვების ხარჯზე. როდესაც ევროპელები აქ პირველად შეხვდნენ აბორიგენებს, ისინი აქაურ ტერიტორიას ეძახდნენ ბურლუს. მდინარე სუონის სანაპიროებზე მცხოვრებმა რამდენიმე ტომმა, შექმნა Whadjuk. Whadjuk სხვა ტომებთან ერთად შეადგენდა სამხრეთ-დასავლეთის სოციო-ლინგვისტიკურ ბლოკს, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც ნუნგარები (ადამიანები).
პირველი ევროპელები
ამ რეგიონში პირველი ევროპელები იყვნენ ადამიანები ნიდერლანდელი კაპიტნის ვილემ დე ვლამინკის გუნდიდან, რომლებიც აქ გამოჩნდნენ 1697 წლის 10 იანვარს. ევროპელების შემდგომი დაკვირვებები ამტკიცებდნენ დე ვლამინკის გაკეთებულ დასკვნებს მასზეს, რომ ადგილი არასტუმართმოყვარეა და უვარგისია სოფლის მეურნეობისათვის, რომელიც აუცილებელია დასახლების შემთხვევაში.
სუონ-რივერის კოლონია
პირველი დარეგისტრირებული ევროპელთა გამოჩენა მდინარე სუონის ხეობაში დათარიღებულია 1619 წლის 19 ივლისს. ეს გააკეთა ფრედერიკ დე ჰაუტმანის ეკიპაჟმა, რომელმაც ცუდი ამინდის გამო ადგილზე გადასვლა ვერ მოახერხა. შემდგომში ტერიტორიას არაერთხელ სტუმრობდნენ ევროპელი ზღვაოსნები, მაგრამ დაფუძნებული დასახლებული პუნქტები არ იყო მუდმივი.
სუონ-რივერის კოლონია დააარსა 1829 წელს კაპიტანმა ჯეიმზ სტერლინგმა. ერთ-ერთი პირველი შენობა, მრგვალი სახლი, დღემდე შემორჩა და დღეს მდებარეობს ქალაქ ფრიმანტლის ტერიტორიაზე. 1832 წლისთვის კოლონიის მოსახლეობამ მიაღწია 1,5 ათას მაცხოვრებლამდე, და მას ოფიციალურად ეწოდა „დასავლეთი ავსტრალია“, 1826 წელს ოლბანის რაიონში დაარსებული იმავე დასახელების კოლონიის პატივსაცემად. მაგრამ, სახელწოდება სუონ-რივერი კიდევ დიდხანს გამოიყენებოდა მთელი ტერიტორიის აღსანიშნავად. შემდგომში დასავლეთი ავსტრალია გაფართოვდა ავსტრალიის კონტინენტის აღმოსავლეთით და ჩრდილოეთით, რის შედეგადაც ფართობის მიხედვით გახდა მეორე ადმინისტრაციული ერთეული მსოფლიოში. დღეისათვის შტატს უკავია ქვეყნის ტერიტორიის დაახლოებით მესამედი.
დემოგრაფია
პერთი სიდიდით მეოთხე ქალაქია ავსტრალიაში. 1980-იანი წლების დასაწყისში ქალაქმა ამ მაჩვენებლით გაუსწრო ადელაიდას. 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის თანახმად, ქალაქში ცხოვრობს 1 728 867 ადამიანი.
ეთნიკური შემადგენლობა
2006 წელს ქალაქში ყველაზე დიდი ეთნიკური ჯგუფები იყო: ინგლისელები (534 555 ადამიანი, ანუ 28,6 %), ავსტრალიელები (479 174 ადამიანი, ანუ 25,6 %), ირლანდიელები (115 384 ადამიანი, ანუ 6,2 %), შოტლანდიელები (113 846 ადამიანი, ანუ 6,1 %), იტალიელები (84 331 ადამიანი, ანუ 4,5 %) და ჩინელები (53 390 ადამიანი, ანუ 2,9 %). ასევე ქალაქში ცხოვრობდა 3101 მკვიდრი ავსტრალიელი აბორიგენი (0,2 %).
პერთი მოსახლეობის შემადგენლობაში გამოირჩევა ინგლისელების დიდი რაოდენობით. 2006 წლის მოსახლეობის აღწერის თანახმად ქალაქში ცხოვრობდა დიდ ბრიტანეთში დაბადებული 142 424 მაცხოვრებელი, მაშინ როდესაც სიდნეიში ცხოვრობდა 145 261 , ხოლო პერთის მოსახლეობის საერთო რაოდენობა მხოლოდ 35 %-ია სიდნეის მოსახლეობის საერთო რაოდენობისა.
ქალაქის ეთნიკური შემადგენლობა შეიცვალა XX საუკუნის შუაში, როდესაც ქალაქში დასახლდა დიდი რაოდენობით ემიგრანტი ევროპიდან. რადგანაც ფრიმანტლი ევროპიდან წამოსული გემების სავალ გზაზე იყო პირველი ავსტრალიური ქალაქი, პერთში შეიმჩნეოდა იტალიელების, ბერძნების, ნიდერლანდელების, გერმანელების, ხორვატების, ბოსნიელების, სერბების, პოლონელების, ჩეხების, სლოვაკების, რუსების, უკრაინელების, მაკედონელების, თურქების და სხვა ეთნიკური ჯგუფების შემოსვლა.
ეკონომიკა
პერთი — მსხვილი პორტია ავსტრალიის დასავლეთ სანაპიროზე, ასევე სარკინიგზო კვანძი და საერთაშორისო აეროპორტია. ქალაქში მდებარეობს ნავთობგადამამუშავებელი, ცემენტის და გემთმშენებელი ქარხნები. ქიმიური, ტექსტილის და საკვები მრეწველობის საწარმოები.
ტრანსპორტი
პერთში მდებარეობს ორი აეროპორტი.
1968 წელს ქალაქთან გაიყვანეს სარკინიგზო ხაზი ქალაქ კალგურლიდან. დღეისათვის ეს ხაზი, რომელიც ეკუთვნის Indian Pacific-ის რკინიგზას, პერთის რაიონში ელექტროფიცირებულია, გამოიყენება ლიანდაგის სიგანე 1435 მმ.
ავტოგზების სისტემა შედგება 3 ავტოსტრადისაგან და 9 შოსესაგან, ყველა ავტოგზა უფასოა.
საზოგადოებრივი ტრანსპორტი მოიცავს მატარებლებს, ავტობუსებს და ბორანს. ქალაქის ფარგლებში მდებარეობს სამი ხაზი, რომელიც შედგება 200 საავტობუსო და 60 სარკინიგზო სადგურისგან:
კულტურა
ქალაქი პერთი მსახიობ ჰითკლიფ ენდრიუ ლეჯერის მშობლიური ქალაქია, რომელიც უფრო ჰით ლეჯერის სახელითაა ცნობილი, ასევე მუსიკალური ჯგუფების Karnivool-ის, Pendulum-ის და Knife Party-ის შემქმნელების და მონაწილეების რობერტ სვაირ-ტომპსონის, გარეტ მაკგრილენის და პოლ ჰარდინგის მშობლიური ქალაქიცაა.
პარკები და დასასვენებელი ზონები
ქალაქის აღმოსავლეთ გარეუბანში მდებარეობს კოუნუ კოალა პარკი — ნაკრძალი-ზოოპარკი, რომელიც იღებს ტურისტულ და სკოლის ჯგუფებს და ტურისტებს შესაძლებლობას აძლევს ფოტოსურათები გადაიღონ კოალებთან და ისინი ხელში დაიჭირონ.
მუზეუმები
ქალაქში მდებარეობს დასავლეთ ავსტრალიის მუზეუმი და სახანძრო საქმის ისტორიის მუზეუმი.
სქოლიო
კატეგორია:დასავლეთ ავსტრალიის ქალაქები
კრავაი ჯაყელი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსი ქალები კრავაი
კიბერსექსი
thumb|180px|კიბერსექსი კიბერსექსი ანუ კომპიუტერული სექსი — ვირტუალური სქესობრივი აქტის ერთ-ერთი სახე, რომელშიც ერთმანეთთან კომპიუტერული ქსელის საშუალებით დაკავშირებული, სივრცობრივად დაშორებული ორი ან მეტი ადამიანი ერთმანეთს სექსუალურად გულახდილ შეტყობინებებს უგზავნის. ეს როლების თამაშის ერთგვარი ფორმაა, რომლის მონაწილენიც თავს ირწმუნებენ, რომ მათ ნამდვილი სექსი აქვთ. ერთი დიალოგის მანძილზე, ამგვარი წარმოსახვითი სექსი გულისხმობს მონაწილეების მიერ მათი ქმდებების აღწერას და თანამოსაუბრეებთან, ძირითადად, წერილობითი ფორმით კითხვა-პასუხს, რომელიც მათი გრძნობების და ფანტაზიების გამძაფრებაზეა გათვლილი.
კიბერსექსი ზოგჯერ რეალურ მასტურბაციასაც გულისხმობს. კიბერსექსის ხარისხი დამოკიდებულია მონაწილეების უნარზე, რომ თავიანთი პარტნიორების გონებაში ცოცხალი მენტალური სურათი გააღვიძონ. ამავე დროს, წარმოსახვა და უნდობლობის გაქარწყლება ძალზედ მნიშვნელოვანი ფაქტორებია. კიბერსექსით შეიძლება დაკავდნენ ადამიანები, რომლებიც მომცემულ მომენტში რეალურად შეყვარებულები არიან, მაგრამ, მაგალითად, გეოგრაფიულად ერთმანეთისგან შორს იმყოფებიან; ან ადამიანები, რომლებიმა მხოლოდ ახლა გაიცნეს ერთმანეთი ვირტუალურად და შესაძლებელია კიდეც, რომ ისინი ერთმანეთისთვის ბოლომდე ანინიმურები დარჩნენ. ზოგჯერ კიბერსექსის ეფექტის კიდევ უფრო გასაძლიერებლად ვებ კამერებს (ვიდეო თვალებს) იყენებენ, რათა პარტნიორებმა ერთმანეთს რეალურ დროში დაფიქსირებული ვიდეო გამოსახულება გადასცენ.
ინტერნეტ-არხები, რომელთაც კიბერსექსით დასაკავებლად მიმართავენ, შეიძლება ამ ინტერესის სფეროზე სულაც არ იყოს გათვლილი და ამიტომაც, ნებისმიერმა ჩეთის მომხმარებელმა შეიძლება უცბად მიიღოს შეტყობინება, მაგალითად: „დავანძრიოთ?“, „ვირტუალი გინდა?“.
ზოგადი დახასიათება
ბევრი კიბერსექს სასაცილო, უაზრო, უმნიშვნელო და უშინაარსო აქტად მიიჩნევს, რომელსაც არანაირი ნამდვილი ემოციური წონა თუ გავლენა არ გააჩნია. სხვებს კი სჯერად რომ სექსუალური გრძნობა, რომელსაც პარტნიორები ვირტუალური ურთიერთობის დროს ამჟღავნებენ, საკმაოდ რეალურია და ისეთივე ემოციურად დატვირთული, როგორიც შეგრძნებები რეალური სექსუალური ურთიერთობის დროს. მას ასევე შეუძლია ითამაშოს მნიშვნელოვანი როლი „დისტანციური“ ურთიერთობების დროს.
კიბერსექსით, როგორც წესი, კავდებიან ჩეთებში და შეტყობინებების მომენტალური მიმოცვლის სისტემებში.
ვებ-კამერების პოპულარობის ზრდასთან ერთად, გაიზარდა იმ წყვილების რაოდენობაც რომლების ორმხვრივ ვიდეო კავშირს ერთმანეთის წინაშე „გაშიშვლებისთვის“ იყენებენ და შესაბამისად, თავიანთ აქტს მეტ ვიზუალურ ასპექტს სძენენ. არსებობს რამდენიმე პოპულარული კომერციული საიტი, რომლებმაც ეს შესაძლებლობა გამოიყენა და მსურველებს კამერის გამოყენებით ღიად მასტურბირების საშუალება მისცა, ხოლო დანარჩენებს ამ პროცესისთვის თვალის დევნება შეუძლიათ. სხვების გართობის მიზნით ამგვარი ქმედებები, რა თქმა უნდა, წყვილებსაც შეუძლიათ. როგორც წესი, ისინი ვინც ამ ყველაფერს თვალს ადავნებენ ასევე მასტურბირბირებენ გამოჩენილ გამოსახულებებზე. ამგვარ ვებ-გვერდებზე წინასწარ ჩაწერილი ვიდეო მასალის შეძენაცაა შესაძლებელი. სექსუალურად გულახდილი ელ. ფოსტის და ესემესბის გაცვლა-გამოცვა შეიძლება აგრეთვე მივიჩნიოთ კიბერსექსად. ვებ-კამერის გამოყენებით ამგვარი ქმედებები ძირითადად მასტურბაციის პროცესის გაძლიერებისთვის ან სექსის მიზნით შეხვედრისთვის მოსამზადებლად. იმის მიუხედავად, რომ ამგვარი ქმედებები ნიშანდობლივია, საკმაოდ ძნელია იმის გასაგებია, თუ რამდენად გავრცელებულია ისინი, ამ თემასთან დაკავშირებული სტატისტიკა თითქმის არ მოიპოვება.
კიბერსექსის განხვავება სატელეფონო სექსისგან ისაა, რომ კიბერსექსის დროს ადამიანი უფრო ანონიმურად გრძნობს თავს და პარტნიორების პოვნაც უფრო ადვილია. ფაქტობრივად, კიბერსექსით კავდებიან სრულიად უცხო ადამიანები, რომელებმაც ინტერნეტში რამდენიმე წუთის (წამის) წინ გაიცნეს ერთმანეთი. და სატელეფონო სექსისგან განხვავებით, კიბერსექსი იშვიათადაა კომერციული.
კიბერსექსის ერთ-ერთი კომპონენტი „რეალური“ სექსის სიმულაციაა, როდესაც პარტიონრები ცდილობენ, რომ თავიანთი განცდები მაქსიმალურად დაუახლოვონ რეალურს. ასეთ დროს თითოეული მონაწილე რიგ-რიგობით აღწერენ სექსუალურად გულახდილ ფანტაზიებს. ამას გარდა, ეს შეიძლება ერთგვარ დამხმარე საშუალებად მივიჩნიოთ წყვილებისთვის, რომლებსაც ამ დროს უჩვეულო სექსუალური ვნება ეუფლებათ და ისეთ სექსუალურ ცდებს ახორციელებენ, როგორსაც რეალურ ცხოვრებაში ვერ ბედავდნენ. „სერიოზულ“ მოთამაშეთა შორის კიბერსექსი შეიძლება უფრო დიდი ჩანაფიქრის ნაწილად იქცეს, სადაც მთავარი გმირები სეიძლება იყვნენ შეყვარებულები ან მეუღლეები. ასეთ ვითარებაში, თამაშის მონაწილენი ხშირად თავს დამოუკიდებელ ერთეულებად მიიჩნევენ დაკიბერსექსუალურ აქტში ჩართული პიროვნებესგან, ანუ საკუთარი თავისგან უცხოვდებიან, ისევე როგორც რომანის ავტორი, რომლის გმირებიც მისი ნებისგან დამოუკიდებლად მოქმედებენ.
კიბერსექსი ხშირად დაცინვის საგანი ხდება, იმიტომ რომ პარტნიორებს ერთმანეთზე თითქმის არანაირი ზუსტი ინფორმაცია არ გააჩნიათ, სქესიც კი არ იციან. მაგრამ, იქიდან გამომდინარე, რომ უმეტესობისთვის კიბერსექსის მთავარი მიზანი სექსუალური ურთიერთობის რეალური სიმულაციაა, ასეთი ცოდნა ხშირად სულაც არ არის სასურველი ან აუცილებელი.
პოზიტიური მხარე
იქიდან გამომდინარე, რომ კიბერსექსს გარკვეული სქესუალური სურვილების დაკმაყოფილება შეუძლია, სქესობრივი გზით გადამდები დაავადებების და ორსულობის გარეშე, შეიძლება მივიჩნიოთ, რომ იგი ახალგაზრდებისთვის თავიანთი სექსუალური ფანტაზიებისა და გრძნობების გამოვლენის ფიზიკურად უსაფრთხო საშუალებაა. ამას გარდა, უკურნებელი სენით შეპყრობილი ადამიანებისთვის კიბერსექსი სექსუალური განტვირთვის და სხვისი უსაფრთხოდ დაკმაყოფილების ერთადერთი ურისკო საშუალებაა.
[ზემოხსენებული „დისტანციური“ ურთიერთობები]
კიბერსექსისგან მიღებული გამოცდილება მწერლებმა შეიძლება თავიანთ სასარგებლოდ გამოიყენონ, სექსუალური სცენების უფრო რეალისტურად აღწერისთვის.
კიბერსექსი შეიძლება ერთგვარი თერაპია იყოს მათთვის, ვინც მეტისმეტად მორცხვი ან გაუბედავია. ასევე მათთვის, ვისაც უბრალოდ აინტერესებს ჰომოსექსუალური, ზოოფილური და სხვა სახის „ეგზოტიკური“ სექსი, რომლისთვისაც რეალურ ცხოვრებაში მზად არ არის.
ნეგატიური მხარე
მორალისტებს შორის გრძელდება კამათი იმის შესახებ, არის თუ არა კიბერსექსი ღალატის ერთგვარი გამოვლინება. იმის მიუხედავად, რომ ამგვარი ურთიერთობა ფიზიკურ სიახლოვეს არ გულისხმობს, კრიტიკოსები მაინც ამტკიცებენ, რომ კიბერსექსის დროს წარმოქმნილ ძლიერ გრძნობებს შეუძლიათ ცოლ-ქმარს შორის სტრესის გამოწვევა, განსაკუთრებით როდესაც კიბერსექსი ინტერნეტ-რომანტიკაში გადაიზრდება. არსებობს შემთხვევები, როდესაც კიბერსექსი გაყრის მიზეზი გამხდარა.
არსებობს აგრეთვე საფრთხე, რომ კიბერსექსი ინტერნეტ- ან სექსუალურ დამოკიდებულებაში გადაიზარდოს და ამან პიროვნების სოციალური იზოლაცია და არაქმედითუნარიანობა გამოიწვიოს.
ლიტერატურა
კატეგორია:სექსუალობა კატეგორია:სექს-ინდუსტრია კატეგორია:ინტერნეტ კულტურა კატეგორია:სექსი
ალოგინსანი
სქოლიო
კატეგორია:სებუს პროვინციის მუნიციპალიტეტები
დავით სარაჯიშვილი
მინიატიურა|დავით სარაჯიშვილი დავით ზაქარიას ძე სარაჯიშვილი (დ. 28 ოქტომბერი, 1848, თბილისი — გ. 20 ივნისი, 1911, იქვე) — ქართული კონიაკის წარმოების ფუძემდებელი, საზოგადო მოღვაწე. ქიმიისა და ფილოსოფიის მეცნიერებათა დოქტორი. სახელი გაითქვა, როგორც მრეწველმა და ქველმოქმედმა.
ბიოგრაფია
დაიბადა სოვდაგრის ოჯახში. 1866 წელს დაამთავრა თბილისის გიმნაზია და შევიდა სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის საბუნისმეტყველო ფაკულტეტზე. სარაჯიშვილს არ მოეწონა სანქტ-პეტერბურგში სწავლა და ცხოვრება და ერთი წლის შემდეგ გადავიდა გერმანიაში, მიუნხენის უნივერსიტეტში. ევროპაში ის გადადიოდა სხვადასხვა უნივერსიტეტებში, სწავლობდა ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტში, რომელიც 1871 წელს დაამთავრა და მიიღო ქიმიისა და ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი. 1872-1878 წლებში ჰოფენჰაიმისა და ჰალეს უნივერსიტეტებში სწავლობდა სასოფლო-სამეურნეო მეცნიერებას. 1878 გაემგზავრა საფრანგეთში მევენახეობისა და მეღვინეობის თეორიული და პრაქტიკული საფუძვლების შესასწავლად.
სამშობლოში დაბრუნებიდან ორი წლის შემდეგ შეირთო ეკატერინე ივანეს ასული ფორაქაშვილი. მათი ცოლ-ქმრობა, თუმცა უშვილო მაგრამ მშვიდობიანი და ბედნიერი იყო.
საფრანგეთში ყოფნისას სარაჯიშვილი დაინტერესდა კონიაკის წარმოებით. აქ შეძენილმა ცოდნამ და პრაქტიკულმა გამოცდილებამ იგი იმ დასკვნამდე მიიყვანა, რომ საქართველო ნიადაგურ-კლიმატური გარემო და ვაზის მრავალი ჯიში კარგ პირობებს ქმნის კონიაკის წარმოებისათვის. 1884 წელს სარაჯიშვილმა ხელი მიჰყო მრეწველობას და კავკავში არყის ქარხანა შეიძინა. არყის ხდას მოჰყვა ჯერ ლიქიორის ხოლო შემდეგ კონიაკის დაყენება. კონიაკის დაყენება რუსეთის იმპერიაში პირველად დავით სარაჯიშვილმა დაიწყო და გაუკვალა გზა ამ ახალ მრეწველობას. 1885 სარაჯიშვილმა თბილისში ააგო კონიაკის ცენტრალური საწყობი, სადაც აძველებდა საკონიაკე სპირტს. 1888 თბილისში შეიქმნა სარაჯიშვილის კონიაკის ქარხანა, რომელიც მუშაობდა სამამულო ნედლეულის ბაზაზე. იმავე წელს მისივე ინიციატივით მწყობრში ჩადგა ლიქიორის ქარხანა. სარაჯიშვილის ფირმა აერთიანებდა 5 სარექტიფკაციო, 1 არყის, 1 ლიქიორისა და 7 კონიაკის ქარხანას, აგრეთვე მრავალ საწყობს თბილისში, მოსკოვში, პეტერბურგსა და სხვა ქალაქებში. 1900 წლისთვის სარაჯიშვილის ფირმამ გამოუშვა 218200 ბოთლი კონიაკი. 1889-1913 სარაჯიშვილის ფირმის კონიაკმა (განსაკუთრებით „ძველისძველმა“) და ლიქიორმა რუსეთსა და საერთაშორისო დეგუსტაციებსა და გამოფენებზე მიიღო ოქროს (9), ვერცხლის (5) და ბრინჯაოს მედლები. სარაჯიშვილის ქარხნის ბაზაზე შეიქმნა თბილისის კონიაკის ქარხანა.1905 წლის ოქტომბრის ბოლოს იყო წევრი დეპუტაციისა მეფისნაცვალთან, რომელიც მიზნად ისახავდა აჯანყებულ გურიაში რეპრესიების შეჩერებას
ქველმოქმედება
სარაჯიშვილის სახელი დაკავშირებულია „ქართველი გლეხობის აღმდგენელი კომიტეტის“, სამუსიკო სასწავლებლის,  ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოებისა და სხვა ეროვნული წამოწყებების ჩამოყალიბებასა და შექმნასთან.
სარაჯიშვილი აფინანსებდა ქართულ სოციალ-დემოკრატიულ მოძრაობას და პირადად ნოე ჟორდანიას. მას მიაჩნდა, რომ ქართული ბურჟუაზია არ არსებობდა, თავად-აზნაურობის მმართველობის დრო წასული იყო, ამიტომ ქვეყანას სათავეში მუშათა და გლეხთა პარტია უნდა ჩადგომოდა. ამიტომ აფინანსებდა სოციალ-დემოკრატებს და ამ საკითხის გამო პოლემიკა ჰქონდა მემარჯვენე ინტელიგენციასთან (ილია ჭავჭავაძე, ნიკო ცხვედაძე და სხვ.)
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მეწარმეები კატეგორია:ქართველი ქველმოქმედები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:დაბადებული 28 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1848 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1911 კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
კალინინგრადის ოლქი
კალინინგრადის ოლქი (Калининградская область) — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი. შედის რუსეთის ჩრდილო-დასავლეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. არის რუსეთის ყველაზე დასავლეთით მდებარე და ფართობით ყველაზე პატარა ოლქი.
სამხრეთიდან ესაზღვრება ესაზღვრება პოლონეთი, ჩრდილოეთით და აღმოსავლეთით ლიეტუვა, ხოლო დასავლეთით ბალტიის ზღვა.
მოსახლეობა
2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობს:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკლავები და ექსკლავები
დიდი დათვის თანავარსკვლავედი
thumb|დიდი დათვი დიდი დათვის თანავარსკვლავედი (Ursa Major) — ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს თანავარსკვლავედი. შედგება შვიდი ვარსკვლავისგან, რომელთგანაც ორი ყველაზე კაშკაშის — ალიოთი და დუბჰე — ხილული ვარსკვლავიერი სიდიდეა 1,8. დიდი დათვი ყველაზე კარგად მოჩანს მარტისა და აპრილის თვეებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს თანავარსკვლავედები
კუჩინგი
კუჩინგი (ოფიციალურად ქალაქი კუჩინგი) ― სარავაკის შტატის დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი მალაიზიაში. კუჩინგის დანაყოფის დედაქალაქი. ქალაქი მდინარე სარავაკზეა განლაგებული, კუნძულ ბორნეოზე, სარავაკის შტატის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ქალაქის ფართობი 431 კმ²-ია. კუნჩინგის ჩრდილოეთ ადმინისტრაციული რეგიონის მოსახლეობა 165 642 ადამიანს, ხოლო სამხრეთ ადმინისტრაციული რეგიონის მოსახლეობა 159 490 ადამიანს შეადგენს.
კუჩინგი სარავაკის მესამე დედაქლაქი იყო 1827 წელს, ბრუნეის იმპერიის დროს. 1841 წელს სარავაკის სამეფოს დედაქალაქი გახდა. მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942-1945 წლებში კუჩინგი იაპონელებს ჰქონდათ დაკავებული. იაპონელებმა კუჩინგის მახლობლად ბატუ-ლინტანგის ბანაკი მოაწყვეს, სადაც ომის ტყვეები და სამოქალაქო პირები ჰყავდათ დატყვევებული. ქალაქი ომს ხელუხლებლად გადაურჩა. 1946-1963 წლებში კუჩინგი სარავაკის სამეფო კოლონიაში შედიოდა. 1963 წელს მალაიზიის შექმნის შემდეგ კუჩინგმა შტატის დედაქალაქის სტატუსი შეინარჩუნა, ხოლო ქალაქის სტატუსი 1988 წელს მიიღო. მას შემდეგ ქალაქი ორ ადმინისტრაციულ რეგიონად იყოფა.
გეოგრაფია
კუჩინგი მდინარე სარავაკის სანაპიროებზე, კუნძულ ბორნეოს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს. ქალაქის საერთო ფართობი 431 კმ²-ია. ქალაქი სამხრეთით კუჩინგის საერთაშორისო აეროპორტიდან სანტუბონგისა და ბაკოს ნახევარკუნძულების ჩრდილოეთ სანაპირომდეა გადაჭიმული, დასავლეთით კუჩინგის ჭარბტენიანი ტერიტორიების ეროვნული პარკიდან აღმოსავლეთით მდინარე კუაპის ესტუარამდე. მდინარე სარავაკი ქალაქს ორ, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნაწილებად ჰყოფს. ქალაქის უმაღლესი მწვერვალია სანტუბონგის მთა, რომელიც ამავე სახელწოდების ნახევარკუნძულზე მდებარეობს. მწვერვალი ზღვის დონიდან 810.2 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს, ქალაქის ცენტრიდან 35 კმ-ით ჩრდილოეთით.
კლიმატი
კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციით კუჩინგი ეკვატორულ კლიმატურ სარტყელშია, ზომიერად ცხელი, თუმცა ტენიანი და საკმაო რაოდენობით წვიმითაც ხასიათდება. საშუალო წლიური ნალექიანობა 4 200 მმ-ია. კუჩინგი ყველაზე სველი დასახლებული ტერიტორიაა მალაიზიაში. საშუალო წვიმიანი დღეების რაოდენობა 247 დღეს უტოლდება. ქალაქი საშუალოდ დრეში 5 სთ-ის მანძილზე იღებს მზის სინათლეს, ხოლო იანვარში (წლის ყველაზე ნალექიანი თვე) მზიანი პერიოდი დღეში 3.7 სთ-მდე მცირდება. ყველაზე ნალექიანი პერიოდი ჩრდილო-აღმოსავლეთის მუსონების დროსაა, ნოემბრიდან თებერვლამდე პერიოდში. ყველაზე მშრალი თვეები ივნისიდან აგვისტომდეა. კუჩინგის ტემპერატურა 19 °C-დან (66 °F) 36 °C-მდეა (97 °F). დილის საშუალო ტემპერატურა 23 °C-ია (73 °F), ხოლო შუადღის შემდეგ 33 °C-მდე (91 °F) იზრდება. ტემპერატურა თითქმის მუდმივია მთელი წლის მანძილზე და ძლიერი წვიმები და ქარები დიდ გავლენას ვერ ახდენს. იშვიათად, ქარებისა და წვიმების გავლენით ადრეული დილით ტემპერატურა უჩვეულოდ შეიძლება დაეცეს.
ცხვედიეთი
ცხვედიეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ფასანაურის თემში. მდებარეობს გუდამაყრის ქედის დასავლეთ კალთაზე. მდინარე მთიულეთის არაგვის მარცხხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1400 მ. დუშეთიდან 60 კმ.
კუჩინგი
დემოგრაფია
კუჩინგის მკვიდრებს კუჩინგიტეს სახელწოდებით მოიხსენიებენ ხოლმე, თუმცა არაოფიციალურად. უფრო მარტივად, კუჩინგის მკვიდრებს „ორანჟ კუჩინგს“ უწოდებენ, რაც „კუჩინგის ხალხს“ ნიშნავს.
კვენტინ ტარანტინო
კვენტინ ჯერომ ტარანტინო (Quentin Jerome Tarantino ; დ. 27 მარტი, 1963) — ამერიკელი კინორეჟისორი, სცენარისტი, პროდიუსერი და მსახიობი. თავისი კარიერა დაიწყო 1990-იანი წლების დასაწყისში, როგორც დამოუკიდებელმა რეჟისორმა, რომლის ფილმებს ახასიათებდა არახაზობრივი სიუჟეტი, სატირული თემები და ძალადობის ესტეტიზაცია.
კუჩინგი
ეთნოსი
2022 წლის მალაიზიის სტატისტიკის დეპარტამენტის ანგარიშის მიხედვით კუჩინგის მოსახლება 402 738 ადამიანს უტოლდება. ქალაქის მოსახლეობა (ჩრდილოეთი კუჩინგი, სამხრეთი კუჩინგი და პადავანი) მალაიებისგან (146 067), ჩინელებისგან (138 620), იბანებისგან (82 743), ბიდაიუჰებმა (20 065), არამალაიზიელი მოქალაქეების (5 048), სხვა სარავაკელი ბუმიპუტრებისგან (4 076), მელანაუებისგან (1 840), ინდოელებიდგან (3 257) და სხვ. ეთნოსების წარმომადგენლებისგან (1 022) შედგება.
კვენტინ ტარანტინო
მისი ცნობილი ფილმებია „ცოფიანი ძაღლები“ (1992), „მაკულატურა“ (1994), „მოკალი ბილი“ (2003, 2004), „უსახელო ნაბიჭვრები“ (2009), „ჯანგო გათავისუფლებული“ (2012). ტარანტინოს მიღებული აქვს ოსკარი, ოქროს გლობუსი, BAFTA და ოქროს პალმის რტო, ასევე ემისა და გრემის ჯილდოები. კვენტინ ტარანტინო ხშირად თანამშრომლობს თავის მეგობართან და კოლეგასთან რობერტ როდრიგესთან, ასევე მსახიობ სამუელ ლ. ჯექსონთან.
ცხვედიეთი
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 ადამიანი.
კუჩინგი
ეთნოსი
იბანები, ბიდაიუჰები, დაიაქები და ბუმიპუტრები ძირითადად ქრისტიანები არიან. ზოგიერთი ანიმიზმს მისდევს, ხოლო ჩინელები ბუდიზმის, ტაოიზმისა და ქრისტიანობის მიმდევრები არიან. მალაიელები და მელანაუები ისლამის მიმდევრები არიან. ქალაქში მცირე რაოდენობით ინდუისტები, სიქჰები და სეკულარისტებიც ცხოვრობენ.
კვენტინ ტარანტინო
ბიოგრაფია
მინი|230პქ|რობერტ როდრიგესი და კვენტინ ტარანტინო კვენტინ ტარანტინო დაიბადა აშშ-ის ქალაქ ნოქსვილში, მსახიობ ტონი ტარანტინოსა და ძიძის კონი მაკჰიუს ოჯახში. ტარანტინოს მამა, რომელიც მსახიობი და მოყვარული მუსიკოსია, წარმოშობით იტალიელია, ხოლო დედამისი ირლანდიელი, ასევე მისი გენეალოგია დაკავშირებულია ინდიელ ტომთან — ჩეროკისთან.
ცხვედიეთი
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კუჩინგი
ეთნოსი
ქალაქში მნიშვნელოვანი რაოდენობით მოქალაქეობის არმქონე პირები ცხოვრობენ, რომლებიც ძირითადად მეზობელი ინდონეზიის კალიმანტანის რეგიონიდან ჩასული მიგრანტები არიან. ბრიტანელთა მმართველობის პერიოდიდან მოყოლებული ქალაქში მცირე რაოდენობით სამხრეთაზიელები, განსაკუთრებით პაკისტანელები სახლობენ, რომლებიც მეტწილად ტანსაცმლითა და სანელებლებით ვაჭრობენ. სხვა მიგრანტებს მიეკუთვნებიან ბუგისები ნიდერლანდების ოსტინდოეთიდან და სხვა რასები ნიდერლანდების ბორნეოდან. კუჩინგში გავრცელებულია სხვადასხვა ეთნოსის წარმომადგენლებს შორის ქორწინება. ქალაქში 30-მდე ეთნიკური ჯგუფი ცხოვრობს.
კვენტინ ტარანტინო
ბიოგრაფია
ტარანატინო აღზარდა დედამისმა, რამეთუ ცოლ-ქმარი ბავშვის დამადებამდე გაცილდნენ ერთმანეთს. როდესაც კვენტინს 2 წელი შეუსრულდა დედამისთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა ტორანსში, ხოლო შემდეგ ჰარბორ-სიტიში. კვენტინ ტარანტინო ლოს-ანჟელესში გაიზარდა, ჩააბარა ფლემინგის სკოლაში, სადაც დრამის გაკვეთილებს ეუფლებოდა. 22 წლის ასაკში ტარანტინო მუშაობდა რეჟისორ ჯოშუა დაიმონდთან „El Visto Paradiso Three“ პროექტზე. ამასთანავე სამუშაოდ მოეწყო ვიდეო-არქივში.
კუჩინგი
საერთაშორისო ურთიერთობები
კუჩინგში მრავალი ქვეყნის საკონსულო მდებარეობს, მათ შორის: ავსტრალიის, ჩინეთის, ბრუნეის, დანიის, საფრანგეთის, ინდონეზიის, პოლონეთისა და გაერთიანებული სამეფოს.
კვენტინ ტარანტინო
კარიერა
1992 წლის იანვარში გამოდის ტარანტინოს ოფიციალურად აღიარებული პირველი კინოფილმი „ცოფიანი ძაღლები“, რომელსაც იმთავითვე წარმატება ხვდა წილად. პრემიერა გაიმართა სანდენსის კინოფესტივალზე. კრიტიკოსებმა კინო აღიარეს. მისი სცენარი ტარანტინომ სამ-ნახევარ კვირაში დაწერა. სცენარი წაიკითხა და მოიწონა ჰარვი კეიტელმა, რომელიც ფილმის მსახიობი და თანაპროდიუსერი იყო და ფილმისთვის სახსრების მოძიებაზე მუშაობდა.
1993 წელს ტარანტინოს სცენარი რეალიზებული იქნა სერიალისთვის „ნამდვილი სიყვარული“, 1994 წელს ტარანტინოს სცენარის მიხედვით გადაიღეს კინოფილმი „მკვლელებად დაბადებულნი“, სადაც მთავარი როლი შეასრულა ვუდი ჰარელსონმა. 1994 წელს ტარანტინოს სთავაზობენ ფილმ „სიჩქარე“-ზე მუშაობას, თუმცა მან უარი განაცხადა და გაემგზავრა ამსტერდამში, სადაც „მაკულატურის“ სცენარზე მუშაობდა.
კუჩინგი
სქოლიო
კატეგორია:კუჩინგი კატეგორია:1827 წელს დაარსებულები აზიაში
ნაშე რადიო
ნაშე რადიო (ჩვენი რადიო) — რუსული მუსიკალური FM-რადიოსადგური, რომელიც ეთერში პირველად 1998 წელს გავიდა. რადიოსადგურის ერთ-ერთი დამაარსებელი ბორის ბერეზოვსკი იყო. დღეს, რადიოსადგურებთან Best FM-თან და Ultra-სთან ერთად, იგი შედის News Media Radio Group-ის ჰოლდინგში.
კვენტინ ტარანტინო
კარიერა
1994 წელს გამოვიდა მისი ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ფილმი „მაკულატურა“, სადაც ერთბაშად ცნობილმა ვარსკვლავებმა მოიყარეს თავი. ჯონ ტრავოლტამ, უმა თურმანმა, სამუელ ლ. ჯექსონმა, ბრიუს უილისმა და სხვებმა ფილმი საკმაოდ პოპულარული გახადეს, ხოლო შემოსავალმა 200 მლნ. გადააჭარბა. ფილმში ტარანტინომ ძალადობის ესთეტიზაციისა და არათანმიმდევრუი თხრობის ხერხებს. ფილმისთვის ტარანტინომ ოსკარის, ოქროს გლობუსისა და BAFTA-ს პრემიები მიიღო, როგორც საუკეთესო ორიგინალური სცენარის ავტორმა.
ნაშე რადიო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის რადიოსადგურები კატეგორია:მოლდავეთის რადიოსადგურები კატეგორია:მოსკოვის რადიოსადგურები კატეგორია:მუსიკალური რადიოსადგურები
კვენტინ ტარანტინო
კარიერა
1995 წელს ერთ-ერთი ეპიზოდი გადაიღო ფილმისთვის „ოთხი ოთახი“. კინოკრიტიკოსები ფილმს ცივად შეხვდნენ. 1996 წელს ტარანტინოს სცენარით რობერტ როდრიგესმა გადაიღო ფილმი „მზის ჩასვლიდან განთიადამდე“, სადაც მთავარი როლები შეასრულეს ჯორჯ კლუნიმ და საკუთრივ კვენტინ ტარანტინომ. 1997 წელს ტარანტინომ გადაიღო თავისი რიგით მესამე ფილმი „ჯეკი ბრაუნი“.
ამ ფილმის შემდეგ ტარანტინო 6 წლის განმავლობაში კინოს ჩამოშორდა. ის გეგმავდა „უსახელო ნაბიჭვრების“ გადაღებას, თუმცა გადადო ის და დაიწყო „მოკალი ბილის“ სცენარის დამუშავება. ის ეფუძნებოდა პერსონაჟს, რომლის შექმნის იდეა ტარანტინოს და უმა თურმანს ერთად მოუვიდათ „მაკულატურის“ გადაღების დროს. გადაღება 155 დღეს გაგრძელდა და 5 ქვეყანაში მიმდინარეობდა. სტუდია „მირამაქსი“ აჩქარებდა ტარანტინოს მონტაჟის დროს, რადგან ფილმის გამოშვება სწრაფად სურდათ. საბოლოოდ ისინი ფილმის ორად გაყოფაზე შეთანხმდნენ.
2004 ტარანტინო წელს იყო ჟიურის წარმომადგენელი კანის კინოფესტივალის ძირითად საკონკურსო პროგრამაზე. ამ წელს ოქროს პალმის რტო მიეკუთვნა სკანდინავიურ დოკუმენტურ ფილმს „ფარენჰეიტი 9/11“, რომელიც მიეძღვნა ამერიკის პრეზიდენტის ჯორჯ ბუშის კრიტიკას. 2007 წელს ტარანტინო როდრიგესთან ერთად მუშაობდა პროექტზე „გრაინდჰაუსი“. ტარანტინოს მიერ გადაღებულ ნაწილს ეწოდა „სიკვდილის მტკიცებულება“. ის 70-იანი წლების სლეშერ ფილმების მსგავსად იყო გადაღებული. მიუხედავად პოზიტიური გამოხმაურებებისა, ფილმი კინოგაქირავებაში არც ისე წარმატებული აღმოჩნდა.
2009 წელს ტარანტინომ გადაიღო ფილმი „უსახელო ნაბიჭვრები“. ფილმი ეხება ნაცისტების მიერ ოკუპირებულ საფრანგეთში მოქმედ ებრაულ პარტიზანულ დაჯგუფებას. ფილმის გადაღება 2008 წლის ოქტომბერში დაიწყო, ხოლო ფილმი 2009 წლის აგვისტოში გამოვიდა. ფილმმა კინოგაქირავებაში წარმატებას მიაღწია და მისმა შემოსავალმა შეადგინა $321 455 689, რითაც ის გახდა ყველაზე მაღალშემოსავლიანი ტარანტინოს ფილმებს შორის, „ჯანგო გათავისუფლებულის“ გამოსვლამდე.
2010 წელს ტარანტინო იყო ჟიურის თავმჯდომარე 67-ე ვენეციის კინოფესტივალზე. ოქროს ლომი მიეკუთვნა ფრენსის ფორდ კოპოლას შვილს სოფია კოპოლას, ფილმისთვის „სადღაც“.
ტარანტინოს შემდეგი ფილმი კვლავ ვესტერნი იქნება. ფილმის „საზიზღარი რვა” გადაღებები 2015 წლის იანვარში დაიწყება და მას The Weinstein Company გამოუშვებს.
პირადი ცხოვრება
კვენტინ ტარანტინო სხვადასხვა დროს ურთიერთობაში იმყოფებოდა მირა სორვინოსთან, ელის ანდერსთან, სოფია კოპოლასთან, ჯული დრეიფუსთან, კეთი გრიფინთან. ასევე არსებობს მითქმა-მოთქმა ტარანტინოსა და უმა თურმანს შორის არსებულ ურთიერთობაზე. ტარანტინომ თურმანი თავის მუზად მოისხსენია. თუმცა ტარანტინომ ასევე დასძინა, რომ მათ შორის მხოლოდ პლატონური ურთიერთობაა. მან განაცხადა ასევე, რომ აპირებს კინოს დატოვებას მაშინ, როდესაც მას 60 წელი შეუსრულდება. იგი სკეპტიკურად უყურებს ასევე ციფრული კინოინდუსტრიის ტექნოლოგიას. ტარანტინო ფუტ-ფეტიშისტია.
ჯილდოები
მინი|ტარანტინო პარიზში სეზარის დაჯილდოებაზე ([[2011).]] გაიმარჯვა ერთ ნომინაციაში, „საუკეთესო ორიგინალური სცენარი“.
„მზის ჩასვლიდან განთიადამდე“, თუმცა დამარცხდა, საბოლოოდ ოქროს ჟოლო ხვდა წილად მარლონ ბრანდოს.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი კინოპროდიუსერები კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:იტალო-ამერიკელები კატეგორია:დაბადებული 27 მარტი
ვინიაიმარკა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერუს ტბები კატეგორია:ბოლივიის ტბები
Formica goesswaldi
Formica goesswaldi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
კარდენასის ყურე
კარდენასის ყურე (Bahía de Cárdenas) — ყურე ატლანტის ოკეანეში, კუბის ჩრდილოეთ ნაწილში. ფართობი 250 კმ². ახასიათებს მცირე სიღრმეები. ვრცელდება კუბის სანაპიროს გასწვრივ, ნიკოლასის სრუტის დასავლეთ ნაწილში, ხოლო ჩრდილოეთიდან ჩაკეტილია იკასოსის ნახევარკუნძულით. ყურის ჩრდილო-აღმოსავლეთით არის მარჯნის რიფები და არქიპელაგი საბანა. სამხრეთ-აღმოსავლეთით ყურეს ესაზღვრება წყალ-ჭაობიანი ტერიტორიები. მთავარი ქალაქია კარდენასი, რომელიც საპორტო მნიშვნელობისაა. ხელოვნური სანავიგაციო არხი კარდენასის ყურეს აკავშირებს ფლორიდის სრუტესთან. განვითარებულია კიბოსნაირების ჭერა. სამხრეთ სანაპიროსთან მოიპოვება ნავთობი.
1898 წლის 11 მაისს ყურე იყო კარდენასის ბრძოლის ადგილი.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ყურეები
Octopus: The Best of Syd Barrett
Octopus: The Best of Syd Barrett — სიდ ბარეტის  სიმღერების კომპილაციური ალბომი, გამოცემული 1992 წელს. მასში შეტანილია სიმღერები ალბომებიდან The Madcap Laughs, Barrett და Opel. დისკი გამოსცა ლეიბლმა Cleopatra Records.
სქოლიო
კატეგორია:სიდ ბარეტის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:1992 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Cleopatra Records-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:ები-როუდის სტუდიებში ჩაწერილი ალბომები
ტორესილია-დე-ლოს-ანხელესი
ტორესილია-დე-ლოს-ანხელესი (Torrecilla de los Ángeles) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის სიერა-დე-გატის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 43,29 კმ². მოსახლეობა — 601 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
ტასმანიის მდინარეების სია
აქ მოცემულია ტასმანიის მდინარეების სია.
სქოლიო
კატეგორია:ტასმანიის მდინარეები
ჩატემის კუნძულები
ჩატემის კუნძულები (Chatham Islands, Wharekauri) — არქიპელაგი წყნარ ოკეანეში, ახალი ზელანდიიდან დაახლოებით 680 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით.
ადგილობრივ მორიორის ენაზე კუნძულს რეკოჰუ ეწოდება. ახალი ზელანდიის შემადგენლობაში ოფიციალურად 1842 წლიდან შედის. მოიცავს ქვეყნის უკიდურეს აღმოსავლეთ წერტილს — კუნძულ ფორტი-ფორსს.
კუნძულებზე შემოღებულია განსაკუთრებული სასაათო სარტყელი, რომელიც განსხვავდება ახალი ზელანდიის დროისაგან 45 წუთით.
1832 წლიდან არქიპელაგი გამოცხადებულია ახალი ზელანდიის ტერიტორიად. არქიპელაგი მდებარეობს სპეციალური ორგანოს — Area Outside Territorial Authority უშუალო მმართველობაში და აქვს სპეციალური ტერიტორიული ერთეულის სტატუსი.
გეოგრაფია
მოიცავს 40 კმ რადიუსზე გაშლილ დაახლოებით ათ კუნძულს, რომელთა შორის უდიდესებია ჩატემი და პიტი.
მხოლოდ ეს ორი კუნძულია დასახლებული. მთლიანი ფართობი 966 კმ².
კლიმატი
არქიპელაგის კლიმატი ტენიანი და ქარიანია. ზამთარში საშუალო ტემპერატურა შეადგენს დაახლოებით 6 °C-ს, ზაფხულში — დაახლოებით 14 °C-ს. ნალექების რაოდენობაა — დაახლოებით 900 მმ წელიწადში. ვიზიტისათვის საუკეთესო დროა — სექტემბრიდან მარტის ჩათვლით.
მოსახლეობა
ითვლება, რომ კუნძულები დასახლებული იქნა ჯერ კიდევ 1000 წელს ჩვენი დროით.
არქიპელაგის მოსახლეობა შეადგენს 609 ადამიანს (2006 წელი), რომელთაგანაც 240 ევროპელთა შთამომავალია, 369 — მაორელი და მორიორი (არქიპელაგის ძირძველი მაცხოვრებლები).
2013 წლის აღწერის მონაცემებით არქიპელაგის მოსახლეობა შეადგენს 600 ადამიანს, რომელთაგანაც 264 ევროპელთა შთამომავალია, 336 — მაორელი და მორიორი.
არქიპელაგის ადმინისტრაციული ცენტრია — დასახლება უაიტანგი, სადაც ცხოვრობს დაახლოებით 200 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის კუნძულები
გოტფრიდ ჰაბერლერი
გოლტფრიდ ფონ ჰაბერლერი (Gottfried von Haberler; დ. 20 ივლისი, 1900, პურკერსდორფი, ვენის მახლობლად  — გ. 6 მაისი, 1995, ვაშინგტონი, აშშ) — ამერიკელი ეკონომისტი.
დაამთავრა ვენის უნივერსიტეტი (1925). დოცენტი (1928-1936) იქვე, შემდეგ პროფესორი, 1936-იდან ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი. მისი შრომები უმთავრესად ციკლის თეორიისა და საერთაშორისო ვაჭრობის პრობლემებს ეძღვნება. ჰაბერლერი ძირითადად კეინზიანელია, მაგრამ კეინზიანელობის საწინააღმდეგო შეხედულებებიც აქვს. მაგ., იგი მიიჩნევს, რომ სარგებლის განაკვეთი უფრო მეტად დამოკიდებულია ფულად კაპიტალზე მოთხოვნასა და მიწოდების თანაფარდობაზე, ვიდრე ფულის ემისიაზე, ინფლაციის მიზეზად თვლის სახელმწიფოს მცდარ ეკონ. პოლიტიკას, ხოლო მასთან ბრძოლის უებარ საშუალებად - ფულად-საკრედიტო ფაქტორების აქტ. გამოყენებას.
ლიტერატურა
კატეგორია:ამერიკელი ეკონომისტები კატეგორია:დაბადებული 20 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:გარდაცვლილი    6 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1995 კატეგორია:ავსტრიელი ეკონომისტები