cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მარგარიტა ტერეზა ესპანელი
ადრეული წლები
მისი მშობლების ქორწინების ერთად ერთი მიზეზი პოლიტიკა იყო, ვინაიდან 1644 წელს ფილიპე IV-ს გარდაეცვალა მეუღლე, 1646 წელს კი ვაჟიც, რომელიც ტახტის მემკვიდრე იყო. სწორედ მემკვიდრის გაჩენის მიზნით შეირთო ცოლად ფილიპემ მარიანა, მარიანა კი იმიტომ გაჰყვა ცოლად, რომ გერმანელებს ესპანეთთან ალიანსი სჭირდებოდათ. 1660 წელს ფილიპემ თავისი უფროსი ქალიშვილი, მარია ტერეზა, რომელიც პირველი ცოლისგან ჰყავდა, მიათხოვა საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ს. მარგარიტა ტერეზას შემდეგ, ფილიპესა და მარიანას ქორწინებაში კიდევ ოთხი ბავშვი დაიბადა (ერთი გოგონა და ორი ვაჟი), თუმცა მათგან მხოლოდ კარლ II გარდარჩა.
მშობლების ახლონათესაობის გამო კარლი მძიმედ იყო ავად. მას ჰქონდა როგორც ფსიქიკური, ასევე ფიზიკური დაავადებები, ამასთან იყო უნაყოფოც. განსხვავებით ძმისგან, მარგარიტა ტერეზას არანაირი ნაკლი არ ჰქონდა. ის იყო მიმზიდველი გოგონა და იყო ძალიან ცელქი. მისი მშობლები და ნათესავები მას "პატარა ანგელოზს" უწოდებდნენ. მარგარიტა ტერეზა ოჯახთან ერთად იზრდებოდა ალკაზარის სასახლეში, ქალაქ მადრიდში. სასახლეში იგი გარშემორტყმული იყო უამრავი აღმზრდელითა და მსახურით. ინფანტას უყვარდა ტკბილეული, ამიტომაც მუდმივად უმალავდნენ ექიმების რჩევით, რათა კბილები არ გაფუჭებოდა. მარგარიტა ტერეზა ძალიან უყვარდათ ფილიპე IV-სა და იმპერატორ ფერდინანდ III-ს, რომელიც მას "ჩემი სიხარული"-ს ეძახდა. ამავდროულად მარგარიტა ტერეზამ ესპანეთის სამეფო კარზე აითვისა მკაცრი ეტიკეტი და მიიღო საუკეთესო განათლება.
ქორწინება
მარცხნივ|მინი|მარგარიტა ტერეზა ესპანელი 1666 წელს 1650 წლის მეორე ნახევარში ესპანელ და გერმანელ ჰაბსბურგებს შორის კავშირის დინასტიური ქორწინებით გამყარება აუცილებელი გახდა. ეს გაერთიანება ორივე ქვეყნისთვის სასიკეთო იყო და ამასთან მიმართული იყო საფრანგეთის სამეფოს წინააღმდეგ. თავიდან განიხილებოდა ფილიპე IV-ის უფროსი ქალიშვილის, მარია ტერეზასა და საღვთო რომის ტახტის მემკვიდრის ლეოპოლდ იგნასის ქორწინება. თუმცა 1660 წელს პირენეს ზავის თანახმად მარია ტერეზა დააქორწინეს საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ზე. საქორწინო კონტრაქტის მიხედვით ლუისა და მარია ტერეზას შთამომავლებს ესპანეთის ტახტზე არ უნდა ჰქონოდათ პრეტენზია, ხოლო ესპანელებს ამის სანაცვლოდ დიდძალი თანხა უნდა გადაეხადათ, მაგრამ მძიმე ეკონომიკური პირობების გათვალისწინებით ვერ გადაიხადეს.
შემდეგ დაიწყო მოლაპარაკებები მარგარიტა ტერეზასა და საღვთო რომის იმპერატორ ლეოპოლდ I-ის ქორწინებაზე. ლეოპოლდი მას ბიძადაც ერგებოდა და მამიდაშვილადაც. თუმცა მოლაპარაკებები ფილიპე IV-მ ჩაშალა, რადგან მან განიზრახა მარგარიტა ტერეზა მიეთხოვებინა ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჩარლზ II- ისათვის, რომელსაც პორტუგალიის პრინცესა კატარინა ბრაგანსაზე უნდოდა ქორწინება. ამ გზით ფილიპე ცდილობდა პორტუგალიისა და ბრიტანეთის ალიანსი აეცილებინა თავიდან. თუმცა ამის მიუხედავად ჩარლზი მაინც კატარინაზე დაქორწინდა.
1662 წლის ოქტომბრიდან მოლაპარაკებები მარგარიტასა და ლეოპოლდის ქორწინებასთან დაკავშირებით კვლავ განახლდა. 1663 წლის 6 აპრილს მარგარიტა ტერეზა და ლეოპოლდ I დაინიშნნენ, თუმცა ერთმანეთი ჯერ ნანახიც კი არ ჰყავდათ. 18 დეკემბერს ხელმოწერილ იქნა საქორწინო კონტრაქტი, რომლის აღსანიშნავადაც ლეოპოლდმა მას ვიტელსბახების უძვირფასესი ბრილიანტი აჩუქა. განსხვავებით მისი უფროსი დისგან, მარგარიტასა და ლეოპოლდის შვილებს უფლება ეძლეოდათ ესპანეთის ტახტზე პრეტენზია გამოეცხადებინათ. ქორწილამდე ინფანტას ვენიდან გაუგზავნეს ლეოპოლდის პორტრეტი, რათა საქმროზე წარმოდგენა ჰქონოდა.
1665 წლის 17 სექტემბერს ფილიპე IV გარდაიცვალა. მეფე გახდა მარგარიტა ტერეზას უმცროსი ძმა კარლ II. კარლის მდგომარეობიდან გამომდინარე რეგენტი დაინიშნა, რომელიც მათი დედა, ახლა უკვე დედა დედოფალი მარიანა ავსტრიელი გახდა. ესპანეთში მიმდინარე რთული პოლიტიკური მდგომარეობის გამო დედოფალმა ქალიშვილის ქორწინება დროებით გადადო. საბოლოოდ 1666 წლის 25 აპრილს, მადრიდში მარგარიტა ტერეზა და ლეოპოლდ I დაქორწინდნენ.
1666 წლის 28 აპრილს მარგარიტა ქმართან ერთად მადრიდიდან ვენისაკენ გაემგზავრა. თავიდან ისინი შეჩენდნენ ვალენსიაში, სადაც რამდენიმე დღით დარჩნენ და დაისვენეს, შემდეგ კი ბარსელონაში გაჩერდნენ რადგან მარგარიტა ტერეზა დაავადდა. გამოჯანმრთელების შემდეგ გზა განაგრძეს. 20 აგვისტოს წყვილი ლიგურიაში ჩავიდა იქიდან კი მილანში გადავიდნენ, სადაც მარგარიტამ გაიცნო მილანის გუბერნატორი ლუის გუსმან პონცე დე ლეონე. ისინი მილანში 1 სექტემბერს ჩავიდნენ და მთელი თვე იქ გაატარეს. მილანის შემდეგ მარგარიტამ იმოგზაურა ვენეციაში, შემდეგ კი ტრენტსაც ესტუმრა. 20 ოქტომბერს წყვილმა დატოვა იტალია და ავსტრიაში სამხრეთიდან შევიდა, კერძოდ კი ტიროლიის მხრიდან. სამეფო კარზე მისვლამდე მარგარიტამ ავსტრიის დათვალიერება გადაწყვიდა და იმოგზაურა ტიროლიაში, კარინტიაში და სტრიაში, ამის შემდეგ, 25 ნოემბერს იგი ესტუმრა ქალაქ სანქტ-პელტენს. ყოველივე ამის შემდეგ ჩავიდა წყვილი ვენაში.
საღვთო რომის იმპერატრიცა
მიუხედავად დიდი ასაკობრივი სხვაობისა ლეოპოლდი კარგად გამოიყურებოდა. ისტორიკოსთა გადმოცემით მათ საკმაოდ კარგი ქორწინება ჰქონდათ. თუმცა ცნობილია, რომ დედოფალი მარგარიტა ტერეზა ქმარს ყოველთვის ბიძიას ეძახდა. მათ უამრავი საერთო ინტერესები ჰქონდათ, განსაკუთრებით მაშინ როცა საქმე ხელოვნებასა და მუსიკას ეხებოდა.
მათი 6 წლიანი ქორწინების მანძილზე მარგარიტა ტერეზამ ოთხი ბავშვი გააჩინა, რომელთაგან 3 მცირეწლოვანი გარდაიცვალა: დედოფალი თავგამოდებული ანტისემიტი იყო და მუდმივად დევნიდა ებრაელებს. მან იმპერატორს შთააგონა და ვენიდან ყველა ებრაელი გააძევებინა, რადგან ღრმად სჯეროდა, რომ მისი შვილების სიკვდილის მიზეზი ებრაელები იყვენენ. 1670 წელს ასევე მარგარიტა ტერეზას ბრძანებით დაანგრიეს ებრაული სინაგოგები და მათ ადგილას კათოლიკური ეკლესიები ააშენეს.
ქორწინების შემდეგაც მარგარიტა ტერეზამ ესპანური თვისებები, ტრადიციები და ჩაცმის სტილი შეინარჩუნა. იგი იყო ძალიან ქედმაღალი და შეგნებულად არ ლაპარაკობდა გერმანულად, რამაც გერმანიის სამეფო კარზე ესპანელების მიმართ ზიზღი აღძრა. ხალხი ღიად აცხადებდნენ, რომ იმედი ჰქონდათ ესპანელი დედოფალი მალე დაიღუპებოდა და იმპერატორი მეორედ უკეთეს ცოლს შეირთავდა.
გარდაცვალება
მისი ბოლო ორსულობის დროს მარგარიტა ტერეზა ბრონქიტით დაავადდა. ამან გამოიწვია, რომ მას მშობიარობა ადრე დაეწყო და ბავშვი გაჩენიდან მოკლე დროში დაიღუპა. მალევე, 1673 წლის 12 მარტს გარდაიცვალა თავად მარგარიტა ტერეზაც, 21 წლის ასაკში. იგი ვენაში, საიმპერატორო აკლდამაში დაკრძალეს. მისი გარდაცვალებიდან სულ ოთხ თვეში ლეოპოლდი მეორედ დაქორწინდა კლაუდია ფელიჩიტა ავსტრიელზე, რომელიც ტიროლიის ჰერცოგის ქალიშვილი და ასევე ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი იყო.
მარგარიტა ტერეზას გარდაცვალების შემდეგ ესპანეთის ტახტის მემკვიდრეობა მის ქალიშვილ მარია ანტონიაზე გადავიდა, რომელიც 1692 წელს მშობიარობისას დაიღუპა. ეს მემკვიდრეობა კი მის ვაჟზე გადავიდა, რომელიც 1699 წელს უშვილოდ მოკვდა. 1700 წელს კი ასევე უშვილოდ გარდაიცვალა მარგარიტას ძმა, ამიტომაც ტახტისთვის ბრძოლა დაიწყეს საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-მ, როგორც მარია ტერეზას მეუღლემ და ასევე ლეოპოლდ I-მა. საბოლოოდ ლუიმ გაიმარჯვა და ტახტზე თავისი შვილიშვილი ფილიპე V დასვა. ამრიგად ესპანეთში ბურბონთა დინასტია გამეფდა, რომელიც ესპანეთში დღემდე მეფობს.
მარგარიტა ტერეზას სახე ხელოვნებაში
მარგარიტას დაბადებამდე ცოტა ხნით ადრე ესპანეთის სამეფო კარზე მუშაობა დაიწყო ლეგენდარულმა მხატვარმა დიეგო ველასკესმა. მან მარგარიტა ტერეზას სამი პორტრეტი დახატა — 1653 წელს "ინფანტა მარგარიტა ტერეზა ვარდისფერ კაბაში", 1656 წელს "ინფანტა მარგარიტა ტერეზა ვერცხლისფერ კაბაში" და 1659 წელს "ინფანტა მარგარიტა ტერეზა ლურჯ კაბაში". 1659 წელს შესრულებული პორტრეტი საქორწინო მოლაპარაკებების დროს გაეგზავნა ვენაში ლეოპოლდს, ამიტომაც ახლა ის ინახება ვენის მუზეუმში. მიუხედავად იმისა, რომ ამ დროს ის მხოლოდ 8 წლის იყო ველასკესმა ის შეგნებულად დახატა უფრო მოწიფულ ასაკში, რის გამოც დასთანხმდა იმპერატორი მასზე ქორწინებას.
მარგარიტას პორტრეტები, რომლებიც ველასკესის მიერაა შესრულებული არა მხოლოდ მხატვრების მუზა გამხდარა. რუსმა პოეტმა ბორის პასტერნაკმა 1923 წელს შექმნა თავისი პოემა "პეტერბურგის შტორმი", რომელშიც მარგარიტაა მოხსენიებული, თითქოს ის მას მოსკოვში წვიმის დროს ხედავდა ხოლმე. პასტერნაკმა ინფანტაზე დაწერა მას შემდეგ გადაწყვიტა, რაც მისი უმშვენიერესი პორტრეტები ნახა. ასევე რუსმა პოეტმა ვიაჩესლავ ვსევოდოლოვიჩ ივანოვმა, ინფანტას პორტრეტებს მიუძღვნა თავისი ნაშრომი "მარადიული ბავშვობა".
1666 წელს შეიქმნა ასევე საოცარი ტილო "ინფანტა მარგარიტა სამგლოვიარო კაბაში", რომელიც შექმნილია მისი მამის გარდაცვალებიდან ცოტა ხნის შემდეგ და მის ქორწინებამდე ცოტა ხნით ადრე. ეს ნახატი ინახება ასევე პრადოს მუზეუმში. 1655 წელს შეიქმნა ასევე მარგარიტას პორტრეტი, რომელიც საფრანგეთში, ლუვრის მუზეუმშია შემონახული. მისი საოცარი პორტრეტების ასლები ინახება მთელი მსოფლიოს მუზეუმებში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1651 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1673 კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები კატეგორია:საღვთო რომის იმპერატრიცები კატეგორია:უნგრეთის დედოფლები კატეგორია:ბოჰემიის დედოფლები კატეგორია:გერმანიის დედოფლები კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები კატეგორია:ავსტრიის პრინცესები
ბოა-ესპერანსა (მინას-ჟერაისი)
ბოა-ესპერანსა (Boa Esperança) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 775 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვარჟინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 38 516 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 44.75 კმ²-ზე. ფართობი 860 669 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
პეტრე I-ის ძეგლი (მიხაილოვის სასახლე)
პეტრე I-ის ძეგლი (Памятник Петру I) — რუსეთის იმპერატორ პეტრე I დიდის ბრინჯაოს ძეგლი. მდებარეობს მიხაილოვის სასახლის წინ სანქტ-პეტერბურგში.
ისტორია
იტალიელმა მოქანდაკემ ბარტოლომეო კარლო რასტრელიმ ძეგლის მოდელი ჯერ კიდევ პეტრე I-ის სიცოცხლეში დაამზადა, მაგრამ იგი დაასრულეს მხოლოდ 1747 წელს, როდესაც ალესანდრო მარტელიმ ჩამოასხა იგი ბრინჯაოსაგან. ლიტერატურაში აღნიშნული ძეგლის შექმნის ისტორია მთლად ნათელმოფენილი არ არის. კაზიმირ ვალიშევსკი აღნიშნავს, რომ რასტრელის ქანდაკება დაუმთავრებელი დარჩა, ხოლო ალესანდრო მარტელმა საკუთარი პროექტი წარადგინა, რომელიც ეკატერინე II-ს არ მოეწონა. თუმცა ვალიშევსკის არ დაუსახელებია არანაირი ავტორიტეტული წყარო და არც ადგილობრივი სპეციალისტების მტკიცებულებები არ არსებობს მარტელის პროექტის შესახებ. გარდა ამისა, აღნიშნული აღწერა სრულიად ეთანხმება ბრინჯაოს მხედრის ძეგლს, რომელიც ეტიენ მორის ფალკონეს ნამუშევარია და რომლის კონცეფციის განხილვაში მონაწილეობა მიიღო თავად იმპერატრიცამ.
XVIII საუკუნის განმავლობაში განიხილებოდა ძეგლის განტავსების სხვადასხვა ვარიანტები: პოლტავაში, კრონშტადტში, მაგრამ საუკუნის ბოლომდე იგი დარჩა სამების ხიდის ქვეშ ხის სათავსოში.
1800 წელს ძეგლი საბოლოოდ აღმართეს კვარცხლბეკზე, რომელიც დაამზადეს ფიოდორ ვოლკოვის ნახაზების მიხედვით. გრანიტის კვარცხლბეკი მოპირკეთებულია თეთრი მარმარილოს ფილებით, ასევე მორთულია ორი ბარელიეფით რომელიც გადმოგვცემს პოლტავისა და განგუტის ბრძოლების ამბავს. ბარელიეფებზე მუშაობდნენ მოქანდაკეები: ივან ტერებენიოვი, ვასილი დემუტ-მალინოვსკი, ი. ე. მოისეევი მიხეილ კოზლოვსკის ხელმძღვანელობით.
ლენინგრადის ბლოკადის დროს ძეგლი ჩამოიღეს კვარცხლბეკიდან და გადამალეს. 1945 წელს ძეგლი დაუბრუნეს ადგილს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
აბდულმამბეტოვო (ბურზიანის რაიონი)
აბდულმამბეტოვო (Әбделмәмбәт) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. კიპჩაკის სოფსაბჭოს ცენტრი. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 46 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 120 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 629 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბურზიანის რაიონის სოფლები
კოჯიმა
საკუთარი სახელი კოჯიმა შეიძლება აღნიშნავდეს ჩამოთვლილთაგან ერთ-ერთს:
ეჩმიაძინის მონასტერი
ეჩმიაძინის მონასტერი (Էջմիածնի Մայր Տաճար) — სომხური სამოციქულო ეკლესიის მონასტერი. სომხეთის კათოლიკოს-პატრიარქის ადგილსამყოფელი. 2000 წლიდან შედის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
მონასტრის შემადგენლობაში შედის ეჩმიაძინის საკათედრო ტაძარი, რიფსიმეს ეკლესია (618 წ.), გაიანეს ეკლესია (650 წ.), შოკაგატის ეკლესია (1694 წ.). მონასტრის კუთვნილებაშია ასევე მუზეუმი და შუა საუკუნეების დეკორატიული ხელოვნების კოლექცია.
არქიტექტურა
უძველესი ხის ეკლესია მონასტრის ადგილზე აგებული იყო ჯერ კიდევ 303 წელს, სომხეთში ქრისტიანობის ოფიციალურ რელიგიად გამოცხადებიდან მალევე, მეფე თრდატ III-ის და წმინდა გრიგოლ განმანათლებლის მიერ. ქვის ეკლესია ააგეს V-VII საუკუნეებში. ტაძარს ჯვრის გეგმით, ოთხი აფსიდით და ოთხ სვეტზე გადადგმული ცენტრალური გუმბათით სომხური საეკლესიო არქიტექტურის ნიმუშია. სამრეკლო აგებულია 1653-1658 წლებში, ხოლო საკურთხევლის ნაწილი 1869 წელს.
გარდა არქიტექტურისა, ტაძარი სხვა სომხური ეკლესიებისგან გამოირჩევა ინტერიერის ფრესკების ორიგინალური მხატვრობით. 1712-1721 წლებში ეჩმიაძინის მოხატვაზე მუშაობდა ჰოვნათან ნაღაში. შემორჩენილია გუმბათის ზედა ნაწილის მხატვრობა და მთავარი აფსიდის შიდა მარმარილოზე მოხატული მარიამ ღვთისმშობელი. ეჩმიაძინის ტაძრის მოხატულობები ასევე ეკუთვნით იაკობ და ჰარუტუნ ჰოვნატანიანებს (XVIII საუკუნის პირველი ნახევარი) და ჰოვნატან ჰოვნატანიანს (XVIII საუკუნის მეორე ნახევარი). XIX საუკუნეში საკათედრო ტაძარი მოხატეს მკრთუმ და იაკობ ჰოვნათანიანებმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის მონასტრები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სომხეთში
დალაი
სახელწოდება მომდინარეობს რეფრენიდან („დალაჲ...“), რომელიც ლექსის ყოველ ტაეპს ერთვის. შემორჩენილია თუშურ ზეპირსიტყვიერებაში, დაკავშირებულია გარდაცვლილის წლისთავზე გამართულ სამგლოვიარო რიტუალთან. „დალაის“ შესრულების წესს დალაობა ეწოდება და დღემდე შემორჩა თუშეთში. „დალაი“ სრულიად განცალკევებით დგას მთელ ქართულ ხალხურ მუსიკალურ შემოქმედებაში — სრულდება მთქმელისა და უნისონური გუნდის მონაცვლეობით, მხედარმოდალავე („დალაის“ წარმომთქმელი) სევდიანი კილოთი იწყებს: „დალაჲ თქვით, დალაჲ, მხედრებო“, გუნდი უპასუხებს: „დალაჲ ჰე, დალაჲ ჰე“.
ტექსტი მიცვალებულის კულტთან არის დაკავშირებული. არის მოსაზრება, რომ თუშეთში „დალაი“ შევიდა ვაინახური და დაღესტნური კულტურიდან (დარგუულ მუსიკალურ ფოლკლორში „დალაი“ სიმღერას ნიშნავს). დაღესტანში „დალაის“ სამგლოვიარო შინაარსი არა აქვს, ჩაჩნეთ-ინგუშეთში კი გლოვასთან არის დაკავშირებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ხალხური სიმღერები კატეგორია:ქართული ლექსები კატეგორია:თუშეთი
ნიკოლოზ თავდგირიძე
ნიკოლოზ თავდგირიძე (დ. 15 ნოემბერი, 1871, აკეთი) — ქართველი თანამდებობის პირი, პუბლიცისტი, ჟურნალისტი, საზოგადო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
პირველი მსოფლიო ომის დროს (1914-1918) „თემში“ გამოაქვეყნა წერილი საქართველოს ავტონომიის შესახებ. იყო ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი. ბოლო პერიოდში მუშაობდა საბანკო-საფინანსო სფეროში, სხვადასხვა დარგის ვაჭრებისა და მრეწველების გაერთიანებით დააარსა დიდი კომერციული ბანკი „მერკურბანკი“. 1924 წლის მარტში კათოლიკოს-პატრიარქ ამბროსისთან და საკათალიკოსო საბჭოს წევრებთან ერთად სასამართლო პროცესზე ცნეს დამნაშავედ გენუის კონფერენციისადმი მემორანდუმით მიმართვის გამო და მიუსაჯეს პატიმრობა 3 წლით და ცხრა თვით, ქონების კონფისკაციით.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:ოზურგეთის მერები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი გარდაცვალების თარიღით კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
დალაქიშვილი
საკუთარი სახელი დალაქიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
შეი მიჩელი
შენონ ეშლი გარსია მიტჩელი (Shannon Ashley Garcia Mitchell; დ. 10 აპრილი, 1987) — კანადელი მსახიობი, ავტორი და მოდელი. 2010 წლიდან 2017 წლამდე მონაწილეობას იღებდა ABC Family/Freeform-ის სატელევიზიო სერიალ „პატარა საყვარელი მატყუარები“-ში, სადაც იგი თამაშობდა როგროც ემილი ფიელდსი. 2018 წელს გადაიღეს ფსიქოლოგიურ ტრილერში, „შენ“-ში, ფიჩ სელინჯერის როლით. იგი ასევე გადაღებულია ამერიკულ საშინელებათა ჟანრის ფილმში–„გვამი“ (2018).
ადრინდელი ცხოვრება
შეი მიტჩელი დაიბადა 1987 წლის 10 აპრილს, მისისაგაში, ონტარიოში. არის გარსია და მარკ მიტჩელის ქალიშვილი. შეის მშობლები ფინანსისტები არიან. მამამისი ეთნიკური წარმომავლობით შოტლანდიელი და ირანელია, ხოლო დედამისი ფილიპინელია. ჰყავს უმცროსი ძმა, სახელად შონი. არის მომღერლის და „Tony“ ნომინაციის გამარჯვებულის, ლეა სალონგას პირველი ბიძაშვილი, რომელიც ცნობილია მიუზიკლში „Miss Saigon“-ში შესრულებული კიმის როლით. ჯერ კიდევ პატარა ასაკში, მიტჩელი დაინტერესებული იყო საშემსრულებლო ხელოვნებით. მოგვიანებით მან მშობლებს განუცხადა რომ სამსახიობო კარიერის შექმნა სურდა. მიტჩელმა ცეკვა 5 წლის ასაკში დაიწყო. როდესაც შეი 10 წლის იყო, იგი ოჯახთან ერთად ბრიტანეთის კოლუმბიაში გადავიდა საცხოვრებლად. მათი ჩამოსვლიდან 1 წლის შემდეგ, საერთაშორისო სამოდელო სააგენტომ ჩაატარა ღია კასტინგი, მოზარდი გოგონებისთვის, შეი მიტჩელი ერთ-ერთი მათგანი იყო იმათ შორის, რომელიც ღია კასტინგზე აირჩიეს. იგი სწავლობდა „როკრიჯის საშუალო სკოლაში“, ხოლო შემდგომ „დასავლეთ ვანკუვერის საშუალო სკოლაში“ გადავიდა და აქვე დაასრულა სწავლა. ზედმეტსახელი–„შეი“ მას მეგობრებმა შეარქვეს, რადგან იგი ჯენიფერ ლოპესის დიდი ფანი იყო, სწორედ ამიტომ, მეგობრები მას „შეი ლო“-ს ეძახდნენ.
სამსახიობო და სამოდელო კარიერა
გვიანი მოზარდობის პერიოდში, შეი სხვადასხვა კომპაანიისთვის ბანგკოკში, ჰონგ-კონგში და ბარსელონაში მოდელობდა, საბოლოოდ კი ტორონტოში მსახიობობის შესწავლა დაიწყო. მან თეატრალურ სააგენტოსთან დაიწყო თანამშრომლობა, მოგვიანებით კი მონაწილეობა მიიღო დრამატულ სერიალში, სახელად: „Degrassi: The Next Generation“. გადაიღეს Global-ის სერიალ „ახალწვეულები“-ში, გამოჩნდა რეპერის, შონ პოლის, მუსიკალურ ვიდეო–„Hold My Hand“-ში. 2010 წელს Disney XD-ს სერიალის „Aaron Stone“-ის მეოთხე ეპიზოდში, მიტჩელმა გულშემატკივრის-ირინა ვებერის როლით ითამაშა.
2010 წელს მიტჩელი FreeForm-ის სერიალ „პატარა საყვარელი მატყუარებში“ ემილი ფაიელდსის როლზე აირჩიეს. მიუხედავად კრიტიკული შეფასებებისა, სერიალმა დიდი პოპულარობა მოიპოვა, სერიალის მეშვიდე-ბოლო სეზონი 2017 წლის 27 ივნისს გამოუშვეს.
2017 წლის აგვისტოს, მიტჩელმა Lifetime-ის სატელევიზიო სერიალში, „შენ“-ში ფიჩ სელინჯერის როლის შესრულება დაიწყო. ხოლო სექტემბერში, ABC-ს სერიალში-„The Heiresses“-ში იგი მთავარ როლზე აირჩიეს, სერიალია 2018 წელს გამოუშვეს , დაფუძნებულია სარა შეპარდის ამავე სახელწოდების მქონე წიგნზე.
სხვა სამუშაო
2015 წელს, მიტჩელმა მიშაელ ბლენთან ერთად ნოველა, „Bliss“-ი გამოაქვეყნა. მიტჩელს თავისი იუთუბ გვერდიც აქვს, სადაც იგი პერიოდულად ტვირთავს ვიდეოებს.
სქოლიო
კატეგორია:კანადელი მსახიობები კატეგორია:კანადელი მოდელები კატეგორია:კანადელი ავტორები კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:დაბადებული 10 აპრილი
ფინკა-ბლანკო
ფინკა-ბლანკო (Finca Blanco) — ქალაქი პანამაში, ჩირიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 803 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ჩირიკის პროვინციის დასახლებული პუნქტები
საქართველოს მშვიდობისათვის
საქართველოს მშვიდობისათვის — პოლიტიკური პარტია საქართველოში. დაფუძნდა 2015 წლის 11 ოქტომბერს. პარტიის ლიდერია დავით თევზაძე.
ისტორია
2015 წლის აპრილში დავით თევზაძემ დააფუძნა არასამთავრობო მოძრაობა სახელით „საქართველოს მშვიდობისათვის“. 2015 წლის 11 ოქტომბერს გაიმართა პარტიის დამფუძნებელი ყრილობა, სადაც პარტიის ლიდერად დავით თევზაძე აირჩიეს. 2016 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ 19 კანდიდატი წარადგინა, მაგრამ ვერ მოიპოვა მანდატები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს პოლიტიკური პარტიები
ხანხანიმლი
ხანხანიმლი (Xanxanımlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —    	359 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
პეჩერის ამაღლების მონასტერი
დაარსება
thumb|right|200px|ამაღლების მონასტერი. XX საუკუნის დასაწყისი. პეჩერის მამათა ამაღლების მონასტერი დააარსა დიონისე სუზდალელმა 1328 და 1330 წლებს შორის, ნიჟნი-ნოვგოროდის ახლოს, მდინარე ვოლგის ნაპირზე. რამდენიმე წყარო მიუთითებს, რომ მონასტერი დააარსა იური ვსევოლოდის ძემ 1219 წელს. მაგრამ საზოგადოდ აღიარებულია, რომ მონასტრის შემქმნელი არის წმინდა დიონისე, რომელიც რამდენიმე ბერთან ერთად წამოვიდა კიევ-პეჩერის ლავრიდან ნიჟნი-ნოვგოროდში და გამოკვეთა გამოქვაბული ქალაქიდან სამ ვერსში, სადაც დასახლდნენ კიდეც.
დაახლოებით 1335 წელს სწორედ ამ ადგილზე დიონისემ დააარსა მონასტერი, უფლის ამაღლების სახელზე.
მონასტერი მკაცრ სამონასტრო პრინციპებზე იყო დამყარებული: ბერებს არ ჰქონდათ პირადი ქონება; ყველა ქონება იყო საერთო; ყველა მუშაობდა საკუთარი საკვებისთვის; იღუმენის კურთხევის გარეშე ვერავინ გაცდებოდა მონასტრის კარებს.
პეჩერის მონასტრის სხვა ბერი, ფილოსოფოსი პავლე ვისოკი გახდა დიმიტრი დონელის მომავალი მეუღლის ევდოკია მოსკოველის მასწავლებელი. პეჩერის მონასტერში ცხოვრობდა აბრაამ გალიჩელი, სერგი რადონეჟელის მოსწავლე.
მეწყერი და მონასტრის გადატანა
XVI საუკუნეში მონასტერმა აყვავების მწვერვალს მიაღწია, მაგრამ 1597 წელს პეჩერის მონასტერმა უდიდესი უბედურება განიცადა: 18 ივნისს, ღამის სამ საათზე, მიწის დიდი ნაწილის მოწყვეტამ მონასტერი გაანადგურა. მეწყერის შედეგად არავინ დაღუპულა, თუმცა თითქმის მთელი სამონასტრო კომპლექსი განადგურდა. იყო საშიშროება, რომ მონასტრის ზემოთ არსებული მთა ისევ მოწყვეტილიყო. ამის გამო, იავე 1597 წელს მონასტერი გადაიტანეს ვოლგის ზემო დინების მიმართულებით ერთ ვერსზე, ხოლო ძველ ადგილზე შექმნეს ფერისცვალების ეკლესია. ითვლება, რომ ეროვნული გმირის, კუზმა მინინის მამამ შეიტანა მნიშვნელოვანი წვლილი ახალი მონასტრის მშენებლობაში.
ზოგიერთი მიიჩნევდა, რომ მონასტრის დანგრევა იყო დიდი უბედურების წინასწარმეტყველება. რაც ასრულდა კიდეც: რამდენიმე წლის შემდეგ რუსეთში დაიწყო არეულობის ხანა.
1640-1650-იან წლებში ნიჟნი-ნოვგოროდელმა არქიტექტორმა ანტიპ კონსტანტინოვმა ააგო სამონასტრო ანსამბლი, მათ შორის ამაღლების ტაძარი, სამრეკლო, მიძინების ტაძარი სატრაპეზო დარბაზით, ექვთიმე სუზდალელის კარის ეკლესია, წინამძღვრის სასახლე და კელიების კორპუსი მაკარის სახელობის ტაძრით. ქვის ღობე და მცირე კარის ეკლესია ააგეს მოგვიანებით 1765 წელს. სხვადასხვა დროს მონასტერს ჰქონდა თავისი საავადმყოფო და სათნოების სახლი.
1924 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის გადაწყვეტილებით მონასტერი დახურეს. სხვადასხვა დროს მის ტერიტორიაზე განათავსეს საცხოვრებელი კორპუსები, კინოთეატრი, სარესტავრაციო სახელოსნო.
თანამედროვეობა
პეჩერის მონასტერი აღადგინეს 1994 წელს. 1999 წლიდან მონასტრის მამასახლისია არქიმანდრიტი ტიხონი (ზეტიოკინი).
პეჩერის მონასტრის წინამძღვრად ითვლება ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიის ეპისკოპოსი. 2003 წლიდან წინამძღვარია მიტროპოლიტი გიორგი.
მონასტრის საძმო 2004 წლისთვის მოითვლიდა 14 ადამიანს. მონასტრის ტერიტორიაზე განთავსებულია ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიის ისტორიის მუზეუმი.
2007 წლის დეკემბერში დააყენეს მიძინების ტაძრის კანკელის კარკასი. 2008 წლის 31 დეკემბერს მიტროპოლიტმა გიორგიმ აკურთხა მიძინების ეკლესია.
ნიჟნი-ნოვგოროდის მიწაზე ოთხდღიანი ვიზიტის ფარგლებში პატრიარქი კირილი არაერთხელ ესტუმრა მონასტერს. პირველი ვიზიტის დროს მონასტერს გადასცა ყაზანის ღვთისმშობლის ხატი.
2010 წლის 15 მარტს მიძინების ტაძარში უკანასკნელი 80 წლის განმავლობაში პირველად შედგა ბერად აღკვეცის ცერემონიალი. მამასახლისი ტიხონი აღკვეცეს მცირე სქემაში.
2010 წლის 31 დეკემბერს მიტროპოლიტმა გიორგიმ შეასრულა კარის ეკლესიის კურთხევა ექვთიმე სუზდალელის სახელზე. რესტავრაცია მიმდინარეობდა ორი წლის განმავლობაში. ამ პერიოდში ხატმწერებმა ვლადიმირიდან ეკლესია მოხატეს ძველ რუსულ სტილში.
არქიტექტურული ნაგებობები
thumb|right|250px|ამაღლების ტაძარი და სამრეკლო
გარდა ამისა მონასტრის ტერიტორიაზე განთავსებულია სხვა, XVII-XVIII საუკუნის ნაგებობები, მათ შორის 2005 წელს აღდგენილი სამთავარეპისკოპოსო სასახლე.
მონასტრის სხვა ღირსშესანიშნაობებიდან ასევე აღსანიშნავია ამაღლების ტაძრის სამრეკლო, რომელზეც 2005 წელს დაკიდეს უნიკალური მექანიკური საათი.
სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები
35 (რიცხვი)
ოცდათხუთმეტი — ოცდამეთხუთმეტე ნატურალური რიცხვი. არის ოცდათოთხმეტის მომდევნო და ოცდათექვსმეტის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 35. 35 არის კენტი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „ოცდათხუთმეტი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ოცი და ათ-ხუთ-მეტი (იგულისხმება ოცზე თხუთმეტი ერთეულით მეტი).
აფეთ ინანი
აფეთ ინანი (Afet İnan; დ. 29 ნოემბერი, 1908, თესალონიკი — გ. 8 ივნისი, 1985, ანკარა) — თურქი ისტორიკოსი და სოციოლოგი. მუსტაფა ქემალ ათათურქის შვილობილი.
აფეთ ინანი დაიბადა სალონიკში. ბალკანეთის ომების გამო გადასახლდნენ ადაფაზარში, შემდეგ კი ანკარაში. 1915 წელს დედა გარდაეცვალა. მამა დაქორწინდა. 1920 წელს დაასრულა დაწყებითი სკოლა. 1925 წელს დაასრულა გოგონათა პედაგოგიური კოლეგია და მუშაობა დაიწყო იზმირის დაწყებით სკოლაში მასწავლებლად. ამავე წელს იზმირში შეხვდა ათათურქს. 1925 წელს მუსტაფა ქემალმა გააგზავნა ლოზანაში, რათა შეესწავლა ფრანგული ენა. თურქეთში დაბრუნების შემდეგ 1927 წელს დაინიშნა ისტორიის მასწავლებლად. 1936-1938 წლებში სწავლობს ჟენევის უნივერსიტეტში. უმაღლესი განათლების დასრულების შემდეგ მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი. 1950 წლიდან ანკარის უნივერსიტეტის ლექტორია.
გარდაიცვალა 1985 წელს ანკარაში.
შიბალბა
მაცხოვრებლები
შიბალბა აღწერილია „პოპოლ ვუჰ“-ში როგორც ქვესკნელში მდებარე სასამართლო, რომელიც ასოცირებულია სიკვდილთან და თორმეტ მმართველ სიკვდილის ღმერთთან.
პირველ და ასევე მთავარ ღმერთს ეწოდება ჰუნ-ქაემ („ერთი სიკვდილი“). მეორე ღმერთის სახელია ვუკაბ-ქაიმ („შვიდი სიკვდილი“).
დანარჩენი ათი ღმერთი ხშირად მოხსენიებული არიან როგორც დემონები და ინაწილებენ ძალაუფლებას ადამიანთა სხვადასხვა განსაცდელზე: ავადმყოფობა, შიმშილი, შიში, განადგურება, ტკივილი, სიკვდილი.
დემონები წყვილებად მოქმედებენ: ხინქუირპატი და ქუქუმაქუიჩი ადამიანებს სისხლს წოვენ; აჰალპუჰ და აჰალგანა იწვევემ ადამიანთა სხეულების დასიებას; ჩამიაბაქი და ჩამიაჰოლომი გადააქცევენ მკვდრებს ჩონჩხებად; აჰალმეზი და აჰალტოქობი იმალებიან სახლებში და მოულოდნელად სასიკვდილოდ ჭრიან ადამიანებს; ხიცი და აპტანი იწვევენ სასიკვდილო სისხლიან ხველას ადამიანებში, რომლებიც გზებზე დადიან.
სქოლიო
კატეგორია:მაიას მითოლოგია
პამპასის რაიონი (ტაიაკახა)
პამპასის რაიონი (Distrito de Pampas) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ტაიაკახის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 276 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 269 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 110 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 109.07 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაიაკახის პროვინციის რაიონები
კამპანია (მინას-ჟერაისი)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 433 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 45.99 კმ²-ზე. ფართობი 335 587 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ზაგრების ანიმაციური ფილმების სკოლა
ზაგრების ანიმაციური ფილმების სკოლა — 1956 წელს დაარსებული ანიმაციური ფილმების სტუდია, რომელიც მდებარეობს ზაგრებში და წარმოადგენს კომპანიის ზაგრებ-ფილმი ნაწილს. სტუდიის ერთ-ერთი პირველი დიდი წარმატება იყო ჯილდო ანიმაციური მოკლემეტრაჟიანი ფილმისთვის „მარტოსული“ (რეჟ. ვატროსლავ მიმიცა). სტუდიის დღეისთვის ყველაზე ცნობილი ნამუშევარია ოსკარის მფლობელი „სუროგატი“.
სქოლიო
კატეგორია:1956 წელს შექმნილი კომპანიები კატეგორია:ანიმაციური სტუდიები კატეგორია:ხორვატული ანიმაცია კატეგორია:ზაგრების მედია
ყრუანჩელა
ყრუანჩელა, აგრეთვე ყრუალა — ხალხური ტერმინი, რომლითაც მოიხსენიება რამდენიმე სანადირო ფრინველი. უპირატესად სოღო (Tetrao urogallus), როჭო (Lyrurus) და ჟრუნი (Tetrastes bonasia), აგრეთვე ტყის ქათამიც (Scolopax rusticola). სახელი მომდინარეობს იქიდან, რომ გამრავლების პერიოდში, ტიხტიხის დროს მამალი გამოსცემს ხმამაღალ ბგერებს, რის გამოც ამ დროს მას ხმა აღარ ესმის და „ყრუვდება“. მონადირეები ხშირად სწორედ ამ დროს ირჩევენ მათზე სანადიროდ.
სქოლიო
კატეგორია:როჭოსებრნი კატეგორია:ნადირობა
ფინკა-კორედორი
ფინკა-კორედორი (Finca Corredor) — ქალაქი პანამაში, ჩირიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 529 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ჩირიკის პროვინციის დასახლებული პუნქტები
რეტროვირუსები
მინი|მარჯვნივ რეტროვირუსები (Retroviridae) — რნმ-ის შემცველი ვირუსების ოჯახი, რომლებიც უმეტესწილად ხერხემლიანებს აინფიცირებენ. ყველაზე ცნობილი და აქტიურად შესწავლადი წარმომადგენელია ადამიანის იმუნოდეფიციტის ვირუსი.
რეტროვირუსის მიერ უჯრედის ინფიცირების შემდეგ ციტოპლაზმაში იწყება ვირუსული დნმ-გენომის სინთეზი, რომლის დროსაც მატრიცის როლში გამოიყენება ვირიონული რნმ. ყველა რეტროვირუსი საკუთარი გენომის რეპლიკაციისთვის იყენებს უკუტრანსკრიპციის მექანიზმს: ვირუსული ფერმენტი უკუტრანსკრიპტაზა (ან რევერტაზა) ვირუსული რნმ-ის მატრიცაზე ასინთეზირებს დნმ-ის ერთ ძაფს, შემდეგ კი დნმ-ის უკვე სინთეზირებული ძაფის მატრიცაზე აგებს მეორეს, მის კომპლემენტარულ ძაფს. წარმოიქმნება დნმ-ის ორძაფიანი მოლეკულა, რომელიც ინტეგრირდება უჯრედის ქრომოსომულ დნმ-ში უჯრედული გაყოფის დროს, როცა არ არის ბირთვის გარსი (გამონაკლისს წარმოადგენს აივ-ინფექციამ რომლის დნმ-იც აქტიურად იჭრება ბირთვში), და შემდგომში ასრულებს მატრიცის როლს ვირუსული რნმ-ის მოლეკულების სინთეზისთვის. ეს რნმ-ები გამოდის უჯრედის ბირთვიდან და უჯრედის ციტოპლაზმაში იფუთება ვირუსულ ნაწილაკებად, რომლებსაც ახალი უჯრედების ინფიცირება შეუძლია.
ერთ-ერთი ჰიპოთეზის თანახმად, რეტროვირუსები შესაძლოა წარმოიშვნენ რეტროტრანსპოზონებიდან — ეუკარიოტების გენომის უძრავი უბნებიდან.
რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო სათათბირო
რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო სათათბირო  (Государственная дума Российской империи; 19 აგვისტო — 19 ოქტომბერი) — წარმომადგენლობითი საკანონმდებლო დაწესებულება რუსეთის იმპერიაში. სათათბირო პარლამენტის ქვედა პალატას წარმოადგენდა, ზედა პალატას კი — სახელმწიფო საბჭო. მას გააჩნდა შეზღუდული უფლებები და შეიქმნა რუსეთის თვითმპყრობელობის მიერ 1905-1907 წლების რევოლუციის გავლენით. სათათბიროს მიზანი იყო ცარიზმის კავშირის განმტკიცება ბურჟუაზიასთან, ქვეყნის გადაყვანა ბურჟუაზიული მონარქიის რელსებზე და თვითმპყრობელობის პოლიტიკური ძალაუფლების შენარჩუნება. სხდომები იმართებოდა სანქტ-პეტერბურგში თავრიდის სასახლეში. 1906-1917 წლებში იმპერიის დაცემამდე სულ ოთხჯერ იქნა მოწვეული სახელმწიფო სათათბირო.
რეტროვირუსები
სქოლიო
კატეგორია:რეტროვირუსები
რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო სათათბირო
ისტორია
1905 წლის 6 (19) აგვისტოს იმპერატორმა ნიკოლოზ II-მ სპეციალური მანიფესტით დააარსა რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო სათათბირო, როგორც განსაკუთრებული საკანონმდებლო და წარმომადგენლობითი ორგანო, სადაც უნდა განხილულიყო საკანონმდებლო წინადადებები, ასევე სახელმწიფო საგეგმო შემოსავლები და ხარჯები.
თავდაპირველად დუმის მოწვევა იგეგმებოდა არაუგვიანეს 1906 წლის იანვრის შუა რიცხვებისა, თუმცა არჩევნების დაჩქარების გამო საზოგადოებაში გახშირდა უკმაყოფილება, გაიმართა მრავალრიცხოვანი მიტინგები და არჩევნებიც გადაიდო.
სახელმწიფო დუმის ახალი მთავარი საკანონმდებლო კომპეტენცია გახდა 1905 წლის ოქტომბრის მანიფესტი, რომლის მიხედვითაც ნებისმიერი ახალი კანონი უნდა ყოფილიყო მიღებული მხოლოდ სახელმწიფო საბჭოსა და დუმის თანხმობით და იმპერატორის ხელისმოწერით. ამდაგვარად 1905 წლის 6 აგვისტოს მანიფესტით სათათბირო სათათბიროდან საკანონმდებლო ორგანოდ გარდაიქცა.
I მოწვევა
1905 წლის 11 დეკემბრის ახალი საარჩევნო კანონმდებლობის საფუძველზე, რუსეთის იმპერიის I მოწვევის სახელმწიფო დუმის არჩევნები მიმდინარეობდა 1906 წლის 26 მარტიდან — 20 აპრილამდე. ჯამში არჩეულ იქნა 511 დეპუტატი, მათ შორის: მშრომელები — 107 (10-მა დეპუტატმა რსდმპ ჩამოაყალიბა), პროგრესიული პარტია — 60, კადეტები — 161, ავტონომისტები — 70, ოქტომბრისტები — 13, უპარტიო — 100.
სახელმწიფო დუმის პირველი სხდომა გაიმართა 1906 წლის 27 აპრილს (10 მაისს) სანკტ-პეტერბურგის თავრიდის სასახლეში. დუმის თავჯდომარედ არჩეულ იქნა მოსკოვის უნივერსიტეტის პროფესორი, კადეტი ს. მურომცევი.
II მოწვევა
1905 წლის 11 დეკემბრის ახალი საარჩევნო კანონმდებლობის საფუძველზე, რუსეთის იმპერიის II მოწვევის სახელმწიფო დუმის არჩევნები მიმდინარეობდა 1907 წლის იანვრიდან — თებერვლამდე. ჯამში არჩეულ იქნა 518 დეპუტატი, მათ შორის: სოციალ-დემოკრატები — 65, ესერები — 37, სახალხო სოციალისტები — 16, მშრომელები — 104, კადეტები — 98, მემარჯვენეები და ოქტომბრელები — 54, ავტონომისტები — 76, უპარტიოები — 50, კაზაკები — 17, დემოკრატიული რეფორმის პარტია — 1.
1907 წლის 1 ივნისს დუმის 55 დეპუტატი დადანაშაულებულ იქნა იმპერატორის ოჯახის წინააღმდეგ შეთქმულებაში, რის საფუძველზეც 3 (16) ივნისს სახელმწიფო სათათბირო დაითხოვეს (3 ივნისის გადატრიალება).
III მოწვევა
1907 წლის 3 ივნისს დუმის II მოწვევის დეპუტატების დათხოვნის პარალელურად გამოქვეყნდა ახალი საარჩევნო კანონი. არჩევნები ჩატარდა 1907 წლის შემოდგომაზე. ჯამში არჩეულ იქნა 441 დეპუტატი, მათ შორის: ულტრა მემარჯვენეები — 50, ზომიერად-მემარჯვენე და ნაციონალისტები — 97, ოქტომბრისტები — 154, პროგრესისტები — 28, კადეტები — 54, მშრომელები — 13, სოციალ-დემოკრატები — 19, მუსულმანები — 8, ლიტვა-ბელორუსები — 7, პოლონური კოლო — 11.
1907 წლის 1 ნოემბრიდან — 1912 წლის 9 ივნისამდე ჩატარდა III მოწვევის სახელმწიფო დუმის ხუთი სესია. თავჯდომარეები იყვნენ: ნ. ხომიაკოვი (ოქტომბრისტი; 1 ნოემბერი, 1907 — 4 მარტი, 1910), ა. გუჩკოვი (ოქტომბრისტი; 29 ოქტომბერი, 1910 — 14 მარტი, 1911), მ. როძიანკო (ოქტომბრისტი; 22 მარტი, 1911 — 9 ივნისი, 1912).
აღნიშნული მოწვევა იყო ოთხიდან ერთადერთი, რომელმაც გასტანა კანონით გათვალისწინებული ხუთი წელი და არ იქნა დათხოვნილი.
IV მოწვევა
ჯამში არჩეულ იქნა 442 დეპუტატი, აქედან: ნაციონალისტები და ზომიერად-მემარჯვენეები — 120, ოქტომბრისტები — 98, მემარჯვენეები — 65, კადეტები — 59, პროგრესისტები — 48, სამი ნაციონალური ჯგუფი — 21, სოციალ-დემოკრატები — 14, მშრომელები — 10, უპარტიოები — 7.
1912 წლის 15 ნოემბრიდან — 1917 წლის 25 თებერვლამდე ჩატარდა IV მოწვევის სახელმწიფო დუმის ხუთი სესია. თავჯდომარეები იყვნენ: მ. როძიანკო (ოქტომბრისტი).
მონარქიის დაცემის შემდეგ სათათბირო სრული შემადგენლობით აღარ შეკრებილა, თუმცაღა თავის სხდომებს დუმის დროებითი კომიტეტი რეგულარულად მაინც ატარებდა.
1917 წლის 6 (19) ოქტომბერს დროებითმა მთავრობამ დამფუძნებელი კრების არჩევნების მომზადებასთან დაკავშირებით სახელმწიფო სათათბირო საბოლოოდ დაითხოვა, ხოლო მის მოწვევამდე დროებით წარმომადგენლობით ორგანოდ სრულიად რუსეთის დემოკრატიული საბჭო დაადგინა. 1917 წლის 18 (31) დეკემბერს სახალხო კომიტეტის საბჭომ თავისი დეკრეტით გააუქმა დუმის კანცელარია და მისი დროებითი კომიტეტი.
სქოლიო
01
უგურ მუმჯუ
250px|მინიატიურა უგურ მუმჯუ (Uğur Mumcu; დ. 22 აგვისტო, 1942, ქირშეჰირი — გ. 24 იანვარი, 1993, ანკარა) — თურქი ჟურნალისტი.
დაიბადა 1942 წელს ქალაქ ქირშეჰირში. სკოლა დაამთავრა ანკარაში, ხოლო შემდეგ 1965 წელს ანკარის უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტი. 1965-1969 წლებში მუშაობდა სპეციალობით. 1972 წლამდე კი ანკარის უნივერსიტეტში მუშაობს. 1971 წლის სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ დააპატიმრეს.
დაკავებული იყო ჟურნალისტური საქმიანობით, გამოსცემდა წიგნებს.
გარდაიცვალა 1993 წელს მის ავტომობილში ჩადებული ასაფეთქებელი მოწყობიობის ამოქმედების შედეგად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქი ჟურნალისტები კატეგორია:დაბადებული 22 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1993
ხასილი
ხასილი (Xəsili) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  1 337 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
აკბულატოვო (ბურზიანის რაიონი)
აკბულატოვო (Аҡбулат) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. მიეკუთვნება კიეკბევის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 26 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 165 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 5 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბურზიანის რაიონის სოფლები
ილიაკო
ილიაკო (Iljko; გ. 864) — ხორვატიის თავადი (876-878 წწ.). დომაგოევიჩების დინასტიის წარმომადგენელი. სავარაუდოდ იყო დომაგოის შვილი. ილიაკოს მმართველობის დროს ხორვატიას მართავდა დომაგოის შვილი, რომლის სახელიც შემონახული არააა.
სქოლიო
კატეგორია:ხორვატიის მთავრები
ილარიონ კვარაცხელია
ბიოგრაფია
1930 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი.
მუშაობა დაიწყო ქალაქ თბილისში მათემატიკის მასწავლებლად. 1931-1934 წლებში ლენინგრადის მთავარ გეოფიზიკის ობსერვატორიაში ასპირანტურის კურსი გაიარა. 1934 წელს დაინიშნა თბილისის გეოფიზიკური ობსერვატორიის აეროლოგიური განყოფილების გამგედ, მისი ხელმძღვანელობით და უშუალო მონაწილეობით დაიწყო ატმოსფეროს მაღალი ფენების რადიოზონდირება. მის სახელთან არის დაკავშირებული ამიერკავკასიის ატმოსფეროს მაღალი ფენების მეცნიერული გამოკვლევების დაწყება და ეროვნული კადრების მომზადება. 1941-1945 წლებში მეორე მსოფლიო ომში მონაწილეობდა, სადაც სამხედრო ქვეგანაყოფებს უზრუნველყოფდა მეტეოროლოგიური ინფორმაციით და ამინდის პროგნოზით. 1945 წლიდან მუშაობას განაგრძობს თბილისის გეოფიზიკურ ობსერვატორიაში. მის საკანდიდატო ნაშრომში მოცემულია თავისუფალ ატმოსფეროში ტემპერატურის განაწილების თავისებურება თბილისის აეროლოგიური მასალების საფუძველზე. მის სადოქტორო ნაშრომში შესწავლილია მეტეოროლოგიური ელემენტების განაწილების თავისებურებანი სიმაღლის მიხედვით ამიერკავკასიაში და მათზე რთული ფიზიკურ-გეოგრაფიული პირობების გავლენა. 1953 წელს შეიქმნა თბილისის ჰიდრომეტეოროლოგიური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, რომლის შექმნის ერთ-ერთი ინიციატორია. იგი დაინიშნა დირექტორის მოადგილედ სამეცნიერო დარგში. არის 60-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. მათში მოცემულია სითბოსა და სიცივის ტალღების გავრცელების გზები ამიერკავკასიაში. აეროსინოპტიკური მასალის საფუძველზე დადგენილია ჩრდილოეთიდან კავკასიაში ცივი და თბილი ჰაერის მასების გადმოსვლის შესაძლებლობა, დასავლეთ საქართველოში ფიონების წარმოქმნის ორიგინალური თეორია, აგრეთვე ნაკადური დინებების წარმოქმნის აეროსინოპტიკური პირობები და ტროპოპაუზის სტრუქტურული თავისებურება.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ტემპერატურული ველის თავისებურება თბილისში და მისი ურთიერთკავშირი აღმოსავლეთ საქართველოს მაღალმთიანი მეტეოროლოგიური სადგურების მონაცემებთან“, დაიცვა 1948 წელს.
სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ამიერკავკასიის აეროლოგიური გამოკვლევა“, დაიცვა 1965 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:ქართველი მათემატიკოსები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
პასოსის რაიონი
პასოსის რაიონი (Distrito de Pazos) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ტაიაკახის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 840 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 985 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 52 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 152.93 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაიაკახის პროვინციის რაიონები
კამპუ-დუ-მეიუ
კამპუ-დუ-მეიუ (Campo do Meio) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 774 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვარჟინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 476 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 41.67 კმ²-ზე. ფართობი 275 426 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბათაკათ ციხე-სახლი
ბათაკათ ციხე-სახლი — არქიტექტურული ძეგლი, დგას დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახიელის ცენტრალურ ნაწილში, ფერდობზე, თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ციხე-სახლი გეგმით სწორკუთხა სამსართულიანი ნაგებობაა, რომელიც ზემოთკენ თანდათან ვიწროვდება. ნაგებია კლდის ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით. წყობის რიგების სწორხაზოვნება დაცულია. დაზიანებულია, ჩანგრეულია ბანი და სართულშუა გადახურვები. პირველი სართული საქონლის სადგომია. თაღიანი შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. აღმოსავლეთ კედელში ორი პატარა სარკმელი და ერთი სათოფურია. დასავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში რამდენიმე სწორკუთხა ნიშია.
მეორე სართული საცხოვრებელია. შესასვლელი აღმოსავლეთიდან აქვს, კარი თაღოვანია. სართულის ჩრდილოეთ კედელში ორი სარკმელი და ერთი სათოფურია, დანარჩენ კედლებში თექვსმეთი მცირე ზომის სწორკუთხა ნიში, მესამე სართული სათავდაცვოა. მის კედლებში ორ-ორი სათოფურია მოწყობილი, აღმოსავლეთისაში დამატებით ორი თაღოვანი სარკმელიცაა. სახლის კედლებზე შემორჩენილია სართულშუა ხის გადახურვის კოჭების ბუდეები. სართულები ერთმანეთს უკავშირდებოდა გადახურვაში დატოვებული ხვრელებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
გარიჩე
გარიჩე (Gariché) — ქალაქი პანამაში, ჩირიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 003 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ჩირიკის პროვინციის დასახლებული პუნქტები
მაკარაძე
საკუთარი სახელი მაკარაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
სანჩო I (არაგონი)
სანჩო რამირესი (Sancho Ramírez de Aragón, Sanç d'Aragó, Antso Aragoiko; დ. 1042/1043 — გ. 4 ივნისი, 1094) — არაგონის მეფე (სანჩო I) 1063 წლიდან და ნავარის მეფე (სანჩო V) 1076 წლიდან. რამირო I არაგონელის და გილბერგა დე ფუას ვაჟი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგონის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1042 კატეგორია:დაბადებული 1043 კატეგორია:გარდაცვლილი  4 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1094
იენი-დაშქენდი
იენი-დაშქენდი (Yeni Daşkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —     	2 220 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
სამარის რკინიგზის მუზეუმი
სამარის რკინიგზის მუზეუმი (Самарский железнодорожный музей) — სპეციალიზებული მუზეუმი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში ლიტვინოვის ქუჩაზე. მუზეუმი განთავსებულია სამარის სახელმწიფო საგზაო უნივერსიტეტის სასწავლო კორპუსების ტერიტორიაზე (ადრე სადგურ ბეზიმიანკის სარკინიგზო ჯარების მე-9 ბრიგადის პოლიგონი).
ისტორია
მუზეუმის შესაქმნელად მოსამზადებელი სამუშაოები 2010 წლის 15 სექტემბერს დაიწყო და სულ რაღაც ორ თვეში დასრულდა. აღნიშნულ პროექტში რუსეთის რკინიგზამ 5 მილიონი რუბლი ჩადო.
2010 წლის 9 ნოემბერს მუზეუმის საზეიმო გახსნა გაიმართა, რომელიც კუიბიშევის რკინიგზის 136-ე და სააქციო საზოგადოება რუსეთის რკინიგზის შექმნიდან მე-7 წლისთავს მიეძღვნა.
ექსპონატები
ექსპონატების უმეტესი ნაწილი წარმოდგენილია კუიბიშევის, ვოლგისპირეთისა და სამხრეთ ურალის რკინიგზებით.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები
Giant Bomb
Giant Bomb — ამერიკული საიტი, რომელიც აქვეყნებს რეცენზიებს, მიმოხილვებსა და სიახლეებს ვიდეო თამაშების შესახებ. საიტი შეიცავს ვიკი მონაცემთა ბაზას სათამაშო თემატიკის შესახებ. საიტი დააფუძნეს GameSpot-ის ყოფილმა თანამშრომლებმა ჯეფ გერსტმანმა და რაინ დევისმა Whiskey Media-სთან თანამშრომლობით. ჟურნალ ტაიმის მიერ Giant Bomb შეყვანილი იქნა 2011 წლის 50 ყველაზე პოპულარულ საიტებს შორის. 2012 წლის მარტს საიტი შეისყიდა ამერიკულმა კომპანია CBS Interactive-მა.
ისტორია
2007 წლის 28 ნოემბერს ჯეფ გერსტმანი გათავისუფლებული იქნა გეიმსპოტის რედაქციის დირექტორის თანამდებობიდან. გათავისუფლების შემდეგ, ჯეფმა ახალი საიტის შექმნის მიზნით დაამყარა თანამშრომლობა ვებდიზაინერების ჯგუფთან. განთავისუფლებიდან გარკვეული ხნის შემდეგ, ინტერნეტში ხმები გავრცელდა, რომ თითქოს გათავისუფლების მიზეზად იქცა კომპანია Eidos Interactive-ის ზეწოლა Giant Bomb-ზე, იმის გამო, რომ ჯეფმა აღნიშნული კომპანიის ერთ-ერთ თამაშს სახელწოდებით Kane & Lynch: Dead Men მისცა ნეგატიური შეფასება,მას შემდეგ რაც დაიდო თამაშის რეკლამა Giant Bomb-ზე. თუმცა საიტის რედაქციამ უარყო აღნიშნული ფაქტი. ამ ინციდენტის გამო, კომპანიის რედაქცია დატოვა რამდენიმე თანამშრომელმა, მათ შორის ალექს ნავარომ, რაიან დევისმა, ბრედ შუმეიკერმა და ვინი კრაველამ, ხოლო რაიან დევისმა წასვლასთან დაკავშირებით განაცხადა 2008 წლის თებერვალს და წასვლის მიზეზად ჯეფის გათავისუფლება დაასახელა.
სუროგატი (1961 წლის ფილმი)
სუროგატი (Surogat) — 1961 წლის ხორვატული მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი. მისი რეჟისორია დუშან ვუკოტიჩი. ფილმი გადაღებულია ზაგრებ-ფილმის მიერ, რომელიც ამ პერიოდში იუგოსლავური კომპანია იყო.
ფილმს მიღებული აქვს ოსკარი მოკლემეტრაჟიანი ფილმების კატეგორიაში, 1962 წელს. სიუჟეტით, მამაკაცი მიდის ზღვის ნაპირთან. ყოველი ნივთი, რომელიც თან მიაქვს, გასაბერია.
ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა
ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა (გერმ. die Neuere Deutschen Literaturwissenschaft, შემოკლებით die NDL) — გერმანისტიკის ერთ-ერთი სამეცნიერო-კვლევითი დარგი, სასწავლო-აკადემიური ფილოლოგიური დისციპლინა გერმანულენოვანსა და სხვაენოვან ქვეყნების უნივერსიტეტებში.
გერმანისტიკულ ლიტერატურათმცოდნეობას ხშირად ლიტერატურის გერმანისტიკასაც (გერმ. Literaturgermanistik) უწოდებენ. ასევე მსგავსი ფორმითაა ნაწარმოები ენის გერმანისტიკა (გერმ. Sprachgermanistik), რომლითაც გერმანისტიკულ ენათმეცნიერებას აღნიშნავენ.
გერმანული და გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა
თუ ტერმინით "გერმანული ლიტერატურათმცოდნეობა" გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ტერიტორიაზე არსებულ უნივერსიტეტებში სრულიად განსხვავებული ქვეყნების ლიტერატურების ( - ამერიკული, ფრანგული, ესპანური, იტალიური, ბერძნული, რუსული, იაპონური და ა.შ.) სამეცნიერო კვლევას აღნიშნავენ, "გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა" აღნიშნავს მხოლოდ გერმანულ ენაზე შექმნილი, ან არსებული ლიტერატურული ტექსტების მეცნიერულ შესწავლასა და კვლევას.
გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა გერმანულენოვან უნივერსიტეტებში
ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა წარმოადგენს გერმანიის, ავსტრიის, შვეიცარიისა და ლუქსემბურგის უნივერსიტეტებში სამიდან ერთ-ერთ არჩევით დარგს გერმანისტიკული ენათმეცნიერებისა და მედიევისტიკის გვერდით.
გერმანისტიკის ფაკულტეტის სტუდენტები პირველი ოთხი სემესტრის განმავლობაში გერმანისტიკის სამივე დარგს გადიან როგორც ამ დარგის საფუძველს, შესავალი საგნების სახით, ხოლო მოგვიანებით კი სტუდენტებს შეუძლიათ თავად გადაწყვიტონ სამი გერმანისტიკული მიმართულებიდან სამივე აირჩიონ, თუ არა. საერთო მინიმუმად ორი დარგია მიჩნეული.
დარგის საზღვრები
ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა დაკავებულია ადრეული ახალი დროის გერმანულენოვანი ლიტერატურით, რომელიც მოიცავს ბაროკოს, განმანათლებლობას, კლასიკას და რომანტიზმს, ნატურალიზმს, მოდერნსა და პოსტმოდერნს თანადროულობის ლიტერატურულ პროცესებამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერმანული ენა კატეგორია:ფილოლოგია
ევგენი დალეჯიო დ'ალესიო
ევგენი დალეჯიო დ'ალესიო (Eugène Dallegio d'Alessio; დ. 7 ოქტომბერი, 1888, სტამბოლი, — გ. 1983?, იქვე) — იტალიელი მკვლევარი, წარმოშობით წარჩინებულ ვენეციელთა საგვარეულოდან.
დაიბადა და სწავლობდა სტამბოლში. ოცი წლის ასაკიდან ისტორიულ გამოკვლევებს ბეჭდავდა სტამბოლის ცნობილ გაზეთ „ლა ტიურკი“-ში („La Turquie“). მუშაობდა არქეოლოგიაშიც. 1918 წელს გაიცნო სტამბოლში ჩასული ქართული დიპლომატიური მისიის წევრები და მის მდივნად დაიწყო მუშაობა. შემდეგ ამავე თანამდებობაზე მუშაობდა საქართველოს საკონსულოში. იმოგზაურა საქართველოშიც, ისწავლა ქართული ენა. სტამბოლში დაბრუნების შემდეგ სწავლობდა ქალაქის ქართული დიასპორის ისტორიასა და კულტურას. ფრანგულ ენაზე დაწერა ნარკვევი „ქართველები კონსტანტინოპოლში“ (სტამბოლი, 1921). ამ ნაშრომში განხილულია საქართველო-ბიზანტიის ურთიერთობა, მოცემულია ოსმალეთში მცხოვრებ ქართველთა რაოდენობა, მათი პოლიტიკური და ეკონომიკური მდგომარეობა, ქართული ენა და ქართული წესები, აღწერილია აგრეთვე ქართველების ახალშენი სტამბოლში, სასაფლაო, ფერი-კვეის ქართული სავანე და სხვ. აქვს ასევე შრომები სტამბოლის ისტორიისა და კულტურის სხვადასხვა საკითხის შესახებ.
ბაჰრეინის ისტორია
ბაჰრეინი იგივე ბაჰრეინის სამეფო - აზიის მესამე ყველაზე პატარა ქვეყანაა მალდივის და სინგაპურის შემდეგ. მდებარეობს სპარსეთის ყურეში. მოსახლეობა სხვადასხვა ხალხებისგან შედგება. იქ სახლობენ სპარსელები, შუმერები, ასურელები, ბაბილონელები, პორტუგალიელები, არაბები და ბრიტანელები. ქვეყანას დიდი დროის განმავლობაში ჰქონდა უახლოესი ეკონომიკური ურთიერთობა ინდოელებსა და სამხრეთ-აზიელებთან.