cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მამედ ორუჯოვი
ბიოგრაფია
კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 1994
ირაკლი ჩხეიძე
ირაკლი ჩხეიძე (დ. 5 იანვარი, 1999, ზუგდიდი) — ქართველი სპორტსმენი (ძალოსნობა), ჭაბუკებს შორის მსოფლიო და ევროპის ჩემპიონი  (2016, 94 კგ), ახალგაზრდებს შორის ორგზის მსოფლიო ჩემპიონი (2018, 2019 ;105 კგ,102 კგ) და ევროპის ჩემპიონი (2018, 105 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 5 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1999 კატეგორია:ზუგდიდში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ძალოსნები
ენ ბრონტე
ენ ბრონტე (დ. 17 იანვარი, 1820 — გ. 28 მაისი, 1849) — ინგლისელი პროზაიკოსი და პოეტი. იგი დაიბადა 1820 წელს თორნტონში (იორკშირი), მღდვლის სახლში. დებ ბრონტეებს შორის ყველაზე უმცროსი.
ენ ბრონტე ღარიბი ირლანდიელი მღვდლის, პატრიკ ბრონტეს, ქალიშვილი იყო. მან ცხოვრების დიდი ნაწილი შინ, თავის ოჯახთან ერთად გაატარა ჰოუორთში. 1836-37 წლებში ქალთა სკოლაში დადიოდა, ხოლო 1839-45 წწ. გუვერნანტად მუშაობდა. 1846 წელს მან, უფროს დებთან ერთად, გამოაქვეყნა პოემების ერთობლივი კრებული, სადაც ის ფსევდონიმით Acton Bell იყო მოხსენიებული. მისი პირველი რომანი „აგნეს გრეი“ „ქარიშხლიან უღელტეხილთან“ ერთად 1847 წელს დაიბეჭდა. მისი რიგით მეორე რომანი „მდგმურად უაილდფელ-ჰოლში“ 1848 წელს გამოიცა და ერთ-ერთ პირველ მკაფიოდ ფემინისტურ რომანად მიიჩნევა.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი მწერლები კატეგორია:ინგლისელი პოეტები კატეგორია:მწერალი ქალები კატეგორია:დაბადებული 1820 კატეგორია:გარდაცვლილი 1849 კატეგორია:XIX საუკუნის ინგლისელი რომანისტები კატეგორია:XIX საუკუნის ბრიტანელი ქალი მწერლები კატეგორია:ანგლიკანი მწერლები კატეგორია:ინგლისელი ანგლიკანები კატეგორია:ინგლისელი ქალი რომანისტები კატეგორია:ინგლისელი ქალი პოეტები კატეგორია:ფსევდონიმიანი მწერლები კატეგორია:ფსევდონიმიანი ქალი მწერლები
ანტონივკა (სტრის რაიონი)
ანტონივკა (Антонівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ლვივის ოლქის სტრის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 545 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტრის რაიონის სოფლები
ოზანის მეჩეთი
ოზანის მეჩეთი (Ozan məscidi) — XIX საუკუნის ისტორიულ-არქიტექტურული ძეგლი, რომელიც მდებარეობს აზერბაიჯანის ქალაქ განჯაში.
ოზანის მეჩეთი აიგო ქალაქ გიანჯის ოზანის კვარტალში. კვარტლის მაცხოვრებლები იღებდნენ აქტიურ მონაწილეობას მეჩეთის მშენებლობაში, რომელიც ეკუთვნის 1884 წელს. მეჩეთს სხვანაირად ჰაჯი აბასლის მეჩეთსაც ეძახიან. შესასვლელთან შემონახულია ქითაბე არაბულ ენაზე. ქითაბეს წყალობით შესაძლებელი გახდა მეჩეთის აშენების თარიღის დადგენა, მაგრამ წარწერის დაზიანების გამო არ არის ცნობილი არქიტექტორის ვინაობა.
ჟურნალ „მოლა ნასრედინი“ 1907 წლის მეთორმეტე ნომერში იტყობინებოდა, რომ 1906 წელს ოზანის კვარტლის მაცხოვრებლებმა შეაგროვეს 2000 მანათი მეჩეთის შენობის გასარემონტებლად.
მეჩეთი ფუნქციონირებდა და ემსახურებოდა მორწმუნეებს 1920 წლამდე. 1920 წელს გიანჯის ამბოხების დროს მეჩეთი ნაწილობრივ იქნა დანგრეული. აზერბაიჯანში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მეჩეთი დაიხურა, ისევე როგორც ბევრი სხვა რელიგიური დაწესებულება.
2001 წლის 2 აგვისტოს ოზანის მეჩეთი შეიტანეს ადგილობრივი მნიშვნელობის ისტორიისა და კულტურის უძრავი ძეგლების სიაში.
1979 წელს ოზანის მეჩეთი აღდგენილ იქნა.
2007 წელს ჩატარდა მეჩეთის სარესტავრაციო სამუშაოები.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მეჩეთები
მიხეილ დაუშვილი
მიხეილ დაუშვილი (დ. 14 დეკემბერი, 1990, თბილისი ) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მეათე მოწვევის პარლამენტის წევრი. იკავებდა საქართველოს ბიზნესომბუდსმენის თანამდებობას (2019-2020).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1990 წლის 14 დეკემბერს. 2014 წელს დაამთავრა ილიას უნივერსიტეტი (სამართალმცოდნეობის სპეციალობით). 2010-2015 წლებში მუშაობდა იურისტის პროფესიით. 2015-2016 წლებში ეკონომიკური საბჭოს აპარატის სამართლებრივი მრჩეველი. 2016-2017 წლებში საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს პარლამენტთან ურთიერთობის სამმართველოს უფროსი. 2017 წელს სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. 2017-2019 წლებში იყო საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციის დირექტორის მოადგილე, საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილე, დირექტორი. 2019-2020 წლებში საქართველოს ბიზნესომბუდსმენი.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:დაბადებული 14 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
ძინანი
ძინანი — სუბპროვინციული მნიშვნელობის ქალაქი აღმოსავლეთ ჩინეთში. შანდუნის პროვინციის მთავრობის ადგილსამყოფელი. მდებარეობს მდინარე ხუანხეს ნაპირზე, შანდუნის პროვინციის დასავლეთ ნაწილში, ჩინეთის დედაქალაქ პეკინიდან დაახლოებით 400 კილომეტრში. შანდუნის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. სარკინიგზო და საავტომობილო გზების კვანძი, დიდი გადასატვირთავი პუნქტი. რეზინის ნაწარმის დამზადების ერთ-ერთი მთავარი ცენტრი ჩინეთში.
განლაგებულია შანდუნის პროვინციის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე ხუანხეს ნაპირზე. ძინანის რელიეფი წარმოადგენს გადასასვლელ ზონას სამხრეთით ტაიშანის მასივიდან ჩრდილოეთით მდინარე ხუანხეს ხეობისაკენ. კირქვულ წარმონაქმნებში კარსტული წყლიანი ჰორიზონტები ჩამოდიან სამხრეთიდან ჩრდილოეთისაკენ და გამოსასვლელს აძლევენ მრავალრიცხოვან არტეზიულ წყაროებს, როგორც საკუთრივ ქალაქში, ისე მის მიდამოებში.
ქალაქი განლაგებულია გარდამტეხ ზონაში ნოტიო სუბტროპიკული კლიმატიდან კონტინეტურისაკენ. წელიწადში მკვეთრად არის გამოხატული ოთხი სეზონი. ძინანისთვის დამახასიათებელია მშრალი გაზაფხული, ცხელი და წვიმიანი ზაფხული, გრილი შემოდგომა, მშრალი და ცივი ზამთარი. საშუალოწლიური ტემპერატურა უდრის 14,6°С; ატმოსფერული ნალექების საშუაო წლიური რაოდენობა შეადგენს 670 მმ-ს. ნალექების დიდი ნაწილი მოდის ზაფხულის პერიოდში. ყველაზე ცივი და აგრეთვე მშრალი თვეა იანვარი, რომლის საშუალო ტემპერატურაა −0,4°C, ხოლო ატმოსფერული ნალექების საშუალო რაოდენობა 5,7 მმ. ზოგჯერ თოვს, თუმცა ჩვეულებრივ მეტად იშვიათად. ივლისი ყველაზე ცხელი და წვიმიანი თვეა, რომლის ტემპერატურაა 27,5 °C, ხოლო ნალექების რაოდენობა 201,3 მმ. მდინარე ხუანხეს გარდა, ძინანის ტერიტორიაზე გაედინება მრავალი პატარა მდინარე, რომელთა შორის უდიდესია მდინარე სიაოცინხე.
2005 წლის მონაცემებით, ძინანის საქალაქო ოლქის მოსახლეობა შეადგენდა 5,69 მილიონ ადამიანს, ამასთან ერთად, საქალაქო მოსახლეობა ითვილდა 2,54 მილიონ ადამიანს. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობა უდრიდა 6,81 მილიონს ადამიანს, რომელთა შორის 3,25 მილიონი საქალაქოა. ჩინელები (ხანი) შეადგენდნენ ქალაქის მოსახლეობის 98,3 %-ს. დარჩენილი ნაწილი წარმოადგენდა ხუეის და მანჯურიელებს. მოსახლეობის უმეტესი ნაწილი საუბრობს ძინანის დიალექტზე. გავრცელებულია აგრეთვე სტანდარტიზებული პუტუნხუა.
ქალაქიდან ჩრდილოეთით 1852 წელს მდინარე ხუანხეს ახალ კალაპოტში გადასვლის შემდეგ და მსხვილი სარკინიგზო კვანძის შემქნის შედეგად ძინანი გახდა სასოფლო-სამეურნეოს პროდუქციის წამმოების მსხვილი ბაზარი. შედეგად, ქალაქი ვითარდებოდა აგრეთვე როგორც ტექსტილისა და სამკერვალო წარმოების ცენტრი. აქ მდებარეობდა წისქვილები, ზეთსახდელები, ქაღალდის, ცემენტისა და ასანთის წარმოების ქარხნები. 1950-იან წლებში ქალაქის სიახლოვეს აშენდა მსხვილი მეტალურგიული კომბინატი და ქიმიური ქარხნები. 1970-იან წლებში შეიქმნა აგრეთვე სატვირთო მანქანებისა და სამშენებლო ტექნიკის წარმოების ქარხნები. შემდეგ წლებში აქტიურად ვითარდებოდა მაღალტექნოლოგიური დარგები: საყოფაცხოვრებო ტექნიკის, საინფორმაციო და ბიოინჟინერული ტექნოლოგიები. მუშაობს და შენდება რიცხვული პროგრამული მართვის დაზგების წამმოებს მრავალრიცხოვანი ქარხნები.
ქალაქი ძინანი მდებარეობს ორი დიდი რკინიგზის კვეთაზე. ერთ-ერთი მათგანი მიდის პეკინიდან შანხაიში, მიმართულებით ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ, ხოლო მეორე ძინანს აერთებს ცინდაოს პორტთან. სხვა ტოტები ძინანს აკავშირებენ ხანდანთან, დეჯოუსთან, ტაიანთან, ძინინთან, ძიბოსთან და სხვა. ძირითადი ავტოგზები, რომლებიც ქალაქზე გადიან არის: გოდაო № 104, № 220 და № 309.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის ქალაქები
ნოსფერატუ-საშინელებათა სიმფონია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1922 წლის გერმანული ფილმები კატეგორია:გერმანული მუნჯი ფილმები
თურქული სახელმწიფოების ორგანიზაცია
თურქული სახელმწიფოების ორგანიზაცია ან სრულად თურქულენოვანი სახელმწიფოების თანამშრომლობის საბჭო (Türk Dövlətləri Təşkilatı; Түрік Мемлекеттері ұйымы; Түрк мамлекеттеринин уюму; Türk Devletleri Teşkilatı; Türk Dili Konuşan Ülkeler İşbirliği Konseyi) — საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც მოიცავს ზოგიერთ თურქულ ქვეყანას. იგი დაფუძნდა 2009 წლის 3 ოქტომბერს ნახიჩევანში. გენერალური სამდივნოთი სტამბოლში, თურქეთი. წევრი ქვეყნებია: აზერბაიჯანი, ყაზახეთი, ყირგიზეთი და თურქეთი. დარჩენილი ორი თურქულენოვანი ქვეყანა, თურქმენეთი და უზბეკეთი, არ არიან ოფიციალურად საბჭოს წევრები, მათი ნეიტრალური პოზიციიდან გამომდინარე; თუმცა, ისინი მომავალში შესაძლოა გახდნენ საბჭოს წევრები. საბჭოს შექმნის იდეა ეკუთვნის ყაზახეთის პრეზიდენტს ნურსულთან ნაზარბაევს, 2006 წელს.
ისტორია
საუკუნეების განმავლობაში, თურქები გლობალური ისტორიის ფორმაში გააჩნდათ საკუთარი კონკრეტული გზა. მათ ჩამოაყალიბეს და მართავდნენ მრავალ იმპერიას და სახელმწიფოს, რომლებიც ფართობით გადაჭიმული იყო ევროპიდან ინდოეთამდე. დღეს, თურქულენოვანი სახელმწიფოები შევიდნენ მჭიდრო თანამშრომლობის ფაზაში, რომელიც გულიხმობს ძლიერი ურთიერთობების მშენებლობას და მათი საერთო მომავალის ერთად დაგეგმარებას. ყველაზე მნიშვნელოვანი მიღწევა თურქულენოვანი სახელმწიფოების თანამშრომლობის, ისევე როგორც შეუცვლელი წინაპირობა მისი მომავალი განვითარების, არის თურქულენოვანი სახელმწიფოების თანამშრომლობის საბჭოს შექმნა. თურქული საბჭო სამთავრობათაშორისო ორგანიზაციაა, რომლის ძირითადი მიზანია ყოვლისმომცველი თანამშრომლობის ხელშეწყობა თურქულენოვანი სახელმწიფოებს შორის.
საერთაშორისო თანამშრომლობა
თურქული საბჭო დამკვირვებელია ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაციაში. ორგანიზაციამ, ასევე მიმართა დამკვირვებლის სტატუსის მისაღებად გაეროსა და ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაციას. გარდა ამისა, თურქული საბჭოს აქვს მჭიდრო პარტნიორული ურთიერთობა ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციასთან.
სქოლიო
კატეგორია:საერთაშორისო ორგანიზაციები
ლაიონელ დანსთერვილი
ლაიონელ ჩარლზ დანსთერვილი (Lionel Dunsterville დ. 1865 — გ. 19 მარტი, 1946) — ბრიტანელი სამხედრო მოღვაწე,.
ბიოგრაფია
სწავლობდა ბრიტანეთის სამხედრო სკოლაში რედიარდ კიპლინგთან ერთად. 1883 წელს აბარებს მისაღებ გამოცდებს სანდჰერსტის სამხედრო კოლეჯში. სამხედრო სამსახურს იწყებს 1884 წელს ბრიტანეთის არმიის ქვეით ნაწილებში ჯერ მალტაზე, შემდეგ ეგვიპტეში. მოგვიანებით გადაყვანილ იქნა ბრიტანეთის კოლონიურ ინდოეთის არმიაში. მსახურობდა ავღანეთისა და ინდოეთის სამხრეთ-დასავლეთის სასაზღვრო პროვინციაში. 1908 წელს იღებს ვიცე-პოლკოვნიკის ჩინს და ინიშნება პენჯაბის მე-20 პოლკის მეთაურად. შემდეგ სამსახურს აგრძელებს ჩინეთში. პირველი მსოფლიო ომის დაწყების წინ მსახურობდა საფრანგეთში ტრანსპორტის ოფიცრის თანამდებობაზე. 1918 წლის დასაწყისიდან ამიერკავკასიაშია. ინიშნება ბრიტანეთის საოკუპაციო ჯარების ხელმძღვანელად თბილისში. 1918 წლის ივნისში ენიჭება გენერალ-მაიორის სამხედრო წოდება და ინიშნება ბრიტანული საექსპედიციო კორპუსის სარდლად, რომელიც დაკომპლექტდა კანადური, ავსტრალიური და ახალზელანდიური ქვედანაყოფებით. მისი მცირერიცხოვანი კორპუსი, რომელიც სამი ბატალიონის, საველე არტილერიისა და რამდენიმე ჯავშანმანქანისგან შედგებოდა მესოპოტამიიდან ბაქოში შევიდა 1918 წლის აგვისტოში. ექსპედიციის მიზანს წარმოადგენდა ოსმალური და გერმანული შენაერთების ინდოეთში შეჭრის აღკვეთა. 1918 წლის 16 სექტემბერს „ცენტროკასპიისპირეთის“ ძალებთან ერთად „კავკასიის ისლამის არმიის“ წინააღმდეგ წარმოებული ხანმოკლე ბრძოლის შემდეგ კორპუსი ტოვებს ბაქოს. ბაქოს დამცველები მარცხდებიან და კორპუსის პირადი შემადგენლობა გემებით იქნება გადაყვანილი პორტ ენზელიში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1865 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1946 კატეგორია:ბრიტანელი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები
ჯამანა
ჯამანა (Geamăna) — სოფელი მოლდოვაში, ანენი-ნოის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 95 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 401 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანენი-ნოის რაიონის სოფლები
დონის როსტოვის ამაღლების ტაძარი
ამაღლების ტაძარი (Храм Вознесения Господня) — მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1910-1913 წლებში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა ვაჭრების გერასიმოვის, მიასნიკოვისა და საფონოვის დაფინანსებით და არქიტექტორ გრიგორ ვასილევის პროექტის მიხედვით. ძეგლს აქვს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
1892 წელს, ქოლერის ეპიდემიის შემდეგ ქალაქგარეთ დააარსეს სასაფლაო რომელსაც უწოდეს „საძმო სასაფლაო“. იგი გახდა ყველაზე დიდი სასაფლაო დონის როსტოვში. თავდაპირველად იქ პატარა სამლოცველოც კი არ იდგა.
1891-1908 წლებში ახალი ბაზრის მოედანზე მიმდინარეობდა ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის მშენებლობა. ამავე პერიოდში აშენდა დროებითი ქვის ეკლესია სერგეი ზაგოსკინის პროექტის მიხედვით. ტაძრის კურთხევის შემდეგ გადაწყდა, რომ არ დაენგრიათ ეს ეკლესია, დაეშალათ და გადაეტანათ საძმო სასაფლაოზე და იქ აეშენებინათ ახალი ეკლესია.
ტაძრის გადატანა მოხდა გერასიმოვის, მიასნიკოვისა და საფონოვის სახსრებით. ტაძრის მშენებლობა მიდიოდა ქალაქის არქიტექტორის გრიგორ ვასილევის ხელმძღვანელობით.
ტაძარი აგებულია ნეობიზანტიურ და ნეო-რუსულ სტილში. თავდაპირველად ტაძარს ჰქონდა ერთი დიდი და ოთხი პატარა გუმბათი. ფასადის გასაფორმებლად გამოიყენებოდა აგურის პირნაკეთობა. დასავლეთის შესასვლელს თავზე ხის სამრეკლო ედგა. ტაძრის ზომებია 38X20 მ.
1929 წელს ეკლესია დახურეს და გადააკეთეს „დინამოს“ სტადიონის საწყობად. 1933 წელს მრევლის მიმართვის შემდეგ ეკლესიაში ღვთისმსახურება კვლავ აღსდგა. 1937 წელს ეკლესია ხელმეორედ დახურეს. 1930-40-იან წლებში სამრეკლო და გუმბთი ჩამოინგრა. 1942 წელს გერმანელთა ოკუპაციის დროს ეკლესია კვლავ აღადგინეს. ტაძრის ოფიციალური გახსნა მოხდა 1946 წელს და ამ დღიდან მოყოლებული ეკლესია მოქმედია.
1990-იანი წლების ბოლოს ეკლესიას ჩაუტარდა რესტავრაცია, რომლის დროსაც აღადგინეს სამრეკლო და გუმბათი. 2000-იანი წლების ბოლოს მოხდა ეკლესიის შიდა სივრცის რესტავრაცია.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ეკლესიები
ყირიმის ასტროფიზიკური ობსერვატორია
250px|მინი|[[გრიგორი შაინის სახელობის 2.6 მეტრიანი ტელესკოპი]] 250px|მინი|მზის ტელესკოპი BST-1 ყირიმის ასტროფიზიკური ობსერვატორია (Кримська астрофізична обсерваторія) — ობსერვატორია უკრაინაში, ყირიმის ნახევარკუნძულზე, ბახჩისარაის რაიონის სოფელ ნაუჩნისთან, სიმფეროპოლიდან 25 კილომეტრის მოშორებით. მსოფლიო მასშტაბით დღემდე ერთ-ერთი მოწინავეა მცირე პლანეტების აღმოჩენის სეგმენტში. 1966-2007 წლებში ობსერვატორიდან სულ 1286 მცირე პლანეტა აღმოაჩინეს.
არალ-მორეირა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 251 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.19 კმ²-ზე. ფართობი 1 655 კმ²-ია.
ყირიმის ასტროფიზიკური ობსერვატორია
2010 წლის მონაცემებით, ყირიმის ასტროფიზიკური ობსერვატორია მე-15 ადგილზე იყო მსოფლიოში აღმოჩენილ მცირე პლანეტათა რაოდენობით.
1960 წლისთვის ობსერვატრია ფლობდა ევროპაში ერთ-ერთ უდიდეს რეფლექტროს — შაინის სარკისებურ ტელესკოპს, რომელიც მეორე უდიდესი ოპტიკური ტელესკოპი იყო საბჭოთა კავშირში და უდიდესი უკრაინაში.
ობსერვატორიას დიდ საფრთხეს უქმნის 2009 წელს მის სიახლოვეს აშენებული გასართობი კომპლექსი.
სქოლიო
კატეგორია:ასტრონომიული ობსერვატორიები
სანქტ-პეტერბურგის ხარების ეკლესია (პრიმორსკის რაიონი)
სანქტ-პეტერბურგის ხარების ეკლესია (Благовещенская церковь) —  მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში, პრიმორსკის რაიონში, პრიმორსკის პროსპექტზე. პირველად მოიხსენიება XVIII საუკუნეში. ამჟამინდელი ტაძარი შენდებოდა 1805-1809 წლებში. აქვს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.წინამძღვარია - დიაკვანი თეოდორ გურიაკი.
პირველი ტაძარი
დიდი ნევკის სანაპიროზე ძველ სოფელში 1760-იან წლებში რუსეთის იმპერიის კანცლერმა, გრაფმა ალექსი ბესტუჟევ-რიუმინმა ააგო ხის ეკლესია ღვთისმშობლის ხარების სახელზე. ამის შემდეგ სოფელმა კამენი-ნოსმა მიიღო მეორე სახელწოდება ბლაგოვეშენსკაია. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო ჯერ კივევ 1740-იანი წლების ბოლოს პიეტრო ანტონიო ტრეზინის პროექტის მიხედვით, მაგრამ ალექსი ბესტუჟევ-რიუმინის დაპატიმრებისა და გადასახლების გამო ეკლესიის მშენებლობა შეჩერდა და გაგრძელდა მხოლოდ მისი შეწყალებისა და პეტერბურგში დაბრუნების შემდეგ. ხის ტაძარი ააშენეს 1762 წელს, ამავე წელს შედგა მისი კურთხევაც. აგებული ეკლესია იყო ცივი, სამი წლის შემდეგ დაიწყო თბილი ეგვტერის მშენებლობა. 1770 წელს ეგვტერი აკურთხეს ალექსანდრე ნეველის სახელზე. 1803 წლის 12 ივნისს ეკლესია მეხის დაცემის შედეგად დაიწვა.
თანამედროვე ეკლესია
ახალი ტაძარი სამი საკურთხევლით ააგეს ახალო სოფლის მფლობელმა ს. იაკოვლევმა არქიტექტორ ვ. მოჩულსკის პროექტის მიხედვით ამპირის სტილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1805-1809 წლებში.
ტაძრის კომპოზიცია ახლოს დგას XVIII საუკუნის მამულის ეკლესიების კლასიკურ სტილთან. ტაძარი მთავრდება როტონდით, გაფორმებულია ტოსკანური 12 სვეტით, როელთა შორის განტავსებულია ზარები. ეკლესიაში არის ლამაზი ამპირის სტილის კანკელი.
ეკლესიაში დიდი ხნის განმავლობაში ინახებოდა ძველი ზარი, რომელზეც გამოსახული იყო ბესტუჟევ-რიუმინის გერბი და მედალი. 1856 წელს ეს ზარი დაიკარგა.
ტაძარი აკურთხეს 1809 წელს ღვთისმშობლის ხარების სახელზე. მთავარი საკურთხევლის გარეშე აქ არის კიდევ ალექსანდრე ნეველისა და თიმოთე და მავრას ეგვტერები. ეკლესიის ახლოს 1818 წელს მიწის მეპატრონემ ა. ავდულინმა ააშენა პატარა სამლოცველო.
1855-1878 წლებში ტაძარში მსახურობდა ცნობილი საეკლესიო მწერალი, დიაკვანი კონსტანტინ სტრატილატოვი.
რევოლუციის შემდეგ
1937 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. მთელი სიმდიდრე სახელმწიფო ფონდს გადაეცა. 1947 წელს პრიმორსკოეს პროსპექტის მშენებლობის გამო დაანგრიეს სამრეკლო. ეკლესიის შენობაში დიდი ხნის განმავლობაში განთავსებული იყო რეზინისა და სათამაშოების საამქრო.
1992 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1997 წელს ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა მღვდელი იოანე მალინინი. პირველი საღვთო ლიტურგია გაიმართა 1997 წლის 21 სექტემბერს, ღვთისმშობლის შობის დღეს. ამ მომენტიდან იწყება რეგულარული ღვთისმსახურება.
ახალშენის მეურნეობა
ახალშენის მეურნეობა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში. ფერიის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 953 კაცი.
სანქტ-პეტერბურგის ხარების ეკლესია (პრიმორსკის რაიონი)
2003 წლის შემდეგ
2002 წელს იოანე მალინინი დანიშნეს შტატის მღვდლად კოლომიაგში, პანტელეიმონის სახელობის ეკლესიაში. მის ადგილზე წინამძღვრად დაინიშნა დიაკვანი თევდორე გურიაკი.
ახალშენის მეურნეობა
სქოლიო
კატეგორია:ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სანქტ-პეტერბურგის ხარების ეკლესია (პრიმორსკის რაიონი)
2003 წლის შემდეგ
2003 წლის 5 აპრილს ტაძარი კვლავ აკურთხა სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტმა იპოლიტე კოვალსკიმ. ტაძრის კურთხევის შემვეგ წინამძღვარმა განაცხადა სამრეკლოს აღდგენის შესაძლებლობის შესახებ. პროექტი შეადგინეს 2006 წელს, მშენებლობა დაიწყო 2012 წელს და დასრულდა ამავე წლის ოქტომბერში, ხოლო აკურთხეს 9 დეკემბერს.
სასაფლაო
სანქტ-პეტერბურგის ხარების ეკლესიას მიეწერება ორი სასაფლაო:
მეორე სასაფლაოზე დაკრძალულია მწერალი სერგეი ტერპიგორევი, სამართალმცოდნე ივანე ანდრეევსკი, მევიოლინე და დირიჟორი ნიკოლაი გალკინი, მსახიობები პლატონ პრონსკი და გავრილ სტემლიანოვი.
სასაფლაო გაანადგურეს 1940-იან წლებში, მაგრამ მისი უსახელო საფლავის ქვების ნახვა შესაძლებელი იყო ჯერ კიდევ 1990-იან წლებში.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
სამხრეთ უკრაინის კამპანია
ფონი
2014 წელს, ღირსების რევოლუციის შემდეგ, რუსეთმა უკრაინის კუთვნილი ყირიმის ნახევარკუნძულის ანექსია მოახდინა. დე ფაქტო მმართველობის პირობებში, რუსეთის ჯარებს ყირიმი ამ დროიდან ოკუპირებული აქვთ. ნახევარკუნძულზე რუსეთის სამხედრო ყოფნა 2021–2022 წლების რუსეთ-უკრაინის კრიზისის დროს დამატებით 10000-ზე მეტი ჯარისკაცით გაიზარდა.
ხერსონის ოლქის სამხრეთის დაკავება
მარცხნივ|მინი| რუსული ჯარები უკრაინაში შესვლა [[ყირიმი|ყირიმიდან, 24 თებერვალი.]] მას შემდეგ მალევე, რაც რუსეთის პრეზიდენტმა ვლადიმერ პუტინმა უკრაინაში სამხედრო ოპერაციის დაწყება გამოაცხადა, რუსეთის სამხედრო-საჰაერო ძალებმა ფრთოსანი და ბალისტიკური რაკეტების გაშვება დაიწყეს; სამიზნეებს წარმოადგენდა ხერსონის ოლქის რამდენიმე ქალაქი. საჰაერო მხარდაჭერის პირობებში, რუსეთის შეიარაღებული ძალები ხერსონის ოლქში 2014 წლიდან ანექსირებული ყირიმის ტერიტორიების გავლით შევიდნენ.
ხერსონის ოლქის სიახლოვეს მდგარი უკრაინული სამხედრო ნაწილებისათვის დახმარების აღმოჩენის შესაზღუდად და სამხრეთ უკრაინაში კომერციული ვაჭრობისა და საქონლის ნაკადების შესაჩერებლად, რუსეთმა სამხედრო-საზღვაო ფლოტით შავ ზღვაში ბლოკადა დაიწყო. ადგილობრივი დროით 3:30 საათისთვის უკრაინამ აზოვის ზღვაში ყველა კომერციული გადაზიდვა შეაჩერა, რის გამოც 100-ზე მეტი გემი პორტებში ჩარჩა.
საღამოს რუსებმა ქალაქ ხერსონს მიაღწიეს და უკრაინელებთან ხერსონისათვის ბრძოლაში ჩაერთნენ. რუსებმა ანტონივკის ხიდით მდინარე დნეპრის გადაკვეთა სცადეს. თავდაპირველად რუსული არმიის გადასვლის გადამიუხედავად (24 თებერვალი), უკრაინულმა მექანიზებულმა ძალებმა შეძლეს ხიდის დაბრუნება (25 თებერვლის პირველ საათებში).
ყირიმიდან შემოჭრილი რუსული ჯარების წინსვლის შესანელებლად უკრაინელებმა პერეკოპის ყელზე ჰენიჩესკის ხიდის დანგრევის მიზნით ბატალიონი გადაისროლეს. ვიტალი სკაკუნს, საბრძოლო ინჟინერს, რომელმაც ხიდზე ასაფეთქებელი ნივთიერებები მოათავსა, ხიდიდან უკან დასახევად საკმარისი დრო არ ჰქონდა, ამიტომ ნაღმები ააფეთქა, თვითონ დაიღუპა და ხიდი გაანადგურა. სკაკუნს უკრაინის პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ სიკვდილის შემდეგ უკრაინის გმირის წოდება მიანიჭა.
ყირიმიდან შეჭრილმა რუსულმა ჯარებმა კონტროლი დაამყარეს ჩრდილოეთ ყირიმის არხზე. 2014 წელს რუსეთის მიერ ყირიმის ანექსიის შემდეგ, უკრაინამ არხი, რომელიც ყირიმის სასმელი წყლის 85%-ს უზრუნველყოფდა, გადაკეტა. ყირიმის რესპუბლიკის ხელმძღვანელმა სერგეი აქსიონოვმა ადგილობრივ ხელისუფლებას განუცხადა რომ, დნეპრიდან წყლის მისაღებად მოემზადებინათ არხი და განეახლებინათ ყირიმისთვის წყლის მიწოდება.
25 თებერვლის დილისთვის რუსულმა ძალებმა ალყა შემოარტყეს და აიღეს ქალაქი ნოვა-კახოვკა. გახსნეს ჩრდილოეთ ყირიმის არხი, რითაც ფაქტობრივად გაუქმდა 2014 წელს რუსეთის მიერ ნახევარკუნძულის ანექსიის შემდეგ დაწესებული ხანგრძლივი ბლოკადა. ბრძოლები დაიწყო ზაპორიჟიის ოლქში. რუსული ძალები სამხრეთ-აღმოსავლეთ ხერსონის ოლქის გავლით მელიტოპოლისკენ გაიჭრნენ, ქალაქი მოგვიანებით მცირე შეტაკებების შემდეგ დანებდა.
მოგვიანებით, რუსეთის ჯარებმა სრულად დაიკავეს ანტონივკის ხიდი. უკრაინულმა ძალებმა მელიტოპოლზე კონტრშეტევა წამოიწყეს, რათა ქალაქი დაებრუნებინათ.
უკრაინის გენერალურმა პროკურორმა ირინა ვენედიქტოვამ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ რუსულმა ძალებმა ხერსონის ჩრდილოეთ გარეუბანში, სოფელ ზელენივკასთან ჟურნალისტი და სასწრაფო დახმარების მძღოლი მოკლეს. კიდევ ერთი უკრაინელი ოფიციალური პირი მოგვიანებით ამტკიცებდა, რომ ქალაქ რადენსკსა და ოლეშკის შორის (ხერსონის სამხრეთით) რუსული არმიის კოლონა დაამარცხეს.
26 თებერვალს ნაშუადღევს 12 რუსულმა ტანკმა კახოვკაში დნეპრზე გადასვლა მოახერხა და მიკოლაივისკენ წინსვლა დაიწყო. მიკოლაივის ოლქის გუბერნატორმა ვიტალი კიმმა განაცხადა, რომ ქალაქს მოსამზადებლად 5 საათი ჰქონდა. მზადყოფნაში იყო არტილერია და სხვა შეიარაღება.
საღამოსთვის რუსული ტანკები მიკოლაივის გარეუბანში იმყოფებოდნენ. მიკოლაივის მერმა ოლექსანდრ სენკევიჩმა მოქალაქეებს უბრძანა სახლში დარჩენილიყვნენ და ფანჯრებისგან რაც შეიძლება შორს ყოფილიყვნენ. ცოტა ხნის შემდეგ, რუსული ჯარები ქალაქში შევიდნენ და სამხრეთის ბუგზე დაახლოებით 10 წუთის შემდეგ ბრძოლა დაიწყო. ზოგიერთი ცნობით, ტანკებმა „ქალაქში გაიარეს“. ასევე დაფიქსირდა დიდი ხანძრები.
რუსული ძალები მელიტოპოლიდან მარიუპოლისკენ დაიძრნენ, სადაც ბრძოლა 25 თებერვლიდან მიმდინარეობდა. ამ ძალებმა დაიკავეს სანაპირო ქალაქი პრიმორსკი და ალყა შემოარტყეს ქალაქ ბერდიანსკს (მარიუპოლის დასავლეთით). დაიკავეს მისი პორტი და აეროპორტი.
რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს სპიკერმა იგორ კონაშენკოვმა განაცხადა, რომ დილით ქალაქი ჰენიჩესკი და ხერსონის საერთაშორისო აეროპორტი რუსულ ძალებს ჩაბარდა. მოგვიანებით, რუსულმა ძალებმა ალყა შემოარტყეს და დაიკავეს ხერსონის ნაწილი, უკრაინელი ოფიციალური პირები ამ ფაქტს ადასტურებდნენ.
რუსულმა ძალებმაც შეძლეს ბერდიანსკში შესვლა და მისი დაკავება. ადგილობრივი ხელისუფლების ინფორმაციით, ამ დროს ერთი ადამიანი დაიღუპა და ერთიც დაიჭრა. ქალაქის პორტში რუსებმა ხელში ჩაიგდეს არანაკლებ 8 უკრაინული ხომალდი.
მოგვიანებით, ბოშა უკრაინელ მებრძოლთა ჯგუფმა, სავარაუდოდ, კახოვკას მახლობლად რუსული ჯავშანტექნიკა ჩაიგდო ხელში.
უკრაინის ოფიციალური პირები აცხადებდნენ, რომ რუსული ძალები მთლიანად განდევნეს მიკოლაივიდან. ქალაქი ძლიერ დაზიანდა. რუსები დღის განმავლობაში ცდილობდნენ დნიპრორუდნეში შესვლას, მაგრამ ადგილობრივთა პროტესტის გამო იძულებული გახდნენ უკან დაეხიათ.
რუსეთის წინსვლა ხერსონის ოლქის ჩრდილოეთ, მიკოლაივის ოლქის დასავლეთ და ზაპორიჟიის ოლქის დასავლეთ ნაწილებში
28 თებერვალს რუსეთის თავდაცვის სამინისტრომ განაცხადა, რომ რუსულმა ძალებმა დაიკავეს ენერჰოდარი, გარდა ზაპორიჟიის ატომური ელექტროსადგურის მიმდებარე ტერიტორიისა. თუმცა, ენერჰოდარის მერმა დიმიტრი ორლოვმა უარყო, რომ ქალაქი და ქარხანა დაიპყრო. მოგვიანებით გავრცელდა ვიდეო, რომელშიც ადგილობრივი მშვიდობიანი მოქალაქეები რუსულ კოლონას ენერჰოდარში შესვლაში ხელს უშლიდნენ, ბარიკადები ჰქონდათ აღმართული და აიძულებენ ქალაქი დაეტოვებინათ. უკრაინის ოფიციალურმა პირებმა რუსები ხერსონის მიმდებარე სოფლებიდან შეკრებილი მშვიდობიანი მოსახლეობის ცოცხალ ფარად გამოყენებაში დაადანაშაულეს, ისინი ხერსონის ხიდზე გადასასვლელად სჭირდებოდათ. რუსული ჯარები ხერსონიდან მიკოლაივისკენ დაიძრნენ, მიაღწიეს ქალაქის გარეუბანს და 11:00 საათზე შეტევა დაიწყეს. ბერდიანსკის მერის, ოლექსანდრ სვიდლოს ცნობით, რუსულმა ძალებმა ქალაქი დატოვეს, თუმცა აქ სამხედრო პოლიციის რაზმი დატოვეს. რუსეთის ჯარი მარიუპოლისკენ წინსვლას კვლავ აგრძელებდა. მარიუპოლამდე მიღწევით მათ სახმელეთო კავშირი დაამყარეს ოკუპირებულ ყირიმსა და დონბასს შორის. უკრაინული მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების თანახმად, რუსული დივერსიულ-სადაზვერვო ჯგუფების სამხედროები, რომლებმაც საწყობებიდან უკრაინული სამხედრო ფორმები მოიპარეს და გადაიცვეს, მელიტოპოლიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით ქალაქ ტოკმაკში უკრაინელებთან ჩაებნენ ბრძოლებში. უკრაინის სპეციალური კავშირისა და ინფორმაციის დაცვის სახელმწიფო სამსახურის მონაცემებით, მათი იდენტიფიცირება მოხერხდა იმ ჯავშანშილეტებით, რომლებსაც იყენებს რუსეთის და არა უკრაინის არმია. ცნობების მიხედვით, მოწინააღმდეგემ დიდი დანაკარგები განიცადა და ქალაქის სამხრეთ გარეუბნებისკენ დაიხია.
2 მარტის დილას რუსულმა ძალებმა დაიკავეს ხერსონის ნაწილი, მათ შორის ქალაქის ცენტრალური მოედანი. იმავე საღამოს, კოლიხაევმა გამოაცხადა, რომ მან ქალაქი მოწინააღმდეგეს გადასცა და რუსი სარდალი სამხედრო ადმინისტრაციის შექმნას აპირებდა. დილით ცეცხლის სამიზნე გახდა ვოზნესენსკიც, სადაც მდებარეობს მდინარე სამხრეთის ბუგზე გადასასვლელი ხიდი. რუსი მედესანტეები ტყით შემოსილ ქედზე გადმოსხდნენ, ჯავშანსატანკო კოლონა კი ქალაქს მიუახლოვდა. საზღვაო ქვეითი ჯარის 126-ე ბრიგადის მებრძოლებმა ვერ შეძლეს მათთან შეერთება, რადგან ადგილამდე მიღწევის მცდელობის დროს თავდასხმაში მოყვნენ. რუსულმა ძალებმა, რომელთა რაოდენობა 400 ადამიანს აღწევდა, სოფელ რაკოვეს დაკავება დაიწყეს. სნაიპერები სოფლის რამდენიმე სახლში განლაგდნენ, სამხედრო ბაზა კი ქალაქის შესასვლელთან მდებარე გაზგასამართ სადგურზე მოაწყვეს და ტერიტორიული თავდაცვის ძალების ბაზას შეუტიეს. ადგილობრივი მოხალისეების დახმარებით, რომლებიც მოწინააღმდეგის კოორდინატებს აწვდიდნენ, უკრაინელებმა ღამით საარტილერიო დარტყმები განახორციელეს. მოგვიანებით, უკრაინის თანამდებობის პირმა ანტონ ჰერაშჩენკომ განაცხადა, რომ მარიუპოლში რუსეთის მხრიდან გახსნილი ცეცხლის სამიზნე აღმოჩნდა მრავალი სახლი, დაიღუპა ოთხი ადამიანი.
საღამოს, დაუდგენელი რაკეტა მოხვდა MVS Banglar Samriddhi-ს, ბანგლადეშურ სატვირთო გემს, რომელიც შეჭრის დაწყების დღიდან პორტში იდგა ოლბიასთან ახლოს, მიკოლაივის ოლქში, დაიღუპა ინჟინერი.
3 მარტს დადასტურდა, რომ ხერსონი რუსებს ჰქონდათ დაკავებული. მძიმე წინააღმდეგობა კვლავ მიდიოდა ქალაქ მარიუპოლში. მარიუპოლის ოფიციალური პირები ამტკიცებდნენ, რომ 3 მარტისთვის ასობით მშვიდობიანი მოქალაქე იყო დაღუპული. ამასობაში ორლოვმა განაცხადა, რომ ენერჰოდარში რუსული დიდი კოლონა შევიდა. მოგვიანებით რუსულმა ძალებმა ზაპორიჟიის ატომურ ელექტროსადგურზე დაიკავეს. გააფთრებული შეტაკებების დროს ცეცხლი გაუჩნდა ძირითადი კომპლექსის გარეთ მდებარე საცდელ კორპუსს, ხანძარი მალევე ჩააქრეს. დაზიანდა სადგურის მიმდებარე სხვა მონაკვეთები. პირველადი ინფორმაციით, რადიაციის დონე ამ დროის განმავლობაში ნორმალური იყო და ხანძარს არ დაუზიანებია ძირითადი აღჭურვილობა. თუმცა, მეხანძრე-მაშველებმა ცეცხლის კერასთან დროულად მისვლა ვერ შეძლეს. უკრაინის შეიარაღებულმა ძალებმა და ადგილობრივმა მოხალისეებმა დღის განმავლობაში ვოზნესენსკიდან მოწინააღმდეგის ჯარების უკუგდება შეძლეს და დაახლ. 65 კმ-ით აღმოსავლეთით დაახევინეს, ზოგიერთებმა თავი ახლომდებარე ტყეებს შეაფარეს, რომელთაგან 10 მოგვიანებით დაატყვევეს. უკრაინის ოფიციალური პირების განცხადებით, რუსებმა ბრძოლაში 30 მანქანა დაკარგეს, დაიღუპა 100-მდე ჯარისკაცი. მშვიდობიან მოსახლეობაში მსხვერპლმა 10 ადამიანი შეადგინა.
4 მარტს ადგილობრივმა ოფიციალურმა პირებმა განაცხადეს, რომ რუსულმა ძალებმა მიკოლაივის გარეუბნები დაიკავეს. უკრაინულმა ძალებმა შეძლეს მიკოლაივის საერთაშორისო აეროპორტის დაბრუნება, რომელიც მანამდე რუსებს ეკავათ. დილით, მას შემდეგ, რაც დაადასტურეს, რომ რადიაციის დონის ცვლილება არ მომხდარა, რუსულმა ძალებმა მთლიანად დაიკავეს ენერჰოდარი და ზაპორიჟიის ატომური ელექტროსადგური. უკრაინამ სარკინიგზო ხიდი ააფეთქა დნესტრისპირეთის საზღვარზე, რათა მოლდოვის სეპარატისტულ ტერიტორიაზე დისლოცირებული 1400 რუსი ჯარისკაცი უკრაინაში არ გადასულიყო.
5 მარტს ორლოვმა განაცხადა, რომ რუსული ძალები აკონტროლებდნენ ენერჰოდარის პერიმეტრსა და ელექტროსადგურს, თუმცა ადგილობრივ ხელისუფლებას ქალაქის მართვის უფლება მიეცა. რუსეთის შეიარაღებული ძალები მცირე ხნით შევიდნენ ქალაქ ჰულიაიპოლეში (რომელსაც, უკრაინული მხარის მონაცემებით, სროლისა და ავიადარტყმების ფონზე ღამით შეუტიეს ), თუმცა დამცველებმა უკუაგდეს.
ქანჩი
მინი|ქანჩის სხვადასხვა ტიპი ქანჩი — კუთხვილიანი შეერთების ან ხრახნული გადაცემის დეტალი, რომელსაც აქვს კუთხვილიანი ნახვრეტი. ფორმის მიხედვით ქანჩი არის ექვსკუთხა, მრგვალი, გვირგვინა, ქანჩყურა და სხვა. ქანჩი ძირითადად მუშაობს ძალურ ან სავალ ხრახნთან ერთად. ზოგჯერ იყენებენ გასართ ქანჩს, რომელიც ორი ნაწილისაგან შედგება.
სამხრეთ უკრაინის კამპანია
რუსეთის წინსვლა ხერსონის ოლქის ჩრდილოეთ, მიკოლაივის ოლქის დასავლეთ და ზაპორიჟიის ოლქის დასავლეთ ნაწილებში
7 მარტს უკრაინის ზაპორიჟიის ოლქის სამხედრო ადმინისტრაციამ განაცხადა, რომ რუსულმა ძალებმა ამ დრომდე დაიკავეს ოლქის ქალაქები: ბერდიანსკი, ენერჰოდარი, მელიტოპოლი, ვასილივკა, ტოკმაკი და პოლოჰი. უკრაინის შეიარაღებული ძალების ცნობით, მათ ჩაძირეს საპატრულო გემო „ვასილი ბიკოვი“, რომელიც დღის განმავლობაში ოდესასთან ახლოს თავს დაესხა კუნძულ ზმეინის. სოციალურ ქსელში გამოქვეყნებულ ვიდეოებში ჩანდა, რომ საბრძოლო ხომალდი სამიზნეში იყო ამოღებული. თუმცა, 16 მარტს ხომალდი სევასტოპოლის პორტში შევიდა და რაიმე დაზიანება არ აღენიშნებოდა. უკრაინის შეიარაღებულმა ძალებმა დღის განმავლობაში დარტყმა მიაყენეს ხერსონის საერთაშორისო აეროპორტში განთავსებულ სამხედრო ბაზას. ოფიციალური პირების თანახმად, მათ 30 რუსული შვეულმფრენი გაანადგურეს, თუმცა თანამგზავრული ფოტოების მიხედვით მათი რაოდენობა უფრო ნაკლები იყო.
9 მარტს რუსული ჯარები შევიდნენ ქალაქ სკადოვსკში. ადგილობრივების თქმით, ოკუპანტები 08:45 საათზე შევიდნენ და ცენტრალურ მოედანზე განლაგდნენ, თუმცა შემდეგ ადგილობრივთა პროტესტის გამო დატოვეს ადგილი. შემდეგ დაიკავეს უკრაინის ეროვნული პოლიციის შენობა, გაძარცვეს საკრებულოს (საქალაქო რადის) შენობა. მერმა ოლექსანდრ იაკოვლევმა განაცხადა, რომ მათ საკრებულოს შენობიდან წაიღეს კომპიუტერები და გასცეს ბრძანება, რომ პოლიტიკური აქციები არ გამართულიყო. უკრაინის გენერალური შტაბის 10 მარტის ცნობით, რუსეთმა მიკოლაივის მიმართულებით გადაისროლა ბალტიის ფლოტის 336-ე საზღვაო ქვეითი ბრიგადის ბატალიონი. მიკოლაივის ჩრდილო-დასავლეთით, ვოზნესენსკში, ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ რუსული და უკრაინული ძალები. ომის შემსწავლელი ინსტიტუტის (ISW) მიხედვით, „რუსულ ძალებს, სავარაუდოდ, ჩრდილო-დასავლეთით, მდინარე ინგულის გაღმა წინსვლა უჭირდათ“. საღამოს მიკოლაივი ძლიერი ცეცხლის სამიზნე გახდა, რამაც რამდენიმე ხანძარი გამოიწვია. ვიტალი კიმმა განაცხადა, რომ „აქტიური საომარი მოქმედებები მიდიოდა გურიივკის მახლობლად“, ქალაქის ჩრდილოეთით. ზაპორიჟიისათვის ბრძოლებში დაიღუპა პოლკოვნიკი სერჰი კოტენკო, მე-9 ცალკეული მოტოქვეითი ბატალიონის მეთაური.
ჩიხი და უკრაინელთა კონტრთავდასხმები
მიკოლაივის უკრაინელი სარდლის თქმით, რუსული ძალები დაბალი ტემპერატურისა და მომარაგების სირთულეების გამო სატრანსპორტო საშუალებებს ტოვებდნენ და დემორალიზებულნი იყვნენ. მიკოლაივის მერის 11 მარტის ცნობით, უკრაინულმა ძალებმა მოწინააღმდეგეს აღმოსავლეთით 15–20 კმ-ით დაახევინეს უკან, ასევე ალყაში მოაქციეს რამდენიმე ნაწილი, რომლებთანაც კაპიტულაციაზე მოლაპარაკებებს ახორციელებდნენ. უკრაინული ძალების მიხედვით, 12 მარტს დღისით სკადოვსკის რაიონში გაანადგურეს ორი რუსული შვეულმფრენი, პილოტებიდან ერთ-ერთი გადარჩა. სოციალურ ქსელებში გამოქვეყნდა ვიდეო, რომელშიც ერთ-ერთი განადგურებული შვეულმფრენი ჩანდა. იაკოვლევის განცხადებით, სკადოვსკი გათავისუფლდა რუსული ჯარებისგან, რომლებმაც ქალაქი 10 მარტს დატოვეს, თუმცა მის გარეუბნებში გამაგრდნენ.
მიკოლაივის ოლქის გუბერნატორის ვიტალი კიმის თანახმად, მელიტოპოლთან 200-მდე სატრანსპორტო საშუალება გაანადგურეს და ალყაში მოაქციეს. თუმცა ანტონ ჰერაშჩენკო აცხადებდა, რომ ეს ვასილივკასთან მოხდა და უკრაინულმა ძალებმა მელიტოპოლთან დისლოცირებული 200 სატრანსპორტო საშუალება არტილერიის დახმარებით გაანადგურეს. დასძინა, რომ მათი შტაბიც განადგურდა.
საგანგებო სიტუაციების სამსახურის მონაცემებით, 14 მარტს 06:00 საათზე სნიჰურივკაზე მიტანილი ავიაიერიშების შედეგად დაიღუპა ერთი მშვიდობიანი მცხოვრები და დაიჭრა ხუთი. მარიუპოლის საქალაქო რადის თანახმად, ალყის დროს დაღუპული იყო 2357 ადამიანი.
რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს 15 მარტის განცხადებით, მათ ხერსონის ოლქის მთელი ტერიტორია დაიკავეს. მოგვიანებით უკრაინის შეიარაღებულმა ძალებმა იერიში მიიტანეს ხერსონის საერთაშორისო აეროპორტის ავიაბაზაზე და რამდენიმე რუსული შვეულმფრენი გაანადგურეს.
დნეპროპეტროვსკის ოლქის ტერიტორიული თავდაცვის ძალების შტაბის უფროსის განცხადებით, ხერსონისა და ზაპორიჟიის ოლქებისაგან განსხვავებით, რეგიონი რუსული ჯარების თავდასხმისათვის მზად იყო. ასევე დასძინა, რომ მოწინააღმდეგის ძალები დისლოცირებული იყო დასახლებულ პუნქტებში: ველიკა-ოლექსანდრივკა, ნოვოვორონცოვკა და არხანჰელსკე. ამავდროულად, ოდესის სანაპიროებს მიუახლოვდა რუსეთის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის ხომალდთა სამი ჯგუფი, მ.შ. „ივან გრენის“ ტიპის სადესანტო გემი „პეტრე მორგუნოვი“. უკრაინის ხელისუფლების განცხადებით, დღის განმავლობაში რუსული გამანადგურებლები და სამხედრო ხომალდები ოდესის ოლქის დასახლებულ პუნქტებს უტევდნენ. დილით ერთ-ერთ დასახლებაზე თავდასხმის შედეგად დაიჭრა ორი ადამიანი.
უკრაინელთა კონტრშეტევა
20 მარტისთვის რუსულმა ნაწილებმა ქვეითი ჯარით მთლიანად ალყაში მოაქციეს მარიუპოლი და მისი ჩაბარება მოითხოვეს, რაზეც მკაცრი უარი მიიღეს. 24 მარტს რუსეთის ჯარები მარიუპოლის ცენტრში გამოჩნდნენ. დაიკავეს ღვთისმშობლის ტაძარი. ქალაქის ადმინისტრაციის განცხადებით, ისინი მოსახლეობის დემორალიზებას ცდილობდნენ — სახალხოდ ყვიროდნენ რუსების გამარჯვებების შესახებ, მათ შორის ოდესის „დაპყრობის“ თაობაზეც. 27 მარტს უკრაინაში შეჭრის მეორე ფაზა დაიწყო. უკრაინის პრემიერ-მინისტრის ოლჰა სტეფანიშინას სიტყვებით, მარიუპოლი „უბრალოდ აღარ არსებობდა“ და რუსეთის მიზანს „არაფერი საერთო ადამიანობასთან არ ჰქონდა“. მისივე ცნობით, „მათ (მარიუპოლელებს) არ ჰქონდათ წვდომა არც წყალთან, არც რაიმე მარაგთან. ქალაქის 85%-ზე მეტი კი დანგრეული იყო“.
10 აპრილისთვის უკრაინულმა ძალებმა მნიშვნელოვან წარმატებებს მიაღწიეს და ხერსონის მიმართულებაზე უკუაგდეს მოწინააღმდეგ, წინ წაიწიეს სოფელ ოსოკორკივკისა და დაბა ოლექსანდრივკისკენ. რუსებმა კონტრშეტევები წამოიწყეს, მაგრამ ვერ შეძლეს დაკარგულ ტერიტორიებზე შესვლა. ამავდროულად, უკრაინა აგრძელებდა აეროდრომებზე შემაწუხებელ თავდასხმებს. უკრაინის კონტრშეტევებმა მოწინააღმდეგე სამხრეთ უკრაინაში თავდაცვაზე გადაიყვანა და მას აიძულა გაემაგრებინა ხერსონი და გაეუმჯობესებინა ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვა. რუსულ სამიზნეებზე თავდასხმები დაიწყეს პარტიზანებმაც, ერთ-ერთი ჯგუფი, ცნობების თანახმად, მელიტოპოლში მოქმედებდა. 18 აპრილს უკრაინელებმა გამოაცხადეს, რომ მე-80 სადესანტო-საიერიშო ბრიგადამ მიკოლაივთან ახლოს მტერი უკუაგდო რამდენიმე სოფლიდან. ორი დღის შემდეგ რუსული ძალები კონტრშეტევაზე გადავიდნენ და უმნშვნელო წარმატებას მიაღწიეს ოლექსანდრივკასთან.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის შეჭრა უკრაინაში (2022)
ჩილეს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
ჩილეს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები — კომებოლისა და ფიფა-ს წევრი საფეხბურთო ნაკრები. მსოფლიო ჩემპიონატზე საუკეთესო შედეგი ჰქონდა 1962 წელს, როდესაც ჩილე მასპინძლობდა მსოფლიო ჩემპიონატს. ჩილეს ნაკრებმა დაიკავა მესამე ადგილი. კოპა ამერიკაზე კი 2015 წელს, როდესაც ჩილე მასპინძლობდა ჩემპიონატს და გაიმარჯვა მასში.
შემადგენლობა
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
ანტონივკა (იზიასლავის რაიონი)
ანტონივკა (Антонівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქის იზიასლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 158 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იზიასლავის რაიონის სოფლები
Jurassic Shift
სქოლიო
კატეგორია:1993 წლის ალბომები კატეგორია:Ozric Tentacles-ის ალბომები
იუსტინიანე (რუმინეთის პატრიარქი)
მინი|250პქ|პატრიარქი იუსტინიანე პატრიარქი იუსტინიანე (Patriarhul Justinian, ერისკაცობაში იოან მარინა, Ioan Marina; დ. 2 თებერვალი, 1901, სუეშტი, რუმინეთი — გ. 26 მარტი, 1977, ბუქარესტი, რუმინეთი) — რუმინეთის რელიგიური მოღვაწე, სრულიად რუმინეთის პატრიარქი (1948-1977 წწ.).
დაიბადა 1901 წელს ოლტენიის სოფელ სუეშტში. 1923 წელს დაამთავრა სასულიერო აკადემია, რის შემდეგაც მუშაობა დაიწყო მასწავლებლად. 1948 წლის 24 მაისს აირჩიეს რუმინეთის პატრიარქად. 6 ივნისს კი მოხდა ინტრონიზაცია.
გარდაიცვალა 1977 წლის 26 მარტს 76 წლის ასაკში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინეთის პატრიარქები კატეგორია:დაბადებული 2 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1977
სამგორი
სამგორი — ისტორიული უბანი თბილისში. სამგორი მდებარეობს იქ, სადაც ძველად მუხროვანის მეურნეობა იყო. მას შემდეგ, რაც 1951 წელს ივრის წყალი, სამგორის არხით თბილისისაკენ გამოუშვეს და ე.წ. თბილისის ზღვა შეიქმნა, სამგორი სხვადასხვა დასახლებას უწოდეს და მათ შორის თბილისის ერთ-ერთ ახალ დასახლებას, რომელიც ყოფილ საქარხნო ადმინისტრაციულ რაიონში შედიოდა. ტოპონიმის წარმოქმნის თაობაზე ერთ-ერთი თქმულება მოგვითხრობს, რომ ვახტანგ გორგასალის წინამძღოლობით ქართველთა ლაშქარმა სასტიკად დაამარცხა შემოსეული სპარსელები, ბევრი ქართველი შეეწირა ამ ბრძოლას. გამარჯვებულმა დაღუპული თანამოლაშქრენი სამ საფლავში ჩააწვინეს და შემდეგ ყოველმა მეომარმა თითო მუჭა მიწა მიაყარა მათ. აქედან წარმოიშვა სამი გორა და მათ შორის მდებარე ველს სამგორი უწოდეს.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის უბნები
ბექა ბასილაშვილი
ბექა ბასილაშვილი (დ. უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი), შშმ პირთა შორის მსოფლიო ჩემპიონატის გამარჯვებული (2018, ანტალია, თურქეთი, 80 კგ), შშმ პირთა შორის ევროპის ჩემპიონატის გამარჯვებული (2018, სოფია, ბულგარეთი, 80 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:ქართველი მკლავჭიდელები
ლაზარე (ამინდის ღვთაება)
ლაზარე — დარისა და ავდრის წარმართული ღვთაება (არა სახარების ლაზარე, მარიამისა და მართას ძმა, რომელიც მოკვდა და იესომ გააღვიძა; არც ლუკას სახარების იგავის გმირი, კათოლიკეთა რწმენით სნეულთა შემწე (ლუკა, 16, 19), რომელმაც მისცა სახელი ლაზარეთს).
საქართველოში ლაზარე, როგორც ამინდის ღვთაების კულტი, უფრო აღმოსავლეთში გავრცელდა, მაგრამ წვიმის მომყვან ლაზარეს საქართველოს ყოველ კუთხეში უმღეროდნენ გვალვიანობაში: „ლაზარე მოდგა კარსა, აბრიალებს თვალსა, მიდგა მოდგა თაროსა, დაემსგავსა მთვარესა“ და სხვა. მის სადიდებლად მართავდნენ დღეობას, ლაზარობას, რაც „ცის ნამის“, ტალახის გასაჩენად გარკვეულ ცერემონიას გულისხმობდა. ლაზარეს თიხის კერპს კარდაკარ დაატარებდნენ, ასველებდნენ და ამბობდნენ: „ახ, ლაზარე, ლაზარე, ცას ღრუბლები აშალე, ჩვენ დაგიკლავთ ციკანსა, შენ მოგვიყვან წვიმასა“ (ზოგჯერ ასეთივე „მეგობრული გარიგება“ ხდებოდა ელიასთან: „აღარ გვინდა გოროხი, ახლა გვინდა ტალახი“). თუ მომაბეზრებელი წვიმა გაგრძელდებოდა, მასვე შესთხოვდნენ, გორახი გააჩინე, ტალახი გააშრეო. სვანეთში ლაზარე არ იციან. იქ წვიმას იდლიანის მთის - ლუხუმის ან სხვა რომელიმე ტბის წყალში კატის ჩახრჩობით „იწვევდნენ“, ან ღრუბელთა ღმერთს შესთხოვდნენ: „ერე-მერე, დეცე მერე...“
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული მითოლოგია
აგზნების ავტომატური რეგულირება
აგზნების ავტომატური რეგულირება — ელექტრულ მანქნანათა აგზნების დენის ავტომატური ცვლა მოცემული პირობების შესაბამისად. ხორციელდება სინქრონული გენერატორების, მძლავრი სინქრონული ძრავების, სინქრონული კომპენსატორების, მუდმივი დენის გენერატორებისა და ძრავების და სხვა სპეციალური ელექტრული მანქნაების აგზნების გრაგნილში ძაბვის შეცვლით. ძაბვის შეცვლა იწვევს აგზნების დენის ძალის ცვლილებას და აქედან გამომდინარე ღუზის გრაგნილში ძირითადი მაგნიტური ნაკადისა და ემძ ცვლილებას. სინქრონული გენერატორების აგზნების ავტომატური რეგულირება უზრუნველყოფს განსაზღვრული ძაბვის დონეს ელექტროქსელში, აგრეთვე მათი პარალელური მუშაობის მდგრადობის საერთო ქსელში, უნარჩუნებს მანქანის მუშა ორგანოს ბრუნვითი სიხშირის მუდმივობას მუდმივი დენის ამძრავებში. განასხვავებენ პროპორციული და ძლიერი მოქმედების აგზნების ავტომატური რეგულირებას. პროპორციული მოქმედების აგზნების ავტომატური რეგულირების დროს აგზნების დენი იცვლება მანქანის მომჭერებზე ძაბვის მოცემული მნიშვნელობიდან გადახრის პროპორციულად. პროპორციული მოქმედების აგზნების ავტომატური რეგულირება სათანადო სიზუსტით ვერ უზრუნველყოფს ძაბვის შენარჩუნებას შორეული გადაცემის ხაზებზე მომუშავე ელექტროსადგურებში და ვერც მაშინ, როცა სისტემის მკვეთრად ცვალებადი დატვირთვის გამო მნიშვნელოვნად მერყეობს ძაბვა. ასეთ შემთხვევაში იყენებენ ძლიერი მოქმედების აგზნების ავტომატური რეგულირებას, რომლის ეფექტურობის ასამაღლებლად აგზნების რეგულირება ხდება ძაბვის გადახრის ან დენის, ძაბვის, სიხშირისა და სხვა წარმოებულის მიხედვით. ძლიერი მოქმედების აგზნების ავტომატური რეგულირებას ახასიათებს სწრაფქმედება და აგზნების სისტემის დიდი სიმძლავრე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ელექტრული დენი
საქართველოს პოლიტიკის ინსტიტუტი
საქართველოს პოლიტიკის ინსტიტუტი (GIP) — არაკომერციული, კვლევითი და ანალიტიკური ორგანიზაცია. დაარსდა 2011 წლის დასაწყისში.
საქართველოს პოლიტიკის ინსტიტუტი მიზანია საქართველოში დემოკრატიული ინსტიტუტების ორგანიზაციული საფუძვლების გაძლიერება და მმართველობის პრინციპების განვითარება პოლიტიკური კვლევისა და ადვოკატირების გზით.
2013 წლიდან საქართველოს პოლიტიკის ინსტიტუტი არის ეუთოს აკადემიური ინსტიტუტებისა და ანალიტიკური ორგანიზაციების ქსელის წევრი, ხოლო 2018 წლიდან კი EU-LISTCO-ს კონსორციუმის წევრი, რომელიც ხორციელდება ევროკავშირის „ჰორიზონტი 2020-ის“ პროგრამის ფარგლებში.
სქოლიო
კატეგორია:2011 წელს დაარსებული ორგანიზაციები კატეგორია:საქართველოს საზოგადოებრივი ორგანიზაციები კატეგორია:კვლევითი ორგანიზაციები
კოლოკოლ
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსულენოვანი გაზეთები კატეგორია:ფრანგულენოვანი გაზეთები
სამხრეთ-დასავლეთის რეგიონი (კამერუნი)
სამხრეთ-დასავლეთის რეგიონი (Southwest Region; Région du Sud-Ouest) — რეგიონი კამერუნის დასავლეთ ნაწილში, 1961 წლამდე იყო სამხრეთი კამერუნის ნაწილი (ბრიტანეთის კამერუნის ნაწილი). ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბუეა. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება კამერუნის ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონს, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან დასავლეთის რეგიონს, აღმოსავლეთიდან სანაპირო რეგიონს და დასავლეთიდან ნიგერიას, სამხრეთიდან გარს ერტყმის ბიაფრის ყურის წყლები.
ქვეყნის ორიდან ერთ-ერთი ინგლისურენოვანი რეგიონი (მეორე: ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონი). არსებობს სეპარატისტული განწყობა ქვეყანაში ფრანგულენოვანთა ბატონობის წინააღმდეგ. როგორც ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონში, სამხრეთ-დასავლეთის რეგიონშიც მნიშვნელოვნად უკეთესი ინფრასტრუქტურაა, ვიდრე ქვეყნის ფრანგულენოვან ნაწილში. ქალაქ ბუეაში არსებობს უნივერსიტეტი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
thumb|left|300px|სამხრეთ-დასავლეთის რეგიონის დეპარტამენტები რეგიონი იყოფა 6 დეპარტამენტად:
სულ — 25 410 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:კამერუნის რეგიონები
კაარაპო
კაარაპო (Caarapó) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 471 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ დორადუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 767 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12.33 კმ²-ზე. ფართობი 2 089 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის მუნიციპალიტეტები
სამოქალაქო ომი ტრაპიზონის იმპერიაში
მინი|276x276px|[[ტრაპიზონის იმპერია|ტრაპიზონის იმპერიის საზღვრები და მეზობელი სახელმწიფოები, 1400-იან წლები.]] სამოქალაქო ომი ტრაპიზონის იმპერიაში — ტრაპიზონის იმპერიაში მიმდინარე კონფლიქტთა სერია 1340-1349 წლებში.
აჯანყება ირინა პალეოლოგოსის წინააღმდეგ
აჯანყების ლიდერები თავდაპირველად იყვნენ დიდი სტრატოპედარხი სებასტოს ჭანიხიტი და კონსტანტინე დორანიტი. ეს უკანასკნელები საკუთარ თავს ადგილობრივი უფლების მცველებად მიიჩნევდნენ თავს. მათვის მიუღებელი იყო დედოფალი ირინას ძალაუფლებაში ყოფნა და მას ბიზანტიელ დამპყრობლად აღიქვამდნენ. თავიდან აჯანყებულები წმინდა ევგენიოსის მონასტერში გამაგრდნენ, რომელიც თანდათან აჯანყებულთა მთავარ ცენტრად გადაიქცა. ამავე დროს, იმპერატორმა ამიძანტარების მეშვეობით კონტროლი ქალაქის ნავსადგურსა და ციტადელზე დაამყარა. 1340 წლის 2 ივლისს დასრულდა, როდესაც ლიმნიის დიდი დუქსი იოანე ევნუხი, იმპერატორის მხარდასაჭერად კონსტანტინოპოლიდან ტრაპზონში ჩავიდა. ის საიმპერატორო არმიას შეუერთდა და ერთობლივი ძალებით ცეცხლის ალში გახვიეს ევგენიოსის მონასტერი. აჯანყებულები დამარცხნენ, მათი ლიდერები დაატყვევეს და ლიმნიის ციხეში გამოკეტეს, მომდევნო წელს ზოგიერთი მათგანი სიკვდილით დასაჯეს.
ნათელი გახდა, რომ ძლიერი მეორე ნახევრის გარეშე, ირინა ვეღარ შეძლებდა პოზიციების დიდი ხნით შენარჩუნებას; ამ მოტივით ირინა აპირებდა ცოლად გაჰყოლოდა იმპერიის ერთ-ერთ მოხელეს, დიდ დომესტიკოსს, ტომით უცხოელს. ამის შემდეგ ის შეუდგა მოწინააღმდეგეების დევნას. სწორედ ეს მოვლენა გახდა მიზეზი მისი ძველი მოწინააღმდეგეებისთვის, რომლებმაც წინა აჯანყების შემდეგ ცოცხალი გადარჩნენ, ხელში ისევ აეღოთ იარაღი. ამის შემდეგ ტრაპიზონის სამეფო ტახტზე პრეტენზია განაცხადა ანა კომნენოსმა, რომელიც იმპერატორი ალექსი II-ის უფროსი ქალიშვილი და მოკლული იმპერატორის, ბასილი I-ის და იყო და ტახტზე მისი პრეტენზია ირინასთან შედარებით უფრო ლეგიმტიმური იყო. ანა კომნენოსი მონაზვნად იყო აღკვეცილი. ლაზურმა ოპოზიციამ დაარწმუნა ის, რომ გახადა სამონაზვნო სამოსი და ებრძოლა ტახტისთვის. ანა კომნენოსი თავდაპირველად გამაგრდა ლაზიის თემში და 1341 წლის 17 ივლისს, ადგილობრივი ლაზი მეომრებისა და საქართველოს მეფის გიორგი V ბრწყინვალის მხარდაჭერით აიღო ტრაპიზონი. ერთის მხრივ ამიძანტარების და მეორეს მხრივ ლაზთა და ჭანთა რჩეული და ასევე ტრაპიზონის იმპერიის მოსახლეობის სურვილით ის დედაქალაქში იმპერატორად აკურთხეს.
აჯანყება ანა კომნენოსის წინააღმდეგ
მინი|322x322პქ|ქალაქ [[ტრაპიზონის ციხე|ტრაპიზონის გეგმა. (შუა საუკუნეები)]]