cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ძნელია ღმერთობა
სიუჟეტი
ტყის პატარა ქოხმახში, რომელსაც ხალხი ლოთის ბუნაგს უწოდებს, ერთმანეთს ხვდებიან რუმატა და დონ კონდორი — სოანის სავაჭრო რესპუბლიკის გენერალური მოსამართლე და დიდი ბეჭდების მცველი და დედამიწელი ალექსანდრ ვასილიევიჩი, რომელიც ანტონზე გაცილებით უფროსია. გარდა ამისა, იგი პლანეტაზე უკვე მრავალი წელია ცხოვრობს და უკეთ ორიენტირებს. ანტონი მას აღელვებულად უხსნის, რომ მდგომარეობა არკანარში სცდება საზღვრებს საბაზისო თეორიისა, რომელიც ინსტიტუტის თანაშემწეებმა შეიმუშავეს, — წარმოიქმნა რაღაც ახალი, სისტემატიურად მოქმედი ფაქტორი; ანტონს არ აქვს არავითარი კონსტრუქტიული წინადადება, მაგრამ იგი შიშობს: აქ უკვე თეორიაზე აღარაა საუბარი, არკანარტში ტიპური ფაშისტური პრაქტიკაა, როცა მხეცები ყოველ წუთს ხოცავენ ხალხს. გარდა ამისა, რუმატა შეშფოთებულია იმით, რომ ირუკანის საზღვრის გადალახვისას გაუჩინარდა ექიმი ბუდახი, რომელიც მას იმპერიის საზღვრებს გარეთ უნდა გადაეყვანა; რუმატა შიშობს, რომ იგი რუხმა ჯარისკაცებმა შეიპყრეს. ექიმი ბუდახის ბედზე დონ კონდორმაც არაფერი იცის. რაც შეეხება არკანარში არსებულ ზოგად მდგომარეობას, დონ კონდორი რუმატას ურჩევს, იყოს მომთმენი და დაელოდოს, არაფერი მოიმოქმედოს და ახსოვდეს, რომ ისინი მხოლოდ დამკვირვებლები არიან.
სახლში დაბრუნებისას რუმატას მომლოდინე კირა ხვდება — გოგონა, რომელიც მას უყვარს. კირას მამა სასამართლოს გადამწერის თანაშემწეა, ძმა — მოიერიშეების სერჟანტი. კირას სახლში დაბრუნების ეშინია: მხიარული კოშკიდან მამას სისხლით მოსვრილი ფურცლები მოაქვს გადასაწერად, ძმა კი შინ მუდამ მთვრალი ბრუნდება და იმუქრება, რომ ყველა წიგნის ჭიას მოსპობს. რუმატა მსახურებს განუცხადებს, რომ ამიერიდან კირა მის სახლში მნედ იმუშავებს.
რუმატა მეფის საძინებელ ოთახში ცხადდება და რუმატების გვარის უძველესი პრივილეგიის — იმპერიის სამეფო პირთათვის საკუთარი ხელით ჩაეცვათ მარჯვენა ფეხსაცმელი, — გამოყენებით უცხადებს მეფეს, რომ განსწავლული ექიმი ბუდახი, რომელიც მან, რუმატამ, ირუკანიდან მოიხმო სპეციალურად ნეკრესის ქარით დაავადებული მეფის მოსარჩენად, როგორც ჩანს, დონ რებას რუხმა ჯარისკაცებმა დაიჭირეს. რუმატას გასაკვირად, დონ რება აშკარად კმაყოფილია მისი სიტყვებით და მეფეს ჰპირდება, რომ ბუდახს დღესვე წარუდგენს. სადილობისას მოკუნტული მოხუცებული, რომელშიც გაოგნებული რუმატა ვერასდროს ამოიცნობდა მისთვის მხოლოდ წერილებით ნაცნობ ექიმ ბუდახს, მეფეს სთავაზობს მის მიერ იქვე დამზადებული წამლის დალევას. მეფე ჯერ თვით ბუდახს უბრძანებს დალევას, შემდეგ კი თვითონაც სვამს წამალს.
Через некоторое время Румата приходит в себя, его отводят в покои дона Рэбы, и тут Румата узнает, что человек, отравивший короля, вовсе не Будах: настоящий Будах находится в Весёлой башне, а лже-Будах, попробовавший королевского лекарства, на глазах у Руматы умирает с криком: «Обманули! Это же был яд! За что?» Тут Румата понимает, почему утром Рэба так обрадовался его словам: лучшего повода подсунуть королю лже-Будаха и придумать было невозможно, а из рук своего первого министра король никогда бы не принял никакой пищи. Дон Рэба, совершивший государственный переворот, сообщает Румате, что он является епископом и магистром Святого ордена, пришедшего к власти этой ночью. Рэба пытается выяснить у Руматы, за которым он неустанно наблюдает уже несколько лет, кто же он такой — сын дьявола или Бога или человек из могущественной заморской страны. Но Румата настаивает на том, что он — «простой благородный дон». Дон Рэба ему не верит и сам признается, что он его боится.
Вернувшись домой, Румата успокаивает перепуганную ночными событиями Киру и обещает увезти её отсюда далеко-далеко. Вдруг раздаётся стук в дверь — это явились штурмовики. Румата хватается за меч, однако подошедшая к окну Кира падает, смертельно раненная стрелами, выпущенными из арбалета.
Обезумевший Румата, понимая, что штурмовики явились по приказу Рэбы, мечом прокладывает себе дорогу во дворец, пренебрегая теорией «бескровного воздействия». Патрульный дирижабль сбрасывает на город шашки с усыпляющим газом, коллеги-разведчики подбирают Румату-Антона и отправляют на Землю.-->
ავტორის ინტერპრეტაცია
ბორის სტრუგაცკის თანახმად, კირას მკვლელობა იყო შემთხვევითი შედეგი დონ რებას მცდელობისა, აეყვანა იგი ტყვედ:
პროგრესორობის თემა
ბორის სტრუგაცკი ამტკიცებს, რომ რუმატა და ნაწარმოების სხვა პერსონაჟები არ არიან პროგრესორები.
„ძნელია ღმერთობა“ არის მეორე ნაწარმოები შუადღის სამყაროს ციკლისა, რომელშიც განიხილება დედამიწელების მცდელობა, ჩაერიონ სხვა პლანეტების ისტორიულ პროცესში (პირველი — „გაქცევის მცდელობა“).
რადიოსპექტაკლი
2000 წლის 21 თებერვალს რადიო „Эхо Москвы-ს“ ეთერში შედგა წიგნის მიხედვით შექმნილი რადიოსპექტაკლის პრემიერა. 2005 წლის 3 ივლისიდან 21 აგვისტომდა რადიოსადგურმა „Эхо Москвы“ გაიმეორა რადიოსპექტაკლი. 2008 წელს ბორის სტრუგაცკის თანხმობის წყალობით, სპექტაკლი განმეორდა ამ წლის 26 ოქტომბრიდან სპექტაკლი მესამედ გავიდა ეთერში.
რადიოსპექტაკლზე მუშაობდნენ სვეტლანა სოროკინა — ავტორის ტექსტი, სერგეი ბუნტმანი — „ისტორიული ექსკურსები“, სერგეი პახმორენკო — ბარონი პამპა, ვლადისლავ ფლიარკოვსკი — დონ რება, რამილ იბრაგიმოვი — დონ რუმატა, ალექსანდრ შავრინი — დონ კონდორი, კონსტანტინ კრავინსკი — მამა კაბანი და არატა, ლევ გულკო — დონ გუგი. დადგმის ხმის რეჟისორები იყვნენ სერგეი იგნატოვი და ალექსანდრ ცერნესი.
რადიოსპექტაკლზე მუშაობა დაიწყო 1999 წლის შემოდგომაზე. 2008 წელს მთავარმა რედაქტორმა ალექსეი ვენედიქტოვმა განაცხადა, რომ სპექტაკლი „პრინციპში, თავისთვის ჩაწერეს“, მაგრამ იგი საკმაოდ წარმატებული გამოდგა, რისთვისაც ბორის სტრუგაცკიმ შეაქო კიდეც. აგრეთვე ვენედიქტოვმა მიიღო „მახინჯი გედების“ რადიოსპექტაკლის ჩაწერის უფლება.
გავლენა
შეიქმნა ლიტერატურული თამაში „ცურენის სონეტი“, რომელშიც გთავაზობენ, დაწეროთ სონეტი, რომელიც იწყება სტრიქონით „როგორც ფოთოლი შემოდგომის ეცემა სულზე“. რომანში სტრიქონი მიეწერება პოეტ ცურენს, რომლის ემიგრაციაც რუმატამ უზრუნველყო.
სქოლიო
კატეგორია:შუადღის სამყარო კატეგორია:ძმები სტრუგაცკების ნაწარმოებები კატეგორია:1963 წლის ნაწარმოებები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკური რომანები
ობილენი
ობილენი (Obileni) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 35 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 439 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰინჩეშტის რაიონის სოფლები
დიდი წითელი ლაქა
დიდი წითელი ლაქა — მუდმივი ანტიციკლონური შტორმი პლანეტა იუპიტერზე, ეკვატორიდან 22°-ით სამხრეთით; მუდმივი დაკვირვების ქვეშაა ბოლო 187 წლის მანძილზე, 1830 წლიდან. მიჩნეულია, რომ იგი ჯერ კიდევ 1665-1713 წლებში მიმდინარე დაკვირვებებისას შეამჩნიეს და თუ ეს მართალია, იგი უკვე 350 წელიწადზე მეტია, რაც არსებობს. მსგავსი შტორმები იშვიათია გაზის გიგანტი პლანეტების ტურბულენტური ატმოსფეროსათვის.
დაკვირვების ისტორია
დიდი წითელი ლაქა შესაძლოა 1665 წელზე ადრეც არსებობდა, მაგრამ ამჟამინდელი ლაქა პირველად 1830 წელს შეამჩნიეს და შესწავლა მხოლოდ 1879 წლიდან დაიწყეს. აღმოჩენასა და შესწავლას შორის დიდი ნაპრალია, შესაბამისად, თავდაპირველი ლაქა გაიფანტა და ხელახლა წარმოიქმნა, გაქრა თუ უბრალოდ მწირი იყო დაკვირვებათა ჩანაწერები — ეს ყველაფერი უცნობია.
მაგალითად, მასზე პირველი დაკვირვებების წყარო ინგლისელი ბუნებისმეტყველი და ასტრონომი რობერტ ჰუკია, რომელმაც პლანეტის ეს ლაქა 1664 წელს აღწერა. თუმცა, ჰუკის ლაქა სავარაუდოდ სხვა ზონაში იყო. უფრო დამაჯერებელია შემდეგ წლებში, იტალიელი ასტრონომის, ჯოვანი კასინის მიერ აღწერილი „მუდმივი ლაქა“. მერყევი ხილვადობის კასინის ლაქაზე დაკვირვებები 1665-1713 წლებში მიმდინარეობდა. თუმცა, დაკვირვებებს შორის არსებული 118-წლიანი ინტერვალი ამ ორი ლაქის იდენტიფიკაციას არადამაჯერებელს ხდის; ძველ ლაქაზე დაკვირვების მოკლე ისტორია და უფრო ნელი მოძრაობა თანამედროვე ლაქასთან შედარებით კი მათ იდენტურობას კიდევ უფრო ნაკლებ სარწმუნოს ხდის.
1979 წლის 25 თებერვალს, როდესაც კოსმოსური ხომალდი ვოიაჯერ-1 იუპიტერიდან 9,2 მილიონი კილომეტრის მანძილზე იმყოფებოდა, მან გადაიღო და დედამიწაზე გამოაგზავნა დიდი წითელი ლაქის პირველი დეტალური ფოტო. მოჩანდა 160 კმ-ზე გადაჭიმული ღრუბლები. დიდი წითელი ლაქსი მარცხნივ, ტალღისებრი ღრუბლოვანი წარმონაქმნები უკიდურესად კომპლექსური და ცვალებადი ტალღების მოძრაობის რეგიონია.
2004 წლის დასაწყისში, დიდ წითელ ლაქას იმის ნახევარი გასწვრივი განფენილობა ჰქონდა, რაც ერთი საუკუნით ადრე, როდესაც ის 40 000 კმ-ს აღწევდა. შემცირების ამჟამინდელი მაჩვენებლიდან გამომდინარე, 2040 წლისთვის ის წრიული გახდება, თუმცა, მეზობელი ნაკადების დეფორმაციის გამო, ეს ნაკლებ სავარაუდოა. უცნობია თუ რა სიგრძეს მიიღებს საბოლოოდ ლაქა ან არის თუ არე ეს ცვლილება არამდგრადობის შედეგი.
ბოლო წლებში, (2000 წლის მარტი) სამი თეთრი ოვალის შერწყმის შედეგად, ჩამოყალიბდა შედარებით პატარა ლაქა ოვალი BA, რომელმაც ასევე მოწითალო ფერი მიიღო. ასტრონომებმა ის პატარა წითელი ლაქის სახელით მონათლეს. 2006 წლის 5 ივნისის მონაცემებით, ორი ლაქა ერთმანეთს უახლოვდება. ერთმანეთის შტორმები მათ ყოველ ორ წელიწადში კვეთს, თუმცა 2002 და 2004 წლის შტორმებს რაიმე შესამჩნევი არ გამოუწვევია. NASA-ს გოდარდის კოსმოსური კვლევების ცენტრის წარმომადგენლის, ემი სიმონ-მილერის ვარაუდით, შტორმები ყველაზე მეტად ერთმანეთს 2006 წლის 4 ივლისს მიუახლოვდნენ. თავის კოლეგებთან ერთად, მილერი ამ შტორმებს ჰაბლის კოსმოსური ტელესკოპით იკვლევს.
არ უნდა მოხდეს დიდი წითელი ლაქის აღრევა დიდ მუქ ლაქასთან, რომელიც 2000 წელს, იუპიტერის ჩრდილოეთ პოლუსთან ხომალდმა კასინი-ჰიუგენსმა შენიშნა. აღსანიშნავია, რომ ასევე დიდი მუქი ლაქა ეწოდება ნეპტუნის ატმოსფეროში შემჩნეულ ერთ-ერთ მახასიათებელს. ეს უკანასკნელი 1989 წელს ვოიაჯერ-2-მა გადაიღო; სავარაუდოდ, იგი უფრო ატმოსფერული ხვრელი იყო, ვიდრე შტორმი და 1994 წლის შემდეგ, ასტრონომებს ის მეტად აღარ შეუმჩნევიათ.
სტრუქტურა
ოვალური ობიექტი საათის ისრის საწინააღმდეგო მიმართულებით მოძრაობს დედამიწის 6-დღიანი ან იუპიტერის 14-დღიანი პერიოდით. დიდი წითელი ლაქის ზომა აღმოსავლეთი-დასავლეთის მიმართულებით 24–40 000 კილომეტრია, სამხრეთი-ჩრდილოეთის მიმართულებით კი 12–14 000 კმ. იგი იმდენად დიდია, რომ თავისუფლად ჩაიტევდა დედამიწის ზომის 2-3 პლანეტას.
ინფრაწითელი მონაცემები დიდი ხნის მანძილზე მიუთითებდა, რომ დიდი წითელი ლაქა უფრო ცივია, ვიდრე პლანეტის სხვა ღრუბლები. თუმცა, ზედა ატმოსფეროზე ბოლო დროის ინფრაწითელმა დაკვირვებებმა აჩვენა, რომ დიდი წითელი ლაქა პლანეტის ყველა სხვა დანარჩენ ნაწილზე ცხელია.
ატმოსფერულ მახასიათებლებზე განხორციელებულმა სათუთმა დაკვირვებებმა ლაქის საათის ისრის საწინააღმდეგო მოძრაობა ჯერ კიდევ 1966 წელს დაადგინა, რაც საბოლოოდ ვოიაჯერის გადაფრენამ მტკიცედ დაადასტურა. ლაქა სამხრეთით შემოზღუდულია მოკრძალებული, აღმოსავლეთის მიმართულების ნაკადით, ჩრდილოეთით კი დასავლეთის მიმართულების ძლიერი ნაკადით. ლაქის კიდესთან ქარების სიჩქარე დაახლოებით 120 მ/წმ-ია. ლაქის ბრუნვის პერიოდი დროთა განმავლობაში შემცირდა, რაც სავარაუდოდ ზომაში შემცირების პირდაპირი შედეგია.
დაკვირვებების პერიოდში, დიდი წითელი ლაქის განედი საკმაოდ სტაბილური იყო და ტიპურად, ერთი გრადუსით იცვლებოდა. თუმცა, მუდმივად იცვლება გრძედი. იქიდან გამომდინარე, რომ იუპიტერი ყველა განედზე ერთნაირად არ ბრუნევს, ასტრონომებმა გრძედის განსასაზღვრად სამი განსხვავებული სისტემა დაადგინეს. მეორე სისტემა 10°-ზე მეტი განედებისთვისაა განკუთვნილი და თავდაპირველად ეყრდნობოდა დიდი წითელი მლაქის ბრუნვის საშუალო მაჩვენებელს, 9სთ 55წთ 42წმ. მიუხედავად ამისა, ლაქამ მეცხრამეტე საუკუნის ადრეული წლების დასაწყისიდან მინიმუმ 10-ჯერ „გაახვია“ მეორე სისტემაში. წლების განმავლობაში, მისი გადაადგილების მაჩვენებელი დრამატულად შეიცვალა და დაუკავშირდა სამხრეთ ეკვატორული სარტყლის სიკაშკაშესა და სამხრეთ ტროპიკული აშლილობის არსებობა-არარსებობას.
დიდი წითელი ლაქის ფერი ძალიან ცვალებადია, დაწყებული აგურისფერი წითლიდან, მკრთალი ორაგულის ფერით დამთავრებული ან სულაც თეთრი. არარეგულარულია პერიოდები, როცა ლაქა მუქი ან ღიაა. 1997 წელს, იგი ყველაზე მუქი იყო ბოლო 50 წლის მანძილზე.
მექანიკა
როდესაც იუპიტერის ატმოსფეროს შემადგენელი ცხელი გაზები დაბალი დონეებიდან მაღლა იწევს, წარმოიქმნება მორევი. ცივი გაზის დაბლა ჩავარდნასთან ერთად, კორიოლისის ძალები რეგიონში მბრუნავ, გრიგალურ მოძრაობას განაპირობებს, რომლის დიამეტრის შესაძლოა ძალიან ბევრი კილომეტრი იყოს. გრიგალები დიდხანს გრძელდება, რადგან არ არსებობს მყარი ზედაპირი, რომელიც ხახუნს წარმოქმნიდა, მორევის თავზე არსებული ცივი ღრუბლები კი რადიაციის გამო გაქცევის საშუალებას ენერგიის მხოლოდ მცირე ნაწილს აძლევს. ერთხელ წარმოქმნილი ასეთი გრიგალები თავისუფლად მოძრაობს, ერწყმიან ატმოსფეროში არსებულ სხვა შტორმულ სისტემებს. როგორც მკვლევრებს მიაჩნიათ, სწორედ ასეთი მექანიზმის შედეგად წარმოიქმნა დიდი წითელი ლაქაც. ამ თეორიის მიხედვით, ლაქამ სხვა მრავალი გრიგალი შთანთქა, რის შედეგადაც გაიზარდა მისი ენერგია და ხანგრძლივობა.
სქოლიო
კატეგორია:იუპიტერი
ტიტუს ლარციუს ფლავიუსი
ტიტუს ლარციუს ფლავიუსი ან რუფუსი (ლათ. Titus Lartius Flavus (Rufus)) — რომაელი პოლიტიკოსი და სამხედრო მოღვაწე, რომელიც ორჯერ აირჩიეს რომის კონსულის თანამდებობაზე. პირველად ძვ. წ. 501 წელს, აირჩიეს პოსტუმუს კომინიუს აურუნკუსთან ერთად, მეორედ ძვ. წ. 498 წელს, მისი თანაკონსული იყო კვინტუს კლოელიუს სიკულუსი. ძვ. წ. 501 წელს კონსულის თანამდებობაზე ყოფნისას ტიტუსი რომის დიქტატორის თანამდებობაზე აირჩიეს, ამით ტიტუსი რომის ისტორიაში პირველი დიქტატორი გახდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის რესპუბლიკის კონსულები კატეგორია:ძვ. წ. VI საუკუნის რომაელები კატეგორია:ძვ. წ. V საუკუნის რომაელები
ტიხუანის მუნიციპალიტეტი
ტიხუანის მუნიციპალიტეტი (Municipio de Tijuana) — მუნიციპალიტეტი მექსიკაში, ქვემო კალიფორნიის შტატში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 0-1 200 მეტრზე. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 559 683 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1 800 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 879.2 კმ²-ია. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ტიხუანა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო კალიფორნის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:მექსიკის მუნიციპალიტეტები
უწყება
ისტორია
რუსეთის იმპერიაში, დროებითი მთავრობის და საბჭოთა ხელსიფულების პირველ წლებში, უწყებას უწოდებდნენ სახელმწიფო ამოცანათა გარკვეულ სფეროს, რომელთა შესრულებაც დაკისრულებული ჰქონდა ამა თუ იმ სახელმწიფო დაწესებულებას (ადმინისტრაციულ ორგანოს). ხსენებული სფეროს მართვა და ანგარიშგება („უწყება“) წარმოადგენდა სახელმწიფო დაწესებულების პასუხისმგებლობას, რომელსაც გაანჩდა, როგორც წესი, განსაკუთრებული კომპეტენცია დაკისრებულ ამოცანათა გადასაწყვეტად. ამავე დროს, თვით ამ დაწესებულებასაც უწოდებდნენ უწყებას. მაგალითად, რუსეთის იმპერიის სამხედრო სამინისტროს ყოველდღიურ ცხოვრებაში „სამხედრო უწყებად“ იხსენიებდნენ, ხოლო საგარეო საქმეთა სამინისტროს — „საგარეო ურთიერთობების უწყება» და მსგავსად ამისა სხვათა სახელწოდებები. უწყება დაწესებულებათა ოფიციალურ დასახელებებშიც გამოიყენებოდა (1854—80 წწ საქველმოქმედო საქმიანობის სამმართველო დაწესებულება ოფიციალურად იწოდებოდა „იმპერატრიცა მარიას დაწესებულებათა უწყება“).
სსრკ-ში ცნებამ „უწყება“ (და აგრეთვე „საქვეუწყებო ორგანო“) უფრო დახვეწილი მნიშვნელობა შეიძინა. მას იყენებდნენ მხოლოდ იმგვარი სახელმწიფო დაწესებულების აღსანიშვნავად, რომელსაც არ გააჩნდა საჯარო ხელისუფლების განხორციელების დამოუკიდებელი უფლებები და წარმოადგენდა ხელისუფლების რომელიმე ორგანოს ნაწილს. მაგალითისთვის გამოდგება: კომისიები, კომიტეტები, ბიურო, სამმართველო და სსრკ მთავრობას დაქვემდებარებული სხვა საქვეუწყებო დაწესებულებები («ведомства Союза ССР» ). ცნებამ „უწყება“ საბჭოთა პერიოდში კიდევ უფრო გამოკვეთილი მნიშვნელობა შეიძინა, რა დროსაც „ცენტრალური უწყებები“ გამოიყენებოდა მმართველობის ცენტრალური ორგანოების საპირისპიროდ, როგორებიც იყვნენ: სამინისტრო (ყოფილი სახკომი), სახელმწიფო კომიტეტი და სახელმწიფო სააგენტო და რომლებიც უწყებებისგან განსხვავებით დამოუკიდებელ საჯარო დაწესებულებებს წარმოადგენდნენ. უწყებები ასევე იქმნებოდა საბჭოთა მმართველბითი სისტემის ქვედა დონეებზეც. კერძოდ კი, საკავშირო და ავტონომიური რესპუბლიკების მთავრობებში, აგრეთვე ცალკეული ადგილობრივი საბჭოების აღმასკომებში. საქვეუწყებო სახელმწიფო ორგანოები არ უნდა აგვერიოს საქვეუწყებო საწარმოებსა და ორგანიზაციებში; პარტიულ-საბჭოთა ბიუროკრატიის ოფიციალურ ენაზე, საწარმოები და ორგანიზაციები არ მიიჩნეოდა, სახელმწიფო მმართველობის ორგანოებად.
საქართველო
სსრკ დაშლის შემდგომ, საქართველოს სამართლებრივ სივრცეში მსგავსად რუსეთის ფედერაციის, გაგრძელდა ცნება უწყების გამოყენება სხვადასხვა ფორმითა და სიტყვათშეთანხმებით, რომელთა მნიშვნელობა მეტწილად მსგავსი იყო. ნორმატიულ აქტებში ყველაზე ხშირად გამოყენებულია „უწყებათშორისი კომისია“ და „უწყებათშორისი საბჭო“ სხვადასხვა სიტყვათშეთანხმებებით.
1995 წელს მიღებული საქართველოს კონსტიტუტიის ტექსტი მხოლოდ ერთგან იყენებს სიტყვას „უწყება“ — მუხლი 78, პუნქტი მე-2: „აკრძალულია სამხედრო ძალების, სახელმწიფო უშიშროებისა და პოლიციის უწყებათა შერწყმა ან სხვაგვარი გაერთიანება.“ ტერმინის „სახელმწიფო უყების“ განმარტებას იძლეოდა საქართველოს ორგანული კანონი „საქართველოს რესპუბლიკის ეროვნული ბანკის შესახებ“ (1995 წ), რომლის 75-ე მუხლში ეწერა: „ე) „სახელმწიფო უწყება“ - საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის ნებისმიერი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ქვედანაყოფი ან უწყება;“
რუსეთის ფედერაცია
რუსეთის საკანონმდებლო სივრცეში ცნება უწყება («ведомство») მკაფიოდ არ არის განსაზღვრული. სსრკ დაშლის პირველ წლებში, ოფიციალურ სამთავრობო დოკუმენტებში ერთგვარი ინერციით გაგრძელდა უწყების სსრკ-ში დამკვიდრებული მნიშვნელობით გამოყენება. ამ ცნების და მისგან წარმოებული სხვა სიტყვების გამოყენების ანალიზი გვაფიქრებინებს, რომ მიუხედავად ცნების ფართო გაგებისა, მისი ძირითადი მნიშვნელობა თანხვედრაში იყო ძველ ტერმინთან. უფრო ხშირად კი პოსტ-საბჭოთა პერიოდში გამოიყენებოდა ამ ცნებისგან წარმოებული სიტყვები — «ведомственный» („საუწყებო“), «надведомственный» („ზე-საუწყებო“), «межведомственный» („უწყებათშორისი“) — ასე მაგალითად, სიტყვათშეთანხმებებში: «ведомственный нормативный акт» („უწყებრივი ნორმატიული აქტი“), «ведомственные органы управления» („მართვის საუწყებო ორგანოები“), «ведомственный контроль» („საუწყებო კონტროლი“), «ведомственный жилой фонд» („საუწყებო საცხოვრებელი ფონდი“), «ведомственная принадлежность» („საუწყებო საკუთრება“), «межведомственная комиссия» („უწყებათშორისი კომისია“) და ა. შ. მოყვანილ წყაროებში მითითებული გამოთქმები გამოიყენებოდა, როგორც წესი, ფედერალური აღმასრულებელი ორგანოების მიმართ.
წყარო
კატეგორია:სახელმწიფო აპარატი
ვორონინის აგარაკი
ვორონინის აგარაკი (Дача Воронина) — კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს დასახლება მოლოდიოჟნოეში, მისამართზე პრიმორსკის გზატკეცილი № 648, სანატორიუმ „Чёрная речка“-ს ტერიტორიის შესასვლელთან.
ისტორია
ხის სახლი ააგეს არქიტექტორ პეტრე პეტრეს ძე ბუკის პროექტის მიხედვით. სახლის მფლობელი ბოლო პერიოდამდე იყო ცნობილი მეცნიერი, ბოტანიკოსი მიხეილ სტეფანეს ძე ვორონინი (1838-1903 წწ.), მაგრამ ასევე არსებობდა მეცნიერის სრული თანამოსახელე ვაჭრის შვილი მიხეილ სტეფანეს ძე ვორონინი. 1912 წელს მან შეიძინა პატარა მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო ნომერი 1-31) გზასთან, მაღაზიის ასაშენებლად. ეს მიწის ნაკვეთი მდებარეობდა ზუსტად სანატორიუმის დღევანდელი მთავარი შესასვლელის ადგილზე. გარდა ამისა, აგარაკი ააშენეს 1910 წელს, მეცნიერის გარდაცვალებიდან 7 წლის შემდეგ.
სახლი ბაღით მდებარეობდა ფინეთის ყურის ნაპირზე. შენობის დეკორატიული ელემენტები ხის ხუროთმოძღვრების შედევრია. სახლის ოთხივე ფასადი ერთმანეთისაგან განსხვავებულია.
ვორონინების მეზობელი იყო მწერალი ლეონიდ ანდრეევი და რუსი ეკონომისტის, ევგენი კარტავცევის ცოლი, მარია კრესტოვსკაია. ვორონინის აგარაკი აღწერა თავის მოთხრობაში „ის“ ლეონიდ ანდრეევმა, რომელმაც სტუდენტობა გაატარა ამ სახლში.
1991 წელს სახლი დაიწვა, მიუხედავად ამისა 2017 წელს იგი შეიტანეს რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ლიბერალური ინტერნაციონალი
ლიბერალური ინტერნაციონალი (Liberal International) — 1947 წელს დაარსებული ლიბერალური პოლიტიკური პარტიების ფედერაცია. ლიბერალური ინტერნაციონალი დაარსდა 1947 წელს ოქსფორდში და მას შემდეგ არის ლიბერალური პოლიტიკური პარტიებისა და მსოფლიოში ლიბერალიზმის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშნველოვანი გამავრცელებელი და მაკოორდინირებელია. ინტერნაციონალის შტაბ-ბინა ლონდონში, ეროვნულ ლიბერალურ კლუბში მდებარეობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიბერალური ორგანიზაციები
მარინა რებეკა
მარინა რებეკა (დ. 10 სექტემბერი, 1980) — ლატვიელი სოპრანო, აქტიურია როგორც საოპერო ასევე საკონცერტო სცენაზე. ის ასოცირდება ჯუზეპე ვერდის ოპერა ტრავიატას ვიოლეტასთან, მარინა ძირითადად ასრულებს XIX საუკუნის იტალიურ და ფრანგულ რეპერტუარს. ძირითადად მუშაობს ჯოაკინო როსინის ნაწარმოებებზე. მისი ერთ ერთი მნიშვნელოვანი როლია ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის ოპერა დონ ჯოვანიში შესრულებული დონა ანა.
განათლება ლატვიასა და იტალიაში მიიღო. პროფესიული დებიუტი 2007 წელს ქონდა. მისი საერთაშორისო აღიარება მოხდა 2009 წელს ზალცბურგის ფესტივალზე როსინის პერა მოსე ეგვიპტეში შესრულებული როლის შემდეგ. ის ასრულებს ძირითად როლებს ისეთი წამყვან საოპერო კლომპანიების დადგმებში როგორიცაა: ლატვიის ეროვნული ოპერა, ვენის სახელმწიფო ოპერა, მეტროპოლიტენის ოპერის თეატრი.
რებეკა ჩანაწერებს 2018 წლიდან აკეთებს საკუთარი ლეიბლით - "Prima Classic". მანამდე მას Warner Classics და BR-Klassik წერდნენ.
ადრეული წლები
რებეკა რიგაში დაიბადა, მამამისი იყო ბელარუსი ხოლო დედა ციმბირში დაბადებული ლატვიელი. მისი ნამდვილი გვარი რებეკო, საბჭოთა კავშირის დროს რებეკათი შეიცვალა. გვარი პირველად პაპამისისმა მიიღო, მარნას დიდ ბაბუა დედის მხრიდან. იურის ჯანკოვიჩი (1924–2019), ციმბირში 1941 წლის 14 ივნისს გადაასახლეს და მხოლოდ ოცი წლის შემდეგ შეძლო დაბრუნება. მან საკონცეტრაციო ბანაკის გამოცდილება ორ წიგნში აღწერა: Skorpiona slazdā ('მორიელის ხაფანგი', 2009) და Spīta krustceles (გზაჯვარედინის მიუხედავად, 2012). ორვე წიგნი ლატვიის ოკუპაციის მუზეუმის ეგიდით დაიბეჭდა.
ის ჩრდილოური ენების გერმანულ სკოლაში სწავლობდა. როდესაც ცამეტი წლის ასაკში მშობლებთან ერთად დეილეს თეატრში ვინჩენცო ბელინის ოპერას ნორმა დაესწრო. მიღებული შთაბეჭდილებები იმდენად დიდ იყო, რომ გადაწყვიტა მომღერალი გამხდარიყო. რადგან მანამდე მუსკალური განათლება არ ქონდა საწყისი მუსიკალური განათლების მიღება საღამოს სკოლა Rīdze-ში დაიწყო. ჩვიდმეტი წლის ასაკში ლატვიის მუსიკალური აკადემიაში მიღებაზე უარის შემდეგ იაზეპ მედინშის რიგის უმაღლეს სასკოლო სკოლაში ნატალია კოზლოვას ხელმძღვანელობით გააგრძელა სწავლა (Jāzepa Mediņa Rīgas mūzikas vidusskola). შემდგომში მიემგზავრება იტალიაში და სწავლობს არიგო ბოიტოს აკადემიაში, პარმაში. პირველი სასცენო გამოცდილება სევილიელი დალაქის საბავშვო დადგმაში ქონდა. 2006 წელს დაასრულა Accademia Internazionale delle Arti რომში, xolo 2007-ში სანტა-ჩეჩილიას კონსერვატორია. ის ასევე ესწრებოდა გრეის ბმბრის მასტერკლასს მოცარტეუმის ზაფხულის აკადემიაში.
კარიერა
მარინას პროფესიული დებიუტი 2007 წელს ერფურტის თეატრში ტრავიატას დადგმაში, როლით რომელსაც მოგვიანებით ის ლატვიის ეროვნულ ოპერაში, ვენის სახალხო ოპერაში და ფინეთის ეროვნული ოპერისა და ბალეტის თეტრში შეასრულებს. 2007-ში ის ასევე პრაქტიკებს გადიოდა ალბერტო ზედას აკადემია როსინაში, სადაც ფოლვილისა და მადამ კორტეზეს განასახიერებდა რეიმსზე მოგზაურობაში და როსინის ოპერის ფესტივალში. იქ ის ორჯერ კიდევ დაბრუნდა: 2008-ში მაომეტო II-ში და 2010-ში როსინის სტაბატ მატერში მონაწილეობისთვის. ამ პერიოდში ის ასევე ჩართული იყო შემდეგ დადგმებში: ტესეო (ბერლინის კომიშე ოპერა), ომის რეკვიემი (ლივერპულის სამეფო ფილარმონია), ევგენი ონეგინი (ლირიკო-დი-კალიარის თეატრი),ref name=merker /> იოჰანეს ბრამსის გერმანული რექვიემი (ლატვიის ეროვნული სიმფონიური ორკესტრი). 2009-ში რიგაში იმღერა სასიყვარულო ელექსირში და ქონდა დებიუტი ლა სკალაში.
მისი საერთაშორიზო აღიარება 2009-ში ზალცბურგის ფესტივალის შემდეგ მოხდა. 2010 წლის 30 აპრილს შოტლანდიის სამეფო ეროვნულ ორკესტრთან ერთად აშერ ჰოლში შეასრულა ომის რექვიემი. 2011-ში ჩრდილოეთ-გერმანიის რადიოს სიმფონიურ ორკესტრთან ერთად შეასრულა Stabat Mater. მეტროპოლიტენის ოპერის თეატრში მისი დებიუტი მაიკლ გრანდაჟის დონ ჯოვანის ახალ დადგმაში შედგა რის შემდეგაც MasterVoices-სთან ერთად კარნეგი-ჰოლში Moïse et Pharaon შეასრულა.
2013 წელს უილიამ ტელის ორ საპრემიერო სპექტაკლში იმღერა: პიერ აუდისთან ნიდერლანდის ეროვნულ ოპერაში და გრეჰემ ვიკისთან როსინის ოპერის ფესტივალზე, რასაც ვერონა არენაზე მისი პირველი ჯულიეტა მოყვა. 2015-ში მარინამ იმღერა ლიუ ტურანდოტის საკონცერტო დადგმაზე რიგაში და როსინის Stabat Mater რეინგაუს მუსიკის ფესტივალზე. მოგვიანებით ის ნიდერლანდის რადიოს ფილარმონიულ ორკესტრს ტივოლივრედენბურგის და კონცერტგებაუს კონცერტებში შეუერთდა.
2017 წელს მისი დებიუტი მარია სტიუარტში შედგა, თავიდან ლატვიაში ჩატარებულ სამ კონცერტში ხოლო შემდეგ რომში. შემდეგ ის პლასიდო დომინგოს დედოფალი სოფიას ხელოვნების სასახლეში La traviata-ს დადგმაში მიიღო მონაწილეობა. 2017/18 წლების სეზონში პირველად დასახელდა მიუნხენის რადიოს სიმფონიური ორკესტრის რეზიდენტ შემსრულებლად, მათთან კოლაბორაციით სამი კონცერტი ჩატარდა: ლუიზა მილერის საკონცერტო ვერსია, საახალწლო გალა და "Vive l'opera".
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1980 კატეგორია:საოპერო მომღერლები კატეგორია:ლატვიელი მუსიკოსები
Choose Love
Choose Love — ინგლისელი როკ-მუსიკოს რინგო სტარის მეცამეტე სტუდიური ალბომი. გამოიცა 2005 წელს. ალბომიდან გამოვიდა მხოლოდ ერთი, პრომო სინგლი, „Fading In Fading Out“.
სქოლიო
კატეგორია:რინგო სტარის ალბომები კატეგორია:2005 წლის ალბომები
შრომისმოყვარეობის სახლი
შრომისმოყვარეობის სახლი (Дом трудолюбия) — სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1898 წელს. შემორჩენილია ჩვენამდე, მაგრამ შეცვლილი აქვს ფუნქცია. ამჟამად სახლი საცხოვრებლად გამოიყენება.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ონეშტი (ჰინჩეშტის რაიონი)
ონეშტი (Oneşti) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 58 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 259 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰინჩეშტის რაიონის სოფლები
იემენის საგარეო ურთიერთობები
იემენის საგარეო ურთიერთობები — ურთიერთობები და პოლიტიკა, რომელსაც იემენი ატარებს სხვა ქვეყნებთან მიმართებაში. ის არის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის, არაბული ქვეყნების ლიგისა და ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაციის წევრი. იემენი მონაწილეობდა მიუმხრობლობის მოძრაობაში. იემენის რესპუბლიკამ აიღო პასუხიმგებლობა მისი წინამორბედი რესპუბლიკების - იემენის არაბთა რესპუბლიკისა და იემენის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკის ხელშეკრულებებსა და ვალდებულებებზე. გარდა ამის, იემენი შეუერთდა ბირთვული გაუვრცელებლობის ხელშეკრულებას და ამით ხაზი გაუსვა, რომ აუცილებელია ახლო აღმოსავლეთის რეგიონი იყოს თავისუფალი ბირთვული და სხვა მასიური განადგურების იარაღისაგან.
ჩრდილოეთ იემენი
გეოგრაფიამ და იმამების მმართველობამ ჩრდილოეთ იემენი იზოლირებული გახადა 1962 წლამდე უცხოური გავლენებისაგან. 1920-იან წლებში იემენის მთავრობამ დაიწყო ურთიერთობები იტალიის მთავრობასთან, რომესლაც სათავეში ედგა მუსოლინი. ამ უერთიერთობამ კი ეს ორი სახელმწიფო მიიყვანა იტალიურ-იემენური მეგობრობის ხელშეკრულებამდე 1926 წლის 2 სექტემბერს. ამან სანას მთავრობას მისცა დიპლომატიური მხარდაჭერა საუდის მთავრობის პირისპირ, რომელსაც ჰქონდა აგრესიული ხედვები იემენის ტეროტორიისა. ამ ქვეყნის ურთიერთობა საუდის არაბეთთან განისაზღვრა ტარიფის ხელშეკრულებით 1934 წელს, რამაც გაავლო უკიდეურესი ჩრდილოეთ საზღვარი ამ ორ სამეფოს შორის და ასევე, დაადგინა ვაჭრობისა და სხვა ტრანზაქციების სისტემები. ტარიფის შეთანხმება ახლდება პერიოდულად 20 წელიწადში ერთხელ და მისი ვალიდურობა ახლიდან დადასტურდა 1995 წელს. ურთიერთობები ბრიტანეთის კოლონიურ ძალებთან ადენსა და სამხრეთში ჩვეულებრივ იყო დაძაბული.
საბჭოთა და კომუნისტური ჩინეთის იემენის დახმარების მისიები დაინერგა 1958 და 1959 წელს და იყო პირველი მნიშვნელოვანი არა-მუსლიმური ჩარევა ჩრდილოეთ იემენში. 1962 წლის სექტემბრის რევოლუციის შემდეგ, იემენის არაბთა რესპუბლიკა გახდა ახლო მოკავშირე და ძლიერად დამოკიდებული ეგვიპტეზე. საუდის არაბეთი მფარველობდა მონარქისტების მცდელობებს რესპუბლიკელების დამარცხებისა და არ აღიარებდა იემენის არაბულ რესპუბლიკას 1970 წლამდე. შემდეგში საუდის არაბეთმა იემენს გაუწია საბიუჯეტო და საპროექტო დახმარება. ამავდროეულად, საუდის არაბეთი ინარჩუნებდა პირდაპირ კონტაქტს იემენის ტომებთან, რაც ხშირად ხდებოდა იემენის მთავრობასთან მისი ოფიციალური ურთოერთობების დაძაბვის მიზეზი. ასობით ათასი იემენელი დასაქმდა საუდის არაბეთში გვიანი 1970-იანი და 1980-იანი წლების განმავლობაში.
სალეჰის, როგორც ჩრდილოეთი იემენის ლიდერის, საგარეო პოლიტიკისთვის დამახასიათებელი იყო „პოზიტიური ნეიტრალიტეტის“ პრინციპები და არაბული ერთობა. სალეჰის მმართველობის შემდეგ, იემენი ცდილობდა საუდის არაბეთთან და რეგიონის სხვა პრო-დასავლურ სახელმწიფოებთან დაახლოებას. მან ასევე შეიძინა სამხედრო აღჭურვილობა ამერიკის შეერთებული შტატებისგან და გააფართოვა ეკონომიკური ურთიერთობები დასავლეთთან. ამავე დროს, სალეჰი ცდილობდა შეენარჩუნებინა მეგობრული ურთიერთობები მაშინდელ საბჭოთა კავშირთან (რომელიც დაიშალა 1991 წელს). 1984 წლის ოქტომბერში მან განაახლა მეგობრობისა და თანამშრომლობის ხელშეკრულება, რომელსაც თავდაპირველად ხელი მოეწერა 1964 წელს სანასა და მოსკოვს შორის.
გაერთიანებული იემენი
სპარსეთის ყურის კრიზისმა უარყოფითი ეფექტი იქონია იემენის საგარეო პოლიტიკაზე. როგორც წევრი გაეროს უშიშროების საბჭოსი 1990 და 1991 წლებში, იემენი თავს იკავებდა ამ საბჭოს ზოგიეირთ იმ რეზოლუციაზე, რომლებიც ეხებოდა ერაყსა და ქუვეითს, ხოლო ხმა მისცა „ძალის გამოყენების რეზოლუციის“ წინააღმდეგ. დასავლეთისა და სპარსეთის ყურის არაბული სახელმწიფოები ამაზე რეაგირებდნენ შეზღუდვით, დახმარების პროგრამებისა და დიპლომატიური ურთიერთობების მოხსნით. ბოლოს 850 000 იემენელი დაბრუნდა საუდის არაბეთიდან და სპარსეთის ყურიდან.
ქუვეითის ლიბერალიზაციის შემდეგ, იემენმა გააგრძელა მაღალი დონის კონტაქტების შენარჩუნება ერაყთან. ეს კი ხელს უშლიდა მის მცდელობას არაბულ გაბატონებულ ტენდენციებს შეერთებოდა და ქმნიდა შემაკავებელ ჯებირებს მის უახლოეს მეზობლებთან. 1993 წელს იმენმა დაიწყო წარუმატებელი, შეურაცხმყოფელი დიპლომატია, რათა აღედგინა ურთიერთობები სპარსეთის ყურის მეზობლებთან. ზოგიერთი დაზარალებული მეზობელი აქტიურიად ეხმარებოდა სამხრეთს 1994 წლის სამოქალაქო ომის დროს. მას შემდეგ, რაც ეს კონფლიქტი დამთავრდა, დიპლომატიურ ფრონტზე ხელშესახები პროგრესი იქნა მიღწეული ნორმალური ურთიერთობების აღდგენაში იემენის მეზობლებთან. ომან-იემენის საზღვარი ოფიციალურად განისაზღვრა. 2000 წლის ზაფხულში იემენმა და საუდის არაბეთმა ხელი მოაწერეს საერთაშორისო საზღვრის ხელშეკრულებას, რაც აგვარებდა 50 წლიან უკმაყოფილებას საზღვრის მდებარებოასთან დაკავშირებით ამ ორ ქვეყანას შორის. იემენმა, ასევე, მოაგვარა ერიტრეასთან უკმაყოფილება ჰანიშის კუნძულებთან დაკავშირებით 1998 წელს.
ამერიკის შეერთებული შტატები
ტრადიციულად, იემენის ურთიერთობები აშშ-სთან იყო ცივი, სამხედრო კავშირის, კომერციული ურთიერთობებისა და ორმხრივი ურთიერთობების დამყარების იემენის პრეზიდენტის, ალი აბდულა სალეჰის მხარდაჭერის ნაკლებობის გამო. ჯორჯ უოლკერ ბუშის ადმინისტრაციის ადრეულ წლებში ურთიერთობები გაუმჯობესდა ტერორთან ბრძოლის ლოზუნგის ქვეშ, თუმცა იემენის სუსტმა პოლიტიკამ ძებნაში მყოფ ტერორისტებთან დაკავშირებით შეაფერხა დამატებითი ამერიკული დახმარება.
ერიტრეა
1995 წელს ერიტრესა და იემენს შორის იყო კონფლიქტი ჰანიშის კუნძულების გამო. დღეს ერიტრეას აქვს ნახევარი, ნახევარი - იემენს.
ინდოეთი
ინდოეთს აქვს საელჩო სანაში, ხოლო იემენს ნიუ-დელიში.
ირანი
ირანის ისლამური რევოლუციის ორი დეკადის შემდეგ კავშირი თეირანისა და სანას შორის არასდროს ყოფილა ძლიერი, მაგრამ ბოლო წლებში ამ ორმა ქვეყანამ ცადა განსხვავებების გადალახვა. ამის ერთ-ერთი ნიშანი არის 2003 წლის 2 დეკემბერი, როდესაც იემენის საგარეო საქმეთა მინისტრმა განაცხადა, რომ „იემენი მიესალმება ირანის მოთხოვნას მონაწილეობა მიიღოს არაბულ ლიგაში როგორც დამკვირვებელმა“.
თუმცა, ასევე იყო დაძაბული პერიოდებიც ბოლო წლებში, განსაკუთრებულად ირანის მიერ იემენში ჰოუთის აჯანყებულთა მხარდაჭერის გამო.
ისრაელი
იემენს არ აქვს დიპლომატიური ურთიერთობა ისრაელთან და ორ ქვეყანა შორის დაძაბულობა. ისრაელის პასპორტის მქონე ადამიანებს, ან ისრაელის ბეჭდიანი პასპორტების მფლობელები ვერ შედიან იემენში და იემენი არის განსაზღვრული, როგორც მტერი სახელმწიფო, ისრაელის კანონმდებლობის მიხედვით.
მალაიზია
მალაიზიას აქვს საელჩო სანაში, ხოლო იემენს საელჩო აქვს კუალა-ლუმპურში.
ომანი
ომანსა და იემენს, როგორც წესი, აქვთ კარგი ურთიერთობები. ქვეყნებს აქვთ საერთო საზღვარი. ომანიც და იემენიც იყვნენ სპარსეთის იმპერიის ნაწილი, ხოლო შემდეგ ომანიანთა და აბასიანთა სახალიფოს. იემენს აქვს საელჩო მასკატში. ომანი იემენში წარმოდგენილია საელჩოთი სანაში.
პაკისტანი
პაკისტანს აქვს საელჩო სანში. ბევრი პაკისტანელი მუშაობდა იემენში.
საუდის არაბეთი
მიუხედავად ეთნიკური, რელიგიური და დიალექტური მსგავსებისა, დიპლომატიური ურთიერთობები საუდის არაბეთსა და იემენს შორის იყო მტრული, რაც გამოწვეულია სხვადასხვა პოლიტიკური და სასაზღვრო უთანხმოებით.
სინგაპური
სინგაპურსა და იემენს ძირითადად აქვთ სოლიდური, კარგი ურთიერთობა. სინგაპური ყურის ქვეყნების გარეთ იემენის ყველაზე დიდი სავაჭრო პარტნიორია.
სომალი
იმის მიუხედავად, რომ ურთიერთობები თანამედროვე სომალის ტერიტორიისა და იემენთან სათავეს იღებს ანტიკურობაში, ამ ორმა ქვეყანამ ფორმალურად დიპლომატიური ურთიერთობები დაამყარეს 1960 წლის 18 დეკემბერს. ორივე ქვეყანა წევრია არაბული ქვეყნების ლიგისა.
1990-იან წლებში სამოქალაქო ომის დაწყების შემდეგ, იემენის ხელისუფლება ინარჩუნებდა ურთიერთობას სომალის ახალდამყარებულ გარდამავალ ეროვნულ მთავრობასთან და მის შთამომავალ გარდამავალ ფედერაციულ მთავრობასთან. ამ უკანასკნელის 2012 წლის აგვისტოს დამყარების შემდეგ იემენის ხელისუფლება აგრძელებდა სომალის მთავრობის მხარდაჭერას, ტერიტორიული მთლიანობისა და სუვერენიტეტის მხრივ.
სომალს აქვს საელჩო იემენში დიპლომატიური მისიით, რომელსაც უძღვება ელჩი ისმაილ ქასიმ ნაჯი. იემენს ასევე აქვს საელჩო მოგადიშოში.
ჯიბუტი
ურთიერტობები იემენსა და ჯიბუტის შორის არის ძალიან კარგი და თანამშრომლობა ხდება ბევრ დონეზე. ამ ორ ქვეყანას შორის განიხილება სახმელეთო გზის მშენებლობა.
საერთაშორისო ორგანიზაციების წევრობა
იემენი არის გაერთიანებული ერების (გაერო) და სემდეგი გაეროს პარტნიორებისა და სპეციალური სააგენტოებისა : იემენი წევრია შემდეგი ორგანიზაციებისა :
სქოლიო
კატეგორია:იემენის საგარეო ურთიერთობები
ტარაპაკა (ამასონასი)
ტარაპაკა (Tarapacá) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ამასონასის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 80 მეტრზე. 2015 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4,195 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
აისუაკი
აისუაკი (Айсыуаҡ; Айсуак) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.
სქოლიო
კატეგორია:კუიურგაზის რაიონის სოფლები
პლაიას-დე-როსარიტოს მუნიციპალიტეტი
პლაიას-დე-როსარიტოს მუნიციპალიტეტი (Municipio de Playas de Rosarito) — მუნიციპალიტეტი მექსიკაში, ქვემო კალიფორნიის შტატში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 0-727 მეტრზე. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 90 668 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 180 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 513.32 კმ²-ია. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი როსარიტო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო კალიფორნის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:მექსიკის მუნიციპალიტეტები
გიორგი ხახნელიძე
გიორგი ხახნელიძე (დ. 17 მაისი, 1971,  თერჯოლა)  —  ქართველი პოლიტიკოსი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თერჯოლაში დაბადებულები
ორმოცდაათიანელობა
ორმოცდაათიანელობა (Pentecostalism) — ქრისტიანული მიმდინარეობა, პროტესტანტიზმის ერთ-ერთი სახე. XIX საუკუნის დასასრულს ამერიკის შეერთებულ შტატებში აღმოცენებულ ცალკეულ პროტესტანტულ საზოგადოებათა წევრები. ეს საზოგადოებები სული წმიდის გარდამოსვლის გამოცდილებას უბრუნდებიან და ეკლესიის რელიგიურ გამოღვიძებას ესწრაფვიან. 2011 წლის კვლევის თანახმად, მსოფლიოში 279 მილიონი მიმდევარი ჰყავს (აშშ, ბრაზილია, გვატემალა, ჩინეთი, ინდონეზია, ნიგერია, განა, კენია, ეთიოპია და ზიმბაბვე). . საქართველოში ორმოცდაათიანელთა პირველი თემები 1918 წლის ახლო ხანს აბასთუმანსა და თბილისში თურქეთიდან გამოსახლებული რუსების ბაზაზე ჩამოყალიბდა, მაგრამ მათ არ ჰყავდათ ხელდასხმით ნაკურთხი ხუცესი, რის გამოც წყლით ნათლისღება არ ხდებოდა. თბილისში პირველი ნათლობა 1942 წელს შედგა, რაც უკრაინიდან ჩამოსულმა ხუცესმა, ვასილ ბიზიაევმა, შეასრულა
სქოლიო
კატეგორია:პროტესტანტიზმი
რენან ლოდი
რენან აუგუსტო ლოდი დოს სანტოსი (დ. 8 აპრილი, 1998) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი. მადრიდის „ატლეტიკოსა“ და ბრაზილიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მარცხენა მცველი. ლოდი „ატლეტიკო პარანაენსეს“ აღზრდილია. 2019 წელს ლოდი მადრიდის „ატლეტიკოს“ შეუერთდა. ამავე წელს შედგა მისი დებიუტი ბრაზილიის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1998 კატეგორია:ატლეტიკო პარანაენსეს ფეხბურთელები კატეგორია:ატლეტიკო მადრიდის ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიელი ფეხბურთელები
პუერტო-სანტანდერი (ამასონასი)
პუერტო-სანტანდერი (Puerto Santander) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ამასონასის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 99 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 295 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
პაშკანი (ჰინჩეშტის რაიონი)
პაშკანი  (Paşcani) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 89 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 464 ადამიანს შეადგენდა.
ტერ-არუთინოვის სახლი
ტერ-არუთინოვის სახლი (Дом Тер-Арутюнова) — უძველესი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1911-1914 წლებში. ტერ-არუთინოვის სახლი საოლქო საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით, რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია.
მისამართი: ტაგანროგი, ფრუნზეს ქუჩა № 16.
ისტორია
XIX საუკუნეში ტერ-არუთინოვის სახლის ადგილზე იდგა პატარა ერთსართულიანი სახლი, რომელიც შეფასებული იყო ათას რუბლად. იგი ეკუთვნოდა სახელმწიფო მრჩეველს იულიან არბუშევსკის და მის მეუღლეს ვერა მატოს. მათ ჰყავდათ ორი შვილი: მიხეილი (1837-1896 წწ.) და ნადეჟდა, რომელიცც გათხოვილი იყო დემოსთენე დულჟერ-ლოგორიდზე .. ამ დიდი ოჯახის რამდენიმე შთამომავალი დარჩა ტაგანროგში საცხოვრებლად, ნაწილი კი გადავიდა საბერძნეთში და ცხოვრობენ ათენში. 1890-იან წლებში სახლის მფლობელი გახდა პოლკოვნიკი თეოდორ კოვალევსკი, ხოლო რამდენიმე წლის მერე ვინმე ვლადიმერ გრიზოვი, ხოლო უკვე ამის შემდეგ საგუბერნიო მდივანი პეტრე ლადოხინი.
1910-იანი წლებიდან სახლის მფლობელი გახდა ქალაქის მემკვიდრეობითი საპატიო მოქალაქე ნიკოლაი ტერ-არუთინოვი, სასტუმრო „კონტინენტალის“ მფლობელი. 1911 წლის 18 სექტემბერს ტერ-არუთინოვმა დაიწყო ახალი სახლის მშენებლობა.
ტერ-არუთინოვის სახლი აგებულია მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. მისი ფასადი ასიმეტრიულია. ნაგებია ორფეროვანი აგურით. სახლის მშენებლობა დასრულდა 1915 წლის 1 თებერვალს. ახალი სახლი შეფასებული იყო 16 ათას რუბლად.
ტერ-არუთინოვის გარდაცვალების შემდეგ სახლი გახდა მეორე გილდიის ვაჭრის ა. ზალცმანის კუთვილება, რომელმაც სახლის ნაწილი გააქირავა სანოტარო კანტორისათვის.
გერმანიის მიერ ბრესტის ზავის დარღვევისა და ომის გაჩაღების შემდეგ დადგა რეალური საშიშროება ქალაქი გერმანელებს დაეკავებინათ. ქალაქში გამოაცხადეს საყოველთაო მობილიზაცია და შეიქმნა სამხედრო-რევოლუციური ძალების შტაბი, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პირველი ბოლშევიკური დეპუტატთა საბჭოების წევრი ვ. კარზინი. შტაბი განთავსდა ტერ-არუთინოვის სახლში.
1920-იანწლებში სახლი სხვადასხხვა გაზეთის რედაქციის კუთვნილება იყო. 1925წელს კი მოახდინეს სახლის მუნიციპალიზაცია და შენობაში განათავსეს ტაგანროგის საოლქო პროკურატურა, რომელსაც 1930 წლიდან ქალაქის პროკურატურა ეწოდა.
მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში 1941-1943 წლებში შენობაში განთავსებული იყო გერმანელთა პირველი საპოლიციო დანაყოფი. ქალაქის გერმანელთაგან გათავისუფლების შემდეგ შენობაში ორი პროკურატურა განთავსდა: ნახევრად სარდაფში ტაგანროგის ლენინის რაიონის პროკურატურა, ხოლო ზედა სართულზე ქალაქის პროკურატურა. 1954 წელს რაიონული პროკურატურები გააუქმეს და შენობაში მხოლოდ საქალაქო დარჩა.
არქიტექტურა
კუთხის სართულნახევრიანი სახლი აგებულია 1911-1915 წლებში. მის არქიტექტურულ სტილს სპეციალისტები მიაკუთვნებენ „აგურის მოდერნის“ სტილს.
შენობის ფასადი ასიმეტრიულია. აქვს ორი რიზალიტი, კუთხისა და მთავარ შესასვლელთან. ფასადზე ყველა დეკორი შესრულებულია აგურით.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ლამპანგის პროვინცია
ლამპანგის პროვინცია (ลำปาง) — ტაილანდის 76 პროვინციიდან ერთ-ერთი, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთში მდინარე ვანგის ხეობაში, ტაილანდის დედაქალაქიდან დაშორებულია 600 კმ-ით. ლამპანგის ძველი სახელწოდება კჰელანგ ნახონი იყო. მეზობელი პროვინციებია: ჩიანგრაი, ფაიაუ, ფრე, სუქოტაი, ტაკი, ლამფუნი და ჩიანგმაი.
განმასხვავებელი ლამპანგის პროვინციის ტაილანდის სხვა პროვინციებისგან არის ის ფაქტი, რომ ქალაქის ქუჩებში კვლავ გამოიყენება საცხენოსნო ტრანსპორტი.
ეკონომიკა
thumb|300x300px|left|ბრინჯის მოსავალი
ლამპანგის პროვინცია არის ცნობილი კერამიკული საქონლის წარმოებით და სამთო რესურსების მოპოვებით. არსებობს 200-ზე მეტი კერამიკული საქონლის წარმოების ქარხანა ქალაქ ლამპანგი და მის გარეუბნებში.
სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის უდიდესი ქვანახშირის საბადო და ელექტროსადგური მდებარეობს მაემოს რაიონში lignite-ის სამთო ტერიტორიაზე. აქ მცენარეებს იყენებენ, როგორც საწვავს. უდიდესი ბეტონის ქარხანა ასევე მდებარეობს ლამპანგის ჩრდილოეთში, lignite-ის სამთო ტერიტორიაზე. სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტებიდან, ამ პროვინციაში არის ცნობილი ბრინჯი და ანანასი.
ისტორია
thumb|center|250x250px|Singha lanna
ადმინისტრაციული დაყოფა
200px|thumb|left|ლამპანგის რაიონები
ლამპანგის პროვინცია დაყოფილია 13 რაიონად (ამფხე), რომლებიც, თავის მხრივ, შედგება 100 ქვეზონისგან (ტამბონ) და 855 სოფლისგან (მუბანი).
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის პროვინციები
როდაქსის სახლი
როდაქსის სახლი (Дом Родакса) — ისტორიული შენობა ქალაქ პუშკინში. აშენდა 1836-1839 წლებში. მიეკუთვნება რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტებს. მდებარეობს ორანჟერეის ქუჩაზე, სახლი №19/18, პუშკინის ქუჩის კუთხეში, ტაძრის მოედანთან.
ისტორია
1835 წელს კერძო საცხოვრებელი კორპუსების მშენებლობისთვის მიწის ნაკვეთები გამოიყო. ხუთივე სახლის პროექტი არქიტექტორ სებასტიან ჩერფოლიომ შექმნა, რომელიც ერთიან დიდ კომპლექსს ქმნის. ამ კომპექსში შედის ასევე, როდაქსის სახლი. XX საუკუნის დასაწყისში, 1917 წლამდე, სახლში ცხოვრობდა მღვდელი იოანე (კოჩუროვი), ახალმოწამე. 1949 წელს, დიდი სამამულო ომის შემდგომ განადგურებული სახლი, აღადგინეს და საცხოვრებლად გადასცეს ლიტერატურის საკავშირო ინსტიტუტის თანამშრომლებს.
არქიტექტურა
სახლი გაფორმებულია კათედრის მოედანზე მდებარე ზვეგინცევის სახლის მსგავსად. იგი სამსართულიანია (ცოკოლის მაღალი სართულის ჩათვლით, რომელიც რუსტირებულია და კვადრატული გეგმისაა. სახლის ფასადი შესანიშნავი სტილით არის გაფორმებული კერძოდ, თხელი სანდრიკებით და ფრიზებით. ჭარბობს ყვავილების ორნამენტი, ფრიზზე მეორდება წყვილი გედის გამოსახულება. გაფორმებაში ჭარბობს ბიზანტიური მოტივები, რომელიც გამოიყენება ძველ რუსულ არქიტექტურაში.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
Liverpool 8
სქოლიო
კატეგორია:რინგო სტარის ალბომები კატეგორია:2008 წლის ალბომები
პოზიტრონული გამოსხივება
პოზიტრონული გამოსხივება, იგივე ბეტა პლუს გამოსხივება — რადიოაქტიური გამოსხივების ერთ-ერთი ტიპი, რომელიც β+ სიმბოლოთი აღინიშნება. როდესაც ბირთვში პროტონი იშლება, იგი გარდაიქმნება ნეიტრონად და წარმოიქმნება პოზიტრონი და ელექტრონის ნეიტრინო(νe). ვინაიდან ემისიის დროს პროტონი იშლება, ამიტომაც გამოსხივების ეს ტიპი გვხვდება პროტონით მდიდან ბირთვებში. ბუნებაში β+ გამოსხივება იშვიათია, ძირითადად კოსმოსური სხივებისგან ვრცელდება, ასევე კალიუმ-40-ისგან, თუმცა იგი ძალზე იშვიათი კალიუმის იზოტოპია, რომელიც დედამიწაზე ამ ელემენტის 0,012%-ს შეადგენს.
პოზიტროული გამოსხივების მაგალითი. მაგნიუმ-23 იშლება ნატრიუმ-23-ად:
სქოლიო
კატეგორია:ბირთვული ფიზიკა კატეგორია:რადიოაქტიურობა
ახურიანის რაიონი
ახურიანის რაიონი (Ախուրյանի շրջան) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1937—1995 წლებში. ცენტრი — სოფელი ახურიანი.
ისტორია
რაიონი შეიქმნა 1937 წელს დუზქენდის რაიონის სახელით. 1945 წელს რაიონს სახელი გადაერქვა და ეწოდა ახურიანის რაიონი.
1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და შირაკის პროვინციის ნაწილი გახდა.
გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, რაიონის ტერიტორია 577 კმ²-ს შეადგენდა.
ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წლის მდგომარეობით, რაიონი მოიცავდა 28 სოფსაბჭოს: აზატანის, აიგაბაცის, აიკავანის, არაფის, არევიკის, არიხვალის, ახურიკის, ახურიანის, აციკის, ბაიანდურის, ბენიამინის, ვაღრამაბერდის, ვოსკეჰასკის, გეტქის, ჯაჯურის, ერაზგავორსის, კამოს, კაპსის, კარიბჯანის, კარნუტის, ქეთის, მანსიის, მარმაშენის, მეწ-სარიარის, მუსაიელიანის, ოვიტის, შირაკი.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის სსრ-ის რაიონები
პერვომაისკოე (ჰინჩეშტის რაიონი)
პერვომაისკოე  (Pervomaiscoe) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 101 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 783 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰინჩეშტის რაიონის სოფლები
დიონისე მცირე
დიონისე მცირე (Dionysius Exiguus, დ. 470 — გ. 544) — რომის აბატი, მთარგმნელი, წარმოშობით სკვითი (სხვა ვერსიით ქართველი ან სომეხი), ბერი. კალენდარული სისტემის „ქრისტესშობითგან“ (ახალი წელთაღრიცხვის) დამაარსებელი; ქრისტიანული (კათოლიკური და მართლმადიდებელი) ეკლესიების წმინდანი.
ცხოვრება
დიონისე მცირის მოღვაწეობის შესახებ ცნობები დიონისეს თხზილებების გარდა მოიპოვება კასიოდორის მცირე მოგონებებშიც, რომლის მიხედვითაც დიონისე იყო ბერი, წარმოშობით სკვითიიდან, თუმცაღა წარმოადგენდა რომის მოქალაქეს. სრულფასოვნად ფლობდა ბერძნულს, ლათინურს, ასევე განსწავლული იყო წმინდა წერილში. ზუსტი ცნობები მისი რომში ჩამოსვლის უცნობია. დაახლოებით ეს მოხდა რომის პაპის ანასტასიუს II-ის დროს, დაახლოებით 496-498 წლებში, მაგრამ არაუგვიანეს რომის პაპის გელასიუს I (გ. 496) გარდაცვალებამდე. დიონისე კაისიოდორესთან ერთად დიდხანს სწავლობდა დიალექტიკას, რომელიც შემდგომ გამოიყენა ღვთისმეტყველებაშიც: მან ბერძნულიდან ლათინურზე თარგმნა საეკლესიო-კანონიკური კრებულები (canones ecclesiastici), რომელიც შემდგომ პოპულარობით სარგებლობდა რომის ეკლესიაში, ასევე დოგმატიკური მიმართვები ნესტორიანელთა მიმართ, ზოგიერთ წმინდანთა ცხოვრება და პასქალიის გამოსათვლელი დოკუმენტები. დიონისემ მისი ღირსების გამო მალევე დაიმსახურა სახელი — მცირე (Exiguus. დიონისე მცირეს ახლო ურთიერთობა ჰქონდა რომის პაპთან, ეკლესიის მრავალ წევრთან, ასევე კავშირს არ წყვეტდა მის სკვით თანამემამულეებთანაც. ფელიქს გელიტანელის 616 წელს შედგენილი ცნობით და ბედა ღირსის მოწმობით დიონისე მცირე იყო რომის ერთ-ერთი მონასტრის წინამძღვარი. აღნიშნული დასტურდება ასევე იოან ტრიტემიემის ჩანაწერებითაც . დიონისე მცირის გარდაცვალების ზუსტი ადგილი და დრო უცნობია. სავარაუდოდ ის გარდაიცვალა ან რომში ან ვივარის მონასტერში, სადაც 540 წლის შემდგომ დიონისე მცირე განმარტოვებით ცხოვრობდა, მაგრამ არაუგვიანეს 556 წლისა, როცა კოსიდორი დიონისეს იხსენიებს როგორც უკვე გარდაცვლილს.
განსხვავეული ვერსიით დიონისე მცირე წარმოშობით ქართველი ან სომეხი იყო და ცხოვრობდა სირიის ქალაქ იერაპოლში, შემდგომ გადავიდა საცხოვრებლად კონსტანტინოპოლში, გამოვიდა საზოგადოებაში და შემდგომ კი მიწვეულ იქნა რომის პაპი გელასის მიერ რომში. 527 წელს მასზე ცნობები იკარგება და ცნობილი ხდება, მისი სამეცნიერო წრეებში აღიარების შემდეგ.
შრომები
დიონისე მცირე პირველ ყოვლისა ცნობილია, როგორც მთარგმნელი ბერძნულიდან ლათინურზე და პირიქით ). მისი ნათარგმნი შრომები შეიძლება სამ ჯგუფად დაიყოს.
კანონიკური
მთარგმ ელობითი საქმიანობის გარდა ის ხელს უწყობდა საეკლესიო კანონების გავრცელებას მისი (Collectio Dionysiana)-ის საშუალებით. კრებული შედგება შემდეგი თავებისაგან:
პასქალური
დიონისე მცირეს ყველაზე დიდი პოპულარობა მოუტანა შრომებმა, რომელიც შეეხებოდა აღდგომის დღის გამოთვლებს. მათ შორის ყველაზე მთავარი იყო „დიდი პასქალური ციკლის თხზულება“ (Libellus de cyclo mango Paschae), რომელიც თარიღდება 525 წლით. წინასიტყვაობაში, სადაც ის მიმართავს ეპისკოპოს პეტრონის, დიონისე მცირე ხაზს უსვამს ალექსანდრიული პასქალიის ავტორიტეტს, რომლის თაგმანსაც წარმოადგენს მისი ნაშრომი. მისი მოსაზრებით მხოლოდ ალექსანდრიული პასქალია შეესაბამება I მსოფლიო კრებაზე მიღებულ კანონებს.
შემდგომ მოყვანილია მის მიერ შედგენილი საკუთარი პასქალია, რომელშიც გამოთვლილია აღდგომის დღეები 513-626 წლებში, შემდგარი მთვარისა და მზის 6 ციკლისაგან. პირველი ციკლი წარმოადგენს კირილე ალექსანდრიელის პასქალიის ბერძნულიდან ნათარგმნს. შემდგომ დიონისე მცირე ტოვებს დეოკლიტიანეს ქორონიკონზე დაყრდნობილ ალექსანდრიულ პასქალიას. ამრიგად დიონისე მცირემ შემოიტანა ახალი ქრონოლოგია, წოდებული „ქრისტეს შობიდან“.
დიონისე მცირის პასქალიის გავრცელებაში დიდი როლი ითამაშა ბედა ღირსმა, რომელმაც პირველმა დიონისეს წელთაღრიცხვის ბაზაზე პირველად შექმნა პასქალია 532-წლიანი პერიოდისათვის. ამგვარად განივრცო და პოპულარული გახდა დიონისეს ერა „ქრისტეს შობიდან“ (თავად დიონისესთან ათვლა წარმოებს „განხორციელებიდან“ (ხარება), ხოლო წელთაღრიცხვა დაწყებული „შობიდან“ მოგვიანებით იქნა მიღებული).