cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იაპონიის კაპიტულაცია
იაპონელების რეაქცია
27 ივლისს იაპონიის მთავრობამ განიხილა, თუ როგორ ეპასუხა დეკლარაციისთვის. დიდი ექვსეულის ოთხ სამხედრო წევრს სურდა უარი ეთქვა მასზე, მაგრამ ტოგო, მოქმედებდა რა მცდარი შთაბეჭდილების ქვეშ, რომ საბჭოთა მთავრობამ წინასწარ არ იცოდა მისი შინაარსი, დაარწმუნა კაბინეტი, რომ არ გაეკეთებინა ეს მანამ, სანამ მოსკოვის რეაქციას არ მიიღებდა. დეპეშაში შუნიჩი კასე, იაპონიის ელჩი შვეიცარიაში, აღნიშნავდა, რომ „უპირობო კაპიტულაცია“ ეხებოდა მხოლოდ სამხედროებს და არა მთავრობას ან ხალხს, და ის მოითხოვდა იმის გაგებას, რომ პოტსდამის ფრთხილმა ენამ ხელისმომწერი მთავრობების "დიდი ფიქრი გამოიწვია" - „როგორც ჩანს, ისინი ცდილობდნენ ჩვენი სახის გადარჩენას სხვადასხვა საკითხში“. მეორე დღეს, იაპონურმა გაზეთებმა გაავრცელეს ინფორმაცია, რომ დეკლარაცია, რომლის ტექსტიც ჩამოგდებული ბროშურებით გავრცელდა იაპონიაში, იყო უარყოფილი. საზოგადოების აღქმის მართვის მცდელობისას პრემიერ მინისტრი სუზუკი პრესას შეხვდა და განაცხადა:
30 ივლისს ელჩმა სატომ დაწერა, რომ სტალინი, სავარაუდოდ, რუზველტსა და ჩერჩილს ესაუბრებოდა იაპონიასთან ურთიერთობის შესახებ და წერდა: „არ არსებობს ალტერნატივა, გარდა დაუყონებლივ უპირობო კაპიტულაციისა, თუ ჩვენ გვინდა, რომ თავიდან ავიცილოთ რუსეთის მონაწილეობა ომში“. 2 აგვისტოს ტოგომ სატოს მისწერა: „არ უნდა გაგიჭირდეს ამის გაცნობიერება...ჩვენი დრო, რომ გავაგრძელოთ ომის დასრულება, სანამ მტერი იაპონიის ტერიტორიაზე დაეშვება, შეზღუდულია, მეორეს მხრივ, რთულია კონკრეტული სამშვიდობო პირობების აქ, სახლში ერთდროულად გადაწყვეტა.”
6 აგვისტო: ჰიროშიმა
იაპონიის არმიასა და საზღვაო ფლოტს ჰქონდა საკუთარი დამოუკიდებელი ატომური იარაღის პროგრამები, შესაბამისად, იაპონელებს კარგად ესმოდათ, რამდენად რთული იქნებოდა მისი აშენება. ამიტომ, უამრავმა იაპონელმა, განსაკუთრებით, მთავრობის სამხედრო წევრებმა, უარი თქვეს იმის დაჯერებაზე, რომ შეერთებულმა შტატებმა ატომური ბომბი შექმნა, ჰიროშიმას განადგურების მიზეზების დასადგენად კი, იაპონური სამხედროს ბრძანებით, საკუთარი, დამოუკიდებელი კვლევების ჩატარება გადაწვიტეს. ადმირალი სოემუ ტოიოდა, საზღვაო გენერალური შტაბის უფროსი, ამტკიცებდა, რომ შეერთებულ შტატებს რომც შეექმნა ერთი ატომური ბომბი, ვერ შეძლებდა მეტის წარმოებას. ამერიკელი სტრატეგისტები, ელოდნენ ტოიოდას მსგავს რეაქციას, და გეგმავდნენ მეორე ბომბის ჩამოგდებას პირველიდან შემდგომ მალევე, რათა დაერწმუნებინათ იაპონელები, რომ აშშ-ს დიდი მარაგი ჰქონდა.
9 აგვისტო: საბჭოთა შეჭრა და ნაგასაკი
მარცხნივ|მინი| [[ნაგასაკი (ქალაქი)|ნაგასაკის ატომური დაბომბვა]] 9 აგვისტოს 04:00 საათზე ტოკიოში მოაღწია ცნობამ, რომ საბჭოთა კავშირმა დაარღვია ნეიტრალიტეტის პაქტი,  ომი გამოუცხადა იაპონიას, ხელი მოაწერა პოტსდამის დეკლარაციას და შეიჭრა მანჯურიაში.
უმაღლესი საბჭო 10:30 საათზე შეიკრიბა. სუძუკიმ, რომელიც იმპერატორთან შეხვედრიდან ეწვია კრებას, თქვა, რომ ომის გაგრძელება შეუძლებელი იყო. ტოგოს აზრით, მათ შეეძლიათ პოტსდამის დეკლარაციის პირობების მიღება, მაგრამ ამისთვის სჭირდებოდათ იმპერატორის პოზიციის გარანტია. საზღვაო ძალების მინისტრმა იონაიმ კი განაცხადა, რომ აუცილებელი იყო დიპლომატიური წინადადების შეტანა, რადგანაც აღარ რჩებოდა დრო უკეთესი გარემოებების ლოდინისთვის.
შეხვედრის მიმდინარეობისას, დაახლოებით 11:00 საათისთვის, მოვიდა ინფორმაცია, რომ ნაგასაკი, კიუშუს დასავლეთ სანაპიროზე, დაიბომბა (შეერთებულმა შტატებმა ბომბს მსუქანი კაცი უწოდეს). შეხვედრის დამთავრების დროისთვის დიდი ექვსეული სამ-სამად დაიყვნენ. სუძუკი, ტოგო და ადმირალი იონაი ემხრობოდნენ ტოგოს პოტსდამისთვის დამატებულ ერთ პირობას, ხოლო გენერალი ანამი, გენერალი უმეძუ და ადმირალ ტოიოდა დაჟინებით მოითხოვდნენ კიდევ დამატებით სამ პირობაზე, რომლებიც ცვლიდნენ პოტსდამს. მათ მიხედვით, იაპონიას უნდა მოაგვარებინა საკუთარი განიარაღება, იაპონია გაუმკლავდებოდა ნებისმიერ იაპონელ სამხედრო დამნაშავეს და არ უნდა მომხდარიყო იაპონიის ოკუპაცია.
მოლაპარაკებები კაპიტულაციაზე
მინი| სამხედრო მინისტრი [[ანამი კორეჩიკა|კორეჩიკა ანამი]] იაპონიის მინისტრთა კაბინეტი 9 აგვისტოს, 14:30 საათზე შეიკრიბა და დღის უმეტესი ნაწილი დანებებაზე მსჯელობაში გაილია. როგორც დიდი ექვსეულის შემთხვევაში, ჯგუფი გაიყო, თუმცაღა არც ტოგოსა და არც ანამის პოზიციას, არ მიუღია უმრავლესობის ხმა. ანამიმ კაბინეტის სხვა მინისტრებს გაანდო, წამების ქვეშ მყოფი დატყვევებული ამერიკელ P-51 Mustang-ის პილოტის მარკუს მაკდილდას ნათქვამი, რომ შეერთებული შტატები ფლობდა 100 ატომური ბომბის მარაგს და რომ ტოკიო და კიოტო განადგურდებოდა მომდევნო დღეებში.
რეალურად, შეერთებულ შტატებს არ ექნებოდა მესამე ბომბი გამოსაყენებლად მზად დაახლოებით 19 აგვისტომდე, მეოთხე კი სექტემბერამდე. თუმცაღა, იაპონიის ხელმძღვანელობას დანამდვილებით ვერ ეცოდინებოდა შეერთებული შტატების რეალური მარაგის ოდენობა და შიშობდნენ, რომ შეერთებული შტატები შეძლებდა არა მხოლოდ ცალკეული ქალაქების, არამედ იაპონელი ხალხის, როგორც რასისა და ერის განადგურებას. მართლაც, ანამის სიტყვებში "ნუთუ საოცარი არ იქნება, რომ მთლიანის ერი მშვენიერი ყვავილივით განადგურდეს", შესაძლო კატასტროფის სასურველობა უფრო გამოიხატა, ვიდრე დანებების ალტერნატივისა.
მთავრობის სხდომა კონსენსუსის გარეშე 17:30 საათისთვის გადაიდო. მეორე შეხვედრაც, რომელიც საათები გაგრძელდა, კონსენსუსის გარეშე დასრულდა. ამ შეხვედრის შემდეგ, სუძუკი და ტოგო იმპერატორს შეხვდნენ და შესთავაზეს ექსპრომტად იმპერიული კონფერენციის ჩატარება, რომელიც 9–10 აგვისტოს შუაღამეს დაიწყო. სუძუკიმ წარმოადგინა ანამის ოთხი პირობიანი შეთავაზება, როგორც უმაღლესი საბჭოს შეთანხმებული პოზიცია. უმაღლესი საბჭოს სხვა წევრებმა ისაუბრეს, კიიჩირო ჰირანუმამ, საიდუმლო საბჭოს პრეზიდენტიმა, კი ხაზი გაუსვა იაპონიის უუნარობას, დაიცვას თავი და განმარტა ქვეყნის ისეთი საშინაო პრობლემები, როგორიც საკვების დეფიციტი იყო. მინისტრთა კაბინეტმა კვლავ განაგრძო დებატი, თუმცაღა უშედეგოდ. დაახლოებით 02:00 საათზე (10 აგვისტო) სუძუკიმ საბოლოოდ მიმართა იმპერატორ ჰიროჰიტოს და სთხოვა გადაეწყვიტა ორ პოზიციას შორის. მოგვიანებით მონაწილეებმა გაიხსენეს, რომ იმპერატორმა განაცხადა:
12 აგვისტო
მოკავშირეთა პასუხი იაპონიის მიერ პოტსდამის დეკლარაციის კვალიფიციურ მიღებაზე დაწერა ჯეიმზ ფ. ბირნსმა და დაამტკიცეს ბრიტანეთის, ჩინეთისა და საბჭოთა მთავრობებმა, თუმცაღა საბჭოთა კავშირი მხოლოდ უხალისოდ დათანხმდა. მოკავშირეებმა თავიანთი პასუხი (შვეიცარიის საგარეო საქმეთა დეპარტამენტის მეშვეობით) 12 აგვისტოს გამოგზავნეს. იმპერატორის ავტორიტეტთან დაკავშირებით კი ეწერა, რომ ამას და მთავრობის საკითხს გაერთიანებული ძალების უმაღლესი მთავარსარდალი განსაზღვრავდა. იაპონიის მმართველობის ფორმა კი, პოტსდამის დეკლარაციის თანახმად, იაპონელი ხალხის თავისუფალი ნების მიხედვით დამყარდებოდა.
იაპონიის კაბინეტმა განიხილა მოკავშირეთა პასუხი, რომლის დროსაც სუძუკი ამტკიცებდა, რომ არ უნდა მიეღოთ იგი და დაჟინებით მოითხოვათ აშკარა გარანტია იმპერიული სისტემის შენარჩუნებისა. ანამი დაუბრუნდა თავის პოზიციას, რომ არ უნდა მომხდარიყო იაპონიის ოკუპაცია. ტოგომ განუმარტა სუძუკის, რომ უკეთესი პირობების მიღების იმედი არ არსებობდა და კიდომ გადასცა იმპერატორის ნება, რომ იაპონია დანებებდა. იმპერატორთან შეხვედრაზე, იონაიმ ისაუბრა თავის შეშფოთების მიზეზზე მზარდ სამოქალაქო მღელვარებასთან დაკავშირებით:
იმავე დღეს ჰიროჰიტომ შეატყობინა იმპერიულ ოჯახს დანებების გადაწყვეტილების შესახებ. მისი ერთ-ერთი ბიძა, პრინცი ასაკა, დაინტერესდა, გაგრძელდებოდა თუ არა ომი, თუ კოკუტაი (იმპერიული სუვერენიტეტი) ვერ შენარჩუნდებოდა. იმპერატორმა კი უბრალოდ უპასუხა "რა თქმა უნდა".
13–14 აგვისტო
ამერიკელი ფსიქოლოგიური ოპერაციების ექსპერტთა წინადადებით, 13 აგვისტოს B-29-ებმა იაპონიის თავზე ბროშურები ჩამოყარეს, რომელშიც აღწერილი იყო იაპონიის შეთავაზება დანებების შესახებ და მოკავშირეთა პასუხი. ბროშურებმა, რომელთა ნაწილიც იმპერატორისა და მისი მრჩევლების შეხვედრის დროს იმპერიულ სასახლეში ჩამოიყარა, დიდი გავლენა იქონია იაპონიის გადაწყვეტილების მიღების პროცესზე. ცხადი გახდა, რომ მოკავშირეთა პირობების სრულყოფილი მიღება, თუნდაც ეს იმდროინდელი იაპონიის მთავრობის დაშლას გულისხმობდეს, ერთადერთი შესაძლო გზა იყო მშვიდობის უზრუნველსაყოფად. დიდი ექვსი და კაბინეტი განიხილავდნენ პასუხს მოკავშირეთა პასუხზე, თუმცაღა საერთო აზრზე ვერ შეთანხმდნენ. მათ ლოინში, მოკავშირეებს ეჭვი გაუჩნდათ. მიუხედავად იმისა, რომ იაპონიას დავალებული ჰქონდა, რომ შეეძლოთ არაკვალიფიციური მიღების დაუშიფრავად გამოგზავნა, მათ გაგზავნეს კოდირებული შეტყობინებები, რომლებიც არ უკავშირდებოდა კაპიტულაციის საკითხს. მოკავშირეებმა ეს კოდირებული პასუხი მიიღეს, როგორც პირობების მიუღებლობა. მინი|ჰიროშიმას დაბომბვის შემდეგ ჩამოყრილი ბროშურები. ბროშურაში ნაწილობრივ ნათქვამია: იაპონელ ხალხს უაღრესად მნიშვნელოვანი შემოდგომა ელის. ჩვენმა სამი ქვეყნის ალიანსმა თქვენს სამხედრო ლიდერებს წარმოუდგინა ცამეტი პუნქტი ჩაბარებისთვის, რათა ბოლო მოეღოს ამ წამგებიანი ომს. ეს წინადადება იგნორირებული იქნა თქვენი სამხედრო მეთაურების მიერ. . . შეერთებულმა შტატებმა შეიმუშავა ისეთი ატომური ბომბი, როგორიც მანამდე არც ერთ ერს არ შეუქმნია. გადაწყვეტილია ამ ბომბის გამოყენება. ერთ ატომურ ბომბს აქვს 2000 B-29-ის დამანგრეველი ძალა. Ultra-ს საშუალებით, მოკავშირეებმა ასევე დააფიქსირეს დიპლომატიური და სამხედრო კავშირის გაზრდა, რაც აღიქვეს, როგორც მტკიცებულება იმისა, რომ იაპონელები ამზადებდნენ "გადამწყვეტ ბანძაის შეტევას ". პრეზიდენტმა ტრუმენმა იაპონიის წინააღმდეგ, თავდასმხების მაქსიმალური ინტენსივობით განახლების ბრძანება გასცა, რათა იაპონელებისთვის ეჩვენებინათ, რომ საქმეს სერიოზულად ეკიდებოდნენ და მნიშვნელოვანი იყო, რომ სამშვიდობო პირობები დროულად მიეღოთ. წყნარი ოკეანის ომის უდიდესი და ხანგრძლივი დაბომბვისას, 400-ზე მეტი B-29 დაესხა თავს იაპონიას 14 აგვისტოს დღის მონაკვეთში, იმავე საღამოს კი კიდევ 300-ზე მეტი. სულ გამოიყენეს 1014 თვითმფრინავი დანაკარგების გარეშე. B-29-ებმა 315 საარტილერიო ფრთიდან იფრინეს 6100 კილომეტრი, რათა გაენადგურებინათ ნიპონის სანავთობო კომპანიის გადამამუშავებელი ქარხანა ცუჩიძაკიში, ჰონშუს ჩრდილოეთით. ეს იყო ბოლო მოქმედი ქარხანა იაპონიის მთავარი კუნძულებზე და ის აწარმოებდა ნავთობის 67%-ს. თავდასხმები გაგრძელდა იაპონიის დანებების გამოცხადების და ამის შემდგომ გარკვეული დროის მანძილზეც.
ტრუმენმა ატომური დაბომბვის შეჩერების ბრძანება 10 აგვისტოს გასცა, მას შემდეგ, რაც მიიღო ინფორმაცია, რომ კიდევ ერთი ბომბი იაპონიის წინააღმდეგ გამოსაყენებლად მზად იქნებოდა დაახლოებით ერთ კვირაში. მან თავის კაბინეტს განუცხადა, რომ ვერ გაუძლებდა "ყველა იმ ბავშვის" მოკვლის აზრს. თუმცაღა, 14 აგვისტოსთვის, ტრუმენმა ბრიტანეთის ელჩთან "სამწუხაროდ" შენიშნა, რომ მას სხვა ალტერნატივა არ ჰქონდა, გარდა ტოკიოზე ატომური ბომბის ჩამოგდებისა, რასაც მისი სამხედრო პერსონალის რაღაც ნაწილი უჭერდა მხარს.
როგორც კი 14 აგვისტო გათენდა, სუძუკიმ, კიდომ და იმპერატორმა გააცნობიერეს, რომ დღე დასრულდებოდა ამერიკული პირობების მიღებით ან სამხედრო გადატრიალებით. იმპერატორი შეხვდა ჯარისა და საზღვაო ძალების უმაღლეს ოფიცრებს. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი ჯერ ისევ ომის გაგრძელებისკენ იხრებოდნენ, ფელდმარშალი შუნროკუ ჰატა ამას არ ეთანხმებოდა. ჰატამ, როგორც მეორე გენერალური არმიის მეთაურმა, რომლის შტაბიც ჰიროშიმაში იყო, და მეთაურობდა ყველა ჯარს, რომელიც სამხრეთ იაპონიას იცავდა, გადამწყვეტი ბრძოლისთვის მომზადება მოუწოდა. და რადგანაც არ ჰქონდა იმედი, შემოსევის დამარცხებისა, იგი არ ეწინააღმდეგებოდა იმპერატორის გადაწყვეტილებას. იმპერატორმა სთხოვა თავის სამხედრო ლიდერებს, ეთანამშრომლათ მასთან ომის დასრულებაში. და მიუხედავად იმისა, რომ საბჭოს წევრთაგან ზოგი კვლავ ომის გაგრძელებისკენ იხრებოდა, იმპერატორის საბოლოო გადაწყვეტილება უცვლელი იყო და მნიშვნელოვანი იყო მოქალაქეებისთვისაც შეეტყობინათ ამის შესახებ.
კაბინეტი მაშინვე შეიკრიბა და ერთხმად დაამტკიცეს იმპერატორის სურვილი. მათ ასევე გადაწყვიტეს, გაენადგურებინათ ომის დანაშაულებთან და ერის უმაღლესი ლიდერების ომის პასუხისმგებლობასთან დაკავშირებით არსებული დიდი რაოდენობის მასალა. კონფერენციის შემდეგ დაუყოვნებლივ, საგარეო საქმეთა სამინისტრომ თავის საელჩოებს, შვეიცარიასა და შვედეთში, გადასცა ბრძანებები, რომ მიეღოთ მოკავშირეთა პირობები კაპიტულაციაზე. ეს ბრძანებები მიიღეს და გადასცეს ვაშინგტონში 14 აგვისტოს 02:49 საათზე.
შორეულ ომის ფრონტებზე უფროს მეთაურებთან მოსალოდნელი სირთულეების გამო, საიმპერატორო ოჯახის სამი უფლისწული, რომლებიც სამხედრო კომისიებს ატარებდნენ, 14 აგვისტოს ამ ამბის პირადად გადასაცემად გაემგზავრნენ. პრინცი ცუნეიოში ტაკედა გაემგზავრა კორეასა და მანჯურიაში, პრინცი იასუჰიკო ასაკა ჩინეთის საექსპედიციო არმიასა და ჩინეთის ფლოტში, ხოლო პრინცი კანინ ჰარუჰიტო - შანხაიში, სამხრეთ ჩინეთში, ინდოჩინეთსა და სინგაპურში.
კაპიტულაციის შესახებ საიმპერატორო რესკრიპტის ტექსტის მომზადება 14 აგვისტოს 19:00 საათისთვის დასრულდა, რომელიც შემდგომ გადაწერა სასამართლოს ოფიციალურმა კალიგრაფმა და მიტანილი იქნა კაბინეტში ხელმოწერებისთვის. დაახლოებით 23:00 საათისთვის, იმპერატორმა, NHK-ის ჩამწერი ჯგუფის დახმარებით, გააკეთა გრამოფონის ჩანაწერი, რომელშიც თავად კითხულობდა რესკრიპტს. ჩანაწერი გადაეცა სასამართლოს კამერგერ იოშიჰირო ტოკუგავას, რომელმაც ის იმპერატრიცა კოჯუნის მდივნის კაბინეტში დამალა.
სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობა (12–15 აგვისტო)
მინი|კენჯი ჰატანაკა, სახელმწიფო გადატრიალების ლიდერი 1945 წლის 12 აგვისტოს, გვიან ღამით, მაიორმა კენჯი ჰატანაკამ, ლეიტენანტ პოლკოვნიკებთან მასატაკა იდასთან, მასაჰიკო ტაკეშიტასთან (ანამის სიძე), ინაბა მასაოსთან და პოლკოვნიკი ოკიკაცუ არაოსთან ერთად, რომელიც სამხედრო საქმეთა განყოფილების უფროსი იყო, ესაუბრეს ომის მინისტრ კორეჩიკა ანამის (არმიის მინისტრი და იაპონიაში ყველაზე ძლიერი ფიგურა, გარდა იმპერატორისა), და სთხოვეს გაეკეთებინა ყველაფერი, რათა ხელი შეეშალა პოტსდამის დეკლარაციის მიღებაში. გენერალმა ანამიმ არ უპასუხა ახალგაზრდა ოფიცრების თხოვნას, დახმარებოდა ღალატში. მიუხედავად იმისა, რომ რეალურად სჭირდებოდათ ანამის მხარდაჭერა, ჰატანაკამ და სხვა აჯანყებულებმა გადაწყვიტეს, რომ სხვა გზა არ ჰქონდათ, გარდა დაგეგმვისა და დამოუკიდებლად სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობისა. ჰატანაკამ 13-14 აგვისტო მოკავშირეთა შეკრებაში, სამინისტროს უმაღლესი წევრთა მხარდაჭერის მოძიებასა და შეთქმულების სრულყოფაში გაატარა.
13–14 აგვისტოს ღამეს კონფერენციიდან მალევე, როცა საბოლოოდ გადაწყდა ჩაბარება, არმიის უფროსი ოფიცრების ჯგუფი, მათ შორის ანამი, შეიკრიბნენ ახლომდებარე ოთახში. ყველა დამსწრე შეშფოთებული იყო კაპიტულაციის წინააღმდეგ მიმართული სახელმწიფო გადატრიალების შესაძლებლობით, სვარაუდოა, რომ დამსწრეთა ნაწილი განიხილავდა კიდეც მის დაწყებას. დუმილის შემდეგ, გენერალმა ტორაშირო კავაბემ დამსწრეებს შესთავაზა, რომ ყველა ადგილზე მყოფ მაღალჩინოსანს ხელი მოეწერა შეთანხმებაზე იმპერატორის ბრძანების შესასრულებლად, რადგანაც არმიას უნდა ემოქმედა იმპერიული გადაწყვეტილების შესაბამისად. ამას ხელი მოაწერა ყველა მაღალი რანგის ოფიცარმა, მათ შორის ანამიმ, ჰაჯიმე სუგიმიამ, იოშიჯირო უმეძმ, კენჯი დოიჰარამ, ტორაშირო კავაბემ, მასაკაძუ კავაბემა და ტადაიჩი ვაკამაცუმ. მარცხნივ|მინი| გადატრიალება ჩაიშალა მას შემდეგ, რაც შიძუიჩი ტანაკამ დაარწმუნა მეამბოხე ოფიცრები სახლში წასულიყვნენ. ცხრა დღის შემდეგ ტანაკამ თავი მოიკლა. 14 აგვისტოს, დაახლოებით 21:30 საათზე, ჰატანაკას აჯანყებულებმა თავიანთი გეგმა განახორციელეს. პირველი საიმპერატორო გვარდიის მეორე პოლკი სასახლის ტერიტორიაზე შევიდა, უკვე იქ განლაგებული ბატალიონის ძალა გაორმაგდა, რაც სავარაუდოდ, ჰატანაკას აჯანყებისგან დამატებითი დაცვის უზრუნველსაყოფად იყო გამიზნული. მაგრამ ჰატანაკამ, ლეიტენანტთან პოლკოვნიკ ჯირო შიიძაკისთან ერთად, მოტყუებით დაარწმუნა პირველი საიმპერატორო გვარდიის მეორე პოლკის მეთაური, პოლკოვნიკი ტოიოჯირო ჰაგა, რომ გენერლები ანამი და უმეძუ, აღმოსავლეთის ოლქის არმიისა და საიმპერატორო გვარდიის დივიზიების მეთაურები, ყველანი გეგმაში იყვნენ ჩართულები. ჰატანაკა ასევე მივიდა შიძუიჩი ტანაკას, არმიის აღმოსავლეთ რეგიონის მეთაურის ოფისში, რათა დაეყოლიებინა იგი შემოერთებოდა გადატრიალებას, თუმცაღა ტანაკამ უარი თქვა და ჰატანაკას სახლში წასვლა უბრძანა, ჰატანაკამ არ გაითვალისწინა.
თავდაპირველად, ჰატანაკა იმედოვნებდა, რომ უბრალოდ სასახლის დაკავება და აჯანყების დასაწყისის ჩვენება შთააგონებდა არმიის დანარჩენ ნაწილს, რომ ხელი აეღოთ დანებებისაკენ. ამ აზრმა შთააგონა ბოლო დღეებისა და საათების განმავლობაში და მისცა ბრმა ოპტიმიზმი, განეხორციელებინა გეგმა, მიუხედავად იმისა, რომ ზემდგომებისგან საკმაოდ მცირე მხარდაჭერა ჰქონდა. ყველა ნაწილის პოზიციაზე განლაგების შემდეგ, ჰატანაკამ და მისმა თანამოაზრეებმა გადაწყვიტეს, რომ გვარდია სასახლეს 02:00 საათზე აიღებდა. მანამდე კი ეცდებოდნენ, ზემდგომები დაერწმუნებინათ შეერთებოდნენ გადატრიალებას. დაახლოებით იმავე დროს გენერალმა ანამიმ ჩაიდინა სეპუკუ და დატოვა შეტყობინება, რომ საკუთარი სიკვდილით თავმდაბლად ბოდიშს უხდიდა იმპერატორს დიდი დანაშაულისთვის. გაურკვეველი რჩება დანაშაული რას მოიაზრებდა, ომის წაგებას, თუ გადატრიალებას.
დაახლოებით 01:00 საათისთვის, ჰატანაკამ და მისმა თანამოაზრეებმა სასახლე ალყა შემოარტყეს. ჰატანაკა, შიიძაკი, იდა და კაპიტანი შიგეტარო უეჰარა (საჰაერო ძალების აკადემიიდან) მივიდნენ გენერალ-ლეიტენანტ ტაკეში მორის ოფისში, რათა ეთხოვათ, ისიც შეერთებოდა გადატრიალებას. მორი თავის სიძესთან, მიჩინორი შირაიშთან შეხვედრაზე იმყოფებოდა. მორის, როგორც პირველი საიმპერატორო გვარდიის დივიზიის მეთაურის მონაწილეობა, გადამწყვეტი იყო. როდესაც მორიმ უარი თქვა ჰატანაკას მხარდაჭერაზე, მან მოკლა მორი, იმის შიშით, რომ იგი გვარდიას აჯანყების ჩახშობას უბრძანებდა. უეჰარამ კი მოკლა შირაიში. მხოლოდ ეს ორი მკვლელობა მოხდა იმ ღამეს. ამის შემდეგ ჰატანაკამ გამოიყენა გენერალ მორის ოფიციალური ბეჭედი იმპერიული გვარდიის დივიზიის სტრატეგიული ბრძანების No. 584-ის სანქცირებისთვის. ეს მისი თანამოაზრეების მიერ შექმნილი ცრუ ბრძანებების ნაკრები იყო რომელიც მნიშვნელოვნად გაზრდიდა საიმპერატორო სასახლისა და საიმპერატორო სახლის სამინისტროს ამღებთა და იმპერატორს "დამცველთა" ძალას.
სასახლის პოლიცია განაიარაღეს და ყველა შესასვლელი გადაკეტეს. ღამის განმავლობაში, ჰატანაკას აჯანყებულებმა შეიპყრეს და დააკავეს თვრამეტი ადამიანი, მათ შორის სამინისტროსა და NHK-ის თანამშრომლები, რომლებიც სასახლეში იმყოფებოდნენ დანებების შესახებ სიტყვით გამოსვლის ჩასაწერად.
აჯანყებულებმა, ჰატანაკას მეთაურობით, მომდევნო რამდენიმე საათი გაატარეს საიმპერატორო სახლის მინისტრის, სოტარო იშივატას, ბეჭდის ლორდ-მცველის კოიჩი კიდოსა და დანებების შესახებ სიტყვით გამოსვლის ჩანაწერების უშედეგო ძებნაში. ორი მამაკაცი იმალებოდა საიმპერატორო სასახლის ქვეშ განთავსებულ, "ბანკის საცავად" წოდებულ დიდ პალატაში. ძებნა კიდევ უფრო გაართულა მოკავშირეთა დაბომბვის გამო სინათლის გათიშვამ და იმპერიული სახლის სამინისტროს ძველებურმა წყობამ და განლაგებამ. ოთახების მრავალი სახელი აჯანყებულებისთვის გაურკვეველი იყო. აჯანყებულებმა იპოვეს კამერგერი იოშიჰირო ტოკუგავა და მიუხედავად იმისა, რომ ჰატანაკა მას სამურაის ხმლით გამოფატვრით დაემუქრა, ტოკუგავამ იცრუა და უთხრა, რომ არ იცოდა სად იყვნენ ჩანაწერები და ადამიანები.
დაახლოებით იმავე დროისთვის, ჰატანაკას აჯანყებულთა მეორე ჯგუფი, კაპიტან ტაკეო სასაკის მეთაურობით, პრემიერ მინისტრ სუძუკის ოფისში მივიდა, მისი მკვლელობის განზრახვით. როდესაც ოფისი ცარიელი დახვდათ, ცეცხლი წაუკიდეს შენობას და მისი სახლისკენ გაეშურნენ. ჰისაცუნე საკომიძუმ, სუძუკის კაბინეტის მთავარმა მდივანმა, მოახერხა სუძუკის გაფრთხილება და იგი გაიქცა სულ რამდენიმე წუთით ადრე აჯანყებულთა მოსვლამდე. სუძუკის სახლის ცეცხლის წაკიდების შემდეგ, ისინი კიჩირო ჰირანუმას მამულში წავიდნენ მის მოსაკლავად. ჰირანუმამ მოახერხა გვერდითი კარიბჭიდან გაიქცევა და აჯანყებულებმა მისი სახლიც დაწვეს. სუძუკიმ კი აგვისტოს დარჩენილი ნაწილი პოლიციის დაცვის ქვეშ გაატარა.
დაახლოებით 03:00 საათზე, ლეიტენანტ პოლკოვნიკმა მასატაკა იდამ ჰატანაკას აცნობა, რომ აღმოსავლეთის ოლქის არმია სასახლისკენ მოემართებოდა მის შესაჩერებლად და უმჯობესი იყო დანებებოდა. საბოლოოდ, როდესაც გაიაზრა, რომ მისმა გეგმამ კრახი განიცადა, ჰატანაკა შეევედრა აღმოსავლეთის ოლქის არმიის შტაბის უფროსს, ტაცუჰიკო ტაკაშიმას, რომ მიეცათ სულ მცირე ათი წუთი NHK რადიოს ეთერში, რათა იაპონიის მოსახლეობისთვის აეხსნა რის მიღწევას ცდილობდა და რატომ. მისი ეს სურვილი არ დააკმაყოფილეს. პოლკოვნიკმა ჰაგამ, პირველი საიმპერატორო გვარდიის მეორე პოლკის უფროსმა, აღმოაჩინა, რომ რეალურად არმია მხარს არ უჭერდა ამ აჯანყებას და უბრძანა ჰატანაკას დაეტოვებინა სასახლის ტერიტორია.
05:00 საათისთვის, როდესაც მეამბოხეები ჯერ კიდევ აგრძელებდნენ ძებნას, მაიორი ჰატანაკა NHK-ის სტუდიაში მივიდა და იარაღის მუქარით, სასოწარკვეთილი ცდილობდა მიეღო ცოტაოდენი საეთერო დრო თავისი ქმედებების განსამარტად. დაახლოებით ერთი საათისა და აღმოსავლეთის ოლქის არმიისგან სატელეფონო ზარის მიღების შემდეგ, ჰატანაკა საბოლოოდ დანებდა. მან შეკრიბა თავისი ოფიცრები და დატოვა NHK-ის სტუდიო.
გამთენიისას ტანაკამ შეიტყო, რომ სასახლე აიღეს. იგი მივიდა სასახლეში და დაუპირისპირდა აჯანყებულ ოფიცრებს და გააკრიტიკა ისინი იაპონური არმიის სულისკვეთებისთვის შეუსაბამო ქმედებებითის. ტანაკამ დაარწმუნა აჯანყებულები დაბრუნებულიყვნენ თავიანთ ყაზარმებში. 08:00 საათისთვის აჯანყება მთლიანად იყო ჩახშობილი და მიუხდავად იმისა, რომ აჯანყებულებმა მოახერხეს სასახლის ტერიტორიის შენარჩუნება მთელი ღამის განმავლობაში, მათ ვერ შეძლეს ეპოვათ ჩანაწერები.
კაპიტულაცია
იმპერატორმა ჰიროჰიტომ საზოგადოებას და სამხედროებს კაპიტულაციის სხვადასხვა მიზეზები უთხრა. საზოგადოების წინ გამოსვლისას მან განმარტა: ”მტერმა დაიწყო ახალი და ყველაზე სასტიკი ბომბის გამოყენება, რომლის ზიანის მიყენების ძალა, მართლაც, განუზომელია. .... თუ ჩვენ გავაგრძელებთ ბრძოლას, ეს გამოიწვევს არა მხოლოდ იაპონიის საბოლოო განადგურებას, არამედ მიგვიყვანს კაცობრიობის ცივილიზაციის სრულ გადაშენებამდეც." სამხედროების მიმართვისას კი იმპერატორს არ უხსენებია "ახალი და ყველაზე სასტიკი ბომბი", არამედ თქვა, რომ "საბჭოთა კავშირი ჩაერთო ჩვენს წინააღმდეგ ომში და ამ ომის გაგრძელება. ... საფრთხეს შეუქმნის იმპერიის არსებობის საფუძველს."
1945 წლის 15 აგვისტო, იაპონელი საზოგადოებისთვის განკუთვნილი კაპიტულაციის სიტყვა
15 აგვისტოს, იაპონიის დროით 12:00 საათზე გადაიცა მოსახლეობისთვის განკუთვნილი იმპერატორის ჩაწერილი გამოსვლა, სადაც კითხულობდა ომის შეწყვეტის შესახებ იმპერიულ რესკრიპტს. ამ წერილის მიხედვით, იაპონიას მოუწია საგანგებო ზომების მიღება და აშშს, ბრიტანეთის, ჩინეთისა და საბჭოთა კავშირის მთავრობების გაერტიანებული დეკლარაციის პირობების აღიარება. იმპერატორმა ასევე განმარტა, რომ ომი, რომელიც თითქმის ოთხი წელი მიმდინარეობდა, იაპონიის სასარგებლოდ არ წარიმართა, მოწინააღმდეგის მიერ ახალი და ყველაზე სასტიკი ბომბების გამოყენება კი საფრთხეს უქმნიდა იაპონიასა და მსოფლიოს. გამოსავალი და მილიონობით სიცოცხლის გადარჩენა კი, დანებებაში მდგომარეობდა.
ჩანაწერის დაბალი ხარისხმა, რასაც ერთვოდა იმპერატორის მიერ გამოყენებული კლასიკური იაპონური ენა რესკრიპტში, გამოიწვია ის, რომ მსმენელთა უმეტესობისთვის ჩანაწერი ძალიან რთული გასაგები აღმოჩნდა. გარდა ამისა, იმპერატორს თავის სიტყვაში პირდაპირ არ უხსენებია დანებება. დაბნეულობის თავიდან ასაცილებლად, ჩანაწერს მაშინვე მოჰყვა განმარტება, რომ იაპონია მართლაც უპირობოდ დანებდა მოკავშირეებს.
საზოგადოების რეაქცია იმპერატორის გამოსვლაზე მრავალფეროვანი იყო: ბევრმა იაპონელმა უბრალოდ მოუსმინა მას, შემდეგ კი განაგრძო ცხოვრება ისე, როგორც შეეძლო, ხოლო არმიისა და საზღვაო ძალების ზოგიერთმა ოფიცერმა, თვითმკვლელობა არჩია ამგვარ დანებებას. მცირე ბრბო შეიკრიბა ტოკიოში საიმპერატორო სასახლის წინ და ტიროდა, და როგორც ავტორი ჯონ დოუერი აღნიშნავს, მათ მიერ დაღვრილი ცრემლები "ასახავდა უამრავ გრძნობას... ტკივილს, სინანულს, დანაკლისს და ბრაზს, მოტყუების გამო, უეცარი სიცარიელესა და მიზნის დაკარგვას".
17 აგვისტოს სუძუკი პრემიერ-მინისტრის პოსტზე იმპერატორის ბიძამ, პრინცმა ჰიგაშიკუნიმ შეცვალა, შესაძლო შემდგომი გადატრიალების ან მკვლელობის მცდელობის თავიდან ასაცილებლად.
იაპონური ძალები ჯერ ისევ იბრძოდნენ როგორც საბჭოთა, ისე ჩინელების წინააღმდეგ და მათი ცეცხლის შეწყვეტისა და ჩაბარების მართვა რთული იყო. იაპონელ მეომართა ბოლო საჰაერო ბრძოლა ამერიკულ სადაზვერვო ბომბდამშენებთან გაიმართა 18 აგვისტოს. საბჭოთა კავშირმა ბრძოლა სექტემბრის დასაწყისამდე განაგრძო და აიღო კურილის კუნძულები.
1945 წლის 17 აგვისტო, იაპონური სამხედროებისთვის განკუთვნილი კაპიტულაციის სიტყვა
ორი დღის შემდეგ იმპერატორ ჰიროჰიტოს კაპიტულაციის სიტყვის გადაცემიდან, საიმპერატორო ძალების ოფიცრებისა და ხალხისთვის, მან უფრო მოკლე სიტყვა წარმოთქვა. ამ უკანასკნელში იგი ამბობს: „სამი წელი და რვა თვე გავიდა მას შემდეგ, რაც ომი გამოვუცხადეთ შეერთებულ შტატებსა და ბრიტანეთს. ამ ხნის განმავლობაში არმიისა და საზღვაო ძალებიდან ჩვენმა ძვირფასმა ადამიანებმა სიცოცხლე გასწირეს, ვაჟკაცურად იბრძოდნენ... და ამისათვის ჩვენ უაღრესად მადლიერები ვართ. ახლა, როდესაც საბჭოთა კავშირი ჩვენს წინააღმდეგ ჩაერთო ომში, მისი გაგრძელება დღევანდელ საშინაო და საგარეო პირობებში, მხოლოდ ომის ზარალის უსაფუძვლო ზრდასა ნიშნავს, რაც საფრთხეს შეუქმნის იმპერიის არსებობის საფუძვლებს. აქედან გამმდინარე, მიუხედავად იმისა, რომ იმპერიული არმიისა და საზღვაო ძალების საბრძოლო სულისკვეთება მაღალია, ჩვენი ეროვნული პოლიტიკის შენარჩუნებისა და დაცვის მიზნით, ვაპირებთ მშვიდობის დამყარებას შეერთებულ შტატებთან, ბრიტანეთთან, საბჭოთა კავშირთან და ჩუნგკინგთან.... ჩვენ გვჯერა, რომ თქვენ, ოფიცრები და საიმპერატორო ძალების წევრები დაეთანხმებით ჩვენს განზრახვას და... გაუძლებთ გაუსაძლისს და შეინარჩუნებთ ერის მარადიულ საფუძველს."
ოკუპაცია და კაპიტულაციის ცერემონია
მინი| [[პარიზი|მოკავშირეთა პერსონალი პარიზში აღნიშნავს იაპონიის კაპიტულაციას.]] იაპონიის მიერ დანებების პირობების მიღების შესახებ ინფორმაცია ამერიკის საზოგადოებას რადიოს საშუალებით 14 აგვისტოს, საღამოს 7 საათზე გამოუცხადეს, რამაც მასობრივი აღნიშვნა გამოიწვია. მოკავშირე მშვიდობიანი მოქალაქეები და სამხედროები ყველგან ახარებდნენ ომის დამთავრების ამბავს. სურათები, სახელწოდებით იაპონიაზე გამარჯვების დღე თაიმ სქუერზე, რომელზეც ამერიკელი მეზღვაური კოცნის ქალს ნიუ-იორკში და მოცეკვავე კაცი, რომელიც გადაიღეს სიდნეიში, დაუყოვნებელი ზეიმის განსახიერება გახდა. მოკავშირე ქვეყნების უმრავლესობაში, 14 და 15 აგვისტოს იაპონიაზე გამარჯვების დღე აღინიშნება. მინი|მოკავშირეთა საბრძოლო ხომალდები საგამის ყურეში, 1945 წლის 28 აგვისტო ატომური იარაღის მოულოდნელად გამოყენების შემდეგ, იაპონიის უეცარმა კაპიტულაციამ გააკვირვა მთავრობათა უმეტესობა აშშ-სა და დიდი ბრიტანეთის გარეთ. საბჭოთა კავშირს ჰქონდა გარკვეული განზრახვები ჰოკაიდოს ოკუპაციასთან დაკავშირებით. აღმოსავლეთ გერმანიისა და ჩრდილოეთ კორეის საბჭოთა ოკუპაციებისგან განსხვავებით, ეს გეგმები ჩაიშალა პრეზიდენტ ტრუმენის წინააღმდეგობით.
იაპონიის კაპიტულაციია დეკლარაციის შემდეგ, ოკინავაში დაფუძნებული აშშ-ს B-32 Dominator-ის ბომბდამშენებმა დაიწყეს სადაზვერვო მისიების ფრენა იაპონიის თავზე, რათა თვალყური ედევნებინათ, რამდენად დაიცავდა იაპონია პირობას ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ, ასევე შეეგროვებინათ ინფორმაცია ოკუპაციის უკეთ დასამყარებლად და იაპონელთა ერთგულების შესამოწმებლად, რადგანაც შიშობდნენ, რომ ისინი საოკუპაციო ძალებზე თავდასხმას გეგმავდნენ. პირველი ასეთი B-32 სადაზვერვო მისიის დროს ბომბდამშენს თვალყურს ადევნებდნენ იაპონური რადარები, მაგრამ მისია ჩარევის გარეშე დაასრულეს. 18 აგვისტოს, ოთხი B-32-ისგან შემდგარი ჯგუფს, რომელიც ტოკიოს თავზე დაფრინავდა, თავს დაესხა იაპონური საზღვაო გამანადგურებელი თვითმფრინავები ,აცუგის საზღვაო საჰაერო დაწესებულებიდან და იოკოსუკას საზღვაო აეროდრომიდან. აღსანიშნავია, იაპონელი მფრინავები იაპონიის მთავრობის ნებართვის გარეშე მოქმედებდნენ. შესაძლოა ისინი ეწინააღმდეგებოდნენ ცეცხლის შეწყვეტას, ან უბრალოდ თვლიდნენ, რომ იაპონიის საჰაერო სივრცე ხელუხლებელი უნდა დარჩენილიყო, სანამ ოფიციალური კაპიტულაციის დოკუმენტი არ გაფორმდებოდა. მათ მხოლოდ მცირე ზიანი მიაყენეს და შემდგომ იაპონელები B-32-ის მსროლელებმა დაიჭირეს. ამ ინციდენტმა გააკვირვა აშშ-ს მეთაურები და უბიძგა მათ გაეგზავნათ დამატებითი სადაზვერვო ფრენები, რათა გაერკვიათ, ეს დამოუკიდებლად მოქმედი შეუპოვარი ადამიანების ცალკეული თავდასხმა იყო, თუ იაპონია გეგმავდა ბრძოლის გაგრძელებას. მეორე დღეს, ტოკიოს თავზე სადაზვერვო მისიაზე მყოფ ორ B-32-ს თავს დაესხნენ იაპონური გამანადგურებელი თვითმფრინავი იოკოსუკას საზღვაო აეროდრომიდან, ხოლო პილოტები კვლავ საკუთარი ინიციატივით მოქმედებდნენ, შედეგად კი დააზიანეს ერთი ბომბდამშენი. ბომბდამშენის ეკიპაჟის ერთი წევრი დაიღუპა და ორი დაიჭრა. ეს იყო ომის ბოლო საჰაერო ჩარევა. მეორე დღეს, ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების პირობების შესაბამისად, ყველა იაპონური თვითმფრინავიდან პროპელერები ამოიღეს, ხოლო მოკავშირეთა შემდგომი სადაზვერვო ფრენები იაპონიის თავზე შეუცვლელი დარჩა.
იაპონიის ოფიციალური პირები 19 აგვისტოს გაემგზავრნენ მანილაში, რათა შეხვედროდნენ მოკავშირეთა ძალების უზენაეს სარდალს დუგლას მაკარტურს და შეეტყოთ მისი გეგმებზე ოკუპაციის შესახებ. 28 აგვისტოს 150 ამერიკელი პერსონალი ჩაფრინდა აცუგიში, კანაგავას პრეფექტურაში და იაპონიის ოკუპაცია დაიწყო. ამას მოჰყვა USS მისური, რომლის თანმხლები ხომალდები დაეშვნენ მე-4 საზღვაო პოლკზე კანაგავას სამხრეთ სანაპიროზე. მე -11 საჰაერო სადესანტო დივიზია ოკინავადან აცუგის აეროდრომში, ტოკიოდან 50 კმ-ში იქნა გადატანილი, რასაც სხვა მოკავშირეთა პერსონალიც მოჰყვა.
მაკარტური ტოკიოში 30 აგვისტოს ჩავიდა და დაუყონებლივ გამოსცა რამდენიმე კანონი: მოკავშირეთა პერსონალს არ შეეძლო თავდასხმა იაპონელებზე. მოკავშირეთა პერსონალს არ უნდა ეჭამა დეფიციტური იაპონური საკვები. ჰინომარუს ანუ " ამომავალი მზის" დროშის აფრიალება მკაცრად იყო შეზღუდული. მარცხნივ|მინი| [[დაგლას მაკართური|მაკარტური კაპიტულაციის ცერემონიაზე.ფონზე ჩანს პერის მიერ აფრიალებული დროშა.]] ოფიციალურად კაპიტულაცია 1945 წლის 2 სექტემბერს მოხდა, ტოკიოს დროით დაახლოებით დილის 9 საათზე, როდესაც იაპონიის იმპერიის წარმომადგენლებმა ხელი მოაწერეს იაპონიის კაპიტულაციის საბუთებს ტოკიოს ყურეში USS Missouri-ის ბორტზე. იაპონიის საგარეო საქმეთა მინისტრმა შიგემიცუმ ხელი მოაწერა იაპონიის მთავრობის მხრიდან, ხოლო გენერალმა უმეძუმ ხელი მოაწერა იაპონიის შეიარაღებული ძალებისთვის.
კაპიტულაციის ცერემონია საგულდაგულოდ იყო დაგეგმილი USS Missouri-ის ბორტზე, სადაც დეტალურად იყო გაწერილი მთელი არმიის, საზღვაო ძალებისა და მოკავშირეთა წარმომადგენლის დასაჯდომი პოზიციები.
თითოეული ხელმომწერი იჯდა მწვანე თექით დაფარული, ჩვეულებრივი სასადილო მაგიდის წინ და ხელს აწერდა კაპიტულაციის ორ საბუთს: ტყავით შეკრული ვერსია მოკავშირეთა ძალებისთვის იყო, ხოლო ტილოზე დამაგრებული ვერსია - იაპონელებისთვის. საგარეო საქმეთა მინისტრმა მამორუ შიგემიცუმ ხელი მოაწერა იაპონიის მთავრობის სახელით, მას კი მოჰყვა ფორმაში გამოწყობილი გენერალი იოშიჯირო უმეძუ, იმპერიის გენერალური შტაბის უფროსი. მაკარტურმა ხელი მოაწერა მოკავშირე ქვეყნების სახელით, შემდგომ კი ფლოტის ადმირალი ჩესტერ ვ. ნიმიცი გამოვიდა, როგორც აშშ-ს წარმომადგენელი. ნიმიცის შემდგომ რვა სხვა მოკავშირე ქვეყნის წარმომადგენლები გამოჩნდნენ, ჩინეთის წარმომადგენლის გენერალი სუ იონგჩანგის ხელმძღვანელობით. სხვა გამოჩენილი ხელმომწერები არიან ადმირალი ბრიუს ფრეიზერი გაერთიანებული სამეფოსთვის და გენერალური არმიის გენერალი ფილიპ ლეკლერკ დე ჰაუტექლოკი საფრანგეთისთვის.
მისურიზე იმ დღეს იყო იგივე ამერიკული დროშა აფრიალებული, რომელიც 1853 წელს ჰქონდა USS Powhatan-ზე მიერ კომოდორ მეთიუ პერის თავის პირველ ორ ექსპედიციაზე იაპონიაში. სწორედ პერის ექსპედიციებმა გამოიწვია კანაგავას კონვენცია, რომელმაც აიძულა იაპონელები გაეხსნათ ქვეყანა ამერიკული ვაჭრობისთვის.
2 სექტემბერს მისურის ბორტზე ოფიციალური კაპიტულაციის შემდეგ, იაპონიის ომის დანაშაულებების გამოძიება სწრაფადვე დაიწყო. საიმპერატორო ოჯახის მრავალი წევრი, იმპერატორის ძმები: პრინცი ჩიჩიბუ, პრინცი ტაკამაცუ და პრინცი მიკასა, ასევე ბიძა, პრინცი ჰიგაშიკუნი, ზეწოლას ახდენდნენ იმპერატორზე, ტახტიდან გადამდგარიყო, რათა ერთ-ერთ პრინცს ჰქონოდა შესაძლებლობა ემსახურა რეგენტად, სანამ ტახტის მემკვიდრე, პრინცი აკიჰიტო არ გაიზრდებოდა. თუმცაღა, მოგვიანებით, სექტემბერში, იმპერატორთან შეხვედრისას, გენერალმა მაკარტურმა იგი დაარწმუნა, რომ იაპონიის სამართავად მისი დახმარება ესაჭიროებოდა, შესაბამისად ჰიროჰიტო არასდროს გაუსამართლებიათ. შორეული აღმოსავლეთის საერთაშორისო სამხედრო ტრიბუნალის სამართლებრივი პროცედურები 1946 წლის 19 იანვარს დაიწყო, საიმპერტორო ოჯახის წევრთა გასამართლების გარეშე.
14 და 15 აგვისტოსთან ერთად, 1945 წლის 2 სექტემბერი ცნობილია როგორც იაპონიაზე გამარჯვების დღე. იაპონიაში 15 აგვისტოს ხშირად უწოდებენ Shūsen-kinenbi-ის (終戦記念日 ), რაც სიტყვასიტყვით " ომის დასასრულის ხსოვნის დღეს " ნიშნავს, მაგრამ მთავრობის სახელი ამ დღისთვის (რომელიც არ არის ეროვნული დღესასწაული) არის Senbotsusha o tsuitō shi heiwa o kinen suru hi (戦没者を追悼し平和を祈念する日, „ომში გარდაცვლილთა გლოვისა და მშვიდობისთვის ლოცვის დღე“).
შემდგომი კაპიტულაცია და წინააღმდეგობა
კაპიტულაციის საბუთებზე ხელმოწერის შემდეგ, კიდევ მრავალი ცერემონია გაიმართა წყნარი ოკეანეის იაპონიის დარჩენილ სამფლობელოებშიც. იაპონური ძალები სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში დანებდნენ 1945 წლის 2 სექტემბერს პენანგში, 10 სექტემბერს ლაბუანში, 11 სექტემბერს სარავაკის სამეფოში და 12 სექტემბერს სინგაპურში. გომინდანიმა ტაივანის ადმინისტრაცია 25 ოქტომბერს ჩაიგდო ხელში. 1947 წლამდე ამერიკისა და დიდი ბრიტანეთის მიერ დაკავებული ყველა პატიმრის რეპატრიაცია არ მომხდარა. 1949 წლის აპრილისთვის ჩინეთში ჯერ კიდევ 60000-ზე მეტი იაპონელი პატიმარი იყო. ზოგიერთიბო, როგორებიც იყვნენ შოძო ტომინაგა, არ იქნა რეპატრიირებული 1950-იანი წლების ბოლომდე.
კაპიტულაციის ლოგისტიკური მოთხოვნები უზარმაზარი იყო. იაპონიის კაპიტულაციის შემდეგ მოკავშირეებმა ტყვედ აიყვანეს 5 400 000-ზე მეტი იაპონელი ჯარისკაცი და 1 800 000 იაპონელი მეზღვაური. იაპონიის ინფრასტრუქტურაზე მიყენებულმა ზიანმა, 1946 წლისს სასტიკ საყოველთაო შიმშილთან ერთად, კიდევ უფრო გაართულა მოკავშირეთა ძალისხმევა, გამოეკვებათ იაპონელი ტყვეები და მშვიდობიანი მოსახლეობი.
საომარი მდგომარეობა მოკავშირეთა უმეტესობასა და იაპონიას შორის ოფიციალურად დასრულდა, სან-ფრანცისკოს ხელშეკრულების ძალაში შესვლასტან ერთად, 1952 წლის 28 აპრილს. იაპონიამ და საბჭოთა კავშირმა ფორმალურად დაამყარეს მშვიდობა ოთხი წლის შემდეგ, როდესაც ხელი მოაწერეს 1956 წლის საბჭოთა-იაპონიის ერთობლივ დეკლარაციას.
იაპონიის სამფლობელოებმა, განსაკუთრებით წყნარი ოკეანის პატარა კუნძულებზე, საერთოდ უარი თქვეს კაპიტულაციაზე (მიიჩნიეს, რომ დეკლარაცია იყო პროპაგანდა ან დანებება მათი კოდექსის საწინააღმდეგო მიიჩნიეს). ზოგს შეიძლება არასოდეს სმენია ამის შესახებ. ტერუო ნაკამურა, უკანასკნელი ცნობილი მოწინააღმდეგე, 1974 წლის დეკემბერში გამოვიდა მისი ფარული განდეგილობიდან ინდონეზიაში, ხოლო ორი სხვა იაპონელი ჯარისკაცი, რომლებიც შეუერთდნენ კომუნისტ პარტიზანებს ომის ბოლოს, იბრძოდნენ სამხრეთ ტაილანდში 1991 წლამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:აშშ-იაპონიის ურთიერთობები კატეგორია:1945 წელი იაპონიაში კატეგორია:იაპონია მეორე მსოფლიო ომში კატეგორია:ჰიროსიმისა და ნაგასაკის ატომური დაბომბვა
ევროპის გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის
ევროპის გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის
ისტორია
1991 წელს ევროპის საჭადრაკო კავშირმა გადაწყვიტა ჩაეტარებინა ევროპის გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის. ევროპის გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში ვაჟთა შორის 1957 წლიდან ტარდებოდა და ევროპულმა კავშირმა გადაწტყვიტა ქალთა გუნდებსაც მისცემოდათ საშუალება გამოევლინათ კონტინენტის უძლიერესი გუნდი. ფიდე ამ წინადადებას დაეთანხმა და გადაწყდა პირველი ასეთი ტურნირი ჩაეტარებინათ უნგრეთის ქალაქ დებრეცენში. მეორე ჩემპიონატის შემდეგ ტურნირი ტრადიციული გახდა და ყოველ ორ წელიწადში (არა ოლიმპიურ წლებში) ერთხელ იმართება. ტურნირის ჩატარების სისტემა უცვლელია: შვეიცარიული სისტემა 9 ტურად. პირველ 5 ჩემპიონატში დაფების რაოდენობა ორით განისაზღვრებოდა, ხოლო 2005წლიდან გუნდები უკვე ოთხ დაფაზე ხვდებიან ერთმანეთს.
ჩემპიონები და პრიზიორები
! style="background: #ddffdd;"|ჩემპიონატი ! s! style="background: #ddffdd;"|ჩატარების თარიღი ! s! style="background: #ddffdd;"|ჩატარების ადგილი ! s! style="background: #ddffdd;"|მონაწილეთა რაოდენობა ! s! style="background: #ddffdd;"|ჩატარების სისტემა ! s! style="background: #ddffdd;"|დაფათა რაოდენობა ! s! style="background: #ddffdd;"|პირველი ადგილი ! s! style="background: #ddffdd;"|მეორე ადგილი ! s! style="background: #ddffdd;"|მესამე ადგილი
ს ნაკრები ევროპის ჩემპიონატებზე
! s! style="background: #ddffdd;"|# ! s! style="background: #ddffdd;"|მოჭადრაკე ! s! style="background: #ddffdd;"|მონ ! s! style="background: #ddffdd;"|წლები ! s! style="background: #ddffdd;"|ქულა ! s! style="background: #ddffdd;"|პარტია ! s! style="background: #ddffdd;"|+ ! s! style="background: #ddffdd;"|= ! s! style="background: #ddffdd;"|- ! s! style="background: #ddffdd;"|% ! s! style="background: #ddffdd;"|გუნდური მედლები ! s! style="background: #ddffdd;"|პირადი მედლები
შენიშვნა: *- ით აღნიშნულია მოჭადრაკეები, რომლებმაც ერთი ჩემპიონატი ითმაშეს საქართველოს მეორე ნაკრებში.
ამ მოჭადრაკეების გარდა საქართველოს მეორე და მესამე ნაკრებებში ითამაშა კიდევ სამმა მოჭადრაკემ. მათი შედეგები ასეთია:
კატეგორია:ევროპის გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში
ილია კერძევაძე
ილია კერძევაძე (დ. 19 იანვარი, 1996 — გ. 10 აპრილი, 2023 ) — ქართველი ფეხბურთელი. კარიერის მანძილზე თამაშობდა სხვადასხვა ქართულ კლუბში. იყო საქართველოს 17, 19 და 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებების თავდამსხმელი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:რუსთავის მეტალურგის ფეხბურთელები კატეგორია:ზესტაფონის ფეხბურთელები კატეგორია:სამტრედიის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 19 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2023 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 აპრილი
ველთაურთკარი
ველთაურთკარი — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში. ჭონქაძის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1060 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 7 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 13 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ალექსანდერ ლიბერმანი
thumb|350px|"არია" ალექსანდერ ლიბერმანი (Alexander Liberman; 4 სექტემბერი, 1912 - 19 ნოემბერი, 1999) — რუსი-ამერიკელი მხატვარი, მოქანდაკე, გამომცემელი.
დაიბადა კიევში, განათლება მიიღო პარიზში, სადაც გამომცემლის კარიერას მიჰყო ხელი ჟურნალში Vu. 1941 წელს ნიუ-იორკში ემიგრირების შემდეგ დაიწყო მუშაობა გამომცემლობაში Conde Nast Publications, სადაც მალე რედკოლეგიის დირექტორი გახდა (1962-94).
ლიბერმანმა ხატვა მხოლოდ 1950-იან წლებში დაიწყო, მოგვიანებით კი ლითონის სკულპურასაც მიჰყო ხელი. მისი ადვილად ცნობადი ქანდაკებები აწყობილია ინდუსტრიული ობიექტებისგან (რკინის რელსების სეგმენტები, მილები, დოლები, მისთ...) და ხშირად ერთგაროვან კაშკაშა ფერებშია შეღებილი. გამორჩეული ნიმუშები მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმის, სტორმ კინგის ხელოვნების ცენტრის, ჰირშჰორნის მუზეუმის, ტეიტის გალერეასა და გუგენჰაიმის მუზეუმის კოლექციების ნაწილია.
Isodaphne albolineata
Isodaphne albolineata — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ანთეოს ასათიანი
ანთეოს ერასტეს ძე ასათიანი (დ. 18 მაისი [ ძვ. სტ. 6 მაისი], 1895, ქუთაისი ― გ. 16 იანვარი, 1981, თბილისი) — ქართველი ჰიგიენისტი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1950), პროფესორი (1950), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1961)
ბიოგრაფია
1921–1922 წლებში იყო გაზეთ „კომუნისტის“ პასუხისმგებელი მდივანი, 1924–1925 წლებში პარტიის ახალციხის სამაზრო კომიტეტის პირველი მდივანი, 1927 საქართველოს მთავლიტის უფროსი, 1935–1936 ამიერკავკასიის ადგილობრივი მრეწველობის სახალხო კომისრის პირველი მოადგილე, 1938 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1942–1947 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფო სამედიცინო გამომცემლობის დირექტორი. 1944–1947 თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კვების ჰიგიენის კათედრის გამგე, 1947–1952 წლებში საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს სანიტარიისა და ჰიგიენის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი. 1947–1974 წლებში განაგებდა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სოციალური ჰოგიენის და ჯანდაცვის ორგანიზაციის კათედრას. ასათიანი საქართველოს ჰიგიენისტთა საზოგადოების ერთ-ერთი დამაარსებელი (1939) და თავმჯდომარეა (1963–1968), 1968 წლიდან საქართველოს მედიცინის ისტორიკოსთა საზოგადოების თავმჯდომარე. დაამუშავა რაციონალური კვებისა და სამკურნალო პროფილაქტიკურ დაწესებულებებში სამედიცინო მომსახურების გაუმჯობესების ზოგიერთი საკითხი. დაჯილდოებულია "საპატიო ნიშნის" ორდენითა და მედლებით.
რამიშვილი
კატეგორია:ქართული გვარები
იულიან სტანზაკი
იულიან სტანზაკი (Julian Stanczak) (დ. 5 ნოემბერი, 1928, ბოროვიცა, პოლონეთი — გ. 20 იანვარი, 2018 ) — პოლონელ-ამერიკელი მხატვარი, ლითოგრაფი. ცხოვრობს და მუშაობს სევენ-ჰილზში, ოჰაიო, (აშშ).
სტანზაკი აღმოსავლეთ პოლონეთში დაიბადა. მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში იძულებით გაამგზავრეს ციმბირის შრომის კოლონიაში, სადაც მან მთლიანად დაკარგა მარჯვენა ხელის მოძრაობა. 1942 წელს 13 წლის ასაკში ციმბირიდან გაიქცა და პოლონეთის გადახვეწილ არმიაში ჩაირიცხა სპარსეთში. არმიიდან გაქცევის შემდეგ მოზარდობა პოლონელ ლტოლვილთა ბანაკში გაატარა უგანდაში, აფრიკა. სწორედ აფრიკაში ისწავლა ხატვა (მარცხენა ხელით). მოგვიანებით ინგლისში, შემდეგ კი აშშ-ში გადადის, სადაც საბოლოოდ კლივლენდში სახლდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლონელი მხატვრები კატეგორია:ამერიკელი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 5 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1928 კატეგორია:გარდაცვლილი     20 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი     2018
პორფირიო დიასი
ხოსე დე ლა კრუს პორფირიო დიას მორი (José de la Cruz Porfirio Díaz Mori, დ. 15 სექტემბერი, 1830, ოახაკა-დე-ხუარესი, მექსიკა — გ. 2 ივლისი, 1915, პარიზი, საფრანგეთი) — მექსიკელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. მექსიკის 3-გზის პრეზიდენტი. დიქტატორი. მექსიკას მართავდა 30 წლის განმავლობაში. მისი მმართველობის პერიოდს მექსიკის ისტორიაში პორფირიატო (Porfiriato) უწოდეს.
ხოსე ხოაკინ დე ერერა
ხოსე ხოაკინ დე ერერა (José Joaquín de Herrera, დ. 23 თებერვალი, 1792, ხალაპა, მექსიკა — გ. 10 თებერვალი, 1854, ტაკუბაია, მექსიკა) — მექსიკელი  პოლიტიკური მოღვაწე. მექსიკის პრეზიდენტი 3-ჯერ. მექსიკის არმიის გენერალი ამერიკა-მექსიკის ომის განმავლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მექსიკის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 23 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1792 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1854
როგავა
საკუთარი სახელი როგავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
* კატეგორია:ქართული გვარები
მუდ-ლეიკი
მუდ-ლეიკი (Mud Lake) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, ჯეფერსონის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 358 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიდაჰოს ქალაქები
Isodaphne garrardi
Isodaphne garrardi — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ვერსალის საზავო ხელშეკრულება (1919)
მინი|ვერსალის ხელშეკრულების ინგლისური ვერსია ვერსალის ხელშეკრულება — 1919 წელს მიღებული სამშვიდობო შეთანხმება, რომელმაც ოფიციალურად დაასრულა 1914-1918 წლების პირველი მსოფლიო ომი. ხელი მოეწერა ვერსალში (საფრანგეთი) 1919 წლის 28 ივნისს აშშ-ის, ბრიტანეთის იმპერიის, საფრანგეთის, იტალიისა და იაპონიის მიერ, მათ ასევე შეუერთდნენ ბელგია, ბოლივია, ბრაზილია, კუბა, ეკვადორი, საბერძნეთი, გვატემალა, ჰაიტი, ჰიჯაზი, ჰონდურასი, ლიბერია, ნიკარაგუა, პანამა, პერუ, პოლონეთი, პორტუგალია, რუმინეთი, სერბეთ-ხორვატია-სლოვენიის სახელმწიფო, სიამი, ჩეხოსლოვაკია და ურუგვაი, ერთი მხრივ, და კაპიტულირებული გერმანია, მეორე მხრივ. ხელშეკრულების პირობები შემუშავდა (ხანგრძლივი საიდუმლო თათბირის შემდეგ) პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე 1919-20 წლებში. შეთანხმება ძალაში შევიდა 1920 წლის 10 იანვარს, გერმანიისა და ოთხი მთავარი მოკავშირე ზესახელმწიფოს (დიდი ბრიტანეთი, საფრანგეთი, იტალია და იაპონია) მიერ მისი რატიფიკაციის შემდეგ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომი კატეგორია:XX საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
როსტომი
საკუთარი სახელი როსტომ შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
გუგენჰაიმის მუზეუმი
ამ სახელწოდებით რამდენიმე მუზეუმი არსებობს:
ვეშაგურნი
ვეშაგურნი — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში. ფასანაურის სადაბო თემი. მდებარეობს ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1320 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 45 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 24 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
თეატრალურ-დეკორატიული ხელოვნება
თეატრალურ-დეკორატიული ხელოვნება, დეკორაციის, კოსტიუმის, განათების საშუალებით სპექტაკლის შექმნის ხელოვნება. თეატრალურ-დეკორატიული ხელოვნება რეჟისორს ეხმარება სპექტაკლის შინაარსის სრულყოფილად გახსნაში, დადგმის ემოციური მხარის გაძლიერებაში. თეატრალურ-დეკორატიული ხელოვნების განვითარება მჭიდროდ უკავშირდება თეატრისა და დრამატურგიის საერთო განვითარებას. თეატრალურ-დეკორატიული ხელოვნების ელემენტები (კოსტიუმი, ნიღბები, დეკორატიული ფარდები და სხვა) შედიოდა უძველეს ხალხურ წეს-ჩვეულებებში და თამაშებში. ძვ. ბერნულ თეატრში ძვ. წ. V საუკუნეში არსებობდა მოცულობითი დეკორაციები, შემდეგ ფერწერილიც შემოიღეს. ძვ. საბერძნეთის თეატრალურ-დეკორატიული ხელოვნების ტრადიციები აითვისეს ძვ. რომში, სადაც პირველად გამოიყენეს ფარდა. XIV საუკუნეში ჩამოყალიბდა იაპონურ ფეოდალურ-არისტოკრატიულ მუსიკალურ დრამებში სცენის უკანა კედელზე, ოქროსფერ ფონზე, გამოსახავდნენ ნაძვს - მრავალწლიანობის სიმბოლოს; მარცხნივ ორკექრისათვის განკუთვნილ ადგილას - სამ ნაძვს, XV საუკუნის დასასრულსა და XVI საუკუნის დასაწყისში იტალიაში, სადაც ახალი დრამატურგია ჩამოყალიბდა, გაჩნდა თეატრალური შენობის ახალი ტიპი, რომელმაც განსაზღვრა სცენის მოწყობის ხასიათი. თეატრალურ გაფორმებაში მონაწილეობდნენ უდიდესი მხატვრები - ლეონარდო და ვინჩი, რაფაელი, ა. მანტენია, ფ. ბრუნელესკი და სხვა. შეიქმნა პერსპექტიული დეკორაციები, რომელსაც ხატავდნენ ჩ არჩოზე გადაჭიმულ ტილოზე. დეკორაციების ცალკეულ ნაწილებს ხისგან აკეღბდნენ (სახლის სახურავეიმ აივნები, სამრეკლოები და სხვა). ცნობილმა იტალიელმა დეკორატორმა და არქიტექტორმა ს. სერლიომ გამოიმუშავა დეკორაციის 3 ტიპი: ტაზრები, სასახლეები, თარები - ტრაგედიისათვის; ქალაქის მოედანი საცხოვრებელი სახლებით, დუქნებით, სასტუმროებით - კომედიისათვის; ტყის პეიზაჟი - პასტორალისათვის. ამ ეპოქის თეატრალურ-დეკორატიული ხელოვნებისთვის დამახასიათებელია სინამდვილის კონკრეტული ასახვისაკენ სწრაფვა.
ინგა იუმაშევა
ინგა იუმაშევა (Инга Альбертовна Юмашева; დ. 11 მარტი, 1985, უფა) — რუსი პოლიტიკოსი. რუსეთის სახელმწიფო დუმის დეპუტატი 2016 წლიდან. „ერთიანი რუსეთის“ წევრი.
თეატრი (მრავალმნიშვნელოვანი)
თეატრი შეიძლება აღნიშნავდეს:
იო (მრავალმნიშვნელოვანი)
სიტყვას „იო“ აქვს რამდენიმე მნიშვნელობა:
მათ შორის:
ასევე:
ხარის თვალი (საფოსტო მარკა)
thumb ხარის თვალი (Olho-de-boi) — პირველი ბრაზილიური მარკა, რომელიც გამოიცა 1843 წლის 1 აგვისტოს ბრაზილიაში. მარკა გამოვიდა სამი ნომინალის სახით: 30, 60 და 90 რეის ღირებულების. ბრაზილია იყო მეორე ქვეყანა მსოფლიოში ბრიტანეთის შემდეგ და პირველი ამერიკის კონტინენტზე, რომელმაც გამოუშვა საფოსტო მარკა ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე გამოყენებისათვის (სხვა ქვეყნებში გამოცემული პირველი მარკები ლოკალური გამოყენებისა იყო.) პირველი დიდი ბრიტანული მარკის მსგავსად, ხარის თვალზე არ ყოფილა წარწერილი ქვეყნის სახელი.
პირველი ბრაზილიური მარკის ასეთი უჩვეულო სახელი დაკავშირებულია თავად მარკის დიზაინთან: ფურცელზე წყვილად განლაგებული მარკები და ნათელ ფონზე მუქი ფერის ოვალში ორნამენტული ციფრებით გამოსახული ნომინალი ძალიან ჰგავდა ხარის თვალებს.
ბრაზილიური მარკების ასეთი დასახელება შენარჩუნდა შემდგომშიც, როდესაც მოგვიანებით გამოიცა მსგავსი დიზაინის მაგრამ უფრო მცირე ზომის, მართკუთხა ფორმის ახალი მარკები სახელწოდებით «გველის თვალები», «თხის თვალები» (ლურჯი) და «კატის თვალები» (შავი).
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ლეგენდარული მარკები კატეგორია:ბრაზილიის მარკა კატეგორია:მარკა 1843
გიორგი ასათიანი
გიორგი ირაკლის ძე ასათიანი (დ. 10 ივნისი, 1914, ქ. ბორზია, ჩიტის ოლქი ― გ. 17 ნოემბერი, 1977, თბილისი) — ქართველი დოკუმენტური კინოს რეჟისორი და ოპერატორი, საქართველოს (1961) და სსრკ სახალხო არტისტი (1967)
ბიოგრაფია
1936 წელს დაამთავრა ლენინგრადის კინოინჟინერთა ინსტიტუტი. მუშაობდა კინოკორესპონდენტად ასტრახანის ოლქში. 1943 წლიდან იყო სამხედრო კორესპონდენტი. მის მიერ ამ წლებში გადაღებული მასალები შევიდა დოკუმენტურ ფილმებში: „ნოვოროსიისკის აღება“ (1943), „ბერდიჩევის აღება“ (1944), „ჩანჩიბაძის გვარდიული არმია“ (1948). ასათიანმა თვისივე სცენარის მიხედვით დადგა და გადაიღო ფილმები: „მოგზაურობა ნეპალში“ (1959), „ნადირობა ჯუნგლებში“ (1960), „მსოფლიო ტაშს უკრავს“ (1961), „ნაირსართულიანი ამერიკა“ (1961), „ალჟირის დღიური“, „მაროკოელთა მიწა“, „საჰარა“ (სამივე 1962), „რესპუბლიკის დაბადება“ (1963), „მეხუთე კონტინენტის გზები“, „ურუგვაი“ (ორივე 1964), „პარიზი... პარიზი“ (1967), „ინკების ქვეყანაში“ (1968), „მიუნხენი მეოთხედი საუკუნის წინ“ (1969), „შვეიცარიული ნოველები“ (1970), „ნილოსის სათავეებთან“ (1972), „ესპანეთის ძიებაში“ (1973), „ბასკთა ქვეყანაში“ (1976) და სხვა.