cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რუსეთის კულტურული განშტოებები
სამოიედები
Samoyed-ები ხუთ ძირითად ეთნოსად იყოფიან. ესენია: ნენეტები (Yurak), ენეტები (Yenisey), ნგანასანები (Tavgi), სელკაპები (Ostyak) და კამასები. თითოეული მათგანის, როგორც სახელწოდება, ასევე კულტურული ღირებულებები მათი მკვიდრი ტერიოტორიების სახესხვაობებისგან მომდინარეობს, მათ საარსებო ტიპსაც ეს უაკანასკნელი განსხაზღვრავს. კონკრეტულად, ნგანსანები - "ტუნდრის სამოიედები " ასე იმის გამო მოიხსენიება, რომ ტუნდრის რეგოინში არიან  დასახლებული. სელკაპები და ნენეტები -   ტყის, ხოლო კამასები და ენეტები -  მთის ხალხად იწოდებიან.
რელიგია
როგორც ცნობილია, ამ კულტურის რელიგია დამყარებული იყო შამანურ მმართველობასა და რეორგანიზაიიცს ფორმებზე. თითოეული ინდივიდის ღრმა რწმენით, არსებობდა საკმაოდ მჭირდრო კავშირი სულებსა და ცოცხალ ადამიანებს შორის. ამ უკანასკნელზე გავლენა კი ჰქონდათ სწორედ სულებს. ისინი განადებდნენ ინდივიდების ცხოვრებასა და ბედ-იღბალს. კონკრეტული სულების სამყარო მათთვის მხოლოდ  წინაპრებისგან, იმავე ეროვნების გარდაცვლილი ადამაინებისაგან, შედგებოდა. მათი არსებები კი ზებუნებრივად დაკავშირებულნი იყვნენ შამანებთან. სწორედ ეს უაკანსკნელნი იყვნენ ერთადერთი შუამავლები სულებსა და მათ მიერ მართულ ადაამიანებს შორის.
ცხადია, ეს სულების სამყარო არ იყო მხოლოდ ჩვეულებრივი გარდაცვლილი არსებების ადგილსამყოფელი. რგორც ცნობილია, არსებობდა კონკრეტული როლებიც, რომლებსაც ზოგიერთი მათგანი რელიგიურ რწმენაში თამაშობდა. მაგალითად ნუმი. ეს უკანასკნელი, ხშირად მოხსენიებულია, როგორც „სამყაროს შემქნელი“ , „უზენაესი“ , „შემოქმედი“. მოსახლეთა აზრით ის იყო ცაში ბინადარი, მზისა და მთვარის განმკარგავი და სხავდასხვა სტიქიური მოვლენების შემქმნელი. სწორედ ამიტომ, როგორც სხვა არაერთ კულტურაში გვინახავს, ასეთი ტიპის არსებას სწირავდნენ მსხვერპლსაც, თუმცა ეს იშვიათად ხდებოდა. ასევე არსებობდა გაცილებით უფრო საშიში სული, რომელსაც ასევე ნუმის სახელით მოიხსენიებდნენ ხოლმე. როგორც ცნობილია, ეს უკანასკნელი სიკვდილთან ასოცირდებოდა, ამიტომ მას დიდი რაოდენობით მსხვერპლს სწირავდა თემი. ნუმი არ იყო ერთადერთი სათაყვანო არსება რელიგიის მითოლოგიაში, როგროც ცნობილია, ასევე არსებობდნენ :
ამ ზემოთ ჩამოთვლილი სულების ადგილსამყოფელი ყველასთის ნაცნობი იყო, თუმცა არსებობდნენ მომთაბარე სულებიც. მაგალითად - წყლის სული, რომელსაც წარმოუდგენლად დიდი მსხვერპლშეწირვა ეკუთნოდა მოსახლეობისგან. მას შეეძლო არამარტო წარღვნების,  არამედ სხვა ათასგვარი დაავადების გამოგზავნა. კონტრასტად მიიჩნეოდა ადამიანებისადმი კეთლგანწყობილი ტყის სული, რომელსაც ძალზედ იშვიათად მიართმევდნენ ძღვენს სულიერი არსების სახით. რა თქმა უნდა, არსებობდა სხვა სულებიც  მათ შორის ხეების, ბუჩქების, ცხოველების და ა.შ.
ზოგადად აღიარებული სულების გარდა კონკრეტულ სულებსაც ვხვდებით მათ რელიგიურ მითოლოგიაში. მაგალითად ყველა ოჯახს ჰყავდა  განსხვავებული „ოჯახის სული“, ხოლო ყველა გვარს „წინაპარის სული“. ოჯახის სული ძირითადად ორი იყო,  ერთი მამაკაცი და მეორე ქალი. ხოლო გვარის საერთო წინაპარ სულს განსაკუთრებული გავლენა ჰქონდა  თითქმის ყველა ასპექტზე თემის ცხოვრებისა, მას ყოველდღურად იხმობენ სხვადასხვა მისიის შესასრულებლად და ერთ-ერთ ყველაზე მეტად სადიდებელ სულად მიიჩნევენ.
ხელოვნება
როგორც ცნობილია, განსაკუთრებით განვითარებული, ხელოვნების სფეროებიდან, ამ კულტურაში არის ხალხურ საფუძველზე შექმნილი მუსიკა. ფოლკლორული ნაშრომების უმეტესობა ყოველგავრი აკომპანიმენტის გარეშე,  აკაპელა იმღერება. განსაკუთრებით ყურადსაღებია ჰეროიკული ჟანრის ნაწარმოებები :  ś˙udabapc, śudobiču , sitabi. როგორც ცნობილია, ასეთი სიმღერები მიმართულია იმ მამაცი მამაკაცების სადიდებად, რომლებიც გმირულად დაიღუპნენ, ან რომელთაც ბოროტი სული დაესხათ თავს. აღსანიშნავია, რომ ნაწარმოებებში ასევე ხშირად გვხვდება ისტორია თუ როგორც გაიმარჯვა გმირმა ქალისთვის ბრძოლაში. საბოლოო ჯამში,  ჰეროიკული ნაწარმოებების გმირები რელიგიური რწმენით,  რკინითა და ვერცხლით არიან შემოსილები, შეუძლიათ ჰაერში ფრენა და სიკვდილის შემდეგ კვლავ დედამიწაზე დაბრუნება.
ასევე არსებობს ჟანრი “märchenhaftes Klagelied”, რომელიც ბრძოლაში დაღუპული დამიანებისადმი მიძღვნილ სიმღერებს აერთიანებს. ასევე განსაკუთრებული მნშვნელობა ენიჭბა “Rauschlieder” ტიპის სიმღერებს,  სადაც ორ ადამიანს შორის ურთიერთობაზეა საუბარი, ეს თემა კი ძლიან ახლო და დასაფასებელია სამოიედებისთვის.
რაც შეეხება ნაწარმოებების ხარისხსა და მისი პოპულარიზაციის განმაპირობებელ ფაქტორს, პრიორიტეტი სულაც არ არის ის, რომ კრგმა მომღერალმა იმღეროს ნაწარმოები , რათა ხალხს მოეწონოს სიმღერა. აბსოლუტურად ყველას აქვს თავისუფალი ნება თავად შეთხზას და წარუდგინოს სხვევს სიმღერა, თუმცა მთავარი მნიშვნელობა ტექსტს ენიჭება ხოლმე, რამდენად მხატვრულად და საინტერესოდაა შინაარსი გადმოცემული. შამანის სიმღერები კი ყველაზე დიდი პოპულრობით სარგებლობს, რადგან აქ როგორც ტექსტის საოცარი მომაჯადოვებლობა, ასევე ნაწარმოების მელოდიურობა და სიტყვებთან თანხვედრა იგრძნობა.
ზემოთ აღნიშლის შესაქმნელად და სიმღერისთვის სრულყოფილი ხასიათის მისაღებად სამოიედები იყენებენ სხვადასხვა ტაქტიკას. მაგალითად, ხშირ შემთხვეაში ტექსტის მელოდიური ხაზი სიმღერის ტაქტთან შედარებით  მოკლეა, ამისათვის კი ისინი იყენებენ კონკრეტულ ბგერებსა ან სიტყვებს მელოდიის შესავსებად. მათ შორის ხშირია ბგერები - jo-, - ōw-,- äj - ან შემავსებელი სიტყვა ηäεj, ηōw. ასეთ ტიპის ჩამატებები გამოიყენება ხოლმე სიტყვების დასაწყისში ან წინადადების დასასრულს. ეს ბგერები არ ცვლიან ტექსტის შინაარსს, რადგან მნიშვნელობას ხშირად არც ატარებენ,  უბრალოდ მეტი მელოდიურობისა და კარგი აღქმისთვის გამოიყენება. მიუხედავად იმისა, რომ მორფოლოგიური აზრი ამგვარ შემავსებელ ბგერებში არ დევს, ზოგჯერ სიტყვებს აქვთ მნიშვნელობები. სწორედ ამიტომ,  არსებობს სიმღერები, რომელთა ტექსტებიც რთული აღსაქმელია და მათ ზედმეტი დანართი სჭრდებათ ზუსტი შინაარსის აღსაქმელად.
ქორწინება და ოჯახი
სამოიედების კულტურაში ქორწინებისთვის კონკრეტულად განსაზღვრული ასაკი არსებობდა. როგორც ცნობილია, ბიჭი უნდა ყოფილიყო 17 წლის, ხოლო გოგონა 13-ის. რა თქმა უნდა, სიყვარულით ოჯახის შექმნა იშვიათი ფენომენი იყო. ცერემონიას წინ უძღვოდა ერთგვარი „გარიგება“. საქმროს ოჯახის წევრები, უფროსი ძმები და მამა, მიდიოდნენ გოგონას მშობლებთან, აფასებდნენ სარძლოს და თანხმდებოდნენ კონკრეტულ ფასზე, მზითვზე. ამის შემდეგ, თუ ორივე მხარე თანახმა იყო შედგებოდა ცერემონია.
ცერემონიის შესრულებისას ძირითად დროს თამაშობდა შამანი, რომელიც კონკრეტულ რიტუალებს ატარებდა. ამის შემდგომ, უკვე იწყებოდა ოჯახური ცხოვრება. პირველი ერთ თვის გამბავლობაში ახალ ქმარს უნდა ეცხოვრა მეუღლის ოჯახში, შემდეგ კი ისევ თავის სახლში უნდა დაბრუნებულიყო ცოლთან ერთად. მისვლისას და შემდგომ დღეებშიც პატარძალას არ ჰქონდა უფლება სახიდან ერთგვარი ჩადრი მოეხსნა და სხეული აუცილებლად მაქსიმალურად უნდა დაემალა. მიზეზი კი ის იყო, რომ ის არ უნდა დანახვებოდა მეუღლის უფროს ძმებს. ეს გრძელდებოდა პირველი შილის გაჩენამდე.
რაც შეეხება თვად ოჯახის მოწყობის სტრუქტურას, არსებობდა ორი ტიპის ოჯახი. პირველ მათგანს გაფართოებული ეწოდებოდა, რადგან ის შედგებოდა ორი  თაობის ყველა წარმომადგენელისგან საკუთარი ცოლ-შვილით. მეორე - მოძმე ოჯახში კი ძმები ცხოვრობდნენ საკუთარ ოჯახებთან ერთად. ყყველა პრობლემა ერთად განიხილებოდა,იგულისხმება მატერიალური და სარწმუნოებრივი. რაც შეეხება მმართველს, გაფართოებულ ოჯახში ეს იყო უფროსი მამა, უუხუცესი, ხოლო მოძმე ოჯახში- უფროსი ძმა. თემის შეკრებისას,  სხვადასხვა დღესასწაულზე, ოჯახის ყველა წევრი აუცილებლად  ერთად უნდა მდგარიყო.
ბავშვები საკმაოდ მნიშვნელოვანი იყო ყველა ოჯახისთვის. მშობიარობის პროცესს უძღვებოდა ბებაი ქალი, რომელიც ჭიპლარს მარხავდა ხოლმე მშობიარობის შემდეგ. როდესაც ბავში დაიბადბოდა მას მშობლები განსაკუთრებულად იცავდნენ, რადგან რელიგიური მითოლოგიის თანახმად ბავშვს არ ჰყავს დამცველი სული მანამ, სანამ კბილების ამოსვლა არ დაეწყება. როგროც ცნობილია, გარდაცვალების შემთხვევაში ბავშვი იკრძალება საერთო სასაფლაოდან მოშორებით ხის ძირას, სადაც მათი თქმით ის დაბადებამდელ, საწყისს მდგომარეობას უბრუნდება.
უშუალოდ აღმზრდელობითი ან განმანათლებრივი ორგანიზაციები არ არსებობდა. ბაავშვები 1-დან 4 წლამდე  თამაშობდნენ ხშირად ერთად რაღაც კონკრეტულ ადგილას, ზედამხვედველობის ქვეშ. ხოლო 5 წლიდან უკვე მათი შემეცნების ეტაპი იწყებოდა. 6 წლამდე მიღწეულ გოგონას აუცილებლად უნდა სცოდნონდა ქსოვა, ხოლო ბიჭი ვალდეუბლი იყო მშვილდის გამოყენება და ლასო ესწავლა. 12 წლამდე გოგონა ყველა ოჯახურ საქმიანობაში გარკვეული უნდა ყოფილიყო, რადგან მალე მისი გათხოვების დღე ახლოვდებოდა. ბიჭები კი 13-14 წლის ასაკში უნდა ყოფილიყვნენ მზად ნებისიერი საქმე შეესრულებინათ, ნადირობიდან დაწყებული ოჯახის მართვით დამთავრებული.
ხორბალოს ეკლესიები
ხორბალოს ეკლესიები — ეკლესიები ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხორბალოში.
პირველი ეკლესია
პირველი ეკლესია დგას სოფლის განაპირას, აღმოსავლეთით, სასაფლაოზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,5 X 4 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. შემორჩენილია მხოლოდ დასავლეთი და ჩრდილოეთი კედლების და საკურთხევლის ნაწილი. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომელიც ნატეხი ნაწყობი კონქით იყო გადახურული (შემორჩენილია ქუსლის წყობის ნაწილი). საკურთხეველში ერთი ფართო თაღოვანი სარკმელი და ორი სწორკუთხა ნიშია. სარკმლის ხვრელობი გარეთკენ მკვეთრად მაღლდება. დარბაზის დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო სარკმელია, რომლებსაც გადახურვა ჩამონგრეული აქვთ.
მეორე ეკლესია
მეორე ეკლესია დგას ახმეტა-ალვანის გზის მარცხენა მხარეს, 60 მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ძეგლი შედგება მცირე ზომის დარბაზული ეკლესიისა და მასზე სამხრეთიდან მოგვიანებით მიშენებული სათავსისაგან. ეკლესია ნაგებია რიყის ქვით. წყობა ირეგულარულია. კედლები შიგნიდან და გარედან შელესილია. მინაშენის კედლების ქვედა ნაწილი და კუთხეები ნატეხი ქვით არის ნაგები, დანარჩენი - რიყის ქვით. გვიანდელი შეკეთების დროს აგურიც უხმარიათ.
ეკლესია უაფსიდოა და აღმოსავლეთით სწორი კედლითაა დასრულებული (5,8 X 4 მ). შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი შიგნით ხის ძელებითაა გადახურული - თარაზულად, გარედან თაღოვანია. ეკლესიის აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში თითო სარკმელია. აღმოსავლეთ სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ქვით ნაგები ოთხწახნაგა ტრაპეზია მიდგმული. ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში მეორე ტრაპეზის ნაშთია. იგი, როგორც ჩანს, სამკვეთლოდ გამოიყენებოდა. ეკლესიის გრძივ კედლებზე თითო სწორკუთხა ნიშია. სამხრეთ ნიშის ადგილას მოგვიანებით გაუჭრიათ სამხრეთ მინაშენში გასასვლელი. შიგნით ეკლესია გადახურულია ამორფული ფორმის სხმული კამარით (გვიანდელია).
ეკლესიას აგურის საფეხუროვანი ლავგარდანი აქვს. მინაშენი (3,6 X 3 მ) ეკლესიაზე რამდენადმე მოკლეა. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. კარი გარედან არაწესიერი ფორმის ქვითაა გადახურული. აღმოსავლეთ და სამხრეთ კედლებში თითო ბრტყლად გადახურული სარკმელია. მინაშენი გადახურულია დადაბლებული პროპორციების სხმული გუმბათოვანი კამარით, რომლის წვერიც ოდნავ შემაღლებულია. კამარის წყობაში, ოთხივე კუთხის თავზე, ერთ რიგად დაწყობილი მცირე ზომის ნატეხი ქვით გამოყვანილია თითო თაღი.
მინაშენს რიყის ქვის ცოკოლი აქვს. დასავლეთ ფასადზე, შესასვლელის სამხრეთით მცირე შეღრმავებაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ეკლესიები
სოროკა (გლოდენის რაიონი)
სოროკა (Soroca) — სოფელი მოლდოვაში, გლოდენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 175 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 107 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გლოდენის რაიონის სოფლები
გონების მიღმა (რომანი)
გონების მიღმა (Out of My Mind) — ამერიკელი მწერლის, შერონ დრეიპერის რეალისტური და საბავშვო წიგნი. პირველად გამოქვეყნდა 2010 წლის 9 მარტს, აშშ-ში, „Atheneum Books“-ის მიერ. წიგნი New York Times-ის ბესტსელერებში პირველ ადგილს ორი წლის განმავლობაში იკავებდა. მეხუთე გამოცემის გარეკანის ილუსტრირება ეკუთვნის დენიელ ჩანგს. რეკომენდირებულია V–VIII კლასის ასაკის ბავშვებისთვის. დაწერილია პირველ პირში.
შინაარსი
შერონ დრეიპერის „გონების მიღმა“ მოგვითხრობს მელოდი ბრუკსის შესახებ, რომელსაც ცერებრული დამბლა აქვს. მას შეზღუდული აქვს მეტყველების და გადაადგილების უნარი. სწავლობს ინკლუზიურ კლასში და ძალიან ხშირად უწევს კლასელების და მასწავლებლების მხრიდან დამაკნინებელი მოპყრობის ატანა. წიგნში მას ძალიან ბევრი წინააღმდეგობის გადალახვა უწევს, საბოლოოდ მოთხრობის გმირი ახერხებს ცხოვრებისეული წინააღმდეგობების გადალახვას და იგი საკუთარ თავსაც კი სჯობნის.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული წიგნები კატეგორია:2010 წლის რომანები
ხახიეთი
ხახიეთი — ყოფილი სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე. სოფელი 1991 წლის 29 აპრილს 13 საათსა და 13 წუთამდე მდებარეობდა მდინარე ყვირილის მარჯვენა შენაკადის ხახიეთისწყლის ხეობაში, აგრეთვე თედელეთისწყლის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1090 მ-ზე. საჩხერიდან 21 კილომეტრზე.
1991 წლის მიწისძვრის ეპიცენტრი მდებარეობს თოფარასაბვის ქედის აღმოსავლეთით. აღნიშნულ ქედს ძლიერ ეცვალა სახე, მიწისძვრის შედეგად ჩამოიშალა კლდე, რომელმაც გადაკეტა მდინარე ხახიათისწყალის ვიწრო ხეობა და წარმოიქმნა 100 მეტრი სიგანის და 300 მ სიგრძის ტბა. მიწისძვრის შედეგად ჩამოშლილი მასალის ქვეშ მოჰყვა 20-კომლიანი სოფელი 45 მცხოვრებით. მდინარის დონემ ჩამოშლილი მასალის ხარჯზე აიწია 20 მეტრით მაღლა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
ქოდალოს ღვთისმშობლის ეკლესია
ქოდალოს ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქოდალოს სამხრეთ განაპირას. ჰ. იოსელიანის ცნობით ეკლესია აუგია მეფე გიორგი XII-ს მინბაშის, კახეთის სამეფოს პოლიტ და სამხრეთ მოღვაწის აბელ ანდრონიკაშვილს 1817-1835 წლებს შორის.
ნაგებია მთლიანად ქართული აგურით. დგას ქვიშა-ქვის ნატეხი ქვით ნაშენ ერთსაფეხურიან ცოკოლაზე. ეკლესია გეგმით ტეტრაკონქს წარმოადგენს. ცენტრი გუმბათქვეშა კვადრატს ყოველი მხრიდან კონქით გადახურული ნახევარწრიული აფსიდით უერთდება. ყოველი მათგანის წინ მოკლე (დაახლოებით 70 სანტიმეტრის სიმაღლის ) ბემაა. ნაგებობას ორი შესასვლელი აქვს დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან (ჩრდილოეთ შესასვლელი ერთ-ერთი რემონტის დროს ამოუშენებიათ) ორივე კარი შესაბამისი აფსიდების ღერძებზეა განთავსებული ქვიშაქვის ნათალი ქვის წყობით გამოყვანილ შესასვლელთა ფართო ღიობები გარედან სწორკუთხაა, შიგნით კი კედლის თაღოვან შეღრმავებაში არის მოქცეული.
საკურთხეველში სამი თანაბარი ზომის ფართო და მაღალი თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი სამივე სარკმლის ქვემოთ თითო თაღოვანი ნიშაა. ნიშები სარკმლების მსგავსად ერთ დონეზე მდებარეობს და კედლის მცირედ შეღრავებულ ნაწილებში არის ჩასმული. თითო ნახევარწრიული თაღოვანი პატარა ნიშა საკურთხევლის ბემის კედლებშიცაა. თითო ნიშაა სამხრეთ და ჩრდილოეთ ბემების აღმოსავლეთ კედლებში, რომლებიც როგორც ჩანს ხატების დასაბრძანებლად იყო განკუთვნილი. შიდა სივრცის გასანათებლად, საკურთხევლის სარკმლების გარდა, მძიმე თითო თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი დანარჩენ აფსიდებშიც ყოველ მათგანში ხის შემინული ალათაა ჩასმული. საკურთხევლის ბაქანი ეკლესიის იატაკზე ერთი საფეხურით მაღლაა, იგი საკურთხევლის საზღვრებს სცილდება და გუმბათქვეშა სივრცეში გამოდის.
ეკლესიის გუმბათქვეშა სივრცე აფსიდებისაგან მარტივი პილასტრების წყვილთა და მათზე დაყრდნობილი ნახევარწრიული საბჯენი თაღებითაა გამოყოფილი. პილასტრებს იმპოსტები აგვირგვინებს, რომელთა პროფილს თარო და ამოზნექილი ზედაპირი ქმნის. გუმბათქვეშა თაღების შუა სიმაღლეზე მოთავსებულია ორ საფეხურიანი შეკიდული საბჯენი თაღები, რომელთა მეშვეობით გუმბათქვეშა კვადრატის არე საგრზნობლადაა შემცირებული. გუმბათქვეშა კვადრატის ოთხივე კუთხეში მოწყობილია აფრები, რომელებიც საბჯენ თაღებთან ერთად გუმბათის ყელის წრიულ საფუძველს ქმნის. გუმბათის ყელში თორმეტი თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. შიგნიდან გარეთკენ მკვეთრად შევიწროვებულ ამ სარკმლებსაც ხის შემინული ალითები აქვთ.
ეკლესიის გარეგანი აღნაგობა პირდაპირ იმეორებს სივრცის შიდა დანაწევრებას. ეკლესიის ორივე შესასვლელი და საკურთხევლის ცენტრალური სარკმელი ორი საფეხურ შეღრმავებულ და თაღით დასრულებულ მაღალ ნიშებშია ჩასმული. თითოეული ნიშის ზემოთ წყობაში შეღრმავებული თითო მაღალი ჯვარია, გვერდებზე კი ერთ ვერტიკალზე განლაგებული ურთიერთგადაბმული რომბების მწკრივი აუყვება, რომლებიც აფსიდთა შვერილების თითქმის მთელ სიმაღლეს მოიცავს. თითო მაღალი ნიშაა გამოყვანილი აფსიდთა კედლების თანხვედრის ადგილებში, შენობას ოთხი ასეთი ნიშა აქვს, ოთხივე ჩასმულია საფეხურით შეღრმავებულ სწორკუთხა არეში, რომელიც დასრულებულია აგურის ხერხულა წყობით გამოყვანილი საფეხურიანი ფრიზით.
ეკლესიის კედლებს მაღალი, პროფილირებული ლავგარდანი ასრულებს. იგი ყირაზე დაყენებული ლეკალური აგურებითაა შექმნილი. ლავგარდნის ქვემოთ, ღია ფერის აგურების თავისებური წყობით გამოყვანილია დეკორატიული (მეანდრის მსგავსი) ზოლი (სიმაღლე 25-30 სანტიმეტრი), რომელიც კედლების მთელ პერიმეტრზე შემოუყვება. ამ ზოლის არეში, ერთმანეთისაგან გარკვეული შუალედებით დაცილებული პატარა კვადრატული ხვრელობები გამოდის (კონქების სივრცის გასანიავებლად?). შენობის ოთხივე აფსიდი კრმიტის სახურავითაა გადახურული.
გუმბათის ყელი თორმეტწახნაგაა. წახნაგები ერთმანეთისაგან ლეკალური აგურით გამოყვანილი ლილვებითა გამიჯნული, რომლებიც წახნაგების წიბოებს თითქმის სიმაღლის 3/4-ზე აუყვება. ზედა ნაწილში კი ჯვრის მკლავების მსგავსი განშტოებები აქვს. წახნაგების ღერძზე სარკმელთა ვიწრო ხვრელობებია. თვითოეულ სარკმელს ლილვი ევლება, რომლებიც ლილვითვე შემოფარგლულ ფართო თაღოვან არეშია მოქცეული და წახნაგის მთელ სიგანეს მოიცავს. გუმბათის ყელი სიმაღლეში ლეკალური აგურით ნაწყობი ოთხი სარტყლით რამდენიმე სხვადასხვა სიმაღლის ნაწილად იყოფა. ერთი სარტყელი გუმბათის ყელის ფუძეს შემოუყვება, მეორე, რომელსაც წახნაგების გამმიჯნავი ლილვები ეყრდნობა; ქვედა სარტყლიდან 40-ოდე სანტიმეტრის სიმაღლეზეა - სარკმელთა ფუძის დონეზე, მესაემ კი საგრძნობლად მაღლაა ატანილი წახნაგთა გამმიჯნავ ლილებზეა დაყრდნობილი; მის ზემოთ კიდევ  ერთი სარტყელია, რომელიც მესამე სარტყელის თავზე დაახლოებით 1 მეტრი სიმაღლის არეს გამოყოფს. ამ არეზე, სარკმლების გასწვრივ, თითო სარკმლის გამოტოვებით. თითო პატარა ფრონტონია გამოყვანილი. გუმბათის ყელის მაღალი, ლეკალური აგურით ნაწყობი პროფილირებული ლავგარდანი აგირგვინებს. გუმბათი გადახურულია კარვისებრი ფორმის თუნუქის სახურავით. ეკლესიის დასავლეთ აფსიდის კონქზე კვადრატული გეგმის სამრეკლოა დადგმული. სამრეკლოს თითოეული წახნაგი თითო შეისრულ თაღოვანი ღიობითაა გახსნილი და თუნუქით შემოსილი პირამიდული სახურავი აქს. ეკლესიას გარს ევლებოდა ოთხკუთხა მოხაზულობის ზღუდე, რომლის ნაშთები აქ-იქღაა შემორჩენილი.
XX საუკუნის 90-იან წლებში ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია შეაკეთა, აღადგინეს ლავგარდნის დანგრეული ნაწილები. ეკლესიის ძირითადი კორპუსი გადახურეს კრამიტით, ხოლო გუმბათი და სამრეკლო-თუნუქით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ლას-როსას-დე-ვალდეაროიო
სქოლიო
კატეგორია:კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კანტაბრიის ქალაქები
ხორბალოს ღვთისმშობლის ეკლესია (დიდი)
ეკლესია დარბაზულია (5,5 X 4,7 მ), უაფსიდო. ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით და რიყის ქვით. საფასადო წყობაში რიგების სწორხაზოვნება მეტ-ნაკლებადაა დაცული. შიგნით კედლები შელესილია. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: სახურავზე აყრილია საფარი; ფასადებზე აქა-იქ საპირე წყობა ჩამოშლილია. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთ კედლის სამხრეთ ნაწილშია. კარი სწორკუთხაა. ოთხივე კედელში თითო სწორკუთხა სარკმელია, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების აღმოსავლეთ ნაწილში — თითო სწორკუთხა ნიში. შიგნით ეკლესია ცილინდრული კამარითაა გადახურული.
ჰაგვი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეს პროვინციის სოფლები
შიხანი (სტერლითამაქის რაიონი)
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 321 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 19 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 19 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (42%).
სქოლიო
კატეგორია:სტერლითამაქის რაიონის სოფლები
გიორგი სააკაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
გიორგი სააკაძე შეიძლება აღნიშნავდეს:
პეკერი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 165 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 34.84 კმ²-ზე. ფართობი 90 833 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ანტონიო კაბრინი
ანტონიო კაბრინი (Antonio Cabrini; დ. 8 ოქტომბერი, 1957, კრემონა) — იტალიელი ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. თამაშობდა მცველის პოზიციაზე. სხვადასხვა დროს იცავდა „კრემონეზეს“, „ატალანტას“, „იუვენტუსის“, „ბოლონიის“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ექვსგზის ჩემპიონი, იტალიის თასის ორგზის მფლობელი, უეფა-ს თასის, თასების მფლობელთა თასის, უეფა-ს სუპერთასის, ევროპის ჩემპიონთა თასისა და საკონტინენტთაშორისო თასის მფლობელი „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში. 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონი, 1980 წლის ევროპის ჩემპიონატის, 1978 წლის არგენტინისა და 1986 წლის მექსიკის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
ითვლება თავისი დროის მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო ფეხბურთელად და ერთ-ერთ უდიდეს იტალიელ მცველად.
სანაკრებო კარიერა
1978–1987 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 73 შეხვედრას ატარებს და 9 ბურთი გააქვს.
მსოფლიო ჩემპიონატებზე
კაბრინიმ მსოფლიო ჩემპიონატების 18 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და ერთი გოლი გაიტანა. 2019 წლისათვის არსებული სტატისტიკური მონაცემებით, ანტონიო კაბრინის — ფაბიო კანავაროსთან და გაეტანო შირეასთან ერთად — მეორე ადგილი უკავია იტალიელ ფეხბურთელებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატებზე ჩატარებულ შეხვედრათა რაოდენობის მხრივ. მათზე მეტჯერ მხოლოდ პაოლო მალდინიმ ითამაშა, მას მსოფლიო ჩემპიონატების 23 შეხვედრაში აქვს მონაწილეობა მიღებული.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები კატეგორია:კრემონეზეს ფეხბურთელები კატეგორია:ატალანტას ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:ბოლონიის ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1986 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1980 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:პიზის მწვრთნელები
ქსანტოფილები
ქსანტოფილები (ξανθός — ყვითელი და φύλλον — ფოთოლი) — კაროტინოიდების ჯგუფის პიგმენტები. აქვთ სხვადასხვა ინტენსივობის ყვითელი ან ნარინჯისფერი შეფერილობა. ქსანტოფილები მიიღება კაროტინის მოლეკულაში ჟანგბადის ჩართვით. კარგად იხსნებიან ცხიმებში, მაგრამ ერთმანეთისგან განსხვავდებიან ორგანულ გამხსნელებში მეტ-ნაკლები ხსნადობით. ქსანტოფილები — ლუტეინი, ვიოლაქსანტინი, ზეაქსანტინი, ნეოქსანტინი, ანტერაქსანტინი გვხვდება ქლოროპლასტებში; ისინი ოპტიკურად აქტიური პიგმენტებია, აქვთ შთანთქმის მაქსიმუმი 380-520 ნმ ფარგლებში. შთანთქმული სხივების ენერგიას გადასცემენ ქლოროფილებს და მონაწილეობენ ფოტოსინთეზში, როგორც დამატებითი პიგმენტები. ქსანტოფილები ადვილად იერთებენ ან გასცემენ ჟანგბადს. ისინი უჯრედში შუქფილტრის როლს ასრულებენ და ფერმენტებს სინათლის ზემოქმედებისგან იცავენ. ქსანტოფილები გვხვდება ქლოროპლასტებში, ყვავილის ნაყოფის ქრომოპლასტებში, კვერცხის გულში, ღვიძლში და ზოგიერთი ძუძუმწოვრის ცხიმოვან ქსოვილში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სპირტი კატეგორია:კაროტინოიდები
შმიდტის რიცხვი
შმიდტის რიცხვი — ერთ-ერთი მსგავსების კრიტერიუმი სითხეების ან აირების მოძრაობისა, რომლებშიც არსებითია შიგა ხახუნისა და დიფუზიის პროცესები.
შმიდტის რიცხვი – პრანდტლის რიცხვის დიფუზიური ანალოგი – არის სითხის ან აირის \nu კინემატიკური სიბლანტის კოეფიციენტის ფარდობა D დიფუზიის კოეფიციენტთან. საიდანაც, სადაც :
შმიდტის რიცხვი ახასიათებს მოლეკლულური პროცესებით მოძრაობის რაოდენობის გადატანის ფარდობით როლს. სრულყოფილ აირებში Sc=1, რადგან ν=D, რეალურ აირებში იგი შეიძლება განსხვავდებოდეს 1-გან. სახელწოდება მიიღო ავსტრიელი გეოფიზიკოს ვ. შმიდტის (1883–1936) პატივსაცემად. შმიდტის რიცხვს შირად უწოდებენ პრანდტლის დიფუზურ რიცხვს, რომელსაც აღნიშნავენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოლეკულური ფიზიკა კატეგორია:ჰიდროდინამიკა
დავით გურამიშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)
დავით გურამიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სალომე სამადაშვილი
სალომე სამადაშვილი (დ. 2 აპრილი, 1976, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ ) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი. საქართველოს 3 მოწვევის (2004, 2016, 2020) პარლამენტის წევრი.
ბიოგრაფია
სალომე სამადაშვილი დაიბადა 1976 წლის 2 აპრილს. მან დაამთავრა ალეგენის კოლეჯი, ცენტრალური ევროპის უნივერსიტეტი და ვაშინგტონის ამერიკული უნივერსიტეტი. 1994-1995 წლებში იგი იყო ამერიკის შეერთებული შტატების ეროვნული დემოკრატიული ინსტიტუტის თარჯიმანი და პროგრამის ასისტენტი. 1997-1998 წლებში იყო მონტარეის ჰერბერტ სკოვილის სახელობის საერთაშორისო კვლევითი ცენტრის მკვლევარი. 1998 წელს იყო კანცელარიის გამგე საქართველოს საელჩოში აშშ-ში.
1999-2001 წლებში იყო ვაშინგტონის ამერიკული უნივერსიტეტის პროფესორის თანაშემწე, 2000-2001 წლებში — „კარანა კორპორაცია“-ს კონსულტანტი სამართლებრივი რეფორმის დარგში, 2001-2002 წლებში — ვაშინგტონის საერთაშორისო განათლებისა და ხელოვნების ცენტრის პროგრამის სპეციალისტი, 2002-2004 წლებში — აშშ-ის ეროვნული დემოკრატიული ინსტიტუტის საპარლამენტო პროგრამის ხელმძღვანელი (საქართველო, ყაზახეთი), 2004-2005 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. 2005-2007 წლებში — საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ნიდერლანდებში, საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ბელგიის სამეფოსა და ლუქსემბურგის დიდ საჰერცოგოში და ევროკავშირთან საქართველოს მისიის ხელმძღვანელი.
2013-2014 წლებში იგი იყო ვილფრედ მარტენსის ევროპული კვლევების ცენტრის საპატიო მოწვეული მკვლევარი, 2015 წელს იყო აშშ-ს ეროვნული დემოკრატიული ინსტიტუტის ლიბიის მმართველობის პროგრამის დირექტორი (მალტა-ტრიპოლი, ლიბია). 2016 წლიდან იგი არის არასამთავრობო ორგანიზაციის „სტრატეგიული კომინიკაციისა და დემოკრატიის ცენტრი“ და საკონსულტაციო ფირმის „Samadashvili International Consultants“ დამაარსებელი და აღმასრულებელი დირექტორი. სალომე სამადაშვილი არის საქართველოს უნივერსიტეტის და ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული ლექტორი. 2016 წლის 5 მაისიდან იგი არის საქართველოს უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობებისა და პოლიტიკური მეცნიერების დეპარტამენტის ხელმძღვანელი.
2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“. 2017 წლიდან იკავებდა პარლამენტის ფრაქცია „ნაციონალური მოძრაობა“-ის თავმჯდომარის მოადგილის პოსტს. 2017 წლის 13 თებერვლიდან იყო საქართველოს პარლამენტის საგარეო ურთიერთობათა კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე.
2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გაერთიანებული ოპოზიცია „ძალა ერთობაშია“. 2021 წლის 12 მაისს ოფიციალურად დატოვა „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“. 2022 წლის 2 თებერვალს, სალომე სამადაშვილი შეუერთდა პარტიას "ლელო საქართველოსთვის" და პარტიის პოლიტიკური მდივანი გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრი ქალები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები სალომე კატეგორია:ქართველი დიპლომატები კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები
ერმილე მოლარიშვილი
ერმილე მოლარიშვილი (დ.1860, ბოხვაური — გ. 1922, მაკვანეთი) — ქართველი თვითნასწავლი მომღერალი, ლოტბარი. გურული ხალხური სიმღერების შემსრულებელი.
ბიოგრაფია
სიმღერები პატარაობიდანვე შეისწავლა ვარლამ სიმონიშვილისგან და სამუელ ჩავლეიშვილისგან. დაოსტატდა გიგო ერქომაიშვილთან, რომელმაც ანსამბლში მიიყვანა. კარგად უკრავდა ჩონგურსა და დოლზე. იყო ნადურების კარგი მცოდნე. გარდაეცვალა. აღზარდა ბიძამ, ეგნატე იობიშვილმა. იობიშვილმა ბურძგლა გადაიყვანა მაკვანეთში, სადაც ბურძგლა დაუახლოვდა გიორგი იობიშვილს, რომელთან ერთადაც სწავლობდა სიმღერას ეგნატესგან. დაუახლოვდა გიგო ერქომაიშვილს და გახდა მისი გუნდის წევრი. იყო გონებაგამჭრიახი, ხუმარა, ენაწყლიანი, მშრომელი გლეხი.ჰქონდა დიდი დიაპაზონი ხმა. ასრულებდა როგორც პირველ ხმას, ასევე გამყივანს. მოლარიშვილი თავადაც ასწავლიდა სიმღერებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1860 კატეგორია:გარდაცვლილი 1922 კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:ქართველი ლოტბარები
ბაქოს ველოპარკი
მინი|311x311პქ|ველოპარკი ბაქოში ბაქოს ველოპარკი — ტრასა, რომელიც მდებარეობს აზერბაიჯანის დედაქალაქში და გათვლილია ველასპორტისთვის. პარკის ტერიტორია 30 ჰექტარზე მეტია და მდებარეობს ბაქოს საბალის რაიონში. გზების საერთო სიგრძე 15 კმ-ს შეადგენს. ველოპარკში 990 ადგილია მაყურებელთათვის.
ისტორია
ველოპარკი აშენდა 1970 წელს, მაგრამ წლების განმავლობაში არ გამოიყნებოდა და იყო ნანგრევებში. 2011 წელს აზერბაიჯანის ველოსპორტის ფედერაციამ დაიწყო პარკის რეკონსტრუქცია. აქ აშენებული იყო გზატკეცილები და სამთო ტრასები. 2013 წლის აპრილში პარკი ხელახლა გაიხსნა საერთო მოხმარებისთვის.
2013 და 2014 წლებში „Tour d’Azerbaïdjan“ - ის პროექტის მეორე ტური დაიწყო ველოპარკიდან.
2015 წელს ველოპარკში ჩატარდა ღონისძიება, რომლის ფარგლებშიც დარგეს დაახლოებით 4,000 ხე.
სექტემბერში ჩატარდა ღია ტურნირი ველოსპორტის მოყვარულთათვის, რომელშიც 26 ველომრბოლელი მონაწილეობდა. ტურნირის ორგანიზატორი იყო ველოსპორტის ეროვნული ფედერაცია.
2017 წელს დაიწყო ყოველწლიური „Tour d’Azerbaïdjan“ ბაქოს ველოპარლკთან და დასრულდა ისმაილლიში.
ველოპარკი  BMX
ბაქოს ველოსიპედის პარკის ტერიტორიაზე, BMX ველოსიპედის პარკი აშენდა, რომელიც სპეციალურად 2015 წლის პირველი ევროპული თამაშებისთვის იყო განკუთვნილი. BMX ველოპარკს ასევე გააჩნია რბოლის მოედანი. აქვე არის დოპინგ კონტროლის ჩატარების შენობა. პარკის გახსნის ცერემონია 2015 წლის 13 მაისს შედგა, სადაც აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა და რესპუბლიკის პირველმა ლედიმაც მიიღეს მონაწილეობა.
პირველი შეჯიბრებები ჩატარდა 2015 წლის 26-28 ივნისის ჩათვლით პირველი ევროპული თამაშების ფარგლებში. თამაშების დასრულების შემდეგ გადაწყდა ტრასის საზოგადოებრივ მოხმარებაში გადაცემა.
2016 წელს ველომრბოლელთა საერთაშორისო კავშირმა შეიტანა ცვლილებები BMX სტადიონების წესებსა და სტანდარტებში, რის შემდეგაც ბაქოს ველოპარკი გადაკეთდა. გაზარდეს მისი სიგრძე, სიგანე და დაბრკოლებების რაოდენობა ტრასებზე.
BMX -ის ჩემპიონატი
BMX -ის ჩემპიონატი - არის ველოსპორტის სახეობა, BMX -ის ველოსიპედებზე. 2018 წლის  BMX -ის ჩემპიონატი  ჩატარდება 5-9 ივნისს ბაქოში.
სქოლიო
კატეგორია:ველოსპორტი კატეგორია:2013 წელს დაარსებულები კატეგორია:2015 წელს დაარსებულები კატეგორია:ველოსპორტი აზერბაიჯანში
გენც-არპად-ვაროშკეზპონტი (ბუდაპეშტის მეტრო)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბუდაპეშტის მეტროსადგურები
ხახიეთის ტბა
ხახიეთის ტბა — 1991 წლის მიწისძვრის შედეგად წარმოქმნილი ტბა საჩხერის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ხახიეთისწყლის ხეობაში.
მიწისძვრის შედეგად ჩამოიშალა კლდე, რომელმაც გადაკეტა მდინარე ხახიეთისწყალის ვიწრო ხეობა და წარმოიქმნა 100 მეტრი სიგანის და 300 მ სიგრძის ტბა. მიწისძვრის შედეგად ჩამოშლილი მასალის ქვეშ მოჰყვა 20-კომლიანი სოფელი 45 მცხოვრებით. მდინარის დონე ჩამოშლილი მასალის ხარჯზე აიწია 20 მეტრით მაღლა. კლდეზვავური წარმოშობის ხახიეთის ტბა მდინარე ხახიეთისწყლის გაყოლებით სამხრეთიდან ჩრდილოეთისაკენ გადაჭიმულია დაახლოებით 300 მეტრზე, სიგანე 80 მეტრია, ხოლო მაქსიმალური სიღრმე 15 მეტრი.
ტბა 1991 წელს ცხეპარის მთიდან უზარმაზარი მასის ჩამოწყვეტის შედეგად მდინარე ხახიეთისწყლის ხეობის გადაკეტვის დროს წარმოიქმნა. ხახიეთის ტბის ფართობი მდინარე ხახიეთისწყლის წყალდიდობის შედეგად ნელ-ნელა მცირდება მდინარის მიერ ჩამოტანილი უზარმაზარი ნაშალი მასალის გამო. ტბის მიმდებარე ფერდობებზე მცენარეული საფარი, ძირითადად, მიწისძვრის შემდგომ პერიოდში განვითარდა. მცენარეულობიდან გვხვდება მურყანი, ტირიფი, თხილი, ბუჩქოვანი მცენარეები. ტბაში ბინადრობენ ამფიბიები, ქვეწარმავლები, თევზებიდან კალმახი, მურწა.
ლიტერატურა
კატეგორია:იმერეთის მხარის ტბები
ლიმპიასი
ლიმპიასი (Limpias) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანტაბრიის პროვინციის ასონ-აგუერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 10,07 კმ². მოსახლეობა — 1928 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კანტაბრიის ქალაქები
ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის სამმართველოს შენობა
მისამართი: დონის როსტოვი, თეატრალური მოედანი № 4.
ისტორია
დონის როსტოვში მდებარე ვლადიკავკაზის (ამჟამად უკვე ჩრდილოეთ კავკასიის) რკინიგზის სამმართველოს არ ჰქონდა საკუთარი შენობა და იმყოფებოდა იჯარით აღებულ შენობაში. XX საუკუნის დასაწყისში მიიღეს გადაწყვეტილება სამმართველოს ახალი შენობის აგების შესახებ. 1910 წელს გაიმართა შესარჩევი კონკურსი, რომელშიც გაიმარჯვა არქიტექტორ ნ. ვალტერის პროექტმა. ნახაზების შედგენის სამუშაოებს ახორციელებდა სამოქალაქო ინჟინერი ა. ბუტკოვი. რკინიგზის სამმართველოს შენობის ასაგებად გამოყვეს მიწის ნაკვეთი დონის როსტოვისა და დონის ნახიჩევანის საზღვარზე. მშენებლობა დაიწყო 1911 წელს და ძირითადი სამუშაოები დასრულდა 1913 წელს. 1913 წლის 27 ოქტომბერს (ახ. სტ. 9 ნოემბერს)შედგა შენობის საზეიმო გახსნა და კურთხევა.
მშენებლობის დასრულების შემდეგ თავი იჩინა რამდენიმე პრობლემამ: ზოგჯერ არ მუშაობდა ტელეფონი, ასევე ემდუროდნენ სავენტილაციო სისტემის გაუმართაობას.
1930-იან წლებში შენობაში განათავსეს ვოროშილოვის რკინიგზის სამმართველო, მოგვიანებით ეწოდა ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის სამმართველო. მეორე მსოფლიო ომის დროს განადგურდა სამმართველოს სახურავი, ფანჯრები და კარი. 1948-1949 წლებში მიმდინარეობდა რემონტი. 2000-იანი წლების დასაწყისში გაარემონტეს ფასადი.
არქიტექტურა
ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის სამმართველოს შენობა იყო პირველი ნაგებობა თეატრალურ მოედანზე. იგი დომინირებდა გარშემო მდებარე მცირესარულიანი ნაგებობების ფონზე. ნაგებობა აგებულია მოდერნის სტილში, მაგრამ ამავე დროს მის არქიტექტურაში და გაფორმებაში გამოყენებულია ეკლექტიკის მოტივები.
შენობა ოთხასრთულიანია და აქვს შიდა ეზო. ფანჯრის ღიობები ოვალურია. პირველი სართული რუსტირებულია.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
ლიბერიის დროშა
ლიბერიის სახელმწიფო დროშა — ლიბერიის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან და ჰიმნთან ერთად. ოფიციალურად დაამტკიცეს 1847 წლის 26 ივლისს. შეიცავს თერთმეტ ჰორიზონტალურ ზოლს, რომელთაგანაც ექვსი არის წითელი, ხოლო ხუთი — თეთრი. ზედა კუთხეში, ლურჯი ფერის მართკუთხედში, მოთავსებულია დიდი ზომის თეთრი ხუთქიმიანი ვარსკვლავი, რომელიც მოთავსებულია ცხრა ჰორიზონტალურ ზოლში.
სიმბოლიკა
თერთმეტი ჰორიზონტალური ზოლი დროშაზე გამოხატავს როგორც ლიბერიის დამოუკიდებლობის დეკლარაციაზე, ისე - კონსტიტუციაზე, შესრულებულ თერთმეტ ხელმოწერას. ფერები მიანიშნებს გამბედაობასა (წითელი) და მორალურ სიმტკიცეზე (თეთრი). თეთრი ვარსკვლავი წარმოადგენს პირველ დამოუკიდებელ სახელმწიფოს აფრიკაში, ხოლო ლურჯი ფონი — საკუთრივ აფრიკის კონტინენტს.
საოლქო დროშები
ლიბერია დაყოფილია თხუთმეტ ოლქად (საგრაფო), რომელთაგანაც თითოეულს თავისი განსხვავებული დროშა აქვს. თითოეულ მათგანს აერთიანებს მათზე დატანილი სახელმწიფო დროშა.
სქოლიო
კატეგორია:აფრიკის ქვეყნების დროშები კატეგორია:ეროვნული დროშები კატეგორია:სახელმწიფო დროშები
რუხი წერო
რუხი წერო (Grus grus) — ფრინველი წეროსნაირთა რიგისა. გავრცელებულია ევროპასა და აზიაში.
აღწერა
რუხი წერო დიდი ზომის ფრინველია. მისი სხეულის სიგრძეა 110–130 სმ, ფრთის შლილი 200–235 სმ. მასა 4500–7000 გრამი. აქვს გრძელი კისერი და ფეხები. ყარყატთან და ყანჩასთან შედარებით მოკლე ნისკარტი აქვს. სხეულის საერთო შეფერილობა რუხია (აქედან სახელი). შავი ფერის თავსა და კისერზე კარგად ემჩნევა ფართო თეთრი ზოლი, რომელიც თვალთან იწყება და კისრის უკანა მხარეს მიემართება. ახლოდან შესაძლებელია წითელი თვალისა და კეფაზე არსებული ამავე ფერის ლაქის დანახვა. ფრენის დროს კისერი და ფეხები გაშლილი აქვს. მუქი შეფერილობის ფონზე სხეულის ორივე მხრიდან კარგად ჩანს შავი მომქნევი ბუმბულები. აქვს კუდის გრძელი დანამატები. წლევანდულას თავი და კისრის ზედა ნაწილი მკრთალი ყავისფერია. გამოსცემს ლამაზ, შორს გამგონ საყვირისმაგვარ ხმას. ფრენს მკაფიო მწყობრით — სოლით (დაჯდომის წინ ირღვევა).
გავრცელება
გავრცელებულია დასავლეთ ევროპაში, რუსეთის ტერიტორიის უდიდეს ნაწილში (უკიდირეს დასავლეთით კოლიმის აუზსა და ბაიკალისპირეთში), ჩრდილოეთ მონღოლეთსა და ჩინეთში. მცირე პოპულაციებია თურქეთში, ალთაისა და ტიბეტში. რუხი წეროს არეალია ჩრდილოეთის ტუნდრიდან სამხრეთის ნახევარუდაბნოებამდე.
ცხოვრობს ველზე, მინდვრებზე, ჭაობების ტბებთან, ჭაობებსა და მდინარეების შესართავებთან. ვერტიკალურად ადის ზღვის დონიდან 2000 მეტრამდე. მისი ადგილსამყოფელი განიცდის ზეგავლენას ადამიანთა სამეურნეო საქმიანობის გამო. ახალგაზრდა წეროს ხორცი გემრიელია, ხნიერისა კი მეტად უხეში. ამიტომ, ამ ჯიშის წეროზე ნადირობა იშვიათია. პაკისტანსა და ავღანეთში გადაფრენის დროს იმართება ტრადიციული ნადირობა.
საქართველო
საქართველოში წინათ ბუდობთა ჯავახეთში. ამჟამად ორი პოპულაცია ცალკეული წყვილების სახით შეინიშნება: 1) კარწახის, მადათაფისა და ბუგდაშენის ტბებთან და 2) მარტვილის მუნიციპალიტეტში (სოფელ ბანძას შემოგარენში). აქაური პოპულაცია მეტად მცირერიცხოვანია და გადაშენების გზაზე დგას. 1982 წლისთვის მხოლოდ 2–3 მობუდარი წყვილი ივარაუდებოდა. საქართველოში მოფრინავს მარტში, ხოლო მიფრინავს სექტემბრის ბოლოს ან ოქტომბერში.
კვება
რუხი წეროს საკვები უმთავრესად მცენარეულია (ფოთლები, ჭაობის ბალახები, ნაყოფები და სხვ.), თუმცა ზოგჯერ ცხოველურიცაა (მატლები, ჭიები, გველები, პატარა თევზები, ფრინველების ბარტყებიც კი).
გამრავლება
ისინი მთელ სოცოცხლეს ერთ მეწყვილესთან ატარებენ. ერთ-ერთის დაღუპვის შემთხვევაში მეორე ახალ მეწყვილეს პოულობს. ახასიათებს საქორწინო ცეკვა და წყვილები. რუხი წერო ბუდეს იკეთებს მიწაზე: ამოთხრის პატარა ორმოს და ამოაგებს მას წვრილი ტოტებით, ბალახებით ან უბრალოდ დატკეპნის დამპალ ლერწამს. საბუდარი ტერიტორია შემოიფარგლება 5–6 კმ-ით. აპრილში დებს 1–3 (ჩვეულებრივ 2) კვერცხს. კრუხად ორივე მშობელი რიგრიგობით სხედან, მაგრამ დედალი — უფრო მეტ ხანს. ინკუბაცია ერთ თვემდე გრძელდება. მართვეებს ორივე კვებავს. 3–4 დღე ბუდეში სხედან, შემდეგ ამოდიან და საკვების მოპოვებას სწავლობენ. 2 კვირაში ეზრდებად მომქნევი ბუმბული, 1 თვის ასაკში კი მთლიანად იმოსებიან ბუმბულით. 2,5 თვისანი ფრენას იწყებენ. სრულწლოვანებას 3–6 (დედალი უფრო ადრე) აღწევენ. აგვისტოში იწყებენ ნომადობას, ხოლო თვის ბოლოსკენ იკრიბებიან ერთად და ემზადებიან გადასაფრენად.
სქოლიო
კატეგორია:წერო კატეგორია:საქართველოს წითელ წიგნში შეტანილი ცხოველები
კლოკოჩენი-ვეკი
კლოკოჩენი-ვეკი (Clococenii Vechi) — სოფელი მოლდოვაში, გლოდენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 129 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 776 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გლოდენის რაიონის სოფლები
მერიტ ვევერი
მერიტ კარმენ ვევერი (Merritt Carmen Wever; დაიბადა 11 აგვისტოს, 1980 წელს, ნიუ-იორკი, აშშ) - ამერიკელი მსახიობი. იგი ცნობილია მედდა ჯეკის (2009–2015) ახალგაზრდა ექთნის როლით, Netflix– ის მინისერიალში უშიშარი ქვრივი (2017) და დეტექტივი, რომელიც იძიებს სერიულ მოძალადეს Netflix– ის კრიმინალური მინი სერიალში - დაუჯერებელი (2019). მედდა ჯეკისთვის მან მოიგო პრაიმტაიმის ემის ჯილდო კომედიური სერიალის საუკეთესო მეორეხარისხოვანი ქალი როლისთვის. 2018 წელს მან მოიგო პრაიმტაიმის ემის ჯილდო საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობი ქალისთვის მინისერიალში ან ფილმში "დაუჯერებლად", ასევე იგი დასახელდა ოქროს გლობუსის პრემიაზე საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის - მინისერიალი ან სატელევიზიო ფილმი 2020 წელს. ვევერს ასევე ჰქონდა მეორეხარისხოვანი როლები სხვა სატელევიზიო სერიალებში, მათ შორის სტუდია 60 მზის ჩასვლის ზოლზე (2006–2007), ახალი გოგონა (2013) და მოსიარულე მკვდრები (2015–2016). მან ასევე ითამაშა მეორეხარისხოვანი როლები ისეთ ფილმებში, როგორებიცაა მაიკლ კლეიტონი (2007), ჩიტმენი (2014) და ქორწინების ისტორია (2019), რომლებიც ნომინირებული იყვნენ ოსკარზე საუკეთესო ფილმისთვის.
ადრეული ცხოვრება
ვევერი დაიბადა ნიუ იორკში. იგი ჩაისახა სპერმის დონორის საშუალებით და გაზარდა მისმა დედა ჯორჯიამ. მისი დედა ტეხასელია და არის ფემინისტი - პოლიტიკური აქტივისტი. ვევერმა დაამთავრა Fiorello H. LaGuardia საშუალო სკოლა და სარა ლოურენსის კოლეჯი, შემდეგ მან ნიუ იორკში მსახიობობის სპეციალობა გაიარა.
კარიერა
ვევერმა დაიწყო თავისი კარიერა დაბალი ბიუჯეტის, დამოუკიდებელ მოკლემეტრაჟიან და მხატვრულ ფილმებში მონაწილეობით. მან შეასრულა როლი თეატრის სპექტაკლებში, მათ შორის ბრუკ ბერმანის პიესაში Smashing და Cavedweller- ში დეიდრე ო'კონელთან ერთად. კარიერის დაწყებისთანავე, ვევერი მონაწილეობდა უამრავ მხატვრულ ფილმში, მათ შორის: Into the Wild, Neal Cassady, Michael Clayton. ის არაერთ სატელევიზიო შოუში მონაწილეობდა, მათ შორის ახალი გოგონა, The Good Wife, მსჯავრდებული. მან ასევე ითამაშა ედ ცვიკის Quarterlife- ში, რეიჩელ ბლანჩარდთან, ოსტინ ნიკოლზთან და შირი ეპლბისთან ერთად. ვევერი, ალბათ, ყველაზე ცნობილია ზოი ბარკოვის როლით, სერიალში მედდა ჯეკი, რომლის პრემიერა Showtime- ში შედგა 2009 წლის ივნისში. ვევერმა ფართო მოწონება დაიმსახურა შოუში მისი როლის გამო. ვევერი ნომინირებული იყო ემის ჯილდოზე კომედიურ სერიალში საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობი ქალისთვის 2012 და 2013 წლებში მედდა ჯეკის როლისთვის, 2016 წელს ვევერმა განმეორებადი როლი ითამაშა AMC- ის ფილმში The Walking Dead, როგორც დენიზ კლოიდი. მისი პერსონაჟის გარდაცვალება სერიალის მეექვსე სეზონის ბოლოს საკამათო იყო და აღშფოთება გამოიწვია სოციალურ ქსელში მრავალი თაყვანისმცემლის, განსაკუთრებით ლგბტ საზოგადოების წარმომადგენლების მხრიდან. ვევერმა მთავარი როლი შეასრულა 2017 წლის Godless– ში, როგორც მერი აგნეს მაკნუე,  2019 წელს ვევერმა მონაწილეობა მიიღო Netflix– ის სხვა სერიალში „დაუჯერებელი“, ტონი კოლეტისა და ქეითლინ დევერის გვერდით, რომელიც გამოვიდა 2019 წლის 13 სექტემბერს. სერიალმა კრიტიკოსების მოწონება დაიმსახურა, ვევერმა მიიღო მისი პირველი ოქროს გლობუსის პრემია ნომინაციაში საუკეთესო მსახიობი ქალი - მინიერიალი ან სატელევიზიო ფილმი. 2020 წელს ვევერმა დაიწყო მონაწილეობა HBO- ს შავ კომედიურ თრილერ სერიალში, დომინალ გლიზონის გვერდით. სერიალი გაუქმდა ერთი სეზონის შემდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 11 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1980 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები კატეგორია:ამერიკელი ქალი თეატრის მსახიობები
ჰართაგიუღი
ჰართაგიუღი (Հարթագյուղ) — სოფელი სომხეთში, ლორეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 730 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 351 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 57 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 23.59 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეს პროვინციის სოფლები
ლიენდო
ლიენდო (Liendo) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანტაბრიის პროვინციის კოსტა-ორიენტალის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 25,96 კმ². მოსახლეობა — 1196 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კანტაბრიის ქალაქები
შოლტები
250px|მინი|მარჯვნივ|Chlamydomonas-ის შოლტი შოლტები — უჯრედის ციტოპლაზმური გამონაზარდები, ახასიათებს შოლტოსნებს, მრავალ ბაქტერიას, მცენარეებისა და ცხოველების ზოოსპორებსა და სპერმატოზოიდებს. უჯრედს, ჩვეულებრივ, აქვს ერთი ან რამდენიმე შოლტი. შოლტის სიგრძე სხვადასხვა უჯრედში სხვადასხვაა, დიამეტრი 0,2 მკმ აღწევს. თითოეული შოლტი წარმოადგენს ღეროს, რომელიც დაფარულია პლაზმური გარსით და შედგება ჰომოგენური ნივთიერებისაგან; შოლტის ფუძესთან მდებარეობს ბაზალური სხეულაკი – ცენტრიოლების ჰომოლოგი. განასხვავებენ შოლტის მოძრაობის რამდენიმე ფორმას: ბრუნვითს (ხრახნისებურს), ტალღისებურს და სხვა. ამოჩენილია შოლტის ცილის მსგავსება კუნთების ცილასთან.
ლიტერატურა
კატეგორია:ორგანელები კატეგორია:ცილოვანი კომპლექსები კატეგორია:ციტოჩონჩხი კატეგორია:მამოძრავებლები
ვახტანგ ანანიანი
ვახტანგ ანანიანი (Վախթանգ Ստեփանի Անանյան; დ. 26 ივლისი, 1905 — გ. 4 მარტი, 1980) — სომხური წარმოშობის საბჭოთა მწერალი.
გარდაცვალება
გარდაიცვალა 1980 წლის 4 მარტს, ერევანში. ერევნის ერთ-ერთი სკოლა მის სახელს ატარებს.
სქოლიო
კატეგორია:სომეხი მწერლები კატეგორია:საბჭოთა მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1905 კატეგორია:გარდაცვლილი 1980
ციხისუბნის ეკლესია და კოშკი
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჩინეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
ისტორია
1913 წელს ჩინეთი მიიწვიეს შორეული აღმოსავლეთის თამაშებზე, რომელიც ტარდებოდა ფილიპინების ქალაქ მანილაში. რადგანაც იმ დროისთვის ჩინეთს არ ჰყავდა ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები, გადაწყდა, რომ ფეხბურთში ქვეყანას წარმოადგენდა 1910 წლის ჩინეთის ეროვნულ თამაშებში გამარჯვებული, სამხრეთ ჩინეთის საფეხბურთო გუნდი. ტურნირზე პირველი მატჩი ჩინეთმა ითამაშა ფილიპინების ნაკრების წინააღმდეგ, რომელშიც 1-2 დამარცხდა.
სინხაის რევოლუციამ ხელი შეუშალა ოფიციალური ჩინეთის ნაკრების ფორმირებას, ამიტომაც შემდგომ შორეული აღმოსავლეთის თამაშებზეც ჩინეთი სამხრეთ ჩინეთის გუნდმა წარადგინა. ტურნირი ჩინეთისთვის ტრიუმფით დასრულდა. ორი თამაშისგან შემდგარ ფინალში გუნდმა შეძლო ფილიპინების ნაკრების დამარცხება. პირველ მატჩში ჩინელებმა 1-0 გაიმარჯვეს, ხოლო მეორეში 0-0 ითამაშეს მეტოქესთან.
1924 წელს დაარსდა ჩინეთის ფეხბურთის ასოციაცია, 1931 წელს კი იგი ფიფას წევრი გახდა. 1920-იან და 30-იან წლებში ჩინეთის ნაკრები ერთ-ერთი უძლიერესი იყო აზიაში, მის თავდამსხმელს, ლი ჰუეიტანგს კი «აზიის ფეხბურთის მეფე» შეარქვეს. 1936 წელს იაპონელებთან ერთად ჩინელებმა აზიიდან ისტორიაში პირველებმა წარადგინეს საფეხბრუთო გუნდი ოლიმპიურ თამაშებზე, რომელიც იმ წელს ბერლინში გაიმართა. ჩინეთი ტურნირიდან გამოთიშა დიდი ბრიტანეთის ნაკრებმა, რომელმაც 2-0 დაამარცხა მეტოქე.
ჩინეთის სამოქალაქო ომის შედეგად ჩინეთი გაიყო ორ ნაწილად, წარმოიშვა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა და ჩინეთის რესპუბლიკა. ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკამ მოახრეხა ომის დროს გამქრალი ჩინეთის ფეხბურთის ასოციაციის რესტავრაცია, რომელმაც ფიფა-ს წევრობა ხელმეორედ 1952 წელს მიიღო. ფინეთი გახდა პირველი ქვეყანა,რომელმაც დაამყარა დიპლომატიური ურთიერთობები ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკასთან და დაპატიჟა იგი ჰელსინკში გასამართ ოლიმპიურ თამაშებზე. ჩინეთის დელეგაციამ ვერ მოახერხა ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობის მიღება, თუმცა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის საფეხბურთო ნაკრებმა მაინც ითამაშა მეგობრული მატჩი ფინეთის ნაკრების წინააღმდეგ, რომელშიც 0-4 დამარცხდა.
1984 და 2004 წელს ჩინეთის ნაკრებმა მეორე ადგილზე დაასრულა აზიის თასი. 2001 წელს ჩინეთმა რეკორდული ანგარიშით, 19-0 დაამარცხა გუამის ნაკრები.
შესარჩევი ეტაპი
2002 წელს გასამართი მსოფლიო ჩემპიონატის შერაჩევ ეტაპი წარმატებული გამოდგა ჩინეთის ნაკრებისთვის, გუნდი ისტორიაში პირველად გავიდა მსოფლიო ჩემპიონატზე. იმ პერიოდში ჩინელებს სერბი სპეციალისტი, ბორა მილუტინოვიჩი წვრთნიდა. პირველი ეტაპი ჩინეთმა მარტივად გაირა, ჯგუფში ყველა თამაში მოუგო ინდონეზიას, მალდივის და კამბოჯას. ჩინეთს სირთულეები არც მეორე ეტაპზე შექმნია. ამჯერად მას ჯგუფში მეტოქეებად შეხვდნენ არაბეთის გაერთიანებული საამიროები, უზბეკეთი, ყატარი და ომანი. 2001 წლის 13 ოქტომბერს ყატარის ნაკრების 3-0 დამარცხების შემდეგ პეკინში, ტიანანმენის მოედანზე ათასობით ჩინელი აღნიშნავდა ეროვნული ნაკრების გასვლას მსოფლიო ჩემპიონატზე. თავიანთი ნაკრების გამოსვლის ცოცხლად საყურებლად 60 000 გულშემატკივარმა დაჯავშნა ბილეთები მუნდიალზე, ხოლო ჯამში ჩინეთის ნაკრების ასპარეზობას მსოფლიო ჩემპიონატზე 300 000 000 ჩინელმა მიადევნა თვალი.
ფინალური სტადია
ეროვნული ნაკრების მსოფლიო ჩემპიონატზე მოხვედრას ჩინეთში აღიქვამდნენ ეროვნულ სიამაყის საბაბად. ჯგუფურ ეტაპზე ჩინეთის მეტოქეები იყვნენ ბრაზილია, თურქეთი და კოსტ-რიკა. ჩინელებმა ტურნირი გატანილი გოლების გარეშე დაასრულეს და ჯგუფში უკანასკნელი ადგილი დაიკავეს.
სქოლიო
კატეგორია:აზიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებები
ხორბალოს ღვთისმშობლის ეკლესია (მცირე)
ხორბალოს ღვთისმშობლის ეკლესია (მცირე) — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხორბალოში, დგას სოფლის აღმოსავლეთით, 1,5 კილომეტრზე, მინდორში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (5,4 X 3,5 მ), ნაგებია რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია გადახურვა; დანგრეულია კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი; შენობა, თითქმის მთლიანად, ხეებითა და ბუჩქებითაა დაფარული. შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან ჰქონია. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, ფართო თაღოვანი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო კვადრატული ნიშია. აფსიდში დგას კუბური ფორმის ტრაპეზი. აბსიდი გადახურული ყოფილა კონქით, რომლისგანაც მხოლოდ მცირე ნაწილი შემორჩა. დარბაზის დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო სარკმლის კვალია შემორჩენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პიაუ
პიაუ (Piau) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟუის-დი-ფორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 841 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.78 კმ²-ზე. ფართობი 2 841 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
მარიამ მეგვიპტელი
მარიამ მეგვიპტელი (დ. უცნობია — გ. 522) — მართლმადიდებელი და კათოლიკური ეკლესიების წმინდანი. მართლმადიდებელი ეკლესია მოიხსენიებს ახ. სტილით 14 აპრილს ან ან დიდმარხვის მეხუთე კვირას, ხოლო კათოლიკეები მოიხსენიებენ 3 აპრილს. მოიხსენიებს ასევე ანგლიკანური ეკლესიაც.
ბიოგრაფია
დაიბადა V საუკუნის შუა წლებში ალექსანდრიაში. თორმეტი წლის ასაკში გაიქცა სახლიდან და ჩვიდმეტი წლის განმავლობაში მისდევდა პროსტიტუციას ალექსანდრიაში. ერთხელაც ის თან გაჰყვა მომლოცველებს იერუსალიმში, რომლებიც გემით მიემგზავრებოდნენ ჯვართამაღლების დღესასწაულზე დასასწრებად. მაგრამ მარიამის მგზავრობის მიზანი ლოცვა კი არ იყო, არამედ მაცდურობა მომლოცველთა შორის.
იერუსალიმში ჩასული ეკლესიაში ვერ შევიდა. მარიამმა ლოცვით შესთხოვა ღვთისმშობელს, შეეშვა ეკლესიაში, რათა იმ ჯვრის ხილვის ღირსი გამხდარიყო, რომელზეც აწამეს მაცხოვარი. მარიამმა შესთხოვა ღვთისმშობელს, ეჩვენებინა მისთვის სინანულის გზა. ღვთისმშობლის მითითებით წარემართა მარიამი მდინარე იორდანესაკენ, დასახლდა უდაბნოში და მარტოდმარტო განვლო იქ 47 წელი. იკვებებოდა მცენარეების ფესვებითა და ბალახებით.
მარიამ ეგვიპტელი გარდაიცვალა 522 წელს.