cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ოთარ ჭილაძე
პირველი ნაშრომები
ყმაწვილთა საკითხავად სამი ლექსი აქვს დაწერილი: „ზოოპარკი„, „პედრო“ და „ფრანგული ზღაპრის ფრაგმენტი“. რაც შეეხება „საქმიან მოგზაურობებს საზღვარგარეთ“, ასეთი რამ არ ახსოვს. თუმცა, ერთხელ დიდი ხნის წინათ, მართლაც იყო მცდელობა, ისიც ჩაერთოთ „საქმიან მოგზაურობაში“, ანუ ისიც შეიყვანეს სამკაციან დელეგაციაში, ფინელ მწერლებთან შესახვედრად, მაგრამ ადგილობრივმა ცენტრალურმა კომიტეტმა ვერ გაბედა პასუხისმგებლობის აღება საკუთარ თავზე, რის მერეც, საკმაოდ დიდი ხნით, საერთოდ აეკრძალა იმას ყველანაირი მოგზაურობა საზღვარგარეთ.
ოჯახი და კარიერა
დაოჯახდა უნივერსიტეტის დამთავრებამდე. მეუღლე — ნანა თოფაძე. ჰყავს ორი შვილი – ზაზა და თაკო – და ოთხი შვილიშვილი – ნანა, ანა, ოთარი და ნათელა.
იყო შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიის რესპუბლიკური კომიტეტის პ/მგ მდივანი (1964–73), ჟურნალ „საბჭოთა ხელოვნების“ მთავარი რედაქტორი (1973–81), საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის მდივანი (1981–87). 1991 წლიდან პროფესორია და დრამატურგიის კურსი მიჰყავდა საქართველოს თეატრისა და კინოს სახელმწიფო ინსტიტუტში, 1997 წლიდან ჟურნალ „მნათობის“ მთავარი რედაქტორი.
შემოქმედება
პირველი ლექსი გამოაქვეყნა ალმანახში „პირველი სხივი“ (1952), ლექსების პირველი კრებული „მატარებლები და მგზავრები“ გამოვიდა 1959 წელს. გამოცემული აქვს ლექსებისა და პოემების კრებულები: „თიხის ფირფიტები“ (1963), „რკინის საწოლი“ (1965), „სინათლის წელიწადი“ (1967), „ბავშვი უკრავდა სტუმრების თხოვნით“ (1968), „ცხრა პოემა“ (1969), „გულის მეორე მხარე“ (1974), „გახსოვდეს სიცოცხლე“ (1984; 1992), „ლექსები, პოემები“ (1991).
ჭილაძის რომანებია: „გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა“ (1973), „ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან“ (1976), „რკინის თეატრი“ (1981), „მარტის მამალი“ (1987), „აველუმი“ (1995), „გოდორი“ (2003)
ავტორია ორი პიესისა – „წათეს წითელი წაღები“ (დაიწერა 1969, გამოქვეყნდა 1986), „ლაბირინთი“ (1990). ჭილაძის შემოქმედებისათვის უცხოა პათეტიკა. მას ახასიათებს ფილოსოფიური განსჯა, ადამიანის სულის სიღრმეების წვდომა, უბერებელ პრობლემათა დღევანდელი ფეთქვის შეგრძნება.
რომანები
ექვსივე რომანში დროსივრცული მოდელი გადასვლის, ცვლილების მომენტს ასახავს. ძველი ვანის დაღუპვით მარადისობაში პირველად იჭრება დრო, ისტორია კი – მითში. მთავრდება ვანის „ბავშვობის ხანა“, მისი განვითარების ერთი ციკლი და იწყება მეორე („გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა“). ფეოდალური საქართველოს უკანასკნელ დღეებსა და რუსეთის იმპერიული ძალაუფლების ისტორიულ-პოლიტიკური ეპოქის დადგომას ასახავს „ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან“. „სოვეტური“ მმართველობის ადრეული პერიოდის, დამოუკიდებელი საქართველოს უკანასკნელი დღეების დაძაბული რიტმი იგრძნობა „რკინის თეატრში“. ახალი, ომისშემდგომი თაობის ცნობიერების გამოფხიზლებაა ნაჩვენები „მარტის მამალში“. ეს ის თაობაა, რომელმაც 1956 წლის მარტის გამოსვლებით ბიძგი მისცა „ერად ყოფნის ძალისხმევის“ (მერაბ მამარდაშვილი) კიდევ ერთ ამოფრქვევას. „აველუმი“ ცხრა აპრილის მოვლენების ამსხაველი ტილოა – ეროვნული ცნობიერების კიდევ ერთი გამოღვიძების, კიდევ ერთი მოუთმენლობისა და კიდევ ერთი კრიზისის სურათი.
პოემები
ოთარ ჭილაძე ცხრა განსხვავებული პოემის ავტორია. მეოცე საუკუნის სამოციანი წლების დამდეგს ოთარ ჭილაძემ ახალგაზრდა მწერალთა და ხელოვანთა მოზრდილ ჯგუფთან ერთად იტალიის ქალაქებში იმოგზაურა და ხსენებული პოემა მაშინდელ შთაბეჭდილებებზე დაიწერა.
ოთარ ჭილაძე არგონავტების მითზე პოემის დაწერას აპირებდა, მაგრამ ხანგრძლივი ცდის მერე დარწმუნდა, რომ ჩანაფიქრს ეპიური ტილო უფრო შეეფერებოდა და წლების ტიტანური შრომის შემდგომ იშვა მისი პირველი რომანი „გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა“, რომელმაც სხვადასხვა ენებზე თარგმნის მერე მსოფლიო სახელი მოუტანა.
გამოხმაურება უცხოეთში
უცხოეთის ქვეყნებში არც ერთ ქართველ მწერალს არ ჰქონია იმდენი და ისეთი გამოხმაურება, რამდენიც ოთარ ჭილაძის რომანებს ჰქონდა. საფრანგეთი, ინგლისი, გერმანია, დანია, ჩეხეთი, სლოვაკეთი, რუსეთი, უკრაინა, სომხეთი - ნაწილია იმ ქვეყნებისა, სადაც ოთარ ჭილაძის შემოქმედებამ დიდი რეზონანსი მოიპოვა.
„რკინის თეატრმა“ საფრანგეთში გამოსვლისთანავე საყოველთაო მოწონება დაიმსახურა, ხოლო დანიის გაზეთ „ვიკენდავისენში“ დაიწერა, რომ ამ რომანის შემდეგ „საქართველო უბრუნდება მსოფლიო ლიტერატურის რუკას“.
რუსმა კრიტიკოსმა სტანისლავ რასსადინმა ზედიზედ გამოქვეყნებული რომანების ტრაგიკული ტონალობის გამო ოთარ ჭილაძეს „ქართველი ესქილე“ უწოდა, „გოდორის“ წაკითხვის შემდეგ კი განაცხადა - ეროვნული გამოფხიზლების წარმომჩენი ასეთი სიძლიერის რომანი, სამწუხაროდ, ჯერ კიდევ არ მოგვეპოვებაო.
გამომცემლობა „აზბუკამ“ 2000 წელს სანქტ-პეტერბურგში გამოსცა მისი პირველი რომანი გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა. წიგნის ანოტაციაში ლაპარაკია ოთარ ჭილაძის პროზის რთულ, ძნელად ასახსნელ ფენომენზე, კერძოდ, ნათქვამია: „ამ პროზის პოლიფონიურობა გვაჯადოებს, ხოლო მისი კუთვნილება მარადისობისადმი სიმშვიდითა და იმედით გვასაჩუქრებს“.
ნობელის პრემია
1999 წელს ოთარ ჭილაძე ბრიტანელი ქართველოლოგის დონალდ რეიფილდის წყალობით წარადგინეს ნობელის პრემიაზე, თუმცა ჟიურიმ გამარჯვებულად გერმანელი მწერალი – გიუნტერ გრასი გამოავლინა.
პუბლიცისტიკა
250px|მინიატიურა|ოთარ ჭილაძე მეგობრებთან ერთად მინიატიურა|ოთარ და [[თამაზ ჭილაძე|თამაზ ჭილაძეები]] ოთარ ჭილაძე გამორჩეული პუბლიცისტია. მისი წიგნი „წინ მარადისობაა!“, რომელიც 2009 წელს ზვიად კვარაცხელიას რედაქტორობით გამოსცა „ინტელექტმა“, მნიშვნელოვანი ნაშრომია. იგი იტევს „საუბრებს“, „სიტყვებს“, „მოკლე ავტობიოგრაფიას“ და მკაცრი საზომებით აფასებს მის თანამედროვეობას. თავის დროზე ეს რთული და საშშიც კი იყო. ავტორი წერს:'' „ბოლო ორის საუკუნის მანძილზე, ცენზურრის განუწყვეტელი მეთვალყურეობის ქვეშ შექმნილი ქართველი ადამიანის გაუტეხელობის, მსი ამოუწურავი ენერგიისა და შინაგანი თავისუფლების სადიდებელია. თუკი წერა ძნელი იყო როდისმე, მაშინ იყო ძნელი. უფრო მეტიც, წერა მაშინ ომს ნიშნავდა და ყველა როდი ბრუნდებოდა ამ ომიდან ცოცხალი..“''
ინტერესი გამოიწვია ოთარ ჭილაძის სხვადასხვა დროის ჩანაწერებმა სათაურით „ცა მიწიდან იწყება“ (ინტელექტის გამომცემლობა, 2000 წელი, რედაქტორი თამაზ ჭილაძე). წიგნს წინ უძღვის თამაზისავე შესავალი წერილი „ბედნიერება უნდა მოითმინო“, რომლის პირველი აბზაცი ასეა წარმოდგენილი: „ეს არის ოთარ ჭილაძის რვეულებიდან ამოკრეფილი ჩანაწერები და წარმოადგენს ძალზე მცირე ნაწილს იმ ზღვა მასალისას, რომელიც უამრავსა და უამრავ რვეულშია გაბნეული. ბევრი რამ ვერ ამოვიწერე, მწერლის თანდათანობით გაუარესებული კალიგრაფიის გამო, ბევრი რამ კი გარკვეული მიზეზით არ იბეჭდება, დარწმუნებული ვარ, თვითონაც არ ისურვებდა ზოგიერთი ჩანაწერის გამოქვეყნებას“.
დაუმთავრებელი რომანი
განსაკუთრებით საინტერესო 2009 წლის ბოლო, უკანასკნელი ჩანაწერები, სადაც მოგვითხრობს დაუმთავრებელი მორიგი რომანის „აკმე“–ს შესახებ. ამ დროს ოთარი საავადმყოფოშია და ისევ და ისევ შემოქმედებით მუშაობაზე ფიქრობს: ''„წავალ დავწვები საავადმყოფოში და „აკმეზე“ ვიფიქრებ–მეთქი. ყვავს კაკალს გავაგდებინებ–მეთქი, აქ კი ათას სისულელეს ვფიქრობ, რაც კიდევ უფრო მაშორებს ჩემს რომანს.“ მომდევნო გვერდზე მწერალი ნაღვლიანად წერს: „2009 წლის 7 მაისს, სისხლიანი გიორგობის მეორე დღეს, კიდევ ერთხელ, მაგრამ ამჯერადაც საბოლოოდ, ვიწყებ წერას (გულისხმობს „აკმეზე“ მუშაობას) და უფალს ვთხოვ შემწეობას, ძალას და შთაგონებას.“''
პიესები
ძალიან გაჭირდა ოთარ ჭილაძის პიესების „წათეს წითელი წაღები“ (1969) და „ლაბირინთი“ (დაიბეჭდა 1990 წელს) გამოქვეყნება და დადგმაც (რადგან კომუნისტური რეჟიმის ცენზურა ედავებოდა და კრძალავდა). „წათე“ მხოლოდ 1986 წელს გამოქვეყნდა ნოდარ გურაბანიძის გაბედულების შედეგად. „წათეს“ დადგმა სწადდათ რეჟისორებს რობერტ სტურუასა და გ. მარგველაშვილს, მაგრამ აქაც ცენზურა ჩაერია საქმეში. მხოლოდ დ. კობახიძემ მოახერხა მისი დადგმა თეატრალური ინსტიტუტის სცენაზე. ზ. კანდელაკმა კი შექმნა რადიოსპექტაკლი. მხოლოდ გიგა ლორთქიფანიძემ შეძლო „წათეს“ დადგმა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრში 2007 წელს.
ჯილდოები
მწერალს მიღებული აქვს საქართველოს სახელმწიფო (1993), ილია ჭავჭავაძის სახელობისა (1997) და შოთა რუსთაველის სახელობის (1983) პრემიები. იყო თბილისის საპატიო მოქალაქე და ნობელის პრემიის ნომინანტი.
1997 წლის 31 მარტს დაჯილდოვდა საქართველოს ღირსების ორდენით.
2003 წელს მიიღო „საბა“ საუკეთესო რომანისთვის „გოდორი“.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი 2009 კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი დრამატურგები კატეგორია:ქართველი სცენარისტები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ნობელის პრემიის ნომინანტები კატეგორია:საბას პრემიის ლაურეატები კატეგორია:მთაწმინდის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:სიღნაღის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:XX საუკუნის დრამატურგები კატეგორია:პოსტმოდერნისტი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის მამაკაცი მწერლები
ლიუბჩა
ლიუბჩა (Любча) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 918 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
გენუის ყურე
ყურის სანაპიროები მთლიანად მოიცავს გენუის პროვინციას და თითქმის მთლიანად სავონიისა და სპეციის პროვინციებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიის ყურეები
Dorylus acutus
Dorylus acutus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dorylus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში
სტატიაში მოცემულია გაერთიანებული ერების განათლების, მეცნიერებისა და კულტურის ორგანიზაციის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში.
აზერბაიჯანი (2)
thumb|right|150px|ქალწულის კოშკი
ალბანეთი (2)
thumb|rigth|150px|ბუტრინტი
ბელგია (12)
thumb|right|150px|ბრიუგე
ესტონეთი (2)
thumb|right|150px|ტალინი
საბერძნეთი (18)
thumb|right|150px|მეტეორას მონასტრები thumb|right|150px|სალონიკი
საფრანგეთი (43)
thumb|right|150px|ვერსალის სასახლე thumb|right|150px|პონ-დიუ-გარი thumb|right|150px|გრან პალე thumb|right|150px|შატო შენონსო thumb|right|150px|ვილანდრის ციხე-სიმაგრე
საქართველო (4)
thumb|150px|გელათის მონასტერი thumb|150px|ჯვრის მონასტერი
სომხეთი (3)
thumb|right|150px|ეჩმიაძინი
უკრაინა (8)
thumb|right|150px|კიევ-პეჩერის ლავრა
ფინეთი (7)
thumb|right|150px|სუომენლინა
შვედეთი (15)
thumb|right|150px|დროტნინგჰოლმი
შვეიცარია (12)
thumb|right|150px|ბერნი
ჩეხეთი (12)
thumb|right|150px|ლიტომიშლი thumb|right|150px|ტუგენდჰატის ვილა
ხორვატია (8)
thumb|right|150px|პლიტვიცეს ეროვნული პარკი
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის სია
ბანიოს-დე-ებრო
ბანიოს-დე-ებრო (Baños de Ebro, Mañueta) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბასკეთის ავტონომიური გაერთიანების ალავის პროვინციის რიოხა-ალავესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 9,46 კმ². მოსახლეობა — 294 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალავის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ალავის ქალაქები
ენძელა
250px|მინიატიურა|[[Colchicum autumnale]] ენძელა (Merendera) — გორგლ-ბოლქვიანი მცენარის გვარი შროშანისებრთა ოჯახისა. აქვს ხაზური ფოთლები, რომლებიც ყვავილებთან ერთად ამოიწვერება ხოლმე მიწიდან. ყვავილები ვარდისფერი, სოსანი, ზოგჯერ თეთრია, ნაყოფი — კოლოფი.
10 სახეობა გავრცელებულია აღმოსავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთსა და წინა აზიაში; საქართველოში გვხვდება 2 სახეობა. ყველა დეკორატიულია, ყვავის ადრე გაზაფხულზე. ზოგი სახეობა ალკალოიდებს შეიცავს.
Classic Queen
მიუხედავად იმისა, რომ კრიტიკოსების აზრით, ეს კარგი კომპილაციაა, იგი არ ჰგავს ჯგუფის სხვა პოპულარულ კრებულებს. მასში შეტანილია მხოლოდ რამდენიმე სიმღერა, რომელიც არ შევიდა Greatest Hits-ში და Greatest Hits II-ში. ამ სიტუაციაციის გამოსასწორებლად, Hollywood Records-მა Greatest Hits გამოსცა მხოლოდ აშშ-ში, 1981 წლის კომპილაციიდან ორი სიმღერის დამატებით.
აშშ-სა და კანადაში Greatest Hits II-ის და Classic Queen-ის საერთო გაყიდვებმა 23 მილიონი შეადგინეს. აგრეთვე არსებობს ვიდეოკასეტა ამ კომპილაციაში წარმოდგენილი სიმღერების ოფიციალური ვიდეოებით, მაგრამ იგი ამჟამად სხვა ფორმატებში ხელმისაწვდომი არ არის.
იმავე პერიოდში, 1992 წელს, Hollywood Records-მა ხელახლა გამოსცა Greatest Hits, რაც წარმოადგენდა მცდელობას, შეექმნათ Classic Queen-ის დამატება. ორივე ალბომს ერთმანეთის მსგავსი გარეკანები აქვთ, იმ განსხვავებით, რომ Greatest Hits-ზე ფონი წითელია, ხოლო Classic Queen-ზე - ლურჯი. იმის გათვალისწინებით, რომ ორივე ერთმანეთის კონკურენტად ითვლებოდა Queen-ის მთელი რიგი დიდი ჰიტებისა Classic Queen-ში არ შესულა. ასეთები იყო „Another One Bites the Dust“, „We Will Rock You“, „We Are the Champions“, „Somebody to Love“ და „Don't Stop Me Now“, რომლებიც Greatest Hits-ში შევიდა.
სქოლიო
კატეგორია:1992 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Queen-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Hollywood Records-ის კომპილაციური ალბომები
დიანა ეგრონი
დიანა ელის ეგრონი (ინგ. Dianna Elise Agron ) — ამერიკელი მომღერალი, მსახიობი და მოდელი. იგი 1986 წლის 30 აპრილს დაიბადა. მან პოპულარობა მოიპოვა ტელესერიალიდან კლუბი, სადაც ქუინ ფაბრეის როლს ასრულებს. აგრეთვე ცნობილი გახდა ფილმიდან „მე ვარ ნომერი 4“, სადაც სარა ჰარტის როლი განასახიერა.
Cephalotes notatus
Cephalotes notatus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
დიანა ეგრონი
სქოლიოს სია
კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მომღერლები კატეგორია:კლუბი (სერიალი) კატეგორია:კლუბი (მსახიობები)
Cephalotes notatus
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ვარციხის ციხის კომპლექსი
მინი|ვარციხის ციხის კომპლექსი
ვარციხის ციხის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი ბაღდათის მუნიციპალიტეტში.
ვარციხის კომპლექსი მდებარეობს გაშლილ ადგილას. იგი გეგმაში მომრგვალებულია. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ ერთგვარად სწორხაზოვნად მიმართული მასიური კედელი, ჩრდილო ნაწილში ჩრდილო-დასავლეთისაკენ უხვევს და მიემართება დასავლეთისაკენ. ძველი კედლის წყობა ყველაზე მაღლივ ზღუდეს სამხრეთაღმოსავლეთ ნაწილშია შემორჩენილი. სამხრეთი კედელს ეტყობა ნაკერის ზოლი, ნიშანი მერმინდელი დაშენებისა. ეს აგურის სარტყლიანი ორი კედლით წარმოდგენილი ნაგებობა გალავანზე მოგვიანებით მიშენებული კოშკი უნდა იყოს. ციხე-ქალაქის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში ძველი გალავნის წყობა და მასთან მიშენებული კოშკის ნანგრევია. კოშკი გეგმით მართკუთხაა (5X10 მ). იქვე მდებარე გალავნის კედელი, რომელიც კოშკის ზურგის კედელს წარმოადგენს, გეგმაში მომრგვალებულია და მიემართება როგორც ჩრდილო-დასავლეთის მიმართულებით, ასევე აღმოსავლეთით მეორე კოშკამდე. საფორტიფიკაციო სისტემაში ჩართული ეს ორი კოშკი საცხოვრებელი დანიშნულების იყო. თითქმის ყველგან, სადაც ძველი გალავანი ოდნავ იხრება გარკვეული ინტერვალით დატანებულია ყრუ კოშკები. გალავნის უკიდურეს ჩრდილო და ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში ამგვარი კოშკების კვალი არ ჩანს. ციხე-ქალაქის არქეოლოგიური კვლევის შედეგად გამოვლინდა კედლების აშკარად ურთიერთპარალელური სისტემა. გალავნის აღმოსავლეთ ნაწილში, უფრო მასიური კედელი ებჯინება ძველ ზღუდეზე მიშენებულ ყრუ კოშკებს. ძირითადად გამოიყოფა ზღუდის სამი სხვადასხვა პერიოდის კედლები. აქედან ყველაზე ძველი 1 მეტრამდე სისქის მქონე, სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში გეგმაში მომრგვალებული კედელია. ამ კედელშია ჩართული საცხოვრებელი კოშკები და მასზე გარედან მიდგმული ყრუ კოშკები. მეორე ზღუდე მისგან გარეთ აღმართული მასიური, სქელი კედლების მქონე ზღუდეა, რომლის ერთი ნაწილი, კოშკიდან სამხრეთ-დასავლეთით არის მიმართული. ხოლო მესამე ზღუდე რიყის ქვის მომრგვალებულ ბურჯებიანი კედლების ციხის სამხრეთ და უკიდურეს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილშია. ციხის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს ორი სხვადასხვა პერიოდის ეკლესია. I. ადრეული ეკლესია შემორჩენილია ნანგრევების სახით. მისი კედლების სიმაღლე სხვადასხვა დონეს აღწევს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაღდათის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ვენახჭალის კოშკი
ვენახჭალის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი ბაღდათის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარ ვენახჭალის მთის თხემზე, მდინარე კვერშავეთის ხეობაში გამავალ ისტორიულ გზაზე. აღნიშნული გზა დასავლეთ საქართველოდან, კერძოდ იმერეთიდან კაკასხიდის გავლითა და ზეკარის უღელტეხილით გადადის აბასთუმან-ადიგენის მიმართულებით. კოშკი თავისი ადგილმდებარეობით ადვილად აკონტროლებს ამ ისტორიული გზის ვენახჭალის მონაკვეთს.
კოშკი ნანგრევის სახითაა წარმოდგენილი. აგებულია დიდი ზომის კვადრებითა (67X45X30 სმ; 55X40X25 სმ; 47X30X28 სმ.) და კირხსნარით. კოშკის ზომებია 11X10,5 მეტრი. ინტერიერში საპირე ქვები მთლიანად მოცლილია, რის გამოც კედლის სიგანე ზუსტად არ იზომება. იგი დაახლოებით 2 მეტრამდე უნდა იყოს. ადგილობრივთა გადმოცემით ძეგლის პირველ მპოვნელს ქვის თაღოვანი სახურავი უნახავს (სავარაუდოდ პირველი სართულის გადახურვის), რომელიც დღესდღეობით აღარ იკითხება. კოშკი დამხრობილია ჩრდილო-დასავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთის მიმართულებით. ჩრდილო-დასავლეთის ფასადზე შეინიშნება ორ საფეხუროვანი ცოკოლი. სამხრეთ-აღმოსავლეთით შეიმჩნევა კირხსნარიანი ქვების წყობა, რომელიც სავარაუდოდ კოშკის გაფართოების დროინდელია და წარმოადგენს მშენებლობის მეორე ეტაპს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაღდათის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ოძრხე
ოძრხე, ოძრახე — ისტორიული ციხე-ქალაქი სამხრეთ საქართველოში (ახლანდელი ადიგენის მუნიციპალიტეტი), დაბა აბასთუმნის მახლობლად, მდინარე ოცხისწყლის მარჯვენა ნაპირზე. დგას 2 წყალგამყოფ მაღალ კლდოვან ქედზე. დარაჯობდა ოძრხისა და კურცხალისწყლის ხევებზე გამავალ გზას.
„ცხოვრება ქართუელთა მეფეთას“ („ქართლის ცხოვრება“) თანახმად, ოძრხე საქართველოს ერთ-ერთი უძველესი ქალაქი ყოფილა. დაუარსებია ქართველთა ერთ-ერთ ლეგენდარულ ეთნარქს, ოძრხოსს. მეფე ფარნავაზის დროიდან (ძვ. წ. III საუკუნის I ნახევარი) სამცხისა და აჭარის ერისთავის რეზიდენცია იყო. მეფე ვახტანგ გორგასლის (V საუკუნე) სიკვდილის შემდეგ — სამეფო ოჯახის საზამთრო რეზიდენცია. VIII საუკუნის 30-იანი წლებისათვის ოძრხეს უკვე აღარ ჰქონდა ადრინდელი მნიშვნელობა. XI საუკუნეში მეფე ბაგრატ IV-მ გავლენიან ფეოდალს — სულა კალმახელს უბოძა. 1191 წელს თამარ მეფის წინააღმდეგ აჯანყებულმა ფეოდალებმა გადაწვეს. XVI საუკუნეში საქართველოს სხვა ტერიტორიის ნაწილთან ერთად ოსმალეთმა მიიტაცა; იყო ოსმალური ადმინისტრაციული ერთეულის, ახალციხის ლივის, ერთ-ერთი ნაჰიეს ცენტრი, შემდგომში — მცირე დაბა. უფრო გვიან გაუკაცრიელდა. ციხის სიგრძეა დაახლოებით 50 მ, სიგანე 15 მ. აქვს 2 მრავალსართულიანი კოშკი. კედლები ნაგებია ფლეთილი ქვებით, წყობაში ჩანს სხვადასხვა პერიოდის გადაკეთების კვალი. მდინარე ოძრხისწყლის ქვემოთ კარგი სამიწათმოქმედო რაიონია, რომელიც ადრიდანვე იყო ათვისებული. აქ რამდენიმე ნამოსახლარი გორაა, რომელთაგან ერთს ზადენ-გორა ჰქვია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ნერსეს ლამბრონელი
ნერსეს ლამბრონელი (სომხურად: Ներսես Լամբրոնացի, ნერსეს ლამბრონაცი) (დ. 1153 — გ. 1198 ) — კალიკიის სომხეთის სამეფოს ტარსუსის მთავარეპისკოპოსი, რომელიც ხშირად მოიხსენიება, როგორც სომხური ლიტერატურისა და საეკლესიო ისტორიის ერთ – ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურა.
ცხოვრება
ნერსესი იყო ლამბრონის ჰეთუმიდი მბრძანებლის, ოშინი II- ის ვაჟი და კათალიკოსი ნერსეს მე-4-ის ძმისშვილი (1166–1173). დედამისი შაჰანდუხტი წმინდა გრიგოლ განმანათლებლის შთამომავალი იყო. ერსესი კარგად ერკვეოდა რელიგიასა და მეცნიერებებში და შესანიშნავად ფლობდა ბერძნულ, ლათინურ, სირიულ და ალბათ კოპტურ ენებს. მისი ადრეული განათლება იყო სკევრავანკში (სკევრის მონასტერი), რომელიც ჰრომკლაში განაგრძო ბიძა ნერსესისა და გრიგორ თღას მეთვალყურეობით (გრიგოლ IV ახალგაზრდა, კათოლიკოსი 1173 - 1193 წლებში). 1169 წელს, 16 წლის ასაკში, ბიძამ აკურთხა და საეპისკოპოსო უბოძა. ტაროსის მთავარეპისკოპოსი გახდა 1176 წელს.
ნერსესი გახდა ბერძნული და სომხური ეკლესიების დამაკავშირებელი. 1179 წელს იგი დაესწრო ჰრომკლას საბჭოს, რომელშიც განიხილებოდა კავშირის პირობები; მისი მიმართვა ამ საბჭოში ითვლება მჭერმეტყველებისა და სტილის შედევრად. კავშირი გადაწყდა, მაგრამ იმპერატორ მანუელ კომნენუსის გარდაცვალების გამო 1180 წელს იგი აღარასდროს აღდგენილა. მანუელის მემკვიდრეებმა უარი თქვეს მოლაპარაკებებზე და დევნიდნენ სომხებს, რის გამოც ბიზანტიელები უკმაყოფილებას გამოთქვამდნენ. კილიკიის მთავარმა ლეო II- მ, რომელიც სომხეთის მეფის ტიტულის მოპოვების სურვილს გამოთქვამდა, სთხოვა პაპეს სელესტინ III და იმპერატორ ჰენრი VI- ს. ლეომ და თორმეტმა ეპისკოპოსმა კავშირი გააფრომეს, ეპისკოპოსთა შორის იყო ნერსესიც. მოლაპარაკება 1198 წლის 6 იანვარს შედგა. ნერსესი ამ ფაქტიდაგ ექვსი თვის შემდეგ, 17 ივლისს გარდაიცვალა.
წმინდა ნერსეს ლამბრონელს ხსენების დღე 17 ივლისსაა სომხეთის სამოციქულო ეკლესიასა და სომხეთის კათოლიკური ეკლესიაში.
შემოქმედება
ნერსესი სამართლიანად ითვლება სომხური ლიტერატურის ერთ-ერთ უდიდეს მწერლად. იგი იმსახურებს პოპულარობას, როგორც პოეტი, პროზაიკოსი და მთარგმნელი. მან დაწერა ელეგია თავისი ბიძის, ნერსეს IV- ის გადაცვალების შესახებ ასევე შექმნა მრავალი საგალობელი. მის პროზაულ ნაწარმოებებში შედის ჰორომლას საბჭოს სიტყვით გამოსვლა, ფსალმუნების კომენტარები, ანდაზები, ეკლესიასტე, სიბრძნე და მცირე წინასწარმეტყველები; წირვის განმარტება; წერილი ლეო II- ს და მეორე ანტიქოქის ბერი უსკანისადმი; ასევე ორი ჰომილია. მან სომხურად თარგმნა წმინდა ბენედიქტეს წესი; გრიგოლ დიდის "დიალოგები"; ამ წმინდანის ცხოვრება; და ლუციუს III- ისა და კლემენტ III- ის წერილები პატრიარქის, გრიგოლისადმი. სირიულიდან თარგმნა სერუღის იაკობის ,,ჰომილიები" და, ალბათ, კოპტურიდან ,,უდაბნოს მამათა ცხოვრება". ზოგიერთი მწერალი მას ანდრეას კესარიელის კომენტარის სომხურ ვერსიასაც მიაწერს, რომელიც აპოკალიფსის შესახებაა. ერსესი თავის ორიგინალურ ნაწერებში ხშირად აღნიშნავს პაპის პირველობასა და შეუცდომლობას.
თეოლოგიური ხედვა
ნერსეს ლამბრონაცის აზრით, ღმერთის მიერ შექმნილი მთელი ბუნება ოთხი ელემენტის ერთობლიობაა: მიწა, ჰაერი, წყალი და ცეცხლი. მან ადამიანის შემეცნებითი უნარი სხეულში სულის არსებობით განსაზღვრა. ბუნების ცოდნა არასაკმარისად მიიჩნია, და ის ამტკიცებს, რომ ბევრი რამის მიღწევა შეუძლებელია მათი არსის ექსპერიმენტული გზით. იგი გრძნობების როლს მეორეხარისხოვნად თვლიდა.
სქოლიო
კატეგორია:სომეხი მწერლები კატეგორია:მე-12 საუკუნის ქრისტიანები კატეგორია:სომეხი სასულიერო მოღვაწეები
ხეოფსის პირამიდა
ხეოფსის (ხუფუს) პირამიდა, იგივე გიზას დიდი პირამიდა — შვიდი საოცრებიდან ერთ-ერთი და ჩვენამდე მოღწეული ერთადერთი ნაგებობა, ყველაზე დიდი პირამიდა. მისი მშენებლობა ჩვენ წელთაღრიცხვამდე 26-ე საუკუნეში დაიწყო. პირამიდის სიმაღლე 147 მეტრი იყო, მაგრამ დღესდღეობით ის 136 მეტრია. მისი თითოეული გვერდის სიგრძე 233 მეტრია. 1 კილომეტრის გავლაა საჭირო, რომ შემოუარო ამ პირამიდას.
დიდი გალერეის დასაწყისში გალერეა იტოტებოდა და ეს გზა მიემართებოდა დედოფლის კამერაში. გალერეის ბოლოში, სამეფო კამერაში ხემიუნმა გამოიყენა საინჟირნო მიდგომა, რომელმაც გადაარჩინა სამეფო კამერა ჩამონგრევას, კერძოდ კამერის თავზე განათავსა ხუთი ჰორიზონტალური ქვის ბლოკი, მათ შორის დატოვა სიცარიელე და ბოლოს გადახურა ორ ქანობიანი გადახურვით. ზემოდან წამოსული სიმძიმე გადანაწილდა გვერდებზე. პირამიდის ახლოს აღმოაჩინეს მზიური ნავი. აღსანიშნავია რომ პირამიდის შიგნით არსებობს სავენტილაციო შახტები. ერთ-ერთი მიმართულია ორიონის თანავარსკვლავედისაკენ. [[ფაილი:Cheops-Pyramid.svg|250px|მინიატიურა|მარჯვნივ|პირამიდის გეგმა:
მძარცველები
პირამიდის მძარცველები მშენებლობის დასრულებიდან გაცილებით გვიან გამოჩნდნენ ასპარეზზე. მათ შორის პირველი ხალიფა აბულ-აბას აბდ ალ-ლაჰ ალ-მამუნი იყო. მან ფარაონის პალატამდე გვირაბი გაათხრევინა, რადგან ფიქრობდა, რომ იქ, სხვა ფარაონთა აკლდამების მსგავსად, დიდ საგანძურს იპოვიდა, მაგრამ არაბებმა დაახლ. 28 სმ. სისქის ღამურის სკორეს ფენის გარდა ვერაფერი იპოვეს. ამის გამო ხეოფსის პირამიდის მიმართ მძარცველებმა ყოველგვარი ინტერესი დაკარგეს. მოგვიანებით პირამიდამ სულ სხვა ტიპის „მძარცველების” ყურადღება მიიპყრო. 1158 წელს არაბებმა კაიროს ერთი ნაწილი გადაწვეს და დაანგრიეს, ქრისტიან ჯვაროსნებს რომ არ ჩავარდნოდათ ხელში. მოგვიანებით, როცა ეგვიპტელებმა ქალაქის აღდგენა დაიწყეს, ახალი ნაგებობების ასაგებად პირამიდას თეთრი კირქვის ფილები შემოაცალეს. ეს ფილები მცირე რაოდენობით ზოგიერთი მეჩეთის კედლებს დღემდე შემორჩა. სამშენებლო მასალებზე მონადირეებს ვერც პირამიდის წვერი „პირამიდიონი” გადაურჩა, ამიტომაც დღეს პირამიდის სიმაღლე 137,2 მეტრია 146,6 მეტრის ნაცვლად; პირამიდის მწვერვალზე კი დაახლ. 10 მ X 10 მ ზომის კვადრატული ბაქანი გაჩნდა.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო საოცრებები კატეგორია:ეგვიპტის პირამიდები კატეგორია:ეგვიპტის ტურიზმი
ესტონეთის დროშა
ესტონეთის დროშა (Eesti lipp) — ესტონეთის ოფიციალური სახელმწიფო სიმბოლო 1918 - 1940 წლებში და 1990 წლიდან დღემდე. წარმოდგენილია, როგორც დროშა-ტრიკოლორი — შეიცავს სამ სწორ ჰორიზონტალურ ხაზს: ლურჯი (ზედა), შავი (შუა) და თეთრი (ქვედა). დროშის სტანდარტული ზომაა 105 × 165 სმ.
სიმბოლიკა
დროშაზე ფერები აღნიშნავენ შემდეგს:
დროშის ფერები
ფერები აღნიშნულია კანონში დროშის შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები კატეგორია:ესტონეთის ეროვნული სიმბოლოები
გერიტ რიტველდი
thumb|გერიტ რიტველდი გერიტ თომას რიტველდი (Gerrit Thomas Rietveld; დ. 24 ივნისი, 1888 — გ. 25 ივნისი, 1964) — ნიდერლანდელი ავეჯის დიზაინერი და არქიტექტორი.
1916 წელს რიტველდმა საკუთარი ავეჯის ქარხანა დააარსა. ამავე დროს ის არქიტექტურას სწავლობდა. რიტველდმა შემდგომში კლასიკად ქცეული "წითელი და ლურჯი სკამი" 1917 წელს შექმნა, თუმცა მისი ფერები მომდევნო წელს შეცვალა დე შტიილის მოძრაობის გავლენით, რომლის წევრიც ის 1919 წელს გახდა. იმავე წელს ის არქიტექტორი გახდა. 1924 წელს მან პირველი შენობის პროექტი შექმნა. ეს იყო რიტველდ-შრიოდერის სახლი. სახლი ზომით მცირეა, ხოლო დიზაინი სტანდარტული პირველ სართულზე, მეორეზე კი — რადიკალური, ანუ სრულიად გაშლილი, ფიქსირებული კედლების გარეშე. დიზაინი მონდრიანის ნახატის სამგანზომილებიან განხორციელებას ჰგავდა. ეს სახლი უტრეხტში 2000 წლიდან იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაშია შეტანილი.
1928 წელს რიტველდი დე შტიილის მოძრაობას განუდგა და ნეოპლასტიციზმს მიემხრო. იმავე წელს ის თანამედროვე არქიტექტურის საერთაშორისო კონგრესის წევრი გახდა.
სკამი "ზიგ-ზაგი" რიტველდმა 1932 წელს შექმნა. ამავე წელს შექმნა მან ამსტერდამში ვან გოგის მუზეუმის პროექტი, რომელიც მისი გარდაცვალების შემდეგ დასრულდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიდერლანდელი დიზაინერები კატეგორია:ნიდერლანდელი არქიტექტორები კატეგორია:დაბადებული 24 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1888 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1964
ალბანელები მონტენეგროში
ალბანელები მონტენეგროში (Shqiptarët e Malit të Zi, მონტ. Crnogorski Albanci) — ეთნიკური ჯგუფი მონტენეგროში, რომლის წარმომადგენლებიც ალბანური წარმოშობის არიან. ისინი მონტენეგროს მთლიანი მოსახლეობის 4.91%-ს შეადგენენ. ალბანელები მონტენეგროში ყველაზე დიდი არასლავური ეთნიკური ჯგუფია.
ალბანელები ძირითადად ცხოვრობენ სამხრეთ-აღმოსავლეთ და აღმოსავლეთ მონტენეგროში ალბანეთთან საზღვრის გასწვრივ შემდეგ ადგილებში: ულცინის მუნიციპალიტეტი (მთლიანი მოსახლეობის 71%), ტუზის მუნიციპალიტეტი (68%), გუსინიეს მუნიციპალიტეტი(40%), პლავის მუნიციპალიტეტი (19%), ბარის მუნიციპალიტეტი (6%), პოდგორიცის მუნიციპალიტეტი (5%) და როჟაიეს მუნიციპალიტეტი (5%).
მანფრედონიის ყურე
მინი|250პქ|მანფრედონიის ყურის თანამგზავრული ფოტო მანფრედონიის ყურე (Golfo di Manfredonia) — ყურე ადრიატიკის ზღვაში, იტალიის აღმოსავლეთ სანაპიროსთან. მის ჩრდილოეთ საზღვარს აყალიბებს მონტე-გარგანოს ნახევარკუნძლი, სამხრეთს კი აპულიის სანაპირო. ყურეში რამდენიმე მდინარე ჩაედინება, მათ შორისაა კარაპელე და ჩერვარო. სახელი ეწოდა ქალაქ მანფრედონიისგან. სანაპიროს გასწვრივ ჭაობებია.
ალბანელები მონტენეგროში
მონტენეგროს ქალაქებიდან ყველაზე მეტი ალბანელი ულცინში ცხოვრობს. სწორედ აქ მდებარეობს ალბანეთის ეროვნული საბჭოს შტაბი.
გეოგრაფია
მონტენეგროში ალბანელები ძირითადად ცხოვრობენ ალბანეთ-მონტენეგროს საზღვრის გასწვრივ, იმ ადგილებში, რომლებიც მონტენეგროში გაერთიანდა ბერლინის კონგრესისა (1878) და ბალკანეთის ომების (1912-13) შემდეგ. ხმელთაშუა ზღვის გასწვრივ, ბარისა (Tivar) და ულცინის (Ulqin) მუნიციპალიტეტებში მცხოვრები ალბანელები აქ ვენეციური ალბანეთის პერიოდში დასახლდნენ. ალბანეთის ისტორიული რეგიონები მდებარეობს ტრანსსასაზღვრო მაღალმთიან რეგიონში მალესიაში, ტუზის მუნიციპალიტეტში, მონტენეგროს დედაქალაქ პოდგორიცას სამხრეთით. აღმოსავლეთ და ჩრდილო–აღმოსავლეთ მონტენეგროში ალბანელები ცხოვრობენ პლავისა (Plavë) და გუსინიეს (Gucia) მუნიციპალიტეტებში, მცირე რაოდენობით ცხოვრობენ როჟაიეს (Rozhajë) მუნიციპალიტეტშიც.
XX საუკუნე
ბალკანეთის ომების შემდეგ ალბანეთებით დასახლებული ახალი ტერიტორიები მონტენეგროს ნაწილი გახდა. ამის შემდეგ მონტენეგრომ მოიპოვა მალესიას ნაწილი, შესაბამისად ჰოტი და გრუდა, ტუზი (ცენტრი), პლავი, გუსინიე, რუგოვა, პეია და გიაკოვა. პირველი მსოფლიო ომის დროს ნიკშიჩიდან ცეტინიეში გადაასახლებულა ალბანელმა ემიგრანტებმა გაუგზავნეს წერილი ისა ბოლეტინს, რომელშიც ნათქვამი იყო, რომ მათ შიმშილით სიკვდილი ემუქრებიდათ თუ ფულს არ გამოუყოფდნენ.
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ იუგოსლავიის სამეფოს შექმნით, მონტენეგროში ალბანელები დისკრიმინაციის მსხვერპლნი გახდნენ. მათი მდგომარეობა შედარებით გაუმჯობესდა იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკის შექმნის შემდეგ. მეოცე საუკუნის შუა პერიოდში მონტენეგროში 20 000 ალბანელი ცხოვრობდა, ამავე საუკუნის ბოლოს კი მათი რიცხვი მიგრაციის გამო შემცირდა.
thumb|220px|ალბანელების პროცენტული განაწილება მონტენეგროს რეგიონების მიხედვით
თანამედროვე პერიოდი
2019 წლის 26 ნოემბერს, ალბანეთში მიწისძვრა მოხდა. მონტენეგროში, ულცინში მცხოვრებმა ალბანელებმა მონაწილეობა მიიღეს მიწისძვრის შედეგად დაზარალებულთა დახმარების ღინისძიებებში. მონტენეგროში მცხოვრებლებმა საკვები, პლედები და საფენები შეაგროვეს და ალბანეთში გააგზავნეს.
კულტურა
მონტენეგროელი ალბანელების კულტურა მჭიდრო კავშირშია ალბანეთში მცხოვრებლების კულტურასთან, განსაკუთრებით შკოდერულ წეს-ჩვეულებებთან. მათი ალბანური ენის დიალექტია ღეგი, იგივე, რაზეც ჩრდილოეთ ალბანეთში საუბრობენ.
რელიგია
2003 წლის აღწერის მონაცემებით, მონტენეგროში მცხოვრები ალბანელების 73,37% იყო მუსლიმი, ხოლო 26,08% იყო კათოლიკე. მუსლიმი ალბანელების რელიგიური ცხოვრება რეგურილდება მონტენეგროს ისლამური საზოგადოების მიერ, რომელიც მოიცავს არა მხოლოდ მუსლიმ ალბანელებს, არამედ ამ რელიგიის მიმდევარ სხვა ეთნიკურ უმცირესობებსაც. კათოლიკე ალბანელების უმრავლესობა ცხოვრობს მალესიაში, შესტანში, ასევე ბარისა და ულცინის მუნიციპალიტეტებშიც.
ენა
მონტენეგროში ალბანელები ლაპარაკობენ ღეგური ალბანური დიალექტით, კერძოდ ალბანურის ჩრდილო-დასავლეთ ვარიანტზე. 2011 წლის აღწერის თანახმად, ალბანური მონტენეგროში მცხოვრებლებიდან 32 671-თვის იყო მშობლიური ენა (მოსახლეობის 5,27%).
განათლება
მონტენეგროს მთავრობა უზრუნველყოფს ადგილობრივ დაწყებით და საშუალო სკოლებში ალბანურ ენაზე სწავლებას. პოდგორიცაში მდებარე მონტენეგროს უნივერსიტეტში არსებობს ერთი დეპარტამენტი, სადაც მსურველებს ალბანურად მასწავლებლობის მოსამზადებელი კურსის გავლა შეუძლიათ.
სქოლიო
კატეგორია:მონტენეგროელები კატეგორია:ალბანელები კატეგორია:ალბანური დიასპორა
რური (მრავალმნიშვნელოვანი)
რური შეიძლება აღნიშნავდეს:
სპასკოე (ხაროვსკის რაიონი)
სპასკოე (Спасское) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის ხაროვსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
სტარო-ნაგორიჩანეს თემი
სტარო-ნაგორიჩანეს თემი (Општина Старо Нагоричане) — თემი ჩრდილოეთ მაკედონიაში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში. მოსახლეობა შეადგენს 4 840 ადამიანს (2002 წლის აღწერის მონაცემები ). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 9.40 კაცი/კმ²-ზე.
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — სტარო-ნაგორიჩანე. ადმინისტრაციული ცენტრის ჩათვლით თემის შემადგენლობაში შედის 39 დასახლება.
თემის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 515 კმ²-ს.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის თემები
NGC 746
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:ანდრომედას თანავარსკვლავედი
Dorylus aethiopicus
Dorylus aethiopicus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dorylus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ვილიაბუენა-დე-ალავა
ვილიაბუენა-დე-ალავა (Villabuena de Álava, Eskuernaga) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბასკეთის ავტონომიური გაერთიანების ალავის პროვინციის რიოხა-ალავესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 9 კმ². მოსახლეობა — 274 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალავის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ალავის ქალაქები
Cephalotes nilpiei
Cephalotes nilpiei — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ურიუპინსკი
ურიუპინსკი ― ქალაქი რუსეთში, ვოლგოგრადის ოლქში, არის ურიუპინსკის რაიონის ცენტრი. სარკინიგზო ხაზით დაკავშირებულია სადგურ ალექსიკოვოსთან. განვითარებულია მრეწველობა.
სქოლიო
კატეგორია:ვოლგოგრადის ოლქის ქალაქები
მოგილიცა
მოგილიცა (Могилица) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 381 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
სან-ანტონიო (კესონი)
სან-ანტონიო (ოფიციალურად სან-ანტიონიოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Antonio) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 35 891 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 20 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:კესონის მუნიციპალიტეტები
ოცხე (მდინარე)
ოცხე, ოცხისწყალი, აბასთუმნისწყალი  — მდინარე საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, მესხეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, ქვაბლიანის მარცხენა შენაკადი. სათავე აქვს ზღვის დონიდან 2185 მ-ზე. სიგრძე 26,8 კმ, აუზის ფართობი 266 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 3,15 მ³/წმ.
სქოლიო
კატეგორია:სამცხე-ჯავახეთის მხარის მდინარეები კატეგორია:ქვაბლიანის შენაკადები კატეგორია:ოცხე
ჯეინ ლინჩი
ჯეინ მარია ლინჩი (ინგ. Jane Lynch) — ამერიკელი მსახიობი, სცენარისტი, კომიკოსი და მომღერალი. „კინომსახიობთა გილდიის ჯილდოს“ ლაურეატი, აგრეთვე „ემის“ და „ოქროს გლობუსის“ მფლობელი, ნომინაციაში — „ქალის მეორეხარისხოვანი როლის, საუკეთესო შესრულებისათვის ტელესერიალში, მინი-სერიალში ან სატელევიზიო ფილმში“ სიუ სილვესტერის განსახიერებისათვის, მუსიკალურ ტელესერიალში — „კლუბი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მუსიკოსები კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:კლუბი (სერიალი) კატეგორია:კლუბი (მსახიობები) კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
პავლე ურისონი
პავლე ურისონი (დ. 22 იანვარი, 1898, ოდესა ― გ. 17 აგვისტო, 1924, ბრეტანი) — რუსი მათემატიკოსი. 1919 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი. იყო მოსკოვის უნივერსიტეტის მათემატიკის და მექანიკის ინსტიტუტის თანამშრომელი. იყო ტოპოლოგიის სპეციალისტი, 1921–1922 წლებში პირველმა წაიკითხა ტოპოლოგიის ლექციები რუსეთში. შექმნა განზომილების თეორია. ტრაგიკულად დაიღუპა ცურვის დროს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 აგვისტო კატეგორია:რუსი მათემატიკოსები
ჯანეტ რინო
ჯანეტ ვუდ რინო (Janet Wood Reno; დ. 21 ივლისი, 1938 – გ. 7 ნოემბერი, 2016) — ამერიკელი იურისტი, რომელიც აშშ-ს იუსტიციის მინისტრად და გენერალურ პროკურორად 1993 წლიდან 2001 წლამდე მსახურობდა. 1993 წლის 1 თებერვალს პრეზიდენტმა ბილ კლინტონმა სენატის წინაშე წარადგინა, ხოლო სენატმა მისი კანდიდატურა წარდგენიდან მომდევნო თვეში მიიღო. იყო პირველი ქალი, რომელიც აშშ-ს იუსტიციის მინისტრად და გენერალურ პროკურორად მსახურობდა, მას უილიამ უირტის შემდეგ ყველაზე დიდხანს ეკავა ეს თანამდებობა.
დაიბადა და გაიზარდა მაიამიში, ფლორიდაში. კორნელის უნივერსიტეტსა და ჰარვარდის უნივერსიტეტის სამართლის სკოლაში სწავლის შემდეგ, იგი დაბრუნდა მაიამიში და დაიწყო კერძო იურიდიულ ფირმებში მუშაობა. მთავრობაში პირველად ფლორიდის წარმომადგენელთა პალატის სასამართლო კომიტეტის თანამშრომელად მუშაობდა. სანამ კვლავ კერძო პრაქტიკას დაუბრუნდებოდა, იმუშავა დეიდის ოლქის საადვოკატო ოფისში. იგი ხუთჯერ აირჩიეს სახელმწიფო პროკურატურაში.
ადრეული ცხოვრება
ჯანეტ რინო დაიბადა მაიამიში, ფლორიდის შტატში. დედამისი, ჯეინ უოლოსი წერდა The Miami News-თვის, სადაც იყენებდა მამრობითი სქესის ფსევდონიმს, მოგვიანებით გახდა გაზეთის გამომძიებელი რეპორტიორი. ჯანეტის მამა, ჰენრი ოლაფ რინო (რასმუსენი) დანიიდან აშშ-ში ემიგრირდა, 43 წლის განმავლობაში რეპორტიორად მუშაობდა Miami Herald-თვის. ჯანეტ რინოს ჰყავდა სამი უმცროსი და-ძმა: კრიკი; მწერალი რობერტ რეო; და მეგი ჰურჩელა. 1943 წელს რინოს ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა სამხრეთ მაიამიში. მათ საკმარისი მიწა ჰქონდათ იმისთვის, რომ ფერმის ცხოველები ჰყოლოდათ, მათ შორის ძროხები, იხვები, თხები და ინდაურები. რინო მშობლებს ეხმარებოდა კარაქის მოხარშვაში, რომელსაც ყიდნენ იმისთვის, რომ თავი გაეტანათ.
რინოს ოჯახი თანდათან ფართოვდებოდა, თუმცა მათ ახალი სახლის ყიდვის შესაძლებლობა არ ჰქონდათ. ჯეინ რინომ გადაწყვიტა, რომ თავად აეშენებინა ახალი სახლი ევერგლეიდის მახლობლად, ისწავლა ქვის ტექნიკა, ელექტრო სამუშაოები და სანტექნიკა. ჯეინის აშენებულ სახლში მთელი ოჯახი მაშინ გადავიდა, როდესაც ჯანეტი 8 წლის იყო. ეს სახლი მისთვის დიდი ინსპირაციის წყარო გახდა. მოგვიანებით მან თქვა: „ეს სახლი ჩემთვის სიმბოლოა იმისა, რომ ყველაფრის გაკეთება შეგიძლია თუ კი ეს ნამდვილად გინდა და მიზნად დაისახავ.“ სახლის ფართობი 21 ჰექტარი იყო, რომელთა ნაწილი მოგვიანებით გაყიდეს ბავშვების განათლებისთვის.
რინო საჯარო სკოლაში, მაიამი-დეიდის ოლქში, ფლორიდაში სწავლობდა. 1951 წელს საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ რინო მშობლებმა ბიძამისთან გაგზავნა, რომელიც აშშ-ს სამხედრო მოსამართლედ რეგენსბურგში, გერმანიაში მსახურობდა. ჯანეტმა იქ ყოფნისას განაგრძო განათლების მიღება, ხოლო დასვენების პერიოდში ევროპის მასშტაბით მოგზაურობდა. ერთი წლის შემდეგ, რინო დაბრუნდა ფლორიდაში, სადაც ის იყო დებატების ჩემპიონი და Coral Gables Senior High School'-ის ერთ-ერთი საუკეთესო სტუდენტი. 1956 წელს ჩაირიცხა კორნელის უნივერსიტეტში, სადაც დაამთავრა ქიმია და გახდა ქალთა თვითმმართველობის ასოციაციის პრეზიდენტი, მას ჰქონდა თავისი სამუშაო ოთახი. კორნელის დამთავრების შემდეგ, რინო ჩაირიცხა ჰარვარდის უნივერსიტეტის სამართლის სკოლაში, სადაც მასთან ერთად 15 ქალი სწავლობდა. ჰარვარდი 1963 წელს დაამთავრა.
ადრეული კარიერა
1963 წლიდან 1971 წლამდე რინო ადვოკატად მუშაობდა მაიამის ორ იურიდიულ ფირმაში. 1971 წელს შეუერთდა ფლორიდის წარმომადგენელთა პალატის სასამართლო კომიტეტის თანამშრომლებს. 1973 წელს იგი მუშაობდა პროექტზე, სისხლის სამართლის პროცედურების სახელმწიფო წესებისა და რეგულაციების სისტემის გადახედვის მიზნით. მოგვიანებით, მან მიიღო თანამდებობა დეიდის ოლქის სახელმწიფო პროკურატურაში, რომელსაც ხელმძღვანელობდა რიჩარდ გერშტეინი. ოფისში შესვლიდან მალევე, გერშტეინმა რინო თავის მთავარ თანაშემწედ აქცია. მუშაობდა სასამართლო სისტემაში, დატოვა სახელმწიფო პროკურატურა 1976 წელს და გახდა პარტნიორი კერძო იურიდიულ ფირმაში, Steel, Hector & Davis. გერშტეინმა 1977 წელს გადაწყვიტა, რომ პენსიაზე გასულიყო. რინო ერთ-ერთი იყო იმ ორ კანდიდატს შორის, რომელსაც გურშტეინმა რეკომენდაცია გაუწია.
სახელმწიფო პროკურორი
1978 წლის იანვარში, გუბერნატორმა ასკეუმ რინო დეიდის ოლქში (ამჟამად მას მაიამი-დეიდის ოლქი ეწოდება) სახელმწიფო პროკურატორად დანიშნა. ის იყო პირველი ქალი, რომელიც ფლორიდაში შტატის ადვოკატად მუშაობდა. 1978 წელს აირჩიეს სახელმწიფო პროკურატურაში, ამომრჩევლებმა კიდევ ოთხჯერ დააბრუნეს თანამდებობაზე. რინო კენჭს იყრიდა როგორც ლიბერალი, მიუხედავად იმისა, რომ მაიამი-დეიდე კონსერვატიული ოლქი იყო. მას ყოველთვის არ ჰყავდა სერიოზული მოწინააღმდეგეები, თუმცა 1984 წელს კუბელი ამერიკელი იურისტი ხოსე გარსია-პედროზა დაუპირისპირდა, რომელმაც მიიღო Miami Herald-ის სარედაქციო კოლეგიის მხარდაჭერა.
ოფისში, რომელსაც იგი ხელმძღვანელობდა, მუშაობდა 95 ადვოკატი. ოფისი ყოველწლიურად 15,000 დანაშაულს და 40,000-მდე სამართალდარღვევას ამუშავებდა. როგორც სახელმწიფო ადვოკატმა, ეთიკური ქცევით კარგი რეპუტაცია შეინარჩუნა.
ნარკომანიის სასამართლო
მან დააარსა ნარკომანიის სასამართლო, რომელიც მოგვიანებით გახსნეს ქვეყნის სხვა ნაწილებშიც. იგი აქტიურად მუშაობდა სხვადასხვა სამოქალაქო ორგანიზაციაში, მათ შორის „უსაფრთხო და ნარკომანიისგან თავისუფალ საზოგადოებისთვის“ და Beacon Council-თვის, რომელიც შეიქმნა მაიამი-დეიდის ეკონომიკური განვითარებისთვის.
მოგვიანებით კარიერა
რინომ კენჭი იყარა ფლორიდის გუბერნატორის პოსტზე 2002 წელს, მაგრამ დამარცხდა ბილ მაკბრაიდთან. არჩევნებში ხმის მიცემის პრობლემა წარმოიშვა და მან დამარცხება მხოლოდ ერთი კვირის შემდეგ აღიარა.
შეერთებული შტატების გენერალურ პროკურორად ყოფნისა და წარუმატებელი გუბერნატორობის კანდიდატის შემდეგ, რინო სიტყვით გამოვიდა სისხლის სამართლის სისტემასთან დაკავშირებულ თემებზე. 2006 წლის 31 მარტს მან ისაუბრა კრიმინოლოგიის კონფერენციაზე პენსილვანიის უნივერსიტეტში. მან განაცხადა, რომ განათლების სისტემა შეერთებულ შტატებში უნდა გაუმჯობესდეს, რადგან განათლების ხარისხსი და დანაშაულის დონე ერთმანეთთანაა დაკავშირებული.
გარდაცვალება
რინო გარდაიცვალა პარკინსონის დაავადებით 2016 წლის 7 ნოემბერს. იგი სიცოცხლის ბოლოს გარშემორტყმული იყო მეგობრებითა და ოჯახის წევრებით. მისი გარდაცვალების შემდეგ, პრეზიდენტმა ბარაკ ობამამ შეაქო რინო „მისი ინტელექტის და სამართლიანობისადმი გამოჩენილი სასტიკი ერთგულებისთვის“, ხოლო პრეზიდენტმა კლინტონმა გამოაქვეყნა განცხადება, სადაც მან მადლობა გადაუხადა „რინოს მისი სამსახურის, რჩევებისა და მეგობრობისთვის“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:გარდაცვლილი 2016 კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ამერიკელი იურისტები კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:დაბადებული 21 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ნოემბერი
ხოსროვ ბეი სულთანოვი
ადრეული წლები
გენერალ-მაიორი ხოსროვ სულთანოვი დაიბადა 1879 წლის 10 მაისს, ელისაბედპოლის გუბერნიის ზანგეზურ მაზრაში (დღევანდელი ლაჩინი, აზერბაიჯანი) ქიურდაჯის დასახლებაში. ხოსროვ ბეი რელიგიას ცხოვრების ადრეული წლებიდან სწავლობდა. მამამ ის შუშაში სკოლაში გაგზავნა. სულთანოვმა განათლება ჯერ შუშაში მიიღო, ხოლო შემდეგ ელისაბეტპოლში გადავიდა გიმნაზიაში სასწავლებლად. საშუალო განათლების დასრულების შემდეგ გაემგზავრა ოდესაში და სწავლობდა ოდესის სამხედრო სკოლაში სამედიცინო თერაპიის სპეციალობით.
1917 წელს შეუერთდა მუსავატის პარტიას და მონაწილეობა მიიღო მის პირველ ყრილობაზე. იგი ასევე აირჩიეს ამიერკავკასიის სეიმის დეპუტატად.
თავდაცვის მინისტრი
სულთანოვი იყო აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის დეკლარაციის ერთ-ერთი ხელმომწერი ტფილისში 1918 წლის 28 მაისს. აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პირველ მთავრობაში თავდაცვის მინისტრად დაინიშნა. ხოსროვ ბეი მინისტრის მოვალეობას 1918 წლის 11 ივნისამდე ასრულებდა. თავდაცვის სამინისტრო ოფიციალურად შეიქმნა 1918 წლის 23 ოქტომბერს და თავდაცვის მინისტრის ოფისი ოფიციალურად გაიხსნა 1918 წლის 7 ნოემბერს, როდესაც ფათალი ხან ხოისკიმ თანამდებობა დაიკავა.
თავდაცვის მინისტრობის პერიოდში სულთანოვს არმია უნდა დაეფორმირებინა. პარლამენტის დამტკიცებული გეგმის მიხედვით, ყველაზე მნიშვნელოვანი სტრუქტურები და სამმართველოები 1919 წლის 1 ნოემბრისთვის უნდა დაარსებულიყო. მოცემულ დროში უნდა შექმნილიყო ორი ქვეითი დივიზია სამი პოლკისგან, საარტილერიო დივიზიისგან, კავალერიის, ტყვიამფრქვევის ოცეულისგან და სარკინიგზო ბატალიონებისგან. სულთანოვი ხშირად სტუმრობდა არმიის ნაწილებს და ამოწმებდა არმიის წყობის პროგრესს.
ყარაბაღისა და ზანგეზურის გენერალური გუბერნატორი
1919 წლის იანვარში ბრიტანული ძალების მეთაურმა გენერალმა უილიამ ტომსონმა სულთანოვი ყარაბაღისა და ზანგეზურის დროებით გენერალურ გუბერნატორად დანიშნა, სანამ საბოლოო გადაწყვეტილებას მიიღებდა პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე.
1919 წლის აპრილის შუა რიცხვებში ზანგეზურის მაზრაში დაიწყო კონფლიქტები სომხებისა და მაჰმადიან მოსახლეობას შორის. კონფლიქტის შედეგად, ცენტრალურ ზანგეზურის მაზრაში მაცხოვრებელი მაჰმადიანი მოსახლეობა სტეპებსა და სპარსეთის მდინარის სანაპიროების გასწვრივ გადაასახლეს. სულთანოვმა სთხოვა მთავრობას ემოქმედა და მოკავშირეებმა აღიარეს ყარაბაღის დე ფაქტოს დროებითი მმართველობა სულთანოვის დროს.
პოსტ-საბჭოთა წლები
1920 წლის აპრილის ბოლოს მე -11 წითელი არმია ძალისხმევის გარეშე შევიდა აზერბაიჯანში და გამოაცხადა იგი საბჭოთა რესპუბლიკად. ამის გაგონების შემდეგ სულთანოვმა მიატოვა მუსავატის პარტია და თავი გამოაცხადა „ყარაბაღის რევოლუციური კომიტეტის“ თავმჯდომარედ. ის ამტკიცებდა, რომ „რევოლუციური ყარაბაღი“ ახლა მოუთმენლად ელოდა საბჭოთა წესრიგის დამყარებას და სურდა საბჭოთა აზერბაიჯანთან გაერთიანება. თუმცა ნარიმან ნარიმანოვს სულთანოვის განცხადებებში ეჭვი ეპარებოდა და 14 მაისს დადაშ ბუნიაძადე დანიშნა ყარაბაღის საგანგებო კომისრად და უბრძანა სულთანოვის ლიკვიდაცია.
შემდგომ წლებში
ბოლშევიკების დევნის შემდეგ სულთანოვმა 1923 წელს მოახერხა თურქეთში გაქცევა და მას შემდეგ ირანში, საფრანგეთსა და გერმანიაში ცხოვრობდა. გერმანიაში იყო სამედიცინო უნივერსიტეტის პროფესორი. 1941–1945 წლებში, მეორე მსოფლიო ომის დროს, მან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა აზერბაიჯანელი სამხედრო ტყვეების აზერბაიჯანში დაბრუნებაში. ევროპაში დიდი ხნის შემდეგ სულთანოვი 1936 წელს დაბრუნდა თურქეთში და გარდაიცვალა სტამბოლში 1943 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული არისტოკრატია კატეგორია:გარდაცვლილი 1947 კატეგორია:დაბადებული 1879 კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:აზერბაიჯანელი ანტიკომუნისტები
ენჭო
ენჭო — მთა საქართველოში, კახეთის მხარეში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კახეთის კავკასიონზე, მდინარეების საბაკუნისხევისა (ანდის ყოისუს მარჯვენა შენაკადი) და ხისოს წყლის (თუშეთის ალაზნის მარჯვენა შენაკადი) სათავეებში. სიმაღლე 3304 მ. აგებულია იურული თიხაფიქლებითა და ქვიშაქვებით. კალთები შემოსილია ალპური მდელოებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის მხარის მთები კატეგორია:კახეთის კავკასიონის მთები
Queen Rocks
Queen Rocks — ინგლისური როკ ჯგუფ Queen-ის სიმღერების 1997 წლის კრებული. მასში ძირითადად შეკრებილია ჯგუფის სიმღერები, რომლებიც მძიმე როკისა და მძიმე მეტალის სახეს ატარებენ. გამონაკლისია 1997 წელს შექმნილი No-One But You (Only the Good Die Young), რომელიც არის ჯგუფის უკანასკნელი ჩანაწერი ჯონ დიკონის მონაწილეობით.
სქოლიო
კატეგორია:1997 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Queen-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Hollywood Records-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Parlophone-ის კომპილაციური ალბომები
ეკორა
ეკორა  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბასკეთის ავტონომიური გაერთიანების ალავის პროვინციის რიოხა-ალავესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18,8 კმ². მოსახლეობა — 270 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალავის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ალავის ქალაქები
Cephalotes multispinosus
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ეპი...
ეპი... (ბერძნ. epi — ზე, თან, შემდეგ) — რთული სიტყვის შემადგენელი ნაწილი, რომელიც მიუთითებს რაიმეს ზემოთ, რაიმეს გვერდით მდებარეობაზე. მაგ., ეპიდერმისი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თავსართები
პოცუოლის ყურე
მინი|250პქ|პოცუოლის ყურის თანამგზავრული ფოტო პოცუოლის ყურე (Golfo di Pozzuoli) — მცირედ გამოკვეთილი ყურე ტირენიის ზღვაში, ნეაპოლის ყურის ჩრდილო-დასავლეთით, იტალიის კამპანიის რეგიონის სანაპიროსთან. სახელი ეწოდა ქალაქ პოცუოლისგან.
გადაჭიმულია მისენოსა და პოზილიპოს კონცხებს შორის, 6 კილომეტრზე. ყურზე მნიშვნელოვან გავლენას ახდენს ვულკანიზმთან დაკავშირებული ბუნებრივი ფენომენი ბრადისიმო, რის გამოც 1980-იან წლებში სანაპიროზე მდებარე ერთ-ერთი ნავსადგური თავდაპირველი მდებარეობიდან 50 მეტრით გადაადგილდა.
ყურის ფართობი 130 კმ²-ია. სანაპირო შელფი ვიწროა, ვრცელდება 300 — 2500 მეტრზე სანაპირო ხაზიდან და მისი საშუალო სიღრმე 50 მეტრია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიის ყურეები
Dorylus affinis
Dorylus affinis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dorylus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
ოძისის სამაროვანი
ოძისის სამაროვანი, გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ ოძისში (დუშეთის მუნიციპალიტეტი). 1975 წელს შემთხვევით აღმოჩენილ სამარხეულ კომპლექსში იყო შავლეგად გამომწვარი თიხის ჭურჭელი (6 ცალი), ბრინჯაოს 2 სამაჯური, ბალთა, 2 ბეჭედი, საკინძი, ფოთლისებური სატევარი, 7 ღილაკი, სარდიონისა და პასტის 4 მძივი. ნივთები დაცულია დუშეთის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტი
NGC 753
NGC 753 — გალაქტიკა ანდრომედას თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1865 წლის 16 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:ანდრომედას თანავარსკვლავედი
მომჩილოვცი
მომჩილოვცი (Момчиловци) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 1269 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
სოგორკი (ხაროვსკის რაიონი)
სოგორკი (Согорки) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის ხაროვსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
Cephalotes mompox
Cephalotes mompox — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
Dorylus agressor
Dorylus agressor — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dorylus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
არაჩინოვოს თემი
არაჩინოვოს თემი (Општина Арачиново) — თემი ჩრდილოეთ მაკედონიაში. მდებარეობს სკოპიეს რეგიონში. მოსახლეობა შეადგენს 11 597 ადამიანს (2002 წლის აღწერის მონაცემები ). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 370.51 კაცი/კმ²-ზე.
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — არაჩინოვო. ადმინისტრაციული ცენტრის ჩათვლით თემის შემადგენლობაში შედის 4 დასახლება.
თემის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 31.3 კმ²-ს.
სან-ფრანსისკო (კესონი)
სან-ფრანსისკო (ოფიციალურად სან-ფრანსისკოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng San Francisco) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 62 097 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 16 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:კესონის მუნიციპალიტეტები