cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვიკის უყვარს დედამიწა
ისტორია
პირველი ვუდ-ი, როგორც საპილოტე პროექტი, 2013 წელს უკრაინაში ჩატარდა. პროექტის მოთავე იყო ეთნოგრაფი ივან ბუკეტი. შემდეგ წელს პროექტი საერთაშორისო გახდა და სხვა ქვეყნებშიც გავრცელდა. 2014 წელს კონკურსი ევროპის მიღმა გავრცელდა და 16 ქვეყანაში ჩატარდა. მომდევნო 2015 წელს ვიკის უყვარს დედამიწის ფარგლებში 26 ქვეყნიდან 8 500-ზე მეტმა მონაწილებ 100 000-ზე მეტი ფოტო ატვირთა.
„ვიკის უყვარს დედამიწა 2016-ის“ განმავლობაში 26 ქვეყნიდან 7 000-ზე მეტმა მონაწილემ 75 000-ზე მეტი საკუთარი ფოტო წარადგინა.
ვუდ საქართველოში
მინი|მარცხნივ| საქართველოს „ვიკის უყვარს დედამიწა 2017-ის“ გამარჯვებული ფოტო. საქართველო ვიკის უყვარს დედამიწას 2017 წელს შეუერთდა. კონკურსის ფარგლებში 24-მა მონაწილემ ჯამში 861 ფოტო ატვირთა. საქართველოს „ვიკის უყვარს დედამიწა 2017-ის“ საპრიზო ფონდი 900 ₾ იყო. საქართველოში ჩატარებული ვუდ-ის პირველი გამარჯვებული გახდა ფოტო, რომელზეც ასახულია მამრი შვლის ნუკრი ლაგოდეხის დაცულ ტერიტორიებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ვიკის უყვარს დედამიწა
კნუდ IV
კნუდ IV (Knud 4.), აგრეთვე ცნობილია როგორც წმინდა კნუდი (Sankt Knud; დ. 1042 — გ. 10 ივლისი, 1086) — ესტრიდსენთა დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე სვენ II-ის უკანონო ვაჟი. ტახტზე ავიდა თავისი ძმის, ჰარალდ III-ის უშვილოდ გარდაცვალების შემდეგ. ახლო ურთიერთობა ჰქონდა რომის პაპთან და პრეტენზიას აცხადებდა ინგლისის ტახტზე. 1086 წელს იგი ამბოხებულებმა მოკლეს, რის შემდეგაც გახდა დანიის პირველი მონარქი, რომელიც წმინდანად იქნა შერაცხული. მოგვიანებით, 1101 წელს, რომის პაპმა იგი დანიის მფარველ წმინდანად გამოაცხადა.
ბიოგრაფია
კნუდი დაიბადა 1042 წელს დანიაში. იგი იყო დანიის მეფე სვენ II-ის ერთ-ერთი უკანონო შვილი ცხრამეტიდან, რომელიც მას სხვადასხვა საყვარლებისგან ჰყავდა. 1076 წელს დანიის მეფე მისი უფროსი ძმა, ჰარალდ III გახდა, რა დროსაც კნუდი ცდილობდა სამეფო ხელისუფლების განმტკიცებასა და ცენტრალიზაციას. ვინაიდან ყოველთვის მეგობრული დამოკიდებულება ჰქონდა ეკლესიასთან, იგი ხშირად იღებდა ეპისკოპოსებისაგან მხარდაჭერას.
ზოგიერთ წყაროზე დაყრდნობით, მან გამოსცა ბრძანება, რომლის მიხედვითაც საშობაო პერიოდი 20 დეკემბრიდან 13 იანვრამდე უნდა გაგრძელებულიყო, თუმცა ეს ბრძანება სისრულეში არ მოუყვანიათ. მარცხნივ|მინი|257x257პქ|კნუდის მკვლელობა ამ პერიოდში იგი ცოლად ირთავს ფლანდრიის გრაფის ასულ ადელას, რომელთანაც სამი შვილი შეეძინა.
1080 წელს ჰარალდის უშვილოდ გარდაცვალების შემდეგ, დანიის მეფე კნუდ IV ხდება, რომელმაც 1086 დიდი ჯარების შეკრება დაიწყო და ინგლისში შეიჭრა. მას ინგლისის ტახტზე ჰქონდა პრეტენზია, თუმცა კნუდის ამ წარუმატებელ სამხედრო კამპანიას დიდი უკმაყოფილება მოჰყვა საზოგადოებაში. სულ მალე ის და მისი ძმა, ბენედიქტე ამბოხებულებმა ჩახოცეს წმინდა ალბანის ეკლესიაში. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს ოდენსეში, მისსავე აგებულ ბაზილიკაში.
მისი გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე მისი ძმა ავიდა, კნუდის ცოლი კი მშობლიურ ფლანდრიაში გაიქცა შვილებთან ერთად, სადაც მათი ვაჟი, შარლ I ფლანდრიის გრაფი გახდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1042 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1086 კატეგორია:დანიის მეფეები კატეგორია:მოკლული მონარქები კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები
ჰეიდარ ალიევის ფონდი
ჰეიდარ ალიევის ფონდი (Heydər Əliyev Fondu) — საქველმოქმედო ფონდი, რომელსაც აზერბაიჯანის პირველი ლედი, მეჰრიბან ალიევა ხელმძღვანელობს. ფონდს სახელი ეწოდა აზერბაიჯანის ყოფილი ლიდერის ჰეიდარ ალიევის პატივსაცემად. იგი ქვეყნის ამჟამინდელმა პრეზიდენტმა, ილჰამ ალიევმა 2004 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ დააარსა.
ფონდის ლოგო
2004 წლის ივნისში ჰეიდარ ალიევის ფონდის ლოგოს შესარჩევად კონკურსი ჩატარდა. კონკურსისთვის 2500-მდე ლოგო შეიქმნა. საბოლოო ჯამში ფონდის ლოგო ორი სხვადასხვა ლოგოს გაერთიანებით მიიღეს, რომელიც ალიევ ფაიღ ოღლუსა და კომპანიას „Deadline“ ეკუთვნოდა.
ჰეიდარ ალიევის ფონდზე გამოსახულია რვაქიმიანი ვარსკვლავი, რომელიც ძველი შუმერული სიმბოლოა. ზოროასტრიზმში რვაქიმიანი ვარსკვლავის ფილოსოფიური მნიშვნელობა ცის, მიწის, წყლის, ჰაერის, მცენარის, ცხოველის, ადამიანისა და სახელის აღმნიშვნელია. ლოგოზე ორი ფერია: ლურჯი და ოქროსფერი. ლურჯი ცის, დემოკრატიის, სიწმინდის, გულწრფელობის, მშვიდობის, ეროვნულობის აღმნიშვნელია, ხოლო ოქროსფერი მზის, განვითარებისა და ნათელი მომავლის სიმბოლოა. ორივე ფერი ჰეიდარ ალიევის სურვილის შესაბამისადაა გამოყენებული.
ფონდის სტრუქტურა
ჰეიდარ ალიევის ფონდი არასამთავრობო, არაკომერციული ორგანიზაციაა. ფონდის სტრუქტურა კოლექტიური და ერთიანი მენეჯმენტის მეთოდებს აერთიანებს.
ფონდის აღმასრულებელი შტოს მეთაური პრეზიდენტია. ფონდის პრეზიდენტი არის ორგანიზაციის კანონიერი წარმომადგენელი. იგი ადასტურებს პროგრამებს და მათ განხორციელებას მეთვალყურეობს და ფონდის სტრუქტურისა და საქმიანობის პრიორიტეტებს განსაზღვრავს.
აღმასრულებელი დირექტორის მოვალეობები მოიცავს ფონდის პრეზიდენტის მიერ მისთვის მინიჭებული უფლებების შესაბამის ჩარჩოში ფონდის საქმიანობათა მეთვალყურეობას. აღმასრულებელი დირექტორი ზედამხედველობს ფონდის პროგრამებსა და ღონისძიებებს. მისი კომპეტენციის ფარგლებში აღმასრულებელი დირექტორი ფონდის წარმომადგენელიცაა.
ფონდის ზედამხეედველობის ქვეშაა ექსპერტთა საბჭოც, რომელიც გადაწყვეტილებათა ეფექტურობას ზრდის. ექსპერტთა საბჭო სხვადასხვა კვალიფიკაციის მქონე ექსპერტებითაა დაკომპლექტებული. საბჭოს მოვალებაა ფონდის პრეზიდენტისთვის შესაბამისი მოსაზრებებისა და მოხსენებების მიწოდება. ექსპერტთა საბჭო მრჩეველი ორგანია.
წარმომადგენლობითი ოფისები
წარმომადგენლობითი ოფისები საერთაშორისო მასშტაბით არაერთ ქვეყანასთან თანამშრომლობენ. ფონდის ოფისები მოქმედებენ ისეთ ქვეყნებში, როგორიცაა აშშ, რუსეთი, რუმინეთი და თურქეთი. სხვადასხვა საერთაშორისო ორგანიზაციასთან, მათ შორის იუნესკოსთან, განათლების, კულტურისა და მეცნიერების ისლამურ ორგანიზაციასთან თანამშრომლობით ფონდი უცხოურ პროექტებს ახორციელეს. წარმომადგენლობითი ოფისი რუმინეთში ზერბაიჯანისა და რუმინეთის პრეზიდენტების ძალისხმევით 2007 წლის 24 სექტემბერს გაიხსნა და ბუქარესტში მდებარეობს. რუმინეთის წარმომადგენლობითი ოფისის დირექტორი იღბალ ჰაჯიევია. თურქეთის წარმომადგენლობითი ოფისის დირექტორი დოქტორი სამი ჯაფაროვი. ჰეიდარ ალიევის ფონდის ვიცე-პრეზიდენტი, ლეილა ალიევა, რუსეთში წარმომადგენლობითი ორგანოს დირექტორიცაა.
ჰეიდარ ალიევის ფონდი მოიცავს იურიდიულ განყოფილებას, საფინანსო განყოფილებას, ასევე ჰუმანიტარული პროგრამების განყოფილებას, რომელიც თავის მხრივ სამ განყოფილებას: კულტურისა და ტურიზმის, სოციალური პოლიტიკისა და განათლების, ახალგაზრდობისა და სპორტის განყოფილებებს აერთიანებს. საერთაშორისო ურთიერთობების დეპარტამენტი მოიცავს საერთაშორისო ორგანიზაციებთან თანამშრომლობის, დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის ქვეყნებთან თანამშრომლობისა და საგარეო ურთიერთობების განყოფილებებს. საჯარო ურთიერთობების განყოფილება იურიდულ და სამოქალაქო პირებთან თანამშრომლობისა და მას მედიასთან თანამშრომლობის განყოფილებებს მოიცავს. ოპერაციული დეპარტამენტი აერთიანებს ადამიანური რესურსების, ზოგად, ეკონომიკურ, ანლიტიკური ინფორმაციის, კვლევით და უსაფრთხოების განყოფილებებს.
ფონდის მიზნები
ჰეიდარ ალიევის ფონდი მიზნად ისახავს აზერბაიჯანში ფართომასშტაბიანი პროგრამებისა და პროექტების შემუშავებას. ფონდი ამზადებს და ახორციელებს საგანმანათლებლო, კულტურულ, ჯანდაცვის, სპორტისა და ეკოლოგიურ საკითხებთან დაკავშირებულ პროგრამებსა და პროექტებს. ფონდი ცდილობს უცხო ქვეყნების ფონდებთან, არასამთავრობო ორგანიზაციებთან და საჯარო ორგანიზაციებთან თანამშრომლობის გაზრდასა და პროექტების ერთად წარმართვას, ხელს უწყობს ადგილობრივი სოციალური პრობლემების გადაწყვეტას. ფონდი მიზნად ისახავს საზოგადოების წევრთა შორის ცოდნის, უნარ-ჩვევებისა და შემოქმედებითობის აღმოჩენასა და განვითარებას, აზერბაიჯანის კულტურის დემონსტრირებასა და მორალური ღირებულებების დაცვას, მრავალმხრივი განათლების მეჩვეობით ბავშვებისა და თინეიჯერების სრულფასოვან მოქალაქეებად ჩამოყალიბებას, აზერბაიჯანის საერთაშორისო პრესტიჟის ამაღლებასა და რესპუბლიკისა და უცხო ქვეყნების საგანმანათლებლო ინსტიტუტებთან ურთიერთთანამშრომლობას. ფონდი მხარს უჭერს სამეცნიერო კვლევებს, ქვეყანაში შემოქმედებითი და სამეცნიერო პოტენციალის განვითარებას, საბავშვო, სამედიცინო და ჯანდაცვის ინსტიტუტთა ინფრასტრუქტურის გაუმჯობესებას, ეკოლოგიის სფეროში მნიშვნელოვანი კვლევების ჩატარებასა და ცხოვრების ჯანსაღი წესის პროპაგანდას. ჰეიდარ ალიევის ფონდი აწყობს კონფერენციებსა და სემინარებს აქტუალურ საკითხებზე როგორც რესპუბლიკის მასშტაბით, ისე საზღვარგარეთ.
ფონდის აქტივობები
ფონდის აღმასრულებელმა დირექტორმა ფონდის მიერ განხორციელებული აქტივობები მოიხსენია, როგორც „ფართო და მრავალმხრივი“, პროექტებთან ერთად, რომლებიც მიზნად ისახავს განათლების, კულტურისა და ჯანდაცვის სისტემების განვითარებას, აზერბაიჯაის საზღვარგარეთ წარმოჩენას, ქვეყნის კულტურული მემკვიდრეობის დაცვასა და ხალხის კეთილდღეობის გაუმჯობესებას.
EurasiaNet-ის 2009 წლის სტატიის მიხედვით, „ჰეიდარ ალიევის ფონდი აზერბაიჯანის განათლების სამინისტროზე მეტ სკოლას და ჯანდაცვის სამინისტროზე მეტ საავადმყოფოს აშენებს, ხოლო კულტურის სამინისტროზე მეტ კულტურულ ღონისძიებას აწყობს“. ფონდი აფინანსებს ბაქოს თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმს, ხელს უწყობს „ეკო-კულტურული ზონის“ მოწყობას, რომელიც თეთრი ქვიშის სანაპიროს, ფრენკ გერის ცათამბჯენისა და კასპიის ზღვის მიმდებარედ ბილიკების მოწყობასაც მოიცავს.
ფონდმა საფრანგეთში არაერთი პროექტი განახორციელა, რომელთა ფარგლებშიც ლუვრსა და ვერსალის სასახლეს ფინანსურად დაეხმარა. ფონდმა 40 000 € გადასცა სტრასბურგის საკათედრო ტაძარს, რომელიც ფანჯრების განახლებას მოხმარდა. 2011 წელს ფონდმა ბერლინის სასახლის განახლებისთვის 50 000 € გადარიცხა.
სხვა საერთაშორისო პროექტებს შორის აღსანიშნავია პაკისტანში მიწისძვრის შედეგად განადგურებული სკოლის აღდგენა და 2011 წელს მოსკოვსა და სანქტ-პეტერბურგში აზერბაიჯანული ხელოვნებისა და მუსიკის ღონისძიების ჩატარება.
ჰეიდარ ალიევის ფონდი მონაწილებს გაბალის მუსიკალური ფესტივალის, უზეირ ჰაჯიბეკოვის საერთაშორისო მუსიკალური ფესტივალისა და მსტისლავ როსტროპოვიჩის საერთაშორისო ფესტივალის ორგანიზებაში. 2016 წლიდან ფონდის ინიციატივით ბაქოს მარათონი ეწყობა.
ფონდის პრეზიდენტის, მეჰრიბან ალიევასა და ვატიკანის კულტურის მინისტრს, კარდინალ ჟანფრანკო რავაზის შორის 2012 წლის 22 ივნისს გაფორმებული შეთანხმების საფუძველზე, ჰეიდარ ალიევის ფონდმა ვატიკანის კატაკომბების რესტავრაციის პროექტი დააფინანსა.
გამოცემები
2004-2014 წლებში ჰეიდარ ალიევის ფონდმა აზერბაიჯანის ისტორიის, კულტურის, ხელოვნების, სამზარეულოსა და ბუნების შესახებ რამდენიმე ბუკლეტი და წიგნი გამოსცა.
“Singers of Garabagh” ყარაბაღის მუღამის სკოლის შესახებ მოგვითხრობს და ოთხ ენაზე: აზერბაიჯანულ, ინგლისურ, ფრანგულ და რუსულ ენებზეა ხელმისაწვდომი. წიგნის მიხედვით ჰეიდარ ალიევის ფონდმა მუსიკალური ალბომიც შექმნა. ალბომი 12 CD-ს შეიცავს, რომლებიც 24 მუსიკოსის მიერ შესრულებულ მუღამებს შეიცავს. პრეზენტაციის ცერემონია 2005 წლის მარტში, იუნესკოს შტაბ-ბინაში, პარიზში გაიმართა.
ფონდმა გამოსცა მუსიკოს მსტისლავ როსტროპოვიჩისა დ გალინა ვიშნევსკაიას ქორწინების 50 წლისთვისადმი მიძღვნილი ალბომი და მუსიკოსთა 8 CD-ს, 3 DVD-სა და 1 მულტიმედიური CD-ს ქოვერები.
ფონდმა გამოსცა ბუკლეტების კოლექცია „სიმართლე ყარაბაღის შესახებ“, რომელიც ხუთი ნაწილისგან შედგება: „ყარაბაღის ისტორიის მოკლე მიმოხილვა“, „ყარაბაღის კონფლიქტის დასაწყისი“, „სომხური ტერორისტული ორგანიზაციების მოქმედება აზერბაიჯანის წინააღმდეგ“, „ხოჯალის გენოციდი“ და „სომხური აგრესიის შედეგები აზერბაიჯანის წინააღმდეგ“.
ჰეიდარ ალიევის ფონდი მიერ გამოცემული წიგნი „ომი და ჩვენი ისტორიული კულტურული ძეგლები“ აზერბაიჯანის ოკუპირებულ ტერიტორიებზე მდებარე ისტორიული ძეგლების, მეჩეთებისა და ტაძრების შესახებ ინფორმაციას შეიცავს. კულტურული ადგილების გამოკვლევებში არაერთი სპეციალისტი და მეცნიერი მონაწილეობდა, მათ შორის იმ ძეგლების გამოკვლევაშიც, რომლებიც სომხებმა დააზიანეს.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოში დაარსებული ორგანიზაციები კატეგორია:აზერბაიჯანში დაარსებული ფონდები კატეგორია:2004 წელს დაარსებული ორგანიზაციები კატეგორია:აზერბაიჯანის კულტურის ორგანიზაციები კატეგორია:აზერბაიჯანის ხელოვნება კატეგორია:აზერბაიჯანული კულტურა
საზი
საზი (Saz, სპარსული სიტყვა ساز, რომელიც ნიშნავს „ინსტრუმენტს“) — ინსტრუმენტი ლიუთნის სახის ტამბურის ოჯახიდან. გავრცელებულია ამიერკავკასიის ხალხებში, ირანში, ავღანეთში, თურქეთში და სხვა აღმოსავლურ ქვეყნებში, ასევა თათრებში და ბაშკირებში. წარმოადგენს აზერბაიჯანელი აშუღების ტიპურ ინსტრუმენტს. საზი აღმოსავლური სიმებიანი საკრავია, მსხლის ფორმის ღრმაკორპუსიანი, გრძელყელიანი. მზადდება სხვადასხვა ზომისა.
საზი ერთ-ერთი უძველესი ხალხური საკრავია. იხსენიება ნიზამის (XII ს.) პოემებში. საზს წამყვანი ადგილი უკავია ხალხურ საკრავთა ანსამბლში. მასზე შემსრულებლები იყვნენ აშუღები - ხალხური მომღერლები, პოეტი–იმპროვიზატორები, რომლებიც გამოდიოდნენ ბაზრების მოდნებზე, სახალხო შეკრებებზე. მათ რეპერტუარში წარმოდგენილი იყო საგმირო, ისტორიული, ეპიკურ-სატრფიალო სიმღერები. საქართველოში გავრცელდა XVIII ს-დან სხვა აღმოსავლურ საკრავებთან და ანსამბლთან ერთად. თბილისში განსაკუთრებით მიღებული იყო აზერბაიჯანულ მოსახლეობაში.
ირანიკას ენციკლოპედიის თანახმად საზის წინამორბედად ითვლება შირვანული ტანბური, რომელიც ერთობ პოპულარული იყო ასევე თავრიზში და რომელიც აღწერილია XV საუკუნის სპარსული  მუსიკოსისა  და მუსიკის თეორეტიკოსის აბდულჰადირ მარაღის მიერ. მუსიკალური ენციკლოპედიის მიხედვით საზი - არის ერთ-ერთი უძველესი აზერბაიჯანული ხალხური მუსიკალური ინსტრუმენტი. მის წინამორბედებად ითვლებიან სეტარი (ანუ ჯუფთი საზი; რომელიც მოიხსენიება სპარსული პოეზიის კლასიკოსის ნიზამის პოემებში, რომელიც ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა მე- XII საუკუნეში დღევანდელი აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე) და დუთარი, რომელსაც გააჩნია მსგავსი ფორმა. აზერბაიჯანელი ხელოვნებათმცოდნის მეჯნუნ ქერიმოვის თვალსაზრისით, თანამედროვე აზერბაიჯანული საზი წარმოადგენს გოფუზის სრულყოფილ გაუნჯობესებულ ვერსიას, ხოლო თანამედროვე სახე საზმა მიიღო ირანის შაჰის ისმაილ ხათაის ხანასი (მე- XVI საუკუნე). თურქეთში საზს უწოდებენ ორ მსგავს ინსტრუმენტს: 1) „ბაღლამა“-ს (bağlama, baglama) 7  სიმიან (ორ წყვილიან და ერთ სამიან სიმიან) დიდ საზს, 2) „ჯურა“-ს (cura) – 6 სიმიან (სამ წყვილიან ) მომცრო საზს.
სქოლიო
კატეგორია:მუსიკალური საკრავები კატეგორია:აზერბაიჯანული მუსიკალური ინსტრუმენტები
ფრანსისკო დე ასის დე ბურბონი
ოჯახი
ფრანსისკო დაიბადა 1822 წლის 13 მაისს არანხუესის სამეფო სასახლეში, მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის ინფანტის, კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე პაულასა და მისი პირველი ცოლის, ლუიზა კარლოტა ნეაპოლელის უფროსი ვაჟი. აღსანიშნავია, რომ მისი მშობლები ერთმანეთისათვის ღვიძლი ბიძა-დის შვილი იყვნენ. მას სახელი წმინდა ფრანსისკო დე ასისის პატივსაცემად დაარქვეს, რის გამოც იგი ისტორიაში ფრანსისკო დე ასის დე ბურბონის სახელით შევიდა.
ქორწინება და შვილები
1846 წლის 10 ოქტომბერს ფრანსისკო დაქორწინდა ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ზე. ფრანსისკოს ისაბელი მამის მხრიდან ღვიძლ ბიძაშვილად, ხოლო დედის მხრიდან ღვიძლ დეიდაშვილად ერგებოდა. ესპანეთში ფართოდ იყო ცნობილი ფრანსისკოს ჰომოსექსუალიზმის შესახებ, რაც არც თავად დედოფლისათვის ყოფილა უცხო. ცნობილია, რომ ისაბელმა ქორწინების პირველი ღამე ფრანსისკოს ძმასთან, სევილიის ჰერცოგ ენრიკესთან გაატარა. მთელი დარჩენილი ცხოვრების მანძილზე, ისაბელას უამრავი საყვარელი ჰყავდა, რომლებისგანაც მას შეეძინა ხუთი შვილი, რომლებიც შემდგომში ფრანსისკომ თავისებად აღიარა:
გარდა იმისა, რომ ფრანსისკოს ჰომოსექსუალის რეპუტაცია ჰქონდა, მას მალევე გაუვარდა იმპოტენტის სახელიც, რამაც საბოლოოდ გაამყარა ჭორები იმის თაობაზე, რომ ისაბელ II-ს ყველა ბავშვი საყვარლებისაგან ჰყავდა, რომლებიც ძირითადად სამხედროები და დაბალი ფენის წარმომადგენლები იყვნენ.
დარჩენილი ცხოვრება
1881 წელს ფრანსისკომ პარიზის გარეუბანში შეიძინა ეპინაი-სურ-სენას შატო და ისაბელთან ერთად იქ დასახლდა. სწორედ აქ, 1902 წლის 17 აპრილს, 79 წლის ასაკში გარდაიცვალა ფრანსისკო. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს მადრიდში, ესკორიალის სამეფო აკლდამაში. ამ ამბიდან სულ ორ წელიწადში, 1904 წელს გარდაიცვალა ისაბელიც.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 13 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1822 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1902 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები კატეგორია:ესპანეთის მონარქები კატეგორია:ესკორიალის მეფეთა პანთეონში დაკრძალულები
ჰადსპეთის ოლქი
ჰადსპეთის ოლქი (Hudspeth County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. სიერა-ბლანკა. შეიქმნა 1917 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
Pushdown Automata
Pushdown Automata
კომპიუტერულ მეცნიერებებში Pushdown Automata(PDA) არის მანქანის ისეთი ტიპი, რომელიც იყენებს სტეკს. PDA გამოიყენება ისეთ თეორიებში, რომელიც გვეუბნება რა შეიძლება დაითვალოს კომპიუტერული მანქანების მეშვეობით. ასეთი მანქანას აქვს მეტი შესაძლებლობები ვიდრე სასრულ მდგომარეობიან მანქანას (finite automata), მაგრამ ნაკლები შეუძლია ვიდრე  ტურინგის მანქანას. იმის გამო რომ PDA-ში შემომავალი სტრინგი(Input) აღწერილია ფორმალური გრამატიკული ენით, ის შეიძლება გამოვიყენოთ parser-ის დიზაინში. დეტერმინისტულ PDA-ს არ შეუძლია განმარტოს ყველა დეტერმინისტული context-free ენა, მაშინ როდესაც არადეტერმინისტულ PDA-ს შეუძლია განმარტოს ყველა context-free ენა. სტეკის მქონე მანქანას შეუძლია გადაწყვიტოს ენათა უფრო დიდი სიმრავლე ვიდრე დეტერმინისტულ PDA-ს. ასევე, არსებობს ჩადგმულ სტეკიანი მანქანები (A nested stack automaton), რომელიც თავის თავში გულისხმობს უფრო კომპლექსურ მანქანას, კერძოდ ისეთს, რომელსაც სტეკში სასრული სიმბოლოების მაგივრად მნიშნელობებად აქვს ქვესტეკები.
ამ სტატიის დარჩენილ ნაწილში აღწერილია არადეტერმინისტული PDA.
ოპერაცია
PDA-ს და სასრულ მდგომარეობიან მანქანას(finite state automata) აქვს ორი განმასხვავებელი ნიშანი: 1.	PDA-ს შეუძლია გამოიყენოს სტეკის პირველი ადგილი, რათა გადაწყვიტოს, რომელი გადაადგილება უნდა აიღოს. 2.	PDA-ს შეუძლია სტეკით მანიპულირება, გადაადგილების შესასრულებლად. PDA-ს შეუძლია აირჩიოს გადაადგილება შემომავალი სტრინგის ინდექსირებით, არსებული მდგომარეობით და სტეკის თავში მყოფი სიმბოლოთი. ეს ნიშნავს, რომ ეს სამი პარამეტრი სრულად განსაზღვრავს გადაადგილებას, რომელიც არის არჩეული. სასრული მდგომარეობის მქონე მანქანას(finite state automata) უპირველეს ყოვლისა, უყურებს შემომავალ სტრინგს და ახლანდელ მდგომარეობას: მას არ აქვს სტეკი, რათა გამოიყენოს იგი. PDA-ს დამატებული აქვს სტეკი, როგორც პარამეტრი, რომელიც ეხმარება არჩევანის გაკეთებაში. PDA-ს შეუძლია სტეკით მანიპულირება გადაადგილების შესასრულებლად. სასრული ფორმის მანქანა არჩევს ახალ მდგომარეობას მომდევნო გადაადგილების მეშვეობით. მანიპულაციის დროს მანქანას შეუძლია ამოიღოს კონკრეტული სიმბოლო, რომელიც იმყოფება სტეკის თავში. ასევე, ასეთ მანქანას შეუძლია დააიგნოროს და დატოვოს ისე როგორც არის. მანიპულაციის (ისევე როგორც სტეკის იგნორის) არჩევანი განსაზღვრულია გადაადგილების ცხრილით.
დამოკიდებულება წინა მდგომარეობასთან (Backtracking)
როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, არადეტერმინისტულ PDA-ს შეუძლია ერთ მოქმედებაზე მეტის გაკეთება როდესაც რამდენიმე ვარიანტი აქვს. სინამდვილეში ამისთვის საჭიროა, შეიქმნას ახალი მანქანა, რომელიც თავის მხრივ გადაწყვეტს სხვა არჩევანსაც. პრობლემა ის არის, რომ ასეთი მანქანები პრაქტიკაში ხშირად იჭრებიან. ასეთი შემთხვევების იდენტიფიცირება შეიძლება შემდეგნაირად: მანქანის აგების დროს, საჭიროა გამოვცადოთ (გავტესტოთ) ის გრამატიკა, რომელსაც მანქანა იყენებს. ეს შესაძლებლობას გვაძლევს ყველა ასეთ შემთხვევაში გამოვიყენოთ backtracking, რათა გავაუმჯობესოდ წარმადობა.
ფორმალური განსაზღვრება
ყველა ელემენტი არის M-ის გადასვლა. მას აქვს განსაზღვრული მნიშვნელობა რომ M მდგომარეობაში p \in Q,    input-ით  , როგორც ყველაზე მნიშვნელოვანი სტეკის სიმბოლო, შესაძლოა წაიკითხოს  a, შეცვალოს მდგომარეობა q-დ, ამოიღოს A, ჩანაცვლებით. გადანაცვლების კომპონენტი გამოიყენება იმის ფორმულირებისთვის, რომ PDA შეუძლია წაიკითხოს შემომავალი სტრინგიდან სიმბოლო, ან დატოვოს input ხელშეუხებელი. ბევრ ტექსტში, გადასვლის დამოკიდებულება არის ჩანაცვლებული შემდეგი ექვივალენტური, ფორმალიზაციით:
შეიცავს ყველა შესაძლო ქმედებასp მდგომარეობაში და A სტეკის გამოყენებით, როდესაც კითხულობს a -ს ინფუთად. ერთი წერს   ზუსტად ფუნქციისთვის, როდესაც  შევნიშნოთ, რომ სასრული ამ შემთხვევაშ არის აუცილებელი.
მაგალითი
ეს არის ფორმალური განმარტება PDA-ს, რომელიც წყვეტს შემდეგ ენას:
, სადაც
q_{0} = p
,, , , , and .
გამოანგარიშების პროცესები
ქვემოთ აღწერილია, როგორ ხდება სხვადასხვა Input-ის გამოთვლა PDA-თი. ა) შემავალი სტრინგი = 0011. გვაქვს გამოთვლის სხვადასხვა ვარიანტი, რომელიც დამოკიდებულია გადასვლაზე p მდგომარეობიდან q მდგომარეობაში. თუმცა, მხოლოდ ერთი იღებს ამ სტრინგს, ანუ არის მიმღები მდგომარეობა (accepting states). ბ) შემომავალი სტრინგი = 00111. ასევე არის სხვადასხვა ვარიანტი გამოთვლის, თუმცა, არც ერთი არ იღებს შემომავალ სტრინგს
განზოგადებული PDA (GPDA)
(GPDA) არის PDA, რომელიც წერს შემომავალი სტრინგის (ცნობილია სიგრძე) სტეკში და ასევე შლის მას სტეკიდან ერთ ბიჯზე.
(GPDA) განიმარტება შემდეგნაირად:
სადაც Q, \Sigma\,, \Gamma\,, q0 არის განსაზღვრული როგორც PDA. არის ტრანზაციის ფუნქცია. გამოთვლითი წესები GPDA-სთვის არის მსგავსად PDA-სი, განსხვავებით იმისა, რომ ai+1 და bi+1 არიან სტრინგები განსხვავებით სიმბოლოსი. GPDA და  PDA არიამ ექვივალენტები, იმიტომ რომ თუ ენა გადაწყვეტადია PDA-თი, მაშინ ასევე ეს ენა გადაწყდება აუცილებლად GPDA-ითაც. დავამტკიცოთ, რომ GPDA და PDA არიან ექვივალენტურები: ვთქვათ, \delta(q1, w, x1x2...xm) (q2, y1y2...yn არის GPDA-ს გადასვლა, სადაც, , , m\geq0, , n\geq 0.
ავაგოთ შესაბამისი PDA:
ელ-სილენსიო (პანამა)
ელ-სილენსიო (El Silencio) — ქალაქი პანამაში, ბოკას-დელ-ტოროს პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 101 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ბოკას-დელ-ტოროს პროვინციის დასახლებული პუნქტები
ჰოვერი
ჰოვერი (Hoveri) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
პოლონელი მთავრების საქმეები
პოლონელი მთავრების საქმეები (Gesta principum Polonorum) — უძველესი ცნობილი შუა საუკუნეების მატიანე, რომელიც ასახავს პოლონეთის ისტორიას ლეგენდარული დროიდან 1113 წლამდე. ლათინურად დაწერილი ანონიმური ავტორის მიერ, სავარაუდოდ დასრულდა 1112 და 1118 წლებში და მისი შემორჩენილი ტექსტი წარმოდგენილია სამ ხელნაწერში ორი განსხვავებული ტრადიციით. მის ანონიმურ ავტორს ტრადიციულად უწოდებენ გალუსს (სახელი, რაც ნიშნავს "გალიას"), უცხოელი და უცნობი ქვეყნიდან განდევნილი, რომელიც უნგრეთის გავლით პოლონეთის სამეფოში გაემგზავრა. გესტა დაავალა პოლონეთის მაშინდელმა მმართველმა, ბოლესლავ III ვრიმუტმა ; გალუსი ელოდა პრიზს თავისი ნამუშევრისთვის, რომელიც, სავარაუდოდ, მიიღო და რომლითაც მან მთელი ცხოვრება გაატარა.
ბორაზოპოლისი
ბორაზოპოლისი (Borrazópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 700 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აპუკარანის შემადგენლობაში.
პოლონელი მთავრების საქმეები
წიგნი არის ყველაზე ადრეული ცნობილი, დაწერილი დოკუმენტი პოლონეთის ისტორიაზე. იგი იძლევა უნიკალურ პერსპექტივას ევროპის ზოგად ისტორიაზე, ავსებს იმას, რაც გადმოცემულია დასავლელი და სამხრეთ ევროპელი ისტორიკოსების მიერ. იგი დანიელთა საქმეებზე (Gesta Danorum) ძველია, ხოლო პოლონეთის ადრეული ისტორიის შემდეგ ძირითად წყაროზე, პოლონეთის მეფეებისა და მთავრების მატიანეზე (Chronica seu originale regum et principum Poloniae), დაახლოებით ერთი საუკუნით ძველია.
ბორაზოპოლისი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 878 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23.56 კმ²-ზე. ფართობი 334 378 კმ²-ია.
პოლონელი მთავრების საქმეები
უძველესი ცნობილი ეგზემპლარი ამჟამად ვარშავის პოლონეთის ეროვნულ ბიბლიოთეკას ეკუთვნის.
ბორაზოპოლისი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
პოლონელი მთავრების საქმეები
სათაური
მინი|418x418პქ| პოლონელი მთავრების საქმეების დასაწყისი (ზამოისკიანუსის კოდექსი [[პოლონეთის ეროვნული ბიბლიოთეკა|პოლონეთის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში).]] ნაწარმოებისთვის განკუთვნილი ან თავდაპირველად მინიჭებული სათაური არ არის ნათელი. ზამოისკის კოდექსის ტექსტის საწყის კაპიტალში რუბრიკა ნაწარმოებს პოლონეთის მატიანეს (Cronica Polonorum) უწოდებს, ხოლო იმავე ხელნაწერში I წიგნის წინასიტყვაობა იხსნება ასე: Incipiunt Cronice et gesta ducum sive principum Polonorum („[აქ] იწყება მატიანეები და პოლონელების ჰერცოგების ან მთავრების საქმეები“). II წიგნის სათაური ნაშრომს Liber Tertii Bolezlaui-ს უწოდებს( „ბოლესლავ III-ის წიგნი“), ხოლო III წიგნი - Liber de Gestis Boleslaui III-ს („ბოლესლავ III-ის საქმეების წიგნი“). თუმცა ეს არ არის სანდო, რადგან ასეთი რამ შეიძლება ჩამატებული ყოფილიყო მოგვიანებით.
უახლესი რედაქტორები და მხოლოდ ინგლისურად მთარგმნელები წიგნს Gesta principum Polonorum-ს უწოდებენ („პოლონელთა მთავრების საქმეები“), რათა თავიდან აეცილებინათ დაბნეულობა გვიანდელ ნაშრომთან, რომელიც ცნობილია, როგორც Chronica principum Poloniae („პოლონეთის მთავრების ქრონიკა“).
ავტორი
გესტას ავტორი უცნობია, მაგრამ მას ისტორიოგრაფიული კონვენციით მოიხსენიებენ, როგორც „გალუსს“, ლათინურად „ადამიანი საფრანგეთიდან ან გალიიდან“ (თუმცა, ასევე, პოტენციურად, სახელი). თუმცა ავტორის ანონიმურობა იყო ტავისი (როგორც ნაწარმოებშია ნახსენები) სურვილი, მიუძღვნა ნაწარმოები მხოლოდ ღმერთს. როდესაც პოლონელმა ეპისკოპოსმა - მარკინ კრომერმა დაასრულა თავისი ნაშრომი - ფოლიო 199, მან დატოვა სქოლიო, რომელიც გალუსს იხსენიებდა, როგორც გესტას ავტორს. დაახლოებით იკითხება: ეს ნამუშევარი გალუსისაა, მე ვაღიარებ, რომ ის იყო ფრანგი ბერი, რომელიც ცხოვრობდა ბოლესლავ III-ის დროს. ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც ავტორს „გალუსად“ მოიხსენიებდნენ.
გოტფრიდ ლენგნიხის ბეჭდურ გამოცემაში, ლენგნიხმა ავტორს უწოდა „მარტინ გალუსი“ იან დლუგოშის არასწორი წაკითხვის საფუძველზე, რომელშიც გალუსი ასერიათ მარტინ ოპავასში. მარტინ გალუსი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში გახდა სტანდარტული სახელი გერმანიის სტიპენდიაში, თუმცა ეს იდენტიფიკაცია ახლა უარყოფილია ისტორიკოსების უმეტესობის მიერ. ისტორიკოსმა მაქსიმილიან გუმპლოვიჩმა ავტორად ბალდუინ გალუსად დაასახელა, სავარაუდოდ კრუშვიკის ეპისკოპოსი, თუმცა ასევე ამ თეორიამ ვერ მოიპოვა საყოველთაო აღიარება.
ხშირი იყო მცდელობები გალუსის წარმოშობის იდენტიფიცირება ტექსტში არსებული მინიშნებებიდან. მარიან პლეზია და პიერ დავიდი ამტკიცებდნენ, რომ გალუსი იყო პროვანსიდან, რომელიც ახლა სამხრეთ საფრანგეთშია და მჭიდრო კავშირში იყო სენტ-ჟილის ბენედიქტინების მონასტერთან. კიდევ ერთი ისტორიკოსი, კაროლ მალეჩინსკი, ამტკიცებდა, რომ მტკიცებულებები მიუთითებს კავშირზე ფლანდრიასთან, ხოლო დანუტა ბორავსკა და ტომაშ იასინსკი სტილისტურ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით ამტკიცებდნენ, რომ იგი დაკავშირებული იყო ვენეციასთან და, რომ მან დაწერა წმინდა ნიკოლოზის ანონიმური თარგმანი. მარიან პლეზია ამტკიცებდა 1984 წელს, რომ მისი წერის სტილი მიუთითებს მის განათლებაზე ცენტრალური საფრანგეთის ერთ-ერთ სკოლაში, სავარაუდოდ ტურში ან ორლეანში.
პლეზია და სხვები შემდგომში ამტკიცებენ, რომ გალუსის ვრცელი ცოდნა უნგრეთზე მოწმობს იქ კავშირებზე, რაც ამტკიცებს კავშირს უნგრეთში სომოგივარის ბენედიქტელთა მონასტერთან, სენტ-ჟილესთან დაახლობულ მონატერთან. როგორც ჩანს, ის მჭიდროდ იყო დაკავშირებული ავდანსის კლანთან, სკანდინავიური ან რუსული წარმოშობის ნათესავთან, რომელიც წარმატებული იყო ბოლესლავ II-ის დროს და, რომელიც გადაასახლეს უნგრეთში, მაგრამ პოლონეთის საქმეებში პოპულარობა დაუბრუნდა ბოლესლავ III-ის მეფობის დროს. როგორც მან განაცხადა: „ქალაქი გნიეზნო... სლავურად „ბუდეს“ ნიშნავს, ფიქრობენ, რომ ავტორმა შესაძლოა იცოდა ქვეყნის ენა. უდავოა მხოლოდ ის, რომ ის იყო ბერი და უცხოელი, რომელიც პოლონეთში ცხოვრობდა, შესაძლოა, პოლონეთის ბენეფიციუმით.
თხრობა
ნაშრომი იწყება მიმართვით და მიძღვნით მარტინის, გნიეზნოს მთავარეპისკოპოსის, და პოლონეთის რეგიონების ეპისკოპოსების, სიმონის (პლოკის ეპისკოპოსი, დაახლ. 1102 – 29), პავლეს (პოზნანის ეპისკოპოსი, 1098 – დაახ. 1112), მაურუსისა ( კრაკოვის ეპისკოპოსი, 1110 – 18) და ზიროსლავის მიმართ (ვროცლავის ეპისკოპოსი, 1112 – 20). თომას ბისონი ამტკიცებდა, რომ ტექსტი ძირითადად დაიწერა ლათინური ლიტერატურის გესტას ჟანრში, როგორც ჰერცოგ ბოლესლაუს III ვრიმუთის საპატივცემოდ, იცავდა მის ქმედებებს და აკანონებდა მის დინასტიას.
ნაშრომი დაყოფილია სამ წიგნად, რომელიც ორიენტირებულია გენეალოგიაზე, პოლიტიკასა და ომზე. პირველი წიგნი, 31 თავი, განიხილავს ბოლესლავ III-ის წინაპრების ღვაწლს (დაწყებული ლეგენდარული პიასტ ბორბლიანით) და მათ ომებს მეზობელი გერმანელი და სლავური ხალხების წინააღმდეგ, როგორებიც არიან რუსები, ბოჰემიელები, პომერანელები, მაზოვიელები და სელენციელები. პირველი წიგნი აცხადებს, რომ ეყრდნობა ზეპირ ტრადიციას და ძირითადად ლეგენდარული ხასიათისაა მიეშკო I-ის მეფობამდე. ადრინდელი მასალა მოგვითხრობს პიასტების გლეხობიდან მმართველობამდე აღზევების შესახებ, ზღაპარი გავრცელებული ადრეულ სლავურ ხალხურ მითებში.
წიგნი მეორე, 50 თავი, ასახავს ბოლესლავის დაბადებას, მის ყრმობას და ასახავს მის და „გრაფი პალატინ“ სკარბიმირის მიერ გაჩაღებულ ომებს პომერანელთა წინააღმდეგ. წიგნი მესამე, 26 თავი, აგრძელებს ისტორიას ბოლესლავისა და პოლონელების მიერ პომერანელთა წინააღმდეგ წარმოებულ ომებზე, გერმანიის იმპერატორის ჰაინრიხ V-ის და ბოჰემების წინააღმდეგ და ბალტიისპირეთის პრუსიელების წინააღმდეგ ომებზე.
ხელნაწერები და ნაბეჭდები
გესტას ორიგინალი არ არის შემორჩენილი, სამაგიეროდ შემორჩენილია სამ სხვადასხვა ხელნაწერში, რომლებიც წარმოადგენენ ორ განსხვავებულ ტრადიციას. ზამოისკიანუსის კოდექსი და ჩარტორისკიანუსის კოდექსი წარმოადგენენ პირველ, ყველაზე ადრეულ დოკუმენტურ ტრადიციაც. ჰაილსბერგის კოდექსი კი,გვიანდელი და ნაკლებად დეტალურად შემორჩენილი, არის ტექსტის დამოუკიდებელი დამადასტურებელი და წარმოადგენს მეორე განსხვავებულ ტრადიციას.
ზამოისკიანუსის კოდექსი
ყველაზე ადრეული ვერსიაა ხელნაწერი, რომელიც ცნობილია როგორც ზამოისკიანუსის ან ზამოისკის კოდექსი. ეს დაიწერა XIV საუკუნის ბოლოს, სავარაუდოდ კრაკოვში 1380-1392 წლებში. ის XV საუკუნემდე ინახებპდა ლაასკის ოჯახის ბიბლიოთეკაში. იქვე, სანდივოგიუს ჩეხოიელი (დ. 1476), გნიეზნოს საკათედრო ტაძრის კანონი და ისტორიკოს იან დლუგოშის მეგობარი, მოგვიანებით დაეუფლა მას. მოგვიანებით ის იყო ზამოშჩის გრაფის ბიბლიოთეკაში, მაგრამ ახლა ინახება ვარშავის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში, როგორც ''Ms. BOZ cim. 28''.
ჩარტორისკიანუსის კოდექსი
გესტას მეორე ვერსიაა ჩარტორისკიანუსის კოდექსი, რომელსაც ასევე უწოდებენ სედზივოის კოდექსს. 1434-დან 1439 წლამდე სანდივოგიუს ჩეჩელს გაუკეთებია მეორე ეგზემპლარი, რომელიც დამზადებულია ზამოისკიანუსის კოდექსის ვერსიისგან. ვინაიდან ეს არის პირდაპირი ასლი, ის შეზღუდულია ორიგინალი ტექსტით. ეს ვერსია ამჟამად ინახება კრაკოვის ჩარტორისკის მუზეუმში, ქალბატონი 1310, ფოლ. 242 – 307.
ჰაილსბერგის კოდექსი
ტექსტის მესამე და უკანასკნელი ვერსიაა ე.წ. ჰაილსბერგის კოდექსში. ეს ვერსია დაიწერა 1469-1471 წლებში, წინა ვერსიის საფუძველზე. ეს უკანასკნელი დაიწერა კრაკოვში დაახლოებით 1330 წელს, ინახებოდა ოეკნოს მონასტერში (დიდი პოლონეთი) 1378 წელს და გადაიტანეს ტრზემეზნოს მონასტერში, სანამ ვარმიის ეპისკოპოსის მარტინ კრომერის ხელში მოხვდებოდა (1579 – 1589).
XVI საუკუნის შუა ხანებიდან XVIII საუკუნემდე, ხელნაწერი ინახებოდა გერმანულენოვან პრუსიულ ქალაქ ჰაილსბერგში (დღევანდელი პოლონეთის ქალაქი ლიძბარკ ვარმინსკი), აქედან მომდინარეობს მისი სახელი. ჩარტორისკიანუსის კოდექსის ვერსიისგან განსხვავებით, ეს არის ორიგინალი ტექსტის დამოუკიდებელი მოწმე. ის ამჟამად ვარშავის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში ინახება, როგორც Ms. 8006, fols. 119–247.
ჰაილსბერგის ტექსტში გამოტოვებულია დიდ მონაკვეთებები, რომლებიც წარმოდგენილია დანარჩენ ორ ხელნაწერში, მაგალითად, გამოტოვებული რამდენიმე თავი, როგორებიცაა 27 და 28 თავები პირველ წიგნში.
ნაბეჭდი გამოცემები
გესტას ტექსტი პირველად დაიბეჭდა 1749 წელს, როდესაც ჰაილსბერგის კოდექსზე დაფუძნებული გამოცემა გამოცა გოტფრიდ ლენგნიხმა, ორი ათეული წლის შემდეგ დაბეჭდა ლოურენს მიზლერ დე კოლოფმა და მას შემდეგ დაიბეჭდა მრავალ გამოცემაში.
იან ვინსენტი ბანტკი, რომელმაც ასევე გამოიყენა ჰაილსბერგი, იყო პირველი, ვინც გამოიყენა ზამოისკიანუსის კოდექსის ტრადიცია. იმის გამო, რომ ჰაილსბერგის კოდექსი „დაიკარგა“ 1830-იან და 1890-იან წლებში, ამ პერიოდის ტექსტები მას არ იყენებენ. ფინკელის და ლეტჟინსკის 1898 წლის გამოცემა ასევე არ იყენებს ჰაილსბერგს. ჯულიან კრჟიანოვსკიმ პირველი ფაქსიმილი შექმნა 1940-იან წლებში, ხოლო 1950-იან წლებში კაროლ მალეჩინსკის გამოცემა იყო პირველი, რომელმაც სამივე ხელნაწერი შეაჯერა.
ტექსტი არაერთხელ ითარგმნა სრულად. ის პოლონურად თარგმნა რომან გროდესცკიმ 1923 წლისთვის, თუმცა ეს არ გამოქვეყნებულა 1965 წლამდე. იყო რუსული თარგმანი 1961 წელს, გერმანული თარგმანი 1978 წელს და ინგლისური თარგმანი 2003 წელს.
მეორე ცივი ომი
მეორე ცივი იმი (ასევე ცნობილი როოგორც ახალი ცივი ომი, ცივი ომი II  ან სუპერსახელმწიფოების განახლებული შეჯიბრი ) — ტერმინი აღწერს ცივი ომის შემდეგი პერიოდის პოლიტიკურ და სამხედრო დაძაბულობებს ორ გეოპოლიტიკურ ძალათა ბლოკს შორის, ერთ ბლოკს მეთაურობს რუსეთი ან ჩინეთი ხოლო მეორე ბლოკს აშშ, ევროპის კავშირი და NATO.
წარსული გამოყენებები
წარსული წყაროები,  როგორიცაა აკადემიკოსი ფრედ ჰალიდეი,  ალან ვოლდი, და დაივიდ პეინტერი, used  ურთიერთცვალებად ტერმინებს როდესაც საუბრობდნენ ცივი ომი 1979-1985 წლების ფაზაზე და/ან 1985-1991 წლების ფაზაზე. ზოგი სხვა წყარო მსგავს ტერმინებს იყენებდნენ 1970-იანების ცივი ომის დასახასიათებლად. ცოლუმნისტი უილიან საფრმა 1975 წელს ნიუ იორკ თაიმსთან ინტერვიუში თქვა რომ რიჩარდ ნიქსონის ამდმინისტრაციის დეტანტის მიდგომამ არ გაამართლა და ამის შედეგად "ცივი ომი II" იყო დაწყებული. აკადემიკოსი გორდონ ჩანგმა 2007 წელს გამოიყენა ტერმინი "ცივი ომი II" როდესაც საუბრობდა ცივი ომის პერიოდზე, რიჩარდ ნიქსონის ჩინეთში ვიზიტის შემდეგ, სადაც აშშ-ის პრეზიდენტი რიჩარდ ნიქსონი და ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის გენერალური მდივანი მაო ძედუნი ერთმანეთს შეხვდნენ.
1998 წელს ჯორჯ კენანმა NATO-ს პოლონეთში, უნგრეთში და ჩეხეთის რესპუბლიკაში გაფართოებას „ახალი ცივი ომის“ საწყისი წერტილი უწოდა.
რუსეთი-დასავლეთის დაძაბულობები
წყაროებს შორის უთანხმოებაა, ზოგ წყაროს მიაჩნია რომ ცივი ომის მსგავსი კონფლიქტის განმეორება შეუძლებელია ხოლო ზოგი ფიქრობს რომ ცივი ომის გამეორება გარდაუვალია,
მაიკლ კლეარმა, მწერალმა და აკადემიკოსმა, აშშ-რუსეთის დაძაბულობები შეადარა ირანი-საუდი არაბათის კონფლიქტს ახლო აღმოსავლეთში. ოქსფორდის უნივერსიტეტის პროფესორი ფილიპ ნოვარდი ფიქრობს რომ „ახალ ცივ ომში“ იბრძვიან მედიის, ინფორმაციული ომის და კიბერომის მეშვეობით. 2014 წელს მიხეილ გორბაჩოვმა მსოფლიო გააფრთხილა უკრაინის კრიზისის და ახალი ცივი ომის დაწყების საფრთხეებზე. ამერიკელ პოლიტიკურ მეცნიერ რობერტ ლეგვოდს მიაჩნია რომ ახალი ცივი ომი 2013 წელს უკრაინის კრიზისის დროს დაიწყო. სხვა აკადემიკოსებს მიაჩნიათ რომ „ცივი ომი“ რუსეთის და დასავლეთს შორის ურთიერთობების არასწორი დახასიათებაა.
როდესაც რუსეთს და აშშ-ს შორის ახალი დაძაბულობები მსგავსი ცივი ომის დროს არსებული დაძაბულობებისა, ასევე არსებობს მნიშვნელოვანი განსხვავებები როგორიცაა რუსეთის გარე სამყაროსთან ეკონომიკური კავშირი რაც რუსეთის მოქმედებებს მნიშნელოვნად ზღუდავს, დღევანდელ დღეს რუსეთს აღარ აქვს ისეთი სამხედრო მოქმედებების განხორციელების საშუალება რაც 1992-93 და 2008 წელს საქართველოში და 2014 წელს უკრაინაში განხორციელდა.
ბევრ დამკვირვებელს, მათ შორის სირიის პრეზიდენტ ბაშარ ალ-ასადს მიაჩნია რომ სირიის სამოქალაქო ომი მარიონეტული კონფლიქტია აშშ-ის და რუსეთს შორის,   2016 წელს გაერთიანებული სამეფოს მთავრობის ოფიციალურმა პირებმა განაცხადეს: „ეს მართლაც ახალი ცივი ომია, დღეს სახეზე გვაქვს რუსეთის მცდელობა გაანადგუროს ევრუპული ერთიანობა და ევროპის კავშირი“.
2018 წლის მარტში ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორებმა სტეფენ ვოლტმა და ოდ არნი ვასტადმა „ახალი ცივი ომი“ გააკრიტიკეს როგორც შეცდომაში შემყვანი და დამაბნეველი ტერმინი.
ჩინეთ-აშშ-ის დაძაბულობები
დონალდ ტრანპი, რომლის აშშ-ის ორეზიდენტად ინაგურაცია 2017 წლის 20 იანვარს მოხდა, თელი მისი საპრეზიდენტო კამპანიისას ჩინეთს როგორც საფრთხეს მოიხსენიებდა, ამ ფაქტმა ჩინეთთან ახალი ცივი ომის დაწყების შანსები გაზარდა. პროფესორ მინქსინ პეიმ თქვა რომ ტრამპის 2016 წლის აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნებში გამარჯვებამ გაზარდა ახალი ცივი ომის დაწყების შანსები. 2017 წლის მარტში, თვითგამოცხადებულმა სოციალისტურმა გაზეთმა, თვიურმა განხილვამ დაწერა, "ტრამპის ადმინისტრაციის არჩევამ ახალი ცივი ომი რუსეთთან მოლოდინის რეჟიმში გადაიყვანა", და ასევე თქვა რომ ტრამპი ჩინეთზე მეტად საფრტხედ რუსეთს მიიჩნევს.
სქოლიო
კატეგორია:ცივი ომი კატეგორია:ჩინეთის ისტორია კატეგორია:აშშ-ის ისტორია კატეგორია:რუსეთის ისტორია კატეგორია:კონფლიქტები აშშ-ის მონაწილეობით კატეგორია:კონფლიქტები ჩინეთის მონაწილეობით კატეგორია:კონფლიქტები რუსეთის მონაწილეობით კატეგორია:XXI საუკუნის კონფლიქტები
ლარჭემ-სოინარი
ლარჭემი//სოინარი — ლერწმის ქართული მრავალღეროვანი (ძირითადად, ექვსღეროვანი) სალამური. ცნობილია სამეგრელოში (ლარჭემი, წარმოდგება სიტყვიდან „ლერწამი“), გურიაში (სოინარი, ბერძნული სიტყვიდან „სოლინარი“) და ლაზეთში („ოსტვინონი“). ღერები სხვადასხვა სიგრძისა აქვს. საკრავი მრავალხმიანია, მაგრამ ტექნიკურად შეზღუდული. საკრავი შედგება ერთმანეთზე მიჯრით მიწყობილი სხვადასხვა სიგრძის მილებისაგან.
სანქტ-პეტერბურგის ეთნოგრაფიულ მუზეუმში ინახება 21 ღერიანი სალამური ლარჭემის სახელწოდებით, რომლის მილები განლაგებულია სიგრძის მიხედვით. სოინარის დამზადება შთამომავლობით გადადიოდა გურიასა და სამეგრელოში. ამ საკრავის გაკეთებასა და დაკვრის ტექნიკას მამა-პაპანი ასწავლიდნენ შვილებს. ამ გზით ეს საკრავი დღემდე შემოინახა გურიასა და სამეგრელოში. ზოგჯერ რამდენიმე სოინარის (ორი, ოთხი) ხმას შეაუღლებდენენ. ოთხი ექვსლულიანი სოინარი ხშირად გამოიყენებოდა ქორწილში, ლხინსა და ცეკვა-თამაშის დროს. ლარჭემზე, დაირასა და სვანურ ჭიანურზე (ჭუნირ) ზოგჯერ ერთდროულად უკრავდნენ. სოფელ ჩქვალეთში დიდ ხუთშაბათს ხალხი წირვის შემდეგ კარდაკარ დადიოდა, მღეროდა და თან ლარჭემზე უკრავდა. ეს უკანასკნელი შეუღლებული იყო დაირასა და ხის ან სპილენძის საყვირთან. გურია-სამეგრელოში ლარჭემზე დამკვრელები ხშირად ეჯიბრებოდნენ ერთმანეთს. ამ შეჯიბრებაში გამარჯვებულად ის მუსიკოსი ითვლებოდა, რომელიც უფრო მეტ ხანს დაუკრავდა. ხშირად იმარჯვებდა ხოლმე პატარა სოინარზე დამკვრელი, ვინაიდან პატარა სოინარი ნაკლებ სუნთქვასა და მოძრაობას საჭიროებდა, რაც ფიზიკურად იოლად დასაძლევია.
აღწერა
ქართული მრავალღერიანი სალამური შედგება სხვადასხვა სიგრძის ექვსი მილისაგან. თითოეული მილი გამოსცემს გარკვეული სიმაღლის ბგერას. მილები შეკრულია კანაფით და ხის ქერქით. მეგრულ ლარჭემსა და გურულ სოინარს შორის პრინციპული განსხვავება არ არის. გურული სოინარი უფრო მინიატურულია, მეგრული ლარჭემი შედარებით დიდია.
მილები განლაგებულია ერთმანეთის გვერდით შემდეგნაირად: ცენტრში გრძელი მილები, ხოლო ნაპირებისაკენ კლებადი სიგრძით. ეს გამომუშავებული კონსტრუქციული ფორმა, დასავლეთ საქართველოში მკაცრადაა დაკანონებული. ასეთი კონსტრუქცია უაღრესად იშვიათია, თუ არ ვიტყვით, რომ ერთადერთია ყველა ცნობილ მრავალღერიან სალამურთა შორის, რომელთა მილები თანმიმდევრულად სიგრძის მიხედვით არის დალაგებული.
სოინარი შედგება ლერწმის ექვსი სალამურის ანუ ლულისაგან. პირველ ლერწმად უგრძესი ითვლება, რომელიც ყველაზე ბოხ ხმას გამოსცემს. მას გურიაში დიდი ბანი ჰქვია, ხოლო სამეგრელოში - მებანე. მეორე ლულად მის მარცხნივ მოთავსებული ლერწამი იწოდება. იგი პირველზე მოკლეა და უფრო წვრილ ხმას გამოსცემს. გურიაში მას საშუალო და პატარა ბანი ჰქვია, სამეგრელოში კი მებანე. მესამე ლულას, პირველის მარჯვნივ მდებარეს, შევსებულ ლულას ეძახიან. ის მეორეზე მოკლეა და უფრო წვრილ ხმას გამოსცემს. გურიაში მას მესამე ხმა ეწოდება და დამწყები ხმის მოვალეობას ასრულებს. მას კიდევ გიმაჭყაფური, ანუ გემაჭყაფალი ჰქვია სამეგრელოში. მეოთხე ლულად მეორის მარცხნივ მოთავსებულ ლულას თვლიან. იგი მესამეზე მოკლეა და უფრო წვრილ ხმას გამოსცემს. მას გურიაში მეოთხე ხმაც ჰქვია და გადატანილიც, სამეგრელოში კი მეჭიფაში ეწოდება. ჭიფე მაღალ პირველ ხმას ნიშნავს, ამიტომ მეჭიფაში, რომელიც მებანის მსგავსად არის ნაწარმოები, მეწვრილეს უდრის, ე.ი. წვრილი ხმის გამომცემია. მეხუთე ლულა მესამის გვერდით არის მოთავსებული. მას გურიაში მეხუთე ხმას, ანუ მოძახილს უწოდებენ. სამეგრელოში ამ ლერწამსაც გემაჭყაფალი, ე.ი. დამწყები ჰქვია. მეექვსე ლულა მარცხნივ განლაგებული უკანასკნელი ლერწამია. იგი ყველაზე მოკლეა და უწვრილეს ხმას გამოსცემს. გურიაში მას მეექვსე ხმას, ან კრიმანჭულს უწოდებენ. ზოგნი ამ მილსაც მოძახილს ეძახიან. სოინარის დამკვრელები პირველ გრძელ ლულას ბანად თვლიან და მთელი საკრავის ძირითად ლერწმად მიიჩნევენ. მესამე ლულა წყებაა, მეხუთე მოძახილი, მეექვსე კრიმანჭული.
ხმოვანება
ლარჭემის (სოინარის) დიაპაზონია ტონ-ნახევარტონიანი. ჩაბერვა ხდება ერთდროულად ორ მილში. ასეთი ჩაბერვით მიიღება ტერციები. სოინარი შემსრულებელს უჭირავს ვერტიკალურად, (ბგერის გამოცემა ჩაბერვით ხდება). "დაკვრის წინ", სამეგრელოშიც და გურიაშიც საკრავის მილებს ნახევარი საათით წყლით შეავსებდნენ, რათა საკრავს სუფთა ბგერები ჰქონოდა. როგორც ჩანს, ეს არის პროფილაქტიკური საშუალება იმისათვის, რომ მილები არ დაიბზაროს. ამის შემდეგ იგი წმინდა, მკაფიო ხმას გამოსცემდა. მრავალღერიან სალამურზე შემსრულებლებად გვევლინებიან მხოლოდ მამაკაცები. ლარჭემსა და სოინარზე სრულდება მწყემსური და საცეკვაო მელოდიები. ქართული მრავალღერიანი სალამური ძირითადად დაკავშირებულია მწყემსურ ყოფასთან, ხოლო მისი გამოყენება ქორწილში და ხატობა-დღეობებში გვიანდელი მოვლენა უნდა იყოს. სამეგრელოში ლარჭემი მწყემსების საკრავს წარმოადგენს. მწყემსები ლარჭემზე დაკვრით თავიანთ ჯოგს თავს უყრიდნენ.
სამეგრელოში არსებობს სამი სხვადასხვაგვარი ჰანგი, ერთი, რომლითაც ჯოგი მიჰყავთ საძოვარზე, მეორე, რომელსაც ასრულებენ დაბრუნებისას და მესამე, რომელსაც მწყემსი ასრულებს, როცა ჯოგს აძოვებს. მწყემსების თქმით, ამ ჰანგის დაკვრაზე ჯოგი უკეთესად ძოვს. შემთხვევითი არ არის ის ფაქტი, რომ ლარჭემზე სხვადასხვა მწყემსური მელოდიები სრულდება, რომლებიც მწყემსის შრომის სხვადასხვა პროცესთანაა დაკავშირებული. ანალოგიური ფაქტები საქართველოს სხვა კუთხეებშიც დასტურდება. ლარჭემზე სამეგრელოში უკრავდნენ ქორწილებში, დღეობებში. გურიაში სოინარი წარმოადგენდა სასიგნალო საკრავს. ამ საკრავის ხმაზე იკრიბებოდნენ სხვადასხვა სოფლის მონადირეები, რომლებიც კვერნაზე სანადიროდ მიდიოდნენ.
ქამანჩა
ქამანჩა — აღმოსავლური სამ ან ოთხსიმიანი ხემიანი საკრავი.
აღწერა
საერთო სიგრძეა 65-90 სმ. კორპუსი მრგვალია, ბურთისებრი, ამოღრუებული. დამზადებულია თუთის ან კაკლის ხის მასალისაგან. კორპუსს გადაკრული აქვს მემბრანა - თევზის ტყავი ან ბუშტი. ყელი მრგვალია, საქცევები არ აქვს. ინკრუსტირებულია სადაფითა და ძვლით. სიმების ქვეშ რკალისებური ჯორაკი დგას. აწყობილია კვარტულად. ხემი - ხის მოღუნული ჯოხია, რომელზედაც თავისუფლადაა მიმაგრებული ძუა, დაკვრის დროს შემსრულებელი ძუას ჭიმავს სათანადო სიმაღლეზე. დაკვრის ტექნიკის თავისებურება მდგომარეობს იმაში, რომ გადასვლა ერთი სიმიდან მეორეზე ხდება არა ხემით, არამედ საკრავის მოძრაობით. მისთვის დამახასიათებელია ყრუ ჟღერადობა. ქამანჩა პოპულარულია როგორც სოლო საკრავი, ასევე ანსამბლში. ამჟამად აზერბაიჯანში იგი საკონცერტო-საესტრადო ინსტრუმენტია და გამოყენებულია ხალხურ საკრავთა ორკესტრშიც. ქამანჩის სახეობები გავრცელებულია სომხეთში, აზერბაიჯანში, დაღესტანში, ცენტრალურ აზიაში (თურქმენეთი, ტაჯიკეთი, უზბეკეთი), თურქეთში. საქართველოსა და განსაკუთრებით თბილისში გავრცელდა დაახლოებით XVIII ს-დან სხვა აღმოსავლური საკრავების მსგავსად როგორც ინსტრუმენტული ანსამბლის შემადგენელი, თავდაპირველად ქ. თბილისში და შემდეგ ჯერ მიმდებარე სოფლებსა და რეგიონებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუსიკალური საკრავები
ოლაფ I (დანია)
ოლაფ I მშიერი (Oluf 1. Hunger; დ. 1050 — გ. 18 აგვისტო, 1095) — ესტრიდსენების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე სვენ II-ის ვაჟი. ცოლად ჰყავდა ნორვეგიის მეფის ასული ინგეგერდი, თუმცა მემკვიდრე არ ჰყოლია. ტახტზე ავიდა თავისი ორი უფროსი ძმის დაღუპვის შემდეგ, მის შემდეგ კი მისი კიდევ ერთი ძმა, ერიკი გამეფდა.
ბიოგრაფია
ოლაფი დაიბადა 1050 წელს დანიაში. იგი იყო დანიის მეფე სვენ II-ის ერთ-ერთი უკანონო შვილი ცხრამეტიდან, რომლებიც ყველა სხვადასხვა ქალისგან ჰყავდა. 1076 წელს მეფე მისი ძმა ჰარალდი ხდება, მისი უშვილოდ სიკვდილის შემდეგ კი მისი მეორე ძმა — კნუდი, რომელმაც ოლაფს 1080 წელს იუტლანდის ერლის წოდება მიანიჭა. ამავდროულად, ოლაფი 1085 წლიდან ხელმძღვანელობდა ამბოხებას თავისი ძმის წინააღმდეგ.
1086 წლის 10 ივნისს, წმინდა ალბანის ეკლესიაში, ოლაფმა და ამბოხებულებმა ჩახოცეს მეფე კნუდი და მისი ძმა, ბენედიქტე, რის შემდეგაც დანიის მეფე ოლაფ I ხდება. მიუხედავად იმისა, რომ კნუდს ვაჟი ჰყავდა, იგი დედასთან ერთად ფლანდრიაში იყო გაქცეული. წყაროებში ოლაფი აღწერილია, როგორც ხარბი და უსამართლო მმართველი. მისი მეფობის წლებს დაემთხვა საშინელი გვალვის სეზონები და მოსავლის განადგურება, რამაც საყოველთაო არეულობა და გლეხთა შიმშილობა გამოიწვია.
ოლაფ I გარდაიცვალა 1095 წელს, იდუმალ გარემოებებში. მისი სიკვდილის შესახებ რამდენიმე მოსაზრება არსებობს. ზოგი ამბობს, რომ შიმშილმა იმსხვერპლა, სხვა ვერსიით იგი მისმა ძმებმა მოკლეს, კიდევ ერთი ვერსიით შიმშილით დაიღუპა, ხოლო ყველაზე გავრცელებული ვერსიით, იგი ღმერთმა დასაჯა მისი ბოროტებისათვის, ჭკუიდან შეიშალა და თავი მოიკლა, თუმცა აქედან არცერთი დასტურდება. მის შემდეგ ტახტზე მისი ძმა, ერიკ I ავიდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1050 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1095 კატეგორია:დანიის მეფეები
საქართველოს პროფესიული კავშირების გაერთიანება
საქართველოს პროფესიული კავშირების გაერთიანება (სპკგ — GTUC) — დამოუკიდებელი, არაკომერციული სამოქალაქო ორგანიზაცია, რომელიც დაფუძნდა 1992 წელს. მჭიდრო კავშირშია ადგილობრივ და საერთაშორისო პარტნიორებთან. საქართველოს პროფესიული კავშირების გაერთიანება მუდმივად ახორციელებს წევრთა ინფორმირებასა და გადამზადებას შრომით სამართალში, ასევე უზრუნველყოფს მათ იურიდიულ მომსახურებას. 1992 წლიდან 2000 წლამდე პროფკავშირთა გაერთიანების წევრთა რიცხვი შემცირდა 2,7 მილიონიდან 777 ათასამდე. 2010 წლის მდგომარეობით მის წევრთა რიცხვი 251 ათასს შეადგენდა.
გაერთიანების მიზანია ხელი შეუწყოს: სოციალური და დემოკრატიული სახელმწიფოს ჩამოყალიბებასა და განვითარებას; საერთაშორისო პროფკავშირული მოძრაობის თავისუფალ განვითარებასა და გაძლიერებას; ევროინტეგრაციას; გენდერული თანასწორობის დაცვას; ადამიანის ძირითადი დემოკრატიული უფლებებისა და პროფესიული კავშირების დამოუკიდებლობის დაცვას; შრომით ბაზარზე ჯანსაღი კონკურენციიის დამკვიდრებას; ქვეყანაში დასაქმების ხელშემწყობი სოციალური კლიმატისა და დისკრიმინაციისაგან თავისუფალი გარემოს შექმნას; ქალთა და ახალგაზრდული ორგანიზაციების საქმიანობას.
საქართველოს პროფესიული კავშირების გაერთიანება არის საერთაშორისო პროფესიული კავშირების გაერთიანების (ITUC) წევრი 2006 წლიდან, ევროპის პროფკავშირების კონფედერაციის ETUC რეგიონული ფილიალის წევრი 2007 წლიდან.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს საზოგადოებრივი ორგანიზაციები
Sinatra Sings Days of Wine and Roses, Moon River, and Other Academy Award Winners
Sinatra Sings Days of Wine and Roses, Moon River, and Other Academy Award Winners — ფრენკ სინატრას ალბომი, გამოცემული 1964 წელს. გამოვიდა ლეიბლზე Reprise. ალბომში შეტანილია წლის ოსკარის მფლობელი სიმღერების ვერსიები.
სქოლიო
კატეგორია:ფრენკ სინატრას ალბომები კატეგორია:1964 წლის ალბომები კატეგორია:ალბომები სონი ბერკის პროდიუსერობით კატეგორია:Reprise Records-ის ალბომები
ბუზიკა
ბუზიკა — პატარა გარმონი (დამახინჯებული რუსული „музыка“), რომელსაც ლხინში ქალები უკრავდნენ.
აღწერა
ბუზიკა არის მცირე ზომის გარმონი, რომელიც განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობს ქართველ მთიელთა შორის. მას საქართველოს ბარშიც იყენებენ. ბუზიკა უპირატესად ქალების კუთვნილი საკრავია და ამიტომ შემთხვევითი არ არის, რომ ხშირად მას ნიშნობის დროს მიართმევენ ხოლმე საპატარძლოს. ეს წესი საკმაოდ დიდი ხნის წინ დამკვიდრდა.
ბუზიკის გამოყენების არე საკმაოდ ფართოა. იგი სახალხო დღესასწაულებზე, ქორწილებსა თუ მეჯლისებზე ჟღერდა, რის გამოც, მისი რეპერტუარი სასიმღერო და საცეკვაო მელოდიებისაგან შედგება. ბუზიკას სოლო საკრავის სახით იყენებდნენ, მაგრამ ზოგჯერ ანსამბლშიც მონაწილეობს. იგი განსაკუთრებით ხშირად იხმარება დაირას, დიპლიპიტოსა და ფანდურთან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუსიკალური საკრავები
ჰათ-ნოფჰარათ-თჰარა-მუ-კო-ფი-ფის ეროვნული პარკი
ჰათ-ნოფჰარათ-თჰარა-მუ-კო-ფი-ფის ეროვნული პარკი  (อุทยานแห่งชาติหาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี) — ეროვნული პარკი ტაილანდში, კრაბის პროვინციაში. მიეკუთვნება საზღვაო ეროვნული პარკების კატეგორიას. დაარსდა 1983 წელს, როგორც ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის II კატეგორიას და შეიქმნა მარჯნის რიფების დაცვის მიზნით. პარკის ფართობია 387.9 კმ².
კლიმატი
ტროპიკული მუსონური ქარების გავლენით პარკში ორი სეზონია: წვიმების სეზონი, რომელიც მაისიდან დეკემბრამდე გრძელდება და ცხელი სეზონი იანვრიდან-აპრილამდე. საშუალო ტემპერატურა 17-37 °C-ს შორისაა. ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობაა 2231 მმ. ყველაზე ნალექიანი თვე ივლისი, ხოლო ნაკლებად ნალექიანი - თებერვალია.
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის ეროვნული პარკები კატეგორია:IUCN კატეგორია II კატეგორია:1983 დაარსებული დაცული ტერიტორიები
ფინკა-სინკუენტა-ი-უნო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ბოკას-დელ-ტოროს პროვინციის დასახლებული პუნქტები
Paul Hunter Classic
2010/11 წლების სეზონზე, გარკვეული შესვენების შემდეგ (ტურნირი ტარდებოდა, მაგრამ ნაკლებად მნიშვნელოვანი იყო), შეჯიბრება განახლდა დაბალრეიტინგულ სერია Players Tour Championship-ის ევროპული ეტაპის როლში.
სქოლიო
კატეგორია:Players Tour Championship