cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ივანე პერესტიანი
ივანე პერესტიანი (დ. 13 აპრილი, 1870, ტაგანროგი — გ. 14 მაისი, 1959, მოსკოვი) — საბჭოთა რეჟისორი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1949).
აზერბაიჯანი მეორე მსოფლიო ომში
მატერიალურ-ტექნიკური უზრუნველყოფა
1942 წლის სექტემბერში, სამხრეთ კავკასიაში სამხედრო სიტუაცია გამოცხადდა და ბაქოში არსებული ვითარება კრიტიკული იყო. ტრანსპორტირების დასასრულამდე 6 მილიონი ტონა ნავთობის ნაცვლად, მხოლოდ 1,6 მილიონი ტონა გაიგზავნა. „ნეფთჩალა“ — ერთადერთი საბადო იყო, რომელიც ნავთობით ამარაგებდა. როგორც ბაიბაკოვი წერდა:
კონსტანტინე როკოსოვსკი, საბჭოთა კავშირის მარშალი, თავის წერილში აზერბაიჯანის სსრ-ის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტისთვის წერდა:
ივანე პერესტიანი
ბიოგრაფია
წარმოშობით იტალიელი პერესტიანი რუსული თეატრის ცნობილი მსახიობი იყო და მთელი რუსეთი ჰქონდა მოვლილი.
აზერბაიჯანი მეორე მსოფლიო ომში
მატერიალურ-ტექნიკური უზრუნველყოფა
1945 წლის 28 აპრილს, ფიოდორ ტოლბუხინი, საბჭოთა კავშირის მარშალი თავის სტატიაში სათაურით „დიდება აზერბაიჯანელ ერს“ დაწერა:
ივანე პერესტიანი
ბიოგრაფია
კინო-კარიერა დაიწყო 1916 წელს, როდესაც კინოსააქციო საზოგადოება „ხანჟონკოვი და კომპანიის“ მიერ გადაღებულ ფილმში „ნუ ერეკები მეეტლევ ცხენებს“, მთავარი როლი შეასრულა. ფილმის რეჟისორი ევგენი ბაუერი პროვინციელი მემამულის როლის შემსრულებელს ეძებდა და პერესტიანი გარეგნულად მებატონის განსახიერება ყოფილა. წერდა სცენარებს. 1917 წელს საკუთარი სცენარით გადაიღო კომედიური ჟანრის ფილმი „თხები, ბეკეკა თხები“, იყო საზოგადოება „მშობლიური კინემატოგრაფიის კავშირის“ თავმჯდომარე, მუშაობდა პედაგოგად რუსეთის სხვადასხვა სასწავლებლებში. კინოს გადაღება რუსეთში დაიწყო, იღებდა სააგიტაციო ფილმებს. 1921 წელს საქართველოში ჩავიდა და განათლების სახალხო კომისარიატთან არსებულ კინოსექციაში დაიწყო მუშაობა.
აზერბაიჯანი მეორე მსოფლიო ომში
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ისტორია კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ
ივანე პერესტიანი
ბიოგრაფია
პერესტიანი იყო პირველი ქართული საბჭოთა ფილმის, „არსენა ჯორჯიაშვილის“ რეჟისორი. ფილმის წარმატებამ ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. ძალადობით, ინტრიგითა და სასიყვარული რომანტიკით დახუნძლული ფილმი დადებითად შეაფასეს. ფილმმა იმ დროს ჩვენების რეკორდი მოხსნა, თბილისში ის 155-ჯერ უჩვენეს. პირველ ორ კვირაში მან სრულად აანაზღაურა გაწეული ხარჯები. ფილმი საქართველოს ფარგლებს გასდცა და რუსეთში გავიდა სათაურებით „გენერალ გრიაზნოვის მკვლელობა“, „სიცოცხლე სიკვდილში“, „სიკვდილი სიცოცხლისთვის“. რუსულმა პრესამ მაღალი შეფასება მისცა ფილმს.
1923 წელს პერესტიანმა გადაიღო ლიტერატურულ ნაწარმოებზე დაფუძნებული პირველი ქართული საბჭოთა ფილმი „სურამის ციხე“. ფილმში სურამის ციხის კედლის ამოშენებისას საჭირო იყო პარაკლისისს გადაღება, რისთვისაც დეკანოზ კალისტრატე ცინცაძის დახმარებით 12 მღვდელმა მიიღო ფილმში მონაწილეობა. სცენა თბილისის ბოტანიკურ ბაღში იქნა გადაღებული. მღვდლებმა გასამრჯელოდ თუმანი, ეპისკოპოსმა კი 10 თუმანი მიიღეს. პერესტიანმა ფილმის მონტაჟისას პარაკლისის სცენას ტიტრები „პირფერობა, ფარისევლობა, ცრუმორწმუნეობა“ გაუკეთა. ფილმში მონაწილე მღვდლებმა ამის გამო კათოლიკოს-პატრიარქთან იჩივლეს. გერმანე გოგიტიძემ დახურული ჩვენება მოაწყო კათოლიკოს-პატიარქისთვის, სადაც აჩვენა ფილმის ვერსია, რომელშიც სადავო ტიტრი ამოღებული იყო, მაგრამ კინოთეატრებში ჩვენებისას ტიტრი მაინც დააბრუნა. ფილმზე მოთხოვნა იმდენად დიდი იყო, რომ კინოსექციამ მისი 14 ასლი დაბეჭდა და გაავრცელა კინოთეატრებში.
1923 წელს პერესტიანმა გადაიღო პირველი ქართული ვესტერნი „წითელი ეშმაკუნები“. 1921 წელს რუსი მწერალი, კინოდრამატურგი და რევოლუციონერი პავლე ბლიახინი მატარებლით კოსტრომიდან ბაქოში მიემგზავრებოდა. მგზავრობა ერთ თვეს გაგრძელდა. ბლიახინმა მატარებელში დაწერა სცენარი და ორი წლის შემდეგ, როცა თბილისში მოხვდა, მიაკითხა კინოსექციას. კინოსექციიდან ის ივანე პერესტიანთან გაგზავნეს, რომელიც მოიხიბლა სცენარით. მიშასა და დუნიაშას როლის შესრულებისთვის პერესტიანმა ცირკში მომუშავე ახალგაზრდა აკრობატები შეარჩია. სცენარის მიხედვით მიშას და დუნიაშას მეგობარი ჩინელი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ჩინელი მსახიობი ვერ იპოვეს და ის ჩაანაცვლეს იმავე ცირკის სენეგალელი მოკრივე კადორ ბენ-სალიმით. რეჟისორმა ასევე ქუჩიდან აიყვანა ბუდიონისა და მახნოს როლის შემსრულებლებიც. გადაღებები 1923 წლის თებერვალში დაიწყო და შემოდგომაზე დასრულდა. უკრაინის სტეპების ნაცვლად, პერესტიანმა მოქმედება მთიან რეგიონებში დადგა, რათა ლანდშაფტი მომხიბლავი ყოფილიყო. ფილმის გადაღებისას რეჟისორმა სცენარი დაკარგა და გადაღება მეხსიერების მიხედით გააგრძელა. ეს ტიტრებშიც აისახა, სადაც ჩაიწერა, რომ ფილმი სცენარის გარეშეა გადაღებული. ამან ბლიახინის პროტესტი გამოიწვია, ის ნაწარმოების დამახინჯებაზე ჩიოდა. რუსეთში ფილმი გამოვიდა სახელწოდებით „მახნოვშინა“. მან ნამდვილი სენსაცია გამოიწვია. მას უწოდეს „პირველი მერცხალი“, „საბჭოთა კინემატოგრაფიის სასწაული“, „პირველი საბჭოთა კინოშუქურა“ საბჭოთა საზოგადოებაში ფილმი დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. „წითელ ეშმაკუნები“ პირველი საბჭოთა ფილმია, რომლზეც რეცენზია დაიწერა New York Times-ში. ფილმის პოპულარობა მაყურებელში 20 წელიწადს გაგრძელდა. მეორე მსოფლიო ომის დროს სევასტოპოლის დამცველებს კინოთეატრებსა და ფრონტზე 300-ზე მეტჯერ აჩვენეს ფილმი.
1925 წელს პერესტიანმა გამოუშვა „„სამი სიცოცხლე“, რომელიც გადაღებული იყო გიორგი წერეთლის რომანის, „პირველი ნაბიჯის“ მიხედვით. მთავარმა სარეპერტუარო კომისიამ ფილმი თავიდან დაიწუნა. ფილმის ნაკლად ებრაელი მეირას სახეში დანახული ანტისემიტური ტენდენციები დასახელდა. , მაგრამ ფილმი ბევრმა დაიცვა, მათ შორის სსრკ განათლების პირველმა კომისარმა ანატოლი ლუნაჩარსკიმ. , რომელმაც ფილმს გზა გაუკვალა კინოეკრანებისკენ. ფილმში ისეთმა მახასიათებლებმა, როგორებიცაა სექსუალობა, ძალადობა, მკვლელობა და მოვლენათა სინქრონულობა, განაპირობა მისი პოპულარობა. ფილმის შემოსავლებმა სამჯერ გადააჭარბა დანახარჯებს, რამაც პერესტიანი გაამდიდრა, რადგან ჯერ კიდევ მოქმედებდა კანონი, რომლის მიხედვით ფილმის შემოსავლიდან გარკვეული წილი რეჟისორსაც ეკუთვნოდა.
1925 წელს პერესტიანმა კვლავ მიმართა ეკრანიზაციას და ეგნატე ნინოშვილის „ჩვენი ქვეყნის რაინდის“ მიხედვით გადაიღო „ტარიელ მკლავაძის მკვლელობის საქმე“. პერესტიანმა აქცენტი გააკეთა მსხვილ ხედებზე, მონტაჟურ ცვლებზე და დეტალიზაციის მეშვეობით შესანიშნავ ეფექტს მიაღწია. მშვენივრად იყო ნაჩვენები ყოფითი დეტალები, იმდროინდელი პროვინციული ქალაქი და სოფელი, ქეიფები, ცეკვა ხანჯლური და ხორუმი. ფილმის ავტორებმა მნიშვნელოვანი ფუნქცია დააკისრეს ტიტრებს, რომელთა მეშვეობით გადმოსცემდნენ ცალკეული გმირის ვინაობას, ხასიათს, საქმისადმი დამოკიდებულებას.
„წითელი ეშმაკუნების“ პოპულარობისა და მაყურებლის თხოვნის გამო პერესტიანმა სამი წლის შემდეგ, 1926 წელს უსცენაროდ გადაიღო გაგრძელებები „სავურ სამარე“, „თავადის ასულ შირვანსკაიას დანაშაული“ და „ილან დილი“, მაგრამ რეჟისორი გაიტაცა ტრიუკებმა და ეფექტებმა და ეს ფილმები ვერ ავიდნენ „წითელი ეშმაკუნების“ დონეზე. გაგრძელებები შაბლონურ დეტექტიურ ლენტად გადაიქცა.
1926–28 წლებში ოდესის კინოსტუდიაში დადგა ფილმები: „ზვავი“, „ჭორი“. 1928–32 წლებში მუშაობდა სომხეთის კინოწარმოება „არმენკინოში“, აქ გადაიღო ფილმები: „ზამალუ“ (1929), „ანუში“ (1931). 1937 წელს კვლავ სახკინმრეწვში დაბრუნდა და დადგა საბავშვო გახმოვანებული ფილმი „ორი მეგობარი“.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი კინორეჟისორები კატეგორია:რუსი სცენარისტები კატეგორია:დაბადებული 13 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1870 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1959 კატეგორია:XIX საუკუნის რუსი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის რუსი მამაკაცი მსახიობები
ადიღეელები
ადიღეელები, ჩერქეზები (адыгэ, кӏахэ) — კავკასიის ჩრდილო-დასასავლეთით მცხოვრები ავტოქტონი ხალხი. საერთო სახელწოდება თანამედროვე ადიღეელებისა, ყაბარდოელებისა და ჩერქეზებისა, რომელთაც გააჩნიათ ერთი ისტორიული წარმომავლობა, საერთო ტრადიციული კულტურა და ახლონათესაური ენობრივი კავშირები. თვითსახელწოდება ადიღეელები, წარმოადგენს ეთნონიმ ჩერქეზების სინონიმს. ეს უკანასკნელი კი მეცნიერთა აზრით (პ. უსლარი, ლ. ლოპატინსკი, გ. მელიქიშვილი და სხვები) მომდინარეობს ანტიკურ ავტორთა თხზულებებში ნახსენები შავი ზღვისპირას კავკასიის ჩრდილო-დასავლეთით მცხოვრები ტომთა სახელწოდება „კერკეტი“-დან. საბჭოთა პერიოდში სახელწოდება ჩერქეზებმა შეიძინა ვიწრო ხასიათი და მისით მოიხსენიებოდა მხოლოდ ყარაჩაი-ჩერქეზეთში მცხოვრები ხალხი.
ადიღეელები მჭიდრო გენეტიკურ კავშირში იმყოფებიან უბიხებთან, აფხაზებთან და აბაზებთან. განსაკუთრებით ახლო ეთნოკულტურული, ენობრივი და სოციალურ-პოლიტიკური ურთიერთობა გააჩნდათ უბიხებთან.
XIX საუკუნეში რუსეთ-ოსმალეთის ომის შემდეგ ადიღეელთა უმეტესობა გადასახლებულ იქნა ოსმალეთის იმპერიაში. ამჟამად ადიღეელები ცხოვრობენ თურქეთში, სირიაში, იორდანიაში და სხვა ქვეყნებში. ადიღეელთა შთამომავლები, რომლებიც დარჩნენ თავის ისტორიულ სამშობლოში, ამჟამად ცხოვრობენ ჩრდილო კავკასიაში რუსეთის ფედერაციაში ადიღეს, ყაბარდო-ბალყარეთისა და ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკებში.
ადიღეელებმა გამოიარეს განვითარების გრძელი და რთული გზა. მათ გადაიტანეს სვითურ-სარმატულ ტომთა მკაცრი ეპოქა, ღუნთა, გოტთა, ხაზართა ზეწოლა, თათარ-მონღოლთა შემმოსევები და სხვა მრავალი. კავკასიაში მათი სტრატეგიული მდგომარეობიდან ადიღეელები ოსმალეთის იმპერიასა და ყირიმის სახანოს დიდი ხნის მანძილზე უწევდნენ წინააღმდეგობას.
ადიღელი ხალხის წინაპარ ტომებად ითვლებიან: ახეები, კერკეტები, მეოტები, სინდები, ტორეტები, ფსესები, ზიხები (ქართული წყაროებით ჯიქები). ძვ. წ. VI - V საუკუნეებში ჩრდილო–დასავლეთ კავკასიის ნაწილში ყუბანსა და შავიზღვისპირეთში ცხოვრობდნენ. ანტიკურ წყაროებში ყუბანისპირელი ადიღელები მეოტების კრებითი სახელითაც მოიხსენებიან, ხოლო შავიზღვისპირა ადიღური ტომები კი საკუთარი სახელწოდებით (ზიხები (ჯიქები), კერკეტები და სხვა). ჯერ ალანების (I ს.), შემდეგ ჰუნების (IV ს.) მოძალების შემდეგ ადიღეელებმა სამხრეთ–აღმოსავლეთით გადმოინაცვლეს. ქართლის ცხოვრებაში ჯუანშერის მიხედვით, ვახტანგ გორგასალის (V ს.) დროს ადიღეელების ტომებს სათავეში ზიხები (ჯიქები) ჩაუდგნენ:
VIII - IX საუკუნის მიჯნაზე ჯიქეთი შავიზღვისპირეთის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ცენტრი გახდა. X საუკუნის რუსული წყაროები ადიღეელებს კასოგებს უწოდებენ, აღმოსავლურ (სპარსული, არაბული) წყაროები კაშაგებს (ყაშაყებს), კეშეგებს, ქართული წყაროები ქაშაგებს უწოდებენ. მონღოლების შემოსევების დროიდან ადიღეელები ჩერქეზებად იხსენიებიან. XIII - XIV საუკუნეებში ადიღეელების ნაწილი (ყაბარდოელები) მდინარე თერგის აუზში დასახლდა. ამჟამად ადიღეელები ცხოვრობენ ადიღეში, კრასნოდარის მხარის ლაზარევსკის, ტუაპსესა და ნოვოკუბანსკის რაიონებში, სულ რუსეთის ფედერაციაში 125 ათასი კაცი (1989წ აღწერა). ადიღეელები ჩერქეზებთან და ყაბარდოელებთან ერთად კავკასიის უძველეს მკვიდრთან ადიღეების შთამომავლები არიან. ლაპარაკობენ ადიღურ ენაზე რომელიც კავკასიურ ენათა ოჯახს აფხაზურ-ადიღურ ჯგუფს განეკუთვნება.
ანთროპოლოგიურად ყველაზე მეტად ყაბარდოელებს ჰგვანან. XVI საუკუნემდე ქრისტიანები იყვნენ, შემდეგ მათ შორის ისლამი (სუნიზმი) გავრცელდა. XVIII- XIX საუკუნეებში ადიღეელებში შედიოდნენ ნათხვაჯები, ბჟედუღები, აბაძეხები, შაფსუღები, ჭემგუელები, ბესლენები და სხვა მცირე ტომებები (ამჟამად ტომობრივი დაყოფა აღარ არსებობს). ადიღეელების დიდი ნაწილი რუსეთის იმპერიამ XIX საუკუნის 60 წლებში თურქეთში გადაასახლა (მუჰაჯირობა). ადიღეელი საზოგადოებრივი ცხოვრება ფეოდალურ-პატრიარქაული ხასიათის იყო. ისინი უპირატესად სოფლის თემებად ცხოვრობდნენ, მისდევდნენ მიწათმოქმედებას, მესაქონლეობას, მებაღეობას. ვითარდებოდა ხელოსნობა, ოქრომჭედლობა, მეთუნეობა, ლითონის დამუშავება, მჭედლობა და სხვა. ადიღელ ხალხის კულტურასა და ყოფაში (ტანსაცმელი, იარაღი, საოჯახო წყობა, რწმენა-წარმოდგენები, ფოლკლორი და სხვა) ბევრი საერთო აქვს სხვა კავკასიელ ხალხებთან. ადიღეელებს კავკასიელი ხალხებიდან ენითა და კულტურით და ეთნიკურად ენათესავებიან აბაზები, აფხაზები და ქართველები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის მოსახლეობა კატეგორია:ადიღეელები
455
თარიღი უცნობია
*
ბრიტპოპი
ბრიტპოპი — ალტერნატიული როკის ქვეჟანრი, რომელიც გაერთიანებულ სამეფოში წარმოიშვა. აღმოცენდა ბრიტანული დამოუკიდებელი მუსიკის სცენაზე ადრეულ 1990-იან წლებში. ახასიათებდა 1960-იანი და 1970-იანი წლების ბრიტანული გიტარის პოპ მუსიკის გავლენა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როკ-მუსიკის ჟანრები
Formica fennica
Formica fennica — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
ჰავაი-ალეუტის დროის სარტყელი
thumb|right|250px|HST არის [[UTC-10:00]] ჰავაი-ალეუტის დროის სარტყელი აღნიშნავს, ჰავაი-ალეუტის სტანდარტულ დროს (HST). იგი მდებარეობს გრინვიჩის მერიდიანიდან 10 დროის სარტყლით უკან (UTC-10:00). ეს სარტყელი ჰავაისთან ერთად აგრეთვე მოიცავს ალასკის ალეუტის კუნძულების დასავლეთ ნაწილს.
კეუონი (უისკონსინი)
კეუონი (Kewaunee) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში. შედის კეუონის ოლქის შემადგენლობაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 2 952 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 322,0 კაცი/კმ². ფართობი 11,11 კმ².
გეოგრაფია
აშშ-ის ბიუროს აღწერის მონაცემებით, ქალაქის ფართობი 11,11 კმ²-ს შეადგენდა. აქედან ხმელეთს 9,17 კმ², წყალს კი 1,94 კმ² უჭირავს.
სქოლიო
კატეგორია:კეუონის ოლქის ქალაქები
IV საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
...
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
ჟან ბატისტ პერონო
მინიატიურა|200პქ|ავტოპორტრეტი ჟან ბატისტ პერონო (Jean-Baptiste Perronneau; დ. 1715, პარიზი — გ. 19 ნოემბერი, 1783, ამსტერდამი) — ფრანგი ფერმწერი. მორის კანტენ დე ლატურთან ერთად პასტელის პორტრეტის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ოსტატი საფრანგეთში. მისი ნამუშევრები გამოირჩევა წერის შედარებით თავისუფალი მანერით, ფერთა გამის სინაზით. უმეტესად ქმნიდა კამერულ (მკერდამდე, იშვიათად წელამდე) პორტრეტებს. ასრულებდა პროვინციის თავადაზნაურობისა და ბურჟუაზიულ წარმომადგენელთა შეკვეთებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფრანგი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 1715 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1783
კორდილიერის დეპარტამენტი
კორდილიერის დეპარტამენტი (Departamento de Cordillera) — დეპარტამენტი პარაგვაიში, მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში. ფართობი 4 948 კმ². მოსახლეობა 234 805 კაცი (2002). დედაქალაქი – კააკუპე. პროვინცია დაყოფილია 20 ოლქად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაგვაის დეპარტამენტები
ტრანსნაციონალიზაცია
ცვლილებები ადამიანის ისტორიაში, ახდენს ზეგავლენას თვითშეფასების და უკვე არსებული ფასუელობების რევიზიაზე. ისტორიული ცვლილებების ეპიცენტრი, ეფუძნება ძირითადად - მათ შორის ბუნებრივი კატასტროფები ან რევოლუციები, რომლებიც უკვე არსებული ძალაუფლების ან საზოგადოების რე-კლასიფიკაციის სახით გამოიხატება - უკვე არსებულ კოლექტიური თვითაღქმისა და უცხოს აღქმის ნიმუშებს, ასევე ფუნდამენტალური ფასეულობების ძირითად ცვლილებებს. ადამიანთა ქმედება თუ მოქმედება, დამოკიდებულია უკვე არსებულ რეალობაზე. ვილიამ ი. თომას-ის თეორემის მიხედვით "როდესაც ადამიანი აფასებს სიტუაციებს რეალურად, იგი რეალურად აფასებს მოსალოდნელ შედეგებს".
გლობალიზაცია და 11 სექტემბრის ტერაქტი არის დედამიწაზე ალბათ ყველასათვის ისეთივე ცნობილი ტერმინები როგორც კოკა-კოლა, მაკდონალდსი ან Microsoft. ტერმინოლოგიის განმარტებათა გლობალიზაციის პროცესში, სადაც მილიარდზე მეტი ადამიანისთვის, სულ მცირე მათი მსოფლიო გადაადგილების ჰორიზონტი მოჩანს, არის ერთ-ერთი შედეგი ეპოქალური ცვლილებებისა. ვითარდება საზღვრებს მიღმა ეგრეთ წოდებული "გლობალური სიმბოლების სისტემა", რომელსაც მსოფლიო მოსახლეობის საკუთრივი თუ უცხოს აღქმის შეფასებაში დიდი მნიშვნელობა აქვს.
ტრანსნაციონალიზმი და ტრანსნაციონალიზაცია ბოლო წლებში განვითარდა, სოციოლოგიაში იგი ჰპოვებს მნიშვნელოვან ნაწილს და იკვლევს ადამიანების (ასევე მაგ. ტრანსნაციონალური საზოგადოების) ქმედებებს (და არა სახელმწიფო ქმედებებს, მიუხედავად იმისა არის თუ არა ადამიანების მოქმედება სახელმწიფოს მიერ გამოწვეული) საზღვრებს გარეთ. ამ ტერმინში იგულისხმება მუდმივი, მასიური თუ სტრუქტურული ან ინსტიტუციონალიზირებული ურთიერთობები, რომლებიც არსებობენ უკვე არსებული ეროვნებების (ნაციონალური სახელმწიფოები) საზღვრებს გარეთ. ტრანსნაციონალიზაცია ისოტირიულად არ არის სრულიად ახალი ტერმინი, იგი ყოველდღიურად იძენს მეტ მნიშვნელობას ტვირთების თუ ადამიანების, ან ინფორმაციების გადაადგილებაში. ტრანსნაციონალიზაცია არის სოციოლოგიის კვლევის საგანი, რომელიც არ უნდა იქნეს გაგებული როგორც თეორიულ-ანალიტიკური პროექტი ან თეორიული პროგრამა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გლობალიზაცია
Empresa multinacional
Formica ferocula
Formica ferocula — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სან-ისიდრო (ბოჰოლი)
სან-ისიდრო (ოფიციალურად სან-ისიდროს მუნიციპალიტეტი; Munisipalidad sa San Isidro; Bayan ng San Isidro) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ბოჰოლის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 909 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 12 ბარანგაის.
ბაჰრეინის სამზარეულო
ალტ=ბაჰრეინის ემბლემა|მინი|ბაჰრეინის ემბლემა ბაჰრეინის სამზარეულო  (مطبخ بحريني) — შედგება ისეთი კერძებისგან, როგორიცაა: ბირიანი, ჰარისი, ქაბისა, მაჩბუსი, მაჰიავა, მაგლობა, ქოუზი და ზალაბია.არაბული ყავა, როგორც მას უწოდებენ კაჰვა (არაბ. قهوة) ეროვნული სასმელია.
სან-ისიდრო (ბოჰოლი)
სქოლიო
კატეგორია:ბოჰოლის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
ბაჰრეინის სამზარეულო
ბაჰრეინის სამზარეულოს უმეტესი ნაწილი არაბული, სპარსული, ინდური, ბალოჩის, აფრიკული, შორეული აღმოსავლეთისა და ევროპული სამზარეულოების ნაზავია, იქ არსებული სხვადასხვა საზოგადოების გავლენის გამო, რადგან ბაჰრეინი უძველესი დროიდან მნიშვნელოვანი საზღვაო პორტი და სავაჭრო კერა იყო. ლეგენდის მიხედვით, ბაჰრეინის მთავარ ნავსადგურ მინა-სალმანში ცხოვრობდა "ათას ერთი ღამის" ზღაპრის ცნობილი პერსონაჟი სინდბადი ზღვაოსანი.
პოპულარული კერძები
ალტ=ქათმის ბირიანი|მინი|ქათმის ბირიანი ბაჰრეინის სამზარეულოსათვის დამახასიათებელი ზოგადი კერძებია: მასლი (არაბ. المصلي) — ბრინჯს ამზადებენ ქათამთან, ხორცთან, თევზთან ან კრევეტებთან და ინგრედიენტებთან ერთად.
ბირიანი (არაბ.. برياني) — ძალიან გავრცელებული კერძია, წარმოშობით ინდოეთის სუბკონტინენტიდა ნ. მზადდება ბრინჯისგან (ჩვეულებრივ ბასმატიდან) და სანელებლებიდან, ხორცის, თევზის, კვერცხის ან ბოსტნეულის დამატებით. ბირიანის დასამზადებლად საჭირო სანელებლები და სოუსები შეიცავს ერბოს კუმინს,  ილს, დარიჩინს, დაფნის ფოთლებს, ქინძს, ზაფრანას, პიტნას მწვანილს, კოჭას, ხახვს და ნიორს და სხვ.
Fi Ga'atah ფი კა'ათ (არაბ. في قاعته) ან Taht Al Aysh თაჰთ ალ ა'იშ (არაბ. تحت العيش) — მზადდება ტაფაზე თეთრი ბრინჯი პომიდვრით და კარტოფილით და ბადრიჯნით.
ჰარისი(არაბ. هريس) — ხორბლითა და მოხარშული ხორცისაგან ამზადებენ პიურეს, რომელსაც  ზემოდან დარიჩინის პუდრას აყრიან.
ჯირეში (ირეში) (არაბ. جريش) — ქათმის ან ცხვრის კერძი პომიდვრითა და  სანელებლებით.
მაჯბუს ასევე  კაბსა(არაბ. مجبوس) — ცხვრის, ქათმის ან თევზის კერძი, რომელსაც თან ახლავს ქათმის / ცხვრის ბულიონში სანელებლებით მომზადებული არომატული ბრინჯი.
მაჰიავა (არაბ. مهياوة) — თევზის წვნიანი სოუსი
მუმავავაში, (არაბ. مموش) — ბრინჯი, რომელიც დამზადებულია მწვანე ოსპით. ზოგჯერ მშრალი კრევეტებს უმატებენ.
მუჰამარი, (არაბ. محمر) — კიდევ ერთი ბრინჯის კერძი, რომელიც მზადდება ადგილობრივი ბრინჯისგან ფინიკით ან შაქრით, არის ერთ – ერთი ყველაზე გამორჩეული კერძი ქვეყანაში. დელიკატესს მიირთემევენ შემწვარი თევზით. განსაკუთრებით გემრიელია ბაჰრეინულ თევზთან ერთად.
ქოუზი, (ღოოზი) (არაბ. قوزي أو غوزي) — ბრინჯის, ხორცის, კვერცხის და სხვა ინგრედიენტების შიგთავსით მომზადებული შემწვარი ბატკანი. ალტ=ფალაფელი|მინი|ფალაფელი
ფალაფელი (არაბ. فلافل) — ტრადიციული არაბული სამზარეულოს კერძია. წარმოშობით არაა ბაჰრეინიდან, მაგრამ ძალიან პოპულარულია. სიტყვა "ფალაფელი" ნიშნავს "შენელებას". ეს არის ბოსტნეულის ბურთულები სხვადასხვა კომბინაციითა და სანელებლების ნაზავით.
ალ-მუდალალი (არაბ. المدلل) — ბრინჯი მოხარშული მწვანილით. მას ურევენ ქათმის პატარა ნაჭრებს, შემდეგ კი უმატებენ განსაკუთრებული სახეობის კარაქს, რომელიც სპეციალურად ამ კერძისთვის არის მომზადებული.
დესერტები
ალტ=არაბული ჩაი|მინი|არაბული ჩაი ღურაიბა (არაბ. الغريبة) — ფუნთუშა, რომელიც მზადდება ფქვილის, კარაქის, შაქრისა და ილისგან. ჩვეულებრივ, მას არაბულ ყავასთან ერთად მიირთმევენ.
ქირს ალ ტააბი — ფქვილის, კვერცხის და დაფქვილი კარდამონის კერძი პასტის დასამზადებლად. ათბობენ ცხელ ზედაპირზე.
ჰაბისა (არაბ. الخبيص) — ტკბილი კერძი, რომელიც მზადდება ფქვილისა და კარაქისგან.
გაიმატი (არაბ. قيمات) ან ლუკაიმატი — ტკბილი შემწვარი საფუარიანი პელმენი. გაჟღენთილია ზაფრანის სიროფში (შაქარი, ლიმონი და ზაფრანა), თაფლით ან ფინიკითს სიროფით (მელასა).
ჰანფარუში (არაბ. خنفروش) — პოპულარული ბაჰრეინული დესერტი, შემწვარი დესერტი, რომელიც მზადდება მელასით (შაქრის სიროფი) ან რძით, რომელსაც ჩვეულებრივ მიირთმევენ დილის საუზმეზე ჭიქა ჩაისთან ან ყავასთან ერთად.
სასმელები
ალტ=შიშა|მარცხნივ|მინი|შიშა ალტ=არაბული ყავადანი|მინი|არაბული ყავადანი
კაჰვა — არაბული ყავა ქვეყნის ეროვნული სასმელია, ხოლო ჩაის სტუმართმოყვარეობის სიმბოლოა. პოპულარულია ლაბანი (რაფინირებული რძე), ასევე იოგურტის სასმელები, შარბათებიდან (ტკბილი სასმელი) ვარდის შარბათი ან ვარდი რძით და გამაგრილებელი წვენები.
თამბაქო
ტრადიციულად თამბაქოს ეწევიან კადუს (ან გადუს) საშუალებით (არაბ.قدو), ეს არის თიხის ჭურჭელი, რომელიც მზადდება თამბაქოს მოსაწევად.
კადუს მოწევის ჩვევა ახლა უფრო შეზღუდულია ხანდაზმულ ქალებში (მამაკაცები გადავიდნენ უბრალო სიგარეტზე, რომელიც ბაჰრეინის კულტურაში ქალისთვის არამიმზიდველია). თანამედროვე მწეველები ეწევიან ნარგილეს ან შიშას.
იხილეთ აგრეთვე
არაბული სამზარეულო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაჰრეინის სამზარეულო
პიტერ გებრიელის დისკოგრაფია
აქ წარმოდგენილია პიტერ გებრიელის სრული დისკოგრაფია. მუსიკოსის მიერ ჯენესისთან ერთად ჩაწერილი ალბომები იხილეთ სტატიაში ჯენესისის დისკოგრაფია.
ფილმებისთვის შექმნილი სიმღერები
აქ წარმოდგენილი სიმღერების ნაწილი გამოიცა სინგლების სახით
სქოლიო
კატეგორია:პიტერ გებრიელი კატეგორია:დისკოგრაფიები
ნუნი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ნუნი შეიძლება აღნიშნავდეს:
იოანე I ციმისკე
იოანე I ციმისკე (დ. დაახლ. 925, იერაპოლისი — გ. 10 იანვარი, 976, კონსტანტინოპოლი) — ბიზანტიის იმპერატორი 969-976 წლებში. მცირეაზიელ (სომეხ) მსხვილ მიწათმფლობელთა – კურკუასების გვარის წარმომადგენელი. ტახტი დაიკავა სამეფო კარზე მომხდარი გადატრიალების შედეგად. მნიშვნელოვან წარმატებებს მიაღწია ბულგარეთში, საიდანაც 971 წელს განდევნა კიევის მთავარი სვიატოსლავი, დაიმორჩილა ჩრდილო-აღმოსავლეთი ბულგარეთი, 972-975 წლებში დაიკავა ჩრდილოეთ მესოპოტამიისა და სირიის ქალაქები; კავშირი შეკრა გერმანიის იმპერატორთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კურკუასები კატეგორია:დაბადებული 925 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 976 კატეგორია:X საუკუნის ბიზანტიის იმპერატორები
III საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
...
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
რუსული მარში
რუსული მარში აღნიშნავს რუსული ნაციონალისტური ორგანიზაციების მოწყობილ მსვლელობასა და მიტინგს სახალხო ერთობის დღეს, 2005 წლის 4 ნოემბერს რუსეთის დედაქალაქის, მოსკოვის ქუჩებში. 2005 წლის 4 ნოემბერს მოწყობილი ეს აქცია იყო რუსეთის ისტორიაში ნაციონალისტთა პირველი ყველაზე მასობრივი და სანქციონირებული გამოსვლა. მოგვიანებით ამ აქციის ჩატარება ყოველწლიურ ტრადიციად იქცა, ამასთანავე მან გეოგრაფიაც გაიფართოვა. რუსული მარში დღესდღეობით რუსეთის 10-ზე მეტ ქალაქში ტარდება და ნაციონალისტთა ყველაზე მასშტაბურ აქციას წარმოადგენს.
კატეგორია:რუსული მარში
Formica flori
Formica flori — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მასობრივი საფლავები ჩეჩნეთში
მინი|300პქ|რუსი ჯარისკაცები მასიურ სასაფლაოსთან რუსეთ–ჩეჩნეთის მეორე ომის პერიოდში დაიწყო მასობრივი საფლავების აღმოჩენა ჩეჩნეთის ტერიტორიაზე. დღემდე აღმოჩენილია 57 ასეთი საფლავი, თითოეულ მათგანში გვამების რაოდენობა მერყეობს რამდენიმე ათეულიდან ასეულებამდე. საერთაშორისო ამნისტიის (ადამიანის უფლებათა დაცვის ორგანიზაცია) თანახმად, საერთო ჯამში რამდენიმე ათასი ადამიანია დამარხული მსგავს საფლავებში, მათ შორის 1999 წლიდან უგზო–უკვლოდ დაკარგული 5000 ჩეჩნეთის მოქალაქე. ყველაზე დიდი მასიური საფლავი ნაპოვნია გროზნოში, სადაც 800 გვამი აღმოჩნდა: 1995 წლის 2 იანვრიდან 31 ოქტომბრამდე (11 თვის მანძილზე) დახოცილი მშვიდობიანი მოქალაქეები. როგორც ექსპერტიზამ დაადასტურა, რამდენიმე მათგანი ცოცხლად იყო დამარხული (სავარაუდოდ, დაჭრილ მდგომარეობაში). Human Rights Watch–ის წლიური ანგარიშის თანახმად, რუსი ჯარისკაცები დახვრეტილ ჩეჩენ მოქალაქეებს პირდაპირ გზის პირებზე, საავადმყოფოების ეზოებში ან სხვა, ნებისმიერ ადგილას მარხავდნენ. აღმოჩენილი გვამების იდენტიფიცირება მათი დიდი რაოდენობის გამო, ძნელდება. ამიტომ, Human Rights Watch–მა საკუთარ თავზე აიღო სპეციალური ლაბორატორიის მშენებლობის დაფინანასება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეჩნეთი კატეგორია:სასაფლაოები
ჩუბინიანთკარი
ჩუბინიანთკარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ბაზალეთის თემში. მდებარეობს ბაზალეთის პლატოზე. ბაზალეთის ტბის დასავლეთით. ზღვის დონიდან 900 მ. დუშეთიდან 8 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 156 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
20 იანვარი
20 იანვარი — გრიგორიანული კალენდრის მე-20 დღე. წლის ბოლომდე დარჩენილია 345 დღე (ნაკიან წელში - 346).
იხილეთ აგრეთვე
სხვა თვეები:
0120
საურონი
საურონი — პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. მასთან არის დაკავშირებული შუახმელეთში დატრიალებული უბედურებების დიდი რაოდენობა.
იგი პირველად ჩნდება „ჰობიტში“, სადაც ნახსენებია, რომ განდალფი ებრძოდა ვინმე ნეკრომანტს (რომელიც სინამდვილეში საურონია).
საურონთან არის დაკავშირებული ძალაუფლების ბეჭდების ამბავი.
მესამე ეპოქაში, 3019 წლის 25 მარტს საურონი, რომელმაც ვერ დაიბრუნა ფიზიკური სახე, განადგურებული იქნა ფროდო ბეგინსის მიერ მისი მთავარი ბეჭდის ოროდრუინის ქვესკნელში ჩაგდებისთანავე.
ძველი დრო და პირველი ეპოქა
საურონი იყო მაია - ერთ-ერთი მათგანი, ვინც ეხმარებოდა და ემსახურებოდა ვალარებს. იგი გაჩნდა სამყაროს შექმნამდე და თავდაპირველად ბოროტი არ ყოფილა. ემსახურებოდა ვალა აულეს, რომელსაც ექვემდებარებოდა სამყაროს მატერიები. სწორედ ამ ვალასგან, რომელიც მჭედელი იყო, საურონმა შეისწავლა ჭედვის ხელოვნება.
მაგრამ საურონს იზიდავდა მელკორის ძალაუფლება. მას ჰქონდა სამყაროს შეცვლის საკუთარი გეგმა და ამის მიღწევის საუკეთესო საშუალებას მელკორთან ხედავდა. მისი სახელით საურონმა შემდგომში არაერთი ბოროტება აღასრულა.
მორგოთი დასახლდა უტუმნოს ციხესიმაგრეში, შუახმელეთის შორეული ჩრდილოეთით. საურონს გადაეცა სხვა ციხესიმაგრე - ანგბანდი, რომელიც ისეთ ადგილზე იდგა, რომ მზად იყო ვალართა შემოტევისთვის. ძალათა ბრძოლაში მორგოთი დატყვევებული იქნა მათ მიერ, მაგრამ საურონი დაიმალა ანგბანდის მღვიმეებში და გაექცა მართლმსაჯულებას.
სამი საუკუნის შემდეგ მორგოთი გაექცა ვალარებს, მოიპარა სილმარილები და დაბრუნდა შუახმელეთში. მას გაჰყვნენ ფეანორი და ნოლდორები, რომლებმაც დადეს ფიცი სილმარილების დაბრუნებაზე. მაშინ მოხდა ძვირფასი ქვების ომი. იგი გრძელდებოდა პირველი ეპოქის დარჩენილი წლების განმავლობაში.
საურონი კვლავ ემსახურებოდა მორგოთს. ანგბანდი მორგოთის მიერ აღდგენილი იქნა. როდესაც იგი ტოვებდა ციხესიმაგრეს, მოურავად საურონს ტოვებდა. ამასობაში კი საურონმა დიდი გამოცდილება მიიღო, გახდა ძლიერი და სასტიკი. მისი ყველას ეშინოდა. სწორედ მან შექმნა სხვადასხვა უცნაური არსება, რომელთა შორის იყო თურინგვეთილი, ღამურა, რომელსაც საურონი შიკრიკად იყენებდა.
პირველი ეპოქის დაახლოებით 457 წელს, საურონმა იერიში მიიტანა ელფთა ციხესიმაგრე მინას ტირითზე (ტოლ სირიონის კუნძულზე). შეშინებულმა ელფებმა იქაურობა დატოვეს. ტოლ სირიონს ამიერიდან ეწოდა მაქცია მგლების კუნძული და მას საურონი მართავდა. ამ წერტილიდან, მისი დახმარებით, მორგოთის ძალები გადადიოდნენ ბელერიანდში.
მორგოთის ბრძანებით საურონმა მოკლა ბარაჰირი, მათი ბელადი, ვინც ეწინააღმდეგებოდა მორგოთს. მან აგრეთვე მოატყუა გორლიმი, ბარაჰირის ერთ-ერთი მიმდევარი, და დაარწმუნა იგი, რომ დაკარგულ ცოლთან შეახვედრებდა. გორლიმმა გათქვა ბარაჰირის ადგილსამყოფელი, ხოლო საურონმა უამბო, რომ მისი ცოლი უკვე მკვდარი იყო. მანვე მოკლა გორლიმი, რითაც დაპირება აღასრულა.
საურონის ჯარების ერთ-ერთმა მეთაურმა ბრძოლაში ბარაჰირს მოჰკვეთა ბეჭდიანი ხელი, რათა დაემტკიცებინა, რომ მათი მისია დასრულებული იყო. თუმცა ბარაჰირის ძემ, ბერენმა თავად მოკლა ეს მეთაური და დაიბრუნა მამის ბეჭედი.
ბერენისა და საურონის გზები გადაიკვეთა მაშინ, როდესაც მეფე თინგოლმა მშვენიერი ლუთიენის სანაცვლოდ ბერენს პირობად წაუყენა სილმარილის დაბრუნება. ფინროდ ფელაგუნდთან და მის რაზმთან ერთად ბერენი მიუახლოვდა მაქცია მგლების კუნძულს. მათ მიიღეს ორკთა გარეგნობა, მაგრამ საურონი მიუხვდა ჩანაფიქრს. რაზმი დამარცხდა. ბერენი და ფინროდი საურონმა ორმოში ჩააგდო და იქ მაქციებს მხოლოდ ბერენი გადაურჩა.
შემდეგ საურონს ლუთიენი დაუპირისპირდა, გიგანტურ ძაღლ ჰუანთან ერთად. მათ წინააღმდეგ ბნელმა მბრძანებელმა გამოუშვა მგლები, მაგრამ ყველა მათგანი, მათ შორის, დრაუგლუინიც, დამარცხდა. საურონი თავად გამოვიდა დიდი საზარელი მგლის გარეგნობით.
თუმცა, ამჯერად უკვე საურონი იქნა დამარცხებული. მან დაკარგა საკუთარი სხეული და დაჭრილმა, ტაურ-ნუ-ფუინის ტყემდე მიაღწია, სადაც მას შემდეგ დიდი შიში გავრცელდა.
მეორე ეპოქა
მეორე ეპოქის დაახლოებით 500 წელიწადს საურონმა კვლავ მოიკრიბა ძალა. იგი დარწმუნებული იყო, რომ რისხვის ომის შემდეგ ვალარებმა დაივიწყეს შუახმელეთი და აპირებდა მის ათვისებას. მორგოთისგან განსხვავებით მას არ სურდა იქაური ხალხის პირდაპირ განადგურება, არამედ მათი მართვა ჰქონდა დაგეგმილი. ამ მხრივ იგი, რა თქმა უნდა, თავის ბატონზე უფრო ბრძენი გამოდგა.
მეორე ეპოქის დაახლოებით 1000 წელს საურონი გამაგრდა მორდორში. ამ მიწას სამი მხრიდან იცავდნენ მთები. შიგ გულში იდგა ვულკანური წარმონაქმნი - მთა, სახელად „ბედისწერის მთა“. სწორედ მის ძალას იყენებდა საურონი თავისი ნაკეთობების მოსამზადებლად. მორდორში მან ააგო ბარად-დურის, ბნელი კოშკის ციხესიმაგრე.
შუახმელეთის დამონების მცდელობისას საურონმა სცადა ელფთა გადმობირება, ვინაიდან მათი ძალა დიდებული იყო. დაახლოებით 1200 წელს იგი გადავიდა ერიადორში და თავი წარადგინა ვალართა მიერ გამოგზავნილად. საკუთარ თავს ანატარს, ძღვენთა მბრძანებელს უწოდებდა. მეფე გილ-გალადმა მისი ბოროტების შესახებ ჯერ არ იცოდა, მაგრამ არც ენდობოდა, ამიტომ მის ლინდონში შეშვებაზე უარი თქვა.
საურონი დაბრუნდა მორდორში და დაახლოებით 1600 წელს დაიწყო საკუთარი ბეჭდის შექმნა - მისი ძალით სურდა დანარჩენი ბეჭდების მართვა. ძალაუფლება ამით მეტად გაფართოვდა. მაგრამ აქ რამდენიმე დაბრკოლება ჩნდებოდა - თუკი ვინმე ამ ბეჭედს მიითვისებდა, იგი თავად გახდებოდა საურონის მბრძანებელი. ასევე, თუ ბეჭედი განადგურდებოდა, საურონიც განადგურდებოდა და იარსებებდა მხოლოდ აჩრდილის სახით. მაგრამ საურონს ამაზე არც უფიქრია - მას ვერ წარმოედგინა, რომ ეს ბეჭედი ვინმეს ხელში აღმოჩნდებოდა.
და როდესაც იგი პირველად წარდგა მათ წინაშე ბეჭდით, ელფები მიხვდნენ, რომ მოტყუებულები იყვნენ და დამალეს საკუთარი ბეჭდები - ნარია, ნენია და ვილია. საურონმა ელფებს დიდი ომი გამოუცხადა. მან დაიპყრო ერიადორი (1695) და იერიში ერეგიონზეც მიიტანა. ლინდონიდან დახმარება ელრონდის სახით მოვიდა. მას ერეგიონის ჯარებიც შეუერთდნენ, მაგრამ მტრის ძალა უფრო შთამბეჭდავი აღმოჩნდა. ერეგიონი მთლიანად განადგურდა. საურონმა მიითვისა ცხრა ბეჭედი და აწამა კელებრიმბორი, რათა დაედგინა, თუ სად იმალებოდა კიდევ შვიდი, მაგრამ სამი ბეჭედი ამასობაში შორს იყო. კელებრიმბორს არაფერი უთქვას. საურონმა მოკლა იგი და მისი გვამი მტრის ჯარმა შუბზე თავის წინ ჩამოატარა. ელრონდის ჯარები ჩრდილოეთით გაიქცნენ, ხოლო ჯუჯები დაიმალნენ კჰაზად-დუმის მთისქვეშეთის სამეფოში.
1699 წელს საურონი თავს დაესხა ერიადორს. გილ-გალადი მას წინ აღუდგა. როდესაც 1700 წელს გამოჩნდა ნუმენორელთა ფლოტი, საურონის ძალამ უკან დაიხია. იგი 1701 წელს კვლავ მორდორში დარჩა - ამჯერად მხოლოდ პირად მცველებთან ერთად. მაგრამ მან აღადგინა ძალები, გაზარდა ორკთა ჯარები და სხვა საზარელი არსებებიც შექმნა. მან გააძლიერა გავლენა რუნისა და ჰარადის ხალხებზე, მორდორის აღმოსავლეთითა და სამხრეთით. თავი გამოაცხადა რა მათ მეფედ, მან შემდეგი ნაბიჯები გადადგა. საურონმა გარყვნა ნუმენორელთა (სავარაუდოდ) ცხრა ხელმწიფე, გადასცა რა მათ ცხრა ბეჭედი. ისინი იქცნენ ბეჭდის-აჩრდილებად, ნაზგულებად, რომლებიც პირველად 2251 წელს გამოჩნდნენ.
მოძლიერებასთან ერთად, იზრდებოდა საურონის სიამაყეც. მან თავი გამოაცხადა ადამიანთა მეფედ და მსოფლიოს მბრძანებლად. ზღვასთან დაბანაკებულ ნუმენორელებზე იგი ხოლმე მცირე იერიშებს მიიტანდა - რასაც მანამდე ვერ ბედავდა. საურონს ეზიზღებოდა ნუმენორელები და ერიადორში მათი მნიშვნელოვანი წვლილის გამო ამ ხალხზე შურისძიებას აპირებდა.
მაგრამ ნუმენორელთა ძალა კვლავ დიდი იყო. არ-ფარაზონი, შემდგომში ნუმენორის უკანასკნელი მეფე, შუახმელეთში დიდი ფლოტით გადმოვიდა (3262) და საურონისგან მოითხოვა დამორჩილება. მტრის ჯარი მას წინ ვერ აღუდგა. საურონი მიხვდა, რომ პირდაპირი იერიშით ვერ გაიმარჯვებდა, მაგრამ კვლავ სწამდა, რომ ნუმენორელთა განადგურება ჯერ კიდევ წინ იყო. ამიტომ ბარად-დურიდან გამოვიდა და თავი ნუმენორელთა ჯარს ჩააბარა.
ნუმენორის მეფენი დროთა განმავლობაში ჩამოშორდნენ ელფებსა და ვალარებს. მათ უარჰყვეს ერუს, მთავარი შემქმნელის ძალა. არ მოსწონდათ, რომ ადამიანთა საერთო ბედს იზიარებდნენ და ერთ დღეს მოკვდებოდნენ, ასევე ისიც, რომ უკვდავ მიწებში მოხვედრა მათთვის შეუძლებელი იყო. საურონი ხედავდა ამას და არ-ფარაზონს საკუთარ მითითებებს აძლევდა. ნუმენორში საურონის ყოფნისას ხალხის აზროვნება სრულიად შეიცვალა. მათ ერთმანეთის მოკვლაც კი დაიწყეს - იმ იმედით, რომ უკვდავებას შეიძენდნენ. მაშინ საურონმა არ-ფარაზონი დაარწმუნა, რომ ღირდა უკვდავი მიწებისაკენ გამგზავრება, რასაც უკვდავების შეძენა მოჰყვებოდა. 3319 წელს მეფე სწორედ ასე მოიქცა, მაგრამ განრისხებულმა ერუმ გაანადგურა ნუმენორის კუნძული. ერუსადმი ერთგულ ნუმენორელთა ნაწილი, ელენდილის და მისი ვაჟების, ისილდურისა და ანარიონის ჩათვლით, გადარჩა და 3320 წელს შუახმელეთში დააარსა გონდორისა და არნორის სამეფოები. საურონის სული დაბრუნდა მორდორში. მას კვლავ ემორჩილებოდა გადარჩენილ ნუმენორელთა ნაწილი - რომელთა აზროვნება შერყვნილი იყო - ესენი იყვნენ ბნელი ნუმენორელები.
ხალხთა დამორჩილების ამოცანა საურონისთვის კვლავ უმთავრესი იყო. მან დაიპყრო მინას ითილი, ისილდურის ციხესიმაგრე მორდორის საზღვართან. ანარიონმა იგი ოსგილიათსა და მინას ანორში არ შეუშვა.
ადამიანთა ჯარები, ელენდილის მეთაურობით და ელფთა ლაშქრები, გილ-გალადის მეთაურობით გაერთიანდნენ საურონის წინააღმდეგ უკანასკნელი ალიანსის ომში. 3434 წელს მორდორთან მოხდა დაგორლადის ბრძოლა. საურონის ძალებმა უკან დაიხიეს და ბნელი მბრძანებელი 3441 წლამდე ბარად-დურში დაიმალა. სწორედ აქამდე გაგრძელდა მისი მიწის ალყაში მოქცევა. საბოლოოდ იგი გამოვიდა ციხესიმაგრიდან. საურონი ბედისწერის მთასთან ებრძოდა ელენდილსა და გილ-გალადს. იგი განადგურებული იქნა. გილ-გალადი და ელენდილი დაიღუპნენ, მაგრამ ისილდურმა საურონს ხმალ ნარსილით თითი მოჰკვეთა. ბეჭედი მის ხელში გადავიდა, ხოლო საურონის სულმა დატოვა სხეული.
მესამე ეპოქა
მესამე ეპოქის მეორე ათასწლეულში შუახმელეთში ბოროტი არსებები გაჩნდნენ. ნისლიან მთებში ორკები გამოჩნდნენ, ხოლო მთის ძირებში ბალროგმა გაიღვიძა. გონდორი და არნორიდაიპყრეს მტრებმა. ჩანდა, რომ ამ ყველაფრის უკან მხოლოდ ერთი არსების სურვილი იდგა.
ჩრდილოეთით ნაზგულთა მბრძანებელმა, დაახლოებით 1300 წელს დააარსა ანგმარის სამეფო. მისი ჯარები თავს ესხმოდნენ არნორის დუნედაინებს შემდგომი საუკუნეების მანძილზე. მესამე ეპოქის 1975 წელს ფორნოსტის ბრძოლის შემდეგ ნაზგულთა მბრძანებელი ჩამოშორდა ჩრდილოეთს, მაგრამ ამ დროისათვის დუნადანთა დასუსტების გამო ჩრდილოეთ-სამეფოს არსებობა დასრულდა და ისინი მომთაბარე ხალხად იქცნენ.
სამხრეთით დიდი ჭირი გავრცელდა, რომელიც აღმოსავლეთის ქარებმა მოიტანეს. გონდორის მეფე და მისი მრავალი მოახლე მესამე ეპოქის 1636 წელს სწორედ ამ უბედურებამ შეიწირა. მოსახლეობის შემცირების გამო მორდორის დაცვაც შესუსტდა. ჩანდა, რომ ჭირი საურონის ნამოქმედარი იყო. იგი მოედო მთელ ერიადორს და ანადგურებდა ჩრდილოეთში დარჩენილ დუნედაინებსაც.
1851 წელს საურონის მსახურებმა შეკრიბეს რუნის მოსახლეობის ნაწილი, ცნობილი, როგორც ოთხთვალების მხედრები. მეფე ნარმაკილ II, გონდორის მმართველი, მოკლული იქნა მათთან ბრძოლისას. გონდორმა დაკარგა დიდი ტერიტორია ანდუინის აღმოსავლეთით და ემინ მუილი. ნარმაკილის ძე კალიმეჰტარი მესამე ეპოქის 1899 წელს შეებრძოლამეურმეებს, მაგრამ ისინი გაერთიანდნენ კჰანდისა და ჰარადის ხალხებთან (სამხრეთით) და გონდორზე საპასუხო დარტყმა მიიტანეს, მესამე ეპოქის 1944 წელს. მეფე ონდოჰერიმოკლული იქნა და გონდორი კვლავ თითქმის დაინგრა. ეარნილმა, სამხრეთელთა ჯარის მეთაურმა, დაამხო ბოროტი მხედრები ’ბანაკის ბრძოლაში’.
მესამე ეპოქის 1980 წელს ნაზგულთა მბრძანებელი დაბრუნდა მორდორში და სხვებიც იხმო, რათა დაეწყოთ საურონის დაბრუნებისთვის მომზადება. მესამე ეპოქის 2002 წელს მინას ითილი აღებული იქნა და ეწოდა მინას მორგული. მინას ითილიდან ნაზგულებმა მოიპარეს ითილის ქვა, ანუ პალანტირი, რომელიც საურონს, ბარად-დურში გადაეცა.
მესამე ეპოქის 2050 წელს გონდორის მეფე ეარნური ნაზგულთა მბრძანებელმა პაექრობაზე გამოიწვია. მაგრამ იგი მინას მორგულში დაიკარგა. ამიერიდან ჩამოყალიბდა მოურავის სახით გონდორის მართვის ტრადიცია. საურონი გარკვეული დროის განმავლობაში რჩებოდა დოლ გულდურში და ძალას იკრებდა. ეჭვი იმის შესახებ, რომ ნეკრომანტი და საურონი ერთი და იგივე არსება იყო, განდალფ რუხს, ვალართა მიერ მოვლენილ ისტარს (ჯადოსანს) ჰქონდა. მესამე ეპოქის 2063 წელს ჯადოსანი ეწვია დოლ გულდურს, მაგრამ საურონი გაიქცა აღმოსავლეთისაკენ და იქ რამდენიმე საუკუნის მანძილზე რჩებოდა. მშვიდობამ დროებით დაისადგურა. მესამე ეპოქის 2460 წელს საურონი დაბრუნდა - და უფრო მომძლავრებული.
ძალაუფლების სრულად აღსადგენად საურონს ესაჭიროებოდა მთავარი ბეჭედი, რომელიც დაკარგული იქნა ზამბახის მინდვრებთან. საურონმა იცოდა, სად დაიკარგა იგი და ეძებდა მას. მესამე ეპოქის 2463 წელს ბეჭედი იპოვა ჰობიტთა ერთ-ერთი რასის წარმომადგენელმა - დეაგოლმა. ბეჭდის მითვისების მიზნით იგი მოკლა მეგობარმა სმეაგოლმა, რომელიც ბეჭდის მიერ სრულიად შერყვნა და განადგურებული იქნა. იგი იქცა საზარელ არსებად, რომელსაც გოლუმი დაერქვა. ბეჭედს იგი ინახავდა ნისლიანი მთების ქვეშ, თითქმის 500 წლის განმავლობაში.
ორკთა რაოდენობამ შუახმელეთში იმატა. მათ გადაკეტეს ნისლიან მთებთან მისადგომი გზები და სხვა არსებებთან ერთად, მორიაში დასახლდნენ. მორდორში წარმოიშვა ბნელ ურუკთა ნაირსახეობა - ორკების, რომლებსაც უფრო დიდი ძალა გააჩნდათ. 2475 წელს ურუკები თავს დაესხნენ ითილიენს და მიუხედავად იმისა, რომ მათი იერიში მოიგერიეს და უკან დაახევინეს, ოსგილიათი უდაბური გახდა.
ბნელტევრის აღმოსავლეთით ცხოვრობდა ადამიანთა ტომი, რომელსაც ბალქოთებს უწოდებდნენ. ისინი, ორკებთან ერთად, მესამე ეპოქის 2510 წელს, ჩრდილო-დასავლეთ გონდორში კალენარდონს დაესხნენ. კელებრანტის მინდვრის ბრძოლაში ახალგაზრდა ეორლი მხარში ამოუდგა გონდორს და გაანადგურა მტრის ძალები. ეორლსა და მის ხალხს გადაეცა კალენარდონის მიწები. ამ ადგილს როჰანი ეწოდა. მესამე ეპოქის 2758 წელს ახალი იერიში პირდაპირ როჰანსა და გონდოზე იქნა მიტანილი, მაგრამ მათი გაერთიანებით მტერი კვლავ უკუიქცა.
მესამე ეპოქის 2845 წელს საურონმა შეიპყრო თრაინ II, დურინის საგვარეულოს მეფე და დაეუფლა ჯუჯათა შვიდ ბეჭედს. მესამე ეპოქის 2850 წელს განდალფი დაბრუნდა დოლ გულდურში და მომაკვდავი თრაინი იპოვა. იგი დარწმუნდა, რომ ნეკრომანტი საურონი იყო, რომელიც ეძებდა ბეჭედსა და ისილდურის მემკვიდრეს. 2851 წელს შედგა თეთრი საბჭოს კრება, სადაც განდალფმა მოითხოვა დოლ გულდურზე დიდი იერიშის მიტანა. მაგრამ ამ გადაწყვეტილების მიღება შეაფერხა სარუმანმა, საბჭოს ხელმძღვანელმა. მას სინამდვილეში თავად სურდა ბეჭდის მითვისება და შიშობდა, რომ საურონის ზამბახის ველებთან გამოჩენა ამაში მხოლოდ ხელს შეუშლიდა.
საურონის მოახლეთა ინიციატივით, ჰარადელებმა მესამე ეპოქის 2885 წელს მიიტანეს მორიგი იერიში გონდორზე. მათ დაიპყრეს ითილიენი, მაგრამ უკუქცეულნი იყვნენ გონდორისა და როჰანის გაერთიანებული ჯარების მიერ. ითილიენში კვლავ ჩნდებოდნენ ურუკები და იქაური მოსახლეობა ამოიძირკვა.
მესამე ეპოქის 2941 წელს განდალფმა კვლავ ითხოვა დოლ გულდურის აღება. ამჯერად სარუმანი დაეთანხმა, ვინაიდან უკვე იცოდა, რომ საურონი ბეჭედს აქტიურად ეძებდა. საურონი ამ იერიშს მომზადებული შეხვდა, დატოვა დოლ გულდური და ფარულად მორდორში დაბრუნდა.
როგორც საურონმა, ასევე თეთრმა საბჭომ, არაფერი იცოდნენ, რომ მესამე ეპოქის 2941 წელს მთავარი ბეჭედი მოძებნა ბილბო ბეგინსმა, რომელიც თან ახლდა განდალფსა და 13 ჯუჯას ერებორისკენ სახიფათო მოგზაურობისას. განდალფმა იცოდა, რომ ბილბომ ჯადოსნური ბეჭედი იპოვა, მაგრამ არც იფიქრებდა, რომ ეს სწორედ მთავარი ბეჭედი იყო. მესამე ეპოქის 3001 წელს იგი გადაეცა ფროდო ბეგინსს, ბილბოს მემკვიდრეს.
საურონმა მესამე ეპოქის 2951 წელს გამოაცხადა საკუთარი თავის შესახებ და სამი წლის თავზე ბედისწერის მთა კვლავ მოექცა ცეცხლსა და ფერფლში. ბარად-დურის აღდგენის დაწყებასთან ერთად, საურონმა ჯარები მოაძლიერა. ამჯერად მას ემსახურებოდა ურიცხვი ორკი თუ ტროლი, რომელთა შორის ასევე იყვნენ განსაკუთრებული ტროლები - ოლოგ-ჰაების სახეობის. მათ შეეძლოთ მზის შუქის ატანაც. საურონის მხარეს მოექცნენ სხვადასხვა ხალხები - აღმოსავლელები და ჰარადელები. ხამული და 1-2 სხვა ნაზგული დოლ გულდურში გადავიდნენ.
ამჯერად საურონის ხელთ იყო ითილის ქვა. მისი გამოყენებით ბნელი მბრძანებელი ესაუბრებოდა სარუმანს, რომელსაც იზენგარდში, ციხე-კოშკ ორთანკში მსგავსი პალანტირი ჰქონდა. ასე მოიქცია საურონმა იგი თავის მხარეს. თუმცა, სარუმანს არ სურდა მხოლოდ მისი მორჩილება. იგი აპირებდა როჰანის დამონებას, მოგვიანებით კი ბეჭდის მითვისებაც გადაწყვიტა. დენეთორს, გონდორის მოურავს, საკუთარი პალანტირი ჰქონდა - ანორის ქვა. მისი აზროვნება საურონმა ვერ შერყვნა, მაგრამ იმდენი უბედურება აჩვენა, რომ დააჯერა, თითქოს გონდორი მალე დამარცხდებოდა.
3017 წელს გოლუმი დაჭერილი იქნა მორდორთან და დაკითხული იქნა ბარად-დურში. მისგან საურონმა შეიტყო ვინმე ბეგინსისა და მაზრის შესახებ. მისი ბრძანებით, არსება გაათავისუფლეს, იმ იმედით, რომ ბეჭედთან ბნელ მბრძანებელს სწორედ იგი მიიყვანდა.
ბეჭდის ომი
მესამე ეპოქის 3018 წლის 20 ივნისს საურონის ბრძანებით ნაზგულებმა იერიში მიიტანეს ოსგილიათზე. საურონს სურდა გონდორის ძალების შემოწმება და ნაზგულთა რეალური ზრახვების დაფარვა - სინამდვილეში ისინი აპირებდნენ მაზრაში ბეჭდის ძიებას.
მესამე ეპოქის 3018 წელს ბეჭდის-აჩრდილები მიადგნენ მაზრას და აღმოაჩინეს, რომ ბეჭედი ფროდოსთან იყო. მაგრამ ამ დროისათვის ფროდო უკვე გაქცეული იყო დაშუაველისკენ მიემართებოდა. შუაველში გადაწყდა, რომ ფროდო კვლავ წაიღებდა ბეჭედს, ოღონდ ამჯერად - ბედისწერის მთისაკენ, მორდორში, რათა იგი საბოლოოდ გაენადგურებინათ.
მორდორში საურონმა ნაზგულებს გადასცა დრაკონების მსგავსი მფრინავი არსებები. თავდაპირველად ისინი არ კვეთდნენ ანდუინის საზღვარს და აღმოსავლეთ მის მხარეს იმალებოდნენ. ერთ-ერთი მათგანი ჩამოგდებული იქნა ლეგოლასის მიერ, მესამე ეპოქის 3019 წლის 23 თებერვალს.
26 თებერვალს ფროდომ, ბეჭდის საძმოს დაშლამდე, თითზე ბეჭედი გაიკეთა და დაინახა საურონი, მაგრამ განდალფი ამ დროს მათ ფიქრებში ჩაერია და ცდილობდა, საურონისთვის გზა აებნია. ფროდომ დაიმორჩილა საკუთარი თავი, მოიხსნა ბეჭედი და ამონ ჰენი დატოვა.
საურონმა მოგვიანებით შეიტყო ორი ჰობიტის შესახებ, რომლებიც იზენგარდში წაიყვანეს, მაგრამ არ იცოდა, რომელ ჰობიტებზე იყო საუბარი - სინამდვილეში კი ესენი იყვნენმერიადოკ ბრენდიბაკი და პერეგრინ ტუკი. 5 მარტს პიპინმა (პერეგრინმა) შემთხვევით შეიხედა ორთანკის პალანტირში და საურონს ეგონა, რომ იგი ფროდო იყო. მაგრამ ბნელი მბრძანებელი ასევე დაეჭვდა - ხომ არ დარჩა ბეჭედი სარუმანთან?
მეორე დილით არაგორნმაც ჩაიხედა ორთანკის-ქვაში და საურონს ამცნო, რომ იგი ისილდურის მემკვიდრე იყო. მან ასევე უჩვენა საურონს ხმალი, რომლითაც მას მოჰკვეთეს ბეჭდიანი თითი - ახლა უკვე აღდგენილი ხმალი. დაეჭვებულმა საურონმა მთელი ყურადღება გადაიტანა არაგორნსა და სხვებზე, ამასობაში კი ფროდომ მიაღწია მორდორამდე.
პელენორის მინდვრებზე ბრძოლაში განადგურდა საურონის ძალების მხოლოდ მცირე ნაწილი, საბოლოო ბრძოლა კი უნდა შემდგარიყო ბნელ კარიბჭესთან, მორდორის მისადგომებთან. როდესაც ობობა ბაბაჭუაისგან დანესტრილი ფროდო კირით უნგოლის კოშკში მიიყვანეს, მას არ აღმოაჩნდა ბეჭედი. სინამდვილეში იგი ჰქონდა სემ გემჯის, მის მეგობარს, რომელმაც მოასწრო ბეჭდის მოხსნა, სანამ მას მტერი იპოვიდა. ორკთა მეთაურმა შაგრატმა ბარად-დურში მოიტანა ფროდოს კუთვნილი მითრილის პერანგი, სემის ხმალი და ელფთა მიერ მოცემული მოსასხამი. განრისხებულმა საურონმა შაგრატი მოკლა.
გუაირის დეპარტამენტი
გუაირის დეპარტამენტი (Departamento de Guairá) — დეპარტამენტი პარაგვაიში, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-ცენტრალურ ნაწილში. ფართობი 3 846  კმ². მოსახლეობა 190 035 კაცი (2007). დედაქალაქი – ვილიარიკა. პროვინცია დაყოფილია 17 ოლქად.
საურონი
ბეჭდის ომი
ცალკე ამბავი ეხება საურონის პირს - მის საზარელ ემისარს, რომელმაც განდალფსა და სხვებს წარუდგინა ნადავლი, ფროდოს კუთვნილი ნივთები. მასთან შეხვედრის შემდეგ დაიწყო უკანასკნელი ბრძოლა მორდორთან. ამასობაში ფროდომ მიაღწია ბედისწერის მთამდე. სწორედ მაშინ იგრძნო საურონმა, რომ ხელიდან ეცლებოდა ყველაფერი. ყველა მისი ქვეშევრდომი უკუიქცა, ბედისწერის მთისაკენ, მაგრამ უკვე გვიანი იყო. გოლუმმა მოგლიჯა ფროდოს ბეჭდიანი თითი და გახარებულმა, წონასწორობა ვერ შეიკავა და მთის გულში გადაეშვა. ბეჭედი მასთან ერთად განადგურდა.
გუაირის დეპარტამენტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაგვაის დეპარტამენტები
ნოვოკაზანკა (ბელებეის რაიონი)
ნოვოკაზანკა  (Яңы Казанка; Новоказанка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელებეის რაიონში.
საურონი
ბეჭდის ომი
საურონის ფიზიკური ფორმა განადგურებული იქნა და აღარასოდეს აღდგენილა. სული მისი იყო დაკარგული და უძლური. მორდორის თავზე გადაიშალა გიგანტური ღრუბელი, რომელიც ქარმა დაშალა. მიუხედავად იმისა, რომ საურონისადმი ერთგული არსებები კვლავ დაძრწოდნენ შუახმელეთში, ბნელი მბრძანებელი სამუდამოდ იქნა განადგურებული.
ნოვოკაზანკა (ბელებეის რაიონი)
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 52 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელებეიდან დაშორებულია 39 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია გლუხოვსკაია, რომელიც დაშორებულია 16 კმ-ით.
საურონი
სქოლიო
კატეგორია:შუახმელეთის მაიარები
ნოვოკაზანკა (ბელებეის რაიონი)
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (57 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბელებეის რაიონის სოფლები
საურონი
სქოლიო
Figuren in Tolkiens Welt
საბრძოლო სადესანტო მანქანა
მინი|საბრძოლო სადესანტო მანქანიდან გადმოყავთ ჯიპი საბრძოლო სადესანტო მანქანა — შეჯავშნული, მუხლუხიანი მცურავი მანქანა, რომელიც განკუთვნილია საჰაერო დესანტის მიერ საბრძოლო მოქმედებათა საწარმოებლად და პირადი შემადგენლობის გადასაადგილებლად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბრძოლო მანქანები
იოანე ზონარა
იოანე ზონარა (Ἰωάννης Ζωναρᾶς; დ. წელი უცნობია, — 1159 წლის შემდეგ) — ბიზანტიის პოლიტიკური მოღვაწე, მწერალი და ისტორიკოსი. იყო იმპერატორ ალექსი I კომნენოსის წარჩინებული კარისკაცი. ავტორია „შემოკლებული ისტორიისა“, რომელიც მოიცავს მსოფლიო ისტორიას ქვეყნის დასაბამიდან 1118 წლამდე. ფართოდ იყენებს ანტიკური და შუა საუკუნეების ავტორებს. განსაკუთრებით ბევრ ორიგინალურ მასალას გვაწვდის მისი თხზულება XI-XII საუკუნეების მიჯნის ბიზანტიის ისტორიისათვის. იოანე ზონარას თხზულებაში საკმაოდ ბევრი მასალაა საქართველოს შესახებ (პომპეუსის ლაშქრობა, იოანე ოქროპირის გადასახლება ბიჭვინთაში, ლაზიკის მეფე წათეს შესახებ და სხვ.). იგი უმთავრესად სხვა ავტორთა ცნობებს იმეორებს, მაგრამ დამატებითი მონაცემებითაც ავსებს. იოანე ზონარამ შეადგინა აგრეთვე კანონიკური სამართლის კრებული კომენტარებით, განმარტებითი ლექსიკონი; წერდა საეკლესიო ლექსებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბიზანტიელი ისტორიკოსები
ენათა ოჯახები
მინი|300პქ|ენათა ოჯახები ევროპაში ენათა ოჯახები — დედამიწაზე გავრცელებული ენების დაჯგუფება მათი ისტორიული ნათესაობის მიხედვით. ენები, რომლებიც ერთი საერთო წინარე ენიდან არიან წარმოქმნილნი, ერთ ოჯახში არიან გაერთიანებულნი. ენათა ოჯახები თავის მხრივ იყოფიან ჯგუფებად და ქვეჯგუფებად და ამგვარად იქმნება ენათა ხისებრი სტრუქტურა. აღსანიშნავია, რომ ენათა კლასიფიკაციის შესახებ ერთი აზრი არ არსებობს, ამიტომ ნებისმიერი სტრუქტურა გარკვეულ პირობითობას გულისხმობს.
ენათა ოჯახი წარმოადგენს მონათესავე ენათა ყველაზე მსხვილ დაჯგუფებას. მაგრამ ერთი ოჯახის ფარგლებში, თუ იგი მრავალრიცხოვანია, შესაძლებელია გამოიყოს შედარებით მცირე ჯგუფები, რომლებიც ერთმანეთს უფრო მჭიდროდ უკავშირდებიან, ვიდრე იმავე ოჯახის სხვა ენებს. ერთმანეთთან უფრო ახლოს მყოფი ენების ასეთ ჯგუფებს — ერთი და იმავე ოჯახის შიგნით — ჩვეულებრივ აღნიშნავენ ტერმინით: „ენათა შტო“ (ამა თუ იმ ოჯახისა). ასე, მაგალითად: ინდოევროპული ენების შიგნით გამოიყოფა შტოები: ინდური, ირანული, სლავური, გერმანული, რომანული, კელტური ენებისა... თავის მხრივ შტოც შეიძლება იყოფოდეს უფრო მცირე ჯგუფებად; მაგალითად, ინდოევროპული ენების სლავურ შტოში გამოიყოფა: აღმოსავლურ სლავური, დასავლურ სლავური, სამხრულ სლავური ენები.
ქვედა სიაში მოტანილი კლასიფიკაცია კონსერვატიულიად ითვლება, ვინაიდან იგი ასახავს ენათა დაყოფას ისეთ ოჯახებად, რომელთა ნათესაობა დიდი ხნის დამტკიცებულია. ამასთან ერთად, ზოგიერთი ოჯახები გაერთიანებულია გეოგრაფიული პრინციპით, მაგალითად „ინდიელთა ენები“, რომელიც ფაქტობრივად ოჯახების გაერთიანებაა. ასევე პირობითია „კავკასიური ენების“ ოჯახი, ვინაიდან საბოლოოდ არაა გარკვეული ჩრდილოკავკასიური (აფხაზურ-ადიღური, ნახურ-დაღესტნური) და სამხრეთკავკასიური (ქართველური) ენების გენეტიკური ნათესაობა.
ცალკეა გამოყოფილი ენები, რომელთა მიკუთვნება რომელიმე ცნობილი ოჯახისათვის შეუძლებელია, მაგალითად: ბასკური, იაპონური, კორეული და სხვა. მათ იზოლირებულ ენებს უწოდებენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ენები
კირილე მაჭარაძე
კირილე ერასტის ძე მაჭარაძე (დ. 2 აპრილი, 1886, ქ. ხონი, — გ. 17 ნოემბერი, 1967) — ქართველი მსახიობი, თეატრისა და კინოს მოღვაწე. აჭარის ასსრ დამსახურებული არტისტი (1938), საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1945).