cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მთიულეთის აჯანყება
1804 წლის დასაწყისში ერევანზე სალაშქროდ ჩრდილოეთ კავკასიიდან („ლინიიდან“) ჯარის გადმოსვლისას გზისპირის მოსახლეობა მთიულეთში სახლებიდან გამორეკეს და აუტანელ სიცივეში სტეფანწმინდიდან ანანურამდე გზის გაწმენდა-შეკეთება დაავალეს. ცარიზმის მოხელეები უხეშად ექცეოდნენ მოსახლეობას, უწიოკებდნენ ოჯახებს, გაწეული სამუშაოებისათვის გასამრჯელოს არ უხდიდნენ. 1804 წლის მაისში, როდესაც პავლე ციციანოვი ერევანზე სალაშქროდ გაემგზავრა, მთიულეთში აჯანყებამ იფეთქა. აჯანყებული მთიულები პირველად თავს დაესხნენ კაიშაურის საგუშაგოს და 17 კაცისგან შემდგარი რაზმი გაწყვიტეს. ამის შემდეგ აჯანყებულთა ნაწილი ანანურსა და დუშეთს შემოერტყა, ნაწილი კი ხევისაკენ გაეშურა, რათა ხელთ ეგდო მნიშვნელოვანი სტრატეგიული პუნქტი - სტეფანწმინდა. გაბრიელ ყაზბეგის გავლენით ხევის ზოგი სოფელი აჯანყებულებს არ მიემხრო. აჯანყებულებმა მოციქულები დაგზავნეს ქართლის მთიანეთში და ხალხს აჯანყებისაკენ მოუწოდეს. მთიულებს მიემხრნენ გუდამაყრის, ქართლის, ხანდოს, ფშავ-ხევსურეთისა და თრუსოს მცხოვრებნი. აჯანყებულებმა მოციქულები გაუგზავნეს იმერეთში მყოფ იულონ და ფარნაოზ ბატონიშვილებს და აჯანყებაში მონაწილეობა სთხოვეს. აჯანყებულთა თავკაცები იყვნენ ბურდული, ნაზღაიძე, ჩქარეული, ბენიანიძე, ბედოიძე.
აჯანყებულთა წინააღმდეგ გამოვიდნენ ქსნის ერისთავები, რომელთაც რუსეთის ხელმწიფემ ცოტა ხნის წინ დაუბრუნა ერეკლე II-ის მიერ ჩამორთმეული ყმა-მამულები. ივნისში იულონ და ფარნაოზ ბატონიშვილები იმერეთიდან ქართლში გადავიდნენ და აჯანყებულ მთიანეთში გაჭრა სცადეს. ისინი გაუქმებული სამეფო ხელისუფლების აღდგენას ცდილობდნენ. ბატონიშვილებმა ვერ მოახერხეს მთიულეთში გაჭრა და კვლავ იმერეთში გაბრუნდნენ. 24 ივნისს მათ ულევის ეწერში თავს დაესხა რუსთა რაზმი, რომელსაც თავადი გიორგი ამირეჯიბი მეგზურობდა. შეიპყრეს იულონ ბატონიშვილი, ხოლო ფარნაოზ და ლევან ბატონიშვილები ბამბაკს გადავიდნენ. 3 აგვისტოს ლომისასთან მთავრობის ჯარებსა და აჯანყებულებს შორის მოხდა ძლიერი შეტაკება, რომელიც აჯანყებულთა გამარჯვებით დამთავრდა. მთავრობისა და ქსნის ერისთავის ჯარებმა პოზიციები დატოვეს. აჯანყებულებმა ლომისა აიღეს. ამის შემდეგ აჯანყება ქსნის ხეობასაც მოედო. აქ გლეხები დაერივნენ თავიანთ მებატონეებს და მათი კარმიდამო აიკლეს. 20 აგვისტოს აჯანყებულებმა დუშეთში დაწვეს ყაზარმა. სექტემბერში, მრავალი დაბრკოლების გადალახვის შემდეგ, მთიულეთში ჩავიდა ფარნაოზ ბატონიშვილი, რომელსაც მხარი დაუჭირა კახელ თავადთა საგრძნობმა ნაწილმა. სექტემბერში ციციანოვი ერევნის წარუმატებული ლაშქრობის შემდეგ თბილისში დაბრუნდა. რუსეთიდან გენერალ ნესვეტაევის ხელმძღვანელობით დამატებითი ჯარები გამოგზავნეს (3000 მეომარი და 30 ქვემეხი). ოქტომბრის დასაწყისში მთავრობის ჯარებმა აჯანყებულებს ყოველი მხრიდან შეუტიეს. ბრძოლას თვითონ გენერალი ციციანოვი ხელმძღვანელობდა.19 ოქტომბერს კავკასიის მთავარმმართებლისა და გენრალ ნესვეტაევის ჯარები ანანურში შეერთდნენ. მთიულეთის აჯანყების ჩახშობის შემდეგ ციციანოვი ჯარით ლიახვის ხეობაში შევიდა აჯანყებულ ოსთა დასამორჩილებლად. მთავრობის ჯარები სასტიკად გაუსწორდნენ მთიულეთის აჯანყების მონაწილეებს: დააპატიმრეს 300-ზე მეტი კაცი, შეიპყრეს და რუსეთში გადაასახლეს ფარნაოზ ბატონიშვილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს აჯანყებები კატეგორია:აჯანყებები რუსეთის იმპერიის წინააღმდეგ
სოციალისტური რეალიზმი
thumb|300px|„პირველი ტრაქტორი“, ვლადიმირ კრიშატსკი. სოციალისტური რეალიზმი (შემოკლებით აგრეთვე სოცრეალიზმი; Социалистический реализм) — ლიტერატურასა და სახვით ხელოვნებაში აღწერის მეთოდი, რომელიც სამყაროსა და ადამიანის სოციალისტურ კონცეფციებს ემყარება. მხატვრის მოვალეობა საკუთარი ნაწარმოებებით სოციალისტური საზოგადოების მშენებლობისთვის მსახური იყო. შესაბამისად, მას ცხოვრება სოციალიზმის იდეალების ფონზე უნდა გამოესახა. ტერმინში სიტყვა „რეალიზმი“ ლიტერატურას უკავშირდება, ხოლო „სოციალისტური“ — იდეოლოგიას. ეს ორი ცნება თავისთავად ურთიერთგამომრიცხავია, თუმცა ხელოვნების ამ თეორიაში ისინი ერთმანეთს ერწყმის. შედეგად კომუნისტური პარტიის კარნახით იქმნებოდა ნორმები და კრიტერიუმები, ხოლო ხელოვანი, იყო ეს მწერალი, მოქანდაკე თუ მხატვარი, ვალდებული იყო ამ ნორმების მიხედვით შეექმნა.
სოცრეალიზმის ლიტერატურა პარტიული იდეოლოგიის ინსტრუმენტი ხდებოდა. მწერალი ადამიანის სულის „ინჟინერი“ იყო. საკუთარი ტალანტით ის მკითხველზე ზემოქმედებას ახდენდა, როგორც პროპაგანდისტი. მისი მოვალეობა მკითხველის აღზრდა იყო პარტიის სულისკვეთებით და ამასთან მხარს უჭერდა მასში კომუნიზმის გამარჯვებისკენ ბრძოლისთვის შემართებას. პიროვნების სუბიექტური ქმედებები და მისწრაფებები აუცილებლად თავსებადი უნდა ყოფილიყო ისტორიის ობიექტურ მსვლელობასთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსული ხელოვნება კატეგორია:საბჭოთა ხელოვნება კატეგორია:სოციალიზმი კატეგორია:ლენინიზმი
სავსე
სავსე — ირაკლი ჩარკვიანის სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2004 წელს. ეს არის მუსიკოსის სიცოცხლეში გამოცემული უკანასკნელი ალბომი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2004 წლის ალბომები კატეგორია:ირაკლი ჩარკვიანის ალბომები
კარლ ელიასბერგი
კარლ ილიას ძე ელიასბერგი (Карл Ильи́ч Элиа́сберг; 28 მაისი (10 ივნისი), 1907, მინსკი — 12 თებერვალი, 1978, ლენინგრადი) — საბჭოთა დირიჟორი, რსფსრ კულტურის დამსახურებული მუშაკი (1944).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1907 წლის 10 ივნისს მინსკში. მამა ილია ილიასბერგი ბუღალტერი, ხოლო დედა დიასახლისი იყო. 1911 წელს ოჯახი საცხოვრებლად ელისავეტგრადში გადავიდა, სადაც კარლმა 6 წლის ასაკიდან დაიწყო თავისი მუსიკალური განათლება. 1916 წელს, ცხრა წლის ასაკში შევიდა გიმნაზიაში, სადაც სწავლობდა 1922 წლამდე. 1922 წელს მამა გარდაიცვალა მინსკში (ტიფისგან). 1955 წელს შედგენილ ავტობიოგრაფიაში ი. ელიასბერგი წერს, რომ მამის გარდაცვალების შემდეგ ის და დედამისი საცხოვრებლად პეტროგრადში გადავიდნენ, თუმცა 1924 წელს სტუდენტის კითხვარში კ. ელიასბერგმა მიუთითა, რომ დედამისი ცხოვრობს მინსკში და არის უმუშევარი. „კ. ელიასბერგის ცხოვრებისა და შემოქმედებითი საქმიანობის მოკლე მატიანეში“ ვ. კოზლოვი მიუთითებს, რომ დედამისი მასთან გადავიდა არა უადრეს 1924 წლისა.
1929-1931 წლებში მუშაობდა მუსიკალური კომედიის თეატრში, 1937-1950 წლებში იყო ლენინგრადის რადიოკომიტეტის დიდი სიმფონიური ორკესტრის მთავარი დირიჟორი. ის ადმინისტრაციული სამსახურის ლეიტენანტის წოდებას ატარებდა.
ომის წლებში ეს იყო ერთადერთი ორკესტრი ალყაში მოქცეულ ლენინგრადში, მასში მუშაობდნენ ქალაქში დარჩენილი მუსიკოსები. ბლოკადის სამი თვე (1941 წლის დეკემბერი — 1942 წლის თებერვალი) — ქალაქში მუსიკალური გადაცემების მაუწყებლობა შეწყდა პარტიის ხელმძღვანელობის ბრძანებით, მაგრამ ოლგა ბერგგოლცის თქმით, იმ დროს ორკესტრის გამოსვლებს ზოგჯერ გადასცემდნენ შვედეთსა და ინგლისში, თითქოსდა იმის დასამტკიცებლად, რომ ქალაქი ჯერ კიდევ ცოცხალია. 1942 წლის მარტში განახლდა ქალაქში მუსიკალური გადაცემების მაუწყებლობა. შემდეგ კი, ბლოკადის პერიოდში, ლენინგრადის რადიოკომიტეტის დიდი სიმფონიური ორკესტრი გამოდიოდა რადიოში და ატარებდა კონცერტებს (მთლიანად 400-ზე მეტი). 1942 წლის 9 აგვისტოს ელიასბერგის დირიჟორობით, შესრულდა დიმიტრი შოსტაკოვიჩის მეშვიდე სიმფონია, რომელიც ისტორიული გახდა. მარჯვნივ|მინი|267x267პქ| ელიასბერგის და მისი მეუღლის საფლავი ლიტერატორების ხიდებზე სანქტ-პეტერბურგში ომის დასრულების შემდეგ ელიასბერგმა განაგრძო სადირიჟორო კარიერა, მუშაობდა ლენინგრადის ფილარმონიულ ორკესტრთან (როგორც ლენინგრადის რადიოს კომიტეტის ყოფილ დიდ სიმფონიურ ორკესტრს ეძახდნენ 1953 წლიდან), სახელმწიფო სიმფონიურ ორკესტრთან და სხვა ჯგუფებთან, მათ შორის პროვინციებში (კარელიის სახელმწიფო ფილარმონიის სიმფონიური ორკესტრი). ბევრს მოგზაურობდა სსრკ-ში.
ელიასბერგი დაჯილდოვდა წითელი ვარსკვლავის ორდენით (1945 წლის 22 ივლისი).
შესრულებულ საკონცერტო და სტუდიური ჩანაწერებს შორისაა იოჰანეს ბრამსის (ორმაგი კონცერტი, სიმფონია №3, გერმანული რექვიემი), იოზეფ ჰაიდნის (სიმფონია №№ 88, 95, 103), ისააკ დუნაევსკის, ანატოლი ლიადოვის, გუსტავ მალერის (სიმფონია №4, პირველი ჩანაწერი სსრკ-ში ), ფელიქს მენდელსონის, სერგეი ტანეევის (სიმფონია №№ 1, 3), დიმიტრი შოსტაკოვიჩის (სიმფონია №7) ნაწარმოებები.
იგი გარდაიცვალა 1978 წლის 12 თებერვალს. ურნები ელიასბერგისა და მისი მეუღლის, პიანისტ ნადეჟდა ბრონნიკოვას (1903-1981) ფერფლით დაკრძალულია ლიტერატორების ხედზე.
კულტურასა და ხელოვნებაში
ლენინგრადის რადიოს ორკესტრის მე-7 სიმფონიის შესრულება ბლოკადის მეორე წლის დასაწყისში გახდა ახალი ზელანდიელი მწერლის სარა კუიგლის რომანის „დირიჟორის“ სიუჟეტის ობიექტი, რომელიც გამოქვეყნდა 2011 წელს.
1957 წელს გადაიღეს ფილმი „ლენინგრადის სიმფონია“ (სსრკ, სცენარი და რეჟისურა — ზახარ აგრანენკო). ელიასბერგის იერსახე, რომელსაც მარკ პერცოვსკი ასრულებს, ფილმში სრულიად დამახინჯებულია. დაწყებული იქიდან, რომ ის ჩნდება არა მისი (ცენზურისთვის მოუხერხებელი) სახელით, არამედ ორესტ დობროსელსკის სახელით. ფილმში ასევე ბევრი სხვა შეცდომაა იმ დროისთვის დამახასიათებელი იდეოლოგიით ნაკარნახევი.
გერმანიაში 2017 წელს გადაიღეს დოკუმენტური დრამა „ლენინგრადის სიმფონია“. რეჟისორები — კრისტიან ფრეი და კარსტენ გუტშმიდტი. ელიასბერგის როლს მატიას ბუნდშუჰი ასრულებს.
2021 წლის ფილმში „მეშვიდე სიმფონია“ (რეჟ. ა. კოტი) ელიასბერგის როლი მსახიობმა ალექსეი გუსკოვმა შეასრულა. 1957 წლის საბჭოთა ფილმის მსგავსად, 2021 წლის ფილმი შეიცავს უამრავ ისტორიულ შეცდომას, დირიჟორის ასაკის (ის იყო 35 წლის, ფილმში კი უკვე ხანდაზმულია) და მისი მეუღლის ბიოგრაფიის მცდარი წარმოდგენით და დამთავრებული სიუჟეტით, სადაც ხდება მუსიკოსების აყვანა ფრონტიდან. ელიასბერგმა ეს პირადად გააკეთა და ფილმში ამას აკეთებს შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის ოფიცერი. ასევე შეცვლილია სიმფონიის შესრულების გარემოებები.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტერატორსკიე-მოსტკის სასაფლაოზე დაკრძალულები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კონსერვატორიის კურსდამთავრებულები კატეგორია:რსფსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:რუსი კლასიკური მუსიკოსები კატეგორია:1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში გერმანიაზე გამარჯვებისათვის მედლით დაჯილდოებულები კატეგორია:ლენინგრადის დაცვისათვის მედლით დაჯილდოებულები კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები კატეგორია:რუსი დირიჟორები კატეგორია:გარდაცვლილი 1978 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1907 კატეგორია:დაბადებული 10 ივნისი
ალაჭანი
ალაჭანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის თიანეთის მუნიციპალიტეტში, ტუშურების თემში. მდებარეობს მდინარე ქუსნოს მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1140 მეტრზე, თიანეთიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით.
ისტორია
სოფლის სახელწოდება ადამიანის საკუთარი სახელიდან - ალაჭადან უნდა მომდინარეობდეს. ალაჭანი შიომღვიმის მონასტრის საკუთრება ყოფილა. მონასტრისთვის იგი ვინმე ხახვლაის შეუწირავს. 1170 წელს, გიორგი III-მ შიომღვიმის მონასტერს განუახლა სოფლის მფლობელობა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 51 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
273
თარიღი უცნობია
*
გვაქამოლე
ეტიმოლოგია და წარმოთქმა
სახელი მომდინარეობს კლასიკური āhuacamōlli-დან [ა:ვუაკა'მო:ლ:ი], რომელიც სიტყვასიტყვით ითარგმნება როგორც ”ავოკადო სოუსი”. მექსიკურ ესპანურ ენაზე ის გამოითქმის [ვუაკა'მოლი].
ისტორია
სამხრეთ- ცენტრალურ ამერიკის ტერიტორიაზე, ავოკადო პირველად გაშენებული 10 000 წლის წინ იყო. 1900-იანი წლების დასაწყისში ავოკადო ხშირად ალიგატორი მსხლის სახელწოდებით იყო ცნობილი.
გუაკამოლემ გაზარდა ავოკადოს გაყიდვები აშშ-ში, განსაკუთრებით სუპერ ბოულ სანდეისა (Super Bowl Sunday) და სინკო დე მაიოში (Cinco de Mayo). ეს არა მხოლოდ ამ კერძის პოპულარობის გაზრდითაა განპირობებული, არამედ სწორედ ამავე პერიოდში (1900- იანი წლების დასაწყისში) გაუქმდა ამერიკაში ავოკადოს იმპორტზე დაწესებული შეზღუდვა. დროთა განმავლობაში გაიზარდა მექსიკელი მოსახლეობაც.
ინგრედიენტები
გვაქამოლე ტრადიციულად მზადდება მწიფე ავოკადოსა და ზღვის მარილის molcajete y tejolote-ის შერევით. ზოგიერთი რეცეპტი ხშირად მოიცავს ლაიმის წვენს, სილანტროს და ჰალაპენიოს. ზოგიერთ არატრადიციულ რეცეპტში შეიძლება დაგვჭირდეს არაჟანი, პომიდორი, რეჰანი ან ბარდა.
ავოკადოს უჯრედებში პოლიფენოლ ოქსიდაზას არსებობის გამო, მასზე ჟანგბადის მოხვედრის შემდეგ მისი ზედაპირი ფერს იცვლის და ყავისფერი ხდება. ეს შედეგი ზოგადად არაეფექტურად არის მიჩნეული და არსებობს რამდენიმე მეთოდი, რომლებიც გამოიყენება ამ ეფექტის საწინააღმდეგოდ, მაგალითად, გუაკამოლის შენახვა თავდალუქულ ჭურჭელში, მასზე ჰაერის ზემოქმედების თავიდან ასაცილებლად. მინი|257x257პქ|გვაქამოლე ტორტილას ჩიფსთან ერთად
საკვები ღირებულებები
ვინაიდან გუაკამოლის მთავარი ინგრედიენტია ნედლი ავოკადო, კერძის საკვები ღირებულება წარმოიშობა ავოკადოს ვიტამინებიდან, მინერალებიდან და ცხიმებისგან. ის შეიცავს B ვიტამინის, K ვიტამინის, E ვიტამინისა და კალიუმის მნიშვნელოვან შემცველობას.
მანტექია დე პობრე
მანტექია დე პობრე (ესპანურად "ღარიბი კაცის კარაქი") არის ავოკადოს, პომიდვრის, ზეთისა და ციტრუსის წვენის ნარევი. მიუხედავად მისი სახელისა, იგი წინ უსწრებდა რძის მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვის ჩამოსვლას ამერიკაში და, შესაბამისად, იგი კარაქისგან არ შედგებოდა.
გუასაკაკა
უფრო თხელი და მჟავე, ან სქელი და წვნიანი, გუასაკაკა ვენესუელური სტილის ავოკადოს სოუსია. ეს კერძი მეტად ცხარე სოუსს შეიცავს და გვაქამოლეს მსგავსად ცხელ მდგომარეობაში არ მიირთმევენ. ლათინურ ესპანურში წარმოითქმის, როგორც ,,ვასაკაკა ''.
კომერციული პროდუქტები
მარცხნივ|მინი|294x294პქ|გვაქამოლეს სოუსი მზა გუაკამოლები ხელმისაწვდომია მაღაზიებში, ხშირად განთავსებულია მაცივრებში გაყინულ ან მაღალი წნევის შეფუთვაში, რაც კერძს შენახვის ვადას უხანგრძლივებს. მისი შენახვის ჩვეულებრივი ტემპერატურა 1-დან 4 ° C- მდეა (34-დან 40 ° F).
დღესასწაული
გვაქამოლეს ეროვნული დღე, მექსიკის დამოუკიდებლობის დღეს ემთხვევა და ყოველწლიურად 16 სექტემბერს აღინიშნება.
კულტურაში
2018 წლის 6 აპრილს, Junta Local de Sanidad Vegetal de Tancítaro- ში, მექსიკაში, შექმნეს უდიდესი ზომის გვაქამოლი, რითაც ისინი გინესის რეკორდების წიგნში მოხვდნენ. მათ ის შექმნეს, ტანკიტაროს მე -7 ყოველწლიური ავოკადო ფესტივალის ფარგლებში, ტანკიტაროში, მიჩოაკანში, მექსიკაში. ულუფის წონა იყო 3,788 კგ (8,351 ფუნტი) და მის მომზადებაში 350-ზე მეტმა ადამიანმა მიიღო მონაწილეობა.
ეარ
ეარ (Air) შესაძლოა ნიშნავდეს:
საქართველო XX საუკუნეში
საქართველო XX საუკუნეში გათავისუფლდა რუსეთის იმპერიისგან, გამოაცხადა რა დამოუკიდებლობა 1918 წლის 26 მაისს. საქართველოს დემოკრატიულმა რესპუბლიკამ მხოლოდ არასრული სამი წლის განმავლობაში იარსება 1921 წლის მარტში საბჭოთა ოკუპაციამდე. 70 წლის შემდეგ, 1991 წლის 9 აპრილს, საბჭოთა კავშირის დაშლამდე ცოტა ხნით ადრე, საქართველომ დამოუკიდებლობის აღდგენა გამოაცხადა.
პირველი რესპუბლიკა
1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ ამიერკავკასიას მართავდა ამიერკავკასიის განსაკუთრებული კომიტეტი. 1917 წლის 12 მარტს, მცხეთაში აღდგა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალია. იმავე წლის მარტში საქართველოში მოქმედი პოლიტიკური პარტიების მონაწილეობით შეიქმნა ეროვნული ინტერპარტიული საბჭო. მის მუშაობას წარმართავდა აკაკი ჩხენკელი. 1917 წლის ოქტომბრის ბოლშევიკური გადატრიალების შემდეგ საქართველოში 19-22 ნოემბერს მოწვეულ იქნა ეროვნული ყრილობა, რომელზეც არჩეული იქნა საქართველოს ეროვნული საბჭო. ეროვნული საბჭო თავდაპირველად 60 წევრისგან შედგებოდა. მასში დეპუტატები ჰყავდათ საქართველოს ტერიტორიაზე მცხოვრებ ეთნიურ უმცირესობებსაც. ეროვნული საბჭოს მუშაობას წარმართავდა კოალიციური პრინციპით დაკომპლექტებული 15-კაციანი აღმასრულებელი კომიტეტი. ეროვნულ საბჭოსა და მის აღმასკომს სათავეში ედგა ნოე ჟორდანია. ეროვნული საბჭოს სახით, პრაქტიკულად, ჩამოყალიბდა ქართული ხელისუფლება.
1918 წელს გამოცხადდა ამიერკავკასიის დემოკრატიული ფედერაციული რესპუბლიკა, რომელშიც საქართველო, სომხეთი და აზერბაიჯანი ერთიანდებოდა. საქართველო პრო-გერმანულ საგარეო ორიენტაციას ირჩევდა, სომხეთი კი პრ-ინგლისურს. უთანხმოებას საგარეო ორიენტაციაში ემატებოდა ოსმალეთის იმპერიასთან ომი და მოლაპარაკებები. ოსმალეთი ითხოვდა ბრესტ-ლიტოვსკის ზავის თანახმად რსფსრ-ის მიერ მისთვის გადაცემული ტერიტორიების დაკავებას, ამიერკავკასიის ფედერაცია კი რსფსრ-ს არ სცნობდა ლეგიტიმურ წარმომადგენლად. 1918 წლის 26 მაისს საქართველომ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა და 28 მაისს მფარველობითი შეთანხმება დადო გერმანიის იმპერიასთან, რითაც თავი დაიცვა ოსმალეთის აგრესიისგან. საქართველოში შემოვიდა ორი გერმანული ათასეული, ხოლო თბილისში გაიხნსნა გერმანიის სამხედრო-დიპლომატიური მისია. იმავე წლის ივნისში ხელი მოეწერა ხელშეკრულებას აფხაზეთის სახალხო საბჭოსთან, რომელმაც დაადასტურა აფხაზეთის ყოფნა საქართველოს შემადგენლობაში ფართო ავტონომიის უფლებით. ამით უშედეგოდ დასრულდა აფხაზეთში ბოლშევიკური ხელისუფლების დამყარების მცდელობები. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პირველი მთავრობა კოალიციური იყო. მთავრობის თავმჯდომარე იყო ნოე რამიშვილი, რომელიც მალევე შეცვალა ნოე ჟორდანიამ. საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტია, რომელიც მთავრობაში უმრავლესობას წარმოადგენდა, იყო ყველაზე გავლენიანი და მრავალრიცხოვანი პარტია საქართველოში. ჩატარდა მრავალპარტიული არჩევნები ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების ასარჩევად. არჩეულ იქნენ ქალაქების სათათბიროები და ქალაქის თავები. შემუშავდა სახელმწიფო სიმბოლიკა, დროშა, გერბი და ჰიმნი. 1918 წლის ოქტომბერში ეროვნული საბჭო გაფართოვდა და მას ეწოდა საქართველოს პარლამენტი. რადგანაც ეს პარლამენტი არ წარმოადგენდა ხალხის მიერ არჩეულ ორგანოს, დაიწყო მუშაობა არჩევნების მოსამზადებლად. უნდა არჩეულიყო საქართველოს დამფუძნებელი კრება, რომელსაც ქვეყნის კონსტიტუცია უნდა მიეღო.
1918 წლის ნოემბერში გერმანიის იმპერიამ აღიარა დამარცხება პირველ მსოფლიო ომში. გერმანულმა სამხედრო შენაერთებმა და გერმანიის მისიამ დატოვა საქართველო. გერმანიის ნაცვლად კავკასია დაიკავა გაერთიანებული სამეფოს სამხედრო მისიამ. 1919 წლის თებერვალში გაიმართა საქართველოს დამფუძნებელი კრების არჩევნები. დემოკრატიულ და თავისუფალ არჩევნებში 15 პოლიტიკური სუბიექტი მონაწილეობდა. მას ბოიკოტი მხოლოდ ბოლშევიკებმა გამოუცხადეს. კენჭისყრაში ამომრჩეველთა დაახლოებით 60%-მა მიიღო მონაწილეობა. დიდი უპპირატესობით გაიმარჯვა სოციალ-დემოკრატიულმა პარტიამ, რომელმაც 130-დან 109 მანდატი მიიღო. 12 მარტს მუშაობას შეუდგა დამფუძნებელი კრება, რომლის ტავმჯდომარედ კარლო ჩხეიძე იქნა არჩეული. ახალი მთავრობა ერთპარტიული იყო და მას კვლავ ნოე ჟორდანია თავმჯდომარეობდა. შეიქმნა სამომრიგებლო და საოლქო სასამართლოები, არჩევითი გახდა მოსამართლეთა და ნაფიც მსაჯულთა თანამდებობები. 1919 წლის ივლისში შეიქმნა უმაღლესი სასამართლო ორგანო სენატი.
რესპუბლიკის მთავრობამ განახორციელა სხვადასხვა რეფორმები: ჩამოყალიბდა სკოლათა სისტემა, განხორციელდა მომრიგებელ მოსამართლეთა ინსტიტუტის რეორგანიზაცია და ნაფიცი მსაჯულების შემოღება. უმნიშვნელოვანესი იყო აგრარული რეფორმა, რომლითაც გლეხობას „სანადელო“ მიწა საკუთრებაში გადაეცა. გატარდა საფინანსო რეფორმა და 1919 წლის ივლისიდან გამოშვებულ იქნა რესპუბლიკის ბონები. იმავე წლის დეკემბერში დაფუძნდა სახელმწიფო ბანკი.
საერთაშორისო ურთიერთობებში საქართველოს დემოკრატიულმა რესპუბლიკამ ნეიტრალიტეტი გამოაცხადა. მიუხედავად ამისა, ის მუდმივად ომში იყო მეზობელ სახელმწიფოებთან. ამიტომ რესპუბლიკა ცდილობდა შეიარაღებული ძალების გაძლიერებას. მას გააჩნდა სახალხო გვარდია და რეგულარული არმია, რომელიც 20-30 ათას ჯარისკაცს მოიცავდა. ოციდან ორმოც წლამდე მამაკაცები ექვემდებარეობდნენ სავალდებულო სამხედრო სამსახურს. საქართველოს შეიარაღებული ძალების რიცხობრივი შემადგენლობა 20-25 ათას კაცს ითვლიდა. საქართველოს აფხაზეთის გამო ომი ჰქონდა ბოლშევიკური რუსეთთან, თეთრი რუსეთთან და ოსმალეთის დესანტებთან. ომის შედეგად საქართველომ შეინარჩუნა რუსეთის იმპერიის დროინდელი სოხუმის ოკრუგი მთლიანად და სოჭის ოკრუგი ნაწილობრივ.. 1918-1920 წლებში საქართველოს ხელისუფლებას მოუწია ოსთა სამი შეიარაღებული აჯანყების ჩახშობა. ოსების აჯანყებებს შეიარაღებითა და სამხედრო ძალით რსფსრ უჭერდა მხარს. ამ აჯანყებათა შორის განსაკუთრებით მძიმე 1920 წლის ზაფხულის აჯანყება იყო. 1918 წლის დეკემბერში მიმდინარეობდა სომხეთ-საქართველოს ომი. ომის შედეგად საქართველოს დარჩა ახალქალაქის მაზრა, ხოლო ლორე ნეიტრალურ ზონად გამოცხადდა საკითხის საბოლოო გადაწყვეტამდე. 1919 წლის აპრილში ბრიტანული მისიის გაყვანა გადაწყდა, ხოლო აგვისტოში მათ რეალურად დატოვეს კავკასია. ბრიტანული მისია დარჩა მხოლოდ ბათუმის ოლქში. 1920 წლის ივლისში ბრიტანეთმა ბათუმის ოლქიც დატოვა და ის საქართველოს გადასცა.
საქართველოს ჰქონდა დავა მეზობელ აზერბაიჯანის დემოკრატიულ რესპუბლიკასთან ტერიტორიების გამო. მთავარი სადავო მხარე ზაქათალის ოკრუგი იყო. საქართველო-აზერბაიჯანის ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა 1920 წლის აპრილის ბოლოს აზერბაიჯანის საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ. წითელმა არმიამ 1920 წლის მაისში სცადა საქართველოს აღება აზერბაიჯანიდან, მაგრამ საქართველომ მოიგერია მისი შეტევა. 1920 წლის 7 მაისის ხელშეკრულებით ზაქათალის ოკრუგი რსფსრ-მ საქართველოს ნაწილად ცნო. 12 ივნისს აღსტაფაში დაიდო ხელშეკრულება საქართველოს დრ-სა და აზერბაიჯანის სსრ-ს შორის, რომლითაც საზღვრად დადგინდა რუსეთის იმპერიის პერიოდის თბილისისა და ელიზავეტოპოლის გუბერნიების საზღვარი. 1921 წლის კონსტიტუციით საქართველომ ზაქათალის ოკრუგს მიანიჭა ავტონომია, მიუხედავად ამისა, საქართველოს იურისდიქცია ამ ოლქზე პრაქტიკულად არ გავრცელებულა.
1920 წლის მაისში დაიდო რუსეთ-საქართველოს ხელშეკრულება, რომლითაც რუსეთმა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა დე-იურედ სცნო, ხოლო საქართველომ დაუშვა ბოლშევიკური ორგანიზაციების საქმიანობა. 1920 წლის დეკემბერში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა არ მიიღეს ერთა ლიგაში. 1921 წლის იანვარში საქართველო დე-იურდ ცნო რამდენიმე სახელმწიფომ, მათ შორის საფრანგეთმა, ბელგიამ, იტალიამ, გაერთიანებულმა სამეფომ, იაპონიამ და სხვა. 1921 წლის თებერვალში რსფსრ-მ დაარღვია ხელშეკრულება და შეიჭრა საქართველოში. 17-24 თებერვალს მიმდინარეობდა ტფილისის ბრძოლა. საქართველოს შეიარაღებული ძალების მთავრსარდალმა გიორგი კვინიტაძემ თბილისის დატოვების გადაწყვეტილება მიიღო. 24 თებერვალს მთავრობა დასავლეთ საქართველოში გადავიდა. 25 თებერვალს წითელი არმია თბილისში შევიდა. ბრძოლები გრძელდებოდა სურამის უღელტეხილთან. მარტის დასაწყისში გაიმართა ოსიაურის და სურამის ბრძოლები. 1921 წლის 11 მარტს საბჭოთა რუსეთის მოკავშირე თურქეთი შეიჭრა ბათუმის ოლქში. საქართველოს რევოლუციურმა კომიტეტმა ლენინის მითითებით სცადა ნოე ჟორდანიას გადაბირება, მაგრამ ვერ შეძლო. საქართველოს მთავრობამ უარი ტქვა კაპიტულაციაზე და დამფუძნებელი კრების გადაწყვეტილებით 17 მარტს ემიგრაციაში წავიდა. მთავრობას ჯერ კიდევ ჰქონდა დასავლეთის სახელმწიფოების მხარდაჭერის იმედი. ბათუმისათვის ბრძოლაში საქართველოს შეიარაღებულმა ძალებმა ეითელი არმიის მხარდაჭერის გარეშე დაამარცხეს თურქეთი. 18 მარტს წითელმა არმიამ დაასრულა საქართველოს ოკუპაცია.
საბჭოთა ხელისუფლების განმტკიცება
1931 წლის თებერვალში აფხაზეთის სსრ-მ მიიღო ავტონომიური რესპუბლიკის სტატუსი საქართველოს სსრ-ის შემადგენლობაში. 1936 წელს ამიერკავკასიის სფსრ დაიშალა და საქართველოს, სომხეთის და აზერბაიჯანის სსრ-ები უშუალოდ საბჭოთა კავშირის წევრი სახლემწიფოები გახდნენ. 1930-იანი წლებიდან საქართველოს სსრ-ში, ისევე როგორც მთლიანად საბჭოთა კავშირში ძველი ბოლშევიკი რევოლუციონერების ნაცვლად სტალინის ერთგული ახალგაზრდა პარტიული მუშაკები დაწინაურდნენ. 1931-1938 წლებში საქართველოს სსრ კომპარტიის ცკ-ის პირველი მდივანი იყო ლავრენტი ბერია, ხოლო 1938-1951 წლებში კანდიდ ჩარკვიანი. 1930-იანი წლებში საქართველოს სსრ-ში, ისევე როგორც მთელ საბჭოთა კავშირში ადგილი ჰქონდა მასობრივ რეპრესიებს, რომელიც საზოგადოების ყველა ფენას შეეხო, მათ შორის გულმხურვალე კომუნისტებსაც.
საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ დაიწყო ეკონომიკური და სოციალური ურთიერთობების გარდაქმნა. გაუქმდა კერძო საკუთრება, მოხდა მიწის და მსხვილი სამრეწველო საწარმოების ნაციონალიზაცია. საბჭოთა ეკონომიკური კურსი ეყრდნობოდა სამ მიმართულებას ინდუსტრიალიზაციას, კოლექტივიზაციას და კულტურულ რევოლუციას. ინდუსტრიალიზაცია დაიწყო 1925 წლიდან ის ძირითადად მძიმე მრეწველობის განვითარებას გულისხმობდა.
ინდუსტრიალიზაციის ეკონომიკური ეფექტი კოლექტივიზაციაზე გაცილებით დიდი იყო. პირველი ნაბიჯები გადადგმულ იქნა ჰიდროენერგიის ათვისებისა და ჰესების მშენებლობის მიმართულებით. აშენდა ჰიდროელექტროსადგურები ზაჰესი (1923-1927) და რიონჰესი (1927-1933). გარდა მსხვილი ჰესებისა, აშენდა მრავალი მცირე ჰესი. ჰიდრორესურსების ათვისების შედეგად პირველი წარმატებები მოპოვებულ იქნა ქვეყნის ელექტრიფიკაციაში. განვითარდა მძიმე მრეწველობა. მეტი ინტენსივობით ამუშავდა ჭიათურის მანგანუმის ქარხანა, ტყიბულისა და ტყვარჩელის ქვანახშირის წარმოება, ბათუმის ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა, კასპის ცემენტის ქარხანა (1926), ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხანა (1933). დაიწყო ნავთობის საძიებო სამუშაოები. მსუბუქ მრეწველობაში ამუშავდა აბრეშუმის, კვების მრეწველობის, სამკერვალო ფაბრიკები. სამრეწველო საწარმოები შენდებოდა მოსკოვში დამტკიცებული ხუთწლედი გეგმების შესაბამისად. საქართველო, რომელიც აგრარული ქვეყანა იყო ინდუსტრიულ ქვეყნად გადაიქცა.
კულტურული რევოლუციის ფარგლებში დაიწყო განათლების მასობრივი გავრცელება. განათლების სისტემის მიზანი იყო ახალი ადამიანის აღზრდ. სკოლა პოლიტიზებული გახდა. ამას ემსახურებოდა სკოლაში მოქმედი ოქტომბრელთა, პიონერთა და კომკავშირული ორგანიზაციები. 1930 წლიდან შემოღებულ იქნა საყოველთაო-სავალდებულო სწავლება. ყურადღება მიექცა სკოლამდელ განათლებასაც. 1920-1930-იან წლებში განვითარდა უმაღლესი სასწავლებლეის ქსელი. 1922 წელს გაიხსნა თბილისის სამხატვრო აკადემია, 1929 წელს დაარსდა პოლიტექნიკური და სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტები, 1930 წელს გაიხსნა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი. ყველა მათგანში სწავლება ქართულ ენაზე მიმდინარეობდა. ამავდროულად რეჟიმი დევნიდა მისთვის არასაიმედოდ მიჩნეულ კადრებს. 1941 წლისთვის მოქმედებდა 19 უმაღლესი სასწავლებელი, რომლებშიც 25 ათასი სტუდენტი სწავლობდა. განვითარდა მეცნიერების მრავალი დარგი. დაარსდა ჩაის და სუბტროპიკული კულტურების, მევენახეობის, გეოლოგიური, მათემატიკის, ქიმიის, ფიზიკის, ექიმთა დახელოვნების, ინსტიტუტები, ასტროფიზიკური ობსერვატორია. 1935 წელს ჩამოყალიბდა სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის საქართველოს ფილიალი, ხოლო 1941 წელს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია
ხელისუფლება ცდილობდა კულტურა ჩაეყენებინა რეჟიმის სამსახურში. კულტურის ყველა სფეროში გაბატონდა სოციალისტური რეალიზმი. 1920-იან წლებში ჯერ კიდევ საგრძნობი იყო შემოქმედებითი პლურალიზმი, მაგრამ მალე აიკრძალა სხვადასხვა ლიტერატურული თუ სახელოვნებო გაერთიანებების არსებობა. ფუნქციონირებდა მხოლოდ ცენტრალიზებული შემოქმედებითი კავშირები როგორებიც იყო საქართველოს სსრ მწერალთა კავშირი, საქართველოს სსრ მხატვართა კავშირი და სხვა. 1930-იან წლებში სტალინი ქართული კულტურის პროპაგანდას ცდილობდა. 1937 წელს მოსკოვში მოეწყო ქართული ხელოვნების დეკადა, გაიმართა ფოლკლორურ ანსამბლთა კონცერტები, პომპეზურად აღინიშნა ილია ჭავჭავაძის 100 წლის იუბილე და „ვეფხისტყაოსნის“ დაწერიდან 750 წელი.
საქართველო მეორე მსოფლიო ომში
1941 წლის 22 ივნისს მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანია საბჭოთა კავშირში შეიჭრა. სტალინმა ამ ომს დიდი სამამულო ომი უწოდა და საბჭოთა კავშირის ყველა მცხოვრებს სამშობლოს დაცვისკენ მოუწოდა. საქართველო ომის მონაწილე ქვეყნად იქცა, როგორც საბჭოთა კავშირში შემავალი ქვეყანა. საქართველოს სსრ ომის განმავლობაში ძირითადად ზურგის ქვეყანა იყო. მიუხედავად ამისა, საქართველომ ფრონტზე 700 ათასამდე ჯარისკაცი გაგზავნა, რომელთაგან ნახევარი უკან არ დაბრუნებულა. ომის განმავლობაში საქართველოს ეკონომიკა სამხედრო მრეწველობაზე გადაერთო. საქართველოს სხვადასხვა ქარხნები სამხედრო შეკვეთებს ასრულებდნენ, გაიზარდა საქართველოს წიაღისეულის ექსპლუატაცია. 1941-1942 წლებში საბჭოთა კავშირის დასავლეთ ნაწილიდან ქარხნების და მოსახლეობის ევაკუაცია განხორციელდა. საქართველოს სსრ-ში გადატანილ იქნა არაერთი უმაღლესი და ტექნიკური სასწავლებელი, საბავშვო სახლები, კულტურული დაწესებულებები. ომის დროს შერბილდა ხელისუფლების დამოკიდებულება ეკლესიის მიმართ. 1943 წელს რუსეთში აღდგენილ იქნა პატრიარქის ინსტიტუტი, ხოლო საქართველოს ეკლესიას მიეცა ტერიტორიული ავტოკეფალია.
1942 წლიდან განახლდა ომამდე შეჩერებული ეროვნული საჯარისო შენაერთების ფორმირება. ჩამოყალიბდა 9 ქართული დივიზია. სამი მათგანი იცავდა სსრკ-თურქეთის სასაზღვრო ხაზს. დანარჩენი დივიზიები ფრონტის წინა ხაზზე მონაწილეობდნენ ყველა მნიშვნელოვან ბრძოლსა და ოპერაციაში. სახელი გაითქვეს 414-ე, 276-ე და 242-ე ქართულმა დივიზიებმა. ქერჩის სრუტეში დაიღუპა ათეულ ათასობით ქართველი, თითქის სრულად განადგურდა 224-ე ქართული დივიზია. რაიხსტაგზე საბჭოთა კავშირის დროშა რუს ეგოროვთან ერთად აღმართა ქართველმა მზვერავმა მელიტონ ქანთარიამ. 165-მა ქართველმა მიიღო საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება.
მეორე მსოფლიო ომმა გააჩინა საქართველოს გათავისუფლების იმედები ქართულ ნაციონალისტურ წრეებში. გერმანიაში მყოფმა ქართველებმა 1940-1942 წლებში შექმნეს სამხედრო ფორმირებები „თამარ I“ და „თამარ II“. საქართველოში იყო ანტისაბჭოთა შეთქმულების რამდენიმე მცდელობა, მათ შორის თუშეთში დაარსებული ორგანიზაცია „სამანი“, მაგრამ საბჭოთა უშიშროებამ ყველა მსგავსი მცდელობა აღკვეთა.
საქართველო 1940-იან-1980-იან წლებში
ომის შემდგომ წლებში მეურნეობის აღდგენას საქართველოს სსრ-ში, ისევე როგორც მთელ საბჭოთა კავშირში, მასშტაბური ხასიათი ჰქონდა. აშენდა რუსთავის მეტალურგიული ქარხანა (1948), ქუთაისის ავტომექანიკური ქარხანა, გორის ბამბეულის კომბინატი (1951), ბათუმის გემთმშენებელი ქარხანა. დასრულდა შაორის, ორთაჭალის, სამგორის ჰიდროელექტროსადგურების მშენებლობა. ქალაქებში, რაიონულ ცენტრებსა და დაბებში შეიქმნა სამედიცინო მომსახურების ცენტრები: ამბულატორიები, პოლიკლინიკები, აფთიაქები. 1947 წელს პურსა და სხვა პროდუქტებზე გაუქმდა საბარათე სისტემა. დაიწყო ხელფასების ზრდა და პროდუქტებზე საცალო ფასის დაწევა. 1948-1954 წლებში ფასები ყოველწლიურად მცირდებოდა. 1948 წლის ოქტომბერში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის 11 სტუდენტი გაასამართლეს სტალინის პოლიტიკის კრიტიკის გამო. 8 მათგანს 25 წლით პატიმრობა მიუსაჯეს. მათ შორის იყვნენ მომავალი მწერლები ოტია პაჭკორია, გივი მაღულარია და სხვები. 1951 წელს საქართველოდან გადაასახლეს ის ოჯახები, რომლებსაც ოჯახის წევრები, ან ნათესავები საზღვარგარეთ ჰყავდათ და მათთან ურთერთობას ინარჩნებდნენ. 1951 წლის 25 დეკემბერს 20 ათასამდე ადამიანი გადაასახლეს შუა აზიაში. გადასახლებულებმა სამშობლოში დაბრუნების უფლება სტალინის სიკვდილის შემდეგ, 1954 წელს მიიღეს. 1951 წელს დაიწყო ე.წ. მეგრელთა საქმე, რომლის ფარგლებში იდევდნებოდნენ ლავრენტი ბერიას კადრები, პარტიულ და სახელმწიფო სტრუქტურებში დასაქმებული მეგრელები. მათ ბრალი დაედოთ მეგრულ ნაციონალიზმში, თურქეთთან კავშირსა და ანტისაბჭოთა მუშაობაში. მეგრელთა საქმე სტალინის გარდაცვალებისთანავე შეწყდა.
სტალინი 1953 წლის 5 მარტს გარდაიცვალა. ნიკიტა ხრუშჩოვის მმართველობის დაიწყო ხრუშჩოვის დათბობა: შემცირდა ცენზურა შემოქმედებით სფეროზე, მოხდა რეპრესირებულთა რეაბილიტაცია, შეიცვალა სტალინის კადრები. საქართველოს კომპარტიის ცკ-ს პირველი მდივანი გახდა ვასილ მჟავანაძე. 1956 წლის თებერვალში სკკპ-ის XX ყრილობაზე ხრუშჩოვმა დაგმო სტალინის პიროვნების კულტი. პიროვნების კულტის დაგმობის კამპანია ფართოდ გაიშალა. ეთნიკურად ქართველი სტალინის კულტის დაგმობა საქართველოში ანტიქართულ კამპანიად იქნა აღქმული. 1956 წლის მარტში თბილისში საპროტესტო გამოსვლები გაიმართა. 9 მარტს დემონსტრანტებს ცეცხლი გაუხსნეს. დაიღუპა 23, დაიჭრა 80-მდე ადამიანი. 300-ზე მეტი ადამიანი დააპატიმრეს. ინდუსტრიული მშენებლობა აძლიერებდა ურბანიზაციას. 1959 წელს საქართველოს ქალაქების მოსახლეობამ მთელი ქვეყნის მოსახლეობის 42%-ს გადააჭარბა. ქალაქები ძირითადად ქვეყნის მთიანი ზოლის სოფლების ხარჯზე ივსებოდა, დაიცალა ბევრი სოფელი. ქალაქებში გარდა კომუნალური ბინებისა, დაიწყო იზოლირებული ბინათმშენებლობა. იზოლირებული ბინათმშენებლობა განსაკუთრებით გაიშალა ხრუშჩოვის მმართველობის დროს. შენდებოდა დაბალჭერიანი და ვიწრო ხრუშჩოვკები, რომლებმაც არსებითი როლი შეასრულა საბინაო პრობლემის გადაჭრაში. ქალაქებში ინერგებოდა ცენტრალური გათბობა, ბუნებრივი აირი, ცხელი წყლის სისტემა. ხრუშჩოვი აქცენტს მძიმე მრეწველობის ნაცვლად სოფლის მეურნეობის განვითარებაზე აკეთებდა, მაგრამ არ გაამართლა მისმა გადაწყვეტილებებმა, როგორიც იყო საძოვრების გამოყენება სახნავ-სათესად, სიმინდის კამპანია და ა.შ. მიუხედავად ამისა, ხრუშჩოვის დროს გაუმჯობესდა ცხოვრების საერთო დონე. სამუშაო დღის ხანგრძლივობა მრეწველობის ბევრ დარგში 7 საათამდე შმცირდა, გაიზრდა ხელფასები, გაუქმდა გადასახადები განათლების სფეროში, 1965 წლიდან დაინიშნა სახელმწიფო ასაკობრივი პენსია. 1960-იან და 1970-იან წლებში აღმავლობას განიცდიდა ქართული კინო, თეატრი და სპორტი. 1972 წელს საქართველოს კომპარტიის ცკ-ის პირველი მდივანი გახდა შინაგან საქმეთა მინისტრი ედუარდ შევარდნაძე, რომელიც ანტიკორუფციული კამპანიებით გამოირჩეოდა. მან შეცვალა ვასილ მჟავანაძე, რომელიც კორუფციაში ამხილეს. შევარდნაძე განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა ქართველი და რუსი ხალხის მეგობრობის სტერეოტიპის წარმოჩინებას. 1973 წელს მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება რესპუბლიკის სასწავლებლებში ურუსული ენის სწავლების გაუმჯობესების შესახებ. 1977 წელს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის კათოლიკოს-პატრიარქი გახდა ილია II. მკვეთრად გაიზარდა მრევლის რაოდენობა. სიონის ტაძარი იქცა დისიდენტების თავშეყრის ადგილად. შევარდნაძემ დააპატიმრა 1974 წელს გაჩენილი დისიდენტური ჯგუფების წევრები ზვიად გამსახურდია და მერაბ კოსტავა. 1978 წელს გაზაფხულზე საკავშირო ხელისუფლებამ დაგეგმა ქართული ენის სახელმწიფო სტატუსის გაუქმება. ამ პროექტს სტუდენტების მასობრივი პროტესტის მოყვა. პროტესტის მობილიზებაში თვალსაჩინო როლი ითამაშა აკაკი ბაქრაძემ. 1978 წლის 14 აპრილის მრავალათასიანმა დემონსტრაციამ შედეგი გამოიღო. 1983 წელს საქართველოს სსრ-ში პომპეზურად აღინიშნა გეორგიევსკის ტრაქტატის 200 წლისთავი. 1984 წელს თვითმფრინავის ბიჭების საქმეზე შევარდნაძემ მიიღო გამტაცებელთა დახვრეტის გადაწყვეტილება, რის გამოც ძალიან არაპოპულარული გახდა.
შევარდნაძის მმართველობისას გაიზრდა საქართველოს სამრეწველო წარმოება, განვითარდა ტრანსპორტი და კავშირგაბმულობა, გაუმჯობესდა საავტომობილო გზები, გაიზარდა რკინიგზის გამტარუნარიანობა, გაფართოვდა სამოქალაქო ავიაცია, გაიხსნა საჰაერო მიმოსვლის ახალი ხაზები. სოფლის მეურნეობაში გაიზარდა ჩაის, ვენახის, ციტრუსების და მარცვლეული კულტურების ფართობი და მოსავლიანობა, გაუმჯობესდა ტექნიკური ბაზა, შემცირდა არარენტაბელურ კოლმეურნეობათა რაოდენობა. 1980 წელს თბილისის მოსახლეობამ მილიონი ადამიანი შეადგინა. ქალაქებში მთელი ქვეყნის მოსახლეობის 51% ცხოვრობდა. შევარდნაძემ აბაშასა და ფოთში ჩაატარა საბაზრო რეფორმის ექსპერიმენტები, რამაც მიიქცია საბჭოთა კავშირის ახალი ხელმძღვანელის, მიხეილ გორბაჩოვის ყურადღება. გორბაჩოვმა 1985 წლის 2 ივლისს „გარდაქმნის“ წამოწყების პარალელურად, შევარდნაძე დანიშნა სსრკ-ის საგარეო საქმეთა მინისტრად. საქართველოს პარტიული ხელმძღვანელი გახდა ჯუმბერ პატიაშვილი.
1980-იან წლების მეორე ნახევრიდან გაძლიერდა საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობა. მის გაძლიერებას ხელი შეუწყო პერესტროიკამ. გაჩნდა არაფორმალური გაერთიანებები, დაჯგუფებები, პარტიები. 1978 წელს იატაკქვეშ დაარსდა საქართველოს რესპუბლიკური პარტია, ხოლო 1981 წელს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია. ზვიად გამსახურდია პოპულარული ლიდერი გახდა. 1980-იანი წლების ბოლოს უკვე ყველა პარტია საქართველოს დამოუკიდებლობას ითხოვდა. გაჩაღდა კამპანიები საბჭოთა ჯარში გაწვევის, დავითგარეჯას სამხედრო პოლიგონის, კავკასიის საუღელტეხილო რკინიგზის, ხუდონჰესის წინააღმდეგ. 1988 წლის შემოდგომიდან თბილისში მასშტაბური საპროტესტო გამოსვლები დაიწყო. ამავდროულად დაიწყო სეპარატისტული მოძრაობები ავტონომიურ რეგიონებში. აფხაეთის ასსრ-ში 1989 წლის 18 მარტს გაიმართა ლიხნის კრება, რომელზეც აფხაზებმა საქართველოს სსრ-სგან გამოყოფა და მოკავშირე რესპუბლიკის სტატუსი მოითხოვეს. 1989 წლის 4 აპრილს თბილისში მასობრივი დემონსტრაციები დაიწყო აფხაზური სეპარატიზმის წინააღმდეგ, მაგრამ დემონსტრაციების მოთხოვნა მალე საქართველოს დამოუკიდებლობის მოთხოვნა გახდა. 1989 წელს ქართველები ორჯერ დახოცეს საბჭოთა ჯარებმა 9 აპრილს თბილისში და ივლისში სოხუმში. ამ მოვლენებმა გაამძაფრა ქართველების აღქმა, რომ ისინი შევიწროებულნი იყვნენ საკუთარ ქვეყანაში. 1990 წელს ისტორიული სახელწოდებები დაუბრუნდა საქართველოს იმ ქალაქებს, რომლებსაც ბოლშევიკი რევოლუციონერების სახელები ჰქონდათ მინიჭებული (სენაკი, ოზურგეთი, ხარაგაული, მარტვილი და სხვა).
საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენა
1989 წელს შეტქნილ იქნა ცვლილება საქართველოს სსრ-ის კონსტიტუციაში და საქართველოს სსრ-ის უმაღლეს საბჭოს ეწოდა უზენაესი საბჭო. მისი არჩევნები დაგეგმილი იყო 1990 წლის მარტში, თუმცა ოპოზიციური პარტიების ბოიკოტის გამო გადადებულ იქნა შემოდგომაზე. ამის შემდეგ მოხდა განხეთქილება საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელ მოძრაობაში, რომელიც დაიყო ზვიად გამსახურდიასა და გიორგი ჭანტურიას მომხრეებად. ჭანტურიას ირგვლივ გაერთიანებულმა არ მიიღეს მონაწილეობა ოფიციალურ არჩევნებში, ხოლო გამსახურდიას ბლოკმა „მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველო“ 1990 წლს 28 ოქტომბერს გამართულ არჩევნებში დაამარცხა მმართველი კომუნისტური პარტია და მოიპოვა უმრავლესობა უზენაეს საბჭოში. ეს იყო პირველი მრავალპარტიული და თავისუფალი არჩევნები საქართველოს სსრ-ში. არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო ამომრჩეველთა თითქმს 70%-მა, თუმცა ძალიან დაბალი მონაწლეობა დაფიქსირდა აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ავტონომიებში. აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის პარტიებმა „აიდგილარამ“ და „ადამონ ნიხასმა“ ბოიკოტი გამოუცხადეს არჩევნებს. არჩევნები ჩატარდა პარტიულ-პროპორციული (125 მანდატი) და ერთმანდატიანი მაჟორიტარული (125 მანდატი) შერეული საარჩევნო სისტემით. უზენაესი საბჭო აირჩეოდა 5 წლის ვადით. დაწესებული იყო 4%-იანი ბარიერი. არჩევნებში მოულოდნელი გამარჯვება მოიპოვა ზვიად გამსახურდიას ბლოკმა „მრგვალი მაგიდა“, რომლემაც 114 მანდატი მიიღო. 61 მანდატი მოიპოვა კომუნისტურმა პარტიამ. უზენაესი საბჭო, მიუხედავად კაპიტალიზმზე ეტაპობრივი გადასვლის მხარდაჭერისა, იქცა ქართული ნაციონალიზმის ორგანოდ. საბჭოში ხდებოდა უმცირესობის, ზომიერი ოპოზიციის და საბჭოში წარმომადგენლობის არმქონე ეთნიკური უმცირესობების შეხედულებათა მარგინალიზაცია. 14 ნოემბერს უზენაესი საბჭოს პირველი სესია დალოცა პატრიარქმა ილია II-მ. უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა ზვიად გამსახურდია, მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარედ კი თენგიზ სიგუა. უზენაესმა საბჭომ 1990 წლის დეკემბერში გააუქმა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი. 1991 წლის მარტში დანიშნა რეფერენდუმი საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შესახებ. 31 მარტს ჩატარებულ რეფერენდუმში მონაწილეთა 98%-მა პროცენტმა დადებითი პასუხი გასცა კითხვას „თანახმა ხართ თუ არა აღდგეს საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობა 1918 წლის 26 მაისის დამოუკიდებლობის აქტის საფუძველზე?“. რეფერენდუმის შედეგების მიხედვით, 1991 წლის 9 აპრილს უზენაესმა საბჭომ მიიღო საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი.
საქართველო XX საუკუნის ბოლოს
1991 წლის 14 აპრილს უზენაესმა საბჭომ შემოიღო საქართველოს პრეზიდენტის თანამდებობა და ამ თანამდებობაზე აირჩია უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარე ზვიად გამსახურდია. ამის შემდეგ საბჭოს თავმჯდომარე გახდა აკაკი ასათიანი. 1991 წლის მაისში დაინიშნა პრეზიდენტის საყოველთაო არჩევნები, რომელშიც ხმათა 87%-ით გაიმარჯვა ზვიად გამსახურდიამ. 1991 წლის აგვისტოში უზენაესმა საბჭომ აკრძალა საქართველოს კომუნისტური პარტია და გაუუქმა მანდატი ამ პარტიიდან არჩეულ საბჭოს 64 დეპუტატს.
სქოლიო
XX კატეგორია:XX საუკუნე საქართველოში
დოიჩე მილიტერცაიტშრიფტი
დოიჩე მილიტერცაიტშრიფტი (გერმანულად Deutsche Militärzeitschrift — გერმანული სამხედრო ჟურნალი, გერმანული აბრევიაციით DMZ დეემცეთი) არის 1995 წლიდან გამომავალი ჟურნალი და იგი განკუთვნილია მეორე მსოფლიო ომის მომსწრე თაობისათვის, ბურდესვერის ჯარისკაცებისა და რეზერვისტებისათვის. გარდა ამისა, ჟურნალის რედაქცია ითვალისწინებს ყოფილი გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის ნაციონალურ სახალხო არმიაში (გერმანული აბრევიაციით NVA ენჶაუა) ნამსახურევი ხალხის, ან უბრალოდ დღეს მიმდინარე მოვლენებით დაინტერესებული ადამიანების სამხედრო და პოლიტიკურ ინტერესებს. რედაქცია თავის თავს კონსერვატიულ სპექტრში მოიაზრებს. გერმანიის ფედერალური მთავრობა კი ამ სამხედრო ჟურნალს მემარჯვენე ექსრემისტული მიმართულებისად განიხილავს.
ისტორია
ჟურნალი დააარსა ჰარალდ თომასმა (ბრიული) 1995 წლის აპრილში, მაგრამ 1997 წლის დასაწყისში „დოიჩე მილიტერცაიტშრიფტი“ გადამდგარმა ობერლეიტენანტმა ვოლფგანგ დიშერტმა (კელნი) შეისყიდა. 2003 წლიდან გაჭიანურდა ამ პროექტის რეალიზაცია იმის გამო, რომ გამომცემლობა გაკოტრების წინაშე დადგა. შემდგომში ჟურნალის გამოცემა დიტმარ მუნიერმა განაგრძო.
ლესუსა
ლესუსა (Lezuza) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია-ლა-მანჩის ავტონომიური გაერთიანების ალბასეტეს პროვინციის სიერა-დე-ალკარას-ი-კამპო-დე-მონტიელის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 359,92 კმ². მოსახლეობა — 1332 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალბასეტეს მუნიციპალიტეტები
სუპრემატიზმი
სუპრემატიზმი (Супремати́зм; supremus — უზენაესი) — მიმართულება ავანგარდულ ხელოვნებაში ჩასახული 1910-იანი წლების პირველ ნახევარში რუსეთში კაზიმირ მალევიჩის მიერ. აბსტრაქციონიზმის ნაირსახეობა, სუპრემატიზმი გამოიხატებოდა გამომსახველობით არსს მოკლებული უმარტივესი გეომეტრიული ფორმის ფერადი სიბრტყეების კომბინაციებით (სწორი ხაზებით, კვადრატებით, წრეებითა და მართკუთხედებით). სხვადასხვა ზომისა და ფერის გეომეტრიული ფიგურების შეხამება ქმნიდა სიღრმისეული მოძრაობით გამჭოლ დაბალანსებულ ასიმეტრიულ სუპრემატულ კომპოზიციებს. საწყის ეტაპზე ეს ტერმინი, რომელიც ლათინური ფუძისგან suprem იყო წარმოებული, დომინირებას, ფერის მხატვრობის ყველა დანარჩენ ასპექტზე უზენაესობას ნიშნავდა. უსაგნო ტილოებზე საღებავი, მალევიჩის ჩანაფიქრით, პირველად განთავისუფლდა მისთვის მიკუთვნებული როლისგან, სხვა დანიშნულებისთვის სამსახურისგან, და შედეგად, სუპრემატისტული ნამუშევრები პირველი ნაბიჯი გახდა „წმინდა შემოქმედებისკენ“, ანუ აქტისკენ, რომელიც ადამიანის შემოქმედებით ძალასა და ბუნებას (ღმერთს) აწონასწორებდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსული ხელოვნება კატეგორია:ავანგარდიზმი
გოგი ალექსი-მესხიშვილი
thumb|გოგი ალექსი-მესხიშვილი გიორგი (გოგი) ალექსი-მესხიშვილი (დ. 2 მარტი, 1941) — ქართველი მხატვარი, თეატრალური დეკორატორი.
წარმატებით თანამშრომლობს მუსიკალურ თეატრებთან: თბილისის ოპერის თეატრში: გია ყანჩელის “არს მუსიკა”, ბიზეს “კარმენი”, სერგეი პროკოფიევის “ცეცხლის ანგელოზი”; მიუნხენის ნაციონალურ ოპერაში პეტრე ჩაიკოვსკის “პიკის ქალი”, ვერდის “ოტელო” ბუსეტოს ფესტივალზე და სხვ. 1999 წელს მუშაობდა რუსი კომპოზიტორის — სერგეი სლონიმსკის ნაწარმოებზე “ივანე მრისხანეს ხილვანი” რობერტ სტურუასა და მსტისლავ როსტროპოვიჩთან ერთად.
ჯილდოები: “საქართველოს სახალხო არტისტი”, ყოფილი საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო პრემია; ევროპული კინოჯილდო (ფელიქსი) სერგო ფარაჯანოვის ფილმისათვის “აშუღ-ყარიბი”.
გოგი ალექსი-მესხიშვილი ამჟამად ცხოვრობს აშშ-ში. ეწევა პედაგოგიურ და შემოქმედებით მუშაობას. არის დართმუთის კოლეჯის პროფესორი.
ფილმოგრაფია
მხატვარია ფილმების:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2001) გ
Solenopsis insinuans
Solenopsis insinuans — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სტარონადეჟდინო
სტარონადეჟდინო (Иҫке Надеждин; Старонадеждино) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვეშჩენსკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 525 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბლაგოვეშჩენსკიდან დაშორებულია 50 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ზაგოროდნაია, რომელიც დაშორებულია 55 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (76%).
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვეშჩენსკის რაიონის სოფლები
Solenopsis insculpta
Solenopsis insculpta — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მარის არქივი
მარის არქივი — ლურსმული დოკუმენტების მდიდარი კოლექცია; აღმოჩნდა მარის არქეოლოგიური შესწავლის დროს გამოვლენილ მეფე ზიმრილიმის სასახლის ნანგრევებში. არქივი შეიცავს 20 ათასზე მეტ ლურსმულ დოკუმენტს. არქივის მასალა იყოფა 2 მთავარ ჯგუფად: საქმიან წერილებად და სამეურნეო დოკუმენტებად. მცირე რაოდენობით გვხვდება ისტორიული, იურიდიული, ლიტერატურული და რელიგიური ხასიათის ტექსტებიც. ისინი დაწერილია ძირითადად აქადურ, აგრეთვე შუმერულ და ხურიტულ ენებზე. დოკუმენტები განეკუთვნება ძვ. წ. XIX საუკუნის ბოლოსა და XVIII საუკუნის I ნახევრის, დაახლოებით 70-წლიან მონაკვეთს. მარის არქივი ძვირფას მასალას წარმოადგენს როგორც ძველი შუამდინარეთის სინქრონული ქრონოლოგიის დასადგენად, ასევე მარის სამეფოს პოლიტიკურ-ეკონომიკური ურთიერთობის არეალის განსასაზღვრავად.
ლიტერატურა
კატეგორია:არქივები
მატნის ცხრაკარას მონასტერი
მინი|300პქ|მატნის ცხრაკარას მონასტერი მატნის ცხრაკარას მონასტერი — სამონასტრო კომპლექსი კახეთის მხარის ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ მატნის დასავლეთით 3-4 კმ-ზე, მთებში. სამონასტრო კომპლექსს 2006 წლის 7 ნოემბრის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
მონასტერი შედგება ერთმანეთზე მიდგმული რამდენიმე ეკლესიისა და სხვადასხვა ნაგებობებისაგან, რომლებსაც გარს არტყავს არაწესიერი მოხაზულობის დაბალი გალავანი. მონასტრის მთავარი შენობა, V-VI საუკუნეების სამნავიანი ბაზილიკაა, ჯერ კიდევ ძველ დროს VIII-IX საუკუნეებში, ეკლესია საფუძვლიანად შეუკეთებიათ, რამაც მისი თავდაპირველი ფორმების მნიშვნელოვანი ცვლილებები გამოიწვია. ამ პერიოდში მისთვის სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან დარბაზული ეკლესიები, ხოლო დასავლეთიდან კარიბჭე მიუშენებიათ. მომდევნო ხანებში ბაზილიკის ჩრდილოეთ ნავის თავზე მოუწყვიათ დაბალი კამაროვანი სათავსი. უფრო გვიან, სავარაუდიოდ XVII საუკუნეში, ამ სათავსზე დაუდგამთ აგურის სამრეკლო, ხოლო ბაზილიკაზე სამხრეთიდან მიშენებულ ეკლესიაზე, აღმოსავლეთიდან სწორკუთხოვანი დარბაზი მიუდგამთ. მეორე ნაგებობა ბაზილიკის შუა ნავის აღმოსავლეთ კედელზეა მიყრდნობილი. ბაზილიკის ჩრდილო-აღმოსავლეთით შემორჩენილია პატარა დარბაზული ეკლესიის ნანგრევები, ხოლო დასავლეთით, ოთხიოდე მეტრზე, განვითარებული შუა საუკუნეების დარბაზული ეკლესია. ამ ეკლესიის სამხრეთით კი პატარა კამარაჩამოქცეული შენობაა, რომელიც სავარაუდოდ მონასტრის ბიბლიოთეკა უნდა ყოფილიყო.
1984-1987 წწ. მონასტერს რესტავრაცია ჩაუტარდა (რესტავრაციის პროექტის ავტორი, არქიტექტორი დ. ჭიკაიძე). აღდგა ბაზილიკის ჩამოშლილი ეკლესიის კედლები და სამრეკლოს დანგრეული ნაწილი. კონსერვაცია გაუკეთდა სამხრეთით მდებარე პატარა ნაგებობას. ბაზილიკა და მასზე მიშენებული ეკლესიები გადაიხურა კრამიტით. 2005 წელს, მატნის ცხრაკარას სამონასტრო კომპლექსში ჩატარდა მოხატულობის კონსერვაცია და გადახურვითი სამუშაოები. ბათქაშის ქიმების საერთო რაოდენობის 70-80% გამაგრდა კირ-ქვიშის ხსნარით. აიყარა ხელოვნური ლორფინი და გადაიხურა მოთუთიებული თუნუქით.
XV-XVI საუკუნეებს მიეკუთვნება მოხატულობა, რომელიც ეკლესიის კანკელსა და დასავლეთ კედელზეა შემორჩენილი.
მატნის ცხრაკარას მონასტერი ალავერდის ეპარქიის დაქვემდებარებაშია. იგი მოქმედი არ არის. მინი|ცენტრი|700პქ| მატნის ცხრაკარას მონასტრის პანორამული ხედი ჯაბა ლაბაძის ფოტო
ბაზილიკა
სამხრეთი ნავი გვიანი შეკეთების შედეგად მნიშვნელოვნადაა სახეშეცვლილი. ნავი ორი განივი თაღით გამოყოფილია სამ ნაწილად. აღმოსავლეთ ნაწილში აფსიდია, დამოუკიდებელი საკურთხევლით და ტრაპეზით. ფართო თაღი, რომელიც ნავის ამ ნაწილს შუა ნავთან აკავშირებს, მოგვიანებითაა გაჭრილი. აფსიდი თავდაპირველად უსარკმლო იყო. ამჟამად აფსიდში არსებული სარკმელი გვიანდელია. ნავის დასავლეთი ნაწილი დასავლეთ ნავში გახსნილია თაღი, რომელსაც ნავის კამარა ეყრდნობა. ნავის შუა ნაწილი გეგმით კვადრატულია და გუმბათოვანი კამარა ხურავს.
ეკლესიის დასავლეთი ნავი გვერდის ნავებზე რამდენადმე განიერია, გადახურულია სხმული კამარით, რომლის აღმოსავლეთ ქუსლის საყრდენად შუა ნავის დასავლეთ კედელზე მიშენებულია პილასტრებზე დაყრდნობილი სამი სხვადასხვა მალის თაღი. მათგან შუა თაღში, შუა ნავის ფართო და მაღალი თაღოვანი შესასვლელია მოქცეული. ნავის დასავლეთ კედელში სწორკუთხა კარია, რომელიც ბაზილიკაზე დასავლეთიდან მიშენებულ კარიბჭეში გადის.
ბაზილიკის მხატვრობა
ბაზილიკის შუა ნავის საკურთხეველსა და კედელზე შემონახულია მხატვრობა, რომელიც შესრულებულია XVI საუკუნეში გარსევან ჩოლოყაშვილის ასულის ანასტასიას (მონაზვნობაში ანა) შეკვეთით.
საკურთხევლის მხატვრობა სამ რეგისტრადაა დაყოფილი. პირველი რეგისტრი, კონქის კომპოზიცია, აღარ არსებობს. მეორე რეგისტრში გამოსახულია „საიდუმლო სერობა“, მესამეში — „წმინდა მსხვერპლის თაყვანისცემა“ — ბარძიმზე გამოსახულია ქრისტე, რომლისკენაც ორივე მხრიდან მიმართულნი არიან ეკლესიის მამები. მხატვრობა დასრულებულია ფართო ორნამენტული ზოლით. შუა ნავის მხატვრობის უმეტესი ნაწილი დაღუპულია. დასავლეთ კედლის შუა ნაწილში „მიძინების“ ფრაგმენტია შემონახული, შესასვლელის თავზე — „ქრისტეს ფხიზელი თვალი“, იქვე, კედლის სამხრეთ მონაკვეთზე — გვირგვინოსანი მოხუცი, რომელიც კალმით წერს გაშლილ გრაგნილზე. ტექსტი ბერძნულია. ბერძნულია მისი ვინაობის აღმნიშვნელი წარწერაც „წმინდა დ“ (დავითი). სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში ქტიტორთა ორი ფიგურაა შემორჩენილი. ერთი მათგანი ძლიერ დაზიანებულია და არ გაირჩევა, მეორე მუხლმოყრილი პატარა ბიჭია.
კარიბჭე
მინი|მარჯვნივ|150პქ| კარიბჭის ჭერის ხედი ჯაბა ლაბაძის ფოტო ბაზილიკის დასავლეთ შესასვლელის წინ სწორკუთხა კარიბჭეა (4X3.3 მ). შესასვლელები მას სამხრეთიდან და დასავლეთიდან აქვს. ჩრდილოეთ კედელში მცირე ზომის აფსიდის მაგვარი ნიშია, რომელიც იატაკის დონიდან იწყება. კარიბჭე გადახურულია კვადრატის საფუძველზე დაყრდნობილი ჯვაროვანი კამარით. სახურავი ორფერდაა.
სამხრეთი ეკლესია
ბაზილიკაზე სამხრეთიდან მიშენებული ეკლესია, რომლის ჩრდილოეთ კედელი ბაზილიკის სამხრეთ ნავის სამხრეთ კედელზეა დაშენებული, გეგმით სწორკუთხაა (6.9X3.6 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. გვიანდელი შეკეთების დროს კვადრატული აგურია ნახმარი. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი ორივე მხრიდან კედლის თაღოვან შეღრმავებულ არეშია ჩასმული; მისი წირთხლები და გადახურვა კარგად გათლილი შირიმისაა. ეკლესიას აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდი აქვს, აფსიდის ღერძზე თარაზულად გადახურული განიერი სარკმელია. სარკმლის გვერდებზე თითო პატარა სწორკუთხა ნიშია, ხოლო ქვემოთ, კედელზე, მიშენებულია სწორკუთხა ტრაპეზი. აფსიდი გადახურულია კონქით, რომლის თაღი ნახევარწრიული ფორმისაა და იმპოსტები არ აქვს. კანკელი აგურისაა და ცოტა მოგვიანოა. იგი აფსიდის მხრების ხაზიდან წინ წამოწეულია, რის გამოც საკურთხევლის სიღრმე გაზრდილია და დარბაზის სიგრძეს უტოლდება. დარბაზის კამარა ნახევარწრიულია. დარბაზის დასავლეთ კედელში და სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ კიდეში თითო სწორკუთხა სარკმელია. დასავლეთ კედელზე კი, ფართო და მაღალი ყრუ თაღი.