cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბექა მიქელთაძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ზესტაფონის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:რუსთავის ფეხბურთელები კატეგორია:ანორთოსისის ფეხბურთელები კატეგორია:ყაზანის რუბინის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 26 ნოემბერი კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
პერისტერეოტას მონასტერი
ისტორია
დაარსდა 752 წელს. მონასტერი წმინდა გიორგი პერისტერეოტას სახელს ატარებს. სახელი მომდინარეობს ბერი პერისტერეოტისიდან (პერისტერი ბერძნულად მტრედს ნიშნავს). გადმოცემის თანახმად სურმენეს ტყეში მობინადრე მტრედების ჯგუფი გაუძღვა სამ ბერს, რომლებმაც წმინდა გიორგის სახელობის ხატი მოაბრძანეს ისეთ ადგილში, სადაც მოგვიანებით მონასტერი აღიმართა.
აღმავლობის პერიოდში მონასტერი შედგებოდა 187 ოთახისა და დიდი ბიბლიოთეკისაგან, სადაც 7000-მდე ხელნაწერი ინახებოდა. 1203 წლიდან მონასტერი დაცარიელდა. 1396 წელს, ტრაპიზონის იმპერატორის, მანუელ III-ის (მმართ. 1390–1417) ხელშეწყობით მონასტერი ისევ აღსდგა. მას შემდეგ მონასტერს წინამღოლობდნენ: თეოფანე ლაზი (1393-1426), ბარნაბა ლაზი (1426-49) და მეთოდიოს სურმენელი (1448 წლიდან). 1462 წელს მონასტერი ყაჩაღებმა დაარბიეს და გაძარცვეს. 1483 წელს მონასტერი ცეცხლის ალში გაეხვა. 1501 წლისთვის კონსტანტინეპოლის საპატრიარქოს იურიდიქციაში მოექცა. 1906 წლის ცეცხლის შემდეგ, მონასტერი ისევ აღადგინეს. საბოლოოდ 1923 წელს გაუკაცრიელდა, როდესაც მონასტრის უკანასკნელი ბერები და მისი ქრისტიანი მრევლი ოსმალებმა საბერძნეთში გადაასახლეს. შემდგომ ამავე სახელობის მონასტერი გაიხსნა ქალაქ ნაუსაში, საბერძნეთში. ეს არის ადგილი, სადაც პერისტერეოტას ყოფილი ბერები არიან დაკრძალულები. დღესდღეობით მონასტერი მიტოვებულია და მხოლოდ ნანგრევებიღაა შემორჩენილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერძნული მონასტრები თურქეთში კატეგორია:ქრისტიანული არქიტექტურა კატეგორია:ტრაპიზონის იმპერია
ოჟიოს კვირაცხოვლის ეკლესია
ოჟიოს კვირაცხოვლის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ოჟიოში. განეკუთვნება XVIII საუკუნეს.
ნაგებია რიყის ქვით, ფასადებზე გარკვეული ინტერვალით აგურის თარაზული შრეებია ჩართული. აგურითაა ნაწყობი კამარა, კონქი, საბჯენი თაღები და კარ-სარკმელთა ღიობები. ინტერიერი შელესილი და შეთეთრებულია. გარედან ეკლესიის კედლებზე ბათქაშის კვალია შერჩენილი. შესასვლელი ეკლესიაში სამხრეთიდან და დასავლეთიდანაა. ორივე კარი შეისრული თაღითაა გადახურული და გარედან კედლის მცირედ შეღრმავებულ სწორკუთხა არეშია ჩასმული, რომელსაც აგურის ხერხულა წყობით გამოყვანილი ორსაფეხურიანი ფრიზი აგვირგვინებს. საკურთხეველი დარბაზისგან გამოყოფილია ორი სადა პილასტრითა და მათზე დაბჯენილი ნახევარწრიული თაღით. ღრმა ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია (ამოშენებულია), რომლის ორივე მხარეს, სიმეტრიულად განლაგებული, ორ-ორი თაღოვანი ნიშია. სარკმლის მიმდებარე ნიშები გეგმით ნახევარწრიულია, რამდენადმე მოზრდილი და ღრმაა. მათგან ჩრდილოეთისაში მცირე თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი, რომელიც ჩრდილოეთ ფასადზე გადის. საკურთხევლის ბაქანი ეკლესიის იატაკის მიმართ საფეხურთაა შემაღლებული. იგი აფსიდის გამმიჯნავი პილასტრებიდან რამდენადმე წინაა წამოწეული და შუაში ნახევარწრიული ამბიონი აქვს. დარბაზის გრძივი კედლები და ცილინდრული კამარა ერთსაფეხურიანი პილასტრების ორი წყვილით და მათზე დაყრდნობილი ნახევარწრიული საბჯენი თაღებით სამ ტოლ ნაწილად იყოფა. პილასტრების ერთი წყვილია დასავლეთ კუთხეში, რომლებსაც კედლების მიმდებარე თაღი ეყრდნობა. საკურთხევლის სარკმლის გარდა ეკლესიის კედლებში კიდევ შვიდი, შიგნიდან და გარედან, ნახევარწრიული თაღით გადახურული სარკმელია. მათგან სამ-სამი გრძივ კედლებშია - ერთმანეთის პირდაპირ, ხოლო ერთი - დასავლეთ კედელში. იატაკი აგურისაა.
კონქში შემორჩენილია XIX საუკუნის ფრესკული მხატვრობა. მუქ ლურჯ ფონზე მამაღმერთის წელზედა გამოსახულებაა. მამაღმერთი ორივე ხელით აკურთხებს (მარჯვენა ხელი ძლიერ დაზიანებულია). ნახატს ახლავს ასომთავრული წარწერა. მის ქვემოთ გამოსახულია სულიწმიდა, ხოლო სულიწმიდის ორივე მხარეს, ჰორიზონტალურად გაშლილი ღრუბლების ფონზე - ორ-ორი ანგელოზი. სამხრეთით, ანგელოზთა წინ, გამოსახულია მონაცისფრო-თეთრი სფერო, რომელსაც აგურისფერი ჯვარი ადგას. ფიგურები დიდი ზომისაა. მხატვრობის შესრულების მანერა უახლოვდება დასავლეთევროპულ რეალისტურ ხელოვნებას. ამავე დროს რიგი ნიშნებით იგი უკავშირდება შუა საუკუნეების მხატვრობას. განსხვავებული მხატვრული ხერხების ამგვარი შეთავსება მოხატულობას ეკლექტიკურ ხასიათს ანიჭებს. მხატვრობის კოლორიტში ჭარბობს მუქი ლურჯი, ყავისფერი, მოვარდისფრო-ყავისფერი, მღვრიე ყვითელი და მონაცისფრო-თეთრი ფერები. განივ ფასადებზე, აგურის წყობის შეღრმავებით გამოყვანილია თითო მაღალი ჯვარი. დასავლეთით, ფრონტონის წვერზე, დგას ოთხივე მხარეს ნახევარწრიული თაღებით გახსნილი სამრეკლო, რომლის პირამიდული სახურავი აგურისაა. ეკლესიას აგურის საფეხუროვანი ლავგარდანი აქვს (ჩვეულებრივად დაწყობილ აგურის ორ რიგს შორის მოქცეულია კუთხით შვერილი აგურების ერთი რიგი).
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
დრევიცკის სახლი
მისამართი: ტაგანროგი, ფრუნზეს ქუჩა № 23.
არქიტექტურა
ორსართულიანი სახლი აგებულია კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. ორივე სართულის ფასადზე ექვსი ფანჯარაა. ჭერს ამშვენებს გამოძერწილი ფიგურები.
ისტორია
დრევიცკის სახლი აშენდა 1840 წელს. სახლს წლების განმავლობაში სხვადასხვა მფლობელები ჰყავდა: 1873 წელს კოლეჯის რეგისტრატორი ს. სერებრიაკოვი, 1880 - კოლეჟსკი ასესორი იაკოვენკო, 1890 წელს თურქი ვაჭარი - ნ. სამარ-ოღლი, 1898 წელს - ნ. მუმულოვი. 1906-1912 წელს რუსეთის სატრანსპორტო კომპანიის მმართველობის ქვეშაა, 1912 -1925 წლებში კი  სასახლე ეკუთვნოდა დრევიცკის მემკვიდრეებს.
1925 წელს სახლი დაყოფილი იყო კომუნალურ ოთახებად. ჩამოსახლებული მოსახლეობა 1980 წლამდე ცხოვრობდა ავარიულ სახლში. 1991 წელს დრევიცკის სახლი გადაეცა ტაგანროგის თევზგადამამუშავებელ ქარხანას. ადგილობრივები ამ სახლს „საგრაფო ნამსხვრეებს“ ეძახდნენ. 2002 წელს, მარტში გადაწყდა სახლის დანგრევა და მის ადგილას ახალი სახლის აშენება.
საბოლოოდ დრევიცკის სახლი დაინგრა 2002 წელს.
ძველი სახლის ადგილას 2005-2007 წლებში აშენდა ოთხსართულიანი მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი, რომელსაც ასევე ცუდი ინფრასტრუქტურა ჰქონდა, იმის გამო რომ სამინისტროს არ ჰქონდა გაცემული თანხმობა მის რეკონსტრუქციაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ანალიზური ქიმია
ანალიზური ქიმია — მეცნიერება ნივთიერების ანალიზის მეთოდების შესახებ. იგი ქიმიური მეცნიერების ერთ-ერთი ძირითადი დარგია. ანალიზური ქიმია იყოფა ორ ნაწილად: თვისებითს და რაოდენობითს ანალიზად. თვისებითი ანალიზის ამოცანაა გამოსაკვლევი ნივთიერების ქიმიური შედგენილობის დადგენა, მასში შემავალი იონების, ატომთა ჯგუფების ან მოლეკულების იდენტიფიკაცია. რაოდენიბითი ანალიზის ამოცანაა მოცემულ ნაერთში ან ნივთიერებათა ნარევში შემავალი ელემენტების ან ცალკეული ქიმიური ნაერთების რაოდენობების ზუსტი განსაზღვრა. ანალიზურმა ქიმიამ დიდი როლი შეასრულა ქიმიის საერთო განვითარებაში. მაგალითად, ანალიზური ქიმიის მეთოდების გამოყენებით განისაზღვრა ისეთი უმნიშვნელოვანესი ქიმიური სიდიდები, როგორიცაა ელემენტების ატომური მასა, ქიმიური ეკვივალენტი, დადგინდა სხვადასხვა ნაერთის ქიმიური ფორმულა.
ანალიზური ქიმიის ძირითადი ამოცანაა უზრუნველყოს ანალიზის მაღალი მგრძნობელობა, სიზუსტე, შერჩევითობა. ქიმიური ანალიზი უზრუნველყოფს ტექნოლოგიური პროცესების კონტროლს და წარმოების მრავალ სფეროში პროდუქტის ხარისხს. თამაშობს უდიდეს როლს სასარგებლო წიაღისეულის მოძებნისა და ნედლეულის გადამუშავებაში. ქიმიური ანალიზის საშუალებით ხდება გარემოს სისუფთავის კონტროლი, არაორგანული და ორგანული ნივთიერებების აღმოჩენა-განსაზღვრა.
ანალიზური ქიმიის მიღწევები გამოიყენება მეცნიერებისა და ტექნიკის სხვადასხვა სფეროში: ატომური ენერგეტიკა, ელექტრონიკა, ოკეანოლოგია, ბიოლოგია, მედიცინა, კრიმინალისტიკა, არქეოლოგია, კოსმოსური გამოკვლევები და სხვა. დიდია ანალიზური ქიმიის როლი მეტალურგიასა და აგროქიმიაში.
სქოლიო
კატეგორია:ანალიზური ქიმია
გივი მაზმიშვილი
გივი მაზმიშვილი (დ. 4 ივლისი, 1948, კასპის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ინჟინერი.
ბიოგრაფია
1975 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით.
1968-1973 წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №1 სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „ამიერკავკასმეტალურგმშენის“ №1 სამშენებლო სამმართველოს მშენებელ ოსტატად. 1973-1978 წლებში მუშაობდა საქართველოს საშენი მასალების სამინისტროს გარდაბნის მუყაო-რუბეროიდის ქარხნის კაპიტალური მშენებლობის განყოფილების უფროს ინჟინრად. 1978-1979 წლებში საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №1 სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „ამიერკავკასმეტალურგმშენის“ №8 სამშენებლო სამმართველოს უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად. 1980-1986 წლებში ამავე სამმართველოს მთავარ ინჟინრად და უფროსად. 1986-1987 წლებში იყო ქ. რუსთავის ქიმიური ბოჭკოს ქარხნის დირექტორის მოადგილე მშენებლობის დარგში. 1987-1999 წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №1 სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „ამიერკავკასმეტალურგმშენის“ №2 სამშენებლო სამმართველოს უფროსად. 2002-2004 წლებში იყო საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს მთავარი „არქმშენინსპექციის“ ქვემო ქართლის „არქმშენინსპექციის“ უფროსი. 2005-2008 წლებში მუშაობდა შპს „მაგისტრალის“ დირექტორად. 2011 წლიდან შპს „გზატკეცილის“ მთავარ ინჟინრად. მისი აქტიური მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით აშენდა ქ. რუსთავის მეტალურგიული, ქიმბოჭკოს, ცენტროლიტის, ამწემშენებლის, ლითონკონსტრუქციებისა და გარდაბნის მუყაო-რუბეროიდის ქარხნების, ასევე ქ. რუსთავის ქიმიური, ხის გადამამუშავებული და რკინაბეტონის კომბინატების მთელი რიგი ობიექტები. მნიშვნელოვანი წვლილი აქვს შეტანილი ქალაქ რუსთავის აღმშენებლობის საქმეში. მისი ხელმძღვანელობით აშენდა კინოთეატრი „ოქტომბერი“, სავაჭრო ცენტრი მე-20 მ/რ-ში, ტექნიკური სასწავლებელი მე-16 მ/რ-ში, მსხვილბლოკიანი 9 სართულიანი საცხოვრებელი სახლები ქალაქის მთელ რიგ მიკრორაიონებში და ჭყონდიდელის დასახლებაში, კინოთეატრი ქ. გარდაბანში და სხვა. მისი მონაწილეობით დაპროექტებულ იქნა და აშენდა შპს „შალვინო“-ს ღვინის ქარხანა გურჯაანის რაიონის სოფ. კარდანახში, „სამტრესტის“ ღვინის ქარხნის ფილიალი დონეცკის ოლქში, თბილისსა და რუსთავში ბეტონის ქარხნები, მარჯვენა სანაპიროს კავშირგაბმულობის მიწისქვსშა და მიწისზედა ქსელები ქ. რუსთავში. ქ. თბილისსა და ქ. რუსთავში განხორციელდა 300000 კვ. მ. ა/ბეტონის საფარის მოწყობა საავტომობილო მაგისტრალებზე. მრავალწლიანი ნაყოფიერი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ოჟიოს წმინდა ნინოს ეკლესია
ოჟიოს წმინდა ნინოს ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ოჟიოში, განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ნაგებია რიყის ქვით. გვიანდელი შეკეთების დროს ნახმარია აგური. ინტერიერში კედლები შელესილი ყოფილა. ძეგლი დაზიანებულია. ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთიდან (გვიანდელია) და დასავლეთიდანაა. დასავლეთ შესასვლელი შიგნით სწორკუთხაა, გარედან სამცენტრიანი თაღი ხურავს. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიულ აფსიდაში, ერთი თარაზულად გადახურული სარკმელი და ორი მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. სარკმლის გადახურვა კონქის ქუსლის დონეზეა. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ტრაპეზია მიდგმული. დარბაზი გადახურულია რიყის ქვით ნაგები, წესიერი ფორმის კამარით, რომლის წვერი ოდნავ შეტეხილია. დასავლეთ კედელში ერთი სწორკუთხა სარკმელია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თემელ ქოთილი
თემელ ქოთილი (Temel Kotil; დ. 3 დეკემბერი 1959, რიზე, თურქეთი) — თურქი საავიაციო ინჟინერი და თურქეთის ავიახაზების გენერალური დირექტორი 2005 წლის აპრილიდან.
ბიოგრაფია
ქოთილი დაიბადა 1959 წლის 3 დეკემბერს რიზეს გიუნდოღდუს რაიონში. 1983 წელს დაამთავრა სტამბოლის ტექნიკური უნივერსიტეტის (ITU) საავიაციო საინჟინრო დეპარტამენტის, 1986 წელს ამერიკის შეერთებული შტატების ან-არბორის ქალაქში მიჩიგანის უნივერსიტეტის „საავიაციო ინჟინერის“ მაგისტრის ხარისხი მოიპოვა, 1987 წელს ამავე უნივერსიტეტის მანქანათმშენებლობის მეორე სამაგისტრო პროგრამა დახურა და 1991 წელს მიჩიგანის უნივერსიტეტის „მანქანათმშენებლობის“ დეპარტამენტში მიიღო მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი.
ქოთილი, 1991-93 წლებში ITU-ს აერონავტიკის და ასტრონავტიკის ფაკულტეტზე „გაფართოებული კომპოზიტური ნაწილების ლაბორატორიის“ დამფუძნებელი და დირექტორი იყო. ITU-ს აერონავტიკის და ასტრონავტიკის ფაკულტეტზე მუშაობდა, როგორც ასისტენტ პროფესორი და ასოცირებული პროფესორი, შემდეგ როგორც დეპარტამენტის ხელმძღვანელის თანაშემწე და 1993-94 წლებში ფაკულტეტის დეკანის თანაშემწე.
ამჟამად სტამბოლის უნივერსიტეტში მანქანათმშენებლობის დეპარტამენტში ასწავლის. ქოთილი დაოჯახებულია და ჰყავს ოთხი შვილი. აქვს გამოცემული ბევრი კვლევითი და სამეცნიერო ნამუშევარი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 3 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:თურქეთის ავიახაზები კატეგორია:თურქი ინჟინრები
კარანტრავი
კარანტრავი (Ҡаранторау) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელოკატაის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 264 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ნოვობელოკატაიდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ურგალა, რომელიც დაშორებულია 25 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელოკატაის რაიონის სოფლები
გამომცემლობა ენციკლოპედია
გამომცემლობა ენციკლოპედია (გერმ. VEB Verlag Enzyklopädie, ქართ. სრული სახელწოდება სახალხო საწარმო გამომცემლობა ენციკლოპედია) — გამომცემლობა ყოფილ გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში.
გამომცემლობა ენციკლოპედია დაარსებულ იქნა 1956 წლის 1 ნოემბერს ქალაქ ლაიფციგში როგორც სახალხო საწარმო (VEB), რომელიც იმ დროისათვის წარმოადგენდა სამრეწველო და სამომსახურებო საწარმოებისთვის არსებულ სამართლებრივ ფორმას ჯერ საბჭოთა საოკუპაციო, ანუ აღმოსავლეთ ზონაში, ხოლო მოგვიანებით კი გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში.
გამომცემლობა გერმანიის გაერთიანებამდე (1990 წ.) ყოველწლიურად საშუალოდ 130 წიგნს გამოსცემდა. 1980 წლამდე გამომცემლობამ 1846 სათაური გამოსცა მთლიანობაში 22,3 მილიონი ეგზემპლარის ტირაჟით.
გერმანიის გაერთიანების შემდეგ გამომცემლობა ენციკლოპედია შეიძინა დასავლეთგერმანულმა ლინგვისტური და ლექსიკოგრაფიული პროფილის მქონე გამომცემლობა ლანგენშაიდმა (გერმ. Langenscheidt-Verlag).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გამომცემლობები კატეგორია:გერმანიის გამომცემლობები
მირიან რობაქიძე
მირიან რობაქიძე (დ. 14 მარტი, 1995) — ქართველი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „ზესტაფონის“ მცველი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1995 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 14 მარტი
ვაზისუბნის მეოთხე ნამოსახლარი
ვაზისუბნის მეოთხე ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბნის დასავლეთით, ძველ სასაფლაოზე, განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ნამოსახლარი მცენარეებითაა დაფარული. ერთ ნასახლარში შემორჩენილია მოზრდილი ქვევრები. მოგვიანებით ნამოსახლარზე სასაფლაოები მოუწყიათ აქა-იქ. ჩანს XX საუკუნის დასაწყისის საფლავის ქვები.
ალაგოა-გრანდი
ალაგოა-გრანდი (Alagoa Grande) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 143 მეტრზე. მიეკუთვნება პარაიბის შტატის აგრარულ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბრეჟუ-პარაიბანუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 479 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 88.84 კმ²-ზე. ფართობი 320 563 კმ²-ია.
არქი...
არქი... (ἀρχή — მთავარი, უფროსი) — რთული სიტყვის პირველი შემადგენელი ნაწილი; აღნიშნავს:
ლიტერატურა
კატეგორია:თავსართები
დიმიტრი დოლიძე
დიმიტრი ევსევის ძე დოლიძე (დ. 5 სექტემბერი, 1908, ასკანა, ოზურგეთის მაზრა, — გ. 1 ივნისი, 1976) — ქართველი ინჟინერი, ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1961), პროფესორი (1962), საქართველოს სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1967).
ბიოგრაფია
1931 წელს დაამთავრა საქართველოს საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტი და იქვე დაიწყო მუშაობა. 1938 წლიდან იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო კონსტრუქციების კათედრის გამგე. მისი სამეცნიერო შრომები ეხება სამშენებლო კონსტრუქციების გაანგარიშებასა და დაპროექტების საკითხებს. ავტორი და თანაავტორია სხვადასხვა სახელმძღვანელოებისა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:დაბადებული 5 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1976 კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები დიმიტრი კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ივნისი
ჰერცეგოვინა-ნერეტვანის კანტონი
ჰერცეგოვინა-ნერეტვანის კანტონი(Hercegovačko-neretvanski kanton, Hercegovačko-neretvanska županija, Херцеговачко-неретвански кантон) — ბოსნია და ჰერცეგოვინის შემადგენლობაში შემავალი  ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის 10 კანტონიდან ერთ-ერთი. ერთადერთი კანტონია, რომელსაც გასასვლელი აქვს ადრიატიკის ზღვაზე.
გეოგრაფია
მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში. კანტონის ადმინისტრაციული ცენტრია მოსტარი. კანტონი შედგება 9 თემისაგან. განსხვავებით სხვა კანტონებისაგან, სადაც უმრავლესობა ან ბოსნიელები არიან ხორვატები, აქ სიტუაცია სხვანაირია, მათი თანაფარდობა კანტონში 50/50-ზეა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის კანტონები
პოკროვკა (დონდუშენის რაიონი)
პოკროვკა (Pocrovca) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 238 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 059 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დონდუშენის რაიონის სოფლები
ნიიგატის პრეფექტურა
ნიიგატის პრეფექტურა (იაპ. 新潟県) — პრეფექტურა ტიუბუს რეგიონში, კუნძულ ჰონსიუზე, იაპონიაში. ნიიგატას პრეფექტურის მოსახლეობა შეადგენს 2 227 496 ადამიანს (2019 წლის 1 ივლისის აღწერა). ნიიგატა ფართობის მიხედვით იაპონიაში მეხუთე ქვეყანაა და მას 12 584.18  კვადრატული კილომეტრი უჭირავს. ნიიგატას პრეფექტურას ესაზღვრება: ტოიამასა და ნაგანოს პრეფექტურა - სამხრეთ-დასავლეთით; გუნმას პრეფექტურა - სამხრეთით, ფუკუსიმას პრეფექტურა - აღმოსავლეთით და იამაგატის პრეფექტურა  - ჩრდილო-აღმოსავლეთით.
ნიიგატა არის ნიიგატას პრეფექტურის დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი. სხვა დიდ ქალაქებს შორისაა: ნაგაოკა, ჯეცუ და სანჯო. ნიიგატას პრეფექტურა მოიცავს ნიიგატას მთავარ მიტროპოლიტს, რომელიც მდებარეობს ნიგატაზე და რომლის მოსახლეობა 1,395,612 ადამიანია. ეს ყველაზე დიდი მიტროპოლიტია იაპონიის ზღვის  სანაპიროზე და მეთორმეტე უდიდესი იაპონიაში. ნიიგატას პრეფექტურა ისტორიული ჰოკურიკუს რეგიონის ნაწილია და მოიცავს სადოს კუნძულს, იაპონიის სიდიდით მეექვსე კუნძულს ოთხი მთავარი კუნძულისა და ოკინავას ჩათვლით.
ისტორია
მეიძის რესტავრაციის დასრულებამდე, ტერიტორია, რომელიც ახლა ნიგატას პრეფექტურაა, იყოფოდა ეჩიგოს პროვინციად და სადოს პროვინციად. სენგოკუს პერიოდში ნაგაოების კლანი, რომლებიც ზოგჯერ უესუგის ვასალები იყვნენ, კასუგაიამას ციხიდან მმართველობდა თანამედროვე ნიგატას დასავლეთ ნაწილში. ყველაზე თვალსაჩინო წევრი ნაგაოს კლანის იყო ნაგაო კაგეტორა, იგივე უესუგი კენშინი. მან გააერთიანა ეჩიგო პროვინციის ლიდერები და გახდა მისი ერთპიროვნული მმართველი. გვარად უესუგი რომ მიიღო, ის ასევე გახდა უესუგის კლანის მეთაური და ეფექტურად დაამყარა კონტოლი თავის სამმართველობზე.
ქალაქი ნიიგატა ახლა სიდიდით მესამეა იაპონიის ქალაქებს შორის, რომელიც იაპონიის ზღვის სანაპიროზე მდებარეობენ, ფუკუოკასა და კიტაკიუშუს შემდეგ. სწორედ ამ პრეფექტურაში იყო პირველი იაპონური პორტი იაპონიის ზღვაზე, რომელიც საგარეო ვაჭრობისთვის გაიხსნა მეთიუ პერის მიერ იაპონიასთან ვაჭრობის დამყარების შემდეგ. მას შემდეგ მან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა რუსეთთან და კორეასთან ვაჭრობაში. ჩრდილოეთ კორეიდან სატვირთო მანქანა თვეში ერთხელ სტუმრობს ნიიგატას.
ეცუძანკაის ორგანიზაციამ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პოლიტიკოსი კაკუეი ტანაკა, ძალზე დიდი გავლენა მოახდინა 1960 – იან და 1970 – იან წლებში ნიიგატას პრეფექტურაში ინფრასტრუქტურის გაუმჯობესების საქმეში. მათ შორის იყო ჩქაროსნული სარკინიგზო ხაზი ჯოეცუ შინკასენო და კანეტსუს ჩქაროსნული მაგისტრალი ტოკიოს მიმართულებით.
2006 წლის 9 იანვარს პრეფექტურას და მის მეზობლებს ზამთრის ძლიერი ქარიშხალი დაატყდა თავს. მინიმუმ 71 ადამიანი გარდაიცვალა და 1000-ზე მეტი დაშავდა. ასევე 2006 წელს, ცუნამმა და მიწისძვრამ დააზიანა სახლები და მსხვერპლი გამოიწვია ნიიგატას პრეფექტურის საზღვაო ადგილებში, განსაკუთრებით სადოს კუნძულის მახლობლად.
ჰარმატანი
thumb|right|ჰარმატანის მიერ წარმოქმნილი ჭვარტლი, რომელიც გარს ერტყმის [[აბუჯის ეროვნული მეჩეთი|აბუჯის ეროვნულ მეჩეთს ნიგერიის დედაქალაქ აბუჯაში]]
ნიიგატის პრეფექტურა
ისტორია
2007 წლის 16 ივლისს ამ რეგიონში მორიგი მიწისძვრა მოხდა.
ფიზიკური ქიმია
ფიზიკური ქიმია — მეცნიერება, რომელიც ხსნის ქიმიურ მოვლენებს და ადგენს მათ კანონზომიერებებს ფიზიკის პრინციპებისა და ფიზიკური ექსპერიმენტული მეთოდების გამოყენების საფუძველზე. ფიზიკური ქიმიის ძირითადი დარგებია ქიმიური თერმოდინამიკა, ქიმიური კინეტიკა, მოძღვრება კატალიზის შესახებ, კოლოიდური ქიმია, ფიზიკურ-ქიმიური ანალიზი, ელექტროქიმია, ფოტოქიმია, რადიაციული ქიმია, კრისტალთქიმია და სხვა. ტერმინი ფიზიკური ქიმია შემოიღო მიხეილ ლომონოსოვმა. მანვე დაადგინა ფიზიკური ქიმიის ერთ-ერთი ძირითადი კანონი — მასის მუდმივობის კანონი. პირველი თერმოქიმიური გაზომვები ჩატარდა XVIII საუკუნის II ნახევარში, ესენი იყვნენ მიხეილ ლომონოსოვი, ჯოზეფ ბლეკი, ანტუან ლავუაზიე, პიერ სიმონ ლაპლასი. 1840 წელს ჰერმან ჰესმა აღმოაჩინა რეაქციის სითბური ეფექტების ჯამის მუდმივობის კანონი. XIX საუკუნეში ჩატარდა ფუნდამენტური თერმოქიმიური კვლევები, რომელთა შედეგად საფუძველი ჩაეყარა ფიზიკური ქიმიის ერთ-ერთ ქვედარგს — თერმოქიმიას. დეივის მიერ წარმატებით დაწყებული ელექტროქიმიური კვლევები (1807) დასრულდა ელექტროლიზის კანონების აღმოჩენით. ფიზიკური ქიმია, როგორც მეცნიერების დამოუკიდებელი დარგი, ჩამოყალიბდა XIX საუკუნის დასასრულს. ფიზიკური ქიმიის პირველი კათედრა ჩამოყალიბდა ლაიფციგში (1887) ვილჰელმ ოსტვალდის მეთაურობით. ამავე წელს ვილჰელმ ოსტვალდმა ვანტ-ჰოფთან ერთად დააარსა პირველი სამეცნიერო ჟურნალი „ფიზიკური ქიმიის ჟურნალი“. საბოლოოდ დადგინდა მდგომარეობის განტოლება იდეალური აირებისათვის. ვითარდებოდა ქიმიური თერმოდინამიკა. იქმნებოდა ელექტროლიზური დისოციაციის თეორია. შემოიღეს ელექტროდული პოტენციალის ცნება.
ჰარმატანი
ჰარმატანის დროს ტენიანობა ეცემა 15 %-დე, რასაც შეუძლია გამოიწვიოს ცხვირიდან სისხლდენა.
ნიიგატის პრეფექტურა
ისტორია
ნიიგატას პრეფექტურა მასპინძლობს ფუძის როკის ფესტივალს, ყოველწლიურ ღონისძიებას ნაებასს სათხილამურო კურორტზე. სამდღიან ღონისძიებაში მონაწილეობს 200-ზე მეტი იაპონელი და საერთაშორისო მუსიკოსი. ეს არის ერთ – ერთი ყველაზე დიდი გარე მუსიკალური მოვლენა იაპონიაში, რომელსაც 2005 წელს 100 000 – ზე მეტი ადამიანი ესწრებოდა.
ჰარმატანი
სქოლიო
კატეგორია:კლიმატი კატეგორია:ქარები
ნიიგატის პრეფექტურა
გეოგრაფია
ნიიგატას პრეფექტურა დაახლოებით 240 კილომეტრის სიგრძეზეა გადაჭიმულია იაპონიის ზღვის გასწვრივ, სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მთებსა და ზღვას შორის სანაპირო დაბლობით. იგი ასევე მოიცავს სადოს კუნძულს. პრეფექტურა ზოგადად იყოფა ოთხ გეოგრაფიულ უბნად: ჯოეცუს რეგიონი (上 越) სამხრეთით, ჩუეცუ (中 越) ცენტრალურ ნაწილში, კაეცუ (下 越) ჩრდილოეთითდა სადოს კუნძული. მდინარე სინანო, იაპონიის ყველაზე გრძელი მდინარე, მდებარეობს ნიიგატას პრეფექტურაში.
ფიზიკური ქიმია
ლიტერატურა
კატეგორია:ფიზიკური ქიმია
ნიიგატის პრეფექტურა
გეოგრაფია
2014 წლის 1 აპრილის მონაცემებით, პრეფექტურის მთლიანი ფართობის 25% ბუნებრივი პარკებს წარმოადგენდა, კერძოდ ბანდაი-ასაჰი, ჩუბუ-სანგაკუ, ნიკკო და ოძეს ეროვნული პარკები; ეჩიგო სანზან-ტადამის და სადო-იაჰიკო- იონეიამას კვაზი- ეროვნული პარკები; ასევე ცამეტი პრეფექტურული ბუნებრივი პარკი.
ქალაქები
ნიგატას პრეფექტურაში ოცი ქალაქი მდებარეობს:
ნიიგატას პრეფექტურის გუბერნატორის სია (1947 წლიდან)
კაზუო კიტამურა (北 村 一 男) - 1955 წლის 30 აპრილიდან 1961 წლის 30 ნოემბრამდე
ტოიჩირო ცუკადა (塚 田 十一郎) - 1966 წლის 7 დეკემბრიდან 1966 წლის 28 მარტამდე
შირო ვატარი (亘 四郎) - 1966 წლის 8 მაისიდან 1974 წლის 30 აპრილამდე
ტაკეო კიმი (君 健 男) - 1974 წლის 1 მაისიდან 1989 წლის 19 აპრილამდე
კიოში კანეკო (金子清) - 1989 წლის 4 ივნისიდან 1992 წლის 9 სექტემბრამდე
იკუო ჰირაიამა (平 山 征夫) - 1992 წლის 25 ოქტომბრიდან 2004 წლის 24 ოქტომბრამდე
ჰიროხიკო იზუმიდა (泉 田裕彦) - 2004 წლის 25 ოქტომბრიდან 2016 წლის 24 ოქტომბრამდე
რიუიჩი იონეიამა (米 山 隆 一) - 2016 წლის 25 ოქტომბრიდან 2018 წლის 27 აპრილამდე
მინი| ნაებას სათხილამურო კურორტი იუზავაში|მარცხნივ|224x224პქ
წარმოება
ნედლი ნავთობი იწარმოება ნიიგატას პრეფექტურაში, თუმცა იაპონია მნიშვნელოვნად დამოკიდებულია სხვა ქვეყნებიდან შემოტანილ ნავთობზე. ნავთობის გამათბობლები ასევე მზადდება ნიიგატას ცივი ზამთრებისთვის.
კინზანი, სადოს კუნძულზე, აქტიური ოქროს მაღარო იყო, სანამ 1989 წელს დაიხურა.
სანჯო და ცუბამე აწარმოებენ იაპონიაში წარმოებული ვერცხლის ჭურჭლის 90 პროცენტს. პრეფექტურის ორი ქალაქი ოსაკას შემდეგ მეორეა მაკრატლის, სამზარეულოს დანების და მაჯის სამაჯურების მიხედვით.
ბირთვული ელექტროსადგური, რომელიც ადრე ყველაზე მეტ ენერგიას გამოიმუშავებდა, მდებარეობს პატარა სოფელ კარივაში. ფუკუშიმა დაიიშის ბირთვული კატასტროფის შემდეგ იგი დაიხურა.
საკვები
მინი| ჰეგისობა ნიიგატა ცნობილია შემდეგი რეგიონალური სპეციალობებით:
უონუმა კოშიჰიკარის ბრინჯი
სოიუ (სოიოს სოუსი) და იოფუ(დასავლური სტილის) კაცუდონი
ნოპპე
ვაპა-მეში (ზღვის პროდუქტები და ბრინჯი ბამბუკის კალათაში ორთქლზე)
სასა- დანგო ( მოჩის ბურთები ივსება წითელი ლობიოს პასტით და გახვეულია ბამბუკის ფოთლებში)
პოპო-იაკი (ორთქლზე მომზადებული პური, არომატიზებული ყავისფერი შაქრით)მინი| შუკუნეგის რაიონი სადოს კუნძულზე (მნიშვნელოვანი საკონსერვაციო უბნები ტრადიციული შენობების ჯგუფებისათვის)ჰეგი-სობა
ცუბამე-სანჯო რამენი (რამენი მზადდება სქელი უდონის სტილის ლაქების გამოყენებით)
Tochio aburage (aburaage ეწოდება "aburage" in Tochio )
კირაძუ (კერძი ოკარას გამოყენებით)
კაკინომოტო (საკვები ქრიზანთემები )
კანძური (სპეციალური სუნელი)
იასუდას იოგურტი
ნიიგატა კულტურაში
თოვლის ქვეყანა (1947): ნობელის პრემიის ლაურეატის იასუნარი კავაბატას რომანი იუზავაშიმინი| ტარაი ბუნე სადოს კუნძულზე,,ნიიგატას თოვლი": სიმღერა LP Aida- ზე, გამოსცა დერეკ ბეილის მიერ 1980 წელს
ლურჯი (1996): მანგა საშუალო სკოლის გოგონებზე, გადაიღეს ქალაქ ნიიგატაში, რომელიც ადაპტირებულია ფილმად, 2001 წელს
ვაითაუთ : ფილმი, რომელიც დაფუძნებულია 1995 წელს გამოქვეყნებულ რომანზე
ტარას შეერთებული შტატები (2011): კომედიურ-დრამატული სერიალი Showtime- ზე ; კეიტი აპირებს გაემგზავროს ნიგატაში ინგლისურის სწავლებისთვის, როდესაც ბორტგამცილებელმა უთხრა, რომ ერთადერთი, რასაც ნიიგატაში ნახავს არის ,,ცხოვრების გაკვეთილი და ტყვიის მატარებელი ტოკიოს მიმართულებით ".
სქოლიო
კატეგორია:იაპონიის პრეფექტურები
გურჯაანის პირველი ეკლესია
გურჯაანის პირველი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ გურჯაანში, ძველ სასაფლაოზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. საკურთხეველში შემორჩენილი ნალესობის კვალი ადასტურებს, რომ ეკლესია შიგნით შელესილი ყოფილა. დაზიანებულია, მთელს სიმაღლეზე შემორჩენილია მხოლოდ საკურთხეველი. კამარა ჩამონგრეულია, დანარჩენ კედლებს ზედა ნაწილები მონგრეული აქვთ. ეკლესიას შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. კარის გადახურვა ჩამონგრეულია. აღმოსავლეთით აფსიდია, რომელშიც მცირე ზომის ოთხკუთხა სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშიაა. აფსიდის ჩრდილოეთით გვერდში მდებარე ნიშა გეგმით თითქმის ნახევარწრიულია, სამხრეთ ისაში კი ოთხკუთხა. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ტრაპეზია მიშენებული. აფსიდი დასრულებულია კონქით, რომლის თაღი ნახევარწრიული მოხაზულობისაა. სამხრეთ კედელში ერთი სარკმელია გაჭრილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
არტემ კვაჭანტირაძე
არტემ კვაჭანტირაძე (დ. ოქროსქედი, 1879 — გ. 1919) — ქართველი კომპოზიტორი და პედაგოგი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ოზურგეთის მაზრის სოფელ ოქროსქედში 1879 წელს. სწავლობდა ხარკოვის მუსიკალურ სასწავლებელში. 1909 მიემგზავრება და სწავლას აგრძელებს ვარშავის კონსერვატორიაში. სამშობლოში დაბრუნებული მუშაობდა ქუთაისის გიმნაზიაში. ავტორია პირველი ქართული ვალსისა „გურულების სიზამარი“, რომელიც ნასაკირალის ბრძოლას მიეძღვნა. ვალსი დაიბეჭდა 1906 წელს მოსკოვში გროსეს მუსიკალური ლიტერატურის ლითოგრაფიაში. იოსებ ოცხელის შემწეობით იქვე დაიბეჭდა კვაჭანტირაძის მეორე ვალსი „დარდი საქართველოში“, რომელიც წიწამურში ილია ჭავჭავაძის მკვლელობას ეხება. ეს ვალსი პირველად შესრულებული იქნა ქუთაისის კლასიკურ გიმნაზიაში ილიას მკვლელობის წლისთავზე. კვაჭანტირაძე გარდა ამ ორი ნაწარმოებისა სხვებიც ჰქონია დაწერილი, მათ შორის ოპერა, თუმცა ისინი შემორჩენილი არ არის. დაკრძალულია მშობლიურ სოფელში.
მილოშ კრასიჩი
მილოშ კრასიჩი (Miloš Krasić) (დ. 1 ნოემბერი, 1984, მიტროვიცა, იუგოსლავია) — სერბი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს თურქულ ფენერბახჩეში და სერბეთის ეროვნულ ნაკრებში. მილოში თამაშობს ფლანგელი შემტევი ნახევარმცველის პოზიციაზე.
ინდივიდუალური
კატეგორია:სერბი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:ცსკა მოსკოვის ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:ფენერბახჩეს ფეხბურთელები კატეგორია:2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1 ნოემბერი
გურჯაანის მეორე ეკლესია
გურჯაანის მეორე ეკლესია — არქიტექტორული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ გურჯაანში, სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით 0.5 კილომეტრზე ყველა წმინდანის ეკლესისკენ მიმავალი გზის მარცხენა მხარეს მინდორში, განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ძეგლი თითქმის მთლიანად დანგრეულია და ეკლიანი მცენარეებითაა დაფარული. შემორჩენილია აღმოსავლეთი და დასავლეთი კედლების ნაშთები. ნაგები ყოფილა რიყის ქვის ლოდებითა და კირის ხსნარით. შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია. აღმოსავლეთით დასრულებული იყო ნახევარწრიული მოხაზულიბის შვერილი აფსიდით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ფერდინანდ მარია (ბავარია)
ფერდინანდ მარია ბავარიელი (Ferdinand Maria von Bayern; დ. 31 ოქტომბერი, 1636, მიუნხენი, ბავარია — გ. 26 მაისი, 1679, მიუნხენი, ბავარია) — ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. ბავარიის კურფიურსტი 1651-1679 წლებში. კურფიურსტ მაქსიმილიან I-ისა და მარია ანა ავსტრიელის ვაჟი. საღვთო რომის იმპერატორ კარლ VII-ის, ესპანეთის მეფე ფილიპე V-ისა და საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის პაპა.
ადრეული წლები
ფერდინანდ მარია დაიბადა 1636 წლის 31 ოქტომბერს შლაიზჰაიმის სასახლეში, მიუნხენის გარეუბანში. იგი იყო ბავარიის კურფიურსტ მაქსიმილიან I-ისა და მისი მეორე მეუღლის, ერცჰერცოგინია მარია ანა ავსტრიელის უფროსი ვაჟი. დედამისი თავის მხრივ საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ II-ის ქალიშვილი, ფერდინანდ III-ის და და იმპერატორ ლეოპოლდ I-ის მამიდა იყო. ამრიგად, დედის ხაზით იგი ბიძაშვილად ერგებოდა ლეოპოლდ I-ს და ასევე ესპანეთის დედოფალ მარიანა ავსტრიელს.
1650 წლის 8 დეკემბერს იგი დააქორწინეს პრინცესა ჰენრიეტა ადელაიდა სავოიელზე, რომელიც იყო სავოიის ჰერცოგ ვიტორიო ამადეო I-ისა და ჰერცოგინია კრისტინა მარია ფრანგის ქალიშვილი. მისი მეუღლე იყო საფრანგეთის მეფე ანრი IV-ის შვილიშვილი და მაშასადამე ბიძაშვილი ინგლისის მეფე ჩარლზ I-ისა, საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და ესპანეთის მეფე კარლოს II-ისა.
კურფიურსტი
მარცხნივ|მინი|302x302პქ|ფერდინანდ მარია და მისი მეუღლე 1666 წელს. 1651 წლის 27 სექტემბერს, მამის გარდაცვალების შემდეგ ბავარიის კურფიურსტი ჯერ კიდევ არასრულწლოვანი ფერდინანდ მარია გახდა, რის გამოც ბავარიას დროებით დედამისი და ბიძამისი განაგებდნენ.
1654 წლის 31 ოქტომბერს იგი ოფიციალურად ეკურთხა კურფიურსტად. მსგავსად ლუი XIV-ისა მანაც აბსოლუტიზმი დაამყარა მთელ თავის სამფლობელოში, რაც სხვა გერმანელი მთავრებისათვის მაგალითად იქცა. მიუხედავად იმისა, რომ იგი აშკარად საფრანგეთის მოკავშირე იყო, ოფიციალურად ყოველთვის თავის ნათესავ ავსტრიელებს ემხრობოდა, რათა თავიდან აეცილებინა კონფლიქტი მეზობელ, ძლიერ ჰაბსბურგებთან. იგი ასევე ემხრობოდა ავსტრიის ომებს ოსმალეთის წინააღმდეგ, რის გამოც 1662-64 წლებში იგი ოსმალთა წინააღმდეგ თავადაც ჩაება ბრძოლაში. 1672 წელს, საფრანგეთ-ნიდერლანდების ომის დროს ბავარიამ ნეიტრალიტეტი შეინარჩუნა. მის პერიოდში განიხილებოდა ნიუ-იორკის მახლობლად ბავარიული კოლონიის დაარსება, მაგრამ ეს იდეა მალევე მიივიწყეს.
1680 წელს მან თავისი უფროსი ქალიშვილი მარია ანა ვიქტორია დააქორწინა საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ის უფროს ვაჟზე, რითაც მათი ფარული ალიანსი ყველასათვის აშკარა გახდა. აღსანიშნავია ისიც, რომ ამ ქორწინებით ფერდინანდ მარია გახდა საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ისა და ესპანეთის მეფე ფილიპე V-ის პაპა.
ფერდინანდ მარიამ შემოიღო ბავარიის მოდერნიზებული არმიის სისტემა. მისი ეს რეფორმა მიზნად ისახავდა ოცდაათწლიანი ომის დროს განადგურებული ბავარიული თავდაცვის სისტების აღორძინებას. იგი ასევე ზრუნავდა სოფლის მეურნეობისა და ფერმერული საქმიანობების წახალისებას, ბავარიაში კათოლიკობის გასამყარებლად კი ააგო არაერთი ეკლესია-მონასტერი. მისი რეფორმების წყალობით ბავარია მამამისის დროს ჩავარდნილი ვალებიდან ამოვიდა, რის გამოც მან თავის შთამომავლებს სავსე ხაზინა და აყვავებული ქვეყანა დაუტოვა.
კულტურული მემკვიდრეობა
მინი|327x327პქ|ნიმფენბურგის სასახლე ფერდინანდ მარიას იტალიელ პრინცესაზე ქორწინების შემდეგ ბავარიაში საბოლოოდ შეაღწია იტალიური ბაროკოს კულტურამ. იტალიური მოდელით 1663 წელს მან მიუნხენში ააშენა თეატინერის კათედრალი, სადაც მოინათლა მისი უფროსი ვაჟი.
1664 წელს მან და მისმა ცოლმა ააგეს ბაროკოს სტილის ნიმფენბურგის სასახლე, რომელიც ფრანგული ვერსალის ბავარიული ანალოგი უნდა ყოფილიყო, რისთვისაც დაიქირავეს იტალიელი არქიტექტორი აგოსტინო ბარელი. 1676 წლისთვის შტარნბერგერის ტბაზე კიდევ ერთი, ბერგის სასახლის მშენებლობა დაიწყო. ასევე მან განაახლა ვიტელსბახთა რეზიდენცია მიუნხენში.
იგი გარდაიცვალა 1679 წლის 26 მაისს მიუნხენში, 42 წლის ასაკში. დაკრძალულია მისსავე აგებულ თეატინერის კათედრალში, მისი მეუღლის გვერდით, რომელიც 1676 წელს გარდაიცვალა.
შვილები
ამას გარდა მის მეუღლეს სამჯერ მოეშალა მუცელი, კერძოდ: 1661 წლის ივნისში, 1664 წლის მარტსა და 1674 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 31 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1636 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1679 კატეგორია:ვიტელსბახები კატეგორია:ბავარიის კურფიურსტები კატეგორია:XVII საუკუნის ევროპის მონარქები
თექირდაღი
თექირდაღი (Tekirdağ) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ თურქეთში, მარმარილოს ზღვის რეგიონში, თექირდაღის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. თექირდაღი მდებარეობს მარმარილოს ზღვის სანაპიროზე. არის ძალიან კარგი საკურორტო ქალაქი და ზაფხულობით ჰყავს საკმაოდ ბევრი ტურისტი. იგი მდებარეობს საკმაოდ ახლოს ქვეყნის უდიდეს ქალაქ სტამბოლთან. 2012 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქში მცხოვრებთა რაოდენობა აღწევს 150,112 ადამიანს. თექირდაღს აქვს მერია და მისი მერი არის ადემ დალგიჩი.
თექირდაღს ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება ქალაქი ჰაირაბოლუ, სამხრეთ-დასავლეთით — მალქარა, ჩრდილოეთით — მურათლი, ხოლო სამხრეთით — შარქიოი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთის ქალაქები კატეგორია:ძველბერძნული ქალაქები
ლითიუმის ბრომიდი
ლითიუმის ბრომიდი — ქიმიური ნივთიერება. შედგება ლითიუმისა და ბრომისგან. მისი ქიმიური ფორმულაა LiBr. მისი ექსტრემალური ჰიგიროსკოპიული თვისების გამო, გამოიყენება ჰაერის კონდიცირების გარკვეულ სისტემებში..
წარმოება და თვისებები
ლითიუმის ბრომიდი მიიღება ლითიუმის კარბონატზე ბრომწყალბადმჟავის მოქმედებით. მარილი წარმოქმნის რამდენიმე კრისტალურ ჰიდრატს, სხვა ტუტე მეტალის ბრომიდებისგან განსხვავებით. ამ მარილის ანჰიდრიტი ქმნის კუბურ კრისტალებს, რომლებიც ჩვეულებრივი მარილის (ნატრიუმის ქლორიდი) მსგავსია.
ლითიუმის ჰიდროქსიდისა და ბრომწყალბადმჟავასგან (წყალბადის ბრომიდის წყალხსნარი) მიიღება ლითიუმის ბრომიდი:
გამოყენება
ლითიუმის ბრომიდი გამოიყენება ჰაერის კონდიცირების სისტემებში, როგორც დესიკანტი (წყალწამრთმევი), მაცივრებში, ორგანულ სინთეზსა და ფარმაცევტიკაში.
უსაფრთხოება
ლითიუმის მარილები ფსიქოაქტიურია და გარკვეულწილად კოროზიულიც. წყალში გახსნისას კი სწრაფად გამოყოფენ სითბოს.
სქოლიო
კატეგორია:ლითიუმი კატეგორია:ბრომიდები კატეგორია:არაორგანული ნივთიერებები
სნუკერის სეზონი 2010-2011
სნუკერის სეზონი 2010-2011 — სნუკერის პროფესიონალური ტურნირების სერია 2010-2011 წლებში. მიმდინარეობა — 20 მაისი 2010 — 2 მაისი 2011. სეზონის სამი მთავარი ტურნირის გამარჯვებულები: დიდი ბრიტანეთის ჩემპიონატი — ჯონ ჰიგინსი (შოტლანდია), მასტერსი — დინ ჯუნხუი (ჩინეთი), მსოფლიო ჩემპიონატი — ჯონ ჰიგინსი (შოტლანდია). ქვემოთ მოყვანილია სეზონის განმავლობაში გამართული შეჯიბრების განრიგი. სულ გაიმართა 35 შეჯიბრი.
სქოლიო
კატეგორია:სნუკერის სეზონები კატეგორია:2010 წელი სნუკერში კატეგორია:2011 წელი სნუკერში
იოსებ დოლიძე
იოსებ მალაქიას ძე დოლიძე (დ. 24 თებერვალი, 1903, ნიგოითი, ოზურგეთის მაზრა, — გ. 23 ნოემბერი, 1985) — ქართველი მეცნიერი, აბრეშუმის ტექნოლოგი, ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1960), პროფესორი (1960), საქართველოს სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1963). 1964 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო საქართველოს სასოფლო–სამეურნეო ინსტიტუტის აბრეშუმის ტექნოლოგიის კათედრის გამგე. მისი შრომები ეხება აბრეშუმის პარკის პირველადი დამუშავების ტექნოლოგიასა და აბრეშუმმცოდნეობას. ავტორია წიგნისა „აბრეშუმის პარკის დამზადებისა და პირველადი დამუშავების ტექნოლოგია“ (1964).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1903 კატეგორია:დაბადებული 24 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1985 კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები იოსებ კატეგორია:ქართველი გამომგონებლები კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ნოემბერი
ანტარქტიკის ოლქი
250px|მინი|მარჯვნივ|ბიოგეოგრაფიული რუკა (მხოლოდ ხმელეთი) ანტარქტიკის ოლქი — დედამიწის ერთ-ერთი ბიოგეოგრაფიული ოლქი.
ზოოგეოგრაფია
ზოოგეოგრაფიულად ანტარქტიკის ოლქი მოიცავს ანტარქტიდას ახლომდებარე ყველა კუნძულითურთ (სამხრეთ შეტლანდის, სამხრეთი ორკნეის, და სხვ.). გარდა ამისა სამხრეთ გეორგიის, სამხრეთ სანდვიჩის, ბუვეს, პრინს-ედუარდის, კროზეს, კერგელენის, ჰერდის, მაკუორის კუნძულებსა და სამხრეთის ოკეანის წყლებს.
ფაუნა
250px|მინი|მარცხნივ|ანტარქტიკის ოლქის [[ცხოველები.]] ანტარქტიკის ოლქის ფაუნა მეტად ღარიბი და თავისებური სახეობრივი შემადგენლობისაა. აქ ცოტაა ხმელეთის ცხოველები: არ გვხვდება მფრინავი მწერები, ხმელეთის ძუძუმწოვრები და მტკნარი წყლის თევზები. მცირე ზომის ტბორებში გვხვდება ფესვფეხიანები (უმარტივესებიდან), ციბრუტელა ჭიები, თავისუფლად მცხოვრები მრგვალი ჭიები და ზოგიერთი უმდაბლესი კიბოსნაირი. ლიქენებსა და ხავსებს შორის ცხოვრობენ ნელამავალნი, პატარა ტკიპები, უფრთო მწერები — ბოლოფეხიანები და ერთი სახეობის ბუზი, რომელსაც მხოლოდ ჩანასახოვანი ფრთები აქვს. სუბანტარქტიკულ კუნძულებზე ბინადრობს ხოჭოების, ობობების, ბუზების, ბოლოფეხიანებისა და მტკნარი წყლის პატარა მოლუსკების რამდენიმე სახეობა და ერთი სახეობის არამფრენი პეპელა. ხმელეთზე მცხოვრები ფრინველებიდან აღსანიშნავია: თეთრი მეჭვავია, ანტარქტიკული მწყერჩიტა და გეორგიული იხვი. ხმელეთის ძუძუმწოვრებიდან ზოგი ადამიანის მიერ არის შეყვანილი და აკლიმატიზებული (სამხრეთი გეორგიის კუნძულებზე ჩრდილოეთის ირემი და რუხი ვირთაგვა, კერგელენისა და მაკუორის კუნძულებზე — ბოცვერი, ხოლო მაკუორის კუნძულებზე — არამფრენი ავსტრალიური ლაინა). შედარებით მდიდარია ანარქტიკის ოლქის ზღვის ფაუნა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბიოგეოგრაფიული ოლქები
ვაზისუბნის მეორე ნამოსახლარი
XX საუკუნის 60-იან წლებში მიწის ხვნის დროს აღმოჩნდა მშრალი წყობით ნაგები კედლების ფრაგმენტები და წითლად შეღებილი ბრტყელი კრამიტის ნატეხები.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
არაგვი (რესტორანი)
რეტორანი არაგვი (Ресторан «Арагви») — ცნობილი საბჭოთა, შემდგომ რუსული რესტორანი მოსკოვის ტვერსკოის მოედანზე. ადრე სპეციალიზირებული იყო ქართული სამზარეულოზე, ხოლო 2016 წლიდან ასევე სხვადასხვა კავკასიურ სამზარეულოზეც. სასტუმრო „დრეზდენის“ კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის ნაწილია. ინტერიერი შეიცავს XVII საუკუნის აგურის წყობას.
ისტორია
რესტორნის ადგილას, ალექსეი მიხეილის ძის დროს, აშენებული იყო პალატები. 1730-იან წლებში, პალატები ვ. ი. გაგარინმა გადააკეთა. 1777 წელს, შენობა ფარმაცევტ იაკოვ კალკაუს მფლობელობაში იყო. შემდგომ, შენობის მფლობელი გენერალ-მაიორი ვ. დ. ჩერტკოვი გახდა. XIX საუკუნეში შენობას მესამე სართული მიუშენდა და გაიხსნა სასტუმრო „ჩრდილოეთი“, რომელიც 1837 წელს „დრეზდენად“ გადაკეთდა. აქ ბევრი ცნობილი კულტურის მოღვაწე ცხოვრობდა, სასტუმროს ერთ-ერთ ნომერში გარდაიცვალა ცნობილი მხატვარი ვასილი სურიკოვი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, შენობაში გადმოვიდა გაზეთ „პრავდას“ რედაქცია. 1830-იან წლებში, შენობა და მისი მეზობელი შენობაბი დღევანდელი სახე მიიღეს. ზუსტად მაშინ, ცნობებით, ლავრენტი ბერიას ინიციატივით, აქ გაიხსნა ქართული სამზარეულოს რესტორანი „არაგვი“, ლონგინოზ სტაჯაძის ხელმძღვანელობით. რესტორანი საქართველოს სსრ-ის კვების მრეწველობის სახალხო კომისარიატის დაქვემდებარებაში იყო, რომელიც ქართული სამზარეულოს გარდა, ევროპულ და აზიურ კერძებსაც სთავაზობდა.
რესტორანი დიდი პოპულარობით სარგებლობდა საბჭოთა ელიტის უმაღლეს კლასში: პარტიული მოღვაწეები, მეცნიერები და კულტურის სფეროში მოღვაწეები, ძირითად ქართული წარმოშობის ხალხში. ჩვეულებრივი ადამიანისთვის რესტორანი პრაქტიკულად არ იყო ხელმისაწვდომი, ფასებისა და მკაცრი კონტროლის გამო. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, „არაგვი“ პოპულარული იყო ორგანიზებულ დანაშაულებრივ ჯგუფებს შორის, კერძოდ, კავკასიური წარმოშობის დაჯგუფებეს შორის. 2000-იანი წლების დასაწყისში რესტორანი სარეკონსტრუქციოთ დაიკეტა, რომელიც გაჭიანურდა, ამ დროს შენობამ რამდენჯერმე მეპატრონეც შეცვალა. ამ დროს აღმოჩნდა XVII საუკუნის პალატები, რომლის შენარჩუნებაზე პასუხისმგებლობა მოსკოვის მერიამ თავისთავზე აიღო, შედეგად, ძველი აგურის დაგება ინტერიერში გაერთიანდა. 2016 წლის გაზაფხულზე, სომეხი ბიზნესმენების სამველ კარაპეტიანისა და გორ ნახაპეტიანის მფლობელობაში მყოფი რესტორანი ხელახლა გაიხსნა. მათი გადაწყვეტილებით რესტორანი ორიენტირებული იყო არა ერთ კონკრეტულ, არამედ მთლიანად კავკასიურ სამზარეულოზე. 1800 კვადრატული მეტრის ფართობზე, განლაგებულია 240 ადგილიანი 9 დარბაზი.
კულტურაში
„არაგვში“ გაიმართა სტეინბეკის წიგნის „რუსული დღიური“ ეპიზოდი, რაც საბჭოთა ცენზურას სტიგმატიზირებდა. . რესტორნის ინტერიერებში გადაიღეს ფილმ „პოლიციის აკადემია: მისია მოსკოვი“-ის სცენები, სადაც განლაგებული იყო მთავარი ბოროტი პერსონაჟის რეზიდენცია. . რესტორანი ასევე ფოლკლორშიც მოხვდა:
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის რესტორნები კატეგორია:რესტორნები ქართული სამზარეულოთი
ფილიპ III (ნავარა)
ფილიპ III (Filipe III, Philippe III; დ. 27 მარტი, 1306 — გ. 16 სექტემბერი, 1343) — ევრეს დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ის შვილიშვილი. ნავარის მეფე-თანამმართველი 1328-43 წლებში თავის ცოლთან, დედოფალ ჟანა II-თან ერთად. ნავარის მეფე კარლ II-ისა და საფრანგეთის დედოფალ ბლანკა ნავარელის მამა.
ბიოგრაფია
ფილიპი დაიბადა 1306 წლის 27 მარტს საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ის (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს სახელი) ვაჟის, ევრეს გრაფ ლუისა და მისი ცოლის, მარგარიტა არტუელის უფროსი ვაჟი. 1319 წელს, მამის დაღუპვის შემდეგ ის და მისი ძმა ეპატრონებიან ნორმანდიასა და ეტამპს. ამ ამბამდე ერთი წლით ადრე, ფილიპი დაინიშნა თავის ბიძაშვილზე, საფრანგეთის მეფე ლუი X-ის ერთადერთ ქალიშვილ ჟანაზე. პრინცესა ჟანა უკვე დაობლებული იყო, ვინაიდან ლუი X-ცა და მისი ცოლიც, დედოფალი მარგარიტა ბურგუნდიელიც ადრეულად გარდაიცვალნენ. სალიკური კანონის გამო, საფრანგეთის ტახტზე ჟანას ნაცვლად მისი ბიძები ავიდენენ. თუმცა, 1328 წელს კაპეტინგების დინასტიის შეწყვეტისა და ვალუების გამეფების შემდეგ, მეფე ფილიპ VI-მ ჟანასა და ფილიპს საფრანგეთის მემკვიდრეობაზე უარის სანაცვლოდ ნავარის სამეფო ტახტი უბოძათ, რაზეც ისინი დასთანხმდნენ.
ფილიპ VI-ის ნებით, 1329 წლის 5 მარტს ნავარის დედაქალაქ პამპლონას მთავარ საკათედრო ტაძარში ფილიპ III და ჟანა II ნავარის მეფე-დედოფლად ეკურთხნენ.
ნავარის სამეფო კარის მხრიდან, 21 წლის ფრანგი მეფის დასმას ცხადია დიდი ოვაციები არ მოჰყოლია. ნავარელი დიდებულების განსაკუთრებულ უკმაყოფილებას ისიც იწვევდა, რომ მეფე-დედოფალი პრო-ფრანგულ პოლიტიკას ატარებდნენ და მეტიც, სულ მალე ფილიპმა დატოვა პამპლონა და ნორმანდიაში, თავის მამულზე დასახლდა.
სანამ დედოფალი ჟანა პირენეებში ჩაკარგულ პატარა სახელმწიფოს მართავდა, ამასობაში მეფე ფილიპი საფრანგეთის მეფესთან ერთად მონაწილეობდა ფლანდრიულ კამპანიაში და კასელის ბრძოლაშიც დაუღალავად იბრძოდა. იგი ასევე ესწრებოდა ამიენის შეხვედრას, სადაც ერთმანეთს აკვიტანიის პრობლემურ საკითხთან დაკავშირებით მოსალაპარაკებლად შეხვდნენ ფილიპ VI, ინგლისის მეფე ედუარდ III და დედამისი, დედოფალი იზაბელა ფრანგი.
1331 წელს ნავარის მეფე ავინიონში პაპს ეწვია, სადაც პაპისგან ახალ ჯვაროსნულ ლაშქრობაში წასასვლელად კურთხევა მიიღო, რომელსაც საფრანგეთის, ბოჰემიის, საქართველოსა და არაგონის მეფეები ერთობლივად გეგმავდნენ და რომელიც არასდროს შემდგარა.
1337 წელს, ასწლიანი ომის დაწყებასთან ერთად იგი თავისი ბიძაშვილის, ფილიპ VI-ის მხარეს იბრძოდა ბოჰემიის მეფე იან I-თან და შოტლანდიის მეფე დავიდ II-თან ერთად. მან მონაწილეობაც მიიღო ტურისა და კამბრის ბრძოლებში.
როგორც პირენეს ნახევარკუნძულზე მდებარე ნავარის მეფე, იგი ყურადღებას ამახვილებდა ისეთ უმნიშვნელოვანეს საკითხზე, როგორიც რეკონკისტაა. 1343 წელს ფილიპი კასტილიის მეფე ალფონსო XI-თან ერთად გრანადის საამიროს წინააღმდეგ სალაშქროდ წავიდა, სადაც მონარწილეობა მიიღო ალხესირასის ალყაში. ალყის დროს ფილიპ III სერიოზულად დაავადდა, რამაც იგი აიძულა ჯართან ერთად ნავარაში გაბრუნებულიყო. მიუხედავად მკურნალობისა, იგი 1343 წლის 16 სექტემბერს, 37 წლის ასაკში გზაში, ქალაქ ხერეს დე ლა ფრონტერასთან დაიღუპა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 27 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1306 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1343 კატეგორია:ნავარის მეფეები
დრონოვის სახლი
დრონოვის სახლი (Дом Дронова) — ორთსართულიანი აგურის სახლი ტაგანროგში. შეტანილია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების რეესტრში. სახლი აგებულია 1850 წელს.
მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 41.
ისტორია
ქალაქ ტაგანროგში პეტროვსკაიას ქუჩა ნომერ 41-ში ამჟამად მდებარე სახლის ნაცვლად იდგა ორსართულიანი სახლი ოთხი ფანჯრით. 1850 წელს სახლი ეკუთვნოდა ვაჭარ ქალს ა. კ. ვოროშილკინას. 1862 წელს სახლი გადაკეთდა სხვა პროექტის მიხედვით. სახლს გვერდებიდან ჰქონდა დიდი აივნები, რომლებიც ეყრდნობოდა თუჯის ბოძებს. მარცხენა აივანი მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგაც არსებობდა.
1862-1880 წლებში სახლი ეკუთვოდა ვაჭარ ტრეტიაკოვის ოჯახს. 1890 წელს სახლი ეკუთვნოდა ორმხრივ საკრედიტო საზოგადოებას. 1898 წელს სახლის პატრონი იყო ვაჭარი ტრეხტეროვი, 1906-1915 წლებში კი სახლი ეკუთვნოდა ს. ი. დრონოვს.
1907-1910 წლებში შენობაში განთავსდა ქალაქში პირველი კინოთეატრი „მირაჟი“. კინოთეატრი გაიხსნა ადგილობრივი ღვინის მარნის მფლობელის ვ. კულიკის მიერ. ფილმები დემონსტრირებული იყო ორსკესტრის თანდასწრებით, რომელშიც უკრავდნენ ვიოლინოზე, ფორტეპიანოზე, ხოლო მოგვიანებით ნაწარმოებს ასრულებდა სიმებიანი კვარტეტი.
1908 წელს ვ. ი კულაკოვის პროექტის მიერ გაფართოვდა შენობის შესასვლელი მთავარი კარი, რომელიც გამოდიოდა პეტროვსკაიას ქუჩაზე კინოთეატრ „მირაჟის“ საშუალებით. ვ.ი კულიკოვი აღნიშნულ სახლში ფლობდა სასურსათო მაღაზიას. 1910 წელს სახლი იყო ე. ი. ვინოგრადოვის მაღაზია „ჩაი და ყავა“ ასევე ოჯახური რესტორანი „ოლიმპია“.
1918 წელს სახლში განთავსებული იყო შრომის ბირჟა, 1926 წელს სახლში გიხსნა დაღესტნის მე-13 ქვეით ბრიგადის მთავარი შტაბი. ამჟამად ზემოაღნიშნული სახლი არის საცხოვრებელი და მასში ასევე გახსნილია მაღაზიები.
არქიტექტურა
დრონოვის ორსართულიანი სახლი აშენებულია სამხრეთ პროვინციალუური კლასიციზმის არქიტექტურის სტილში. სახლი თავისი სტილით ჰარმონიაში მოდის მის გარშეო მდებარე სახლებთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ალაგოა-ნოვა
ალაგოა-ნოვა (Alagoa Nova) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 530 მეტრზე. მიეკუთვნება პარაიბის შტატის აგრარულ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბრეჟუ-პარაიბანუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 681 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 160.98 კმ²-ზე. ფართობი 19 681 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
მიხეილ ვაჭარაძე
მიხეილ ვაჭარაძე (დ. 9 ნოემბერი, 1997) — ქართველი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „ზესტაფონის“ ნახევარმცველი.
მანდილი (მრავალმნიშვნელოვანი)
მანდილი შეიძლება აღნიშნავდეს:
მიხეილ ვაჭარაძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ზესტაფონის ფეხბურთელები