cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დევი
ეტიმოლოგია
ქართულში დამკვიდრებული სიტყვა „დევი“ ინდოევროპული წარმოშობისა უნდა იყოს. ავესტურში გვხვდება daēuua და და მას ბოროტი ღვთაების მნიშვნელობა აქვს. ამავე სიტყვას ვხვდებით სანსკრიტში „დევა“ (სანსკრ. देव). აქ ეს სიტყვა ღვთაებრივის შინაარსისაა და გამოიყენება ინდუიზმის კეთილი ღვთაებების აღსანიშნავად. ინდურ მითოლოგიაში დევებს ასურები უპირისპირდებიან. შებრუნებული ვითარებაა ზოროასტრიზმში, აქ კეთილი ღვთაებანი არიან აჰურები (შდრ. სანსკრიტის „ასურა“), ხოლო ბოროტი - დევები. ამასთან, ქართული „დევი“ სახელობითი ბრუნვის ნიშნის გამო ემსგავსება სანსკრიტის „დევი“-ს (სანსკრ. देवी), რაც სანსკრიტში მდედრობითი სქესის სიტყვაა და ქალღმერთთა აღსანიშნავად გამოიყენება (მაგალითად, პარვატი, ლაკშმი, კალი და სხვა).
სქოლიო
კატეგორია:ქართული მითების პერსონაჟები
მერაბ კოკოჩაშვილი
მერაბ კოკოჩაშვილი (დ. 21 მარტი, 1935, თბილისი) — კინორეჟისორი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1986), შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1987). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2022).
ბიოგრაფია
1961 წელს დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ინსტიტუტი. 1977 წლიდან 2005 წლამდე იყო კომპანია „ქართული ტელეფილმის“ სამხატვრო ხელმძღვანელი. 1993–2006 წლებში ხელმძღვანელობდა კინოს ენისა და სტრუქტურული კვლევის ლაბორატორიას. ახალგაზრდა რეჟისორთა კავშირის — „ახალი სტუდია“ დამფუძნებელი და დირექტორი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:დაბადებული 21 მარტი კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2022) კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ბიოტოპი
right|280px|მინი|ნახევარმშრალი გაზონი მცენარეულობასთან ერთად ბიოტოპი (ბერძნ. βίος – სიცოცხლე და τόπος – ადგილი) — ბიოსფეროს ნაწილი, რომელსაც გააჩნია ერთგვაროვანი აბიოტური პირობები და უკავია ამა თუ იმ ბიოცენოზს. წარმოადგენს ცოცხალი ორგანიზმებით დასახლებულ ხმელეთისა და წყალსატევის ნაწილს. ხმელეთზე იგი ბიოგეოცენოზითაა დაკავებული. ბიოტოპი ბიოცენოზთან ერთად ქმნის ბიოგეოცენოზს, რომელიც გეოგრაფიულ სივრცეში ადგილმდებარეობით ხასიათდება და რომელიც ემთხვევა გარემოს აბიოტურ ფაქტორებს.
მაგალითად, ტროპიკული ტყე, უდაბნოს ქვიშები, მტკნარი წყლის წყალსატევი და ა.შ. მსგავსი ბიოტოპები ერთიანდება ბიოქორში, რომელთა ერთობლიობა შეადგენს ბიოციკლს. მონოკლიმაქსური კონცეფციის თანამხად, ყოველი ბიოტოპის ფარგლებში, დროთა განმავლობაში ფორმირდება დროში სტაბილური კლიმაქსური გაერთიანება (ბიოცენოზი). ამ პროცესს სუქცესია ეწოდება, რომელიც რამდენიმე სტადიას გადის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკოლოგია
Местообитание
ლასვის მუნიციპალიტეტი
ლასვის მუნიციპალიტეტი (Lasva vald) — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, ვირუმაას მაზრაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვირუმაას მუნიციპალიტეტები
აკერსჰუსის ციხესიმაგრე
thumb|აკერსჰუსის ციხესიმაგრე მინიატიურა აკერსჰუსის ციხესიმაგრე ან აკერსჰუსის სიმაგრე (Akershus Festning, Akershus slott) — ციხესიმაგრე ნორვეგიის დედაქალაქ ოსლოში.
ისტორია
აკერსჰუსის დამაარსებლად მეფე ჰოკონ V მაგნუსონი (Håkon V) მიიჩნევა. ნორვეგიის ტიონსბერგში მდებარე სიმაგრესთან ერთად აკერსჰუსი უძლიერეს ციტადელად ითვლებოდა სკანდინავიაში. ლეგენდის თანახმად, მეფემ სიმაგრეს საფუძველი მას მერე ჩაუყარა, რას მას ალვ ერლინგსტონი დაესხა თავს სარპსბორგიდან. ნორვეგიის არქიტექტურის ისტორიაში ეს პირველი შემთხვევაა, როდესაც ფორტიფიკაცია აგურისა და ქვისგან იქნა აშენებული.
აკერსჰუსის სიმაგრემ 1308 წლის შვედურ ალყას გაუძლო (ერიკ კნუტსონის სარდლობით), ხოლო 1527 წელს დაიფერფლა; ამიტომ, მეზობელი კუნძულიდან მოტანილი ცისტერიანული სააბატოს ქვით იგი ხელახლა ააგეს. 1624 წელს მეფე კრისტიან IV სიმაგრის გარშემო ახალ ქალაქს აგებს, რომელსაც საკუთარ სახელს აძლევს და ქრისტიანიას არქმევს. აკერსჰუსი იმხანად რენესანსულ იერს იძენს. 1811 წლიდან სიმაგრეს სამეფო ციხედ იყენებენ. XX საუკუნის დამდეგს მუზეუმად გადაკეთდა. 1976 წლამდე სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობდა, როდესაც ოლავის დარბაზი დაასრულეს, სადაც ახლა ოფიციალური ღონისძიებები იმართება. 1940 წელს სიმაგრე გერმანელების ხელთ იყო ხუთი წლის განმავლობაში. აქ გესტაპოს ჰქონდა ბინა დადებული.
1989 წელს რომის პაპმა იოანე პავლე II აკერსჰუსის მოედანზე მესა აღავლინა — ეს პირველი შემთხვევა იყო, როდესაც რომის კათოლიკური ეკლესიის მეთაური ნორვეგიას ეწვია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნორვეგიის ციხესიმაგრეები
საპრასია
საპრასია — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ვანის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი:რომანეთი). მდებარეობს მდინარე კვინისწყლის (რიონის სისტემა) ხეობაში. ზღვის დონიდან 420 მეტრი. ვანიდან 20 კილომეტრი. სოფელში მოდის თერმული წყალი.
სოფელში დაიბადა მწერალი გრიგოლ ხურციძე.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 405 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ვანის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ანაავანი
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ლეიტეს მუნიციპალიტეტები
იოსებ დამწინდველი
იოსებ დამწინდველი — მარიამ ღვთისმშობელის მეუღლე და იესო ქრისტეს მიწიერი მამა.
ცხოვრება
წარმოშობით წმინდა იოსები იყო დავითის ტომიდან. კვიპრისელი ეპისკოპოსი ეპიფანე (403) წერს: „იოსებ დამწინდველი 80 წლამდე წმინდად ცხოვრობდა. მას ჰყავდა მეუღლე სალომეა, ოთხი ძე (იაკობი, იოსები, სვიმონი და იუდა) და ორი ქალიშვილი (მარია და სალომეა). მეუღლის გარდაცვალების შემდგომ რამდენიმე წელი ქვრივად ცხოვრობდა ყოვლადწმინდა და მარადის ქალწული მარიამის ცოლად შერთვამდე“.
წმიდა ნაწილები
thumb|წმ. იოსებ მართალის სარტყელი გადმოცემის თანახმად, ღვთისმშობლის დაწინდვის მომენტში იოსები 80 წელზე მეტი ხნისა იყო. სავარაუდოა რომ მართალი იოსები იესო ქრისტეს ამქვეყნად ცხოვრების პერიოდში გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი აღთქმის პერსონაჟები
დობილნი
დობილნი — ქართულ მითოლოგიაში (აღმოსავლეთ საქართველოს მთიელებში) ღვთაებათა დამხმარე სულები. გადმოცემების თანახმად, დობილნი იღებენ ქალებისა და პატარა ბავშვების სახეს. მზის ამოსვლის და ჩასვლის დროს ისინი მოლზე გამოდიან ბურთის სათამაშოდ. შემთხვევით მათ შორის მოხვედრილ ადამიანს ისინი თელავენ, რის შედეგადაც იგი ავად ხდება. როდესაც მთის მწვერვალებიდან მზის პირველი სხივები გამოჩნდება ხოლმე, დობილნი სოფლებს შეესევიან და მათ მცხოვრებლებს უგზავნიან ავადმყოფობებს. დობილნი ძირითადად მხოლოდ ქალებსა და ბავშვებს ვნებენ, რადგან მამაკაცებს ვერ უმკლავდებიან. სოფლებში მათდამი მიძღვნილი სპეციალური სამლოცველოები შენდებოდა ხოლმე.
ალტერაცია
ალტერაცია მუსიკაში — კილოს საფეხურების ან ბგერათრიგის ძირითადი საფეხურების სიმაღლის შეცვლა ნახევარი ან მთელი ტონით. ალტერაციის ნიშნებია \sharp (დიეზი) - ნახევარტონით ამაღლება, \flat (ბემოლი) - ნახევარტონით დადაბლება, (დუბლდიეზი)- მთელი ტონით ამაღლება და \flat\flat (დუბლბემოლი) - მთელი ტონით დადაბლება.
\natural (ბეკარი) ალტერაციის გაუქმების ნიშანია და კილოს საფეხურის ბუნებრივ სიმაღლეზე დაბრუნებას მიუთითებს. გარკვეული ტონალობის ალტერაციის ნიშნები დაისმის გასაღებთან და ძალაშია ოქტავისათვის ნაწარმოების დამთავრებამდე ან ნიშნების შეცვლამდე (ე. წ. გასაღების ნიშნები), ხოლო ქრომატიზმის შედეგად წარმოშობილი ალტერაციის ნიშნები (ე. წ. შემთხვევითი ნიშნები ) დაისმის სათანადო ნოტის წინ და ძალაშია მხოლოდ მოცემული ოქტავისთვის ტაქტის ბოლომდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:მუსიკის თეორია კატეგორია:ქრომატიზმი
კნიაზევკა (აურგაზის რაიონი)
კნიაზევკა (Князевка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 28 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 14 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (94%).
სქოლიო
კატეგორია:აურგაზის რაიონის სოფლები
ვლადიმერ გელფანდი
ვლადიმერ ნატანის-ძე გელფანდი (Владимир Натанович Гельфанд; დ. 1 მარტი 1923, ნოვოარხანგელსკის დასახლება, კიროვოგრადის მხარე, უკრაინა — გ. 25 ნოემბერი 1983, დნეპროპეტროვსკი) — მწერალი-მემუარისტი, სამამულო ომის მონაწილე. ცნობილია როგორც 1941-1946 წლებში ავტორი და დღიურების გამომქვეყნებელი. წიგნი დღიურის ჩანაწერებით „წითელი არმიის“ ვლადიმერ გელფანდმა გამოსცა გერმანიაში, გერმანულ ენაზე, სათაურით „Deutschland-Tagebuch 1945-1946“. წიგნის ვერსია რუსულ ენაზე არ გამოცემულა 2012 წლის აგვისტომდე.
მედია
საბჭოთა კავშირის ჯარისკაცის ჩანაწერები. მისი სინამდვილის გადმოცემის ძალა, რომელიც უარყოფდა დიდიხნით და არასოდეს აღწერდა ყოველდღიურ პერსპექტიულობას. ეს ჩანაწერები აჩვენებს სახეს წითელარმიელების გამარჯვებაში. გელფანდის "გერმანული ჩანაწერები 1945-46" შესანიშნავი ნაწარმოებია. ეს არის პოლონეთის და აღმოსავლეთ გერმანიის წითელი არმიის მიერ განთავისუფლების არაჩვეულებრივი აღწერა. რამდენადაც წითელი არმიისათვის უსაფრთხოების მიზნით აკრძალული იყო ჩანაწერების ტარება, იმდენად, უკრაინელი ლეინტენატის ვლადიმერ გელფანდის დღიურიარის უნიკალური.
ეს არის საოცრად მართალი, ცენზურის გარეშე, დაწერილი ტექსტი წითელი არმიასა და აღმოსავლეთ გერმანიის ოკუპაციაზე. ნაჩვენებია, როგორ შეესწრო ახალგაზრდა წითელი არმიის მონაწილე ომის დამთავრებას და გერმანიის ნგრევას. ჩვენ ვიგებთ აბსოლუტურად ახალი თვალსაზრისით წითელი არმიის საომარ მოძრაობებზე და მის მორალურ მდგომარეობზე, რომელიც ხშირად იყო აღწერილი სხვა საბჭოთაკავშირის ნაწარმოებებში. ასევე გელფანდის ჩანაწერები არის გავრცელებული (thésis), საპირისპირო აზრის და წითელი არმიის მიღწევები უმეტესად უნდა მიეწეროს რეპრესიებს. გელფანდის პირადი განცდებიდან ჩანს რომ 1945-46 წლები იყო მზრუნველობითი ურთიერთობა გამარჯვებულ მამაკაცთა და დამარცხებულ ქალთა შორის. მკითხველი იგებს მთლიან სურათს, რომ გერმანელი ქალები ეძებენ კონტაქტს საბჭოთა კავშირის ჯარისკაცებთან და ეს იყო არა მხოლოდ მატერიალური არამედ თავდაცვის მოთხოვნის გამოც.
2005 წელს გამოჩნდა გერმანიაში, ახალგაზრდა წითელი არმიელი ლეინტენატის ჩანაწერები, რომელიც იღებდა მონაწილეობას ბერლინის აღებაში და დარჩა ქალაქში 1946 წლის სექტემბრამდე. გელფანდის ნაწარმოებმა "გერმანული დღიური" მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში დიდი ინტერესი გამოიწვია. რომელიც მოვლენებს სხვა ხედვას იძლევა, გამარჯვებაზე და ოკუპანტების გერმანელი მოსახლეობის მიმართ მოპყრობაზე.
გელფანდის დღიურები აღწერენ საბჭოთა კავშირის არმიის ხასიათს დასამთავრებელ ეტაპზე მეორე მსოფლიო ომის და მისი დამთავრების შემდეგ. ებრაელი, რომელსაც უკრაინული წარმოშვება აქვს, ხვდება გერმანიაში, სადაც იმ დროს ოპერაციაში "Operazione Vistola-Oder"-ის მონაწილე მებრძოლებს შორის იზრდება შურისძიების სურვილი. გერმანელი მოსახლეობაში მძაფრდებოდა მტრის მიმართ უარყოფითი დამოკიდებულება. გელფანდი ხდება: დარბევების, ქურდობის,ღალატის და მკვლელობის მოწმე. ასევე ჩანაწერებში აღნიშნულია რამდენიმე გერმანელი ქალის გაუპატიურების შემთხვევები. იგი თვითონ ხდება ამ ყველაფრის თვითმხილველი და მონაწილე მაგრამ არ ცდილობს დამალოს მომხდარის შესახებ. გელფანდის ჩანაწერები არის საბჭოთა კავშირის მიერ გერმანიის ოკუპაციის დაწყების უნიკალური ქრონიკა.
ბიბლიოგრაფია
ვლადიმერ გელფანდის ჩანაწერების დიდი ნაწილი და სურათები გამოყენებულია ოკუპირებული გერმანიის წიგნებში.
სქოლიო
კატეგორია:ებრაელი მწერლები კატეგორია:საბჭოთა მწერლები კატეგორია:უკრაინელი მწერლები კატეგორია:გარდაცვლილი 1983
ულისე ბაღდადიდან
შინაარსი
საად საადს, ნაწარმოების მთავარ გმირს, ბაღდადის დატოვება გადაუწყვეტია. ქალაქისა, სადაც დაბომბვის დროს მისი არაერთი ახლობელი და ნათესავი დაიღუპა, მათ შორის საადის საცოლეც. საადს ნებისმიერ ფასად სურს, ჩააღწიოს ევროპაში, რომელიც მის წარმოდგენაში თავისუფლებისა და საამური მომავლის ტოლფასია. ამისათვის კი უნდა მოახერხოს საზღვრის გადაჭრა, თუმცა ჯიბეში ერთი დინარიც არ უჭყავის; გადაურ­ჩეს გემის ჩაძირვას; მოადუნოს ციკლოპი ციხისთავის სიფრთხილე და გათავისუფლდეს სიცილიელი კალიფსოს ჯადოქრული ხიბლისგან.
ანატოკი
ანატოკი — მდინარე ახალ ზელანდიაში, ტასმანის რეგიონში, ტაკაკის შენაკადი. წარმოადგენს ერთ-ერთ ყველაზე ციცაბო ხეობის მქონე მდინარეს ქვეყანაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახალი ზელანდიის მდინარეები
ალკისარი
ალკისარი (Alquízar) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბაში, არტემისის პროვინციაში. მუნიციპალიტეტის ფართობია 193 კმ². ქალაქი მდებარეობს ალკისარის მუნიციპალიტეტის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. გაწოლილია სან-ანტონიო-დე-ლოს-ბანიოსის სამხრეთ-დასავლეთით და გუირა-დე-მელენის დასავლეთით. აქაურ ტერიტორიებზე გაშენებული იყო ყავის პლანტაციები, რომელიც ეკუთვნოდა სანჩო დე ალკისარს, რომელმაც ტერიტორიას ალკისარი უწოდა. პირველი დასახლება გაჩნდა 1616 წელს.
1826 წელს ალკისარში განლაგებული იყო სამხედრო გარნიზონები, ხოლო 1879 წელს დასახლებას მიენიჭა ოფიციალური სტატუსი. 2004 წლის აღწერის მონაცემებით მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა შეადგენდა 29.616 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ქალაქები
ფრიდონ წულუკიძე
მიხეილ (ფრიდონ) ალექსანდრეს ძე წულუკიძე (დ. 8 ოქტომბერი, 1894, თბილისი, — გ. 7 ნოემბერი, 1976, მადრიდი) — თავადი, ქართველი სამხედრო მოღვაწე.
მეორე მსოფლიო ომის წლებში (1939-1945) წულუკიძეს რთული სამხედრო ბიოგრაფია ჰქონდა. 1940 წლის ივნისიდან 1941 წელის სექტემბრამდე მსახურობდა საფრანგეთის არმიაში. 1942 წელის ოქტომბრიდან 1944 წლის აგვისტომდე იყო გერმანიის ვერმახტის ერთ-ერთი კავკასიური ფორმირების მეთაური კელცეში. 1944 წლის აგვისტოდან „სს“-ის რეზერვში ირიცხებოდა. 1945 წლის თებერვალში ვაფენ-შტანდარტენფიურერის წოდებით სათავეში ჩაუდგა ვაფენ-სს-ის ქართულ ჯგუფს (SS-Waffengruppe Georgien), რომელიც ჩრდილოეთ იტალიაში იყო განლაგებული. იმავე წლის აპრილში იტალიელი პარტიზანების მხარეს გადავიდა. ომის შემდეგ ცხოვრობდა ესპანეთში და მუშაობდა ესპანეთის ნაციონალური რადიოს რუსულ სექციაში. გარდაიცვალა მადრიდში 1976 წელს, 82 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1894 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1976 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები კატეგორია:ქართველი პოლკოვნიკები კატეგორია:წულუკიძეები კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები
Gigantophis
Gigantophis garstini („გარსტინის გიგანტური გველი“) — ნამარხი გველი, რომელსაც სიგრძეში შესაძლოა 10 მეტრამდე მიეღწია, ამგვარად, თანამედროვე გველებთან შედარებით უდიდესია. კოლუმბიაში აღმოჩენილ ტიტანობოამდე იგი მიიჩნეოდა ყველა დროის ყველაზე გრძელ გველად. Gigantophis ცხოვრობდა მიახლოებით 40 მილიონი წლის წინ (გვიანი ეოცენი) სამხრეთ საჰარას ტერიტორიაზე, სადაც ახლა ეგვიპტისა და ალჟირის სახელმწიფოებია.
დიდი ზომების გამო, სავარაუდოდ, Gigantophis საკვებად იყენებდა ხორთუმიანებს, თანამედროვე სპილოს წინაპარ ღორის ზომის არსებებს.
ჯეისონ ჰედმა, სმითსონის ინსტიტუტიდან (ვაშინგტონი) Gigantophis garstini-ს ნაშთი შეადარა თანამედროვე, უდიდესი გველების ჩონჩხებს და დაასკვნა, რომ ნამარხი გველი იზრდებოდა 9.3-10.7 მეტრამდე. ეს კი ნიშნავს, რომ 10.7 მეტრი სიგრძის გველი მთელი 10 პროცენტით გრძელი იყო მის მონათესავე თანამედროვე, ყველაზე გრძელ გველებზე.
Gigantophis garstini მიაკუთვნებენ ოჯახს Madtsoiid.
სქოლიო
კატეგორია:ნამარხი გველები
ისპაანის დიდი მეჩეთი
ისპაანის დიდი მეჩეთი — მეჩეთი ირანის ქალაქ ისპაანში. მეჩეთის დღევანდელი სახე არის შედეგი მუდმივი მშენებლობის, რეკონსტრუქციების, მიშენებებისა და სარემონტო სამუშაოებისა, რომელიც აქ მიმდინარეობდა 771 წლიდან მოყოლებული XX საუკუნის ბოლომდე.
2012 წელს იუნესკომ მეჩეთი შეიყვანა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ირანში
დასავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქები
ლიტერატურა
*
იაპაკანი (მდინარე)
იაპაკანი (Río Yapacaní) — მდინარე ბოლივიაში, ამაზონის აუზში. მისი სიგრძე 335 კმ-ია და წარმოადგენს მდინარე რიო-გრანდეს შენაკადს, რომელიც თავის მხრივ მდინარე მამორე ერთვის.
იაპაკანი სათავეს იღებს ამბოროს ეროვნულ პარკში და გზადაგზა მას უამრავი მდინარე და პატარა ნაკადული ერწყმის, მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანია პირაი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოლივიის მდინარეები
მერემიაეს მუნიციპალიტეტი
მერემიაეს მუნიციპალიტეტი (Meremäe vald) — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, ვირუმაას მაზრაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვირუმაას მუნიციპალიტეტები
ვეშაპი (მითოლოგია)
ვეშაპი — ქართულ მითოლოგიაში და ფოლკლორში ზოომორფული არსებები, ურჩხულები. ძველ კოლხეთში უზარმაზარი თევზის სახით გამოსახავდნენ. ხშირად ვეშაპი მრავალთავიანი არსების სახით გვევლინება. განარჩევენ თეთრ, წითელ და შავ (ყველაზე ძლიერ) ვეშაპებს. ვეშაპები წყლის სტიქიასთან არიან დაკავშირებული და იტაცებენ წყალს ჭებიან, მდინარეებიდან, ტბებიდან, წყლის სარგებლობისთვის ითხოვენ ქალწულის მსხვერპლად შეწირვას. ისინი შთანთქავენ მზეს, მტრობენ კეთილ გმირებს, თუმცა, საბოლოო ჯამში, მათთან მარცხდებიან. ვეშაპების ბოროტი ფუნქციები ხშირად დევებზე გადადის. ზოგ სიუჟეტში გმირების მფარველთა როლში გვევლინებიან, მაგრამ მათი საჩუქრები გმირებისთვის აკრძალვას შეიცავს. გმირის მიერ აკრძალვის დარღვევა მის სიკვდილს იწვევს. ჰაგიოგრაფიულ ძეგლებში ვეშაპი ურწმუნოების და კერპთაყვანისმცემლობის სიმბოლოა.
იკვის წმინდა გიორგის ეკლესია
გეგმით წაგრძელებული ჯვრის ტიპის გუმბათოვანი ტაძარი ნაგებია სუფთად გათლილი კვადრებით. აღმოსავლეთი ნაწილში არის სამკვეთლო და სადიაკვნე. გუმბათის ყელის დასაყრდნობად აფრებია გამოყენებული. ინტერიერში ნათლად იკითხება ჯვრის ფორმა, რადგან სადიაკვნე და სამკვეთლო არ ერწყმის შიგა სივრცეს; ისინი დაბალი, ვიწრო გასასვლელებით უკავშირდება ძირითად მოცულობას. ტაძრის გეგმა ნათლად მჟღავნდება გარე მასებშიც ოთხივე ფასადი შემკულია ორმაგლილვიანი თაღედის სისტემით. ტაძარს აქვს ფართო მოჩუქურთმებული საპირეებითა და ტიმპანებით შემკული ორი შესასვლელი. ინტერიერში შემორჩენილი მოხატულობის ფრაგმენტები XI საუკუნეს მიეკუთვნება.
ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები შიდა ქართლის მხარეში
ვალიე-ფერტილის დეპარტამენტი
ვალიე-ფერტილის დეპარტამენტი (Departamento Valle Fértil) — დეპარტამენტი არგენტინაში, სან-ხუანის პროვინციაში.
არგენტინის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2001 წელს დეპარტამენტის მოსახლეობა 6 864 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 6 419 კმ²-ია.
დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ვილია-სან-აგუსტინი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-ხუანის პროვინციის დეპარტამენტები
აქაია
აქაია (Αχαΐα, Ἀχαΐα, Achaea) — ნომი საბერძნეთში, დასავლეთ საბერძნეთის პერიფერიაში. აქაიამ თავისი სახელი მიიღო პირველი მოსახლეების — აქაელებისგან.
ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი პატრა.
გეოგრაფია
აქაია - სამხრეთ-დასავლეთით ესაზღვრება ელიდას, სამხრეთ-აღმოსავლეთით არკადიას და კორინთიას. კორინთოს ყურე მდებარეობს მისგან ჩრდილო-აღმოსავლეთით და პატრას ყურე ჩრდილო-დასავლეთით. დიდი მთები მდებარეობს აქაიას ნომის სამხრეთით, აროანია (2341მ) და ერიმანთოსი (2224მ). ასევე აქაიაში მდებარეობს ოლიმპოს და მოვრის მთები. მისი მთავარი მდინარეებია ლარისოსი, ტითეოსი, პარაპეიროსი, ქარადროსი, სელინოუნტასი და ვოურაიკოსი. ტყის მასივი ძირითადად მთებზეა განლაგებული. სათიბ -საძოვრები მდებარეობს საშუალო სიმაღლის რაიონებში და უნაყოფო მიწები მაღალ რაიონებში.
აქაიაში - არის ცხელი ზაფხული და ზომიერი ზამთარი.
მუნიციპალიტეტები
პერიფერიული ერთეული აქაია იყოფა 5 მუნიციპალიტეტად. მარცხნივ|150პქ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის ნომები
Nomos Achaja
ლა-დეფანსი
ლა დეფანსი (La Défense) — პარიზის მთავარი საქმიანი უბანია, ქალაქის დასავლეთში, ოტ-დე-სენის დეპარტამენტში. უბანი ისტორიული ღერძის ბოლოში მდებარეობს, რომელიც დასაწყისს ლუვრთან იღებს, კვეთს ელისეს ველებსა და ტრიუმფალურ თაღს. უბანი სამ მუნიციპალიტეტს მოიცავს: ნანრი, კურბუაიე და პუტო და შედგება ძირითადად ცენტრალური მოედნის გასწვრივ ჩამწკრივებული საოფისე ცათამჯენებისგან. 3,5 მილიონი მ² საოფისე ფართით ეს ყველაზე ვრცელი მიზნობრივად გაშენებული საქმიანი უბანია ევროპაში და ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფინანსური ცენტრი მსოფლიოში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარიზი
უხუთი
უხუთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ვანის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი: იმერუხუთი). მდებარეობს იმერეთის სამხრეთ მთისწინეთზე, მდინარე კვინისწყლის (რიონის სისტემა) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 450 მეტრი. ვანიდან 23 კილომეტრი. სოფელში არის საჯარო სკოლა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 375 ადამიანი.
ცნობილი ადამიანები
სოფელში დაიბადნენ მწერლები ჯემალ ქარჩხაძე და რეზი თვარაძე.
სქოლიო
კატეგორია:ვანის მუნიციპალიტეტის სოფლები
პილატეს სახარება
„პილატეს სახარება“ (L'Évangile selon Pilate) — ფრანგი დრამატურგისა და რომანისტის, ერიკ-ემანუელ შმიტის, რომანი, რომელიც გამოიცა 2000 წელს. ქართულ ენაზე 2011 წელს ითარგმნა.
შინაარსი
პირველ ნაწილში ზეთისხილის ბაღში განმარტოებული იეშუა მოუთმენლად ელოდება მის დასაპატიმრებლად გამოგზავნილ ჯარისკაცებს. მათ მოსვლამდე კი საკუთარ თავგადასავალს იხსენებს და კიდევ ერთხელ აანალიზებს, რა ზებუნებრივმა ძალამ აქცია ის – უბრალო დურგლის შვილი ადამიანთა სულიერ წინამძღოლად, სასწაულმოქმედ მკურნალად, მარადიული სიყვარულის, მონანიებისა და მიტევების მქადაგებლად...
ხან შუშინსკი
ხან შუშინსკი (Xan Şuşinski, ფსევდონიმი; ნამდვილი სახელი და გვარი — ისფენდიარ ასლან-ოღლუ ჯავანშიროვი; დ. 20 აგვისტო, 1901, შუშა — გ. 18 მარტი, 1979, ბაქო) — აზერბაიჯანელი მომღერალი-ჰანენდე, აზერბაიჯანის სსრ სახალხო არტისტი (1943).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1901 წელს შუშაში. 16 წლის ასაკში, შუშის ერთ-ერთ მეჯლისზე გამოსვლის დროს მუღამ „ქიურდ-შაჰნაზის“ რთულ მაღალ რეგისტრში ოსტატურად შესრულებით მიიპყრო ყურადღება. ახალგაზრდა ისფენდიარს მასწავლებელმა ისლამ აბდულაევმა მიანიჭა სახელი „ხანი“.
თავისივე თქმით, მისი ოსტატობის შემდგომ სრულყოფაში დიდი როლი შეასრულეს ჯაბარ გარიაღდიოღლუმ და სეიდ შუშუნსკიმ. ხან შუშინსკი ძლიერი ხმის მქონე ფართო დიაპაზონით ოსტატურად ასრულებდა ყველა მუღამს. კარგად უკრავდა დაფდაფზე, რის გამოც ყოველთვის წარმატებით ასრულებდა რიტმულ მუღამებს.
ხანი შუშინსკი იყო უზეირ გაჯიბეკოვის სიმღერის „გარა გიოზ“ („შავი თვალები“) ბრწყინვალე შემსრულებელი, თავად იყო ბევრი სიმღერის ავტორი, მათ შორის ისეთი პოპულარულების, როგორებიცა: „გემერიმ“, „აი გიოზელ“, „მენდენ გენ გეზმე“ და შუშისადმი მიძღვნილი „შუშანინ დაგლარი ბაშნი დუმანლი“ („შუშის მთის მწვერვალები ნისლითაა დაფარული“).
ფილმში კი „ის თუ არა, მაშინ ეს“, რომელიც გადაღებულ იქნა აზერბაიჯანელი კომპოზიტორის უზეირ გაჯიბეკოვის იმავე სახელწოდების მუსიკალურ კომედიის მიხედვით, ხან შუშინსკის აკომპანირებას უწევდა კემენჩისტი ტალატ ბაკიხანოვი და თარისტი ბახრან მანსუროვი.
1960-იან წლებში აზერბაიჯანის სახელმწიფო ფილარმონიაში შეძლო მუღამის სტუდიის ორგანიზება, აგრეთვე ასწავლიდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო მუსიკალურ სასწავლებელში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1979 კატეგორია:საბჭოთა მომღერლები კატეგორია:აზერბაიჯანელი მომღერლები
მისოს მუნიციპალიტეტი
მისოს მუნიციპალიტეტი (Misso vald) — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, ვირუმაას მაზრაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვირუმაას მუნიციპალიტეტები
ბონტოკი (სამხრეთი ლეიტე)
ბონტოკი (ოფიციალურად ბონტოკის მუნიციპალიტეტი;Lungsod sa Bontoc; Bayan ng Bontoc) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ლეიტეს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 29 799 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 40 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ლეიტეს მუნიციპალიტეტები
ფრანკთა მეფეების სია
სამეფოს გაყოფა ხლოდვიგის ვაჟებს შორის
ორლეანის სამეფო
სამეფოს დაყოფა ხლოტარ I-ის ვაჟებს შორის
პარიზის სამეფო
მეცის სამეფო
სუასონის სამეფო
ორლეანის სამეფო
სამეფოს დაყოფა სხვა საზღვრებში
ავსტრაზია
ნოისტრია
ბურგუნდია
სამეფოს დაყოფა დაგობერტ I-ის ვაჟებს შორის
673-675 სამეფოს გაერთიანება ხილდერიკ II-ის მიერ
''ავსტრაზია
687 თოიდერიხ III მეფედ აღიარა ავსტრაზიამ, სამეფოს კვლავ გაერთიანება
რესურსები ინტერნეტში
* კატეგორია:მმართველთა სიები
ოსლოს საკათედრო ტაძარი
thumb|ოსლოს კათედრალი ოსლოს საკათედრო ტაძარი ან ოსლოს კათედრალი (თავდაპირველად მაცხოვრის ეკლესია) დასრულდა 1697 წელს. მდებარეობს სტორტორვეტის მოედანზე კარლ იოჰანის ჭიშკრიდან ჩრდილო-დასავლეთით. კათედრალის ქვემო მხარე გარშემორტყმულია ბაზარით, რომელიც მოხრილი, გრძელი შენობაა და კირკერისტენი ეწოდება (დასრულებულია 1860 წელს. კარლ იოჰანის მხარეს სახანძრო საგუშაგოა განლაგებული, რომელიც ოსლოს უმთავრესი სახანძრო სადგური იყო 1860-დან 1939 წლამდე. კათედრალი, ბაზარი და კოშკი წითელი ფერის აგურით არის ნაგები. სახანძრო საგუშაგოს  მწვანე სპილენძით გადახურული კოშკი  აქვს. საკათედრო ტაძარი ნაგებია ლათინური ჯვრის ფორმით.
ოსლოს კათედრალი ქალაქის საეპისკოპოსოს უმთავრესი ეკლესია და ქვემოს ოსლოს სამრევლო ეკლესიაა. ნორვეგიის სამეფო ოჯახი და მთავრობა ოსლოს საკათედრო ტაძარს საზოგადო მოვლენების დროს იყენებს, მაგალითად, ქორწილების ან პანაშვიდების დროს.
ნიდაროსის საკათედრო ტაძარი ნორვეგიის არქიეპისკოპოსისთვის კათოლიკურ ხანაში მთავარი სამყოფელი იყო, ამიტომაც, ნიდაროსის კათედრალი ნორვეგიის ერთ-ერთ უმთავრეს ღირსშესანიშნაობად მიიჩნევა.
ისტორია
კატეგორია:ნორვეგიის შენობა-ნაგებობები კატეგორია:ოსლო
ნახშირა
ნახშირა, სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, სოხუმის მუნიციპალიტეტში (შრომის თემი), აფხაზეთის მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 450 მ, სოხუმიდან 21 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
ზადენი
ზადენი — ქართულ მითოლოგიაში ერთ-ერთი ღვთაება, რომელსაც თაყვანს სცემდნენ ქრისტიანობის გავრცელებამდე, იყო ქართლის სამეფოს ერთ-ერთი უზენაესი ღმერთი.
არსებობს მოსაზრება, რომ იგი მცირეაზიურ-ხეთური წარმოშობისაა და უკავშირდება ლუვიელთა ღვთაება სათას (სანდონს). ამ მოსაზრების თანახმად მისი კულტი მცირე აზიიდან მოსულმა მესხებმა ქართლში დაამკვიდრეს. ზადენის კერპი მეფე ფარნაჯომმა აღმართა ძვ. წ. II საუკუნის პირველ ნახევარში ზედაზნის (ზედა ზადენის) ძირში, ახლანდელ სოფელ წიწამურთან, სადაც იდგა ზადენის ციხე.
ზადენი სოფლის სახელად გვხვდება სამხრეთ საქართველოშიც (მესხეთში).
ლიტერატურა
კატეგორია:წარმართობა საქართველოში
ზედა სორტა
ზედა სორტა — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის სენაკის მუნიციპალიტეტში, ძველი სენაკის თემში (სოფლები: ზედა სორტა, კოტიანეთი, პირველი ნოსირი, საჩიქობავო, ქვედა სორტა, ძველი სენაკი). მდებარეობს უნაგირის მთის სამხრეთ აღმოსავლეთით, მდინარე ტეხურის მარჯვენა სანაპიროზე; ზღვის დონიდან 80 მ; სენაკიდან 12 კმ, კოტიანეთიდან 2 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მევენახეობა-მეხილეობა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 160 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ოსლოს ვიკინგთა ხომალდების მუზეუმი
ისტორია
1913 წელს შვედმა პროფესორმა გაბრიელ გუსტაფსონმა წინადადება წამოაყენა XIX-XX საუკუნეების მიჯნაზე გაკეთებული ვიკინგთა ეპოქის აღმოჩენების დასაბინავებლად ერთი შენობა აგებულიყო. გოკსტადისა და ოსენბერგის ხომალდები უკვე ნაპოვნი იყო და ოსლოს უნივერსიტეტის დროებით თავშესაფარში იყო მოთავსებული. სახომალდე დარბაზის შემნაზე კონკურსი გამოცხადდა, რომელიც არნშტეინ არნებერგმა მოიგო. ოსებერგის ხომალდის განსათავსებელი სამუზეუმო დარბაზის დაფინანსება სტორთინგმა ითავა. ხომალდი უნივერსიტეტის სადგომიდან ახალ ბინაში 1926 წელს გადაიტანეს. მინი|ოსებერგის ხომალდის კიჩო გოკსტადისა და ტუნეს ხომალდებისთვის საჭირო ფართი 1932 წლისთვის შეიქმნა, თუმცა, სარემონტო სამუშაოების დასრულებას ხელი II მსოფლიო ომმა შეუშალა. ამგვარად, მუზეუმის ბოლო შტრიხების გავლება 1957 წელსღა მოხერხდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვიკინგები კატეგორია:ნორვეგიის მუზეუმები
PT-76
PT-76 — საბჭოთა მსუბუქი ტანკი, რომელსაც გააჩნდა ამფიბიური შესაძლებლობები, პირველად წარმოდგენილ იქნა 50-იანი წლების დასაწყისში და იწარმოებოდა 1969 წლამდე, პტ-76 იშიფრება როგორც „პლავუჩი ტანკ“ („Плавающий Танк“, ამფიბიური ტანკი), 76 კი ქვემეხის კალიბრზე მიუთითებს.
შექმნის ისტორია
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მსუბუქი ტანკის კონცეფტი თავიდან დამუშავდა საბჭოთა კავშირში, მათ ახლა დაზვერვის წარმოების და წყლის დაბრკოლებების გადალახვის შესაძლებლობები უნდა ჰქონოდათ. ბევრი მსუბუქი ტანკის პროტოტიპი აიგო 40-იან წლებში, მათგან ყველაზე წარმატებული ობიექტი 740 გამოდგა, რომელიც დააპროექტა ინჟინერმა ნ. შაშმურინმა, პირველი პტ-76-ის პროტოტიპი კიროვში აიგო 1950 წელს და იგი შეიარაღებაში მიიღეს 1951 წლის 6 აგვისტოს, წარმოება სტალინგრადში მიმდინაროებდა, ტანკი პირველად მოდიფიცირდა 1957 წელს და მას გაუმჯობესებული ქვემეხი და კომუნიკაციის საშუალებები დაუყენეს, შემდეგი მოდერნიზაცია 1959 წელს მოხვდა, ამჯერად ტანკს ახალი ქვემეხის სტაბილიზატორი დაუყენდა, ამ მოდელს PT-76B ეწოდა, ეს მოდელი 1967 წლამდე იწარმოებოდა.
კონსტრუქციის აღწერა
პტ-76-ს ტიპური ტანკისთვის დამახასიათებელი განლაგება აქვს, სამართავი კომპონენტი წინ მდებარეობს, საბრძოლო კომპონენტი ცენტრში, ხოლო ძრავი ტანკის უკანა ნაწილში, ტანკს 3 კაციანი ეკიპაში ჰყავს, რადგან ტანკის მეთაური რადიოს ოპერატორის და მსროლელის ფუნქციასაც ასრულებს, ეს ამცირებს ტანკის ეფექტიანობას საბრძოლო პირობებში, რადგან ტანკის მეთაურს ერთდროულად რამდენიმე ფუნქცია ეკისრება. ტანკის ძირითად შეიარაღებას 76 მილიმეტრიანი ქვემეხი წარმოადგენს, რომლის ეფექტიანი მოქმედების მანძილს 1500 მეტრია, ქვემეხისთვის ძირითადად 40 საბრძოლო ჭურვი არის მოთავსებული ტანკში, ასევე ტანკს გააჩნია 7.62 მილიმეტრიანი ტყვიამფრქვევი სგმტ, რომლის საბრძოლო მარაგს 1000 ტყვია შეადგენს. პტ-76 საკმაოდ მსუბუქადაა შეჯავშნული, ჯავშნის მაქსიმალური სისქე კორპუსის ზედა შუბლში 25 მმ-ია, საბოლოო ჯამში ტანკი დაცულია 7.62 მილიმეტრი კალიბრის მქონე ტყვიებისაგან, თუმცა არაა დაცული 0.50 კალიბრის ტყვიებისა ან არტილერიის ჭურვების ნამსხვრევებისაგან.
საბრძოლო გამოყენება
პირველი და ყველაზე ფართო გამოყენება ტანკმა ვიეტნამის ომი-ს დროს პოვა, ჩრდილო ვიეტნამის არმია ფართოდ იყენებდა პტ-76-ს ომის განმავლობაში, პირველი მასიური გამოყენება 1968 წლის 6/7 თებერვალს მოხვდა, როდესაც 13-მა ჩრდილო ვიეტნამურმა პტ-76-მა ლანგ ვეის სპეციალური დანიშნულების ძალების ბაზის შტურმი სცადეს, ბაზას 24 ამერიკელი სპეცრაზმელი, 500 სამხრეთ ვიეტნამელი პარტიზანი და 150 ლაოსის სამეფოს ჯარისკაცი იცავდა, რამდენიმე ტანკის დანაკარგის მიუხედავად, ჩრდილო ვიეტნამელებმა ბაზის ხელში ჩაგდება მოახერხეს, პირველი დაჯახება M48 ტანკსა და პტ-76ს შორის 1968 წლის გაზაფხულზე მოხვდა, როდესაც მდინარე ბენ-ჰაისთან ამერიკულმა მ48 ტანკმა ვიეტნამური პტ-76 გაანადგურა, კიდევ ერთხელ ეს ტანკები 1969 წლის 3 მარტს ბენ-ჰეტთან შეხვდნენ, ბრძოლა ამერიკელების გამარჯვებით დასრულდა, ბრძოლის შედეგად განადგურებული იქნა 1 მ48 ტანკი, რომელსაც 76 მილიმეტრიანი ჭურვი კოშკურაში მოხვდა, ასევე განადგურდა ჩრდილო ვიეტნამის სახალხო არმიის 2 პტ-76 და ერთი BTR-50. ასევე ვიეტნამში პტ-76-ების გარკვეული რაოდენობა განადგურდა ამერიული TOW-ს ტიპის რაკეტების მიერ რომლებსაც ვერტმფრენებზე აყენებდნენ.
PT-76-ს იყენებდა ინდოეთიც ინტო-პაკისტანის ომებში. ბრძოლის ველზე ტანკებმა საკმაოდ კარგად იჩინეს თავი და საკმაო რაოდენობის პაკისტანური M24 მსუბუქი ტანკების განადგურება მოახერხეს. ასევე ტანკი გამოიყენებოდა არაბული ქვეყნების მიერ ისრაელ-არაბულ ომებში, 1973 წლის ოქტომბრის ომის დროს ეგვიპტური ტანკები გამოიყენებოდნენ სუეცის არხისა და სხვა წყლის დაბრკოლებეის გადალახვაში. PT-76 ასევე გამოყენებული იქნა ანგოლაში, იუგოსლავიაში, ინდონეზიასა და ერაყში.
ვერდერი (საფეხბურთო კლუბი)
thumb|right|320px|ვერდერის რეიტინგი 1964-2007 წლებში ვერდერი (Sportverein Werder Bremen) — გერმანული საფეხბურთო კლუბი ქალაქ ბრემენიდან. გერმანიის ოთხგზის ჩემპიონი და შვიდგზის ვიცე-ჩემპიონი, გერმანიის თასის ექვსგზის მფლობელი და ოთხგზის ფინალისტი, გერმანიის სუპერთასის სამგზის მფლობელი და ფინალისტი (1991), ევროპის თასების მფლობელთა თასის მფლობელი.
ისტორია
კლუბი ჩამოყალიბდა 1899 წლის 4 თებერვალს. რეგიონალურ დონეზე თასის მოპოვებისა და სხვადასხვა წარმატებების შემდეგ, კლუბის პირველ დიდ წარმატებად 1961 წლის გერმანიის თასის მოპოვება ითვლება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:ბრემენი
კლიფორდის დიდი კინო
„კლიფორდის დიდი კინო“ (Clifford's Really Big Movie) — 2004 წლის ანიმაციური კომედიური ფილმი, რომლის რეჟისორია რობერტ რამირესი. პერსონაჟებს ახმოვანებენ ჯონ რიტერი, უეინ ბრედი, კელ მიტჩელი, კრი სუმმერ, ჯუდგე რეინჰოლდი, ჯენა ელფმანი, ვილმერ ვალდერამა, ჯესი ჰარნელი, ჯონ გუდმენი დ კეტ სოუსი, გრეი დელიზი. ფილმი აწარმოა Scholastic Entertainment-მა, ხოლო დისტრიბუცია გაუწია Warner Bros. Pictures-მა.
სქოლიო
კატეგორია:2004 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:2000-იანი წლების ამერიკული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:Warner Bros.-ის ფილმები კატეგორია:Warner Bros.-ის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ამერიკული საბავშვო ანიმაციური სათავგადასავლო ფილმები კატეგორია:ამერიკული საბავშვო ანიმაციური ფენტეზი ფილმები კატეგორია:ანიმაციური ფილმები ცხოველების შესახებ
ბაუჰაუსი
ბაუჰაუსი დააარსა ვალტერ გროპიუსმა ვაიმარში. მიუხედავად სკოლის სახელისა და ფაქტისა რომ მისი დამაარსებელი არქიტექტორი იყო, ბაუჰაუსს საწყის წლებში არ ჰქონდა არქიტექტურული განყოფილება. ბაუჰაუსის სტილი მოგვიანებით გახდა თანამედროვე დიზაინის, მოდერნისტული არქიტექტურის და ხელოვნების ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი მიმდინარეობა. ბაუჰაზს ჰქონდა დიდი გავლენა შემდგომ განვითარებებზე ხელოვნებაში, არქიტექტურაში, გრაპიკულ დიზაინში, ინტერიერის დიზაინში, ინდუსტრიულ დიზაინში და ტიპოგრაფიაში.
ხელმძღვანელობისა და ადგილის შეცვლამ გამოიწვია ფოკუსის, ტექნიკის, ინსტრუქტორების და პოლიტიკის მუდმივი ცვლა. მაგალითად სამეთუნეო მაღაზია დაიხურა როდესაც სკოლა ვაიმარიდან დესაუში გადავიდა, იმის მიუხედავად რომ ის იყო კარგი საშემოსავლო წყარო. როცა მის ვან დერ როე გახდა სკოლის ხელმძღვანელი 1930 წელს, მან გადააკეთა ის კერძო სკოლად და ჰანეს მეიერის მომხრეებს დასწრების უფლებას არ აძლევდა.
ბაუჰაუსი და გერმანული მოდერნიზმი
გერმანიის დამარცხებამ პირველ მსოფლიო ომში, გერმანიის მონარქიის დაცემამ და ცენზურის გაუქმებამ ახალი, ლიბერალური ვაიმარის რესპუბლიკის მიერ, ხელოვანებს მისცა საშუალება, რომ დაეწყოთ რადიკალური ექსპერიმენტირება მთელ სახელოვნებო სივრცეში, რაც წნეხის ქვეშ იმყოფებოდა ძველი რეჟიმის დროს. ბევრი გერმანელი მემარცხენის ხედვებზე ზეგავლენა იქონია რუსული რევოლუციის შემდგომმა კულტურულმა ძიებებმა, როგორიცაა კონსტრუქტივიზმი. მაგრამ გროპიუსმა არ გაიზიარა ეს რადიკალური ხედვები და თქვა რომ ბაუჰაუსი იყო მთლიანად აპოლიტიკური. ასევე მნიშვნელოვანი გავლენა იქონია ინგლისელმა დიზაინერმა უილიამ მორისმა, რომელმაც თქვა რომ ხელოვნება საზოგადოების აუცილებლობას უნდა ემსახურებოდეს და რომ ფორმასა და ფუნქციას შორის არ უნდა იყოს სხვაობა. ასე ჩამოყალიბდა სტილი ბაუჰაუსი, აგრეთვე ცნობილი როგორც საერთაშორისო სტილი. სტილს ახასიათებდა მორთულობის ანუ ორნამენტაციის უარყოფა და ფუნქციის და დიზაინის ჰარმონიზაცია.
მაინც, ბაუჰაუსის მთავარი მნიშვნელოვანი ზეგავლენა მოდის მოდერნიზმიდან, მიმართულებიდან რომლის დასაბამია მე-19 საუკუნის 80-იანი წლები და რომლის არსებობა გერმანიამ შეიგრძო პირველ მსოფლიო ომამდე, გაბატონებული კონსერვატიზმის მიუხედავად. დიზაინის ინოვაციები რომლებიც ასოცირდება გროპიუსთან და ბაუჰაუსთან ,რადიკალურად გამარტივებული ფორმები, რაციონალურობა და ფუნქციონალურობა, ნაწილობრივ განვითარებული იყო გერმანიაში ბაუჰაუსამდე. ჰერმან მუთესიუსმა ჩამოაყალიბა გერმანელი ნაციონალური დიზაინერების ორგანიზაცია 1907 წელს სახელად Deutscher Werkbund. არსებობის პირველ შვიდწლეულში Werkbund იყო განხილული როგორც ავტორიტეტული სხეული რომელიც კითხვის ქვეშ აყენებდა დიზაინს გერმანიაში და დაკოპირებული იყო ბევრ ქვეყანაში. ბევრი ფუნდამენტური საკითხები ხელობის და წარმოების დაპირისპირებაზე, გამოყენებადობის და სილამაზის ურთიერთობაზე, ფორმული სილამაზის პრაქტიკულ დანიშნულებაზე საზოგადო ობიექტში იქნა განხილული 1870 წევრს შორის.
გერმანული არქიტექტურული მოდერნიზმის მთლიანი მიმდინარეობა იყო ცნობილი როგორც Neues Bauen. 1907 წლის ივნისში პიტერ ბერენსმა გერმანული ელეკტრო კომპანიისთვის, AEG, ინდუსტრიულ დიზაინს გაუკაფა გზა. მან გააკეთა ფართო მოხმარების პროდუქტების, სტანდარტიზირებული ნაწილების დიზაინი, განავითარა მდგრადი კორპორატიული იდენტურობა და დაიწყო ახლად განვითარებული მასალების, მაგალითად ჩამოსხმული ბეტონის, გამოყენება. ბერენსი Werkbund-ის დამაარსებელი იყო და ვალტერ გროპიუსი და ადოლფ მაიერი ორივე მასზე მუშაობდა ამ პერიოდში.
ბაუჰაუსი დაარსდა იმ დროს როდესაც გერმანული zeitgeist ექსპრესიონიზმიდან ახალ საგნობრიობაზე გადავიდა. მომუშავე არქიტექტორების მთელმა რიგმა, რომელთა ნაწილი იყო ერიჰ მენდელსონი, ბრუნო ტაუტი და ჰანს პელციგი, ზურგი აქცია მასკარადისეულ ძიებებს და შეტრიალდა რაციონალიზმისკენ და ფუნქციონალიზმისკენ.ბაუჰაუსის გარდა ბევრი გამოჩენილი 20-იანი წლების გერმანელი არქიტექტორი მიყვა იმავე ესთეტიკას და მატერიალურ შესაძლებლობებს რასაც ქადაგებდა სკოლა. ასევე გამოეხმაურნენ ვაიმარის კონსტიტუციაში ახლად შეტანილ „მინიმალურ საცხოვრებლებს“. ერნსტ მეი, ბრუნო ტაუტი, მარტინ ვაგნერი და სხვები აშენებდნენ დიდ საცხოვრებელ ბლოკებს ფრანკფურტში და ბერლინში.
ბაუჰაუსი და ვხუტემასი
ვხუტემასს, რუსული ხელოვნებისა და ტექნოლოგიური სასწავლებელი, რომელიც დაარსდა 1920 წელს მოსკოვში, ხშირად ადარებდნენ ბაუჰაუსს. ვხუტემასს ახლო პარალელები აქვს გერმანულ ბაუჰაუსთან, მსგავსი განზრახვები, ორგანიზაცია და თვალსაწიერი. ეს ორი სასწავლებელი ოყო პირველი რომელიც ასწავლიდა ხელოვან-დიზაინერებს თანამედროვე სტილით. ორივე სასწავლებელი სახელმწიფოს მიერ იყო დასპონსორებული, რომ შერწყას ტრადიციული ხელობა თანამედროვე ტექნოლოგიასთან, ესთეტიკის საფუძვლების საბაზისო კურსით, ფერის თეორიის, ინდუსტრიული დიზაინის და არქიტექტურის კურსით. ვხუტემასი ბაუჰაუსზე დიდი სასწავლებელი იყო მაგრამ ნაკლებად გამოქვეყნებული საბჭოთა კავშირის გარეთ და აქედან გამომდინარე ნაკლებად ცნობილია დასავლეთისთვის.
თანამედროვე არქიტექტურისა და დიზაინის ინტერნაციონალიზმით, ბაუჰაზსა და ვხუტემასს შორის ბევრი იდეათა გაცვლა ხდებოდა. ბაუჰაუსის წარმომადგენელი ჰინერკ შეპერი თანამშრომლობდა სხვადასხვა ვხუტეინის წარმომადგენელთან თემაზე ფერი არქიტექტურაში. ამის გარდა, ლისიცკის წიგნი სახელად რუსეთი: არქიტექტურა მსოფლიო რევოლუციისთვის  გამოიცა გერმანიაში 1930 წელს რომელშიც შედიოდა ვხუტემას/ვხუტეინის პროექტების ილუსტრაციები.
ვაიმარი
სასწავლებელი დააარსა ვალტერ გროპიუსმა 1919 წელს. მან გააერთიანა დუკალის ხელოვნებისა და ხელობის სასწავლებელი ვაიმარის დახვეწილი ხელოვნების აკადემიასთან. ბაუჰაუსს ფესვები უდევს 1906 წელს დაარსებულ ხელოვნებისა და ხელობის სკოლაში, რომლის ხელმძღვანელიც იყო ბელგიელი არტ ნუვოს სტილის არქიტექტორი ჰენრი ვან დე ველდი. როდესაც ვან დე ველდს აიძულეს პოსტიდან გადამდგარიყო 1915 წელს იმის გამო რომ იყო ბელგიელი, მან შესთავაზა გროპიუსს, ჰერმან ობრისტს და აუგუსტ ენდელს, რომ მისი საქმე გაეგრძელებინათ. 1919 წელს, როდესაც პირველი მსოფლიო ომის განადგურებიდან გამოწვეული დაბრკოლება აღარ უშლიდათ ხელს, გროპიუსი გახდა ახალი ინსტიტუციის, ბაუჰაუსის, ხელმძღვანელი. 1919 წლის გამოფენის „უცნობ არქიტექტორთა გამოფენა“ პამფლეტში გროპიუსმა თქვა რომ მისი მიზანი იყო, რომ ჩამოეყალიბებინა ოსტატთა გილდია კლასობრივი განსხვავების გარეშე, რამაც ხელოვანთა და ოსტატთა შორის ამპარტავნების ბარიერი გააჩინა. საწყისი განზრახვა იყო რომ ბაუჰაუსში გაერთიანებულიყო არქიტექტურის სასწავლებელი, ხელობის სასწავლებელი და ხელოვნების აკადემია. 1919 წელს შვეიცარიელმა მხატვარმა იოჰანეს იტენმა, გერმანელ-ამერიკელმა მხატვარმა ლიონელ ფაინინგერმა და გერმანელმა სკულპტორმა ჯერარდ მარქსმა გროპიუსთან ერთან შეადგენდნენ  ბაუჰაუსის ფაკულტეტს. მომდევნო წელს მათ შემოემატათ გერმანელი მხატვარი, სკულპტორი და დიზაინერი ოსკარ შლემერი, თეატრალური სახელოსნოს ხელმძღვანელი, და შვეიცარიელი მხატვარი პოლ კლე, რომელიც 1922 წელს ვასილი კანდინსკიმ მოიყვანა. 1922-ში ტეო ვან დუზბურგი ვაიმარში დე სტილს უქმნიდა რეკლამას ასევე ამ წელს ბაუჰაზს ესტუმრა რუსული კონსტრუქტივიზმის არქიტექტორი ელ ლისიცკი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არქიტექტურული მიმდინარეობები კატეგორია:არქიტექტურული სკოლები კატეგორია:მოდერნიზმი
თევდორე
ტერმინის სხვა მნიშვნელობაა:
ანტონ II
ანტონ II, ერისკაცობაში თეიმურაზ ბაგრატიონი (დ. 8 იანვარი, 1762 — გ. 21 დეკემბერი, 1827) — აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, ქართლ-კახეთის მეფის ერეკლე II-ის მეოთხე ვაჟიშვილი მესამე ქორწინებიდან. 2011 წლის 11 ივლისს საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა სინოდის განჩინებით შეირაცხა წმინდანად მრავალვნებული ანტონ II-ის სახელით. მისი ხსენება დაწესდა 21 დეკემბერს (ახალი სტილით 3 იანვარი).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1762 წელს. მისი ბაბუის, თეიმურაზ II-ის პატივსაცემად ნათლობისას თეიმურაზი დაარქვეს.
1801 წლის 10 მარტს იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა ანტონი  დაასაჩუქრა სერაფიმებით მორთული თეთრი ბარტყულათი, ზედ ბრილიანტის ჯვრით. 1801 წლის 15 სექტემბერს იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა კათოლიკოს ანტონს უბოძა ალექსანდრე ნეველის ორდენი.
კათოლიკოსი ანტონი, ვერ ეგუებოდა პეტერბურგში გადასახლებას, არ ესწრებოდა უწმიდესი სინოდის სხდომებს. ერთ-ერთი ვერსიით ამისი მიზეზი იყო ის, რომ მას არ ჰქონდა იმპერატორის მიერ დადასტურებული სინოდის ის დადგენილება, რომლის მიხედვითაც კათოლიკოსობა საქართველოში საეგზარქოსო მმართველობით იქნა შეცვლილი.
1811 წელს კათოლიკოსი ანტონი ჩამოშორდა საეკლესიო სამსახურს, საცხოვრებლად მოსკოვში გადავიდა, ხოლო 1812 წლიდან ნაპოლეონთან ომის გამო დატოვა მოსკოვი და ტამბოვში გადასახლდა. 1819 წელს კვლავ პეტერბურგში დაბრუნდა, ბოლოს კი სახლდება ნიჟნი-ნოვგოროდის სოფელ ლისკოვოში, იმ დროისათვის იქ მცხოვრებ ქართველ მეფეთა შთამომავლის გიორგი ალექსანდრეს ძე გრუზინსკის, ლეონ გრუზინსკის ქვრივის, პრასკოვია ევგრაფის ასული ტატიშჩევის ასულისა და ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძე დადიანის სიახლოვეს.
გარკვეული პერიოდი ცხოვრობდა თავისი ნათესავის გიორგი გრუზინსკის მამულში, შემდეგ კი ნიჟეგოროდში, რიუმინის (შემდგომში დაშკევიჩის) სახლებში, გადავიდა ბარბარეს ქუჩაზე ბრავინის (მოგვიანებით კოტელნიკოვის) სახლებში. კათოლიკოს ანტონთან და სხვა თანმხლებ პირებთან ერთად თავდაპირველად იყვნენ მისი ნათესავი ესტატე ციციანოვი, იეროდიაკვანი დანიელი და იერომონაზონი (ანუ მღვდელმონაზონი) ფილადელფოს კიკნაძე. ღვთისმსახურებისთვის კათოლიკოსი ანტონი დგება ნიჟნი–ნოვგოროდის მიძინების ეკლესიაში. მიძინების ეკლესია იყო მუდმივი სამლოცველო ტაძარი მის მეუფებისათვის. ამ ეკლესიაში არსებული წმინდა ხარლამპის ეკვდერი მიკუთვნებულ იყო ქართველთათვის, სადაც ყოველთვის ქართულად სწირავდნენ.
საზეიმო გამოსვლებისას ქალაქში ანტონი მოძრაობდა ფრანგული წარმოების მოოქვრილი, ექვსცხენიანი ეტლით, რომელიც მას საჩუქრად იმპერატორმა ალექსანდრემ პირველმა უბოძა. ეს ეტლი კი მანამდე იმპერატრიცა ელისაბედ პეტრეს ასულს ეკუთვნოდა.
სიცოცხლის ბოლოს ანტონი ცხოვრობდა ოშარის ქუჩაზე, ევფიმიევსკის (შემდგომში კი ტერსკის კუთვნილ) სახლში, სადაც მიიცვალა 1827 წლის 21 დეკემბერს, დილის 10 საათზე, 66 წლის ასაკში. ანტონის სიკვდილის შემდეგ ფულად დარჩა 400 მანეთი, რაც არ იყო საკმარისი მისი დასაფლავებისათვის. თ. გიორგი ალექსანდრეს ძე გრუზინსკიმ ივალა 6000 მანეთი ანტონის დასასაფლავებლად.
ანტონ კათოლიკოსი 14 წლის განმავლობაში დასაფლავებული იყო ნიჟნი–ნოვგოროდის ხარების საკათედრო ტაძარში, 1841 წლის 9 სექტემბერს კი მისი ნეშტი გადაასვენეს ფერისცვალების ახალ საკათედრო ტაძარში და დამარხეს წმ. დიმიტრის ეკვდერში. ეს ტაძარი საბჭოთა მმართველობის დროს ააფეთქეს, ანტონ მეორის საფლავი კი განადგურდა.
ნიჟნი-ნოვგოროდში მცხოვრებ ანტონს მოიხსენიებდნენ „უნეტარესად და უწმიდესად“. ანტონის ჰქონდა მაღალი ტანი, ლამაზი და ცოცხალი სახე, გრძელი წვერები, ღრმა, შავი თვალები და სქელი წარბები, არ იცოდა კარგად რუსული ენა და იგი ლაპარაკობდა მთარგმნელის შემწეობით. მას არ ყოფნიდა თავისი ჯამაგირი, რადგანაც იგი უხვი და მოწყალე კაცი იყო და ბევრი მხლებლებიც ჰყვანდა.
ბახთიარნამე
„ბახთიარნამე“, XVIII-XIX საუკუნეების ქართული ლიტერატურის თარგმნილი ძეგლი. სპარსულ-ტაჯიკური „ბახთიარნამე“ — საერთო სიუჟეტური ქარგის მქონე არაკების კრებული — დაახლოებით XIII საუკუნის კლასიკური პროზის ძეგლია. უძველეს სპარსულ დედანს ჩვენამდე არ მოუღწევია. არსებობს სპარსული „ბახთიარნამეს“ როგორც ლიტერატურული, ისე ხალხური ვერსიები. ერთ-ერთი ხალხური ვერსია დაედო საფუძვლად „ბახთიარნამეს“ ქართულ თარგმანს, რომელიც შესრულებულია ვახტანგ VI-ის ბრძანებით უცნობი მთარგმნელის მიერ დაახლოებით 1703—1711 წლებში. „ბახთიარნამეს“ მეორე ქართული ვერსია — სპარსელი პოეტის ფანაჰის (XV ს.) პოემის პროზაული თარგმანი — ალექსანდრე სულხანიშვილს ეკუთვნის (1828).
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ქართული ლიტერატურა
სტორთინგი
ნორვეგიის პარლამენტში დეპუტატთა რაოდენობა 169 ადამიანს შეადგენს, 150 მათგანი პარტიული სიებით აირჩევა პროვინციებიდან (ფიულკებიდან), დარჩენილი 19 დეპუტატი კი ე.წ. „გამთანაბრებელ“ მანდატებს იღებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარლამენტები კატეგორია:სახელმწიფო ორგანოები კატეგორია:ნორვეგია
ნოეს შვილი
ნოეს შვილი (L'Enfant de Noé) — ფრანგი მწერლის ერიკ-ემანუელ შმიტის რომანი. გამოიცა 2003 წელს. ქართულად 2009 წელს ითარგმნა.
შინაარსი
1942 წელს ჟოზეფს, მშობლებს დაშორებულ შვიდი წლის ებრაელ ბიჭუნას, მოსიყვარულე და სამართლიანი ქრისტიანი მამა პონსი შეიფარებს. მამა პონსი ბელგიის პატარა სოფელ შემლეიში, „ყვითელ ვილაში“ მოღვაწეობს, თუმცა მხოლოდ ადამიანების სიცოცხლის გადარჩენით არ კმაყოფილდება. ბიბლიური ნოეს მსგავსად, ისიც იმ ყველაფრის შენარჩუნებას ცდილობს, ამ უსამართლო სამყაროში ძალადობის ნიაღვარი წალეკვით რომ ემუქრება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2003 წლის რომანები კატეგორია:ერიკ-ემანუელ შმიტის ნაწარმოებები
ემილი ბლანტი
ემილი ოლივია ლორა ბლანტი (Emily Olivia Laura Blunt; დ. 23 თებერვალი, 1983) — ოქროს გლობუსის მფლობელი ინგლისელი მსახიობი, განსაკუთრებით ცნობილია თავისი როლებით ფილმებში „ჩემი სიყვარულის ზაფხული“ და „ეშმაკი ატარებს პრადას“. მან მოიპოვა ოქროს გლობუსი, როგორც საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებელმა ქალმა მსახიობმა, BBC-ის ტელე-ფილმისათვის „გიდეონის ქალიშვილი“ და ამავე დაჯილდოების ცერემონიალზე იყო ნომინირებული ფილმისათვის „ეშმაკი ატარებს პრადას“.
ბიოგრაფია
ემილი ბლანტი არის როჰამპტონიდან (ლონდონი, ინგლისი). ის ერთ-ერთია ოთხი დედმამიშვილიდან, რომლებიც ადვოკატი მამისა და მასწავლებელი დედის ოჯახში დაიბადნენ. მისი ბიძა არის კრისპინ ბლანტი, კონსერვატორი, პარლამენტის წევრი. 16 წლის ასაკში ბლანტმა ჩააბარა ექვსწლიან კოლეჯში — ჰარტვუდ ჰაუსში, რომელიც ცნობილია თავისი ხელოვნებისათვის მზადების პროგრამებით. სწორედ ამ კოლეჯში მოხიბლა მან ერთ-ერთი აგენტი.
ემილი ცხოვრობს ლონდონსა და ვანკუვერში. ის თავის მეგობარ ბიჭთან, კანადელ მომღერალ მაიკლ ბუბლეისთან ერთად ცხოვრობს, რომელსაც ის პირველად მელბურნში, ავსტრალიის სატელევიზიო დაჯილდოებაზე შეხვდა 2005 წელს. როცა ისინი შეხვდნენ მაიკლს ბლანტი სატელევიზიო პროდიუსერი ეგონა. მოგვიანებით ემილიმ ბეკ-ვოკალი ჩაწერა ბილი პოლის სიმღერის „Me and Mrs. Jones“-ის მაიკლისეული ქავერ-ვერსიისათვის, რომელიც შევიდა ალბომში სახელწოდებით „Call Me Irresponsible“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისელი თეატრის მსახიობები კატეგორია:ინგლისელი ტელემსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1983 კატეგორია:დაბადებული 23 თებერვალი
გვალდერი
გვალდერი — სოფელი საქართველოში, მესტიის მუნიციპალიტეტში, ეცერის თემი (სოფლები: ბარში, გვალდერი, ისკარი, კალაში, ლადრერი, ლანტელი, ლაშხრერი, უსგვირი, უღვალი, ფხუტრერი, ქურაში, ცალანარი, ჭელირი, ჰებუდი). მდებარეობს მდინარე ენგურის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1000 მეტრზე, მესტიიდან 30 კმ., ისკარიდან 2 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეცხოველეობა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 4 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
უნიანგის ტბები
უნიანგის ტბები (Lacs d'Ounianga) — ტბების მთელი რიგი საჰარის უდაბნოში, ჩადის ჩრდილოეთ ნაწილში.
უნიანგის ტბები მაღალი მარილიანობის მქონე 50 ტბის კრებულს წარმოადგენს, რომელთა აუზიც ტიბესტისა (დასავლეთით) და ენედის (აღმოსავლეთით) მთებს შორის მდებარეობს. უფრო დაზუსტებით, ამ შემთხვევაში საქმე ეხება ტბათა ორ ჯგუფს — უნიანგა-კებირსა და უნიანგა-სერირს.
უნიანგის ტბები იმ დიდი ტბის ნარჩენია, რომელიც ამ ადგილას 5000 — 15 000 წლის წინ არსებობდა. დღეისათვის მათი საერთო ფართობი 20 კმ²-ს შეადგენს. ტბებიდან აორთქლების მაჩვენებელი ერთ-ერთი ყველაზე მაღალია მთელ მსოფლიოში და ამას ემატება ის ფაქტი, რომ რეგიონში ნალექი თითქმის საერთოდ არ მოდის. ისინი ძირითადად იმ მიწისქვეშა წყლებით იკვებებიან, რომლებიც ამ არეალის გაუდაბნოებამდე წარმოიქმნენ.
2012 წელს უნიანგის ტბები იუნესკომ შეიტანა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:ჩადის ტბები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩადში
სონდის დეპარტამენტი
სონდის დეპარტამენტი (Departamento Zonda) — დეპარტამენტი არგენტინაში, სან-ხუანის პროვინციაში.
არგენტინის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2001 წელს დეპარტამენტის მოსახლეობა 4 038 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 4 391 კმ²-ია.
დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბასილო-ნიევასი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-ხუანის პროვინციის დეპარტამენტები
ომი პერუს დამოუკიდებლობისათვის
thumb|300px|[[ხოსე სან-მარტინი აცხადებს პერუს დამოუკიდებლობას]] პერუს ომი დამოუკიდებლობისათვის (Guerra de Independencia del Perú) — ესპანეთის ამერიკულ კოლონიებში დამოუკიდებლობისათვის ომის შემადგენელი ნაწილი. მიმდინარეობდა პერუს ვიცე-სამეფოსა და ზემო პერუს ტერიტორიაზე (თანამედროვე პერუ, ბოლივია, ნაწილობრივ ჩილე და არგენტინა).
დამოუკიდებლობის მოპოვება
1820 წლის სექტემბერში სან-მარტინის ჯარები შევიდნენ პერუში და 1821 წლის ივლისისათვის გაათავისუფლეს ქვეყნის მნიშვნელოვანი ნაწილი. ქვეყნის დამოუკიდებლობა გამოცხადდა ლიმაში 1821 წლის 28 ივლისს და სან-მარტინი გახდა ახალი სახელმწიფოს "პროტექტორი". თუმცა საომარი მოქმედებები გრძელდებოდა. 1824 წლის 6 აგვისტოს სიმონ ბოლივარმა ესპანელები ხუნინთან დაამარცხა, ხოლო 9 დეკემბერს აიაკუჩოს დაბლობზე ესპნელები გაანადგურა კოლუმბიის არმიამ ანტონიო ხოსე სუკრეს მეთაურობით, რითაც დასრულდა კიდეც პერუს ბრძოლა დამოუკიდებლობისათვის.
ომის შედეგები
დამოუკიდებლობისათვის ომის შემდეგ მალევე ხელისუფლების სათავეში მოექცნენ კაუდილიოები და დამოუკიდებლობის პირველი 75 წლის მანძილზე ხელისუფლების სათავეში ძირითადად სამხედროები იდგნენ. 1815 წელს ზემო პერუს ეწოდა ბოლივია. 1837 წელს შეიქმნა პერუ-ბოლივიის კონფედერაცია, რომელიც 2 წელიწადში დაიშალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერუს ისტორია კატეგორია:ომები კატეგორია:XIX საუკუნის ომები
მინისტის მუნიციპალიტეტი
მინისტის მუნიციპალიტეტი (Mõniste vald) — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, ვირუმაას მაზრაში.