cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვიეტნამური ხელოვნება
თანამედროვე ხელოვნება
ვიეტნამის თანამედროვე ხელოვნება მოიცავს კოლონიური პერიოდის 1860-დან 1970 წლამდე მხატვრული ნაწარმოებს, რაც მნიშვნელოვნად აღწერს "ეკოლ სუპერიუროს დე-ბეაუქსის-ხელოვნების დე ი'ჩინოსის დაფუძნებას" 1925 წლის ოქტომბერი. 1925 წლამდე ხელოვნების ნიმუშები ძირითადად რელიგიური მიზნებით შეიქმნა დეკორატიულად, მაგალითად, ლაკით გაპრიალებული ავეჯი და უტილიტარული კერამიკა.
კოლონიური პერიოდი 1925 - 1945
thumb|ილუსტრაცია ნახატი ფილმისთვის |alt=|left სკოლა EBAI-ის (Ecole des Beaux-Arts de l'Indohine) დამფუძნებელი იყო ფრანგელი აკადემიკოსი და ნატურალისტური მხატვარი ვიქტორ ტარდიუ. მან ინდოჩინეთის გენერალურ მთავრობას გაუგზავნა ანგარიში. ვიქტორ ტარდეუ რეკომენდაციას უწევდა სკოლა "EBAI ინდოჩინეთში", რომელსაც შეძლო კარგი მხატვრების მომზადება. დაგეგმილი იყო ვიეტნამელი მხატვრების დახმარება, რათა მათ დაუბრუნებოდათ ტრადიციების ღრმა მნიშვნელობა და ფუნდამენტური შთაგონება.
ომის შემდგომი პერიოდი
ბევრმა მხატვარმა (მაგალითად, ტო ნგოკ ვანი) შექმნა პლაკატები და ესტამპები აქტუალურ საყოფაცხოვრებო და პოლიტიკურ თემებზე. 1954 წლის შემდეგ, როცა ფართოდ გაიშალა აღდგენითი სამუშაოები ჩრდილოეთ ვიეტნამში მისდევდნენ წყლის საღებავებით აბრეშუმზე ხატვას. ამგვარი ფერწერა ფემდგომ საფუძვლად დაედო დაზგურ ხელოვნებას (ჰოანგ ტიკ ტიუ და სხვ.). ხალხური დეკორატიულ-გამოყენებითი ხელოვნების საფუძველზე განვითარდა ზეთით ფერწერა, ქანდაკება.
ფერწერა ზეთში
thumb|To Ngoc Van, Deux Jeunes filles et un enfants, 1944, oil on canvas, Museum of Fine Arts, Hanoi|alt=|270x270px სკოლის სამოქმედო გეგმის ფარგლებში ფერწერის ეს მხარე პირველად გაეცნო სტუდენტებს როგორც სრულიად ახალი რამ. შემსრულებელს შეეძლო დასავლური ესთეტიკური ტექნიკის შერწყმა, როგორიცაა წრფივი პერსპექტივა, ბუნების იმიტაცია და მოდელირება თავის ტურნირში თავის აღმოსავლურ ტრადიციებში ზეთის საღებავების საშუალებით.
ფერწერა ლაქის საღებავებით
thumb|Interior of Temple of Literature|alt=|left thumb|The wares placed on altar were lacquered wares that inspired Joseph Imguimberty to plan a workshop for lacquer painting the studenst in EBAI|alt= ჯოზეფ იუმიმბერტი გაოცებული იყო კულტურული ობიექტებისა და არქიტექტურის ნიმუშების ნახვით ჰანოის ლიტერატურის ტაძარში. მან წაახალისა თავისი მოსწავლეები ლაქის, როგორც სახვითი ხელოვნების შესაქმნელი მასალის გამოსაყენებლად და დააარსა სახელოსნოები. ლაკის ნახატის დამზადება რამდენიმე თვის განმავლობაში ხდება, რომელიც სონ მაიის რეგიონის პლანტაციიდან მოპოვებული ნაძვის ხის წვენი. მრავალი ფენის გამოყენებით მიიღება სასურველი ფერი და ეფექტი.
აბრეშუმის ფერწერა
ლაკის მხატვრობის მსგავსად, აბრეშუმის ფერწერა ბევრად იყო წახალისებული სკოლის ძიებაში. ჩინეთსა და იაპონიაში აბრეშუმის ფერწერის პრაქტიკა განსხვავდება ვიეტნამური აბრეშუმის ფერწერისგან.
სქოლიო
კატეგორია:ვიეტნამური ხელოვნება კატეგორია:ხელოვნება ეროვნების მიხედვით
კრისტინა ჰესენელი
კრისტინა ჰესენელი (Christine von Hessen, Christine af Hessen; დ. 29 ივნისი, 1543 — გ. 13 მაისი, 1604) — ჰესენის ლანდგრაფ ფილიპე I-ის ასული. ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგინია როგორც ადოლფ I-ის მეუღლე.
ბიოგრაფია
თავდაპირველად კრისტინა შვედეთის მეფე ერიკ XIV-ის საცოლედ მოიაზრებოდა, თუმცა საქორწინო მოლაპარაკებები ჩაიშალა, რის გამოც იგი ცოლად დანიის მეფე ფრედერიკ I-ის ვაჟს, ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ადოლფს შერთეს. მისი ქორწილი მთელს ევროპაში გახდა ცნობილი არა დახვეწილობით, პომპეზურობით, ან სულაც გემოვნებით, არამედ სკანდალით, სადაც სტუმრებმა ბანკეტზე ზედმეტი ალკოჰოლი მიიღეს და შემდგომ კონფლიქტი ჩამოაგდეს. 1565 წელს კრისტინასა და ადოლფის რეზიდენცია — გოტორპის სასახლე ხანძარმა გაანადგურა.
როგორც დანიის სამეფო ოჯახის წევრი და ჰერცოგინია, კრისტინა აფინანსებდა ახალი სკოლებისა და ეკლესიების მშენებლობას. ამასთან იგი აფინანსებდა ღარიბ და ნიჭიერ სტუდენტებისაც. იგი ყოველთვის იყო დაინტერესებული მედიცინით, რის გამოც განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა მედიცინის დახვეწას.
1586 წელს, დაქვრივების შემდეგ, ჰოლშტაინ-გოტორპის საჰერცოგო მეფე ფრედერიკ II-მ მიისაკუთრა, კრისტინა კი მის ტახტზე თავისი ვაჟის უფლებებს იცავდა, რაშიც გალია უკანასკნელი წლები.
კრისტინა ჰესენელი გარდაიცვალა 1604 წლის 13 მაისს, კილში.
ოჯახი
1564 წლის 17 დეკემბერს კრისტინა ცოლად გაჰყვა ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ადოლფ დანიელს, რომელთანაც ათი შვილი შეეძინა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 29 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1543 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1604
აჯამეთის ქუჩა
აჯამეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); არნოლდ ჩიქობავას ქუჩიდან ნიკოლოზ გოცირიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. 80-იან წლებამდე შესახვევი იყო.
დაფენილი
დაფენილი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ბაღდათის მუნიციპალიტეტში, ნერგეეთის თემში. მდებარეობს მდინარე ხანისწყლის (რიონის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირას.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 139 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მიხეილ ჭანიშვილი
მიხეილ ჭანიშვილი (დ.1897, ქუთაისი — გ. დაახლ. 1944) — ქართველი სოციალისტ-რევოლუციონერი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული საბჭოს (პარლამენტის) წევრი.
ბიოგრაფია
სწავლობდა ქუთაისის რეალურ სასწავლებელში სადაც გამოსცემდა ხელნაწერ გაზეთს „ჩვენი ზარი“. 1914-1917 წლებში სწავლობდა კიევის კომერციულ ინსტიტუტში. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა საქართველოში. 1918-1921 წლებში იყო სოციალისტ-რევოლუციონერთა პარტიის აქტიური წევრი. 1918 წლის ნოემბერში სოციალისტ-რევოლუციონერთა პარტიიდან გახდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წლის თებერვალში სოციალისტ-რევოლუციონერთა ფრაქციის სიით მონაწილეობას იღებდა დამფუძნებელი კრების არჩევნებში, თუმცა კრების წევრი ვერ გახდა. 1918-1921 წლებში სოციალისტ-რევოლუციონერთა გაზეთ „შრომაში“ აქვეყნებდა სტატიებს ფსევდონიმით „MIchel“. საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ ჩართული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობაში. სხვა სოციალისტ-რევოლუციონერებთან ერთად გამოსცემდა არალეგალურ გაზეთ „იმედს“. 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების შემდეგ „ჩეკამ“ დააპატიმრა, თუმცა ბრალის დაუმტკიცებლობის გამო გაათავისუფლეს. 1925-1927 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1934 წელს კვლავ დააპატიმრეს. მოგვიანებით გადაასახლეს მაგადანში. შემდგომი ბედი უცნობია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1897 კატეგორია:გარდაცვლილი 1944 კატეგორია:ქართველი სოციალისტ-რევოლუციონრები მიხეილ კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები
დავით რაქვიაშვილი
დავით (დათუნა) რაქვიაშვილი (დ. 16 ივლისი, 1968) — საქართველოს პრეზიდენტთან არსებული ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივანი 2016 წლის 24 ოქტომბრიდან 2018 წლის 16 დეკემბრამდე. იგი ბოლო პიროვნება იყო ამ თანამდებობაზე. 2019 წლის 30 აპრილიდან საქართველოს პრემიერ-მინისტრთან შეიქმნა ეროვნული უსაფრთხოების საბჭო.
ბიოგრაფია
1985-1992 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტზე. 2008-2010 წლებში იყო რეინტეგრაციის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის მოადგილე. მონაწილეობდა ე.წ. ჟენევის დისკუსიებში, ინციდენტებზე რეაგირების და პრევენციის მექანიზმის მუშაობაში. თანათავმჯდომარეობდა საქართველო-აშშ სტრატეგიული თანამშრომლობის ქარტიის სამუშაო ჯგუფს. 2011-2013 წლებში მუშაობდა საქართველოს დესპანად ამერიკის შეერთებულ შტატებში. კურირებდა საელჩოს პოლიტიკურ და ეკონომიკურ დეპარტამენტებს. აქვს არასამთავრობო და საჯარო სექტორში მუშაობის გამოცდილება. მრავალი წლის განმავლობაში ინსტიტუციურად ავითარებდა სათავგადასავლო ტურიზმს. 2000 წლიდან დღემდე არის სამთო გამყოლთა ასოციაციის თანადამფუძნებელი და პრეზიდენტი. დავით რაქვიაშვილი ასევე არის საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის თანადამფუძნებელი და წლების განმავლობაში ხელმძღვანელობდა სამეთვალყურეო საბჭოს. ჰყავს მეუღლე და ოთხი შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნები კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:დაბადებული 16 ივლისი
ნივრის ოთხფეხა ტკიპა
ებრძვიან სხვადასხვა მეთოდით: არჩევენ და რგავენ დაუზიანებელ ბოლქვებს, საწყობში იცავენ ბოლქვების შენახვის ოპტიმალურ პირობებს, საწყობს გოგირდის შეხრჩოლებით უტარებენ დეზაკარიზაციას, დასარგავ მასალაზე გოგირდის გზით ახორციელებენ ფუმიგაციას (1 მ²-ზე 50 გ გოგირდის დაწვით), დარგვამდე ნაკვეთის გასუფთავებას ანარჩენებისაგან, იყენებენ პესტიციდებს.
სქოლიო
კატეგორია:ტკიპები კატეგორია:სასოფლო-სამეურნეო მავნებლები კატეგორია:მავნებელი მწერები
სო მაუნგი
გენერალისიმუსი სო მაუნგი (စောမောင်; დ. 31 დეკემბერი, 1928, მანდალაი, ბრიტანეთის ბირმა — გ. 24 ივლისი, 1997, იანგონი, მიანმარი) — მიანმარის სამხედრო დიქტატორი 1988 წლის 8 აგვისტოდან 1992 წლის 22 აპრილამდე. სამხედრო ხუნტის თავმჯდომარე. მიანმარის საგარეო საქმეთა მინისტრი 1988-1991 წლებში. ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გამო გადადგა თანამდებობიდან.
ბიოგრაფია
სო მაუნგი დაიბადა 1928 წლის 31 დეკემბერს ქალაქ მანდალაიში, ზემო ბირმაში. 1949 წელს შეუერთდა არმიას და გაწევრიანდა მეოთხე მსროლელ ელიტურ პოლკში, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ნე ვინი. მოგვიანებით ნე ვინი განაგრძობდა ახალგაზრდა ოფიცრის მფრაველობას. 1962 წლის სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, რომლის შედეგადაც ნე ვინი ხელისუფლებაში მოვიდა, სო მაუნგი ბატალიონის მეთაური გახდა. 1975-1976 წლებში ხელმძღვანელობდა ადგილობრივი ტომების იატაქვეშა მოძრაობისა და აჯანყების ჩახშობას ტალიანდის საზღვართან. 1976 წელს მან თავი გამოიჩინა და აღკვეთა სამხედრო გადატრიელების სამხედრო გადატრიელება. 1985 წლიდან კი თავდაცვის მინისტრის მოადგილეა.
1988 წელს ნე ვინმა აჯანყება 8888-ის შედეგად ნე ვინმა ხელისუფლება გადააბარა სეინ ლვინს, რომლის მთავრობაშიც სო მაუნგმა დაიკავა თავდაცვის მინისტრის თანამდებობა. ახალი რეჟიმის წინააღმდეგ სახალხო მღელვარების გამო 1988 წლის აგვისტოში სეინ ლვინი გადადგა ბირმის პრეზიდენტის თანამდებობიდან მაუნგ მაუნგის სასარგებლოდ. ამ ნაბიჯმა ვერ დააკმაყოფილა მომიტინგეები და 1988 წლის 18 სექტემბერს ქვეყანაში მოხდა სახელმწიფო გადატრიალება, მშვიდობისა და განვითარების სახელმწიფო საბჭოს სათავეში ჩაუდგა სო მაუნგი, რომელმაც შეაჩერა კონსტიტუციის მოქმედება. 21 სექტემბერს ხუნტამ კონტროლი დაამყარა მთელს ქვეყანაზე, ოქტომბერში სტუდენტთა დემონსტრაციები დაიშალა. გადატრიალების სულის ჩამდგმელი იყო ყოფილი ლიდერი ნე ვინი, რომელიც მოგვიანებით ძლიერ გავლენას ახდენდა სო მაუნგის რეჟიმზე.
ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ სო მაუნგმა, მმართველი ხუნტის ყველაზე კონსერვატიული წევრების წინააღმდეგობის მიუხედავად განაცხადა, რომ აპირებს მრავალპარტიული არჩევნების ჩატარებას. არჩევნებში, რომელიც გაიმართა 1990 წელს, წარმატებას მიაღწია პარტიამ ეროვნული ლიგა დემოკრატიისათვის, რომელსაც აუნ სან სუ ჩი ხელმძღვანელობდა. მან მოიპოვა ხმების 80% (392 ადგილი 447-დან), მაგრამ ხუნტამ უარყო არჩევნების შედეგები და აუნ სან სუ ჩი შინაპატიმრობის რეჟიმში გადაიყვანა.
1992 წლის აპრილში სო მაუნგი გადადგა ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გამო. ახალი ხელისუფლების მიერ გავრცელებული ინფორმაციის მიხედვით სო მაუნგს ნერვული შეტევა ჰქონდა, რის გამოც მას ერთ-ერთი ბირმელი მონარქის რეინკარნაცია ეგონა საკუთარი თავი. ხუნტას სათვეში ჩაუდგა თან შვე.
გადადგომის შემდეგ ცხოვრობდა მარტოობაში. სო მაუნგი გარდაიცვალა გულის შეტევის შედეგად 1997 წლის 24 ივლისს.
იყო დაოჯახებული დაუ აიე იეეზე, რომელიც გარდაიცვალა 2004 წლის 25 დეკემბერს და მასთან ჰყავდა სამი შვილი (ორი ბიჭი და ერთი გოგო) და სამი შვილიშვილი. უყვარდა გოლფის თამაში. აღმსარებლობით იყო ბუდიზმის მიმდევარი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 31 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1928 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1997
ხორხე ოლგინი
ხორხე მარიო ოლგინი (Jorge Mario Olguín; დ. 17 მაისი, 1952, დოლორესი, ბუენოს-აირესის პროვინცია, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. თამაშობდა მცველის პოზიციაზე. 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონი არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1982 წლის ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე.
საკლუბო კარიერა
ოლგინი საკლუბო კარიერას 1971 წელს — არგენტინის პრიმერა დივიზიონის მონაწილე „სან-ლორენსოში“ იწყებს, სადაც ქვეყნის ჩემპიონატის მიმდინარე სეზონის სამ შეხვედრაში იღებს მონაწილეობას და ორი ბურთი გააქვს. გუნდში 1979 წლის ჩათვლით თამაშობს. მის შემადგენლობაში 1972 წელს ნასიონალის და მეტროპოლიტანოს, ხოლო 1974 წელს ნასიონალის გამარჯვებული ხდება.
1980–1983 წლებში არგენტინის ერთ-ერთი ყველაზე უფრო ძლიერი და პოპულარული გუნდის — აველიანედას „ინდეპენდიენტეს“ ღირსებას იცავს. აქ იგი ჩემპიონატის 127 მატჩს თამაშობს და 13 ბურთი გააქვს. მის შემადგენლობაში 1983 წელს მეტროპოლიტანოს გამარჯვებული ხდება. 1984–1988 წლებში ბუენოს-აირესის „არხენტინოს ჯუნიორსის“ რიგებშია. ამ გუნდის მაისურით, პრიმერა დივიზიონის 148 შეხვედრაში იღებს მონაწილეობას და 22 გოლის გატანას ახერხებს. „არხენტინოს ჯუნიორსის“ შემადგენლობაში 1984 წელს მეტროპოლიტანოს, ხოლო 1985 წელს ნასიონალის და ლიბერტადორესის თასის გათამაშების საჩემპიონო ტიტულებს ამატებს თავის სპორტულ მიღწევებს.
სანაკრებო კარიერა
1976–1982 წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში 60 შეხვედრა ჩაატარა, რომლის მაისურით პირველად 1976 წლის 20 მარტს, საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ გამართულ საერთაშორისო ამხანაგურ შეხვედრაში გამოვიდა მინდორზე. არგენტინელებმა თამაში ასეთი შემადგენლობით დაიწყეს: უგო გატი, ხორხე კარასკოსა, დანიელ კილერი, ხორხე ოლგინი, ალბერტო ტარანტინი, ოსვალდო არდილესი, რიკარდო ბოჩინი, ამერიკო გალიეგო, მარსელო ტრობიანი, მარიო კემპესი და ლეოპოლდო ლუკე. მატჩი კიევის ცენტრალურ სტადიონზე გაიმართა და სტუმართა გამარჯვებით, ანგარიშით 1–0 დასრულდა. ეროვნული ნაკრების რიგებში უკანასკნელად 1982 წლის 2 ივლისს, ბრაზილიის ნაკრების წინააღმდეგ ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატის მეორე ჯგუფური ეტაპის შეხვედრაში ითამაშა. მატჩი ბარსელონაში გაიმართა და ბრაზილიელთა გამარჯვებით ანგარიშით — 3–1 დასრულდა.
სამწვრთნელო კარიერა
სამწვრთნელო კარიერის განმავლობაში მუშაობდა არგენტინის, იაპონიის და კოსტა-რიკის საფეხბურთო კლუბებში.
მსოფლიო ჩემპიონატებზე
ოლგინმა მსოფლიო ჩემპიონატების 12 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა. ქვემოთ მოყვანილია როგორც არგენტინის, ასევე, ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატების მატჩები ხორხე ოლგინის მონაწილეობით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ინდეპენდიენტეს ფეხბურთელები კატეგორია:არხენტინოს ჯუნიორსის ფეხბურთელები კატეგორია:სან-ლორენსოს ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთის მწვრთნელები
ჰარდაპის რეგიონი
ჰარდაპის რეგიონი (Hardap Region) — ნამიბიის 14 ადმინისტრაციული რეგიონიდან ერთ-ერთი. ფართობი შეადგენს 109 651 კმ²-ს, ხოლო 2011 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობაა 79 507 ადამიანი, რაც შეადგენს ქვეყნის მთლიანი მოსახლეობის დაახლოებით 16 %-ს. რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი მარიენტალი.
გეოგრაფია
ჰარდაპის რეგიონი მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში და გადაჭიმულია ატლანტის ოკეანიდან ბოტსვანის სახელმწიფო საზღვრამდე. თავისი დასახელება რეგიონმა მიიღო აქვე მომდინარე მდინარე ფიშზე მდებარე ნამიბიაში უდიდესი ჰარდაპის კაშხლის გამო. ჰარდაპის რეგიონის სამხრეთით მდებარეობს კარასის რეგიონი, ჩრდილოეთით — კჰომასის რეგიონი, ომაჰეკეს რეგიონი და ერონგოს რეგიონი.
რეგიონის სანაპირო და მისი აღმოსავლეთი ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი უკავია ნამიბის უდაბნოს. ნამიბის უდაბნოს აღმოსავლეთით მდებარეობს ტირასის და ნაუკლუფტის მთების ქედები, რომლებიც სამხრეთაფრიკული დიდი საფეხურის ნაწილია. ჰარდაპის რეგიონის ყველაზე უფრო მაღალი წერილი მდებარეობს ლოზბერგის მთაზე, ზღვის დონიდან 1976 მეტრ სიმაღლეზე, რეგიონის დასავლეთ ნაწილში. რეგიონის მთელ ტერიტორიაზე, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისკენ, მიედინება მდინარე ფიში, რომელიც რწყავს უდაბნოს მიწებს და შედეგად მას ქმნის მეცხოველეობისთვის გამოსაყენებლად. ჰარდაპის რეგიონის აღმოსავლეთის ზეგნებზე მდებარეობს სავანა. აღმოსავლეთის მიმართულებით კლიმატი უფრო მეტად მშრალია, რომელზეც გავლენას ახდენს კალაჰარის უდაბნო.
ჰარდაპის რეგიონში მდებარეობს ნამიბ-ნაუკლუფტის ეროვნული პარკი, რომელიც 2009 წლიდან შედის ნამიბ-ჩონჩხების ნაპირის ეროვნული პარკის შემადგენლობაში. აქ ასევე შეიძლება ვნახოთ ბუნების ისეთი ღირსშესანიშნაობები, როგორებიცაა სოსუსფლეი და სესრიმ-კანიონი.
დასახლებული პუნქტები
რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი მარიენტალი, მდებარეობს მდინარე ფიშის კაშხლის ქვემოთ. დიდი ქალაქებია — რეჰობოთი, გიბეონი და რეჰობოთის ბასტერების კომპაქტური დასახლების რაიონი.
სქოლიო
კატეგორია:ნამიბიის რეგიონები
ვლადიმერ დარჩიაშვილი
ვლადიმერ (ლადო) ივანეს ძე დარჩიაშვილი (დ. 1872, სოფ. ანაგა, ახლანდ. სიღნაღის მუნიციპალიტეტი, — გ. 7 მაისი, 1916, გრიმა, გერმანია) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოსოფოსი და პუბლიცისტი. სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში (გარიცხეს აკრძალული ლიტეტრატურის კითხვისათვის). 1898-1905 წლებში სწავლობდა პარიზსა და ბრიუსელში. დაამთავრა ბრიუსელის უნივერსიტეტი. აქტიურად თანამშრომლობდა გაზეთ „კვალთან“. იყო სოციალ-დემოკრატიული გაზეთების „სხივისა“ და „სიმართლის“ ფაქტობრივი რედაქტორი. 1908 წელს გამოსცა ჟურნალი „ალიონი“. იზიარებდა ეროვნულ-ტერიტორიული ავტონომიის ფორმით ქართული სახელმწიფოს აღდგენის იდეას, რის გამოც უთანხმოება ჰქონდა თავის თანაპარტიელებთან. I მსოფლიო ომის დროს იმყოფებოდა გერმანიაში, სადაც ინტერნირებულ იქნა. გარდაიცვალა ტყვეობაში.
ბიოგრაფია
ვლადიმერ დარჩიაშვილი ერთ-ერთი ყველაზე გამოკვეთილი ფიგურაა ქართველ სოციალ–დემოკრატ ავტონომისტთა შორის. დაიბადა 1872 წელს კახეთში, სოფელ ანაგაში (სიღნაღის მაზრა), მღვდლის ოჯახში. მის მშობლებს, ანასტასია და ივანე დარჩიაშვილებს ოთხი შვილი – სამი ვაჟი და ერთი ქალი ჰყავდათ. ვლადიმერი ბავშვობიდანვე გამოირჩეოდა მშვიდი ხასიათითა და ბეჯითობით. რვა წლისა რომ შესრულდა თელავის სასულიერო სასწავლებელში მიაბარეს, რომელიც 1887 წელს წარჩინებით დაამთავრა და სწავლა განაგრძო თბილისის სასულიერო სემინარიაში. აქ მან მხოლოდ ექვსი წელი დაჰყო. სემინარიიდან გარიცხეს აკრძალული ლიტერატურის კითხვისა და თანატოლებისთვის რუსი დემოკრატების – პისარევისა და დობროლიუბოვის აზრების გაზიარებისთვის. ბინის ჩხრეკისას ჰექტოგრაფზე დაბეჭდილი არალეგალური ჟურნალი „თავისუფლებაც“ უპოვეს. იგი იძულებული გახდა მშობლიურ სოფელში დაბრუნებულიყო, სადაც პედაგოგიურ მუშაობას შეუდგა, შეადგინა მოსწავლეთა წრე, მართავდა წარმოდგენებს და განსაკუთრებული სიბეჯითით ეწეოდა თვითგანათლებას, სწავლობდა ფრანგულ ენას.
„მესამე დასის“ ისტორიაში მეტად მნიშვნელოვან თარიღს წარმოადგენს 1894 წლის 8 მაისი. ამ დღეს, ეგნატე ნინოშვილის დასაფლავებაზე გურიაში, სოფელ ჩოჩხათში მოხდა ახლთი თაობის მარქსისტული ახალგაზრდობის პირველი, საჯარო საპროგრამო გამოსვლა. დაკრძალვაზე შთამბეჭდავი სიტყვა წარმოთქვა ლადო დარჩიაშვილმაც. ამ პერიოდში იგი წმინდა წლის მარქსისტი იყო და ეროვნულ საკითხს მესამეხარისხოვან საქმედ თვლიდა. მისი მსოფლმხედველობის შეცვლა მოხდა 1898–1905 წლებში, საზღვარგარეთ წასვლის შემდეგ. შვეიცარიასა და საფრანგეთში ცხოვრების პერიოდში ვლადიმერი პირველწყაროებიდან გაეცნო ეროვნულ საკითხზე არსებულ მარქსისტულ ლიტერატურას. პარიზიდან გადავიდა ბელგიაში, სადაც ბრიუსელის უნივერსიტეტში განაგრძო სწავლა. მან წარმატებით დაასრულა უნივერსიტეტის სრული კურსი და გახდა სამართლისა და ეკონომიკის დოქტორი.
უცხოეთში ცხოვრების დროს ლადოს სამშობლოსთან კავშირი არ გაუწყვეტია. თანამშრომლობდა ქართულ პრესასთან, გაზეთ „კვალს“ აწვდიდა საზღვარეთის ახალ ამბებს. საქართველოში დაბრუნებისთანავე აქტიურ პუბლიცისტურ მოღვაწეობას შეუდგა და მთელი რიგი წერილები მიუძღვნა ეროვნული საკითხის შესწავლა–განხილვას. იგი, ასევე, დიდ ყურადღებას უთმობდა ეროვნულ ურთიერთობათა პრობლემის სწორად გადაჭრას. მოღვაწეობდა გაზეთებში „ივერია“, „ლამპარი“, "ტალღა", "ელვა", "განთიადი", „ჩვენი ცხოვრება“ და სხვა, იყო გაზეთების „სხივისა“ და „სიმართლის“ ფაქტობრივი რედაქტორი. მთავრობის საწინააღმდეგო წერილების პუბლიკაციებისთვის რამდენიმეჯერ დააპატიმრეს და თბილისიდან გაასახლეს. 1908 წელს დააარსა ყოველკვირეული ჟურნალი „ალიონი“. ამ ჟურნალის დახურვის შემდეგ თანამშრომლობდა „ჩვენ კვალში“.
1913–1914 წლებში ვლადიმერ დარჩიაშვილი ყოველკვირეულ გაზეთ „ფიქრის“ რედაქტორია. მისი პუბლიკაციები ნათელყოფს, რომ თავისი იდეური მრწამსით იგი მარქსისტ-სოციალისტია, მაგრამ არა ეროვნულობის უარმყოფელი. ვლადიმერი იყო პირველი, ვინც თანამოაზრეებს გამოეყო და საქართველოს ტერიტორიული ავტონომიის ქადაგება დაიწყო.
1914 წლის ზაფხულში ახლად დაქორწინებული ვლადიმერ დარჩიაშვილი მეუღლესთან, ელენე გეგელაშვილთან ერთად ევროპაში, გერმანიაში გაემგზავრა. პირველი მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ ის დაკავებულ იქნა, როგორც რუსეთის ქვეშევრდომი და პირველი კატეგორიის სამხედრო ტყვე. დატოვეს ქალაქ ლაიფციგში, სადაც ყოველდღე უნდა გამოცხადებულიყო აღრიცხვაზე. მთელი ორი წლის განმავლობაში იგი მხნედ იტანდა ყოველგვარ შევიწროებას, მაგრამ მისმა ორგანიზმმა ვერ გაუძლო, კუჭი დაუავადდა და 1916 წლის 7 მაისს გარდაიცვალა სოფელ პატარა შოხაში. დაკრძალულ იქნა თანამემამულეებისა და მეგობრების მიერ იქვე, ლაიფციგის მახლობლად, ქალაქ გრიმმაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი სოციალ-დემოკრატები კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები კატეგორია:ქართველი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 1872 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1916 ვლადიმერ კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები
კურსკ-ვოსტოჩნის აეროპორტი
კურსკ-ვოსტოჩნის აეროპორტი (Аэропорт Курск-Восточный) (IATA: URS, ICAO: UUOK) — ორმაგი დანიშნულების აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ კურსკიდან აღმოსავლეთით 7 კმ-ში. აეროპორტს მართავს რუსეთის თავდაცვის სამინისტრო.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები
ანასტასია შპილევაია
ანასტასია შპილევაია (დ. 26 ივნისი, 1999) — რუსი მოციგურავე. ყოფილ მეწყვილე გრიგორი სმირნოვთან 2016 წელს გახდა ზამთრის ახალგაზრდული ოლიმპიადის გამარჯვებული ყინულზე ცეკვაში. მასთან ერთად არის 2019 წლის ბავარიის ღია პირველობის ჩემპიონი. მასთან ერთად 2017 წელს გახდა რუსეთის ჩემპიონი იუნიორთა შორის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსი მოციგურავეები კატეგორია:რუსი ყინულზე მოცეკვავეები
იშიმბაი
იშიმბაი (Ишимба́й; Ишемба́й) — ქალაქი ბაშკირეთში. ქალაქი მდებარეობს უფადან სამხრეთით 166 კილომეტრში, მდინარეების ბელაიასა და ტაირუკის ნაპირებზე. 2010 წლის აღწერის მიხედვით მისი მოსახლეობა შეადგენს 66,259 ადამიანს.
დემოგრაფიული მონაცემები
ეთნიკური შემადგენლობა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაშკირეთის ქალაქები
რამაიანა
220px|მინიატიურა|ჰანუმანის მხრებზე ამხედრებული რამა ებრძვის რავანას „რამაიანა“ (სანსკრ. रामायण — „რამას მოგზაურობა“) — ძველინდური ეპოსი სანსკრიტულ ენაზე, რომლის ავტორად ინდუსური ტრადიციის თანახმად, ითვლება ლეგენდარული ბრძენი ვალმიკი. ვალმიკის სახელი მოხსენიებულია, ასევე, ვედურ ლიტერატურაში, როგორც წმინდა ტექსტების ერთ-ერთი მასწავლებელი.
ეპოსის შედგენილობა
„რამაიანა“ შედგება 24 000 ლექსისგან (480 002 სიტყვისგან — ტექსტის დაახლოებით 1/4 „მაჰაბჰარატას“ ტექსტია, რომელიც 4-ჯერ აღემატება „ილიადას“). ის დაყოფილია შვიდ წიგნად და 500 სიმღერად ე.წ. „კანდებად“. „რამაიანას“ ლექსები შედგენილია 32 მარცვალიანი მეტრით, რომელსაც ეწოდება ანუშტუბი.
„რამაიანას“ შვიდი წიგნია:
სიუჟეტი
„რამაიანა“ მოგვითხრობს რამას ისტორიას, რომლის მეუღლე სიტა გაიტაცა ლანკას მეფე რავანამ. ეპოსში გაშუქებულია ადამიანური ყოფის და ღვთაებრივი აღქმის თემები. პოემა შეიცავს ძველ ინდოელ ბრძენთა სწავლებებს, რომელიც წარმოდგენილია ფილოსოფიასა და რელიგიურ თემებთან ერთად ალეგორიული სახით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოემები კატეგორია:ინდური ლიტერატურა კატეგორია:ლიტერატურული ნაწარმოებები
ჯუნგარის ალათაუ
ჯუნგარის ალათაუ ან ჯუნღარის ალათაუ (Жетісу Алатауы, 准格尔阿拉特, Алаг Уул) — მთათა სისტემა ყაზახეთსა და ჩინეთში. გაწოლილია ალაქოლის ტბასა და მდინარე ილის შორის. აღმოსავლეთით შემოზღუდულია ჯუნგარის ჭიშკრით. გადაჭიმულია თითქმის 450 კილომეტრზე, სიგანე 50-იდან 190 კმ-მდე. შედგება რამდენიმე პარალელური ქედისაგან. მაღალთიანი ღერძული მთავარი ქედის სამხრეთით განლაგებულია რიგი საშუალომთიანი პარალელური ქედი: თოქსანბაი, ბეჯინთაუ და თიშქანთაუ. ჭარბობს 1500 მეტრიდან 3000 მეტრამდე სიმაღლის მასივები. მაქსიმალური სიმაღლეა 4562 მ (მთა სემიონოვ-ტიან-შანსკის პიკი). ქედს სახელი ეწოდა ჯუნგარის ვაკის სახელის მიხედვით.
ჯუნგარის ალათაუს ჩრდილოეთი ნაწილი აგებულია დევონური და კარბონული ქვიშაქვებითა და ფიქლებით, სამხრეთი — კარბონული და პერმული ვულკანური ქანებით, ცენტრალური ნაწილი — უფრო ძველი კრისტალური ქანებით. ჯუნგარის ალათაუში არის პოლიმეტალების, სპილენძის, იშვიათი ლითონების საბადოები, თერმული მინერალური წყაროები. ჯუნგარის ალათაუს რელიეფი ჩამოყალიბდა კაინოზოური ტექტონიკური მოძრაობებით. დაბალ- და საშუალომთიან მასივებზე შემორჩენილია ძველი დენუდაციური ზედაპირები. ცენტრალურ ნაწილში არის მყინვარები. აღსანიშნავია აბაის მყინვარი, ჯამბულის მყინვარი და ბერგის მყინვარი. სულ ცნობილია 1350 მყინვარი, რომელთა საერთო ფართობია 1100 კმ².
აბაის მყინვარი წარმოადგენს ჯუნგარის ალათაუს უგრძეს მყინვარს, რომლის სიგრძეა 8,5 კმ, ფართობი 10,2 კმ², ხოლო სისქე 100 მ. ჯამბულის მყინვარი ვრცელდება ჯუნგარის ალათაუს ჩრდილო კალთაზე, მდინარე პატარა ბაქსანის ზემოთში. მყინვარის სიგრძეა 6 კილომეტრი, ფართობი 2 კმ², ხოლო აბლაციის ფართობი 5,7 კმ². ბერგის მყინვარი გაწოლილია ჯუნგარის ალათაუს ჩრდილო-დასავლეთ კალთაზე. მისი სიგრძეა 8 კილომეტრი, ფართობი 16,7 კმ², ხოლო სისქე 80 მ.
მოსწორების ზედაპირის ძველი ნარჩენები და უფრო ახალგაზრდა მაღალი პლატოები, რომლებიც 3000-4000 მეტრზე ვრცელდებიან გარე კალთებს აძლევენ საფეხურებრივ იერს. ჩრდილო და დასავლეთი მთისძირი გამოზიდვის კონუსების გაქვავებული ზოლითა წარმოდგენილი, სამხრეთით — ადირებით. მთისწინეთის კლიმატი მკვეთრად კონტინეტურ-გვალვიანია. დამახასიათებელია ცხელი ზაფხული და ცივი ზამთარი. იანვრის საშუალო ტემპერატურა უდრის -12°С, ივლისის 20°С-ზე მეტს. ატმოსფერული ნალექების რაოდენობა 200-350 მმ წელიწადში. საშუალომთიანეთში ივლისის საშუალო ტემპერატურა უდრის 10-13°С, ჩრდილო-დასავლეთ კალთებზე წელიწადში მოდის 600-800 მმ ატმოსფერული ნალექი.
ყველაზე უფრო მკაცრი პირობებია მაღალმთიანეთში, სადაც ივლისის საშუალო ტემპერატურა არ აღემატება 5-6°С-ს. 2600-2800 მეტრიდან დაწყებული ვრცელდება მრავალწლოვანი მზრალობა. დიდი მდინარეები ქოქსუ და ლეფსი ჩაედინებიან ბალხაშის ტბაში, შედარებით პატარა მდინარეები იკარგებიან მთისწინა ვაკეების ქვიშებში.
თოვლის მიჯნა გადის 3200-3800 მეტრის სიმაღლეზე. სოფელ ლეფსის სამხრეთ-დასავლეთით 23 კილომეტრში ზღვის დონიდან 1630 მ სიმაღლეზე მდებარეობს თვალწარმტაცი ტბა ჟასილქოლი, რომლის ფართობია სულ რაღაც 912 ათ. მ², ხოლო სიღრმე 89 მეტრი.
ჯუნგარის ალათაუში კარგად არის გამოხატული ვერტიკალური სარტყლურობა. ნახევარუდაბნო და სტეპი 1200 მ სიმაღლეზე ტყემდელოს სარტყელში გადადის; 2600 მეტრის ზემოთ სუბალპური და ალპური მდელოს ლანდშაფტია, რომელიც შემდეგ ნივალურით იცვლება. ზღვის დონიდან 3200 მეტრის ზემოთ გლაციალურ-ნივალური ლანდშაფტია.
სქოლიო
კატეგორია:ყაზახეთის ქედები კატეგორია:ჩინეთის ქედები
კრივიანსკაიის ტიხონ ზადონელის ეკლესია
კრივიანსკაიის ტიხონ ზადონელის ეკლესია (Церковь Тихона Задонского) — მართლმადიდებლური ეკლესია ოქტომბრის რაიონის სტანიცა კრივიანსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.
მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, სტანიცა კრივიანსკაია, კოოპერატივის ქუჩა, 123ა.
ისტორია
ეკლესია აგურითაა ნაგები. წმინდა ტიხონის სახელობის ეკლსიასთან მოქმედებს სამრევლო სკოლა.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ 1920-იან წლებში ტიხონ ზადონელის ეკლესია დახურეს. 1930-იან წლებში ხის კანკელი გამოიყენეს სტანიცაში ახლად მშენებარე სკოლის კედლად.
ეკლესია გადაურჩა მეორე მსოფლიო ომის ამბებს. გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში ადგილობრივი მოსახლეობის თხოვნით ეკლესია გახსნეს, მასში მიმდინარეობდა რეგულარუი ღვთისმსახურება.
ომის შემდეგ წლებში მიმდინარეობდა ეკლესიის მშენებლობა. მას მიაშენეს ორი საკურთხეველი, რომელთაგან ერთი აკურთხეს ღვთისმშობლის საფარველის, ხოლო მეორე - წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მირონ-ლუკიის მთავარეპისკოპოსის, სახელზე.
ამჟამად ეს არის მოქმედი ეკლესია, შიდა კედლები მთლიანად მოხატულია, მათ შორის არის უძველესი ფრესკებიც. ეკლესიის ცენტრში ჩამოკიდებულია მოოქროვილი ჭაღი. 1994 წელს ეკლესიასთან ჩამოყალიბდა საეკლესიო სამრევლო საკვირაო სკოლა „Ангелочек“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
თელავის სავაჭრო რიგი (თეიმურაზ ბაგრატიონის 13)
თელავის სავაჭრო რიგი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს თეიმურაზ ბაგრატიონის ქუჩაზე (№ 13). აგებულია XIX საუკუნის პირველ ნახევარში.
სერფი (კუნძული)
სერფი (Cerf Island) — კუნძული სეიშელის შიდა კუნძულების შემადგენლობაში. მის ტერიტორიაზე მდებარეობს წმინდა ანა-მარიას ეროვნული პარკი.
გეოგრაფია
მდებარეობს 4 კმ-ით აღმოსავლეთით კუნძულ მაედან. ფართობი — 1,27 კმ². 116 ჰექტარი ფართობი დაფარულია ეგზოტიკური ბუჩქებით, რომლებზეც ბინადრობენ გიგანტური კუ (Megalochelys gigantea) და ხილიჭამია ხელფრთიანი (Pteropodidae).
ისტორია
კუნძულმა სერფმა თავისი დასახელება მიიღო ზღვის ფრეგატისაგან, რომელიც ეწვია სეიშელის კუნძულებს 1756 წელს. ადრე იქ ყვაოდა ქოქოსის ინდუსტრია.
ტურიზმი
კუნძული ცნობილია თავისი პლაჟებით, იქ ასევე ტარდება ცურვის და ზღვაში ყვინთვის შეჯიბრებები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სეიშელის კუნძულების კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები კატეგორია:აფრიკის კუნძულები
სოფია ჰოლშტაინ-გოტორპელი
სოფია ჰოლშტაინ-გოტორპელი (Sophie af Holsten-Gottorp, Sophia von Holstein-Gottrof; დ. 1 ივნისი, 1569 — გ. 14 ნოემბერი, 1634) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგეენელი. ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ადოლფისა და მისი ცოლის, კრისტინა ჰესენელის ასული. მეკლენბურგის ჰერცოგინია 1588-92 წლებში. თავისი ვაჟის, მეკლენბურგ-შვერინის ჰერცოგ ადოლფ ფრიდრიხ I-ის რეგენტი 1603-08 წლებში.
ბიოგრაფია
სოფია დაიბადა 1569 წლის 1 ივნისს შლეზვიგში. იგი იყო ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ადოლფისა და მისი მეუღლის, კრისტინა ჰესენელის უფროსი ქალიშვილი. იგი 1588 წლის 17 თებერვალს ცოლად მეკლენბურგის ჰერცოგ იოჰან VII-ს შერთეს. იოჰანი მეტად სუსტი მონარქი იყო, რომელსაც არ შეეძლო თავისი პატარა, გაკოტრებული და კორუფციული სახელმწიფოს მართვა. ამის გამო, დარჩენილი ცხოვრება სოფია სიღარიბის პირას ცხოვრობდა.
1592 წელს, იოჰანი ნადირობისას დაიჭრა. ამავე წელს, იგი ამ დაჩირქებული ჭრილობისგან გარდაიცვალა. ამ დროს ტახტზე მათი მცირეწლოვანი ვაჟი — ადოლფ ფრიდრიხ I ავიდა, რომლის რეგენტობაც იოჰანის ძმამ, ულრიხ მეკლენბურგელმა მოიპოვა და სოფია ლიუბცში გადაასახლა. მის მმართველობას ხალხში უკმაყოფილების მეტი არაფერი მოჰქონდა.
ამავდროულად, გადასახლებული სოფია ვიტუმის, რენასა და ვიტენბურგის დე-ფაქტო მმართველი გახდა. 1603 წელს, ულრიხის გარდაცვალების შემდეგ, დიდებულებმა რეგენტად სოფია აირჩიეს. აღსანიშნავია, რომ მეტად ენერგიული სოფიას მმართველობის პერიოდში, მეკლენბურგის ეკონომიკური მდგომარეობა საგრძნობლად გაუმჯობესდა.
1608 წელს, მისი მეორე მაზლის, კარლ მეკლენბურგელის ინტრიგების წყალობით, საღვთო რომის იმპერატორმა სოფიას რეგენტობის სტატუსი მოუხსნა და ვაჟებს დააშორა. ამის შემდეგ, მეკლენბურგის ეკონომიკამ კვლავ ვარდნა დაიწყო. სოფია ლუბსში დასახლდა და შეძლო 1628 წელს თავისი ვაჟების შერიგება, რასაც მეკლენბურგში მშვიდობის აღდგენა მოჰყვა.
სოფია გარდაიცვალა 1634 წლის 14 ნოემბერს, 65 წლის ასაკში. მისი გარდაცვალებისთანავე, მეკლენბურგის ისედაც პატარა საჰერცოგო სამად დაიშალა — მეკლენბურგ-შვერინი, მეკლენბურგ-გიუსტროვი და მეკლენბურგ-შტრელიცი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1569 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1634 კატეგორია:ოლდენბურგები კატეგორია:ქალი რეგენტები
მარჯან სატრაპი
მარჯან სატრაპი (Marjane Satrapi, ; დ. 22 ნოემბერი, 1969, რეშთი) ― ირანული წარმოშობის ფრანგი გრაფიკული რომანისტი, ილუსტრატორი, კინორეჟისორი და საბავშვო წიგნების ავტორი. მისი ყველაზე გახმაურებული ნამუშევარია ავტობიოგრაფიული გრაფიკული რომანი „პერსეპოლისი“.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1969 წელს, ირანის ქალაქ რეშთში. გაიზარდა თეირანში, საშუალო კლასის ოჯახში.
ბავშვობის პერიოდში, მარჯანი ისლამური რეჟიმის უამრავ სისასტიკეს შეესწრო. მისი ოჯახის ბევრ მეგობარს დევნიდნენ, ბევრიც სიკვდილით დასაჯეს. მის ცხოვრებაზე პირდაპირ თუ ირიბად აისახებოდა ისლამისტური რეპრესიები, ომი, რელიგიური ტერორი.
ნებიერეთი
ნებიერეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ბაღდათის მუნიციპალიტეტში, ზეგანის თემში.
მარჯან სატრაპი
ბიოგრაფია
1983 წელს მშობლებმა 14 წლის მარჯანი ავსტრიაში გაგზავნეს. მისი წამოსვლის მთავარი მიზეზი რელიგიური ირანიდან თავის დაღწევა და გახსნილ, სეკულარულ ევროპაში ცხოვრების აუცილებლობა იყო. ვენაში მარჯანმა ფრანგული ლიცეუმი დაამთავრა.
ნებიერეთი
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 13 ადამიანი.
მარჯან სატრაპი
ბიოგრაფია
ავსტრიაში მყოფი საცხოვრებელ ადგილს ხშირად იცვლიდა. იქ გატარებული ბოლო სამი თვე უსახლკარო ცხოვრებას ეწეოდა, სანამ თითქმის მკვდარი პნევმონიის დიაგნოზით საავადმყოფოში არ მოათავსეს. გამოჯანმრთელების შემდეგ, 19 წლის მარჯანი სამშობლოში დაბრუნდა და სამხატვრო კოლეჯში ჩააბარა.
ნებიერეთი
სქოლიო
კატეგორია:ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მარჯან სატრაპი
ბიოგრაფია
21 წლის ასაკში დაქორწინდა თანაკურსელ რეზაზე, ირან-ერაყის ომის ვეტერანზე, მაგრამ მალევე დაშორდა მას. განქორწინების შემდეგ, 1994 წელს საფრანგეთში, სტრასბურგში გადავიდა საცხოვრებლად და დეკორატიული ხელოვნების ინსტიტუტში დაიწყო სწავლა.
ამჟამად ცხოვრობს პარიზში, მუშაობს ცნობილ გაზეთებში, დაქორწინებულია შვედ მსახიობ მათიას რიპაზე.
მშობლიური ენის, სპარსულის გარდა სატრაპი ფლობს ფრანგულ, ინგლისურ, შვედურ, გერმანულ და იტალიურ ენებს.
გრაფიკული რომანები
სატრაპი ცნობილი გახდა ავტობიოგრაფიული გრაფიკული რომანებით, რომლებიც პირველად 2000-2003 წლებში ფრანგულ ენაზე 4 ნაწილად გამოიცა. 2003-2004 წლებში რომანები ინგლისურად ითარგმნა და ორ ნაწილად გამოქვეყნდა: „პერსეპოლისი“ და „პერსეპოლისი 2“.
„პერსეპოლისი“ ავტორის ბავშვობისა და ახალგაზრდობის შესახებ გვიყვება, რომელიც ირანისთვის ერთ-ერთ ყველაზე რთულ და მნიშვნელოვან პერიოდს – შაჰის ჩამოგდებას, 1979 წლის ისლამურ რევოლუციას და ერაყთან ომს დაემთხვა. სატრაპი საკუთარი თავისა და ოჯახის მაგალითზე გვიამბობს, თუ როგორ აისახა ისლამისტური რეპრესიები და რელიგიური ტერორი რიგითი ირანელი ადამიანების ცხოვრებაზე. ირანის მთავრობამ რომანს ისლამოფობიური უწოდა.
ფილმები
2007 წელს სატრაპმა ვინსენტ პარონოუდთან ერთად „პერსეპოლისის“ მიხედვით ანიმაციური ფილმი გადაიღო. პრემიერა კანის კინოფესტივალზე შედგა და ფილმმა ჟიურის მთავარი პრიზი დაიმსახურა. „პერსეპოლისი“ წარდგენილი იყო ოსკარზე ნომინაციაში საუკეთესო ანიმაციური სურათი. ირანის ხელისუფლებამ დაგმო ფილმი და მოხსნა ბანგკოკის საერთაშორისო კინოფესტივალიდან.
2019 წელს სატრაპმა გადაიღო ბიოგრაფიული ფილმი მარია კიურიზე, ორგზის ნობელის პრემიის ლაურეატ პოლონელ ქიმიკოსზე. ფილმის სათაურია „რადიოაქტიური“.
შვიცური ჯიში
250პქ|მინი|მარჯვნივ|ფური შვიცური ჯიში — მსხვილი რქოსანი საქონლის სახორცე-მერძეული მიმართულების ჯიში. გამოყვანილია შვეიცარიაში, შვიცის კანტონში (აქედან სახელწოდება). კარგად ეგუება ადგილობრივ პირობებს. საქართველოში აპრობირებული და აკლიმატიზირებული ჯიშია. შვეიცარიიდან დმანისის რაიონში XIX საუკუნის 60-იან წლებში შემოიყვანეს. გამოირჩევა კარგი სარძეო და სახორცე პროდუქტიულობით, მტკიცე ძვალეულით, მაგარი ჩლიქებით და საძოვრების კარგი გამოყენების უნარით. მსხვილი ცხოველია — ფურის სიმაღლე მინდაოში 135–137 სმ-ია, კუროსი 138–142 სმ; აქვს ჰარმონიული აგებულება, მოკლე ფეხები და გრძელი შუბლი. შეფერილია მურად, ზურგზე გასდევს ღია „ღვედი“. ფურის ცოცხალი მასაა 480–550 კგ, კუროსი 850–950, ახალშობილისა 33–40 კგ, 18 თვის ასაკში 332–355 კგ. მონაწველი 4000–4500 კგ-ია, ცხიმიანობა 3,8–3,9%-ს შეადგენს, შეიცავს 3,2–3,3% ცილებს; სანაშენე მეურნეობებში ფური იწველის 5500 კგ-მდე, ცხიმიანობა და ცილები შესაბამისად 3,9–4,0% და 3,3–3,4%-ია.
ჯიშმა მონაწილეობა მიიღო კავკასიური წაბლა ჯიშის შექმნაში. საქართველოში მისი საუკეთესო სულადობა ჰყავს თელეთის სანაშენე მეურნეობას.
სქოლიო
კატეგორია:მსხვილი რქოსანი საქონლის ჯიშები
ნოლის ბრძოლა (ძვ. წ. 215)
ნოლის ბრძოლა — რომისა და კართაგენის ბრძოლა მეორე პუნიკური ომის პერიოდში. ქალაქ ნოლასთან გამართული სამიდან მეორე ბრძოლა.
ჰანიბალმა ალყა შემოარტყა ქალაქს. მარცელიუსმა გადაწყვიტა გამოსავალი ენახა. იგი თავს დაესხა კართაგენელებს და გაიმართა სისხლისმღვრელი ბრძოლა. ბრძოლის დასრულებას ხელი შეუშალა თავსხმა წვიმამ, რომელიც მთელი რამე გრძელდებოდა.
ტიტუს ლივიუსის მიხედვით კართაგენელებმა დაკარგეს 5 000 მებრძოლი და 600 ჯარისკაცი ტყვედ ჩავარდა, ხოლო რომაელტა ხარეს ზარალი იყო 1 000 დაღუპული.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეორე პუნიკური ომის ბრძოლები კატეგორია:ძვ. წ. III საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:რომის რესპუბლიკის ბრძოლები
ბაიკალ-ამურის მაგისტრალი
ბაიკალ-ამურის მაგისტრალი (Байкало-Амурская магистраль (БАМ) — ბაიკალ-ამურის მაგისტრალი არის ფართო ლიანდაგიანი სარკინიგზო ხაზი რუსეთში. გადაჭიმულია აღმოსავლეთ ციმბირიდან რუსეთის შორეულ აღმოსავლეთამდე. რკინიგზის ხაზის სიგრძეა 4324 კილომეტრი.
ბაიკალ-ამურის მაგისტრალი აშენდა, როგორც სტრატეგიული ალტერნატიული მარშრუტი ტრანსციმბირის რკინიგზისთვის, განსაკუთრებით ჩინეთის საზღვართან დაუცველ უბნებთან. ბაიკალ-ამურის მაგისტრალის ღირებულება 14 მილიარდ დოლარად შეფასდა. ის ძალიან გამძლე მასალით გაკეთდა, რადგან უმეტესად შენდებოდა მიწაზე, რომელსაც მრავალწლოვანი მზრალობა ახასიათებს. რთული რელიეფის, ამინდის, დიდი სიგრძისა და ხარჯების გამო საბჭოთა ლიდერმა ლეონიდ ბრეჟნევმა საუკუნის სამშენებლო პროექტი დაარქვა.
მარშრუტი
thumb|right|საუკუნის პროექტი 1979. ბაიკალ-ამურის მაგისტრალი იწყება ქალაქ ტაიშეტიდან ტრანსციმბირის სარკინიგზო მონაკვეთზე, შემდეგ კვეთს მდინარე ანგარას ქალაქ ბრატსკთან და მდინარე ლენას უსტ-კუტთან. მიდის სევერობაიკალსკის გავლით ბაიკალის ტბის უკიდურეს ჩრდილო წერტილთან. გაივლის ქალაქებს, ტინდასა და ხანის, მდინარე ამურის გავლით, კომსომოლსკ-ამურთან და საბოლოოდ აღწევს წყნარ ოკეანემდე, სოვეტსკაია გავანთან. ხაზი გაივლის 21 გვირაბს, რომელთა საერთო სიგრძე 4,200 კილომეტრია. ბაიკალ-ამურის მაგისტრალზე გამოყენებული ხიდების მთლიანი სიგრძე კი 400 კმ-ზე მეტია.
დაგეგმვა
1888 წელს რუსულმა ტექნიკურმა საზოგადოებამ განიხილა ბაიკალის ჩრდილოეთით მდებარე რკინიგზის მშენებლობის პროექტი, რის შემდეგაც 1889 წლის ივლის-სექტემბერში გენერალური შტაბის პოლკოვნიკმა ნ. ა. ვოლოშინოვმა ცოტა ხნით მოინახულა 1000 კილომეტრი ფართობი უსტ-კუტიდან მუიამდე, სწორედ იმ ადგილებში, სადაც დღეს გადის ბაიკალ-ამურის მაგისტრალის მარშრუტი. ის მივიდა დასკვნამდე: "... ამ მიმართულებით სარკინიგზო ხაზის გატარება აბსოლუტურად შეუძლებელია გარკვეული ტექნიკური სირთულეების გამო". ვოლოშინი არ იყო პესიმისტი, ის მიხვდა იმ დროს არც ტექნოლოგია და არც სხვა საშუალებები არ იყო საკმარისი, იმისთვის, რომ ასეთი დიდი მუშაობა განეხორციელებინათ რუსეთში.
1926 წელს რკინიგზის ჯარების ცალკეულმა კორპუსებმა დაიწყეს ბაიკალ-ამურის მაგისტრალის სამომავლო მარშრუტის ტოპოგრაფიული დაკვირვების ჩატარება. 1932 წლის 13 აპრილს გამოიცა ბრძანება "ბაიკალ-ამურის სარკინიგზო მაგისტრალის მშენებლობის შესახებ", რომლის მიხედვითაც დაიწყო პროექტირება და კვლევა. შემოდგომაზე ნათელი გახდა, რომ მშენებლობის მთავარი პრობლემა მუშების ნაკლებობა იყო. ოფიციალურად დაკომპლექტებული თანამშრომლების 25 ათასი ადამიანის ნაცვლად მხოლოდ 2,5 ათასი ადამიანის მოზიდვა მოხერხდა. 25 ოქტომბერს საბჭოთა კავშირის სნკკის მეორე განკარგულება გამოიცა, რომლის მიხედვითაც ბაიკალ-ამურის მაგისტრალის მშენებლობა გადაეცა სპეციალურ ადმინისტრაციას.
მაგისტრალის მშენებლობისთვის ავიაციის გამოყენება დაიგეგმა და შეისყიდეს თვითმფრინავები, რომლებიც გამოყენებული იქნა საჰაერო ფოტოგრაფიისთვის. 1937 წელს ამ თვითმფრინავის ფლოტის ფუნქციონირების მიზნით შეიქმნა სპეციალური დანაყოფი.
1937 წელს, ის განისაზღვრა მიმართულების მარშრუტი ბაიკალ-ამურის მაგისტრალი: ტაიშეტი - ბრატსკი - ბაიკალის ტბა (ჩრდილოეთით) და - ტუნდა- უსტ-ნიემანი - კომსომოლსკ-ამური - სოვეტსკაია გავანი.
ამავდროულად ჯერ კიდევ არ იყო შემუშავებული ბევრი დეტალი, რადგან არ არსებობდა რუკები. 1938 წლიდან ეს პრობლემა გახდა აეროფოტოგრაფიის საჰაერო ხომალდის მუშაობის ძირითადი მიმართულება.
მშენებლობა
thumb|რუკა. პირველი სადგურები ბაიკალ-ამურის მაგისტრალზე thumb|ტინდა 1974 წლის აპრილში ბაიკალ-ამურის მაგისტრალზე გამოცხადდა დამრტყმელი მშენებლობა, აქ მოვიდნენ ახალგაზრდები.
1974 წლის აპრილში XVII ყრილობაზე მიიღეს გადაწყვეტილება ბაიკალ-ამურის მაგისტრალის მშენებლობისთვის სათაო ოფისის შექმნის შესახებ. დაინიშნა აპარატის უფროსი დიმიტრი ფილიპოვი.
ბაიკალ-ამურის მაგისტრალი გახდა ყველაზე ძვირადღირებული ინფრასტრუქტურული პროექტი სსრკ-ს ისტორიაში. ბაიკალ-ამურის მაგისტრალის მშენებლობის ხარჯები დაახლოებით ოთხჯერ უფრო მაღალი აღმოჩნდა, ვიდრე მოსალოდნელი იყო.
ბაიკალ-ამურის მაგისტრალის გარშემო არსებული ტერიტორიების განვითარება
ბაიკალ-ამურის ძირითადი ხაზი განისაზღვრა როგორც ყოვლისმომცველი პროექტის განუყოფელი ნაწილი იმ ტერიტორიების მნიშვნელოვან ბუნებრივი რესურსების განვითარებისთვის, რომელთა მიხედვითაც დაგეგმილი ასევე იყო ცხრა (ზოგი მონაცემებით თერთმეტი) გიგანტური საწარმო. საბოლოოდ აშენდა მხოლოდ ერთი - სამხრეთ იაკუტიის ქვანახშირის კომპლექსი, მის შემადგენლობაში უნდა ყოფილიყო ნერინგრის ქვანახშირის მაღარო.
ბაიკალ-ამურის მაგისტრალის დატვირთვის გაზრდის მნიშვნელოვანი იმედები დაკავშირებულია კერძო პირზე გადაცემასთან და რიგი სფეროების განვითარების დაგეგმილად დაწყებასთან. კერძოდ, კომპანია „მეჩელს“ დაგეგმილი აქვს დაიწყოს განვითარება ელგის ნახშირსაბადოზე, ასევე დაგეგმილია ოლეგ დერიპასკის „ძირითადი ელემენტი“, ალიშერ უსმანოვის "მეტალოინვესტი" და სხვა. ზონის განვითარებისათვის წამოწყებული თითქმის ყველა პროექტი შეჩერებული იყო.
2018 წელს ფედერალური ქსელის კომპანიამ დაიწყო მშენებლობა ელექტროგადამცემის ხაზებისა. ჩრდილოეთით ირკუტსკის რეგიონში, რომელიც უზრუნველყოფს გარე ელექტრომომარაგებას ბაიკალის-ამურის სარკინიგზო მაგისტრალზე და იაკუტიის ოლქის დასავლეთ რაიონის შეერთება ციმბირის გაერთიანებულ ელექტროენერგეტიკის სისტემაზე. მიმდინარეობს სარემონტო მუშაობა, დაიწყო ელექტროგადამცემი ხაზების ელექტროენერგიის მიწოდება.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის რკინიგზა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 351
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 351 მიიღეს 1974 წლის 10 ივნისს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ ბანგლადეშის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას ბანგლადეშის გაწევრიანების შესახებ.
რეზოლუცია მიიღეს კენჭისყრის გარეშე.
რესურსები ინტერნეტში
0351 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ბანგლადეშის შესახებ კატეგორია:1946 წელი ბანგლადეშში 0351
მიხეილ პოლიევტოვი
მიხეილ პოლიევტოვი (დ. 1872, პეტერბურგი — გ. 1942, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი.
ბიოგრაფია
1894 წელს დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტი. სამეცნიერო და პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა მშობლიურ უნივერსიტეტში. 1902 წელს გახდა პრივატდოცენტი, ხოლო 1917 წელს პროფესორი. პეტერბურგის უნივერსიტეტიდან იგი მიავლინეს საზღვარგარეთის არქივებში რუსული ხელნაწერების შესასწავლად. მის ნაშრომს „რუსეთის პოლიტიკა ბალტიის საკითხში ნიშტატდის ზავის შემდეგ 1721-1725 წლებში“ 1908 წელს მიენიჭა მაგისტრის ხარისხი. 1920 წლიდან მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტსა და საქართველოს ცენტრლურ არქივში. 1920 წლის 15 ოქტომბერს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორთა საბჭომ მიხეილ პოლიევტოვი აირჩია მსოფლიო ისტორიის კათედრის პროფესორად. იკვლევდა რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობისა და ისტორიის საკითხებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1870 კატეგორია:გარდაცვლილი 1942 კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები
თბილისის 173-ე საჯარო სკოლა
თბილისის 173-ე საჯარო სკოლა (სრული სახელწოდება — სსიპ - ვახტანგ გზირიშვილის სახელობის ქალაქ თბილისის 173 საჯარო სკოლა) — ქალაქ თბილისის ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება. სკოლა 1983 წელს დაარსდა, რომელიც დაარსებისას იყო ქართულ-რუსული. 1986 წელს კი გამოეყო რუსული სკოლა და დაარსდა 177-ე სკოლის სახით. ხოლო 1989 წელს 173-ე სკოლა კვლავ გაიყო და დაარსდა 189-ე საჯარო სკოლა.
დაარსების დღიდან 2 წლის განმავლობაში სკოლას ხელმძღვანელობდა ვაჟა ნინუა. 1985 წელს კი სკოლის დირექტორად დაინიშნა ჯულიეტა ქარჩავა.
დირექტორები:
ლიბანური გირვანქა
ლიბანური გირვანქა ( ليرة لبنانية ; ფრანგული : livre libanaise ; ნიშანი: ل.ل. ‎, ISO 4217 : LBP ) — ოფიციალური ვალუტა ლიბანში. იგი იყოფოდა 100 პიასტად (ან კირშად), მაგრამ ლიბანის სამოქალაქო ომის დროს (1975-1990) მაღალი ინფლაციის შედეგად მათ აღარ იყენებენ. ლიბანური გირვანქა ასევე ცნობილია როგორც ლიბანური ლირა.
თბილისის 173-ე საჯარო სკოლა
სქოლიო
173
ლიბანური გირვანქა
მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე ქვედანაყოფის არაბული ორთოგრაფია იყო غرش ( გირშ ). ლიბანის ყველა მონეტა და ბანკნოტი ორენოვანია, მათზე წარწერებია არაბულ და ფრანგულ ენებზე.
ისტორია
პირველ მსოფლიო ომამდე ლიბანში ოსმალეთის ლირას იყენებდნენ. 1918 წელს, ოსმალეთის იმპერიის დაცემის შემდეგ, ვალუტა გახდა ეგვიპტური გირვანქა. სირიასა და ლიბანზე კონტროლის მოპოვების შემდეგ, ფრანგებმა შეცვალეს ეგვიპტის ფუნტი სირიისა და ლიბანისთვის ახალი ვალუტით, სირიული გირვანქით, რომელიც უკავშირდებოდა ფრანგულ ფრანკს 1 გირვანქა = 20 ფრანკი. ლიბანმა გამოუშვა საკუთარი მონეტები 1924 წლიდან და ბანკნოტები 1925 წლიდან. 1939 წელს ლიბანის ვალუტა ოფიციალურად გამოეყო სირიისგან, თუმცა ის მაინც იყო დაკავშირებული ფრანგულ ფრანკთან და მასზე იყო დამოკიდებული. 1941 წელს, ნაცისტური გერმანიის მიერ საფრანგეთის დამარცხების შემდეგ, ლიბანელები ფრანგული ვალუტის ნაცვლად დაუკავშირდნენ ბრიტანულ გირვანქა სტერლინგს, რის შედეგადაც 8.83 ლიბანური გირვანქა = 1 ბრიტანულ გირვანქა სტერლინგს. საფრანგეთის ფრანკთან კავშირი აღდგა ომის შემდეგ, მაგრამ 1949 წელს ისევ გაწყდა კავშირი.
ლიბანის სამოქალაქო ომამდე 1 აშშ დოლარი ღირდა 3 ლიბანური ფუნტი. ლიბანის სამოქალაქო ომის დროს ღირებულება სწრაფად შემცირდა 1992 წლამდე, როდესაც ერთი აშშ დოლარი 2500 ლიბანულ გირვანქაზე მეტს ღირდა. ამის შემდეგ ღირებულება კვლავ გაიზარდა და 1997 წლის დეკემბრიდან 1507.5 ლიბანური ფუნტი უდრიდა ერთ აშშ დოლარს.
2020 წლის 1 ივლისის მონაცემებით ერთი ამერიკული დოლარი დაახლოებით 9000 ლიბანურ გირვანქას უდრიდა ბეირუთის შავ ბაზარზე.
მონეტები
ლიბანის პირველი მონეტები გაიცა 1924 წელს 2 და 5 გირუშიანი ნომინალით, რომლის ფრანგული დასახელებები იყო ,,piastres syriennes" (სირიის პიასტრები). მოგვიანებით გამოიცა ნახევარი, 1, 2,, 5, 10, 25 და 50 გირშის ღირებულების მონეტები.
ომის შემდეგ, არაბული ორთოგრაფია შეიცვალა გირშ (غرش) და ქირშ. 1952-დან 1986 წლებში გამოიცა 1, 2-ნახევარი, 5, 10, 25 და 50 ქირშის ღირებულების და ასევე   1 ლირის ღირებულების მონეტები.
ამჟამად იყენებენ შემდეგ მონეტებს:
ბანკნოტები
ლიბანის პირველი ბანკნოტები გამოიცა Banque du Syrie et Grand-Liban (სირიის ბანკი და დიდი ლიბანი) მიერ 1925 წელს. ნომინალები 25 გირშადან 100 ფუნტამდე იცვლებოდა. 1939 წელს ბანკის სახელი შეიცვალა და გახდა სირიისა და ლიბანის ბანკი. იმ წელს გამოჩნდა ლიბანური გირვანქის პირველი 250 ნომინალიანი ბანკნოტი. 1942 – დან 1950 წლამდე მთავრობამ გამოსცა ,,მცირე ტიაჟის" ქაღალდის ფული 5, 10, 25 და 50 გირშის ან კირშის ნომინალებში (დასახელება სწორედ ამ წლებშ შეიცვალა). 1945 წლის შემდეგ, სირიის ბანკმა და ლიბანმა განაგრძეს ლიბანისთვის ქაღალდის ფულის გამოცემა, მაგრამ ბანკნოტები კონკრეტულად ,,ლიბანის ფუნტებში" იყო წარმოდგენილი, რათა განესხვავებინათ ისინი სირიული ფულისაგან. გამოიცა 1, 5, 10, 25, 50 და 100 გირვანქის ღირებულების ბანკნოტები.
Banque du Liban (ლიბანის ბანკი) დაარსდა ფულისა და კრედიტის კოდექსით 1964 წლის 1 აპრილს. 1963 წლის 1 აგვისტოს ,,ცნობარი კანონის: ბანკ დუ ლიბანის 23 ფული და კრედიტი" No13.513 ბრძანებულებით, ლიბანის ბანკს მიენიჭა ერთადერთი უფლება 1, 5, 10, 25, 50, 100 და 250 ლიბანური გირვანქის წარმოებაში, რომლის წინა მხარეზეც არაბულად იქნებოდა წარწერები ხოლო უკანა მხარეზე ფრანგულად. 1980 – იან და 90 – იან წლებში გამოუშვეს უმაღლესი ნომინალები, რადგან ინფლაციამ მკვეთრად შეამცირა ვალუტის ღირებულება.
მიმდინარე მოხმარების ბანკნოტებია : ყველა ახლანდელ კუპიურაზე არაბული მხარეა გამოსახული არაბული დამწერლობის ციფრები დიდი ზომის. მეორე მხარე ფრანგულ ენაზეა, სერიული ნომერი არაბული და ლათინური დამწერლობით და ამ უკანასკნელის ქვემოთ მოცემული შტრიხ-კოდებით.
დევალვაცია
2019 წლის სექტემბრიდან გაცვლითი კურსი არამყარია ლიბანის საბანკო სექტორის დაშლის გამო. 6 თვის განმავლობაში, ლიბანის ფუნტის 6 განსხვავებული კურსი განისაზღვრა აშშ დოლარის მიმართ, ოფიციალურად და არაოფიციალურად. 2020 წლის 1 ოქტომბერს ისინი შეფასდა შემდეგნაირად:
ოფიციალური მთავრობის კურსი = 1 507,5
ოფიციალური სინდიკატის კურსი = 3 850-3 900
"Lollar" (ბანკის თანხის გატანა LBP– ით) = 3 900
შავი ბაზრის მაჩვენებელი = 8250-8 400.
სქოლიო
~ კატეგორია:ლიბანი კატეგორია:ბრუნვაში არსებული ვალუტები
ნოქსის ნაპირი
ნოქსის ნაპირი (Knox Coast) — უილქსის მიწის სანაპიროს დასავლეთი ნაწილი (აღმოსავლეთი ანტარქტიდა), ა. გ. 100 და 110° შორის. აკრავს მოუსონის ზღვა, მასში შეჭრილია დასავლეთიდან შეკლტონის შელფური მყინვარის სახით. ბანგერის ოაზისის (1956 წელს აქ საბჭოთა სამეცნიერო სადგურმა „ოაზისმა“ დაიწყო მუშაობა; 1959 წელს გადაეცა პოლონეთს) გარდა მთლიანად დაფარულია უწყვეტი ყინულოვანი საფარით, რომელიც 1500 მეტრზე მეტ სიმაღლეს აღწევს. აღმოჩენილია 1840 წელს აშშ-ის ექსპედიციის მიერ ჩარლზ უილქსის ხელმძღვანელობით. სახელი ეწოდა ექსპედიციის ერთ-ერთი გემის კაპიტნის პატივსაცემად. მნიშვნელოვანი კვლევები ჩატარდა 1956–1958 წლებში საბჭოთა ანტარქტიკული ექსპედიციების მიერ.