cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სააკაძეთა ნასახლარი
აბანო
კოშკის სამხრეთით, სამხრეთ-დასავლეთით და აღმოსავლეთით რამდენიმე ნაგებობის ნაშთია დარჩენილი. თითოეული მათგანი არაერთხელ გადაუკეთებიათ. ეტყობათ ხანძრის კვალიც. მათგან საინტერესოა აბანო, რომელიც ნასახლარის აღმოსავლეთ კიდეში მდებარეობს, შედგება ერთი მოზრდილი სათავსისა და სააბაზანოსაგან. ორივეში თითო ბუხარია. გვიანდელი ფეოდალური ხანის სხვა აბანოებისგან განსხვავებით, ეს აბანო პატარა და მარტივია.
საჯინიბო
გალავნის გარეთ, ჩრდილო-დასავლეთით საჯინიბოა. მისი კედლები ნაწილობრივაა შემორჩენილი. კარი ჩრდილოეთ მხარესაა.
დავით ხურცილავა
დაიბადა 1962 წელს. დაამთავრა თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო და სარეჟისორო ფაკულტეტები.
სააკაძეთა ნასახლარი
ეკლესიები
სამებისა და ღვთისმშობლის ეკლესიები მდინარე ნოსტურას მარცხენა ნაპირზე დგანან. სავარაუდოა, რომ ისინი სააკაძეთა საგვარეულოს კარის ეკლესიები იყო.
სამების ეკლესია
სამების ეკლესია თარიღდება XVI-XVII საუკუნეების მიჯნით. იგი რამდენჯერმე გადაუკეთებიათ. თავდაპირველი ეკლესიიდან შემორჩენილია სამხრეთ კედელი, რომელიც აღდგენის დროს ახალ ნაგებობაში ჩაურთავთ. ახალი ნაწილები ნაგებია ულაზათოდ. აფსიდის მარჯვენა მხარე ძალიან გამოწეულია. ჩრდილოეთ კედლის ორი ნაწილი ცუდად ებმის ერთმანეთს. დარბაზის კამარა სხვადასხვა დონეზეა.
დავით ხურცილავა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1962 კატეგორია:ქართველი მსახიობები დ
სააკაძეთა ნასახლარი
სამების ეკლესია
ეკლესიაში სამხრეთი კედლის შუა მონაკვეთზე და ტრაპეზის ქვებზე შემორჩენილია XVII საუკუნის II ნახევრის მოხატულობის ნაშთი. დანარჩენი ნაწილი დაფარულია გვიანდელი შელესილობის ფენით. სამხრეთი კედლის ზედა რეგისტრში უცნობი წმინდანის მარტვილობის ორი სცენის ფრაგმენტებია. ქვედა რეგისტრი დაყოფილია სწორკუთხა მონაკვეთებად, რომლებშიც ჩახატულია წმინდანთა დიდი ზომის ფიგურები, რომელთა შორის ერთ-ერთი წმინდა საბაა. სატრაპეზო ქვის წინა პირი მორთულია მცენარეული ორნამენტით ყვავილი. მოხატულობა უპირატესად შესრულებულია მოწითალო-ყავისფერი, ყვითელი, მუქი ლურჯი და თეთრი საღებავებით. ეკლესიას ჩრდილოეთიდან და სამხრეთიდან ჰქონია მინაშენები. ჩრდილოეთი მინაშენი აფსიდიანი სამლოცველო იყო. სამხრეთი მინაშენის ცენტრში ორთაღიანი ღია კარიბჭეა.
ღვთისმშობლის ეკლესია
ღვთისმშობლის ეკლესია თარიღდება XVII საუკუნის II ნახევრით. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია კამარა, გრძივი კედლები. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. ღრმა და განიერი აფსიდის ღერძზე სარკმელია, რომლის გვერდებზე თითო შეისრულთაღიანი მოზრდილი ნიშია. დარბაზი გადახურული ყოფილა ცილინდრული კამარით. თითო სარკმელია აღმოსავლეთ, სამხრეთ და დასავლეთ კედლებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
თაღიბეილი
თაღიბეილი  (Tağıbəylı) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
ულრი
მინი|ღმერთი ულრი ულრი (ძვ. სკანდ. Ullr) — გერმანულ-სკანდინავიურ მითოლოგიაში თორის გერი. ასების ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მშვილდის შესანიშნავი მსროლელი. ყველა მისი სროლა მიზანში ხვდება, რამდენადაც შორს და პატარა არ უნდა იყოს. ულრი ყველაზე სწრაფად გადაადგილდება თხილამურებით. ეს ხელოვნება ხალხმა მისგან ისწავლა. მფარველობს სპორტსმენებსა და ჯანსაღი ცხოვრების წესს. ულრი ასევე ნადირობის ღმერთია და ოსტატურად ფლობს როგორც ხმალს, ისევე მშვილდს. ასევე არის ყველა აზარტული თამაშის ღმერთი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მედიცინის ღვთაებები
კრუზილია
კრუზილია (Cruzília) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1475 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ანდრელანდიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 591 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 27.93 კმ²-ზე. ფართობი 522 419 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ანჩონგის რაიონი
ანჩონგის რაიონი (Distrito de Anchonga) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ანგარაესის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 298 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 282 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 100 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 72.4 კმ²-ია.
ყუმბარების დამამზადებელი სახელოსნო
ყუმბარების დამამზადებელი სახელოსნო — ისტორიული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტში, ნასოფლარ რკონის ტერიტორიაზე, ნამოსახლარ თეკნარაზე, ტყეში. დანგრეულია: შემორჩენილია კედლები 1-1,5 მეტრის სიმაღლეზე. 1905 წელს იანვარ-ოქტომბრის რევოლუციური მოძრაობის აღმავლობის პერიოდში, გორის მაზრის ბოლშევიკური ორგანიზაციის გადაწყვეტილებით, მასების აქტიური შეიარაღებული გამოსვლების უზრუნველსაყოფად აქ არალეგალურად მოქმედებდა სახელოსნო, სადაც ამზადებდნენ ყუმბარებს. სახელოსნოში ექვსი კაცი მუშაობდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ალექსანდრე ზავაროვი
ალექსანდრე ზავაროვი (Олександр Анатолійович Заваров, Алекса́ндр Анато́льевич Зава́ров; დ. 26 აპრილი, 1961, ლუგანსკი, უკრაინის სსრ) — უკრაინელი და საბჭოთა ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1986). თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე. იცავდა ლუგანსკის „ზარიას“, დონის როსტოვის „სკა“-ს, კიევის „დინამოს“, „იუვენტუსის“, „ნანსის“, „სენ-დიზიეს“ და საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. საბჭოთა კავშირის თასის მფლობელი (1981) დონის როსტოვის „სკა“-ს შემადგენლობაში. საბჭოთა კავშირის ორგზის (1985, 1986) ჩემპიონი, საბჭოთა კავშირის თასის ორგზის (1985, 1987), საბჭოთა კავშირის სუპერთასის ორგზის (1986, 1987), ევროპის თასების მფლობელთა თასის (1986) მფლობელი და უეფა-ს სუპერთასის ფინალისტი კიევის „დინამოს“ შემადგენლობაში. იტალიის თასისა და უეფა-ს თასის მფლობელი „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში. ევროპის 1988 წლის ვიცე-ჩემპიონი, 1986 წლის მექსიკის და 1990 წლის იტალიის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
1986 წელს დაასახელეს საბჭოთა კავშირის წლის საუკეთესო ფეხბურთელად. ოთხჯერ იყო დასახელებული საბჭოთა კავშირის წლის 33 საუკეთესო ფეხბურთელის სიაში და ოთხჯერვე პირველ ნომრად.
„ზარია“ და „სკა“
ვოროშილოვგრადის ოლიმპიური რეზერვების ბავშვთა და მოზარდთა სპეციალიზებული სკოლა „ზარიას“ აღზრდილი. პირველი მწვრთნელი — ბორის ვასილის ძე ფომიჩიოვი. თანატოლთა შორის ადრეული ასაკიდანვე გამოირჩეოდა, როგორც მოედანზე იმპროვიზაციის უნარით, ასევე, — ფილიგრანული და არასტანდარტული ტექნიკური ილეთებით. სკოლის საფეხბურთო გუნდის შემადგენლობაში უკრაინაში გამართულ „ტყავის ბურთის“ ნორჩ ფეხბურთელთა ტურნირზე ორჯერ შეძლო ფინალში გასვლა და ვერცხლის მედლების მოპოვება.
1977 წელს ზავაროვი „ზარიას“ მაშინდელმა მწვრთნელმა იოჟეფ საბომ შეამჩნია და კლუბის დუბლშემადგენლობაში მიიწვია. რაც შეეხება გუნდის ძირითად შემადგენლობას, მის რიგებში პირველად 1979 წლის 27 აპრილს, საკავშირო ჩემპიონატის მე-6 ტურის კალენდარულ მატჩში, თბილისის „დინამოს“ წინააღმდეგ გამოდის მინდორზე. შეხვედრას „დინამოს“ სტადიონი მასპინძლობს და მას 50 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი ესწრება. სტუმრები თამაშს ასეთი შემადგენლობით იწყებენ: კნიაზევი, ნაიდენკო, მალიგინი, იგნატენკო, სოროკალეტი, შევლიუკი, გამულა, პოლუკაროვი, კოლესნიკოვი, ოლენევი, ბიკოვი. ზავაროვი მატჩის მეორე ტაიმში, იგორ გამულას ნაცვლად ერთვება თამაშში. დაპირისპირება მასპინძელთა გამარჯვებით, ანგარიშით 3–0 მთავრდება.
სადებიუტო სეზონში თავდამსხმელის პოზიციაზე მოთამაშე 18 წლის ზავაროვმა 7 გოლი გაიტანა. იმავე წელს იგი სსრ კავშირის იუნიორთა ნაკრებში მიიწვიეს, რომელმაც იაპონიაში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე იუნიორთა შორის ვერცხლის მედლები მოიპოვა. ფინალური შეხვედრა მათ არგენტინელ თანატოლებთან დათმეს, რომელთა რიგებში სხვა ფეხბურთელებთან ერთად თამაშობდნენ რამონ დიასი, ხუან ბარბასი და დიეგო მარადონა.
მომდევნო ორი წელი სამხედრო სავალდებულო სამსახურის გავლის პერიოდში ზავაროვი დონის როსტოვის „სკა“-ს რიგებშია. კლუბი მან ორი მიზეზის — ლუგანსკთან სიახლოვისა და „სკა“-ს შემადგენლობაში ექს-ლუგანსკელების — ძმები კუზნეცოვების, სერგეი ანდრეევის და ვალერი ზუევის ყოფნის გამო აირჩია. კლუბის ბომბარდირთან, სერგეი ანდრეევთან ერთად წყვილში თამაშის წყალობით ზავაროვი საკავშირო ჩემპიონატის ერთ-ერთ საუკეთესო თავდამსხმელად იქცა.
კლუბთან ერთად ზავაროვმა საბჭოთა კავშირის თასი მოიპოვა. თასის ფინალში დონის როსტოვის „სკა“-მ მოსკოვის „სპარტაკი“ ანგარიშით 1–0 დაამარცხა. მატჩის ძირითადი დროის დამთავრებამდე ხუთი წუთით ადრე გადამწყვეტი გოლი მოსკოველთა კარში ზავაროვის გადაცემის შემდეგ როსტოველთა მაშინდელმა საუკეთესო ბომბარდირმა სერგეი ანდრეევმა გაიტანა. ეს გამარჯვება დღემდე საუკეთესო მიღწევად რჩება კლუბის ისტორიაში.
ამასთან, „სკა“-ს მწვრთნელების აღიარებით, ზავაროვი დისციპლინით არ გამოირჩეოდა — თავს ხშირად აძლევდა თავნებობისა და სპორტული რეჟიმის დარღვევის უფლებას (გამულასთან ერთად), რის გამოც არაერთხელ დასჯილა, მათ შორის, ათი დღე-ღამით ჰაუპტვახტში ჩასმით.
„სკა“-ს ერთ-ერთმა მწვრთნელმა, კერძოდ გერმან ზონინმა, დაინახა რა, რომ თავდამსხმელის პოზიციაზე ზავაროვი ისეთი კარგი ვერ არის, ურჩია მას ნახევარდაცვაში დაეხია და თამაში მინდვრის შუაგულიდან წარემართა. 1980 წლიდან მან უკანდახეული თავდამსხმელისა და შემტევი ნახევარმცველის პოზიციაზე გადაინაცვლა, საიდანაც ხშირად ამარაგებდა კარგი გადაცემებით გუნდის ძირითად ფორვარდებს — ანდრეევსა და ვორობიოვს. თავად ზავაროვის აღიარებით, სათამაშო პოზიციის შეცვლამ მას თამაში გაუადვილა: „თამაში მართლაც გამიადვილდა: გამოვიქცეოდი უკან, მივიღებდი ბურთს, ყოველთვის თამაშში ვიყავი ჩართული — პარტნიორებისგან პასის მიღებას კი აღარ ველოდებოდი, პირიქით, მათ აქეთ ვამარაგებდი გადაცემებით“.
მომდევნო წელი შემტევმა ნახევარმცველმა ისევ „ზარიაში“ — პირველ ლიგაში გაატარა. იმ სეზონში მან 30 შეხვედრაში 10 ბურთი გაიტანა. თუმცა კარიერული ზრდისა და საფეხბურთო ოსტატობის ამაღლების თვალსაზრისით „ზარიაში“ მას პერსპექტივა აღარ ჰქონდა, ამიტომ ვიქტორ კუზნეცოვი კიევში მიხეილ ფომენკოს ტელეფონით დაუკავშირდა და ზავაროვის თავისთან წაყვანა შესთავაზა. მეორე დღესვე მას ჩამოაკითხეს და „დინამოში“ წაიყვანეს.
„დინამო“ კიევი
1983 წელს ზავაროვი კიევის „დინამოში“ გადავიდა. თავდაპირველად გუნდში მისი საქმეები ცუდად მიდიოდა — შემადგენლობაში იშვიათად აყენებდნენ. 1984 წელს ზავაროვი „სპარტაკში“ გადასვლის შესაძლებლობასაც განიხილავდა: ამის თაობაზე ტელეფონით რამდენიმეჯერ მოსკოველთა მაშინდელ მთავარ მწვრთნელ ბესკოვსაც ელაპარაკა. თუმცა, ამის მიუხედავად, ლობანოვსკიმ მაინც შეძლო მისი გადარწმუნება, — მისცა გარანტიები, რომ გუნდის ძირითად შემადგენლობაში ათამაშებდა და სათადარიგოთა სკამზე ჯდომა აღარ მოუწევდა.
1985 წლიდან ზავაროვი — „დინამოს“ ძირითადი შემადგენლობის ფეხბურთელებს შორისაა. გუნდში იგი თავდასხმისა და შუა ხაზის მოთამაშეთა დამაკავშირებელი მოთამაშის პოზიციაზე მოქმედებდა. მისი პარტნიორები ნახევარდაცვაში — საკავშირო ფეხბურთის ერთ-ერთი საუკეთესო წარმომადგენლები — ვასილი რაცი, ივან იარემჩუკი და პაველ იაკოვენკო იყვნენ. ზავაროვი ვირტუოზული ტექნიკისა და სტაბილური შედეგიანობის წყალობით, თითქმის მაშინვე გახდა არათუ ძირითადი შემადგენლობის, არამედ გუნდის ერთ-ერთი წამყვანი მოთამაშე. თავისი ზუსტი გადაცემებით იგი უხვად ამარაგებდა გუნდის თავდასხმის ხაზს — ოლეგ ბლოხინს, ვადიმ ევტუშენკოსა და იგორ ბელანოვს.
1986 წლის პირველი თვეების განმავლობაში „დინამოს“ უმთავრესი ძალისხმევა ევროპის თასების მფლობელთა თასისთვის საბრძოლველად იყო თავმოყრილი, სადაც მეოთხედფინალში ჯერ ვენის „რაპიდი“ (4–1 და 5–1) გამოთიშა ასპარეზობიდან, ხოლო შემდეგ ნახევარფინალში პრაღის „დუკლას“ სძლია (3–0 და 1–1). 1986 წლის 2 მაისს, თასის გათამაშების ფინალში „დინამომ“ მადრიდის „ატლეტიკო“ ანგარიშით 3–0 დაამარცხა და კლუბის ისტორიაში მეორედ დაეუფლა საპატიო ჯილდოს. შეხვედრაში ანგარიში მას შემდეგ გაიხსნა, რაც მატჩის მე-5 წუთზე მადრიდელთა მეკარის ფილოლის მიერ ბელანოვის დარტყმის მოგერიების შემდეგ, ზავაროვმა ბურთი მეტოქის კარში თავით გადაგზავნა.
1986 წლის მექსიკის მსოფლიო ჩემპიონატზე ზავაროვი იმ ფეხბურთელთა შორის იყო, რომელთაც ქვეყნის ეროვნული ნაკრების ძირითად შემადგენლობაში ადგილი გარანტირებული ჰქონდათ. მან ნაკრების მიერ გამართულ ოთხივე მატჩში მიიღო მონაწილეობა და ერთი ბურთი გაიტანა. აღსანიშნავია მისი წვლილი 1986 წლის 11 ოქტომბერს პარიზში, „პარკ დე პრენსზე“ საფრანგეთის ეროვნულ ნაკრებთან ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევი ტურნირის ფარგლებში გამართულ პრინციპულ შეხვედრაში, როდესაც მისი შესანიშნავი გადაცემების შემდეგ ბელანოვმა და რაცმა მეტოქეს ორი უპასუხო გოლი გაუტანეს.
1986 წლის გამოკითხვის შედეგად France Football-ის მიერ ევროპის წლის საუკეთესო ფეხბურთელისთვის დაწესებული საფეხბურთო ჯილდო ოქროს ბურთი მისმა თანაკლუბელმა იგორ ბელანოვმა მოიპოვა, ხოლო მან და „ლივერპულის“ უელსელმა თავდამსხმელმა იან რაშმა იმავე გამოკითხვის შედეგად — მეშვიდე-მერვე ადგილები გაინაწილეს. საყურადღებოა, რომ France Football-ის სარეიტინგო სიაში იგი ზედიზედ მომდევნო სამი წლის განმავლობაში შედიოდა. რაც შეეხება საბჭოთა ჟურნალისტებსა და სპეციალისტებს შორის გამართულ გამოკითხვის შედეგებს — 1986 წლის საბჭოთა კავშირის წლის საუკეთესო ფეხბურთელად მათ სწორედ ალექსანდრე ზავაროვი დაასახელეს.
1980-იანებში ზავაროვმა ორი შეხვედრა ჩაატარა მსოფლიო ნაკრების შემადგენლობაში — პლატინის გამოსათხოვარ მატჩში საფრანგეთის ნაკრებისა და ინგლისის საფეხბურთო ლიგის ასი წლისთავისადმი მიძღვნილ საიუბილეო შეხვედრაში — ინგლისის ნაკრების წინააღმდეგ.
„იუვენტუსი“
სსრ კავშირის ეროვნული ნაკრების 1988 წლის ევროპის ჩემპიონატზე გამოსვლის შემდეგ საბჭოთა ფეხბურთელებზე მოთხოვნა მნიშვნელოვნად გაიზარდა. მას შემდეგ, რაც გარდაქმნა ფეხბურთსაც შეეხო და მოთამაშეებს საზღვარგარეთის საფეხბურთო კლუბებში გადასვლის უფლება მიეცათ, ზავაროვი ერთ-ერთი პირველთაგანი იყო საბჭოთა ფეხბურთელებს შორის, ვინც საფეხბურთო კარიერა უცხოეთში განაგრძეს.
განიხილებოდა ორი ვარიანტი — „ბარსელონა“ და „იუვენტუსი“. იქიდან გამომდინარე, რომ უფრო მეტი სატრანსფერო თანხა იტალიელებმა შესთავაზეს, ზავაროვის გადასვლაც იტალიურ კლუბში გადაწყდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება კომპანია „სოვინტერსპორტის“ მიერ იქნა მიღებული, 1980–1990-იან წლებში სწორედ ეს კომპანია იყო დაკავებული საბჭოთა სპორტსმენების საქმეებით. „დინამოს“ ნახევარმცველში „იუვენტუსმა“ 5 მლნ. დოლარი გადაიხადა: ამ თანხიდან 2 მლნ. „დინამოს“ ანგარიშზე ჩაირიცხა, 2 მლნ. — სპორტის სახელმწიფო კომიტეტმა, ხოლო 1 მლნ. სახელმწიფომ წაიღო. კონტრაქტის მიხედვით ზავაროვის ჰონორარის დიდი ნაწილი „სოვინტერსპორტს“ ერიცხებოდა, ხოლო თავად ზავაროვს ხელფასის სახით თვეში 1200 (ათას ორასი) დოლარს უხდიდნენ. ასე გრძელდებოდა სამი თვე, რის შემდეგაც კლუბი ფეხბურთელს კონტრაქტის პირობების გადახედვაში დაეხმარა. ფინანსური მხარდაჭერის გარდა „იუვენტუსმა“, კიეველებს სხვადასხვა წლის გამოშვების სამი „ფიატი“ აჩუქა და „დინამოს“ სამწვრთნელო-სავარჯიშო ბაზის განახლებაც საკუთარი სახსრებით იკისრა.
„იუვენტუსის“ მაისურით პირველად მოედანზე „ასკოლის“ წინააღმდეგ გამართულ სათასო შეხვედრაში, 1988 წლის 14 სექტემბერს გამოვიდა. თუმცა, შეხვედრა სრულად არ ჩაუტარებია, გუნდის მაშინდელმა მთავარმა მწვრთნელმა დინო ძოფმა იგი მატჩის მსვლელობისას შეცვალა. ზავაროვს იტალიურ კლუბში იმ პერიოდში მოუწია მისვლა, როდესაც გუნდი რამდენიმე წამყვანმა ფეხბურთელმა დატოვა: მათ შორის მცველებმა გაეტანო შირეამ და ანტონიო კაბრინიმ, დანიელმა ნახევარმცველმა მიკაელ ლაუდრუპმა. როდესაც გუნდის ლეგენდარულმა ფრანგმა ფლეიმეიქერმა მიშელ პლატინიმ კარიერა დაასრულა, კლუბის გულშემატკივრები ახალწვეულ ნახევარმცველებს და მათ შორის ზავაროვსაც პლატინის შესაძლო შემცვლელად მოიაზრებდნენ. (მათ შორის პლატინიმ „იუვენტუსის“ მწვრთნელებს თავად მისცა რეკომენდაცია, რომ მის სანაცვლოდ ფლეიმეიქერის პოზიციაზე სწორედ ზავაროვი მოესინჯათ)
თუმცა, გუნდის მთავარმა მწვრთნელმა დინო ძოფმა ზავაროვი ნახევარდაცვის მარცხენა ფლანგზე დააყენა, საიდანაც მას ბურთებით თავდამსხმელები უნდა მოემარაგებინა — თავიდან ალესანდრო ალტობელი, შემდეგ კი სალვატორე სკილაჩი.
1989 წლის ზაფხულში ზავაროვს კლუბი უნდა დაეტოვებინა, მაგრამ რამდენადაც „იუვენტუსს“ „ფიორენტინაში“ მოთამაშე ბრაზილიელი დუნგას ყიდვა არ გამოუვიდა, იგი გუნდში დატოვეს. კლუბში მეორე სეზონი მან თანამემამულე სერგეი ალეინიკოვთან ერთად დაიწყო.
„იუვენტუსში“ ზავაროვთან ერთად მოთამაშე სერგეი ალეინიკოვის აზრით, ზავაროვის იტალიურ კლუბში გახსნას ხელი შეუშალა, ასევე, ფსიქოლოგიურმა მიზეზებმაც:
1990 წლის დასაწყისში ძოფმა შეწყვიტა ნახევარდაცვის მარცხენა ფლანგზე მისი გამოყენება, რის გამოც ზავაროვი კიდევ უფრო დაიკარგა მოედანზე. მომდევნო სეზონისთვის „იუვენტუსი“ ფეხბურთელის გუნდში დატოვების შესაძლებლობას აღარ განიხილავდა. კლუბიდან ძოფის წასვლის შემდეგ გუნდი ახალმა მთავარმა მწვრთნელმა ჯუზეპე მანფრედიმ ჩაიბარა, რომლის განკარგულებაში ახალგაზრდა ვარსკვლავები რობერტო ბაჯო და გერმანელი თომას ჰესლერი აღმოჩნდნენ. მალევე მან კატეგორიულად განაცხადა: „რუსი ფეხბურთელები მე არ მჭირდება“, — იგულისხმებოდა უკრაინელი ზავაროვი და ბელარუსი ალეინიკოვი.
"იყო ჩვენს ფეხბურთში ზავაროვი, თავისებურად ნიჭიერი მოთამაშე. ლობანოვსკიმ მას დროულად მოჰკიდა ხელი და აიძულა ისე ემუშავა, როგორც საჭიროა, და ზავაროვიც ორი-სამი სეზონი აჩვენებდა, თუ რა შეეძლო მოედანზე. მაგრამ გადავიდა „იუვენტუსში“, იქ კი მიღებული არაა მოთამაშეებს „ჯოხიანი კაცები“ მიუჩინო — და დაყვინა ზავაროვმა. დაიკარგა. — ვალენტინ ივანოვი"
„ნანსი“ და „სენ-დიზიე“
მიშელ პლატინის რჩევით, რომელიც ზავაროვმა ტურინში გაიცნო, მან საფეხბურთო კარიერის დასრულება ფრანგულ საფეხბურთო კლუბ „ნანსიში“ გადაწყვიტა, კლუბში, სადაც თავის დროზე დაიწყო თავისი საფეხბურთო გზა ფრანგმა ფეხბურთელმა. პლატინი თავისი პირადი თვითმფრინავით ჩაფრინდა ტურინში და ზავაროვი საფრანგეთში წაიყვანა. გუნდში იგი წამყვანი ფეხბურთელი და ახალგაზრდა თანაგუნდელთათვის მისაბაძი პარტნიორი იყო. ზავაროვს ესმოდა, რომ ტოპ-კლუბებიდან მიწვევები აღარ ექნებოდა და გადაწყვიტა საფეხბურთო კარიერა საფრანგეთშივე დაესრულებინა. ამიტომ, კლუბის უმაღლესი ლიგიდან გავარდნის მერეც, არსად არ წასულა.
„ნანსის“ პრეზიდენტის ჟაკ პარანტენის რწმუნებით, ზავაროვს გუნდში მეტსახელი «blette» მიეწება, რამდენადაც ზავაროვი ხშირად წარმოთქვამდა ამ სიტყვას, როდესაც რომელიმე პარტნიორი (ან თავად ის) მოედანზე თამაშის დროს შეცდომას დაუშვებდა.
„ნანსიში“ 5 სეზონის განმავლობაში საფრანგეთის უმაღლეს და მეორე დივიზიონებში თამაშის შემდეგ, ზავაროვი ნანსიდან ასიოდე კილომეტრში მდებარე ქალაქ სენ-დიზიეს ამავე სახელწოდების მქონე ნახევრადსამოყვარულო გუნდ „სენ-დიზიეში“ მოთამაშე მწვრთნელად გადავიდა, რამდენადაც ამ დროისთვის მას მწვრთნელთა სკოლა უკვე დამთავრებული ჰქონდა. პირველ სეზონში (1995–96) გადაწყვიტა ფული ბიზნესში ჩაედო და ბარი გახსნა. თუმცა, 1996 წლის გაზაფხულისთვის მიხვდა, რომ ბიზნესიც, ფეხბურთის მსგავსად, მთელ დროსა და ენერგიას მოითხოვს, ამიტომ საბოლოოდ, ბარის დახურვა მოუწია. „სენ-დიზიეში“ მოედანზე უკიდურესი აუცილებლობის დროს გამოდიოდა და უმთავრესად „ლიბეროს“ პოზიციაზე მოქმედებდა.
1. „სკა“ დონის როსტოვი
ალექსანდრე ზავაროვის დონის როსტოვის „სკა“-ს შემადგენლობაში გამართული მატჩების სტატისტიკური მონაცემები.
2. „დინამო“ კიევი
ალექსანდრე ზავაროვის კიევის „დინამოს“ შემადგენლობაში გამართული მატჩების სტატისტიკური მონაცემები.
3. „იუვენტუსი“
ალექსანდრე ზავაროვის ტურინის „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში გამართული მატჩების სტატისტიკური მონაცემები.
სანაკრებო კარიერა
1985–1990 წლებში საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 41 შეხვედრას ატარებს და 6 ბურთი გააქვს.
მსოფლიო ჩემპიონატებზე
ზავაროვმა მსოფლიო ჩემპიონატების 7 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და ორი გოლი გაიტანა.
საფრანგეთი და შვეიცარია
სამწვრთნელო საქმიანობა საფრანგეთში დაიწყო. ორი წელი „სენ-დიზიეში“ მუშაობდა, მათ შორის, როგორც მოთამაშე მწვრთნელი. მის დროს კლუბი მეხუთე დივიზიონიდან მეოთხეში აღზევდა, თუმცა მხოლოდ ერთი სეზონით.
2001 წელს „ნანსიში“ დაბრუნდა. „ნანსის“ პრეზიდენტმა, იმის მიმართ პატივისცემის გამო, რომ ზავაროვმა კლუბს ექვსი წელი მიუძღვნა, მას გუნდში მუშაობის საშუალება მისცა. მუშაობა ათი წლის ასაკის ბავშვებთან დაიწყო, შემდეგ უფროსი ასაკის გუნდი აიყვანა, შემდეგ — ახალგაზრდული გუნდი.
საფრანგეთში მიღებული სამწვრთნელო ლიცენზია მას პირველი დივიზიონის გარდა ნებისმიერი სხვა დივიზიონის მონაწილე კლუბის მთავარი მწვრთნელობის უფლებას აძლევდა. მისი სამწვრთნელო კარიერის პირველი პროფესიული საფეხბურთო კლუბი შვეიცარიული „ვილი“ გახდა. იმ პერიოდისთვის კლუბის აქციების საკონტროლო პაკეტი ყოფილმა ფეხბურთელებმა იგორ ბელანოვმა და გენადი პერეპადენკომ გამოსყიდეს და 2003 წლის აგვისტოში გუნდის მთავარი მწვრთნელის თანამდებობაზე ალექსანდრე ზავაროვი მიიწვიეს.
ზავაროვის ხელმძღვანელობით პროვინციულმა კლუბმა ორ სეზონში არა მხოლოდ შვეიცარიის უმაღლეს დივიზიონში თამაშის უფლება, არამედ შვეიცარიის საფეხბურთო თასიც მოიპოვა. მოშურნეებმა კლუბის ხელმძღვანელების — ზავაროვისა და ბელანოვის ესოდენ თვალსაჩინო მიღწევაში რუსული მაფიის კვალი დაინახეს, რომელმაც ვითომდა სათასო მატჩების მსაჯები მოისყიდა და კლუბს თასი ამ გზით მოაგებინა. ამ თემასთან დაკავშირებით პრესაში ნამდვილი დევნა დაიწყო. შეურაცხყოფილმა ზავაროვმა გუნდის დატოვების გადაწყვეტილება მიიღო. მისი წასვლის შემდეგ გუნდი პრაქტიკულად მოიშალა და ეროვნულ ჩემპიონატშიც უკანასკნელ, მეათე ადგილზე გავიდა.
ყაზახეთი, უკრაინა და რუსეთი
დროის მცირე პერიოდის განმავლობაში ჯერ ყაზახურ „ჟენისს“ (2004 წლის ივნისი-ნოემბერი), ხოლო შემდეგ ხარკოვის „მეტალისტს“ (2005 წლის იანვარი-ივნისი) ხელმძღვანელობდა. ყაზახეთში იგი ემე ჟაკეს რეკომენდაციით მოხვდა, რომელიც იმ პერიოდში საფრანგეთში სამწვრთნელო კადრების მომზადებას ზოგადეროვნული მასშტაბით ხელმძღვანელობდა. რამდენადაც ყაზახური „ჟენისის“ მესვეურები კლუბის მთავარი მწვრთნელის პოსტზე ადგილობრივი კადრებიდან ვერცერთის კანდიდატურაზე ვერ შეჯერდნენ, გადაწყდა, რომ ყაზახეთის ფეხბურთის ფედერაციას ოფიციალური წერილობითი თხოვნით მიემართა ფრანგებისთვის, რათა მათ თავიანთი კადრებიდან შეერჩიათ და გამოეგზავნათ მწვრთნელი, რომელიც „ჟენისს“ ჩაუდგებოდა სათავეში. როდესაც აღნიშნული წერილი ემე ჟაკემდე მივიდა, მან ყაზახური კლუბის ხელმძღვანელობას ზავაროვის კანდიდატურა შესთავაზა. ყაზახეთში მუშაობა ზავაროვს არ გამოუვიდა, მისივე აღიარებით, უმთავრესად იქ არსებული ერთგვარი სპეციფიკური მენტალიტეტის გამო, რომლის გაგება და მიღება მისთვის რთული, საბოლოოდ კი შეუძლებელი აღმოჩნდა.
ხარკოვის „მეტალისტს“ 2005 წლის იანვარში ჩაუდგა სათავეში. რამდენადაც, იმ პერიოდისთვის, მის უკრაინულ სამწვრთნელო ლიცენზიას მოქმედების ვადა ამოეწურა, მატჩების ოფიციალურ პროტოკოლში იგი კლუბის სპორტულ დირექტორად ფიქსირდებოდა. გუნდი ზავაროვმა იმ დროს ჩაიბარა, როდესაც მისი ძირითადი მოთამაშეების, კლუბის ხელმძღვანელობისა და გუნდის მთავარი მწვრთნელის გენადი ლიტოვჩენკოს მეორე ხარკოვულ კლუბ „ხარკოვში“ გადაბარგების გამო, ფაქტობრივად დაშლის პირას იყო. კონტრაქტი ერთი წლით დაიდო. თუმცა, იმის გამო, რომ ამჯერად „მეტალისტის“ ხელმძღვანელობასთანაც ვერ მოხერხდა საერთო ენის გამონახვა — 2004–05 წლების სეზონის დასრულებისთანავე მას კლუბის დატოვება მოუწია. ზავაროვმა საკუთარი პოზიცია შემდეგნაირად ახსნა:
2005 წელს ორი თვე რუსულ საფეხბურთო კლუბ „მოსკოვში“ იმუშავა. თავდაპირველად კონტრაქტი ორი წლით დაიდო. ზავაროვს საფეხბურთო სკოლებიდან კლუბის დუბლშემადგენლობისთვის ნიჭიერი და პერსპექტიული ახალგაზრდა ფეხბურთელები უნდა შეერჩია, ხოლო შემდგომ მათგან საუკეთესოები ძირითადი შემადგენლობისთვის მოემზადებინა. თუმცა, ამჯერადაც ვერ მოხერხდა მასსა და კლუბის ხელმძღვანელობას შორის გარკვეულ საკითხებში საერთო ენის გამონახვა და კლუბი საკუთარი სურვილით დატოვა.
„არსენალი“ კიევი
2005 წლიდან 2010 წლამდე წვრთნიდა უკრაინის საფეხბურთო პრემიერლიგის მონაწილე საფეხბურთო კლუბ კიევის „არსენალს“. სამწვრთნელო მოღვაწეობის დასაწყისიდანვე პარალელურად შეითავსა კლუბის დირექტორის ფუნქციები და პირადად უწევდა კლუბის შენახვისთვის აუცილებელი ფინანსური სახსრების მოძიება, რათა გუნდს, რომელიც იმ დროისთვის სტადიონის, სამწვრთნელო ბაზისა და სახსრების გარეშე დარჩა, — როგორმე გაეგრძელებინა არსებობა.
კლუბში ახალი სპონსორისა და პრეზიდენტის ვადიმ რაბინოვიჩის მოსვლასთან ერთად, ზავაროვის მდგომარეობა კლუბის მთავარი მწვრთნელის პოსტზე შეირყა. საბოლოოდ, იგი ორჯერ დაითხოვეს გუნდიდან, რა დროსაც რაბინოვიჩი კლუბის მთავარ მწვრთნელად მასთან დაახლოებული ვიაჩესლავ გროზნის დანიშვნას ცდილობდა, მაგრამ გუნდის ფეხბურთელებისა და კლუბის გულშემატკივრების მოთხოვნით, რომლებიც ზავაროვს მხურვალედ უჭერდნენ მხარს — გროზნის ორივეჯერ გადადგომა მოუწია.
2010 წელს ევრო 2012-ის მომზადების საკითხებში უკრაინის ვიცე-პრემიერის ბორის კოლესნიკოვის მრჩევლად დაინიშნა. . 2011 წელს უკრაინის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში შესთავაზეს მუშაობა. 2012 წელს, დროებით, ამავე ნაკრების მთავარი მწვრთნელის მოვალეობის შემსრულებლად დაინიშნა. 2013–2016 წლებში უკრაინის ეროვნული ნაკრების მთავარი მწვრთნელის მიხეილ ფომენკოს ასისტენტად მუშაობდა.
თამაშის სტილი
შემოქმედებითი, სწრაფი, საზრიანი, მოქნილი და მოხერხებული ნახევარმცველი, ზავაროვი პირველ რიგში ცნობილი იყო თავისი სისწრაფით, საფეხბურთო ინტელექტისა და აზროვნების, ასევე, ტექნიკური და ტაქტიკური მომზადების მაღალი დონით, გამძლეობით, კარგად „დაყენებული“ დარტყმით ნებისმიერი მანძილიდან,    თანაბრად ფლობდა ორივე ფეხს და როგორც წესი, შემტევი ნახევარმცველის ან უკანდახეული თავდამსხმელის პოზიციაზე მოქმედებდა. ამასთან, უნივერსალურობის, მანევრულობის, მოედნის შესანიშნავი ხედვისა და პარტნიორთა ზუსტი გადაცემებით მომარაგების წყალობით, ასეთივე წარმატებით შეეძლო გამთამაშებლის ანუ ფლეიმეიქერის ფუნქციების თავის თავზე აღება.
ზავაროვმა ერთ-ერთი უმთავრესი როლი შეასრულა ვალერი ლობანოვსკის 1980-იანების მეორე ნახევრის, კერძოდ 1985–1988 წლების ფორმაციის კიევის „დინამოს“ წარმატებაში. მისი ინდივიდუალური საფეხბურთო მახასიათებლებიდან, კერძოდ დრიბლინგისა და ფლეიმეიქერობის უნარებიდან გამომდინარე, ლობანოვსკი თვლიდა, რომ ზავაროვი დინამოელთა შემადგენლობაში თითქმის იმდენადვე მნიშვნელოვანი ფიგურა იყო, რამდენადაც მარადონა თავისი გუნდისთვის.
საკლუბო და სანაკრებო წარმატებების მიუხედავად, რომელმაც მას არა მარტო საყოველთაო აღიარება მოუტანა, არამედ ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო საბჭოთა ფეხბურთელის სახელიც მოუპოვა, საფეხბურთო კარიერის იტალიაში, კერძოდ „იუვენტუსში“ გაგრძელების შემდეგ, გარკვეული სუბიექტური თუ ობიექტური მიზეზების გამო, მან ვერ გაამართლა მისი მაღალი კლასის მოთამაშის რეპუტაციიდან გამომდინარე არსებული მოლოდინები და იმედები, ვერ წარმოაჩინა თავისი შესაძლებლობების მესამედიც კი და ვერ ითამაშა იმ დონის ფეხბურთი, რასაც მისგან ფეხბურთის გულშემატკივრები, საფეხბურთო სპეციალისტები, საფეხბურთო ექსპერტები და კლუბის მესვეურები ელოდნენ.
არათანმიმდევრული თამაშის, საგოლე მომენტების შექმნისა და რეალიზების მხრივ არსებული დაბალი მაჩვენებლების გამო, პრესის მხრიდან მისი მისამართით მკვეთრი კრიტიკა წამოვიდა, რომელიც, ასევე, ხაზგასმით აღნიშნავდა მის უჩვეულოდ დაბალ შედეგიანობას მოედანზე მისთვის მინდობილი ფუნქციების თითქმის ყველა კომპონენტში; ამასთან, მას ბრალს სდებდნენ მის პოზიციაზე მოთამაშე ფეხბურთელისათვის აუცილებელი თვისებების, მათ შორის გაბედულებისა და თავდაჯერებულობის უკმარისობაში, და აგრეთვე იმაში, რომ მან ვერ მოახერხა გუნდისათვის სათანადო სარგებლის მოტანა და თავი წარმოაჩინა, როგორც არაეფექტურმა ასისტ-პროვაიდერმა. მისი გაუბედავი და მორიდებული ხასიათის გამო, ასევე ამტკიცებდნენ, რომ მას არ ჰყოფნიდა ლიდერობისა და გუნდის გაძღოლისათვის საჭირო უნარ-ჩვეევები, რითაც შესაძლებელი იქნებოდა ტრაპატონის შემდგომი პერიოდის კრიზისის დროს ნახევარდაცვის ხაზში, მათ შორის ფლეიმეიქერის პოზიციაზე პლატინის წასვლის შემდეგ გაჩენილი სიცარიელის რამდენადმე მაინც სრულფასოვანი შევსება.
ოჯახი
ალექსანდრე ზავაროვის მშობლები ლუგანსკის ერთ-ერთ ქარხანაში მუშაობდნენ. მეუღლე — ოლგა. შვილები — ალექსანდრე და ვალერი (სახელი დაერქვა ვალერი ლობანოვსკის პატივსაცემად). ალექსანდრე თამაშობდა „მეცის“ მეორე შემადგენლობაში, რის შემდეგაც ტრავმის გამო იძულებული გახდა ფეხბურთისთვის თავი დაენებებინა. 2004 წლიდან დაოჯახებულია, დაამთავრა უნივერსიტეტი. ვალერი 2006–2009 წლებში კიევის „არსენალის“, 2010–2012 წლებში კიევის „ობოლონის“, ხოლო 2013–2014 კიევის „ობოლონ-ბროვარის“ შემადგენლობაში თამაშობდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:დაბადებული 26 აპრილი კატეგორია:უკრაინელი ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:დონის როსტოვის სკვო-ს ფეხბურთელები კატეგორია:ლუჰანსკის ზარიას ფეხბურთელები კატეგორია:კიევის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები კატეგორია:ლიგა 2-ის ფეხბურთელები კატეგორია:ნანსის ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1988 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1986 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1990 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:უკრაინელი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:გრიგორი ფედოტოვის კლუბის წევრები
გიორგი მესხი
ბიოგრაფია
გიორგი მესხმა ქუთაისის გიმნაზია „მოწონებით“ დაამთავრა. დედის მაგდანა მარჯანიშვილის წინააღმდეგობის მიუხედავად სწავლის გასაგრძელებლად რუსეთის დედაქალაქში გაემგზავრა. ჩაირიცხა კიდეც უნივერსიტეტში, მაგრამ პეტერბურგში არეულობა დაიწყო და თითქმის ყველა სტუდენტი მოსკოვის უნივერსიტეტში გადავიდა. უნივერსიტეტის დამთავრების, შემდეგ გიორგი ქუთაისში დაბრუნდა.
ქუთაისში ერთხანს გიმნაზიაში ისტორიასა და გეოგრაფიას ასწავლიდა, მაგრამ სასწავლებელში არსებულ რეჟიმს ვერ შეეგუა, პედაგოგობას თავი დაანება და საჩხერის მაზრაში მომრიგებელ შუამავლად დაიწყო მუშაობა. ამ დროს გიორგი უკვე დაცოლშვილებული იყო. გიორგის ცოლად ჰყავდა ქუთაისის პირველდაწყებითი ორკლასიანი სასწავლებლის გამგის, ლოტბარ ანდრია მრევლიშვილის ასული ანა. გიორგის ძალიან უყვარდა მუსიკა და კარგად უკრავდა სიმებიან ინსტრუმენტებზე.
ოთხი შვილის მამა დიდხანს არც მომრიგებელი შუამავლის თანამდებობა შერჩა, ისევ რუსეთში წავიდა და მოსკოვის უნივერსიტეტში მოეწყო.
გიორგი ფიზიკურად ძალიან მარჯვე, პატარა ტანის, მაგრამ ლამაზი და შნოიანი კაცი ყოფილა. მისი მომრევიც არავინ იყოო, წერს ძმა დავითი, მაგრამ პეტერბურგში არეულობის და მოსკოვში ლტოლვილობის დროს, ფეხით დიდი გზა გაუვლია, რამაც  მისი ჯანმრთელობა ძალიან შეარყია. მოსკოვში უკვე ავადმყოფი სწავლობდა: გულის უკმარისობას, წყალმანკიც დაერთო და სრულიად ახალგაზრდა, შუა ასაკს მიუღწეველი ქუთაისში გარდაიცვალა. დაკრძალეს სოფელ რიონში.
გიორგის ქვრივი ანა, ვაჟი ანდრია და სამი ქალიშვილი, ბაბუის სიმონ მესხის მეურვეობის ქვეშ დარჩნენ. სიმონმა ყველა შვილიშვილს დაამთავრებინა საშუალო სასწავლებელი, რის შემდეგ ანდრია რკინიგზის უწყებაში განაწესეს, ქალები კი აქტიურად მონაწილეობდნენ ქუთაისის ქართულ თეატრში. საყურადღებოა, რომ ცნობილი ქართველი მსახიობი ვერიკო ანჯაფარიძე გიორგის ქალის მარიამის ქალიშვილი იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1841 კატეგორია:ქართველი პედაგოგები გიორგი
კვირიას ეკლესია
კვირიას ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ ართანის სამხრეთით, 0,7 კილომეტრზე, სოფელი სანიორედან ართანისკენ მიმავალი გზის პირას, სასაფლაოზე. თარიღდება გარდამავალი ხანით.
აღწერა
ეკლესია დარბაზულია, აღმოსავლეთით დასრულებულია გეგმით ნახევარწრიული, შვერილი აფსიდით, რომელიც გარედანაც ნახევარწრიულია, ეკლესიის ძირითადი კორპუსისგან გამოყოფილია და დამოუკიდებელი სახურავი ხურავს. ჩრდილოეთიდან ეკლესიას ეკვრის თანადროული, მასზე ორჯერ უფრო მოკლე, სწორკუთხა სათავსი (4 x 3 მეტრი), რომლის აღმოსავლეთ კედელი დარბაზის აღმოსავლეთ კედლის ხაზზეა და, როგორც ჩანს, სამკვეთლოდ გამოიყენებოდა. შენობა ნაგებია ნატეხი ქვითა და სხვადასხვა ზომის, რიყის ქვით. წყობა ირეგულარულია. შიდა კედლების წყობა შედარებით წვვრილი, შემთხვევითი ფორმის ქვისაა. გარეთა კედლების წობაში კი საშენი მასალა რამდენადმე დიფერენცირებულადაა გამოყენებული, თუმცა, მათ შორის საზღვარი მკვეთრად არ გამოიყოფა. კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი მომცრო, ნატეხი ქვითაა ამოყვანილი ზემოთა ნაწილების წყობაში კი უმეტესად მოზრდილი რიყის ქვებია გამოყენებული სამშენებლო მასალის ასეთი სხვაობა მშენებლობის პროცესში მეღებული ცვლილებების შედეგს უნდა წარმოადგენდეს. კედლების ზედაპირი გასწორებულია ბათქაშით, რომელიც ნაკერებს ავსებს და ნაწილობრივ, ქვებსაც ფარავს. შემორჩენილია გვიანდელი რემონტის კვალიც. ამ დროსაა ამოყვანილი სამკვეთლოს ჩრდილოეთ კედლის საპირე წყობის უმეტესი ნაწილი, დასავლეთ კედლის ზემოთა ნაწილები, საკურთხევლის შვერილის ლავგარდანი და სხვა. აღდგენილ ნაწილებში ქვა საკმაოდ წვრილია, წყობა კი - ტლანქი.
ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს: სამხრეთით და დასავლეთით. დასავლეთ შესასვლელი თარაზულადაა გადახურული და ორივე მხრიდან თაღოვანი თავი აქვს. თაღები ნაწყობია თხელი, მოგრძო, ნატეხი ქვებით და ოდნავ ნალისებრი მოხაზულობისაა. მსგავსად იყო გადახურული სამხრეთი კარიც. მოგვიანებით, თაღები ამოუშენებიათ (შიგნიდან კარგად მოჩანს თაღის აღმოსავლეთ გვერდის წყობა), უფრო გვიან კი ღიობი დაუვიწროებიათ და შიგ ვიწრო, თაღოვანი კარი მოუწყვიათ, როგორც ჩანს, ამ დროსაა ამოშენებული დასავლეთ კარიც.
ეკლესიის დარბაზი შემაღლებულ პროპორციებშია გადაწყვეტილი. გეგმით იგი კვადრატს მიახლოებული დარბაზის გრძივი კედლებისგან თავისებურადაა გამიჯნული: ქვედა ნაწილში (იატაკიდან დაახლოებით 1,5 მეტრის სიმაღლეზე) აფსიდი გრძივი კედლებისგან მხოლოდ ერთი საფეხურით გამოიყოფა, ზემოთ კი მხრები უკვე ორსაფეხურიანი. ამ საფეხურს ქმნის გრძივი კედლების აღმოსავლეთ კიდეებში გამოყვანილი, თითო, შეკიდული პილასტრი, რომლებზეც კამარის სავჯენი თაღია გადაყვანილი. ამ თაღის გარდა, კამარა დასავლეთ კედლის მიმდებარე. საბჯენ თაღსაც ეყრდნობა, თვით თაღი - კუთხის პილასტრებს. აფსიდს გარშემოუყვება საფეხური, რომლის შუაში, სარკმლის ქვემოთ, დადგმულია კუბური ფორმის ტრაპეზი. სარკმელი ვიწროა, მაღალი. შიგნიდან იგი ნახეარწრიული თაღითაა გადახურული, გარედან - ნალისებრით. მსგავსი ორი სარკმელი ეკლესიის სამხრეთ კედელშიცაა, რომლებსაც, აფსიდის სარკმლისგან განსხვავებით, ჰორიზონტალური ძირი აქვს. აღმოსავლეთ სარკმლის გვერდზე თითო, მცირე. სწორკუთხა ნიშაა.
სამკვეთლო უაფსიდო, ცილინდრული კამარით გადახურული სათავსია განათებულია აღმოსავლეთ კედლის შუაში გაჭრილი სარკმლით, რომელიც ეკლესიის დანარჩენი სარკმლების მსგავასდ, შიგნიდან ნახევარწრიული, ხოლო გარედან ნალისებრი თაღითაა დასრულებული. სარკმლის გვერდებზე, თითო, მცირე ნიშაა.
ეკლესიის ფასადები სადაა კედლებიდან მხოლოდ საკურთხევლის შვერილია გაფორმებული - სარკმლის ქვემოთ, თევზიფსურად დაწყობილი, თხელი, მოგრძო, ნატეხი ქვებით გამოყვანილია ფართო, დეკორატიული ზოლი. კედლები დასრულებული იყო მარტივი პროფილის ლავგარდნით. შემორჩენილი ფრაგმენტების მიხედვით, განივ ფასადებზე, ფრონტონის ძირებთან, ლავგარდანს ჰორიზონტალური შემონაკეცები ჰქონია 2006-2007 წლებში სოფლის მაცხოვრებლებმა ეკლესია შიგნიდან შელესეს, გარედან კი კრამიტით გადახურეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ბ. ჩოლოყაშვილის 52)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტქტურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს ბიძინა ჩოლოყაშვილის ქუჩაზე (№ 52), თარიღდება XIX საუკუნის II ნახევრით.
სახლი ორსართულიანი, საკმაოდ დიდი ზომის სახლი აგურით არის ნაშენი. ქუჩისპირა ფასადის I სართულზე სამი, მეორეზე - ორი ფანჯარა გამოდის. ფასადის ეს ნაწილი ფრონტონით გვირგვინდება, რომელიც მუქი და ღია წითელი აგურის რიგებითაა ამოყვანილი. სართულები ლავგარდინით არის გამოყოფილი. II სართულის ფანჯრების თავზე აგურითვე გამოყვანილი სანდრიკებია. კიდეებზე კედელს, მთელ სიმაღლეზე, აგურის რუსტირებული რიგები გასდევს. პირველი სართულის განაპირა, მარჯვნივ ფანჯრის თავზე ხის აივანი გამოდის, რომელიც სახლს, ეზოს მხარეს, მთელ სიგრძეზე გასდევს. აივანზე ასასვლელი კიბის უჯრედი ეზოს სიღრმეშია მოწყობილი. აივანს ხის მრგვალი სვეტები აქვს, რომლებზეც ჭვირული თაღები გადადის, მოაჯირი შეფიცრულია. აივნის კედელი ლურჯად იყო შეღებილი. მეორე სართულზე განლაგებულია სამი ანფილადური ოთახი კარ-სარკმელთა ღიობებით აივანზე გამოდის (ამჟამად აივნის ერთი კარი შეშინულია. აივანზე შემორჩენილია ხის, ძველი კარ-ფანჯარა, ბუხარი, კედლის ღუმელი და განჯინები. ერთ-ერთი ოთახის კედლებზე - მოხატულობაა. ეზოს მხარეს სახლის პირველი სართული გადაკეთებულია - ამოშენებულია და შუშაბანდებად არის ქცეული. ქუჩის მხარეს სახლს ებმის აგურით ამოყვანილი და კრამიტით გადახურული ალიყაფი, რომელშიც ხის კარია. ეზოში შემორჩენილია აგურის ძველი საჯინიბო, აქვეა ჭაც.
2011-2012 წლებში სახლს ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები (პროექტის ავტორი, არქიტექტორი დ. გივიშვილი) სახლი გადახურულია კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აიზპუტე
აიზპუტე (Aizpute, Hasenpoth) — ქალაქი ლატვიაში. აიზპუტეს მხარის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ლიეპაიიდან ჩრდილო-დასავლეთით 48 კმ-ში, მდინარე ტებრაზე. მოსახლეობა 5 068  ადამიანი (2011).
ისტორია
გერმანელი ჯვაროსნების ციხესიმაგრე ჰაზენპოთი დაარსდა 1248 წელს. 1378 წლიდან ქალაქია და წარმოადგენს კურლანდიის საჰერცოგოს პელტენის ოლქის ცენტრს. 1795 წლიდან რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაშია, როგორც კურლანდიის გუბერნიის სამაზრო ქალაქი ჰაზენპოთი. 1917 წელს ქალაქმა ოფიციალურად მიიღო თანამედროვე სახელწოდება. 1918-1940 წლებში ლატვიის რესპუბლიკის, ხოლო 1940-1991 წწ. ლატვიის სსრ-ს შემადგენლობაშია.
აიზპუტეში ებრაელები დასახლდნენ XVI საუკუნეში, 1708 წელს ააშენს სინაგოგა, XVIII საუკუნის შუა ხანებიდან ჩამოყალიბდა ებრაული თემი, რომელსაც ჰყავდა საკუთარი რაბინი და გააჩნდა რელიგიური სასამართლო. XIX საუკუნის დასაწყისამდე ებრაელები შეადგნედნენ ქალაქის მოსახლეობის ნახევარს. 1800 წ. — 678 (46 %), 1863 წ. — 1622 (52 %), 1897 წ. — 1170 (35 %), 1920 წ. — 586 (22 %), 1935 — 534 ებრაელი (16,5%). ებრაული მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი (386 ადამიანი) განადგურდა ვერმახტის ნაწილების მიერ 1941 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის ქალაქები
გიორგი პატარაია
გიორგი პატარაია (დ. 10 აპრილი, 1950, თბილისი) — ქართველი ექიმი.
ბიოგრაფია
1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პედიატრიული ფაკულტეტი.
1973-1977 წლებში იყო კანისა და ვენერიულ სნეულებათა სამეცნიერო კვლევითი უნივერსიტეტის კლინიკური ორდინატორი, უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1977-1991 წლებში რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი-პათოლოგანატომი; 1991-1993 წლებში თბილისის მორფოლოგიური დიაგნოსტიკის ცენტრის მთავარი ექიმის მოადგილე; 1993 წლიდან კლინიკური პათოლოგიის სამეცნიერო პრაქტიკული ცენტრის დირექტორის მოადგილე. ავტორია 40 სამეცნიერო ნაშრომის გულ-სისხლძარღვთა და ეკოლოგიური პათოლოგიის საკითხებზე; თბილისის სამედიცინო უნივერსიტეტის პათოლოგიის კათედრის დოცენტი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა - დაიცვა 1989 წელს “გულის კუნთის ნახშირწყლოვანი ცვლის თავისებურებები სხვადასხვა სანარკოზო საშუალებების გამოყენებისა და ჰიპოქსიური ჰიპოქსიის პირობებში„.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ნიკო ცხვედაძის სახლი
ნიკო ცხვედაძის სახლი — არქიტექტურული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ თვალადის მონასელიანთ უბანში. აგებულია 1814 წელს. ეკუთვნოდა ცნობილ ქართველ პედაგოგსა და საზოგადო მოღვაწეს ნიკო ცხვედაძეს (1845-1911 წლები). სახლი დგას ყორეშემოვლებულ ეზოში. ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. შენობა სამხრეთიდან ორსართულიანია - ჩრდილოეთიდან სამსართულიანი. მესამე სართული მოგვიანებით დაუშენებია ნიკო ცხვედაძის სიძეს, ცნობილ ქართველ მეცნიერ-ეკონომისტს ფ. გოგიჩაიშვილს. შენობის დასავლეთ და ჩრდილოეთ მხარეს ჰქონია გალერეა (ამჟამად ამოშენებულია). პირველ სართულზე სიგრძივ ოთხი ოთახია, წინ დერეფნით, მეორე სართულზე - სამი. შენობის სახურავი ღარიანი კრამიტისაა.
ნიკო ცხვედაძესთან ზაფხულობით სოფელში ხშირად ჩადიოდნენ სტუმრად გამოჩენილი პედაგოგოები და საზოგადო მოღვაწეები. მისი უახლესი მეგობარი იაკობ გოგებაშვილი ჭაბუკობიდანვე სოფელ თვალადში ნიკო ცხვედაძის დედის ოჯახში ისვენებდა. ნიკო ცხვედაძის სახლში მას ცალკე ოთახი ჰქონია დასასვენებლად და სამუშაოდ. ამ ოთახს "იაკობის ოთახს" ეძახდნენ. აქ დაწერა იაკობ გოგებაშვილმა "კონა" და "იავნანამ რა ჰქმნა". ამჟამად ნიკო ცხვედაძის სახლში კავთისხევის რვაწლიანი სკოლაა.
კალიანმარკის რაიონი
კალიანმარკის რაიონი (Distrito de Callanmarca) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ანგარაესის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 526 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 006 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 39 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 26.02 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ანგარაესის პროვინციის რაიონები
ნდუგუ
ნდუგუ (Lagune Ndougou) — ლაგუნა გაბონში. ის მდებარეობს ოგოუე-მარიტიმის პროვინციაში, ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, 300 კმ-ით სამხრეთით დედაქალაქ ლიბრევილიდან. ლაგუნა ნდუგუ მდებარეობს ზღვის დონიდან 33 მეტრ სიმაღლეზე, რომლის ფართობი შეადგენს 582 კმ²-ს. მის გვერდით მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილი იმყოფება ზღვის დონიდან 82 მეტრზე, ლაგუნა ნდუგუდან 1,0 კმ-ში სამხრეთ-აღმოსავლეთით.
კლიმატი ამ რაიონში ზომიერია. აქ ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურა შეადგენს 19 °С-ს. ყველაზე უფრო ცხელი თვეა აპრილი, როდესაც საშუალო ტემპერატურა შეადგენს 24 °C-ს, ხოლო ყველაზე უფრო ცივი ივლისი — 16 °С. ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა შეადგენს 1520 მმ-ს. ყველაზე უფრო წვიმიანი თვეა ნოემბერი, საშუალოდ 276 მმ ნალექი, ხოლო ყველაზე უფრო მშრალი თვეა ივლისი, საშუალოდ 2 მმ ნალექი.
საკი
საკი (Pithecia) — ცხვირფართო მაიმუნების გვარი საკისებრთა ოჯახისა. მოიცავს 13–16 სახეობას; მათ შორისაა: საკი-ბერი (P. monachus), თეთრი ანუ თეთრსახა (P. pithecia), სამხრეთული (P. irrorata), თეთრფეხა (P. albicans), ეკვატორული (P. aequatorialis) და სხვ. გავრცელებული არიან სამხრეთ ამერიკის ტროპიკულ ტყეებში. მათი სხეულის სიგრძეა 30–71 სმ, კუდისა — 26–54 სმ, მასა 0,7–1,7 კგ. აქვთ გრძელი, ხშირი და რბილი ბეწვი. თეთრ საკის თავი თეთრი აქვს, ტანი და კიდურები კი — შავი. სხვა სახეობების შეფერილობა უფრო ერთფეროვანია, შავი, ვერცხლისფერ-რუხი ან მურა. ბინადრობენ ხეების ზედა იარუსებზე. აქტიურები არიან დღისით. იკვებებიან ნაყოფებით, კენკრით, ფოთლებით, მცირე ზომის ხერხემლიანებით; ზოგჯერ იჭერენ ღამურების ფუღუროებში. ცხოვრობენ მცირე ოჯახურ ჯგუფებად. ურთიერთობენ ხმამაღალი ყვირილის საშუალებით. მაკეობა 163–176 დღე გრძელდება. შობენ, ჩვეულებრივ, 1 ნაშიერს, რომელიც დამოუკიდებელი ხდება 6 თვის ასაკიდან. ტყვეობაში ცხოვრობენ 35 წლამდე. ადგილობრივი მოსახლეობა მათზე ხორცის გამო ნადირობს.
თარნიოიუთი
თარნიოიუთი (Tarnöyüt, Տարնոյութ) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
ელაგინის მესამე ხიდი
ელაგინის მესამე ხიდი (3-й Ела́гин мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე დიდ ნევკაზე. აკავშირებს დიდი ნევკის მარჯვენა სანაპიროს და ელაგინის კუნძულს. არის სერგეი კიროვის სახელობის კულტურისა და დასვენების ცენტრალური პარკის მთავარი შესასვლელი. ხიდის სიგრძეა - 79,8 მეტრი, სიგანე - 12,6 მ.
მდებარეობა
ხიდი აკავშირებს პრიმორსკის პროსპექტსა და სერგეი კიროვის სახელობის კულტურისა და დასვენების ცენტრალურ პარკს.
ხიდთან ახლოს მდებარეობს ბუდისტური ტაძარი.
დინების ზემოთ მდებარეობს უშაკოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ - იახტენის ხიდი.
მეტროს უახლოესი სადგურია „სტარაია-დერევნია“.
ისტორია
1826 წელს აქ ააგეს მცურავი ხიდი, რომელიც 1840 წელს გადააკეთეს ცხრამალიან ხიდად, რომლის ერთ-ერთი შუა მალა იხსნებოდა. გახსნადი მალა ორფრთიანი იყო და შედგებოდა ოთხი ხის ჩარჩოსაგან. ხიდის გახსნა ხდებდა ხელის ჯალამბარით. ხიდი არაერთხელ გადააკეთეს, თუმცა შეინარჩუნეს მალების რაოდენობა. 1951 წლის რესტავრაციის შემდეგ კი ხიდი შვიდმალიანი გახდა. 1949-1951 წლებში ინჟინერთა კანტორის „Дормостпроект“-ის პროექტის მიხედვით ვლადიმირ დემჩენკომ და ვ. ვ. ბლაჟევიჩმა მოახდინეს ხიდის რეკონსტრუქცია, რის შედეგადაც ხიდი რვამალიანი გახდა, რომლის შუაშიც მდებარეობდა გასახსნელი მალები. მუდმივი მალები აგებული იყო მეტალისაგან. გახსნადი მალის სიმაღლე 13,5 მეტრი იყო. ხიდის ბურჯები ბეტონისაა და ბუნებრივ საყრდენებზე დგას. ხიდის სიგრძეა 92 მეტრი, სიგანე 11,5 მეტრი, მათ შორის შედის ორი ტროტუარი 2,25 მეტრი სიგანისა. ხიდზე დაამონტაჟეს ელაგინის პირველი და მეორე ხიდის მსგავსი შედუღებული მოაჯირები.
1976 წელს ინჟინერ ა. იუშინისა და ვ. კოშკინის პროექტის მიხედვით წარიმართა ხიდის კაპიტალური რემონტი. ხის ფილები მუდმივ მალებში შეიცვალა რკინა-ბეტონით, ასევე გამოიცვალა კოჭები, აღადგინეს ასფალტის საფარი. 1982 წელს მიმდინარეობდა მექანიზმებისა და ელექტროტექნიკური მოწყობილობების რემონტი.
2008-2009 წლებში პრიმორსკის პროსპექტის რეკონსტრუქციის ფარგლებში ხიდი დაშალეს და მის ადგილზე ააგეს ახალი მეტალის სამმალიანი ხიდი, რომელიც არ იხსნებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
ბელაია-კალიტვის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი
ბელაია-კალიტვის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი (Храм Введения во храм Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი ბელაია-კალიტვაში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონსკის ეპარქიას.
ისტორია
კაზაკების პირველი დასახლება თანამედროვე ქალაქის ტერიტორიაზე იყო უსტ-ბელოკალიტვენსკაია, რომელიც დაარსდა 1703 წელს პეტრე I დიდის ბრძანებით. 40 წლის შემდეგ კაზაკებმა სტანიცაში ააშენეს ერთსაკურთხევლიანი ხის ეკლესია. იგი აკურთხეს ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე. ეკლესიის მრევლი ამ პერიოდისთვის მოითვლიდა 450 ადამიანს. 1866 წლიდან ტაძართან მუშაობდა სამრევლო სკოლა. აღნიშნული ეკლესია კვლავ მუშაობს 1890 წლისთვის.
დროთა განმავლობაში ტაძარი დაძველდა და უკვე მრევლსაც აღარ ჰყოფნიდა არსებული ფართი. სტანიცის ადგილობრივმა ხელმძღვანელობამ გადაწყვიტა აეშენებინათ ახალი, ქვის სამსაკურთხევლიანი ეკლესია. ქვის ეკლესია ააგეს 1904-1905 წლებში. ეკლესიის მარჯვენა საკურთხეველი წინასწარმეტყველ ელიას სახელზე აკურთხეს, მარცხენა კი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მირონ-ლუკიის მთავარეპიკოპოსის სახელზე.
ეკლესია დაიხურა 1930-იან წლებში, მას მოხსნეს გუმბათი და ჯვარი, ჩამოიღეს კანკელი, დაანგრიეს სამრეკლო.
მეორე მსოფლიო ომის დროს აღდგა ღვთისმსახურება, მაგრამ 1961 წელს ეკლესია კვლავ დაიხურა. მასში განათავსეს პიონერთა სახლი, ახლოს კი დადგეს ლენინის ძეგლი.
ეკლესიის შენობა აღადგინეს და მორწმუნეებს დაუბრუნეს 1988 წელს. დაიწყო მისი რესტავრაცია.
ამჟამად ეკლესიაში გახსნილია ბიბლიოთეკა, მუშაობს საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვარია ვლადიმირი (გნოევოი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ლიბერდადი (მინას-ჟერაისი)
ლიბერდადი (Liberdade) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1152 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ანდრელანდიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 346 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.32 კმ²-ზე. ფართობი 401 337 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
Peeters Publishers
Peeters Publishers — საერთაშორისო აკადემიური საგამომცემლო კომპანია, რომელიც 1857 წელს დაარსდა ლუვენში. Peeters ყოველწლიურად გამოსცემს 200-მდე ახალ სათაურს და 75 ჟურნალს. მთავარი სფეროებია ჰუმანიტარული და სოციალური მეცნიერებები, ძირითადი აქცენტებია ბიბლიის სწავლებები, რელიგიური სწავლებები, პატრისტიკა, კლასიკური და ორიენტალური სწავლებები, ეგვიპტოლოგია, ფსიქოლოგია, ეთიკა, მედიევისტიკა და ხელოვნება.
ისტორია
ლუვენის ასოციაცია ბეჭვდასთან ისეთივე ძველია, როგორც თავად ბეჭდვის ხელოვნება. 1474 წელს იოჰან ველდენერმა პირველად დაბეჭდა წიგნი ლუვენში. XV საუკუნეში, ლუვენში ექვსი აქტიური მბეჭდავი ცხოვრობდა. მათ შორის ყველაზე ცნობილი იყო იოჰან ვესტფალიელი და დირკ მარტენსი. XVI საუკუნეში ძირითადად ანტვერპელი მბეჭდავები გამოსცემდნენ ნაშრომებს ჰუმანიტარულ მეცნიერებებზე. ყველაზე ცნობილი იყო ხრისტოფორ პლანტენი, რომელმაც პუბლიკაციების რაოდენობითა და მისი მაღალი ხარისხით გადაასწრო ყველა სტამბას. ავსტრიული ბატონობის ქვეში, 1759 წელს დაარსდა საგამომცემო სახლი „ლუვენის აკადემია“, რომელმაც საფრანგეთის რევოლუციამდე იარსება.
1882 წელს, ირანოლოგისტმა და სინოლოგისტმა, შარლ დე ჰარლეზმა დააარსა „Imprimerie Orientaliste“, რათა დაებეჭდა ჟურნალი „ Le Muséon “. მისი გარდაცვალების შემდეგ ჟურნალის გამოცემა გააგრძელეს კარგად ცნობილმა ორიენტალისტებმა ფილიპ კოლინეტმა და ლუის დე ლა ვალე პუსენმა.
1857 წლიდან პიტერსის ოჯახმა საკუთარი საგამომცემლო სახლი და წიგნების მაღაზია გახსნა ლუვენის ცენტრში. კომპანია მალევე გაიზარდა და XX საუკუნის დასაწყისში 100-ზე მეტი დასაქმებული ჰყავდა. 1914 წელს ლუვენის ხანძარმა იმსხვერპლა კომპანია, ხოლო პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, ოჯახი ძირითადად წიგნების მაღაზიაზე გადაერთო. 1960 წელს ემანუელ პიტერსმა შეიძინა „Imprimerie Orientaliste“ და ოჯახს დაუბრუნა საგამომცემლო ბიზნესი ლუვენში.
დღევანდელ დღემდე Peeters-ის საგამომცემლო ისევ ოჯახის საკუთრებაშია და მათი საქმიანობა ძლიერ ინტერნაციონალიზებულია.
გარე ბმულები
კატეგორია:ბელგიაში დაარსებულები კატეგორია:აკადემიური გამოცემები
ჯოზეფ დილეინი
ჯოზეფ ჰენრი დილეინი (Joseph Henry Delaney; დ. 25 ივლისი, 1945) — ბრიტანელი მწერალი ფენტეზისა და ფანტასტიკის ჟანრში. მწერლის კარიერა დაიწყო 1990-იანი წლებიდან.