cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები (1959)
ისტორია
1959 წლის აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილებით, აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები დაინიშნა 1959 წლის 15 მარტს.
26 იანვარს „აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების დებულების“ 36 და 37 მუხლების საფუძველზე — აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმმა დაადგინა: დამტკიცებულ იქნეს აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების ცენტრალური საარჩევნო კომისია საზოგადოებრივი ორგანიზაციებისა და მშრომელთა საზოგადოებების შემდეგი შემადგენლობით:
1959 წლის 15 მარტს გაიმართა აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები. კენჭისყრა დაიწყო დილის 6 საათიდან და დამთავრდა ღამის 12 საათზე. ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ ყველა საოლქო საარჩევნო კომისიისაგან მიიღო სრული ცნობები აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების შედეგების შესახებ.
საარჩევნო ოლქების ამომრჩეველთა საერთო რიცხვმა შეადგენდა 251.975 კაცს, რომელთაგანაც აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭს დეპუტატების არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო 251.971 კაცმა, ესეიგი ამომრჩეველთა 99,99%-მა.
კომუნისტებისა და უპარტიოების ბლოკის კანდიდატებს ყველა საარჩევნო ოლქში ხმა მისცა 251.974 ამომრჩეველმა, რაც შეადგენდა კენჭისყრით მონაწილე ამომრჩეველთა საერთო რიცხვის 99,98%-ს. დეპუტატობის წინააღმდეგ ხმა მისცა 177-მა კაცმა, ანუ კენჭისყრით მონაწილე ამომრჩეველთა საერთო რიცხვის 0,07%-მა.
ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ, განიხილა რა მასალები თითოეული საარჩევნო ოლქის მიხედვით, „აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების დებულების“ 38 მუხლის საფუძელზე რეგისტრაციაში გაატარა ყველა საარჩევნო ოლქში არჩეული აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები ყველა 112 საარჩევნო ოლქის მიხედვით.
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭო
რომულო-გალიეგოსის მუნიციპალიტეტი
რომულო-გალიეგოსის მუნიციპალიტეტი (Municipio Rómulo Gallegos) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, კოხედესის შტატში. წარმოადგენს კოხედესის შტატის 9 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 725 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით რომულო-გალიეგოსის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 15 141 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია ლას-ვეგასი. კოხედესის შტატის მთელი მოსახლეობის 5% მოდის რომულო-გალიეგოსის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 20.9 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:კოხედესის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჯეიდონ სანჩო
ჯეიდონ მალიკ სანჩო (Jadon Malik Sancho; დ. 25 მარტი, 2000) — ინგლისელი ფეხბურთელი. ინგლისის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებისა და „მანჩესტერ იუნაიტედის“ გარემარბი. 2017 წელს ინგლისის 17 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებთან ერთად მოიგო 17 წლამდელთა მსოფლიო ჩემპიონატი.
ადრეული ცხოვრება
სანჩო დაიბადა კამბერუელში, ლონდონში. მისი მშობლები იყვნენ ტრინიდადი და ტობაგოდან. გაიზარდა კენინგტონში. ბავშვობაში დაუმეგობრობდა აგრეთვე მომავალ ფეხბურთელ, რეის ნელსონს რომელიც მის სიახლოვეს ცხოვრობდა. ისინი ერთად თამაშობდნენ ახალგაზრდულ ტურნირებზე. ბავშვობაში მისი საფეხბურთო კერპი იყო რონალდინიო. სანჩო იყო „ჩელსის“ გულშემატკივარი.
საკლუბო
ბორუსია დორტმუნდი
სანაკრებო
ინგლისის 17 წლ.
ინგლისი:
ინდივიდუალური
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 მარტი კატეგორია:დაბადებული 2000 კატეგორია:ინგლისელი ფეხბურთელები კატეგორია:დორტმუნდის ბორუსიას ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
თურქოლოგია
თურქოლოგია — მეცნიერების დარგი, რომელიც შეისწავლის და იკვლევს თურქულენოვან ხალხთა ენებს, ლიტერატურას, რელიგიებს და საერთოდ ამ ხალხთა სულიერ და მატერიალურ მემკვიდრეობას წარსულსა და აწმყოში.
თურქოლოგიის ისტორია
თავდაპირველად თურქოლოგია უმთავრესად ვითარდებოდა როგორც ფილოლოგიური დისციპლინა. მისი მნიშვნელოვანი წყაროა: მდინარე ორხონისა და ენისეის ზემო წელზე აღმოჩენილი წარწერები (უმთავრესად VII-X საუკუნეებში), ძველი უიღურული დამწერლობის ძეგლები, შუა საუკუნეების არაბულ- და სპარსულენოვანი ავტორების გეოგრაფიული და ისტორიული თხზულებანი, რომლებიც ძვირფას მასალას წარმოადგენენ თურქული ენების და მასზე მოლაპარაკე ტომთა ისტორიისათვის. განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა სწავლული თურქი მაჰმუდ ქაშგარის (XI ს.) თხზულებას „დივანუ ლუღათ ათ-თურქ“ („თურქულ ენათა ლექსიკონი“), რომელიც შეიცავს ლინგვისტური, ისტორიული, ეთნოგრაფიული და ფოლკლორული ხასიათის უამრავ ცნობას თურქულენოვანი ხალხების შესახებ. თურქული დამწერლობა განვითარდა ერთი მხრივ დასავლეთში - სელჩუკთა სახელმწიფოში, თურქეთსა და აზერბაიჯანში, მეორე მხრივ აღმოსავლეთში - ქაშგარში, ხვარაზმში, სამარყანდში, ბუხარაში და სხვაგან. თურქული დამწერლობის დასავლურ ძეგლებს მიეკუთვნება XIII-XVII საუკუნეებში შექმნილი მრავალი თხზულება ძვ. ანატოლიურ-თურქულ (ოსმალურ) და ძვ. აზერბაიჯანულ ენებზე; ხოლო აღმოსავლურ ძეგლებს - XIV-XVI საუკუნეებში შუა აზიის თურქულ სამწერლობო ენებზე შექმნილი ლიტერატურული ძეგლები. ერთ-ერთი მათგანის, საკუთრივ ძველი უზბეკური ენის ფუძემდებლად ითვლება XV საუკუნის პოეტი ალიშერ ნავოი.
პირველმა ცნობამ თურქების შესახებ ევროპაში ჰუნების შემოსევების დროს (IV-V სს.) შეაღწია. თურქებისადმი ინტერესი გაიზარდა XI-XIII საუკუნეებში სელჩუკებთან ბიზანტიისა და ჯვაროსნული ომების დროს. ეს ინტერესი უფრო გაფართოვდა თურქების მიერ კონსტანტინოპოლის დაპყრობისა (1453) და ევროპაში მათი შეჭრის საფრთხის გაძლიერებასთან დაკავშირებით. ამ დროიდან მოიპოვება ბერძენი და ბიზანტიელი ისტორიკოსების ცნობები მცირე აზიის სელჩუკთა სასულთნოსა და თურქთა სახელმწიფოს შესახებ. XV-XVI საუკუნეებში აღწერეს ოსმალეთისა სახელმწიფო თურქთა ტყვეობიდან დაბრუნებულმა ევროპელებმა (გერმანელმა ჰანს შილტბერგერმა, ფრანგმა ბუსიკომ, ჩეხმა ვრატისლავმა და სხვებმა). გამოქვეყნდა ევროპელი მოგზაურებისა და დიპლომატების ჩანაწერები (ფრანგი ჟ. შესნო, ავსტრიელი ო. ბუსბეკი, ჩეხი ვრატისლავი, იტალიელი პიეტრო დელა ვალე და სხვები). XVII-XVIII საუკუნეებში ევროპაში თურქულის შესწავლა უმთავრესად პრაქტიკულ მიზნებს ისახავდა - გაერკვიათ ოსმალური სახელმწიფოს პოლიტიკური და სამხედრო ძლიერების საფუძვლები (ლ. მარსილი, მ. დ‘ოსონი, მ. ბელენი და სხვები). თურქეთის ისტორიის მეცნიერულ შესწავლას საფუძველი ჩაუყარა ი. ჰამერ-პურგშტალმა. ამ საქმეში დიდი წვლილი მიუძღვით ევროპელ მეცნიერებებს (ჰ. გიბონი, ფ. გიზე, ფ. კრელიცი, პ. ვიტეკი, ფ. ბაბინგერი, რ. მანტრანი, რ. მერიმანი, ბ. ლუისუ, ა. იორგა და სხვები). XIX საუკუნის დასასრულს ბუდაპეშტსა და ჰელსინგფორსში დაინტერესდნენ რუსეთის იმპერიაში მოსახლე თურქული მოდგმის ხალხების (ჩუვაშები, თათრები, ბაშკირები) შესწავლით.
XIX-XX საუკუნეებში ფართო თურქოლოგიური კვლევა-ძიება გაიშალა გერმანიაში, ინგლისში, საფრანგეთში, უნგრეთში, აშშ-ში, იაპონიასა და სხვა ქვეყნებში (ვ. თომსენი, ჟ. დენი, ვ. ბანგი, დ. ნემეთი, კ. შირატორი, ნ. პოპე, ა. ფონ გაბენი, ჯ. კლოსონი, კ. გრინბეხი, კ. მენგესი და სხვები).
თურქეთის ისტორიის კვლევა საკუთრივ თურქეთში მხოლოდ XX საუკუნის დამდეგს დაიწყო სტამბოლის უნივერსიტეტში. 1910 წელს დაარსდა „ოსმალეთის ისტორიის საზოგადოება“, სადაც თურქეთის ისტორიულ შესწავლასთან ერთად (ა. რეფიკი, მ. ქოფრულუ) მუშაობა გაიშალა თურქოლოგიის ფართო პრობლემებზე (ისტორია, ლიტერატურა, კულტურა). თურქული ენის პირველი გრამატიკა დაწერა თურქმა ავტორმა ბერგამალი კადრიმ XVI საუკუნეში. თურქული ენის სწავლება თურქულ სკოლებში მხოლოდ 1839 წელს შემოიღეს.
თანამედროვე თურქეთში თურქოლოგიის ცენტრებია „თურქეთის საისტორიო საზოგადოება“ (დაარსდა 1931); „თურქეთის საენათმეცნიერო საზოგადოება“ (დაარსდა 1932), სტამბოლისა და ანკარის უნივერსიტეტები. თურქეთის ისტორიის შესწავლასთან ერთად მიმდინარეობს სხვადასხვა ხასიათის თურქული წყაროების პუბლიკაცია (ი. უზუნჩარშილი, ო. ბარქანი, თ. გოქბილგინი, ჰ. ინალჯიქი, ე. კარალი, ა. კურატი, მ. სერთოღლუ და სხვები).
ქართული თურქოლოგიის ისტორია
თურქოლოგიამ, თურქთა დემოგრაფიული მოძლიერების შედეგად ევროპაში, მეტად გაიფართოვა მეცნიერული კვლევის სპექტრი, საქართველოში კი თურქოლოგიას ჩაეყარა საფუძველი თბილისის უნივერსიტეტის დაარსების შემდეგ.
დღეს თურქოლოგია ერთ–ერთი ყველაზე პოპულარული დარგია საქართველოში, სადაც მას ძირითადად ორი – ფილოლოგიისა და ქვეყანათმცოდნეობითი მიმართულებით შეისწავლიან ქვეყნის სხვადასხვა ქალაქების, თბილისის, ქუთაისისა და ბათუმის უმაღლეს სასწავლებლებში. გარდა ამისა თბილისში, ქუთაისსა და ბათუმში ფუნქციონირებს ე.წ. თურქული სკოლები, სადაც დაინტერსებულთ საშუალება აქვთ ადრეული ასაკიდან დაეუფლონ მეზობლის ენას.
თბილისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტსა და აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტებში შეისწავლიან აგრეთვე აზერბაიჯანულ და უზბეკურ ენებს. გარდა ამისა ქუთაისისა (ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე არსებობს აღმოსავლეთმცოდნეობის დეპარტამენტი) და ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტები (ქართული ფილოლოგიის დეპარტამენტს აქვს თურქული ფილოლოგიის სპეციალური პროგრამული მიმართულება) ყოველწლიურად ახალგაზრდა ქართველ თურქოლოგთა ახალ თაობებს.
თურქოლოგიური კვლევა საქართველოში
თურქოლოგიური კვლევა მიმდინარეობს თსუ-ში, გიორგი წერეთლის სახელობის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში, ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის,არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში, კორნელი კეკელიძის სახელობის ხელნაწერთა ინსტიტუტში, შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტში. ეს კვლევა-ძიება მოიცავს საქართველოსა და მისი მეზობელი თურქულენოვანი ხალხების ენობრივი, კულტურისა და ლიტერატურის ურთიერთობის, თურქეთის ისტორიის სოციალურ-ეკონომიკურ და პოლიტიკურ საკითხებს. აღსანიშნავია ის მიღწევები, რომლებიც მოპოვებულია თურქულ, აზერბაიჯანული და უზბეკური ენებისა და მათი დიალექტების შესწავლაში. ჩვენში ფართოდაა გაშლილი მთარგმნელობითი მუშაობა. სპეციალისტების მიერ ქართულად თარგმნილი და გამოქვეყნებულია თურქი, აზერბაიჯანელი, უზბეკი და სხვა მწერლების ნაწარმოებები. თურქული, აზერბაიჯანული, უზბეკური ხალხური ზღაპრები. დიდი ყურადღება ექცევა თურქული ძეგლების პუბლიკაციას. გამოქვეყნებულია ბევრი მნიშვნელოვანი თურქული საარქივო დოკუმენტი. ქართულ ენაზე ითარგმნა თურქული წყაროები (ნაიმა, ფეჩევი, სელანიკი, ევლია ჩელები და სხვა), რომლებიც საყურადღებო ცნობებს შეიცავენ საქართველოს შესახებ. გამოქვეყნდა შრომები თურქეთ-საქართველოს ურთიერთობის საკითხებზე და სხვა.
ქართული თურქოლოგიის ფუძემდებლად მიჩნეულია სერგი ჯიქია.
ლიტერატურა
კატეგორია:აღმოსავლეთმცოდნეობა კატეგორია:ფილოლოგია
WE (ტანსაცმელი)
WE — ნიდერლანდური პრემიუმ ბრენდი, ქუჩის მოდის საცალო გამყიდველი, რომელიც მომხმარებლებს სთავაზობს საკუთარ ბრენდ "WE"-ს ტანსაცმელს,ფეხსაცმელს,ჩანთებსა და აქსესუარებს. ის მსოფლიოს 7 ქვეყანაში ოპერირებს და მის მფლობელობაში 207 მაღაზიაა.
მაღაზიები სამ ტიპად არის დაყოფილი:
ისტორია
ამ კომპანიამ მოღვაწეობა 1962 წელს დაიწყო, სახელწოდებით 'HIJ', რაც ჰოლანდიურად მესამე პირის მამრობითი სქესის აღმნიშვნელი ნაცვალსახელია (he) და შესაბამისად მხოლოდ მამაკაცის ხაზს აწარმოებდა. მალევე მას ქალის ტანსაცმლის ხაზი შეემატა სახელწოდებით 'ZY' (ჰოლანდიურად მდედრობითი სქესის აღმნიშვნელი პირის ნაცვალსახელი she). შემდგომში ეს სახელები we woman და we man-ით შეიცვალა, რადგან 1999 წელს კომპანიამ საერთაშორისო ფილიალების გახსნა გადაწყვიტა. ამჟამად WE-ს მაღაზიები წარმოდგენილია საფრანგეთში, ავსტრიაში, გერმანიაში, ლუქსემბურგში, შვეიცარიასა და ჩინეთში.
ჯანლუიჯი ბუფონი
ჯანლუიჯი ბუფონი (Gianluigi Buffon; დ. 28 იანვარი, 1978, კარარა, ტოსკანა, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, „პარმას“ მეკარე. 2006 წლის მსოფლიო ჩემპიონი და 2012 წლის ევროპის ვიცე-ჩემპიონი იტალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემადგენლობაში. 1998, 2002, 2010 და 2014 წლების მსოფლიო ჩემპიონატების, ასევე, 2004, 2008. 2012 და 2016 წლების ევროპის ჩემპიონატების მონაწილე. საყოველთაოდ აღიარებულია მსოფლიოს ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს მეკარედ.
ბავშვობის წლები
ჯანლუიჯი ბუფონი სპორტულ ოჯახში დაიბადა. დედა, მარია სტელა, მძლეოსანი იყო, მამა, ადრიანო კი — ძალოსანი. მისი ორი და, ვერონიკა და გუენდალინა, პროფესიონალი ფრენბურთელები არიან, ხოლო ბიძა, ანჯელო მასოკო, დიდი წარმატებით გამოდიოდა ადგილობრივ საკალათბურთო კლუბში. მისი პაპის ძმა იყო ლორენცო ბუფონი, რომელიც ცნობილი მეკარე იყო და გასული საუკუნის 50-იან წლებში „მილანის“ ღირსებას იცავდა. პატარა ჯიჯისაც ძალიან უყვარდა ფეხბურთის თამაში. საფეხბურთო სკოლაში ის ნახევარდაცვაში თამაშობდა, თუმცა, მისივე თქმით, მალე მობეზრდა გაუთავებელი სირბილი და კარში წყნარად დგომა არჩია. უცნაურია, მაგრამ ფაქტია, სიზარმაცემ ბუფონი კი არ დაღუპა, მსოფლიოში ცნობილ ადამიანად აქცია.
პარმა
მომავალი მეკარის დებიუტი სერია A-ში 1995 წლის ნოემბერში შედგა. მაშინ ბუფონი 17 წლის იყო და „პარმას“ კარს „მილანთან“ მატჩში იცავდა, რომელმაც მანამდე, ერთი წლით ადრე, იტალიის ჩემპიონატსა და ჩემიპონთა ლიგაში გაიმარჯვა. ბუფონი ისეთი დაბნეული იყო, რომ მატჩის წინ თანაგუნდელებთან ერთად ფოტოს გადაღებაც დაავიწყდა. მიუხედავად იმისა, ახალბედა მეკარემ შეხვედრა გოლის გაუშვებლად დაამთავრა. ის მატჩი ფრედ, 0-0 დასრულდა. ამის შემდეგ ბუფონმა „პარმას“ ძირითადი მეკარის ადგილი დაისაკუთრა და იმ დრიოსთვის ერთ-ერთი საუკეთესო გოლკიპერი, ლუკა ბუჩი იმედგაცრუებილი დატოვა. „პარმაში“ ჯანლუიჯი ბუფონმა 6 წარმატებული სეზონი ჩაატარა. 1998-1999 წლების სეზონში უეფას თასის გათამაშების ფინალში, რომელსაც მოსკოვი მასპინძლობდა, პარმამ „მარსელს“ სძლია და საპატიო ევროპულ საკლუბო ჯილდოს დაეუფლა. გარდა ამისა, ბუფონი პარმასთან ერთად იტალიის თასს და იტალიის სუპერთასს დაეუფლა. საერთო ჯამში მან „პარმას“ მაისური 168 შეხვდრაში მოირგო.
2000 წელს ჯანლუიჯი ბუფონს 88 ნომრიანი მაისურით ასპაზობის სურვილი გაუჩნდა, რის გამოც დიდი სკანდალი აგორდა. საქმე ის იყო, რომ ეს რიცხვი იტალიაში ნეონაცისტების კუთვნილებად ითვლება, ამიტომ „პარმას“ გოლკიპერი იძულებული იყო, განზრახვაზე ხელი აეღო.
მალე ბუფონმა კლუბის დატოვება გადაწყვიტა და არჩევანი მსოფლიო ფეხბურთის გრანდ ტურინის „იუვენტუსზე“ გააკეთა.
იუვენტუსი
ტურინულ კლუბს ბუფონის შეძენა საკმაოდ ძვირი — 33 მილიონი გირვანქა სტერლინგი დაუჯდა. ეს რეკორდული თანხა იყო, რაც კი მეკარეში ოდესმე გადაუხდიათ. ამიტომაც ბუფონიც ფსიქოლოგიური წნეხის ქვეშ მოექცა, ყველა ნდობის გამართლებას მოითხოვდა, რათა „იუვეს“ მესვეურებს ამხელა თანხა წყალში გადაყრილად არ ჩაეთვალათ.
თუმცა მეკარის იმედები არ გამართლდა, მომდევნო სეზონი კლუბმა ტიტულის გარეშე დაამთავრა, შემდეგ კი დიდ სკანდალში გაეხვია და მთელი საფეხბურთო სამყარო აალაპარაკა. „იუვენტუსს“ გარიგებულ მატჩებში დასდეს ბრალი და სერია ბ-ში დააქვეითეს. კლუბი ისეთმა წამყვანმა ფეხბურთელება დატოვეს, როგორიცაა ზლატან იბრაგიმოვიჩი, ფაბიო კანავარო და სხვები. ბუფონმაც არაერთი შეთავაზება მიიღო, თუმცა კლუბში დარჩენა და სერია A-ში გადასვლაში დახმარება გადაწყვიტა.
ბუფონმა და „იუვენტუსმა“ წარმატებას კვლავ მიაღწიეს 2012 წელს, როცა კლუბი ჩემპიონატში დამარცხების გარეშე, რამდენიმეწლიანი პაუზის შემდეგ, კვლავ გახდა იტალიის ჩემპიონი.
1997–2004 წლები
იტალიის ახალგაზრდული ნაკრების ხელმძღვანელობას შეუმჩნეველი არ დარჩენია ნიჭიერი მეკარე და ის 1996 წელს კონტინენტის პირველობაზე წაიყვანეს თანატოლ ახალგაზრდებთან ერთად, რომელთა შორის ალესანდრო ნესტა, ფრანჩესკო ტოტი და ალესანდრო დელ პიერო იყვნენ. ბუფონმა პირველად ითამაშა იტალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემადგენლობაში მომდევნო წელს, 1997 წლის ოქტომბერში, მოსკოვში გამართულ შეხვედრაში. მაშინ იგი 19 წლის იყო. შეხვდრისას ტრავმა მიიღო ნაკრების ძირითადმა გოლკიპერმა ჯანლიუკა პალიუკამ, მის ნაცვლად კი ბუფონი შევიდა.
ბუფონი ნელ-ნელა ნაკრების ძირითად მეკარედ ყალიბდებოდა. 1998 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე საფრანგეთშიც წაიყვანეს, თუმცა მოედანზე არ გამოჩენილა. სამაგიეროდ შეუდარებელი იყო ევრო 2000-ის შესარჩევ ციკლში. ყველაფერი იქით მიდიოდა, რომ ევროპის ჩემპიონატზე ძირითად მეკარედ სწორედ ბუფონი უნდა წასულიყო, თუმცა ზუსტად ჩემპიონატის მოსამზადებელ შეხვედრაში ხელი მოიტეხა და მის ნაცვლად ძირითად მეკარედ ახალგაზრდა ფრანჩესკო ტოლდო იქცა, რომელმაც შანსი გამოიყენა და ფანტასტიკური შეხვდრები ჩაატარა. thumb|250px|მსოფლიოს 2006 წლის ჩემპიონატზე.
გერმანია 2006
ბუფონი ნაკრების ძირითადი მეკარე იყო ფიფა 2002-სა და ევრო 2004-ზე. თუმცა იტალიის ნაკრები ამ ტურნირებზე უფერულად გამოვიდა.
სამაგიეროდ ბრწყინვალე თამაშები ჩაატარა ბუფონმა მსოფლიოს 2006 წლის ჩემპიონატზე. მაშინ ბუფონმა შეუცვლელად ითამაშა ყველა მატჩი. გერმანიაში მუნდიალის ფინალში ერთმანეთს იტალიისა და საფრანგეთის ნაკრებები დაუპირისპირდნენ. მატჩის განმავლობაში ბუფონმა რამდენიმეჯერ გადაარჩინა ნაკრები გაშვებულ გოლს. ძირითადი დრო ფრედ დასრულდა, დამატებით დროში ბუფონმა კვლავ შესანიშნავად ითამაშა და ზიდანის რამდენიმე ბრწყინვალე დარტყმა მოიგერია. როგორც შემდეგ იხსენებდა ფრანგი იმ ფინალში მდგომარეობიდან სწორედ ბუფონის ფანტასტიკურმა თამაშმა გამოიყვანა.
პენალტების სერიაში ბუფონს არც ერთი დარტყმა არ აუღია, ფრანგთაგან ბურთი ტრეზეგემ ააცილა, რაც საკმარისი აღმოჩნდა იმისათვის, რომ იტალია მეოთხედ გამხდარიყო მსოფლიო ჩემპიონი. ჯანლუიჯი ბუფონი კი ჩემპიონატის საუკეთესო მეკარედ დასახელდა.
2008 წლიდან დღემდე
ევრო 2008-ზე ბუფონი რობერტო დონადონიმ ნაკრების კაპიტნად დანიშნა. ამ ჩემპიონატზე იტალიის ნაკრებმა მეოთხედფინალამდე მიაღწია, ხოლო ბუფონი ჩემპიონატის სიმბოლურ ნაკრებში მოხვდა. ბუფონი ნაკრების ერთ-ერთი წამყვანი მოთამაშე უნდა ყოფილიყო 2010 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზეც, მაგრამ პირველივე მატჩში ტრავმა მიიღო და და შეცვალეს. ევრო 2012-ზე ბუფონიმ ნაკრებთან ერთად ფინალამდე მიაღწია. ბუფონი მეოთხედფინალური მატჩის საუკეთესო მოთამაშედ დასახელდა და ტურნირის სიმბოლურ ნაკრებში მოხვდა.
პირადი და ოჯახური ცხოვრება
ახალგაზრდობაში მომავალი ვარსკვლავი თანატოლებს შორის პოპულარობით არ სარგებლობდა და მას უშნოსაც კი ეძახდნენ, მაგრამ ცნობილი მეკარე გახდა თუ არა, მის გვერდით ლამაზმანებიც გაჩნდნენ. სერიოზული ურთიერთობა არავისთან ჰქონია, სანამ არ გამოჩნდა ჩეხი ფოტომოდელი ალიონა სერედოვა, რომელმაც „მის ჩეხეთის“ ტიტულის მოპოვების შემდეგ იტალიურ შოუ ბიზნესში განაგრძო მოღვაწეობა. სერედოვას ბუფონის გაცნობამდე მის თანაგუნდელთან, კრისტიან ვიერისთან ჰქონდა ურთიერთობა. ვიერი სერედოვასთან ერთად მალდივიზე ისვენებდა. დროს იმდენად კარგად ატარებდა, რომ ჯერ „მილანის“ ფორვარდს, ფილიპო ინძაგის დაურეკა, ჩამოდიო, შემდეგ - ბუფონის. ვიერის წასვლა მოუხდა და სერედოვა ინძაგისთან და ბუფონთან დარჩა. გოლკიპერს იმდენად მოეწონა მოდელი, რომ ინძაგიმ ისინი მარტო დატოვა და თვითონ მილანში დაბრუნდა. მას შემდეგ ბუფონი და ალიონა ასერედოვა ერთად ცხოვრობენ. მსოფლიო ჩემპიონატზე სერედოვა ბუფონს საცოლის რანგში გაჰყვა. ჩემპიონატის შემდეგ ისინი დაქორწინდნენ და ორი შვილი ჰყავთ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:დაბადებული 28 იანვარი კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:პარმის ფეხბურთელები კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები კატეგორია:პარი სენ-ჟერმენის ფეხბურთელები კატეგორია:ფიფას 100-ეული კატეგორია:1998 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2002 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2004 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2006 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2008 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2004 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2008 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2012 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2009 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:2013 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები
ალექსანდრეს სპარსეთის კამპანია
ალექსანდრეს სპარსეთის კამპანია
მცირე აზია
ძვ. წ. 334 წლის მაისში ალექსანდრემ ჰელესპონტი გადაკვეთა თავისი არმით. პლუტარქე გვამცნობს, რომ ალექსანდრეს არმიის რაოდენობა სხვადასხვა წყაროების მიხედვით 34,000-დან 46,000 მეომრამდე მერყეობს. მაკედონიაში ალექსანდრემ თავისი გენერალი ანტიპატრე დატოვა 12,000 ქვეითით და 1,500 კავალერისტით.
სანამ არმია 160 ტრირემის მეშვეობით ჰელესპონტს კვეთდა ალექსანდრემ მოინახულა დანგრეული ტროა, აქილევსის საფლავი და სხვა მითოლოგიური ღირსშესანიშნაობები. ამის შემდეგ კი ალექსანდრემ მცირე აზიაში ბერძნული ქალაქების განთავისუფლება დაიწყო.undefined სპარსელები დიდი ხანი იგნორირებას უწევდნენ მაკედონიის არმიის მოქმედებას, თუმცა შემდეგ სასწრაფოდ შეიკრიბა საბჭო საბრძოლო გეგმის შესადგენად ქალაქ ზელეაში. კრებას ესწრებოდნენ არსამესი, რეომითრესი, პეტინესი, ნიფატესი, სპითრიდატესი, მემნონ როდოსელი და სხვა მეთაურები. მათ შორის საუკეთესო იყო დაქირავებული ბერძენის, მემნონ როდოსელის გეგმა. მისი გეგმის მიხედვით, სპარსელებს გადამწყვეტი ბრძოლისთვის თავი უნდა აერიდებინათ და ომი უნდა გაეჭიანურებინათ, უკანდახევისას კი მტრისთვის არმიის მომარაგება გაერთულებინათ. ამავე დროს თავიანთი სახმელეთო და საზღვაო ძალები მაკედონიისკენ უნდა გადაესროლათ და ომი აზიიდან ევროპაში გადაეტანათ. თუმცა სპარსელმა მეთაურებმა ეს გეგმა არ მოიწონეს. მათ გადაწყვიტეს ალექსანდრესთან ბრძოლა გაემართათ. ორი არმია ერთმანეთს მდინარე გრანიკოსთან დაუპირისპირდა.
გრანიკოსის ბრძოლა
400px|thumb|right|გრანიკოსის ბრძოლა, ჩარლზ ლებრუნის ნამუშევარი ბრძოლას წინ უძღოდა ალექსანდრესა და პარმენიონის ლაპარაკი. პარმენიონმა ალექსანდრეს ურჩია, რომ დაბანაკებულიყვნენ და მეორე დღემდე არაფერი მოემოქმედებინათ. თუმცა ალექსანდრემ პარმენიონის რჩევა არ მიიღო და არმიის ბრძოლისთვის მზადყოფნაში მოყვანა ბრძანა. მან მარცხენა ფლანგის სამეთაუროდ პარმენიონი გააგზავნა, თვითონ კი მარჯვენა ფლანგს ჩაუდგა სათავეში.მოწინააღმდეგეზე პირველი იერიში ამინტასმა მიიტანა, თუმცა სპარსელებმა ის მოიგერიეს და უკუაგდეს. მაკედონელების შემდეგი შეტევა ისევ მარჯვენა ფლანგიდან დაიწყო. ამჯერად შეტევას ალექსანდრე თვითონ წარუძღვა. მან მთელი მარჯვენა ფლანგით სპარსელების მარცხენა ფრთაზე მიიტანა შეტევა, სადაც იმ დროს თავმოყრილნი იყვნენ სპარსელი მეთაურების და სატრაპების უმეტესობა. მოწინააღმდეგეთა შორის ხელჩართული, პოზიციური ბრძოლა გაიმართა. მ ბრძოლის დროს ალექსანდრემ დახოცა სპარსელი მეთაურები:მითრიდატე და როსაკესი. ამ უკანასკნელის ძმა, სპითრიდატესი კი კლიტოს შავმა გამოასალმა სიცოცხლეს მაშინ, როდესაც მას უკვე აღმართული ჰქონდა მახვილი ალექსანდრეზე. ამ ბრძოლის პარალელურად მაკედონელების ცენტრში თავმოყრილმა ჰოპლიტებმა მდინარის გადალახვა დაიწყეს. მათ მიბაძა პარმენიონის მარცხენა ფლანგმაც. ამასობაში ალექსანდრეს ჯარისკაცებმა უპირატესობა მოიპოვეს სპარსელებზე და საბოლოოდ დაახლოებით ერთსაათიანი ბრძოლის შემდეგ მათ გაქცევა დაიწყეს. სპარსელების მარცხენა ფლანგთან ერთად გაქცევა დაიწყეს ცენტრსა და მარჯვენა ფრთაზე განლაგებულმა კავალერისტებმაც. ალექსანდრეს მტრის დევნა დიდხანს არ განუგრძია, რადგან ბრძოლის ველზე ჯერ კიდევ დარჩენილნი იყვნენ ბერძენი ჰოპლიტები. მაკედონურმა ფალანგებმა პირდაპირი იერიში მიიტანეს მათზე. ალექსანდრესა და პარმენიონის მხედრებმა კი მათ ფლანგებიდან შემოუარეს. შეტაკების შემდეგ ბერძენი ჰოპლიტები მთლიანად განადგურდნენ. ალექსანდრემ გრანიკოსზე ბრწყინვალე გამარჯვება მოიპოვა. ბრძოლის ველზე დაიღუპა სპარსელთა მეთაურების უმეტესობა. სპარსელებთან შედარებით მაკედონელთა რიგებში დანაკარგები გაცილებით მცირეა.
მცირე აზია
გრანიკოსის ბრძოლის შემდეგ ალექსანდრემ პარმენიონი გაგზავნა ფრიგიის სატრაპიის დედაქალაქის, დასკილიუმის ასაღებად, რაც მან წინააღმდეგობის გარეშე განახორციელა. ფრიგიის მმართველად მან დატოვა ერთ-ერთი სარდალი, კალა, თავად კი სარდისისკენ, ლიდიის სატრაპიის დედაქალაქისკენ გაემართა. ქალაქის ციტაელის მეთაურმა მითრინესმა სარდისი მაკედონელებს მანამდე ჩააბარა სანამ ისინი იქამდე მიაღწევდნენ. ალექსანდრემ მათ თვითმმართველობა შეუნარჩუნა. შემდეგ ალექსანდრე დიდის არმია გაემართა ეფესოსკენ, სადაც გამაგრებულები იყვნენ დაქირავებული ბერძნები. მაკედონელების იქ გამოჩენისთანავე მათ და ამინტასმა, ანტიოქუსის ძემ თავის მაკედონელ მეომრებთან ერთად, რომელნიც სპარსელების სამსახურში შესულიყვნენ დატოვეს ქალაქი. ალექსანდრემ ეფესო უპრობლემოდ აიღო, იქ დემოკრატია დაამყარა და სპარსელების მოსვლისას გაძევებული მთავრები უკან დააბრუნა. მათ გადაწყვიტეს, რომ შური ეძიათ მათზე, ვინც მემნონი ქალაქში შემოუშვა და ქვებით ჩაქოლეს ოლიგარქი სირფაქსი, შვილთან და ძმიშვილებთან ერთად. საბოლოოდ, როდესაც დაინახა, რომ ეს ქმედებები ვნებდნენ უდანაშულო მოსახლეობას, ალექსანდრემ შეაჩერა ისინი. არიანეს მიხედვით მის სამხედრო მოქმედებებთან ერთად ეფესოში მომხდარმა მოვლენებმა ყველაზე მეტად განაპირობა მისი პოპულარობა მცირე აზიაში. ეფესოს აღებიდან ცოტა ხნის შემდეგ ტრალესისა და მაგნეზიის წარმომადგენლებმა ქალაქები ჩააბარეს ალექსანდრეს, რომელმაც იქ პარმენიონი გაგზავნა 5,000 ქვეითით და 200 მხედრით. იონიაში სპარსელების მიერ კონტროლილებად სხვა ქალაქების აღება მაკედონელმა დაავალა ალქიმაქოსს, რომელსაც 300 მხედარი და 5,000 ქვეითი ჩააბარა, მათ შორის 2,500 მაკედონელი, 2,500 კი მოკავშირე. მცირე აზიაში ალექსანდრეს მხოლოდ ორმა ქალაქმა, მილეტმა და ჰალიკარნასმა გაუწია წინააღმდეგობა.
მილეტი
thumb|200px|მილეტის აღება, ანდრე კასტანის ნამუშევარი მილეტის გარნიზონის მეთაურმა ჰეგისისტრატუსმა ბრძოლის გარეშე დაუთმო მოწინააღმდეგეს ქალაქის გარე კედლები და ქალაქის ალექსანდრესთვის ჩაბარებასაც აპირებდა, თუმცა შემდეგ, როდესაც შეიტყო, რომ სპარსელების ფლოტმა კარია დატოვა და მილეტისკენ მოიწევდნენ, გადაწყვიტა ქალაქის დაცვა. მეფემ ქალაქთან ახლოს ბანაკი გაშლა და მილეტის კედლებზე ყოველდღიურად მცირე იერიშებს ახორციელებდა. ამას დაერთო ისიც, რომ ბერძნული ფლოტის მეთაურმა, ნიკანორმა სპარსელების გამოჩენამდე სამი დღით ადრე შეძლო მილეტის პორტში შესვლა და კუნძულ ლადეს დაკავება. სპარსელების ფლოტი მიკალეს მთასთან გაჩერდა. მილეტელების დელეგაცია გლაუკიპუსის მეთაურობით ცდილობდა დაერწმუნებინა ალექსანდრე რათა არ განეხორციელებინა ქალაქის შტურმი, და ჰპირდებოდნენ ნეიტრალიტეტს ომში, მაგრამ მეფემ მოითხოვა უსიტყვო კაპიტულაცია. მეორე დღეს მაკედონიელებმა საალყო დანადგარების მეშვეობით ჩამანგრიეს კედლები, შეცვივდნენ ქალაქში და დესანტირდნენ ნავმისადგომებში. გარნიზონის წინააღმდეგობა ძლიერი არ გამოდგა და მაკედონელებს იქ გაბატონება არ გასჭირვებიათ. მოწინააღმდეგეთა დიდი ნაწილი ბრძოლაში დაიღუპა, ზოგმა კი გაქცევით უშველა თავს. მეფემ გადაწყვიტა გამოეჩინა სულგრძელობა, შეიბრალა ისინი ვინც გადარჩა ცოცხალი, და ქალაქში დემოკრატიული წყობა დაადგინა.
პარმენიონი ალექსანდრეს ურჩევდა, რომ საზღვაო ბრძოლაში დაპირისპირებოდა მოწინააღმდეგეს, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი რაოდენობრივად აღმატებოდნენ მათ, თუმცა ალექსანდრე მას არ დაეთანხმა, რადგან წინდაუხედავი ნაბიჯად მიიჩნია გამოუცდელი საზღვაო ძალის დაპირისპირება ფინიკიელი და კვიპროსელი დისციპლინირებული მეზღვაურების წინააღმდეგ. მილეტის ალყის დროს ნათამაშები უმნიშვნელოვანესი როლის მიუხედავად, ალექსანდრემ მის განკარგულებაში მყოფი ბერძნული ფლოტი დაშალა და ისინი, რამდენიმე ტრირემის გამოკლებით სამშობლოში დააბრუნა.
ჰალიკარნასი
სანამ ჰალიკარნასზე გაილაშქრებდა, ალექსანდრე დაუკავშირდა კარიის ყოფილ სატრაპს, ადას და ამით ადგილობრივები მიიმხრო. ქალაქს მემნონი როდოსელი ხელმძღვანელობდა, რომელიც დარიოს III-ს მცირე აზიის მმართველად დაენიშნა. ჰალიკარნასი კარგად იყო მომზადებული ალყისთვის, ამიტომ მაკედონელმა სცადა პატარა სანავსადგურო ქალაქ, მინდუსში ზღვით გადმოეტანა საალყო დანადგარები. თუმცა ქალაქის აღება ვერ მოახერხა და ისევ ჰალიკარნასს მიუბრუნდა. რამდენიმე დღე მაკედონელები ახორციელებდნენ უწყვეტ, წარუმატებელ იერიშებს ქალაქის კედლებზე, მათ შორის ერთხელ შეტაკება გამოიწვია ორმა ჯარისკაცმა პერდიკასის ფალანგებიდან, რომელთაც ნამგლისებრ კედელს შეუტიეს. მემნონმა რამდენიმეჯერ სცადა ალექსანდრეს საალყო მანქანების განადგურენა, თუმცა მხოლოდ ერთი კოშკის დაწვა მოახერხა. ამის შემდეგ ბერძენმა ეფიალტემ წამოიწყო იერიში. მან თავისი 2000 მებრძოლი ორ რაზმად გაჰყო და მაკედონელებს ორი მხრიდან შეუტია. ისედაც არახელსაყრელ ვითარებაში ჩავარდნილ ალექსანდრეს წინააღმდეგ ბრძოლაში მემნონიც ჩაერთო თავისი დამხმარე ძალით. საბოლოოდ, ბრძოლის ბედი პტოლემეს გამოცდილმა მაკედონელებმა გადაწყვიტეს, რომელთაც ისეთი ძალით შეუტიეს ეფიალტეს რაზმს, რომ მალე მეთაურიც მოკლეს და ამით დაპანიკებულ ბერძნებს გაქცევა აიძულეს. ბრძოლის შემდეგ მემნონმა ხალხი კუნძულ კოსზე წაიყვანა, ორონტობატესი კი საუკეთესო მეომრებთან ერთად ორ სანაპირო ციტადელში გამაგრდა. 1 წლის შემდეგ, ორონტობატესი ღია ბრძოლაში დაამარცხეს ჰალიკარნასში დატოვებულმა მაკედონელებმა, პტოლემესა და ასანდრუსის მეთაურობით.
მცირე აზიის დამორჩილება
ბრძოლის შემდეგ ალექსანდრემ გადაწყვიტა, რომ მაკედონიის დატოვებამდე ცოტა ხნით ადრე დაქორწინებული მეომრები კარიიდან უკან დაებრუნებინა ზამთარი თავიანთ ოჯახებთან ერთად რომ გაეტარებინათ. მან მათ მეთაურ პტოლემეს (სელევკოსის ძე) აგრეთვე დაავალა, რომ უკან რაც შეიძლება მეტი ახალი რეკრუტით დაბრუნებულიყო. ამ მოქმედებით მან დიდი პოპულარობა მოიპოვა მაკედონელებს შორის.
მაკედონელებს უკვე მცირე აზიის ყველა მნიშვნელოვანი ქალაქი დამორჩილებული ჰქონდათ, ამიტომ ალექსანდრემ რამდენიმე გენერალი თავისივე სამფლობელოს ფარგლებში გაგზავნა იქაურობის დასამორჩილებლად, მათ შორის პარმეონიონიც, რომელიც თესალიელ მხედრებთან ერთად სარდისში დაბრუნდა, შემდეგ კი ფრიგიაში შევიდა. თავად ალექსანდრემ კი ლიკია, პამფილია და კილიკია დალაშქრა.
სქოლიო
კატეგორია:ალექსანდრეს სპარსეთის კამპანია
Gnamptogenys hyalina
Gnamptogenys hyalina — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Gnamptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
გაბრიელ ქართველი
ცხოვრება
წმინდა გაბრიელ ქართველი ათონის მთაზე მოღვაწე ბერი იყო, ის ზაფხულობით მიუვალ კლდეებში ცხოვრობდა, ხოლო ზამთრობით სავანეში ჩადიოდა და იქაც მდუმარების ღვაწლში იმყოფებოდა, მარადჟამს ძაძა ემოსა და ბალახით იკვებებოდა, იყო ჭეშმარიტად კაცი ზეცისა და ანგელოზი ქვეყნისა.
ერთხელ, საღამოს, ათონელმა ბერებმა ზღვაზე ნათელი სვეტი იხილეს. ეს ხილვა რამდენიმე დღეს გაგრძელდა. წმინდა მთის მამები შეიკრიბნენ, ზღვის ნაპირზე ჩავიდნენ და ნახეს, რომ ზეციური ნათელი ღვთისმშობლის ხატს ადგა. მამები ნავით შევიდნენ ზღვაში, მაგრამ როცა მიუახლოვდნენ, „შორს ივლტოდის ბრწყინვალება იგი მათგან და იყვნენ მჭმუნვარე ამისთვის“. ბერები ლოცვად დადგნენ და უფალს შეჰღაღადეს, გამოეცხადებინა თავისი წმიდა ნება. ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი გამოეცხადა მამებს და აუწყა, რომ მხოლოდ გაბრიელ ქართველი იყო ღირსი მისი წმიდა ხატის გამოყვანებისა, იმავდროულად იგი გამოეცხადა ღვთისმშობელი და უთხრა: „შემოდი ზღვაში, ტალღებზე რწმენით გაიარე და ყველა იხილავს ჩემს სიყვარულს და წყალობას თქვენი სავანისადმი“.
ეს სასწაული აღესრულა ბრწყინვალე შვიდეულის სამშაბათს.
ზღვიდან გამოსვენებული ხატი ივერთა მონასტრის საკურთხეველში შეასვენეს. მეორე დილით კანდელის ასანთებად მისულ ბერს ღვთისმშობლის ხატი იქ აღარ დახვდა. შეშინებულმა მამებმა ხატი მონასტრის კარიბჭის კედელზე აღმოაჩინეს, ჩამოაბრძანეს და ისევ საკურთხეველში შეასვენეს. ასე განმეორდა რამდენიმეჯერ. ყოვლადწმიდა ქალწული გამოეცხადა წმიდა გაბრიელს და უთხრა: „გამოუცხადე ძმათა, რათა ამიერიდან უმეტეს არღარა განმხდიდნენ მე, რამეთუ მე მნებავს არა იგი, რათა მიცავდეთ თქვენ, არამედ რათა თვით მე გფარვიდეთ თქვენ, არა მხოლოდ ამა ცხოვრებასა შინა, არამედ მომავალსაცა და ვიდრემდე იხილვებოდეს სავანესა ამას შინა ხატი ჩემი, არა მოგაკლდეს თქუენ მადლი და წყალობა ძისა ჩემისა“.
ბერები გამოუთქმელი სიხარულით აღივსნენ, იქვე ააგეს პატარა ტაძარი სადიდებლად ყოვლადწმიდისა ღვთისმშობელისა და საკვირველთმოქმედი ხატი შიგ დაასვენეს.
დღეს ათონის ივერთა მონასტერში ბრძანდება ხატი ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლისა, ივერიისად წოდებული, რომელიც მთელი ათონის გულად ითვლება, მონასტრის შესასვლელში არის დიდი ხატი ივერონის დამაარსებელი ქართველი ბერებისა: იოანესი, ექვთიმესი და გიორგისა, რომლებსაც, როგორც ქტიტორებს, ყოველთვის იხსენიებს მთელი ათონის მთა. იქ ყველას უყვებიან საოცარი ქართველი ბერის - გაბრიელის შესახებ, იქვეა ქართველთა საძვალეც, იოანე-თორნიკყოფილის ჯაჭვის პერანგი და უამრავი ქართული ხელნაწერი.
ლიტერატურა
კატეგორია:X საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:ქართველი წმინდანები
სერგეი ბუბკა
სერგეი ბუბკა (Сергі́й Наза́рович Бу́бка; დ. 4 დეკემბერი, 1963, ლუგანსკი) — უკრაინელი ჭოკთმხტომელი, რომელსაც მსოფლიო რეკორდი 35-ჯერ აქვს დამყარებული (18 უკრაინაში, 17 საზღვარგარეთ). ყველაზე მაღალი დააფიქსირა დონეცკში 6,15 მეტრი 1993 წელს. 1991 წლამდე გამოდიოდა საბჭოთა კავშირის სახელით. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1983).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:უკრაინაში დაბადებულები
ხების რაიონი
ხები (ჩეხ. Okres Cheb) — რაიონი კარლოვი-ვარის მხარეში, ჩეხეთში. დედაქალაქია ხები. რაიონის ფართობი შეადგენს 1 045,94 კმ²-ს. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 93 112 ადამიანს, მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 89 ადამიანს კვადრატულ კილომეტრზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხეთის რაიონები
ბარტი (სტუდია)
თეატრისა და კინოს სტუდია „ბარტი“ (Барт) — ინგუშეთის რესპუბლიკის სახელმწიფო კულტურული დაწესებულება, რომელიც აწყობს თეატრალურ წარმოდგენებს და აწარმოებს მოკლემეტრაჟიან ფილმებს, სატელევიზიო გადაცემებს და სხვა პროექტებს. სტუდია „БАРТ“ („თანხმობა“) არის ცნობილი ინგუში მსახიობებისა და კულტურის მოღვაწეების მიერ დაარსებული შემოქმედებითი გაერთიანება, რომელიც შექმნილია ინგუშეთის რესპუბლიკაში ეროვნული კულტურისა და ხელოვნების პოპულარიზაციისა და განვითარებისთვის, ასევე კინოინდუსტრიის, სამსახიობო და თეატრალური საქმიანობისთვის.
ისტორია
2008 წლის დასაწყისში, ინგუშ მხატვართა ჯგუფმა წამოიწყო ახალი სტუდიის შექმნა რესპუბლიკაში მეგობრული სახელით „ბარტი“.
2008 წლის 6 თებერვალს ინგუშეთის რესპუბლიკის მთავრობის ბრძანებით „თეატრისა და კინოს სტუდია ბარტი“ ოფიციალურად დაარსდა, როგორც სახელმწიფო ორგანიზაცია.
სტუდიის პერსონალი დაკომპლექტდა ინგუშეთის სხვადასხვა თეატრის ცნობილი ინგუში მსახიობებით, მათ შორის იდრის ბაზორკინის სახელობის ინგუშეთის სახელმწიფო დრამატული თეატრიდან და შემოქმედებითი ასოციაცია „ზოხიდან“. სტუდიის დირექტორად დაინიშნა მურთაზ ოზიევი, ხოლო სამხატვრო ხელმძღვანელად ახმედ ევლოევი.
გუნდის ნიჭიერი თამაშისა და მათი შემოქმედებითი იდეების წყალობით სტუდიამ სწრაფად მოიპოვა პოპულარობა ინგუშეთის რესპუბლიკაში. სტუდიის სავიზიტო ბარათი იყო იუმორისტული გადაცემა „ლოაცა ალჩა“ („მოკლედ რომ ვთქვათ“), რომელიც არის კომედიური მინიატურების ციკლი, რომლის რამდენიმე ათასი ტირაჟის კრებული იყიდებოდა ინგუშეთსა და მეზობელ რეგიონებში.
მიუხედავად ყველაფრისა, „თეატრისა და კინოს სტუდია ბარტი“ ფართოდ გახდა ცნობილი 2012 წელს. კერძოდ, თეატრის საერთაშორისო ინსტიტუტის გერმანული განყოფილების წევრის, რეჟისორ პიტერ კრუგერის და ასოცირებული პროფესორის მეტის შრადერის ინგუშეთში ვიზიტისა და მათ მიერ რესპუბლიკაში ინიცირებული, „რუსეთში გერმანიის წლის“ ფარგლებში ჩატარებული კულტურული ღონისძიებების შემდეგ.
2012 წლის 10-17 სექტემბერს სტუდია „ბარტის“ თანამშრომლებმა რეჟისორ პიტერ კრუგერთან ერთად მოაწყვეს და ჩაატარეს პროექტები „გერმანიის დღეები ინგუშეთში“ და „დღეები ბერტოლტ ბრეხტთან ერთად“.
ამ პროექტების ფარგლებში რესპუბლიკაში რამდენიმე მნიშვნელოვანი კულტურული ღონისძიება გაიმართა. ამგვარად, თეატრისა და კინოს სტუდიამ „ბარტი“, პიტერ კრუგერის ხელმძღვანელობით მოაწყო გამოჩენილი გერმანელი დრამატურგის, პოეტის, პროზაიკოსისა და თეატრალური მოღვაწის ბერტოლტ ბრეხტის საღამო და სტუდიის მსახიობებთან ერთად სპექტაკლის — „შთამომავლებისკენ“ დადგმა. ასევე, რეჟისორმა პიტერ კრუგერმა და ასოცირებულმა პროფესორმა მეტის შრადერმა ჩაატარეს კვალიფიკაციის ამაღლების კურსები ჩრდილოეთ კავკასიის თეატრების მსახიობებისთვის და მასტერკლასები თეატრისა და ბ. ბრეხტის თეატრალურ ტექნიკაში. ნაჩვენები იქნა ბერლინის დრამატული თეატრის — გრაფიკოსის კარლ-ჰაინც დრეშერის ნამუშევრების გამოფენა, ჰანს-იურგენ ზიბერბერგის ორიგინალური კინოფილმი და ნაწყვეტები თეატრ „ბერლინური ანსამბლის“ რადიო პიესიდან, ბ. ბრეხტის რეჟისურით. „ბრეხტის დღეების“ დასასრულს კარლ-ჰაინც დრეშერის ნამუშევრების პოსტერების კოლექცია ინგუშეთის რესპუბლიკის კულტურის სამინისტროს გადაეცა.
კინოფესტივალის ფარგლებში თეატრალური ნაწარმოების გარდა, ნაჩვენები იყო ფილმები ბერტოლტ ბრეხტის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ ინგუშეთის სხვადასხვა საგანმანათლებლო დაწესებულებებში, კერძოდ, ინგუშეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და კადეტთა კორპუსში.
2012 წლის 22 ნოემბერს სტუდია „ბარტის“ თანამშრომლებმა გასტროლები გამართეს ქალაქ ქ. ალმათში. გ. მუსრეპოვის სახელობის თეატრის სცენაზე შედგა ინგუშეთის ხელოვნების ოსტატთა კონცერტი, რომელიც წარმოდგენილი იყო ყაზახეთის რესპუბლიკაში ინგუშეთის რესპუბლიკის კულტურის დღეების ფარგლებში. მასში აქტიური მონაწილეობა მიიღეს „ბარტის“ მსახიობებმა.
2012 წლის 25 ნოემბერს გაიმართა ინგუშების სამთავრობო დელეგაციის ოფიციალური ვიზიტი ბელგიაში. სტუმრებს გულთბილი დახვედრა მოუწყვეს — ქალაქ ანტვერპენის საკონცერტო დარბაზი „ზუედეკრონი“ გადაჭედილი იყო. სტუდია „ბარტმა“, ხელოვნების სფეროს სხვა წარმომადგენლებთან ერთად, მონაწილეობა მიიღო საზეიმო კონცერტში.
სქოლიო
კატეგორია:კინოსტუდიები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ინგუშეთის ორგანიზაციები კატეგორია:რუსეთის კინოსტუდიები კატეგორია:2008 წელს დაარსებული ორგანიზაციები კატეგორია:ინგუშეთის კულტურა
Gnamptogenys ingeborgae
Gnamptogenys ingeborgae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Gnamptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ოლდოს ჰაქსლი
ოლდოს ლეონარდ ჰაქსლი (Aldous Leonard Huxley; დ. 26 ივლისი, 1894, გოდელმინგი, სარის საგრაფო — გ. 22 ნოემბერი, 1963, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნიის შტატი) — ინგლისელი მწერალი და ფილოსოფოსი. მის კალამს ორმოცდაათამდე წიგნი ეკუთვნის, რომლებიც, როგორც რომანებს, ასევე არამხატვრულ ტექსტებს მოიცავს.
ჰაქსლიმ განათლება ოქსფორდის უნივერსიტეტში მიიღო, რომელიც ინგლისურ ლიტერატურაში ბაკალავრის ხარისხით დაამთავრა. კარიერის დასაწყისში აქვეყნებდა მოთხრობებსა და ლექსებს და რედაქტორობდა ლიტერატურულ ჟურნალს Oxford Poetry, მომდევნო პერიოდში კი სამოგზაურო ქრონიკების და სცენარების წერა დაიწყო. 1937 წლიდან ჰაქსლი ლოს-ანჯელესში ცხოვრობდა. სიცოცხლის მიწურულს, იგი ფართოდ იყო ცნობილი, როგორც თავისი თაობის ერთ-ერთი მოწინავე ინტელექტუალი. მწერალი ცხრაჯერ იყო წარდგენილი ნობელის პრემიაზე ლიტერატურაში.
ჰაქსლი პაციფისტი იყო. იგი დაინტერესებული იყო ფილოსოფიური მისტიციზმითა და უნივერსალიზმით, ეს თემები გვხვდება მის ნაშრომში „მარადიული ფილოსოფია“ (1945), რომელშიც დასავლურ და აღმოსავლურ მისტიციზმს შორის მსგავსებებს იკვლევს და ესეში „აღქმის კარები“ (1954), რომელიც საკუთარ ექსპერიმენულ ფსიქოდელიურ გამოცდილებას მიუძღვნა.
ჰაქსლის ყველაზე ცნობილი რომანია „საოცარი ახალი სამყარო“ (1932), დისტოპიური ჟანრის სამეცნიერო ფანტასტიკა. მისი ერთგვარი ანტითეზაა მწერლის უკანასკნელი რომანი „კუნძული“ (1962), რომელშიც იგი უტოპიურ სამყაროს აღწერს.
ბიოგრაფია
ჰაქსლი დაიბადა ინგლისში, სარის საგრაფოს ქალაქ გოდელმინგში. მისი ოჯახი სამეცნიერო და კულტურულ არისტოკრატიას მიეკუთვნებოდა. მამამისი, ლეონარდ ჰაქსლი, მწერალი, რედაქტორი და სკოლის მასწავლებელი იყო; ბაბუა, ტომას ჰენრი ჰაქსლი, ბიოლოგი – „დარვინის ბულდოგი“, როგორც მას ევოლუციური თეორიის მხარდაჭერისთვის უწოდებდნენ; მისი ძმა, ჯულიან ჰაქსლი, ასევე ცნობილი ბიოლოგი და იუნესკოს პირველი დირექტორი იყო.
სწავლობდა იტონისა და ბელიოლის კოლეჯებში, დაამთაავრა ოქსფორდის უნივერსიტეტი (1921); ბევრს მოგზაურობდა. 1923-1930 წლებში ცხოვრობდა იტალიაში, 1937 დასახლდა ლოს-ანჯელესში.
შემოქმედება
თავდაპირველად იყო ლიტერატურისა და თეატრის კრიტიკოსი. 1918-1923 გამოაქვეყნა ლექსების კრებული. 20-იან წლებში იდეური პოზიციით ახლოს იდგა „დაკარგული თაობის“ მწერლებთან. ეკუთვნის მრავალი რომანი, ისტორიული ბიოგრაფია, მოთხრობა, ესე, მოგზაურობის ჩანაწერი, ფილოსოფიური ტრაქტატი და სხვა; სახელი გაუთქვა 20-30-იან წლებში შექმნილმა რომანებმა „ყვითელი ქრომი“ (1921), „მასხრული ფერხული“ (1923), „ის უნაყოფო ფოთლები“ (1925), „კონტრაპუნქტი“ (1928),, „საოცარი ახალი სამყარო“, (1932), „ბრმა ღაზაში“ (1936) რომლებშიც გამოვლენილია ჰაქსლის სატირიკოსის, კომედიოგრაფის, დაკვირვებული რეალისტის ოსტატობა.
ამ პერიოდში ჰაქსლის შემოქმედება, ტრადიციის ჟანრული ფორმის მიუხედავად, მაინც ნოვატორულად აღიქმებოდა და დიდ დავასაც იწვევდა; აზრთა სხვადასხვაობის საბაბი იყო ჰაქსლის პერსონაჟთა სქემატურობა, სიუჟეტის ქაოსურობა, ჟანრთა აღრევა (ჩართული ესეისტური ეპიზოდები და სხვ.); ნაწარმოების გმირი, პერსონაჟი უმეტესწილად არის იდეა და არახორცშეახმული ადამიანი; ამ მხატვრული ხერხებით მწერალი საკმაო განზოგადებას აღწერს და მთელი სისავსით გამოხატავს ომის შემდგომი ინტელიგენციის სულიერ და ზნეობრივ განწყობილებას, ეპოქის პრობლემებს. ეს რომანები მიჩნეულია ე. წ. ინტელექტუალურ რომანად, იდეების რომანად, რომელიც სათავეს იღებს ანტიკურ ლიტერატურაში, კერძოდ, მენიპეს სატირასა და სოკრატესეულ დიალოგებში. თვით ინგლისურ ლიტერატურაში ჰაქსლის წინამორბედად ითვლება ტ. ლ. იკოკი.
წლების განმავლობაში მხატვრული აზროვნების, მსოფლმხედველობის, ესთეტიკის მრწამსის თვალსაზრისით ჰაქსლს თითქოს ღრმა ევოლუცია არ განუცდია, მაგრამ მომდევრო პერიოდში ცხოვრების აზრისა და პოზიტიური ფასეულობის ძიების გზაზე შესუსტდა სატირული ელემენტი, მომძლავრდა მისტიციზმი, ნატურალიზმის ელემენტები, ფილოსოფიური დეკლარაცია. ამ ეტაპზე ჰაქსლიმ შექმნა რომანები - „მრავალი ზაფხულის შემდეგ კვდება გედი“ (1939), „დრო უნდა გაჩერდეს“ (1945), „გენიოსი და ქალღმერთი“ (1955), „კუნძული“ (1962), აგრეთვე მრავალი ესეი, ფილოსოფიური ტრაქტატი და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1894 კატეგორია:გარდაცვლილი 1963 კატეგორია:ოლდოს ჰაქსლი კატეგორია:XX საუკუნის ინგლისელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ესეისტები კატეგორია:ინგლისელი აგნოსტიკოსები კატეგორია:ინგლისელი ესეისტები კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:ინგლისელი პაციფისტები კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:ინგლისელი ფილოსოფოსები კატეგორია:ინგლისელი სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის მწერლები კატეგორია:ფუტუროლოგები კატეგორია:მამაკაცი ესეისტები კატეგორია:კულტურის ფილოსოფოსები კატეგორია:ლიტერატურის ფილოსოფოსები კატეგორია:გონების ფილოსოფოსები კატეგორია:ტექნოლოგიის ფილოსოფოსები კატეგორია:XX საუკუნის ინგლისელი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაკარგული თაობის მწერლები კატეგორია:ანტიკონსუმერისტები
ტომას ჰენრი ჰაქსლი
thumb|right|ჰაქსლი, ტომას ჰენრი ტომას ჰენრი ჰაქსლი (დ. 4 მაისი, 1825, ილინგი, ლონდონის მახლობლად — გ. 29 ივნისი, 1895, ისტბორნი, სასექსი) — ინგლისელი ბუნებისმეტყველი, ჩ. დარვინის მეგობარი და მისი მოძღვრების პოპულარიზატორი.
1846–1850 მონაწილეობდა ექსპედიციაში ავსტრალიის აღმოსავლეთ სანაპიროსა და ახალ გვინეაზე; 1854-1895 სამეფო სამთო სკოლის პროფესორი. 1871–1880 ლონდონის სამეფო საზოგადოების მდივანი. 1883–1885 — პრეზიდენტი. მისი გამოკვლევები ეხება პალეონტოლოგიის, ანთროპოლოგიის, ევოლუციური თეორიის, ზოოლოგიისა და შედარებითი ანატომიის საკითხებს. დაამტკიცა ნათესაური კავშირი მედუზებსა და პოლიპებს შორის (1849), განავითარა და დაამტკიცა დებულება ხერხემლიანი ცხოველების ქალას ერთიანი აგებულების შესახებ, დაამტკიცა ფრინველების წარმოშობა ქვეწარმვლებისაგან. ჰაქსლი ავითარებდა არასწორ შეხედულებას იმის შესახებ, რომ ორგანული სამყაროს ჯგუფების უმეტესობა არ განიცდის პროგრესს, მაგრამ ჩ. დარვინის წიგნის ("სახეობათა წარმოშობა", 1859) გამოსვლის შემდეგ, დამაჯერებლად ასაბუთებდა, რომ ადამიანი ცხოველური წარმოშობისაა. იგი მტკიცედ იცავდა დარვინიზმს კლერიკალების თავდასხმებისაგან.
ლიტერატურა
კატეგორია:ინგლისელი ბუნებისმეტყველები კატეგორია:დაბადებული 4 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1825 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1895
განის ციხესიმაგრეები
განის ციხესიმაგრეები მოიცავს 1482-1786 წლებში პორტუგალიელების, ფრანგების, ინგლისელებისა შვედებისა და ნიდერლანდელების მიერ სავაჭრო გზებზე აშენებულ ციხესიმაგრეებს. მათგან თერთმეტი, 1979 წელს იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები განაში
წმინდა გოლინდუხა
წმინდა გოლინდუხა (გ. 591) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 12 ივლისი, ახალი სტილით - 25 ივლისი.
ცხოვრება
წმინდა გოლინდუხა, ნათლისღებით - მარიამი, სპარსეთში ცხოვრობდა ხოსრო I უფროსის მეფობისას (531–579). იგი სამეფოს მთავარი ქურუმის მეუღლე იყო. ნათელი ჭკუა-გონებით შემკული გოლინდუხა გრძნობდა წარმართული ცრუსიბრძნის ამაოებას და ბევრს ფიქრობდა იმაზე, თუ რომელი სარწმუნოებაა ჭეშმარიტი. როდესაც ქრისტიანული მოძღვრების არსებობა შეიტყო, მას მთელი არსებით მოუნდა გაეგო, რას ასწავლიდა იგი. მალე, ღვთის ნებით, შეუსრულდა კიდეც გულწრფელი სურვილი: ძილში ანგელოზმა ჯოჯოხეთის სატანჯველებიც მოახილვინა და სამოთხეც აჩვენა. ყოვლადსახიერმა უფალმა კვლავ ანგელოზის მეშვეობით მიუთითა მართლმორწმუნე ხუცესზე, რომელმაც მომავალ წმინდანს ნათელსცა და მარიამი უწოდა.
ნათლობის შემდეგ მარიამმა დატოვა ქურუმი ქმარი, ამ უკანასკნელმა კი მეფესთან დაასმინა გაქრისტიანებული მეუღლე. გოლინდუხას თავად ხოსრო, მისი დიდებული კარისკაცები და დიდგვაროვანი ქალბატონები დიდხანს შეაგონებდნენ, დაბრუნებოდა ოჯახს, მაგრამ წმინდანის გადაწყვეტილება ურყევი რჩებოდა. მაშინ მეფემ ნეტარს სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯა და მარიამმაც თვრამეტი წელი დაჰყო სატუსაღოში.
ხოსროს მემკვიდრის, ჰორმიზდის ზეობისას (579–590) სპარსეთში ჩავიდა ბიზანტიის იმპერატორ მავრიკიოსის (582-602) ელჩი - არისტობულე. როდესაც მან შეიტყო, რომ საპყრობილეში მრავალი წლის მანძილზე იტანჯებოდა ქრისტიანი ქალი - მარიამი, მეფის ნებართვით რამდენიმეჯერ მოინახულა ნეტარი და ფსალმუნთა გალობა ასწავლა. როდესაც არისტობულე სამშობლოში გაემგზავრა, ჰორმიზდის წმინდანი დილეგიდან ამოაყვანინა და სასტიკად აწამა. შემდეგ მარიამი გარყვნილებს მიუგდეს შეურაცხყოფისთვის, მაგრამ ღმერთმა ბილწთა და უსჯულოთა თვალთაგან დაფარა იგი. ბოლოს მეფემ ბრძანება გასცა, თავი მოეკვეთათ ნეტარი დედისთვის, მაგრამ უფლის განგებულებით წმინდანი ჯალათთათვისაც უჩინარი შეიქნა და ქრისტიანთა თავშესაფარში აღმოჩნდა.
როცა ბიზანტიის იმპერატორის, მავრიკიოსის დახმარებით ხოსრო II (590–628) ავიდა ტახტზე და სპარსეთში ქრისტიანთა დევნა შეწყდა, წმინდა მარიამ-გოლინდუხამ დაუფარავად დაიწყო ქრისტიანობის ქადაგება. სიცოცხლის მიწურულს მან მოილოცა იერუსალიმი, თაყვანი სცა მაცხოვრის საფლავს და სხვა წმიდა ადგილებს, უკან გამობრუნებულმა კი ნიზიბიაში, წმინდა მოწამე სერგის სახელობის ტაძარში შეჰვედრა სული უფალს 591 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:VI საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 591
პაგაიავანი
პაგაიავანი (ოფიციალურად პაგაიავანის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Pagayawan; Bayan ng Pagayawan) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ლანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 15 057 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ ლანაოს მუნიციპალიტეტები
სირიის სამოქალაქო ომი
სირიის სამოქალაქო ომი, აგრეთვე ცნობილი როგორც სირიის კრიზისი (الأزمة السورية) — მიმდინარე შეიარაღებული კონფლიქტი სირიაში ბაშარ ალ-ასადის ხელისუფლების  ერთგულ ძალებსა და მათ მოწინააღმდეგეთა შორის. არეულობა დაიწყო 2011 წლის 15 მარტს საპროტესტო აქციებით, რომლებიც აპრილისთვის უკვე მთელ ქვეყანაში გავრცელდა. ეს აქციები იყო ნაწილი უფრო ფართო ახლო აღმოსავლური საპროტესტო მოძრაობის, რომელიც ცნობილია არაბული გაზაფხულის სახელით. აქციის მონაწილეები მოითხოვდნენ პრეზიდენტ ბაშარ ალ-ასადის გადადგომას, რომლის ოჯახიც მართავს სირიას 1971 წლიდან, ასევე ბაასის პარტიის მმართველობის დასრულებას, რომელიც დაიწყო 1963 წელს.
2011 წლის აპრილში, სირიის არმია გამოვიდა აჯანყების ჩასახშობად და ჯარისკაცებმა ცეცხლი გაუხსნეს აქციის მონაწილეებს მთელი ქვეყნის მასშტაბით. რამდენიმე თვიანი სამხედრო დაპირისპირების შემდეგ, პროტესტი გადაიზარდა შეიარაღებულ აჯანყებაში. კონფლიქტი არის ასიმეტრიული და შეტაკებები მიმდინარეობს ბევრ ქალაქში მთელი ქვეყნის მასშტაბით. 2013 წელს ჰეზბოლა შეუერთდა ომს სირიის არმიის მხარდასაჭერად. სირიის ხელისუფლება ძალაში რჩება რუსეთის და ირანის სამხედრო მხარდაჭერის წყალობით, ხოლო კატარი და საუდის არაბეთი იარაღით ამარაგებენ ამბოხებულებს. 2013 წლის ივლისისთვის, სირიის ხელისუფლება აკონტროლებდა ქვეყნის ტერიტორიის დაახლოებით 30-40 პროცენტს და სირიის მოსახლეობას 60 პროცენტს. 2012 წლის გაეროს მოხსენებამ კონფლიქტი დაახასიათა, როგორც „ღიად სექტანტური ხასიათის მატარებელი“ დაპირისპირება ძირითადად სუნიტ მეამბოხეთა და ალავიტურ შაბიჰა მილიციასა და სხვა შიიტურ ჯგუფებს შორის, მიუხედავად იმისა, რომ ოპოზიციაც და სამთავრობო ძალებიც უარყოფენ ამას.
ქიმიური იარაღის გამოყენების შემთხვევა დაფიქსირდა სირიაში ერთზე მეტჯერ, რამაც ძლიერი საერთაშორისო რეაქცია გამოიწვია.
სქოლიო
კატეგორია:სირიის სამოქალაქო ომი კატეგორია:XXI საუკუნის ომები კატეგორია:სირიის ომები კატეგორია:ირანის ომები კატეგორია:სამოქალაქო ომები
როზო
ისტორია
ქალაქი როზო ასეული წლის წინათ ჩამოყალიბდა, როგორც მდინარე როზოს კლაკნილი. თავდაპირველად მას შარლოტა თაუნი ეწოდებოდა, თუმცა, ბოლო, 2000 წლის განმავლობაში, ინდიელები მიგრირდნენ ამ კუნძულზე და დასახლდნენ მდინარესთან ახლოს. XVI-XVII საუკუნეებში, ევროპელები, ფრანგი ხელმძღვანელის მეთაურობით ჩავიდნენ, რომელმაც 1805 წელს, დაწვა ქალაქი. 1979 წელს, კვლავ მოხდა როზოს თითქმის სრული განადგურება ქარიშხლის მიერ. მოგვიანებით, ფრანგებმა შექმნეს პატარა სახელმწიფო დასახლება. გადმოცემის თანახმად ამ, ტერიტორიას დაერქვა ეს სახელი, მას შემდეგ, რაც იპოვნეს გაზრდილი მდინარის ლერწამი მათ, ბანკებთან ახლოს. ქალაქის დასახლების გეგმა, სარკისებური მაგალითია საფრანგეთისა, სადაც ქუჩები ცენტრალური წერტილიდან არის გაშლილი დასახლების დასასრულამდე.
გამძვინვარებული კონფლიქტი მიმდინარეობდა საფრანგეთსა და ბრიტანეთს შორის ამ ტერიტორიაზე რამდენჯერმე. ბრიტანეთმა მოიპოვა ციხესიმაგრე. XVIII საუკუნის ბოლოს და XIX საუკუნის დასაწყისს, მათ გეგმა შადგინეს ქალაქისათვის, რაც მოიცავდა ფორტიფიკაციას და სახელმწიფო სტრუქტურებს, ქუჩების ორთოგონოლოგიურ გეგმას, ახალ ურბანულ ტერიტორიებს ჩრდილოეთით და სამხრეთით, მათ შორის ფოთერს ვილი და ნიუთაუნი. დასახლებისათვის მზაობა გამოხატეს 1950-იან წლებში. ამის შემდეგ, რამდენიმე ნახევრად ურბანული ახალი დასახლებები - როგორიც არის ქასთელ კომფორტი, ვოლ ჰაუსი, სტოკ ფერმი - აშენდა არსებულის გარშემო. რამდენიმე ძველი დასახლებები, როგორიც არის ფონ ქოლი და კანიფილდი დღესდღეობით მიეკუთვება როზოს გარშემო ნახევრად ურბანულ ტერიტორიას.