cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მეაბრეშუმეობა აზერბაიჯანში
საქმიანობა, რომელიც მიზნად ისახავს აზერბაიჯანში მეურნეობის განვითარებას
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კანონის პირველი სექციის მე -3 ნაწილის მე -3 მუხლში „აზერბაიჯანის ფოლკლორის გამონათქვამების იურიდიული დაცვის შესახებ“, მეურნეობა არის ფოლკლორის გამოხატულება და მას ექვემდებარება დაცვა სახელმწიფოს მიერ.
2017 წლის 27 ნოემბერს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ხელი მოაწერა "2018-2025 წლებისთვის აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში მეაბრეშუმეობის განვითარების სახელმწიფო პროგრამას". პროგრამა ითვალისწინებს მეურნეობის განვითარებისათვის სახსრების გამოყოფას, რის საფუძველზეც აზერბაიჯანის ფინანსთა სამინისტროს დაევალა გამოყოს თანხები, რომლებიც მიზნად ისახავდა ღონისძიებების განხორციელებას სახელმწიფო ბიუჯეტის მომზადების პროცესში. ხელმოწერილი პროგრამის თანახმად, ზომების განხორციელებაზე კონტროლი ეკისრება ეკონომიკის სამინისტროსა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს, რომლებიც თავის მხრივ ვალდებულებას იღებენ წარუდგინონ მოხსენება პრეზიდენტს წელიწადში ერთხელ.
2018 წლის იანვარში, სახელმწიფო პროგრამის "რეგიონების სოციალურ-ეკონომიკური განვითარება 2014-2018 წლებში ჩატარებული შედეგების შეჯამების შესახებ" კონფერენციაზე, ბელაქანის რეგიონის აღმასრულებელი ხელისუფლების ხელმძღვანელმა მიუთითა წინა წელთან შედარებით აბრეშუმის წარმოების 3.4-ჯერ გაზრდაზე.
2017 წელს შაქიში ჩატარდა საერთაშორისო კონფერენცია თემაზე „კლიმატის ცვლილებები და ქიმიური რეაგენტები: ახალი ძიება მეაბრეშუმეობაში“. 9 ქვეყნის 44 წარმომადგენელმა დისკუსია გამართა ევროპაში, ცენტრალურ აზიაში, ისევე როგორც კავკასიაში კლიმატის ცვლილების გავლენის საკითხებზე მეაბრეშუმეობაზე.
მეაბრეშუმეობის განვითარების პროგრამის ფარგლებში სახელმწიფომ, ჩინეთიდან აბრეშუმის თუთის აბრეშუმხვევია შეძენის შემდეგ და ინკუბატორში კულტივირების შემდეგ, იგი უფასოდ გადასცემს ფერმერებს, რითაც ასტიმულირებს წარმოებას.
შაქი
მე -15 საუკუნიდან მოყოლებული, შაქი ცნობილი იყო, როგორც აბრეშუმის წარმოების ადგილი. შაქი კავკასიაში მეაბრეშუმეობის ცენტრად იქცა. 1861 წელს შაქიში დაარსდა მსოფლიოს უდიდესი აბრეშუმის წარმოების ქარხანა. ამ დროისთვის, შაქიში არის აბრეშუმის ქარხნები სხვადასხვა საქონლის წარმოებისთვის, როგორიცაა შარფები, მანდილები და ა.შ. შაქი აზერბაიჯანში ითვლება მეაბრეშუმეობის ცენტრად.
2005 წელს, აზერბაიჯანში მეცხოველეობის გაუმჯობესების პროგრამის ფარგლებში აზერბაიჯანის უმსხვილესი სახელოსნო „შაქი-იფექი“ გარემონტდა და აღდგა  პროდუქტიულობისა და ხარისხის გაზრდის მიზნით.
ბასქალი (ისმაილი)
ბასქალი ითვლება მეორე ზონად შაქის აბრეშუმის წარმოების შემდეგ. ბასკალი ასევე მდებარეობს აბრეშუმის გზაზე, მე -15 საუკუნეში დაიწყო ინტენსიურად განვითარება აბრეშუმის წარმოების გამო. არქეოლოგ ფიტუნის თანახმად, 1795 წელს ბასკალში შეიქმნა აბრეშუმის ქარხანა. ბასკალში აბრეშუმის წარმოების მთავარი პროდუქტი არის ქალაღაი ქვეყნის ეროვნული სიმბოლო.
ბასქალის აბრეშუმი პირველად იქნა წარმოდგენილი 1862 წელს ლონდონის საერთაშორისო გამოფენაზე, სადაც ქალაღაის ოსტატმა ვერცხლის მედალი მიიღო თავისი ნამუშევრებისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:მეაბრეშუმეობა კატეგორია:აზერბაიჯანის ეკონომიკური ისტორია
კერის ოლქი
კერის ოლქი (Kerr County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. კერვილი. შეიქმნა 1856 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
გუგულისებრნი
გუგულისებრნი (Cuculidae) — ფრინველთა ოჯახი გუგულისნაირთა რიგისა. საშუალო და მცირე ზომის ფრინველებია: სიგრძე 16–70 სმ-მდე, ხოლო მასა 17-დან (მცირე ბრინჯაოსფერი გუგული, Chrysococcyx minutillus) 550 გრამამდე მერყეობს (დიდი დეზებიანი გუგული, Centropus menbeki). ფეხები ჩვეულებრივ მოკლეა (მიწის სახეობებს გრძელი და ძლიერი აქვთ), თითები ისეა განვითარებულია, რომ შეუძლიათ ტოტზე მათი შემოხვევა: ორი თითი წინაა გაშვერილი, ორიც — უკან. აქვთ დიდი თავი, გრძელი, ზოგჯერ საფეხუროვანი ბოლო. ნისკარტი წაგრძელებული და ოდნავ მოღუნული, პირის ჭრილი ფართო, რაც საშუალებას აძლევთ, რომ მსხვილი ნადავლი გადაყლაპონ. უმეტესობა არაკაშკაშა ფერებშია შემოსილი; არის ფერადი მორფებიც. ცნობილია 6–7 ქვეოჯახი, 28–35 გვარი და 136-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან მთელ მსოფლიოში, გარდა მაღალი განედებისა და რამდენიმე ოკეანური კუნძულისა; წარმოშობისა და თანამედროვე მრავალფეროვნების ცენტრია ძველი სამყაროს ტროპიკები. საქართველოში გვხვდება ჩვეულებრივი გუგული (Cuculus canorus).
უპირატესად მეხეური ფრინველებია, ზოგიერთი მიწის ცხოვრების ნირს ეწევა. ჩვეულებრივ მალულად არიან, ინიღბებიან ხეების ტანზე; გამოსცემენ დამახასიათებელ ხმებს, რომლებიც შორიდანაც ისმის. უმთავრესად იკვებებიან მწერებით (მ. შ. თმიანი მუხლუხებით, რომლებსაც სხვა ფრინველები არ ჭამენ); გუკელის გვარის (Eudynamys) სახეობები მცენარეჭამიებია. უმრავლესობა მონოგამური ფრინველია; ბუდეს ხეზე ან მიწაზე აშენებენ. დედალი დებს 2–6 კვერცხს; 18–20 დღის განმავლობაში კრუხობს და ბარტყებზე ზრუნავს ორივე მშობელი. მრავალი სახეობის გუგულისებრს (განსაკუთრებით აღმოსავლეთ ნახევარსფეროში მობინადრეებს) ახასიათებს ბუდობრივი პარაზიტიზმი. პარაზიტიზმზე სპეციალიზებულ გუგულებს მასპინძელი სახეობის ფრინველების მსგავსი ზომები, ფერი და კვერცხის ინკუბაციის ვადა აქვთ. ბარტყი, რომელიც იშორებს მასპინძლის ბარტყებს, ქცევითა და ფერით ბაძავს მათ და მათთვის განკუთვნილი საკვების ხარჯზე იმატებს წონაში. სხვა გუგულის ბარტყი (ან ბარტყები) ეგუება მასპინძლის ბარტყებს. ზრდასრული ინდივიდებისათვის აგრეთვე დამახასიათებელია შეფერვითი და ქცევითი მიმიკრია ქორებთან და სხვა ფრინველებთან, რაც მათ სხვისი ბუდეების აღმოჩენაში ეხმარება. ზოგიერთი არაპარაზიტული გუგული, მაგალითად ანი (Crotophaga), გუნდებად ცხოვრობს; ისინი კოოპერატიულად ბუდობენ (მორიგეობით კრუხობენ საერთო ბუდეზე, ერთად კვებავენ ნაჩეკს). IUCN-ის წითელ ნუსხაში 7 სახეობა შესულია როგორც მოწყვლადი, 2 — როგორც საფრთხეში მყოფი, 2 — გადაშენების კრიტიკული საფრთხის ქვეშ მყოფი; დელალანდის მადაგასკარული გუგული (Coua delalandei) და წმინდა ელენეს გუგული (Nannococcyx psix) ამოწყდა.
სქოლიო
*
ჟოზეფ დე მესტრი
გრაფი ჟოზეფ-მარი დე მესტრი (Joseph-Marie, comte de Maistre; დ. 1 აპრილი, 1753, შამბერი, ახლანდ. სავოიის დეპარტამენტი, საფრანგეთი, — გ. 26 თებერვალი, 1821, იტალია) — ფრანგი პოლიტიკური მოაზროვნე, მწერალი, მორალისტი და დილომატი. ცნობილია, როგორც საფრანგეთის რევოლუციის შემდგომ პერიოდში კონსერვატული პოლიტიკური ტრადიციის, კათოლიციზმის, სოციალური იერარქიისა და მონარქიის დიდი მხარდამჭერი. მისი პოლიტიკური და დიპლომატიური კარიერა დაკავშირებული იყო სარდინიის სამეფოსთან.
ბიოგრაფია
ჟოზეფ-მარი დე მესტრი დაიბადა სავოიის სენატის ყოფილი პრეზიდენტის, გრაფ ფრანსუა-ქსავიე დე მესტრის ოჯახში 1753 წელს. ჰყავდა უმცროსი ძმა — ქსავიე დე მესტრი, შემდგომში რუსეთის არმიის გენერალი, მწერალი. ჟოზეფ დე მესტრმა განათლება იეზუიტების მეთვალყურეობის ქვეშ მიიღო, შემდეგ სამართალს სწავლობდა ტურინის უნივერსიტეტში, რომელიც 1774 წელს დაამთავრა. 1787-1792 წლებში თავადაც სავოიის სენატის წევრი იყო. ამავდროულად, ფლობდა მამულებს საფრანგეთში და ფრანგულ საზოგადოებასთან მჭიდრო კავშირები ჰქონდა. 1789 წელს, რევოლუციის გარიჟრაჟზე, მხარს უჭერდა საფრანგეთში პოლიტიკურ რეფორმებს, თუმცა დამფუძნებელი კრების მოწვევის და 1792 წლის „აგვისტოს დეკრეტებით“ ფეოდალიზმის გაუქმების შემდეგ მალევე გახდა რევოლუციის აქტიური მოწინააღმდეგე. 1792 წელს საფრანგეთის რევოლუციური არმიის მიერ სავოიის ოკუპაციის შემდეგ შვეიცარიაში გადასახლდა, სადაც ხშირად სტუმრობდა ჟერმენ დე სტალის სალონს კოპეტში, სადაც საფრანგეთში რევოლუციური ტერორის და შემდეგ ნაპოლეონ ბონაპარტის რეჟიმის ოპოზიციაში მყოფი მოღვაწეები იკრიბებოდნენ. მესტრის პირველი მნიშვნელოვანი თხზულება „ფიქრები საფრანგეთზე“ (Considérations sur la France) 1797 წელს ანონიმურად გამოქვეყნდა. ნაშრომში მესტრი გმობდა საფრანგეთის რევოლუციას და, ამასთანავე, მას — როგორც განგების მიერ მოვლენილ განსაცდელს — მონარქიის აღდგენის აუცილებელ წინაპირობად განიხილავდა.
1803-1817 წლებში მესტრი სარდინიის მეფის ელჩი იყო რუსეთის იმპერიაში. ამ პერიოდში სარდინიის სამეფოს კონტინენტური ნაწილი — სავოია და პიემონტი საფრანგეთის მიერ იყო ანექსირებული, მეფე და მთავრობა კი კუნძულ სარდინიაზე იმყოფებოდნენ. სანქტ-პეტერბურგში 14-წლიანი ცხოვრების პერიოდში მესტრი რუსული და ემიგრანტული არისტოკრატული წრეების მუდმივი ფავორიტი იყო. მისი შვილი რუდოლფი რუსეთის სამხედრო სამსახურში შევიდა და მონაწილეობდა ნაპოლეონის წინააღმდეგ ომებში. პეტერბურგში მესტრმა დაწერა „ნარკვევი პოლიტიკური მოწყობისა და კაცობრიობის სხვა ინსტიტუტების წარმოქმნის პრინციპების შესახებ“ (Essai sur le principe générateur des constitutions politiques et des autres institutions humaines) და მისი ერთ-ერთი საუკეთესო, დაუმთავრებელი თხზულება „სანქტ-პეტერბურგული დიალოგები“ (Soirées de St. Pétersbourg). მესტრის მოგონებებში და მიმოწერაში გადმოცემული შთაბეჭდილებები რუსეთის თანამედროვეობის შესახებ მომავალში თავის ერთ-ერთ წყაროდ გამოიყენა ლევ ტოლსტოიმ რომანისთვის „ომი და მშვიდობა“. ნაპოლეონის ომების დასრულებისა და რუსეთიდან დაბრუნების შემდეგ მესტრი გარდაცვალებამდე იყო ტურინის სამეფო კარის მთავარი მაგისტრატი და სარდინიის სამეფოს სახელმწიფო მინისტრი (1817-1821). დაკრძალულია იეზუიტების წმინდა მოწამეთა ეკლესიაში.
შეხედულებები
მესტრის თხზულებათა დიდი ნაწილი ემიგრაციაშია შექმნილი. იგი იყო ევროპული განმანათლებლური იდეების ოპონენტი; ეწინააღმდეგებოდა მეცნიერების პროგრესსა და ლიბერალურ პოლიტიკურ მოძღვრებას; უარყოფდა ფრენსის ბეკონის, ვოლტერის, ჟან-ჟაკ რუსოსა და სხვა ევროპელი მოაზროვნეების ემპირიულ ფილოსოფიას. მონარქიას თვლიდა ღვთით კურთხეულ ინსტიტუციად და მმართველობის ერთადერთ სტაბილურ ფორმად, მხარს უჭერდა საფრანგეთის სამეფო ტახტზე ბურბონთა დინასტიის რესტავრაციას, მეფისა და რომის პაპის აბსოლუტურ საერო ძალაუფლებას; ამასთანავე, აბსოლუტიზმს იცავდა მკაცრი ლოგიკური მსჯელობის პოზიციიდან. იგი მიიჩნევდა, რომ საზოგადოებრივ წესრიგს სჭირდებოდა მცველი უარყოფითი როლით — დამსჯელი, ეგზეკუციონერი, რომლის შიში უზრუნველყოფდა ადამიანთა კავშირ-ურთიერთობებისა და საზოგადოების მდგრადობას. მესტრი იყო თავგამოდებული კათოლიკე ქრისტიანი; ცდილობდა გამართლება მოეძებნა ესპანური ინკვიზიციის სადამსჯელო როლისათვის. ის ამტკიცებდა, რომ ქრისტიანობის რაციონალისტური უარყოფა იყო საფრანგეთის რევოლუციის თანმხლები არეულობისა და სისხლისღვრის პირდაპირი მიზეზი. რევოლუციას პროვიდენციალისტური თვალთახედვით განიხილავდა; მიიჩნევდა, რომ 1789 წელს ფრანგულმა მონარქიამ ვერ აღასრულა მასზე დაკისრებული განსაკუთრებული, ღვთიური როლი და მოექცა XVIII საუკუნის ფილოსოფოსების „ათეისტური“ შეხედულებების ქვეშ, რის გამოც ფრანგულმა ცივილიზაციამ ვერ მიმართა მისი გავლენა კაცობრიობის საკეთილდღეოდ, რევოლუციური ტერორი კი განმანათლებლობის ლოგიკური შედეგი და ღვთით მოვლენილი სასჯელი იყო.
მესტრი ბრიტანელ ედმუნდ ბერკთან ერთად ითვლება ევროპული კონსერვატიზმის ერთ-ერთ ფუძემდებლად. მის თაყვანისმცემელთა შორის იყო XIX საუკუნის ფრანგი პოეტი შარლ ბოდლერი.
სქოლიო
კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი ფილოსოფოსები კატეგორია:ფრანგი იურისტები
პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის მენშიკოვის ბასტიონი
პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის მენშიკოვის ბასტიონი (Меншиков бастион Петропавловской крепости) — პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ორი აღმოსავლეთის ბასტიონიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე ნევის მხარეს. აღმოსავლეთიდან ხურავს პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის იოანეს რაველინს.
ისტორია
მენშიკოვის ბასტიონი არის ერთ-ერთი ყველაზე პირველი ბასტიონი პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში. მისი მშენებლობა დაიწყეს ხელმწიფის ბასტიონის მშენებლობის დაწყებისთანავე. სახელი ეწოდა ალექსანდრე მენშიკოვის გვარის მიხედვით, რომელიც იყო მეორე პიროვნება სახელმწიფოში მეფის შემდეგ. ზოგიერთი ისტორიული წყარო მოგვითხრობს, რომ ბასტიონს საფუძველი თავად პეტრე I-მა ჩაუყარა.
XVIII საუკუნის 20-იან წლებში, როდესაც თავადი მენშიკოვი შერისხეს და ციმბირში გადაასახლეს, ბასტიონმა დაკარგა თავისი ისტორიული სახელწოდება და გადაარქვეს სახელი პეტრე II-ის პატივისცემის ნიშნად. ისტორიული სახელი მხოლოდ საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში დაუბრუნდა და ესეც იმიტომ რომ ბოლშევიკები პეტრეს და მის თანამოაზრეებს მიიჩნევდნენ არა მარტო რეფრმატორებად, არამედ პატრიარქალური წყობილების დამამხობლებად.
სხვადასხვა წლებში ბასტიონი გადააკეთეს და გაარემონტეს განსხვავებული საჭიროებებისათვის. მისი ორი სართული გააერთიანეს და მასში საიდუმლო კანცელარია განათავსეს. მენშიკოვის ბასტიონის უკანასკნელი სარესტავრაციო სამუშაოები გაიმართა 2012 წელს. სამშენებლო სამუშაოების დროს გაამაგრეს გრუნტი და ბასტიონის კედლებს დაუბრუნეს ისტორიული იერ-სახე.
ქალაქის ხელისუფლების განმარტებით აღნიშნული რემონტი გამოიწვია ბასტიონის ავარიულმა მდგომარეობამ, რომელიც გამოწვეულია ტენიანობის მაღალი დონით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
Wandering Spirit (ალბომი)
Wandering Spirit — ინგლისელი მუსიკოს და ვოკალისტ მიკ ჯეგერის მესამე სოლო-ალბომი, გამოცემული 1993 წელს. მასზე მუშაობა დაიწყო როლინგ სტოუნზის Steel Wheels-ის გამოსვლის შემდეგ. ალბომი იწერებოდა პროდიუსერ რიკ რუბინის მონაწილეობით.
სქოლიო
კატეგორია:მიკ ჯეგერის ალბომები კატეგორია:1993 წლის ალბომები კატეგორია:Atlantic Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები რიკ რუბინის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები მიკ ჯეგერის პროდიუსერობით
კორინტუ (მინას-ჟერაისი)
კორინტუ (Corinto) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 608 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კურველუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 914 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.47 კმ²-ზე. ფართობი 2 525 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
მაია პლისეცკაია
მაია პლისეცკაია (Ма́йя Миха́йловна Плисе́цкая; დ. 20 ნოემბერი, 1925, მოსკოვი, სსრკ — გ. 2 მაისი, 2015, მიუნხენი, გერმანია) — საბჭოთა და რუსული ბალეტის მოცეკვავე, ქორეოგრაფი, ბალეტმეისტერი, მსახიობი და მესერ-პლისეცკის თეატრალური დინასტიის წარმომადგენელი; აღიარებულია XX საუკუნის ერთ-ერთი საუკეთესო ბალერინად. იგი საბჭოთა პერიოდში მოღვაწეობდა სხვა ცნობილ რუს ბალერინასთან, გალინა ულანოვასთან ერთად და ამ უკანსკნელის სცენიდან წასვლის შემდეგ მოიპოვა დიდი თეატრის პრიმა-ბალერინას ტიტული.
პლისეცკაია ბალეტის ხელოვნების შესწავლას ცხრა წლის ასაკიდან შეუდგა, ხოლო მისი პირველი წარმოდეგნა შედგა დიდ თეატრში თერთმეტი წლის ასაკში. თვრამეტი წლის ასაკში გაწევრიანდა დიდი თეატრის საბალეტო დასში, მალევე დაწინაურდა და ამ დასის წამყვანი სოლისტი გახდა. მისი მოღვაწეობის ადრეულ წლებს პოლიტიკური რეპრესიების გარეშე არ ჩაუვლია. დიდ თეატრში გაწევრიანებიდან თექვსმეტი წლის განმავლობაში მას აკრძალული ჰქონდა საზღვარგარეთ გასვლა. ამასთან, ცივი ომის პერიოდში მისი, როგორც ეროვნული ბალერინას წარმატება აქტიურად გამოიყენებოდა საბჭოთა კავშირის მიღწევების წარმოსაჩენად. 1959 წელს პირველმა მდივანმა ნიკიტა ხრუშჩოვმა მოუხსნა მაია პლისეცკაიას საზღვარგარეთ გასვლის აკრძალვა და მას „არა მხოლოდ საბჭოთა კავშირის საუკეთესო, არამედ მსოფლიოს საუკეთესო ბალერინა“ უწოდა.
1990 წლამდე დიდი თეატრის მოცეკვავის რანგში წარმოჩენილმა მისმა ცეკვის ოსტატობამ შეცვალა ბალეტის სამყარო, დააწესა რა ბალერინებისთვის მაღალი სტანდარტები როგორც ტექნიკური შესრულების თვალსაზრისით, ასევე დრამატული წარმოდგენის მხრივ. სოლისტის რანგში პლისეცკაიამ შექმნა მთელი რიგი წამყვანი როლებისა, მათ შორის მოისეევის სპარტაკი (1958), გრიგოროვიჩის ქვის ყვავილი(1959), ავრორა გრიგორევიჩის უძინარ მზეთუნახავში (1963), სპეციალურად მისთვის დაწერილი ალბერტო ალონსოს კარმენ-სიუიტა (1967) და მორის ბეჟარის აისიდორა. ასევე მის ყველაზე ცნობილ როლებს შორის არის ოდეტა-ოდილი გედების ტბაში (1947).
გარდაცვალება
მიუხედავად მაღალი სამედიცინო მეთვალყურეობისა მაია პლისეცკაია 89 წლის ასაკში გულის შეტევით გარდაიცვალა 2 მაისს, 2015, მიუნხენში, გერმანია.
სქოლიო
კატეგორია:პრიმა-ბალერინები კატეგორია:რუსი ბალერინები კატეგორია:ბალეტის მოცეკვავე რუსები კატეგორია:რუსი ებრაელები კატეგორია:დაბადებული 20 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1925 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2015
ზურიას საყდარი
ზურიას საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტ სოფელ ვაჩნაძიანში, სოფლის სამხრეთ დასავლეთით, გუჯიაურებად წოდებულ ტერიტორიაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (5,95x4,6მ), ნაგებია მსხვილი და საშუალო ზომის რიყის ქვით. წყობა ირეგულარულია. კედლების ზედაპირი შიგნით და გარედან გასწორებულია ბათქაშით. დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავის საფარი და ლავგარდანი, ჩამონგრეულია კონქისა და კამარის მნიშვნელოვანი ნაწილი, დაბზარულია კედლები. შესასვლელი დასავლეთიდანაა, კარი გარედან აგურით ნაწყობი თაღითაა გადახურული, შიგნით კი- ხის ძელებით თარაზულად ყოფილა გადახურული( შემორჩენილია ძელების ბუდეები). აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც სწორკუთხა სარკმელი და მის ორივე მხარეს რიყის ქვით თარაზულად გადახურული თითო პატარა ნიშაა. თითო სწორკუთხა სარკმელი დასავლეთ სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებშიცაა. კონქის თაღი მთლიანად შირიმის ნათალი ქვითაა ნაწყობი სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების დასავლეთ ნაწილში, კამარის ქუსლის დონეზე თითო პატარა სწორკუთხა ნიშაა. ეკლესიის იატაკი მიწის ზედაპირზე ოდნავ დაბლაა, რის გამოც შესასვლელის ღიობში ორი საფეხურია მოწყობილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გიორგი ჯაკობია
გიორგი პავლეს ძე ჯაკობია (დ. 1894 — გ. 21 თებერვალი, 1944, თბილისი) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე. თავისი ნამუშევრებით საფუძველი ჩაუყარა ძველი ქართული მწერლობის ძეგლების პუბლიკაციისა და ქართულ-სპარსული ლიტერატურის ურთიერთობათა შესწავლას. გამოაქვეყნა „იოსებზილიხანიანის“ ორი ქართული ვერსიის ტექსტი (1927 წ), თეიმურაზ I-ისა და  (1934 წ, ა. ბარამიძესთან ერთად) და თეიმურაზ II-ის (1939 წ) თხზულებები, „ომაინიანი“ (1937 წ), გალექსილი „ამირანდარეჯანიანი“ (1941 წ), დაურთო სათანადო გამოკვლევები, ლექსიკონები და საძიებლები, ხელნაწერთა აღწერილობა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ჯაკობიას ვრცელი ნარკვევი „თეიმურაზის თარგმანები“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1894 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1944 კატეგორია: ქართველი ლიტერატურათმცოდნეები‎
აკნისტეს მხარე
აკნისტეს მხარე (Aknīstes novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, სელიის რეგიონში. მხარე შედგება 3 თემისა და ქალაქ აკნისტესაგან, რომელიც არის მხარის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ეროვნული შემადგენლობა
აკნისტეს მხარის ეროვნული შემადგენლობა 2010 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით ასე გამოიყურება :
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
ამადუ-მაჰთარ მ’ბოუ
ამადუ-მაჰთარ მ’ბოუ (დ. 20 მარტი, 1921, დაკარი, სენეგალი) — სენეგალელი პოლიტიკოსი. იუნესკოს გენერალური დირექტორი 1974-1987 წლებში.
ბიოგრაფია
დაიბადა დაკარში. მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში, როგორც ფრანგული არმიის მოხალისე. 1951 წელს დაამთავრა სორბონის უნივერსიტეტი. მუშაობდა სენეგალში ისტორიისა და გეოგრაფიის მასწავლებლად, შემდეგ დაწყებითი განათლების დეპარტამენტის დირექტორად (1952-1957) და კოლონიის განათლებისა და კულტურის მინისტრად (1957-1958).
ქვეყნის მიერ დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ გახდა განათლების (1966-1968), ხოლო შემდეგ კულტურის (1968-1970) მინისტრი.
1953 წლიდან თანამშრომლობს იუნესკოსთან. იყო იუნესკოში სენეგალის დელეგაციის ხელმძღვანელი. ორჯერ ზედიზედ (1974 და 1980) აირჩიეს იუნესკოს გენერალურ მდივნად. დღევანდელ დღემდე არის ერთადერთი აფრიკელი, რომელიც ამ თანამდებობაზე მუშაობდა.
ამადუ-მაჰთარ მ’ბოუ არის ბელგრადის უნივერსიტეტის (1980) კოლუმბიის კაუკის უნივერსიტეტის (1987) და რიგი სხვა უნივერსიტეტების საპატიო დოქტორი. საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალერი (2011).
1987 წლიდან ცხოვრობს მაროკოში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სენეგალელი პოლიტიკოსები კატეგორია:იუნესკოს გენერალური დირექტორები კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:დაბადებული 20 მარტი კატეგორია:საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალრები
კლასიკი (სნუკერი)
კლასიკი — სნუკერის პროფესიონალური ტურნირი.
შეიქმნა სახელწოდებით „Wilsons Classic“ 1980 წელს. სპონსორის ცვლილების გამო 1982 წელს სახელწოდება შეეცვალა „Lada Classic-ზე“. ორი წლის შემდეგ შევიდა რეიტინგული ტურნირების სიაში. 1984/85 წლების სეზონზე ტურნირის სპონსორი გახდა „Mercantile Credit“. ტურნირი იმართებოდა 1992 წლამდე.
ტურნირში ექვსჯერ გაიმარჯვა სტივ დევისმა, ორჯერ — ჯიმი უაიტმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კლასიკი (სნუკერი)
კალაურის წმინდა გიორგის ეკლესია
კალაურის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტში სოფელ კალაურის სამხრეთით 1 კილომეტრზე, ძველი სასაფლაოს ტერიტორიაზე. განეკუთვნება VI-VII საუკუნეებს. მოუხატავთ XVI საუკუნის შუა წლებში, განახლებულია 1873 წელს.
არქიტექტურა
ძველი სამეკლესიიანი ბაზილიკაა (10×9,4 მეტრი). შენობის კორპუსს შეადგენს მცირე ზომის, ორფერდა სახურავით დასრულებული დარბაზული ეკლესია (7×4,4 მეტრი), რომელსაც სამი მხრიდან (სამხრეთ-დასავლეთიდან, დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან), თანადროული, გაცილებით დაბალი მინაშენი ეკვრის. მინაშენის უმეტესი ნაწილი გვიანდელია (როგორც ჩანს, XVI საუკუნისა), იგი ეკლესიას წყობით არ უკავშირდება და მისგან, როგორც საშენი მასალის შემადგენლობით, ისე შენების დაბალი ხარისხითაც განსხვავდება. მინაშენის სამხრეთი ფრთა და ჩრდილოეთი ფრთის დასავლეთი ნაწილი დამოუკიდებელი ეკლესიებია. ჩრდილოეთი ფრთის აღმოსავლეთ ნაწილში მოგრძო, უაფსიდო სათავსია - სამკვეთლო, რომელიც ეკლესიას სწორკუთხა კარით უკავშირდება. ეკლესია ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით. წყობაში ალაგ-ალაგ ჩართულია ლოდებიც. მოგვიანებით აღდგენილ ნაწილებში კვადრატის აგურიცაა გამოყენებული. კედლების ზედაპირი გასწორებულია ბათქაშით, რომელიც ქვებს შორის დარჩენილ არეებს ავსებს და ნაწილობრივ მათ ზედაპირსაც ფარავს. მინაშენის თავდაპირველი კედლებიც ანალოგიურადაა ნაწყობი. გვიან აღდგენილი ნაწილები კი, წვრილი რიყის ქვითა და კვადრატული აგურით საკმაოდ დაუდევრადაა ნაგები. შენობა გარედან შეთეთრებულია.
ეკლესია შემაღლებული პროპორციებისაა; შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. კარი გარედან სწორკუთხაა, შიგნით-თაღოვანი. მეორე ამგვარივე კარი მას სამხრეთიდან ჰქონდა (ამოშენებულია, როგორც ჩანს, მოხატვის დროს). აღმოსავლეთ ნახევარწრიულ აფსიდში ქვემოთკენ გაგანიერებული სარკმელია გაჭრილი, რომელიც მკვეთრად მოხაზული ნალისებრი თაღითაა დასრულებული. სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშაა. აფსიდის შუაში დგას ოთხწახნაგა ტრაპეზი, რომელიც ნატეხი ქვითაა ნაწყობი და შელესილია. აფსიდის მხრების კაპიტელებზე, რომელთა პროფილს თარო და დახრილი სიბრტყე შეადგენს, ნახევარწრიული სატრიუმფო თაღია დაყრდნობილი. საკურთხეველი დარბაზისაგან გამიჯნულია შელესილი კანკელით ( გვიანდელია), რომელშიც სამი ღიობია მოწყობილი. აღსავლის კარი დანარჩენებთან შედარებით უფრო მაღალია და თაღოვანი; სამხრეთით მდებარე ღიობიც თაღოვანია. იგი აღსავლის კარის სიმაღლის შუა ნაწილის ფარგლებშია გაჭრილი. ჩრდილოეთით მდებარე ღიობი თითქმის აღსავლის კარის სიმაღლისაა და თარაზულადაა გადახურული. აღსავლის კარისა და ჩრდილოეთით მდებარე ღიობის წინ ორ- ორი საფეხურია.
დარბაზის გრძივი კედლები გლუვია. სამხრეთის კედელში ორი თარაზულთავიანი სარკმელია, რომლებიც მოგვიანებით ნაწილობრივ (დაახლოებით 40 სანტიმეტრ სიმაღლეზე) ამოუშენებიათ. კიდევ ერთი, ოღონდ გაცილებით ვიწრო სარკმელი ყოფილა გაჭრილი დასავლეთ კედელში - კამარასთან ახლოს. სამკვეთლო გეგმით არაწესიერი ფორმის ოთხკუთხედია. განათებულია აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილი შიგნით სწორჯუთხა, ხოლო გარედან თქღოვანი სარკმელით.
ადოლფო პერეს ესკიველი
ადოლფო პერეს ესკიველი (Adolfo Pérez Esquivel; დ. 26 ნოემბერი, 1931, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი მწერალი, სკულპტორი, არქიტექტორი მხატვარი და საზოგადოებრივი მოღვაწე. ნობელის მშვიდობის პრემიის ლაურეატი, პრემია გადაეცა 1980 წელს როგორც „ადამიანის უფლებებისათვის მებრძოლს“.
კალაურის წმინდა გიორგის ეკლესია
არქიტექტურა
მინაშენის სამხრეთი ფრთა ნახევარწრიული აფსიდით დასრულებული კამაროვანი დერეფანია. აფსიდი ყრუა. მინაშენის სამხრეთი კედლის შუაში გაჭრილია შიგნით და გარედან სწორკუთხა სარკმელი ( გვიანდელია). მსგავსი სარკმელია მოპირდაპირე მხარეს. იგი მოწყობილია ეკლესიის სამხრეთით. შესასვლელის ამოქოლვის დროს შემორჩენილია ამ კარის ნახევარწრიული ტიმპანი. მინაშენის ჩრდილოეთი ფრთის დასავლეთი ნაწილი ყრუა და მინაშენის დასავლეთ ფრთასთან თაღითაა დაკავშირებული. მინაშენის დასავლეთი ფრთაც, სამხრეთი ფრთის მსგავსად, ერთიანია - დაუნაწევრებული. დასავლეთით იგი გახსნილია საკმაოდ განიერი თაღით ( სიგრძე დაახლოებით 4 მეტრი). მინაშენის სამივე ფრთა გადახურულია სხმული, ამორფული ფორმის კამარით. კამარა ეყრდნობა მთავარი ეკლესიის შესაბამის კედელზე მოწყობილ საფეხურს ( სიგრძე 15 სანტიმეტრი), რომელიც კარგად ჩანს ეკლესიის აღმოსავლეთ ფასადზე და გამოყვანილია კედლის ზედა ნაწილის შეთხელებით.
ადოლფო პერეს ესკიველი
ბიოგრაფია
დაიბადა 1931 წლის 26 ნოემბერს გალისიელი ესპანელი ემიგრანტი-მეთევზის ოჯახში, ბუენოს-აირესში, არგენტინა. დედამისი გარდაიცვალა როდესაც პერეს ესკიველი სამი წლის იყო. ბავშვობა და ახალგაზრდობა გაატარა კათოლიკური ეკლესიის ძლიერი გავლენის ქვეშ. ასევე კითხულობდა მაჰათმა განდის, ნეტარი ავგუსტინეს, ტომას მერტონისა და სხვა მოაზროვნეების წიგნებს.
კალაურის წმინდა გიორგის ეკლესია
მოხატულობა
ეკლესია მოხატული ყოფილა. მოხატულობა XVI საუკუნის შუა წლებს განეკუთვნება. იგი ხალიჩასავით ერთიანად ფარავს კედლებს. სცენები და ცალკეულ წმინდანთა გამოსახულებები არსადაა თანაბარი ზომის და ერთმანეთისაგან მკვეთრად გამიჯნული. რეგისტრთა გამყოფი ზოლები უსწორმასწოროა და ბათქაშზე უხეშადაა დატანილი. საკურთხევლის კონქში ვედრების თემის ვრცელი რედაქციული სქემაა მოცემული, შუა რეგისტრში - მოციქულთა ზიარების ფართოდ გაშლილი სცენაა, ხოლო ქვედა, მესამე რეგისტრში - ეკლესიის მამების ფრონტალური გამოსახულებები. საუფლო ციკლი სამხრეთი კედლის ზედა რეგისტრიდან იწყება. პირველი ხარების სცენაა, მეორე - შობა და ყრმის განბანვა. ამავე კედლის ქვედა რეგისტრში გამოსახულია ლაზარეს აღდგინების კომპოზიცია, ამ რეგისტრის გასწვრივ დასავლეთ კედელზე იერუსალიმს შესვლა; ჩრდილოეთ კედელზე მჭიდროდ, უინტერვალოდ არის მოცემული თავდაპირველად ჯვარცმა და გარდამოხსნა, შემდეგ კი ამაღლება. დასავლეთ კედლის ზედა მონაკვეთი მთლიანად ეთმობა ჯოჯოხეთის წარმოტყვევნას. ეკლესია წმინდა გიორგის სახელობისაა, ამიტომ მოხატულობის უმეტესი ნაწილი სწორედ წმინდა გიორგის ეძღვნება. სამხრეთ დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებზე ფართოდ არის წარმოდგენილი წმინდანის წამების სცენები, ასევე ცალკე მდგარი წმინდა მხედარი. მოხატულობის ქვედა რეგისტრში სხვა წმინდანებია გამოსახული.
ეკლესიის მომხატველის შემოქმედებაში დასტურდება ხალხური ხელოვნებისათვის დამახასიათებელი რიგი თავისებურობანი. უკიდურესად სიბრტყობრივ მოხატულობაში პროპორციაში და ფორმა მოუხეშავია, მაგრამ ექსპრესიული. მეტყველია მოხატულობის სრულიად უბრალო, თუმცა შეხამებოს მხრივ საკმაოდ სასიამოვნო ფერადობა. ეკლესიის აღმოსავლეთ ფასადს ბაზილიკური მოხაზულობა აქვს - ორქანობიანი სახურავით დასრულებულ მთავარ კორპუსს ორივე მხარეს მინაშენის დაბალი, ცალქანობიანი სახურავების მქონე ნაწილები ეკვრის. მთავარი კორპუსის ფასადის ღერძზე ვიწრო, ქვემოთკენ გაგანიერებული სარკმელია. იგი დასრულებულია შირიმის ერთ ქვაში ამოკვეთილი ნალისებრი თაღით, რომელიც ღიობის დანარჩენი ნაწილისაგან თარაზულად გადებული თხელი ქვითაა გამიჯნული. ფასადის ლავგარდანი გვიანაა აღდგენილი. იგი მინაშენის ლავგარდნის მსგავსად აგურისაა, კუთხეში ჰორიზონტალური გადანაკეცით, რაც თავდაპირველი ლავგარდნის ფორმის გამეორება უნდა იყოს. შენობის გრძივი ფასადები ფორმათა აღნაგობით ერთმანეთის მსგავსია, ორსაფეხურიანი - მინაშენის დაბალი, საფეხურით წინწამოწეული ნაწილი და მის თავზე აღმართული მთავარი ეკლესიის მოკლე და მაღალი კორპუსი. დასავლეთ ფასადიც ორსაფეხურიანია. ქვემოთა, ცალფერდა სახურავით გადახურული ნაწილის შუაში მოწყობილი იყო საკმაოდ განიერი, მშვილდისებრი თაღი (ძლიერაა დავიწროებული გვიანდელი წყობით). თაღის თავზე სიმეტრიულად აზიდული ფრონტონით დასრულებული მთავარი ეკლესიის კორპუსია, რომლის ფასადზე თაღოვანი შეღრმავებაა - შუაში რელიეფური ჯვრის გამოსახულებით. ფასადის ფრონტონზე მოგვიანებით დაშენებულია აგურის სამრეკლო. იგი გეგმით კვადრატულია. მისი ოთხივე კუთხეში მდგარ მრგვალ სვეტებზე ნახევარწრიული თაღებია გადაყვანილი. სამრეკვლო გადახურულია თუნუქის პირამიდული სახურავით ( აღდგენილია რესტავრაციის დროს). დასავლეთი ფრთის ფასადის წყობაში ჩასმულ რიყის ქვაზე ამოკვეთილი წარწერიდან ირკვევა რომ ეკლესია 1873 წელს განუახლებია  სოფლის მოსახლეობას. ეკლესიის ეზოს გარს ევლებოდა რიყის დიდრონი ქვებით ნაგები გალავანი, რომლის ნაწილიღაა შემორჩენილი (სიმაღლე 1,8 მეტრი). 1988 წელს სოფლის მოსახლეობამ ეკლესია გადახურა. შეკეთების დროს მთავარი ეკლესიის დასავლეთი ფასადის შეღრმავებული არის ღერძზე არსებულ ვერტიკალურ შვერილს გვერდებიდან მკლავები „შეაბეს“ ჯვრის სახე მისცეს და წითლად შეღებეს. გარდა ამისა, გაიწმინდა და კეთილმოეწყო ეკლესიის ეზო. 2009 წელს ეკლესიის მხატვრობის კონსერვაციისას, აფსიდის ჩრდილოეთ ნაწილში კედლის ზედაპირიდან სანთლის და ჭვარტლის მოხსნის შემდეგ გამოჩნდა წმინდა ნინოს გამოსახულება — შესაბამისი ასომთავრული წარწერით.
ადოლფო პერეს ესკიველი
საზოგადოებრივი მოღვაწეობა
1960-იანი წლებიდან ის მონაწილეობდა ქრისტიანულ, პაციფისტურ მოძრაობაში. 1970 წელს თითქმის ორი თვის მანძილზე შიმშილობდა და აპროტესტებდა პოლიტიკურ ტერორს.
კალაურის წმინდა გიორგის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ადოლფო პერეს ესკიველი
საზოგადოებრივი მოღვაწეობა
1974 წელს აირჩიეს ლათინოამერიკული საზოგადოების ქსელის კოორდინატორად, რომლის მიზანიც იყო ღარიბი მოქალაქეების ძალადობისგან განთავისუფლების ხელშეწყობა. მისი შტაბი სწორედ ამ პერიოდში მონტევიდეოდან გადავიდა ბუენოს-აირესში. არგენტინელი მუშების დახმარების გარდა, იგი ეხმარებოდა ეკვადორისა და პარაგვაის ინდიელებს, რომლებმაც დაიცვეს საკუთარი მიწა ხელყოფისაგან. 1975 წელს ადოლფო პერეს ესკიველი ბრაზილიის სამხედრო პოლიციამ დააკავა, ხოლო 1976 წელს იგი ჩასვეს ეკვადორის ციხეში.
ადამიანის უფლებები და დევნა დიქტატურის წლებში
1975 წელს ადამიანის უფლებათა არგენტინის ასამბლეის დამფუძნებლებს შორის აღმოჩნდა. 1976 წლის მარტის სამხედრო გადატრიალების შემდეგ სისტემური რეპრესიების დროს, თავის ორგანიზაციასთან ერთად დახმარება გაუწია სამხედრო დიქტატურის დროს მიმდინარე ბინძური ომის პერიოდში დაზარალებულებს. მან ასევე დაიწყო ადამიანის უფლებათა საყოველთაო მოძრაობა, რომელიც პოლიტპატიმრებსა და მათ ოჯახებს უწევდა დახმარებას.
ნობელის პრემია და შემდეგი წლები
1976 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატებმა მეირიდ კორიგანმა და ბეტი უილიამსმა მისი კანდიდატურა წარადგინეს ნობელის პრემიაზე. 1980 წლის 10 დეკემბერს ნორვეგიის ნობელის კომიტეტმა 57 კანდიდატიდან სწორედ ადოლფო პერეს ესკიველი შეარჩია. კომიტეტის ხელმძღვანელმა ჯონ სანესმა ჯილდოს მფლობელს უწოდა „არაძალადობის პრინციპის დაუღალავი დამცველი სოციალურ-პოლიტიკური თავისუფლებისთვის ბრძოლაში“. საბჭოთა დისიდენტმა ანდრეი სახაროვმა დევნილობიდან გამარჯვებულს მისწერა: „თქვენს ენერგიულ ბრძოლას სამართლიანობისათვის და დაჩაგრულთა მხარდასაჭერად, ძალიან აფასებს სხვა სამყაროში, ათასობით მილზე მცხოვრები ადამიანები“.
ნობელის პრემიის მნიშვნელოვანი ნაწილი მან საქველმოქმედო ორგანიზაციებს გადასცა. მომდევნო წლებშიც არ შეუწყვეტია პერეს ესკიველს აქტიური საზოგადოებრივი მოღვაწეობა: იგი მხარს უჭერდა მოძრაობას „მაისის მოდენის დედები“, ავლენდა ეკოლოგიურ აქტივობას, იბრძოდა ძირძველი მოსალხეობის უფლებებისათვის, იყო „ხისტი ეკონომიკური პოლიტიკის“ მოწინააღმდეგე და ამერიკის თავისუფალი სავაჭრო ზონის ნეოლიბერალური პროექტისა.
პერეს ესკიველის მომდევნო ნამუშევრებში ბევრია კედლის მხატვრობა და მცირე ზომის ქანდაკებები, მათ შორისაა ლტილვილების მონუმენტი ჟენევაში და მაჰათმა განდის ძეგლი ბარსელონაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1931 კატეგორია:არგენტინელი მწერლები კატეგორია:არგენტინელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:XX საუკუნის მოქანდაკეები კატეგორია:XX საუკუნის არგენტინელი მხატვრები კატეგორია:არგენინელი მამაკაცი მხატვრები
პონტიური ქამანჩა
დ. არაყიშვილის სიტყვებით, „სწორედ ამგვარი საკრავი ვნახე მე ვნახე ბერძენ წითელარმიელების ხელში, ოლიმპიადაზე. ამ საკრავს მათ უწოდეს ბერძნულათ ლირა, ხოლო თურქულად ქემენჯე.“ ასეთივე არდანუჩი, ხოლო ქემანჩას სახელწოდებით, აქვთ ლაზებს. მისი წყობაა: 1) საცეკვაო მუსიკისათვის — re-sol-do, 2) საზანდარისათვის — re-fa-do. უკრავენ პრიმიტიული ხემით“.
ლიტერატურა
კატეგორია:მუსიკალური საკრავები კატეგორია:ქამანჩა
კიმბლის ოლქი
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
სამაგიდო თამაში
სამაგიდო თამაშები მოიცავს თამაშების ისეთ კატეგორიას რომელიც ითამაშება დაფაზე ან მაგიდაზე სათამაშო ფიგურების გამოყენებით. მაგალითად, პოპუალრული სამაგიდო თამაშებია ჭადრაკი, შაში და ნარდი. ადრეული სამაგიდო თამაშები როგორც წესი წარმოდგენდა ბრძოლებს ორ არმიას შორის, თანამედროვე თამაშებში კი მოქმედება და მიზანი უფრო მრავალფეროვანია. კლასიკური სამაგიდო თამაშები შეიძლება დაიყოს ოთხ ნაწილად: რბოლა, სივრცისთვის ბრძოლა (მაგალითად „ჯვარი და ნული“), ნადირობა და თამაშები სადაც ფიგურებს გარკვეული წესით გადაადგილებთ, მაგალითად ჭადრაკი.
ისტორია
სამაგიდო თამაშები საკმაოდ პოპულარული იყო ევროპელ ხალხებშიც. მაგალითად ჰომეროსის ილიადაში (ძვ.წ.აღ. 8 ს.) აღწერილია თამაში პეტეია. რომელიც შემდეგ სახეცვლილი ვარიანტით რომის იმპერიაშიც გავრცელდა. სამაგიდო თამაშები ძალიან პოპულარი გახდა მეცხრამეტე საუკუნის პრუსიაში. შეიქმნა თამაშები მთელი სერია - ე.წ. ქრიგსშფილ ("საომარი თამაშები") რომელიც გამოიყენებოდა სამხედრო აკადემიაში.
მინი|სამაგიდო თამაში დაფა, დაახლ. მე-15-ე საუკუნე, ვალტერის ხელოვნების მუზეუმი
უამრავი პოპულარული თანამედროვე სამაგიდო თამაშ შეიქმნა აშშ-ში. მათ შორისაა თამაში მონოპოლია - ფინანსური თვალსაზრისით ყველაზე მომგებიანი სამაგიდო თამაში ამერიკაში. საინტერესოა რომ ამერიკულ თამაშებში წარმატება მეტწილად იღბალზეა დამოკიდებული, ხოლო გერმანულში მეტი სტრატეგია.
იღბალი, სტრატეგია და დიპლომატია
ზოგიერთი თამაში, მაგალითად ჭადრაკი, სრულიად დამოკიდებულია მოთამაშეზე, მაშინ როცა თამაშების გარკვეული ნაწილი პირიქით - იღბალზე, სადაც მოთამაშეს არავითარი სვლების გათვლა არ სჭირდება (მაგალითად რბოლა, რომლიც კამათელზეა დამოკიდებული) უმეტესწილად კი, სამაგიდო თამაშებში წარმატების მოსაღწევად საჭიროა როგოც იღბალი, ასევე გარკვეული უნარებიც. ასეთ თამაშთა რიცხვს მიეკუთვება ნარდი, მონოპლოლია და კატანი.
კიდევ ერთი მნიშნელოვანი ასპექტი არის დიპლომატია, რადგან რიგ თამაშებში (მაგალითად მონოპლოია და კატანი) მოთამაშებსს უწევთ ერთმანეთთან გარიგეგებების დადება.
სქოლიო
*
ანჟუს დინასტია
ანჟუს დინასტია (Maisons d'Anjou) — ანჟუს გრაფების საგვარეულოსაგან მომდინარე სამეფო დინასტია IX–XV საუკუნეების დასავლეთ ევროპაში.
ანჟუს მეორე დინასტია (გატინე-ანჟუს დინასტია) დაარსდა ჟოფრუა II, გატინეს გრაფისა და ანჟუს საგრაფოს მემკვიდრის, ერმენგარდის ქორწინების შედეგად. ფულკ V-ის (1109–1131) შვილიშვილმა ანრი პლანტაგენეტმა (ჰენრი II) საფუძველი ჩაუყარა ანჟუს დინასტიის ინგლისის შტოს ანუ პლანტაგენეტთა დინასტიას, ხოლო ფულკ V-მ — იერუსალიმის სამეფოს ანჟუს დინასტიის იერუსალიმის შტოს (1131–1228).
მესამე ანჟუს დინასტიას (ანჟუ-კაპეტინგების დინასტია ან ანჟუ-სიცილიის დინასტია) საფუძველი ჩაუყარა შარლ I-მა ანჟუელმა (1246–1285), რომელმაც საუფლისწულოდ მიიღო ანჟუ, შეიძინა პროვანსი და 1266 წელს დაიპყრო სიცილიის სამეფო (ნაწილი დაკარგა 1282 წლის „სიცილიის მწუხრის“ შემდეგ). შარლ II-ის ოთხმა შვილმა საფუძველი ჩაუყარა ანჟუს დინასტიის ოთხ შტოს: უნგრეთის (1290-იდან), ნეაპოლის (1309-იდან), ტარენტოს (1294-იდან), პოლონეთის (1370–1382 და 1384–1385).
მეოთხე ანჟუს დინასტია (ანჟუ-ვალუას დინასტია) დააარსა ფილიპე IV ლამაზის ძმამ შარლ ვალუამ, რომელმაც მიიღო ანჟუ და მენი (1290). მისი შთამომავალი რენე ანჟუელი (1334–1380) ერთხანს ფლობდა ნეაპოლის სამეფოს (1438–1342). ანჟუს დინასტიის უკანასკნელი წარმომადგენლის შარლ V ანჟუელის ანდერძით, 1481 წელს ანჟუს სამემკვიდრეო — ანჟუს საჰერცოგო და პროვანსი მიიღო საფრანგეთის მეფემ ლუი XI-მ; მისმა ძემ შარლ VIII-მ ანჟუს დინასტიის პრეტენზიები ნეაპოლის სამეფოზე იტალიაში ლაშქრობის (1494–1559 წლებში) საბაბად გამოიყენა.
სქოლიო
კატეგორია:დინასტიები
ლასურისძენი
მინი|სუმბატი, ნიკოლოზი და ლასური ლასურისძენი ლასურისძენი — ქართული ფეოდალური გვარი შუა საუკუნეების სამცხე-საათაბაგოში.
საფარის მონასტრის სამრეკლო პირველ სართულზე ლასურისძეთა საგვარეულო სამარხია. ლასურისძენი ჯაყელთა ქვეშევრდომნი იყვნენ. როცა ბექა მთელი კარით დაემკვიდრა საფარაში, ლასურისძეებსაც მანვე უბოძა სამრეკლოს პირველი სართული საგვარეულო საკუთრებად. აქ კედლებზე შემორჩენილ ფრესკებზე ასახულია ლასურისძეთა ოჯახის წევრთა პორტრეტები. გარდა ლასურისა შეგვიძლია ვნახოთ სუმბათი და სასულიერო პირი ნიკოლოზი. ფრესკის თავზე კი იკითხება წარწერა:
ლასურისძენი მოხსენიებულნი არიან საქართველოს კათალიკოსის სამწყსოს სიაშიც:
მ. ჯანაშვილი ორიოდე სიტყვით იხსენიებს მათ და წერს, რომ „ლასურიძე განთქმული გვარია ჩვენს ისტორიაში X საუკუნიდგანვე და სამცხის სამწყსოს ეკუთვნის. სალასურიძეო სოფელია აჭარაში“. მიუხედავად აღნიშნული ჩანაწერისა იური სიხარულიძის ნაშრომში, აჭარაში აღნიშნული სოფელი არ იძებნება.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები
აფურჯის ჩანჩქერი
აფურჯის ჩანჩქერი (Afurca şəlaləsi) — ჩანჩქერი აზერბაიჯანში. წარმოადგენს აზერბაიჯანის უმაღლეს ჩანჩქერს. განლაგებულია მდინარე ველველიჩაის აუზში, ტენგის ხეობაში, ყუბის რაიონის სოფელ აფურჯას მახლობლად. ეცემა ტენგის მთიდან. ჩანჩქერის სიმაღლე 70 მეტრს აღწევს. აფურჯის ჩანჩქერი წარმოადგენს აზერბაიჯანის ბუნებრივ ძეგლს და მას სახელმწიფო იცავს.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ჩანჩქერები
კურველუ
კურველუ (Curvelo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 632 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კურველუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 74 219 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 74 219 კმ²-ზე. ფართობი 3 298 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ალბერტო ჯაკომეტი
ალბერტო ჯაკომეტი (დ. 10 ოქტომბერი, 1901, სტამპა — გ. 11 იანვარი, 1966, კური) — შვეიცარიელი მოქანდაკე და ფერმწერი, მოდერნიზმის წარმომადგენელი. სწავლობდა ჟენევაში ხელოვნების და ხელოსნობის სკოლაში (1919-20 წწ), პარიზში კი ე. ბურდელთან (1922-25 წწ). განიცადა კუბიზმის გავლენა. 1929-1935 წწ მიემხრო სიურრეალიზმს. მისი უმთავრესი ნამუშევრები შესრულებულია 1940 – 60-იან წლებში (დამახასიათებელია ვიწრო, ვერტიკალურად ძლიერ გაწელილი, თითქმის ირაციონალური ფიგურები („მოედანი“, 1948 – 1949 წწ, ბრინჯაო, საჯარო სამხატვრო კოლექცია, ბაზელი), ბიუსტები, ფერწერული და გრაფიკული პორტრეტები, პეიზაჟები, ნატურმორტები.
ლიტერატურა
კატეგორია:შვეიცარიელი მხატვრები‎ კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1966
არგენტინა-აზერბაიჯანის ურთიერთობები
არგენტინა-აზერბაიჯანის ურთიერთობები —  მოიცავს აზერბაიჯანისა და არგენტინას შორის ორმხრივ დიპლომატიურ ურთიერთობას.
ისტორია
საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, აზერბაიჯანმა დამოუკიდებლობა 1991 წლის 25 დეკემბერს მოიპოვა. 1992 წლის 9 მარტს არგენტინამ აღიარა აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობა და 1992 წლის 8 ნოემბერს ორივე ქვეყანამ ერთმანეთთან დიპლომატიური ურთიერთობები დაამყარა. 2006 წლის აპრილში აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა მინისტრი ელმარ მამედიაროვი არგენტინას ეწვია.
2010 წლის ოქტომბერში აზერბაიჯანმა ბუენოს-აირესში საელჩო გახსნა, ეს საელჩო პირველი იყო აზერბაიჯანის მიერ გახსნილ საელჩოებს შორის სამხრეთ ამერიკაში.
2011 წლის 2 ნოემბერს აზერბაიჯანმა და არგენტინამ ხელი მოაწერეს ურთიერთგაგების მემორანდუმს ინოვაციების, ტექნოლოგიური კვლევებისა და მეცნიერების შესახებ. ხელშეკრულება გაფორმდა ბაქოში, აზერბაიჯანის ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და არგენტინის მეცნიერების, ტექნოლოგიისა და პროდუქტიული ინოვაციების სამინისტროს შორის. შეთანხმებას აზერბაიჯანული მხრიდან ხელი მოაწერა მინისტრმა შაჰინ მუსტაფაევმა, ხოლო არგენტინის მხრიდან მინისტრმა ლინო ბარანაჯომ.
2011 წლის სექტემბერში არგენტინელი კანონმდებლების დელეგაცია აზერბაიჯანს ეწვია, აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის 20 წლისთავი აღსანიშნავად. 2012 წელს არგენტინამ საელჩო გახსნა ბაქოში. 2012 წლის 18 თებერვალს, არგენტინის რესპუბლიკის პრეზიდენტის, კრისტინა ფერნანდესის ბრძანებით, კარლოს დანტე რივა აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში არგენტინის ელჩად დაინიშნა. 2012 წლის მარტში არგენტინის საგარეო საქმეთა მინისტრი ჰექტორ ტიმერმანი აზერბაიჯანს ეწვია და პრეზიდენტ ილჰამ ალიევს შეხვდა.
2014 წლის 21 აპრილს შეხვედრა შედგა ეკონომიკისა და ინდუსტრიის მინისტრ შაჰინ მუსტაფაევსა და არგენტინის ელჩ კარლოს დანტე რივას შორის.
2015 წლის 23 სექტემბერს აზერბაიჯანმა და არგენტინამ ხელი მოაწერეს შეთანხმებას ტექნიკური თანამშრომლობის შესახებ. დოკუმენტს ხელი აზერბაიჯანის ეკონომიკისა და ინდუსტრიის მინისტრმა შაჰინ მუსტაფიეევმა და არგენტინის საგარეო საქმეთა, საერთაშორისო ვაჭრობისა და თაყვანისმცემლობის მინისტრის მოადგილემ ედუარდო სუინმა მოაწერეს, რომლებიც ბაქოში იმყოფებოდნენ.
2016 წლის სექტემბერში, არგენტინის დეპუტატთა პალატის მეორე ვიცე-პრეზიდენტის, პატრიცია ჯიმენესის ხელმძღვანელობით, აზერბაიჯანს დელეგაცია ეწვია, ბაქოში მე-5 საერთაშორისო ჰუმანიტარულ ფორუმზე დასასწრებად. დელეგაციას შეხვდნენ აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი და პირველი ლედი, მეჰრიბან ალიევა. დელეგაცია ასევე შეხვდა საგარეო საქმეთა მინისტრს და პარლამენტის ვიცე-სპიკერს.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის დიპლომატიური ურთიერთობები კატეგორია:არგენტინის დიპლომატიური ურთიერთობები
ქსავიე დე მესტრი
გრაფი ქსავიე დე მესტრი (Xavier de Maistre; დ. 10 ოქტომბერი, 1763, შამბერი, ახლანდ. სავოიის დეპარტამენტი, საფრანგეთი, — გ. 12 ივნისი, 1852, სანქტ-პეტერბურგი. რუსეთი) — ფრანგი მწერალი, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1812), ნაპოლეონის ომების მონაწილე; ცნობილი ფილოსოფოსის და კონტრრევოლუციური მწერლის, ჟოზეფ დე მესტრის უმცროსი ძმა.
1784 წლიდან მსახურობდა სარდინიის სამეფოს არმიაში, მონაწილეობდა ომში საფრანგეთის რევოლუციური არმიის წინააღმდეგ (1792). შემდეგ ემიგრაციაში იყო. 1794 წელს ტურინში დუელში მონაწილეობის გამო დაპატიმრებულმა უფროსი ძმის დახმარებით გამოაქვეყნა სათავგადასავლო-ფანტასტიკური რომანი „მოგზაურობა ჩემი ოთახის გარშემო“, რომელმაც მალევე მოიპოვა პოპულარობა. 1799 წელს გენერალ პეტრე ბაგრატიონის მიწვევით შეუერთდა საფრანგეთის წინააღმდეგ იტალიასა და შვეიცარიაში მოქმედ რუსულ არმიას, რომელსაც შემდეგ რუსეთში გაჰყვა. ცხოვრობდა მოსკოვში და თავს მხატვრობით ირჩენდა. ძმის, ჟოზეფ დე მესტრის, პეტერბურგში სარდინიის ელჩად მივლინების შემდეგ ქსავიე დე მესტრმა საადმირლოში დაიწყო მუშაობა და 1805-1810 წლებში იყო საზღვაო მუზეუმის დირექტორი. 1807 წელს პოდპოლკოვნიკის ჩინით დაბრუნდა სამხედრო სამსახურში. 1810-1812 წლებში პოლკოვნიკი დე მესტრი კავკასიაში იბრძოდა; თავი გამოიჩინა ახალციხის ალყისას, სადაც დაიჭრა. 1812 წელს მონაწილეობდა ნაპოლეონის ჯარებთან ბრძოლაში კობრინთან და კრასნისთან (აქ გამოჩენილი მამაცობისთვის მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება), 1813 წელს — დანციგის ალყაში. 1815-1816 წლებში იყო პორტების სამხედრო ინსპექტორი ფინეთში. 1816 წელს თანამდებობიდან გადადგა. შემდგომი წლები წერას, მხატვრობასა და ევროპაში მოგზაურობას დაუთმო. გარდაიცვალა პეტერბურგში 1852 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები კატეგორია:XVIII საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XVIII საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები
ერიკ I (დანია)
ერიკ I საუკეთესო (Erik 1. Ejegod; დ. 1060 — გ. 10 ივლისი, 1103) — ესტრიდსენთა დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე სვენ II-ის შუათანა ვაჟი. დანიის მეფე 1095-1103 წლებში. ტახტზე ავიდა თავისი სამი უფროსი ძმის გარდაცვალების შემდეგ.
ბიოგრაფია
როგორც მისი თანამედროვე მემატიანეები აღწერენ, ერიკი ხალხთან ძალიან უშუალო იყო და ხშირად გამოდიოდა სიტყვით. ასევე ცნობილია, რომ მის გამოსვლებზე დასასწრებად ყოველთვის უამრავი ადამიანი მიდიოდა. აღსანიშნავია, რომ ერიკი არც თუ ისე იშვიათად, პირადად დადიოდა ოჯახებში და ისმენდა მათ გასაჭირს. ამ ყოველივემ, ცხადია მას საოცარი რეპუტაცია შეუქმნა, რამაც მისი მმართველობა წინა მეფეებთან შედარებით უფრო უშფოთველი გახადა. ამის მიუხედავად, მას მაინც მოუხდა რამდენიმე შეტაკება ადგილობრივ მაგნატებთან, რომლებიც მეკობრეებისა და მძარცველების რეპუტაციით უფრო სარგებლობდნენ.
რომამდე მან ჯერ რუსეთში გაიარა, მხოლოდ ამის შემდეგ ჩავიდა რომში, საიდანაც ბიზანტიაში გადავიდა, კონსტანტინოპოლში შეიარა და თავად იმპერატორს ესტუმრა. მიუხედავად იმისა, რომ კონსტანტინოპოლში იგი მძიმედ დაავადდა, ერიკმა გემით კვიპროსისკენ მაინც გააგრძელა სვლა. იგი სწორედ კვიპროსში, 1103 წელს გარდაიცვალა, ქალაქ პაფოსში. მისი ცოლის, დედოფალ ბოედილის ბრძანებით იგი დანიაში არ გადაასვენეს და იქვე დაკრძალეს. იგი იყო პირველი მეფე, რომელიც პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდეგ იერუსალიმში მოსალოცად მიდიოდა. ამის შემდეგ თავად დედოფალმა ბოედილმაც გადაწყვიტა იერუსალიმში ჩასვლა. მართალია ქმრისგან განსხვავებით მან ჩააღწია დანიშნულების ადგილამდე, თუმცა იგი აქ ძალიან მალე დაავადდა და გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1060 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1103 კატეგორია:დანიის მეფეები
გიუზნიუთი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ბაბექის რაიონის სოფლები
კიოტირო მაცურა
კიოტირო მაცურა (松浦 晃一郎; დ. 29 სექტემბერი, 1937, ტოკიო, იაპონია) — იაპონელი პოლიტიკოსი და დიპლომატი. იუნესკოს გენერალური დირექტორი 1999-2009 წლებში.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1937 წელს. 1959 წელს დაამთავრა ტოკიოს უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, ხოლო 1961 წელს აშშ-ის ჰეივერფორდის ეკონომიკური კოლეჯი. 1992-1994 წლებში იაპონიის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე. მუშაობდა დიპლომატად. 1994-1999 წლებში იყო იაპონიის ელჩი საფრანგეთში, ანდორასა და ჯიბუტში.
1999 წლის 20 ოქტომბერს აირჩიეს იუნესკოს გენერალურ დირექტორად. 15 ნოემბერს გახდა იუნესკოს მე-9 გენერალური დირექტორი და აზიის პირველი წარმომადგენელი ამ თანამდებობაზე. 2005 წლის 12 ოქტომბერს მეორე ვადით აირჩიეს გენერალურ დირექტორად. 2008 წლიდან არის რუსეთის ხალხთა მეგობრობის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი.
ალოიის მხარე
ალოიის მხარე (Alojas novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში, ვიძემეს რეგიონში. მხარე შედგება 4 თემისა და 2 ქალაქისაგანსაგან. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ალოია.
ბაქოს ეშმაკის ბორბალი
ბაქოს ეშმაკის ბორბალი ("Seytan çarxı" attraksionu) — 60 მეტრის სიმაღლის ეშმაკის ბორბალი, მდებარე აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში, ზღვისპირა ეროვნული პარკის ახალ ბულვარულ ნაწილში, გაჭიმულია სახელმწიფო დროშის მოედნამდე.
ალოიის მხარე
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას ლიმბაჟის რაიონის ნაწილისაგან.
ბაქოს ეშმაკის ბორბალი
ისტორია
მშენებლობა დაიწყო 2013 წლის სექტემბერში ჰოლანდიური ფირმის Dutch Wheels პროექტის მიხედვით. მანამდე კი, სადამკვირვებლო ბორბალი, რომლის სიმაღლე მხოლოდ 30 მეტრი იყო, უკვე ფუნქციონირებდა ბაქოში. მოლოდინი იყო, რომ ეშმაკის ბორბალი იქნებოდა მიღებული ექსპლუატაციაში 2013 წლის ნოემბერ-დეკემბერში. დაგვიანების მიზეზი გაახმოვანა მინისტრთა კაბინეტთან არსებული ზღვისპირა ბულვარის მმართველობის უფროსის მოადგილემ ნაზიმ მეჯიდოვმა, მისი განცხადებით ბორბალს ესაჭიროებოდა მრავალი შესამოწმება. 2014 წლის თებერვალში ჰოლანდიურმა კომპანიამ, რომელიც სპეციალიზირებულია  ეშმაკის ბორბალის გამოცდით მიიღო ექსპლუატაციაში გარკვეული ტესტების ჩატარების შემდეგ.
ალოიის მხარე
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
ბაქოს ეშმაკის ბორბალი
ისტორია
2014 წლის 12 მარტს, 11 საათზე ეშმაკის ბორბალი გაიხსნა როგორც ადგილობრივი მაცხოვრებლებისათვის, ასევე დედაქალაქის სტუმრებისათვის.
ბიანდოვანის ნაკრძალი
შექმნის მიზანი
ნაკრძალის შექმნის მიზანს წარმოადგენს გარკვეული იშვიათი ჯიშების პოპულაციის გადარჩენა:
ბაქოს ეშმაკის ბორბალი
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
ბიანდოვანის ნაკრძალი
შექმნის მიზანი
კატეგორია:IUCN კატეგორია IV კატეგორია:აზერბაიჯანის დაცული ტერიტორიები
ტუფანი
ტუფანი (Tufan) ან ტუფანდაღი (Tufandağ) — ზაფხულის და ზამთრის სათხილამურო კურორტი, რომელიც მდებარეობს გაბალაში, აზერბაიჯანი. რეკრეაციული ზონა. წლის ნებისმიერ დროს შესაძლებელია საბაგიროთი მგზავრობა. ზამთარში - მოხმარებლებს ემსახურება სათხილამურო სკოლა. დღის განმავლობაში, სათხილამურო კომპლექსი „ტუფანი“ ემსახურება სამი ათას ადამიანს.
კომპლექსის მშენებლობა ორი წლის განმავლობაში გრძელდებოდა. 2014 წლის 3 იანვარს გაიხსნა ზაფხულის და ზამთრის კურორტის სათხილამურო პირველი ეტაპი. „ტუფანი“-ს გახსნას დაესწრო აზერბაიჯანის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი. კომპლექსის მშენებლობის პირველ ეტაპზე მთლიანად აშენდა ოთხი საბაგირო. დასრულდა ათიდან 5 სათხილამურო ფერდობის მშენებლობა. ყველა სათხილამურო ბილიკი აღჭურვილია „ხელოვნური თოვლის“ სისტემით.
ჯალაბი
ჯალაბი (არაბულ-სპარსული) — ოჯახი, შინაურობა, საკუთრივ ცოლი ან მთლიანად დედაწული (ცოლ-შვილი) და საერთოდ სახლეულნი (ოჯახის წევრები), აგრეთვე მომსახურენი, „ყოველივე ერთბამად შემოკრებული“ თუ ერთად მყოფი ხალხი ძველ საქართველოში. იხსენიება, კერძოდ, ვახტანგ VI-ის სამართალში (ოჯახის გაყრასა და სახლ-კარის დაწვასთან დაკავშირებით), „ვეფხისტყაოსანში“, „ვისრამიანში“, „ახალი ქართლის ცხოვრებასა“ და ვახუშტი ბატონიშვილის თხზულებაში. „გარიგება ჴელმწიფის კარისა“ განსაზღვრავს „ჯალაბის გაყრის“ წესს (დარბაზიდან ჯალაბის გასვლა სავაზიროს სხდომის დაწყების წინ). „ჯალაბში მიხდომისა და თავდასხმისათვის“ (ჯალაბის, „დედაწულთა აფუნჩხვა“ ანუ აფორიაქება-შერცხვენა) „სისხლის“, საუპატიოს გადახდევინება იყო დაწესებული. არსებობდა მოჯალაბე გლეხთა კატეგორია (დასავლეთ საქართველოში).
ლიტერატურა
კატეგორია:ტერმინები
ანტიგონიდების დინასტია
ანტიგონიდების დინასტია (Ἀντιγονίδαι) — ელინისტური ხანის მაკედონიის სამეფო დინასტია. მეფობდა ძვ. წ. 306 -168 წწ. დინასტიის დამაარსებელია ალექსანდრე მაკედონელის მხედართმთავარი ანტიგონე მონოფთალმოსი (ცალთვალა).
ისტორია
ანტიგონე მონოფთალმოსი ძვ. წ. 301 წელს დაიღუპა იაფსოს ბრძოლაში. მისი ვაჟი დემეტრიოსი ძვ. წ. 286 წელს ტყვედ ჩაუვარდა სელევკე I ნიკატორს. იგი ძვ. წ. 283 წელს გარდაიცვალა. იმავე 283 წელს, დინასტია ხელახლა აღადგინა და გააერთიანა ანტიგონე II მონატმა, რომელიც მეფობდა ძვ. წ. 283-240/239 წწ.