cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნამცო
ნამცო (მონღოლურად თენგრი-ნური — ზეციური ტბა) — გაუდინარი მლაშე ტბა ტიბეტის მთიანეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩინეთში. მდებარეობს ნიენჩენ-ტანგლის ქედის სიახლოვეს, ზღვის დონიდან 4718 მ სიმაღლეზე. ფართობი 1920 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 125 მ. დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ გადაჭიმულია დაახლოებით 70 კმ-ზე. ტბაში არის ხუთი უკაცრიელი კუნძული. ხანგრძლივი დროის განმავლობაში დაფარულია ყინულით. მეტწილად საზრდოობს მდნარი და მიწისქვეშა წყლით. მდიდარია თევზით. ნაპირთან გაშენებულია მონასტერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის ტბები
სახელმწიფო უშიშროების სამინისტრო
გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის სახელმწიფო უშიშროების სამინისტრო (Ministerium für Staatssicherheit), შემოკლებით შტაზი (Stasi) — გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის (ე. წ. აღმოსავლეთ გერმანიის) სპეცსამსახური. შტაზის ცენტრალური სამმართველო მდებარეობდა აღმოსავლეთ ბერლინში, ნორმანენშტრასეზე. ასევე მისი ცნობილი ცენტრი იყო ლიხტენბერგში და მისი მრავალი ფილიალი გაფანტული იყო მთელ ქალაქში. შტაზის დევიზი იყო „პარტიის დროშა და დაშნა“'' (Schild und Schwert der Partei), რაც გერმანიის გაერთიანებულ სოციალისტურ პარტიასთან პირდაპირ კავშირზე მიანიშნებდა. ადრეულ წლებში ამ ორგანიზაციის სახელწოდება ასევე იყო სახელმწიფო უშიშროების სამსახური (Staatssicherheitsdienst).
1992 წელს შეიქმნა შტაზის დოკუმენტებზე წვდომის უზრუნველმყოფი ორგანო. გერმანიის ხელახლა გაერთიანების ხელშეკრულების თანახმად, შტაზისთან თანამშრომლობა მიჩნეულია საჯარო ორგანოებში სამსახურიდან გათავისუფლების მიზეზად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: გერმანიის ისტორია კატეგორია: პოლიციური სახელმწიფო
ზაპორიჟიის რაიონი
ზაპორიჟიის რაიონი (Запорізький район) — რაიონი უკრაინაში, ზაპორიჟიის ოლქში. მისი ფართობია 1 460 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 57 878 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 40 კაცს კმ²-ზე. ზაპორიჟიის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ზაპორიჟია.
სქოლიო
კატეგორია:ზაპორიჟიის ოლქის რაიონები
აშაღი-არალიქი
აშაღი-არალიქი (Aşağı Aralıq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შარურის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 953 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:შარურის რაიონის სოფლები
დისევის ზურგიანი კოშკი
დისევის ზურგიანი კოშკი — არქიტექტურის ძეგლი, თავდაცვითი ნაგებობა ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ დისევში, სოფლიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 3-4 კმ-ზე, მთაში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ზურგიანი კოშკი ნაგებია კარგად დამუშავებული ქვით, კირის ხსნარზე და შემორჩენილია ოთხი სართულის დონეზე. შესასვლელი მეორე სართულის სამხრეთი კედლის დასავლეთ ნაწილშია გაჭრილი; კარი ნაოთხალია. მას დატანილი აქვს საურდულე. ჩრდილოეთის კედელში ორი სათოფურია.
დასავლეთ კედლის პირველ, მესამე და მეოთხე სართულზე თითო სწორკუთხა სარკმელია.
შემორჩენილია სართულშუა გადახურვის კოჭის ბუდეები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის კოშკები
მატვეევკა (ბაშკირეთი)
მატვეევკა  (Матвеевка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 854
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 854 მიიღეს ერთხმად 1993 წლის 6 აგვისტოს. გაეროს უშიშროების საბჭოს 849-ე რეზოლუციის მიხედვით, რომელიც ეხებოდა სამხედრო დამკვირვებლების განლაგებას, თუ აფხაზეთსა და საქართველოს შორის ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ ხელშეკრულება შესრულდებოდა, საბჭომ აღნიშნა, რომ ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმებას ხელი მოეწერა და დამტკიცება, ასევე 10 სამხედრო დამკვირვებელი განლაგდა რეგიონში, ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დასაკვირვებლად.
მატვეევკა (ბაშკირეთი)
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 206 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 39 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 39 კმ-ით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 854
სამხედრო დამკვირვებელთა გუნდის მანდატი სამი თვის შემდეგ იწურებოდა, საბჭო მიიჩნევდა, რომ დამკვირვებელთა გუნდი უნდა გაერთიანებულიყო გაეროს დამკვირვებელთა მისიაში, თუ ასეთი მისია შეიქმნებოდა. იგეგმებობა გენერალური მდივანის, ბუტროს ბუტროს-გალის მოხსენება დამკვირვებელთა მისიის შემოთავაზებულ დადგენილებაზე, მათ შორის ფინანსურ ხარჯებსა და ვადებზე. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის დამკვირვებელთა მისია საქართველოში გაეროს 858 რეზოლუციით ჩამოყალიბდა.
მატვეევკა (ბაშკირეთი)
სქოლიო
კატეგორია:სტერლითამაქის რაიონის სოფლები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 854
სქოლიო
854 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები საქართველოს შესახებ კატეგორია:აფხაზეთის კონფლიქტი კატეგორია:1993 წელი საქართველოში
ძილგუდასებრნი
ძილგუდასებრნი (Gliridae) — ძუძუმწოვრების ოჯახი მღრღნელების რიგისა (ზოგჯერ მათ ცალკე ქვერიგადაც გამოყოფენ). მათი სხეულის სიგრძეა 9–20 სმ. ზურგის მხარეს ცვილისფერ-მურა ან ნაცრისფერია. გავრცელებულნი არიან ევროპისა და აზიის ტყეებსა და ველებში, აფრიკის ტყეებსა და სავანებში, იაპონიაში.
უმრავლესობა მეხეური ცხოველია, ბინადრობს ფუღუროებში და ბუდეებში, კარგად დაცოცავს ხეებზე. ძილგუდასებრნი აქტიური არიან ღამით, იკვებებიან მცენარეეთა ნაყოფით და თესლით. ზამთრობით ეძლევიან ძილქუშს. ოჯახში გაერთიანებულია 9 გვარი. საქართველოში გვხვდება 2 გვარის 2 სახეობა (ძილგუდა და ღნავი). ძილგუდასებრნი ზოგან ზიანს აყენებენ ბაღის კულტურებს.
სქოლიო
* კატეგორია:მღრღნელები
ქსუისის ღვთისმშობლის ნაეკლესიარი
ქსუისის ღვთისმშობლის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, მდებარეობს ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქსუისში, ნანიაურის უბანში.
ეკლესია, რომელიც „ნანიაურის“ უბანში მდებარეობდა მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილია საძირკვლის ფრაგმენტები და სამხრეთი კედლის მცირე მონაკვეთი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გარდაბანი (საფეხბურთო კლუბი)
საფეხბურთო კლუბი „გარდაბანი“ — საქართველოს საფეხბურთო კლუბი ქალაქ გარდაბნიდან.
2016 წლის 29 მაისს „გარდაბანმა“ გასვლით მატჩში „ქოჯაელი“ დაამარცხა 4-2, შედეგად ოფიციალურად გაიფორმა მეორე ლიგის აღმოსავლეთ ზონის ჩემპიონობა. კლუბმა 26 ტურში 70 ქულა მოაგროვა. მოთამაშეები 3 ივნისს დააჯილდოვეს. შემდეგი სეზონი „გარდაბანმა“ პირველ ლიგაში დაიწყო, თუმცა მხოლოდ 4 ქულის მოგროვება მოახერხა, რის გამოც მეორე ლიგაში დაქვეითდა.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს საფეხბურთო კლუბები
ოსმალეთის იმპერიის უმეფობის ხანა
ოსმალეთის უმეფობის ხანა (Fetret Devri) — პერიოდი ოსმალეთის იმპერიის ისტორიაში, 1402-1413 წლებში, როდესაც იმპერიას არ ჰყავდა სულთანი, რომელიც მთლიანად აკონტროლებდა ოსმალეთს. მისი მთავარი შემოქმედი პირები იყვნენ სულთან ბაიაზიდ I-ის შვილები, შეჰზადე მეჰმედი (მომავალში მეჰმედ I), ისა, სულეიმანი და მუსა, რომელთაც ოთხ ნაწილად გაყვეს ოსმალეთის იმპერია და ებრძოდნენ ერთმანეთს.
დაწყების მიზეზი
1402 წელს, ოსმალეთის იმპერიის სულთან ბაიაზიდ I-ისა და თემურლენგს შორის შედგა ანგორის ბრძოლა (ხშირად ანკარის ბრძოლის სახელითაც მოიხსენიებენ), რომელშიც მონღოლებმა სასტიკად დაამარცხეს ოსმალეთის არმია. თემურლენგმა ტყვედ აიყვანა სულთან ბაიაზიდი, რომელმაც საკუთარი ტახტის მემკვიდრის დასახელება ვერ მოასწრო და ოსმალეთი დაუტოვა ოთხ შვილს, რომელთაც ერთმანეთის წინააღმდეგ უნდა ებრძოლათ ტახტის მოსაპოვებლად.
სულთან ბაიაზიდი მართალია დედაქალაქში აღარ იმყოფებოდა, მაგრამ მაინც ფორმალურად ოსმალეთის სულთნად ითვლებოდა. ამიტომ მის გარდაცვალებამდე მისი ვაჟები ბრძოლისაგან თავს იკავებდნენ, მაგრამ იგი ერთი წლის შემდეგ, 1403 წლის 8 მარტს ტყვეობაში გარდაიცვალა, ოსმალეთის ტახტი საბოლოოდ გათავისუფლდა და მის ვაჟებს შორის ბრძოლა ოფიციალურად დაიწყო.
ოსმალეთის დანაწილება
მამის გარდაცვალების შემდეგ, სულეიმანმა თავი ედირნეს სულთნად გამოაცხადა, ისამ — ბურსას, ხოლო მეჰმედი თავს ანატოლიის სულთნად თვლიდა. მეოთხე ძმა - მუსა კი მამასთან ერთად თემურლენგის ტყვე იყო და 1403 წელს, თავის დახსნის შემდეგ ჩაერთო ტახტისთვის ბრძოლაში.
მეჰმედი და ისა
მეჰმედს უპირველეს ყოვლისა, ისას დამარცხება და ბურსას დაპყრობა ჰქონდა გადაწყვეტილი. ამიტომ, 1405 წელს მას ომი ოფიციალურად გამოუცხადა და მის არმიას პირველად შეერკინა, მაგრამ გამარჯვებულის გამოვლენა ამ ბრძოლამ ვერ მოახერხა. 1 წლის განმავლობაში მათი არმიები ბევრჯერ შეერკინენ ერთმანეთს, მაგრამ გამარჯვებულის ვინაობას კვლავ ვერ არკვევდნენ. თუმცა 1406 წელს, ერთ-ერთი ბრძოლის დროს, ისა სასიკვდილოდ დაიჭრა და მტერმა მისი დაბნეული, მეთაურის გარეშე დარჩენილი არმია იოლად დაამარცხა. 1406 წლიდან, მეჰმედი არა მხოლოდ ანატოლიას, არამედ უკვე ბურსასაც ფლობდა და დასამარცხებელი მხოლოდ სულეიმანი ჰყავდა დარჩენილი.
მუსა და სულეიმანი
შეჰზადე მეჰმედმა იცოდა, რომ თუ ძმა სულეიმანთან საბრძოლველად ანატოლიას დატოვებდა, მაშინ აიდინის დაპყრობის საფრთხე, სულეიმანის მხრიდან, სერიოზულად შეიქმნებოდა. იგი შეხვდა ძმა მუსას ქირშეჰირში და გააფორმა მასთან ალიანსი სულეიმანის წინააღმდეგ. აღნიშნულ ალიანსს ანატოლიელი ბეილიკების უმრავლესობაც ემხრობოდა. მუსა ედირნეში სულეიმანის დასამარცხებლად გაემართა. თავდაპირველად, ომი სულეიმანის უპირატესობით წარიმართა. მუსა დამარცხდა კოსმიდონის ბრძოლაში, 1410 წელს, თუმცა მან მაინც მოახერხა 1411 წელს სულეიმანის დამარცხება, დაიკავა ედირნე და თავი ოსმალეთის სულთნად გამოცხადა.
მუსა და მეჰმედი
1411 წელს მეჰმედი რუმელიაში ძმის დასამარცხებლად გაემგზავრა და მათ შორის ბრძოლა მოხდა, ამ ბრძოლას გამარჯვებულის ვინაობა არ გამოუვლენია. მეჰმედი იძულებული გახდა, რომ ცოტა ხნით უკან დაეხია, რათა დაეცვა აიდინი. მან ძმის წინააღმდეგ ბრძოლაში დახმარება ბიზანტიის იმპერატორ მანუელ II-ს სთხოვა. 1413 წელს მეჰმედი რუმელიაში დაბრუნდა გაორკეცებული ძალებით. მისი არმია ბევრად აღემატებოდა მუსას არმიას, ამიტომაც მას უპირატესობა ჰქონდა და ამ უპირატესობის გამოყენება მოახერხა. გადამწყვეტი ბრძოლა 5 ივლისს, ჩამურლუსთან (დღევანდელი სამოკოვი) შედგა და მეჰმედის არმიის გამარჯვებით დასრულდა. მუსა ვლახეთში გაიქცა, სადაც მალევე გარდაიცვალა, ხოლო ოსმალეთის მთლიანი ტერიტორია ერთი სულთნის, მეჰმედ I-ის ხელში გაერთიანდა და ამით დასრულდა ოსმალეთის უმეფობის ხანა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის ისტორია
ნოშრევან მამულაძე
დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 1971-1984 წლებში იყო სახელმწიფო ბანკის ხულოს განყოფილების ინსპექტორი, ამავე რაიონის სოფლის მეურნეობის სამმართველოს უფროსი ეკონომისტი, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლის მეურნეობის სამინისტროს უფროსი ეკონომისტ-ფინანსისტი, ამავე სამინისტროს კოლმეურნეობების საქმეთა მართვის განყოფილების უფროსი, საქართველოს კომუნისტური პარტიის ხულოს რაიკომის განყოფილების გამგე, 1984 წლიდან ხულოს სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, აგროსამრეწველო გაერთიანების თავმჯდომარე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 5 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ნედ კელი
ედვარდ „ნედ“ კელი (დ. დეკემბერი, 1854 — გ. 11 ნოემბერი, 1880) — ირლანდიური წარმოშობის ავსტრალიელი ყაჩაღი. კელი დაიბადა ბევერიჯში, ვიქტორიას შტატში ირლანდიურ ოჯახში. კელი ცნობილი იყო ბანკების ძარცვით და პოლიციელების მკვლელობით. 1880 წლის 11 ნოემბერს კელი ჩამოახრჩვეს. კელის მიმართ არაერთგვაროვანი დამოკიდებულებაა ავსტრალიაში. ზოგს იგი მკვლელად და ყაჩაღად მიაჩნია, ზოგს კი ეროვნულ გმირად, როგორც ბრიტანული კოლონიალიზმის წინააღმდეგ მებრძოლ ერთ-ერთ თვალსაჩინო პიროვნებად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1854 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1880
ანთიმოზ გორგაძე
ანთიმოზ (ალეკო) მიხეილის ძე გორგაძე (დ. 2 ივლისი, 1924, ქუთაისი — გ. 21 იანვარი, 1970, თბილისი) — ქართველი მოქანდაკე, საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი (1962).
ბიოგრაფია
1949 წელს წარმატებით დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემიის ქანდაკების ფაკულტეტი (პროფესორ იაკობ ნიკოლაძის კლასი), სწავლა განაგრძო ასპირანტურაში, შემდეგ წლების მანძილზე ახალგაზრდა თაობის აღზრდის საქმეს ემსახურებოდა. 1951 წლიდან აქტიურად მონაწილეობდა გამოფენებში. სიცოცხლის ბოლო წლებში ა. გორგაძე წარმატებით იღწვოდა ლითონქანდაკების დარგში. მან მნიშვნელოვანი ნაწარმოებები შექმნა და ღირსეულად დაიმკვიდრა საპატიო ადგილი ქართული სახვითი ხელოვნების ისტორიაში. მოქანდაკემ დაგვიტოვა არაერთი საგულისხმო ნაწარმოები. მისი მთავარი ნამუშევრებია „მეშახტე ბოტკოველი“, „ჭაბუკის პორტრეტი“, „დეკაბრისტები“ და სხვა.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1970 კატეგორია:ქართველი მოქანდაკეები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები ა კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული მხატვრები
ხეითის კოშკი
ხეითის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ქურთის მუნიციპალიტეტის ცხინვალის რეგიონში, სოფელ ხეითში, დაკაძიანთ უბანი, ადგილი „კოშკები“. განვითარებული შუა საუკუნეებში.
სამსართულიანი კოშკი ნაგებია სხვადასხვა ზომის ფლეთილი ქვით, რომელიც მოგვიანებით შეულესავთ.
გეგმით სწორკუთხედია. სამივე სართულის ოთხივე კედელში სათოფურებია გაჭრი-ლი. მეორე სართულის სამხრეთ და დასავლეთ კედლებში სწორკუთხა ნიშების რი-გია. სართულშუა გადახურვები მოშლილია.
არქიტრავული შესასვლელი პირველ სართულზე ჩრდილოეთიდანაა. მესამე სართულის სამხრეთ კედელში სწორკუთხა სარკმელია შემორჩენილი. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია. კოშკის ოთხივე კედელი გარღვეულია.
ცხინვალის წმინდა გიორგის ეკლესია
ცხინვალის წმინდა გიორგის ეკლესია  — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა გორის მუნიციპალიტეტის ცხინვალის რაიონის ქალაქ ცხინვალში, სომხის ქუჩა 16-ზე. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
დარბაზული ეკლესია რიყის ქვითაა ნაგები. კუთხეები ქართული აგურითაა ამოყვანილი. ინტერიერში აღმოსავლეთით არის ნახევარწრიული აბსიდა. იგი ცენტრში მონგრეულია და სწორკუთხა შესასვლელი აქვს დატანებული. ზედა ნაწილში ოდნავ შეისრულთაღიანი სარკმელია. სამხრეთ და ჩრდილოეთ კუთხეებში აბსიდას შეისრული ფორმის თაღოვანი ნიშები აქვს. აბსიდა გადახურულია სფერული კონქით. ჩრდილოეთი კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში შეისრულთაღიანი სარკმელია. მის მოპირდაპირე მხარეს, სამხრეთ კედელში, ნახევარწრიული თაღის მქონე სარკმელია. გრძივი კედლების ცენტრებში განიერი პილასტრებია. თაღი ეყრდნობა ორივე პილასტრს და იჭერს კამარას (თაღი და კამარა შეისრულია). სამხრეთი კედლის დასავლეთ ნაწილში გარედან თაღოვანი და შიგნიდან სწორკუთხა ფორმის განიერი შესასვლელია. დასავლეთი კედლის ზედა, ცენტრალურ ნაწილში შეისრულთაღიანი სარკმელია. ამ კედელს კუთხეებში აუყვება პილასტრები და შეისრული ფორმის კედლის თაღი. გრძივ კედლებს კამარის დასაწყისში აქვს ოთხ-ოთხი მცირე ნიშა.
ძირითად სამშენებლო მასალად გამოყენებულია რიყის ქვა, კონქი, კამარა, პილასტრები და თაღები ქართული აგურით არის ამოყვანილი. ეკლესიის ფასადებს შემოუყვებოდა ქართული აგურის კარნიზი, რომელიც ფრაგმენტულადაა შემორჩენილი. აღმოსავლეთ ფასადის ზედა ცენტრალურ ნაწილში, აგურის წყობაში გამოყვანილია ჯვარი. სახურავს დასავლეთ კეხზე დადგმული აქვს ოთხსვეტიანი აგურის სამრეკლო-ფანჩატური. ფასადები რიყის ქვისაა, კუთხეები — ქართული აგურის, სახურავი დაფარულია მიწით და ზედ ბალახია ამოსული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცხინვალის ტაძრები
იზაბელა ვიზეუელი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1459 კატეგორია:გარდაცვლილი 1521 კატეგორია:ავისები კატეგორია:პორტუგალიის ინფანტები
სონქოლი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყირგიზეთის ტბები
ვიტო მარკანტონიო
მინი|ვიტო მარკანტონიო, [[1949]] ვიტო ენტონი მარკანტონიო (Vito Anthony Marcantonio; დ. 10 დეკემბერი, 1902 — გ. 9 აგვისტო, 1954) — იტალო-ამერიკელი ადვოკატი და სოციალისტი პოლიტიკოსი. პოლიტიკური კარიერის დასაწყისში იყო რესპუბლიკური პარტიის წევრი, თუმცა შემდეგ გადავიდა ამერიკელ მუშათა პარტიაში. მიიღო საქვეყნო ყურადღება 1940-იან წლებში მისდამი კომუნისტების მიერ გამოხატული მხარდაჭერის გამო.
კონგრესში წარმოადგენდა ნიუ იორკის აღმოსავლეთ ჰარლემს, რომელშიც დიდი რაოდენობით ბინადრობდნენ ეთნიკური პუერტო-რიკოელები და იტალიელები. მარკანტონიო იყო წარმომადგენელტა პალატის წევრი 1935-1937 და 1939-1951 წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები კატეგორია:დაბადებული 1902 კატეგორია:დაბადებული 10 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1954 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 აგვისტო
აგუა-ბოა (მინას-ჟერაისი)
აგუა-ბოა (Água Boa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 407 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პესანიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 195 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11.51 კმ²-ზე. ფართობი 1 320 268 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჩინური დრაკონი
მინი ჩინური დრაკონი — მითიური არსება ჩინეთის ფოლკლორში, მითოლოგიაში და ზოგადად კულტურაში. ჩინურ დრაკონს შეიძლება სხვადასხვა ცხოველის ფიზიკური თვისებები ჰქონდეს (მაგ. კუს ან თევზის), მაგრამ ყველაზე ხშირად ის გველის მაგვარ არსებას წარმოადგებს ორი ან ოთხი ფეხით, კლანჭებით და ხანდაზან ფრთებით. დრაკონი ჩინეთში კეთილი ძალების, იღბლის, ძალის და ძალაუფლების სიმბოლოა - ჩინეთის იმპერატორები ხშირად იყენებდნენ დრაკონს თავის სიმბოლოდ, გამოჩინებულ ადამიანს დრაკონს ადარებენ. დრაკონს ახსენებენ სხვადასხვა გამონათქვამში და იდიომაში, მაგ. „იმედი აქვს, რომ შვილი დრაკონად გაეზრდება“, ანუ შვილზე მეტისმეტად დიდ იმედებს ამყარებს. ჩვეულებრივად ასოცირდება წყლის სტიქიასთან და წვიმასთან.
სიმბოლიზმი
დრაკონი ძველი დროიდან იმპერატორის და იმპერატორის ძალაუფლების სიმბოლო იყო. ჰანის დინასტიის დამფუძვნებელი ლიუ ბანი ამბობდა, რომ ჩაისახა იმის შემდეგ, რაც დედამისს დრაკონი დაესიზმრა, ტანის დინასტიის პერიოდში კი იმპერატორის და მასთან დაახლოებული პირების სამოსზე დრაკონის ორნამენტები ისახებოდა. ზოგი დინასტიის მმართველობისას დრაკონი ხუთი ბრჭყალით იმპერატორის, ოთხით კი პრინცების და სხვა არისტოკრატების სიმბოლო იყო. ცინის დინასტიის დროს დრაკონი ქვეყნის დროშაზეც იყო გამოსახული. დასავლეთის ქვეყნებში დრაკონს ხშირად ჩინეთის სიმბოლოს მნიშვნელობას აძლევენ, მაგრამ ჩინეთში მას მხოლოდ კულტურის ელემენტად აღიქვამენ.
ჩინეთში დრაკონის აღქმა მნიშვნელოვნად განსხვავდება ევროპულისგან. ევროპაში დრაკონი აგრესიული და სახიფათო ურჩხულია ცეცხლოვანი სუნთქვით, ასოცირდება განადგურებასთან და ცეცხლის სტიქიასთან, ჩინეთში კი - მშვიდობიანი, დიდებული, ბრძენი, მაღალფარდოვანი არსება, ძალის და კეთილშობილების სიმბოლო და წყლის, წვიმის, ამინდის მფარველი. ამ მიზეზით 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე დრაკონის მაგივრად ევროპელებისთვის უფრო მეგობრული არსება აირჩიეს - გაიმართა დისკუსია და გადაწყდა, რომ ევროპელებისთვის დრაკონი მეტისმეტად შიშისმომგვრელი იქნებოდა.
დრაკონი კულტურაში
მინი ითვლება, რომ დრაკონის თაყვანისცემა სხვადასხვა ცხოველის სტილიზირებული კერპებით დაიწყო. ჩინეთის ტერიტორიაზე აღმოჩენილი დრაკონის უძველესი გამოსახულებები ძვ. წ. V ათასწლეულით თარიღდება. დრაკონის ადრეულ გამოსახულებებს დახვეული ფორმა აქვთ, სიტყვა „დრაკონის“ აღმნიშვნელ უძველეს იეროგლიფებსაც დახვეული ფორმა აქვთ. შემდგომში დრაკონი ხშირად ისახებოდა ცეცხლოვან მარგალიტთან ერთად, რომელიც უკვდავების, სულიერი ძალის, წყლის, კეთილდღეობის ან მთვარეს სიმბოლო იყო. ჩინურ ფერწერაში ხშირად გვხვდება რამდენიმე დრაკონის მარგალიტისთვის ბრძოლის მოტივი. უძველეს პერიოდში ნაპოვნ დინოზავრის ძვლებს „დრაკონის ძვლებს“ უწოდებდნენ. დაფშვნილი „დრაკონის ძვლები“ ფართოდ გამოიყენებოდა ხალხურ მედიცინაში. შემდგომში დრაკონი მითიურ არსებად იქცა, ჩაწერილია უამრავი მითი დრაკონების მონაწილეობით. თავდაპირველად დრაკონი მხოლოდ ბრძენი და კეთილის მომტანი იყო - იმის იდეა, რომ დრაკონებს, როგორც წყლის სულებს, განადგურება და წარღვნის გამოწვევაც შეუძლიათ ბუდისტებმა შემოიღეს. ძლიერი წარღვნა ხშირად ბრალდებოდა დრაკონს, რომელიც მოკვდავმა შეაწუხა. საუკუნეების განმავლობაში დრაკონს თითქმის უსასრულო ზებუნებრივ ძალებს ანიჭებდნენ - წყლის კონტროლი და წყლად გადაქცევა, ფორმის, ფერის და ზომის შეცვლა, უკვდავება, ფრენა ფრთების გარეშე, ნათება და ა.შ. არსებობს თეორია, რომ ჩინური დრაკონი ქვეწარმავლად ბერძნული ხელოვნების გავლენის ქვეშ ჩამოყალიბდა აბრეშუმის გზის ვაჭრობის შედეგად, აქამდე კი მას სხვა ცხოველების იერსახე ჰქონდა.
სუვერენულ სახელმწიფოთა კავშირი
მინი|წითლად აღნიშნულია ის რესპუბლიკები, რომლებიც იყვნენ მზად შესულიყვნენ სუვერენულ სახლემწიფოთა კავშირში; შავით — სახელმწიფოები, რომელთაც უარი განაცხადეს ხელი მოეწერათ ახალ საკავშირო ხელშეკრულებაზე. სუვერენულ სახელმწიფოთა კავშირი, (სსკ) (Союз Суверенных Государств, (ССГ)) — არშემდგარი საკავშირო სახელმწიფო, განახლებული კავშირი სსრკ-ს ტერიტორიაზე. პროექტის თანახმად, უნდა შენარჩუნებულიყო ერთიანი სახელმწიფო სუვერენული რესპუბლიკებით. თავდაპირველად იგეგმებოდა როგორც „საბჭოთა სუვერენული რესპუბლიკების კავშირის“ ფედერალური სახელმწიფოს დაარსება.
ისტორია
პირველად ახალი საკავშირო ხელშეკრულების იდეა ასახული იყო რეზოლუციაში „საკავშირო ხელშეკრულებაზე“ („О Союзном Договоре“), რომელიც მიღებულ იქნა საკავშირო რესპუბლიკების უმაღლესი საბჭოს მიერ 1988 წლის 16 ნოემბერს.
1990 წლის დეკემბერში დაისვა სსრკ-ს რეორგანიზაციის საკითხი.
3 დეკემბერს სსრკ-ს უმაღლესმა საბჭომ მხარი დაუჭირა პრეზიდენტ მ. გორბაჩოვის საკავშირო ხელშეკრულების პროექტის კონცეფციას და გადასცა სსრკ-ს სახალხო დეპუტატთა IV კრებაზე განსახილველად.
24 დეკემბერს შემდგარ სსრკ-ს სახალხო დეპუტატთა IV კრებაზე მიღებულ იქნა რომ აუცილებელი იყო შენარჩუნებულიყო სსრკ, როგორც განახლებული ფედერალური თანაბარუფლებიანი, სუვერენულ რესპუბლიკათა კავშირი.
იმავე დღეს სსრკ-ს პრეზიდენტის მ. გორბაჩოვის დაჟინებული თხოვნით, საბჭოთა კავშირის ისტორიაში დაინიშნა პირველი და უკანასკნელი საკავშირო საბჭოთა კავშირის შენარჩუნების რეფერენდუმი.
1991 წლის 17 მარტს რეფერენდუმი შედგა, რომელზეც სსრკ-ს განახლებას მხარი დაუჭირა მოქალაქეთა უმრავლესობამ, 6 რესპუბლიკის (ლიტვა, ესტონეთი, ლატვია, საქართველო, მოლდავეთი და სომხეთი) გამოკლებით, რადგანაც აღნიშნული ქავეყნების ძალაუფლების უმაღლესი ორგანოების მიერ უარყოფილ იქნა მათ ქვეყნებში რეფერენდუმის ჩატარება, რადგანაც მანამდე გამოცხადებული ჰქონდათ ქვეყნის დამოუკიდებლობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ისტორია
მიკრიუკოვკა
მიკრიუკოვკა (Микрюковка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 4 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (100%).
ლიანა არეშიძე
ლიანა არეშიძე (დ. 6 ნოემბერი, 1953, თბილისი) — საბჭოთა რუსი ფილოლოგი და ისტორიკოსი-აღმოსავლეთმცოდნე, იაპონოლოგი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი, ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი, მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტის იაპონიის ისტორიისა და კულტურის კათედრის პროფესორი, იაპონური ლინგვისტური ცენტრის დირექტორი მოსკოვში.
Talgo 250
Talgo 250 (ტალგო 250) — ესპანური კომპანია Patentes Talgo S.L.-ის მიერ წარმოებული ცვლადი და მუდმივი დენის ჩქაროსნული ელექტრომატარებლები. ესპანეთში ეწოდება RENFE S130. 2015 წელს ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის დასრულების შემდეგ, ბაქო-თბილისი-სტამბოლის მიმართულებით სწორედ ეს მატარებლები ივლიან, რომელნიც ლიანდების ავტომატურად შეცვლის სისტემით, Talgo RD-ით იქნებიან აღჭურვილნი.
Talgo-ს RD სისტემა
thumb|250px|left|ლიანდაგზე დამონტაჟებული, ბორბლებს შორის დისტანცის შემცვლელი, სპეციალური მოწყობილობა Talgo-ს RD სისტემა გამოიყენება მატარებლის ბორბლებს შორის დისტანციის ავტომატიურად შესაცვლელად, ეს სისტემა 1968 წლიდან წარმატებით გამოიყენება Talgo-ს მატარებლებზე.
ბორბლებს შორის მანძილის შეცვლის პროცესი რევერსულია და ხორციელდება იმ დროს, როდესაც მატარებელი სხვადასხვა სიგანის ლიანდების კვეთისას გადის ლიანდაგზე დამონტაჟებულ სპეციალურ მოწყობილობას.
Talgo RD-ის თანამედროვე სისტემები გამოიყენება ქანქარისებური (Talgo Pendular) სისტემით აღჭურვილ სამგაზვრო მატარებლებზე და ყველა სახის სატვირთო ვაგონებზე. ამ სისტემების წყალობით მატარებლებს თავისუფლად შეუძლიად იმოძრაონ 1435/1668 მმ სიგანის ლიანდებით დაწყებული 1520/1435 მმ სიგანის ლიანდებით დამთვრებული.
ლიანდების ავტომატურად შეცვლის პროცესი მატარებლის შეუჩერებლად, 15 კმ/სთ სიჩქარით მოძრაობისას ხდება.
ვაგონების შემადგენლობის სტრუქტურა
800პქ
სქოლიო
კატეგორია:ჩქაროსნული მატარებლები
ძორაგეტი
330px|მინიატიურა|ძორაგეტის აუზი (ღია მწვანე) ძორაგეტი (Ձորագետ) — მდინარე ჩრდილოეთ სომხეთში, ლორეს პროვინციაში, მდინარე დებედის ჰიდროლოგიურ რეგიონში. სათავეს იღებს ბაზუმის ქედზე და მიედინება დასავლეთიდან აღმოსავლეთის მიმართულებით, სტეფანავანის გარშემო არსებულ მომხიბლავ ხეობებში. ბოლოს ის ერწყმის მდინარე დებედას, სოფელ ძორაგიუღის სიახლოვეს, რომელიც თავის მხრივ შემდეგ მტკვარს უერთდება.
სახელი ძორაგეტი სომხური სიტყვებისგან წარმოსგდება და „ხეობის მდინარეს“ ნიშნავს (ձոր - ხეობა, գետ - მდინარე).
უმეტეს ადგილებში, ძორაგეტის ხეობა 200 მეტრის სიღრმისაა.
ჯომარდობა
სომხეთის მოგზაურობის სამსახური ძორაგეტს ერთადერთ მდინარედ მიიჩნევს ქვეყანაში, რომელზეც შესაძლებელია ჯომარდობა. საჯომარდო გზები ძირითადად ქალაქ სტეფანავანის სიახლოვეს, ძორაგეტის ხიდთან იწყება. ძირითადი საჯომარდო არეალები თავმოყრილია ძორაგეტის კანიონში, რომლის სიღრმე ზოგიერთ ადგილებში 300 მეტრია.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მდინარეები
მამქაბინა
მამქაბინა (Mamqabinə) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ზაქათალის  რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ზაქათალის რაიონის სოფლები
ჰარი ჰუდინი
250პქ|მინი|ჰარი ჰუდინი 1899 წელს ჰარი ჰუდინი Harry Houdini (ნამდვილი სახელი და გვარი ერიკ ვაისი Erik Weisz, მოგვიანებით Ehrich Weiss ან Harry Weiss, დ. 24 მარტი, 1874, ბუდაპეშტი — გ. 31 ოქტომბერი, 1926) — უნგრელ-ამერიკელი ილუზიონისტი და ტრიუკების ოსტატი, რომელმაც სახელი გაითქვა სხვადასხვა სპეციალური დაბრკოლებებისგან თავის დაღწევით. თავდაპირველად ის ყურადღების ცენტრში მოექცა ევროპული ტურნეს დროს, სადაც წარმოადგინა ნომერი პოლიციელთა მიერ მისთვის ბორკილების დადებით და მისგან თავდახსნით.
ამ საქმიანობის გარდა, ჰუდინიმ გადაიღო რამდენიმე ფილმი, თუმცა მას მოგება არ მოუტანია. ის ასევე გატაცებული იყო მფრინავობით და მიზნად ჰქონდა გამხდარიყო პირველი ადამიანი, რომელიც ავსტრალიამდე გაფრინდებოდა.
ჰარი ჰუდინი გარდაიცვალა 1926 წელს, მას შემდეგ, რაც ერთ-ერთმა თაყვანისმცემელმა მუცელში მუშტი ჩაარტყა. ჰუდინი ხალხს ნებას აძლევდა, მისთვის დაერტყათ, რათა საკუთარი არაჩვეულებრივი მუცლის პრესის დემონსტრირება მოეხდინა. ჰარი საავადმყოფოში გარდაიცვალა, შინაგანი სისხლჩაქცევებისგან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1874 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1926 კატეგორია:ამერიკელი ავიატორები კატეგორია:ამერიკელი ილუზიონისტები
არკინარეთის წმინდა გიორგის ეკლესია
არკინარეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ არკინარეთში, სოფლიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1 კმ-ზე, ტყეში.
ტყეში შემორჩენილი, წმ.გიორგის დანგრეული ეკლესიის გეგმა ცუდად იკითხება. ძეგლი ნაგები ყოფილა სხვადასხვა ზომის ყორე ქვით. მათი შემორჩენილი ნაწილები იქვეა მიმობნეული და მიწითაა დაფარული. ეკლესიის დათარიღება არ ხერხდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კარლ ჰაინრიხ ულრიხი
კარლ ჰაინრიხ ულრიხი (დ. 28 აგვისტო, 1825 წელი – გ. 14 ივლისი, 1895 წელი) — გერმანელი მწერალი. ის დღეს თანამედროვე ლგბტ მოძრაობის პიონერად ითვლება.
ადრეული ცხოვრება
ულრიხი დაიბადა აურიხში, შემდგომში ჰანოვერის სამეფოს ნაწილი, ქვემო საქსონიაში. ულრიხი იხსენებს, რომ ბავშვობაში იგი გოგოების ტანსაცმელს ატარებდა, მოსწონდა გოგონებთან თამაში და უნდოდა გოგო ყოფილიყო. 1839 წელს, 14 წლის ასაკში მან პირველად მიიღო ჰომოსექსუალური გამოცდილება, როდესაც მისმა საცხენოსნო ინსტრუქტორმა დაამყარა მასთან სექსუალური კავშირი. მან დაამთავრა სამართლისა და თეოლოგიის ფაკულტეტი გიოთინგენის უნივერსიტეტში 1846 წელს. 1846 წლიდან 1848 წლამდე ის სწავლობდა ბერლინის უნივერსიტეტში, მან იქვე დაიცვა დისერტაცია ლათინურ ენაზე ვესტფალიის მშვიდობის შესახებ.
1849 წლიდან 1857 წლამდე ულრიხი მუშაობდა ჰანოვერის სამეფოს ჰილდეშაიმის რაიონულ სასამართლოში ოფიციალური იურიდიული მრჩევლის თანამდებობაზე. ის გაათავისუფლეს, როდესაც მისი ჰომოსექსუალურობა ყველასთვის ცნობილი გახდა.
სექსუალური რეფორმის კამპანიის მონაწილე
1862 წელს, ულხირმა საბედისწერო ნაბიჯის გადადგმა გადაწყვიტა, როდესაც თავის მშობლებსა და მეგობრებს განუცხადა, რომ, როგორც თავად ამბობდა, იყო ურნინგი. მან ამასთანავე დაიწყო წერა „ნუმა ნუმანტიუსის“ ფსევდონიმით. მისი პირველი ხუთი ესე, რომელიც შეკრებილია Forschungen über das Rätsel der mannmännlichen Liebe-ს სახით (მამაკაცებს შორის სიყვარულის ამოცანების შესწავლა), ხსნის სიყვარულს, როგორც ბუნებრივ და ბიოლოგიურ მოვლენას, რასაც ლათინურად უწოდა anima muliebris virili corpore inclusa (ქალური ფსიქოლოგია დატუსაღებული მამაკაცის სხეულში). ამ ესეებში ულრიხმა მოიფიქრა სხვადასხვა ტერმინი, რომელიც აღწერდა განსხვავებულ სქესობრივ ორიენტაციებს: ურნინგს უწოდებდა მამაკაცებს, რომლებიც დაინტერესებულნი არიან ისევ მამაკაცებით და დიონინგს ისეთ მამაკაცებს, რომლებიც დაინტერესებულნი არიან ქალებით. ეს ტერმინები დაკავშირებულია პლატონის ნადიმთან, რომელშიც ორი სახის სიყვარულია განხილული: აფროდიტე, რომელიც მამაკაცმა გააჩინა (ურანოს) და აფროდიტე, რომელიც ქალმა გააჩინა (დიონე). ულრიხმა ასევე მოიფიქრა სიტყვები ქალების კოლეგებისთვის (ურნინგინი და დიონინგინი), ასევე ბისექსუალები და ინტერსექსუალი ადამიანებისთვის.
მინი|მარცხნივ|ურანუსის პირველი და ერთადერთი გამოშვება ([[1870 წლის იანვარი), ულრიხის მიერ გამოშვებული, ატარებს თავის სახელს: პრომეთე]]
მან მალე საკუთარი, ნამდვილი სახელით ნაწერების გამოქვეყნება დაიწყო, მან დაწერა განცხადება, რომლითაც იურიდიულად და მორალურად მხარს უჭერდა ადამიანებს, რომლებიც ჰომოსექსუალურობის ბრალდებით იყვნენ დაკავებულნი. 1867 წლის 29 აგვისტოს ულრიხი გახდა პირველი ჰომოსექსუალი, რომელმაც საჯაროდ დაიცვა ჰომოსექსუალების უფლებები, იგი სიტყვით გამოვიდა მიუნხენში გერმანელი იურისტების კონგრესზე. იგი ითხოვდა ანტიჰომოსექსუალური კანონის გაუქმებას. ულრიხი გააჩუმეს. ორი წლის შემდეგ, 1869 წელს, ავსტრიელმა მწერალმა კარლ-მარია კერბენიმ მოიფიქრა სიტყვა „ჰომოსექსუალი“. 1870-იანი წლებიდან სექსუალური ორიენტაციის (როგორც დღეს ჩენ ვუწოდებთ) თემა აქტიურად განიხილებოდა.
1860-იან წლებში ულრიხი გერმანიაში მოგზაურობდა, ის ყოველთვის წერდა და აქვეყნებდა თავის ნაშრომებს, ყოველთვის პრობლემები ჰქონდა სამართალთან უფრო მეტად ასეთი აქტიურობის გამო, ვიდრე მისი სექსუალური ორიენტაციის გამო. 1864 წელს საქსონიაში პოლიციამ ულრიხის წიგნების კონფისკაცია მოახდინა და შემდეგ აკრძალეს ისინი. შემდეგ ასეთივე მოვლენა მოხდა ბერლინში და მისი წიგნები აკრძალეს მთელი პრუსიის მასშტაბით. ულრიხის წიგნების რამდენიმე ფურცელი იპოვნეს პრუსიის სახელმწიფო არქივში და 2004 წლეს გამოაქვეყნეს. დღეს ულრიხის მნიშვნელოვანი ნაშრომები დაბეჭდეს და გამოაქვეყნეს, როგორც გერმანულად, ასევე სხვადასხვა ენაზე ნათარგმნი.
ულრიხი პატიორი ჰანოვერიელი იყო, ამიტომაც როდესაც პრუსიამ ჰანოვერის ანექსია მოახდინა, 1866 წელს იგი დააპატიმრეს, რადგან წერილობით ეწინააღმდეგებოდა პრუსიის მმართველობას. შემდეგ წელს ულრიხმა დატოვა ჰანოვერი და გადავიდა მიუნხენში, სადაც იგი განაწესეს გერმანელ იურისტთა ასოციაციაში, რასდგან ულრიხის დახმარებით სურდათ ჰომოსექსუალების წინააღმდეგ გერმანული კანონის შეცვლა. შემდეგში ის ცხოვრობდა ვიურცბურგსა და შტუტგარტში.
1879 წელს ულრიხმა გამოაქვეყნა თავისი კვლევის მეთორმეტე და ბოლო წიგნი, რომელიც ეხებოდა „კაცებს შორის სიყვარულის ამოცანას“. ცუდი ჯანმრთელობის გათვალისწინებით მან ყველაფერი გააკეთა რისი გაკეთებაც შეეძლო გერმანიაში. იგი წავიდა გადასახლებაში ნეაპოლში. რამდენიმე წლის განმავლობაში ქვეყნის გარშემო მოგზაურობდა, საბოლოოდ კი ლ'აკვილაში მისი ჯანმრთელბა გაუმჯობესდა.
კარლი აგრძელებდა უხვად წერას და საკუთარი ხარჯებით აქვეყნებდა თავის ნაშრომებს (ლათინურ და გერმანულ ენებზე). 1895 წელს მან ნეაპოლის უნივერსიტეტისგან მიიღო საპატიო დიპლომი. ცოტა ხნის შემდეგ ის ლ'აკვილაში გარდაიცვალა. მის საფლავის ქვაზე დაწერილია (ლათინურად) „Exile and Pauper“. „Pauper“ შესაძლოა რომანტიკული ლიცენზია ყოფილიყო. ულრიხი ლ 'აკვილაში ცხოვრობდა ადგილობრივი მიწათმფლობელის მარკიზ მიკოლო პერისიჩეტის სახლში სტუმრად. მარჯიზმა ულრიხს დაკრძალვაზე გამოსამშვიდობებელი სიტყვა მიუძღვნა. სიტვის ბოლოს მან თქვა:
ულრიხი თავის ცხოვრებაზე წერდა:
მემკვიდრეობა
წლების განმავლობაში მივიწყებული ულრიხი, 1980-იანი წლების დასასრულს ევროპის ერთ-ერთი კულტი გახდა. მიუნხენში, ბრემენში, ჰანოვერსა და ბერლინში მისი სახელობის ქუჩებია. ულრიხის დაბადების დღე ყოველწლიურად აღინიშნება ქუჩის წვეულებითა და პოეზიის საღამოებით კარლ-ჰაინრიხ-ულრიხის პლატოზე მიუნხენში. ლ'აკვილაში აღადგინეს მისი საფლავი და მის საფლავს ყოველწლიურად უამრავი პილიგრიმი სტუმრობს. შემდეგში ლგბტ უფლებების დამცველები იაზრებდნენ იმ დიდ ვალს, რომელიც ულრიხის წინაშე ჰქონდათ დაკისრებული. მაგნუს ჰირშფელდი თავის ნაშრომში - „ქალებისა და კაცების ჰომოსექსუალიზმი“ (1914) მკაფიოდ იხსენიებს ულრიხს. ვოლკრამ სიგუში ულრიხს უწოდებს „მსოფლიოში პირველ მამაკაც გეის“.
ულრიხის სახსოვრად ლესბიანებისა და გეების უფლებების დამცველთა საერთაშორისო ორგანიზაციამ დააწესა კარლ ჰაინრიხ ულრიხის ჯილდო, სექსუალურ თანასწორობაში მისი ფასდაუდებელი ბრძოლისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1825 კატეგორია:დაბადებული 28 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1895 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ივლისი კატეგორია:გერმანელი მწერლები კატეგორია:ლგბტ უფლებების დამცველები კატეგორია:გერმანელი იურისტები კატეგორია:ლგბტ მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი ჟურნალისტები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი იურისტები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი ჟურნალისტები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი არამხატვრული მწერლები
სიათის ეკლესია
სიათის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ სიათაში, მთაზე. ეკლესიას აგრეთვე აქვს კოშკი და მინაშენი. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ეკლესიას სამხრეთიდან, ჩრდილოეთიდან და დასავლეთიდან მინაშენები ჰქონდა. აქედან სამხრეთ მინაშენის მხოლოდ დასავლეთი ნაწილია გადარჩენილი, დასავლეთი მინაშენი კი ეკლესიას მთელ სიგანეზე გაუყვება. ორივე მინაშენი ნაოთხალი შესასვლელებით უკავშირდება კოშკს, რომელიც ეკლესიის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეშია მიშენებული.
კოშკი შემორჩენილია სამი სართულის დონეზე. იგი გეგმით კვადრატს უახლოვდება. პირველი სართული ამოვსებულია მიწითა და ჩამონაშალი ქვით. მეორე და მესამე სართულის სამხრეთ კედელში წყვილი, სწორკუთხა სათოფურია, ხოლო აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილია არქიტრავული სარკმელი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მიხაილოვკა (სტერლითამაქის რაიონი)
მიხაილოვკა  (Михайловка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 6 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კოსიაკოვკა, რომელიც დაშორებულია 5 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (100%).
სქოლიო
კატეგორია:სტერლითამაქის რაიონის სოფლები
მიქაელი (გაბრიჭიძე)
1987 წლიდან იყო ქართული როკ-ჯგუფის, მემენტო მორის ბას-გიტარისტი. 1990-იანი წლების დასაწყისში ბერად აღიკვეცა. 2013 წლის 11 ოქტომბერს არქიმანდრიტი მიქაელი გამორჩეულ იქნა თიანეთისა და ფშავ-ხევსურეთის ეპარქიის ეპისკოპოსად. ხოლო 2013 წლის 20 ოქტომბერს მცხეთაში, სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში ეპისკოპოსად აკურთხა უწმიდესმა და უნეტარესმა, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, მთავარეპისკოპოსმა მცხეთა-თბილისისა და მიტროპოლიტმა ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთისა ილია II-მ.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები კატეგორია:დაბადებული 25 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1966
ხათუნა პატაშური
ხათუნა პატაშური (დ. 19 მარტი, 1970, დედოფლისწყარო) — ქართველი მეცნიერი, მთარგმნელი, ფილოლოგი და ლიტერატურათმცოდნე.
ბიოგრაფია
ხათუნა პატაშური დაიბადა 1970 წლის 19 მარტს, ქ. დედოფლისწყაროში. 1993 წელს წარჩინებით დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი და მიენიჭა ფილოლოგის, ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლის კვალიფიკაცია. 1990-1993 წლებში სწავლობდა ამავე უნივერსიტეტის ხელოვნებათმცოდნეობის მეორად ფაკულტეტზე.1993-1996 წლებში კი თბილისის სასულიერო აკადემიის ქრისტიანული ხელოვნების ფაკულტეტის სტუდენტი იყო. 1993-1999 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის ასპირანტი. 2003 წელს სწავლა გააგრძელა და 2004 წლამდე სწავლობდა ბერლინის ჰუმბოლტის სახელობის უნივერსიტეტის ლიტერატურათმცოდნეობის ფაკულტეტზე. 1994–2008 წლებში იყო თბილისის სასულიერო აკადემიასა და სემინარიაში, საღვთისმეტყველო ინსტიტუტში, ქართული ენისა და ლიტერატურის ლექტორი, სამეცნიერო მუშაობის ხელმძღვანელ-კოორდინატორი, გაზეთის კორექტორ-კორესპოდენტად 1994-1997 წლებში იგი იყო თბილისის სამხატვრო აკადემიის ქართული და საზღვარგარეთის ლიტერატურის ლექტორი. 1999 - 2000 იყო ფირმა „ომეგას“ პრეს-ცენტრის პრეს-მდივანი. 1999 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და მიენიჭა ფილოლოგიის დოქტორის ხარისხი. 1992 წლიდან ჟურნალ-გაზეთებში აქვეყნებს ლექსებს, მინიატურებს, სამეცნიერო სტატიებს, თარგმანებს. 2005 წელს, სამეცნიერო მიწვევით იმყოფებოდა ბერლინის ჰუმბოლტის სახელობის უნივერსიტეტში. ლინგვისტური სტაჟირებით კი 2014-2015 წლებში — საფრანგეთში, ქ. ნიცასა და ქ. ბორდოში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 19 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:ქართველი ლიტერატურათმცოდნეები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ვიტოშა
ვიტოშა (Витоша) — მთის მასივი ბულგარეთში. მდებარეობს მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალური ნაწილის დასავლეთში. ვიტოშას 19 კმ სიგრძისა და 17 კმ სიგანის გუმბათისებური ფორმა გაჩნია. ვიტოშის ძირში გაშენებულია ბულგარეთის დედაქალაქი სოფია. ვიტოშის მთის ტერიტორია ეროვნულ პარკსაც მოიცავს, რომელიც მასივის ყველაზე მონახულებადი ტურისტული მარშრუტების სიაშია. მასივის უმაღლესი წერტილია მწვერვალი ჩერნი-ვრიხი (2290 მ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის ქედები
ვინიციის ეროვნული ტექნიკური უნივერსიტეტი
ვინიციის ეროვნული ტექნიკური უნივერსიტეტი (Вінницький національний технічний університет) ― უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება ვინიციაში, უკრაინაში. უნივერსიტეტს აქვს უკრაინის საგანმანათლებლო სისტემის მეოთხე დონის აკრედიტაცია და ქვეყნის მასშტაბით, ხუთ საუკეთესო ტექნიკურ უნივერსიტეტს შორისაა.
უნივერსიტეტის სტრუქტურა
ვინიციის ეროვნული ტექნიკური უნივერსიტეტი შვიდ ფაკულტეტსა და ერთ საგანმანათლებლო-სამეცნიერო ინსტიტუტს მოიცავს:
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის ეროვნული უნივერსიტეტები
ხეითის ღვთისმშობლის ეკლესია
ხეითის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ქურთის მუნიციპალიტეტის ცხინვალის რეგიონში, სოფელ ხეითში, ბუგიაანთუბანი. განვითარებული შუა საუკუნეებში.
ეკლესია დგას ბუგიაანთ უბანში. ძეგლი ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით სქელ დუღაბზე. ფასადებისათვის და კარ-სარკმლისათვის გამოყენებულია მოღვინისფ-რო თლილი ქვის კვადრები.
დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით ნახე-ვარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია ვიწრო თაღოვანი სარკმელი. სა-რკმლის ძირში ტრაპეზის ქვაა. ჩრდილოეთით თაღოვანი, ხოლო სამხრეთით სწორკუ-თხა ნიშებია. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. საკურთხევლის წინ ხის კანკელი და ორსაფეხურიანი სოლეაა. კანკელი მოხატულია.
ნახევარცილინდრული კამარის საბრჯენი თაღები ორსაფეხურიან პილასტრების კაპიტელებს ეყრდნობა. კონქი და კამარა გადაყვანილია ხის არმატურით, რომელიც შემდეგ შელესილია ბათქაშით.
ინტერიერი ნათდება აღმოსავლეთის და სამხრეთის თაღოვანი და დასავლეთის სწორკუთხა სარკმლებით. სამხრეთი სარკმელი ნაოთხალია. იატაკი ამოვსებულია მი-წით. მსგავსი ორნამენტული მოტივი აღმოსავლეთი სარკმლის ქვედა ნაწილშიც არ-ის.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქურთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
აგრიპინა უფროსი
ვიფსანია აგრიპინა, უმეტესად ცნობილია, როგორც აგრიპინა უფროსი (AGRIPPINA•GERMANICI, დ. ძვ. წ. 14 — გ. 17/18 ოქტომბერი, 33) — წარჩინებული რომაელი ქალბატონი, იმპერატორ ავგუსტუსის შვილიშვილი, რომაელი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწის, გერმანიკუსის ცოლი, კალიგულას დედა და ნერონის ბებია დედის მხრიდან.
ოჯახი და ცხოვრების ადრეული წლები
აგრიპინა იყო რომაელი სახელმწიფო მოღვაწისა და იმპერატორ ავგუსტუსის მეგობრის, მარკუს ვიფსანიუს აგრიპასა და იულია უფროსის მეორე ქალიშვილი და მეოთხე შვილი. დედამისი, იულია, ავგუსტუსის ერთადერთი ბუნებრივი შვილი იყო თავისი მეორე ქორწინებიდან სკრიბონიასთან.
ვიფსანია აგრიპინა მეორედ სენატორსა და კონსულზე, გაიუს ასინიუს გალუს სალონინუსზე დაქორწინდა, მას შემდეგ, რაც ტიბერიუსი იძულებული გახდა გაყროდა მას და დაქორწინებულიყო იულია უფროსზე. უფრო ნაკლებადაა ცნობილი აგრიპას უფროსი ქალიშვილი — ვიფსანია მარცელა. იგი პუბლიუს კვინტილიუს ვარუსის პირველი ცოლი იყო. სავარაუდოდ, აგრიპას სხვა შვილებიც ჰყავდა თავისი მეორე ქორწინებიდან ავგუსტუსის დისშვილის, კლავდია მარცელა უფროსისაგან, რომელთაგან ზოგიერთი ვერ გადარჩა.
ძვ. წ. 12 წელს გარდაიცვალა აგრიპინას მამა. ავგუსტუსმა აიძულა თავისი გერი, ტიბერიუსი, წერტილი დაესვა თავისი ბედნიერი პირველი ქორწინებისათვის ვიფსანია აგრიპინასთან და დაქორწინებულიყო იულია უფროსზე. ტიბერიუსისა და იულიას ქორწინება ბედნიერი ნამდვილად არ ყოფილა. ძვ. წ. 2 წელს ავგუსტუსმა აგრიპინას დედა მრუშობის მოტივით გადაასახლა, რამაც დიდი სკანდალი გამოიწვია. იულია თავისი დარჩენილი ცხოვრების განმავლობაში გაძევებულად რჩებოდა და აგრიპინას დედა აღარასოდეს უნახავს. ძვ. წ. 6 წლისათვის ტიბერიუსმა რომი დატოვა და ბერძნულ კუნძულ როდოსზე გადასახლდა. მის არყოფნაში ავგუსტუსმა იულიასა და ტიბერიუსის ქორწინება გააუქმა და ამის შესახებ როდოსში გაგზავნა ცნობა.
და-ძმებთან ერთად, აგრიპინა რომში აღზარდა პაპამ, ავგუსტუსმა და მისმა ცოლმა ლივია დრუზილამ. ამ უკანასკნელს თავისი პირველი ქორწინებიდან ორი ვაჟი ჰყავდა: მომავალი იმპერატორი ტიბერიუსი და მხედართმთავარი ნერონ კლავდიუს დრუზუსი.
სვეტონიუსის მიხედვით, როგორც საიმპერატორო ოჯახის წევრისგან, აგრიპინასგან მოელოდნენ, რომ ეჩვენებინა ზომიერება, უმანკოება და ოჯახური მყუდროება, რომაელი ქალის ყველა ტრადიციული ღირსება. აგრიპინასა და ავგუსტუსს ახლო ურთიერთობა ჰქონდათ.
ცხოვრება გერმანიკუსთან ერთად
ძვ. წ. 5-1 წლებს შორის, აგრიპინა დაქორწინდა გერმანიკუსზე, ანტონია უმცროსისა და ნერონ კლავდიუს დრუზუსის უფროს ვაჟზე. დედამისი, ანტონია, ოქტავია უმცროსისა და ტრიუმვირ მარკუს ანტონიუსის ასული იყო და ამდენად, ავგუსტუსის დისწულიც. გერმანიკუსი პოპულარული მხედართმთავარი და პოლიტიკოსი იყო. ავგუსტუსმა ტიბერიუსს იმის განკარგულებაც კი მისცა, რომ იგი თავის შვილად და მემკვიდრედ გამოეცხადებინა. რომის პირველი იმპერატორი ყოველთვის მფარველობდა თავისი დის შვილიშვილს და იმედოვნებდა, რომ იგი შეცვლიდა ტიბერიუსს, რომელიც ავგუსტუსმა იშვილა და თავის მემკვიდრედ და შემცვლელადაც აქცია. გერმანიკუსი და აგრიპინა ერთმანეთისათვის თავდადებული ცოლ-ქმარი იყვნენ. ეს უკანასკნელი ერთგული, მოსიყვარულე ცოლი იყო, რომელიც მხარს უჭერდა ქმარს. რომაელი ისტორიკოსი ტაციტუსი აცხადებს, რომ აგრიპინა შეფასებული იყო, როგორც შესანიშნავი ცოლი და დედა.
აგრიპინასა და გერმანიკუსს ცხრა შვილი ეყოლათ, რომელთაგან სამი მცირეწლოვანი გარდაიცვალა. ზრდასრულობის ასაკს მიაღწია მათმა სამმმა ვაჟმა (ნერონ იულიუს კეისარი, დრუზუს კეისარი და კალიგულა [გაიუს იულიუს კეისარი გერმანიკუსი]) და სამმა ქალიშვილმა (აგრიპინა უმცროსი (იულია აგრიპინა), იულია დრუზილა და იულია ლივილა). კალიგულა, შემდგომში, იმპერატორიც გახდა. აგრიპინა უმცროსი კი კიდევ ერთი იმპერატორის, ნერონის დედა იყო. აგრიპინასა და გერმანიკუსის შვილები მთელი იმპერიის მასშტაბით მრავალ სხვადასხვა ადგილას დაიბადნენ. აღსანიშნავია, რომ აგრიპინამ წარმატებული მშობიარობებისათვის სამართლიანად გაითქვა სახელი. იგი ამაყობდა თავისი დიდი ოჯახით და ეს რომის მოქალაქეთა შორის მისი პოპულარობის ერთ-ერთი მიზეზიც იყო.
გერმანიკუსი, სამომავლოდ, იმპერატორობის კანდიდატად განიხილებოდა, ამდენად, მას გერმანიასა და გალიაში წარმატებული სამხედრო კამპანიებით სახელი უნდა მოეხვეჭა. სამხედრო კამპანიების დროს, აგრიპინა შვილებთან ერთად თან ახლდა ქმარს. მისი ქმედებები შეფასებული იყო, როგორც უჩვეულო რომაელი ცოლისათვის, რამდენადაც ამ უკანასკნელს შინ დარჩენა მოეთხოვებოდა. აგრიპინამ მოიპოვა ჰეროიკული ქალისა და ცოლის სახელი. გერმანიაში ყოფნის დროს, მან ეფექტიანი დიპლომატის ამპლუაშიც გამოიჩინა თავი. ზოგიერთ შემთხვევაში, აგრიპინა გერმანიკუსს მის ავგუსტუსთან კავშირსაც ახსენებდა.
14 წელს, ავგუსტუსის გარდაცვალებამდე რამდენიმე თვით ადრე, იმპერატორმა აგრიპინას გაუგზავნა წერილი, რომელშიც იხსენიებს ბავშვს, რომელიც მომავალი იმპერატორი კალიგულა უნდა იყოს, რადგანაც იმ დროისათვის არც ერთ სხვა ბავშვს ეს სახელი არ ჰქონია.
წერილში ნათქვამია:
19 წელს აგრიპინა და გერმანიკუსი ახლო აღმოსავლეთში მოგზაურობდნენ, რითაც ტიბერიუსის უკმაყოფილება გამოიწვიეს. გერმანიკუსს უთანხმოება მოუვიდა სირიის გუბერნატორ გნეუს კალპურნიუს პიზონთან და ანტიოქიაში გაურკვეველ ვითარებაში გარდაიცვალა. ფართოდ გავრცელდა ჭორები იმის შესახებ, რომ გერმანიკუსი მოწამლეს, შესაძლოა, ტიბერიუსის ბრძანებითაც. ისიც აღსანიშნავია, რომ აგრიპინაც მიიჩნევდა, რომ მისი ქმარი მოკლეს. მისმა სიკვდილმა აგრიპინა ძალიან დაამწუხრა. იგი შვილებსა და გერმანიკუსის ფერფლთან ერთად იტალიაში დაბრუნდა. რომის მოქალაქეები მისი და მისი ოჯახის მიმართ დიდი სიმპათიით იყვნენ განწყობილნი. იგი რომში დაბრუნდა, რათა შური ეძია ქმრის სიკვდილის გამო და გაბედულად დასდო ბრალი პიზონს გერმანიკუსის მკვლელობაში. ტაციტუსის მიხედვით (ანალები 3.14.1), ამ უკანასკნელს, სასამართლომ მოწამვლის ბრალდება ვერ დაუმტკიცა, თუმცა სხვა ბრალდებებმა, რომლებიც ღალატს ეხებოდა, როგორც ჩანს იგი ჩიხში შეიყვანეს და პიზონმა თავი მოიკლა.
დაპირისპირება ტიბერიუსთან
19-დან 29 წლამდე აგრიპინა რომში, პალატინის ბორცვზე ცხოვრობდა. მისი დარჩენილი შვილები აღზარდეს თავად მან, ლივია დრუზილამ და გერმანიკუსის დედამ, ანტონია უმცროსმა. აგრიპინა მარტოსულ, ტანჯულ, ფიზიკურად დაავადებულ ქალად იქცა, რომელმაც მრავალი ახლობელი და ნათესავი დაკარგა. მას ფიცხი და არასასიამოვნო ურთიერთობა ჰქონდა ტიბერიუსთან და შესაძლოა, დედამის ლივიასთანაც. იგი ტიბერიუსის საიმპერატორო სასამართლოს პოლიტიკაში აღმოჩნდა ჩათრეული და იქცა თავისი შვილების, როგორც ტიბერიუსის შემცვლელების ადვოკატად და გამოვიდა ამ უკანასკნელის ბუნებრივი შვილისა და შვილიშვილის, როგორც იმპერატორის მემკვიდრეების წინააღმდეგ.
აგრიპინა არაკეთილგონივრულად მოიქცა როდესაც გერმანიკუსის სიკვდილთან ტიბერიუსის დაკავშირება დაიწყო. იგი მოხვდა რომის სენატორთა ჯგუფში, რომელიც პრეტორიანელთა გვარდიის ცუდი სახელის მქონე პრეფექტის, ლუციუს ელიუს სეიანუსის მზარდ ძალაუფლებას აღუდგა წინ. ტიბერიუსმა მას უნდობლობა გამოუცხადა. 26 წელს აგრიპინამ სთხოვა უფლება მიეცა დაქორწინებულიყო რომაელ სენატორზე, გაიუს ასინიუს გალუს სალონიუსზე, თუმცა იმპერატორმა ნება არ დართო იმ პოლიტიკური მნიშვნელობის გამო, რაც ამ ქორწინებას შეიძლება ჰქონოდა.
ტიბერიუსმა ფრთხილად დადგა აგრიპინას სადილზე მიპატიჟების სცენა საიმპერატორო სასახლეში. სადილზე მან ამ უკანასკნელს ვაშლი შესთავაზა, როგორც მისდამი აგრიპინას დამოკიდებულების ტესტი. აგრიპინამ იეჭვა, რომ ვაშლი შეიძლებოდა მოწამლული ყოფილიყო და მის დაგემოვნებაზე უარი თქვა. ეს უკანასკნელი შემთხვევა იყო, როდესაც ტიბერიუსმა აგრიპინა სასადილოდ მაგიდასთან მიიწვია. მოგვიანებით აგრიპინა ამტკიცებდა, რომ ტიბერიუსმა მისი მოწამვლა სცადა.
გადასახლება და გარდაცვალება
29 წელს, ტიბერიუსის ბრძანებით, აგრიპინა და მისი ვაჟები, ნერონი და დრუზუსი დააპატიმრეს. ტიბერიუსმა აგრიპინას დააბრალა, რომ იგი გეგმავდა ავგუსტუსის გამოსახულებასთან ან საზღვარგარეთ, რომის არმიაში თავშესაფრის მიღებას. ის და მისი შვილები რომის სენატმა გაასამართლა. იმპერატორის ბრძანებით, აგრიპინა კამპანიის სანაპიროსთან, ტირენიის ზღვაში მდებარე კუნძულ პანდატარიაზე (დღეს ვენტოტენეს უწოდებენ) გადაასახლეს, სწორედ იმ კუნძულზე, რომელზეც დედამისი იყო გაძევებული.
პანდატორიის ციხეში აგრიპინა სასტიკ პროტესტს გამოხატავდა. ერთ შემთხვევაში ტიბერიუსმა დაცვას მისი გამათრახებაც კი უბრძანა, რის დროსაც მას თვალი უნდა დაეკარგა. ჭამაზე უარის თქმის შემდეგ აგრიპინას ძალით კვებავდნენ, თუმცა, მოგვიანებით, მან მაინც შიმშილით მოიკლა თავი. აღსანიშნავია, რომ ტაციტუსი არც იმ შესაძლებლობას გამორიცხავს, რომ იგი ციხეში მოკლებული იყო საკვებს და რომ მისი სიკვდილი ნებაყოფლობითი არ იყო. როგორც არ უნდა ყოფილიყო, იგი 33 წლის 17 ოქტომბერს გარდაიცვალა. აგრიპინას ვაჟი, დრუზუსი შიმშილით მოკვდა რომში პატიმრობისას, ნერონმა კი სასამართლოს შემდეგ მალევე თავი მოიკლა. სეიანუსი 31 წელს მოკლეს ტიბერიუსის ბრძანებით, რადგანაც ეს უკანასკნელი ეჭვობდა, რომ იგი მის დამხობას გეგმავდა.
აგრიპინას გარდაცვალების შემდეგ, ტიბერიუსმა შეურაცხყო მისი სახელი და მისი დაბადების დღე სენატს ცუდ ომენად გამოაცხადებინა.
სიკვდილის შემდგომი პატივი
37 წლის მარტში ტიბერიუსი გარდაიცვალა და იმპერატორის ტახტი აგრიპინას გადარჩენილმა შვილმა, კალიგულამ დაიკავა. გარდაცვლილისათვის სახოტბო სიტყვის მიძღვნის შემდეგ, იგი პანდატარიაში გაემგზავრა და დედისა და ძმის, ნერონის ფერფლით დაბრუნდა. კალიგულას პირადად ეჭირა ხელში ფერფლით სავსე ურნები.