cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვერცხლისწყლის შესახებ მინამატის კონვენცია
სქოლიო
კატეგორია:გარემოსდაცვითი ხელშეკრულებები კატეგორია:ანტიგუა და ბარბუდის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:არგენტინის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ბანგლადეშის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ბოლივიის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ბოტსვანის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ჩადის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ჩინეთის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ჯიბუტის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ეკვადორის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:გაბონის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:გვინეის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:გვინეა-ბისაუს საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:გაიანის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:იაპონიის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:იორდანიის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ქუვეითის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:მადაგასკარის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:მალის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:მავრიტანიის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:მექსიკის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:მონაკოს საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:მონღოლეთის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:პანამის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:პერუს საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:სამოის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:სან-ტომე და პრინსიპის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:სენეგალის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:სეიშელის კუნძულების საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:სიერა-ლეონეს საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ესვატინის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:შვეიცარიის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ტონგის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:თურქეთის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:არაბთა გაერთიანებული საამიროების საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:აშშ-ის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ურუგვაის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ვანუატუს საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ვენესუელის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ზამბიის საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:ჩილეს საერთაშორისო ხელშეკრულებები კატეგორია:პორტუგალიის საერთაშორისო ხელშეკრულებები
კიკაჩეიშვილი
საკუთარი სახელი კიკაჩეიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ლარნაკი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ლარნაკი (λάρναξ — ყუთი; ურნა) შეიძლება აღნიშნავდეს:
Conticosta petilinus
Conticosta petilinus — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
Cradle to the Grave
„Cradle to the Grave“ — ამერიკელი რეპერ ტუპაკ შაკურის პროექტის Thug Life სინგლი, ალბომიდან Thug Life Vol. 1. იგი გამოვიდა 1994 წელს. ეს არის ალბომის ერთადერთი სინგლი, რომელმაც ჩარტში წარმატებას მიაღწია - ბილბორდის სინგლების სიაში #25 პოზიციის და იმავე გამოცემის ჰიპ-ჰოპ სიმღერების სიაში #91 პოზიციის სახით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტუპაკ შაკურის სიმღერები კატეგორია:1994 წლის სიმღერები
ხრამჰესი (წალკის მუნიციპალიტეტი)
ხრამჰესი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის წალკის მუნიციპალიტეტში, ბედიანის თემში.
სქოლიო
კატეგორია:წალკის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კოაბიტაცია
კოაბიტაცია (cohabitation — თანაცხოვრება) — ტერმინი ფრანგულ პოლიტიკაში. გვხვდება ნახევრად საპრეზიდენტო სისტემებში, როგორიცაა, მაგალითად, საფრანგეთის სისტემა, სადაც პრეზიდენტი და საპარლამენტო უმრავლესობა შეიძლება განსხვავებული პოლიტიკური პარტიების წარმომადგენლები იყვნენ. ასეთი მდგომარეობა იქმნება იმის გამო, რომ მსგავსი სისტემა პრეზიდენტს აიძულებს დანიშნოს პარლამენტისთვის მისაღები პრემიერ-მინისტრი, რადგან პრემიერ-მინისტრს ამტკიცებს პარლამენტი. ამგვარად კოაბიტაცია ხდება ორმაგხელისუფლებიანობის გამო: არჩეული პრეზიდენტი და პრეზიდენტის მიერ წარმოდგენილი პრემიერ-მინისტრი, რომელიც უნდა იყოს მისაღები როგორც საკანონმდებლო ორგანოსთვის, ასევე პრეზიდენტისთვის.
წარმომავლობა
კოაბიტაცია არის საფრანგეთის მეხუთე რესპუბლიკის პროდუქტი, თუმცა დაუგეგმავი. ახალმა კონსტიტუციამ ერთად მოუყარა თავი ძლიერ პრეზიდენტს მრავალფეროვან პარლამენტს და პრემიერ-მინისტრს, რომელიც, თავის მხრივ, ანგარიშვალდებულია კანონმდებლებთან. პრეზიდენტის უპირველესი ამოცანა იყო, პოლიტიკური ჩიხიდან გამოსვლა და გადამწყვეტი მოქმედება უმოქმედობის თავიდან ასაცილებლად, რომელიც საფრანგეთის მეოთხე რესპუბლიკაში იყო გავრცელებული; პრემიერ-მინისტრი, ასევე, იყო მთავრობის ხელმძღვანელი, რომელიც უზრუნველყოფს ძლიერ საკანონმდებლო ხელისუფლებას და ეხმარება პარტიათშორისი კინკლაობის გადალახვაში.
1962 წლიდან საფრანგეთის პრეზიდენტი ირჩევა პირდაპირი საერთო-სახალხო კენჭისყრის სისტემით. ამ სისტემამ ჩაანაცვლა საარჩევნო კოლეგიის ადრეული სისტემა, რომელიც გამოიყენა მხოლოდ ერთხელ. ეს ცვლილება განხორციელდა პრეზიდენტის ძალაუფლების გასაზრდელად, რაც შეუძლებელი იყო ძველი კონსტიტუციით. ამავე დროს, პრეზიდენტს გადაეცა სახალხო მანდატი და იგი იქცა ერის სახედ და სიმბოლოდ. რა თქმა უნდა ეროვნული ასამბლეის უმრავლესობა ინარჩუნებდა თავის ძალაუფლებას, მაგრამ მას შემდეგ რაც პრეზიდენტს მიენიჭა პრემიერ-მინისტრის დანიშვნის უფლება, იგი წარმოჩნდა როგორც უმაღლესი ლიდერი, რომელსაც აღმასრულებელ და საკანონმდებლო ხელისუფლებებს შორის მომხდარი ნებისმიერი უთანხმოების გადაწყვეტა შეეძლო. გარდა ამისა, დისბალანსი ვლინდება იმაშიც, რომ მეხუთე რესპუბლიკის პრეზიდენტს შეუძლია დაითხოვოს ასამბლეა ნებისმიერ დროს (მაგრამ არაუმეტს ერთისა წელიწადში), მაშინ როდესაც ასამბლეას არ აქვს პრეზიდენტისთვის უფლებამოსილების მოხსინის ძალა.
პრეზიდენტის ამგვარი უპირატესობის ერთადერთი ნაკლი იყო ის, რომ პრეზიდენტის მიერ პრემიერ-მინისტრის დანიშვნას სჭირდებოდა პარლამენტის ქვედა პალატის, ეროვნული ასამბლეის თანხმობა: რადგან საკონმდებლო ორგანოს შეუძლია გამოუცხადოს უნდობლობა და დაითხოვოს მთავრობა, აქედან გამომდინარე პრემიერ-მინისტრს სჭირდება ასამბლეის მხარდაჭერა. აღნიშნული გარემოება არ იყო პრობლემა მაშინ როდესაც პრეზიდენტი და საკანონმდებლო უმრავლესობა ერთ პარტიას წარმოადგენდნენ, მართლაც პრეზიდენტი შარლ დე გოლი, რომელიც იყო კონსტიტუციის უდიდესი ნაწილის სულის ჩამდგმელი, ვერ წარმოიდგენდა, რომ ოდესმე ასეთი უთანხმოება შეიძლება მომხდარიყო; ასეთ სიტუაციაში საფრანგეთის საზოგადოება მას არ ჩააყენებდა. მაგრამ გამომდინარე იქიდან, რომ პრეზიდენტი ირჩევა შვიდწლიანი ვადით, ხოლო ასამბლეა ხუთწლიანი ვადით, ადრე თუ გვიან ასეთი მდგომარეობა წარმოიშვება. პოლიტოლოგებმა ეს შეაფასეს როგორც ხარვეზი კონსტიტუციაში, რომელსაც მეხუთე რესპუბლიკის დაქცევა შეუძლია.
კოაბიტაციასთან პირველი შეხება მოხდა 1981 წელს, მას შემდეგ რაც საფრანგეთის პრეზიდენტად სოციალისტი ფრანსუა მიტერანი აირჩიეს. ამ დროს ასამბლეის უმრავლესობას მემარჯვენე ძალა იკავებდა. ახლადარჩეულმა პრეზედენტმა მიტერნმა თითქმის მაშინვე გამოიყენა მისდამი მინიჭებული ძალაუფლება და მოიწვია ასამბლეის არჩევნები, რომელშიც ამომრჩეველებმა მხარი ფრანსუა მიტერანის სოციალისტებს დაუჭირეს. ამგვარად, არჩევნებში გამარჯვებულმა ძალამ ასამბლეაში სრული უმრავლესობა მოიპოვა და პოლიტიკური კრიზისიც თავიდან იქნა აცილებული. თუმცა, როდესაც ასამბლეის ხუთწლიანი უფლებამოსილების ამოწურვის გამო ჩატარდა ასამბლეის ხელახალი არჩევნები, სოციალისტები დამარცხდნენ, დაკარგეს უმრავლესობა და დაიწყო კოაბიტაციის პირველი ცდა.
კოაბიტაცია პრაქტიკაში
საფრანგეთში კოაბიტაციის მხოლოდ სამი პერიოდი იყო, მაგრამ თითოეული მათგანი გამოირჩეოდა უფლებამოსილების ილუსტრირებული რხევებით პრეზიდენტსა და პრემიერ-მინისტრს შორის.
მიტერან-შირაკის პერიოდი (1986-1988)
1986 წელს ჩატარებული არჩევნების შედეგად გამარჯვება მოიპოვა ჟაკ შირაკის პარტიამ „გაერთიანება რესპუბლიკის მხარდასაჭერად“ (RPR; Rassemblement pour la République). ჟაკ შირაკსა და ფრანსუა მიტერანს შორის კოაბიტაციის პერიოდში პრეზიდენტმა ყურადღება უმთავრესად საგარეო პოლიტიკის მართვაზე გაამახვილა, ხოლო შირაკს საშინაო საქმეების მართვა გადააბარა. გამომდინარე იქიდან, რომ ფრანსუა მიტერანი ჩამოშორდა საშინაო პოლიტიკას, პრემიერმა შირაკმა დაიწყო მიტერანის ბევრი რეფორმის სახეცვლა, გადასახადების დაწევის და სახელმწიფო ბალანსზე არსებული საწარმოების პრივატიზების გზით. თუმცა, კოაბიტაციის პერიოდში იყო შეუთანხმებლობებიც; მაგალითად, როდესაც მიტერანმა უარი განაცხადა მთავრობის აქტზე (ordinance) ხელის მოწერაზე.
მიტერან-ბალადიურის პერიოდი (1993-1995)
1993 წელს პრეზიდენტი მიტერანი განმეორებით აღმოჩნდა კოაბიტაციის რეჟიმში, როდესაც მემარჯვენეებმა 80 %-იანი უპირატესობით დაიკავეს ეროვნული ასამბლეის უმრავლესობა. იგი ისევ იძულებული გახდა პრემიერად ოპოზიციის წარმომადგენელი დაენიშნა, ოღონდ ამჯერად ედუარ ბალადიური, რადგან ჟაკ შირაკი სრულად გადართული იყო მომავალ საპრეზიდენტო არჩევნებზე. ბალადიური ამ პოსტს კოაბიტაციის რეჟიმში იკავებდა 1995 წლის 18 მაისამდე, სანამ ჟაკ შირაკი პრეზიდენტი გახდებოდა.
შირაკ-ჟოსპენის პერიოდი (1997-2002)
1995 წელს მემარჯვენე ჟაკ შირაკმა გაიმარჯვა საპრეზიდენტო არჩევნებში და შეცვალა ამ პოსტზე ფრანსუა მიტერანი. ამგვარად, რადგან ეროვნულ ასამბლეაში უმრავლესობას ჟაკ შირაკის პარტია, „გაერთიანება რესპუბლიკის მხარდასაჭერად“, იკავებდა, მან შეძლო პრემიერ მინისტრად თავისი თანამოაზრე, ალენ ჟუპე დაენიშნა და დაესრულებინა პრეზიდენტისა და პრემიერის პოლიტიკური კოაბიტაცია. პრეზიდენტისა და ასამბლეის შეთანხმებული მუშაობა როგორც წესი მინიმუმ ხუთი წელი, 1998 წლის ეროვნული ასამბლეის მორიგ არჩევნებამდე გაგრძელდებოდა, რომ არა პრეზიდენტ შირაკის მცდარი სტრატეგიული ნაბიჯი.
1997 წელს ჟაკ შეირაკმა დაითხოვა ასამბლეა და დანიშნა ვადამდელი არჩევნები. ამომრჩევლებმა ამჯერად აღარ დაუჭირეს მხარი პრეზიდენტის მემარჯვენე პარტიას და ასამბლეის უმრავლესობა მემარცხენეებმა დაიკავეს. ჟაკ შირაკი იძულებული გახდა პრემიერ მინისტრად დაენიშნა სოციალისტი ლიონელ ჟოსპენი. პრემიერმა ჟოსპენმა თანამდებობა 2002 წლამდე შეინარჩუნა და ამრიგად, კოაბიტაციის მესამე პერიოდი გახდა ყველაზე ხანგრძლივი — 5 წელი. ჟაკ შირაკმა ამ პერიოდს „დამბლა“ უწოდა, რადგან ასამბლეის მუშაობა შეუთანხმებლობის გამო მეტწილად პარალიზებული იყო.
ლიონელ ჟოსპენის პრემიერობის პერიოდში, პრეზიდენტის გავლენა შეიზღუდა და მას არ ჰქონდა აზრის გამოხატვის უფლება იმ საკანომდებლო რეფორმების წინააღმდეგ, რომლებსაც მემარცხენე სოციალისტები ატარებდნენ. მათ შორის იყო 1998 წელს მიღებული კანონი, რომელიც ითვალისწინებდა სამუშაო კვირის 39 საათიდან 35 საათამდე შემცირებას და იგი 2000 წელს შევიდა ძალაში.
სამომავლო პერსპექტივები
2000 წელს პრეზიდენტ ჟაკ შირაკის მხარდაჭერით რეფერენდუმის მეშვეობით საფრანგეთის მეხუთე რესპუბლიკის საპრეზიდენტო ვადა შვიდიდან ხუთ წლამდე შემცირდა. ამით, ხელისუფლების კოაბიტაციის რეჟიმში ყოფნა უფრო იშვიათად მოუწევს. პერსპეკტივაში, კოაბიტაციის რეჟიმში შესვლა შეიძლება გამოიწვიოს პრეზიდენტის მიერ ასამბლეის დათხოვნამ და ვადამდელი არჩევნების დანიშვნამ, ან მოვალეობის შესრულებისას პრეზიდენტის გარდაცვალებამ.
საქართველო
2012 წლის 1 ოქტომბერს ჩატარებული საპარლამენტო არჩევნებში კოალიცია „ქართული ოცნების“ გამარჯვების შედეგად, საქართველოს ხელისუფლება კოაბიტაციის რეჟიმზე გადავიდა.
სქოლიო
კატეგორია:პოლიტიკური ტერმინები კატეგორია:საფრანგეთის პოლიტიკა კატეგორია:შრი-ლანკის პოლიტიკა
სმაკოვო
სმაკოვო (Смаҡ; Смаково) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის მელეუზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 444 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ მელეუზიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მელეუზი, რომელიც დაშორებულია 14 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (95%).
გინსილიბანი
გინსილიბანი (ოფიციალურად გინსილიბანის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Guinsiliban; Bayan ng Guinsiliban) ― მეექვსე კლასის მუნიციპალიტეტი კამიგინის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 685 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 7 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:კამიგინის მუნიციპალიტეტები
იხვისებრნი
იხვისებრნი (Anatidae) — ფრინველების ოჯახი ბატისნაირთა რიგისა. ოჯახში გაერთიანებულია ბატები, გედები და იხვები. იგი შეიცავს 56 გვარის 170 სახეობას, რომელთაგან 10 გვარის 25 სახეობა საქართველოში გვხვდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბატისნაირნი *
Crassiclava
Crassiclava — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ოჩამჩირე
ოჩამჩირე (Очамчыра) — ქალაქი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს შავი ზღვის სანაპიროზე, სოხუმიდან 58 კმ., ზუგდიდიდან 51 კმ. ოჩამჩირე სარკინიგზო კვანძია, აქედან რკინიგზის განშტოება მიემართება სამრეწველო ქალაქ ტყვარჩელისაკენ.
ისტორია
1855 წელს წარმოადგენდა ვრცელ, მაგრამ ნაწილობრივ დასახლებულ პუნქტს. ცხოვრობდნენ აფხაზები, ბერძნები, რუსები და თურქები. აქ მდებარეობდა აფხაზეთის მთავარ მიხეილ შარვაშიძის რეზიდენცია, ხოლო ოჩამჩირიდან 3 საათის სავალ მანძილზე მდებარეობდა მისი სანადირო ნაკრძალი. იყო კოდორის მაზრის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქად გამოცხადდა 1926 წლის 10 ნოემბერს. 1991 წელს მისი მოსახლეობა შეადგენდა 20,6 ათას ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტის ქალაქები
ლარნაკი (სარკოფაგი)
250პქ|მინი|მარჯვნივ|[[ფილიპე II მაკედონელის ოქროს ლარნაკი ვერგინიდან]] ლარნაკი (λάρναξ, ნათ. ბრ. — ყუთი, ურნა, კუბო) — მცირე ზომის სარკოფაგის ტიპი ეგეოსის და ანტიკურ საბერძნეთში. ამზადებდნენ მარმარილოსგან, ვერცხლისგან, ტერაკოტისგან, იშვიათად ქვისა და ხისგან ან სხვა რაიმე მასალისგან. დამახასიათებელია ეგეოსის კულტურისათვის, განსაკუთრებით, მინოსურისათვის. სიგრძეში 1 მეტრამდე იყო (ე.ი. მოხრილად ან მეორეული დაკრძალვისათვის), ფორმით ოვალური, შუა- და გვიანიონიურ პერიოდებში — აგრეთვე სწორკუთხოვანი, ბრტყელი ან ამოშვერილი (მ.შ. ორფერდა) სახურავით, ზოგჯერ ფეხებითა და გვერდითი სახელურებით. ხშირად მოხატულიც იყო, რომელიც მინოსური კერამიკის მოხატულობასთან იდგა ახლოს. ლარნაკს ასევე ხშირად უწოდებენ ვერგინაში აღმოჩენილ კოლოფებს დასაფლავებულთა ნეშტებით.
სქოლიო
კატეგორია:დაკრძალვის ტრადიციები კატეგორია:არქეოლოგიური არტეფაქტების ტიპები კატეგორია:სარკოფაგები
სერიატი
სერიატი (Һирәт; Серять) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის მელეუზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 8 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ მელეუზიდან დაშორებულია 43 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მელეუზი, რომელიც დაშორებულია 43 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (100%).
სქოლიო
კატეგორია:მელეუზის რაიონის სოფლები
ცხენისებრი ანტილოპა
ცხენისებრი ანტილოპა (Hippotragus equinus) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. გვარცელებულია დასავლეთ, ცენტრალურ, აღმოსავლეთ და სამხრეთ აფრიკაში. პროგრამა Chevaline-ს სახელი ამ ანტილოპის ფრანგული სახელიდან მომდინარეობს (Antilope Chevaline).
ცხენისებრი ანტილოპა ერთ-ერთი ყველაზე დიდია ანტილოპებში. მისი სიგრძე თავიდან კუდამდე 190-240 სმ-ია (75-94 ინჩი), ხოლო კუდის სიგრძე 37-48 სმ (15-19 ინჩი). მამრის სხეულის მასაა 240-300 კგ (534–661 გირვანქა), მდედრისა 223–280 კგ (492–617 გირვანქა). სიმაღლე მინდაოში დაახლ. 130–140 სმ (51–55 ინჩი). ფერით მუქი წითელი-ყავისფერია, მუცელი შედარარებით ღია ფერისაა, წარბები და ლოყები თეთრია, ხოლო სახე შავი (მდედრებში შედარებით ღიაა). აქვთ მოკლე, ყალყზე დამდგარი ფაფარი, თეთრი წვერი და წითელი ნესტოები. მისი რქები შემორგოლილია და შეიძლება მიაღწიოს ერთ მეტრს, მდედრებში ოდნავ ნაკლებს; მცირედ არის გადაღუნული უკან.
ცხენისებრი ანტილოპა ძალიან უახლოვდება შავ ანტილოპას სხეულის მოყვანილობით და სხვან ასპექტებით. მათ შორის განნსხვავება ფერია: შავი ანტილოპა მუქი შავი ფერისაა.
გავრცელებულია ტყეებში, სავანის საძოვრებზე, ძირითადად ტროპიკულ და სუბტროპიკულ სავანებში, ბუჩქნარებსა და საძოვრებზე. ტყეებში მათი გავრცელების სპექტრი მეჩხერ ტყეებზე მოდის, სადაც იკვებებიან საშუალო სიმაღლის ბალახებით. ცხენისებრი ანტილოპები ქმნიან თხუთმეტ წევრიან ჯოგებს, სადაც დომინანტი მამრია. ჩვეულებრივ მამრები იბრძვიან ერთმანეთში დომინანტობის მოსაპოვებლად, მუხლდაჩოქილები.
სქოლიო
კატეგორია:ცხენისებრი ანტილოპა
მადურაი
მადურაი (ტამილ. மதுரை) — ქალაქი ინდოეთში, ტამილნადუს შტატის მესამე უდიდესი ქალაქი დაახლოებით 1,7 მლნ მცხოვრებით. მდინარე ვაიგაის ნაპირებზე გაშენებული მადურაი ორი ათასწლეულის მანძილზე მთავარი დასახლება იყო. იგი მსოფლიოში ერთ-ერთი უძველესი უწყვეტად დასახლებული ქალაქია. წარმოადგენს მადურაის რაიონის ადმინისტრაციულ ცენტრს.
მადურაის ხშირად უწოდებენ „გზაჯვარედინების ქალაქს“, „ჟასმინის ქალაქს“, „ქალაქ-ტაძარს“, „ქალაქს, რომელსაც არასოდეს სძინავს“ და „ოთხი გზაჯვარედინის ქალაქს“.
მადურაის ჩანაწერებში დაფიქსირებული ისტორია ძვ. წ. III საუკუნეში იწყება და ის მოხსენიებულია ბერძენი ელჩის ინდოეთსა და ჩანაკიაში — მეგასთენეს მიერ, რომელიც ამავე დროს მავრ იმპერატორ ჩანდრაგუპტა მაურიას მინისტრიც იყო. ქალაქი ძირითადი ადმინისტრაციული და კულტურული ცენტრი იყო პანდიის დინასტიისთვის, რომელიც ტამილნადუსა და კერალის შტატების სამხრეთ ნაწილებზე ახ. წ. XIV საუკუნემდე ბატონობდა. 1311 წელს, პანდიის დინასტია დელის სასულთნომ დაამხო, რომელმაც მაბარის პროვინცია დააარსა, ეს უკანასკნელი კი მოგვიანებით დამოუკიდებელი მაბარის სულთანატი გახდა. როდესაც XIV საუკუნის ბოლო წლებში მაბარის სულთანატი დასუსტდა, მადურაი ვიჯაიანაგარის იმპერიამ მიიერთა. ამ იმპერიის ვიცე-მეფეებმა მადურაი ნაიაკის სამეფო შექმნეს და მას 1559-1736 წლებში მართავდნენ როგორც დამოუკიდებელი მეფეები. ჩანდა-საჰიბისა და კარნატიკის სამეფოების მცირეხნიანი ბატონობის შემდეგ, 1801 წელს მადურაის ანექსია ბრიტანეთის ოსტ-ინდოეთის კომპანიამ მოახდინა.
სქოლიო
კატეგორია:ტამილნადუს ქალაქები
885
თარიღი უცნობია
*
თანამედროვე ხელოვნების სახელმწიფო ცენტრი
თანამედროვე ხელოვნების სახელმწიფო ცენტრი (Госуда́рственный це́нтр совреме́нного иску́сства (ГЦСИ) ) - მუზეუმი, საგამოფენო და კვლევითი ცენტრი მოსკოვში, რომელიც ეწევა თანამედროვე რუსული ხელოვნების განვითარებას და ცოდნის პოპულარიზაციას. ცენტრი დაარსდა 1992 წელს კულტურის სამინისტროს განკარგულებით. 2004 წელს ზოოლოგიურ ქუჩაზე გაიხსნა ახალი შენობა.
2020 წლიდან ის არის პუშკინის სახელობის სახვითი ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის ნაწილი. 2018 წლის მონაცემებით, ცენტრი მოიცავს ფილიალებს ვლადიკავკაზში, ეკატერინბურგში, კალინინგრადში, ნიჟნი ნოვგოროდში, პეტერბურგში, ტომსკში, სამარაში, სარატოვში.
ისტორია
ცენტრი შეიქმნა 1992 წელს კულტურის სამინისტროს ბრძანებით "თანამედროვე ხელოვნების ეროვნული ცენტრის შექმნის შესახებ" [2]. ის გახდა პირველი სახელმწიფო ორგანიზაცია, რომლის საქმიანობა მთლიანად ეძღვნებოდა თანამედროვე ხელოვნებას. 1990-იან წლებში ის იყო ერთ-ერთი მთავარი პლატფორმა მოსკოვის სოციალურ-კულტურული ცხოვრებისათვის, სადაც იმართებოდა გამოფენები და ტარდებოდა ინოვაციური საშინაო და საერთაშორისო პროექტები. ძირითადად, ცენტრი დაკავებულია კულტურული პოლიტიკის ფორმირებით და ქმნის ინფრასტრუქტურას შიდა თანამედროვე ხელოვნების განვითარების პროექტებისთვის.
2004 წელს, ცენტრის ახალი შენობა გაიხსნა ქარხნის ყოფილი საწარმოო სემინარის შენობაში ზოოლოგიური ქუჩაზე. რეკონსტრუქციის პროექტი შეიმუშავა მიხაილ ხაზანოვის არქიტექტურულმა სტუდიამ მიხაილ მინდლინის, მ. რებროვას, ნიკიტა შანგინის, ინჟინერ ნ. ნიკოლაევას, დიზაინერ ნოდარ ყანჩელის მონაწილეობით. შენობა, რომლის საერთო ფართობია 2000 მ² -ზე მეტი, გადაკეთდა კედლების გარე პერიმეტრის გარეთ მოთავსებული ლითონის ჩონჩხის გამო, რამაც შესაძლებელი გახადა შენობის მოცულობის გაზრდა. ანტრესოლის იატაკი და სახურავის ჭერი ჩონჩხზე იყო შეკიდული. მთავარი საგამოფენო სივრცის გარდა, შენობაში განთავსდა სამეცნიერო და ტექნიკური განყოფილებები, ბიბლიოთეკა, სამხატვრო ბიბლიოთეკა, საგამომცემლო კომპლექსი, საწარმოო სემინარები და საცავი. გარდა ამისა, მუზეუმი ფლობს 280 მ² ფართობს მხატვრის ფიოდორ პოლენოვის ყოფილი სახლის სხვენში, რომელიც ასევე მდებარეობს ზოოლოგიურ ქუჩაზე.
2013 წელს ცენტრმა გამოაცხადა არქიტექტურული კონკურსი ახალი მუზეუმის შენობის დიზაინზე, რომელიც უნდა განთავსებულიყო ხოდინსკოიე პოლუსის ცენტრში. კონკურსის შედეგების მიხედვით, პირველი ადგილი დაიკავა ირლანდიურმა ბიურომ Heneghan Peng Architects. 2014 წელს, კულტურის მინისტრის ვლადიმერ მედინსკის და მოსკოვის მერის იური ლუჟკოვის თანდასწრებით, შედგა ახალი შენობის საფუძვლის ჩაყრის ცერემონია, მაგრამ 2018 წლის სექტემბერში ცნობილი გახდა, რომ სამშენებლო პროექტი უნდა შეჩერებულიყო ქალაქის ბიუჯეტში სახსრების ნაკლებობის გამო.
2016 წელს ცენტრი გახდა სახელმწიფო მუზეუმისა და საგამოფენო ცენტრის "ROSIZO" ნაწილი, როგორც სტრუქტურული ერთეული. ორი სტრუქტურის გაერთიანების შემდეგ მუზეუმის ძველი თანამშრომლების უმეტესობა გაათავისუფლეს, მათ შორის სამხატვრო ხელმძღვანელი და დამფუძნებელი ლეონიდ ბაზანოვი. ცენტრის ახალი ხელმძღვანელი გახდა სერგეი პეროვი.
კოლექცია
დაარსების დღიდან 1992 წელს, ცენტრი ანვითარებს ხელოვნების კოლექციას, რომელიც მოიცავს როგორც უცხოელი, ისე ადგილობრივი ავტორების ნამუშევრებს. პირველი შეძენილი ნამუშევრები იყო მხატვრების ვლადისლავ ეფიმოვის, იური ლიბერმანისა და ფრანცისკო ინფანტეს ტილოები. 2018 წლის მონაცემებით, ცენტრი მოიცავს 5000 -ზე მეტ ერთეულს: გრაფიკულ, მხატვრულ და მულტიმედიურ სურათებს, ინსტალაციებს, ქანდაკებებს, ფოტოსურათებს.
გამოფენები
2002 წელს ცენტრმა წამოიწყო ყოველწლიური ფესტივალი "Стой! Кто идет?", რომელიც ორგანიზებულია მოსკოვის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის (MMOMA) უფასო სემინარების თანამედროვე ხელოვნების სკოლის მიერ. 2008 წელს, მონაწილეთა გაზრდილი რაოდენობის გამო, ფესტივალი რეორგანიზებული იქნა მოსკოვის ახალგაზრდა ხელოვნების საერთაშორისო ბიენალეში.
2005 წელს ცენტრმა დააარსა რუსულენოვანი კონკურსი თანამედროვე ვიზუალური ხელოვნების სფეროში „ინოვაცია“. მონაწილეებს შეუძლიათ მიიღონ ჯილდო ხუთ ნომინაციაში: "ვიზუალური ხელოვნების ნამუშევარი", "კურატორი პროექტი", "თეორია, კრიტიკა, ხელოვნების ისტორია", "თანამედროვე ხელოვნების რეგიონალური პროექტი", "ახალი თაობა".
2016 წელს ცენტრში გაიმართა დადაიზმისადმი მიძღვნილი ყოველკვირეული გამოფენა. მასში წარმოდგენილი იყო მოძრაობის მანიფესტები, ნაწყვეტები ჰანს რიხტერისა და მან რეის კინემატოგრაფიული ექსპერიმენტებიდან, უგო ბოლისა და კურტ შვიტერსის აკუსტიკური ინსტალაციები, რომლებიც მუშაობდნენ ბგერაზე.
2017 წლიდან მუზეუმმა წამოიწყო პროექტი TECHNE, რომელიც ეძღვნება ტექნოლოგიური ხელოვნების შესწავლას: რობოტული, გენერაციული და კინეტიკური. 2017 წლიდან ცენტრმა ITMO უნივერსიტეტთან ერთად მოამზადა ლექციების კურსი მეცნიერებისა და ხელოვნების ისტორიის შესახებ სამეცნიერო კომუნიკაციის სპეციალისტებისთვის. ლექციებს კითხულობენ ნატალია ფუქსი და ოლგა რემნევა.
სქოლიო
კატეგორია:მუზეუმები კატეგორია:მოსკოვის მუზეუმები
ასახვა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინით ასახვა შეიძლება აღნიშნული იყოს:
ქრიზოსტომოს II (კვიპროსის მთავარეპისკოპოსი)
მთავარეპისკოპოსი ქრიზოსტომოს II (Χρυσόστομος Β΄, ერისკაცობაში — იროდოტ დიმიტრიუსი, Ηρόδοτος Δημητρίου; დ. 10 აპრილი, 1941, სოფ. ტალა, პაფოსი — გ. 7 ნოემბერი, 2022) — ეპისკოპოსი; კვიპროსის მართლმადიდებელი ეკლესიის მთავარეპისკოპოსი 2006 წლის 5 ნოებრიდან 2022 წლის 7 ნოემბრამდე (გარდაცვალებამდე).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1941 წლის 10 აპრილს, სოფ. ტალაში, ქ. პაფოსის მახლობლად. სკოლის დამთავრების შემდეგ გახდა მორჩილი წმიდა ნეოფიტეს მონასტერში. 1963 წელს დაამთავრა ქ. პაფოსის გიმნაზია. 1963 წლის 3 ნოემბერს ხელდასხმულ იქნა დიაკვნად. 1968–1972 სწავლობდა ათენის უნივერსიტეტის საღვთისმეტყველო ფაკულტეტზე. 1972 წელს არჩეულ იქნა წმიდა ნეოფიტეს მონასტრის იღუმენად. 1972 წლის 12 ნოემბერს ხელდასხმულ იქნა პრესვიტერად და მაკარიო III-ემ აკურთხა იღუმენად. 1978 წლის 26 თებერვალს ებოძა მიტროპოლიტობა. 2006 წლის 5 ნოემბერს არჩეულ იქნა მთავრეპისკოპოსად ახლისა იუსტინიანასი და სრულიად კვიპროსისა. 2006 წლის 12 ნოემბერს შედგა ქრიზოსტომოს II-ის ინთრონიზაცია.
გარდაიცვალა 2022 წლის 7 ნოემბერს, 81 წლის ასაკში. სიცოცხლის ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში სიმსივნის უკიდურეს ფორმას ებრძოდა.
სქოლიო
კატეგორია:კვიპროსის მთავარეპისკოპოსები კატეგორია:დაბადებული 10 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:მართლმადიდებელი ავტოკეფალური ეკლესიების მეთაურები კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2022
ფუნქცია (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინით ფუნქცია შეიძლება აღნიშნული იყოს:
Crassiclava balteata
Crassiclava balteata — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
მაინოგი
მაინოგი (ოფიციალურად მაინოგის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Mahinog; Bayan ng Mahinog) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი კამიგინის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 634 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 13 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:კამიგინის მუნიციპალიტეტები
ბჰუტანი 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბჰუტანმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე პირველად იასპარეზა 1984 წელს, აშშ-ის ქალაქ ლოს-ანჯელესში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბჰუტანი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აზიის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კიკნაველიძეები
კიკნაველიძეები — XX საუკუნის დასაწყისის ქართველ ხე-ტყის მრეწველთა და ქველმოქმედთა ოჯახი, ძმები:
ქუთაისის სასულიერო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ ყარამანმა და მისმა ძმებმა გამოიგონეს მარტივი კონსტრუქციის მექანიკური ხელსაბანი, ასევე ქუთაისში, მდ. რიონის სანაპიროზე, ბალახვნის ქუჩაზე მათ გამართეს წყალსატუმბი საწარმო. შემოსული თანხით სოფ. კიკნაველეთში (ახლანდ. სოფ. საკრაულა, ბაღდათის მუნიციპალიტეტი) შეიძინეს მიწის ნაკვეთი და უფასო სკოლა ააშენეს. ძმები აქტიურად მონაწილეობდნენ 1905 წლის რევოლუციურ გამოსვლებში, რომლის ჩახშობის შემდეგ თავი სპარსეთს შეაფარეს. იქ მუშაობა დაიწყეს „რუსეთ-სპარსეთის ხეტყის მრეწველობის ამხანაგობაში“ კომერციულ აგენტებად, იჯარით აიღეს ტყის დიდი მასივები და დაიწყეს ხის მასალის დამზადება თევზისა და ნავთობგადასამუშავებელი სარეწებისთვის. მონაწილეობდნენ 1909 წელს პარიზში ტყეების სამრეწველო დამუშავების შესწავლისადმი მიძღვნილ მსოფლიო გამოფენაში. კიკნაველიძეებს სახლი და კანტორა ფერეიდანში, მაზანდარანის პროვინციაში, სოფ. გურჯიმალაში ჰქონდათ. უმცროსი ძმა — მანუელი, ფერეიდნელი ქართველების ქომაგი და მათი უფლებების დამცველი იყო, რის გამოც სპარსელების მიერ დაქირავებულმა ბოროტმოქმედებმა 1916 წელს მოკლეს. 1917 წელის რევოლუციის შემდეგ კიკნაველიძეები საქართველოში დაბრუნდნენ და ძმის ნეშტი მშობლიურ სოფელში გადმოასვენეს.
1917 წელს ყარამან კიკნაველიძე მატერიალურად დაეხმარა ქართული უნივერსიტეტის დამაარსებელ საზოგადოებას, რომელსაც ივანე ჯავახიშვილი ედგა სათავეში. კიკნაველიძეებმა თბილისის უნივერსიტეტის მიმდებარე ტერიტორიაზე სტუდენტთა ქალაქის ასაშენებლად შეისყიდეს მიწის ნაკვეთი, თუმცა მშენებლობა არ დაწყებულა. მათ დიდი დახმარება აღმოუჩინეს ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელ საზოგადოებას, გაზეთ „ალიონის“ რედაქციის შენობისათვის თბილისში შეიძინეს მიწის ნაკვეთი და მისი მშენებლობაც დააფინანსეს.
1918 წლის 13 თებერვალს ყარამან, ნიკოლოზ, შალვა კიკნაველიძეები და მათი ოჯახის წევრები სოფელ კიკნაველეთში ყაჩაღთა შეიარაღებულმა თავდასხმამ იმსხვერპლა. 2005 წელს თბილისში დარიალის შესახვევს ეწოდა ძმები კიკნაველიძეების ქუჩა.
ეროს რამაცოტი
ეროს ლუჩანო ვალტერ რამაცოტი (Eros Luciano Walter Ramazzotti, Eros Ramazzotti. დ. 28 ოქტომბერი, 1963, რომი, იტალია) — იტალიელი მომღერალი და კომპოზიტორი. ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული იტალიელი მომღერალი, არა მარტო ინგლისურენოვან ქვეყნებში, არამედ ესპანურენოვან ქვეყნებშიც, რადგან ყველაზე მეტი ალბომი სწორედ იტალიურ და ესპანურ ენებზე გამოუშვა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:იტალიელი მომღერლები კატეგორია:იტალიელი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 28 ოქტომბერი
სერგეევკა (მელეუზის რაიონი)
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
სქოლიო
კატეგორია:მელეუზის რაიონის სოფლები
Crassiclava layardi
Crassiclava layardi — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
99942 აპოფისი
99942 აპოფიზი (Apophis, ადრე 2004 MN4) — ასტეროიდი, რომელიც დედამიწას უახლოვდება, აღმოჩენილია 2004 წელს არიზონის კიტ-პიკის ასტრონომიულ ობსერვატორიაში, საკუთარი სახელი მიიღო 2005 წლის 19 ივლისს. დასახელებულია ძველეგვიპტურ მითოლოგიის ღმერთის აპოპის სასახელოდ (ძველბერძნულში - აპოფიზი) — უზარმაზარი გველი, რომელიც მიწისქვეშეთში ცხოვრობს და მზის განადგურებას ცდილობს. ამ სახელის მინიჭება შემთხვევითი არ არის, რადგან ტრადიციულად მცირე სხეულების სახელებს იღებენ ბერძნული, რომაული და ეგვიპტური მითოლოგიიდან. ვარაუდობენ, რომ 2029 წელს დედამიწასთან მოახლოებისას აპოფიზი შეიცვლის თავის ორბიტას.
ორბიტა და დაახლოვება
thumb|200px|left|ტურინის სკალა
ასტეროიდი ატონთა ჯგუფს მიეკუთვნება და NASA-ს მონაცემებით 13 აპრილს დედამიწის ორბიტას უახლოვდება. 2029 წელს გაივლის მინიმალურ მანძილზე, რომელიც 37 500 კმ (სხვა მონაცემებით: 36 830 კმ) შეადგენს. რადარული დაკვირვების შემდეგ 2029 წელს შეჯახება გამოირიცხა. მაგრამ პირველადი მონაცემების სიზუსტის ნაკლებობის გამო 2036 წელს და შემდგომ წლებში შეჯახების ალბათობა მაღალია. სხვადასხვა მეცნიერები შეტაკების მათემატიკურ ალბათობას აფასებენ, როგორც 2,2−5 და 2,5−5. ხოლო 2036 წლის შემდგომ ალბათობა უფრო დაბალია.
ტურინის სკალის მიხედვით 2004 წელს ეს ხიფათი 4 შეფასდა, ხოლო შემდგომში 0 დაწიეს.
2008 წლის 15 აპრილს 13 წლის გერმანელმა მოსწავლემ საზოგადოებას თავისი გამოთვლები შესთავაზა, რომლებშიც აგრეთვე დედამიწის ხელოვნურ თანამგზავრებთან შეჯახებაც გათვლილი იყო რაც 2036 წლის შეჯახებას 100 ჯერ უფრო მაღალი გახადა: 1:450 ალბათობა მოცემულ 1:45000 ნაცვლად. მაგრამ 2008 წლის 16 აპრილის გამოცემაში ნასამ არ დაადასტურა ეს გამონათვალი, და აღნიშნა რომ ასტეროიდი არ გაივლის თანამგზავრების სარტყელს. ოფიციალური შეფასება ისევ 1:45000 რჩება.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ასტეროიდები
დისტილაცია
thumb|მარტივი დისტილაციის დანადგარი (გამოხდის აპარატი) დისტილაცია (distillatio — წვეთობით ჩამოდინება) — გამოხდა, თხევადი ნარევის დაყოფა შედგენილობით განსხვავებულ ფრაქციებად. პროცესი ემყარება ნარევის კომპონენტების დუღულის ტემპერატურათა სხვაობას. დისტილაციის მეთოდს შეარჩევენ კომპონენტთა ფიზიკური თვისებების მიხედვით.
მაგალითად, ცდა - რომ გამოვყოთ სპირტი წყლისაგან, ამ ნარევს ათავსებენ ჰერმეტულად დახურულ ჭურჭელში საიდანაც გამოდის მილი; აცხელებენ ნარევს, 78 გრადუსზე იწყებს გამოსვლას სუფთა სპირტის ორთქლი, ის ხვდება მაცივარის შიდა მილში რომელსაც წყლით აცივებენ, კონდენსირდება და გადადის თხევად მდგომარეობაში. თხევადი სპირტი ჩამოედინება შემგროვებელში. დისტილაცია ან გამოხდა, ფართოდ გამოიყენება მრეწველობაში, მაგალითად, ნავთობის გადამუშავების დროს, რომელიც წარმოადგენს ნივთიერებათა ნარევს, რომელიც შედგება თვისებებით მსგავს, მაგრამ დუღილის ტემპერატურით განსხვავებულ ნივთიერებებისაგან.
აღსანიშნავია რომ, ნარევების სხვადასხვა ხერხებით დაყოფისას, სუფთა ნივთიერებები არ იშლებიან ცალკე ნივთიერებებად და არ იცვლიან თავის ფიზიკურ თვისებებს. right|240px|thumb|დისტილაცია right|240px|thumb|ძველი უკრაინული არყის სახდელი აპარატი
ორთქლის დისტილაცია
ორთქლის დისტილაცია როგორც ვააკუმური დისტილაცია - არის მეთოდი რომელიც გამოიყენება ისეთი დისტილირებული ნარევებისათვის რომლებიც თბო-მგრძნობიარენი არიან. ხდება ორთქლის დუღილი ნედლეულის ნარევში, და ამით ახურებენ მას. რაულის კანონის მიხედვით ხდება ორთქლის ნარევის ზოგიერთი შემადგენლის (მისი ნაწილობრივი წნევის შესაბამისად) ორთქლის გაცივება და კონდენსირება. ეს მეთიდი გამოიყენება ეთერზეთების მისაღებად.
ვაკუუმური დისტილაცია
225px|thumb|სამკუთხა დისტილაციის სისტება 1: უძრავი კოლბა 2: გამოსახდ კოლბა 3: დანაცევრების სვეტი 4: თერმომეტრი/დუღილის ტემპერატ. წერტ. 5: ტეფლონის ონკანი 1 6: ცივი მილი - მაცივარი 7: ცივი წყლის გასაყვანი 8: ც. წყლის შემოსასვლელი 9: თეფლ. ონკანი 2 10: ვაკუუმი/აირის შეყვანა 11: ტეფლ. ონკანი 3 12: მიმღები
მოლეკულური დისტილაცია
მოლეკულური დისტილაცია ეს არის ვაკუუმური დისტილაციის კერძო შემთხვევა. ის ხასიათდება 3 ნიშნით: მაღალი ვაკუუმით, ნივთიერების თხელი აპკიდან აორთქლება და ცოტა მანძილი მაცივრამდე (კონდენსატორი). ეს იძლევა იმის საშუალებას რათა ნარევი იქნას გაყოფილი არა დუღილის ტემპერატურით რადგან აორთქლება ხდება უფრო დაბალ ტემპერატურაზე არამედ გაქანებული ნივთიერების მოლეკულური მასის მიხედვით.
აირ-მგრძნობიარე ვაკუუმური დისტილაცია
აირ-მგრძნობიარე ვაკუუმური დისტილაცია არის ვაკუუმ-დისტილაციის კერძო შემთხვევა როდესაც ნარევებს რომლებსაც აქვთ მაღალი დუღილის ტემპერატურა ასევე არიან აირ-მგრძნობიარენი, სადაც ვაკუუმს ცვლიან ინერტული გაზით.
მოკლე დისტილაცია
thumb|right|ვაკუუმის მოკლე დისტილაციის აპარატი ვერტიკალური [[კონდენსატორით (ცივი მილი - თითი), დისტილაციის გზის მინიმიზაცია; 1:  უძრავი კოლბა- ქვაბი 2:  ცივი მილი - თითი - მიმართავს კონდენსატს 3:  ცივი წყლის გასასვლელი 4:  ცივი წყლის შემოსასვლელი 5:  ვაკუუმი/აირის შეყვანა 6:  დისტილატის კოლბა/დისტილატი.]] მოკლე დისტილაცია ეს არის დისტილაციის ტექნიკა სადაც დისტილატი მოძრაობს მოკლე დისტანციაზე, ხშირად მხოლოდ რამდენიმე სანტიმეტრს, და ჩვეულებრივ ხდება შემცირემული წნევის პირობებში. ყველაზე კლასიკური მაგალითი სურათზეა გამოსახული. უპირატესობა არის ის რომ გახურების ტემპერატურა შეიძლება იყოს მნიშვნელოვნად ნაკლები (შემცირებული წნევისას), ვიდრე ნივთიერების დუღილის ტემპერატურის წერტილი ჩვეულებრივი წნევის დროს. მოკლე გზა იძლევა გარანტიას რომ იქნება მცირე დანაკარგები აპარატის კედლებზე.
გამოყენება
right|thumb|250px|ტიპური ინდუსტრიული დისტილაციური კოშკები დიდი მასშტაბით გამოიყენება ინდუსტრიაში. ყველაზე უფრო ნავთობის გამწმენდ ქარხნებში, ნავთო-ქიმიურ და ქიმიურ ქარხნებში და რა თქმა გაზის გადამამუშავებელ ქარხანაში. დისტილაცია ჩვეულებრივ მიმდინარეობს დიდ, ვერტიკალურ ცილინდრულ სვეტებში, ცნობილია როგორც დისტილაციის კოშკები, დიამეტრით 65 სმ-იდან 16 მ-მდე, სიმაღლით 6 მ-დან 90 მ-მდე ან უფრო მაღლაც. ნედლი ნავთობის დისტილაციის დროს, პროდუქტის სითხეები სხვადასხვა დუღილის ტემპერატურით გამოდის სვეტის სხვადასხვა ადგილას მაგალითად, ყველაზე "მჩატე" პროდუქტი (ყველაზე დაბალი დუღილის ტემპ-ით) გამოდის სვეტის ზემოდან და ყველაზე "მძიმე" პროდუქტი (ყველაზე მაღალი დუღილის ტემპ-ით) გამოდის სვეტის ქვემოდან. frame|left|ტიპური ინდუსტრიული დისტილაციური კოშკების დიაგრამა დიდ ინდუსტრიულ კოშკებში გამოიყენება უკუქცევა, რათა მიღწეულ იქნას პროდუქტის უფრო სრული გაყოფა. ინდუსტრიული დანაწევრების კოშკები ასევე გამოიყენება აირების გასაყოფად, თხევადი ჟანგბადის, თხევადი აზოტის და მაღალი სიწმინდის არგონის (გამოიყენება როგორც ნახევარგამტარებათ) მისაღებად. დისტილაციის კოშკების დიზაინი და ქმედება დამოკიდებულია ნედლეულსა და მისაღებ პროდუქტზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:დისტილაცია
კვირის პალიტრა
„კვირის პალიტრა“ — ქართულენოვანი ყოველკვირეული გაზეთი. დაარსდა 1995 წლის 18 აპრილს. გამოდის ყოველ ორშაბათს. კვირის პალიტრის აპლიკაციის გადმოწერა შეიძლება IPad-სა და IPhone-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
იხვები
იხვები — ბატისნაირთა რიგის ფრინველთა რამდენიმე გვარი. გაერთიანებული არიან იხვისებრთა ოჯახში. ფართოდ არიან გავრცელებული ყველა კონტინენტზე, გარდა ანტარქტიდისა. იხვები იყოფა 3 ჯგუფად: ნამდვილი იხვები, ყვინთიები და ბატასინები. საშუალო და დიდი ზომის ფრინველებია. კარგად ცურავენ და ფრენენ. აქვთ სარეწაო მნიშვნელობა. ნამდვილ იხვებს გემრიელი ხორცი აქვთ. წონა მერყეობს 250-იდან 2000 გრამამდე. ყვინთიებისა და ბატასინების ხორცი უფრო დაბალი ღირსებისაა.
იაკობი (მთავარეპისკოპოსი)
იაკობ მთავარეპისკოპოსი — ქართლის ეკლესიის მეორე მამამთავარი იოანეს შემდეგ, დაახ. IV ს-ის 40–70-იან (?) წლებში. ქართლში მოვიდა 326 წელს, მღვდლის ხარისხში, იმპერატორ კონსტანტინე დიდის მიერ გამოგზავნილ სასულიერო პირთა ჯგუფის წევრად (იოანე ეპისკოპოსთან, კიდევ ერთ მღვდელთან და პროსილა მთავარდიაკონთან ერთად). „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“-ში იხსენიება ორივე ხარისხით, როგორც „მღდელი“ და როგორც – „მთავარებისკოპოსი“.
იხვები
იხვები მიმოფრენი ფრინველებია. საქართველოში 8 გვარის 12 სახეობაა, რომელთა უმრავლესობა აქ მიმოფრენისა და ზამთრის პერიოდებში გვხვდება. ზოგი ბუდობს კიდეც ზოგიერთი შიდა წყალსატევების ნაპირებზე. საქართველოში (ჯავახეთში) მობუდარი იხვებიდან აღსანიშნავია: წითელი იხვი (Tadorna ferruginea), თეთრშუბლა იხვი (Anas penelope), გარეული იხვი (Anas platyrtynchos), წითელნისკარტა ყურყუმელა (Netta rufinae), ქოჩორა ყურყუმელა (Nyroca fuligata) და სხვა.
იაკობი (მთავარეპისკოპოსი)
იაკობის ეპისკოპოსად კურთხევა მოხდა წმინდა ნინოს თხოვნით. „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“-ს თანახმად, წმ. ნინომ, სიკვდილის წინ, კუხეთის დაბა ბოდში, ეპისკოპოს იოანეს „დაჰვედრა იაკობ მღდელი: რაჲთა შემდგომად შენსა მან დაიპყრას საყდარი“, ხოლო „მეფეთა ცხოვრების“ ცნობით, წმ. ნინომ მეფე მირიანს მიმართა ამ თხოვნით: „შევედრა მეფესა იაკობ მღდელი: რათა შემდგომად იოანესსა იგი იყოს ეპისკოპოს“.
იხვები
ვახუშტი ბაგრატიონის ცნობით, საქართველოში იხვები შემოიყვანეს და მოამრავლეს XVII საუკუნეში. აქ მისი სახორცედ გამოზრდა ყველა კლიმატურ ზონაში შეიძლებოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბატისნაირნი
იაკობი (მთავარეპისკოპოსი)
„მოქცევაჲ ქართლისაჲ“ გვაუწყებს, რომ მირიანის გარდაცვალების შემდეგ „დაჯდა მეფედ ბაკურ, ძე რევისი. და მოკვდა იოანე ეპისკოპოსი და დაჯდა იაკობ, მღდელი იგი მუნითვე მოსრული“. ეპისკოპოს იაკობის დროს „იწყეს ქართველთა სუეტისა ცხოველისაგან ნაწილის გამოღებად და ქმნად ჯუარად, რამეთუ დიდნი სასწაულნი და კურნებანი იქმნებოდეს, სადაცა იყვის ნაწილი სუეტისა ცხოველისა. და არა აყენებდა მირდატ მეფე ნაწილისა გამოღებად, რამეთუ ეპისკოპოსმანცა ჭეშმარიტმან იაკობ ეგრეთ ჯერიჩინა და თქუა: „მინიჭებულ არს უფლისაგან და ჯერარს სუეტისა მის ღმრთივ-აღმართებულისა ქმნა სახედ ჯუარისა. და განეფინა ყოველთა ადგილთა ქართლისათა ნაწილი სუეტისა ცხოველისა“. „მეფეთა ცხოვრების“ მიხედვით, იაკობი გარდაიცვალა მირდატის მეფობაში: „და მის-ზე მოკუდა იაკობ ეპისკოპოსი, და დაჯდა იობ სომეხი, ნერსე კათოლიკოსისა დიაკონი“.
ოზურგეთი
ოზურგეთი (ყოფ. მახარაძე) — ქალაქი საქართველოში, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, გურიის მხარის ადმინისტრაციული ცენტრი, შემოქმედის ეპარქიის ცენტრი, გურიის ისტორიული ცენტრი. წყაროებში პირველად იხსენიება 1578 წელს. ქალაქში არის სამრეწველო საწარმოები, განათლებისა და ჯანდაცვის დაწესებულებები. საავტომობილო გზებით უკავშირდება ურეკს, ჩოხატაურს, ლანჩხუთს, ქობულეთს. სარკინიგზო ხაზით უკავშირდება სადგურ ნატანებს. მანძილი თბილისამდე 312 კმ., ქუთაისამდე 90 კმ, ბათუმამდე 52 კმ, ფოთამდე 50 კმ. შავი ზღვის სანაპირომდე 23 კმ.
იაკობი (მთავარეპისკოპოსი)
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მღვდელთმთავრები
ოზურგეთი
სახელწოდება
სახელწოდება პირველად წერილობით წყაროებში მოხსენიებულია XVI საუკუნეში ბერი ეგნატაშვილის „ახალი ქართლის ცხოვრებაში“. ოზურგეთს აგრეთვე იხსენიებს ვახუშტი ბატონიშვილი.
ქალაქის სახელის წარმოშობის ორი გავრცელებული ვერსია არსებობს. ხალხური გადმოცემის თანახმად ის წარმოიშვა დასახლების ჩრდილოეთითა და სამხრეთით მდებარე სერების, მოიდანახესა და ექადიას (ან სერის), გამო, რომლებიც ქალაქის ზურგის ფუნქციას ასრულებდნენ (ორ-ზურგ-ეთი). მოსე ჯანაშვილისა და თედო სახოკიას თანახმად ოზურგეთი მეგრული წარმოშობის ტოპონიმია, სადაც მეგრული თავსართი „ო“ შეესაბამება ქართულ თავსართს „ა“ (ო-ზურგ-ეთი, სა-ზურგ-ეთი). სახოკიას მიხედვით, ოზურგეთი და მისი შემოგარენი ზურგის ფუნქციას ასრულებდა დასავლეთ საქართველოს ისტორიულ მტერთან, ოსმალეთის იმპერიასთან ბრძოლაში და ამით აიხსნება ქალაქის სახელწოდება.
გეოგრაფია
ოზურგეთი მდებარეობს მდინარეებს ნატანებსა და ბჟუჟს შორის, ვაკეზე, ზღვის დონიდან 80 მეტრზე. ქალაქი აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ გაშლილია 7 კილომეტრზე. ოზურგეთში ზღვის ნოტიო სუბტროპიკული ჰავაა, იცის თბილი ზამთარი და ცხელი ზაფხული. საშუალო წლიური ტემპერატურაა 13,6 °C, იანვრის — 4,8 °C, ივლისის — 22,3 °C. აბსოლუტური მინიმუმი — -19 °C, აბსოლუტური მაქსიმუმი — 41 °C. ნალექბის წლიური ოდენობაა 2110 მმ. ქალაქში ოთხი მცირე მდინარე მიედინება (ბაზრისწყალი, აგიდაყვა, სკურჩა, შხვარაშხურა). მცირე მდინარეები, გარდა ბაზრისწყლისა თითქმის სრულიად დამარხულია. სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან აკრავს მცირე სერები მოიდანახე და სერი, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთიდან ექადიის გორაკი.
ქალაქი სამი ტერასიდან შედგება, ქვედა ტერასაზე ძირითადად სავაჭრო დაწესებულებებია, აქ არის ბაზარი, ისტორიული საპარასკევო, სადაც პარასკეობით ბაზრობები იმართებოდა. შუა ტერასაზე კონცენტრირებულია საზოგადოებრივი დანიშნულების შენობები, თეატრი, გალერეა, მუზეუმი, სახელმწიფო და ადგილობრივი თვითმმართველობის დაწესებულებების შენობები. ზედა ტერასაზე, ძირითადად, საცხოვრებელი უბნებია (ზვანი, მოიდანახე, სერი).
ქალაქის უბნები
ქალაქი რამდენიმე უბნად იყოფა: ცენტრის უბანი, ბასრა, ზვანი, ექადია, ანასეული, ლაშე-გაკირული, მოიდანახე, სერი.
მოიდანახე
მოიდანახე ოზურგეთის ჩრდილოეთით, შემაღლებულ სერზე მდებარე უბანია და მისი სახელის შემადგენელი ნაწილიცაა, რადგან ოზურგეთი გაშენებულია ორ ზურგს, მოიდანახესა და სერს შორის. მოიდანახეს ჩრდილოეთიდან სოფლების, ოზურგეთისა და მელექედურისაგან საზღვრავს მდინარე ნატანები. გადმოცემის თანახმად გურიელის ერთ-ერთ მოურავს ქალაქის ჩრდილოეთით მდებარე ტყეში დიდი ზომის გარეული კამეჩი მოუკლავს და გურიელისთვის მოუხსენებია, რაც მთავარს არ დაუჯერებია და მოურავს უპასუხია „მოი და ნახეო“. 1930-იანი წლებიდან მოიდანახე ქალაქის ნაწილი გახდა.
ბასრა
ბასრა მდებარეობს მდინარეების ბჟუჟისა და აჭისწყლის შესართავთან, მის აღმოსავლეთით. თავდაპირველად ბასრა წარმოადგენდა სოფელ ექადიის უბანს. ბასრაში დასახლებული იყვნენ ნაკაიძეები, რის გამოც მისი ერთი ნაწილი ნაკაიძეების უბნად იწოდება. ბასრაში ჩამოდის მცირე მდინარე აგიდაყვა. ბასრას ერთ-ერთი უბანია ნასიმაგრევი. XX საუკუნეში ბასრის ტერიტორიის ნახევარზე მეტი დაემატა სოფელ მაკვანეთის ტერიტორიას. ხოლო დარჩენილ ნაწილს ეწოდა ალექსანდრე ყაზბეგის ქუჩა.
ექადია
thumb|300პქ|ექადიის გორაკის ხედი ქალაქის სამხრეთით ექადია ქალაქის სამხრეთით, მდინარე ბჟუჟის მარცხნივ მდებარეობს. ექადია წარმოადგენს გორაკს, რომელიც ოზურგეთის ცენტრალურ ნაწილს გადაჰყურებს. ექადია წარმოადგენდა სოფელს, რომელიც შედიოდა ლიხაურის საზოგადოებაში. 1930-იანი წლებიდან ის შეუერთდა ქალაქ ოზურგეთს. 1960 წელს დაიგეგმა ექადიაზე ტყე-პარკის გაშენება. 1971 წელს ტყე-პარკი საჰაერო-საბაგირო გზით დაუკავშირდა ქალაქის ცენტრს.
ანასეული
ანასეული ოზურგეთის უკიდურეს სამხრეთ-დასავლეთი უბანია. მდებარეობს ზღვის დონიდან 460 მ. თავდაპირველად ანასეული წარმოადგენდა სოფელს. 1930 წელს დაარსდა ჩაისა და სუბტროპიკულ კულტურათა საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, მოგვიანებით აშენდა ჩაის ფაბრიკა და ანასეული შევიდა ქალაქის შემადგენლობაში.
სერი
სერის უბნის სახელწოდება გამომდინარეობს მისი რელიეფური მდებარეობიდან. სერს სამხრეთიდან მდინარე ბჟუჟი, ჩრდილოეთიდან კი მდინარე ნაბჟუარა ჩამოუდის. ის წარმოადგენს გაგრძელებული ფორმის ბორცვს, რომელიც სოფელ კვირიკეთიდან ვაკობით იწყება და გრძელდება ექადიის მოპირდაპირე მხარემდე. სერი ქალაქის ისტორიული უბანია, აქ იდგა გურიელების სასახლე, იტალიელი მისიონერების სკოლა, სერზეა აღმოჩენილი ოზურგეთის განძი, გრიგოლ გურიელის სახლი, აქვე იდგა წმინდა მარინეს ხის ეკლესია, ხოლო საბჭოთა პერიოდში გაშენებული იყო „ხუნდაძის ბაღი“.
ზვანი
ზვანის წინა სახელწოდებაა ბზვანი და ის მოიცავდა სოფელ ოზურგეთის ტერიტორიასაც. ტოპონიმი ბზვანი მოხსენიებულია XVI საუკუნის საბუთში. 1904-05 წლებში ზვანში გაშენებული იყო თამბაქოს საცდელი პლანტაცია, რომელიც შემდეგომ გადაკეთდა ჩაის საცდელ პლანტაციად და იქვე აშენდა გურიაში პირველი ჩაის ფაბრიკა, რომელსაც ერმილე ნაკაშიძე ხელმძღვანელობდა. საბჭოთა პერიოდში ზვანში მდებარეობდა ჩაის N1 ფაბრიკა, ჩაის გადამწონი ფაბრიკა, მანქანა ტრაქტორების სადგომი, ნავთობბაზა, პურ-კომბინატი, სარემონტო მექანიკური კომბინატი.
ისტორია
250px|thumb|ოზურგეთი 1830-იან წლებში, ნახატი ოზურგეთი წარმოიქმნა გვიან ფეოდალურ ხანაში. ის პირველად ნახსენებია ახალი ქართლის ცხოვრებაში XVI საუკუნეში 1578 წლის მოვლენების აღწერისას:
ამ პერიოდიდან ნავარაუდებია ოზურგეთის მიერ გურიის სამთავროს ცენტრად ქცევა. ოზურგეთში ვაჭრობის განვითარებას ადასტურებს აღმოჩენილი მონეტების განძი, ვერცხლის 270 მონეტა, რომელიც ოზურგეთის განძის სახელითაა ცნობილი. ამ პერიოდის ოზურგეთი აღწერილი აქვთ იტალიელ მისიონერებს დონ კრისტოფორო დე კასტელს, ანტონიო ჯარდინას, კლიმენტო გალიანოს, რომლებიც 1634-1640 წლებში სამისიონერო მოღვაწეობას ეწეოდნენ გურიაში და ცხოვრობდნენ ოზურგეთში. ისინი ოზურგეთს ქალაად იხსენიებენ. მათ ოზურგეთში ჰქონდათ სკოლა და ეკლესია. უკვე XVII საუკუნეში დასტურდება ქალაქში ციხე-სიმაგრის არსებობა. ქაიხოსრო I გურიელი, რომელმაც 1660 წელს დაამარცხა შუა გურიაში შეჭრილი ვამეყ დადიანის ლაშქარი, ერთ-ერთ საბუთში წერს:
ოზურგეთს იხსენიებს ბატონიშვილი ვახუშტი: „ოზურგეთს არის სასახლე დიდშენი და კეთილ-პალატოვანი გურიელისა“. გურიის უკანასკნელი მთავარმა მამია V გურიელმა ოზურგეთში, სადაც მშვენიერი სასახლე აუშენებია. როცა გურიის სამთავრო გაუქმდა, ეს სასახლე საშინლად გაოხრებული ყოფილა და შეკეთებას საჭიროებდა. დიმიტრი ბაქრაძე წერსდა „ოზურგეთი ჰავის მიხედვით გურიის ერთ-ერთ საუკეთესო ადგილად ითვლება. როგორც ცნობილია, იგი გურიის მთავართა საზამთრო რეზიდენცია იყო. მათი ყოფილი სასახლე ახლა ლაზარეთს უჭირავს“. მამია გურიელის აშენებული სასახლე შემორჩენილი არ არის, მისი ნაშთები შეიწირა კულტურის სახლის მშენებლობამ. შემორჩენილია მხოლოდ სასახლის აბანოები.
მეცხრამეტე საუკუნის დამდგეს ქალაქის მოსახლეობა იყო 1766 კაცი. XVIII საუკუნის ბოლოსა და XIX საუკუნის დასაწყისში ქალაქის მოურავები იყვნენ ნაკაშიძეები. 1790 წელს სიმონ III გურიელმა ქალაქის მოურავად დანიშნა როსტომ ნაკაშიძე. 1807 წელს მამია გურიელმა მოურავად დანიშნა ლაზარე ნაკაშიძე, 1814 წელს კი დააბრუნა როსტომ ნაკაშიძე.
მეფის რუსეთის დრო
XIX საუკუნეში ქალაქის ცენტრში არსებულ ბაღში მიხეილ ვორონცოვის ბრძანებით გაშენდა იზაბელას საცდელი ნერგები. 1914 წელს ოზურგეთში გერმანე გოგიტიძემ გახსნა თეატრი 250-კაციანი დარბაზით და მოძრავი სცენით, რომელიც შემდგომ კინოთეატრ „ილუზიონად“ გადაკეთდა. პირველი სპექტაკლის დასადგამად მოიწვიეს ალექსანდრე წუწუნავა. კინოს ჩვენება დაიწყო 1914 წელს მუნჯი ფილმის ჩვენებით. 1918 წლის აპრილში ქალაქი აიღო ოსმალეთის იმპერიის ჯარმა და ივნისის შუა რიცხვებამდე ჰქონდა ოკუპირებული.
1920 წელს სექტემბერში დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის მიპატიჟებით ოზურგეთს ეწვია მეორე ინტერნაციონალის ევროპელი ოპორტუნისტების ლიდერთა დელეგაციის ჯგუფი, რომელშიც შედიოდნენ ჰიუსმანსი, სნოოდენი და სხვები.
საბჭოთა პერიოდი
thumb|300პქ|აბრეშუმის ფაბრიკა საბჭოთა პერიოდის პირველი საწარმო იყო ოზურგეთში 1922 წლის 26 მაისს ქალაქში გაიმართა დიდი მიტინგი საქართველოს დამოუკიდებლობის დღის აღსანიშნავად. მოხდა შეტაკებები მომიტინგეებსა და წითელ არმიას შორის. დააპატიმრეს რამდენიმე ადამიანი. 1922 წელს ქალაქის მოსახლეობა 5526 კაცი იყო. მოქმედებდა 6 დაწყებითი სკოლა და ერთი გიმნაზია, ბიბლიოთეკა, წიგნის მაღაზია. საბჭოთა ხელისუფლებამ გადაწყვიტა ყოფილი კინოსა და თეატრის ადგილას სასტუმროს აშენება. უნდა შენებულიყო 800-1000 ადამიანზე გათვლილი თეატრი. ქალაქის ბაღში ჩადგეს რკინის კარკასის შენობა მორებით შეჭედილი, რომელიც მოაპირკეთეს ფანერკით და შეღებეს ცისფერი საღებავით. აქედან მიიღო ფანერის თეატრის სახელწოდება. შენობა აშენდა 1920-1921 წლებში და იარსება 1938 წლამდე. 1923 წლის 26 დეკემბერს ქალაქში შევიდა რკინიგზის ხაზი, რითიც ის დაუკავშირდა სადგურ ნატანებს და ჩაერთო საერთო სარკინიგზო ქსელში. რკინიგზის შეყვანა მნიშვნელოვანი მოვლენა იყო ქალაქის ისტორიაში. 1926 წელს ქალაში გაიხსნა ერთ-ერთი პირველი მსხვილი საწარმო - აბრეშუმის ძაფ-საღებ საგრეხი ფაბრიკა, მოგვიანებით ამუშავდა ჩაის N1 და ანასეულის ფაბრიკები. 1927 წელს ზვანის უბანში მოეწყო რადიო. იმავე წლის 16 ოქტომბერს ოზურგეთში მწერალთა კავშირის თავმჯდომარის სილიბისტრო თოდრიას მოწვევით ჩავიდა ფრანგი მწერალი ანრი ბარბიუსი. ანასეულში 1930 წელს გაიხსნა რესპუბლიკაში ერთადერთი ჩაისა და სუბტროპიკული კულტურების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი. 1935 წელს ჩამოყალიბდა სიმებიანი ორკესტრი დ. ვახრამოვის ხელმძღვანელობით. 1937 წელს განახლდა ქალაქის ბაღი, დაირგო ჭადრები, რომელთა მოხაზულობა ქმნიდა ასო „მან-ს“ (მახარაძე).
1934 წლის 27 ივლისის სსრ კავშირის ცაკის დადგენილებით ქალაქს, სადგურს და მთელ რაიონს ფილიპე მახარაძის პატივსაცემად მახარაძე ეწოდა. დაიწყო კულტურის გრანდიოზული სასახლის მშენებლობა. 1935 წლისთვის აშენდა აღმასკომის, სახელმწიფო ბანკის და სასტუმროს ორსართულიანი შენობები. 1935 წელს ქალაქის ელექტროენერგიით მომარაგებისთვის დაიდგა 55 კვტ სიმძლავრის თბოსადგური, რომელიც ვერ აკმაყოფილებდა ელექტროენერგიაზე მოთხოვნას. 1936 წელს დაარსდა მუზეუმი და მუსიკალური სკოლა. მუსიკალური სკოლა ადა შეფერმა და მიხეილ თაყაიშვილმა გახსნეს საკუთარ სახლში, მეგობრობის ქუჩა N18-ში. 1936 წელს ქალაქის მოსახლეობა 11 419 ადამიანი იყო. 1938 წელს ექსპლუატაციაში შევიდა ქალაქის წყალსადენი, რომელის გათვლილი იყო 1950 წლამდე მუშაობისთვის. ამავე წელს თეატრი სამუშაოდ გადავიდა კულტურის სახლში. 1939 წლის 16 მარტს გაიხსნა კინოთეატრი „გამარჯვება“. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, 1946 წელს დაიწყო ქალაქის კანალიზაციის სამუშაოები. 1946-47 წლებში შემოიღობა და მოეწყო ნინოშვილის, სტალინისა და ფ. მახარაძის ბაღები, კომკავშირის ხეივანი. 1949 წელს საბოლოოდ მოგვარდა ქალაქის ელექტროენერგიით უზრუნველყოფის საკითხი, მას შემდეგ, რაც მახარაძე ერთიან ენერგოსისტემაში ჩაერთო.
1951-54 წლებში აშენდა რუსულენოვანი სკოლა და ჩაის ტექნიკუმი, 1956 წელს აშენდა ექადიის კოლმეურნეობის ადმინისტრაციული, ხოლო 1958 წელს — ზვანის კოლმეურნეობის ადმინისტრაციული შენობა. 1958 წელს ექადიაზე მოწყო ტყე-პარკი. 1959 წელს დაიწყო ქალაქის გაზიფიცირება. იმავე წელს ამუშავდა რამდენიმე მსხვილი საწარმო - ასკანგელის გადამამუშავებელი ქარხანა (1952-1959), ჩაის N2 ფაბრიკა და ყველ-კარაქის ქარხანა, მოგვიანებით ასევე ლუდის, ხილის საკონსერვო (1970) და რკინა-ბეტონის ქარხნები (1971). 1961 წელს მახარაძეს ეწვია ნიკიტა ხრუშჩოვი. 1965 წელს აშენდა მუსიკალური სკოლის შენობა. 1971 წელს ამუშავდა ანასეულის ტელესარეტრანსლაციო სადგური, ქალაქის ცენტრიდან ექადიის ტყე-პარკამდე გაყვანილ იქნა საჰაერო-საბაგირო გზა.
1976-79 წლებში აშენდა 500 საწოლიანი ცენტრალური საავადმყოფო. 1979 წელს ხელახლა ააშენეს ქალაქის სასტუმრო, რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა რკინიგზის სადგურს, აშენდა ცენტრალური ავტოსადგური, სპორტული დარბაზი და ბიბლიოთეკა. 1979 წელს ქალაქის მოსახლეობამ 22 ათასს გადააჭარბა. 1978-80 წლებში ქალაქში აშენდა მაღლივი საცხოვრებელი კორპუსები. 1980 წლის 27 ნოემბერს დაიწყო სატროლეიბუსო მიმოსვლა. 1981 წლის 16 დეკემბერს გაიხსნა მე-18 არმიის საბრძოლო დიდების მუზეუმი (1978-1981), ქალაქში მოეწყო მუსიკალური შადრევანი. 1982 წლის 29 დეკემბერს მახარაძეში იმყოფებოდა მიხეილ გორბაჩოვი, რომელმაც დაათვალიერა სახელმწიფო თეატრი და ანასეულის ინსტიტუტი. 1984 წლის 7 ნოემბერს გაიხსნა განახლებული კინოთეატრი „ოზურგეთი“, 1989 წელს გაიხსნა ცენტრალური ბიბლიოთეკა, 4 აპრილს გაიხსნა განახლებული სასტუმრო. ქალაქის აღმოსავლეთ შემოსასვლელში აღიმართა კარიბჭე (არქიტექტორი ვახტანგ ცქიფურიშვილი, მხატვარი ჯემალ ძაგნიძე), რომელზეც გამოსახულია სამი ყაბალახიანი გურულის პორტრეტი.