cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჩრდილოეთ მაკედონიის ისტორია
მაკედონია იუგოსლავიის შემადგენლობაში
თანამედროვე მაკედონიის სახელმწიფო ჩამოყალიბდა მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1944 წლის 2 აგვისტოს „დემოკრატიული მაკედონიის“ სახელწოდებით (ოსმალეთის წინააღმდეგ 1903 წლის ილინდენის აჯანყების წლისთავზე), მაკედონიის სახალხო გათავისუფლების ანტიფაშისტური ასამბლეის პირველ პლენარულ სხდომაზე. 1945 წელს ოფიციალურად ეწოდა მაკედონიის სახალხო რესპუბლიკა. 1946 წელს მაკედონია ოფიციალურდ შევიდა იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. 1963 წელს ეწოდა მაკედონიის სოციალისტური რესპუბლიკა.
იუგოსლავიის ფედერაციის შემადგენლობაში შესვლის შემდეგ ქვეყანას ჰქონდა საკუთარი კონსტიტუცია, კოლექტიური სახელმწიფოს მეთაური, მთავრობა, პარლამენტი, ოფიციალური ენა, სახელმწიფო სიმბოლოები, შინაგან საქმეთა სამინისტრო და სხვა პრივილეგიები. გარდა ამისა, მაკედონიის სოციალისტურ რესპუბლიკას ჰყავდა მცირე რაოდენობის შეიარაღებული ძალები და ჰქონდა საგარეო საქმეთა სამინისტრო.
დამოუკიდებელი მაკედონია
მინი|200პქ|ჩრდილოეთ მაკედონიის რესპუბლიკა 1990 წელს მშვიდობიანად შეიცვალა მმართველობის სისტემა სოციალისტური რესპუბლიკიდან საპარლამენტო დემოკრატიით. პირველი მრავალპარტიული არჩევნები ჩატარდა 1990 წლის 11 ნოემბერს. 1991 წლის 20 მარტს პარლამენტმა ქვეყნის პირველ პრემიერ-მინისტრად დაამტკიცა ნიკოლა კლიუსევი, კირო გლიგოროვი გახდა მაკედონიის სოციალისტური რესპუბლიკის პირველი დემოკრატიულად არჩეული პრეზიდენტი. 1991 წლის 16 აპრილს ქვეყნის სახელწოდებიდან ოფიციალურად ამოიღეს სიტყვა „სოციალისტური“. საბოლოოდ, მაკედონიამ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა 1991 წლის 8 სექტემბერის რეფერენდუმის შემდეგ. მაკედონიის რესპუბლიკა გახდა მაკედონიის სოციალისტური რესპუბლიკის ოფიციალური სამართალმემკვიდრე.
1992 წლის 15 იანვარს ბულგარეთმა პირველმა ცნო ქვეყნის დამოუკიდებლობა კონსტიტუციური სახელწოდებით. მალე მას მიბაძეს თურქეთმა, სლოვენიამ, რუსეთმა, აშშ-მა და სხვა ქვეყნებმა.
1999 წელს, იუგოსლავიის წინააღმდეგ ნატოს სამხედრო ოპერაციის დროს ჩრდილოეთ მაკედონიამ თავისი ტერიტორია დაუთმო ალიანსს სახმელეთო ოპერაციების მომზადებისათვის. ასევე მიიღო კოსოვოდან ალბანელი ლტოლვილების დიდი რაოდენობა.
2000-იანები
მინი|200პქ|მარცხნივ|2001 წელში მაკედონიის კონფლიქტის დროს დაღუპულ გმირთა მემორიალი [[მაკედონსკა-კამენიცაში.]] 2001 წელს დაიწყო კონფლიქტი სამთავრობო ძალებსა და ეროვნულ-გამათავისუფლებელი არმიის ალბანელ სეპარატისტებს შორის, დამოუკიდებლობის მომხრე ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონებში. სეპარატისტების უმეტესობას შეადგენდნენ კოსოვოს განმათავასუფლებელი არმიის ყოფილი წევრები. საერთაშორისო საზოგადოების გავლენით 2001 წლის 13 აგვისტოს დაიდო ოჰრიდის შეთანხმება, ალბანელებმა მიიღეს უფლებები, მშვიდობიანი თანაცხოვრების სანაცვლოდ.
ამგავარად, ქვეყანამ რომელმაც მოახერხა და თავიდან აიცილა საომარი მოქმედებები იუგოსლავიის დაშლის დროს, ალბანური უმცირესობის მხრიდან დადგა სეპარატიზმის საფრთხის წინაშე. სეპარატისტები მაკედონიაში მცხოვრები ალბანელების უფლებების გააფართოებას ცდილობდნენ. სეპარატისტები ითხოვდნენ ალბანელებისათვის ავტონომიის მინიჭებას ტეტოვოს თემში, სადაც მოსახლეობის 70,3 % ალბანელია (საკუთრივ ქალაქ ტეტოვოში ალბანელია მოსახლეობის 54,6 %).
საბოლოოდ მოხდა კონფლიქტის პოლიტიკური დარეგულირება, 2001 წლის აგვისტოში ქალაქ ოჰრიდში დაიდო სამშვიდობო ხელშეკრულება. ამავე წლის ნოემბერში კი მიიღეს მაკედონიის კონსტიტუციის 15 შესწორება, რომელიც ოჰრიდის შეთანხმების პრინციპებზე იყო დაფუძნებული.
2004 წლის 26 თებერვალს პრეზიდენტი ბორის ტრაიკოვსკი ბოსნი და ჰერცეგოვინის ქალაქ მოსტრართან საავიაციო კატასტროფაში დაიღუპა. ოფიციალური გამოძიების შედეგად დადგინდა, რომ ეს იყო ეკიპაჟის შეცდომა.
2005 წლის ოქტომბერში პოლონეთი გახდა 112-ე სახელმწიფო, რომელმაც აღიარა მაკედონია თავის კონსტიტუციური სახელწოდებით. შეთანხმება საბერძნეთსა და მაკედონიას შორის ქვეყნის სახელწოდებაზე ჯერ კიდევ არ არის მიღწეული. საბერძნეთის წინადადება იყო ეწოდებინათ „მაკედონიის რესპუბლიკა-სკოპიე“, მაგრამ მაკედონიამ იგი უარყო. გაეროს მედიატორმა მეთიუ ნიმეტცმა მხარეებს შესთავაზა წინადადება, ქვეყნის ოფიციალური სახელწოდება ყოფილიყო „მაკედონიის რესპუბლიკა“, რომელსაც გამოიყენებდნენ საერთაშორისო ინსტიტუტებიც, ხოლო საბერძნეთს გამოეყენებინა ტერმინი „მაკედონიის რესპუბლიკა — სკოპიე“, თუმცა ამ წინადადებაზე საბერძნეთმა უარი განაცხადა.
რესურსები ინტერნეტში
*
ბაიკალსკო
ბაიკალსკო (Байкалско) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 62 კაცს.
რავენის საეგზარქოსო
250px|მინიატიურა|რავენის საეგზარქოსო - აღნიშნულია ვარდისფრად რავენის საეგზარქოსო — ბიზანტიის პროვინცია აპენინის ნახევარკუნძულზე, ჩრდილო-აღმოსავლეთ იტალიაში, შეიქმნა იმპერატორ მავრიკიოსის დროს, VI საუკუნის დასაწყისში. დაიპყრეს ლანგობარდებმა 752 წელს. პიპინ მოკლეს ლაშქრობების შემდეგ (754, 756 წლები) რავენის საეგზარქოსოს მიწები ფრანკების ხელში გადავიდა.
რავენის საეგზარქოსო მდიდარი მიწათმფლობელი იყო და რომის ეკლესიას უწევდა კონკურენციას. რომაული და გუთური ტრაიციების რთული სინთეზის შედეგად საეგზარქოსოსში ჩამოყალიბდა თვითმყობადი კულტურა, რომელიც არ წარმოადგენდა ბიზანტიური კულტურის ეპიგონს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბიზანტიის ისტორია კატეგორია:იტალიის ისტორია კატეგორია:ისტორიული სახელმწიფოები
კამბოჯის ეკონომიკა
1995 წელს კამბოჯის მშპ 2.92 მილიარდ ამერიკულ დოლარს შეადგენდა. მთავრობამ ქვეყნის ეკონომიკური სისტემის გეგმიური ეკონომიკიდან საბაზრო ეკონომიკაზე ტრანზიცია დაიწყო. ცვლილებების განხორციელების შემდეგ ქვეყნის ეკონომიკის ზრდის მაჩვნებელი 7%-ს გაუტოოლდა. ინფლაციის მაჩვენებელი 1994 წლისთვის 26%-ს უდრიდა, ხოლო მომდევნო წელს 6% შეადგინა. უცხოური დახმარებების ზრდის გამო იმპორტის მაჩვენებლები გაიზარდა, ხოლო ექსპორტის ზრდას ტანსაცმლის ინდუსტრიის განვითარებამ შეუწყო ხელი. მუდმივი ეკონომიკური ზრდის მიუხედავად, 2016 წლისთვის ასეანის ქვეყნების ეკონომიკაში კამბოჯის წილი 0.71%-ს შეადგენდა. შედარებისთვის, ინდონეზიის წილი 37.62%-ს უტოლდებოდა.
4 წლის მანძილზე ეკონომიკური ზრდის შემდეგ, 1997-1998 წლებში კამბოჯის ეკონომიკის ზრდა შენელდა, მეტწილად რეგიონული ეკონომიკური კრიზისის, სამოქალაქო დაუმორჩილებლობისა და პოლიტიკური არასტაბილურობის გამო. ამ პერიოდში პირდაპირი უცხოური ინვესტიციების რაოდენობამ იკლო. აგრეთვე, 1998 წელს გვალვების გამო მოსავლის დიდი ნაწილი გაფუჭდა, თუმცა 1999 წელს ეკონომიკური ზრდის მაჩვენებელი 4%-ს გაუტოლდა.
ამჟამად კამბოჯის საგარეო პოლიტიკა მეზობელ სახელმწიფოებთან (როგორებიცაა ტაილანდი და ვიეტნამი) მეგობრული ურთიერთობების დამყარებაზეა ორიენტირებულული, ისევე როგორც რეგიონულ (ასეანი) და გლობალურ (მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია) სავაჭრო სისტემებთან ინტეგრირებაზე. კამბოჯის ეკონომიკის გამოწვევებს შორისაა სუსტი საგანმანათლებლო სისტემა და კვალიფიციური მუშახელის ნაკლებობა. მიუხედავად ამისა, კამბოჯა უცხოელი ინვესტორებისთვის სასურველი ქვეყანაა დაბალი ხელფასების, აზიის მზა ნედლეულთან სიახლოვისა და მისაღები საგადასახადო პოლიტიკის გამო.
უახლესი ეკონომიკური ისტორია
1953 წელს საფრანგეთისგან დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ კამბოჯამ პოლიტიკური, სოციალური და ეკონომიკური ტრანსფორმაციის ხუთი პერიოდი გაიარა: კამბოჯის პირველი სამეფო (1953-1970), ქმერის რესპუბლიკა (1970-1975), დემოკრატიული კამპუჩია (1975-1982) (1982-1993 წლებში გადასახლებაში დემოკრატიული კამპუჩიის კოალიციური მთავრობა), კამპუჩიის სახალხო რესპუბლიკა (1979-1989), შემდგომში კამბოჯის სახელმწიფო (1989-1993) და კამბოჯის მეორე სამეფო (1993 წლიდან დღემდე).
1989 წელს კამბოჯის სახელმწიფოს რეფორმების შედეგად კამბოჯის ეკონომიკური სისტემის ღია საბაზრო ეკონომიკაზე გადასვლა დაიწყო. ეკონომიკური რეფორმაციის შემდეგ კერძო საკუთრებაზე უფლებები იქნა დაშვებული, ხოლო სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საწარმოების პრივატიზაცია დაიწყო. კამბოჯა რეგიონულ და საერთაშორისო ეკონომიკურ ბლოკებში ინტეგრაციაზე ფოკუსირდა, როგორებიცაა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაცია და მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია. რეფორმებმა ეკონომიკურ ზრდას შეუწყო ხელი და მთლიანი შიდა პროდუქტის მაჩვენებელი საშუალოდ 6.1%-ით იზრდებოდა შიდა არეულობებისა და რეგიონული ეკონომიკური არასტაბილურობის პერიოდამდე (აზიის ფინანსური კრიზისი). მდგომარეობის გამოსწორების შემდეგ კამბოჯის ეკონომიკა ყოველწლიურად საშუალოდ 6-8%-ით იზრდება.
სტატისტიკა
ქვემოთ მოცემულ ცხრილში კამბოჯის მთავარი ეკონომიკური ინდიკატორებია განხილული 1986-2020 წლებისთვის. 5%-ზე ნაკლები ინფლაციის მაჩვენებელი გამწვანებულია. წლიური უმუშევრობის დონე მსოფლიო ბანკის მონაცემებიდანაა აღებული, თუმცა საერთაშორისო სავალუტო ფონდი მათ არასაიმედოდ მიიჩნევს.
კონკურენტუნარიანობა
მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის გლობალური კონკურენტუნარიანობის 2018 წლის ანგარიშის მიხედვით კამბოჯას მსოფლიოს 140 სახელმწიფოს შორის 110-ე ადგილი ეკავა, ხოლო 2019 წლის ანგარიშის მიხედვით მსოფლიოს 141 სახელმწიფოს შორის 106-ე ადგილი უკავია. მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის 2019 წლის მონაცემებით ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტი ერთ სულ მოსახლეზე 1 508.8 ამერიკულ დოლარს შეადგენს. ქვეყნის მშპ მსოფლიოს მშპ-ის 0.05%-ია. უმუშევრობის დონე 1.0%-ია, გლობალური გენდერული სხვაობის ინდექსი - 0.7, ხოლო განახლებადი ენერგიის მოხმარების წილი 64.9%-ია.
ინსტიტუტების მაჩვენებლებით კამბოჯა 123-ე ადგილზეა: უსაფრთხოების დონით ქვეყანას 87-ე ადგილი უკავია, სოციალური კაპიტალის დონით ― 125-ე, ჩეკებისა და ბალანსების დონით ― 130-ე, საჯარო სექტორის საქმიანობით ― 131-ე, გამჭვირვალობით ― 134-ე, საკუთრების უფლებებით ― 118-ე, კორპორატიული მმართველობით ― 107-ე, მთავრობის სამომავლო ორიენტაციით ― 102-ე.
ინფრასტრუქტურის მაჩვენებლებით კამბოჯას მსოფლიოს 141 სახელმწიფოს შორის 106-ე ადგილი უკავია: სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურის მიხედვით ― 96-ე, ხოლო კომუნალური ინსფრასტრუქტურით ― 107-ე. საინფორმაციო და საკომუნიკაციო ტექნოლოგიების ათვისების მიხედვით კამბოჯა 71-ე ადგილზეა. ქვეყანა მაკროეკონომიკურად არც თუ ისე სტაბილურია. ვალების დინამიკის ინდექსი 49.9-ს უტოლდება.
სასაქონლო ბაზრის მიხედვით კამბოჯა 113-ე ადგილზეა: შიდა კონკურენციით 107-ე ადგილს იკავებს, ხოლო ვაჭრობის ღიაობით ― 115-ს; შრომის ბაზრის მიხედვით 65-ე ადგილზეა. მოქნილობის ინდექსით 94-ე ადგილს იკავებს, ხოლო მერიტოკრატიისა და ინიციატივების მხარდაჭერით ― 57-ს.
კამბოჯაში არც თუ ისე კარგადაა განვითარებული საფინანსო სისტემა (88-ე ადგილი): სიღრმით 82-ე, ხოლო სტაბილურობით მე-100 ადგილზეა. ბაზრის ზომით ქვეყანა 84-ე ადგილს იკავებს. კამბოჯაში ცუდადაა განვითარებული ბიზნესის დინამიკის მაჩვენებლები (127-ე ადგილი): ადმინისტრაციული მოთხოვნილებებით 134-ე ადგილს იკავებს, ხოლო სამეწარმეო კულტურით ― 76-ს.
ტურიზმი
1960-იან წლებში კამბოჯა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის რეგიონში წამყვანი ტურისტული დანიშნულების სახელმწიფო იყო. შემდგომში გრძელვადიანი სამოქალაქო ომის, დაპირისპირებებისა და ქმერების დროს განხორციელებული გენოციდის გამო კამბოჯის ტურიზმის ინდუსტრია თითქმის სრულად მოიშალა. 1990-იანი წლებიდან ტურიზმი კამბოჯის მეორე უმსხვილესი ინდუსტრია გახდა ტანსაცმლის ინდუსტრიის შემდეგ. 2006 წელს კამბოჯამ ტურიზმის სექტორიდან 1.594 მილიარდი ამერიკული დოლარის შემოსავალი მიიღო, რაც ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტის თითქმის 16%-ს შეადგენდა.
კამბოჯაში განსაკუთრებით პოპულარულია კულტურული მემკვიდრეობის ტურიზმი. სიემ-რეაპის პროვინციაში მდებარე ინდუისტური ტაძრის, ანგკორ-ვატის სანახავად უამრავი უცხოელი ტურისტი ჩადის. სხვა ღირსშესანიშნაობებს შორისაა კამბოჯის სამეფო სასახლე (პნომპენი და ეკოტურისტული დანიშნულების ადგილები: ტონლესაპის ტბა და მდინარე მეკონგი.
სქოლიო
კატეგორია:კამბოჯის ეკონომიკა
ადრიან მარი ლეჟანდრი
ადრიან მარი ლეჟანდრი (Adrien-Marie Legendre; დ. 18 სექტემბერი, 1752, პარიზი — გ. 10 იანვარი, 1833, პარიზი) — ფრანგი მათემატიკოსი, პარიზის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1783). ლეჟანდრმა დააფუძნა და განავითარა გეოდეზიის გაზომვათა თეორია. მან პირველმა აღმოაჩინა (1805–1806) და გაიყენა გამოთვლებში უმცირეს კვადრატთა მეთოდი. მათემატიკური ანალიზის დარგში შეოიტანა ე. წ. ლეჟანდრის მრავალწევრები, ლეჟანდრის გარდაქმნა და გამოიკვლია I და II გვარის ეილერის ინტეგრალები. ლეჟანდრმა დაამტკიცა ელიფსური ინტეგრალების დაყვანადობა კანონიკერ ფორმებამდე; აღმოაჩინა, რომ შეიძლებოდა მათი გაშლა მწკრივებად, შეადგინა მათი მნიშვნელობების ცხრილები. ლეჟანდრმა სრულად და თანამიმდევრულად გადმოსცა რიცხვთა თეორია. ვარიაციათა აღრიცხვაში დაადგინა ექსტრემუმის არსებობის პირობა. შეადგინა გეომეტრიის ცნობილი სახელმძღვანელო, რომელშიც ამაოდ ცდილობდა დაემტკიცებინა პოსტულატი პარალელური წრფეების შესახებ.
სლეიერი
სლეიერი (Slayer [ˈsleɪə]; „მკვლელი“) — ამერიკული თრეშ-მეტალ ჯგუფი. ჯგუფი დაარსდა 1981 წელს გიტარისტების ჯეფ ჰანემანის და კერი კინგის მიერ. სლეიერმა პოპულარობა ალბომის Reign in Blood (1986) გამოშვების შემდეგ მოიხვეჭა, რომელიც მიღწევად ითვლება ჯგუფის შემოქმედებაში. მეტალიკა, Megadeth, ანთრაქსი და სლეიერი წარმოადგენენ „თრეშ-მეტალის დიდ ოთხეულს“.
სლეიერის მუსიკის მახასიათებლებია სწრაფი ტემპი, გიტარის სწრაფი სოლო და ტრემოლო; ორმაგი ბას-დრამი და მყვირალა ვოკალი. ალბომების ზედაპირები და ტექსტები დაკავშირებულია სიკვდილთან, ჯოჯოხეთთან, სატანიზმთან, ძალადობასთან, ომთან, სერიულ მკვლელებთან, გენოციდთან და ხშირად ატარებს ანტირელიგიურ ხასიათს, რისთვისაც ჯგუფს მწარედ აკრიტიკებდნენ რელიგიური მოღვაწეები და უბრალო მსმენელებიც. ამავე მიზიზები ხდებოდა მათი ახალი ალბომების გამოშვების დაყოვნება, ხოლო გაყიდვა იკრძალებოდა ბევრ ქვეყანაში.
სქოლიო
კატეგორია:სლეიერი კატეგორია:თრეშ მეტალ ჯგუფები კალიფორნიიდან კატეგორია:ამერიკული ჯგუფები კატეგორია:თრეშ მეტალ ჯგუფები კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები
სოსნოვკა (ხაროვსკის რაიონი)
სოსნოვკა (Сосновка) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის ხაროვსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 3 ადამიანს შეადგენდა.
ჩრდილოეთ მაკედონიის შეიარაღებული ძალები
ჩრდილოეთ მაკედონიის შეიარაღებული ძალები (მაკედ: Армија на Република Македонија) — ჩრდილოეთ მაკედონიის აღმასრულებელი ხელისუფლების სამხედრო სტრუქტურა, რომლებიც ექვემდებარება ქვეყნის პრეზიდენტს და იმართება თავდაცვის სამინისტროს მიერ. შეიარაღებული ძალების მისიაა შეინარჩუნოს მაკედონიის სუვერენიტეტი, დაიცვას მისი სახმელეთო ტერიტორიები, საჰაერო სივრცე და მათი განუყოფელი მთლიანობა. ასევე მისი მოვალეობაა ქვეყანაში კონსტიტუციური წესრიგის დამყარება და საზოგადოებრივი უსაფრთხოების უზრუნველყოფა. მის შემადგენლობაშია არმია (Армија, Armija), სამხედრო-საჰაერო ძალები (Воено Воздухопловство, Voeno vozduhoplovstvo), სპეციალური დანიშნულების რაზმი „მგლები” (Волци, Volci)).
2006 წლიდან გაუქმდა სამხედრო სამსახურში სავალდებულო გაწვევა და შეიარაღებული ძალები მთლიანად საკონტრაქტო სამსახურზე გადავიდა.
ისტორია
დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, 1991 წელს მაკედონიის შეიარაღებული ძალები ჩამოყალიბდა. თავდაპირველად შეიარაღებულ ძალებს მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი ოთხი დაზიანებული ტანკი T-34 და გარკვეული რაოდენობის იარაღი გააჩნდა. მაკედონიამ თანამედროვე შეიარაღება ბულგარეთის, უკრაინისა და ამერიკის შეერთებული შტატებისგან შეიძინა და საჩუქრად მიიღო. ჩრდილოეთ მაკედონიის არმია იბრძოდა 1999 წელს ნატოს ძალების შემადგენლობაში, 2001 წელს შიდა კონფლიქტსა და, ასევე, ერთეულ ბრძოლებში ერაყსა და ავღანეთში ამერიკის მხარეს. 2006 წლიდან გაუქმდა სამხედრო სამსახურში სავალდებულო გაწვევა და შეიარაღებული ძალები მთლიანად პროფესიონალურ არმიად იქცა. ჩრდილოეთ მაკედონიის შეიარაღებულ ძალებში „ნატოს“ სტანდარტების დასაკმაყოფილებლად მნიშვნელობანი რეფორმები გატარდა.
ხელმძღვანელობა და სტრუქტურა
ჩრდილოეთ მაკედონიის სამხედრო ძალებს ქვეყნის პრეზიდენტი გეორგე ივანოვი, თავდაცვის მინისტრი ზორან იოლევსკი მეთაურობს. შეიარაღებული ძალების უშუალოდ გენერალური შტაბის მეთაური გორანცო კოტესკი მართავს.
არტილერია
ნაღმტყორცნები- სულ 700, ex-JNA, ტიპი- 60მმ M57; 81/82მმ M37; 81/82მმ M69; 120მმ M43.
ლენტო
ლენტო (იტალ. lento - ნელა), სანოტო დამწერლობაში — მუსიკალური შესრულების ნელი ტემპის აღმნიშვნელი ნიშანი. უახლოვდება ლარგოს, ოღონდ, მისგან განსხვავებით, ამ ტემპით შესრულებულ ნაწარმოებებს არ აქვს საზეიმო ხასიათი.
ცოცხნარის კვირაცხოვლის ეკლესია
მინი|მარჯვნივ|250px| კვირაცხოვლის ეკლესიის ნანგრევები ჯაბა ლაბაძის ფოტო ცოცხნარის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცოცხნარაში. თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. დაზიანებულია: დანგრეულია დასავლეთ ნაწილი, შემორჩენილია აფსიდის აღმოსავლეთ კედლის სამხრეთ ნაწილი 4-5 მეტრ  სიმაღლეზე და სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ მონაკვეთი.
ეკლესია დარბაზულია (7,4x5,18 მეტრი), ნაგებია კარგად გათლილი ქვიშაქვის დიდი კვადრებით. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია (შემორჩენილია აღმოსავლეთ წირთხლის კვალი და დიდი ზომის ტიმპანის ქვა). ნახევარწრიულ აფსიდში ფართო და მაღალი თაღოვანი სარკმელია, რომლის ორივე გვერდზე თითო სწორკუთხა ნიშია. ეკლესიის დარბაზი დაახლოებით კვადრატული ფორმისაა. სამხრეთ კედელზე ერთსაფეხურიანი პილასტრის ფრაგმენტია.
Aenictus brazzai
Aenictus brazzai — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Aenictus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Aenictus
Be Still My Beating Heart
Be Still My Beating Heart — ინგლისელი მომღერალ და მუსიკოს სტინგის სიმღერა. იგი შეტანილია ალბომში Nothing Like the Sun. სიმღერა გამოიცა სინგლის სახით, 1988 წელს.
ინფორმაცია
სიმღერაში გიტარაზე უკრავს ენდი სამერსი.
კომპოზიცია ჟღერს 2000 წლის ფილმში დელფინები, რომლისთვისაც სტინგმა მუსიკა დაწერა. სიმღერა აგრეთვე შეტანილია სტინგის კრებულში Fields of Gold: The Best of Sting 1984-1994
მუსიკალური ვიდეო
სიმღერის მუსიკალური ვიდეო გადაიღეს კენდის რეკინგერმა და მისმა მეუღლე მაიკლ პატერსონმა. ეს ვიდეო აგრეთვე შეტანილია Fields of Gold: The Best of Sting 1984-1994-ის VHS ვერსიაში.
სქოლიო
კატეგორია:სტინგის სიმღერები კატეგორია:1987 წლის სიმღერები კატეგორია:1988 წლის სინგლები
საუე
საუე (Saue) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ ესტონეთში. მდებარეობს ტალინიდან 18 კილომეტრში. ადმინისტრაციულად წარმოადგენს ცალკე ურბანულ მუნიციპალიტეტს ჰარიუმაას მაზრაში.
ფართობი 3,50 კმ²-ია, მოსახლეობა დაახლოებით 5 600 ადამიანი (2006 წ). დედაქალაქ ტალინთან სიახლოვის გამო, საუეს მდებარეობა ძალზედ ხელსაყრელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესტონეთის ქალაქები
კანსაი
კანსაი ან კინკის რეგიონი (関西地方) — რეგიონი დასავლეთ იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუზე. ადმინისტრაციული ცენტრი — კიოტოს პრეფექტურა. კანსაის შემადგენლობაშია 7 პრეფექტურა: ვაკაიამა, კოტო, მიე, ნარა, ოსაკა, სიგა და ჰიოგო. კანსაი იაპონიის კულტურული და ისტორიულია გულია, რომელსაც უკავია იაპონიის 11%.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონიის რეგიონები
თენგიზ მუშკუდიანი
თენგიზ მუშკუდიანი (დ. 12 ივნისი, 1927, თბილისი — გ. 2 ივლისი, 2023, იქვე) — ქართველი საოპერო მომღერალი (ბანი), მსახიობი, პედაგოგი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1965), ღირსების ორდენის კავალერი (1996).
ბიოგრაფია
1951 წელს დაამთავრა თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტი. შემდეგ სწავლა განაგრძო ვ. სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორიის ვოკალურ ფაკულტეტზე. 1955 წლიდან ზ. ფალიაშვილის სახ. ოპერისა და ბალეტის თეატრის წამყვანი სოლისტია. მისი შესრულებული პარტიებიდან აღსანიშნავია: ბორისი, პიმენი (მუსორგსკის „ბორის გოდუნოვი“), მეფისტოფელი (გუნოს „ფაუსტი“), მეწისქვილე (დარგომიჟსკის „ალი“), დონ ბაზილიო (როსინის „სევილიელი დალაქი“), გალიცკი (ბოროდინის „თავადი იგორი“), ცანგალა, ენგიჩარი (ზ. ფალიაშვილის „დაისი“, „ლატავრა“), ხევისბერი (ო. თაქთაქიშვილის „მინდია“), შერგილი (რ. ლაღიძის „ლელა“), მეფე გიორგი (მ. ბალანჩივაძის „დარეჯან ცბიერი“), დონ ჯოვანი (მოცარტის „დონ ჯოვანი“). სასცენო კარიერის დასრულების შემდეგ განაგრძო აქტიური პედაგოგიური მოღვაწეობა. 1985-2005 წლებში იყო თბილისის პირველი სამუსიკო სკოლის დირექტორი. გადაღებულია ფილმებში.
2016 წლის 14 ივლისს, თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის წინ საზეიმოდ გაიხსნა მომღერლის ვარსკვლავი.
ბერაინცი
ბერაინცი (Бераинци) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 18 კაცს.
კირენა
კირენა (Κυρήνη) — ანტიკური ბერძნული კოლონია თანამედროვე ლიბიის ტერიტორიაზე, ქალაქ შაჰატის ადგილას. იგი წარმოადგენდა რეგიონის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ბერძნულ ქალაქს სულ არსებული ხუთი ქალაქიდან. მისგან მომდინარეობს აღმოსავლეთ ლიბიის კლასიკური სახელწოდება კირენაიკა, რომელიც მას დღემდე შემორჩა.
კირენა მდებარეობდა წყლით უზრუნველყოფილ ხეობაში, ჯებელ-ახდარის პლატოზე. ქალაქმა სახელი მიიღო ნაკადულ კირესგან, რომელსაც ბერძნები აპოლონს უძღვნიდნენ. კირენა იყო კირენაიკის რეგიონის ცენტრი, ამავე დროს სახელგანთქმული ფილოსიფიის სკოლით, რომელიც ძვ. წ. III საუკუნეშე სოკრატეს მოსწავლემ, არისტიპმა დააარსა. ზედმეტსახელად ქალაქს „აფრიკის ათენს" უწოდებდნენ.
კირენა ძვ. წ. 630 წელს, როგორც დასახლება დააარსეს ბერძენმა კოლონისტებმა კუნძულ თჰერადან (თანამედროვე სანტორინი). მისი დაარსების დეტალები აღწერილი აქვს ჰეროდოტეს, თავის ისტორიის IV წიგნში. ის სწრაფად გახდა ანტიკური ლიბიის მთავარი ქალაქი და დაამყარა სავაჭრო ურთიერთობები ბერძნულ ქალაქებთან. განვითარების მწვერვალს ძვ. წ. V საუკუნეში მიაღწია, როდესაც მას საკუთარი მეფე ჰყავდა. ძვ. წ. 460 წელს ის რესპუბლიკა ხდება. ძვ. წ. 413 წელს, პელოპონესის ომების მიმდინარეობისას, კირენამ სპარტელებს ორი ტრირემა (ნავი) და საზღვაო პილოტი მიაწოდა. ალექსანდრე მაკედონელის სიკვდილის შემდეგ (ძვ. წ. 323), კირენის რესპუბლიკა პტოლემეების დინასტიას დაემორჩილა. ძვ. წ. 96 წელს კი ის რომის იმპერიის ტერიტორია გახდა, რომელიც ძვ. წ. 74 წელს ფორმალურად რომის ერთ-ერთ პროვინციად გაფორმდა.
1982 წლიდან, კირენას ნაქალაქარი შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:ძველბერძნული ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ლიბიაში
არამ რამაზიანი
არამ რამაზიანი (დ. 6 დეკემბერი, 1978, ერევანი) — სომეხი მოკრივე. ის ასპარეზობდა სომხეთის მოკრივეთა ეროვნულ ნაკრებში 1990-იანი წლების შუა პერიოდიდან 2000-იანი წლების დასაწყისამდე, მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედალოსანი, ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის მფლობელი, საერთაშორისო ტურნირების გამარჯვებული და მედალოსანი, სიდნეის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მონაწილე. 2003-2008 წლებში ასპარეზობდა პროფესიონალურ კრივში.
სამოყვარულო კარიერა
მისი საერთაშორისო დებიუტი შედგა 1995 წელს უნგრეთში გამართულ ახალგაზრდულ ევროპის ჩემპიონატზე. ერთი წლის შემდეგ იგი კუბაში გაემგზავრა ახალგაზრდულ მსოფლიო ჩემპიონატზე მონაწილეობის მისაღებად.
პირველ სერიოზულ წარმატებას ზრდასრულთა საერთაშორისო ტურნირებზე მან 1997 წელს მიაღწია, როდესაც შეუერთდა სომხეთის ნაკრების მთავარ გუნდს და ეწვია ბუდაპეშტის მსოფლიო ჩემპიონატზე, სადაც დამარცხდა ნახევარფინალში, შესაბამისად მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი.
1998 წელს მინსკში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე მეოთხედფინალში გავიდა და პეკინში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე ბრინჯაო მოიპოვა.
1999 წელს გახდა ნეაპოლის საერთაშორისო ტურნირის „Trofeo Italy“-ს და ათენის აკროპოლისის თასის ვერცხლის მედალოსანი, ბუქარესტის „ოქროს ქამრის“ ტურნირზე ბრინჯაოს მედალი აიღო და მონაწილეობა მიიღო ჰიუსტონში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე.
2000 წელს ჰალეში გამართულ თასზე ვერცხლის მედალი მოიპოვა და ტამპერეში ევროპის ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედლის აღება მოახერხა, ნახევარფინალში თურქეთის წარმომადგენელმა აგასი აგაგიულოღლუმ დაამარცხა. წარმატებული გამოსვლების სერიის წყალობით, მას მიენიჭა ოლიმპიური ლიცენზია სიდნეის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, მაგრამ უკვე 54 კგ-მდე წონით კატეგორიაში. პირველ ბრძოლაში ანგარიშით 9:12 დამარცხდა, მისი მეტოქე იყო საქართველოს წარმომადგენელი თეიმურაზ ხურცილავა
სიდნეის ოლიმპიადის შემდეგ რამაზიანი გარკვეული დროით დარჩა სომხეთის მოკრივეთა ნაკრებში და განაგრძო მონაწილეობა დიდ საერთაშორისო ტურნირებზე. 2001 წელს მან მონაწილეობა მიიღო ჰელსინკში გამართულ Gee-Bee-ის საერთაშორისო ტურნირზე, ხოლო 2003 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ვარშავაში, ფელიქს სტამის მემორიალურ შეჯიბრზე.
პროფესიონალური კარიერა
2003-2008 წლებში, არამ რამაზიანი პროფესიონალურ დონეზე საფრანგეთში წარმატებით იბრძოდა. 2005 წლის დეკემბერში იგი შეხვდა დაუმარცხებელ ვენესუელელ ედვინ ვალეროს (16-0), მომავალ მსოფლიოს მრავალგზის ჩემპიონს და ნოკაუტით წააგო პირველ რაუნდში. ჯამში მან პროფესიონალურ დონეზე 22 ბრძოლა ჩაატარა, საიდანაც 14 მოიგო, 6 წააგო, ორ შემთხვევაში კი ფრე დაფიქსირდა.
სქოლიო
კატეგორია:სომეხი მოკრივეები
ბოჰემიის კონსორტთა სია
ჰერცოგინიები
მინი|400x400პქ|სვიატოსლავა პოლონელი
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:დედოფლები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:ჩეხეთის ისტორია კატეგორია:ბოჰემიის დედოფლები
ცოცხნარის წმინდა მარინეს ეკლესია
მინი|მარჯვნივ|250px| ცოცხნარის წმინდა მარინეს ეკლესია ჯაბა ლაბაძის ფოტო ცოცხნარის წმინდა მარინეს ეკლესია — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცოცხნარაში. აშენებულია XIX საუკუნეში. დაზიანებულია: გადახურვა და ჩრდილოეთ კედლის ერთი მესამედი ჩამონგრეულია. ეკლესია დარბაზულია (13x7 მეტრი), ნაგებია ტლანქად დამუშავებული ქვიშაქვის კვადრებით. შესასვლელი დასავლეთითა და სამხრეთითაა. აფსიდი ნახევარწრიულია. აღმოსავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში ორ-ორი მოზრდილი სარკმელია. სამხრეთ შესასვლელის თავზე ჯვარია ამოკვეთილი. ეკლესიას ორფერდა სახურავი აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ასკილაური
საკუთარი სახელი ასკილაური შეიძლება აღნიშნავდეს:
გურიის რესპუბლიკა
რესპუბლიკა გამოაცხადა გლეხთა კომიტეტმა, რომელიც თავიდან მხოლოდ სახელმწიფო დაწესებულებების და თავადაზნაურობის ბოიკოტით იყო დაკავებული და ატარებდა გაფიცვებს. შემდგომში კი ოზურგეთის მაზრაში პრაქტიკულად გააუქმეს რუსეთის იმპერიის მმართველობა და და თავად აიღო ხელში ძალაუფლება. კომიტეტი ქმნიდა საკუთარ სამხედრო ფორმირებებს, ადმინისტრაციებსა, სტამბებს, სასამართლოებს, მართავდა სასკოლო განათლებას, ადგენდა გადასახადებსა და ფასებს.. 1900-იან წლებში გლეხთა მოძრაობა საქართველოს ყველა კუთხეში მიმდინარეობდა, მაგრამ გურიის მოძრაობა ყველაზე მასშტაბური და ხანგრძლივი აღმოჩნდა. გურიის რესპუბლიკას ადარებენ პარიზის კომუნას. .ივანე ჯავახიშვილის შეფასებით გურიის გლეთა მოძრაობაში გამოვლინდა ქართველი ხალხის ორგანიზაციული ნიჭი და მრავალსაუკუნოვანი კულტურა მისი პრეზიდენტი, რომელსაც „გურიის მეფესაც“ უწოდებდნენ იყო ბენია ჩხიკვიშვილი.
წინარეისტორია
მინი|ოზურგეთის მაზრა [[1902|1902 წელს]] ოზურგეთის მაზრა იყო ერთ-ერთი ყველაზე სუსტად განვითარებული და ღარიბი ნაწილი ქუთაისის გუბერნიისა. მაზრაში საკმაოდ ძლიერი იყო ოპოზიციური განწყობები რუსეთის იმპერიის წინააღმდეგ, ასევე მაღალი იყო სოციალ-დემოკრატიული იდეების მხარდაჭერა .გურიის გლეხთა მოძრაობა დაიწყო 1902 წელს.
სოციალური პრობლემები ხელს უწყობდა გლეხობაში სოციალ-დემოკრატიული იდეების გავრცელებას. XX საუკუნის დასაწყისში ოზურგეთის მაზრაში დაიწყო სოციალ-დემოკრატიული მოძრაობა. 1901-1902 წლები გურიაში შემოუსავლიანი იყო, ისედაც მძიმე საიჯარო პირობები გლეხებს კიდევ უფრო დაუმძიმდათ. 1902 წელს ბათუმის მუშათა გაფიცვას მოჰყვა მუშების გასახლება ქალაქიდან. მუშათა უმრავლესობას გურული გლეხები წარმოადგენდნენ. გურიაში დაბრუნებულმა გლეხებმა დაიწყეს საპროტესტო გამოსვლები.
1902 წლის მაისში მოხდა გლეხთა საპროტესტო გამოსვლა სოფელ ნიგოითში. გლეხთა დაუპირისპირდნენ დაიწყო მემამულეებს, თავად მაჭუტაძეებს საძოვრების გამო. გამოსვლების ერთ-ერთი იყო სკოლის მასწავლებელი გრიგოლ ურატაძე. ნიგოითის გლეხთა მოძრაობა გავრცელდა სხვა სოფლებშიც: მიქელგაბრიელში, ძიმითში, ჯუმათში. გლეები უარს ამბობდნენ მემამულეების მიწების იჯარით აღებასა და დამუშავებაზე, ისინი ითხოვდნენ საიჯარო ფასების შემცირებას, საძოვრებზე გადასახადების და საეკლესიო გადასახადების გაუქმებას, სახელმწიფო გადასახადების თანაბრად გავრცელებას ყველა წოდებაზე. გლეხთა გამოსვლებს პოლიციამ რეპრესიებით უპასუხა. 1902 წელს მთავრობამ გურიაში მოქმედი ყველა ბიბლიოთეკა-სამკითხველო დახურა, რადგან ისინი შფოთის კერებად მიიჩნია. სწორედ სამკითხველოების მეშვეობით ვრცელდებოდა მარქსისტული ლიტერატურა. რეპრესიებმა და ეგზეკუციებმა გლეხობას დაანახა მთავრობის მიერ მიკერძოება და მხარდაჭერა მემამულეებისა და ბატონებისადმი. ხალხმა სრულად დაკარგა პატივისცემა ადმინისტრაციისადმი.
1903 წლის მაისში ბათუმში გაიმართა გურიაში მომუშავე სოციალ-დემოკრატთა კონფერენცია. უმიწო გლეხებმა 1903 წელს შეწყვიტეს გადასახადების გადახდა და უარი თქვეს მემამულეებთან მუშაობაზე. გურიის გლეხთა კომიტეტმა რსდმპ-ს ბათუმისა და კავკასიის კომიტეტებთან ერთად დაიწყო სახელმწიფო სამსახურების ბოიკოტი. ზაფხულისთვის მხარის სახელმწიფო ადმინისტრაციის მუშაობა, ფაქტობრივად, ჩავარდნილი იყო. სანაცვლოდ გურიის გლეხთა კომიტეტის მიერ ორგანიზებული იყო გლეხთა რევოლუციური კომიტეტები. 1904 წლის 1 მაისს რამდენიმე სოფელში მოეწყო შეიარაღებული დემონსტრაცია. 1904 წლის 23 მაისს გაიმართა გურულ სოციალ-დემოკრატთა მეორე კონფერენცია. სოციალ-დემოკრატიული ლიტერატურის გავრცელების მიზნით ასკანა-მთისპირში მოეწყო არალეგალური სტამბა, რომელმაც 1907 წლის 17 ივნისამდე იმუშავა. სტამბას სევასტი თალაკვაძე ხელმძღვანელობდა. რევოლუციურ მოძრაობას ხელს უწყობდა ქუთაისის გუბერნატორ სტარკოსელსკის შემწყნარებლური დამოკიდებულება რევოლუციონერების მიმართ.
მოლაპარაკებები
გურული სოციალ-დემოკრატები განსაკუთრებით გააქტიურდნენ რუსეთის 1905 წლის რევოლუციის დროს. 1905 წლის დასაწყისში ყველა სოფელში შეიქმნა გლეხთა ასეულები. გავრცელდა 70 ათასი პროკლამაცია „გურიის გლეხობას“. მაზრაში მიმდინარე მოვლენებს გამოეხმაურა გაზეთი „ვპერიოდი“, რომლის რედაქტორი იყო ლენინი. 1905 წლის 23 მარტის ნომერში ეწერა, რომ ოზურგეთის მაზრა მზადაა რევოლუციისთვის და მას შეუძლია 15 000 შეიარაღებული პირის გამოყვანა. გურიაში აირჩიეს საკუთარი მოსამართლეები და ჩამოაყალიბეს სასოფლო თემები. 1905 წლის თებერვლისთვის გურია მთლიანად რევოლუციონერთა კონტროლქვეშ იყო. სამ თებერვალს ოზურგეთში უნდა შესდგომოდა საქმეების განხილვას ქუთაისის ოლქის სასამართლოს სესია. მაგრამ მაზრის ადმინისტრაციამ აცნობა სასამართლოს, რომ ქალაქში შესვლა საშიში იყო. მაზრის პოლიციამ სამსახურს თავი დაანება რევოლუციონერების შიშით. სამსახურიდან წავიდა სუფსის ბოქაული ქავთარაძე. 3 თებერვალს თავს დაესხნენ სხვა ბოქაულის სახლს და 35 ტყვია ესროლეს. ქალაქ ოზურგეთში ორი დარაჯი მოკლეს დ ბერდანას თოფები წაიღეს. მთავრობამ გადაწყვიტა გლეხებთან მოლაპარაკებაზე წასულიყო.
გურიაში 11 თებერვალს გაიგზავნა სადამსჯელო ჯარი 10 000 ჯარისკაცის შემადგენლობით გენერალ ალიხანოვ-ავარსკის მეთაურობით. 16 თებერვალს თბილისში მთავარმართებლის მოვალეობის შემსრულებელ გენ. მალამას ქართული საზოგადოების დეპუტაციამ (თბილისის გუბერნიის თავადაზნაურობის მარშალი დავით მელიქიშვილი, ქუთაისის გუბერნიის მარშლის მოვალეობის შემსრულებელი დავით ნიჟარაძე, ბათუმის ქალაქის მოურავი ივანე ანდრონიკაშვილი, ქუთაისის ქალაქის მოურავის მოადგილე გრიგოლ გველესიანი, ჟურნალისტები ალექსანდრე ჯაბადარი და კ. ჯაფარიძე და სხვ.) გურიაში ჯარის შეჩერება მოსთხოვა. შეხვედრის შემდეგ ჯარი სადგურ ნატანებში შეჩერდა, გლეხობასთან მოსალაპარაკებლად კი 1905 წლის 18 თებერვალში გურიაში ჩავიდა მთავარმმართებლობის საბჭოს წევრი, სულთან კრიმ-გირეი. კრიმ-გირეი შეხვდა იმ დროს არსებული 25 სასოფლო საზოგადოებიდან 12-ს. კრიმ-გირეის გლეხობამ საკუთარი მოთხოვნები გადასცა. ასეთი იყო შემოქმედის გლეხთა დადგენილება და „ბახვის მანიფესტი“. გლეხობა მათთვის სოციალური და პოლიტიკური უფლებების მინიჭებას ითხოვდა. გლეხობის მოთხოვნებს შორის არსებითი ი8ყო:
მეფის ხელისუფლებამ მარტში ოზურგეთის მაზრა ქუთაისის გუბერნიისგან გამოყო, კინტრიშის ოლქი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი) კი ჩამოაცილა ბათუმის ოლქს და ამ ტერიტორიებზე გამოაცხადა საგანგებო მდგომარეობა. ალიხანოვის დამსჯელი კორპუსი, რომლის შემადგენლობაში თურქეთის ერთ-ერთი სასაზღვო ქალაქის გარნიზონი, ქვეითთა ერთი პოლკი, ქვეით კაზაკთა ერთი ბატალიონი, ცხენოსანი კაზაკების ერთი პოლკი და არტილერიის ორი ბატარეა შედიოდა. მას „რიონის კორპუსი“ შეარქვეს. კორპუსი 12-13 მარტს შევიდა ოზურგეთში. მარტიდან აგვისტომდე კორპუსი პოლიციურ ფუნქციებს ასრულებდა, გახშირდა დაპატიმრებები, თუმცა გურიაში მაინც სიმშვიდე იყო. აგვისტოში კორპუსი უკან გაიწვიეს.
აჯანყება
აჯანყებისთვის საჭირო იყო დიდძალი იარაღი. მასობრივი ხასიათი მიიღო სტრაჟნიკებსა და კაზაკებზე თავდასხმებმა და მათთვის იარაღის წართმევამ. გლეხობას იარაღით უზრუნველყოფის საკითხში ეხმარებოდა ნესტორ კალანდარიშვილი. 11 ოქტომბერს, დილით, ასამდე რევოლუციონერი თავს დაესხა ბათუმიდან მიმავალ მატარებელ სუფსისა და ჯუმათის სადგურებს შორის და გაიტაცეს 5 ყუთი რევოლვერი. 12 ოქტომბერს მათ სადგურ ნატანებსა და სუფსას შორის აყარეს ლიანდაგი და მოაწყვეს შეიარაღებული თავდასხმა, რომლის შედეგად მოიპოვეს 8 შაშხანა. ათი წითელრაზმელი, გრიგოლ დუმბაძის მეთაურობით, ოზურგეთში თავს დაესხა მძინარე სტრაჟნიკებს და გაიტაცა ოცდაექვსი ბერდანის თოფი, რამდენიმე ხანჯალი და ვაზნები.
ნასაკირალის ბრძოლა
ჩოხატაურიდან უკან დაბრუნებულ ლაზარენკოს რაზმს აჯანყებულებმა გზა ნასაკირალის უღელტეხილზე გადაუღობეს. ბრძოლა გაიმართა 20 ოქტომბერს. ნასაკირალის ბრძოლაში ძირითადად დვაბზუსა და ბახვის სასოფლო საზოგადოებები მონაწილეობდნენ. აჯანყებულებიდან მხოლოდ რამდენიმე ათეული კაცი იყო კარგად შეიარაღებული, დანარჩენებს კი კაჟიანი თოფები, ცულები, წალდები და სხვა სასოფლო-სამეურნეო იარაღი ჰქონდათ. ბრძოლას ბენიამინ ჩხიკვიშვილი და ნესტორ ერქომაიშვილი ხელმძღვანელობდნენ. ბრძოლაში გლეხებმა მოკლეს 10, დაჭრეს 14 და ტყვედ აიყვანეს 6 კაზაკი, ასევე ხელში ჩაიგდეს ცეცხლსასროლი იარაღი და ცხენები. აჯანყებულებს მოუკლეს ერთი კაცი და ორი დაჭრეს.. 21 ოქტომბერს აჯანყებულებმა გაიგეს 17 ოქტომბრის მანიფესტის შესახებ. გამართულ მიტინგზე აჯანყებულებმა უარყოფითად მიიღეს და დაგმეს ოქტომბრის მანიფესტი, თუმცა შეწყვიტეს ბრძოლა და ლაზარენკოს რაზმს გასვლის საშუალება მისცეს. 22 ოქტომბერს ოზურგეთის გარნიზონი, 150-მდე პლასტუნი ნასაკირალისკენ გაეშურა, შეუერთდა ლაზარენკოს რაზმს და შეერთებული ძალით ოზურგეთისაკენ დაბრუნდნენ. უკან დაბრუნებულებმა სოფელ დვაბზუდან ოზურგეთამდე გადაწვეს 46 ოჯახი და 90-მდე შენობა, მათ შორის დვაბზუს სოფლის კანცელარია, სკოლა და ამხანაგობა „შუამავალი“. 23 ოქტომბერს აჯანყებულებმა ხელისუფლებას ჩააბარეს 8 ტყვე და 2 მოკლულის გვამი.
ბრძოლის შემდეგ
28 ოქტომბერს გურიაში ჩავიდა ქუთაისის გუბერნატორი ვლადიმირ სტაროსელსკი. მან შეხვედრები გამართა ხიდისთავში, ჩოხატაურსა და ოზურგეთში და ხალხისგან მორჩილების პირობა მიიღო. სტაროსელსკიმ ასევე გადააყენა ლაზარენკო.
გურიისთვის მიყენებულმა ზარალმა 100000 მანეთს გადააჭარბა. 16 ნოემბერს შეიქმნა დაზარალებული გურულების დახმარების ფონდი, რომლის აღმასრულებელ კომიტეტში შედიოდნენ იაკობ გოგებაშვილი, ვასილ რცხილაძე, ივანე დურგლიშვილი და ვასილ ყიფიანი. მსგავსი დამხმარე კომიტეტები იქმნებოდა მაზრებშიც. ხელისუფლებას ეშინოდა ასეთი კომიტეტებისა. 1906 წელს მცირე ხნით დააპატიმრეს ოზურგეთში ასეთი კომიტეტის წევრები, მეუღლეები ილია ნაკაშიძე და ნინო ნაკაშიძე. 1905 წლის 20 ნოემბერს ქართულმა დრამატულმა საზოგადოებამ სახაზინო თეატრში დადგა სევილიელი დალაქი“, შემოსავალი კი გურულების დახმარების ფონდში გადარიცხა. დაზარალებულთა დასახმარებლად თანხას აგროვებდნენ გაზეთების რედაქციები, საზოგადოებრივი დაწესებულებები, მოქალაქეები, სასტუმროების და სასადილოების თანამშრომლები, გარემოვაჭრეები, ქარხნების მუშები, რკინიგზის მუშები, სასულიერო პირები, ტფილისის და ბათუმის საქალაქო საბჭოები
დამარცხება
გურიის დასასჯელად ხერსონიდან გამოიძახეს პოლკოვნიკი კონსტანტინე კრილოვი. 1906 წლის 10 იანვარს პოლკოვნიკ კრილოვის ექსპედიცია ჩავიდა სადგურ ნატანებში, საიდანაც ქალაქ ოზურგეთისკენ გაემართა. გურიის კომიტეტმა კრილოვთან დეპუტაცია გაგზავნა, რომელმაც ითხოვა ეპატიება გურულებისთვის. კრილოვი მათ პატიებას დაპირდა და დეპუტაციას აღუთქვა, რომ მშვიდობიანი გზებით იმოქმედებდა. 12 იანვარს კრილოვი ოზურგეთში შევიდა და დაპირების მიუხედავად ქალაქი გადაწვა. კრილოვი შეხვდა თემების წარმომადგენლებს და მოსთხოვა: იარაღის ჩაბარებას, რევოლუციონერთა გაცემა, ხალხის მიერ სამხედრო ვალდებულების შესრულება და გადასახადების გადახდა. მაზრის დატოვება მხოლოდ სპეციალური საბუთით გახდა შესაძლებელი.
სასამართლო
გურიის რესპუბლიკის გამო აღიძრა სისხლის სამართლის საქმე, რომლის გამოძიება მინდობილი ჰქონდა განსაკუთრებულ და მნიშვნელოვან საქმეთა გამომძიებელ ს. სიონკევიჩს. რესპუბლიკის მოთავეებს ბრალი ედებოდათ 102-ე სტატიით: სპეციალური ორგანიზაციის შექმნა თვითმპყრობელობის დასამხობად შეიარაღებული საშუალებით. ბრალდებულები იყვნენ ბენია ჩხიკვიშვილი, ნესტორ ერქომაიშვილი, სიმონ ღლონტი, სერგო სურგულაძე, მოსე ტუღუში, რაჟდენ ხომერიკი, გიორგი მამულაიშვილი, ანტონ ლომჯარია, სიმონ ტოტოჩავა, პარმენ თოთიბაძე, კარლო ლომაძე. ბრალდებულები წინასწარი პატიმრობის სახით ორ წელიწადზე მეტ ხანს ისხდნენ ციხეში. სასამართლო პროცესი დაიწყო 1908 წლის 21 იანვარს თბილისში.
სასამართლოზე სხდომაზე სიტყვით გამოვიდა ბენიამინ ჩხიკვიშვილი, რამაც დიდი გავლენა მოახდინა ხალხზე და პროცესი დემონსტრაციად გადაიქცა. მოსამართლეებს ეშინოდათ რევოლუციონერების თავდასხმებისა, ამიტომ გადაწყდა სასამართლო პროცესის გადატანა ოდესაში, სადაც ქალაქის ხელმძღვანელად იმყოფებოდა გენერალი ივანე ტოლმაჩოვი. გამოძახებული 58 მოწმიდან პროცესზე გამოცხადდა მხოლოდ 13. პროცესის მიმართ მაღალი ინტერესის მიუხედავად, ის დახურულად წარიმართა. ნესტორ ერქომაიშვილს მიესაჯა კატორღა ექვსი წლით, ბენიამინ ჩხიკვიშვილს 4 წლით, მამულაიშვილს, ტუღუშს, სურგულაძეს, ლომჯარიას და ტოტოჩავას მიესაჯათ სამუდამო გადასახლება, 2 ბრალდებული განთავისუფლდა. მოგვიანებით, ქუთაისში გაასამართლეს შილაკაძე, რომელსაც მიუსაჯეს ციმბირში სამუდამო გადასახლება, და ძმები გოგოტიძეები, რომლებსაც მიესაჯათ კატორღა 6 და 4 წლით.
გურიის რესპუბლიკამ დიდი ზეგავლენა იქონია რევოლუციურ მოძრაობაზე არა მარტო საქართველოში, ზოგადად მთელს იმპერიაში. სიტყვები „გურია“ და „გურული მუშები და გლეხები“ მთელი რევოლუციური რუსეთისთვის დიდი ხნის განმავლობაში ბრწყინვალე სახალხო ბრძოლის სიმბოლოდ რჩებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:გურიის ისტორია კატეგორია:რუსეთის რევოლუცია (1905)
ვაშლიანი
საკუთარი სახელი ვაშლიანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ნეგოტინოს თემი
ნეგოტინოს თემი (Општина Неготино) — თემი ჩრდილოეთ მაკედონიაში. მდებარეობს ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში. მოსახლეობა შეადგენს 19 212 ადამიანს (2002 წლის აღწერის მონაცემები). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 45.05 კაცი/კმ²-ზე.
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ნეგოტინო.
თემის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 132.9 კმ²-ს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის თემები
ხინჭები
საკუთარი სახელი ხინჭები  შეიძლება აღნიშნავდეს:
ისჩიგუალასტო
ისჩიგუალასტო (Ischigualasto) – გეოლოგიური ფორმაციებით ცნობილი პარკი არგენტინაში, სან-ხუანის პროვინციის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩილეს საზღვართან. პარკს ჩრდილოეთით საზღვრავს ტალამპაიის ეროვნული პარკი (ლა-რიოხა), რომელშიც ასევე მრავლადაა გეოლოგიური ფორმირებები.
პარკის ფართობია 603,7 კმ², რომლის უდიდესი ნაწილია მდებარეობს სან-ხუანის პროვინციის ვალიე-ფერტილის დეპარტამენტში, ხოლო მცირე ნაწილი ამავე პროვინციის ხაჩალის დეპარტამენტში. პარკი მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 300 მეტრზე.
პარკმა ფორმაცია განიცადა ტრიასულ ერაში (230 მილიონი წლის წინ). აქ აღმოჩენილია ძუძუმწოვრების ის სახეობა, რომელიც, როგორც მეცნიერები ვარაუდობენ, წარმოადგენენ გარდამავალ საფეხურის ძველ დინოზავრებსა და თანამედროვე ძუძუმწოვრებს შორის.
2000 წელს პარკი შეიტნეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები არგენტინაში
ილარიონ ახალი (VIII საუკუნე)
ილარიონ ახალი (გ. 754) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 28 მარტი, ახალი სტილით - 10 აპრილი.
ცხოვრება
ღირსი ილარიონ ახალი სიყრმითგან უფალს ემსახურებოდა და მრავალი წელი დაყუდებულად ცხოვრობდა. უბიწოებისა და სიწმიდისათვის ჯერ ხუცესად აკურთხეს, შემდეგ კი პელიკიტის მონასტრის იღუმენად (დარდანელის სრუტესთან). ღირსი ილარიონი უფლისაგან წინასწარჭვრეტისა და სასწაულთმოქმედების ნიჭით დაჯილდოვდა. მისი ლოცვით გვალვაში წვიმა მოდიოდა, ყანას საქონელი არ ეკარებოდა, მეთევზურთა ბადეები თევზით ივსებოდა. გარდა ამისა, იგი ავადმყოფებს კურნავდა და ბოროტ სულებს განასხმიდა.
754 წელს დიდ ხუთშაბათს პელიკიტის მონასტერს თავს დაესხა ხატმებრძოლი ლახანოდრაკონი, ლიტურღიისას შეიჭრა ტაძარში, შეაწყვეტინა მსახურება, წმიnდა ძღვენი მიწაზე დაყარა, 42 ბერი შეიპყრო, ეფესოში გაგზავნა და დაახრჩობინა. დარჩენილი ბერ-მონაზვნები სასტიკად ცემეს, წვერები ცეცხლით შეუტრუსეს, ზოგიერთი კი ცხვირისა და ყურების მოჭრით დაასახიჩრეს. ამ თავდასხმის დროს ხატთა თაყვანისცემისათვის მოწამეობრივად აღესრულა ღირსი ილარიონი.
ღირსმა ილარიონმა დაგვიტოვა თხზულებები, რომლებიც ძირითადად ზნეობრივ დარიგებებს შეიცავს.
სიტინსკი
სიტინსკი (Ситинский) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის ხაროვსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 269 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ჩერვენა-მოგილა
ჩერვენა-მოგილა (Червена могила) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 69 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
Aenictus buttelreepeni
Aenictus buttelreepeni — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Aenictus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Aenictus
სუჰა არაფატი
სუჰა არაფატი (سهى عرفات; დაბადებული სუჰა დაუდ თავილი (سهى داود الطويل); დ. 17 ივლისი, 1963, იერუსალიმი) — პალესტინის ავტონომიის ყოფილი პრეზიდენტის, იასირ არაფატის ქვრივი.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
სუა დაიბადა 1963 წლის 17 ივლისს იერუსალიმში, მდიდარ კათოლიკეთა ოჯახში,  რომელიც თავდაპირველად ნაბლუსში და შემდეგ რამალაჰში ცხოვრობდა. სუჰას მამა დაუდ თავილი, ოქსფორდში განათლება მიღებული ბანკირი იყო, რომელიც დაიბადა იაფაში (ახლა თელ-ავივის ნაწილი). დაუდ თავილს ბიზნესი როგორც მდ. იორდანის დასავლეთ სანაპიროზე, ისე იორდანიაში ჰქონდა.
სუჰას დედა, რაიომონდა ჰავა თავილი დაიბადა აკო და აკოს ჰავას ოჯახი წევრია, ცნობილი ცნობილია ხაიფაში დიდი ქონების მფლობით. იყო პოეტი და მწერალი. 1967 წელს გახდა პოლიტიკურად აქტიური პალესტინელი მებრძოლი, რის გამოც ისრაელის უსაფრთხოების ძალებმა რამდენიმეჯერ დააპატიმრეს, რაც იგი მედიის ვარსკვლავი გახადა. ასევე იყო პალესტინის მაღალი რანგის ჟურნალისტი. სუჰა კათოლიკე იყო და გაიზარდა რამალაჰში, ასევე ის მშობლის გავლენის ქვეშ იყო.
სუჰა ესწრებოდა დები როსარების სამონასტრო სემინარიას, რომელიც ბეით-ჰანინაში მდებარეობს. 18 წლის ასაკში ის სწავლა პარიზში განაგრძო, სადაც ის ცხოვრობდა უფროს დასთან, რომელიც იბრაჰიმ სოუსის მეუღლე იყო. სოუსი პგო-ს მაშინდელი ელჩი იყო საფრანგეთში. სტუდენტობისას სუჰა პალესტინელ სტუდენთტა კავშირის ლიდერი იყო საფრანგეთში, სადაც მან ორგანიზებას უკეთებდა დემონსტრაციებს.
ქორწინება
სუჰა, დედასთან და დებთან ერთად, არაფატს პირველად 1985 წელს შეხვდა. როდესაც არაფატი 1989 წელს საფრანგეთს სტუმრობდა, სუჰა თარჯიმანის როლს ასრულებდა ვიზიტორებთან და საფრანგეთის ხელისუფლების წარმომადგენლებთან შეხვედრებზე. ერთ-ერთი ინფორმაციით, სუჰა და მისი დედა არაფატს უფრო ადრე შეხვდა. თუმცა, ასევე ამტკიცებენ, რომ სუჰა არაფეტს 1987 და 1988 წლებშიც შეხვდა და დაეხმარა მას 1989 წელს პარიზის ვიზიტში.
პარიზიდან ჩამოსვლის შემდეგ, არაფატმა სუჰას სთხოვა ტუნისში ჩამოსვლა და მუშაობა, სადაც პგო-ს თავშესაფარი იყო. 1990 წლის 17 ივლისს, სუჰა ფარულად არაფატზე დაქორწინდა, როდესაც იგი 27 წლის იყო, ხოლო არაფატი 61 წლის. მათი ერთადერთი შვილი, ქალიშვილი ზაჰვა 1995 წლის 24 ივლისს, საფრანგეთში დაიბადა. ზაჰვა არაფატის დედის საპატივცემოთ დაარქვეს. სუჰა ქორწინებისას ისლამი მიიღო.
ქორწინებისას, ის ბევრჯერ ცდილობდა არაფატის დატოვებას, რომ თავიდან აეცილებინა ის ჭორი, რომელიც მასზე მიზანშეწონილად ვრცელდებოდა, თუმცა მას ნება არ მისცეს. სუჰამ განაცხადა, რომ მას უყვარს პალესტინის ლიდერი, მაგრამ მიიჩნევს, რომ მისი ქორწინება შეცდომა იყო, რადგან იგი პოლიტიკური სამიზნე ხდება.
2004 წელს, როდესაც არაფატი პარიზის საავადმყოფოში იწვა, სუჰა მას ესაუბრებოდა, კომიდან გამოყვანის მიზნით. არაფატი 2004 წლის 11 ნოემბერს გარდაიცვალა.
არაფატის გარდაცვალების შემდეგ
სუჰა და ზაჰვა 2004 წლიდან 2007 წლამდე ტუნისში ცხოვრობდნენ. სუჰა ასევე ცხოვრობდა ტუნისში, სანამ არაფატზე დაქორწინდებოდა. 2006 წლის სექტემბერში, იგი ტუნისის მოქალაქეობა მიიღო. ზაჰვა კი ტუნისის ამერიკულ სკოლაში დადიოდა. 1998 წლიდან, ის ტუნისსა და საფრანგეთში ცხოვრობდა.
დაპირისპირება ტუნისში
2007 წლის 7 აგვისტოს, ტუნისმა გაფრთხილების გარეშე, გააუქმა სუჰასთვის თავისი მოქალაქეობა, მაგრამ არა მისი ქალიშვილისთვის. სუჰას მტკიცებით, მისი ტუნისში ქონებაც გაყინეს.
2011 წლის 31 ოქტომბერს, ტუნისის პირველი ინსტანციის სასამართლომ გასცა საერთაშორისო სამართალდარღვევის ოქმი სუჰას წინააღმდეგ, რომელიც დაკავშირებულია კორუფციულ ბიზნეს გარიგების შესახებ, სადაც ჩართული იყო ტუნისის ყოფილი პირველი ქალბატონი ლეილა ბენ ალი. თავდაპირველად, სუჰამ განაცხადა, რომ იგი სრულად ითანამშრომლებდა ტუნისელ პროკურორებთან. მაგრამ ცოტა ხნის შემდეგ, იგი დაგმო წარმოებული დევნა, როგორც ტუნისური სქემა, მისი საქმიანობის გამო. ამ დროს ის მალტაში ცხოვრობდა. იგი ასევე ისრაელთან ურთიერთობის ნორმალიზებას წინააღმდეგია.
სხვა აქტივობები
2012 წლის 27 ნოემბერს, სუჰას მოთხოვნით, არაფატის ცხედარის ექსჰუმაცია განხორციელდა, რომ აეღოთ ცხედრის ნიმუში. სუჰას აზრით, ექსჰუმაციის მიზანი არის იმის გაგება, მოწამლული იყო თუ არა არაფატი პოლონიუმით.
2011 წლიდან, სუჰა თავის ქალიშვილთან ერთად, მალტაში ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:დაბადებული 17 ივლისი კატეგორია:ეროვნული ლიდერების მეუღლეები კატეგორია:პალესტინელი პოლიტიკოსი ქალები
სენტ-ვინსენტი და გრენადინები
სენტ-ვინსენტი და გრენადინები (Saint Vincent and the Grenadines) — დამოუკიდებელი სახელმწიფო კარიბის ზღვაში, შედის ერთა თანამეგობრობაში. ტერიტორია შედგება სენტ-ვინსენტისა და გრენადინების 32 მცირე კუნძულისაგან (შედის მცირე ანტილის კუნძულების შემადგენლობაში). ფართობი — 389 კმ². მოსახლეობა — 118 ათ. კაცი (2008 წელი). დედაქალაქი — კინგსტაუნი.
როსომანის თემი
როსომანის თემი (Општина Росоман) — თემი ჩრდილოეთ მაკედონიაში. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში. მოსახლეობა შეადგენს 4 141 ადამიანს (2002 წლის აღწერის მონაცემები). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 31.16 კაცი/კმ²-ზე.
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი როსომანი.
თემის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 132.9 კმ²-ს.
თემის მოსახლეობის ეთნიკური სტრუქტურა :
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის თემები
ფარტენაძე
საკუთარი სახელი ფარტენაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
კატეგორია:ქართული გვარები
რაინდთა აჯანყება
რაინდთა აჯანყება — გერმანიის დაბალი თავადაზნაურობის აჯანყება მთავართა ძალაუფლების წინააღმდეგ 1522-1523 წლებში. აჯანყების მიზეზი იყო მთავართა ძალაუფლების ზრდის გამო რაინდობის პოლიტიკური და ეკონომიკური მდგომარეობის გაუარესება. რაინდობის საერთო ინტერესები ყველაზე ფართოდ ულრიხ ფონ ჰუტენმა გამოხატა. 1522 წლის აგვისტოში, ლანდაუში გამართულ ყრილობაზე ზემორაინელებმა, შვაბიელმა და ფრანკონიელმა რაინდებმა შექმნეს საერთო საიმპერიო მნიშვნელობის რაინდული გაერთიანება, რომელსაც ფრანც ფონ ზიკინგენი მეთაურობდა. 1522 წლის სექტემბრის დამდეგს ზიკინგენის ჯარმა ტრირის არქიეპისკოპოსისა და კურფიურსტის წინააღმდეგ გაილაშქრა. საერო და სასულიერო მთავრობის გაერთიანებულმა ჯარებმა აიღეს ზიკინგენის ციხე ლანდშტული (1523 წლის აპრილი), რომლის იერიშისას ზიკინგენი სასიკვდილოდ დაიჭრა. რაინდთა აჯანყება ჩაახშეს, მისი აქტიური მონაწილეები დასაჯეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერმანიის ისტორია
შავთვალაძე
საკუთარი სახელი შავთვალაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
კატეგორია:ქართული გვარები
ჩაბი ალონსო
ხაბი ალონსო (Xabier Alonso Olano; დ. 25 ნოემბერი, 1981) — ესპანელი ფეხბურთელი, ამჟამად თამაშობს გერმანულ „ბაიერნში“, ნახევარმცველის პოზიციაზე.
საკლუბო კარიერა
კარიერა „რეალ სოსიედადში“ დაიწყო. 2004 წლის აგვისტოში ს.კ „ლივერპულში“ 10,5 მლნ ევროდ გადავიდა და პირველივე სეზონში ჩემპიონთა ლიგა მოიგო. „რეალში“ მისი კარიერა 2009-2010 წლის სეზონის დასაწყისში დაიწყო, 2014 მეორედ მოიგო ჩემპიონთა ლიგა „რეალთან“ ერთად. 2014 წლის ზაფხულში „ბაიერნში“ გადაბარგდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბასკი ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1981 კატეგორია:მადრიდის რეალის ფეხბურთელები კატეგორია:ლივერპულის ფეხბურთელები კატეგორია:მიუნხენის ბაიერნის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:2006 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2008 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ეიბარის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 25 ნოემბერი კატეგორია:ევროპის ჩემპიონები ფეხბურთში
Aenictus buttgenbachi
Aenictus buttgenbachi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Aenictus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Aenictus
ჩარლზ ბარბერი
ჩარლზ ბარტონ ბარბერი (Charles Burton Barber; დ. 1845 — გ. 1894) — ბრიტანელი მხატვარი, რომელმაც დიდ წარმატებას მიაღწია ბავშვებისა და მათი შინაური ცხოველების ხატვით.
ბიოგრაფია
ბარბერი დაიბადა გრეით-იარმუთში, (ნორფოლკის საგრაფო). 18 წლის ასაკიდან სწავლობდა სამეფო აკადემიაში, ლონდონში. იქ 1864 წელს მიიღო ვერცხლის მედალი ნახატისთვის და 1866 წელს პირველად მოეწყო მისი გამოფენა.
მისი სიცოცხლის განმავლობაში ბარბერი ითვლებოდა ბრიტანეთის ერთ-ერთ საუკეთესო ცხოველების მხატვრად და იღებდა შეკვეთებს დედოფალ ვიქტორიასგან, დაეხატა მისი სურათები შვილიშვილებთან და ძაღლებთან, ასევე უელსის პრინცის (მოგვიანებით ედუარდ VII) მის შინაურ ცხოველებთან. ბარბერის რამდენიმე პორტრეტი სამეფო კოლექციაშია. 1866-1893 წლებში გამოფენილი იყო სამეფო აკადემიაში. 1883 წელს აირჩიეს მენავთობე მხატვართა სამეფო ინსტიტუტის წევრად.
სიდოროვო (ხაროვსკის რაიონი)
სიდოროვო (Сидорово) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის ხაროვსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
ჩარლზ ბარბერი
ბიოგრაფია
ბარბერი გახდა ძალიან პოპულარული სპორტული და ცხოველების მხატვარი, რომელიც სპეციალიზირებული იყო ძაღლების სენტიმენტალურ პორტრეტებში, უფრო მეტად ბავშვებთან ერთად. მისი ნამუშევრები კვლავ პოპულარულია, ძირითადად მათი კომპეტენტური მხატვრობის გამო.
სიდოროვო (ხაროვსკის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები