cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ხახაბოს კოშკი
ექვსსართულიანი კოშკი დგას სოფელში (6,2 X 5,8 მ; სიმაღლე 12,5 მ), ზემოთკენ ოდნავ შევიწროებული, ნაგებია ფიქლით. წყობა მშრალია. ძეგლი დაზიანებულია: ჩამონგრეულია სახურავი და სართულშუა გადახურვა, მონგრეულია VI სართულის კედლების ზედა ნაწილი.
პირველ სართულს შესასვლელი აღმოსავლეთიდან აქვს. კარი თაღოვანია. სართულის დანარჩენი კედლები ყრუა. მეორე სართულის ჩრდილოეთ კედელში თაღოვანი კარია, კარის გვერდით (აღმოსავლეთით) მცირე ზომის კვადრატული ხვრელი. აღმოსავლეთ კედელში ერთი თაღოვანი სარკმელი და ერთი სათოფურია მოწყობილი. დანარჩენ კედლებში - თითო სათოფური. მესამე სართულის ჩრდილოეთ კედელში თაღოვანი სარკმელი და ერთი სათოფურია, ერთი სათოფურია სამხრეთ კედელშიც. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში კი ორ-ორი. მეოთხე სართულსაც ჩრდილოეთით ერთი თაღოვანი სარკმელი აქვს. სარკმლის ქვემოთ სათოფურია, დანარჩენ კედლებში ორ-ორი სათოფურია მოწყობილი. მეხუთე სართულის ოთხივე კედელი სათოფურებით არის აღჭურვილი. მეექვსე სართულს ყოველ მხარეს ფიქლის კონსოლებზე დაყრდნობილი თითო სწორკუთხა მაშიკული აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ალექსანდრე ზამიატნინი
ბიოგრაფია
ალექსანდრე ზამიატნინი მეორე მსოფლიო ომის დროს ლენინგრადის ბლოკადამდე ერთი წლით ადრე დაიბადა. მამამისი წავიდა შეიარაღებულ ძალებში და მალევე გარდაიცვალა. დედა და ალექსანდრე ლენინგრადიდან მოსკოვში უნდა გადასულიყვნენ მატარებლით, 1941 წლის ბოლოს, მაგრამ ხალხის სიმრავლის გამო ვერ მოახერხეს მატარებელში შესვლა. სწორედ ეს რეისი აღმოჩნდა ბოლო და ის დაბომბვის შედეგად გაანადგურეს, გერმანელებმა აიღეს რკინიგზის სადგური. ბლოკადის დროს შეძლეს გარადჩენა კარტოფილის ნათალიდან დამზადებული წვენის წყალობით, რომელიც გარნიზონის სასადილოდან დედის ნაცნობს მიჰქონდა. ბლოკადის შედეგი იყო დისტროფია. 1947 წელს ალექსანდრეს დედა ცოლად გაჰყვა ფიზიკოსს, იური სოკოლოვს. მამინაცვალი ცნობილი ფიზიკოსი იყო, რომელიც მუშაობდა ისააკ კიკოინთან, გერშ ბუდკერთან, ვიქტორ გალიცკისთან და სხვებთან ერთად. 1947 წელსვე ზამიატნინს აღმოაჩნდა მუსიკლური სმენა და მან ჩაბარა გნესინიხის მუსიკალურ სასწავლებელში. მისი მასწავლებელი იყო ელისაბეტ მიხეილის ასული გნესინა. მეშვიდე კლასამდე, მუდმივი ავადმყოფობის გამო, სწავლობდა სახლში.
ხერსონის ბრძოლა
ხერსონის ბრძოლა — სამხედრო დაპირისპირება რუსეთისა და უკრაინის შეიარაღებულ ძალებს შორის, რომელიც 2022 წლის 24 თებერვალს დაიწყო. წარმოადგენს რუსეთის უკრაინაში შეჭრის სამხრეთ უკრაინის კამპანიის ნაწილს.
ალექსანდრე ზამიატნინი
ბიოგრაფია
1974 წლის 26 ივნისს, პუშინოში ალექსანდრე ზამიატნინმა გაიცნობიოქომიკოსი ტატიანა ბელოზერსკაია და იქორწინა მასზე იმავე წლის ნოემბერში. 1976 წელს დაიბადა მისი შვილი ანდრეი. 1977-1990 წლებში იყო ახალგაზრდა ბოლოგთა კავშირის თავმჯდომარე. 1999 წელს მას მიანიჭეს პროფესორი წოდება. ის კითხულობდა ლექციებს გერმანიაში, აშშში, შვეიცარიაში, სამხრეთ კორეაში, ჩილეში. ბოლო რამდენიმე წელია სამეცნიერო კვლევითაა დაკავებული ღვინის ხარისხის გაუმჯობესების მიმართლებით, ჩილეში.
ხერსონის ბრძოლა
ხერსონი პირველი დიდი უკრაინული ქალაქი იყო, რომელიც რუსეთის ძალებმა დაიკავეს.
ალექსანდრე ზამიატნინი
ოჯახი
ალექსანრეს ვაჟი ბიოლოგია, მცენარეთა ვირუსოლოგიის სპეციალისტი. 2006 წელს ის შვეიცარიაში მომხდარ ჯაშუშურ სკანდალში იყო გარეული, თუმცა მტკიცებულებათა არარსებობის გამო ის გაათავისუფლეს.
ხერსონის ბრძოლა
თებერვალი
მარცხნივ|მინი| ანტონივკის ხიდი 2006 წელს. რუსული ძალები 24 თებერვალს ყირიმის გავლით სამხრეთიდან შეიჭრნენ ხერსონის ოლქში. უკრაინის პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ განაცხადა: „ჩვენი ჯარები სასტიკ ბრძოლებს აწარმოებენ ხერსონის გარეუბნებში, მტერი ოკუპირებული ყირიმიდან აწვება და ცდილობს მელიტოპოლისკენ წინსვლას “. 24 თებერვლის საღამოს რუსულმა ძალებმა მიაღწიეს ქალაქ ხერსონს და დაიკავეს ანტონივკის ხიდი, რომელიც საჭირო იყო მდინარე დნეპერზე გადასასვლელად და მიკოლაივის მიმართულებით გასაჭრელად.
ალექსანდრე ზამიატნინი
სამეცნიერო მოღვაწეობა
სამეცნიერო ინტერესი: ენდოგენური ოლიგოპეპტიდების კომპიუტერული ბიოქიმია, ფიზიოლოგიურად აქტიური ნივთიერებების სტრუქტურისა და ფუნქციების კომპიუტერული ბაზები, ფიზიოლოგიურად აქტიური ნივთიერებების ურთიერთქმედების მექანიზმების კავშირი ფიზიკური და ქიმიური ბაზების რეცეპტორებთან, ბიოსენსორები, გეოფიზიკური ბიოლოგია.
ხერსონის ბრძოლა
თებერვალი
25 თებერვალს, პირველ საათებში, უკრაინულმა ძალებმა ხიდი სასტიკი ბრძოლით დაიბრუნეს. ვიდეოებში ჩანდა ხიდზე დაყრილი დაღუპული ჯარისკავები და განადგურებული ტექნიკა. კონტრშეტევამ რუსები აიძულა ჩრდილოეთით წაწეულიყვნენ და დნეპრზე უახლოესი გადასასვლელი, ქალაქი ნოვა-კახოვკა დაეკავებინათ. მოგვიანებით რუსებმა ისევ დაიკავეს ანტონივკის ხიდი.
ალექსანდრე ზამიატნინი
საინტერესო ფაქტები
ზამიატნინის დიდმა ბაბუამ, პოლონელმა, მიხეილ კოსინსკიმ, საკუთარი შვილის სამ მოდგმას გადასცა წყევლა, მისი რევოლუციონერთან, ივან ევსრეაროვთან ქორწინების გამო. ზამიატნინი სევდით აღნიშნავს, რომ ის მესამე თაობაა.
ხერსონის ბრძოლა
თებერვალი
26 თებერვალს, მერის იჰორ კოლიხაევის ცნობით, რუსეთის ჯარებმა მათ ჯავშანმანქანებზე უკრაინის საჰაერო თავდასხმის შემდეგ ხერსონიდან უკან დაიხიეს, რამაც ქალაქი უკრაინის კონტროლის ქვეშ დატოვა. უკრაინელი ოფიციალური პირი, ანტონ ჰერაშჩენკო, მოგვიანებით ამტკიცებდა, რომ რუსული არმიის კოლონა „რადენსკსა და ოლეშკის შორის“, ხერსონის სამხრეთით, უკრაინელმა ძალებმა დაამარცხეს, გადარჩენილები კი, სავარაუდოდ, „ტყეში გაიქცნენ“. იმავდროულად, უკრაინის გენერალურმა პროკურორმა, ირინა ვენედიქტოვამ განაცხადა, რომ რუსულმა ძალებმა სოფელ ზელენივკასთან, ხერსონის ჩრდილოეთ გარეუბანში, მოკლეს ჟურნალისტი, ხოლო გზატკეცილზე — სასწრაფო დახმარების მძღოლი. ვენედიქტოვას თქმით, უკრაინელმა სამართალდამცავებმა სროლის ფაქტზე სისხლის სამართლის საქმე აღძრეს.
ალექსანდრე ზამიატნინი
საინტერესო ფაქტები
1961 წელს მესამე კურსელმა ზამიატნინმა თვითმფრინავის რეისის შეფერხების გამო, მოსკოვში რამდენიმე საათი გაატარა ნილს ბორისთან ერთად ლუდის სახეობებზე საუბარში, კაფეში.
ხერსონის ბრძოლა
თებერვალი
27 თებერვალს, დილით, რუსეთის თავდაცვის სამინისტრომ გაავრცელა ცნობა, რომ რუსულმა ძალებმა ალყა შემოარტყეს ხერსონს და, უკრაინის ოფიციალური პირების თქმით, დაიკავეს ქალაქის ნაწილი, მათ შორის ხერსონის საერთაშორისო აეროპორტი. გვიან დილით, უკრაინის საჰაერო ძალებმა სოფელ ჩორნობაივკაში, ხერსონის ჩრდილოეთით, უპილოტო საფრენი აპარატით წარმატებული დარტყმა განახორციელეს რუსეთის ძალების წინააღმდეგ.
უკრაინის ოფიციალური პირების ცნობით, 27 თებერვლიდან რუსულმა ძალებმა ახლომდებარე სოფლებიდან ხერსონის მიმართულებით მშვიდობიანი მოსახლეობის გადაყვანა დაიწყეს, რაც, მათი მტკიცებით, მშვიდობიანი მოსახლეობა ცოცხალ ფარად გამოყენების მცდელობა იყო.
მარტი
1 მარტს, დილით ადრე, უკრაინის ოფიციალურმა პირებმა გაავრცელეს ინფორმაცია, რომ რუსულმა ძალებმა ხერსონზე შეტევა განაახლეს და საერთაშორისო აეროპორტიდან ხერსონისა და მიკოლაივის დამაკავშირებელი გზატკეცილისკენ მიიწევდენ. მძიმე დაბომბვის წარმოებასთან ერთად, რუსეთის ჯარებმა მოახერხეს ქალაქის გარს შემორტყმა და სოფელ კომიშანისკენ მიმავალ გზატკეცილზე გასვლა. რუსებმა საბოლოოდ შეძლეს ხერსონში შესვლა. ქალაქის მერის ცნობით, ბევრი მცხოვრები საკუთარ სახლებში და ბომბსაფარებში დარჩა, საბრძოლო მოქმედებების შედეგად დაზიანდა სკოლები, სავაჭრო ცენტრი „ფაბრიკა“ და მრავალსართულიანი შენობები, საცხოვრებელი სახლები ცეცხლის ქვეშ მოჰყვა. კოლიხაევი ამტკიცებდა, რომ 1 მარტს რუსულმა ჯარებმა ცეცხლი გაუხსნეს მოლოტოვის კოქტეილებით შეიარაღებულ მოქალაქეებს, რომლებიც ნაფტოვიკივის ქუჩაზე ცდილობდნენ სამხედრო კოლონის შეჩერებას.
მოგვიანებით, 2 მარტს, დაახლოებით ათი რუსი ჯარისკაცისგან შემდგარი ჯგუფი, მათ შორის მეთაური, შევიდა საკრებულოს შენობაში და მოლაპარაკება დაიწყო კოლიხაევთან. საღამოს კოლიხაევმა დაადასტურა, რომ მან ქალაქი დათმო და აღნიშნა, რომ რუსმა სარდალმა ისაუბრა სამხედრო ადმინისტრაციის შექმნის გეგმების შესახებ. მან ასევე აღიარა, რომ უკრაინელი სამხედროები ხერსონში აღარ იმყოფებოდნენ. სხვა ოფიციალური პირის განცხადებით, რუსი სამხედროები ქალაქის ყველა კუთხეში იდგნენ. კოლიხაევის ცნობით, ბრძოლის შედეგად 300-მდე უკრაინელი მშვიდობიანი მოქალაქე და ჯარისკაცი დაიღუპა, ინფრასტრუქტურა ძლიერ დაზიანდა, „შეზღუდული იყო წყლის მიწოდება და არასაკმარისი იყო საკვები“. მან დასძინა, რომ ბევრი გარდაცვლილი მოხალისეებმა საძმო სასაფლაოზე დაკრძალეს, რადგან ნეშტების დიდი ნაწილი ამოუცნობი იყო.
შედეგები
დაცემის შემდეგ ხერსონი და ხერსონის ოლქი რუსეთის სამხედრო ოკუპაციის ქვეშ აღმოჩნდა.
ხერსონის დაპყრობიდან მალევე, რუსეთის თავდაცვის სამინისტრომ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ რუსეთის ძალებსა და ქალაქის ადმინისტრაციას შორის წესრიგის დაცვასთან დაკავშირებით მოლაპარაკებები მიმდინარეობდა. მიღწეული იქნა შეთანხმება, რომლის მიხედვითაც, უკრაინის დროშა ქალაქის თავზე აღმართული იქნებოდა მანამ, სანამ რუსეთი ახალ ადმინისტრაციას არ შექმნიდა. მერმა იგორ კოლიხაევმა ქალაქის მაცხოვრებლებს ახალი პირობები გამოუცხადა, მაგალითად, მოქალაქეები მხოლოდ დღისით გავიდოდნენ გარეთ, ეკრძალებოდათ ჯგუფურად შეკრება, მანქანებს ქალაქში შესვლა მხოლოდ საკვებისა და მედიკამენტების მისაწოდებლად შეეძლოთ; ეს მანქანები მინიმალური სიჩქარით უნდა გადაადგილებულიყვნენ და დაექვემდებარებოდნენ ჩხრეკას. მოქალაქეები გააფრთხილეს რომ, არ მოეხდინათ რუსი ჯარისკაცების პროვოცირება და დამორჩილებოდნენ გაცემულ ბრძანებებს.
3 მარტს უკრაინულ მედიაში გავრცელდა დაუდასტურებელი ცნობები ხერსონში რუსი ჯარისკაცების მიერ ქალების გაუპატიურების შესახებ. უკრაინული გამოცემა „რუბრიკა“ ადგილობრივ წყაროებზე (მ.შ. კარაბელეშის პოლიკლინიკის ექიმზე) დაყრდნობით იტყობინებოდა, რომ ადგილი ჰქონდა გაუპატიურების 11 შემთხვევას, რომელთაგან მხოლოდ 5 მსხვერპლი გადარჩა ცოცხალი. სვეტლანა ზორინამ, ხერსონის 27 წლის მკვიდრმა, რომელმაც CNN-ს მისცა ინტერვიუ, რუსი ჯარისკაცები ადგილობრივი ქალების გაუპატიურებაში დაადანაშაულა და აღნიშნა: „მათ უკვე დაიწყეს ჩვენი ქალების გაუპატიურება. ხალხისგან, რომელსაც მე პირადად ვიცნობ, იყო ინფორმაცია, რომ 17 წლის გოგონა გააუპატიურეს და შემდეგ მოკლეს“. აღნიშნული ბრალდებები დამოუკიდებლად არ გადამოწმებულა.
5 მარტს კოლიხაევმა განაცხადა, რომ ქალაქში შეიარაღებულ წინააღმდეგობას ადგილი არ ჰქონია და რუსული ჯარები „საკმაოდ მტკიცედ“ იდგნენ. მან ჰუმანიტარული დახმარება მოითხოვა და აღნიშნა, რომ „წარმოება და კრიტიკულად მნიშვნელოვანი ინფრასტრუქტურა გაჩერებული იყო. ქალაქი დენისა და წყალის გარეშე იყო დარჩენილი“ და „ჰყავდათ კიბოთი დაავადებულები, ბავშვები, რომლებსაც მედიკამენტები სჭირდებათ და ეს უკანასკნელი მათვის ვერ ჩამოჰქონდათ“. იმავდროულად, დაახლოებით 2000 მომიტინგე უკრაინის დროშებით, ეროვნული ჰიმნითა და პატრიოტული ლოზუნგებით მსვლელობით გამოვიდა ქალაქის ცენტრში. გავრცელებული ინფორმაციით, რუსეთის ჯარებმა მოახლოებული ხალხის შესაკავებლად ჰაერში გაისროლეს. ზოგიერთი ადგილობრივი ამტკიცებდა, რომ რუსებს ჰქონდათ უკრაინელი აქტივისტების სია, რომელთა დაჭერაც სურდათ.
უკრაინის შეიარაღებული ძალების გენერალურმა შტაბმა 9 მარტს გაავრცელა ინფორმაცია, რომ რუსეთმა ხერსონში 400-ზე მეტი ადამიანი დააკავა საპროტესტო აქციებზე გამოსვლის გამო.
ოკუპანტების მხრიდან ჟღერდებოდა „ხერსონის სახალხო რესპუბლიკის“ ჩამოსაყალიბებლად რეფერენდუმის ჩატარების იდეები. ამ ფაქტზე 12 მარტს ხერსონის საოლქო რადის დეპუტატებმა საგანგებო სხდომა მოიწვიეს და გაავრცელეს მათი გადაწყვეტილება, რომ „ხერსონი არის უკრაინა“ და არანაირი ცრურესპუბლიკა ხერსონის ოლქის ტერიტორიაზე არასდროს არ იარსებებდა.
13 მარტს უკრაინული ახალი ამბების ონლაინგამოცემა „უკრაინსკა პრავდა“ იტყობინებოდა, რომ რამდენიმე ასეულმა ადამიანმა მიიღო მონაწილეობა მშვიდობიან მიტინგში ლოზუნგით „ხერსონი უკრაინაა“. ადგილობრივი ჟურნალისტის კონსტანტინა რიჟენკოს ცნობით, დემონსტრაციის დროს საოკუპაციო ძალის მხრიდან სროლას ჰქონდა ადგილი, რის შედეგადაც სულ მცირე ერთი ადამიანი დაშავდა, მას ფეხში რეზინის ტყვია მოხვდა. ამავე დღეს პრეზიდენტმა ზელენსკიმ განაცხადა, რომ რუსეთი ქალაქში ცრუ რეფერენდუმის ჩატარებას აპირებდა „ხერსონის სახალხო რესპუბლიკის“ გამოცხადების შესახებ, დონეცკისა და ლუგანსკის რესპუბლიკების ანალოგიურად.
უკრაინელთა კონტრშეტევა
23 მარტს უკრაინულმა ძალებმა ხერსონის ოლქში მოწინააღმდეგის მიმართულებით კონტრდარტყმები განახორციელეს. აშშ-ის თავდაცვის დეპარტამენტის ოფიციალური წარმომადგენლის 25 მარტის განცხადებით, რუსულ ნაწილებს ხერსონზე სრული კონტროლი უკვე აღარ ჰქონდათ, რამდენადაც უკრაინელები „გააფთრებით“ იბრძოდნენ ქალაქის დასაბრუნებლად. თუმცა, ხერსონელმა უკრაინელებმა პენტაგონის შეფასება კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენეს, რადგან ქალაქი ჯერ კიდევ რუსეთის ხელში რჩებოდა. „CNN“-ის ცნობით, სიტუაცია უცვლელი იყო და მოსახლეობის მიხედვით აქ ისევ რუსები იდგნენ. ერთ-ერთი მოქალაქის თანახმად, მოწინააღმდეგემ ოლქის ტერიტორიაზე რამდენიმე სოფელზე დაკარგა კონტროლი. მანამდე „CNN“ იტყობინებოდა, რომ უკრაინელები კონტრშეტევას ახორციელებდნენ ოლქის ჩრდილოეთ ნაწილში.
18 აპრილს ხერსონის დე ფაქტო მერად დაინიშნა იგორ კასტიუკევიჩი.
20 აპრილს უკრაინელმა პარტიზანებმა ხერსონში მოკლეს პრორუსი ბლოგერი ვალერი კულეშოვი.
23 აპრილს უკრაინამ გამოაცხადა, რომ დარტყმა მიაყენა ხერსონში რუსეთის 49-ე საერთო-საჯარისო არმიის სამეთაურო პუნქტს. ორი გენერალი დაიღუპა და ერთი მძიმედ დაიჭრა. თავდასხმის დროს პუნქტში 50-მდე ოფიცერი იმყოფებოდა. სხვების მდგომარეობა უცნობი იყო.
24 აპრილს ოპერატიულმა სარდლობა „სამხრეთმა“ გაავრცელა ცნობა, რომ უკრაინულმა არმიამ ხერსონის ოლქში გაათავისუფლა 8 დასახლებული პუნქტი.
6 მაისს „ედინაია როსიას“ გენერალური საბჭოს მდივანმა ანდრია ტურჩაკმა ოკუპირებულ ხერსონში ვიზიტის დროს განაცხადა: „რუსეთი აქ სამუდამოდაა. ამაში არანაირი ეჭვი არ უნდა იყოს. წარსულში დაბრუნება აღარ იქნება“ და „ჩვენ ერთად ვიცხოვრებთ, განვავითარებთ ამ მდიდარ მხარეს, მდიდარს ისტორიული მემკვიდრეობით, ხალხით, რომელიც აქ ცხოვრობს“. მან ასევე აღნიშნა ხერსონში ჰუმანიტარული დახმარების ცენტრის გახსნის შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის შეჭრა უკრაინაში (2022) კატეგორია:რუსეთის ბრძოლები კატეგორია:უკრაინის ბრძოლები
მეშაქანარი
სქოლიო
კატეგორია:მასალის რაიონის სოფლები
თემირბოლათ მამსუროვი
თემირბოლათ მამსუროვი (Темырболат Мамсыраты; დ. 1845, რუსეთის იმპერია — გ. 1898, ოსმალეთის იმპერია) — ოსი პოეტი. ითვლება პირველ ოს პოეტად.
ბიოგრაფია
თემირბოლათ მამსუროვი დაიბადა 1845 წელს. 1855-1860 წლებში იგი პეტერბურგის კადეტთა კორპუსში სწავლობს. 1860 წლიდან მსახურობდა ჩუგუევის (ახლანდელი ხარკივის ოლქში) პოლკში. 1865 წელს დედის ძალდატანებით (რომელიც რუსეთის არმიის გენერლის მუსა კუნდუხოვის და იყო) თემირბოლათ მამსუროვი სხვა ოსებთან ერთად გადასახლდა ოსმალეთში. დასახლდა სოფელ ბატმანტაშში, სივასის ვილაიეთში, მას უარი უთქვამს თურქეთის არმიაში სამსახურზე, სიკვდილამდე დარჩენილა სამოქალაქო პირად, მას ოჯახიც კი არ შეუქმნია. ოსურ ენასთან ერთად ფლობდა თურქულ ენას. თემირბოლათ მამსუროვი გარდაიცვალა 1899 წელს ბატმანტაშში და იქვეა დაკრძალული.
შემოქმედება
დღემდე თემირბოლათის მხოლოდ თერთმეტი ლექსია შემორჩენილი. მის თანამედროვეთა გადმოცემით, თემირბოლათს დიდი პოეტური მემკვიდრეობა დარჩენია. პოეტის დას, აზიზს, თემირბოლათის ხელნაწერებით სავსე სკივრი ჰქონია. სამწუხაროდ, დღესდღეობით ეს ხელნაწერები დაკარგულია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1845 კატეგორია:გარდაცვლილი 1899 კატეგორია:ოსი პოეტები
ელისაბედ ყიფიანი
ელისაბედ (ვეტა) ყიფიანი (დ. 1876 — გ. 1943) — ქართველი პედაგოგი, სახელმწიფო და საზოგადო მოღვაწის დიმიტრი ყიფიანის შვილიშვილი.
ბიოგრაფია
ელისაბედ (ვეტა) ნიკოლოზის ასული ყიფიანი დაიბადა 1876 წელს ნიკოლოზ ყიფიანისა და ანასტასია (ტასო) ერისთავის ოჯახში. იგი მათი უფროსი ქალიშვილი იყო. ვეტასა და მის დებზე (ნინო ყიფიანი და ბარბარე ყიფიანი) ერთხანს მზრულველობა ითავა პაპამ, დიმიტრი ყიფიანმა, სახელმწიფო და საზოგადო მოღვაწემ.
ელისაბედ ყიფიანი ღვაწლმოსილი პედაგოგი იყო. იგი რუსულ ენასა და ლიტერატურას ასწავლიდა თბილისის სკოლებში. მისი მეუღლე იყო ბოქაული გაბრიელ სულხანიშვილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1876 კატეგორია:გარდაცვლილი 1943 ელისაბედ კატეგორია:დიმიტრი ყიფიანი
აზერბაიჯანის პარლამენტის ბიბლიოთეკა
აზერბაიჯანის პარლამენტის ბიბლიოთეკა — მდებარეობს აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. თურქეთის დიდი ეროვნული ასამბლეის საჩუქარი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მილი მეჯლისს. მათ საჩუქრად გადასცეს მთელი ინვენტარი და ტექნიკა, მათ შორის: წიგნების თაროები, საკითხავი მაგიდები და კომპიუტერები. აღნიშნული ბიბლიოთეკა დაარსდა 1997 წელს.
ფონდი
აზერბაიჯანის პარლამენტის ბიბლიოთეკის წიგნის ფონდი 6,600 ასლი წიგნია და ბროშურა. აზერბაიჯანის პარლამენტის ბიბლიოთეკის ფონდში არის: 3500 წიგნის ასლი აზერბაიჯანულ ენაზე, ასევე 2200 ეგზემპლარი რუსულ ენაზე. აღნიშნული ბიბლიოთეკის წიგნის ფონდის შევსება ხორციელდება იურიდიული დეპოზიტის ასლებისა და ახალი ლიტერატურის შეძენის გზით.
ბიბლიოთეკაში გამოწერილია 42 პერიოდული გამოცემა და 77 ჟურნალი, რაც მკითხველს ხელმისაწვდომი აქვს. საბიბლიოთეკო ფონდის 80% შედგება იურიდიული ლიტერატურის, საკანონმდებლო აქტების, გამოკითხვის ლიტერატურისგან. გარდა ამისა, ბიბლიოთეკის ფონდი აისახება ლიტერატურაში. წიგნის ფონდის ორგანიზატორები არიან მეცნიერების დარგები.
წიგნის ფონდის ორგანიზატორები არიან მეცნიერების სხვადასხვა დარგის წარმომადგენლები. პარლამენტის ბიბლიოთეკა ეხმარება აზერბაიჯანის მინისტრთა კაბინეტს და აზერბაიჯანის ეროვნული ასამბლეის აპარატს მუშაობაში.
ბიბლიოთეკა წელიწადში იღებს დაახლოებით 1000-1200 მკითხველს. მნიშვნელოვან მოვლენებთან დაკავშირებით ბიბლიოთეკაში ხშირად ორგანიზებულია წიგნის გამოფენები, წიგნის პრეზენეტაციები, კონფერენციები და სტენდები.
პარლამენტის ბიბლიოთეკა მუდმივად აფართოებს საერთაშორისო ურთიერთობებს. ამრიგად, 2000 წლის მაისში სანქტ-პეტერბურგში დსთ-ს რესპუბლიკების საპარლამენტო ბიბლიოთეკების კონფერენციაზე, მათ ხელი მოაწერეს თხოვნას დსთ-ს საპარლამენტო ასამბლეის ხელმძღვანელობასთან „უზრუნველყონ დსთ-ს ქვეყნების საპარლამენტო ბიბლიოთეკებს შორის ინფორმაციის წიგნების გაცვლა." აღნიშნულ ბიბლიოთეკას აქვს ურთიერთობა არამარტო რეგიონში განთავსებულ ბიბლიოთეკებთან არამედ უცხოეთის ცნობილ ბიბლიოთეკებთანაც.
სწორედ ამ მიზნით შეიქმნა საკოორდინაციო ცენტრი დსთ-ს ქვეყნების საპარლამენტო ბიბლიოთეკებს შორის ოფიციალური დოკუმენტების, წიგნების და სხვა ბეჭდური მასალების გაცვლისთვის. ბიბლიოთეკა გაცვლის ოფიციალურ დოკუმენტებს და ბეჭდურ გამოცემებს რუსეთის ფედერაციის დუმის ბიბლიოთეკასთან, უკრაინის, ბელარუსის, მოლდოვას, ყაზახეთისა და ტაჯიკეთის საპარლამენტო ბიბლიოთეკებთან.
აზერბაიჯანის პარლამენტის ბიბლიოთეკას თავის მხრივ ურთიერთობა აქვს აზერბაიჯანის ეროვნული ბიბლიოთეკასთან, რომელიც ქვეყანაში ყველაზე დიდ და ერთ-ერთ უდიდესი ბიბლიოთეკასთან ამიერკავკასიაში. აღნშნული ბიბლიოთეკა მდებარეობს აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში და დაარსდა 1922 წელს.
აზერბაიჯანის პარლამენტის ბიბლიოთეკა ინტერნეტთან არის დაკავშირებული. სწორედ ამ მიზნით, სამკითხველო დარბაზში კომპიუტერი ხელმისაწვდომი გახდა მკითხველებისთვის, რაც პოზიტიურ როლს ასრულებს შემოსული მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილებაში.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს ბიბლიოთეკები
ზოლოტიევკა
ზოლოტიევკა (Zolotievca) — სოფელი მოლდოვაში, ანენი-ნოის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 92 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 585 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანენი-ნოის რაიონის სოფლები
ცამეტწლიანი ომი უნგრეთში
ცამეტწლიანი ომი უნგრეთში (ასევე ეწოდება „თხუთმეტწლიანი ომი“ — დამოკიდებულია იმაზე, თუ რომელ წელს ჩავთვლით ომის დასაწყისად) — ჰაბსბურგების დინასტიასა და ოსმალეთის იმპერიას შორის მრავალრიცხოვანი ომებიდან ერთ-ერთი. 1606 წლის 11 ნოემბერს სასაზღვრო სოფელ ჟიტვატოროკში ხელი მოეწერა ჟიტვატოროკის საზავო ხელშეკრულებას. ხელშეკრულება ორივე მხარეს უმტკიცებდა ტერიტორიებს, რომლებიც იმჟამად ეკავათ. ამგვარად ოსმალეთის იმპერიამ მიიღო საკმაოდ მცირე მოგება ორი ახალი ციხე-სიმაგრის — ეგერისა და ნადკანიჟის სახით. ერთჯერადად 200 ათასი ფლორინის გადახდის სანაცვლოდ გაუქმდა ყოველწლიური ხარკი, რომელსაც საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორი სულთანს უხდიდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცამეტწლიანი ომი უნგრეთში
ფაჯუ
პაჯუ — ქალაქი სამხრეთი კორეაში, კიონგიდოს პროვინციაში.
გეოგრაფია
მდებარეობს ჩრდილოეთ კორეის საზღვართან ახლოს. სამხრეთით ესაზღვრება კოიანსა და კიმპჰოს, აღმოსავლეთით — იანჯუს, დასავლეთით აკრავს ყვითელი ზღვა.
ისტორია
თანამედროვე პაჯუს ტერიტორიაზე დასახლების არსებობის შესახებ პირველი ცნობები 475 წელს გვხვდება. იმ დროს, ეს ტერიტორია შედიოდა კოგურიოს სახელმწიფოს შემადგენლობაში. აქ მდებარეობდა ჰიონის სტატუსის მქონე ადმინისტრაციული ერთეული. 757 წელს, ადმინისტრაციული რეფორმის შემდეგ (ამ დროს უკვე სილას შემადგენლობაში იყო), სულიჰოლმა შეიცვა სახელი და გახდა პონსონი. 1174 წელს, კორიოს დინასტიის არსებობისას, სახელწოდება შეიცვალა სოვონით.
1996 წელს მიიღო ქალაქის სტატუსი. პაჯუსთან ახლოს მდებარეობს ცნობილი ადგილი პანმუნჯონი, სადაც 1953 წელს დადებულ იქნა კორეის ომში ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმება.
სქოლიო
კატეგორია:კიონგიდოს პროვინციის ქალაქები კატეგორია:სამხრეთ კორეის ქალაქები
ქრისიპე
ქრისიპე მოღვაწეობდა ლოგიკის სფეროში, ასევე ეპისტემოლოგიას, ეთიკასა და ფიზიკაში. მან შეიმუშავა ლოგიკის ახალი სისტემა რათა უკეთ გაეაზრებინა ადამიანის როლი სამყაროში. ის აღიარებდა ბედისწერის გარდაუვალობას, მიუხედავად ამისა, არასოდეს უარყოფდა ადამიანის აზროვნებისა და გადაწყვეტილების მიღების თავისუფლებას. ეთიკა,მისი თქმით დამოკიდებულია იმაზე თუ რამდენად იაზრებს ადამიანი სამყაროს მოწმედების პრინციპებს. ის ამბობდა, რომ ემოციური გატაცებები ადამიანის სულს ასახიჩრებს. ქრისიპეს მუშაობის შედეგია ის უდიდესი წარმატება, რაც წილად ხვდა სტოიციზმს ბერძნულ და რომაულ კულტურაში.
Colobopsis
Colobopsis — გამხმარ ხეებზე მობინადრე ჭიანჭველათა გვარი Formicinae-ს ქვეოჯახიდან. ცნობილია 90 სახეობაზე მეტი. ადრე განიხილებოდა, როგორც ქვეგვარი Camponotus-ს გვარის შემადგენლობაში.
ქრისიპე
ცხოვრება
ქრისიპე, აპოლონიუსის შვილი, დაიბადა სოლში, კილიკიაში. იყო საშუალო სიმაღლის და ცნობების მიხედვით ვარჯიშობდა შორ დისტანციაზე სირბილში. ახალგაზრდობაშივე მან დაკარგა მემკვიდრეობით მიღებული ქონება, რომელიც მეფის პირად მფლობელობაში გადავიდა. ამის შემდეგ ქრისიპე ათენში გადასახლდა, სადაც დაემოწაფა კლეანთეს, რომელიც სათავეში ედგა სტოიცისტურ სკოლას. მიჩნეულია, რომ ის ესწრებოდა არქეზილასა და ლაკიდეს ლექციებს პლატონის აკადემიაში.
Colobopsis
გავრცელება
გავრცელების არეალი — პალეარქტიკის ოლქი, ნეარქტიკის ოლქი, ინდომალაის ოლქი, ავსტრალია და ოკეანეთი.
ქრისიპე
ცხოვრება
ქრისიპე დიდი მონდომებით სწავლობდა სტოიცისტურ სისტემებს. მან სწავლის შემართებით სახელი გაითქვა თანატოლებში. ის განთქმული იყო ინტულექტუალური ერუდიციით, თავდაჯერებულობითა და გამოხატვის მრავალფეროვნებით, ყველაფერთან ერთად, ის კლეანთეს ამგვარად მიმართავდა:„მაჩვენე იდეა და შედეგებს თავად აღმოვაჩენ“. კლეანთეს გარდაცვალების შემდეგ, ძვ.წ 230 წელს ქრისიპე სათავეში ჩაუდგა სტოიცისტურ სკოლას.
Colobopsis
სისტემატიკა
ადრე Colobopsis განიხილებოდა როგორც ქვეგვარი Camponotus-ის გვარის შემადგენლობაში. მოლეკულურ-გენეტიკური კვლევების შედეგად (Ward et al 2016-ის ნამუშევრების საფუძველზე) გამოიყო ცალკე გვარად. ავსტრალიური სახეობები C. armstrongi, C. cameratus, და C. macareaveyi, რომლებიც ადრე შედიოდნენ Myrmogonia-ს ქვეგვარის შემადგენლობაში (და კიდევ 8 მისი სახეობა ფიჯიდან), 2016 წლიდან შეიყვანეს Colobopsis-ის შემადგენლობაში. კონვერგენტულ მსგავსებას Camponotus-ებთან მიუთითებს სახეობითი ჯგუფი Camponotus macrocephalus-species group: 11 მისი სახეობიდან 8 მიეკუთვნება Colobopsis-ებს (anderseni, annetteae, conithorax, gasseri, howensis, macrocephala, sanguinifrons, vitrea), ხოლო 3 სახეობა Camponotus-ებს (janeti, janforrestae, mackayensis).
ქრისიპე
ცხოვრება
ქრისიპე ყოო მწერალიც და ცნობების თანახმად დღის განმავლობაში არანაკლებ 500 ხაზს წერდა. საერთო ჯამში მან 705 ნაწარმოები შექმნა. ის მიდრეკილი იყო მრავალმხრივი აზროვნებისკენ, სწორედ ამიტომ, მუდამ ცდილობდა კამათისას ორივე მხარის არგუმენტები შეესწავლა. ქრისიპე ნაწარმოებებში ხშირად იყენებდა ოპონენტების მიერ გამოთქმულ ფრაზებს. ის აღიარებულია, როგორც ფართო, შეუცნობელი და თავისუფალი საკუთარ სტილში. ქრისიპეს შესაძლებლობებიდან გამომგდინარე, მისი ავტორიტეტი დღითი-დღე იზრდებოდა, ამიტომ ის მალევე გახდა სტოიცისტური სკოლის ლიდერი.
მარაო
მინი|მარაო მარაო — საგრილობელი, ჰაერის მოსანიავებელი ნივთი.
ძველთაგანვე ცნობილლი იყო ცხელ ქვეყნებში (ეგვიპტე, ინდოეთი, ჩინეთი და სხვა). თავდაპირველად მარაოდ იყენებდნენ პალმის, ლოტოსისა და სხვა მცენარეთა ფოთლებს. შემდეგ გაჩნდა წნული (პოლინეზია, ინდონეზია და სხვა), ხის, ლითონის, მყარ ჩარჩოზე გადაჭიმული ქაღალდის ან ქსოვილის მარაოები. მოგვიანებით აკეთებდნენ დასაკეც-გასაშლელ მარაოებს, რომლებიც ევროპელებმა გადაიღეს. ზოგჯერ მას ძვირფასი მასალისგანაც (სპილოს ძვალი, კუს ჯავშანი, სადაფი, სირაქლემის ფრთები, მაქმანი და სხვა) ამზადებდნენ. მის შექმნაში მონაწილეობდნენ მხატვრები (ფ. ბუშე, ა. ვატო, ნ. ლანკრე — საფრანგეთი) და იუველირები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოდური აქსესუარები
ქრისიპე
ცხოვრება
ის გარდაიცვალა 143-ე ოლიმპიადის მიმდინარეობისას (ძვ.წ 208-204), 73 წლის ასაკში. დიოგენე ლაერტი გვაწვდის ქრისიპეს გარდაცვალების ორ ვერსიას. პირველი ცნობით ის ნადიმზე გაუზავებელი ღვინით ზედმეტად დათვრა და მალე დაიღუპა. მეორე ვერსიით ის უყურებდა, თუ როგორ ჭამდა ვირი ლეღვს და იხუმრა:„მიეცით ვირს სუფთა ღვინო, რათა ჩამოირეცხოს ლეღვი“. ის საკუთარ ხუმრობაზე სიცილისას დაიღუპა. მისმა ძმისშვილმა არისტორეონმა შექმნა მისი ქანდაკება და დადგა ქალაქ კერამიკში. ქრისიპე სტოიცისტური სკოლის ლიდერად დაინიშნა საკუთარი მოსწავლის, ზენონის მიერ.
მისი ნაწარმოებებიდან არაფერია შემორჩენილი გარდა იმ ციტატებისა, რომლებიც მოხსენებულია ციცერონის, ლუსიუს ანეუს სენეკას, გალენოსის, პლუტარქესა და სხვათა ნაწარმოებებში. ლოგიკის თემაზე შექმნილი ნაწარმოებები აღირიცხება ჰერკულანუმის პაპირუსებში, რომელთაგან ერთ-ერთი, სავარაუდოდ, ქრისიპეს შექმნილია.
ფილოსოფია
right|thumb|ქრისიპეს ბიუსტი, რომაული ორიგინალის ასლი. ქრისიპეს კარიერის მანძილზე ხშირად უხდებოდა პლატონის აკადემიაზე თავდასხმების მოგერიება და ამას წარმატებით ართმევდა თავს. ამასთან ის იცავდა სტოიციზმის მიმდინარეობას არა მარტო არსებული, არამედ მომავალი საფრთხისაგანაც. მან გააერთანა ზენონისა და კლეანთეს დოქტრინები რათა შეექმნა ერთიანი, მძლავრი სტოიცისტური სისტემა. ის ხელმძღვანელობდა მათი ფორმალური ლოგიკით. საბოლოოდ, ქრისიპემ ჩამოაყალიბა სტოიციზმი როგორც მიმდინარეობა. ამბობდნენ:„ქრისიპეს გარეშე არ იარსებებდა სტოა“.
სქოლიო
კატეგორია:ძველი ბერძენი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 279 კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 206 კატეგორია:ძვ. წ. III საუკუნის ბერძნები
Colobopsis
სქოლიო
კატეგორია:ფორმიცინები
ფირფიტოსანნი
ფირფიტოსანნი (Agaricaceae, Lepiotaceae) — ფირფიტოვანთა სოკოს რიგის ოჯახი, სადაც გაერთიანებულია 85 გვარი და 1340 სახეობა. გაერთიანებულია ბევრი საჭმელი სოკო როგორიცაა: ქამასოკო, წეროსწვივა, მგლის სოკო და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფირფიტოვანნი
ბეჭდების მბრძანებლის ისტორია
„ბეჭდების მბრძანებლის ისტორია“ (The History of The Lord of the Rings) — კრისტოფერ ტოლკინის მიერ შედგენილი „შუახმელეთის ისტორიის“ VI-IX ტომების საერთო დასახელება. ეს ტომებია:
წყვდიადის დაბრუნება
„წყვდიადის დაბრუნება“ (The Return of the Shadow) გამოიცა 1988 წელს. იგი არის „ბეჭდების მბრძანებლის“ შექმნის პროცესის ამსახველი წიგნი. აქცენტი აქ გაკეთებულია პირველ წიგნზე, „ბეჭდის საძმო“ - „წყვდიადის დაბრუნება“ ამ წიგნის სამუშაო სახელწოდება იყო.
წიგნში აღწერილია, თუ როგორც გარდაიქმნა ბილბოს უბრალო ბეჭედი ბნელეთის ბეჭდად. მოთხრობილია, თუ როგორ ჩნდება მაზრაში პირველი შავი მხედარი, როგორ ჩნდება ჰობიტი, რომელიც შემდგომში არაგორნმა შეცვალა. ფროდო ბეგინსის მეგობრებიც იცვლებიან. აგრეთვე ჩნდება ხისწვერა გამოჩენა, ხოლო ფერმერი მეგოტი განსხვავებულ ადგილას ჩნდება, ვიდრე საბოლოო ვერსიაში. აგრეთვე შეტანილია პირველი რუკების და ხელნაწერების რეპროდუქციები.
იზენგარდის ღალატი
„იზენგარდის ღალატი“ (The Treason of Isengard) გამოიცა 1989 წელს. იგი არის „ბეჭდების მბრძანებლის“ შექმნის პროცესის ამსახველი შემდეგი წიგნი. მასში გრძელდება შუახმელეთის ქრონიკის მონახაზების გამოჩენა. სამხრეთსა და დასავლეთში ახალი მოსახლეობა ჩნდება, მოქმედებაში შემოდის ლოთლორიენი, როჰანის მხედრები, სარუმანი, იზენგარდი. აღწერილია გალადრიელის პირველი გამოჩენა, გონდორის ისტორიის პირველ ვერსიები და არაგორნისა და ეოვინის პირველი შეხვედრა, რომელიც შემდგომში შეცვლილი იქნა. წიგნს კვლავ ახლავს რუკა. აგრეთვე დართულია ჯუჯების ძველი რუნები.
თავები
შეტანილია კრისტოფერ ტოლკინის მიერ მამის ნაწერების მიხედვით დახატული ექვსი გვერდი.
ბეჭდის ომი
„ბეჭდის ომი“ (The War of the Ring) გამოიცა 1990 წელს. იგი არის „ბეჭდების მბრძანებლის“ შექმნის პროცესის ამსახველი შემდეგი წიგნი. წიგნში აღწერილია ჰელმის ხრამის ბრძოლა, იზენგარდის დატბორვა, ფროდო ბეგინსის მოგზაურობა კირით უნგოლისკენ, ომი გონდორში, განდალფისა და საურონის ელჩის საუბარი შავ კარიბჭესთან. აგრეთვე ჩნდებიან პალანტირები და ფარამირი. წიგნს თან ახლავს გეგმები, ნახატები, ორთანკის, მინას ტირითისა და ბაბაჭუას ბუნაგის ჩანახატები.
დამარცხებული საურონი
„დამარცხებული საურონი“ (Sauron Defeated) გამოიცა 1992 წელს. ამ წიგნში მთავრდება ბეჭდის ომთან დაკავშირებული ამბების მიმოხილვა. წიგნი იწყება სემუაიზ გემჯის მიერ ფროდოს გადარჩენით (კირით უნგოლის კოშკიდან). მაზრის სარუმანის მიერ დაპყრობის სცენები განსხვავებულია. აგრეთვე წარმოდგენილია ეპილოგი, რომელიც არსად გამოქვეყნებულა - ფროდოსა და ბილბოს რუხი ნავსადგურიდან გაცურვიდან წლების შემდეგ სემი ცდილობს, პასუხი გასცეს თავისი შვილების კითხვებს.
წიგნის მეორე განყოფილებაში შეტანილია მიმოხილვები, რომლებსაც ადგილი ჰქონდა ოქსფორდში, 1986-1987 წლებში. მასალები ეხება ატლანტიდის ლეგენდას, კლუბის წევრებს, ევროპულ ლეგენდებს. წიგნის დასასრულს წარმოდგენილია ანადუნეს ჩაძირვის ისტორია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუახმელეთის ისტორია კატეგორია:ჯ. რ. რ. ტოლკინის ნაწარმოებები კატეგორია:Allen & Unwin-ის წიგნები
AS-90
AS-90 პირველად ბრიტანეთის არმიამ გამოიყენა 1993 წელს. მისი სრული სახელწოდებაა 155 მილიმეტრიანი L131. AS-90 გამოიყენებოდა სამეფო ჯარის საარტილერიო და ცხენოსანთა სამეფო არტილერიის რაზმებში. AS-90 შეიქმნა და აშენდა Vickers Shipbuilding and Engineering-ის მიერ (VSEL, რომელიც ეკუთვნის BAE-ს სისტემას 1999 წლიდან). 1992 წლიდან 1995 წლამდე მათ 179 AS-90 დაამზადეს, რაც 300 მილიონი ევრო დაჯდა. 2002 წელს BAE-ს სისტემებს ევალებოდათ შეექმნათ 96 AS-90 ბრიტანული არმისთვის, რომელიც 52 კალიბრიანი იქნებოდა, რაც იძლეოდა იმის შესაძლებლობას, რომ ჭურვის სპექტრი 30 კმ გამხდარიყო. სპეციალური ჭურვებით შესაძლებელი იყო, რომ სპექტრს 60-დან 80 კმ-მდე მიეღწია, თუმცა ეს პროექტი მალევე დასრულდა.
დიზაინი
AS-90-ს აქვს სპეციალური კვების ბლოკი. ის გამოიყენება მაშინ, როდესაც ძრავი არ არის ჩართულ მდგომარეობაში, რაც ხელს უწყობს ბატარეის შენარჩუნებას მაშინ, როდესაც AS-90 არ მოძრაობს. იარაღის გამზადება შეიძლება მისი სრული დახურვიდან ერთ წუთზე ნაკლებ დროში. AS-90-ს აქვს სპეციალური კომპიუტერი, რომელსაც Turret Control Computer (TCC) ეწოდება. TTC აკონტროლებს კოშკურის ყველა ძირითად ფუნქციას.
სქოლიო
კატეგორია:არტილერია
მარგარინი
მარგარინი (margarine < margaros) — საკვები პროდუქტი. მცენარეული ზეთების, ცხოველური ცხიმების, რძის, გემოვანი, არომატული და ზოგიერთი სხვა ნივთიერებების ნარევი. ფიზიკური თვისებებით, ქიმიური შემადგენლობით, გემოთი და ნოყიერებით კარაქის მსგავსია. ამზადებენ რძის მარგარინს, კულინარიულ მარგარინს (მცენარეული ზეთებისა და ცხოველური ცხიმების ნარევი) და ფხვილისებრ მარგარინს, რომელსაც საკვები კონცენტრატების დასამზადებლად და საველე პირობებში საჭმლის მოსამზადებლად იყენებენ.
მარგარინის წარმოებაში იყენებენ ნატურალურ და ჰიდროგენიზებულ მცენარეულ ზეთს (მზესუმზირის, ბამბის, სოიისა და სხვა), ცხოველურ ცხიმს (ძროხის, ცხვრის, ღორის, ძვლის, აგრეთვე ვეშაპის ჰიდროგენიზებულ ცხიმს). ცხიმების რაფინირებისა და დეზოდორაციის შემდეგ ღებულობენ ღია ფერის დაბალი მჟავიანობის პროდუქტს, რომელსაც არ აქვს ცხიმისათვის დამახასიათებელი გემო და სუნი. რძეს უმატებენ ცხიმს და საჭირო გემოსა და არომატისათვის ადედებენ რძემჟავა ბაქტერიებით. მარგარინის დასამზადებელი ემულსიის მისაღებად იყენებენ ემულგატორებს (მაგალითად, მცენარეული ზეთისაგან მიღებულ ფოსფატიდურ კონცენტრატს და მშრალ რძეს). გემოს გასაუმჯობესებლად მარგარინს უმატებენ მარილს (0,2-0,7%), შაქარს, ზოგჯერ — კაკაოს, ყავას, ვანილინს, ლიმონის ესენციას. საჭირო ფერისა და არომატის მისაცემად, ბიოლოგიური ღირებულების გასაზრდელად მარგარინს უმატებენ აგრეთვე კარაქს, ნაღებს, საკვებ არომატულ ნივთიერებებს, ვიტამინებს. რძის მარგარინის დამზადებისას რძეს, ემულგატორს, წყალხსნარებსა და სხვა შემადგენელ კომპონენტებს ურევენ ერთმანეთში. კულინარიული მარგარინის დამზადების ტექნოლოგია მოსამზადებელ პროცესებთან ერთად მოიცავს მისი შემადგენელი ნაწილების არევას, გაცივებას და ცხიმოვანი ნარევის კრისტალიზაციას. ფხვნილისებრ მარგარინს ღებულობენ ემულსიის გაფრქვევითა და გაშრობით.
ლიტერატურა
კატეგორია:საკვები ცხიმები
დონის როსტოვის სერაფიმე საროველის ტაძარი
სერაფიმე საროველის ტაძარი (Храм Преподобного Серафима Саровского) — მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1904-1911 წლებში ბ. რაიჩენკოვის პროექტის მიხედვით.
ისტორია
250px|მინი|მარცხნივ|ეკლესიის ხედი რევოლუციამდე სერაფიმე საროველის ტაძრის მშენებლობის ისტორია იწყება XIX საუკუნის ბოლოდან, როდესაც 1899 წელს, გნილევის სამების ტაძრის წინამძღვარმა მიმართა დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოს ათანასეს ახალი ტაძრის მშენებლობასთან დაკავშირებით. თანხების მოსაზიდად შეიქმნა სამეურვეო საბჭო კაზაკ გრიგორ პეტროვის მეთაურობით. 1903 წელს კაზაკთა კრებამ გამოყო ადგილი ტაძრის მშენებლობისათვის. 1904 წელს კი დაიწყო ტაძრის მშენებლობა სერაფიმე საროველის სახელზე, რომელსაც დიდი გავლენა აქვს რუსეთის მოსახლეობაზე. 1911 წელს მშენებლობა დასრუულდა მრევლის შემოწირულობების ხარჯზე. 1911 წლის 4 დეკემბერს მოხდა ტაძრის კურთხევა სერაფიმე საროველის სახელზე, რომელიც შეასრულა აქსაის ოლქის წინამძღვარმა ალექსანდრე გრიგორიევმა.
საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში, 1937 წელს ეკლესია დაიხურა. ღვთისმსახურება კვლავ აღსდგა 1942 წელს გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში და მოქმედებდა 1956 წლამდე. 1959-1960 წლებში ეკლესია გადააკეთეს მიხეილ გლინკას სახელობის მუსიკალურ სკოლად.
1992 წლის შემოდგომაზე ჩამოყალიბდა მართლმადიდებელ როსტოველთა წმინდა სერაფიმეს მრევლის გაერთიანება, რომლის წინამძღვარიც იყო სერგეი რაზუმცევი და „სოფელ გნილოვსკის კაზაკთა კავშირი“. მათ დაიწყეს აქტიური მოღვაწეობა სერაფიმეს სახელობის ტაძრის შენობის დაბრუნებისათვის. 1995 წლიდან ეკლესიის აღორძინებაზე ზრუნავს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიის ახალბედა ეპისკოპოსი პანტელეიომონი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:დონის როსტოვის ეკლესიები
ბრაუნშვაიგის სახვით ხელოვნებათა უმაღლესი სკოლა
ბრაუნშვაიგის სახვით ხელოვნებათა უმაღლესი სკოლა (Die Hochschule für Bildende Künste Braunschweig, ხოლო შემოკლებით – HBK Braunschweig ჰა-ბე-კა ბრაუნშვაიგი) სახელოვნებო პროფილის სპეციალური უმაღლესი სასწავლებელი ქალაქ ბრაუნშვაიგში.
ბრაუნშვაიგის სახვით ხელოვნებათა უმაღლესი სკოლა დაარსებულ იქნა 1963 წელს. სკოლის კამპუსი მდებარეობს 19-ე საუკუნის გამოჩენილი მოღვაწის, ბრაუნშვაიგის ჰერცოგის კარის მთავარი მკინძავი-ოსტატის იოჰანეს ზელენკას (Johannes Selenka) სახელობის მოედანზე, იოჰანეს-ზელენკა-პლატცზე.
უმაღლესი სასწავლებლის კამპუსის შემოგარენში, სხვათა შორის, შედის 1934 წლიდან 1935 წლამდე არქიტექტორ ჰანს ბერნჰარდ რაიხოს (Bernhard Reichow) გეგმის მიხედვით აშენებული სამოსის სამსახურის Bekleidungsamt შენობა, მათ შორის, ექსპო 2000-ისთვის არქიტექტორ რიკარდო ლეგორეტას (Ricardo Legorreta) პროექტის მიხედვით შექმნილი „მექსიკური პავილიონი“, რომელიც დროის განმავლობაში ბრაუნშვაიგის სახვით ხელოვნებათა უმაღლესი სკოლის სიმბოლოდ იქცა.
სკოლასთან არსებული ცალკეული პროფილის ინსტიტუტები
ბრაუნშვაიგის სახვით ხელოვნებათა უმაღლესი სკოლა მოიცავს შემდეგი სხვადასხვა პროფილის ინსტიტუტებს:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის უმაღლესი სასწავლებლები
ჯოყოლოს კოშკი
ჯოყოლოს კოშკი — კოშკი მდებარეობს ახმეტის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ჯოყოლოს განაპირას, 1,5 კმ-ზე. ბალთაგორად წოდებულ გორაკზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
კოშკი სამსართულიანია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყისა და ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. გარეთა მოპირკეთებაში შირიმის ქვაცაა გამოყენებული. კედლები შიგნიდან შელესილია. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: პირველი სართული სანახეეროდ ქეებითაა ამოვსებული; ჩამოშლილია სახურავის საფარის უმეტესი ნაწილი; ალაგ-ალაგ ჩამოცვენილია საპირე ქვები.
კოშკი სხვადასხვა პერიოდის ორი ნაწილისაგან შედგება. ქვედა ნაწილი, რომელიც ორ სართულს შეიცავს, გეგმით თითქმის კეადრატულია (5 X 4,8 მ) და აღმოსავლეთის ორივე კუთხე მომრგეალებული აქვს, ხოლო დანარნენი ორი (მოგვიანებითაა განახლებული) - სწორი. ზედა ნაწილი წრიულია. ზემოთკენ თანდათან შევიწროვებული. ქვედა ნაწილის კუთხეები ტლანქად ნაწყობი ორფერდა სახურავებითაა გადახურული.
კოშკში შესასვლელი მეორე სართულზეა, სამხრეთიდან, მიწიდან 3,5 მეტრის სიმარლეზე. შიგნიდან სწორკუთხა კარს გარედან შეისრული გადახურვა აქვს. ამ სართულის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში ერთი მცირე ნიშია, რომელიც კარის საურდულე ხვრელს უერთდება. არაწესიერი ფორმის სხმული კამარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მესამე სართულზე ასასვლელი სამკუთხა ფორმის ხვრელია. მესამე სართული წრიულია, გადახურულია არაწესიერი ფორმის გუმბათოვანი კამარით, რომლის მნიშვნელოვანი ნაწილი (გვიანდელი შეკეთება) სხმულია. ამ სართულზე, სამხრეთით იატაკის დონეზე, სამკუთხა თაღით გადახურული განიერი სარკმელია. ერთი გაცილებით ვიწრო სწორკუთხა სარკმელი აღმოსავლეთ კედელშია.
კოშკი ნახევარსფერული გუმბათითაა გადახურული (გუმბათის წვერზე დაშენებული ფიქლის გადახურვა გვიანდელია), რომელსაც საფუძვლის დონეზე შემოვლებული აქვს შირიმის მარტივი სამსაფეხურიანი ლავგარდანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები
კალფა (ანენი-ნოის რაიონი)
კალფა (Calfa) — სოფელი მოლდოვაში, ანენი-ნოის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 77 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 600 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანენი-ნოის რაიონის სოფლები
კანტიუკოვკა
კანტიუკოვკა (Кантюковка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 312 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 22 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 22 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (74%).
სქოლიო
კატეგორია:სტერლითამაქის რაიონის სოფლები
ჰესენ-კასელი
მინი|ჰესენ-კასელი 1789 წელს. ჰესენ-კასელი (Hessen-Kassel, ზოგჯერ Hessen-Cassel) — გერმანული საიმპერიო სამთავრო, რომელიც არსებობდა 1567 წლიდან 1806 წლამდე. წარმოიქმნა ჰესენის ლანდსაგრაფოს გაყოფის შედეგად, 1567 წელს მისი მმართველის, ფილიპ I-ის გარდაცვალების შემდეგ. ფილიპის უფროსმა ვაჟმა, ვილჰელმ IV-მ მიიღო ჩრდილოეთის სამფლობელოები დედაქალაქ კასელთან ერთად. 1803 გახდა საღვთო რომის იმპერიის საკურფიურსტო და ეწოდა ჰესენის საკურფიურსტო ან კურჰესენი. 1806 წელს კურფიურსტი ვილჰელმ I ჩამოაშორა ძალაუფლებას ნაპოლეონმა, რომელმაც ჰესენ-კასელი შეუერთა ვესტფალიის სამეფოს და სათავეში თავისი ძმა, ჟერომი ჩაუყენა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საღვთო რომის იმპერიის სახელმწიფოები
მოვსეს სილიკიანი
მოვსეს სილიკიანი (Մովսես Սիլիկյան, Мовсес Силиков) — სომეხი გენერალი და პირველი მსოფლიო ომის ეროვნული გმირი. ჰქონდა გენერალ-მაიორის წოდება ბოლშევიკურ რევოლუციამდე.
ადრეული ცხოვრება
სილიკიანი დაიბადა რუსეთის იმპერიაში ელისაბეტპოლის გუბერნიაში (დღევანდელი აზერბაიჯანი). იგი წარმოშობით უდი იყო.
დაამთავრა მოსკოვის სამხედრო გიმნაზია, ალექსანდროვის სამხედრო სკოლა და ოფიცერთა სასწავლებელი.
კარიერის დასაწყისი
1884 წლიდან მსახურობდა რუსეთის შეიარაღებულ ძალებში. თავდაპირველად იყო დივიზიის მეთაურის ადიუტანტი. პირველი მსოფლიო ომის წინ იგი ერევნის არმიის მეთაურის მოადგილის მოვალეობას ასრულებდა. ერევნის არმია კავკასიის არმიის ნაწილს წარმოადგენდა.
პირველი მსოფლიო ომი
პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისში 1915 წელს სილიკიანი სარდლობდა პოლკს ვანის ბრძოლაში. 1916 წელს მონაწილეობა მიიღო მუშის აღებისას, მუშის ბრძოლაში. დაიკავა ბითლისი და წვლილი შეიტანა ერზრუმის ბრძოლაში.
მაშინ, როდესაც მისი პოლკი ერზრუმში შევიდა, სილიკიანი დააწინაურეს და გენერლის ჩინი უბოძეს. არაერთხელ დააჯილდოვა მთავრობამ. მათ შორის მიღებული აქვს წმინდა გიორგის ორდენი. ბოლოს გენერალ-მაიორი გახდა და ამ სტატუსით ბოლშევიკურ რევოლუციამდე სარგებლობდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1862 კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:სომეხი გენერლები
გლორია სტაინემი
გლორია სტაინემი (დ. 25 მარტი, 1934, ოჰაიოს შტატი, აშშ) — ამერიკელი ფემინისტი, პოლიტიკური აქტივისტი და რედაქტორი, რომელიც XX საუკუნის ბოლოს და XXI საუკუნის დასაწყისში იყო ქალთა განმათავისუფლებელი მოძრაობის საყოველთაო მონაწილე. 1972 წელს მან დააარსა ჟურნალი „ქალბატონი“ („Ms“) და თხუთმეტი წლის განმავლობაში რჩებოდა ერთ-ერთ რედაქტორად. იგი ამ ჟურნალს დღემდე რედაქტორობს.
ადრეული წლები
გლორიამ ბავშვობის პირველი ათი წელი ამ მომთაბარე ცხოვრების წესით გაატარა. ასეთ პირობებში კი, სრულყოფილი დაწყებითი განათლების მიღება ვერ მოახერხა, დედა უხსნიდა, ასწავლიდა და ამეცადინებდა მოგზაურობის დროს. ბავშვობაში გლორია ძალიან ამაყობდა ოჯახის პოლიტიკური აქტივობითა და ჩართულობით სხვადასხვა სფეროში. ამ კუთხით კი მისთვის საამაყო და მისაბაძი მაგალითი იყო ბებია პაულინ სტაინემი, რომელმაც სახელი გაითქვა, როგორც ქალთა უფლებების დამცველმა. 1908-1911 წლებში იყო ოჰაიოს სუფრაჟისტთა ასოციაციის პრეზიდენტი და 1908 წლის ქალთა საერთაშორისო საბჭოს წარმომადგენელი. ამასთან, სტაინემის ცხოვრებაზე ბებიის სტატუს გავლენა არ მოუხდენია.
1944 წელს, როცა გლორია 10 წლის იყო მისი მშობლები დაშორდნენ. მამამისი ლეო კალიფორნიაში გაემგზავრა სამუშაოს საპოვნელად გლორია კი მარტო დარჩა ავადმყოფ დედასთან, რომელიც მძიმე ფსიქოლოგიური დეპრესიით იყო დაავადებული. მათ ტოლედოში დაბრუნება მოუხდათ. ამ დროს გლორიას და კოლეჯში დადიოდა. თინეიჯერობის ასაკში გლორია იყო ის ერთადერთი ადამიანი ვინც დედას უვლიდა მასზე ზრუნავდა და ამასთან ცდილობდა ოჯახის შენარჩუნებაში დახმარებოდა. გლორია თხუთმეტი წლის იყო, როცა საშუალო სკოლაში დაიწყო სიარული. დედის მდგომარეობა გაუარესდა დეპრესია გაუმწვავდა უკვე საკუთარი თავის მოვლაც აღარ შეეძლო. ამ დროს გლორიამ დახმარება მამას სთხოვა, რომ დედაზე ეზრუნა. მამა დათანხმდა გლორიას თხოვნას, რომ ცოტა ხნით დედასთვის მოევლო. ამის შემდეგ გლორია საცხოვრებლად ვაშინგტონში გადავიდა თავის უფროს დასთან, სუზანთან.
განათლება
სკოლის დასრულების შემდეგ გლორიამ სწავლა გჰააგრძელა სახელმწიფო მართვის ფაკულტეტზე კოლეჯში, ნორთჰემპტონში, მასაჩუსეტსი. მას ძალიან მოსწონდა და იზიდავდა პოლიტიკური აქტივიზმი. 1956 წელს დიდი წარმატებით დაასრულა კოლეჯი. იგი ასევე აირჩიეს საზოგადოების საპატიო წევრად.
კოლეჯში სწავლის დროს გლორია დაინიშნა, უნდა დაქორწინებულიყო, მაგრამ მისი ნიშნობა არ შედგა. ამის მიზეზი ის იყო, რომ ამ დროს მას მიეცა შესაძლებლობა, ინდოეთში ესწავლა პოლიტიკის მეცნიერება. მან ორი წელი გაატარა ინდოეთში, სადაც მიეცა სწავლისა და კვლევის საშუალება. ინდოეთში ყოფნის დროს გლორია ეზიარა ქვეყნის კულტურას, ტრადიციებსა და წეს-ჩვეულებებს. სწორედ ამ პერიოდში დაინტერესდა პოლიტიკური საკითხებით. შეუერთდა არაძალადობრივ საპროტესტო კამპანიას მთავრობის პოლიტიკის წინააღმდეგ, რომელსაც ინდური საზოგადოება განიცდიდა. ეს ეხებოდა სოციალურ კლასს და კასტებად საზოგადოების დაყოფას. ის ხშირად როდესაც მოგზაურობდა სამხრეთ ინდოეთში იყო შემსწრე კასტების პროტესტებისა და არეულობებისა. ინდოეთში მიღებულმა ცოდნამ და გამოცდილებამ მასზე დიდი გავლენა იქონია. საზღვარგარეთ გატარებულმა პერიოდმა მასში გარდატეხა მოახდინა. გამოიწვია ინტერესი ხალხის აქტიურობის მიმართ, გაუჩნდა სიმპათია და გამოავლინა თანაგრძნობა უძლური მოსახლეობის მიმართ. დაიწყო აქტიური მუშაობა და საქმიანობა ქალთა უფლებების კუთხით, რაც შემდეგ ქალთა განმათავისუფლებელ მოძრაობასთან მუშაობაში გამოიხატებოდა. ინდოეთში ყოფნის დროს გლორია იყო დამოუკიდებელი რეპორტიორი ინდური გაზეთებისთვის.
დედის ფიგურის გავლენა
გლორიას დედა რუთი ჟურნალისტი იყო, სანამ დაქორწინდებოდა აქტიურად იყო ჩართული პროფესიულ საქმიანობაში, მაგრამ იქედან გამომდინარე, რომ მათი ოჯახი მოგზაურობდა და ანტიკვარული ნივთების გაყიდვით ირჩენდა თავს, დედამ კარიერას თავი დაანება. ქორწინებაში წარუმატებლობამ და მეუღლესთან განქორწინებამ მის მდგომარეობაზე უარყოფითად იმოქმედა, უფრო დეპრესიული გახდა და მისი ფსიქიკა გაუარესდა. რუთი თავისი ქალიშვილისთვის როგორც დადებითი, ისე უარყოფითი კუთხით მისაბაძ მაგალითს წარმოადგენდა.
ცნობების თანახმად, დედამისი რუთი ფსიქიკურად ავად იყო და რამდენჯერმე ფსიქიკური აშლილობაც განიცადა, სანამ ქალიშვილი დაიბადებოდა. მისი მეუღლის ლეოს მიერ, ოჯახის დატოვების შემდეგ მას კიდევ დასჭირდა სამედიცინო დახმარება. გლორია თავად იყო მომსწრე იმისა, თუ როგორ ექცეოდნენ მას ექიმები და როგორი მიკერძოება იყო მისი როგორც ქალის მიმართ საზოგადოების მხრიდან ყველა ასპექტში. „ნიუ-იორკ თაიმსის“ თანახმად, გლორია სტაინემის 1983 წლის დაწერილი ესე „რუთის სიმღერა“ დედას მიუძღვნა იმიტომ, რომ დედას სიმღერა არ შეეძლო.
კარიერა
1958 წელს შეერთებულ შტატებში დაბრუნების შემდეგ, სტეინემი სამსახურს ეძებდა ჟურნალისტიკის სფეროში. ამასთან, მან დაადგინა, რომ პროფესიაში გენდერული ცრურწმენა კარგად იყო დამკვიდრებული. მისი, როგორც ჟურნალისტის კარიერა დაიწყო ნიუ-იორკში, სხვადასხვა პუბლიკაციებისთვის დამოუკიდებელი ნაშრომებს წერდა.
გლორია იხსენებს, რომ ერთხელ როდესაც რედაქტორს შესთავაზა პოლიტიკური ამბების დაწერა „The New York Times Sunday Magazine“-ისთვის, ამ დროს რედაქტორმა უთხრა, რომ მე შენ ამ სფეროში ამ რაკურსით ვერ გხედავ. გლორია პროფესიული კუთხით მუდმივად სიახლეების ძებნაში იყო. მას უნდოდა უფრო მნიშვნელოვანი სოციალური და პოლიტიკური სიახლეების გაშუქება. ამ კუთხით მისი ეროვნული ყურადღება მიიპყრო ჟურნალმა „show“. 1963 წელს ის დაიქირავეს ჟურნალ show-ში, რათა Hugh Hefner’s Playboy Club-ში მომუშავე ადამიანების შრომით პირობები გადმოეცა დაბალი ანაზღაურება და არც თუ ისე სახარბიელო მდგომარეობა. მან გამოაშკარავა ის რეალობა რაც ამ გლამურული გარეკანის მიღმა იმალებოდა. იგი ძალიან ბევრს  მუშაობდა,რომ სახელი გაეთქვა და მოეხვეჭა, როგორც ჟურანლისტს. 1968 წელს მან დააარსა ჟურნალი ნიუ იორკი, რომლის მთავარი რედაქტორი გახდა. 1971 წელს გლორიამ აფრო-ამერიკელ აქტივისტთან, დოროთი პიტმან ჰიუზთან ერთად დააარსა ჟურნალი „ქალბატონი“. მომდევნო ორი ათწლეულის განმავლობაში იგი სულ მოგზაურობდა. ის ცდილობდა დაემტკიცებინა, რომ ქალის როლი საზოგადოებაში და ქალის ცხოვრება ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორც მამაკაცის.
გლორია სტაინემი მთელი ცხოვრების განმავლობაში აქტიურად იბრძოდა ქალთა უფლებების სფეროში. მისმა ასეთმა ფემინისტურმა კამპანიამ შთააგონა ყველა ასაკის ქალბატონი, რათა ებრძოლათ საკუთარი უფლებებისთვის, გაერისკათ და სხვების უფლებებიც დაეცვათ. სწორედ ამ იდეებით არის შთაგონებული მისი ნაწარმოებები, ცხოვრებისეული თხზულებები და ქმნის ძალიან დიდ მემკვიდრეობას მომავალი თაობისთვის და დღემდე აგრძელებს ამ სულისკვეთებას და ინფორმაციის გავრცელებას. გლორია გახდა პირველი ქალი, ვისაც კი ოდესმე უსაუბრია პრესის ეროვნული კლუბის, ჟურნალისტური პროფესიული ორგანიზაციის ღონისძიებაზე. იმდროინდელი ცნობების თანახმად, სტეინემ თავისი სიტყვა მედიის კრიტიკით გახსნა.
გლორიამ 2005 წელს დაარსდა ქალთა მედიის ცენტრი, რომელიც მუშაობდა ქალთა გაძლიერების მიმართულებით, რომ მათ საზოგადოებაში ადგილი დაემკვიდრებინათ. გლორია აქტიურად აშუქებდა ქალთა უფლებებს და ბევრს საუბრობდა ამ თემებზე. მან 1969 წელს ხმა აიმაღლა და გააკეთა მოხსენება ნიუ-იორკის ჟურნალისთვის, რომელიც აბორტს ეხებოდა. ის ამბობდა, რომ ქალებს ჰქონოდათ არჩევანის თავისუფლება, თვითონ უნდა გადაეწყვიტათ დაიტოვებდნენ თუ არა ნაყოფს, მაგრამ 1973 წელს ამის დაკანონება არ მომხდარა.
პირადი ცხოვრება
1986 წელს სტაინემი ცხოვრებისეული გამოწვევის წინაშე აღმოჩნდა, მას ძუძუს კიბო დაუდგინეს. გლორიამ მკურნალობით შეძლო დაავადების დამარცხება. 2000 წელს გლორიამ ისეთი რამ გააკეთა, რასაც წლების განმავლობაში აცხადებდა, რომ არ გააკეთებდა. მიუხედავად იმისა, რომ ის ცნობილი იყო თავისი ხმამაღალი და თამამი განცხადებებით იმის შესახებ, რომ ქალს კაცი ისე სჭირდება, როგორც თევზს ველოსიპედი. გლორიამ დაქორწინება გადაწყვიტა. მისი მეუღლე დევიდ ბეილი იყო გარემოს დაცვისა და ცხოველთა უფლებების დამცველი, მსახიობ კრისტიან ბეილის მამა.
66 წლის ასაკში სტეინემმა დაამტკიცა, რომ ის კვლავ არაპროგნოზირებადია და მისი ცხოვრება მოულოდნელობებითა და სიურპრიზებით სავსეა. მათ ქორწინებას საზოგადოების დიდი ნაწილი სკეპტიკურად უყურებდა. სამწუხაროდ მათი კავშირი დიდხანს არ გაგრძელებულა. ბეილი 2003 წელს ტვინის კიბოთი გარდაიცვალა. სტეინემმა განაცხადა, რომ დევიდს ყველაზე დიდი გული ჰქონდა იმ ადამიანებს შორის ვისაც იცნობდა.
სტაინემმა მთელი ცხოვრება მიუძღვნა ქალთა უფლებების დაცვას, აქტიურად ხელმძღვანელობდა სხვადასხვა მსვლელობებს, იყო ძალიან მოთხოვნადი სპიკერი. 70-იანი წლებში ქალისა და მამაკაცის თანაბარი უფლებებისკენ მიმართული ცნობილი კამპანია, მიზნად ისახავდა სქესის სამართლებრივი თანასწორობის დამკვიდრებას და გენდერული ნიშნით დისკრიმინაციის აკრძალვას. მიუხედავად იმისა, რომ სენატმა მიიღო ისტორიული შესწორება, მაინც ვერ მოხერხდა მისი რატიფიცირება. სენატისთვის მიცემულ ჩვენებაში გლორია ამტკიცებს ამის ნაწილობრივ მიღებას და ამბობს, რომ:
ათწლეულების განმავლობაში, სანამ ერთსქესიანთა ქორწინება ლეგალიზდებოდა სტეინემმა გულწრფელად ისაუბრა მსგავსი ქორწინების მხარდაჭერაზე. 1970 წელს გამოქვეყნებულ ნარკვევში როგორი იქნება ქალების გამარჯვება, რომელიც გამოქვეყნდა თაიმის მიერ გლორია წერდა:
1972 წელს გლორიამ და სხვა ფემინისტმა ქალბატონებმა, როგორიცაა კონგრესმენი ბელა აბზუგი, შირლი ჩიშოლმი და ფემინისტი ბეტი ფრიდანი შექმნეს ქალთა ნაციონალური პოლიტიკური ჯგუფი. იგი განაგრძობს გენდერული თანასწორობის მხარდაჭერას და უზრუნველყოფს უფრო მეტი თანასწორუფლებიანი ქალების არჩევას საჯარო თანამდებობებზე. სხვა ორგანიზაციები,რომელიც გლორიას ცხოვრებაში და მის დიდ კარიერაში იყო არის Women’s Action Alliance, რომელიც ხელს უწყობდა არასექსისტურ, მრავალ რასობრივ ბავშვთა განათლებას; ქალთა მედიის ცენტრი მედიაში ქალთა პოზიტიური სურათების პოპულარიზაციის მიზნით; ამომრჩეველი არჩევანისთვის, პოლიტიკური ქმედების კომიტეტი და ქალთა ქალბატონის ფონდი. გასული საუკუნის 90-იან წლებში მან დააფუძნა Take Our Daughters to Work Day, ეს იყო პირველი მცდელობა ახალგაზრდა გოგონების გაძლიერებისკენ კარიერული შესაძლებლობებისკენ მიმართული.