cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
საშუალო გორკა
საშუალო გორკა (Средняя Горка) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის მიხაილოვსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
NGC 7383
NGC 7383 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1850 წლის 27 ნოემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
ლიმნოლოგია
მინი|ლიმნოლოგიის შესწავლის ობიექტი — ბუნებრივი წყალსატევი მინი|ლიმნოლოგიის შესწავლის ობიექტი — [[გუბე]] ლიმნოლოგია ან ტბათმცოდნეობა (λίμνε — ტბა, λόγος — მოძღვრება) — გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დარგი, რომელიც შეისწავლის შენელებული წყალცვლის წყალსატევებს (ტბებს, წყალსაცავებს) და მათში მიმდინარე ფიზიკურ, ქიმიურ და ბიოლოგიურ პროცესების კომპლექსს. წყალსატევების კვლევისას ლიმნოლოგია იყენებს ჰიდროქიმიურ, ჰიდროფიზიკურ, ჰიდრობიოლოგიურ, გეოლოგიურ და სხვა მეთოდებს. მჭიდროდ არის დაკავშირებული წყლის ეკლოგიასთან და ჰიდრობიოლოგიასთან. ლიმნოლოგია იკვლევს: ტბის ქვაბულების წარმოშობას, ზომებს, აგებულებასა და ქვაბულის გარდაქმნას, აგრეთვე სანაპიროებსა და სხვა საკითხებს.
ლიმნოლოგიის მთავარი ამოცანაა წყალსატევის ქვაბულის აგებულების და ცვლილებების, ფსკერული ნალექების, ჰიდროლოგიური რეჟიმის, ჰიდროქიმიურ თავისებურებათა, თერმული და ყინულის რეჟიმის, წყლისა და სითბური ბალანსის და სხვ. შესწავლა. ლიმნოლოგია იყენებს ტბის სადგურების, ჰიდრომეტეოროლოგიური ობსერვატორიებისა და საექსპედიციო დაკვირვებათა მასალებს. ლიმნოლოგიიის შესწავლის ობიექტია: ტბა, გუბე, მდინარე, წყარო, ნაკადი, წყალ-ჭაობური მიწები. ლიმნოლოგიის კვლევის შედეგებს იყენებენ სახალხო მეურნეობის მთელ რიგ დარგში.
ლიმნოლოგიის ფუძემდებელია შვეიცარიელი ბუნებისმეტყველი — ფრანსუა ალფონს ფორელი (1841-1912), რომელიც მრავალწლიან კვლევებს ატარებდა ჟენევის ტბაზე. მანვე შემოიღო ტერმინი „ლიმნოლოგია“ და შექმნა ტბათმცოდნეობის პირველი სახელმძღვანელო (1901). ამ დისციპლინის მიმართ ინტერესი მალევე გაღვივდა, კერძოდ, 1922 წელს ავგუსტ თინემანმა და ეინარ ნაუმანმა საფუძველი ჩაუყარეს ლიმნოლოგიის საერთაშორისო საზოგადოებას.
დასავლეთში ლიმნოლოგიის ცნობილი მკვლევრები იყვნენ: ეველინ ჰატჩინსონი, ედუარდ სმით დივი, ედუარდ ბირჯი და ჩენსი ჯადაი. რუსეთში ლიმნოლოგიას საფუძველი ჩაუყარეს დიმიტრი ანუჩინმა და ლევ ბერგმა.
საქართველოში ლიმნოლოგიაში ფართოდ მუშაობდა ილია აფხაზავა, რომელმაც 1975 წელს დაწერა მონოგრაფია საქართველოს ტბებზე („საქართველოს ტბები“, რუსულ ენაზე).
სქოლიო
კატეგორია:ფიზიკური გეოგრაფია კატეგორია:ჰიდროგრაფია კატეგორია:ლიმნოლოგია
ნეო...
ნეო... (< neos — ახალი) — რთული სიტყვის შემადგენელი ნაწილი, პრეფიქსი, ნიშნავს ახალს, განახლებულს.
ნეო- „ახალის“ უმარტივესი მნიშვნელობით გვხვდება შემდეგ მაგალითებში:
რაიმე კონტინუუმის ნაწილების ფორმათა განსასაზღვრავად, ნეო- ხშირად პალეო-სთან კონტრასტში იყენება, შესაბამისად:
ლიტერატურა
კატეგორია:რთული სიტყვის შემადგენელი ნაწილები
დიდი სქიზმა
დიდი სქიზმა — საეკლესიო განხეთქილება, რომელმაც გააუქმა პენტარქია და ქრისტიანობა ორ ნაწილად, მართლმადიდებელ და კათოლიკურ ეკლესიად გაჰყო. დიდი სქიზმის თარიღად, ჩვეულებრივ, სახელდება 1054 წლის 16-20 ივლისი, როდესაც რომის პაპ ლეო IX-ის დესპანმა კარდინალმა ჰუმბერტ სილვა-კანდიდელმა და კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა მიქაელ I კერულარიოსმა წარუმატებელი მოლაპარაკებების შემდეგ ერთმანეთი განკვეთეს. თუმცა ამგვარი ზუსტი დათარიღება ისტორიულად უმართებულოა. ფაქტობრივად რომის პაპი ზოგჯერ ამის შემდეგაც მოიხსენიებოდა მართლმადიდებლურ ლიტურგიაში. რომსა და კონსტანტინოპოლს შორის ურთიერთობა ემოციურად გაუარესდა 1204 წელს მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს, როდესაც ვენეციელებმა ქალაქი კონსტანტინოპოლი დაუნდობლად გაძარცვეს და ბიზანტიის ტერიტორიაზე ახალი ფეოდალური სახელმწიფო, ლათინთა იმპერია და ლათინთა საპატრიარქო შექმნეს. დღეს ისტორიკოსები თანხმდებიან, რომ აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ეკლესიები გაიყო მზარდი გაუცხოების გამო, რომელსაც თან დაერთო პაპის ავტორიტეტის ზრდაც. განხეთქილებისათვის გადამწყვეტი აღმოჩნდა არა თეოლოგიური სხვაობები, არამედ საეკლესიო-პოლიტიკური ფაქტორები. მართლმადიდებელ ეკლესიას რომი საბოლოოდ გამოეყო 1729 წელს, როდესაც რწმენის გამავრცელებელმა კონგრეგაციამ მართლმადიდებლურ საიდუმლოებში თანაზიარება (communicatio in sacris) აკრძალა. ამის საპასუხოდ, 1755 წელს კონსტანტინოპოლის, ალექსანდრიისა და იერუსალიმის პატრიარქებმა კათოლიკეები მწვალებლებად გამოაცხადეს. ანტიოქიის საპატრიარქო მათ მოგვიანებით შეუერთდა, ხოლო მოსკოვის საპატრიარქოს გადაწყვეტილება არ მიუღია. კათოლიკეთა მწვალებლებად აღიარება მართლმადიდებელ ეკლესიას დღემდე არ წაუღია უკან, თუმცა 1054 წლის ანათემა პაპ პავლე VI-ის მიერ მოწვეული ვატიკანის მეორე კრებისა და მსოფლიო პატრიარქ ათინაგორა I-ის მიერ 1965 წლის 7 დეკემბერს ერთდროულად რომსა და სტამბოლში გაუქმებულად გამოცხადდა.
აღმოსავლეთისა და დასავლეთის გაუცხოება
განხეთქილებას საფუძველი ჩაეყარა 395 წელს რომის იმპერიის გაყოფის და დედაქალაქის რომიდან კონსტანტინოპოლში გადატანისთანავე. აღმოსავლეთში პოლიტიკურ ძალაუფლებას იმპერატორი ფლობდა, საეკლესიო ძალაუფლება კი გადანაწილებული ჰქონდა ერთნაირი რანგის რამდენიმე პატრიარქს, რომელთაგან არცერთი არ ფლობდა პრივილეგიებს სხვა დანარჩენებთან შედარებით. ამის საპირისპიროდ, დასავლეთში ცენტრალური პოლიტიკური ხელისუფლება საუკუნეთა განმავლობაში აღარ არსებობდა, სამაგიეროდ, დასავლეთ ევროპას ერთი პატრიარქი — რომის პაპი ჰყავდა, რომელიც ცენტრალურ ავტორიტეტად იქცა. VII-VIII საუკუნეებში აღმოსავლეთის ეკლესიები მორიგმა მწვალებლობამ მოიცვა და რომის პაპებმა კურსი საფრანგეთისკენ აიღეს. ფრანკთა მეფე პიპინ მოკლემ პაპს გადასცა საერო ხელისუფლება პაპის ოლქში; ამრიგად პაპი თანდათან უფრო და უფრო მეტად ჩანდა საერო მონარქის როლში. 800 წელს პაპმა ლეო III-მ არ აღიარა ირინე ათენელის მმართველობა, ბიზანტიის იმპერატორის ტახტი ვაკანტურად მიიჩნია და რომის იმპერატორის მემკვიდრედ კარლოს დიდი აკურთხა. ეკლესიის იერარქთა დაპირისპირებამ რომი და ბიზანტია მოიცვა IX საუკუნის შუა წლებიდან. რომის და კონსტანტინოპოლის კათედრებს შორის ატყდა დავა გავლენის სფეროების გადანაწილებაზე. დავა შეეხებოდა ბულგარეთს და მიმდებარე ტერიტორიებს. პრობლემები გაჩნდა სამხრეთ იტალიაშიც, სადაც ხატთაყვანისმცემლებმა ბერძნული კოლონიები შექმნეს. კონსტანტინოპოლი მათ საკუთარ სამწყსოდ მიიჩნევდა.
ენა
გაუცხოების საწყის ეტაპზე შეიქმნა ისეთი ვითარება, რომ პირველი საუკუნეების განმავლობაში რომსა და ზოგადად დასავლეთ ევროპაში უფრო და უფრო მეტად მცირდებოდა ბერძნული ენის მცოდნეთა რაოდენობა, მაშინ, როცა მანამდე ბერძნული საუკუნეთა განმავლობაში მთელი ხმელთაშუაზღვისპირეთის საერთაშორისო ენას (lingua franca) წარმოადგენდა. ამან იმოქმედა ეკლესიაზეც და შეაფერხა თეოლოგიურ მოძღვრებათა ურთიერთგაცვლა. უკვე მეოთხე საუკუნეში დასავლეთში ეკლესიას სულ რამდენიმე მამა ჰყავდა, რომელიც ბერძნულს ფლობდა (ამბროსი მედიოლანელი, იერონიმე) — მათ რიცხვს არ მიეკუთვნებოდა გავლენიანი ლათინურენოვანი მოძღვარი ეკლესიისა ნეტარი ავგუსტინე. მეტიც, უაღრესად განათლებულმა პაპმა გრიგოლ I-მა, რომელიც VI საუკუნეში ელჩიც იყო კონსტანტინოპოლში, ბერძნული ენა არ იცოდა. მეორე მხრივ, ნეტარი ავგუსტინეს ნაწარმოებები პირველად XIV საუკუნეში თარგმნეს ბერძნულად. ზოგადად, არც ბერძენმა პატრიარქებმა იცოდნენ ლათინური ენა. ამრიგად, საერთაშორისო ურთიერთობებში მუდმივად დამოკიდებულები იყვნენ თარჯიმნებზე, მდივნებსა და ექსპერტებზე.
ამავე დროს, პაპი დამასუს I-დან მოყოლებული (380 წ.), წმინდა მესის ტექსტი ძველი ბერძნულდან ლათინურით შეიცვალა.
კულტურა
კიდევ ერთი ასპექტია კულტურასთან დაკავშირებული სხვაობა, სხვადასხვა სულიერი ღირებულებები და დამოკიდებულებები. ბერძნები რომაელებს გაუნათლებლებად და ბარბაროსებად თვლიდნენ, რომაელები კი ბერძნებს მიიჩნევდნენ ცხვირაწეულებად და ფიცხებად.
განსხვავებული იყო აგრეთვე ეკლესიის მამათა განათლება და საქმიანობის საფუძვლები:
მწვალებლობებიც აღმოსავლეთსა და დასავლეთში სხვადასხვაგვარი საფუძვლებით აღმოცენდებოდა ხოლმე: დასავლეთში დონატიზმის მწვალებლობის საფუძველი უპირველესად საეკლესიო სამართლებრივი შეუთანხმებლობა იყო, ხოლო აღმოსავლური მწვალებლობები — მაგალითად, არიანელობა და მონოფიზიტობა — დაკავშირებული იყო ქრისტოლოგიურ კითხვებთან და რწმენისა და საერო ფილოსოფიის ურთიერთობასთან.
თეოლოგია
ორივე მხარის საეკლესიო მოღვაწეები თავიდანვე სხვადასხვა თეოლოგიურ საკითხებზე ამახვილებდნენ ყურადღებას, რაც საწყის ეტაპზე არ ქმნიდა რაიმე პრობლემას, რადგან ამგვარი თეოლოგიური მოღვაწეობა ერთმანეთს ავსებდა და არ იყო წინააღმდეგობრივი; შემდგომ პერიოდში, როდესაც შეფერხდა ერთმანეთის ნაშრომთა ურთიერთგაზიარება, წარმოიშვა არაერთი აზრთა სხვადასხვაობა.
სამებაზე საუბრისას აღმოსავლეთში უფრო მეტ ყურადღებას ამახვილებდნენ სამ პიროვნებაზე, მათ შორის სულიწმინდაზე — დასავლეთში კი უფრო მეტად ხაზს უსვამდნენ სამების ერთიანობას, ხოლო სული წმინდა უფრო მეტად მეორე რანგში ჩანდა.
დასავლეთში ნეტარმა ავგუსტინემ შეიმუშავა პირველქმნილი ცოდვის დოგმა, რომლის მიხედვითაც ყოველ ადამიანს ჩასახვის მომენტიდან ადამის ცოდვა დაჰყვება და იურიდიულად დამნაშავეა (ამას შემდგომში მოყვა კათოლიკეების მიერ წმინდა ანას მიერ ღვთისმშობლის უბიწოდ შობის დოგმის შემოღება) — აღმოსავლეთში პირველქმნილ ცოდვას უფრო მეტად ადამის ცოდვის შედეგებში ხედავდნენ: სიკვდილი, მოთხოვნილებები და მიდრეკილება ცოდვისაკენ.
ამას მოჰყვა სხვადასხვაგვარი შეხედულება ხსნის შესახებ: დასავლეთში უპირველესად საუბრობენ იურიდიულ გამართლებაზე (ხსნაზე), რომელიც ქრისტეს მიერ ადამიანთა ცოდვათათვის სასჯელის საკუთარ თავზე აღების შედეგად განხორციელდა — აღმოსავლეთში ხაზს უსვამენ იესოს აღდგომის შედეგად სიკვდილისა და ცოდვისაგან ხსნას, რის შედეგადაც ადამიანს კვლავ მიეცა საშუალება, იყოს ღვთის მსგავსი და იცხოვროს მასთან მარადიულად. დასავლური ეკლესია ქრისტეს მსხვერპლად წარმოაჩენს, აღმოსავლური კი, როგორც გამარჯვებულს, სიკვდილისა და ცოდვის დამთრგუნველს.
ნიკეა-კონსტანტინოპოლის სარწმუნოების სიმბოლოს (მრწამსს) დასავლეთში სულიწმინდის გამომავლობასთან დაკავშირებით დაამატეს სიტყვები „და ძისაგან“ (Filioque), აღმოსავლურმა ეკლესიამ კი მრწამსის თავდაპირველი ტექსტი დღემდე შეინარჩუნა. ეს უკვე იყო ის კონკრეტული თეოლოგიური კონფლიქტი, რომლეზეც არ შეიძლება ითქვას, რომ დასავლური და აღმოსავლური შეხედულებები ერთმანეთს ავსებს — ისინი ურთიერთწინააღმდეგობრივია.
განსხვავებულად იქნა აღქმული საეპისკოპოსო ხელისუფლების მნიშვნელობაც: აღმოსავლეთში რამდენიმე ადგილობრივი ეკლესია იყო, რომელიც მოციქულის მიერ დაარსებულად მიიჩნეოდა, აქედან გამომდინარე ყველა ეპისკოპოსი პრინციპულად თანაბარი უფლებების მატარებელი იყო (და დღემდე ასეა). საეკლესიო საკითხებზე ზოგადი, საერთო გადაწყვეტილებები მხოლოდ მსოფლიო საეკლესიო კრების მიერ მიიღებოდა, შემდეგ კი საჭირო იყო ხალხის მიერ მათი აღიარება. ამის საპირისპიროდ, დასავლეთში რომის ეკლესია ერთადერთი იყო, რომელიც მოციქულმა დააარსა და ამის საფუძველზე რომის ეპისკოპოსს (პაპს) ერთგვარი მონარქიული, განსაკუთრებული ადგილი მიენიჭა. აღმოსავლეთის ეკლესიებს, რომლებიც რომის ეპისკოპოსს ტრადიციულად ყოველთვის უთმობდნენ პირობით საპატიო პირველობას, არასდროს გამოთქვამდნენ პრეტენზიას მის მონარქიულ ხელისუფლებაზე მანამ, სანამ იგი შემოიფარგლებოდა დასავლეთით, ე. ი. რომის საპატრიარქოთი. რომის ეპისკოპოსებს კი სულ უფრო და უფრო უყალიბდებოდათ ის აზრი, რომ მათი აბსოლუტური ავტორიტეტი არა მარტო დასავლეთზე, არამედ მთლიან ეკლესიაზე უნდა გავრცელებულიყო; როდესაც აღმოსავლეთის ეპისკოპოსებმა პირველად იგრძნეს თავი რომის ქვეშევრდომების როლში, მათ გაუჩნდათ კითხვა, თუ რომელმა საეკლესიო კრებამ დაადგინა ამგვარი მდგომარეობა — ეს კითხვა კი დასავლეთმა შეაფასა, როგორც უადგილო. ამ შემთხვევაშიც პრობლემა ისე განვითარდა, რომ აღმოსავლურ-დასავლური შეხედულებანი წინააღმდეგობრივი აღმოჩნდა.
გარდა ამისა, სხვაგვარი შეხედულებები განვითარდა შედარებით უმნიშვნელო საკითხებზე; მაგალითად, აღმოსავლეთში ცოლიან კაცსაც შეეძლო გამხდარიყო სასულიერო პირი, დასავლეთმა კი ცელიბატი (დაქორწინებულის მღვდლობის აკრძალვა) დაადგინა; განსხვავებული წესები დადგინდა მარხვასთან დაკავშირებით; დასავლეთში ზიარებისათვის უფუარ პურს იყენებენ, აღმოსავლეთში კი — ჩვეულებრივ პურს.
ფოტიოსის სქიზმა
IX საუკუნემდე აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ეკლესიები, მიუხედავად სხვადასხვა საკითხებში სხვაობებისა, ერთმანეთთან სრულ თანაზიარებაში იყვნენ. პირველი სერიოზული კონფლიქტი 857 წელს დაიწყო. კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს ტახტზე ორი კანდიდატი იყო: ეგნატე და ფოტიოს I. ეგნატეს მხარს უჭერდა რომის პაპი ნიკოლოზ I, ხოლო ფოტიოსს – ბიზანტიის იმპერატორი მიქაელ III. პაპმა კონსტანტინოპოლში ლეგატები გაგზავნა, მაგრამ ფოტიოსმა ლეგატები მიიმხრო და პაპის პოზიციები არ გაითვალისწინა. კონსტანტინოპოლის 861 წლის კრებაზე ფოტიოსი აღიარებულ იქნა, მათ შორის პაპის ლეგატების მიერაც. ნიკოლოზ I-მა მოიწვია 862 წელს რომში კიდევ სხვა კრება მოიწვია, საგანგებო სხდომა, დაგმო ლეგატები, ფოტიოსი გადაყენებულად ცნო და აღიარა პატრიარქად ეგნატე. ეს გადაწყვეტილება პაპმა კონსტანტინოპოლში გაგზავნა, თუმცა იქ იმპერატორმა და პატრიარქმა მას ყურადღება არ მიაქციეს. ფოტიოსმა დაგმო რომი და ის დაადანაშაულა ახლადმოქცეულ ბულგარეთზე იურისდიქციის თვითნებურად გავრცელებაში.
ფოტიოსი ხელს უწყობდა სლავების ქრისტიანულად მოქცევას. ამ მიზნით მან მორავიაში გააგზავნა თესალონიკელი ძმები კირილე და მეთოდე. მორიგი კონფლიქტი ფოტიოსსა და პაპს შორის წარმოშვა იმ ფაქტმა, რომ ნიკოლოზ I-მა აგრეთვე მორავიაში მიავლინა ფრანკი მისიონერები, რომლებიც ხალხს მრწამსს ასწავლიდნენ ესპანეთში შემუშავებული ფილიოკვეს შემადგენლობით. პატრიარქმა ფოტიოსმა აღმოსავლეთის ყველა პატრიარქს გაუგზავნა ეპისტოლე, რომლითაც რომის ეკლესიას ადანაშაულებდა. კონსტანტინოპოლის ეკლესიისთვის მიუღებელი იყო შაბათის მარხვა, რძით და ყველით მარხვა, ცელიბატი, ფილიოკვე, დიაკონთა კურთხევა ეპისკოპოსად, წვერის პარსვა და სხვა. ეს განსხვავებები არსებობდა წლების განმავლობაში, თუმცა პოლიტიკურ დაპირისპირებამდე ეკლესიები მათ შემწყნარებლურად უყურებდნენ.
867 წელს ნიკოლოზ I გარდაიცვალა, ხოლო ფოტიოსი იმპერატორმა ბასილი I-მა პატრიარქობიდან გადააყეენა და ეგნატე აღადგინა პატრიარქის ტახტზე. 869 წელს რომის პაპ ადრიანე II-ის ინიციატივით შედგა კონსტანტინოპოლის მეოთხე საეკლესიო კრება. კრებაზე პაპის ლეგატებმა წაიკითხეს ბულა, რომელიც ხაზს უსვამდა შვიდი საეკლესიო კრების ავტორიტეტს, მრწამსის უცვლელობას. კრებამ დაადასტურა ფოტიოსის გადაყენება და ბულგარეთი კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს დაუქვემდებარა. ეს კრება მოგვიანებით დასავლეთში პოლიტიკური მიზეზების გამო გამოაცხადეს „მსოფლიო საეკლესიო კრებად“, თუმცა აღმოსავლეთში მას ასეთი სტატუსი არ აქვს.
ფოტიოსმა მოახერხა იმპერატორ ბასილი I-სა გულის მოგება, მასთან შეურიგდა რომის პაპ იოანე VIII-ს. 879 წელს მორიგ კრებაზე მან ისარგებლა პაპის ლეგატების მიერ ბერძნული ენის არცოდნით და თავი მსოფლიო პატრიარქად გამოაცხადა. რომის პაპმა ლეგატები დასაჯა, ფოტიოსს კი ანათემა გამოუცხადა.
1054 წლის სქიზმა
შემდეგი მნიშვნელოვანი კონფლიქტი დაიწყო მაშინ, როცა ნორმანები XI საუკუნის რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში გაბატონდნენ მანამდე ბიზანტიურ და დიდწილად ბერძნულენოვან სამხრეთ იტალიაში. პაპმა ლეო IX-მ პროვინციის ბიზანტიელ მმართველს დახმარება აღუთქვა იმ პირობით, რომ ამ ტერიტორიის ეკლესიები ბიზანტიურიდან რომაულ მსახურების წესზე გადავიდოდნენ, რაც გულისხმობდა ზიარებისას უფუარი პურის გამოყენებას, ლათინურ ენას ლიტურგიაზე და მრწამსში ცვლილების შეტანას — ფილიოკვეს დამატებას. ამგვარი მოთხოვნის მიზანი სამხრეთ იტალიაზე რომის იურისდიქციის დე-ფაქტო განხორციელება იყო. ამ შემოთავაზებას რეგიონის მმართველი დათანხმდა, თუმცა წინააღმდეგი იყო სამღვდელოება. კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა მიქაელ I-მა, თავის მხრივ 1053 წელს ბიზანტიურ წესზე გადაიყვანა ან დახურა კონსტანტინოპოლის ლათინური ეკლესიები.
კონფლიქტის მოსაგვარებლად რომიდან კონსტანტინოპოლში გააგზავნეს მბრძანებლურად განწყობილი კარდინალი ჰუმბერტ სილვა-კანდიდელი, რომელიც პაპის შეუზღუდავი ხელისუფლების ერთ-ერთი გავლენიანი თეორიტიკოსი იყო. ჰუმბერტმა კონსტანტინოპოლში ჩაიტანა სინამდვილეში მის მიერვე დაწერილი წერილი ლეგიტიმაციის სახით, რომელშიც „პაპი“ განმარტავდა, რომ მისი იურისდიქცია კონსტანტინოპოლის პატრიარქზეც ვრცელდებოდა. იგი უარყოფდა კონსტანტინოპოლის მსოფლიო პატრიარქის წოდებას, ეჭვი შეჰქონდა მის მადლმოსილებაში, აგინებდა მონაზონს (ბერს), რომელიც აღმოსავლურ ჩვეულებებს იცავდა (მისი თქმით, იგი, სავარაუდოდ, ბორდელში იშვა), მოითხოვდა იმ მრავალ „ცდომილებათა“ შესწორებას, რომლებიც რომის ეკლესიამ, მისი თქმით, დიდი ხნის წინ უარყო.
ჰუმბერტმა 1054 წლის 16 ივლისს, ერთ-ერთი კამათის დროს, აია სოფიას საკურთხეველზე დადო ბულა, რომელიც რომისაგან განკვეთილად აცხადებდა მიქაელ კერულარიოსსა და სხვა მართლმადიდებელ სასულიერო პირებს. ამ ბულაში მართლმადიდებელი ეკლესია მოხსენიებული იყო, როგორც „მწვალებლობის ბუდე“, ხოლო მიქაელ კერულარიოსი ირონიულად დადანაშაულებული იყო იმაში, რომ მან მრწამსიდან ფილიოკვე ამოშალა (ე. ი. აღმოსავლეთის ეკლესია დაადანაშაულეს მრწამსის შეცვლაში, რაც რეალურად ფილიოკვეს დამატებით დასავლეთმა განახორციელა). ამის შემდეგ ჰუმბერტმა კიდევ მოითხოვა, რომ ჩამოთვლილი „ცდომილებები“ იმპერატორსა და სამღვდელოებას მყისიერად აღმოეფხვრათ, რასაც შედეგად მოჰყვა ჰუმბერტის კინაღამ ლინჩის წესით გასამართლება და იმპერატორის მიერ მის მიმართ დამცავი პატიმრობის გამოყენება.
ჰუმბერტის წასვლის შემდეგ, 20 ივლისს, შედგა კრება, რომელსაც ესწრებოდა 12 მიტროპოლიტი და რამდენიმე ეპისკოპოსი. კრებამ ანათემა შეუთვალა რომის პაპს და დაწვა მისი ბულა.
1054 წლის მოვლენათა სხვადასხვაგვარი შეფასებები საისტორიო კვლევებში შემდეგ სურათს წარმოაჩენს:
ა) დღეს ხშირად საერთოდ უარყოფენ 1054 წლის სქიზმის ფაქტს და ამბობენ, რომ ეს არ ყოფილა ეკლესიების მიერ ერთმანეთის განკვეთა, განიკვეთნენ მხოლოდ ცალკეული პირები. თუმცა თავის დროზე ეს განხეთქილება იყო: ბიზანტიურ ლიტურგიაში აღარ მოიხსენიებოდა პაპი და კონსტანტინოპლის ტაძრებში ლათინური წესის მსახურება აიკრძალა.
ბ) 1054 წლის მოვლენა მხოლოდ ერთი კენჭი იყო იმ მოზაიკაში, რომელიც რამდენიმე საუკუნის განმავლობაში ჩამოყალიბდა. განხეთქილებები 1054 წლამდეც იყო აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ეკლესიას შორის:
ევქარისტული კავშირი დასავლეთის და აღმოსავლეთის ეკლესიებს შორის ერთბაშად არ გაწყვეტილა. ეს მოხდა ნაბიჯ-ნაბიჯი. შემდეგი ათწლეულების განმავლობაში აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ეკლესიები ერთმანეთთან მჭიდრო ურთიერთობის გარეშე ცხოვრობდნენ, რასაც 1204 წელს მოჰყვა კატასტროფული შედეგი – ჯვაროსნების მიერ კონსტანტინოპოლის დაპყრობა.
კონსტანტინოპოლის ძარცვა
მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს (ე. წ. ვენეციური ლაშქრობა) 1204 წელს ჯვაროსნებმა კონსტანტინოპოლი აიღეს და სამი დღის განმავლობაში მთელ ქალაქს, მათ შორის ეკლესიებსაც, ძარცვავდნენ. კონსტანტინოპოლის უამრავი რელიკვიის დიდი ნაწილი დასავლეთში გაზიდეს. ბიზანტიის იმპერატორი განდევნეს და რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში იგი ჩანაცვლებული იყო გერმანული წარმომავლობის მცირე მთავართა ერთ-ერთი ოჯახის წარმომადგენლით. ბერძნული საეკლესიო იერარქიის პარალელურად ჩამოყალიბდა ლათინურიც. ბერძენი სასულიერო პირები აიძულეს, რომის ერთგულების ფიცი დაედოთ. ბიზანტიური კულტურა თანდათანობით ფორმირდა მცირე აზიის ახლადწარმოქმნილ რამდენიმე სახელმწიფოში.
გაერთიანების მცდელობები
გაერთიანების მცდელობები სხვადასხვა მიზეზის გამო წარუმატებელი გამოდგა:
ეკლესიოლოგური, დოგმატური და ლიტურგიული განსხვავებები (ფილიოკვე, უფუარი სეფისკვერი), რომლებიც 1054 წლისთვის უკვე გარკვეულ როლს ასრულებდნენ პაპისა და კონსტანტინოპოლის პატრიარქის პოლიტიკურ დებატებში, უფრო მძაფრად გამოვლინდა, 1054 წლის მოვლენებმა თანდათან სხვა, უფრო დიდი მნიშვნელობა შეიძინეს.
1274 წლის ლიონის მეორე საეკლესიო კრებასა და 1439 წლის ფლორენციის საეკლესიო კრებაზე სცადეს, გაეერთიანებინათ აღმოსავლური და დასავლური ეკლესიები. ეს გაერთიანება ბიზანტიის იმპერატორს სურდა თურქებისგან მომდინარე საფრთხეებისა და ისლამური იერიშის გამო. 1274 წელსაც ბიზანტიას ემუქრებოდა თავდასხმები შარლ ანჟუელის მიერ, რომელიც 1266 წელს სიცილიის მეფედ აკურთხეს. აღმოსავლეთის ეკლესიის მრევლი და სასულიერო პირების დიდი ნაწილი ასეთი გაერთიანების წინააღმდეგი იყვნენ, რადგან ეს რომის წინაშე სრულ კაპიტულაციად მიაჩნდათ. თავის მხრივ ანალოგიურად, სწორედ საკუთარ გამარჯვებად აღიქვამდა რომიც დაგეგმილ გაერთიანებას, თუმცა ზოგიერთი დასავლელი თეოლოგი კომპრომისზეც თანახმა იყო. გაერთიანების ამ მცდელობის შედეგად სქიზმა არა თუ აღმოიფხვრა, არამედ უფრო მეტადაც გამწვავდა.
XVI საუკუნიდან რომის ეკლესიამ წამოიწყო „გაერთიენების“ პოლიტიკა, რომლის ფარგლებშიც სხვადასხვა მიზეზით უკმაყოფილო ჯგუფები აღმოსავლეთის ცალკეულ ეკლესებში რომის მისიონერებმა დაარწმუნეს, ეღიარებინათ პაპი და დაეტოვებინათ თავიანთი დედაეკლესია. ასეთ ჯგუფებს, კათოლიკურ რწმენაზე გადმოსვლის სანაცვლოდ, ნება დართეს დიდწილად ან სრულად შეენარჩუნებინათ თანიანთი ლიტურგია და ტრადიციები. ამგვარმა „გათიშე და იბატონეს“ პრონციპზე აგებულმა სტრატეგიამ, რა თქმა უნდა, დიდი აღშფოთება და უკმაყოფილება გამოიწვია დანარჩენ მართლმადიდებლებსა და ეკლესიის მეთაურებში: ისინი პაპის მისიონერებს აღიქვამდნენ არა როგორც გამაერთიანებლებს, არამედ როგორც გამთიშველებს, დამანაწევრებლებს. აღმოსავლეთის ეკლესიის ზოგიერთი წინამძღვარი თავის მხრივ ცდილობდა ახლად წარმოქმნილ პროტესტანტებთან დაახლოვებას, თუმცა სხვა მართლმადიდებელმა სასულიერო პირებმა ეს მცდელობები მკაცრად გააკრიტიკეს.
რომაულ-კათოლიკურ და მართლმადიდებელ ეკლესიას შორის შედეგიანი ურთიერთობა მხოლოდ 500 წლის შემდეგ მოხერხდა. 1965 წლის 7 დეკემბერს, ვატიკანის მეორე კრების ბოლოს, პაპმა პავლე VI-მ და კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა ათინაგორამ უკან წაიღეს ერთმანეთის მიმართ ანათემები. მათ ხელი მოაწერეს ერთობლივ დეკლარაციას ეკლესიათა შერიგების აუცილებლობის შესახებ.
წესთან და ლიტურგიის ფორმებთან დაკავშირებული განსხვავებები, რომლებმაც XI—XIV საუკუნეებში გარკვეულ როლს თამაშობდა, დღეს ორივე მხარისათვის დაძლეულ პრობლემას წარმოადგენს თეოლოგიაში, თუმცა შემდგომი დაახლოებისათვის მნიშვნელოვან დაბრკოლებებს ქმნის შემდეგი საკითხები:
ლიტერატურა
კატეგორია:მართლმადიდებლობა კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის ისტორია კატეგორია:ქრისტიანობა შუა საუკუნეებში კატეგორია:ქრისტიანობასთან დაკავშირებული კონფლიქტები
ღურზული
ღურზული — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გულრიფშის მუნიციპალიტეტში (მერხეულის თემი), აფხაზეთის ბორცვიან მთისწინეთში, მდინარე მაჭარის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 400 მ, გულრიფშიდან 6 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
სქოლიო
კატეგორია:მერხეულის თემის სოფლები
Meow (სუნამო)
Meow— ამერიკელი მომღერალ კეტი პერის არომატი, რომელიც დამზადებულია კომპანია Gigantic Parfums-ის მიერ. სუნამოს პრეზენტაცია მოეწყო Nordstrom-ის მაღაზიაში 2011 წლის 13დეკემბერს. Meow არის კეტის პირველი სუნამო Purr-ის შვილობილი.
კატეგორია:კეტი პერი კატეგორია:ცნობილი ადამიანების სუნამოები
პიურა
პიურა (Piura) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ პერუში, პიურას რეგიონის და პიურას პროვინციის დედაქალაქი. მოსახლეობა 377 496 ადამიანი. ეს იყო ადგილი, სადაც ესპანელმა კონკისტადორმა ფრანსისკო პისარომ 1532 წელს დააარსა პირველი ესპანური ქალაქი სან-მიგელ-დე-პიურა.
ისტორია
როგორც ჩრდილოეთ პერუს უდიდესი ნაწილი, ცნობილი როგორც პიურას ტერიტორია, დასახლებული იყო ადგილობრივი ხალხებით ტალენებით და იუნგებით. ისინი ცხოვრობდნენ არაორგანიზებულად. არ ჰყავდათ მმართველი ან ლიდერი, სანამ მოჩეკებმა არ დაამყარეს მათზე კოტროლი და ადგილობრივი კულტურა ვიკუს კულტურით არ შეცვალეს. საუკუნეების შემდეგ პიურას ახალი მმართველი დაეპატრონა, ტუპაკ ინკა იუპანკი და მისი ბატონობა 40 წელს გაგრძელდა, სანამ პიურაში ესპანელები ჩავიდნენ.
რესურსები ინტერენტში
კატეგორია:პერუს ქალაქები
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1930
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1930 — ფიფა-ს მსოფლიო თასის პირველი გათამაშება, რომელიც ურუგვაიში ჩატარდა 13-დან 30 ივლისამდე. ფიფა-მ ეს სამხრეთამერიკული ქვეყანა იმიტომ აირჩია, რომ ისინი ფეხბურთში მოქმედი ოლიმპიური ჩემპიონები იყვნენ. ამასთანავე, აღინიშნებოდა მათი დამოუკიდებლობის ასი წლისთავი და მსოფლიო ჩემპიონატის ამ ქვეყანაში ჩატარება ზეიმის ელფერს მიიღებდა. ჩემპიონატის ყველა მატჩი გაიმართა დედაქალაქ მონტევიდეოში, უმეტესობა სენტენარიოს სტადიოზე, რომელიც სპეციალურად ამ ტურნირისათვის აშენდა.
ჩემპიონატში სულ 13 ქვეყანა მონაწილეობდა: 7 სამხრეთ ამერიკიდან, 4 ევროპიდან, ხოლო 2 ჩრდილოეთ ამერიკიდან. შეჯიბრება შერეული წესით ჩატარდა: გუნდები ოთხ ქვეჯგუფებად დაიყვნენ და წრიულად ითამაშეს. ჯგუფის გამარჯვებულები პლე-ოფში გავიდნენ და ოლიმპიური სისტემით განაგრძეს ასპარეზობა.
მსოფლიო ჩემპიონატის პირველი შეხვედრები შედგა 1930 წლის 13 ივლისს და დასრულდა საფრანგეთისა და აშშ-ის ნაკრებების გამარჯვებით, რომლებმაც, შესაბამისად, მექსიკა 4–1 და ბელგია 3–0 დაამარცხეს. პირველი გოლი მსოფლიო ჩემპიონატის ისტორიაში გაიტანა ფრანგმა ლუსიენ ლორანმა. ფინალში, ურუგვაიმ 93 ათასი მაყურებლის წინაშე დაამარცხა არგენტინის ნაკრები ანგარიშით 4–2 და გახდა მსოფლიო ჩემპიონატის პირველი გამარჯვებული.
შერჩევის პროცესი
1930 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის მასპინძლობის კანდიდატები ურუგვაისთან ერთად იყვნენ იტალია, შვედეთი, ნიდერლანდები და ესპანეთი.
მიხაელ ვაიკათი
მიხაელ ინგო იოახიმ ვაიკათი (Michael Ingo Joachim Weikath; დ. 7 აგვისტო, 1962, ჰამბურგი, გფრ) — გერმანელი პაუერ და სპიდ მეტალ მუსიკოსი, ჯგუფ Helloween-ის გიტარისტი.
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1930
I ჯგუფი
ამ ჯგუფში კენჭისყრით არგენტინა, საფრანგეთი, მექსიკა და ჩილე მოხვდნენ. არგენტინელებმა გაამართლეს ფავორიტის სტატუსი. ფრანგებმა დიდი წინააღმდეგობა გაუწიეს არგენტინელებს, თუმცა დამარცხდნენ მინიმალური ანგარიშით 1:0. თვითმხილველებმა მსაჯის არაობიექტურობაც აღნიშნეს. მატჩის 84-ე წუთზე ფრანგი ფეხბურთელი მეკარესთან პირისპირ გავიდა და ამ დროს მსაჯმა საფინალო სასტვენის ნიშანი მისცა. ამ მატჩამდე საფრანგეთი მექსიკის ნაკრებს შეხვდა. ეს მატჩი იმითაა აღსანიშნავი, რომ ფრანგმა ლუსიენ ლორანმა მსოფლიო ჩემპიონატების ისტორიაში პირველი გოლი გაიტანა, მისმა ნაკრებმა კი ანგარიშით 4:1 იმარჯვა. არგენტინას მსაჯმა დახმარება მექსიკასთანაც გაუწია. მან არგენტინის კარში პენალტი ორჯერ დანიშნა, თუმცა, რადგანაც მაშინ ნაბიჯებით ზომავდნენ საპენალტე ადგილს, აღმოჩნდა, რომ მექსიკელებს ორივე დარტყმა 15 მეტრიდან შეუსრულებიათ. მექსიკელებმა ხსენებული ეპიზოდების გამოყენება ვერ შეძლეს, საბოლოოდ კი 6:3 დამარცხდნენ. არგენტინელებმა მესამე მატჩშიც დაამარცხეს ჩილე და ნახევარფინალისკენ გზა გაიკაფეს.
მიხაელ ვაიკათი
ბიოგრაფია
მიხაელ ვაიკათი დაიბადა ქალაქ ჰამბურგში, გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში. იგი, მარკუს გროსკოპფთან ერთად, ჯგუფის Helloween-ის ერთ-ერთი დამაარსებელია, რომელიც დღესაც ამ ჯგუფში მოღვაწეობს.
პირველი ჯგუფი, რომელშიც ვაიკათმა მოღვაწეობა დაიწყო, 1978 წელს ჩამოყალიბებული Powerfool იყო. 1981-1982 წლებში უკრავდა სხვა ჯგუფებშიც, მაგ.: SAS tape. 1997 წელს დაუკრა ენდი დერისის სოლო პროექტში Come in from the Rain. სტუმრად დაუკრა ჯგუფ შამანის 2003 წლის ალბომში Ritualive და ჯგუფის Dezperadoz ალბომში The Legend and the Truth.
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1930
II ჯგუფი
ამ ჯგუფში სამი გუნდი ეცილებოდა პირველობას: ბრაზილია, იუგოსლავია და ბოლივია. ბრაზილიელები მოულოდნელად დამარცხდნენ სლავებთან. ევროპელებმა მეორე მატჩიც იოლად მოუგეს ბოლივიის სუსტ გუნდს და ნახევარფინალში გავიდნენ. როგორც შემდგომ აღმოჩნდა, იუგოსლავია ერთადერთი ევროპული გუნდი აღმოჩნდა, რომელმაც ტურნირის ამ ეტაპზე გააღწია.
მიხაელ ვაიკათი
ბიოგრაფია
ამჟამად მიხაელი ესპანეთის ქალაქ ტენერიფში ცხოვრობს.
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1930
III ჯგუფი
როგორც მოსალოდნელი იყო, ურუგვაის უპრობლემოდ ხვდა პირველი ადგილი მესამე ჯგუფში. მათ ზედმეტი გართულების გარეშე მოუგეს რუმინეთსა (4:0) და პერუს (1:0).
მიხაელ ვაიკათი
მუსიკალური სტილი
ვაიკათის დაკვრის სტილზე გავლენა იქონიეს, როგორც თავად მიუთითებს, შემდეგმა ჯგუფებმა: Deep Purple, Scorpions, Van Halen, Led Zeppelin, Sex Pistols და Wishbone Ash. ჩვეულებრივ, იგი უკრავს Gibson-ის ფირმის გიტარებზე.
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1930
IV ჯგუფი
ყველაზე დიდი მოულოდნელობა ნახევარფინალში აშშ-ის გასვლა იყო. როგორც გაირკვა, მათ გუნდში ინგლისელი პროფესიონალები ჰყოლიათ, რომლებიც ამერიკის მოქალაქეები იყვნენ. ჩრდილოამერიკელებმა ერთნაირი ანგარიშით – 3:0 დაამარცხეს ბელგიელები და პარაგვაელები.
მიხაელ ვაიკათი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული  7 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1962 კატეგორია:გერმანელი გიტარისტები კატეგორია:გერმანელი მუსიკოსები
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1930
ნახევარფინალი
ნახევარფინალში არგენტინელები ამერიკელებს, ხოლო ურუგვაელები იუგოსლავიელებს დაუპირისპირდნენ. ორივე მატჩი სამხრეთამერიკელების გამარჯვებით დასრულდა ანგარიშით 6:1. ევროპელები მსაჯმაც დაჩაგრა. მან აშკარა წესის დარღვევით გატანილი გოლები ჩაუთვალა მასპინძლებს (ერთ–ერთ მომენტში ურუგვაელს საგოლე გადაცემა პირით ხაზს იქით მდგარმა პოლიციელმა გაუკეთა. ამასთანავე, სტუმრებს გოლი არ ჩაუთვალა.
ფინალი
ფინალში ერთმანეთის პირისპირ ურუგვაელი და არგენტინელი ფეხბურთელები წარდგნენ. პირველ ტაიმში უპირატესობა არგენტინელებს ჰქონიათ, მართალია, თავიდან ურუგვაელები დაწინაურდნენ დორადოს გოლით, მაგრამ შესაბამისად, 35–ე და 37–ე წუთებზე პესელიმ და სტაბილემ წინ გაიყვანეს არგენტინის ნაკრები.
ამ გამარჯვებამ ეროვნული დღესასწაულის სახე მიიღო. მონტევიდეოში ხალხი გამარჯვებას ზეიმობდა. თურმე ფინალური მატჩის დროს ურუგვაიში მიმდინარეობდა საპარლამენტო სხდომა, მაგრამ ურუგვაის საკანონმდებლო ორგანომ ვერ შეძლო სახელმწიფო საქმეებისათვის ყურადღება დაეთმო: ისინი ფიქრით და გონებით სტადიონზე იმყოფებოდნენ და როდესაც მათ თანამემამულეთა გამარჯვების ამბავი მოახსენეს, მაშინვე სრული შემადგენლობით სტადიონისკენ გაემართნენ, სადაც ფეხბურთელებს წარმატება მიულოცეს. ამ დროისათვის არგენტინაში საპირისპირო განწყობა სუფევდა. გულშემატკივრებმა ჯავრი მათ ქვეყანაში მცხოვრებ ურუგვაელებზე იყარეს და გული მოიოხეს.
აღსანიშნავია ისიც, რომ ურუგვაელები მეტად სერიოზულად ეკიდებოდნენ ამ შეჯიბრებას. გუნდი ჩემპიონატის დაწყებამდე ორი თვით ადრე შეიკრიბა. ნაკრებში რკინის დისციპლინა სუფევდა, ასევე იყო ქანცგამომცლელი ვარჯიშები. თურმე მათ მწვრთნელს, ალბერტო სუპიჩს მათი მეკარის მასალის დამსახურება არად ჩაუგდია (იგი 1924 და 1928 წლების ოლიმპიადების გმირი იყო) და ბაზის დატოვების გამო ნაკრებიდან გაუთავისუფლებია.
გუნდის ძირითად ბირთვს 1928 წლის ოლიმპიადის მომგები ფეხბურთელები წარმოადგენდნენ. ყოველი მატჩის წინ მწვრთნელი საკუთარ შეგირდებს ეუბნებოდა: „მე ყველაფერი გავაკეთე, რაც ჩემზე იყო დამოკიდებული, დანარჩენი თქვენ იცით, გადით მოედანზე და გააკეთეთ ის, რაც აქამდე გისწავლიათ“.
იმდროინდელ ფეხბურთს კარგად ასახავდა დევიზი: „გამარჯვების მისაღწევად ყველა საშუალება კარგია“. ეს კარგად გამოჩნდა ამ და შემდეგ მსოფლიო ჩემპიონატზე.
ქალაქები და სტადიონები
1930 წელს ყველა მატჩი ჩატარდა მონტევიდეოში.
ნახევარფინალი
🇺🇾 ურუგვაი — იუგოსლავია 6:1
ფინალი
🇺🇾 ურუგვაი — 🇦🇷 არგენტინა 4:2
ბომბარდირები
8 ბურთი
5 ბურთი
4 ბურთი
3 ბურთი
2 ბურთი
სქოლიო
1930
Camponotus santosi pazosi
Camponotus santosi pazosi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
Grass (სიმღერა)
Grass — პირველი სინგლი ჯგუფ Animal Collective-ის 2005 წლის ალბომიდან, Feels. სინგლმა მაღალი შეფასება მიიღო კრიტიკოსებისგან მელოდიური პოპის და ყეფის შესანიშნავი ბალანსისთვის. Pitchfork Media-მ ის 31-ე ადგილზე შეიყვანა 2005 წლის ტოპ 50 სინგლის სიაში. Stylus-მა ის აგრეთვე შეიყვანა წლის 50-ეულში, ამჯერად 44-ე ადგილზე.
სინგლი გამოიცა დიდ ბრიტანეთში CD-სა და გრამფირფიტაზე. ის აშშ-სა და კანადაში 2006 წლის 21 მარტს, ხოლო მსოფლიოს მასშტაბით 3 ივლისს გამოვიდა ბონუს DVD-სთან ერთად. DVD-ზე შევიდა Grass-ის, Who Could Win a Rabbit-ისა და Fickle Cycle-ის კლიპები.
სქოლიო
კატეგორია:2005 წლის სინგლები კატეგორია:Animal Collective-ის სიმღერები
ვეგა-დე-პასი
ვეგა-დე-პასი (Vega de Pas) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანტაბრიის პროვინციის ლოს-ვალიეს-პასიეგოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 87,53 კმ². მოსახლეობა — 763 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კანტაბრიის ქალაქები
ნეობაროკო
thumb|left|200px| thumb|left|200px|პარიზის ოპერის ფოიე, აგებულია [[გარნიე, შარლ|შარლ გარნიეს მიერ.]] ნეობაროკო — ხელოვნების ქმნილებები, რომელშიც გამოყენებულია ბაროკოს სტილის მნიშვნელოვანი ასპექტები, თუმცა ბაროკოს პერიოდს არ განეკუთვნება. ეს ეხება მუსიკას, არქიტექტურას, მხატვრობასა და დეკორატიულ ხელოვნებას, თუმცა ყველაზე ხშირად მუსიკასა და არქიტექტურაში გამოიყენება.
ნეობაროკოს არქიტექტურა
ნეო-ბაროკოს არქიტექტურის რამდენიმე თვალსაჩინო ნიმუშია:
არსებობს ასევე რამდენიმე პოსტ-მოდერნისტული შენობა, რომელიც ბაროკოს სტილშია ნაგები, მაგ. მოცეკვავე სახლი (პრაღა) ვალდო მილუნიჩისა და ფრენკ გერის მიერ.
ნეობაროკოს მუსიკა
კატეგორია:ხელოვნების მიმდინარეობები კატეგორია:არქიტექტურული მიმდინარეობები
Barok (stijlperiode)
დენაციფიკაცია
დენაციფიკაცია (Entnazifizierung) — მოკავშირეთა ინიციატივა, რომელიც მიზნად ისახავდა გაეთავისუფლებინათ გერმანული და ავსტრიული საზოგადოება, კულტურა, პრესა, ეკონომიკა, სასამართლო სისტემა და პოლიტიკა ნაცისტური იდეოლოგიისგან. პროცესი მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ დაიწყო. განხორციელდა ნაცისტური პარტიის და SS-ის წევრების ძალაუფლებისა და გავლენის პოზიციიდან ჩამოშორებით, ნაციზმთან ასოცირებული ორგანიზაციების დაშლით და 1946 წლის ნიურნბერგის სასამართლო პროცესებში გავლენიანი ნაცისტების გასამართლებით. დენაციფიკაციის პროცესი გამყარდა პოტსდამის შეთანხმებით, რომელიც 1945 წლის აგვისტოში დაიდო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანია II მსოფლიო ომში კატეგორია:დემოკრატიზაცია კატეგორია:პოლიტიკური ტერმინები
შოვის ტრაგედია
შოვის ტრაგედია — სტიქიური უბედურება საქართველოში, ონის მუნიციპალიტეტში. 2023 წლის 3 აგვისტოს, 16:00 საათზე, კურორტ შოვის ტერიტორიაზე ჩამოწვა გლაციალური ღვარცოფი, რასაც მსხვერპლი მოჰყვა. 17 აგვისტოს მონაცემებით, ტრაგედიას 27 ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა. დაღუპულთა შორის არიან, სამირა ისაევა, დავით ბერიაშვილი, გიორგი გოგინაშვილი, უკრაინის მოქალაქე ალინა პოლიკოვსკასია და რუსეთის მოქალაქე ქსენია ტრიჩევა. საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურის განცხადებით, ბოლო მონაცემებით, იდენტიფიცირებულია 25 ადამიანის ცხედარი; მაშველები ეძებენ კიდევ 6 ადამიანს, რომელთა შორის არიან ბავშვები.
2023 წლის 3 აგვისტოს, ბუბისწყლის ხეობაში ადგილი ჰქონდა სტიქიური გეოლოგიური და ჰიდრომეტეოროლოგიური მოვლენების (მყინვარის ინტენსიური დნობა, ნალექების მოსვლა წვიმის სახით, სათავეებში კლდეზვავის ჩამოშლა, მეწყრულ-ეროზიული პროცესები და ღვარცოფის გავლა) თანხვედრას, რამაც გამოიწვია ექსტრემალური ხასიათის ღვარცოფული ნაკადის ფორმირება.
აღნიშნულ პროცესს ხელი შეუწყო ბოლო პერიოდში მომატებულმა ჰაერის ტემპერატურულმა ფონმა, კლიმატის ცვლილებით გამოწვეულმა მყინვარების ინტენსიურმა დნობამ და თანმდევმა ატმოსფერულმა ნალექებმა. დინამიკაში მოსული კლდეზვავური მასალა და მყინვარული მასის ნაწილი ხეობის ზედა ნაწილშივე ტრანსფორმირდა გლაციალურ ღვარცოფულ ნაკადად. კალაპოტში დიდი სიჩქარით გავლილმა ნაკადმა, ხეობის შუა და ქვედა ნაწილში, ორივე ბორტის გასწვრივ გამოიწვია ფერდობების ძირის გამორეცხვა და ე.წ. სანაპირო ტიპის მეწყრული სხეულების წარმოქმნა-გააქტიურება.
აღსანიშნავია, რომ სხვადასხვა მასშტაბის ახალი მეწყრულ-ეროზიული კერები ჩამოყალიბდა ბუბისწყლის პრაქტიკულად ყველა შენაკადში. ამრიგად, ხეობის ზემო წელში ფორმირებულ მყარ ნაკადს, მდინარე ჭანჭახთან შეერთებამდე, დაემატა როგორც ბუბისწყლის კალაპოტის გასწვრივ ნაპირგარეცხვის შედეგად ჩამოშლილი მეწყრული მასები, ასევე შენაკადებიდან ტრანსპორტირებული ნაშალი მასალა.
სქოლიო
კატეგორია:ტრაგედიები საქართველოში
ყადა
ყადა — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გულრიფშის მუნიციპალიტეტში (ამტყელის თემი), მდინარე აზანთის (კოდორის სისტემა) ხეობაში. ზღვის დონიდან 400 მ, გულრიფშიდან 42 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
ლიტერატურა
კატეგორია:ამტყელის თემის სოფლები
ივლისის კრიზისი
მინი|ითვლება, რომ ეს არის [[გავრილო პრინციპის დაკავების ამსახველი ფოტოსურათი. თუმცა ზოგიერთი მიიჩნევს, რომ ამ სურათზე ერთ-ერთი თვითმხილველის ფერდინანდ ბერის დაკავების პროცესია ასახული.]] ივლისის კრიზისი — 1914 წლის ივლისში ევროპის მთავარ ძალებს შორის წარმოქმნილი დიპლომატიური კრიზისი, რომელიც გახდა პირველი მსოფლიო ომის დაწყების მთავარი მიზეზი. სერბი ნაციონალისტის გავრილო პრინციპის მიერ ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის ტახტის მემკვიდრის ფრანც ფერდინანდის სარაევოში მკვლელობას დაუყოვნებლივ მოყვა დიპლომატიური მანევრები. ჯერ იყო ავსტრია-უნგრეთის მიერ სერბეთის სამეფოს მიმართ წაყენებული ულტიმატუმები, ხოლო შემდეგ ომი.
ფრანც ფერდინანდის მკვლელობიდან ერთი თვის თავზე ავსტრია-უნგრეთმა სერბეთის სამეფოს გამოუცხადა ომი, რაც იყო პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისი.
სქოლიო
კატეგორია:1914 წელი ევროპაში
NGC 7385
NGC 7385 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1784 წლის 18 ოქტომბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
Camponotus santosi
Camponotus santosi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
გაზ-63
ГАЗ-63 — საბჭოთა სატვირთო ავტომობილი ფორმულით 4х4, მაქსიმალური შეეძლო გადაეტანა 2 ტონის ტვირთი.ეს სატვირთო ავტომობილი იყო ყველაზე ფართოდ გამოშვებული საბჭოთა მანქანა რომელიც გადიოდა არა მხოლოდ მთელ საბჭოთა კავშირში არამედ ექსპორტზეც.
ისტორია
მისი დაპროექტება დაიწყო 1938 წელს ხოლო მეორე მსოფლიო ომის დროს გამოვიდა პირველი პროტოტიპი ГАЗ-11-63 ხოლო სერიულ წარმოებაში კი 1948 წელს ჩაუშვეს,ხოლო 1950 წელს მიიღეს საბჭოთა არმიაში და მოხსნეს 1960 წელს.1968 წელს გამოვიდა ახალი სატვირთო ავტომობილი გაზ-66 - ი რომელმაც 80% გაზ-51 ჩაანაცვლა. სულ გამოვიდა 474464 ავტომობილი thumb|200px|სახანძრო მანქანა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სატვირთო ავტომობილები კატეგორია:გაზის ავტომობილები
ჰესენის ბუზი
ჰესენის ბუზი (Mayetiola destructor) — კოღოსებრი მწერი მეგალეების ოჯახისა. პურეული მარცვლოვნების საშიში მავნებელია. მისი სხეულის სიგრძე 2,5-3,5 მმ აღწევს, ფერად მუქი რუხი ან მურაა. გავრცელებულია ევროპაში, ჩრდილოეთ ამერიკაში, აზიაში. საქართველოში გვხვდება აღმოსავლეთ საქართველოს ზოგიერთ რაიონში, სადაც 2-4 თაობას იძლევა. მწერის ზრდასრული მატლები საშემოდგომო ხორბლის ჯეჯილზე, ძირნაყარზე და სარეველა მარცვლოვნებზე გამოიზამთრებენ, აპრილში ჭუპრდებიან და გამოფრენილი ბუზები კვერცხებს დებენ ფოთლის ზედა მხარეზე. მატლი წუწნის და აზიანებს ღეროს, რომელიც წვრილდება, იღუნება და იქცევა. ჰესენის ბუზი პირველად აღწერა თომას სეიმ 1817 წელს.
ბრძოლის ღონისძიებანი
ბუზების ფრენის პერიოდში ქლოროფოსის სუსპენზიის შესხურება, მეტაფოსის შეფრქვევა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეგალესებრნი
არანგა
სქოლიო
კატეგორია:ლა-კორუნიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ლა-კორუნიის ქალაქები
Camponotus sansabeanus
Camponotus sansabeanus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ინდონეზიის საგარეო ურთიერთობები
დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ინდონეზიის საგარეო ურთიერთობები „თავისუფალი და აქტიური“ საგარეო პოლიტიკით ხასიათდება. ინდონეზია რეგიონულ საკითხებში მნიშვნელოვან როლს ითავსებს ქვეყნის ზომიდან და მდებარეობიდან გამომდინარე, თუმცა სხვა ძლიერ სახელმწიფოებს შორის კონფლიქტებში ჩართვისგან თავს იკავებს. სუკარნოს პრეზიდენტობისას ინდონეზიის საგარეო ურთიერთობები აზიისა და აფრიკის იმ სახელმიწიფოებთან კავშირების დამყარებასი გამოიხატებოდა, რომელთაც დამოუკიდებლობა ახლად ჰქონდათ მოპოვებული, რისი მაგალითიც იყო ბანდუნგის კონფერენცია, შემდეგ მიუმხრობლობის მოძრაობის დაარსება და დასავლურ ძალებთან მოწინააღმდეგე განწყობების განვითარება და წინააღმდეგობა იმის მიმართ, რასაც სუკარნო ნეკოლიმს (ნეოკოლონიალიზმი და იმპერიალიზმი) უწოდებდა.
1960-იანი წლების ბოლო ინდონეზიის საგარეო პოლიტიკა მნიშვნველოვნად შეიცვალა „ახალი წესრიგის“ მთავრობის დროს, როდესაც პრეზიდენტმა სუჰარტომ ანტიდასავლური, ანტიამერიკული დამოკიდებულება შეცვალა. ინდონეზიის მთავრობის დამოუკიდებელი, ზომიერი საგარეო პოლიტიკისადმი მიდგომა მსგავსი დარჩა სუჰარტოს ძალაუფლების დაკარგვის შემდეგაც.
1975 წლის დეკემბერში მეზობელ აღმოსავლეთ ტიმროში შეჭრის, ანექსიისა და ოკუპაციის შემდეგ ინდონეზიის ურთიერთობები საერთაშორისო საზოგადოებასთან დაიძაბა. 1967 წელს ინდონეზია სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციის ერთ-ერთი დამფუძნებელი წევრი იყო. ინდონეზია სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის უდიდესი სახელმწიფოა და თავისი საგარეო პოლიტიკის ქვაკუთხედად სწორედ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციას მიიჩნევს. სუჰარტოს რეჟიმიდან შედარებით ღია და დემოკრატიულ რეჟიმზე გადასვლის შემდეგ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციაში ლიდერეობით ინდონეზია დღეისთვის უკვე თანამშრომლობას, განვითარებას, დემოკრატიას, უსაფრთხოებას, მშვიდობასა და სტაბილურობას უჭერს მხარს რეგიონში.
პრეაჰ-ვიჰეარის ტაძრის გამო წარმოშობილი კამბოჯა-ტაილანდის კონფლიქტის დროს ინდონეზიამ მშვიდობისმყოფელის როლი შეითავსა. ინდონეზიამ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციის სხვა სახელმწფოებმა ასევე მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს მიანმარის მთავრობის წახალისებაში, რათა ბირმას პოლიტიკური სისტემა უფრო ღია გაეხადა და რეფორმები უფრო სწრაფად გაეტარებინა.
გეოგრაფიული და დემოგრაფიული ზომის, ზრდადი შესაძლებლობისა და დიპლომატიური ინიციატივების გამო, მკვლევრები ინდონეზიას აზია-წყნარი ოკეანის საშუალო ძალად ახასიათებენ.
სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაცია
ინდონეზიის თანამედროვე საგარეო პოლიტიკის ქვაკუთხედი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციასთან თანამშრომლობაა. 1967 წელს ინდონეზიამ ტაილანდთან, მალაიზიასთან, სინგაპურთან და ფილიპინებთან ერთად დააარსა ორგანიზაცია. მას შემდეგ ორგანიზაციაში ბრუნეი, ლაოსი, ვიეტნამი, მიანმარი და კამბოჯაც გაწევრიანდნენ. ორგანიზაციის მიზანია საერთო ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული მიზნების წახალისება, თუმცა 1979 წელს კამბოჯაში ვიეტნამის შეჭრის შემდეგ ორგანიზაციამ უსაფრთხოების განზომილებაც შეითავსა.
სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციის სათავო ოფისი ინდონეზიის დედაქალაქ ჯაკარტაში მდებარეობს. ორგანიზაციის შტაბ-ბინამ ჯაკარტის, როგორც სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში დიპლომატიური ჰაბის ფუნქცია გაზარდა.
ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაცია
ინდონეზიას მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვანი მუსლიმი მოსახლეობა ჰყავს და ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაციის წევრია. საგარეო პოლიტიკური გადაწყვეტილებების მიღებისას სახელმწიფო ფრთხილად ითვალისწინებს ისლამური სოლიდარობის ინტერესებს.
დიდი ოცეული
2008 წელს ინდონეზია დიდი ოცეულის წევრი გახდა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ორგანიზაციიდან ერთ-ერთი სახელმწიფოა ამ ჯგუფში. 2022 წლის დიდი ოცეულის სამიტს ბალის პროვინცია მასპინძლობს.
საერთაშორისო დავები
ინდონეზიის ირგვლივ არაერთი კუნძული მდებარეობს, რომლებიც მეკობრეთა ჯგუფებითაა დასახლებული, რომლებიც ზოგჯერ გემებს ესხმიან თავს მალაკის სრუტეში. კუნძულები სახლობენ უკანანო მეთევზეებცი, რომლებიც ავსტრალიისა და ფილიპინების წყლებშიც შედიან. ამასთან, ინდონეზიის წყლები ხშირად უცხოური დროშის ქვეშ მცურავი გემების არაკანონიერი თევზჭერის ადგილს წარმოადგენს.
ინდონეზიას მეზობელ სახელმწიფოებთან რამდენიმე ტერიტორიაზე ჰქონდა და აქვს დავა: ამბალატის ბლოკი სულავესის ზღვაში მდებარე საზღვაო ტერიტორიაა, რომელიც მალაიზიასა და ინდონეზიას შორის სადავო ტერიტორიას წარმოადგენს. წარსულში ინდონეზიას აღმოსავლეთ ტიმორთან ფატუ სინაის კუნძულის გამო ჰქონდა დავა, ხოლო ფილიპინებთან ― მიანგასის გამო. ნატუნის სარეგენტოს ჩრდილოეთი წყლები დღემდე სადავო ტერიტორიას წარმოადგენს ინდონეზიას, ჩინეთსა და ტაივანს შორის. წარსულში ინდონეზიასა და მალაიზიას შორის დავა მიმდინარეობდა სიპადანისა და ლიგიტანის კუნძულებისთვისაც, თუმცა 2002 წელს მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლომ კუნძულები მალაიზიას მიაკუთვნა.
ჩინეთი
ჩინეთსა და ინდონეზიას შორის დიპლომატიური ურთიერთობეი 1950 წელს დაარსდა. მანამდე ორ სახელმწიფოს საუკუნეების მანძილზე სხვადასხვა სახის ურთიერთობება ჰქონდა, განსაკუთრებით, სავაჭრო სფეროში. 1945-1967 წლებში სუკარნოს პრეზიდენტობის დროს ინდონეზიასა და ჩინეთს შორის ურთიერთობები გაღრმავდა. 1960-იან წლებში სუკარნოს მიერ წამოწყებულმა აგრესიულმა საგარეო პოლიტიკამ, დასავლეთის მიმართ წინააღმდეგობა გააძლიერა და ინდონეზია ჩინეთთან და საბჭოთა კავშირთან დააახლოვა.
ჩინეთის საელჩო ჯაკარტაში მდებარეობს, ხოლო საკონსულოები სურაბაიასა და მედანშია განლაგებული. ინდონეზიის საელჩო პეკინში მდებარეობს, ხოლო საკონსულოები გუანჯოუში, შანხაისა და ჰონგ-კონგში მდებარეობს.
ჩინეთის კვლევების მერკატორის ინსტიტუტი ჩინეთ-ინდონეზიის ურთიერთობებში ოთხ ძირითად ფაზას გამოყოფს: ახლო მოკავშირეობიდან (1950-1965) მტრობამდე (1966-1990), შორეულ თანამოაზრეობამდე (1990-2014), დღევანდელ ახლო პარტნიორობამდე (2014-დღემდე).
ირანი
მიუხედავად რელიგიურ ორიენტაციაში სხვაობისა, ირანი და ინდონეზია მუსლიმური სახელმწიფოებია. ინდონეზიას მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვანი სუნიტი მოსახლეობა, ხოლო ირანს ყველაზე მრავალრიცხოვანი შიიტური მოსახლეობა ჰყავს. ირანსა და ინდონეზიას შორის დიპლომატიური ურთიერთობები 1950 წელს დამყარდა. ინდონეზიის საელჩო თეირანში, ხოლო ირანის საელჩო ჯაკარტაში მდებარეობს. ორივე სახელმწიფო მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის, მიუმხრობლობის მოძრაობის, ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაციისა და D8-ის წევრია.
აღმოსავლეთი ტიმორი
აღმოსავლეთ ტიმორსა და ინდონეზიას შორის დიპლომატიური ურთიერთობები 2002 წელს დამყარდა. ორივე სახელმწიფო კუნძულ ტიმორის ნაწილს იკავებს. ინდონეზია პორტუგალიის ყოფილ კოლონიაში 1975 წელს შეიჭრა, მომდევნო წელს მისი ანექსირება მოახდინა და აღმოსავლეთი ტიმორი მისი 27-ე პროვინცია იყო 1999 წელს გაეროს მიერ მხარდაჭერილი რეფერენდუმის ჩატარებამდე, რომლის დროსაც აღმოსავლეთ ტიმორელებმა ქვეყნის დამოუკიდებლობას დაუჭირეს მხარი.
მიანმარი
ბირმამ ინდონეზია დე-იურე სუვერენულ არქიპელაგად 1949 წლის 27 დეკემბერს აღიარა. 1951 წლის 31 მარტს იანგონში ორ ქვეყანას შორის მეგობრობის ხუთწლიან ხელშეკრულებას მოეწერა ხელი. ინდონეზიიდან მიანმარში ექსპორტზე ქაღალდი და ქაღალდის პროდუქტები, პალმის ზეთი, რკინა და ლითონი, თამბაქო და რეზინი გადის, ხოლო მიანმარიდან ინდონეზიაში ხე-ტყე, სიმინდის სახამებელი, თხილი, თევზი და ბოსტნეული შეაქვთ. 2008 წელს ინდონეზიასა და მიანმარს შორის ვაჭრობის ჯამურმა ღირებულებამ 159 მილიონი ამერიკული დოლარი შეადგინა.
ინდონეზიის საელჩო იანგონში მდებარეობს, ხოლო მიანმარის საელჩო ჯაკარტაშია განლაგებული.
სქოლიო
კატეგორია:ინდონეზიის საგარეო ურთიერთოები
ვილიაკარიედო
ვილიაკარიედო (Villacarriedo) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანტაბრიის პროვინციის ლოს-ვალიეს-პასიეგოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 50,74 კმ². მოსახლეობა — 1 612 კაცი (2020 წ.).
ფულბე
ფულბე ან ფულა (ფულანი:Fulɓe; Peul; ჰაუსა: Fulani ან Hilani; Fula; ვოლოფი: Pël; ბამბარა: Fulaw) — დასავლეთ აფრიკის ერთ-ერთი უმსხვილესი ეთნიკური ჯგუფი. ტრადიციულად მიიჩნევა, რომ მათი ფესვები მოდის ჩრდილოეთი აფრიკიდან და შუა აღმოსავლეთიდან. მათ აერთიანებთ საერთო: ენა (ფულანი), რელიგია (ისლამი), ისტორია და კულტურა.
ფულბეს დაახლოებით მესამედი მომთაბარე მესაქონლეობას მისდევს, რაც მათ მსოფლიოს უდიდეს მომთაბარე ეთნიკურ ჯგუფად აქცევს. ფულბეს უმეტესობა წარმოადგენს არა-მომთაბარე ფერმერებს, ხელოსნებს და თავადაზნაურობას. ისინი სხვა და სხვა ქვეყნებში ცხოვრობენ, ძირითადად დასავლეთ აფრიკაში.
XVI-XIX მრავალი ფულბე ამერიკაში მონად გაყიდეს. მათ უმეტესობას სენეგალში და გვინეაში იჭერდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:აფრიკული კულტურა კატეგორია:აფრიკელები კატეგორია:ჩადის ეთნიკური ჯგუფები კატეგორია:სუდანის ეთნიკური ჯგუფები
NGC 7386
NGC 7386 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1784 წლის 18 ოქტომბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
ლიანა კიკალიშვილი
ლიანა კიკალიშვილი (დ. 7 აგვისტო, 1951, მარტვილი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, პედაგოგი, ექიმი-პათოლოგოანატომი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1999), პროფესორი (2002).
ბიოგრაფია
1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ტოპოგრაფიული ანატომიისა და ოპერაციული ქირურგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი, სამეცნიერო ნაშრომების ავტორი. კვლევის თემა: ღვიძლის სისხლის მიმოქცევიდან დროებითი გამოთიშვის გავლენა ორგანიზმზე ნორმოთერმიის, ნაღვლის შეგუბების, ჰიპოთერმიისა და პრეპარატ „პლაფერონ ლბ“-ით მკურნალობის პირობებში.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მორფოლოგიური ცვლილებები ჰეპატოციტებში ღვიძლის სისხლმომარაგებიდან დროებითი გამოთიშვის პირობებში“, დაიცვა 1988 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:დაბადებული 7 აგვისტო კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:ქართველი მეცნიერები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
სტენიხა
სტენიხა (Стениха) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის მიხაილოვსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ყორასი
ყორასი — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გულრიფშის მუნიციპალიტეტში (ბაბუშარის თემი), მდინარე პატარა კოდორის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 30 მ, გულრიფშიდან 15 კმ, დრანდიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 2,5 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
ლიტერატურა
კატეგორია:ბაბუშარის თემის სოფლები
Camponotus sankisianus
Camponotus sankisianus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
უკანასკნელი რაზმი
უკანასკნელი რაზმი (The Last Detail) — ჰელ ეშბის 1973 წლის ამერიკული ტრაგიკომედია. ფილმი ნომინირებული იყო სამ ოსკარზე.
სიუჟეტი
სამხედრო-საზღვაო ფლოტის ორ ოფიცერს, ბილი ბადაასკისა და რიჩარდ მალჰოლს დაევალება ბოსტონის ციხემდე ლარი მედოუსის ბადრაგირება. გზაში ოფიცრები იგებენ, ლარი მედოუსს 8 წელი მიუსაჯეს საქველმოქმედო ფონდიდან 40 დოლარის მოპარვის მცდელობისთვის. მედოუსი 18 წლისაა და ოფიცრებს ის ებრალებათ. მათ ბოსტონამდე დაპატიმრებულის მისაყვანად ერთი კვირა და სამივლინებო ფული აქვთ. ისინი გადაწყვეტენ, ბოსტონში ჩასვლამდე მედოუსი კარგად გაართონ.