cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სამედ ვურღუნი
ბიოგრაფია
სამედ ვეკილოვი დაიბადა 1906 წლის 8 (21) მარტს სოფელ იუხარი სალახლიში, ყაზახის მაზრაში (დღევანდელი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ყაზახის რაიონი). 6 წლის ასაკში დაეღუპა დედა და მასზე მამა და ბებია (დედის მხრიდან), აიში-ხანუმი ზრუნავდნენ. საერო სკოლის დამთავრების შემდეგ, 1918 წელს ოჯახი საცხოვრებლად ქალაქ ყაზახში გადავიდა, სადაც სამედი მის ერთადერთ უფროს ძმასთან, მეჰდიხან ვეკილოვთან (1902—1995) ერთად ყაზახის სასწავლო სემინარიაში მოეწყო. 1922 წელს მას გარდაეცვალა მამა, ერთი წლის შემდეგ კი ბებია, რის შემდეგაც მომავალ პოეტსა და მის ძმაზე მათი ბიძაშვილი ხანგიზ ვეკილოვა ზრუნავდა. მისი პირველი ნაწარმოები — ლექსი „მიმართვა ახალგაზრდობას“ 1925 წელს თბილისურ გაზეთ „ახალ აზრში“ დაიბეჭდა.
1945 წელს აირჩიეს აზერბაიჯანის სსრ-ს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ნამდვილ წევრად. იყო სსრკ-ს უმაღლესი საბჭოს 2—4 მოწვევის დეპუტატი (1946—1956).
დაქორწინებული იყო ხავერ ხანუმ მირზაბეკოვაზე და ჰყავდათ სამი შვილი: იუსიფ სამედოღლუ (აზერბაიჯანის სახალხო მწერალი), ვაგიფ სამედოღლუ (აზერბაიჯანის სახალხო პოეტი) და აიბიანიზ ვეკილოვა (კულტურის დამსახურებული მუშაკი).
სამედ ვურღუნი გარდაიცვალა 1956 წლის 27 მაისს. დაკრძალულია ბაქოს საპატიო მოღვაწეთა სასაფლაოზე.
შემოქმედება
პოეტის პირველი წიგნი, სახელწოდებით — „პოეტის ფიცი“ გამოვიდა 1930 წელს. 1937 წელს ნაწილობრივ თარგმნა ვეფხისტყაოსანი.
მწერლის შემოქმედებაში განსაკუთრებული მნიშვნელობა დიდ სამამულო ომს უკავია. ომიანობის წლებში პოეტმა 60-ზე მეტი ლექსი და რამდენიმე პოემა დაწერა, მათ შორის „ბაქოური დასტანი“. ამ წლებში გაიზარდა სამედ ვურღუნის პოეტური დიდება. ფურცლები, რომლებზეც ვურღუნის ლექსი „უკრაინის პარტიზანებს“ ეწერა, უკრაინის ტყეებში გამაგრებულ პარტიზანებს ვერტმფრენებიდან ჩაუყარეს. 1943 წელს ამერიკაში, საუკეთესო ანტისაომარი ნაწარმოებების კონკურსზე, ვურღუნის ლექსმა „გზის დალოცვა დედისა“ მაღალი შეფასება მიიღო. საომარ თემაზე შექმნილ კონკურსის 20 საუკეთესო ნაწარმოებთან ერთად გამოქვეყნდა ნიუ-იორკში და გავრცელდა სამხედრო მოსამსახურეებს შორის. ამავე წელს პოეტის ინიციატივით, ბაქოში ფიზულის სახელობის ინტელიგენციის სახლი გაიხსნა, რომელიც სამხედრო შეხვედრების ჩატარებისა და ფრონტელებთან შეხვედრისთვის იყო განკუთვნილი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:გარდაცვლილი 1956 კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოეტები კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 993
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 993 მიიღეს ერთხმად 1995 წლის 12 მაისს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა მიღებული რეზოლუცია საქართველოს შესახებ, კერძოდ, გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 971 (1995). საბჭომ, ასევე განიხილა კონფლიქტის პოლიტიკური მოწესრიგების ძალისხმევა საქართველოსა და აფხაზეთს შორის, აგრეთვე გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 1996 წლის 12 იანვრამდე.
უშიშროების საბჭომ ჩათვალა, რომ პოლიტიკური შეთანხმების განხრით არასაკმარისი პროგრესია. საბჭომ, მიესალმა საქართველოს ახალი კონტიტუციისთვის კონსულტაციებს. კიდევ ერთხელ დადასტურდა, რომ ყველა ლტოლვილს და იძულებით გადაადგილებულ პირს, აქვს უფლება დაბრუნდეს თავის საცხოვრებელ ადგილს, ასევე საბჭომ სინაული გამოხატა, რომ აფხაზეთის დე-ფაქტო ხელისუფლება აფერხებს ამ პრეცესს. ლტოლვილების დაბრუნება გალში, უნდა იყოს პირველი ნაბიჯი, რომელსაც მიესალმა საბჭომ. ორივე მხარეს მოუწოდეს დაიცვან საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ნორმები. გარდა ამისა, აღიარეს, რომ ჰუმანიტარული დახმარების პროგრამა განიცდის დაფინანსების დეფიციტს. რეგიონში მოქმედებდა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი, რომელსაც ჩვეულებრივ იცავდნენ, თუმცა, გალში ჯერ კიდევ გრძელდებოდა მშვიდობიან მოქალაქეებზე თავდასხმები.
მას შემდეგ, რაც საბჭომ გადაავადა დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1996 წლის 12 იანვრამდე, საბჭომ კონფლიქტის მხარეებს მოუწოდა მოლაპარაკებებისკენ. იმავდროულად, აფხაზეთის ხელისუფლებსა უნდა უზრუნველყო, დაჩქარებული წესით, დევნილების დაბრუნება.
სქოლიო
0993 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები საქართველოს შესახებ კატეგორია:აფხაზეთის კონფლიქტი
იოსებ გედევანიშვილის სახლი
იოსებ გედევანიშვილის სახლი — ისტორიული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, მცხეთიდან ძეგვისაკენ მიმავალ გზაზე, რკინიგზის სადგურზე მცხეთიდან 2 კილომეტრზე, არმაზისხევის მარცხენა ნაპირზე. სახლი ეკუთვნოდა ქართულ სამხედრო და პოლიტიკურ მოღვაწეს, მწერალს, დრამატურგიისა და პუბლიცისტს იოსებ კონსტანტინეს ძე გედევანიშვილს (1873-1939 წლები), ავტორს პიესებისა „მსხვერპლი“, „გამცემი“, მოთხრობების სამი წიგნისა და ნაშრომებისა „სამხედრო ხელოვნება საქართველოში“ და „სამხედრო ხელოვნება ვეფხისტყაოსანში“. სახლი ორსართულიანია, ნაგებია ქვით. პირველ სართულზე სხვადასხვა დანიშნულების სათავსებია, მეორეზე - საცხოვრებელი ოთახები. ამჟამად აქ ისტორიის არქეოლოგიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის ბაზაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
მირიქი (ლაჩინი)
მირიქი (Mirik, Միրիկ) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
ბრისენიო
ბრისენიო (Briceño) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.200 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 953 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 401 კმ²-ია.
პარკასის რაიონი
პარკასის რაიონი (Distrito de Paracas) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პისკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 252 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.87 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 440 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პისკოს პროვინციის რაიონები
რომეო და ჯულიეტა (1968 წლის ფილმი)
რომეო და ჯულიეტა (Romeo and Juliet) — ფრანკო ძეფირელის 1968 წლის რომანტიკული დრამა. ფილმი გადაღებულია შექსპირის ამავე სახელწოდების პიესის მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიური ფილმები კატეგორია:ბრიტანული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:1968 წლის ფილმები კატეგორია:ფრანკო ძეფირელის ფილმები კატეგორია:უილიამ შექსპირის პიესებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:Paramount Pictures-ის ფილმები კატეგორია:რომანტიკული ფილმები
ლიანერა-დე-რანესი
ლიანერა-დე-რანესი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 9,3 კმ². მოსახლეობა — 1047 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
აკასის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ოკროსის პროვინციის რაიონები
ენერგეტიკა ავსტრიაში
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ენერგეტიკა ავსტრიაში
მარი ევანსი
მარი ევანსი (დ. 16 იანვარი, 1919 — გ. 10 მარტი, 2017) — აფრიკელი ამერიკელი პოეტი, მწერალი და დრამატურგი. ასოცირებული იყო შავი ხელოვნების მოძრაობასთან. ევანსმა მიიღო გრანტები და ჯილდოები ინდიანაპოლისის საჯარო ბიბლიოთეკის ფონდისგან. მისი პოეზია ცნობილია ლირიკული სიმარტივით და მისი თემების უშუალოობით. მან ასევე დაწერა მხატვრული და რედაქტირებული „შავი ქალი მწერლები“ (1950–1980), „კრიტიკული შეფასება''“ (1984), მნიშვნელოვანი და დროული კრიტიკული ანთოლოგია, რომელიც ეძღვნებოდა თხუთმეტი მწერლის მუშაობას. ევანსი გარდაიცვალა 87 წლის ასაკში, ინდიანაპოლისში, ინდიანა.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
ევანსი დაიბადა ტოლედოში, ოჰაიოში, 1919 წლის 16 ივლისს, მერი ჯეინ ჯეიკობსის და უილიამ რიდ ევანსის ოჯახში. დედა გარდაეცვალა, როდესაც მარი შვიდი წლის იყო. ევანსის მამა მტკიცედ უწყობდა ხელს მას მთელი ცხოვრების განმავლობაში სწავლასა და მწერლად ჩამოყალიბებაში.
ევანსი ადგილობრივ საჯარო სკოლებში სწავლობდა 1939 წელს ტოლედოს უნივერსიტეტში ჩაბარებამდე, რომელშიც სწავლობდა მოდის დიზაინის სპეციალობით, მაგრამ 1941 წელს დატოვა კოლეჯი ხარისხის მოპოვების გარეშე.
კარიერა
კოლეჯიდან გამოსვლის შემდეგ, ევანსმა გადაწყვიტა გაეგრძელებინა მუსიკოსის კარიერა. ამ გადაწყვეტილებამ აიძულა ის აღმოსავლეთის სანაპიროზე გადასულიყო, სადაც მან დაიწყო თანამშრომლობა სხვადასხვა ჯაზ მუსიკოსებთან, მათ შორის ვეს მონტგომერითან, ინდიანაპოლისში, ინდიანაში. 1947 წელს ევანსმა დატოვა აღმოსავლეთის სანაპირო და გადავიდა ინდიანაპოლისში. მას შემდეგ რაც დასახლდა ქალაქში, ევანსი მუშაობდა ინდიანას საბინაო ორგანოში აშშ-ს სამოქალაქო სამსახურში შესვლამდე.
ევანსმა, როგორც პოეტმა, აღიარება 1960-იან და 1970-იან წლებში მოიპოვა და დაუკავშირდა შავი ხელოვნების მოძრაობას, რათა შეესწავლა აფრო-ამერიკული კულტურა და ისტორია ხელოვნებისა და ლიტერატურის საშუალებით. ევანსის გარდა, მოძრაობის სხვა თვალსაჩინო წევრები იყვნენ: ამირი ბარაკა, გვენდოლინ ბრუკსი, ნიკი ჯოვანი, ეთერიჯი რაინდი, ჰაკი რ. მადჰუთი, ლარი ნიალი და სონია სანჩესი. ევანსი ასევე იყო აქტივისტი, რომელსაც აწუხებდა სოციალური სამართლიანობის საკითხებით და რასიზმს აკრიტიკებდა. როგორც მოგვიანებით მან აღნიშნა:
მიუხედავად იმისა, რომ მისი ყველაზე ცნობილი პოემების კრებული, „მე შავკანიანი ქალი ვარ“ (1970) და მრავალი ადრეული ლექსი „შავი ხელოვნების მოძრაობის“ შექმნამდე დაიწერა, ეს ნამუშევრები დაემთხვა მისი პოეტების მესიჯებს შავკანიანების კულტურული, ფსიქოლოგიური და ეკონომიკური განთავისუფლების შესახებ. სიყვარულის, დაკარგვის, მარტოობის, ბრძოლის, სიამაყისა და წინააღმდეგობის თემები საერთოა ევანსის პოეზიასა და მოძრაობის წევრების შემოქმედებაში. აფრო-ამერიკელი ხალხის პრობლემების უკეთ გამოსახატად იყენებდა ეპითეტებსა და მეტაფორებს.
ევანსის მწერლობა ძირითადად რასისა და იდენტურობის საკითხებს ეხებოდა. მისი ლექსები ხშირად ასახავდნენ აფრიკელ ამერიკელ ქალებს. მიუხედავად იმისა, რომ მისმა პირველმა პოეზიის კრებულმა, სად არის მთელი მუსიკა? ვერ დაიმსახურა კრიტიკოსთა დადებითი შეფასება, მისმა მეორე კრებულმა, „მე ვარ შავკანიანი ქალი“ (1970), მიიპყრო მისი საერთაშორისო ყურადღება და მოითხოვა სოციალური ცვლილებები.
მარი ევანსი გარდაიცვალა ინდიანაპოლისში, 2017 წლის 10 მარტს, 87 წლის ასაკში. პანაშვიდი ჩატარდა ინდიანაპოლისის წმინდა ლუკას მეთოდისტურ ეკლესიაში, ხალხის იმ დიდი რაოდენობის გამო, რომელიც უნდა დასწრებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:აფრო-ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ქალი ესეისტები კატეგორია:გარდაცვლილი 2017 კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები
Track Top-40
ჩარტი მოიცავს 40 პოზიციას და შექმნილია CD-თი ან გრამფირფიტებით და ციფრული დისტრიბუციით მუსიკალური სინგლების გაყიდვების შესახებ არსებული მონაცემების საფუძველზე. ყველა მონაცემი იკრიბება კომპანია Nielsen Music Control-ის მიერ, რომელიც ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაციის (International Federation of the Phonographic Industry, (IFPI)) წევრია.
2007-დღემდე: Tracklisten
2007 წლის 2 ნოემბერს Tracklisten-მა შეცვალა Hitlisten, რომელმაც შეწყვიტა თავისი არსებობა 2007 წლის ოქტომბერში.
სქოლიო
კატეგორია:მუსიკალური ჰიტ-აღლუმები კატეგორია:დანიური მუსიკა
კაპინოპოლისი
კაპინოპოლისი (Capinópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ტრიანგულუ-მინეირუ-ი-ალტუ-პარანაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტიუტაბის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 290 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24.63 კმ²-ზე. ფართობი 620 716 კმ²-ია.
მასტარის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია
მასტარის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია (Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցի) — V საუკუნის ეკლესია სომხეთში. მდებარეობს არაგაწოტნის პროვინციის სოფელ მასტარაში.
იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია აგებულია V საუკუნეში. ტაძარს ოთხივე მხრიდან მახვილი კუთხეები და აფსიდი აქვს.ეკლესიის გარშემო რამდენიმე უძველესი ხაჩქარია, რომელიც ჰარმონიულად ერწყმის ეკლესიას. არქიტექტურა ეჩმიაძინის სამონასტრო კომპლექსში მდებარე გაიანეს ეკლესიის მსგავსია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის ეკლესიები
მოსკოვის სახელმწიფო ლინგვისტური უნივერსიტეტი
მოსკოვის სახელმწიფო ლინგვისტური უნივერსიტეტი (რუსულად Моско́вский госуда́рственный лингвисти́ческий университе́т, უწინდელი "მოსკოვის მორის ტორეზის სახელობის უცხო ენათა სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი", რუსულად Московский государственный педагогический институт иностранных языков имени Мори́са Торе́за) — უმაღლესი სასწავლო დაწესებულება მოსკოვში.
მოსკოვის სახელმწიფო ლინგვისტური უნივერსიტეტი არის რუსეთის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი უმაღლესი სასწავლებელი ენათმეცნიერების დარგში. უნივერსიტეტში განათლებას ეუფლება დაახლოებით 10 000 სტუდენტი და ასპირანტი, სწავლება მიმდინარეობს 35 უცხოურ ენაზე.
სტრუქტურული ქვეგანყოფილებები
მოსკოვის სახელმწიფო ლინგვისტური უნივერსიტეტი 11 ფაკულტეტი:
მოსკოვის სახელმწიფო ლინგვისტური უნივერსიტეტის სასწავლო ინსტიტუტები:
უნივერსიტეტის საერთაშორისო თანამშრომლობის ცენტრები
მოსკოვის სახელმწიფო ლინგვისტური უნივერსიტეტი აქტიურად თანამშრომლობს სხვადასხვა უცხოურ უმაღლეს სასწავლებლებთან, სასწავლო დაწესებულებებთან და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან. არსებული თანამშრომლობის მთავარი შემადგენელს წარმოადგენს მოსკოვის სახელმწიფო ლინგვისტური უნივერსიტეტის ენობრივი ცენტრები:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის უნივერსიტეტები კატეგორია:მოსკოვი
უზბეკური სუმი
უზბეკური სუმი ( soʻm (ლათინური დამწერლობა), сўм (კირილიცა)) — შუა აზიაში მდებარე უზბეკეთის რესპუბლიკის ვალუტა.
ეტიმოლოგია
საბჭოთა კავშირში, ყაზახურ, ყირგიზულ და უზბეკურ ენებზე მოსაუბრეები რუბლს მოიხსენიებდნენ როგორც სომ, და ეს სახელი დატანილი იყო ბანკნოტების უკანა მხარეს, საბჭოთა კავშირის 15 ოფიციალურ ენაზე კანონპროექტის ღირებულების ტექსტებში. სიტყვა სომ (ზოგჯერ ნათარგმნია როგორც ,,სუმ" ან ,,სოუმ") ითარგმნება როგორც ,,სუფთა" ყირგიზულ, უიღურულ და უზბეკურ ენებზე. ამ სიტყვას იგივე მნიშვნელობა აქვს ბევრ სხვა თურქულ ენაზე. ეს სიტყვა გამოყენებულია ,,სუფთა ოქროს " აღსანიშნავადაც.
ისტორია
ყოფილი საბჭოთა კავშირის სხვა რესპუბლიკების მსგავსად, უზბეკეთმა დამოუკიდებლობის შემდეგაც განაგრძო საბჭოთა / რუსული რუბლის გამოყენება. 1993 წლის 26 ივლისს გამოიცა რუსული რუბლის ახალი სერია და რუსეთში ძველი საბჭოური / რუსული რუბლი აღარ გამოიყენებოდა. ზოგიერთ მემკვიდრე სახელმწიფოს ჰქონდა ეროვნული ვალუტა ცვლილებამდე, ზოგს ერჩივნა 1993 წლამდე საბჭოთა / რუსული რუბლის გამოყენება, ზოგიერთი კი 1993 წლამდე რუსულ რუბლს იყენებდა. თანამედროვე მონეტარული ისტორიის ცხრილები: აზია გულისხმობს, რომ უზბეკეთში გამოიყენებოდა როგორც ძველი, ისე ახალი რუბლი.
უზბეკეთი შეცვალა რუბლი სუმით 1993 წლის 15 ნოემბერს. გამოიცა მხოლოდ ბანკნოტები, ნომინალებით 1, 3, 5, 10, 25, 50, 100, 200, 500, 1000, 5000 და 10 000 სუმი. იმის გამო, რომ ეს გარდამავალი ვალუტა უნდა ყოფილიყო, დიზაინი საკმაოდ გამარტივდა. ყველა ნოტს გერბი ჰქონდა დატანილი ავერსზე, უკანა მხარეს კი სამარყანდში მდებარე რეგისტანის მოედანი.
მონეტები
სუმის შექმნის პერიოდში არ გამოიყენებოდა მონეტები.
ხოსე მიგელ გონსალეს მარტინი
ხოსე მიგელ გონსალეს მარტინ დელ კამპო (José Miguel González Martín del Campo; დ. 23 მარტი, 1963), ცნობილი როგორც მიჩელი (Míchel) — ესპანელი ყოფილი ფეხბურთელი და მწვრთნელი. ამჟამად წვრთნის ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის კლუბ „მალაგას“.
უზბეკური სუმი
ბანკნოტები
პირველი ბანკნოტები გამოსცა უზბეკეთის სახელმწიფო ბანკმა 1993 წელს. ყველა დასახელებას ერთი და იგივე დიზაინი აქვს: უზბეკეთის გერბი ფრონტზე და მედრესეები სამარყანდის რეგისტანის მოედანზე.
ისტორია
მინი| 500 სუმიანი ნოტა, რომელიც გამოიცა 1999 წელს.|288x288პქ 1994 წლის 1 ივლისს, შეიქმნა მეორე სომი, რომლის ერთი ერთეულიც ძველ 1000 სომს უდრიდა. ახალი სუმი დაიყო 100 ტინად.
ხოსე მიგელ გონსალეს მარტინი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპანელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:მადრიდის რეალის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანელი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:რაიო ვალიეკანოს მწვრთნელები კატეგორია:ხეტაფეს მწვრთნელები კატეგორია:სევილიის მწვრთნელები კატეგორია:მალაგის მწვრთნელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 23 მარტი
უზბეკური სუმი
ინფლაცია
2019 წლიდან ყველაზე დიდი ნომინალი არის 100,000 სუმიანი ბანკნოტი (2019 წლის ოქტომბრისთვის $ 10,55 აშშ დოლარი), რამაც სიტუაცია გაამარტივა. პატარა დასახელების, 1ტიინი დაახლოებით 1/9400 ამერიკული ცენტი ღირს დაის ,,მსოფლიოში ყველაზე უსარგებლო მონეტის" სტატუსს ატარებს, რომელიც დღემდე გამოიყენება. ამასთან, ახლა 50 სუმზე ნაკლები ღირებულების მონეტები და ბანკნოტები იშვიათია.
მონეტები
3 სერიის მონეტები მოიჭრა მეორე სუმის ფარგლებში. ისინი ადვილად გამოირჩევიან უზბეკური ენისთვის გამოყენებული დამწერლობით. პირველი სერია დაწერილია კირილიცას დამწერლობით, ხოლო მეორე და მესამე სერია დაწერილია ლათინური დამწერლობით.
მესამე სერია (2018)
2018 წლის მაისში ოფიციალურად გამოაცხადეს 50, 100, 200 და 500 სომის ღირებულების ახალი მონეტების შემოღების შესახებ. ყველა ამ ნომინალის ადრე გაცემული ბანკნოტები და მონეტები უნდა ამოეღოთ მიმოქცევიდან 2020 წლის 1 ივლისის ჩათვლით.
ბანკნოტები
მეორე და ამჟამინდელი სერია, რომელიც გამოიცა უზბეკეთის რესპუბლიკის ცენტრალური ბანკის მიერ, გამოვიდა 1994 წელს1, 3, 5, 10, 25, 50 და 100 სომის ნომინალებში. 1997 წელს გამოიცა 200 სომის ღირებულების ბანკნოტი, 1999 წელს 500 სომის, 2001 წელს 1000 სომის, 2013 წელს 5000 სომის, 2017 წლის 10 მარტს 10 000 სომის, 2017 წლის 22 აგვისტოს 50 000 სომის, და 2019 წლის 25 თებერვალს 100 000 სომი. . ამ უკანასკნელ ოთხ დასახელებას აქვს წარწერები ლათინურ- უზბეკურ ენაზე (ლათინური დამწერლობა უზბეკურისთვის). უზბეკური კირილიცა გამოიყენება 1-დან 1000 სუმის ნომინალებისთვის.
გაცვლითი კურსი
1994 წლის 1 ივლისს მისი შემოღებისას 1 აშშ დოლარი 25 სუმის ტოლი იყო.
2017 წლის რეფორმა
2017 წლის 2 სექტემბერს უზბეკეთის პრეზიდენტმა შავკატ მირზიიოევმა გამოსცა ბრძანება " სავალუტო პოლიტიკის ლიბერალიზაციის პრიორიტეტული ზომების შესახებ ". რეფორმა ძალაში შევიდა 2017 წლის 5 სექტემბერს. შედეგად, სუმის კურსი აშშ დოლართან მიმართებაში გაიზარდა 4,210 უზბეკური სომიდან 8,100 უზბეკური სუმამდე. ახალი კურსი კიდევ უფრო სუსტი იყო, ვიდრე სუმის შავი ბაზრის კონვერტირებადი დოლარი დაახლოებით 7,700. იმავე დღეს გაუქმდა უცხოური ვალუტის ოდენობის შეზღუდვა, რომლითაც ფიზიკური და იურიდიული პირები სარგებლობდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:უზბეკეთის ეკონომიკა კატეგორია:უზბეკეთი კატეგორია:ბრუნვაში არსებული ვალუტები
ბეთლემის მაცხოვრის შობის ქვედა ეკლესია
ბეთლემის მაცხოვრის შობის ქვედა ეკლესია — ეკლესია საქართველოში, თბილისში. მდებარეობს სოლოლაკის ქედის ჩრდილოეთ მხარეს, ზემო ბეთლემისგან დასავლეთით, დაახლოებით 50 მ-ის დაშორებით, მასზე ქვემოთ მდებარეობს. „ჩაწერილი ჯვრის“ ტიპის ეკლესია აგურითაა ნაშენი და ქვით მოპირკეთებული აგურის ციტადელზეა აღმართული. გუმბათი ოთხ თავისუფლად მდგომ ბურჯს ეყრდნობა. აფსიდა ნახევარწრიულადაა შვერილი. ფასადი დეკორატიული თაღებითა და მაღალი, სწორკუთხა შეღრმავებებითაა დანაწევრებული. გუმბათის სარკმლები თაღებშია ჩაწერილი. მათ ზემოთ კედლის სიბრტყეში მართკუთხა ჩაღრმავებები და ასევე აგურის წყობით გამოყვანილი წრეები გუმბათს სარტყელივით შემოუყვებიან. ტაძარში შესასვლელი ჩრდილოეთიდან და დასავლეთიდანაა მოწყობილი. ჩრდილოეთის კარისკენ ქვის ფართო, ორმხრივი კიბე მიემართება. თაღოვან საპირეში მოქცეული რკინის კარის თავზე — ლუნეტში მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის ფერწერული გამოსახულებაა. დასავლეთით ტაძარს საცხოვრებელი სახლი ებჯინება, რომელიც შესასვლელი კარის წინ აღმართულ მძლავრ ბოძებს ეყრდნობა, ხოლო ფასადის ზედა ნაწილს უშუალოდ ერწყმის კიდეც. აქ XVIII საუკუნეში მოციქულთა სწორის, პირველმოწამისა და მთავარდიაკვნის, წმინდა სტეფანეს სახელობის დედათა მონასტერი ააგეს. საბჭოთა პერიოდში ტაძარი დაიხურა და არ ფუნქციონირებდა. ტაძარი რესტავრირებულ იქნა XX საუკუნის 90-იან წლებში, ინტერიერი მოიხატა იესო ქრისტეს ცხოვრების ამსახველი სიუჟეტებით. ინტერიერის მოხატულობა 1991–97 წლებში მხატვრების დ. ხიდაშელისა და მ. ჩაკვეტაძის მიერაა შესრულებული. აკურთხეს მაცხოვრის შობის სახელზე და ამჟამად აქ მოქმედი ეკლესიაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ეკლესიები
კალამიტის ყურე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შავი ზღვის ყურეები
რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო საბჭო
რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო საბჭო (Государственный совет Российской империи) — უმაღლესი კანონგანმხილველი დაწესებულება სრულიად რუსეთის იმპერატორის კარზე (1810-1906), შემდგომში კი საკანონმდებლო ორგანო რუსეთის იმპერიაში (1906-1917). საბჭო პარლამენტის ზედა პალატას წარმოადგენდა, ქვედა პალატას კი — სახელმწიფო დუმა. სხდომები იმართებოდა სანქტ-პეტერბურგში მარიის სასახლეში.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის იმპერია
სახელმწიფო საბჭო
არსებითი სახელი სახელმწიფო საბჭო შეიძლება გულისხმობდეს შემდეგს:
მიშნი (ლაჩინი)
მიშნი (Mişni, Մշենի) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ტაგანროგის ალექსანდრე ნეველის იერუსალიმის მამათა მონასტერი
ტაგანროგის ალექსანდრე ნეველის იერუსალიმის მამათა მონასტერი (Александро-Невский Иерусалимский греческий мужской монастырь) — ყოფილი მართლმადიდებლური მამათა მონასტერი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობდა ალექსანდროვსკის ქუჩისა (ადრე იერუსალიმის) და ლერმონტოვის შესახვევის გადაკვეთაზე. დაანგრიეს 1920-იან წლებში.
ისტორია
მონასტრის დამაარსებელი გახდა ყოფილი ბერძენი მეკობრე და მეცენატი ივანე ანდრეის ძე ვარვაცი (იოანის ვარვაკისი) (1745-1825 წწ.). თავდაპირველად რუსეთში ვარვაკისი დასახლდა ასტრახანში, აქ იგი დაკავებული იყო ხიზილალის ვაჭრობით. 1789 წელს ვარვაცი მიიღეს „რუსეთის იმპერიის მუდმივ ქვეშევრდომად“. თავისი ენერგია მან მოახმარა ვაჭრობასა და ქველმოქმედებას, რის წყალობითაც გახდა მილიონერი. 1809 წელს იგი წარმართავდა მოლაპარაკებას ტაგანროგის ქალაქის სზოგადოებასთან ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის მშენებლობის შესახებ ბერძნების იერუსალიმის მონასტერში. 1813 წელს იგი საცხოვრებლად გადავიდა ტაგანროგში.
ეკლესიის ასაშენებლად 1809 წელს ვარვაციმ იყიდა მიწის ნაკვეთი ტაგანროგში, სადაც ქალაქის ბერნძნული დიასპორისათვის ააშენა ეკლესია. ამ პერიოდში მოქმედი კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესია საკმაოდ მოძველდა. ეკლესიის დასაპროექტებლად და ბიზანტიურ სტილში ეკლესიის ასაშენებლად ათენიდან მოიხმეს ბერძენი არქიტექტორი.
ეკლესიის მშენებლობის დასასრულისთვის ვარვაციმ გადაწყვიტა ეკლესიასთან დაეარსებინა მონასტერი. აგებული ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს წმინდა სამების სახელზე, ნავები კი ალექსანდრე ნეველისა და იოანე ოქროპირის სახელზე.
ვარვაცი გეგმავდა ეკლესია დაექვემდებარებინა იერუსალიმის საპატრიარქოსათვის, ისევე როგორც მოსკოვის ნიკოლაევის მონასტერი ექვემდებარებოდა ათონის ივერიის მონასტერს. ეკელსიაში ღვთისმსახურება უნდა წარმართულიყო ბერძნულ ენაზე ტაგანროგში მცხოვრები ბერძნებისათვის.
შენობა წარმოადგენდა ბიზანტიურ სტილში აგებული მონასტრების შესანიშნავ ხუროთმოძღვრულ ნიმუშს. მოგვიანებით ვარვაცის შესახვევის მხრიდან მიაშენეს ეკლესია კოზმასა და დამიანეს სახელზე.
ვარვაციმ მონასტრის დაარსების შესახებ მიმოწერა გამართა რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე I-თან და იერუსალიმის პატრიარქ პოლიკარპესთან. საბოლოოდ, 1814 წლის 30 აგვისტოს მიიღო თანხმობა ალექსანდრე ნეველის იერუსალიმის მონასტრის დაარსების შესახებ. ვარვაციმ ასევე თავის თავზე აიღო მონასტრის შენახვა. მონასტერი, მოსკოვის ნიკოლაევსკის მონასტრის მსგავსად ექვემდებარებოდა ათონის ივერთა მონასტერს. მონასტერში უნდა გამოეგზავნათ ბერძენი არქიმანდრიტი ღვთისმსახურების აღსავლენად.
1825 წელს ეკლესია მოილოცა იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა და დედოფალმა ელისაბედ ალექსის ასულმა. აქვე 1825 წლის 2-დან 29 აპრილამდე ესვენა გარდაცვლილი იმპერატორის ბალზამირებული სხეული. მოგვიანებით ამ ადგილზე დაკიდეს სამახსოვრო ფილა და ალექსანდრე ნეველის ხატი, რომელიც 1826 წელს იმპერატრიცა ელისაბედ ალექსის ასულმა შესწირა. მანვე შესწირა ეკლესიას ვერცხლის ჭურჭელი. 1831 წელს მონასტრის წინ აღმართეს ალექსანდრე I-ის ძეგლი. საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში ძეგლი დაანგრიეს, მაგრამ 1998 წელს აღადგინეს.
1848 წელს მონასტრის სახლის მეორე სართულზე წმინდა სინოდის 1848 წლის 12 აგვისტოს გავაწყვეტილებით განათავსეს კოზმასა და დამიანეს ეკლესია.
1855 წელს ყირიმის ომის პერიოდში მონასტერი დაზიანდა. თავის დროზე იერუსალიმის მონასტერი იყო არა მარტო ბერძნების, არამედ რუსების სულიერი ცხოვრების ცენტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაგანროგის დაკარგული ეკლესიები
ოსიაურის ბრძოლა
ოსიაურის ბრძოლა (1921 წლის 4 მარტი-6 მარტი) — ბრძოლა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკისა და საბჭოთა რუსეთის შეიარაღებულ ნაწილებს შორის.
ქართულმა არმიამ დედაქალაქის დატოვების შემდეგ პოზიციების შენარჩუნება ვერც მცხეთასთან და ვერც გორთან ვერ მოახერხა და მცირე არიერგარდული ბრძოლებით სამხედრო შენაერთებმა ხაშურისა და ლიხის ქედისაკენ დაიხიეს.
თბილისის აღების შემდეგ რუსებმა შექმნეს ბათუმის მიმართულების ჯგუფი, რომელშიც შედიოდა 4 მსროლელი და 4 ცხენოსანი ბრიგადა. ეს ძალები თბილისიდან ქარელამდე იყო გადაჭიმული, რაც მათ წინააღმდეგ ბრძოლას აიოლებდა. რუსთა მეწინავე ნაწილებს ჩამორჩა არტილერია და სურსათი. ბათუმის ჯგუფის პირველი ამოცანა იყო ქართული არმიის დევნა მცხეთა-გორი-სურამის მიმართულებით და სურამის უღელტეხილის დაკავება. ქართული არმიის მთავარსარდალმა, გენერალმა გიორგი კვინიტაძემ, გადაწყვიტა საბჭოთა რუსეთის არმიის დაჯგუფების ავანგარდზე იერიშის მიტანა, მათი ალყაში მოქცევა და განადგურება.
შეტევის დაწყება გადაწყდა 4 მარტს, დილის 7 საათზე. ამ დროისათვის კვინიტაძეს ძალებს შეადგენდა 6 000 ჯარისკაცი, 3 ჯავშანმატარებელი და 4 საარტილერიო ბატარეა, უახლოესი რეზერვი ახალციხიდან მომავალი 1 500-კაციანი მე-11 ქვეითი პოლკი იყო. ქართული რეგულარული არმიის ნაწილები გენერლების, მაზნიაშვილისა და სუმბათაშვილის, მეთაურობით განლაგდა ხაშურის აღმოსავლეთით, რათა მოწინააღმდეგისათვის ფრონტალური დარტყმა მიეყენებინა, ხოლო სახალხო გვარდიელებმა, რომელთაც მეთაურობდნენ გენერლები კონიაშვილი და ჯიჯიხია, დაიკავეს ხაშურის ჩრდილო-აღმოსავლეთით არსებული გაბატონებული სიმაღლეები. გვარდიელები, რომლებიც შეტევას მაღლობიდან იწყებდნენ, თავისუფლად უნდა გასულიყვნენ რუსული ნაწილების ფლანგსა და ზურგში, რის შედეგადაც რუსული არმიის ავანგარდი, დაახლოებით 5 000 ჯარისკაცი, სრულ ალყაში ექცეოდა. ხაშურში განთავსდა მთავარსარდლის შტაბი და მათი დაცვა დაევალა იუნკერთა სასწავლებლის კურსანტებს.
4 მარტის დილით შეტევა წარმატებულად წარიმართა — სუმბათაშვილისა და მაზნიაშვილის დაჯგუფებებმა ჯერ საარტილერიო ცეცხლით დაამუშავეს მოწინააღმდეგე და შემდეგ რამდენიმე მნიშვნელოვანი პუნქტიც დაიკავეს. წარმატებით ვითარდებოდა შეტევა ფლანგსა და ზურგში, გვარდიელებმა მეტოქის ფლანგს შემოუარეს, თუმცა დაღამებამდე მოწინააღმდეგის ზურგში გასვლა და ალყაში მოქცევა ვერ მოხერხდა, რაშიც კვინიტაძე ბრალს გვარდიას დებს, რადგანაც მათ შეტევა დათქმულ დროზე საათ-ნახევრით გვიან დაიწყეს. ოპერაციის დასრულება მეორე დილისათვის გადაიდო. დაღამებისას არმიის შტაბში მსუბუქად დაჭრილი ვალიკო ჯუღელი მივიდა. მისმა დაჭრამ გვარდიის ნაწილებში არევ-დარევა გამოიწვია, თუმცა, მისივე თქმით, მან მოახერხა მათი დამშვიდება.
5 მარტის ღამის პირველ საათზე გენერალმა კონიაშვილმა მთავარსარდალს უპატაკა, რომ გვარდიამ თვითნებურად, ბრძოლის გარეშე მიატოვა პოზიციები და სურამისაკენ დაიხია. ახლა უკვე წინ გაჭრილი ქართული არმია ვარდებოდა ალყაში. ქართულმა ნაწილებმა ლიხის ქედისკენ დაიხიეს, მაგრამ იქაც ვერ მოხერხდა პოზიციების შენარჩუნება და რუსულმა ნაწილებმა 6 მარტს გადალახეს ლიხის ქედი და დასავლეთ საქართველოში შეიჭრნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ბრძოლები კატეგორია:XX საუკუნის ბრძოლები
ამირან დანელია
ამირან იოსების ძე დანელია (დ. 15 მარტი (ან 16 ), 1923, ფოთი — გ. 6 თებერვალი, 1979, იქვე) — ქართველი სამხედრო მოსამსახურე, საბჭოთა კავშირის არმიის გვარდიის უფროსი სერჟანტი (მსროლელი-მეტყვიამფრქვევე), საბჭოთა კავშირის გმირი (10 აპრილი, 1945). სკკპ წევრი 1947 წლიდან.
დაიბადა მუშის ოჯახში. დაამთავრა 5 კლასი და ფოთის საზღვაო სასწავლებელი (1939). 1942 წლის ივნისიდან მოქმედ არმიაში იყო. იყო 53-ე საგვარდიო სატანკო ბრიგადის მე-2 სატანკო ბატალიონის ტანკის მსროლელი-მეტყვიამფრქვევე (მე-6 საგვარდიო სატანკო კორპუსი, მე-3 საგვარდიო სატანკო არმია, უკრაინის I ფრონტი). კომკავშირელი გვარდიის უფროსი სერჟანტი დანელია 1945 წლის 20 იანვარს ქალაქ ვერუშუვისათვის (პოლონეთი) გამართულ ბრძოლებში ტანკით ერთ-ერთმა პირველმა გადალახა მდინარე პროსნა. გერმანიის საზღვრის გადაკვეთის შემდეგ მოხვდა მოწინააღმდეგის ტანკებთან და არტილერიასთან ბრძოლაში. ჩაანაცვლა მოკლული ტანკისა და ქვემეხის მეთაურები და გაანადგურა მტრის ტანკი და 2 ქვემეხი. როდესაც მძღოლ-მექანიკოსიც მოკლეს, ცეცხლმოკიდებული ტანკი მოწინააღმდეგის ქვემეხისაკენ მიმართა და გაანადგურა იგი თავის ჯგუფეულიანად. საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება მიენიჭა 1945 წლის 10 აპრილს.
დემობილიზაციის (1947 ან 1945) შემდეგ ცხოვრობდა ფოთში. მუშაობდა წისქვილკომბინატში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მ. შ. ლენინის ორდენი და მედლები. მის სახელს ატარებს ერთ-ერთი ქუჩა ქალაქ ფოთში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1979 კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები საქართველოდან კატეგორია:ფოთში დაბადებულები კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები ა
მოსკოვის კრემლის ჯვართამაღლების ეკლესია
მოსკოვის კრემლის ჯვართამაღლების ეკლესია (Крестовоздвиженская церковь) — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვის კრემლის ტერიტორიაზე.
ეკლესია აგებულია 1681 წელს მეფე თევდორე ალექსის ძის მიერ ვერხოსპასკის ტაძრის ჩრდილოეთ ეგვტერში. ივან სნეგირიოვის აზრით, აგებულია ალექსი მიხეილის ძის სამლოცველოსაგან. ამას ხსნის მისი მცირე მასშტაბებით: სიგრძე დაახლოებით 7 მეტრი, სიგანე 4 მეტრი. ეკლესიას გააჩნია მჭიდრო კამარა. იატაკი მოპირკეთებულია შავი და თეთრი მარმარილოს ფილებით.
ეკლესია მიეკუთვნებოდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ინტერიერი
ეკლესიის ინტერიერი სხვებზე ნაკლებად იცვლებოდა და კრემლის არცერთი ხანძრის დროს არ დაზარალებულა. ეკლესიას აქვს ბაროკოს ელფერი, რაც იმით აიხსნება, რომ მშენებლობაში მონაწილეობდნენ კრემლში მომუშავე დასავლეთ ევროპელი ხელოსნები. ტაძრის ხის კარი შეიქმნა XVI საუკუნეში და ეკლესიიდან გადაიტანეს სამების ეკლესიაში.
ტაძარში დააყენეს ოთხიარუსიანი სპილენძის დახვეწილი კანკელი, რომელიც შექმნეს კარპ ზოლოტარიოვის ნახაზების მიხედვით. ეკლესია გაარემონტეს 1781 წელს, რაიმე განსაკუთრებული ცვლილების გარეშე. ეკლესიის კანკელის ხატები შეასრულა სამეფო იზოგრაფმა ვასილი პოზნანსკიმ. ისინი დამზადებულია ატლასის აბრეშუმის ფერწერაზე (სახეები, ხელები) და ქსოვილებისა და მოოქროვილი ქაღალდის (გამოსახულების სხვა დეტალები) კომბინაციით. იზოგრაფმა მაგალითად გამოიყენა ფლამანდიური გრავიურა. ლეგენდის თანახმად ხატები შეიცავენ რუსი მეფის ასულების მარგალიტის ნამსხვრევებს.
კარპ ზოლოტარიოვის ესკიზის თანახმად შეიქმნა ქარსის ხატის შესანახები, რომელშიც ინახებოდა ივან სალტანოვისა და ივან ბეზმინის ხატები საშინელი სამსჯავროსა და ქრისტეს წამების სცენებით.
ეკლესიის საკურთხეველში აღმართულია ჯვრის თაყვანისცემის ხატი, რომელზეც გამოსახულია იმპერატორი კონსტანტინე, დედოფალი ელენე, მეფე ალექსი მიხეილის ძე, დედოფალი მარია მილოსლავსკაია და პატრიარქი ნიკონი.
მცხეთის ქვაყუთი
მცხეთის ქვაყუთი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის ქალაქ მცხეთაში. აღმოჩნდა 1941 წელს გზის გაფართოების დროს მდინარე არაგვის მარცხენა ნაპირზე, იმ მთის ძირში, რომელზედაც ჯვრის ტაძარია აღმართული. თარიღდება IV საუკუნით. სამოსში აღმოჩნდა ღია მწვანე გამჭვირვალე მინის თხელკედლიანი ჭურჭელი. რომლის სამ გვერდზე გამოსახულია ტოლმკლავებიანი ჯვარი, ერთზე სამტოტა ხის სქემატური გამოსახულებაა. სამარხში იყო აგრეთვე რგოლოვანღეროიანი ოქროს საყურეები, ვერცხლის საყურის მრავალგანივკვეთიანი ორი ღეროს ნატეხი, რკინის ბეჭედი, ბრინჯაოს ნახევარსფერული ორი ზარაკი. მოპოვებული მასალა ინახება საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია: მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ჩევაპი
thumb|250პქ|ჩევაპი სინზე ჩევაპი (Ćevapi / Ћевапи) ან ჩევაპჩიჩი (Ćevapčići / Ћевапчићи) — დაკეპილი შემწვარი ხორცისგან და დამატებით სხვა ინგრედიენტებისგან მომზადებული კერძი. ბალკანური სამზარეულოს ნაწილია. მიიჩნევა ბოსნიელებისა და სერბების  ეროვნულ კერძად. გავრცელებულია მეზობელ ქვეყნებშიც.
ეტიმოლოგია
სახელი ჩევაპი მოდის ოსმალური ქებაფიდან (کباب kebap), რომელსაც თავის მხრივ სპარსული და არაბული ფესვები აქვს. მას სლავური კნინობითი ფორმა დაემატა, ამ სახელით გავრცელდა ბალკანეთსა და მეზობელ მხარეებში (, ćevapčići/ćevapi; čevapčiči/čevapi: ; ћевапчићи/ћевапи, ćevapčići/ćevapi; Ќебапи, kjebapi; Кебапчета, čevabčiči). სიტყვა ჩევაპი მრავლობითი ფორმაა, მაგრამ როგორც წესი იგი გამოიყენება, რადგან მცირე ზომის გამო ჩევაპი რამდენიმე ერთდროულად მზადდება და მიირთმევენ.
ისტორია
დაკეპილი ხორცისა და სხვა ინგრედიენტებისგან კერძის მომზადება დაფიქსირებულია ანტი-ოსმალო აჯანყებულებს – ჰაიდუკებს შორის, რომელსაც ჰაიდუკური ჩევაპი (hajdučki ćevapi / хајдучки ћевапи) ეწოდებოდა. სერბეთში ასევე გავრცელებულია ლესკოვაცური ჩევაპი – ის ტრადიციული სერბული პლესკავიცის სოსისისებური ფორმაა. ქალაქ ლესკოვაცში, სადაც გაჩნდა ეს კერძი, ყოველწლიური ჩევაპების ფესტივალი იმართება. ბელგრადში ჩევაპი მეცხრამეტე საუკუნის სამოციან წლებში გამოჩნდა, სადაც იგი დიდ ბაზარში, ტანასკო რაიჩის კაფანაში მზადდებოდა და მალევე გავრცელდა მთელ ქალაქში. ბელგრადიდან კი – აღმოსავლეთ სერბეთსა და მაკედონიაში. 1933 წელს ჩევაპი მარიბორში (სლოვენია) პირველად შეიტანა ლესკოვაცელმა წვრილმა მოვაჭრემ.
სუფრაზე
როგორც წესი, ერთი პორცია ჩევაპი 5დან 10 ცალამდეა, რომელიც ბრტყელ პურშია ჩალაგებული. მიირთმევენ ხახვთან, ნაღებთან, კაიმაღთან, აივართან (აჯიკის მსგავსი საწებელი), ხაჭოსთან და ა.შ. ერთად. ბოსნიელები როგორც წესი საქონლის ან ცხვრის ხორცისგან ამზადებენ ჩევაპის, როდესაც სერბები ღორის ხორცსაც იყენებენ.
ავსტრიაში, ჩეხეთსა და სლოვაკიაში ჩევაპი მდოგვით, ხახვითა და კარტოფილით ფასტ-ფუდის ერთ-ერთი გავრცელებული სახეობაა.
სქოლიო
კატეგორია:ხორცის კერძები კატეგორია:სლავური სამზარეულო კატეგორია:ბოსნიური სამზარეულო კატეგორია:სერბული სამზარეულო
აციდოზი
აციდოზი (acidus – მჟავე) — ორგანიზმის ტუტე-მჟავური წონასწორობის დარღვევა ორგანიზმიდან ორგანული მჟავების არასრული გამოდევნისა და ჟანგვის შედეგად.
მკურნალობა
აციდოზის მკურნალობისათვის საჭიროა გამომწვევი მიზეზის ლიკვიდაცია. ებრძვიან სოდის ხსნარით, დიდი რაოდენობის სითხით. დიაბეტის დროს საჭიროა დარღვეული ნივთიერებათა ცვლის მოწესრიგება, ინსულინის მიღება და სხვა.
კახამარკილიის რაიონი
კახამარკილიის რაიონი (Distrito de Cajamarquilla) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის ოკროსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3514 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 429 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.68 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 75.52 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ოკროსის პროვინციის რაიონები
საგარეჯოს წმინდა მარინეს ეკლესია
საგარეჯოს წმინდა მარინეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს ჩრდილოეთით, ქურხულიანთ უბნის სასაფლაოსთან ახლოს. განეკუთვნება სავარაუდოდ XVIII საუკუნეს.
ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. წყობა ირეგულარულია. გარეთა კედლების წყობაში ალაგ-ალაგ ლოდებია ჩართული. ზედაპირი, როგორც გარედან, ასევე შიგნიდან ბათქაშითაა გასწორებული. ეკლესია დაზიანებულია: ჩამონგრეულია გადახურვა და კონქის დიდი ნაწილი. მთელ სიმაღლეზე გამსკდარია აღმოსავლეთის კედელი.
შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარს ზედა ნახევარი მონგრეული აქვს და მისი გადახურვის ფორმა არ დგინდება.
ეკლესიის ჩრდილოეთით, 300-500 მეტრზე, ნატეხი და რიყის ქვით ნაგები, გრძელი ნაგებობის ფრაგმენტებია შემორჩენილი. მის აღმოსავლეთ კედელზე ნიშის კვალი შეიმჩნევა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სერგო დანდუროვი
სერგო დანდუროვი (დ. 1867, თბილისი – გ. უცნობია) — სოციალ-დემოკრატი.
ბიოგრაფია
საშუალო განათლება თბილისში მიიღო. პროფესიით აგრონომი. აქტიურად იყო ჩართული პოლიტიკურ საქმიანობაში. იყო სოციალ-დემოკრატიული პარტიის მენშევიკური ფრაქციის წევრი. რუსეთის 1905-1907 წლების რევოლუციის დროს იყო რევოლუციური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი თელავში. 1918 წელს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სიით გახდა საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი. გაწევრიანებული იყო პარლამენტის სოციალ-დემოკრატიულ ფრაქციაში. მუშაობდა სურსათის მომარაგების კომისიაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1867 კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის მენშევიკური ფრაქციის წევრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
დამფუძნებელი კრების ცენტრალური საპარლამენტო საარჩენო კომისია
დამფუძნებელი კრების ცენტრალური საპარლამენტო საარჩენო კომისია შეიქმნა საქართველოს ეროვნული საბჭოს მიერ 1918 წლის ზაფხულში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
გვიდო ვესტერველე
მინიატიურა|200პქ|გვიდო ვესტერველე გვიდო ვესტერველე (Guido Westerwelle, დ. 27 დეკემბერი, 1961, ბად-ჰონეფი — გ. 18 მარტი, 2016, კელნი) — გერმანელი პოლიტიკოსი. 1983-1988 წლებში იყო ორგანიზაცია „ახალგაზრდა ლიბერალების“ (Jungen Liberalen) თავმჯდომარე. 1994-2001 წლებში იყო თავისუფალი დემოკრატიული პარტიის გენერალური მდივანი, ხოლო 2001-2011 წლებში — ამავე პარტიის ფედერალური თავმჯდომარე. გარდა ამისა, 2006-2009 წლებში ვესტერველე თავისუფალი დემოკრატიული პარტიის ფრაქციას თავმჯდომარეობდა ბუნდესტაგში და ხელმძღვანელობდა ბუნდესტაგის ოპოზიციას. 2009-2013 წლებში ეკავა გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობა მერკელის II კაბინეტში. მინისტრის თანამდებობაზე დანიშვნიდან 2011 წლამდე იგი იყო ვიცე-კანცლერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 27 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2016
პრასლინი
პრასლინი (Praslin) — კუნძული სეიშელის კუნძულებში. მდებარეობს ინდოეთის ოკეანეში. 2009 წლის მონაცემებით, კუნძულის მოსახლეობა 6500 კაცს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 171,053 კაცი/კმ².
გეოგრაფია
thumb|left|425px|კუნძულ პრასლინის რუკა. სეიშელის კუნძულების ერთ-ერთი ყველაზე დიდი კუნძულიდან, კუნძულ მაედან, დაშორებულია 36 კილომეტრით. კუნძულის ფართობი შეადგენს 38 კმ², ხოლო მისი ზომებია 11 კმ 4 კმ-ზე.
მიუხედავად იმისა, რომ პრასლინი მდებარეობს კუნძულ მაესთან ახლოს, მისი რელიეფი შედარებით უფრო მთიანია და აქვს თავისი უნიკალური თავისებურებები, რომელთაგან მთავარია ტყე, რომელსაც არ შეუცვლია თავისი იერსახე ჯერ კიდევ პირველყოფილი დროიდან, ანუ რამდენიმე მილიონი წლის პერიოდში.
ამ ბუნებრივი მშვენიერების მთავარ ღირსებად ითვლება სეიშელის კუნძულების სიამაყე — პალმა Coco de Mer, რომლის ნაყოფი არა მარტო გამოირჩევა დიდი ზომებით და არაჩვეულებრივი ფორმით, არამედ სახელმწიფოსთვის მოაქვს გარკვეული შემოსავალი. მის გატანაზე შეზღუდვების დაწესებით და ასევე ამ იშვიათი ჯიშის პალმის კერძო პირების მიერ მოყვანით, სეიშელის კუნძულების მთავრობამ შეინარჩუნა იგი პირველად მდგომარეობაში მხოლოდ ამ ტერიტორიაზე.
მოსახლეობა
კუნძულზე ცხოვრობს 6500 ადამიანი. მოქმედებს პრასლინის კუნძულის აეროპორტი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციულად პრასლინის კუნძული იყოფა 2 ოლქად: ბე-სენტ-ანი და გრანდ-ანსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სეიშელის კუნძულების კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები კატეგორია:აფრიკის კუნძულები
ბათუ დანელია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:აბაშის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები კატეგორია:საბას პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები ბ
გიორგი დანელია (პათოლოგანატომი)
გიორგი სერგის ძე დანელია (დ. 25 აპრილი, 1923, თბილისი) — ქართველი პათოლოგანატომი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1974), პროფესორი (1978), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1990).
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი (1946). 1947 წლიდან მუშაობს მუშაობს კონსტანტინე ჩაჩავას სახელობის პერინატალური მედიცინის და მეანობა-გინეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში, სადაც 1950 წლიდან განაგებს პათომორფოლოგიის განყოფილებას. იმავდროულად 1969–1990 წლებში ხელმძღვანელობდა ქ. თბილისის ცენტრალურ პათომორფოლოგიის ლაბორატორიას; 1970–1985 წლებში იყო საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მთავარი სპეციალისტია (ნეონატოლოგ-პათოანატომი). მისი შრომები შეეხება შეისწავლის ნაყოფისა და ახალშობილის ცენტრალური ნერვული სისტემისა და ფილტვების პათოლოგიას, ქალის ჰორმონულ პათოლოგიასა და ორსულთა სიკვდილის მიზეზებს. ითვლება სამეანო-გინეკოლოგიური მორფოლოგიის და პერინატალური პათოლოგიის ერთ-ერთი ფუძემდებელად საქართველოში. მინიჭებული აქვს საქართველოს სახელმწიფო პრემია (1990). დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (2000).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:ქართველი პროფესორები გ
მოლალარი (ლაჩინი)
მოლალარი (Mollalar, Գիհուտ) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ბურიტიკა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ლოდა
ლოდა (Loda) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 205 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
პისკოს რაიონი
პისკოს რაიონი (Distrito de Pisco) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პისკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 27 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 54 193 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2 200 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 24.92 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პისკოს პროვინციის რაიონები
საგარეჯოს წმინდა შიოს ეკლესია
საგარეჯოს წმინდა შიოს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოში, ფანოზაშვილების სასაფლაოს გვერდით. განეკუთვნება სავარაუდოდ XVII-XVIII საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. წყობა ირეგულარულია.
შესასვლელი სამხრეთიდანაა, აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია ბრტყლად გადახურული სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია. აფსიდი კონქითაა გადახურული. დარბაზი კი ნახევარცილინდრული კამარით.
2007-2008 წლებში ადგილობრივმა მოსახლეობამ თვითნებურად აღადგინეს, ისე რომ გარედან ანგარს დაამსგავსეს. ეკლესიის გარეთა გადახურვა შიგნითა გადახურვის ფორმას იმეორებს და ცემენტის ხსნარითაა გადალესილი. ამრიგად ეკლესია გარედან ნახევარცილინდრული ფორმისაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ივან სამორანო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩილელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1967 კატეგორია:დაბადებული 18 იანვარი
პეტროს ავეტისიანი
პეტროს ავეტისიანი (Պետրոս Ավետիսյան; დ. 7 იანვარი, 1996, ერევანი, სომხეთი) — სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით ნახევარმცველი. იგი ამჟამად თამაშობს სომეხის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებსა და სომხეთის პრემიერლიგის გუნდ არარატ-არმენიაში.
== საკლუბო კარიერა. ==
ბანანცი
პეტროს ავეტისიანი დაიბადა 1996 წლის 7 იანვარს, ერევანში; მან საფეხბურთო კარიერა დაიწყო მალატიას ფეხბურთის სკოლაში, რომელსაც შემდეგში ბანანცი ეწოდა. კლუბის ახალგაზრდულ სისტემაში წარმატების მიღწევის შემდეგ, ის გახდა 2014-15 წლების სეზონში სომხეთის პირველი ლიგის ბანანცი–2–ის ბომბარდირი და გადავიდა კლუბის პირველ გუნდში.
2014 წლის 11 ნოემბერს შედგა მისი დებიუტი სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგაში; ამ შეხვედრაში კლუბი პიუნიკს დაუპირისპირდა. ორ კვირაში იგი უკვე ბანანცის ძირითად შემადგენლობაში მოხვდა.
2015-16 წლების სეზონში იგი გუნდის ერთ-ერთი წამყვანი მოთამაშე იყო. კლუბმა ამ სეზონში სომხეთის თასი მოიგო. მის ნიჭს აფასებდა ფეხბურთის მრავალი სპეციალისტი. სომხეთის ფეხბურთის ფედერაციის რეზიდენტმა რუბენ ჰაირაპეტიანმა თქვა, რომ ავესტიანი ალბათ მეორე ჰენრიხ მხითარიანი გახდება, თუ იგი მის მსგავსად იმუშავებს საკუთარ თავზე. ბანანცის ესპანელმა მთავარმა მწვრთნელმა თქვა, რომ ავეტსიანს უდიდესი პოტენციალი და ტალანტი აქვს.
პიუნიკი
2019 წლის 29 ივლისს ავეტისიანმა კლუბ პიუნიკთან 6-თვიანი კონტრაქტი გააფორმა და ითამაშა თითქმის ყველა მატჩი ძირითად შემადგენლობაში 2016-17 წლების სეზონის პირველ ნახევარში.
2017 წლის 23 იანვარს იგი ოფიციალურად გაიცვალა ბანანციდან პიუნიკში.
2018 წლის დასაწყისში მისი სახელი დაუკავშირეს უკრაინულ კლუბებს ზარია ლუგანსკისა და ალექსანდრიას.
არარატ-არმენია
2019 წლის 27 თებერვალს არარატ-არმენიან გამოაცხადა, რომ პეტროს ავეტისიანთან კონტრაქტი გააფორმა. მისი დებიუტი არარატ-არმენიაში 2019 წლის 2 მარტს, პრემიერ ლიგის ეგიდით, არარატ-ერევანის წინააღმდეგ შედგა; არარატ-არმენიამ მოწინააღმდეგე საკუთარ კედლებში ანგარიშით 4:1 დაამარცხა. იგი თამაშში 55-ე წუთზე ჩაერთო და ამავე შეხვედრაში 90-ე წუთზე გაიტანა საკუთარი პირველი გოლი. ამ სეზონში ავეტისიანმა კლუბთან ერთად მოიგო სომხეთის პრემიერლიგა; იგი სომხეთის ჩეპიონი პირველად გახდა.
საერთაშორისო კარიერა
ავეტისიანის დებიუტი სომხეთის ეროვნულ 21-წლამდელთა საფეხბურთო ნაკრებში 2015 წლის 8 სექტემბერს, რუმინეთის წინააღმდეგ შედგა.
2017 წლის 13 იანვარს მან სომხეთის 21-წლამდელთა ნაკრების კაპიტნის ტიტულით პირველი გოლი გაიტანა. ეს იყო გიბრალტარის 21-წლამდელთა ნაკრების წინააღმდეგ, უეფას 21-წლამდელთა ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპში (2019 წელს, პორტუგალიაში).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:სომეხი ფეხბურთელები
ალბანეთის ტრადიციული ტანსაცმელი
250px|მინი|ალბანეთის ტრადიციული ტანსაცმელი ჩრდილოეთ ტროპოიას რეგიონიდან ალბანეთის ტრადიციული ტანსაცმელი (veshjet tradicionale shqiptare, veshjet kombëtare, veshjet popullore ose kostumet kombëtare) — შეიცავს 200-ზე მეტი სახის ტანსაცმელს მთელ ალბანეთში და ალბანეთის დასახლებულ მიწებზე. ეს უკავშირდება შუა საუკუნეებში ალბანეთის სამთავროებად დაშლას. ალბანეთის ხალხურ კაბას ხშირად ამშვენებს სიმბოლური ელემენტები, რომელიც ანტიკური წარმართული წარმოშობისაა, როგორიცაა მზე, არწივი, მთვარე, ვარსკვლავები და გველი. ალბანეთში თითქმის ყველა რეგიონში აქვთ საკუთარი ტრადიციული კაბა, ხოლო ქალის ტანსაცმელი განსაკუთრებით ფერადი და დეტალებით მდიდარია. ნაწარმი ტრადიციულად მზადდება ქსოვის დახმარებით. დღესდღეობით ზოგიერთი კონსერვატიული მოხუცი კაცი და ქალი ატარებს ტანისამოსს, ძირითადად ჩრდილოეთის მხარე იყენებს ყოველდღიურ ცხოვრებაში ტრადიციულ ტანსაცმელს. ამის ნაცვლად, მოხუცი ქალი სამხრეთიდან ჩვეულებრივ ატარებს მხოლოდ შავი ფერის ტანსაცმელს.
ნაწილები
ალბანური ტანისსამოსი შედგება შემდეგი კომპონენეტებისგან: 250px|მინი|მარცხნივ|ალბანური თავსაბურავი
თავსაბურავი
250px|მინი|ტრადიციული ალბანური კოსტუმი ლაბერიას მმართველობის პერიოდიდან
ქალისთვის
ქალები გამოიყენებენ შემდეგ თავსაბურავებს:
ხამადანი
ხამადანი არის ტრადიციული შიგა პერანგი, რომელსაც ატარებს ალბანელი მამაკაცი მთელ ალბანეთში, სერბეთში (კოსოვოს ჩათვლით), ჩრდილოეთ მაკედონიაში, მონტენეგროსა და არბეირეშის სოფლებში (იტალიაში).
ბრეზი
ბრეზი არის ტრადიციული ქამრები, რომელსაც ატარებს ალბანელი მამაკაცი მთელ ალბანეთში, სერბეთში (კოსოვოს ჩათვლით), ჩრდილოეთ მაკედონიაში, მონტენეგროსა და არბეირეშის სოფლებში (იტალიაში).
კორაპე
ქორაპე არის ტრადიციული ნასკები, რომელსაც ატარებს ალბანელი მამაკაცი მთელ ალბანეთში, სერბეთში (კოსოვოს ჩათვლით), ჩრდილოეთ მაკედონიაში, მონტენეგროსა და არბეირეშის სოფლებში (იტალიაში).
ოპინგა
ოპინგა [ɔˈpiŋɡa]: (ხელოვნური სანდლები), ტრადიციული ფეხსაცმელი, რომელსაც ატარებს ალბანელი მამაკაცი მთელ ალბანეთში, სერბეთში (კოსოვოს ჩათვლით), ჩრდილოეთ მაკედონიაში, მონტენეგროსა და არბეირეშის სოფლებში (იტალიაში).
სამხრეთ ალბანეთი
სამხრეთ ალბანეთს აქვს ბევრი ფილიალი, რომელიც მოდის სამხრეთის სხვადსახვა ქალაქებიდან.
ვლორა
ვლორას რეგიონის მამაკაცების ტრადიციული კოსტუმი ისეთივეა, როგორც მარჯვენა სურათზეა მოცემული. ისინი იყენებენ ქელეშეს ქუდს. ამის შემდეგ მათ აცვიათ მოკლე შავი პიჯაკი, რასაც მოჰყვება თეთრი პერანგი ფართო სახელოებით. მათ ასევე აქვთ ერთგვარი ქამარი, რომელის წითელი და შავი ფერისაა, როგორც ალბანეთის დროშა. ეს კოსტუმი შეიცავს შავ შარვალს, გრძელი თეთრი ნასკებით. ფეხსაცმლისთვის მათ აცვიათ ოპინგა, რომელსაც ატარებენ ალბანეთში, რუმინეთსა და სერბეთში. კოსტუმი ძალიან ფერადია.
სქოლიო
კატეგორია:ალბანეთი კატეგორია:ალბანური კულტურა
ბენგეტი
ბენგეტის შემადგენლობაშია მაღალურბანიზებული ქალაქი ბაგიო, რომელიც ადმინისტრაციულად პროვინციისგან დამოუკიდებელია.
გეოგრაფია
ბენგეტის ფართობი 2 769/08 კმ²-ია. პროვინცია კორდილიერის ადმინისტრაციული რეგიონის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს. თუკი გეოგრაფიული მიზნით პროვინციას ქალაქ ბაგიოსაც მივაკუთვნებთ, ბენგეტის საერთო ფართობი 2 826.59 კმ²-ია.
ბენგეტის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მთის პროვინცია და იფუგაო მდებარეობს, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ნუევა-ვისკაია, სამხრეთით — პანგასინანი, დასავლეთით — ლა-უნიონი, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთით — სამხრეთი ილოკოსი.