cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სხვა შუადღე
გადაცემის შინაარსი
პარასკევი კი გასტრონომიული დღეა „სხვა შუადღის“ სამზარეულოში. მერიკო გუბელაძის რეცეპტები და გასათვალისწინებელი რჩევები.
ისტორია
სატელევიზიო გადაცემა „სხვა შუადღე“ 2011 წელს გავიდა პირველად ეთერში. თავდაპირველად ძირითადი წამყვანები იყვნენ ბაია დვალიშვილი, დიმა ობოლაძე, არჩილ სოლოღაშვილი და ლიკა ევგენიძე. წლების განმავლობაში თოქშოუმ ბევრჯერ განიცადა ცვლილება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ტელეგადაცემები
ბჰუტანის დრო
ისტორია
1947 წლის 15 აგვისტომდე ბჰუტანში გამოიყენებოდა, რომელიც შეესაბამებოდა +5:58:36 UTC-ს.
1947 წლის 15 აგვისტოს 00:00:00-ში (პარასკევი) საათები ბჰუტანის ტერიტორიაზე გადავიდა 28 წუთითა და 36 წამით უკან და დამკვიდრდა 1947 წლის 14 აგვისტოს 23:31:24 საათი (ხუთშაბათი) (Indian Standard Time (IST)), რომელიც შეესაბამება UTC+05:30 საათს.
კელმეცუი
კელმეცუი (Călmăţui) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 38 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 508 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰინჩეშტის რაიონის სოფლები
ბჰუტანის დრო
ისტორია
1987 წლის 1 ოქტომბრის 00:00:00-ში (პარასკევი) საათები ბჰუტანის ტერიტორიაზე გადავიდა 30 წუთით წინ და დამკვიდრდა ბჰუტანის (სტანდარტული) დრო (BTT), რომელიც შეესაბამება UTC+06:00 საათს.
სქოლიო
კატეგორია:ბჰუტანის გეოგრაფია კატეგორია:სასაათო სარტყლები კატეგორია:დრო ქვეყნების მიხედვით
მერიტამონი
მინიატიურა|მერიტამონი მერიტამონი — ძველი ეგვიპტელი მეფის ასული. ფარაონ რამსეს II-ისა და ნეფერტარის ასული. დედის გარდაცვალების შემდეგ მიიღო „მთავარი ცოლის“ ტიტული.
რამსეს II-ის მეფობის 53-ე წელს მერიტამონი გარდაიცვალა. დაასაფლავეს მეფეთა ველზე, საფლავში QV68. დედასთან ახლოს.
მისი სკულპტურა აღმოაჩინა ფლინდერს პიტრიმ 1896 წელს თებეში დაცულია კაიროში, ეგვიპტის მუზეუმში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები
ხნძორუტი (ვაიოცძორი)
ხნძორუტი (Խնձորուտ) — სოფელი სომხეთში, ვაიოცძორის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 600 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 472 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 6.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 72.16 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვაიოცძორის პროვინციის სოფლები
ვახუშტი ჩიჯავაძე
ვახუშტი ლომკაცის ძე ჩიჯავაძე (დ. დაახლ. 1730 – გ. 1811 წლის შემდეგ) — იმერეთის სამეფოს სახელმწიფო მოღვაწე, მდივანბეგი. ძმა ხონის მთავარეპისკოპოს ანტონ ჩიჯავაძისა.
დაახლოებული იყო მეფე სოლომონ II-თან, რომელმაც ჩიჯავაძეს მდივანბეგობა უბოძა და ჩიჯავაძეთა საგვარეულოს დაკარგული მამულების ნაწილი აღუდგინა. დაქორწინებული იყო დადიანის ასულ მარიამზე, რომელიც სოლომონ II-ის მეუღლის მარიამ დადიანის ახლო ნათესავი იყო. ჰყავდა სამი ვაჟი: ვახტანგი, ნიკოლოზი და გიორგი და ორი ქალიშვილი. ჩიჯავაძე ყოფილა წიგნიერი, კანონმთცოდნეობის საქმეში ფრიად გაწაფული მოღვაწე.
აღმოსავლეთ ალგოის რაიონი
აღმოსავლეთ ალგოის რაიონი (Landkreis Ostallgäu) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი მარკტობერდორფი. რაიონი შედის ბავარიის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება შვაბიის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 1.395,09 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 134 766 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 97 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 09 7 77.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბავარიის რაიონები
ინდიანაპოლისი (პარანა)
ინდიანაპოლისი (Indianópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 515 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სიანორტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 299 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 35.06 კმ²-ზე. ფართობი 122 622 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
პუშკინის ქუჩა (მრავალმნიშვნელოვანი)
პუშკინის ქუჩა შეიძლება აღნიშნავდეს:
კერპინენი
კერპინენი (Cărpineni) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 79 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 954 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰინჩეშტის რაიონის სოფლები
პაშა ბანკი საქართველო
პაშა ბანკი — ბაქოში სათაო ოფისის მქონე ფინანსური ინსტიტუტი, რომელიც ოპერირებს აზერბაიჯანში, საქართველოსა და თურქეთში. პაშა ბანკი მსხვილ და საშუალო ზომის საწარმოებს სთავაზობს კორპორატიული და საინვესტიციო საბანკო მომსახურების სრულ სპექტრს.
ისტორია
პაშა ბანკი 2007 წელს დაარსდა აზერბაიჯანში. ის სააქციო კაპიტალის მიხედვით ქვეყნის საბანკო სექტორში პირველია, ხოლო აქტივების სიდიდით კი — ხუთეულში შედის. Standard and Poor’s-ის მიერ ბანკს მინიჭებული აქვს გრძელვადიანი ‘BB-’ და მოკლევადიანი ‘B’ რეიტინგი სტაბილური პროგნოზით. Fitch Ratings-ის მიერ კი პაშა ბანკს მიენიჭა ‘B+’ რეიტინგი სტაბილური პროგნოზით. პაშა ბანკი შედის PASHA Holding-ის შემადგენლობაში, რომელიც თავის მხრივ წარმოადგენს აზერბაიჯანის ერთ-ერთ უმსხვილეს საინვესტიციო ჯგუფს. PASHA Holding ფლობს აქტივებს ეკონომიკის შემდეგ სექტორებში: დაზღვევა, საბანკო საქმიანობა, უძრავი ქონების მართვა, მშენებლობა, ტურიზმი და სხვა. პაშა ბანკმა საქართველოში ოპერირება 2013 წელს დაიწყო, ხოლო თურქეთში — 2015 წლის დასაწყისში.
პროდუქტები და მომსახურება
პაშა ბანკი მსხვილ და საშუალო ზომის საწარმოებს სთავაზობს კორპორატიული და საინვესტიციო საბანკო მომსახურების სრულ სპექტრს: კორპორატიულ სესხებს, დეპოზიტებს, სავაჭრო ოპერაციების დაფინანსებას, სახაზინო ოპერაციებს, ფასიანი ქაღალდების ემისიას და სხვა პროდუქტებს.
კორპორატიული სოციალური პასუხისმგებლობა
პაშა ბანკი საქართველო მხარს უჭერს და აქტიურად მონაწილეობს კორპორატიულ სოციალურ პასუხისმგებლობასთან დაკავშირებულ სხვადასხვა პროექტში. ბანკის მხარდაჭერით განხორციელდა შემდეგი აქტივობები:
მოგებული ნომინაციები
პაშა ბანკი საქართველოს მოგებული აქვს სხვადასხვა ადგილობრივი და საერთაშორისო ნომინაცია: პაშა ბანკი ფლობს სხვადასხვა ჯილდოს შემდეგ ნომინაციებში:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ბანკები
მერი ლენდრიუ
მერი ლენდრიუ (Mary Landrieu, ; დ. 23 ნოემბერი, 1955) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, ლუიზიანის შტატის ყოფილი სენატორი, დემოკრატიული პარტიის წევრი.
დაიბადა არლინგტონში (ვირჯინია) და გაიზარდა ნიუ-ორლეანში (ლუიზიანა). ის არის მუნ ლენდრიუს, ნიუ-ორლეანის მერის ყოფილი ქალიშვილი და მიტჩ ლენდრიუს, ნიუ-ორლეანის ყოფილი მერის და ნიუ-ორლენის ვიცე-გუბერნატორის და. ლუიზიანის სახლემწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების და რამდენიმე წლით უძრავი ქონების აგენტათ მუშაობის შემდეგ ის აირჩიეს შტატის წარმომადგენლად, ლუიზიანის წარმომადეგენელთა პალატაში 1980—1988 წლებში. 1996 წელს მან მოიგო არჩევნები სენატისთვის; ის ხელახლა აირჩიეს 2002 და 2008 წლებში მაგრამ 2014 წელს ის დამარცხდა.
ლენდრიუ ცნობილი გახდა 2005 წელს მაშ შემდეგ რაც მან საჯაროდ გააკრიტიკა სახელმწიფოს საპასუხო მოქმედებები ქარიშხალი კარტინას წინააღმდეგ. მისმა წინააღმდეგობამ საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის დაზღვევის ვარიანტის მიმართ დიდი როლი შეიტანა პაციენტთა დაცვის და ხელმისაწვდომი ზრუნვის აქტის ჩამოყალიბებაში, რანდაგანც ის არ დათანხმდა ამ აქტს, სანამ ლუიზიანის შტატის ჯანდაცვის პროგრამებს დამატებითი დახმარებები არ გამოუყვეს. 2011 წელს ის გახდა სენატის თავდაცვის ქვეკომიტეტის თავმჯდომარე.
ადრეული ცხოვრება, განათლება და კარიერა როგორც უძრავი ქონების აგენტი
მერი ლენდრიუ დაიბადა არლინგტონში (ვირჯინია), ვერნა და მუნ ლენდრიუების ოჯახში, მისი ძმაა ნიუ-ორლეანის ყოფილი მერი მიტჩ ლენდრიუ. ის გაიზარადა ნიუ-ორლეანში და დადიოდა ნიუ-ორლეანის ურსულინის აკადემიაში, მერი ლენდრიუმ დაამთავრა ლუიზიანას სახელმწიფო უნივერსიტეტი 1977 წელს. პოლიტიკური კარიერის დაწყებამდე ის იყო უძრავი ქონების აგენტი.
შტატის საკანონმდებლო ორგანო
მერი ლენდრიუ პირველად ლუიზიანის წარმომადგენელთა პალატაში აირჩიეს 1979 წელს, სადაც იმსახურა 1980 წლიდან 1988 წლამდე როგორც ნიუ-ორლეანის წარმომადგენელმა. ის ხელახლა აირჩიეს 90-ე უბანში ხმების 78%-ით 1983 წელს, ხოლო 1987 წელს ის 90-ე უბანში მისმა ძმამ მიტჩ ლენდრიუმ ჩაანაცვლა.
შტატის ხაზინარი
1987 წლის 1 იანვარს, შტატის ხაზინარი მერი ეველინ პარკერი გადადგა. ლენდრიუმ არჩევნებში მონაწილეობა მისი ჩანაცვლების იმედით მიიღო, არჩევნები 1987 წლის ოქტომბერში ჩატარდა, ამ არჩევნებში რესპუბლიკელებმა არ მიიღეს მონაწილეობა და მერი ლენდრიუ მხოლოდ მის გუნდელ დემოკრატებს დაუპირისპირდა. ლენდრიუმ ხმების 44% მოაგროვა და არჩევნებში გაიმარჯვა. 1991 წელს ლენდრიუმ ხელახალ არჩევნებში მონაწილეობა არ მიიღო. მისი ადგილი მისმა გუნდელმა, დემოკრატმა კენ დუკანმა დაიკავა.
1995 წლის საგუბერნატორო არჩევნები
ლენდრიუმ უარი თქვა მესამე ვადით შტატის ხაზინობაზე და კენჭი იყარა 1995 წლის ლუიზიანის საგუბერნატორო არჩევნებზე, არჩევნებში ლენდრიუმ ხმების 18% დააგროვა და მესამე ადგილზე გავიდა, მეორე ადგილოსანმა კლეო ფილდსმა ხმების 19 % მოაგროვა, ხოლო პირველ ადგილზე გავიდა მაიკ ფოსტერი ხმების 21%-ით და მეორე რაუნდში ფილდსი ხმების 64%-ით დაამარცხა და ლუიზიანის შტატის გუბერნატორი გახდა.
იაბლანიცა
იაბლანიცა (ალბან. Jabllanica; Јабланица) — მთა მაკედონიასა და ალბანეთში; მდებარეობს ორი ქვეყნის სახელმწიფო საზღვარზე. დაახლოებით 50 კმ სიგრძის ქედის უმაღლესი მწევრვალია მთა ბლეკ-სტოუნი ზღვის დონიდან 2 257 მეტრზე. თითო ქვეყანა მთის 50%-ს ფლობს, დასავლეთით მაკედონიაა, აღმოსავლეთით ალბანეთი. ქედზე მდებარეობს ბევრი საკმაოდ ვრცელი ტბა. იაბლანიცის გვერდით მდებარეობს შებენიკის მთა; ორივე მათგანის ტერიტორიაზე შექმნილია შებენიკ-იაბლანიცის ეროვნული პარკი. უახლოესი ქალაქებია ლიბრაჟდი ალბანეთში და სტრუგა მაკედონიაში.
იაბლანიცის ქედი ერთ-ერთი უიშვიათესი ადგილია ბალკანეთში, სადაც გავრცელებულია ბალკანური ფოცხვერი, რომელთა საერთო რაოდენობა 100 ერთეულზე ნაკლებია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალბანეთის მთები კატეგორია:მაკედონიის მთები
შონდონგი
შონდონგი (hang Sơn Đoòng) — მღვიმე ვიეტნამში. მდებარეობს ცენტრალურ ვიეტნამში, ფონგ-ნჰა-კე-ბანგის ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე. დედაქალაქ ჰანოიდან სამხრეთით 450 კმ-ში. გამომუშავებულია კირქვებში. ამჟამად მსოფლიოს უდიდესი მღვიმეა. მაქსიმალური სიღრმე 1560 მ, სიგრძე დაახლოებით 9 ათასი მ. მოცულობა 38,5 მლნ. მ³. ადგილობრივი მოსახლეობისათვის მღვიმე ცნობილია 1991 წლიდან. 2009 წლის აპრილში ბრიტანელმა სპელეოლოგებმა აღმოაჩინეს ახალი მღვიმური ნაწილები. გაედინება მიწისქვეშა მდინარე, რომელიც ხანგამოშვებით ტბორავს მღვიმის ზოგიერთ ნაწილს. აქვს მეტად ფართო და მაღალი შესასვლელები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვიეტნამის მღვიმეები
ანტონ ჩიჯავაძე
ანტონ ლომკაცის ძე ჩიჯავაძე (გ. 17 ივლისი, 1822) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე, ხონის მთავარეპისკოპოსი 1770–1820 წლებში. იმერეთის სამეფოს მდივანბეგ ვახუშტი ჩიჯავაძის ძმა. აქტიურად მონაწილეობდა 1819–1820 წლების იმერეთის აჯანყებაში. ეწეოდა კულტურულ და მწიგნობრულ საქმიანობასაც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1822 კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები ანტონ
კელტური მითოლოგია
კელტური მითოლოგია — კელტების პოლითეისტური მითოლოგია, რკინის ხანის კელტების რელიგია. მითლოგია განსაკუთრებით მწირადაა შემორჩენილი კონტინენტურ კელტებში, რომელთაც რომის იმპერიის გავლენა ყველაზე მეტად განიცადეს. კუნძულზე მცხოვრები კელტების მითები უკეთ არის დაცული გარეშე ზეგავლენისაგან, რადგან ჩაწერის დრომდე თთქმის ხელუხლებლად მიაღწიეს. ურთიერთდაკავშრებული მითებისა და ლეგენდების განსაკუთრებით მდიდარი მარაგია დაცული ირლანდიაში, შოტლანდიასა და უელსში.
ზოგადი მიმოხილვა
200px|მინი|კელტური ღმერთ სუკელუსი კელტები ცხოვრობდენ თემური კანონებით. მათი კულტურა მდიდარი იყო ლეგენდებით, რომლებიც საუკუნეების მანძლზე ზეპირად ვრცელდებოდა ,რის გამოც მათი სხვადასხვა ვარიანტები იქმნებოდა. ბოლო წლებში ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრები ბევრ ცნობას გვაწვდის კელტების ცხოვრების წესსა და ტრადიციებზე. ძველი ხალხების უმრავლესობის მსგავსად მათაც სწამდათ საიქიო ცხოვრების. ამის დასტუია ის, რომ ისინი მიცვალებულს საფლავში ატანდნენ უამრავ საყოფაცხოვრებო ნივთს: ჭურჭელს, ხელსაწყოებს, იარაღს, სამკაულებს, ურმებს, ეტლებს და ცხენებსაც კი.
მნიშვნელოვანია ის, რომ კელტებს სიკვდილის შემდეგ სულის ტრანსფორმაციის სწამდათ, რაც მათ სიკვლის შსშს უქრობდა და ბრძლებში სიმამაცეს სძენდა.
კელტური რწმენა–წარმოდგენები და რიტუალები
მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენამდე მოღწეულ მითებში ღმერთების სახელები ხშირად გვხვდება, მათი თაყვანისცემის ფორმების დეტალები ჩვენთვის უცნობია. დრუიდები ბრძენი და ძალიან განსწავლული ადამიანები იყვნენ, რომლებიც მომავლის განჭვრეტას სხვადასხვა საშუალებებით ახერხებდნენ. კელტებით დასახლებულ რეგიონებში, ისევე, როგორც ყველგან მსოფლიოში, ცხოველების მსხვერპლშეწირვა ხდებოდა. რგორც ჩანს, ამ რიტუალების ნაწილს ადმიანთა მსხვერპლშეწირვაც წარმოადგენდა. ამ მოსაზრებას ამტკიცებს დახოცილი ადამიანების ნეშტების აღმოჩნა როგორც ევროპის, ისე კუნძულის ჭაობებში. ევროპაში აღმოჩენილი არქეოლოგიური მასალა ირლანდიური და შოტლანდიური მითების მსგავსად მიუთითებს იმაზე, რომ ომის დროს მსხვერპლს თავს აჭრიდნენ და ნადავლის სახით სამლოცველოებში ინახავდნენ.
კელტური წარმოშობისაა შემზარავი "დაწნული კაცი" - დაწნული ტოტებისგან გაკეთებული ადამიანის ფორმის უზარმაზარი კონსტრუქცია, რომელშიც ცოცხლად დასაწვავ ხალხს ამწყვდევდნენ. ამგვარი პრაქტიკის შესახებ წერდნენ იულიუს კეისარი და სხვა ავტორებიც, მაგრამ მათ ამის შესახებ მხოლოდ გაგონილი ჰქონდათ. სინამდვილეშ დაწნული კაცის შესახებ ბევრი არაფერია ცნობილი და გადმოცემები მის შესახებ, შესაძლოა, უფრო სიმბოლური იყოს ვიდრე ნამდვილი.
სხვა სამყარო
კელტურენოვანი ხალხები იზიარებენ წარმოდგენას იმაზე, რომ არსებობს რეალობის რამდენიმე ფენა: ჩვეულებრივი სამყარო და განსხვავებული რეალობა, სადაც შეიძლება არსებობდნენ სხვა არსებები, რომელთაც თავისუფლად შეუძლიათ ყოველდღიურ ცხოვრებაში შეჭრა. როგორც ირლანდიური ისე უელსური მითების თანახმად, რომლებიც მაგალითად ნადირობას უკავშირდება, სხვა სამყაროდან ჩვეულებრივ სამყაროში გადმოსვლა თავისუფლად შეიძლება. სხვა სამყარო შეიძლებოდა ყოფილიყო ისეთი ადგილი, სადაც გარდაცვლილები კარგად ცხოვრობდნენ, დროს ნადიმსა და მუსიკის მოსმენაში ატარებდნენ, ხოლო მეომრები კვლავ იბრძოდნენ, ან საფრთხით აღსავსე ბნელი, პირქუში ადგილი, განსაკუთრებით იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც იქ სიკვდილამდე მოხვდებოდნენ. კელტური გადმოცემები დიდი სიამოვნებით აღწერს რეალობათა შეცვლას და ზებუნებრივი მოვლენების ააღსაიშნავად ცხოველებსა და ფრინველებს იყენებს.
ღმერთები და ქალღმერთები
250px|მინი|[[ეპონა კელტური ცხენოსობის ქალღმერთი]] სხვადასხვა პერიოდში და სხვადასხვა ტერიტორიაზე კელტური წარმოშობის ხალხებს ბევრი ღმერთი ჰყავდათ. კელტურ სამყაროში 360 ღმერთის სახელი დასტურდება, მაგრამ მათგან მხოლოდ 20-ის სახელი გვხვდება ერთზე მეტჯერ.ასეთი ღმერთები სახელებია: ლუგოსი, კერნუნოსი, ესუსი, სექუანა, ბრიგანტია, ეპონა და მატრონა. იმის გამო რომ ზოგ კელტურ ღმერთს სხვადასხვა სახელები ჰქონდა, შესაძლოა, რომ ისინი ერთსა და იმავე ღმერთს აღნიშნავდნენ. ჩვენი ცოდნა მათ შესახებ ზოგჯერ ზედაპირულია: ღმერთების გავლენის სფერო მოიცავდა ომებს, მჭერმეტყველებასა და ახალგაზრდათა გადაეჩენას. ქალღმერთები კი დაკავშირებული იყვნენ მიწასთან და ნაყოფიერებასთან, მათ რიცხვებში შედიოდნენ: მიწის დედა, წყაროების, მიწებისა და ხეხილის ქალღმერთები. ეს ღმერთები ადამიაებთან ერთად არსებობდნენ და სრულიად რეალურები იყვნენ. ღმერთებისადმი განსაკუთრებული ღვთისმსახურების აუცილებლობა არ არსებობდა, რადგან ისინი ხალხის გვერდით იყვნენ და მათგან სათანადო პატივისცემას იღებდნენ. არსებობდა მხოლოდ ორი ღმერთი, რომელთაც მთელ კელტურ სამყაროში სცემდნენ თაყვანს: ღმერთ ლუგოსს (ირლანდიური - Lugh, უელსური - Llew), რომლის სახელი გერმანიიდან ესპანეთამდე და ზოგჯერ უფრო შორს აღმოსავლეთითაც გვხვდება, და მატრონას (უელსური - Modron), ის ცნობილია აგრეთვე როგორც ნორეია, სექუანა, ბრიგანტია და შესაძლოა, როგორც ერიუ და ბოანდი
კუნძულელი კელტების ღმერთები
კუნძულებზე მცხოვრები კელტების ურივე შტოს: როგორც უელსის, კორნუელისა და ბრიტანის, ისე ირლანდიის, შოტლანდიისა და მენის კუნძულის მკვიდრთ, სწამდათ, რომ ყველა ღმერთი და ქალღმერთი წარმოიშვა დედა ქალღმერთისგან, რომელსაც უელსურად (ვალიურიად) დონი, ხოლო ირლანდიურად დანუ ეწოდება. მის შთამომავლებს უელსში დონის შვილებს, ხოლო ირლანდიაში დანუს შვილებს უწოდებდნენ. დონის შვილებს შორის იყვნენ ვაჟები: მიწათმოქმედების ღმერთი ამეთონი, ხელოვნების ღმერთი გუიდონი და ნუდი. მისი ერთადერთი ასული იყო არიანრჰოდი, რომელმაც გუფიდონს შესძინა ლლეუ (ირლანდიური ლუგჰი), "ქერათმიანის" სახელწოდებით ცნობილი.
უელსურ მითებში ისეთი ღმერთებიც გვხვდება, რომლებიც, შესაძლოა ქალღმერთ დონთან არიან დაკავშრებულნი და უძველესი ბრიტანელების მეფისა და ზღვის ღმერთის - ლლირის შთამომავლები იყვნენ. ლლირს ორი ვაჟი - ბრანი დამანაუიდანი და ერთი ასული - ბრანუენი ჰყავდა. ეს ორი მამაცი ღმერთი ირლანდიურ მითოლოგიაში ბრონისა და მანანნან მაკ-ლირის სახელებით არია ცნობილი. მსგავსების გარდა ამ ღმერთებს შორის განსხვავებაც არსებობს და მათი თავგადასავლებიც განსხვავებულია.
უელსური მითები
დღემდე მოღწეული კელტური მითების წარმოშობის ადგილი უმთავრესად უელსი და ირლანდიაა. ეს ზეპირსიტყვიერი გამოცემები შუა საუკუნეებში შეიკრიბა და ჩაიწერა ქრისტიანი ავტორების მიერ. ამიტომ ხშირია გადახრები, რომელიც გამოწვეულია არა მხოლოდ დროის დიდი ინტერვალით, არამედ თავად ავტორების ჩარევით.
პვილი
200px|მინი|პვილი ირმებზე ნადირობისას მაბიოგიონის პირველ წიგნში მოცემულია მითი პვილის შესახებ. არბერთის მბრძანებელი და დაიფედის უფლისწული პვილი ირმებზე ნადირობისას ანნვნის (სხვა სამყარო) მბრძანებელ არავნს ხვდებიან. პვილი უკვე არვნის მოკვლას აპირებდა, როდესაც გარს არავნის მანათობელი თეთრი ძაღლები შემეხვივნენ, რომელთაც წითელი ყურები ჰქონდათ. ეს ფერები სხვა სამყაროს არსებათათვის იყო დამახასიათებელი. პვილს დანაშაულის გამოსყიდვა მხოლოდ იმით შეეძლო, თუ არავნს ერთი წლით ადგილს გაუცვლიდა, ხოლო ამ ვადის გასვლის შემდეგ თუ თავის სამყაროში დამრუნება მოუნდებოდა, არავნის მტერს სხვა სამყაროდან - ჰოფგუნს უნდა მოეკლა. არავნმა პვილი გააფრთხილა, რომ ჰოფგუნისთვის მხოლოდ ერთხელ დაერტყა, რადგან თუ მეორედ დაარტყამდა, ის გამოკეთდებოდა და ორჯერ უფრო ძლიერი გახდებოდა. ერთი წლის შემდეგ პვილი შეებრძოლება ჰოფგუნს და დაამარცხებს მას. ამის შემდეგ პვილი სახლში დაბრუნდება და მას შემდეგ სხვა სამყაროს მბრძანებლის სახელს იღებს, სიკვდილის შემდეგ კი მისი შვილები აგრძელებენ სხვა სამყაროს მეფე არავნთან მეგობრობის ტრადიციას.
ბრანვენი და ბრანი
150px|მინი|ბრანის სკულპტურა, ჩრდილოეთ უელსი ირლანდიის მეფე მათლოვკს ბრიტონის მეფე ლლირის მშვენიერი ასულის, უელსელი ბრანვენის ხელის თხოვნა სურდა. მისი ძმა ბრანი დათანხმდა და სასახლეში ქორწილი გაიმართა. თუმცა ბრანვენის ნახევარძმა დედის მხრიდან, ეფნისიენი, ქორწინების წინააღმდეგია და საქორწინო დღესასწაულის დროს სასახლის თავლაში მდგომ მათლოვკის ცხენებს ასახიჩრებს. ბრანი ცდილობს მათლოვკი დაამშვიდოს და უამრავ საჩუქარს ჩუქნის, რომელთაგან უძვირფასესია ირლანდიაში დამზადებული ჯადოსნური ქვაბი, რომელსაც მოკლული ჯარისკაცების გაცოცხლება შეუძლია, თუმცა მათ ლაპარაკის უნარი აღარ ექნებათ. მათლოვკი ძღვენს იღებს და ბრანვენთან ერთად გემით ირლანდიაში გაემგზავრება. ის ახალ დედოფალს მოსამსახურესავით ეპყრობა, რადგან სამაგიეროს უხდის უელსში ცუდი მასპინძლობის გამო. ბრანვენი იძულებულია სამზარეულოში იმუშაოს, სადაც ყასაბი უხეშად მოეპყრობა. სასოწარკვეთილი ბრანვენი შოშიას გაწვრთნის, რომ ბრანს ამბავი წაუღოს. ბრანი მაშინვე ირლანდიაზე გასალაშქრებლად და თაისი დის გადასარჩენად გაემართება. ის უზარმაზარი კაცი იყო და ირლანდიის სანაპიროს მთასავით უახლოვდებოდა. ირლანდიელები გადაულახავი მდინარის მეორე მხარეს განლაგდებიან და ხიდს დაწვავენ, მაგრამ ბრანი მდინარეზე გადაწვება და მისი ჯარი მეორე ნაპირზე გადავა. მათ მათოლქის ჯარი გაანადგურეს და ცოტა ხნით მშვიდობამ დაისადგურა. როდესაც ბრძოლა განახლდა, რაც ნაწილობრივ ისევ ეფნისიენის ქმედებებმა გამოიწვია, ბრანი მოწამლული ისრით დაიჭრა, მისი ჯარიდან კი მხოლოდ შვიდი კაცი გადარჩა. ბრანმა თავის ხალხს, რომელთა შორისაც დაიფედის მეფე პრიდერი და მისი ძმა მანავიდანი იყვნენ, უბრძანა ეფნისიენისთვის თავი მოეკვეთათ და მთელ ქვეყანაზე შემოეტარებინათ, შემდეგ კი ლონდონში სახით აღმოსავლეთით დაესაფლავებინათ, რომ იქიდანაც ედარაჯა და უცხოელთა შემოჭრისაგან დაეცვა დიდი ბრიტანეთი. ლონდონისკენ მოგზაურობა 87 წელი გრძელდებოდა. მოჭრილი თავი ცოცხლობდა და დასაფლავებამდე სასწაულების შესახებ ყვებოდა. ამასობაში, ბრანვენი დარდისგან კვდება და სიკვდილის წინ მოთქვამს, რომ მის გამო, ორი დიდი კუნძული ერთმანეთთან ვერ რიგდებოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კელტები კატეგორია:მითოლოგია
კარკარის გეოთერმული ელექტროსადგური
კარკარის გეოთერმული ელექტროსადგური (Karkar GTPP) (Կարկառի երկրաջերմաէլեկտրակայան) — მდებარეობს სომხეთის სამხრეთ გუბერნიაში, სიუნიქის პროვინციაში. საწყისი კვლევები ითვალისწინებდა, რომ 28-30 მგვტ სიმძლავრის გეოთერმული ელექტროსადგური უნდა აშენებულიყო, რომლის წლიური ელექტროენერგია 250 მილიონი კილოვატი საათში (კვტ.სთ) იქნებოდა (2016 წელს მოწოდებული მონაცემების მიხედვით).
2008–2009 წლებში შესრულებული კარკარის გეოთერმული ელექტროსადგური, უნიკალური პროექტია სომხეთში, რადგან მას არ გააჩნია ანალოგი ამ რეგიონში და დადებითი თვისებები აქვს სხვა ენერგომომარაგების ელექტროსადგურებისგან განსხვავებით. ასევე მინიმალურია მსგავსი ელექტროსადგურის ბუნებაზე გავლენა.
საძიებო ბურღვისთვისა და საველე გამოკვლევების საფუძველზე, შეირჩა კარკარი, რომელიც როგორც ადგილობრივმა, ისე საერთაშორისო გეოთერმული ენერგიის სპეციალისტება დასახელეს ყველაზე პერსპექტიულ ადგილად. კვლევა განხორციელდა სამთავრობო გეგმის ფარგლებში, რომელიც მიზნად ისახავს სომხეთში ენერგიის წყაროების დივერსიფიკაციას და უცხოეთიდან იმპორტირებული ენერგიის წყაროებზე უფრო ნაკლები დამოკიდებულების მიღწევას.
შესწავლის შედეგებმა აჩვენა, რომ გეოთერმული ელექტროსადგურის ფუნქციონირება შესაძლებელია, 6 ჭაბურღილით, რომლებიც განთავსებულები იქნებიან 2.5–3 კილომეტრის სიღრმეზე, ხოლო დასაბრუნებელი ნაკადის 2 ჭაბურღილი 3 კილომეტრის სიღრმეზე. ინვესტიცია შეფასდა 17.6 მილიარდად სომხური დრამად, ხოლო ხარჯები დამონტაჟებულ სიმძლავრეზე, კილოვატი 1564 აშშ დოლარად. ელექტროენერგიის საშუალო წლიური წარმოება, გათვლილი იყო 199.4 მილიონ კვტ.სთ-ზე. დღეისათვის ეს რიცხვი გაიზარდა 250 მილიონ კვტ.სთ-მდე. კვლევამ აჩვენა სომხეთში გეოთერმული ენერგიის გამოყენების სტრატეგიული მნიშვნელობა და ეფექტურობა სითბოს მომარაგების უზრუნველსაყოფად და ელექტროენერგიის საწარმოებლად.
პერსპექტიულ ადგილებში არსებულ საველე გამოძიებებში, რომელშიც შედიოდა საველე სკაუტირების, მაგნეტოტელური (MT) ხმის ამოღება და „3D MT“ კვლევების ჩატარება, ამ დამოუკიდებელ კვლევებთან ერთად, ჩატარდა „სომხეთის გეოთერმული პროექტი“, რომელიც დაფინანსებულია „GEF“- ის მიერ და დასრულდა 2012 წელს.
მეორე ეტაპი
„GEDP“- ის მეორე ეტაპი ითვალისწინებდა გეოთერმული ელექტროსადგურის მშენებლობას. გეოთერმული ელექტროსადგურის საწყისი სამშენებლო ხარჯების სავარაუდო ღირებულება, 90 მილიონი აშშ დოლარიდან 110 მილიონ აშშ დოლარამდე მერყეობდა. მისი მშენებლობის შემთხვევაში, კარკარის გეოთერმული ელექტროსადგური დაიკავებს სავარაუდოდ 1,5 ჰექტარ ტერიტორიას, რომელიც მოიცავს მილსადენების, პარკინგის, საწყობებისა და სითხის შესანახ ადგილებს, ასევე მუშათა კვარტლებსა და ამ ყველაფრის დაკავშირებულ ობიექტებს.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთი
ვუნზიდელ-ფიხტელის რაიონი
ვუნზიდელ-ფიხტელის რაიონი (Landkreis Wunsiedel im Fichtelgebirge) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ვუნზიდელი. რაიონი შედის ბავარიის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება ზემო ფრანკონიის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 606,4 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 82 229 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 136 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 09 4 79.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბავარიის რაიონები
მარიაზელის რკინიგზა
მარიაზელის რკინიგზა (Mariazellerbahn) — ელექტრონულად მომუშავე ვიწროლიანდაგიანი რკინიგზა (ლიანდაგი 760 მმ (2 ფუტი 5 + 15⁄16 დიუმი)), რომელიც აკავშირებს ავსტრიის დედაქალაქ სანქტ პელტენს და მარიაზელს. ხაზი გაიხსნა ეტაპობრივად 1898 და 1907 წლებში. რკინიგზას ამუშავებს NÖVOG, რომელიც ეკუთვნის პროვინციის მთავრობას და წარმოადგენს Verkehrsverbund Niederösterreich-Burgenland (ქვემო ავსტრიისა და ბურგენლანდ ტრანსპორტის ასოციაციის) ნაწილს.
ისტორია
მინი|მარიაზელის რკინიგზის ერთ-ერთი ორიგინალური U სერიის ლოკომოტივი მინი|1099 სერიის ორიგინალური ლოკომოტივი, თუმც გადაკეთებული ფორმით, მარიაზელის სადგურზე
მშენებლობა
მარიაზელის ცენტრი იყო ავსტრია-უნგრეთის ერთ-ერთი ყველაზე მონახულებული ადგილი უცხოელების მიერ XIX საუკუნეში. სტანდარტული ვარიანტის ხაზის გაფართოების იდეის მრავალი ვარიანტი განიხილებოდა ალპების გავლით. მხოლოდ მას შემდეგ, რაც 1895 წელს ქვემო ავსტრიის სახელმწიფოში რკინიგზის შესახებ კანონი მიიღეს, დაიწყო მუშაობა პროექტზე. რთული რელიეფის გამო, გადაწყდა ვიწრო ლიანდაგის მშენებლობა. 1896 წელს ქვემო ავსტრიის სახელმწიფო რკინიგზის ოფისის მშენებლობა დაიწყო დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის ინჟინერ იოზეფ ფოგოვიცის ხელმძღვანელობით. მაგისტრალი სანქტ პელტენიდან კირხბერგამდე გაიხსნა 1898 წლის 4 ივლისს.
სხვა ხაზების გასახსნელად, ქვემო ავსტრიის სახელმწიფო რკინიგზამ იყიდა U სერიის ოთხი ორთქლის ლოკომოტივი. ლოკომოტივები ორ ღერძულ სამგზავრო ვაგონებთან ერთად, ქმნიდნენ სარკინიგზო ქსელის ძირითად აღჭურვილობას. ფლოტი 1903 წელს შეავსეს ორ ღერძიან მსუბუქ ორთქლზე მომუშავე სარკინიგზო მანქანებით. 1902 წლის მონაცემებით, მშენებლობა გაგრძელდა და 1905 წელს დასრულდა პიელახის ხეობის მონაკვეთი. ამ გაფართოების გასახსნელად და მარიაზელზე შემდგომი გაფართოების ("მთის ხაზი") მოლოდინისთვის შეძენილი იქნა U სერიის შემდგომი მოდელები. 1906 წელს მარიაზელის გაფართოება დასრულებული იყო, რომ სატვირთო მიმოსვლა ტერმინალამდე გაეტარებინა. 1907 წლის 2 მაისს მარიაზელის სამგზავრო მომსახურება დაიწყო. იმავე ზაფხულს, გუვერკზე ძირითადი მაგისტრალური ხაზის საბოლოო ექსპლუატაციაში შევიდა. მარიაზელის მთის გასწვრივ, განსაკუთრებით მაღალი ხარისხის ძრავა იყო საჭირო. 1907 წელს შეძენილ იქნა ორი ლოკომოტივი მაღალი ხარისხის ორთქმავლის ძრავით. მას შემდეგ, მგზავრთა რაოდენობა გაიზარდა კიდევ შეძენილ იქნა MV ორთქმავლის კომპანიისგან ოთხი სამგზავნო ვაგონი რომელიც კომფორტულობით თანამედროვე ვაგონებს არ ჩამოუვარდებოდა.
ელექტრიფიკაცია
ამ დროს ერთადერთი ელექტრო წევა იყო ტრამვაი. დიდი წინააღმდეგობის მიუხედავად, ენგელმანმა მოახერხა თავისი ხედვის განხორციელება. ასე რომ, მარიაზელის რკინიგზა ელექტრიფიცირებულ იქნა 1907 – დან 1911 წლებს შორის, რისთვისაც გამოიყენეს მთიანი რეგიონის უდიდესი ჰიდროელექტროსადგურები.
მატარებლები
ახლა ჩვეულებრივ სამგზავრო მომსახურებას უზრუნველყოფს Stadler Rail- ის მიერ წარმოებული ცხრა დაბალ-სართულიანი EMU- ს მატარებლები, რომელიც ექსპლუატაციაში შევიდა 2012-2014 წლებში. EMU-ს მიერ წარმოებული მატარებლები შექმნილია 80 კმ / სთ სიჩქარით მუშაობისთვის. ხაზის ძველი ელმავლები (100-წლიანი კლასის 1099), დიზელის ლოკომოტივები (კლასი 2095), დიზელის სარკინიგზო მანქანები (კლასი 5090) და სამგზავრო მატარებლები შენარჩუნებულია სპეციალური მომსახურებისთვის. დამატებით, ერთი კლასი 1099 გადაეცა ვენის ტექნიკურ მუზეუმს. 1994 წელს წარმოებული 4090 EMU ორი კლასი ინახება St. P St.lten Alpenbahnhof– ში და ამოღებულია წარმოებიდან. დარჩენილი მარაგი შენახულია, გაყიდულია ან ამოღებულია.
სქოლიო
კატეგორია:რკინიგზა კატეგორია:რკინიგზა ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:რკინიგზის ხაზები კატეგორია:რკინიგზა ავსტრიაში კატეგორია:რკინიგზა ქვემო ავსტრიაში კატეგორია:ძველი რკინიგზა კატეგორია:რკინიგზის დეპოები
ბჰასკარა I
ბჰასკარა (მარათ. भास्कर, დაახლ. 600 — დაახლ. 680, ჩვეულებრივ ეწოდება ბჰასკარა I, რომ განასხვავონ მისივე სეხნია ბჰასკარა II-ისგან, რომელიც XII ს. ცხოვრობდა) — გამოჩენილი ინდოელი მათემატიკოსი და ასტრონომი.
გამოკვლევა
კატეგორია:მათემატიკოსები კატეგორია:ინდოელი მათემატიკოსები
ყარაკულის ცხვარი
250პქ|მინი|მარჯვნივ|ყარაკულის ცხვრები აკრონის ზოოპარკში 250პქ|მინი|მარჯვნივ|ბატკანი ყარაკულის ცხვარი — სამაჟდაკე მიმართულების ცხიმკუდიანი უხეშმატყლიანი ცხვრის ჯიში. ერთ-ერთი ვერსიით ითვლება, რომ ერთ-ერთი უძველესი ჯიშია და გამოყვანილია ძველ დროში შუა აზიის ხალხების მიერ ადგილობრივი ცხვრების ხანგრძლივი გადარჩევის გზით; მეორე ვერსიით ყარაკულის ცხვარი გამოყვანილია XVII–XVIII საუკუნეებში დუმიანი და ნახევრად უხეშმატყლიანი ცხვრების შეჯვარებით. წამყვანი სამაჟდაკე ჯიში იყო საბჭოთა კავშირში. ყარაკულის ცხვრების უმრავლესობას თავი ნახევრად ცხვირკუზიანი, ტანი ღრმა, კუდი კი ცხიმდაგროვილი აქვს, რომელიც S-ის მსგავსი მჭლე დანამატით ბოლოვდება. ამტანები, მცირე მოთხოვნილების მქონენი და უდაბნოსა და ნახევარუდაბნოს პირობებში საძოვარზე ხანგრძლივად ყოფნას შეჩვეულები არიან. ერკემალი რქიანია (სპირალისებური რქები აქვს), ნერბი — ურქო. ერკემლის მასაა 55–65 კგ, ნერბისა 45–50 კგ. 7–8 თვის ბატკნის ნაკლავის მასაა გასუქების შემდეგ 10–12 კგ-ია, ნაკლავის გამოსავალი 41–43%; ნერბისა შესაბამისად 18–20 კგ და 45–50%. ბატკნობის ასაკში ცხვრების უმრავლესობა (დაახლ. 80%) ფერად შავია, დანარჩენი რუხი, ყავისფერი და სხვ.; ასაკთან ერთად შეფერილობა ჭაღარავდება, მხოლოდ თავი და ფეხები რჩება იგივე ფერის. ახალდაბადებული ბატკნის საფარველი ნაზია, ზრდასთან ერთ კი იცვლება და უხეში ტიპისა ხდება. ყარაკულის ცხვრის ძირითადი პროდუქცია მაჟდაკია (ყარაკული), რომელზეც დიდი მოთხოვნილება არსებობს. მოზრდილი ცხვრის მატყლი კარგად ითელება; მას უხეში ქსოვილებისა და ხალიჩების დასამზადებლად იყენებენ. ერკემლის წლიური ნაპარსი (2 გაპარსვაზე) 3,5–3,8 კგ-ს შეადგენს, ნერბისა — 2,0–2,2 კგ-ს. თივთიკის სიგრძე 18 სმ-მდეა. ბატკნის აღზრდისაგან განთავისუფლებული ნერბი გამოიყენება რძის მისაღებად (25–30 კგ რძე ლაქტაციისას — 60 დღე); გარდა ამისა ყარაკულის ცხვარს იყენებენ სახორცედ და საქონედ. ნაყოფიერება 105–110 ბატკანია 100 ნერბზე.
ამ ჯიშთან დაკავშირებით სანაშენო საქმიანობა მიმართულია ხარისხის გაზრდისა და ასორტიმენტის გაფართოებისაკენ. ყარაკულის ცხვარი გამოიყენება სხვა ჯიშების კრაველის ხარისხის გაუმჯობესებისათვის.
მსოფლიოში მისი რიცხოვნობა 31 მილიონ სულზე მეტია. აშენებენ 50-ზე მეტ ქვეყანაში, ძირითადად კი უზბეკეთში, თურქმენეთში, ტაჯიკეთში, ყაზახეთში, ავღანეთში, ნამიბიაში, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში, ირანსა და რუსეთში (ასტრახანის ოლქისა და ყალმუხეთის მეურნეობებში).
სქოლიო
კატეგორია:ცხვრის ჯიშები
გიორგი კვირჭიშვილი
გიორგი კვირჭიშვილი (დ. თარიღი უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (სუმო). ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის მფლობელი. ეს ჩემპიონატი ჩატარდა 2015 წელს კროტოშინში (პოლონეთი).
მარგარეტ ფონ ტროტა
მარგარეტ ფონ ტროტა (გერმან. Margarethe von Trotta; დ. 21 თებერვალი, 1942, ბერლინი, გერმანია) — გერმანელი რეჟისორი, მსახიობი და სცენარისტი, რომელიც „ახალი გერმანული კინოს“ (მასში ასევე თავს იყრიან ცნობილი გერმანელი რეჟისორები - ვერნერ ჰერცოგი, რაინერ უერნერ ფასბინდერი, ვიმ ვენდერსი და სხვ.) მოძრაობის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ფიგურად ითვლება. ფონ ტროტას ყველაზე ცნობილ ნამუშევრებს შორის არის ბიოგრაფიული ფილმები: „როზა ლუქსემბურგი“ (1986) და „ჰანა არენდტი“ (2013). მისი ფილმები კომპლექსური ქალი პერსონაჟებით ხასიათდება.
ადრეული ცხოვრება
მარგარეტ ფონ ტროტა 1942 წლის 21 თებერვალს ბერლინში, გერმანიაში დაიბადა. მამამისი, მხატვარი ალფრედ როლოფი მაშინ გარდაიცვალა, როცა ფონ ტროტა ჯერ კიდევ პატარა იყო. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, მარგარეტ ფონ ტროტა, დედამისთან, ელისაბეტ ფონ ტროტასთან ერთად დიუსელდორფში გადავიდა.
სკოლის დამთავრების შემდეგ ფონ ტროტამ პარიზში დაიწყო ცხოვრება, სადაც იგი აღმზრდელად მუშაობდა. ხშირად დადიოდა კინოში, ესწრებოდა კინოხელოვნებასთან დაკავშირებულ დისკუსიებს. სწორედ იქ მან გაიცნო ცნობილი გერმანელი რეჟისორები, მათ შორის რაინერ ვერნერ ფასბინდერი.
კინო-კარიერა
მალევე მან სცენარების წერა და მოკლემეტრაჟიანი ფილმების გადაღება დაიწყო. 1960-იან წლებში დასავლეთ გერმანიაში დაბრუნდა, რათა უნივერსიტეტში ესწავლა. ამის შემდეგ იგი მიუნხენის სამსახიობო სკოლაში ჩაირიცხა. 1964 წელს ფონ ტროტა იურგენ მულერზე დაქორწინდა, ხოლო 1968 წელს ერთმანეთს დაშორდნენ. მინი|ფონ ტროტა 2007 წელს ფონ ტროტა თეატრში მსახიობად მუშაობდა. ასევე ჰქონდა როლი ფასბინდერის ფილმებშო: „ჭირის ღმერთებსა “ და „ამერიკელ ჯარისკაცში“. თამაშობდა ფრანც-იოსეფ სპიკერის, კლაუს ლემკეს, ვოლკერ შლონდორფისა და სხვების ფილმებში.
1969 წელს ფონ ტროტასა და ვოლკერ შლონდორფს კოლაბორაცია ჰქონდათ შლონდორფის ფილმისთვის, სახელწოდებით „კომბახელი ღარიბი ხალხის უცაბედი გამდიდრება“. ფონ ტროტა ფილმის თანასცენარისტი იყო. 1971 წელს ისინი დაქორწინდნენ.
შლონდორფის შემდეგ ფილმში, სახელწოდებით „თავისუფალი ქალი“, მარგარეტ ფონ ტროტა მთავარ როლს ასრულებს. ასევე არის ფილმის თანასცენარისტი.
1975 წელს, შლონდორფთან კოლაბორაციისას, გახდა თანარეჟისორი ფილმისა „კატარინა ბლუმის შელახული ღირსება“. ფილმი გერმანელი ავტორის, ჰაინრიხ ბიოლის ნახევრადავტობიოგრაფიულ რომანზეა დაფუძნებული. იგი 1970-იანების გერმანული კინოს ყველაზე წარმატებული ფილმი გახდა, ხოლო ფონ ტროტამ და შლონდორფმა საერთაშორისო აღიარება მოიპოვეს.
1977 წელს გამოვიდა მარგარეტ ფონ ტროტას სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი, „კრისტა კლაგესის მეორე გამოღვიძება“. ფილმის სცენარისტი, ფონ ტროტასთან ერთად, ლუისა ფრანსიაა. იგი მოგვითხრობს მიუნხენში, საბავშვო ბაღში მომუშავე მასწავლებლის შესახებ, რომელმაც ბანკი გაქურდა, რათა დღის ცენტრი დაეარსებინა.
ფონ ტროტას შემდეგი ფილმი, „დები, ანუ ბედნიერების ბალანსი“ (1979), ორი დის, მარიასა და ანას ურთიერთობის შესახებ მოგვითხრობს.
1981 წელს გამოვიდა მისი შემდეგი ნამუშევარი, სახელწოდებით „მერიენი და ჯულიენი“, რომელშიც იგი ისევ დების თემას უბრუნდება. ფილმმა 1981 წელს ვენეციის კინოფესტივალზე ოქროს ლომი მოიპოვა.
ფილმოგრაფია
სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმები; როგორც რეჟისორი
ჟაპურა (პარანა)
ჟაპურა (Japurá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 400 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სიანორტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 549 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 51.75 კმ²-ზე. ფართობი 165 185 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ახალგაზრდობის ტკბილი ჩიტი (ფილმი)
ახალგაზრდობის ტკბილი ჩიტი (Sweet Bird of Youth) — 1962 წლის ამერიკული ფილმი. წარმოადგენს ტენესი უილიამსის ამავე სახელწოდების პიესის ადაპტაციას.
სიუჟეტი
ჩანს უეინი ბრუნდება მშობლიურ ქალაქში მას შემდეგ, რაც უშედეგოდ ცდის ბედს ჰოლივუდში. მას თან მიჰყავს კინოვარსკვლავი ალექსანდრა დელ ლაგო. ქალაქში დაბრუნებული ჩანსი ნახულობს ყოფილ შეყვარებულ ჰევენლის. სწორედ ჰევენლის მამა, ადგილობრივმა მაგნატმა და პოლიტიკოსმა აიძულა წლების წინ ჩანსი, დაეტოებინა ქალაქი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1962 წლის ფილმები კატეგორია:MGM-ის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ტენესი უილიამსის პიესებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:რიჩარდ ბრუკსის ფილმები
გურამ ხარატიშვილი
გურამ ხარატიშვილი (დ. 14 იანვარი, 1934, გორი — გ. 8 სექტემბერი, 2009) — ქართველი მათემატიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი, საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი.
1956 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. 1951-1980 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის გამოთვლითი ცენტრის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, სსრ კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის მათემატიკის ინსტიტუტის ასპირანტი, თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის დეკანი, საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის მართვის სისტემების ინსტიტუტის დირექტორი, 1981 წლიდან კიბერნეტიკის ინსტიტუტის დირექტორი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „ საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“,  ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:გორში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები კატეგორია:ქართველი მათემატიკოსები კატეგორია:ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:გარდაცვლილი 2009 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 სექტემბერი
იოჟეფ ბეცა
იოჟეფ ბეცა (Йожеф Йожефович Беца; Becza József; Иосиф Иосифович Беца დ. 6 ნოემბერი, 1929, მუკაჩევო, ჩეხოსლოვაკია — გ. 24 თებერვალი, 2011, მუკაჩევო, უკრაინა) — უნგრული წარმოშობის უკრაინელი და საბჭოთა ფეხბურთელი და მწვრთნელი. თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე. საბჭოთა კავშირის სამგზის (1955, 1956, 1958) ბრინჯაოს პრიზიორი და საბჭოთა კავშირის თასის (1955) მფლობელი მოსკოვის „ცდსა“-ს შემადგენლობაში. 1956 წლის ოლიმპიური ჩემპიონი საბჭოთა კავშირის ოლიმპიური ნაკრების შემადგენლობაში. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1991). რუსეთის სფსრ-ის (1966) და სომხეთის სსრ-ის (1980) დამსახურებული მწვრთნელი.
სანაკრებო კარიერა
იოჟეფ ბეცამ ერთი საერთაშორისო ამხანაგური შეხვედრა ჩაატარა საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ. მატჩი 1955 წლის 23 ოქტომბერს, მოსკოვში — „დინამოს“ ცენტრალურ სტადიონზე (Центральный стадион «Динамо») გაიმართა და მას 54 ათასი ფეხბურთის ადგილობრივი გულშემატკივარი დაესწრო. ანგარიში სტუმრებმა გახსნეს, ბურთი შეხვედრის 29-ე წუთზე ლეგენდარულმა ფრანგმა ფეხბურთელმა რაიმონ კოპამ გაიტანა. პირველი ტაიმის დამთავრებამდე ორი წუთით ადრე ედუარდ სტრელცოვმა წონასწორობა აღადგინა. მეორე ტაიმის დასაწყისშივე ნიკიტა სიმონიანმა დააწინაურა მასპინძელთა გუნდი, თუმცა შეხვედრის 63-ე წუთზე როჟე პიანტონის მიერ გატანილმა საპასუხო გოლმა მატჩის საბოლოო ანგარიში (2–2) დააფიქსირა.
ასევე, ერთი შეხვედრა ჩაატარა საბჭოთა კავშირის ოლიმპიური ნაკრების შემადგენლობაში ინდონეზიის ოლიმპიური ნაკრების წინააღმდეგ. მატჩი 1956 წლის 29 ნოემბერს, მელბურნში — ოლიმპიური პარკის სტადიონზე (Olympic Park Stadium) გაიმართა და მას 3228 ფეხბურთის ადგილობრივი გულშემატკივარი დაესწრო. შეხვედრა ფრედ (0–0) დასრულდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1929 კატეგორია:დაბადებული 6 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2011 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 თებერვალი კატეგორია:უკრაინელი ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:უჟგოროდის ჰოვერლას ფეხბურთელები კატეგორია:მოსკოვის ცსკა-ს ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:უკრაინელი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთის მწვრთნელები
მალიშკა
მალიშკა (Մալիշկա) — სოფელი სომხეთში, ვაიოცძორის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 200 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 292 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 74 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 71.5 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვაიოცძორის პროვინციის სოფლები
რომეო ჯენებიანი
რომეო ჯენებიანი (დ. 10 სექტემბერი, 1979) — სომეხი ვეტერანი ფეხბურთელი. თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებსა და სხვადასხვა გუნდებში.
სტატისტიკა
ეროვნული ნაკრები:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:10 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:ბანანცის ფეხბურთელები კატეგორია:სომეხი ფეხბურთელები კატეგორია:სომხეთის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:მიკას ფეხბურთელები კატეგორია:იმპულსის ფეხბურთელები
ფანშიპანი
სქოლიო
კატეგორია:ვიეტნამის მთები
მარკევიჩ-ევტუშევის სახლი
მარკევიჩ-ევტუშევის სახლი (Дом Маркевича-Евтушевского) — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის პირველ მეოთხედში. როსტოვის საოლქო კომიტეტის 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწვეტილების თანახმად მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
სახლი, რომელიც შემდეგში გახდა ტაგანროგის ისტორიული ძეგლი, ააშენეს XIX საუკუნის პირველ მეოთხედში. იგი ეკუთვნოდა ადგილობრივ ვაჭარსა. ნ. კამბუროვს, შემდეგ მან სახლი გაყიდა და გახდა მარკევიჩ-ევტუშევის კუთვნილება, რომელსაც ეკავა ტაგანროგის ქალაქის თავის კანცელარიის ჩინოვნიკის თანამდებობა. სხვადასხვა ისტორიულ წყაროებში სახლის მფლობელის ინიციალები საკმაოდ განსხვავებულია ერთმანეთისაგან.
დაქორწინების შემდეგ კანცელარიის ჩინოვნიკი საცხოვრებლად გადავიდა მეუღლის ოჯახში, ხოლო ანტონ გლუშკოს 40 ნომერში მდებარე უძრავი ქონება გადაწყვიტა, რომ გაექირავებინა. სახლის ერთ-ერთი მემკვიდრე გახდა მარკევიჩ-ევტუშევის ქალიშვილი ლუდმილა პავლოვნა. იგი იყო მ. ე. ცეხოვის მეუღლე და ანტონ ჩეხოვის ბიცოლა. ცნობილია, რომ მოიჯარეთა შორის იყო პ. ჩეხოვი და, რომ ზუსტად ამ სახლში დაიბადა ანტონ ჩეხოვის ძმა, პედაგოგი ივან ჩეხოვი. ჩეხოვებისა და მარკევიჩ-ევტუშევის ოჯახებს შორის მეგობრული დამოკიდებულება იყო. ჩეხოვების ოჯახი მარკევიჩ-ევტუშევის სახლში ცხოვრობდა 1861-1862 წლებში.
XXI საუკუნეში შენობა საცხოვრებელი სახლია, რომელსაც 1992 წლიდან იცავს სახელმწიფო, როგორც ადგილობრივი მნიშვნელობის ისტორიულ ძეგლს.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
კერპინიანკა
კერპინიანკა (Cărpineanca) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 91 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 199 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰინჩეშტის რაიონის სოფლები
ვიურცბურგის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბავარიის რაიონები
შარლ დე ვალუა (1270-1325)
შარლ დე ვალუა (Charles de Valois; დ. 12 მარტი, 1270 — გ. 16 დეკემბერი, 1325) — კაპეტინგების დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ისა და მისი პირველი ცოლის, დედოფალ ისაბელა არაგონელის შუათანა ვაჟი. ვალუას გრაფი და ვალუას ძლევამოსილი დინასტიის დამაარსებელი, რომელსაც საფრანგეთსა და სხვა მრავალ ევროპულს სახელმწიფოს 1328 წლიდან 1589 წლამდე მართავდნენ.
როგორც მეფის შუათანა ვაჟი, იგი მართავდა რამდენიმე პატარა ფრანგულ სამთავროს, როგორებიცაა ვალუა, პერშე და ალანსონი. მას შემდეგ რაც ანჟუს გრაფინია მარგარიტა შეირთო ცოლად, შარლი ანჟუსა და მაინის გრაფიც ხდება. პირველი ცოლი სულ რამდენიმე წელიწადში დაკარგა, რის შემდეგაც მან მეორედ იქორწინა ლათინთა და კონსტანტინეპოლის იმპერატრიცა კატრინ I-ზე. მასთან ქორწინების პერიოდში, 1302-1307 წლებში შარლი იყო ლათინთა და კონსტანტინეპოლის იმპერატორი და აგრეთვე მრავალ პატარა სამთავროს საბერძნეთის ტერიტორიაზე.
ბიოგრაფია
შარლი დაიბადა 1270 წლის 12 მარტს. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ისა და მისი პირველი ცოლის, დედოფალ ისაბელა არაგონელის შუათანა ვაჟი.
1284 წლიდან შარლს მიანიჭეს ვალუას, ალანსონისა და პერშის გრაფის წოდება. 1290 წლიდან იგი ასევე ხდება ანჟუსა და მაინის ჰერცოგიც, როგორც ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე კარლ II-ის უფროსი ქალიშვილის, მარგარიტა ანჟუელის მეუღლე. მარგარიტას გარდაცვალების შემდეგ იგი მეორედ დაქორწინდა ბალდვინ II კურტანის ასულზე, ლათინთა და კონსტანტინეპოლის იმპერატრიცა კატრინ I-ზე, რითაც იგი ამ ორი ბერძნული სახელმწიფოს მმართველი გახდა. იგი იყო ინგლისის, ნავარის, საფრანგეთისა და ნეაპოლის სამეფო ოჯახების უახლოესი ნათესავი და წევრი, რის გამოც მთელი სიცოცხლის მანძილზე ყველა ამ ტახტზე ჰქონდა პრეტენზია, მაგრამ ვერცერთ ტახტზე ვერ შესძლო ასვლა.
ამრიგად მთელი ცხოვრების მანძილზე შარლი უფრო ოცნებობდა სამეფო ტახტზე, ვიდრე იბრძოდა მისთვის. 1285 წელს რომის პაპმა იგი სიცილიის კანონიერ ტახტის მემკვიდრედ სცნო. სიცილია ამ დროს არაგონის სამეფოში შემავალი კუნძული იყო, შარლი კი არაგონის მეფე პედრო III-ის ასულის, ისაბელა არაგონელის ვაჟი იყო. სწორედ სიცილიაში თავისი პოზიციების გასამყარებლად შეირთო მან ცოლად მარგარიტა ანჟუელი, რომელიც ნეაპოლის მეფის ასული იყო. თუმცაღა მას სიცილიის გვირგვინის მიღებაში როგორც ფრანგები, ისე იტალიელები ეხმარებოდნენ, მაინც ვერ მიიღო, რადგან საბოლოოდ არაგონის ახალ მეფესთან (რომელიც მისი ბიძა იყო) ბრძოლაში დამარცხდა.
მისი ძირითადი დამსახურება იყო ის, რომ იგი უბადლო მეომარი და სამხედრო ლიდერი იყო. 1297 წელს წარმატებით დალაშქრა ფლანდრია. საფრანგეთის მეფემ მალევე დაასკვნა, რომ შარლს თავისუფლად შეეძლო იტალიაში გალაშქრება და სიცილიის ტახტიდან ფრედერიკ II-ის ჩამოგდება. მართალია მათ იტალიასთან ომი დაიწყეს, თუმცა მცდელობა კვლავ უშედეგოდ და კალტაბეილტოლას ზავით დასრულდა.
შარლი ასევე არა მხოლოდ სამეფო, არამედ საიმპერატორო გვირგვინზეც ოცნებობდა, რის შემდეგაც პირველი ცოლის გარდაცვალებიდან მალევე, 1302 წელს ცოლად შეირთო ლათინთა და კონსტანტინეპოლის იმპერატრიცა კატრინ I. ამ ქორწინებით იგი ტიტულოვანი იმპერატორი გახდა, რის შემდეგაც დიდი ჯარების შეგროვება დაიწყო იტალიაში გასალაშქრებლად, რათა დაესაჯა რომის პაპი და ტახტიდან ჩამოეგდო ფრედერიკ II. 1301-02 წლებში შარლი დიდი ჯარებით შევიდა იტალიაში, საშინელი ხოცვა მოაწყო ფლორენციაში, დაარბია და გადაწვა სიცილია და საფრანგეთში დაბრუნდა, მაგრამ თავის მიზანს მაინც ვერ მიაღწია.
მას შემდეგ რაც საღვთო რომის იმპერატორი ალბერტ ჰაბსბურგი 1308 წელს მოკლეს, ახალი იმპერატორის არჩევა გახდა საჭირო, რა დროსაც საფრანგეთის მეფემ კანდიდატად თავისი ძმა, ვალუას გრაფი შარლი წამოაყენა. საბოლოოდ გერმანელებმა თავიანთ ახალ იმპერატორად ჰაინრიხ VII აირჩიეს, შარლი კი საიმპერატორო გვირგვინზე ოცნებას განაგრძობდა.
1316 წელს საფრანგეთის მეფე ლუი X-ის ნაადრევი და უძეოდ გარდაცვალების შემდეგ შარლი საფრანგეთში თავისი პოლიტიკური როლის ზრდას იმედოვნებდა, მაგრამ ეს ასე არ მოხდა. ლუის ცოლი, დედოფალი კლიმენცია უნგრელი ქმრისგან ორსულად იყო და ყველა ახალ მემკვიდრეს ელოდებოდა. დედოფალმა მალევე მეფე ჟან I გააჩინა, რომელიც ხუთ დღეში გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე ლუის უმცროსი ძმა ავიდა.
1324 წელს შარლი ხელმძღვანელობდა თავისი ძმიშვილის, საფრანგეთის მეფე შარლ IV-ის არმიას ინგლისელებისა და ფლანდრიელების გაერთიანებული ჯარების წინააღმდეგ, რომელსაც ინგლისის მეფე ედუარდ II სარდლობდა. მართალია ფრანგებმა რამდენიმე ქალაქი დაკარგეს, მაგრამ შარლმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა სამშვიდობო მოლაპარაკებებში, რასაც ზავი მოჰყვა. მან ასევე შეარიგა ერთმანეთს გადამტერებული შარლ IV და მისი და, ინგლისის დედოფალი იზაბელა ფრანგი.
1325 წლის 16 დეკემბერს შარლი გარდაიცვალა. მისი დაღუპვიდან სულ სამ წელიწადში საფრანგეთის მეფე მისი ვაჟი ფილიპ VI ხდება.
ქორწინებები და შვილები
შარლი თავის სიცოცხლეში სულ სამჯერ დაქორწინდა.
შარლმა მეორედ ცოლად ლათინთა და კონსტანტინეპოლის იმპერატრიცა კატრინ I (1274-1307), 1302 წელს. მათ ჰყავდათ ოთხი შვილი:
შარლი მესამედ დაქორწინდა მაუტ შატილონზე (1293-1358), 1308 წელს. მასთან შეეძინა ოთხი შვილი:
გარდა ცოლებისა, შარლს ჰყავდა სხვა უამრავი საყვარელიც, რომელთაგან ერთ-ერთთან შეეძინა უკანონო ქალიშვილი:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 12 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1270 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1325 კატეგორია:ვალუები
მარტიროსი (ვაიოცძორი)
მარტიროსი (Մարտիրոս) — სოფელი სომხეთში, ვაიოცძორის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 950 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 664 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 50.63 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვაიოცძორის პროვინციის სოფლები
პუშკინის ქუჩა (თბილისი)
ალექსანდრე პუშკინის ქუჩა — ქუჩა თბილისში,  მთაწმინდისა და კრწანისის რაიონებში (გარეთუბანი), კოტე (კონსტანტინე) აფხაზის ქუჩიდან ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩამდე. ეს სახელი ქუჩას ეწოდა 1880 წელს თბილისის თვითმმართველობის ხმოსნის, ნიკო ნიკოლაძის წინადადებით. ალექსანდრე პუშკინი 1829 წელს, თბილისში ყოფნის დროს, ახლანდელი №5 შენობის ადგილას მდგარ ორსართულიან, ხის მოჩუქურთმებულაივნიან ტრაქტირში ცხოვრობდა.
ადრე აქ ავანაანთხევი ჩაედინებოდა, რომლის აღმოსავლეთ ნაპირს ქალაქის კედელი გასდევდა (შემონახულია ფრაგმენტები). XIX საუკუნის 20-30-იან წლებში დაიწყო ხევის ამოვსება და ქუჩის განაშენიანება. ქუჩაზე მრავლად იყო ჩაიხანები და სამიკიტნოები. შემდეგ (ახლანდელი საქართველოს ბანკი). 1885 საკვირაო ბაზრობის ტრადიციულ ადგილზე გაშენდა სკვერი, სადაც 1892 დაიდგა ალექსანდრე პუშკინის ბიუსტი (მოქანდაკე ფ. ხოდოროვიჩი). ალექსანდრე პუშკინისა და ლადო გუდიაშვილის ქუჩების კუთხეში დგას შალვა ამირანაშვილის სახელობის ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის შენობა (ყოფილი სასულიერო სემინარია. XIX საუკუნის 30-იანი წლები; არქიტექტორი ჯ. ბერნარდაცი). შემონახულია XIX საუკუნის და XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები.
250პქ|მარცხნივ|მინი|[[ალექსანდრე პუშკინის ბიუსტი თბილისში|პუშკინის ბიუსტი]]
ირან-ოსმალეთის ომი (1623-1639)
წინა ისტორია
ოსმალეთის იმპერიის ძლიერებას ნელ-ნელა ბოლო ეღებოდა. გაუთავებელმა აჯანყებებმა და უშედეგო ომებმა იმპერია დაასუსტა. შაჰ-აბას I-მა ისარგებლა ამით და 1618 წლისათვის დაიბრუნა ოსმალების მიერ წართმეული ტერიტორიები კავკასიასა და ირანში. დიდ მოგოლთა იმპერიის დამარცხების შემდეგ კი მოძლიერებულმა სეფიანთა იმპერიამ განაახლა ომი ქაოსში მოცულ ოსმალეთთან.
პირველი ეტაპი (1623-1629)
1623 წელს ოსმალეთის სულთანი მუსტაფა I ქიოსემ სულთნის მომხრეებმა ტახტიდან ჩამოაგდეს და ის მისი ძმის, აჰმედ I-ის 11 წლის ვაჟით, მურად IV-ით შეცვალეს. იმპერიის სხვადასხვა კუთხეებში დაიწყო აჯანყებები. განსაკუთრებით მძიმე გამოდგა აბაზა მეჰმედ-ფაშას ამბოხი, რომლის ჩახშობაც 1628 წლამდე ვერ მოხერხდა. ქვეყანას სათავეში რეალურად ქიოსემ სულთანი ედგა. თურქების დასუსტებით აბასმა კიდევ ერთხელ ისარგებლა და 1623 წლის ნოემბერში 45 000 კაციანი არმია დაძრა მესოპოტამიისკენ. 1624 წლის 14 იანვარს ბაღდადი აიღო და ისპაჰანში გაბრუნდა. იმავე წლის ბოლოსათვის სეფიანების არმიამ გიორგი სააკაძის სარდლობით მთლიანი არაბული ერაყის დაპყრობა მოახერხა. მას იმ წელსვე ჰქონდა შანსი სომხეთი დაეპყრო, მაგრამ ჯარისკაცების ამბოხის გამო გეგმები ჩაეშალა. ირანის შაჰს გიორგი სააკაძემ მალევე "უღალატა". მან დაიწყო ქართველთა ამბოხი, რომელმაც შედეგად გამოიღო სეფიანთა არმიის დასუსტება.