cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რეიფ ფაინზი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1962 კატეგორია:ინგლისელი მსახიობები კატეგორია:იუნისეფის კეთილი ნების ელჩები
ბეკიმ იაშარი
ბეკიმ იაშარი (დ. 28 იანვარი, 1975) — კოსოვოელი პოლიტიკოსი. მისი მამა იყო პოლიტიკოსი, ჰამეზ იაშარი. 2017 წელს იყო სრბიცას მერობის კანდიდატი. მიიღო ხმათა 85,5%.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოსოვოელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:დაბადებული 28 იანვარი
ობოკის რეგიონი
ობოკის რეგიონი (région d’Obock; أوبوك) — რეგიონი ჯიბუტის ჩრდილოეთში.
რეგიონი ჩრდილოეთით ესაზღვრება ერიტრეას, სამხრეთ-დასავლეთით ჯიბუტის ადმინისტრაციულ რეგიონ ტაჯურას, ჩრდილო-აღმოსავლეთით გარს ერტყმის წითელი ზღვის წყლები. აღმოსავლეთით ბაბ-ელ-მანდების სრუტე, სამხრეთ-აღმოსავლეთით ადენის ყურე.
ვერხნია-ბუდაკივკა
ვერხნია-ბუდაკივკა (Верхня Будаківка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის მირჰოროდის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 143 კაცს შეადგენდა.
ობოკის რეგიონი
სქოლიო
კატეგორია:ჯიბუტის რეგიონები
ვერხნია-ბუდაკივკა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მირჰოროდის რაიონის სოფლები
კლოდ-ფრანსუა მენესტრიე
მინი|მარჯვნივ|კლოდ-ფრანსუა მენესტრიე კლოდ-ფრანსუა მენესტრიე (დ. 9 მარტი, 1631, ლიონი — გ. 21 იანვარი, 1705, პარიზი) — ფრანგი ჰერალდიკოსი, იეზუიტთა ორდენის წევრი
დაიბადა ლიონში. მან შექმნა მრავალრიცხოვანი წიგნები ჰერალდიკაში, ეს მის ასაკში დიდი ავტორიტეტი იყო. ჩამბერის, ვენის, გრენობლის და ლიონის კოლეჯების პროფესორი. 1669-1670 წლებში იმოგზაურა გერმანიასა და იტალიაში, შემდეგ პარიზში და სიკვდილამდე იქ ცხოვრობდა. ის თავისი დროის ყველაზე ცნობილი ჰერალდიკოსია, თუმცა მისი რამდენიმე ნამუშევარი წარუმატებელი აღმოჩნდა.
1622 წლიდან მჭიდრო მიმოწერა ჰქონდა ფილიპ იაკობ სპენერთან, რომელიც იყო გერმანიის სამეცნიერო ჰერალდიკის დამაარსებელი. მენესტრიე ამბობდა, რომ ჩვენ შეგვიძლია ვიცოდეთ ჰერალდიკის საწყისი, მათი ცოცხალი წყაროებიდან. მის ნაშრომებზე გავლენა ჰქონდა თავისი დროის ჰერალდიკასაც. მის ნაშრომებს ბალეტის განვითარებაში დიდი გავლენა ჰქონდა. ერთ-ერთი მათგანია „უძველესი და თანამედროვე ბალეტი თეატრის წესების შემდეგ“, სადაც გამოხატულია ემოციების უწყვეტი ჯაჭვი და სრული ამბავია მოთხრობილი. ის ასევე იყო ნუმიზმატი და ანტიკვარების სპეციალისტი. 1689 წელს გამოქვეყნდა მისი წიგნი ლუი XIV-ის შესახებ. მენესტრიესათვის ერთ-ერთმა გამოცემამ დაარღვია საავტორო უფლებები და შეიტანა 5 არაორიგინალი ლუი XIV-ის მედალი, რამაც დააზიანა მისი პოზიცია სამეფო კარზე.
კოპალას ეკლესია
ტერმინი კოპალას ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბისოს კოშკი
ბისოს კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს სოფელ ბისოს ჩრდილოეთით, 400 მეტრის მანძილზე, სამანქანო გზის პირას. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. კოშკი ორსართულიანია, ნაგებია ნახეტი ქვით. დაზიანებულია - ჩანგრეულია სართულშუა გადახურვა. კედლებზე შემორჩენილია გადახურვის ხის კოჭების ბუდეები. შესასვლელი აღმოსავლეთიდანაა – II სართულის დონეზე, მიწიდან 3,6 მეტრის სიმაღლეზე. წირთხლებში საურდულე ხვრელებია. შესასვლელი გადახურულია ნახევარწრიული თაღით. I სართულის კედლები ყრუა, II სართულის ჩრდილოეთ კედელში ერთი სათოფურია, დასავლეთისაში – ორი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ტაბახმელის ქუჩა
ლიტერატურა
კატეგორია:კრწანისის რაიონის ქუჩები
ეგზარქოსის ყოფილი რეზიდენცია
ეგზარქოსის ყოფილი რეზიდენცია - ახლა სრულიად საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქის რეზიდენცია. კომპლექსი განლაგებულია ერეკლე მეორის მოედნის აღმოსავლეთ ნაწილში. გალავნის კედელი გამოდის მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე. ახლანდელი შენობის აგება დაიწყო 1809 წელს მეფე როსტომის სასახლის ნანგრევებზე, მეფის რუსეთის წარმომადგენლის, საქართველოს მთავარმმართებლისთვის. შემდეგ აქ განთავსდა მართლმადიდებელი რუსული საეკლესია მმართველობა - ეგზარქოსი და მისი სამსახურები. ნაგებობამ არაერთგზის განიცადა საფუძვლლიანი რეკონსტრუქცია, თუმცა შემორჩენილ ფასადებზე ჯერ კიდევ შეიმჩნევა კლასიციზმის მოტივები. XX საუკუნის 80-იან წლებამდე აქ იყო განთავსებული სამოქალაქო მილიციის სამმართველო, შემდეგ საქართველოს ხელოვნების ინსტიტუტი. 1990 წელს კომპლექსი გადაეცა კათალიკოს-პატრიარქს რეზიდენციისა და რიგი საეკლესიო სამსახურების განსათავსებლად.
ლიტერატურა
კატეგორია: თბილისის ისტორია
გიორგი გუცაევი
გიორგი გუცაევი (დ. თარიღი უცნობია, გორი) — ქართველი სპორტსმენი (კრივი). ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის მედლის მფლობელი. ჩემპიონატი ჩატარდა 2018 წელს, ანაპაში, რუსეთში.
ინფორმაციის მატარებელი
ინფორმაციის მატარებელი (ინფორმაციული მატარებელი) — ნებისმიერი მატერიალური ობიექტი ან გარემო, რომელსაც შეუძლია საკმარისად დიდი ხნის განმავლობაში თავის სტრუქტურაში შეტანილი ინფორმაციის შენახვა (ტარება). ეს შეიძლება იყოს, მაგალითად, ქვა, ხე, ქაღალდი, ლითონი, პლასტმასი, კაჟი (და ნახევარგამტარების სხვა სახეები), დამაგნიტებული ზედაპირის მქონე ლენტი (მაგალითად, კასეტებში), სპეციალური მახასიათებლების მქონე პლასტმასი (მაგალითად, ოპტიკური დისკები — CD, DVD და ა.შ.), ელექტრომაგნიტური გამოსხივება და ა.შ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მასმედია კატეგორია:მედია ტექნოლოგიები  კატეგორია:საინფორმაციო მეცნიერება
კურიმატა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 761 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.6 კმ²-ზე. ფართობი 2 337 537 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
გაგამარუ
გაგამარუ (ნამდვილი სახელი — თეიმურაზ ჯუღელი; დ. 23 თებერვალი 1987, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი სუმოისტი. რიგით მესამე ქართველი სუმოისტი კოკაისა და ტოჩინოშინის შემდეგ, რომელმაც „მაკუუჩის“ ზედა რანგებს მიაღწია. მის ყველაზე დიდ შედეგად ითვლება „კომუსუბის“ წოდება, რომელიც 2012 წლის მარტში მიიღო. 2020 წლის ნოემბერში კარიერა დაასრულა.
ადრეული ცხოვრება
დაიბადა თბილისში, ვარჯიშობდა ძიუდოსა და სამბოში, მოახერხა და მოიგო ახალგაზრდული ჩემპიონატი ორივე სპორტის სახეობაში მაშინ, როდესაც ჯერ კიდევ 16 წლის იყო. 2005 წელს საქართველოს სუმოს ნაკრებთან ერთად მიწვეული იქნა 2005 წლის მსოფლიო ახალგაზრდულ სუმოს ჩემპიონატზე ოსაკაში. ინდივიდუალურად მან მესამე, ხოლო გუნდურად მეორე ადგილი დაიკავა. ამის შემდეგ იგი დარჩა სუმოში და 2005 წლის ნოემბერში შედგა მისი დებიუტი.
კარიერა
2019 ნოემბრის ბაშოზე პირველად დააფიქსირა შემთხვევა, 33 წლის ასკაში პირველად გამოტოვა ბრძოლა ტრავმის გამო, რაც სუმოს ისტორიაში უიშვიათესი შემთხვევაა.
2018-2019 წლებში, მას ორივე მუხლის ტრავმა უფრო გაუმწვავდა და ბაშოდან ბაშომდე კარგავდა პოზიციებს. 2020 წლის იანვარში ბოლო ბრძოლა გამართა ჰაცუ ბაშოზე, ნომბერში კი ოფიციალურად დაასრულა კარიერა.
სტილი
გაგამარუ ძრირთადად ოში-ძუმოს სტილიში ბრძოლობს, მისი ყველაზე გავრცელებული კიმარიტე (ილეთი) არის ოში-დაში, რაც ხელების მძლავრი დართყმით მეტოქის დოჰიოდან გადადაგდებას გულისხმობს, 2013 წელს იგი იწონიდა 212 კგ-ს და იყო ერთ-ერთი ყველაზე მძიმეწონიანი სუმოისტი, მაგრამ ამჟამად იგი 199 კგ-ს იწონის.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სუმოისტები
ბეშეთი
ბეშეთი — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში, ყვიბისის თემში. მდებარეობს მდინარე მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე. ზღვის დონიდან 1490 მეტრი, ბორჯომიდან 9 კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჩეკაკუპეს რაიონი
ჩეკაკუპეს რაიონი (Distrito de Checacupe) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კანჩისის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 446 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 650 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 962.34 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუსკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:კანჩისის პროვინციის რაიონები
თბილისის წმინდა დოდოს საყდარი
მინი|დოდოს გამოქვაბული ეკლესიის ძირში (ფოტოს მარჯვნივ) თბილისის წმინდა დოდოს საყდარი — თბილისში მტკვრის მარცხენა ნაპირზე, მეტეხის ეკლესიის ქვევით, სამხრეთისაკენ არის გამოქვაბული. ეს იყო წმინდა დოდო გარეჯელის დროებითი საცხოვრებელი სენაკი და სამლოცველო. ქართული ჰაგიოგრაფიული ძეგლების ცნობით, წმინდა დოდო იყო წმინდა დავით გარეჯელის ერთ-ერთი მოწაფე, კახელი თავადი, გვარად ანდრონიკაშვილი, რომელიც ბერად შედგომის შემდეგ გარეჯელ მამებს შეუერთდა. მან VI საუკუნის პირველ ნახევარში გარეჯის მრავალმთის სანახებში დააარსა მონასტერი, ე. წ. დოდოს რქა.
პლატონ იოსელიანი თბილისის სიძველეთა აღწერისას დოდოს საყდარზე წერს: „მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე, მეტეხის მთის ძირში სამხრეთით მდებარეობს წმინდა დავითის ეკლესია, ერთ-ერთი 13 ასურელ მამათთაგანი, რომლებიც საქართველოში VI საუკუნეში მოვიდნენ. ის გამოკვეთილია კლდეში. ქრისტიანები მოდიან თაყვანის საცემად. არაა ცნობილი იქ ადრე იყო ეკლესია, თუ მხოლოდ სალოცავი“. ამ მტკვრისპირა ქვაბულში, რომელშიც წმინდა მამა დავით გარეჯელი ცხოვრობდა, შემდეგ წმინდა დოდომ დაიდო ბინა. ქვაბულს დროთა განმავლობაში სახელი ეცვალადა „ჯოჯოს საყდარი“ ეწოდა. შემორჩენილია გადმოცემა, რომ ამ ადგილზე, ძველ ავლაბარში ცხოვრობდა კაცი, რომელიც თურმე სასწაულებს ახდენდა, ერთი ხელის მოსმით თუ შეხებით ჭორფლს აქრობდაო. შესაძლოა წმინდა დოდოს ამბავი დავიწყებას მისცემოდა, დღესასწაულის სახელი დოდოობა გაუგებარი გამხდარიყო და შეცვლილიყო სიტყვით „ჯოჯოობა“, – აღნიშნავს თ. ბერიძე დღესასწაული „ჯოჯოობა“ თბილისში აღდგომის შემდგომ პირველ სამშაბათს ეწყობოდა. თბილისელი ქალები, განსაკუთრებით ქალიშვილები, აიღებდნენ შაქრის რამდენიმე ნატეხს დაქალაქის ძველუბანში – ავლაბარში, უფრო ზუსტად, ავლაბრის სამხრეთით, მტკვრის ნაპირზე მდებარე ძაღლის უბანში მიდიოდნენ. აქ, მტკვრის კბოდენაპირზე იმართებოდა — ჯოჯოობა. მორწმუნე ქართველი ქალები ლოცულობდნენ და თავიანთი სურვილების შესრულებას შესთხოვდნენ მამაზეციერს. ლოცვა-ვედრების შემდეგ ისინი თანწაღებულ შაქრის ნატეხებს უყრიდნენ მტკვრის ქარაფიან ნაპირზე ბინადარ ჯოჯოებს.
მიუხედავად იმისა, რომ ამ რიტუალს — ჯოჯოობას მრავალი მლოცველი ასრულებდა, მისი წარმოშობა XIX საუკუნის ქალაქელებს აღარ ახსოვდათ. ეს იყო ძველთბილისელთა ერთ-ერთი იმ მრავალ წესთაგანი, რომელნიც შთამომავლობას სახეცვლილებებით შემოენახა.
გეტინგენის რაიონი
გეტინგენის რაიონი (Landkreis Göttingen) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი გეტინგენი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 1117,47 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 247 642 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 222 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 1 52.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები
ტაჯურის რეგიონი
ტაჯურის რეგიონი (région de Tadjourah; تاجورة) — რეგიონი ჯიბუტიში.
რეგიონი ჩრდილოეთით ესაზღვრება ერიტრეას, ჩრდილო-დასავლეთით ეთიოპიას, ასევე ჯიბუტის ადმინისტრაციულ რეგიონებს — სამხრეთ-დასავლეთით დიკილის რეგიონს და სამხრეთით არტის რეგიონს. სამხრეთ-აღმოსავლეთით ტაჯურის ყურის სანაპიროს.
სქოლიო
კატეგორია:ჯიბუტის რეგიონები
გეორგ შოლტი
სერ გეორგ შოლტი, (Sir Georg Solti ; დაბადების სახელი დიერდ შტერნი (György Stern), დ. 21 ოქტომბერი, 1912 – გ. 5 სექტემბერი, 1997) — უნგრეთში დაბადებული ბრიტანელი დირიჟორი. ცნობილია მოღვაწეობით მიუნხენის, ფრანკფურტისა და ლონდონის საოპერო თეატრებში, აგრეთვე, ხანგრძლივი მუშაობით ჩიკაგოს სიმფონიური ორკესტრის მუსიკალურ დირექტორად. დაიბადა ბუდაპეშტში და სწავლობდა ბელა ბარტოკთან, ლეო ვაინერთან და ერნე დოჰნანისთან. 1930-იან წლებში უნგრეთის სახელმწიფო ოპერაში რეპეტიტორად მუშაობდა, აგრეთვე, მუშაობდა ზალცბურგის ფესტივალზე არტურო ტოსკანინისთან. მის კარიერას ხელი შეუშალა უნგრეთის პოლიტიკაზე ნაციზმის ზრდადმა გავლენამ. სულ უფრო მკაცრი ანტისემიტური კანონმდებლობის გამო ებრაული წარმოშობის შოლტი 1938 წელს ქვეყნიდან გაიქცა. ლონდონის სამეფო ოპერაში რუსული ბალეტის ერთი სეზონის დირიჟორობის შემდეგ მან თავშესაფარი შვეიცარიაში იპოვა, სადაც მეორე მსოფლიო ომის დასრულებამდე ცხოვრობდა, დირიჟორობა აკრძალული ჰქონდა და თავს პიანისტობით ირჩენდა.
ომის შემდეგ, 1946 წელს, შოლტი მიუნხენში, ბავარიის სახელმწიფო ოპერის მუსიკალურ დირექტორად დანიშნეს. 1952 წელს ფრანკფურტის ოპერაში გადავიდა და მას მომდევნო 9 წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა. 1953 წელს დასავლეთ გერმანიის მოქალაქეობა მიიღო. 1961 წელს ლონდონში, კოვენტ-გარდენის საოპერო თეატრის მუსიკალურ დირექტორად დაინიშნა. ამ პოსტზე ათწლიანი მუშაობის დროს განახორციელა ცვლილებები, რომლებმაც ეს ოპერა უმაღლეს საერთაშორისო სტანდარტებს მიუახლოვა. მისი მუსიკალური ხელმძღვანელობის პერიოდში მიიღო თეატრმა „სამეფო ოპერის“ ტიტულიც, რაც მისი სტატუსის აღიარება იყო. 1972 წელს იგი ბრიტანეთის მოქალაქე გახდა.
1969 წელს დაიკავა ჩიკაგოს სიმფონიური ორკესტრის მუსიკალური დირექტორის თანამდებობა, რომელიც 22 წლის განმავლობაში ეჭირა. 1991 წელს პოსტი დატოვა და გარდაცვალებამდე ორკესტრის საპატიო მუსიკალური დირექტორის ტიტულს ატარებდა. ჩიკაგოში მუშაობის პარალელურად, 1972-1975 წლებში პარიზის ორკესტრის მუსიკალურ დირექტორად, 1979-1983 წლებში კი ლოდონის ფილარმონიული ორკესტრის მთავარ დირიჟორად მუშაობდა.
დუნივერი
დუნივერი (Dooniver; Dún Ibhir, „ივრის სიმაგრე“) — გელტახტი სოფელი კუნძულ აკილის აღმოსავლეთით, ირლანდიაში; მდებარეობს მეიოს საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. ესაზღვრება სოფლები: ასკილი და ტონატანვალი. სოფელში არის სკოლა, ავტოსახელოსნო, ყავის სახლი და ავტობუსის გაჩერება.
გეორგ შოლტი
ადრეულ წლებში შოლტი ინტენსიური სადირიჟორო მანერით გამოირჩეოდა, რომელიც ბოლო წლებში შედარებით შერბილდა. არის რეკორდული რაოდენობის ჩანაწერების ავტორი – გაკეთებული აქვს 250-ზე მეტი ჩანაწერი, მათ შორის, 45 სრული საოპერო კოლექცია; ზოგიერთი ნაწარმოები კი კარიერის სხვადასხვა ეტაპზე რამდენჯერმე აქვს ჩაწერილი. მისი ყველაზე ცნობილი ჩანაწერია რიხარდ ვაგნერის „ ნიბელუნგის ბეჭედი“ – სრული ციკლი Decca Records-ისთვის (1958-1965). შოლტის „ბეჭედი“ ორჯერ დასახელდა ყველა დროის საუკეთესო მუსიკალურ ჩანაწერად, პირველად 1999 წელს ჟურნალ Grammophone-ის მიერ, ხოლო მეორედ 2012 წელს, BBC Music Magazine-ის მიერ ჩატარებულ გამოკითხვაში. მიღებული აქვს არაერთი ჯილდო ხმის ჩამწერი ინდუსტრიისგან, მათ შორის, 31 გრემი, რაც 2023 წლამდე ამ ჯილდოს ისტორიაში ყველაზე დიდ რაოდენობას წარმოადგენდა როგორც კლასიკურ, ისე არაკლასიკურ მუსიკალურ ხელოვანთა შორის.
დუნივერი
სქოლიო
კატეგორია:მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები კატეგორია:გელტახტი ადგილები მეიოს საგრაფოში
გეორგ შოლტი
ადრეული წლები
შოლტის მიხედვით, მამამისი იყო „კეთილი, თბილი კაცი, რომელიც ყველას ენდობოდა, რაც შეცდომა იყო. უნგრელი ებრაელები დიდი პატრიოტები იყვნენ. 1914 წელს, როცა ომი დაიწყო, მამამ მისი ფულის დიდი ნაწილი ომის სესხში ჩადო, რათა ქვეყანას დახმარებოდა. როცა ფასიანი ქაღალდების განაღდების დრო მოვიდა, ისინი აღარაფრად ღირდა.“ შოლტი, მამისგან განსხვავებით, რელიგიური არ იყო. მოგვიანებით იხსენებდა: „ხშირად ვაბრაზებდი ხოლმე იმით, რომ სინაგოგაში ათ წუთზე დიდხანს არასოდეს ვჩერდებოდი.“ ტერეზ შტერნი მუსიკალური ოჯახიდან იყო და თავიანთ ქალიშვილს, ლილის, რომელიც ძმაზე რვა წლით უფროსი იყო, ხშირად ამღერებდა ხოლმე, ხოლო ძმა ფორტეპიანოზე უწევდა აკომპანიმენტს. შოლტი იხსენებს: „უამრავ შეცდომას ვუშვებდი, მაგრამ ეს შეუფასებელი გამოცდილება იყო საოპერო დირიჟორისთვის. თითქოს მასთან ერთად ცურვა ვისწავლე.“ იგი მონდომებული მოსწავლე არ ყოფილა: „დედაჩემი მუდმივად მეუბნებოდა, იმეცადინეო, მაგრამ რომელ ათი წლის ბიჭს უნდა ფორტეპიანოსთან იჯდეს, როცა შეუძლია, გარეთ ფეხბურთი ითამაშოს?“
ფრანც ლისტის აკადემიაში ყველაზე გამორჩეული უნგრელი მუსიკოსები ასწავლიდნენ, მათ შორის, ბელა ბარტოკი, ლეო ვაინერი, ერნე დოჰნანი და ზოლტან კოდაი. შოლტი პირველ სამთან სწავლობდა, შესაბამისად, ფორტეპიანოს, კამერულ მუსიკას და კომპოზიციას. ზოგიერთი წყაროს მიხედვით, იგი კოდაისთანაც სწავლობდა, მაგრამ თავის მემუარებში იხსენებს, რომ კოდაიმ, რომელთან სწავლაც მართლაც სურდა, იგი არ მიიღო, რის გამოც იძულებული გახდა კომპოზიცია ჯერ ალბერტ შიკლოშთან, ხოლო შემდეგ, დოჰნანისთან ესწავლა. აკადემიის ყველა პედაგოგი სასიამოვნოდ გამორჩეული არ ყოფილა. შოლტი უხალისოდ იხსენებდა სადირიჟორო გაკვეთილებს ერნე უნგერთან, რომელიც სტუდენტებს მაჯის პატარა, მკვეთრი მოძრაობებით დირიჟორობას აიძულებდა: „მასთან მხოლოდ ორი წელი ვსწავლობდი, მაგრამ ხუთწლიანი პრაქტიკა დამჭირდა იმის დასავიწყებლად, რაც მან მასწავლა.“
პიანისტი და დირიჟორი
1930 წელს, აკადემიის დამთავრების შემდეგ, შოლტი უნგრეთის სახელმწიფო ოპერაში დანიშნეს. აქ მან აღმოაჩინა, რომ ოპერაში რეპეტიტორად მუშაობა, მომღერლებთან ერთად მათი როლების მომზადება და რეპეტიციებზე დაკვრა ბევრად უფრო ნაყოფიერი მომზადება იყო დირიჟორის კარიერისთვის, ვიდრე აკადემიაში, უნგერთან გავლილი სადირიჟორო გაკვეთილები. 1932 წელს კარლსრუეს ოპერაში იოზეფ კრიპსის ასისტენტად დაიწყო მუშაობა, მაგრამ რამდენიმე წლის შემდეგ, მოელოდა რა ჰიტლერისა და ნაცისტების გარდაუვალ მოსვლას ხელისუფლებაში, კრიპსმა აიძულა, უკან, უნგრეთში დაბრუნებულიყო, სადაც იმ დროს ებრაელებს შედარებით ნაკლები საფრთხე ემუქრებოდათ. ბუდაპეშტში სხვა ებრაელი და ანტი-ნაცისტი მუსიკოსებიც გაიქცნენ, მათ შორის, დირიჟორები ოტო კლემპერერი, ფრიც ბუში და ერიხ კლაიბერი.
ავსტრიის ნაცისტური რეჟიმის კონტროლქვეშ მოქცევამდე, 1937 წელს, შოლტი ზალცბურგის ფესტივალზე არტურო ტოსკანინისთან მუშაობდა:
"ჩემი პირველი დიდი მუსიკალური შთაბეჭდილება ტოსკანინი იყო. 1936 წლამდე, როცა იგი ცოცხლად პირველად მოვისმინე, დიდი საოპერო დირიჟორისთვის არასოდეს მომესმინა და ეს გაელვებასავით იყო. ამ წელს მისი „ფალსტაფი“ ვნახე და დაუჯერებელი შთაბეჭდილება მივიღე. ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა მოვისმინე ანსამბლი, რომელიც აბსოლუტურად ზუსტად მღეროდა. ფანტასტიური იყო. მაშინ არც ველოდი, ტოსკანინის თუ შევხვდებოდი, ამის მილიონში ერთი შანსი არსებობდა. ბუდაპეშტის ოპერის დირექტორისგან ზალცბურგის ფესტივალის პრეზიდენტისთვის სარეკომენდაციო წერილი მქონდა. მან მიმიღო და მკითხა: „ჯადოსნური ფლეიტა“ იცით? გრიპის ეპიდემია გვაქვს და ჩვენი ორი რეპეტიტორი ავადაა. შეგიძლიათ ამ საღამოს სასცენო რეპეტიციებზე დაუკრათ?""
შოლტი ბუდაპეშტის ოპერაში რეპეტიტორად მუშაობას აგრძელებდა. ტოსკანინისთან კავშირმა მისი რეპუტაცია აამაღლა, რის შემდეგაც, 1938 წლის 11 მარტს, დირიჟორობის პირველი შანსიც მისცეს. ოპერა „ ფიგაროს ქორწინება“ იყო. იმავე საღამოს გავრცელდა ინფორმაცია გერმანიის ავსტრიაში შეჭრის შესახებ. ბევრი უნგრელი შიშობდა, რომ ამის შემდეგ გერმანია უნგრეთში შეიჭრებოდა. ეს ასე არ მოხდა, თუმცა ჰორტიმ, ნაცისტებთან პარტნიორობის გაძლიერების მიზნით, მკაცრი, ნიურნბერგის კანონების მსგავსი ანტისემიტური კანონმდებლობა შემოიღო, რამაც უნგრელ ებრაელებს სხვადასხვა პროფესიაზე დასაქმების შესაძლებლობა მოუსპო. შოლტი, ოჯახის დაჟინებული მოთხოვნით, ქვეყნიდან გაიქცა. პირველად ლონდონში ჩავიდა, სადაც შედგა მისი დებიუტი კოვენტ გარდენის რუსული ბალეტის სეზონში, ლონდონის ფილარმონიულ ორკესტრთან ერთად. The Times-ის მიმომხილველი მისი აგრესიული სადირიჟორო სტილით დიდად აღფრთოვანებული არ დარჩენილა, რადგან ჩათვალა, რომ ამან მუსიკის დელიკატური ატმოსფერო დააზარალა. დაახლოებით ამ დროს შოლტიმ სახელი შეიცვალა და Georg დაირქვა.
მიუნხენი და ფრანკფურტი
ომის დამთავრებისას შოლტის ბედი დრამატულად შემობრუნდა. 1946 წელს იგი მიუნხენში, ბავარიის სახელმწიფო ოპერის მუსიკალურ დირექტორად დანიშნეს. ჩვეულებრივ პირობებში, ასეთ პრესტიჟულ პოსტზე ახალგაზრდა და გამოუცდელი დირიჟორის დანიშვნა წარმოუდგენელი იქნებოდა, მაგრამ ამ დროს წამყვან გერმანელ დირიჟორებს – ვილჰელმ ფურტვენგლერს, კლემენს კრაუსს და ჰერბერტ ფონ კარაიანს დენაციფიკაციის პროცესის დასრულებამდე სადირიჟორო საქმიანობა აკრძალული ჰქონდათ. შოლტის ხელმძღვანელობით თეატრმა შეძლო თავისი რეპერტუარის და ომამდელი ბრწყინვალე რეპუტაციის აღგდენა. იგი მოხუცი რიხარდ შტრაუსის კარგი დამოკიდებულებითაც სარგებლობდა, რომელიც თავისივე „ვარდის რაინდის“ მომზადებასა და შესრულებას ესწრებოდა. შტრაუსი თავისი მუსიკის განხილვისგან თავს იკავებდა, თუმცა, დირიჟორობის შესახებ რჩევებს იძლეოდა.
მიუნხენში დანიშვნასთან ერთად 1946 შოლტიმ Decca Records-თანაც გააფორმა კონტრაქტი, არა როგორც დირიჟორმა, არამედ, როგორც საფორტეპიანო აკომპანიატორმა. 1947 წელს პირველი ჩანაწერიც გააკეთა – ბრამსის პირველი სავიოლინო სონატა მევიოლინე გეორგ კულენკამპფთან ერთად. იგი დაჟინებით ითხოვდა, დირიჟორობის საშუალებაც მიეცათ, რაც იმავე წლის ბოლოს მოხდა, როცა მან ციურიხის ტონჰალეს ორკესტრთან ერთად ბეთჰოვენის „ეგმონტის უვერტიურა“ ჩაწერა. ოცი წლის შემდეგ შოლტი ამბობდა, რომ ეს საშინელი ჩანაწერი იყო, რადგან ორკესტრი არც ისე კარგი იყო და თავად ძალიან ღელავდა: „[ჩანაწერი] ნამდვილად საშინელებაა; საბედნიეროდ, დღეს უკვე აღარ არსებობს.“ დირიჟორის რანგში მომდევნო ჩანაწერის გასაკეთებლად ორი წელი იცდიდა, რის შემდეგაც ლონდონში ჰაიდნის სიმფონია №103 ჩაწერა. სესიების პროდიუსერი ჯონ კალშოუ იყო, რომელსაც მომდევნო ორი ათწლეულის მანძილზე შოლტის კარიერა მჭიდროდ დაუკავშირდა. ჟურნალ „გრამოფონში“ გამოქვეყნებულ მიმოხილვაში ნათქვამია: „ლონდონის ფილარმონიული ორკესტრის შესრულება გეორგ შოლტის ხელმძღვანელობით (შესანიშნავი, ჩემთვის ახალი დირიჟორის) გამოირჩევა რითმული დაკვრით, მდიდარი ბგერით და შესრულების სიცხადით.“ „ჩანაწერების სახელმძღვანელო“ EMI-ს კონკურენტ ჩანაწერთან (სერ ტომას ბიჩემი და სამეფო ფილარმონიული ორკესტრი) შედარებით შოლტის ვარიანტს ანიჭებს უპირატესობას.
1951 წელს პირველად იდირიჟორა ზალცბურგის ფესტივალზე, ნაწილობრივ, ფურტვენგლერის გავლენის წყალობით, რომელზეც კარგი შთაბეჭდილება დატოვა. ნაწარმოები იყო მოცარტის „იდომენეო“, პირველი შესრულება ფესტივალზე. მიუნხენში შოლტიმ კრიტიკული და სახალხო აღიარება მოიპოვა, თუმცა, პოლიტიკური მიზეზების გამო, ეს თანამდებობა მყარი არ იყო. კვლავ ძლიერი იყო საზოგადოებრივი განწყობა, რომ სახელმწიფო ოპერის სათავეში გერმანელი დირიჟორი უნდა ყოფილიყო. გაზრდილი ზეწოლის შედეგად 1952 წელს შოლტი დათანხმდა ფრანკფურტის ოპერის მუსიკალური ხელმძღვანელის პოსტზე გადასვლას. ქალაქის ოპერა ომის დროს იყო დანგრეული და ახალი შენობა სულ ცოტა ხნით ადრე დაესრულებინათ. საოპერო დასის და მისი რეპერტუარის ახლიდან შექმნა სწორედ შოლტის მოუხდა. იგი ასევე დირიჟორობდა ოპერის ორკესტრის მიერ ჩატარებულ სიმფონიურ კონცერტებსაც. ფრანკფურტის საოპერო თეატრი მიუნხენთან შედარებით ნაკლებად პრესტიჟული იყო და შოლტი აქ დანიშვნას თავდაპირველად დაქვეითებად განიხილავდა, თუმცა, ადგილზე მუშაობამ დააკმაყოფილა და ფრანკფურტში 1961 წლამდე დარჩა. ამ დროის განმავლობაში 33 ოპერა დადგა, რომელთაგანაც 19 პირველად სწორედ ამ თეატრში იდირიჟორა. ფრანკფურტი, მიუნხენისგან განსხვავებით, წამყვან გერმანელ მომღერლებს ნაკლებად იზიდავდა, რის გამოც შოლტიმ ბევრი ამერიკელი ამომავალი ვარსკვლავი მიიწვია, მაგალითად, კლერ უოტსონი და სილვია სტოლმენი. ამის გამო თეატრს „ამერიკული ოპერა მაინზე“ („Amerikanische Oper am Main“) შეარქვეს. 1953 წელს დასავლეთ გერმანიის მთავრობამ გერმანიის მოქლაქეობა შესთავაზა. შოლტი, რომელიც უნგრეთიდან გამოქცევის შემდეგ მოქალაქეობის გარეშე იყო დარჩენილი, სიხარულით დათანხმდა. იგი კომუნისტების მმართველობის ქვეშ მყოფ უნგრეთში დაბრუნების შესაძლებლობას არ მოელოდა. იგი გერმანიის მოქალაქე 20 წლის განმავლობაში იყო.
ფრანკფურტში მოღვაწეობის დროს მიწვეული დირიჟორის რანგში სხვადასხვა ორკესტრთან და საოპერო თეატრთან თანამშრომლობდა. 1952 წელს პირველად გამოვიდა ოკეანის გაღმა, როცა ბუენოს-აირესში რამდენიმე კონცერტი იდირიჟორა. იმავე წელს შედგა მისი დებიუტი ედინბურგის ფესტივალზე სტუმრად ჩამოსული ჰამბურგის სახელმწიფო ოპერის მიწვეული დირიჟორის რანგში. მომდევნო წელს მიწვეული იყო სან-ფრანცისკოს ოპერაში, სადაც „ელექტრა“, „ ვალკირია“ და „ ტრისტანი“ იდირიჟორა. 1954 წელს გლინდებორნის ფესტივალზე „ დონ ჯოვანი“ შეასრულა. The Times-ის მიმომხილველი წერდა, რომ შოლტის „ცოცხალ და მგრძნობიარე“ დირიჟორობას ვერანაირი ნაკლი ვერ უპოვა. იმავე წელს, რავინიას ფესტივალზე, პირველად უდირიჟორა ჩიკაგოს სიმფონიურ ორკესტრს. 1960 წელს ჰქონდა დებიუტი მეტროპოლიტენის ოპერაში, სადაც „ტანჰოიზერი“ იდირიჟორა; მეტროპოლიტენში იგი 1964 წლამდე გამოდიოდა.
შოლტის სტუდიური კარიერისთვის გადამწყვეტი აღმოჩნდა 1956 წელი, როცა ჯონ კალშოუ Decca-ს კლასიკური ჩანაწერების პროგრამის ხელმძღვანელი გახდა. კალშოუს შოლტი თავისი დროის უდიდეს ვაგნერიანელ დირიჟორად მიაჩნდა და მტკიცედ ჰქონდა გადაწყვეტილი, ჩაეწერა „ნიბელუნგის ბეჭდის“ ოთხივე ოპერა შოლტის და იმ დროის საუკეთესო ვაგნერიანელ მომღერალთა მონაწილეობით. კალშოუს მიერ შეკრებილ ანსამბლში შედიოდნენ კირსტენ ფლაგსტადი, ჰანს ჰოტერი, ბირგიტ ნილსონი, ვოლფგანგ ვინდგასენი, გოტლობ ფრიკი, ჯოან საზერლენდი და სხვები. ამ დრომდე, რიხარდ შტრაუსის „არაბელას“ გარდა, რომელიც 1957 წელს, კარლ ბემის მოულდონელი უარის შემდეგ ჩაწერა, შოლტის ოპერა სრული სახით არ ჰქონდა ჩაწერილი. 1958 წლის სექტემბერსა და ოქტომბერში მოხდა „ბეჭდის“ ტეტრალოგიის პირველი ოპერის, „რაინის ოქროს“ ჩაწერა. თავიანთ მემუარებში კალშოუ და შოლტი იხსენებენ ვალტერ ლეგეს, კონკურენტი ხმის ჩამწერი კომპანია EMI-ს დიერქტორის, პროგნოზს, რომ „რაინის ოქრო“ კომერციული თვალსაზრისით კატასტროფა იქნებოდა. ჩანაწერის წარმატება მთელი ხმის ჩამწერი ინდუსტრიისთვის სიურპრიზი აღმოჩნდა. „ბილბორდის“ ჩარტებში იგი რამდენიმე კვირის განმავლობაში იყო, ელვის პრესლის და პეტ ბუნის ბესტსელერების გვერდით, შოლტის კი საერთაშორისო აღიარება მოუტანა. იგი ნიუ-იორკის, ვენის და ლოს-ანჯელესის წამყვანმა ორკესტრებმა მიიწვიეს; კოვენტ გარდენში იდირიჟორა „ვარდის რაინდი“ და ბენჯამინ ბრიტენის ოპერა „ზაფხულის ღამის სიზმარი“.
კოვენტ გარდენი
1960 წელს შოლტიმ ლოს-ანჯელესის ფილარმონიულ ორკესტრთან ხელი მოაწერა კონტრაქტს, რომლის ძალითაც 1962 წლიდან სამი წლით მისი მუსიკალური დირექტორის პოსტი უნდა დაეკავებინა. ეს პოსტი დაკავებულიც კი არ ჰქონდა, როცა ორკესტრის ავტოკრატიულმა მმართველმა, დოროთი ჩენდლერმა კონტრაქტი დაარღვია და მუსიკალური დირექტორის მოადგილე მისი თანხმობის გარეშე დანიშნა. მიუხედავად იმისა, რომ დანიშნული დირიჟორი, ზუბინ მეტა, შოლტის ძალიან მოსწონდა, თავის უფლებამოსილებაში ასეთ უხეშ ჩარევას არ შეეგუა და კონტრაქტი გაწყვიტა. ნაცვლად ამისა, დათანხმდა შემოთავაზებას ლონდონის კოვენტ გარდენის საოპერო თეატრის დირექტორად მუშაობაზე. პირველი შემოთავაზების დროს მას ამ პოსტზე უარი ჰქონდა ნათქვამი. მიუნხენსა და ფრანკფურტში თოთხმეტწლიანი გამოცდილების შემდეგ, არ იყო დარწმუნებული, რომ სურდა ოპერაში მესამედ მუშაობა. გარდა ამისა, მხოლოდ 15 წლით ადრე დაარსებული კოვენტ გარდენი ჯერ შორს იყო ევროპის საუკეთესო საოპერო თეატრების სტანდარტებისგან. მიუხედავად ყველაფრისა, ბრუნო ვალტერმა იგი დაარწმუნა, რომ კოვენტ გარდენზე პასუხისმებლობის აღება მისი მოვალეობა იყო.
ბიოგრაფი მონტეგ ჰოლტრეხტი ვარაუდობს, რომ შოლტიმ ლოს-ანჯელესის მხრიდან კონტრაქტის დარღვევა საბაბად გამოიყენა, რათა ლოს-ანჯელესის ორკესტრი მიეტოვებინა და კოვენტ გარდენში წასულიყო. თუმცა, შოლტი მემუარებში წერს, რომ ლოს-ანჯელესში მუშაობა ძალიან უნდოდა. თავიდან იგი ორივე პოსტის ერთდროულად დაკავებას განიზრახავდა, თუმცა, მოგვიანებით აღიარა, რომ გაუმართლა, რადგან ორივე ადგილას მუშაობის შემთხვევაში სათანადო ყურადღებას ვერცერთს მიაქცევდა.
წინამორბედ რაფაელ კუბელიკის და მემკვიდრე კოლინ დევისის მსგავსად შოლტის მოღვაწეობის პირველ პერიოდს კოვენტ გარდენის აუდიტორიის გარკვეული წრეების მხრიდან მტრული დამოკიდებულება ახლდა თან. მას დამპალ ბოსტნეულს ესროდნენ, მის მანქანაზე კი „შოლტი უნდა წავიდეს!“ („Solti must go!“) ამოკაწრეს. პრესაში გამოქვეყნებული ზოგიერთი მიმოხილვა ძლიერ კრიტიკული იყო. შოლტი ისე გაანაწყენა The Times-ში გამოქვეყნებულმა სტატიამ მის მიერ დადგმულ „ფიგაროს ქორწინებაზე“, რომ სასოწარკვეთილი თეატრიდან წასვლაზეც კი ფიქრობდა. თეატრის მთავარმა აღმასრულებელმა, დეივიდ ვებსტერმა შოლტი დაარწმუნა, დარჩენილიყო. სიტუაცია გაუმჯობესდა იმ ცვლილებათა განხორციელების შემდეგ, რომელთაც შოლტი დაჟინებით მოითხოვდა. გუნდი და ორკესტრი დამატებითი მუსიკოსებით გაძლიერდა, ხოლო მუსიკალური და დრამატული ინტერესებიდან გამომდინარე, შოლტიმ ძველი, რეპერტუარული სისტემის ნაცვლად სეზონური (stagione) სისტემა შემოიღო. უკვე 1967 წლისთვის იგივე Times წერდა: „კოვენტ გარდენის მფარველები დღესდღეობით ავტომატურად მოელიან, რომ ყოველი ახალი წარმოდგენა და მით უმეტეს, ყოველი ხელახალი დადგმა ისეთივე ძლიერი შემადგენლობით იქნება წარმოდგენილი, როგორც ნებისმიერი რამ ნიუ-იორკის მეტში და ისეთივე ყურადღებით შესრულებული, როგორც ნებისმიერი რამ მილანსა და ვენაში.“
თეატრის 1960-იანი წლების რეპერტუარი სტანდარტულ ოპერებთან ერთად ნაკლებადცნობილი ნაწარმოებებითაც შეივსო. შოლტის ხელმძღვანელობის დროიდან ერთ-ერთი ყველაზე აღიარებული პროდუქცია შონბერგის „მოსე და არონი“ იყო 1965–66 და 1966–67 წლების სეზონებიდან. 1970 წელს იგი თეატრს გერმანიაში ტურნეზე წარუძღვა, სადაც მათ ვერდის „დონ კარლოსი“ და „ფალსტაფი“, ასევე რიჩარდ როდნი ბენეტის ახალი ოპერა „გამარჯვება“ (Victory) შეასრულეს. Frankfurter Allgemeine Zeitung-ის მიხედვით ბერლინის და მიუნხენის აუდიტორია „ენთუზიაზმს ვეღარ იტევდა“.
მელოტი თავის და მომთხოვნი სარეპეტიციო სტილის გამო შოლტის „The Screaming Skull“ („მყვირალა თავის ქალა“) შეარქვეს. მუსიკის ერთ-ერთი ისტორიკოსი მასზე წერს: „მუდამ მოფუსფუსე და მოუსვენარი გეორგ შოლტი, კაცი, რომლის მთელი ფიზიკური და მენტალური დამოკიდებულება გამოხატავდა სიტყვებს „აქ მე ვარ უფროსი“. მომღერალმა პიტერ გლოსოპმა იგი ბულინგში დაადანაშაულა, ჯონ ვიკერსმა კი მასთან მხოლოდ ერთხელ იმუშავა და სხვა დროს იგივეს განმეორებაზე უარი განაცხადა. მიუხედავად ყველაფრისა, მისი ხელმძღვანელობით კოვენტ გარდენი მსოფლიოს საუკეთესო საოპერო თეატრებს გაუთანაბრდა. ელიზაბეტ II-მ 1968 წელს გამართულ ცერემონიალზე თეატრს „სამეფო ოპერის“ ტიტული მიანიჭა. ამ დროისათვის შოლტი, ბიოგრაფ პოლ რობინსონის სიტყვებით, „ კარაიანის შემდეგ ყველაზე აღიარებული მოქმედი დირიჟორი იყო“. მუსიკალურ დირექტორად მუშაობის ათწლეულის დასასრულს შოლტის კოვენტ გარდენში 13 კომპოზიტორის 33 ოპერა ჰქონდა დადგმული.
1964 წელს შოლტი მეუღლეს დაშორდა. იგი სასტუმრო „სავოიში“ გადავიდა, სადაც ცოტა ხნის შემდეგ შეხვდა ვალერი პიტსს, სატელევიზიო წამყვანს, რომელიც მასთან ინტერვიუს ჩასაწერად იყო გაგზავნილი. პიტსიც დაქორწინებული იყო, თუმცა, სამწლიანი მცდელობის შემდეგ შოლტიმ დაიყოლია, ქმარს დაშორებოდა. ისინი 1967 წლის 11 ნოემბერს დაქორწინდნენ. მათ ორი ქალიშვილი შეეძინათ.
ჩიკაგოს სიმფონიური ორკესტრი
1967 წელს შოლტის, უკვე მეორედ, ჩიკაგოს სიმფონიური ორკესტრის მუსიკალური დირექტორის თანამდებობა შესთავაზეს. პირველად ეს 1963 წელს, ფრიც რაინერის გარდაცვალების შემდეგ მოხდა. მაშინ შოლტიმ ორკესტრის წარმომადგენლებს განუცხადა, რომ კოვენტ გარდენში მისი მოვალეობების გამო არ შეეძლო ჩიკაგოს ორკესტრისთვის წელწადში რვა თვე დაეთმო, როგორც ამას ორკესტრის მენეჯმენტი ითხოვდა. მან შესთავაზა, რომ წელიწადში სამ-ნახევარ თვეს დაუთმობდა და მსგავსი შეთანხმებით კარლო მარია ჯულინიც დაექირავებინათ. ორკესტრმა ასეთ შეთანხმებაზე უარი განაცხადა. როცა შოლტი მეორე შემოთავაზებას დათანხმდა, ასევე მოხდა შეთანხმება ჯულინის დანიშვნაზეც, რომელიც დირიჟორის მოვალეობებს შოლტისთან გაინაწილებდა. ორივე დირიჟორმა სამწლიან კონტრაქტს მოაწერა ხელი, რომელიც 1969 წელს შედიოდა ძალაში.
ერთ-ერთმა წევრმა შოლტის ჩიკაგოს ორკესტრი დაუხასიათა, როგორც „საუკეთესო პროვინციული ორკესტრი მსოფლიოში“. რაინერის წარმატებული დეკადიდან ბევრი მუსიკოსი იყო შემორჩენილი, თუმცა, სულისკვეთება დაბალი იყო და ორკესტრს $5 მილიონი ვალი ჰქონდა. შოლტიმ დაასკვნა, რომ აუცილებელი იყო ორკესტრის საერთაშორისო რეპუტაციის გაუმჯობესება. მან ორკესტრი Decca-ს სტუდიურ სესიებში ჩართო, 1971 წელს კი ჯულინისთან ერთად ევროპულ ტურნეზე წაიყვანა, რომლის ფარგლებშიც კონცერტები 10 ქვეყანაში ჩატარდა. ორკესტრის 80-წლიანი ისტორიის მანძილზე ეს ჩრდილოეთ ამერიკის გარეთ პირველი გასვლა იყო. ორკესტრმა ევროპული კრიტიკისგან აღფრთოვანება დაიმსახურა, სამშობლოში დაბრუნებისას კი მას საზეიმო აღლუმით დახვდნენ.
ორკესტრის პირველი ფლეიტა, დონალდ პეკი, შენიშნავს, რომ დირიჟორსა და ორკესტრს შორის ურთიერთობა რთულად ასახსნელია: „ზოგიერთი დირიჟორი გარკვეულ ორკესტრებს ეწყობა, სხვებს კი ვერა. ჩვენ და შოლტი ერთმანეთს კარგად ვეწყობოდით.“ პეკის კოლეგა, მევიოლინე ვიქტორ ეიტეი ამბობდა: „ჩვეულებრივ, დირიჟორები რეპეტიციებზე მოშვებულები არიან და კონცერტებზე – დაძაბულები. შოლტი პირიქითაა. ის რეპეტიციებზე ძალიან დაძაბულია, რაც კონცენტრირებას გვაიძულებს, მაგრამ მოშვებულია კონცერტების დროს, რაც ორკესტრს ძალიან ეხმარება.“ პეკი იხსენებს, რომ შოლტი გამუდმებით ცდილობდა თავისივე ტექნიკის გაუმჯობესებასაც: „ერთხელ ჯოხის გარეშეც სცადა დირიჟორობა, რითიც ორკესტრისგან უფრო მუქი და ღრმა, ამავე დროს, მსუბუქი ბგერა მიიღო.“
ორკესტრის რეპუტაციის ზრდის და მატერიალური მდგომარეობის გაუმჯობესების გარდა, შოლტიმ მისი რეპერტუარიც გააფართოვა. მისი ხელმძღვანელობის ქვეშ პირველად შეასრულა ორკესტრმა ბრუკნერის და მალერის სიმფონიების სრული ციკლი. შესრულდა სპეციალურად ორკესტრისთვის შეკვეთილი ახალი ნაწარმოებებიც, მათ შორის, ლუტოსლავსკის მე-3 სიმფონია და მაიკლ ტიპეტის მე-4 სიმფონია, რომელიც შოლტის ეძღვნებოდა. კიდევ ერთი ახალი ნაწარმოები იყო ტიპეტის „ბიზანტია“ (Byzantium), საორკესტრო ვოკალური ციკლი, რომლის პრემიერაც სოპრანო ფეი რობინსონთან ერთად შედგა. შოლტის პროგრამებში ხშირად შედიოდა ამერიკელი კომპოზიტორების, მათ შორის, ჩარლზ აივზის და ელიოტ კარტერის მუსიკა.
1991 წელს ორკესტრის მუსიკალური დირექტორის პოსტი დატოვა, თუმცა მასთან თანამშრომლობას აგრძელებდა და საპატიო მუსიკალური დირექტორის ტიტულიც მიენიჭა. მთლიანობაში, ორკესტრთან ერთად 999 კონცერტი ჩაატარა. დაგეგმილი იყო მე-1,000 კონცერტიც 1997 წლის ოქტომბერში, მის 85 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, თუმცა, შოლტი სექტემბერში გარდაიცვალა.
უკანასკნელი წლები
გარდა ჩიკაგოში მუშაობისა, შოლტი 1972-75 წლებში პარიზის ორკესტრის მუსიკალური ხელმძღვანელი, ხოლო 1979-83 წლებში ლონდონის ფილარმონიული ორკესტრის მთავარი დირიჟორიც იყო. იგი აგრძელებდა რეპერტუარის გაფართოებას. ლონდონის ფილარმონიულთან ერთად ელგარის ბევრი ნაწარმოები შეასრულა და ჩაწერა კიდეც. მისი ორი სიმფონიის შესრულებამდე იგი კომპოზიტორის მიერვე 40 წლით ადრე გაკეთებულ ჩანაწერებს სწავლობდა. მასზე გავლენა მოახდინა მათმა სწრაფმა ტემპებმა და ენერგიულმა საშემსრულებლო მანერამ. The Guardian-ის კრიტიკოსი წერდა, რომ „ავთენტური დაძაბულობის და დიდებული ელგარისეული მომენტების“ გადმოცემა შოლტიმ ყველა წინამორბედზე უკეთ შეძლო. დიმიტრი შოსტაკოვიჩის მუსიკით კარიერის მიწურულს დაინტერესდა და ნანობდა, რომ კომპოზიტორის სიცოცხლეში მისი სათანადოდ დაფასება ვერ შეძლო. შოსტაკოვიჩის 15 სიმფონიიდან მან 7 ჩაწერა.
1983 წელს შოლტიმ პირველად იდირიჟორა ბაიროითის ფესტივალზე. კარიერის ამ ეტაპზე მას აღარ მოსწონდა ვაგნერის აბსტრაქტული დადგმები და მოდერნისტული რეინტერპრეტაციები, როგორიც იყო პატრის შეროს 1976 წლის „ბეჭედი“ ბაიროითში, რომელიც რამდენიმე ნახვის შემდეგ მოსაწყენად მოეჩვენა. რეჟისორ პიტერ ჰოლთან და დიზაინერ უილიამ დადლისთან ერთად მან წარმოადგინა „ბეჭდის“ ციკლი, რომელიც თანამედროვე ტექნოლოგიური საშუალებების გამოყენებით ვაგნერის თავდაპირველი ჩანაფიქრის განხორციელებას ისახავდა მიზნად. დადგმა გერმანულმა კრიტიკამ, რომელიც რადიკალურ რეინტერპრეტაციებს იყო მიჩვეული, ცუდად მიიღო. შოლტის დირიჟორობამ ქება დაიმსახურა, მაგრამ წამყვანი შემსრულებლების ავადმყოფობამ და ბოლო წუთს ჩანაცვლებამ სიმღერის ხარისხზე ცუდად იმოქმედა. ბაიროითში იგი შემდეგ სეზონზეც მიიწვიეს, მაგრამ თავს ცუდად გრძნობდა და მედიკოსების რჩევით, 1984 წლის ფესტივალში მონაწილეობაზე უარი თქვა.
1991 წელს შოლტიმ მსახიობ და კომპოზიტორ დადლი მურთან კოლაბორაციით შექმნა რვანაწილიანი სატელევიზიო ფილმი Orchestra!, რომლის მიზანიც აუდიტორიისთვის სიმფონიური ორკესტრის გაცნობა იყო. 1994 წელს უხემძღვანელა „შოლტის საორკესტრო პროექტს“ კარნეგი ჰოლში, რაც ახალგაზრდა ამერიკელი მუსიკოსებისთვის სასწავლო ვორქშოფს წარმოადგენდა. მომდევნო წელს, გაეროს 50 წლისთავის აღსანიშნავად ჩამოაყალიბა მსოფლიო ორკესტრი მშვიდობისათვის, რომელიც 40 სხვადასხვა ქვეყნის 81 მუსიკოსისგან შედგებოდა. ორკესტრი მოღვაწეობას მისი გარდაცვალების შემდეგაც, ვალერი გერგიევის ხელმძღვანელობით აგრძელებს.
შოლტი, მიწვეული დირიჟორის რანგში, რეგულარულად ბრუნდებოდა კოვენტ გარდენში, სადაც ყოველთვის ისე ხვდებოდნენ, როგორც გმირს. 1972-დან 1997 წლამდე აქ 10 ოპერა იდირიჟორა, ზოგიერთი რამდენჯერმე. მათ შორის 5 ისეთი იყო, რომელიც თეატრში მოღვაწეობისას არ ჰქონდა შესრულებული: „კარმენი“, „პარსიფალი“, „მოტაცება სერალიიდან“, „სიმონ ბოკანეგრა“ და „ტრავიატას“ აღიარებული დადგმა (1994), რომელმაც ანჯელა გეორგიუს ვარსკვლავის სტატუსი მოუტანა. 1997 წლის 14 ივლისს იდირიჟორა ბოლო საოპერო მუსიკა ძველ თეატრში, ვიდრე მას რემონტის მიზნით ორ წელზე მეტი ხნით დახურავდნენ. წინა დღეს, კონცერტზე, რომელიც მისთვის ბოლო სიმფინიური საღამო აღმოჩნდა, იდირიჟორა მალერის მე-5 სიმფონია ციურიხის ტონჰალეს ორკესტრთან ერთად. ეს იგივე ორკესტრი იყო, რომელთანაც 50 წლით ადრე პირველი სტუდიური ჩანაწერი ჰქონდა გაკეთებული.
შოლტი მოულოდნელად, ძილში გარდაიცვალა, 1997 წლის 5 სექტემბერს, როცა სამხრეთ საფრანგეთში, ანტიბში ისვენებდა. იგი 84 წლის იყო. ბუდაპეშტში გამართული სახელმწიფო ცერემონიალის შემდეგ მისი ფერფლი ფარკაშრეტის სასაფლაოზე, ბელა ბარტოკის ნეშტის გვერდით დაკრძალეს.
როგორც დირიჟორი
მისი რეპერტუარი მუსიკის ისტორიის 250 წელზე მეტს მოიცავდა. ძველი მუსიკის წარმომადგენლებიდან შესრულებული აქვს ბახის, ჰენრი პერსელის, ჰენდელის, გლუკის და ჰაიდნის ნაწარმოებები, ორატორიების და ოპერების ჩათვლით. მოცარტის მუსიკას ადრეულ ასაკში გაეცნო და სიცოცხლის ბოლომდე განსაკუთრებით უყვარდა. ხშირად დირიჟორობდა ბეთჰოვენს, შუბერტს და ბერლიოზს. უყვარდა ფერენც ლისტი, თუმცა, როგორც პიანისტი, მისი განსაკუთრებით რთული ნაწარმოებების დაკვრისგან თავს იკავებდა. შესრულებული აქვს შუმანის, მენდელსონის და ბრამსის სიმფონიებიც.
როგორც თავად ამბობდა, მისი ფავორიტი საოპერო კომპოზიტორი ვერდი იყო, რომლის ხშირად შესრულებული ოპერები („ტრავიატა“, „ რიგოლეტო“, „ ტრუბადური“ და „ აიდა“) ჯერ კიდევ ბუდაპეშტში შეუყვარდა. კომპოზიტორის სხვა შედევრები, როგორიცაა „ ოტელო“ და „ფალსტაფი“, მას ტოსკანინიმ გააცნო. ასევე დირიჟორობდა „ბედის ძალას“, „დონ კარლოსს“ და „სიმონ ბოკანეგრას“.
პუჩინის ნაწარმოებებს შორის განსაკუთრებით აფასებდა „ბოჰემას“, „ ტოსკას“, „ჯანი სკიკის“ და „ტურანდოტს“. არ მოსწონდა „მადამ ბატერფლაი“ და „დასავლეთის ქალიშვილი“, არა მათი მუსიკის, არამედ იაპონური და ველური დასავლეთის ნაძალადევი, ხელოვნური ატმოსფეროს გამო. „ჯანი სკიკი“ მისი ფავორიტი იყო და მას პუჩინის ყველაზე „მოცარტულ“ ოპერას უწოდებდა.
მის საყვარელ კომპოზიტორებში შედიოდნენ ჩაიკოვსკი, ვაგნერი, შონბერგი და რიხარდ შტრაუსი. ბუდაპეშტის აკადემიაში დებიუსის ბევრი ნაწარმოები ჰქონდა შესწავლილი და მისი მუსიკის დირიჟორობა განსაკუთრებულ სიამოვნებას ანიჭებდა. შესრულებული და ჩაწერილი აქვს რაველის ბევრი კომპოზიციაც.
ჩანაწერები
შოლტის პირველი ჩანაწერები, რომლებიც 1947 წლით თარიღდება, მევიოლინე გეორგ კულენკამპფის საფორტეპიანო აკომპანიმენტს წარმოადგენს. დეკას მთავარი პროდიუსერი, ვიქტორ ოლოფი, შოლტის დირიჟორობით დიდად არ იყო აღფრთოვანებული, (არც ვალტერ ლეგე, კონკურენტი EMI-ს დირექტორი), თუმცა, ოლოფის უმცროსი კოლეგა და მემკვიდრე, კალშოუ, მას დიდად აფასებდა. მას შემდეგ, რაც მისი პროდიუსერობა კალშოუმ და მოგვიანებით, ჯეიმზ უოკერმა ითავეს, შოლტის სტუდიური კარიერა გაიფურჩქნა. ორკესტრებს შორის, რომლებთანაც შოლტი თანამშრომლობდა, შედიოდა ბერლინის ფილარმონიული, ჩიკაგოს სიმფონიური, ლონდონის ფილარმონიული და ვენის ფილარმონიული ორკესტრები. საოპერო სოლისტებს შორის აღსანიშნავია ბირგიტ ნილსონი, ჯოან საზერლენდი, რეჯინ კრესპინი, პლასიდო დომინგო, გოტლობ ფრიკი, კარლო ბერგონცი, კირი ტე კანავა და ხოსე ვან დამი. კონცერტების ჩანაწერებში შოლტი თანამშრომლობდა ანდრას შიფთან, იულიუს კეჩენთან, კლიფორდ კურზონთან, ვლადიმირ აშკენაზისთან, კიუნგ-უა ჩუნგთან და სხვა სოლო შემსრულებლებთან.
შოლტის ყველაზე აღიარებული ჩანაწერი ვაგნერის „ბეჭედია“, რომელიც ვენის ფილარმონიულ ორკესტრთან ერთად კალშოუს პროდიუსერობით, 1958-1965 წლებში ჩაიწერა. იგი ორჯერ დასახელდა ყველა დროის უდიდეს მუსიკალურ ჩანაწერად. პირველი იყო ჟურნალ Gramophone-ის მიერ 1999 წელს მკითხველთა შორის ჩატარებული კვლევა, ხოლო მეორე 2011 წელს, „BBC-ს მუსიკალური ჟურნალის“ მიერ პროფესიონალ მუსიკის კრიტიკოსებს შორის ჩატარებული გამოკითხვა.
მემკვიდრეობა
შოლტის ჯილდოთა შორისაა ბრიტანეთის იმპერიის კომანდორის ორდენი (CBE, საპატიო, 1968) და ბრიტანეთის იმპერიის საპატიო რაინდის წოდება (KBE, 1971), რომელიც ნამდვილ რაინდის წოდებად იქცა 1972 წელს, როცა მან ბრიტანეთის მოქალაქეობა მიიღო, რის შემდეგაც იწოდებოდა, როგორც სერ გეორგ შოლტი. მიღებული ჰქონდა ავსტრიის, ბელგიის, დანიის, საფრანგეთის, გერმანიის, უნგრეთის, იტალიის, პორტუგალიის და აშშ-ის სახელმწიფო ჯილდოები. იყო სამეფო მუსიკალური კოლეჯის, ასევე დეპოლის, ფურმანის, ჰარვარდის, ლიდსის, ლონდონის, ოქსფორდის, სარის და იელის უნივერსიტეტების საპატიო წევრი ან საპატიო ხარისხის მფლობელი.
1987 წელს, შოლტის 75 წლის იუბილესთან დაკავშირებით ჩიკაგოში, ლინკოლნის პარკის კონსერვატორიასთან ახლოს მისი ბრინჯაოს ბიუსტი გაიხსნა, რომლის ავტორია ელისაბეტ ფრინკი. თავდაპირველად იგი დროებით ლონდონში, სამეფო ოპერაში იყო განთავსებული. სკულპტურა 2006 წელს ჩიკაგოს გრანტის პარკში, ახლადგახსნილ შოლტის ბაღში გადაიტანეს, სიმფონიური ცენტრის ახლოს. 1997 წელს, მისი 85 წლის იუბილის აღსანიშნავად ჩიკაგოს სიმფონიური ცენტრის მოსაზღვრე კვარტალს ისტ ადამსის ქუჩაზე მისი სახელი („Sir Georg Solti Place“) უწოდეს.
ხმის ჩამწერი ინდუსტრიისგან 14-ჯერ აქვს მიღებული მსოფლიო დისკის გრანპრი (Grand Prix Mondial du Disque), ასევე, 31 გრემი, მათ შორის განსაკუთრებული Trustees' Grammy Award, რომელიც ჯონ კალშოუსთან ერთად 1967 წელს მიიღო „ბეჭდის“ ცნობილი ჩანაწერისთვის და Grammy Lifetime Achievement Award (1996). მას უფრო მეტი გრემი აქვს მოგებული, ვიდრე ნებისმიერ სხვა მუსიკოსს, როგორც კლასიკური, ისე პოპულარული მუსიკის სფეროში. 2007 წლის სექტემბერში, შოლტის გარდაცვალებიდან 10 წლის თავზე Decca-მ მისი ბოლო კონცერტის ჩანაწერი გამოსცა.
ორ წელიწადში ერთხელ ფრანკფურტში სერ გეორგ შოლტის სახელობის დირიჟორთა საერთაშორისო კონკურსი ტარდება.
შოლტის გარდაცვალების შემდეგ მისმა ქვრივმა და ქალიშვილებმა ახალგაზრდა მუსიკოსების დასახმარებლად ფონდი შექმნეს. შოლტის მემუარები, რომლებიც ჰარვი ზაქსის დახმარებით იწერებოდა, მისი გარდაცვალებიდან ერთ თვეში გამოიცა. მის ცხოვრებაზე 1997 წელს პიტერ მანიურამ ფილმიც გადაიღო, სახელწოდებით „სერ გეორგ შოლტი: როგორ იქმნებოდა მაესტრო“ (Sir Georg Solti: The Making of a Maestro).
2012 წელს, დირიჟორის ასწლოვანი იუბილის აღსანიშნავად, ჩატარდა ღონისძიებათა სერია სახელით „Solti @ 100“. მათ შორის იყო კონცერტები ნიუ-იორკსა და ჩიკაგოში, მემორიალური გამოფენები ლონდონში, ჩიკაგოში, ვენასა და ნიუ-იორკში. იმავე წელს შოლტი Gramophone-ის საინაუგურაციო დიდების დარბაზში შეიყვანეს.
სქოლიო
კატეგორია:უნგრელი კლასიკური მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული 21 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1912 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1997 კატეგორია:XX საუკუნის ბრიტანელი მუსიკოსები კატეგორია:XX საუკუნის დირიჟორები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს ნატურალიზებული მოქალაქეები
მამიკოები (ფილმი)
საინტერესო ფაქტები
რეჟისორმა ფრანსის ვებევრმა, ჟერარ დეპარდიესა და პიერ რიშარის კომიკური წყვილი, კიდევ ორ კინოკომედიებში გადაიღო: "გაქცეულები" და "უიღბლონი".
რესურსები ინტერნეტში
https://www.imdb.com/title/tt0085354/
https://www.allmovie.com/movie/v28983
https://www.allmovie.com/movie/v30854
კატეგორია:კომედია კატეგორია:ფრანგული ფილმები კატეგორია:1983 წლის ფილმები
გეორგ ათარბეგოვი
გეორგ ათარბეგოვი (Գևորգ Աթարբեկյան; დ. 1892 — გ. 22 მარტი, 1925, თბილისი) — სომეხი საბჭოთა პარტიული მოღვაწე.
ბიოგრაფია
1918 წელს იყო სოხუმი საოლქო რევკომის წევრი და აფხაზეთის რევკომი თავმჯდომარის მოადგილე. 1918 წლის ოქტომბრიდან საგანგებო კომისიი წევრი. 1919 წლი 1 თებერვლიდან ბოლშევიკთა კასპიისპირეთი-კავკაიის ფრონტის რევკომის პოლიტგანყოფილების წევრი. 1920 წლიდან ბოლშევიკთა მე-9 არმიის განსაკუთრებული განყოფილების უფროსი, სრულიად რუსეთის საგანგებო კომისიის ყუბან-შავიზღვისპირეთის, შემდგომში კი ბაქოს ოლქის საგანგებო რწმუნებული. 1921 წლიდან სომხეთის ჩრდილოეთ რაიონების რევკომის თავმჯდომარე. ამიერკავკასიის ფოსტის და ტელეგრაფის სახალხო კომისარი. დაიღუპა 1925 წლის 22 მარტს ავიაკატასტროფაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1892 კატეგორია:გარდაცვლილი 1925 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 მარტი კატეგორია:სომეხი რევოლუციონერები კატეგორია:ბოლშევიკები
გენომი
გენომი — ორგანიზმის უჯრედში შენახული მემკვიდრული მასალის ერთობლიობა. გენომი შეიცავს ბიოლოგიურ ინფორმაციას, რომელიც აუცილებელია ორგანიზმის აგებისა და მხარდაჭერისთვის. გენომების უმეტესობა, მათ შორის ადამიანისა და სიცოცხლის ყველა სხვა უჯრედული ფორმისთვის, აგებულია დნმ-სგან, თუმცა ზოგიერთ ვირუსს აქვს რნმ-ისგან შემდგარი გენომი.
სქოლიო
კატეგორია:გენომიკა კატეგორია:გენომის სტრუქტურა
ინგა გიორგობიანი
ინგა დურმიშხანის ასული გიორგობიანი (დ. 21 ნოემბერი, 1968, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (აკრობატიკა, ქალთა სამეული); საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1990).
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი 1991 წელს. მსოფლიოსა და ევროპის აბსოლუტური ჩემპიონი (1988); მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონი (1990). სსრკ ექვსგზის (1985– 1990) ჩემპიონი (სამგზის აბსოლუტური), სსრკ თასის ორგზის მფლობელი (1988, 1990). გამოდიოდა სამეულში ნ. ანისიმოვასთან და ს. მაკარიჩევასთან ერთად, შემდეგ — ნ. ანისიმოვასთან და ი. ოვოიანთან ერთად. 2004 წელს აირჩიეს საქართველოს ტანვარჯიშის სახეობათა ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:ქართველი სპორტული ტანმოვარჯიშეები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ინგა
ვერხნია-ჟუჟმანივკა
ვერხნია-ჟუჟმანივკა (Верхня Жужманівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის კოზელშჩინის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 69 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოზელშჩინის რაიონის სოფლები
ბალთანის სამაროვანი
ბისოს ბალთანის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს მდინარე ხევსურეთის არაგვის მარცხენა ნაპირზე, ფართო ტერასაზე, სოფელ ბისოდან დასავლეთით, 200 მეტრის მანძილზე. თარიღდება XII-XIII საუკუნეებით. 1989 წელს გათხარა ისტორიის და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის არქეოლოგიის კვლევის ცენტრის აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთის ექსპედიციამ. სამაროვანზე გათხრილია ოთხი ქვისსამარხი და მასი მიწისქვეშა აკლდამა. დაკრძალვის პოზა ქრისტიანულია, მხოლოდ ერთ სამარხშია ზურგზე გაშოტილი ჩონჩხი მკვეთრად მოხრილი ფეხებით. ეს ერთადერთი სამარხია ინდივიდუალური, დანარჩენი საოჯახოა. გათხრისას აღმოჩნდა მცირე ზომის თიხის ჭრაქები შიდაპირზე ძლიერი ცეცხლის კვალით, მოჩალისფროდ გამომწვარი თიხის ცალყურა სასმისი, ბრინჯაოს სასაფეთქლე რგოლები, სამაჯურები, ღილები, აბზინდა, რკინის ბეჭედი, დანები ისრისპირი, მინის მძივები და სხვა. მასალა ინახება არქეოლოგიის კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ეგზარქოსის საზაფხულო რეზიდენცია
ეგზარქოსის საზაფხულო სასახლე — მდებარეობდა  ხარფუხში, „განჯის კარის“ და ბერძნების დასახლების მახლობლად, წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. სასახლე ააგეს XIX საუკუნის 20-30-იანი წლების მიჯნაზე. სასახლე რამდენჯერმე იხსენიება  მთავარმმართებელ ალექსანდრ ნეიდგარდტის 1843 წლის „გამოცხადებაში“, დღეს სასახლისა და ღვთისმშობლის კარის ეკლესიის ადგილზე 300 არაგველის სახელობის ბაღის ნაწილი და 75-ე საშუალო სკოლაა.
ელიზბარ და ვლადიმერ უბილავების ქუჩა
ელიზბარ და ვლადიმერ უბილავების ქუჩა  — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი). აწყურის ქუჩიდან ავლიპი ზურაბიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ფერმა-ავლაბრის II ქუჩა. 70-იან წლებში — აწყურის II შესახვევი, 1995 — ვლადიმერ უბილავას, 1997 წელს  ელიზბარ  უბილავას და ვლადიმერ უბილავას სახელი ეწოდა.
ერნესტ ავგუსტ I (ჰანოვერი)
ერნესტ ავგუსტ I (Ernst August I.; დ. 5 ივნისი, 1771 — გ. 18 ნოემბერი, 1851) — ჰანოვერის მეფე 1837 წლიდან. მიიღო ბრიტანული ტიტული კამბერლენდის ჰერცოგი (Ernest Augustus Duke of Cumberland).
ბიოგრაფია
ერნესტ ავგუსტ I იყო გაერთიანებული სამეფოს და ჰანოვერის მეფის, ჯორჯ III-ის მეხუთე ვაჟი.
მონაწილეობდა რევოლუციურ და ნაპოლეონის ომებში, სადაც დაიჭრა და დაბრმავდა მარცხენა თვალით. 1793—1795 წლებში მონაწილეობდა ნიდერლანდების ლაშქრობებში; 1799 წელს კამბერლენდის ჰერცოგის ტიულით შევიდა ლორდთა პალატაში. ლორდთა პალატაში ის მხარს უჭერდა ტორებს და კათოლიკების ემანსიპაციის წინაღმდეგი იყო.
1813 წლს მონაწილეობა მიიღო კულმის ბრძოლაში და მიენიჭა ფელდმარშალის ტიტული.
ვიქტორიას პირველი ქალიშვილის (ვიქტორიას, რომელიც 1840 წელს დაიბადა) დაბადებამდე ერნესტ ავგუსტი გაერთიანებული სამეფოს მემკვიდრე იყო. არსებობდა რეგენტობის აქტი, რომლის მიხედვითაც, თუ ვიქტორია უშვილოდ გარდაიცვლებოდა, მაშინ ერნესტი ხდებოდა რეგენტი და ამავე დროს ჰანოვერშიც რჩებოდა.
გაერთიანებულ სამეფოში ის არ უყვარდათ, რადგან დადიოდა ხმები, რომ მან მოკლა თავისი მსახური და ცხოვრობდა თავის და სოფიასთან. ჰანოვერში კი ის ქვეშევრდომთა სიყვარულით სარგებლობდა, რადგან 100 წელზე მეტი ხნის შემდეგ ჰანოვერს გაუჩნდა მეფე, რომელიც მუდმიავად ჰანოვერში ცხოვრობდა. როცა მიხვდა, რომ ჰანოვერის მოწყობა არ შეესაბამებოდა მის იდეებს, 1837 წლის ივნისში შეცვალა კონსტიტუცია და სასტიკად დევნიდა ოპოზიციას. 1840 წელს შემოიღო ახალი სახელმწიფო წესრიგი.
1843 წელს ერნესტ ავგუსტ I ეწვია ინგლისს, როგორც დედოფალ ვიქტორიას წარმომადგენელი და ლორდთა პალატის სხდომებში მიიღო მონაწილეობა. 1848 წლის მარტის მოვლენებმა ერნესტ ავგუსტი იძულებული გახადა კონსტიტუციაში რამდენიმე ლიბერალური შესწორება შეეტანა. როდესაც დაიწყო საპროტესტო გამოსვლები, ის ეწინააღმდეგებოდა გერმანიის გაერთიანებას და მართალია შევიდა ე.წ. სამი მეფის კავშირში, მაგრამ მალევე დატოვა ეს კავშირი.
ოჯახი
1815 წელს ერნესტ ავგუსტ I დაქორწინდა პრუსიის დედოფალ ლუიზას დაზე, ფრიდერიკე ფონ მეკლენბურგ-შტრელიცზე. ერნესტ ავგუსტს და ფრედერიკეს შეეძინათ ერთადერთი შვილი — მომავალი მეფე ჯორჯ V.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰანოვერის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 5 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1771 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1851
კირიჩნი
კირიჩნი, კირიკა, კირიჩნაია — ახლანდელი მარჯანიშვილის ქუჩის გავრცელებული სახელწოდება. ნაწარმოებია გერმანული „კირხედან“ (ეკლესია), ქართულ სალაპარაკო ლექსიკაში რუსული ენის მეშვეობით შემოვიდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ყოფილი ქუჩები
ჟულიუ-ბორჟისი
ჟულიუ-ბორჟისი (Júlio Borges) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 389 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 373 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.14 კმ²-ზე. ფართობი 1 297 109 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
გიფჰორნის რაიონი
გიფჰორნის რაიონი (Landkreis Gifhorn) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი გიფჰორნი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 1607,85 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 173 055 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 108 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 1 51.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები