cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ფლორენცია (კუბა)
მუნიციპალიტეტის ტერიტორია მთიანია, გამოირჩევა ულამაზესი მდინარეებით, ტყეებით და მიწისქვეშა მდინარეებიანი მღვიმეებით. 1991 წელს აშენდა უზარმაზარი ჰიდრავლიკური კომპლექსი, რომელიც მდებარეობს ფლორენციისა და ტამარინდოს ნახოფიერ ხეობებში. პროვინციის სხვა მუნიციპალიტეტებისგან განსხვავებით, ფლორენცია ერთადერთია რომლის ეკონომიკაც თამბაქოს ემყარება.
დემოგრაფია
2004 წელს, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 19 811 ადამიანს შეადგენდა. 286 კმ² ფართობზე მოსახლეობის სიმჭიდროვე იყო 69,3 ადამიანი კმ²-ზე. ამჟამად შემიჩნევა მოსახლეობის უარყოფითი ზრდის ტემპი, რომელიც 2004 წელს -4,59 იყო. ეს კი წინააღმდეგობაში მოდის მთლიანად პროვინციასტან მიმართებაში, როდესაც მისი მთლიანი მოსახლეობის ზრდის ტემპი ყველაზე მაღალია მთელს ქვეყანაში.
სან-როკეს დეპარტამენტი
სან-როკეს დეპარტამენტი (Departamento San Roque) — დეპარტამენტი არგენტინაში, კორიენტესის პროვინციაში.
არგენტინის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2001 წელს დეპარტამენტის მოსახლეობა 17 951 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 2 243 კმ²-ია.
დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სან-როკე.
რობლედოლიანო
რობლედოლიანო (Robledollano) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის ვილიუერკას-იბორეს-ხარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 61,74 კმ². მოსახლეობა — 294 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
ჩობალაურნი
ჩობალაურნი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, გუდამაყრის თემში. მდებარეობს მთიულეთ-ფშავის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე. მდინარე ბურსაჭირისხევის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1600 მ. დუშეთიდან 61 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონები
საისტორიო წყაროები
thumb|frameless|მარცხნივ|წმიდა მოწამე აშოტ კურაპალატი.
ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა დინასტიის მამამთავარი. იყო საქართველოს პირველი ბაგრატიონი ხელმწიფე, რომელიც აშოტ პირველი დიდის სახელითაა ცნობილი. იგი 786 წლიდან 813 წლამდე თბილისში იჯდა როგორც ერის მთავარი.
810 წელს აშოტმა თბილისიდან განდევნა არაბები, მაგრამ 813 წელს არაბებმა ისევ დაიპყრეს თბილისი და აშოტ კურაპალატი იძულებული გახდა სამხრეთ საქართველოში გადასულიყო. აქ ქალაქი არტანუჯი სატახტო ქალაქად გამოაცხადა და აქედან დაიწყო მისი მეფობა და თავგამოდებული ბრძოლა ქართული მიწების შემოერთებისა და განმტკიცებისათვის. 826 წელს სამხრეთ საქართველოსაც შემოესივნენ არაბები და მოღალატეების ხელშეწყობით აშოტ დიდი კურაპალატი არტანუჯის ტაძარში მოკლეს. მკვლელები, როგორც ჩანს, მოქიშპე ფეოდალური დაჯგუფების წარმომადგენლები იყვნენ. იგი წმიდანადაა შერაცხილი და მისი ხსენების დღეა ახალი სტლით 11 თებერვალი.
აშოტ კურაპალატს ჰყავდა სამი ვაჟი: ადარნასე, ბაგრატი და გვარამი და ერთი ქალი – ცოლი აფხაზთა მეფის თევდოსი I-ის (789–816) (მატ. ქართლ., გვ. 162.).
აშოტ I-ის სიკვდილის შემდეგ სამეფო მის სამ ვაჟს: ადარნასეს, ბაგრატს და გუარამს შორის დაიყო.
ბაგრატ I კურაპალატის შტო
ბაგრატი, რომელიც შუათანა ძე იყო, მამამისის აშოტის შემდეგ მიენიჭა კურაპალატის ბიზანტიური ტიტული.
ბაგრატ კურაპალატს ჰყავდა სამი ძე: დავითი, ადარნასე, მონაზნობაში არსენი (ადიშის სახარება) (†874, უშვილოდ) და აშოტ II (†885, უძეოდ), რომელთაგან კურაპალატის ბიზანტიური ტიტული მიენიჭა დავითს.
დავითს ჰყავდა ერთადერთი ძე ადარნასე, შემდგომში ქართველთა მეფე ადარნასე II.
ადარნასეს ჰყავდა ოთხი ვაჟი: დავითი, ბაგრატი, აშოტი და სუმბატი და ორი ქალი: ცოლი აფხაზთა მეფის კონსტანტინე III-ის (871–912) და ცოლი აბას სპარაპეტისა, სომეხთა მეფის აშოტ I ბაგრატუნიანის ძმისა (ყარსის წარწერა). აშოტი შემდგომში აშოტ კურაპალატი მოხსენიებულია გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრებაში.
ადარნასე I-ის შტო
ადარნასე, რომელიც „ხელმწიფედ“ იხსენიება „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრებაში“, ჰყავდა სამი ძე: გურგენ I კურაპალატი, აშოტ II კეკელაჲ და სუმბატი.
გ. მერჩული ადარნასეს შვილთა შორის იხსენიებს გურგენ კურაპალატს და სუმბატს, ხოლო აშოტ კეკელას, რომელიც გარდაიცვალა 867 წელს, არ იხსენიებს. მერჩულის სიტყვით, ამხდარა გრიგოლის წინასწარმეტყველება მოხსენებული ორი შვილის შესახებ და ისინი „მტრისაგან (ეშმაკისაგან) ფრიად იტანჯებოდეს“, მაგრამ განკურნებულან, როდესაც მამას გაუგზავნია იმჟამად უკვე გარდაცვალებული დედის საფლავზე და იქ ულოციათ (მერჩული, გვ. ნთ). თ. ლომოურის აზრით, აშოტ კეკელას მერჩული არ იხსენიებს იმიტომ, რომ მოთხრობილი ამბების დროს ის ცოცხალი აღარ ყოფილა. მაშასადამე, ამ ამბებს ადგილი ჰქონია 867 წლის შემდეგ და ამ დროს მათი მამა ადარნასე ჯერ კიდევ ცოცხალი ყოფილა (იხ. „არილი“. გვ. 51).
გვარამ მამფალის შტო
აშოტის ვაჟებს შორის უმრწემესს, გვარამ მამფალს ერგო სამცხე-ჯავახეთის მხარე. მისი ცოლი იყო დაჲ სომეხთა მეფის სუმბატ I დიდისა, რომლისგან ეყოლა ორი ვაჟი: მემკვიდრე ნასრა (†888, უშვილოდ) და აშოტ III (†869, უძეოდ) და ერთი ქალი – ცოლი ჯერ აფხაზთა მეფის ადარნასესი, შემდეგ აფხაზთა მეფის ბაგრატ I-ს (861–873). †882 წელს მონაზნობაში; დამარხულია ოპიზის მონასტერში. მისი შტო ნასრას სიკვდილის შემდეგ შეწყდა.
სქოლიო
*
არბაბი
არბაბი (არაბ. მრავლობით რიცხვში „ბატონები“, სპარსულ ენაში დამკვიდრდა მხოლობით რიცხვში — „ბატონი“, „მიწათმფლობელი“) — უპირობო ფეოდალური მიწის საკუთრება შუა საუკუნეების ირანში. არბაბის მფლობელობა დამოკიდებული არ იყო სახელმწიფოს წინაშე რაიმე ვალდებულების შესრულებაზე, შეიძლებოდა მისი მემკვიდრეობით გადაცემა და გასხვისება. არბაბის არაბული შესატყვისია მულქი. ახალ დროში არბაბი კერძო მესაკუთრულ მიწად იქცა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ირანის ისტორია კატეგორია:საქართველოს ისტორია კატეგორია:არაბული სიტყვები და ფრაზები
სამარა (ერაყი)
სამარა (არაბ. سامَرّاء‎) — ქალაქი ერაყში. მდებარეობს მდინარე ტიგროსის აღმოსავლეთ სანაპიროზე, სალაჰ-ად-დინის საგუბერნატოროში, დედაქალაქ ბაღდადიდან 125 კმ-ით ჩრდილოეთით. 2003 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 348 700 ადამიანს შეადგენდა.
2007 წელს, სამარა იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიყვანა.
ქალაქის ტერიტორია უძველესი დროიდან იყო დასახლებული. აღმოჩენილია ძვ. წ. V ათასწლეულის ნანგრევები. ურბანული დასახლებები აქ უფრო მოგვიანებით ჩნდება. პირველი მონარქი, რომელმაც ეს ტერიტორია აირჩია, იყო ხოსრო I. მან აქ სანადირო სასახლე ააშენა. 836 წელს, ბაღდადში მამლუქების ამბოხისას, ხალიფა სამარაში გამაგრდა. 847 წელს, ქალაქში აშენდა სამარის დიდი მეჩეთი, რომელიც სპირალური მინარეთით გამოირჩევა. 892 წლამდე, სამარა ისლამური სამყაროს დედაქალაქი რჩება, მანამდე სანამ ხალიფა სახალიფოს დედაქალაქს ბაღდადში გადაიტანდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ერაყში კატეგორია:ერაყის ქალაქები
IX საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
...
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
კატეგორია:IX საუკუნე
Formica dryas
Formica dryas — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
15 იანვარი
15 იანვარი — გრიგორიანული კალენდრის მე-15 დღე. წლის ბოლომდე დარჩენილია 350 დღე (ნაკიან წელში - 351).
იხილეთ აგრეთვე
სხვა თვეები:
0115
გორანლი
გორანლი (Goranlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გორანბოის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	553  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გორანბოის რაიონის სოფლები
VIII საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
...
კატეგორია:VIII საუკუნე
მაბინი (ბოჰოლი)
მაბინი (ოფიციალურად მაბინის მუნიციპალიტეტი; Munisipalidad sa Mabini; Bayan ng Mabini) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ბოჰოლის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28 701 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 22 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ბოჰოლის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
საუკარის პროვინცია
საუკარის პროვინცია (Provincia de Saucarí) — პროვინცია ბოლივიაში, ორუროს დეპარტამენტის ცენტრალურ ნაწილში. დედაქალაქია ტოლედო.
საუკარი ერთ-ერთია ორუროს დეპარტამენტის თექვსმეტი პროვინციიდან. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ გადაჭიმულია 115 კმ-ზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ 40 კმ-ზე, ხოლო მთლიანი ფართობი 2 986 კმ²-ს შეადგენს.
დაყოფა
პროვინცია შედგება მხოლოდ ერთი მუნიციპალიტეტისაგან, რომელიც თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
-18.31667°N, -67.03333°W
კატეგორია:ორუროს დეპარტამენტის პროვინციები
Bergdorf Goodman
მინი|250px|ბერგდორფ გუდმანი ბერგდორფ გუდმანი (Bergdorf Goodman) — მსოფლიოში ცნობილი ძვირადღირებული ნივთების უნივერმაღი, რომელიც 1899 წელს გაიხსნა ჰერმან ბერგდორფის მიერ, ხოლო მოგვიანებით შეიძინა ედვინ გუდმენმა. დაწესებულებას მოგვიანებით ფლობდა ედვინის ვაჟი ენდრიუ გუდმენი.
იგი ნიუ-იორკის ერთ-ერთი რაიონის — მანჰეტენის მიდთაუნის ნაწილში მდებარეობს. მისი მფლობელია Neiman Marcus.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1899 წელს დაარსებული კომპანიები კატეგორია:აშშ-ის უნივერმაღები
იაკუბ არბესი
იაკუბ არბესი (Jakub Arbes)(დ.  12 ივნისი, 1840, პრაღა  —  გ. 8 აპრილი, 1914, იქვე) — ჩეხი მწერალი. ჩეხურ ლიტერატურაში დაამკვიდრა მოთხრობის თავისებური ჟანრი - რომანეტო. ამ ჟანრის ბევრ ნაწარმოებში, აგრეთვე სოციალურ რომანებში "არსებობის კანდიდატები" (1878), "შტრაიხპუდლიკები" (1880) და სხვა მწერლის უტოპიურ-სოციალისტური თვალსაზრისი გამოსჭვივის. არბესი ხშირად ორგანულად უხამებს ერთმანეთს რეალობასა და ფარტასტიკას. მოთხრობებში "წმინდა ქსავერი" (1873), "ნიუტონის ტვინი" (1877) და სხვა ეხება ომისა და მშვიდობის პრობლემებს.
გიბრალტარი (უისკონსინი)
გეოგრაფია
აშშ-ის ბიუროს აღწერის მონაცემებით, ქალაქის ფართობი 392.2 კმ²-ს შეადგენს, აქედან, ხმელეთს ფართობის 87.7 კმ², ხოლო წყალს 304.6 კმ² უჭირავს.
სქოლიო
კატეგორია:დორის ოლქის ქალაქები
ვალდელაკასა-დე-ტახო
ვალდელაკასა-დე-ტახო (Valdelacasa de Tajo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის ვილიუერკას-იბორეს-ხარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 72,9 კმ². მოსახლეობა — 348 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
Formica dusmeti
Formica dusmeti — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სანტო-ტომეს დეპარტამენტი
სანტო-ტომეს დეპარტამენტი (Departamento Santo Tomé) — დეპარტამენტი არგენტინაში, კორიენტესის პროვინციაში.
არგენტინის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2001 წელს დეპარტამენტის მოსახლეობა 54 050 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 7 359 კმ²-ია.
დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სანტო-ტომე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კორიენტესის პროვინციის დეპარტამენტები
Saks Fifth Avenue
საკს ფიფზ ავენიუ (Saks Fifth Avenue) — მაღალი კლასის ამერიკული უნივერმაღი, რომელიც მფლობელი და მმართველი „საკს ფიფზ ავენიუ ენტერპრაიზია“. უნივერმაღი ბაზარზე კონკურირებს ისეთ ქსელებთან, როგორებიცაა ნეიმან მარკუსი, ბერგდორფ გუდმანი და ბარნის ნიუ იორკი. „საკსის“ ცენტრალური ოფისი ნიუ-იორკში მდებარეობს.
კატეგორია:1898 წელს დაარსებული კომპანიები კატეგორია:აშშ-ის უნივერმაღები
პორტუგალიის ერთიანი დემოკრატიული კოალიცია
პორტუგალიის ერთიანი დემოკრატიული კოალიცია (Coligação Democrática Unitária or CDU) – პორტუგალიის კომუნისტური პარტიის (Partido Comunista Português or PCP) და მწვანეების (Partido Ecologista "Os Verdes" or PEV) კოალიცია. კოალიციაში ასევე შედის პოლიტიკური მოძრაობა დემოკრატიული ინტერვენცია. (Intervenção Democrática ან ID)
კოალიცია დაფუძნდა 1987 წლის პირველ ნახევარში, რათა ერთად მიეღოთ მონაწილეობა პორტუგალიის 1987 წლის არჩევნებში და 1987 წლის 19 ივლისის ევროპის პარლამენტის არჩევნებში.
მინი|მარცხნივ|200პქ|პარტიის საარჩევნო ბანერი კოალიციის შექმნიდან, წევრ პარტიებს არცერთ არჩევნებში ცალ-ცალკე მონაწილეობა არ მიუღიათ. კომუნისტური პარტია არის მთავარი ძალა, ამიტომაც საარჩევნო სიის უმეტესობა მისი წევრებია. ბოლო არჩევნების მიხედვით კოალიციის 14 პარლამენტის წევრიდან 2 არის მწვანეთა პარტიიდან. თითოეულ პარტიას ოფიციალურად აქვს ცალკე საპარლამენტო ჯგუფი.
ლოკალურ დონეზე, საარჩევნო სიას კოალიცია წარმოადგენს ყველა მუნიციპალიტეტში, რომლის პირველი წევრი შეიძლება იყოს როგორც კომუნისტური ასევე მწვანეთა პარტიიდან. რადგან მწვანეებს აქვთ მცირე პარტიული სტრუქტურა, ძირითადად კომუნისტების ოფისები გამოიყენება როგორც კოალიციის ოფისი.
სიმბოლოები
დღვანდელ სიმბოლოში გაერთიანებულია ორივე პოლიტიკური პარტიის სიმბოლო, ნამგალი და ურო და მზესუმზირა. შესაბამისად პარტიების აბრევიატურით ქვევით. ამ სიმბოლომ ჩაანაცვლა ძველი, რომელიც წარმოადგენდა სამ ექვსკუთხედს წარწერით: CDU. ძველ სიმბოლოს განმარტავდნენ შემდეგნაირად, რომ CDU მუშაობდა როგორც ფუტკრები (კოლექტიურად და ყოველდღე), ხოლო ექვსკუთხედები წარმოადგენდა PCP-ს უჯრედოვან ლენინურ სტრუქტურას.
ახალგაზრდული ფრთა
კავშირის ახალგაზრდულ ფრთას ეწოდება: en:Juventude CDU, რომელიც ძირითადად არჩევნების პერიოდში პოლიტიკურ სამუშაოს აწარმოებს ახალგაზრდებში. ახალგაზრდული ფრთა შედგება კოალიციის წევრი პარტიების ახალგაზრდული ორგანიზაციების პორტუგალიის ახალგაზრდა კომუნისტების (Portuguese Communist Youth) და Ecolojovem-ის წევრებისგან.
სქოლიო
კატეგორია:პორტუგალიის პოლიტიკური პარტიები
მინასი (კუბა)
მინასი (Minas) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბაში, კამაგუეის პროვინციაში. მდებარეობს პროვინციის აღმოსავლეთ ნაწილში.
თურინგვეთილი
თურინგვეთილი (Thuringwethil) — პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. ეს იყო ვამპირი, საურონის მსახური პირველ ეპოქაში.
მინასი (კუბა)
დემოგრაფია
2004 წელს, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 38 517 ადამიანს შეადგენდა. 1 015 კმ² ფართობზე მოსახლეობის სიმჭიდროვე იყო 37.9 ადამიანი კმ²-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ქალაქები
თურინგვეთილი
გამოხატავენ ვარაუდს, რომ თურინგვეთილი მაია იყო, ვინაიდან ფორმის შეცვლა შეეძლო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუახმელეთის მაიარები კატეგორია:სილმარილიონის პერსონაჟები
Lista zwierząt Śródziemia
V საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
...
კატეგორია:V საუკუნე
ურუგვაის სამზარეულო
მინი|200px|ასადო ცხოველის შიგნეულითა და სოსისებით. მონტევიდეო, ურუგვაი ურუგვაული სამზარეულოს ჩამოყალიბებაში მრავალი ქვეყნის კულტურამ მიიღო მონაწილეობა. მათ შორისაა ხმელთაშუა ზღვის ქვეყნები: იტალია, ესპანეთი, საფრანგეთი, პორტუგალია. იმიგრირების შედეგად კი გერმანია და დიდი ბრიტანეთი. ესპანური სამზარეულოს გავლენა მეტად დიდია ურუგვაულ კულინარიაში.
ესპანური დესერტები როგორიცაა, ჩურო, ენსაიმადა (ტკბილი პური), ალფახორე ძალიან პოპულარულია ურუგვაიში. ასევე ბრინჯის კერძები, მაგალითად, პაელა. პორტუგალიური გავლენა იგრძნობა თევზეულის მომზადებისას. შებოლილი თევზი, რვაფეხა, მოლუსკები. რა თქმა უნდა, იქ იტალიური პასტას მრავალ სახეობასაც შეხვდებით, როგორებიცაა: რავიოლი, ფეტუჩინი, ტორტელინი... პასტას ისინი სხვადასხვა სოუსით მიირთმევენ, თუმცა მათგან ერთი განსაკუთრებულია. ეს სოუსია, რომელიც ურუგვაიში შეიქმნა. მისი სახელია "კარუსო". მისი ინგრედიენტებია: რძის ნაღები, რომელიმე სახის ხორცი, ხახვი, ლორი და სოკო.
გელა ბეჟუაშვილი
გელა ბეჟუაშვილი (დ. 1 მარტი, 1967, მანგლისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, სხვადასხვა დროს საქართველოს საგარეო საქმეთა და თავდაცვის მინისტრი, უშიშროების საბჭოს მდივანი და საქართველოს სადაზვერვო სამსახურის უფროსი.
ბიოგრაფია
1991 წელს დაამთავრა კიევის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობებისა და საერთაშორისო სამართლის საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი და მიენიჭა საერთაშორისო სამართლის იურისტის კვალიფიკაცია. 1997 წელს დაამთავრა ტეხასის უნივერსიტეტის სამართლის  სკოლა (აშშ), რის შემდგომაც მიენიჭა სამართლის მაგისტრის აკადემიური ხარისხი. 2003 წელს სწავლობდა ჰარვარდის უნივერსიტეტის კენედის სახელობის სახელმწიფო მოხელეთა სკოლაში (აშშ). სხვადასხვა დროს გავლილი აქვს სპეციალური კურსები სამართლისა და სახელმწიფო მართვის საკითხებში აშშ-სა და ევროპის წამყვან უნივერსიტეტებში. 1996 – დაჯილდოებულია აშშ-ს მთავრობის სტიპენდიით. 1998 წელს დაჯილდოებულია გაერო-ს სტიპენდიით.
ურუგვაის სამზარეულო
გერმანული დესერტებიდან ყველაზე პოპულარული კრუასანია. მას ურუგვაიში ორნაირი ხერხით ამზადებენ. კრუასანების ერთ სახეობას კარაქით ამზადებენ, მეორე სახეობას კი ღორის გამდნარი ქონით.
გელა ბეჟუაშვილი
სამუშაო გამოცდილება
მინი|left|გელა ბეჟუაშვილი და [[კონდოლიზა რაისი.]]
ურუგვაის სამზარეულო
მთავარი ინგრედიენტი ქვეყნის მენიუში ხორცი და ცხოველური პროდუქტებია. ძირითადად ძროხის ხორცი, თუმცა ასევე იყენებენ ქათმის, ღორის, ბატკნის ხორცს და თევზს.
გელა ბეჟუაშვილი
სამუშაო გამოცდილება
მინიჭებული აქვს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის დიპლომატიური რანგი და ნამდვილი სახელმწიფო მრჩევლის საკლასო ჩინი. გელა ბეჟუაშვილი დასახელებულ იქნა 2004 წლის ადამიანად აშშ-ის ბიოგრაფიული კვლევების ინსტიტუტის მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი დიპლომატები კატეგორია:საქართველოს თავდაცვის მინისტრები კატეგორია:საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1967 კატეგორია:საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნები კატეგორია:დაბადებული 1 მარტი გელა
ურუგვაის სამზარეულო
მათ მოსამზადებლად ძირითადად იყენებენ მოხარშვისა და კოცონზე შეწვის მეთოდებს. ურუგვაიში დიდი პოპულარობით არ სარგებლობს ტაფაზე შემწვარი საკვები, თუმცა გამონაკლისებიც არსებობს, მაგალითად, "ჩივიტო"(ინგრედიენტები: სტეიკი, ყველი მოცარელა, პომიდორი, მაიონეზი, შავი ან მწვანე ზეთისხილი, ბეკონი, კვერცხი და ლორი). ეს სენდვიჩი, რომელსაც კარტოფილ ფრისთან ერთად მიირთმევენ ურუგვაის ნაციონალური კერძია.
ჯული ზენატი
ჯული ზენატი (დ. 5 თებერვალი, 1981, პარიზი, საფრანგეთი) — ფრანგი პოპმომღერალი. პირველი როლი შეასრულა მიუზიკლში პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი.
ურუგვაის სამზარეულო
ურუგვაის ძალიან მდიდარი ფლორა და ფაუნა აქვს, თუმცა ამ დიდებული ბუნების უმეტესი ნაწილი გამოუყენებელია კულინარიაში. თუ არ ჩავთვლით ველურ მცენარეულობას, რომლითაც ჩაის აყენებენ. ასევე ისინი მიირთმევენ რამდენიმე გარეული ცხოველის ხორცსაც, როდესაც ნადირობის სეზონი იხსნება. ერთ-ერთი მათგანია არმადილი (ჯავშნოსანი ძუძუმწოვარი).
ჯული ზენატი
სიყმაწვილე
ჯული ზენატი დაიბადა პარიზში, ებრაული წარმოშობის ფრანგების ოჯახში.
ურუგვაის სამზარეულო
ურუგვაიში საკვებთან ერთად ყოველთვის მიირთმევენ პურს. ურუგვაული ტრადიციულ სასმელს კი "მატე" ეწოდება. ეს ცხელი სასმელი ერთ-ერთი ველური მცენარის გამომშრალი ფოთლებისგან მზადდება. მას უმეტესად მიირთმევენ შემოდგომაზე ან ზამთარში. ურუგვაიში ღვინოც საკმაოდ პოპულარული სასმელია.
ჯული ზენატი
ალბომები
კატეგორია:დაბადებული 1981 კატეგორია:ფრანგი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 5 თებერვალი
ურუგვაის სამზარეულო
ჩვეული კერძები
მინი|200px|მილანეზა ნაპოლიტანა კარტოფილი ფრისთან, პომიდორთან და ორეგანოსთან ერთად • ასადო - საქონლის ხორცის ნაკვერჩხალზე შეწვის მეთოდი. ასევე კერძი ტირა დე ასადო.
Too Low for Zero
Too Low for Zero — ელტონ ჯონის მეჩვიდმეტე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1983 წლის მაისში. დისკი გამოსცეს ლეიბლებმა Geffen და Rocket Records. ალბომის პროდიუსერია კრის თომასი.
ურუგვაის სამზარეულო
ჩვეული კერძები
• ჩივიტო - სენდვიჩი რომელიც შეიცავს სტეიკს, ლორს, ყველს, პომიდორს, სალათის ფოთოლსა და მაიონეზს.
• ჩორიპანი - ძალიან პოპულარული ურუგვაული სწრაფი კვების კერძი. შედგება გრილზე შემწვარი ჩორისოსა (ღორის სოსისი) და მაგარ ქერქიანი პურისგან. მიირთმევენ       ჩიმიჩურის სოუსთან ერთად.
• ემპანადა - ლორითა და ყველით სავსე პატარა ღვეზელი.
• მილანეზა - თხელი კოტლეტის სტეიკი. აქვს მრავალი სახესხვაობა, როგორებიცაა: მილანეზა ნაპოლიტანა, მილანეზა რელენა და სუპრემა მერილენდი.
• ნიოკი - მას ტრადიციულად ყოველი თვის 29 რიცხვში მიირთმევენ. მაშინ როცა ურუგვაელებს ყველაზე მეტად უჭირდათ, ეს იყო ხელფასის წინა დღე. ნიოკი კი დაბალფასიანი და ნოყიერი კერძია.
• პანჩო - ტიპური ურუგვაული ჰოთ დოგი.
საკვებს ძირითადად პურთან ერთად მიირთმევენ, თუმცა ზოგჯერ პურის მაგივრობა შესაძლოა ბრინჯმა, სალათამ ან ჩიფსებმა გასწიოს. ასადოს აკომპანიმენტს ჩორისო, მორსია, ოფალი, შიგთავსიანი წიწაკები და შემწვარი კარტოფილი უწევს.
Too Low for Zero
ალბომიდან გამოიცა წარმატებული სინგლები „I Guess That's Why They Call It the Blues“ და „I'm Still Standing“.
სქოლიო
კატეგორია:ელტონ ჯონის ალბომები კატეგორია:1983 წლის ალბომები კატეგორია:Geffen Records-ის ალბომები კატეგორია:The Rocket Record Company-ს ალბომები კატეგორია:ალბომები კრის თომასის პროდიუსერობით
Formica elevata
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
არბოობა
არბოობა — წმინდა გიორგის სახელთან დაკავშირებული რელიგიური დღესასწაული, იმართებოდა რამდენიმე სოფელში ერთდროულად. მთავარ დღეობას იხდიდნენ სოფ. არბოში (გორის რაიონი), აგრეთვე სოფ. გერში (ცხინვალის რაიონი).
არბოობა იწყებოდა აგვისტოს ბოლო კვირას და სამ კვირას (შაბათ-კვირაობით) გრძელდებოდა (თავი არბოობა ანუ თავგერისთობა, შუა გერისთობა და ბოლო გერისთობა). მლოცველები ხშირად ჯერ (პარასკეობით) გერის წმინდა გიორგის ეკლესიაში მიდიოდნენ, ღამეს ათევდნენ, შაბათს კი მთავარი სალოცავის - არბოს წმ. გიორგის ეკლესიის კარზე გადადიოდნენ. შესაწირავად მიჰყავდათ მოზვერი, ცხვარი ან ქათამი. არბოს წმ. გიორგის ეკლესიის მრევლს შეადგენდნენ შიდა და ზემო ქართლის მლოცველები. ვახუშტის ვარაუდით "არბოწმიდის" ეკლესია აშენებული უნდა იყოს აბო თბილელის სახელზე, რომლის წმინდა ნაწილი ამ ადგილზე დაუკრძალავთ. არბოობასთან დაკავშირებული იყო ტრადიციული ბაზრობა, რომელმაც XIX საუკუნის II ნახევრიდან ფართო ხასიათი მიიღო. არბოობა გადმონაშთის სახით დღემდე შემორჩა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქრისტიანული დღესასწაულები
ვილიარ-დელ-პედროსო
ვილიარ-დელ-პედროსო (Villar del Pedroso) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის ვილიუერკას-იბორეს-ხარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 242 კმ². მოსახლეობა — 582 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
16 იანვარი
16 იანვარი — გრიგორიანული კალენდრის მე-16 დღე. წლის ბოლომდე დარჩენილია 349 დღე (ნაკიან წელში - 350).
იხილეთ აგრეთვე
სხვა თვეები:
0116
ტილიონი
ვალინორის ხეების ეპოქაში ახალგაზრდა ტილიონი იყო ორომეს მსახური მონადირე. მისი ძალა ბევრად აღემატებოდა არიენის შესაძლებლობებს.
ტილიონის სახელი ასოცირდება მთვარესთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუახმელეთის მაიარები კატეგორია:სილმარილიონის პერსონაჟები
გიოინიუიანი
გიოინიუიანი (Göynüyən) — სოფელი აზერბაიჯანში, გორანბოის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გორანბოის რაიონის სოფლები
საჭადრაკო ოლიმპიადა 1956
31 აგვისტო - 24 სექტემბერი 1956 მოსკოვი, სსრ კავშირი
საბჭოთა კავშირი პირველად მასპინძლობდა ოლიმპიადას. მოსკოვში 34 ქვეყნის ნაკრები შეიკრიბა. კვლავ არ თამაშობდნენ ამერიკელები. ქვეჯგუფებში ბრძოლას სიურპრიზები არ მოუტანია. მთავარ ფინალში ძირითადად ის გუნდები გავიდნენ, რომლებიც წარმატებით გამოვიდნენ წინა ოლიმპიადაზეც.
ფინალური ტურნირის ოთხი ტურის შემდეგ საბჭოთა და უნგრელ მოჭადრაკეებს ქულათა თანაბარი რაოდენობა, 11-11, ჰქონდათ. 10,5 ქულა ჰქონდათ იუგოსლავიელებს და 9,5 - არგენტინელებს. აქვე უნდა ითქვას რომ მეოთხე ტურში საბჭოელებმა პირველი დამარცხება განიცადეს ოლიმპიადების ისტორიაში, წააგეს უნგრელებთან. მეხუთე ტურიდან მოყოლებული ოლიმპიური ჩემპიონები ჩემპიონურად ათამაშდნენ და დაწინაურდნენ. ხოლო როდესაც მეათე ტურში საბჭოელებმა იუგოსლავიელებიც დაამარცხეს, ჩემპიონობის საკითხი პრაქტიკულად გადაწყდა. დიდი ბრძოლა გაჩაღდა მეორე ადგილისათვის. საბოლოოდ კი იუგოსლავიელებმა მხოლოდ დამატებითი მაჩვენებლების (მეტი მოგებული და ფრედ დამთვრებული მატჩი) წყალობით დაიკავეს მეორე ადგილი. ოლიმპიადის გმირი გახდა დანიელი ბენტ ლარსენი, რომელმაც გამარჯვება მოიპოვა პირველ დაფაზე. მასთან ერთად ოლიმპიადაზე გამოჩნდა მრავალი ახალგაზრდა და პერსპექტიული მოჭადრაკე (ლაიოშ პორტიში, ფრედერიკ ოლაფსონი, პალ ბენკო, ვოლფგანგ ულმანი და სხვები), რომლებიც შემდგომში ტონს აძლევდნენ მსოფლიოს ჭადრაკს.
ტექნიკური შედეგები
მონაწილეობდა 33 ქვეყნის 34 ნაკრები გუნდი (კვლავ ცალკე გუნდად თამაშობდა საარის ნაკრები). ტურნირი ჩატარდა ორ ეტაპად. პირველ ეტაპზე გუნდები ოთხ ქვეჯგუფში არკვევდნენ ფინალისტთა ვინაობას. ქვეჯგუფებში პირველ-მესამე ადგილებზე გასული გუნდები თამაშობდნენ მთავარ ფინალში (I-IX ადგილები). დანარჩენები B და C ფინალურ ტურნირებში იბრძოდნენ XIII-XIV და XXVI-XXXIV ადგილებისათვის. ორივე ეტაპზე ტურნირი ჩატარდა წრიული სისტემით.
პირველი ეტაპი
მეორე ეტაპი
25. undefined - 24 26.🇩🇪 (საარი) - 23  27.🇮🇳 - 20,5  28. ირანი - 19 29.🇵🇷 puerto rico - 18,5  30.🇲🇳 - 18,5  31. - 17,5 32. საბერძნეთი - 17  33.🇮🇪 - 13  34.🇱🇺 - 9
13.🇦🇹 - 28 14.🇮🇸 - 27  15.🇸🇪 - 26,5  16.🇧🇪 - 23,5  17.🇫🇮 - 22,5  18.🇨🇴 - 21  19.🇳🇱 - 21  20. გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკა - 20,5  21.🇫🇷 - 19,5  22.🇨🇱 - 19  23.🇵🇱 - 19  24.🇳🇴 - 16,5
I-XII ადგილები
ჩემპიონის და პრიზიორების შემადგენლობა და შედეგები
მიხეილ ბოტვინიკი 8,5 (+6=7-0), ვასილი სმისლოვი 8,5 (+5=7-1), პაულ კერესი 9,5 (+7=5-0), დავიდ ბრონშტეინი 11 (+9=4-0), მარკ ტაიმანოვი 8,5 (+6=5-0), ეფიმ გელერი 7,5 (+7=1-2)
სვეტოზარ გლიგორიჩი 9,5 (+6=7-3), ალექსანდრ მატანოვიჩი 11,5 (+7=9-0), ბორისლავ ივკოვი 12 (+9=6-1), ნიკოლა კარაკლაიჩი 6 (+4=4-1), ბორისლავ მილიჩი 6 (+3=6-0), ბოჟიდარ ჯურაშევიჩი 5 (+4=2-0).
ლასლო საბო 11 (+6=10-1), გედეონ ბარცა 11,5 (+9=5-2), პალ ბენკო 10 (+6=8-1), დიორდ სილადი 4,5 (+4=1-4), ნიკლოშ ბელი 6,5 (+4=5-2), ლაიოშ პორტიში 6 (+4=4-0)
საუკეთესო შედეგები დაფების მიხედვით
! style="background: #ddffdd;"|პირველი დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|მეორე დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|მესამე დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|მეოთხე დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|პირველი სათადარიგო დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
სებასტიან-პაგადორის პროვინცია
სებასტიან-პაგადორის პროვინცია (Provincia de Sebastián Pagador) — პროვინცია ბოლივიაში, ორუროს დეპარტამენტის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. დედაქალაქია სანტიაგო-დე-უარი.
სებასტიან-პაგადორი ერთ-ერთია ორუროს დეპარტამენტის თექვსმეტი პროვინციიდან. სამხრეთ-აღმოსავლეთით ესაზღვრება პოტოსის დეპარტამენტი. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ გადაჭიმულია 50 კმ-ზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ 100 კმ-ზე, ხოლო მთლიანი ფართობი 973 კმ²-ს შეადგენს.
დაყოფა
პროვინცია შედგება მხოლოდ ერთი მუნიციპალიტეტისაგან, რომელიც თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
-19.21667°N, -66.21667°W
კატეგორია:ორუროს დეპარტამენტის პროვინციები
მეკობრეობა სომალიში
250px|thumb|right|"B-Wasy"-ს სომალელი მეკობრეების ფოტოკოლაჟი, შეიარაღებულნი [[AKM-ის მოიერიშე შაშხანებით, RPG-7 ნაღმტყორცნებით და ნახევრადავტომატური პისტოლეტებით]] thumb|right|250px|მეკობრეები აკავებენ ჩინური სათევზაო გემის — Tian Yu No. 8-ის ეკიპაჟს
მეკობრეობა სომალის სანაპირო წყლებში მუდმივ საფრთხეს უქმნის საერთაშორისო საზღვაო ტვირთზიდვას მოყოლებული 1990-იანი წლების დასაწყისიდან, როდესაც სომალის სამოქალაქო ომი დაიწყო. 2005 წლიდან, ბევრმა საერთაშორისო ორგანიზაციამ, მათ შორის საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციამ და მსოფლიო სასურსათო საბჭომ, გამოხატა თავისი შეშფოთება მეკობრეობის შემთხვევების ზრდასთან დაკავშირებით. მეკობრეები აქტიურობენ მაღალი ტვირთბრუნვის მქონე სანაპიროებთან და ხელს უშლიან ჰუმანიტარული ტვირთის გადატანას. მსოფლიო სასურსათო პროგრამების 90 % ხორციელდება საზღვაო გადაზიდვებით და გემები უკვე ესკორტირებას ითხოვენ. კენიის საგარეო საქმეთა მინისტრის განცხადებით, სომალელმა მეკობრეებმა 12 თვის განმვალობაში მოიპოვეს $150 მილიონი, 2008 წლის ნოემბრამდე.
სქოლიო
კატეგორია:სომალი  კატეგორია:ადენის ყურე
გურგენი
გურგენი (გ. 1008) — ბაგრატიონთა ტაოს შტოს წარმომადგენელი, მეფეთ-მეფე (994 - 1008) და მაგისტროსი (1001). ქართველთა მეფის ბაგრატ II-ის ძე და გაერთიანებული საქართველოს პირველი მეფის ბაგრატ III-ის მამა. ცოლად ჰყავდა აფხაზთა მეფის გიორგი II-ის ასული გურანდუხტი. გურგენმა აქტიური მონაწილეობა მიიღო საქართველოს პოლიტიკურ გაერთიანებაში. 975 წელს ქართლში მეურვედ გადმოჰყვა ბაგრატ III-ს, როდესაც დავით III კურაპალატმა, იოანე მარუშისძის ხელშეწყობით, ქართლის (იბერია) ტახტზე დასვა თავისი შვილობილი. ქართლის აზნაურების ერთი ნაწილის ღალატის შედეგად გურგენი შეიპყრეს კახეთის სამეფოს აზნაურებმა, რომლებიც ქართლისათვის იბრძოდნენ. დავით III კურაპალატის ენერგიული ჩარევის შედეგად გურგენი გაათავისუფლეს. 988 წელს გურგენი მონაწილეობდა ბაგრატ III-ის მიერ კლდეკარის ერისთავის რატის დასამორჩილებლად მოწყობილ ლაშქრობაში. მამის გარდაცვალების შემდეგ, 994 წელს გურგენი დაჯდა მის ადგილზე, მაგრამ რადგან ბაგრატ III უკვე მეფე იყო, მას მეფეთ-მეფე უწოდეს. გურგენი ბაგრატ III-თან ერთად ცდილობდა მიეღო დავით III კურაპალატის მემკვიდრეობა, რომელიც ბიზანტიას ეჭირა.
სქოლიო
კატეგორია:ტაო-კლარჯეთის მეფეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1008 კატეგორია:ტაო-კლარჯეთის სამეფოს ბაგრატიონები
Formica elongata
Formica elongata — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
უინენი
უინენი — პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. „სილმარილიონის“ მიხედვით, იგი არის ოსეს დედოფალი. მას ასევე იცნობენ, როგორც ზღვის ქალბატონს. შესაძლებელია, მისი სახელი წარმოშობილია ფინური ენიდან, ზმნიდან uida (ცურვა).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუახმელეთის მაიარები კატეგორია:სილმარილიონის პერსონაჟები
ვესტ ვილიჯი
ვესტ ვილიჯი (ინგლ. West Village) — გრინვიჩ ვილიჯის უბნის დასავლეთი ნაწილი მანჰეტენზე, ნიუ-იორკი. მიუხედავად იმისა, რომ ამ უბანს განსაზღვრული საზღვრები არ აქვს, ზოგადად ითვლება, რომ ის შემოიფარგლება მდ. ჰუდზონით და მეექვსე ავენიუთი და იშლება მე-14 ქუჩიდან ქვევით ჰაუსტონის ქუჩამდე. მეზობელი უბნებია ჩელსი ჩრდილოეთით, სოჰოს ჰუდზონის მოედნის ნაწილი სამხრეთით და გრინვიჩ ვილიჯის ძირითადი ნაწილი აღმოსავლეთით.
უბანი გამოირჩევა მანჰეტენისთვის ჩვეულ ცხრილს აცდენილი ქუჩებით, რაც ხშირად აბნევს ტურისტებსაც და ქალაქის მცხოვრებთაც. ეს ქუჩები დაიგეგმა მე-18 საუკუნეში, დაახლოებით მდ. ჰუდზონის პარალელურად ან ვერტიკალურად, დიდი ხნით ადრე ვიდრე 1811 წლის კომისიონერთა გეგმა შედგებოდა, რომელმაც ქალაქის მთავარი ქუჩების ცხრილი შეადგინა. ქუჩების ნორმები არეულია, მაგ. ვესტ მე-4 ქუჩა კვეთს ვესტ მე-10, მე-11 და მე-12 ქუჩებს და მთავრდება ვესტ მე-13 ქუჩასთან.
კატეგორია:მანჰეტენის უბნები
მარიბოხოკი
მარიბოხოკი (ოფიციალურად მარიბოხოკის მუნიციპალიტეტი; Munisipalidad sa Maribojok; Bayan ng Maribojok) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ბოჰოლის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 22 178 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 22 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ბოჰოლის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
ტომბუქტუ
ტომბუქტუ (Tombouctou), მოძველებული სახელი ტიმბუქტუ (Timbouktou; Tin-Bouktou (ტამაშექის ენა), Tinbuktu, Timbuctoo და Timbuktoo ბერბერო-ლიბიური ენები) — შუა საუკუნეების ქალაქი მალის ცენტრალური ნაწილის ჩრდილოეთში, მდინარე ნიგერიდან 13 კმ-ით ჩრდილოეთში, მოსახლეობა — 54 453 ადამიანი (2009 წელი).
ქალაქმა ეკონომიკურ აღმავლობას მიაღწია მანსა მუსა I-ის დროს. ამ დროს ტომბუქტუ იყო ინტელექტუალური და ისლამური სასულიერო ცენტრი ცენტრალურ სუდანში. დღეისათვის ქალაქში მდებარეობს რამდენიმე მსხვილი მედრესე, მათ შორის სანკორეს მედრესე, ასევე დასავლეთი აფრიკის სამი უძველესი მეჩეთი.
გეოგრაფია და კლიმატი
thumb|250პქ|მომთაბარეთა გაჩერების ადგილი ქალაქი მსებარეობს მდინარე ნიგერის დაკლაკნილ ადგილზე (ე. წ. მდინარე ნიგერის შიდა დელტაში), საჰარის უდაბნოს სამხრეთ კიდეზე. ქალაქისთვის უდაბნოს გაფართოების პრობლემა აქტუალურია: ქალაქის ქუჩები სავსეა ქვიშით, მდინარის ოდესღაც წყალუხვი კალაპოტი, რომელიც ქალაქში იწვევდა წყალდიდობებს, დაშრა. ჯერ კიდევ XX საუკუნის დასაწყისში ქალაქი იყო ძნელადმისაღწევი: მდინარე ნიგერით ტომბუქტუმდე მიღწევა შესაძლებელი იყო მხოლოდ მაშინ, როდესაც წყლის დონე იყო საკმაოდ მაღალი; საქარავნო გზას ხშირად ფარავდა ქვიშა.
კლიმატი ცხელი და მკვეთრად კონტინენტალურია. იშვიათ მცენარეულობას შორის ჭარბობს აკაციის, ბაობაბის და პალმის ხეები. ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურა შეადგენს 28 °C-ს, ყველაზე უფრო ცხელი თვეებია — მაისი და ივნისი (საშუალო ტემპერატურა 34 °C). ნალექების საშუალო რაოდენობაა — დაახლოებით 170 მმ. ყველაზე უფრო მეტი ნალექების რაოდენობა მოდის ივლისიდან აგვისტოს ჩათვლით (დაახლოებით 56-66 მმ). ამ პერიოდში მოსული წვიმები ხშირად მნიშვნელოვან ზიანს აყენებენ თიხისგან აშენებულ შენობებს.
მოსახლეობა
2012 წლის მონაცემებით ქალაქ ტომბუქტუს მოსახლეობა შეადგენს 35 330 ადამიანს; 1998 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობდა 31 973 ადამიანი. ქალაქი გეოგრაფიულად მდებარეობს მომთაბარე ბერბერების, ადგილზე დამაგრებულ ნეგროიდებსა და არაბი მოსახლეობის განსახლების გადაკვეთის რეგიონში; ძირითადი ეთნიკური ჯგუფებია: სონგაი, ტუარეგები, ფულბე და მანდე. მოსახლეობის უმრავლესობა ლაპარაკობს სონგაის ენებზე. ასევე გავრცელებულია არაბული, ფრანგული და ტამაშექის ენები.
ისტორია
დაარსდა ტუარეგების მიერ დაახ. 1100 წელს ტრანსსაჰარის ქარავნების გასაჩერებლად და მნიშვნელობას იძენს მალის იმპერიის შემადგენლობაში შესვლისას. ტრადიციულად ითვლება, რომ ქალაქის დასახელება წარმოქმნილია სიტყვისგან „ტინ“ („ადგილი“) და „ბუქტუ“ (ამ რეგიონში ოდესღაც მცხოვრები ასაკოვანი მალელი ქალის სახელი, რომელთანავ ჩერდებოდნენ ჩრდილოეთისკენ ქარავნებით მიმავალი არაბი ვაჭრები). მეორე ეტიმოლოგიური ვერსიით, რომელიც გამოთქვა ფრანგმა აღმოსავლეთმცოდნე რენე ბასეტმა, ტამაშექის ენაზე „ტინ-ბუქტი“ ნიშნავს შორეულ ადგილს „დედამიწის კიდეზე“. ქალაქის პირველი აღწერა ჩაატარეს ლეო აფრიკანუსმა (, يوحنا ليون الإفريقي, Giovanni Leone l'Africano) (1526 წელი) და იბნ ბატუტამ (1353 წელი).
XIV საუკუნეში მანსა მუსამ აქ აღმართა საკუთარი სასახლე (რომლისგან კვალი დღემდე არ შემორჩენილა), ასევე საკათედრო მეჩეთი დამახასიათებელი კოშკით (გადაკეთებულია). XV და XVI საუკუნეებში ტომბუქტუ ზღაპრულად გამდიდრდა ოქროსა და მარილის ვაჭრობით და უმსხვილეს საქარავნო ვაჭრობის ცენტრად იქცა ჩრდილო-დასავლეთ აფრიკაში. ვაჭრებს ფეხდაფეხ მოჰყვნენ ბერბერი, არაბი და ევროპელი მეცნიერები და მწერლები, რომლებიც საგანმანათლებლო საქმიანობას სანკორეს სასწავლებელში ეწეოდნენ. ქალაქში დღემდე ინახება ანტიკური ბერძნული მანუსკრიპტები. 1433 წელს ტომბუქტუ ტუარეგებმა დაიპყრეს, მაგრამ ისინი ცხოვრობდნენ ქალაქის სიმაგრეების ფარგლებს გარეთ და მხოლოდ იშვიათად ესხმოდნენ თავს ქალაქს.
შუა საუკუნეების დროიდან ტომბუქტუ ევროპაში ცნობილი იყო, როგორც ზღაპრულად მდიდარი ქალაქი. XVIII საუკუნის ბოლოს ევროპელმა მკვლევარებმა განახორციელეს საჰელის რეგიონში მდებარე ოდესღაც დიდი სავაჭრო ცენტრის აღმოჩენის რამდენიმე ცდა. 1795 და 1805 წლებში მუნგო პარკმა აფრიკული ასოციაციის შემადგენლობაში სცადა აღმოეჩინა ქალაქი და იმავდროულად გამოეკვლია მდინარე ნიგერის შესართავი. შესაძლოა მუნგო პარკი გახდა ტომბუქტუში მყოფი პირველი ევროპელი, მაგრამ ის გარდაიცვალა ნიგერიის ტერიტორიაზე და ვერ მოასწრო წერილობითი ფორმით მოეყოლა ნანახის თაობაზე.
1824 წელს საფრანგეთის გეოგრაფიულმა საზოგადოებამ შესთავაზა 10 ათასი ფრანკის პრიზი იმ არამუსლიმს, რომელიც შეძლებდა შესულიყო ქალაქში, დაბრუნებულიყო უკან და დაეწერა ნანახის შესახებ. 1826 წლის სექტემბერში ალექსანდერ გორდონ ლენგმა მიაღწია ტომბუქტუს, მაგრამ მოკლული იქნა მუსლიმი ვაჭრის მიერ, რომელსაც ეშინოდა ქალაქში ევროპელების შეღწევისა და შემდეგ დაპყრობისა.
1829 წელს მუსლიმის ფორმაში გადაცმულმა ფრანგმა რენე ოგიუსტ კაიემ შეძლო შესულიყო ქალაქში, მშვიდობიანად დაბრუნებულიყო ევროპაში და მიეღო პრიზი. ამას გარდა, 1813 წელს ქალაქ ტანჟერში მდებარე დიდი ბრიტანეთის საკონსულოში ჩასულმა აფრო-ამერიკელმა მეზღვაურმა რობერტ ადამსმა განაცხადა, რომ მან 1811 წელს შეძლო ქალაქში შესვლა, მას შემდეგ, როდესაც მისი გემი ჩაიძირა აფრიკის სანაპიროსთან. . 1816 წელს მან გამოსცა წიგნი „The Narrative of Robert Adams, a Barbary Captive“, მაგრამ მკვლევარებმა ეჭვი შეიტანეს მისი ქალაქში ყოფნის თაობაზე. ასევე ცნობილია, რომ 1890 წლამდე კიდევ სამმა ევროპელმა მიაღწია ქალაქს: ესენი არიან გერმანელები ჰაინრიხ ბართი და ოსკარ ლენცი 1853 წელს და ესპანელი კრისტობალ ბენიტესი 1880 წელს.
თანამედროვე ქალაქი
1989 წელს იუნესკომ ქალაქის ცენტრის თიხისგან აშენებული შენობები თავის დაცვის ქვეშ აიყვანა, როგორც მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები, ხოლო 2000 წელს ლუქსემბურგის ხელისუფლებამ და ზოგიერთმა საერთაშორისო ფონდმა დაიწყო იმ მრავალრიცხოვანი შუა საუკუნეების ხელნაწერების შესწავლის და შენარჩუნების პროექტის განხორციელება, რომლებიც ინახება ტომბუქტუში და მის შემოგარენში. მათი საერთო რაოდენობა შეადგენს ასობით ათას ეგზემპლიარს; ყველაზე უფრო ძველები მიეკუთვნება XII საუკუნეს.
1990-იან წლებში ტომბუქტუ, როგორც მალის და ნიგერის სხვა ქალაქები, მოიცვა ტუარეგების აჯანყებებმა (1990—1995 წლები).
2012 წლის 1 აპრილს ტუარეგების მორიგი აჯანყების დროს ქალაქი დაიპყრო აზავადის განთავისუფლების ეროვნული მოძრაობის ჯარებმა, ხოლო 6 აპრილს გახდა თვითგამოცხადებული დამოუკიდებელი სახელმწიფო აზავადის დედაქალაქი. 26 ივნისს აჯანყებულებმა გაანადგურეს 7 სამარხი, ხოლო 28 ივნისს ისლამისტებმა ჩამოხსნეს მეჩეთ სიდი იაჰიას კარები. ამასთან დაკავშირებით იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 36-ე სესიაზე ტომბუქტუ შეიტანეს საფრთხიშ ქვეშ მყოფი ძეგლების სიაში შეიყვანა. აღნიშნულ გადაწყვეტილებას ისლამისტებმა, რომელთაც რადიკალური ისლამისტური მოძრაობა „ანსარ ად-დინი“ უდგას სათავეში მავზოლეუმების დანგრევით უპასუხეს. დანგრეულია შუა საუკუნეების მუსლიმი წმინდანის სიდი მუჰამედის მავზოლეუმი.
2013 წლის იანვარში დაწყებული ანტიტერორისტული ოპერაციის მიმდინარეობის დროს 27 იანვარს ქალაქი დაიკავა მალისა და საფრანგეთის შეიარაღებულმა ძალებმა. აჯანყებულებმა ქალაქი უბრძოლველად დატოვეს, მაგრამ ამასთან დაწვეს აჰმედ ბაბას ისტორიული საკვლევი ცენტრის შენობა, ბიბლიოთეკის ჩათვლით, რომელშიც ინახებოდა 100 ათასამდე არაბული და ძველბერძნული ხელნაწერი, რომლებიც შედიოდნენ იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში (შემდგომში ცნობილი გახდა, რომ ხელნაწერები საიდუმლო ვითარებაში გადაარჩინეს). რამდენიმე თვის განმავლობაში ისლამისტების კონტროლ ქვეშ ტომბუქტუ ცხოვრობდა შარიათის კანონებით.
მიუხედავად ღირსშესანიშნაობების დიდი რაოდენობისა და საერთაშორისო აეროპორტისა დღეისათვის ტომბუქტუ ღარიბი ქალაქია. ქალაქში შუა საუკუნეებიდან დაწყებული მოიპოვებენ ქვამარილს.
ქალაქის ღირსშესანიშნაობები
thumb|right|250px|სანკორეს მედრესეს ეზო ქალაქის მთავარი მონაპოვარია რამდენიმე ოჯახში შენახული 100 000-ზე მეტი ხელნაწერი, რომელთაგან ზოგიერთი თარიღდება XII საუკუნით. მათი უმრავლესობა შეეხება ასტრონომიას, მუსიკას, ბიოლოგიას და ღვთისმეტყველებას, რომლებიც დაწერილია მალიში ჩამოსული მუსლიმი სწავლულების მიერ არაბულ ან ფულანის ენებზე. უფრო გვიანდელი ხელნაწერები ეხება ისლამური სამართლის საკითხებს, მათემატიკას და ისტორიას (კერძოდ XVI საუკუნეში მაჰმუდ კატის მიერ დაწერილ „ტარიჰ ალ-ფატაშის“ ქრონიკებს და XVII საუკუნეში აბდურაჰმან სადის მიერ ჩაწერილ „ტარიჰ ას-სუდანის“ („სუდანური ქრონიკები“) ქრონიკებს).
მალის ხელისუფლების მიერ იუნესკოს ხელშეწყობით 1970 წელს დაარსებულ აჰმედ ბაბას ინსტიტუტის ბიბლიოთეკაში და ასევე სანკორეს მედრესეს ბიბლიოთეკაში შენახულია შუა საუკუნეების ხელნაწერების გარკვეული რაოდენობა. ხელნაწერების ნაწილი იმყოფება კერძო ბიბლიოთეკებში, რომელთა რაოდენობა ქალაქში 60-დან 80-მდეა (Mamma Haidara Library, Fondo Kati Library, Al-Wangari Library, Mohamed Tahar Library და სხვა).
დღეისათვის ქალაქში არსებული ხელნაწერები წარმოადგენენ ტომბუქტუში დაწერილი შუა საუკუნეების მანუსკრიპტების არასრულ ჩამონათვალს. მათი ნაწილი კოლონიალურ ეპოქაში გაიტანეს ლონდონში, პარიზში და სხვა ქალაქებში. ბევრ მანუსკრიპტებს მალავენ საკუთარი მფლობელები.
2006 წლის თებერვალში დაიწყო სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკისა და მალის ერთობლივი პროექტი ტომბუქტუს და დასავლეთ აფრიკის სხვა რეგიონების ხელნაწერების მოკვლევაში და შესწავლაში (როგორც მაგალითად, სოკოტოში).
შენობების უმრავლესობა თიხისაა და აშენებულია საჰელის სტილში.
ყველაზე უფრო დიდი ნაგებობებია — მეჩეთები.
სხვა ღირსშესანიშნაობებია — მუზეუმი, დაკიდული ბაღები და სასმელი წყლის წნევითი სისტემის კოშკი.
დამეგობრებული ქალაქები
ქალაქი ტომბუქტუ დამეგობრებულია მსოფლიოს შემდეგ ქალაქებთან:
სქოლიო
კატეგორია:მალის ქალაქები კატეგორია:ისლამის ისტორია კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მალიში
ვან ვაიტაიაკონი
პრინცი ვან ვაიტაიაკონი (მისი სამეფო უდიდებულესობა პრინც ვანა ვაიდჰაიაკარა, ბჰონგესპრაბანის პრინცი ნარადჰიპი;  25 აგვისტო, 1891, ბანგკოკი — 5 სექტემბერი, 1976, იქვე) — ტაილანდის სახელმწიფო მოღვაწე და პოლიტიკოსი, დიპლომატი. გაეროს გენერალური ასამბლეის მე-11 სესიის  პრეზიდენტი.
ადრეული წლები
1926 წელს დაამთავრა ოქსფორდის უნივერსიტეტის ბალიოლის კოლეჯი და პარიზის პოლიტიკურ მეცნიერთა ინსტიტუტი (1915). ითვლება ტაილანდში პროფესიული ლიტერატურული კრიტიკის ფუძემდებლად.
პროფესიული დიპლომატიური კარიერა 1917 წელს დაიწყო. პარიზში დაინიშნა საელჩოს მესამე მდივნად. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ სამშვიდობო მოლაპარაკებების დროს  გახლდათ ტაილანდელი დიპლომატების მდივნი.
საუსეს დეპარტამენტი
საუსეს დეპარტამენტი (Departamento Sauce) — დეპარტამენტი არგენტინაში, კორიენტესის პროვინციაში.
არგენტინის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2001 წელს დეპარტამენტის მოსახლეობა 9 151 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 760 კმ²-ია.
ვან ვაიტაიაკონი
დიპლომატიური სამსახური
1933 წელს დაინიშნა ჩულალონგკორნის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის დეკანის მოადგილედ. შემდეგ იგი გახდა პრემიერ მინისტრისა და საგარეო საქმეთა სამინისტროს მრჩეველი საერთაშორისო ხელშეკრულებების გადასინჯვის საკითხებში. 1934-1935 წლებში იყო ბანგკოკის Tammasat University– ის საერთაშორისო სამართლის პროფესორი. შემდეგ — ჰააგის საარბიტრაჟო სასამართლოს მოსამართლე.
მეორე მსოფლიო ომის დროს იგი მონაწილეობდა როგორც ოფიციალური წარმომადგენელი იაპონიასთან მოლაპარაკებებში, დაესწრო ტოკიოში აღმოსავლეთ აზიის დიდ კონფერენციას, ასევე ბანდუნგის კონფერენციას, სადაც ის აირჩიეს მომხსენებლად. მონაწილეობდა მოლაპარაკებებში, რომელთა  შედეგად,   ტაილანდი გაეროს წევრი გახდა.
ომის შემდგომი პერიოდი
ვან ვაიტაიაკონი 1947 წელს  დაინიშნა ტაილანდის ელჩად ამერიკის შეერთებულ შტატებში და ასევე მუდმივ წარმომადგენლად გაეროში. 1956 წელს იგი აირჩიეს გაეროს გენერალური ასამბლეის მე -11 სესიის პრეზიდენტად. 1954 წელს ის ხელმძღვანელობდა ტაილანდის დელეგაციას SEATO– ს პირველ შეხვედრაზე.
ვან ვაიტაიაკონი  ორჯერ გახლდათ ტაილანდის საგარეო საქმეთა მინისტრი: 1952 წლიდან 1957 წლამდე და 1958 წელს.
1959-1970 —   ტაილანდის პრემიერ მინისტრის მოადგილე.
1973 — ტაილანდის ეროვნული ასამბლეის თავმჯდომარე.
1963-1970 წლებში იყო Tammasat University— ის რექტორი. 1968 წელს იგი ხელმძღვანელობდა შეხვედრას ქვეყნის კონსტიტუციის პროექტის შესახებ. 1934—1947 წლებში, 1973-1975 წლებში— ტაილანდის სამეფო ინსტიტუტის პრეზიდენტი.
საუსეს დეპარტამენტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კორიენტესის პროვინციის დეპარტამენტები
ვან ვაიტაიაკონი
ომის შემდგომი პერიოდი
ვან ვაიტაიაკონმა დატოვა არაერთი სამეცნიერო ნაშრომი დიპლომატიისა და ფილოლოგიის სფეროში.
ენები
პრინცი ვანი ფლობდა რამდენიმე ენას: ინგლისურს, პალის, სანსკრიტს. მან შემოიღო  სიტყვები ინგლისურიდან, რომლებიც დღესაც გამოიყენება. მათ შორისაა: prachathipatai (დემოკრატია), ratthathammanoon (კონსტიტუცია), thanakarn (ბანკი) და songkram (ომი). ენების ცოდნის წყალობით იგი გახდა ტაილანდის სამეფო საზოგადოების პრეზიდენტი, ტაილანდური ენის ეროვნული არბიტრი. პრინც ვანმა მოიპოვა მრავალი აკადემიური წოდება და ითვლება ტაილანდში ლიტერატურული კრიტიკის ერთ -ერთ ფუძემდებლად.
გარდაცვალება
პრინცი ვან ვაიატაკონი გარდაიცვალა 1976 წლის 5 სექტემბერს, 85 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1891 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1976 კატეგორია:ტაილანდელი დიპლომატები
გიულმამედლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
გიულმამედლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
როცა ობლები ვიყავით
როცა ობლები ვიყავით (When We Were Orphans) — იაპონური წარმოშობის ბრიტანელი ნობელიანტი ავტორის, კაზუო იშიგუროს რიგით მეხუთე რომანი, რომელიც თავდაპირველად 2000 წელს გამოიცა. ნაწარმოები დეტექტიურ ჟანრშია დაწერილი. წიგნი გამოცემის წელსვე მოხვდა ბუკერის პრემიის ფინალისტებს შორის.
სიუჟეტი
რომანი მოგვითხრობს ინგლისელი კაცის, კრისტოფერ ბენკსის, თავს გადამხდარ ამბავს, კერძოდ კი მის ოჯახთან დაკავშირებულ პრობლემებზე. მან ადრეული ბავშვობა შანხაის საერთაშორისო დასახლებაში გაატარა, ჩინეთში, მეოცე  საუკუნის დასაწყისში. მოულოდნელად, მისი ოპიუმით მოვაჭრე მამა და დედა უჩინარდებიან ერთმანეთისგან მაშინ, როცა ბიჭი სულ რაღაც ათი წლისაა. ამის შემდეგ კრისტოფს გზავნიან ინგლისში, დეიდასთან საცხოვრებლად, სადაც ბრწყინვალე ანალიტიკურ უნარებს გამოავლენს და დეტექტივობასაც გადაწყვეტს. სწორედ ამ უნარის საშუალებით იგი ცდილობს საკუთარი მშობლების გაუჩინარების ამბავი ამოხსნას. აქ იგი ეცნობა მის მსგავს ქალს, სახელად სარას, რომელიც, ასევე, ათი წლის ასაკში დაობლდა, მიუხედავად ამისა კრისტოფერი სიცოცხლის ბოლომდე დაუქორწინებლად რჩება. მალე იგი ცნობილ პერსონად იქცევა და 1937 წელს გადაწყვეტს დაუბრუნდეს ბავშვობის კერას, რათა გადაჭრას თავისი ცხოვრების ყველაზე ამოუხსნელი საკითხი. გამოძიების პროცესში საზღვრები რეალობასა და წარმოსახვით სამყაროს შორის თითქმის უჩინარდება.
ამ დროს ჩინეთში იაპონია-ჩინეთის მეორე ომი მძვინვარებს. ძველი დეტექტივის მეშვეობით იგი მიაგნებს სახლს, სადაც შეიძლება მმისი მშობლები აფარებდნენ თავებს. მიუხედავად იმისა, რომ კრისტოფერის მშობლები ჯერ კიდევ მეოთხედი საუკუნის წინ გაუჩინარდნენ, თავად და მისი სანაცნობოც იმედოვნებს, რომ კრისტოფის ოჯახური იდილია კვლავავც აღდგება. ერთხელ იგი შევა ომის შედეგად დანგრეული პოლიციის შენობაში, რომელიც იმ დროს ჩინელ ქვეითებს ეკავათ. აქ იგი ნახავს ერთ მეთაურს, რომელსაც სთხოვს, გაუძღვეს მშობლების სახლამდე. მას შემდეგ, რაც ეს უკანასკნელი ბენკსს დატოვებს, იგი მარტო გააგრძელებს მშობლების ძიებას. მეთაურმა ურჩია ,კიდეც, რომ ამ ვითარებაში მსგავსი გამოძიებების მოწყობა სახიფათოა, თუმცა კრისტოფი მის სიტყვებს უგულებელყოფს. ის შეხვდება დაჭრილ იაპონელ ჯარისკაცს, რომელიც კრისტოფს საკუთარი ბავშვობის მეგობრად - აკირად - მოეჩვენა. სახლში შესვლის შემდეგ მათ იაპონელები შეიპყრობენ.
ამის შემდეგ იგი ხვდება ფილიპს, ბავშვობის მეზობელს, რომელსაც ბიძად მოიხსენიებდა. ფილიპი კრისტოფერს ეტყვის, რომ მისი მამა ახალ საყვარელთან ერთად ჰონგ-კონგში გაიქცა, ხოლო დედა, მას შემდეგ რაც რიგით ჩინელ პოლკოვნიკს, ვანგ კუს, შეურაცხყოფა მიაყენა, ხარჭად იქცა. ფილიპი კომუნისტური აგენტია და, სინამდვილეში, მას მიუძღვის წვლილი კრისტოფის მშობლების გატაცებაში. ამის გაგებისას ფილიპი თავად სთავაზობს კრისტოფს მის მოკვლას და იარაღსაც უწვდის, თუმცა კრისტოფერი ამას არ აკეთებს. ამის შემდეგ კრისტოფმა გაიგო, რომ მამამისი ტიფისგან გარდაიცვალა, ხოლო დედა, დიდი ალბათობით, ცოცხალია. ამის შემდეგ ფილიპი იმასაც აღიარებს, რომ კრისტოფის სწავლის ამნაზღაურებელი ინგლისში სწორედ მისი დედა იყო - როდესაც ვანგ კუმ მოიტაცა, ის, საკუთარი ძალისხმევით, აგზავნიდა ფულს და ეხმარებოდა საკუთარ შვილს.
საბოლოოდ, 1958 წელს კრისტოფი ისევ შეხვდა დედას ჰონგ-კონგში. თავიდან დედა საკუთარ შვილს ვერ ცნობს, თუმცა მას შემდეგ, რაც კრისტოფი ბავშვობის ზედმეტსახელ ფაფინს გაახსენებს, დედას წარსული მოგონებები აღუდგება. ისინი ერთმანეთს ეხვევიან, სთხოვენ ერთურთს პატიებას, კრისტოფერი კი ადასტურებს, რომ მას ის ყოველთვის უყვარდა.
გამოხმაურება
კრიტიკოსმა მიჩიკო კაკუტანმა თქვა, რომ  „იშიგურომ უბრალოდ დეტექტიური მოთხრობის ცნება და შემავალი ინფორმაცია მისი ადრინდელი რომანების დამუშავების სტილში ააგო, შემდეგ კი შეაერთა და მიიღო გამომავალი ჩანაფიქრი, რომელიც ჩვენ ხელთ გვიპყრია.“
სქოლიო
კატეგორია:2000 წლის რომანები კატეგორია:კაზუო იშიგუროს რომანები კატეგორია:ბრიტანული ლიტერატურა კატეგორია:XXI საუკუნის ლიტერატურა
ჩოხელნი
ჩოხელნი — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ქვეშეთის თემში. მდებარეობს მთიულეთის არაგვის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1200 მ. დუშეთიდან 50 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:ქვეშეთის თემის ნასოფლარები
კონსტანტინე იშხნელი
კონსტანტინე (კოლია) ნიკოლოზის ძე იშხნელი (დ. 1 აგვისტო, 1891, სოფ. არადეთი, ახლანდ. ქარელის მუნიციპალიტეტი, — გ. 13 აგვისტო, 1937) — ქართველი სამხედრო პირი, პოდპოლკოვნიკი.