cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვასილევკა (იშიმბაის რაიონი)
ვასილევკა (Васильевка; Васильевка) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება პეტროვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 42 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სტერლითამაქიდან 40 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 729 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
ევროპის რელიგიური ომები
მარჯვნივ|მინი|350x350პქ|თეთრი მთის ბრძოლა, ბოჰემია (1620) — ერთ-ერთი გადამწყვეტი ბრძოლა ოცდაათიანიწლიან ომში. ევროპის რელიგიური ომები, ასევე ცნობილი როგორც „რეფორმაციის ორმები“ (და „ანტი-რეფორმაცია“) — ცენტრალურ, დასავლეთ და ჩრდილოეთ ევროპაში პროტესტანტული რეფორმაციის გავრცელების შემდეგ, არსებული დაპირისპირების შედეგად, მომხდარი მთელი რიგი ომების ერთობლიობა.
განმარტებები და აზრთა სხვადასხვაობა
1517 წელს, იმპერატორი კარლ V-ის და პაპის წინააღმდეგობის მიუხედავად, მარტინ ლუთერის 95 თეზისი სტამბის მეშვეობით ორ თვეში მთელს ევროპას მოედო. 1521 წელს, ლუთერი რომის კათოლიკური ეკლესიიდან განკვეთეს, რამაც დასავლეთ ქრისტიანული სამყაროში განხეთქილება გამოიწვია, რომაულ კათოლიკურ ეკლესიასა და ლუთერანებს შორის, ამ მოვლენამ გზა გაუხსნა სხვა პროტესტანტულ მოძრაობებსაც, რომლებიც ასევე ეწინააღმდეგებოდნენ პაპის ძალაუფლებას.
მიუხედავად იმისა, რომ ომი 1648 წელს ვესტფალიის ზავით დასრულდა, რელიგიური კონფლიქტები მთელს ევროპაში მინიმუმ 1710-იან წლებამდე გაგრძელდა. ეს მოიცავდა „სავოი-ვალდესურ ომებს“ (1655–1690), „ცხრა წლიან ომებს“  (1688–1697, მოიცავდა „სახელოვანი რევოლუციას“ და „ორი მეფის ომებს“ ირლანდიაში) და ომი ესპანური მემკვიდრეობისათვის (1701–1714). ითვლება თუ არა ზემოთ ჩამოთვლილი ომები ევროპის რელიგიურ ომების ნაწილად, დამოკიდებულია იმაზე თუ როგორ განვმარტავთ „რელიგიურ ომებს“ და თუ რამდენად შეიძლება ეს ომები ჩაითვალოს ევროპულად (ე.ი. საერთაშორისო ვიდრე საშინაო).
ომების რელიგიური ბუნება კამათის საგანია და განსხვავდებოდა სხვადასხვა ფაქტორებით, როგორიცაა; ეროვნული, დინასტიური (ომები ხშირად მემკვიდრეობითობის საბაბით იწყებოდა) და ფინანსური ინტერესები. ისტორიკოსების ერთი ნაწილი აღნიშნავს, რომ ზოგიერთ ომს არ გააჩნდა რელიგიური ელემენტი, ასეთია იტალიური ომები (1494–1559, მოიცავდა მხოლოდ კათოლიკებს) და ჩრდილოეთის შვიდწლიანი ომები (1563–1570, მოიცავდა მხოლოდ ლუთერანებს). სხვები ხაზს უსვამენ იმ ფაქტს, რომ არსებობდა რელიგიათაშორისი კავშირები, მაგალითად საქსონიის ჰერცოგი მაურისი, 1547 წელს, მხარს უჭერდა კათოლიკ იმპერატორ ჩარლზ V-ეს შმალკალდენის ომებში, რათა საქსონიის კურფიურსტი გამხდარიყო ნაცვლად მისი ლუთერანელი ნათესავისა, ხოლო საფრანგეთის კათოლიკე მეფე ჰენრი II, 1552 წელს, მეორე შმალკალდენურ ომებში მხარს უჭერდა ლუთერანებს, რათა შეენარჩუნებინა ლოთარინგია. ენციკლოპედია ბრიტანიკას თანახმად ომების მიზეზი კონფესიური უსაფრთხოების და პოლიტიკური ძალაუფლების მოპოვება იყო.
ომები
ალტ= A castle stands at the top of a steep hill, and its walls are being blown away in explosion and fire. The fortress is surrounded by mounted and foot soldiers, and several units of mounted soldiers are racing up the hill toward the castle on its peak. Frans Hogenberg, a Dutch engraver and artist of the 16th century, was living in the Electorate of Cologne during the war, and engraved this picture of the destruction of the Godesburg (fortress).|მინი|280x280პქ|
საღვთო რომის იმპერია
მარჯვნივ|მინი|250x250პქ|საღვთო რომის იმპერია, რომელიც თანამედროვე პოლიტიკურ რუკაზე არის გამოსახული. საღვთო რომის იმპერიის დაახლოებითი საზღვარი დღევანდელი გერმანიის და მის მოსაზღვრე ქვეყნების ტერიტორიებს მოიცავდა. იმპერია წარმოადგენდა ნახევრად დამოუკიდებელ სახელმწიფოების ერთობლიობას, რომელსაც არჩევითი საღვთო რომის იმპერატორი მართავდა; XIV საუკუნეებში ეს ტიტული ძირითადად ჰაბსბურგების საგვარეულოს ეკავა. ჰაბსბურგთა მონარქიის დინასტია ერთ-ერთ გავლენიან ევროპულ ძალას წარმოადგენდა, რომელიც დაახლოებით რვა მილიონამდე ადამიანს და დაახლოებით, დღევანდელი გერმანიის, ავსტრიის, ბოჰემიის (ჩეხეთი) და უნგრეთის ტერიტორიებს მოიცავდა. იმპერია ასევე მოიცავდა რეგიონალურ ძალებს, როგორებიც იყო ბავარია, საქსონიის საკურფიურსტო, ბრანდერბურგის საკურფიურსტო, პფალცის საკურფიურსტო, ჰესენის ლანდსაგრაფო, ვიურტემბერგი, ასევე დიდი რაოდენობით დამოუკიდებელი საგრაფოები, თავისუფალი ქალაქები, მონასტრები და საეპისკოპოსოები, რომელიც საერთო ჯამში საღვთო რომის იმპერიის ერთიან სტრუქტურას წარმოადგენდა.
1519 წელს, ვიტენბერგში ჩამოყალიბებულმა ლუთერანიზმა, ფეხი მოიკიდა გერმანიისა და ყოფილ ჰუსიტურ ბოჰემიის ტერიტორიაზე. მარტინ ლუთერის ქადაგებამ და მისმა მრავალრიცხოვანმა მიმდევრებმა, დაძაბულობა მთელი ევროპის ტერიტორიაზეც გაავრცელეს.
ჩრდილოეთ გერმანიაში, ლუთერს ადგილობრივი გრაფებისგან დიდი მხარდაჭერა ჰქონდა. ფრიდრიხ III, ფილიპე I და სხვა ჩრდილოელი გერმანელი გრაფები, არა მხოლოდ ლუთერის უსაფრთხოებას იცავდნენ, საღვთო რომის იმპერატორის, კარლ V-ის შურისძიებისგან, არამედ ისინი თავიანთ სამფლობელოებშიც ხელს უწყობდნენ ლუთერანული სწავლებების გავრცელებას. იქ სადაც ლუთერანობა გავრცელდა, ეკლესიებს ქონება ჩამოერთვა, რაც იმპერიის ფარგლებში და მის გარეთ პოლიტიკურ კონფლიკტებს უფრო აჩქარებდა.
რადიკალები
ოცდაათწლიანი ომის ძირითადი შედეგი, სადაც დაქირავებული ჯარი ფართოდ გამოიყენებოდა, რეგიონების ძარცვა და განადგურება იყო. მასიურმა შიმშილმა და დაავადებებმა, მნიშვნელოვნად დააზარალა ქვეყნის მოსახლეობა გერმანულ ქვეყნებში, ყველაზე ნაკლებად იტალია და ქვემო ქვეყნები დაზარალდა, ხოლო ქვეყნები რომლებიც ომში იყვნენ ჩაბმული გაკოტრდნენ. ომი ვესტფლიის სამშვიდობო ხელშეკრულებით დასრულდა.
პირველი ფართომასშტაბიანი ძალადობა, პირველად ლუთერის ყველაზე რადიკალურმა მიმდევრებმა ჩაიდინეს, მათ სურდათ ის რეფორმები, რაც ეკლესიაში გაატარეს, უკვე მთელ საზოგადოების რეფორმაციასაც შეხებოდა. ეს იყო იდეა, რომლის განხორციელება ლუთერის მხარდაჭერი ფეოდალების მიზნებში არ იყო. 1524-1525 წლის, გერმანიის გლეხთა ომი, სწორედ რადიკალური რეფორმების შედეგად დაიწყო. ეს იყო რიგი ეკონომიკური და რელიგიური საფუძვლის მქონე აჯანყებები, რომელმაც საზოგადოების თითქმის ყველა ფენა: გლეხების, მოქალაქეების და დიდებულების ჩათვლით, ყველა მოიცვა. კონფლიკტი ძირითადად დღევანდელი გერმანიის სამხრეთ, დასავლეთ და ცენტრალური ტერიტორიები მოიცვა, ის ასევე თანამედროვე შვეიცარიის და ავსტრიის ტერიტორიებსაც შეეხო. 1525 წლისთვის, აჯანყებამ უკვე 300.000 გლეხი მოიცვა. თანამედროვე შეფასებებით, ბრძოლაში დაახლოებით 100.000 ადამიანი დაიღუპა. ეს იყო, 1789 წელს მომხდარი საფრანგეთის რევოლუციამდე, ევროპის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი და სისხლისმღვრელი აჯანყება.
ომის პერიოდში გერმანიის მოსახლეობა 30%-ით შემცირდა, ბრანდერბურგის ტერიტორიაზე დანაკარგები მოსახლეობის ნახევარს წარმოადეგნდა, თუმცა სხვაგან მონაცემები ორი მესამედსაც აღწევდა. მხოლოდ შვედეთის არმიამ,  2.000 ციხესიმაგრე, 18.000 სოფელი და 1.500 ქალაქი გაანადგურა, რაც გერმანული ქალაქების ერთ მესამედს წარმოადგენდა. დიდი ზარალი განიცადა მონასტრებმა, ეკლესიებმა და სხვა რელიგიურმა ინსტიტუტებმაც. ომი კატასტროფული აღმოჩნდა გერმანული საღვთო რომის იმპერიისთვის. გერმანიამ დაკარგა ტერიტორიები და ის ასობით ნახევრად-დამოუკიდებელ ქვეყნებად დაიშალა. ნიდერლანდებმა და შვეიცარიამ, კი მოახერხა დამოუკიდებლობის მიღება. სამშვიდობო ხელშეკრულების მიღებამ, დაადასტურა გერმანიის ლუთერანულ, კალვინისტურ და კათოლიკურ მხარეებად დაყოფა.
1524-25 წლებში მიმდიანრე გლეხთა ომის შემდეგ მეორე მცდელობა თეოკრატიის დამყარების, 1532–1535 წელს ვესტფალიის ქალაქ მიუნსტერში განხორციელდა. გამოჩენილმა მოქალაქეებმა, როგორებიც იყო ლუთერანი ღვთისმსახურები: ბერნარდ როთმენი, ჟან მატისი და იოან ლეიდენი 1524 წელს, დიდი სირთულეების გარეშე ქალაქი მიუნსტერი დაიკავეს, რომელსაც მატისი "ახალ იერუსალიმად" მოიხსენიებდა. მათ არა მხოლოდ ქალაქის შენარჩუნებისთვის მზადება, არამედ მსოფლიოს დაპყრობაც ჰქონდათ განზრახული.
იან ლეიდენი, რომელიც თავს დავით წინასწარმეტყველის მემკვიდრედ ასაღებდა, მეფედ გამოცხადდა. მან პოლიგამია დააკანონა და 16 ცოლი შეირთო, რომელთაგან ერთ-ერთს თავი მოჰკვეთა. ძლიერი წინააღმდეგობის შემდეგ, ქალაქი 1545 წლის, 25 ივნისში მოწინააღმდეგეებმა აიღეს და ლეიდენი და მისი გამოჩენილი მომხრეები სიკვდილით დასაჯეს.
შმალკალდენის ომები
ალტ= A castle stands at the top of a steep hill, and its walls are being blown away in explosion and fire. The fortress is surrounded by mounted and foot soldiers, and several units of mounted soldiers are racing up the hill toward the castle on its peak. Frans Hogenberg, a Dutch engraver and artist of the 16th century, was living in the Electorate of Cologne during the war, and engraved this picture of the destruction of the Godesburg (fortress).|მინი|280x280პქ| 1530 წელს, აუგსბურგის სეიმის დასრულების შემდეგ, იმპერატორმა 1531 წლის, 15 აპრილამდე მიღებული ყველა რელიგიური რეფორმების გაუქმება მოითხოვა. საპასუხოდ ლუთერანი მთავრები, რომლებსაც პროტესტანტული მრწამსი თავიანთ სამფლობელოებში ჰქონდათ დააკანონებული, 1530 წლის დეკემბერისთვის შმალკალდენში შეიკრიბნენ. მათ ერთიანად გადაწყვიტეს შმალკალდენის კავშირის შექმნა. კავშირს თავდაცვითი ხასიათი უნდა ეტარებინა და მას თითოეული წევრი საიმპერატორო ქმედებებისგან უნდა დაეცვა. ყოველი წევრი ქვეყანა ვალდებლი იყო 10.000 ქვეითი და 2.000 მხედარი გამოეყვანა. 1532 წელს, იმპერატორი ახალი კავშირის შექმნაში, დიდ საშიშროებას ხედავდა და დაპირისპირების თავიდან ასარიდებლად, გენერალური საეკლესიო საბჭოს მოწვევამდე, ნიუნბერგის ზავი მოითხოვა, რომელის თანახმადაც პროტესტანტული ქვეყნების წინააღმდეგ, ყოველგვარი დაპირისპირება დროებით უნდა შეეწყვეტილიყო. მშვიდობა ათწლეულები გაგრძელდა, თუმცა ეს იყო პერიოდი, რითიც ოკუპირბეულ ტერიტორიებზე პროტესტანტიზმი საფუძვლიანად დამკვიდრდა და ის უკვე სხვაგანაც ვრცელდებოდა.
მშვიდობის პერიოდი საბოლოოდ 1546 და 1547 წლებში, მომხდარი შმალკალდენის ომის შედეგად დასრულდა, რომელიც კარლ V-ის ძალებსა და შმალკალდენის კავშირს შორის წარიმართა. კონფლიკტი კათოლიკების უპირატესობით მიმდიანრეოდა, თუმცა იმპერატორმა აუგსბურგის დროებით შეთანხმებას მოაწერა ხელი, რომელსაც გენერალური საეკლესიო კრების ჩატარებამდე უნდა ემოქმედა. დროებითი სტატუს-კვო მეორე მხარეებს უფლებას აძლევდა ოდნავ შეცვლილი მრწამსის ქადაგებას. თუმცა პროტესტანებმა უარი განაცხადეს დროებით ზავზე, რითიც 1552 წელს, საფუძველი დაედო მეორე შმალკალდენის ომს.
1555 წელს, ძალაში შევიდა აუგსბურგის ზავი, როემლსაც საღვთო რომის იმპერატორმა, კარლ V-მ მოაწერა ხელი, ზავის შედეგად დასრულდა ყოველგვარი დაპირისპირება ლუთერან და კატოლიკე გერმანელებს შორის. იგი აცხადებს, რომ: რელიგიური დაძაბულობა XVI საუკუნის მეორე ნახევრამდე გრძელდებოდა. თეოკრატიული მართველები, რომლებიც პროტესტანტიზმზე გადადიოდნენ, უარს აცხადებდნენ ტერიტორიის გადაცემაზე. დაძაბულობა აშკარად 1582-83 წელს, მომხდარი კიოლნის ომით გამოაშკარავდა, კონფლიკტი რომელიც ქალაქის მმართველი-მთავარეპისკოპოსის კალვინიზმზე გადასვლამ გამოიწვია. რელიგიურმა დაძაბულობამ ასევე თავი იჩინა გერმანულ თავისუფალ ქალაქ დონაუვერთში, როდესაც ლუთერანმა მოსახლეობამ კათილიკებს რელიგიური მსვლელობა აუკრძალა, რაც 1606 წელს, კათოლიკების მიერ მოწყობილ ბუნტამდე გადაიზარდა. ამ მოვლენის საპასუხოდ ბავარიის ჰერცოგმა მაქსიმილიან I კათოლიკების მხარდასაჭერად ინტერვერცია განახორციელა.
XVI საუკუნის ბოლომდე, რაინში და სამხრეთ გერმანიის დიდ ნაწილიში ისევ კათოლიკური უმრავლესობა აღინიშნებოდა, ხოლო ჩრდილოეთში ლუთერანები და დასავლეთსა და ცენტრალურ გერმანიაში კი კალვინისტები დომინირებდნენ. 1608 წელს, პროტესტანტული უნია ჩამოყალიბდა.
ოცდაათწლიანი ომი
მარჯვნივ|მინი|330x330პქ|„დიდი უბედურების ომი“ შესრულებულია კალო ჟაკის მიერ, 1632 1617 წლისთვის გერმანია ძალიან დანაწევრებული იყო და ის რეალური საშიშროების წინაშე დადგა, რადგან საღვთო რომის იმპერატორს, ბოჰემიის მეფე მატიას, მემკვიდრე აღარ ჰყავდა. მისი მიწა კი სავარაუდოდ სტირიის ჰერცოგ ფერდინანდს უნდა გადაეცემოდა. ფერდინანდი იეზუიტების მიერ იყო აღზრდილი და ის კათოლიკესებისადმი ერთგულებით გამოირჩეოდა. ჰუსიტური ბოჰემიის მიერ პრინც ფერდინანდის მემკვიდრედ უარყოფამ და 1618 წელს, მისი წარმომადგენლების პრაღაში, ფანჯრიდან გადმოყარამ ოცდაათწლიანი ომი გამოიწვია.
ოცდაათწლიანი ომი, დღევანდელი გერმანიის ტერიტორიაზე, 1618 წლიდან 1648 წლამდე მიმდინარეობდა, სადაც იმდროინდელი ევროპის თითქმის ყველა ძალები ჩაერთო. საღვთო რომის იმპერიაში კათოლიკებსა და პროტესტანტების კონფლიკტი, უკვე მთელ ევროპას მოედო, რომელიც რეალურად  რელიგიურ ხასიათს არ ატარებდა. ომმა საფრანგეთის და ჰაბსბურგების დაპისრიპირება უფრო გაამწვავა, რომაც საბოლოოდ საფრანგეთსა და ესპანეთს შორის ომი გამოიწვია. შვედეთის და დანიის პროტესტანტების მხარეს ჩაბმამ ომი უფრო გაახანგრძლივა. იმის შიშით რომ ჰაბსბურგებს წარმატებისთვის არ მიეღწიათ, კათოლიკური საფრანგეთი ომში პროტესტანტების მხარეს ჩაება. ომი ვესტფლიის სამშვიდობო ხელშეკრულებით დასრულდა. მინი|240x240პქ|1631 წელი, „მაგდებურგის ძარცვა“, 30.000 მოქალაქიდან, ომს მხოლოდ 5.000 გადაურჩა. ოცდაათწლიანი ომის ძირითადი შედეგი, სადაც დაქირავებული ჯარი ფართოდ გამოიყენებოდა, რეგიონების ძარცვა და განადგურება იყო. მასიურმა შიმშილმა და დაავადებებმა, მნიშვნელოვნად დააზარალა ქვეყნის მოსახლეობა გერმანულ ქვეყნებში, ყველაზე ნაკლებად იტალია და ქვემო ქვეყნები დაზარალდა, ხოლო ქვეყნები რომლებიც ომში იყვნენ ჩაბმული გაკოტრდნენ. ომი ვესტფლიის სამშვიდობო ხელშეკრულებით დასრულდა.
ომის პერიოდში გერმანიის მოსახლეობა 30%-ით შემცირდა, ბრანდერბურგის ტერიტორიაზე დანაკარგები მოსახლეობის ნახევარს წარმოადეგნდა, თუმცა სხვაგან მონაცემები ორი მესამედსაც აღწევდა. მხოლოდ შვედეთის არმიამ,  2.000 ციხესიმაგრე, 18.000 სოფელი და 1.500 ქალაქი გაანადგურა, რაც გერმანული ქალაქების ერთ მესამედს წარმოადგენდა. დიდი ზარალი განიცადა მონასტრებმა, ეკლესიებმა და სხვა რელიგიურმა ინსტიტუტებმაც. ომი კატასტროფული აღმოჩნდა გერმანული საღვთო რომის იმპერიისთვის. გერმანიამ დაკარგა ტერიტორიები და ის ასობით ნახევრად-დამოუკიდებელ ქვეყნებად დაიშალა. ნიდერლანდებმა და შვეიცარიამ, კი მოახერხა დამოუკიდებლობის მიღება. სამშვიდობო ხელშეკრულების მიღებამ, დაადასტურა გერმანიის ლუთერანულ, კალვინისტურ და კათოლიკურ მხარეებად დაყოფა.
ქვემო ქვეყნები
ქვემო ქვეყნებს რელიგიური კონფლიკტების განსაკუთრებული ისტორია აქვს, რომელიც 1530 წლიანი კალვინისტური რეფორმაციისგან იღებს სათავეს. ეს კონფლიკტი გახდა ცნობილი როგორც ჰოლანდიის რევოლუცია ან ოთხმოცწლიანი ომი. მთელი ნიდერლანდების მემოკვიდრეობით მიღების შემდეგ, ნიდერლანდები ესპანეთის მეფის მმართველობის ქვეშ მოექცა. სამხრეთ ნიდერლანდების მდიდარ სავაჭრო ქალაქებში კალვინიზმის გავრცელების შემდეგ, ანტიკათოლიკურმა პროტესტებმა უფრო და უფრო ხშირი ხასიათი მიიღო. 1566 წელს, 400 წევრიანმა ლიგამ, რომლის წევრებს გავლენიანი ფეოდალები წარმოადგენდნენ, უკმაყოფილება გამოაცხადეს ესპანელების მართველობით და მათ მარგარეთ პარმასთან, გაგზავნეს პეტიცია რომ კალვინისტების დევნა შეჩერებულიყო. მარჯვნივ|მინი|300x300პქ|ხატმებრძოლეობა: 1566 წელი, კატოლიკური ხატების განადგურება, რომელიც მთელ ჰოლანდიას მოდო. 1566 წლის, აგვისტოს დასაწყისში, ფლანდრიის ონდსკოტის ეკლესიაში შეიჭრა პროტესტანტების ბრბო. მსგავსი სიტუაცია განმეორდა ჩრდილოეთ ნიდერლადნებშიც, ეს მოვლენა „ბილდენსტორმის“ სახელით იყო ცნობილი, რაც კალვინისტების მიერ ორგანიზირებული, მასიური ხატმებრძოლეობრივი მოძრაობა იყო. ისინი თავს ესხმოდნენ ეკლესიებს და სხვა რელიგიურ ნაგებობებს და ანადგურებდნენ ნიდერლანდებში არსებულ მონუმენტებსა და სურათებს. კალვინისტების აზრით, ეს ქანდაკებები წარმოადგენენ კერპებს. ადგილობრივი მმართველები თავს არიდებდნენ მსგავს ქმედებებში მონაწილეობისგან. ხატმებრძოლეობამ ფეოდალები ორ ნაწილად დაყო, ვილჰემლ ორანელისა და სხვა დიდგვაროვნები რომლებიც მხარს უჭერდნენ ხატმებრძოლეობას.
1568 წლისთვის, ვილჰემლი ბრიუსელიდან ჰერცოგი ალბის გადაყენებას ცდილობდა. პროტესტანტებს სურდათ ნიდერლანდები ოთხი სხვადასხვა მიმართულებით დაეკავათ, ვილჰემლის ძმები გერმანიიდან და ფრანგი ჰუგენოტები კი სამხრეთიდან უნდა შეჭრილიყვნენ. 1568 წლის, 23 აპრილს, რურმონდის მახლობლად, გაიმართა დაილჰაიმის ბრძოლა, სადაც ესპანეთმა გაიმარჯვა, 1568 წლის 23 მაის, კი ჰეილიგერლეს ბრძოლა სადაც აჯანყებულებმა გაიმარჯვეს. მაგრამ აჯანყებულების წინააღმდეგობა ცუდად წარიმართა მომავალში, რადგან ვილჰემლს ფული გამოელია, ხოლო მისი მოკავშირეები ალბის მიერ იყვნენ განადგურებული.
ქვემო ქვეყნებში კათოლიციზმის შენარჩუნებას, ესპანეთს ხმელთაშუაზღვაში ოსლამებთან დაპირისპირებამ შეუშალა ხელი. მიუხედავად ამისა, 1570 წლისთვის ესპანეთმა თითქმის მთლიანად გაანადგურა აჯანყებულები, თუმცა 1572 წლის, აპრილისთვის კალვინისტმა ჰოლანდიელებმა, რომლებიც ცნობილი იყვნენ როგორც "ზღვის მათხოვრები", მოულოდნელად დაიაკვეს დაუცველი ქალაქი ბრილი. ჰოლანდიის და ზელანდიის მნიშნელოვანმა ქალაქებმა ერთგულება გამოუცხადეს აჯანყებულებს. ნიდერლანდებში 20.000 ჯარით შესვლით და ფრანგი ჰუგენუტების მხარდაჭერით, ვილჰელმ ორანელი აჯანყებულების ლიდერად გამოცხადა.
დაყოფა
მინი|250x250პქ|„ესპანეთის რისხვა“ - ზიუტფენთან, 1572. ახალმა აჯანყებამ ჰოლანდიელებს შორის უთანხმოება გამოიწვია. ერთ მხარეს იყო შეიარაღებული კალვინისტები, რომლებსაც სურთად კათლიკე მეფე ფილიპ II-ის წინააღმდეგ ომის გაგრძელება და დანარჩენი ჰოლანდიელი მოსახლეობის კალვინიზმზე გადაყვანა. მეორე მხარეს კი იყო კათოლიკე უმცირესობა ვისაც სურდა ერთგულები დარჩენილიყვნენ ესპანეთის მიერ მხარდაჭერილ მთავრობის მიმართ. მათ შორის კი იყვნენ უმრავლესობა კათოლიკური მრწამსის მქონე მოსახლეობა, რომელსაც არ ჰქონდა განსაკუთრებული მიზანი, მაგრამ იზიარებდნენ იმ მოსაზრებას, რომ ჰოლანდიური პრივილეგიები აღდგენილიყო და ესპანური ჯარი განედევნათ ქვეყნიდან. 1573 წელს, ალბა ლუის რეკესენსით ჩაანაცვლეს, რომელმაც ჯარში გარკვეული რეორგანიზაცია მოახდინა. თუმცა დაქირავებულებისთვის ფულის გადახუხდელობამ, ჯარი პერიოდულმა აჯანყებებმა მოიცვა, ხოლო 1576 წელს, მათ ანტვერპენი გაძარცვეს, რასაც 8.000 მოქალაქე შეეწირა. ე.წ. „ესპანურმა რისხვამ“ ჩვიდმეტი პროვინციის ერთიანობა განამტკიცა. ვილჰელმ ორანელმა მოახერხა ნიდერლანდებში ანარქიისთვის ბოლო მოეღო და ფართო კონტროლი დაემყარებინა პრაქტიკულად მთელ ტერიტორიაზე.
1579 წელს, კალვინისტების მიერ ოუდენარდის, კორტრიკის, ბრიუგეს და ლეპერის დაკავებამ, ასევე ჩრდილოელ კალვინისტების მიერ აგრესიულმა ქმედებებმა, რამდენიმე სამხრეთ ნიდერლანდიურმა პროვინციებმა არასის კავშირი ჩამოაყალიბეს და მათ ერთგულება ესპანეთის მეფეს გამოუცხადეს. საპასუხოდ, 1579 წლის, 23 იანვარს, ვილჰელმის მეთაურობით, ჰოლანდიის, ზელანდიის, უტრეხტის, გელდერნის და გრონინგენის პროვინციებმა უტრეხტის კავშირი ჩამოაყალიბეს. ზოგიერთი სამხრეთ ქალაქები, როგორებიც იყო ბრიუგე, გენტი, ბრიუსელი და ანტვერპენი ჩრდილოეთის კავშირში გაწევრიანდნენ. ეფეკტიური 17 პროვინცია უკვე ორად დაყოფილ, დაპირისპირებულ ქვეყნებად გადაიქცნენ.
მომდევნო წლების განმავლობაში, ახალმა ესპანელმა გამგებელმა ალექსანდე პარმელმა დაიკავა ფლანდრიის და ბრაბანტის მნიშვნელოვანი ნაწილი. უმრავლესობა ქალაქებში ისევ აღდგა კათოლიკური რელიგია. 1585 წელს, ანტვერპენიც მის ხელში გადავიდა, რამაც ნახევარი მოსახლეობის ჩრდილოეთში მიგრაცია გამოიწვია. მინი|ეს სურათი ასახავს, რელიგიური ემების მიერ, ჰოლანდიის პროვინციების განადგურებას. ნიდერლანდები დაყოფილი იყო, ჩრდილოეთის დამოუკიდებელ ნაწილად და სამხრეთის ესპანეთის კონტროლის ქვეშ არსებულ პროვიციებად. კალვინისტი სეპარატისტების შეუწყვეტელმა ბატონობამ, ჩრდილოეთის მოსახლეობის დიდი ნაწილის კალვინიზმზე გადასვლა გამოიწვია. სამხრეთი, ესპანეთის მართველობის ქვეშ, კათოლიკების დასაყრდენს წარმოადგენდა; მცირე ხნიანი მშვიდობა დასრულდა, ომი 1622 წელს განახლდა, მაგრამ ის 1648 წლის 30 იანვარს, მიუნსტერის ზავით დასრულდა. ეს შეთანხმება, ევროპის მასშტაბით ვესტფალიის ზავის ერთ-ერთ ნაწილს წარმოადგენდა, რომელიც ოცდაათწლიანი ომის დასარულს წარმოადგენდა.
შვეიცარიის კონფედერაცია
1529 წელს, ულრიხ ცვინგლის მეთაურობით, ზიურიხის კანტონის პროტესტანტებმა, სხვა პროტესტანტების კანტონებთან ერთად, როგორებიც იყო კონსტანცასა და სტრასბურგი, გადაწყვიტეს პროტესტანტული კავშირის გამყარება. საპასუხოდ კათოლიკურმა კანტონებმა, ავსტრიის მართველ ფერდინანდ I-თან ჩამოაყალიბეს კავშირი.
რამოდნეიმე მცირე ინციდენტების შემდეგ, ორივე მხრიდან გაჩენილმა პროვოკაციებმა, 1528 წლის, მაისში, კათოლიკე მღვდლის სიკვდილით დასჯა გამოიწვია, ხოლო, 1529 წელს, ამ მოვლენას პროტესტანტი ღვთისმსახურის კოცონზე დაწვა მოჰყვა. ომის დაწყების საბაბად კი ბადენში და ზურიხში კითოლიკე მართველის  დასმა იყო. პროტესტანტებმა დაიკავეს წმინდა გალის სააბატო და კაპელისაგენ დაიძრნენ. ომის თავიდან აცილება სამშვიდობო ხელშეკრულებით მოხდა, რომელიც არ იყო ხელსაყრელი კათოლიკური მხარისთვის, მოგვიანებით მათ კავშირი გაწყვიტეს ავსტრიის ჰაბსბურგებთან. კონფლიკტი კვლავ აქტუალობას არ კარგავდა, რამაც მომდევნო წლებში მეორე კაპელის ომი გამოიწვია.
1531 წლის, 11 ოქტომბერს, კაპელეს ბრძოლაში კათოლიკურმა კანტონებმა საბოლოოდ დამარცხა ციურიხის ძალები. ციურიხის ჯარებს გარკვეული მხარდაჭერა ჰქონდათ პროტესტანტული კანტონებისაგან, ულრიხ ცვინგლი, ოცდაოთხ ღვთისმსახურთან ერთად ბრძოლაში დაიღუპა. მინი|კაპელის მეორე ბრძოლა, ცვინგლის მხარდაჭერების დამარცხება და მისი მკვლელობა. დამარცხების შემდეგ, ციურიხის ძალები გადაჯგუფდა და ზიუგერბერგის აღება ცადეს, ხოლო მათი ნაწილი, მანცინგენში, გუბელის გორაზე დაბანაკდა. კათოლიკებმა შეძლეს დაბანაკებული ციურიხის ჯარის განადგურება და მათი დემორალიზება. ციურიხის ჯარები იძულებული გახდნენ უკან გაბრუნებულიყვნენ, და მათ კათოლიკების სასარგებლოდ მშვიდობის ხელშეკრულების დადება აიძულეს. შვეიცარია დახლართულ პროტესტანტულ და კათოლიკურ კანტონებად დაიყო.
საფრანგეთი
1532 წელს, მეფე ფრანსუა I, და მეფე ანრი II პოლიტიკურად და სამხედრო დახმარებით, ჰაბსბურგების წინააღმდეგ მხარს უჭერდა პროტესტანტ გერმანელ მთავრებს. თუმცა ორივე მეფე ეწინააღმდეგებოდა ლუთერანული მრწამსის საკუთარ ქვეყანაში გავრცელებას. 1550-იან წლებში ორგანიზებულმა კალვინისტი მქადაგებლების შემოსვლამ, საფრანგეთში შესაძლებელი გახადა ასობით კალვინისტური მიწისქვეშა საზოგადოებების ჩამოყალიბება.
1560-იანები
მარჯვნივ|მინი|გამაგრებული ნავსადგური, ლა-როშელი, დასავლეთ საფრანგეთში, გახდა პროტესტანტების საყრდენი. მიწისქვეშა კალვინისტურმა ქადაგებებმა და დიდგვაროვნებთან საიდუმლო კავშირების დამყარებამ, ასევე პოლიტიკური და რელიგიური მართველობის ხელში ჩაგდების სურვილმა, მალევე მიგვიყვანა პირდაპირ ქმედებებამდე. მდიდარი ეკლესიების და მონასტრების მამულების ხელში ჩაგდების პერსპეკტივამ, ევროპის გარშემო უამრავი დიდგვაროვნების რეფორმაციისადმი მხარდაჭერა გამოიწვია. ამას დამატებული ახალი კალვინისტური სწავლება, რომელიც მოსახლეობას "უღმერთო" მართველის გადაყენებას ავალებდა, 1560 წლის მარტში გამართული ამბბუასის შეთქმულება, იყო უკმაყოფილო თავადების უშედეგო მცდელობა, გაეტაცათ ახალგაზრდა მეფე ფრანცის II და ამოეძირკვათ გიზების კათოლიკური დინასტია. პირველი სერიოზული სისტემატური პროტესტი, 1560 წელს, ლა-როშელში კათოლიკურ ეკლესიაში, ხატებისა და მონუმენტების განადგურებით დაიწყო. ერთი წლის შემდეგ, მსგავსი თავდასხმები გაგრძელდა 20 ქალაქში.
ამ მოვლენას მოჰყვა პირველი დაპირისპირება. ბურბონებმა ინგლისელების მხარდაჭერით, კონდეს გრაფ ლუის I-ის და ადმირალ კოლინის მეთაურობით დაიწეს მდინარე ლუარას გაყოლებით, სტრატეგიული ქალაქების ალყაში მოქცევა. 1563 წელს, ორლეანში, გიზის გრაფი ფრანცისკო მოკლეს, ეკატერინე შიშობდა რომ ომი გაჭიანურდებოდა და ამბუასის ედიქტი განაახლა, რომელიც ისევ აწესებდა კონტროლს რელიგიურ ტოლერანტობაზე და პროტესტანტების ღვთისმსახურობებზე.
თუმცა ეს ომი ორივე მხარისთვის, არადამაკმაყოფილებელი შედეგებით დასრულდა. პოლიტიკური დაძაბულობა მოსაზღვრე ტერიტორიებზე ისევ იზრდებოდა. ჰუგენოტებმა ესპანეთის ძალების წინააღმდეგ საფრანგეთის დახმარება ითხოვეს. უშედეგო მცდელობის შემდეგ, პროტესტანტების ჯარმა 1567 წელს, მეფე შარლ IX-ის გატაცება გადაწყვიტეს. ამ ქმედებამ, შემდგომში საომარი მოქმედებების დაწყება გამოიწვია, რაც 1568 წლის მარტში, მორიგი არადამაკმაყოფილებელი ზავით დასრულდა.
ამავე წლის სექტემბერში, ომი ისევ განახლდა. ამჯერად ეკატერინემ და შარლმა გიზის საგვარეულოსთან კავშირის გაბმა გადაწყვიტეს. ჰუგენოტების ჯარი გრაფი კონდეს და ლუის I ბურბონის მეთაურობის ქვეშ იყო, მათ ასევე მხარს უჭერდა პროტესტანტი გერმანული 14.000-იანი დაქირავებულ მხედარი. გრაფი კონდეს მკვლელობის შემდგომ, ის გრაფი მენსფელდის, ჰოლანდიელი ვილჰელმ ორანელის და მისი ძმების ლუის და ჰენრის მიერ ჩანაცვლდა. კათოლიკების მხარეს ანრი III ვალუა (შემდგომ მეფე ჰენრი III-მ ჩაანაცვლა) მეთაურობდა, რომელსაც მხარს უჭერდა ესპანეთი, პაპის ოლქი და ტოსკანას საჰერცოგო. მინი|ბართლომეს ღამე, 1572 იმისათვის რომ ლა-როშელი დაეცვათ, პროტეტანტულმა არმიამ პუატიაში და სენტონჟში რამდენიმე ქალაქი ალყაში მოაქცია. 1569 წლის 16 მარტს, ჟარნაკის ბრძოლაში, გრაფი კონდე მოკლეს, ადმირალი კოლინი იძულებული გახდა პროტესტანტი ჯარის მეთაურობა თავის თავზე აეღო. კოლინი და მისი ჯარი სამხრეთ-დასავლეთი დაბრუნდა და გაბრიელ მონტეგომერის ჯართან გადაჯგუფდა. 1570 წლის გაზაფხულზე, მათ გაძარცვეს ტულუზა, შემდეგ გადაჭრეს გზა სამხრეთ საფრანეთიდან და რონას ხეობიდან ჩრდილოეთისაკენ დაიძრნენ. შარლ IX-ის შემაძრწუნებელმა ვალმა, 1570 წლის აგვისტოში, სან-ჟერმანის სამშვიდობო ხელშეკრულებამდე მიიყვანა, რომლის მიხედვითაც, მეფე ჰუგენოტების სასარგებლოდ გარკვეულ დათმობაზე მიდიოდა. 1572 წელს, დაძაბულობა კათოლიკებსა და პროტესტანტ ჯარებს შორის ისევ განახლდა, რომლებიც პროტესტანტი ჰენრი ნავარელისა და მეფის დის მარგარიტა დე ვალუას ქორწილში დაუპირისპირდნენ ერთმაენთს, მისი კულმინაცია გახდა ბართლომეს ღამე. ამ მოვლენამ 1572 წელს მეოთხე და 1573-76 წლებში მეხუთე სამოქალაქო ომი გამოიწვია.
ანრი III
1575 წელს, საფრანგეთში ანრი III ვალუა გამეფდა. ანრი III თავიდანვე ცუდ მდგომარეობაში აღმოჩდა, ის ცდილობდა, რომ სამეფო ძალაუფლება და ავტორიტეტი დაპირისპირებულ მხარეებს შორის შეენარჩუნებინა. 1576 წელს, მეფემ გამოსცა ბოლიეს ედიქტი, რომელიც უმნიშვნელო დათმობებს პირდებოდა კალვინისტებს, თუმცა 1577 წელს მცირეხნიანი სამოქალაქო ომი მაინც განახლდა. გიზის გრაფმა, ანრი I-მა, სარანგეთში კათოლიციზმის დასაცავად ჩამოაყალიბა კათლიკური ლიგა.
1584 წელს, მეფის უმცროსი ძმის და მემკვიდრის, ანჟუს გრაფის, ფრანსუას გარდაიცვალების შემდეგ, პროტესტანტებსა და კათოლიკებს შორის დაპირისპირება ისევ განახლდა. ანრი III-ს მემკვიდრე არ ჰყავდა, სალიკური სამართლის მიხედვით, შემდგომი მემკვიდრე კალვინისტი ანრი IV უნდა გამხდარიყო. გიზის საჰერცოგოს ზეწოლით ანრი III-მ გამოსცა ბრძანება, ანრი IV-ისთვის მემკვიდრეობის უფლების ჩამოსართმევად.
1584 წლის, დეკემბერში, გიზის გრაფმა, კათოლიკური ლიგის სახელით, კავშირი ესპანეთის მეფესთან ჩამოაყალიბა. 1585-1589 წლებში, ომი ისევ განახლდა. ანრი IV უცხოურ დახმარებას, გერმანელი გრაფებისა და ინგლისის დედოფლის ელიზაბედის მხრიდან მოელოდა. იმავდროულად პარიჟის კათლიკე მოქალაქეები, მეთქვსმეტე კომიტეტის გავლენით უკმაყოფილობას აცხადებდა ანრი III-ს უუნარობის გამო. 1588 წელს, 12 მაის, საფრანგეთში აჯანყება დაიწყო, აჯანყებულებმა პარიზში ბარიკადები აღმართეს. ანრი III იძულებული იყო ქალაქი დაეტოვებინა. მეთქვსმეტე კომიტეტმა შეძლო სრული კონტროლის დამყარება და მათ პარიზში გიზის გრაფი მოიწვიეს.
1589 წლის, ივლისში, სენ-კლუს სამეფო ბანაკში, ერთ-ერთმა ბერმა მეფე ანრი III ვერაგულად მოკლა. სიკვდილის წინ ანრი III-მ ანრი IV-ს, ქვეყნის საკეთილდღეოდ, იმისათვის რომ თავიდან აერიდებინა სისხლისმღვრელი ომები, კათოლიკური მრწამსის მიღებას სთხოვდა. სალიკური სამართლის მიხედვით მან, ანრი IV, თავის მემკვიდრედ დაასახელა.
ანრი IV
ანრი III-ს მკვლელობის შემდეგ ჰუგენოტებმა ბურბონი მაშინვე სცნეს საფრანგეთის მეფედ, ხოლო კათოლიკებმა ჯერ რწმენის შეცვლა მოსთხოვეს. აჯანყებულ პარიზს ამასობაში მაიენის ჰერცოგი (ანრი გიზის უმცროსი ძმა) მართავდა, ის და მისი ჯარი ასევე განაგებდა ნორმანდიის რურალურ ტერიტორიებს. მიუხედავად ამისა ანრიმ, არკის ბრძოლაში ჰერცოგს მძიმე მარცხი მიაყენა. ანრი გადავიდა ნორმანდიაში და მთელი ზამთრის განმავლობაში ქალაქს-ქალაქებზე იღებდა.
ანრი დარწმუნებული იყო, რომ მას უნდა აეღო პარიზი, თუმცა ეს არ იყო მარტივი საქმე. კათოლიკური ლიგის წევრები ცრუ ინფორმაციას ავრცელებდნენ ანრის სისასტიკის შესახებ, აქედან გამომდიანრე, პარიზელი მოქალაქეები ქალაქის გამაგრებას შეუდგნენ, ისინი მზად იყვნენ ბრძოლაში დახოცილიყვნენ, ვიდრე მათ კალვინისტი მეფე ჰყოლოდათ. 1590 წლის გაზაფხულზე ანრიმ ივრის ბრძოლაში სასტიკად დაამარცხა მაიენის ჰერცოგი, ეს უკანასკნელი ამალის გარეშე გაიქცა და მანტს შეაფარა თავი. ამის შემდეგ ჰერცოგს აღარ ჰქონდა პარიზში დაბრუნების საშუალება. ანრიმ ისევ სცადა პარიზის დაკავება, მაგრამ კათოლიკეებს ესპანეთის მეფემ, ფელიპე II-მ უშველა, მან პარმის ჰერცოგის მეთაურობით ნიდერლადებიდან არმია დაუპირისპირა ანრის. ანრიმ კი ინგლისის დედოფლისგან ელისაბედისგან მიიღო დიდძალი ფულადი დახმარება, რითაც შეძლო ჯარის შეკრება და მანტის, შარტრის და ნიონის დაკავება. მეფემ გააცნობიერა თუ არა, რომ პროტესტანტიზმს არ ჰქონდა არანაირი პერსპეკტივა კათოლიკურ პარიზში, მან წარმოთქვა ყველასათვის ცნობილი ფრაზა: Paris vaut bien une messe (პარიზი ღირს მესად). 1594 წელს იგი შარტრში ძველი ტრადიციის თანახმად აკურთხეს მეფედ და იმავე წლის 22 მარტს იგი უბრძოლველად შევიდა პარიზში. ანრიმ საფრანგეთი ნაწილ-ნაწილ გააერთიანა, ზოგი ქალაქი და პროვინცია "იყიდა", ხოლო სადაც ფულმა და დათმობამ არ გაჭრა, იქ იარაღი გამოიყენა.
მიუხედავად ამისა, ესპანეთის მეფე არ ცნობდა ანრის საფრანგეთის მეფედ და აგრძელებდა ომს. 1597 წელს ესპანელები ამენამდე მოვიდნე, მაგრამ მიუხედავად ამისა, მათ არ ჰქონდათ ანრის ტახტიდან ჩამოგდების არანაირი შანსი. 1598 წელს კი ესპანეთის მეფე დათანხმდა მოეწერა სამშვიდობო ხელშეკრულება.
რელიგიური ომები დასრულდა ნანტის ედიქტის ხელმოწერით 1598 წელს, მართალია პროტესტანტული ეკლესია კათოლიკურს ვერ გაუთანაბრდა, მაგრამ ჰუგენოტებმა მნიშვნელოვანი უფლებები მაინც მიიღეს.
დანია და ნორვეგია
1524 წელს, მეფე კრისტიან II-მ ლუთერანობა მიიღო და მიუხედავად ადგილობრივი საღვმდელობის წინააღმდეგობისა დანიაში ლუთერანობის გავრცელება გადაწყვიტა. 1533 წელს, მეფე ფრედერი I-ის გარდაცვალების შემდეგ, კათოლიკე გრაფ კრისტოფ ოლდენბურგელსა და ლუთერან გრაფ კრისტიან ჰოლშტეინს შორის კონფლიქტი დაიწყო. ლიუბეკისგან მხარდაჭერის შეწვეტისთანავე, კრისტოფი მალევე დამარცხდა, 1536 წელს კი საბოლოოდ დაკარგა მისი უკანასკნელი სიმაგრე კოპენჰაგენში. ლუთერანიზმი მალევე დამყარდა, კათოლიკე ეპისკოპოსები დაატყვევეს, ხოლო სამონასტრო და საეკლესიო მიწები კონფისკირებული იქნა, რათა არმიისთვის თანხა გადაეხადათ, რომლებმაც კრისტიანის ძალაუფლება მოუპოვეს. დანიაში სამეფო შემოსავლები 300%-ით გაიზარდა. 1537 წელს კრისტიან III-მ ლუთერანიზმი ნორვეგიაში გაავრცელა, 1540 წელს ფარერის კუნძულებზე, 1550 წელს კი ისლანდიაში. 1536/37 წელს მან ნორვეგია დანიის სამეფო გვირგვინს დაუქვემდებარა, რომლის ფარგლებშიც ნორვეგია 1814 წლამდე იმყოფებოდა, იქამდე სანამ ფრედერიკ VI-მ ნორვეგიის სამეფო შვედეთის მეფეს კილის სამშვიდობო ხელშეკრულებების ფარგლებში დაუთო.
გრაფების შუღლი, 1534 წლიდან 1536 წლამდე, იყო სამოქალაქო ომი დანიის რეფორმაციის ომის ნაწილი.
1625 წელს, ოცდაათწლიანი ომის ფარგლებში, კრისტიან IV, რომელიც ასევე ჰოლშტეინის ჰერცოგი იყო, მეზობელ ქვემო საქსონიაში ლუთერან მმართველებს საღვთო რომის იმპერატორის სამხედრო ინტერვენციის წინააღმდეგ დახმარება აღუთქვა. კრისტიანმა თავად დანიშნა სამხედრო ლიდერი, ქვემო საქსონიის კავშირისთვის და გამოიყვანა 20,000-35,000 დაქირავებული არმია. ნალე კრისტიანი იძულებული იყო უკან გაბრუნებულიყო, იქამდე სანამ საიმპერატორო ჯარებების გაერთიანებული არმია, ალბრეხტ ვოლენშტეინი და ტილის სარდლობით მას დაუპირისპირდებოდა. ვოლშტეინის არმია ჩრდილოეთისკენ დაიძრა, დაიკავა მეკლენბურგი, პომერანია, და საბოლოოდ იუტლანდიაც, მიუხედავად ამისა, ფლოტის არ ქონამ, გადამწყვეტი როლი ითამაშა და მან დანიის დედაქალაქის აღება ვერ შეძლო, რომელიც კუნძულ ზელანდიაზე მდებარეობდა. სამშვიდობო შეთანხმება ლიუბეკის ხელშეკრულებით 1629 წელს გარფორმდა. ხელშეკრულება კრისტიან IV-ს დანიას უნარჩუნება იმ პირობით თუ ის მხარს არ დაუჭერდა გერმანიის არცერთ პროტესტანტულ სახელმწიფოს.
დიდი ბრიტანეთი და ირლანდია
ბრიტანეთსა და ირლანდიაში რეფორმაციის გავრცელება, 1533 წელს ინგლისის მეფე ჰენრი VIII-ის მიერ კათოლიკურ ეკლესიასთან განხეთქილებას უკავშირდება. ამ დროისთვის ინგლისში პროტესტანტების რაოდენობა ინგლისის მთელ მოსახლეობასთან შედარებით ძალზედ მცირე ნაწილს შეადგენდა და მათი განსახლების არეალი სამეფოს სამხრეთისა და აღმოსავლეთის ქალაქებით შემოიფარგლებოდა. ჰენრის მიერ გატარებული პოლიტიკის შედეგად ინგლისის, უელსის და ირლანდიის ეკლესიები უშუალოდ სამეფო ხელისუფლებას და პარლამენტს დაექვემდებარა.
რელიგიური ინსტიტუციების მასშტაბური გარდაქმნა ვიცე-გენერალ თომას კრომველის და ახლად დანიშტნული კენტრბერის არქიეპისკოპოსის, ტომას კრანმერის მიერ დაიწყო. ცვლილებებს პირველი წინააღმდეგობა ირლანდიამ გაუწია, სადაც 1534 წელს თომას ფიცჯერალდი აჯანყებას სათავეში ჩაუდგა და თავი ირლანდიის მეფედ გამოაცხადა. ახალგაზრდა ფიცჯერალდმა ადგილობრივების მხარდაჭერა ვერ მოიპოვა. იმავე წლის ოქტომბერში ინგლისისა და უელსის არმია, რომელიც ასევე აღჭურვილი იყო ოთხი თანამედროვე საალყო იარაღით, დაეშვა ირლანდიაში. შემდეგი წლის აგვისტოში, ფიცჯერალდი იძულებული იყო დანებებულიყო.
1553 წელს ინგლისის დედოფალმა, მერი I-მა კათოლიციზმის დევნა შეწყვიტა. ეს გადაწყვეტილება მიუღებელი აღმოჩნდა პროტესტანტებისთვის და მათ ინგლისის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში აჯანყება წამოიწყეს, თუმცა ისინი მალევე დამარცხდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:რეფორმაცია
ექიმის გასასვლელი
ლიტერატურა
კატეგორია:ისნის რაიონის ქუჩები
ოსკარის 75-ე დაჯილდოება
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიები
ნიენჩენ-ტანგლა
ნიენჩენ-ტანგლა — ქედი სამხრეთ-დასავლეთ ჩინეთში, ტიბეტის მთიანეთის სამხრეთ ნაწილში. განდისიშანის აღმოსავლეთი ნაწილი. წარმოადგენს სამხრეთით მდინარე ცანგპოსა და ჩრდილოეთით მდინარე ნაგ-ჩუსა და ნამცოს ტბის წყალგამყოფს. სიგრძე დაახლოებით 600 კმ. მაქსიმალური სიმაღლე 7162 მ (მთა ნიენჩენ-ტანგლა).
დასავლეთ ნაწილში ნიენჩენ-ტანგლა მოიცავს ჩრდილოეთის ქედს — ნგანგლონგს და სამხრეთის ქედს — კაილასს, რომელიც უფრო მეტადაა უსწორმასწორო და მყინვარული. აგებულია პალეოზოური და მეზოზოური ასაკის ქვიშაქვებით, ფიქლებით, კირქვებით, ცარცული ასაკის ვულკანური ქანებითა და ახალგაზრდა გრანიტებით. ნიენჩენ-ტანგლა თოვლით შესელილი მთების თითქმის უწყვეტი ჯაჭვია შედარებით მოსწორებული თხემით.
უღელტეხილების სიმაღლე 5000 მ-ზე მეტია. კალთები კლდოვანია, დაფარულია ნაყარით. სამხრეთი კალთების ქვედა ნაწილში განვითარებულია მაღალმთიანი სტეპი და ნახევარუდაბნო, ხოლო ჩრდილოეთ კალთებზე ჭარბობს ცივი უდაბნოების ლანდშაფტი. ნიენჩენ-ტანგლა მოხსენიებულია ჰენრიხ ჰარერის წიგნში „შვიდი წელი ტიბეტში“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის ქედები
სახილ ალახვერდოვი
სახილ ალახვერდოვი (დ. 9 იანვარი, 1999, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (კრივი), დავით კვაჭაძის სახელობის საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (2019, თბილისი, საქართველო, 49 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1999 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოკრივეები
ჟატეი
ჟატეი (Jateí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 396 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იგუატემის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 011 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.08 კმ²-ზე. ფართობი 1 927 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის მუნიციპალიტეტები
ვილიავა
ვილიავა (Villava; Atarrabia) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის კუენკა-დე-პამპლონის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 1,1 კმ². მოსახლეობა — 10 245 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ელიას მთა
ელიას მთა — მთა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი). აქ დგას წმინდა სამების საკათედრო ტაძარი ასევე ივერიის ღვთისმშობლის და წმინდა ილია თეზბიტელის (წინასწარმეტყველის) ეკლესიები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის მთები
Calomyrmex
Calomyrmex — ჭიანჭველასებრნთა გვარი Formicinae-ს ქვეოჯახიდან.
გავრცელება
გავრცელების არეალებია ავსტრალია და სამხრეთ-აღმოსავლეთი აზია.
სქოლიო
კატეგორია:მირმიცინები
მარჯნის კუნძული
მინი|მარჯნის კუნძულის მაგალითი მარჯნის კუნძული — კუნძული, რომელიც წარმოიქმნება მარჯნული ნაგებობების ზედაპირზე მარჯნული კირქვების მექანიკური ნგრევისა და ცოცხალი მარჯნული კოლონიების პროდუქტებისაგან ტალღებისა და ზვირთცემის მოქმედების შედეგად. მარჯნის კუნძულს მთლიანი ან გაწყვეტილი რგოლის ფორმით ატოლი ეწოდება. მარჯნის კუნძულების დიდი ნაწილი განლაგებულია წყნარ ოკეანეში. მარჯნის კუნძულები წარმოიქმნება რიფწარმომქმნელი ორგანიზმების მოქმედების შედეგად, რომელთა შორისაა ძირითადად მარჯნის პოლიპები და კირქვული წყალმცენარეები, გარდა ამისა, მარჯნის რიფების ჩამოყალიბებაში მონაწილეობას ღებულობენ ზღვის სხვა ორგანიზმებიც, მათ შორის: მოლუსკები, ღრუბლები, ფორამინიფერები და ზოგიერთი მწვანე წყალმცენარეები. ბევრ პატარა მარჯნის კუნძულს ზღვის დონიდან დაბალი სიმაღლე აქვს.
სქოლიო
კატეგორია:ატოლები
კონსტანტინოვსკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია
ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია (Покровская церковь) — მართლმადიდებლური ტაძარი კონსტანტინოვსკში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1912 წელს პ. სტუდენიკინის პროექტის მიხედვით.
ისტორია
ეკლესიის ისტორია იწყება 1708 წელს, როდესაც ბაბსკის სტანიცაში იყო ხის ეკლესია, თუმცა ზუსტი ცნობები მისი აგების შესახებ არ შემონახულა. 1773 წლის 11 ივლისს ეკლესია შემთხვევით გაჩენილი ხანძრისაგან სრულიად დაიწვა. ახალი ტაძრის მშენებლობა დასრულდა 1779 წლის 29 ოქტომბერს. 1861 წელს სოფელში ააშენეს ახალი ხის ეკლესია მსგავსი სამრეკლოთი, მაგრამ სხვა ადგილზე. 1906 წლის მაისში დაამტკიცეს ახალი ეკლესიის მშენებლობის პროექტი. 1907 წელს დაიწყეს მისი მშენებლობა, რომელიც დასრულდა 1912 წელს. ტაძარი ააშენეს არქიტექტორ პეტრე სტუდენიკინის პროექტის მიხედვით. ეკლესიის შიგნით მდებარეობს მდიდრული კანკელი, რომელიც დამზადებულია მარმარილოსაგან. 1930 წელს ეკლესიაში განათავსეს ხორბლის საწყობი.
1942 წელს ქალაქი დაიკავეს გერმანელთა ჯარებმა და შენობას გამოიყენებდნენ როგორც საბრძოლო მასალების საწყობად, თუმცა მალევე გადაეცა მორწმუნეებს. 1945 წლის 9 ივნისს მუშათა დასახლება კონსტანტინოვსკში შეიქმნა საეკლესიო თემი, რომელთაც ეკუთვნოდა ეკლესია 1960-იან წლებამდე. 1960-იან წლებში შენობას ჩაუტარდა ინტერიერის რესტავრაცია, გამოცვალეს სახურავი. 1980-იანი წლების ბოლომდე ეკლესიაში სპორტული სკოლა იყო განთავსებული.
ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღსდგა 1988 წელს, როდესაც ეკლესია გადაეცა რუსულ მართლმადიდებელ ეკლესიას.
არქიტექტურა
კონსტანტინოვსკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია ნაგებია აგურით. შენობის აგებისას გამოყეებულია აღრძინების ეპოქის ბიზანტიური და იტალიური არქიტექტური ელემენტები. იგი ეფუძნება გრძივ-ღერძულგეგმას, რომლის ღერძზე აღმოსავლეთით და დასავლეთით სიმეტრიულადაა განლაგებული სატრაპეზო და სამრეკლო.
ეკლესიას აქვს ნახევრაწრიული სარკმლები. საკურთხევლის წინ მდებარეობს მარმარილოს კანკელი, რომელიც ცენტრალურ ნაწილში სამიარუსიანია, ხოლო ნაპირებში ორიარუსიანი.
ამჟამად ეკლესია კონსტანტინოვსკის ერთსართულიან ნაგებოებს შორის აშკარა დომინანტია.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ტაძრები
ინგლისის პრემიერლიგა 2017-2018
ინგლისის პრემიერლიგა 2017-18 — ინგლისის პრემიერლიგის 26-ე გათამაშება (1992 წლიდან). სეზონი დაიწყო 2017 წლის 11 აგვისტოს „არსენალის“ და „ლესტერ სიტის“ მატჩით, ხოლო დასრულდა შემდეგი წლის 13 მაისს.
მონაწილეები და მათი სტადიონები
1 ტოტენჰემ ჰოტსპური ყველა საშინაო მატჩს 2017/2018 სეზონში ითამაშებს უემბლიზე, სანამ კლუბის საშინაო არენა უაით ჰართ ლეინი გადის რეკონსტრუქციას.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისის პრემიერლიგის სეზონები
საბალსა
საბალსა (Zabalza; Zabaltza) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის კუენკა-დე-პამპლონის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 14 კმ². მოსახლეობა — 301 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
კალევიპოეგი
250პქ|მინი|მარჯვნივ|ილუსტრაცია „კალევიპოეგიდან“. „კალევიპოეგი“ — ესტონური ეროვნული ეპოსი. შეიქმნა დევგმირ კალევიპოეგის შესახებ გავრცელებული უძველესი თქმულებების საფუძველზე. თქმულებების შეგროვება წამოიწყო მწერალმა ფ. ფელმანმა, თვით ეპოსი კი ერთიან სიუჟეტურ ქარგაზე ააგო და ესტონელი ხალხის სიმღერის სალექსო საზომით გააწყო მწერალმა ფ. კრეიცვალდმა (გამოქვეყნდა 1857–1861 წლებში). „კალევიპოეგის“ ბოლო ეპიზოდები მოიცავს XIII საუკუნის დასაწყისის ამბებს, როცა ესტონეთში ჯვაროსნები შემოიჭრნენ. „კალევიპოეგმა“ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ესტონური ეროვნების ლიტერატურის ჩამოყალიბებაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ესტონური მითოლოგია კატეგორია:ესტონური ლიტერატურა
ილო მოსაშვილის ქუჩა
ლიტერატურა
მოსაშვილი
კალიფორნიის ველი
250პქ|მინი|მარჯვნივ|კალიფორნიის ველი კალიფორნიის ველი — გაშლილი ხეობა აშშ–ის სამხრეთ–დასავლეთ ნაწილში, კალიფორნიის შტატში. აღმოსავლეთით ესაზღვრება სიერა–ნევადის ქედი, დასავლეთით — სანაპირო ქედები. მდებარეობს 20—160 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 800 კმ, სიგანე 80 კმ–მდე. კალიფორნიის ველი ცარცული და კაინოზური დანალექი ქანებით ამოვსებული ტექტონიკური ღრმულია. ზედაპირი სუსტად ტალღოვანი ვაკეა. ჰავა სუბტროპიკული, კონტინენტურია, ხმელთაშუა ზღვის ტიპისა. ნალექები ჩრდილოეთით 1000 მმ, სამხრეთით 150 მმ წელიწადში. მთავარი მდინარეებია საკრამენტო ჩრდილოეთით და სანხოაკინი სამხრეთით. კალიფორნიის ველის ჩრდილოეთ ნაწილში გავრცელებულია სუბტროპიკული სტეპი, სამხრეთით ნახევარუდაბნოა. მისდევენ სარწყავ მიწათმოქმედებას, მებაღეობას, მევენახეობას, სამხრეთით მესაქონლეობას. არის ნავთობის საბადოები. კალიფორნიის ველზეა ქალაქებიებ საკრამენტო, სტოქტონი, ფრესნო.
ლიტერატურა
კატეგორია:აშშ-ის ხეობები
სესარ ასპილიკუეტა
სესარ ასპილიკუეტა ტანკო (César Azpilicueta Tanco, დ. 28 აგვისტო, 1989) — ესპანელი ფეხბურთელი, ინგლისის პრემიერ ლიგის კლუბ „ჩელსის“ და ესპანეთის ეროვნული ნაკრების უკანა მცველი.
ესპანეთის ლა ლიგის კლუბ „ოსასუნაში“ გატარებული სამი სეზონის შემდეგ, სადაც მან დაიწყო საფეხბურთო კარიერა, გადავიდა საფრანგეთის ლიგა 1-ის კლუბ „მარსელში“, სადაც მოიგო 4 ტიტული. 2012 წლის ზაფხულში ის გადავიდა „ჩელსიში“, რომელთან ერთადაც მოიგო ევროპის ლიგა პირველივე სეზონში.
ასპილიკუეტამ 55 მატჩი ჩაატარა ესპანეთის ასაკობრივ ნაკრებებში. ესპანეთის 21 წლამდელთა ნაკრებთან ერთად მოიგო 2011 წლის ევროპის ახალგაზრდული ჩემპიონატი. 2013 წელს პირველად ითამაშა ესპანეთის ეროვნულ ნაკრებში. ის იყო სანაკრებო განაცხადში 2014 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე.
იმის გამო, რომ მისი გვარის წარმოთქმა უჭირს ზოგიერთ ინგლისურ ენაზე მოლაპარაკეს, „ჩელსის“ გულშემატკივრებმა მეტსახელად შეარქვეს „დეივი“ ("Dave").
ოსასუნა
ასპილიკუეტა დაიდაბა პამპლონაში, ნავარაში. კარიერა დაიწყო მშობლიური ქალაქის კლუბ „ოსასუნას“ ახალგაზრდულ გუნდში. მისი დებიუტი ლა ლიგაში შედგა 2007 წლის 8 აპრილს მადრიდის „რეალთან“ 0-2 წაგებულ მატჩში; კარიერა დაიწყო როგორც ნახევარმცველმა.
2007-2008 წლების სეზონში, მიუხედავად ტრავმებისა, ასპილიკუეტა გახდა ძირითადი შემადგენლობის ფეხბურთელი 18 წლის ასაკში, რომელმაც შემდეგ შეიცვალა პოზიცია და გახდა მცველი. მან მომდევნო სეზონშიც შეინარჩუნა ადგილი ძირითად შემადგენლობაში და მხოლოდ ორ მატჩში არ მიუღია მონაწილეობა.
მარსელი
thumb|left|180px|ასპილიკუეტა თამაშობს [[მარსელი (საფეხბურთო კლუბი)|„მარსელში“ 2010-2011 წლების სეზონში.]] 2010 წლის 21 ივნისს, ფრანგულმა კლუბმა „მარსელმა“ განაცხადა, რომ შეთანხმდა „ოსასუნასთან“ ასპილიკუეტას ტრანსფერზე 7 მილიონი ევროს სანაცვლოდ. კულბს და ფეხბურთელს შორის გაფორმდა ოთხწლიანი ხელშეკრულება. ერთი კვირის შემდეგ ნავარელებმა განაცხადეს, რომ ტრანსფერის საფასური შესაძლოა გაზრდილიყო 9,5 მილიონ ევრომდე, ასპილიკუეტას ჩატარებული მატჩების რაოდენობის მიხედვით. ჩემპიონთა ლიგაზე სადებიუტო მატჩში მოსკოვის „სპარტაკთან“ ასპილიკუეტამ გაიტანა ერთადერთი გოლი.
2010 წლის 27 ნოემბერს, „მონპელიესთან“ 4-0 მოგებული მატჩის საწყის წუთებზე, სადაც „მარსელმა“ გაინაღდა ჩემპიონთა ლიგის ზონაში მოხვედრა, ასპილიკუეტამ მარცხენა მუხლზე მიიღო ტრავმა. ამის გამო მას ექვსი თვე გაუცდა.
2012 წლის აგვისტოში დაირხა ხმები, რომ ასპილიკუეტათი დაინტერესებულნი იყვნენ სხვადასხვა კლუბები, მათ შორის პრემიერ ლიგის კლუბი „ჩელსი“. „მარსელმა“ განაცხადა, რომ ასპილიკუეტა დატოვებდა, კლუბს, თუკი „ჩელსი“ გადაიხდიდა შესაბამის თანხას. მიუხედავად იმისა, რომ ასპილიკუეტა ლოიალურად იყო განწყობილი „მარსელის“ მიმართ, ის დატოვებდა კლუბს, რადგან სურდა „მარსელისთვის ფინანსური მდგომარეობის გაუმჯობესება“.
ჩელსი
thumb|left|200px|ასპილიკუეტა თამაშობს [[რომა (საფეხბურთო კლუბი)|„რომას“ წინააღმდეგ.]] 2012 წლის 24 აგვისტოს, „ჩელსიმ“ ასპილიკუეტასთან გააფორმა ხელშეკრულება, 7 მილიონი ფუნტი სტერლინგის საფასურად. მისმა თანაგუნდელმა და თანამემამულე ფეხბურთელმა ხუან მატამ განაცხადა: „ის არის ძლიერ მარჯვენა მცველი, რომელსაც შეუძლია ტემპში თამაში, ამგვარად, მე ვთვლი, რომ ის არის უკვე სრულყოფილი ფეხბურთელი.“
2012-2013 წლების სეზონი
ასპილიკუეტას დებუტი შედგა 2012 წლის 25 სექტემბერს, „ვულვერჰემპტონ უონდერერსთან“ 6-0 მოგებულ სასტარტო მატჩში ლიგის თასზე. პრემიერ ლიგაში პირველი მატჩი ჩაატარა ერთი კვირის შემდეგ, როდესაც შეცვლაზე შევიდა მოედანზე ბრანისლავ ივანოვიჩის ნაცვლად „ნორვიჩ სიტისთან“ 4-1 მოგებულ მატჩში, სტემფორდ ბრიჯზე.
2012 წლის 3 ნოემბერს ასპილიკუეტამ ითამაშა „სუონსი სიტისთან“ მატჩში სტუმრად, რომელიც ფრედ, 1-1 დასრულდა. 2012-2013 წლების სეზონში მან 48 ოფიციალურ მატჩში მიიღო მონაწილეობა რაფაელ ბენიტესის ხელმძღვანელობით, მათ შორის რვა მატჩი ჩაატარა ევროპის ლიგაზე, რომელიც ტრიუმფით დაასრულა ლონდონურმა კლუბმა. ფინალში, რომელიც ამსტერდამში გაიმართა, პორტუგალიურ „ბენფიკასთან“ მატჩში ასპილიკუეტას მიერ ხელით თამაშის გამო დაინიშნა პენალტი, რომელიც ოსკარ კარდოსომ გაიტანა და ანგარიში გათანაბრდა. საბოლოოდ, მატჩი დასრულდა 2-1, ლონდონური კლუბის სასარგებლოდ.
2014-2015 წლების სეზონი
2014-2015 წლების სეზონის დაწყებამდე კლუბიდან გაათავისუფლეს კოული და გადაიხადეს 15,8 მილიონი ფუნტი სტერლინგი ფილიპე ლუისის სანაცვლოდ, მაგრამ ასპილიკუეტამ დაიწყო სეზონი, ძირითადი შემადგენლობის მარცხენა მცველის პოზიციაზე. 2014 წლის 2 სექტემბერს ასპილიკუეტამ კლუბთან გააფორმა ახალი, ხუთწლიანი ხელშეკრულება.
2014 წლის 18 ოქტომბერს ასპილიკუეტა პირველ ტაიმში მოედნიდან გააძევეს „კრისტალ პალასთან“ 2-1 მოგებულ მატჩში მაილ ედინაკის წინააღმდეგ უხეში თამაშის გამო.
ასპილიკუეტამ სასტარტო შემადგენლობაში დაიწყო მატჩი 2015 წლის ინგლისის ლიგის თასის ფინალში, 1 მარტს. მეორე ტაიმში „ტოტენჰემ ჰოტსპურის“ ფეხბურთელთან, ერიკ დაიერთან შეჯახებისას მიიღო ტრავმა და თავშეხვეულს მოუწია მოდენის დატოვება.
სანაკრებო კარიერა
2007 წლის 19 წლამდელთა ევროპის ჩემპიონატზე ასპილიკუეტა დაეხმარა ესპანეთის ნაკრებს გამარჯვებაში. 21 წლამდელთა ნაკრებში ითამაშა 2009 წლის ევროპის ჩემპიონატზე, სადაც ჯგუფურ ეტაპზე სამივე მატჩი დაიწყო სასტარტო შემადგენლობაში.
2010 წლის 11 მაისს, 20 წლის ასპილიკუეტა ესპანეთის ეროვნული ნაკრების მწვრთნელმა, ვისენტე დელ ბოსკემ შეიყვანა 2010 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის გაფართოებულ, 30-კაციან განაცხადში. თუმცა, ის ვერ მოხვდა საბოლოო განაცხადში.
ასპილიკუეტა გამოძახებული იყო ესპანეთის 23 წლამდელთან ნაკრებში 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშებისთვის მას შემდეგ, რაც ვერ მოხვდა 2012 წლის ევროპის ჩემპიონატის განაცხადში. მან მონაწილეობა მიიღო ჯგუფური ეტაპის მხოლოდ ბოლო მატჩში, რომელიც ფრედ, 0-0 დასრულდა მაროკოს ნაკრებთან, ოლდ ტრაფორდზე.
2013 წლის 1 თებერვალს, ასპილიკუეტა გამოიძახეს ურუგვაის ეროვნულ ნაკრებთან საერთაშორისო ამხანაგური მატჩის წინ. მწვრთნელმა განაცხადა: „ასპილიკუეტა ბევრ მატჩს ატარებს „ჩელსიში“. ის ენერგიულია, კარგი მცველია და ყოველთვის სურს შეტევაში გადასვლა. ჩვენ მისი დიდი იმედი გვაქვს.“ მისი დებიუტი შედგა ხუთი დღის შემდეგ, დოჰაში, ყატარის ეროვნულ ნაკრებთან 3-1 მოგებულ მატჩში, სადაც 90 წუთი ითამაშა; მატჩის შემდეგ განაცხადა, რომ მისი ოცნება იყო ეროვნულ ნაკრებში თამაში.
ასპილიკუეტა შეიყვანეს ბრაზილიაში გასამართი 2013 წლის კოფედერაციის თასის სანაკრებო განაცხაში: მან სასტარტოში დაიწყო ჯგუფური ეტაპის მეორე მატჩში ტაიტის ნაკრებთან მატჩში, რომელიც ესპანეთმა მოიგო 10-0, რომელიც იყო რეკორდული ანგარიში ამ ტურნირზე და შეცვალა ალვარო არბელოა შესვენებაზე ფინალში, ბრაზილიასთან 0-3 წაგებულ მატჩში
2014 წლის ივნისში ასპილიკუეტა შეიყვანეს ეროვნული ნაკრების განაცხადში 2014 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის წინ. საწყის ორ მატჩში მან ითამაშა სასტარტოში, ჰოლანდიასთან და ჩილესთან, როდესაც ესპანეთის ნაკრები ჯგუფური ეტაპიდან გამოეთიშა ასპარეზობას.
კლუბი
ჩელსი
ნაკრები
ესპანეთის 19 წლამდელთა ნაკრები
ესპანეთის 21 წლამდელთა ნაკრები
ესპანეთი
ლევან არაბული
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 29 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში
სესარ ასპილიკუეტა
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:ესპანელი ფეხბურთელები კატეგორია:ოსასუნას ფეხბურთელები კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები კატეგორია:ოლიმპიკი მარსელის ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ჩელსის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 28 აგვისტო კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ვილჰელმ ვინი
ვილჰელმ ვინი (Wilhelm Carl Werner Otto Fritz Franz Wien; დ. 13 იანვარი, 1864 — გ. 30 აგვისტო, 1928) — გერმანელი ფიზიკოსი. ნობელის პრემიის ლაურეატი ფიზიკის დარგში „მისი აღმოჩენებისთვის სითბოს გამოსხივების მარეგულირებელი კანონების შესახებ“ (1911).
ვინი იყო „Wien bridge“-ის გამომგონებლის, მაქს ვინის ბიძაშვილი.