cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯიპი
ჯიპი — ტერმინი, რომლითაც მსოფლიოში და უფრო ხშირად ყოფილი საბჭოთა კავშირის ქვეყნებში არამართებულად მოიხსენიებენ SUV-ის ტიპის მსუბუქ ან ნახევრადსატვირთო ყველგანმავალ, მრავალდანიშნულებიან ავტომობილებს. ბოლო წლებში, Jeep-ის ბრენდის სავაჭრო ნიშნის მფლობელი კომპანია „კრაისლერი“ დაჟინებით ცდილობს ტერმინ „ჯიპის“ ჩანაცვლებას „ყველგანმავლით“, მიუხედავად იმისა, რომ თავად ინგლისური სიტყვა ჯიპი წარმოადგენს ჟარგონიზმს, რომელიც გავრცელებული ვერსიით მომდინარეობს აკრონიმისგან „GP“ (ჯი-ფი; „General Purpose“ — საერთო დანიშნულების, სხვადასხვა გამოყენების).
საავტომობილო სამყაროში ჯიპი ჩვეულებრივ ეწოდება მაღალი გამავლობის ავტომობილებს, გამოშვებულს სავაჭრო ნიშნით Jeep.
ისტორია
ტერმინის ზუსტი წარმოშობა დაუდგენელია და მის შესახებ მრავალი სხვადასხვა მოსაზრება არსებობს. დაზუსტებით მხოლოდ ის შეიძლება ითქვას, რომ ავტომობილებთან მიმართებაში იგი გავრცელდა დაახლოებით 1940-იანი წლებიდან, მეორე მსოფლიო ომის წინა პერიოდიდან, როცა ამერიკაში დაიწყო სამხედრო მრავალდანიშნულებიანი, სრულამძრავიანი (4-თვლიანი) მსუბუქი ავტომანქანის პროტოტიპის შექმნა კომპანია „ფორდის“ მიერ სახელწოდებით Ford GP, ხოლო შემდეგ მისი სახეცვლილი ვერსიის წარმოება „ვილისის“ დიზაინით, დასახელებით Ford GPW, რომლის აბრევიატურა იშიფრებოდა შემდეგნაირად: G — სამთავრობო (Government) ხელშეკრულება, P — მანქანის ღერძებს შორის 80-დუიმიანი საფირმო ბაზა, W — „ვილისის“ (Willys-ის) ლიცენზია. თუმცა, გამომდინარე იქიდან, რომ ამ სახის ავტომანქანები მრავალი სხვადასხვა დანიშნულებისთვის აღმოჩნდა გამოსადეგი, შემოკლება ჯიპი (GP) მსოფლიოში თანდათან დამკვიდრდა, როგორც ტერმინ უნივერსალურის (General Purpose) აღმნიშვნელი.
მინი|250პქ|[[Ford GPW / Willys MB]]
არსებობს სხვა ვერსიებიც, რომ მისი წარმომავლობა შეიძლება უკავშირდებოდეს, იმ დროს მეტად პოპულარული ამერიკული კომიქსის „პაპაის“ ერთ-ერთი პატარა და მოხერხებული პერსონაჟის, „იუჯინ ჯიპის“ სახელს, ან სამხედროებში გავრცელებულ ჟარგონს, რომელსაც ახალბედებს ეძახდნენ, ან კი უბრალოდ შედეგია, დროთა განმავლობაში, ამ ყველა მნიშვნელობის თავისთავად შერწყმის.
პირველი ცნობა მასმედიაში, სადაც ტერმინი ჯიპია მოხსენიებული, არის 1941 წელს გამოქვეყნებული სტატია გაზეთში The Washington Daily News, რომელშიც საუბარი იყო Willys Quad-ის საჩვენებელ ვერსიაზე, თანდართული ფოტოთი. რამდენიმე თვის შემდეგ კი ჟურნალში Field Artillery ასევე ამ სახელით იყო მოხსენიებული „ბანტამი“ (Bantam) და „ფორდის“ სხვა საცდელი ნიმუშები.
პირველ სამოქალაქო მოდელს, რომლის ძარაზეც ამოტვიფრული იყო სიტყვა Jeep, წარმოადგენდა კომპანია „ვილის-ოვერლენდის“ (Willys-Overland) შემუშავებული Willys CJ-2A. რომლის გამოშვება დაიწყო 1945 სექტემბერში.
1950 წლიდან კი სავაჭრო ნიშანი Jeep წარმოადგენს კომპანია „ვილის-ოვერლენდის“ კუთვნილებას, რომლის სამართალმემკვიდრეც დღესდღეობით არის „კრაისლერი“.
სქოლიო
კატეგორია:სლენგი
გიორგი ბოტკოველი
გიორგი ბოტკოველი (დ. 2 ივნისი, 1979, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1979 წლის 2 ივნისს თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალი, გამოყენებითი მათემატიკის სპეციალობით.
2004-2006 წლებში იყო თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის მოსაკრებლების სამსახურის უფროსი. 2006-2007 წლებში იყო საქართველოს გარემოს დაცვის სამინისტროს გარემოს დაცვის ინსპექციაის კახეთისა და სამცხე-ჯავახეთის ბიუროების სწრაფი რეაგირების ჯგუფის უფროსი. 2007 წელს იყო საპრეზიდენტო პროგრამა „პატრიოტი“-ს საგარეჯოს ბანაკის დირექტორი. 2008 წელს იყო კახეთის მხარის სახელმწიფო რწმუნებულის-გუბერნატორის მოადგილე. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს კონტროლის პალატის ადმინისტრაციის უფროსი. 2012-2013 წლებში იყო კახეთის მხარეში სახელმწიფო რწმუნებულის-გუბერნატორის მოადგილე, პირველი მოადგილე. 2013-2014 წლებში – თბილისის ნაძალადევის მუნიციპალიტეტის გამგებლის მრჩეველი.
2020 წელს „ერთიანმა ნაციონალურმა მოძრაობამ“ წარადგინა თელავის, ახმეტის, ყვარლისა და ლაგოდეხის მაჟორიტარობის კანდიდატად. მან ხმების 40,43 % (35 645) მიიღო და მეორე ადგილი დაიკავა. მეორე ტურში მონაწილეობაზე და პარლამენტში პარტიული სიით შესვლაზეც უარი განაცხადა (მთლიანად ოპოზიციასთან ერთად, გაყალბებული არჩევნების მოტივით). ოფიციალურად 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გაერთიანებული ოპოზიცია „ძალა ერთობაშია“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები
მარი ჯულია კლარი
მარი ჯულია კლარი (Marie Julia Clary, Maria Julia Clary, Maria Julie Clary; დ. 26 დეკემბერი 1771, მარსელი, საფრანგეთი - გ. 7 აპრილი 1845, ფლორენცია, იტალია) — ნაპოლეონ ბონაპარტის რძალი. ნეაპოლისა და სიცილიის დედოფალი 1806-1808 წლებში და ესპანეთის დედოფალი 1808-1813 წლებში როგორც ჟოზეფ ბონაპარტის მეუღლე.
ადრეული ცხოვრება
მარი ჯულია დაიბადა 1771 წლის 26 დეკემბერს მარსელში, წარმოშობით ირლანდიელი, წარსულში უმდრიდრესი აბრეშუმით მოვაჭრე, ახლა კი არისტოკრატი ფრანსუა დე კლარის ოჯახში. მარი ჯულიას და, 6 წლის დეზირე კლარი გახდა დანიისა და ნორვეგიის დედოფალი როგორც კარლ XIV-ის მეუღლე. მისი ძმაც ასევე მაღალი არისტოკრატიული წოდების მატარებელი იყო.
1794 წლის 1 აგვისტოს ქალაქ კუჟში იგი დაქორწინდა ჟოზეფ ბონაპარტზე, ნაპოლეონ ბონაპარტის უფროს ვაჟზე. 1797 წლამდე მისი ქმარი იტალიაში ელჩად იყო და მასთან ერთად იქ ცხოვრობდა, ხოლო 1800 წლიდან ქმართან ერთად პარიზში დამკვიდრდა.
1804 წელს, მას შემდეგ რაც მისი მაზლი ნაპოლეონი საფრანგეთის იმპერატორი გახდა, მის ქმარს ტახტის მემკვიდრის წოდება უბოძეს, ხოლო მარი ჯულია საიმპერატორო პრინცესა გახდა. ამავე ტიტულს ატარებდნენ მარი ჯულიას მულებიც.
დედოფალი
მარცხნივ|მინი|მარი ჯულიას გერბი ესპანეთის დედოფლობის დროს ჯულია ძალიან ნიჭიერი და ქმედითუნარიანი იყო. მან ძალიან მოკლე დროში, უმაღლეს დონეზე შეისწავლა სამეფო კარის ეტიკეტი და ყველაფერი რაც სამეფო კარს ეხებოდა. თუმცა იმპერატორის კარზე არსებული ინტრიგების აღსავსე ცხოვრება მისი სტილი არ იყო, ამიტომაც სულ მალე სამეფო კარისაგან მოშორებით თავის ქმარ-შვილთან ერთად შატო დე მორტეფორეტში გადაცხოვრდა.
1806 წელს ნაპოლეონმა თავის ძმას ჟოზეფს ნეაპოლისა და სიცილიის მეფობა უბოძა, შესაბამისად მარი ჯულია ზემოთ ხსენებული სახელმწიფოების დედოფალი გახდა. მას არ სურდა სამშობლოდან ასე შორს ცხოვრება, რის გამოც როცა ჟოზეფი ნეაპოლში გადავიდა სამართავად მარი ჯულია კვლავ პარიზში რჩებოდა და მხოლოდ 1808 წლის დამდეგს ჩავიდა ქმართან. მისი ჩასვლიდან მალევე მის ქმარს აუჯანყდნენ, ტახტიდან ჩამოაგდეს და გამოაძევეს. მთელი მათი ქონება ნეაპოლში დარჩა, რის გამოც შემდგომში არაერთი დამცინავი თხზულება მოიგონეს იტალიელებმა.
ნეაპოლის ტახტიდან ჩამოგდებიდან სულ ორ დღეში ნაპოლეონმა ჟოზეფს ესპანეთის მეფობა უბოძა, მარი ჯულია კი კვლავ დედოფალი გახდა, ოღონდ ამჯერად ესპანეთის. იგი ესპანეთის ისტორიაში პირველი დედოფალი იყო, რომელიც არცერთ სამეფო ოჯახში არ დაბადებულა. მსგავსად ნეაპოლისა, იგი არც ესპანეთში არ წასულა. კვლავ თავის შატოში ცხოვრობდა და სარგებლობდა დედოფლის პრივილეგიებით. მას ესპანეთში თითქმის არასდროს უცხოვრია. სწორედ ამიტომ მას ესპანელებმა Reina ausente (არ ჩამოსული დედოფალი) უწოდეს.
ნაპოლეონის ჩამოგდების შემდეგ
1813 წლის 21 ივნისს ნაპოლეონის ჯარები სასტიკად დამარცხდნენ. ამ ყოველივეს მოჰყვა ესპანელების მასიური აჯანყება ფრანგების ბატონობის წინააღმდეგ. მათ ტახტიდან ჩამოაგდეს ჟოზეფი და მარი ჯულიასთან ერთად ქვეყნიდან გააძევეს. ამავდროულად ტახტი დაკარგა ნაპოლეონმა და ყველა მისმა და-ძმამ. მარი ჯულიამ თავი ქმარ-შვილთან ერთად პარიზს შეაფარა. იგი აპირებდა დასთან დანიაში გაქცევას, თუმცა ნაპოლეონის პოლიტიკის გამო ის მისი მტერი იყო.
ძალაუფლების საბოლოო დაკარგვის შემდეგ მან შვეიცარიაში, ლემის ტბის მახლობლად სასახლე შეიძინა და იქ დასახლდა.
1815 წელს ასი დღის მანძილზე ქმართან ერთად მარი ჯულია ნაპოლეონს გვერდით ედგა და მთელი სულისკვეთებით ეხმარებოდა მას ტახტის დაბრუნებაში.
ვატერლოოს ბრძოლაში ნაპოლეონის დამარცხების შემდეგ, ჟოზეფმა მთელი თავისი ესპანეთიდან წამოღებული ქონება გაყიდა და ნიუ-ჯერსიში დიდი სასახლე იყიდა და იქ გადასახლდა. მარი ჯულია როგორც ყოველთვის ქმარს არ გაჰყვა და ქალიშვილებთან ერთად ფრანკფურტში ცხოვრობდა ექვსი წლის მანძილზე.
დარჩენილი ცხოვრება
1821 წლამდე მარი ჯულია ბრიუსელში ცხოვრობდა, რის შემდეგაც ფლორენციაში დასახლდა. იგი საერთოდ არ კონტაქტობდა ფრანგებთან. როგორც აღწერენ იგი იყო მომხიბვლელი, ღირსეული, მშვიდი და მშვიდობიანი. 1823 წელს მიიღო დისგან გამოგზავნილი წერილი, რომელიც ასევე ჩამოაგდეს ტახტიდან და შვედეთში გაიქცა. 1840 წელს ჟოზეფი ცოლთან, ფლორენციაში ჩავიდა და მასთან დაიწყო ცხოვრება. მარი ჯულია მას უწოდებდა "ჩემი საყვარელი ქმარი"-ს.
ჟოზეფ ბონაპარტი 1844 წლის 28 ივლისს გარდაიცვალა 76 წლის ასაკში. სულ რვა თვის შემდეგ, 1845 წლის 7 აპრილს 73 წლის ასაკში გარდაიცვალა მარი ჯულიაც. ისინი გვერდით დაკრძალეს ფლორენციის სანტა კროჩეს ბაზილიკაში. 17 წლის შემდეგ, საფრანგეთის იმპერატორმა ნაპოლეონ III-მ ჟოზეფისა და ნაპოლეონის ცხედრები პარიზში გადაასვენა. მარი ჯულია კვლავ ფლორენციაში დატოვეს, მოგვიანებით მას გვერდით მიუსვენეს მისი ქალიშვილი შარლოტი, რომელიც 1839 წელს 37 წლის ასაკში გადაჰყვა მშობიარობას.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 26 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1771 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1845 კატეგორია:ბონაპარტები კატეგორია:ესპანეთის დედოფლები კატეგორია:ნეაპოლის დედოფლები კატეგორია:სიცილიის დედოფლები
ისიძუტი
ისიძუტი — მთა იაპონიაში, სიკოკუს ქედზე, კუნძულ სიკოკუს უმაღლესი წერტილი. სიმაღლე 1982 მ. მდებარეობს ჰაკუსანის მთიდან დასავლეთით. ისიძუტი ცნობილია როგორც „სიკოკუს სახურავი“. მწვერვალი ციცაბოა, კლდოვანი. მოგვაგონებს „ქვის ჩაქუჩს“. ისიძუტი ამ რეგიონში მნიშვნელოვან საკულტო ობიექტს წარმოადგენს. ძველი ვულკანის რელიქტია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონიის მთები
პეტრე სტოლიპინი
ბიოგრაფია
დამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტი. 1884 წლიდან მსახურობდა შინაგან საქმეთა სამინისტროში. 1902 წელს იყო გროდნოს, ხოლო 1903-1906 წლებში სარატოვის გუბერნატორი. 1906 წლის 26 აპრილს გახდა შინაგან საქმეთა მინისტრი, ხოლო 8 ივლისიდან ამავდროულად მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე. წამოაყენა აგრარული რეფორმა და ხელმძღვანელობდა მას. ხელმძღვანელობდა 1905 წლის რევოლუციის შემდგომ რეაქციას. იწონებდა სამხედრო-საველე სასამართლოებს და სიკვდილით დასჯას. სიკვდილმისჯელბის ჩამოსახრჩობი თოკს ეწოდა „სტოლიპინის ჰალსტუხი“. 1907 წლის 3 ივნისს სტოლიპინის მთავრობამ დაითხოვა II მოწვევის სახელმწიფო დუმა.
გივი ორჯონიკიძე
გივი ორჯონიკიძე (დ. 9 ივნისი 1929, თბილისი — გ. 17 მაისი, 1984, მოსკოვი) — ქართველი მუსიკის კრიტიკოსი, პუბლიცისტი, მეცნიერი, მწერალი და საზოგადო მოღვაწე. საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარე (1974-1984). საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1967), ასაფიევის სახელობის საკავშირო (1984) და ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის (1988) პრემიების ლაურეატი. გივი ორჯონიკიძე დასაფლავებულია დიდუბის საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში. გივი ორჯონიკიძის ხსოვნას ეძღვნება გია ყანჩელის ლიტურგია „ქარით დატირებული“.
პეტრე სტოლიპინი
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწეები კატეგორია:რუსი სახელმწიფო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 1862 კატეგორია:დაბადებული 2 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 5 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1911 კატეგორია:კიევში გარდაცვლილები
გივი ორჯონიკიძე
ბიოგრაფია
გივი ორჯონიკიძის მამა — შიო ორჯონიკიძე, პარტიული მუშაკი იყო, რომელიც დახვრიტეს 1937 წელს. დედა — ნინო ლაფერაშვილი, პიანისტი, 1937 წელს გადაასახლეს ყაზახეთში, აკმოლინსკის სამშობლოს მოღალატეთა ცოლების ბანაკში (А.Л.Ж.И.Р.), საიდანაც 8 წლის შემდეგ დაბრუნდა. გივი გაზარდა ბებიამ — ვერა ამბრიაშვილმა. გივი ორჯონიკიძემ საშუალო სკოლა 1947 წელს ოქროს მედლით დაამთავრა.
1952 წელს ორჯონიკიძემ წარჩინებით დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი, საქართველოს ისტორიის განხრით, აკადემიკოს ნიკოლოზ ბერძენიშვილის ხელმძღვანელობით, ხოლო ერთი წლის შემდეგ 1952 წელს თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის თეორიულ-საკომპოზიტორო ფაკულტეტი მუსიკისმცოდნეობის სპეციალობით, ვ. დონაძის ხელმძღვანელობით. მოგვიანებით მოსკოვში ესწრებოდა გამოჩენილი მეცნიერების ვ. ცუკერმანისა და ლ. მაზელის ლექციების კურსს, როგორც თავისუფალი მსმენელი.
1956-1968 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში, სადაც მიჰყავდა დასავლეთ ევროპისა და საბჭოთა მუსიკის ისტორიის კურსი. 1959 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე „ანდრია ბალანჩივაძე“. 1963 წელს მიენიჭა დოცენტის წოდება. 1968-1984 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფილოსოფიის ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად.
1974-1984 წლებში იყო საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარე. იყო სსრკ-ის კომპოზიტორთა კავშირის მდივანი, საქართველოს უმაღლესი საბჭოს IX და X მოწვევის დეპუტატი, იუნესკოს საერთაშორისო მუსიკალური საბჭოს იურიდიული კომისიის წევრი.
სიცოცხლის ბოლო ორი ათწლეულის მანძილზე აქტიურად მონაწილეობდა მრავალ საერთაშორისო კონფერენციასა თუ სიმპოზიუმში, როგორც საბჭოთა კავშირში, ასევე, ევროპის სხვადასხვა ქვეყანაში (უმეტესწილად გერმანიაში), აგრეთვე კანადაში, იაპონიასა და ავსტრალიაში. 1984 წლის მაისში გფრ-ში ერთ-ერთი ასეთი მოგზაურობის დასასრულს, თავი იჩინა მძიმე სენმა და მოსკოვში დაბრუნებისთანავე აღესრულა. გივი ორჯონიკიძე დასაფლავებულია დიდუბის საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
1982-1983 წლებში ჟურნალ „სოვეტსკაია მუზიკას“ ფურცლებზე გამოქვეყნებული წერილებისთვის მიენიჭა ასაფიევის სახელობის საკავშირო პრემია (1984 წელს გარდაცვალების შემდეგ) და ფალიაშვილის სახელობის პრემია წიგნებისთვის „აღმავლობის გზის პრობლემები“ და „თანამედროვე ქართული მუსიკა ესთეტიკისა და სოციოლოგიის შუქზე“ (1988 წელს).
შემოქმედება
გივი ორჯონიკიძეს ქართულ, რუსულ და გერმანულ ენებზე დაწერილი აქვს 250-ზე მეტი ნაშრომი. მისი შემოქმედებითი მემკვიდრეობა მოიცავს: მონოგრაფიებს, მრავალრიცხოვან შრომებს სამეცნიერო კრებულებში, საჟურნალო სტატიებს, როგორც სამეცნიერო, ისე მუსიკალურ-კრიტიკული და პუბლიცისტური ხასიათის, საგაზეთო პუბლიკაციებს, შესავალ წერილებსა და ანოტაციებს პარტიტურებისა და აუდიოჩანაწერების გამოცემებისთვის, სცენარებს დოკუმენტური ფილმებისთვის, ასევე, ავტობიოგრაფიულ მოთხრობებს. გივი ორჯონიკიძე არის ავტორი მრავალრიცხოვანი რადიო და ტელეგადაცემებისა (მათ შორის ქართული ხალხური სიმღერის, ქართული პროფესიული და საბჭოთა მუსიკის შესახებ კიოლნის (გფრ) რადიოში). მისი ინტერესების წრე მოიცავდა მუსიკალური კულტურის თითქმის ყველა სფეროს - ფოლკლორსა და პროფესიულ მუსიკას, ე.წ. საესტრადო მუსიკას, მუსიკალურ შემსრულებლობას, მუსიკის ესთეტიკასა და ფილოსოფიას, სოციოლოგიასა და ფსიქოლოგიას. განსაკუთრებით იზიდავდა თეატრი, წერდა არამარტო მუსიკალურ თეატრზე, არამედ გამოქვეყნებული აქვს სტატიები დრამატულ თეატრსა და კინოზე. საქართველოს ფილოსოფიის ინსტიტუტში მოღვაწეობის დროს (1967-1984) შესრულებული აქვს სამეცნიერო შრომები, რომლებშიც განხილულია ვაგნერის, ჰანსლიკის, ლანგერის, ადორნოს, დალჰაუზის და ა.შ. ფილოსოფიურ-ესთეტიკური კონცეფციები მშვენიერის, ტრაგიკულის, დროის კატეგორიები მუსიკაში და სხვა. აგრეთვე, არის არაერთი რუსულ-გერმანული სამეცნიერო კრებულის რედაქტორი.
ინტერნაციონალისტად აღიარებული გივი ორჯონიკიძე მთელი ცხოვრების მანძილზე სხვადასხვა ასპექტით სწავლობდა ეროვნული მუსიკალური კულტურის პრობლემას. ამ თემას მან განსაკუთრებული ყურადღება დაუთმო ქართულ ენაზე შექმნილ ორ წიგნში: „აღმავლობის გზის პრობლემები“ (1977) და „თანამედროვე ქართული მუსიკა ესთეტიკისა და სოციოლოგიის შუქზე“, რომელიც მისი გარდაცვალების შემდეგ, 1985 წელს გამოვიდა. „ერების შერწყმის“ შედეგად, „ერთიანი საბჭოთა კულტურის კონცეფციის“ საპირისპიროდ, ორჯონიკიძე ქმნის „ეროვნული მუსიკალური კულტურის კონცეფციას“, მიიჩნევს რა, რომ ეროვნული, როგორც მხატვრულის მიშვნელოვანი ელემენტი, ხელოვნების მსოფლმხედველობრივ საფუძველში დევს.
გივი ორჯონიკიძე დიდი ავტორიტეტით სარგებლობდა არა მარტო საბჭოთა კავშირში, არამედ საზღვარგარეთაც, განსაკუთრებით გერმანიაში, როგორც რიჰარდ შტრაუსის შემოქმედების ღრმა მკვლევარი — საბჭოთა კავშირში ერთადერთი და მსოფლიოში ერთ-ერთი ამ კომპოზიტორის არც თუ მრავალრიცხოვან მკვლევართა შორის. ორჯონიკიძის „შტრაუსიანა“ მისი შემოქმედების საუკეთესო ფურცლებს წარმოადგენს. მისი ინიციატივით განხორციელდა ოპერა „სალომეს“ დადგმა თბილისის საოპერო სცენაზე.
თავისი ინოვაციური სამეცნიერო იდეებითა და ღრმა კვლევებით გივი ორჯონიკიძემ გაამდიდრა ქართული და საბჭოთა მუსიკისმცოდნეობა, აღნიშნა ამ მეცნიერების განვითარების ახალი ეტაპი, რომელიც მომდევნო წლების განმავლობაში მის სახელს უკავშირდებოდა.
საზოგადოებრივი საქმიანობა
გივი ორჯონიკიძე ასპარეზზე გამოვიდა რთულ, მაგრამ უაღრესად საინტერესო პერიოდში, ქართული კულტურის და მუსიკის აღმავლობის ხანაში, როცა სამოღვაწეო ასპარეზზე გამოჩნდნენ ე.წ. 60-იანელები — ბიძინა კვერნაძე, სულხან ნასიძე, ნოდარ გაბუნია, გია ყანჩელი, ჯანსუღ კახიძე, ხოლო მოგვიანებით — იოსებ კეჭაყმაძე, იოსებ ბარდანაშვილი და სხვ. ამავე დროს მოღვაწეობას აგრძელებდნენ უფროსი თაობის წარმომადგენლები — ალექსი მაჭავარიანი, ანდრია ბალანჩივაძე, რევაზ ლაღიძე, სულხან ცინცაძე და სხვანი. ეს იყო ერთგვარი „თაობათა ბრძოლა“, როცა ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ განსხვავებული მხატვრული ტენდენციები და ესთეტიკური პოზიციები. ახალმა თაობამ თავის მთავარ „იდეოლოგად“ გივი ორჯონიკიძე აღიარა, რადგან იგი თავისი პუბლიკაციებითა და საჯარო გამოსვლებით აქტიურად უჭერდა მხარს ქართული მუსიკის განახლების იდეას.
გივი ორჯონიკიძის საზოგადოებრივმა მოღვაწეობამ განსაკუთრებული მასშტაბები შეიძინა საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარედ (1974-1984) დანიშვნის შემდეგ. მისი ძალისხმევა ყოველთვის მიმართული იყო ქართული კულტურის საერთაშორისო სარბიელზე გამოფენის ხელშეწყობისკენ. ამის საშუალებას მას აძლევდა მონაწილეობა უცხოეთის სხვადასხვა ქვეყანაში გამართულ ფესტივალებში, კონფერენციებსა და კოლოქვიუმებში, სადაც ხშირად მიზნობრივი თემატიკის მიუხედავადაც კი ახერხებდა ეროვნული ინტერესების დაცვას. ამის ერთ მაგალითად იკმარებდა მისი გამოსვლა კიოლნის რადიოთი (გფრ) გერმანულ ენაზე ქართული ხალხური სიმღერისა და თანამედროვე პროფესიული მუსიკის შესახებ, ან მისი ურთიერთობა კოლუმბიის უნივერსიტეტის (აშშ) ბიბლიოთეკასთან, რომელიც მან მოამარაგა ქართული გრამფირფიტებითა და ნოტებით. განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსი კი არის მის მიერ თბილისში ორგანიზებული საკავშირო და საერთაშორისო მნიშვნელობის ფორუმები „ამიერკავკასიის მუსიკალური გაზაფხული“ (1975), საბჭოთა მუსიკის საკავშირო ფესტივალი (1981), ამიერკავკასიისა და ბალტიისპირეთის რესპუბლიკების, მოსკოვისა და ლენინგრადის ახალგაზრდა კომპოზიტორთა კამერული მუსიკის ფესტივალი (1982), საკავშირო საავტორო უფლებათა სააგენტოს ხაზით უცხოელ მუსიკალურ გამომცემელთა და ფილარმონიულ და ხმის ჩამწერ ფირმათა წარმომადგენელთა მოწვევები. მათმა დიდმა ნაწილმა იმპრესარიოების როლი შეასრულა ქართული მუსიკის ცალკეულ წარმომადგენელთა (კომპოზიტორთა და შემსრულებელთა) საერთაშორისო სარბიელზე გაყვანის საქმეში. მისი ინიციატივით შეიქმნა ბავშვთა ინტერნაციონალური გუნდები ახალციხეში, ცხინვალსა და სოხუმში. მისი ერთ-ერთი უკანასკნელი აქცია — თბილისში დასავლეთ ბერლინის სახელგანთქმული საერთაშორისო ფესტივალის გენერალური დირექტორის მოწვევა იყო. სწორედ ეკჰარდის იმჟამინდელი მოგზაურობა, ძველი და ახალი ისტორიის, მუსიკის, მხატვრობის და კინო და სათეატრო ხელოვნების გაცნობა გახდა საფუძველი 1988 წლის შემოდგომაზე დასავლეთ ბერლინში გამართული ქართული კულტურის გამოფენისა.
გივი ორჯონიკიძისადმი მიძღვნილი მუსიკალური და ლიტერატურული ნაწარმოებები
გივი ორჯონიკიძეს ეძღვნება არაერთი მუსიკალური თუ ლიტერატურული ნაწარმოები.
ასევე გივი ორჯონიკიძისადმი მიძღვნილია სხვადასხვა ლიტერატურული ნაწარმოებები:
სომხეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტი
სომხეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტი — უნივერსიტეტი სომხეთში, ერევანში. დაარსდა 1922 წელს. უნივერსიტეტის რექტორია პროფესორი რუბენ მირზახანიანი.
ზარი (სომხეთი)
ზარი (Զառ) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 750 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 365 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 59 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 23.06 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
საჭურის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პრევენციული მეცნიერება
პრევენციული მეცნიერება არის სამეცნიერო მეთოდოლოგიის გამოყენება, რომელიც ცდილობს თავიდან აიცილოს ან შეამციროს ადამიანის ძირითადი დისფუნქციები, სანამ მოხდება. განურჩევლად საკითხის ტიპისა, პრობლემის გამომწვევი ფაქტორები უნდა გამოვლინდეს და მოგვარდეს. ამრიგად, პრევენციული კვლევა ფოკუსირებულია დისფუნქციისა და პოტენციური წინამორბედების სისტემატიურად შესწავლაზე, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც რისკ-ფაქტორები ; აგრეთვე კომპონენტები ან გარემოებები, რომლებიც ამცირებს პრობლემის განვითარების ალბათობას რისკის არსებობის პირობებში, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც დამცავი ფაქტორები. პროფილაქტიკური ჩარევები მიზნად ისახავს რისკის ფაქტორების წინააღმდეგობას და დამცავი ფაქტორების გაძლიერებას, რათა ხელი შეუშალონ პროცესებს ან სიტუაციებს, რომლებიც ადამიანის ან სოციალურ დისფუნქციას იწვევს.
პრევალენტობა, მიწოდება და პრობლემის განსაზღვრებები დროსა და სივრცეში. ეპიდემიოლოგიური გამოძიება შეიძლება ჩატარდეს დაკვირვებით და აღწერითი სწავლებით რომ განისაზღვროს მისი ზომა.
ეტიოლოგია
სხვადასხვა დადებით და უარყოფით შედეგებს გამომწვევები, აქცენტით რისკებსა და დამცავ ფაქტორებზე. ცნობილია როგორც, კაუზაციის თეორია.
ეფექტიანობის სასამართლოები
სამეცნიერო ექსეპერიმენტები, რომელიც ტესტავს პრევენციულ ინტერვენციის პროგრამებს, თუ რამდენად შეუძლიათ მათ პრობლემის თავიდან აცილება არასასურველ სიტუაციებში. ამ ოპტიმალურ პირობებში, მკვლევარ აქვს მთლიანი კონტროლი ინტერვენციაზე და იმაზე თუ როგორ იქნება ის მიწოდებული. თუ ტესტი აჩვენებს მნიშვნელოვან, სასურველ ეფექტებს, ამ შემთხვევაში, ინტერვენციული პროგრამა ჩაითვლება ეფექტიანად.
ეფექტიანობის ცდები
აანალიზებს, თუ როგორ შეიძლება გავრცელდეს გამოცდილი და ეფექტიანი პრევენციის ინტერვენციის პროგრამები პრობლემების უფრო ფართო მასშტაბის შესამცირებლად.
რისკ-ფაქტორების სასარგებლოობა
ტერმინი „რისკის ფაქტორი“ პირველად გამოიცა დოქტორ უილიამ ბ. კანელმა 1961 წლის სტატიაში შინაგანი მედიცინის ანალებში. დოქტორი კანელი იყო ეპიდემიოლოგი, რომელმაც აღმოაჩინა გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების ძირითადი რისკ-ფაქტორების უმეტესი ნაწილი მასაჩუსეტსის ფრამინგემის გულის კვლევაზე მუშაობისას.
არსებობს პროფილაქტიკის მეცნიერებაში რისკ ფაქტორების გამოყენების ორი სასარგებლო გზა:
პრევენციის დონეები
საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სექტორში პროფილაქტიკის დონის განსაზღვრისას, რ.ს. გორდონ უმცროსმა შემოგვთავაზა 3 კლასიფიკაცია, რომელიც დაფუძნებულია ინტერვენციის მიწოდებაზე მიზნობრივ ჯგუფში. შერჩევითი და მითითებული პრევენციის სტრატეგიები შეიძლება ითვალისწინებდეს უფრო ინტენსიურ ჩარევებს და, შესაბამისად, უფრო მეტ ხარჯი ექნება მონაწილეებისთვის, რადგან მათი რისკი და, შესაბამისად, პოტენციური სარგებელი მონაწილეობისგან უფრო მეტი იქნება.
სქოლიო
კატეგორია:რისკის მართვა
საერთაშორისო სამართლის ინსტიტუტი
მინი| ინსტიტუტის წევრები 2005 წლის [[კრაკოვი|კრაკოვის სესიაზე ]] საერთაშორისო სამართლის ინსტიტუტი ( ფრანგ . Institut de Droit International ), საერთაშორისო სამართლის შესწავლა-განვითარებას მიძღვნილი ორგანიზაცია, რომლის წევრები არიან მსოფლიოს წამყვანი საერთაშორისო იურისტები. ზოგადად, ორგანიზაცია ითვლება საერთაშორისო სამართლის ყველაზე ავტორიტეტულ მსოფლიო აკადემიად. მას მიენიჭა ნობელის პრემია 1904 წელს.
ისტორია
საერთაშორისო სამართლის ინსტიტუტი არის სამეცნიერო და კერძო ასოციაცია, ოფიციალური ხასიათის გარეშე, რომლის მიზანია საერთაშორისო სამართლის პროგრესის განვითარება, ზოგადი პრინციპების ფორმულირებით; მშვიდობის შენარჩუნებაში ან ომის კანონების დაცვაში მონაწილეობა; საჭირო სასამართლო რჩევების გამოყენება საკამათო ან საეჭვო შემთხვევებში.
ინსტიტუტი დააარსა გუსტავ მოინიერის, გუსტავ როლინ-იაკმეინსისა და 9 სხვა ავტორიტეტული საერთაშორისო ადვოკატის მიერ, 8 სექტემბერს 1873 წელს გენტში, ბელგიაში. 1873 წელს დამფუძნებლები იყვნენ:
ორგანიზაცია
ინსტიტუტი არის კერძო ორგანო, რომელიც შედგება ასოციაციების, წევრებისა და საპატიო წევრებისგან. წესდების თანახმად, 80 წლამდე ასაკის წევრთა და ასოციაციათა რიცხვი არ შეიძლება იყოს 132-ზე მეტი. ორგანიზაციის მიერ მოწვეული წევრები არიან ის პირები, რომლებმაც აჩვენეს შესანიშნავი, საყოველთაო მეცნიერული მოღვაწეობა, საერთაშორისო სამართლის სფეროში და შემოიფარგლება მხოლოდ მათთვის, ვინც განიხილება შედარებით თავისუფალი პოლიტიკური ზეწოლისგან. ორგანიზაცია ცდილობს, რომ წევრები მოიცავდნენ მთელს მსოფლიოში.
ორგანიზაცია ატარებს კონგრესებს(ორ წელიწადში ერთხელ) საერთაშორისო სამართლის შესასწავლად და გამოსცემს რეზოლუციებს, რომლებიც საერთაშორისო სამართალში ცვლილებებს გვთავაზობს. იგი არ აკეთებს კომენტარს კონკრეტულ დავებზე.
ორგანიზაციამ 2009 წლის სექტემბერში, ნაპოლში  ჩაატარა კონგრესი. ინსტიტუტის შტაბ-ბინის ადგილმდებარეობა იცვლება მისი გენერალური მდივნის წარმოშობის მიხედვით. ამჟამინდელი შტაბ-ბინა მდებარეობს შვეიცარიაში, ჟენევაში, საერთაშორისო განვითარების კვლევების  ინსტიტუტში.
ინსტიტუტის ამჟამინდელი წევრები არიან, გამოჩენილი იურისტები, აკადემიკოსი სამართალმცოდნეები, საერთაშორისო სასამართლოს მოსამართლეები, ზღვის კანონის საერთაშორისო ტრიბუნალი და სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლო.
ორგანიზაციის ბოლო რეზოლუციები მოიცავს ბევრ მნიშვნელოვან სფეროს, როგორიცაა უნივერსალური იურისდიქცია, დროებითი ზომები, იმუნიტეტი, გარემო, ძალის გამოყენება და ა.შ.
ინსტიტუტი აქვეყნებს თავის ყოველწლიურ მოხსენებას, რომელშიც მოცემულია კომისიების დასკვნები, პლენარული სესიების განხილვები, შედეგად მიღებული განცხადებები და დადგენილებები. ადმინისტრაციული სხდომების ჩანაწერები, მათ შორის არჩევნების ჩათვლით, ასევე შედის მოხსენებაში. ინსტიტუტის ნამუშევრები განთავსებულია ვებსაიტზე: http://www.idi-iil.org/en/publications/
ინსტიტუტის ვებსაიტზე განთავსებულია ინფორმაციის ონლაინ ბიბლიოთეკა, რომელიც არ შემოიფარგლება მხოლოდ დეკლარაციებით, რეზოლუციებით და რამდენიმე მიმდინარე სამუშაოთი, რომლებიც მოხვდება მომავალ მოხსენებაში.
სქოლიო
კატეგორია:ბელგიელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ორგანიზაციები კატეგორია:საერთაშორისო სამართალი კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში
რედულენი-ნოი
რედულენი-ნოი (Rădulenii Noi) — სოფელი მოლდოვაში, ფლორეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 164 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 54 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფლორეშტის რაიონის სოფლები
მარიუპოლის ტრამვაი
მარიუპოლის ტრამვაი — ტრამვაის სისტემა უკრაინის ქალაქ მარიუპოლში, მოქმედებს 1933 წლიდან.
მარშრუტები
ამჟამად მარიუპოლში ტრამვაი მოძრაობს 13 მარშრუტზე: № 3, 7, 7c, 7m, 8, 9, 9a, 10, 10a, 11, 11a, 15, 16. ხაზებზე ინტერვალები 8-დან 85 წუთამდე მერყეობს.
მოძრავი შემადგენლობა
ხაზებზე მოძრაობს შემდეგი ტიპის ტრამვაის ვაგონები:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ტრამვაის ქსელები ქალაქების მიხედვით კატეგორია: ტრანსპორტი უკრაინაში
ვეჯინის პეტრე და პავლე მოციქულების ეკლესია
300px|მინი ვეჯინის პეტრე და პავლე მოციქულების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვეჯინში, დგას სოფლის დასავლეთით 1,5 კილომეტრზე, ვეჯინის ციხისკენ მიმავალი გზის მარჯვენა მხარეს სასაფლაოზე, განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (7,5x5,5 მ.) ნაგებია რიყის ქვით, კუთხეები გამოყვანილია შირიმის მეტ-ნაკლებად დამუშავებული ქვით. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. კედლის სამხრეთ ნაწილში აღმართულია ნახევარწრიული აფსიდი რაშიც თაღოვანი სარკმელი და მისი ორსავე მხარეს განიერი და მაღალი გეგმით ნახევარწრიული თითო თაღოვანი ნიშაა. საკურთხეველი სარკმლის გარდა, ერთი სწორკუთხა სარკმელია დასავლეთ კედელში,ორივე სარკმელის ღიობი შირიმის ნათალი ქვითაა გამოყვანილი. გარედან ეკლესიის ოთხივე კედლის სიბრტყე დანაწევრებულია საფეხურებით შეღრმავებული ორ-ორი თაღოვანი არით. რეებიც ფასადების პროპორციის შესაბამისად, გრძლივ ფასადებზე გაცილებით განიერია ვიდრე განივ ფასადებზე მოგვიანებით (დაახლოებით XIX საუკუნეში) ეს არეები რიყის ქვითა და აგურებით შეუვსიათ, ეკლესია შიგნიდან და გარედან მთლიანად შეულესავთ. კარის ღიობი კი საფლავის ქვით გამოუყვანიათ. 1989 წელს ეკლესიას ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები (პროექტის ავტორი არქიტექტორი ი. მოსულიშვილი). ეკლესიის ინტერიერის ნანგრევებიდან გაწმენდის შემდეგ გამოჩნდა კვადრატული აგურით (21X21X4 სმ) მოგებული იატაკი, რომლის ქვეშ, დაახალოებით 0,5 მეტრ სიღრმეზე გამოვლინდა უფრო ძველი აგურის იატაკის ნაშთები.
აგური მთლიანად იყო დაშლილი რის გამოც მათი ზომების დადგენა ვერ მოხერხდა. გარედან, ეკლესიის ჩრდილო დასავლეთ და ჩრდილო აღმოსავლეთ კუთხეებთან, მიწის წედაპირიდან 0,8 მეტრ სიღრმეზე გამოვლინდა ეკლესიის თავდაპირველი კედელი,რომელის მოზრდილი ზომის რიყის ქვით იყო ნაწყობი. სარესტავრაციო სამუშაოების შედეგად მოგვიანებით ჩაშენებული ფენისგან გათავისუფლდა ფასადების თაღოვანი შეღრმავებები: ოთხივე კედლის დანგრეული ნაწილები აღდგა ნაწილებად აგურით და მოეწყო აგურისავე საფეხუროვანი ლავგარდანი ჰორიზონტალური შემონაკეცებით განივ ფასადებზე: შიგნით ეკლესია გადაიხურა რკინაბეტონის კამარით ხოლო აფსიდი-კონქით.ინტერიერი შეილესა გაჯით და იატაკი დაიგო აგურით, ეკლესია გადაიხურა კრამიტით და ეკლესიის ირგვლივ დაიგო ქვაფენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ტარუკაჩის რაიონი
ტარუკაჩის რაიონი (Distrito de Tarucachi) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის ტარატის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 050 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 337 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 113.27 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტარატის პროვინციის რაიონები
ვაჩნაძიანის ნადარბაზევი
ვაჩნაძიანის ნადარბაზევი — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაჩნაძიანში, მდებარეობს სოფლის ჩრდილო აღმოსავლეთით დაახლოებით 2 კილომეტრზე, ხეხილის ბაღებში.
შენობა სამხრეთიდან ჩრდილოეთის მიმართულებითაა წაგრძელებული, შედგება სწორკუთხა მოხაზულობის ორი დიდი ოთახისგან, რეებიც ერთმანეთისგან ყრუ კედლითაა გამიჯნული, სამხრეთით მდებარე ოთახი გეგმით თითქმის კვადრატულია (შიგნითა ზომები: 10.3x9,1 მ); ხოლო მეორე ოდნავ მომცროა და სამხრეთიდან ჩრდილოეთის მიმართულებითაა წაგრძელებული (შიგნითა ზომები: 10x7,2 მ); შენობა ნაგებია რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. ძლიერ დაზიანებულია. დანგრეულია ორივე ოთახის კედლების უმეტესი ნაწილი, შემორჩენილ კედლებზე და ინტერიერში ამოსულია მცენარეები. კედლებიდან ყველაზე უკეთ ოთახების გამმიჯნავი კედელია (სიმაღლე დაახლოებით 7 მეტრი) შემონახული. სამხრეთით მდებარე ოთახს შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია, (შემორჩენილია ორივე წირთხლის ნაწილი), ოთახის სამხრეთ დასავლეთით კუთხეში. მიწიდან 0.5 მეტრ სიმაღლეზე მოწყობილია სწორკუთხა ნიშა. ჩრდილოეთით მდებარე ოთახის შესასვლელი აღმოსავლეთ კედლის სამხრეთ ბოლოშია. ამ ადგილას კედლის დიდი ნაწილი განგრეულია და კარის გადახურვის კვალი აღარ ჩანს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ჟაპონვარი
ჟაპონვარი (Japonvar) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მონტის-კლარუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 298 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.11 კმ²-ზე. ფართობი 375 232 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ადრიანა კარემბუ
ადრიანა სკლენარიკოვა (დ. 17 სექტემბერი, 1971, ბრეზნო, ჩეხოსლოვაკია) — სლოვაკი მსახიობი და მოდელი. გინესის ყოფილი რეკორდსმენი — ჰქონდა ყველაზე გრძელი ფეხები ქალ მოდელთა შორის (1,24 მ).
ადრეული ცხოვრება
დაიბადა 1971 წლის 17 სექტემბერს ჩეხოსლოვაკიაში, ქალაქ ბრეზნოში.
კარიერა
მინი|მარჯვნივ|2006 წელს [[კანის ფესტივალი|კანის ფესტივალზე]] პრაღაში ერთ-ერთი უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტზე სწავლის დროს მოიგო მოდის კონკურსი.
1998 წელს გახდა „Wonderbra“-ის მოდელი.
ამერიკის შეერთებულ შტატებში მოღვაწეობის პერიოდში იგი იყო „Victoria's Secret“-ის მოდელი. 2005 წელს გადაიღეს „Channel 5 TV“-ის დოკუმენტურ ფილმში. 2008 წელს მიიღო მონაწილეობა „France 2“-ის პროექტ „Rendez-vous en terre inconnue“-ში, 2011 წელს კი — პროექტ „იცეკვე ვარსკვლავთან ერთად“-ის პირველ სეზონში.
პირადი ცხოვრება
1998 წელს იგი ფრანგ ფეხბურთელ კრისტიან კარემბუს შეხვდა, როდესაც იგი პარიზიდან მილანში მიფრინავდა. ამავე წელს მათ იქორწინეს. 2011 წელს განაცხადა, რომ ისინი ერთმანეთს დაშორდნენ. 2014 წელს ადრიანა ცოლად გაჰყვა სომეხ ბიზნესმენ არამ ოჰანიანს. მათი ქორწილი შედგა მარაკეშში, მაროკოში. ქორწილს ესწრებოდნენ შოუ-ბიზნესის ცნობილი წარმომადგენლები.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:სლოვაკი მოდელები კატეგორია:სლოვაკი მსახიობები კატეგორია:ხალხი ბრეზნოდან კატეგორია:სლოვაკი ქალი მოდელები
ზიარის სადგომი
ზიარის სადგომი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზიარში. სოფლის სამხრეთით 2-3 კილომეტრზე ტყეში, შორიხევის (მდინარე ლაკბის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. განეკუთვნება შუა აშელის ხანას.
ძეგლი 1977 წელს გამოავლინა კახეთის ქვის ხანის რაზმმა. ნაპოვნია კაჟის 12 ნივთი, ერთი ამორფული ნუკლეუსი და ანატკეცები. მასალა ინახება საქართველოს ეროვნულ მუზეუმის გურჯაანის ისტორიულ-ეთნიკურ საცავში.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
გიორგი ღონღაძის მკვლელობის სკანდალი
გიორგი ღონღაძის მკვლელობის სკანდალი ან კასეტის სკანდალი (Касетний скандал; ასევე ცნობილი როგორც ტეიპგეიტი ან კუჩმაგეიტი) — იყო უკრაინის პოლიტიკური სკანდალი 2000 წლის ნოემბერში, რომელშიც უკრაინის პრეზიდენტი ლეონიდ კუჩმა დაიჭირეს ფირზე, რომელიც ბრძანებდა თვეებით ადრე ჟურნალისტ გიორგი ღონღაძის გატაცების შესახებ, რომლის თავმოკვეთილი ცხედარი იპოვეს. სკანდალი იყო ერთ-ერთი მთავარი პოლიტიკური მოვლენა უკრაინის დამოუკიდებლობის შემდგომ ისტორიაში, რომელმაც მკვეთრად იმოქმედა ქვეყნის საშინაო და საგარეო პოლიტიკაზე და შეცვალა უკრაინის იმდროინდელი ორიენტაცია რუსეთიდან დასავლეთისაკენ და დააზიანა კუჩმას კარიერა.
სკანდალი 28 ნოემბერს კიევში დაიწყო, როდესაც უკრაინელმა პოლიტიკოსმა ალექსანდრე მოროზმა საჯაროდ დაადანაშაულა პრეზიდენტი კუჩმა ჟურნალისტ გეორგი ღონღაძის გატაცებაში და სხვა მრავალ დანაშაულში. მოროზმა წყაროდ დაასახელა კუჩმას ყოფილი მცველი, მაიორი მიკოლა მელნიჩენკო. მან ასევე ჟურნალისტებს უჩვენა პრეზიდენტის ფარული საუბრების ჩანაწერები, რომლებიც სავარაუდოდ ადასტურებდა კუჩმას ბრძანებას ღონღაძის გატაცების შესახებ. ეს და ასობით სხვა საუბარი მოგვიანებით მელნიჩენკომ მთელ მსოფლიოში გამოაქვეყნა.
ჟურნალისტებმა საქმეს მეტსახელი შეარქვეს მოროზის მიერ გამოყენებული კომპაქტური აუდიო კასეტის მიხედვით. თავად მელნიჩენკო, სავარაუდოდ, პრეზიდენტის ოფისში ჩასაწერად იყენებდა ციფრულ აღჭურვილობას და არა კასეტებს.
შედეგები
მინი|[[გიორგი ღონღაძე, ჟურნალისტი, პოპულარული ინტერნეტ გაზეთის უკრაინსკა პრავდას დამფუძნებელი, რომელიც გაიტაცეს და მოკლეს 2000 წელს.]] აღწერილმა მოვლენებმა გამოიწვია კრიზისი, მასობრივი პროტესტი კიევში 2000 წლის 15 დეკემბრიდან 2001 წლის 9 მარტამდე. ოპოზიციამ დაიწყო არაძალადობრივი წინააღმდეგობის კამპანია, სახელწოდებით UBK („უკრაინა კუჩმას გარეშე!“) კუჩმას გადადგომის მოთხოვნით. მიუხედავად ქვეყანაში ეკონომიკური ზრდისა, პრეზიდენტ კუჩმას საზოგადოებრივი მხარდაჭერის რეიტინგი 9%-ზე ქვემოთ დაეცა.
2002 წელს შეერთებული შტატების და სხვა ქვეყნების მთავრობები უფრო ღრმად ჩაერთნენ მას შემდეგ, რაც ერთ-ერთმა ჩანაწერმა გამოავლინა დახვეწილი უკრაინული თავდაცვის სისტემის „Kol'chuha“ სავარაუდო გადაცემა სადამ ჰუსეინის ერაყისათვის. შედეგად ლეონიდ კუჩმას ბოიკოტი გამოუცხადეს დასავლეთის მთავრობებმა გარკვეული დროით. კერძოდ, მან განიცადა შეურაცხმყოფელი დიპლომატიური დემარში ჩრდილო ატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციის სამიტზე ვიზიტისას, რომელიც გაიმართა 2002 წლის 21–22 ნოემბერს პრაღაში. ათწლეულების ტრადიციის დარღვევით, მონაწილე ქვეყნების სია გამოცხადდა ფრანგულად და არა ინგლისურად. შედეგად, დიდი ბრიტანეთისა და შეერთებული შტატების ნაცვლად უკრაინის გვერდით თურქეთი აღმოჩნდა, რითაც კუჩმას ტონი ბლერისა და ჯორჯ ბუშის გვერდით გამოჩენა თავიდან აიცილეს.
უფრო მეტიც, ფართოდ გავრცელებულ საუბრებში კუჩმა გამოსახული იყო როგორც უხეში და ბოროტი ადამიანი, რომელიც იყენებს ცუდ ენას და საუბრობს რუსული და უკრაინული ენების უჩვეულო ნაზავით. ადვოკატები ამტკიცებენ, რომ გადაჭარბებული უხამსი ენა არის ჩანაწერების მიზანმიმართული მონტაჟის დასტური გარე აუდიო ნიმუშების გამოყენებით. თუმცა, შეერთებული შტატების ელჩმა უკრაინაში, კარლოს პასკუალმა, გამოავლინა, რომ ფირები არის ნამდვილი, და არ არის მანიპულირებული FBI-ის მიერ. არ არის უჩვეულო ხმები, რაც მიუთითებს ჩანაწერის გაყალბებაზე, ჩაწერა უწყვეტია შესვენების გარეშე და არ არის ციფრული ფაილების მანიპულირება.
ყოველივე ზემოაღნიშნულის გავლენით, პრეზიდენტი მალევე იმედგაცრუებული გახდა ევროინტეგრაციით და დაიწყო უკრაინის ურთიერთობების შესუსტება აშშ-სთან და ევროკავშირთან, რაც მისი რეჟიმისთვის კრიტიკულია. ამის ნაცვლად, მან გააძლიერა რუსეთთან ინტეგრაცია, იმის გათვალისწინებით, რომ მისი ახალი ლიდერი, ვლადიმირ პუტინი, განუწყვეტლივ უჭერდა მხარს კუჩმას და უარს აცხადებდა ბრალდებების აღიარებაზე.
2003 წლის სექტემბერში უკრაინული ჯარები შეუერთდნენ აშშ-ის ხელმძღვანელობით ერაყში შეჭრას, რაც ფართოდ აღიქმება, როგორც კუჩმას ძალისხმევა დასავლეთთან ურთიერთობების გასაუმჯობესებლად. მას შემდეგ მაღალი დონის ურთიერთობები ნაწილობრივ აღდგა.
მემკვიდრეობა
სკანდალის ბევრი ფიგურა დარჩა გავლენიანი უკრაინის პოლიტიკაში. საქმე პირდაპირ უკავშირდებოდა უკრაინის იმდროინდელი პრემიერ-მინისტრის, ასევე უკრაინის ყოფილი პრეზიდენტს, ვიქტორ იუშჩენკოს პოლიტიკურ კარიერას. ალექსანდრე მოროზმა დადო ალიანსი იუშჩენკოსთან, რის შედეგადაც მოხდა უკრაინის კონსტიტუციის რეფორმა (პარლამენტის სასარგებლოდ). 2001 წლის საპროტესტო აქციებში მონაწილე ასობით პოლიტიკოსი და აქტივისტი ხელმძღვანელობდა 2004 წლის ნარინჯისფერ რევოლუციას. იუშჩენკო საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ რევოლუციას ხელმძღვანელობდა და პრეზიდენტი გახდა 2005 წლის 23 იანვარს.
მიკოლა მელნიჩენკომ (რომელმაც მიიღო აშშ-ს პოლიტიკური თავშესაფარი) თავისი ჩანაწერების ახალი ნაწილი გამოუშვა. 2004 წელს, ვოლოდიმირ ცვილმა, უკრაინელმა ბიზნესმენმა, რომელიც მელნიჩენკოს გაქცევაში დაეხმარა, ის საჯაროდ დაადანაშაულა საქმის გარკვეული დეტალების არ გამხელაში და აუდიო არქივის კუჩმას თანაშემწეებისთვის მიყიდვის მცდელობაში. მელნიჩენკო 2005 წელს ეწვია უკრაინას ახალი ბრალდებების გასაჯაროების მიზნით, მაგრამ არ გაამჟღავნა რაიმე დეტალი მისი შესაძლო მოსმენის ოპერაციის შესახებ.
სისხლის სამართლის გამოძიება მელნიჩენკოს ჩანაწერებისა და გიორგი ღონღაძის გარდაცვალების გარემოებებთან დაკავშირებით, მიუხედავად მრავალი ჟურნალისტური გამოძიების მიერ გამოვლენილი მასობრივი ინფორმაციისა, დაუსრულებელი რჩება.
მელნიჩენკოს ჩანაწერები გამოცხადდა მტკიცებულებად, როდესაც ყოფილ პრეზიდენტ კუჩმას ბრალი წაუყენეს სამსახურებრივი უფლებამოსილების გადამეტებაში და შინაგან საქმეთა სამინისტროს ჩინოვნიკებისთვის უკანონო ბრძანებების მიცემაში; გონგაძის მკვლელობის ფაქტზე კუჩმას წინააღმდეგ სისხლის სამართლის საქმე 2011 წლის 21 მარტს აღიძრა. უკრაინის საოლქო სასამართლომ პროკურორებს 2011 წლის 14 დეკემბერს დაავალა კუჩმას წინააღმდეგ ბრალდებების მოხსნა იმ მოტივით, რომ არასაკმარისი იყო მტკიცებულებები, რომლებიც მას აკავშირებდა გონგაძის მკვლელობასთან. სასამართლომ უარყო მელნიჩენკოს ჩანაწერები, როგორც მტკიცებულება.
სქოლიო
კატეგორია:სკანდალები კატეგორია:მკვლელობები
ოლეშკა
ოლეშკა (ჩეხ. Oleška, ძვ. Volešec და Olešec) — სოფელი ჩეხეთში, პრაღა-ვიხოდის რაიონში, (2006 წლამდე კოლინის რაიონში, ცენტრალური ბოჰემიის მხარეში, დაახლ. 4,5კმ სამხრეთაღმოსავლეთით კოსტელეც-ნად-ჩერნიმი-ლესიდან, 5,5 კმ სამხრეთდასავლეთით კოურჟიმიდან და 18კმ აღმოსავლეთით რჟიჩანიდან. ოლეშკაზე გადის პრაღა-კუტნა-ჰორას ავტომაგისტრალი I/2. ოლეშკას თემი შედგება 5 სოფლისგან და მისი ფართობია 1194 ჰა. მოსახლეობა — 969 მცხ. სოფელში მოედინება მდ. ნუჩიცე, რომელიც არის საზავის მარჯვენა შენაკადი.
წყარო
ეს სტატია ნათარგმნია ჩეხური ვიკიპედიის სტატიიდან: Oleška
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ჩეხეთის სოფლები
ლოდეინოპოლეს რაიონი
ლოდეინოპოლეს რაიონი (Лодейнопольский район) — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლოდეინოე-პოლე, საიდანაც მომდინარეობს რაიონის სახელიც. რაიონი მოიცავს 2 საქალაქო და 3 სასოფლო დასახლებას. წარმოიქმნა 1927 წლის სექტემბერში. ისტორიულად რაიონის ტერიტორიაზე მდებარეობდა ლოდეინოპოლეს მაზრა. 2010 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 30 469 ადამიანს შეადგენდა.
ისტორია
1927 წლამდე, მანამდე სანამ, ლოდეინოპოლეს რაიონი წარმოიქმნებოდა, პეტროგრადის გუბერნიის შემადგენლობაში, არსებობდა ლოდეინოპოლეს მაზრა, რომელიც 1922 წლამდე შედიოდა ოლონეცის გუბერნიის შემადგენლობაში. ლოდეინოპოლეს რაიონი წარმოიქმნა 1927 წელს სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილების საფუძველზე. 1974 წლის 23 ოქტომბრის საოლქო კომიტეტის გადაწყვეტილებით ლოდეინოპოლის რაიონს შეუერთდა დომოჟიროვსკის სოფსაბჭო, რომელიც მანამდე ვოლხოვის რაიონის დაქვემდებარებაში იყო.
2006 წლისს 1 იანვარს რაიონს მიენიჭა მუნიციპალური რაიონის სტატუსი, მის შემადგენლობაში წარმოიქმნა 2 საქალაქო და 3 სასოფლო დასახლება, ქალაქი ლოდეინოე-პოლე რაიონის დაქვემდებარებაში შევიდა, როგორც ცალკეული საქალაქო დასახლება.
დემოგრაფია
რაიონის მოსახლეობის დინამიკა:
სქოლიო
კატეგორია:ლენინგრადის ოლქის რაიონები
როგორ მოვიპაროთ მილიონი (ფილმი)
როგორ მოვიპაროთ მილიონი (How to Steal a Million) - 1966 წელს გამოსული ამერიკული კინოკომედია, გადაღებული უილიამ უაილერის მიერ. მთავარ როლებში პიტერ ო’ტული და ოდრი ჰეპბერნი.
სიუჟეტი
მოქმედება ვითარდება პარიზში 1960-იან წლებში. შარლ ბონე, ნიჭიერი მხატვარი, რომელიც ცნობილი ინპრესიონისტების ნამუშევრების ასლებს ხატავს და როგორც ორიგინალებს, კერძო კოლექციონერებზე ძვირად ყიდის. სახლში ინახავს მამამისის დამზადებულ შიშველი ვენერას პატარა ქანდაკებას, რომელსაც იტალიელი სკულპტორის ბენვენუტო ჩელინის ნამუშევრად ასაღებს. ერთხელ ხელოვნების გალერია „ კლებერ-ლაფაიეტი“ შესთავაზებს რომ ქანდაკება მათთან გამოფენაზე აჩვენონ. შარლის შვილი ნიკოლი (ოდრი ჰეპბერნი) მამამისს ურჩევს რომ თავი შეიკავოს ასეთი შეთავაზებისგან, რადგანაც შეიძლება აფიორას მიუხვდნენ და დაიჭირონ. თუმც შარლი არ დაუჯერებს და „ვენერას“ დიდი დაცვის თანხლებით გამოფენაზე წაიღებენ. შუა ღამით ნიკოლი სახლში უცხო ადამიანს (პიტერ ო’ტული) აღმოაჩენს, რომელიც ვან-გოგის ნახატს მცირე დეტალს აჭრის. ნიკოლს იგი ქურდი ეგონება და ძველი დამბაჩით შემთხვევით მხარში მსუბუქად დაჭრის. მამამისის ავანტურის გახმაურების შიშით ნიკოლი პოლიციას არ გამოუძახებს, დაჭრილს თვითონ უმკურნალებს და სადაც ცხოვრობს, სასტუმრო „რიცშიც“ მიიყვანს. გამოფენაზე ვენერას ნახვით მოიხიბლება ამერიკელი ოლიგარქი და კოლექციონერი დევიდ ლილანდი (ილაი უოლაკი) და მის ხელში ჩაგდებას მოინდომებს. ამისთვის იგი მფლობელის ქალიშვილს, ნიკოლს დაუხლოვდება, ხელს თხოვს და დიდ ბრილიანტის ბეჭედსაც აჩუქებს. მეორე დილას ბონეს სახლში მუზეუმის წარმომადგენელი მივა და “ვენერას“ მილიონი დოლარით დაზღვევაზე მოაწერინებს ხელს, წასვლისას კი დასძენს რომ ორ დღეში ქანდაკებას ფორმალურად ექსპერტიზა უნდა ჩაუტარონ. შარლი მიხვდება რომ გაება, ექსპერტიზა მის აფერისტობას გამოაშკარავებს და ქვეყნიდან გაქცევას გადაწყვეტს. ნიკოლს იდეა მოუვა და სასტუმრო „რიცში“ გაიქცევა, რათა მის სახლში შემოჭრილ დაუპატიჟებელ სტუმარს „ვენერას“ მოპარვა შეუკვეთოს. ნიკოლს იგი ქურდი გონია, თუმცა სინამდვილეში დეტექტივი საიმონ დეტმონტია, რომელიც გაყალბებული ხელოვნების ნიმუშების გამოვლენითაა დაკავებული. საიმონს შეუყვარდება ნიკოლი და ქურდობას დათანხმდება. ღამით,საიმონი და ნიკოლი საიმედო სიგზანილიზაციით დაცულ ქანდაკებას მოიპარავენ. ლილანდი კვლავ ვერ მოისვენებს და ქურდებზე გასვლას მოინდომებს, რათა შედევრი მიყიდონ. საიმონი დაპირდება ქანდაკებას, ერთი პირობით, თუ ამას საიდუმლოდ შეინახავს და დანიშნულ ნიკოლს შეეშვება. ლოლანდი მიიღებს „ვენერას“ და ამერიკაში წავა. საიმონი გამოუტყდება ბონეს თუ ვინც არის და ამ აფერისტული საქმის შეწყვეტას ურჩევს. შემდეგ ნიკოლზე იქორწინებს და საქორწინო მოგზაურობში გაემგზავრებიან, ბონეს სახლს კი მორიგი კოლექციონერი მიადგება.
საინტერესო ფაქტები
როდესაც ფილმი 1970-იანებში სსრკ-ში ჩაიტანეს, ყაზახეთის სსრ-ში, ქალაქ ყარაგანდაში ყველა აფიშას მინაწერი გაუკეთეს - ფილმის სათაურს, „როგორ მოვიპაროთ მილიონი“ მიუწერეს „ჰკითხეთ სკკპ ცკ-ს“. რაც დაკავშირებული იყო იმ დროს სსრკ-ში მიმდინარე ბეწვეულის მაფიის საქმესთან.
რესურსები ინტერნეტში
https://www.imdb.com/title/tt0060522/
https://www.tcm.com/tcmdb/title/78637/how-to-steal-a-million#overview
https://catalog.afi.com/Catalog/moviedetails/22828
https://sites.google.com/site/amazinghepbern/spisok/how-to-steal-a-million
კატეგორია:კომედია კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ფილმები ძარცვის შესახებ
სანან იბრაჰიმოვი
სანან იბრაჰიმოვი (Sənan Məmmədəli oğlu İbrahimov; დ. 18 აპრილი, 1959, ჯულფა) — აზერბაიჯანელი პროფესორი, ფილოლოგი, აღმოსავლეთმცოდნე, ტექსტოლოგი, დრამატურგი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი.
განათლება
1976 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა.
1977 წელს სწავლობდა ლენინგრადის (ამჟამინდელი სანქტ-პეტერბურგი) საავიაციო სკოლაში. შვეულმფრენ მი-8-ის პილოტი, ავიამექანიკოსია.
1980–1985 წლებში სწავლობდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (ამჟამად ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტი) აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე.
სამხედრო სამსახური
1979 წელს დაასრულა სამხედრო სავალდებულო სამსახური. 1985–1987 წლებში მუშაობდა ავღანეთში მრჩეველ-თარჯიმნის თანამდებობაზე.
1992–1994 წლებში მსახურობდა აზერბაიჯანის ეროვნულ არმიაში — იკავებდა დოცენტის თანამდებობას მეთაურთა უმაღლეს გაერთიანებულ სკოლაში. სამხედრო ოპერაციებში გამოჩენილი სიმამაცისთვის დაჯილდოებულია ორი საბრძოლო ორდენითა და სამი მედლით. მას აგრეთვე ორჯერ გადაეცა განსაკუთრებული ჯილდო სამხედრო უნარებისთვის.
სამუშაო გამოცდილება
1995 წლიდან 2014 წლამდე იყო აზერბაიჯანის ეროვნული მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის წამყვანი მეცნიერ-მუშაკი.
დღემდე, როგორც ექსპერტ-თარჯიმანი თანამშრომლობს საგამოძიებო სამსახურებთან და სასამართლოსთან.
სამეცნიერო-შემოქმედებითი მოღვაწეობა
1992 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე „სული ფაგიჰი და მისი პოემა „იუსიფ და ზულეიხა“. აგრეთვე ეწეოდა სამხედრო-პედაგოგიურ საქმიანობას.
1995 წლიდან აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრია.
2008 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „იდეისა და თემის პრობლემები კლასიკურ ლიტერატურაში“. ამავე წლიდან დღემდე აგრძელებს პედაგოგიურ საქმიანობას როგორც პროფესორი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1959
ჰაკუსანი
ჰაკუსანი — პოტენციურად აქტიური სტრატოვულკანი იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუს ცენტრალურ ნაწილში. სიმაღლე 2702 მ. ფარისებრია, აქვს 3 შვერილი, რომლებზედაც ამოფრქვევისას ანდეზიტური ლავა იღვრება. ფუძიამასთან და ტატესთან ერთად მიჩნეულია იაპონიის წმინდა მთად. მოქცეულია ჰაკუსანის ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონიის ვულკანები
ექტორ ბალეი
ექტორ როდოლფო ბალეი (Héctor Rodolfo Baley; დ. 16 ნოემბერი, 1950, ბაია-ბლანკა, ბუენოს-აირესის პროვინცია, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი. თამაშობდა მეკარის პოზიციაზე. 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონი არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
1982 წლის ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე.
საკლუბო კარიერა
თამაშობდა სხვადასხვა არგენტინულ საფეხბურთო კლუბებში. პროფესიონალურ კარიერას სამოციანი წლების ბოლოს — არგენტინის პრიმერა დივიზიონის მონაწილე „ესტუდიანტესის“ შემადგენლობაში იწყებს. იმ პერიოდში კლუბი თავის ისტორიაში ყველაზე დიდ წარმატებას საერთაშორისო ასპარეზზე აღწევს, როდესაც სამჯერ ზედიზედ (1968, 1969, 1970) ეუფლება ლიბერტადორესის თასს და ერთხელ საკონტინენტთაშორისო თასს ისაკუთრებს (1968). აღმავლობის გზაზე დამდგარი და სტაბილური შემადგენლობის მქონე გუნდის ძირითადი მეკარე — ალბერტო პოლეტი საკმაოდ წარმატებით ართმევს თავს საკუთარ მოვალეობას და ბალეისთვის რთული ხდება მასთან კონკურენციის პირობებში ძირითად შემადგენლობაში ადგილის დამკვიდრება. ასე რომ, „ესტუდიანტესის“ მაისურით არგენტინის პრიმერა დივიზიონის მხოლოდ სამ შეხვედრაში გამოდის მინდორზე და საბოლოოდ, 1971 წლის ბოლოს ტოვებს გუნდს.
სანაკრებო კარიერა
1976–1982 წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 11 შეხვედრას ატარებს.
სტატისტიკა
!ჯამში||11||0
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთელები კატეგორია:ურაკანის ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ესტუდიანტესის ფეხბურთელები კატეგორია:კოლონის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:ინდეპენდიენტეს ფეხბურთელები კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები