cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
საპროტესტო გამოსვლები ირანში (2022)
24-31 ოქტომბერი
26 ოქტომბერს საპროტესტო აქციები გაფართოვდა: მოქმედებები შეეხო 23 პროვინციის 33 ქალაქს, მათ შორის თეირანს, ისპაჰანს და მეშჰედს. ათიათასობით მგლოვიარე გაემართა საყეზში  ამინის საფლავისკენ  ფეხით და მანქანით მისი გარდაცვალების მე-40 დღის აღსანიშნავად, რომელიც ტრადიციულად აღნიშნავს გლოვის დასასრულს ირანში.
იმავე დღეს აქციის მონაწილეებს მხარდაჭერა გამოუცხადა „ისლამურმა სახელმწიფო—ვილაიათ ხორასანმა“. ომის შესწავლის ინსტიტუტის თანახმად, ეს განცხადებები სავარაუდოდ გამიზნული იყო ქვეყანაში შიდა კონფესიური განხეთქილების კიდევ უფრო გაღვივებისთვის. ინსტიტუტის თქმით, სავარაუდოა, რომ მთავრობა გამოიყენებს შირაზის ხოცვა-ჟლეტას საპროტესტო აქციების ჩასახშობად და საზოგადოების ყურადღების გადასატანად საპროტესტო გამოსვლებიდან  რისხვის მიმართვით უცხო მოწინააღმდეგეების (ისლამური სახელმწიფოსა და საუდის არაბეთის) მიმართ.
ნოემბერი
18 ნოემბერს სოციალურ ქსელებში გავრცელდა კადრები ირანის ცენტრალურ ქალაქ ხომეინში ისლამური რესპუბლიკის დამფუძნებლის, აიათოლა ხომეინის სახლის დამწვრობის შესახებ.
ირანულმა მედიამ ასევე გაავრცელა ინფორმაცია IRGC-ის მაღალი რანგის ოფიცრის (პოლკოვნიკი ნადერ ბაირამის, IRGC-ის დაზვერვის უფროსი) გარდაცვალების შესახებ ქალაქ სახნაში, რომელიც მდებარეობს ქურთების პროვინცია ქერმანშაჰში ქალაქ ქერმანშაჰის აღმოსავლეთით დაახლოებით 60 კილომეტრში, დემონსტრაციის დაშლის მცდელობის დროს. ის დანით მოკლეს, როდესაც ის თითქოს ცდილობდა გამვლელის გადარჩენას დემონსტრანტების გაავებული ბრბოსგან. IRNA იტყობინება, რომ უსაფრთხოების კიდევ ორი ​​თანამშრომელი მოკლეს დემონსტრანტების მიერ დასავლეთ აზერბაიჯანის პროვინციაში, ქალაქ ბუქანში, ქალაქში წინა დემონსტრაციის დროს პოლიციის მიერ მოკლული რამდენიმე ახალგაზრდის დაკრძალვის დროს. უფლებადამცველი ორგანიზაციების ცნობით, ირანში საპროტესტო ტალღის დაწყებიდან სულ მცირე 342 დემონსტრანტი დაიღუპა.
დეკემბერი
4 დეკემბერს ირანში გაუქმდა მორალის პოლიცია.
„ღვთის მტრობის“ ბრალდებით სიკვდილით საჯაროდ დასაჯეს აცქიებში მონაწილე მსჯავრდებულები. შემოდგომის აქციებში მონაწილე 11 მომიტინგედან პირველი მოჰსენ შეკარი ჩამოახრჩვეს 8 დეკემბერს დილით, მანამდე კი მას ბრალი წაუყენეს 25 სექტემბერს თეირანში მთავარი გზის გადაკეტვაში და "ბასიჯის" გასამხედროებული ჯგუფის წევრის დაჭრაში. მეორე  გახლდათ  23 წლის მაჯიდ რეზა რაჰნავარდი, რომელსაც შიიტურ ქალაქ მეშხედში გამოუტანეს სასიკვდილო განაჩენი.
სამოქალაქო დაუმორჩილებლობა
უნივერსიტეტის ზოგიერთმა ლექტორმა და პროფესორმა მხარი დაუჭირა სტუდენტური მოძრაობას, გაკვეთილების  ბოიკოტით ან გადადგომით. მათ შორის იყვნენ ნასროლა ჰეკმათი (შაჰიდ ბეჰეშტის უნივერსიტეტი), ამმარ აშური (აზადის ისლამური  უნივერსიტეტი), ლილი გალეჰდარანი (შირაზის ხელოვნების უნივერსიტეტი) და ღოლამრეზა შაჰბაზი (ხელოვნების და სურეს უნივერსიტეტები), ასევე ალირეზა ბაჰრეინი, შაჰრამ ხაზაი და აზინ მოვაჰედი (შარიფის სახელობის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი).
გლოვის ნიშნად თმის შეჭრის ძველი რიტუალი "გისუბორანი"
ირანში საპროტესტო გამოსვლების პერიოდში ინტერნეტით გავრცელდა ერთი ფოტო, რომელზეც გამოსახულია ახალგაზრდა ქალი, რომელიც დემონსტრაციაზე დაღუპული დედის საფლავთან თმას იჭრის. მალე ამ რიტუალმა მასობრივი ხასიათი მიიღო. ირანელი ქალების მიმართ სოლიდარობის ნიშნად 50-მა ფრანგმა მსახიობმა ქალმა თმა კამერის წინ შეიჭრა. მათ შორის, ვიდეოზე ჩანს ჟულიეტ ბინოში, რომელიც თმას იჭრის და ამბობს, სიტყვას - „თავისუფლებისთვის“.
მას მოჰყვებიან იზაბელ აჯანი, ჯეინ ბირკინი, იზაბელ იუპერი, მარიონ კოტიარი, შარლოტ გენსბური და სხვები. მათ გერმანელმა ცნობილმა მსახიობმა ქალებმაც მიბაძეს. ევროპელი ქალები თვლიან, რომ ირანელი ქალების ღირსეული ქმედება და სიმამაცე მათ თანაგრძნობას ავალდებულებს. თმის შეჭრით ისინი აჩვენებენ, რომ მათ გვერდით დგანან, რომ ისინი მარტო არ არიან.
გლოვის ნიშნად თმის შეჭრა უძველესი ტრადიციაა. ფირდოუსი თავის „ შაჰნამეში“ გვიყვება, როგორ იჭრის თმას ფარანგისი სიავაშის სიკვდილის გამო გლოვის და უსამართლობის წინააღმდეგ პროტესტის ნიშნად.
ლოზუნგები
მინი|აქციის მონაწილეთა სლოგანი: "ქალი, სიცოცხლე, თავისუფლება!" აქციის მონაწილეებმა ამ საპროტესტო აქციებში გამოიყენეს სხვადასხვა ლოზუნგები და პლაკატები, სადაც პირდაპირ აკრიტიკებენ ირანის ისლამური რესპუბლიკის მთავრობას და უზენაეს ლიდერ ალი ხამენეის. მომიტინგეებმა გამოხატეს მტკიცე წინააღმდეგობა მორალის პოლიციის მიერ  ადამიანის უფლებების დარღვევის ქმედებებზე. პოპულარული საპროტესტო სლოგანია "ქალი, სიცოცხლე, თავისუფლება" (სურათზე) (სპარს. زن، زندگی، آزادی‎, ქურთ. ژن، ژیان، ئازادی).
ალი ისლამოვი
ალი შამილ ოღლუ ისმაილოვი (Əli Şamil oğlu İsmayılov; დ. 8 მაისი, 1974, დონეცკი, უკრაინის სსრ) — აზერბაიჯანელი მოკრივე, მსუბუქი და პირველი მძიმე წონის კატეგორიის წარმომადგენელი.
იგი იყო აზერბაიჯანის ეროვნულ კრივის ნაკრების წევრი 1990-იანი წლების მეორე ნახევარიდან 2000-იანი წლების პირველ ნახევარამდე. არის ევროპისა და მსოფლიო ჩემპიონატების ბრინჯაოს მედალოსანი, ორი ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მონაწილე, საერთაშორისო და ეროვნული ტურნირების გამარჯვებული და მედალოსანი.
2004-2011 წლებში პროფესიონალურ დონეზე ასპარეზობდა კრივში. მსოფლიო კრივის ორგანიზაციის მიხედვით იყო მსოფლიო ტიტულის პრეტენდენტი.
ბიოგრაფია
ალი ისმაილოვი დაიბადა 1974 წლის 8 მაისს ქალაქ დონეცკში, უკრაინის სსრ-ში, ამის შემდეგ მუდმივად ცხოვრობდა აზერბაიჯანში. მან ადრეული ბავშვობიდან დაიწყო კრივში აქტიური ჩართვა მშობლების გადაწყვეტილებით, ვარჯიშობდა ბაქოს „დინამოს“ კრივის განყოფილებაში, დამსახურებული მწვრთნელის, რაუფ ჯაბაროვის ხელმძღვანელობით.
სამოყვარულო კარიერა
პირველად საერთაშორისო ტურნირზე მაღალ დონეზე წარსდგა 1994 წელს, ბანგკოკში გამართულ მსოფლიო თასზე სადაც ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა. ამ მომენტიდან ის აზერბაიჯანის ნაკრების ძირითად შემადგენლობაში იყო და რეგულარულად იღებდა მონაწილეობას დიდ საერთაშორისო ტურნირებში. 1999 წელს მონაწილეობდა ჰიუსტონში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე, სადაც მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი მსუბუქ წონაში. ნახევარფინალურ ეტაპზე იგი ამერიკელმა მაიკლ სიმსმა დაამარცხა.
2000 წელს ისმაილოვი გახდა ტამპერეში ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედალოსანი და, წარმატებული ასპარეზობის წყალობით, მიიღო ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ლიცენზია. სიდნეიში გამართულ 1/16 ფინალში მან უზბეკეთის წარმომადგენელ სერგეი მიხაილოვთან წააგო, ანგარიშით 18:23.
პროფესიონალური კარიერა
აზერბაიჯანის ნაკრებიდან წასვლის შემდეგ, 2004 წელს, ალი ისმაილოვმა გადაწყვიტა კარიერის პროფესიონალურ კრივში გაგრძელდება, ხელი მოაწერა კონტრაქტს პრომოუტერ ალექსანდრე იაგუპოვთან, წარმატებით შედგა მისი დებიუტი პროფესიულ დონეზე. ამ დროს ის მუდმივად ცხოვრობდა სანქტ-პეტერბურგში და ძირითადად რუსეთში გამოდიოდა. 2006 წლის თებერვალში იგი შეხვდა დაუმარცხებელ რუს ვადიმ ტოკარევს და დამარცხდა მასთან, მერვე რაუნდის შემდეგ რინგზე შესვლაზე უარი თქვა.
დამარცხების მიუხედავად, ისმაილოვმა განაგრძო მონაწილეობა კრივის შოუებზე და მომდევნო ორი წლის განმავლობაში ზედიზედ თორმეტი გამარჯვება მოიპოვა, მათ შორის მოიგო და ორჯერ დაიცვა „ლათინო ჩემპიონის“ ტიტული მსოფლიო კრივის ორგანიზაციის (WBO) მიხედვით. რეიტინგში მეთერთმეტე ადგილზე გადასვლის შემდეგ, მას მიენიჭა უფლება დაეწყო ბრძოლა WBO მსოფლიო ტიტულისთვის პირველ მძიმე წონაში, რომელიც იმ დროს არგენტინელ ვიქტორ ემილიო რამირესს ეკუთვნოდა. მათ შორის ბრძოლა, რომელიც გაიმართა 2009 წლის მაისში არგენტინაში, გაგრძელდა გამოყოფილი 12 რაუნდი და მსაჯებმა გამარჯვება რამირესს გაყოფილი გადაწყვეტილებით (112: 116, 115: 113, 113: 115) მიანიჭეს.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი მოკრივეები
საწყავი
საწყავი, საწყაო, აქვს ორი მნიშვნელობა:
ლიტერატურა
კატეგორია:ტერმინები
კეიტ ბეკინსეილი
კეიტ ბეკინსეილი (Kate Beckinsale; დ. 26 ივლისი, 1973) — ინგლისელი მსახიობი. კარიერა დაიწყო მეორეხარისხოვანი სატელევიზიო როლებით. კინოს გარდა იღებენ რეკლამებშიც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 26 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1973
მშვენიერი ეპოქა
მშვენიერი ეპოქა (Belle Époque, IPA: /bɛl e'pɔk/) — 1890–1914 წლების ევროპის ისტორიის პირობითი აღმნიშვნელი ტერმინი. საფრანგეთისთვის ეს იყო მესამე რესპუბლიკის საწყისი ათწლეულები, დიდი ბრიტანეთისთვის — ედუარდ VII-ის მმართველობის წლები.
მშვენიერი ეპოქა „ოქროს ხანად“ იქცა ევროპის საზოგადოების მაღალი კლასებისთვის: ამ პერიოდში ევროპის მთავარ სახელმწიფოებში მშვიდობა სუფევდა, ახალი ტექნოლოგიებით გაუმჯობესდა ცხოვრება, რომელსაც არ ზღუდავდა საშემოსავლო გადასახადი ან სოციალიზმი, ხოლო ხელოვნების კომერციალიზაციამ ფართოდ აითვისა რენესანსისა და XVIII საუკუნისდროინდელი სტილისტური მიმდინარეობები და ისინი თანამედროვე გახადა. ახლადგამდიდრებულ შეერთებულ შტატებში, რომელიც 1873 წლის პანიკას აღწევდა თავს, თანადროულ ეპოქას „მოოქროულ ხანას“ (ინგლ. Gilded Age) უწოდებდნენ (ოქროს ნაცვლად).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახალი ისტორია
ვენეცი (შუმენის ოლქი)
ვენეცი (Венец) — სოფელი ბულგარეთში. ვენეცის თემის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 842 კაცს. თემის მოსახლეობაა 7 802 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 209.91 კმ²-ს. ვენეცის თემი მოიცავს 13 დასახლებულ პუნქტს.
Claviger pyrenaeus
Claviger pyrenaeus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Claviger-ის გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მიკრონეზიის ფედერაციული შტატები
მიკრონეზიის ფედერაციული შტატები (Federated States of Micronesia) — სახელმწიფო ოკეანეთში. მდებარეობს კაროლინის კუნძულებზე, კუნძულ ახალი გვინეის ჩრდილოეთით.
ფორმალურად დამოუკიდებელია 1986 წლის 3 ნოემბრიდან, აქვს აშშ-თან „ასოცირებული ქვეყნის“ სტატუსი და ძალიან არის დამოკიდებული ამერიკულ ეკონომიკურ დახმარებაზე. ასოცირების შესახებ დადებული შეთანხმების საფუძველზე, აშშ ვალდებულია უზრუნველყოს მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების თავდაცვა და მისი ფინანსური დოტაცია.
გეოგრაფია
წარმოადგენს სახელმწიფოს, რომელიც შედგება 607 მომცრო კუნძულისაგან, რომელთაგან მხოლოდ 40-ს აქვს მნიშვნელოვანი ზომები, მათგან სიდიდით ყველაზე მეტად გამოირჩევა კუნძულთა 4 ჯგუფი: სენიავინის, კოსრაეს, ჩუუკის და იაპის კუნძულები. 607 კუნძულიდან 65 დასახლებულია. მიკრონეზიის ფედერაციული შტატები შედგება ოთხი შტატისაგან: იაპი, ჩუუკი (ყოფილი ტრუკი), პონპეი (ყოფილი პონაპე) და კოსრაე (ყოფილი კუსაე). დედაქალაქი — პალიკირი კუნძულ პონპეიზე. მიუხედავად იმისა, რომ ხმელეთის საერთო ფართობი ქვეყანაში შეადგენს სულ 702 კმ²-ს, მისი მთლიანი ფართობი 2,6 მილიონ კმ²-ზე მეტია წყნარ ოკეანეში. ამ ოთხი შტატიდან თითოეული შედგება ერთი ან მეტი ვულკანური წარმოშობის „მაღალი კუნძულისაგან“, და ყველა, კოსრაეს გარდა მოიცავს მრავალრიცხოვან ატოლებს. ჩუუკის შტატი — საერთო ფართობი შეადგენს 127 კმ²-ს და შედგება შვიდი ძირითადი კუნძულთა ჯგუფისაგან. პონპეის შტატის ფართობი შეადგენს 344 კმ²-ს, რომელთაგან 130 კმ² მოდის მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების ყველაზე დიდ კუნძულ პონპეიზე. იაპის შტატი შედგება 4 დიდი კუნძულისაგან, 7 მცირე კუნძულისაგან და 134 ატოლისაგან, რომელთა ხმელეთის საერთო ფართობია 122 კმ². კოსრაეს შტატი — ერთი მაღალი კუნძულია, ფართით 109 კმ².
ვულკანური წარმოშობის ყველა დიდი კუნძული მთიანია, ტყითაა დაფარული, გარშემორტყმული მარჯნის რიფებით. სხვები წარმოადგენენ ატოლებს — მარჯნის კუნძულები რგოლისებური ფორმით, შიგნით არსებული დაბალი სიღრმის ლაგუნით.
ყველაზე მაღალი წერტილია — მთა ნანა-ლაუდი (კუნძულ პონპეიზე, სიმაღლე 798 მ). ძირითადი ენებია: ინგლისური (ოფიციალური), იაპური, ტრუკური, პონპეური, კოსრაეული.
ბრისტოლი
ბრისტოლი (Bristol) — ქალაქი-საგრაფო, პორტი დასავლეთ ინგლისში, გაერთიანებული სამეფო, მდინარე ეივონზე, ატლანტის ოკეანის შესართავთან. ძველი ქალაქი მდებარეობს მდინარის მარჯვენა სანაპიროზე, ხოლო გარეუბნები რედკლიფი და კლიფტონი — მარცხენა სანაპიროს შემაღლებებზე. ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 449,300 ადამიანს (2015).
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისის ქალაქები
მიკროსპოროფილი
მიკროსპოროფილი (მიკრო... და სპოროფილი) — გვიმრანაირებისა და თესლოვანი მცენარეების ფოთოლი, რომელზედაც (ან რომლის უბეშიც) წარმოიქმნება მიკროსპორანგიუმები. ფარულთესლოვან მცენარეებში მიკროსპოროფილის ჰომოლოგი არის მტვრიანა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცენარეთა მორფოლოგია
მიკრონეზიის ფედერაციული შტატები
კლიმატი
კლიმატი ეკვატორული და სუბეკვატორულია, პასატურ-მუსონური ტიპის. ტემპერატურის სეზონური ცვალებადობა უმნიშვნელოა. თვის საშუალო ტემპერატურაა — 26-33 °C. აქ ხშირად მოდის თავსხმა წვიმები. ყველაზე უფრო ტენიანი თვეა — აპრილი. ნალექები მოდის 2250 მმ-დან 3000-6000 მმ-მდე (მთებში კუნძულ კუსაპეზე) წელიწადში. წყნარი ოკეანის ის ნაწილი, სადაც მდებარეობს მიკრონეზია, ტაიფუნების წარმოშობის რაიონია, საშუალოდ კუნძულებს გადაუვლის 25 ტაიფუნამდე წელიწადში. ტაიფუნების სეზონია — აგვისტოდან დეკემბრის ჩათვლით. ტაიფუნებისთვის დამახასიათებელია გამანადგურებელი ქარიშხალი, რომლის სიჩქარე აღწევს 320 კილომეტრს საათში.
მარადმწვანე ტროპიკული ტყეები, სავანები; დიდ მარჯნის კუნძულებზე ჭარბობს ქოქოსის პალმა და პანდანუსი.
ისტორია
სავარაუდოდ, მიკრონეზიელებმა ამ კუნძულებზე მისვლა დაიწყეს აზიიდან ჩვენს წელთაღრიცხვამდე მეორე ათასწლეულში. კოლონიამდელი პერიოდის ისტორიის ძეგლია ნან-მადოლის კომპლექსი, რომელიც კუნძულ პონაპეზე მდებარეობს.
ევროპელების მიერ კუნძულების კოლონიზაციის დაწყების მომენტში ადგილობრივი მოსახლეობა იმყოფებოდა პირველყოფილი საზოგადოების დაშლის სტადიაში. საზოგადოება იყოფოდა თავისი მდგომარეობით მთელი რიგ არათანაბარუფლებიან სოციალურ ჯგუფებად. ზოგიერთ კუნძულოვან ჯგუფებში აღმოცენდა მსხვილი ტერიტორიული გაერთიანებები, თუმცა სახელმწიფოები ჯერ კიდევ არ იყო ჩამოყალიბებული.
კაროლინის კუნძულები აღმოაჩინეს ესპანელებმა 1527 წელს. XVII საუკუნეში ესპანეთმა გამოაცხადა კაროლინის კუნძულები საკუთარ სამფლობელოდ, მაგრამ ფაქტობრივი კონტროლი არქიპელაგზე ვერ დამყარდა. 1885 წელს კაროლინის კუნძულებზე თავისი პრეტენზიები განაცხადა გერმანიამ, ერთ-ერთ კუნძულზე აღიმართა გერმანიის დროშა. ესპანეთმა მიმართა საერთაშორისო არბიტრაჟს და არბიტრად არჩეულმა პაპმა ლეო XIII-მ კუნძულები მიაკუთვნა ესპანეთს.
პირველი მსოფლიო ომის დროს 1914 წელს კუნძულები დაიპყრო იაპონიამ, ომის დამთავრების შემდეგ ვერსალის შეთანხმებით კუნძულები გადაეცა იაპონიას სამანდატო ტერიტორიის სახით. იაპონელებმა აქ შექმნეს მსხვილი შაქრის პლანტაციები, აქტიურად ტარდებოდა იაპონელების გადასახლების პოლიტიკა კაროლინის კუნძულებზე. იაპონელების მიერ ხდებოდა ადგილობრივი მოსახლეობის იძულებითი ასიმილირება.
მეორე მსოფლიო ომის დროს კუნძულები დაიკავა აშშ-მა, რომელიც 1947 წლიდან მართავდა მათ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მანდატით წყნარი ოკეანის კუნძულების სამეურვეო ტერიტორიების შემადგენლობაში.
1978 წელს კაროლინის კუნძულებმა მიიღო „აშშ-თან თავისუფლად ასოცირებული ტერიტორიის“ სტატუსი (შეთანხმებას ხელი მოეწერა 1982 წელს).
1986 წლის 3 ნოემბრიდან მიკრონეზიის ფედერაციული შტატები — აშშ-თან თავისუფლად ასოცირებული სუვერენული სახელმწიფოა. ეს სტატუსი ნიშნავს, რომ აშშ პასუხს აგებს მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების თავდაცვაზე და მოვალეობას იღებს მის ფინანსურ დოტაციებზე.
ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა
მიკრონეზიის ფედერაციული შტატები იყოფა 4 შტატად:
მოსახლეობა
მოსახლეობის რაოდენობა — 102 843 ადამიანი, აქედან 50 650 მამაკაცი და 52 193 ქალი. სოფელში ცხოვრობს 79 919 ადამიანი. (2010 წლის აღწერა).
წლიური კლება — 0,28 % (ქვეყნიდან ემიგრაციის მაღალი დონე).
შობადობა — 22,6 ბავშვი 1000 ადამიანზე (ფერტილურობა — 2,8 დაბადებული ქალზე)
ემიგრაცია — 21 ად. 1000 კაცზე.
სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა — 69 წელი მამაკაცებში და 73 წელი ქალებში.
რელიგია: კათოლიკები — 54,7 % (56 230 ად.), კონგრეგაციონალები — 38,5 % (39 546 ად.), მორმონები — 1,5 % (1586 ად.), ბაპტისტები — 1,1 % (1145 ად.), სხვები — 4,2 %.
მოსახლეობის განათლება — 89 %.
სახელმწიფო წყობა
მიკრონეზიის ფედერაციული შტატები — ფედერაციული სახელმწიფო, შედგება 4 შტატისაგან, რომლებსაც აქვთ საკუთარი მთავრობა: ჩუუკი (ყოფილი ტრუკი), კოსრაე (ყოფილი კუსაე), პონპეი (ყოფილი პონაპე) და იაპი. შტატებს აქვთ მაღალი დონის დამოუკიდებლობა სახელმწიფო საქმიანობის თითქმის ყველა სფეროში.
მოქმედებს 1979 წლის კონსტიტუცია, რომელიც აშშ-ის კონსტიტუციის მიხედვით არის შედგენილი.
საკანონმდებლო ხელისუფლება ეკუთვნის ფედერალურ ერთპალატიან პარლამენტს — მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების კონგრესს, რომელიც შედგება 14 სენატორისაგან (4 სენატორი ირჩევა თითო თითოეული შტატიდან 4 წლის ვადით, 10 ერთმანდატიან ოლქებში დაახლოებით თანაბარი რაოდენობის ამომრჩევლებით 2 წლის ვადით).
სახელმწიფოს და მთავრობის მეთაური — პრეზიდენტი, რომელიც ირჩევა მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების კონგრესის წევრების მიერ თითოეული შტატის 4 სენატორიდან 4 წლის ვადით. იმავდროულად ირჩევა ვიცე-პრეზიდენტი.
შტატების სახელმწიფო წყობას ადგენს მათი საკუთარი კონსტიტუციები და მთლიანად ფედერალურის ანალოგიურია.
შეიარაღებული ძალები ქვეყანას არ ჰყავს.
ეკონომიკა
საექსპორტო საქონელი (14 მილიონი $) — თევზი, კოპრა, შავი წიწაკა, ბანანი, სუვენირები (ძირითადად — იაპონიაში და აშშ).
იმპორტირებულია (133 მილიონი $) — საკვები პროდუქტები, სამრეწველო საქონელი (ძირითადად — აშშ-დან და იაპონიიდან).
კუნძულებზე არ არის მინერალური რესურსები, ფოსფატების გარდა. არსებობს პოტენციალი ტურისტული ბიზნესისათვის, მაგრამ მის განვითარებას ხელს უშლის კუნძულების დაშორება, შესაბამისი სტრუქტურების არასაკმარისობა და გარე სამყაროსთან საჰაერო კავშირების განუვითარებლობა.
აშშ-თან თავისუფალი ასოციაციის შეთანხმების პირობების თანახმად, აშშ-მა 1986 წლიდან 2001 წლის ჩათვლით მიკრონეზიის ფედერაციულ შტატებს გამოუყო 1,3 მილიარდი დოლარი. შემდგომში ყოველწლიური დახმარების რაოდენობა შემცირდა, მაგრამ მუდმივ მრავალმილიონიან ფულად დახმარებას აშშ შეპირებულია 2023 წლამდე.
მიკრონეზიის ფედერაციული შტატები შედის აფრიკის, კარიბის აუზის და წყნარი ოკეანის რეგიონის ქვეყნების საერთაშორისო ორგანიზაციაში.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ქვეყნები კატეგორია:ოკეანეთის ქვეყნები კატეგორია:გაეროს წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:კუნძულოვანი სახელმწიფოები
ფოლადი
მინი|[[ფოლადის ბაგირი]] ფოლადი — რკინის დეფორმირებადი (ჭედადი) შენადნობი ნახშირბადსა (არაუმეტეს 2.14%–ისა და არანაკლებ 0,022 %-ისა) და სხვა ელემენტებთან. შავი მეტალურგიის უმნიშვნელოვანესი პროდუქტი. ფოლადის წარმოების უძველესი ხერხია ცივსაბერი პროცესი, რომელსაც საფუძვლად ედო ქურაში (მოგვიანებით შახტურ ღუმელში) რკინის აღდგენა მადნიდან ხის ნახშირით. ძველი ქართველი მელითონეები სიტყვა ფოლადს უწოდებდნენ მაგარ რკინას, რომელიც რუსულ ენაში „ბულატის“ სახელწოდებით დამკვიდრდა. ადრეული მეტალურგიის უდიდეს მიღწევად ამ სახის ფოლადი ითვლება. ასეთი ფოლადის ნამზადის ზედაპირი ტალღოვანია ან ქსოვილისებრი ბოჭკოვნებით გამოირჩევა, ახასიათებს მაღალი ფხამახვილობა, დიდი დრეკადობა და სიმტკიცე. გამოყენების სფეროს მიხედვით ფოლადი არის საკონსტრუქციო, საიარაღო და განსაკუთრებული თვისებების მქონე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეტალურგია კატეგორია:შენადნობები კატეგორია:მასალები
სამსუნის პროვინცია
სამსუნის პროვინცია (Samsun ili) – პროვინცია (ილი) ჩრდილო-აღმოსავლეთ თურქეთში, შავი ზღვის რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი სამსუნი. მოიცავს 15 რაიონს.
გეოგრაფია
სამსუნის პროვინცია მდებარეობს შავ ზღვასთან მდინარეების ყიზილ-ირმაქისა და იეშილ-ირმაქის შესართავთან. ესაზღვრება თოქათის, ორდუს, სინოპის,  ამასიისა და  ჩორუმის  პროვინციები.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 1,187ათ. ადამიანი (2007). უდიდესი ქალაქებია: სამსუნი (363 ათ. ადამიანი, 2000), ბაფრა, თერმე.
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის პროვინციები
Aenictus shuckardi
Aenictus shuckardi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Aenictus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Aenictus
მილახვარი
მილახვარი — სამეურნეო დარგის მოხელე XVIII საუკუნის საქართველოში. ცნობილია ქართლისა და კახეთის სამეფოების, დედოფლისა და ბატონიშვილის მილახვარები. მილახვარი განაგებდა მამულებს, მონაწილეობდა საფინანსო საკითხების გადაწყვეტაში და სხვა საკითხებში. მილახვარს თავისი ფუნქციებით ბევრი საერთო ჰქონდა სახლთუხუცესთან. იგი საპატიო და გავლენიანი თანამდებობის პირი იყო.
ლიტერატრურა
კატეგორია:თანამდებობები ძველ საქართველოში
პატრონი (ძაღლი)
პატრონი (Патрон; დ. 20 ივლისი, 2019 ) — უკრაინის საგანგებო სიტუაციების სახელმწიფო სამსახურის მეძებარი ძაღლი და თილისმა, ჯეკ რასელ ტერიერი.
პატრონი პირველად ცნობილი გახდა 2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრის დროს, როდესაც უკრაინის პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ ძაღლი სიმამაცის ორდენით დააჯილდოვა რუსული ჯარების მიერ დატოვებული აუფეთქებელი საბრძოლო მასალის აღმოჩენისა და გაუვნებელყოფისთვის. 2022 წლის 8 მაისის მდგომარეობით, პატრონმა აღმოაჩინა 236 ასეთი მოწყობილობა.
2022 წლის 20 ნოემბერს, ბავშვთა დაცვის მსოფლიო დღეს UNICEF-მა პატრონის წარმომადგენლებთან ურთიერთგაგების მემორანდუმი გააფორმა, რომლითაც პატრონი უკრაინაში პირველ ძაღლი-კეთილი ნების ელჩი გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:ცნობილი ძაღლები
ისლანდიელები
ისლანდიელები (Íslendingar, Íslendingar) — ჩრდილოეთგერმანული ეთნოსი და ერი, ისლანდიის ძირითადი მოსახლეობა. რაოდენობა დაახლოებით 500 000 ადამიანია, ამათგან, 371 580 ისლანდიაში ცხოვრობს, 101 795 კანადაში, 42 716 აშშ-ში, 9 308 დანიაში. ლაპარაკობენ ისლანდიურ ენაზე. მორწმუნეები — პროტესტანტები (ლუთერანები) არიან.
ისტორია
ისლანდიელები ძველსკანდინავიელთა ჩამომავლები არიან. სკანდინავიიდან ისლანდიაზე IX-X საუკუნეებში გადავიდა მოსახლეობა, რომლის ძირითადი ბირთვი, ნორვეგიელები იყვნენ. ისლანდიელი ერის ჩამოყალიბებაში ნორვეგიელებთან ერთად, სკანდინავიელთა მფლობელობაში მყოფი ირლანდიისა და შოტლანდიის მოსახლეობამაც მიიღო მონაწილეობა. XI-XIII საუკუნეები ისლანდიელი ერის კონსოლიდაციის პროცესში მეტად მნიშვნელოვან პერიოდს წარმოადგენს. ისლანდიის ეროვნულ განვითარებას კუნძულზე დანიის ხანგრძლივი ბატონობა აფერხებდა დაწყებული 1380 წლიდან. 1918 წელს დანიამ ნორვეგიელთა სუვერენული უფლებები აღიარა დანია-ისლანდიური უნიის საწყისებზე. 1944 წელს უნია გაწყდა და ისლანდია რესპუბლიკად გამოცხადდა. ისლანდიელთა ძირითადი საქმიანობა მეთევზეობა, თევზის რეწვა და სოფლის მეურნეობაა.
სქოლიო
კატეგორია:ისლანდიელები
Claviger pouzaui pouzaui
Claviger pouzaui pouzaui — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Claviger-ის გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
NGC 317B
NGC 317B — გალაქტიკა ანდრომედას თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1885 წლის 1 ოქტომბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:ანდრომედას თანავარსკვლავედი
მეტალისტი (სტადიონი)
სტადიონმა უმასპინძლა ევრო 2012-ის მატჩებს.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის საფეხბურთო სტადიონები
აიდემირი
აიდემირი (Айдемир) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 6830 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
ნოლდორები
ნოლდორები (Ñoldor, მხოლობითი – ნოლდო) — ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში ელფების რასა, ელფთა მეორე კლანი, რომელიც ამანში გამოჩნდა. მათი პირველი მეფე იყო ფინუე, მოკლული მორგოთის მიერ. ამაზე საპასუხოდ მისმა ძემ ფეანორმა შური იძია და დაიფიცა, რომ მორგოთის მიერ მოპარულ სილმარილებს დაიბრუნებდა. ამას მოჰყვა დიდი ომი, რომელიც მრავალი წელი გაგრძელდა, პრაქტიკულად, მთელი პირველი ეპოქის მანძილზე.
ნოლდორების გაქცევა
როდესაც ვალინორი წყვდიადმა დაფარა, ფეანორი აჯანყდა ვალართა წინააღმდეგ და ამანი ერთგულ ნოლდორებთან ერთად დატოვა. მას სურდა მელკორის დამარცხება, რათა დაებრუნებინა მოპარული სილმარილები. მისი ზიზღი და სურვილი იმდენად დიდი იყო, რომ შვილებთან ერთად დაიფიცა, რომ ნებისმიერს, ვინც წინ აღუდგებოდა მათ მიზნებს, მოკლავდა.
სწორედ ეს იქცა ალქუალონდეს ხოცვა-ჟლეტის ერთ-ერთ მიზეზად. მაშინ ნოლდორებმა მოიპარეს ტელერის გემები. ვალარებმა კი ჩაუკეტეს ამანში შესასვლელი - ფეანორის მოდგმა ამიერიდან განდევნილი იყო. მრავალი საუკუნე გავიდა, სანამ ნოლდორებს ისევ დართეს ნება, ამანში შესულიყვნენ. სწორედ მათ შორის იყო გალადრიელი, რომელიც თავის დროზე დიდ აჯანყებაში მონაწილეობდა. მაგრამ მას ყველაფერი აპატიეს, ბეჭდის ომში დიდი როლის გამო.
გნომები
გნომები (Gnomes) და ნოლდოლები (Noldoli) — ტერმინი, რომელსაც ჯ.რ.რ. ტოლკინი იყენებს ადრეულ ნაშრომში „დაკარგული მოთხრობების წიგნი“. ასე ეწოდება ნოლდორებს. ადრეულ ნაწერებში ავტორს უხვად აქვს ნასესხები სახელწოდებები ხალხური შემოქმედებიდან.
ჭოჭიანი (მდინარე)
ჭოჭიანი — მდინარე წალკის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ხრამის მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს ჯავახეთის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე ზღვის დონიდან 2155 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 29 კმ, აუზის ფართობი 131 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, მდგრადი წყალმცირობა — ზამთარში.
საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 1,18 მ³/წმ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქვემო ქართლის მხარის მდინარეები კატეგორია:ხრამის შენაკადები
ლუი ბერტილონი
მისი სტანდარტული საავტორო ბოტანიკური შემოკლებაა Bertill.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი დემოგრაფები კატეგორია:ფრანგი მათემატიკოსები კატეგორია:ფრანგი ანთროპოლოგები
ნუმენორის მმართველების სია
აქ მოცემულია ჯ.რ.რ. ტოლკინის გამოგონილი სამყაროს, ლეგენდარიუმის ნაწილის, კუნძულ ნუმენორის მმართველთა სია.
როგორც ვარაუდობენ, ნუმენორის სამეფო მეორე ეპოქის 32-ე წლიდან იღებს სათავეს, იმ დროიდან, როდესაც ელროსი, ეარენდილის ვაჟი, არმენელოსში გამეფდა, 90 წლის ასაკში. მეფეთა ხელნაწერებში ის ცნობილი იყო ტარ-მინიატურის სახელით, ვინაიდან მათ ტრადიციად ჰქონდათ ქუენიური სახელების არჩევა. ეს ტრადიცია არ-ადუნაკორამდე (ტარ-ჰერუნუმენის დღეებამდე) იქნა შემონახული. ელროსი, იგივე ტარ-მინიატური ნუმენორელებს 410 წელი მართავდა, ვინაიდან მათი სიცოცხლე ხანგრძლივი იყო და მოკვდავთაგან განსხვავებით, მთელი ამ დროის მანძილზე დაუღალავად არსებობდნენ. ეარენდილი ამ მხრივ გამოირჩეოდა, მაგრამ მისი შთამომავლების სიცოცხლე უფრო ხანმოკლე გამოდგა. ნუმენორის ზეობა გაგრძელდა აჩრდილის ჩამოწოლამდე, როდესაც საურონი ჩაერია მის საშინაო საქმეებში.
ნუმენორს სულ 25 მმართველი ჰყავდა.
ელროსი ტარ-მინიატური
დაიბადა მეორე ეპოქამდე 58 წლით ადრე. დაუღალავად მოღვაწეობდა, სანამ 500 წლის ასაკს არ მიაღწია. 442 წელს აღასრულა სიცოცხლე, მანამდე კი ნუმენორს 410 წელი მართავდა.
ტარ-ამანდილი
ვარდამირ ნოლიმონის ვაჟი, დაბადებული 192 წელს. ნუმენორს 148 წელი მართავდა და თავის შვილს ტახტი 590 წელს გადასცა. გარდაიცვალა 603 წელს.
ტარ-ელენდილი
ტარ-ამანდილის შვილი, დაბადებული 350 წელს. ნუმენორს 150 წელი მართავდა და თავის შვილს ტახტი 740 წელს გადასცა. გარდაიცვალა 751 წელს. მას ასევე ეწოდა პარმაიტე, რადგან თავისი ხელით გადაწერა არაერთი წიგნი თუ თქმულების ჩანაწერი, რომელსაც ჯერ კიდევ ვარდამირ ნოლიმონი აგროვებდა. მეუღლე გვიან შეირთო, მისი უფრო შვილი იყო ასული სილმარიენი, დაბადებული 521 წელს, რომლის ვაჟიც ვალანდილი იყო. ვალანდილისგან წარმოიშვა ანდუნიეს მმართველთა შტო, რომლის უკანასკნელი წარმომადგენელი ამანდილი, შუახმელეთში ჩასული დიდი ელენდილის ვაჟი იყო. ტარ-ელენდილის მმართველობის წლებში ნუმენორის გემები პირველად დაბრუნდნენ შუახმელეთში.
ტალ-ალდარიონი
ტარ-მენელდურის უმცროსი შვილი და ერთადერთი ვაჟი, დაბადებული 700 წელს. ნუმენორს 192 წელი მართავდა და თავის ასულს ტახტი 1075 წელს გადასცა. გარდაიცვალა 1098 წელს. ნამდვილი სახელი იყო ანარდილი, მაგრამ ყოველთვის ალდარიონად იცნობდნენ, ვინაიდან ძალიან ზრუნავდა ხეებზე და მათი დიდი რაოდენობა დარგო გემების საშენებლად განკუთვნილ ტყეში. ის დიდი მეზღვარი და გემთმშენებელი იყო, რომელმაც ცხოვრების უდიდესი ნაწილი შუახმელეთში, გილ-გალადის მსახურობაში დაჰყო. ერენდისი, მისი ცოლი განრისხებული იყო იმით, რომ ნუმენორს დიდი ხნით ტოვებდა და 882 წელს ისინი დაშორდნენ. ალდარიონის ერთადერთი შვილი იყო მშვენიერი ასული ანკალიმე. მის გამო ალდარიონმა მემკვიდრეობის კანონიც კი შეცვალა, ასე რომ უფროს ასულს ან უბრალოდ ასულს შეეძლო მმართველობა, თუკი მეფეს არ ჰყავდა ვაჟები. ელროსის მემკვიდრეებს ეს არ მოსწონდათ, განსაკუთრებით ძველი კანონით მემკვიდრე სორონტოს, ალდარიონის მემკვიდრეს, მისი უფროსი დის აილინიელის ვაჟს.
ტარ-ანკალიმე
ტალ-ალდარიონის ერთადერთი შვილი და ასული, ნუმენორის პირველი მმართველი დედოფალი, დაბადებული 873 წელს. ნუმენორს 205 წელი მართავდა და თავის შვილს ტახტი 1280 წელს გადასცა. გარდაიცვალა 1285 წელს. მრავალი წელი ცოლობაზე უარს ამბობდა, მაგრამ სორონტოს ძალდატანებით 1000 წელს ჰალაკარს, ჰალატანის ვაჟს და ვალდამირის შთამომავალს გაჰყვა (რითაც ძლიერ გააწბილა სორონტო). მას ეყოლა ვაჟი ანარიონი. ამ დაბადების შემდეგ ანკალიმესა და ჰალაკარს შორის კამათი წარმოიშვა. ხასიათი ანკალიმეს მტკიცე და ამაყი ჰქონდა. ალდარიონის გარდაცვალების შემდეგ მან წინამორბედის პოლიტიკური ხედვა არ შეინარჩუნა და გილ-გალადს აღარ ეხმარებოდა.
ტარ-ანარიონი
ტარ-ანკალიმეს ვაჟი, დაბადებული 1003 წელს. ნუმენორს 114 წელი მართავდა და თავის ასულს ტახტი 1394 წელს გადასცა. გარდაიცვალა 1404 წელს.
ტარ-სურიონი
ტარ-ანარიონის მესამე ვაჟი. მისმა დებმა მმართველობაზე უარი თქვეს. დაიბადა 1174 წელს. ნუმენორს 162 წელი მართავდა და თავის ასულს ტახტი 1556 წელს გადასცა. გარდაიცვალა 1574 წელს.
ტარ-ტელპერიენი
მეორე მმართველი დედოფალი. მან დიდ ხანს იცოცხლა (ნუმენორში ქალები ან ხანგრძლივ ცხოვრებას ირჩევდნენ, ან მასზე უარს ამბობდნენ). ვინმეს ცოლობაზე უარი თქვა. გარდაცვალების შემდეგ მეფობა გადავიდა მინასტირთან, ისილმოს, ტარ-სურიონის მეორე ვაჟის შვილთან. ტარ-ტელპერიენი გარდაიცვალა 1731 წელს და იცხოვრა 175 წლის მანძილზე.
ტარ-მინასტირი
ეს სახელი მას მიიღო იმით, რომ ორომეთის გორაზე, ანდუნიესთან ააგო მაღალი ციხე-კოშკი და იქ თავისი დროის დიდ ნაწილს ატარებდა, შეჰყურებდა რა დასავლეთს, რადგან ნუმენორელთა გულებში სევდამ დაისადგურა. მას უყვარდა ელდარები, მაგრამ შურდა მათი. სწორედ საურონთან პირველი ომის დროს დაეხმარა იგი დიდი საზღვაო ფლოტით გილ-გალადს. იგი დაიბადა 1474 წელს და მართავდა ნუმენორს 138 წლის მანძილზე. 1869 წლიდან აღარ მეფობდა და გარდაიცვალა 1873 წელს.
ტარ-კირიატანი
დაიბადა 1634 წელს და ნუმენორს 160 წელი მართავდა. 2029 წელს აღასრულა მეფობა და გარდაიცვალა 2035 წელს. იგი დიდებული, მაგრამ ხარბი იყო. მისი ბრძანებით აგებული იქნა უამრავი გემი, მისი მსახურები იმორჩილებდნენ შუახმელეთის ხალხს და დიდი რაოდენობით ნადავლიც ჩამოჰქონდათ. ტარ-კირიატანს ეზიზღებოდა მამის სევდა და მანამ აგზავნიდა თავის მოახლეებს არდის ყველა მიმართულებით, სანამ მეფობა არ მიიღო. ამბობენ, რომ მამამ მას ეს ტიტული გადასცა საკუთარი ნების მიუხედავად. შესაძლოა, სწორედ ეს იყო ნუმენორში აჩრდილის გამოჩენის პირველი შემთხვევა.
ტარ-ატანამირი
დაიბადა 1800 წელს და ნუმენორს 192 წელი მართავდა, 1221 წლამდე (იმავე წელს გარდაიცვალა). მასზე ქრონიკებში ბევრი რამ წერია. ამბობენ, რომ იგი ისეთივე ხარბი იყო, როგორც მამამისი. მისი მეფობის პერიოდში უკვე დაიწყეს ვალართა მიერ დაწესებული აკრძალვების დარღვევაზე საუბარი, მაგრამ სიბრძნე მაინც იქნა შენარჩუნებული. ატანამირი ნუმენორს გარდაცვალებამდე მართავდა, რის გამოც მას ‘არამოსურნე’ ეწოდა - ვინაიდან თავად მეფობიდან წასვლა არ ისურვა.
ტარ-ტელემმაიტე
დაიბადა 2136 წელს და ნუმენორს 140 წელი მართავდა, 2526 წელს გარდაცვალებამდე. იმ პერიოდიდან მეფეთა მმართველობის პერიოდი იწყებოდა მამის გარდაცვალების დღიდან და გრძელდებოდა მათ საკუთარ გარდაცვალებამდე. თუმცა, ხშირად მმართველობა გადაეცემოდა შვილებს ან მრჩეველს. ელროსის შთამომავალთა დღეეზე აჩრდილი ჩამოწვა. ამ მეფეს უწოდებდნენ ტელემმაიტეს, ვინაიდან ძალიან უყვარდა ვერცხლი და შუახმელეთში ამ ძვირფასი ლითონის და მითრილის ძიებით იყო დაინტერესებული.
ტარ-ვანიმელდე
მესამე მმართველი დედოფალი, დაბადებული 2277 წელს, რომელიც ნუმენორს 111 წელი მართავდა, 2637 წელს გარდაცვალებამდე. მმართველობაზე არ ფიქრობდა, უყვარდა მუსიკა და ცეკვები და ამრიგად, ნუმენორის უშუალო მმართველობა მისი მეუღლის, ჰერუკალმოს ხელთ იყო (იგი თავისი მეუღლეზე უმცროსი იყო). ჰერუკალმოს ოფიციალური მმართველობა გადაეცა ვანიმელდეს გარდაცვალების შემდგომ. მან მიიღო სახელი ‘ტარ-ანდუკალი’ და თავის ვაჟ ალკარინს მეფობის გადაცემაზე უარი უთხრა. მიუხედავად ამისა, მას ხშირად თვლიდნენ 17-ე მეფედ და მეფეთა ჩამოთვლისას ალკარინსაც ახსენებენ. ტარ-ანდუკალმა 2657 წლამდე იცოცხლა.
ტარ-ალკარინი
დაიბადა 2406 წელს და ნუმენორს 80 წელი მართავდა, 2737 წელს გარდაცვალებამდე.
ტარ-კალმაკილი
დაიბადა 2516 წელს და ნუმენორს 88 წელი მართავდა, 2825 წელს გარდაცვალებამდე. ეს სახელი მან შეირქვა ახალგაზრდობაში მხედართმთავრობის გამო. სწორედ მაშინ განარისხა მან საურონი, რომელმაც, მიუხედავად საკუთარი წინააღმდეგობისა, მაინც უკან დაიხია. კალმაკილის მეფობისას მეფის სახელი პირველად იქნა წარმოთქმული ადუნაიქზე და მოახლეები მას არ-ბელზაგარს უწოდებდნენ.
ტარ-არდამინი
დაიბადა 2618 წელს და ნუმენორს 74 წელი მართავდა, 2899 წელს გარდაცვალებამდე. ადუნაიქზე ერქვა ‘არ-აბატარიკ’.
არ-ადუნაკორი (ტარ-ჰერუნუმენი)
დაიბადა 2709 წელს და ნუმენორს 63 წელი მართავდა, 2962 წელს გარდაცვალებამდე. იგი იყო პირველი მეფე, რომელსაც წოდება მიენიჭა უკვე ადუნაიქის აქტუალურობის პერიოდში. მაგრამ ნაწერებში მისი სახელი ასევე ქუენიურად იქნა შეტანილი. ორივე წოდება, მიუხედავად ამისა, მკრეხელურად ითვლებოდა - ვინაიდან აღნიშნავდა ‘დასავლეთის მბრძანებელს’ - ასე კი მხოლოდ ვალარ მანვეს უწოდებდნენ. არ-ადუნაკორის მმართველობისას ელფური ენები საერთოდ არ გამოიყენებოდა, მაგრამ ვალართა ერთგულებს შორის ჟღერდა. გემები ერესეადან ნუმენორის კუნძულებთან ამ პერიოდში ფარულად და იშვიათად მოდიოდნენ.
არ-ზიმრათონი (ტარ-ჰოსტამირი)
დაიბადა 2798 წელს და ნუმენორს 71 წელი მართავდა, 3033 წელს გარდაცვალებამდე.
არ-საკალთორი (ტარ-ფალასიონი)
დაიბადა 2876 წელს და ნუმენორს 69 წელი მართავდა, 3102 წელს გარდაცვალებამდე.
არ-გიმილზორი (ტარ-ტელემნარი)
დაიბადა 2960 წელს და ნუმენორს 75 წელი მართავდა, 3177 წელს გარდაცვალებამდე. მის დროს სრულად აიკრძალა ელდარების ენის გამოყენება. კანონის დამრღვევი მკაცრად ისჯებოდა. ერუს წმინდა ადგილის მონახულების სურვილს იგი არ გამოთქვამდა. გიმილზორის ცოლი ინზილბეთი, ტარ-კალმაკილის გვარის ასული იყო. მაგრამ ეს უკანასკნელი საიდუმლოდ ინახავდა, რომ ვალართა კანონების ერთგულებას ინარჩუნებდა, რადგან დედით ანდუნიეს მმართველთა სახლიდან იყო. მეფესა და დედოფალს შორის სიყვარულს ნაკლები ადგილი ჰქონდა, მათ შვილებს შორის კი მტრობამ დაისადგურა - რადგან უფროსი, ინზილადუნი, დედას ემხრობოდა, ხოლო გიმილკადი, უმცროსი - მამას.
ტარ-პალანტირი (არ-ინზილადუნი)
დაიბადა 3035 წელს და ნუმენორს 78 წელი მართავდა, 3255 წელს გარდაცვალებამდე. მას სურდა ელდარებთან ძველი ურთიერთობის აღდგენა. დროის დიდ ნაწილს ანდუნიეში ატარებდა. იგი ამაოდ ელოდა დასავლეთიდან მომავალ გემებს - არც ერთი მათგანი ნუმენორში მისი მეფობისას აღარ გამოჩენილა. დაქორწინდა გვიან, ვაჟი არ ჰყოლია. თავის ასულს მირიელი უწოდა. მაგრამ მეფის გარდაცვალების შემდეგ მირიელზე დაქორწინდა ფარაზონი - მისივე სურვილის საწინააღმდეგოდ. მოგვიანებით დედოფალს არ-ზიმრაფელი ეწოდა.
არ-ფარაზონი (ტარ-კალიონი)
ნუმენორის უკანასკნელი მეფე. დაიბადა 3118 წელს და დაიღუპა 3319, ნუმენორის განადგურებასთან ერთად. კუნძულს 64 წელი მართავდა. ტარ-მირიელი, დედოფალი, მასთან ერთად დაიღუპა. არ-ფარაზონის შესახებ უფრო ვრცლად იყო მოთხრობილი გონდორში შემონახულ ნაწერებსა და „სილმარილიონის“ ქრონიკებში.
სქოლიო
კატეგორია:ნუმენორის მმართველები კატეგორია:შუახმელეთის პერსონაჟები
Good Evening New York City
Good Evening New York City — ინგლისელი მუსიკოს პოლ მაკ-კარტნის საკონცერტო ალბომი/DVD, რომელიც გამოიცა 2009 წლის 17 ნოემბერს. მასში შეტანილია პოლის მიერ 2009 წლის 17, 18 და 21 ივლისს ჩატარებული კონცერტების ჩანაწერები. დისკი გამოსცა ლეიბლმა Mercury Records.
გრემის 53-ე დაჯილდოებაზე სიმღერა „Helter Skelter“ ამ ალბომიდან აღნიშნული იქნა, როგორც საუკეთესო სოლო როკ-ვოკალური შესრულება.
სქოლიო
კატეგორია:2009 წლის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:2009 წლის ვიდეო ალბომები კატეგორია:პოლ მაკ-კარტნის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:პოლ მაკ-კარტნის ვიდეო ალბომები
რემანსუ
რემანსუ (Remanso) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში. მიეკუთვნება ვალი-სან-ფრანსისკუ-და-ბაიას მეზორეგიონს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
ენგურის ცელულოზა-ქაღალდის კომბინატი
ენგურის ცელულოზა-ქაღალდის კომბინატი — ცელულოზა-ქაღალდის მრეწველობის მნიშვნელოვანი საწარმო ზუგდიდში, მდინარე ენგურის მარცხენა ნაპირზე. კომბინატი 1939 წელს ამოქმედდა (ამუშვდა ცელულოზას ორი სახარში ქვაბი და ერთი ქაღალდსაკეთებელი მანქანა). 1949 წელს დაიწყო საწარმოს რეკონსტრუქცია, დაიდგა სამი ქაღალდსაკეთებელი მანქანა, ამოქმედდა რვეულების დასამზადებელი საამქრო. 1960 წელს საექსპლუატაციოდ გადაეცა საფუარის საამქრო, 1963 წ. — მერქნის მასის გადასამუშავებელი საამქრო, 1969 წ. — მუყაოს საამქრო და ცელულოზის სახარში ქვაბი, 1970 წ. — გოფრირებული ყუთების საამქრო, ხოლო 1975 წელს 48-ფურცლიანი რვეულების ავტომატური ხაზი, რომლის მწარმოებლურობაა 40 მლნ. რვეული. კომბინატი ამზადებს: საწერ და შესაფუთ ქაღალდს, მუყაოს, საფუარს, მუყაოს ყუთბს, რვეულებს, ბლოკნოტენს, ალბომებს და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს საწარმოები კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი
ჟანა ბარე
ბავშვობის წლები
ჟანა ბარე დაიბადა 1740 წლის 27 ივლისს საფრანგეთში, ბურგუნდიის რეგიონის სოფელ ლა კომელში. მისი მამა იდენტიფიცირებულია, როგორც დღიური მუშა და, როგორც ჩანს, წერა-კითხვის უცოდინარი იყო, რადგან მან ხელი არ მოაწერა სამრევლო რეესტრს.
ცოტა რამ არის ცნობილი ბარეტის ბავშვობის ან მოზარდობის შესახებ. მოგვიანებით მან ბუგენვილს უთხრა, რომ ობოლი იყო და დაკარგა ქონება სანამ მამაკაცად შენიღბვას გადაწყვეტდა. დედა გარდაიცვალა ჟანას დაბადებიდან 15 თვის შემდეგ, ხოლო მამა, როდესაც ის 15 წლის იყო. ისტორიკოსები თანხმდებიან, რომ ამბის ზოგიერთი დეტალი, რომელიც მან ბუგენვილს უამბო, იყო შეთხზული, რათა დაეცვა კომერსონი მის შენიღბვაში თანამონაწილეობისგან. ბურგუნდია ამ დროს საფრანგეთის ერთ-ერთი ჩამორჩენილი პროვინცია იყო გლეხთა კლასების მდგომარეობით და სავარაუდოა, რომ ბარეტის ოჯახი საკმაოდ გაღარიბებული იყო.
ბარეტის ცხოვრების ერთ-ერთი საიდუმლო არის ის, თუ როგორ მოიპოვა მან განათლების მინიმუმ საფუძვლები. მისი ხელმოწერა იურიდიულ დოკუმენტებზე ადასტურებს, რომ იგი სრულიადაც არ ყოფილა წერა-კითხვის უცოდინარი. მისი ერთ-ერთი ბიოგრაფი, გლინის რიდლი, ვარაუდობს, რომ დედამისი შესაძლოა ჰუგენოტის შთამომავალი ყოფილიყო, იმ ჯგუფისა, რომელსაც ჰქონდა წიგნიერების უფრო მაღალი ტრადიცია, ვიდრე ტიპური იმ დროის გლეხთა კლასებისთვის. კიდევ ერთი ბიოგრაფი, ჯონ დანმორი, ვარაუდობს, რომ მას ასწავლიდა მრევლის მღვდელი ან საქველმოქმედო საქმეს ადგილობრივი აზნაურების წევრი ახორციელებდა. თუმცა, დანიელ კლოდი აღნიშნავს, რომ ჟანამ ხელი არ მოაწერა სამრევლო რეესტრს მამის გარდაცვალების შესახებ.
ურთიერთობა კომერსონთან
რაღაც მომენტში 1760 და 1764 წლებში ბარეტი დასაქმდა კომერსონის დიასახლისად, რომელიც დასახლდა ტულონ-სურ-აროში, ლა-კომელიდან სამხრეთით დაახლოებით 20 კილომეტრის (12 მილი) დაშორებით. კომერსონის ცოლი, რომელიც იყო მრევლის მღვდლის და, გარდაიცვალა ვაჟის გაჩენიდან მალევე, 1762 წლის აპრილში. როგორც ჩანს, სავარაუდოდ, ბარეტმა აიღო კომერსონის საოჯახო მენეჯმენტი იმ დროს, თუ არა მანამდე.
ასევე აშკარაა, რომ ბარეტსა და კომერსონს უფრო პირადი ურთიერთობა ჰქონდათ, რადგან ბარეტი დაორსულდა 1764 წელს. საფრანგეთის კანონმდებლობა იმ დროს ავალდებულებდა ქალებს, რომლებიც ქორწინების გარეშე დაორსულდებოდნენ, მიეღოთ „ორსულობის მოწმობა“, რომელშიც მათ შეეძლოთ დაესახელებინათ მამა მათი დაუბადებელი შვილისა. შემორჩენილია ბარეტის მოწმობა, 1764 წლის აგვისტოდან; ის შეტანილი იყო ქალაქში 30 კილომეტრის მოშორებით. ბერეტმა უარი თქვა შვილის მამის დასახელებაზე, მაგრამ ისტორიკოსებს ეჭვი არ ეპარებათ, რომ ეს იყო კომერსონი და რომ კომერსონმა ასევე მოაწყო შეთანხმება ადვოკატთან და მოწმეებთან მისი სახელით.
მიღწევები
ითვლება, რომ ბარეტმა აღმოაჩინა უცნაური ახალი აყვავებული ვაზი, რომელიც მორთული იყო ღია ვარდისფერი და მეწამული ყვავილებით. ბარეტმა ახალ მცენარეს ბუგენვილია დაარქვა. მისი გემზე ყოფნის პერიოდში გამჟღავნდა, რომ ის ქალი გახლდა. როცა ეს მოხდა, კომერსონთან ერთად კუნძულ მავრიკიაზე ჩამოსვეს. საფრანგეთში 10 წლის შემდეგ დაბრუნდა და მთავრობამ ბოტანიკაში შეტანილი წვლილისთვის დააჯილდოვა.
Aenictus silvestrii
Aenictus silvestrii — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Aenictus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Aenictus
ფრანც II
მიუხედავად აუსტერლიცის ბრძოლაში დამარცხებისა, ფრანცი ბოლომდე განაგრძობდა ნაპოლეონისა და საფრანგეთის იმპერიის წინააღმდეგ ბრძოლას, რის გამოც არაერთხელ დამარცხდა. ამის გამო, 1810 წელს თავისი ასული მარია ლუიზა ნაპოლეონს მიათხოვა, რაც ისტორიაში „ავსტრიული ქორწინების“ სახელითაა ცნობილი. მიუხედავად ამისა, იგი ფრანგების წინააღმდეგ გამოვიდა მეექვსე კოალიციის ომში. ნაპოლეონის დამხობის შემდეგ იგი ვენის კონგრესის წამყვანი წევრი იყო თავის კანცლერთან, გრაფ მეტერნიხთან ერთად. მართალია, მან ვეღარ აღიდგინა კონტროლო გერმანულ მიწებზე, თუმცა მან მაინც დაიბრუნა ჩრდილოეთ იტალია და სხვა დაკარგული მიწები. ამასთან ერთად, იგი მიჩნეულია ერთობ კონსერვატორ მონარქად, რამეთუ იგი ეწინააღმდეგებოდა ევროპაში მიმდინარე ლიბერალური და ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობების არსებობას.
ფრანცის შვილიშვილები იყვნენ: საფრანგეთის იმპერატორი ნაპოლეონ II, ავსტრია-უნგრეთის იმპერატორი ფრანც იოზეფ I, მექსიკის იმპერატორი მაქსიმილიან I, პორტუგალიის დედოფალი მარია II და ბრაზილიის იმპერატორი პედრუ II.
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|355x355პქ|2 წლის ერცჰერცოგი ფრანცი, 1770 წელი. ფრანცი დაიბადა 1768 წლის 12 თებერვალს ფლორენციაში. იგი იყო ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ლეოპოლდისა და მისი მეუღლის, ინფანტა მარია ლუისა ესპანელის უფროსი ვაჟი. მამის მხრიდან იგი საღვთო რომის იმპერატორ ფრანც I-ისა (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს სახელი) და ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზიას, ხოლო დედის მხრიდან ესპანეთის მეფე კარლოს III-ისა და დედოფალ მარია ამალია საქსონიელის შვილიშვილი იყო. მრავალი დედმამიშვილით გარშემორტყმულმა ფრანცმა ბედნიერი ბავშვობა გაატარა ფლორენციაში, თუმცა ბიძამისის, იმპერატორ იოზეფ II-ის უნაყოფობის გამო იცოდნენ, რომ იგი მომავალი იმპერატორი იყო. 1784 წელს იგი ოფიციალურად გამოცხადდა ტახტის მეორე მემკვიდრედ, მამის შემდეგ, რის გამოც მან სამუდამოდ დატოვა ფლორენცია და ვენაში გაემგზავრა, სადაც მას უნდა მიეღო განათლება და მომზადებულიყო თავისი მომავლისთვის.
იმპერატორმა იოზეფ II-მ ფრანცის განათლებაზე პასუხისმგებლობა თავად აიღო. მისი დისციპლინური რეჟიმი აშკარად განსხვავდებოდა გულცივი ფლორენციული სამეფო კარისაგან. იოზეფს მისი თვისებები არ მოსწონდა, რის გამოც დებთან მიწერილ წერილებში ფრანცზე შემდეგ რაღაცებს წერდა: „ზრდას ჩამორჩენილია“, „ზედმეტად ჭირვეულია“, „არც მეტი და არც ნაკლები, იგი დედის მიერ გაფუჭებული ბავშვია“. მიუხედავად ამისა, იმპერატორმა ხელი არ ჩაიქნია და ძმისწულზე ზრუნვას განაგრძობდა.
ახალგაზრდა ფრანცის გასაუმჯობესებლად იმპერატორმა აღზრდის ძველებურ მეთოდებს მიმართა, რომლებიც „შიშსა და უსიამოვნებებზე“ იყო დაფუძნებული. ერცჰერცოგი ფრანცი იზოლირებული იყო, რასაც საკუთარი თვითკმაყოფილების ჩახშობა და ფიქრის უნარის ჩამოყალიბება უნდა მოჰყოლოდა, რადგან იოზეფის აზრით „ფრანცს არ შეუძლია თავის მართვა, დამოუკიდებლად აზროვნება“. სწავლის დასრულებისთანავე იმპერატორმა იგი უნგრეთში გაუშვა სამხედრო განათლების მისაღებად.
იმპერატორი
მარცხნივ|მინი|381x381პქ|ფრანც II 1806 წელსროგორც ჰაბსბურგთა მულტიკულტურული იმპერიის ლიდერს, ფრანცს საფრთხეს უქმნიდა საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ ბონაპარტის გეგმები და რეფორმები. საფრანგეთის გაფართოების ხარჯზე შევიწროვება უწევდათ ევროპის სხვა მონარქებს, რის გამოც ფრანცი თავიდანვე ფრანგების მოწინააღმდეგე ბანაკში აღმოჩნდა. ამას ემატებოდა ისიც, რომ ფრანცის მამიდა, საფრანგეთის დედოფალი მარი ანტუანეტი და მისი ქმარი, მეფე ლუი XVI ფრანგებმა სიკვდილით დასაჯეს, რის გამოც ფრანც ეს ნაცია პირადი მიზეზების გამოც სძულდა. აღსანიშნავია ისიც, რომ ასე თუ ისე, იგი გულგრილი იყო მამიდის ამბის მიმართ, რადგან ჯერ კიდევ მაშინ, როცა იგი ცოცხალი იყო, ჟორჟ დანტონმა სცადა ავსტრიელებთან მოლაპარაკება დედოფლის გათავისუფლების სანაცვლოდ, თუმცა ფრანცს დათმობებზე წასვლა არ სურდა.
1813 წელს მეოთხედ და უკანასკნელად ავსტრია კვლავ გაწევრიანდა ანტიფრანგულ კოალიციაში დიდ ბრიტანეთთან, რუსეთთან, შვედეთთან და პრუსიასთან ერთად. აღსანიშნავია, რომ კოალიციაში ავსტრიის შესვლა გადამწყვეტი აღმოჩნდა ფრანგების დამარცხების საქმეში. 1814 წელს მოკავშირეებმა დაამხეს და გააძევეს ნაპოლეონი. ფრანცმა თავისი ქალიშვილი და მისი ვაჟი ავსტრიაში დააბრუნა და გრაფ მეტერნიხთან ერთად მოაწყო ვენის კონგრესი, რომელიც მიზნად ისახავდა ევროპაში ნაპოლეონამდელი საზღვრების აღდგენას. მიუხედავად ნაპოლეონის ხანმოკლე რესტავრაციისა, კონგრესი სრული ტრიუმფი იყო ფრანცისთვის, რომელმაც არა მხოლოდ დაიბრუნა ავსტრიის დაკარგული მიწები, არამედ დამატებით მიიღო ლომბარდო-ვენეციის მეფის წოდება. ამის შემდეგ იგი ალიანსში შევიდა რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე I-თან, პრუსიის მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ III-თან და საფრანგეთის მეფე ლუი XVIII-თან.
საშინაო პოლიტიკა
მარცხნივ|მინი|299x299პქ|ფრანცი 1827 წელს საფრანგეთის რევოლუციის ძალადობრივმა მოვლენებმა დიდი გავლენა მოახდინა ფრანცზე (ისევე, როგორც სხვა ევროპელ მმართველებზე), რომელიც ამის შემდეგ აღარ იყო რადიკალიზმის მომხრე. 1794 წელს ავსტრიისა და უნგრეთის ჯარებში გამოვლინდა „იაკობინელთა“ შეთქმულება. მათი მეთაურები სასამართლოს წინაშე წარსდგნენ, თუმცა ფრანცმა არ ისურვა მათი სიკვდილით დასჯა. ფრანცის ძმამ, უნგრეთის კურფიურსტმა ალექსანდერ ლეოპოლდმა მას ასეთი რამ მისწერა: „მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ დამნაშავეები დავაკავეთ, საქმე ბოლომდე მაინც ვერ მივიყვანეთ“. მიუხედავად კურფიურსტის აზრისა, რომ შეთქმულები გადაურჩნენ დასჯას, რეალურად მათი უმეტესობა დააპატიმრეს და სამუდამო პატიმრობაც მიუსაჯეს, საკნებში არსებული საშინელი პირობების გამო კი ისინი სულ მალევე გარდაიცვალნენ.
ფრანცი არასოდეს ენდობოდა დაქვემდებარებულებს, რის გამოც მან ჯაშუშთა და ცენზორთა ფართო ქსელი შექმნა. ამის მაგალითი მან მამისაგან აიღო, რომელსაც ტოსკანაში ცხოვრებისას ევროპის ყველაზე ეფექტიანი საიდუმლო პოლიცია ჰყავდა. აღსანიშნავია, რომ ჯაშუშთა ყურადღების მიღმა მხოლოდ სამეფო ოჯახის წევრები უნდა დარჩენილიყვნენ, რადგან ფრანცი ძმებს ბოლომდე ენდობოდა. მის დროს ასევე გამკაცრდა ცენზურა, რის გამოც დაიბლოკა მრავალი ნაწარმოები. მინი|359x359პქ|ფრანც II 1832 წელს რაც შეეხება სამხედრო საქმიანობას, ფრანცმა მთელი ეს სფერო თავის ძმას, ერცჰერცოგ კარლს გადააბარა და სწორედ იგი იბრძოდა ნაპოლეონის წინააღმდეგ მთელი იმ წლების განმავლობაში. ის ფაქტი, რომ მას დიდად არ ადარდებდა სამხედრო სფერო, მტკიცდება იმითაც, რომ მისი რეფორმის მიხედვით გათავისუფლდა მრავალი ჯარისკაცი, რადგან სამხედროთა საერთო წლიური ხელფასი 40,000,000 ფლორინზე მეტი არ უნდა ყოფილიყო. არასაკმარისი დაფინანსება ინფლაციის ბრალი იყო, რასაც მოჰყვა ის, რომ 1830 წლისთვის ავსტრიული ჯარი 1817 წელს არსებულ ჯართან შედარებით 23%-ით იყო შემცირებული.
ჯერ კიდევ 1797 წელს, საფრანგეთთან მიმდინარე ომში ავსტრიელებში ერთიანობის გრძნობის გასაღვივებლად ახალი ჰიმნი, „ Gott erhalte Franz den Kaiser “ შეაქმნევინა.
გარდაცვალება
1835 წლის 2 მარტს, მამის გარდაცვალებიდან 43 წელსა და 1 დღეში, ფრანც II ვენაში, 67 წლის ასაკში გარდაიცვალა მთელი თავისი ოჯახის თანდასწრებითა და რელიგიური რიტუალების გარემოში. მას ერთობ პომპეზური დაკრძალვა მოუწყვეს ვენაში, საიმპერატორო მავზოლეუმში, სადაც იგი დაკრძალეს სასახლეში, რომელსაც 3 დღის განმავლობაში ამზადებდნენ ავსტრიელი ოსტატები. იგი საიმპერატორო მავზოლეუმში დაკრძალულია რიგით 57-ე ადგილზე და გარშემორტყმულია თავისი ოთხივე მეუღლის განსასვენებლით.
გარდაცვალების წინ ფრანცმა თავის უფროს ვაჟებს ასეთი რამ დაუბარა: „ოჯახში ერთიანობა შეინარჩუნეთ და იგი უმთავრეს რამედ მიიჩნიეთ“. ცნობილია, რომ მას, ისევე, როგორც ზოგადად ჰაბსბურგებს, ძალიან უყვარდა თავისი ოჯახი, რის გამოც შვილებთან ერთად ფრანცს არაერთი პორტრეტი აქვს, რომლებიც დღემდეა მოღწეული.
ქორწინებები
მინი|276x276პქ|ფრანცი თავის მეორე ცოლთან და შვილებთან ერთად 1805 წელს ფრანც II სულ ოთხჯერ იყო დაქორწინებული:
ტიტულები
1806 წლისთვის ფრანცის წოდება ასეთი იყო: ''„ჩვენ, ფრანც პირველი, ღვთის ხელით დასმული იმპერატორი ავსტრიისა: მეფე იერუსალიმისა, უნგრეთისა, ბოჰემიისა, დალმაციისა, ხორვატიისა, სლავონიისა, გალიციისა და ლოდომერიისა. ერცჰერცოგი ავსტრიისა. ჰერცოგი ლოთარინგიისა, ზალცბურგისა, ვიურცბურგისა, ფრანკონიისა, შტირიისა, კარინტიისა და კარნიოლისა. დიდი ჰერცოგი კრაკოვისა. დიდი მთავარი ტრანსილვანიისა. მარკგრაფი მორავიისა. ჰერცოგი სანდომირისა, მაზოვიისა, ლუბლინისა, ზემო და ქვემო სილზეიისა, აუშვიცისა და ზატორისა, ტეშენისა და ფრიულისა. მთავარი ბერხტეშგადენისა და მერგენთაიმისა. გრაფი ჰაბსბურგისა, გორიციისა და გრადისკისა და ტიროლისა, და მარკგრაფი ზემო და ქვემო ლუსატიისა და იშტრიისა“''.
ლიტერატურა
კატეგორია:საღვთო რომის იმპერატორები კატეგორია:ავსტრიის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 12 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1768 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1835 კატეგორია:ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელები კატეგორია:უნგრეთის მეფეები კატეგორია:ხორვატიის მეფეები კატეგორია:გერმანიის მეფეები
Claviger nitidus
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
NGC 389
NGC 389 — გალაქტიკა ანდრომედას თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1885 წლის 6 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:ანდრომედას თანავარსკვლავედი
ჩორუმის პროვინცია
ჩორუმის პროვინცია (Çorum ili) — პროვინცია (ილი) ჩრდილო-აღმოსავლეთ თურქეთში, შავი ზღვის რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ჩორუმი. მოიცავს 14 რაიონს.