cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბაგიჭალის ნამოსახლარი და სამაროვანი
ბაგიჭალის ნამოსახლარი და სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მდინარე საშაბუროსხევის მარჯვენა ნაპირზე, ადგილ ბაგიჭალაში. ძეგლი მრავალფენიანია, თარიღდება ძვ. წ. I და ახალი წელთაღრიცხვით I-IV საუკუნეებით. 1982 წელს, გათხარა არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის ჟინვალის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი რ. რამიშვილი).
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
კანილიას-დე-ასეიტუნო
სქოლიო
კატეგორია:მალაგის მუნიციპალიტეტები
საბოლოო გადაწყვეტილება
საბოლოო გადაწყვეტილება — ნაცისტური გეგმა, ებრაელთა გენოციდი, მეორე მსოფლიო ომის დროს. „ებრაული საკითხის საბოლოო გადაწყვეტა“ იყო ოფიციალური კოდექსი, რომელიც აკანონებდა ყველა ებრაელის მკვლელობას. ამით არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ ევროპული კონტინენტი. მიზანმიმართული და სისტემატური გენოციდის ეს პოლიტიკა გერმანიის მიერ ოკუპირებულ ევროპაში დაწყებული საპროცესო და გეოპოლიტიკური თვალსაზრისით ჩამოყალიბდა 1942 წლის იანვარში, ნაცისტების ხელმძღვანელობით ბერლინში, ვანსეის კონფერენციაზე, და დასრულდა ჰოლოკოსტის დროს, რამაც გამოიწვია 90% პოლონელი ებრაელებისა და ევროპის ებრაული მოსახლეობის ორი მესამედის მკვლელობა. მინი|ნაცისტური გერმანიის დროშა (1935–1945) გადაწყვეტილებების არსი და დრო, რამაც საბოლოო გადაწყვეტამდე მისვლა გამოიწვია, ჰოლოკოსტის ინტენსიურად გამოკვლეული და სადავო ასპექტია. პროგრამა განვითარდა ომის პირველი 25 თვის განმავლობაში, რამაც გამოიწვია "ყველა უკანასკნელი ებრაელის მკვლელობა გერმანულ ხელისუფლებაში". ისტორიკოსთა უმეტესობა ეთანხმება, კრისტოფერ ბრაუნინგს, რომელიც წერდა, რომ საბოლოო გამოსავალი არ შეიძლება იყოს მიწერილი ერთ კონკრეტულ მომენტში მიღებულ გადაწყვეტილებაზე. ”ზოგადად მიღებულია, რომ გადაწყვეტილების მიღების პროცესი გახანგრძლივებული და თანდათანობითია.” 1940 წელს, საფრანგეთის დაცემის შემდეგ, ადოლფ აიხმანმა შეიმუშავა მადაგასკარის გეგმა, რომლითაც ევროპის ებრაული მოსახლეობა საფრანგეთის კოლონიაში გადავიდოდა, მაგრამ ეს გეგმა მიატოვეს ლოჯისტიკური მიზეზების, ძირითადად საზღვაო ბლოკადის გამო. ასევე იყო წინასწარი გეგმები ებრაელთა დეპორტირებისთვის პალესტინასა და ციმბირში. 1941 წელს რაულ ჰილბერგმა დაწერა, რომ ებრაელთა მასობრივი მკვლელობის პირველ ეტაპზე, დაიწყეს მსხვერპლის დევნა ოკუპირებულ აღმოსავლეთ ტერიტორიებზე; მეორე ეტაპზე, რომელიც გერმანიის მიერ ოკუპირებულ მთელ  ევროპას მოიცავდა, ებრაელი დაზარალებულები გაგზავნეს მატარებლით საბოლოო გადაწყვეტილების სისტემატური განხორციელების მიზნით აშენებულ ცენტრალიზებულ ბანაკებში.
პირველი ეტაპი: ოპერაცია ,,ბარბაროსა''
ნაცისტური საბჭოთა კავშირის შეჭრამ, სახელწოდებით ოპერაცია ბარბაროსა, რომელიც დაიწყო 1941 წლის 22 ივნისს, გამოიწვია "განადგურების ომი", რომელიც ევროპელი ებრაელების სისტემატური მასობრივი მკვლელობის საფუძველი გახდა. ჰიტლერისთვის ბოლშევიზმი მხოლოდ "უახლესი ებრაული საფრთხის ყველაზე ბოლოდროინდელი და ყველაზე საშიში გამოვლინება იყო". 1941 წლის 3 მარტს, ვერმახტის ერთობლივი ოპერაციების შტაბის უფროსმა ალფრედ ჯოდლმა გაიმეორა ჰიტლერის განცხადება, რომ ”ებრაულ-ბოლშევიკური ინტელიგენცია უნდა აღმოიფხვრას” და, რომ მოახლოებული ომი იქნებოდა დაპირისპირება ორ სრულიად დაპირისპირებულ კულტურას შორის. 1941 წლის მაისში, გესტაპოს ლიდერმა ჰაინრიხ მიულერმა დაწერა პრეამბულა ახალი კანონის შესახებ, რომელიც ზღუდავს სამხედრო სასამართლოების იურისდიქციას ჯარების სისხლისსამართლებრივ დევნაში, რადგან: ”ამჯერად, ჯარები შეხვდებიან განსაკუთრებით საშიში ელემენტს მშვიდობიანი მოსახლეობისგან და, შესაბამისად, ექნებათ საკუთარი თავის უზრუნველყოფის უფლება და ვალდებულება. ” მინი|
ჰიმლერმა შეკრიბა დაახლოებით 3000 კაციანი ძალები დაცვის პოლიციიდან, გესტაპოდან, კრიპოდან(კრიმინალური პოლიცია), SD და Waffen-SS, როგორც, ეგრეთ წოდებული, „უსაფრთხოების ძალების სპეციალური სადივიზიო-სადესანტო რაზმი“, რომლებიც ცნობილია, როგორც ეინზატსგრუპენი(Einsatzgruppen), რათა აღმოფხვრას როგორც კომუნისტები, ისე ებრაელები ოკუპირებულ ტერიტორიებზე. ამ ძალებს მხარს უჭერდა ქურთ დალიუგის ქვეშ მყოფი ორქო სარეზერვო პოლიციის 21 ბატალიონი, რომელთა შემადგენლობაში შედიოდა 11 000 კაცი. პოლიციის ბატალიონი 309, მონაწილეობდა საბჭოთა კავშირის კონტროლირებად ბელოსტოკში (პოლონეთის პროვინციის დედაქალაქი) 5500 პოლონელი ებრაელის პირველ მასობრივ მკვლელობაში. მაიორ უეისმა(Major Weiss) თავის ოფიცრებს განუმარტა, რომ ,,ბარბაროსა''' არის გამანადგურებელი ომი ბოლშევიზმის წინააღმდეგ, და, რომ მისი ბატალიონები სასტიკად მოქმედებდენენ ყველა ებრაელის წინააღმდეგ, მიუხედავად ასაკისა და სქესისა.
1941 წელს საბჭოთა დემარკაციის ხაზის გადაკვეთის შემდეგ, ის, რაც დიდი გერმანული რაიხის გამონაკლისად ითვლებოდა, აღმოსავლეთში მუშაობის ნორმალური მეთოდი გახდა. ქალთა და ბავშვთა მკვლელობის საწინააღმდეგო მნიშვნელოვანი აკრძლვა დაირღვა არა მხოლოდ ბელოსტოკში, არამედ გარგჟდაიში ივნისის ბოლოს. ივლისის ჩათვლით, ქალთა და ბავშვთა საკმაოდ დიდი რაოდენობა დაიღუპა ყველა წინა ხაზზე, არა მხოლოდ გერმანელების, არამედ ადგილობრივი უკრაინისა და ლიტვის დამხმარე ძალების მოქმედების შედეგად. 1941 წლის 29 ივლისს, ვილეიკაში (ახლანდელი ბელორუსია) გაიმართა SS- ის ოფიცრების შეხვედრა. თავად რაინჰარდ ჰაიდრიხმა ბრძანება გასცა, რომ ებრაელი ქალები და ბავშვები ჩართონ შემდგომი სროლების ყველა ოპერაციაში. შესაბამისად, ივლისის ბოლოსთვის მოკლეს ვილეიკას მთელი ებრაული მოსახლეობა, კაცები, ქალები და ბავშვები. დაახლოებით 12 აგვისტოს, სურაჟში დახვრიტულ ებრაელთა არანაკლებ ორი მესამედი იყო ქალები და განსხვავებული ასაკის ბავშვები. 1941 წლის აგვისტოს ბოლოს, Einsatzgruppen- მა მოკლეს 23,600 ებრაელი კამენეც-პოდოლსკში ხოცვა-ჟლეტის დროს. ერთი თვის შემდეგ, ყველაზე მასშტაბური სროლა მოხდა 29-30 სექტემბერს, ბაბი იარის ხევში, კიევის მახლობლად, სადაც ყველა ასაკის 33000-ზე მეტი ებრაელი იყო. 1941 წლის ოქტომბრის შუა რიცხვებში, HSSPF South- მა, ფრიდრიხ ჯეკელნის მეთაურობით, განაცხადა 100000-ზე მეტი ადამიანის მკვლელობის ფაქტის შესახებ. მინი|ჰიმლერი და ჰაიდრიხი, 1938 წელი. 1941 წლის დეკემბრის ბოლოს, ვენსის (Wannsee) კონფერენციამდე, 439 800 ებრაელი ადამიანი იყო მოკლული, ხოლო საბოლოო გადაწყვეტილების პოლიტიკას აღმოსავლეთში, SS– ს შიგნით გაეცნო საზოგადოება. Einsatzgruppen– ის მიერ გამოცხადებულ იქნა „ებრაელების თავისუფლება“. 1941 წლის 16 დეკემბერს მის მთავარ გუბერნატორებს სიტყვით მიმართა გენერალურმა გუბერნატორმა ჰანს ფრანკმა: "მაგრამ რა მოუვა ებრაელებს? თქვენ გჯერათ, რომ ისინი ოსტლენდში დასახლებულ პუნქტებში დასახლდებიან? ბერლინში გვითხრეს, რომ ჩვენ თვითონ მოვახდინოთ მათი ლიკვიდაცია." ორი დღის შემდეგ ჰიმლერმა დაწერა ჰიტლერთან განხილვის შედეგი, რაც მდგომარეობდა შემდეგში: ”als Partisanen auszurotten” (”ისინი განადგურდებიან, როგორც პარტიზანები”). ორი წლის განმავლობაში, სროლის შედეგად დაზარალებულ ებრაელთა საერთო რიცხვი აღმოსავლეთში გაიზარდა 618 000-დან 800 000-მდე.
მეორე ეტაპი: დეპორტაცია ბანაკებში
1941 წლის ივნისში, როდესაც ვერმახტი(გერმანული არმია) შეიჭრა საბჭოთა კავშირში, გენერალური ხელისუფლების არეალი გაფართოვდა იმ რეგიონების ჩათვლით, რომლებიც საბჭოთა კავშირის მიერ იყო ანექსირებული 1939 წლის შემოსევის შემდეგ. ევროპული მასშტაბის საბოლოო გადაწყვეტილება ჩამოყალიბდა ორი თვის შემდეგ.
ოკუპირებული პოლონეთში მკვლელობის პირველი ცენტრის მშენებლობა დაიწყო 1941 წლის ოქტომბერში, ვანზის კონფერენციამდე სამი თვით ადრე. ახალი ობიექტის ექსპლუატაცია მომდევნო წლის მარტამდე მიმდინარეობდა. 1942 წლის შუა პერიოდისთვის, კიდევ ორი ბანაკი აშენდა პოლონეთის მიწებზე: სობიბერი მოქმედებდა 1942 წლის მაისამდე, ხოლო ტრებლინკა მოქმედებდა ივლისში. 1942 წლის ივლისიდან, პოლონელი და უცხოელი ებრაელების მასობრივი მკვლელობა მოხდა ტრებლინკაში, როგორც რაინჰარდ ჰაიდრიხის ოპერაციის ნაწილი, საბოლოო გადაწყვეტილების ყველაზე საშინელი ეტაპი. ყველაზე მეტი ებრაელი დაიღუპა ტრებლინკაში. 1943 წელს რაინჰარდის ოპერაციის მასობრივი მკვლელობები დასრულდა, დაახლოებით ორი მილიონი ებრაელი იქნა მოკლული გერმანიის მიერ ოკუპირებულ პოლონეთში. 1942 წელს დაღუპული ადამიანების საერთო რაოდენობა 1,274,166 იყო. მათი ცხედრები თავდაპირველად მოათავსეს მასობრივ საფლავებში. ოკუპირებული პოლონეთის ტერიტორიაზე ასევე მოხდა გეტოს აჯანყებები. 1942 წლის ივლისის ორ კვირაში, გეტოს აჯანყებამ 8000–13000 ებრაელის სიცოცხლე იმსხვერპლა. მეორე უდიდესი მასობრივი სროლა მოხდა 1942 წლის ოქტომბრის ბოლოს. 26,000-ზე მეტი კაცი, ქალი და ბავშვი დახვრიტეს ბელორუსიის დამხმარე პოლიციის დახმარებით.
საბოლოო გადაწყვეტილების მსხვერპლთა საერთო რიცხოვნობის დაახლოებით ორი მესამედი მოკლეს 1943 წლის თებერვლამდე. 1943 წლის 19 ოქტომბერს, ტყვეების აჯანყებიდან ხუთი დღის შემდეგ, რეინჰარდის ოპერაცია ოდილო გლობოჩნიკმა შეწყვიტა ჰიმლერის სახელით.
ისტორიკოსების მოსაზრებები
ისტორიკოსები ვერ თანხმდებიან, თუ როდის და როგორ გადაწყვიტა ნაცისტების ხელმძღვანელობამ ევროპელი ებრაელების განადგურება. 1990-იან წლებში მეინსტრიმის ისტორიკოსების ყურადღება არ გაშორებია ჰოლოკოსტის აღმძვრელი აღმასრულებელი ბრძანებების საკითხს. ყურადღება ასევე გამახვილდა იმ ფაქტორებზე, რომლებიც უფრო ადრეც არ ყოფილა გამოვლენილი.
ჰიტლერმა მრავალი პროგნოზი გააკეთა ევროპელ ებრაელთა ჰოლოკოსტის შესახებ, მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე. 1939 წლის 30 იანვარს სიტყვით გამოსვლისას, ხელისუფლებაში შესვლის მეექვსე წლისთავზე, ჰიტლერმა თქვა:
'''დღეს მე კიდევ ერთხელ ვიქნები წინასწარმეტყველი: თუ საერთაშორისო ებრაელ დამფინანსებლებს ევროპასა და მის ფარგლებს გარეთ უნდათ, რომ მიაღწიონ წარმატებას მსოფლიო ომში კიდევ ერთხელ ჩაძირვაში, მაშინ შედეგი არ იქნება დედამიწის ბოლშევიზაცია, მაშასადამე ებრაელთა გამარჯვება. ევროპაში ებრაული რასა განადგურდება!'''
- ადოლფ ჰიტლერი, 1939
რაულ ჰილბერგი იყო პირველი ისტორიკოსი, რომელმაც თავის წიგნში "ევროპელი ებრაელების განადგურება" ჩამოაყალიბა და გააანალიზა ნაცისტური პროექტი ევროპაში ყველა ებრაელის მკვლელობის თაობაზე. წიგნი თავდაპირველად გამოიცა 1961 წელს, ხოლო გაფართოებული ვერსია გამოიცა 1985 წელს.
ჰილბერგის ანალიზით, ის რასაც ევროპაში ებრაელების განადგურება მოჰყვა, იყო ”ადმინისტრაციული პროცესი, რომელსაც ბიუროკრატები მოკლე დროში ახორციელებენ ”. ჰილბერგი ამ ბიუროკრატიას ჰყოფს ოთხ კომპონენტად ან იერარქიად: ნაცისტური პარტია, სამოქალაქო სამსახური, ინდუსტრია და ვერმახტის შეიარაღებული ძალები. ჰილბერგის შეფასებით, დაღუპულ ებრაელთა საერთო რაოდენობა 5,1 მილიონია. ის ამ რიცხვს სამ კატეგორიად ყოფს: გეტოიზაცია და ზოგადი გაჭირვება: 800,000-ზე მეტი; ღია ცის ქვეშ სროლები: 1,300,000-ზე მეტი; განადგურების ბანაკები: 3 000 000-მდე.
ჰილბერგი ამტკიცებს, რომ "განადგურების პროცესს თანდაყოლილი ნიმუში აქვს" და "განადგურების პროცესში ნაბიჯების თანმიმდევრობა განსაზღვრულია". თუ ბიუროკრატია არის მოტივირებული "მაქსიმალური ზიანი შეუძლია მიაყენოს ჯგუფს", ,,არ აქვს მნიშვნელობა რამდენად დეცენტრალიზებულია მისი აპარატურა ან რამდენად დაუგეგმავია მისი საქმიანობა ..."
ბრაუნინგი მიიჩნევს, რომ ”საბოლოო გადაწყვეტილება, როგორც ეს უკვე გასაგებია - ყველა უკანასკნელი ებრაელის მკვლელობის სისტემატური მცდელობა გერმანიის შიგნით” ჩამოყალიბდა ხუთკვირიან პერიოდში, 1941 წლის 18 სექტემბრიდან 25 ოქტომბრამდე. ამ დროის განმავლობაში: შერჩეულ იქნა პირველი ექსტერნატორული ბანაკების ადგილები, შემოწმდა მკვლელობის სხვადასხვა მეთოდი, იკრძალებოდა ებრაელთა ემიგრაცია მესამე რაიხიდან, ხოლო 11 ტრანსპორტი გაემგზავრა ედში, როგორც დროებითი სადგურის ადგილი. ამ პერიოდის განმავლობაში ბრაუნინგი წერს: ”საბოლოო გადაწყვეტილების ხედვა კრისტალურად იყო ნაცისტური ხელმძღვანელობის გონებაში და იგი რეალობად იქცა.”
პიტერ ლონგერიჩი ამტკიცებს, თავის წიგნში ჰოლოკოსტი: ნაცისტური დევნისა და  ებრაელების მკვლელობის (2011),  საბოლოო თარიღის ძიება, რომლიდანაც ნაცისტებმა ებრაელთა განადგურება დაიწყეს, უშედეგოა. ლონგერიჩი წერს: ”ჩვენ უნდა დავტოვოთ მოსაზრება, უნდა შევეცადოთ, რომ გავფილტროთ არსებული ისტორიული მასალების სიმდიდრე და შევარჩიოთ ერთიანი გადაწყვეტილება”.
დავით ცეზარანი თავის მიმოხილვაში, საბოლოო გადაწყვეტილება: ევროპელი ებრაელების ბედი 1933–49 (2016), ხაზს უსვამს ნაცისტური პოლიტიკის იმპროვიზირებულ, უღიმღამო ბუნებას, ომის პირობების შეცვლის საპასუხოდ. ”
კესარანი აღნიშნავს, რომ 1943 წლისთვის, გერმანიის ძალების სამხედრო მდგომარეობა გაუარესდა, რამაც ნაცისტების ხელმძღვანელობა საბოლოო გადაწყვეტილებაზე უფრო ღიად გამოაცხადა.
1944 წლის მაისში ჰიმლერმა განუცხადა არმიის მაღალჩინოსნებს, რომ: ”ებრაული საკითხი მოგვარებულია გერმანიაში და გერმანიის მიერ ოკუპირებულ ქვეყნებში. იგი მოგვარდა უკომპრომისოდ, როგორც ეს მიზანშეწონილი იყო იმ ბრძოლის გათვალისწინებით, რომელშიც ჩვენ ჩართული ვიყავით მთელი სიცოცხლის განმავლობაში."
სქოლიო
კატეგორია:1941 კატეგორია:1945 კატეგორია:გადაწყვეტილებების მიღება კატეგორია:ებრაელები კატეგორია:გენოციდი კატეგორია:ებრაელების ისტორია კატეგორია:ადოლფ ჰიტლერი კატეგორია:მსხვერპლნი კატეგორია:საბჭოთა კავშირი კატეგორია:ოკუპირებული ტერიტორიები კატეგორია:გერმანია კატეგორია:ნაცისტები კატეგორია:დეპორტაცია
ვარჟანი
ვარჟანი (Varjão) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 609 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-რიუ-დუს-ბოისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 659 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.05 კმ²-ზე. ფართობი 519 194 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
კარლო II სავოიელი
კარლო II სავოიელი (Carlo II di Savoia; დ. 23 ივნისი, 1489, ტურინი, იტალია — გ. 16 აპრილი, 1496, მონკალიერი, იტალია) — სავოიელთა დინასტიის წარმომადგენელი. სავოიის ჰერცოგი 1490-1496 წლებში. ჰერცოგ კარლო I-ისა და ჰერცოგინია ბიანკა მონფერატელის ვაჟი.
ბიოგრაფია
კარლო სავოიელი დაიბადა 1489 წლის 23 ივნისს ტურინში. იგი იყო სავოიის ჰერცოგ კარლო I-ისა და მისი მეუღლის, ჰერცოგინია ბიანკა მონფერატელის პირველი შვილი და ერთადერთი ვაჟი. მისი გაჩენიდან სულ რამდენიმე თვეში, 1490 წლის 13 მარტს მამამისი გარდაიცვალა, რის გამოც ჰერცოგი ჯერ კიდევ ჩვილი კარლო II ხდება, რომელსაც რეგენტად დედამისი დაენიშნა.
კარლოს ხანმოკლე მმართველობის პერიოდს ემთხვევა იტალიური ომების დაწყებაც. 1494 წელს საფრანგეთის მეფე შარლ VIII იტალიაში შეიჭრა ნეაპოლის სამეფოს დასაპყრობად. ამ დროს კარლოს დედამ, რეგენტმა ბიანკამ ფრანგული ლაშქარი სავოიაზე მშვიდობიანად გაატარა და გზად მათი გამოკვებაც უზრუნველყო.
ცნობილია, რომ ბიანკა მოფერატელი ცდილობდა, რომ კარლო დაექორწინებინა მისსავე მამიდაშვილ შარლოტა ნეაპოლელზე (1479-1506), თუმცა მოლაპარაკებები კარგად წავიდა, კარლო სრულიად მოულოდნელად, 1496 წლის 16 აპრილს, 6 წლის ასაკში გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტს მამამისის ბიძა, ფილიპო II იკავებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 23 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1489 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1496 კატეგორია:სავოიელთა დინასტია კატეგორია:სავოიის ჰერცოგები
საშაბუროს კოშკი
საშაბუროს კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ საშაბუროში. ეკუთვნოდა ფავლენიშვილებს. აგებულია XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში. იგი ცილინდრულია (დიამეტრი ფუძის დონეზე 10 მეტრი, კედლის სისქე 2,5 მეტრი), ნაგებია რიყის ქვით. შემორჩენილია მხოლოდ სამი სართული (სიმაღლე 9 მეტრი). პირველი სართული უსარკმლოა, სკორკუთხა შესასვლელი (გვიანდელია) ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან აქვს. კარის პირისპირ თახჩაა. კედელს 1,2 მეტრი სიმაღლის საფეხური გასდევს. გადახურვა ხის ხუთ კოჭს ეყრდნობა. ეს სართული დანარჩენებთან დაკავშირებული არ არის. მეორე სართულზე შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა. კარი თაღოვანია. შესასვლელზე მიდგმული კიბე კოშკზე მიშენებულ ფარდულშია. ამ სართულზე ორი განიერი თაღოვანი ფანჯარა (ადრე არსებული თახჩის ადგილას) და ერთი თახჩაა. კედელში ჩაშენებულია ზედა სართულზე ასასვლელი კიბე. სართული გადახურულია დაბალი, გუმბათოვანი კამარით, რომელსაც განივკვეთში სამცენტრიანი თაღის ფორმა აქვს. მესამე სართულის შემორჩენილ კედელში მეორე და მეოთხე სართულებთან დამაკავშირებელი კიბის საფეხურების ნაწილები და მოგვიანებით გადაკეთებული რამდენიმე ღიობის ნაშთია. კოშკი გარედან კირის ხსნარითაა შელესილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ჯონ ბონ ჯოვი
ჯონ ფრენსის ბონჯოვი უმცროსი (John Francis Bongiovi, Jr., დ. 2 მარტი, 1962), უფრო მეტად ცნობილი, როგორც ჯონ ბონ ჯოვი — ამერიკელი მომღერალი-სიმღერების ავტორი, მუსიკალური პროდიუსერი, ქველმოქმედი და მსახიობი, ყველაზე კარგად ცნობილი, როგორც როკ-ჯგუფ ბონ ჯოვის 1983 წელს დამაარსებელი და ლიდერი.
თავისი კარიერის განმავლობაში გამოცემული აქვს ორი სოლო ალბომი და 12 სტუდიური ალბომი ჯგუფთან. ჩანაწერები დღემდე გაყიდულია 130 მილიონზე მეტი ასლის ოდენობით. გარდა ამისა, 1990-იანი წლებიდან მან კინოფილმებში მონაწილეობაც დაიწყო. მის როლებს შორის არის მონაწილეობა სერიალებშიც — „სექსი დიდ ქალაქში“ და „ელი მაკბილი“.
როგორც სიმღერების ავტორი, ბონ ჯოვი 2009 წლიდან შეყვანილია სიმღერების ავტორების დიდების დარბაზში. 2012 წელს იგი Billboard-ის მუსიკალურ ბიზნესში ყველაზე გავლენიანი პიროვნებების სიაში #50 პოზიციას იკავებდა. 1996 წელს People-მა იგი დაასახელა „ყველა დროის 50 ლამაზ პიროვნებას“ შორის. 2000 წელს იგივე ჟურნალმა მას უწოდა ყ„ველაზე სექსუალური როკ-ვარსკვლავი“. VH1-ის „100 ყველაზე სექსუალური შემსრულებლის“ სიაში ჯონი მეთერთმეტე ადგილს იკავებდა. Hit Parader-ის „100 საუკეთესო მძიმე მეტალის ვოკალისტის“ სიაში ჯონს 31-ე ადგილი ეკავა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1962 კატეგორია:Island Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:ბონ ჯოვის წევრები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი მომღერლები და სიმღერების ავტორები კატეგორია:ამერიკელი მძიმე მეტალ მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი მძიმე მეტალ გიტარისტები კატეგორია:ამერიკელი ჰუმანიტარები კატეგორია:სლოვაკი ამერიკელები კატეგორია:გერმანელი ამერიკელები კატეგორია:Brit Award-ის მფლობელები კატეგორია:Mercury Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი გიტარისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი გიტარისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი გიტარისტები
ლეონიდ კუჩმა
დაიბადა 1938 წელს გლეხის ოჯახში. მამამისი დანიელ კუჩმა, უფროსი სერჟანტი ომამდე მსახურობდა ტყის მცველად, დაიღუპა 1942 წელს მეორე მსოფლიო ომში. დედა პრასკოვია კუჩმა, მუშაობდა კოლექტივში, დაიღუპა 1986 წელს დნეპროპეტროვსკში. ლეონიდ კუჩმამ 1960 წელს დაამთავრა დნეპროპეტროვსკის უნივერსიტეტი. 28 წლის ასაკში მუშაობდა ბაიკონურის კოსმოდრომზე ტექნიკურ ხელმძღვანელად.
1992 წელს გახდა უკრაინის პრემიერ-მინისტრი და ეს თანამდებობა ეკავა 1993 წლის 21 სექტემბრამდე. 1994 წლის მარტში აირჩიეს უკრაინის უზენაესი რადის მეორე მოწვევის დეპუტატად. ამავე წლის 10 ივლისს კი უკრაინის პრეზიდენტად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უკრაინის პრეზიდენტები კატეგორია:უკრაინის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:დაბადებული 9 აგვისტო
ლორენ ვაისბერგერი
ლორენ ვაისბერგერი (დ. 28 მარტი, 1977) — ამერიკელი რომანისტი, ავტორი 2003 წლის ბესტსელერისა „ეშმაკს აცვია პრადა“, რომელშიც ჟურნალში ვოგი ანა ვინტურის პირად თანაშემწედ მუშაობის გამოცდილება ასახა.
ქართულ ენაზე ნათარგმნია მისი რომანები: „ეშმაკს აცვია პრადა“ და „შურისძიებას აცვია პრადა“.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
ვაისბერგერი პენსილვანიის შტატის ქალაქ სკრანტონში ებრაულ ოჯახში დაიბადა. 1988 წელს მისი მშობლები განქორწინდნენ, რის შემდეგაც 11 წლის ვაისბერგერი დედასთან და უმცროს დასთან ერთად ქალაქ ალენტაუნში გადავიდა.
ვაისბერგერი ნიუ-იორკის შტატის ქალაქ ითაკაში კორნელის უნივერსიტეტში სწავლობდა, რომელიც 1999 წელს ინგლისურ ლიტერატურაში ბაკალავრის ხარისხით დაამთავრა. სწავლის დასრულების შემდეგ იმოგზაურა ევროპაში, ისრაელში, ეგვიპტეში, იორდანიაში, ტაილანდში, ინდოეთში, ნეპალსა და ჰონგ-კონგში. აშშ-ში დაბრუნებული მანჰეტენზე დასახლდა და ჟურნალში ვოგი ანა ვინტურის პირად თანაშემწედ დაიწყო მუშაობა. ვაისბერგერმა ვინტურთან მუშაობა ათი თვის შემდეგ შეწყვიტა, რის მიზეზადაც დაასახელა, რომ თავს ჟურნალისთვის შეუფერებლად გრძნობდა.
ვოგის დატოვების შემდეგ ვაისბერგერი ჟურნალში Departures Magazine დასაქმდა. მალევე მან ვინტურთან მუშაობის გამოცდილების შესახებ რომანის წერა დაიწყო. დასრულებული ნაშრომი ლიტერატურული აგენტებისთვის წარდგენიდან ორ კვირაში გაიყიდა.
ეშმაკს აცვია პრადა
ვაისბერგერის პირველი რომანი, „ეშმაკს აცვია პრადა“ 2003 წელს გამოქვეყნდა და ექვსი თვის მანძილზე The New York Times-ის ბესტსელერი იყო. მხატვრული რომანი ვოგში მუშაობის გამოცდილებაზეა დაფუძნებული და მძაფრად აკრიტიკებს მანჰეტენის ელიტას. მასში ავტორმა მკაცრი რეჟიმის სამსახურისა და სოციალური ცხოვრების დაბალანსების სირთულეები ასახა. მიიჩნევა, რომ ანა ვინტური მირანდა პრისტლის პერსონაჟის პროტოტიპია, ხოლო კომპანია ელიას კლარკი კონდე ნასტზე დაფუძნებითაა შექმნილი.
ვაისბერგერი და მისი რომანი The New York Times-ის ჟურნალისტმა, ქეით ბეიტსმა, გააკრიტიკა, რომელიც ასევე ვინტურთან მუშაობდა. მან აღნიშნა, რომ ვაისბერგერი და ვინტური მათი პერსონაჟების ზუსტი ასლები არიან და „ანდრეა ისეთივე სნობია, როგორ სნობებს შორისაც თავად მოხვდა.“
2006 წელს რომანის კინოადაპტაცია გამოვიდა, რომელშიც მთავარ როლებს მერილ სტრიპი და ენ ჰეთეუეი ასრულებენ. ფილმში ვაისბერგერი კამეოს სახით, როგორც მირანდას შვილების ძიძა, გამოჩნდა.
ჰარი უინსტონის დევნა
2008 წელს ვაისბერგერის რომანი „ჰარი უინსტონის დევნა“ გამოქვეყნდა, რომელმაც კრიტიკოსთა მკაცრი კრიტიკა დაიმსახურა. ჟურნალმა Entertainment Weekly-მა რომანი 2008 წლის ყველაზე ცუდ წიგნებს შორის პირველ ადგილზე დაასახელა.
უკანასკნელი ღამე შატო მარმონში
2010 წელს ვაისბერგერის მომდევნო რომანი „უკანასკნელი ღამე შატო მარმონში“ გამოქვეყნდა, რომელიც The New York Times-ის ბესტსელერების სიაში მეცხრე ადგილზე მოხვდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:დაბადებული 28 მარტი კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი ქალი რომანისტები კატეგორია:კორნელის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:პენსილვანიელი რომანისტები
იათაგი
იათაგი (Yatag) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღჯაბადის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღჯაბადის რაიონის სოფლები
ტარპანი
ტარპანი (Equus ferus ferus) — გარეული ცხენის ქვესახეობა (შესაძლოა შინაური ცხენის ზოგიერთი ჯიშის წინაპარიც იყოს). ტანად პატარა იყო (სიმაღლე მინდაოში 116-136 სმ), ჰქონდა მკვრივი, ნაცრისფერი სხეული, შავი ფაფარი, ზურგის გასწვრივ კი — შავი ზოლი. ამოწყდა, რადგან ბუნებრივ პირობებში მათი არსებობა შინაური ცხოველების ჯოგებმა შეზღუდეს, ნაწილობრივ ადამიანმაც გაანადგურა. ჯერ კიდევ XVIII—XIX საუკუნეებში ფართოდ იყო გავრცელებული ევროპის რიგ ქვეყანაში, აგრეთვე დასავლეთ ყაზახეთში. მისი სამშობლო იყო რუსეთის ევროპული ნაწილი და აღმოსავლეთი ევროპა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცხენი
ალპანდეირე
ალპანდეირე (Alpandeire) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების მალაგის პროვინციის სერანია-დე-რონდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 31,30 კმ². მოსახლეობა — 263 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:მალაგის მუნიციპალიტეტები
ოდესის ნავსადგური
ოდესის ნავსადგური, ოფიციალურად ოდესის საზღვაო სავაჭრო ნავსადგური (Одеський морський торговельний порт) მდებარეობს უკრაინაში, ოდესის ოლქის ქალაქ ოდესის მახლობლად. ნავსადგური უდიდესია უკრაინაში და ერთ-ერთი უდიდესი შავი ზღვის აუზში. ყოვეწლიურად შესაძლებელია 45 მილიონ ტონაზე მეტი ტვირთის მიღება და გატარება. ნავსადგურის სამგზავრო ტერმინალი ემსახურება 4 მილიონამდე ტურისტს წელიწადში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნავსადგურები
ჰან ვან მეგერენი
ჰან ვან მეგერენი (Han van Meegeren; დ. 10 ოქტომბერი, 1889 — გ. 30 დეკემბერი, 1947) — ნიდერლანდელი მხატვარი, XX საუკუნის ერთ-ერთი უდიდესი გამყალბებელი და თაღლითი. მან თაღლითური გაყიდვებით დიდძალი ქონება დააგროვა.
ვან მეგერენი ბავშვობიდანვე დიდი ენთუზიაზმით იყო განმსჭვალული ნიდერლანდების ოქროს ხანის მხატვრობისადმი და ადრეული ასაკიდან ჰქონდა გადაწყვეტილი, მხატვარი გამხდარიყო. როდესაც კრიტიკოსებმა დაიწუნეს მისი ნამუშევრები, როგორც მოსაწყენი და მიმბაძველობითი ხასიათისა, მეგერენი მიხვდა, რომ მათ მთელი მისი კარიერა გაანადგურეს. ამის შემდეგ მან გადაწყვიტა, ჭკუა ესწავლებინა კრიტიკოსებისთვის და დაემტკიცებინა თავისი ნიჭი და შეუდგა მსოფლიოს უდიდეს მხატვართა ნამუშევრების გაყალბებას, ისეთი მხატვრებისა, როგორებიცაა: ფრანს ჰალსი, პიტერ დე ჰოხი, ჯერარდ ტერ ბორხი და იან ვერმეერი. მეეგერენმა იმდენად კარგად ასახა მათი სტილი და ტექნიკა საკუთარ ნახატებში, რომ ხშირად საუკეთესო კრიტიკოსებიც კი ტყუვდებოდნენ და მის ნახატებს ხელოვნების დახვეწილ ნიმუშებად თვლიდნენ და არანაირი ეჭვი არ შეჰქონდათ მის სიყალბეში. მის ყალბ ნახატთაგან ყველაზე წარმატებული და ცნობილია სერობა ემაუსში, რომელიც მხატვარმა შექმნა 1937 წელს, საფრანგეთის სამხრეთში ცხოვრებისას. ნახატმა, ყველაზე გამოჩენილ ექსპერტებშიც, კი დიდი აღფრთოვანება გამოიწვია. მათი აზრით, ეს იყო ვერმეერის საუკეთესო ნამუშევარი.
მეორე მსოფლიო ომის დროს, მდიდარმა ნიდერლანდელმა, რომელსაც არ სურდა ნიდერლანდური მხატვრობის ნიმუშები ჰიტლერისა და ნაცისტების ხელში ჩავარდნილიყო, ხარბად იყიდა მეგერენის ფალსიფიცირებული ნახატები. მიუხედავად ამისა კოლექცია მაინც ნაცისტთა ხელში გადავიდა, კერძოდ რაიხმარშალ ჰერმან გერინგის მფლობელობაში. მეორე მსოფლიო ომის დასრულებიდან მალევე, კერძოდ 1945 წლის 29 მაისს მას შემდეგ, რაც ნახატები ჰერმან გერინგის მფლობელობაში აღმოაჩინეს, მეგერენი გერმანელებთან თანამშრომლობის ბრალდებით დააკავეს, მას ბრალად ედებოდა ნიდერლანდების კულტურული საკუთრების გასხვისება. მისი საქციელი სახელმწიფოს ღალატს უტოლდებოდა, რაც, დამტკიცების შემთხვევაში სიკვდილით დასჯას ითვალისწინებდა. რთულ სიტუაციში ჩავარდნილი, სხვა გზა აღარ დარჩენოდა, გარდა სიმართლი აღიარებისა და ასეც მოიქცა: მან აღიარა, რომ ეს ნამუშევრები მისი გაყალბებული იყო. 1947 წლის 12 ნოემბერს იგი დამნაშავედ ცნეს ფალსიფიკაციასა და თაღლითურ გარიგებებში და მიუსაჯეს ერთწლიანი პატიმრობა. იგი მანამდე გარდაიცვალა გულის შეტევით, სანამ მას დაატუსაღებდნენ, კერძოდ, 1947 წლის 30 დეკემბერს. მეეგერენმა მყიდველებს 30 მილიონი დოლარის ღირებულების საქონელი მიჰყიდა, მათ შორის ნიდერლანდების მთავრობას.
პირველი წლები
ჰანი (ჰენრის ან ჰენრიკუსის კნინობით-ალერსობითი ფორმა) დაიბადა 1889 წელს დევენტერში, საშუალო კლასის ხუთშვილიან კათოლიკურ ოჯახში, როგორც მესამე შვილი. ჰანის დედას ერქვა ლუისა ჰენრიეტა კამპსი, ხოლო მამას — ჰენდრიკუს იოჰანეს მეგერენი. ჰენდრიკუსი ფრანგულსა და ისტორიას ასწავლიდა 'Kweekschool'-ში (პედაგოგთა მოსამზადებელი კოლეჯი ქალაქ დევენტერში).
ჰანს პატარაობიდანვე გაურთულდა ურთიერთობა მამასთან. იგი თავს გარიყულად გრძნობდა და ხვდებოდა, რომ მამას მისი არ ესმოდა, ხოლო მის უფროს ძმას არ მოსწონდა მისი ხელოვნებისკენ მიდრეკილება და მკაცრად აკონტროლებდა და თან დასცინოდა მას. მამას ჰანი მრავალჯერ უიძულებია ასჯერ დაეწერა შემდეგი ფრაზა: "მე არაფერი ვიცი, მე არაფერი ვარ, მე არაფრის გაკეთების უნარი მაქვს". ბურგერის სასწავლებელში სწავლისას მან გაიცნო მასწავლებელი და მხატვარი — ბარტუს კორტელინგი (1853–1930), ვინც მისი აღმზრდელი გახდა. კორტელინგი იან ვერმეერის შემოქმედების დიდი თაყვანისმცემელი იყო, ამიტომაც შეასწავლა ახალგაზრდა მეგერენს, ვერემეერის ხატვის ტექნიკა. კორტელინგს არ მისწონდა იმპრესიონისტები, ისევე, როგორც სხვა ახლადჩამოყალიბებული და მოდური მიმდინარეობები. იმპრესიონიზმს იგი დეკედანტურად თვლიდა. როგორც ჩანს მასწავლებლის გავლენამ დიდი ზეგავლინა მოახდინა ვან მეეგერენზე და მისი იდეების ზეგავლენით ჩამოუყალიბდა ჰანს მხატვრული სტილი, რომელიც განსხვავებით მისი თანამედროვეებისგან, ნიდერლანდურ ოქროს ხანის სტილში ხატავდა.
მინიატიურა|მარცხნივ|ჰან ვან მეგერენის მიერ დაპროექტებული სახლი, რომელიც მან თავისი სანაოსნო კლუბისთვის ააშენა, არქიტექტურის ფაკულტეტზე სწავლის პერიოდში(1907 — 1913).
ვან მეგერენის მამა ნამდვილად არ იზიარებდა იმ სიყვარულს, რომელიც მის შვილს ჰქონდა ხელოვნებისადმი, ამის ნაცვლად მას არქიტექტურის სწავლისკენ მოუწოდებდა. 1907 წელს ვან მეგერენი, მამის მოთხოვნებისდა შესაბამისად გაემგზავრა დელფტში, რომელიც ვერმეერის მშობლიური ქალაქია და შეუდგა არქიტექტურის შესწავლას Technische Hogeschool-ში. ჰანს აქ ასწავლიდნენ ხატვასა და ხაზვას. მან მარტივად ჩააბარა პრემინალური გამოცდები, მაგრამ აღარ ჩააბარა დასკვნითი გამოცდა, რადგანაც, სრულებითაც არ სურდა არქიტექტორობა, მიუხედავად ამისა იგი მაინც ამტკიცებდა, რომ ნიჭიერი არქიტექტორი იყო. ამის ნათელსაყოფად მან მართლაც ააშენა სახლი, თავის სანაოსნო კლუბისთვის — DDS, ქალაქ დელფტში (იხილეთ სურათი). შენობა დღესაც არსებობს.
1913 წელს, ჰანმა არქიტექტურის სწავლას თავი დაანება და კვლავაც ხატვას მიჰყო ხელი. იგი ხატვის შესასწავლად ჰააგაში გაემგზავრა, და ერთ-ერთ სამხატვრო სასწავლებელში ჩაირიცხა. 1913 წლის 8 იანვარს მეგერენს გადაეცა ოქროს მედალი, 'დელფტის ტექნიკური უნივერსიტეტისგან'. ჯილდო საკმაოდ პრესტიჟულია და გადაეცემა საუკეთესო ნამუშევრის შემქნელ მოსწავლეს, ყოველ 5 წელიწადში ერხელ.
1912 წლის 18 აპრილს მეეგერენმა ცოლად შეირთო თავისი კურსელი ანა დე ვუხტი, ვისგანაც პირველ შვილს ელოდებოდა. წყვილი ანას ბებიასთან გადავიდა საცხოვრებლად. მათი ვაჟი — ჯასკესი, დაიბადა 1912 წლის 26 აგვისტოს, ჯასკეს ვან მეგერენიც მხატვარი გახდებოდა, 1977 წლის 26 ოქტომბერს რომ არ გარდაცვლილიყო ამსტერდამში
კანონიერი მხატვრის კარიერა
მინიატიურა|მარჯვნივ|ირმის ნუკრი (ჰერტჯე) მხატვრის მიერ ფანქრით შესრულებული ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნახატია. 1914 წლის ზაფხულში ვან მეგერენი, ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა ქალაქ შევენინგენში. ამავე წელს მან მიიღო დიპლომი ჰააგის სამეფო სამხატვრო აკადემიისგან. ამ დიპლომით მას შეეძლო მასწავლებლად ემუშავა და დაიწყო კიდეც მუშაობა მხატვრობისა და ხელოვნების პროფესორ, გიპზის ასისტენტად. მისი გასამრჯელო სულ რაღაც 75 გილდერს (ნიდერლანდური ფულის ერთეული) შეადგენდა. 1915 წლის მარტში მას კიდევ ერთი შვილი - პაულინი შეეძინა. კომერციული მიზნებისთვის მან დაიწყო პლაკატების მონახაზების შექმნა და სურათების ხატვა, იგი ძირითადად ხატავდა საშობაო ბარათებს, ნატურმორტებს, პეიზაჟებსა და პორტრეტებს. მრავალი მათგანი დღესდღეობით ხელოვნების ძვირფას ნიმუშს წარმოადგენს.
ვან მეეგერენმა თავის პირველი ნახატების გამოფენა მოაწყო ჰააგაში, რომლებიც გამოფენილი იყო 1917 წლის აპრილიდან, ამავე წლის მაისამდე. ჰანმა თავის სამხატვრო სტუდიაში, რომელიც ჰააგაში მდებარეობდა, დახატა შინაური ევროპული შველი, რომელიც პრინცესა ჯულიანას მიუძღვნა. მან შექმნა ირმის მრავალი ნახატი და და ჩანახატი, 1921 კი დახატა "ჰერტჯე" (ირმის ნუკრი) (იხილეთ სურათი), რომელმაც დიდი მოწონება დაიმსახურა ნიდერლანდებში. ამავე წელს ჰანმა წამოიწყო მოგზაურობა ბელგიის, საფრანგეთის, იტალიისა და ინგლისის მიმართულებით, სახელის მოსახვეჭად და დიდძალი ფული გამოიმუშვა, ინგლისელი და ამერიკელი წარჩინებული საზოგადოების მოხიბვლით, რომლებიც ლაჟვარდოვან სანაპიროზე გაიცნო. ისინი განცვიფრებულნი იყვნენ, იმდენად კარგად იცნობდა ვან მეგერენი XVII საუკუნის ნიდერლანდელ მხატვართა ხატვის ტექნიკას. ჰანი თავის საკუთარ ნახატებს ყოველთვის უკეთებდა ხელმოწერას.
სხვადასხვა წყაროზე დაყრდნობით, ჰანისა და ანა დე ვუხტის განქორწინების მთავარი მიზეზი, რომელიც 1923 წლის 19 ივლისს მოხდა, ღალატი იყო. ანა შვილებთან ერთად გაემგზავრა პარიზში, სადაც დროდადრო სტუმრობდა მეგერენი შვილებს. ჰანმა პორტრეტების ხატვას მიჰყო ხელი და დაიწყო დაიწყო ყალბი ნამუშევრების შექმნა, რათა კიდევ მეტად გაეზარდა თავის შემოსავალი.
1928 წელს მან ცოლად შეირთო თავქარიანი მსახიობი იოჰანა ტერეზა ორლემანსი, ასევე ცნობილი თავისი სასცენო სახელით — ჯო ვან ვალრავენი. ჯო ადრევე იყო დაქორწინებული კარელ დე ბოერზე, ვოსგანაც ჰყავდა ქალიშვილი — ვიოლა, რომელიც დედასთან ერთად გადავიდა ვან მეეგერენთნ საცხოვრებლად.
ყალბი ნამუშევრები
მინიატიურა|მარცხნივ|ვან მეგერენის მომღიმარი როიალისტი, რომელიც შესრულებულია [[ფრანს ჰალსის სტილში.]] ჰან ვან მეგერენი ცნობილი მხატვარი გახდა სამშობლოში. მისი ნახატებიდან კი განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობნენ ჰერტჯე და სტრააცანგერები. მან თავის პირველი ლეგიტიმური ასლი-ნახატები: მომღიმარი როიალისტი და მხიარული მწეველი დახატა 1923 წელს, ორივე მათგანი შესრულებულია ფრანს ჰალსის სტილში. მეეგერენმა შემდეგი ნამუშევრებიც ნიდერლანდების ოქროს ხანის მხატვრობის სტილში შეასრულა, რაც კრიტიკოსების დიდ მოწონებს ნამდვილად არ იწვევდა, რადგანაც იმდროინდელ პოპულარულ მიმდინარეობებს არა ნიდერლანდების ოქოს ხანის მხატვრობის სტილი, არამედ კუბიზმი და სიურეალიზმი მიეკუთვნებოდა. კრიტიკოსები ამბობდნენ, რომ მეგერენს მხოლოდ გადახატვის ნიჭი ჰქონდა იყო და მას ამის გარდა არაფერი შეეძლო. ერთი კრიტიკოსი წერდა, რომ ჰანი იყო ნიჭიერი სპეციალისტი, რომელსაც ჰქონდა მხატვრისთვის დამახასიათებელი ყველა ღირესება, გარდა ორიგინალურობისა. ამ კომეტარების საპასუხოდ ვან მეეგერენმა გამოაქვეყნა რამდენიმე აგრესიული სტატია გაზეთ დე კემპაანში. 1928 წლიდან 1930 წლამდე მეეგრენი და ჯურნალისტი — ჟან იუბინკი გაცხარებით ებრძოდნენ კრიტიკოსთა საზოგადოებას. ამ ბრძოლის დროს მეგერენს და კრიტიკოსებს სრულიად გაუქრათ სიმპათია ერთმანეთის მიმართ.
ჰან ვან მეგერენი თვლიდა, რომ კრიტიკოსებმა მისი გენია ვერ შეაფასეს და ამიტომაც გადაწყვიტა ჭკუა ესწავლებინა მათთვის და დაემტკიცებინა, რომ მისი, როგორც მხატვრის ღირსება მხოლოდ მხატვართა მიბაძვა არ იყო, არამედ მას თავისი სტილი გააჩნდა. იგი მეუღლესთან ერთად გაემგზავრა საფრანგეთის სამრეთში სადაც დაიწყო მუშაობა თავის საუკეთესო ნახატზე. ჰანი ამ შედევრს 6 წეელი ხატავდა 1932 წლიდან 1937 წლამდე. თავდაპირველად ჰანი ხატავდა პიტერ დე ჰოხის, ფრანს ჰალსის, ბორხის და ვერმეერის სტილში, თუმცაღა საბოლოოდ მან არჩევანი იან ვერმეერზე შეაჩერა. ვერმეერი XX საუკუნის დასაწყისში გახდა ცნობილი ფართო საზოგადოებისთვის. ვერმეერის მხოლოდ 35 ნამუშევარი იყო შემორჩენილი და მათგან მხოლოდ რამდენიმე იყო მაღალი მხატვრული ღირებულების.
მეეგერენმა დაწვრილებით შეისწავლა ძველი ნიდერლანდელი მხატვრების ცხოვრება, საქმიანობა და ხატვის ტექნიკა.
სრულყოფილი ყალბი ნახატის შექმნა
1932 წელს ვან მეგერენი გაემგზავრა საფრანგეთის ერთ-ერთ სოფელში თავის მეუღლესთან ერთად, სადაც მან იქირავა ავეჯით აღჭურვილი პატარა სახლი (ე.წ „პრიმავერა“) და შეუდგა იმ ქიმიური და ტექნიკური პროცედურების შესრულებას, რომელიც საჭირო იყო ნახატის გაყალბებისთვის. მან მოიტანა XVII საუკუნის ავთენტიკური ტილო და საკუთარი საღებავები შეურია ნედლ მასალას (როგორებიცაა: ლაპის ლაზური, ინდიგო და სინაბარი) ძველი ფორმულების მიხედვით, რათა უზრუნველეყო მათი აუთენტურობა. ამის გარდა იგი იყენებდა მაჩვის ბეწვის ფუნჯებს, ვერმეერის მსგავსად. მან ასევე გამოიყენა ფენოლის ფორმალდეჰიდი (ბაკელიტი), საღებავის გასამყარებლად და ისეთი ეფექტის შესაქმნელად თითქოს ისინი 300 წლისანი იყვნენ. ამ პროცედურების შემდეგ ჰანმა მიღებული საღებავი გამოწვა 100 °C-დან 120 °C-მდე, რათა გამყარებულიყო. დაბოლოს მან საღებავი ამოავლო ინდურ მელანში.
მინიატიურა|მარცხნივ|ჰან ვან მეგერენის სერობა ემაუსში (1936)
მეგერენს ნახატის დასამთავრებლად 6 წელი დასჭირდა, ხოლო შედეგით იგი ნამდვილად კმაყოფილი დარჩა. იგი კმაყოფილი იყო, როგორც მხატვრული, ისე მაცდუნებელი ღირებულებით. ორივე საცდელი ნახატი ვერმეერის სტილში იყო შესრულებული: პირველი მათგანი ლურჯსამოსიანი ქალბატონი კითხულობს წერილს-ის მიხედვით იყო დახატული, ხოლო მეორე — ქალი ბარბითით სარკმელთან-ის მიხედვით. მეგერენს არც ერთი ნახატი არ გაუყიდავს; ორივე მათგანი რეიკსმუზეუმშია გამოფენილი.
ბერლინში მოგზაურობის შემდეგ ვან მეეგერენმა დახატა სერობა ემაუსში, რომელშიც ულტრამარინი (ცისფერი) და ყვითელი ფერები დომინირებენ, რაც მკვეთრად ასახავს ვერმეერის მხატვრობის სტილს, თუმცაღა ნიმუშად კარავაჯოს სერობა ემაუსში გამოიყენა. . ნახატის დამთავრების შემდეგა მან იგი თავის მეგობარს მისცა და უთხრა რომ ნახატი ვერმეერისა იყო და სთხოვა, რომ პროფესორ აბრაამ ბრედიუსისთვის ეჩვენებინა, რომელიც იმჟამად მონაკოში ცხოვრობდა. ბრედიუსმა ნახატი 1937 წლის სექტემბერში შეამოწმა და თავდაპირველი ეჭვის მიუხედავად მან იგი ვერმეერის ნახატად მიიჩნია და ძალიანაც მოიწონა.
ნახატი შეიძინა "ზე რემბრანდტ სოსაიეტი"-მ 520 000 გილდერად (დღევანდელი $4 მილიონი) მდიდარი გემთმშენებლის — უილიამ ვან დერ ვორმისა და როტერდამში არსებულ ვან ბიუნინგენის მუზეუმის დახმარებით. 1938 წელს ნახატი ყურადღების ცენტრში მოექცა. იგი გამოფენილი იყო როტერდამის მუზეუმში 1400-1800 წლებში შექმნილ 450 ნიდერლანდურ შედევრს შორის. ჟურნალში — "ხელოვნების ისტორიის ჟურნალი", ა. ფოილნერი წერს:
1938 წლის ზაფხულში, ვან მეგერენი გაემგზავრა ნიცაში. სერობა ემაუსში-ს გაყიდვით მიღებული თანხით მან იყიდა თორმეტსაძინებლიანი სახლი ლეს არენეს დე სიმიეში, ნიცასთან ახლოს. ჰანს ახალ სახლში ჰქონდა ცნობილი მხატვრების რამდენიმე ნახატი. მან აქ ორი ყალბი ნახატი დახატა, ესენია: ბანქოს მოთამაშეები და მსმელები, ორივე მათგანზე ამოტვიფრულია პიტერ დე ჰოხის ავტოგრაფი. ნიცაში ყოფნისას ჰანმა ასევე დახატა საიდუმლო სერობა I, რომელიც ვერმეერის სტილშია შესრულებული.
ომის დაწყების მოლოდინში მყოფი მეგერენი 1939 წელს ნიდერლანდებში დაბრუნდა. იგი რამდენიმე თვით ამსტერდამში, სასტუმროში ცხოვრობდა, ხოლო 1940 წელს ლარენში დაბინავდა. 1941 წელს ვან მეეგერენმა გამოსცა სქელტანიანი, მდიდრული ნახატების წიგნი, სახელწოდებით: ჰან ვან მეგერენი: ტეკენინგენ I (ნახატები ნომ I). ამ დროის მანძილზე მან შექმნა რამდენიმე ყალბი ნახატი: ქრისტეს თავი, საიდუმლო სერობა II, იაკობის დალოცვა, ფეხების ბანა და ქალწული. ყველა მათგანი დახატულია ვერმეერის სტილში. 1948 წლის 18 დეკემბერს მეგერენი ცოლს გაეყარა, მაგრამ მხოლოდ ფორმალურად, სინამდვილეში კი ისინი კვლავ ერთად იყვნენ. მათი ქმედების ნამდვილი მიზეზი იყო ის, რომ მეგერენი ფულის უსაფრთხოებაზე ზრუნავდა, ხოლო განქორწინების შემდეგ, მისი ფულის დიდი ნაწილი ჯოს საკუთრებაში გადავიდა.
1943 წლის დეკემბერში მეეგერენები გაემგზავრნენ ამსტერდამში, სადაც კაიზერგრახტ 321-ში დაბინავდნენ. ჰანმა ნახატების გაყიდვით დაახლოებით 6,5 მილიონი გილდერი (დღესდღეობით დაახლოებით $27 მილიონი) გამოიმუშავა. მან ამ ფულით შეიძინა მამულები, ძვირფასეულობა და ხელოვნების ძვირფასი ნამუშევრები. ცნობილია რომ იგი მეფურად ცხოვრობდა. 1946 წელს ჩაწერილ ინტერვიუში ვნ მეეგერენმა მარი ლუის დუკარტს განუცხადა, რომ იგი ფლობდა 52 სახლს, 15 აგარაკს, მათ შორის რამდენიმე სახლს ამსტერდამის არხებში.
ფალსიფიკატორი ატყუებს ჰერმან გერინგს
იმ პერიოდში, როდესაც გერმანიამ ნიდერლანდების ტერიტორია დაიკავა, ვან მეგერენის ერთ-ერთმა აგენტმა ვერმეერის ასლი-ნახატი, კერძოდ ქრისტე ქალწულთან ერთად მიჰყიდა ნაცისტ ბანკირს — ალოის მიდლს, 1942 წელს. ექსპერტებმა თითქმის მოახერხეს ამ თღლითობის იდენტიფიცირება; მეგერენის ჯანმრთელობა გაუარესდა, რაც აისახა მის ყალბ ნახატებზეც, რადგანაც მათი ხარისხი მკვეთრად გაუარესდა. იგი აქტიურად მოიხმარდა სასმელს, სიგარეტს, და საძილე აბებს. მეგერენისდა საბედნიეროდ, ომის დაწყების შემდეგ ვერმეერის ნახატები, დაზიანებისგან დაცვის მიზნით, შეინახეს, ამიტომ მეგერენის შექმნილი ნახატების, ვერმეერის ნამდვილ ნახატებთან შედარება |შეუძლებელი იყო. მოგვიანებით მიდლმა ეს ნახატი რაიხმარშალ ჰერმან გერინგს მიჰყიდა 1,65 მილიონ გილდერად (დღევანდელი $7 მილიონი).
მინიატიურა|მარჯვნივ|ჰან ვან მეგერენის ქრისტე ქალწულთან ერთად
გერინგმა ნახატი თავის რეზიდენციაში — კერინჰოლში გამოფინა (ბერლინიდან ჩრდილოეთით, 65 კილომეტრში). 1943 წლის 25 აგვისტოს, მაროდიორობით შექმნილი კოლექცია, რომელშიც ასევე შედიოდა მეგერენის ქრისტე ქალწულთან, ავსტრიის მარილის საბადოში დამალა იმ სხვა 6750 ხელოვნების ნიმუშთან ერთად, რომლებიც ნაცისტებმა მოიპოვეს მაროდიორობით. 1945 წლის 17 მაისს "მოკავშირეები" შევიდნენ მაღაროში, სადაც კაპიტანმა ჰარი ანდერსონმა აღმოაჩინა ვერმეერის ჯერაც უცნობი ნახატი.
სასამართლო გარჩევა და განაჩენი
ჰან ვან მეგერენის საქმის სასამართლო გარჩევა დაიწყო 1947 წლის 29 ოქტომბერს, ამსტერდამში არსებული რეგიონალური სასამართლოს ნომ. 4 დარბაზში. სასამართლომ მეგერენს ცოლაბორაციის ბრალდება მოუხსნა, რამეთუ ექსპერტების ჯგუფმა, რომელიც ე.წ ვერმეერის ნახატს შეისწავლიდა დაასკვნა, რომ იგი ყალბი იყო, მაშასადამე არც ნიდერლანდების კულტურულ საკუთრებას წარმოადგენდა. მეგერენს თანამშრომლობიის ბრალდება თაღლითობის ბრალდებით შეეცვალა, ხოლო პროკურორი, მეგერენისთვის 2 წლით თავისუფლების აღკვეთას ითხოვდა.
მინიატიურა|მარჯვნივ|სამხილი ჰან ვან მეგერენის წინააღმდეგ: პიგმენტების კოლექცია. სასამართლომ საერთაშორისო ექსპერტების ჯგუფს დაავალა, შეესწავლათ ვან მეგერენის ნახატები და დაედგინათ მათი აუთენტურობა. კომისია, რომელსაც უძღვებოდა ბელგიის სამეფო სამხატვრო მუზეუმის ქიმიური ლაბორატორიის დირექტორი პოლ კორმანსი, შედგებოდა: კორატორების, პროფესორების და დოქტორებისგან, რომლებიც მოწვეული იყვნენ: ნიდერლანდებიდან, ბელგიიდან და ინგლისიდან. კომისიამ გამოიკვლია ფრანს ჰალსისა და ვერმეერის ის 8 ნახატი, რომლებიც, მეგერენის თქმით, ყალბი იყო. დოქტორ კორმანსმა, კომისიის წევრების დახმარბით დაადგინა მეგერენის საღებავების ქიმიური შემადგენლობა. მან დაადგინა, რომ საღებავები დამზადებული იყო ფენოლის ფორმალდეჰიდთან (PF) შერევით. ბოთლი, რომელიც სავსე იყო ზუსტად იმავე ინგრედიენტით, აღმოაჩინეს მხატვრის სახელოსნოში. ქიმიური კომპონენტი, რომლის წარმოოებაც XX საუკუნეში დაიწყეს ვერმეერს თვითონვე ჰქონდა დამზადებული და გამოყენებული ნახატების გაყალბებისას. ექსპერტთა მოსაზრებით ბზარები, რომლებიც სიძველის გამო უჩნდებათ ნახატებს, ზედმეტად ერთგვაროვანი იყო ბუნებრივის კვალობაზე, ხოლო ბზარებში ინდური მელანის კვალი შეინიშნებოდა. გამოკვლევებმა ცხადყო, რომ ნამუშევრები გაყალბებული იყო ვან მეგერენის მიერ, მაგრამ მათი აუთენტურობა რამდენიმეჯერ მაინც გახდა განხილვის საგანი. 1967 წლამდე და 1977 წელს ექსპერტებმა კვლავ გამოიკვლიეს ნახატები, ახალი საკვლევი ტექნიკის გამოყენებით (იხილეთ ქვემოთ).
1947 წლის 12 ნოემბერს ამსტერდამის რეგიონალური სასამართლოს მეოთხე პალატამ ცნო ვან მეგერენის დანაშაული გაყალბებასა და თაღლითობაში და შეუფარდა 1 წლით თავისუფლების აღკვეთა.
გარდაცვალება
ვან მეეგრენი სასამართლო განაჩენს თავის სახლში — კაიზერგრახტ 321-ში ელოდებოდა. ამ პერიოდში მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა საგრძნობლად გაუარესდა. ჰანი სიცოცხლის ბოლო თვეს სამეზობლოში დახეტიალობდა.
1947 წლის 27 ნოემბერს ვან მეეგრენს გულმა დაარტყა და თავქუდმოგლეჯით გააქანეს ვალერიუშლინეკის ჰოსპიტალში, ამსტერდამში. საავადმყოფოში ყოფნისას, კერძოდ 29 დეკემბერს მეგერენს კიდევ ერთხელ მოუვიდა გულის შეტევა და მომდევნო დღეს, 5 საათზე გარდაიცვალა კიდეც, 58 წლის ასაკში. დაკრძალვის ცერემონიას, რომელიც დრიჰიუს ვესტერველდის სასაფლაოზე გაიმართ, რამდენიმე ასეული ნათესავი და მეგობარი დაესწრო. 1948 წელს ვან მეგერენი სოფელ დიპენვენში (დევენტერის მუნიციპალიტეტი) არსებულ საზოგადო სასაფლაოზე დაკრძალეს.
შედეგი
მინიატიურა|მარჯვნივ|ჰან ვან მეგერენის სახლი - პრიმავერა. ჰანი აქ [[1936 წელს იმყოფებოდა და აქ დახატა სერობა ემაუსში. მოგვიანებით სახლი $300 000-დ გაიყიდა]] მეგერენის გარდაცვალების შემდეგ სასამართლომ მისი ქონება აუქციონზე გაიტანა, ხოლო მიღებული თანხის ერთი ნაწილით, მეგერენის ყალბი ნახატების მყიდველებს დაუბრუნეს ფული, დანარჩენით კი საშემოსავლო გადასახადები გადაიხადეს. 1945 წლის დეკემბერში ჰან ვან მეგერენი ოფიციალურად გაკოტრდა. 1950 წლის 5 და 6 სექტემბერს სასამართლომ აუქციონზე გაიტანა კაიზერგრახტ 321-ში არსებული ავაჯეულობა და ნივთები: მათ შორის მრავალი ხელოვნების ნიმუში და მეგერენის პირად კოლექციაში არსებული ძველი და ახალი მხატვრების ტილოები. ჯამში აუქციონზე გატანილი ნივთების რაოდენობა 738-ს ითვლიდა. ხოლო სახლი განცალკევებით გაიყიდა 4 სექტქმბერს. კაიზერგრახტ 321 თავის ავეჯეულობითა და შიგთავსით შეფასებული იყო 65 000 გილდერად, ხოლო ნავაჭრით მიღებულმა თანხამ 123 000 გილდერს მიაღწია. ვან მეგერენის ხელმოუწერელი ტილო — საიდუმლო სერობა I 2300 გილდერად გაიყიდა, როდესაც ქრისტე ექიმებს შორის (რომელიც მეეგერენმა პატიმრობაში ყოფნისას დახატა) გაიყდა 3000 გილდერად (დღევანდელი $7 მილიონი). ამჟამად ნახატი იოჰანესბურგის ერთ-ერთ ეკლესიაში კიდია. მეგერენის მთლიანი ქონება 242 000 გილდერად გაიყიდა, რაც დღევანდელი კურსით დაახლოებით $500,000-ია.
ჟან დეკოენის პროტესტი
ჟან დეკოენმა, სამხატვრო ექსპერტმა და რესტავრატორმა ბრიუსელიდან, 1951 წელს გამოცემულ თავის წიგნში დაწერა, რომ ღრმად სწამდა, ნახატები: სერობა ემაუსში და საიდუმლო სერობა II ვერმეერის დახატული იყო. დეკოენი თვლიდა, რომ კომისია, რომელმაც ნახატები გამოიკვლია ცდებოდა, ამიტომ სასამართლოს მიმართა მოთხოვნით, რომ ხელახლა გადაესინჯათ აწ გამოკვლეული ნახატები. საიდუმლო სერობა II-ს, მსმელების და ქრისტეს თავის მყიდველმა, დანიელ ჯორჯ ვან ბუნინგენმა პოლ კორმანსს მოსთხოვა, საკაროდ ეღიარებინა, რომ "მეგერენის ნახატების" გამოკვლევისას შეცდა. როდესაც კორმანმა უარი განაცხადა, ბოდიშის მოხდაზე, ვან ბუნინგენმა მას უჩივლა: იგი ამტკიცებდა, რომ კორმანსის არასწორმა ბრენდინგმა საიდუმლო სერობა II-თან მიმართებით, ნახატის ღირებულება შეამცირა. იგი დეკოენს ფულად კომპენსაციას თხოვა £500 000 ოდენობით (დღევანდელი $10 მილიონი). სასამართლო პროცესი დაგეგმილი იყო 1955 წლის 2 ივნისისთვის, თუმცაღა გადაიდო ბუნინგენის გარდაცვალების გამო და საბოლოოდ შვიდი თვის შემდეგ ჩატარდა. სასამართლომ ბრალდება ბუნინგენის მემკვიდრეებისგან მოისმინა, თუმცაღა მათი მოთხოვნა არ დააკმაყოფილა: პოლ კორმანსი უდანაშაულოდ გამოაცხადა და კომისიის პირველი გადაწყვეტილება ძალაში დატოვა.
დამატებითი კვლევა-ძიება
1967 წელს პიტსბურგში არსებულ, კარნეგი-მელონის უნივერსიტეტის ხელოვნების ექსპერტთა ჯგუფმა გამოიკვლია საკუთარ კოლექციაში არსებული "ვერმეერის" ფერწერული ტილოები. ექსპერტთა ჯგუფმა, რომელსაც რობერტ ფელერი და ბერნარდ კეიში ხელმძღვანელობდნენ, დაადგინა, რომ მათ ხელთ არსებული ნახატებიდან რამდენიმე, მართლაც XX საუკუნეში გამოგონილი მასალებით იყო შექმნილი. კომისიამ დაასკვნა, რომ მათ მიერ გამოკვლეული "ვერმეერის ნახატები" ახალი შექმნილი იყო და თავისუფლად შეიძლებოდა მათი ჩათვლა ვან მეგერენის ყალბ ნახატებად. ეს დასკვნა კიდევ ერთხელ უსვამდა ხაზს კორმანსის კომისიის გადაწყვეტილების სისწორეს და სრულიად უარყოფდა ჯონ დეკოენის პრეტენზიებს. კარნეგი მელონის ექსპერტთა ჯგუფის გამოძიების შედეგი შეჯამებულია ქვემოთ.
ვან მეეგერენმა კარგად უწყოდა, რომ ვერმეერის დროს ფართოდ გამოიყენებოდა ტყვიის თეთრა, მაგრამ მან ამავე დროს იცოდა, რომ საღებავების შეძენა რომელიმე თანამედროვე მაღაზიაში მოუწევდა, რაც ძალიან განსხვავდებოდა XVII საუკუნეში შექმნილი საღებავებისგან. ნიდერლანდები საღებავის დასამზადებლად საჭირო ნედლეული პერიფერიული სახელმწიფოებიდან შემოჰქონდა, როდესაც XIX საუკუნეში ნიდერლანდების ნედლეული ავსტრალიიდან და ამერიკიდან მოიპოვებდა, რაც ძალიან განსხვავდებოდა ვერმეერის ტყვიის თეთრასგან. ჰოლანდიური ტყვიის თეთრა ვერცხლისა და სტიბიუმის შემცველი მადანისგან მიიღებოდა, როცა ვან მეგერენის მიერ გამოყენებულ თანამედროვე საღებავში არც ვერცხლი და არც სტიბიუმი ერია დნობის პროცესის წყალობით.
კვლავაც არ ცხრებოდა დავა ვან მეგერენის საიდუმლო სერობასთან და სერობა ემაუსში-თან დაკავშირებით: საზოგადოების ერთი ნაწილი ნახატს ვერმეერის შედევრად მიიჩნევდა, როდესაც მეორე ნაწილს მიაჩნდა, რომ ნახატი ჰან ვან მეგერენის მიერ იყო დახატული. ზემოთხსენებულმა ვნებათაღელვამ კიდევ ერთი გამოძიების ჩატარება გამოიწვია. 1977 წელს ნიდერლანდების ქიმიურ ლაბორატორიებში გამოიკვლიეს "ვერმეერის ექვსი ნახატი", ზემოთხსენებულ ნახატებთან ერთად. გამოკვლევა უახლესი ტექნოლოგიების, მათ შორის გაზის ქრომატოგრაფიის გამოყენებით ჩატარდა, და კიდევ ერთხელ დაადასტურა 1946 წლის კომისიის გადაწყვეტილების სისწორე, რომ ნახატები არა ვერმეერის, არამედ ჰან ვან მეგერენის მიერ იყო დახატული.
1998 წელს ტელეკომპანია A&E-ს ეთერში გასულ ტელე-პროგრამაში, სახელწოდებით თაღლითები და თაღლითური სქემები, გაშუქებული იყო ვან მეგერენის ცხოვრება და მისი ნახატები. გადაცემას უმასპინძლა ჯეიმზ რენდიმ. დოკუმენტურ ფილმში ასევე გახილული იყო ვიქტორ ლასტინგის და Soapy სმიტის ცხოვრება.
2001 წლის ივლისში ტელეკომპანია BBC-ს ეთერში უჩვენეს დოკუმენტური ფილმი სახელწოდებით "თაღლითობა თუ იღბალი". ფილმში გამოიკვლიეს დარკ ვან ბაბენის The Procuress-ის ვან მეგერენისეული ასლი. ქიმიური ანალიზის მეშვეობით საღებავში ბაკელიტი აღმოაჩინეს რაც ნათელყოფდა იმას, რომ ნახატი XX საუკუნეში იყო შესრულებული და არა XVII საუკუნეში, მაშასადამე იგი ასლი იყო.
მემკვიდრეობა
როგორც ჩანს ვან მეგერენის მამამ, ჰანის ბავშვობაშივე განჭვრიტა მისი მომავალი, კონკრეტულად მაშინ, როდესაც შვილს შემდეგი სიტყვებით მიმართა: მაგრამ მეგერენის ძმებისა და დების მონათხრობის მიხედვით ჰანი სულ სხვანაირად წარმოგვიდგება, რადგანაც ვან მეგერენს და-ძმები ლოიალურ, მოსიყვარულე და გულუხვ ადამიანად ახასიათებენ, მათივე თქმით ჰანი განსაკუთრებული მზრუნველობითა და სიყვარულით ეპყრობოდა საკუთარ შვილებს. აქედან გამომდინარე იმ კითხვაზე პასუხის გაცემა, თუ ვინ იყო ვან მეგერენი სინამდვილეში, შეუძლებელია. მისი ორმაგი ბუნებიდან გამომდინარე, მხოლოდ ნაწილ-ნაწილ შეიძლება ვიმსჯელოთ ჰან ვან მეგერენის პიროვნებაზე, მისი პიროვნების მთლიანდ შეფასება კი ერთობ რთულ საქმეს წარმოადგენს.
მას შემდეგ რაც ვან მეგერენი პატიმრობიდან გაათავისუფლეს, მან ხატვა კვავაც გააგრძელა, მხოლოდ ამჯერად ნახატებს საკუთარ ავტოგრაფს უკეთებდა. ახალშეძენილმა პოპულარობამ მისი ახალი ნახატების სწრაფი გაყიდვა უზრუნველყო, თანაც ამჯერად, მის ნახატები იმაზე მეტად ფასობდა ვიდრე მაშინ, როდესაც ნიღაბაფარებული მოქმედებდა. ერთხელ ჰანმა მედიას განუცხადა:
1947 წლის ოქტომბერში ჩატარებული გამოკითხვის მიხედვით, ვან მეგერენი ნიდერლანდების მეორე ყველაზე გავლენიან ადამიანად დაასახელეს, ხოლო პირველი ადგილი ნიდერლანდების პრემიერ-მინისტრმა დაიკავა. ნიდერლანდების საზოგადოება ვან მეგერენს მოხერხებულ მხატვრად მიიჩნევდა, რომელმაც შეძლო არა მარტო ნიდერლანდელი ექსპერტების გასულელება, არამედ თვით ჰერმან გერინგისაც. სინამდვილეში კი ერთ-ერთი წყაროს თანახმად, როდესაც ჰერმან გერინგმა გაიგო, რომ მას "ყალბი ვერმეერი" შეატყუეს, ისეთი გამომეტყველება მიიღო თითქოს ეს ეს არის დედამიწაზე ეშმაკი აღმოაჩინაო. ჰან ვან მეგერენი XX საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე გონებამახვილ თვალთმაქც მხატვრად ითვლება. სასამართლო პროცესის დასრულების შემდეგ ვან მეეგერენმა განაცხადა:
ცნობილი ნაყალბევები
ჰან ვან მეგერენის ცნობილი ყალბი ნახატების სია: