cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
OpenSSL
OpenSSL — ღია კოდზე დაფუძნებული კრიპტოგრაფიული პროგრამული უზრუნველყოფა, რომელიც გამოიყენება SSL და TLS პროტოკოლებთან სამუშაოდ. ბიბლიოთეკის ძირითადი ბირთვი, დაწერილი C პროგრამირების ენაზე, ახორციელებს ძირითად კრიპტოგრაფიულ ფუნქციებს და უზრუნველყოფს სხვადასხვა სასარგებლო ფუნქციებს. იგი საშუალებას იძლევა, შეიქმნას RSA, DH, DSA გასაღებები და X.509 სერტიფიკატები, ხელი მოეწეროს მათ და გენერირდეს CSR და CRT. მას ასევე აქვს უნარი, დაშიფვროს მონაცემები და გატესტოს SSL / TLS კავშირები.
OpenSSL ხელმისაწვდომია UNIX-ის მსგავსი ოპერაციული სისტემების უმეტესობისთვის (მათ შორის: Solaris/OpenSolaris, Linux, Mac OS X, QNX4,  QNX6, BSD-ს ღია კოდზე დაფუძნებული 4 ვერსიისთვის) ისევე, როგორც OpenVMS-სა და Microsoft Windows-თვის.
სქოლიო
კატეგორია:კრიპტოგრაფიული პროგრამული უზრუნველყოფა კატეგორია:უსაფრთხოების უფასო პროგრამული უზრუნველყოფა
ჰაუსფელდშტრასე (ვენის მეტრო)
ჰაუსფელდშტრასე (Hausfeldstraße) — ვენის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს U2 ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2013 წელს.
მკრთალი ცრუყაზახა
მკრთალი ცრუყაზახა (Pseudomuscari pallens) — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე სატაცურისებრთა ოჯახისა. აქვს მცირე ზომის, უნაყოფო, თითქმის მჯდომარე ყვავილები; მოკლე, თავდაკიდებული, ყუნწიანი სანაყოფე ყვავილები. მილისებურ-ოვალური, თეთრი ან ოდნავ ცისფერი ყვავილსაფარი. მოკლე და ოვალური მტევანი. ვიწრო, ხაზურ-ძაფისებრი, სიგრძით ღეროსოდენა ან ოდნავ გრძელი და ღარიანი ფოთლები. ყვავის და ნაყოფმსხმოიარობს მაის-ივნისში. გავრცელებულია კავკასიასა და მცირე აზიაში. საქართველოში სპორადულად გვხვდება თითქმის ყველგან. იზრდება მთის შუა, სუბალპურ და ალპური სარტყლებში — მდელოებზე, ხალებზე, კლდის ნაპრალებში, კირქვიან გაშიშვლებებსა და ნაზვავებზე. ზოგიერთი წყაროს მიხედვით შედის ყაზახას (Muscari) გვარში.
ლოძის გაფიცვები (1971)
ლოძის გაფიცვები (1971) — დაიწყო 1971 წლის 10 თებერვალს, როდესაც ქსოვილის ქარხნის მუშებმა პოლონეთის ქალაქ ლოძში (ცნობილი, როგორც „პოლონეთის მანჩესტერი “) დაიწყეს გაფიცვა, რომელშიც მონაწილეთა უმრავლესობა ქალები იყვნენ. ეს მოვლენები ძირითადად დავიწყებას მიეცა, რადგან რამდენიმე კვირით ადრე ჩრდილოეთ პოლონეთის ქალაქებში დიდი საპროტესტო გამოსვლები და ქუჩის ჩხუბები გაიმართა. მიუხედავად ამისა, ლოძის ქალებმა მიაღწიეს იმას, რასაც ვერ მიაღწიეს ბალტიის ზღვის სანაპიროზე გემთმშენებლობის მუშაკებმა - გააუქმეს სურსათზე ფასების ზრდა, რომელიც შემოიღო კომუნისტური პოლონეთის მთავრობამ 1970 წლის დეკემბერში. შესაბამისად, ეს იყო ერთადერთი ინდუსტრიული აქცია 1980-მდე კომუნისტურ პოლონეთში, რომელიც წარმატებით დასრულდა.
მკრთალი ცრუყაზახა
სქოლიო
კატეგორია:სატაცურისებრნი
ლოძის გაფიცვები (1971)
ფონი
კომუნისტურმა მთავრობამ სურსათზე ფასების ზრდა 1970 წლის 12 დეკემბერს გამოაცხადა. მაგალითად, ხორცპროდუქტებზე ფასები 100 პროცენტამდე გაიზარდა. გაფიცვები და ქუჩის დემონსტრაციები გაიმართა ბალტიისპირეთის პორტებში გდანსკში, გდინიაში, შჩეცინში და ელბლაგში. უსაფრთხოების ძალებმა, პოლონეთის არმიის ნაწილებთან ერთად, დეკემბერში სულ მცირე 42 მომიტინგე მუშა მოკლეს, დაშავდა 1000-ზე მეტი ადამიანი. ამ მოვლენების შესახებ ამბებმა სწრაფად მიაღწია ლოძს, მიუხედავად მთავრობის ცენზურის და მედიის ჩაკეტვისა. დაძაბული ატმოსფერო საგრძნობი იყო ქალაქში, რომელიც იყო ქსოვილის მრეწველობის პოლონური ცენტრი, სადაც მუშათა უმრავლესობა ქალი იყო. როგორც კომუნისტური საიდუმლო სამსახურების ინფორმატორები იტყობინებოდნენ, მთავარი ქარხნების თანამშრომლები ერთმანეთს საკვების მაღალ ფასებზე, სასოწარკვეთილ საცხოვრებელ პირობებსა და დაბალ ხელფასებზე საუბრობდნენ. ზოგიერთმა წამოაყენა გაფიცვის შესაძლებლობა, მაგრამ 1970 წლის დეკემბერში ღია საპროტესტო აქციები არ გამართულა. ეს ორი ფაქტორით იყო განპირობებული ბოლოდროინდელი ამბებით ზღვისპირა ქალაქებში სისხლის ღვრით და ცვლილებით პოლონეთის გაერთიანებული მუშათა პარტიის პოლიტბიუროში, სადაც 20 დეკემბერს გენერალურ მდივნად დასახელდა ედვარდ გირეკი. მიუხედავად ამისა, მთავრობამ უარი არ თქვა სურსათზე ფასების ზრდის შეჩერებაზე.
1971 წლის იანვარში სიტუაცია ლოძში კიდევ უფრო დაიძაბა. მთავრობა და კომუნისტური პარტია ღიად გააკრიტიკეს და ქალაქის ქსოვილის ქარხნების მუშები ერთმანეთში საუბრობდნენ, რომ ცვლილებები პოლონეთის პოლიტბიუროში საკმარისი არ იყო და ეს არ იძლევა იმის გარანტიას, რომ 1970 წლის დეკემბრის საპროტესტო აქციების სისხლიანი მოვლენები არ განმეორდება მომავალში. უსაფრთხოების სამსახურების აგენტებმა განაცხადეს, რომ ლოძის მუშები ხშირად ახსენებდნენ გაფიცვას - ტერმინს, რომელიც ოფიციალური პროპაგანდის მიხედვით კომუნისტურ ქვეყნებშიც არ უნდა არსებობდეს. ადგილობრივმა ხელისუფლებამ უზრუნველყო ქალაქის საკვანძო შენობების დაცვა, მათ შორის კომუნისტური პარტიის შტაბ-ბინა, რომელსაც იცავდა მილიჩია ობივატელსკის 70 ოფიცერი, 70 ჯარისკაცი და ORMO გასამხედროებული პოლიციის 50 ოფიცერი. ლოძის ქუჩებს 1400 პოლიციელი პატრულირებდა, რამდენიმე ასეული ადამიანი პრევენციულად დააკავეს და მთავარი ქუჩების ბლოკადის სპეციალური გეგმა შემუშავდა. 1970 წლის დეკემბრის შუა რიცხვებიდან მოსახლეობაში დარიგდა ბუკლეტები, სადაც ეწერა: „მუშებო! ლოძის ქალებო! ლოძის ახალგაზრდებო! ჩვენ მოგიწოდებთ შეინარჩუნოთ სიმშვიდე, სიმშვიდე და დისციპლინა! თქვენი ცხოვრების დეორგანიზება თქვენს ინტერესებს დააზიანებს! მხოლოდ შრომა, სიმშვიდე და წესრიგი დაგეხმარებათ მიმდინარე სირთულეების დაძლევაში!“.
1971 წლის თებერვლის გაფიცვები
პირველი გაფიცვები ლოძში დაიწყო 1971 წლის 10 თებერვალს და, მიუხედავად ფართო მომზადებისა, ადგილობრივი ხელისუფლებისათვის მოულოდნელი აღმოჩნდა. ლოძი პოლონეთში ქალთა ქალაქად ითვლებოდა - ქალაქის ქალის მაცხოვრებლების 77% სრულ განაკვეთზე იყო დასაქმებული. ადგილობრივ ქსოვილის მრეწველობაში მუშათა უმეტესობა ქალები იყვნენ და მათი მუშაობა ძალიან რთული იყო, მოძველებული დანადგარებით (მთელი ტექნიკის 40% გაკეთდა მეორე მსოფლიო ომამდე, შემდგომი 20% - პირველ მსოფლიო ომამდე. ), დანგრეული შენობები, ცუდი ჯანდაცვა, მცირე დასვენება, სამი ცვლა, მაღალი ტემპერატურა, ხმაური და დაბალი ხელფასები. ქალები დისკრიმინირებულნი იყვნენ, დაწინაურების მცირე შანსი ჰქონდათ და მათი ზედამხედველები თითქმის მხოლოდ მამაკაცები იყვნენ, რომლებიც ხშირად ამცირებდნენ მათ. 1971 წელს ლოძში ხელფასები 20%-ით დაბალი იყო, ვიდრე ხელფასები პოლონეთის მძიმე მრეწველობაში, ამიტომ სურსათზე ფასების ზრდა, რომელიც გამოცხადდა 1970 წლის დეკემბერში, უფრო მეტად შეეხო ადგილობრივ მუშაკებს, ვიდრე სხვებს.
გაფიცვის პირველ დღეს სამუშაო შეჩერება დაფიქსირდა ორ დიდ ქარხანაში: იულიან მარშელევსკის ბამბის ქარხანა (რომელშიც იმ დროს დასაქმებული იყო 9000 ადამიანი) და ფეხსაცმლისა და რეზინის ქარხანა Stomil. მარშლევსკიში გაფიცვა შუადღით დაიწყო დაახლოებით 400-მდე მუშამ, ხოლო სტომილში 180-მა მუშამ გააჩერა დანადგარები. აქციის ერთ-ერთი მიზეზი იყო სატელევიზიო ინტერვიუ ბალტიის სანაპიროდან გემთმშენებლობის მუშაკებთან, რომლებმაც განაცხადეს, რომ პროტესტის შედეგად მათი ხელფასები 25%-ით გაზარდა.
მიუხედავად იმისა, რომ ოფიციალურ მასმედიას არ უხსენებია საპროტესტო აქციები, 12 და 13 თებერვალს გაფიცვას შეუერთდნენ ბამბის სხვა ქარხნები. ესენი იყვნენ: მშვიდობის დამცველები, პირველი მაისი, სახალხო არმია, გენერალი ვალტერი, კუნიკი და ჰანკი სავიცკიეი. საერთო ჯამში, დაახლოებით 12 000 მუშა გამოვიდა გაფიცვემბზე, მათგან 80% ქალია. მათი მოთხოვნები მარტივი იყო - ხელფასების გაზრდა და დაბრუნება 1970 წლის 12 დეკემბრამდე არსებულ ფასებზე, სურსათზე. ადგილობრივმა ხელისუფლებამ მოლაპარაკება სცადა და გაფიცულებს უთხრა, რომ მათი მოთხოვნების დაკმაყოფილება შეუძლებელი იყო, მოლაპარაკებები უშედეგო აღმოჩნდა. კვირას, 14 თებერვალს, მარჩლევსკის ატმოსფერო ძალიან დაძაბული იყო. მუშებმა მოითხოვეს, რომ პარტიის პირველი მდივანი, ედვარდ გიერეკი მისულიყო მათ ქარხანაში. თუმცა, პოლონეთის ნომერ პირველი ადამიანის ნაცვლად, იმ დღეს გვიან საღამოს ლოძში ჩავიდა ვარშავის დელეგაცია პრემიერ-მინისტრ პიოტრ იაროშევიჩის ხელმძღვანელობით. მოლაპარაკებები ღამემდე გაგრძელდა. როდესაც იაროშევიჩი და მისი ხალხი ცდილობდნენ ქალებს დალაპარაკებოდნენ სამსახურში დაბრუნებაზე, მათ უპასუხეს დრამატული გამოსვლებით; ზოგი ტიროდა.
"მეშინია, რადგან მინდა სახლში უსაფრთხოდ დავბრუნდე, მაგრამ ბევრი რამ არის გასაკეთებელი. ყასაბთან მივდივარ 100 ზლოტით, ვყიდულობ ნახევარ-კილოგრამ ხორცს, ძეხვს და ფული აღარ მაქვს. როცა დაღლილი ვარ, მივდივარ ჩვენს ქარხნის ექიმთან, მაგრამ ზედამხედველი დაურეკავს, სანამ მის კაბინეტში მივალ და ექიმს ეუბნება, სახლში არ გამიშვას, რადგან მანქანების დასამუშავებლად ხალხი სჭირდებათ. <BR>- თქვა ერთმა ქალმა."
მე გადავიხადე ქირა, გადავიხადე საბავშვო ბაღის საფასური და არ დამრჩენია იმდენი ფული, რომ ბავშვს კანფეტი ვიყიდო. ჩვენი ბავშვები შავ პურს ჭამენ, შენი ცოლი კი - სენდვიჩებს. <BR> - განაცხადა მშვიდობის დამცველთა ბამბის ქარხნის თანამშრომელმა ქალმა.
კიდევ ერთმა ქალმა მარლევსკიდან, გაბრაზებულმა ვოდიმიერ კრუჩეკის სიტყვებზე, შარვალი ჩაიხადა და დუნდულები აჩვენა. ერთ მომენტში იაროშევიჩმა თქვა: „მე მინდა გამოგიგზავნოთ ამხანაგი გირეკის გულწრფელი მოკითხვა მუშებს. გვერწმუნეთ, დაგვეხმარეთ!“ საპასუხოდ მან გაიგო: „მოკითხვა გვაქვს, მაგრამ ფული არ გვაქვს.“
შედეგი
იაროშევიჩის ვიზიტისა და პოლიტბიუროს შემდგომი სხდომის შემდეგ, 1971 წლის 15 თებერვალს, მთავრობამ გადაწყვიტა გააუქმოს სურსათზე ფასების ზრდა, რომელიც ძალაში შევიდა 1971 წლის 1 მარტს. ამ გადაწყვეტილების მოსმენის შემდეგ ლოძში გაფიცვების უმეტესობა დასრულდა. მიუხედავად ამისა, მუშები ხელისუფლების მიმართ უნდობლობით იყვნენ განწყობილი და გადაწყვეტილების წერილობით დადასტურებას ითხოვდნენ. საბოლოოდ, ყველა გაფიცვა დასრულდა 17 თებერვლის დილას, როდესაც ორი ბოლო ქარხანა - მშვიდობის დამცველები და ფელიქს ძიერჟინსკი დაბრუნდნენ სამსახურში. გაფიცვების დასრულების შემდეგ ხელისუფლება ცდილობდა ლიდერების მოძებნას და დასჯას. 1971 წლის 5 მარტისთვის მარჩლევსკის 26 და მშვიდობის დამცველის 11 მუშა იდენტიფიცირებული იქნა და იძულებული გახდნენ დაეტოვებინათ სამსახური. გარდა ამისა, კომუნისტი ლიდერები გაბრაზდნენ იმის გამო, რომ მარჩლევსკის მუშებმა შეაგროვეს ფული სამახსოვრო დროშისთვის, წარწერით: გმადლობთ, წმინდაო დედაო, მფარველობისთვის 1971 წლის 10–15 თებერვალს. დროშა ახლა ინახება ლოძის წმინდა იოსების ეკლესიაში.
სქოლიო
კატეგორია:პოლონეთის ისტორია კატეგორია:პროტესტები პოლონეთში
ჰოვარდ გარდნერი
ჰოვარდ ერლ გარდნერი (დ. 11 ივლისი, 1943 ) — ამერიკელი განვითარების ფსიქოლოგი, განათლებისა და კოგნიციის პროფესორი ჰარვარდის განათლების სკოლაში,  ჰარვარდის უნივერსიტეტი. ის ამჟამად არის ჰარვარდის პროექტ ზეროს უფროსი დირექტორი და 1995 წლიდან არის The Good Project–ის თანადირექტორი.
გარდნერმა დაწერა ასობით კვლევითი სტატია და ოცდაათი წიგნი, რომლებიც ითარგმნა ოცდაათზე მეტ ენაზე. იგი ცნობილია მრავალმხრივი ინტელექტის თეორიით, რომელიც აღწერილია 1983 წელს გამოქვეყნებულ წიგნში „გონების ჩარჩოები: მრავალმხრივი ინტელექტის თეორია“.
გარდნერმა პედაგოგიური საქმიანობა დატოვა 2019 წელს.
ადრეული ცხოვრება
ჰოვარდ ერლ გარდნერი დაიბადა 1943 წლის 11 ივლისს, სკრენტონში, პენსილვანია, რალფ გარდნერისა და ჰილდეს გარდნერის, გერმანელ-ებრაელი ემიგრანტების ოჯახში, რომლებიც გაიქცნენ გერმანიიდან მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე.
გარდნერმა თავისი თავი აღწერა, როგორც „ბეჯითი ბავშვი, რომელიც ფორტეპიანოს დაკვრისგან დიდ სიამოვნებას იღებდა“. მიუხედავად იმისა, რომ გარდნერი არასოდეს გამხდარა პროფესიონალი პიანისტი, ის სწავლობდა ფორტეპიანოზე დაკვრას 1958 წლიდან 1969 წლამდე.
კარიერა
გარდნერმა დაამთავრა ჰარვარდის უნივერსიტეტი 1965 წელს, ბაკალავრიატი სოციალურ ურთიერთობებში და სწავლობდა ცნობილი ერიკ ერიქსონის მეთვალყურეობის ქვეშ. მას შემდეგ, რაც მაგისტრის ხარისხი მოიპოვა ლონდონის ეკონომიკის სკოლაში, იგი გაემგზავრა ჰარვარდში განვითარების ფსიქოლოგიის დოქტორის ხარისხის მისაღებად, სადაც მუშაობდა ფსიქოლოგებთან როჯერ ბრაუნთან და ჯერომ ბრუნერთან და ფილოსოფოს ნელსონ გუდმანთან ერთად.
2000 წელს გარდნერმა, კურტ ფიშერმა და მისმა კოლეგებმა ჰარვარდის სამაგისტრო განათლების სკოლაში ჩამოაყალიბეს სამაგისტრო პროგრამა გონება, ტვინი და განათლება. ითვლება, რომ ეს პროგრამა ამ სფეროში არის პირველი მთელ მსოფლიოში. ამის შემდეგ შეერთებულ შტატებში და მის ფარგლებს გარეთ ბევრმა უნივერსიტეტმა შეიმუშავა მსგავსი პროგრამები. ოთხი წლის შემდეგ, 2004 წელს, გარდნერმა გააგრძელა წერა გონებისა და ტვინის შესახებ და გამოაქვეყნა ნაშრომი: გონების შეცვლა: ჩვენი საკუთარი და სხვა ადამიანების გონების შეცვლის ხელოვნება და მეცნიერება, წიგნი გონების შეცვლის შვიდი ფორმის შესახებ მოგვითხრობს.
თეორია და კრიტიკა
გარდნერის მრავალმხრივი ინტელექტის თეორიის თანახმად, ადამიანს აქვს ინფორმაციის დამუშავების რამდენიმე სხვადასხვა გზა და ეს გზები ერთმანეთისაგან შედარებით დამოუკიდებელია. თეორია წარმოადგენს სტანდარტული ინტელექტის თეორიის კრიტიკას, რომელიც ხაზს უსვამს კორელაციას შესაძლებლობებს შორის, ისევე როგორც ტრადიციულ ზომებს, როგორიცაა IQ ტესტები, რომლებიც, როგორც წესი, მხოლოდ ენობრივ, ლოგიკურ და სივრცით შესაძლებლობებს ითვალისწინებს. 1999 წლიდან გარდნერმა გამოავლინა რვა ინტელექტი: ლინგვისტური, ლოგიკურ-მათემატიკური, მუსიკალური, სივრცითი, სხეულებრივი / კინესთეტიკური, ინტერპერსონალური, ინტრაპერსონალური და ნატურალისტური. გარდნერმა და კოლეგებმა ასევე განიხილეს ორი დამატებითი ინტელექტი, ეგზისტენციალური და პედაგოგიური. მრავალი პედაგოგი, სკოლის ადმინისტრაცია და სპეციალური პედაგოგი შთაგონებულია გარდნერის მრავალმხრივი ინტელექტის თეორიით, რადგან ეს გვთავაზობს იმ აზრს, რომ პირის ინტელექტის განსაზღვრის ერთზე მეტი გზა არსებობს.
გარდნერისეულმა 'ინტელექტის' განმარტებამ გარკვეული კრიტიკა დაიმსახურა განათლების წრეებში და ფსიქოლოგიის სფეროში. მძლავრი და ყველაზე მდგრადი კრიტიკა მისი მრავალმხრივი ინტელექტის თეორიის შესახებ ემყარება მისი ემპირიული მტკიცებულებების ნაკლებობას, რომელთა უმეტესობა მიუთითებს ინტელექტის ერთიან კონსტრუქციაზე, რომელსაც „ზოგად ინტელექტს“ უწოდებენ. გარდნერი პასუხობს, რომ მისი თეორია მთლიანად ემყარება გამოყენებულ მტკიცებულებებს, ექსპერიმენტული მტკიცებულებების საწინააღმდეგოდ, რადგან არ მიიჩნევს, რომ ექსპერიმენტული მტკიცებულებები შესაფერისია თეორიული სინთეზისთვის.
1967 წელს პროფესორმა ნელსონ გუდმანმა დაიწყო ჰარვარდის სამაგისტრო სკოლაში საგანმანათლებლო პროგრამა სახელწოდებით პროექტი ზერო, რომელიც იკვლევდა განათლების ხელოვნებას და ახლა მოიცავს სწავლების მრავალფეროვან ასპარეზს. ჰოვარდ გარდნერი და დევიდ პერკინსი იყვნენ დამაარსებელი ასისტენტ-მკვლევარები 1972-2000 წლებში და მოგვიანებით პროექტის თანადირექტორები. პროექტ ზეროს მისიაა სწავლის, აზროვნებისა და შემოქმედების ხელოვნების, ჰუმანიტარული და სამეცნიერო დისციპლინების ინდივიდუალურ და ინსტიტუციონალურ დონეზე გააზრება და გაღრმავება. მინი| [[უილიამ დეიმონი, მიჰალი ჩიქსენტმიჰალი და გარდნერი ]] თითქმის ორი ათეული წელია, უილიამ დეიმონთან, მიჰალი ჩიქსენტმიჰალისთან და კიდევ რამდენიმე კოლეგასთან თანამშრომლობით, გარდნერი ხელმძღვანელობს კვლევებს The Good Project–ში.
პირადი ცხოვრება
ჰოვარდ გარდნერი დაქორწინებულია ბოსტონის კოლეჯის ფსიქოლოგიის პროფესორ ელენ უაინერზე. მათ ერთი შვილი ჰყავთ - ბენჯამინი. გარდნერს წინა სამი ქორწინებიდან სამი შვილი ჰყავს და ხუთი შვილიშვილი.
სქოლიო
კატეგორია:ჰარვარდის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ამერიკელი ფსიქოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1943
ვილჰელმი (იულიხ-ბერგის ჰერცოგი)
ვილჰელმ ფონ იულიხ-ბერგი (Wilhelm von Jülich-Berg; დ. 9 იანვარი,1454 ან 1455 — გ. 6 სექტემბერი, 1511) — ბერგისა (ვილჰელმ III-ის სახელით) და იულიხის ჰერცოგი და რავენსბერგის გრაფი (ვილჰელმ IV-ის სახელით) 1475 წლიდან. ჰენგენბახების დინასტიის წარმომადგენელი. ვილჰელმი იყო ჰერცოგ გერჰარდისა და სოფია ფონ საქსენ-ლაუენბურგის შვილი. მამის გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრეობით მიიღო მისი ტიტულები და სამფლობელოები.
ვილჰელმი გარდაიცვალა 1511 წელს და მისი სიკვდილით შეწყდა იულიხის დინასტია. მისი მემკვიდრე გახდა იოჰანი, რომელმაც 1521 წელს ასევე მემკვიდრეობით მიიღო კლევის საჰერცოგო და მარკის საგრაფო.
ოჯახი
1472 წელს ვილჰელმი დაქორწინდა გრაფინია ელიზაბეტა ფონ ნასაუ-საარბიუკენზე, თუმცა ის დაახლოებით 1478 წელს გარდაიცვალა.
1481 წელს ვილჰელმი კვლავ დაქორწინდა, ამჯერად უკვე სიბილა ფონ ბრანდენბურგზე. მათ ჰყავდათ ქალიშვილი მარია (1491—1543), რომელიც 1509 წელს გათხოვდა იოჰან III ფონ კლევზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბერგის ჰერცოგები კატეგორია:იულიხის ჰერცოგები კატეგორია:ჰენგენბახები კატეგორია:დაბადებული 9 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 6 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1511
ჰულაგუიანთა სახელმწიფო
აბუ საიდის (1316-1335 წწ.) სიკვდილის შემდეგ ცალკეულ ფეოდალურ დაჯგუფებებს ტახტზე აჰყავდათ მარიონეტი ილხანები ჰულაგუიანების საგვარეულოდან. XIV საუკუნის 40-იან წლებში ჰულაგუიანების სახელმწიფო რამდენიმე ფეოდალურ სამეფოდ დაიყო (ჯელაირიდთა, ჩობანიდთა, მოზაფერიდთა). ჰულაგუიანების სახელმწიფოს დაშლაში დიდი როლი ითამაშა სახალხო აჯანყებებმა (სარბედართა, გილანის, მაზანდარანის და სხვა).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰულაგუიანთა სახელმწიფო
სლავონსკი-ბროდი
სლავონსკი-ბროდი — ქალაქი აღმოსავლეთ ხორვატიაში. ბროდ-პოსავინას ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი და უმსხვილესი ქალაქი. სლავონსკი-ბროდი არის ხორვატიის მნიშვნელოვანი ფინანსური, კულტურული, სამრეწველო და სასამართლო ცენტრი. აგლომერაციის მოსახლეობასთან ერთად არის ხორვატიის მეექვსე უმსხვილესი ქალაქი ზაგრების, სპლიტის, რიეკას, ოსიეკისა და ზადარის შემდეგ. 2009 წელს „ხორვატიის ტურისტულმა საბჭომ” სლავონსკი-ბროდი ხორვატიის ყველაზე ლამაზ ქალაქად დაასახელა. .
სახელები
სიტყვა „brod” თანამედროვე ხორვატულში „გემს” ნიშნავს, თუმცა ქალაქის სახელწოდებაში ის ძველი მნიშვნელობითაა დამკვიდრებული, სადაც იგი „წყლის გადაკვეთას” ნიშნავს. რომის იმპერიის დროს ქალაქს მარსონია ერქვა, გერმანულენოვანი ავსტრიის შემადგენლობაში ყოფნისას — Brood (პური), 1934 წლის შემდეგ კი ბროდ ნა სავი.
გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს ზაგრებიდან სამხრეთით 197 კილომეტრის დაშორებით. ზღვის დონიდან 96 მეტრზე. იგი განვითარდა მისი სტრატეგიული მდებარეობის გამო ბოსნია და ჰერცეგოვინასთან.
ქალაქი მნიშვნელოვან სატრანსპორტო კვანძს წარმოადგენს, რადგან იგი მდებარეობს ზაგრები-ვინკოვცი-ბელგრადის რკინიგზასა და ზაგრები-ლიპოვაცი-ბელგრადის გზატკეცილზე.
ისტორია
სლავონსკი-ბროდის ისტორია დაახლოებით 2 500 წელს შეადგენს. ქალაქის ტერიტორიაზე პირველი დასახლებები ჩვენს წელთაღრიცხვამდე გაჩნდა. დაახლ. ძვ. წ. 300 წელს ამ ადგილას კელტებმა ციხე ააგეს მისი სტრატეგიული მდებარეობიდან გამომდინარე. რომის იმპერიის პერიოდში ციხის ირგვლივ დასახლება გაჩნდა, რომელსაც მარსონია ერქვა.
1244 წელს ქალაქი პირველად მოიხსენიება ბროდის სახელით.
როგორც ავსტრიის ნაწილი, ქალაქი სწრაფად იქცა მსხვილ სავაჭრო ცენტრად, რომლის საშუალებითაც ჰაბსბურგთა იმპერია აღმოსავლეთთან ვაჭრობდა. XIX საუკუნეში ქალაქის მოსახლეობა მრავალეროვანი იყო. ხორვატების გარდა აქ ცხოვრობდნენ სერბები, უნგრელები, ებრაელები, ბოსნიელები, გერმანელები და ავსტრიელები.
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ ქალაქი გახდა ჯერ სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიელების სამეფოს, ხოლო შემდეგ იუგოსლავიის სამეფოს ნაწილი.
1934 წელს ქალაქმა თანამედროვე სახელი მიიღო.
სლავონსკი-ბროდი მნიშვნელოვნად დაზიანდა მეორე მსოფლიო ომის დროს. ომის დასრულების შემდეგ ის აღადგინეს, რის შემდეგაც იგი ხორვატიის მნიშვნელოვანი სამრეწველო ცენტრი გახდა. იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკის დაშლის შემდეგ (1991 წ.) ქალაქი ხორვატიის შემადგენლობაში შევიდა.
სქოლიო
კატეგორია:ხორვატიის ქალაქები კატეგორია:ხორვატიის ოლქების ადმინისტრაციული ცენტრები
კატარის ამირების სია
კატარის ამირების სია — ამ სტატიაში წარმოდგენილია კატარის ამირების სია.
სია
კატეგორია:კატარი კატეგორია:კატარის ამირები
აჰმედ ჰასან ალ-ბაქრი
აჰმედ ჰასან ალ-ბაქრი (أحمد حسن البكر; დ. 1 ივლისი, 1914, თიქრითი, ოსმალეთის იმპერია — გ. 4 ოქტომბერი, 1982, ბაღდადი, ერაყი) — ერაყის სამხედრო, პოლიტიკური და საზოგადოებრივი მოღვაწე. ერაყის პრეზიდენტი 1968-1979 წლებში. ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი (1963 და 1968-1979 წლებში).
დაიბადა 1914 წელს თიქრითში. 1938 წელს შევიდა სამხედრო აკადემიაში. 1941 წელს აქტიურად მონაწილეობდა რაშიდ ალი ალ-გაილანის ანტიარაბულ აჯანყებაში. 1963 წლის სამხედრო გადატრიალების შემდეგ დაიკავა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა. 1968 წლის უსისხლო გადატრიალების შემდეგ კვლავ ხელისუფლებაშია და ასრულების ქვეყნის მეთაურის მოვალეობას. 1979 წელს ავადმყოფობის გამო პრეზიდენტი ალ-ბაქრი გადადგა თანამდებობიდან. მისი შემცვლელი კი გახდა სადამ ჰუსეინი.
გარდაიცვალა 1982 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერაყის პრეზიდენტები კატეგორია:ერაყის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1914 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1982
დოლნი-დისანი
დოლნი-დისანი (Долни Дисан) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ნეგოტინოს თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 349 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 930 ადამიანს შეადგენდა.
ზანგი (ისმაილი)
ზანგი (Zəngi) — სოფელი აზერბაიჯანში, მთიანი შირვანის რეგიონის ისმაილის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისმაილის რაიონის სოფლები
ასპერნშტრასე (ვენის მეტრო)
ასპერნშტრასე (Aspernstraße) — ვენის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს U2 ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2010 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენის მეტროსადგურები
საჯარო მმართველობა
საჯარო მმართველობა — დადგენილი წესრიგის უზრუნველყოფის მექანიზმია და მისი მთავარი თვისება, კოლექტიური გადაწყვეტილებების მიღებისა და აღსრულების უნარი. აღსანიშნავია, რომ პოლიტიკური სისტემა არა მხოლოდ მმართველობის მექანიზმებს და სახელმწიფო ინსტიტუტებს გულისხმობს, არამედ იმ სტრუქტურებს და პროცესებსაც, რომელთა მეშვეობით სახელმწიფო ურთიერთობს საზოგადოებასთან.
მმართველობა იძენს თავის საჯარო ხასიათს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა პირდაპირ კავშირშია ფორმალურ და ინსტიტუციონალურ პროცესებთან, რომლებიც სახელმწიფოებრივ დონეზე, საზოგადოების წესრიგის დასაცავად და კოლექტიური საქმიანობის ხელშესაწყობად მოქმედეს. ამ კონტექსტში საჯარო მმართველობას სამი მთავარი ფუნქცია აკისრია: მმართველობის აღნიშნული ფუნქციები განსაზღვრავენ მის საჯარო ფენომენის არსსა და სტატუსს.
საჯარო-პოლიტიკური მმართველობა განსაზღვრავს საზოგადოებრივი ცხოვრების ყველა სფეროს, მმართველობის შინაარსს მის ხასიათს, დანიშნულებასა და ფორმას. საჯარო-პოლიტიკური მმართველობის პროცესი მოიცავს მთელ საზოგადოებას, ზოგადად საზოგადოებრივ ურთიერთობებს. ამდენად საჯარო-პოლიტიკური მმართველობის პროცესი გამოირჩევა მთელი რიგი სპეციფიკურობით და თავისებურებებით, და ეს თავის თავად ხასიათდება გარკვეული სირთულეებით და წინააღმდეგობებით. საჯარო-პოლიტიკური მმართველობის ერთ-ერთი თავისებურებაა თავისი შემოქმედებითი ხასიათი. საჯარო-პოლიტიკური მმართველობის პროცესში ძირითადია საზოგადოების ევოლუციის სტრატეგიული მიმართულების განსაზღვრა, სოციალურ-პოლიტიკური პროცესების ოპერატიული და ოპტიმალური წარმართვის მიზნით ტაქტიკური ღონისძიებების დაგეგმვა და შემდგომში განხორციელება.
იმისათვის რათა საჯარო-პოლიტიკური მმართველობა იყოს ეფექტიანი და საბოლოო ჯამში წარმატებული მის დაგეგმარებაში აუცილებლად უნდა იყოს გათვალისწინებული ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ფაქტორი – საზოგადოების მოთხოვნილებათა შესატყვის ზოგადპროგრამული მიმართულების შემუშავება.
კატეგორია:საჯარო მმართველობა *
დრაკონის მხედარი (ფილმი)
დრაკონის მხედარი (Drachenreiter) — გერმანული ანიმაციური ფანტასტიკური ფილმი, რომელიც დაფუძნებულია კორნელია ფუნკეს ამავე სახელწოდების რომანზე. ფილმი კინოთეატრებში 2020 წლის 6 აგვისტოს გამოვიდა.
სიუჟეტი
დრაკონი და ტყის ზღაპრული არსება ობოლ ბიჭს დაუმეგობრდებიან დრაკონებისთვის ახალი თავშესაფრის მოსაძებნად, რადგან მათზე მკვლელი მონსტრები ნადირობენ.
წარმოება
2017 წლის ივნისში დაანონსდა ფუნკეს რომანის ეკრანიზაცია.
2018 წლის მაისში გახდა ცნობილი, რომ ფილმს ახმოვანებდნენ ფელისიტი ჯონსი, პატრიკ სტიუარტი, ფრედი ჰაიმორი, ტომას ბროდი-სანგსტერი, ნონსო ანოზი, მირა საიალი და სანჯივ ბჰასკარი.
სქოლიო
კატეგორია:2020 წლის ფილმები კატეგორია:გერმანული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:გერმანული ფენტეზი ფილმები
ბლეკ-პოინტი (ბაჰამის კუნძულები)
250px|მინიატიურა|რაიონის მდებარეობა ბლეკ-პოინტი (Black Point) — ბაჰამის კუნძულების ერთ–ერთი რაიონი. მდებარეობს ეკსუმის კუნძულებზე.
რაიონი მოიცავს კუნძულ გრიტ–გუანის ნაწილს, კუნძულ ფერმერს–კისა და სტენიელ კის.
ივანე ღარიბაშვილი
ივანე იოსების ძე ღარიბაშვილი (დ. 11 ივლისი, 1908, სიღნაღი, ტფილისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 25 მაისი, 1989, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი სახელმწიფო უშიშროების თანამშრომელი, გენერალ-მაიორი.
ბიოგრაფია
ივანე ღარიბაშვილი დაიბადა 1908 წლის 11 ივლისს ტფილისის გუბერნიის ქ. სიღნაღში, მოსამსახურე-ხაზინადარის ოჯახში. 1925 წელს დაამთავრა ქ. სიღნაღის საშუალო სკოლა, 1930 წელს — ტფილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, 1929 წლიდან პარალელურად სწავლობდა საქართველოს საფინანსო-ეკონომიკურ ინსტიტუტში საკოლმეურნეო ფაკულტეტის საგეგმო-საორგანიზაციო განყოფილებაზე, რომელიც 1931 წელს დაამთავრა. 1940 წლის აპრილიდან სკკპ წევრი გახდა.
1931 წლის თებერვლიდან 1933 წლის იანვრამდე იყო ხაშურის რაიონის საკოლმეურნეო კავშირის საორგანიზაციო-საინსტრუქტორო განყოფილების გამგე, 1933 წლის იანვრიდან 1938 წლის მარტამდე — ხაშურის რაიონის კოლმეურნეობებში შრომის ორგანიზაციის სექტორის გამგე, 1938 წლის მარტიდან 1940 წლის ივნისამდე — საქართველოს სსრ მიწათმოქმედების სახალხო კომისარიატის საქართველოს სოფლის მეურნეობის მომარაგების ინსტიტუტის რევიზორი. 1940 წელს საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მობილიზაციით ივანე ღარიბაშვილმა მუშაობა დაიწყო შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის ორგანოებში. თანამდებობრივი გადაადგილების ჩამონათვალი: 1940 წლის ივნისიდან ამავე წლის ოქტომბრამდე იყო შინსახკომის ქ. ყვარლის რაიგანყოფილების თანამშრომელი, 1940 წლის ოქტომბრიდან 1945 წლის მარტამდე — საქართველოს შინსახკომისა და სახელმწიფო უშიშროების სახალხო კომისარიატის თანამშრომელი (გამომძიებელი 1940-1941 წ.წ., უფროსი გამომძიებელი 1942-1944 წ.წ., კადრების განყოფილების უფროსი 1944-1945 წ.წ.), 1945 წლის 27 იანვრიდან 1948 წლის 20 თებერვლამდე — სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს გურჯაანის რაიგანყოფილების უფროსი, 1948 წლის მარტიდან 1952 წლის 24 იანვრამდე — საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს მე-5 განყოფილების უფროსის მოადგილე, 1952 წლის 24 იანვრიდან 1952 წლის 19 აგვისტომდე — სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს თბილისის საოლქო სამმართველოს უფროსის მოადგილე, 1952 წლის 19 აგვისტოდან 1953 წლის 14 აპრილამდე — აჭარის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის სახელმწიფო უშიშროების მინისტრი. 1953 წელს, იოსებ სტალინის გარდაცვალების შემდეგ, როდესაც საკავშირო შინაგან საქმეთა და სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროები გაერთიანდა, ი. ღარიბაშვილი აჭარის ასს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მინისტრის თანამდებობიდან გაათავისუფლეს და რამდენიმე თვით შინაპატიმრობა მიუსაჯეს. თუმცა 1953 წლის 26 აგვისტოს საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა მინისტრმა ალექსი ინაურმა ი. ღარიბაშვილი ისევ აჭარის ასს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მინისტრად დანიშნა. ამ თანამდებობაზე მან 1954 წლის 13 აპრილამდე იმუშავა. 1954 წლის 13 აპრილიდან 1954 წლის 3 სექტემბრამდე ივანე ღარიბაშვილი აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოსთან არსებული სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის (სუკ-ის) თავმჯდომარე გახლდათ, 1954 წლის 3 სექტემბრიდან 1958 წლის 18 ნოემბრამდე — საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოსთან არსებული სუკ-ის თავმჯდომარის მოადგილე, 1958 წლის 18 ნოემბრიდან 1961 წლის 15 აგვისტომდე კი საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა მინისტრი. ამ პერიოდში იყო საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა კოლეგიის წევრიც. 1962 წლის 10 ივლისიდან ი. ღარიბაშვილი გადაყვანილ იქნა პროფკავშირების საქართველოს რესპუბლიკური საბჭოს ორგანოებში და დაინიშნა ტურიზმისა და ექსკურსიების რესპუბლიკური საბჭოს თავმჯდომარედ, სადაც 1972 წლის 6 იანვრამდე მუშაობდა, ხოლო შემდეგ სიცოცხლის ბოლომდე საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის კომიტეტში მოღვაწეობდა. 1974 წლიდან იყო საკავშირო მნიშვნელობის პერსონალური პენსიონერი.
ივანე ღარიბაშვილი იყო საქართველოს სსრ  V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი (1959-1962).
ივანე ღარიბაშვილი გარდაიცვალა 1989 წლის 25 მაისს ქ. თბილისში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 11 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1989 კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის შინაგან საქმეთა მინისტრები ი
სტივენსის ოლქი (ტეხასი)
სტივენსის ოლქი (Stephens County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ბრეკენრიჯი. შეიქმნა 1858 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
ბადათგორის სამაროვანი
ბადათგორის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თრანში, სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ბადათგორაზე, რომელიც შედგება ორი ტერასისგან.ზედა ტერასაზე სამარხები პლანტაჟის დროს დაინერგა. განეკუთვნება VIII-IX საუკუნეებს. 1966 წელს საცდელი თხრა ჩაატარა ისტორიის არწეოლოგისა და ეთნოგრაფიის ერწო-თიანეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი რ. რამიშვილი).
გორის ჩრდილო ნაწილში საცდელ თხრილში 0,55 მეტრის სიღრმეზე გამოვლინდა შირიმის და რიყის ქვით ორმო-სამარხი, რომელშიც ესვენა ორი გაშოტილი მიცვალებული ერთიმეორის გვერდით, თავით დასავლეთისკენ. სამარხეული ორმოს სიგრძეა 1,9 მეტრი, სიგანე 0,45 მეტრი. პლანტაჟის დროს დანგრეულ ორ სამარხში აღმოჩნდა ხუთი ბეჭედი რომელიც ინახება აკც-ის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში. სამაროვანთან შუა საუკუნეების ნასოფლარია, სადაც აღმოჩენილია ქვევრები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
კოკოთახოების ეკლესია
კოკოთახოების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თრანში, სოფლის დასავლეთით 3 კილომეტრზე, ადგილ კოკოთახოებში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილია მხოლოდ საკურთხევლის ნაწილი. დანარჩენი კედლები მცირე სიმაღლეზეღა დგანან. არაწესიერი ნახევარწრის ფორმის აფსიდის ღერძზე გაჭრილია გარეთკენ შევიწროვებული სწორკუთხა სარკმელი, რომლის მარჯვენა მხარეს ოთხკუთხა ნიშია.
ჰარალდ III (დანია)
ჰარალდ III (Harald 3.; დ. 1040 — გ. 17 აპრილი, 1080) — ესტრიდსენების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე სვენ II-ის ვაჟი. დანიის მეფე 1076-80 წლებში.
ბიოგრაფია
ჰარალდი დაიბადა 1040 წელს. იგი იყო დანიის მეფე სვენ II-ის უფროსი არალეგიტიმური შვილი ცხრამეტიდან, რომლებიც ყველა სხვადასხვა და ამასთან უცნობი საყვარლისგან ჰყავდა. სვენმა ჰარალდი 1069 წელს თან წაიყვანა ინგლისში საბრძოლველად, სადაც იგი ბიძამისის, იარლ აშბიორნისა და ძმის, კნუდის გვერდით იბრძოდა.
1076 წელს სვენ II გარდაიცვალა, რის გამოც დანიის მეფე ჰარალდ III გახდა. იგი ფაქტობრივად თავის ძმასთან, კნუდთან ერთად მართავდა ქვეყანას. მან ქვეყანაში რამდენიმე ძირეული რეფორმა გაატარა, რასაც დიდი უკმაყოფილება მოჰყვა არისტოკრატიაში, განსაკუთრებით კი მის ძმებში. მისმა ძმებმა სულ მალე ჩამოაყალიბეს ოპოზიცია. აღსანიშნავია, რომ ჰარალდს თვით კნუდიც განუდგა, რომელმაც ნორვეგიის მეფე ოლაფ III-ის მხარდაჭერა მოიპოვა. პაპ გრიგოლ VII-ის ელჩობა ეწვია ოლაფს და ურჩია, რომ არ ჩარეულიყო დანიის კონფლიქტში.
ჰარალდი, ისევე როგორც ყველა მეფე, დიდწილად იყო დამოკიდებული დიდებულებზე, რომელთა უმეტესობაც მას განუდგა. მათი გულის მოსაგებად, ჰარალდმა დროებით შეწყვიტა ომები ინგლისსა და შვედეთთან. ასევე მის დროს შეიქმნა დანიის ეროვნული ვალუტა და მოიჭრა პირველი დანიური მონეტები, რომლებზეც რაღათქმაუნდა მეფე იყო გამოსახული. ასევე მან შემოიღო კანონი, რომლის მიხედვითაც სამეფო ტყეებით ყველას შეეძლო სარგებლობა. აგრეთვე ცდილობდა აღმოეფხვრა დანიაში დამკვიდრებული ძველებური სამართალი, რომელიც წინააღმდეგობაში იყო ქრისტიანულ მორალსა და უამრავი სისხლის ღვრას მოიცავდა. ასევე განაგრძო მამის პოლიტიკა და ცდილობდა პაპისგან დანიის მთავარეპისკოპოსის წოდება მიეღო, მაგრამ ამაოდ.
ჰარალდ III 1080 წლის 17 აპრილს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე მისი ძმა, კნუდ IV ავიდა. იგი დაკრძალეს სკონეში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1040 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1080 კატეგორია:დანიის მეფეები
აზოტოვანი ოქსიდი
აზოტოვანი ოქსიდი (აზოტის ოქსიდი ან აზოტის მონოქსიდი) — უფერო აირი, ქიმიური ფორმულით. წარმოადგენს აზოტის ერთ-ერთ მთავარ ოქსიდს. აზოტოვანი ოქსიდი თავისუფალი რადიკალია, რაც ნიშნავს, რომ მას გააჩნია თავისუფალი ელექტრონი, რაც ხანდახან ქიმიურ ფორმულაში წერტილით გამოიხატება: ·NO. აზოტოვანი ოქსიდი ასევე ჰეტერობურთვული დიატომური მოლეკულაა. კლასი, რომელმაც მკვლევარებს უბიძგა ადრეული მოლეკულური ორბიტალური თეორიის ჩამოყალიბებისაკენ.
აზოტოვანი ოქსიდი არ უნდა აგვერიოს აზოტის ქვეოქსიდში (N2O), საერთო ანესთეზიაკში, ან აზოტის დიოქსიდში (NO2), ყავისფერ ტოქსიკურ აირში და ერთ-ერთ უმთავრეს ჰაერის დამაბინძურებელში.
ორ- და სამ- ატომიან მოლეკულებთან
ჟანგბადთან შეერთებისას გარდაიქმნება აზოტის დიოქსიდად:
ითვლება, რომ ეს გარდაქმნა ONOONO შეულედური პროდუქტის წარმოქმნით ხდება.
აზოტოვანი ოქსიდი იერთებს წყალს აზოტოვანი მჟავის წარმოქმნით (HNO2). ფიქრობენ, რომ რეაქცია მიმდინარეობს შემდეგნაირად:
აზოტოვანი ოქსიდი რეაქციაში შედის ფთორთან, ქლორთან და ბრომთან შესაბამისი ნიტროზილის ჰალიდების წარმოქმნით. მაგ ნიტროზილის ქლორიდი:
რეაქციაში შედის NO2-თან, რომელიც ასევე თავისუფალ რადიკალს წარმოადგენს და წარმოქმნის მუქ ლურჯ დიაზოტის ტრიოქსიდს
ორგანული ქიმია
აზოტოვანი ოქსიდის მიერთებას სხვა მოლეკულასთან ჩვეულებრივ ნიტროზილაციას უწოდებენ. ის შედის რეაქციაში აცეტონთან და ალკოქსიდთან და წარმოქმნის დაზენიუმდიოლატს ან ნიტროზოჰუდროქსილამინს და მეთილაცეტატს:
ეს რეაქცია, რომელიც დაახლოებით 1898 წელს იქნა აღმოჩენილი, დღემდე ტოვებს აზოტოვან ოქსიდს როგორც კვლევებისათვის საინტერესო სფეროს. პირდაპირ რეაქციაში შედის ნატრიუმის მეთოქსიდთან და წარმოქმნის ნატრიუმის ფორმატს და აზოტის ქვეოქსიდს.
კოორდინაციული კომპლექსები
აზოტოვანი ოქსიდი იერთებს გარდამავალ მეტალებს და წარმოქმნის კომპლექსებს, რომლებსაც მეტალის ნიტროზილი ეწოდებათ. ჩვეულებრივ ბმა წრფივია(M-NO). ასევე შეუძლია იყოს ერთ-ელექტრონიანი ფსევდოჰალიდი. ასეთ კომპლექსებში M-N-O ჯგუფის გადახრა 120°-სა და 140°-ს შორის მერყეობს. NO ჯგუფს ასევე შეუძლია იყოს ხიდი მეტალის ცენტრებს შორის აზოტის ატომის გამოყენებით. ამ შემთხვევაში კომპლექსის გეომეტრია იცვლება მეტალიდან მეტალამდე.
წარმოება და მიღება
კატალიზატორის გარეშე აზოტისა და ჟანგბადის გარეშე რეაქცია ენდოთერმულია და მიმდინარეობს მაღალ ტემპერატურაზე (>2000 °C) ელვის დროს. ამ გზას პრაქტიკული გამოყენება არ გააჩნია (იხ. ბირკლენდ-აიდის პროცესი):
ლაბორატორიული მეთოდები
ლაბორატორიაში აზოტოვანი ოქსიდს ჩვეულებრივ განზავებული აზოტმჟავის სპილეძით აღდგენით მიიღება:
ალტერნატიული გზები ჩვეულებრივ მიმართავენ აზოტოვანი მჟავის აღდგენას, ნატრიუმის ნიტრიტის ან კალიუმის ნიტრიტის სახით:
რკინის(2) სულფატის გზა ყველაზე მარტივია და გამოიყენება დაწყებითი სკოლების ლაბორატორიულ ექსპერიმენტებში. ასევე გამოიყენება ე.წ. ნონოატის კლასის ნივთიერებები.
აღმოჩენა და სხვა ფაქტები
აზოტოვანი ოქსიდის კონცენტრაცია შეიძლება დადგენილ იქნას ქემილუმინესცენციის რეაქციით, რომელშიც გამოიყენება ოზონი.. გამოსაკვლევი აირი ირევა დიდი რაოდენობის ოზონთან. აზოტოვანი ოქსიდი ურთიერთქმედებს ოზონთან ჟანგბადისა და აზოტის დიოქსიდის წარმოქმნით. რეაქციას თან ახლავს ქემილუმინესცენცია:
რომლის რაოდენობაც შეიძლება დადგენილ იქნას ფოტოდეტექტორის საშუალებით. გამოსხივებული ნათების რაოდენობა ნიმუშში აზოტოვანი ოქსიდის რაოდენობის პირდაპირპროპორციულია.
სქოლიო
კატეგორია:თავისუფალი რადიკალები კატეგორია:აზოტის არაორგანული ნაერთები კატეგორია:ნეიროტრანსმიტერები კატეგორია:აზოტის ციკლი კატეგორია:ოქსიდები კატეგორია:GABAA რეცეპტორის დადებითი ალოსტერული მოდულატორები კატეგორია:NMDA რეცეპტორის ანტაგონისტები კატეგორია:აირადი სასიგნალო მოლეკულები კატეგორია:აზოტის ჟანგბადნაერთები
პოსტმოდერნული ლიტერატურა
პოსტმოდერნულ ლიტერატურას — ლიტერატურა, რომელიც ძირითადად მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ იწერება. პოსტმოდერნული ლიტერატურა მიიჩნევა რეაქციად განმანათლებლობის იდეებსა და მოდერნულ ლიტერატურაზე.
პოსტმოდერნულ ლიტერატურას ახასიათებს სხვადასხვა ნარატიული ხერხები როგორიცაა ფრაგმენტაცია, პარადოქსი, არასანდო მთხრობელი, არარეალისტური სიუჟეტი, პაროდია. პოსტმოდერნისტი ავტორები არ აღიარებენ, რომ მათ ნაწარმოებებს მხოლოდ ერთი მნიშვნელობა და გაგება შეიძლება ჰქონდეს; ისინი ხაზს უსვამენ და წაახალისებენ მრავალგვარი საზრისისა და გაგების არსებობას, ზოგიერთ შემთხვევაში კი მიუთითებენ, რომ ტექსტი მთლიანად დაცლილია საზრისისაგან.
პოსტმოდერნული ლიტერატურა გამოირჩევა იმითაც, რომ ის შლის საზღვრებს „მაღალ” და „დაბალ“ ლიტერატურას შორის, აგრეთვე განსხვავებებს სხვადასხვა ჟანრებსა და თხრობის ფორმებს შორის. შესაბამისად, პოსტმოდერნული ლიტერატურა აერთიანებს ელიტურ, ფილოსოფიურ ლიტერატურას და ე.წ. გასართობ, პოპულარულ ლიტერატურას და ესწრაფვის მოსპოს განსხვავებები მათ შორის. ამის გამოვლინებაა ის რომ პოსტმოდერნულ ლიტერატურაში ფართოდ გამოიყენება პასტიში. პასტიში წარმოადგენს მანამდე არსებული ტექსტებიდან, ჟანრებიდან თუ ლიტერატურული მიმდინარეობებიდან თემებისა და იდეების სესხებას და მათი დახმარებით ახალი ტექსტის შექმნას. პასტიშის გარდა, პოსტმოდერნული ლიტერატურის სტილისტურ მახასიათებლებს შორისაა ინტერტექსტუალობა, მეტალიტერატურა, მაგიური რეალიზმი, მკითხველის ჩართულობა და ა.შ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოსტმოდერნული ლიტერატურა
დუბროვო
დუბროვო (Дуброво) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ნეგოტინოს თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 96 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 49 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ნეგოტინოს თემის სოფლები
ტარასი (კანდელაკი)
მინი|ირაკლის ნათლია [[არქიმანდრიტი ტარასი (კანდელაკი)]] ეპისკოპოსი ტარასი (ერისკაცობაში — იაკობ გიორგის ძე კანდელაკი; დ. 1871, სოფ. კავთისხევი, გორის მაზრა — 12 დეკემბერი, 1951, მცხეთა) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი.
ბიოგრაფია
1900 წლის თებერვლიდან იაკობ კანდელაკი გადმოყვანილ იქნა ალავერდის ეპარქიაში, იმავე წლის 4 მაისს ალავერდელმა ეპისკოპოსმა კირიონმა ბერად აღკვეცა ალავერდის მონასტერში და უწოდა სახელად ტარასი, 16 მაისს ყოვლად უსამღვდელოესმა კირიონმა შუამთის მონასტერში აკურთხა იეროდიაკვნად, 17 მაისს მღვდელმონაზონად და დაინიშნა შუამთის მონასტრის იკონომოსად. 1902 წელს დაჯილდოებულ იქნა საგვერდულით. 1900 წლის 22 ივლისიდან არქიმანდრიტი ტარასი დაინიშნა ალავერდისა და თეთრი გიორგის ეკლესიების იკონომოსად. 1902 წლის 25 ოქტომბრიდან იგი გადაყვანილ იქნა წმიდა სტეფანეს სახელობის მონასტრის წინამძღვრად ხირსაში. არქიმანდრიტი ტარასი იყო ეპისკოპოს კირიონის ერთგული თანაშემწე და თანამებრძოლი. 1903 წლის 4 სექტემბრიდან, როდესაც ეპისკოპოსი კირიონი გადაყვანილ იქნა ხერონისა და ოდესის ეპარქიაში, არქიმანდრიტი ტარასი თან გაჰყვა მეუფეს და ასრულებდა აღნიშნული ეპარქიის ხაზინადარის მოვალეობას. 1904 წლის 10 ივნისიდან ორიოლის ეპარქიის იკონომოსია, 1904 წლის 30 ივლისიდან შეთავსებით მუშაობდა ორიოლის საეკლესიო არქეოლოგიური მუზეუმის გამგედ. 1906 წელს არქიმანდრიტი ტარასი ეპისკოპოს კირიონთან ერთად მოღვაწეობდა სოხუმის ეპარქიაში. იგი ეპარქიის ქართველ მოღვაწეთა, დიაკონთა და მედავითნეთა კურთხევის კომისიას ხელმძღვანელობდა, ამავე დროს დიდ დახმარებას უწევდა უპოვარ ადამიანებს, ქვრივ-ობლებს.
1908 წლის 10 ივლისს საქართველოს ეგზარქოსმა ინოკენტმა დანიშნა თბილისის ფერიცვალების ეკლესიაში. რუსეთის საერო და სასულიერო ხელისუფლების მიერ საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის მოსურნე სასულიერო პირების მიმართ რეპრსიების პერიოდში, როდესაც პოლიციის მეთვალყურეობის ქვეშ სანაქსარის უდაბნოში გადაასახლეს ეპისკოპოსი კირიონი, არქიმანდრიტმა ტარასიმ უყოყმანოდ გაიზიარა მისი ბედი. იგი გვერდიდან არ მოსცილებია კირიონს და ცდილობდა, შეემსუბუქებინა მისი მდგომარეობა. ეპისკოპოსი კირიონი ყოველთვის აფასებდა არქიმანდრიტ ტარასის ამ ერთგულებასა და თავდადებას. პირველი მსოფლიო ომის დროს არქიმანდრიტი ტარასი რუსეთ-ოსმალეთის ფრონტის ხაზზე სამხედრო საავადმყოფოს მოძღვრად იმყოფებოდა. რუსეთის იმპერატორის ნიკოლოზ II-ის ბრძანებით იგი წმინდა ანას III ხარისხის ორდენით დაჯილდოვდა.
არქიმანდრიტი ტარასი აქტიურ მონაწილეობას იღებდა 1917 წლის 8-17 სექტემბერს თბილისში გამართულ პირველი საეკლესიო კრების მუშაობაში. 20 სექტემბერს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესი კირიონ II-ის მიერ დანიშნულ იქნა დავით გარეჯის იოანე ნათლისმცემლის უდაბნოს წინამძღვრად. 1918 წლის 26 ივნისს, დილის 5 საათზე არქიმანდრიტი ტარასი უწმიდესსა და უნეტარეს კირიონ II-სთან ერთად გაემგზავრა მარტყოფის მონასტერში, 11 სათზე მარტყოფში ჩავიდნენ, მცირედ დაისვენეს, პატრიარქი შეუდგა მუშაობას (ამ დროს იგი "საქართველოს კულტურული როლი რუსეთის ისტორიაში"-ს ქართულ ვარიანტს ასწორებდა). გათენდა 27 ივნისი. უწმიდესი პატრიარქი წესისამბერ დილის 5 საათზე დგებოდა, გახდა 6 საათი, პატრიარქი მოკლული იპოვნეს.
1925 წლის 25 ოქტომბერს არქიმანდრიტი ტარასი ეპისკოპოს იოანეს (მარღიშვილი) მიერ დაინიშნა სოფელ საქობიოს წმიდა სტეფანეს ეკლესიის წინამძღვრად. 1918 წელს გადმოიყვანეს თბილისის კუკიის წმიდა ნინოს ეკლესიის წინამძღვრად, ხოლო 1931 წლის 29 ნოემბერს გადაიყვანეს ქ. ორჯონიკიძის (ვლადიკავკაზის) წმიდა ნინოს სახელობის ქართული ეკლესიის წინამძღვრად. ვლადიკავკაზის ქართველობისათვის ეს ეკლესია ქართულ სკოლასთან ერთად დედა სამშობლოსთან სულიერი კავშირის საშუალება იყო.
XX საუკუნის 30-იანი წლებიდან დაიწყო ქართული ეკლესიის შევიწროება. 1933 წლის იანვარში არქიმანდრიტმა ტარასი კანდელაკმა ვლადიკავკაზის წმიდა ნინოს სახელობის ეკლესიაში მონათლა მომავალი საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, პატარა ირაკლი გიორგის ძე შიოლაშვილი. ჭაბუკის ნათლია იყო მონაზონი ზოილე დვალიშვილი. 1938 წლის 24 თებერვალს, მრავალწლიანი ბრძოლის შემდეგ, გააუქმეს ვლადიკავკაზის ქართული ეკლესია, არქიმანდრიტი ტარასი დაბრუნდა სამშობლოში. 1938 წლის 27 მარტს არქიმანდრიტი ტარასი დაინიშნა სვეტიცხოვლის მონასტრის წინამძღვრის მოადგილედ. 1939 წლის 19 მარტს აყვანილ იქნა ეპისკოპოსის ხარისხში და ჩაბარდა წილკნის ეპარქია. ეპისკოპოსი ტარასი წირავდა სვეტიცხოვლის ტაძარში. 1945 წლის 10 ოქტომბერს დაჯილდოვდა კუნკულბარტყულზე თვლიანი ჯვრით. რაც უფრო ემატებოდა ასაკი ჯანმრთელობას უჩიოდა, ხშირად ავადმყოფობდა. გარდაიცვალა 1951 წელს, დაკრძალეს სვეტიცხოვლის ტაძრის გალავანში.
სქოლიო
კატეგორია:წილკნელი მღვდელთმთავრები კატეგორია:დაბადებული 1871 კატეგორია:გარდაცვლილი 1951 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 დეკემბერი კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ზარათი (ისმაილი)
ზარათი (Zarat) — სოფელი აზერბაიჯანში, მთიანი შირვანის რეგიონის ისმაილის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 31 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისმაილის რაიონის სოფლები
მარგარეტ კორტი
მარგარეტ კორტი (Margaret Court; დ. 16 ივლისი, 1942, ოლბერი, ავსტრალია) — ავსტრალიელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი. აღიარებულია ერთ-ერთ საუკეთესო ქალ ჩოგბურთელად ისტორიაში.
კორტს ქალთა ჩოგბურთში ყველაზე მეტი – 24 დიდი სლემის ტურნირი აქვს ერთეულთა თანრიგში მოგებული. აქედან რეკორდული 11 ავსტრალიის ღია პირველობა, 5 საფრანგეთის ღია პირველობა, 5 აშშ-ის ღია პირველობა და 3 უიმბლდონი. დიდი სლემის ტურნირებზე მან 210 მატჩი მოიგო და მხოლოდ 23 წააგო (90.12%). ავსტრალიის დიდ სლემზე მისი მოგება-წაგების ბალანსი 61–3 (95.31%) იყო, საფრანგეთის ღია პირველობაზე 47–5 (90.38%), აშშ-ის ღია პირველობაზე 51–6 (89.47%), ხოლო უიმბლდონზე 51–9 (85.10%). 1970 წელს ავსტრალიელმა ჩოგბურთელმა წელიწადის ოთხივე დიდი სლემის ტურნირი მოიგო ერთეულებში და გახდა პროფესიონალურ ეპოქაში პირველი ქალი ჩოგბურთელი, რომელმაც ეს შეძლო. აღნიშნულის გამეორება მხოლოდ შტეფი გრაფმა შეძლო 1988 წელს. ჯამში კორტმა 47-ჯერ იასპარეზა დიდი სლემის ტურნირებზე და აქედან 24, ანუ ნახევარზე მეტი მოიგო. აღსანიშნავია, რომ მან მშობიარობის შემდეგ სამი დიდი სლემის მოგება შეძლო ერთეულთა თანრიგში, რითიც იგი ერთგვარ რეკორდს იზიარებს კიმ კლეისტერსთან.
მარგარეტ კორტმა წყვილებში 19 დიდი სლემის ტურნირის მოგება შეძლო, აქედან 8 ავსტრალიის ღია პირველობის, 5 აშშ-ის ღია პირველობის, 4 საფრანგეთის ღია პირველობის და 2 უიმბლდონის. ავსტრალიელს ასევე რეკორდი აქვს შერეული წყვილების დიდი სლემის ტიტულებში – მან 21 ტურნირი მოიგო, აქედან 8 აშშ-ის ღია პირველობა, 5 უიმბლდონი, 4 ავსტრალიის ღია პირველობა და 4 საფრანგეთის ღია პირველობა. 1963 და 1965 წლებში, მან წელიწადის ოთხივე დიდი სლემის ტურნირი მოიგო შერეულ წყვილებში.
კორტი მარტინა ნავრატილოვასთან და დორის ჰარტთან ერთად ერთადერთია, ვინც ყველა დიდი სლემის ტურნირი მოიგო ერთეულებშიც, წყვილებშიც და შერეულ წყვილებშიც. თუმცა ავსტრალიელის რეკორდები უნიკალურია იმით, რომ მან აღნიშნულის მიღწევა ორჯერ შეძლო, როგორც პროფესიონალურ ეპოქამდე, ასევე მის შემდეგ.
ჯამში მარგარეტ კორტს ერთეულებში, წყვილებში და შერეულ წყვილებში 64 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული, რაც რეკორდული მაჩვენებელია მამაკაცთა, თუ ქალთა ჩოგბურთში. სანაკრებო დონეზე, კორტმა ოთხჯერ მოიგო ფედერაციის თასი ავსტრალიის ნაკრებთან ერთად. 1979 წელს, იგი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს.
წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალი: 2 (2–0)
(დ) – დახურული კორტი
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრალიელი ჩოგბურთელები კატეგორია:ავსტრალიის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში კატეგორია:საფრანგეთის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში კატეგორია:უიმბლდონის ჩემპიონები კატეგორია:აშშ-ის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:დაბადებული 16 ივლისი
მაგიდის მთა
thumb|left|300px|ხედი მაგიდის მთისკენ კეიპტაუნის ნავსაყუდელიდან მაგიდის მთა (Tafelberg; Table Mountain) — მთა, რომელიც მდებარეობს კეიპტაუნის სამხრეთ-დასავლეთით, მაგიდის უბის სამხრეთ ნაპირზე, ქალაქის ერთ-ერთი სავიზიტო ბარათი. ოფიციალურად აღიარებულია ერთ-ერთ ბუნების შვიდ ახალ საოცრებად. მთასთან ახლოს მდებარეობენ ცნობილი მთები: დევილს-პიკი, ლაიონს-ჰიდი და ტუელვ-აპოსლსის მთები. ევროპელთაგან მის შესახებ პირველი ჩანაწერი თარიღდება 1503 წლით (ანტონიუ დი სალდანია). thumb|left|300px|მაგიდის მთა: ხედი ზღვიდან კეიპტაუნისკენ მთის სიმაღლე ზღვის დონიდან შეადგენს 1085 მეტრს. პლატოსებურმა მწვერვალმა სახელწოდება მისცა არა მარტო მთას, არამედ მის მსგავსებსაც, ასევე მის პატივსაცემად ეწოდა მაგიდა მთის თანავარსკვლავედსაც. მთა აგებულია უხეშმარცვლოვანი ქვიშაქვებისაგან, აქვს ციცაბო კალთები, რომლებიც დაფარულია მარადმწვანე ტყეებით და ბუჩქებით. მთის კალთების ფლორა და ფაუნა დაცულია, რადგანაც იქ გვხვდება იშვიათი სახეობები, მათგან ზოგიერთი ენდემურია. მთის მწვერვალზე კლიმატი უფრო ცივი და ქარიანია, ვიდრე კეიპტაუნში, ზამთარში ტემპერატურა შეიძლება დაეცეს 0 °С-ის ქვემოთ.
დღეისათვის მთა გადაქცეულია ტურისტულ ატრაქციონად. მთიდან გაყვანილია საბაგირო გზა.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის მთები
ჰოვიკ აბრაჰამიანი
ჰოვიკ აბრაჰამიანი (Հովիկ Աբրահամյան, 24 იანვარი 1958, სოფელი მხჩიანი, არტაშატის რაიონი) — სომხეთის სახელმწიფო მოღვაწე, ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი 2014 წლის 13 აპრილიდან 2016 წლის 13 სექტემბრამდე.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1958
დანიელ სკრეტებერგი
დანიელ სკრეტებერგი (დ. 24 ნოემბერი, 2001) — ნორვეგიელი ფეხბურთელი. თამაშობს მეკარის პოზიციაზე. კარიერა დაიწყო 2019 წელს. ამჟამად „სტრიომსგოდსეტიდან“ ფეხბურთელია.
ანა დ’ესტე
ბიოგრაფია
ანა დაიბადა 1531 წლის 16 ნოემბერს ფერარაში. იგი იყო ფერარის, მოდენისა და რეჯოს ჰერცოგ ერკოლე II-ისა და მისი მეუღლის, რენე დე ვალუას უფროსი ქალიშვილი. მამის მხრიდან მისი პაპა-ბებია ჰერცოგი ალფონსო I და მისი მეორე ცოლი, რომის პაპ ალექსანდრე VI-ის ასული ლუკრეცია ბორჯია ერგებოდნენ, ხოლო დედის მხრიდან საფრანგეთის მეფე ლუი XII და მისი მეორე ცოლი, დედოფალი ანა ბრეტონელი (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს სახელი).
ფერარის კარზე მან კარგი განათლება მიიღო, უკვე 1548 წლიდან კი დაიწყო მისი საქორწინო მოლაპარაკებები. 1548 წლის 28 სექტემბერს იგი დანიშნეს ჰერცოგ ფრანსუა დე გიზზე, რომელზეც ამავე წლის 16 დეკემბერს დაქორწინდა პარიზში. ამის შემდეგ იგი მშობლიურ იტალიაში აღარასოდეს ჩასულა. მარცხნივ|მინი|354x354პქ|ანა დ’ესტე კათოლიკობის დამცველ ფრანსუაზე ქორწინებით იგი მალევე დაუახლოვდა საფრანგეთის დედოფალ ეკატერინე მედიჩის, რომელიც ანას ღვიძლი დეიდაშვილის, საფრანგეთის მეფე ანრი II-ის მეუღლე იყო. ანა და ეკატერინე მსგავს მოსაზრებებს იზიარებდნენ და სურდათ, რომ ფრანგული მიწებიდან აღმოეფხვრათ პროტესტანტობა. 1550 წელს, მამამთილის დაღუპვის შემდეგ ანა გიზის ჰერცოგინია გახდა და მთელი რიგი პასუხისმგებლობები და მოვალეობებიც დაეკისრა, რომელთა შესრულებაშიც მისი დედამთილი, ანტუანეტ დე ბურბონი ეხმარებოდა.
ანა ასევე ახლოს იყო თავისი ქმრის დისწულ მარიამ სტიუარტთან, შოტლანდიისა და საფრანგეთის დედოფალთან. 1562 წელს, ფრანსუა დე გიზის ხისტი პოლიტიკის გამო საფრანგეთში რელიგიური ომები დაიწყო, რომელიც ოცდაათ წელს გაგრძელდა. 1563 წელს ფრანსუა დე გიზი ჰუგენოტებთან ბრძოლაში დაიღუპა. იგი ფრანგი ჰუგენოტების ლიდერმა, გასპარ დე კოლინმა მოკლა, რის შემდეგაც ანამაც და მისმა ვაჟმაც, ახალმა ჰერცოგმა ანრი დე გიზმა მასზე შურისძიება დაისახეს მიზნად.
1566 წლის 29 აპრილს, კავშირების გასაძლიერებლად ანა ცოლად გაჰყვა ნამიურის ჰერცოგ ჟაკ სავოიელს, რომელთანაც მან კიდევ სამი შვილი გააჩინა. ჟაკი სავოიის ჰერცოგის ნათესავი და გავლენიანი კათოლიკე იყო, რომელიც დიდად დაეხმარა დე გიზებს. 1572 წლის 24 აგვისტოს, წმინდა ბართლომეს ღამეს ანას, ეკატერინე მედიჩისა და ანრი დე გიზის თაოსნობით მოეწყო ჰუგენოტების მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა, რა დროსაც დაიღუპა 10,000-ზე მეტი ჰუგენოტი. ამ ღამეს გიზებმა შური იძიეს ფრანსუას მკვლელობისათვის და ანრიმ საკუთარი ხელით მოკლა და შემდეგ ფანჯრიდან გადააგდო ხანში შესული გასპარ დე კოლინი.
1585 წლის ივნისში გარდაიცვალა ჟაკ სავოიელიც. ამავე წელს ანრიმ ანას წაქეზებით ჩამოაყალიბა კათოლიკური ლიგა, რომლის მეთაურიც თავად გახდა. ასევე დედის წაქეზებით, როგორც ლუი XII-ის შთამომავალმა, ანრი დე გიზმა საფრანგეთის ტახზე განაცხადა პრეტენზია, რითაც მას, მეფე ანრი III-სა და ანრი ნავარელს შორის დაიწყო ტახტისათვის ბრძოლა, ე.წ. „სამი ანრის ბრძოლა“. 1588 წელს ანრი III-მ ანას ვაჟი, ანრი დე გიზი მოაკვლევინა, რის საპასუხოდაც გიზების დაკვეთილმა მკვლელმა 1589 წელს მოკლა მეფე ანრი III, რითაც ვალუას დინასტია შეწყდა და ტახტზე ჰუგენოტი ანრი IV ნავარელი ავიდა, რაც ნამდვილი კატასტროფა იყო ანასა და მისი მომხრეებისათვის. ანამ და მისმა რძალმა, კატრინ კლეველმა მოახერხეს პარიზელთა ამბოხება მეფის წინააღმდეგ და ანრი IV მანამდე არ შეუშვეს დედაქალაქში, სანამ კათოლიკობა არ მიიღო.