cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ევროკავშირი – თურქეთის საბაჟო კავშირი
ვინაიდან თურქეთი ევროკავშირთან საბაჟო კავშირშია, მან უნდა შეცვალოს ტარიფები და მოვალეობები ევროპული კანონმდებლობის მოთხოვნების შესაბამისად. ამასთან, ევროკავშირის მიერ ხელმოწერილი თავისუფალი ვაჭრობის ხელშეკრულებები (FTA) არ ეხება თურქეთს - შესაბამისად, ევროკავშირის თავისუფალ სავაჭრო პარტნიორებს შეუძლიათ თავიანთი საქონლის თურქეთში გატანა უბაჟო, ხოლო თურქულ საქონელზე ტარიფების შენარჩუნება.
ტრანსატლანტიკური სავაჭრო და საინვესტიციო პარტნიორობის შესახებ (TPIP) მოლაპარაკებების დროს, თურქეთმა წამოაყენა საბაჟო კავშირის დატოვების საკითხი მოსალოდნელი ეკონომიკური ვარდნის გამო, რომელიც დაიწყება ქვეყანაში, თუ ამერიკული საქონელი დაიწყებს უბაჟო რესპუბლიკაში შესვლას. შედეგად, ევროკავშირი და თურქეთი აწარმოებენ რთულ მოლაპარაკებებს ალიანსის ხელშეკრულების შესწორების მიზნით - თურქეთის ამჟამინდელ და სამომავლო შეთანხმებებში ჩართვის მიზნით.
გარდა ამისა, თურქეთი ასევე არის ევრო-ხმელთაშუაზღვისპირეთის პარტნიორობის წევრი და ამიტომ დაინტერესებულია თავისუფალი ვაჭრობის შესახებ ხელშეკრულებების დადებაზე სხვა ხმელთაშუაზღვისპირეთის პარტნიორებთან - საბოლოო მიზანი კი ევრო-ხმელთაშუა ზღვის თავისუფალი სავაჭრო სივრცის შექმნაა, რომელიც თავდაპირველად დაგეგმილი იყო 2010 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თურქეთის ეკონომიკა კატეგორია:თურქეთის საგარეო ურთიერთობები
ჰამბურგის სამუსიკო და საშემსრულებლო ხელოვნების უმაღლესი სკოლა
ჰამბურგის სამუსიკო და საშემსრულებლო ხელოვნების უმაღლესი სკოლა (Hochschule für Musik und Theater Hamburg,  (შემოკლებით ჰა-ეფ-ემ-ტე -  HfMT Hamburg) — სახელოვნებო უმაღლესი სკოლა ქალაქ ჰამბურგში.
სასწავლებელი ამზადებს მომავალ თაობას სახელოვნებო აკადემიური და სამეცნიერო პროფილის მიხედვით მუსიკისა და თეატრის ყველა სფეროში. უმაღლეს სასწავლებელში დღესდღეობით 1300 სტუდენტი ირიცხება იმატრიკულაციის წესით და იგი წარმოადგენს ერთ-ერთ ყველაზე დიდ სახელოვნებო სასწავლებელს გერმანიაში.
აკადემიური დეკანატი I
სახელოვნებო მიმართულებები: კომპოზიცია, თეორია, მულტიმედია
აკადემიური დეკანატი II
ჰამბურგის საშემსრულებლო და სასცენო ხელოვნების აკადემიური მიმართულებები
აკადემიური დეკანატი III
სამეცნიერო და პედაგოგიური აკადემიური მიმართულებები
სქოლიო
კატეგორია: ჰამბურგის უმაღლესი სასწავლებლები
გოიანაპოლისი
გოიანაპოლისი (Goianápolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 982 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გოიანიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 695 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 65.84 კმ²-ზე. ფართობი 162 436 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
დვანის ქვევრსამარხი
ტერმინი დვანის ქვევრსამარხი შესაძლოა აღნიშნავდეს:
სომხეთ-საფრანგეთის ურთიერთობები
სომხეთ-საფრანგეთის ურთიერთობები — მოიცავს სომხეთსა და საფრანგეთს შორის ორმხრივ დიპლომატიურ და კულტურულ ურთიერთობას. სომხეთის და საფრანგეთის ოფიციალური დიპლომატიური ურთიერთობები დამყარდა 1992 წლის 24 თებერვალს. ორ ქვეყანას შორის შესანიშნავი ურთიერთობის გამო 2006 წელი საფრანგეთში გამოცხადდა როგორც სომხეთის წელი.
თანამედროვე დიპლომატიური ურთიერთობები
დიპლომატიური ურთიერთობები დამყარდა 1992 წლის 24 თებერვალს. 2009 წლის 2 ოქტომბერს ვიგენ ჩიტეჩიანი დაინიშნა საფრანგეთში სომხეთის საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად. 2010 წლის 5 ნოემბერს, სომხეთის რესპუბლიკაში საფრანგეთის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანმა ელჩმა ჰენრი რეინაუდმა სომხეთის პრეზიდენტს სერჟ სარგსიანს სიგელი გადასცა. ასევე, 2011 წლის 1 დეკემბერს ვარდან სირმაკესი დაინიშნა სომხეთის გენერალურ კონსულად ქალაქ მარსელში.
მიუხედავად იმისა, რომ სომხეთში არის ძალიან მცირე ფრანგულენოვანი მოსახლეობა, საფრანგეთთან მისი ისტორიული კავშირის გამო, სომხეთი შეირჩა 2018 წელს ჩატარებულ ორწლიან ფრანკოფონიის სამიტზე. ფრანგული ენა ისწავლება სომხეთის ფრანგულ უნივერსიტეტში, რომელიც მდებარეობს დედაქალაქ ერევანში.
ეკონომიკური ურთიერთობები
2007 წელს ორ ქვეყანას შორის სავაჭრო ბრუნვა 59,2 მილიონ ევროს შეადგენდა (აქედან 56,5 მილიონი ევროს საფრანგეთიდან სომხეთში ექსპორტი შეადგენდა, ხოლო 2,7 მილიონ ევროს კი სომხეთიდან საფრანგეთში მთლიანი ექსპორტი).
სომხების გენოციდი
1915 წელს, ფრანგებმა მიიღეს ათობით ათასი სომეხი თავიანთ ქვეყანაში. საბოლოოდ მოსახლეობის დიდი ნაწილი დასახლდა ლიბანში, ძირითადად ქალაქ ანჯარში.
1998 წელს, საფრანგეთის ეროვნული ასამბლეის დადგენილებით, რომელშიც ნათქვამია, რომ „საფრანგეთი ცნობს 1915 წლის სომხების გენოციდს.“, რაც თურქეთის მხრიდან ძლიერი წინააღმდეგობით იქნა აღქმული. საფრანგეთი ასევე იყო პირველი ევროპული ქვეყანა, რომელმაც ოფიციალურად აღიარა სომხური გენოციდი.
2006 წელს, საფრანგეთსა და თურქეთს შორის დაძაბულობამ იმატა მას შემდეგ, რაც საფრანგეთის ეროვნულმა ასამბლეამ ხმა მისცა კანონპროექტს, რომელიც სომხეთის გენოციდის უარყოფას უკანონო ქმედებად სცნობდა.
სომხები საფრანგეთში
2011 წლის მონაცემებით საფრანგეთში დაახლოებით 600 000 სომეხი ცხოვრობდა, სომხური დიასპორის ფრანგული ოფისის დირექტორმა ჰრატ ვარჯაბედიანმა  ისაუბრა სომხური წარმოშობის 400 000 სომეხ ამომრჩეველზე. .
„INSEE“- ის თანახმად, 2008 წელს, საფრანგეთში სომხური წარმოშობის 14 732 ადამიანი დაიბადა.
სომხური საზოგადოება ძირითადად გვხვდება მარსელში (რომლებიც სომხების გენოციდის შემდეგ აქ ქალაქში დასახლდნენ), ლიონში, ვალენსიში, პარიზსა და მის გარეუბნებში (ძირითადად, არნუვილში, ალფორფილში, კლამარტსა და ისსი-ლეს-მოლინაქში).
ჰელიოს ენერჯი ჯორჯია
ჰელიოს ენერჯი ჯორჯია — განახლებადი ენერგიების სექტორში მომუშავე ქართული კომპანია, რომელიც დაფუძნდა 2017 წელს თორნიკე დარჯანიას მიერ. კომპანია ამონტაჟებს ქსელზე დაერთებულ, ქსელისგან დამოუკიდებელ და ჰიბრიდულ მზის ელექტროსადგურებს; მათ შორის, ჰელიოს ენერჯის მიერ არის განთავსებული საქართველოში დღეისათვის ყველაზე მძლავრი მზის ელექტროსადგური თბილისში (120 კვტ/პიკი). 2016 წელს საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის მიერ ნეტო აღრიცხვის სისტემების შესახებ მიღებული რეგულაციების შემდეგ ჰელიოს ენერჯი იყო ერთ-ერთი პირველი კომპანია, რომელიც ნეტო აღრიცხვის პროგრამაში ჩაერთო და საკუთარ გამომუშავებულ ენერგიას სახელმწიფოს ელექტროსისტემას აწვდის. კომპანია აგრეთვე ავითარებს და ამონტაჟებს დამოუკიდებელი და უწყვეტი კვების წყაროების სისტემებს. კომპანია საქმიანობს საქართველოსა და გერმანიაში პარტნიორ კომპანია IMS Erneuerbare Energien GmbH-სთან ერთად. ჰელიოს ენერჯი აგრეთვე პარტნიორ კომპანია E-Space-თან თანამშრომლობით მონაწილეობას იღებს საქართველოში ელ-მობილების დასამუხტი სადგურების ქსელის განვითარებაში.
კომპანიის საქმიანობა და კონცეფცია
ჰელიოს ენერჯი დაფუძნების დღიდან ეწევა განახლებადი ენერგიების, კერძოდ, მზის ენერგეტიკის პოპულარიზებას. კომპანიის კონცეფცია ეფუძნება ინდივიდუალური ენერგოდამოუკიდებლობის განვითარებას და გაძლიერებას, რაც გულისხმობს, არსებული ტექნოლოგიების გამოყენებით მოქალაქეებისათვის შესაძლებლობის მიცემას, საკუთარი ენერგეტიკული მოთხოვნილება თვითონ დაიკმაყოფილონ და არ იყვნენ სხვის მიერ გამომუშავებულ ენერგიაზე დამოკიდებულნი. კომპანიის წარმოდგენით, ინდივიდუალური ენერგოდამოუკიდებლობა წარმოშობს ქვეყნის საერთო ენერგოდამოუკიდებლობას, რამაც უნდა შეამციროს საქართველოს ენერგო-დამოკიდებულება მეზობელ ქვეყნებზე და ენერგომატარებლების იმპორტზე, რაც შესაძლოა მთლიანად ქვეყნის დამოუკიდებლობის შესუსტების ნიშნებს შეიცავდეს. კომპანიის კვლევების მიხედვით, არსებული ტექნოლოგიებით ინდივიდუალური ენერგოდამოუკიდებლობა მიღწევადია, კერძოდ, ელექტროენერგიის გამომუშავება შესაძლებელია ქარის და მზის ელ-სადგურებით, ხოლო ელექტრო-მობილობა უკვე ფართოდ იკიდებს ფეხს ყოველდღიურ ცხოვრებაში. კომპანია ცდილობს ნულოვანი ენერგიების შენობების და სახლების კონცეფციის განვითარებას, რაც გულისხმობს იმას, რომ შენობები თვითონვე უნდა აწარმოებდნენ თავიანთ სამყოფ ენერგიას (ძირითად შემთხვევებში სახურავზე განთავსებული მზის ელ-სადგურებით და თერმული ენერგიის დედამიწის წიაღიდან ან გარემოდან მოპოვებით), და ამასთანავე რიგ შემთხვევებში პირიქით გასცემდნენ ზედმეტ ენერგიას.
ჰელიოს ენერჯი აგრეთვე ენერგიის შესახებ საბაზისო ცოდნის ავრცელებს. მის მიერ 2019 წელს შეიქმნა ჰელიოს ენერჯის აკადემია, სადაც შესაძლებელია განახლებადი ენერგიების საბაზისო კურსის გავლა, რომელიც მოიცავს აქცენტებს მზის ენერგეტიკაზე, არსებულ პოტენციალზე და საქართველოში მისი განვითარების პერსპექტივებზე.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს კომპანიები
ნატა ფერაძე
ნატა ფერაძე (დ. 28 მარტი, 1968, თბილისი) — ქართველი მხატვარი და სამოქალაქო უფლებებისა და გარემოს დამცველი. ნატა ფერაძე განცხადებების გაკეთებისას, ხშირად მწვავე ან არანორმატიულ ლექსიკას იყენებს. აღსანიშნავია ნატა ფერაძის გაჟღერებული არანორმატიული ლექსიკა 2016 წელს ტელეკომპანია „იბერიას“ ეთერში.
ბიოგრაფია
ნატა ფერაძემ დაამთავრა თბილისის იაკობ ნიკოლაძის სახელობის სახელმწიფო სამხატვრო სასწავლებლის ფერწერის ფაკულტეტი; მაასტრიხტის (ნიდერლანდები) ბონიფანტენ-მუზეუმისა და ჰააგის (ჰოლანდია) მუზეუმ მაურიცჰეისის ორდინატურები სპეციალობით-დაზგური ფერწერის რესტავრაცია.
მუშაობდა საქართველოს ძეგლთა დაცვის სახელმწიფო ინსტიტუტში მონუმენტური ფერწერის რესტავრაციის მიმართულებით; თბილისის მხატვრის სახლსა და საქართველოს სახელმწიფო ხელოვნების მუზეუმში დაზგური ფერწერის რესტავრაციის განხრით. იყო ჟურნალ „ინტერესის“ მხატვარი, სტუდია „1,2,3“-ის გარფიკული დიზაინერი. დააარსა ფირმა „პლანტი“, რომლის საქმიანობის სფერო იყო მცენარეების გამოყვანა, რეალიზაცია, ეზოებისა და აივნების მოწყობა-გამწვანება. 2008–2009 წლებში მუშაობდა კომპანია „გრინსერვისის“ მენეჯერად; 2010 წლიდან საქმიანობდა ფირმა „ეკოდესანტში“, ხოლო 2013 წელს დააფუძნა „პარტიზანული მებაღეობა თბილისში“.
„პარტიზანული მებაღეობა“ არის მოძრაობა, რომელიც ქალაქის გამწვანების იდეას უჭერს მხარს. პარტიზანი მებაღეები საქართველოს მასშტაბით დასუფთავების აქციებისა და ხეების დარგვის გარდა, სხვადასხვა პროექტების დაწყებასაც აპროტესტებენ, რომელთა განხორციელებაც მათი აზრით ქვეყნის ეკოლოგიურ მდგომარეობას დაამძიმებს. ერთ-ერთი ასეთია „პანორამა თბილისის პროექტი“. მოძრაობა 2013 წლის ივლისში დაიწყო, რომლის იდეის ავტორია ნატა ფერაძე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 28 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:ქართველი მხატვრები
ტორეს-ტორესი
ტორეს-ტორესი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კამპო-დე-მორვედრეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11,8 კმ². მოსახლეობა — 669 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ალიკო ჩიქოვანი
ალიკო ევგენის ძე ჩიქოვანი (დ. 29 აპრილი, 1934, თბილისი — გ. 3 თებერვალი, 1986, იქვე) — ქართველი საბჭოთა არქიტექტორი, კომკავშირის პრემიის ლაურეატი, საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის დოცენტი.
ბიოგრაფია
1958 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი, არქიტექტურის სპეციალობით, სადაც 1962-1980 წლებში პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა.
ნამუშევრები
IV-XIII საუკუნეების საქართველოს მატერიალური კულტურის ისტორიის ექსპოზიცია სიმონ ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმში (1962-1963 წლებში, ვ. დავითაიასა და ა. ვარაზთან ერთად), კავკასიის დამცველ გმირთა მემორიალი (ყარაჩაი-ჩერქეზეთის აო, 1963, არქიტექტორ ვ. დავითაიასა და მოქანდაკე გ. კალაძესთან ერთად; საქართველოს კომკავშირის პრემია, 1965). მსხვილპანელიანი და მსხვილბლოკიანი სახლების პროექტები (1983-1984 წლებში, არქიტექტორთა ჯგუფთან ერთად); საცხოვრებელი კომპლექსი ზუგდიდში; სასტუმრო კინდღაში, ურეკში და სხვა.
კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:დაბადებული 29 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1986 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 თებერვალი კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები ა
გოიანირა
გოიანირა (Goianira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 757 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გოიანიის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბოლშიე-პოროგი
ბოლშიე-პოროგი (Большие Пороги; Koski ) — სოფელი ლენინგრადის ოლქში, ვსევოლოჟსკის რაიონში. მიეკუთვნება სვერდლოვის საქალაქო დასახლებას. დასახლების სახელი მომდინარეობს ივანოვსკის ჭორომებიდან, რომელიც ბოლშიე-პოროგის მახლობლად მდებარეობს. ფინური დასახელება — „Koski“-ც ჭორომს ან ჩანჩქერს აღნიშნავს. პირველად მოიხსენიება 1500 წლით დათარიღებულ წყაროებში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 128 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ვსევოლოჟსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ჰოროდნია
ჰოროდნია (Городня) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 12766 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერნიჰივის ოლქის ქალაქები
სიბრმავე (ფილმი)
სიბრმავე — 2008 წლის მხატვრული ფილმი. ფილმი არის ამავე სახელწოდების 1995 წლის რომანის ეკრანიზაცია. ავტორს, ჟოზე სარამაგოს თავდაპირველად არ სურდა ეკრანიზაციაზე უფლებების გაცემა, თუმცა პროდიუსერებმა დაარწმუნეს, რომ ფილმში არ იქნება დაკონკრეტებული ქვეყანა და ქალაქი. ფილმი მკაცრად გააკრიტიკა რამდენიმე უსინათლოთა ორგანიზაციამ.
სიუჟეტი
ფილმის მოქმედება დიდ მეგაპოლისში ხდება. ქალაქში უცნაური ეპიდემია ჩნდება. მოქალაქეები ერთიმეორეის მიყოლებით კარგავენ მხედველობას. მხოლოდ თვალის ექიმის მეუღლეს უნარჩუნდება თვალის ჩინი და ის ცდილობს, დაეხმაროს სხვებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:2008 წლის ფილმები კატეგორია:რომანებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:ფერნანდუ მეირელისის ფილმები კატეგორია:ფილმები უსინათლოების შესახებ
სემ ჰიუსტონი
სემ ჰიუსტონი (Samuel Houston; დ. 2 მარტი, 1793, როკბრიჯის საგრაფო, ვირჯინია) — გ. 26 ივლისი, 1863, ჰანტსვილი, ტეხასი, აკშ) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და სამხედრო მოღვაწე. ტეხასის რესპუბლიკის პირველი და მესამე პრეზიდენტი. ტენესისა და ტეხასის გუბერნატორი. მისი სახელი ეწოდა ქალაქ ჰიუსტონს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტეხასის პრეზიდენტები კატეგორია:ტენესის გუბერნატორები კატეგორია:ტეხასის გუბერნატორები კატეგორია:აშშ-ის სენატორები კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები კატეგორია:დაბადებული 2 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1793 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1863
კესელრინგის შროშანი
კესელრინგის შროშანი (Lilium kesselringianum) — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე შროშანისებრთა ოჯახის (Liliaceae) შროშანის გვარისა (Lilium).
სახელწოდება
შროშანის ამ სახეობამ სახელი ბოტანიკოს ფრიდრიხ ვილჰელმ კესელრინგის (1876-1966) პატივსაცემად მიიღო, რომელმაც იგი კულტურულ მებაღეობაში დანერგა და სრულყოფილი კულტივაცია შეძლო.
გავრცელების არეალი
გავრცელებულია ჩრდილო კავკასიაში, საქართველოში, გვხვდება თურქეთის ჩრდილოეთ ნაწილშიც.
იზრდება ტყის სარტყლის მინდვრებსა და ველებზე, ისევე როგორც სუბალპური სარტყლის მაღალმთიან მდელოებზე.
სტატუსი
გადაშენების საფრთხის წინაშე მდგომი სახეობაა. შეტანილია წითელ წიგნში. ნადგურდება და მცირდება ძირითადად იმის გამო, რომ მის ბოლქვებს გარეული ცხოველები ჭამენ. გარდა ამისა, მებაღეები ბოლქვებს მიწიდან იღებენ ან ყვავილებს აგროვებენ თაიგულებისათვის, რაც სახეობას ასევე მნიშვნელოვან საფრთხეს უქმნის.
სქოლიო
კატეგორია:შროშანი კატეგორია:დეკორატიული მცენარეები
იზიუმსკი-ამატუნის სახლი
იზიუმსკი-ამატუნის სახლი (Дом Изюмского-Аматуни) — შენობა დონის როსტოვში, რომელშიც ცხოვრობდნენ მწერლები პეტრონი გაი ამატუნი და ბორის იზიუმსკი. ცხრასართულიანი აგურის სახლი აშენებულია 1975 წელს.
ისტორია
სახლი მდებარეობს სუვოროვის ქუჩისა და ჟურავლიოვის შესახვევის კუთხეში. სახლი ცნობილია იმით, რომ თავის დროზე მასში ცხოვრობდა საბჭოთა მწერლები, ფანტაზიის ჟანრის ოსტატები პეტრონი გაი ამატუნი და ბორის იზიუმსკი. ცხრასართულიანი აგურის სახლი გამოწეული ლოჯიებით აგებულია 1975 წელს.
მწერალი პ. გ. ამატუნი, ავტორი ტრილოგიისა „გაიანა“, ცხოვრობდა აღნიშნულ სახლში 1978 წლიდან 1982 წლამდე. მწერალი ბ. იზიუმსკი, როსტოვის ოლქის მწერალთა საზოგადოების ყოფილი მდივანი, ზღაპარ „ადრიანი დილის“ ავტორი, დონელი მწერლების (ვ. ზაკრუტკინი, პ. ლებედენკო, ი. დიაკონოვი, ა. როგაჩევი) ცხოვრების შესახებ სტატიების ავტორი, აღნიშნულ სახლში ცხოვრობდა 1978 წლიდან 1984 წლამდე.
მწერალი ბ. იზიუმსკი ცხოვრობდა სამოთახიან ბინაში რომლის ნომერიც იყო 153, მესამე სართულზე. შემონახულია მწერლის კაბინეტის მემორიალური აბრა, რომლის ფანჯრებიც გადიოდა ჟურავლიოვის შესახვევში. მწერალი პ. გაი ამატუნი ცხოვრობდა ოროთახიან ბინაში, რომლის ნომერიც იყო 92, მეხუთე სართულზე. მისი კაბინეტის მემორიალური აბრა დღემდე შემონახული არ არის.
1985 წელს შენობის კედელზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით:
1988 წელს შენობის კედელზე დაკიდეს მეორე მემორიალური დაფა წარწერით:
არქიტექტურა
სახლი ცხრასართულიანია, აგებულია აგურისაგან, დგას მაღალ ცოკოლზე. სახლის ფასადზე გამოწეული ლოჟიებია.
შენობა რუსული Г ასოს ფორმისაა, დაგეგმარების ძირითადი ელემენტია კიბე, რომლის გარშემოც განლაგებულია საცხოვრებელი სახლები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
მამედ ემინ რასულზადე
მამედ ემინ რასულზადე (Məhəmməd Əmin Rəsulzadə; სრულად მაჰამად ემინ ახუნდ ჰაჯი მოლა ალაქბერის ძე რასულზადე (Məhəmməd Əmin Axund Hacı Molla Ələkbər oğlu Rəsulzadə); დ. 31 იანვარი, 1884, ნოვხანი, ბაქო, რუსეთის იმპერია — გ. 6 მარტი, 1955, ანკარა, თურქეთი) — აზერბაიჯანელი სახელმწიფო და საზოგადო მოღვაწე, პოლიტიკოსი და პუბლიცისტი, აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის (1918-1920) ერთ-ერთი დამფუძნებელი და აზერბაიჯანის პოლიტიკური ემიგრაციის ლიდერი. აზერბაიჯანის ისტორიაში გამოჩენილი და უდიდესი პიროვნება, აზერბაიჯანის ეროვნული დამოუკიდებლობის მოძრაობის ხელმძღვანელი. მისი ცნობილი ფრაზა „ერთხელ აწეული დროშა აღარასოდეს ჩამოეშვება!“, მეოცე საუკუნეში აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის მოძრაობის დევიზი გახდა.
ოჯახი
მამედ ემინ რასულზადე დაიბადა 1884 წლის 31 იანვარს, ბაქოს სიახლოვეს მდებარე სოფელ ნოვხანიში. მამამისი რელიგიური მოღვაწე იყო, რომელმაც თავისი შვილი განთქმული პედაგოგის — სულთან მაჯიდ განიზადეს ხელმძღვანელობის ქვეშ მოქმედ მეორე რუსულ-მუსლიმურ სკოლაში მიიყვანა. სკოლის დამთავრების შემდეგ რასულზადემ განათლება ბაქოს ტექნიკურ სკოლაში, რუსულ ენაზე განაგრძო. ამ პერიოდს ემთხვევა რასულზადეს მოღვაწეობის პირველი წლები აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის დასაფუძნებლად. პირველი რესპუბლიკური მართვის მოდელი არა მხოლოდ მთელ თურქულ სამყაროში, არამედ მთელ ისლამურ სამყაროში რევოლუციური აღმოჩნდა. 1902 წელს, ჩვიდმეტი წლის ასაკში რასულზადემ „მუსლიმ ახალგაზრდათა ორგანიზაცია“ დააფუძნა. ეს XX საუკუნის პირველი პოლიტიკური ორგანიზაცია იყო, რომელიც აზერბაიჯანში რუსეთის კოლონიურ მმართველობას ფარულად ებრძოდა.
დაპატიმრებული ნათესავები
1937 წლის მოვლენების დროს, არა მხოლოდ რასულზადეს ოჯახის წევრები, არამედ მისი ნათესავებიც დააპატიმრეს და გადაასახლეს. მის ქვისლს, ცნობილ მწერალს სეიდ ჰუსეინს, 1937 წელს 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს და მოგვიანებით დახვრიტეს. სეიდ ჰუსეინის მეუღლე, პოეტი იუმგიულსუმ ხანუმი დააპატიმრეს და 8 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს და შემდეგ მორდოვიაში გადაასახლეს. მისი ვაჟები კი, სეიდ ჰუსეინის დის, საიარა ხანუმის მეურვეობის ქვეშ ცხოვრობდნენ. ასევე მწარე იყო რაზულზადეს სხვა ნათესავის, კერძოდ მამედალი რასულოღლუს ოჯახის ბედიც. რასულოღლუ რასულზადეს ახლო მეგობარი, ბიძაშვილი და მუსავათის პარტიის დამფუძნებელი იყო. დევნილობაში ყოფნის დროს მისი მეუღლე რაზია ხანუმი თავის სამ შვილთან ერთად ყაზახეთში გადაასახლეს.
რასულზადე დიდი ძალისხმევით ცდილობდა ოჯახის წევრების გადარჩენას და თურქეთში გადაყვანას. მისი შვილის, აზერის ნათქვამიდან, ისინი ერთხელ მოემზადნენ (დაახლოებით 1925-1926 წლებში) და აპირებდნენ მატარებლით წასვლას, თუმცა, რასულზადეს მამის, ახუნდ ჰაჯი ალექბერის რჩევით ბაქოში დარჩნენ. 1932 წლამდე, რასულზადემ ოჯახის წევრებს ფინანსური დახმარება გაუწია, სხვადასხვა ადამიანების მეშვეობით, ტანსაცმელსაც უგზავნიდა. შემდგომში, საზღვრების ჩაკეტვის გამო, ეს შეუძლებელი გახდა. ბაქოში ფარულად მოქმედი მუსავათის წევრები ეხმარებოდნენ რასულზადეს ოჯახს.
იმის შემდეგ, რაც რასულზადემ გაიგო თავისი ოჯახის წევრების გადასახლება და მეუღლის გარდაცვალება, იგი დაქორწინდა წარმოშობით პოლონელ ქალბატონ ვანდაზე. ორივე ანკარის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში მუშაობდა. ქორწინებიდან მათ შვილი არ დარჩათ. ვანდა დაიბადა 1885 წელს ვარშავაში და დაამთავრა ვარშავის უნივერსიტეტი. იყო მარშალ პილსუდსკის და 1930-იან წლებში პოლონეთის საგარეო საქმეთა მინისტრ ბეკის ნათესავი. გარდაიცვალა 1974 წელს და დაკრძალეს ანკარაში, „ჯაბაჩის“ (ასრი) სასაფლაოზე.
პოლიტიკური მოღვაწეობა
მუსლიმური დემოკრატიული „მუსავათის“ საზოგადოების სახელით ცნობილი ფარულად მოქმედი ორგანიზაციის ერთ-ერთი ქვეორგანიზაცია ცოტახნის შემდეგ ირანში დაფუძნდა და ჩამოყალიბდა, როგორც რევოლუციის მმართველი ძალა. 1904 წლის ბოლოს, მუსლიმური დემოკრატიული მუსავათის საზოგადოების საფუძველზე, რსდმპ-ის ბაქოს კომიტეტთან დაარსდა მუსლიმური სოციალ-დემოკრატიული ორგანიზაცია „ჰუმათი“. ამ ორგანიზაციის დამფუძნებლები იყვნენ: მირ ჰასან მოვსუმოვი, მამედ ჰასან ჰაჯინსკი და რასულზადე. მაშადი აზიზბეკოვი, ნარიმან ნარიმანოვი, ს. მ. ეფენდიევი და სხვა რევოლუციონერები, 1905 წლიდან ამ ორგანიზაციის წევრები გახდნენ. გამოიცემოდა ორგანიზაციის გაზეთიც, რომლის ერთ-ერთი მთავარი გამომცემელიც რასულზადე იყო. 1904-1905 წლებში მხოლოდ 6 ნომერი გამოიცა.
ირანში
1908 წლის ბოლოს, რასულზადემ დატოვა ბაქო და ირანში გადავიდა, რადგან მეფის რუსეთის ძალოვანი სტრუქტურების მხრიდან მისი დაპატიმრების საფრთხე არსებობდა. თავრიზში, რასულზადე ეროვნულ გმირს სატარ ხანსა და მის კოლეგებს შეხვდა. მოგზაურობდა სამხრეთ აზერბაიჯანის ქალაქებში და აკვირდებოდა აზერბაიჯანელი ხალხის მდგომარეობას. ეს პერიოდი ასახულია მის ლიტერატურულ შემოქმედებაშიც. შემდეგ რასულზადემ განათლებულ მოღვაწეთა ერთ ჯგუფთან ერთად ერთად (სეიდ ჰასან თაღიზადე, ჰუსეინგულუ ხან ნავაბი, სულეიმან მირზა, სეიდ მამედ რზა და სხვები) 1910 წლის სექტემბერში ირანის დემოკრატიული პარტია დააფუძნა. გახდა გაზეთების „ირან-ნოუ“ და „ირან აჰატ“ მთავარი რედაქტორი. 1909 წლის 24 აგვისტოს დაფუძნებული ყოველდღიური და დამოუკიდებელი გაზეთი „ირან-ნოუ“ დღეში 2-3 ათასი ეგზემპლარით ირანის ყველაზე მსხვილ გაზეთად იქცა. მიუხედავად იმისა, რომ 1910 წლის ზაფხულში ის დაიხურა, შემოდგომაზე, 26 ოქტომბერს, გაზეთმა აღადგინა საქმიანობა დემოკრატიული პარტიის ორგანოს სახით. გაზეთში რასულზადე გამოსცემდა თავის ლექსებსა და პუბლიცისტურ ნაშრომებს. მან ირანში ევროპული ტიპის ჟურნალისტიკას ჩაუყარა საფუძველი. მოგვიანებით, სეიდ ჰასან თაღიზადე რასულზადესთვის მიძღვნილ ნეკროლოგში წერდა: „რასულზადემ ირანში თანამედროვე ევროპული გაზეთის ტიპს ჩაუყარა საფუძველი“. იმავე წელს, ირანის რეაქციული პარტია „ეტიდალიეი“ („მოტადელა“) დაფუძნდა. ამასთან დაკავშირებით, რასულზადემ 1910 წელს თეირანში სპარსულად წიგნი გამოაქვეყნა, სახელწოდებით „ტანგიდი-ფირგეი-ეტიდალიუნ“. 1911 წელს არდაბილში გამოიცა რასულზადეს სპარსულენოვანი წიგნი „სადათი-ბაშარი“.
თურქეთში
მეფის მთავრობა ირანში გამოწვეული რევოლუციური მოძრაობის შიშით ირანის შაჰის მთავრობისგან ითხოვს რევოლუციური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერის, რასულზადეს ქვეყნიდან გაძევებას. 1911 წლის მაისში დევნისგან თავის დაღწევის მიზნით იგი სტამბოლში გადავიდა. თურქეთის დედაქალაქში ის შეხვდა თავის თანამემამულეებს ალი ბეი ჰუსეინზადეს და აჰმედ ბეი აღაოღლუს, ასევე მჭიდრო ურთიერთობა დაამყარა იუსიფ ბეი აქჩურალისთან, ზია გიოქალფსა და სხვა გამოჩენილ მეცნიერებთან. რასულზადე აღტაცებული იყო „ახალგაზრდა თურქების“ ორგანიზაციით, მუშაობდა „თურქული ოჯახის“ საზოგადოებაში და 1911 წლის ნოემბრიდან, ჟურნალ „თურქული მამულის“ აქტიური მწერალი გახდა.
თურქეთში, რასულზადე ჯერ კიდევ სტამბოლში ყოფნის დროს, მისივე მითითებით ყოფილი ჰუმათის წევრების თაღი ნაღიევისა და აბასყულუ ქაზიმზადეს მიერ 1911 წლის ოქტომბერში დაფუძნებულ მუსლიმური დემოკრატიული მუსავათის პარტიაში შედის და ძალიან მოკლე დროში მისი ლიდერი ხდება. ამ წლებში რასულზადე აქტიურად აგრძელებს თავის ლიტერატურულ-პუბლიცისტურ საქმიანობას.
ბაქოში დაბრუნება
thumb|პარტია „Hümmət“ (ჰიუმატის) დამფუძნებლები. მარცხნიდან მარჯვნივ: [[მაშადი აზიზბეიოვი, აჟდარ მალიქოვი, ასადულა ახუნდოვი და მამედ ემინ რასულზადე.]]
1913 წელს რომანოვების დინასტიის 300 წლის იუბილესთან დაკავშირებით საერთო შეწყალება გამოცხადდა და რასულზადეს სამშობლოში დაბრუნების საშუალება მიეცა.
1917 წლის თებერვალში ბურჟუაზიული რევოლუცია მოხდა. მუსავათის პარტიის ორგანო, რომელმაც თავისი საქმიანობა იმავე წლის მარტში დაიწყო, გაზეთში „ღია სიტყვა“ წერდა:
1917 წლის აპრილში ბაქოში კავკასიის მუსლიმთა კონგრესი შეიკრიბა. კონგრესმა რასულზადეს შემოთავაზებით მიიღო გადაწყვეტილება რუსეთის ფედერაციული სახით ორგანიზების შესახებ. იმავე წლის მაისში, მოსკოვის მუსლიმთა საქველმოქმედო საზოგადოებისთვის გადაცემულ შენობაში, რომელიც აზერბაიჯანელი მოღვაწე შამსი ასადულაევის მიერ იყო შემოწირული, გაიხსნა რუსეთის მუსლიმთა ყრილობა. რასულზადე გამოვიდა მოხსენებით რუსეთის ფედერაციულ ფორმირებაზე. კონგრესმა ხმათა უმრავლესობით დაამტკიცა რასულზადეს წინადადება მომავალი რუსეთის ფედერაციის შექმნის შესახებ, რომელიც შედგება რამდენიმე დამოუკიდებელი ერთეულისგან, როგორებიცაა თურქ-თათრეთი, თურქესტანი, ყაზახეთი, ბაშკირეთი და აზერბაიჯან-დაღესტანი.
ამ პერიოდში რასულზადემ გამოაქვეყნა თავისი წიგნები „ხალხის მმართველობა“ და „რომელი მთავრობაა სასარგებლო ჩვენთვის?“. მოგვიანებით, მოსკოვის მუსლიმთა კონგრესზე გაკეთებული მოხსენების საფუძველზე გამოაქვეყნა წიგნი „ორი ხედვა მმართველობის თაობაზე“.
მაისში რასულზადეს რედაქციით გამოქვეყნდა ჟურნალი „ძმური დახმარება“, თუმცა ჟურნალის მხოლოდ ერთი ნომერი გამოიცა. 1917 წლის ივნისის მეორე ნახევარში მუსლიმთა დემოკრატიული მუსავათის პარტია და თურქ ადამიათის ცენტრისტული პარტია გაერთიანდნენ და დაიწყეს საქმიანობა „მუსავათის“ სახელით. მისი რეგიონალური დეპარტამენტები არა მხოლოდ აზერბაიჯანში, არამედ ასტრახანში, სტავროპოლში, უკრაინაში, საქართველოსა და სომხეთის დედაქალაქებში, თურქესტანის ცენტრ ტაშკენტში, სამხრეთ აზერბაიჯანის ცენტრ თავრიზში, ირანის გილანის ოსტანის დედაქალაქ რეშთიში და ოსმალეთის დედაქალაქ სტამბოლში მოქმედებდა.
1917 წლის 26 ოქტომბრიდან 31 ოქტომბრამდე, 500 დელეგატის მონაწილეობით ბაქოში მუსავათის პარტიის პირველი ყრილობა ჩატარდა, სადაც მამედ ემინ რასულზადე პარტიის ცენტრალური კომიტეტის თავმჯდომარედ აირჩიეს. ამ კონგრესის შემდეგ, ბაქოსა და აზერბაიჯანის ყველა ქალაქში დაიწყო ეროვნული მოძრაობა სლოგანით დამოუკიდებლობა აზერბაიჯანს. ისტორიაში ეს პერიოდი „აზერბაიჯანის ეროვნული მოძრაობის“ სახელით შევიდა.
აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკა
1917 წლის შემოდგომაზე, რასულზადე რუსეთის პარლამენტის წევრად აირჩიეს აზერბაიჯანისა და თურქესტანის ოლქიდან. 1918 წლის 26 მაისს, შიდა კონფლიქტების შედეგად, ამიერკავკასიის სეიმი დაიშალა. ამავე თვის 27 რიცხვში, ჩამოყალიბდა აზერბაიჯანის ეროვნული საბჭო, რომელიც შედგებოდა სხვადასხვა პარტიის წევრებისაგან, რომლებიც შედიოდნენ სეიმის მუსლიმთა ფრაქციაში. ხმათა უმრავლესობით, რასულზადე ეროვნული საბჭოს თავმჯდომარედ აირჩიეს. 1918 წლის 28 მაისს, აზერბაიჯანის მასშტაბით ყველა რადიოსადგურებისა და გაზეთების საშუალებით გამოცხადდა აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობა. ეს იმას ნიშნავდა, რომ აზერბაიჯანის მოსახლეობამ, როგორც ერი მთელ კაცობრიობას განუცხადა თავისი არსებობისა და ეროვნული სახელმწიფოს დაარსების შესახებ. ფათალი ხან ხოისკის ხელმძღვანელობით ჩამოყალიბდა აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პირველი მთავრობა. ამრიგად, აზერბაიჯანის მოსახლეობამ დააარსა პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკა არა მხოლოდ თურქულ ერებს შორის, არამედ მთელ ისლამურ აღმოსავლეთში. 17 ივნისს, აზერბაიჯანის ეროვნული ასამბლეის სხდომაზე, რასულზადემ თავის გამოსვლაში განაცხადა:
thumb|left|332x332px|მამედ ემინ რასულზადე თავის თანამოაზრეებთან ერთად. მარჯვნიდან მარცხნივ: [[აბასყულუ ქაზიმზადე, ქარბელაი ველი მიქაილოვი, ნასიბ იუსიფბეილი, მირზა მამედ ახუნდოვი, მამედ ემინ რასულზადე, მამედ ალი რასულზადე, თაღი თაღიევი.]]
რასულზადემ, თავის ემოციურ გამოსვლაში ჯერ კიდევ პირველი მსოფლიო ომის დროს ჟურნალ „Dirilik“-ის ფურცლებზე დაწერილ და შემდგომში, 1917 წლის აპრილში, ბაქოში ჩატარებულ კავკასიის მუსლიმთა კრებაზე ისევ გამოთქმულ „აზერბაიჯანის მისწრაფების“ თემას შეეხო. სამწუხაროდ, 1918 წლის 28 მაისამდე, ანუ აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის გამოცხადებამდე, მთელი რიგი ცნობილი რევოლუციონერების ნაწარმოებში არ არის აღნიშნული, რომ ამ მიწას აზერბაიჯანი ჰქვია და ამ ერის სახელწოდებაა აზერბაიჯანელი. აზერბაიჯანელი ხალხი მხოლოდ იმ დროს გათავისუფლდა კოლონიალიზმისგან, როდესაც ეროვნული სახელმწიფოს ჩამოყალიბების საკითხი წარმოიშვა და ამით ყველა უსამართლობა დასრულდა. 1918 წლის 7 დეკემბერს, აზერბაიჯანის პარლამენტის საზეიმო გახსნისას, რასულზადემ განაცხადა:
ამრიგად, არ არსებობს აზრთა სხვადასხვაობა მუსლიმ პარტიათა შორის დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის იდეასთან მიმართებაში. ხალხის ცნობიერებაში უკვე გამყარდა აზერბაიჯანის იდეა.
ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტი გახსნა ასევე უკავშირდება რასულზადეს სახელს. ამ მხრივ, მან არაერთხელ ისაუბრა აზერბაიჯანის პარლამენტში, სადაც მკაცრად მოითხოვდა უნივერსიტეტის გახსნას. უნივერსიტეტის პირველი რექტორი, პროფესორი რაზუმოვსკი, 1922 წელს გამოქვეყნებულ სტატიაში „ქალაქ ბაქოში უნივერსიტეტის საფუძვლის დაარსების“ შესახებ წერდა:
1920 წლის მარტში, ბაქოში რუსულ ენაზე გამოცემულ „1920 წლის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კალენდრის გვერდზე“ აღნიშნულია, რომ რასულზადე უნივერსიტეტში ისტორიისა და ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, ოსმალეთის ლიტერატურის ისტორიას კითხულობდა.
როგორც ბურჟუაზიული ფიგურა, მან უპასუხა მათ, ვინც ცდილობდა ხელი შეეშალა მას: „სიღარიბის გამო ვერ მივიღე უმაღლესი განათლები, თქვენ კი ფულის საშუალებით რუსეთსა და დასავლეთ ევროპაში მიიღეთ განათლება, დღეს როგორ მოგმართოთ თქვენ, რომლებიც თავს ასახელებთ ბოლშევიკებად.“
აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის წლისთავთან დაკავშირებით, 1919 წელს ბაქოში დაიბეჭდა ერთადერთი ნომერი ჟურნალ „İstiqlal“-ის, რომელიც არ იყო ფართოდ წაკითხული მკითხველების მიერ და სადაც გამოქვეყნდა რასულზადეს ნაწარმოები სახელწოდებით „აზერბაიჯანის რესპუბლიკა“.
რასულზადე და სტალინი
საუკუნის დასაწყისში, 1907 წლის ბოლოს ქალაქ ბაქოში რევოლუციონერმა იოსებ სტალინმა და რასულზადემ ერთმანეთი გაიცნეს. რასულზადეს სტატიაში სათაურით „სტალინი და რევოლუცია“, რომელიც სტამბოლში გამოქვეყნებულ გაზეთ „Dünya“-ში დაიბეჭდა, აღწერილია 1905 წლის ამბავი, სადაც ნავთობმაგნატებს სტალინის ბალახანის ნავთობსაბადოს ჭაში ჩაგდება უნდოდათ, რადგან მან მუშები მიტინგზე გამოუყვანა, თუმცა რასულზადემ ის დაღუპვისგან გადაარჩინა, ხოლო შემდეგ მუსავათის პარტიის წევრები მას ბაილის ციხიდან გაქცევაში დაეხმარნენ.
ემიგრაცია
რასულზადე, რომელმაც 1922 წელს პეტროგრადიდან (დღეს სანქტ-პეტერბურგი) ფინეთში გაემგზავრა, შემდგომში დასავლეთ ევროპის გავლით თურქეთში ჩადის.
1923 წელს, სტამბოლში გამოიცა რასულზადეს წიგნი სახელწოდებით „აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ისტორია, ფორმირება და ამჟამინდელი მდგომარეობა“. გამოიცა ასევე მისი წიგნები „საუკუნის წიგნები“, „დამოუკიდებლობის იდეოლოგია და ახალგაზრდობა“. 1923-27 წლებში, სტამბოლში გამოქვეყნდა გაზეთი „ახალი კავკასია“, მაგრამ მოსკოვის თხოვნით, ქემალისტურმა მთავრობამ დახურა ის და რასულზადე იძულებული გახდა ევროპაში გადასულიყო. ცხოვრობდა ვარშავასა და ბერლინში.
1928 წელს, რასულზადემ სტამბოლში გამოაქვეყნა თავისი რამდენიმე ნამუშევარი, მათ შორის „რევოლუციური სოციალიზმის დაშლა და დემოკრატიის მომავალი“, „ერი და ბოლშევიზმი“ და „კავკასიური თურქები“. იმავე წელს იგი გამოსცემს გაზეთს „აზერბაიჯანელი თურქი“ (1928-1931), შემდეგ კი „ცეცხლიანი მიწა“ (1929-1930) და ყოველკვირეულ გაზეთს „შეტყობინება“ (1929-1931), რომელთა რედაქტორი თვითონ რასულზადეა. 1930 წელს, პარიზში, ფრანგულ ენაზე გამოქვეყნდა რასულზადეს წიგნი სახელწოდებით „აზერბაიჯანი და მისი დამოუკიდებლობა“ და რუსულ ენაზე „კავკასიურ პრობლემებთან დაკავშირებით პანთურანიზმი“. 1931 წლიდან, ევროპის ქვეყნებში გრძელდება რასულზადეს საემიგრაციო პერიოდი. მისი რედაქციით, ბერლინში თვეში სამჯერ გამოიცემოდა გაზეთი „დამოუკიდებლობა“ (1932-1934) და ჟურნალი „აღორძინება“ (1934-1938).
1933 წელს ბერლინში რასულზადეს მიერ გამოქვეყნებულმა წიგნმა „ზოგიერთი შენიშვნები აზერბაიჯანის რესპუბლიკის შესახებ“ დიდი ინტერესი გამოიწვია. რასულზადე ასევე ცნობილი ლიტერატურული კრიტიკოსიც იყო. 1936 წელს ბერლინში დაიბეჭდა მისი წიგნი „თანამედროვე აზერბაიჯანული ლიტერატურა“. ასევე, 1938 წელს ბერლინში, გერმანულ ენაზე გამოიცა წიგნი „აზერბაიჯანის პრობლემა“ და 1939 წელს პოლონურ ენაზე ვარშავაში გამოიცა წიგნი სახელწოდებით „აზერბაიჯანის ბრძოლა თავისუფლებისათვის“. 1938 წლიდან პოლონეთის მთავრობაში მრჩევლად მუშაობდა, შემდეგ, 1940 წლიდან ცხოვრობდა რუმინეთში. 1943 წელს სტამბოლში გამოცემულ „ისლამურ-თურქული ენციკლოპედია“-ში დაიბეჭდა მისი სტატია სახელწოდებით „აზერბაიჯანული დიალექტი“. 1947 წელს, რასულზადე საცხოვრებლად ანკარაში გადმოდის და 1949 წელს გამოიცემა მისი წიგნი სახელწოდებით „აზერბაიჯანის კულტურული მემკვიდრეობა“. მისი წიგნები „თანამედროვე აზერბაიჯანული ლიტერატურა“ (1950) და „აზერბაიჯანის თანამედროვე ისტორია“ (1951) გვიჩვენებნ, რომ რასულზადემ იმ წლებში შრომობდა ნაყოფიერად. მოგვიანებით, 1951 წელს, ანკარაში გამოაქვეყნა მონოგრაფია სახელწოდებით „აზერბაიჯანელი პოეტი ნიზამი“ და მრავალი ინოვაცია შემოიღო მსოფლიო ნიზამისმცოდნეობაში.
იმავე წელს, რასულზადემ ნიუ-იორკში ინგლისურ ენაზე გამომავალი ჟურნალის „უკრაინა“-ს 1951 წლის მე-3 ნომრის მე-7 ტომში, გამოაქვეყნა სტატია სახელწოდებით „აზერბაიჯანის რესპუბლიკა“. ლონდონში, ბრიტანულ ენციკლოპედიაში გამოქვეყნდა „მუსავათის პარტიის დაფუძნების ისტორია და აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის ფორმირების“ სტატია. რაზულზადეს მიერ აზერბაიჯანის შესახებ დაწერილი მრავალი სტატია დაიბეჭდა თურქეთის ენციკლოპედიაშიც, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გამოქვეყნდა. ანკარაში ყოფნისას მან მჭიდროდ თანამშრომლობდა თურქეთის ისტორიულ საზოგადოებასთან და თურქულენოვან ორგანიზაციებთან. 1952 წლიდან, ანკარაში ჟურნალ „აზერბაიჯანში“ რასულზადემ გამოაქვეყნა მთელი რიგი სტატიები აზერბაიჯანელი ხალხის ისტორიასა და ლიტერატურის შესახებ.
ურთიერთობა ჰიტლერთან
რასულზადეს, ადოლფ ჰიტლერთან, რომელიც 1932-1945 წლებში გერმანიის მმართველი იყო, პირდაპირი ურთიერთობა არ ჰქონია. მას გერმანიის მთავრობასთან ურთიერთობა სსრკ-ის გენერალური დირექტორატის აღმოსავლეთის დეპარტამენტის ხელმძღვანელის, პროფესორ გერჰარდ ვონ მენდესა და გერმანიის მოსკოვში ყოფილი ელჩის და საგარეო საქმეთა სამინისტროს წარმომადგენლის, შულენბერგის მეშვეობით ჰქონდა. რასულზადეს მთავარი მიზანი გერმანიის მთავრობასთან ურთიერთობების დამყარებისას, 70 ათასამდე აზერბაიჯანელი მძევლისა და გერმანიის მიერ აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის აღიარება იყო. ამ საკითხთან დაკავშირებით, გერმანიაში ყოფნისას რასულზადემ „აზერბაიჯანის ეროვნული კომიტეტი“ შექმნა და გერმანიის მთავრობასთან მოლაპარაკებები გამართა. თუმცა, ჰოტლერმა უპირატესობა არა „კომიტეტებს“, არამედ „ეროვნულ კომისიებს“ მიანიჭა.
ჰიტლერის და მისი ფაშისტური იდეოლოგიის მიმართ დამოკიდებულება რასულზადემ შემდეგი სიტყვებით გამოხატა:
გერმანიაში 1932-1934 წლებში გამოსულ ნაშრომში „დემოკრატია და საბჭოეთი“, იგი ფაშიზმის მიმართ დამოკიდებულებას ასე გამოხატავს:
ლიტერატურული მოღვაწეობა
რასულზადემ თავისი ლიტერატურული მოღვაწეობა მეოცე საუკუნის დასაწაყისში და ეროვნული მოძრაობის აქტიურობის წლებში დაიწყო. მისი პირველი ნამუშევარი სახელწოდებით „მიუხამასი“ გაზეთ „შარგი-რუს“-ში (რუსული აღმოსავლეთი) გამოქვეყნდა. რასულზადეს სხვადასხვა თემებზე დაწერილი სტატიები და ლექსები დაიბეჭდა ალი ბეი ჰიუსეინზადეს რედაქტობის ქვეშ არსებულ ჟურნალ „ფიუზატში“, ასევე აჰმედ ბეი აღაოღლუს რედაქტორობის ქვეშ არსებულ გაზეთებში „ირშადსა“ და „თარაგიში“. დროებით ის „ირშადის“ რედაქტორიც იყო. 1907 წელს, გახდა უდიდესი კომპოზიტორის უზეირ ჰაჯიბეკოვის „თურქულ-რუსული და რუსული-თურქული ლექსიკონის“ წიგნის გამომცემელი. იმავე წელს, რასულზადემ გადათარგმნა აზერბაიჯანულად ა. ბლიუმის წიგნი „რა თავისუფლება სჭირდება მუშა კლასს“ (ხალხის წარმომადგენლობის შესახებ) და გამოაქვეყნა ძმები ორუჯოვების სტამბის მეშვეობით, „თაქამულ“-ის გაზეთის რედაქციის სახელით.
1908 წლის 5 დეკემბერს, მამედ ემინ რასულზადეს პიესა „სიბნელეში სინათლე“ დაიდგა. პიესის მთავარი იდეა ეროვნული მიზნის გამოღვიძება და დამოუკიდებლობის მოძრაობის ხელშეწყობა იყო. თავისი საქმიანობით დაიწყო „დამოუკიდებელ აზერბაიჯანის“ იდეის გავრცელება. მისი პიესა პირველი დრამაა აზერბაიჯანში, რომელიც მთლიანად უკავშირდება ეროვნული დამოუკიდებლობის მოძრაობას. გარდა ამ ნამუშევრისა, მას ასევე დაწერილი აქვს პიესა სახელწოდებით „ნაგაჰან ბელა“ (Nagəhan bəla).
გარდა ამისა, იგი თარგმნის და გამოსცემს მაქსიმ გორკის ნაწარმოების „დედა“-ს ერთ ნაწილს. ნაშრომმა, იმ წლებში აზერბაიჯანულ ლიტერატურაზე გარკვეული გავლენაც მოახდინა. 1914 წლის 16 სექტემბერს, გამოქვეყნდა ლიტერატურულ-სოციალური, ისტორიული და პოლიტიკური ჟურნალი „ყოფნის“ (Dirilik) პირველი ნომერი, პოეტ, მწერალ და ჟურნალისტ ალიაბას მიუზნიბის რედაქტორობით. მ.ა.რასულზადეს მთავარი სტატია სახელწოდებით „რა არის ყოფნა“ განსაზღვრავდა ჟურნალის იდეის მიმართულებას და ხალხს ეროვნული აღორძინებისკენ მიუწოდებდა.
„მარ“, „მარ-ზადე“, „მ.რ-ზადე“, „ჰამან“, „სოციალისტი“ და სხვა მისი ფარული ხელმოწერების ქვეშ, სხვადასხვა პერიოდებში პრესის გვერდებზე გამოქვეყნდა მთელი რიგი სტატიეიბი.
სიკვდილი
thumb|150px|right|რასულზადეს საფლავი ანკარაში
მამედ ემინ რასულზადე, რომელიც ანკარის საუნივერსიტეტო კლინიკაში დიაბეტის დიაგნოზით იმყოფებოდა, 1955 წლის 6 მარტს, საღამოს 10:50 საათზე გარდაიცვალა. გარდაცვალებმადე, როგორც ცნობილია, სამჯერ წამოიძახა „აზერბაიჯანი, აზერბაიჯანი, აზერბაიჯანი!“. ანკარის რადიომ, 7 მარტს, 22:45 საათზე მწუხარებით მთელ მსოფლიოს აცნობა აზერბაიჯანის ეროვნული საბჭოს ყოფილი თავმჯდომარის და აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის ფუძემდებლის მამედ ემინ რასულზადეს გარდაცვალების შესახებ. 8 მარტს, ანკარაში, ჰაჯი ბაირამის მეჩეთში რასულზადეს მეგობრებმა მას პატივი მიაგეს. ანკარის მუნიციპალიტეტის გამგებელი ქემალ აიგუნმა, ასევე გამოხატა თავისი მწუხარება. დაკრძალვზე იმყოფებოდნენ „აზერბაიჯანის კულტურის ასოციაციის“, „სოლიდარობის ასოციაციის“, „ეროვნული ბიბლიოთეკის“, „თურქეთის ბიბლიოთეკათა ასოციაციის“, „ყარსელი უმაღლესი სასწავლებლების ასოციაციის“, „გაზეთების ასოციაციის“ წევრები, აგრეთვე იდილ-ურალი, ყირიმის თურქებისა და პოლონეთის წარმომადგენლები. დაკრძალვის ცერემონიაზე ასევე იმყოფებოდნენ ისეთი ცნობილი პიროვნებები, როგორებიცაა აბდულვაჰაბ იურდსევარი, აჰმედ ჯაფაროღლუ, მირზა ბალა მამედზადე, ჰამდულაჰ სუბჰი თანრიოვერი, სადრი მაქსუდი, ჯაფარ სეიდაჰმედ კრიმარი, აბდულა ბათალ ტაიმასი, აჰმედ ზექი ვალიდი თოღანი. რასულზადე, ანკარის ჯებეჯი ასრის სასაფლაოზე დაკრძალეს. მნიშვნელოვანი ნეკროლოგები გამოიცა თურქეთში, ირანსა და დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში. მათ შორისაა „სამყარო“ და „ბირლიკი“ თურქეთში, ირანში გამოცემული გაზეთები „არამი“ და „ირან-ნოუ“, ასევე გერმანიაში რადიო „აზადლიკი“. ყველაზე საინტერესოა თაღიზადეს მიერ გამოქვეყნებული ნეკროლოგი. წარმოშობით ორდუბადელი თაღიზადე, დაიბადა ირანის ქალაქ თავრიზში (სამხრეთი აზერბაიჯანი), რასულზადესთან ერთად იყო ერთ-ერთი რევოლუციური მოძრაობის ხელმძღვანელი, მოგვიანებით ფაჰლავის მმართველობის მხარდამჭერი და ამგვარად თავისი ხალხისთვის უცხო პირად გარდაქმნილი ადამიანი. ირანის ერთ-ერთი განთქმული სახელმწიფო მოღვაწე, დიპლომატი და მეცნიერი სეიდ ჰასან თაღიზადე ჟურნალ „სუჰანში“ წერდა: „რასულზადე იყო ერთ-ერთი რიგგარეშე უსახური ადამიანი, რომელსაც მთელ აღმოსავლეთში ანალოგი არ გააჩნია. მე შემიძლია ვთქვა, რომ მამედ ემინ რასულზადე იყო ძალიან განათლებული, ძლიერი და ჯანსაღი აზროვნების მქონე, თავდაუზოგავი, სრულფასოვანი, სამაგალითო ადამიანი“.
1978 წელს, ანკარაში გამოქვეყნდა რასულზადეს წიგნი სახელწოდებით „ეროვნული სოლიდარობა“. 1985 წელს, ოქსფორდში ინგლისურ ენაზე გამოიცა მისი წიგნი სახელწოდებით „პანთურანიზმი კავკასიის პრობლემებთან დაკავშირებით“, ხელმეორედ წიგნი გამოიცა რუსულ ენაზეც. 1989 წელს, რასულზადეს წიგნები ანკარაში გამოიცა, როგორც „საუკუნის ზარი“ და 1990 წელს გამოიცა მისი წიგნი „ისტორია, ფორმირება და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ამჟამინდელი სახელმწიფო“. 1993 წელს, თურქეთის რესპუბლიკაში გახსნილ სკოლას მიენიჭა მისი სახელი (მამედ ემინ რასულზადეს ანადოლუს ლიცეიუმი).
მამედ ამინ რასულზადეს დაბადების დღესთან დაკავშირებით, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მეორე პრეზიდენტმა, აბულფაზ ელჩიბეიმ, 1992 წლის 24 დეკემბრს ხელი მოაწერა „გამოჩენილი საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწე მ. ა. რასულზადეს ტოტალიტარული საბჭოთა რეჟიმის პერიოდში რეპრესირებული ოჯახის წევრების აზერბაიჯანში დაბრუნებისა და მათი სოციალურ საკითხთა გადაწყვეტის შესახებ“ 254-ე განკარგულებას.
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მე-4 პრეზიდენტმა, ილჰამ ალიევმა, 2013 წლის 22 ნოემბერს ხელი მოაწერა განკარგულებას მამედ ემინ რასულზადეს 130 წლის იუბილეს ჩატარების შესახებ.
ანკარის მუნიციპალიტეტის მიერ, ჯებეჯი ასრის სასაფლაოზე, რასულზადეს საფლავთან დაიდგა მემორიალი. მემორიალის გასწვრივ აზერბაიჯანისა და თურქეთის დროშები ფრიალებს.
დაფუძნებული ორგანიზაციები
ქვემოთ მოყვანილია ის ორგანიზაციები, რომელიც მან შექმნა ან დიდი წვლილი მიუძღვის შექმნაში.
ბიბლიოგრაფია
რასულზადეს გამოქვეყნებული ნაშრომები:
ხსოვნა
thumb|right|მამედ ემინ რასულზადეს პორტრეტი 1993-2006 წლებში მიმოქცევაში არსებული 1000 მანათის ნომინალის ბანკნოტაზე.
სპექტაკლი
რასულზადეს საპატივცემულოდ პირველი სპექტაკლი 1994 წლის 18 დეკემბერს, აზერბაიჯანის მინიატურის თეატრში დაიდგა, სპექტაკლის სახელწოდება კი „აზერბაიჯან! აზერბაიჯან! აზერბაიჯან!“ გახდა. პიესის ავტორი პოეტი თეიუბ ყურბანი, ხოლო დამდგმელი რეჟისორი სადიქ იბრაგიმოვია.
ლიტერატურაში
რასულზადეს შესახებ დაწერილი წიგნები:
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 31 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1884 კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 6 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1955 კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:აზერბაიჯანელი პუბლიცისტები კატეგორია:აზერბაიჯანელი საზოგადო მოღვაწეები კატეგორია:აზერბაიჯანელი ანტიკომუნისტები
მონღოლეთის ტურიზმი
ტურიზმი მონღოლეთში შეზღუდული იყო სოციალისტური რესპუბლიკის პერიოდში, თუმცა გაიზარდა მონღოლეთის დემოკრატიული რევოლუციის შემდეგ, რომელიც საბჭოთა კავშირის დაშლამ და 1989 წლის რევოლუციებმა გამოიწვია. მონღოლეთში სამოგზაურო ორგანიზაციების არსებობა 50 წელზე მეტს ითვლის, თუმცა კერძო სექტორი მხოლოდ 20 წლის წინ შეიქმნა. ამჟამად მონღოლეთში 403 ტურისტული კომპანია, 320 სასტუმრო, 647 კურორტი და ტურისტული ბანაკია, სადაც 56-მე მეტი საგანმანათლებლო დაწესებულების კურსდამთავრებულები არიან დასაქმებულები. მონღოლეთი გაეროს წევრია და აქტიურადაა ჩართული მსოფლიო ტურიზმის ორგანიზაციის საქმიანობაში.
ტურისტულ სექტორში უცხოური ინვესტიციების გაზრდის მიზნით მონღოლეთის მთავრობა ათავისუფლებს გადასახადისგან იმ ინვესტორებს, რომლებიც ინვესტიციას მაღალრეიტინგული სასტუმროებისა და ტურისტული კომპლექსების აგებაში დებენ. ქვეყანაში ტურისტული ბიზნესის წარმართვისას არაა აუცილებელი ლიცენზიის ქონა, ხოლო უცხოული ვიზიტორებისთვის ტუროპერატორთა მიერ გაწეული მომსახურება გათავისუფლებულია დამატებული ღირებულების გადასახადისგან. ტურისტული სექტორისთვის არაა დაწესებული შემზღუდველი სტანდარტები და რეგულაციები. სექტორი ნაკლებად კონტროლდება სახელმწიფოს მიერ და საქმიანობის წარმართვისას არ საჭიროებს სახელმწიფოს ნებართვას. საკანონმდებლო ჩარჩოს რეფორმების წარმატებულობის ნათელი მაგალითია ქვეყანაში ტურისტთა რიცხვის მკვეთრი ზრდა. 2010 წელს მონღოლეთმა 450 000 ათას ტურისტს უმასპინძლა, რაც 2000 წლის მონაცემს სამჯერ აღემატებოდა.
2013 წლის იანვარში, ქვეყანაში ტურიზმის ინდუსტრიის გაზრდის მიზნით მონღოლეთის კულტურის, სპორტისა და ტურიზმის სამინისტრომ ოფიციალური ტურისტული სლოგანი დაამტკიცა, რომელიც ასე ჟღერს: „გახდი მომთაბარე! გაიცანი მონღოლეთი!“ ერთი წლის შემდეგ სამინისტრომ ახალი სლოგანი დაამტკიცა: „მონღოლეთი — ბუნებით მომთაბარე!“
2014 წლის 5 მარტს, ბერლინის საერთაშორისო ტურისტულ გამოფენაზე მონღოლეთის კულტურის, სპორტისა და ტურიზმის სამინისტროს ოფიციალურმა წარმომადგენლებმა ხელი მოაწერეს შეთანხმებას, რომლის მიხედვითაც მონღოლეთი 2015 წლის ბერლინის საერთაშორისო ტურისტული ბაზრის ოფიციალური პარტნიორი ქვეყანა იქნებოდა.
2014 წლის დეკემბერში მინისტრთა კაბინეტში ცვლილებების შედეგად კულტურის, სპორტისა და ტურიზმის სამინისტრო გარემოს დაცვის, მწვანე განვითარების და ტურიზმის სამინისტროდ გადაკეთდა.
მონღოლეთი ტურისტებს მრავალფეროვან აქტივობებს სთავაზობს, მათ შორისაა: ლაშქრობა, კლდეზე ცოცვა, ცხენზე ჯირითი, ჯომარდობა, აქლემით გასეირნება და მოტოციკლეტის ტურები. ქვეყანაში ერთ-ერთი მთავარი ტურისტული დანიშნულების ადგილი გობის უდაბნოა, სადაც უდაბნოს ცხოველების გარდა ტურისტთა ინტერესის საგანი დინოზავრების ძვლებისა და კვერცხების ნაშთებია. მონღოლეთში პოპულარული სალაშქრო ადგილებია ტბები, მწვერვალები, რომლითაც ულან-ბატორია შემოსაზღვრული და გობის გურვან საიხანის ეროვნული პარკი.
ღონისძიებები
მონღოლეთის მთავარი ფესტივალია ნაადამი, რომელიც ყოველწლიურად 11-დან 13 ივლისამდე დემოკრატიული რევოლუციის პატივსაცემად ტარდება. ფესტივალზე მონღოლურ ტრადიციულ სპორტის სახეობებში ტარდება შეჯიბრები, ესენია: მშვილდოსნობა, დოღი გრძელ დისტანციაზე და მონღოლური ჭიდაობა. აგრეთვე მონღოლეთში ყოველწლიურად ჩატარებულ მნიშვნელოვან ღონისძიებებს შორისაა არწივების ფესტივალი, აქლემების ფესტივალი, ნოვრუზი, მთვარის ახალი წელი, ყინულის ფესტივალი და მის მონღოლეთი.
სქოლიო
კატეგორია:აზიის ტურიზმი კატეგორია:აზიის ტურიზმი ქვეყნის მიხედვით
გუაპო
გუაპო (Guapó) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 757 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გოიანიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 976 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 27.04 კმ²-ზე. ფართობი 516 844 კმ²-ია.
ლუსია პინოჩეტი
ინეს ლუსია პინოჩეტ ირიარტი (Inés Lucía Pinochet Hiriart; დ. 14 დეკემბერი, 1943, სანტიაგო) — ჩილელი პოლიტიკური მოღვაწე, აუგუსტო პინოჩეტის უფროსი ქალიშვილი. 1973-1990წლებში აუგუსტო პინოჩეტის მმართველობის პერიოდში, მისი რეჟიმის ერთ-ერთი იდეოლოგი. გენერალ პინოჩეტის გადადგომის შემდეგ იყო მემარჯვენე ოპოზიციის აქტივისტი, მუნიციპალური საბჭოს წევრი სანტიაგოს ერთ-ერთი საარჩევნო ოლქიდან. დააკავეს ფინანსური თაღლითობის ბრალდებით.
გუაპო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ლუსია პინოჩეტი
ბიოგრაფია
ლუსია პინოჩეტი დაიბადა 1943 წლის 14 დეკემბერს სანტიაგოში, ჩილეს მომავალი დიტქატორის აუგუსტო პინოჩეტისა და ლუსია ირიარტის ოჯახში. მამამისი იმ დროისათვის ჩილეს არმიის ლეიტენანტი იყო. დაასრულა ჩილეს უნივერსიტეტი და მიიღო პედაგოგისა და ხელოვნებათმცოდნის სპეციალობა.
გენერალ პინოჩეტის მმართველობის პერიოდში მისი უფროსი ქალიშვილი სამხედრო ხუნტის რეჟიმის იდეოლოგიურ და პროპაგანდისტულ მხარდაჭერაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა. ლუსია პინოჩეტი ხელმძღვანელობდა ეროვნული კვლევების კორპორაციას, კულტურის ეროვნულ ფონდს, უმაღლესი სწავლების პროფესიული ინსტიტუტს. ეს ორგანიზაციები, განსაკუთრებით პირველი (ეროვნული კვლევების კორპორაცია) შეიმუშავებდნენ კონცეფციებს, რომელიც ასაბუთებდა პინოჩეტის პოლიტიკას ჩილეს ეროვნული კულტურისა და მსოფლიოს ესპანური ტრადიციების პოზიციიდან.
1990 წელს გენერალ აუგუსტო პინოჩეტის პრეზიდენტოს პოსტიდან გადადგომის შემდეგ ლუსია პინოჩეტმა გააგრძელა საზოგადოებრივი და პოლიტიკური მოღვაწეობა. იგი იყო მემარჯვენე კონსერვატიული ეროვნული მოქმედების მოძრაობის ხელმძღვანელობაში, ასევე აუგუსტო პინოჩეტის ფიონდის წევრი. 2004-2012 წლებში სანტიაგოს მუნიციპალური საბჭოს წევრია 23-ე საარჩევნო ოლქიდან (მოიცავს ვიტაკურის, ლას-კონდესიოსა და ლო-ბარნეჩის კომუნებს, რომლებიც ითვლებიან მემარჯვენე ძალების დასაყრდენ ოლქებად).
აუგუსტო პინოჩეტი გარდაიცვალა 2006 წლის 10 დეკემბერს. სამგლოვიარო ცერემონიალზე ლუსია პინოჩეტმა 1973 წლის 11 სექტემბრის გადატრიალება შეაფასა როგორც „თავისუფლების ალი“. მან მოუწოდა მემარჯვენე ძალებს (ალიანსი ჩილესათვის, დამოუკიდებელი დემოკრატიული კავშირი და სხვ.) ერთ კოალიციად გაერთიანებისკენ, რომელიც ხელს შეუშლიდა „ევოლუციას მარცხნისაკენ, ჩავესის ტიპის პოპულიზმისაკენ“.
დადანაშაულება და დაპატიმრება
2006 წლის იანვარში პოლიციამ დააკავა აუგუსტო პინოჩეტის ოჯახის რამდენიმე წევრი: ცოლი, ორი ბიჭი და ორი გოგო, გადასახადების დაფარვის გამო. რამდენიმე დღის შემდეგ ისინი გაათავისუფლეს გირაოს ხარჯზე. ლუსია პინოჩეტი არგენტინის გავლით აშშ-ში მოხვდა საიდუმლოდ. ვაშინგტონის აეროპორტში პოლიციამ დააკავა. აშშ-ის ხელისუფლებამ უარი თქვა ეღიარებინა იგი პოლიტიკურ დევნილად და მოახდინა ჩილეში ექსტრადიცია. სანტიაგოში ანალოგიური ბრალდებით კვლავ დააკავეს ლუსია პინოჩეტი, რომელიც ასევე მალე გაათავისუფლეს.
2007 წლის ოქტომბერში პინოჩეტის ქვრივი და აუგუსტოს ხუთი შვილი, მათ შორის ლუსცია პინოჩეტი, ისევ დააკავეს 27 მილიონი დოლარის უცხოური საბანკო ანგარიშებზე უკანონოდ გადარიცხვის ბრალდებით. პინოჩეტის ოჯახის ადვოკატმა პაბლო როდრიგესმა (ულტრამემარჯვენე ორგანიზაციის სამშობლო და თავისუფლება, ყოფილი ლიდერი, შემდეგ პრეზიდენტ პინოჩეტის იურიდიული მრჩეველი) დაპატიმრებას უწოდა „უკანონო და შეურაცხმყოფელი“ და მალევე მიაღწია დაპატიმრებულების გირაოს გადახდით გამოშვებას. თავად ლუსია პინოჩეტი კატეგორიულად უარყოფდა ბრალდებას, იგი საუბრობდა სირთულეებზე მემკვიდრეობის მიღებაში და საკუთარ თავს „ღარიბი ადამიანი“ უწოდა.
მეორე დაპატიმრების შემდეგ მალევე ლუსია პინოჩეტი კვლავ აირჩიეს მუნიციპალიტეტის დეპუტატად. არჩევნების შედეგი მან შეაფასა როგორც პოლიტიკური მხარდაჭერისა და მამამისის პოლიტიკის პატივისცემის დემონსტრირება.