cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ალან პერლისი
ბიოგრაფია
1982 წელს პერლისმა დაწერა სტატია „ეპიგრამები პროგრამირებაზე“ ჟურნალისთვის Association for Computing Machinery's (ACM) SIGPLAN, სადაც ცალკეულ წინადადებებში გადმოსცა ბევრი მნიშვნელოვანი ინფორმაცია, რაც მოიპოვა თავისი კარიერის მანძილზე პროგრამირებაში. ეპიგრამებს ფართე მასშტაბებით ციტირებენ.
ის იელში დარჩა გარდაცვალებამდე, 1990 წლამდე.
პატარა ციხიათა
პატარა ციხიათა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ყორნისის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს ლიხის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის ნაპირას. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი, ყორნისიდან 12 კილომეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყორნისის სადაბო თემის სოფლები
Rhytidoponera flavicornis
Rhytidoponera flavicornis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Rhytidoponera-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ჯებირის ეკლესია
ჯებირის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯებირში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.
ეკლესია დარბაზულია (7,5 X 5,6 მ), ნაგებია ნატეხი ქვიშაქვით. წყობა ირეგულარულია. გარედან არქიტრავით გადახურული სწორკუთხა შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. ნახევარწრიული აფსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია მცირე შვერილი მხრებით. აფსიდის ღერძზე სარკმელია. აფსიდის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში ნახევარწრიული, ღრმა ნიშებია. დარბაზის გრძივი კედლების შუა ნაწილში, კამარის ქუსლთან, თაროა, რომელსაც კამარის საბჯენი თაღი ეყრდნობა. დასავლეთ კედელში ერთი სწორკუთხა სარკმელია, რომელიც ორივე მხრიდან ბრტყელი ქვითაა გადახურული. სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში, ქვევით, მცირე, სწორკუთხა ნიშია, სამხრეთ ფასადზე შემორჩენილია ბრტყელი ლავგარდანი. ამ მხარეს ეკლესიას მინაშენი ჰქონია.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვალანდოვო
ვალანდოვო (Валандово) — ქალაქი ჩრდილოეთ მაკედონიის სამხრეთ-აღმოსავლეთში, სამხრეთ-აღმოსავლეთ რეგიონში. ვალანდოვოს თემის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 4 402 ადამიანს.
ისტორია
ისტორიულ დოკუმენტებში პირველად მოიხსენიება სტეფან დუშანის ბოძების სიგელში 1349 წელს, ალავანდოვოს სახელით.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის ქალაქები
ვადი-ალ-ხიტანი
ვადი-ალ-ხიტანი (არაბ. وادي الحيتان‎ ვეშაპების ხეობა) — პალეონტოლოგიური ძეგლი ეგვიპტეში, ელ-ფაიუმის საგუბერნატოროში, კაიროდან 150 კმ-ით სამხრეთ დასავლეთით. არეალში აღმოჩენილია ასეულობით განმარხებული ვეშაპის უძველესი ფორმა, რის გამოც 2005 წლიდან ტერიტორია შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. აქ ცხადი ხდება ვეშაპების ევოლუციის ერთ-ერთი უდიდესი საიდუმლო - ოკეანის ეს ძუძუმწოვარი თავდაპირველად ხმელეთის ცხოველი ყოფილა. სხვაგან არსად მსოფლიოში არ მოიპოვება ამ რიცხვის, კონცენტრაციისა და ხარისხის ნამარხები.
პირველი ნამარხი ჩონჩხები 1902-1903 წლებში აღმოაჩინეს, მაგრამ მომდევნო 80 წლის განმავლობაში ის ნაკლები ყურადღების ცენტრში იყო, რაც დიდწილად განპირობებული იყო ტერიტორიის ძნელად მისადგომობით. 1980-იანი წლებიდან არეალისადმი ინტერესი გაიზარდა, მას ნამარხების უამრავი კოლექციონერი მოაწყდა და გატანილ იქნა მრავალი ძვალი, რაც იმის მიზეზი გახდა, რომ ტერიტორია დახურულად გამოცხადდა.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ეგვიპტეში
ბრიონის მუნიციპალიტეტი
ბრიონის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 531 კმ². 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ბრიონის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 56 699 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 0,09 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია იგუეროტე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მირანდას შტატის მუნიციპალიტეტები
ნოვა-ვისოზა
ნოვა-ვისოზა (Nova Viçosa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 38 537 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 326.122 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 29.06 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
პერსეიდები
საკუთარი სახელი პერსეიდები შეიძლება აღნიშნავდეს:
გოსტიბეს კოშკი
გოსტიბეს კოშკი – კოშკი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გოსტიბეს განაპირას, აღმოსავლეთით, მთის ფერდობზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.
კოშკი (8,3 X 9,1 მ) ოთხსართულიანია, კუთხეები მომრგვალებული აქვს. ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. შენობა დაზიანებულია: გადახურვა მთლიანად ჩანგრეულია, პირველი სართული მიწითაა ამოვსებული. შესასვლელი მეორე სართულზე, დასავლეთ კედელშია. პირველი სართული ყრუა. მესამე, საცხოვრებელი სართულის აღმოსავლეთ კედელში ბუხარია, ჩრდილოეთისაში - ორი სათოფური, ხოლო სამხრეთ და დასავლეთ კედლებში - პატარა სწორკუთხა სარკმლები. მეოთხე სართულზე, დასავლეთ და სამხრეთ კედლებში, ორ-ორი შეწყვილებული სარკმელია. სართულშუა გადახურვები ხის ყოფილა. სართულები ერთმანეთს ხვრელობებით უკავშირდებოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ძველი ჩინეთი
მსოფლიო ცივილიზაციის ერთ-ერთი უძველესი კერა ჩინეთი აღმოსავლეთდა ცენტრალურ აზიაში მდებარეობს. დასავლეთი ჩინეთი მთიანი მხარეა, რომლის ძირითადი ნაწილი ტიბეტის მაღალ ზეგანს უკავია. აღმოსავლეთი ჩინეთი ზღვისპირამდე გადაჭიმულ დაბლობს წარმოადგენს. ტიბეტის ზეგნიდან იღებენ სათავეს და დაბლობის გავლით ზღვას ერთვიან ჩინეთის ორი დიდი წყალუხვი მდინარე, ხუანხე და იანძი. სამხრეთით და დასავლეთით ჩინეთს ინდოეთისაგან ჰიმალაის მაღალი მთები გამოყოფენ. უძველესი ხანის დასავლეთ ჩინეთისა და ინდოეთის მოსახლეობის საქმიანობა, მათი შრომის იარაღები, სამეურნეო კულტურები ძალზე წააგავდნენ ერთმანეთს. მათ ერთი და იგივე ჯიშის შინაური ცხოველები ჰყავდათ. მსგავსებასთან ერთად იყო განსხვავებებიც: ჩინელებმა, პირველებმა მსოფლიოში, აბრეშუმის ჭიის შრომის საიდუმლოება გაითავისეს. მათ აბრეშუმის ძაფის მიღებისა და გამოყენების რთული სისტემაც შექმნეს. კულტურული მცენარეებიდან ჩინეთში დიდი მოწონებით სარგებლობდა ჩაი, რომელსაც სამკურნალო დანიშნულებაც ჰქონდა. ჩინეთის სახელმწიფოს წარმოქმნა და განვითარების თავისებურებანი. ქრ.შ-მდე მეორე ათასწლეულის მეორე ნახევარში ხუანხეს აუზში ჩინეთის პირველი სახელმწიფო შეიქმნა. მას მეფე მართავდა. მეფის ძალაუფლება მემკვიდრეობით გადაიცემოდა. ამ დროისთვის მიწების უმეტესი ნაწილი მეფეს, მთავრებს, მოხელეებსა და ქურუმებს ეკუთვნოდა. ადგილობრივი მთავრები, ხშირად, მეფის უზენაესობას არ ცნობდნენ. ამიტომ წარმოქმნილი სახელმწიფო მტკიცე არ იყო. გლეხებს სათემო მიწები უნაწილდებოდათ. ისინი შემოსავლის განსაზღვრულ ნაწილს სახელმწიფოს უხდიდნენ. უძველესი ჩინეთის ისტორიისათვის დამახასიათებელია სამთავროთა შორის ხელისუფლებისათვის გაუთავებელი სისხლიანი ბრძოლები. გამარჯვებული მეფე-მთავარი ახალ კანონებს და საგადასახადო სისტემას აწესებდა.
ქრ.შ-მდე მესამე საუკუნეში ხელისუფლებისათვის ბრძოლა ცინის სამეფოს გამარჯვებით დამთავრდა. მისმა მეფემ თავი გამოაცხადა, როგორც ცინ შიხუანდი, რაც ნიშნავდა „ცინის პირველ მმართველს“ ანუ იმპერატორს. იმპერატორის სამფლობელოს, სახელმწიფოს კი იმპერია ეწოდა. ამიერიდან უძველესი ჩინეთის სახელმწიფო იმპერიად მოიხსენიებოდა, მისი მმართველები კი იმპერატორად.
იმპერიის სახელწოდებიდან „ცინი“ წარმოდგა ჩინეთის ქართული დასახელების ძირი „ჩინ“. ამ დროისთვის იქმნება ხმელეთით ჩინეთის ხმელთაშუა და შავ ზღვებთან დაკავშირებული „ აბრეშუმის დიდი გზა “, რომლის ერთი ბოლო საქართველოზე გადიოდა. მომთაბარე ტომების შემოსევებისაგან ცინის იმპერიის ჩრდილო საზღვრის დაცვის მიზნით იმპერატორის ბრძანებით აიგო „ ჩინეთის დიდი კედელი “. ქრ.შ-მდე მეორე საუკუნიდან სამთავროთა ბრძოლებმა ახალი ძალით იფეთქა. არაჩვეულებრივი სისწრაფით ცვლიდნენ ერთმანეთს მმართველები და იმპერატორები, იწერებოდა ერთიმეორეზე მკაცრი კანონები, იზრდებოდა გადასახადები. შექმნილმა ვითარებამ ძალიან გააუარესა გლეხების, ხელოსნებისა და მეფის ჯარში მომსახურეთა მდგომარეობა.
ქრ.შ-დან პირველ-მესამე საუკუნეებში მრავალრიცხოვანმა და ზლიერმა სახალხო აჯანყებებმა არაერთხელ დაარღვიეს იმპერატორთა, მთავართა და მიწათმფლობელთა სიმშვიდე. მდგომარეობას ართულებდა ჩინელ მოხელეთა ბრძოლა თანამდებობისა და სიმდიდრისათვის. ამას დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან უცხო ტომთა ხშირი შემოტევებიც ემატებოდა. ქრ.შ-დან მესამე საუკუნეში ერთიანი ჩინეთი სამთავროებად დაიშალა.
დიდი კედელი და დიდი გზა
ქრ.შ-მდე მეოთხე საუკუნეში ჩინელებმა, ჩრდილოეთიდან მომთბარე ტომების შემოტევებისაგან საზღვრების დაცვის მიზნით, ციხესიმაგრეები ააგეს. იმპერატორ ცინ შიხუანდის ბრძანებით ციხეები ერთმანეთთან კედლებით შეაერთეს. ასე წარმოიშვა „ ჩინეთის დიდი კედელი “. მისი სიგრძე 4 ათას კილომეტრს აღწევდა, სიმაღლე 7 მეტრი, სიგანე კი 6,5-5,5 მეტრი იყო. ამ ისტორიული კედლის ნაწილებმა ჩვენამდე მოაღწია და მნახველს დღესაც აოცებს თავისი სიდიადითა და მასიურობით.
ჩინეთის მეტად ძვირადღირებული აბრეშუმი იმდროინდელი სამყაროს ქვეყნებში დიდი მოწონებით სარგებლობდა. სწორედ ამიტომ ქრ.ს-მდე მეორე საუკუნეში ჩინელებმა სავაჭრო გზა გაიყვანეს. იგი ქალაქ სიანში იწყებოდა და დასავლეთისაკენ სამხრეთისა და ჩრდილოეთის განშტოებით მიემართებოდა. სამხრეთის განშტოება სპარსეთის, მესოპოტამიის, ფინიკიის მიწა-წყალს გაივლიდა და ქალაქ ტვიროსში მთავრდებოდა. ჩრდილოეთის განშტოების მარშრუტი კი შემდეგი იყო: კასპიის ზღვა-ამიერკავკასია-მდ. მტკვარი-სურამის უღელტეხილი-მდ.ფაზისი (რიონი)-ქალაქი ფაზისი-შავი ზღვა. აქედან ჩრდილოეთის განშტოება ზღვით დასავლეთისაკენ მიემართებოდა. ამ სავაჭრო გზას „ აბრეშუმის დიდი გზა “ ეწოდებოდა. ასე შემოვიდა აბრეშუმი საქართველოში.
ლითონის ჩინური ფული
ქრ.შ-მდე მერვე-მეხუთე საუკუნეებში ჩინეთში პირველად გამოჩნდა ლითონის ფული. ქრ.შ-მდე მეხუთე-მესამე საუკუნეებში უკვე ყველა სამთავროს თავისი ფული ჰქონდა. ცინ შიხუანდმა ოქროსა და ვერცხლის ერთიანი სისტემა მთელ სახელმწიფოში დააკანონა.
წითელწარბიანების აჯანყება
ჩინეთში ქრ.შ-დან 15 წელს იმპერატორის ჯარის ნაწილები აჯანყდნენ. მეფისმორჩილი ჯარისკაცებისგან განსხვავების მიზნით, აჯანყებულები წარბებს წითლად იღებავდნენ. ამიტომ მათ „ წითელწარბიანები “ ეწოდათ. „წითელწარბიანებს“ მალე გაღატაკებული და უკმაყოფილო მოსახლეობაც შეუერთდა. აჯანყება მთელ ჩინეთს მოედო. ქრ.შ-დან 25 წელს „წითელწარბიანებმა“ მოკლული იმპერატორის მაგივრად თავისი თანამებრძოლი, უბრალო მწყემსი გაამეფეს. ამ დროისთვის აჯანყებულთა გამარჯვებებით შეშინებულმა მიწათმფლობელებმა მძლავრი ჯარი შექმნეს და რამდენიმე ბრძოლის შედეგად „წითელწარბიანთა“ აჯანყება სასტიკად ჩაახშეს.
კატეგორია:ჩინეთის ისტორია
42
თარიღი უცნობია
*
40er
ელეონორა რუზველტი
იგი ასევე იყო საკუთარი უფლებების პოლიტიკური ლიდერი. იგი მხარს უჭერდა ამერიკის სამოქალაქო უფლებების მოძრაობებს. ქმრის გარდაცვალების შემდეგ 1945 მან თავისი კარიერა დაიწყო, როგორც ავტორმა, ორატორმა და ადამიანის უფლებების დაცვის საკითხებში ორატორმა. ის გახდა პირველი ლედის ახალი სახე. პრეზიდენტმა ჰარი ს. ტრუმენმა მას უწოდა მსოფლიოს პირველი ლედი, მისი ძალიან დიდი დამსახურების პატივსაცემად მთელ მსოფლიოში ადამიანის უფლებების დაცვისათვის.
ჰაინრიხ I
ჰაინრიხ I-ის სახელით ისტორიაში ცნობილნი არიან შემდეგი პირები:
ელეონორა რუზველტი
რუზველტმა თავისი სიცოცხლის განმავლობაში 35 საპატიო წოდება მიიღო. მას ჰქონდა ურთიერთობა პრესის ჟურნალის ასოციაციასთან და იყო ბისექსუალი.
ფონი
მისი დაბადების ადგილი არის დასავლეთით ორმოცდამეთექვსმეტე ოცდამეჩვიდმეტე ქუჩა, ნიუ-იორკი. მისი მშობლები იყვნენ ელიოტ რუზველტ I და ანა ჰოლი რუზველტი. ახალგაზრდა ანა რუზველტს მოჰყვა ორი ძმა. რუზველტების ოჯახის მატება დასრულდა ელიოტ უმცროსი რუზველტით (1889-1893) და ჰოლი რუზველტით (1891-1941). ის ფრანკლინ რუზველტის მეხუთე თაობის ბიძაშვილია, შემდგომში კი მისი მეუღლე გახდა.
ელეონორა იყო თეოდორ რუზველტის, ამერიკის შეერთებული შტატების ერთ-ერთი პრეზიდენტის საყვარელი ძმისშვილი.
მისი ოჯახი კლეს მარტენსენ ვან როსენველტის შთამომავალი იყო. იგი ჩამოვიდა ახალ ამსტერდამში, მანჰეტენი, ნიდერლანდებიდან 1640 წელს. მისმა შვილიშვილებმა, იოჰანესმა და იაკობმა დაიწყეს რუზველტების ოჯახის ორი განშტოების ჩამოყალიბება. იოჰანესის შთამომავლები იყვნენ ოისტერ ბეისში მცხოვრები რუზველტები, ნიუ-იორკი. იაკობის შთამომავლები იყვნენ ჰაიდ პარკში მცხოვრები რუზველტები, ნიუ-იორკი. ელეანორა იყო იოჰანესის განშტოების შთამომავალი. მისი მომავალი მეუღლე ფრანკლინი კი იაკობის შტოს შთამომავალი იყო.
თეოდორ რუზველტი, ამერიკის შეერთებული შტატების ერთ-ერთი პრეზიდენტი იყო ელეონორას ბიძა. ის იყო, როგორ მამა ანასთვის, მომავალი პირველი ლედი. ანა ელეონორას მოსწონდა, როცა მას მხოლოდ ელეონორას ეძახდნენ, სრულ სახელს მხოლოდ ოფიციალურ ქაღალდებზე და საბანკო ჩეკებზე ხელის მოწერის დროს იყენებდა. დედის მხრიდან ის იყო უილიამ ლივინგსტონის შთამომავალი, რომელიც იყო ამერიკის შეერთებული შტატების კონსტიტუციის ხელმომწერი.
ბავშვობა
მინი|მარცხნივ|ელეანორა 14 წლის ასაკში მისი მშობლები ადრე გარდაიცვალნენ. ამის შემდეგ მისი დედის ბებია, მერი ლუდლოუ ჰელი (1843-1919) იყო მისი აღმზრდელი. ელეონორამ ბავშვობა ტივოლიში, ნიუ-იორკი, გაატარა. უმეტესობა დედის ნათესავები მას ზემოდან უყურებდნენ, ალბათ მისი უბრალო შეხედულებისა და ექვსი ფუტი სიმაღლის გამო. ჰაიდ პარკის რუზველტებიც კი, მათ შორის მისი მომავალი დედამთილი, სარა დელანო რუზველტი მანჰეტენ რუზველტს ელეონორაზე ეუბნებოდა: „ჩვენ გვაქვს ყველანაირი გარეგნობა და ფული“.
ბოლო დროს, გამოქვეყნდა მტკიცებულებები, იმის შესახებ, რომ ანა დედამისის დედის ანუ ბებიის სახლში უსაფრთხოდ თავს არ გრძნობდა. ამ ოჯახის ბევრი მამაკაცი სვამდა ბევრ სასმელს. ერთხელ, როდესაც ის ესტუმრა დეიდას, ბემი რუზველტს (თეოდორ რუზველტის და), ის სულიერად გატყდა და ცრემლებით თქვა „მე არ მაქვს ნამდვილი სახლი“.
დეიდა ბემი ძალიან დამხმარე იყო. იგი ცდილობდა ანასთვის უკეთესი განათლების მიღების შესაძლებლობები მოეძებნა. მან ორგანიზება გაუკეთა ელეონორის გაგზავნას ინგლისში სწავლის გასაგრძელებლად, ელეონორა ადვილად დასათანხმდა.
განათლება
ელეონორმა მხარდაჭერა მიიღო ბემი რუზველტისგან, თეოდორ რუზველტის დისგან, რომ მიეღო კარგი განათელბა. ის წავიდა ლონდონში და სწავლა დაიწყო ალენუვუდის გოგონების სკოლა-ინტერნატში, ლონდონის გარეთ. ის იმ სკოლაში სწავლობდა 1899 წლიდან 1902 წლამდე. მადემოილელე მარი სუვევესტრი იყო მისი ხელმძღვანელი. მოგვიანებით ელეონორმა გაიხსენა, რომ სუვევესტრი იყო იმ სამი პიროვნებიდან ერთ-ერთი, რომლებმაც მის ცხოვრებაზე მოახდინეს გავლენა.
ზაფხულში ელეანორი თავის დირექტორ სუევრესთან ერთად ესტუმრა ევროპას. ის ასევე სწავლობდა ისტორიას, ენას და ლიტერატურას. იგი დაინტერესდა სოციალური სამართალით, მისმა ცოდნამ და თავდაჯერებულობამ, სხვადასხვა საკითხზე საკუთარი შეხედულებების თავისუფლად გამოხატვის საშუალება მისცა. მისი ერთ-ერთი საუკეთესო მომენტი ალენსვუდის სკოლაში იყო, როდესაც მან საველე ჰოკეის გუნდი ჩამოაყალიბა. ის სკოლის ერთ-ერთი საუკეთესო მოსწავლე იყო და როდესაც იგი დაბრუნდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში სკოლას იგი ძალიან ენატრებოდა.
ელეანორა და ფრანკლინ დელანო რუზველტი
მინი|ელეონორა და ფრანკლინ რუზველტი თავიან პირველ ორ შვილთან ერთად, [[1908]] 1902 წელს ელეონორი და ფრანკლინ დელანო რუზველტი შეხვდნენ ერთამენთს, როდესაც სწავლობდნენ ჰარვარდის უნივერსიტეტში. ისინი ხვდებოდნენ ერთმანეთს და 1903 წლის ნოემბერში დაინიშნენ. მიუხედავად ამისა ფრანკლინის დედა წინააღმდეგი იყო ამ ქორწინების. მან ფრანკლინი ხანგრძლივ ტურშიც კი გაგზავნა, რათა შეეცვალა მისი აზრი. მიუხედავად ამისა წმინდა პატრიკის დღეზე (17 მარტი,1905) ფრანკლინ დელანო რუზველტი და ანა ელეონორა რუზველტი დაქორწინდნენ. პრეზიდენტმა თეოდორ რუზველტმა ტრადიციულად მონაწილეობა მიიღო ქორწინების ცერემონილაში. ქორწილის შემდეგ, ელეანორის დედამთილი აქტიურად ერეობდა წყვილი ცხოვრებაში.
ქმრის სიკვდილის შემდეგ 1945 წელს, ელეონორა რუზველტმა განაგრძო ცხოვრება ჰაიდ პარკის კოტეჯში მთავარი ქვის სახლის მახლობლად. სახლის სტრუქტურა ვალ-კილის ინდუსტრიის ფაბრიკაში წარმოიქმნა და იყო ელეონორისა და მისი ახლო მეგობრების კოტეჯი. კოტეჯმა ელეანორს კონფიდენციალურობის დონე მიანიჭა, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში სურდა, და მიიჩნია, რომ ეს იყო მისი პირველი ნამდვილი სახლი. კოტეჯს დღესდღეობით ელეონორა რუზველტის ცენტრი ჰქვია და მის პატივსაცემად ბევრ პროგრამას მასპინძლობს.
პირველი ლედი
პირველი ლედის როლი მან 1933 წელს მოირგო, როდესაც მისი ქმარი პირველად აირჩიეს ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტად. ელეონორა იყო ძალიან აქტიური პირველი ლედი თავისი საკუთარი იდეოლოგიებით სხვადასხვა საკითხზე.
მან მხარი დაუჭირა ამერიკის სამოქალაქო უფლებების დამცველთა მოძრაობას (1896-1954), ასევე აფრო-ამერიკელების უფლებებს. მიუხედავად ამისა, მისი ქმარი საჭიროებდა ამერიკის შეერთებული შტატების სამხრეთ შტატებისგან მხარდაჭერას. აქედან გამომდინარე მას არ შეეძლო ხმამაღლა დაეჭირა მხარი ამერიკის სამოქალაქო უფლებების დამცველთა მოძრაობებისთვის. ელეონორამ კი გახდა აფრო-ამერიკელების მოკავშირე, რითაც ეხმარებოდა ფრანკლინ რუზველტს ბევრი ხმის მოპოვებაში. 200px|მარცხნივ|რუზველტი სტუმრობს ჯარისკაცებს 1939 წელს აფრო-ამერიკელი ოპერის მომღერალი მარიან ანდერსონს ამერიკული რევოლუციის ქალიშვილებმა მისი რასის გამო არ მისცეს უფლება გამოსულიყო ვაშინგტონის კონსტიტუციის დარბაზში. ელეანორამ აღდგომის კვირეულზე, ანდერსონს საშუალება მისცა ლინკოლნის მემორიალთან შეესრულებინა თავისი წარმოდგენა 70 000 ცოცხალი მაყურებლის წინაშე. მილიონობით ადამიანი რადიოზე უსმენდა მის გამოსვლას.
მეორე მსოფლიო ომი
მეორე მსოფლიო ომის დროს, ელეანორა რუზველტი ძალიან აქტიური იყო. ის ასევე გახდა სამოქალაქო თავდაცვის კომიტეტის თავმჯდომარე. მან მოინახულა მრავალი ადგილი, როგორც სამოქალაქო, ასევე სამხედრო, რათა მორალურად დაეჭირა მხარი ომისთვის. განსაკუთრებით მხარს უჭერდა აფრო-ამერიკელ ხალხს და ქალებს.
მეორე მსოფლიო ომის დროს, მისმა მეუღლემ, როგორც ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტმა ხელი მოაწერა ბრძანებას სახელწოდებით 9066. ეს ბრძანება ეხებოდა სპეციალურ ბანაკებში 110 000 იაპონური წარმოშობის ამერიკელი მოქალაქეების დაპატიმრებას. ელეონორა შეეწინააღმდეგა ქმარს ამ გადაწყვეტილებაში.
გარკვეული პერიოდი ის კვირაში 1000 დოლარს იღებდა პენ-ამერიკული ყავის ბიუროს რეკლამისთვის. რვა უცხოური მთავრობა მხარს უჭერდა ბიუროს. ამერიკის შეერთებული შტატების დეპარტამენტი ცდილობდა გაეუქმებინა გარიგება, მაგრამ ვერ შეძლო.
ომის შემდგომი პოლიტიკა
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ რენე კესინთან, ჯონ პეტერს ჰამფრისთან და სხვებთან ერთად შეიმუშავა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის დეკლარაცია: ადამიანის უფლებათა გაეროს უნივერსალური დეკლარაცია. იგი ასევე იყო ადამიანის უფლებათა დაცვის კომისიის პირველი თავმჯდომარე. 1948 წლის 10 დეკემბერს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო დეკლარაცია. ამას ალეონორა ძალიან ცნობილი გახადა და აღიარებულ იქნა მის უდიდეს მიღწევად. 200px|მინი|ელეონორა რუზველტი მხარს უჭერდა კპრეზიდენტ ჯონ კენედის კამპანიას დაახლოებით ოთხი ათწლეულის განმავლობაში, 1920 წლიდან 1962 წლამდე, ელეონორა აგრძელებდა ჩართულობას პოლიტიკურ ურთიერთობებში. იგი ეწინააღმდეგებოდა თანაბარი უფლებების „ხარვეზების“ აღმოფხვრას. მას მიაჩნდა, რომ ეს ცვლილება ხელს შეუშლიდა ამერიკის კონგრესს ქალთა მუშაობის სხვა წესების დაცვას.
რუზველტი იყო მშვენიერი მშვილდოსანი, და ერთ-ერთი პირველი თანამედროვე ქალბატონი, რომელმაც მონაწილეობა მიიღო მშვილდოსნობის შეჯიბრში. მან მამაკაცის სახელის „ჩუკ პეინტონი“-ს გამოყენებით დაწერა იმ დროის ერთ-ერთ პოპულარულ ნადირობის ჟურნალში, იე სილვან არჩერი, თავისი გამოცდილებების შესახებ. ერთ-ერთი რუზველტის პრიზირებული სანადირო თასი ინახება ქმრის ბიბლიოთეკაში. დღესდღეობით ის არის სმიტსონის ინსტიტუტის სათემო ფორუმის კოლექციის ნაწილი.
კათოლიციზმის საკითხი
200px|მინი|მარცხნივ|[[1947 წელს ელეონორი საუბრობს გაეროსთან]] 1949 წლის ივლისში მისმა დაუზუსტებელმა დამოკიდებულებამ ამერიკული კათოლიციზმის მიმართ გამოიწვია საზოგადოების დებატები ნიუ-იორკის კათოლიკე არქიეპისკოპოსის ფრანცისკ კარდინალ სელმენთან ერთად. ელეონორამ წერილობით გამოაქვეყნა გარკვეული საკითხები კათოლიკური, როგორიცაა დაფინანსების საკითხი (არარელიგიური) და ავტობუსის ტრანსპორტირება სტუდენტებისთვის. მოსაუბრე კაცმა აღნიშნა, რომ უზენაესმა სასამართლომ ცოტა ხნის წინ დაამტკიცა ასეთი დებულებები. მან ელეონორა ასევე დაადანაშაულა ანტი-კათოლიციზმში. უმეტესობა დემოკრატები შეუერთდნენ ელეონორას და მხარი დაუჭირეს მას. მოსაუბრე კაცი მივიდა ელეანორთან ჰაიდ-პარკის სახლში, რათა გადაელახათ მათი უკმაყოფილებები ერთმანეთთან.
ნებისმიერ შემთხვევაში, ელეონორა არასდროს ყოფილა ისეთი პოპულარული კათოლიკეებში, როგორც მისი ქმარი. კათოლიკეები ასევე არ იყვნენ ბედნიერები ელეოონორას ჩასახვის მხარდასაჭერი მოძრაობებით. ისინი ასევე ძალიან გულნაწყენები იყვნენ მისი ომამდელი (მეორე მსოფლიო ომამდე) სპონსორობით, როდესაც ელეონორამ დააფინანსა ამერიკული ახალგაზრდული კონგრესი, სადაც კომუნისტები დიდი რაოდენობით იყვნენ წარმოდგენილი, ხოლო კათოლიკური ახალგაზრდული ჯგუფები ნაკლებად.
ნიუ-იორკი და ეროვნული პოლიტიკა
1954 წელს კარმენ დესპაიო გამოვიდა ელეანორას ვაჟის, ფრანკლინ დ. რუზველტ უმცროსის წინააღმდეგ, ნიუ-იორკის გენერალური არჩევნების დროს. ფრანკლინ დ. რუზველტ უმცროსი დაიკარგა. ელეანორამ თავისი შვილის გაუჩინარებაში პასუხისმგებელ პირად დესპასიო დაასახელა. მთელი 1950 წელი მას ეზიზღებოდა დესპასიოს პოლიტიკური ქმედება. 1961 მან თავის ძველ მეგობრებთან ჰერბერტ ლეჰმანთან და ტომას ფინლეტერთან ერთად წარმატებით ჩამოაშორა დესპასიო ძალაუფლებას.
ელეანორა რუზველტი იყო ადლა სტივენსონის ახლო მეგობარი. მან მხარი დაუჭირა მის კანდიდატურას 1952 წელსა და 1956 წელს საპრეზიდენტო არჩევნებში. 1960 წელს ელეანორა კვლავ მხარს უჭერდა სტივენსონს, მაგრამ ჯონ კენედიმ შეძლო დაიკავა პრეზიდენტის თანამდებობა.
1964 წელს ელეანორა რუზველტი დაეხმარა 2 800 აკრ მიწაზე კამპობელოს კუნძულზე, ახალი ბრანსუიკი, გაეშენებინათ რუზველტის კამპობელო ეროვნული პარკი. ამის შემდეგ რუზველტის საზაფხულო მეურნეობის საჩუქარი კანადის და ამერიკის მთავრობებს გადაეცა.
დედამთილი
სარა დელანო რუზველტი იყო ელეანორას დედამთილი. ფრანკლინ დელანო რუზველტთან შეუღლების შემდეგაც კი მას არ ჰქონდა კარგი ურთიერთობა სარა დელანოსთან. ბიოგრაფები და ისტორიკოსები კვლავაც განაგრძობენ მათი რთული ურთიერთობის მიზეზების დადგენას. თუმცა, ქორწინების ადრეულ წლებშივე ელეონორამ შეაფასა დედამთილის შეთავაზება, რომ მას არ შეეძლო ნდობა განეხორციელებინა შიდა საქმეებში.
ოისტერ ბეი რუზველტები
ელეონორა ყოველთვის განებივრებული იყო მისი ბიძის თეოდორ რუზველტის სიყვარულით, რომელიც იყო ოისტერ ბეი რუზველტების წამყვანი ფიგურა. მიუხედავად ამისა ის გაურკვეველ ურთიერთობაში იყო თავის ბიძაშვილ ალისა რუზველტთან. ალისა იყო თეოდორ რუზველტის ქალიშვილი. ბიძია თეოდორი გრძნობდა, რომ ელეანორას ქცევები უფრო პასუხისმგებლიანი, გონივრული, კოოპერატიული და საზოგადოებისთვის მისაღები იყო, ვიდრე თავისი შვილის ალისასი. ალისა იყო ლამაზი და ძალიან ფოტოგენური, მაგრამ უდისციპლინო ადამიანი. ზოგჯერ თეოდორ რუზველტი ეტყოდა ხოლმე მას „რატომ არ შეგიძლია უფრო მეტად გავდე შენს ბიძაშვილ ელეონორას?“, ამ ყოველივემ კი ორ ბიძაშვილს შორის ცხოვრების ხანგრძლივი დროის განმავლობაში უკმაყოფილება გამოიწვია.
ფრანკლინ დელნო რუზველტის კარიერულ ზრდასთან ერთად პოლიტიკაში, უფრო გაღრმავდა უკმაყოფილება ელეონორას და ოისტერ ბეი რუზველტებს შორის. არსებობდა „ბიძაშვილ ალისას“ კომენტარები ფრანკლინ დელანო რუზველტის შესახებ: „ორი-მესამედი ფაფა და ერთი-მესამედი ელეონორა“. თუმცა 1933 წელს ფრანკლინ დელანო რუზველტის საპრეზიდენტო ინაუგურაციის დროს, ალისა რუზველტი თავის ძმებ კერმიტ რუზველტთან და არჩილდოლ რუზველტთან ერთად მიწვეული იქნა, რადგან ალისას ძმებთან ძალიან კარგი ურთიერთობა ჰქონდა.
გარდაცვალება
200px|მინი|ელეონორ რუზველტის ქანდაკება რივერსაიდის პარკში, მანჰეტენი 1961 წელს მისი ავტობიოგრაფიის ყველა ტომი შეიკრა ერთ კრებულად „ელეონორა რუზველტის ავტობიოგრაფია“. თუმცა 45 წლის მერე დაიბეჭდა.
ელეონორა რუზველტმა მეუღლესთან თითქმის 20 წელი გაატარა. 1919 წლიდან ის ძვლის ტუბერკულოზით დაავადდა. მისი განკურნება ვერ შეძლო, დრო და დრო ისევ მეორდებოდა. 200px|მინი|მარცხნივ|რუზველტი თავის ძაღლთან [[ფალა|ფალასთან ერთად 1951 წელს ]] ის გარდაიცვალა 1962 წლის 7 ნოემბერს მანჰეტენის აპარტამენტში, ნიუ-იორკი, ტუბერკულოზით, 78 წლის ასაკში. ის დაკრძალეს ქმრის, ფრანკლინ დ. რუზველტის გვერდით ჰაიდ პარკში, ნიუ-იორკი. ხალხს იმდენად უყვარდა ის, რომ იმ დროსვე გამოუშვეს მის პატივსაცემად მულტფილმი, რომელშიც გამოსახული იყო ორ ანგელოზი, რომელებიც ადიოდნენ ზეცისკენ წარწერით „ის აქაა“, ამ ყოველივეს არანაირი შესავალი არ სჭირდებოდა, რადგან ხალხი ხვდებოდა, რომ სიტყვა „ის“ ელეონორა რუზველტს გამოხატავდა.
1968 წელს მან მიიღო გაეროს პრიზი ადამიანის უფლებათა დაცვის სფეროში. მისი გარდაცვალების შემდეგ უშედეგოდ დამთავრდა ცდა მიენიჭებინათ მისთვის ნობელის პრემია მშვიდობის განმტკიცების დარგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1884 კატეგორია:დაბადებული 11 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1962 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ნოემბერი კატეგორია:ლგბტ კატეგორია:ბისექსუალები კატეგორია:ამერიკის შეერთებული შტატების პირველი ლედი კატეგორია:ფრანკლინ დელანო რუზველტი კატეგორია:ტუბერკულოზით გარდაცვლილები კატეგორია:ნიუ-იორკელები კატეგორია:ამერიკელი საზოგადო მოღვაწეები კატეგორია:ადამიანთა უფლებების დამცველები
Rhytidoponera flavipes
Rhytidoponera flavipes — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Rhytidoponera-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ავადჰარის ქედი
ავადჰარა, აუადჰარა — ქედი საქართველოში, გუდაუთის მუნიციპალიტეტში. გაწოლილია მდინარე ავადჰარის მარცხენა ნაპირის გასწვრივ. წარმოადგენს კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფის სამხრეთ განშტოებას. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2000–2600 მ. აგებულია ლიასური თიხა-ფიქლებით. ქედის ფერდობები შემოსილია ნაძვნარ-სოჭნარ-წიფლნარით. ზემოთ სუბალპური ლიხი და მდელოებია.
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ქედები
შუქრი კუათლი
250პქ|მინი|მარჯვნივ|შუქრი კუათლი შუქრი კუათლი (დ. 1891 დამასკო — გ. 30 ივნისი, 1967, ბეირუთი, ლიბანი) — სირიის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. 1908–1915 წწ „ახალგაზრდა არაბეთის“ საზოგადოების ერთ–ერთი ხელმძღვანელი. პარტია კუთლა ვატანიის ერთ–ერთი დამაარსებელი (1927 წ.) და გენერალური მდივანი. 1936 წლიდან პარლამენტის დეპუტატი. 1943–1949 წწ. სირიის პრეზიდენტი. 1949 წლის 30 მარტს, სამხედრო გადატრიალების შემდეგ, ემიგრაციაში წავიდა ეგვიპტეში, სადაც 1955 აგვისტომდე დაჰყო. 1955 წლის სექტემბრიდან – 1958 წლის თებერვლამდე კვლავ სირიის პრეზიდენტია. გარდაიცვალა ბეირუთში, დაკრძალულია დამასკოში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სირიის პრეზიდენტები კატეგორია:სირიელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1891 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის პოლიტიკური ლიდერები
არიეტა
არიეტა  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბასკეთის ავტონომიური გაერთიანების ბისკაიის პროვინციის ურიბეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 14,5 კმ². მოსახლეობა — 580 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ბისკაიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ბისკაიის ქალაქები
ბოკა ხუნიორსი
მინი|200პქ|ბოკა ხუნიორსის ლოგო მინი| ბოკა ხუნიორსი (Boca Juniors) — არგენტინული სპორტული კლუბი ბუენოს-აირესის გარეუბან ლა-ბოკადან. წარმოადგენს პროფესიონალურ საფეხბურთო კლუბს, რომელიც არგენტინის პრიმერა დივიზიონში ასპარეზობს.
ბოკა ხუნიორსი არგენტინისა და ზოგადად მთელი მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული კლუბია. სულ მოგებული აქვს 41 ტიტული, ადგილობრივ თუ საერთაშორისო დონეზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არგენტინის საფეხბურთო კლუბები
ბეროვო
ბეროვო (Берово) — ქალაქი ჩრდილოეთ მაკედონიის აღმოსავლეთში, აღმოსავლეთ რეგიონში. ბეროვოს თემის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 7002 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის ქალაქები
ბუროსის მუნიციპალიტეტი
ბუროსის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 198 კმ². 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ბუროსის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 25 755 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 130 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია მამპორალი.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მირანდას შტატის მუნიციპალიტეტები
ზალცბურგის ფესტივალი
მინი|დიდი საფესტივალო დარბაზი, [[ზალცბურგი ]] ზალცბურგის ფესტივალი (Salzburger Festspiele) — ზაფხულის ყოველწლიური მუსიკალური ფესტივალი ზალბურგში, ავსტრია. ფესტივალზეა საკონცერტო ნომრები, საოპერო და დრამატული სპექტაკლები.
ისტორია
ფესტივალში მონაწილეობდნენ საუკუნის დირიჟორები: არტურო ტოსკანინი, ბრუნო ვალტერი, ვილჰელმ ფურტვენგლერი, ჰერბერტ ფონ კარაიანი და სხვ. 1967 წელს კარაიანის ორგანიზებით, ზალცბურგში გაიმართა სააღდგომო ფესტივალები. სპექტაკლები და კონცერტები იმართება დიდ საფესტივალო სასახლეში და სხვ.
მინი|„ჰოფტსალგასე”, საფესტივალო ცენტრი
საფესტივალო წარმოდგენები
მსოფლიო პრემიერების ნაწილი ზალცბურგის ფესტივალის ფარგლებში გაიმართა: ორფის „ანტიგონა” (1952 წელს), გოტფირდ ფონ ეინემის „პროცესი”(1953 წელს). პირველად სწორედ ამ ფესტივალზე, 1965 წელს დაიდგა მ. მუსორგსკის ოპერა „ბორის გოდუნოვი” (დირიჟორი ჰერბერტ ფონ კარაიანი). ბოლო წლების ფესტივალებზე წარმოდგენილი ოპერებია: რიხარდ შტრაუსის „ქალი, ჩრდილის გარეშე”(1992 წ.), იგორ სტრავინსკის „The Rake's Progress” (1994 წ.), ლიგეტის „Opera en Texans” (1997 წ.).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფესტივალები კატეგორია:მუსიკალური ფესტივალები
გრიგოლ ჯაფარიძე
გრიგოლ (გრიშა) მალაქიას ძე ჯაფარიძე (დ.  27 მაისი [ ძვ. სტ. 14 მაისი], 1887, სოფ. ღარი, ონის რაიონი —  გ. 23 ნოემბერი, 1953, თბილისი) — ქართველი ფილოლოგი და პედაგოგი.
ტყუპი ძმები გრიგოლი (გრიშა) და ვლადიმერი (ლადო) დაიბადნენ 1887 წლის 14 (27) მაისს ზემო რაჭის სოფ. ღარის მკვიდრის, სახალხო მასწავლებლის, მალაქია ჯაფარიძის ოჯახში. ძმებმა სწავლა ონში დაიწყეს და შემდგომში ქუთაისის რეალურ სასწავლებელში გააგრძელეს. რეალური სასწავლებელი კლასიკური გიმნაზიისგან განსხვავებით ორიენტირებული იყო ცხოვრებისეული პრაქტიკული დისციპლინების სწავლებაზე. ამით იყო განპირობებული ხატვის სწავლების მაღალი დონე, რასაც ხელს უწყობდა შესანიშნავად ორგანიზებული ხატვის კაბინეტი და პედაგოგად მოწვეული ვასილ კროტკოვი, რომელსაც ახალი დამთავრებული ჰქონდა მოსკოვის უმაღლესი სამხატვრო სასწავლებელი. ძმებს როგორც ჩანს ჰქონდათ შინაგანი მიდრეკილება მხატვრობისადმი, რაც სასწავლებელში კიდევ უფრო გაიზარდა და მათ სიცოცხლის ბოლომდე დარჩათ ხელოვნების ამ დარგისადმი განუზომელი სიყვარული.
რეალური სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ ძმებმა 1906 წლიდან მოსკოვის უნივერსიტეტში განაგრძეს სწავლა, გრიგოლმა ისტორიულ–ფილოლოგიურ, ხოლო ვლადიმერმა იურიდიულ ფაკულტეტებზე.
მოსკოვში ჩასვლისთანავე ძმები აქტიურად ჩაერთვენ ქართველთა მოსკოვის სათვისტომოს საქმიანობაში. აქ მათ გაიცნეს და აქტიური ურთიერთობა დაამყარეს მოსკოვში მოღვაწე უნივერსიტეტის პროფესორ ალექსანდრე ხახანაშვილთან, გამოჩენილ მსახიობთან სუბათაშვილ–იუჟინთან, კომპოზიტორ დიმიტრი არაყიშვილთან. ამ პერიოდში სწორედ ხახანაშვილის რჩევით ძმებმა რუსულად თარგმნეს ილია ჭაჭავაძის „გლახის ნაამბობი“, აკაკი წერეთლის „ბაში აჩუკი“ და ალ.ყაზბეგის რამდენიმე მოთხრობა. ეს თარგმანები 1911 წელს მოსკოვის გამომცემლობა „პოლზამ“ 3 მცირე ზომის წიგნად გამოსცა. ეს იყო ქართული ლიტერატურის კლასიკოსების ნაწარმოებთა რუსულ ენაზე დაბეჭდვის ერთ–ერთი პირველი შემთხვევა. თუ მხედველობაში მივიღებთ ამ წიგნების დიდ ტირაჟს და ხწელმისაწვდომ ფასს, ცხადი გახდება რომ ამ გამოცემით გაკეთდა ძალიან დიდი საქმე ქართული მწერლობის საუკეთესო ნიმუშების მრავალრიცხოვანი რუსულენოვანი მკითხველისათვის გაცნობის საქმეში.
ამავე წლებში ძმებმა იგივე ხანანაშვილის რჩევით ხორცი შეასხეს თავის სანუკვარ ოცნებას შეექმნათ შოთა რუსთაველის პორტრეტი, რომელიც თავისი ინტერპრეტაციით დიდად განსხვავდებოდა პოეტის იმ დროს დაკანონებული გამოსახულებისაგან. ამ პორტრეტის რეპროდუქცია 1912 წელს პირველად გრ.დიასამიძის მიერ გამოცემულ გაზეთ „თემში“ დაიბეჭდა და თავისი არატრადიციულობის გამო საზოგადოებაში აზრთა დიდი სხვადასხვაობა გამოიწვია. იმავე 1912 წელს პორტრეტი ასევე დაიბეჭდა პაოლო იაშვილის მიერ გამოცემულ ჟურნალ „ოქროს ვერძის“ პირველ ნომერში. შემდგომში – 1924 წელს იოსებ იმედაშვილმა რუსთაველის პორტრეტი დიდი ტირაჟით დაბეჭდა და საჩუქრად დაურიგა მის მიერ გამოცემული ჟურნალის „თატრი და ცხოვრება“ ხელის მომწერებს. 1940 წელს კი გამომცემლობა „ სახელგამმა “ პორტრეტის რეპროდუქცია ღია ბარათის სახით ასევე დიდი ტირჟით გამოუშვა.
1910 წელს ძმებმა აქტიური მონაწილეობა მიიღეს ლევ ტოლსტოის დაკრძალვაში, რაც იმ დროინდელ ფოტოებში და კინოქრონიკაში არის ასახული. ისინი ასევე აქტიურ მონაწილეობას იღებდნენ ქართული სათვისტომოს მიერ გამართულ ღონისძიებებში, მაგალითად მოსკოვში დიდად პოპულარული „ქართული საღამოების“ ორგანიზებასა და ჩატარებაში.
1912 წელს აკაკი წერეთელის რაჭაში მოგზაურობის დროს ძმები მალაქია ჯაფარიძის მთელ ოჯახთან ერთად აქტიურად მონაწილეობდნენ მგოსნის დახვედრაში და მისი ყრადღებაც დაიმსახურეს. სწორედ აკაკისთან შეხვედრით მიღებული უდიდესი შთაბეჭდილებით 1912 წელსვე შექმნეს ძმებმა პასტელში შესრულებული აკაკის პორტრეტი. ამ პორტრეტმა დასაბამი მისცა ქართველ მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პორტრეტების მთელ გალერეას. ილია ჭავჭავაძის საიუბილეო დღეებში ძმების მიერ შესრულებული მისი პორტრეტი გაზეთმა „ პრავდა “ პირველ გვერდზე დაბეჭდა, რაც იმ დროს დიდ პატივს წარმოადგენდა. სხვა მრავალრიცხოვან პორტრეტებს შორის აღსანიშნავია ალ. ყაზბეგის, ვაჟა–ფშაველას, ივანე მაჩაბელის, ეგნატე ნინოშვილის, ახალგაზრდა დიმ. არაყიშვილის სახეები.
მნიშვნელოვანია ძმების მონაწილეობა „ ცისფერი ყანწების “ მომზადებასა და გამოცემაში. საკმარისია ითქვას, რომ „ცისფერი ყანწების“ ყდა პაოლო იაშვილის შეთავაზებით ლადოს მიერ იქნა შესრულებული, ხოლო გრიშას ლექსები ორივე ნომერში იყო დაბეჭდილი. მისი ლექსები ასევე დაბეჭდილი იყო ვალ.გაფრინდაშვილის მიერ გამოცემული ჟურნალის „მეოცნებე ნიამორების“ ორივე ნომერში. გრიგოლი სტუდენტობის პერიოდშივე აქტიურ მონაწილეობას იღებდა თავისი წერილებით იმ დროინდელ პერიოდულ გამოცემებში (მაგ. ინფორმაცია ტოლსტოის დაკრძალვის შესახებ).
გრიგოლმა მოსკოვის უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ პედაგოგიური საქმიანობა ქ.სალიანის (ამჟამად აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე) გიმნაზიაში რუსული ენის და ლიტერატურის პედაგოგად დაიწყო. საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ ის ქუთაისის კლასიკური გიმნაზიის პედაგოგად მუშაობს. აქ 1918–1919 წლებში მან ისევ გაიხსენა თავისი ახალგაზრდობის გატაცება თეატრალური საქმიანობით და კლასიკური გიმნაზიის მოსწავლეთაგან დრამატული წრე ჩამოაყალიბა. სწორედ ამ წრეში პირველად ეზიარენ ხელოვნებას ისეთი კორიფეები, როგორც უშანგი ჩხეიძე, დოდო ანთაძე, კინორეჟისორი ნიკოლოზ სანიშვილი (სანოვი) და მოსკოვის დიდი თეატრის სოლისტი დიმიტრი მჭედლიძე. უშანგი ჩხეიძესთან გრიგოლს სიცოცხლის ბოლომდე არ შეუწყვეტია ახლო ურთიერთობა. 19219–1920 წლებში ქ. ოჩამჩირის ქართული გიმნაზიის დირექტორია, 1921–1923 წლებში რაჭის მაზრის განათლების განყოფილების გამგე. 1923 წლიდან გრიგოლი თბილისში გადმოდის სადაც ერთ–ერთი საშუალო სკოლის (შემდგომში ი. ჭავჭავაძის სახ. 23 საშუალო სკოლა) სასწავლო ნაწილის გამგედ მუშაობს. 1927 წლიდან აფხაზეთის ხელისუფლების მიწვევით იგი ჯერ ოჩამჩირის ქართული 9–წლედის, შემდგომ კი სოხუმის ქართული 9–წლედის და პედაგოგიური ტექნიკუმის დირექტორის თანამდებობებზე მუშაობს. 1931 წლიდან გრიგოლი საბოლოოდ გადმოდის თბილისში საცხოვრებლად და აქ აგრძელებს მოღვაწეობას. 1931–1937 წლებში იგი ახლად დაარსებული „მთაწმინდის მწერალთა მუზეუმის“ დირექტორის (გოგლა ლეონიძე) მოადგილეა. შემდგომში გრიგოლი კვლავ პედაგოგიურ მოღვაწეობას დაუბრუნდა. იგი თბილისის უნივერსიტეტში იწყებს მუშაობას ჯერ რუსული ენის კათედრაზე, ხოლო შემდეგ გარდაცვალებამდე – რუსული ლიტერატურის ისტორიის კათედრაზე. პარალელურად იგი რუსული ლიტერატურის ისტორიის კურსს კითხულობდა გორის, ბათუმის, თელავის პედაგოგიურ ინსტიტუტებში. ამავე პერიოდში გრიგოლმა რუსულ ენაზე თარგმნა შიო არაგვისპირელის მთელი რიგი მოთხრობები, რომლებიც შევიდა გამომცემლობა „ზარია ვოსტოკას“ მიერ გამოშვებულ წიგნში. გრიგოლი გარდაიცვალა 1953 წელს 66 წლის ასაკში. მისი შვილი, საქართველოს დამსახურებული მხატვარი, ოთარ ჯაფარიძე, წლების განმავლობაში იყო თბილისის სამხატვრო აკადემიის პრორექტორი სასწავლო ნაწილში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:დაბადებული 27 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1953 კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები გრიგოლ
ფრიდრიხ კარლ ფლიკი
ფრიდრიხ კარლ ფლიკი ( Friedrich Karl Flick) (დ. 3 თებერვალი, 1927, ბერლინი —  გ. 5 ოქტომბერი, 2006, ავსტრია) — გერმანელ-ავსტრიელი მრეწველი, მილიარდერი (5,5 მლრდ — 2005), ფრიდრიხ ფლიკის ვაჟი.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:გერმანელი მეწარმეები კატეგორია:დაბადებული 3 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1927 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2006
პეტრე არველაძე
პეტრე იაკობის ძე არველაძე (დ. 1888, სოფ. ჭაგანი, ახლანდელი სამტრედიის რაიონი ― გ. 1919) — რევოლუციური მოძრაობის მოღვაწე ამიერკავკასიაში.
ბიოგრაფია
1905-1907 წლებში ეწეოდა პარტიულ მუშაობას თბილისში. 1909 წელს აირჩიეს რსდმპ (ბ) თბილისის კომიტეტის წევრად. 1910 წელს დააპატიმრეს და გადაასახლეს ქ. ხარკოვში. I მსოფლიო ომის დროს არველაძე ეწეოდა პარტიულ მუშაობას სამხრეთ-დასავლეთ და თურქეთის ფრონტებზე. თვითმპყრობელობის დამხობის შემდეგ ხელმძღვანელობდა ქ. ალექსანდროპოლის (ახლანდელი გიუმრი) ბოლშევიკური ორგანიზაციის მუშაობას. 1917 წელს მონაწილეობდა ქ. თბილისში კავკასიის ბოლშევიკური ორგანიზაციებისI და კავკასიის არმიის II ყრილობების მუშაობაში. იყო ალექსანდროპოლის საბჭოს ჯარისკაცთა სექციის თავმჯდომარე. 1918 დამდეგს გაგზავნეს ბაქოში, სადაც იბრძოდა საბჭოთა ხელისუფლების გამარჯვებისათვის, იყო ბაქოს საკომსაბჭოს მდივანი. 1918-1919 წლებში მონაწილეობდა თეთრგვარდიელ კაზაკთა წინააღმდეგ ქ. ასტრახანის დაცვაში. იყო მე-11 არმიის ერთ-ერთი პოლკის კომისარი. დაიღუპა საბრძოლო პოსტზე.
თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1888 კატეგორია:გარდაცვლილი 1919 კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ოგლალა
ოგლალა, ოგლალა სიუ, ოგლალა ლაკოტა — ინდიელთა ენობრივი ოჯახის, სიუს ერთ-ერთი ტომი. ტომის სახელწოდება მომდინარეობს სიტყვიდან, რომელიც ლაკოტას ენაზე ნიშნავს ,,თვითგამფანტავს". მათი ძირითადი საცხოვრებელი ადგილი არის რეზერვაციები სამხრეთი დაკოტასა და ნებრასკაში.
ისტორია
ოგლალა ლაკოტა, სხვა დანარჩენ 6 ლაკოტას ტომთან ერთად დაშორდა ერთმანეთს მეცხრამეტე საუკუნის დასაწყისში. 1840 წლიდან საგრძნობლად გაუარესდა ურთიერთობა  ინდიელებსა და თეთრკანიანებს შორის. თეთრკანიანების რაოდენობა დღითიდღე იზრდებოდა. მათ ამოხოცეს ცხოველები და ფრინველები, გააჩანაგეს საცხოვრებელი გარემო და ამითი ლაკოტებს ურთულესი საცხოვრებელი სიტუაცია შეუქმნეს. ამ ყველაფერმა გამოიწვია ომი, რომელიც 1870იანი წლების ბოლომდე გაგრძელდა და ტეთრკანიანების გამარჯვებით დასრულდა.დღეს ლაკოტების უმრავლესობა ცხოვრობს პაინ-რიჯის რეზერვაციაში, რომელიც 8984306 კმ² -ს იკავებს დამდებარეობს სამხრეთ დაკოტაში.
მოსახლეობა
ლაკოტების მოსახლეობა 1825 წლისათვის შეადგენდა სულ რარაც 1500 ადამიანს, 1882 წლისათვის ომებმა და შიმშილობამ ამ ტომის მოსახლეობის რიცხვი 702 ადამიანამდე შეამცირა, ხოლო მას შემდეგ რაც ისინი რეზერვაციაში გადასახლდნენ და ამერიკელებისგან ხელშეუხებლობა მიიღეს მათი რიცხვი გაიზარდა და 2008 წლის აღწერით შეადგენს დაახლოებით 42 000 ადამიანს.
კატეგორია:ინდიელები
ალვარო მორატა
ალვარო ბორხა მორატა მარტინი (Álvaro Borja Morata Martín; 23 ოქტომბერი, 1992; მადრიდი, ესპანეთი) — ესპანელი ფეხბურთელი, ესპანეთის ეროვნული ნაკრებისა და ლონდონის „ჩელსის“ თავდამსხმელი.
სეინი კუნჩე
მინი|250პქ|სეინი კუნჩე სეინი კუნჩე (დ. 1 ივლისი, 1931 — გ. 10 ნოემბერი, 1987) — ნიგერის სამხედრო და სახელმწიფო მოღვაწე. 1949 წლიდან მსახურობდა საფრანგეთის არმიაში, 1961 წელს გადავიდა ნიგერის არმიაში. 1965–1966 წწ. სწავლობდა პარიზის სამხედრო აკადემიაში. 1966–1973 წწ. იყო ნიგერის შეიარაღებული ძალბის შტაბის უფროსის მოადგილე, 1973–1974 წწ უფროსი. 1974 წლის 15 აპრილს მისი მეთაურობით ნიგერში მოხდა სახელმწიფო გადატრიალება, რომლის შემდეგ იგი გახდა ნიგერის უმაღლესი სამხედრო საბჭოს თავმჯდომარე, სახელმწიფოს მეთაური, მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე და ეროვნული თავდაცვის მინისტრი. ნიგერის პრეზიდენტის თანამდებობაზე დარჩა 1987 წლამდე, დაამხო ალი საიბუმ სამხედრო გადატრიალების შედეგად.
ალვარო მორატა
მადრიდის „რეალი“
ალვარომ 2008 წელს კონტრაქტი გააფორმა „მადრიდის რეალთან“ და დატოვა „ხეტაფეს“ ახალგაზრდული გუნდის რიგები. მან „სამეფო კლუბში“ „ხუვენილ ც“-დან დაიწყო და 4 წელიწადში მთავარ გუნდშიც მოხვდა. 2009 წლის ნოემბერში მან გაიარა „ხუვენილის“ ყველა გუნდი (А, B და С) და „რეალ მადრიდ ც“-ში მოხვდა. 2010 წლის ივლისში კი მოიგო 2 ახალგაზრდული ტიტული და გაიტანა 34 გოლი. ის გადაყვანილი იქნა „კასტილიაში“.ჟოზე მოურინიუს მთავარ მწვრთნელად დანიშვნის შემდეგ ის „სამეფო კლუბს“ გაჰყვა ტურნეზე აშშ-ში.
2010 წლის 15 აგვისტოს მორატას ჰქონდა დებიუტი „კასტილიაში“ „ალკორკონთან“ ამხანაგურ შეხვედრაში (1:0). ლიგაში მისი დებიუტი ამავე წლის 29 აგვისტოს შედგა „კორუშოსთან“ (3:2), პირველ გოლი მან 31 ოქტომბერს გაიტანა „ალკალოის“ კარში. (1:1).
სეინი კუნჩე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიგერის პრეზიდენტები კატეგორია:ნიგერიელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1931 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1987
ალვარო მორატა
მადრიდის „რეალი“
2010 წლის 12 დეკემბერს შედგა მისი დებიუტი პირველ გუნდშიც, „სარაგოსასთან“ შეხვედრაში (3:1), 89-ე წუთზე ის დი მარიას ნაცვლად შევიდა მოედანზე. 10 დღეში შედგა მისი დებიუტი სამეფო თასზეც, ის 77-ე წუთზე გამოჩნდა მოედანზე „ლევანტესთან“ მატჩში (8:0). 2011 წლის იანვარში გონსალო იგუაინმა ტრავმა მიიღო და იგეგმებოდა ალვაროს ძირითადში დაყენება თუმცა იგუაინის შემცვლელად „რეალმა“ არენდით აიყვანა ემანუელ ადებაიორი და ახალგაზრდა ესპანელმა შეხვედრა სათადარიგოთა სკამიდან დაიწყო. ამ პერიოდში მორატამ ახალგაზრდულ გუნდში 4 შეხვედრაში 5 გოლი გაიტანა და შეიძლებოდა მისი ძირითადში დაყენება,თუმცა მოურინიუმ გუნდში უფრო გამოცდილი ფეხბურთელი მიიყვანა იგუაინის შემცვლელად. 13 თებერვალს მორატამ კარიერაში გაიფორმა პირველი „ჰეთ-თრიკი“ „დეპორტივო ბ“-სთან შეხვედრაში (7:1). 2012 წელს გადავიდა პირველ გუნდში და ჩაატარა 1 შეხვედრა, ის მოედანზე გონსალო იგუაინის ნაცვლად გავიდა.
23 ივნისს „Marca.com“-მა გამოაქვეყნა ოფიციალური განცხადება, რომ ალვარო მორატა „მადრიდის რეალის“ პირველ გუნდში ითამაშებდა. მისი დაწინაურება გამოიწვია მისმა ბრწყინვალე თამაშმა „კასტილიაში“. ბოლო ორი სეზონი ის კლუბის ლიდერი იყო. მას შეუძლია როგორც ცენტრალური თავდამსხმელის პოზიციაზე თამაში, ისე პლეიმეიკერადაც და მარცხენა ნახევარმცველადაც. „კასტილიის“ ბოლო სეზონში მორატამ 17 გოლის გატანა მოახერხა.
სეზონი 2012/13 და 13/14
მორატამ ახალ სეზონში პირველად მე-2 ტურში, „ხეტაფეს“ წინააღმდეგ ითამაშა, ის სათადარიგო სკამიდან შევიდა მოედანზე. მე-11 ტურში „ლევანტეს“ წინააღმდეგ მორატა ამჯერადაც სათადარიგოდან გავიდა მოედანზე და 84-ე წუთზე მან გამარჯვების გოლი გაიტანა და გუნდს მნიშვნელოვანი 3 ქულა მოუტანა (1:2).
2013-14 წლების სეზონში, მადრიდის „რეალში“ კარლო ანჩელოტის მოსვლის შემდეგ, ალვარო პირველი გუნდის სტაბილურ წევრად იქცა. ის ხშირად შემოდიოდა სათადარიგო სკამიდან, ძირითად შემთხვევაში ქარიმ ბენზემას ნაცვლად. მორატამ უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგაზეც მოახერხა თავის გამოჩენა. მან მისი პირველი გოლი 1/8 ფინალურ დაპირისპირებაში, „შალკეს“ წინააღმდეგ გაიტანა. მორატამ დუბლი შეასრულა ლა ლიგის უკანასკნელ ტურში, „ესპანიოლის“ წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში, რომელიც სამეფო კლუბმა 3-1 მოიგო. ალვარო ბენზემას ნაცვლად შეცვლაზე შემოვიდა 24 მაისს გამართულ ჩემპიონთა ლიგის ფინალში, მადრიდის „ატლეტიკოს“ წინააღმდეგ.
„იუვენტუსი“
“ 2014 წლის 19 ივლისს ოფიციალურად დადასტურდა მორატას ტრანსფერი ტურინის „იუვენტუსში“. ალვარომ ახალ გუნდთან 5 წლიანი კონტრაქტი გააფორმა, რომლის მიხედვითაც მადრიდის „რეალმა“ დაიტოვა შესაძლებლობა გამოესყიდა მოთამაშე 2016 ან 2017 წელს 30 მილიონ ევროდ.ტრანსფერის ღორებულებამ 20 მილიონი ევრო შეადგინა.
სეზონი 2014/15 და 15/16
სეზონის საწყის მატჩებში კლუბის მთავარი მწვრთნელი მასიმილიანო ალეგრი სასტარტო შემადგენლობაში ათამაშებდა კარლოს ტევეზს და ფერნანდო ლორენტეს, ხოლო მორატა სათამშოთ შეცველბზე შემოდიოდა.თავისი პირველი გოლი „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში ესპანელმა გაიტანა 27 სექტემბერს გასვლით მატჩში „ატლანტას“ წინააღმდეგ, რომელიც მისმა კლუბმა 3-0 მოიგო.თამაშის შემდგომ მორატამ განაცხადა,რომ ახალ კლუბთან და გარემოსთან შეგუებაში მას ძალიან ეხმარება თანაგუნდელი ფერნანდო ლორენტე.
სეზონის მეორე წრეში მორატამ „იუვენტუსის“ ძირითად შემადგენლობაში დამკვიდრება მოახერხა. ესპანელმა ჩემპიონტა ლიგის ორივე მერვედფინალურ მატჩში გაუტანა დორტმუნდის „ბორუსიას“, ასევე ორი გოლით გამოიჩინა თავი თავისი ყოფილის გუნდის, მადრიდის „რეალის“ წინააღმდეგ ტურნირის ნახევარფინალში, რის შემდეგაც „იუვენტუსმა“ ფინალში გაახწია, სადაც კატალონიის „ბარსელონას“ დაუპირისპირდა და 1-3 დამარცხდა. მორატამ ფინალში ანგარიში გაათანაბრა, თუმცა მისმა გოლმა ვერ გადაარჩინა ტურინული კლუბი მარცხისგან.
შემდეგი სეზონი მორატასთვის უკანასკნელი აღმოჩნდა „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში. ესპანელმა ჩემპიონტა ლიგის საწყის ორ ტურში გაუტანა „მანჩესტერ სიტის“ და „სევილიას“, რითაც მოახერხა ჩემპიონთა ლიგის ზედიზედ 5 მატჩში გოლის გატანა „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში და გაიმეორა კლუბის ლეგენდის, ალესანდრო დელ პიეროს რეკორდი. პირველი გოლი სერია A-ში ახალ სეზონში მორატამ გაიტანა 2015 წლის 4 ოქტომბერს საშინაო მატჩში „ბოლონიას“ წინააღმდეგ (3-1), თუმცა შემდგომ ესპანელი 19 მატჩის განმავლობაში ვეღარ თავის გამოჩენას, რის გამოც მისი ადგილი ძირითად შემადგენლობაში დაიკავა კლუბის ახალწვეულმა, პაულო დიბალამ.2016 წლის 21 მაისს მორატამ გაიტანა მატჩის ერთადერთი გოლი იტალიის თასის ფინალში „მილანის“ წინააღმდეგ, რის გამოც „იუვენტუსმა“ „ოქროს დუბლის“ შესრულება მოახერხა.
სანაკრებო კარიერა
2009 წელს მორატა ესპანეთის 17 წლამდელთა ნაკრებში გამოიძახეს მსოფლიო ჩემპიონატზე სათამაშოდ, ალვარომ 4 შეხვედრაში 2 გოლი გაიტანა. ასევე ის 19 წლამდელთა ნაკრებს გაჰყვა იაპონიაში საერთაშორისო ტურნირის გასამართად. მისმა გუნდმა მეორე ადგილი დაიკავა, იაპონიის შემდეგ.
საკლუბო სტატისტიკა
სტატისტიკა მოცემულია 2016 წლის 21 მაისის მდგომარეობით.
მონაცემები
მორატა კარგად თამაშობს მეორე სართულზე, აქვს გოლის გატანის ალღო და შესანიშნავი მოძრაობა. „სამეფო კლუბში“ მას მომავალ ფერნანდო მორიენტესად მიიჩნევენ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:ესპანელი ფეხბურთელები კატეგორია:მადრიდის რეალის ფეხბურთელები კატეგორია:ხეტაფეს ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2022 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
მაკედონელთა დინასტია
მაკედონელთა დინასტია – ბიზანტიელ იმპერატორთა დინასტია 867–1056 წწ. დააარსა ბასილ I (867-886 წწ.) წარმოშობით მაკედონელმა გლეხმა (სახელწოდებაც აქედან მოდის).
ლიტერატურა
კატეგორია:ბიზანტიის იმპერია * კატეგორია:დინასტიები
სტეფანუს კრიუგერი
სტეფანუს იოჰანეს პაულუს კრიუგერი (დ. 10 ოქტომბერი, 1825, კოლესბერგი — გ. 14 ივლისი, 1904, კლარენსი) — ბურების რესპუბლიკის – ტრანსვაალის – სახელმწიფო მოღვაწე. აქტიურად მოღვაწეობდა ბურების სამხედრო ოპერაციებში აფრიკის მკვიდრი მოსახლეობის წინააღმდეგ. 1880 წელს ინგლისელ კოლონიზატორთა (რომლებმაც 1877 წელს გამოაცხადეს ტრანსვაალის ანექსია) წინააღმდეგ ბურების აჯანყების ერთ–ერთი ხელმძღვანელი (ტრიუმვირატის წევრი). 1883–1902 წწ. ტრანსვაალის პრეზიდენტი. ბურების მეორე ომის (1899–1902) დროს, ტრანსვაალის დედაქალაქის პრეტორიის დაცემის შემდეგ, გაემგზავრა ევროპაში, სადაც უშუალოდ ცდილობდა დაეყოლიებინა ევროპის სახელმწიფოები გამოსულიყვნენ ბურების დასახმარებლად. სიცოცხლის უკანასკნელი წლები გაატარა შვეიცარიაში.
ბიოგრაფია
thumb|200px|პაულ კრიუგერი პაულ კრიუგერი წარმოშობით იყო გერმანელი. მისი წინაპარი იაკობ კრიუგერი 1713 წელს ნიდერლანდების ოსტ-ინდოეთის კამპანიის დროს, როგორც ჯარისკაცი, მოხვდა თანამედროვე სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. მისი ოჯახი მიეკუთვნებოდა კალვინისტებს. 10 წლის პაული ინგლისელების შემოჭრის გამო იძულებული გახდა ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად გადასულიყო ქალაქ პოტჩეფსთრუმში. 16 წლის ასაკში პაულმა შეიძინა ფერმა. 1842 წელს იგი დაქორწინდა მარიაზე. 4 წლის შემდეგ მისი მეუღლე და შვილი გარდაიცვალა მალარიისგან. მოგვიანებით იგი დაქორწინდა მისი პირველი ცოლის ბიძაშვილზე. პირველი საბრძოლო გამოცდილება მან მიიღო ადგილობრივ აფრიკელებთან ბრძოლაში, რომლებიც თავს ესხმოდნენ ბურების დასახლებებს. 1854 წელს იგი არჩეული იქნა ქალაქ რუსტენბურგისს კომენდანტად. 1864 წელს მიიღო გენერალ-კომენდანტის წოდება. 1877 წელს, როდესაც ინგლისელებმა მოახდინეს ტრანსვაალის ოკუპაცია, კრიუგერი გაემგზავრა ლონდონში მოლაპარაკებაზე. 1881 წელს ტრანსვაალის არმიამ დაამარცხა ინგლისელების კორპუსი და მოიპოვა დამოუკიდებლობა. 1882 წელს კრიუგერი არჩეული იქნა ტრანსვაალის პრეზიდენტად. 1886 წელს ტრანსვაალში აღმოაჩინეს ოქრო, რამაც მიიზიდა ოქროსა და თავგადასავლების მაძიებლები მთელი მსოფლიოდან. ამის შემდეგ ინგლისის მთავრობამ გადაწყვიტა მოეხდინა ტრანსვაალისა და ორანჟის თავისუფალი სახელმწიფოს ოკუპაცია. ბრიტანელებმა ჯარები განალაგეს ბურების რესპუბლიკის საზღვართან და ოკუპაციისთვის გაემზადნენ. კრუგერმა შესთავაზა ინგლისის მთავრობას მოლაპარაკებები. ინგლისელების მიერ შემოთავაზებული პროტექტორატი კრუგერმა მაშინვე უარყო და 1899 წლის 9 ოქტომბერს წაუყენა ინგლისს ულტიმატუმი, 48 საათში დაეტოვებინა მათ ჯარებს ბურების რესპუბლიკის საზღვრები. 1899 წლის 11 ოქტომბერს კრუგერმა ინგლისს ომი გამოუცხადა. იგი იმედოვნებდა, რომ ევროპა ჩაერეოდა ორთაბრძოლაში და დაიცავდა უდანაშაულო ბურების უფლებებს. არ ეგონა რომ ჰააგის კონფერენციის დადგენილება უბრალო ლიტონის სიტყვები იყო და მეტი არაფერი. კრუგერს ვერც მისი მეგობარი, გერმანიის იმპერატორი ვილჰელმ II ვერ დაეხმარა, (რომელმაც ბურების პირველ ომში პირველმა მიულოცა მათ გამარჯვება, რითაც ინგლისელების აღშფოთება გამოიწვია), რადგან ამ დროს ჩინეთში მოხდა აჯანყება და მოკლეს გერმანიის ელჩი, გარდა ამისა ბურების გამო მსოფლიოს ყველაზე ძლიერ სახელმწიფოს არავინ დაუწყებდა ომს. 1900 წელს, როდესაც კრუგერმა გააცნობიერა, რომ ომში მარცხდებოდა, გაემგზავრა ნიდერლანდებსა და გერმანიაში, რათა ეთხოვა დახმარება. მაგრამ მალე გააცნობიერა, რომ ბურების გამო ინგლისს ომს არავინ დაუწყებდა. ამის შემდეგ იგი სამხრეთ აფრიკაში არასდროს დაბრუნებულა;
1902 წელს იგი გადაასახლეს შვეიცარიაში, სადაც 2 წლის შემდეგ 78 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მისი ნეშტი იმავე წელს გადაასვენეს ქალაქ პრეტორიაში და დაკრძალეს საკუთარი სახლის ეზოში, სადაც დღეს მუზეუმია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტრანსვაალის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1825 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1904