cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
თორმეტი სკამი
სიუჟეტი
„მაგარი ქალი“ ინჟინერ შჩუკინის ცოლი, „კაციჭამია“ ელოჩკა აღმოჩნდება. ელოჩკას სიტყვიერი მარაგი ოცდაათს არ აღემატებოდა, თუმცა ეს არაფერში უშლიდა ხელს. მოდას აყოლილი ელოჩკა ოცნებობდა, მილიარდელ ვანდერბილშის ქალიშვილი დაეჩრდილა. ბენდერი მასთან იოლად მოახერხებს მადამ გრიცაცუევასთან აწაპნილი ჩაის საწურში ერთი სკამის გაცვლას, მაგრამ საქმე ისაა, რომ ინჟინერი შჩუკინი, რომელმაც ცოლის ხელგაშლილობას ვეღარ გაუძლო, სახლიდან წავიდა და ერთი სკამი თან წაიღო. ინჟინერი მეგობრის ბინაში შხაპს იღებს, გასაპნული დაუფიქრებლად გამოდის კიბის საფეხურზე, კარი გაჯახუნდება და ამ დროს აღმოჩნდება ბენდერი. წყალი უკვე კიბიდან ქვევით მიედინება. ცრემლმორეული ინჟინერი დიდ კომბინატორს კარის გაღებისთვის მადლიერების ნიშნად სკამს გადასცემს.
ვორობიანინოვის მცდელობა, დაისაკუთროს პროფესიონალი იუმორისტის, აბესალომ იზნურენკოვის სკამი, კრახით მთავრდება. მაშინ ბენდერს, რომელიც იუმორისტს სასამართლო აღმსასრულებლად წარუდგება, ეს სკამი მიაქვს.
სახალხო სახლის უსასრულო დერეფნებში, სადაც გაზეთ „სტანოკის“ რედაქციაა, ბენდერი მოსკოვიდან ჩამოსულ მადამ გრიცაცუევას შეეჯახება. გრიცაცუევამ დაკარგული ქმრის შესახებ შემთხვევით გაზეთიდან შეიტყო. ბენდერს დადევნებულ გრიცაცუევას რედაქციის დერეფნებში თავგზა აებნევა და სტაროგროდში ქმრის გარეშე ბრუნდება. ამასობაში „მახვილისა და სახნისის კავშირის“ ყველა წევრს აპატიმრებენ 一 მომავალ მთავრობაში მათ ადგილები სათითაოდ გაინაწილეს, შემდეგ კი შეშინებულებმა ერთმანეთი დაასმინეს.
გაზეთ „სტანოკის“ რედაქტორის კაბინეტში სკამის გამოშიგვნის შემდეგ ბენდერი იმ სკამსაც მისწვდება, რომელიც ლექსების მთხზველ ნიკიფორე ლიაპის-ტრუბეცკოის ბინაში დგას. რჩება ოქტიაბრსკის სადგურის სატვირთო ეზოში დაკარგული სკამი და თეატრ „კოლუმბის“ კუთვნილი ოთხი სკამი. თეატრი გასტროლებზე აპირებს გამგზავრებას. კონსტრუქტივიზმის სულისკვეთებით განხორციელებული გოგოლის „ქორწინების“ პრემიერაზე თანამზრახველები რწმუნდებიან, რომ სკამები ადგილზეა და თეატრს გასტროლებზე მიჰყვებიან. თავდაპირველად ისინი თავს მხატვრებად ასაღებენ და გემზე ასე შეაღწევენ, შემდეგ კი მსახიობებთან ერთად მომგებიანი ობლიგაციების საგიტაციოდ მიემგზავრებიან. რეჟისორის კაბინიდან მოპარულ სკამში კონცესიონერები პოულობენ ყუთს, მაგრამ მასში მხოლოდ ოსტატ გამბსის ფირფიტა აღმოჩნდება. ოსტაპსა და ვორობიანინოვს ცუდად დამზადებული ტრანსპარანტის გამო ვასიუკიში გემიდან ჩამოყრიან. იქ ბენდერი თავს დიდოსტატ მოჭადრაკედ ასაღებს 一 კითხულობს ლექციას თემაზე: „ნაყოფიერი სადებიუტო იდეა“ და ჭადრაკის ერთდროული თამაშის სეანსსაც ატარებს. გაოცებულ ვასიუკელებს იგი მათი ქალაქის მსოფლიო საჭადრაკო აზროვნების ცენტრად, ნიუ-ვასიუკად გარდაქმნის გეგმას აცნობს, რომლის თანახმად ვასიუკი ჯერ ქვეყნის, შემდეგ მსოფლიოს, ბოლოს კი, როდესაც საპლანეტშორისო შეტყობინებებს გამოიგონებენ, სამყაროს დედაქალაქი იქნება. ბენდერი, რომელიც ჭადრაკს ცხოვრებაში მეორედ თამაშობს, ყველა პარტიას აგებს და ვორობიანინოვის მიერ წინასწარ მომზადებული ნავით ქალაქიდან გარბის. გაქცეული კონცესიონერები მდევრების დიდ ტვირთსაზიდ ნავს მდინარეში გადააყირავებენ.
თანამზრახველები თეატრს ეწვევიან და ივლისის დასაწყისში ჯერ სტავროპოლში, შემდეგ მინერალურ წყლებში, ბოლოს კი პიატიგორსკში ჩადიან. აქ ისინი ხელოსან მეჩნიკოვს ოც რუბლად დაითანხმებენ, სასურველი სკამები მოიპაროს. პასუხად ესმით: „დილით 一 ფული, საღამოს 一 სკამები ან საღამოს 一 ფული, დილით 一 სკამები“. ფულის საშოვრად გამოსული კისა ვორობიანინოვი მათხოვრებს, როგორც სახელმწიფო სათათბიროს ყოფილი დეპუტატი კადეტებისგან, ხოლო ოსტაპი პიატიგორსკის ღისრსშესანიშნაობის 一 მთის ჩანაქცევის 一 ხრამის დათვალიერებაში ტურისტებისგან ფულს იღებს. პიატიგორსკში ერთდროულად სკამების ყოფილი მეპატრონეები ჩადიან: იუმორისტი იზნურენკოვი, კაციჭამია ელოჩკა ქმართან ერთად, სობესიდან ქურდბაცაცა ალხენი 一 ცოლით, რაშხენით. ხელოსანს დაპირებული სამი სკამიდან მოაქვს მხოლოდ ორი, რომლებიც მაშუკის მთაზე უშედეგოდ გამოიფატრება.
ამ დროს მოტყუებულმა მამა თევდორემ ინჟინერ ბრუნსის სკამების ძებნაში თითქმის მთელი ქვეყანა მოიარა 一 ჯერ ხარკოვში ჩავიდა, შემდეგ როსტოვში, იქიდან ბაქოში და ბოლოს ბათუმთან ახლოს, მწვანე კონცხზე ბრუნსის აგარაკსაც მიაგნო. იგი მუხლმოყრილი ეხვეწება ინჟინერს, მიჰყიდოს სკამები. მამა თევდორეს ცოლი ყიდის ყველაფერს, რისი გაყიდვაც შეიძლება და ქმარს ფულს უგზავნის. მღვდელი სკამებს ყიდულობს, უახლოეს პლაჟზე მიაქვს და სათითაოდ ნაჯახით ჩეხს. გაწბილებული მამა თევდორე სკამებში ვერაფერს პოულობს.
კონცესიონერები, ბოლოს და ბოლოს, თბილისში ჩააღწევენ, იქ „მახვილისა და სახნისის“ ერთ-ერთ წევრს, კისლიავსკის, გადაეყრებიან და მისგან „რუსული დემოკრატიის მამის“ გადასარჩენად ხუთას რუბლს ისესხებენ. კისლავსკი ყირიმში გაქცევით თავს უშველის, მეგობრები კი ერთ კვირას ლოთობენ და თეატრის კვალდაკვალ ისინიც ყირიმისკენ მიემართებიან.
სექტემბერია. თანამზრახველები, ბოლოს და ბოლოს, იალტის თეატრში შეაღწევენ, თეატრის ბოლო სკამის გასაჭრელად ემზადებიან, რომ უეცრად სკამი გვერდზე „გადახტება“: იწყება ყირიმის 1927 წლის ცნობილი მიწისძვრა. ოსტაპი და ვორობიანინოვი სკამის გაჭრას მაინც ახერხებენ, მაგრამ მასში ვერაფერს პოულობენ. რჩება გარნიტურის ბოლო სკამი, რომელიც მოსკოვის ოქტომბრის სადრგურის სატვირთო ეზოში ეგულებათ.
ოქტომბრის ბოლოს ბენდერი სკამს რკინიგზელთა ახალ კლუბში იპოვის. ოსტაპი ვორობიანინოვს მომავალ კაპიტალზე ხუმრობით ევაჭრება და იძინებს. სკამების ნახევარწლიანი ძებნით ფსიქიკაშერყეული ვორობიანინოვი ოსტაპ ბენდერს ყელს სამართებლით გადაუსერავს. შემდეგ კლუბში შეაღწევს და უკანასკნელ სკამს ჭრის. ბრილიანტები აც იქ აღმოჩნდება. დარაჯი მას უყვება, გაზაფხულზე შემთხვევით როგორ აღმოაჩინა ბურჟუაზიის მიერ სკამში გადამალული განძი. სწორედ ამ ფულით საყოველთაო ბედნიერებისთვის აიგო კლუბის ახალი შენობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ილფის და პეტროვის რომანები კატეგორია:სატირული რომანები კატეგორია:1928 წლის წიგნები კატეგორია:პიკარესკული რომანები
Duchess (სიმღერა)
„Duchess“ — ინგლისურ ჯგუფ ჯენესისის სიმღერა და სინგლი ალბომიდან Duke.
ალბომის Duke გარკვეული ნაწილი მოგვითხრობს პოპ-მუსიკოსის კარიერაზე. Duchess ალბომის ყველაზე ხანგრძლივი სიმღერაა და ჯენესისის შემოქმედებაში პირველია, რომელშიც გამოიყენება დრამ-მანქანა.
ჯგუფმა აგრეთვე ჩაწერა სიმღერის ვიდეოკლიპიც. მასში, კოლინზი, ბენქსი და რეზერფორდი უკრავენ ცარიელ დარბაზში.
სქოლიო
კატეგორია:ჯენესისის სიმღერები კატეგორია:1980 წლის სინგლები კატეგორია:1980 წლის სიმღერები
ჟერის დეპარტამენტი
ისტორია
ჟერი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს.
გეოგრაფია
ჟერის ფართობია 6257 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 172,335 ადამიანს შეადგენს და მას 89-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 28 ადამიანს.
აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ჟერის მმართველია ფილიპე მარტინი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის დეპარტამენტები
სეუტის ალყა (1790-1791)
სეუტის ალყა (1790–1791) — შეიარაღებული დაპირისპირება ესპანეთის სამეფოსა და მაროკოს სასულთნოს შორის 1790 წლიდან – 1791 წლამდე ესპანეთ-მაროკოს ომის დროს. ქალაქის ალყა იყო ამ კონფლიქტის ცენტრალური ეპიზოდი.
ალყა
25 სექტემბერს მაროკოს არმიამ ქალაქის დაბომბვა დაიწყო. ვინაიდან საზღვაო შეტევა შეუძლებელი იყო, დაბომბვის მიზანი იყო ქალაქის კედლების რღვევა და მასში შეღწევა. ალყაში მოქცეულებმა თავიანთი შტაბი ქალაქის სერალიოში დააარსეს და 14 ქვემეხი დაამონტაჟეს. თუმცა, თავიდან დაბომბვა არ იყო უწყვეტი, რადგან ორ ქვეყანას შორის მიმდინარეობდა სამშვიდობო მოლაპარაკებები.
ალყის დროს ესპანეთის ძალები გადავიდნენ სეუტაში, რათა გაეძლიერებინათ იქ საკუთარი პოზიციები. ამ პოლკების უმეტესობა 1791 წელს ჩავიდა ცეცხლის შეწყვეტისა და საომარი მოქმედებების დაწყების შუალედში. საზღვაო ძალები ასევე იმყოფებოდნენ სეუტაში, რომლებიც უზრუნველყოფდნენ უწყვეტ კომუნიკაციას სეუტასა და ესპანეთს შორის; განსაკუთრებით ეფექტური იყო ანტონიო ბარსელოს მიერ გამოგონილი თოფის კატარღები.
ესპანეთისა და მაროკოს წარმომადგენლების შეხვედრები მონაცვლეობდა სამხედრო დაპირისპირებით 1790 წლის 14 ოქტომბრამდე, სანამ ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმებას მიაღწიეს.
მაროკოს სულთან ალ-იაზიდმა შესთავაზა საომარი მოქმედებების შეჩერება მადრიდში ესპანეთის მთავრობასთან მოლაპარაკების მიზნით. ცეცხლის შეწყვეტა გაგრძელდა 1790 წლის ოქტომბრიდან 1791 წლის 15 აგვისტომდე. ამ მოლაპარაკებების დროს ორმა ქვეყანამ ისარგებლა ცეცხლის შეწყვეტით, რათა მოემარაგებინათ საკუთარი ჯარები და გაეზარდათ საბრძოლო ძალები. მაროკოს სულთანი ცდილობდა მიეღწია სეუტამდე. მზად იყო დაეთმო რამდენიმე მცირე გარნიზონი ან გადაეხადა თანხა მშვიდობის სანაცვლოდ. მეფე კარლოს IV-მ უარი თქვა ამ პირობებზე და ოფიციალურად გამოუცხადა ომი მაროკოს, რითაც კონფლიქტი განაახლა 1791 წლის 15 აგვისტოს.
ალყაში მოქცეულებმა შენიშნეს, რომ ქვემეხებს არ იცავდა დიდი გარნიზონი, არც ქალაქი არ იბომბებოდა და შედეგად, დაგეგმეს აფეთქება 25 აგვისტოს. შეტევა განხორციელდა საზღვაო ფლოტთან ერთად, რომელიც თან ახლდა სახმელეთო ძალებს, რომლებმაც დატოვეს ქალაქი მაროკოს ქვემეხებისთვის მასიური ზიანის მიყენების მიზნით. ამის საპასუხოდ, მაროკოელებმა დაიწყეს ძირითადი შეტევა ქალაქის კედლებზე 30 აგვისტოს, სადაცაც 8000 კაციანი ალყა ქვემეხების თანხლებით წარუმატებლად ცდილობდა ქალაქში შესვლას.
14 სექტემბერს, სულთნის დირექტივების შესაბამისად, შარიფ ალიმ ითხოვა მოლაპარაკება სეუტის გუბერნატორთან. დემორალიზაციის გარდა, მან გაიღო უზარმაზარი ეკონომიკური ხარჯები. ფინანსური დანაკარგები დაკავშირებული იყო ალყასთან და სულთნის ძმების აჯანყებასთან, რომლებიც კამათობდნენ ტახტის მოსაპოვებლად. მაროკოს ჯარებმა დაიწყეს უკან დახევა მომდევნო დღეებში და ქალაქი აღარ იყო დაბომბვის ქვეშ. თუმცა, პოზიციებზე მყოფი არტილერიის დიდი ნაწილი ჯერ კიდევ არ იყო გაყვანილი. მათ გაყვანაზე უარის თქმის შემდეგ ესპანელებმა სექტემბერსა და ოქტომბერში არ დათმეს პოზიციები, რამაც გამოიწვია შეტაკებები და მსხვერპლი ორივე მხრიდან. ალყაში მოქცეული ტერიტორიების ირგვლივ შეტაკებები გრძელდებოდა სამშვიდობო ხელშეკრულების ხელმოწერამდე.
სქოლიო
კატეგორია: XVIII საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:ესპანეთის ბრძოლები
მაჩხანის ეკლესია
მინი|მაჩხანის ეკლესია მინი|ასომთავრული და არაბული წარწერა შესასვლელი კარის ზემოთ მაჩხანი ― ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში სოფ. წოდორეთის მახლობლად. წარწერების თანახმად, ეკლესია აშენებულია 853 წელს, არაბთა ბატონობის ხანაში. იგი ერთ-ერთი ადრინდელი და ზუსტად დათარიღებული ძეგლია თბილისის მიდამოებში. ნაგებია ფოროვანი ტუფით. ცალკეული ნაწილები — ლავგარდანი, სამხრეთ შესასვლელის წარწერიანი არქიტრავი, აღმოსავლეთ ფასადზე მოთავსებული წარწერიანი ფილა და კედლის ზედა ნაწილების მოპირკეთება უფრო მკვრივი, მოყვითალო ფერის ქვისაა, შიგნიდან კამარები და აფსიდის კონქი ამოყვანილია რიყის ქვით. ინტერიერში შემორჩენილია მოგვიანო ხანის (XI ს.) მოხატულობის კვალი. ეკლესიის მახლობლად ნასოფლარია.
გიორგი VI მცირე
გიორგი VI მცირე — საქართველოს მეფე 1308-1313 წლებში, დავით VIII-ის ძე.
მისი მეფობა ფიქტიური იყო. ამ პერიოდში, მონღოლთა გამთიშველი პოლიტიკის წყალობით, საქართველოში დამკვიდრდა მრავალმეფობა: 1298 წელს მონღოლებმა დავით VIII-ის საწინააღმდეგოდ გაამეფეს მისი უმცროსი ძმა ვახტანგ III, ხოლო შემდეგ – მისი მეორე ძმა გიორგი V. ვახტანგის გარდაცვალების (1308) შემდეგ მონღოლებმა გაამეფეს გიორგი VI მცირე, გიორგი V კი მეურვედ დაუნიშნეს. დავით VIII-ის გარდაცვალების (1310) შემდეგ საქართველოში გაჩნდნენ აგრეთვე პროვინციის მეფეები – მელქისედეკი, ანდრონიკე და დიმიტრი. დასავლეთ საქართველოში კონსტანტინე მეფობდა. ასეთ ვითარებაში გიორგი VI-ის ხელისუფლების განმტკიცების მიზნით 1314 წელს მონღოლებმა იგი ხელმეორედ დასვეს ტახტზე. როგორც ჩანს, 1318 წლამდე იგი ერთპიროვნული მმართველია.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს მეფეები კატეგორია:საქართველოს სამეფოს ბაგრატიონები
ანჟიკუსი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 549 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.57 კმ²-ზე. ფართობი 11 549 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის მუნიციპალიტეტები
საკატეპეკესის დეპარტამენტი
საკატეპეკესი (Sacatepéquez) — დეპარტამენტი გვატემალაში. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 248 019 ადამიანს შეადგენს. სახელი ეწოდა ქალაქ საკატეპეკესის პატივსაცემად, რომელიც 1773 წლის 29 ივლისს სანტა-მარტას მიწისძვრამ დაანგრია. ეს სახელი მაიას პიპილურ დიალექტზე ბალახიან ბორცვს ნიშნავს.
დეპარტამენტის დედაქალაქია ანტიგუა-გვატემალა. სხვა მნიშვნელოვანი ქალაქია სიუდად-ვიეხა.
საკატეპეკესის დეპარტამენტი ადმინისტრაციულად 16 მუნიციპალიტეტად იყოფა.
სომიტები
250პქ|მინი|სომიტი სომიტები — პირველადი სეგმენტები, მეზოდერმის სეგმენტები, რომელთა ერთობლიობა ადამიანისა და ცხოველების სხეულის სეგმენტაციას განაპირობებს. სომიტები უმეტესად ეწოდება სხეულის მეორეული ღრუს (ცელომის) მქონე ცხოველების ზურგის ზედა ნაწილის სეგმენტებს. ხერხემლიანი ცხოველებისა და ადამიანის ჩანასახის სომიტები გაწყობილია ქორდის გასწვრივ ორსავე მხარეზე. თითოეულ სომიტებს შეადგენს მიოტომი, სკლეროტომი და დერმატომი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ემბრიოლოგია
ძველი წელთაღრიცხვა
[ლათ.Julianus]-"ძველი სტილი", წელთაღრიცხვის სისტემა, რომელიც შემოღებულ იქნა რომის იმპერატორის იულიუს კეისრის დროს (46 წ. ჩვენს ერამდე); მოქმედებდა "ახალი სტილის" შემოღებამდე (იხ. გრიგორიანული კალენდარი).
ქაიხოსრო ბაღსარაშვილი
ქაიხოსრო ბაღსარაშვილი (XVII საუკუნის II ნახევარი) — |ანანურის დიდი ტაძრის (1689) მშენებლობის ხელმძღვანელი (სარქარი). ტაძარი აშენდა არაგვის ერისთავის შვილის ბარძიმ მდივანბეგის ბრძანებით. სამხრეთ კედლის წარწერაში ქაიხოსროს თავისთავს ბარძიმის "ბოქაულთუხუცესს" უწოდებს. ბარძიმმს, ნათქვამია წარწერაში, - "დამადგინა წმინდა ამას მონასტერსა ზედან სარქრადა. უწყის ღმერთმან რაც შეძლება მქონდა დღივ და ღამ მოუსვენებლად ვშვებოდი, არ ვეც ძილი თვალთა ჩემთა ვიდრემდის განასრილებდენ მონასტერსა მასო".
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ხუროთმოძღვრები
ორგორა
ორგორა — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ასპინძის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფელი: საყუდაბელი). მდებარეობს ერუშეთის მთიანეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე მტკვრის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1240 მეტრზე. ასპინძიდან დაშორებულია 9 კილომეტრით. სოფლის მახლობლად არის ბაზალტისა და ვულკანური წიდის საბადოები.
გიორგი VII (იმერეთის მეფე)
გიორგი VII — იმერეთის მეფე 1741 წელს, გიორგი VI-ისა და მამია III გურიელის ასულის თამარის ვაჟი.
ლიტერატურა
კატეგორია:იმერეთის მეფეები კატეგორია:იმერეთის სამეფოს ბაგრატიონები
ფლენსბურგი
ფლენსბურგი (ქვემო საქსონური: Flensborg; ჩრდილო ფრიზიული: Flansborj; სამხრეთ იუტლანდიური: Flensborre) ― დამოუკიდებელი ქალაქი (kreisfreie Stadt) გერმანიის ჩრდილოეთით, შლეზვიგ-ჰოლშტაინის შტატში. ქალაქი სამხრეთ შლეზვიგის რეგიონის ცენტრია. კილისა და ლუბეკის შემდეგ ფლენსბურგი სიდიდით მესამე ქალაქია შლეზვიგ-ჰოლშტაინის მასშტაბით.
უახლოესი დიდი ქალაქებია კილი (86 კმ-ით სამხრეთით) და ოდენსე დანიაში (92 კმ ჩრდილო-აღმოსავლეტით. ფლენსბურგის ცენტრი დანიის საზღვარიდან დაახლოებით 7 კმ-ითაა დაშორებული.
გეოგრაფია
ფლენსბურგი შლეზვიგ-ჰოლშტაინის მხარის ჩრდილოეთ ნაწილში, გერმანია-დანიის საზღვართან ძალიან ახლოს მდებარეობს. კუნძულ ზილტზე მდებარე ქალაქ ვესტერლანდის შემდეგ ფლენსბურგი გერმანიის ყველაზე ჩრდილოეთით მდებარე ქალაქია. ქალაქი ფლენსბურგის უბის შიდა სანაპიროზეა გაშენებული. ფლენსბურგის აღმოსავლეთი სანაპირო ანგილიის ნახევარკუნძულის ნაწილია.
მეზობელი მუნიციპალიტეტები
საათის ისრის მიმართულებით, ფლენსბურგის უბის გერმანული სანაპიროდან, ფლენსბურს შლეზვიგ-ფლენსბურგის რაიონისა და სამხრეთ დანიის რეგიონის შემდეგი მუნიციპალიტეტები ესაზღვრება: გლიუკსბურგი, ვესი, მასბიული, ჰიურუპი, ტასტრუპი და ფრაიენვილი, იარპლუნდ-ვედინგი, ჰანდევიტი, ჰარისლე და ობენროს მუნიციპალიტეტი ფლენსბურგის უბეში, დანიის სანაპიროს მხრიდან.
შუა საუკუნეეები
ისტორიკოსების აზრით, ფლენსბურგის ადგილას დასახლების შექმნა რამდენიმე მიზეზმა განაპირობა, რომელთა შორისაა:
1412 წლის 28 ოქტომბერს დედოფალი მარგარიტა დანიელი ბურბონული ჭირისგან გარდაიცვალა ფლენსბურგის ნავსადგურში მდგარ ხომალდზე.
სქოლიო
კატეგორია:შლეზვიგ-ჰოლშტაინის ქალაქები კატეგორია:ფლენსბურგი კატეგორია:ბალტიის ზღვის საპორტო ქალაქები
Lasioglossum matopiense
Lasioglossum matopiense — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1940 წელს.
სქოლიო
matopiense
მაჩხარახოხი
მაჩხარახოხი — მთა საქართველოში, შიდა ქართლის მხარეში, ჯავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარეების ჯეჯორისა (რიონის მარცხენა შენაკადი) და ქეშელთის (ლიახვის სისტემა) წყალგამყოფ ქედზე. სიმაღლე 3007 მ. აქვს წესიერი კონუსის ფორმა. დანაწევრებულია რადიალურად. მეოთხეულ პერიოდში მთის ირგვლივ მდებარე ადგილებიდან ჯეჯორის ხეობაში ეშვებოდა ორი დიდი მყინვარი. აგებულია ზედაიურული ქვიშაქვებით. შემოსილია ალპური მდელოებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:შიდა ქართლის მხარის მთები
შექსპირი და კომპანია
შექსპირი და კომპანია — პარიზის ინგლისურენოვანი ლიტერატურის ორი დამოუკიდებელი მაღაზიის სახელწოდება.
პირველი მაღაზია გასხნა სილვია ბიჩმა 1919 წლის 17 ნოემბერს რიუ დიუპუიტრენის 8-ში. 1922 წელს ის განლაგდა პარიზის VI ოლქში, რიუ დე ლ'ოდეონის 12-ში. 1920-იან წლებში აქ იკრიბებოდნენ „დაკარგული თაობის“ მწერლები ეზრა პაუნდი, ერნესტ ჰემინგუეი, ჯეიმზ ჯოისი, ფორდ მედოქს ფორდი და სხვები. მაღაზია დაიხურა 1941 წელს პარიზის გერმანული ოკუპაციის დროს. ის აღწერილია ჰემინგუეის ნაწარმოებში „დღესასწაული რომელიც მუდამ შენთანაა“.
მეორე მაღაზია მდებარეობს პარიზის V ოლქში (რიუ დე ბიუშრის 37). ის დაარსდა 1951 წელს ჯორჯ უითმენის მიერ და თავდაპირველად ერქვა „მისტრალი“. დღევანდელი სახელი მაღაზიას დაერქვა 1964 წელს სილვია ბიჩის მაღაზიის პატივსაცემად. შენობის მეორე სართულზე განთავსებულ ბიბლიოთეკაში ახალგაზრდა მწერლებს შეუძლიიათ უფასოდ იმუშავონ და იცხოვრონ. 1950-იან წლებში „შექსპირი და კომპანია“ გამოჩენილი მწერლების, ალან გინსბერგის, უილიამ ბოროუზის, პოეტ ლორენს ფერლინგეტის,და სხვათა შეკრების ცენტრად იქცა. აქ გადაღებულია ვუდი ალენის ფილმის „შუაღამე პარიზში“ რამდენიმე სცენა. „შექსპირი და კომპანია“ არის პარიზის მნიშვნელოვანი კულტურული და ტურისტული ღირსშესანიშნაობა. აქ ტარდება ყოველწლიური ლიტერატურული ფესტივალი. 2006 წელს ჯორჯ იუთმენი საფრანგეთის "ხელოვნების და ლიტერატურის ორდენით“ დაჯილდოვდა, ის გარდაიცვალა 2011 წლის 14 დეკემბერს 98 წლის ასაკში. დღეს მაღაზიას მართავს მისი ქალიშვილი სილვია ბიჩ უითმენი.
სქოლიო
კატეგორია:წიგნის მაღაზიები
ბალმჰორნი
ბალმჰორნი (Balmhorn) — მთა ბერნის ალპებში, შვეიცარიაში. მისი მწვერვალი ბერნისა და ვალეს კანტონების საზღვარზე მდებარეობს. სიმაღლე 3 698 მეტრი.
მთა პირველად 1864 წლის 21 ივლისს დალაშქრეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
Savage Garden
Savage Garden — ავსტრალიური პოპ-როკ ჯგუფი, რომელშიც შედიოდნენ დერენ ჰეიზი (ვოკალი) და დენიელ ჯოუნზი (კლავიშებიანი საკრავები, სეკვენსერები, გიტარები). იგი ჩამოყალიბდა ბრისბენში (კუინზლენდი), 1994 წელს. მათი წარმატების წლებად ითვლება 1997-2001 წლების პერიოდი, როდესაც დუეტმა გამოსცა შემდგომში წარმატებული სინგლები "Truly Madly Deeply", "I Want You", "To the Moon and Back", "The Animal Song" და "I Knew I Loved You". მას ასევე გამოცემული აქვს ორი სტუდიური ალბომი, Savage Garden და Affirmation. ორივე მათგანი მოხვდა ავსტრალიის ჩარტების #1 და შეაღწია ბრიტანეთისა და აშშ-ს ჩარტების 10-ეულებში.
ავსტრალიური მუსიკის 1997 წლის დაჯილდოებაზე დუეტმა მიიღო ერთდროულად 10 ჯილდო, სადებიუტო ალბომისთვის და მასში შეტანილი სინგლებისათვის. 2000 წელს დუეტმა შეისვენა და აპირებდა სცენაზე დაბრუნებას, მაგრამ 2001 წელს ჰეიზმა მისი დაშლის შესახებ განაცხადა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრალიური პოპ ჯგუფები კატეგორია:1990-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2000-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:1994 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები კატეგორია:2001 წელს დაშლილი ჯგუფები
მანსიდანი
მანსიდანი (Mansidão) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ-ცენტრალურ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 594 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 3 142.825 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.01 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
კონსტანტინე ჭკუასელი
კონსტანტინე (კოტე) ივანეს ძე ჭკუასელი (დ. 1902, სოფ. მამულარი, ახლანდ. ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 14 ნოემბერი, 1937, თბილისი) — ქართველი ბოლშევიკი, პედაგოგი.
დაიბადა ღარიბი გლეხის ოჯახში. საშუალო განათლება მიიღო ქუთაისში. უფროსი ძმის ზეგავლენით ადრევე, 1919 წელს გაწევრიანდა ბოლშევიკურ პარტიაში და მონაწილეობდა არალეგალურ პროპაგანდისტულ საქმიანობაში, რის გამოც საქართველოს ხელისუფლების მიერ გარკვეული ხნით დაპატიმრებული იყო. საბჭოთა ოკუპაციის (1921) შემდეგ მუშაობდა სხვადასხვა პარტიულ და სახელმწიფო თანამდებობაზე, მ. შ. იყო მე-3 ქართული პოლკის სამხედრო კომისარი, ქართული სამხედრო-პოლიტიკური სკოლის უფროსი, ქართული გაერთიანებული სამხედრო სკოლის კომისარი და სხვ. იმავდროულად სწავლობდა თბილისის უნივერსიტეტის სოციალურ-ეკონომიკურ ფაკულტეტზე, შემდეგ — ლენინგრადის მეცნიერული პედაგოგიკის სახელმწიფო ინსტიტუტის ასპირანტურაში (დაამთავრა 1932 წელს).
მომდევნო წლები ე. წ. კომუნისტური განათლების სფეროში მოღვაწეობას მიუძღვნა: იყო საქართველოს სსრ განათლების სახალხო კომისარიატის კოლეგიის წევრი, თბილისის უნივერსიტეტის ისტორიულ-ლიტერატურული ფაკულტეტის დეკანი და პრორექტორი სამეცნიერო ნაწილში, საქართველოს დაწყებითი და საშუალო სკოლების მუშაკთა პროფკავშირის თავმჯდომარე. 1936 წლის 23 დეკემბერს დაინიშნა საქართველოს სსრ განათლების სახალხო კომისრად. იმავდროულად ხელმძღვანელობდა პედაგოგიკის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტს. 1937 წელს „მემარჯვენე კონტრრევოლუციური ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით დააპატიმრეს, 13 ნოემბერს მიუსაჯეს სასჯელის უმაღლესი ზომა და მომდევნო დღეს დახვრიტეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1902 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ბოლშევიკები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები
მირ ჯაფარ ბაღიროვი
მირ ჯაფარ აბას ოღლუ ბაღიროვი (Mircəfər Abbas oğlu Bağırov; დ. 5 სექტემბერი, 1895, ყუბა, ბაქოს გუბერნია — გ. 26 მაისი, 1956, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) —აზერბაიჯანელი საბჭოთა და სახელმწიფო მოღვაწე.
შვედი პოლიტოლოგი სვანტე კორნელი მას უწოდებს „აზერბაიჯანელ სტალინს“, ხოლო საბჭოთა-რუსი ფილოსოფოსი და ისტორიკოსი დიმიტრი ფურმანი „აზერბაიჯანელ ბერიას“.
ბიოგრაფია
1907 წლამდე მირ ჯაფარ ბაღიროვი მექთებეში (მუსლიმური სასწავლებელი რუსეთის იმპერიაში) სწავლობდა. თავის ავტობიოგრაფიაში წერს, რომ იქ სწავლობდნენ ყურანს, სპარსულ ენასა და ლიტერატურას. მოგვიანებით ბაღიროვი სწავლობდა ყუბის სამწლიან დაწყებით სკოლაში, შემდეგ ოთხწლიან უმაღლეს დაწყებით სკოლაში, რომელიც დაამთავრა 1913 წელს. იმავე წელს მამა გარდაეცვალა. როგორც ბაღიროვი წერს, ყოველგვარი საშუალების ნაკლებობამ ხელი შეუშალა სწავლის შემდგომ გაგრძელებას. მიუხედავად ამისა, სახელმწიფო ხარჯებით პორტ-პეტროვსკში ორწლიანი პედაგოგიური კურსით გაემგზავრა, რის შემდეგაც დაიწყო მასწავლებლობა. ჯერ ხუდათის დაწყებით სკოლას ხელმძღვანელობდა, შემდეგ სოფელ ნეჯეფქენდის სკოლას.
სამთავრობო საქმიანობა
თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაინიშნა ქალაქ ყუბის მეორე (ებრაული) ნაწილის კომისრად. 1917 წელს იგი გახდა ყუბის ოლქის კომისრის მოადგილე და ამ თანამდებობაზე მუშაობდა სექტემბრამდე. მინი|ბოლშევიკების საკავშირო კომუნისტური პარტიის XVII ყრილობის დროს. მოსკოვი, იანვარი 1934. ფოტოზე (მარცხნიdan): ბაღიროვი, ბერია, ეჟოვი, ხანჯიანი, ეიხე 1920 წლის აპრილში აზერბაიჯანის მთავრობა დაემხო და აზერბაიჯანში საბჭოთა ძალაუფლება გამოცხადდა. ბაღიროვს წლის განმავლობაში მონაცვლეობით ეკავა ყარაბაღის ოლქის რევოლუციური კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილის, მე-2 მსროლელი ბრიგადის უფროსის, აზერბაიჯანის მსროლელი დივიზიის სამხედრო კომისრის თანაშემწის, ამ დივიზიის რევოლუციური სამხედრო ტრიბუნალის თავმჯდომარის, თავმჯდომარის მოადგილის, XI წითელი არმიის რევოლუციური სამხედრო ტრიბუნალის თანამდებობები. 5 ივნისს შუშაში აჯანყება დაიწყო, რომელშიც თურქი გენერალი ნური ფაშა და ყარაბაღის რაზმის უფროსი ზეინალოვი მონაწილეობდნენ. ზეინალოვი 3 ივნისს ბაღიროვს - იმ დროს ყარაბაღის რეგიონალური რევოლუციური კომიტეტის თავმჯდომარეს - სამხედრო დიქტატურის მოწყობის წინადადებით მიმართა, რეგიონში წესრიგის შენარჩუნებით წითელი არმიის დაბრუნებამდე. ბაღიროვმა არაერთი პირობა და წინადადება წამოაყენა, რასაც ზეინალოვი დაეთანხმა. მანამდე ბაღიროვმა მიიღო წერილი ნური ფაშასგან, რომელშიც იგი სოლიდარობას უცხადებდა საბჭოთა ხელისუფლებას და აპირებდა მესამე დღეს ჩასულიყო შუშაში. ამ უკანასკნელის ქალაქში ჩასვლისთანავე მოხდა გადატრიალება. დააპატიმრეს კომუნისტები და მთელი რევოლუციური კომიტეტი.
ბაღიროვმა მოაწყო ადგილობრივი გლეხების შეიარაღებული რაზმები, რომლებმაც 32-ე და მე-20 მსროლელი დივიზიის ნაწილებთან ერთად დაიწყეს შეტევა 10 ივნისს, ხოლო უკვე 15 ივნისს 286-ე და 287-ე სროლის პოლკების ჯარისკაცებმა აიღეს შუშა.
1921 წლის 10 თებერვალს მირ ჯაფარ ბაღიროვი გახდა აზერბაიჯანის სსრ სახალხო კომისართა საბჭოსთან არსებული საგანგებო კომიტეტის თავმჯდომარე, ხოლო იმავე წლის აპრილიდან იგი ერთდროულად იყო ამიერკავკასიაში რსფსრ რკინიგზის სახალხო კომისარიატის უფლებამოსილი წარმომადგენელი. საბჭოთა აზერბაიჯანის მთავრობის სათავეში ნარიმან ნარიმანოვის მმართველობისას ბაღიროვი ამართლებდა თავის ნდობას. აზერბაიჯანის ჩეკისტები რეალურ საფრთხედ იქცნენ ნარიმანოვის მოწინააღმდეგეებისთვის. ბაღიროვი კი იქცეოდა როგორც მისი მცველი.
დაახლოებით ამ პერიოდში ბაღიროვი დაუმეგობრდა ლავრენტი ბერიას, რომელიც იყო მისი მოადგილე და აზერბაიჯანის საგანგებო კომიტეტის საიდუმლო ოპერატიული განყოფილების უფროსი. თავად ბერიას თქმით, მას კარგი ურთიერთობა ჰქონდა ბაღიროვთან, მაგრამ ზოგჯერ იყო ცუდიც.
1922 წლის იანვარში ამიერკავკასიის ცენტრალურმა საკონტროლო კომისიამ მიიღო გადაწყვეტილება ბაღიროვის პარტიის რიგებიდან გარიცხვის შესახებ და თანამდებობიდან 4-5 თვით გადააყენა „რევოლუციური კანონიერების დარღვევის გამო“, რის შემდეგაც ბერიამ რამდენიმე თვის განმავლობაში იკავებდა აზერბაიჯანის საგანგებო მდგომარეობის თავმჯდომარის პოსტს. 1923 წლის ზაფხულში ნარიმანოვის დაცემის შემდეგ, ბაღიროვი არა მხოლოდ მისი ოპონენტების მხარეზე გადავიდა, არამედ დაიწყო უახლოესი მომხრეების დევნა. მარცხნივ|მინი|სახლი, სადაც ბაღიროვი ცხოვრობდა. თანამედროვე [[აზერბაიჯანის ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი]] 1929 წლის 7 სექტემბერს მირ ჯაფარ ბაღიროვი კვლავ დაინიშნა აზერბაიჯანის სსრ სახალხო კომისართა საბჭოსთან არსებული სახელმწიფო პოლიტიკური მმართველობის თავმჯდომარედ. მოგვიანებით, 1954 წელს, დაკითხვისას, ბაღიროვმა ჩვენება მისცა, რომ ბერია დაეხმარა მას თავმჯდომარის თანამდებობაზე დაბრუნებაში.
მირ ჯაფარ ბაღიროვის დანიშვნა დაემთხვა კოლექტივიზაციის დასაწყისს, რომლის განხორციელების მეთოდებმა გამოიწვია უკმაყოფილება გლეხებში. სიტუაციის გამწვავებას ხელი შეუწყო მცირე გლეხთა შეიარაღებულმა დაჯგუფებებმა, რომლებიც აგრძელებდნენ მოქმედებას აზერბაიჯანის სხვადასხვა მხარეში.
კაისარა-დუ-რიუ-დუ-ბენტუ
სკაისარა-დუ-რიუ-დუ-ბენტუ (Caiçara do Rio do Vento) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ანჟიკუსის შემადგენლობაში.
მირ ჯაფარ ბაღიროვი
სამთავრობო საქმიანობა
აჯანყების შიშით, რომელიც შეიძლება განვითარებულიყო ამ რაზმების მოქმედებებიდან კოლექტივიზაციის ფონზე, აზერბაიჯანის სსრ-მ 1930 წლის იანვარში დაიწყო ოპერაცია ორი პოლკისაგან შემდგარი სამხედრო ნაწილების მონაწილეობით. შეიქმნა ცენტრალური სამუშაო ჯგუფი, რომელსაც ხელმძღვანელობდა მირ ჯაფარ ბაღიროვი. მისი მოადგილე გახდა იულიან სუმბატოვ-თოფურიძე.
კაისარა-დუ-რიუ-დუ-ბენტუ
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 308 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12.66 კმ²-ზე. ფართობი 261 194 კმ²-ია.
მირ ჯაფარ ბაღიროვი
ბაღიროვი აზერბაიჯანის სათავეში
1932 წლის ოქტომბერში ბაღიროვი ხელმძღვანელობდა აზერბაიჯანის სსრ სახალხო კომისართა საბჭოს, ხოლო 1933 წლის დეკემბერში გახდა აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის (ბოლშევიკების) ბაქოს საქალაქო კომიტეტის პირველი მდივანი. 1933 წლის 15 დეკემბერს აირჩიეს აზერბაიჯანის სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველ მდივნად.
კაისარა-დუ-რიუ-დუ-ბენტუ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის მუნიციპალიტეტები
მირ ჯაფარ ბაღიროვი
ბაღიროვი აზერბაიჯანის სათავეში
შემდეგ, 1933 წლის დეკემბერში, იგი გახდა ბოლშევიკების საკავშირო კომუნისტური პარტიის ამიერკავკასიის საოლქო კომიტეტის მე-3 მდივანი და ამ თანამდებობას იკავებდა 1934 წლის 15 იანვრამდე. 1934 წლის 10 თებერვალს ბაღიროვი გახდა ბოლშევიკების საკავშირო კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის კანდიდატი, ხოლო 1937 წლის 12 ოქტომბერს გაერთიანებული კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პლენუმის დადგენილებით. ბოლშევიკებმა, იგი კანდიდატებიდან ბოლშევიკების გაერთიანებული კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრად აირჩიეს. 1938 წლის 17 იანვრიდან ბაღიროვი იყო სსრკ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის წევრი.
აზერბაიჯანის სოციალურ-ეკონომიკური განვითარება ბაღიროვის დროს
აზერბაიჯანის სამრეწველო და ენერგეტიკული პოტენციალის ჩამოყალიბება და განვითარება ბაღიროვის პერიოდზე მოდის. ამ დროს გაჩნდა მრავალი საწარმო, ახალი სამრეწველო ცენტრები - ქალაქები სუმგაითი, მინგეჩაური, ალი-ბაირამლი, დაშქესანი.
1939 წელს დაიწყო დიდი ჰიდრავლიკური სტრუქტურის, სამურ-დევეჩის არხის მშენებლობა, რომლის ინიციატივა ეკუთვნოდა ყუბის რაიონის კოლმეურნეებს. მშენებლობა სულ რაღაც 6 თვეში დასრულდა. არხის 100 კმ სიგრძის პირველი ეტაპის მშენებლობამ 1940 წლის აპრილისთვის შესაძლებელი გახადა 67000 ჰექტარი მიწის მორწყვა. აღნიშნული არხის მშენებლობის სამაგალითო შესრულებისთვის მირ ჯაფარ ბაღიროვი იმავე წლის 27 აპრილს დაჯილდოვდა შრომის წითელი დროშის ორდენით.
პოლიტიკური რეპრესიები
გამოჩენილი პარტიული მოღვაწე რუჰულა ახუნდოვი 1936 წლის 17 დეკემბერს სამსახურში წასვლისას სახლის შესასვლელთან დააპატიმრეს. იმავე დღეს გამოვიდა ბაღიროვის ბრძანება მისი პარტიიდან გარიცხვის შესახებ, როგორც „კონტრრევოლუციონერისა და ტროცკისტის“. აზერბაიჯანის სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მარტის პლენუმზე, მირ ჯაფარ ბაღიროვმა განაცხადა, რომ ახუნდოვი ხელმძღვანელობდა ნაციონალისტურ მოღვაწეობას კულტურულ ფრონტზე. მოგვიანებით, 1954 წელს, იმავე ბაღიროვმა ჩვენება მისცა და დაკითხვისას განაცხადა, რომ სთხოვა სტალინს რუჰულა ახუნდოვის დაპატიმრების ნებართვა, შემდეგ კი შეცვალა თავისი ჩვენება და თქვა, რომ ეს არ გააკეთა და მზა საგამოძიებო საქმე გაუგზავნა ბელადს.
რ.ახუნდოვის დაპატიმრება გახდა რეპრესიების დასაწყისი სსრკ-ს მეცნიერებათა აკადემიის აზერბაიჯანის ფილიალსა და უნივერსიტეტებში. უკვე 1937 წლის იანვარში რამდენიმე აზერბაიჯანელი მეცნიერი დააპატიმრეს.
სტალინური რეპრესიები აზერბაიჯანში
მინი სსრკ-ში მასობრივ რეპრესიებს საფუძველი ჩაეყარა ბოლშევიკების საკავშირო კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის თებერვალ-მარტის პლენუმზე, რომელიც გაიმართა 1937 წლის 23 თებერვალს - 3 მარტს მოსკოვში, სადაც სტალინმა გააკეთა მოხსენება „პარტიული მუშაობის ნაკლოვანებებისა და ტროცკისტებისა და სხვა ორმაგი გამყიდველების აღმოსაფხვრელად ღონისძიებების გატარების შესახებ“. აღნიშნულის მიზნად კი დაასახელა სოციალიზმის აშენება. პლენუმზე დამსწრეებს შორის იყო მირ ჯაფარ ბაღიროვი.
რეპრესირებულთა შორის იყვნენ აზერბაიჯანელები, რუსები, სომხები, ებრაელები და სხვა ეროვნებები.
რიგი პარტიული და სახელმწიფო მუშაკების დაკავებას წინ უძღოდა მათ წინააღმდეგ არსებული განცხადებები. რეპრესირებულთა შორის იყო რევოლუციამდელი მწერლების უმეტესობა, ისევე როგორც საბჭოთა თაობის არაერთი მწერალი.
დაცემა
ბერიას იზოლირების შემდეგ 2 ივლისს მოიწვიეს სკკპ-ს ცენტრალური კომიტეტის პლენუმი. ბაღიროვი, ისევე როგორც პლენუმის მრავალი სხვა მონაწილე, მოსკოვში ჩავიდა. სკკპ ცენტრალური კომიტეტის ივლისის პლენუმზე ცენტრალური კომიტეტის თითქმის ყველა წევრმა გააკეთა განცხადება ლავრენტი ბერიას საქმიანობის შესახებ. ბაღიროვმაც გააკრიტიკა ბერია.
7 ივლისს, სკკპ ცენტრალური კომიტეტის პლენუმის დადგენილებით, ბაღიროვი გაათავისუფლეს სკკპ ცენტრალური კომიტეტიდან და იმავე დღეს გაათავისუფლეს სკკპ ცენტრალური კომიტეტის პრეზიდიუმის წევრობის კანდიდატობიდან. 20 ივლისს მან დაკარგა წევრობა აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ბიუროსა და აზერბაიჯანის სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტისა და ბაქოს კომიტეტის გაერთიანებულ პლენუმში, რომელიც გაიმართა 29-30 დეკემბერს. ბაღიროვი ასევე  გაათავისუფლეს აზერბაიჯანის სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტიდან.
29 ოქტომბერს ბერიას საქმეზე ის მოწმის სახით დაიკითხა. 1954 წლის 13 მარტს სკკპ -ს ცენტრალურ კომიტეტთან არსებული ცენტრალური კონტროლის კომისიის გადაწყვეტილებით მირ ჯაფარ ბაღიროვი პარტიიდან გარიცხეს და დააპატიმრეს.
სიკვდილი
1956 წლის 12 აპრილს ბაქოში დაიწყო ბაღიროვის ღია სასამართლო პროცესი.
1956 წლის 26 აპრილს სსრკ უზენაესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიამ ბაღიროვი სხვა ბრალდებულებთან ერთად დამნაშავედ ცნო „ღალატში მონაწილეობისა და საბჭოთა მოქალაქეების წინააღმდეგ ტერორისტული რეპრესიების ჩადენაში“. აზერბაიჯანის სსრ სისხლის სამართლის კოდექსის 63-ე მუხლით მიესაჯა სიკვდილით დასჯა ქონების ჩამორთმევით. ბაღიროვის სასამართლო პროცესით დაიწყო დესტალინიზაციის კამპანია აზერბაიჯანში.
26 მაისს მირ ჯაფარ ბაღიროვი დახვრიტეს ბაქოში და დაკრძალეს სოფელ ბაილოვოს სასაფლაოზე მდებარე მასობრივ უსახელო საფლავში, სადაც დაკრძალეს ყველა იმ დროს დახვრეტილი.
ოჯახი
მინი|მირ ჯაფარ ბაღიროვის ვაჟის- ჯაჰანგირ ბაღიროვი 1918 წელს მირ ჯაფარ ბაღიროვი დაქორწინდა რუს მედდაზე, მარია სერგეევაზე. 1919 წელს მათ შეეძინათ ვაჟი ვლადიმერ-ჯაჰანგირი. ცოლი მალე გარდაეცვალა. მოგვიანებით ბაღიროვი დაქორწინდა ებრაელ ქალზე, ევგენია მიხაილოვნა გელმანზე. მათი ქორწინებიდან 1932 წელს დაიბადა ვაჟი ჯენი.
პავლე I (პაპი)
thumb პავლე I (Paulus PP. I; დ. 700, რომი — გ. 28 ივნისი, 767, იქვე) — რომის პაპი 757–767 წლებში. რომის პაპ სტეფანე II-ის ძმა. შეიკედლა ბიზანტიელ ხატმებრძოლთა მიერ გამოძევებული ბერ-მონაზვნები. ითვლება რომის კათოლიკური ეკლესიის წმინდანად. ხსენების დღეა 28 ივნისი.
სქოლიო
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:დაბადებული 700 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 767
კარის ზღვა
thumb|right|300px|კარის ზღვა right|300პქ|მინი|მდინარე ობი, რომელიც შესართავს კარის ზღვაში პოულობს კარის ზღვა (Карское море) — ჩრდილოეთ ყინულოვანი ოკეანის განაპირა ზღვა. გაწოლილია კუნძულ ახალ მიწასა და ჩრდილოეთ მიწას შორის. სამხრეთით ესაზღვრება დასავლეთ ციმბირის დაბლობი. ჩდილოეთის ყინულოვანი ოკეანიდან გამოყოფილია ახალი მიწის, ფრანც-იოსების მიწისა და ჩრდილოეთის მიწის კუნძულებით. ფართობი — 893 400 კმ², საშუალო სიღრმე 127 მ, მაქსიმალური სიღრმე 620 მ. წყლის მოცულობა 112 ათ. კმ³. გადაჭიმულია სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ დაახლოებით 1500 კმ-ზე, სიგანე ჩრდილოეთ ნაწილში 800 კმ. კარის ზღვაში ბევრია კუნძული, რომელთა საერთო ფართობია 10 ათ. კმ². მთავარი ნავსადგურია დიქსონი.
ბარძიმ არაგვის ერისთავი
ბარძიმ არაგვის ერისთავი (გ. 1739) — არაგვის ერისთავი 1731-1739, ძე გიორგი არაგვის ერისთავისა. 1724 წელს ვახტანგ VI-ს წაჰყვა რუსეთში. 1729-1730 დაბრუნდა. 1731 ქართლის მმართველმა ისაყ-ფაშამ არაგვის ერისთავად დანიშნა. 1736 ქართლში ირანის წინააღმდეგ აჯანყების დროს მტრის მხარეზე იყო. ებრძოდა შანშე ქსნის ერისთავს. შანშეს ძმის იასეს ცოლ-შვილი ყიზილბაშებს ჩაუგდო ხელში. 1739 ივლისში შანშე თავს დაესხა ანანურის ციხეს და ბარძიმ არაგვის ერისთავი თავისი სახლიკაცებით ამოხოცა.
კარის ზღვა
მორფოლოგია
კარის ზღვის აკვატორია ჩამოყალიბდა პლეისტოცენური გამყინვარების უკანდახევის შედეგად. ზღვის ფსკერი დაფარულია ლამით, ქვიშიანი ლამითა და ქვიშით.
ბარძიმ არაგვის ერისთავი
ლიტერატურა
კატეგორია:არაგვის ერისთავები კატეგორია:გარდაცვლილი 1739
კარის ზღვა
მორფოლოგია
კონტინენტის სანაპიროების გასწვრივ ფართო წყალმარჩხი ზოლია გადაჭიმული, რომელიც ჩრდილოეთით ცენტრალურ კარის მაღლობში გადადის. მაღლობი აღმოსავლეთიდან ვორონინის ღარით ისაზღვრება, დასავლეთიდან კი წმინდა ანას ღარით. ახალი მიწის ნაპირებთან ვიწრო და ღრმა ახალი მიწის ღრმულია გადაჭიმული. ცენტრალურ კარის მაღლობზე და განსაკუთრებით სანაპირო წყალმარჩხზე მრავალრიცხოვანი კუნძულებია. ნაპირები დაბალია, ფხვიერი ქანებით აგებული და ხმელეთში ღრმადშეჭრილი უბეებით ძლიერ დანაწევრებული; მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანია: ბაიდარაცკის, ობის, გიდანისა და ენისეის უბეები.
სანაპირო ხაზის სიგრძე დაახლოებით 4,5-ჯერ მეტია, ვიდრე მანძილი კარის ჭიშკარსა და ვილკიცკის სრუტეს შორის.
წითელი არმიის, შოკალსკის და ვილკიცკის სრუტეებით კარის ზღვა ლაპტევების ზღვას უკავშირდება. ბარენცის ზღვასთან კავშირი კი უფრი იოლად მყარდება, რადგან იგი ხორციელდება არა მარტო სრუტეეებით, არამედ დიდ სივრცეებზეც — ახალი მიწიდან ფრანც იოსების მიწამდე. ჩრდილოეთის ყინულოვანი ოკეანიდან წყალი დაუბრკოლებლად გადადის კარის ზღვაში.
ჰიდროლოგიური რეჟიმი და მარილიანობა
ციმბირის მდინარეებს წლის განმავლობაში ზღვაში 1580³ კმ მტკნარი წყალი ჩააქვს. მდინარის შესართავებთან ზღვის წყლის მარილიანობა 3-10‰ -მდე ეცემა, მდინარის შესართავებიდან დაშორებით მარილიანობა იზრდება და ზედაპირზე მაქსიმუმ 34‰ აღწევს. ღრმა წყლის მარილიანობა ყველგან 35‰-მდეა. მდინარის წყლების გარდა კარის ზღვაში დასავლეთიდან და ჩრდილო-დასავლეთიდან შემოდის შედარებით უფრო თბილი და მარილიანი ატლანტის წყლები, ჩრდილოეთიდან კი ჩრდილოეთ ყინულოვანი ოკეანის ცენტრალური ნაწილის ცივი წყლები.
კარის ზღვაში ჩაიედინება მსოფლიოს ერთ-ერთი უდიდესი მდინარეები ობი და ენისეი.
ზამთარში ზღვის ზედაპირზე ტემპერატურა უტოლდება შესატყვისი მარილიანობის მქონე წყლის გაყინვის ტემპერატურას. სექტემბერში ზღვა იყენება: ნაპირებთან წარმოიქმნება 25 კმ სიგანის უძრავი ნაპირის ყინული, იქ კი, სადაც ზღვის სიღრმე მეტია, მცურავი ყინული ჩნდება. ქარის ზემოქმედებით და წყლის მოქცევა-უკუქცევითი მოძრაობით ყინული აქ სკდება და ყინულღრუებს წარმოქმნის.
ივნისში ყინული დნობას იწყებს, მაგრამ მისი ნაწილი ყოველწლიურად რჩება შემდეგი ზამთრის სეზონამდე. მოძრავი ყინული ძალიან აბრკოლებს კარის ზღვაში ნაოსნობას. კარის ზღვის დინებები წრიულ სისტემებს წარმოქმნის; წყალი საათის ისრის საწინაამღდეგო მიმართულებით მოძრაობს. მაქსიმალურ სიმაღლეს, 1 მ, იგი ტოლის უბეში აღწევს.
კლიმატი
კარის ზღვის ჰავა არქტიკულია. კლიმატური პირობები ძალიან მკაცრია ზღვის მთელ სივრცეზე. სიმკაცრე მატულობს დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ. 3-4 თვე პოლარული ღამეა, 2-3 თვე პოლარული დღე.
სამხრეთით, კონტინენტის მიმართულებით, ჰავა უფრო კონტინენტური ხდება. ზაფხული ხანმოკლეა და ნისლიანი. თოვლი ზაფხულის თვეებშიც კი მოდის. თბილი პერიოდის საშუალო ტემპერატურა აღმოსავლეთით - 1°, დასავლეთით +5°. ცივი პერიოდის საშუალო ტემპერატურა აღმოსავლეთით -26°, დასავლეთით - 15°. ზაფხულში ქარები უმთავრესად ჩრდილო აღმოსავლეთისაა 5-6 მ/სეკ. სიჩქარით, ზამთარში კი სამხრეთ-აღმოსავლეთის 8-9 მ/სეკ. სიჩქარით მოძრაობს. კარის ზღვის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში ნალექების რაოდენობა 159-200 მმ აღწევს წელიწადში, ჩრდილო-აღმოსავლეთში 120-150 მმ.
ფაუნა
კარის ზღვის ფაუნა ბარენცის ზღვის ფაუნაზე მნიშვნელოვნად ღარიბია, რაც ზღვის წყლის დაბალი ტემპერატურით აიხსნება. ზღვაში ბინადრობენ ზღვისა და მლაშე წყლის ცხოველური ფორმები. სარეწაო მნიშვნელობით ყველაზე პროდუქტიულია ზღვის დასავლეთი ნაწილი, კონტინენტის სანაპირო უბეები და მდინარის შესართავები. კარის ზღვაში მოიპოვება: ომული, მუქსუნი, ნავაგა, პეჩორის ქაშაყი, ნელმა, გოჭალა, კამბალა, ჭაფალა, ციმბირის ზუთხი. ძუძუმწოვრებიდან ხშირად გვხვდება თეთრი დელფინი, იშვიათად მორჟი, თეთრი დათვი, სელაპი, ზღვის კურდღელი. ყველაზე მეტად განვითარებულია თეთრი დელფინის რეწვა. კუნძულებზე ბევრია ფრინველი (ჭარბობს „ფრინველთა ბაზარი“).
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩრდილოეთის ყინულოვანი ოკეანის ზღვები კატეგორია:ზღვები ანბანის მიხედვით კატეგორია:რუსეთის ზღვები კატეგორია:ევროპის გეოგრაფია
სან-მარკოსის დეპარტამენტი
სან-მარკოსი (San Marcos) — დეპარტამენტი გვატემალაში. დედაქალაქია სან-მარკოსი. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ–დასავლეთ ნაწილში. ჩრდილოეთით ესაზღვრება უეუეტენანგოს დეპარტამენტი, აღმოსავლეთით და სამხრეთ–აღმოსავლეთით კეცალტენანგოს დეპარტამენტი, სამხრეთით რეტალულეუს დეპარტამენტი, დასავლეთით კი მექსიკა.
1838 წლის 2 თებერვალს, სან-მარკოსმა, კეცალტენანგოს, კიჩეს, რეტალულეუს და ტოტონიკაპანთან ერთად შექმნა მოკლე ისტორიის მქონი ცენტრალურამერიკული სახელმწიფო ლოს-ალტოსი. ეს სახელმწიფო 1840 წელს რაფაელ კარერამ დაანგრია, რომელიც შემდეგ გვატემალის პრეზიდენტი გახდა.
სან-მარკოსის დეპარტამენტი 29 ადმინისტრაციული მუნიციპალიტეტისგან შედგება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გვატემალის დეპარტამენტები
მაჩხაფარი
მაჩხაფარი — მწვერვალი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ლენტეხის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავკასიონის მთავარ ქედზე, მდინარე ცხენისწყლის სათავეში. სიმაღლე 3689 მ. აგებულია ასპიდური თიხაფიქლებით, ქვიშაქვებითა და კვარციტებით. მაჩხაფარის ძირას ხეობის ტიპის მყინვარებია.
ლიტერატურა
კატეგორია:რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის მთები
Lasioglossum matoporum
Lasioglossum matoporum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1934 წელს.
სქოლიო
matoporum
მაკგილის უნივერსიტეტი
მინი|250პქ|უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის შენობა მინი|250პქ|უნივერსიტეტის ერთ-ერთი კორპუსის ხედი მაკგილის უნივერსიტეტი (McGill University) — უნივერსიტეტი კანადაში, კვებეკის პროვინციაში, მონრეალის ცენტრში.
ისტორია
მაკგილის უნივერსიტეტი წარმოადგენს უძველეს უნივერსიტეტს მონრეალში. იგი დააარსა ჯეიმზ მაკგილმა, შოტლანდიელმა ქურქით მოვაჭრემ 1821 წელს. იგი გახდათ ფილანტროპი, რომელმაც დატოვა 10 000£ და 46 აკრა მიწის ნაკვეთი, სადაც მდებარეობს უნივერსიტეტი ამჟამად. სწორედ იმ წლიდან მოყოლებული, უნივერსიტეტი პატარა კოლეჯიდან ერთ–ერთ ყველაზე დატვირთულ და ხალხმრაავალ საგანმანათლებლო დაწესებულებად იქცა, რომელიც აერთიანებს ორ კამპუსს, 11 ფაკულტეტს, საერთო ჯამში 300 სასწავლო პროგრამასა და 36 000 სტუდენტს 150 ქვეყნიდან.
1821 წელს დაარსებულმა „მაკგილის კოლეჯმა“ სწავლება 1829 წლის 27 იანვრიდან დაიწყო ვაჭრის ყოფილ აგარაკზე, რომელიც შემდეგ კოლეჯის შენობად გადაკეთდა. 4 წლის შემდეგ, კოლეჯმა პირველად გასცა მედიცინისა და ქირურგიის დოქტორის დიპლომი, რომელიც უილიამ ლესლი ლოჟმა მიიღო. ხელოვნების ფაკულტეტის ნაგებობის მშენებლობა დაიწყო 1839 წელს, რომელიც რამდენიმე წელიწადში დასრულდა კიდეც და ახლაც ფუნქციონირებს.
დამაარსებელმა მომდევნო წლებშიც განაგრძო საუნივერსიტეტო საქმიანობა. გეოლოგი სერ უილიამ დოუსონის რექტორად არჩევის შემდეგ, რომელიც სწორედ ჯეიმზ მაკგილმა მოიწვია, უნივერსიტეტის ფაკულტეტების რაოდენობა თითქმის გაორმაგდა და პრესტიჟიც მოემატა მას.
უნივერსიტეტის ისტორიაში აღსანიშნავია 1884 წელი, როდესაც პირველად მიიღეს ქალი სასწავლებელში, რადგანაც მანამდე მაკგილი წარმოადგენდა მხოლოდ მამაკაცთა სასწავლებელს.
ამჯერად მაკგილი აღიარებულია კანადის ერთ–ერთ წამყვან უნივერსიტეტად კვლევების დარგში. 2003 წელს, ჰეტერ მონრო–ბლუმი გახდა უნივერსიტეტის მე–16 რექტორი. მის პერიოდში გამყარდა უნივერსიტეტის რეპუტაცია მთელ მსოფლიოში განათლების, კვლევებისა და მომსახურების სფეროში.
სქოლიო
კატეგორია:კანადის უნივერსიტეტები
ბოლნისი (ბოლნისის მუნიციპალიტეტი)
სქოლიო
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფლები
გაეროს უშიშროების საბჭო
მინი|300პქ|გაეროს უშიშროების საბჭოს სხდომათა დარბაზი ნიუ-იორკში, აგრეთვე ცნობილი როგორც ნორვეგიული ოთახი უშიშროების საბჭო — გაეროს მუდმივმოქმედი ორგანო. გაეროს წესდების შესაბამისად უშიშროების საბჭოს აქვს დაკისრებული მთავარი პასუხისმგებლობა საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნებაზე. იგი უფლებამოსილია იმოქმედოს გაეროს ყველა წევრი სახელმწიფოს სახელით, რომლებიც ვალდებულნი არიან დაემორჩილონ მის გადაწყვეტილებებს და შეასრულონ ისინი. უშიშროების საბჭო განსაზღვრავს მშვიდობისათვის საფრთხის არსებობას, მშვიდობის დარღვევას, აგრესიის აქტს, იღებს რეკომენდაციებს და წყვეტს, რა ღონისძიებები უნდა გატარდეს მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნების ან მისი აღდგენისათვის. უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებს საერთაშორისო კანონის ძალა აქვს და საჭიროების შემთხვევაში, მსოფლიოში მშვიდობის შენარჩუნებისა და სახიფათო სახელმწიფოების დამორჩილებისათვის ძალადობის გამოყენების უფლებასაც იძლევა.
უშიშროების საბჭოს 15 წევრი ჰყავს, მათგან 5 მუდმივი წევრია (აშშ, გაერთიანებული სამეფო, რუსეთი, საფრანგეთი, ჩინეთი), დანარჩენი 10 კი ყოველ მეორე წელს აირჩევა გენერალური ასამბლეის მიერ. პროცედურულ საკითხებზე საბჭო გადაწყვეტილებებს იღებს მუდმივ წევრთა ერთსულოვანი თანხმობით (გადაწყვეტილება არ მიიღება, თუ მას მხარს არ უჭერს რომელიმე წევრი) და იგი სავალდებულოა გაეროს ყველა წევრისათვის.
ფუნქციები და უფლებამოსილება
გაეროს ქარტიის მეხუთე თავის 24-ე მუხლის მიხედვით, უშიშროების საბჭოს მთავარი პასუხისმგებლობა საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების განმტკიცება და მხარდაჭერაა. ამ ფუნქციის შესრულებისას უშიშროების საბჭო ხელმძღვანელობს გაეროს მიზნებისა და პრინციპების შესაბამისად. ორგანოს უფლებამოსილებები გაწერილია გაეროს ქარტიის მე-6 (დავების მშვიდობიანი მეთოდებით მოგვარება), მე-7 (მშვიდობისთვის საფრთხეებზე, მშვიდობის დარღვევასა და აგრესიის აქტებზე რეაგირება), მე-8 (რეგიონული შეთანხმებები) და მე-12 (საერთაშორისო მეურვეობის სისტემა) თავებში.
როდესაც მშვიდობას საფრთხე ემუქრება, უშიშროების საბჭო რეკომენდაციას გასცემს მშვიდობიანი მეთოდებით შეთანხმების მიღწევის თაობაზე. მას შეუძლია, განსაზღვროს ამ შეთანხმების პრინციპები, ზოგ შემთხვევაში ჩაატაროს გამოძიება, მიმართოს მედიაციას, განათავსოს მისია, დანიშნოს სპეციალური წარმომადგენელი, ან სთხოვოს გენერალურ მდივანს გამოიყენოს მისი ოფისები დავის მშვიდობიანი გზებით მოგვარების უზრუნველსაყოფად. იმ შემთხვევაში, თუ დავა გადაიზრდება საომარ მოქმედებებში, უშიშროების საბჭოს შეუძლია, გამოსცეს ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ დირექტივები, განათავსოს სამხედრო დამკვირვებლები ან სამშვიდობო ძალები კონფლიქტის დეესკალაციისათვის. გარდა ამისა, მას შეუძლია გამოიყენოს აღსრულების ზომები: ეკონომიკური სანქციები, ემბარგო იარაღზე, ფინანსური ჯარიმები და შეზღუდვები მოგზაურობაზე; დიპლომატიური ურთიერთობების გაწყვეტა, ბლოკადა, ან ერთობლივი სამხედრო ქმედება.
გადაწყვეტილების მიღების პროცესი და ვეტოს უფლება
წინადადება ან რეზოლუციის პროექტი შესაძლოა წარადგინოს არამხოლოდ უშიშროების საბჭოს წევრმა, არამედ გაეროს ნებისმიერმა წევრმა, რომელსაც უშიშროების საბჭო მიიწვევს განხილვაზე, ან რომელიც გაეროს ქარტიის 34-ე და 35-ე მუხლის თანახმად დავის მონაწილეა, ან ისეთ საკითხზეა უთანხმოება, რომელმაც შესაძლოა მომავალში გამოიწვიოს დაპირისპირება. თუმცა, საბჭოს არაწევრი სახელმწიფოს რეზოლუციის პროექტი კენჭისყრაზე გადის მხოლოდ წევრის მოთხოვნით.
უშიშროების საბჭოს წევრი ან განხილვაზე მიწვეული არაწევრი სახელმწიფო ამზადებს და ავრცელებს რეზოლუციის პროექტს. კონსულტაციების პროცესში შესაძლოა გაიმართოს მოლაპარაკებები რეზოლუციის პროექტზე და განხორციელდეს ცვლილებები. თუ საბოლოო ვარიანტს ყველა წევრი ეთანხმება, რეზოლუცია წარედგინება უშიშროების საბჭოს.
უშიშროების საბჭოში პროცედურულ საკითხებზე გადაწყვეტილების მისაღებად საჭიროა 9 დადებითი ხმა, სხვა არაპროცედურული საკითხების მიღება ასევე მოითხოვს 9 დადებით ხმას, მათ შორის ყველა მუდმივი წევრის თანხმობას. მუდმივი წევრის მიერ ხმის მიცემაზე თავის შეკავება არ ითვლება დამაბრკოლებელ გარემოებად არაპროცედურულ საკითხზე გადაწყვეტილების მისაღებად. თუმცა, მუდმივ წევრს შეუძლია ვეტოს ძალაუფლების გამოყენება, რაც რეზოლუციის მიღებას შეუძლებელს ხდის.
დამხმარე ორგანოები
გაეროს ქარტიის 29-ე მუხლის მიხედვით, საჭიროების შემთხვევაში, უშიშროების საბჭოს შეუძლია დააფუძნოს დამხმარე ორგანოები საკუთარი ფუნქციების შესასრულებლად. წლების მანძილზე უშიშროების საბჭოს შექმნილი აქვს ისეთი დამხმარე ორგანოები, როგორიცაა სამუშაო ჯგუფები, კომიტეტები, საერთაშორისო ტრიბუნალები, კომისიები, საგამოძიებო უწყებები და სხვა.
იარაღის გაუვრცელებლობის კომიტეტი
შეიქმნა გაეროს უშიშროების საბჭოს 2004 წლის 28 აპრილის 1540 რეზოლუციით გაეროს ქარტიის მეშვიდე თავის შესაბამისად. რეზოლუცია მოუწოდებს წევრ სახელმწიფოებს, თავი შეიკავონ არასახელმწიფოებრივი აქტორების მხარდაჭერისაგან, შექმნან, ფლობდნენ და გადაჰქონდეთ ატომური, ქიმიური და ბიოლოგიური იარაღი, რომელიც წარმოადგენს საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისათვის. ამასთანავე, სახელმწიფოები ვალდებულნი არიან, შექმნან შიდა კონტროლის მექანიზმები, რათა ხელი შეუშალონ იარაღის გავრცელებას.
სანქციების კომიტეტები
უშიშროების საბჭო იყენებს სავალდებულო სანქციებს იმისათვის, რომ რომელიმე სახელმწიფო ძალის გამოყენების გარეშე აიძულოს, შესაბამისობაში იყოს უშიშროების საბჭოს მიზნებთან. სწორედ ამ მიზნით იქმნება სანქციების კომიტეტები. სანქციები არის აღსრულების ინსტრუმენტი, როდესაც მშვიდობა საფრთხის ქვეშაა და დიპლომატიურ საქმიანობას შედეგი არ მოაქვს. სანქცები შესაძლოა იყოს ყოვლისმომცველი ეკონომიკური და სავაჭრო სანქციები ან/და მიზნობრივი სანქციები, როგორიცაა ემბარგო იარაღზე, შეზრუდვები მოგზაურობაზე, ფინანსური და დიპლომატიური შეზღუდვები. ერთ-ერთი ასეთი კომიტეტი შეიქმნა 1990 წელს, როდესაც ერაყმა დაიპყრო ქუვეითი. გაეროს უშიშროების საბჭომ დაგმო ეს ფაქტი და მოუწოდა ერაყს, გაეყვანა ჯარები და დაეწყო მოლაპარაკებები დავის მოსაგვარებლად. ერაყის უარმა გამოიწვია მასზე სანქციების დაწესება, რომლის მიხედვითაც ყველა სახელმწიფოს უარი უნდა ეთქვა საქონლისა და პროდუქტების იმპორტზე ორივე ქვეყნიდან, თავიდან აეცილებინათ ტრანზაქციები ერაყისა და ქუვეითის მოქალაქეების მონაწილეობით და აეკრძალათ ექსპორტი, გარდა სამედიცინო აღჭურვილობისა და საკვები პროდუქტების.