cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნოე ზომლეთელი
ბიოგრაფია
პირველი ლექსი გამოაქვეყნა 1899 წელს. 1900 წელს დაიწყო მუშაობა ასკანაში მასწავლებლად. 1901-1902 წლებში თანამშრომლობდა გაზეთ „კვალთან“. 1903 წლიდან მოსე ნინიძესთან ერთად შექმნა საიდუმლო წრე. 1905 წელს გურიის გლეხთა გამოსვლების დროს მუშაობდა ლანჩხუთსა და ნიგოითში პროპაგანდისტად, იყო აჯანყებულთა რაზმის წევრი, მონაწილეობდა ნასაკირალის ბრძოლაში, იცავდა სუფსის მარჯვენა ნაპირს. 1907 წელს დააპატიმრა ტოლმაჩოვმა და მიუსაჯა გადასახლება ციმბირში, მაგრამ სახალხო სკოლების დირექციის შუამდგომლობით, როგორც კარგ მასწავლებელელს, სასჯელი შეეცვალა გურიიდან გასახლებით. 1908-1912 წლებში მასწავლებლად მუშაობდა სოფელ ცაიშში. აქ დააარსა ბიბლიოთეკა, მონაწილეობდა ზუგდიდის მაზრის კულტურულ ცხოვრებაში. 1912 წლიდან ასწავლიდა სოხუმის ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების სკოლაში, 1915 წლიდან — სოხუმის ქალთა გიმნაზიაში, ხოლო 1918 წლიდან — სოხუმის სამასწავლებლო სემინარიაში.
1921 წლის მაისიდან მუშაობდა ოზურგეთის მაზრის განათლების განყოფილების თავმჯდომარედ, „განახლებული გურიის“ რედაქტორად. 1922 წლიდან იყო აჭარის საოლქო კომიტეტის ორგანოს „პროლეტარული მწერლობის“ რედაქტორი, 1923-1924 წლებში იყო ჟურნალ „ნიანგის “ რედაქტორი. ლექსების პირველი კრებული 1924 წელს გამოაქვეყნა. 1927 წლიდან მუშაობდა საქართველოს რევოლუციურ მუზეუმში.
შემოქმედება
მისი ლექსები მებრძოლი სულისკვეთებით გამოირჩეოდა („ალექსანდრე წულუკიძის ხსოვნას“, 1906; „სამშობლოს მოღალატე“, 1908; „პოეტი“, 1913; „მშვიდობა ქოხებს“, 1921 და სხვ.). საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ნოე ზომლეთელის შემოქმედების უმთავრესი თემაა რევოლუციური ბრძოლა (რომანი „უგულო ღამეები„, ადრინდელი სახელწოდებით „იფქლი“, 1927; პოემები: „კამო“, 1929; „ახალი ნასაკირალი“, 1933 და ლექსები: „ფეიქრები“, 1923; „საბჭოთა ავტო“, 1932; „ორთქლმავალი“, 1933; „თბილის-ზაჰესს“, 1935; პოემა „აღსდგა სინათლე“, 1928 და სხვ.). წერდა აგრეთვე სატირულ-იუმორისტულ ლექსებს, ფელეტონებს (კრებული „სიცილ-ტირილი“, 1925), საბავშვო ლექსებსა და მოთხრობებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1880 კატეგორია:გარდაცვლილი 1938 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ივნისი კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები
კონსეისან-დუ-კანინდე
კონსეისან-დუ-კანინდე (Conceição do Canindé) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 252 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 475 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.38 კმ²-ზე. ფართობი 831 412 კმ²-ია.
რესეტორი
რესეტორი (Recetor) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კასანარეს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2608 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 173 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასანარეს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მიკლოშ ჰორტი
220px|მინიატიურა|მიკლოშ ჰორტი - [[უნგრეთის სამეფოს რეგენტი]] მიკლოშ ჰორტი ვიტიაზ ნადიბანიაი (უნგრ. vitéz nagybányai Horthy Miklós, გერმ. Nikolaus von Horthy und Nagybánya; 18 ივნისი, 1868, კენდერეში — 9 თებერვალი, 1957, ეშტორილი) — უნგრეთის სამეფოს მმართველი (რეგენტი) 1920—1944 წ.წ. ადმირალი.
ბიოგრაფია
220px|მინიატიურა|ჰორტის შესვლა ბუდაპეშტში 180px|მინიატიურა|მარცხნივ|საფოსტო მარკა 1938 წ. ჩამომავლობით მიეკუთვნება კალვინიზმის მიმდევარ უძველეს არისტოკრატიულ გვარს. ახალგაზრდობაში ბევრს მოგზაურობდა, რადგან დაკავებული იყო დიპლომატიური სამსახურით. ის იმყოფებოდა ავსტრია-უნგრეთის დიპლომატიურ სამსახურში თურქეთსა და სხვა ქვეყნებში. 1908 - 1914 წ.წ. ის იყო იმპერატორ ფრანც იოზეფ I-ის ადიუტანტი, პირველი მსოფლიო ომის დროს - კაპიტანი, შემდეგ ავსტრია-უნგრეთის სამხედრო საზღვაო ფლოტის ადმირალი. ჰორტმა მოიგო რიგი ბრძოლებისა, რის გამოც 1918 წელს დანიშნულ იქნა ფლოტის მთავრსარდლად. ის ამ თანამდებობას იკავებდა იმპერატორ კარლ I-ის 1918 წლის 31 ოქტომბრის ბრძანებამდე ახალი ფლოტის შექმნის შესახებ.
ხელმძღვანელობდა 1919 წლის რევოლუციის წინააღმდეგობას (უნგრეთის საბჭოთა რესპუბლიკა) ქვეყნის სამხრეთში. ბუდაპეშტიდან რუმინული ჯარების ევაკუაციის შემდეგ, ჰორტი თეთრ ცხენზე ამხედრებული შევიდა ქალაქში და განაცხადა, რომ ”პატიობს ცოდვილ დედაქალაქს, შეგინებულ სამშობლოს”. ეროვნული არმიას ჰორტის ხელმძღვანელობით, რომელიც წარმოადგენდა მთელ რიგ ნახევრად დამოუკიდებელ შეიარაღებულ ფორმირებებს პასუხისმგებლობა დააკისრეს კომუნისტების, სხვა მემარცხენეებისა და ებრაელების წინააღმდეგ განხორციელებული ე.წ. „თეთრი ტერორის“ გამო. 1920 წელს ანტანტამ გამოიყვანა ჯარები უნგრეთიდან თუმცა იმავე წელს ტრიანონის საზავო ხელშეკრულებით ჩამოაჭრა ტერიტორიების 2/3 (რომელზეც სლოვაკებთან და რუმინელებთან ერთად 3 მლნ. ეთნიკური უნგრელი ცხოვრობდა) და ეკონომიკური ინფრასტრუქტურის დიდი ნაწილი.
ჰორტის ხელში უნგრეთი რჩებოდა სამეფოდ, მაგრამ ტახტი ვაკანტური იყო, რადგან იმპერატორი კარლ I დროებით ჩამოშორდა ქვეყნის მართვას. იმპერიის დაშლის შედეგად უნგრეთმა დაკარგა ზღვაზე გასასვლელი. ამ სახით ჰორტი გახდა ადმირალი ფლოტის გარეშე და სამეფოს რეგენტი მეფის გარეშე. მიუხედავად ამისა, ის ოფიციალურად იწოდებოდა ტიტულით „მისი უგანათლებულესობა უნგრეთის სამეფოს რეგენტი“.
მან დაამყარა კონსერვატიული ტრადიციების გაგრძელებით ავტორიტარული რეჟიმი (მისი მმართველობის პერიოდში შეზღუდული იყო არა მხოლოდ კომუნისტური პარტია, არამედ ფაშისტური პარტიაც). ის იყო უნგრეთის მეორე მსოფლიო ომში მონაწილეობის ინიციატორი. ის იყო ჰიტლერის მომავალი მოკავშირე (ვენის არბიტრაჟების დროს გერმანიის მიერ დაკავებული პოზიციის გამო, რის შემდეგადაც უნგრეთმა მიიღო 1938 წელს სლოვაკეთის ნაწილი და უკრაინის კარპატები, ხოლო 1940 წელს რუმინეთისაგან - ტრანსილვანიის ნაწილი). ამასთან, ის იყო ებრაელთა გენოციდის და უნგრეთის საშინაო საქმეებში გერმანიის ჩარევის მოწინააღმდეგე.
1941 წლის აპრილში უნგრეთის ჯარებმა მონაწილეობა მიიღეს იუგოსლავიაში შეჭრაში. ამ დღეებში ჰიტლერთან შეხვედრის დროს ჰორტი წერდა: ”რატომ უნდა იყვნენ მონღოლები, ყირგიზები, ბაშკირები და ა.შ. რუსები? თუკი დღეს არსებულ საბჭოთა რესპუბლიკებს გარდავქმნით დამოუკიდებელ სახელმწიფოებად, საკითხი გადაწყვეტილი იქნება. რამდენიმე კვირაში გერმანია შეძლებდა ამ მნიშვნელოვანი სამუშაოს შესარულებას კაცობრიობის სასარგებლოდ.”
1941 წლის 26 ივნისს უნგრეთის ქალაქ კოშიცეს თავზე გადაიფრინა რამდენიმე საბჭოთა სამხედრო თვითმფრინავმა, რის გამოც უნგრეთმა ომი გამოუცხადა საბჭოთა კავშირს. ამასთან, ისე სძულდა რევოლუცია და საბჭოეთი, რომ ჰორტი 1941 წელს ჰიტლერთან გაგზავნილ ტელეგრამაში აღიარებდა - ”ეს იყო მისთვის უბედნიერესი დღე ცხოვრებაში”.
მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ უკვე 77 წლის მოხუცი ჰორტი არ იქნა გადაცემული სამხედრო დამნაშავეთა სასამართლოზე, თუმცა ამას დიდხანს მოითხოვდა იუგოსლავია, რომელიც მას ადანაშაულებდა უნგრეთის ჯარების მიერ ორგანიზებულ მასობრივ მკვლელობებში პროვინცია ვოევოდინაში 1942 წელს.
ჰორტი ოჯახით გადავიდა საცხოვრებლად პორტუგალიაში, ქალაქ ეშტორლიში, სადაც დიდი ხანი ცხოვრობდა. ადმირალის ნეშტი 1993 წლის 4 სექტემბერს გადმოსვენებულ იქნა მის საგვარეულო სასაფლაოზე ბუდაპეშტიდან აღმოსავლეთით, დაბა კენდერეშში. გარდაცვლილის უკანასკნელი ნების თანახმად, ცერემონია ჩატარდა ვიწრო წრეში და იყო მთლიანად ოჯახური.
გადმოსვენების ცერემონიამ უნგრეთში გამოიწვია მძაფრი დებატები - უწოდებდნენ რა მას, როგორც ”ბრძენ სახელმწიფო მოღვაწეს”, რომელმაც ვერსალის სირცხვილის შემდეგ აღადგინა ერის დიდება, ასევე, დამნაშავეს, რომლის სახელზეა ”ურიცხვი მსხვერპლი” და საბჭოთა არმიის მიერ უნგრეთის ოკუპაცია. პრემიერ-მინისტრმა იოჟეფ ანატოლმა ტელევიზიაში გამოსვლისას განაცხადა, რომ ჰორტი იყო ”გარემოებათა ტყვე”, ”პატრიოტის მოვალეობის ერთგული, რომელიც თავს არ ახვევდა ხელისუფლებას თავის ნებას და არ მიმართავდა დიქტატორულ მეთოდებს, რაც მას განასხვავებს ფრანკოსა და ანტონესკუსაგან.
ლიტერატურა
კატეგორია:ადმირალები კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე ქვეყანათა ლიდერები კატეგორია:უნგრეთის მმართველები კატეგორია:რეგენტები კატეგორია:უნგრელი მემუარისტები კატეგორია:უნგრეთში დაკრძალულები კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის პოლიტიკური ლიდერები
გოთუა
საკუთარი სახელი გოთუა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
შამლიხი
შამლიხი (Şamlıq) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —	371 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
ჰინჩეშტი (ფელეშტის რაიონი)
ჰინჩეშტი  (Hînceşti) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 65 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 155 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
ლეკუხონის წმინდა ხარლაპის ეკლესია
ლეკუხონის წმინდა ხარლაპის ეკლესია — ეკლესია სოფელ ლეკუხონაში, სოხუმის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო.
ეკლესია აგებულია 1911 წელს.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია.
დინამო სოხუმი (აფხაზური საფეხბურთო კლუბი)
ისტორია
კლუბი დაარსდა 1927 წელს, მაგრამ 1936 წლიდან დაიწყო პროფესიოონალურ ლიგაში თამაში. გუნდი დიდი ხნის განმავლობაში ასპარეზობდა სსრ-ის მეორე ლიგაში. გუნდში თამაშობდნენ: ნიკიტა სიმონიანი, ვალტერ სანაია, დაურ ახვლედიანი, ავთანდილ გოგობერიძე, ახრიკ ცვეიბა, გენადი ბონდარუკი, გეორგი გრამატიკოპულო, თემურ ქეცბაია და რუსლან ადჟინჟალი.
ლეკუხონის წმინდა ხარლაპის ეკლესია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოხუმის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
დინამო სოხუმი (აფხაზური საფეხბურთო კლუბი)
ისტორია
1990 წელს დაარსდა საქართველოს ეროვნული ლიგა, თუმცა კლუბი გაუქმდა. სხვადასხვა დროს არსებობდნენ სოხუმის გუნდები „ცხუმი“ და „ამსკ სოხუმი“ აფხაზეთის ომის შემდეგ, კლუბი დარჩა აფხაზეთში. თუმცა კლუბი გაუქმდა 1991 წელს.
ცნობილი ფეხბურთელები
კატეგორია:სტატიების ესკიზები აფხაზეთის ომის შესახებ კატეგორია:საქართველოს საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:სტატიების ესკიზები სსრკ-ის შესახებ
ამზარის წმინდა ელიას ეკლესია
ამზარის წმინდა ელიას ეკლესია — ეკლესია სოფელ ამზარაში, სოხუმის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო. ეკლესია აგებულია 1910 წელს.
ეკლესია დარბაზულია, შვერილი ნახევარწრიული აფსიდით. აგებულია კარგად თლილი სხვადასხვა ზომის კირქვით. წყობა თარაზულია. დასავლეთ კედლის ფრონტონში, ბარელიეფური ჯვრის თავზე არის თარიღიანი ქვა — 1910. დარბაზში ორი შესასვლელი იყო — დასავლეთიდან და სამხრეთიდან. ამჟამად დასავლეთი კარი ამოშენებულია. სამხრეთ კარის ორსავე მხარეს და მათ მოპირდაპირედ ჩრდილოეთ კედელში ორ-ორი ნაოთხალი და თაღოვანი სარკმელია. დარბაზი გეგმაში წაგრძელებული სწორკუთხედია. იატაკი ხისაა. საკურთხევლის იატაკი ერთი საფეხურით ამაღლებულია. აბსიდი ნახევარწრიულია, რომლის ცენტრში გაჭრილია ერთი თაღოვანი სარკმელი. ეკლესია გადახურულია ხის კონსტრუქციის ორფერდა სახურავით. სახურავი თუნუქისაა. XX საუკუნის 70-80-იან წლებში აქ განთავსებული იყო სოფლის დაწყებითი სკოლა.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოხუმის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სან-ფრანსისკუ (მინას-ჟერაისი)
სან-ფრანსისკუ (São Francisco) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 695 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟანაუარიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 53 828 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.27 კმ²-ზე. ფართობი 3 308 100 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბეჟან წაქაძე
ბეჟან წაქაძე (დ. 17 თებერვალი, 1960) — ქართველი ეკონომისტი და პოლიტიკოსი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1960 წლის 17 თებერვალს. 1979-1980 წლებში იყო თბილისის საავიაციო ქარხანაში მუშად, სავაჭრო გაერთიანების სასურსათო საწყობის გამგედ. 1985-1991 წლებში იყო პოდოლსკის ელექტრომექანიკური ქარხანა „სვეტის“ მთავარი ბუღალტერი. 1991-2000 წლებში მუშაობდა ვანის რაიონის საგადასახადო ინსპექციაში საგადასახადო ინსპექციის უფროსად. წაქაძე იყო საქართველოს სამთო-გეოლოგიური ასოციაციის ფინანსური დირექტორი, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საგადასახადო ინსპექციის მთავარი ინსპექტორი, საგადასახადო, საკონსულტაციო და სააუდიტორო ორგანიზაცია „პროფესიონალის“ დამფუძნებელი და დირექტორი. 2007-2010 წლებში იკავებდა სამშენებლო კომპანიების - „მოდულის“, „სასკოს“, „ბილდერსის“, „კალასის“ და „თბილ ელიტ ჰაუსის“ ფინანსური მენეჯერის თანამდებობას. 2010-2016 წლებში იყო სამშენებლო კამპანია „Georgian Development Group“-ის დამფუძნებელი და დირექტორი. 2016 წლიდან დღემდე არის სამშენებლო კომპანია „ჯორჯიან დეველოპმენტ გრუპ+“-ის დამფუძნებელი და დირექტორი, აგრეთვე შპს „ჯდჯ პლაზას“ დამფუძნებელი. 2017 წლიდან არის შპს „ჯდჯ პალასის“ დამფუძნებელი და დირექტორი. 2018 წლიდან დღემდე – შპს „მაგნოლიას“, აგრეთვე შპს „ჯდჯ იმერეთის“ დამფუძნებელი და დირექტორი.
2020 წელს „ქართულმა ოცნებამ“ წარადგინა ზესტაფონის, ბაღდათის, თერჯოლისა და ტყიბულის მაჟორიტარობის კანდიდატად. მან ხმათა 49,77% (38 290 ხმა) მიიღო და გახდა საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
საბუის ღვთისმშობლის ეკლესია (ახმეტის მუნიციპალიტეტი)
საბუის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ საბუის სამხრეთით 1,5-2 კილომეტრზე, მაღალ მთაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (5,4 X 3,9 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. კედლები შიგნიდან და გარედან მობათქაშებულია. ძეგლი თითქმის მთლიანად დანგრეულია. ეკლესიის კედლების მხოლოდ მცირე ნაწილებიღაა შემორჩენილი. შესასვლელი სამხრეთიდან არის. აღმოსავლეთით, დარბაზისგან მოკლე მხრებით გამოყოფილი ნახევარწრიულ აფსიდაში ორი პატარა, სწორკუთხა ნიშია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ელისაბედ უნგრელი
200პქ|მინი|ელისაბედი ქველმოქმედების დროს ელისაბედ უნგრელი (St. Elisabeth von Thüringen, Árpád-házi Szent Erzsébet; დ. 7 ივლისი, 1207 — გ. 17 ნოემბერი, 1231, მარბურგი) — უნგრელი პრინცესა არპადების დინასტიის წარმომადგენელი. უნგრეთის მეფის ანდრაშ III-ის ქალიშვილი. თიურინგიის ლანდგრაფი. კათოლიკური ეკლესიის წმინდანი.
გარდაიცვალა 24 წლის ასაკში. კანონიზებულია 1235 წელს, რომის პაპის გრიგოლ IX-ის მიერ. 1539 წელს რეფორმაციის პერიოდში მისი წმინდა ნაწილები გაიტაცეს, თუმცა რამდენიმე წელიწადში დააბრუნეს მარბურგში.
კათოლიკური ეკლესია ელისაბედ უნგრელს მოიხსენიებს 17 ნოემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები კატეგორია:დაბადებული 7 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1207 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1231 კატეგორია:არპადები
სანდლიარი
სანდლიარი (Sandlyar) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
რასაკინია
რასაკინია (Ressaquinha) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება კამპუ-დას-ვერტენტისის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბარბასენის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 711 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 25.52 კმ²-ზე. ფართობი 184 609 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
აფურჯა (ყუბის რაიონი)
აფურჯა (Afurca) — სოფელი აზერბაიჯანში, ყუბის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
ტყის ბოლოკა
ტყის ბოლოკა (Dentaria) — მცენარეთა გვარი კომბოსტოსებრთა ოჯახისა. მრავალწოვანი ფესურიანი ბალახებია. ფრთისებრი ან თათისებრ რთული ფოთლები  და დიდი ზომის ვარდისფერი, იისფერი, იშვიათად თეთრი  ყვავილები აქვთ.
ლიტერატურა
კატეგორია:კომბოსტოსებრნი
ყვარლის კოშკი
ყვარლის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმის ეზოში, ყვარელში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. გადმოცემით 1873 წელს ლეკების შემოსევის დროს, ილია ჭავჭავაძის ფეხმძიმე დედა ამ კოშკში დაუმალავთ და სწორედ აქ დაბადებულა დიდი პოეტი და საზოგადო მოღვაწე.
მეორე სართულის აღმოსავლეთ კედელში, თაღოვანი ბუხარია, მის მოპირდაპირედ - განიერი ნიშა. ოთხივე კედელში, აქაც, სათოფურებია. მესამე სართულის ოთხივე კედელში ორ-ორი შეწყვილებული სათოფურია. მეოთხე სართული ბანია, რომლის კედლები თავმომრგვალებული ქონგურებითაა დასრულებული. ბანის ოთხივე კედელში განლაგებულია ნისკარტისებრი მაშიყულები. სართულები ერთმანეთთან დაკავშირებული იყო ხის კიბით. კოშკის გარეგნობა მარტივია. შესასვლელის თავზე გამოსახულია წყობაში შეღრმავებული ტოლმკლავა ჯვარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის კოშკები
საბუის წმინდა გიორგის ეკლესია
საბუის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს სოფელ საბუის სამხრეთ-დასავლეთით ერთ კილომეტრზე, მაღალი მთის წვერზე. განეკუთვნება XVIII-XIX საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (7 X 5,3 მ). დგას კომპლექსის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. კარი ხის ძელებით ყოფილა გადახურული - თარაზულად. ეკლესიის დარბაზი მოკლეა, მისი სიგრძე სიგანეზე ერთი მეტრით ნაკლებია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომლის ღერძზე გაჭრილია სწორკუთხა სარკმელი. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ოთხწახნაგა ტრაპეზია მიდგმული. სარკმლის მარცხნივ, აფსიდის ჩრდილოეთ მხართან, მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. საკურთხეველი გადახურულია კონქით. გრძივ კედლებში თითო სწორკუთხა სარკმელია. ეკლესიის სამივე სარკმელს ბრტყელი გადახურვა და ჰორიზონტალური რაფა აქვს. დარბაზის კამარა ნახევარელიფსურია. გარედან კედლები დასრულებულია თაროსებრი ლავგარდნით, რომელსაც განივ ფასადებზე, ფრონტონის ძირებთან პატარა ჰორიზონტალური შემონაკეცები აქვს. ეკლესია ქვის თხელი ფილებით ყოფილა გადახურული.
ოქსენტეა
ოქსენტეა (Oxentea) — სოფელი მოლდოვაში, დუბესარის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 36 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 794 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დუბესარის რაიონის სოფლები
ჰრუბნა-ნოუე
ჰრუბნა-ნოუე (Hrubna Nouă) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 79 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 302 ადამიანს შეადგენდა.
კვიტოულის ციხესიმაგრე
მინი|კვიტოულის ციხესიმაგრე, 1957 წელი კვიტოულის ციხესიმაგრე — ციხე სოფელ კვიტოულში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტი, საქართველო.
ციხე აგებულია შუა საუკუნეებში.
ნაგებობა დგას მოსახლის ნაკვეთში. ციხესიმაგრე ძლიერ დანგრეულია. შემორჩენილია ქვით ნაგები კედლები 2-3 მეტრის სიმაღლეზე. ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ციხის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
2018 წლის აგვისტოში საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულმა სააგენტომ ციხესიმაგრეს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიანიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
სან-ჟუან-დას-მისოინსი
სან-ჟუან-დას-მისოინსი (São João das Missões) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 480 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟანაუარიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 715 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.27 კმ²-ზე. ფართობი 678 274 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჩაჩხრიალის ღვთისმშობლის ეკლესია
ჩაჩხრიალის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩაჩხრიალაში, დგას შუა სოფელში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (4,1 X 3,5 მ). ნაგებია ნატეხი ქვით - ტლანქად. ძეგლი დაზიანებულია: ჩამონგრეულია კამარა და კედლების ზედა ნაწილები. სახურავის შემორჩენილ ნაწილზე მცენარეებია ამოსული. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი კედლის ღერძიდან ოდნავ ჩრდილოეთით არის გადაადგილებული. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიულ აფსიდაში ერთი ვიწრო სწორკუთხა სარკმელი და ორი მცირე სწორკუთხა ნიშია. აფსიდი გადახურულია ქვადუღაბის ტლანქად სხმული კონქით. ჩრდილოეთ ნიშის გადახურვა კონქის ქუსლის დონეზეა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვოლდემარ პფაფი
ვოლდემარ ბოგადნის ძე პფაფი (Вольдемар Богданович Пфафф; დ. ? — დაახლოებით 1900) — იურისტი, სამართლის დოქტორი. ოსეთის ისორიისა და კულტურის მკვლევარი. რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების კავკასიის განყოფილების ნამდვილი წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 1900
საბანალარგა (კასანარე)
საბანალარგა (Sabanalarga) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კასანარეს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3511 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 269.44 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასანარეს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სარითალა
სარითალა (Sarıtala) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —	615 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
გროზნოს ოლქი
მინი|300პქ|გროზნოს ოლქი (1946-1957 წწ.) გროზნოს ოლქი (Грозненская область) — ადმინისტრაციულ-პოლიტიკური ერთეული რსფსრ-ის შემადგენლობაში, ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი გროზნო. ოლქი არსებობდა 1946-1956 წლებში და იგი შეიქმნა ჩეჩნებისა და ინგუშების შუა აზიაში დეპორტაციის შემდეგ. იარსება ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის აღდგენამდე.
დაარსება
1944 წლის 7 მარტიდან 22 მარტამდე უკვე გაქუმებული ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის ტერიტორიაზე, სტავრპოლის მხარის შემადგენლობაში არსებობდა გროზნოს ოკრუგი. გროზნოს ოლქი კი დაარსდა 1944 წლის 22 მარტს სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილების შესაბამისად, თებერვალში განხორციელებული ჩეჩნებისა და ინგუშების დეპორტაციისა და ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის გაუქმების შემდეგ. 1946 წლის 25 ივნისს რსფსრ-ის უმაღლესმა საბჭომ ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ რუსეთის კონსტიტუციის 14 მუხლიდან ამოიღო.
1947 წლის 25 თებერვალს საბჭოთა კავშირის უმაღლესმა საბჭომ ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის ნაცვლად საკავშირო კონსტიტუციის 22 მუხლში მოიხსენია გროზნოს ოლქი.
ოლქის ტერიტორია ძირითადად შედგებოდა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის ნაწილისაგან. ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის დაშლის შემდეგ დაღესტნის ასსრ-ს, სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს დადგენლების მიხედვით გადაეცა ვედენის რაიონი, ნოჟაი-იურტის რაიონი, საიასანოვის რაიონი, კურჩალოვის რაიონი, შაროის რაიონი და გუდერმესის რაიონის აღმოსავლეთი ნაწილი. დაღესტნის ასსრ-ში მათ ასე შეუცვალეს სახელი: ნოჟაი-იურტს უწოდეს ანდალალის რაიონი, საიასანოვის რაიონს - რიტლიაბის რაიონი, კურჩალოვის რაიონს - შურაგატის რაიონი. ამავდროულად გააუქმეს ჩებერლოევის რაიონი და შაროის რაიონი და მათი ტერიტორია გადაეცა ბოტლიხისა და ცუმანდინის რაიონებს. ქალაქი მალგობეკი და ყოფილი ავტონომიური რესპუბლიკის აჩალუკის, ნაზრანის, პსედახისა და პრიგოროდნის რაიონები გადაეცა ჩრდილოეთ ოსეთის ასსრ-ს. ითუმ-ყალეს რაიონი გადავიდა საქართველოს სსრ-ის შემადგენლობაში და მას ეწოდა ახალხევის რაიონი.
ოლქის შემადგენლობაში შევიდა ადრე სტავროპოლის მხარის შემადგენლობაში შემავალი ნაურის რაიონი თავისი კაზაკური მოდგმის მოსახლეებით, ქალაქი ყიზლარი, ყიზლარის, აჩიკულაკის, ნოღაის, კაიასულინისა და შელკოვის რაიონები.
გეოგრაფია და მოსახლეობა
მთიანი რაიონების ასეთი გადანაწილების შემდეგ გროზნოს ოლქის შემადგენლობაში მთიანი ნაწილი მისი ტერიტორიის 1/4-ს შეადგენდა. გროზნოს ოლქის უმეტესი ნაწილი მდებარეობდა სტეპზე თერგსა და კასპიის ზღვას შორის. ოლქის მოხაზულობა რუსულ Г ასოს წააგავდა. დასახლებების უმეტესობამ მიიღო რუსული სახელწოდებები.
ჩეჩნებისა და ინგუშების დეპორტაციის შემვეგ აღნიშნულ ტერიტორიაზე დასახლდნენ ძირითადად რუსული წარმომავლობის მოსახლეობა, ასევე დასახლდნენ ოსები, ქართველები, დაღესტნელები, სომხები და უკრაინელები. ახალ ჩასახლებულებს მისცეს ეპორტირებული ვაინახების პირუტყვი, ჰქონდათ რკინიგზაზე უფას მგზავრობის უფლება. მიუხედავად ამისა, სათესლე კამპანიის განხორციელების გეგმა რამდენიმე წლის შემდეგაც კი არ განხორციელებულა და შემცირდა. ომის დროს დაზიანებული ნავთობის ინდუსტრია გროზნოს ოლქში აღდგა.
ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა
საბჭოთა კავშირის უმაღლესი საბჭოს 1944 წლის 30 აგვისტოს დადგენილებით სოფელ ოისუნგურს ეწოდა ნოვოგროზნენსკოე. რსფსრ-ის უმაღლესი საბწოს 1945 წლის 23 თებერვლის დადგენილებით გროზნოს ოლქის ატაგის რაიონს ეწოდა პრედგორნენის რაიონი, გალაშკინის რაიონს - პერვომაისკის, სტარო-იურტის რაიონს - გორიაჩეისტოჩნენის, ურუს-მარტანის რაიონს - კრასნოარმეისკოეს, შატოვის რაიონს - სოვეტსკის, შალინის რაიონს - მეჟდურეჩიეს, აჩხოი-მარტანის რაიონს - ნოვოსელსკი. 1946 წლის 25 ივნისს ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის გაუქმება და გროზნოს ოლქის დაარსება დაამტკიცა რსფსრ-ის ხელისუფლებამაც. 1946 წლის აგვისტოში გროზნოს ოლქში ჩამოყალიბდა გორაგორის, კრაინოვსკისა და ნოვოგროზნენსკოეს რაიონები. 1947 წლის 1 ივლისისათვის გროზნოს ოლქში იყო ორი ქალაქი (გროზნო და ყიზლარი) და 20 რაიონი. 1957 წლის 1 იანვრისათვის კი რაიონების რაოდენობა 17-მდე შემცირდა.
ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის აღდგენა
1956 წელს საიდუმლო ბრძანების შესაბამისად ჩეჩნებსა და ინგუშებს მოეხსნათ შეზღუდვა გადასახლების ადგილებში. მაგრამ ამავე ბრძანების მიხედით განისაზღვრა, რომ მათ არ ჰქონდათ სამშობლოში დაბრუნების უფლება, თუმცა, მიუხედავად ამისა 1956 წლის განმავლობაში რამდენიმე ათეული ათასი დეპორტირებული დაბრუნდა სამშობლოში. დადგა დეპორტირებული ხალხების სრული რეაბილიტაციისა და ავტონომიური რესპუბლიკის ისტორიულ საზღვრებში აღდგენის საკითხი. სკკპ გროზნოს ოლქის პირველი მდივანი ალექსანდრე იაკოვლევი, რომელიც რეაბილიტაციის წინააღმდეგი არ იყო, წავიდა კავკასიაში რესპუბლიკის აღდგენის წინააღმდეგ, რადგან მისი ტერიტორია უკვე დაკავებული ჰქონდათ ჩასახლებულ მოსახლეობას. მან შესთავაზა სსრკ-ის ხელმძღვანელობას ჩეჩნებისა და ინგუშებისათვის ავტონომიური რესპუბლიკა შეექმნათ ყაზახეთის სსრ-ში, იქ სადაც იყო მათი კომპაქტური დასახლება.
1957 წლის იანვარში ჩეჩნები და ინგუშები ოფიციალურად დაბრუნდნენ გადასახლებიდან, გროზნოს ოლქი გაუქმდა და საბჭოთა კავშირისა და რსფსრ-ის უმაღლესი საბჭოების პრეზიდიუმის ბრძანებით ამავე წლის 9 იანვრიდან ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ აღსდგა. 1957 წლის 11 თებერვლის სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს ბრძანებით საბჭოთა კავშირის კონსტიტუციაში დააბრუნეს სიტყვა „ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ“. ამავე დროს გროზნოს ოლქის ყოფილი რაიონები, რომლებიც არ შევიდნენ აღდგენილი ავტონომიური რესპუბლიკის შემადგენლობაში გადასცეს რსფსრ-ის სხვა სუბიექტებს. ყარანოღაის, ყიზლარის, კრაინოვსკისა და ტარუმოვის რაიონები და ქალაქი ყიზლარი გადასცეს დააღესტნის ასსრ-ს, რომლის შემადგენლობაშიც ისინი შედიოდნენ 1937 წლამდე. აჩიკულაკისა და კაიასულინის რაიონები გადაეცა სტავროპოლის მხარეს.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეჩნეთის ისტორია კატეგორია:ინგუშეთის ისტორია
ინდიანა ჯოუნსი და ბედისწერის ტაძარი
ინდიანა ჯოუნსი და ბედისწერის ტაძარი (Indiana Jones and the Temple of Doom) — მეორე სრულმეტრაჟიანი ფილმი ინდიანა ჯოუნსის თავგადასავლებზე. იგი გამოვიდა 1984 წლის 23 მაისს. ფილმის რეჟისორია სტივენ სპილბერგი.
სქოლიო
კატეგორია:1984 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:სტივენ სპილბერგის ფილმები
ხოსე კარერასი
ჟოზეპ მარია კარერას ი კოლი ( უფრო მეტად ცნობილი, როგორც ხოსე კარერასი (José Carreras, ) დ. 5 დეკემბერი, 1946)  — ესპანელი ტენორი, ცნობილი ვერდის და პუჩინის ოპერებში მონაწილეობით.
დაბადებული ბარსელონაში, კარერასი სცენაზე პირველად გამოვიდა 11 წლის ასაკში, მანუელ და ფალიას „ოსტატ პედროს ბალაგანში“ და შემდგომში შეასრულა მრავალი სხვა, 60-ზე მეტი როლი, გამოდიოდა მსოფლიოს წამყვან საოპერო დარბაზებში და მონაწილეობდა არაერთი ჩანაწერის შექმნაში. მსოფლიო წარმატება აგრეთვე მოიპოვა, როგორც ერთ-ერთმა სამი ტენორიდან, რომელთა შორის აგრეთვე იყვნენ პლასიდო დომინგო და ლუჩანო პავაროტი. ამ შემადგენლობით სამეული დროდადრო გამოდიოდა 1990 წლიდან. კარერასი აგრეთვე ცნობილია, როგორც ქველმოქმედი და 1988 წლიდან დაარსებული აქვს ლეიკემიით დაავადებულთა ფონდი.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანელი მომღერლები კატეგორია:ესპანელი საოპერო მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 5 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:ესპანელი ტენორები კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:Sony Classical Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:სამი ტენორი კატეგორია:კატალონიელი მომღერლები
კურალ-ნოვუ-დუ-პიაუი
კურალ-ნოვუ-დუ-პიაუი (Curral Novo do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 370 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 869 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.47 კმ²-ზე. ფართობი 752 312 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
პოჰრებეა
პოჰრებეა (Pohrebea) — სოფელი მოლდოვაში, დუბესარის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 82 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 703 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დუბესარის რაიონის სოფლები
ენისელის მესამე ეკლესია
ენისელის მესამე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ენისელის დასავლეთით 0,7 კილომეტრზე, მდინარე ინწობის მარჯვენა ნაპირას. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია, შეიცავს ქრონოლოგიურად განსხვავებულ ორ სამშენებლო ფენას. თავდაპირველი ნაწილი, რომელიც სავარაუდოდ XVI საუკუნეს განეკუთვნება. ნაწყობია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით. გარეთა კედლების წყობაში, აქა-იქ, გამოყენებულია საკმაოდ დიდი ზომის ქვები, რომელთა სიგრძეც 1,5-1,7 მეტრს აღწევს. მოგვიანებით შენობის დანგრეული ნაწილები აღუდგენიათ აგურით და ეკლესია შიგნიდან და გარედან შეულესავთ. ამავე რემონტის დროს გრძივ კედლებში მოუწყვიათ თითო ოთხკუთხა ნიშა, ხოლო საკურთხეველი დარბაზისგან ხის კანკელით გაუმიჯნავთ. ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი გარედან შეისრულთაღოვანია, შიგნიდან კი ხის ფიცრული გადახურვა აქვს. ეკლესიის თითქმის კვადრატული დარბაზი აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით. აფსიდის ღერძზე გაჭრილია განიერი, თარაზულად გადახურული სარკმელი. მის ორივე მხარეს თითო მცირე, ოთხკუთხა ნიშაა. საკურთხევლის შუაში დგას მთლიანი ქვის ტრაპეზი. აფსიდი გადახურულია ტლანქად ნაწყობი დადაბლებული კონქით, რომელშიც ორი რეზონატორია ჩასმული. საკურთხევლის სარკმლის გარდა, შიდა სივრცეს დასავლეთ კედელში გაჭრილი სარკმელიც აშუქებს, რომელსაც აღმოსავლეთი სარკმლის მსგავსად, თარაზული თავი აქვს. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით. შენობის ფასადები სადაა, კედლები დასრულებულია მაღალი ოთხსაფეხურიანი, ხერხულა ლავგარდნით, დასავლეთ ფასადზე, სარკმლის ორივე მხარეს, თითო ოთხკუთა ნიშაა, რომლებშიც ხაჩკარებია ჩასმული. შენობა გადახურულია ღარისებრი კრამიტით. ეკლესიას გარს ევლება რიყისა და ნატეხი ქვით ნაგები, გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობის გალავანი, რომელსაც ჩრდილოეთ-დასავლეთის კუთხე მონგრეული აქვს, ხოლო აღმოსავლეთ კედლის ჩრდილოეთ ბოლოში შესასვლელია მოწყობილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჰორეშტი (ფელეშტის რაიონი)
ჰორეშტი (Horeşti) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 174 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 904 ადამიანს შეადგენდა.
საფარლი (თოუზი)
საფარლი (Səfərli) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —	457 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
შესრულება (ინფორმატიკა)
შესრულება კომპიუტერში და პროგრამული უზრუნველყოფის ინჟინერიაში არის პროცესი, რომელშიც კომპიუტერი ან ვირტუალური მანქანა ასრულებს პროგრამის ინსტრუქციებს. ინსტრუქციები პროგრამაში გამოიწვევს მარტივ მოქმედებებს შემსრულებელ მანქანაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ინფორმატიკა
გუფის ეკლესია
მინი|გუფის ეკლესია, 1957 წელი გუფის ეკლესია — ეკლესია სოფელ გუფში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო. ეკლესია აგებულია შუა საუკუნეებში.
ეკლესია წარმოადგენს დარბაზულ ნაგებობას. აგებულია ნახევრადდამუშავებული კვადრებით. ნაგებობა ძლიერ დანგრეულია, შემორჩენილია ნახევარწრიული აფსიდი. ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
ბუალო-ნერსეჟაკი
ბუალო-ნერსეჟაკი (Boileau-Narcejac), პიერ ბუალო (Pierre Boileau; დ. 28 აპრილი, 1906 — გ. 16 იანვარი, 1989), ტომა ნერსეჟაკი (Thomas Narcejac; დ. 3 ივლისი, 1908 — გ. 9 ივნისი, 1998) — ორი ფრანგი მწერლის ტანდემი. პიერ ლუი ბუალო მეწყვილე ნერსეჟაკზე ადრე გახდა ცნობილი მწერალი. პიერ ერომ, კი, რომლის ფსევდონიმიც იყო ტომა ნერსეჟაკი, წერა 1938 წელს დაიწყო. 1947 წელს ნერსეჟაკმა გამოსცა წიგნი „დეტექტიური ჟანრის ესთეტიკა“, რომელშიც ძირითადად შევიდა პიერ ბუალოს შემოქმედების კრიტიკა. ბუალომ წაიკითხა ეს წიგნი და მათ შორის მიმოწერა გაჩაღდა. 1948 წელს მწერლებმა უშუალოდ გაიცნეს ერთმანეთი. გარკვეული პერიოდის შემდეგ კი ერთად დაიწყეს დეტექტიური ნაწარმოებების წერა. მათმა ტანდემმა თითქმის 40 წელი იარსება, ამ ხნის განმავლობაში მწერლებმა 50-ზე მეტი რომანი და მოთხრობა შექმნეს.
გუფის ეკლესია
2018 წლის აგვისტოში საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულმა სააგენტომ ციხესიმაგრეს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიანიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბუალო-ნერსეჟაკი
ბუალო-ნერსეჟაკის ნაწარმოებების მიხედვითაა გადაღებული კლუზოს „ეშმაკები“ (1955) და ჰიჩკოკის „თავბრუსხვევა“ (1958).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1989 კატეგორია:დაბადებული 3 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1998 კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:პარიზელი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები
კიკინის დარბაზი
კიკინის დარბაზი (Кикины палаты) — ერთ-ერთი უძველესი შენობა სანქტ-პეტერბურგში, სტავროპოლის ქუჩაზე. მშენებლობა 1714 წელს, ალექსანდრე კიკინის დაკვეთით დაიწყო, თუმცა მისი თავდაპირველი პროექტის ავტორი უცნობია. ერთ-ერთი ვერსიით მიჩნეულია, რომ პროექტის ავტორია ანდრეას შლიუტერი. ეს არის ჩვენს ეპოქამდე შემორჩენილი ერთადერთი სახლი, რომელიც ეკუთვნოდა ალექსანდრე კიკინს.
ისტორია
ალექსანდრე კიკინმა სასახლის დასრულება ვერ შეძლო, რადგან მას 1718 წელს ჩამოართვეს კუთვნილი შენობა, შემდგომში ჩამორთმეული ქონება გადაეცა სამეფო ხელისუფლებას. გარკვეული დროის განმავლობაში შენობაში განთავსებული იყო სამეფო ბიბლიოთეკა და მეცნიერებათა აკადემიის კაბინეტი, მოგვიანებით კი შენობაში კუნსტკამერა განთავსდა. თავდაპირველად შენობა, ორიგინალურ ორსართულიან რეზიდენციას წარმოადგენდა, თუმცა შემდგომში იგი გაფართოვდა და მას 1720-იან წლებში დაემატა მესამე სართული.
1733 წლის შემდეგ, კიკინის დარბაზი დაიკავა მეფის დაცვის სამსახურმა და აქვე აშენდა მათთვის განკუთვნილი საავადმყოფოც. 1829 წელს შენობა არქიტექტორ ალექსანდრე შტაუბერტის მიერ გადაკეთდა.
ლენინგრადის ბლოკადის დროს შენობა საგრძნობლად დაზიანდა. 1952-1956 წლებში შენობა კვლავ აღადგინეს, ბენუების ცნობილი ოჯახის წარმომადგენელმა არქიტექტორმა — ირინა ბენუამ. მან დაუბრუნა შენობას თავდაპირველი ბაროკოს სტილის ხასიათი. შენობის რესტავრაციის დროს აღდგა სახლის ფასადები და შეიცვალა შიდა ინტერიერი.
დღეისათვის შენობაში განთავსებულია მუსიკალური სკოლა.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
სანტა-ბარბარა-დუ-ტუგურიუ
სანტა-ბარბარა-დუ-ტუგურიუ (Santa Bárbara do Tugúrio) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება კამპუ-დას-ვერტენტისის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბარბასენის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 570 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23.49 კმ²-ზე. ფართობი 194 562 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
აზერბაიჯანის დიასპორის მუშაობის სახელმწიფო კომიტეტი
აზერბაიჯანის დიასპორასთან მუშაობის სახელმწიფო კომიტეტი (Azərbaycan Respublikası Diasporla İş üzrə Dövlət Komitəsi) — პასუხისმგებელია საზღვარგარეთ აზერბაიჯანულ დიასპორასთან კონტაქტების დამყარებასა და შენარჩუნებაზე და მთელ მსოფლიოში აზერბაიჯანელებს მხარს უჭერს ეროვნული ერთიანობის მიღწევის მცდელობებში. კომიტეტს ხელმძღვანელობს ფუად მურადოვი.
ისტორია
1991 წელს აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ, აზერბაიჯანელების სხვა ქვეყნებში მხარდაჭერა აზერბაიჯანის ეროვნული ინტერესების დაცვაში პრიორიტეტად იქცა აზერბაიჯანის მთავრობისთვის. იმისათვის, რომ ხელი შეუწყოს მთელ მსოფლიოში ეთნიკურ აზერბაიჯანელებთან ურთიერთობების გაუმჯობესებას, მათი ეროვნული თვითმყოფადობის შენარჩუნებას, შექმნას აზერბაიჯანული ორგანიზაციების ქსელი მთელს მსოფლიოში, ეროვნული სოლიდარობის უზრუნველსაყოფად, 2001 წლის 23 მაისს, აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ჰეიდარ ალიევმა ხელი მოაწერა ბრძანებულებას მსოფლიო აზერბაიჯანელთა პირველი კონგრესის ჩატარების შესახებ. ამრიგად, ამავე წლის 9-10 ნოემბერს გაიმართა მსოფლიო აზერბაიჯანელთა პირველი კონგრესი. კონგრესში მონაწილეობა მიიღეს დიასპორის ოთხასმა წარმომადგენელმა, 36 ქვეყნის 200-ზე მეტმა ორგანიზაციამ. კონგრესზე, სიტყვით გამოსვლისას, ჰეიდარ ალიევმა აღნიშნა, რომ საჭიროა შეიქმნას ერთიანი ინსტიტუტი, რომელიც უცხოეთში მცხოვრებ აზერბაიჯანელებთან დაკავშირებულ საკითხებს წარმართავს.
2002 წლის 5 ივლისს პრეზიდენტმა ჰეიდარ ალიევმა ხელი მოაწერა ბრძანებულებას, რომელიც საზღვარგარეთ მცხოვრებ აზერბაიჯანელებთან მუშაობის სახელმწიფო კომიტეტს ქმნის.
2002 წლის 27 დეკემბერს ხელი მოეწერა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კანონს "საზღვარგარეთ მცხოვრები აზერბაიჯანელების მიმართ სახელმწიფო პოლიტიკის შესახებ", აზერბაიჯანის ეროვნული ინტერესების გარშემო ერთიანობის უზრუნველსაყოფად.
2008 წლის 19 ნოემბერს ჩამოყალიბდა ახალი ორგანო აზერბაიჯანის დიასპორასთან მუშაობის სახელმწიფო კომიტეტი.
სტრუქტურა
კომისიას ხელმძღვანელობენ თავმჯდომარე და თავმჯდომარის მოადგილე. კომიტეტი თანამშრომლობს სხვა ცენტრალურ და ადგილობრივ აღმასრულებელ ხელისუფლებასთან და მუნიციპალიტეტებთან, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დიპლომატიური მისიებთან სხვა ქვეყნებში, არასამთავრობო ორგანიზაციებთან, რომლებიც მუშაობენ საზღვარგარეთ მცხოვრებ აზერბაიჯანელებთან. კომიტეტი უზრუნველყოფს ორგანიზებულ, ინფორმაციულ დახმარებას მასალების სახით (წიგნები, პუბლიკაციები, ფილმები) და კულტურული დახმარება საზღვარგარეთ მცხოვრებ აზერბაიჯანელებს და მათ მიერ შექმნილ დიასპორულ ორგანიზაციებს. კომიტეტის ძირითადი ფუნქციებია დაეხმაროს საზღვარგარეთ მცხოვრებ აზერბაიჯანელებს, რომ შეინარჩუნონ და განავითარონ თავიანთი ეროვნული თვითმყოფადობა, შეისწავლონ მშობლიური ენა, შექმნან ხელსაყრელი პირობები საზღვარგარეთ მცხოვრებ აზერბაიჯანელებისთვის, შექმნან და განავითარონ მჭიდრო კავშირები აზერბაიჯანში სახელმწიფო ორგანოებთან და არასამთავრობო ორგანიზაციებთან; ეთნიკური აზერბაიჯანელების მოზიდვა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეკონომიკურ, სოციალურ და კულტურულ განვითარებაში; წვლილი შეიტანოს ეროვნული იდეისა და ეროვნულ-კულტურული ფასეულობების შენარჩუნებაში, უზრუნველყოს აზერბაიჯანელების მსოფლიო სოლიდარობა მთელს მსოფლიოში;  ინვესტიციების მოზიდვა აზერბაიჯანში; აზერბაიჯანული ერისთვის მნიშვნელოვანი ღონისძიებების ჩატარება.
საქმიანობა
2010 წლის თებერვალში, თურქეთის რესპუბლიკის კვიპროსის ახლო აღმოსავლეთის უნივერსიტეტმა და დიასპორასთან მუშაობის კომიტეტმა ხელი მოაწერეს ურთიერთთანამშრომლობას განათლების, კულტურისა და ხელოვნების სფეროში, რომლის საფუძველზეც საქართველოდან 20 აზერბაიჯანელი მიიღეს უფასო განათლების მიღების უფლება კვიპროსის შუა აღმოსავლეთის უნივერსიტეტში. უნდა აღინიშნოს, რომ ამ უნივერსიტეტში სწავლება ტარდება ინგლისურ ენაზე ისეთ სფეროებში, როგორებიცაა ტურიზმი და სასტუმროს მენეჯმენტი, ევროკავშირთან ურთიერთობა, ფინანსები და ბანკი, ეკონომიკა, მენეჯმენტი და მარკეტინგი, პოლიტიკის მეცნიერება, საერთაშორისო ურთიერთობები, საერთაშორისო მენეჯმენტი, რადიო, ტელევიზია და კინო და ა.შ. ღია ინტერვიუს შემდეგ, 18 აზერბაიჯანელმა მიიღო უფასო განათლების უფლება. იმის გათვალისწინებით, რომ ამ სტუდენტების უმეტესობა დაბალშემოსავლიანი ოჯახებიდან იყო, დიასპორასთან მუშაობის სახელმწიფო კომიტეტმა მიიღო ვალდებულება თითოეული სტიპენდიის გადახდა 300 $.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის სახელმწიფო უწყებები კატეგორია:აზერბაიჯანის სახელმწიფო კომიტეტები
აფურჯა
აფურჯა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ჩაჩხრიალის წმინდა გიორგის ეკლესია
ჩაჩხრიალის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩაჩხრიალაში, დგას სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით 400-500 მეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (4,4 X 3,8 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: განივ კედლებში მთელ სიმაღლეზე ფართო ბზარებია, ჩამოშლილია საპირე წყობის მნიშვნელოვანი ნაწილი და ლავგარდანი, ასევე ჩამოშლილია ფიქალის სახურავიც. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი სწორკუთხაა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე მცირე ზომის სწორკუთხა სარკმელია, რომლის ქვემოთ, კედელზე, მიდგმულია ნატეხი ქვით ნაგები ოთხწახნაგა ტრაპეზი. აბსიდში ორი პატარა ნიშია. საკურთხეველი გადახურულია უსწორმასწორო, ქვადუღაბის სხმული კონქით. კონქის და კამარის ორივე ქუსლი რამდენადმე კედელშია შეჭრილი, რის გამოც აბსიდის მთელ პერიმეტრზე და გრძივი კედლების მთელ სიგრძეზე მცირე საფეხური იქმნება. დასავლეთ კედელში ერთი სწორკუთხა სარკმელია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ურუკუია
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 604 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.55 კმ²-ზე. ფართობი 2 076 942 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
სამედბეილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
ბაღმარანის გუმბათიანი ეკლესია
ბაღმარანის გუმბათიანი ეკლესია — ეკლესია სოფელ ბაღმარანში, გულრიფშის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო. აგებულია 1898 წელს.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
2019 წლის ივლისში ნაგებობას კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსი მიენიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:გულრიფშის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
საკამა
საკამა (Sacama) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კასანარეს დეპარტამენტში.
ჯეიმზ დინი (პორნომსახიობი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:ამერიკელი პორნო მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 7 თებერვალი კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ბლოგერები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ტელემსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ებრაელები
საკამა
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1706 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 537 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასანარეს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ჰიტრეშტი
ჰიტრეშტი (Hitreşti) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 98 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 589 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
პირიტა (დუბესარის რაიონი)
პირიტა (Pîrîta) — სოფელი მოლდოვაში, დუბესარის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 17 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 415 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დუბესარის რაიონის სოფლები
ამირან გოგოლაძე
{{ინფოდაფა სპორტსმენი }} ამირან გოგოლაძე (დ. 9 დეკემბერი, 1997, ბორჯომი) — ქართველი სპორტსმენი, შერეული საბრძოლო ხელოვნების მებრძოლი. ასპარეზობს ქვესაშუალო წონაში.
კარიერა
ამირან გოგოლაძე 1997 წლის 9 დეკემბერს, ბორჯომში დაიბადა, თუმცა ახალციხეში გაიზარდა და პროფესიონალ სპორტსმენად სწორედ ამ ქალაქში ჩამოყალიბდა, სადაც 23 წლამდე ცხოვრობდა. 2021 წელს, მან საცხოვრებელი ადგილი შეიცვალა და ახლა საქართველოს დედაქალაქ თბილისში ცხოვრობს და ვარჯიშობს.
გოგოლაძემ კარიერა 2014 წელს დაიწყო და პირველი საერთაშორისო ორთაბრძოლა იმავე წლის ოქტომბერში მოიგო. ამის შემდეგ, ჩაატარა 8 სამოყვარულო ორთაბრძოლა საერთაშორისო ტურნირზე, საიდანაც რვავეში გაიმარჯვა.
2017 წელს, ამირან გოგოლაძემ პროფესიონალურ დონეზე, პირველი საერთაშორისო ორთაბრძოლა მოიგო. ჩინეთში, ორგანიზაცია WFL-ში, ვანგ ჰენგი 57 წამში, ნოკაუტით დაამარცხა. აღსანიშნავია, რომ სპორტსმენმა ეს ორთაბრძოლა მოტეხილი ხელით მოიგო.
იმავე წლის მარტში, გოგოლაძემ კარიერაში პირველი მარცხი განიცადა. კერძოდ, 2017 წლის 25 მარტს, ყირგიზეთში, ადგილობრივმა აკტილეკ ჯუმაბეკმა იგი მსაჯთა უმრავლესობის (Majority Decision) გადაწყვეტილებით დაამარცხა. მინი|270პქ|ამირან გოგოლაძე ერთ-ერთი ბრძოლის გამარჯვების შემდეგ
2018 წელს, ორგანიზაცია გაკოტრდა, ქართველმა მებრძოლმა კი ორწლიანი პაუზის შემდეგ, 2020 წელს, კარიერა გერმანიაში, კერძოდ, ორგანიზაცია EMC-ში გააგრძელა. გერმანულ პრომოუშენში გოგოლაძემ ორი ორთაბრძოლა ჩაატარა და ორივე ნოკაუტით მოიგო. ზედიზედ ორი გამარჯვების შემდეგ, მას საჩემპიონო ორთაბრძოლა UFC-ის ყოფილი მებრძოლის, ისმაილ ნაურდიევის წინააღმდეგ უნდა ჩაეტარებინა, თუმცა ნაურდიევმა ბრძოლის წინ ტრავმა მიიღო და დაპირისპირება აღარ შედგა.
იმავე წლის ნოემბერში, ამირან გოგოლაძემ საქართველოში, კერძოდ, ორგანიზაცია GFC-ში იასპარეზა და პირველივე რაუნდში, ირანელი მეტოქე ალირეზა შარიათი ტექნიკური ნოკაუტით დაამარცხა. 2022 წლის თებერვალში, გოგოლაძემ ამავე ორგანიზაციაში მეორედ იბრძოლა და თურქ მურათ ქემერს 15 წამში, ტექნიკური ნოკაუტით სძლია, რაც მის კარიერაში მეორე ყველაზე სწრაფი ნოკაუტია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:დაბადებული 9 დეკემბერი კატეგორია:ბორჯომში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები
ღვადის ეკლესია
ღვადის ეკლესია — ეკლესია სოფელ ღვადაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო. ეკლესია აგებულია შუა საუკუნეებში.
ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
აზერბაიჯანის სახელმწიფო ქონების კომიტეტი
აზერბაიჯანის სახელმწიფო ქონების კომიტეტი (Azərbaycan Respublikasının Əmlak Məsələləri Dövlət Komitəsi) — ცენტრალური აღმასრულებელი ორგანო, რომელიც ასრულებს სახელმწიფო პოლიტიკის და სამართლებრივი რეგულირების შემუშავების ფუნქციებს სახელმწიფო ქონების მართვის სფეროში, მისი პრივატიზებით, სახელმწიფო რეესტრის შენარჩუნებით, ინვესტიციების მოზიდვით და ცალკეული უძრავი ქონების კადასტრით აზერბაიჯანში. სამთავრობო უწყება აზერბაიჯანის კაბინეტის ფარგლებში პასუხისმგებელია აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში საკუთრების საკითხებისა და პოლიტიკის რეგულირებაზე. 2009 წლის 19 მაისიდან კომიტეტს ხელმძღვანელობს ქერემ ჰასანოვი.
ისტორია
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ქონებრივი საკითხების სახელმწიფო კომიტეტი შეიქმნა 2009 წლის 19 მაისს, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ბრძანებით. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2009 წლის 24 ივნისის ბრძანებით დამტკიცდა დებულება ქონების საკითხთა სახელმწიფო კომიტეტის შესახებ. კომიტეტის წესდება შეიცვალა 2015 წლის 4 მაისის 516 დადგენილებით, ასევე კომიტეტის სტრუქტურებისა და დაქვემდებარებული ორგანიზაციების ჩამონათვალი.
2018 წლის დეკემბერში კომიტეტმა გახსნა აზერბაიჯანის პირველი ოფიციალური მისამართების პორტალი www.unvanportali.az.
სტრუქტურა
კომიტეტს ხელმძღვანელობენ თავმჯდომარე, 2 თანაშემწე და ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი.
კომიტეტის დაქვემდებარებაშია:
კომიტეტი თავის საქმიანობას ახორციელებს ქვეყნის ცენტრალურ და ადგილობრივ აღმასრულებელ ხელისუფლებასთან, ასევე საერთაშორისო და არასამთავრობო ორგანიზაციებთან, ადგილობრივ ორგანოებთან, სხვა იურიდიულ და ფიზიკურ პირებთან ერთად. კომიტეტი ფინანსდება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო ბიუჯეტიდან.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის სახელმწიფო უწყებები კატეგორია:აზერბაიჯანის სახელმწიფო კომიტეტები
ქოლქიოი (პოსოფის რაიონი)
ქოლქიოი (Kolköy) — სოფელი პოსოფის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 88 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ პოსოფიდან 23 კილომეტრში. 2019 წლის მონაცემებით სოფელში 200 ადამიანი ცხოვრობს.
ბუბალი
ბუბალი, ძროხისებრი ანტილოპა (Alcelaphus) — წყვილჩლიქოსანთა გვარი. გნუებთან და ბლესბოკებთან ერთად გაერთიანებულია ძროხისებრი ანტილოპების ქვეოჯახში. სიმაღლე მხრებში 110–130 სმ, მინდაო ძალიან მაღალია, ზურგი უკან არის დახრილი, თავი წაგრძელებულია; მამალსაც და დედალსაც აქვს ორ ადგილას მოხრილი და რგოლისებური შესქელებებით დაფარული რქები. სხეული შეფერილია მოწითალო-ყავისფრად. თავსა და ფეხებზე ზოგჯერ აქვთ მუქი ლაქები. გვარში 3 სახეობაა. გავრცელებული არიან აფრიკის სავანებსა და ნახევარუდაბნოებში. რამდენიმე ადგილას ძალიან მცირერიცხოვანი ან სრულიად გამქრალები არიან. შეუძლიათ სწრაფად სირბილი; ძალიან ამტანები არიან. ახასიათებთ საერთო ჯოგები გაზელებთან, ზებრებთან, სირაქლემებთან. ნადირობის ობიექტებია, იყენებენ მათ ხორცსა და ტყავს.
ქოლქიოი (პოსოფის რაიონი)
ისტორია
სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ყველი (ყუელი). გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის მიხედვით სოფელს ყველი ეწოდება. ამ სოფელში მდებარეობს ყველისციხე. ყველისციხე პირველად ისტორიულ წყაროებში იხსენიება 914 წელს, როდესაც მას არაბები დაესხნენ თავს. 1080 წელს ყველისციხესთან სელჩუკებმა დაამარცხეს მეფე გიორგი II.
სოფელი ოსმალებმა დაიპყრეს XVI საუკუნეში და შედიოდა ახალციხის საფაშოს შემადგენლობაში. გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის მიხედვით, სოფელში 1595 წელს 32 კომლი ცხოვრობდა.
ბუბალი
ადრე მოიცავდა უფრო მეტ სახეობას. ზოგიერთი წყაროს თანახმად, გვარში მხოლოდ ერთი სახეობაა (Alcelaphus buselaphus) და დანარჩენი სახეობები მის ქვესახეობად არის განხილული.