cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გიორგი ჭუმბურიძე (ფეხბურთელი)
საკლუბო
თბილისის „დინამოს“ ძირითად შემადგენლობაში ოფიციალური ტურნირების ფარგლებში პირველად 1937 წლის 31 მაისს, საკავშირო თასის გათამაშების 1/32 ფინალურ მატჩში, ერევნის „სპარტაკის“ წინააღმდეგ გამოვიდა მინდორზე. შეხვედრა თბილისის „დინამოს“ სტადიონზე გაიმართა და მას 25 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი დაესწრო. დინამოელთა ღირსებას იცავდნენ: ალექსანდრე დოროხოვი, შოთა შავგულიძე, გიორგი ჭუმბურიძე, მიხეილ მინაევი, გრიგოლ გაგუა, თენგიზ გავაშელი, ილია პანინი, მიხეილ ბერძენიშვილი, მიხეილ ასლამაზოვი, ნიკოლოზ სომოვი, ნიკოლოზ ანიკინი. მატჩი მასპინძელთა გამარჯვებით, ანგარიშით 4–1 დამთავრდა.
აღნიშნულ შეხვედრამდე გიორგი ჭუმბურიძემ მონაწილეობა მიიღო 1937 წლის 24 მარტს გამართულ ამხანაგურ შეხვედრაში მოსკოვის „სერპ ი მოლოტის“ წინააღმდეგ. შეხვედრას თბილისის „დინამოს“ სტადიონმა უმასპინძლა და მას 23 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი დაესწრო. მიუხედავად იმისა, რომ მატჩი ამხანაგური იყო და მას სატურნირო დატვირთვა არ ჰქონია, მაყურებელთა მხრიდან არანაკლები ინტერესი გამოიწვია. იმდროინდელი პრესა აღნიშნავდა, რომ „...სტადიონი ძლივს იტევდა მოზღვავებულ ხალხს. დღეს თუ ხვალ ის თბილისის მოთხოვნილებას ვეღარ დააკმაყოფილებს.“ დინამოელებმა 3–1 მოიგეს ეს შეხვედრა.
რაც შეეხება საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ფარგლებში გამართულ შეხვედრებს, ამ ტურნირზე პირველად 1937 წლის 12 აგვისტოს, საკავშირო პირველობის „ა“ ჯგუფის მე-3 ტურის კალენდარულ მატჩში, კიევის „დინამოს“ წინააღმდეგ გამოვიდა მინდორზე. შეხვედრა კიევის „დინამოს“ სტადიონზე გაიმართა და მას 30 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი დაესწრო. თბილისელთა შემადგენლობაში თამაშობდნენ: ალექსანდრე დოროხოვი, ედუარდ ნიკოლაიშვილი, გიორგი ჭუმბურიძე, ვლადიმერ ჯორბენაძე, მიხეილ მინაევი, გრიგოლ გაგუა, თენგიზ გავაშელი, ლუარსაბ ლოლაძე, ბორის პაიჭაძე, ვლადიმერ ბერძენიშვილი, გიორგი აფრიდონიძე. მატჩი ფრედ, ანგარიშით 2–2 დამთავრდა.
თბილისის „დინამოს“ მაისურით ბოლოჯერ 1938 წლის 30 აგვისტოს, საკავშირო თასის გათამაშების 1/4 ფინალურ მატჩში, სტალინოს „სტახანოვეცის“ წინააღმდეგ ითამაშა. შეხვედრა კიევის „დინამოს“ სტადიონზე გაიმართა და მას 40 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი დაესწრო. თბილისელთა შემადგენლობაში თამაშობდნენ: ალექსანდრე დოროხოვი, შოთა შავგულიძე, გიორგი ჭუმბურიძე, ვლადიმერ ჯორბენაძე, ბორის ფროლოვი, არჩილ კიკნაძე, თენგიზ გავაშელი, მიხეილ ბერძენიშვილი, ბორის პაიჭაძე, ვიქტორ ბერეჟნოი და გაიოზ ჯეჯელავა. მატჩი დინამოელთა გამარჯვებით, ანგარიშით 4–1 დამთავრდა.
რაც შეეხება საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ფარგლებში გამართულ შეხვედრებს, ამ ტურნირზე ბოლოჯერ 1938 წლის 14 ივლისს, საკავშირო პირველობის „ა“ ჯგუფის მე-10 ტურის კალენდარულ მატჩში, მოსკოვის „ტორპედოს“ წინააღმდეგ გამოვიდა მინდორზე. შეხვედრა მოსკოვის „დინამოს“ სტადიონზე გაიმართა და მას 70 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი დაესწრო. დინამოელთა ღირსებას იცავდნენ: ალექსანდრე დოროხოვი, შოთა შავგულიძე, ედუარდ ნიკოლაიშვილი, ვლადიმერ ჯორბენაძე, ბორის ფროლოვი, არჩილ კიკნაძე, გაიოზ ჯეჯელავა, მიხეილ ბერძენიშვილი, ბორის პაიჭაძე, ვიქტორ ბერეჟნოი და ნიკოლოზ სომოვი. მატჩი ფრედ, ანგარიშით 3–3 დამთავრდა.
სამწვრთნელო
დიდი სამამულო ომიდან დაბრუნების შემდეგ დაამთავრა ფეხბურთის მწვრთნელთა საკავშირო უმაღლესი კურსები. მუშაობდა მწვრთნელად როგორც საქართველოში, ისე რესპუბლიკის ფარგლებს გარეთაც, ავარჯიშებდა ნორჩ ფეხბურთელებს.
ასევე მუშაობდა თბილისის, სოხუმის, ქუთაისისა და სხვა ქალაქების გუნდების მწვრთნელად.
1952 წელს საფეხბურთო კლუბ ნალჩიკის „სპარტაკის“ მთავარ მწვრთნელად დაინიშნა, რომელმაც გიორგი ჭუმბურიძის ხელმძღვანელობით, პირველად მიიღო მონაწილეობა რუსეთის ფედერაციის საფეხბურთო ჩემპიონატში. გუნდმა პირველობის მონაწილე თერთმეტი გუნდიდან მე-6 ადგილი დაიკავა, ხოლო რუსეთის ფედერაციის თასის გათამაშებაში მეოთხედფინალში გავიდა, სადაც სტალინგრადის „დინამოსთან“ დათმო შეხვედრა ანგარიშით 0–5.
1960 წელს კვლავ ჩაუდგა ნალჩიკის „სპარტაკს“ სათავეში, სადაც მის თანაშემწედ მისივე წინამორბედი, გუნდის ყოფილი მთავარი მწვრთნელი ვლადიმერ სუეტინი მუშაობდა. ნალჩიკის „სპარტაკს“, რომელიც იმ სეზონში საკავშირო ჩემპიონატის „ბ“ კლასში ასპარეზობდა და რომელმაც, საბოლოოდ, სატურნირო ცხრილში მეთერთმეტე ადგილი დაიკავა, გიორგი ჭუმბურიძე თერთმეტი თვის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა.
1961 წელს საფეხბურთო კლუბ ტირნიაუზის „მეტალურგის“ მთავარი მწვრთნელი იყო.
სსრ კავშირის თასი 1937
წყარო: dinamo-tbilisi.ru · Footballfacts.ru · fc-dynamo.ru
სსრ კავშირის ჩემპიონატი 1937
1937 წლის საკავშირო პირველობაზე გიორგი ჭუმბურიძე 16-დან 15 შეხვედრაში იღებს მონაწილეობას. მისი მონაწილეობით გამართული შეხვედრებიდან დინამოელები 7 შეხვედრაში იმარჯვებენ, ოთხს თმობენ და ოთხსაც ფრედ ასრულებენ. საერთო ჯამში, საბჭოთა კავშირის 1937 წლის ჩემპიონატის ფარგლებში ჩატარებული 16 მატჩიდან თბილისის „დინამომ“ 7 შეხვედრა მოიგო, 5 წააგო, 4 ფრედ დაამთავრა და 34 ქულით მეოთხე ადგილი დაიკავა.
წყარო: dinamo-tbilisi.ru · Footballfacts.ru · fc-dynamo.ru
სსრ კავშირის ჩემპიონატი 1938
1937 წლის საკავშირო პირველობაზე გიორგი ჭუმბურიძე 25-დან 12 შეხვედრაში იღებს მონაწილეობას. მისი მონაწილეობით გამართული შეხვედრებიდან დინამოელებმა 5 შეხვედრაში გაიმარჯვეს, ერთი დათმეს და ექვსიც ფრედ დაასრულეს. საერთო ჯამში, საბჭოთა კავშირის 1938 წლის ჩემპიონატის ფარგლებში ჩატარებული 25 მატჩიდან თბილისის „დინამო“ 11 შეხვედრაში იმარჯვებს, 5 შეხვედრაში მარცხდება, 9 შეხვედრას ფრედ ასრულებს და 31 ქულით მე-6 ადგილზე გადის.
წყარო: dinamo-tbilisi.ru · Footballfacts.ru · fc-dynamo.ru
საკლუბო სტატისტიკა
''წყარო: Footballfacts.ru. fc-dynamo.ru''
საინტერესო ფაქტები
1937 წლის 16 ივლისს ითამაშა საკავშირო თასის რიგით მეორე გათამაშების ფინალში, რომელიც თბილისისა და მოსკოვის დინამოელთა შორის გაიმართა. ფინალამდე თბილისის „დინამომ“ დაამარცხა: „ზენიტი“ ტაგანროგი (9–1), „სპარტაკი“ ერევანი (4–1), „ნეფტიანიკი“ ბაქო (3–2), „ლოკომოტივი“ თბილისი (4–0), „დინამო“ კიევი (4–1) და ცდკა მოსკოვი (1–0). გადამწყვეტ შეხვედრაში, რომელიც მოსკოვის „დინამოს“ სტადიონზე გაიმართა ანგარიში მე-19 წუთზე ვ. ბერძენიშვილმა გახსნა. ორი წუთის შემდეგ კი სმირნოვმა საპასუხო გოლი გაიტანა პენალტით — 1–1. შემდეგ სემიჩასტნიმ კიდევ ორჯერ აიღო თბილისელთა კარი. მეორე ტაიმში მოსკოველთა კარში დაინიშნა თერთმეტმეტრიანი, რომელიც კარგად გამოიყენა მ. ბერძენიშვილმა. მატჩის დასასრულს მასპინძლებმა კვლავ ხელთ იგდეს უპირატესობა და სემიჩასტნისა და ილინის გოლებით კიდევ უფრო განამტკიცეს გამარჯვება — 5–2 მოსკოველთა სასარგებლოდ. თბილისელებმა ფინალში ასეთი შემადგენლობით ითამაშეს: დოროხოვი, შავგულიძე (კ), ჭუმბურიძე, ჯორბენაძე, მინაევი, გაგუა, გავაშელი, მ. ბერძენიშვილი, პაიჭაძე, ვ. ბერძენიშვილი, ასლამაზოვი. მწვრთნელი — ა. სოკოლოვი.
1937 წლის 24 ივლისს მონაწილეობა მიიღო თბილისის „დინამოს“ პირველ საერთაშორისო შეხვედრაში ბასკეთის საფეხბურთო ნაკრების წინააღმდეგ. შეხვედრა თბილისის „დინამოს“ სტადიონზე გაიმართა და მას 40 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი დაესწრო. აღსანიშნავია, რომ ამ მატჩზე ბილეთების მოთხოვნილება აღემატებოდა 110 ათასს, აქედან ორ მესამედზე მეტი, ადგილის სიმცირის გამო დაუკმაყოფილებელი დარჩა. დინამოელთა ღირსებას იცავდნენ: ალექსანდრე დოროხოვი, შოთა შავგულიძე (კ), გიორგი ჭუმბურიძე, ვლადიმერ ჯორბენაძე, მიხეილ მინაევი, გრიგოლ გაგუა, თენგიზ გავაშელი, მიხეილ ბერძენიშვილი, ბორის პაიჭაძე, ლუარსაბ ლოლაძე, მიხეილ ასლამაზოვი (ვლადიმერ ბერძენიშვილი, 65). მწვრთნელი: ალექსეი სოკოლოვი. ბასკეთის ნაკრების შემადგენლობაში თამაშობდნენ: გრეგორიო ბლასკო, პაბლო ბარხოსი (პედრო არესუ, 21), სერაფინ აედო, ლეონარდო სილაურენი, ხოსე მუგუერსა, რობერტო ეჩებარია, გილიერმო გოროსტისა (კ), პედრო რეგეირო, ისიდრო ლანგარა, ენრიკო ლარინაგა, ემილიო ალონსო. მწვრთნელი: პედრო ვალიანო. მატჩი ბასკების გამარჯვებით, ანგარიშით 2–0 დამთავრდა. პირველი ბურთი მატჩის 35-ე წუთზე ისიდრო ლანგარამ გაიტანა, ხოლო მეორე ბურთი შეხვედრის 89-ე წუთზე გავიდა, როდესაც დინამოელთა კართან კუთხურის მოწოდებისას, დოროხოვმა მაღალ ნახტომში მოიგერია, მაგრამ ბურთი შემთხვევით მოხვდა მიანევს და კარში შეგორდა. 1937 წლის 30 ივლისს ითამაშა ბასკეთის საფეხბურთო ნაკრების წინააღმდეგ გამართულ მეორე შეხვედრაში, ამჯერად, როგორც საქართველოს საფეხბურთო ნაკრების ფეხბურთელმა. შეხვედრა კვლავ თბილისის „დინამოს“ სტადიონზე გაიმართა და მას წინა მატჩის მსგავსად 40 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი დაესწრო. საქართველოს ნაკრების ღირსებას იცავდნენ: ალექსანდრე დოროხოვი, შოთა შავგულიძე (კ), გიორგი ჭუმბურიძე, ვლადიმერ ჯორბენაძე, მიხეილ მინაევი, გრიგოლ გაგუა (ნიკოლოზ ანიკინი, 46), თენგიზ გავაშელი, მიხეილ ბერძენიშვილი (ლუარსაბ ლოლაძე, 32), ბორის პაიჭაძე (გიორგი ვაჩნაძე, 83), ლუარსაბ ლოლაძე, ვლადიმერ ბერძენიშვილი (მიხეილ ასლამაზოვი, 46), გაიოზ ჯეჯელავა (გიორგი აფრიდონიძე, 46). მატჩი კვლავ ბასკების გამარჯვებით, ანგარიშით 3–1 დამთავრდა. მასპინძელთაგან ერთადერთი ბურთი გრეგორიო ბლასკოს კარში 11-მეტრიანი საჯარიმო დარტყმით გაიტანა ბორის პაიჭაძემ.
1938 წელს თბილისის „დინამოს“ თოთხმეტ ფეხბურთელს და მათ შორის გიორგი ჭუმბურიძეს საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატის წოდება მიენიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1912 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1986 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატები კატეგორია:ქართველი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:ქუთაისის ტორპედოს მწვრთნელები კატეგორია:გორის დილას მწვრთნელები კატეგორია:სამამულო ომის II ხარისხის ორდენის კავალრები
ბალტიის რეგიონი
მინი|300პქ|[[ბალტიის ზღვა და მისი შემოგარე ქვეყნები]] ბალტიის რეგიონი, ბალტიის რკალის ქვეყნები, ბალტიის რკალი — ტერმინი რომელიც გამოიყენება ბალტიის ზღვის ირგვლივ განლაგებულ ქვეყნებთან მიმართებაში.
პირველი ვინც ზღვას ბალტიის უწოდა (Mare Balticum) იყო XI საუკუნის გერმანელი მემატიანე ადამ ბრემენელი.
ქვეყნები რომლებსაც აქვთ ბალტიის ზღვაზე გამავალი სანაპირო ზოლი არიან: დანია, ესტონეთი, ლატვია, ფინეთი, გერმანია, ლიეტუვა, პოლონეთი, რუსეთი და შვედეთი.
ქვეყნები რომლებსაც ბალტიისპირეთის ქვეყნები ეწოდებათ არიან: ესტონეთი, ლატვია და ლიეტუვა.
რეგიონი მოიცავს შვიდ კუნძულს რომლებიც შედიან ევრორეგიონში, ესენია: ალანდის კუნძულები (ავტონომიური), ბორნჰოლმი (დანია), გოტლანდი (შვედეთი), ჰიიუმაა (ესტონეთი), ელანდი (შვედეთი), რიუგენი (გერმანია), საარემაა (ესტონეთი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბალტიის ზღვა
ლის ოლქი (ტეხასი)
ლის ოლქი (Lee County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. გიდინგსი. შეიქმნა 1874 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
ზაზა ენუქიძე
ზაზა ენუქიძე (დ. 24 ივლისი, 1966, სოფელი ივანწმინდა, საჩხერის რაიონი) — ქართველი მწერალი, პოლიტიკოსი.
დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მეტალურგიის ფაკულტეტი. შპს „ზემო იმერეთის“ გენერალური დირექტორი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (საჩხერის მაჟორიტარი), უპარტიო.
რეზეკნე
რეზეკნე (Rēzekne) — ქალაქი ლატვიაში, ლატგალიაში. მდებარეობს მდინარე რეზეკნეს ნაპირზე. რეზეკნე წარმოადგენს ქვეყნის მნიშვნელოვან სატრანსპორტო კვანძს, ასევე ეკონომიკურ, კულტურულ და საგანმანათლებლო ცენტრს. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობამ 34 596 კაცს შეადგინა.
ისტორია
რეზეკნე დაარსდა 1285 წელს. ქალაქის სტატუსი შეიძინა 1773 წლიდან. 1920 წლამდე ეწოდებოდა რეჟიცა. საბჭოთა პერიოდში იყო ლატვიის სსრ-ის ერთ-ერთი მსხვილი სამრეწველო ცენტრი, განვითარებული იყო კვების და სამშენებლო მრეწველობა, რის გამოც ქალაქში გაიზარდა რუსული მოსახლეობის წილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლატვიის ქალაქები
ლუნარდელი
ლუნარდელი (Lunardelli) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 640 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ივაიპორანის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბამბუი
ბამბუი (Bambuí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 725 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუმის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 734 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.62 კმ²-ზე. ფართობი 1 455 819 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
გიგლა აგულაშვილი
გიგლა აგულაშვილი (დ. 25 მაისი, 1964, ბადიაური, საგარეჯოს რაიონი) — ქართველი იურისტი, საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების  დაცვის მინისტრი (2015–2017). იგი იყო უკანასკნელი პირი ამ თანამდებობაზე.
სინგის რაიონი
სინგის რაიონი (Distrito de Singa) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის უამალიესის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 615 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 395 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 29 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 151.7 კმ²-ია.
გიგლა აგულაშვილი
ბიოგრაფია
გიგლა აგულაშვილმა 1990 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი.
სინგის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:უამალიესის პროვინციის რაიონები
გიგლა აგულაშვილი
ბიოგრაფია
1990-1994 წლებში მუშობდა საგარეჯოს რაიონის პროკურატურის გამომძიებლად. 1994-1997 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის გენერალური პროკურორის საგამოძიებო აპარატის განსაკუთრებით მნიშვნელოვან საქმეთა გამომძიებელი. 1997-1999 წლებში — საქართველოს რესპუბლიკის გენერალური პროკურორის საგამოძიებო აპარატის უფროსის მოადგილე. 1999-2001 წლებში იყო კახეთის საოლქო პროკურორი. 2001-2002 წლებში იყო ქალაქ თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული პროკურორი. 2002-2003 წლებში — საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სააღსრულებო დეპარტამენტის უფროსი. 2003-2004 წლებში საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის უფროსი. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ცეცხლსასროლი იარაღის ლიცენზირებისა და ფონდების რეგისტრაციის დეპარტამენტის უფროსი. 2012-2015 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. 2015–2017 წლებში გიგლა აგულაშვილი იყო საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის მინისტრი.
საქართველოში კანონიერებისა და წესრიგის განმტკიცებაში შეტანილი დიდი წვლილისა და მაღალი პროფესიონალიზმისათვის 1997 წელს მიენიჭა „ღირსების მედალი“.
რესერსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული  25 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:საქართველოს VIII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების მინისტრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს ღირსების მედლით დაჯილდოებულები გიგლა
გიორგი სიხარულიძე
ბიოგრაფია
1961 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია.
1961-1969 წლებში მუშაობდა თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში არსებულ სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „ინჟმშენის“ №1 სამშენებლო-სამონტაჟო სამმართველოში მშენებელ ოსტატად, სამუშაოთა მწარმოებლად. 1969-1975 წლებში მუშაობდა ქალაქი თბილისის ოქტომბრის (ჩუღურეთის) სახელობის რაისაბჭოს აღმასკომის კეთილმოწყობის განყოფილების მთავარ ინჟინრად. 1971 წლიდან გადაყვანილ იქნა ამავე რაიონის საბინაო სამმართველოს მთავარ ინჟინრად, შემდეგ კი საბინაო სამმართველოს უფროსად. 1975-1985 წლებში მუშაობდა კვების მრეწველობის სამინისტროს კაპიტალური მშენებლობისა და დაპროექტების განყოფილების უფროსის მოადგილედ. შემდეგ იყო ამავე სამმართველოს საგეგმო-ეკონომიკური განყოფილების უფროსი. 1977 წლიდან მუშაობდა ამავე სამინისტროს საწარმოო გაერთიანება „საქკონსერმრეწვის“ კაპიტალური მშენებლობის განყოფილების უფროსად. 1986-1988 წლებში იყო საქართველოს სსრ სახელმწიფო აგროსამრეწველო კომიტეტის კაპიტალური მშენებლობისა და რეკონსტრუქციის მთავარი სამმართველოს მთავარი სპეციალისტი ასევე ამავე სამმართველოს მშენებლობისა და „მშენინდუსტრიის“ საწარმოო განყოფილების უფროსი. 1988 წლიდან გადაყვანილ იქნა საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს საწარმოო გაერთიანება „საქაგრომრეწვის“ მშენებარე საწარმოთა გაერთიანებულ დირექციაში საგეგმო-საწარმოო განყოფილების უფროსად, სადაც მუშაობდა 1997 წლამდე. 1998-2012 წლებში მუშაობდა ს.ს. „გლობალ ერთში“ სამეურნეო სამსახურის სპეციალისტად. იყო ქალაქი თბილისის ოქტომბრის სახელობის რაიონული საბჭოს ორი მოწვევის დეპუტატი. დიდი წვლილი აქვს შეტანილი საქართველოს კვების მრეწველობისა და აგროსამრეწველო კომპლექსის განვითარების საქმეში. მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 5 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
კვარციტი
კვარციტი — მეტამორფული ქანი, რომელიც შედგება კვარცის უწვრილესი მარცვლებისაგან. მაგარი და მტკიცე ქანია; თეთრი, რუხი, ან მოწითალო ფერისაა. წარმოიქმნება რეგიონული მეტამორფიზმის დროს კვარციანი ქვიშაქვების გადაკრისტალების შედეგად. დიდი რაოდენობით შეიცავს SiO2-ს (95-99%). ცეცხლგამძლეობა — 1710-1770°С-მდე. დამახასიათებელია მექანიკური სიმტკიცე. კვარციტს უწოდებენ მასიურ კვარციან ქვიშაქვებსაც და ზოგჯერ გამოფიტვის ქერქში მეტასომატურად წარმოქმნილ კვარციან მარცვლოვან ქანებსაც (ჰიპერგენული კვარციტი). განარჩევენ აგრეთვე მჟავე და საშუალო ეფუზიური ქანებისა და მათი ტუფების, იშვიათად მჟავე ინტრუზიული ქანების, ჰიდროთერმულ-მეტასომატური გზით გარდაქმნის შედეგად წარმოქმნილ მეორეულ კვარციტებს. კვარციტი კარგი სამშენებლო და მჟავაგამძლე მასალაა, იყენებენ ნედლეულად ცეცხლგამძლე აგურისა და მინის წარმოებაში, აგრეთვე მეტალურგიაში. დასამუშავებლად რთული ქანია. კვარციტის ძირითადი საბადოებია რუსეთში, აშშ-ში, აღმოსავლეთ ევროპაში, აფრიკაში.
სქოლიო
კატეგორია:მეტამორფული ქანები
ვალმიერა
ვალმიერა (Valmiera) — ქალაქი ლატვიაში, ისტორიულ ვიძემეს რეგიონში. ქალაქ რიგიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 100 კმ-ზე. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობამ 27 040 კაცს შეადგინა.
კორეგუ-დანტა
კორეგუ-დანტა (Córrego Danta) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუმის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 391 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.16 კმ²-ზე. ფართობი 657 425 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
მანუელ-რიბასი
მანუელ-რიბასი (Manoel Ribas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 880 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ივაიპორანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 169 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23.06 კმ²-ზე. ფართობი 571 135 კმ²-ია.
ქიურდ-ელდარბეილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისმაილის რაიონის სოფლები
ულეწელა
ულეწელა (Chondrilla) — მრავალწლოვან ან ორწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი რთულყვავილოვანთა ოჯახისა.
შეიცავს 30-მდე სახეობას, რომლებიც გავრცელებულია ევრაზიის ზომიერ სარტყელში. საქართველოში იზრდება მხოლოდ 2 სახეობა (Chondrilla juncea  და Chondrilla acantholepis); მათ ძირიდანვე დატოტვილი, წკეპლისებრი ღერო აქვთ; ფესვთანური ბურბუშელისებრია, ღეროსეული — ხაზური ან ლანცეტა. ენისებრი ორსქესიანი ყვითელი ყვავილები შეკრებილია მრავალყვავილიან კალათებად.
იზრდებიან მთის შუა სარტყლამდე, ქვიშნარებზე. Chondrilla juncea შეიცავს კაუჩუკს.
ლიტერატურა
კატეგორია:რთულყვავილოვანნი
გლუბოკის პანტელეიმონ მკურნალის ეკლესია
გლუბოკის პანტელეიმონ მკურნალის ეკლესია (Церковь Пантелеимона Целителя) — მართლმადიდებლური ტაძარი სოფელ გლუბოკიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.
ისტორია
ოქტომბრის რევოლუციამდე სოფელში სხვა ეკლესია მოქმედებდა, რომელიც მდებარეობდა ხუტორ ივანკოვში (შემდეგში ივანკოვი შეუერთდა გლუბოკის). 1888 წელს ივანკოვში ააგეს და აკურთხე წმინდა პანტელეიმონ მკურნალის სახელობის ეკლესია. ეკლესიის მიმდებარე მოედანს საეკლესიო უწოდეს. აქვე მდებარეობდა ბაზარიც. ეკლესია იყო ხის და რკინის ფირფიტებით გადახურული. მასში იყო სამი საკურთხეველი: მთავარი (ცენტრალური) — წმინდა პანტელეიმონის სახელობისა, სამხრეთისა — მიქაელ მთავარანგელოზის სახელობისა და ჩრდილოეთისა — წმინდა ნიკოლოზის სახელობისა.
ივანკვის ეკლესია დაანგრიეს ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ. თავდაპირველად მის ადგილზე ააშენეს კინოთეატრი, რომელიც შემდეგ გადააკეთეს სპორტულ კომპლექსად, რომელსაც უწოდეს „ოლიმპი“. საბჭოთა კავშირის დროს მრევლი არაერთხელ გადაადგილდა დასახლების სხვადასხვა ადგილებში, მაგრამ მათ ვერ გამონახეს სალოცავი ადგილი. 1985 წლის 1 სექტემბერს როსტოვისა და ნოვჩერკასკის მიტროპოლიტ ვლადიმირის ბრძანებით მრევლის წინამძღვრა დაინიშნა ანატოლი სახნო. სსრკ-ის დაშლის შემდეგ მრევლმა გადაწყვიტა აეშენებინა ეკლესია, რომელიც გაგრძელდა 10 წლის მანძილზე. ეკლესიის ფასადი გააფორმეს აგურით, დაამონტაჟეს გუმბათი. ეკლესიაშია ათონის ხატები.
ეკლესიის მისამართი: როსტოვის ოლქი, კამენის რაიოონი, გლუბოკი, შადენკოს ქუჩა 81.
წინამძღვარი - ანატოლი სახნო.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ლეონის ოლქი (ტეხასი)
ლეონის ოლქი (Leon County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. სენტერვილი. შეიქმნა 1846 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
დიაზოტის ტრიოქსიდი
დიაზოტის ტრიოქსიდი — ქიმიური ნივთიერება ფორმულით N2O3. ეს მუქი ლურჯი მყარი ნივთიერება აზოტის ერთ-ერთ მარტივ ოქსიდს წარმოადგენს. მის მისაღებად საკმარისია ერთმანეთს შევურიოთ თანასწორი რაოდენობის აზოტოვანი ოქსიდი და აზოტის დიოქსიდი, ნარევის 21 °C-ზე (−6 °F) ქვემოთ გაციებით:
დიაზოტის ტრიოქსიდის სუფთა სახით გამოყოფა მხოლოდ დაბალი ტემპერატურის დროსაა შესაძლებელი. მაგ: მყარი ან თხევადი სახით. მაღალი ტემპერატურისას რეაქციის წონასწორობა შემადგენელი აირებისკენ გადაიხრება, სადაც Kდის = 193 kPa (25 °C).
სტრუქტურა და შეიდამოლეკულური ბმები
ჩვეულებრივ, ბმის სიგრძე თითქმის იგივეა, რაც ჰიდრაზინში (145 პმ). დიაზოტის ტრიოქსიდში კი ბმა უჩვეულოდ გრძელია და 186 პიკომეტრს შეადგენს. გრძელი ბმა ასევე გააჩნია აზოტის ზოგიერთ სხვა ოქსიდსაც, მათ შორის დიაზოტის ტეტროქსიდს (175 პმ). N2O3-ის მოლეკულა ბრტყელია და გააჩნია Cs სიმეტრია. ზომები, რომლებიც მოცემულია ქვემოთ, ამოღებულია აირადი დაბალტემპერატურული N2O3: მიკროტალღური სპექტროგრამიდან
ის ასევე წარმოადგენს არასტაბილური აზოტოვანი მჟავის, (HNO2)-ის ანჰიდრიდს და წყალთან შეერთებისას წარმოქმნის მას. ოქსიდის ალტერნატიული სტრუქტურა შეიძლება ასევე წარმოვიდგინოთ როგორც ნამდვილი ანჰიდრიდის, ანუ O=N–O–N=O, მაგრამ პრაქტიკაში მისი ეს იზომერი აღმოჩენილი არაა. თუ აზოტოვანი მჟავა მისი მიღებისთანავე არ გამოიყენება, ის მალევე იშლება აზოტოვან ოქსიდად და აზოტმჟავად. ნიტრიტები ზოგჯერ ასევე მიიღება N2O3-ის ტუტეების წყალხსნარებში დამატებით:
სქოლიო
კატეგორია:აზოტის არაორგანული ნაერთები კატეგორია:მჟავა ოქსიდები კატეგორია:მჟავის ანჰიდრიდები კატეგორია:ერთნახევაროქსიდები კატეგორია:აზოტ-ჟანგბადნაერთები
ტარიელ ხეჩიკაშვილი
ტარიელ ხეჩიკაშვილი (დ. 13 თებერვალი, 1970) — საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა მინისტრი 2015 წლის 1 მაისიდან 2017 წლის 15 დეკემბრამდე.
ბიოგრაფია
1990 წელს ჩამოაყალიბა კომპანია „მერმისი“; 1999 წელს გახდა „იბერკომპანის“ კომერციული დირექტორი; 1999 წელს დააარსა კომპანია „იბერმობილი“; 1999 წელს „ბენდელას თასის“ სპონსორი, 2003 წლიდან კი გენერალური სპონსორი; 1999–2000 წლებში სპორტულ ჟურნალისტთა ასოციაციის ტრადიციული გალა-საღამოს სპონსორი; 2001 წელს თანამოაზრეებთან ერთად, ჩამოაყალიბა კომპანია „იბერია ბიზნეს ჯგუფი“, რომელშიც დღეისათვის ოცამდე ბრენდის წარმომადგენლობაა გაერთიანებული („ფოლკსვაგენი“, „აუდი“, „მიცუბიში“, „პეჟო“, „კია“, „ბანერი”, „მობილი”, „პირელი” და ა.შ.) სპორტის დეპარტამენტთან არსებული სპორტის მუზეუმის დამფუძნებელი.
2005 წელს გახდა საფეხბურთო კლუბ „საბურთალო“-ს მეპატრონე; 2006 წლიდან მისი ინიციატივით, „ფოლკსვაგენის“ წარმომადგენლობა საქართველოს საფეხბურთო სუპერთასის გენერალური სპონსორია; 2015 წლიდან საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2015 წლის 1 მაისის №166 ბრძანების თანახმად და საქართველოს კონსტიტუციის 79-ე მუხლის მე-5 პუნქტის საფუძველზე, დაინიშნა საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა მინისტრად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა მინისტრები
მუსლიმი ბოშები
მინი|[[მუსლიმი ბოშები ბოსნიიდან, ილუსტრაცია, 1901 წ]] მუსლიმი ბოშები (ხორახანე, მილეთი, თურქი ბოშები, აშკალი, ყირიმელი ბოშები  და სხვ.) — ბოშათა ეთნოგრაფიული ჯგუფების ერთობლიობა, რომლებიც ისლამს აღიარებენ. პირველი ბოშები ევროპაში მე-11-მე-15 საუკუნეებში გამოჩნდნენ მცირე აზიის ნახევარკუნძულის  (ანატოლია) გავლით. ბოშური ენის ლინგვისტური ანალიზი საშუალებას საშუალებას იძლევა დასკვნა გაკეთდეს, რომ პირველი ევროპელი ხალხები, რომლებთანაც ბოშებს შეხება ჰქონდათ, იყვნენ ბიზანტიის იმპერიის ბერძნები, კერძოდ, მისი აზიური ნაწილის მკვიდრნი. თუმცა, გასათვალისწინებელია ის ფაქტორი, რომ ეს პერიოდი  მართლმადიდებლური ბიზანტიის თანდათანობითი დაცემის, დაშლის და მისი მომთაბარე თურქული ტომების მიერ  ხელში ჩაგდების დროა, რომლებმაც ისლამი მიიღეს და შემდგომ შექმნეს ოსმალეთის იმპერია. ბოშები ჩვეულებრივ გადადიოდნენ  მასპინძელი ქვეყნის ძირითად რელიგიაზე, ბალკანეთის ბოშების მნიშვნელოვანმა ნაწილმა, ფორმალურად თუ არაფორმალურად შუა საუკუნეებში   მიიღო ისლამი. დიდწილად, ბოშების ისლამზე აქტიურ გადასვლას ხელი შეუწყო თურქების შედარებით ტოლერანტობამ ბოშათა ცხოვრების წესის მიმართ, რადგან თავად პირველი თურქული ტომები (ერიუკები) მისდევდნენ მომთაბარე ცხოვრების წესს. ეს განსაკუთრებით ეხებოდა ნახევარკუნძულის სამხრეთ ნაწილის მაცხოვრებლებს. ცენტრალური აზიაში მცხოვრები ლიული ბოშები ასევე აღიარებენ ისლამს.
განსახლება
მინი|[[ბოშები|ბოშა ქალის ჩაცმულობა (სავარაუდოდ მუსლიმი ბოშა).]] ბოშებს შორის ისლამის გავრცელება ისტორიულად დაკავშირებულია მათ ცხოვრებასთან ხუთ საუკუნეზე მეტი პერიოდის განმავლობაში ოსმალეთის იმპერიაში. შესაბამისად მუსლიმი ბოშები კვლავ ცხოვრობენ თურქეთში, ბოსნია და ჰერცეგოვინაში, ალბანეთში, ეგვიპტეში, კოსოვოში და სერბეთში. ალბანეთსა და კოსოვოში ალბანიზებულ მუსლიმ ბოშებს აშკალებს უწოდებენ. მაკედონიასა და საბერძნეთში, ბოშების ნახევარი აღიარებს ისლამს, განსაკუთრებით დასავლეთ თრაკიისა და მაკედონიის რეგიონების ბოშები. ბულგარეთში, 1990-იანი წლების დასაწყისის შეფასებით, ბოშათა 40% ისლამს აღიარებდა. ბულგარეთში და საბერძნეთში ბოშების ნაწილმა თურქიზაციაც განიცადა. რუმინეთში მაჰმადიანი ბოშების მცირე ჯგუფი ცხოვრობს დობრუჯას რეგიონში, თურქებთან და თათრებთან ერთად. ხორვატიაში და ყოფილი იუგოსლავიის სხვა რესპუბლიკებში მუსლიმი ბოშები შეადგენდნენ  მათი მთლიანი ბოშა მოსახლეობის 45-50%-ს. ევროკავშირის საზღვრებში გადაადგილების გამარტივების გამო, თანამედროვე მუსლიმი ბოშები ფართოდ დასახლდნენ ევროკავშირის სხვა ქვეყნებში 90-იანი წლების დასაწყისიდან. აღმოსავლეთ ევროპის ტერიტორიაზე მუსლიმი ბოშები ცხოვრობენ ყირიმში — ე.წ. ყირიმელები (ყირიმელი ბოშები).
რელიგიური შეხედულებები
სერბეთში ბოშა მუსლიმებისთვის დამახასიათებელია რელიგიური სინკრეტიზმი. მაგალითად, 2000-იან წლებში ისინი ღვთისმშობლის მიძინების დღესასწაულზე ნისის კათოლიკურ ეკლესიაში და ჯუნისის მართლმადიდებლურ მონასტერში დადიოდნენ. ასევე ცნობილია ადრინდელი შემთხვევები, როდესაც მუსლიმი ბოშები ეწვივნენ ლეტნიცას კოსოვოში (კათოლიკეთა პილიგრიმობის ცნობილი ადგილი). სალოცავებში  ბოშები ღვთისმშობლის ხატებთან ლოცულობენ, დებენ მონეტებს. სერბეთში მუსლიმი ბოშები სალოცავად დადიან  ტეკიეს (სრემი) კათოლიკურ ეკლესიაში.
პრობლემები
ოსმალეთის იმპერიის დაშლის შემდეგ მუსლიმი ბოშები ხშირად განიცდიან ორმაგ დისკრიმინაციას —როგორც რასობრივს, ასევე ეთნიკურს (ანტიგიფსიზმი) და რელიგიურს (ისლამოფობია).
სამოსი
ბოშა მუსლიმი ქალები ატარებენ ლამაზ აბრეშუმის დიმიჯს, რომელიც ასევე ცნობილია თურქული სალვარის (შალვარი) სახელწოდებით ქორწილებში, წინადაცვეთასა და სხვა დღესასწაულებზე. ყოველდღიურად საკმაოდ ბევრი ხანდაზმული ქალბატონი და ასევე ზოგიერთი ახალგაზრდა ატარებს სალვარს.
სქოლიო
კატეგორია:ბოშები კატეგორია:ისლამი კატეგორია:მუსლიმები კატეგორია:მუსლიმი ბოშები
განჯის ხალიჩების ქსოვის სკოლა
მინი|განჯის ჯგუფის ხალიჩა. 19 საუკუნე განჯის ხალიჩების ქსოვის სკოლა (Gəncə xalçaçılıq məktəbi) — ერთ-ერთი ნაირსახეობა აზერბაიჯანული ხალიჩების ქსოვის სკოლებს შორის. სკოლა მოიცავს განჯისა და მის მიმდებარე სოფლების ტერიტორიას, ასევე გადაბეის, გორანბოის, შამქორისა და სამუხის რაიონებს. ხალიჩების ქსოვის ძირითადი ცენტრი იყო ქალაქი განჯა. X—XI საუკუნეებიდან განჯა იყო ერთ-ერთი მსხვილი აბრეშუმის წარმოების ცენტრი. ის ასევე ცნობილი იყო მაღალი ხარისხის ბეწვისა და აბრეშუმის ხალიჩებით.
განჯის ხალიჩების ქსოვის სკოლას მიეკუთვნება შემდეგი კომპოზიციები: „განჯა“, „უძველესი განჯა“, „ფაჰრალი“, „სამუხი“, „გადაბეი“, „ჩაილი“, „ჩირაგლი“, „შადილი“ და სხვა.
ისტორია
ბეწვის ქსოვილები, ტანსაცმელი და აბრეშუმის ხალიჩები, რომლებსაც შუა საუკუნეებში განჯაში აწარმოებდნენ, განსაკუთრებუთ X—XI სს, ფართოდ გავრცელებული და ცნობილი იყო. XIII საუკუნის პირველ ნახევარში მონღოლების აზერბაიჯანზე თავდასხმის დროს განჯამ დამპყრობლებს გადაუხადა ხარკი აბრეშუმის სახით და გადაარჩინა ქალაქი დანგრევას. განჯა, კავკასიაში საუკუნეების მანძილზე ერთ-ერთი ძირითადი ტექსტილის ცენტრი იყო, მან  ასევე სერიოზული გავლენა მოახდინა მეზობელი რეგიონების ტექსტილის ტრადიციებზე.
განჯა
განჯის ხალიჩები მიეკუთვნებიან განჯის ხალიჩების სკოლის მაღალხარისხოვანი კატეგორიის ხალიჩებს. განჯის ხალიჩები განჯის გარდა წარმოებული იყო ყარაბაღლიში, ბორსუნლუში, შადილიში, გარადაღლიში, შამქორსა და სხვა ადგილებში. განჯაში ნაქსოვ ხალიჩებს, „ქალაქი განჯა“  ეწოდებოდა. ასეთი ხალიჩების საბაზრო ფასი უფრო მაღალი იყო, ვიდრე სოფლებში ნაქსოვი ხალიჩების ღირებულება. განჯის ხალიჩები განსხვავდება შემადგენლობით, ფერითა და სტილით. ხალიჩების შუა ნაწილში არის დიაგონალური ხაზები და ამ ხაზებზე გაფორმებული ნუშის ფორმის წაწვეტებული ორნამენტები.
ძველი განჯა
მინი|251x251პქ|ძველი განჯა. ხალიჩა მინი|322x322პქ|ხალიჩა "ფაჰრალი" ძველი განჯის ხალიჩები მიეკუთვნებიან უმაღლესი ხარისხის ხალიჩების კატეგორიას. ხალიჩები ქალაქ განჯის სახელს ატარებენ. ამ ხალიჩების წარმოება ხდებოდა ზუსტად განჯაში. ძველი განჯის ხალიჩების შუა ველის შემადგენლობა შედგება ბუჩქებისგან, კომპოზიცია კი ნუშის ფორმის ორნამენტებისგან.ზოგიერთ შემთხვევაში, ეს ელემენტები განლაგებულია დიაგონალურად. შუა მარცხენა და მარჯვენა მხარეს გამოსახულია სურათი, რომელსაც „თათი“ ეწოდება. ამ გამოსახულებას რელიგიური მნიშვნელობა გააჩნია.
ფაჰრალი
ფაჰრალის ხალიჩები მიეკუთვნებიან განჯის ხალიჩების ქსოვის სკოლის უმაღლესი ხარისხის ხალიჩების კატეგორიას. ხალიჩებმა თავიანთი სახელწოდება მიიღეს სოფელ ფაჰრალისგან, რომელიც განჯიდან 25 კმ მდებარეობს. შემდეგ ამ ხალიჩების წარმოება დაიწყეს ახლო მდებარე სოფლებში. ზოგი ხალიჩის მქსოველი ამ ხალიჩას უწოდებენ „განჯის სიამაყეს“. 19 საუკუნის ბოლოს ფაჰრალის ხალიჩების წარმოება ხდებოდა საქართველოს, აზერბაიჯანისა და სომხეთის სოფლებში. ფაჰრალის ხალიჩები მზადდებოდა პატარა ზომებში, რათა გამოყენებული ყოფილიყო რელიგიური ღონისძიებებისა და ნამაზის (მუსულმანური ლოცვა) დროს.აქედან გამომდინარე, ამ ხალიჩებს უწოდებდნენ „ჩაინამაზსა“ და „ჯეინამაზს“ (ადგილი ნამაზის შესრულებისთვის).
ფაჰრალის ხალიჩები შეიძლება დაიყოს ორ ნაწილად: რთული ხალიჩები, მარტივი ხალიჩები. ეს მოდელები ტექნიკურად ახლოს არიან ერთმანეთთან. მარტივი ხალიჩების ცენტრში გამოსახულია დიდი ტბა მართკუთხა ფორმით, რთული ხალიჩების ცენტრში - კვადრატული და რვაკუთხიანი ტბები.
გადაბაი
გადაბაის ხალიჩები მიეკუთვნებიან განჯის ხალიჩების ქსოვის სკოლის საშუალო ხალიჩების კატეგორიას. ხალიჩების შუალედური ნაწილი მოპირკეთებულია ვარსკვლავური ფორმის მედალიონებით, რომლებიც განლაგებულია ვერტიკალურად.
ჩაილი
მინი|340x340პქ|ხალიჩა "ჩაილი" ჩაილის ხალიჩები მიეკუთვნებიან განჯის ხალიჩების ქსოვის სკოლის საშუალო ხალიჩების კატეგორიას. ხალიჩებმა თავიანთი სახელწოდება მიიღეს სოფელ ჩაილისგან. აღსანიშნავია, რომ ხალიჩების ზოგი ელემენტი აღებულია გობუსტანისა და მარაზის ხალიჩების ნაწილებიდან. ისინი ოდნავ შეცვლილები არიან და გამოყენებულნი არიან განჯის ხალიჩების შესაბამისი ტექნიკური დახასიათებით.
ჩირაგლი
ხალიჩები მიეკუთვნებიან განჯის ხალიჩების ქსოვის სკოლის საშუალო ხალიჩების კატეგორიას. ხალიჩებმა თავიანთი სახელწოდება მიიღეს სოფელ ჩირაგლისგან, რომელიც მდებარეობს დაშქესანის რაიონში. რამდენიმე ხნის შემდეგ ეს ხალიჩები მზადდებოდა განჯის ხალიჩების ყველა ნაწილში. იმის გამო, რომ ამ ტიპის ხალიჩების დამზადება დაიწყეს ქვეყნის სხვადასხვა რეგიონებში მას სხვადასხვანაირად უწოდებენ - „გაზახის ხალიჩა“, „ფაჰრალის ხალიჩა“, „შამხორის ხალიჩა“ და ა.შ.
შადილი
შადილის ხალიჩები მიეკუთვნებიან განჯის ხალიჩების ქსოვის სკოლის საშუალო ხალიჩების კატეგორიას. ხალიჩებმა სახელწოდება მიიღეს შადილის სოფლისგან, რომელიც მდებარეობს გორანბოიში. ცოტა ხნის შემდეგ შადილის ხალიჩების ქსოვა დაიწყეს განჯაში, შამქორში, ჩაილისა და გარადაღის სოფლებში და გაზახის რაიონში. ხალიჩის მქსოველები მათ უწოდებენ  „გაზახის ხალიჩებს“ ან „აღსთაფის ხალიჩებს“, ხოლო უცხოურ ლიტერატურასა და სხვა წყაროებში გვხვდება შემდეგი სახელწოდებები: „განჯის ხალიჩები“ ან „კავკასიური ხალიჩები“. ხალიჩის ცენტრი შედგება სამი პატარა კვადრატისგან და ოთხკუთხა ტბების რიგისგან.
სამუხი
სამუხის ხალიჩები ითვლება ყველაზე ძველ და ცნობილ ხალიჩებად. ხალიჩებმა თავიანთი სახელწოდება მიიღეს სამუხის დასახლებისგან, რომელიც მდებარეობს განჯის ჩრდილოეთით 35 კმ. ეს ხალიჩები განსხვავდებიან განჯის ჯგუფის სხვა ხალიჩებისგან. ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს კვადრატული ფორმის ტბა. ტბის შიგნით რამდენიმე გრძელი ვერტიკალური ზოლია. ეს ზოლები ივსება დიდი ბოჭკოვანი ელემენტებით. ტბის ზედა და ქვედა ნაწილებში საშუალო ზომის მედალიონია ილუსტრირებული. ეს მედალიონები დამახასიათებელია გუბის და შირვანის ხალიჩებისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული ხალიჩები
გურამ რამიშვილი
გურამ რამიშვილი (დ. 1932, თბილისი — გ. 1998) — ქართველი ენათმეცნიერი, მეცნიერი, პედაგოგი, ფილოსოფოსი, გერმანისტი, ჰუმბოლდტოლოგი, თბილისის გერმანული სკოლის დამფუძნებელი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
ბიოგრაფია
1955 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის კავკასიური ენების განყოფილება. 1958 წელს — ასპირანტურა გიორგი ახვლედიანის ხელმძღვანელობით.
1973 წლიდან ხელმძღვანელობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ზოგადი ენათმეცნიერების კათედრას. 1973 წელს გახდა ჰუმბოლდტის სახელობის ფონდის პირველი ქართველი სტიპენდიანტი და 1974 წლამდე მუშაობდა ბონის უნივერსიტეტში (გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკა). 1990-1995 წლებში იყო ილია ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენათა ინსტიტუტის რექტორი. მისი მეცნიერული კვლევის მთავარი მიმართულება იყო ენის ფილოსოფია, ჰუმბოლდტოლოგია, სემანტიკის თეორია. გამოქვეყნებული აქვს მრავალი ნაშრომი, მათ შორის ოთხი წიგნი. მისი რედაქციით, წინასიტყვაობითა და კომენტარებით დაიბეჭდა ვ. ფონ ჰუმბოლდტის თხზულების რუსული თარგმანი. გურამ რამიშვილმა შემოიკრიბა კვალიფიცირებული ახალგაზრდები, რომლებიც არაავტორიტარული პრინციპებით მოქმედ სკოლაზე ოცნებობდნენ. 1982 წელს მან დააფუძნა ახალი სკოლა, რომელიც რამდენიმე წელიწადში ეგრეთ წოდებულ „გერმანული სკოლების ქსელად“ გადაიქცა. ამ სკოლებში გერმანული და სხვა უცხო ენების გაღრმავებული სწავლება უპირველეს ყოვლისა დედა ენის ქართულის სრული სისავსით აღქმასთან და ათვისებასთან არის კოორდინირებული. მიღებული აქვს 1989 წელს ძმები გრიმების სახელობის გერმანიის სახელმწიფო პრემია, გერმანელი ენათმეცნიერის ლეო ვაისგერბერის სახელობის მედალი თვით ლ. ვაისგერბერის რეკომენდაციით (ბონის უნივერსიტეტი, გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკა).
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ჰუმბოლდტის ენის თეორიის ზოგი საკითხი“, დაიცვა 1960 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ენის შინაფორმის პრობლემა თანამედროვე ლინგვისტიკაში“, დაიცვა 1970 წელს (იენის ფრიდრიხ შილერის სახელობის უნუვერსიტეტი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ენათმეცნიერები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი ფილოსოფოსები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ფრიდრიხ VI (ბადენ-დურლახის მარკგრაფი)
ფრიდრიხ VI (Friedrich VI Magnus von Zahringen; დ. 1617 წლის 16 ნოემბერი, კარლსბურგი, დურლახი — გ. 1677 წლის 10 იანვარი, კარლსბურგი, დურლახი) — ბადენ-დურლახის მარკგრაფი 1659 წლიდან, იმპერიის ფელდმარშალი 1676 წლის 9 მარტიდან.
ფრიდრიხი დაიბადა 1617 წლის 16 ნოემბერს მარკგრაფ ფრიდრიხ V ცერინგენის ოჯახში. 1655 წლიდან შვედურ არმიაში მსახურობდა, როგორც კავალერიის გენერალი, ხოლო 1656 წლიდან - ფელდმარშალი.
1672 წლის 1 აგვისტოდან იყო რაიხსგენერალ-ფელდმარშალი.
ფილიპი 1677 წელს, კარლსბურგში გარდაიცვალა.
შვილები
კრისტინა მაგდალენა ფონ პფალც-ცვაიბრიუკენ-კლებურგთან ფრიდრიხს რვა შვილი ეყოლა:
ლიტერატურა
კატეგორია:ცერინგენები კატეგორია:ბადენის მმართველები კატეგორია:ავსტრიელი გენერალ-ფელდმარშალები კატეგორია:დაბადებული 1617 კატეგორია:გარდაცვლილი 1677
ArtRave
artRave — ამერიკელ პოპ მომღერალ ლედი გაგას ორ დღიანი ღონისძიება, მესამე სტუდიური ალბომის ARTPOP (2013) მხარდასაჭერად. ღონისძიება დაიწყო 2013 წლის 10 ნოემბერს ალბომის გამოცემიდან ერთი დღით ადრე და დასრულდა მეორე დღეს. ღონისძიება გაიმართა ნიუ-იორკში ბრუკლინის ნავსადგურში, რომელიც მოიცავდა აბომის გამოშვების წვეულებას, პრეს-კონფერენციას, გამოფენას და მინი კონცერტს. პრეს კონწერენციის დროს გაგამ ჟურნალისტებს წაუდგინა პირველი მფრინავი კაბა Volantis და ასევე დაადასტურა კოსმოსში პერფომანსი რომელიც მოგვიანებით ტექნიკური ხარვეზების გამო გაუქმდა. გამოფენაზე წარმოდგენილი იყო ჯეფ კუნსის ახალი სკულფტურები მათ შორის გაგას გიგანტური სკულფტურა, ფოტოგრაფ დუეტ ინეზ და ვინუტის მოდის ფილმი, მარინა აბრამოვიჩის სამკუტნალო მეთოდის ვიდეო პროექტო და ამერიკელი დრამატურგისა და რეჟისორის რობერტ ვილსონის პორტრეტები გაგას მონაწილეობით.
თავდაპირველად ღონისძიება უნდა დაეფინანსებინა American Express-ს თუმცა მათ ბოლო მომენტში გადაიფიქრეს დაფინანსება. მინი კონცერტის პირდაპირ ტრანსლაცია მიმდინარეობდა მუსიკალური ვიდოების პლათფორმაზე Vevo, კონცერტზე გაგამ შეასრულა სიმღერები მხოლოდ ახალი ალბომიდან. 11 ნოემბერს აშშ-ის 150-ზე მეტ რადიო სადგურში გადაიცა კონცერტის აუდიო ჩანაწერი და გაგას ინტერვიუ რადიო წამყვან რაიან სიკრესტთან ერთად. ხოლო 19 ნოემბერს ტელეკომპანია The CW-ს ეთერში ნაჩვენები იქნა მთლიანი კონცერტის ჩანაწერი. ღონისძებამ კრიტიკოსების მხრიდან დადებითი გამოხმაურება დაიმსახურა, კერძოდ კი მათ ხაზი გაუსვეს გაგა შესრულებას და ენთუზიაზმს.
სეტლისტი
წყარო: Rolling Stone
სქოლიო
კატეგორია:ლედი გაგას ტურნეები კატეგორია:2013 წლის საკონცერტო ტურნეები
ევგენი პრიმაკოვი
მინი|ევგენი პრიმაკოვი ევგენი პრიმაკოვი (Евге́ний Макси́мович Примако́в; დ. 29 ოქტომბერი, 1929, კიევი,უსსრ, სსრკ — გ. 26 ივნისი, 2015, მოსკოვი, რუსეთი) — საბჭოთა და რუსი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, რუსეთის მთავრობის თავმჯდომარე (1998-1999), რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი (1996-1998), სსრკ-ს დაზვერვის ცენტრალური სამსახურის ხელმძღვანელი, რუსეთის საგარეო დაზვერვის სამსახურის დირექტორი (1991-1996), სსრკ-ს უზენაესი საბჭოს კავშირის საბჭოს თავმჯდომარე.
ეკონომისტი, აღმოსავლეთმცოდნე-არაბისტი, ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1969), პროფესორი (1972), საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი.
სსრკ-ს და რუსეთის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1980, 2014). სკკპ-ს წევრი 1959-1991 წლებში.
2001-2011 წლებში იკავებდა რუსეთის სავაჭრო-საწარმო პალატის პრეზიდენტის თანამდებობას.
პრიმაკოვთან დაკავშირებული ყველაზე ცნობილი შემთხვევა არის მისი „მობრუნება ატლანტიკიდან“. 1999 წლის 24 მარტს იგი უნდა ჩასულიყო აშშ-ში ოფიციალური ვიზიტით, თუმცა, მას შემდეგ, რაც გაიგო, რომ ნატომიუგოსლავიის დაბომბის გადაწყვეტილება მიიღო, გადაწყვიტა, ამერიკის გზაზე მყოფი თვითმფრინავი მოსკოვში დაებრუნებინა. რუსი პოლიტოლოგების აზრით, ეს იყო რუსული საგარეო პოლიტიკის ცვლილება მრავალვექტორული მიმართულებისკენ.
საგარეო საქმეთა მინისტრი
1996 წლის 9 იანვარს პრიმაკოვი დაინიშნა რუთის საგარეო საქმეთა მინისტრად. სერგეი ლავროვის პრიმაკოვის მიერ გატარებულ პოლიტიკას „პრიმაკოვის დოქტრინას“ უწოდებს. დანიშვნას ნეგატიურად გამოეხმაურნენ დასავლეთის ქვეყნები. პრიმაკოვის სახელი დაკავშირებული იყო რუსეთის გადასვლას ატლანტიზმიდან მრავალვექტორული საგარეო პოლიტიკასთან. პრიმაკოვი, მართალია მხარს უჭერდა, რუსეთისა და დასავლეთის პარტნიორობას, თუმცა თვლიდა, რომ რუსეთს უნდა გაეტარებინა დამოუკიდებელი პოლიტიკა ჩინეთში, სამხრეთ აზიასა და ახლო აღმოსავლეთში. პრიმაკოვი იყო პირველი, ვინც გამოვიდა იდეით, რუსეთს, ინდოეთს და ჩინეთს პარტნიორობა გაეღრმავებინათ (ეს, საბოლოო ჯამში, გახდა საფუძველი „БРИКС“-თვის).
პრიმაკოვის ძალიხსმევით, მოხერხდა ახალგაზრდა კადრების გადინების შეჩერება; მისი ინიციატივით, დიპლომატები გაათავისუფლეს სასწრაფო სამხედრო სამსახურიდან; მათ აგრეთვე მიიღეს სახელფასო დანამატები სახელმწიფო საიდუმლოს შენახვისთვის. პრიმაკოვის მინისტრობისას, სმოლენსკის მოედანზე მდებარე შენობა მთლიანად გადაეცა საგარეო საქმეთა სამინისტროს.
დიპლომატმა ალექსეი ფედოტოვმა აღნიშნა, რომ მინისტრობისას, პრიმაკოვმა „ღირსება დაუბრუნა რუსეთის საგარეო პოლიტიკას და დიპლომატიურ სამსახურს“.
პრემიერ-მინისტრი
1998 წლის 10 სექტემბერს ბორის ელცინმა წარუდგინა დუმას პრიმაკოვის, როგორც პრემიერ-მინისტრის კანდიდატურა. 11 სექტემბერს იგი დაამტკიცა დუმამ 315 ხმით; მას მხარი დაუჭირა კომუნისტთა ფრაქციამაც. პრემიერობამდე, დაეთანხმა ვიქტორ ჩერნომირდინის შეთავაზებას, ყოფილიყო პირველი ვიცე-პრემიერი მის კაბინეტში, თუმცა, დუმამ ორჯერ უარყო ჩერნომირდინის კანდიდატურა. პირველად ელცინის უარით გასტუმრების შემდეგ, დაეთანხმა მთავრობის თავმჯდომარეობას, მას შემდეგ, რაც იური მასლიუკოვმაც უარი განაცხადა პრემიერ-მინისტრობაზე, მაგრამ, დაეთანხმა პირველ ვიცე-პრემიერობას პრიმაკოვის კაბინეტში.
რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს გაფართოებულ კოლეგიაზე გამოსვლისას განაცხადა, რომ აზრები „წითელ რევანშზე“ და „რეფორმების დასარულზე“ უაზრობა იყო.
1999 წლის 24 მარტს პრიმაკოვი ვიზიტით მიემგზავრებოდა ოფიციალური ვიზიტით ვაშინგტონში. ნიუფაუნდლენდის თავზე ყოფნისას, აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტისგან, ალბერტ გორისგან გაიგო, რომ ნატომ მიიღო გადაწყვეტილება, იუგოსლავია დაებობმა. პრიმაკოვმა ვიზიტის გაუქმება გადაწყვიტა და თვითმფრინავი უკან, მოსკოვში მოაბრუნებინა. .
1999 წლის 12 მაისს, პრემიერ-მინისტრობის 8 თვის შემდეგ, ელცინმა პრიმაკოვის კაბინეტი დაითხოვა. ოფიციალურად, ელცინმა გადაწყვეტილება რეფორმების შენელებით და მათთვის ახალი იმპულსის მიცემის საჭიროებით ახსნა. პოლიტილოგ სერგეი კურგინიანის აზრით, ელცინი თვლიდა, რომ პრიმაკოვი, რომელსაც ჰქონდა სერიოზული კავშირები მემარცხენე-ცენტრისტულ წრეებში, იყო სახელმწიფო დუმაში მისი იმპიჩმენტის მცდელობების ორგანიზატორი და თავად აპირებდა კენჭი ეყარა 2000 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებზე. პრიმაკოვის დათხოვნას საზოგადოება უარყოფითად შეხვდა: გამოკითხულთა 81 პროცენტმა განაცხადა, რომ არ უჭერს მხარს პრეზიდენტის გადაწყვეტილება. ამავე დროს, გამოკითხულთა თქმით, პრიმაკოვის მთავრობამ რუსეთში ეკონომიკურ და პოლიტიკურ სტაბილურობას მიაღწია.
გარდაცვალება და დაკრძალვა
გარდაიცვალა 2015 წლის 26 ივნისს მოსკოვში, ღვიძლის კიბოთი. 2014 წელს პრიმაკოვს ჩაუტარდა ოპერაცია მილანში, შემდეგ კი იგი მკურნაობდა რუსულ ონკოლოგიურ ცენტრში. 2015 წლის 3 ივნისში კვლავ გადაიყვანეს საავადმყოფოში.
2015 წლის 26 ივნისს პრიმაკოვის გარდაცვალებასთან დაკავშირებით მწუხარება გამოთქვა პრეზიდენტმა პუტინმა და იმავე დღეს ხელი მოაწერა ბრძანებას პრიმაკოვის დასაფლავების ორგანიზებასთან დაკავშირებით.
29 ივნისს, სამოქალაქო პანაშვიდზე, სიტყვით გამოვიდა პრეზიდენტი პუტინი, ხოლო პრიმაკოვს წესი პატრიარქმა კირილემ აუგო. იმავე დღეს პრიმაკოვი სამხედრო პატივით მოსკოვის „ნოვოდევიჩიეს სასაფლაოზე“ დაკრძალეს.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები კატეგორია:რუსი დიპლომატები კატეგორია:დაბადებული 29 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1929 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2015 კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1982)
დორეზოპოლისი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 440 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.42 კმ²-ზე. ფართობი 152 912 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ისაბელ დე ბურბონი
ისაბელ დე ბურბონი (Isabel de Borbón; დ. 20 დეკემბერი, 1851 — გ. 22 აპრილი, 1931) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ისა და კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე ასისის უფროსი ქალიშვილი. ასტურიის პრინცესა 1851-57 წლებში. ესპანეთის მეფე ალფონსო XII-ის უფროსი და.
ადრეული წლები
ისაბელი დაიბადა 1851 წლის 20 დეკემბერს მადრიდის სამეფო სასახლეში. იგი იყო ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ისა და მისი ქმრის, კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე ასისის პირველი შვილი და მაშასადამე ტახტის მემკვიდრეც, რის გამოც მას დაბადებისთანავე მიენიჭა ასტურიის პრინცესის წოდება. დაბადებიდან მეორე დღესვე, ისაბელი კათოლიკედ მონათლეს სამეფო სასახლის სამლოცველოში, სადაც მას დაარქვეს მარია ისაბელ ფრანსისკა დე ასის კრისტინა ფრანსისკა დე პაულა დომინგა. ყოველივე ეს, იყო მისი ბებია-ბაბუების სახელების გაერთიანება.
1852 წლის 24 მარტს დედამისმა იგი ასტურიაში ჩაიყვანა, სადაც ადგილობრივმა დიდებულებმა იგი უკვე ოფიციალურად სცნეს ასტურიის პრინცესად. მას ეს წოდება მთელი ექვსი წლის მანძილზე ჰქონდა. ამის შემდეგ, 1857 წელს დედოფალმა ისაბელმა ვაჟი გააჩინა, სახელად ალფონსო, რომელმაც ცხადია ჩაანაცვლა ისაბელი სამეფო ტახტის მემკვიდრეთა რიგში.
ქორწინება
მინი|მარცხნივ|ისაბელი თავის ქმარ გაეტანთან ერთად 1868 წელს 1868 წლის 13 მაისს ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-სა და ორი სიცილიის მეფე ფერდინანდ II-ს შორის გაფორმდა საქორწინო ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ისაბელ დე ბურბონი ცოლად მიჰყვებოდა მეფე ფერდინანდის უმცროს ვაჟს, ხირხენტის ჰერცოგ გაეტან სიცილიელს. პირველად ისაბელმა და გაეტანმა ერთმანეთი საკუთარ ქორწილში ნახეს. მათ მოკლეხიანი ქორწინებიდან შვილები არ შეეძინათ. ქორწილიდან ისინი პირდაპირ საქორწინო მოგზაურობაში წავიდნენ, რასაც დაემთხვა ესპანეთის ტახტიდან ისაბელ II-ის ჩამოგდება და სამეფო ოჯახის საფრანგეთში გაქცევა. სწორედ ამიტომ, მოგზაურობიდან ისაბელმა ესპანეთში დაბრუნება ვეღარ მოახერხა. როგორც აღმოჩნდა, გაეტანი მუდმივი ეპილეფსიური შეტევებით იტანჯებოდა, რის შესახებაც ისაბელმა ქორწილამდე არაფერი იცოდა. 1871 წელს ისაბელი დაფეხმძიმდა, თუმცა მან აბორტი გაიკეთა. ამ ფაქტმა ძლიერი ტრავმა მიაყენა გაეტანს, რის შემდეგაც მას ფსიქიკური აშლილობა დაეწყო. ამ ამბიდან სულ ორ თვეში, 1871 წლის 26 ნოემბერს გაეტანმა თავი მოიკლა. ამის შემდეგ, ისაბელი მეორედ აღარ გათხოვილა.
დარჩენილი ცხოვრება
1874 წელს ესპანეთში ბურბონთა მეორე რესტავრაცია განხორციელდა, რა დროსაც ესპანეთის ახალი მეფე ჯერჯერობით უშვილო ალფონსო XII გახდა, ისაბელი კი როგორც მეფის უფროსი და, მეორედ ხდება ასტურიის პრინცესა და ტახტის რიგით პირველი მემკვიდრე. ეს ყველაფერი 1880 წლამდე გაგრძელდა, სანამ დედოფალმა მარია კრისტინა ავსტრიელმა პირველი გოგონა — მარია დე ლას მერსედესი არ გააჩინა. ამის შემდეგ სწორედ ის ხდება ტახტის მემკვიდრეც და ასტურიის პრინცესაც.
1900 წელს ისაბელმა შეიძინა კინტანას სასახლე, სადაც იგი ცხოვრობდა 1902-31 წლებში.
ისაბელი ესპანეთში ხელოვნებისა და მეცნიერების დიდ მფარველად გვევლინება. იგი ასევე ძალიან უბრალო და მოწყალე იყო დაბალი ფენის ხალხის მიმართ. სწორედ ამიტომ, ესპანელებში და განსაკუთრებით მადრიდელებში, იგი ძალიან დიდი ავტორიტეტითა და პატივისცემით სარგებლობდა. სწორედ ამიტომ, როდესაც მისი ძმის შვილი, მეფე ალფონსო XIII დაამხეს და ესპანეთის მეორე რესპუბლიკა დამყარდა, ესპანელებმა გააძევეს სამეფო ოჯახი, თუმცა მათ ისაბელს პატივისცემის ნიშნად ესპანეთში დარჩენის ნება დართეს. მიუხედავად ამისა, ისაბელმა თავის ნათესავებთან ერთად საფრანგეთში წასვლა გადაწყიტა. ესპანეთიდან საფრანგეთში ჩასვლიდან სულ ხუთ დღეში, 1931 წლის 22 აპრილს, პარიზში, 79 წლის ისაბელი გარდაიცვალა. იგი საფრანგეთში დაკრძალეს.
1991 წლის 23 მაისს მისი ძმის შვილიშვილმა, ესპანეთის მეფე ხუან-კარლოს I-მა ისაბელის ნეშტი საფრანგეთიდან ესპანეთში გადაასვენა და მეფე ფილიპე V-ისა და დედოფალ ისაბელ ფარნეზეს გვერდით დაკრძალა. ასევე ხუან-კარლოსის ინიციატივით, 2000 წელს გაიხსნა ე.წ. "პატარა ვერსალი", სამ სართულიანი მუზეუმი, რომელშიც მხოლოდ ისაბელის უძვირფასესი კოლექციური ნივთებია დაცული.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 20 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1851 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1931 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები კატეგორია:ტახტის მემკვიდრეები რომლებმაც ვერ შეძლეს ტახტზე ასვლა კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები კატეგორია:ასტურიის პრინცები
იოლანდა არაგონელი
იოლანდა არაგონელი (Yolanda de Aragón, Yolande d'Aragon; დ. 11 აგვისტო, 1384, სარაგოსა, არაგონის სამეფო — გ. 14 ნოემბერი, 1442, სომური, საფრანგეთის სამეფო) — ბარსელონას დინასტიის წარმომადგენელი. არაგონის მეფე ხუან I-ისა და დედოფალ იოლანდა ბარელის ქალიშვილი. ანჟუს ჰერცოგინია და ნეაპოლის ტიტულოვანი დედოფალი 1400-17 წლებში როგორც საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის შვილიშვილის, ჰერცოგ ლუი II ანჟუელის მეუღლე და მისი შვილების დედა. იგი იყო დედა ნეაპოლის მეფე რენე I-ისა და საფრანგეთის დედოფალ მარია ანჟუელისა.