cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჯენიფერ დუდნა
CRISPR-Cas9 სისტემის აღმოჩენა
2012 წელს ჯენიფერ დუდნამ და ემანუელ შარპენტიემ აღმოაჩინეს, რომ შესაძლებელია რნმ-ის თანმიმდევრობების იმგვარად შეცვლა, რომ Cas9 ფერმენტები მიმართული იყოს დნმ-ის მოლეკულის ზუსტად განსაზღვრული უბნების დასაზიანებლად. ამ აღმოჩენას გენურ ინჟინერიაში გადატრიალების ეფექტი ჰქონდა. გაჩნდა ადამიანის დაავადებების მკურნალობის ახალი მეთოდების განვითარების შესაძლებლობა. თუმცა ადამიანში გენური ინჟინერიის გამოყენებასთან დაკავშირებული მორალური და ეთიკური პრობლემების გამო 2015 წელს დუდნამ დაიწყო მუშაობა ადამიანის გენომური რედაქტირების საკითხზე მორატორიუმის გამოცხადების მოწოდებით და თავის კოლეგებთან ერთად შეიმუშავა ადამიანის ჩანასახის გენომის მოდიფიცირების წინააღმდეგ საგანგებო ღონისძიებების ჩარჩო პრინციპები. მიუხედავად ამისა, იმავე წლის აპრილში ჩინელმა მეცნიერებმა გამოაქვეყნეს CRISPR-Cas9 სისტემის გამოყენებით ადამიანის ემბრიონის გენომის მოდიფიცირების საკუთარი შედეგები.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი ბიოქიმიკოსები კატეგორია:დაბადებული 19 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1964
სეთ მაკფარლეინი
სეთ მაკფარლეინი (Seth MacFarlane; დ. 26 ოქტომბერი, 1973) — ამერიკელი კინოპროდიუსერი, რეჟისორი, მსახიობი და მომღერალი. დაკავებულია ანიმაციური და კომედიური ფილმების შექმნით. იგი ცნობილი სატელევიზიო სერიალების, „გრიფინებისა“ (1999-2003, 2005-დღემდე) და „ამერიკელი მამიკოს!“ (2005-დღემდე) ავტორი და თანაავტორია, ასევე რეჟისორია ფილმების: „ტედი“, „ტედი 2“ და „სიკვდილის მილიონი ხერხი ველურ დასავლეთში“ (2014).
მაკფარლეინი დაიბადა და გაიზარდა ქალაქ კენტში, კონექტიკუტის შტატი. 1991 წელს დაამთავრა კენტის საშუალო სკოლა, შემდეგ — როდ-აილენდის დიზაინის სკოლა და შეისწავლა ანიმაცია. შემდეგში, ჰოლივუდში, სტუდია Hanna-Barbera-ში მუშაობდა ანიმატორად, სადაც მონაწილეობა მიიღო უამრავი სატელევიზიო სერიალის შექმნაში. როგორც მსახიობი პირველად გამოჩნდა სერიალში „გილმორის გოგოები“. სეთს გადაეცა რამდენიმე ჯილდო „გრიფინების“ შექმნისთვის, მათ შორის პრაიმ-ტაიმის პრემია „ემი“, „ენის პრემია“ და „ვების პრემია“ (2009). პერიოდულად ლექციებს ატარებს აშშ-ის უნივერსიტებსა და კოლეჯებში და ლგბტ უფლებების ერთ-ერთი აქტიური დამცველია.
სეთი ასევე მის პირველ სრულმეტრაჟიანი ფილმში, „ტედი“ ახმოვანებს დათვს ტედის, რომელიც იქცა ყველაზე მაღალ შემოსავლიან R-რეიტინგის მქონე კომედიად. როგორც მომღერალს, კონცერტები ჩაუტარებია ისეთ განთქმულ საკონცერტო დარბაზებში როგორებიც არის კარნეგი-ჰოლი და როიალ ალბერტ-ჰოლი. გამოშვებული აქვს სამი სტუდიური ალბომი. მანვე დაწერა ტექსტი სიმღერისთვის „Everybody Needs a Best Friend“, რომელიც ნომინირებული იქნა ოსკარზე.
მაკფარლეინი იყო „კოსმოსი: სივრცე-დროის ოდისეას“ აღმასრულებელი პროდიუსერი — 1980 წელს კარლ სეიგანის მიერ შექმნილი სერიალის, „კოსმოსი: პერსონალურო მოგზაურობა“ გაგრძელებაა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 26 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი კომიკოსები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ათეისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი კომიკოსები კატეგორია:XXI საუკუნის ათეისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კომიკოსები კატეგორია:ამერიკელი ანიმატორები კატეგორია:ამერიკელი ათეისტები კატეგორია:ამერიკელი ბარიტონები კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი კინოპროდიუსერები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი მომღერლები და სიმღერების ავტორები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი გამხმოვანებლები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ვიდეო თამაშების მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები და სიმღერების ავტორები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ტელემსახიობები კატეგორია:ინგლისელი ამერიკელები კატეგორია:ირლანდიელი ამერიკელები კატეგორია:შოტლანდიელი ამერიკელები კატეგორია:ამერიკელი სატირისტები კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკური აქტივისტები კატეგორია:ამერიკელი ტელერეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი ტელეპროდიუსერები კატეგორია:ამერიკელი ტელესცენარისტები კატეგორია:ენის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:გრიფინები კატეგორია:მამაკაცი ტელესცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი ჯაზ-მომღერლები კატეგორია:სვინგის მომღერლები კატეგორია:პიბოდის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:ტრადიციული პოპ-მუსიკის მომღერლები კატეგორია:ვოკალური ჯაზის მომღერლები კატეგორია:პრაიმტაიმის ემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:ამერიკელი ლგბტ მოძრაობის აქტივისტები კატეგორია:Republic Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:როდ-აილენდის დიზაინის სკოლის კურსდამთავრებულები კატეგორია:შოურანერები კატეგორია:Universal Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:Verve Records-ის შემსრულებლები
კოტა (რაჯასტანი)
კოტა (कोटा) — ქალაქი ინდოეთში, რაჯასტანის შტატში, მის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. ამავე სახელწოდების ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობის მიხედვით რაჯასტანის შტატში მესამე ქალაქია (ჯაიპურისა და ჯოდპურის შემდეგ) და 47-ე ინდოეთის ქალქებს შორის 1 001 365 კაციანი მოსახლეობით (2011 წლის აღწერა). ქალაქი კოტა მდებარეობს შტატის დედაქალაქ ჯაიპურიდან სამხრეთით 240 კილომეტრში, მდინარე ჩამბალის ნაპირზე.
კლიმატი
კოტის კლიმატი ტროპიკული და ნახევრადმშრალია, რომელიც მთელი წლის განმავლობაში მაღალი ტემპერატურით ხასიათდება. ზაფხული ხანგრძლივია, ცხელი და არიდული, იწყება მარტის ბოლოს და გრძელდება ივნისის ბოლომდე. მუსონების სეზონისთვის ხასიათდება შედარებით დაბალი ტემპერატურით. მუსონების სეზონების დასასრულს, ოქტომბერში, ტემპერატურა კვლავ იზრდება. მცირე და რბილი ზამთარი იწყება ნოემბერში და გრძელდება თებერვლის ბოლომდე. ზამთრის საშუალო ტემპერატურაა 26,7 °C, ხოლო მინიმუმი 12 °C.
საშუალო წლიური ნალექების რაოდენობაა 761 მმ. ნალექების უმეტესი ნაწილი მოდის სამხრეთ-დასავლეთის მუსონებზე.
ისტორია
კოტა მდებარეობს ჰადოტის ისტორიულ ოლქში. XIV საუკუნეში ქალაქი გარშემორტყმული იყო კედლებით, ხოლო 1625 წელს იგი გახდა რაჯპუტის სამთავროს ცენტრი. დიდ მოგოლთა იმპერიის დაშლის შემდეგ ადგილობრივმა რაჯებმა მოახერხეს თავიანთი დამოუკიდებლობის დაცვა ჯაიპურის მმართველებთან სისხლიან ომებში.
1818 წელს, ბრიტანელებმა დაარწმუნეს რაჯა, რომ მათთან დაედო არათანასწორი ხელშეკრულება სამხედრო და პოლიტიკური დახმარების შესახებ. ამის შემდეგ კოტის სამთავრომ დაკარგა პოლიტიკური დამოუკიდებლობა და რაჯპუტანის სააგენტოს კონტროლის ქვეშ მოექცა.
მოსახლეობა
2011 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქ კოტის მოსახლეობის რაოდენობაა 1 001 365 ადამიანი, საიდანაც 529 795 მამაკაცია და 471 570 ქალი. ყოველ 906 ქალზე მოდის 1000 კაცი და ქალაქის მოსახლეობის 12,74 % 6 წელზე მცირე ასაკის ბავშვები არიან. წიგნიერების დონე 83,65 % (კაცებს შორის - 90,56%, ქალებს შორის 75,90%).
რელიგიური შემადგენლობა კი ასეთია: 77 % - ინდუისტია, 18 % - ისლამის მიმდევარი, 3,7 - ჯაინიზმს მისდევს, 0,4 - ქრისტიანია.
ეკონომიკა და ტრანსპორტი
ქალაქი რეგიონის მთავარი სავაჭრო ცენტრია. მრეწველობიდან განვითარებულია ბამბეულის მრეწველობა, ამზადებენ რძის პროდუქტებსაც. ქალაქ კოტაზე გადის ეროვნული ტრასა № 12 (ჯაიპური — ჯაბალპური) და № 76. უახლოესი მოქმედი აეროპორტი მდებარეობს ჯაიპურში. კოტას გაააჩნია საკუთარი აეროპორტიც, მაგრამ 1997 წლის შემდეგ რეგულარულ რეისებს აღარ იღებს.
სქოლიო
კატეგორია:რაჯასტანის ქალაქები
ალან უოტსი
ალან უოტსი (Alan Watts; დ. 6 იანვარი, 1915 — გ. 16 ნოემბერი, 1973) — ბრიტანელი მწერალი და ლექტორი, რომელიც ცნობილი იყო დასავლური აუდიტორიისთვის ბუდიზმის, დაოსიზმისა და ინდუიზმის ინტერპრეტირებითა და პოპულარიზაციით. 1938 წელს საცხოვრებლად გადავიდა აშშ-ში, სადაც, ნიუ-იორკში, დაიწყო ძენის სწავლება. მაგისტრის წოდება მიიღო თეოლოგიაში, 1945 წელს კი გახდა ეპარქიული მღვდელი. 1950 წელს მიატოვა მსახურება და კალიფორნიაში გადასახლდა, სადაც ჩაირიცხა ამერიკული აკადემიის აზიურ კვლევებზე. უოტსმა დაწერა 25-ზე მეტი წიგნი და სტატია რელიგიისა და ფილოსოფიის შესახებ. „ძენის გზა“ (1957) ბუდიზმის ერთ-ერთი ყველაზე გაყიდვადი წიგნია. იგი ამტკიცებდა, რომ ბუდიზმი შეიძლება ჩაითვალოს ფსიქოთერაპიის ფორმად. მან ასევე შეისწავლა ადამიანის ცნობიერება და ფსიქოდელიკა ისეთ ნაწარმოებებში, როგორებიცაა „ახალი ალქიმია“ (1958) და „მხიარული კოსმოლოგია“ (1962).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 6 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1915 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1973 კატეგორია:ბრიტანელი ფილოსოფოსები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ინგლისელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:ინგლისელი ამერიკელები კატეგორია:მეტაფიზიკოსები კატეგორია:ლონდონელი მწერლები კატეგორია:პანთეისტები კატეგორია:ამერიკელი ბუდისტები
ნოჰურდუზუ
ნოჰურდუზუ (Nohurdüzü) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 41 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
ამბატო (მდინარე)
ამბატო (Ambato) — მდინარე ეკვადორში. მდინარე პასტასის შენაკადი. მიედინება ქალაქ ამბატოს სიახლოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკვადორის მდინარეები
შაუმიანი-თრჩნაფაბრიკა
შაუმიანი-თრჩნაფაბრიკა (Շահումյանի թռչնաֆաբրիկա) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 220 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 332 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3.68 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
დუმბრევენი (სოროკის რაიონი)
დუმბრევენი (Dumbrăveni) — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 234 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 377 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოროკის რაიონის სოფლები
𐤍
𐤍 (ნუნ) — ფინიკიური დამწერლობის მეთოთხმეტე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს გველს. ქართული შესატყვისია ნ, ებრაული נ და ן, არაბული ﻥ, ბერძნული Ν, ლათინური N, კირილური Н და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფინიკიური ასოები
აღქენდი (მრავალმნიშვნელოვანი)
აღქენდი შეიძლება აღნიშნავდეს:
კუტუჩი
კუტუჩი (Cutuchi) — მდინარე ეკვადორში. მდინარე აბატოს შენაკადი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკვადორის მდინარეები
კებადასი
კებადასი (Cebadas) — მდინარე ეკვადორში. მდინარე პასტასის შენაკადი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკვადორის მდინარეები
აქატი
აქატი (სიცილიის მდინარე achates — ახლანდ. დირილოს მიხედვით) — მინერალი, ქიმიური შედგენილობა, კვარცის ფარულკრისტალური სახესხვაობა, წვრილზოლებრივი ტექსტურის მქონე ჭრელი ქალცედონი. ფართოდ არის გავრცელებული მეტამორფულ ქანებში. ახასიათებს ვიწრო (10 მკმ-მდე) სხვადასხვა ფერის ზოლების მრავალჯერადი გადაშრევება, რომელიც მას ზოლებრივ ტექსტურას ანიჭებს. სიმაგრე მინერალოგიური სკალით — 6,5–7. შეფერვის მიხედვით განირჩევა: აქატურონიქსი (თეთრი და შავი ზოლების მორიგეობა), სარდონიქსი (თეთრისა და მურა წითლის), კარნეოლონიქსი (თეთრისა და წითლის), სარდიონი (წითლისა და ნარინჯისფრის), აქატები (მოცისფრო ნაცრისფრისა და თეთრის). ქიმიური და თერმული დამუშავების შედეგად შესაძლებელია ზოლების ხელოვნურად შეფერვა. აქატი ნახევრად ძვირფასი ქვაა, გამოიყენება სანახელავო საქმეში. წარმოიქმნება ეფუზიური ქანების სიცარიელეებში წყალხსნარებიდან გამოლექვით. დიდი პრაქტიკული მნიშვნელობა აქვს გადალექილ, ბუნებრივ-გამდიდრებულ საბადოებს, რომლებიც ამოფრქვეული დედაქანების გამოფიტვის შედეგად ყალიბდება. აქატის ძირითადი მომპოვებლებია ბრაზილია და ურუგვაი, ცნობილი საბადოებია ინდოეთში, მადაგასკარზე, აშშ-ში, საქართველოში (ახალციხის მუნიციპალიტეტი ), აზერბაიჯანსა და სომხეთში.
სქოლიო
კატეგორია:ოქსიდის მინერალები კატეგორია:სილიკატური მინერალები
დუდანა მაზმანიშვილი
დუდანა მაზმანიშვილი (დ. 1980, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი.
ბიოგრაფია
არის მრავალი საერთაშორისო კონკურსის ლაურეატი. მუსიკალური ნიჭი ძალიან ადრე გამოამჟღავნა. სამი წლის ასაკში მუსიკას უსმენდა და ორი თითით მარტივ მელოდიებს უკრავდა კიდეც, ხუთი წლისამ ოპერისა და ბალეტის თეატრში „აიდა“ ნახა და მთელი ცხოვრება ოპერით დაავადდა, ხოლო რვა წლისამ, ორკესტრთან ერთად, მოცარტის საფორტეპიანო კონცერტი შეასრულა.
6 წლის ასაკიდან დუდანა სწავლობდა მუსიკალურ ათწლედში, დედის, ცნობილი პედაგოგის, თამარ აფაქიძის მკაცრი და ობიექტური მეთვალყურეობით. მამა – დავით მაზმანიშვილი არქიტექტორი იყო. ბაბუა — ანდრია აფაქიძე, სახელოვანი მეცნიერი, ისტორიკოსი და არქეოლოგი.
პირველი სერიოზული წარმატება პატარა მუსიკოსთან 11 წლის ასაკში მოვიდა, როდესაც ჩატარდა კონკურსი სახელწოდებით „ახალი სახეები“. დუდანა ყველაზე უმცროსი მონაწილე იყო, მაგრამ ისე შეასრულა ბახის ნაწარმოები, რომ ყველას დაამახსოვრა თავი.
„დუდანა განსაკუთრებული მუსიკალური ნიჭით გამოირჩევა და მიეკუთვნება იმ ახალგაზრდა მუსიკოსთა რიცხვს, რომლებსაც შესწევთ უნარი ფართოდ გაუთქვან სახელი საქართველოს მუსიკალურ კულტურას" — ეს სიტყვები დუდანა მაზმანიშვილის მიერ საკონკურსო მწვერვალების დაპყრობამე დიდი ხნით ადრე წარმოსთქვა მაესტრო ჯანსუღ კახიძემ. მათი ტანდემი წარმატებული გამოდგა. როდესაც დუდანა საქართველოში აღარ ცხოვრობდა, ბატონ ჯანსუღს მოწვევაზე და კონცერტში მონაწილეობაზე უარს არასდროს ეუბნებოდა. დღესაც ამბობს, რომ ბედნიერია, რომ მასთან ურთიერთობა მოასწრო.
თბილისის კლასიკური გიმნაზიისა (ყოფილი №1 საშუალო სკოლა) და მუსიკალური ათწლედის დამთავრების შემდეგ, დუდანა მაზმანიშვილმა 1998 წელს, გაცვლითი პროგრამით, სწავლა გააგრძელა მიუნხენში, უმაღლეს მუსიკალურ სკოლაში. ბედმა გაუღიმა და მოხვდა ელისო ვირსალაძის კლასში, რომელმაც მისი, როგორც პიანისტის ჩამოყალიბებაზე დიდი გავლენა მოახდინა. „ძალიან გამამდიდრა ქალბატონ ელისოსთან ურთიერთობამ. ის დიდ მოთხოვნებს უყენებს ყველა მის მოსწავლეს და პირველ რიგში, საკუთარ თავს. სწორედ ამით არის ყველასგან გამორჩეული. ბუნებრივია, როცა მის კლასში სწავლობ, ეს თვისებები გადამდებია და უფრო მომთხოვნი ხდები საკუთარი თავის მიმართ...“, – ამბობს დუდანა.
სწორედ მიუნჰენში შეასრულა პიანისტმა პირველად რახმანინოვის მესამე საფორტეპიანო კონცერტი, რომელმაც პუბლიკასაც და მუსიკის კრიტიკოსებსაც საამო ესთეტიკური შოკი მოჰგვარა. 2007 წლის ნოემბერში მან გამართა კონცერტი ნიუ-იორკის ლეგენდარულ Carnegie Hall-ში. როგორც თავად ამბობს, ეს არის დღევანდელი „საკონცერტო კოლიზეუმი“ და ალბათ, არ არსებობს დედამიწაზე მუსიკოსი, რომელიც არ ოცნებობს ამ ყველასთვის პრესტიჟულ დარბაზში გამოსვლაზე.
ნიუ-იორკში გამართული კონცერტის შემდეგ კრიტიკოსმა ჰარი გოლდსმიტმა ჟურნალ „New York Concert Review“-ში დუდანა მაზმანიშვილის შესრულება ასე შეაფასა: „ის ნამდვილი ჯადოქარია. მას უდიდესი ორკესტრის ჟღერადობისა და მომღერლის უნაზესი ბგერა აქვს. დარწმუნებული ვარ, რომ სწორედ ეს არის ის შესრულება, რომელიც სურდათ ლისტსა და ვაგნერს!“ „მის პიანიზმში შერწყმულია ბრწყინვალე ვირტუოზულობა, ინტელექტუალური დისციპლინა და ნამდვილ კლასიკოსთა დარბაისლური მანერა“, — დაწერა „Musical America“-მ.
2007 წლის ბოლოს ჩამწერმა სტუდია „OEHMS“-მა გამოსცა დუდანა მაზმანიშვილის პირველი ალბომი ბახის, ბუზონის, ლისტისა და რახმანინოვის შესრულებით. მოგვიანებით ეს ალბომი გერმანული კლასიკური რადიოს „BR4“-ის ფავორიტადაც დაასახელეს და მასში შესული ნაწარმოებები დღემდე ჟღერს ამ პოპულარული რადიოსადგურით. 2009 წელს ბრიტანულმა ჟურნალმა „International Piano“-მ დუდანა წლის საუკეთესო ამომავალ ვარსკვლავად დაასახელა.
პიანისტის წარმატებული საკონკურსო გამოსვლების ნუსხა მართლაც ვრცელია და საპატიო: ნიკოლაი რუბინშტაინის სახელობის პიანისტთა საერთაშორისო კონკურსის გრან-პრი პარიზში, ვაშინგტონის პიანისტთა საერთაშორისო კონკურსის მთავარი პრიზი, ფერუჩო ბუზონის პიანისტთა საერთაშორისო კონკურსის ლაურეატი მილანში, აუგუსტ ევერდინგის სახელობის პრიზი მიუნჰენში, ნადია რაიზენბერგის პრემია ნიუ-იორკში.
შემდეგ იწყება გაუთავებელი, მაგრამ წარმატებისთვის აუცილებელი საგასტროლო ტურნე. მუსიკოსი სოლო კონცერტებს მართავს ბერლინის, მიუნხენის, ვენის, მოსკოვის, პარიზის ცნობილ საკონცერტო დარბაზებში. შემდეგ ისევ ამერიკა, პრესტიჟული „როკფელერ ცენტრი“, მის შემოქმედებას თითქოს ახალი პალიტრა და სიღრმე ემატება. იცვლება ხასიათი და განწყობა, პიროვნული დამოკიდებულება და მიდგომა მუსიკისადმი, მაგრამ უცვლელი რჩება „მომავლის პიანისტის“ იმიჯი და მისი სტატუსი — ლეგენდარული პიანისტისა და პედაგოგის, ელისო ვირსალაძის მოწაფე.
პედაგოგებში დუდანას მართლაც გაუმართლა, მიუნჰენის შემდეგ მის ცხოვრებაში ჩნდება ჯერომ როუზი — დახვწილი მუსიკოსი და საფორტეპიანო ფესტივალის ორგანიზატორი, რომელმაც 2005 წელს ნიუ-იორკში მიიპატიჟა და მის მიმართ მართლაც მამობრივი მზრუნველობა გამოიჩინა. მისი ფესტივალის მეშვეობით ქართველი მუსიკოსის ცხოვრებაში ბევრი რამ შეიცვალა, რაც ძალიან დაეხმარა მუსიკალურ სამყაროსთან კონტაქტის დამყარებაში. დუდანამ ორი წელი გაატარა ნიუ-იორკში, ყველაზე ხმაურიან, ნევროზულ და კულტურული მოვლენებით აღსავსე ქალაქში. დაამთავრა ერთი მაგისტრატურა, შემდეგ მეორე და ბერლინში დაბრუნდა, სადაც დღემდე ცხოვრობს.
დუდანას პიროვნული და შემოქმედებითი მეგობრობა აკავშირებს დირიჟორ ნიკოლოზ რაჭველთან და ისინი ხშირად მართავენ ერთობლივ კონცერტებს. ასე მაგალითად: 2011 წლის თებერვალში დაუკრეს რახმანინოვის კონცერტი №2. 2013 წლის ზაფხულში ევგენი მიქელაძის სახელობის მუსიკალურ ცენტრში ნიკას ინიციატივით გამართულ გამოსვლაში დუდანა მოცარტის №12 საფორტეპიანო კონცერტს არა მხოლოდ უკრავდა, არამედ დირიჟორობდა კიდეც. მშობლიური ქართულის გარდა, ამჟამად თავისუფლად საუბრობს გერმანულ, ჩეხურ, ინგლისურ, ფრანგულ და რუსულ ენებზე.
დუდანა იზიარებს აღორძინების ხანის იტალიელი ჰუმანისტისა და ფილოსოფოსის, ვიტორინო და ფელტრეს დოქტრინას, რომელსაც სიცოცხლის თავისებური, პოზიტიური გაგება აღწერილი აქვს ნაშრომში „სიხარულის სახლი“. ამის შესახებ იგი თავად საუბრობს ვიდეობლოგში ფილოსოფოს გიორგი მაისურაძესთან და სოციოლოგ ირაკლი კაკაბაძესთან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1980 კატეგორია:ქართველი მუსიკოსები
ევპატორის უბე
ევპატორის უბე (Євпаторійська бухта) — კალამიტის ყურის (შავი ზღვა) შიგა უბე ყირიმის ნახევარკუნძულის სამხრეთ-დასავლეთ ნაპირთან. ხმელეთში შეჭრილია 1,3 კმ-ზე. სიგანე შესასვლელთან დაახლოებით 2 კილომეტრი. სიღრმე 10 მ-მდე. ნაპირზე ქვიშიანი და ნიჟარებიანი პლაჟებია. გაშენებულია კურორტი და ნავსადგური ევპატორია.
ლიტერატურა
კატეგორია:შავი ზღვის ყურეები
კემპ-დევიდის შეთანხმება
thumb|300px|[[მენაჰემ ბეგინი, ჯიმი კარტერი და ანვარ სადათი კემპ-დევიდში]] კემპ-დევიდის შეთანხმება — სამშვიდობო ხელშეკრულება ეგვიპტე-ისრაელს შორის.
1978 წლის 17 სექტემბერს კემპ-დევიდის საპრეზიდენტო რეზიდენციაში (აშშ) ხელი მოეწერა წინასწარ შეთანხმებას, ხოლო 1979 წლის 26 მარტს ვაშინგტონში მენაჰემ ბეგინმა და ანვარ სადათმა ხელი მოაწერეს სამშვიდობო ხელშეკრულებას ისრაელსა და ეგვიპტეს შორის.
დოკუმენტის თანახმად ისრაელმა 1982 წლამდე ეტაპობრივად გაათავისუფლა სინაის ნახევარკუნძული. მოხდა ზონის დემილიტარიზაცია და იქ გაეროს ცისფერჩაფხუტიანთა კონტიგენტი განლაგდა. აღდგა ეგვიპტესთან 1948 წლისთვის არსებული საზღვარი. ღაზის სექტორი დარჩა ისრაელის კონტროლის ქვეშ. არაბული ქვეყნებიდან პირველმა ეგვიპტემ ცნო ისრაელის დამოუკიდებლობა და მასთან დიპლომატიური ურთიერთობა დაამყარა.
ამის პასუხად 1981 წლის 6 ოქტომბერს მუსლიმმა ფანატიკოსებმა ანვარ სადათი მოკლეს. ეგვიპტე არაბული ქვეყნების ლიგიდან გარიცხეს.
კემპ-დევიდის შეთანხმება იყო ახლო აღმოსავლეთში მშვიდობის დამყარების პირველი მცდელობა ახალი ფორმულით: „მიწა მშვიდობის სანაცვლოდ“.
სლოვენიური მიწები
მინი|ტერიტორია (მწვანედ), რომელიც მოიაზრება ისტორიულ სლოვენიურ მიწებად. სლოვენიური მიწები ან სლოვენური მიწები (Slovenske dežele ან shortly Slovensko) — ტერიტორია ცენტრალურ და სამხრეთ ევროპაში, სადაც ისტორიულად საუბრობდნენ სლოვენურად. დროის განმავლობაში სლოვენიური მიწები წარმოადგენდნენ: ილირიის პროვინციის, ავსტრიის იმპერიის და ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის ნაწილს. ისინი მოიცავდნენ კარნიოლას, შტირიისა და კარინტიის საჰერცოგოს სამხრეთ ნაწილს, ისტრიას, გორიცია და გრადიშკას, ტრიესტს და პრეკმურეს. ამ ტერიტორიის უმეტესობა სადაც მკვიდრი სლოვენები ცხოვრობენ მოქცეულია თანამედროვე სლოვენიის ფარგლებში, ხოლო ნაწილი შედის იტალიის, ხორვატიის და უნგრეთის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთი ევროპა
ირაკლი მგალობლიშვილი
ირაკლი სერგის ძე მგალობლიშვილი (დ. 31 იანვარი, 1915, ქუთაისი — გ. 12 დეკემბერი, 1997, თბილისი) — ქართველი ქირურგი, საქართველოს სსრ-ის მედიცინის დამსახურებული მოღვაწე (1982), მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1962), პროფესორი (1969), საქართველოს მედიკო-ბიოლოგიურ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, გრიგოლ მუხაძის სახელობის ქირურგიული საზოგადოების თანათავმჯდომარე.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1915 წლის 31 იანვარს თბილისში, რუსეთის იმპერიაში. 1937 წელს ლენინგრადის (სანქტ-პეტერბურგი) I სამე­დიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკუ­ლ­ტეტის დამთავრების შემდეგ მუშაობას იწყებს ქირუ­რ­გად ქალაქ ჯეზყაზღანში (ყაზახეთი).
1940 წელს გაიწვიეს წითელი არმიის რიგებში, ლენინგრადის სამხედრო ოლქში, სადაც მუშაობდა ქირურგად ვოლოგდის სამხედრო ჰოსპიტალში.
1941-1945 წლებში მგალობლიშვილმა გაიარა გზა ასეულის ქირურგიდან უკრაინის II ფრონტის მეშვიდე გვარდიული არმიის ჰოსპიტალის ქირურგიული განყოფილების უფროსის თანამდებობამდე.
1945 წელს, მგალობლიშვილი იწყებს მუშაობას ლე­ნი­ნგრადის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ქირურგიული კლინიკის ორდინატორად, სადაც ამუშავებდა კლინიკურ-მორფოლოგიურ თემას ძვლის სიმსივნეების შესახებ. 1950 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე — „ძვლის სიმსივნეების დიაგ­ნოზი და მკურნალობა“ („Диа­г­ностика и лечение опухолей костей“).
1951 წელს მას კვლავ იწვევენ არმიის რიგებში კადრის ოფიცრად, ჯერ ჩიტა­ში, შემდეგ კი — ლენინგრადის სამხედრო სამედიცინო აკადემიის უფროს მასწავლებლად ზო­გა­­დი ქირურგიის კათედრაზე. აკადემიაში მუშაობის პერიოდში მგალობლიშვილმა პირველმა საბჭოთა კავშირში დაამუშავა მსხვილი ნაწლავიდან ხელოვნური საყლაპავი მილის შექმნის ოპე­რაციის მეთოდოლოგია.
1961 წელს ხელოვნური საყლაპავი მილის შექმნის თემაზე მუშაობის დასრულების შემდეგ დაიცვა სადოქტორო დისერტაციას თემაზე — „ხელოვნური საყლაპავის შექმნა მსხვი­ლი ნაწლავიდან“ („Создание искусственного пищевода из толстой кишки“). დისერტაციის დაც­ვისთა­ნავე იგი ინიშნება ლენინგრადის სამხედრო ოლქის მთავარ ქირუ­რ­გად.
1976-1979 წლებში იგი ხელმძღვანელობდა მის მიერ დაფუძნებულ თბილისის სამედი­ცი­ნო ინსტი­ტუტის ონკოლოგიის კათედრას; 1980-1985 წელებში მუშაობდა თბილისის სამედიცინო ინსტი­ტუტის სამკურნალო ფაკულტეტის ქირურგიულ დაავადებათა I კათედრის გამგედ. სიცოცხლის ბოლომდე, ეწეოდა დიდ საკო­­ნ­­სულტაციო და პრაქტიკულ მუშაობას საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს IV სამმა­რთ­ვე­ლოს და ომის ვეტერანთა ჰოსპიტალის ქირურგიულ განყოფილებებში.
მიღებული აქვს წითელი ვარსკვლავისა (ორჯერ) და სამამულო ომის II ხარისხის ორდენები.
ირაკლი მგალობლიშვილი გარდაიცვალა 1977 წლის 12 დეკემბერს. დაკრძალულია საბურთალოს სამხედრო მემორიალურ სასაფლაოზე, თბილისში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 31 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1915 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1997 კატეგორია:ქართველი ქირურგები კატეგორია:მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
ალადინი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ალადინი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ჟაკ დე სორე
ჟაკ დე სორე (Jacques de Sores) — ფრანგი მეკობრე, რომელიც თავს დაესხა და გადაწვა ჰავანა (დღ. კუბა) 1555 წელს.
ჰავანაზე მისი თავდასხმის გარდა, სორე ნაკლებად ცნობილია. მას მეტსახელად „გამანადგურებელი ანგელოზი“ ერქვა ("L'Ange Exterminateur"). იგი იყო ჰუგენოტების მეკობრეების ჯგუფის ლიდერი. კიდევ ერთი ფრანგი მეკობრე, ფრანსუა ლე კლერკი და სორე საფრანგეთიდან გაემგზავრნენ 1553 წელს სამი სამეფო გემით, საფრანგეთის მეფის ფრანსუა I-ის დავალებით, მის დაქვემდებარებაში მყოფ კერძო პირებთან ერთად, რომელთაც გამდიდრებულებს სურდათ ახალი მსოფლიოდან ესპანეთში დაბრუნება. ლე კლერკმა 1554 წელს დაარბია სანტიაგო-დე-კუბა, ასევე, ზოგიერთ ცნობარში ნახსენებია დე სორეს სანტიაგო-დე-კუბაზე თავდასხმა, თუმცა ეს კლერკის თავდასხმის ნაწილი იყო თუ არა, უცნობია. მან შესაძლოა გამოიყენა კაიო-რომანო და კაიო-კოკო, ხარდინეს-დელ-რეის არქიპელაგის მიმდებარედ, ჩრდილოეთ კუბის სანაპიროზე განხორციელებული ოპერაციების ბაზად.
ჰავანაზე თავდასხმის დეტალები საეჭვოა: გემების რაოდენობა, რომლებიც დე სორემ თავდასხმისას გამოიყენა, რაოდენობა მერყეობს 2-დან 20-მდე. მიუხედავად გემების რიცხვისა, დე სორეს მცირე პრობლემები ჰქონდა, მსუბუქად დაცული ქალაქის, ხელში ჩაგდებისას. მან გაანადგურა ლა ფუერსა ვიეხას ციხე, დღევანდელ კალე ტაკონში, და გადაწვა ქალაქის დიდი ნაწილი. დე სორეს ქმედებებმა აიძულა ესპანეთის გვირგვინი დაეწყო მასიური გამაგრების პროგრამა. დე ლა რეალ ფუერსას ციხე აშენდა ვიეხა ფუერსას შესაცვლელად, მოგვიანებით კი მოროს ციხესიმაგრე და მცირე ზომის სან სალვადორ დე ლა პუნტას ციხე აშენდა ჰავანის ნავსადგურის შესასვლელის მოპირდაპირე მხარეს.
1570 წლის 15 ივლისს დე სორემ მოკლა 40 პორტუგალიელი იეზუიტი მისიონერი და მათი სხეულები ზღვაში გადაყარა ტასაკორტეში, კანარის კუნძულებზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული XVI საუკუნე კატეგორია:მეკობრეები
იქინჯი-ალიბეილი (მრავალმნიშვნელოვანი)
იქინჯი-ალიბეილი შეიძლება აღნიშნავდეს:
შენავანი (არმავირი)
შენავანი (Շենավան) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 812 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 190 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 9.53 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
ნოვდუნი
ნოვდუნი (Növdün) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 310 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
ქოვუშუხი
ქოვუშუხი (Qovuşuq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
20th Century Fox Television
20th Century Fox Television — ამერიკული მედია კომპანია, რომელიც დაკავებული არის სატელევიზიო გადაცემების წარმოებით. მისი მფლობელია 21st Century Fox. დაარსდა 1949 წელს TCF Television Productions, Inc-ის სახელწოდებით, ხოლო 1958 წელს დაერქვა 20th Century Fox Television.
კომპანიის შტაბ-ბინა მდებარეობს ლოს-ანჯელესში, კალიფორნია. 2006 წლის მონაცემით, მისი შემოსავალი შეადგენს 11 მილიარდ ამერიკულ დოლარს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კომპანიები დაფუძნებული ლოს-ანჯელესში კატეგორია:Fox Entertainment Group კატეგორია:კომპანიები დაარსებული 1949 წელს
მარკის რაიონი
მარკის რაიონი (Distrito de Marca) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის რეკუაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2664 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 054 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 184.84 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:რეკუაის პროვინციის რაიონები
რუსეთის უშიშროების ფედერალური სამსახური
მინი|200პქ|ფსბ-ს ემბლემარუსეთის ფედერაციის უშიშროების ფედერალური სამსახური (რუსეთის ფსბ; Федеральная служба безопасности Российской Федерации (ФСБ)) — რუსეთის ფედერაციის აღმასრულებელი ხელისუფლების ფედერალური ორგანო, სპეცსამსახური, რომელიც საკუთარი უფლებამოსილების ფარგლებში, ახორციელებს რუსეთის ფედერაციის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის ამოცანების გადაწყვეტას.
უშიშროების ფედერალურ სამსახურს უფლება აქვს აწარმოოს წინასასამართლო გამოძიება და წინასწარი მოკვლევა, ოპერატიულ-საგამოძიებო და სადაზვერვო საქმიანობა. რუსეთის ფსბ-ში გათვალისწინებულია სამხედრო, სამართალდამცავი და სამოქალაქო სახელმწიფო სამსახური. განეკუთვნება იმ გასამხედროებული ორგანიზაციების ნაწილს, რომლებიც უფლებამოსილნი არიან იქონიონ საბრძოლო, მექანიკური, ცეცხლსასროლი და სხვა სახის იარაღი.
ისტორია
1995 წლის 3 აპრილს, რუსეთის პრეზიდენტმა, ბორის ელცინმა ხელი მოაწერა ფედერალურ კანონს „რუსეთის ფედერაციაში უშიშროების ფედერალური სამსახურის ორგანოების შესახებ“, რომელიც ძალაში შევიდა იმავე წლის 10 აპრილს, რუსეთის ფედერაციის კანონმდებლობათა კრებულში მისი ოფიციალური გამოქვეყნების დღიდან. ახალი კანონის შესაბამისად, რუსეთის ფედერაციის კონტრდაზვერვის ფედერალურ სამსახური სახელი შეეცვალა და გახდა რუსეთის ფედერაციის უშიშროების ფედერალური სამსახური, ამასთან, არ განხორციელებულა საორგანიზაციო-საშტატო ღონისძიებები, სამსახურის თანამშრომლები (დირექტორისა და მისი მოადგილის ჩათვლით) დარჩნენ თავიანთ თანამდებობებზე ხელახლა დანიშვნის და ატესტაციის გარეშე. 1995 წლის 23 ივნისს, შესაბამისი ცვლილებები „უკანა რიცხვით“ შეტანილ იქნა აღმასრულებელი ხელისუფლების ფედერალური ორგანოების სტრუქტურაში. ამავე ბრძანებით დამტკიცებულ იქნა სამსახურისა და მისი ცენტრალური აპარატის სტრუქტურისა და საქმიანობის წესი, რომელიც იმეორებდა კონტრდაზვერვის ფედერალური სამსახურის სტრუქტურას, ზოგიერთი გამონაკლისის გარდა (ხელახლა შეიქმნა საგამოძიებო სამმართველო, გამოჩნდა ახალი სტრუქტურული ერთეული - სპეციალური ოპერაციების სამმართველო, ხოლო სამდივნო გარდაიქმნა საქმეთა სამმართველოდ).
„რუსეთის ფედერაციის უშიშროების ორგანოების მუშაკის დღის დაწესების შესახებ“ რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის № 1280 ბრძანებულებით, 1995 წლის 20 დეკემბრიდან, დაწესდა პროფესიული დღესასწაული - რუსეთის ფედერაციის უშიშროების ორგანოების მუშაკის დღე, რომელიც აღინიშნება ყოველი წლის 20 დეკემბერს. სწორედ, 1917 წლის 20 დეკემბერს დაარსდა რუსეთის პირველი სპეცსამსახური - კონტრრევოლუციასთან და საბოტაჟთან ბრძოლის სრულიად რუსეთის საგანგებო კომისია, იგივე ჩეკა (ВЧК).
1997 წლის მაისში, განხორციელდა ფსბ-ის ცენტრალური აპარატის დიდი რეორგანიზაცია. კერძოდ, სამმართველოთა ოდენობა 22-დან 5-მდე შემცირდა, ხოლო დანარჩენი სამმართველოები 5 დეპარტამენტში გადაანაწილეს.
2003 წლის 11 მარტს, რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტმა ვლადიმერ პუტინმა უშიშროების ფედერალურ სამსახურს, საკუთარი ბრძანებულებით, გადასცა რუსეთის ფედერაციის ფედერალური სასაზღვრო სამსახურის ფუნქციები სრულად, ხოლო რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტთან არსებული სამთავრობო კავშირგაბმულობისა და ინფორმაციის ფედერალური სააგენტოს ფუნქციები ნაწილობრივ.
2004 წლის ივლისში განხორციელდა ფსბ-ს ცენტრალური აპარატის მომდევნო მასშტაბური რეორგანიზაცია. კერძოდ, დეპარტამენტებთან ერთად, შეიქმნა უშიშროების ფედერალური სამსახურის სამსახურები, ხოლო დირექტორის მოადგილეთა რაოდენობა 12-დან შემცირდა 4-მდე, საიდანაც ორი პირველი მოადგილეა.
საქმიანობის მიმართულებები
thumb|200px|რუსეთის ფსბ-ს სამხედრო კონტრდაზვერვის დეპარტამენტის ემბლემა, [[2008]] „რუსეთის ფედერაციაში უშიშროების ფედერალური სამსახურის ორგანოების შესახებ“ 1995 წლის 3 აპრილის ფედერალური კანონის(№ 40-ФЗ) მე-8 მუხლის თანახმად, რუსეთის ფსბ-ს ორგანოების საქმიანობა ხორციელდება შემდეგი ძირითადი მიმართულებებით:
რუსეთის ფსბ-ს ორგანოების საქმიანობის სხვა მიმართულებები, განისაზღვრება ფედერალური კანონმდებლობით.
რუსეთის ფსბ-ს ორგანოების სტრუქტურა
thumb|330px|რუსეთის უშიშროების ფედერალური სამსახურის შტაბბინა [[ლუბიანსკის მოედანი|ლუბიანსკის მოედანზე. ცენტრში ყველაზე ცნობილი შენობაა — 1919—1991 წლებში საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო უშიშროების ორგანოების მთავარი შენობა. მარცხნივ, დიდი ლუბიანკის მეორე მხარეს — რუსეთის ფსბ-ს ამჟამინდელი მთავარი შენობაა (აგებულია 1980-იანი წლების დასაწყისში).]] 330px|მინი|რუსეთის უშიშროების ფედერალური სამსახურის [[ნიჟნი ნოვგოროდი|ნიჟნი-ნოვგოროდის სამმართველოს შენობა. ]] რუსეთის ფედერაციის უშიშროების ფედერალური სამსახურის ორგანოებს განეკუთვნება:
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ფედერალური უსაფრთხოების სამსახური კატეგორია:რუსეთის სამართალდამცავი ორგანოები კატეგორია:რუსეთის ფედერალური სამსახურები კატეგორია:რუსეთის სპეცსამსახურები
მაგდებურგის ტრამვაი
მაგდებურგის ტრამვაის ქსელი (გერმ: Straßenbahnnetz Magdeburg) არის ტრამვაის სისტემა მაგდებურგში, საქსონია-ანჰალტის რეგიონის დედაქალაქში. გაიხსნა 1877 წელს, როგორც ცხენის წევის ტრამვაი.
მოძრავი შემადგენლობა
2020 წლის მდგომარეობით მაგდებურგში ექსპლუატაციაშია 109 ტრამვაის ვაგონი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ტრამვაის ქსელები ქალაქების მიხედვით
მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის შობის ტაძარი (ივანოვსკოე)
მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის შობის ტაძარი (Храм Рождества Иоанна Предтечи) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის აღმოსავლეთი ადმინისტრაციული ოლქის ივანოვსკოეს რაიონში.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ხის ტაძარი ააშენეს სოფელ კოლიევეში (ასე ერქვა სოფელ ივანოვსკოეს ადრე) 1667 წელს. 1700 წელს ეკლესია მოითვლიდა 10 მრევლის ოჯახს. 1801 წელს ააგეს ქვის ეკლესია რუსული კლასიციზმის სტილში. XIX საუკუნის 80-იან წლებში სამრეკლოს ორ მხარეს მიაშენეს ნაგებობები.
1917 წლის რევოლუციის შემდეგ ეკლესიამ გააგრძელა მოქმედება, მასში გადაიტანეს დახურული მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის გირეევოს ეკლესიის საკურთხეველი.
1926 წლისათვის ივანოვსკოეში ირიცხებოდა 1275 ადამიანი. კოლექტივიზაციის პერიოდში სოფელში ჩამოყალიბდა კოლმეურნეობა „Вперед“, მაგრამ სოფლის მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი მუშაობდა რეუტოვისა და პეროვის ფაბრიკაში. ეკლესია გახდა სოფლიოს სასულიერო ცენტრი.
1989 წლიდან ტაძრის წინამძღვარი გახდა პეტრე ზახაროვი. 1991 წელს ტაძრის წინამძღვარი მიხაილ შევჩენკო გარდაიცვალა და დაკრძალეს ტაძრის საკურთხევლის კედელთან.
1990 წელს დაიწყო ტაძრის სარეკონსტრუქციო სამუშაოები, მისი მოედნის გაფართოების მიზნით. განახლებულ ტაძარს 1991 წლის 9 მარტს ესტუმრა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი ალექსი II. პატრიარქის ლიტურგიას დაესწრო 200 ადამიანი.
2000 წელს ტაძარს მიაწერეს ზეციური სასწაულის ეკლესია. ასევე მიაწერეს წმინდა ლუკას სამლოცველო.
2013 წლის 7 ივლისს ტაძრის დღესასწაულზე საღვთო ლიტურგია აღავლინა პატრიარქმა კირილმა.
ტაძრის ტერიტორიაზე 1800-იანი წლებიდან მოქმედებს სასაფლაო. აქ დაკრძალულია წინამძღვარი თეოდორ კაზანსკი და მისი დედა მ. კაზანსკაია. გარდა ამისა, სასაფლაოზე დაკრძალულია ხუთი საეკლესიო მოღვაწე.
ტაძარში დაცულია რამდენიმე სიწმინდე. ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედი ხატი ყოველთა მწუხარეთა სიხარული, იოანე ნათლისმცემლისა და ბასილი დიდის ხატები მათი წმინდა ნაწილებით.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
მესამე გზა (პოლიტიკა)
მესამე გზა - პოლიტიკური ფილოსოფია და პოლიტიკური პოზიცია მსგავსი ცენტრიზმის მიმდინარეობისა, რომელიც ცდილობს მოახდინოს განსხვავებული მემარჯვენე და მემარცხენე პოლიტიკის სინთეზი მემარჯვენე-ცენტრისტულ, ცენტრისტულ და ზოგიერთ მემარცხენე-ცენტრისტულ ეკონომიკურ-სოციალურ პოლიტიკასთან. მესამე გზა შეიქმნა, როგორც პოლიტიკური დღის წესრიგის გადახედვის საშუალება, სხვადასხვა ცენტრისტული-მემარცხენე პროგრესული მოძრაობების ფარგლებში, სახელმწიფოს მხრიდან ეკონომიკური სიცოცხლისუნარიანობისა და ეკონომიკური ინტერვენციონისტული პოლიტიკის გადაჭარბებული გამოყენების გამო, რომლებიც ადრე სარგებლობდა პოპულარობით კეინზიანიზმის სახელით. იგი ამავდროულად წინააღმდეგობაში მოდიოდა ნეოლიბერალიზმისა და ახალი მემარჯვენეობის პოპულარობის მატებასთან, 1970-იანი წლების ბოლოსა და მთელი 80-იანი წლების დასაწყისში. მესამე გზას ხელი შეუწყო სოციალისტურ-ლიბერალურმა და სოციალ-დემოკრატიულმა პარტიებმა.
მთავარი სოციალ-დემოკრატის ტონი ბლერის მტკიცებით, სოციალიზმი, რომელსაც იგი მხარს უჭერდა, განსხვავდებოდა სოციალიზმის ტრადიციული კონცეფციისაგან და ამბობდა: ბლერმა იგი მოიხსენია, როგორც "სოციალ - იზმი", რომელიც მოიცავს პოლიტიკას, რომელიც პიროვნებებად აღიარებს სოციალურ ურთიერთდამოკიდებულებას და მხარს უჭერს სოციალურ სამართლიანობას, სოციალურ ერთობას, თითოეული მოქალაქის თანაბარ ღირებულებას და თანაბარ შესაძლებლობებს. სოციალურ-დემოკრატიული თეორეტიკოსის, ენტონი გიდენსის მიხედვით, მესამე გზა უარყოფს სოციალიზმის ტრადიციულ კონცეფციას და ამის ნაცვლად, იღებს სოციალიზმის კონცეფციას ისე, როგორც ეს ენტონი კროსლანდმა აღწერა: სოციალიზმი არის ეთიკური დოქტრინა, რომელიც სოციალ-დემოკრატიულ მთავრობებს განიხილავს, როგორც სიცოცხლისუნარიანი ეთიკური სოციალიზმის ნაწილს და თვლის რომ მათ შესწევთ ძალა აღმოფხვრან კაპიტალიზმის უსამართლო ელემენტები, როგორებიცაა სოციალური კეთილდღეობა და პოლიტიკის უზრუნველყოფის სხვა მიმართულებები და რომ თანამედროვე სოციალიზმი არის მარქსისტული იდეების გაგრძელება, რომლის მიხედვითაც უნდა მოხდეს კაპიტალიზმის, როგორც წარმოების საშუალების მოსპობა. 2009 წელს ბლერმა საჯაროდ გამოუცხადა მხარდაჭერა "ახალ კაპიტალიზმს".
მესამე გზა მხარს უჭერს საზოგადოების უფრო მეტ სწრაფვას ეგალიტარიზმისკენ, სხვადასხვა უნარების გამოყენებით, შესაძლებლობებისა და პროდუქტიულობის განაწილების გაზრდის მიზნით. ამავდროულად, იგი უარს ამბობს შემოსავლის გადანაწილებაზე. იგი ხაზს უსვამს დაბალანსებული ბიუჯეტებისადმი ვალდებულებას, რაც უზრუნველყოფს თანაბარი შესაძლებლობის არსებობას, რაც თავისთავად შერწყმულია პირად პასუხისმგებლობასთან, სამთავრობო ძალაუფლების დეცენტრალიზაციის მაქსიმალურ დონესთან, სახელმწიფო და კერძო პარტნიორობის წახალისებასა და ხელშეწყობასთან, შრომითი მიწოდების გაუმჯობესება, ინვესტიციები ადამიანის განვითარებაში, დაცვასთან, სოციალური კაპიტალის არსებობასთან და გარემოს დაცვასთან. ამასთან, მესამე გზის პოლიტიკის სპეციფიკური განმარტებები შეიძლება განსხვავდებოდეს ევროპასა და შეერთებულ შტატებში. მესამე გზა გაკრიტიკებულია ზოგიერთი კონსერვატორების, ლიბერალებისა და ლიბერტარიანელების მიერ, რომლებიც თვისუფალი ბაზრისა და კაპიტალიზმის მომხრენი არიან. აღნიშნული მიმართულება ასევე მკაცრად გააკრიტიკეს სხვა სოციალ-დემოკრატიულმა მიმდინარეობებმა, ისევე როგორც ანარქისტებმა, კომუნისტებმა და დემოკრატიულმა სოციალისტებმა, მემარჯვენე ღირებულებების ღალატის მოტივით. ზოგიერთი ანალიტიკოსი, მესამე გზას ახასიათებს, როგორც ეფექტურად ნეოლიბერალურ მოძრაობას.
EMS Synthi A
EMS Synthi A — პორტატული ანალოგური სინთეზატორი, ელექტრონული მუსიკალური ინსტრუმენტი. იგი Electronic Music Studios Ltd-მ (EMS) 1971 წელს შეიმუშავა.
მესამე გზა (პოლიტიკა)
წარმოშობა
ტერმინი - მესამე გზა გამოყენებულია მრავალფეროვანი პოლიტიკური კურსებისა და იდეოლოგიის ასახსნელად ბოლო რამდენიმე საუკუნეებში. ეს იდეები განხორციელდა პროგრესივიზმის მიერ მე -20 საუკუნეში. ტერმინი კვლავ გააქტიურეს 1950-იან წლებში გერმანელმა ორდილიბერალურმა ეკონომისტებმა, როგორიც იყო ვილჰელმ როპკე, რამაც საბოლოოდ განაპირობა სოციალური ბაზრის ეკონომიკის კონცეფციის შემუშავება. მოგვიანებით რიპკე დაშორდა ტერმინს და სოციალურ საბაზრო ეკონომიკა წარმოაჩინა, როგორც პირველი გზა თავისუფალი ბაზრის ეკონომიკის მიღწევის თვალსაზრისით.
1968 წლის პრაღის გაზაფხულის დროს, რეფორ-ეკონომისტმა ოტა შიკმა წარმოადგინა მესამე გზის ეკონომიკური რეფორმა, როგორც ქვეყნის შიგნით არსებული პოლიტიკური ლიბერალიზაციისა და დემოკრატიზაციის ნაწილი. ისტორიულ ჭრილში, ამგვარი წინადადებები უკეთ არის აღწერილი ლიბერალიზირებული ცენტრალიზებულად დაგეგმილი ეკონომიკის სახელით და არა სოციალურად მგრძნობიარე კაპიტალიზმის, რომელსაც მესამე გზის პოლიტიკოსები ცდილობდნენ დაეკავშირებინათ დასავლეთთან. 1970-80-იან წლებში, ენრიკო ბერლინგუერი, იტალიის კომუნისტური პარტიის ლიდერი, მოვიდა რათა ადვოკატირება გაეწია სოციალისტური საზოგადოების ხედვასთან დაკავშირებით. ზემოთ აღნიშნული უფრო პლურალისტული იყო, ვიდრე ნამდვილი სოციალიზმი, რომელსაც, როგორც წესი, იცავდნენ ოფიციალური კომუნისტური პარტიები, მაშინ როცა ისინი ეკონომიკურად უფრო ეგალიტარულები იყვნენ, ვიდრე სოციალ-დემოკრატია. ეს იყო ნაწილი ფართო ევროკომუნიზმის ტენდენცია კომუნისტურ მოძრაობებში.
რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, ჰაროლდ მაკმილანმა, ბრიტანეთის პრემიერ მინისტრმა 1957 წლიდან 1963 წლამდე, საფუძველი ჩაუყარა თავის მმართველობის ფილოსოფიას, რაც შეჯამებულ იქნა 1938 წლის წიგნში "შუა გზა".
EMS Synthi A
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:EMS-ის სინთეზატორები კატეგორია:ელექტრონული მუსიკალური ინსტრუმენტები
მესამე გზა (პოლიტიკა)
თანამედროვე გამოყენება
მესამე გზის პოლიტიკა ჩანს ენტონი გიდენსის ისეთ ნამუშევრებში, როგორებიცაა თანამედროვეობის შედეგები (1990), თანამედროვეობა და თვითმყოფადობა (1991), ინტიმურობის ტრანსფორმაცია (1992), მარცხენა და მარჯვენა ( Beyond მარცხენა და მარჯვენა ) მიღმა (1994) და მესამე გზა: სოციალური დემოკრატიის განახლება (1998). წიგნში მარცხენას და მარჯვენას მიღმა, გიდენსი აკრიტიკებს ბაზრის სოციალიზმს და აგებს ექვსპუნქტიანი ჩარჩოს რეკონსტრუქციულ რადიკალურ პოლიტიკაში, რომელიც მოიცავს შემდეგ მნიშვნელობებს:
ავსტრალია
მინი| ბობ ჰოკმა, [[პოლ კიტინგი|პოლ კითინგთან ერთად საფუძველი ჩაუყარა როგორც ახალ დემოკრატებს, ასევე ახალ ლეიბორისტებს, ასევე მესამე გზის პოლიტიკას ]] 1983 წლიდან 1996 წლამდე ნომინალურად ცენტრალურად მემარჯვენე ავსტრალიის ლეიბორისტული პარტიის (ALP) მმართველობის პირობებში, ბობ ჰოკისა და პოლ კიტინგის მთავრობები ატარებდნენ ბევრ ეკონომიკურ პოლიტიკას, რომელიც დაკავშირებული იყო ეკონომიკურ რაციონალიზმთან, როგორიცაა: 1983 წელს ავსტრალიის დოლარის მცურავი, სავაჭრო ტარიფების შემცირება, საგადასახადო რეფორმები, დაწყებული ცვლილებებით ცენტრალიზებულ ანაზღაურებასთან დაკავშირებით საწარმოთა ვაჭრობაში და დამთავრებული პროფკავშირული საქმიანობის მძიმე შეზღუდვებით, მათ შორის, გაფიცვის აქციებთან და სამოქმედო გარიგებებთან დაკავშირებით. მათ ასევე გაატარეს პრივატიზაციის რეფორმები ზოგიერთ ბიზნესთან მიმართებით, როგორიცაა Qantas და თანამეგობრობის ბანკი. ასევე საბანკო სისტემის საბითუმო დერეგულირებას ჩაუყარეს საფუძველი. ზოგიერთი პოლიტიკური კომენტატორი თანხმდება, რომ მან ცენტრალური მემარცხენე პარტიები ნეოლიბერალიზმისკენ მიმავალ გზაზე მიიყვანა. რამდენიმე ნეოლიბერალური რეფორმის აღიარებისას, სხვები არ ეთანხმებიან ამგვარ მსოაზრებას და ყურადღებას ამახვილებენ კეთილდღეობასა და სოციალურ თანასწორობაზე, რომელიც მათ უზრუნველყვეს "1991 წლის უწყვეტი ეკონომიკური ზრდით 26 წლის განმავლობაში" და მიიჩნევდნენ, რომ ეს კარგად შეესაბამებოდა "ავსტრალიის ლეიბორიზმს".
იტალია
მინი| [[მატეო რენცი, იტალიის ყოფილი პრემიერ მინისტრი, მესამე გზის პოლიტიკოსი ]] იტალიის დემოკრატიული პარტია არის მრავლობითი სოციალ-დემოკრატიული პარტია, რომელიც მოიცავს მრავალ განსხვავებულ იდეოლოგიურ ტენდენციას. პოლიტიკოსები, როგორიცაა ყოფილი პრემიერ მინისტრი რომანო პროდი და მატეო რენცი, მესამე გზის მომხრენი არიან. რენცის პერიოდულად ადარებდნენ ბრიტანეთის ყოფილ პრემიერ მინისტრ ტონი ბლერს პოლიტიკური შეხედულებების გამო. თავად რენცი ადრეც აცხადებდა, რომ როგორც მესამე გზაზე ბლერის იდეოლოგიის მომხრე, მის მიზანს ლიბერალური ეკონომიკისა და მემარცხენე სოციალური პოლიტიკის სინთეზირება წარმოადგენს.
2019 წლის სექტემბერში რენცმა განაცხადა თავის განძრახვის შესახებ, რომ დაეტოვებინა დემოკრატიული პარტია და შეექმნა ახალი საპარლამენტო ჯგუფი. მან ოფიციალურად შექმნა იტალია ვივა რათა გაეგრძელებინა ლიბერალური და მესამე გზის ტრადიცია  პროევროპულიზმის ჩარჩოებში, განსაკუთრებით, როგორც ეს წარმოდგენილია საფრანგეთის პრეზიდენტის ემანუელ მაკრონის La République En Marche- ში.
გაერთიანებული სამეფო
ყოფილი პრემიერ მინისტრი ტონი ბლერი მოხსენიებულია, როგორც მესამე გზის პოლიტიკოსი. ბლერის კაბინეტის ყოფილი წევრის თქმით, ბლერმა და ლეიბორისტულმა პარტიას აქვს ვალი 1980-იან წლებში ავსტრალიაში მოქმედი ბობ ჰოკის მთავრობისა, რადგან სწორედ მათგან შეიტყვეს თუ როგორ უნდა მმართონ მესამე გზა. ბლერმა 1994 წელს ფაბიანის პამფლეტში დაწერა სოციალიზმის ორი თვალსაჩინო ვარიანტის არსებობის შესახებ. კერძოდ, ერთი, რომელიც ემყარება მარქსისტულ-ლენინურ ეკონომიკურ დეტერმინისტულ და კოლექტივიზმულ ტრადიციას, ხოლო მეორე - ეთიკური სოციალიზმი, რომელიც დაფუძნებულია ”სოციალური სამართლიანობის, თითოეული მოქალაქის თნაბარ ღირებულებაზე, შესაძლებლობის თანასწორობასა და საზოგადოებაზე ". ბლერი გიდენსის იდეებისა და მწერლობის განსაკუთრებული მიმდევარია. მინი| [[ბილ კლინტონი და ტონი ბლერი, მესამე გზის ადრეული მიმდევრები 90-იან წლებში ]]
ამერიკის შეერთებული შტატები
მინი| ენტონი გიდენსი და პრეზიდენტი კლინტონი, მესამე გზის მომხრეები ამერიკის შეერთებულ შტატებში, მესამე გზის მიმდევრები იყენებენ ფინანსურ კონსერვატიზმს უფრო დიდი დოზით, ვიდრე ტრადიციული ეკონომიკური ლიბერალები. მხარს უჭერენ გარკვეულწილად welfare state-ის ჩანაცვლების იდეას workfare-ით. უარს ამბობენ წმინდა laissez-faire ეკონომიკასა და ლიბერტარიულ სხვა პოზიციებზე. მართვის მესამე გზის სტილი მტკიცედ იქნა მიღებული და ნაწილობრივ გადაკეთებული პრეზიდენტ ბილ კლინტონის ადმინისტრაციის დროს.
სქოლიო
კატეგორია:სოციალური ლიბერალიზმი კატეგორია:სოციალ-დემოკრატია კატეგორია:პოლიტიკური თეორიები კატეგორია:პოლიტიკური ფილოსოფია კატეგორია:XX საუკუნე პოლიტიკაში
ფარნაკე II
ფარნაკე II — პონტოს და ბოსფორის სამეფოს მეფე. ფარნაკე II სამეფო ტახტზე მითრიდატე VI-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 63 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 47 წელს, მის შემდეგ პონტოს სამეფო ტახტზე დარიოსი ავიდა.
ფარნაკე იყო ცნობილი მითრიდატე VI ევპატორის ვაჟი, რომელსაც ეკუთვნოდა ბოსფორის სამეფო ძვ.წ. 108 წლიდან. აპიანე ამბობდა, რომ მითრიდატე ვაჟებს შორის ყოველთვის გამოარჩევდა ფარნაკეს და ფიქრობდა, რომ მის ადგილს სწორედ ის დაიკავებდა.
მმართველობის დაწყება
ძვ. წ. 63 წელს დიდი მარცხი განიცადა მითრიდატემ რომაელთა მეთაურ პომპეუსთან და ამის შემდეგ მისი სამეფო რომაელთა მმართველობის ქვეშ მოექცა. ფარნაკემ მამის წინააღმდეგ შეთქმულება მოაწყო. რომაელმა დეზერტირებმა და მეზღვაურებმა ფარნაკე მეფედ დანიშნეს. მითრიდატეს თვალწინ ჯარისკაცებმა ეკლესიიდან გამოიტანეს ღერო და ფარნაკე ამით აკურთხეს მეფედ გვირგვინის ნაცვლად. მითრიდატემ იხილა ეს და მაშინვე თავი მოიკლა. ფარნაკმა მამის ცხედარი პომპეუსს გაუგზავნა და ბოსფორის სამეფო ხელში ჩაიგდო ფანაგორიას გარდა.
ზელის ბრძოლა
ფარნაკმა ყირიმში სკვითები და სარმატები შეკრიბა და მათი მეშვეობით ფეოდოსია და პანტიკაპეიონი დაიპყრო. ასანდრმა, რომელიც ფარნაკმა ბოსფორის მმართველად დააყენა მისი არყოფნის დროს, უეცრად მის წინააღმდეგ გაილაშქრა. ფარნაკის ჯარს, რომელმაც ცხენები დაკარგა, არ შეეძლოთ მათ გარეშე ბრძოლა და ამიტომ ბრძოლის ველზე დაიხოცნენ. თვითონ ფარნაკი კი სიკვდილის ბოლო წუთამდე მამაცად იბრძოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პონტოს მეფეები
დარიოსი (პონტო)
დარიოსი — პონტოს სამეფოს მეფე. დარიოსი სამეფო ტახტზე ფარნაკე II-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 39 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 37 წელს, მის შემდეგ პონტოს სამეფო ტახტზე არშაკი ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პონტოს მეფეები
ოდოარდო ფარნეზე (პარმის პრინცი)
ოდოარდო ფარნეზე (Odoardo Farnese; დ. 12 აგვისტო, 1666, კოლორნო, იტალია — გ. 6 სექტემბერი, პარმა, იტალია) — ფარნეზეების დინასტიის წარმომადგენელი. პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ რანუჩო II-ისა და იზაბელა დ’ესტეს უფროსი ვაჟი. ესპანეთის დედოფალ ისაბელ ფარნეზეს მამა.
ბიოგრაფია
ოდოარდო ფარნეზე დაიბადა 1666 წლის 12 აგვისტოს კოლორნოში, ფარნეზეების საზაფხულო რეზიდენციაში. იგი იყო პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ რანუჩო II-ისა და მისი მეორე ცოლის, იზაბელა დ’ესტეს უფროსი ვაჟი და უმცროსი შვილი. ოდოარდოს დედა მასზე მშობიარობის შემდეგ გამოწვეული გართულებებით გარდაიცვალა იმავე წლის 21 აგვისტოს, 31 წლის ასაკში, რის შემდეგაც მოდენასთან ალიანსის შესანარჩუნებლად მამამისმა ცოლად ოდოარდოს დეიდა, მარია დ’ესტე შეირთო.
რანუჩო II-მ ოდოარდოს უფროსი და, მარგერიტა მარია ფარნეზე მოდენის ჰერცოგს მიათხოვა, რის შემდეგაც უკვე ვაჟის დაქორწინებაზეც დაიწყო ფიქრი, თუმცა იტალიელი რძალი არ სურდა. ამის გამო 1690 წლის 3 აპრილს ოდოარდო ფარნეზე მარიონეტულად დაქორწინდა დოროთეა სოფია ნოიბურგელზე, პფალცის კურფიურსტ ფილიპ ვილჰელმისა და ელიზაბეთ ამალია ჰესენ-დარმშტადტელის უმცროს ქალიშვილზე. წყვილის ნამდვილი ქორწინება 1690 წლის 17 მაისს შედგა პარმის კათედრალში.
ოდოარდოსა და დოროთეა სოფიას ქორწინება დიდად წაადგა ფარნეზეებს, რამეთუ მისი ახალი მეუღლის დები იყვნენ საღვთო რომის იმპერატორის, ავსტრიის, ბოჰემიის, უნგრეთის, პოლონეთის, ესპანეთისა და პორტუგალიის მეფეთა ცოლები, რამაც ცხადია პარმა ევროპის საერთაშორისო ასპარეზზე გამოიყვანა.
ოდოარდო ფარნეზე მამის, რანუჩო II-ის გარდაცვალებამდე სულ ცოტა ხნით ადრე, 1693 წლის 6 სექტემბერს მოკვდა, 27 წლის ასაკში. მისი ქვრივი დოროთეა სოფია სასწრაფოდ დაქორწინდა ოდოარდოს ნახევარ-ძმა ფრანჩესკოზე, თუმცა მასთან შვილები აღარ ჰყოლია. უკვე 1694 წელს გარდაიცვალა რანუჩო ფარნეზეც, რითაც ტახტი ფრანჩესკომ დაიკავა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 12 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1666 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1693 კატეგორია:ფარნეზეები კატეგორია:ტახტის მემკვიდრეები რომლებმაც ვერ შეძლეს ტახტზე ასვლა
ველესის ისტორიული არქივი
ველესის ისტორიული არქივი (Историски архив) — არქივი ქალაქ ველესში. დაარსდა 1954 წელს. 1951-1954 წლებში არქივი ფუნქციონირებდა, როგორც ველესის სახალხო მუზეუმის საარქივო განყოფილება. ამჟამად არის მაკედონიის რესპუბლიკის სახელმწიფო არქივის განყოფილება. ფილიალი განთავსებულია ახალ შენობაში ნაუმ ნაუმოვსკის ქუჩაზე. ველესის განყოფილების დაქვემდებარებაში შედის: ველესის, ჩაშკის, გრადსკოს, როსომანის, ნეგოტინოს, კავადარცის, დემირ-კაპიისა და გევგელიის თემები. განყოფილებას გააჩნია 538 ფონდი და 8 კოლექცია.
საარქივო ფონდები
ყველაზე ძველი დოკუმენტები 1768 წლით თარიღდება. მნიშვნელოვანი საარქივო ფონდებია:
ველესის არქივის აქტივობები
ველესის განყოფილებას გამართული აქვს რამდენიმე გამოფენა, სადაც დამთვალიერებლის წინაშე წარმოდგენილი იყო საარქივო მასალები. გამოფენების სახელწოდებებია:
1998 წლიდან არქივის ინიციატივით იმართება მუდმივი გამოფენა სახელწოდებით „Велес низ документи и фотографии“.
ადამიტი
ადამიტი — მეორეული მინერალი, თუთიის არსენატი ჰიდროქსილის დამატებითი ანიონებით. ქიმიური ფორმულა Zn2AsO4OH. სუფთა ადამიტი არის უფერო; ყვითელ ფერს იღებს რკინის ნაერთების დამატება-შერევით, მწვანე ფერს — სპილენძის შერევით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინერალები