cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სერიალიზმი
არა-თორმეტტონიანი სერიალიზმი
დაახლოებით იმავე დროს, შტოკჰაუზენმა დაიწყო სერიული მეთოდების გამოყენება სხვადასხვა მუსიკალური წყაროს, ასევე, ტრადიციული და ხალხური მუსიკის ჩაწერილი მაგალითების ინტეგრაციისთვის ელექტრონულ კომპოზიციაში Telemusik (1966), ხოლო ჰიმნებისა – ნაწარმოებში Hymnen (1966–67). ეს სერიული „სტილების პოლიფონია“ მან გვიან 1960-იან წლებშიც განავრცო, ასევე, 1977-დან 2003-წლამდე პერიოდში შექმნილ შვიდი ოპერისგან შემდგარ ციკლში „ნათელი“ (Licht).
თორმეტტონიანი სერიული მუსიკის თეორია
სერიული კომპოზიციის საფუძველს წარმოადგენს შონბერგის თორმეტტონიანი მეთოდი (დოდეკაფონია), სადაც ქრომატიული შკალის თორმეტი ნოტი ბგერათრიგად, ანუ სერიად არის ორგანიზებული. შემდეგ, იქმნება ამ „საბაზისო“ რიგის პერმუტაციები, ე.ი. ახალი რიგები, რომლებიც ძველისგან მისი შემადგენელი ელემენტების თანმიმდევრობის ცვლით მიიღება. რიგის გამოყენებით შეიძლება შეიქმნას ინტერვალთა ჯგუფები, ან პირიქით, კომპოზიტორმა შეიძლება შექმნას რიგი ინტერვალთა კონკრეტულ მიმდევრობაზე დაყრდნობით. არსებობს ოქტავაში შემავალი ყველა ინტერვალის შემცველი რიგები. პერმუტაციების გარდა, საბაზისო რიგისგან შეიძლება გამომდინარეობდეს ნოტების გარკვეული ჯგუფები, რომლებისგანაც, შემდგომ, ახალი რიგები შეიქმნება. მათ „ნაწარმოები ჯგუფები“ ეწოდება.
რამდენადაც არსებობს ტონალური აკორდული მიმდევრობები, რომლებიც თორმეტივე ნოტს იყენებენ, შესაძლებელია ისეთი ბგერათრიგების შექმნა, რომელთაც ძლიერი ტონალური მიხრილობა ექნებათ, მეტიც, თორმეტტონიანი ტექნიკით სრულად ტონალური მუსიკის წერაც შესაძლებელია. ბგერათრიგების უმეტესობა შეიცავს ქვეჯგუფებს, რომელთაც ბგერითი ცენტრისკენ მიხრილობა გააჩნიათ, ასევე, კომპოზიტორს, სხვადასხვა ხერხების გამოყენებით, შეუძლია შექმნას მუსიკა, რომელშიც რიგის ერთ ან მეტი ელემენტს ცენტრის როლში წარმოადგენს.
ამ გზით განსაზღვრული ჯგუფი ან ჯგუფები, მათი პერმუტაციები და ნაწარმოები ჯგუფები ქმნიან საწყის მასალას, რომლითაც კომპოზიტორი მუშაობს.
აგრეგატი შესაძლებელია დაიყოს ქვეჯგუფებად, ხოლო აგრეგატის წევრებს, რომლებიც რომელიმე ქვეჯგუფში არ შედიან, დამატებითი წევრები ეწოდებათ. ქვეჯგუფი თვითკმარია, თუ ის რიგში შემავალი ნოტების ნახევარს შეიცავს და თუ მისი დამატებაც საწყისი ქვეჯგუფის პერმუტაციას წარმოადგენს. ამის მაგალითს ხშირად ვხვდებით ჩვეულებრივი თორმეტტონიანი რიგის ექვსბგერიან სეგმენტებთან (ჰექსაკორდები). ჰექსაკორდი შეიძლება თვითკმარი იყოს რომელიმე კონკრეტულ პერმუტაციაში (prime combinatorial), ან ყველა კანონური ოპერაციის (ინვერსია, რეტროგრადი და რეტროგრადული ინვერსია) დროს (all-combinatorial).
მეორე მსოფლიო ომამდე
XIX საუკუნის ბოლოს და XX საუკუნის დასაწყისში კომპოზიტორების მხრიდან გაჩნდა წინააღმდეგობა აკორდებისა და ინტერვალების მოწესრიგებული სისტემის მიმართ, რომელსაც „ფუნქციური ტონალობა“ ეწოდება. ზოგიერთმა კომპოზიტორმა, როგორიც იყო, მაგალითად, კლოდ დებიუსი და რიხარდ შტრაუსი, მოახერხეს ტონალური სისტემის საზღვრების გაფართოება თავიანთ იდეებთან შესაბამისობაში მოსაყვანად. თავისუფალი ატონალობის მოკლე პერიოდის შემდეგ შონბერგმა და სხვებმა დაიწყეს ბგერათრიგების კვლევა, რომლებშიც თანაბრად ტემპერირებული ქრომატიული შკალის თორმეტი ბგერა, გარკვეული სახით დალაგებული, გამოიყენება, როგორც კომპოზიციის პირველწყარო. ეს წყობა, რომელსაც ხშირად რიგს უწოდებენ, გზას უხსნიდა გამოხატვის ახალ ფორმებს და თავისუფალი ატონალობისგან განსხვავებით, საბაზისო სტრუქტურული ორგანიზების პრინციპების გაფართოების საშუალებას ჩვეულებრივი ჰარმონიის გამოყენების გარეშე იძლეოდა.
თორმეტტონიანი სერიალიზმი პირველად 1920-იან წლებში გამოჩნდა, თუმცა, ცალკეული წინამორბედი შემთხვევები მანამდეც გვხვდება. (მაგალითად, ლისტის „ფაუსტის სიმფონია“ და იოჰან სებასტიან ბახის ზოგიერთი ნაწარმოები ). კომპოზიტორი, რომელმაც ყველაზე გადამწყვეტი როლი შეასრულა თორმეტტონიანი სერიალიზმის საფუძველთა ჩამოყალიბებასა და დემონისტრირებაში, არნოლდ შონბერგი იყო, თუმცა, აშკარაა, რომ აღნიშნული მეთოდი ერთი ადამიანის ნამუშევარი არაა.
მეორე მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ
სერიალიზმმა, ჯონ კეიჯის განუსაზღვრელ მუსიკასთან (indeterminate music, შემთხვევითობაზე დამყარებული ოპერაციების შედეგად მიღებული მუსიკა) და ვერნერ მაიერ-ეპლერის ალეატორიკასთან ერთად უდიდესი გავლენა მოახდინა ომისშემდგომ მუსიკაზე. თეორეტიკოსებმა, როგორც იყო ჯორჯ პერლი, მოახდინეს სერიული სისტემების კოდიფიცირება. პერლის 1962 წლის ნაშრომი „სერიული კომპოზიცია და ატონალობა“ იქცა სტანდარტულ სახელმძღვანელოდ სერიული კომპოზიციის წარმოშობის და შონბერგის, ბერგის და ვებერნის მუსიკის შესახებ. მინი|300პქ|ბგერითი სიმაღლეების, გრძლიობების, დინამიური ნიშნების და არტიკულაციების რიგი, თანმიმდევრობის გარეშე, ოლივიე მესიანის სერიულამდელი ნაწარმოებიდან „გრძლიობების და ინტენსივობის კილო“ (Mode de valeurs et d'intensités), მხოლოდ ზედა ნაწილი, რომელიც პიერ ბულეზმა ბგერათრიგის სახით გამოიყენა თავის ნაწარმოებში Structures I
რიტმის, დინამიკის და მუსიკის სხვა ელემენტების სერიალიზაცია ნაწილობრივ, ომისშმედგომ პარიზში, ოლივიე მესიანმა და მუსიკალურ ანალიზში მისმა სტუდენტებმა, მათ შორის, კარელ ხუივერტსმა და პიერ ბულეზმა დაიწყეს. მესიანმა ქრომატიული რიტმული შკალა პირველად გამოიყენა ნაწარმოებში „ოცი გაფიქრება ჩვილ იესოზე“ (Vingt Regards sur l'enfant-Jésus, 1944), თუმცა, რიტმული სერიები 1946-48 წლამდე, „სიმფონია-ტურანგალილას“ (Turangalîla-Symphonie) მეორე ნაწილამდე აღარ გამოუყენებია. ასეთი ინტეგრალური სერიალიზმის პირველი მაგალითები არის აგრეთვე ამერიკელი კომპოზიტორის, მილტონ ბებიტის „სამი კომპოზიცია ფორტეპიანოსთვის“ (1947), „კომპოზიცია ოთხი ინსტრუმენტისთვის“ (1948) და „კომპოზიცია თორმეტი ინსტრუმენტისთვის“ (1948). ეს უკანასკნელი ევროპელი კოლეგებისგან დამოუკიდებლად მუშაობდა.
დარმშტადტთან ასოცირებულმა რამდენიმე კომპოზიტორმა, რომელთა შორისაც აღსანიშნავია შტოკჰაუზენი, ხუივერტსი და პუსერი, შექმნეს სერიალიზმის ისეთი ფორმა, რომელიც საწყის ეტაპზე უარს ამბობდა დოდეკაფონიისთვის დამახასიათებელ განმეორებად რიგებზე, რითიც საბოლოოდ იშლებოდა მუსიკალური თემის რაიმე კვალი. აქ, განმეორებადი რიგის ნაცვლად, „თითოეული მუსიკალური ელემენტი კონტროლდება რიცხობრივი პროპორციების სერიებით“. ევროპაში, 1950-იან წლებში ზოგიერთი სერიული და არასერიული მუსიკალური სტილი ყურადღებას ამახვილებდა თითოეული ნოტისთვის პარამეტრების ინდივიდუალურად განსაზღვრაზე, რაც, ხშირად, შედეგად იძლეოდა ერთმანეთისგან ფართოდ დაშორებულ, იზოლირებულ ხმოვან „წერტილებს“. ამ ეფექტს თავდაპირველად გერმანულში ეწოდა „punktuelle Musik“ („პუნქტუალისტური“, „წერტილოვანი“ მუსიკა), შემდეგ, ფრანგულში „musique ponctuelle“, შემდეგ კი მოხდა მისი მნიშვნელობის აღრევა ტერმინ „პუანტილისტურთან“ (pointillistische, pointilliste), რომელიც შეეხებოდა მჭიდროდ განლაგებულ წერტილებს სერას ნახატებში, მიუხედავად იმისა, რომ მუსიკალური კონცეფცია ამის დიამეტრულად საწინააღმდეგო აზრს ატარებდა.
პიესების სტრუქტურა ეფუძნებოდა პროპორციათა ჩაკეტილ კომპლექტებს. ეს მეთოდი ენათესავება ზოგიერთ ნამუშევარს დე შტეილის და ბაუჰაუსის მიმდინარეობიდან დიზაინსა და არქიტექტურაში, რომელთაც ზოგიერთი ავტორი ასევე „სერიულ ხელოვნებას“ უწოდებს. კონკრეტულად, ეს ეხება პიტ მონდრიანის, თეო ვან დუსბურგის, ბარტ ვან ლეკის, გეორგ ვან ტონხერლოუს, რიხარდ პაულ ლოზეს და ბურგოინ დილერის ნამუშევრებს, რომლებიც ცდილობდნენ, „თავიდან აერიდებინათ სიმეტრია და განმეორებადობა ყველა სტრუქტურულ დონეზე და ემუშავათ ელემენტების შეზღუდული რაოდენობის გამოყენებით“.
შტოკჰაუზენმა საბოლოო სინთეზი ამგვარად აღწერა:
"ამდენად, სერიული აზროვნება ისეთი რამეა, რაც შემოვიდა ჩვენს შეგნებაში და იქ სამუდამოდ დარჩება: ის ფარდობითობაა და სხვა არაფერი. იგი უბრალოდ ამბობს: გამოიყენე ყველა კომპონენტი ელემენტების მოცემული რაოდენობიდან, არ გამოტოვო ინდივიდუალური ელემენტები, გამოიყენე ყველა მათგანი თანაბარი მნიშვნელობით და იპოვე თანაბრად დაშორებული შკალა, რათა არცერთი საფეხური არ იყოს სხვებზე დიდი. ეს არის სამყაროს მიმართ დემოკრატიული და სპირიტუალური მიდგომა. ვარსკვლავები სერიულადაა ორგანიზებული. როდესაც რომელიმე ვარსკვლავის ნიშანს შეხედავთ, დაინახავთ შეზღუდული რაოდენობის ელემენტებს სხვადასხვა ინტერვალებით. ვარსკვლავებს შორის დაშორებებს და პროპორციებს თუ უფრო გულდასმით შევისწავლით, ალბათ აღმოვაჩენთ რაღაც ურთიერთკავშირებს, რომლებიც რაიმე ლოგარითმულ ან სხვა სახის შკალაზე იქნება დაფუძნებული."
იგორ სტრავინსკის მიერ თორმეტტონიანი სერიული ტექნიკის ათვისება კარგი მაგალითია იმისა, თუ რა გავლენა ჰქონდა სერიალიზმს მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში. სტრავინსკის მანამდეც ჰქონდა გამოყენებული ნოტების სერიები, თუმცა ნაწარმოებზე რიტმული და ჰარმონიული გავლენის გარეშე. რამდენადაც სერიული კომპოზიციის ბევრი საბაზისო ხერხის ანალოგი ტრადიციულ კონტრაპუნქტშიც მოიპოვება, ინვერსიის, რეტროგრადის და რეტროგრადული ინვერსიის გამოყენების შემთხვევები ომის წინა პერიოდიდან ვერ ჩაითვლება იმის მანიშნებლად, რომ სტრავინსკის შონბერგის ხერხები ჰქონდა ათვისებული. თუმცა, რობერტ კრაფტთან და სხვა ახალგაზრდა კომპოზიტორებთან შეხვედრის შემდეგ მან შეგნებულად დაიწყო შონბერგის მუსიკის შესწავლა, ისევე როგორც ვებერნისა და სხვა გვიანდელი კომპოზიტორების და შეუდგა მათი მეთოდების საკუთარ ნაწარმოებებში გამოყენებას, მაგალითად, ისეთი სერიების სახით, რომლებიც თორმეტზე ნაკლები ბგერისგან შედგება. 1950-იანი წლების განმავლობაში იგი იყენებდა მესიანის, ვებერნის და ბერგისთვის დამახასიათებელ პროცედურებს. მიუხედავად იმისა, რომ რთულია, მისი რომელიმე ნაწარმოები დაახასიათო, როგორც მკაცრად „სერიული“, ნათელია, რომ ამ პერიოდის ყველა მნიშვნელოვანი ნამუშევარი შეიცავს სერიული იდეების და ნიმუშების გამოყენების მაგალითებს.
ამავე პერიოდში, სერიალიზმის კონცეფციამ გავლენა მოახდინა არა მარტო ახალ კომპოზიციებზე, არამედ კლასიკური ნიმუშების კვლევით ანალიზზეც. სონატურ ფორმასა და ტონალობასთან ერთად, მკვლევარებმა დაიწყეს ადრეული პერიოდის ნაწარმოებების გაანალიზება სერიული მეთოდების შუქზე და იპოვეს კიდეც ბგერათრიგების გამოყენების მაგალითები წინა თაობის კომპოზიტორებთან, მოცარტის და ბეთჰოვენის ჩათვლით. მაგალითად, საორკესტრო აფეთქება მოცარტის ბოლოსწინა სიმფონიის ბოლო ნაწილის შუაში, რომელსაც განვითარების სექცია შემოჰყავს, ბგერათრიგია, რომლის აქცენტირებასაც მოცარტი ერთობ თანამედროვე და ძალისმიერი ფორმით ახდენს, რომელსაც მაიკლ შტაინბერგმა „უხეში ოქტავები და გაყინული სიჩუმეები უწოდა“.
რეაქცია სერიალიზმზე და მის წინააღმდეგ
მუსიკის ზოგიერთი თეორეტიკოსი აკრიტიკებს სერიალიზმს იმ მოსაზრებით, რომ მასში გამოყენებული საკომპოზიტორო სტრატეგიები შეუთავსებელია იმ გზასთან, რითიც ადამიანის გონება მუსიკისგან ინფორმაციას იღებს. ნიკოლას რუვეტი (1959) ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც სერიალიზმი ლინგვისტურ სტრუქტურებთან შედარების გზით გააკრიტიკა. კონკრეტული მაგალითების სახით მოიყვანა ტაქტები შტოკჰაუზენის პირველი და მეორე საკლავიშო პიესებიდან (Klavierstücke I & II) და კრიტიკოსებს ვებერნის მუსიკის საერთო გადასინჯვისკენ მოუწოდა. რუვეტი სამ ნაწარმოებს ასახელებს, როგორც გამონაკლისს მისივე კრიტიკისგან: შტოკჰაუზენის „ზომები“ (Zeitmaße) და „ჯგუფები“ (Gruppen), ასევე ბულეზის „ურო ოსტატის გარეშე“ (Le marteau sans maître).
პასუხად, პუსერმა ეჭვქვეშ დააყენა რუვეტის მიერ ფონემებისა და ნოტების გაიგივება. მან გამოთქვა მოსაზრება, რომ თუ Le marteau-ს და Zeitmaße-ს ანალიზი „საკმარისად ღრმად“ ჩატარდებოდა ტალღების თეორიის გადმოსახედიდან – ანუ მხედვლობაში იქნებოდა მიღებული სხვადასხვა კომპონენტების დინამიური ურთიერთქმედება, რომელიც ქმნის „ტალღებს“, რომლებიც ერთმანეთთან სიხშირული მოდულაციის მსგავსად ურთიერთქმედებენ – ეს ანალიზი „სრულ შესაბამისობაში იქნებოდა აღქმის პრინციპებთან“. ამის მიზეზი იყო ის, რომ კომპოზიტორებმა, რომლებმაც დიდი ხნით ადრე აღიარეს დიფერენცირების ნაკლებობა პუნქტუალისტურ მუსიკაში, უკეთ გაითავისეს აღქმის კანონები და შეძლეს მათზე მორგება, „გზა გაუკვალეს მუსიკალური კომუნიკაციის უფრო ეფექტურ ფორმას, თუმცა, მცირედითაც კი არ მიუტოვებიათ ის ემანსიპაცია, რომელიც იმ „ნულოვანი მდგომარეობით“ იყო მიღწეული, რასაც პუნქტუალისტური მუსიკა წარმოადგენს“. ერთ-ერთი გზა, რითიც ეს გახდა შესაძლებელი, იყო „ჯგუფების“ კონცეფციის ჩამოყალიბება, რაც საშუალებას იძლევა სტრუქტურული კავშირები არა მარტო ინდივიდუალური ნოტების, არამედ უფრო მაღალ დონეზეც განისაზღვროს, პიესის საერთო ფორმის ჩათვლით. ეს „ბრწყინვალე სტრუქტურული მეთოდია“, ამასთან, საკმარისად მარტივიც, რომ იოლად აღქმადი იყოს. პუსერმა თავისივე იდეა, მოგვიანებით, თავადვე განახორციელა და ტალღებთან დაკავშირებული ანალიზის იდეა შტოკჰაუზენის Zeitmaße-ს შესახებ დაწერილ ორ ესეში განავრცო.
რუვეტის მსჯელობა ასევე გააკრიტიკეს იმ „ფატალური შეცდომის გამო, რომ მან მუსიკის ვიზუალური რეპრეზენტაცია (პარტიტურა) აუდიო რეპრეზენტაციასთან (მოსმენილი მუსიკა) გააიგივა“.
უფრო გვიანდელმა ავტორებმა მსჯელობის ორივე ხაზი განავითარეს. მაგალითად, ფრედ ლერდალი თავის ესეში „კომპოზიციური სისტემების კოგნიტური შეზღუდვები“ (Cognitive Constraints on Compositional Systems), ამტკიცებს, რომ სერიალიზმის ბუნდოვანება მის ესთეტიურ არასრულფასოვნებას განაპირობებს. სანაცვლოდ, ლერდალი გააკრიტიკეს „მუსიკალური ერთიანობის მიღწევის სხვა, არა-იერარქიული მეთოდების“ გამორიცხვის და მსმენელის მიერ ბგერათრიგების გაგონების შესაძლებლობაზე კონცენტრირების გამო, ხოლო ესეს ის ნაწილი, რომელიც ეხება ბულეზის „მულტიპლიკაციურ“ ტექნიკას (რისი მაგალითებიც გვხვდება Le Marteau sans maître-ის სამივე ნაწილში) სტივენ ჰაინემანმა (1998) და ულრიხმა გააკრიტიკეს.
თანამედროვე მუსიკის წარმომადგენელთა შორის დავის საგანია ისიც, თუ ზუსტად რა არის სერიალიზმი. ინგლისურ ენაში მიღებული მნიშვნელობით, სიტყვა „სერიული“ ყველა სახის დოდეკაფონიურ მუსიკას მიესადაგება, რომელიც, სინამდვილეში, სერიული მუსიკის მხოლოდ ნაწილია. სახელმძღვანელოთა უმეტესობაშიც ტერმინი სწორედ ამ მნიშვნელობით არის გამოყენებული. ამავე დროს, არსებობს დიდძალი მუსიკალური ლიტერატურა, რომელსაც ასევე „სერიული“ ეწოდება, მაგრამ საერთოდ არ იყენებს ბეგრათრიგებს, მით უმეტეს, თორმეტტონიან ტექნიკას. ამის მაგალითია შტოკჰაუზენის საკლავიშო პიესები (Klavierstücke I–IV), მისივე Stimmung (რომელიც ჰარმონიული სერიის ბგერებს იყენებს და რიტმულ მოდელადაც იგივე აქვს გამოყენებული) და პუსერის Scambi (სადაც ხმოვანი მასალა მხოლოდ გაფილტრული თეთრი ხმაურისგან არის მიღებული).
როცა სერიალიზმი მხოლოდ თორმეტტონიან ტექნიკას არ შეეხება, სხვ პრობლემა იჩენს თავს – სიტყვა „სერიულის“ განსაზღვრების გარეშე გამოყენება. ინდივიდუალური პიესების გამოქვეყნებულ ანალიზებში ტერმინი ხშირად არის გამოყენებული, თუმცა, რეალურად ნაგულისხმევი მნიშვნელობა გაურკვეველი რჩება.
სქოლიო
კატეგორია:მუსიკა კატეგორია:თანამედროვე მუსიკა კატეგორია:მუსიკის თეორია
კაჟური
კაჟური (Cajuri) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვისოზის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 047 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 48.74 კმ²-ზე. ფართობი 83 038 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბიკოლის რეგიონი
ბიკოლი (ასევე ცნობილი, როგორც ბიკოლის რეგიონი) — ფილიპინების ადმინსიტრაციული რეგიონი, იგივე რეგიონი V. იგი შედგება ექვსი პროვინციისგან: ოთხი მათგანი ბიკოლის ნახევარკუნძულზე მდებარეობს (ლუსონის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ბოლო) - ალბაი, ჩრდილოეთი კამარინესი, სამხრეთი კამარინესი და სორსოგონი, ხოლო ორი მათგანი ხმელეთიდან მოშორებით, კუნძულებს მოიცავს - კატანდუანესი და მასბატე.
რეგიონის ცენტრი და უდიდესი ქალაქი ლეგასპია. რეგიონს ჩრდილოეთით ლამონის ყურე ესაზღვრება, აღმოსავლეთით - ფილიპინების ზღვა, დასავლეთით სიბუიანის ზღვა და რაგაის ყურე. უკიდურესი ჩრდილოეთი პროვინციები: ჩრდილოეთი კამარინესი და სამხრეთი კამარინესი დასავლეთიდან კესონის პროვინციას ესაზღვრებიან.
ისტორია
ბიკოლის რეგიონს ადრე იბანლონგი ეწოდებოდა. ზოგიერთი ვერსიით, სახელწოდებოდა წარმოდგება სიტყვებიდან: ibalio - „იმისთვის, რომ სხვა მხარეს მიიტანო“; იბალონი - „ხალხი სხვა მხრიდან“ ან „სტუმართმოყვარე ხალხი“. მდინარე ბიკოლი ესპანურ დოკუმენტებში პირველად 1572 წელსაა მოხსენიებული. რეგიონს მოიხსენიებდნენ როგორც  Los Camarines, მას შემდეგ, რაც ესპნაელებმა ალბაიში, კამალინგში ადგილობრივთა ქოხები იხილეს. ბიკოლიში პრეისტორიული განამარხებული ცხოველთა ნაშთებით არ არის აღმოჩენილი და ადამიანთა დასახლების დროც უცნობია. მიიჩნევა, რომ აეტას ხალხი, რომელიც სამხრეთ კამარინესსა და სორსოგონში ცხოვრობს, ცხადყოფს, რომ აბორიგენები დიდი ხნის წინ ცხოვრობდნენ, თუმცა უძველესი ნიმუშები შუა და გვიანი ნეოლითური ხანისაა.
გეოგრაფია
ბიკოლის რეგიონი ფილიპინების არქიპელაგის უდიდესი კუნძულის, ლუსონის სამხრეთ ნაწილს მოიცავს. რეგიონის ფართობი მთელი ქვეყნის ფართობის 5.9%-ს შეადგენს. რეგიონის ტერიტორიის 30.7% საჯარო სატყეო სივრცეებს უკავია.
ადმინისტრაციული დაყოფა
რეგიონში მდებარეობს დამოუკიდებელი შემადგენელი ქალაქი, ნაგა და ექვსი შემადგენელი ქალაქი: ირიგა, ლეგასპი, ლიგაო, მასბატე-სითი, სორსოგონ-სითი და ტაბაკო. მასბატე და სორსოგონი იმავე სახეწოდების პროვინციებში მდებარეობს.
დემოგრაფია
2015 წლის აღწერით, ბიკოლის რეგიონის მოსახლეობა 5 796 989 ადამიანს ითვლის, რაც 2010-2015 წლებში მოსახლეობის რაოდენობის 1.29%-ით ზრდის აღმნიშვნელია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 320 ადამიანი/კმ²-ზეა.
1980 წელს ურბანიზაციის პროცესი დაჩქარდა, რასაც ხელი შეუწყო ახლად ჩამოყალიბებულმა ინფრასტრუქტურამ, განსაკუთრებით - რკინიგზამ და გაფანტულ ადგილებში სტრატეგიულ მუნიციპალიტეტებს შორის ვაჭრობის ზრდამ. 1990-იან წლებში ურბანულ ცენტრებში ახალი სამუშაო შესაძლებლობები გაჩნდა, რამაც მიმდებარე მუნიციპალიტეტების ზრდას შეუწყო ხელი. ნაგასა და ლეგასპის ირგვლივ მუნიციპალიტეტები სწრაფი ზრდის ტემპით გამოირჩეოდა.
რელიგია
რეგიონის მოსახლეობის დიდი ნაწილი რომაული კათოლიციზმის მიმდევარია. ბიკოლის რეგიონის რელიგიური ცენტრი ქალაქი ნაგაა, სადაც ფილიპინებში უძველესი დიოცეზი მდებარეობს. სხვა დიოცეზები მდებარეობს ლაგასპიში, სორსოგონში, დაეტში, მასბატეში, ლიბმანანსა და ვირაკში. მრველის ყოველწლიური დღესასწაულია Fiestas patronales, რომელიც მოსავლის ქალთმერთის ეძღვნება.
კულტურა
ბიკოლის სამზარეულოს მთავარი ინგრედიენტები წიწაკისა და ქოქოსის რძე (gata). ცნობილი კერძია gulay na lada. მეზობელი რეგიონების მსგავსად ბიკოლელები თვლიან, რომ ოჯახის შემოსავლების პირველადი წყარო მამრობითი სქესის წარმომადგენლები არიან. რეგიონის მცხოვრებლები ძალიან რელიგიურები არიან.
ეკონომიკა
ბიკოლის რეგიონის ეკონომიკის წამყვანი სფერო სოფლის მეურნეობაა. რეგიონის ხუთი მთავარი პროდუქტი თევი, სართავი ბანანი, ქოქოსი, ბანანი, ყავა და ჯეკფრუტია. სეზონურ მარცვლეულს მიეკუთვნება ბრინჯი და სიმინდი. რეგიონის ეკონომიკის ნაწილია ნახშირის მოპოვებაც. კომერციული თევზჭერა იმდენად მნიშვნელოვანია, რომ დიდი მანილის თევზის ბაზრებსაც ამარაგებს.
ტურიზმი
რეგიონის ტურისტული ინდუსტრიის ზრდას ხელს უწყობს ტურისტული დანიშნულების ადგილები: მაიონი, კამსურის საწყლოსნო სპორტული კომპლექსი და ა.შ. ქალაქ ნაგაში კოლონიური ეპოქის ტაძრები მდებარეობს, რომელიც მომლოცველ ტურისტთა დანიშნულების ადგილს წარმოადგენს.
დაეტის მუნიციპალიტეტი და კატანდუანესი სერფინგის მოყვარულთათვის ტურისტული დანიშნულების მთავარ ადგილს წარმოადგენს. ქალაქ ლეგასპში სამხრეთ ლუსონის საერთაშორისო აეროპორტის მშენებლობა რეგიონში ტურისტთა რაოდენობის ზრდას ისახავს მიზნად.
განათლება
1945 წლიდან 2011 წლამდე ფილიპინებში დაწყებითი განათლების ექვსწლიანი (სასწავლებელში 6 წლიდან მიიღებოდნენ) და საშუალო განათლების 4 წლიანი პროგრამა (მიიღებოდნენ 12 წლიდან) მოქმედებდა. შემდგომი საფეხურის განათლების მიღება ტექნიკურ სკოლებში, უმაღლეს საგანმანათლებლო ინსტიტუტებსა და უნივერსიტეტებში იყო შესაძლებელი.
სქოლიო
კატეგორია:ბიკოლის რეგიონი კატეგორია:ფილიპინების რეგიონები კატეგორია:ლუსონი
მერი ბრიტანელი (1897-1965)
მერი ბრიტანელი (Mary of the United Kingdom), სრული სახელია ვიქტორია ალექსანდრა ალისა მერი (Victoria Alexandra Alice Mary), აგრეთვე ცნობილია, როგორც მერი, სამეფო პრინცესა და ჰერვუდის გრაფინია (Mary, Princess Royal and Countess of Harewood; დ. 25 აპრილი, 1897, ნორფოლკი, დიდი ბრიტანეთი — გ. 28 მარტი, 1965, ჰერვუდი, დიდი ბრიტანეთი) — საქსენ-კობურგ-გოთელების დინასტიის წარმომადგენელი 1917 წლამდე, უინძორების დინასტიის წარმომადგენელი 1917 წლიდან. დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის მეფე ჯორჯ V-ისა და დედოფალ მარია ტეკელის ქალიშვილი. მეფე ედუარდ VIII-ისა და მეფე ჯორჯ VI-ის და, დედოფალ ელისაბედ II-ის მამიდა. გაერთიანებული სამეფოს სამეფო პრინცესა და ჰერვუდის გრაფინია.
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|321x321პქ|პრინცესა მერი თავის ხუთ ძმასთან ერთად, 1910 წელი პრინცესა მერი დაიბადა 1897 წლის 25 აპრილს ნორფოლკში. იგი იყო იორკის ჰერცოგ ჯორჯისა და მისი ცოლის, ჰერცოგინია მარია ტეკელის მესამე შვილი და ერთადერთი ქალიშვილი. მამამისი იყო დედოფალ ვიქტორიას უფროსი ძის, უელსის პრინც ედუარდისა და პრინცესა ალექსანდრა დანიელის უფროსი ვაჟი, ხოლო დედამისი ტეკის ჰერცოგ ფრანცისა და პრინცესა მერი ადელაიდა კემბრიჯელის ქალიშვილი იყო. დაბადებისთანავე მას მიანიჭეს „მისი სამეფო უმაღლესობა პრინცესა მერი იორკელის“ წოდება. 1898 წელს დედოფალმა მას წოდება შეუცვალა და „მისი სამეფო უდიდებულესობის“ რანკში აამაღლა. დაბადებისას იგი დიდი ბრიტანეთის ტახტის რიგით მეხუთე მემკვიდრე იყო.
1897 წლის 7 ივნისს იგი იორკის არქიეპისკოპოსმა მონათლა მარიამ მაგდალინელის სახელობის ეკლესიაში, მისი ნათლიები კი იყვნენ: დედოფალი ვიქტორია (დიდი ბებია), უელსის პრინცი ედუარდი (პაპა), უელსის პრინცესა ალექსანდრა (ბებია), საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I (ბებიის ძმა), ტეკის ჰერცოგი ფრანცი (პაპა) და პრინცესა ვიქტორია (მამიდა).
პრინცესა მერი თავის უფროს ძმებთან: ედუარდთან, ჯორჯთან და ჰენრისთან ერთად იღებდა განათლებას. იგი ასევე დამატებით შეისწავლიდა მუსიკას, სიმღერასა და ფორტეპიანოზე დაკვრას. მშობლიური ინგლისურის გარდა, იგი თავისუფლად საუბრობდა გერმანულ და ფრანგულ ენებზე. ასევე დაინტერესებული იყო ცხენებითა და ჯირითით. იგი საზოგადოებაში პირველად 1911 წლის 22 ივნისს გამოჩნდა, თავისი მშობლების კორონაციაზე. მინი|პრინცესა მერი და ჰენრი ლასკელსი თავიანთი ქორწილის დღეს პირველი მსოფლიო ომის დროს პრინცესა მერი დედასთან ერთად მუშაობდა მედდად მედპუნქტებში და ეხმარებოდა ბრიტანელ ჯარისკაცებსა და დაშავებულ მოქალაქეებს. 1914 წელს საშობაოდ პრინცესა მერიმ 10,000 გირვანქა სტერლინგი გაიღო, რათა ყველა ბრიტანელი ჯარისკაცისათვის ეყიდათ საშობაო საჩუქარი. 1918 წელს მან დაასრულა მედდობის შემსწავლელი კურსი და მუშაობაც დაიწყო ლონდონის ერთ-ერთ საავადმყოფოში. 1926 წელს იგი დიდი ბრიტანეთის წითელი ჯვრის ასოციაციის პრეზიდენტი ხდება.
ქორწინება
1922 წლის 28 თებერვალს პრინცესა მერი ცოლად გაჰყვა ჰენრი ლასკელსს (1882-1947), ჰერვუდის მეექვსე ერლს, მეხუთე ერლის, ჰენრი ლასკელსის ვაჟს. ამის გამო მან მიიღო ჰერვუდის გრაფინიისა და ლასკელსის ვიკონტესის წოდებები. მათი ჯვრისწერა უესტმინსტერის სააბატოში შედგა, რომელსაც გარდა სამეფო ოჯახის იმჟამინდელი წევრებისა, ესწრებოდა ლედი ელისაბედ ბოუზ-ლაიონიც, შემდეგში მისი რძალი და დედოფალი. ამ დროისათვის იგი უბრალოდ მერის ახლო მეგობარი იყო და ამიტომ ესწრებოდა ქორწილს. ჯვრისწერის შემდეგ მერიმ და ჰენრიმ დატოვეს ლონდონი და იორკშირში მდებარე ლასკელსების საგვარეულო მამულში დასახლდნენ, ქალაქ ჰერვუდში.
არსებობდა ჭორები იმის თაობაზე, რომ მერის არ სურდა გათხოვება და იგი მშობლებმა ძალით დააქორწინეს. მისი ძმა, უელსის პრინცი ედუარდი, რომელიც მერისთან ძალიან ახლოს იყო, ასევე ეწინააღმდეგებოდა ამ ქორწინებას, რამეთუ მას სურდა იგი იმას გაჰყოლოდა ცოლად, ვინც ეყვარებოდა. თუმცაღა, მათი უფროსი ვაჟის, ჯორჯის წერილებიდან ირკვევა, რომ ერთმანეთის კარგად გაცნობის შემდეგ მერიმ და ჰენრიმ გაარკვიეს, რომ მრავალი საერთო მეგობარი და ინტერესი გააჩნდათ, რის გამოც მათი ურთიერთობა შემდეგ ეტაპებზე კარგად წარიმართა.
სამეფო პრინცესა
მარცხნივ|მინი|317x317პქ|მერი 1926 წელს 1932 წლის 1 იანვარს მეფე ჯორჯ V-მ თავისი დის, პრინცესა ლუიზას დაღუპვის შემდეგ, თავის ერთადერთ ქალიშვილ მერის ტრადიციისამებრ სამეფო პრინცესის წოდება მისცა.
აღსანიშნავია, რომ მერიმ ახლო ურთიერთობა შეინარჩუნა თავის ძმასთან, ედუარდთან, მისი გადადგომის შემდეგაც კი. სწორედ ეს გახდა შემდეგში მიზეზი იმისა, რომ 1947 წელს მან უარყო თავისი ძმისწულის, პრინცესა ელისაბედისა და საბერძნეთისა და დანიის პრინც ფილიპეს ქორწინებაზე მიწვევა, რადგან მათ ედუარდი არ დაპატიჟეს. ოფიციალურ მიზეზად მან ქორწილზე დასწრებაზე უარი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო თქვა.
პრინცესა მერი საზოგადოებაში უკანასკნელად 1965 წლის მარტში გამოჩნდა, რა დროსაც იგი თავისი ბიძაშვილის, შვედეთის დედოფალ ლუიზას დაკრძალვას დაესწრო. იგი სულ მალევე, 1965 წლის 28 მარტს თავადაც გარდაიცვალა, 67 წლის ასაკში, ჰერვუდში. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს იორკის მონასტერში. მის შემდეგ სამეფო პრინცესის წოდება დედოფალ ელისაბედ II-ის ასულს, ანას გადაეცა.
შვილები
პრინცესა მერის თავისი ქმრისგან სულ ორი ვაჟი შეეძინა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 25 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1897 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1965 კატეგორია:საქსენ-კობურგის და გოთას დინასტია (გაერთიანებული სამეფო) კატეგორია:უინძორები კატეგორია:ბრიტანეთის პრინცესები კატეგორია:სამეფო პრინცესები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
დაგისთე
დაგისთე — ბიზანტიელი სარდალი (VI საუკუნე). 549 წელს იუსტინიანე I-მა დაგისთე 7 000 ბიზანტიელ და 1 000 ჭან მეომართან ერთად გაგზავნა ეგრისში (ლაზიკაში) ლაზების დასახმარებლად და ირანელების წინააღმდეგ საბრძოლველად. დაგისთემ ალყა შემოარტყა ეგრისის ციხე-ქალაქ პეტრას (ციხისძირი), მაგრამ ვერ გამოიყენა ხელსაყრელი პირობები პეტრას ასაღებად. როგორც კი იქ ირანელთა სარდლის მერმეროეს ჯარი გამოჩნდა, ალყა მოხსნა და იქაურობას გაეცალა. შემდეგ ეგრისის მეფე გუბაზ II-თან ერთად გაილაშქრა მერმეროეს ჯარის წინააღმდეგ და გაიმარჯვა. ეგრისელებმა პეტრას ალყის მოხსნის გამო დაგისთეს ღალატსა და დაუდევრობაში დასდეს ბრალი და კეისართან დაასმინეს. 550 წელს იუსტინიანემ დაგისთე ციხეში ჩასვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბიზანტიელი მხედართმთავრები კატეგორია:ეგრისის დიდი ომის მონაწილეები
Lifelines
Lifelines —  ნორვეგიული პოპ-ჯგუფ a-ha-ს მეშვიდე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 2002 წელს. ალბომი მოხვდა ცხრა ქვეყნის 10-ეულებში, აქედან 4-ში - პირველ პოზიციებზე და გაიყიდა 1.5 მილიონი ასლის ოდენობით.
სატრანსფერო ფანჯარა
სატრანსფერო ფანჯარა — პერიოდი, როდესაც საფეხბურთო კლუბებს შეუძლიათ განახორციელონ ტრანსფერები, ანუ გაიფორმონ სხვა კლუბების მოთამაშეები.
ფიფა-ს რეგლამენტის მიხევით, სატრანსფერო ფანჯრის ხანგრძლივობა ეროვნული ჩემპიონატის გუნდებისთვის ეროვნულ საფეხბურთო ფედერაციას შეუძლია განსაზღვროს, მაგრამ ასევე არსებობს გარკვეული შეზღუდვები: კალენდარული წლის განმავლობაში სატრანსფერო ფანჯარა მხოლოდ ორჯერ შეიძლება გაიხსნას, აქედან პირველი უნდა დაიწყოს საფეხბურთო სეზონის დამთავრების შემდეგ და არ შეიძლება გრძელდებოდეს 12 კვირაზე მეტ ხანს, ხოლო მეორე სატრანსფერო ფანჯარა უნდა გაიხსნას საფეხბურთო სეზონის შუაში და არ შეიძლება ოთხ კვირაზე უფრო დიდ ხანს მიმდინარეობდეს.
სატრანსფერო ფანჯარა ზღუდავს კლუბების მიერ ახალი ფეხბურთელების დარეგისტრირების პერიოდს, მოთამაშის გასხვისებისას კი არ არის აუცილებელი კლუბის ეროვნული ფედერაციის სატრანსფერო ფანჯარა ღია იყოს.
ისტორია
პირველი სატრანსფერო სისტემა გაჩნდა ინგლისში. 1885 წლეს ინგლისის ფეხბურთის ასოციაციამ მიიღო დადგენილება, რომლის მიხედვითაც საფეხბურთო კლუბები ვალდებულები გახდნენ დაერეგისტრირებინათ თავიანთი მოთამაშეები ტურნირებზე მონაწილეობისთვის.
1990-იან წლებამდე მოქმედებდა ძველი წესები, რომლის თანახმადაც ნებისმიერ კლუბს შეეძლო დაებლოკა საკუთარი ფეხბურთელის ტრანსფერი, რომელსაც უმთავრდებოდა კონტრაქტი,რადგან თავისუფალი აგენტის სტატუსი რეალურად არ არსებობდა. ბელგიელმა ფეხბურთელმა, ჟან–მარკ ბოსმანმა გააპროტესტა ეს ფაქტი, რადგან თვითონ შეეჯახა ამ დაბრკოლებას ბელგიური „ლიეჟიდან“ ფრანგულ „დიუნკერში“ გადასვლისას. ბოსმანმა ევროპის სასამართლოში უჩივლა ბელგიურ გუნდს და მოიგო დავა, რადგან ევროკავშირის კანონმდებლობის მიხედვით ადამიანისთვის გადაადგილების უფლების შეზღუდვა კონტრაქტის დასრულების შემდეგ ან სამაგიეროდ კომპენსციის მოთხოვნა არაკანონიერია.
ბოსმანის საქმე გახდა თანამედროვე სატრანსფერო ფანჯრის წარმოქმნის ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი. 2002 წლის სექტემბერში უეფა-მ მიიღო გადაწყვეტილება კონტინენტალური სატრანსფერო სისტემა შეექმნა. ფიფა-მ ასევე მიიღო დადაგენილებები, რომელბმაც განსაზღვრეს აკრძალვები.
სქოლიო
კატეგორია:ფეხბურთის ტერმინოლოგია
კარლ მარტელ ანჟუელი
ბიოგრაფია
1290 წელს კარლ მარტელის ბიძა, უნგრეთისა და ხორვატიის მეფე ლასლო IV უშვილოდ გარდაიცვალა, რის გამოც იგი, როგორც მისი დისწული, უნგრეთისა და ხორვატიის ტიტულარულ მეფედ იქცა. ამის შემდეგ, 18 წლის კარლ მარტელი რომში გაემგზავრა, რათა პაპ ნიკოლოზ IV-ის მხარდაჭერა მოეპოვებინა.
აღსანიშნავია, რომ იგი უნგრეთის ნამდვილი მეფე არასოდეს გამხდარა, რამეთუ ლასლოს შემდეგ ტახტი კარლ მარტელის ბიძაშვილმა, ანდრაშ III-მ დაიკავა, რათა ტახტი კვლავ არპადთა დინასტიას დარჩენოდა. ამის საპირისპიროდ კარლ მარტელი მთელი დარჩენილი ცხოვრება განაგრძობდა უნგრეთისა და ხორვატიის ტახტზე პრეტენზიის გამოთქმას.
კარლ მარტელი 1295 წლის 12 აგვისტოს, 23 წლის ასაკში გარდაიცვალა ნეაპოლში, შავი ჭირით. რეალურად მან ვერც უნგრეთის, ვერც ხორვატიის და ვერც ნეაპოლის ტახტის დაკავება ვერ მოახერხა, თუმცა მისი ძე, კარლ რობერტი მოგვიანებით მაინც გამეფდა უნგრეთში, უკვე მისმა შვილიშვილმა კი პოლონეთის ტახტის დაკავებაც მოახერხა.
ქორწინება და შვილები
1281 წლის 8 იანვარს კარლ მარტელი დაქორწინდა გერმანიის მეფე რუდოლფ I-ის ქალიშვილ კლემენტია ფონ ჰაბსბურგზე, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი:
ალექსანდრე ღონღაძე
ზურაბ ნონიკაშვილი — საქართველოს ცენტრალური საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელი 2007 წლის ოქტომბრიდან, თანამდებობაზე ლევან თარხნიშვილის დანიშვნამდე.
სქოლიო
კატეგორია:ცესკოს თავმჯდომარეები
რეზერვა-დუ-იგუასუ
რეზერვა-დუ-იგუასუ (Reserva do Iguaçu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 000 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გუარაპუავის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 307 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.76 კმ²-ზე. ფართობი 834 232 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
დეველოპმენტალიზმი
დეველოპმენტალიზმი (Developmentalism) — ეკონომიკური თეორია, რომლის მიხედვითაც ინდუსტრიულად ჩამორჩენილი ქვეყნებისთვის ეკონომიკის განვითარების ერთადერთი გზა აქტიური სახელმწიფო ეკონომიკური პოლიტიკაა, სადაც წამყვანი ადგილი უჭირავს სახელმწიფო სუბსიდიებს, სატარიფო პოლიტიკას, იმპორტის რეგულირებას, ექსპორტზე ორიენტირებული წარმოების განვითარებას და სხვა პროაქტიულ ნაბიჯებს სახელმწიფოს მხრიდან.
დეველოპმენტალიზმის თეორიული საფუძვლები
დეველოპმენტალიზმის თეორია აცხადებს, რომ ეკონომიკური განვითარება წარმოადგენს სოციალური და კულტურული ცვლილებების საფუძველს მოდერნიზაციის მეშვეობით. დეველოპმენტალისტური მიდგომა ორიენტირდება არა უბრალოდ ეკონომიკურ ზრდაზე, არამედ საზოგადოების საწარმოო სტრუქტურისა და ეკონომიკის ტრანსფორმაციაზე. თეორია მიიჩნევს, რომ განვითარების ეკონომიკური წესები ერთიანი და საფეხურეობრივია ყველა ქვეყნისთვის, რაც აგრარულიდან ინდუსტრიულ ეკონომიკამდე გადასვლასა და შემდგომ პოსტ-ინდუსტრიულ მდგომარეობას გულისხმობს. დეველოპმენტალისტური მიდგომა არაა ერთიანი და მყარი თეორია, რადგან ის კლასიკური ზრდის თეორიებისგან განსხვავებით განვითარების ამ პროცესში ყურადღებას ამახვილებს სახელმწიფოზე, როგორც  განვითარების პოლიტიკური ინსტრუმენტზე, რაც გულისხმობს სხვადასხვა ტიპის აქტიური ეკონომიკური პოლიტიკის წარმოებას. სწორედ ამიტომ დეველოპმენტალიზმი უფრო ხშირად განიხილება, როგორც ეკონომიკური ლიბერალიზმის, თანამედროვეობაში კი ნეოლიბერალური ეკონომიკური პოლიტიკის, საწინააღმდეგო პოლიტიკად. როგორც წესი დეველოპმენტალიზმი გულისხმობს ეროვნული ეკონომიკის განვითარების სტრატეგიებს. ბოლო საუკუნეში დეველომპენტალისტული იდეები განსაკუთრებით გავრცელებული იყო ლათინურ ამერიკაში და სწრაფი ზრდის მქონე აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნებში. დეველოპმენტალისტური სახელმწიფო არის ძლიერი ავტონომიური ბიუროკრატიის მქონე სახელმწიფო. მაგალითად, ევროპული ქვეყნების ადრეული დეველოპმენტარისტული სტრატეგია არ ეფუძნებოდა სახელმწიფოს მაღალ და პირდაპირ დანახარჯებს, როგორც აზიაში მოხდა 1950-იანი წლებიდან. თუმცა მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი განვითარების პერიოდში სახელმწიფოს ხარჯები და წილი ეკონომიკაში ევროპაშიც მკვეთრად გაიზარდა.
ერიკ რეინერტის მიხედვით, დეველოპმენტალიზმის ადრეული მიდგომები ჩანს იტალიელი მოაზროვნეების ჯოვანი ბოტეროს (1533-1617) და ანტონიო სერას (XVI საუკუნე) ნაშრომებში, უფრო ადრე კი არაბი ისტორიკოსის იბნ ხალდუნის ნაწარმოებებში (1332–1406). დეველოპმენტალიზმის უფრო გვიანდელი წარმომადგენლები არიან აშშ-ს ფინანთა მინისტრი ალექსანდრე ჰამილტონი და გერმანელი ეკონომისტი ფრიდრიხ ლისტი (1789-1846). დეველოპმენტალისტური მიდგომის კონცეფცია ნაწილობრივ ასახულია ფრანგულ კოლბერტისტულ და დირიჟისტულ დოქტრინებში. საზოგადოებრივი კეთილდღეობის გაზრდის მიზნით სახელმწიფოს მიერ ეკონომიკაში ჩარევაზე მიუთითებდნენ შედარებით თანამედროვე დეველოპმენტალისტი პოლიტეკონომისტები პოლ როდანი, ალბერტ ჰირშმანი, ალექანდრე გერშენკრონი და რაულ პრებიში. ეს ტრენდი 1980-იანი წლების ბოლოს შეიცვალა და წინა პლანზე წამოიწია ბაზარზე ორიენტირებულმა მიდგომამ. 2008 წლის ეკონომიკური კრიზისის შემდგომ დეველოპმენტალიზმის პარადიგმა კვლავ უბრუნდება სახელმწიფოს, როგორც განვითარების წარმმართველს.
დეველოპმენტალიზმის ადგილი პოლიტიკურ პროცესში
მიუხედავად იმისა, რომ დეველოპმენტალიზმი აქტიურად გამოიყენებოდა ამერიკის საგარეო პოლიტიკაში განვითარებადი სამყაროს მიმართ, როგორც კომუნიზმის შეკავების სტრატეგია, დეველოპმენტალიზმი მაინც ცდება ცივი ომის დროინდელ კაპიტალისტურ და სოციალისტურ დიქოტომიას. ერიკ რეინერტის შეხედულებით დეველოპმენტალიზმი, რამდენადაც ის ეკონომიკურ განვითარებას ინდუსტრიულ მასიურ წარმოებაზე აფუძნებს დამახასიათებელია ყველა მოდერნული იდეოლოგიისათვის. მას ეფუძნება სტალინისტური სოციალისტური ისე ფაშისტური გერმანიისა თუ სკანდინავიური სოციალ დემოკრატიის განვითარების შეხედულებები. რეინერტის აზრით, ამის მიუხედავად ის წინააღმდეგობაში მოდის ნეოკლასიკური და ნეოლიბერალური „ვაშინგტონის კონსესუსის“ მიერ შემოთავაზებულ ეკონომიკურ პოლიტიკასთან. ამ გაგებით დეველოპმენტალიზმის იდეა განმანათლებლობის პერიოდს უკავშირდება.
დეველოპმენტალისტური სახელმწიფო
ტერმინი დეველოპმენტალისტური სახელმწიფო პირველად გამოიყენა ჩამერლან ჯონსონმა, საკუთარ წიგნში „სვის-ი და იაპონური სასწაული“, რომელშიც მან შეისწავლა იაპონიის ომის შემდგომი განვითარება და იაპონის ვაჭრობისა და ინდუსტრიის სამინისტრო. ჯონსონი გამოყოფდა კაპიტალიზმის ორ განსხვავებული ტიპს :
საბაზრო-რაციონალური სახელმწიფო კონცენტრირდება „ჰორიზონტალურ“ პოლიტიკაზე, რათა მთელს ეკონომიკაში გაზარდოს პროდუქტიულობა, იყენებს რეგულაციებს, სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურას, განათლებას და ა.შ. ბაზარზე ჩარევის კუთხით ის წარმოადგენს რეგულატორ სახელმწიფოს, რომელიც მეტწილად ისეთი მარეგულირებელი სააგენტოებით მოქმედებს, რომლებიც ქცევის სხვადასხვა სტანდარტების შემოღების მეშვეობით ცდილობენ საჯარო ინტერესის დაცვას საბაზრო ჩავარდნებისგან. მაგალითად, მონოპოლისტური ფასწარმოქმნის კონტროლი, სპეკულაციების რეგულირება, საჯარო სიკეთეების მიწოდება, რომელსაც ბაზარი ვერ უზრუნველყოფს და ა.შ. რეგულაციური სახელმწიფოს მოდელად ჯონსონი განიხილავს ა.შ.შ.-ის, ხოლო დეველოპმენტალისტურ სახელმწიფოდ იაპონიას.
„გეგმა-რაციონალური სახელმწიფო“ იყენებს ანალოგიურ „ჰორიზონტალურ“ პოლიტიკას, თუმცა ამასთან ერთად „ვერტიკალურ“ (სექტორალური შერჩევის) პოლიტიკას, რათა წარმოების სტრუქტურა მიმართოს სახელმწიფოს მიერ გამოცხადებული მიზნებისკენ. გეგმა რაციონალურ მიდგომებს შეესაბამება „დეველოპმენტარისტული სახელმწიფოს“ მოდელი.
დეველომპენტარისტული სახელმწიფო, „გეგმა რაციონალური“ პრინციპით ერევა ეკონომიკაში, რათა ახალი ინდუსტრიების ზრდა გააძლიეროს და შეამციროს ინვესტიციების დისლოკაცია და წაახალისოს ისეთი ტიპის ინდუსტრიები, რომელთაც ექნებათ მაქსიმალური „გადადინების ეფექტი“. სახელმწიფო ინდუსტრიული პოლიტიკის მეშვეობით ახდენს ისეთი დარგების იდენტიფიცირებას და წახალისებას, რომელთაც გააჩნიათ მზარდი უკუგების ეკონომიკური და სხვა ტიპის სოციალური ეფექტები. ასეთი ტიპის გეგმარებითი სახელმწიფო განსხვავდება საბჭოთა სოციალისტური ცენტრალური დაგეგმარებისგან, თუმცა ისიც იყენებს საბაზრო აქტორებზე მანიპულაციის არაპირდაპირ მეთოდებს. მაგალითად, ახალისებს ფირმებს, რომლებიც ასრულებენ სახელმწიფოს მიერ დაწესებულ გეგმებს სუბსიდიებით და უწყვეტს თუ კი გეგმები არ სრულდება. საგადასახადო ინსტრუმენტებით, საჯარო ბანკების, ტექნოლოგიების იმპორტის სუბსიდირებით, და სხვა მეთოდებით ცდილობს ინვესტიციების დინების გეგმაზე დაქვემდებარებას და ა.შ.
ინდუსტრიული პოლიტიკა
დეველოპმენტალისტური ხედვის უმთავრესი აქცენტი ქვეყნის წარმოებით პოტენციალზეა. განასხვავებენ ინდუსტრიალიზაციის ორ დიდ სტრატეგიას.
იმპორტის ჩამნაცვლებელი ინდუსტრიალიზაცია
ახალი დეველოპმენტალიზმი იმპორტის ჩანაცვლების და ექსპორტზე ორიენტირების პოლიტიკას განიხილავს არა ალტერნატიულ, არამედ შემავსებელ პოლიტიკებად. იმის მიუხედავად, რომ დეველოპმენტალიზმი ორიენტირებული ეროვნულ ეკონომიკაზე სხვადასხვა მკვლევარისთვის აუცილებელია გლობალიზაციის და საერთაშორისო კონკურენციის გათვალისწინება. სწორედ ამით ხსნიან ლათინური ამერიკის ეკონომიკური ტრანსფორმაციის წარუმატებლობას ხოლო აზიური ქვეყნების წარმატებას. როგორც წესი, ინდუსტრიულ პოლიტიკაში გამოყოფენ ინდუსტრიული პოლიტიკის სამ მიდგომას:
ფუნქციონალური პოლიტიკა ყველაზე ზოგადია და ნაკლებ ინტერვენციონისტულია. ის გულისხმობს საინვესტიციო მაკროეკონომიკური გარემოს და პოლიტიკური კლიმატის უზრუნველყოფას. გაეროს ვაჭრობისა და განვითარების კონფერენციისა და გაეროს სამრეწვწლო განვითარების ორგანიზაციის მიერ ჰორიზონტალური პოლიტიკის განსაზღვრება გულისხმობს ინტერვენციებს ისეთი ტიპის სექტორთაშორისი სპეციფიკური საქმიანობების წასახალისებლად, რომლის მიწოდებაც ბაზარს რთულად შეუძლია. ჰორიზონტალური პოლიტიკა ერთგვარად შუალედურია ფუნქციონალურსა და ვერტიკალურ პოლიტიკას შორის. ვერტიკალური ან სელექციური ინდუსტრიული პოლიტიკა გულისხმობს სახელმწიფოს მიერ კონკრეტულად შერჩეულ დარგში ან კონკრეტულ საქმიანობაში ჩარევას, მონაწილეობას. შედაგად, იცვლება ეკონომიკური საქმიანობის სტრუქტურა. ეს პოლიტიკა ახალისებს განსაზღვრულ ფირმებს ან დარგებს სხვაზე მეტად (პარალელურად შესაძლებელია ცდილობდეს სხვა დარგის ან საქმიანობის ხელოვნურ შეზღუდვასაც). როგორც, წესი ასეთი მიზანმიმართული პოლიტიკა მიემართება გადამამუშავებელ მრეწველობას და ისეთ დარგებს, რომლებსაც არსებული მიზნის შესაბამისად გააჩნიათ კვალიფიკაციის ამაღლების, სხვა დარგებზე გადადინების და დასაქმების პერსპექტივა.
ევროპა
სახელმწიფოს ეკონომიკური როლის ზრდის ტენდენცია უფრო და უფრო გაძლიერდა მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ, როდესაც ევროპის განადგურებული ეკონომიკა სახელმწიფოს მასიურ ინტერვენციას და კოორდინაციას მოითხოვდა. ამას ემატებოდა პოლიტიკური ფაქტორები და კომუნიზმის გავრცელების საფრთხეც, რამაც დასავლელ პოლიტიკურ ელიტებს უფრო აქტიური ეკონომიკური პოლიტიკისკენ უბიძგა. ამ პერიოდში ევროპული ქვეყნები მასიურად იწყებენ, ისეთი პოლიტიკის გატარებას, რომელიც წინააღმდეგობაში მოდის კლასიკური ლიბერალური ეკონომიკის დოქტრინებთან. სწორედ მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდს უწოდებენ კაპიტალიზმის ოქროს ხანას, როდესაც არნახულ ეკონომიკურ ზრდასთან ერთად, შრომასა და კაპიტალს შორის (სახელმწიფოს ზედამხედველობით) ისტორიული კომპრომისი ჩამოყალიბდა. ამ პერიოდში ყალიბდება ე.წ. კონტინენტური კეთილდღეობის სახელმწიფო მოდელი, ეკონომიკაში რადიკალურად იზრდება სახელმწიფო სექტორის წილი.
საფრანგეთი
მეორე მსოფლიო ომის მიწურულს საფრანგეთის ეკონომიკას ესაჭიროებოდა მასიური განახლება და სტრუქტურული ტრანსფორმაცია. ყველა საუბრობდა იმაზე, რომ საფრანგეთი ეკონომიკური სტაგნაციისთვის იყო განწირული. ეს შეხედულება ფართოდ იყო გაზიარებული და, როგორც წესი, ახსნილი იყო ფრანგი ხალხის კულტურული მახასიათებლებით და არა ეკონომიკური ფაქტორებით. ექსპერტები მიიჩნევდნენ, რომ ფრანგების ხასიათი ვერ შეეგუებოდა ეკონომიკის სტრუქტურულ ცვლილებებს, რაც საფრანგეთისთვის ძლიერ საჭირო და სწრაფი ეკონომიკური ზრდისთვის აუცილებელი წინაპირობა იყო.
მიუხედავად პესიმისტური პროგნოზებისა, განვითარებული ქვეყნების სიიდან მხოლოდ იაპონია გაიზარდა საფრანგეთზე სწრაფად. 1945 წლიდან 1975 წლამდე საფრანგეთის ეკონომიკა საშუალო 5%-იან ზრდას განიცდიდა, რაც განვითარებული ქვეყნებისთვის, მით უმეტეს ასეთ ხანგრძლივ პერიოდში, რთულად წარმოსადგენია.
1950 წელს საფრანგეთის ცხოვრების დონე 23%-ით ჩამორჩებოდა ბრიტანეთში არსებულ ცხოვრების დონეს (მშპ-ს ერთ სულ მოსახლეზე საზომით), როდესაც 1975 წელს ის უკვე 22% ით აღემატებოდა მას. ერთ თაობაში ასეთი დიდი ცვლილება მდიდარი ქვეყნისთვის ძალზე იშვიათი შემთხვევაა. სხვადასხვა კვლევების მიხედვით, საშუალო ფრანგი მუშის რეალური მსყიდველუნარიანობა 1950-1970 წლებში 170% ით გაიზარდა.
მეორე მსოფლიო ომის დასასრულისთანავე შარლ დეგოლის მთავრობამ კომუნისტური და სოციალისტური პარტიის მონაწილეობით დაიწყო ნაციონალიზაციის ფართო კამპანია. ერთი მხრივ, ეს აიხსნებოდა თავად დეგოლის ეტატისტური და დირიჟისტული შეხედულებებით, ხოლო მეორე მხრივ, სოციალისტების და კომუნისტების აქტიური მონაწილეობით. ენერგეტიკის სექტორის უდიდესი ნაწილი, ელექტროენერგიის, ქვანახშირისა და თხევადი აირების ჩათვლით, სახელმწიფოს ხელში მოექცა. ფართო პოლიტიკური კონსესუსის ფონზე განხორციელდა საფრანგეთის ბანკის და ოთხი უდიდესი ბანკის ნაციონალიზაცია (მხარი დაუჭირა 251 დეპუტატმა 30ის წინააღმდეგ). სახელმწიფო მფლობელობაში შედიოდა საფრანგეთის ავიახაზები, ოთხი უდიდესი ბანკი, 32 სადაზღვეო კომპანია, 19 სამთო მომპოვებლური კომპანია, საავტომობილო კომპანია „რენო“ და სხვა მძლავრი საწარმოები, რომლებიც ჯამში საერთო ინდუსტრიული გამოშვების მეხუთედს იკავებდნენ. 1946 წლის ზაფხულისთვის ნაციონალიზაციის ტალღა დასრულდა. 1980 წლისთვის საფრანგეთის ძლიერი სახელმწიფო სექტორი შეადგენდა ენერგეტიკული სექტორის 94 %-ს, ტელეკომუნიკაციების 83 %-ს, სატრანსპორტო სექტორის 46 %-ს, საბანკო სექტორის 44 %-ს, და სხვა სექტორების 6 %-ს. 80იანების დასაწყისში სოციალისტების მოსვლასთან ერთად საჯარო სექტორის გაფართოებისკენ კიდევ გადაიდგა ნაბიჯები. 11 დიდი კომპანია და დარჩენილი კერძო ბანკები, ყველა მათგანი სახელმწიფოს ხელში გადავიდა. კერძო სექტორი ფაქტობრივად გაქრა ენერგეტიკის, რკინიგზის, ტელეკომუნიკაციების და თამბაქოს წარმოების სექტორებიდან. 1985 წლისთვის ფირმების მთლიან ფიქსირებულ აქტივებში 53 % საჯარო ფირმების საკუთრებაში აღირიცხებოდა, რომელიც ასაქმებდა ეროვნული სამუშაო ძალის მეოთხედს.
საფრანგეთის „ბრწყინვალე ოცდაათი“
1946 წელს საფრანგეთში ჟან მონეს ხელმძღვანელობით ჩამოყალიბდა ცენტრალური დაგეგმარების სააგენტო. სააგენტოს საქმიანობა ძირითადად ორი ნაწილისგან შედგებოდა პირველი იყო დაგეგმარება, როგორც პროგნოზირების სისტემა, ხოლო მეორე ნაწილი მოიცავდა გეგმის ინსტიტუციონალიზებას, გავლენების მოხდენასა და მოქმედებას. ეკონომიკური პროგნოზირება ეყრდნობოდა შენატანებისა და პროდუქტის (input–output) ანალიზს, ხოლო გეგმა გულისხმობდა შრომის, მატერიალური ბაზის და კაპიტალური რესურსების უკეთეს განაწილებას. პირველი ოთხწლიანი გეგმა კონცენტრირებული იყო 8 ძირითად სექტორზე (ქვანახშირი, ცემენტი, ელექტროენერგია, ტრანსპორტი, ფერტილიზაცია, აგრომეურნეობა და ნავთობგადამუშავება). მასალები მიწოდებული იყო სტატისტიკის სამსახურის მიერ, რომელმაც ამ პერიოდში ასევე რეფორმაცია განიცადა. განვითარების პროექტების კონცეფციები წარედგინებოდა მოდერნიზაციის კომიტეტს, რომელშიც მონაწილეობდა ათასობით ინდუსტრიული მენეჯერი და პროფკავშირების წარმომადგენლები. საბოლოო გეგმას განიხილავდა ეს კომისია, რომელიც პირდაპირ ემორჩილებოდა პრემიერ მინისტრს ფინანსთა სამინისტროსთან ერთად. რამდენადაც მიზნები სავალდებულო არ იყო, მათი განხორციელებისთვის გამოიყენებოდა სახელმწიფო ფინანსები, პოზიტიური დისკრიმინაციის მეთოდი, სუბსიდიები, კრედიტები და სახელმწიფო გარანტიები. მიუხედავად იმისა, რომ ინვესტიციების დიდი ნაწილი კერძო იყო, მასზე დიდ გავლენას და კონტროლს ახდენდა სახელმწიფო აქტიურ ინდუსტრიულ პოლიტიკასთან ერთად, სახელმწიფომ ასევე კონტროლი განახორციელა კრედიტის მიწოდებაზე ერთი მხრივ ბანკების ნაციონალიზაციით, ხოლო მეორე მხრივ, სხვადასხვა ტიპის რეგულაციების, მიზნების და შეზღუდვების დაწესებით კერძო ბანკებსა თუ საკრედიტო ორგანიზაციებზე. მნიშვნელოვანია არა უბრალოდ კრედიტებზე ხელმისაწვდომობა, არამედ სახელმწიფოს მიერ რეგულირება, რაც კრედიტების გადანაწილებას ახდენს სასურველ სექტორებზე. ამას ხელი შეუწყო პოლიტიკურმა კონსენსუსმა, ერთი მხრივ, მასიური ინვესტიციების აუცილებლობისა და მეორე მხრივ კრედიტის ნაციონალიზაციის შესახებ. 1945 წელს ოთხი მთავარი კომერციული და ცენტრალური ბანკის ნაციონალიზაცია მოხდა. ნაციონალიზაცია გულისხმობდა, რომ სახელმწიფოს უნდა მოეხდინა საჯარო, კერძო და ზედამხედველობითი ინსტიტუციების ქსელის ისეთი ორგანიზება, რომელიც მოახდენდა ეროვნული ეკონომიკის და სოციალური პრიორიტეტების დაკრედიტების გარანტირებას.
საფრანგეთში დაიწყო ენერგო სექტორის რადიკალური განახლება. გეგმა ორიენტირდებოდა ელექტრო ენერგიაზე და მართლაც, 1950 წლიდან 1970 წლამდე ელექტრო ენერგიის მოხმარება 250 % ით გაიზარდა და ამასთან ერთად ქვანახშირის წილი 74 %-იდან 17 %*-ზე დაეცა. პირველ დეკადებში, ნავთობპროდუქტები ინარჩუნებდნენ ადგილს (18 %-51 %-მდე 1950-1968 წწ) თუმცა ამბიციური ატომური სადგურის პროექტის შემდეგ 1955 წელს, ატომურმა ენერგიამ დომინანტური ადგილი დაიკავა. ასევე მაქნანების ექსპორტი მთლიანი გამოშვების 26%-დან 46 %-მდე გაიზარდა.
მონეს პირველ ხუთწლიან გეგმას მიყვა ჰირშის გეგმა (1954-1957) წლებში, რომელმაც წარმოების სექტორთან ერთად აგრარული და სამშენებლო სექტორები მოიცვა. 1955 წელს დაემატა რეგიონალური განვითარების გეგმაც. გეგმის მიხედვით ინდუსტრიული გამოშვება 30%-ით, სოფლის მეურნეობის გამოშვება 20%-ით, ხოლო მშენებლობა 60%-ით უნდა გაზრდილიყო. ამ მიზნების დიდი ნაწილი, მიუხედავად ცენტრალიზებული მბრძანებლობის არ არსებობისა, გადაჭარბებით შესრულდა 57 წელს. მესამე გეგმა (1958–1961) უკვე აქტიურად იყენებდა შესავალ-გასავალის მატრიცებს (input–output matrix), ხოლო მეოთხე გეგმა (1962–1965) მთლიანად ინდიკატორული დაგეგმარების მოდელად იქცა.
ყოველი გეგმა ეფუძნებოდა კონკურენტუნარიანობის ზრდას და მოდერნიზაციას. 1970-1980 წლებამდე გეგმები ეფუძნებოდა საფრანგეთის ეკონომიკის გარდაქმნას თანამედროვე ტექნოლოგიური და საბაზრო მოთხოვნების მიხედვით, 1971-1975 წლების გეგმა კი მსხვილი, საერთაშორისოდ კონკურენტუნარიანი კომპანიების შექმნა იყო. მაგალითისთვის ქიმიურ მრეწველობაში სახელმწიფო გეგმის მიხედვით განხორციელდა 4,7 $ მილიარდის ინვესტიცია, რაც ხუთი მთავარი კომპანიის (ორი კერძო და 3 სახელმწიფო) ჩამოყალიბებით დაგვირგვინდა. ამ კომპანიებმა საკუთარი წილი 1977 წლისთვის 16 %-დან 37 %-მდე გაზარდეს. რიგით მეცხრე ხუთწლიანი გეგმა (1984–1988) უფრო მეტად სამეცნიერო განათლებისკენ და კვლევითი საქმიანობისკენ გადაიხარა. კვლევაზე და განვითარებაზე ინვესტიციები გაორმაგდა. გეგმის მიხედვით განხორციელდა ქიმიური მრეწველობის რესტრუქტურიზაცია ფარმაცევტული მედიკამენტების წარმოების სწრაფი განვითარებით. ამ ცვლილებების მეშვეობით კი წამყვანმა ფრანგულმა კომპანიებმა შეიძინეს 13 ევროპული და 21 ამერიკული კომპანია 1985-1087 წლებში (Martinelli, 1991).
სამხრეთ კორეა
60-იანი წლების დასაწყისიდან კორეის ეკონომიკა სწრაფად ვითარდებოდა, სამი ათეული წლის განმავლობაში ( 1962 წლიდან 1989 წლამდე). მოსახლეობის საშუალო წლიური შემოსავალი 87 $ დან ავიდა 40,830 $ მდე(1962–1989)წწ – ში. 2004 წელს კორეა შეუერთდა ტრილიონიანი მსოფლიო ეკონომიკების კლუბს.
ზრდასთან ერთად მნიშვნელოვანია სტრუქტურული ტრანსფორმაცია. გადამამუშავებელი მრეწველობა 20 წლიან პერსპექტივაში მთლიანი შიდა პროდუქტის 18 %-დან 30 %-მდე იზრდება, ხოლო სოფლის მეურენობის წილი 38 %-დან 12 %-მდე ეცემა. ასევე თანდათანობით იცვლება მრეწველობის შემადგენლობაც - იზრდება მრეწველობის სექტორში მაღალ ტექნოლოგიური დარგების წილი, რაც არანაკლებ მნიშვნელოვანია განვითარების პროცესში.
ხუთწლედები
პირველი ხუთწლიანი გეგმა წარმოადგენდა ეფექტური მრეწველობისკენ მიმავალ პირველ ნაბიჯებს, აქცენტი იყო გაკეთებული ისეთი დარგების განვითარებაზე როგორებიცაა: ელექტროენერგია, მინერალური სასუქები, ნავთობქიმიური მრეწველობა, საცემენტო მრეწველობა. მეორე ხუთწლიანი გეგმა მოიაზრებოდა მრეწველობის მოდერნიზაციას და პირველი რიგში იმ დარგების განვითარებას, რომელებიც აწარმოებდა მანამდე იმპორტირებულ პროდუქციას, ესენია: ფოლადის წარმოება, მანქანათმშენებლობა, ქიმიური მრეწველობა. მესამე ხუთწლედი მნიშვნელოვანი იყო ექსპორტზე ორიენტირებული ეკონომიკით, პირველ რიგში ეს იყო მძიმე და ქიმიური მრეწველობა, აგრეთვე მანქანათმშენებლობა, ელექტრონიკა, გემთმშენებლობა და ნავთობგადამუშვება. მეოთხე ხუთწლედში აწარმოებდა მსოფლიო ბაზარზე კონკურენტუნარიან საქონელს. სტრატეგიული მიმართულებები მოიცავდნენ სამეცნიერო მაღალტექნოლოგიურ დარგებს: ესენია მანქანათმშენებლობა, ქიმიური მრეწველობა. ამ ყველაფრის შედეგად მძიმე და ქიმიური მრეწველობა გაიზარდა 51,8 %-ით 1981 წელს, ექსპორტის წილი წარმოებაში გაიზარდა 45,3 %-მდე. მეხუთე და მეექვსე ხუთწლედების პერიოდში მძიმე და ქიმიურ მრეწველობაზე აქცენტი შემცირდა და გადავიდა მაღალტექნოლოგიურ წარმოებაზე, როგორიცაა: ელექტრონიკა, საინფორმაციო ტექნოლოგიები. მეშვიდე ხუთწლედმა 1992-96 და შემდგომმა ხუთწლედებმა გააგრძელეს ეს მიმართულება.
ინსტრუმენტები
კორეული სახელმწიფო იყენებდა სხვადასხვა ინსტრუმენტებს სხვადასხვა პერიოდში. ესენი იყო „ჩვილი ინდუსტრიების“ საერთაშორისო კონკურენციისგან დაცვა, პირდაპირი უცხოური ინვესტიციების აკრძალვა და განაწილება ადგილობრივი ინტერესების მიხედვით“, (ზოგიერთ სფეროში საექსპორტო ზონების გარდა იკრძალებოდა ინვესტიციები, თუმცა დაშვების შემთხვევაში მათ უნდა გაეძლიერებინათ ადგილობრივი საწარმოო შესაძლებლობები და მოეხდინათ ტექნოლოგიების ტრანსფერი), სატარიფო პოლიტიკა (1980-იან წლებამდე სამრეწველო პროდუქტზე ტარიფები 30-40 %-მდე მერყეობდა), საერთაშორისო ვაჭრობის პრეფერენციები, მაგალითად პრიორიტეტის მინიჭება საწარმოო საშუალებების და შუალედური მასალის შემოტანისთვის (იკრძალებოდა იმ პროდუქტის შემოტანა, რომლის მიწოდებაც ადგილობრივ ბაზარს შეეძლო). მნიშვნელოვანი იყო სახელმწიფო სუბსიდიები განსაკუთრებით საექსპორტო სექტორში, რომელსაც ერთვოდა „კვლევის და განვითარების“ კომპონენტიც. კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი კომპონენტი იყო სახელმწიფოს საწარმოების შექმნა სტრატეგიულ სექტორებში - ნავთობი, ქვანახშირი, გაზი, სასუქი, ფოლადი და ელექტროენერგია. შედარებით უპირატესობის აგების კლასიკური შემთხვევაა დღესდღეობით მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული ფოლადის მწარმოებელი კომპანია „პოსკოს“ ჩამოყალიბება, რომლის შექმნაც მსოფლიო ბანკის მიერ არ იყო რეკომენდირებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკონომიკური თეორიები კატეგორია:პოლიტიკური რეალიზმი კატეგორია:საერთაშორისო ურთიერთობების თეორია