cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იუჯინ დებსი
მეორედ დაპატიმრება
დებსი 1920 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობას ჯორჯიის შტატის ქალაქ ატლანტის საპყრობილის საკნიდან იღებდა. არჩევნებში დებსმა 919 799 ხმა მიიღო, ხმათა 3,4 %. ციხეში ყოფნისას დებსი სტატიათა სერიას წერდა და აქვეყნებდა, რომელშიც საპატიმრო სისტემას აკრიტიკებდა. წერილები გაზეთებში ქვეყნდებოდა, მოგვიანებით კი დებსის ერთადერთ წიგნში, „კედლებსა და გისოსებში“ შევიდა, რომელიც მისი გარდაცვალების მერე გამოიცა.
1920 წლის აგვისტოსა და ოქტომბერში გენერალურმა პროკურორმა მიტჩელ პალმერმა პრეზიდენტ ვუდრო უილსონს დებსის შეწყალება შესთავაზა. პალმერი ზოგადად მომხრე იყო ომის წლებში შემოღებული სპეციალური კანონებით გასამართლებული ადამიანების შეწყალებისა, თუმცა უილსონმა უარი თქვა დებსის შეწყალებაზე. ის დებსზე წერდა: „სანამ ამერიკელი ახალგაზრდები ცივილიზებული სამყაროსთვის სისხლს ღვრიდნენ, ეს კაცი იდგა და მათ კიცხავდა... ის ამ ქვეყნის მოღალატეა და ჩემი პრეზიდენტობის პერიოდში მას ეს არ ეპატიება.“
1921 წლის იანვარში, დებსის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გათვალისწინებით, მიტჩელმა უილსონს კვლავ შესთავაზა პატიმარი სიმბოლურად 12 თებერვალს, აბრაამ ლინკოლნის დაბაბდების  დღეს შეეწყალებინათ, რაზეც უილსონმა კვლავ უარი თქვა.
საბოლოოდ 1921 წლის 23 დეკემბერს ახალმა პრეზიდენტმა უორენ ჰარდინგმა დებსს სასჯელი უკვე მოხდილ ვადამდე შეუმცირა და შობის დღეს საპატიმროდან გაათავისუფლა. შესაბამისად, ოფიციალურად დებსს შეწყალება არ მიუღია, მას მხოლოდ სასჯელი შეუმსუბუქეს. დებსისთვის არც ამერიკის მოქალაქეობა აღუდგენიათ.
უკანასკნელი წლები
როცა დებსი ატლანტის საპატიმროს ტოვებდა სხვა პატიმრები მას ოვაციებით და შეძახილებით აცილებდნენ. მშობლიურიქალაქის, ტერ-ჰოტის ქუჩებში დებსს 50 000 ადამიანზე მეტი შეეგება. სახლისკენ მიმავალ გზაზე ის თეთრ სახლში მიიღეს, სადაც მას პირადად პრეზიდენტი ჰარდინგი მიეგება.
1924 წელს ფინელმა სოციალისტმა კარლ ვიიკმა დებსი მშვიდობისბის განმტკიცებაში შეტანილი წვლილისთვის ნობელის ჯილდოზე წარადგინა, მსოფლიო ომის პერიოდში მშვიდობისათვის ბრძოლაში გაწეული დამსახურებისთვის, „ვინაიდან, ომს კაპიტალისტური ინტერესების ნაწილად მიიჩნევდა“.
დარჩენილი წლების განმავლობაში დებსი ციხეში ყოფნისგან გაუარესებული ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო მკურნალობდა. 1926 წელს გულის პრობლემების გამო სანატორიუმში გადაიყვანეს, სადაც 1926 წლის 20 ოქტომბერს 70 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მის სხეულს კრემაცია ჩაუტარეს და მშობლიური ქალაქის, ტერ-ჰოტის სასაფლაოზე დაკრძალეს.
აქტივიზმის ფორმები და სტილი
მიუხედავად არჩევნებში რეგულარულად მონაწილეობისა ის უნდობლად უყურებდა საარჩევნო პროცესს და აკრიტიკებდა პოლიტიკურ ვაჭრობას, რასაც მისი დროის სხვა სოციალისტი კანდიდატები ადგილობრივ არჩევნებში წარმატების მისაღწევად ეწეოდნენ. დებსი გაცილებით დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა მუშათა ორგანიზებას პროფკავშირებში და მხარს უჭერდა საერთო დარგობრივი კავშირების შექმნას, რომელიც გარკვეული დარგის უკლებლივ ყველა მუშას გააერთიანებდა და მუშებს უნარების მიხედვით არ დაყოფდა, როგორც ეს სხვადასხვა საოსტატო გაერთიანებებში ხდებოდა.
წინასაარჩევნო კამპანიის პროცესში და სხვადასხვა ქალაქში წარმოებული გაფიცვებისას დებსი ხშირად მოგზაურობდა, აწყობდა საჯარო გამოსვლებსა და მიმართვებს. ხშირად დღეში ოც და მეტ გამოსვლასაც კი ასრულებდა. 1912 წლის წინასაარჩევნო კამპანიისას სპეციალურად ნაქირავები მატარებლით თითქმის მთელი ქვეყანა მოიარა და ჯამში 500 000 ადამიანის წინაშე გამოვიდა.
ამერიკელი ისტორიკოსი ჰოვარდ ზინი თვლიდა, რომ დებსი თითოეული სოციალისტისთვის, ანარქისტისა და რადიკალისთვის სამაგალითო პიროვნება იყო, „მტკიცე და ულმობელი კამათისას და კეთილი და მგრძნობიარე პირად ურთიერთობებში“. ჰეივუდ ბრაუნს დებსისადმი მიძღვნილ პანერგირიკში დებსის ერთ-ერთი სოციალისტი თანამებრძოლის შემდეგი სიტყვები ჰქონდა მოყვანილი: „ამ მტკიცე მზერის კაცს მართლაც სწამს, რომ ადამიანებს ძმურად ცხოვრება შეუძლიათ. და ამ ყველაფერში უცნაური ის არის, რომ, როცა მის გვერდით ვარ, ამისი მეც მწამს.“
მიუხედავად იმისა, რომ ხანდახან „მეფე დებსს“ ეძახდნენ, თავად დებსი თავისი ამგვარი პოზიციით ხშირად უკმაყოფილო იყო. 1906 წელს დეტროიტში გამოსვლისას თქვა: „მე მუშათა წინამძღოლი არ ვარ, არ გთხოვთ რომ მე მომდიოთ, ან ვინმეს მისდიოთ. თუ მოსეს გამოჩენას ელოდებით, რათა კაპიტალისტური სისტემის მარწუხებიდან გაგიყვანოთ და წინ გაგიძღვეთ, გეტყვით, რომ მარწუხებს ვერასდროს დაეხსნებით. რომც შემეძლოს, მაინც არ გაგიძღვებოდით აღთქმული მიწისაკენ, იმიტომ რომ, მე რომ ახლა იქ შეგიძღვეთ, გამოჩნდება ვიღაც, ვინც უკანვე გამოგიტყუებთ. მხოლოდ საკუთარი გონებითა და საკუთარი ხელებით უნდა დააღწიოთ თავი იმ მდგომარეობას, რომელშიც ახლა ხართ.“
მემკვიდრეობა
დებსი ამერიკული მემარცხენე მოძრაობის ერთ-ერთ ცენტრალურ ფიგურად შემორჩა ისტორიას, როგორც აქტივისტი ვინც მე-20 საუკუნის დასაწყისში შეძლო ადამიანთა ორგანიზება დიდი კორპორაციების უსაზღვრო ძალაუფლებისა და პირველ მსოფლიო ომში ამერიკის მონაწილეობის წინააღმდეგ.
ამერიკელი სოციალისტები, კომუნისტები და ანარქისტები დღემდე პატივს მიაგებენ დებსის მიერ გაწეულ შრომას პროფკავშირული მოძრაობების ორგანიზებისა და ამერიკაში ცენტრალიზებული ხელისუფლებისგან დამოუკიდებელი სოციალიზმის მშენებლობის მცდელობისათვის. დებსის ცხოვრების შესახებ რამდენიმე წიგნია დაწერილი, სადაც ის წარმოჩენილია აქტივისტად, რომელმაც არაერთი ამერიკელი სოციალისტი შთააგონა.
ვერმონტის შტატის წარმომადგენელს ამერიკელ სენატორ ბერნი სანდერსს თავისი პოლიტიკური კარიერის განმავლობაში არაერთხელ განუცხადებია ღიად, რომ დებსის დიდი თაყვანისმცემელია და 1979 წელს დოკუმენტური ფილმიც გადაიღო მის შესახებ შესახებ.
ჟაგუარასუ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
იუჯინ დებსი
მემკვიდრეობა
დებსი იყო ერთ-ერთი პირველი, ვინც აშშ-ში გამოდიოდა ისეთი ფუნდამენტური უფლებების მოთხოვნით, როგორიც იყო ბავშვთა შრომისა და ბანკების რეფორმა. ის ასევე იბრძოდა ქალთა საარჩევნო უფლებებისა და შავკანიანთა თანასწორობისათვის. დებსს სიცოცხლის შემდეგ საკუთარი ნაწერები არცერთი ბიბლიოთეკისთვის არ გადაუცია, თუმცა დღეს ინდიანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში თავმოყრილია პამფლეტების კოლექცია, რომელსაც ის და მისი ძმა ერთად წერდნენ.
ბერნარდ ბრომელმა, დებსის შესახებ დაწერილი ბიოგრაფიული წიგნის ავტორმა, 1978 წელს თავისი საკვლევი მასალები ჩიკაგოს ნიუბერის ბიბლიოთეკას გადასცა. მასალები მკვლევართათვის ღიაა. დებსის სიცოცხლის შემდეგ გამოცემული ერთადერთი წიგნის, „კედლების და გისოსების“, ხელნაწერი ჩიკაგოს უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკაშია დაცული. 1962 წელს იუჯინ დებსის ფონდმა დებსის მშობლიური სახლი შეიძინა და იქ მისი მუზეუმი მოაწყო. მინესოტის შტატში არსებობს ქალაქი დებსი, რომელსაც სახელი დებსის პატივსაცემად ჰქვია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1855 კატეგორია:დაბადებული 5 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1926 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ოქტომბერი კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ამერიკელი დემოკრატი აქტივისტები კატეგორია:ამერიკის სოციალისტური პარტიის ლიდერი კატეგორია:ამერიკის პრეზიდენტობის კანდიდატები კატეგორია:სოციალ-დემოკრატები კატეგორია:სოციალისტები
ნიკო ნიკოლაძის ქუჩა
ნიკო ნიკოლაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ვერე); ლეო ქიაჩელისა და მერაბ კოსტავას ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თავდაპირველად დაპროექტებული ქუჩა ერქვა. 1903 წელს თბილისის გამგეობის მიერ შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ღვთისმეტყველის ქუჩა („ბოგოსლოვსკაია“). სახელწოდება უკავშირდება იქვე მდგარ იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესიას (აკურთხეს 1901 წელს). 30-იან წლებში კომუნისტური პარტიის კომიტეტის ერთ-ერთი წევრის, ანდრე მარტის სახელი ეწოდა. ასეა დატანილი თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. 50-იან წლებში კი ნიკო ნიკოლაძის სახელი დაერქვა. აღსანიშნავია საცხოვრებელი სახლი №3, (აგებულია 1949 წელს, არქიტექტორ ალექსი მიმინოშვილის მიერ).
ლიტერატურა
ნიკოლაძე
ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტერი
ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტერი — მამათა მონასტერი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში, დაბა სტეფანწმინდიდან აღმოსავლეთით, ელიას მთაზე, ზღვის დონიდან დაახლოებით 2000 მ სიმაღლეზე. სამონასტრო კომპლექსში შედის ორი შედარებით მცირე ეკლესია, — ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი, მშენებარე ეგნატე ღმერთშემოსილის სახელობის ტაძარი, სამრეკლო, კელია და სატრაპეზო. ეზოში ბერების სენაკებია განთავსებული. მონასტრის ტერიტორიიდან იშლება ხედი მყინვარწვერისკენ, გერგეტის სამებისაკენ, ყუროსკენ, ქაბარჯინასკენ და დარიალის ხეობისაკენ.
ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი აშენდა სტეფანწმინდისა და ხევის ეპისკოპოსის პეტრეს (ცაავა) ლოცვა-კურთხევით 2003 წელს. 2005 წლის 2 აგვისტოს მეუფე პეტრემ აკურთხა ტაძრის ტრაპეზი და აღავლინა საზეიმო წირვა. ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი წარმოადგენს მცირე ზომის ბაზილიკას. ტაძრის კანკელი არის ხის, აღმოსავლეთის კარზე ამოკვეთილია ხარების სცენა, ჩრდილო და სამხრეთ კარზე მთავარანგელოზები და მახარობლები. კანკელი გაფორმებულია ორნამენტებით. ხეზე კვეთა შეასრულეს ბიძინა ჯანუკაშვილმა და ძმებმა ზურაბ და ჯემალ სუჯაშვილებმა. 2006 წელს მეუფე პეტრემ აკურთხა მამათა მონასტრად და აშენდა მამებისთვის საცხოვრებელი სახლი. წმინდა ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტრის წინამძღვრად დადგენილ იქნა მღვდელ-მონაზონი ეგნატე (ჭიჭინაძე). 2013 წელს აშენდა სამრეკლო, რომლის პირველ სართულზე განთავსებულია მონასტრის ბიბლიოთეკა. 2013 წელს ტაძრის წინ ეზოში ბუნებრივად დადებულ ქვაზე დამაგრდა ქვის ჯვარი, რომელზეც ამოკვეთილია ჯვარცმა.
2014 წელს ტაძარი მოიხატა ხატმწერ ბერიკა კბილაშვილის მიერ. 2016 წელს მონასტრის წინა ფასადზე აშენდა გალავანი. 2016 წლის 21 ოქტომბერს სტეფანწმინდისა და ხევის მთავარეპისკოპოს იეგუდიელის (ტაბატაძე) ლოცვა-კურთხევით ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტერის წინამძღვარმა იღუმენმა ეგნატემ (ჭიჭინაძე) ელიას მთაზე აკურთხა წმინდა ეგნატე ღმერთშემოსილის სახელობის ტაძრის საძირკველი. ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტერი შედგება 6 წევრისაგან: წინამძღვარი იღუმენი ეგნატე (ჭიჭინაძე), ბერ-დიაკონი სერაფიმე (ასათიანი), ბერ-დიაკონი კონსტანტინე (ლურსმანაშვილი), ბერი იოანე (ასათიანი), ბერი გიორგი-იოანე (ქუცნიაშვილი), მორჩილი გიორგი (ჟორჟოლიანი).
მონასტრის გალავნის გარეთ დაბა სტეფანწმინდის აღმოსავლეთ მხარეს, ფიქალი ქვისგან ნაგები ოთხკუთხა ფორმის ნიში დგას. მთავარი ფასადი დასავლეთითაა პირმიქცეული და სასანთლე აქვს დატანილი. ნიშის თახჩაში წმინდა ელია წინასწარმეტყველის ქვის ხატია დასვენებული. ჩვენი წინაპრები, წმინდა ელიას დარ-ავდარს ევედრებოდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს მონასტრები კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
აგრარული
არსებითი სახელი აგრარული (agrarus — მიწისა, მინდვრისა) გამოიყენება შემდეგ გამოთქმებში:
გიორგი ნიორაძის ქუჩა
ლიტერატურა
ნიორაძე
აზარიანცის სახლი
აზარიანცის სახლი — არქიტექტურული ნაგებობა ქალაქ თბილისში. შენობა განეკუთვნება XX საუკუნის დასაწყისს. აგებულია მოდერნის არქიტექტურულ სტილში.
ისტორია
სახლის მშენებელი ალექსანდრე მელიქ-აზარიანცი იყო მსხვილი მოვაჭრე, წარმოშობით თბილისელი, მესამე-მეოთხე თაობის ქალაქელი. ზემელზე, სადაც ახლა მელიქ-აზარიანცის სახლია, უზარმაზარი ნაგავსაყრელი ყოფილა. მელიქ-აზარიანცი ქალაქის მაშინდელ მერთან, ალექსანდრე ხატისოვთან მისულა და ადგილი უთხოვია სახლის ასაგებად. მერმა სწორედ ამ ნაგავსაყრელზე მიუთითა. დიდი ყოყმანის შემდეგ აზარიანცი შეთავაზებას დათანხმდა და ასეულობით ტონა მიწაც მიიტანა იმ ნაგავსაყრელის ამოსავსებად. სახლის მშენებლობა დაიწყო 1911 წელს და გაგრძელდა 1915 წლამდე. პროექტის ავტორი იყო რუსი არქიტექტორი ნიკოლაი ობოლონსკი.
შენობა ხანძარმა დააზარალა 2015 წლის 13 იანვარს და 2019 წლის 14 აპრილს.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის არქიტექტურული ძეგლები
სანტუ-ანტონიუ-დუ-ლესტი
სანტუ-ანტონიუ-დუ-ლესტი (Santo Antônio do Leste) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონარანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 754 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.04 კმ²-ზე. ფართობი 3 600 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
მონღოლური უნიკოდში
მონღოლური უნიკოდში — უნიკოდის ვერსია 12.1-დან მოყოლებული მონღოლური დამწერლობის ასოებისათვის გამოყოფილი ორი ბლოკი. საერთო ჯამში ეს ორი ბლოკი მოიცავს 208 გრაფემას, რომელთაგან 38 ადგილი ჯერ გარკვეული არაა.
ბლოკების მიხედვით ცხრილები გამოიყურება შემდეგნაირად:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნიკოდი
ჟუანეზია
ჟუანეზია (Joanésia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 450 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-მუკურის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იპატინგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 425 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23.25 კმ²-ზე. ფართობი 233 292 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
კოსტა მაისურაძე
კოსტა მაისურაძე (დ. 1881, სოფელი ცხმორი, ახლანდელი ონის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1918, თბილისი) — ქართველი ფალავანი. საჭიდაო სარბიელზე გამოვიდა 1902 წელს. თბილისის ცირკის პატრონმა ნიკიტინმა მოსკოვში წაიყვანა, სადაც მოკლე ხანში მაისურაძე დაეუფლა ფრანგული ჭიდაობის ილეთებს. დიდი წარმატებით გამოდიოდა თბილისში, კიევში, პეტერბურგში, გროზნოში,  მოსკოვში, კისლოვოდსკში გამართულ შეჯიბრებებში, სადაც მრავალი სახელგანთქმული ფალავანი დაამარცხა, მათ შორის: კლემენტი ბული, „კაზბეკ-გორა“, პაველ ზაგორუიკო, ივანე ზაიკინი, ნიკოლოზ ვახტუროვი, ალიოშა გრამილოვი, გრიგორი კაშჩეევი და სხვა. ბევრჯერ მოიპოვა გამარჯვება საზღვარგარეთის სხვადასხვა ქვეყანაში, მათ შორის: ირანში, საფრანგეთში, გერმანიაში, რუმინეთში და სხვა. მიღებული ჰქონდა ირანის, რუსეთის, გერმანიის, საფრანგეთისა და სხვა ქვეყნების სამახსოვრო ჯილდოები და ქამრები. მაისურაძე ჭიდაობის ილეთების იშვიათი მცოდნე იყო. დიდი პოპულარობით სარგებლობდა და კარგი სახელი დატოვა ქართული სპორტის ისტორიაში. კოსტა მაისურაძე იყო ერთ-ერთი უძლიერესი ფალავანი. 1910 წელს პირველი ადგილი დაიკავა თბილისში გამართულ დიდ ტურნირში, რომელშიც უცხოელი მოჭიდავეებიც გამოდიოდნენ. მისი დასაფლავების ადგილი დღემდე დაუდგენელია.
ჩოჩიშვილები
ჩოჩიშვილები (მხ. რ. ჩოჩიშვილი) — ქართული (დვალური) გვარი. ოსი ავტორები მას ოსურ გვარად — ცოციევი/ცოცითი (Цоциты), ჩოჩიევი/ჩოჩითი (Чочиты) — მოიხსენიებენ. ოსი ჩოჩიევები ძირად დვალები არიან. დვალეთში მცხოვრებ ამ გვარს, სხვა ოსური გვარებისაგან განსხვავებით, არა აქვს გადმოცემა ჩრდილოეთ კავკასიის მთიანეთიდან გადმოსახლების შესახებ.
ჩოჩიშვილების/ჩოჩოურების და სხვა გვარების ადგილობრივი დვალური წარმომავლობის შესახებ მნიშვნელოვანი ეთნოგრაფიული მასალა დაფიქსირებული აქვს სალომე ბახია-ოქრუაშვილს:
საისტორიო საბუთებითა და ეთნოგრაფიული მონაცემებით ირკვევა, რომ ქართლელი ჩოჩიშვილები უფრო ადრე ოქროპირიძის გვარს ატარებდნენ. აღსანიშნავია, რომ, ჩოჩითას გვართან ერთად, ოსური გადმოცემები „ოქროთა“ გვარსაც ასახელებენ (მამაკაცის სახელი „ოქრო“ ქართული სახელია და უწინ საქართველოში ძალიან გავრცელებული იყო). ეთნოგრაფიული მასალის მიხედვით, შიდა ქართლის ჩოჩიშვილები, ჯოჯიშვილები, ოქროპირიძეები და თედელურები მონათესავე გვარებია. ხალხური გადმოცემის თანახმად, ოთხი ძმიდან — ჩოჩი, ჯოჯი, ოქროპირი და თედე — პირველი სოფელ ორტევში დასახლებულა და მისი შთამომავლები ჩოჩიშვილებად იწოდნენ. ქართლში ცხოვრობენ ჩოჩიშვილებიც (სოფ. ცხრამუხა), რომელთა თავდაპირველი გვარი, გადმოცემითა და საარქივო მონაცემებით, ქურდაძე ყოფილა (1859 წლის აღწერა). ქართლში მცხოვრები ჩოჩიშვილების გარკვეული ნაწილი ხევის სოფ. ხურთისიდანაა ჩამოსახლებული; ისინი XVIII საუკუნის აღწერის დავთარში ჩოჩოურად არიან ჩაწერილი. 1860 წლის მოსახლეობის კამერალური აღწერის თანახმად, ვანათელი (პატარა ლიახვის ხეობა) ჩოჩიშვილების ადრინდელი ქართული გვარი იყო მაისურაძე.
1621 წელს სოფელ საჩხეურში დაფიქსირებულია ამავე ძირის სხვა გვარიც — ჩოჩივაძე. არსებობს აგრეთვე გვარ-სახელები ჩოჩელი და ჩოჩნიძე. ჩოჩიას, ჩოჩიშვილის, ჩოჩოშვილის, ჩოჩივაძის გვარებს საფუძვლად უდევს ძველი ქართული სახელი „ჩოჩი“, რომელიც ბოლო დრომდე შემორჩენილი იყო სამეგრელოში (არაერთხელაა ეს სახელი აღნიშნული 1873 წლის სამეგრელოს მოსახლეობის აღწერაში).
ჩოჩიშვილების გვარის ქართულობას ადასტურებს 1031–1033 წლების საისტორიო საბუთში სოფ. ჩოჩეთის მოხსენიება. დვალეთში, ნარას ხევის ერთ-ერთ სოფელში ჩოჩოურებთან/ჩოჩიშვილებთან ერთად ცხოვრობდნენ: გოგიჩაშვილები (ზემოთ ნახსენები „გოგიჩათა“), ჯანაშვილები და ბერიაშვილები.
სქოლიო
*
მალგობეკის რაიონი
მალგობეკის რაიონი (МагIалбике район) — ინგუშეთის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული და მუნიციპალური რაიონი. ინგუშეთის რესპუბლიკის ჩრდილოეთით მდებარე რაიონი. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი მალგობეკი (არ შედის რაიონის შემადგენლობაში).
გეოგრაფია
მალგობეკის რაიონი მდებარეობს ინგუშეთის ჩრდილოეთ ნაწილში. ჩრდილოეთიდან და დასავლეთიდან ესაზღვრება ჩრდილოეთ ოსეთი, სამხრეთიდან ნაზრანისა და სუნჯის რაიონები, აღმოსავლეთით - ჩეჩნეთი. რაიონის ფართობია 550,12 კმ².
ისტორია
რაიონი ჩამოყალბდა 1991 წელს მას შემდეგ რაც ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა გაიყო ჩეჩნეთად და ინგუშეთად.
მალგობეკის რაიონმა კი მუნიციპალური სტატუსი მიიღო 2009 წელს. ამავე დროს მის შემადგენლობაში ჩამოყალიბდა 12 მუნიციპალური გაერთიანება სასოფლო დასახლების სტატუსით.
სქოლიო
კატეგორია:ინგუშეთის რაიონები
იშიმოვო (იშიმბაის რაიონი)
იშიმოვო (Ишимово; Ишем) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება პეტროვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 46 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სტერლითამაქიდან 42 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 89 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
ბალნეარიუ-ბარა-დუ-სული
ბალნეარიუ-ბარა-დუ-სული (Balneário Barra do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 8 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 430 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 75.75 კმ²-ზე. ფართობი 111 280 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ანგმარის გრძნეული მეფე
ანგმარის გრძნეული მეფე, აგრეთვე ცნობილი როგორც ნაზგულების ბატონი და შავი წინამძღოლი — ერთ-ერთი მთავარი უარყოფითი პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. რომანში „ბეჭდების მბრძანებელი“ იგი წინამძღოლია ნაზგულების (ბეჭდის-აჩრდილების), ბნელი მბრძანებელ საურონის მსახურების. გარდა ხამულისა, მისი, ისევე, როგორც სხვა ნაზგულების ნამდვილი სახელები უცნობია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეჭდების მბრძანებლის პერსონაჟები კატეგორია:შუახმელეთის მმართველები კატეგორია:შუახმელეთის პერსონაჟები
რაგონვალია
რაგონვალია (Ragonvalia) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 757 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 100 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
კარკარი (კუნძული)
კარკარი (Karkar Island) — ვულკანური კუნძული ბისმარკის ზღვაში, დაახლოებით 30 კმ-ში კუნძულ ახალი გვინეის ჩრდილოეთ სანაპიროდან. ადმინისტრაციულად შედის სახელმწიფო პაპუა-ახალი გვინეის მომასეს რეგიონის მადანგის პროვინციაში.
გეოგრაფია
კუნძულის ზომებია 25 კმ სიგრძეში და 19 კმ სიგანეში. ზღვის დონიდან უმაღლესი წერტილია — 1839 მეტრი (მთა ულუმანი). კუნძულის ცენტრში მდებარეობს მოქმედი ვულკანი. კუნძულიდან 18 კმ-ში სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარეობს კუნძული ბაგაბაგი.
კუნძულის ზედაპირი დაფარულია ანდეზიტური ლავებით. ვულკანის 1974—1975 წლების ამოფრქვევამ ხელი შეუწყო ლავის დიდი რაოდენობით ამოსვლას, რომელმაც დაფარა შიდა კალდერის ფსკერის ფართობის დაახლოებით 70 %. 1979 წლის ამოფრქვევას არ გამოუწვევია დიდი რაოდენობით ლავის ამოსვლა.
ნიადაგი — საკმაოდ ნაყოფიერია, აქტიურად გამოიყენება სოფლის მეურნეობაში. მოყავთ ფუფალა, მდოგვი (Sinápis), ლაიმი, ქოქოსის პალმა და კაკაო.
ისტორია
პირველი ევროპელი, რომელმაც 1545 წლის 10 აგვისტოს დაინახა კუნძული კარკარი, იყო ესპანელი ზღვაოსანი ინიგო ორტის რეტესი, როდესაც იგი დიდი აფრიანი გემით San Juan ცდილობდა დაბრუნებულიყო კუნძულ ტიდორედან ახალი ესპანეთის ვიცე-სამეფოში.
მოსახლეობა
კუნძულის მოსახლეობას შეადგენს დაახლოებით 65 000 ადამიანი, რომლებიც ლაპარაკობენ ენებზე ვასკია და ტაკია. მოსახლეობის დიდი ნაწილი ასევე ფლობს ტოკ-პისინის ენას; სკოლებში ისწავლება ინგლისური ენა. რელიგია მოსახლეობაში უპირატესად ლუთერანული და კათოლიკურია.
სქოლიო
კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის კუნძულები
სომეხი ოლიმპიური ჩემპიონების სია
მართალია სომხეთმა დამოუკიდებლობა 1991 წელს მოიპოვა, თუმცა 1992 წლის ოლიმპიადაზე სომეხი სპორტსმენები საბჭოთა კავშირის სახელით გამოვიდნენ. სომხეთის ოლიმპიური კომიტეტი 1990 წელს შეიქმნა, საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის წევრი კი მხოლოდ 1993 წელს გახდა, ასე რომ, 1994 წელს ოლიმპიურ თამაშებზე სომხეთს საკუთარი წარმომადგენლობა ჰყავდა.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის სპორტი
ვლადიმირ ილიუხინი
ვლადიმირ ილიუხინი (დ. 1934 — გ. 19 აგვისტო, 1982, განთიადი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი, ყოფილი სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის საინჟინრო-გეოლოგიისა და ჰიდროლოგიის კარსტული კომისიის სამეცნიერო საბჭოს სპელეოლოგიური სექციის თავმჯდომარე.
1956 წლიდან მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის კრისტალოგრაფიის ინსტიტუტში ჯერ უმცროს, შემდეგ უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად, ხოლო 1980 წლიდან სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის კოსმოსური კვლევების ინსტიტუტში სექტორის გამგედ. ვლადიმირ ილიუხინის სახელს უკავშირდება საბჭოთა სპელეოლოგიის 70-იანი წლების თვალსაჩინო მიღწევები. თითქმის 25 წლის განმავლობაში მისი უშუალო მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით მიკვლეული და შესწავლილია რამდენიმე ათეული რთული კატეგორიის მღვიმე და უფსკრული ყოფილ სსრკ-ის სხვადასხვა კარსტულ რეგიონებში, მათ შორის ყირიმში, კავკასიაში და შუა აზიაში.
1982 წლის 18 აგვისტოს არაბიკის მასივზე, ერთ-ერთი მღვიმის შესასვლელთან მისი დაბადების 48-ე წლისთავი აღნიშნეს. მეორე დღეს გაგრაში, სოფელ განთიადთან მომხდარ ტრაგედიას მეცნიერის სიცოცხლე შეეწირა. ეს მღვიმე ამჟამად ვლადიმირ ილიუხინის სახელს ატარებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:რუსი ფიზიკოსები კატეგორია:რუსი მათემატიკოსები
მოლეკულური გეომეტრია
მოლეკულური გეომეტრია — ატომთა სამგანზომილებიანი მოწყობა ,რომელიც მოლეკულას წარმოადგენს. იგი მოიცავს მოლეკულის ზოგად ფორმას, ბმის სიგრძეს, ბმის კუთხეს და ნებისმიერ სხვა გეომეტრიულ პარამეტრებს, რომელიც თითოეულ ატომს განსაზღვრავს. მოლეკულური გეომეტრია გავლენას ახდენს ნივთიერების ისეთ თვისებებზე, როგორებიცაა: სტაბილურობა, პოლარობა, ფერი , მაგნეტიზმი ,ბიოლოგიური აქტიურობა და აგრეგატული მდგომარეობა. მოლეკულათა ანალიზი ხდება სპექტროსკოპიული და დიფრაქციული მეთოდებით.
სქოლიო
კატეგორია:მოლეკულები
ზველის რაბათი
ზველის რაბათი — ადგილი ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზველის ტერიტორიაზე, სადაც საქართველოს ეროვნული მუზეუმის საერთაშორისო არქეოლოგიური ექსპედიცია (ხელმძღვანელი საქართველოს ეროვნული მუზეუმის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი გიორგი ბედიანაშვილი) აწარმოებს არქეოლოგიურ კვლევებს. რაბათი წარმოადგენს გორა-ნამოსახლარს, რომელსაც გააჩნია სასიმაგრო სისტემა. მასზე ფიქსირდება ცხოვრების უწყვეტი კვალი ადრებრინჯაოს ხანიდან (ძვ. წ. III ათასწლეული) შუა საუკუნეების ჩათვლით.
2019 წელს რაბათის ნამოსახლარზე აღმოჩენილია დაახლოებით 50 საუკუნის წინანდელი მძლავრი ნაგებობები, რომლის მსგავსი არქიტექტურა კავკასიის რეგიონში ცნობილი არ არის. რაბათის ნამოსახლარის მიდამოებში აღმოჩენილია სამარხები და ყორღანები; საყოფაცხოვრებო ნივთებთან ერთად, ვხდებით სარიტუალო დანიშნულების არტეფაქტებს, როგორიც არის მაგალითად ცხოველისგამოსახულებიანი სადგრები და სხვა, რომელთა ანალოგები ჩვენს რეგიონში დღემდე არ არის აღმოჩენილი. იგივე სურათია მომდევნო პერიოდის ფენებშიც, აქ აღმოჩნდა დაახლოებით 43 საუკუნის წინანდელი თიხის სტილიზებული ცხოველის ფიგურები და სავარაუდოდ სარიტულო ჭურჭელი.
სქოლიო
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
პარამონოვის სახლი
პარამონოვის სახლი (Особняк Парамонова) — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1914 წელს წიგნის გამომცემლის ნიკოლაი პარამონოვისათვის არქიტექტორ ლეონიდ ებერგის პროექტის მიხედვით. ამჟამად ნაგებობაში განთავსებულია სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის ი. ჟდანოვის სახელობის ზონალური სასწავლო ბიბლიოთეკა. შენობა აგებულია ნეოკლასიციზმის სტილში და გააჩნია ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
ცნობილი როსტოველი წიგნის გამომცემლისა და ქველმოქმედის ნიკოლაი პარამონოვის სახლი აგებულია 1914 წელს, არქიტექტორ ლეონიდ ებერგის პროექტით. სახლში პარამონოვი ცხოვრობდა მეუღლესთან და შვილებთან ერთად.
1918 წლის დასაწყისში ეს შენობა იყო რეკვიზირებული, რის შემდეგ იქ განთავსდა როსტოვ-ნახიჩევანის რევკომი. 1918 წლის მაისში, როსტოვიდან ბოლშევიკების განდევნის შემდეგ სასახლეში განთავსდა ნებაყოფლობითი ჯარის შტაბი. ამავე 1918 წელს შენობაში მოხდა ხანძარი. სასახლე აღადგინეს მხოლოდ 1923 წელს.
სასახლის აღდგენის შემდეგ აქ განთავსდა ჯერ მშენებელთა კლუბი, შემდეგ სისხლის გადასხმის ინსტიტუტი. 1930 წელში აქ იყო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი.
მეორე მსოფლიო ომის დროს შენობას ცეცხლი წაეკიდა. კედლები და კოლონადები იყო სერიუზულად დაშავებული. 1947 წელს იყო გადაწყვეტილი შენობის რეკონსტრუქცია. აღდგენით სამუშაოს სათავეში ედგა ლ. ფ. ებერგი. 1952 წელს რეკონსტრუქცია დასრულდა და შენობა გადაეცა როსტოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას.
არქიტექტურა
შენობა აშენებულია ნეოკლასიციზმის სტილში და აქვს რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლის სტატუსი.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
ოთარ ლითანიშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ოთარ ლითანიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს:
*
ვაჯია სამედოვა
ვაჯია ალის ასული სამედოვა (Vəcihə Əli qızı Səmədova; დ. 24 ნოემბერი, 1924, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ — გ. 24 ოქტომბერი, 1965, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი მხატვარი, აზერბაიჯანის სსრ-ის დამსახურებული ხელოვანი (1965), რომელიც ცნობილია ძირითადად თავისი პორტრეტებით, ასევე პეიზაჟებით, ნატურმორტებით და თემატური ტაბლოებით. მოსკოვის ვ. ი. სურიკოვის სახელობის სამხატვრო ინსტიტუტის კურსდამთავრებული. სამედოვას მიერ შექმნილი პორტრეტები გამოირჩევა იმით, რომ ფიგურები მასზე არ არის გაყინული, არამედ თითქოს მოძრაობაშია. სამედოვას სახელს ატარებს ბაქოში მდებარე საგამოფენო სალონი.
ბიოგრაფია
სამედოვამ, 1944 წელს ა. აზიმზადეს სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია დაამთავრა, ხოლო შემდეგ, 1951 წელს მოსკოვის ვ. ი. სურიკოვის სახელობის სამხატვრო ინსტიტუტი დაასრულა. მხატვრის სადიპლომო ნამუშევარი აზერბაიჯანელ კომპოზიტორთა ჯგუფური პორტრეტი გახდა.
ვაჯია სამედოვა ძირითადად პორტრეტებზე, პეიზაჟებსა და თემეტურ ტაბლოებზე მუშაობდა. თავისი დროის ადამიანების გამოსახულებებს შექმნა ისეთ პორტრეტებში, როგორიცაა „მსახიობი ლ. ბადირბეილი“ (1954), „სოციალისტური შრომის გმირი ს. კარიმოვა“ (1957), „გეოლოგი მ. მამედბეილი“ (1959), „სოციალისტური შრომის ორგზის გმირი შ. ჰასანოვა“ (1960), „მოქანდაკე გ. აბდულაევა“ (1964) და სხვა.
სამედოვა ბევრს მოგზაურობდა რესპუბლიკის მასშტაბით. მისი პეიზაჟები და თემატური ტაბლოები გამოირჩევა მდიდარი ეროვნული კოლორიტებით, ლაკონიურობით და კომპოზიციის სიცხადით, მათ შორისაა შემდეგი ნახატები: „აზერბაიჯანელი კომპოზიტორები“ (1951), „სიმღერა“ (1956), „გოიგოლის ნაპირზე“ (1957), „მტკვრის ნაპირზე“ (1961), „ახალი ამბის მოლოდინში“ (1963), „გეოლოგები“ (1965).
გარდაიცვალა 1965 წლის 24 ოქტომბერს, ბაქოში, ხანგრძლივი ავადმყოფობისგან. თავისი სურვილისამბერ დაკრძალეს მუსლიმთა საერთო სასაფლაოზე. 1966 წლის ბოლოს, ბაქოში, აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირშირის სამხატვრო სალონში გაიხსნა მხატვრის ნახატების სიკვდილშემდგომი გამოფენა. გამოფენაზე გამოიტანეს მხატვრის 200-მდე ნამუშევარი: პორტრეტები, საჟანრო ნახატები, პეიზაჟები, ნატურმორტები, ზეთით, აკვარელით, პასტელით და ფანქრით შესრულებული ნამუშევრები.
სამედოვას ნამუშევრები ინახება აზერბაიჯანის სამხატვრო ეროვნულ მუზეუმში, ბაქოში, ასევე რესპუბლიკის სხვა მუზეუმებშიც. ბაქოში არსებობს მისი სახელობის საგამოფენო სალონიც.
პირადი ცხოვრება
1944 წელს, ვაჯია სამედოვა დაქორწინდა მხატვარ ლითიფ ფაიზულაევზე. 1945 წელს, წყვილს ვაჟი შეეძინა, სახელად ნიჯათი, რომელიც შემდგომში კინორეჟისორი გახდა. 1955 წელს კი, წყვილს ქალიშვილი შეეიძინათ, სახელად ფატიმა.
ჯორჯიო გომელსკი
ჯორჯიო სერჯო ალესანდრო გომელსკი (Giorgio Sergio Alessando Gomelsky; დ. 28 თებერვალი 1934, თბილისი, სსრკ — გ. 13 იანვარი 2016, ნიუ-იორკი, აშშ) — კინემატოგრაფისტი, იმპრესარიო, მუსიკალური პროდიუსერი და მენეჯერი. Crawdaddy Club-ის მფლობელი. დაიბადა საქართველოში, გაიზარდა შვეიცარიაში, ხოლო შემდეგ ცხოვრობდა დიდ ბრიტანეთში, ბოლოს კი - აშშ-ში.
ჯორჯიო გომელსკი 1934 წელს დაიბადა თბილისში. მისი მამა მედიცინის დოქტორი იყო. დედა წარმოშობით მონტე-კარლოდან იყო. 1938 წელს ოჯახმა დატოვა საქართველო და სირიის, ეგვიპტისა და იტალიის გავლით 1944 წელს დასახლდნენ შვეიცარიაში, სადაც ადრე სწავლობდა გომელსკის მამა.
10 წლის ასაკში, როდესაც ჯერ კიდევ იტალიაში ცხოვრობდა, აღმოაჩინა ძველი გრამაფონი და ჯაზის რამდენიმე ჩანაწერი, ამის შემდეგ მან სერიზულად მოკიდა ხელი ჯაზის შესწავლას.
1967 წელს დააარსა Marmalade Records-ი, სადაც ჩაწერა მომავალში ჯგუფ 10cc-ის წევრები: გრემ გულდმენი, კევინ გოდლი და სტიუარტ კრიმი. ასევე თანამშრომლობდა ჯგუფებთან: Soft Machine, Gong და Magma. Marmalade Records-ი დაიხურა 1969 წელს.
ცხოვრების ბოლო წლებში ცხოვრობდა ნიუ-იორკში, სადაც გარდაიცვალა 2016 წლის 13 იანვარს სიმსივნის შედეგად.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველები ბრიტანეთში კატეგორია:დაბადებული 28 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2016
ედუარდ ბენეში
ედუარდ ბენეში (Edvard Beneš; დ. 28 მაისი, 1884, კოჟლანი, ავსტრია-უნგეთი, — გ. 3 სექტემბერი, 1948, სეზიმოვო-უსტი, ჩეხოსლოვაკია) — ჩეხოსლოვაკიის პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე. ჩეხოსლოვაკიის მეორე პრეზიდენტი 1935–1948 წლებში (1938–1945 წლებში იმყოფებოდა დევნილობაში, თუმცა პრეზიდენტის ტიტული არ შეწყვეტია). ჩეხოსლოვაკიის დამოუკიდებლობისათვის მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. ჩეხოსლოვაკიის საგარეო საქმეთა მინისტრი 1918–1935 წლებში. ჩეხოსლოვაკიის წინააღმდეგობის მოძრაობის ლიდერი საზღვარგარეთ მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხოსლოვაკიის პრეზიდენტები კატეგორია:ჩეხოსლოვაკიის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:ჩეხოსლოვაკიის საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 28 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1884 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1948 კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის პოლიტიკური ლიდერები
ბოლესლავ პრუსი
ბოლესლავ პრუსი (Bolesław Prus; დ. 20 აგვისტო, 1847 - გ. 19 მაისი, 1912) ნამდვილი სახელი ალექსანდრ გლოვაცკი — პოლონური ლიტერატურის მოწინავე ფიგურა და მსოფლიო ლიტერატურის დამახასიათებელი ხმა.
15 წლის ასაკში 1863 წლის პოლონურ აჯანყებას შეუერთდა, რომელიც რუსეთის იმპერიის წინააღმდეგ იყო მიმართული. 16 წლის შესრულებიდან ცოტა ხანში მძიმე დაზიანებები მიიღო ბრძოლისას, ხუთი თვის შემდეგ კი დააპატიმრეს აჯანყებაში მონაწილეობის მიღებისათვის. სწორედ ამ ადრეულ გამოცდილებებს შეიძლება გამოეწვია მასში აგორაფობია, რაც მთელი ცხოვრების მანძილზე სდევდა მწერალს. ადრეული გამოცდილებების დამსახურებაა ისიც, რომ პრუსმა უარი თქვა პოლონეთის დამოუკიდებლობის ძალით დაბრუნებაზე.
1872 წელს, 25 წლის ასაკში გლოვაცკი ვარშავაში დასახლდა სადაც დაიწყო მისი 40 წლიანი ჟურნალისტის კარიერია, რომელიც მთლიანად პოლონელ ხალხში მეცნიერების, ტექნოლოგიის, განათლების, ეკონომიკისა და კულტურის განვითარებას მოახმარა. სწორედ ამით ცდილობდა პოლონეთის რუსული, პრუსიული და ავსტრიული გავლენისგან დახსნას. გლოვაცკიმ მისი ფსევდონიმი, პრუსი მისი ოჯახის პოლონური ტიტულიდან მიიღო.
თავიდან პრუსი მოკლე მოთხრობებს წერდა. ამ საქმეში ნახული წარმატების შემდეგ პრუსი უფრო დიდ სამუშაოს შეეჭიდა. 1884 წლიდან 1895 წლამდე მან მისი ოთხი მთავარი ნოველა დაწერა: საგუშაგო, თოჯინა, ახალი ქალი და ფარაონი. თოჯინა ასახავს კაცის რომანტიკულ, ბრმა სიყვარულს, რომელიც იმედგაცრუებულია მისი ქვეყნის ასეთი ჩამორჩენით. ფარაონი, პრუსის ერთადერთი ისტორიული ნოველაა. ის პოლიტიკური ძალისა და ერთა ბედისწერის ნარკვევია, რომელიც ასახავს ძველი ეგვიპტის მეოცე დინასტიის დასარულსა და ახალი სამეფოს დასაწყისს.
სქოლიო
კატეგორია:პოლონელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1847 კატეგორია:გარდაცვლილი 1912
მარლიერია
მარლიერია (Marliéria) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 536 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-მუკურის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იპატინგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 012 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.35 კმ²-ზე. ფართობი 545 813 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
აგრანულიციტოზი
აგრანულიციტოზი, აგრანულოციტური ანგინა — სისხლში მარცვლოვანი ლევკოციტების (გრანულოციტების) მკვეთრი შემცირება ან სრული გაქრობა. აგრანულიციტოზი შეიძლება განვითარდეს ავიტამინოზისა და ინფექციურ დაავადებათა დროს, ძვლის ტვინზე ქიმიური ნივთიერებების (ბენზოლი) ან მაიონიზებელი გამოსხივების უშუალო ზემოქმედებისას, აგრეთვე სულფანილამიდური პრეპარატების, ანტიბიოტიკების, ამიდოპირინისა და სხვა წამლეულის ჭარბად მიღების შედეგად. იწყება მწვავედ, ახასიათებს შემცივნება, მაღალი სიცხე, გულისრევა, პირღებინება, ჩნდება წყლულები ღრძილებზე, პირის ღუს, ნუშურებისა და ხახის ლორწოვან გარსზე. სისხლში მცირდება ნეიტროფილების რაოდენობა. მკურნალობის მიზანია ძვლის ტვინის სისხლის წარმომქმნელი ფუნქციის — ჰემოპეზის — გაძლიერება. ავადმყოფს ენიშნება სისხლის გადასხმა, ჰორმონოთერაპია, B2, B6, B12, ჯგუფის ვიტამინები. წყლულების ადგილობრივი მკურნალობა და სხვა განსაკუთრებით მძიმე შემთხვევაში საჭიროა ძვლის ტვინის გადანერგვა.
როზენბერგი (ვიურტემბერგი)
როზენბერგი (Rosenberg) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. თემის ფართობია 41,02 კმ², მოსახლეობა, 2012 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 2 669 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
სალასარ-დე-ლას-პალმასი
სალასარ-დე-ლას-პალმასი (Salazar de las Palmas) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 272 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 34 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
კორუპა
კორუპა (Corupá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 75 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 852 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 34.39 კმ²-ზე. ფართობი 402 789 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
შანთაძეების ხიდი
შანთიძეების ხიდი — შუა საუკუნეების ქვისთაღოვანი ხიდი მდინარე აჭარისწყალზე, მდებარეობდა ხულოს მუნიციპალიტეტში, სოფელ შანთაძეებთან.
ხიდის აღწერა
ხიდი ერთიანად დაანგრია 1895 წლის წყალდიდობამ.
ლიტერატურა
კატეგორია:აჭარის ქვისთაღოვანი ხიდები
ცხმორისის ხიდი
ხიდის აღწერა
ხიდი ერთიანად დაანგრია 1895 წლის წყალდიდობამ. დღეს შემორჩენილია ხიდის ბურჯი მდინარის მარცხენა მხარეს ფერდობზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:აჭარის ქვისთაღოვანი ხიდები
კობა აკოფაშვილი
კობა აკოფაშვილი (დ. 17 თებერვალი, 2001) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო, სამბო), სამბოში ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2019, -70 კგ), ძიუდოში ჭაბუკებს შორის საქართველოს ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2018, -66 კგ)
აგრარული კანონმდებლობა
აგრარული კანონმდებლობა — საადგილმამულო ურთიერთობათა, სახელდობრ, მიწის საკუთრების, მიწით სარგებლობის თუ საერთოდ მიწათმოწყობის საკითხების მომწესრიგებელი კანონები. აგრარულ კანონმდებლობას მიეკუთვნება სხვადასხვა ისტორიულ ხანაში გამოცემული მიწის კანონები. მაგ., გრაკქუსების კანონები ძველ რომში, ინგლისისა და საფრანგეთის ბურჟუაზიული რევოლუციის მიწის კანონები და სხვა. ბურჟუაზიული სახელმწიფოს აგრარული კანონმდებლობის მოქმედების სფეროში, მიწის საკუთრებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობების გარდა, შედის სასოფლო-სამეურნეო წარმოების სხვა ურთიერთობებიც.
კობა აკოფაშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 2001 კატეგორია:ქართველი ძალოსნები კატეგორია:ქართველი სამბისტები
აგრარული კანონმდებლობა
ლიტერატურა
კატეგორია:აგრარული კანონმდებლობა
კარლ მიკაელ ბელმანი
კარლ მიკაელ ბელმანი (Carl Michael Bellman; დ. 4 თებერვალი, 1740, სტოკჰოლმი — გ. 11 თებერვალი, 1795, სტოკჰოლმი) — შვედი პოეტი. წერდა პოლიტიკურ სატირებს, დიდაქტიკურ პოემებს. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი სიმღერები( კრებულები „ფრედმანის ეპისტოლენი“ 1790; „ფრედმანის სიმღერები“, 1791), რომლებსაც თვითონვე საჯაროდ ასრულებდა. თანამედროვენი „შვედ ანაკრეონტს“ უწოდებდნენ. 1791 წელს მიენიჭა შვედეთის აკადემიის პრემია.
სქოლიო
კატეგორია:შვედი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1740 კატეგორია:გარდაცვლილი 1795
ყადიოღლების ხიდი
ყადიოღლების ხიდი — შუა საუკუნეების ქვისთაღოვანი ხიდი მდინარე აჭარისწყალზე, მდებარეობდა ხულოს მუნიციპალიტეტში, სოფელ ყადიოღლებთან.
ხიდის აღწერა
ხიდი ჯერ დიდად დააზიანა 1895 წლის წყალდიდობამ, ხოლო შემდეგ დროთა განმავლობაში ჩამოიქცა.
გიორგი ხინთიბიძე
გიორგი ხინთიბიძე (დ. 7 აპრილი, 1951, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი.
ბიოგრაფია
1969 წელს დაამთავრა თბილისის II მუსიკალური სასწავლებელი. 1975 წელს – ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1981 წელს – მოსკოვის გნესინების სახელობის მუსიკალური ინსტიტუტის ასპირანტურა.
საქართველოს ტელევიზიისა და რადიოს კვარტეტი სამოღვაწეო ასპარეზზე 1980-იან წლებში გამოვიდა. მის შემადგენლობაში იყვნენ: ლევან ჩხეიძე, გია ხინთიბიძე, არჩილ ხარაძე და რეზო მაჩაბელი. ეს მუსიკოსები ერთად შეიკრიბნენ 1979 წელს. მანამდე კვარტეტის ყველა წევრი სახელმწიფო კამერულ ორკესტრში უკრავდა. მათი გაერთიანების სტიმული გახდა სიმებიანი კვარტეტების საკავშირო კონკურსი, რომლის პირობა ასეთი იყო, ვინც აიღებდა I პრემიას, ის კოლექტივი შემდეგ გაემგზავრებოდა საფრანგეთში, ქალაქ ევიანის სიმებიანი კვარტეტების საერთაშორისო კონკურსზე. მოსკოვის საკავშირო კონკურსზე ახალჩამოყალიბებულმა კვარტეტმა I პრემია მოიპოვა და 1980 წელს გაემგზავრა საფრანგეთში, სადაც აიღო II გრან-პრი.
საქართველოში დაბრუნების შემდეგ მუსიკოსები სიამოვნებით დათანხმდნენ ტელე-რადიო კომიტეტის თვმჯდომარის ნუგზარ ფოფხაძის შეთავაზებას გამხდარიყვნენ საქართველოს რადიოსა და ტელევიზიის კვარტეტი. იმ პერიოდში საქართველოს ტელე-რადიოს კოლექტივები აქტიურ მოღვაწეობას ეწეოდნენ. ხდებოდა საფონდო ჩანაწერების მომზადება, სრულდებოდა ახალი ქართული მუსიკა, გამოდიოდა ფირფიტები. ხშირი იყო კონცერტები, ფესტივალები, პირდაპირი ეთერი.
კვარტეტს ოქროს ფონდისთვის ჩაწერილი აქვს ქართველი, რუსი და ევროპელი კომპოზიტორების თხზულებები. მათ შორის, ყველა თაობის ქართველ კომპოზიტორთა საკვარტეტო ნაწარმოები. სულხან ცინცაძემ მათ მიუძღვნა N11 კვარტეტი და ამ ნაწარმოების პირველი შემსრულებლები არიან (1989). გარდა ამისა შესრულებული აქვთ მისივე N1 და N2 კვარტეტი, საკვარტეტო მინიატურები; ასევე, ვ. აზარაშვილის დუეტი ორი ვიოლინოსათვის (პირველი შესრულება ს. გონაშვილთან ერთად), კ. ცაბაძის სიმებიანი კვარტეტი N1 (1988, პირველი შესრულება), მ. ოძელის N1 კვარტეტი ( 1985, პირველი შესრულება), ა. ბალანჩივაძის სიმებიანი კვარტეტი N1(1989, პირველი შესრულება), ნ. გუდიაშვილის სიმებიანი კვარტეტი და კვინტეტი (გამოიცა დისკი), ა. შავერზაშვილის "ჩეხური კვარტეტი" და კვარტეტი ბარიტონთან ერთად (1980, პირველი შესრულება, სოლისტი ე. გეწაძე), ბ. ტუღუშის კვარტეტი N2 (1990), ვ. აზარაშვილის საკვარტეტო მინიატურა "მშობლიური მხარის ექო"(1990); გარდა ამისა, კვარტეტმა გამოსცა ალექსი მაჭავარიანის ორი ფირფიტა მისი ოთხი კვარტეტი; ვაჟა აზარაშვილის მინიატურები; ზურაბ ნადარეიშვილის კვარტეტები და სხვა.
საქართველოს რადიოსა და ტელევიზიის კვარტეტი წარმატებით ასრულებდა უცხოელ კომპოზიტორთა ნაწარმოებებსაც: ჰაიდნი, მოცარტი, ბეთჰოვენი, შუბერტი, შუმანი, ბრამსი, ბარტოკი, პროკოფიევი, შოსტაკოვიჩი კვარტეტი N9. მიხეილ მეიროვიჩმა მათ მიუძღვნა კვარტეტი და ისინი იყვნენ მისი პირველი შემსრულებლები. 1987 წელს დიმიტრი შოსტაკოვიჩის მშობლიურ ქალაქ სანკტ-პეტერბურგში გაიმართა მისი სახელობის სიმებიანი კვარტეტების საერთაშორისო კონკურსი, რომელზეც საქართველოს ტელე–რადიო კვარტეტმა I პრემია და ოქროს მედალი მოიპოვა. აღსანიშნავია, რომ დ. შოსტაკოვიჩის მეუღლის თხოვნით, 1988–1989 წლებში, ქართველმა მუსიკოსებმა შეასრულეს შოსტაკოვიჩის კვარტეტები კომპოზიტორის საიუბილეო კონცერტებზე. კვარტეტმა გასტროლებით მოიარა მრავალი ქვეყანა: გერმანია, დანია, იტალია, საფრანგეთი, რუსეთი და სხვა. აქტიური საკონცერტო მოღვაწეობისთვის გია ხინთიბიძეს მიენიჭა საქართველოს დამსახურებული არტისტის წოდება და ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის პრემია.
1990 წლიდან მუსიკოსი ცხოვრობს და მოღვაწეობს საფრანგეთში. თავიდან კვარტეტ იქ ,,Radio France”–ს მიწვევით ჩავიდა თანამედროვე მუსიკის ფესტივალზე და ანშლაგით ჩაატარა 30 კონცერტი. ქალაქ ბლუაში გამართული კონცერტის შემდეგ ქალაქის მერმა ჟაკ ლანჟმა ქართველ მუსიკოსებს შესთავაზა სამწლიანი კონტრაქტი, რაზეც კვარტეტის 3 წევრი დათანხმდა. უარი თქვა ლევან ჩხეიძემ და იგი საქართველოში დაბრუნდა. მის ნაცვლად ანსამბლში ჩაერთო გია მელიქიშვილი. კვარტეტს ეწოდა „თბილისი“ და სამი წლით დამკვიდრდა ქალაქ ბლუაში. 1993 წელს, საფრანგეთის კულტურის მინისტრის თხოვნით, კვარტეტის წევრები საფრანგეთში დარჩნენ. 1996 წელს კვარტეტი „თბილისი“ დაიშალა ერთ–ერთი წევრის ავადმყოფობის გამო და მუსიკოსებმა ცალ–ცალკე დაიწყეს მოღვაწეობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:ქართველი მუსიკოსები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის კურსდამთავრებულები
მესკიტა (მინას-ჟერაისი)
მესკიტა (Mesquita) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 352 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-მუკურის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იპატინგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 069 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.07 კმ²-ზე. ფართობი 274 938 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბურგოსი
ბურგოსი (Burgos) — ესპანეთის ბურგოსის პროვინციის დედაქალაქი. ყოფილი კასტილიის დედაქალაქი. შედის ალფოს-დე-ბურგოსის რაიონის ნაწილში და კასტილიასა და ლეონის ავტონომიურ გაერთიანებაში. მოსახლეობით ბურგოსი 37-ე ადგილს იკავებს ესპანეთში. ბურგოსი ცნობილია თავისი ძეხვით, სახელწოდებით "Morcilla de Burgos". იგი მზადდება სისხლისგან, ცხიმისა და ბრინჯისგან.
ისტორია
ბურგოსი დაარსდა IX საუკუნეში (სავარაუდოდ 884 წ.) მეფე ალფონსოს III დიდის მიერ, როგორც მნიშვნელოვანი დასაყრდენი წერტილი მავრებთან ბრძოლის წინააღმდეგ და XI საუკუნემდე გახდა ერთ-ერთი მსხვილი ქალაქი, სადაც კასტილიის მეფეების კორონაციები მიმდინარეობდა. ესპანეთში ყველა ბავშვმა იცის ბურგოსი ცნობილი, როგორც სიდის ქალაქი. ასე უწოდებდნენ XI საუკუნის ესპანელ ეროვნულ გმირს როდრიგო დიაზ დე ბივარს. იგი დასაფლავებულია ამ ქალაქში, ბურგოსის საკათედრო ტაძარში თავის მეუღლესთან დონა ხიმენასთან ერთად. ეს ტაძარი ეკუთვნის იუნესკოს მსოფლიო კულტურულ მემკვიდრეობას.
ქალაქში ასევე აღსანიშნავია ლას უელგასის მონასტერი, რომელიც კასტილიის მეფის ალფონს VIII მიერ დაფუძნდა 1187 წელს. ამ მონასტერში, გარდა მრავალრიცხოვანი სამეფო სამარხებისა, ინახება ხალიფ მუჰამედ ან-ნასირის ალამი, რომელიც ხელთ იგდეს 1212 წელს ლას ნავას დე ტოლოსის ბრძოლაში, რომელიც რეკონკისტას ერთ-ერთი გადამწყვეტი ბრძოლა იყო.
ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს ბურგოსი იყო გენერალ ფრანსისკო ფრანკოს ნაციონალისტური მოძრაობის ხელმძღვანელობის ქვეშ.
გეორგაფია
ბურგოსში შედარებით კონტინენტური, მშრალი კლიმატია - ცივი ზამთარი და ცხელი ზაფხული.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის ქალაქები
გარუვა
გარუვა (Garuva) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 25 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 761 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 29.41 კმ²-ზე. ფართობი 501 973 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ევგენი სმორიგინი
მამა — მიხაილო, მძღოლია. დედა — ლუდმილა, საბავშვო ბაღის მასწავლებელია.
დაამთავრა ბელორუსის სახელმწიფო კონსერვატორიის რესპუბლიკური ლიცეუმის პირველი 9 კლასი საგუნდო დირიჟორის კლასში, მღეროდა ვაჟთა გუნდში.
ამჟამად ცხოვრობს და მუშაობს კიევში. მშობლები და ძმა მინსკში ცხოვრობენ.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინელი მსახიობები კატეგორია:ბელარუსი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 28 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1979
კაბიასოვო
კაბიასოვო (Кабясово; Кәбәс) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება კულგუნინის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 102 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სტერლითამაქიდან 98 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 38 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
ვერტი
ვერტი (Wört) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. თემის ფართობია 18,17 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 1 323 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
ვახტანგ ნინუას ქუჩა
ლიტერატურა
ნინუა
დეიან სტანკოვიჩი
დეიან სტანკოვიჩი (Дејан Станковић,, დ. 11 სექტემბერი, 1978) — სერბი საფეხბურთო მოხელე და ყოფილი ფეხბურთელი. თამაშობდა მშობლიურ ცრვენა ზვეზდაში, იტალიურ ლაციოში და ინტერში
ეროვნულ გუნდში ჩაატარა 103 მატჩი, გაიტანა 15 გოლი. იგი ნაკრებში ჩატარებული მატჩებით რეკორდსმენია, საინტერესოა, რომ სტანკოვიჩმა სამ მსოფლიო ჩემპიონატზე ითამაშა და მიუხედავად იმისა, რომ მოქალაქეობა არ შეუცვლია, ის სამივე ჯერზე „სხვადასხვა“ ქვეყნის ღისებას იცავდა: იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკა (1998), სერბეთი და ჩერნოგორია (2006) და სერბეთი (2010). ამ მაჩვენებლით იგი ერთადერთია ვინც სამი სხვადასხვა ნაკრებით წარდგა მსოფლიო ჩემპიონატებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სერბი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 11 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1978
ჯოვანი ბერშე
ლიტერატურა
კატეგორია:იტალიელი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 23 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1783 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1851
სან-კალიქსტო
სან-კალიქსტო (San Calixto) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 837 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 387 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
გოლუბაცის ციხე
გოლუბაცის ციხე (Голубачки град, Golubački grad; Galambóc vára; Гълъбец; Cetatea Golubăț; Güvercinlik Kalesi) — შუა საუკუნეების გამაგრებული ქალაქი მდინარე დუნაის სამხრეთ ნაპირზე, რომელიც მდებარეობს 4 კილომეტრით სამხრეთით თანამედროვე ქალაქ გოლუბაციდან, სერბეთი. ბოლოდროინდელი არქეოლოგიური გათხრების შედეგად ციხე აშენდა XIV საუკუნეში, შუა საუკუნეების სერბეთში. ნაგებობის მშენებლობა სამ ეტაპად მიმდინარეობდა. ციხეს აქვს ათი კოშკი, რომელთა უმეტესობა მოედანზეა განთავსებული. კოშკები არ იყო დაკავშირებული ერთმანეთთან, რაც თავდაცვას უფრო რთულს ხდიდა. ციხესიმაგრეში ასევე აღმოჩენილია შუა საუკუნეების სერბული ფრესკები.
მშენებლობის დაწყებამდე ციხესიმაგრის მიმდებარედ რომაული დასახლებები იყო შექმნილი. შუა საუკუნეების განმავლობაში ნაგებობის მიმდებარედ მრავალი ბრძოლა მოეწყო, განსაკუთრებით ოსმალეთის იმპერიასა და უნგრეთის სამეფოს შორის. ციხე ეკავათ თურქებს, ბულგარელებს, უნგრელებს, სერბებსა და ავსტრიელებს. 1867 წელს ციხესიმაგრე სერბ მეფეს, მიჰაილო ობრენოვიჩს გადაეცა. დღესდღეობით გოლუბაცის ციხე პოპულარული ტურისტული ღირსშესანიშნაობაა რეგიონში და მის მიმდებარედ, მდინარე დუნაიზე, ხშირად ეწყობა ნავებს ტური.
მდებარეობა
გოლუბაცის ციხე მდებარეობს ბრანიჩევის ოლქში, სერბეთში რუმინეთის საზღვართან ახლოს და წარმოადგენს რკინის ჭიშკრის ეროვნული პარკის შესასვლელს. იგი სტრატეგიულად მდებარეობს მდინარე დუნაის ნაპირზე. ციხესიმაგრის მიმდებარედ მდინარე დუნაის სიგანე 6.5 კილომეტრს შეადგენს. შუა საუკუნეებში ციხესიმაგრე აშენდა მძლავრი ჯაჭვის შესაქმნელად, რომელიც დაკავშირებული იქნებოდა ბაბაკაისთან, კლდესთან, რომელის მდინარის მეორე მხარეს მდებარეობდა.
სახელწოდება
ციხის სახელი და მის მიმდებარე თანამედროვე ქალაქი შეიძლება ითარგმნოს როგორც „მტრედის ქალაქი“ (გოლუბ - მტრედი). ეს არ არის იშვიათი სახელწოდება სერბულ ტოპონიმიკაში. ციხისთვის ამ სახელის წოდების ზუსტი მიზეზი არ არის ცნობილი და სახელის წარმოშობის მხოლოდ მითები არსებობს. ზოგი წყარო აღწერილობის მეთოდს იყენებს და აღნიშნავს, რომ „კოშკები, როგორც მტრედები ცისკენ მიისწრაფვიან“. ყველაზე პოპულარული და ასევე არარეალური ამბავია ისტორია სერბი გოგონის, სახელად გოლუბანას შესახებ. ლეგენდის თანახმად გოგონა ადგილობრივ თურქ ფაშას შეუყვარდა. გოგონამ თურქის შეთავაზებულ ყველანაირ წინადადებასა და სიმდიდრეზე უარი განაცხადა, რადგან სერბი კაცი უყვარდა. გაბრაზებულმა ფაშამ გოლუბანა ნავში ჩასვა, დააპატიმრა და ერთადერთ კონუსურად გადახურულ კოშკში დაატყვევა ან მიამაგრა მდინარის ზემოთ მდებარე კლდეზე და იქ დატოვა მანამ, სანამ მოკვდებოდა.
thumb|გოლუბაცის ციხე რეკონსტრუქციის შემდეგ, [[2019 წლის ივლისი]]
არქიტექტურა
გოლუბაცის ციხე შეგება სამი ძირითადი ნაწილისგან, რომლებიც საერთო ჯამში მოიცავენ 9 კოშკს და 2 სასახლეს, რომლებიც შემოსაზღვრულნი არიან 2-3 მეტრის სისქის კედლებით.
როგორც მრავალი ციხესიმაგრის შემთხვევაში ხდება, გოლუბაკის სტრუქტურა დროთა განმავლობაში შეიცვალა. წლების განმავლობაში მხოლოდ ხუთი კოშკი იყო. მოგვიანებით კი, კიდევ ოთხი დაემატა. კოშკები აშენდა მოედანზე, ერთმანეთთან კავშირის გარეშე, რაც მეტყველებს იმაზე, რომ ამ პერიოდში ბრძოლები კვლავ ცივი იარაღით მიმდინარეობდა. ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენების შემდეგ, თურქებმა დასავლეთის კოშკები გაამაგრეს ქვემეხის პორტებით და პოლიგონალური ან ცილინდრული ნასვრეტებით, რომელთა სისქე 2 მეტრს შეადგენდა. 1481 წელს, უნგრელების დარბევის შემდეგ, მათ ააშენეს ბოლო კოშკი.