cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ცხრიდან მეშვიდე
ბიოგრაფია
left|მინი|[[ანიკა ჰანსონი]] ანიკა ჰანსონი დაიბადა ფედერაციის კოლონია ტერნადაზე 2348 წელს. მისი მშობლები იყვნენ ვარსკვლავური ფლოტის ოფიცრები. ისინი იკვლევდნენ ბორგების კოლექტივს პატარა ხომალდით USS Raven. მათ ხომალდს გააჩნდა სისტემა რომელიც იცავდა მათ აღმოჩენისგაც. მაგრამ ერთხელ დელტა-კვადრანტში ისინი მოხვდნენ იონურ შტორმში რის შედეგადაც დაცვა მწყობრიდან გამოვიდა, ბორგებმა დააფიქსირეს ისინი და თავს დაესხნენ. ჰანსონები იძულებული იყვნენ განეხორციელებინათ ავარიული დაშვება ასტეროიდზე, სადაც ისინი თავიანთ ექვსი წლის შვილთან ერთად ასიმილირებულ იქნენ. ბორგთა კოლექტივში მან გაატარა 18 წელი, სწორედ ამ დროს მიიღო სახელი ცხრიდან მეშვიდე.
მინი|ცხრიდან მეშვიდე დეასიმილაციამდე 2373 წელს ცხრიდან მეშვიდე მოხვდა ვოიაჯერზე, სადაც მას მოაშორეს იმპლანტანტები დიდი ნაწილი. იგი თანდათანობით გახდა ეკიპაჟის წევრი და ხელმძღვანელობდა ასტრომეტრიულ ლაბორატოირიას, აგრეთვე იყო სპეციალისტი ბორგულ ტექნოლოგიებში. 2378 წელს ვოიაჯერთან ერთად დაბრუნდა დედამიწაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ვარსკვლავური გზა კატეგორია:ვარსკვლავური გზის პერსონაჟები კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები
Magnificent (U2-ს სიმღერა)
„Magnificent“ — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს სიმღერა და 2009 წლის სინგლი ალბომიდან No Line on the Horizon. თავდაპირველად სიმღერას ერქვა French Disco, მაგრამ სახელწოდება შეიცვალა ალბომზე მუშაობისას. სინგლი გამოვიდა 2009 წლის მასში და მოხვდა ბრიტანული ჩარტის #42 ადგილზე. საგულისხმოა, რომ ეს არის U2-ს პირველი სინგლი (1982 წლის სიმღერის „A Celebration“ შემდეგ), რომელიც არ მოხვედრილა საუკეთესო 40-ეულში.
სინგლი გამოვიდა მრავალი ვერსიის სახით. ყოველი გამოცემა შეიცავს რემიქსებს ამ სიმღერაზე. რამდენიმე ვერსიაში შეტანილია იმავე ალბომის კომპოზიციის Breathe და Vertigo (წინა სტუდიური დისკიდან) საკონცერტო ვერსიები, ისევე როგორც სიმღერის Get on Your Boots რემიქსი.
მუსიკალური ვიდეო
სიმღერის მუსიკალური ვიდეოს გადაღების ადგილია მაროკოს ქალაქი ფეზი. კლიპის რეჟისორია ალექს კორტესი, რომელიც ასევე არის ჯგუფის კლიპის Get on Your Boots ავტორი. კლიპის პრემიერა გაიმართა საიტზე Yahoo! Music, 2009 წლის 6 მაისში.
სქოლიო
კატეგორია:2009 წლის სიმღერები კატეგორია:U2-ს სიმღერები
ჩვენი ეზო (ფილმი)
„ჩვენი ეზო“ — 1956 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი, გადაღებული რეჟისორ რევაზ ჩხეიძის მიერ. პირველი ჩვენება საკავშორო ეკრანებზე შედგა 1957 წლის 25 ივლისს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:1956 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:რეზო ჩხეიძის ფილმები კატეგორია:კინოსტუდია ქართული ფილმი
ტენდი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის ქალაქები
ნაგვალოუ
ნაგვალოუ — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში (ილორის თემი), სამურზაყანოს დაბლობზე, შავი ზღვის ნაპირას. ზღვის დონიდან 5 მ, ოჩამჩირიდან 5 კმ. 1930 წელს შედიოდა ილორის სასოფლო საბჭოში. ადგილობრივი ვარიანტია ნაგვალუ. სახელწოდება ქართულია, მისი ფუძე გვალა, რომელიც გაფორმებულია ნა- – -ო თავსართ-ბოლოსართით. გადმოცემით ნაგვალ, ე. ი. ნამთევი (მთის ზაფხულის საძოვარზე ნამყოფი) საქონლის საზამთრო საძოვარი ყოფილა. სოფელში არის უბანი საჯობა – ჯობავების ქართული გვარის სამკვიდრო. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ილორის თემის სოფლები
უზუნთალა
უზუნთალა — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (კაბალის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე კაბალის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 370 მეტრი, ლაგოდეხიდან 15 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1786 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
პიუჰიაიოკი
პიუჰიაიოკი (Pyhäjoki; ითარგმნება, როგორც წმინდა მდინარე) — მუნიციპალიტეტი რააჰეს ქვერეგიონში, ფინეთში. მდებარეობს ოულუდან 102 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით. მუნიციპალიტეტი ბოტნიის ყურის ნაპირზე, მდინარე პიუჰიაიოკის შესართავთან მდებარეობს. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 986 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 1 365.09 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.51 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ოსტრობოტნიის მუნიციპალიტეტები
არხოტისთავი
არხოტისთავი, არხოტი — მწვერვალი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თუშეთ-ხევსურეთის კავკასიონზე, მდინარეების არხოტისწყლისა და ჯუთისწყლის სათავეებში. სიმაღლე 3370 მ. აგებულია ქვედაიურული თიხაფიქლებითა და ქვიშაქვებით. მწვერვალის ჩრდილო-დასავლეთით არის უღელტეხილი არხოტისთავისღელე.
ვლადიმერ გეგელაშვილი
ვლადიმერ გეგელაშვილი (დ. 7 ივნისი, 1978, გორი) — ქართველი თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი.
2000 წელს დაამთავრა გორის სახელმწიფო უნივერსიტეტი საერთაშორისო ეკონომიკური ურთიერთობების სპეციალობით. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:გორში დაბადებულები ვლადიმერ
ფრიდრიხ ებერტი
ფრიდრიხ ებერტი (Friedrich Ebert; დ. 4 თებერვალი, 1871 — გ. 28 თებერვალი, 1925) — გერმანელი სოციალ-დემოკრატი პოლიტიკოსი, გერმანიის პირველი რაიხსპრეზიდენტი ვაიმარის რესპუბლიკის დროს 1919-1925 წლებში. ასევე იყო 1918 წლის ნოემბრის რევოლუციის შემდეგ პირველი რაიხსკანცლერი.
ლევან მჭედლიძე
ლევან მჭედლიძე (დ. 24 მარტი, 1990, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, თავდამსხმელის. საკლუბო კარიერის უმეტესი ნაწილი გაატარა „ემპოლის“ რიგებში. 2007–2019 წლებში იცავდა საქართველოს ეროვნული ნაკრების ღირსებას.
ფრიდრიხ ებერტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვაიმარის რესპუბლიკა კატეგორია:გერმანიის პრეზიდენტები კატეგორია:გერმანიის კანცლერები კატეგორია:გერმანიის რაიხსკანცლერები კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 4 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1871 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1925 კატეგორია:რაიხსტაგის დეპუტატები (გერმანიის იმპერია) კატეგორია:ნოემბრის რევოლუციის მონაწილენი კატეგორია:რევოლუციონერები
ლევან მჭედლიძე
სტატისტიკა
განახლდა 3 ივნისი 2019
ტიტულები
დინამო თბილისი:
სქოლიო
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:დაბადებული 24 მარტი კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ბათუმის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ქუთაისის ტორპედოს ფეხბურთელები კატეგორია:გორის დილას ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები კატეგორია:ემპოლის ფეხბურთელები კატეგორია:პალერმოს ფეხბურთელები კატეგორია:საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელები
ლადო სულაბერიძე
ლადო სულაბერიძე (დ. 20 აპრილი, 1919, შუამთა, ვანის რაიონი — გ. 27 სექტემბერი, 1993, თბილისი) — ქართველი პოეტი. დაიბადა ვანის რაიონის სოფელ შუამთაში. მისი ლექსების პირველი კრებული გამოქვეყნდა 1948 წელს.
ლადო სულაბერიძის ლექსებისა და პოემების ძირითადი კრებულებია „წარწერა კლდეზე“, „ჩრდილები“, „მზე მავრთულხლართებში“, „რჩეული“ და „რჩეული ლირიკა“. მისი ნაწარმოებები თარგმნილია მრავალ ენაზე.
ოჯახი
პოეტის მამა, სიმონ პორფილეს ძე სულაბერიძე პირველი მსოფლიო ომის დროს მეფის არმიის პორუჩიკი იყო; იბრძოდა თურქეთში. იგი ვანის რაიონის სოფელ შუამთაში დაიბადა 1885 წელს. დაამთავრა ხონის ოთხწლიანი გიმნაზია. ჯარიდან დაბრუნებული მენშევიკურ პარტიაში შევიდა. საქართველოში ბოლშევიკების შემოჭრის შემდეგ მენშევიკური კარიერა დაგმო: თბილისში გამართულ ყოფილ მენშევიკთა ყრილობაზე მენშევიკური პლატფორმა უარყო და ბოლშევიკებს მიემხრო. ამის შემდეგ კომუნისტური პარტიის წევრადაც მიუღიათ, საიდანაც 1937 წელს გარიცხეს. სათავგადასავლო რომანში "ცხადსიზმარიანა” (1991-1993 წ.წ) ლადო სულაბერიძე მამის შესახებ წერს:
სიმონ სულაბერიძე 1964 წელს, 81 წლის ასაკში გარდაიცვალა. დედა, მარიამ პავლეს ასული ნამიჭეიშვილი-სულაბერიძისა დაიბადა 1890 წელს ვანის რაიონის სოფელ ზედავანში. დაწყებითი განათლება არ მიუღია; წერა-კითხვა შინ, თავისით უსწავლია.
ადრეული წლები
ლადო სულაბერიძე თავის ბავშვობას ასე იხსენებს:
1926 წლიდან სიმონ სულაბერიძემ თავისი ოჯახი საცხოვრებლად ქუთაისში გადაიყვანა, სადაც ცხაკაიას ქუჩის 36 სახლში დასახლდა. ლადომ მეოთხე-მეხუთე კლასიდან დაიწყო ლექსების წერა. 1935 წელს, შვიდწლედის დამთავრების შემდეგ მამამ ლადო სულაბერიძე ქუთაისის ინდუსტრიალ ტექნიკუმში შეიყვანა, სადაც მისი პოეტური ნიჭი მისმა ქართულის მასწავლებელმა მიხეილ მახათაძემ შენიშნა და მწერლის მომავალი განვითარებისთვის უკეთეს გარემოში ქუთაისის მეორე საშუალო სკოლაში გადაიყვანა. მეათე კლასში სწავლის დროს ლადო სულაბერიძის ლექსები საქალაქო გაზეთ ინდუსტრიულ ქუთაისში უკვე მრავლად იბეჭდებოდა. იგი მონაწილეობდა ქუთაისის მწერალთა კავშირის მიერ გამართულ საღამოებშიც. მალე ლადო სულაბერიძე სკოლის კომკავშირის მდივნადაც აირჩიეს.
სკოლის დამთავრებასთან დაკავშირებით გამართულ გამოსაშვებ საღამოს დირექტორი არ დასწრებია; დაუბარებია, იქ, სადაც ხალხის მტრის შვილია, მე ვერ მივალო. 1938 წელს ძმები ლადო და შოთა სულაბერიძეები სწავლის გაგრძელების მიზნით თბილისში ჩამოდიან. ამასთან, კომკავშირიდან უსამართლოდ გარიცხვის გამო ლადო სულაბერიძემ კომკავშირის ცენტრალურ კომიტეტში საჩივარი შეიტანა. კომკავშირში აღდგენა ლადო სულაბერიძეს უმაღლეს სასწავლებელში ჩასარიცხად სჭირდებოდა. ამიერკავკასიის კომკავშირის სამხარეო კომიტეტის მაშინდელი მდივანი ჟორა გიორგობიანი ცნობილი ფეხბურთელის ბორის პაიჭაძის ცოლის უფროსი დის ქმარი იყო. ამ ოჯახთან სიმონ სულაბერიძის ოჯახი მეგობრობდა, რამაც კომკავშირში ლადო სულაბერიძის აღდგენა განაპირობა. იმავე წელს ლადო სულაბერიძე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ფილოლოგიის ფაკულტეტზე ჩაირიცხა, მისი ძმა კი – სამედიცინო ინსტიტუტში. 1939 წელს სიმონ სულაბერიძემ თავისი ოჯახისთვის საცხოვრებლად ერთი ოთახი ორთაჭალაში, აქსტაფის ქუჩა 5-ში შეისყიდა.
ომი და პოეტი
1941 წლის 5 აგვისტოს ლადო სულაბერიძე მეორე მსოფლიო ომში გაიწვიეს. 1942 წლის 18 მაისს ქერჩთან მძიმედ დაჭრილი ლადო გერმანელებს ტყვედ ჩაუვარდა. თავდაპირველად, ორი თვის განმავლობაში ფეოდოსიის ტყვეთა ბანაკში იმყოფებოდა. იქიდან დასავლეთ უკრაინის ქალაქ ვლადიმირო-ვოლინსკის ტყვეთა სიკვდილის ბანაკში გადაიყვანეს. სასიკვდილო ტყვეობისგან თავის დაღწევის მიზნით ლადო სულაბერიძე გერმანელების შეთავაზებაზე დათანხმდა. ის ზასლავაში გადაიყვანეს, სადაც კავკასიელებისგან დაკომპლექტებულ სამთო ანუ "ბერგმანის ბატალიონში" ოცეული ჩააბარეს. პოეტურ საქმიანობას მაინც აგრძელებდა: ობერლეიტენანტი (ასეულის მეთაური) დაითანხმა, რომ ზასლავაში განლაგებული "ბერგმანის ბატალიონისთვის” ბერლინში საგანგებოდ ლეგიონერებისთვის გამომავალი გაზეთი "საქართველო" გამოეგზავნათ (გაზეთ "საქართველოს” გერმანიაში ქართველი ლეგიონერების სამხედრო ლიდერი შალვა მაღლაკელიძის შვილი გაიოზ მაღლაკელიძე რედაქტორობდა). სწორედ ამ გაზეთში დაბეჭდა ნარკვევი "ბერგმანის ბატალიონის” შესახებ და ლექსები "ამურის" ფსევდონიმით.
ზასლავაში სამთვიანი ყოფნის შემდეგ ლადო სულაბერიძის ასეული დასავლეთ უკრაინის ერთ დაბურულ ტყეში გადაიყვანეს სურსათის შესანახ ბანაკში საწყობების დატვირთვა-გადმოტვირთვის მიზნით. იქვე რაიონულ ცენტრ იჩნიას ერთ-ერთ სოფელში 24 წლის ლადო სულაბერიძე სიყვარულმა 16 წლის უკრაინელ გოგონასთან, ვალიასთან დააკავშირა. 1943 წლის შემოდგომაზე, მაშინ, როდესაც ვალია ფეხმძიმედ იყო, ლადო სულაბერიძის ასეული ბელორუსიაში, პატარა ქალაქ ბორისოვოში გადაიყვანეს, რადგან "წითლებმა" უკრაინის ფრონტი გაარღვიეს.
1943 წლის ნოემბერში, რამდენიმე დღით ლადო სულაბერიძე ბერლინშიც აღმოჩნდა: მას ბატალიონისთვის ბერლინში საშობაო-სადღესასწაულო საჩუქრების საკითხი უნდა მოეგვარებინა. თუმცა პირველი, რაც ბერლინში ჩასულმა პოეტმა გააკეთა, ფრიდრიჰ შტრასეზე გაზეთ ,,საქართველოს” რედაქციის მონახულება იყო.
1944 წლის გაზაფხულზე წითელი არმიისგან ალყაში მოქცეულ მინსკს ლადო სულაბერიძის ასეულმა ძლივს გაასწრო და პოლონეთის ქალაქ ვრეშენთან დაბანაკდა. ათდღიანი მივლინებით იგი ისევ ბერლინში ჩავიდა, რათა თავისი ასეულის საფრანგეთში გადაყვანის ნებართვა მიეღო.
1944 წლის შემოდგომის ბოლოს ლადო სულაბერიძე თავის ორ ოცეულთან ერთად პოლონეთის ქალაქ პოზნანისკენ გაემართა. რკინიგზაზე მდგარი ეშელონის პროდუქტებით დატვირთვის ბრაძანებას ასრულებდა, როდესაც ქალაქში რუსები შევიდნენ. პოზნანის ყველა გასასვლელი გადაკეტილი იყო. გერმანულ მუნდირებში გამოწყობილმა ქართველმა ლეგიონერებმა, მათ შორის ლადო სულაბერიძემ თავიანთი მუნდირებისა და იარაღის სამოქალაქო ფორმაში გადაცვლა დაიწყეს, რათა სიცოცხლე გადაერჩინათ, ანდა რუსების ტყვეობაში არ ჩავარდნილიყვენენ. მათ რუსებს განუცხადეს, რომ გერმანელებთან ტყვედყოფილები და ლტოლვილები იყვენენ.
1945 წლის ზამთრის მიწურულს, ტყვედყოფილისა და ლტოლვილის სტატუსით, სამოქალაქო ფორმაში მყოფი ლადო სულაბერიძე ლტოლვილთა ნაკადთან ერთად გერმანიაში გადავიდა, მაისის პირველ რიცხვებში კი იგი, უკვე მესამედ, ბერლინში შეიყვანეს. ბერლინში ლადო სულაბერიძეს რუსებმა სარეპატრიაციო ბანაკის კომენდანტობა მიანდეს. ბანაკი ბერლინის გარეუბანში ბისდორფში მდებარეობდა. ომის დამთავრებიდან რამდენიმე თვის შემდეგ, სხვა ტყვედყოფილებთან ერთად ლადო სულაბერიძე ქალაქ კოზელსკის დიდ შემკრებ პუნქტში მიიყვანეს. მალე მის შესახებ მოსკოვიდან მოვიდა დასტური, რომ ტყვედჩავარდნამდე საბჭოთა არმიაში ლეიტენანტი იყო და დემობილიზაციით თბილისისკენ გამოუშვეს.
„ჩეკა“ და დაპატიმრება
ლადო სულაბერიძე თბილისში 1945 წლის დეკემბერში დაბრუნდა. 1947 წლის დასაწყისში მწერალთა კავშირის მაშინდელმა თავმჯდომარემ სიმონ ჩიქოვანმა ლადო სულაბერიძეს ურჩია, დაეწერა განცხადება მწერალთა კავშირის წევრად მისი მიღების შესახებ. განცხადების დაწერის შემდეგ ლადო სულაბერიძე მწერალთა კავშირის წევრად მიიღეს. მას ახალგაზრდა მწერალთა რესპუბლიკური კომიტეტის მდივნობაც ჩააბარეს. იმავე წელს მან შეადგინა ლექსების პირველი კრებული „ყირიმის ღამეები“ და გამოსაცემად გამომცემლობა „საბლიტგამში“ ჩააბარა. 1948 წელს „ყირიმის ღამეები“ გამოიცა, მაგრამ ავტორის დაპატიმრებისთანავე ტირაჟი დაჭრეს და გადაყარეს. წიგნის ერთადერთი ეგზემპლარი გადარჩა, რომელიც საქართველოს საჯარო ბიბლიოთეკაში გამოცემისთანავე იქნა გადაგზავნილი. სწორედ ეს ეგზემპლარი იხილა ავტორმა წიგნის გამოცემიდან რვა წლის შემდეგ, 1955 წლის ბოლოს, როდესაც ლადო სულაბერიძე გადასახლებიდან დაბრუნდა.
1948 წლის 7 მარტს თბილისის უშიშროების, „ჩეკას“ თანამშრომლებმა ლადო სულაბერიძე დააპატიმრეს. პირველი წიგნის გამოცემის გარდა, პოეტი პირველი შვილის დაბადებას ელოდებოდა.
„ბერგმანის ბატალიონში“ მსახურობის შესახებ ლადო სულაბერიძის დაკითხვა ოთხი თვე გრძელდებოდა. ბოლოს, სასამართლომ მას ციმბირში ოცდახუთწლიანი კატორღა მიუსაჯა.
დაპატიმრებიდან ოცი დღის შემდეგ „ჩეკას“ შინაგანი ციხის 37-ე საკანში ლადო სულაბერიძეს აცნობეს, რომ პირველი შვილი, ვაჟი შეეძინა.
გაციმბირება
"ჩეკას" შინაგანი ციხიდან ორთაჭალის ციხეში გადაიყვანეს; შემდეგ, 1949 წლის 15 ივნისს, საღამოს 10 საათზე სხვა პატიმრებთან ერთად ე.წ. საეტაპო ვაგონში შეიყვანეს და ციმბირისკენ გზას გაუყენეს. ჯერ ბაქოში ჩაიყვანეს და იქაურ გამანაწილებელ ციხეში ერთი თვე გააჩერეს. შემდეგ როსტოვის ციხეში ამოაყოფინეს თავი, სადაც რამდენიმე დღე იმყოფებოდა. მერე ე.წ. სტოლიპინის ვაგონით სვერდლოვსკის ციხეში გადაიყვანეს. იქ ერთი თვე გააჩერეს. 1950 წლის გაზაფხულის ბოლომდე ლადო სულაბერიძე ურალში, ნიჟნი-ტაგილის ბანაკში იმყოფებოდა. ბანაკი უღრან ტყეში მდებარეობდა, სადაც პატიმრები ტყის ჭრაზე ჰყავდათ დასაქმებული.
უმძიმესი პირობების მიუხედავად, გაციმბირებული ლადო სულაბერიძე ლექსების წერას მალულად მაინც ახერხებს. 1950-1954 წლებში ცემენტის ყუთების ქაღალდისგან თავისი ხელით შეკრულ ორ პატარა წიგნაკში მან 67 ლექსი და 8 პოემა ჩაწერა.
ეს ორი წიგნაკი მასზე ადრე გათავისუფლებულმა ქართველმა მეგობრებმა გულაგის ლაგერიდან ფარულად გამოიტანეს და თბილისში ლადო სულაბერიძის მშობლებს ჩააბარეს.
დაბრუნება
სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს 1955 წლის 17 სექტემბრის ბრძანებულებით, რომელიც გაზეთ ,,იზვესტიაში” გამოქვეყნდა, ამნისტირებული უნდა ყოფილიყვნენ საბჭოთა მოქალაქეები, რომლებიც დიდი სამამულო ომის პერიოდში 1941-1945 წლებში ხელმოკლეობისა და შეუგნებლობის გამო ჩათრეული აღმოჩნდნენ გერმანელ ოკუპანტებთან თანამშრომლობაში.
1956 წლის იანვარში ამნისტირებული ლადო სულაბერიძე თბილისში დაბრუნდა.
ლადო სულაბერიძის პოემები „შემოდგომის დღის ქრონიკა“ და „ლოდზე ამოკითხული თქმულება“, აგრეთვე, ლექსების ციკლი „თბილისი დამიმშვენე“ აღინიშნა საქართველოს მწერალთა კავშირის ლიტერატურული პრემიებით. 1985 წელს გამოსცა რომანი „ზღვისკენ მიმავალი გზები“. ლირიკული ლექსების კრებული „ჩამავალ მზესთან“ (1991) პოეტის ბოლო გამოცემაა. ლადო სულაბერიძის სიცოცხლეში ვერ მოესწრო სათავგადასავლო რომანის „ცხადსიზმარიანას“ გამოცემა; ჟურნალ „მნათობის“ რამდენიმე ნომერში „ცხადსიზმარიანას“ მხოლოდ პირველი ნაწილი დაიბეჭდა. 1993 წელს მწერალთა კავშირის მიერ „ცხადსიზმარიანა“ შოთა რუსთაველის სახელობის ლიტერატურულ პრემიაზე იქნა წარდგენილი.
ლადო სულაბერიძე საქართველოს უახლეს ისტორიაში ყველაზე ტრაგიკულ, სოხუმის დაცემის დღეს, 1993 წლის 27 სექტემბერს საკუთარ ბინაში გულის შეტევით გარდაიცვალა. მისი ზეპირი ანდერძის თანახმად, დასაფლავებულია მშობლების გვერდით, საბურთალოს სასაფლაოზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 1993 კატეგორია:ვანის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ლ
მალტის ისტორია
მინი|[[ნეოლითის ხანა|ნეოლითის ხანის ტაძარი მნაიდრაში]] მალტა უძველესი დროიდან დასახლებული კუნძული იყო, ამას ადასტურებს არქეოლოგიური გათხრებიც. ადამიანის პირველი ნასახლარები აქ ჩვენს ერამდე 5200 წლით თარიღდება. უკვე მოგვიანებით ეს ტერიტორია მსოფლიოს უძლიერესი იმპერიის შემადგენელი ნაწილი გახდა. სწორედ ამიტომ ეს ტერიტორია განიცდიდა სხვადასხვა კულტურის გავლენას. მალტის კუნძული მჭიდრო კავშირშია ჩრდილოეთით არსებულ კუნძულ სიცილიასთან, ამ ორ ტერიტოირას შორის პირველი ურთიერთობები უძველეს დროში დამყარდა.
მალტა შედიოდა: ძველი საბერძნეთის, ფინიკიის, კართაგენის, რომის იმპერიის და არაბების ხალიფატის შემადგენლობაში. უკვე მოგვიანებით ეს ტერიტორია ოსმალეთის გამუდმებული თავდასხმის ობიექტი გახდა. 1798 წელს მალტა ოკუპირებული იქნა საფრანგეთის მიერ, თუმცა აქ ფრანგების მმართველობა ხანგრძლივი არ გამოდგა. ნაპოლეონ ბონაპარტის მარცხის შემდეგ, ევროპაში გაიმართა ვენის კონგრესი. კონგრესისი გადაწყვეტილებით ეს ტერიტორია დიდი ბრიტანეთის შემადგენლობაში შევიდა, მალტაზე 164 წელი ბრიტანეთის შემადგენლობაში დარჩა. 1964 წელს ქვეყანამ დამოუკიდებლობა მოიპოვა, ის კონსტიტციურ მონარქიული სახელმწიფო გახდა. 1974 წელიდან მალტა საპარლამენტო რესპუბლიკაა. 2004 წლიდან ქვეყანა შეუერთდა ევროკავშირს, 2008 წლიდან მალტის ვალუტა ლირა შეცვალა ევრომ.
მოკლე ქრონოლოგია
მინი|მალტის XVI საუკუნის რუკა, როდესაც ოფიციალურ ენად იტალიური იყო გამოცხადებული
სქოლიო
მალტის ისტორია
Malta
ბირმული სამზარეულო
მინი|273x273პქ|ტიპური ბირმული სუფრა ბირმული სამზარეულო (မြန်မာ့ အစားအစာ) — ტრადიციული ბირმული კერძების ერთობლიობა, რომელშიც გაერთიანებულია მიანმარის ერთობ განსხვავებული რეგიონების გასტრონომიები. მასზე განსაკუთრებულად დიდი გავლენა აქვს ჩინურ, ინდურ და ტაილანდურ სამზარეულოებს.
ჭამის ჩვეულებები
მარცხნივ|მინი|285x285პქ|ქუჩის კაფე [[იანგონი|იანგონში]] ტრადიციულად, ბირმელები საკვებს დაბალ მაგიდასთან მიირთმევენ, ხალიჩაზე ჯდომისას. ჭამის დაწყებისას ყველა კერძი უკვე მაგიდასთან უნდა იყოს. ჩვეულებრივ რაციონში შედის ორთქლზე მოხარშული ბრინჯი, რომელსაც ახლავს მთავარი და თანმხლები კერძები. მთავარ კერძად ხშირად ამზადებენ მკტნარ წყალში დაჭერილ თევზებს, რომელთაც წვავენ, ან ამარილებენ და აშრობენ. სხვა შემთხვევაში ეს შეიძლება იყოს შემწვარი ხორცი ან რომელიმე ფრინველისაგან მომზადებული კერძი, მას მოსდევს მსუბუქი წვნიანი ჰინ-გიო. აგრეთვე გავრცელებულია დამჟავებული, ან ახლად მოხარშული, მარილიანი ბოსტნეული, რომელიც, ჩვეულებისამებრ, მთავარ კერძს ახლავს ხოლმე. მიანმარის სამხრეთ რეგიონებში პოპულარულია დამწნილებული თევზი სპეციალური სოუსით. მინი|260x260პქ|ბირმული სუფრა ყველა კომპონენტით: მოხარშული ბრინჯი, წვნიანი, მთავარი კერძები სხვა აღმოსავლური ქვეყნების მსგავსად, მიანმარშიც დიდი ყურადღება ეთმობა უფროს-უმცროსობის ტრადიციას, რაც მათი ჭამის წეს-ჩვეულებებშიც ჩანს. პატივისცემის ნიშნად, სუფრაზე პირველად უხუცესებს ემსახურებიან, სხვა დანარჩენებს კი მხოლოდ მათს შემდეგ შემდეგ. მაშინაც კი, თუ ოჯახის უხუცესი ტრაპეზს არ ესწრება, მათდამი პატივისცემისა და მოწიწების ნიშნად მიანმარელები მათ ჩვეულ ადგილას მაინც დებენ მოხარშული ბრინჯით სავსე ქოთანს.
ბირმელები ძირითადად ხელით ჭამენ. ისინი მოხარშულ ბრინჯს თითებით ამრგვალებენ, შემდეგ თითის წვერებით მასზე სხვა კერძის ნაწილებს ათავსებენ და ასე მიირთმევენ. ამასთან ერთად, ლაფშასა და მსგავს კერძებს ჩინური ჯოხებით ჭამენ, დროის სვლასთან ერთად კი სულ უფრო პოპულარული ხდება ჩანგლისა და კოვზის გამოყენებაც. დანა-ჩანგალი სახლში, ოჯახურ გარემოში იშვიათად გამოიყენება, თუმცა რესტორნებსა და კაფეებში ყოველთვის ხელმისაწვდომია. აღსანიშნავია ისიც, რომ აქაურები ჭამისას სასმელს არ მიირთმევენ, ვინაიდან თხევადი კომპონენტი სუფრაზე ისედაცაა წარმოდგენილი ბულიონისა და სუპის სახით. უკვე ტრაპეზის შემდეგ, ბირმელები მწვანე ჩაისა და სხვა სასმელებს მიირთმევენ.
რელიგიური და უცხოური გავლენები
მარცხნივ|მინი|277x277პქ|ტრადიციული მეშეი ბულიონით, სოუსითა და ბოსტნეულით ბირმაში მრავალი რელიგიისა და ეთნოსის მქონე ხალხი ცხოვრობს, რაც მის გასტონომიაზეც აისახება, რადგან, მაგალითად ბუდისტები, თავს არიდებენ ძროხის ხორცს, მუსლიმები კი ღორისას არ ჭამენ. მორწმუნე ბუდისტები ძროხის ხორცს უწმინდურად თვლიან, რადგან ძროხას ისინი ტვირთის გადასაადგილებლად იყენებენ. ბუდისტური მარხვის, სამთვიანი წვიმებისა და უპოსატას დღეებში ისინი მხოლოდ ვეგეტარიანელური კერძებს მიირთმევენ. ამ დროს ბუდისტი ბირმელები დღეში მხოლოდ ორჯერ ჭამენ (საუზმე და სადილი) და საერთოდ არ მიირთმევენ ხორცს. წლის დანარჩენ დროს ისინი მაინც ცდილობენ შეინარჩუნონ ვეგეტარიანული რაციონი, მაგრამ ეს ძალიან რთულია, რადგან თითქმის ყველა ტრადიციულ ბირმულ კერძში ხორცი და თევზია გამოყენებული. აქ გამოყოფენ შანის ხალხის სამზარეულოს, რომელიც თავიდან ბოლომდე ვეგეტარიანულია.
ბირმულ სამზარეულოზე განსაკუთრებით დიდ გავლენას ახდენენ მისი მოსაზღვრე ქვეყნების: ინდოეთის, ჩინეთისა და ტაილანდის სამზარეულოები. ინდური გავლენა იმაში გამოიხატება, რომ მიანმარში ერთობ პოპულარულია ისეთი ინდური კერძები, როგორებიცაა: ლაფშა, კარური, ბირანი, სამოსა, ნაანი, პარატა და ასევე არაერთი სანელებელიც. მიანმარის ქალაქებში განსაკუთრებით აქტუალურია სამხრეთინდური, კონკრეტულად კი ჩეტიარული სამზარეულო. ჩინური გავლენა კი არა უშუალოდ კერძებით, არამედ უბრალოდ მათი ინგრედიენტებისა და პროდუქტების გამოყენებაში გამოიხატება. მეზობელი ტაილანდისა და ლაოსის მსგავსად, ნაწილობრივ ბირმაშიც პოპულარულია შემწვარი მწერების ჭამა.
ლიტერატურა
*
გუსტავ შტრეზემანი
გუსტავ შტრეზემანი (Gustav Stresemann; დ. 10 მაისი, 1878 — გ. 3 ოქტომბერი, 1929) — გერმანელი პოლიტიკოსი, ვაიმარის რესპუბლიკის რაიხსკანცლერი 1923 წელს, 1923–1929 წლებში იყო საგარეო საქმეთა მინისტრი. მშვიდობის ნობელის პრემიის 1929 წლის ლაურეატი.
მისი ყველაზე თვალსაჩინო მიღწევა იყო გერმანიასა და საფრანგეთს შორის შერიგების აქტი, რისთვისაც მან ნობელის პრემია მიიღო(გაიზიარა არისტიდ ბრიანთან). პოლიტიკური არასტაბილურობის და ხანმოკლე მთავრობების პერიოდში, ის მიიჩნეოდა კაბინეტის ყველაზე გავლენიან წევრად ვაიმარის რესპუბლიკის არსებობის განმავლობაში. პოლიტიკური კარიერის მანძილზე იგი წარმოადგენდა სამ წარმატებულ ლიბერალურ პარტიას; იგი იყო ვაიმარის რესპუბლიკის დროს გერმანიის სახალხო პარტიის დომინანტი ფიგურა.
ადრეული წლები
შტრეზემანი დაიბადა 1878 წლის 10 მაისს, სამხრეთ ბერლინში, კოპერნიკ შტრასეს №66-ში, იყო შვიდი შვილიდან უმცროსი. მამამისი მუშაობდა ლუდის ჩამომსხმელად და დისტრიბუტორად, ასევე ჰქონდა პატარა ბარი ოჯახის სახლთან და აქირავებდა ოთახებს დამატებითი შემოსავლისთვის. ოჯახი საშუალოზე დაბალ კლასს ეკუთვნოდა, მაგრამ სამეზობლოში კეთილგანწყობით სარგებლობდა და ჰქონდა საკმარისი დანაზოგი გუსტავის უმაღლესი განათლების მიღების უზრუნველსაყოფად. შტრეზემანი იყო შესანიშნავი სტუდენტი, განსაკუთრებით ბრწყინავდა გერმანულ ლიტერატურასა და პოეზიაში. 16 წლის ასაკში იგი სასწავლებლად ანდრეას გიმნაზიაში შევიდა. მისმა მშობლებმა ჩაუნერგეს წიგნისადმი ინტერესი - ის განსაკუთრებით გატაცებული იყო ისტორიით. დაინტერესებული იყო ნაპოლეონით და იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთეთი, რომელთა შესახებ მან მოგვიანებით დაწერა თავის ნაშრომში 1924 წელს. დედამისი მატილდე გარდაიცვალა 1895 წელს. 1895 წლის დეკემბერში ის წერდა "ბერლინის წერილებს" გაზეთისთვის, რომელშიც ხშირად საუბრობდა პოლიტიკაზე. სკოლის დამთავრების პერიოდში მის ესეში აღნიშნა, რომ ის სიამოვნებით გახდებოდა მასწავლებელი, ენების ან საბუნებისმეტყველო მეცნიერებების სპეციალისტი, თუმცა ეს არ აღმოჩნდა მისი ძირითადი ინტერესის საგანი, ამიტომ სწავლა განაგრძო უნივერსიტეტში. 1897 წლის აპრილში შტრეზემანი ჩაირიცხა ბერლინის უნივერსიტეტში, სადაც იგი ბიზნესმენმა დაარწმუნა ლიტერატურის ნაცვლად პოლიტიკური ეკონიმიკა შეესწავლა. უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში შტრეზმანი აქტიურად ჩაერთო სტუდენტური საძმოს Burschenschaften-ის მოძრაობაში და 1898 წლის აპრილში გახდა Allgemeine Deutsche Universitäts-Zeitung-ის რედაქტორი. მისი რედაქციები ხშირად პოლიტიკური იყო და თანამედროვე პოლიტიკური პარტიების უმეტესი ნაწილი გააკრიტიკა ამა თუ იმ გზით. მის, ამ ადრინდელ ნაწერებში მან ჩამოაყალიბა შეხედულებები,ლიბერალიზმის და მკაცრი ნაციონალიზმის კომბინაციის შესახებ, რომელიც მოგვიანებით მისი ცხოვრებისეული შეხედულებების განუყრელ ნაწილად ჩამოყალიბდა. 1898 წელს შტრეზემანმა დატოვა ბერლინის უნივერსიტეტი და გადავიდა ლაიფციგის უნივერსიტეტში, სადოქტორო ხარისხის მისაღებად. სწავლობდა ისტორიას, საერთაშორისო სამართალს და გადიოდა ლიტერატურის კურსებს. დოქტორ მარტინ კრიელის გავლენით გაიარა ეკონომიკის კურსები. 1899 წლის მარტში მან შეწყვიტა Allgemeine Deutsche Universitäts-Zeitung– ის რედაქტორობა. სწავლა დაასრულა 1901 წლის იანვარში, წარადგინა დისერტაცია ბერლინში ჩამოსხმული ლუდის ინდუსტრიის შესახებ, რომელმაც შედარებით მაღალი შეფასება მიიღო, მაგრამ კოლეგების მხრიდან დაცინვის საგანი გახდა.
1902 წელს მან დააარსა საქსონელ მწარმოებელთა ასოციაცია. 1903 წელს იგი დაქორწინდა კეიტ კლეფელდზე (1883–1970), მდიდარი ბერლინელი ებრაელი ბიზნესმენის ქალიშვილზე. ამ დროს ის ასევე იყო ფრიდრიხ ნაუმანის ეროვნულ-სოციალური ასოციაციის წევრი. 1906 წელს იგი აირჩიეს დრეზდენის საკრებულოში. მიუხედავად იმისა, რომ იგი თავდაპირველად მუშაობდა სავაჭრო ასოციაციებში, შტრეზემანი მალე გახდა ეროვნული ლიბერალური პარტიის ლიდერი საქსონიაში. 1907 წელს იგი აირჩიეს რაიხსტაგში, სადაც მალე გახდა პარტიის თავმჯდომარის, ერნსტ ბასერმანის,დაახლოებული ფიგურა. ამასთან, გაფართოებული სოციალური კეთილდღეობის პროგრამებისადმი მისი მხარდაჭერა არ ეთანხმებოდა პარტიის ზოგიერთი, უფრო კონსერვატიული წევრის მოსაზრებას და მან თანამდებობა დაკარგა პარტიის აღმასრულებელ კომიტეტში, 1912 წელს. მოგვიანებით, იმავე წელს მან დაკარგა როგორც რაიხსტაგის, ისე საკრებულოს ადგილები. იგი ბიზნესში დაბრუნდა და დააარსა გერმანულ-ამერიკული ეკონომიკური ასოციაცია. 1914 წელს იგი დაბრუნდა რაიხსტაგში.ომის დროს არმიაში სამსახურისგან გაათავისუფლეს სუსტი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო. მას შემდეგ, რაც ბასერმანმა რაიხსტაგში სამსახურს თავი დაანება ავადმყოფობის გამო შტრეზემანი მალე გახდა ეროვნული ლიბერალური პარტიის დე ფაქტო ლიდერი. 1917 წელს ბასერმანის გარდაცვალების შემდეგ, შტრეზემანმა ჩაანაცვლა იგი პარტიის ლიდერის პოზიციაზე.
მისი პოლიტიკური იდეების ევოლუცია გარკვეულწილად გაუგებარია. თავდაპირველად, გერმანიის იმპერიაში შტრეზემანი ასოცირდებოდა ეროვნული ლიბერალების მემარცხენეთა ფრთასთან. პირველი მსოფლიო ომის დროს, იგი თანდათანობით გადავიდა მემარჯვენეებისკენ, გამოხატა თავისი მხარდაჭერა მონარქიისა და გერმანიის ექსპანსიონისტური მიზნების მიმართ. იგი იყო შეუზღუდავი წყალქვეშა ბრძოლის მომხრე. ამასთან, იგი მაინც მხარს უჭერდა სოციალური კეთილდღეობის პროგრამის გაფართოებას და ასევე მხარს უჭერდა პრუსიული ფრენჩაიზის აკრძალვის დასრულებას.
როდესაც მოკავშირეების სამშვიდობო პირობები გახდა ცნობილი, მათ შორის ომისთვის ანაზღაურებების გადასახადის გამანადგურებელი ტვირთი, კონსტანტინ ფერენბახმა გააკრიტიკა ის და განაცხადა, რომ მონობის ჯაჭვების უნდა დამსხვრეულიყო გერმანელთა თაობებში. ამ სიტყვის შესახებ შტრეზემანმა თქვა: "ის ღმერთმა შთააგონა იმ წუთს, რომ ეთქვა ის, რაც იგრძნო გერმანელმა ხალხმა."
შტრეზემანი ომის შემდეგ ნაწილობრივ შეუერთდა გერმანიის დემოკრატიულ პარტიას, მაგრამ გააძევეს მემარჯვენეთა ფრთასთან ასოციაციის გამო. შემდეგ მან შემოიკრიბა ძველი ეროვნულ ლიბერალური პარტიის ძირითადი ნაწილი - მათ შორის უმეტესი ცენტრალური და მემარჯვენე ფრაქციებიდან, გერმანიის სახალხო პარტიაში (Deutsche Volkspartei, DVP), მისი ხელმძღვანელობის ქვეშ. მას უმეტესად საშუალო და ზედა კლასის პროტესტანტები უჭერდნენ მხარს. DVP პლატფორმა წარმოაჩენდა ქრისტიანული ოჯახის ფასეულობებს, საერო განათლების ხელმისაწვდომობას, დაბალ ტარიფებს, მტრობდა მარქსიზმს (შესაბამისად, კომუნისტებს და ასევე სოციალ-დემოკრატებს).
კანცლერი 1923 წ
1923 წლის 13 აგვისტოს შტრეზემანი დაინიშნა გრანდიოზული კოალიციური მთავრობის კანცლერად და საგარეო საქმეთა მინისტრად, ეგრეთ წოდებულ კრიზისულ წელს (1923 წ.). სოციალურ პოლიტიკაში, სავალდებულო საარბიტრაჟო ახალი სისტემა დაინერგა 1923 წლის ოქტომბერში, რომელშიც საბოლოო სიტყვა სამრეწველო დავებში ეკუთვნოდა გარე არბიტრს.
1923 წლის 26 სექტემბერს, შტრეზემანმა გამოაცხადა პასიური მდგომარეობის დასასრული ფრანგებისა და ბელგიელების მიერ რურის ოკუპაციის წინააღმდეგ, 48-ე მუხლის (ვაიმარის კონსტიტუცია) საგანგებო მდგომარეობის თანახმად, პრეზიდენტ ებერტის პროკლამაციის მიხედვით, რომელიც გაგრძელდა 1924 წლის თებერვლამდე. 1923 წლის ოქტომბერში შტრეზემანის მთავრობამ გამოიყენა 48-ე მუხლი, რომ შეეცვალა კანონიერად არჩეული SPD- საქსონიის კომუნისტური კოალიციური მთავრობა, 29 ოქტომბერს, ხოლო ტურინგიის 6 ნოემბერს. ამ დროისათვის შტრეზემანი დარწმუნებული იყო, რომ რესპუბლიკის ჩამოყალიბება და მოკავშირეებთან რეპარაციების საკითხთა განხილვა და ურთიერთგაგების მიღწევა იყო ერთადერთი გზა გერმანიისთვის, რომ მისი შელახული ეკონომიკა აღედგინათ. მან ასევე განიზრახა რაინლანდის აღდგენა.
ჰიპერინფლაცია ვაიმარის რესპუბლიკაში პიკს აღწევდა 1923 წლის ნოემბერში. იმის გამო, რომ გერმანიას აღარ შეეძლო გაფიცულ მშრომელთათვის გადახდა, უფრო მეტი ფული იბეჭდებოდა, რამაც საბოლოოდ გამოიწვია ჰიპერინფლაცია. ჰიპერინფლაციის დასრულების მიზნით,შტრეზემანმა შემოიტანა ახალი ვალუტა, Rentenmark. მან ასევე დაარწმუნა ფრანგები, რომ უკან დაეხიათ რურიდან და დაპირდა სარეპარაციო თანხების ანაზღაურებას. ეს იყო მისი ფართო სტრატეგიის ნაწილი. მიუხედავად იმისა, რომ იგი, ისევე როგორც ყველა სხვა გერმანელი პოლიტიკოსი, წყევლიდა ვერსალის ხელშეკრულებას, როგორც დიქტატს, იგი დარწმუნებული იყო, რომ გერმანია ვერასდროს დააღწევდა თავს ამ პირობებს თუკი მთელ, კეთილსინდისიერ ძალისხმევას არ გამოიყენებდა მათ შესასრულებლად. მისი აზრით, ეს მოკავშირეებს დაარწმუნებდა, რომ ასანაზღაურებელი გადასახადი, ნამდვილად სცილდებოდა გერმანიის შესაძლებლობებს. ძალისხმევამ შედეგი გამოიღო; მოკავშირეები შეუდგნენ რეპარაციების სქემის რეფორმას.
საგარეო საქმეთა მინისტრი 1923-29
შტრეზემანმა გააგრძელა მოღვაწეობა საგარეო საქმეთა მინისტრად მისი მემკვიდრის, ცენტრისტული პარტიიდან, ვილჰელმ მარქსის მთავრობაში. იგი დარჩა საგარეო საქმეთა მინისტრად სიცოცხლის ბოლომდე რვა მთავრობის განმავლობაში, დაწყებული ცენტრისტული მემარჯვენეებიდან ცენტრისტულ მემარცხენეებამდე. შტრეზემანს საგარეო საქმეთა მინისტრის პოზიციაზე მრავალი მიღწევა ჰქონდა. მისი პირველი საყურადღებო მიღწევა იყო 1924 წლის დეივისის გეგმა, რომელმაც შეამცირა გერმანიის საერთო ანაზღაურების ვალდებულება და რაიხსსბანკის რეორგანიზაცია მოახდინა.
მას შემდეგ რაც სერ ოსტინ ჩემბერლენი ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი გახდა, სურდა ბრიტანეთის გარანტიის მიცემა საფრანგეთისა და ბელგიისათვის, რადგან ანგლო-ამერიკული გარანტია დაეცა იმის გამო, რომ შეერთებულმა შტატებმა ვერსალის ხელშეკრულების რატიფიკაციაზე უარი თქვეს.
შტრეზემანმა გააცნობიერა, რომ გერმანიას დასავლეთის საზღვრების გარანტია სჭირდებოდა და პირობა დადო, რომ აღარ შეუტევდა ბელგიასა და საფრანგეთს, ბრიტანეთის გარანტიით, რომ ისინი გერმანიას დაეხმარებოდნენ, თუ საფრანგეთი შეუტევდა მათ.
შტრეზემანმა მოლაპარაკება აწარმოა ლოკარნოს ხელშეკრულებებზე დაყრდნობით ბრიტანეთთან, საფრანგეთთან, იტალიასთან და ბელგიასთან. მოლაპარაკებების მესამე დღეს შტრეზემანმა განუმარტა გერმანიის მოთხოვნები საფრანგეთის საგარეო საქმეთა მინისტრს, არისტიდ ბრიანს. შტრეზემანის ჩანაწერის მიხედვით, ბრიანი ”თითქმის დაეცა სავარძელზე, როდესაც გაიგონა ჩემი ახსნა”. სტრეზმანმა თქვა, რომ მხოლოდ გერმანიამ არ უნდა გაიღოს მსხვერპლი მშვიდობისთვის; ევროპის ქვეყნებმა უნდა დაუთმონ კოლონიები გერმანიას; განიარაღების კონტროლის კომისიამ უნდა დატოვოს გერმანია; უნდა დასრულდეს რაინლანდის ინგლისურ-ფრანგული ოკუპაცია; და ბრიტანეთმა და საფრანგეთმა უნდა მოახდინონ განიარაღება, როგორც ეს გააკეთა გერმანიამ. ხელშეკრულებები გაფორმდა 1925 წლის ოქტომბერში, ლოკარნოში. გერმანიამ ოფიციალურად პირველად აღიარა ომის შემდგომ ჩამოყალიბებული დასავლეთ საზღვარი და მშვიდობის გარანტია აღუთქვა სარანგეთს, პირობა დადო ერთა ლიგაში შესვლის, როგორც კი მოკავშირეთა საოკუპაციო ჯარების ევაკუაცია მოხდებოდა რაინლანდიდან.
შტრეზემანი არ იყო მზად პოლონეთთან მსგავსი ხელშეკრულების გასაფორმებლად. მან განაცხადა: ”აღმოსავლეთის ლოკარნო აღარ იქნება”. უფრო მეტიც, ის არასდროს გამორიცხავდა ძალის გამოყენებას ყოფილი გერმანული იმპერიის აღმოსავლეთ ტერიტორიების დასაბრუნებლად, რომელიც პოლონეთის კონტროლქვეშ იყო მოქცეული ვერსალის ხელშეკრულების შედეგად.
ვერსალის ძალაუფლებასთან შერიგების შემდეგ, შტრეზემანი გადავიდა საბჭოთა კავშირისთვის მზარდი ეჭვის გაფანტვაზე. ბერლინის ხელშეკრულებამ, რომელსაც ხელი მოეწერა 1926 წლის აპრილში, დაადასტურა და გაამყარა 1922 წლის რაპალოს ხელშეკრულება. 1926 წლის სექტემბერში, გერმანია ერთა ლიგაში მიიღეს, როგორც უშიშროების საბჭოს მუდმივი წევრი. ეს იმის ნიშანი იყო, რომ გერმანია სწრაფად იქცა ნორმალურ სახელმწიფოდ და ამტკიცებდა საბჭოთა კავშირს გერმანიის გულწრფელობაში ბერლინის ხელშეკრულებასთან დაკავშირებით.
ამ მიღწევებისთვის შტრეზემანმა 1926 წელს მიიღო ნობელის პრემია.
გარდაცვალება
გუსტავ შტრეზემანი გარდაიცვალა ინსულტის შედეგად 1929 წლის 3 ოქტომბერს, 51 წლის ასაკში. მისი საფლავი მდებარეობს ლუიზენშტადტის სასაფლაოზე,Südstern in Berlin Kreuzberg, და მოიცავს გერმანელი მოქანდაკის უგო ლედერერის მიერ შესრულებულ სკულპტურას.
გუსტავს და კეიტს შეეძინათ ორი ვაჟი, ვოლფგანგი, რომელიც მოგვიანებით გახდა ბერლინის ფილარმოიული ორკესტრის ინტენდანტი და იოახიმ შტრეზემანი.
სტაროხალილოვო (ბაშკირეთი)
სტაროხალილოვო (Иҫке Хәлил; Старохалилово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დუვანის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 378 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ მესიაგუტოვოდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სულეია, რომელიც დაშორებულია 85 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:დუვანის რაიონის სოფლები
416
თარიღი უცნობია
*
დრამა
დრამა შეიძლება განხორციელდეს რამდენიმე ფორმით: ცოცხალი შესრულებით თეატრში, ფილმში, ტელევიზიით.
დრამის განსაზღვრებისათვის
არისტოტელეს თანახმად დრამის მთავარი ნიშანი არის მოქმედების წარმოდგენა დიალოგების მეშვეობით. სწორედ ამ ნიშნით ის განსხვავდება ანტიკური ხანის თხრობითი ეპოსისაგან, ხოლო ახალ დროში კი რომანისგან.
თანამედროვე გაგებით დრამა იმისთვის იწერება, რომ მსახიობმა ითამაშოს თეატრში. ამ მიზეზის გამო ხშირად დრამატული ნაწარმოების ტექსტური ვერსია შეიცავს მითითებებს მსახიობთათვის, ხოლო XX საუკუნიდან რეჟისორთათვისაც.
წიგნის, ანუ ე.წ. წასაკითხი დრამა არის საგანგებო ფორმა, რომელიც უპირველეს ყოვლისა მკითხველზე და მკითხველისთვისაა გათვლილ-განკუთვნილი და არა სასცენოდ.
დრამა ხშირად დაყოფილია აქტებად, ხოლო აქტები კი სცენებად და სურათებად.
კლასიკური ფრანგული დრამა (რასინი, კორნელი) იყოფა 5 აქტად, იტალიური დრამა, რომელიც საოპერო ტრადიციებთანაა (მეტასტაზიო) დაკავშირებული 3 აქტს ანიჭებს უპირატესობას.
ისტორიიდან
ძველად დრამებს ლექსებად წერდნენ, მაგრამ ახალ დროში დიალოგური ფორმით გამართულ პიესებში მძლავრობს თავისუფალი პროზა.
თავისთავად ცხადი არც ისაა, რომ დრამებში საუბრობენ: 1600 წლიდან ოპერა მოიაზრება კლასიკური ბერძნული დრამის ერთგვარი აღორძინება. (იხ. ფლორენციული კამერატა)
XVIII საუკუნიდან მოყოლებული მიმდინარეობს ცნებების (დრამა, ტრაგედია, კომედია, ბიურგერული დრამა, სახასიათო პიესა) მნიშვნელობათა ერთმანეთში აღრევა. XIX საუკუნიდან კი ტერმინ მელოდრამას, რომელსაც განსაკუთრებით გრძნობამომრევი, სენტიმენტალური და ინტრიგებით აღსავსე მოქმედებები ახასიათებს, ბევრი დრამის სინონიმადაც იყენებს.
ლიტერატურა დრამის შესახებ
კატეგორია:ლიტერატურული ჟანრები კატეგორია:თეატრი კატეგორია:დრამა
სხალნარი
სხალნარი — ისტორიული სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლში, ძველი გომარეთისხევის მარჯვენა მხარეს. ისტორიულ წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVI საუკუნეში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ისტორიული სოფლები
საქართველოს მაგიდის ჩოგბურთის ფედერაცია
საქართველოს მაგიდის ჩოგბურთის ფედერაცია — მაგიდის ჩოგბურთის მმართველი ორგანო საქართველოში. დაფუძნდა 1991 წლის 19 ივლისს. 1992 წლის 15 სექტემბრიდან მაგიდის ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაციისა (ITTF) და ევროპის მაგიდის ჩოგბურთის ფედერაციის (ETTF) წევრია. ფედერაცია აკონტროლებს პარა მაგიდის ჩოგბურთს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მაგიდის ჩოგბურთი კატეგორია:საქართველოს სპორტული ორგანიზაციები
ნაა (ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტი)
ნაა (1948 წლამდე სომხური ნაა ), სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში (სომხური ათარის თემი), მდინარე კოდორის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 300 მ, ოჩამჩირიდან 40 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:სომხური ათარის თემის სოფლები
A Celebration
„A Celebration“ — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს 1982 წლის სიმღერა და სინგლი. იგი ჩაიწერა ალბომების October და War შორის, 1982 წელს, მაგრამ შეტანილია მხოლოდ კრებულებსა და სინგლებში. მოგვიანებით სიმღერის სახელწოდება შემოკლებული იქნა და გახდა „Party Girl“.
სქოლიო
კატეგორია:1982 წლის სინგლები კატეგორია:U2-ს სიმღერები
არარაუნა
არარაუნა (Ara ararauna) — ფრინველი ნამდვილი თუთიყუშების ოჯახისა. სხეულის სიგრძე 80-95 სმ აღწევს. ფრთები 37-39 სმ, ხოლო კუდი 52 სმ-ისაა. წონა 900-1300 გრ. მკერდი და მუცელი ნარინჯისფერ-მოყვითალოა. სხეულის ზედა ნაწილი ღია ლურჯი ფერისაა. ყელი და ნისკარტი შავი, ხოლო ფეხები მურა-მოშავო აქვს. გამოსცემს მაღალ და მძაფრ ხმას. გავრცელებულია სამხრეთ ამერიკაში, მ.შ. პანამაში, ეკვადორში, პერუში, ბოლივიაში, პარაგვაიში, ბრაზილიაში, კოლუმბიასა და ვენესუელაში. წარსულში ბინადრობდა ტრინიდადშიც. გვხვდება ხელუხლებელ ტროპიკულ ტყეებში, უპირატესობას ანიჭებს მდინარეთა სანაპიროებს. გვხვდება აგრეთვე მთის ხეობებში სუბალპურ მდელოებამდე. მაღალი ხეების ვარჯზე ზის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნამდვილი თუთიყუშები
საბუდარელი ჭაბუკი
„საბუდარელი ჭაბუკი“ — 1957 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი. რეჟისორი შოთა მანაგაძე. პირველი ჩვენება საკავშირო ეკრანებზე შედგა 1958 წლის 7 ივლისს.
სიუჟეტი
მთებში მიკარგული მოუსავლიანი სოფლის, საბუდარას მკვიდრნი სახლ-კარს ტოვებენ და ბარში სახლდებიან. მშობლიურ კერას მხოლოდ მეთუნე საჩინო ვერ ელევა. საჩინოს ვაჟი გოგიტა სახლიდან იპარება და მონატრებული შეყვარებულის, თებროლეს მოსაძებნად ქალაქში ჩადის. გოგიტა ავტოქარხანაში იწყებს მუშაობას. თებროლეს მშობლებს უნდათ, ქალიშვილი უშანგის მიათხოვონ, რომელიც დიდი კაცი ჰგონიათ. გოგიტა ქალიშვილს მატყუარა უშანგის ჩამოაშორებს და ცოლად შეირთავს. შვილის ქორწილის შემდეგ სოფელ საბუდარას მისი უკანასკნელი მკვიდრი, მეთუნე საჩინოც ემშვიდობება.
სიიკაიოკი
სიიკაიოკი (siikajoki) — მუნიციპალიტეტი რააჰეს ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 895 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 1 653.89 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.65 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: ჰაილუოტო, ლიმინკა, ლუმიიოკი, რააჰე და სიიკალატვა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ოსტრობოტნიის მუნიციპალიტეტები
Jamiroquai-ს დისკოგრაფია
სქოლიო
დისკოგრაფია კატეგორია:დისკოგრაფიები
არხოტისწყალი
არხოტისწყალი, ცირცლოვანისწყალი — მდინარე საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე; მდინარე ასის ზემო მონაკვეთი. სათავე აქვს არხოტის უღელტეხილთან. სიგრძე — 23 კმ, აუზის ფართობი — 242 კმ², სოფელ ახიელთან მარცხნიდან უერთდება მდინარე ახიელისწყალი. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ზამთარში.
სქოლიო
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის მდინარეები კატეგორია:ხევსურეთის მდინარეები
კრემლის იარაღის პალატა
კრემლის იარაღის პალატა (Оружейная палата), მოსკოვის ერთ-ერთი უძველესი მუზეუმი-საგანძური, დაარსებული 1808 წელს, და მოსკოვის კრემლის დიდი სასახლის ნაწილია.
კრემლის იარაღის პალატა დასაბამს იღებს 1508 წელს სამეფო არსენალიდან. სამეფო კარის პეტერბურგში გადატანამდე, იარაღის პალატას ევალობოდა სამხედრო აღჭურვილობის, იარაღის, სამკაულების და სხვადასხვა საყოფაცხოვრებო ნივთების შეძენა მეფეთათვის. პალატაში მოსკოვის საუკეთესო იარაღის ხელოსნები (ძმები ვიატკინები), იუველირები (გავრილა ოვდოკიმოვი), და მხატვრები (სიმონ უშაკოვი) მუშაობდნენ. 1640-83 წლებში აქ გაიხსნა ხატწერისა და პეიზაჟისტების სახელოსნოები, სადაც ხატვისა და ხელოსნობის გაკვეთილებს უტარებდნენ ნარჩევ შეგირდებს. 1700 წელს პალატა გამდიდრდა რუსეთის მეფეების ოქროსა და ვერცხლის დარბაზების განძებით.
1711 წელე პეტრე დიდმა ხელოსანთა დიდი ნაწილი მის ახალ დედაქალაქ სანქტ-პეტერბურგში გადაიყვანა. 15 წლით გვიან იარაღის პალატა შეუერთდა სამონეტო ეზოს (სამეფო საგანძურის უძველეს საცავს), საცხენოსნო საცავს (სადაც ცხენის უზანგები, მოსართავები და კარეტები ინახებოდა) და მთავარი პალატა (რომელიც მეფეთათვის ტანსაცმლისა და საძინებლის შეკერვას ხელმძღვანელობდა). ამის შემდეგ პალატას იარაღისა და მთავარი პალატა დაერქვა.
ალექსანდრე I-მა 1806 წელს იარაღის პალატა მოსკოვის პირველ საზოგადო მუზეუმად გამოაცხადა, თუმცა მისი კოლექცია საზოგადოებისთვის მხოლოდ 7 წლით გვიან გაიხსნა. თანამედროვე იარაღის პალატის შენობა 1844-51 წლებში აიგო იმპერატორის არქიტექტორი კონსტანტინე ტონის პროექტით. ბოლშევიკთა რევოლუციის შემდეგ იარაღის პალატა შეივსო პატრიარქის საკრისტეს, კრემლის საკათედრო ტაძრების, მონასტრებისა და კერძო კოლექციებიდან წამოღებული განძით. საგანძურის ნაწილი 1930-იან წლებში სტალინის ბრძანებით საზღვარგარეთ გაიყიდა.
1960 წელს იარაღის პალატა კრემლის ოფიციალური მუზეუმი გახდა. ორი წლის შემდეგ პატრიარქის პალატები და თორმეტი მოციქულის საკათედრო ტაძარი იარაღის პალატას მიაკუთვნეს გამოყენებითი ხელოვნების მუზეუმის მიკუთვნების მიზნით.
ამჟამად კრემილის იარაღის პალატაში ინახება რუსეთის ალმასის ფონდი. ფონდის გამორჩეულ ექსპონატთა შორისაა რუსეთის საიმპერატორო გვირგვინი, მონომახის ქუდი, ივანე მრისხანეს სპილოსძვლის გვირვინი და სხვა რეგალიები; ორლოვის ბრილიანტი, იაროსლავ II-ის ჩაფხუტი, კუზმა მინინისა და დიმიტრი პოჟარსკის ხანჯლები; XII საუკუნის ყელსაბამები რიაზანიდან, ოქროსა და ვერცხლის სასადილო ხელსაწყოები, მომინანქრებული ნივთები, საიმპერატორო კარეტები, იარაღი, მორთულობა და ფაბერჟეს 10 კვერცხი.
კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები კატეგორია:მოსკოვი
417
თარიღი უცნობია
*
ალესანდრო დიამანტი
ალესანდრო დიამანტი (Alessandro Diamanti; დ. 2 მაისი, 1983, პრატო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, სერია ა-ს კლუბ „ბოლონიას“ ნახევარმცველი.
საკლუბო კარიერა
ალესანდრომ კარიერა მშობლიურ „პრატოში“ დაიწყო, თუმცა მეტ დროს იჯარით სხვადასხვა კლუბებეში ატარებდა. საბოლოოდ კი „ალბინოლეფემ“ იყიდა სადაც საშუალო შეფასების ორი სეზონი ჩაატარა. 2007 წელს იგი „ლივორნოში“ გადავიდა, სადაც პირველივე სეზონში გუნდთან ერთად სერია ბ-ს ჩაყვა. მომდევნო სეზონში იგი უდავოდ საუკეთესო იყო ტოსკანურ კლუბში და მისმა 20 გოლმა გუნდი კვლავ სერია ა-ში დააბრუნა, რის შემდეგ სეზონის ბოლოს კუნძულზე ლონდონის „ვესტ ჰემში“ გადაბარგდა. სადებიუტო გოლი ჩაქუჩებში კი პენალტიდან „ლივერპულის“ კარში გაიტანა. მთლიანობაში მისი ლონდონის კარიერა კარგი გამოდგაა იმ ერთი სეზონის გათვალისწინებით, მაგრამ გუნდის მთავარი მწვრთნელის ჯანფრანკო ძოლას წასვლის შემდეგ, მანაც დატოვა ჩაქუჩები, რადგან სწორედ ამ უკანასკნელის მოყვანილი იყო ალესანდრო კუნძულზე.
2010 წელს იგი სამშობლოში დაბრუნდა და ლომბარდიას, კერძოდ კი „ბრეშას“ შეუერთდა. ლომბარდიელებს მისი ყიდვა 2.2 მილიონი ევრო დაუჯდათ. მართალია მხოლოდ ერთი სეზონის ჩატარება შეძლო მან „ბრეშაში“, თუმცა იგი უდავოდ გუნდის საუკეთესო ფეხბურთელი იყო, მაგრამ თვითონ გუნდს ეს არ ეყო და სერია ბ-ში დაეშვა, რის გამოც სეზონის ბოლოს ალესანდრო ემილია-რომანიას ესტუმრა და „ბოლონიას“ ფეხბურთელი გახდა, სადაც მისი კარიერა კარგად დაიწყო, სადებიუტო გოლი კი ინტერის კარში გაიტანა. მან თავისი თავი იპოვა „ბოლონიაში“ და ტყუილა არც ჩეზარე პრანდელიმ წაიყვანა ალესანდრო ევროპის ჩემპიონატზე 2012-ში.
სანაკრებო კარიერა
დებიუტი ნაკრებში 2010 წლის 17 ნოემბერს ამხანაგურ მატჩში რუმინეთთან ჰქონდა, სადაც მხოლოდ ერთი ტაიმი ათამაშა ჩეზარე პრანდელიმ.
ევროპის ჩემპიონატზე 2012-ში ალესანდროც წაყვანილი იყო, სადაც ჯგუფში ირლანდიის ნაკრების წინააღმდეგ შემოვიდა, მაგრამ მისი საუკეთესო მომენტი კი პენალტების სერიაში ინგლისის ნაკრების კარში გატანილი ბოლო პენალტი იყო 1/4-ფინალში, რითაც მან თავისი ნაკრები 1/2-ფინალში გაიყვანა.
მიღწევები
საკლუბო
ტასტუბა
ტასტუბა (Таҙтүбә; Тастуба) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დუვანის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1148 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ მესიაგუტოვოდან დაშორებულია 40 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სულეია, რომელიც დაშორებულია 155 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:დუვანის რაიონის სოფლები
ლუდარის კონცხი
მინი|250პქ|ლუდარის კონცხი ლუდარის კონცხი (Лударь) — კონცხი ბაიკალის ტბის ჩრდილოეთით, სოფელ ბაიკალსკოეს სიახლოვეს. წარმოადგენს დაკბილული ფრიალო კლდის ჩრდილოეთ დაბოლოებას, რომელიც ციცაბოდ ეშვება ხმელეთისაკენ. კონცხზეა ზვირთცემის შედეგად წარმოქმნილი მღვიმე, სადაც აღმოჩენილია კერამიკული ჭურჭლის ნატეხები. 1974-1976 წლებში მღვიმე გამოიკვლიეს ირკუტსკის უნივერსიტეტის მეცნიერებმა.
სქოლიო
კატეგორია:ბაიკალი კატეგორია:რუსეთის კონცხები
ყარაჯალა (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)
ყარაჯალა — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (კაბალის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკის უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილში. მდინარე კაბალის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 370 მეტრი, ლაგოდეხიდან 15 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2012 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
პიუჰიანტია
პიუჰიანტია (Pyhäntä) — მუნიციპალიტეტი სიიკალატვის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 630 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 847.48 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.01 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: კაიაანი, კიურუვესი, კიარსიამიაკი, პიუჰიაიარვი, სიიკალატვა და ვიერემია.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ოსტრობოტნიის მუნიციპალიტეტები
ჰალი ფორდის ხელოვნების მუზეუმი
ჰალი ფორდის ხელოვნების მუეუმი - უილიამიტის უნივერსიტეტის მუზეუმი სალემში, ორეგონში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში. სიდიდით მესამე მუზეუმი ორეგონის შტატში. გაიხსნა 1998 წელს, სახელმის ბიზნეს ცენტრში, ორეგონის შტატის კაპიტოლიუმის მოპირდაპირე ქუჩაზე, სკოლის კამპუსის დასავლეთ ნაწილში. ჰალი ფორდის კოლექციაში შესულია ხელოვნებისა და ისტორიული არტეფაქტები და ძირითადად ორეგონის ხელოვნებასა და ორეგონელი მხატვრების ნამუშევრებზეა ფოკუსირებული.. მუზეუმში ექვსი გალერეიდან ორში დროებითი გამოფენები ეწყობა.
ისტორია
ჰალი ფორდის მუზეუმის დაარსებამდე, უილიამიტის უნივერსიტეტში ხელოვნების სხვადასხვა ნიმუში იყო შეგროვებული. 1896 წელს კოლექციები მუზეუმში გადაიტანეს, რომელიც უოლერის დარბაზის მეოთხე სართულზე იყო მოთავსებული. 1940 წლისთვის მუზეუმი გიმნაზიის მეორე სართულზე გადაიტანეს. ამ დროისთვის მუზეუმის კოლექციაში სხვა არტეფაქტებთან ერთად, ჩიტების, ხის ჯიშების, მინერალების, მცენარეთა სახეობების ნიმუშები, სხვადასხვა დოკუმენტი და ადგილობრივი ამერიკული არტეფაქტები შედიოდა.
1990 წელს სპონენბურგის ოჯახმა დაწესებულებას ანტიკური, ევროპული, ახლო აღმოსავლური და აზიური ხელოვნების 250 ნიმუში გადასცა. 1992 წელს კურსდამთავრებულმა დენ შნაიდერმა ხელოვნების ფაკულტეტის წევრს, როჯერ ჰალს შესთავაზა, რომ უნივერსიტეტის სამხატვრო კოლექციის გამოსაფენად სკოლას მუზეუმი უნდა ჰქონოდა. 1994 წელს, როჯერ ჰალმა სკოლის დირექტორთა საბჭოს წინაშე პრეზენტაცია წარადგინა, რათა ხელოვნების მუზეუმის შექმნაში დაერწმუნებინა. შემდეგი ორი წლის მანძილზე მუზეუმის გახსნისთვის გეგმები შეადგინეს და კამპუსის მახლობლად მუზეუმისთვის შენობის შესაძენად შემოწირულობებიც მიიღეს. დიდი შემოწირულობა ჰაილი ფორდმა და ფორდის ოჯახის ფონდმა გაიღო, რამაც მესვეურებს შენობის შეძენის შესაძლებლობა მისცა. მუზეუმი ოფიციალურად გაიხსნა 1998 წელს და მის კოლექციაში ხელოვნების 3 000-ზე მეტი ნიმუში შედიოდა. იმ დროისთვის ჰაილი ფორდის ხელოვნების მუზეუმი ორეგონის შტატში ხელოვნების მუზეუმებს შორის სიდიდთ მეორე იყო.
2002 წელს ადგილობრივთა გამოკითხვაში მუზეუმი სახვითი ხელოვნების საუკეთესო გალერეებს შორის დასახელდა. 2003 წელს მუზეუმს რეგონის ხელოვნების საგანმანათლებლო ასოციაციისგან სერტიფიკატი გადაეცა და ორეგონში, უილიამიტის ხეობის მასშტაბით მესამე საუკეთესო სამხატვრო გალერეად დასახელდა. პირველ წელს მუზეუმი 16 000-მა დამთვალიერებელმა მოინახულა, ხოლო 2003 წლისთვის ვიზიტორთა რაოდენობა 30 000-მდე გაიზარდა.
ჰალი ფორდის ხელოვნების მუზეუმმა 2007 წელს დამოუკიდებელი სააგენტოსგან, „National Endowement for the Arts“ ამერიკული შედევრების გრანტი მიიღო. 50 000$-ის გრანტით გამოფენა „ცერემონიის ხელოვნება“ მოეწყო, რომელიც ორეგონში ამერიკული ადგილობრივი ტომების ცერემონიებს მიეძვნა. 2013 წელს მუზეუმში გამოფენა „სამოთხის სუნთქვა, დედამიწის სუნთქვა“ მოეწყო.
მუზეუმი 2021 წელს დაფუძნებული Monuments Men and Women Museum Network-ის წევრია.