cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კრისტინა ჰოლშტაინ-გოტორპელი
კრისტინა ჰოლშტაინ-გოტორპელი (Christina af Holsten-Gottorp, Kristina av Holstein-Gottorp; დ. 13 აპრილი, 1573 — გ. 8 დეკემბერი, 1625) — ოლდენბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ადოლფისა და კრისტინა ჰესენელის ასული. შვედეთის დედოფალი 1604-11 წლებში როგორც კარლ IX-ის მეუღლე. შვედეთის მეფე გუსტავ II ადოლფის დედა. შვედეთის მეფის რეგენტი 1605 და 1611 წლებში.
დედოფალი
მინი|მარცხნივ|დედოფალ კრისტინას გერბი დედოფალი კრისტინა იყო მეტად დომინანტური პიროვნება, რომელიც ეკონომიკურ საკითხებში კარგად ერკვეოდა. ამის გამო, მას ხალხი პატივსაც სცემდა და მეტიც, ზოგიერთს ეშინოდა კიდეც. იგი აღწერილია როგორც მძიმე, ჯიუტი და მტკიცე ხასიათის ქალი. მემატიანეთა გადმოცემით, მისი მეუღლე ყოველთვის უთმობდა და პატივს სცემდა მის აზრს, კრისტინა კი პირიქით. მას სამეფო კარზე მკაცრი კონტროლი ჰქონდა. მისი ქორწინება აღწერილია როგორც ბედნიერი, რადგანაც კრისტინა და კარლი ბევრ რამეში უგებდნენ ერთმანეთს. იგი კარლს თან ახლდა ფინეთსა და ესტონეთში ვიზიტისას, რომელიც 1600-1601 წლებში განხორციელდა.
მართალია დედოფალ კრისტინას დომინანტური ხასიათი ჰქონდა, თუმცა იგი თავის ტემპერამენტულ მეუღლეზე ვერ დომინირებდა, ამიტომაც მას პოლიტიკური გავლენა არ ჰქონია. მიუხედავად ამისა, კარლი მას არასდროს უშლიდა სახელმწიფო მართვაში ჩარევას და მეტიც, ხშირად თავადაც ეკითხებოდა პოლიტიკურ რჩევას. აღსანიშნავია, რომ სწორედ კრისტინას რჩევით დაიწყო კარლმა დანიასთან ომი. ეს დედოფალმა იმიტომ გააკეთა, რომ ჭორები დადიოდა თითქოსდა პრო-დანიურ პოლიტიკას ატარებსო. 1605 წელს, კარლის არ ყოფნისას კრისტინა შვედეთს რეგენტის სტატუსით მართავდა. 1610-12 წლებში მის ვაჟს რუსები ცარის ტახტს სთავაზობდნენ, რაც კრისტინამ არ დაუშვა, რადგან იცოდა, რომ მისი შვილის რუსეთში გამეფებისთანავე შვედეთი რუსეთს მიუერთდებოდა.
დედა-დედოფალი
1611 წლის 30 ოქტომბერს მისი მეუღლე გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე მისი ვაჟი — გუსტავ II ადოლფი ავიდა, შვედური ოქროს ხანის შემქმნელი. თავდაპირველად ქვეყანას კვლავ კრისტინა მართავდა, როგორც რეგენტი. ამჯერად იგი რეგენტობას ოსტროგოთიის ჰერცოგთან იზიარებდა. მისი რეგენტობა მისი ვაჟის სრულწლოვანებამდე უნდა გაგრძელებულიყო, რომელიც ამავე წლის 9 დეკემბერს დასრულდა.
იგი მთელი დარჩენილი ცხოვრება შვილის მრჩევლად მუშაობდა, რის გამოც ხშირად კრისტინას ქვეყნის ნამდვილ მმართველსაც კი უწოდებდნენ. 1612 წელს მან თავისი ასული მისსავე ბიძაშვილზე დააქორწინა, რასაც კრისტინასა და ლუთერანულ ეკლესიას შორის პატარა განხეთქილება მოჰყვა. ამის საპასუხოდ დედოფალმა განაცხადა, რომ ეს წმინდა წყლის პოლიტიკური ქორწინება იყო და რომ ამ ქორწინებას არც თავად მისი ქალიშვილი მარია ელიზაბეთი არ ეწინააღმდეგებოდა.
ცნობილია, რომ მთელი 1613-15 წლები დედოფალი კრისტინა ცდილობდა თავიდან აეცილებინა მისი ვაჟის ქორწინება ადგილობრივ დიდგვაროვან ება მაგუნსდოტერზე. მართალია ება უმაღლესი არისტოკრატიული წრის წარმომადგენელი, მომხიბვლელი და მეტად განათლებული გოგონა იყო, მაგრამ კრისტინას სურდა თავისი ვაჟი უცხოელ პრინცესაზე დაექორწინებინა, რომელიც ყველა ამ თვისებასთან ერთად შვედეთს ალიანსს მოუტანდა.
მიუხედავად იმისა, რომ კრისტინას რეგენტობა ძალიან ხანმოკლე იყო, იგი თავისი მეორე ვაჟის, კარლ ფილიპის რეგენტი იყო 1611-22 წლებში სოდერმანლანდის საჰერცოგოში. ამ პერიოდში იგი ნიკოჰინგის სასახლეში ცხოვრობდა და ფაქტიურად თავად მართავდა ამ თითქმის ავტონომიურ საჰერცოგოს. მისი მმართველობისას, ეს საჰერცოგო მარცვლეულისა და რკინის იარაღების უმსხვილესი მწარმოებელი გახდა მთელ სამეფოში. იგი გულმოდგინედ იცავდა საჰერცოგოს ავტონომიას, რამაც მის უფროს ვაჟთან, ანუ მეფესთან კონფლიქტი მოუტანა.
1622 წელს, კარლ ფილიპის გარდაცვალების შემდეგ კრისტინა პენსიაზე გავიდა და დარჩენილი ცხოვრება სიმშვიდეში გაატარა. კრისტინა გარდაიცვალა 1625 წლის 8 დეკემბერს, 52 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 13 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1573 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1625 კატეგორია:ჰოლშტაინ-გოტორპები კატეგორია:შვედეთის დედოფლები კატეგორია:ქალი რეგენტები
მუსალერი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
კაზინო (მრავალმნიშვნელოვანი)
სახელწოდება კაზინო შეიძლება აღნიშნავდეს:
რიდინგის ბრძოლა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინი რიდინგის ბრძოლა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ასევე:
ავგუსტა დანიელი
ბიოგრაფია
ავგუსტა დაიბადა 1580 წლის 8 აპრილს. იგი იყო დანიისა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ II-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ სოფია მეკლენბურგ-გიუსტროველის შუათანა ასული. 1589 წელს მისი უფროსი და, ანა დანიელი შოტლანდიის დედოფალი გახდა, ამიტომაც მის მშობლებს სურდათ, რომ ისიც ასევე სარფიანად გაეთხოვებინათ. ამ მიზნით, 1594 წლიდან დაიწყო ავგუსტასა და ჰოლანდიის შტატჰალტერ მორის ორანელის ქორწინებასთან დაკავშირებული მოლაპარაკებები, მაგრამ მოლაპარაკებები მალევე ჩაიშალა.
1616 წელს ავგუსტა დაქვრივდა, რის შემდეგაც ჰერცოგი მისი ვაჟი ფრედერიკ III გახდა. ავგუსტა თავისი ვაჟის მმართველობისას, პოლიტიკურად აქტიურ პიროვნებად იქცა. იგი მფარველობდა კულტურას. მისი ბრძანებით ააგეს ჰიუზუმის სასახლე, არაერთი სკოლა, გარდენიე და შეიფარეს ნიჭიერი, მაგრამ წარუმატებელი მუსიკოსები. იგი მფარველობდა გამოჩენილ დანიელ ქალ მწერალ ანა ოვენას, რომელიც ავგუსტას რეკომენდაციით სამეფო კარის მწერლად აიყვანა შვედეთის დედოფალმა მარია ელეონორა ბრანდენბურგელმა. 1631 წელს მას კონფლიქტი მოუვიდა თავის ძმასთან, მეფე კრისტიან IV-თან, რომელიც მხოლოდ მათი დედის ჩარევის შემდეგ აღმოიფხვრა. ავგუსტა გარდაიცვალა 1639 წლის 5 თებერვალს, 58 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 8 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1580 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1639 კატეგორია:ოლდენბურგები კატეგორია:დანიის პრინცესები კატეგორია:ნორვეგიის პრინცესები
კარამოანი
კარამოანი (ოფიციალურად კარამოანის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Caramoan) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 51 728 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 49 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
გრასალემა
გრასალემა (Grazalema) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კადისის პროვინციის სიერა-დე-კადისის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 122,4 კმ². მოსახლეობა — 2027 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კადისის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კადისის ქალაქები
ბუენზის დეპარტამენტი
ბუენზის დეპარტამენტი (Bouenza) — კონგოს რესპუბლიკის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ლეკუმუს დეპარტამენტს, დასავლეთიდან ნიარის დეპარტამენტს, აღმოსავლეთიდან პოოლის დეპარტამენტს, ხოლო სამხრეთიდან კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას. ფართობი — 12 265 კმ². 2010 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 319 570 ადამიანს. სიმჭიდროვე — 26,06 ად./კმ². ბუნებრივი ნამატი — 2,5 %. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მადინგუ.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ბუენზის დეპარტამენტი დაყოფილია 1 კომუნად და 10 ოლქად :
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს რესპუბლიკის დეპარტამენტები
𐤂
𐤂‬ (გამლ) — ფინიკიური დამწერლობის მესამე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს აქლემის კუზს. ქართული შესატყვისია გ, ებრაული ג, არაბული ج, ბერძნული Γ, ლათინური G, კირილური Г და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფინიკიური ასოები
ტანდილი
ტანდილი (Tandil) — ქალაქი არგენტინაში. მდებარეობს ბუენოს-აირესის პროვინციაში. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 101 010 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბუენოს-აირესის პროვინციის ქალაქები
ქალაქ-თანამგზავრი
ქალაქ-თანამგზავრი — ქალაქი ან დაბა, რომელიც ვითარდება უფრო დიდი ქალაქის (მიზიდვის ცენტრი) ახლოს და არსებითად განიცდის მისი საწარმოო-სამეურნეო და კულტურულ-საყოფაცხოვრებო პროცესების ზემოქმედებას. ქალაქ-თანამგზავრი არ ამჟღავნებს ტენდენციას, შეუერთდეს ცენტრალურ ქალაქს. ქალაქ-თანამგზავრის შექმნას საფუძვლად უდევს ქალაქის მახლობლად სამრეწველო საწარმოების, სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულებების, უმაღლესი სასწავლებლებისა და სხვათა განლაგება. ქალაქ-თანამგზავრის მთავარი დანიშნულებაა დიდი ქალაქების განტვირთვა ჭარბი მოსახლეობისა და მრეწველობის ზედმეტი კონცენტრაციისგან.
ნაირსახეობა
არსებობს სხვადასხვა ტიპის ქალაქ-თანამგზავრები:
საქართველო
საქართველოში საბჭოთა პერიოდში ერთი ქალაქ-თანამგზავრი იყო — რუსთავი, რომელსაც სხვა დანიშნულებასთან ერთად თბილისის განტვირთვაც ევალებოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დასახლებული პუნქტები
სანტა-როზა-და-სერა
სანტა-როზა-და-სერა (Santa Rosa da Serra) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ტრიანგულუ-მინეირუ-ი-ალტუ-პარანაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუს-დი-მინასის შემადგენლობაში.
ვილჰელმ ფრანც ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელი
ვილჰელმ ფრანც ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელი,  ცნობილია ფსევდონიმით ვასილი ვიშივანი  (გერმ. Wilhelm Franz von Habsburg-Lothringen, უკრ. Василь Вишиваний; დ. 10 თებერვალი, 1895, პულა, ისტრია(ოლქი) — გ. 18 აგვისტო, 1948, კიევი) — ავსტრია-უნგრეთის ერცჰერცოგი, კარლ-შტეფან ავსტრიელის უმცროსი ვაჟი. ძირითადად ცნობილია, როგორც უკრაინის ტახტის წარუმატებელი კანდიდატი.
სანტა-როზა-და-სერა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 224 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11.34 კმ²-ზე. ფართობი 284 334 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ვილჰელმ ფრანც ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელი
ბიოგრაფია
ვილჰელმი დაიბადა 1895 წლის 10 თებერვალს ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის ავსტრიელი მთავრების საოჯახო მამულში, რომელიც მდებარეობს ქალაქ პულასთან (თანამედროვე ხორვატია). ვილჰელმის მამა იმპერატორ ფრანც იოზეფის  ბიძაშვილი გახლდათ და ავსტრია-უნგრეთის დაშლის დროს პოლონეთის ტახტზე აცხადებდა პრეტენზიას. იგი დაუნათესავდა პოლონეთის უმაღლეს არისტოკრატიას, როდესაც თავისი ქალიშვილები  ჩარტორიის და რაძივილის მთავრებს მიათხოვა.
ოჯახი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ცხოვრობდა პულაში, სადაც შვილები შეეძინათ. ბავშვები  სახლში იღებდნენ განათლებას კერძო მასწავლებლების მეშვეობით — გარდა ზოგადი სასკოლო პროგრამისა, მათ ასწავლიდნენ სამ ენას: იტალიურს, ფრანგულს და ინგლისურს. ვილჰელმის გადმოცემით, ბავშვობაში უყვარდა გერმანელი პოეტები ჰაინრიხ ჰაინე, ნიკოლაუს ლენაუ, ასევე იტალიელი მეტასტასიო, დანტე ალიგიერი და სხვ. მარცხნივ|მინი|მშობლებთან და და-ძმებთან ერთად. ვილჰელმი დედას უჭირავს ხელში. 1896 წელი ვილჰელმი 12 წლიდან ცხოვრობდა მამის მამულში, დასავლეთ გალიციის პატარა ქალაქ ჟივიეცის მახლობლად. მოზარდობისას მან ინკოგნიტოდ იმოგზაურა ჰუცულების სოფლებში, მოიხიბლა უკრაინული კულტურით, ისწავლა უკრაინული ენა და კითხულობდა უკრაინულ ლიტერატურას. როგორც თავად იხსენებდა, წაკითხულ წიგნებს შორის იყო: მიხეილ გრუშევსკის ილუსტრირებული „უკრაინა-რუსეთის ისტორია“, სტეფანიკის „ისტორიული მინიატურები“, ფედკოვიჩის, შევჩენკოს, ფრანკოს წიგნები. გალიციის ღარიბი უკრაინელი მოსახლეობის ცხოვრების პირობების გაუმჯობესების სურვილის გამო მას მეტსახელად "წითელი პრინცი"შეარქვეს.
პირველი მსოფლიო ომის დროს 18 წლის პრინცი დაინიშნა  მე-13 ულანთა პოლკის ასეულის მეთაურად, სადაც მხოლოდ უკრაინელები მსახურობდნენ. 1916 წელს ვილჰელმი გახდა ავსტრიის პარლამენტის ლორდთა პალატის წევრი.
1918 წლის მარტის დასაწყისში, უკვე პოლკოვნიკის წოდებით,  ვილჰელმი დაინიშნა სიჩ მსროლელთა მეთაურად. მსროლელებმა მას ვასილი უწოდეს და ნაქარგი პერანგი ჩააცვეს, საიდანაც მიიღო მეტსახელი „ვასილი მოქარგული“. იგი გაგზავნეს ავსტრიის საოკუპაციო ჯარების ჯგუფის სათავეში ხერსონის რეგიონში. როდესაც 1918 წლის შემოდგომაზე გალიციაში დასავლეთ უკრაინის სახალხო რესპუბლიკა (დუსრ) გამოცხადდა, ვილჰელმი იქ გადავიდა თავის ქვედანაყოფთან ერთად. მარცხნივ|მინი|1920 წ. 1919 წლის იანვარში დასავლეთ უკრაინის სახალხო რესპუბლიკის უკრაინის სახალხო რესპუბლიკასთან  გაერთიანების შემდეგ მან მიიღო უკრაინის სახალხო რესპუბლიკის არმიის გენერალური შტაბის საგარეო ურთიერთობათა განყოფილების თავმჯდომარის პოსტი და გადავიდა კამენეც-პოდოლსკიში, სადაც ხელმძღვანელობდა სამხედრო სკოლების ქსელის შექმნას. მან დაამყარა კონტაქტები უცხოურ მისიებთან. 1920 წელს, გაეროს ხელმძღვანელის სიმონ პეტლიურას მიერ პოლონეთთან ხელმოწერილი შეთანხმების პროტესტის ნიშნად, რაც გულისმხობდა პოლონეთის მიერ უკრაინის სახალხო რესპუბლიკისთვის სამხედრო დახმარების გაწევას   გალიციის სანაცვლოდ, ვილჰელმ ჰაბსბურგი გადადგა და გაემგზავრა ვენაში.
1921 წელს ვენაში ვასილ ვიშივანის ფსევდონიმით გამოიცა მისი ლექსების კრებული უკრაინულ ენაზე სახელწოდებით "გასული დღეები". მინი|[[პირველი მსოფლიო ომი|პირველი მსოფლიო ომის დროს გადაღებული ფოტო]] 1930-იან წლებში მან შეინარჩუნა კავშირები უკრაინის ნაციონალისტური ორგანიზაციის ლიდერებთან ევგენი კონოვალეცთან და ანდრეი მელნიკთან. მისი კანდიდატურა განიხილებოდა უკრაინის ტახტის პრეტენდენტად. ამ პერიოდში განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობდა ვენაში მის მიერ გამოცემული უკრაინულენოვანი გაზეთი „სობორნა უკრაინა“.იგი ასევე გახლდათ საღებავების ქარხნის მფლობელი. გარკვეული პერიოდი ცხოვრობდა პარიზში, შემდეგ კი ვენაში დაბრუნდა. ფრანგული პრესის თანახმად, 1935 წელს ვიშივანი  საცოლის თუ საყვარლის, ტელეგრაფისტ პაულეტ კუიბას წყალობით ფულთან დაკავშირებულ თაღლითობაში გაერია. მართლმსაჯულებას   ვენაში გაექცა და დაუსწრებლად მიესაჯა 5 წლით თავისუფლების აღკვეთა. გაზეთები აცხადებდნენ, რომ ყველაფერი საბჭოთა ან ჩეხოსლოვაკიის დაზვერვის მიერ იყო მოწყობილი ვიშივანის პიროვნების დისკრედიტაციისთვის.
იგი არასოდეს დაქორწინებულა, ჰქონდა ჰომოსექსუალური მიდრეკილებები.
ვილჰელმ ფრანც ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელის რეაბილიტაცია მოხდა 1989 წლის 28 დეკემბერს.
კულტურაში
მინი|ვილჰელმის მონუმენტი [[კიევი|კიევში]] პოსტსაბჭოთა უკრაინაში ვილჰელმის ფიგურისადმი ინტერესი თანდათან გაიზარდა. 2017 წელს გამოქვეყნდა ნატალია სნიადანკოს რომანი "ერცჰერცოგი ვილჰელმის აკურატული ჩანაწერები" (უკრ.:Охайні прописи ерцгерцога Вільгельма), რომელშიც მოთხრობილია მისი ნამდვილი ბიოგრაფია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1895 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1948 კატეგორია:ავსტრიის ერცჰერცოგები კატეგორია:ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელები კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები კატეგორია:რეაბილიტირებულები გარდაცვალების შემდეგ კატეგორია:ტუბერკულოზით გარდაცვლილები
ორუ-ფინუ
ორუ-ფინუ (Ouro Fino) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 908 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პოსუს-დი-კალდასის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
დავიდ დი დონატელო
იტალიის კინოაკადემიიის (L'accademia del Cinema Italiano) მიერ 1955 წელს დაარსებული კინოპრიზი - „დონატელოს დავითი“ (David di Donatello Award), 2006 წლიდან გადაიცემა 24 კატეგორიაში, გავლენით და პოპულარობით უტოლდება ვენეციის კინოს და სან-რემოს იტალიური სიმღერის ფესტივალს.
ისტორია
„დონატელოს დავითით“ დაჯილდოების ცერემონია პირველად ჩატარდა რომში 1955 წლის გაზაფხულზე. ინიციატივა ეკუთვნოდა ე.წ. კულტურულ კლუბს („Open Gate“), რომლის მიზანი იყო ყოველწლიურად პატივი მიეგოთ საუკეთესო იტალიური და უცხოური ფილმებისთვის. 1946 წლიდან მსგავსი ავტორიტერული პრიზი უკვე არსებობდა იტალიაში ე.წ. Nastro d'argento („ვერცხლისფერი ლენტები“), სადაც ხმის მიცემა მხოლოდ კინოკრიტიკოსებს და ჟურნალისტებს შეუძლიათ. „დავითის“ შემთხვევაში წლის საუკეთესო ფილმებს და კინომუშაკებს ასახელებენ კინო-ინდუსტრიაში მომუშავე პროფესიონალები: სცენარისტები, მსახიობები, ტექნიკოსები, რეჟისორები, პროდიუსერები და ა.შ.
ცერემონიას ოფიციალურ პატრონაჟს უწევს იტალიის რესპუბლიკის პრეზიდენტი.
სქოლიო
კატეგორია:კინემატოგრაფიული ჯილდოები კატეგორია:იტალიური კინო
პრისცილა სენა
პრისცილა სენა, აგრეთვე ცნობილი როგორც პრისცილა (დ. 13 ნოემბერი, 1990 ) — ბრაზილიელი მომღერალი და სიმღერების ავტორი. მუშაობს ბრაგასა და მუსიკა სერტანეჟას ჟანრებში. მომღერალს გამოშვებული აქვს 6 სტუდიური ალბომი.
სქოლიო
კატეგორია:ბრაზილიელი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 13 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1990
დიდი გლდანის ტბა
დიდი გლდანის ტბა (აგრეთვე ცნობილი როგორც დიდი ტბა ან თეთრი ტბა) — ტბა აღმოსავლეთ საქართველოში, ქალაქ თბილისის ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარე მტკვრის მარცხენა მხარეს, სოფელ გლდანის მახლობლად. მდებარეობს ზღვის დონიდან 546 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 0,2 კმ², აუზის ფართობი 0,77 კმ². ტბის სიგრძეა დაახლოებით 900 მ, ხოლო სიგანე — 300 მ. ტბის წარმოშობა ტექტონიკურია. დიდი გლდანის ტბა ძირითადად წვიმისა და თოვლის წყლებით და აგრეთვე მწარე მარილოვანი წყაროებით საზრდოობს, რის გამოც იგი დამლაშებულია და თითქმის მოკლებულია იქთიოფაუნას. მაღალი დონეა გაზაფხულზე, დაბალი — ზაფხულში. ტბა გაუდინარია. ტბა სიბერის სტადიაშია; მისი ფართობი მცირდება და სანაპიროები მლაშობის ბალახი მცენარეულობით არის დაფარული.
სქოლიო
კატეგორია:ტბები ანბანის მიხედვით კატეგორია:თბილისის ტბები
ფუშიმის სასახლე
250px|მინი|კუშიმის სასახლე ტენშუში ფუშიმის სასახლე (伏見城 ფუშიმი-ჯო?) აგრეთვე ცნობილი როგორც მომოიამის სასახლე ან ფუშიმი-მომოიამის სასახლე —  სასახლე, რომელიც მდებარეობს კიოტოს კუშიმის ადმინისტრაციულ რაიონში. დღევანდელი სტრუქტურა არის 1964 წლის ტოიოტომი ჰიდეიოსის მიერ აგებული თავდაპირველი, ორიგინალი სასახლის კოპიო.
კოდოსი
კოდოსი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კომუნიდად-დე-კალატაიუდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 62,688539 კმ². მოსახლეობა — 248 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ფუშიმის სასახლე
ისტორია
250px|მინი|მარცხნივ|[[ჩაი|ჩაის ოთახი ფუშიმის სასახლეში]] თავდაპირველი სასახლის მშენებლობა დაიწყო 1592 წელს, როდესაც ჰიდეიოშიმ დატოვა რეგენტობის თანამდებობა, სასახლის მშენებლობა კი  დასრულდა 1594 წელს. ოცი პროვინციიდან უკვე მომზადებული მუშები მუშაობდნენ სასახლის მშნებელობაზე, მათი რაოდენობა დაახლოებით 20000-დან 30000-მდე იყო.
მიუხედავად იმისა, რომ გარე შეხედულებით სასახლე საბრძოლო მიზნებისთვისაა, სინამდვილეში სტრუქტურა განკუთვნილი იყო, როგორც ჰიდეიოშის საპენსიო სასახლე, სწორედ ამ მიზნისთვის იყო მოწყობილი და მორთული სასახლე. ეს სასახლე განსაკუთრებუით ცნობილია მისი ჩაის ცერემონიის ოთახით, რომლის კედლებიც და ხელსაწყოებიც დაფარული იყო ოქროს ფოთლით. სასახლე უნდა ყოფილიყო ჰიდეიოშის სამშვიდობო მოლაპარაკებების ადგილი ჩინელ დიპლომატებთან, რათა მოეძებნათ გზა კორეაში შვიდწლინი ომის დასასრულებლად, მაგრამ მისი აგებიდან ორ წელიწადში მიწისძვრის შედეგად სასახლე მთლიანად დაინგრა.
იგი მალევე აღადგინეს, სასახლეზე კონტროლი კი ტორი მოტოტადაზე გადავიდა, რომელიც იყო ტოკუგავა იეიასუს ვასალი. 1600 წელს სასახლე იშიდა მიტსუნარის მნიშვნელოვანი და ცნობილი ალყის შედეგად დაეცა. ტორი მოტოტადამ გამოიჩინა ძალიან დიდი სიმამაცე და ღირსება, ის სასახლეს თერთმეტი დღის განმავლობაში იცავდა და შეძლო იშიდას ძალების შეკავება, მან მის ბატონს ტოკუგავას მისცა დრო, რომ შეეკრიბა საკუთარი არმია. ამან ძალზედ დიდი გავლენა მოახდინა ამ ფაქტის შემდგომ მალევე დაწყებულ სეკიგაჰარას ომში, რომელმაც საბოლოო გამარჯვება მოუტანა ტოკუგავა იეიასუს მისი ყველა კონკურენტიის წინააღმდეგ ბრძოლაში. 200px|მინი|კარამონის ჭიშკარი, რომელიც გადაიტანეს [[ნიში ჰონგან-ჯი|ნიში ჰონგან-ჯიში]] 1623 წელს ციხე დაიშალა და მისი ბევრი ოთახები და შენობები მთელ იაპონიაში სასახლეებსა და ტაძრებში იქნა გადანაწილებული. კიოტოს რამდენიმე ტაძარში, როგორიცაა იოგენ-ინი (養源院), გენკო-ანი (源光庵) და ჰოსენ-ინი (宝泉院). მათ აქვთ სისხლით შეღებილი წარსული, ფუშიმის სასახლის დერეფანში ტორი მოტოტადამ და მისმა საზოგადოებამ თავი მოიკლეს.
1912 წელს იმპერატორ მეიჯის საფლავი აიგო სასახლის თავდაპირველ ტერიტორიაზე. სასახლე 1964 წლამდე მეორედ აღარ აშენებულა, ხოლო 1964 წელს მისი ზუსტად მსგავსი სასახლე აიგო ძალიან ახლოს და რაც მთავარია ბეტონით. ახალი ნაგებობა გახდა მუზეუმი ტოიოტომი ჰიდეიოსის ცხოვრებისა და ომების შესახებ, ასევე იმავე ტერიტორიაზე იყო ძალზედ მიმზიდველი პატრა პარკი სახელწოდებით სასახლის მიწა„“, მაგრამ ის საზოგადოებისთვის 2003 წელს დაიხურა.
ტორიშორეუ
ტორიშორეუ (Torixoréu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 335 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტეზორუს შემადგენლობაში.
დელ-გალიეგო
დელ-გალიეგო (ოფიციალურად დელ-გალიეგოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Del Gallego) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 26 403 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 32 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
ადამიანის უფლებები ტაივანში
მინი|დროშა მინი|გერბი
ადამიანის უფლებების ტაივანში — მნიშვნელოვანი გარდაქმნის პროცესში მყოფი 1990-იანი წლებიდან. Freedom House-ის 2004 წლის ანგარიშში ნათქვამია, რომ ტაივანში მცხოვრებ მოქალაქეებს შეუძლიათ, შეცვალონ თავიანთი მთავრობა არჩევნების გზით და უმეტესწილად სარგებლობენ ძირითადი უფლებებით. Freedom House ანაწილებს ტაივანს აზიის ყველაზე „თავისუფალ“ ქვეყნებს შორის. პოლიტიკურ უფლებებსა და სამოქალაქო თავისუფლებებში აქვს 1 (მასშტაბი 1-7, 1 არის ყველაზე მაღალი). ეს მნიშვნელოვან გაუმჯობესებას წარმოადგენს, რადგან 1973 წლის რეიტინგი იყო 6,5, 2000 წლისთვის კი 2,1-მდე გაიზარდა. ტაივანში კუომინტანგის (KMT) რეჟიმის მთელი ისტორიის მანძილზე, უკან დახევიდან 1949 წლამდე, 1970-იან და 1980-იან წლებამდე, სახელმწიფო მეტად ავტოკრატიული იყო და სხვადასხვაგვარი პოლიტიკური და სამოქალაქო რეპრესიები არსებობდა. 2009 წლის 31 მარტს საკანონმდებლო იუანმა განიხილა და დაამტკიცა სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებების შესახებ საერთაშორისო პაქტი და ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ საერთაშორისო პაქტი.
შრომითი უფლებები
შრომითი მოძრაობა ტაივანში დაიწყო 1980-იანი წლებიდან სამხედრო მმართველობის დასრულებისთანავე.
უცხოელი მუშები
ტაივანში 700,000-ზე მეტი სტუმარი მუშაკია. უმეტესობა ინდონეზიიდან, ვიეტნამიდან და ფილიპინებიდან არის. დაქირავებისა და საბროკერო სააგენტოების ბინძური სისტემა უცხოელ მუშაკებს დაუცველს ტოვებს მონობისგან. უცხოელი მუშების უმეტესობა საერთო საცხოვრებლებში ცხოვრობს ან იმ ქარხნების შიგნით, სადაც მუშაობენ ან ამ ქარხნების ტერიტორიაზე. ამ საერთო საცხოვრებლებს მნიშვნელოვანი კრიტიკა მოჰყვა არასტანდარტული პირობების და ხალხმრავლობის გამო. 30-მდე მუშას შეიძლება ჰქონდეს ერთადგილიანი ოთახი. მუშებს განსაკუთრებით ცუდი საცხოვრებელი პირობები აქვთ. შინაურ მუშაკებს კანონი ავალდებულებს, იცხოვრონ თავიანთ დამსაქმებელ ოჯახთან და არ შეუძლიათ თავიანთი სახლის გარეთ ცხოვრება. მოხუცებისა და სპეციალური საჭიროების მქონე პირთა ბევრ მომვლელს იმავე ოთახში სძინავთ, ვისზეც ისინი ზრუნავენ და საერთოდ არ აქვთ საკუთარი პირადი სივრცე. დამსაქმებლებს, როგორც სამრეწველო, ასევე საყოფაცხოვრებო პირობებში, უფლება აქვთ ჩამოაჭრან საცხოვრებლის, საკვებისა და ა.შ. ხარჯები თავიანთ თანამშრომლს ხელფასიდან.
2020 წლის მარტში ტაიჩუნგის ქარხანაში მოკლეს სამი ვიეტნამელი მუშა, რომლებიც ცხოვრობდნენ საერთო საცხოვრებელში. ამ ტრაგედიამ განაახლა შრომითი უფლებების დამცველი აქტივისტების მოწოდებები უცხოელი მუშებისთვის სამუშაო ადგილზე საცხოვრებლების გაუქმების შესახებ.
გადასახადის გადამხდელის უფლებები და საკუთრების უფლებები
1987 წელს საომარი მდგომარეობის გაუქმების მიუხედავად, გადასახადის გადამხდელთა უფლებები და საკუთრების უფლებები ტაივანში კვლავ რჩება სოციალურ სამართლიანობის მწვავე პრობლემად. საშუალოდ, ორი მოქალაქიდან ერთს ჩამოწერილი აქვს საბანკო ანგარიშები ან საგადასახადო ბიუროს ჩამორთმეული აქვს ქონება.
თევზაობის ინდუსტრია
ტაივანის ზღვაში თევზაობის ინდუსტრიაში შეინიშნება ადამიანის უფლებების გაუმჯობესების სწრაფი ტენდენცია. ტაივანის ოფიციალური წყაროების თანახმად, ტაივანის გემებზე უცხოელი მუშების რაოდენობა 26,000-ს შეადგენს, მაგრამ არასამთავრობო ორგანიზაციებმა და აშშ-ს სამთავრობო უწყებებმა ეს მაჩვენებელი 160,000-სად შეაფასეს. უცხოელი მეთევზეები ხშირად ჩივიან ანაზღაურების გადაუხდელობის, ხანგრძლივი სამუშაო საათების, სიტყვიერი და ფიზიკური შეურაცხყოფის გამო მათი კაპიტნებისა და ოფიცრების მხრიდან, რომლებიც ხშირად ტაივანელები არიან.
ლგბტ უფლებები ტაივანში
ტაივანმა დააკანონა ერთნაირსქესიანთა ქორწინება 2017 წლის სასამართლოს გადაწყვეტილების შემდეგ. იგი გახდა პირველი ქვეყანა აზიაში, რომელმაც დააკანონა.
გამოხატვის თავისუფლება
2020 წელს ტაივანმა უარყო ფილიპინებისგან ექსტრადიციის მოთხოვნა ფილიპინელი შიდა მუშაკისთვის, რომელიც აკრიტიკებდა პრეზიდენტ როდრიგო დუტერტეს ინტერნეტში. ტაივანის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ, რომელმაც არ დააკმაყოფილა თხოვნა, აღნიშნა, რომ ტაივანში დასაქმებულ ფილიპინელ მუშას აქვს სიტყვის თავისუფლების იგივე უფლება ტაივანში ლეგალურად ყოფნისას, როგორც ტაივანის ნებისმიერი მოქალაქეს.
𐤃
𐤃 (დელტ) — ფინიკიური დამწერლობის მეოთხე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს კარვის ან ქოხის კარს. ქართული შესატყვისია დ, ებრაული ד, არაბული د და ذ, ბერძნული Δ, ლათინური D, კირილური Д და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფინიკიური ასოები
პოსუს-დი-კალდასი
პოსუს-დი-კალდასი (Poços de Caldas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1196 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პოსუს-დი-კალდასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 152 435 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 278.54 კმ²-ზე. ფართობი 547 260 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ლიბერტადი (ბუენოს-აირესი)
ლიბერტადი (Libertad) — ქალაქი არგენტინაში. მდებარეობს ბუენოს-აირესის პროვინციაში. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 100 476 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბუენოს-აირესის პროვინციის ქალაქები
ქართული ენციკლოპედიის მთავარი სამეცნიერო რედაქცია
მინიატიურა|ქსე ქართული ენციკლოპედიის ირაკლი აბაშიძის სახელობის მთავარი სამეცნიერო რედაქცია დაარსდა 1965 წელს თბილისში, როგორც ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის რედაქცია. შედიოდა საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის სისტემაში. 1975 წლიდან საქართველოს სსრ გამსახკომის სისტემაშია. შედგება (1986 წლის მონაცემებით) 10 სამეცნიერო-დარგობრივი და 4 ფუნქციური რედაქციისგან. დარგობრივ რედაქციებთან შექმნილია სამეცნიერო-დარგობრივი საბჭოები და სექციები, რომლებიც სხვადასხვა დარგის ცნობილ მეცნიერებსა და სპეციალისტებს აერთიანებს. რედაქციამ მოამზადა და გამოსცა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის 11 ტომი (1975-1987 წწ) და 1 სპეციალური ტომი „საქართველოს სსრ“ (1981 წ. ქართულ და რუსულ ენებზე); აგრეთვე „ბერძნული და ლათინური სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი“ (1985 წ.).
მე-20 საუკუნის 80-იან წლებში იგეგმებოდა „მცირე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის“ გამოცემა 3 ტომად. მომზადებული იყო გამოსაცემად ენციკლოპედია „თბილისი“, „პოპულარული სამედიცინო ენციკლოპედია“, „სასოფლო-სამეურნეო ენციკლოპედია“ (3 ტომად); „მოკლე პოლიტიკური ლექსიკონი“. მთავარი რედაქტორი ირაკლი აბაშიძე.
1980-ანი წლების ბოლოს საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ შექმნილმა ეკონომიკურმა კრიზისმა საქართველოში წიგნის ბეჭდვის საქმე გაართულა, ამიტომაც დაგეგმილი ენციკლოპედიებიდან დღის სინათლე ვერც ერთმა ვერ იხილა. მხოლოდ 1997 წელს მოხერხდა ენციკლოპედია „საქართველოს“ I ტომის გამოცემა (ტირაჟი უცნობია), ხოლო მეორე ტომი 2012 წელს დაიბეჭდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს სამეცნიერო დაწესებულებები
ისრაილ არსამაკოვი
ისრაილ არსამაკოვი (Исраи́л Магомедгире́евич Арсама́ков; დ. 8 თებერვალი, 1962, გროზნო, რსფსრ, სსრკ) — საბჭოთა ძალოსანი. არის სსრკ და ევროპის ჩემპიონი, მსოფლიო ჩემპიონატის პრიზიორი, 1988 წლის ოლიმპიური ჩემპიონი (სეული, სამხრეთ კორეა), სსრკ სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1988).
ბიოგრაფია
დაამთავრა გროზნოს პედაგოგიური ინსტიტუტის ფიზიკური კულტურის ფაკულტეტი, პროფესიით პედაგოგი. თამაშობდა დინამოში (გროზნო). ინგუშეთის პირველი ოლიმპიური ჩემპიონი. 90-იანი წლების შუა ხანებში ის იყო ძალოსნობის რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტიც.
1981 წელს, იგი უკვე საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი გახდა სენიორთა შორის. მან მსუბუქი წონის მძიმე წონაში 375 კგ-ით. 1983 წელს ისრაილ არსამაკოვი გადავიდა შუა მძიმეწონის დივიზიონში. მან ამ წონით კლასში დაასრულა საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატიც.
მის პატივსაცემად, მწერალ ალექსანდრე სკლიარენკოს მიერ დაწერილი იქნა წიგნი "ძალოსანი ისრაილ არსამაკოვი". ის არის კავკასიური და ინგუშური თამაშების ინიციატორიც.
1993 წელს ცოლად შეირთო გლუშკო ოქსანა ნიკოლაევნა, რომლისგანაც 4 შვილი ჰყავს: ბერსა, ისმაილი, ასლან-გირეი და ქალიშვილი კანი.
ისრაილ არსამაკოვს რამდენიმე განსაკუთრებული მიღწევა აქვს, რომელთაგან გამორჩეულია: 1988 წლის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი სეულში საშუალო წონაში (377.5 კგ; 167.5 კგ; 210 კგ); 1986 წლის მსოფლიო თასის ვერცხლის მედალოსანი ბულგარეთში საშუალო წონაში (390 კგ; 177.5 კგ; 212.5 კგ); 1986 წ. ევროპის ჩემპიონი საშუალო წონაში (382.5 კგ; 170 კგ; 212.5 კგ); სსრკ-ს ჩემპიონი 1985, 1986, 1988 წლებში; 1979 და 1980 წლებში სსრკ თასის გამარჯვებული; 1979 წელს სსრკ-ს ჩემპიონი ჯერიკით 160 კგ; 1980 წლის სსრკ ჩემპიონი (165 კგ; 197.5 კგ); 1981 წელს სსრკ ჩემპიონი 172,5 კგ; სსრკ-ს ჩემპიონი 1983 წელს (222.5 კგ; 90 კგ;); სსრკ ჩემპიონატების ვერცხლის მედალოსანი 1982, 1983, 1987 წლებში და მსოფლიო რეკორდმენი (179 კგ).
𐤄
𐤄 (ჰე) — ფინიკიური დამწერლობის მეხუთე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს ფანჯარას. ქართული შესატყვისია ე, ებრაული ה, არაბული ه, ბერძნული Ε, ლათინური E, კირილური Е და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფინიკიური ასოები
უნგრული ხმალი
უნგრული ხმალი — ქართული ხმლის ერთ-ერთი სახეობა. მთლიანი პირის სიგრძეა - 78,5 სმ.
პირი დამზადებულია ფოლადისაგან, ორღარიანია, ცალლესული, მოხრილი. აქვს 20 სმ. სიგრძის შაშარი (ორლესული წვერი). პირზე ვადიდან წვერამდე ორი ფართო ღარი მიჰყვება. პირის ერთ მხარეს შუა წელზე გამოსახულია ხმალამოწვდილი ჰუსარი, ქვემოთ კი ორმწკრივად წარწერაა: PRO DEO ET PATRIA (ღმერთისა და მამულისათვის). წარწერის ქვემოთ ორქიმიანი ჯვარია, განშტოებებზე რგოლებით. ჯვრის ქვემოთ წარწერა სამ მწკრივად - PRO PATRIA ET LIBERTAT VITAM (სიცოცხლე მამულისა და თავისუფლებისათვის).
წარწერის ქვემოთ გამოსახულია მოფრიალე ლენტი გაკრული წარწერით - „E.Luckhau“ ხმლის მეორე მხარეს შემდეგი გამოსახულებებია: შუა წელზე ღრუბლებში მდგომი ღვთისმშობელი ყრმით, ქვემოთ წარწერა (P)ATRONA UNGARIA ...RCO MARIA (უნგრეთის მფარველი ქალწული მარიამი). ამ წარწერის ქვემოთ გამოსახულია გერბი სამეფო გვირგვინით. ამ უკანასკნელის ქვემოთ კი მოცემულია ასევე მოფრიალე ლენტი გაკრული წარწერით „Eisenhauer“ (ზოლინგენში არსებული ერთ-ერთი საიარაღო ქარხნის ნიშანი). აღნიშნული დამღები უნგრული წარმომავლობისაა, მაგრამ XIX საუკუნეში ისინი ზოლინგენში არსებულ ქარხნებში გამოიყენებოდა. საყურადღებოა, რომ საქართველოში უნგრული ხმლები XVII-XVIII საუკუნეებიდანვე ცნობილი იყო და დიდი პოპულარობითაც სარგებლობდა. შემდეგ უკვე XIX საუკუნეში გერმანიაში დაიწყეს უნგრულ დამღიანი ხმლების დამზადება, რომლებიც, ასევე 318 დიდი პოპულარობით სარგებლობდა საქართველოში და მთელ კავკასიაში. აღწერილი პირი გერმანული ვარიანტია. აქვე ისიც უნდა ითქვას, რომ საქართველოში ამ დამღის ქართული მინაბაძებიც არსებობდა.
ხმალზე დაგებულია ვერცხლის ტარი, რომლის მთლიანი ზედაპირი სევადით გამოყვანილი ორნამენტებითაა მორთული. ტარის შუა ნაწილზე სამ ადგილას ცვრიანი მავთულია გადახვეული. ტარის გაფართოებული ბოლო ზემოდან სოლისებურად ჩახსნილია. ამ ადგილზე არის სევადით შესრულებული ვარდული, რომელიც თითქოს წრიულ ჩარ-ჩოში ზის. ქარქაში დამზადებულია ხისაგან, რომლის ზედა ნაწილზე გადაკრულია 2/3-ზე წითელი ტყავი, ხოლო ქვედა ნაწილზე _ მწვანე და შავზოლიანი ქსოვილი. ქარქაშზე მოცემულია 2 სალტე, ერთი 11 სმ. სიგრძისა - ქარქაშის თავთან და მეორე 3 სმ. სიგანისა - ქარქაშის ტყავისა და ქსოვილის შეერთების ადგილას. ორივე სალტე მორთულია სევადით შესრულებული ყვავილოვანი ორნამენტებით. ზედა სალტეზე ისეთივე მოსევადებულია, როგორიც ხმლის ტარზე იყო გამოსახული. ქარქაშს აკლია ბუნიკი. დაზიანებულია ქსოვილი. ხმალი ქარქაშში ეგება ტარის გაფართოებულ ადგილამდე.ქარქაშის ზედა სალტეზე კიდესთან ახლოს მოცემულია დამღა - მცირე მართკუთხედში ჩასმული წმინდა გიორგი, რომელიც გველეშაპს გმირავს, შემდეგ, ასევე მართკუთხედში ჩასმულია ციფრი - 84 (ვერცხლის სინჯი). მართკუთხედშივე ორმწკრივად ასოები - E.B. (ე.ი. ბლუმბერგი, სასინჯი პალატის კონტროლიორი) და თარიღი 1863 წელი. ასეთ დამღებს თბილისის ოლქის სასინჯი პალატა 1843-1886 წლებში იყენებდა. თბილისური დამღის არსებობა საშუალებას იძლევა აღნიშნული ხმალი მივაკუთვნოთ ქართველ, კერძოდ თბილისელ ოსტატებს. აღსანიშნავია, რომ დაწყებული XVII-XVIII საუკუნეებიდან უნგრული ხმლები იმდენად პოპულარული იყო, რომ XIX საუკუნის თბილისელი ოსტატებიც კი, აქტიურად ამზადებდნენ ამ ხმლებს, რათა დაეკმაყოფილებინათ ადგილობრივი ბაზრის მოთხოვნილებები.
გარდა დახასიათებული „უნგრული” ხმლებისა, რომელთა პირებიც გერმანიიდან იყო შემოტანილი, თბილისში ადგილობრივი, ქართული ხმლის პირები მზადდებოდა. აღსანიშნავია, რომ XVIII-XIX საუკუნეებში საქართველო იარაღის გამავრცელებელი კერა ყოფილა. პოლკოვნიკ ბურნაშოვის ცნობით, XVIII საუკუნის თბილისის შესახებ აღნიშნულია, რომ „კავკასიის ყველა მთის ხალხებსა და მახლობელ ირანელ მეზობლებს სხვა ნივთებთან ერთად „ხმლებსა და ხანჯლებს“ თბილისიდან აწვდიდნენ“. ჩამოთვლის რა თბილისურ საბრძოლო იარაღის სახეებს, იოანე ბატონიშვილიც მიუთითებს: „იხილეს მუნ მეჩახმახეები, მეთოფეები და ხმლის მკეთებლები...” მხატვარ გაგარინის მიერ შესრულებულ თბილისის ბაზრის წინა პლანზეც სწორედ ხმლებით ვაჭრობაა ასახული. ნახატის ამხსნელ ტექსტში კი, გაგარინი აღნიშნავს იმ ფაქტს, რომ „თბილისის ბაზრის ქუჩებში ნახავთ იარაღის ოსტატებს, რომლებიც ხმლებს ჭედავენ“. თბილისში საიარაღო საქმის ასეთი აყვავება არც იყო გასაკვირი, რადგან თბილისი იმ დროს კავკასიის დედაქალაქი იყო 319 და დამკვეთიც და შემსრულებელიც ერთ ადგილას იყრიდა თავს. აქ მოღვაწეობდნენ, როგორც ქართველი ისე, არაქართველი თბილისელი ოსტატები, რომელთა ნახელავი ცივი იარაღი შესაძლოა „თბილისური ხმლების“ კატეგორიაში გაერთიანდეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ხმლები
ოლვერა
ოლვერა (Olvera) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კადისის პროვინციის სიერა-დე-კადისის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 193,6 კმ². მოსახლეობა — 8113 კაცი (2020 წ.).
მალასიკი
მალასიკი (ოფიციალურად მალასიკის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Malasiqui; ტაგ: Bayan ng Malasiqui) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 130 275 ადამიანს შეადგენს.
მალასიკი მეტწილად სასოფლო-სამეურნეო მუნიციპალიტეტია. ძირითადად მოჰყავთ ბრინჯი, სიმინდი და ტროპიკული ბოსტნეული. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე დიდი რაოდენობით ხარობს მანგო.
ალი აბდალა სალეჰი
ალი აბდალა სალეჰი (علي عبد الله صالح; დ. 21 მარტი, 1942, ბეით-ალ-აჰმარი, იემენის მუთავაქილიური სამეფო — გ. 4 დეკემბერი, 2017, სანა, იემენი ) — იემენის სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე. ჩრდილოეთ იემენის პრეზიდენტი (1978-1990 წწ.), ხოლო იემენის არაბთა რესპუბლიკისა და იემენის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკის გაერთიანების შემდეგ ერთიანი იემენის საპრეზიდენტო საბჭოს თავმჯდომარე (1990-1994 წწ.) და მოგვიანებით პრეზიდენტი (1994-2012 წწ.)
სამხედრო კარიერა
thumb|left|160px|ალი აბდულა სალეჰი იმამატის სამხედრო ფორმაში ალი აბდალა სალეჰი დაიბადა 1942 წლის 21 მარტს სოფელ ბეით-ალ-აჰმარში სანის პროვიციაში. წარმოშობით იყო სანჰანის ტომიდან, რომლებიც კონფედერაციაში იყვნენ მუსულმან-ზაიდიტებთან - ხაშიდებთან. სამხედრო კარიერა მან დაიწყო 1958 წელს. 1960 წელს მან დაასრულა ჯავშანსატანკო ძალების სასწავლებლის კურსები. მონარქიის დამხობის შემდეგ 1962 წელს სალეჰო გადავიდა რესპუბლიკელების მხარეს და 1963 წელს მიიღო მეორე რანგის ლეიტენანტის წოდება. დამხობილი მეფე და მისი მომხრეები გაიქცნენ იემენის ჩრდილოეთში, წამოიწყეს სამოქალაქო ომი, რომელიც რვა წელი გაგრძელდა. 1967 წელს როიალისტებმა ალყა შემოარტყეს ჩრდილოეთ იემენის დედაქალაქ სანას. სალეჰი იყო ქალაქის 70-დღიანი ალყის ერთ-ერთი გმირი, რომელიც რესპუბლიკელების გამარჯვებით დასრულდა.
ჩრდილოეთ იემენის პრეზიდენტი
მას შემდეგ, რაც 1978 წლის 24 ივნისს	პრეზიდენტი აჰმად ალ-ღაშიმი მოკლეს ბომბის აფეთქების შედეგად, ალი აბდალა სალეჰი გახდა დროებითი საპრეზიდენტო საბჭოს წევრი, გენშტაბის ხელმძღვანელი და შეიარაღებული ძალების მთავარსარდლის მოადგილე. 17 ივლისს ხმების უმრავლესობით აირჩიეს იემენის არაბთა რესპუბლიკის (ჩრდილოეთ იემენის) პრეზიდენტად და ქვეყნის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდლად. 15 ოქტომბერს, პრეზიდენტ იბრაჰიმ ალ-ჰამდის მკვლელობის შემდეგ შექმნილმა „13 ივნისის სახალხო ძალების ფრონტმა“ აჯანყება სცადა, მაგრამ აჯანყება ჩაახშეს. სასამართლოს შემდეგ ცხრა ოფიცერი და ცამეტი სამოქალაქო პირი სიკვდილით დასაჯეს. 250px|left|thumb|ალი აბდალა სალეჰი (ცენტრში) 1978 წელს. 1979 წლის თებერვალში დაძაბულობა ჩრდილოეთ და სამხრეთ იემენს შორის გადაიზარდა შეიარაღებულ კომფლიქტში. ჩრდილოეთ იემენელთა ძალებმა გადალახეს სამხრეთი იემენის საზღვარი და შეუტიეს რამდენიმე სოფელს, სამხრეთ იემენელებმა სსრკ-ის, კუბისა და გდრ-ის მხარდაჭერით საპასუხო დარტყმა აგემეს ჩრდილოეთ იემენელებს. მარტში არაბული სახელმწიფოების ლიგის შუამავლობით ქუვეითში ორი იემენის შორის მიაღწიეს შეთანხმებას ცეცხლის შეწყვეტის, ჯარების გაყვანისა და საზღვრების გახსნის შესახებ. 17 სექტემბერს ალი აბდალა სალეჰმა მიიღო პოლკოვნიკის უმაღლესი სამხედრო წოდება, ხოლო 1982 წლის 30 აგვისტოს გახდა მმართველი პარტიის, იემენის საერთო სახალხო კონგრესის, გენერალური მდივანი.
ალი აბდალა სალეჰი ორჯერ სტუმრობდა სსრკ-ს 1981 და 1984 წელს. 1983 წლის 22 მაისს სალეჰი ხელახლა აირჩიეს პრეზიდენტად. ასევე აირჩიეს 1988 წლის 17 ივლისს ქვეყნის პრეზიდენტის თანამდებობაზე მორიგი ვადით.
სამოქალაქო ომი და სასაზღვრო კონფლიქტი
1994 წელს ქვეყანაში გაჩაღდა სამოქალაქო ომი. 21 მაისს სამხრეთელების ლიდერმა განაცხადა გამოყოფის შესახებ და გამოაცხადა იემენის დემოკრატიული რესპუბლიკა. ამავე დღეს ალი აბდალა სალეჰმა გამოაცხადა საგანგებო მდგომარეობა მთელ ქვეყანაში. ივლისისთვის სამთავრობო ძალებმა აღადგიმეს კონტროლი სამხრეთზე.
1995 წლის 16 დეკემბერს გაღვივდა იემენ-ერიტრეის სასაზღვრო შეიარაღებული მღელვარება კუნძულების ჯგუფ ჰანიშის გარშემო, რომლის შედეგადაც იემენის ძალები დამარცხდნენ. ერიტრეის ძალებმა კონტროლი დაამყარეს ყველაზე დიდ კუნძულ ჰანიშ-ქებირზე, ხოლო აგვისტოში მეზობელ კუნძულ ჰანიშ-საჰირზე. ორივე სახელმწიფომ გადაწყვიტა მიემართა ჰააგის საერთაშორისო საარბიტრაჟო სასამართლოსათვის, რომელმაც 1998 წელს გამოიტანა გადაწყვეტილება, რომლის ძალითაც კუნძულების ჯგუფი იემენის კუთვნილებად გამოაცხადა.
არაბული გაზაფხული
2010-2011 წლების ზამთარში არაბულ ქვეყნებში დაიწყო საპროტესტო აქციები, რომელიცგამოწვეული იყო სხვადასხვა მიზეზებით, თუმცა ძირითადად მიმართული იყო მმართვეკი რეჟიმების წინააღმდეგ. არაბული გაზაფხული იემენში ალ-ქაიდასთან ბრძოლის, შიიტების აჯანყებისა და სამხრეთში სეპარატიზმის გაძლიერების ფონზე მიმდინარეობდა. პირველი გამოსვლები იანვარში 2011 წლის 22 იანვარს.
27 იანვარს ანტისამთავრობო გამოსვლების დროს იემენის დედაქალაქ სანაში ათასობით დემონსტრანტი ქუჩაში გავიდა და პრეზიდენტ ალი აბდალა სალეჰის გადადგომა მოითხოვა, რომელიც ხელისუფლების სათავეში დგას 1978 წლიდან. 2 თებერვალს იემენის პრეზიდენტმა, ალი აბდალა სალეჰმა პარლამენტში გამოსვლისას განაცხადა, რომ არ აპირებს მომავალ, 2013 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობას და საკონსტიტუციო ცვლილებებს, რომლებიც მას სამუდამო პრეზიდენტობის უფლებას მისცემდა, უკან გაიტანს. ასევე, აღნიშნა, რომ ის არ შეეცდება თავისი ვაჟი გაიყვანოს პრეზიდენტად, მაგრამ მეორე დღეს ქვეყნის დედაქალაქ სანას მასშტაბით 20 ათასამდე მოქალაქე გამოვიდა ქუჩაში და ითხოვდნენ პრეზიდენტ ალი აბდალა სალეჰის გადაგომას. 21 თებერვალს იემენის პრეზიდენტმა ჟურნალისტებთან შეხვედრისას განაცხადა, რომ მხოლოდ არჩევნებში დამარცხების შედეგად წავა ხელისუფლებიდან. ამის საპასუხოდ ათასობით დემონსტრანტი კვლავ შეიკრიბა პრეზიდნეტის გადადგომის მოთხოვნით. სამხრეთის ქალაქ ადენში უშიშროების ძალებმა დღეს აქციების ერთი მონაწილე ცეცხლსასროლი იარაღით მოკლეს. 18 მარტს სალეჰმა ქვეყანაში საგანგებო მდგომარეობა გამოაცხადა, ხოლო ორი დღის შემდეგ გადააყენა მთავრობა. 22 მარტს ალი აბდალა სალეჰმა გამოთქვა მზადყოფნა, 2011 წლის ბოლომდე სხვას გადააბაროს ძალაუფლება ქვეყანაში სისხლისღვრის თავიდან ასაცილებლად.
2011 წლის ზაფხულში პრეზიდენტი სალეჰი სამკურნალოდ გაემგზავრა საუდის არაბეთში. 23 სექტემბერს სამთვიანი მკურნალობის შემდეგ ქვეყანაში დაბრუნდა, სადაც ახალი ძალით იფეთქა აქციებმა. ალი აბდალა სალეჰი იძლებული გახდა ხელი მოეწერა თანამდებობის გადაცემის ხელშეკრულებაზე, თუმცა იმ პირობით, რომ სამი თვის განმავლობაში დარჩებოდა საპატიო პრეზიდენტად. ქვეყნის მეთაური გახდა აბდ რაბუჰ მანსურ ალ-ჰადი.
გადადგომის შემდეგ
2016 წლის 21 აგვისტოს ტელეარხ Yemen Today-სთან ინტერვიუში ალი აბდალა სალეჰმა განაცხადა, რომ რუსეთი იემენში გახსნის ყველა ინფრასტრუქტურას. მან განაცხადა, რომ შესაძლებელია აღდგეს სსრკ-სა და იემენს შორის არსებული ძველი შეთანხმების მოქმედება, ასევე რუსეთს შესთავაზა იემენის მეთელი ინფრასტუქტურა, იემენის ბაზები, პორტები და აეროპორტები.
გარდაცვალება
2017 წლის 29 ნოემბერს სალეჰისა და ჰუსიტების მომხრეებს შორის კონფლიქტი გამწვავდა. 2 დეკემბერს სალეჰის პარტიამ გამოაცხადა აჯანყება ჰუსიტების წინააღმდეგ. 4 დეკემბერს ალი აბდალა სალეჰი მოკლეს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ძალების მიერ მისი დაპატიმრების წარუმატებელი მცდელობის დროს. ასევე მოკლეს პარტია იემენის საერთო სახალხო კონგრესის გენერალური მდივანი არიფ ალ-ზუკა, ხოლო ექს-პრეზიდენტის შვილი ტყვედ აიყვანეს.
ოჯახი
1970 წელს დაიბადა ალი აბდალა სალეჰის უფროსი შვილი აჰმედი. იგი სწავლობდა აშშ-სა და დიდი ბრიტანეთის სანდჰიორსტის სამეფო სამხედრო აკადემიაში. 2000 წელს აჰმედი დანიშნეს რესპუბლიკური არმიის მეთაურად. შემდეგში აჰმედი იყო იემენის ელჩი არაბეთის გაერთიანებულ საამიროებში.
ძმისშვილი გენერალი ტარიკ მუჰამად აბდულა სალეჰი ხელმძღვანელობდა საპრეზიდენტო გვარდიას.
სქოლიო
კატეგორია:იემენის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:დაბადებული 21 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2017 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 დეკემბერი
Diary of Dreams
ჯგუფის ისტორია
150პქ|left|thumb|ადრიან ჰეითსი მოსკოვში პროექტი Diary of Dreams ჩამოყალიბდა 1980-იანებში, ვოკალისტ და მულტიინსტრუმენტალისტ ადრიან ჰეიტსის მიერ. ის მანამდე ჯგუფში Garden of Delight უკრავდა ბასზე. დღემდე ამ, ერთი ადამიანის პროექტს, გამოშვებული აქვს 16 სტუდიური ალბომი, 12 სინგლი და ერთი DVD.
მუსიკას და ტექსტებს ადრიანი ჯგუფის სხვა წევრების მინიმალური ჩარევით ქმნის და წევრები ხშირად მხოლოდ ტურნეს წინ იკრიბებიან. ადრიანის შემდეგ ყველაზე სტაბილური წევრია Gaun:A, რომელიც ჯგუფს 2002 წელს შეუერთდა. ჰეიტსი დასავლეთ გერმანიაში კლასიკური მუსიკის სასწავლებელში, პიანინოზე, გიტარაზე დაკვრას და ვოკალს სწავლობდა. მისი ელექტრონული მუსიკით დაინტერესება Kraftwerk-მა გამოიწვია.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანული ჯგუფები კატეგორია:გერმანული დარკვეივ-ჯგუფები
Total War: Warhammer II
Total War: Warhammer II (ტოტალური ომი: საომარი ურო II) — „Total War“-ის სერიის რიგით მეთერთმეტე სტრატეგიული თამაში და რიგით მეორე დაგეგმილი Warhammer-ის ტრილოგიაში. მოქმედება მიმდინარეობს Games Workshop-ის კუთვნილი ფენტეზი „Warhammer Fantasy Battles“-ის სამყაროში. შექმნილია Creative Assembly-ს და გამოქვეყნებულია Sega-ის მიერ 2017 წელს.
გეიმპლეი
პირველ თამაშთან შედარებით ძირითადი განსხვავებები არის თითოეული ფრაქციის უნიკალური თვისებების რაოდენობის ზრდაში და კოლონიზაციის მექანიკის უმნიშვნელო ცვლილებაში. ასევე, წინამორბედისგან განსხვავებით, ყოველი ახალი ლეგენდარული ლორდი წარმოადგენს თავის საკუთარ ფრაქციას (მაგალითად, თუ ადამიანთა იმპერიაზე თამაშისას დანარჩენი ლეგენდარული ლორდები სათადარიგოები ხდებოდნენ, უზენაეს ელფებზე თამაშისას ყოველი ლეგენდარული ლორდი საკუთარ ფრაქციას მეთაურობს) ყოველ ახალ ფრაქციას სტრატეგიულ რუკაზე გაუჩნდა უნიკალური დამახასიათებელი რესურსი და ოთხი რიტუალი. იმავდროულად გაქრა შეზღუდვა დასახლებების დაკავებაზე ფრაქციების მიხედვით — ყველა ფრაქციას (ურდოს მექანიკის მქონეს გარდა) შეუძლია ნებისმიერი დასახლების დაკავება, მაგრამ მათთან დაკავშირებული მახასიათებლები (გადასახადი, წესრიგი, მოსახლეობის ზრდა, მშენებლობის ფასი და ხანგრძლივობა) იცვლება ჰავის მიხედვით. ყოველი ფრაქციისთვის დამახასიათებელია შესაფერისი, შეუფერებელი და აუტანელი ჰავა. რუკაზე არსებობს ჰავის შემდეგი ტიპები: ზომიერი, კუნძული, სავანა, მთები, უდაბნო, ჯუნგლები, ყინულოვანი მიწები, უნაყოფო მიწები, ქაოსის ნაოხარი მიწები და ჯადოსნური ტყე.
შესამჩნევად გაიზარდა მაგიის მნიშვნელობა და ძალა ყოველი მხარისთვის. ჯადოქრები მეორე თამაშში ბევრად ძლიერები და მნიშვნელოვნები არიან პირველთან შედარებით. ასევე დაემატა სიბილწის მესამე სახე — სკავენური, — რომელიც იმავდროულად ვნებს სკავენთა ქალაქებში დამყარებულ წესრიგს.
რუკა მოიცავს დიადი ოკეანის მიმდებარე კონტინენტებს — ულთუანს, სამხრეთმიწეთს, ნაგაროთს და ლასტრიას (ადგილობრივი ატლანტის ოკეანე, მითური ატლანტიდა, აფრიკა, ჩრდილოეთ ამერიკა და სამხრეთ ამერიკა, შესაბამისად)
თამაშში გათვალისწინებულია მხოლოდ ორი კამპანია: სიუჟეტური „გრიგალის გული“ და, დისკზე პირველი თამაშის არსებობის შემთხვევაში, „მოკვდავთა იმპერიები“ გაერთიანებულ რუკაზე, სადაც ერთდროულად ხელმისაწვდომია პირველი და მეორე თამაშების ფრაქციები.
სიუჟეტი
პირველი თამაშისგან განსხვავებით, სადაც სტრატეგიულ რუკაზე კამპანიის ძირითადი არსი იყო უბრალო მსოფლიო დომინირების მოპოვება, მეორეში სტრატეგიულ რუკაზე ვითარდება სიუჟეტური კამპანია „გრიგალის გული“. სიუჟეტის მიხედვით, ცაში კვლავ გამოჩნდა ორკუდიანი კომეტა — დიადი მოვლენების მაუწყებელი. მაგრამ, ამჯერად კომეტის გამოჩენამ დაასუსტა ულთუანის დიადი გრიგალი — ჯადოსნური მორევი, რომელიც შთანთქავს პოლუსებიდან მომავალი ჯადოსნური ქარების ნაკადებს და არ აძლევს ქაოსის დემონებს მოკვდავთა სამყაროში განსხეულების საშუალებას. ეს მოვლენა იწყებს ოთხმხრივ „შეიარაღების რბოლას“ უზენაეს ელფებს, კაცხვლიკებს, ბნელ ელფებსა და სკავენებს შორის.
იმავდროულად, კომეტის გამოჩენას და გრიგალის დასუსტებას დიადი ოკეანის სხვა რეგიონებშიც მოჰყვა საკუთარი შედეგები. სამხრეთმიწეთში, ძველი ნეჰეკჰარის უდაბნოში, კომეტის გამოჩენამ გააღვიძა ნაგაშის შავი პირამიდა, რითაც მიიქცია სამარხთა მეფეების ყურადღება: საძულველი მთავარნეკრომანტის საიდუმლო ცოდნის დაუფლებას ყოველი ნატრობს, ერთის გარდა — არხან შავბნელის მიზანი თავად ნაგაშის იმქვეყნიდან დაბრუნებაა. ისინი ცდილობენ ნაგაშის დაკარგული წიგნების პოვნას, რომ გახსნან შავი პირამიდა და დაეპატრონონ მის საიდუმლოებებს. ასევე, გრიგალის სიმტკიცის დარღვევამ გააღვიძა დიადი ოკეანის სიღრმეში მობინადრე ამანარი — ულთუანის დამცველი უზარმაზარი ზღვის გველეშაპი, რომელიც მეკობრეთა მოქიშპე ძლევამოსილი კავშირების სანუკვარი სამიზნე გახდა მსოფლიო ოკეანეებზე მბრძანებლობის მოსაპოვებლად.
კამპანიის დასასრული დამოკიდებულია გამარჯვებული ფრაქციის სახეზე:
სამარხთა მეფეებს, ვამპირ მეკობრეებს, მარშალმონადირის ექსპედიციას, მწვანეკანიანებს და ზემოთხსენებული ოთხი ზეფრაქციიდან რამდენიმე ფრაქციას დიადი გრიგალის ბედი არ ანაღვლებთ, ამიტომაც მათი კამპანიების მიზნები და დასასრული სხვანაირია:
კრიტიკოსების შეფასება
საერთო განხილვეების საიტებზე GameRankings და Metacritic თამაშის რეიტინგი შეადგენს 87,02 % (24 მიმოხილვაზე დაყრდნობით) და 86/100 (56 მიმოხილვაზე დაყრდნობით).
„Eurogamer“-მა თამაშს თავის სიაში „2017 წლის 50 საუკეთესო თამაში“ მეათე ადგილი მიუჩინა. ჟურნალ „PC Gamer“-ის მიერ დასახელდა „წლის საუკეთესო სტრატეგიად“ და მიიღო „წლის თამაშის ნომინაცია“. ასევე მიიღო „საუკეთესო PC თამაშისა“ და „საუკეთესო სტრატეგიის ნომინაცია“ საიტ IGN-ისგან.
სქოლიო
კატეგორია:2017 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Mac OS X-ის თამაშები კატეგორია:Linux-ის თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები დამატებებით კატეგორია:Total War კატეგორია:რეალური დროის ტაქტიკური თამაშები კატეგორია:Sega-ს ვიდეო თამაშები კატეგორია:Creative Assembly-ის თამაშები კატეგორია:Steam Workshop-ის თამაშები კატეგორია:ერთმოთამაშიანი და მრავალმოთამაშიანი ვიდეო თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები შემუშავებული გაერთიანებულ სამეფოში
დანილო I (ჩერნოგორია)
დანილო I პეტროვიჩი (დ. 6 ივნისი, 1826 — გ. 13 აგვისტო, 1860) — ჩერნოგორიის სამთავროს პირველი თავადი 1852-1860 წლებში.
დაიბადა სტანკო პეტროვიჩის ოჯახში 1826 წელს. ბიძის გარდაცვალების შემდეგ გახდა ჩერნოგორიის ეპისკოპოსი. 1852 წელს კი გამოაცხადა ქვეყნის დამოუკიდებლობა. დანილომ მიიღო თავადის ტიტული. გაატარა რამდენიმე მნიშვნელოვანი რეფორმა. მოკლეს კოტორში 1860 წელს მისი რეფორმებით უკმაყოფილი ბიელოპავლიჩების გვარის წარმომადგენლებმა. მისი მემკვიდრე გახდა ძმისშვილი ნიკოლა I.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩერნოგორიის მმართველები კატეგორია:დაბადებული 6 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1826 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1860
რამოს-მეხია
რამოს-მეხია (Ramos Mejía) — ქალაქი არგენტინაში. მდებარეობს ბუენოს-აირესის პროვინციაში. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 98 547 კაცს.
ტეკირეე ტამუერა
ტეკირეე ტამუერა (Tekiree Tamuera; დ. 16 თებერვალი, 1940) — კირიბატის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ქვეყნის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი 1994 წელს. პრეზიდენტის მოვალეობას ასრულებდა ტეატაო ტეანაკის ვადის ამოწურვის შემდეგ. 1998-2002 წლებში ქვეყნის პარლამენტის თავჯდომარეა.
რამოს-მეხია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბუენოს-აირესის პროვინციის ქალაქები
ტეკირეე ტამუერა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირიბატის პრეზიდენტები კატეგორია:კირიბატის პარლამენტის თავმჯდომარეები კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი
სან-გოტარდუ (მინას-ჟერაისი)
სან-გოტარდუ (São Gotardo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 055 მეტრზე. მიეკუთვნება ტრიანგულუ-მინეირუ-ი-ალტუ-პარანაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუს-დი-მინასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 31 819 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 36.74 კმ²-ზე. ფართობი 866 087 კმ²-ია.
Blue & Lonesome (როლინგ სტოუნზის ალბომი)
Blue & Lonesome — ინგლისური როკ-ჯგუფ როლინგ სტოუნზის 23-ე ბრიტანული და 25-ე ამერიკული სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2016 წლის 2 დეკემბერს. ეს არის ჯგუფის პირველი ალბომი, რომელშიც მხოლოდ ქავერ-ვერსიებია შეტანილი და მისი პირველი სტუდიური ალბომი 2005 წლის A Bigger Bang-ის შემდეგ.