cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ფერდინანდ I (ორი სიცილია)
ფერდინანდ I (Fernando I, Ferdinando I; დ. 12 იანვარი, 1751 — გ. 4 იანვარი, 1825) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის, ნეაპოლის, პარმისა და სიცილიის მეფე კარლ III-ისა და დედოფალ მარია ამალია საქსონიელის შუათანა ვაჟი. ნეაპოლის მეფე ფერდინანდ IV-ის სახელით და სიცილიის მეფე ფერდინანდ III-ის სახელით 1759-1816 წლებში. იგი ასევე იყო გოცოს (კუნძული ჩრდილო მალტაში) მეფე. იგი ნეაპოლის ტახტიდან ორჯერ დაამხეს: პირველად 1799 წელს პართენოპენის რესპუბლიკისას და მეორედ 1805 წელს ნაპოლეონის შემოჭრისას. 1816 წლის 12 დეკემბერს ნეაპოლი და სიცილია ორი სიცილიის სამეფოდ გააერთიანა.
ბავშვობა
ფერდინანდი დაიბადა 1751 წლის 12 იანვარს ნეაპოლის სამეფო სასახლეში. იგი იყო ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე კარლ III-ისა და მისი საყვარელი მეუღლის, დედოფალ მარია ამალია საქსონიელის შუათანა ვაჟი. მამის მხრიდან მას ბებია-ბაბუად ესპანეთის მეფე ფილიპე V და მისი მეორე ცოლი, დედოფალი ელიზაბეტა ფარნეზე, ხოლო დედის მხრიდან პოლონეთის მეფე ავგუსტ III და დედოფალი მარია იოზეფა ავსტრიელი ერგებოდნენ.
1759 წელს მისი ბიძა, ესპანეთის მეფე ფერდინანდ VI უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც ტახტზე მამამისი, მეფე კარლ III ავიდა, რომელიც ცოლ-შვილთან ერთად ესპანეთში გადასახლდა. აღსანიშნავია, რომ დედოფალი მარია ამალია ვერაფრით შეეგუა ესპანურ კლიმატსა და ხალხსა და იქ ჩასვლიდან სულ ერთ წელიწადში გარდაიცვალა. ვინაიდან ესპანეთში კარლ III-ის მემკვიდრე მისი უფროსი ვაჟი იყო, მან გადაწყვიტა ფერდინანდისთვისაც მიეცა სამართავი სახელმწიფო, ამიტომაც ესპანეთში გადასვლის შემდეგ მან ნეაპოლისა და სიცილიის მეფედ რვა წლის ფერდინანდ I გამოაცხადა. ცხადია მას ჯერ არ შეეძლო ორი ქვეყნის მართვა, ამიტომაც მის ნაცვლად სახელმწიფოს სამეფო საბჭო მართავდა, ძალზედ ამბიციური გრაფი ბერნარდო ტანუჩის მეთაურობით, რომელსაც სურდა, რომ რაც შეიძლება დიდხანს შეენარჩუნებინა ქვეყნის მართვის სადავეები. იგი სპეციალურად უგუვებელყოფდა ახალგაზრდა მეფის განათლების საქმეს და მას უფლებას აძლევდა მთელი დრო სპორტსა და ხორციელ სიამოვნებაში დაეხარჯა.
მმართველობის დასაწყისი
მინი|მარცხნივ|ფერდინანდ I 1760 წელს 1767 წლიდან სრულდება ტანუჩის მმართველობა და ფერდინანდის მონარქია იწყება, რომელიც მან ქვეყნიდან იეზუიტთა განდევნით დაიწყო. 1768 წელს იგი დაქორწინდა ავსტრია-უნგრეთის იმპერატრიცა მარია ტერეზიას ასულ მარია კაროლინა ავსტრიელზე, საფრანგეთის დედოფალ მარია ანტუანეტას საყვარელ დაზე. საქორწინო ხელშეკრულების თანახმად პირველი შვილის გაჩენის შემდეგ დედოფალი სამეფო საბჭოს სრულ უფლებიანი წევრი უნდა გამხდარიყო. დედოფალმა მარია კაროლინამ მალე ჩაიგდო ხელში ქვეყნის მართვის სადავეები და ფაქტიურად ის მართავდა ყველაფერს.
1777 წელს მარია კაროლინას გავლენით ტანუჩი უკვე საბოლოოდ გააძევეს სამეფო კარიდან. 1779 წელს დედოფლის ფავორიტი, ინგლისელი მეზღვაური სერ ჯონ აქტონი დაინიშნა სამეფო საბჭოს მეთაურად. ამ ყოველივეთი მარია კაროლინამ საბოლოოდ გაანთავისუფლა ნეაპოლი ესპანეთის გავლენისაგან და თანდათან დაიწყო მისი ბრიტანეთსა და ავსტრიასთან დაახლოვება. ამის შემდეგ, აქტონი მალევე გვევლინება პრემიერ-მინისტრად. მარია კაროლინა ჯაშუშების წყალობით ავლენდა თავის მოწინააღმდეგეებს და შემდეგ სასტიკად უსწორდებოდა მათ.
ფრანგული ოკუპაცია და პართენოპენის რესპუბლიკა
მინი|მარცხნივ|დედოფალი მარია კაროლინა 1793 წელს ფრანგმა რევოლუციონერებმა სიკვდილით დასაჯეს მარია კაროლინას საყვარელი და, დედოფალი მარია ანტუანეტა და მისი ქმარი ლუი XVI, რის შემდეგაც, მარია ანტუანეტა ფრანგებზე შურისძიებისთვის იბრძოდა. მიუხედავად იმისა, რომ 1796 წელს საფრანგეთთან სამშვიდობო ხელშეკრულება გაფორმდა, ფრანგების მიერ ჩრდილო იტალიის, ტოსკანის, რომისა და ეგვიპტის ოკუპაციამ შეაშფოთა ფერდინანდი. მან დედოფლის წაქეზებით დიდი ჯარები შეკრიბა და ფრანგების წინააღმდეგ გაილაშქრა. მას სურდა ნაპოლეონისაგან გამოეხსნა რომი და პაპი, რის გამოც 29 ნოემბერს რომში ჩავიდა თავისი ლაშქრით. ფერდინანდი სასტიკად დამარცხდა საფრანგეთთან. საპასუხოდ 1798 წლის 23 დეკემბერს ნაპოლეონი დიდი ჯარით შეიჭრა ნეაპოლში და ალყა შემოარტყა დედაქალაქს. ლორდმა აქტონმა მათ უღალატა და მშობლიურ ინგლისში გემით გაიქცა, ნეაპოლი კი სრულ ანარქიაში დატოვა.
მიუხედავად დიდი წინააღმდეგობისა, 1799 წლის იანვარში ფრანგებმა აიღეს ნეაპოლი და გააძევეს მისი მეფე, თავისი ოჯახითურთ. ამის შემდეგ ნეაპოლის სამეფოს ადგილას ნაპოლეონმა პართენოპენის რესპუბლიკა დააარსა, ფერდინანდი კი ცოლ-შვილთან ერთაც სიცილიის დედაქალაქ პალერმოში გაიქცა. რამდენიმე კვირაში ფრანგული ჯარები ჩრდილოეთ იტალიაში გაიწვიეს, რა დროსაც მარია კაროლინამ კარდინალი რუფოს დახმარებით დიდი ჯარები შეკრიბა და ნეაპოლის სამეფო კვლავ აღადგინა, ცხადია მისი ქმრის გვირგვინ ქვეშ. აღსანიშნავია, რომ ნეაპოლელები თავად მოითხოვდნენ ბურბონების დაბრუნებას.
ტახტზე კვლავ დაბრუნებულმა მეფემ და უპირველესყოვლისა დედოფალმა, დიდი შეშფოთება გამოთქვეს და მოღალატეების დასჯას შეუდგნენ. მარია კაროლინამ ყველაფერი გააკეთა ლორდი აქტონი უმკაცრესად დასჯილიყო.
მესამე კოალიცია
მინი|ფერდინანდი 1818-19 წლებში მომდევნო რამდენიმე წელი ფერდინანდის სამფლობელოებიდან ძირითადად ფრანგების გაძევება მიმდინარეობდა. განსაკუთრებული ომი ნეაპოლსა და საფრანგეთს შორის 1805 წლიდან გაჩაღდა, როცა ნაპოლეონმა ომი მარია კაროლინას მშობლიურ ავსტრიას გამოუცხადა. თავად ფერდინანდის უფროსი ასულიც ავსტრიის იმპერატორზე იყო გათხოვილი და როგორც მოკავშირე, ნეაპოლიც ჩაება ავსტრიის მხარეს ომში. ავსტრიის მხარეს ნეაპოლის გარდა კიდევ დიდი ბრიტანეთი და რუსეთი იბრძოდა. ამრიგად ჩამოყალიბდა მესამე კოალიცია.
აუსტერლიცის ბრძოლაში საოცარი გამარჯვების შემდეგ, 2 დეკემბერს ნაპოლეონმა თავისი ჯარები იტალიაში შეიყვანა. 1806 წლის 23 იანვარს ფრანგებმა დაამხეს ფერდინანდი, რომელიც ამჯერადაც ცოლ-შვილთან ერთად პალერმოში გაიქცა, სადაც მას ავსტრიელები და ინგლისელები იცავდნენ. ნეაპოლის ახალ მეფედ ნაპოლეონმა თავისი უფროსი ძმა, ჟოზეფ ბონაპარტი დასვა. ნაპოლეონმა ჟოზეფი ოფიციალურად გამოაცხადა ნეაპოლისა და სიცილიის მეფედ, თუმცა ფერდინანდი სიცილიაში მეფობას ჯერ კიდევ განაგრძობდა.
სიცილიაში მან პარლამენტის მსგავსი ორგანო ჩამოაყალიბა, რომელსაც დიდი ბრიტანეთის სარდალ უილიამ ბენტინგის მოთხოვნით კონსტიტუცია ინგლისურ ენაზე ჰქონდა. ამის შემდეგ ფერდინანდმა ფაქტიურად მთელი ძალაუფლება დაკარგა: მის რეგენტად მისი ვაჟი ფრანჩესკო დაინიშნა, მისი ცოლი, დედოფალი მარია კაროლინა კი სამუდამოდ ავსტრიაში გააძევეს, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1814 წელს. უნდა აღინიშნოს, რომ ამავე წელს ფერდინანდმა ცოლად თავისი საყვარელი ლუჩია შეირთო.
რესტავრაცია
1808 წელს ნაპოლეონმა თავის ძმას, ჟოზეფს ჩამოართვა ნეაპოლის მეფობა და მას ესპანეთის მეფობა უბოძა, ნეაპოლის სამეფო კი თავის დას, კაროლინ ბონაპარტსა და მის ქმარს, იოჰაკიმ მიურატს უბოძა. მიურატის მმართველობას ხალხი ნეგატიურად შეხვდა და ბურბონთა დაბრუნებისათვის დიდი გაფიცვები დაიწყო. მიუხედავად ამისა, ნეაპოლის დაბრუნება ფერდინანდმა ნაპოლეონის დამხობამდე ვერ მოახერხა. 1815 წელს ნაპოლეონი წმინდა ელენეს კუნძულზე გადაასახლეს, ნეაპოლის სამეფო კი ვენის კონგრესმა ოფიციალურად დაუბრუნა ფერდინანდს, რომელმაც 1816 წელს ნეაპოლისა და სიცილიის სამეფო ორი სიცილიის სამეფოდ გააერთიანა.
მეფობის მომდევნო ოთხი წლის მანძილზე იგი სიცილიაში დომინირებდა როგორც აბსოლუტური მონარქი და კონსტიტუციური რეფორმების გატარება აკრძალა, რამაც ხალხი იძულებული გახადა უკიდურესი ფორმის — რევოლუციისათვის მიემართათ, როგორც ეს თავის დროზე ინგლისსა და საფრანგეთში მოხდა.
რევოლუცია
მინი|მარცხნივ|1820 წლის პალერმოს აჯანყება ლიბერალური და კონსტიტუციური მოსაზრებების აღკვეთამ, ხალხის დიდი მასების უკმაყოფილება და თავისუფლებისთვის ბრძოლის დაწყება განაპირობა. დროთა განმავლობაში ხალხში უკმაყოფილება სულ უფრო იზრდებოდა. ვნებათა ღელვამ პიკს 1820 წელს მიაღწია, რა დროსაც გენერალმა ჯუზეპე პეპემ სამხედრო აჯანყება მოაწყო და ფერდინანდს აიძულა 1812 წელს ხელმოწერილი კონსტიტუციის წესები დაეცვა. ხალხი ასევე მოითხოვდა ფერდინდნდი ესპანეთისა და ინგლისის მაგალითის მსგავსად კონსტიტუციური მონარქი გამხდარიყო. სიცილიის ამბოხი მეფემ უსასტიკესად ჩაახშო.
სიცილიის შემდეგ ამბოხებამ ნეაპოლში გადაიზარდა, სადაც ერთი ჩვეულებრივი ამბოხი რევოლუციაში გადაიზარდა. ნეაპოლელმა სამხედრო ლიდერებმა მეფის წინააღმდეგ "წმინდა ალიანსი" ჩამოაყალიბეს. 1820 წელს ნეაპოლელი მეამბოხეების მხარე დაიჭირა ავსტრიამ, პრუსიამ და რუსეთმა. მათმა მონარქებმა ოფიციალურ პეტიციასაც კი მოაწერეს ხელი. 1821 წელს ფერდინანდი იძულებული გახდა ლაიბახის კონგრესს დასწრებოდა, სადაც მან წერილობითი ფიცი დადო, რომ დაიცავდა ნეაპოლიტანიურ კონსტიტუციას. მალევე ამ ფიცის წერილის ასლი გაეგზავნა ევროპის ყველა სუვერენულ მონარქს.
უნდა აღინიშნოს, რომ ნეაპოლიტანიელები, რომელთაც გენერალი პეპე სარდლობდა, არანაირ სისხლისღვრას არ აპირებდნენ, სანამ ფერდინანდის ბრძანებით დედაქალაქში გენერალ აბრუცის მეთაურობით ავსტრიული ჯარები არ განლაგდა.
დარჩენილი ცხოვრება
მიუხედავად ყველაფრისა, ფერდინანდმა ავსტრიული ჯარების დახმარებით სასტიკად ჩაახშო და დასაჯა მეამბოხეები, მან უარყო ლიბერალიზმი და პარლამენტიც კი დაითხოვა. ამის შემდეგ, გადიდგულებულ ავსტრიელებს დიდი გავლენა ჰქონდათ ქვეყნის როგორც შიდა, ისე საგარეო პოლიტიკაზე. გრაფი იოზეფ ლუდვიგ ფიკელმონი დაინიშნა ავსტრიის ელჩად ნეაპოლში და უნდა აღინიშნოს, რომ სწორედ იგი მართავდა რეალურად ქვეყანას. ავსტრიული გავლენა ნეაპოლიტანიურ ელიტაზე სულ უფრო იზრდებოდა.
ფერდინანდი გარდაიცვალა 1825 წელს ნეაპოლში, 73 წლის ასაკში. იგი იყო კარლ III-ის შვილებიდან უკანასკნელი.
წინაპრები
ფერდინანდ I-ის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 12 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1751 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1825 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:სიცილიის მეფეები კატეგორია:ნეაპოლის მეფეები კატეგორია:ორი სიცილიის მეფეები კატეგორია:ნაპოლეონის ომები
კუპორანი
კუპორანი (Cuporani) — სოფელი მოლდოვაში, ლეოვის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 81 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 282 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლეოვის რაიონის სოფლები
კივანჩ თათლითუგი
ალტ=კივანჩ თათლითუგი|მინი|კივანჩ თათლითუგი კივანჩ თათლითუგი (თურქ. Kıvanç Tatlıtuğ; დ. 27 ოქტომბერი 1983 წ., ადანა) — მსახიობი, მოდელი და ყოფილი კალათბურთელი. ის თურქეთში ერთ-ერთი ყველაზე მაღალანაზღაურებადი მსახიობია. აქვს მიღებული მრავალი ჯილდო და პრემია მათ შორის, მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის - სამი Golden Butterfly Awards  და Yeşilçam Cinema Award. თათლითუგმა 2002 წელს გაიმარჯვე კონკურსებში თურქეთის საუკეთესო მოდელი და მსოფლიოს საუკეთესო მოდელი. მსახიობს განსაკუთრებული პოპულარობა და საერთაშორისო  აღიარება მოუტანა რამდენიმე წარმატებულ ტელესრიალში შესრულებულმა როლებმა.
ბიოგრაფია
მარცხნივ|მინი|[[კატარი|კატარში მსახიობ სონღულ ედენთან ერთად - 2009 წ.]] დაიბადა 1983 წლის 27 ოქტომბერს ქალაქ ადანაში,  ერდემ და ნუთრენ თათლითუგების მრავალსულიან ოჯახში. ჰყავს ოთხი ძმა და და. ერთ-ერთი ინტერვიუს დროს მან განაცხადა, რომ მისი მამა წარმოშობით ალბანურ- ბოსნიური წარმოშობისაა ქალაქ პრიშტინადან. დაიბადა და გაიზარდა ქალაქ ადანაში, სადაც ას წელზე მეტია, რაც მის ოჯახს საცხობი აქვს. კივანჩი სწავლობდა კერძო კოლეჯში. სიმაღლის წყალობით (187 სმ) გატაცებული იყო კალათბურთით. მამის ავადმყოფობის გამო, რომელსაც გულის ოპერაცია დასჭირდა, ოჯახი იძულებული გახდა სტამბოლში გადასულიყო. აქ მომავალი მსახიობი თამაშობდა კალათბურთის გუნდ „ბეშიქთაშში“, თუმცა ტრავმის გამო სპორტი დატოვა. სამსახიობო ხელოვნებას დაეუფლა სახელმწიფო თეატრის დრამატულ სტუდიაში. ცხოვრობს სტამბოლში.
2001 წელს მან  სამოდელო  კარიერა დაიწყო. 2002 წელს გაიმარჯვა კონკურსებში თურქეთის საუკეთესო მოდელი და მსოფლიოს საუკეთესო მოდელი.
თურქული მედია ხშირად მოიხსენიებს კივანჩ თათლითუგს, როგორც თურქ ბრედ პიტს.
კივანჩი არის UNICEF– ის ელჩი და იცავს ბავშვების უფლებებს. ალბანურ TV 2019-სთან ინტერვიუში მან განაცხადა: "UNICEF მნიშვნელოვანია ბავშვებისა და მთელი მსოფლიოს მომავლისთვის. მე გაეროს ბავშვთა ფონდის ელჩი ვარ 25 წლიდან. ბავშვებისთვის მუშაობა პრივილეგია. თითოეული ბავშვი იმსახურებს უკეთეს ცხოვრებას. ყველას ვურჩევ ყურადღებით იყვნენ ბავშვთა უფლებების დაცვის საკითხებში. და მხარი დაუჭირონ იუნისეფის ინიციატივებს.
პირადი ცხოვრება
2013 წელიდან კივანჩი ხვდებოდა სტილისტ ბაშაკ დიზერს. წყვილი დაქორწინდა 2016 წლის 19 თებერვალს. საქორწილო ცერემონია პარიზში თურქეთის საელჩოში გაიმართა. სტამბოლში მადამ ტიუსოს მუზეუმში დადგეს. მსახიობის ცვილის ქანდაკება.
სქოლიო
კატეგორია:მსახიობები კონტინენტის მიხედვით კატეგორია:მსახიობები ეროვნების მიხედვით კატეგორია:თურქი მსახიობები
სიუასის რაიონი
სიუასის რაიონი (Distrito de Sihuas) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის სიუასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2716 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 562 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 126.96 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 43.81 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სიუასის პროვინციის რაიონები
ბეთანიის ქუჩა
ბეთანიის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ელია); საინგილოს ქუჩიდან გალავნის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში.
ლიტერატურა
კატეგორია: ისნის რაიონის ქუჩები
იგორ გრაბარი
მინი|ი. გრაბარი. „ჯუფური პორტრეტი ხახვისთავებით“. 1914. იგორ ემანუილის ძე გრაბარი (Игорь Эммануилович Грабарь; დ. 25 ივლისი, 1871, ბუდაპეშტი, — გ. 16 მაისი, 1960, მოსკოვი) — რუსი ფერმწერი და ხელოვნებათმცოდნე, ეთნიკური რუსინი; სსრკ სახალხო მხატვარი (1956), სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის (1943) და სსრკ სამხატვრო აკადემიის (1947) ნამდვილი წევრი, სსრკ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1941).
დაიბადა ავსტრია-უნგრეთის იმპერიიდან რუსეთში სწავლობდა პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიასა (1894–96) და მიუნხენის ა. აჟბეს სკოლაში (1896–98). ბევრის მოგზაურობდა: მოინახულა ევროპა, ამერიკის შეერთებული შტატები, ეგვიპტე და თურქეთი. 1889-იდან მუშაობდა პეტერბურგში, 1903-იდან — მოსკოვში. იყო გაერთიანება „მირ ისკუსტვასა“ და რუს მხატვართა კავშირის წევრი. მისი ფერწერული სტილია იმპრესიონისტ მხატვართა შემოქმედებას და ნეოიმპრესიონიზმისათვის დამახასიათებელ ფერწერულ ხერხებს ეფუძნებოდა. გრაბარის ინიციატივითა და ხელმძღვანელობით გამოიცა „რუსული ხელოვნების ისტორია“ (ტ. 1–6, 1909–16). ხელოვნების შესწავლისას გრაბარი ეყრდნობოდა შედარებით მეთოდს. 1913–25 წლებში ხელმძღვანელობდა ტრეტიაკოვის გალერეას. იყო ხელოვნების ძეგლთა და სიძველეთა დაცვის, აგრეთვე მუზეუმთმცოდნეობისა და სარესტავრაციო საქმის ერთ-ერთი ორგანიზატორი. 1941–42 წლებში ცხოვრობდა საქართველოში, თბილისში ეწეოდა აქტიურ შემოქმედებით მოღვაწეობას. შექმნა ქართველ ხელოვნების მოღვაწეთა — მედეა ჯაფარიძის (1942), ნატო ვაჩნაძის (1942), ალექსანდრა თოიძის (1942), მარინე იაშვილის (1942), ნიკოლოზ კანდელაკის (1943) — პორტრეტები (ყველა — საქართველოს ეროვნული მუზეუმი).
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 25 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1871 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1960 კატეგორია:რუსი მხატვრები კატეგორია:რუსი ხელოვნებათმცოდნეები
Underneath the Radar
Underneath the Radar — ბრიტანული ელექტრონული ჯგუფ Underworld-ის სადებიუტო ალბომი, გამოცემული 1988 წლის 16 თებერვალს. მას წარმატება ჰქონდა ავსტრალიაში და აშშ-ში (Billboard 200-ში #139 პოზიციით). სასათაურო სიმღერა გამოიცა სინგლის სახით და მოხვდა ავსტრალიური ჩარტის #5 და აშშ-ში #74 პოზიციებზე.
ალბომი ჩაიწერა ერთი სესიის განმავლობაში. საკონცერტო გამოსვლებისას ჯგუფი ამ პერიოდში მასში შეტანილ ყველა სიმღერას ასრულებდა.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები - კარლ ჰაიდი, რიკ სმითი და ალფი თომასი.
სქოლიო
კატეგორია:1988 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:Underworld-ის ალბომები კატეგორია:Sire Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები რუპერტ ჰაინის პროდიუსერობით
ფლავინები
მინიატიურა|ფლავინები ფლავინები (flavus —ყვითელი) — ბუნებრივი ორგანული შენაერთები, რომლებიც ყველა ცოცხალ უჯრედში გვხვდება. მრავალი ფლავინები ბიოლოგიურად აქტიური ნივთიერებაა. მაგ., რიბოფლავინი და მისი წარმოებული — ფლავინმონონუკლეოტიდი —  ფართოდ გავრცელებული კოფერმენტებია, რომლებიც მონაწილეობენ ორგანიზმში მიმდინარე ჟანგვა-აღდგენით რეაქციებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:უჯრედული სუნთქვა
კურჩუგანის ელექტრული სადგური
მინი|კურჩუგანის ელექტრული სადგური კურჩუგანის ელექტრული სადგური (Termocentrala de la Cuciurgan, Молдавская ГРЭС, Moldavskaya GRES) — მოლდოვეთის უდიდესი ელექტრული სადგური, მდებარეობს დნესტროვსკში, დნესტრისპირეთში, უკრაინის საზღვართან კუჩურგანის წყალსაცავის ნაპირზე. სადგური 1964 წლის 26 სექტემბერს გაეშვა.
სადგური გამოიმუშვებს 2,520 მეგავატ ელექტრო ენერგიას. ის მუშობს ბუნებრივი აირზე, საწვავ ნავთობზე და ნახშირზე. 2008 წელს Inter RAO UES and Moldelectrica-მანნ ხელი მოაწერა შეთანხმებას რითიც ის ნაწილობრივ ჩაეხსნა რუსეთის ერთიან ელექტრო ქსელს და 400 კილოვატი სიმძლავრის კურჩუგან-ვულკენეშტის და ვულკენეშტ-ისაჩკას გადამცემი ხაზით მიუერთდა კონტინენტური ევროპის სინქრონიზებულ ელექტრო ქსელს.
სადგურის ოპერირებას რუსული Inter RAO-ს შვილობილი მოლდოვური კომპანია Moldavskaya GRES ეწევა. ის უდიდესი ელექტრო კომპანიაა როგორც მოლდოვეთში ასევე სამხრეთ უკრაინაში. კომპანია ელექტო ენერგიის ექსპორტს ეწევა უკრაინაში რუსეთსა და რუმინეთში. კომპანიის პრივატიზება 2004 წელს მოახდინა დნეპრისპირეთის მთავრობამ, რასაც ოფიხიალური მოლდოვეთი არ აღიარებს.
External links
კატეგორია:მოლდოვის ეკონომიკა კატეგორია:სსრკ მრეწველობა კატეგორია:თბოელექტროსადგურები
მაარუფ ალ რასაფი
მაარუფ ალ რასაფი (معروف الرصافي) (დ. 18 ივნისი, 1875, ბაღდადი, ერაყი — გ. 24 თებერვალი, 1945, იქვე) — ერაყელი პოეტი.
იგი არის მრავალი პიესის ავტორი, რომლებიც აქტუალური იყო მაშინდელ საზოგადოებაში. მისი ერთ-ერთი პოემა „A Praise to the Development of the Future“ მოგვითხრობს იმის შესახებ თუ როგორი საამაყო წარსული აქვთ ერაყელ ხალხს და ამავდროულად თუ რაოდენ ნაკლებად ზრუნავენ მათი ქვეყნის მომავალზე. მაარუფ ალ რასაფი იყო ჯამილ სიდქი ალ-ზაჰავის სტუდენტი.
სქოლიო
კატეგორია:დეისტები კატეგორია:ერაყელი დეისტები კატეგორია:ერაყელი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1875 კატეგორია:გარდაცვლილი 1945
Breathless (Camel-ის ალბომი)
Breathless — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ Camel-ის მეექვსე ტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1978 წელს. ამ ალბომის ჩაწერის შემდეგ, ტურნეს დაწყებამდე ჯგუფიდან წავიდა ორიგინალური კლავიშისტი პიტერ ბერდენსი. ტურნეს დროს მას ჩაენაცვლა ორი კლავიშისტი - დეივ სინკლერი (ბას-გიტარისტ რიჩარდ სინკლერის ძმა) და იან შელჰაასი.
სქოლიო
კატეგორია:Camel-ის ალბომები კატეგორია:1978 წლის ალბომები კატეგორია:Deram Records-ის ალბომები
საქარქედის წმინდა გიორგის ეკლესია
საქარქედის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს სოფელ ლაფანაანთკარში, საქარქედზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვით, კონსტრუქციული ელემენტების წყობაში ალაგ-ალაგ შირიმის თლილი ქვებია ჩართული. სამხრეთი კედლის დასავლეთ კიდეში სწორკუთხა კარია გაჭრილი. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე და დარბაზის დასავლეთ და სამხრეთ კედლებში თითო თაღოვანი სარკმელია. აფსიდის სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, სწორკუთხა ტრაპეზია მიდგმული. აფსიდს და დარბაზს დაბალი კედელი ყოფს, რომლის შუაში ვიწრო გასასვლელია მოწყობილი. დარბაზი ისრული ფორმის სხმული კამარითაა გადახურული. მსგავსი მოხაზულობისაა აფსიდის თაღიც.
ეკლესიას სამხრეთიდან გვიანდელი მინაშენი ეკვრის. მინაშენში შესასვლელი სამხრეთიდანაა, აღმოსავლეთით და დასავლეთით თითო სარკმელია, კაპიტალური კედლით მინაშენი გაყოფილია ორ ნაწილად, რომლებიც ერთმანეთს ვიწრო კარით უკავშირდება. მინაშენის აღმოსავლეთი ნაწილის იატაკში ჩანს წრიული გვირაბის დასაწყისი. გადმოცემით, გვირაბი ეკლესიის მახლობლად მდგარ კოშკს უკავშირდებოდა. მინაშენის დასავლეთ ნაწილში შემორჩენილია ჭვარტლით დაფარული შელესილობის ნაწილები - ხუცურით შესრულებული წარწერების ფრაგმენტებით. მინაშენის დასავლეთ ნაწილზე დაშენებულია შირიმისა და აგურის შერეული წყობით ნაგები ექვსწახნაგა სამრეკლო.
ეკლესიის აღმოსავლეთ სარკმელი დაგვირგვინებულია რელიეფური თავსართით, რომელსაც წრეში მოქცეული და მაღალ ფეხზე დაყრდნობილი, ბოლოებგაგანიერებული ჯვარი ადგას.
ეკლესიიდან აღმოსავლეთით, 10 მეტრზე, რიყის ქვით ნაგები, გეგმით სწორკუთხა ორსართულიანია კოშკი დგას. კოშკის პირველი სართულის კედლები ყრუა. დაბალი, სწორკუთხა კარი მეორე სართულის დასავლეთ კედელშია. სართულშუა გადახურვა ხის კოჭებზე ყოფილა გამართული.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
დიდი მურტალა
დიდი მურტალა, ქოჩორა მურტალა (Podiceps cristatus) — წყალმცურავი ფრინველი მურტალასებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 46–51 სმ, ფრთების შლილი 85–90 სმ, მასა 568–813 გრამი. მურტალებს შორის ეს სახეობა ყველაზე დიდია. გამოირჩევა გრძელი კისრით და ნისკარტით, რომელიც მოვარდისფრო შეფერილობისაა. შეფერილია მოყვითალო-მურად: სხეულის ზედა ნაწილი მონაცრისფრო-ყავისფერია, ქვედა კი — თეთრი. სქესთა შორის განსხვავება არ არის. ზრდასრულ ფრინველს გამრავლების პერიოდში უვითარდება წაბლისფერი და შავი ბუმბულისგან წარმოქმნილი საყელო და შავი ბუმბულების ორი კონა თხემის გასწვრივ. ზამთარში საყელო უქრება და სახე თეთრ შეფერილობას ღებულობს, რომელთანაც კონტრასტს ქმნის თხემზე არსებული შავი ზოლი. ფრენისას მხრებსა და მეორე რიგის მომქნევებზე ნათლად ეტყობა თეთრი ლაქები. სხვა მურტალებთან შედარებით საბინადროდ საჭიროებს დიდი ზომის წყალსატევს. კარგად ყვინთავს. თითქმის მთელ დროს წყალში ატარებს. ფეხები სხეულის ბოლოსკენ აქვს, ამიტომ მიწაზე სიარული არ შეუძლია და გადაადგილდება მხოლოდ ხოხვით. თითები შემოვლებულია ფართო ლაპოტებით. გამოსცემს მრავალნაირ ხმას — „კეკ-კეკ“, „კიუიკ“, „კკუა“. წყლის ზედაპირიდან ასაფრენად დიდი ძალისხმევა სჭირდება, ფრენს დაბლა, დიდხანს. ბინადრობს წყალმცენარეებით მდიდარ ტბებზე, ჭარბწყლიან ჭაობებზე, მდორე მდინარეებზე, მდინარის ყურეებზე, დელტებსა და ზღვაზე. ბუდობს ტყისა და სტეპის ზონის როგორც მტკნარ, ისე მარილიან წყალსატევებზე. გავრცელებულია ევროპის დიდ ნაწილში, ცენტრალურ აზიაში, აფრიკაში (ძირითადად ტუნისიდან ეგვიპტემდე, აგრეთვე მცირე რაოდენობით ცენტრალურიდან სამხრეთ აფრიკამდე), სამხრეთ ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაზე; იზამთრებს სამხრეთ აზიაში, აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ ავსტრალიაში, აფრიკაში ხმელთაშუაზღვისპირეთში. საქართველოში გადამფრენი, მობუდარია და მკვიდრია (იზამთრებს შავი ზღვის სანაპიროზე ). ბუდეს წყალზე აკეთებს (მცენარეული მასალისაგან), ზოგჯერ მტივტივეა, ზოგჯერ — ფსკერზე დაყრდნობილი. მაის-ივნისში დებს 3–6 (ზოგჯერ 7) მომწვანო-თეთრ კვერცხს. ინკუბაცია 28 დღე გრძელდება. უმთავრესად იკვებება მცირე ზომის თევზით.
სქოლიო
კატეგორია:მურტალა
Do You Believe in Shame?
„Do You Believe In Shame“ — ინგლისური როკ-ჯგუფ Duran Duran-ის სიმღერა, რომელიც შეტანილია 1988 წელს გამოსულ ალბომში Big Thing. იგი სინგლის სახით 1989 წლის 10 აპრილს გამოვიდა. ბრიტანეთში მან ჩარტის #30 პოზიციამდე, ხოლო აშშ-ში - #72-მდე მიაღწია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Duran Duran-ის სიმღერები კატეგორია:1989 წლის სინგლები კატეგორია:1988 წლის სიმღერები
რესტრეპო (მეტა)
რესტრეპო (Restrepo) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მეტის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10.112 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 434 კმ²-ია.
ფსილოტოფიტები
პირველი აერთიანებს 2 სახეობას, რომლებიც გავრცელებულია ორივე ნახევარსფეროს ტროპიკებსა და სუბტროპიკებში; მეორე — 10-მდე სახეობას და გავრცელებულია ძირითადად ავსტრალიაში, ტასმანიაში, ახალ ზელანდიასა და პოლინეზიის კუნძულებზე. თანამედროვე მცენარეულ საფარში ძალიან მცირე ადგილი უჭირავთ. გამოირჩევიან პრიმიტიული აგებულებით, რაც მათ უძველეს წარმოშობაზე მიუთითებს. ცხოვრობენ ეპიფიტურად ხისმაგვარ გვიმრებზე, საგოვნებსა და პალმებზე, ან ჰუმუსით მდიდარ ნიადაგზე და კლდის ნაპრალებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცენარეები
კიზლარი
კიზლარი (Cîzlar) — სოფელი მოლდოვაში, ლეოვის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 79 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 183 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლეოვის რაიონის სოფლები
ესტრელა-დუ-სული
ესტრელა-დუ-სული (Estrela do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1010 მეტრზე. მიეკუთვნება ტრიანგულუ-მინეირუ-ი-ალტუ-პარანაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატროსინიუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 446 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.05 კმ²-ზე. ფართობი 822 454 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბოსნია და ჰერცეგოვინის პოლიტიკური სტრუქტურა
thumb| [[ბოსნია და ჰერცეგოვინა|ქვეყნის ადმინისტრაციული დაყოფა: — ფედერაცია  — სერბთა რესპუბლიკა  — ბრჩკოს რაიონი]] ბოსნია და ჰერცეგოვინს პოლიტიკური სტრუქტურა დეიტონის შეთანხმებაზეა დაფუძნებული. იგი საპარლამენტო კონფედერაციაა, სადაც საკანონმდებლო ხელისუფლება ეკუთვნის საპარლამენტო სკუპშჩინას, ხოლო აღმასრულებელი – მინისტრთა საბჭოს. რეალური უმაღლესი ხელისუფლება ეკუთვნის ბოსნია და ჰერცეგოვინის უმაღლეს წარმომადგენელს, რომელსაც შეუძლია დამოუკიდებელი გადაწყვეტილებების მიღება. ოფიციალურად უმაღლესი ორგანოა ბოსნია და ჰერცეგოვინის პრეზიდიუმი, რომელიც სამი წევრისგან ბოსნიელის, ხორვატისა და სერბისაგან, რომლებიც ენაცვლებიან ერთმანეთს პრეზიდიუმის თავმჯდომარის პოსტზე რვა თვეში ერთხელ.
ადმინისტრაციული მოწყობა
ქვეყანა წარმოადგენს ორი სუბიექტის ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციისა და სერბთა რესპუბლიკის კონფედერაციას. ორივე სუბიექტს გააჩნია საკუთარი კონსტიტუცია, უზენაესი სასამართლო, საკანონმდებლო და აღმასრულებელი ხელისუფლება. განსაკუთრებული სტატუსით სარგებლობს ბრჩკოს რაიონი, რომელიც საერთო ადმინისტრაციით იმართება.
საკონსტიტუციო სასამართლო
ოფიციალურად, ბოსნია და ჰერცეგოვინის საკონსტიტუციო სასამართლო ქვეყნის უმაღლესი სასამართლო ინსტანციაა, თუმცა მისი გადაწყვეტილებები ხშირად იგნორირებულია. სასამართლო ცხრა წევრისგან შედგება – ოთხს ირჩევს ფედერაციის წარმომადგენელთა პალატა, ორს სერბთა რესპუბლიკის სკუპშჩინა, ხოლო სამს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეზიდენტი ნიშნავს პრეზიდიუმთან კონსულტაციის შემდეგ.
მოსამართლე ხუთწლიანი ვადით ინიშნება, მისი გათავისუფლება მხოლოდ ნებაყოფლობითი გადადგომისა ან სხვა მოსამართლეების საერთო გადაწყვეტილებით შეიძლება.
სამართალწარმოება და განაჩენები საჯაროა. საკონსტიტუციო სასამართლოს ეკუთვნის იურისდიქცია კონფედერაციის სუბიექტებს შორის წარმოქმნილ დავებზე, თუ მას მიმართავს პრეზიდიუმის წევრი, პრემიერ-მინისტრი, რომელიმე საპარლამენტო სტრუქტურის თავმჯდომარე ან მისი მოადგილე, ან რომელიმე სუბიექტის დეპუტაციის ერთი მეოთხედი. სასამართლოს ასევე გააჩნია სააპელაციო იურისდიქცია ბოსნია და ჰერცეგოვინაში.
სქოლიო
კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინა კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის პოლიტიკა
ოსკარის მე-15 დაჯილდოება
ოსკარის მე-15 დაჯილდოების ცერემონია — საუკეთესო ფილმებისა და კინოხელოვანების რიგით მე-15 დაჯილდოება კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემიის პრემიით.
ლაურეატები
კატეგორია:ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიები
ახალი მემარჯვენეები (პოლიტიკა)
ახალი მემარჯვენეობა — ტერმინი, რომელიც გამოიყენება მემარჯვენეობის ტრადიციაში სხვადასხვა მიმართულების და პოლიტიკური მიმდინარეობის აღსანიშნავად. იგი ასევე ხშირად იხმარება აღმოსავლეთ ევროპაში საბჭოთა კავშირისა და სოციალისტური ბანაკის დაშლის შემდეგ წარმოქმნილი პოლიტიკური პარტიების დასახასიათებლად.
ავსტრალია
ავსტრალიაში, "ახალი მემარჯვენეობა" ძირითადად გაიგივებულია 1970/1980-იანი წლების ბოლოს მოქმედ ლიბერალური და ეროვნული კოალიციის შიგნით და მის გარეთ განვითარებულ მოვლენებთან, რომელიც მხარს უჭერდა ეკონომიკური ლიბერალიზმის ღირებულებებს და სოციალურად კონსერვატორულ პოლიტიკას (განსხვავებით "ძველი მემარჯვენეებისგან", რომელიც მხარს უჭერდა ეკონომიკურად კონსერვატიულ პოლიტიკას და " მცირე ლიბერალიზმს ", რომელიც გამოხატული იყო უფრო სოციალურად ლიბერალური შეხედულებებით). განსხვავებით გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატებისგან. მეზობელი ახალი ზელანდიის მსგავსად, 1980-იან წლებში ავსტრალიის ლეიბორისტულმა პარტიამ წამოიწყა მესამე გზის ეკონომიკური რეფორმები, რომელსაც გარკვეულწილად იცნობენ, როგორც "ახალ მემარჯვენე" იდეოლოგიას. მას შემდეგ, რაც ჯონ ჰოვარდის კოალიციამ დაასრულა ჰავკ-კატიგის ლეიბორისტული მთავრობის 13-წლიანი მმართველობა 1996 წლის ფედერალურ არჩევნებზე, დაიწყო რეფორმების განხორციელების პერიოდი, რომელთა მაგალითებიც არის შრომის ბაზრის საბითუმო დარეგულირება (მაგალითად. სამუშაო პროგრამები ) საქონლისა და მომსახურების გადასახადის (GST) შემოღება, სატელეკომუნიკაციო მონოპოლისტის - Telstra- ს პრივატიზაცია და კეთილდღეობის სხვადსახვა რეფორმები. ჰ. რ. ნიკოლსის საზოგადოების სამოქმედო კომისია, რომელიც მხარს უჭერდა სამუშაო ადგილების სრულ დარეგულირებას, აერთიანებდა ზოგიერთ ლიბერალ დეპუტატს, რომლებიც საკუთარ თავებს, როგორც ჩანს, ახალი მემარჯვენეებად მოაზრებდნენ.
ბრაზილია
ბრაზილიაში ახალი მემარჯვენეობის პოპულარობა მკვეთრად გაიზარდა ბოლო წლებში მოსახლეობის, ინტელიგენციისა და აკადემიის შიგნით. ეს ძირითადად განპირობებულია წინარე მემარცხენე მთავრობისა და მისი პოლიტიკის ზოგადი უკმაყოფილებით.
ეს ახალი მოძრაობა განსხვავდება იმისგან, რაც ბრაზილიაში ცნობილია როგორც "ძველი მემარჯვენეობა", რომელიც იდეოლოგიურად დაკავშირებულია ბრაზილიის სამხედრო მთავრობასთან, Uniáo Democrática Nacional- თან (ეროვნულ-დემოკრატიული კავშირი) და ინტეგრალიზმთან. იგი პოზიტიურ შეხედულებებს გვთავაზობს დემოკრატიასთან, პირად თავისუფლებასთან, თავისუფალი ბაზრის კაპიტალიზმთან, ბიუროკრატიის შემცირებასთან, სახელმწიფო კომპანიების პრივატიზაციასთან, გადასახადების შემცირებასთან, საპარლამენტო და პოლიტიკურ რეფორმებთან დაკავშირებით. იგი უარყოფს "კულტურულ მარქსიზმს", XXI საუკუნის სოციალიზმსა და პოპულიზმს.
ბრაზილიელი ახალი მემარჯვენე მოაზროვნეები არიან: კიმ ქათაგუირი, და მისი მოძრაობა Movimento Brasil Livre (Free Brazil Moviment), რობერტო კამპოსი, უილსონ მარტინსი, ოლავო დე კარვალო,  ლუის ფელიპე პონდე, პაულო ფრანსისი, ხოსე გილჰერმ მორკერი, ბრუნო ტოლენტინო  და მიგელ რეილი.
ამ მოძრაობის შედეგად, 2018 წლის ბრაზილიის არჩევნებში, ჟაირ ბოლსონარუ ბრაზილიის პრეზიდენტად აირჩიეს ხმების 55%-ით. მისი მარჯვენა ხელი ეკონომიკურ საკითხებში, პაულო გოდესი, რომელმაც დაამთავრა ჩიკაგოს უნივერსიტეტი, მის კაბინეტში ეკონომიკის მინისტრის პორტფელი დაიკავა.
ჩილე
ტერმინი ახალი მემარჯვენეობა (ესპ. Nueva derecha ) მთავარ პოლიტიკურ დისკურსში შევიდა 2010 წელს, სებასტიან პინიერას არჩევის შემდეგ, როდესაც შინაგან საქმეთა მინისტრმა როდრიგო ჰინცტერერმა ეს ტერმინი გამოიყენა თავისი მთავრობის დასახასიათებლად. ჰინცპეტერის მიერ ტერმინის შემოღებამ გამოიწვია ბუმი გაზეთებში, პოლიტიკოსებსა და ანალიტიკოსებში. კლინიკაში(გაზეთი) გამოქვეყნებული სვეტის თანახმად, ახალი მემარჯვენეობა განსხვავდება აუგუსტო პინოჩეტის ძველი დიქტატორული უფლებისგან იმ გაგებით, რომ იგი მოიცავს დემოკრატიას. ის ასევე განსხვავდება რელიგიურად კონსერვატიული Unión Demócrata Independiente-ის პარტიისაგან, რადგან ის უფრო ღია და მიმღებია განქორწინების საკითხებში. ამავე ანალიზის თანახმად, ახალი მემარჯვენეობა უფრო პრაგმატული ხდება, რაც დადასტურდა 2010 წლის ჩილეს მიწისძვრის შედეგად გადასახადების გაზრდასთან დაკავშირებული მათი გადაწყვეტილებით.
მარჯვნივ|მინი|457x457პქ|ალენ დე ბენუა
საფრანგეთი
საფრანგეთში ტერმინი ახალი მემარჯვენეობა (ფრანგ. Nouvelle Droite) გამოიყენებოდა 1960-იან და 1970-იან წლებში ფრანგი პოლიტიკური ფილოსოფოსებისა და ინტელექტუალების თანამედროვე აზროვნების მიმართულებების აღსაწერად. მისი მთავარი წარმომადგენელია ფრანგი ფილოსოფოსი ალენ დე ბენუა, თუმცა თავად იგი უარყოფდა ამ ტერმინს და ამჯობინებდა სიტყვებს „ახალი სკოლა“ ან „ახალი კულტურა“. მას ეკუთვნის არაერთი წიგნი ფილოსოფიაზე, რელიგიასა და პოლიტიკურ თეორიაზე. კიდევ ერთი ცნობილი ინტელექტუალი, ერთ დროს ალენ დე ბენუას ევროპული ცივილიზაციის კვლევის და შესწავლის ჯგუფის (GRECE-ის) წევრი, იყო გილიამ ფეი. ზოგიერთმა კრიტიკოსმა ისინი „ულტრამემარჯვენეობაში“ დაადანაშაულა, თუმცა თავად ფრანგი ახალი მემარჯვენეები ამტკიცებენ, რომ მათ დაძლიეს მემარჯვენე-მემარცხენის დიქოტომია და აქტიურად უწყობდნენ ხელს თავისუფალ დებატებს. ახალმა მემარჯვენეობამ გავლენა იქონია იდენტარიანული და სხვა მემარჯვენე-ნაციონალისტური მოძრაობების ჩამოყალიბებაზე.
ახალი მემარჯვენეების შთაგონების წყარო იყო გერმანიის კონსერვატიული რევოლუციური მოძრაობა მე-20 საუკუნის პირველ ნახევარში. ისინი უპირისპირებოდნენ ნეომარქსიზმს და ახალ მემარცხნეებს, თუმცა აღიარებდნენ, რომ მემარცხენე მოძრაობა 1960-იან წლებში წარმატებული აღმოჩნდა კულტურის ცვლილებაში, ამიტომაც მათი სტრატეგიების და მეთოდების გადმოღებას ისახავდნენ მიზნად. ახალი მემარჯვენეების მოძრაობაზე გავლენა იქონია ნეომარქსისტი ფილოსოფოსის, ანტონიო გრამშის სოციალ-კულტურულმა იდეებმა. ზოგი ახალი მემარჯვენე თავს „მემარჯვენე გრამშიანელსაც“ უწოდებდა. მიზნების მისაღწევად, ისინი იყენედნენ „მეტაპოლიტიკას“, რაც ითვალისწინებს საზოგადოების შეცვლას გრძელვადიან პერსპექტივაში კულტურული და იდეოლოგიური გავლენის გაძლიერებით პოლიტიკური კამპანიების და სახელმწიფო თანამდებობების დაკავების ნაცვლად. ახალი მემარჯვენეები უპირისპირდებოდნენ მულტიკულტურალზმს და ერთ საზოგადოებაში სხვადასხვა კულტურების შერევას, ასევე ლიბერალურ დემოკრატიას და კაპიტალიზმს. ისინი საზოგადოებას სთავაზობდნენ „ორგანული დემოკრატიის“ ლოკალიზებულ ფორმას, ოლიგარქიის ელემენტების ამოძირკვის განზრახვით. ისინი პანევროპული იდენტობის და კულტურის გამოცოცხლებას ცდილობდნენ არქეოფუტურისტული ან ნეორეაქციული „რევოლუციური კონსერვატიზმის“ მეთოდებით, რა დროსაც ასევე მხარს უჭერდნენ ცალკეული რეგიონების ეთნიკური და კულტურული ჰომოგენურობის შენარჩუნებას, იცავდნენ ყოველი ჯგუფის უნიკალურობას და უფლებას დაიცვას თავისი მიწა და რეგიონი ეთნოპლურალისტული პოზიციებიდან.
გერმანია
გერმანიაში Neue Rechte (სიტყვასიტყვით, ახალი მემარჯვენე) ორი ნაწილისგან შედგება: Jungkonservative (სიტყვასიტყვით, ახალგაზრდა კონსერვატორები), რომლებიც მოსახლეობის სამოქალაქო ნაწილში მიმდევრებს ეძებენ; და მეორე, "Nationalrevolutionäre" (ნაციონალური რევოლუციონისტები), რომლებიც ეძებენ მიმდევრებს გერმანიის მოსახლეობის ულტრამემარჯვენე ნაწილში და იყენებენ ისეთი მემარჯვენე პოლიტიკოსების რიტორიკას, როგორებიც არიან გრეგორი და ოტო შტრასერი. სხვა ცნობილი მემარჯვენეების ჯგუფია პიერ კრებსის - Thule Seminar.
ირანი
ირანში, ახალი მემარჯვენეები და ტერმინი "თანამედროვე მემარჯვენეობა" ასოცირდება მშენებლობის პარტიის აღმასრულებლებთან, რომელიც გამიჯნულია "ტრადიციული მემარჯვენისაგან ".
ნიდერლანდები
ახალი მემარჯვენეობა (NR) იყო ნიდერლანდების უკიდურესი მემარჯვენე / ნაციონალისტური პოლიტიკური პარტიის სახელი 2003 წლიდან 2007 წლამდე. პარტია თავისუფლებისათვის (PVV), რომელიც დაარსდა 2005 წელს და ხელმძღვანელობდა გერტ უაილსი, ასევე არის ახალი მემარჯვენე მოძრაობა. 2017 წლის მარტიდან ფორუმის დემოკრატიისთვის არის კიდევ ერთი ახალი მემარჯვენე პარტია ჰოლანდიის პარლამენტში.
სამხრეთ კორეა
სამხრეთ კორეაში სამხრეთ კორეის ახალი მემარჯვენე მოძრაობა მიზნად ისახავს ნეოკონსერვატიული პოლიტიკის გატარებას. ლი მიონ-ბაკის მთავრობა, რომელსაც პრეზიდენტი ლი მიონ-ბაკი ხელმძღვანელობს და კონსერვატიული დიდი ნაციონალური პარტია არიან ადგილობრივი ახალი მემარჯვენე მოძრაობის მთავარი წარმომადგენლები.
გაერთიანებული სამეფო
მარჯვნივ|მინი|200px|მარგარეტ ტეტჩერი
გაერთიანებულ სამეფოში ტერმინი „ახალი მემარჯვენეობა“ უკავშირდება კონსერვატიზმის მიმდინარეობას, რომელიც რონალდ რეიგანის და მარგარეტ ტეტჩერის გავლენით ჩამოყალიბდა. ახალი მემარჯვენეობის ბრიტანული ვარიანტის, ტეტჩერიზმის ჩამოყალიბებაზე ასევე დიდი გავლენა იქონია ფრიდრიხ ჰაიეკმა (განსაკუთრებით კი მისმა წინგმა „გზა ბატონყმობისკენ“). ისინი ემხრობოდნენ ეკონომიკურ ლიბერალიზმს და სოციალურ კონსერვატიზმს.
ამერიკის შეერთებული შტატები
ამერიკის შეერთებულ შტატებში ახალი მემარჯვენეობა ეხმიანება სამ ისტორიულად განსხვავებულ კონსერვატორულ პოლიტიკურ მოძრაობას. ეს ამერიკული ახალი მემარჯვენეობა განსხვავდება და ეწინააღმდეგება ე.წ. რესპუბლიკელ როკფელერის ზომიერ ტრადიციას. ახალი მემარჯვენეობა ასევე განსხვავდება ძველი მემარჯვენეობისგან (1933-55). მარჯვნივ|მინი|200px| რონალდ რეიგანი.
მესამე ტალღის ახალი მემარჯვენე ფიგურები
მარჯვნივ|მინი|200px|დონალდ ტრამპი
სქოლიო
კატეგორია:მემარჯვენე პოლიტიკა კატეგორია:აშშ-ის რესპუბლიკური პარტია კატეგორია:პოლიტიკური მოძრაობა აშშ-ში კატეგორია:პოლიტიკური მოძრაობები რუსეთში კატეგორია:პოლიტიკური მოძრაობები ევროპაში კატეგორია:პოლიტიკური მოძრაობები კატეგორია:ულტრამემარჯვენე პოლიტიკა კატეგორია:კონსერვატიზმი
ბეთლემის აღმართი
ეკლესიის წინა ბაქნიდან იწყება კლდისუბნისთვის დამახასიათებელი კიბე-ქუჩა, რომელსაც თბილისელები ფეთხაინის კიბეს უწოდებენ. კიბის პროექტი 1850 წელს შეადგინა თბილისის საგუბერნიო არქიტექტორმა ტიმოთე ბელოიმ. ადრე ამ ტრასაზე მხოლოდ ბილიკი იყო გაჭრილი. პროექტის მიხედვით კიბეს მიუყვებოდა სვეტებზე მოწყობილი სახურავი. კიბეზე გამოდის საცხოვრებელ სახლებში შესასვლელები და პატარა შუკები. დაახლოებით მის შუაწელზე დგას მაცხოვრის შობის ეკლესია (ბეთლემის ქვედა ეკლესია), ყოფილი წმინდა სტეფანეს დედათა მონასტერი (XVIII საუკუნე). ეკლესია ძირფესვიანად არის განახლებული XIX საუკუნეში, რესტავრირებულია XX საუკუნის 90-იან წლებში. აღმართზე შემორჩენილია XIX საუკუნის საცხოვრებელი სახლები.
ლიტერატურა
კატეგორია: მთაწმინდის რაიონის ქუჩები
სან-კარლოს-დე-გუაროა
სან-კარლოს-დე-გუაროა (San Carlos de Guaroa) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მეტის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6.909 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 811 კმ²-ია.
მუგუდის ყველაწმინდის ეკლესია
მუგუდის ყველაწმინდის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ მუგუდიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 0,5 კილომეტრზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. ეკლესია (5,4 x 4 მეტრი), ნაგებია ტლანქად დამუშავებული ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია გადახურვა და კედლების საპირე წყობა, მთლიანად დანგრეულია სამხრეთის გვიანდელი სწორკუთხა მინაშენი. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი ორივე მხრიდან ბრტყლადაა გადახურული. აღმოსავლეთ წირთხლში მოზრდილი საურდულე ხვრელია. უაფსიდო ეკლესიის აღმოსავლეთ კედელში გარეთკენ მკვეთრად შევიწროებული სწორკუთხა სარკმელია, რომელსაც საფეხურებად დამუშავებული ძირი აქვს. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, სწორკუთხა ტრაპეზია მიშენებული. საკურთხევლის კედლები, დარბაზის კედლებს მხრების გარეშე ერთვის. საკურთხევლის სამხრეთ კედელში, ერთიმეორის თავზე, ოცი მცირე სწორკუთხა ნიშია, ჩრდილო კედელში - ერთი ეკლესიის სამხრეთ მინაშენს შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია, შემორჩენილია წირთხლების მცირე ნაწილები.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გრუპიარა
გრუპიარა (Grupiara) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 613 მეტრზე. მიეკუთვნება ტრიანგულუ-მინეირუ-ი-ალტუ-პარანაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატროსინიუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 373 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.11 კმ²-ზე. ფართობი 193 141 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჩინური ფილოსოფია
300პქ|მინი|მარჯვნივ|ინი და იანის სიმბოლო ძველ ჩინეთში ფილოსოფიური სკოლები წარმოიშვა ძვ. წ. VI-III საუკუნეებში. ჩინური ფილოსოფიის განვითარებაზე დიდი გავლენა იქონია მითოლოგიამ და ძველმა წერილობითმა ძეგლებმა „ი ძინმა“ — „გარდაქმნათა წიგნმა“ და „ში ძინმა“ — „ისტორიათა წიგნმა“.
გავრცელებული სქემის მიხედვით ჩინური ფილოსოფიის განვითარების ისტორია იყოფა ოთხ პერიოდად: 1. ძველი ფილოსოფია (ძვ. წ. VI-III საუკუნეები); 2. შუა საუკუნეების ფილოსოფია (ძვ. წ. III-ახ. წ. XIX საუკუნის შუა პერიოდამდე); 3. ახალი დროის ფილოსოფია (XIX საუკუნის შუა პერიოდიდად 1919 წლამდე); 4. უახლესი პერიოდი (1919 წლიდან დღემდე).
ცნობილია ძველი ჩინური ფილოსოფიის ექვსი კლასიკური სკოლა:
ამ სკოლების ჩამოყალიბება და განვითარება მიეკუთვნება ჩინეთის ისტორიის ეგრეთ წოდებულ ოქროს ხანას. თითოეულმა მიმდინარეობამ გაიარა ჩამოყალიბების, განვითარების, ცვლილებების და დაშლის ხანგრძლივი ისტორიული პროცესი. მაგ: ცნობისათვის, კონფუციანელობა 8 ფილოსოფიურ მიმდინარეობად დაიშალა საბოლოოდ. ასევე, დაიშალა სხვადასხვა მიმდინარეობად თითოეული სკოლა. დღეისათვის, ჩინეთში ასობით ფილოსოფოსი, ათობით ფილოსოფიური მიმდინარეობა არსებობს.
ჩინეთის იდეოლოგიურ-კულტურულ ცხოვრებაში დიდი როლი შეასრულა კონფუციანელობამ. მასში ჭარბობს ეთიკურ-რელიგიური პრობლემები, ყურადღების ცენტრში დგას ადამიანი, რომლის ცხოვრება ბედზე დამოკიდებულად ცხადდება. ბედი ზეცითაა განსაზღვრული, მიწიერ ყოფას ტიანდაო ანუ ზეცის კანონი მართავს. მეორე დიდი გავლენი სკოლა იყო დაოსიზმი — ლაო-ძის — დაოს, ანუ კანონზომიერების შესახებ. დაო სამყაროს ის წესრიგია, რომლის ძალით ჩნდება წინააღმდეგობა ყოველ არსებულში, რაც ცვლის, გარდაქმნის ყოველივეს თვით კი უქმნადი და უცვლელია. დაოსიზმი დიალექტიკური მოძღვრებაა.
მატერიალისტურ სკოლებად ითვლება სიუნ-ძის მოძღვრება და ლეგისტების („ფაძიას“) სკოლა; ამათგან პირველი ნატურფილოსოფიური მოძღვრებაა, მეორე კი საზოგადოებას ეხება და კანონებს იკვლევს.
კონფუციანელობა და დაოსიზმი თავიანთ განვითარებაში თანდათან რელიგიურ სახეს იღებენ. V-VI საუკუნეებში ჩინეთში გავრცელდა ბუდიზმი. ბუდისტური ლიტერატურის თარგმნა, გავრცელება და ათვისება ხდებოდა მასზე კონფუციანელობის და დაოსიზის ძლიერი გავლენით. VII-X საუკუნეებში ბუდიზმი ყველაზე გავრცელებული მიმართულება გახდა. სუნის ეპოქა (X-XIII საუკუნეები) ჩინური ფილოსოფიის ხელახლა აღორძინების ხანად ითვლება, რაც ქვეყნის ეკონომიკური და პოლიტიკური დაწინაურების გამოხატულება იყო. ამ დროს კვლავ გაძლიერდა კონფუციანელობა, მან ნეოკონფუციანელობის სახე მიიღო. თუ კონფუციანელობის ადრინდელი წარმომადგენელნი ფილოსოფიის მთელ რიგ საკითხებს მატერიალისტურად წყვეტდნენ, ნეოკონფუციანელები უკომპრომისოდ მხოლოდ იდეალურ საწყისს სცნობდნენ. ამ თეორიის თვალსაჩინო წარმომადგენლები იყვნენ ძმები ჩენ ხაო და ჩენ ი. ნეოკონფუციანელობა განვითარდა ობიექტური და სუბიექტური იდეალიზმის ფორმებში.
1644-1911 წლებში მოდერნიზებული კონფუციანელობა განათლების ოფიციალური სისტემის საფუძველი გახდა. ჩინური ფილოსოფიური აზროვნება არსებითად შეიცვალა 1840-1842 წლებში დაწყებული ომის შემდეგ („ოპიუმის ომი“), რის შედეგადაც უცხოეთის აგრესიამ ჩინეთი ნახევრად კოლონიად აქცია.
ლიტერატურა
*
მოსკოვის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი (პოკროვსკის თავშესაფარი)
მოსკოვის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი (Храм Александра Невского) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ბასმანის რაიონში, ბაკუნინის ქუჩა 81/55-ში.
მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ალექსანდრე ნეველის სახელზე.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
მოსკოვის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი დაარსდა 1858 წელს პოკროვსკის თავშესაფარში. ახლადდაარსებულ ტაძარს კი უწოდეს ალექსანდრე ნეველის სახელი. წლის ბოლოსთვის ეკლესია აკურთხა მოსკოვისა და კოლომენსკის მიტროპოლიტმა ფილარეტმა (დროზდოვი). 1883 წელს შენობა გააფართოვეს. ტაძარს მიაშენეს ეგვტერი, რომელიც აკურთხეს ქსენია პეტერბურგელის სახელზე. ეგვტერი 7 ნოემბერს აკურთხა მოსკოვისა და კოლომენის პატრიარქმა ინოკენტმა (ბენიამინოვი). ქსენია იყო იმპერატორ ალექსანდრე III-ის ქალიშვილი, რომელიც წმინდანად შერაცხეს 1988 წელს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ადგილობრივ კრებაზე.
საბჭოთა ხელისუფლების ანტირელიგიური კამპანიის პერიოდში თავშესაფარი დახურეს. 1920 წელს მისი შენობა ეკლესიასთან ერთად გადაეცა ხალხს. თავშესაფრის შენობას იყენებდნენ საცხოვრებლად, აქვე განათავსეს ტექნიკუმი, ფაბრიკის საამქრო და ასევე ტექნო-სავაჭრო ცენტრი. 1998 წელს თავშესაფარი ეკლესიასთან ერთად მიაწერეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარს. ამავე წელს ტაძარში დაარსდა საპატრიარქო მეტოქი.
ამჟამად სადღესასწაულო დღეებში ტაძარში მიმდინარეობს ლიტურგია. მიმდინარეობს აღდგენითი სამუშაოები. ტაძრის წინამძღვარია არქიმანდრიტი დიონისე (შიშიგინი). ტაძარზე მიბმულ შენობაში განთავსებულია საკვირაო სკოლა და მოსკოვის საპატრიარქოს გამომცემლობის მაღაზია. ტაძრის დღესასწაულია ალექსანდრე ნეველის ხსენების დღე - 6 დეკემბერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
აბახაი
აბახაი, ოფიციალურად ხუნ ტაიჯი (დ. 28 ნოემბერი, 1592, მანჯურია — გ. 21 სექტემბერი, 1643, იქვე) — მანჯურიელთა ტომის ლიდერი, რომელიც 1636 წელს გახდა მანჯურიელების, მონღოლებისა და ჩინელების იმპერატორი და სათავე დაუდო ცინის დინასტიას.
აბახაი ნურხაცის მერვე ვაჟი იყო. მამის გარდაცვალების შემდეგ თავიდან მოიშორა მისი ძმები და ერთპიროვნული მმართველი გახდა. მრავალ წარმატებას მიაღწია სამხედრო ლიდერის უჩვეულო შესაძლებლობებით. ჯარს გაუძღვა მონღოლეთსა და კორეაში და აქაური სახელმწიფოები თავის ვასლებად გაიხადა. კორეიდან — ფულადი და სასურსათო მარაგების, ხოლო მონღოლეთიდან სამუშაო ძალისა და ცხენების გაზრდით გააუმჯობესა სამხედრო მანქანა, ცნობილი როგორც „შვიდი დროშა“. ოთხი ექსპედიციის შემდეგ მან, საბოლოოდ, შეძლო ადრე ჩინეთის კონტროლის ქვეშ მყოფი ამურის რეგიონის დამორჩილება ჩრდილოეთ მანჯურიაში. სამჯერ გაარღვია დიდი კედელი და ჩრდილოეთ ჩინეთში შეიჭრა.
რამდენადაც უფრო მეტი ჩინელი გადადიოდა მანჯურიელთა სამსახურში, მით უფრო ზუსტად ხდებოდა ჩინური ორგანიზაციული სტრუქტურის მოდელის გადმოღება. ჩინელი მრჩევლების რჩევით დაიწყო ჩინეთის დაპყრობა, თუმცა მანამ გარდაიცვალა, სანამ თავის მიზანს ბოლომდე მიიყვანდა. მისმა მმართველობამ საძირკველი გაუმყარა ჩინეთში მანჯურიელთა ხელისუფლებას. მისი გარდაცვალებიდან ერთი წლის შემდეგ მანჯურიელებმა მინის იმპერიის დედაქალაქი პეკინი აიღეს და მალევე ქვეყნის დანარჩენი ნაწილებიც დაიმორჩილეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 28 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1592 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1643 კატეგორია:ცინის დინასტიის იმპერატორები
იოანე ბოლქვაძე
იოანე ბოლქვაძე (დ. XVIII ს., ხულო ― გ. XIX, ხულო) ― ერთ-ერთი ბოლო ქართველი ქრისტიანი სასულიერო პირი ზემო აჭარაში.
ისტორია
აჭარაში ოსმალების გაბატონების შემდეგ, მღვდელი იოანე იყო ერთ-ერთი ბოლო ქრისტიანი ხულოელი, რომელმაც შეინარჩუნა სარწმუნოება და გარდაცვალებამდე მღვდლად მსახურობდა ხულოში. მღვდელი იოანეს ერთ-ერთმა შვილმა მიიღო ისლამი, გულდაწყვეტილ მამას შვილისათვის უთქვამს:
გამაჰმადიანებული შვილი მამის ნებას დაჰყოლია და ისე განსწავლულა, რომ თურქებს ყადობა მიუციათ. პირველი ყადი ბოლქვაძეების გვარში ის იყო. მღვდელი იოანე ბოლქვაძის გამაჰმადიანებული შვილის შთამომავლებს ეწოდათ ყადიოღლები (ყადის შვილები) ხოლო მათ სოფელს - ყადიოღლი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხულოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ბოლქვაძეები კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები
ულფ კირსტენი
ულფ კირსტენი (Ulf Kirsten; დ. 4 დეკემბერი, 1965) — გერმანელი ვეტერანი ფეხბურთელი. ასპარეზობდა თავდამსხმელის პოზიციაზე. 1993, 1997 და 1998 წლებში გახდა ბუნდესლიგის ბომბარდირი, 1994 წელს თასების თასის, ხოლო 1995 წელს — უეფას თასის ბომბარდირი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:დაბადებული 4 დეკემბერი კატეგორია:გერმანიის ნაკრების ფეხბურთელები
გლდანის ყორღანი
გლდანის ყორღანი — არქეოლოგიური ძეგლი თბილისის სოფელ გლდანში, სოფლის მახლობლად, მლაშე ტბის ჩრდილოეთით. სოფელ ნორიოსაკენ მიმავალი გზის მარცხენა მხარეს. მიეკუთვნება ადრინდელ ან შუა ბრინჯაოს ხანას. ყორღანი ქვამიწაყრილიანია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის არქეოლოგიური ძეგლები
კიმპულ-დრეპტი
კიმპულ-დრეპტი (Cîmpul Drept) — სოფელი მოლდოვაში, ლეოვის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 72 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 410 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლეოვის რაიონის სოფლები
ალბიტი
სქოლიო
კატეგორია:მინერალები
სლივნა
სლივნა (Slivna) — დასახლებული პუნქტი ცენტრალურ სლოვენიაში. მდებარეობს ლიტიას მუნიციპალიტეტში. ისტორიულად იყო შტირიის ნაწილი, დღეისთვის შედის ცენტრალური სლოვენიის სტატისტიკურ რეგიონში. დასახლებული პუნქტი წარმოადგენს სლოვენიის გეომეტრიულ ცენტრს.
სოფელში არის აგნესა რომაელის (სლოვ.: sveta Neža) სახელობის ეკლესია. ეს არის XIV საუკუნის ეკლესია, რომელიც XVII-XVIII საუკუნეების მიჯნაზე ბაროკოს სტილზე გადააკეთეს.
თიესტესი
250პქ|მინი|მარჯვნივ თიესტესი (Θυέστης) ბერძნულ მითოლოგიაში — პელოფსისა და ჰიპოდამეას ძე, ატრევსის ტყუპისცალი.
პელოფსის მოდგმა დაწყევლილი იყო მირტილოსის ვერაგული მკვლელობის გამო. თიესტესმა და ატრევსმა დედის, ჰიპოდამეას, ჩაგონებით მოკლეს ქრისიპოსი, პელოფსის და ნიმფა აქსიოქეს ვაჟი. შემდეგ გაიქცნენ მიკენში, სადაც მეფე ევრისთევსის კარს შეაფარეს თავი. როდესაც ევრისთევსი გარდაიცვალა, ძმები ერთმანეთს აეშალნენ მიკენის ტახტისათვის. თიესტესმა აცდუნა ატრევსის მეუღლე აეროპე და მისი დახმარებით მოჰპარა ძმას ოქროს საწმისიანი ბატკანი. წინასწარმეტყველება კი ასეთი იყო: ოქროს საწმისის მფლობელი გახდებოდა ტახტის მემკვიდრე. ზევსი ატრევსის მხარეს დადგა, თიესტესმა დატოვა მიკენი, მაგრამ მაინც არ მოისვენა. მან წააქეზა ატრევსის ვაჟი პლისთენესი, აღმდგარიყო მამის წინააღმდეგ. შეთქმულება გამომჟღავნდა, ატრევსმა დახოცა დამნაშავენი არ იცოდა რა, რომ მათ შორის იყო მისი ძეც.