cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ალისა ბატენბერგელი
დარჩენილი წლები
1960 წლიდან დაიწყო პრინცესა ალისას ჯანმრთელობის მდგომარეობის სერიოზული გაუარესება. უკვე 1967 წელს საბერძნეთში კიდევ ერთი სახელმწიფო გადატრიალება მოხდა და ათენში სამხედრო ხუნტის მმართველობა დამყარდა, რაც ალისას, როგორც სამეფო ოჯახის წევრის მდგომარეობას არასტაბილურსა და სახიფათოს ხდიდა. ამის გამო დედოფალ ელისაბედ II-ის ბრძანებით ალისას დაატოვებინეს საბერძნეთი და იგი ბრიტანეთში, ბაკინგემის სასახლეში გადაიყვანეს. მას ემიგრაციაში მალევე გაჰყვნენ საბერძნეთის მეფე კონსტანტინოს II და მისი ცოლი, დედოფალი ანა მარია დანიელი.
ალისამ უკანასკნელი წლები ბაკინგინგემის სასახლეში, ზრუნვასა და ფუფუნებაში გაატარა და გარდაიცვალა 1969 წლის 5 დეკემბერს, 84 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს 1969 წლის 10 დეკემბერს უინძრის სასახლის სამლოცველოში, თუმცაღა მოგვიანებით, 1988 წლის 3 აგვისტოს იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს იერუსალიმში მდებარე წმინდა მარიამ მაგდალინელის სახელობის მართლმადიდებლურ ეკლესიაში.
ბინგამსტაუნი
ბინგამსტაუნი (Binghamstown; An Geata Mór) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში, მალეტის ნახევარკუნძულზე, ქალაქ ბელმალეტთან ახლოს.
სქოლიო
კატეგორია:მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
მირ ალი ქაშქაი
მირ ალი სეიდალი ოღლუ ქაშქაი (Mirəli Seyidəli oğlu Qaşqay; დ. 7 იანვარი, 1907, განჯა — გ. 23 აპრილი, 1977, ბაქო) — აზერბაიჯანელი და საბჭოთა გეოლოგი, გეომორფოლოგიისა და სტრატიგრაფიის სფეროში მრავალი ნაშრომის ავტორი. მინერალოგიური საზოგადოების საპატიო წევრი, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის სრული წევრი. გეოლოგიურ-მინერაოგიურ მეცნიერებათა სფეროში სამეცნიერო სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის გეოლოგიის ინსტიტუტში გეოქიმიისა და მადნეულის მინერალოგიის დეპარტამენტების ზედამხედველი.
მირ ალი ქაშქაის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაშრომები მოიცავს აზერბაიჯანის მინერალოგიასა და პეტროლოგიას. ქაშქაი დაშქასანის რაიონში რკინა-კობალტისა და ალუნიტის დანალექებს შეისწავლიდა და ა. მამადოვთან ერთად ქალბაჯარიში ობსიდიანი და პერლიტის დანალექები აღმოაჩინა. ს. ალიევთან ერთად შეადგინა აზერბაიჯანის გეოთერმული რუკა და კავკასიური პირიტისა და ქალკოპირიტის ვულკანური წარმოშობის თეორია ჩამოაყალიბა. ქაშქაიმ შეისწავლა 1959 წელს ჩამოვარდნილი იარდიმლის მეტეორიტის ქიმიური და ფიზიკური მახასიათებლები.
ბიოგრაფია
მირ ალი ქაშქაი დაიბადა 1907 წლის 7 იანვარს, აზერბაიჯანის ქალაქ განჯაში. 1912 წელს ჩაირიცხა განჯის გიმნაზიაში. 1919 წელს მირ ალის დედა, ჰაბიბა ხანიმი და მისი ბიძა, ჯამილი, ყაჩაღებმა სახლში შეჭრისას მოკლეს, ხოლო მირ ალი დაშავდა. 1920 წელს მირ ალი ადგილობრივ თეატრში მსახიობი გახდა, შემდეგში კი ამ თეატრის დირექტორი. მირ ალის ოჯახი, რომელიც არსებობის მანძილზე საზრდოს მოკლებული იყო, მისი ხელფასის ამარად ცხოვრობდა. 1923 წელს მირ ალიმ განჯა დატოვა და ბაქოში გადასახლდა. 1924 წელს აზრბაიჯანის სახელმწიფო პოლიტექნიკურ ინსტიტუტის სამთო ფაკულტეტის გეოლოგიურ-საძიებო დეპარტამენტის მიმართულებაზე ჩაირიცხა. 1930 წელს, სწავლის დამთავრების შემდეგ მირ ალი ზაგლიკსკში ალუნიტის მინერალის გეოლოგიურ-საძიებო სამუშაოების დირექტორად დაინიშნა.
1930-1935 წლებში სწავლობდა აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის პეტროგრაფიულ ინსტიტუტში, მონაწილეობდა ჩრდილოეთ კავკასიის, აზერბაიჯანისა და ციმბირის ექსპედიციებში. ციმბირის ექსპედიციების შესახებ დაწერა სამი გამოკვლევა, რომელიც ბუნებრივი რესურსების ანალიზის საბჭოს რედაქტორობით აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობაში, პეტროგრაფიული ინსტიტუტის შრომებში დაიბეჭდა. 1934 წელს ქაშქაი აზერბაიჯანში ისთი-სუს მინერალურ წყაროებს სწავლობდა, საკანდიდატო დისერტაციისთვის მასალებს აგროვებდა. შემდეგში ეს მინერალური წყაროები მისი სამეცნიერო მოღვაწეობის ცალკე საკვლევი სფერო გახდა.
1935 წელს, მოსკოვში საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკათა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის გეოლოგიურ მეცნიერებათა ინსტიტუტის ექსპერტთა საბჭოს წინაშე ქაშქაიმ დისერტაცია წარმატებით დაიცვა. 1935-1936 წლებში პროფესორ პ.ი. ლებედიევის ხელმძღანელობით მუშაობდა მეცნიერ-ექსპერტად სსრ კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის გეოლოგიურ დეპარტამენტში. რუსეთში ყოფნის პერიოდში აზერბაიჯანელი მეცნიერის კვლევების მთავარი შედეგი იყო სამხრეთ ციმბირის, ჩრდილოეთ კავკასიისა და ალთაის უნაყოფო ტერიტორიების გეოლოგიური და გეოქიმიური რუკების შედგენა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აზერბაიჯანელი გეოლოგები კატეგორია:აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები
რუთ ფიშერი
მინი|რუთ ფიშერი რუთ ფიშერი (Ruth Fischer, ნამდვილი სახელი ელფრიდა აისლერი, Elfriede Eisler; დ. 11 დეკემბერი, 1895, ლაიფციგი, გერმანიის იმპერია — გ. 13 მარტი, 1961, პარიზი, საფრანგეთი) — გერმანელი პოლიტიკოსი და კომუნისტი, გერმანიის კომუნისტური პაარტიის ერთ-ერთი ლიდერი, მოგვიანებით კი ლენინბუნდის ლიდერი. 2010 წელს გასაჯაროებული დოკუმენტების მიხედვით, ფიშერი 8 წლის განმავლობაში ამერიკის დაზვერვის აგენტი იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 11 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1895 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1961 კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:გერმანელი კომუნისტები კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსი ქალები
ასტოვი
ასტოვი (Astove Island, Île Astove) — მარჯნის კუნძული ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ ნაწილში, რომელიც შედის სეიშელის გარე კუნძულების ალდაბრის კუნძულების ჯგუფში.
გეოგრაფია
მდებარეობს 38 კმ-ში სამხრეთ-აღმოსავლეთით ატოლ კოსმოლედოდან. კუნძულს აქვს დაახლოებით 6 კმ სიგრძე და 4 კმ სიგანე. ფართობი — 4,96 კმ². ლაგუნის ფართობი — 9,5 კმ². კუნძული იმითაა საინტერესო, რომ ეს ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვანი ატოლებიდანაა რომელშიც არსებობს მხოლოდ ერთი პატარა არხი, რომელიც აერთებს ლაგუნას ღია ზღვასთან. ეს ასევე ბუნების ერთ-ერთი ხელუხლებელი ადგილია.
ისტორია
რადგანაც სეიშელის კუნძულები მრავალი წლის განმავლობაში მეკობრეთა თავშესაფარი იყო, კუნძულებზე ადგილობრივი მოსახლეობის, უცხოელების და სეიშელის მთავრობის მიერ დღევანდლამდე გრძელდება მათ მიერ მიწაში ჩაფლული დიდი რაოდენობით ქურდობით მოპოვებული ძვირფასეულობების ძებნა. მაგრამ ისეთი ძვირფასი ნაპოვნი ნივთები, რომლებიც ყველასათვის ცნობილი გახდებოდა, საკმაოდ იშვიათია. ერთადერთი ოფიციალურად დაფიქსირებული ნაპოვნი საგანძური გახდა 1911 წელს კუნძულზე აღმოჩენილი 107 ვერცხლის მონეტა, რამდენიმე ჩანგალი და კოვზი და ბოცმანის საყვირი. 1972 წელს კუნძულზე იპოვეს 1760 წელს ჩაძირული პორტუგალიური გემის ღუზა. ეს რაიონი მთლიანად გადათხარეს და კიდევ აღმოაჩინეს რამდენიმე ოქროს და ვერცხლის ნაკეთობები.
აზიური ჟაბირუ
აზიური ჟაბირუ (Ephippiorhynchus asiaticus) — ფრინველი ყარყატისნაირთა რიგისა. ერთ-ერთია ორწევრიანი ნისკარტუნაგირა ჟაბირუების გვარიდან (Ephippiorhynchus).
აღწერა
აზიური ჟარიბუს სხეულის სიგრძეა 130-150 სმ, ფრთის შლილი — 230 სმ-მდე. მისი თავი, კისერი და საფრენი ბუმბული შავი ფერისა, დანარჩენი ბუმბული — თეთრი. ნისკარტი ასევე შავია, გრძელი ფეხები კი ღია წითელი. ფრინველის სქესის მიხედვით განსხვავდება თვალი ფერი: დედლებს თვალი ყვითელი აქვთ, მამლებს — ყავისფერი. ბარტყები ტანზე შეფერილნი არიან ღია ყავისფერი ბუმბულით, ფეხებზე — მუქი ყავისფერით. ფრენის დროს ჟარიბუ თავის გრძელ კისერს წინ ჭიმავს.
აზიური ჟარიბუ მოიცავს ორ ქვესახეობას:
გავრცელება
აზიური ჟარიბუ ერთადერთი ყარყატისნაირია, რომელიც სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაშია გავრცელებული. ბინადრობს სამხრეთ ინდოეთიდან ვიეტნამამდე. მისი გავრცელების უკიდურესი სამხრეთი საზღვარი — სამხრეთი ავსტრალია.
გამრავლება
აზიური ჟაბირუები ბუდეს აკეთებენ და კვერცხს სდებენ ჭაობებში და წყალსატევების ნაპირებზე აზიისა და ავსტრალიის ტროპიკულ ზონაში. ამ პერიოდში ისინი მცირე კოლონიებად ცხოვრობენ. ბუდის დიამეტრი 2 მ-მდე აღწევს. დედალი მასში დებს 3-5 კვერცხს. ორივე მშობელი რიგრიგობით კრუხობს და კვებავს ბარტყებს.
ხასიათი და ჩვეულებები
აზიურ ჟარიბუებს ახასიათებთ ცეკვის მსგავსი წარმოდგენები. მათი წყვილი დგება ერთმანეთის პირისპირ, შლიან ფრთებს და აფართხალებენ მის წვერებს სწრაფად, შემდეგ სულ უფრო წინ სწევენ თავებს, სანამ ერთმანეთს არ შეახებენ. ამის შემდგომ უკაკუნებენ ნისკარტებს და მიდიან. წარმოდგენა ვრცელდება დაახლოებით ერთი წუთი და იგი შეიძლება რამდენიმეჯერ განმეორდეს.
სტატუსი და კონსერვაცია
აზიური ჟარიბუ ფართოდაა განსახლებული და არ გამოირჩევა სიმჭიდროვით, რაც პოპულაციებს სრულფასოვან შეაფასებს აძნელებს. შრი-ლანკის საერთო პოპულაცია 50 ფრინველს ითვლის, იგი ასევე გაიშვიათდა ტაილანდში, მიანმარში, ლაოსსა და კამბოჯაში. სუნდალანდის რეგიონში აღნიშნული სახეობა სავარაუდოდ გადაშენდა. სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში თავმოყრილი მოსახლეობა დაახლოებით 1000 ფრინველზე ნაკლებია. 2011 წლის კვლევამ გამოავლინა, რომ პოპულაცია უტარ-პრადეშის შტატში სტაბილირდება, თუმცა შესაძლოა ფრინველთა რაოდენობის ზრდა შეაყოვნოს მშრალი წლების რაოდენობის მომატებამ ან მიწის გამოყენების შეცვლამ, რაც ამცირებს გამრავლებისუნარიან წყვილებს.
ავსტრალიის მოსახლეობა ოპტიმისტურად შეფასებულია დაახლოებით 20,000 ფრინველს, ხოლო უფრო კონსერვატიული შეფასებით დაახლოებით 10,000 ფრინველს მოიცავს. ეს სახეობა ითვლება გადაშენების საფრთხის ქვეშ მყოფად (პირველ რიგში წყლის ჰაბიტატის დაბინძურების, მისი ამოშრობის, ელექტრო სადენებთან შეჯახების, გადაჭარბებული რაოდენობის თევზის ჭერის, ნადირობის და ბუდობის ადგილებში ადამიანთა შეჭრის გამო).
სქოლიო
კატეგორია:ნისკარტუნაგირა ჟაბირუები
სუიძეი
იმპერატორი სუიძეი (绥靖天皇; დ. ძვ. წ. 669 — გ. ძვ. წ. 548) — იაპონიის მეორე ლეგენდარული იმპერატორი ძვ. წ. 581 — ძვ. წ. 549 წლებში.
ბიოგრაფია
სანდო ინფორმაცია მისი დაბადების, გარდაცვალების და მმართველობის შესახებ არ მოიპოვება. ამის გამო ისტორიკოსების მიერ სუიძეი მოიხსენიება, როგორც „ლეგენდარული იმპერატორი“, რაც სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ ის არ არსებობდა. მეცნიერები სინანულს გამოთქვამენ, რომ დღეისათვის არ არსებობს საკმარისი მონაცემები მის შესახებ კვლევა-ძიების ჩასატარებლად.
კოძიკიში და ნიჰონ შოკიში ნახსენებია მისი სახელი და გენიოლოგია. იაპონელები აღიარებენ სუიძეის არსებობის ფაქტს და უვლიან იმპერატორის საფლავს. მიჩნეულია, რომ იგი იყო რვა იმპერატორიდან ერთ-ერთი, რომლზეც არ დაწერილა რაიმე ლეგენდა. ეს იმპერატორები ასევე ცნობილები არიან, როგორც „რვა არადარეგისტრირებული მონარქი“ (欠史八代).
ძიენი წერდა, რომ სუიძეი იყო იმპერატორ ძიმუს ვაჟი და ის მართავდა „ტაკაოკა ნო მიას“ სასახლიდან კაცურაგის, რომელსაც მოგვიანებით მოიხსენიებენ, როგორც იამატოს პროვინციას.
იმპერატორის გარდაცვალების შემდგომი სახელი სიტყვასიტყვით ნიშნავს „ბედნიერ ჯანმრთელ სამყაროს“. საკამათო არ არის, რომ ფორმით ეს სახელი ჩინურია, ხოლო მნიშვნელობით ბუდისტური, რაც მიანიშნებს იმაზე, რომ სახელი მოფიქრებულია იმპერატორის გარდაცვალებიდან ასი წლის შემდეგ. შესაძლებელია ეს მოხდა იმ დროს, როცა ლეგენდა იამატოს დინასტიის წარმოშობის შესახებ შეგროვილ იქნა და დაიწერა კოძიკიში.
დანამდვილებით შეიძლება ითქვას, რომ სუიძეის მმართველობა თარიღდება ძვ. წ. IV საუკუნის დასაწყისით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 669 კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 548 კატეგორია:იაპონიის მითური იმპერატორები
განის დროშა
განის დროშა — განის ეროვნული სიმბოლო გერბთან და ჰიმნთან ერთად.
სახელმწიფო დროშა შედგება პანაფრიკანული ფერებისაგან — წითელი, ყვითელი და მწვანე. განა, როგორც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ პირველი დამოუკიდებელი სახელმწიფო გახდა ამ ფერების დამაარსებელი. აფრიკის მოგვიანებით დამოუკიდებლობამოპოვებული ბევრი სხვა ქვეყანა განას დროშაში ხედავდა მაგალითს და ირჩევდა მსგავს ფერებს საკუთარი დროშისათვის, რათა გამოეხატათ პანაფრიკანული იდეა. ჯერ კიდევ XIX საუკუნეში ეს ფერები გამოიყენებოდა ეთიოპიაში — პირველ დამოუკიდებელ აფრიკულ სახელმწიფოში, თუმცა მაშინ ჯერ კიდევ არ იყო ის პანაფრიკანული სიმბოლოები.
დროშის ავტორია თეოდოსია სალომე ოკო და გამოხატავს შემდეგს: წითელი ფერი სისხლის სიმბოლოა, რომელიც დაიღვარა თავისუფლებისათვის ბრძოლაში; ყვითელი ფერი გამოხატავს ქვეყნის სიმდიდრეს ( უკვე ძველი სახელწოდება ოქროს ნაპირის სამეფო მიანიშნებს ამაზე); მწვანე ფერი ასოცირდება ქვეყნის მწვანე საფართან — ტყეებსა და ველებთან.
შავი ხუთქიმიანი ვარსკვლავი დროშის შუაგულში ემსახურება აფრიკული თავისუფლების მეგზურობის (პირველობის) იდეას. ხშირად მას არასწორად გამოსახავენ. ვარსკვლავი უნდა ებჯინებოდეს როგორც ზედა, ისე, ქვედა ზოლს. დროშა ოფიციალურად იქნა მიღებული 1957 წელს, 6 მარტს. 1964 წლის 1 იანვარს ყვითელი ზოლი შეიცვალა თეთრით. 1966 წლის 28 თებერვალს აღადგინეს სახელმწიფო დროშის პირვანდელი ვარიანტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები კატეგორია:განის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:ეროვნული სიმბოლოები
სემეის საერთაშორისო აეროპორტი
სემეის საერთაშორისო აეროპორტი (IATA: PLX, ICAO: UASS) — საერთაშორისო აეროპორტი ყაზახეთში. მდებარეობს ქალაქ სემეიდან სამხრეთ-დასავლეთით 10 კმ-ში.
ტურლოხი (მეიოს საგრაფო)
ტურლოხი (Turlough; tuar lach, „მშრალი ადგილი“) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. კასლბარიდან დაშორებულია 6 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ჟერსონი (ფეხბურთელი)
სანაკრებო კარიერა
1961–1972 წლებში ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 70 შეხვედრას ატარებს და 14 ბურთი გააქვს.
მსოფლიო ჩემპიონატებზე
ჟერსონმა მსოფლიო ჩემპიონატების 5 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და ერთი ბურთი გაიტანა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 11 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:ბრაზილიელი ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ფლამენგოს ფეხბურთელები კატეგორია:ბოტაფოგოს ფეხბურთელები კატეგორია:სან-პაულუს ფეხბურთელები კატეგორია:ფლუმინენსეს ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1966 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1970 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
ტომას რემენგესაუ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პალაუს პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 28 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1956
ტიალინგ კუპმანსი
სქოლიო
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ეკონომიკაში კატეგორია:ამერიკელი ეკონომისტები კატეგორია:ნიდერლანდელი ეკონომისტები კატეგორია:ამერიკის ეკონომიკური ასოციაციის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1910 კატეგორია:გარდაცვლილი 1985
პაულ კუმერი
პაულ კუმერი (Paul Kummer; დ. 22 აგვისტო, 1834, ცერბსტი — გ. 7 დეკემბერი, 1912, მიუნდენი) — გერმანელი მიკოლოგი, პედაგოგი და ევანგელისტი მღვდელი, გერმანის მიკოლოგიური საზოგადოების წევრი, რომელიც ცნობილი გახდა, პირველ რიგში, მიკოლოგიურ ნომენკლატურაში შეტანილი წვლილით.
მისი სტანდარტული საავტორო ბოტანიკური შემოკლებაა P.Kumm.
ბიბლიოგრაფია
კატეგორია:გერმანელი მიკოლოგები
მარგაო
ალტ=მარგაოს მუნიციპალიტეტის შენობა|მინი|მარგაოს მუნიციპალიტეტის შენობა ალტ=თანამედროვე მარგაო|მინი|თანამედროვე მარგაო მარგაო (ინგლ. Margao, კონკანი: मडगांव) —სიდიდით მეორე ქალაქი გოას შტატში. მდებარეობს კოლვასა და ბენაულიმის პოპულარული სანაპიროებიდან 6 კილომეტრზე. იგი განლაგებულია მდინარე სალის ნაპირზე და წარმოადგენს   სამხრეთ გოას რაიონის ადმინისტრაციულ ცენტრს. მოსახლეობის რაოდენობით მეორე ადგილზეა შტატში ვასკოს შემდეგ.
ეკონომიკა
მარგაო გოას კომერციული დედაქალაქია. ქალაქს ზოგჯერ მადგაონს უწოდებენ. იგი გამოირჩევა კარგი ხარისხის გზებით, სარკინიგზო და საგზაო კომუნიკაციების განვითარებული ქსელით. მარგაო ითვლება გოას ნაყოფიერ რეგიონად და მსხვილ მიწის მესაკუთრეთა რამდენიმე დიდი ოჯახის სამფლობელოა.
ისტორია
ალტ=მუნიციპალური პარკი|მინი|მუნიციპალური პარკი ალტ=სულიწმინდის ეკლესია- მარგაო|მარცხნივ|მინი|სულიწმინდის ეკლესია- მარგაო ალტ=პანდავას გამოქვაბულები|მინი|პანდავას გამოქვაბულები მონტეს სამლოცველოდან, რომელიც 1820 წელს პატარა მწვერვალზე აშენდა, იშლება ქალაქის ხედი.. გაქრისტიანებიდან მოკლე პერიოდში, მარგაოში იეზუიტებმა 1564 წელს ააგეს ეკლესია, რომელიც 10 წლის შემდეგ მუსლიმებმა გაანადგურეს. 1645-დან 1675 წლამდე პერიოდში მის ადგილას აშენდა სულიწმინდის ეკლესია. მის წინ მდებარეობს მართკუთხა პარკი მანგოს ხეებით. მარგაოში მაისის ბოლო კვირას აღინიშნება სულიწმინდის დღე. ადგილობრივები ამ დღეს გამოფენაზე ყიდულობენ გამხმარ თევზს, კრევეტებს და ხახვს.
მარგაოს ერთ-ერთი მთავარი ღირსშესანიშნაობაა პანდავას გამოქვაბულები, რომლებიც მდებარეობს აგუემ ალტოში, წმინდა სებასტიანის სამლოცველოსთან. გამოქვაბულები კლდეში იქნა ამოკვეთილი ახალი წელთაღრიცხვის   მე-5-6 საუკუნეებში. პანდავას გამოქვაბულებთან დაკავშირებულია სხვადასხვა მისტიკური ისტორია. არსებობს ვერსია, რომ ის   ბუდისტი ბერების ქმნილებაა. გამოქვაბულებს აქვს ფრესკებით მოხატული ხუთი "დარბაზი", რომელთაგან ზოგი შეიცავს VII საუკუნის წარწერებს. გამოქვაბულები შრი რუდრეშვარის ტაძრიდან 100 მეტრშია. ქალაქ არვალემის მახლობლად მდებარე  ჩანჩქერი  ამ ადგილების ერთ-ერთი ულამაზესი სანახაობაა.
მარგაოს სამხრეთით, შტატის სამხრეთ ნაწილში აგებული ინდუისტური ტაძრები  ინდუისტური პანთეონის მთავარ ღმერთებს ეძღვნებათ: ღმერთ შივას, განეშას და დედა ქალღმერთ დურგას, რომლებსაც ადგილობრივი მოსახლეობა დიდ პატივს სცემს.
ტრანსპორტი
ალტ=მარგაოს რკინიგზის სადგური|მინი|მარგაოს რკინიგზის სადგური ქალაქში ჩასვლა  შესაძლებელია მატარებლით   ბომბეიდან (მუმბაი) და ბანგალორიდან. მარგაოში მდებარეობს გოას მთავარი რკინიგზის სადგური, სადაც დადიან მატარებლები დელიდან და ქვეყნის სხვა ნაწილებიდან.
უახლოესი აეროპორტია გოას საერთაშორისო აეროპორტი (დაბოლიმის აეროპორტი), რომელიც მარგაოდან მდებარეობს 23 კილომეტრზე.
დემოგრაფია
მამაკაცები ქალაქის მოსახლეობის 51% -ს შეადგენენ, ხოლო ქალები- 49%-ს. წერა – კითხვის საშუალო მაჩვენებელი ქალაქში  76% –ია, რაც 59,5% –ზე მაღალია. მამაკაცთა წიგნიერების მაჩვენებელი  79%-ია, ხოლო ქალების -73%. მარგაოში მოსახლეობის 11% 6 წლამდე ასაკისაა.
კლიმატი
ზაფხულში ჰაერის ტემპერატურა 40 ° C- ს აღწევს, ზამთარში კი იგი 20 ° C - 32 ° C- ს შორის მერყეობს. მუსონური პერიოდი ივლისიდან სექტემბრამდეა და ხასიათდება უხვი ნალექითა და ქარით.
სქოლიო
კატეგორია:ინდოეთის ქალაქები კატეგორია:ინდოეთის შტატები კატეგორია:გოას შტატის ქალაქები
ჰენრიხ მხითარიანი
ჰენრიხ მხითარიანი (Հենրիխ Մխիթարյան; დ. 21 იანვარი, 1989) — სომეხი ფეხბურთელი. იტალიური „რომასა“ და სომხეთის ნაკრების შემტევი ნახევარმცველი.
პირადი ცხოვრება
ჰენრიხ მხითარიანი პოლიგლოტია, იცის 6 ენა: სომხური, ინგლისური, რუსული, გერმანული, ფრანგული და პორტუგალიური.
2012 წელს მიენიჭა ერევნის საპატიო მოქალაქის წოდება.
ფეხბურთელზე განსაკუთრებულად იმოქმედა მამის სიკვდილმა, რომელიც მას მრავალ საჭირო პროფესიულ რჩევას აძლევდა. ამბობენ, რომ მათი სათამაშო სტილი ძალიან ჰგავს ერთმანეთს. მხითარიანის თქმით მას სჯერა, რომ მამამისი ისევ ცოცხალია:
საფეხბურთო კარიერის დასრულების შემდეგ მხითარიანი აპირებს გახდეს სპრინტერი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:სომეხი ფეხბურთელები კატეგორია:დონეცკის შახტარის ფეხბურთელები კატეგორია:დორტმუნდის ბორუსიას ფეხბურთელები კატეგორია:დონეცკის მეტალურგის ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:მანჩესტერ იუნაიტედის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 21 იანვარი კატეგორია:რომას ფეხბურთელები
მიკროფილამენტები
მიკროფილამენტები — მყარი ჩხირები 7 ნანომეტრი დიამეტრით. მათ ასევე აქტინის ფილამენტებსაც უწოდებენ, რადგან ისინი აგებულია გლობალური ცილის, აქტინის მოლეკულებისაგან. მიკროფილამენტი არის აქტინის სუბერთეულების დაგრეხილი ორმაგი ჯაჭვი.
გარდა იმისა, რომ მიკროფილამენტები სწორხაზოვანი ბოჭკოების სახით არსებობენ, მათ ასევე შეუძლიათ წარმოქმნან სტრუქტურული ქსელები. ეს შესაძლებელია ისეთი ცილების არსებობის გამო, რომლებიც აქტინის ფილამენტის გვერდის გასწვრივ არიან დაკავშირებული. ისინი ახალ ფილამენტს აძლევს იმის საშუალებას, რომ იგი ტოტის სახით გაიჭიმოს.
მიკროფილამენტები ყველა ეუკარიოტულ უჯრედშია ნანახი. მიკრომიალკების შეკუმშვა-მედეგი ფუნქციისაგან განსხვავებით, ციტოჩონჩხში მიკროფილამენტების სტრუქტურული როლი არის დაჭიმულობის წარმოქმნა. მათი მიერ პლაზმური მემბრანის შიგნით სამგანზომილებიანი ქსელის წარმოქმნა, უჯრედს ფორმის შენარჩუნებაში ეხმარება. ეს ქსელი უჯრედის ქერქს აძლევს ნახევრად მყარი გელის კონსისტენციას, განსხვავებით ციტოპლაზმის შიდა, უფრო თხევადი მდგომარეობისაგან.
ცხოველურ უჯრედებში, რომლებიც სპეციალიზებულია პლაზმური მემბრანის გავლით ნივთიერებათა ტრანსპორტირებისათვის, როგორიცაა კუჭ-ნაწლავის უჯრედები, მიკროფილამენტების კონები წარმოქმნიან მიკროხაოების გულს (ბირთვს). მიკროხაოები ნაზი გამონაზარდებია, რომლებიც უჯრედის ზედაპირის ფართობს ზრდიან. მიკროფილამენტები კარგად არის ცნობილი უჯრედის მოძრაობაში მათი მონაწილეობის გამო: განსაკუთრებით, როგორც კუნთოვანი უჯრედების შემკუმშავი აპარატის ნაწილი. კუნთოვანი უჯრედის სიგრძის გასწვრივ აქტინის ათასობით ფილამენტია ჩამწკრივებული ერთმანეთის პარალელურად. მათ შორის კი მოთავსებულია უფრო მსხვილი ფილამენტები, რომლებიც წარმოქმნილია ცილა მიოზინისაგან. მიოზინი მოქმედებს როგორც სატრანსპორტო ცილა იმ გამონაშვერების (მხრების) მეშვეობით, რომლებიც აქტინის ფილამენტების გასწვრივ დაიარებიან. კუნთოვანი უჯრედების შეკუმშვა ხდება აქტინისა და მიოზინის ფილამენტების ერთმანეთის გასწვრივ სრიალის შედეგად, რაც უჯრედს ამოკლებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბიოლოგია
მერლინი
მერლინი (Myrddin) — ლეგენდარული პერსონაჟი, უფრო მეტად ცნობილი, როგორც ჯადოსანი მეფე ართურის ლეგენდებიდან და შუასაუკუნოვანი უელსური პოეზიიდან. პირველად ნახსენებია ჯეფრი მონმაუთელის ნაშრომში „Historia Regum Britanniae“ (დაახლ. 1136) და შთაგონებულია რამდენიმე მანამდე არსებული ისტორიული თუ ლეგენდარული პიროვნებით. თავად ჯეფრის ნამუშევრებში გაერთიანებულია ორი ელემენტი. პირველია ამბები მირდდინ ვილტზე (მერლინუს კალედონენსისზე). იგი იყო ჩრდილო-ბრიტონელი წინასწარმეტყველი, რომელსაც მეფე ართურთან კავშირი არ ჰქონია. მეორეა თქმულებები რომაულ-ბრიტანული ომების მხედართმთავარ ამბროსიუს აურელიანუსზე. ასე ჯეფრიმ შექმნა შერწყმული მერლინ ამბროსიუსი (Myrddin Emrys). თქმულებების მიხედვით, მერლინი დასაფლავებულია საფრანგეთში, პემფონტის ტყეში.
იოკასტე
იოკასტე ან ეპიკასტე — მენეკევსის ასული, თებეს მეფის ლაიოსის მეუღლე, ოიდიპოსის დედა (შემდგომ უკვე ცოლი). იმის შიშით, რომ შვილი მოკლავდა და ტახტს წაართმევდა, ლაიოსმა ბრძანა ყრმისათვის ფეხები გაეხვრიტათ და კითერონის მთებში გადაეგდოთ. ოიდიპოსი მწყემსებმა იპოვეს და კორინთოს მეფეს პოლიბოსს მიჰგვარეს. უშვილო პოლიბოსმა ოიდიპოსი იშვილა და გაზარდა. როცა ოიდიპოსმა წინასწარმეტყველებისგან გაიგო, რომ მამას მოკლავდა და დედას ცოლად შეირთავდა, სახლიდან გაიქცა. გზად მას ერთი დიდებული შემოხვდა, რომელთანაც შეკამათება მოუვიდა და შემოაკვდა. ამის შემდეგ, ოიდიპოსი თებეში ჩავიდა და სფინქსი დაამარცხა, რის გამოც იგი თებეში გაამეფეს და ცოლად შერთეს იოკასტე — საკუთარი დედა. იოკასტეს და ოიდიპოსს ოთხი შვილი, ორი ვაჟი (ეტეოკლე და პოლინიკე) და ორი ქალიშვილი (ანტიგონე და ისმენე) შეეძინათ. როცა იოკასტემ გაიგო რომ წინასწარმეტყველება ახდა, მან თავი ჩამოიხრჩო.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია
იური ჯორკაეფი
იური ჯორკაეფი (Youri Djorkaeff დ. 9 მარტი, 1968, ლიონი) — ფრანგი ფეხბურთელი, საფრანგეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ყოფილი ფეხბურთელი. ნაკრებთან ერთად მოგებული აქვს მსოფლიოს (1998) და ევროპის (2000) ჩემპიონატები. 1994 წელს გახდა საფრანგეთის ჩემპიონატის ბომბარდირი.
ქალაზიონი
ქალაზიონი (χαλάζιον; ქსალაზიონ — „კაკლისებრი სიმკვრივე“) — ქუთუთოს კიდის და ქუთუთოს ხრტილის ქრონიკული (განსხვავებით ჯიბლიბოს მწვავე პროცესისგან) პროლიფერაციული ანთება, რომელიც ვითარდება მეიბომის ჯირკვლის გარშემო და მისივე კაფსულითაა დაფარული. დაავადება იწყება მეიბომის ჯირკვლის სანათურის მექანიკური დახშობისას, რის გამოც გამომუშავებული სეკრეტი გროვდება და თანდათან იწვევს გარშემო ქსოვილების ანთებას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თვალის დაავადებები
პრიპიჩენი-კურკი
პრიპიჩენი-კურკი (Pripiceni-Curchi) — სოფელი მოლდოვაში, რეზინის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 178 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 333 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეზინის რაიონის სოფლები
პირინი
პირინი, პირინ-პლანინა (Пирин) — მთის მასივი ბულგარეთის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. სამხრეთი შტოქედები საბერძნეთის ტერიტორიაზეა. გადაჭიმულია ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ სტრუმისა და მესტის ხეობებს შორის დაახლოებით 80 კმ სიგრძეზე. სიმაღლე 2914 მ-მდე (მთა ვიხრენი). აგებულია მეტწილად გრანიტებით, კრისტალური ფიქლებითა და მარმარილოთი. თხემურ ზონაში რელიეფის ალპური ფორმებია. წყალგამყოფი სივრცეები გაპენეპლენებულია; ფერდობები ციცაბოა, ღრმად არის დანაწევრებული მდინარეთა ხეობებით, მთისძირშია მრავალრიცხოვანი თერმული წყაროები. ატმოსფერული ნალექების რაოდენობა 600-1000 მმ წელიწადში. ხეობებში არის ტბები. 2000 მ-მდე მთის ტყეებია, უფრო მაღლა — ფიჭვნარი და მთის მდელოა. ხე-ტყის დამუშავება. განვითარებულია მეცხოველეობა. ტურიზმი. პირინის მთების გარკვეული ნაწილი უკავია პირინის ეროვნულ პარკს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის ქედები კატეგორია:საბერძნეთის ქედები
თამაზ დალაქიშვილი
თამაზ არქიფოს ძე დალაქიშვილი (დ. 22 სექტემბერი, 1937, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (2005).
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია (1961). მუშაობდა „საქქალაქმშენსახპროექტში“ (1961–1964), თბილისის ზონალურ საპროექტო-ექსპერიმენტულ ინსტიტუტში (1964–1965; 1969–1981), „თბილქალაქპროექტში“ (1982–1990). 1991–1997 იყო საქართველოს არქიტექტორთა კავშირის შემოქმედებით-საწარმოო გაერთიანება „არქფონდის“ მთავარი მხატვარ-დიზაინერი. ძირითადი ნამუშევრები: დასახლება დებელე გვინეის რესპუბლიკაში (გ. ბერიძესთან, დ. გრძელიძესა და კ. ხატიაშვილთან ერთად; 1971–74), ენგურჰესის მშენებელთა საცხოვრებელი სახლი თბილისში, ჭავჭავაძის გამზირზე (გ. ბიჭიაშვილთან, ზ. კოპალაძესა და ო. დარჩიევთან ერთად; 70-იანი წწ.), ჰიდრომშენებელთა დასახლება ვიეტნამში მდ. დაზე (ა. ღოღობერიძესთან, ა. ჯაფარიძესა და ა. ქურდიანთან ერთად; 1976–1981); ბავშვთა საგანმანათლებლო-კულტურული ცენტრი ნასოფლარ ავენისში (ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი; ბ. გოცირიძესთან, ი. ვაჩეიშვილთან, დ. თოფურიძესა და ა. ჯაფარიძესთან ერთად, 1987; საქართველოს არქიტექტურის I საერთაშორისო ბიენალე, გრან-პრი, 1988); საქართველო-ბულგარეთის საზოგადოებრივ-კულტურული ცენტრი ქ. სოფიაში (თანაავტორი ა. ჯაფარიძე, 1988); არტ-ბიზნესცენტრი თბილისში, კ. აფხაზის ქუჩაზე (თანაავტორი ა. ბახტაძე, 1997).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები
კორეის სამი სამეფო
მინი|კორეის სამი სამეფო V საუკუნეში კორეის სამი სამეფო — ადრეფეოდალური სამი სახელმწიფო, რომელიც ძვ.წ. I-დან ახ.წ. VII საუკუნემდე იკავებდა კორეის ნახევარკუნძულსა და მანჯურიას. ეს სამეფოებია: კოგურიო, პექჩე, და სილა. ისინი ჩინელი დამპყრობლების წინააღმდეგ იბრძოდნენ. ე.წ სამი სამეფოს პერიოდში და უფრო ადრე აქ ასევე არსებობდაა სხვა მცირე დასახლებები და სამეფოები, მათ შორისაა: კაია, ტონიე, ოქჩო, პუიო, ოსანი, ტამნა და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კორეის ისტორია
მთვარის გარშემო
„მთვარის გარშემო“ (Autour de la Lune) — ფრანგი მწერლის, ჟიულ ვერნის სამეცნიერო ფანტასტიკური ჟანრის რომანი, გამოიცა 1870 წელს. იგი გაგრძელებაა რომანის „დედამიწიდან მთვარემდე“.
სიუჟეტი
მას შემდეგ რაც კაპიტანი ნიკოლი, იან ბარბიკენი და მიშელ არდანი ყუმბარით მთვარისკენ გაისროლეს, მათი ბედი დაახლ. 10 დღის განმავლობაში უცნობი რჩება, მაგრამ დედამიწიდან მთვარემდე-ს ბოლოს ცნობილი ხდება, რომ ყუმბარამ მთვარეს ვერ მიაღწია, თუმცა ისე ახლოს ჩაუქროლა მას, რომ მის თანამგზავრად იქცა. ასე სრულდება დედამიწიდან მთვარემდე.
რომანში მთვარის გარშემო, მოქმედება იწყება ნიკოლის, ბარბიკენისა და არდანის ყუმბარაში ჩაჯდომით. მალე კოლუმბიადიდან ყუმბარას გაისვრიან და იგი დედამიწას გასცილდება. მოგზაურებს თან ჰყავთ ორი ძაღლი - სატელიტი და დიანა. კოლუმბიადიდან გასროლის დროს, ხვადმა, ანუ სატელიტმა თავი მიარტყა ყუმბარის ზედა ნაწილს და თავი გაუსკდა. რამდენიმე დღიანი ავადმყოფობის შემდეგ, იგი დაიღუპება.
ამასობაში, მოგზაურები გამგზავრებიდან ცოტა ხნის შემდეგ წააწყდებიან დედამიწის მეორე თანამგზავრს, ბოლიდს, რომლის არსებობასაც რამდენიმე მეცნიერი ამტკიცებდა. ეს ბოლიდი მომავალში მათ მოგზაურობაზე მნიშვნელოვან გავლენას იქონიებს. მანამდე კი ისინი ამას ვერ მიხვდებიან და ჩვეულებრივად განაგრძობენ ყუმბარაში ცხოვრებას.
ყუმბარამ მთვარეს 5 დეკემბერს, შუაღამისას უნდა მიაღწიოს. ნელ-ნელა ყუმბარა მთვარეს უახლოვდება, მაგრამ იან ბარბიკენი მიხვდება, რომ ყუმბარა გადაიხარა და მთვარეზე აღარ დაეცემოდა. მართალია, ყუმბარა განაგრძობს მთვარესა და მას შორის მანძილის შემცირებას, მაგრამ ბარბიკენი ამტკიცებს, რომ ყუმბარა მთვარეზე არ დაეცემა. თავდაპირველად, იგი ამის მიზეზს ვერ ასახელებს, ხოლო შემდეგ მიხვდება, რომ იმ ბოლიდმა ყუმბარა მიიზიდა და ამიტომ ასცდა იგი გზას მთვარისაკენ.
ყუმბარა მთვარის მიზიდულობის არეში მოხვდება. სწორედ ამ დროს იწყება ჩვენი მოგზაურების უჩვეულო მოგზაურობა მთვარის გარშემო. ისინი ერთ წრეს დაარტყამენ მთვარეს, მაგრამ კვლავ აწუხებთ კითხვა: როდემდე უნდა იყონ ასე?
საბოლოოდ, ყუმბარა დედამიწაზე დაბრუნდება და შუაგულ ოკეანეში ჩავარდება. მგზავრები უვნებლად გადარჩებიან და გამოქვეყნდება ბარბიკენის მიერ დაწერილი „მოგზაურობის ჩანაწერები“. მართალია, მათ მთვარემდე ვერ მიაღწიეს, თუმცა მასზე ძალიან ბევრი რამ გაიგეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჟიულ ვერნის რომანები კატეგორია:1870 წლის რომანები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკური რომანები კატეგორია:ფრანგული რომანები
გიორგი ბაგრატიონ-დავითაშვილი
გიორგი ბაგრატიონ-დავითაშვილი (დ. 26 ივლისი, 1945, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 24 სექტემბერი, 2019, თბილისი) — ქართველი ეთნოლოგი, არქიტექტორი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
ბიოგრაფია
გიორგი ბაგრატიონ-დავითაშვილი დაიბადა 1945 წლის 26 ივლისს, თბილისში. დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი, არქიტექტორის სპეციალობით. შრომითი საქმიანობა დაიწყო 1967 წელს, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტში. წლების მანძილზე, როგორც არქიტექტორი, მონაწილეობდა ეთნოგრაფიულ ექსპედიციებში, აფიქსირებდა ტრადიციული არქიტექტურისა და ხალხური გამოყენებითი ხელოვნების ძეგლებს.
აკადემიკოს გიორგი ჩიტაიას ხელმძღვანელობით მოამზადა და 1986 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია, რომელიც ეძღვნებოდა ქართველ მთიელთა საცხოვრებლის ინტერიერის პრობლემებს.
მთელი ამ წლების მანძილზე გიორგი ბაგრატიონ-დავითაშვილი სამეცნიერო-კვლევით მუშაობასთან ერთად ეწეოდა აქტიურ შემოქმედებით ცხოვრებას. მისი, როგორც მხატვრის ინტერესების სფერო მოიცავდა სახვითი ხელოვნების სხვადასხვა ჟანრების ფართო სპექტრი: ფერწერა, გრაფიკა, პლაკატი, სამეცნიერო ილუსტრაცია, სასაქონლო ნიშანი, ემბლემა, პიქტოგრამა და სხვ.
პუბლიკაციები
იგი ავტორია 60-ზე მეტი სამეცნიერო და სამეცნიერო-პოპულარული პუბლიკაციისა, არქიტექტურის, დიზაინისა და ხალხური გამოყენებითი ხელოვნების პრობლემებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები კატეგორია:ქართველი ეთნოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:დაბადებული 26 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 24 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2019
ელოხოვოს საკათედრო ტაძარი
ელოხოვოს საკათედრო ტაძარი (Кафедра́льный собо́р в Елохове) — მართლმადიდებლური მონასტერი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. 1938-1991 წლებში იყო საკათედრო. 1991 წლიდან მოსკოვის საქალაქო ეპარქიის საკათედრო ტაძარია. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნათლისღების სახელზე, ხოლო ეგვტერები ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა (ჩრდილოეთის) და ხარების დღესასწაულის (სამხრეთის) სახელზე.
ტაძარი არის მოსკოვის პატრიარქების სერგისა და ალექსი II-ის განსასვენებელი.
ისტორია
მოსკოვის საეკლესიო ტრადიციის მიხედვით მოსკოვისპირეთის სოფელ ელოხოვოში 1469 წელს დაიბადა მოსკოველი სალოსი ბერი ბასილი სალოსი.
ცნობილია, რომ პირველი ქვის ტაძარი ხის ტაძრის ადგილზე ააგეს 1717-1722 წლებში. 1790-1792 წლებში მიაშენეს სატრაპეზო, ეგვტერებით (ხარებისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის) და სამრეკლო. 1799 წელს ამ ეკლესიაში მოინათლა ალექსანდრე პუშკინი.
1837 წელს ძველი ეკლესია დაშალეს, ხოლო მის ადგილზე 1845 წელს არქიტექტორმა ევგრაფ ტიურინმა შექმნა ხუთგუმბათიანი ტაძრის შენობა. ეკლესიის კურთხევა შედგა 1853 წლის 18 ოქტომბერს - აღასრულა მოსკოვისა და კოლომენის მიტროპოლიტმა ფილარეტმა (დროზდოვი). 1889 წელს სატრაპეზო მიაშენა არქიტექტორმა პეტრე ზიკოვმა. 1929 წელს გუმბათის ფერწერა განაახლა არქიტექტორმა ივან კუზნეცოვმა. 1925 წელს მირქმის ლიტურგია აღავლინა პატრიარქმა ტიხონმა.
ტაძარი არასოდეს არ დახურულა, თუმცა ხან-გამოშვებებით იხურებოდა ადმინისტრაციული წესრიგისათვის. 1941 წლის 22 ივნისს ლიტურგიის დასრულბის შემდეგ ხელისუფლებამ მიიღო დახურვის გავაწყვეტილება, მაგრამ ეს ვერ ასრულდა, რადგან სწორედ ამავე დღეს დაიწყო დიდი სამამულო ომი. 1945 წლის 25 თებერვალს მიიღო საპატრიარქო ტაძრის სტატუსი და გახდა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის რეზიდენცია. საკათედრო ტაძარი იყო 1991 წლამდე. 1947 წელს ტაძარში კრემლიდან გადაიტანეს მოსკოვის მიტროპლიტ ალექსის ცხედარი.
ზოგიერთი წყაროს მიხედვით ელოხოვის ტაძარში მნათედ მსახურობდა საბჭოთა კავშირის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე გიორგი მალენკოვი (1953-1955 წწ.) პენსიაზე გასვლის შემდეგ.
ტაძარში გაიმართა რამდენიმე პატრიარქის ინტრონიზაციის ცერემონიალი: 1943 წელს - სერგის, 1945 წელს ალექსი I-ის, 1971 წელს პიმენის და 1990 წელს - ალექსი II-ის.
1944 წელს ტაძრის ჩრდილოეთის, წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეგვტერში დაკრძალეს რუსეთის 12-ე პატრიარქი სერგი.
სამხრეთის ხარების ეგვტერში 2008 წლის 9 დეკემბერს დაკრძალეს რუსეთის 15-ე პატრიარქი ალექსი II.
ფათალი-ხანი
ფათალი-ხანი (Fətəli xan) — სოფელი  აზერბაიჯანში  ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. სოფელს სახელი აზერბაიჯანის პრემიერ-მინისტრის ფათალი ხან ხოისკის  პატივსაცემად დაერქვა.
ნიტრიტი
ნიტრიტი წარმოადგენს პოლიატომურ იონს ქიმიური ფორმულით NO2-. წარმოადგენს სიმეტრიულ იონს ერთი სიგრძნის N-O ბმებით. პროტონაციით მიიღება არამდგრადი აზოტოვანი მჟავა. ნიტრიიტი შეიძლება როგორც დაიჟანგოს, ისე აღდგეს და რეაქციის პროდუქტები დამოკიდებული იქნება მჟანგავზე და აღმდგენზე, შესაბამისად. ნიტრიტის ოინი ამბიდენანტურ ლიგანდს წარმოადგენს. მეტალებთან ნაცნობია მისი ბმის სულ ცოტა 5 გზა. ნიტრიტები ასევე უმნიშვნელოვანეს მარილებს წარმოადგენს ბიოქიმიაში, როგორც აზოტოვანი ოქსიდის ძლიერი ვასოდილატორი. ორგანულ ქიმიაში NO2- ჯგუფები შედიან აზოტოვან ესტერებში და ნიტრონაერთებში. ნიტრიტები ასევე გამოიყენება საჭმლის წარმოებაში განსაკურნად.
ნიტრიტის მარილები
ნატრიუმის ნიტრიტი სამრეწველო ხერხით მზადდება "აზოტოვანი ორთქლის" ნატრიუმის ჰიდროქსიდის ან ნატრიუმის კარბონატის ხსნარში გატარებით: პროდუქტი რეკრისტალიზაციის მეთოდით სუფთავდება. ტუტე მეტალების ნიტრიტები თერმულად სტაბილურები არიან მათი ლღობისა და უფრო მაღალ ტემპერატურებზეც(რაც 441 °C-ს შეადგენს KNO2-სათვის). ამონიუმის ნიტრიტის მიღება შეიძლება დიაზოტის ტრიოქსიდისაგან (N2O3, რომელის ფორმალურად აზოტოვანი მჟავის ანჰიდრიდს წარმოადგენს: მიღებული ნივთიერება გათბობისას აფეთქებით იშლება.
ორგანულ ქიმიაში ნიტრიტები დიაზოტიზაციის რეაქციებში გამოიყენება.
სტრუქტურა
220px|მინი|ნიტრიტის ორი კანონიკალური სტრუქტურა, რომელიც იწვევს ნიტრიტის იონის რეზონანსულ ჰიბრიდულობას ნიტრიტის იონს სიმეტრიული სტრუქტურა გააჩნია (C2v სიმეტრია), სადაც ორივე N-O ბმას ერთი სიგრძე აქვს. ბმების ვალენტური თეორია ამას აღწერს როგორც რეზონანსულ ჰიბრიდს, სადაც ორი კანონიკალური ფორმა ერთმანეთის მიმართ სარკისებურად არიან განლაგებულნი. ორბიტალურ მოლეკულურ თეორიაში კი თითოეულ ჟანგბადის ატომს გააჩნია სიგმა ბმა აზოტთან და არალოკალური პი ბმა, რომელიც ხდება აზოტისა და ჟანგბადის პი ორბიტალებზე მყოფი იმ ელექტრონებით, რომლებიც პერპერნდიკულარულები არიან მოლეკულის სიბრტყის მიმართ. იონის უარყოფითი მუხტი ერთნაირადაა გადანაწილებული ორ ჟანგბადის ატომს შორის. ორივე, ჟანგბადის და აზოტის ატომებს გააჩნიათ გაუწყვილებელი ელექტრონი. მიუხედავად ამისა ნიტრიტის იონი ლუისის ფუძეა. მას ასევე შეუძლია მოიქცეს როგორც ამბიდენტატური ლიგანდი ზოგიერთ მეტალთან, როდესაც ის გადასცემს ელექტრონების წყვილს ან აზოტის, ან ჟანგბადის ატომიდან.
ფუძე-მჟავური მახასიათებლები
200px|მინი|ტრანს -HONO-ს ზომები(მიღებული [[როტაციული სპექტროსკოპია|მიკროტალღური სპექტროსკოპიით)]] წყალხსნარში აზოტოვანი მჟავა სუსტ მჟავას წარმოადგენს: აზოტოვანი მჟავა ასევე ძალიან აგრესიულიცაა. აირად მდგომარეობაში ის უმეტესად ტრანს ბრტყელი მოლეკულის სახით არსებობს. ხსნარში კი ის არამდგრადია და იშლება: ეს რეაქცია ძალიან ნელია 0 °C. -ის დროს. მჟავის ხსნარში ნიტრიტის დამატება მასში ისეთი აღმდგენის არსებობისას, როგორიცაა რკინის(II) მარილები, წარმოადგენს ლაბორატორიულ გზას აზოტოვანი ოქსიდის მისაღებად.
ჟანგვა/აღდგენა
ფორმალურად ნიტრიტში აზოტის ჟანგვის ხარისხი +3-ია. ეს კი ნიშნავს, რომ ის ან შეიძლება დაჟანგულ იქნას +4 და +5მდე, ან აღდგეს -3-მდე. აზოტოვანი მჟავის სტამდარტული აღმდგენი პოტენციალი ქვედა ცხრილშია მოცემული: !ნახევარი ირეაქცია||E0 (V) ეს მონაცემები შეიძლება განვრცობილ იქნას უფრო დაბალი დაჟანგულობის ხარისხებისათვისაც. მაგალითად:
დაჟანგვის რეაქციების პროდუქტს ჩვეულებრივ ნიტრატის იონი წარმოადგენს, სადაც აზოტის დაჟანგულობის ხარისხი +5-ია. მაგალითად, პერმანგანატის იონი შეიძლება გამოყენებულ იქნას ნიტრიტის მასობრივი ანალიზისას ტიტრირების გამოყენებით:
იმ ნიტრიტის აღდგენის პროდუქტები ძალიან ცვალებადია და დამოკიდებულია აღდმგენზე და მის სიძლიერეზე. გოგირდის დიოქსიდთან რეაქციისას პროდუქტებია NO და N2O. კალის (II) (Sn+2) მარილებთან კი ჰიპონიტრიტის მჟავა (H2N2O2); მთლიანად ამიაკამდე (NH3) ადგენა ხდება წყალბადის სულფიდის საშუალებით. ჰიდრაზინის კათიონთან კი რეაქციის გამოსავალს ჰიდრაზოიდის მჟავა (HN3), ფეთქებადი ნივთიერება წარმოადგენს: რომელსაც შემდგომაც შეუძლია ნიტრიტთან რეაქციაში შესვლა: ეს რეაქცია უცნაური იმითაა, რომ მისი მიმდინარეობისას აზოტი ოთხ სხვადასხვა დაჟანგულობის ხარისხით არსებობს.
ნიტრიტის იონი საჭმლის ინდუსტრიაში და ბიოქიმიაში
ნატრიუმის ნიტრიტი გამოიყენება ხორცის 'განსაკურნად' რადგან ის ხელს უშლის ბაქტერიების გაზრდას და როგორც აღმდგენი (და არა მჟანგავი), რეაქციაში ხორცის მიოგლობინთან და ხორცს სასურველ მოვარდისფრო-მოწითალო 'ახლის' ფერს აძლევს.ამ მიზნით ნიტრიტების გამოყენება სათავეს შუა საუკუნეებში იღებს. აშშ-ში მისი გამოყენება ფორმალურად 1925 წელს დაიწყო. მისი შედარებით მაღალი ტოქსიკურობის გამო (ადამიანისათვის სასიკვდილო დოზას 22 მგ შეადგენს 1 კგ-ზე), ნიტრიტების მაქსიმალური კონცენტრაცია ხორცშემცველ პროდუქტებში 200 მემილიონედ ნაწილს შეადგენს.ამის გათვალისწინებით, 80დან 90%მდე აშშ-ში გაყიდვად საჭმელში არსებული ნიტრიტები არა ხელოვნურად, არამედ ბუნებრივადაა მოხვედრილი ბალახეულში არსებული ნიტრატებისაგან. ზოგიერთ შემთხვევაში, განსაკუთრებით კი შეწვის დროს, ნიტრიტებს შეუძლიათ რეაქციაში შევიდნენ ამინომჟავების დეგრადაციის პროდუქტებთან და წამოქმნან ნიტროზოამინები, რომლებიც ცნობილ კანცეროგენებს წარმოადგენენ. მაგრამ ნიტრიტების (და მცირე რაოდენობით ნიტრატების) ძირითად როლს ბოტულიზმის თავიდან აცილება წარმოადგენს. ამ მიზეზით ნიტრიტები ჯერ კიდევ გამოიყენება ხორცის წარმოებაში და მასზე არ შეიძლება დაეწეროს "განკურნებულია ნიტრიტებით". ისინი შეუცვლელად არიან მიჩნეულები ბუტულინით მოწამლვის წინააღმდეგ ბრძოლაში. თაგვებში ნიტრიტებითა და გაუჯერებელი ცხიმებით მდიდარი საკვების მიღება ჰიპერტენზიის თავიდან აცილებაში ეხმარება. ამ მოვლენას შეუძლია ახსნას ხმელთაშუა ზღვის დიეტის დადებით მოვლენები.
ნიტრიტების აღმოჩენა ხდება გრისის ტესტით, რომელიც თავის თავში შეიცავს მუქი წითელი აზო საღებავის წარმოქმნას NO2--ის შემცველ ნიმუშზე სულფანილის მჟავისა და ნაფტილ-1-ამინის მოქმედებით მჟავა გარემოში. ნიტრიტის აღდგენა აზოტის ოქსიდამდე ან ამიაკამდე ბევრ ბაქტერიას შეუძლია. ჰიპოქსიურ გარემოში ნიტრიტებს შეუძლიათ გამოყონ აზოტოვანი ოქსიდი, რომელიც პოტენციური ვასოდილიაციის გამოწვევა შეუძლია. ნიტრიტების NO-მდე აღდგენისათვის რამდენიმე გზაა ცნობილი. მაგალითად ენზიმატური აღდგენა სანტინის ოქსიდორედუქტაზით, ნიტრიტის რედუქტაზით და არაენზიმატური მჟავური დაშლითი რეაქციებით.
ორგანული ნიტრიტები და ნიტრონაერთები
200px|მინი|მარჯვნივ|ესტერის ნიტრიტი 200px|მინი|არომატული ნიტრირება
ორგანულ ქიმიაში ესტერების ნიტრიტები აზოტოვანი მჟავის წარმოებულებს წარმოადგნენ და შეიცავენ ნიტროზოქსილის ფუნქციონალურ ჯგუფს. ნიტრონაერთები შეიცავენ C–NO2 ჯგუფს. ნიტრიტების გამოსახატავად გამოიყენება ზოგადი ფორმულა RONO, სადაც R არილის ან ალკილის ჯგუფს წარმოადგენს. ამილის ნიტრიტი და სხვა ალკილის ნიტრიტები მედიცინაში გულის დაავადებების სამკურნალოდ გამოიყენება. ასევე, ექიმის დანიშნულებით გამოიყენება ორგაზმის დროის გასაგრძელებლად, განსაკუთრებით მამაკაცებში. ალკილის სინთეზის კლასიკურ მეთოდს მეიერის რეაქცია ეწოდება. მასში ალკილის ჰალიდები რეაციაში შედიან მეტალის ნიტრიტებთან. რეაქციის პროდუქტი წამოდგენს ნიტროალკანებისა და ნიტრიტების ნაზავს.
ნიტრობენზინი ნიტრონაერთების მარტივ მაგალითს წარმოადგენს. არომატული ნიტრირებისას ირღვევა C-H ბმა, რაც ნახშირბადის ატომში ორ ელექტრონს ათავისუფლებს. ეს ელექტრონები ემატება ნიტრონიუმის იონს, რაც მას ნიტრიტამდე აღადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:ნიტრიტები კატეგორია:ოქსოანიონები კატეგორია:მკურნალი აგენტები კატეგორია:აზოტის ბრუნვა კატეგორია:ესტროგენები
მადლენის ეკლესია
მადლენის ეკლესია (l'église de la Madeleine) — მარიამ მაგდალინელის სახელობის ეკლესია პარიზში, ამავე სახელწოდების მოედანზე. მოედნის სხვა ნაგებობებთან ერთად წარმოადგენს ფრანგული არქიტექტურის კლასიციზმის ეტალონს.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში
ნასერალი
ნასერალი, ნასერალის ქედი — დაბალი განედური ქედი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქალაქ თბილისის ჩრდილო ნაწილში. წარმოადგენს მდინარეების გლდანისხევისა და ხევძმარის წყალგამყოფს. იწყება სოფელ გლდანიდან, მიემართება აღმოსავლეთით. სიგრძე 4 კილომეტრი. მაქსიმალური სიმაღლე 909 მ. აგებულია ზედაეოცენური თაბაშირიანი თიხებითა და ქვიშაქვებით. ჩრდილოეთი კალთა შემოსილია მეორეული ფოთლვანი ტყე-ბუჩქნარით, სამხრეთი — ჯაგ-რცხილნარით, ზოგან ჯაგეკლიანი სტეპიცაა.
შიმქენთის საერთაშორისო აეროპორტი
სქოლიო
კატეგორია:ყაზახეთის აეროპორტები კატეგორია:საერთაშორისო აეროპორტები
თინათინ დალაქიშვილი
თინათინ (თინა) დალაქიშვილი (დ. 2 თებერვალი, 1991, თბილისი) — ქართველი მსახიობი.
ნასერალი
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ქედები
თინათინ დალაქიშვილი
განათლებით — ლანდშაფტის დიზაინერი. 17 წლის ასაკიდან დაიწყო ფოტომოდელის კარიერა. გადაღებული იყო სარეკლამო ვიდეორგოლებში. 2010 წლიდან იღებენ კინოში. შესრულებული აქვს როლები ქართულ და უცხოურ ფილმებსა და სერიალებში: „სეზონი“ (რეჟისორი — დათო ბორჩხიძე, 2010), სერიალი „ჩემი ცოლის დაქალები“ (2011), „ბოლო გასეირნება“ (რეჟისორი - ზაზა ურუშაძე, 2012) „ვარსკვლავი“ (რეჟისორი — ანა მელიქიანი, 2014), „მძევლები“ (რეჟისორი — რევაზ გიგინეიშვილი, 2017), „აბიგაილი“ (რეჟისორი — ალექსანდრ ბოგუსლავსკი, 2019), „დახსნა 2“ (რეჟისორი — სემ ჰარგრეივი, 2023) და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მსახიობები
არკადი გაიდარი
არკადი გაიდარი (Арка́дий Петро́вич Гайда́р, ნამდვილი გვარი — გოლიკოვი Го́ликов; დ. 22 იანვარი, 1904, ლგოვი, კურსკის გუბერნია — გ. 26 ოქტომბერი, 1941, ლეპლიავო, კანევის რაიონი, ჩერკასკის ოლქი) — რუსი და საბჭოთა საბავშვო მწერალი და კინოსცენარისტი. მონაწილეობდა რუსეთის სამოქალაქო და მეორე მსოფლიო ომებში. ცნობილია საბავშვო მოთხრობებით „ტიმური და მისი რაზმი“, „ცხელი ქვა“, „ცისფერი ფინჯანი“, „ჩუკი და გეკი“.
ოჯახი
არკადი გაიდარის მშობლები იყვნენ მასწავლებელი პიოტრ გოლიკოვი და ნატალია სალკოვა. ოჯახში არკადის შემდეგ სამი ქალიშვილიც დაიბადა. პიოტრ გოლიკოვის წინაპრები ყმა გლეხები იყვნენ, მაგრამ, ამის მიუხედავად, მან მაინც მოახერხა, ესწავლა და დაუფლებოდა მასწავლებლის პროფესიას. მისგან განსხვავებით, მისი მეუღლე არისტოკრატული ოჯახის შვილი იყო (შორეულ ნათესავად ერგებოდა მიხაილ ლერმონტოვს). ცოლ-ქმარი სოციალ-დემოკრატიული და მარქსისტული იდეებით იყვნენ გატაცებული და მიუხედავად იმისა, რომ რსდმპ წევრები არასოდეს ყოფილან, ბევრი პარტიული მეგობარი ჰყავდათ. ამის გამო, 1908 წელს ოჯახს ნიჟნი-ნოვგოროდში გადასახლებამ მოუწია, სადაც პიოტრ გოლიკოვმა სააქციო საზოგადოებაში დაიწყო სამსახური, მისმა მეუღლემ კი, სათანადო კურსების გავლის შემდეგ, ბებიაქალობას მიჰყო ხელი. 1912 წელს, სამსახურის ცვლილების გამო, გოლიკოვები საბოლოოდ დამკვიდრდნენ ქ. არზამასში, სადაც მომავალი მწერალი რეალურ სასწავლებელში ჩაირიცხა.
გოლიკოვების ოჯახი განათლებულად ითვლებოდა. მშობლებს ჰქონდათ კარგი ბიბლიოთეკა, ხშირად ესაუბრებოდნენ და უკითხავდნენ წიგნებს შვილებს. ამის წყალობით, მომავალმა მწერალმა ადრევე ისწავლა კითხვა და გაუღვივდა ინტერესი და სიყვარული ლიტერატურის მიმართ.
პირველი მსოფლიო ომი
პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე, პიოტრ გოლიკოვი ჯარში გაიწვიეს. არკადიმ გადაწყვიტა, მამისათვის მიებაძა, მაგრამ, უახლოეს სადგურზე დააკავეს და ოჯახში დააბრუნეს. მაშინ იგი არზამასის რეალური სასწავლებლის მოსწავლე იყო. შემდგომ წლებში არკადი სისტემატურ მიწერ-მოწერას აწარმოებდა მამასთან და გარდა მოკითხვისა, დიდ ინტერესს გამოხატავდა სამხედრო და პოლიტიკური საკითხების მიმართაც.
რევოლუცია და პარტიული მოღვაწეობის დასაწყისი
1917 წელს 13 წლის არკადი გოლიკოვი ბოლშევიკურ პარტიას დაუახლოვდა და აქტიურად ჩაერთო პარტიულ საქმიანობაში — მონაწილეობდა ქალაქის პატრულირებაში, მანიფესტაციების დაგეგმვაში, 1918 წელს კი იგი პარტიაშიც მიიღეს, ხმის უფლების გარეშე (როგორც არასრულწლოვანი). რადგან არზამასის ბოლშევიკთა შორის მცირე იყო წერა-კითხვის მცოდნეთა რიცხვი, ყმაწვილ გოლიკოვს კრების ოქმების შედგენა და ადგილობივ გაზეთ "მოლოტისათვის" (რუს. Молот — ურო)  სტატიების წერა და რედაქტირებაც ევალებოდა. ყოველივე ამას იგი რეალურ სასწავლებელში სწავლას უთავსებდა.
მომავალ მწერალზე მძიმე შთაბეჭდილება იქონია მშობლების ოჯახის დანგრევამ — პირველი მსოფლიო ომიდან დაბრუნების შემდეგ, მამამ ოჯახი მიატოვა და სხვა ქალთან დაიწყო ცხოვრება. ამის შემდეგ, არკადის დიდი ხნის განმავლობაში ჰქონდა გაწყვეტილი ურთიერთობა მამასთან.
სამხედრო სამსახურში
1918 წლის ბოლოს არკადი გოლიკოვმა სწავლა მიატოვა და წითელ არმიაში ჩაირიცხა. თავდაპირველად, იგი ადიუტანტი იყო და რკინიგზაზე პატრულირებდა, მალევე, კავშირგაბმულობის რაზმის უფროსი გახდა. 1919 წელს გაიარა სამხედრო მომზადების რამდენიმე კურსი და პარალელურად, მონაწილეობდა სხვადასხვა ანტისაბჭოთა აჯანყების ჩახშობაშიც. შემდგომ წლებშიც ერთმანეთს ენაცვლებოდა ბრძოლები სამოქალაქო ომის სხვადასხვა ფრონტებზე დონთან, სოჭთან, კავკასიაში, პარტიული სამუშაო და სამხედრო კურსები. რამდენჯერმე დაიჭრა, მიიღო კონტუზია, გადაიტანა ტიფი. ჯერაც მოზარდი გოლიკოვი მალევე დაწინაურდა სამხედრო სამსახურში — 1920 წელს უკვე შტაბის კომისარი იყო, 1 წლის შემდეგ  —  ნიჟეგოროდის პოლკის ქვეგანაყოფის მეთაური.
ტამბოვის აჯანყება და ციმბირი
1920 წელს ტამბოვის გუბერნიაში ანტისაბჭოთა აჯანყებამ იფეთქა, ალექსანდრ ანტონოვის ხელმძღვანელობით. 1921 წლის ივნისში ტამბოვის გუბერნიის სამხედრო სარდალმა მ. ტუხაჩევსკიმ გაიდარი 58-ე განსაკუთრებული დანიშნულების პოლკის მეთაურად დანიშნა. პოლკი ახორციელებდა რეპრესიულ ღონისძიებებს აჯანყებულების და მათი თანამგრძნობი მოსახლეობის მიმართ. 1921 წლის აგვისტოსათვის აჯანყება თითქმის მთლიანად იქნა ჩახშობილი, განსაკუთრებული სისასტიკით.
1922 წელს გოლიკოვი გადაისროლეს ხაკასიაში — ციმბირში, ენისეის გუბერნიის აჩინსკ-მინუსინის რაიონში მდებარე მხარეში, განსაკუთრებული დანიშნულების რაზმის (ე.წ. "ჩონ"-ის) მეთაურად. მისი მოვალეობა იყო ატამან სოლოვიოვის მეთაურობით წარმართული ანტისაბჭოთა გამოსვლების ჩახშობა და აჯანყების მეთაურთა ლიკვიდაცია.
ავადმყოფობა და დემობილიზაცია
პარტიული და სამხედრო ხაზით წარუმატებლობას დაერთო ჯანმრთელობის გაუარესებაც: სამოქალაქო ომის დროს მიღებული ჭრილობებისა და ტრავმების ნიადაგზე, გოლიკოვს განუვითარდა ტრავმული ფსიქოზი, რის გამოც იგი დიდ სულიერ და ფიზიკურ ტანჯვას განიცდიდა. დაავადების პირველმა ნიშნებმა ჯერ კიდევ ხაკასიაში სამსახურის დროს იჩინა თავი. ამის გამო, 1924 წელს მომავალი მწერალი საბოლოოდ დემობილიზებულ იქნა წითელი არმიის რიგებიდან. იგივე ხანას დაემთხვა ოჯახის დანგრევა, მედდა მარია (მარუსია) პლაკსინასთან (რომელზეც არკადი გოლიკოვი 1921 წელს დაქორწინდა) და ჯერ მარიასთან შეძენილი პატარა ვაჟის — ჟენიას, შემდეგ კი — დედის გარდაცვალებაც (1924 წელს). გოლიკოვს გამუდმებით აწუხებდა თავის ტკივილები და შფოთვა, რის ჩახშობასაც იგი ალკოჰოლით ცდილობდა, ამან კი ძლიერ ალკოჰოლიზმამდე მიიყვანა. მომავალმა მწერალმა რამდენჯერმე სცადა თვითმკვლელობა, ხშირად იყენებდა თვითდაზიანებებს სამართებლით. ბიოგრაფ ბორის კამოვის გადმოცემით, რომელიც თავად გაიდარის დღიურებს ეყრდნობოდა, მწერალს ხშირად ელანდებოდა საკუთარი ხელით მოკლული ადამიანები. ჯანმრთელობის მძიმე მდგომარეობამ გოლიკოვი აიძულა, მთელი დანარჩენი ცხოვრება ინტენსიურად ემკურნალა ფსიქიატრიულ საავადმყოფოებსა და სანატორიუმებში, ალკოჰოლიზმი კი მუდმივ პრობლემად ექცა.
1925-40 წლები, სამწერლო მოღვაწეობა
პირველი ნაწარმოები, "მარცხისა და გამარჯვების დღეები", 1925 წელს გამოქვეყნდა ალმანახ "კოვშში", თუმცა, კრიტიკა უარყოფითად გამოეხმაურა მწერლის დებიუტს. იმავე წელს მწერალი პერმში გაემგზავრა, სადაც გაზეთ "ზვეზდას" კორესპონდენტი გახდა. იქვე გამოაქვეყნა პირველი ნაწარმოები — მოთხრობა "კუთხის სახლი"  — ამჟამად, უკვე "გაიდარის" ფსევდონიმით, თუმცა, არც ამ მოთხრობას მოჰყოლია დადებითი რეცენზიები. შემდგომი ნაწარმოები იყო "რევოლუციური საბრძოლო საბჭო", რომელიც ძლიერ შემოკლებული სახით დაიბეჭდა იქვე.
პერმში გაიდარი მეორედ დაქორწინდა 17 წლის ჟურნალისტზე, აქტიურ კომკავშირელ რახილ (ლია) სოლომიანსკაიაზე. 1 წლის შემდეგ ოჯახს ვაჟი — ტიმური შეეძინა. 1927 წელს გაიდარმა ურალზე, ქ. სვერდლოვსკში გადაინაცვლა და იქაური გაზეთის კორესპონდენტი გახდა. შემდგომ წლებში დაიწერა "სკოლა" და "მეოთხე ბლინდაჟი". ფსიქიკური ავადმყოფობის გამწვავებამ და ალკოჰოლიზმმა ხელახლა იჩინა თავი, რის გამოც 1931 წელს მეუღლემ გაიდარი მიატოვა და ბავშვიც წაიყვანა. გაიდარმა თვითმკვლელობა სცადა, მაგრამ, გადაარჩინეს. 1932 წელს იგი ისევ ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში აღმოჩნდა, სადაც დაიწყო "სამხედრო საიდუმლოების' წერა.
პრიპიჩენი-რეზეში
პრიპიჩენი-რეზეში (Pripiceni-Răzeşi) — სოფელი მოლდოვაში, რეზინის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 170 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 856 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეზინის რაიონის სოფლები