cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ერეკლე II
კრწანისის ბრძოლა
იმერეთის დესპანობამ უშედეგოდ მაინც არ ჩაიარა. სოლომონ ლიონიძის ღვაწლით ცოტა ხანში გაფორმდა სამხედრო ხელშეკრულება ქართლ-კახეთის და იმერეთის სამეფოებს, გურიის და ოდიშის სამთავროებს შორის. „ტრაქტატი ივერიელთა მეფეთა და მთავართაგან დამტკიცებული ქართლისა, კახეთისა, ოდიშისა და გურიისა აღწერილი სამეუფეოსა ქალაქსა თფილისს 1790 წელსა“. ამ ტრაქტატის თანახმად ქართული სამეფო-სამთავროები ერთმანეთთან კეთილი ურთიერთობის და მტრის წინააღმდეგ ბრძოლაში ურთიერთდახმარების სამხედრო ხელშეკრულებას დებდნენ. იმერეთში ერეკლეს შვილიშვილის, სოლომონ მეორის გამეფებით, დასავლეთ საქართველოში ერეკლეს გავლენა გაიზარდა. ერეკლე და სოლომონი ერთიან, ურთიერთშეთანხმებულ პოლიტიკას ატარებდნენ. ერეკლეს მცდელობები ქვეყნის საშინაო რეფორმირებისა, ჩავარდა. 1791 წელს მან შეცვალა ტახტის მემკვიდრეობის არსებული წესი. ამიერიდან ტახტი რიგ-რიგობით გადაეცმოდა ერეკლეს შვილებს. მან შვილებს სამეფოს სხვადასხვა ნაწილები გადასცა სამართავად. ამან ქვეყნის ფეოდალური დაქსაქსულობა გააძლიერა.
1791 წლიდან სპარსეთში გაძლიერებულმა აღა-მაჰმად-ხანმა დაიწყო დაინტერესება კავკასიით. ის ერეკლეს ხან ემუქრებოდა, ხან მეგობრულად სთავაზობდა თავი დაენებებინა რუსეთთან კავშირისათვის და სპარსეთის მორჩილებაში გადასულიყო. ქართლ-კახეთის სამეფოში აზრი ორად იყო გაყოფილი. სოლომონ ლიონიძე და მისი ჯგუფი მხარს უჭერდა სპარსეთთან მეგობრული ურთიერთობის დაჭერას, მაგრამ გაიმარჯვეს პრო-რუსული მიმართულების ძალებმა. 1793 წელს სოლომონ ლიონიძეს ჩამოერთვა მამულები და თანამდებობა. ერეკლე II დაჟინებით სთხოვდა რუსეთს გეორგიევსკის ტრაქტატით აღებული ვალდებულების შესრულებას და ქართლ-კახეთში 2 ბატალიონის გაგზავნას. კავკასიის ხაზის უფროსს გენერალ ივანე გუდოვიჩს სანქტ-პეტერბურგიდან ბრძანება ჰქონდა მიღებული, რომ არ გაეგზავნა ჯარი ერეკლე II-ს დასახმარებლად.
1795 წლის ივნისში აღა-მაჰმად-ხანი, 75 ათასი კაცით კავკასიაში შევიდა. მას მდინარე არაქსთან შეეგება განჯის ხანი ჯავათ-ხანი, რომელიც განუდგა ერეკლე II-ს. აღა-მაჰმად-ხანმა ჯარი სამ ნაწილად გაყო, ერთი ნაწილი ერევნის მიდამოებში დატოვა, მეორე ნაწილი ყუბის მიმართულებით გაუშვა, თავად კი ყარაბაღში ბრძოლით შევიდა და მიუვალ შუშის ციხეს ალყა შემოარტყა. ერეკლე II-ის მოკავშირე იბრაჰიმ-ბეგი ციხეში გამაგრდა. აღა-მაჰმად-ხანი ერთი თვე აწარმოებდა შუშის ციხის ალყას. ქართლ-კახეთის ლაშქარმა იულონ და ალექსანდრე ბატონიშვილების სარდლობით ღალატის გამო დასაჯეს და დაარბიეს განჯის სახანო. აღა-მაჰმად ხანი თბილისისკენ დაიძრა 35-ათასიანი მსუბუქი ჯარით, არტილერიის გარეშე.
ერეკლე II ელოდა თბილისში 36-ათასიანი ჯარის შეკრებას, თუმცა მხოლოდ 4 ათასი კაცი შეაგროვა, რასაც სოლომონ II-ის 3-ათასიანი ჯარი დაემატა. ზაქარია ანდრონიკაშვილმა 2 ათასი ქიზიყელი კახეთში წაიყვანა მეფის ძე გიორგის დაცვის საბაბით. პირველი შეტაკება 10 სექტემბერს შინდის-ტაბახმელასთან, კრწანისის ველის მთიან ფერდობებზე მოხდა. ამ დღეს ქართველებმა დაამარცხეს აღა-მაჰმად-ხანის მოწინავე ჯარი. 11 სექტემბერს, აღა-მაჰმად-ხანი თავად ჩაუდგა ძირითად ჯარის ნაწილებს სათავეში და თბილისზე იერიში რამდენიმე მხრიდან მიიტანა. თბილისის ერეკლე II იცავდა 5 ათასი კაცით და 20 ზარბაზნით. 11 სექტემბერს გაიმართა კრწანისის ბრძოლა. აღა-მაჰმად ხანმა შემოვლითი მანევრით სასტიკად დაამარცხა ქართველთა ჯარი, აიღო და დაარბია თბილისი. აღა-მაჰმად ხანი 8 დღის განმავლობაში არბევდა თბილისს. მისმა 8-ათასიანმა ლაშქარმა დაარბია მთიულეთი და გორი. ქართველთა მარცხის ძირითადი მიზეზი ის იყო, რომ რუსებმა პირობა არ შეასრულეს და მტრის პირისპირ, მარტო მიატოვეს ქართველები. თავად დასუსტებული საქართველოს ზოგადი მდგომარეობაც ხელს უწყობდა ამ მარცხს. ბრძოლაში კი, სპარსელთა რიცხობრივად დიდი უპირატესობა დამარცხების გადამწყვეტი ფაქტორი გახდა. 75 წლის ერეკლე, რომელმაც ბრძოლის ველი ბოლომდე არ მიატოვა, ახლობლებმა ძალით მოაშორეს საფრთხეს და გაიყვანეს თბილისიდან. ერეკლე ანანურში გაიზნინა, საიდანაც მოლაპარაკებებს, ჯარის შეგროვებას და ქვეყნის მართვას შეუდგა. 20 სექტმბერს აღა-მაჰმად-ხანმა დატოვა თბილისის მიდამოები და უკან გაბრუნდა. მან წაიყვანა 30 ათასი ტყვე და წაიღო დიდძალი ნადავლი.
1795 წლის დეკემბერში, კრწანისის ბრძოლიდან შემდეგ რამდენიმე თვეში რუსეთის ჯარი შევიდა ქართლ-კახეთში. სასტიკი მარცხის მიუხედავად აღმოსავლეთ საქართველო ბოლომდე არ იყო წელში გატეხილი, არსებობის უნარი კიდევ შერჩენილი ჰქონდა. 1796 წელს ქართველებმა განჯა დალაშქრეს, მოღალატე განჯის ხანი დააჩოქეს, იქიდან მრავალი ტყვე წამოიყვანეს უკან. დაიწყეს თბილისის აღდგენა. ერეკლე II რუსეთის მთავრობისგან ითხოვდა დამატებით 8 ათას კაცს, რათა დაემორჩილებინა ბამბაკი, ყაზახი, ბორჩალო, განჯისა და ერევნის სახანოები. ის აგრეთვე ითხოვდა მილიონი მანეთის მოცულობის სესხს. პრო-რუსული პოლიტიკის მოწინააღმდეგეთა ჯგუფმა, რომელთა შორის იყო სოლომონ ლიონიძე, მოინდომა მეფის გადაყენება. შეთქმულება გამოაშკარავდა. ერეკლემ სოლომონ ლიონიძეს აპატია და თანამდებობაზეც აღადგინა. 1797 წლის ივნისიდან ქართლი შავი ჭირის ეპიდემიამ მოიცვა. თბილისში ათასობით ადამიანი იღუპებოდა. სამეფო ოჯახი თელავში გადავიდა და ერეკლე ქვეყნის მართვას თელავიდან განაგრძობდა. 1797 წელს რუსეთის ჯარმა ისევ დატოვა საქართველო. მარტო დარჩენილი ქართველები, ერეკლეს თაოსნობით, მედგარ წინააღმდეგობას უწევდნენ  გარს შემოსეულ დაღესტნელთა თავდასხმებს. დაიწყეს თბილისის აღდგენა.
ცხოვრების ბოლო წლები
1797 წლიდან ერეკლე ავადმყოფობდა, მაგრამ თელავიდან ქვეყნის მართვას და აქტიურ საქმიანობას მაინც განაგრძობდა. ფეხები უსივდებოდა, ამბობდნენ წყალმანკი ჰქონდაო. ფეხების შეშუპების მიზეზი სავარაუდოდ გულის უკმარისობა იყო. მეფეს, რომელსაც ცხოვრების უმეტესი ნაწილი უნაგირზე ჰქონდა გატარებული, ახლა, ცხენზე ამხედრებას, საწოლში წოლა ერჩივნა. ავადმყოფს ქათმის ბულიონი მიართვეს, მაგრამ არ დალია – მარხვაა და მე რომ მარხვა გავტეხო ხალხი რას იტყვის და თავად როგორ მოიქცევაო.
1798 წლიდან მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა გაუარესდა. 5 იანვრიდან გაუნძრევლად იწვა საწოლში. 11 იანვარს, გამთენიისას, თელავის სამეფო სასახლეში, ერეკლე იმავე ოთახში გარდაიცვალა, სადაც 78 წლის წინ დაიბადა.
მეფის ცხედარი მართლმადიდებლური წესით გააპატიოსნეს, ორმაგად შეკრულ ხის კუბოში ჩაასვენეს და ყინულები დაულაგეს. კუბო ჯერ სამეფო სასახლის დიდ დარბაზში დადეს, ხოლო 20 დღის შემდეგ კი, სასახლის ახლოს მდებარე, ყორჩიბაშვილების ტაძარში გადაასვენეს.
ყველას აინტერესებდა რამდენი ჭრილობა ჰქონდა სხეულზე ერეკლეს. ის ხომ ბრძოლაში თავდაუზოგავად, პირველი ეკვეთებოდა მტერს, მაგრამ რამდენი და რა სახის ჭრილობა ჰქონდა მეფეს – მათ საიდუმლოდ დარჩა, ვინც გააპატიოსნა მისი ცხედარი. ზოგი ამბობდა, ერეკლეს ტანზე ადგილი არ ჰქონდა ზედ ნაჭრილობევი არ ყოფილიყოო, ზოგი კი სიამაყით აღნიშნავდა – სიჩაუქის, სიმარჯვის, სიძლიერის და კარგი საომარი აღჭურვილობის წყალობით, მეფეს არც ერთი ჭრილობა არ მიუღიაო. ლიტერატურულ წყაროებშიც არ ჩანს რომელიმე ბრძოლაში დაჭრილი ერეკლე.
ქვეყანაში დიდმა გლოვამ დაისადგურა. ერეკლეს გლოვობდა დიდი თუ პატარა, ქალი თუ კაცი, ქართლ-კახეთში მცხოვრები ყველა ეროვნების, საზოგადოების ყველა ფენის და სარწმუნოების ადამიანი. ისინი თავიანთი პატრონისა და გულშემატკივრის დაკარგვას განიცდიდნენ.
მეფის დაკრძალვის ცერემონიალის პროექტი, რომელიც საკმაოდ ბევრ ღონისძიებას მოიცავდა, თელავის სასულიერო სემინარიის რექტორმა, დავით ალექსი-მესხიშვილმა შეიმუშავა. შეთანხმდნენ, რომ მეფე მცხეთაში, სვეტიცხოვლის ტაძარში უნდა დაეკრძალათ, მაგრამ ქართლში შავი ჭირის ეპიდემიის გამო, მცხეთაში გადასვლა სიცოცხლისათვის საშიში იყო. დიდხანს ელოდა სამეფო ოჯახი „მომსვრელი სენის“ ეპიდემიის მინელებას, მაგრამ ამას ბოლო არ უჩანდა, დრო კი არ ითმენდა. საბოლოოდ გადაწყდა, მეფის ცხედარი, გარდაცვალებიდან მე-40 დღეს მიებარებინათ მიწას.
გამოსვენების დღეს თელავში უამრავი ხალხი შეიკრიბა, მაგრამ იყო თუ არა 20000 შეიარაღებული პირი, მიუხედავად რუსი ისტორიკოსის პ. ბუტკოვის მონათხრობისა, სათუოა. კახეთში ამ დროს, ამ რაოდენობის მეომრის შეკრება შეუძლებელი იყო, ქართლიდან კახეთში გადაადგილება კი ეპიდემიის გავრცელების საშიშროების გამო, კატეგორიულად იყო აკრძალული. პლატონ იოსელიანის ცნობით, ქართლში შავი ჭირის მძვინვარება იყო მიზეზი იმისა, რომ მეფის  „დღესასწაულობით“ დაკრძალვა ვერ მოხერხდა. რაოდენობრივად შეთხელებული პროცესია თბილისისკენ დაიძრა და მესამე დღეს მოადგნენ თბილისის მიდამოებს.
მეფის ოჯახის წევრებმა და გარემოცვამ, ცხედარი, სავარაუდოდ, გომბორის გზით წამოასვენეს, თბილისში არ შემოვიდნენ, მახათას მთას გვერდი აუარეს და კუბო, ავჭალის მიდამოებში სვეტიცხოვლის მოპირდაპირე მხარეს, არაგვის ნაპირთან მიიტანეს. მეორე მხრიდან, მცხეთელებმა ფეხით გადმოლახეს არაგვი და მცხეთაში გადაასვენეს  მეფის ცხედარი.
სვეტიცხოვლის ეზო და ტაძარი შავი ჭირით დაავადებულებით იყო ავსებული.
დაავადების შიშით, თელავიდან წამოსული ოჯახის წევრებიდან და ჭირისუფლებიდან ვერავინ შეჰყვა მეფის ცხედარს მცხეთაში, გარდა სამეფო კარის მღვდელ ქრისტეფორე ბადრიძე-კეჟერაშვილისა, რომელმაც საკუთარი სიცოცხლის საფრთხეში ჩაგდების საფასურად, ადგილობრივ ბერებთან ერთად, მეფე ყველა ქრისტიანული წესის დაცვით  დაკრძალა და მცირე აღაპიც გადაუხადა.
1798 წლის 21 თებერვალს, სვეტიცხოვლის ტაძარში  მიწას  მიაბარეს  კიდევ  ერთი, ღირსეული  წარმომადგენელი  ბაგრატიონთა  გვარისა.
ერეკლე II-მ დიდი კვალი დატოვა ქართველი ხალხის ისტორიაში. სიცოცხლის დიდი ნაწილი მან ლაშქრობაში გაატარა და ხშირად უბრალო ჯარისკაცივით ცხოვრობდა. ხალხმა მას საალერსო სახელი „პატარა კახი“ უწოდა. ერეკლე II-ის პიროვნება, მისი საქმეები, ფართოდ აისახა ქართულ ხალხურ შემოქმედებაში. მისი სახელი ეროვნული დამოუკიდებლობისა და თავისუფლების სიმბოლოდ იქცა.
„ქვეყნის თავდადებული მოამაგე, დიდი სახელმწიფო მოღვაწე, ბრწყინვალე სარდალი, თავისი დროის მოწინავე კაცი. მოხუცებულობის მიუხედავად, მისი დაკარგვა აუნაზღაურებელი დანაკარგი იყო აფორიაქებული ქვეყნისთვის“, ასე ახასიათებდნენ ერეკლეს ივანე ჯავახიშვილი, ნიკო ბერძენიშვილი და  სიმონ ჯანაშია.
ქვეყნის გადარჩენისათვის ერეკლემ იმაზე მეტი გააკეთა ვიდრე შესაძლებელი იყო. ქართლ-კახეთის სამეფოს დაცემა და შემდეგ ქართული სახელმწიფოებრიობის მოსპობა შედეგი იყო დიდი პოლიტიკისა. საქართველო დარჩებოდა იმას, ვინც ირან-ოსმალეთ-რუსეთის ხანგრძლივ დაპირისპირებაში გაიმარჯვებდა. ეს გამარჯვება რუსეთს ერგო წილად.
ერეკლე მეორეს შთამომავლობა პატივს უნდა მიაგებდეს იმის გამო, რომ მთელი თავისი ხანგრძლივი სიცოცხლის განმავლობაში, დიდი პოლიტიკისაგან განწირული სამშობლოს გადარჩენას ცდილობდა“ – წერს ვახტანგ გურული.
ოჯახი
მეფე ერეკლემ სამჯერ იქორწინა. ერეკლეს პირველ მეუღლედ თანამედროვე ისტორიკოსების უმეტესობა ქეთევან ვახტანგის ასული ყაფლანიშვილ-ორბელიანს მიიჩნევენ, თუმცა არის სხვა ავტორთა მოსაზრებაც, მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანია ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობა, რომელიც აღნიშნავს, რომ ერეკლეს პირველი მეუღლე იყო ქეთევან ფხეიძე. მეორედ ერეკლემ იმერეთის თავად, ზაალ აბაშიძის ქალიშვილზე – ანა აბაშიძეზე იქორწინა. მესამე მეუღლე – დარეჯან დადიანი იყო.
ერეკლეს შვილებზე, ძნელია მოიძებნოს მასალა, რომელიც მათ შესახებ ერთიან, ზუსტ მონაცემებს მოიცავს, მაგრამ სავარაუდოდ ერეკლეს 24 შვილი ჰყავდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართლის მეფეები კატეგორია:კახეთის მეფეები კატეგორია:ქართლ-კახეთის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1720 კატეგორია:გარდაცვლილი 1798 კატეგორია:ქართლ-კახეთის სამეფოს ბაგრატიონები კატეგორია:თელავში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 7 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 11 იანვარი
სტანისლავ ლაკობა
სტანისლავ ლაკობა (Станислав Зосим-иҧа Лакоба; დ. 23 თებერვალი, 1953, სოხუმი, საქართველოს სსრ) — აფხაზი ისტორიკოსი, ლიტერატორი, სამოქალაქო და პოლიტიკური მოღვაწე; აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი, სამეცნიერო ნაშრომებისა და რიგი სახელმძღვანელოების ავტორი. 2005-2009 და 2011-2013 წლებში აფხაზეთის უშიშროების საბჭოს თავმჯდომარე.
ბიოგრაფია
ახალგაზრდობის წლებში მისი რუსულენოვანი ლექსები იბეჭდებოდა ჟურნალ-გაზეთებში, გამოცემული აქვს რამდენიმე კრებული. პირველმა გამოცემამ — „ბორბალი და თოვლი“ (გამოიცა 1979 წელს) კრიტიკოსებისგან დადებითი შეფასებები დაიმსახურა. მიმომხილველმა მ. ბორშევსკაიამ განაცხადა, რომ სტანისლავ ლაკობას ლექსები არღვევდნენ არსებულ სტერეოტიპებს, ხოლო პროფესორ ადამიას თქმით, მკითხველები მადლიერები უნდა იყვნენ ლაკობას უდიდესი ნიჭის გამო.
ამჟამად, აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი და სხვადასხვა პუბლიკაციების ავტორია, რომლებიც ეხება კავკასიის ხალხთა ისტორიას, არქეოლოგიას, პოლიტიკისა და კულტურას.
პოლიტიკური კარიერა
1991-1996 წლებში ე. წ. აფხაზეთის რესპუბლიკის პარლამენტის დეპუტატია. ლაკობა ასევე ხელმძღვანელობდა საერთაშორისო საქმეებისა და პარლამენტთაშორისი კავშირების კომისიას. 1993-1994 წლებში — უმაღლესი საბჭოს თავჯდომარის პირველი მდივანია. 1994-1996 წლებში — ე. წ. პარლამენტის პირველი ვიცე-სპიკერია. ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც ვლადისლავ არძინბას კანდიდატურა წამოაყენა პრეზიდენტის პოსტზე.
1996 წლიდან ოპოზიციაშია და უკვე ხშირად აკრიტიკებს აფხაზეთში ჩატარებული ე. წ. საპრეზიდენტო არჩევნების უალტერნატივობას. აქტიურად მონაწილეობდა ჟენევის პროცესში, რომელიც ემსახურება კონფლიქტის დარეგულირებას და ტარდება გაეროს ეგიდით, რუსეთის შუამავლობით. ბოლო წლებში „ბერგჰოფის ცენტრის“ (გერმანია) და არასამთავრობო ორგანიზაციის „შერიგების რესურსები“ (დიდი ბრიტანეთი) ეგიდით ჩატარებული ღონისძიებებზე — არის არაფორმალური ქართულ-აფხაზური შეხვედრების მონაწილე ავსტრიასა და გერმანიაში (შლაინინგის პროცესი).
2004 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების პირველ ეტაპზე, კენჭი იყარა სერგეი ბაგაფშთან ერთად, აფხაზეთის ე. წ. ვიცე-პრეზიდენტის პოსტზე. საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ეტაპზე, შიდააფხაზური შეთანხმების ინტერესების გათვალისწინებით, ვიცე-პრეზიდენტის ადგილი დაუთმო რაულ ხაჯიმბას.
2005 წლიდან 2009 წლის 18 აგვისტომდე აფხაზეთის უშიშროების საბჭოს თავჯდომარეა. 2009 წელს, საპრეზიდენტო არჩევნების დროს, მას საკუთარი კანდიდატურა არ წამოუყენებია. აღნიშნული განცხადებით, თავად სტანისლავ ლაკობა გამოვიდა ჟურნალისტებთან შეხვედრა-სემინარზე, რომელიც იმართებოდა „ომისა და მშვიდობის გაშუქების ინსტიტუტის“ ქოლგის ქვეშ და აერთიანებდა ჟურნალისტებს ჩრდილოეთ ოსეთიდან, ცხინვალის რეგიონიდან, დაღესტნიდან, სომხეთიდან, აზერბაიჯანიდან და აფხაზეთიდან.
2011 წლის 15 მაისს შევიდა აფხაზეთის წმინდა მიტროპოლიის საეკლესიო საბჭოში, როგორც მრევლის წარმომადგენელი. 2011 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, მხარი დაუჭირა ალექსანდრე ანქვაბის კანდიდატურას. გადამწყვეტი კენჭისყრის დროს ლაკობამ განაცხადა
2011 წლის შვიდი დეკემბრიდან, კვლავ აირჩიეს უშიშროების საბჭოს თავმჯდომარედ. 2012 წლის 11 მაისს, რუსეთისა და აფხაზეთის პირველი პირები ფსოუს გამშვებ პუნქტზე შეხვდნენ ერთმანეთს, სადაც მათ დაათვალიერეს ახალი საბაჟო-გამშვები პუნქტის მაკეტი, შემდეგ კი ნეიტრალურ ტერიტორიაზე გადაინაცვლეს. სტანისლავ ლაკობამ მიიღო მონაწილეობა შეხვედრაში, რომელიც პრეზიდენტთა მონაწილეობით გაიმართა სოჭის რეზიდენციაში. ცნობილია, რომ მათ ისაუბრეს სოციალურ სფეროზე და პუტინმა მზადყოფნა გამოთქვა დახმარების გასაწევად და აღნიშნა, რომ ისინი იმსჯელებენ თავდაცვის საკითხებზეც. შეხვედრა დახურულ კარს მიღმა ჩატარდა.
2013 წლის გაზაფხულიდან, ლაკობასა და ანქვაბს შორის კონფლიქტი განვითარდა, რომლის მთავარ მიზეზად გალის რაიონის მოსახლეობის პასპორტიზაცია იქცა. ამ კონფლიქტის შემდეგ პოლიტიკოსებმა ურთიერთობა შეწყვიტეს. 2013 წლის 29 ოქტომბერს ლაკობა ალექსანდრე ანქვაბმა გაათავისუფლა, რასაც სტანისლავ ლაკობა უკმაყოფილებით შეხვდა და პრეზიდენტი ძალაუფლების უზურპაციაში დაადანაშაულა. ლაკობამ ასევე განაცხადა, რომ 2016 წლის არჩევნებში, მოიგებდა ის კანდიდატი, რომელსაც მხარდაჭერა ექნებოდა გალის რაიონის მოსახლეობისგან.
ამ სიტყვებით უპასუხა სტანისლავ ლაკობამ, მისი გათავისუფლების საკითხს. ამ განცხადებაზე, ანქვაბმა უპასუხა, რომ არასწორია ასე დავყოთ აფხაზეთის მოსახლეობა, რადგან ამ შემთხვევაში გაურკვეველი იქნებდა, თუ რატომ მსახურობენ გალელები აფხაზურ ჯარში. ლაკობას, ამ განცხადების გამო, ლეონიდ ლაკერბაიამ შოვინისტიც კი უწოდა.
პრესაში და საზოგადოებაში გავრცელებული ინფორმაციით, ლაკობა იყო ერთ-ერთი მთავარი იდეოლოგი მაისის პოლიტიკური კრიზისის (2014 წელს, ქ. სოხუმი), რის შედეგადაც ხელისუფლებაში მოვიდა რაულ ხაჯიმბა.
1992 წელს გახდა დიმიტრი გულიას სახელობის აფხაზეთის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი.
ოჯახი
დაოჯახებულია, ყავს ვაჟიშვილი და ქალიშვილი.
ლაკობა-ლაკერბაიას საქმე
2019 წლის 14 ივნისს დასრულდა სასამართლო პროცესი, რომელიც ლეონიდ ლაკერბაიასა და სტანისლავ ლაკობას შორის მიმდინარეობდა. საქმე ეხებოდა „ადამიანის სინდისისა და ღირსების, ასევე საქმიანი რეპუტაციის დაცვის საკითხს.“ ლაკერბაიამ ისტორიის სახელმძღვანელოს ავტორები სტანისლავ ლაკობა და ოლეგ ბგაჟბა დაადანაშაულა, ინფორმაციის დამახინჯებაში და მისი რეპუტაციის დაზიანებაში.
სოხუმის საქალაქო სასამართლომ ლინგვისტური ექსპერტიზისა და მოწმეების გამოკითხვის შემდეგ მიიღო გადაწყვეტილება, რომ დაახლოებით 8000 წიგნიდან უნდა ამოიღონ წინადადება, რომელიც ეხება ლაკერბაიას საქმეს. მოწმეებად გამოკითხეს ე. წ. ექს-პრეზიდენტი ალექსანდრე ანქვაბი და პრემიერ-მინისტრი ვალერი ბგანბა.
როგორც ლაკობამ განაცხადა, მათ არ შეუქმნიათ ლაკერბაისთვის საფრთხე და წიგნში მოყვანილი ინფორმაცია შეესაბამა სიმართლეს. ლაკობა აცხადებს, რომ მისთვის გაუგებარია, თუ რატომ დაინტერესდა ამ ფრაზით ლაკერბაია, წიგნის გამოცემიდან სამი წლის შემდეგ და რატომ უარყოფს მის სიტყვებს, რომლებიც პრეზიდენტის ადმინსტრაციაში გაჟღერდა და მას არა მხოლოდ ლაკობა, არამედ დეპუტატები დანელია და ფილიაც კი ესწრებოდნენ. სასამართლო სხდომები ამით არ დასრულებულა და საქმე უზენაეს სასამართლომდეც მივიდა.
2019 წლის 20 აგვისტოს უზენაეს სასამართლომ განიხილა ე. წ. აფხაზეთის განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროსა და სტანისლავ ლაკობას მიმართვა, რათა გაესაჩივრებინათ სოხუმის საქალაქო სასამართლოს, მოსამართლე ბელა ხასაიას მიერ მიღებული გადაწყვეტილება.
ლაკობას ადვოკატმა რუსლან ჭამიანმა დაადანაშაულა სოხუმის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე ბელა ხასაია საქმის არასწორად ინტერპრეტირებაში. დახურული მოლაპარაკებების შემდეგ უზენაესმა სასამართლომ ხელუხლებლად დატოვა მოსამართლე ხასაიას მიერ მიღებული გადაწყვეტილება — წიგნებიდან ამოეღოთ წინადადება, რომელიც ზიანს აყენებდა ლაკერბაიას რეპუტაციას და ამისათვის ლაკობასა და სამინისტროს მისცა კონკრეტული ვადა — ათი დღე.
ლაკობა და საქართველო
სტანისლავ ლაკობა ყოველთვის გამოირჩეოდა, საკუთარი ხისტი პოლიტიკით საქართველოს მიმართ. ქალაქ სოხუმში გაიმართა მრგვალი მაგიდა თემაზე „აფხაზეთის უახლესი ისტორიის ზოგიერთი ასპექტების შესახებ“, სადაც სტანისლავ ლაკობა, როგორც ისტორიკოსი მოხსნებით გამოვიდა. მან ისაუბრა XX საუკუნის 20-50-იან წლებში „ქართველების მიერ დანგრეულ“ აფხაზეთის სამეცნიერო საზოგადოების შესახებ და განაცხადა:
ლაკობას თქმით იმ პერიოდში სამეცნიერო საზოგადოებას ჰქონდა კავშირები 170-ზე მეტ სამეცნიერო ცენტრთან საბჭოთა კავშირის მასშტაბით. სამეცნიერო ნაშრომებს ცვლიდნენ გერმანიის, აშშ-ს ათამდე სამეცნიერო ცენტრთან, რაც თბილისს დიდად არ მოსწონდა.
18 აგვისტოს სტანისლავ ლაკობამ უშიშროების საბჭოს თავჯდომარეობის პოსტი დატოვა, ხოლო მიზეზად მისი უკმაყოფილება გახდა „აფხაზეთის მოქალაქეობის შესახებ კანონი“. ეს თემა სტანისლავ ლაკობამ მაისის ბოლოს წამოჭრა და ღიად განაცხადა, რომ ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში, 26 000-მდე ეთნიკურმა ქართველმა მიიღო „აფხაზეთის მოქალაქეობა“, რაც საფრთხეს უქმნის „დამოუკიდებლობას“ და შემდგომში მოახდენს ინტეგრაციას საქართველოსთან. ლაკობას თქმით
სტანისლავ ლაკობამ „კავკასიის ექოსთან“ მიცემულ ინტერვიუში ისაუბრ, მიზეზებზე, რის გამოც დაიწყო საქართველო-აფხაზეთს შორის კონფლიქტი. იგი აცხადებს, რომ ელცინს შეეძლო თავიდან აერიდებინა ეს კონფლიქტი, მაგრამ მან ეს არ გააკეთა. ლაკობა, აცხადებს, რომ რუსეთსა და დასავლეთს უნდოდათ ომის გაღვივება, ხოლო რუსეთი ყველა არსებული ძალით ცდილობდა საქართველოს შეყვანას დსთ-ში და ამისათვის მას „მთლიანი საქართველო“ სჭირდებოდა. საუბრობს რა, რომ ელცინმა „თვალი დახუჭა „საქართველოს შეიარაღებაზე, ხოლო შემდგომში ნიუ-იორკში, შევარდნაძე უკვე ღიად ადანაშაულებდა რუსეთს, თითქოს ის არ აძლევდა საშუალებას აფხაზეთსა და საქართველოს თავად მოეგვარებინათ გაღვივებული კონფლიქტი, რაც როგორც ლაკობა ამბობს, აფსურდის თეატრის თამაშს წააგავდა. სტანისლავ ლაკობა აცხადებს, რომ გრაჩოვი მის „მეგობარ კიტოვანს“ ესაუბრა და მას შემდეგ რაც გაიგო, რომ არ განიხილებოდა დსთ-ში შესვლა, სიტუაცია საბოლოოდ დაიძაბა. ისტორიკოსი, აცხადებს, რომ ვლადისლავ არძინბა იძულებული გახდა მოეწერეა ხელი დოკუმენტზე, სადაც ნათქვამი იყო, საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობაზე და საქართველოს სამხედრო ნაწილის დარჩენაზე აფხაზეთის ტერიტორიაზე. ლაკობა აცხადებს, რომ არძინბამ ჟურნალისტებთან შეხვედრისას განაცხადა, რომ ის იძულებული გახდა მოეწერა ხელი ელცინის პატივისცემის გამო, ხოლო ახლა დროა ელცინმა აფხაზეთს მიხედოს, ამის შემდეგ მან ხელი არ ჩამოართვა შევარდნაძეს, რაზეც ელცინი ძალიან გაბრაზდა. როგორც სტანისლავი, აცხადებს ეს იყო გარდამტეხი მომენტი ელცინისა და არძინბას ურთიერთობაში.
უშიშროების საბჭოს ყოფილი წევრი, აცხადებდა რომ საქართველოს გაუჭირდებოდა არამსახედრო გზებით კონფლიქტების დარეგულირება და ამაში აშშ-სა და ევროკავშირის დახმარებაც კი არ უშველიდა. მან განაცხადა, რომ საქართველოს სამხედრო ძალა არ არის საკმარისად მომზადებული, რომ ომი დაიწყოს ორ ფრონტზე. ლაკობა საუბრობს საქართველოს არასტაბულურობაზე.
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზი ისტორიკოსები კატეგორია:აფხაზი სეპარატისტები სტანისლავ
კვებეკის ხიდი
კვებეკის ხიდი (Pont de Québec, Quebec Bridge) — კომბინირებული საავტომობილო და სარკინიგზო ლითონის ხიდი მდინარე წმინდა ლავრენტზე, რომელიც აკავშირებს ქალაქებს კვებეკსა და ლევის. 549 მ სიგრძის ხიდის ცენტრალური სიგრძე მსოფლიოში ყველაზე დიდია ფიქსირებული სისტემების ხიდებისთვის.
ხიდი ეკუთვნის კანადის რკინიგზას, საყრდენებს შორის მანძილი 549 მ, საერთო სიგრძე 987 მ, სიგანე 29 მ. მშენებლობის დროს ის კანადაში ყველაზე დიდი ხიდი იყო. ხიდს აქვს სამი სატრანსპორტო ზოლი, ერთი სარკინიგზო ბილიკი და ერთი საფეხმავლო ბილიკი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხიდები კატეგორია:ხიდები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:ხიდები საუკუნეების მიხედვით
ფრანსუა ვიიონი
ფრანსუა ვიიონი (François Villon, დ. 1431, პარიზი – 1463) — ფრანგი პოეტი.
შემოქმედება
ვიიონის შემოქმედებამ ჩვენამდე XV საუკუნეში გამოცემული ფრაგმენტებისა და ხელნაწერების წყალობით მოაღწია. მის ძირითად ნაწარმოებებეად ითვლება მცირე და დიდი ანდერძი.
მცირე ანდერძი დაწერილია ნავარის კოლეჯის ძარცვის ღამეს და წარმოადგენს გამოსალმებას, რადგან ავტორი დიდი ხნით აპირებს გამგზავრებას. ბოროტი, უსულგულო ქალის მიერ ხელნაკრავი პოეტი იძულებულია გაემგზავროს და მთელ თავის ქონებას უტოვებს ნაცნობებს. ეს არის ერთგვარი ბურლესკური ანდერძი, სადაც მოცემულია დახვეწილი კარიკატურები და ძლიერი სატირა იმდროინდელი საზოგადოებისა. ხშირად გულში ჩამარხული ბოღმა და წყენა ხუმრობაშია შერეული, აგრესიულობა კი მხიარულების საფარქვეშაა გახვეული. დიდი ანდერძის სქემა იგივეა, მაგრამ პოეტის დამოკიდებულება იცვლება. აქ იგი თითქოს ინანიებს შეცდომებს, შურს ამხანაგების,რომლებმაც ცხოვრებაში რაღაცას მიაღწიეს, მადლიერებას გამოხატავს კეთილისმყოფების მიმართ. აღიარებს სიკვდილის წინაშე შიშს და, საბოლოოდ, ცინიკურად სთხოვს ყველას შენდობას.
თემატიკა
ვიიონის პოეზიაში ძირითადად 4 თემა გამოიყოფა:
1. უზრუნველი ცხოვრების სურვილი: პოეტი უბედურია იმით, რომ დაიბადა ღარიბი და დაჰყვა უზრუნველი ცხოვრების სიყვარული. შურს მდიდრების.
2. სიკვდილის თემა: ვიიონის აზრით სიკვდილი უზენაესი კანონია, რომელსაც ყველა ემორჩილება და რომელიც საიდუმლო ცხოვრების კარს აღებს, რაც თავისთავად სევდას იწვევს.
3. რელიგიური გრძნობა: მიუხედავად არეული ცხოვრებისა მას არ დაუკარგავს რწმენა. ყველაზე რთულ წუთებში იგი ქრისტეს და წმინდა მარიამს მიმართავს.
4. ახლობლებისადმი თანაგრძნობა: პოეტმა საკმაო ტანჯვა გამოიარა მაგრამ არ შესძულებია ადამიანი. პირიქით, მისი აზრით ადამიანებს აერთიანებთ საერთო ტანჯვა რაც მათ თანასწორთ ხდის.
სტილი
ვიიონის თხრობის ტონი ცვალებადია: სერიოზულ ტონს სარკაზმი მოსდევს, სიძულვილით სავსე, უხეშ ტონს - პატიების თხოვნა და ბოლოს ყველაფერი ცინიზმით მთავრდება.
ვიიონს არასოდეს აურჩევია თავისი ნაწარმოებებისთვის ირეალური და იდეალური საფარი, როგორც ამას იმ პერიოდში გავრცელებულ კურტუაზიულ პოეზიაში ვხვდებით. მის გრძნობებს ყოველთვის თან სდევს რეალური სურათები. არ ერიდება რეალურად აღწეროს ის სამყარო, რომელიც ერთდროულად უყვარს და სძულს კიდეც. სწორედ ამ პიროვნული რეალიზმით წარმოდგება იგი როგორც პირველი "თანამედროვე" და ამასთანავე შუა საუკუნეების უკანასკნელი დიდი პოეტი.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1431
Erga omnes
„Erga omnes“ — ლათინური ფრაზა, რომელიც გამოიყენება სამართლის სხვადასხვა დარგში (უმეტესად საერთაშორისო სამართალში) და ნიშნავს ყველას მიმართ ვალდებულების ქონას. უმეტეს შემთხვევაში სამართლით დაკისრებული ვალდებულების დარღვევისთვის პირი პასუხს აგებს იმ პირის მიმართ ვისაც ზიანი მიადგა. ხოლო Erga omnes ვალდებულებების დარღვევისათვის ნებისმიერ პირს შეუძლია მოითხოვოს დამრღვევის პასუხისმგებლობა. ამ ტიპის ვალდებულებების იდეა იმაში მდგომარეობს, რომ მათი დარღვევით ზიანი ადგება არათუ რომელიმე კონკრეტულ პირს არამედ მთელ საზოგადოებას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამართალი კატეგორია:საერთაშორისო სამართალი კატეგორია:დაუსრულებელი სტატიები სამართლის შესახებ
ზემო ხევი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ზემო ხევი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ვოზნესენკა (ბუზდიაკის რაიონი)
ვოზნესენკა (Вознесенка; Вознесенка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბუზდიაკის რაიონში.
2002 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 140 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბუზდიაკიდან დაშორებულია 5 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 4 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (46 %).
ზემო ქვეყანა
ზემო ქვეყანა, ზემო მხარი — ისტორიული მხარე იმერეთში, იმერეთის სამეფოს მეორე სადროშო. ისაზღვრებოდა: აღმოსავლეთით ლიხის ქედით, ჩრდილოეთით რაჭის ქედით, სამხრეთით მესხეთის ქედით. მოიცავდა ყოფილი არგვეთის საერისთავოს დიდ ნაწილს. ზემო ქვეყნის ტერიტორიის მნიშვნელოვანი ნაწილი აბაშიძეთა და წერეთელთა ფეოდალურ საგვარეულოს ეკუთვნოდა, სადროშოს სარდლებიც ჩვეულებრივ ამ საგვარეულოებიდან გამოდიოდნენ. XVIII საუკუნის დასაწყისში ზემო ქვეყნის ერთი ნაწილი, ხეფინისხევი და ჩხერიმელის ხეობის ზემოთი, ქართლის სამეფოს შემადგენლობაში შევიდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:იმერეთის სამეფო
ყაყაჩურა
ლიტერატურა
კატეგორია:ორლებნიანნი კატეგორია:ყაყაჩოსებრნი
ბელგია 1924 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბელგიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეხუთედ იასპარეზა 1924 წელს, საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 13 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1924 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბელგია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ზენობანი
ზენობანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
გვანაგი
გვანაგი, იგივე გვანაგგუ — რაიონი სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულის სამხრეთ ნაწილში. აქვს თვითმმართველი სტატუსი.
სახელწოდება
პირველად სახელი გვანაგი 1963 წლის 1 იანვარს იქნა გამოყენებული, როდესაც კიონგიდოს პროვინციის ნაწილი, სიჰინის ოლქის (ქალაქის სტატუსი მიიღო 1989 წელს) რაიონი (ტონმიონი), სეულის შემადგენლობაში შევიდა. მაშინ დაფუძნდა მერიის ადგილობრივი განყოფილება, სახელად გვანაგი (관악 출장소). სახელი გვანგგუ რაიონს ოფიციალურად მიენიჭა პრეზიდენტ პაკ ჩონ ჰის 1973 წლის 12 მარტის ბრძანებულების შესაბამისად.
მინი|რაიონის ადმინისტრაციული დაყოფა
მდებარეობა ქალაქის რუკაზე
ჩრდილოეთით გვანაგგუს ესაზღვრება დონჯაკი, აღმოსავლეთით - სოჩჰოგუ, სამხრეთ-აღმოსავლეთით და სამხრეთით - ქალაქ გვაჩჰონის ტერიტორია, ხოლო დასავლეთით - გიმჩჰონგუს რაიონი.
ისტორია
თავდაპირველად, დღევანდელი გვანაგის ტერიტორია ანექსირებული იყო პექჩეს სახელმწიფოს მიერ, ვან კინჩჰოგოს (근초고왕, 近 肖 古 王) მმართველობისას, მაგრამ რამდენიმე ათეული წლის შემდეგ იგი კოგურიოს სახელმწიფოს კონტროლის ქვეშ მოექცა.
1960-იანი წლების შუა ხანებში გვანაგის ტერიტორიამ შეიცვალა სტატუსი და კიონგიდოს პროვინციიდან დედაქალაქის შემადგენლობაში, იონდინპჰოგუს რაიონის შემადგენლობაში შევიდა. იმ დროს ამ ტერიტორიაზე არ იყო დიდი საწარმოები, ძვირადღირებული სახლები, არც გამწვანებული პარკები. რაიონი უმეტესად ღაბი მოსახლეობით იყო დაკომპლექტებული. ტერიტორიის მკვეთრ განვითარებაზე იმოქმედა 1975 წლის თებერვალში პრეზიდენტ პაკ ჩონ ჰის ბრძანებით სეულის ეროვნული უნივერსიტეტის ჩონოგუდან გვანაგში გადატანამ
1973 წლის 1 ივლისს გვანაგი, რომლის შემადგენლობაშიც იმ დროს იყო სოჩჰოგუსა და დონჯაკის რაიონები, გამოეყო იონდინპჰოგუს და მოიპოვა თვითმმართველობის სტატუსი.
ორ წელზე ცოტა მეტი ხნის შემდეგ, 1975 წლის 1 ოქტომბერს, გვანაგგუმ და იონდინპჰოგუმ „გაცვალეს“ რაიონები - ტოქსანდონის (독산동) ნაწილი გადავიდა გვანაგში და სანაცვლოდ, იონდინპჰოგუმ მიიღო ტებანდონისა (대방) და სინდებანდონის (신대방동) ნაწილები.
1980 წლის 1 აპრილს, პრეზიდენტ ჩჰვე გიუ ჰას ბრძანებულებით, დონჯაკის ტერიტორია გამოეყო გვანაგგუს.
გვანაგის ამჟამინდელი საზღვრები დაწესდა 1988 წლის 1 იანვარს, როდესაც გუროგუს ტერიტორიის ნაწილი გადაეცა გვანაგის რაიონს.
მინი|მარცხნივ|სეულის ეროვნული უნივერსიტეტი
საერთო მახასიათებლები
გვანაგსანის ქალაქის ბუნებრივი პარკი (관악산 도시 자연 공원) პოპულარული დასასვენებელი ადგილია. მის ტერიტორიაზე მდებარეობს ხელოვნური ტბა, შადრევნები, მთებზე ასვლის მსურველთათვის შესაბამისი ბილიკებია მოწყობილი და დასვენების დღეებში მას უამრავი ადამიანი სტუმრობს, ვისაც სურთ გვანაგსანის მთებში (관악산) შემავალ მწვერვალებზე ასვლა.
2008 წელს, მზარდი ფინანსური კრიზისის ფონზე, სეულის მერიამ გადაწყვიტა გამოეყო თანხა ქალაქის პარკების, მათ შორის გვანაგსანის პარკის გასაუმჯობესებლად. მერიის გეგმის მიხედვით, გვანაგსანის პარკის ტერიტორიის კეთილმოწყობისთვის ბიუჯეტიდან გამოიყო დაახლოებით 2 მილიარდ 800 მილიონი ვონი, რაც დოლარით 2 230 000 აშშ დოლარზე მეტია (2009 წლის 31 მაისის მონაცემებით).
რაიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს სეულის ეროვნული უნივერსიტეტი, ასევე 58 სკოლა (მათ შორის 2 სპეციალიზებული და 2 პროფესიული) და 38 საბავშვო ბაღი.
სქოლიო
კატეგორია:გვანაგი კატეგორია:სეულის რაიონები
Carnival Paradise
250px|მინიატიურა|Carnival Paradise 250px|მინიატიურა|Carnival Paradise Carnival Paradise — კომპანია Carnival Cruise Lines-ის Fantasy class-ის ბოლო, მერვე საკრუიზო გემი. აგებულია 1998 წელს, ფინეთის დედაქალაქ ჰელსინკიში სახელით MS Paradise. 2004 წლის სექტემბრიდან 2011 წლის დეკემბრამდე სამ და ოთხდღიან კრუიზებს ასრულებდა კალიფორნიის ქალაქ ლონგ-ბიჩიდან კალიფორნიის ნახევარკუნძულის მიმართულებით, მექსიკის კუნძულ სანტა-კატალინასა და ქალაქ ენსენადისაკენ. ამჟამად ის დაცურავს ოთხ და ხუთღიან კრუიზებში ფლორიდის ქალაქ ტამპიდან დასავლეთ კარიბების მიმართულებით, სადაც შედის კუნძულ დიდი კაიმანისა და იუკატანის ნახევარკუნძულის სიახლოვეს მდებარე კუნძულ კოსუმელის მონახულება. Paradise-მდე ამ კრუიზს Carnival Inspiration-ი ასრულებდა.
ისტორია
Paradise-ი აიგო იმის გათვალისწინებით, რომ ყოფილიყო მსოფლიოში პირველი სრულიად არამწეველთა გემი. მშენებლობის თითოეულ დონეს ახორციელებდა არამწეველი პერსონალი და მომსახურებაში შევიდა თამბაქოს საწინააღმდეგო და კიბოს პრევენციის რამდენიმე ორგანიზაციის მხარდაჭერით. გემის ორივე მხარეს და კიჩოზე, სახელის ქვეშ ეწერა „No smoking“.
მოწევის საწინააღმდეგო წესები მკაცრად მოქმედებდა. თუ კი რომელიმე მგზავრი შემჩნეულ იქნებოდა მოწევაში, ის ჯარიმდებოდა 250 აშშ დოლარით და ჩამოსვამდნენ შემდეგ პორტში, მასვე უნდა აენაზღაურებინა სახლში დაბრუნების ხარჯები. მწირი შემოსავლების გამო, 2003 წლის დეკემბერში, კარნივალმა გემზე მოწევის აკრძალვა გააუქმა.
იმის გამო, რომ Paradise-ს არ ჩატარებია პროგრამა „Evolutions of Fun“-ის სარეკონსტრუქციო სამუშაოები, 2015 წელს მას ჩაუტარდება „Fun Ship 2.0“-ის განახლებადი სამუშაოები, რასაც მისი დობილი გემი Carnival Elation-ი უფრო ადრე, 2014 წელს მიიღებს.
სქოლიო
კატეგორია:საკრუიზო გემები კატეგორია:Carnival Cruise Lines-ის გემები კატეგორია:1998 წლის გემები
მარანი (აბაშის მუნიციპალიტეტი)
მარანი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის აბაშის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: მარანი, მარანჭალა). მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა მხარეს. რკინიგზის ბაქანი სამტრედია–ფოთის ხაზზე. ზღვის დონიდან 16 მეტრზე. აბაშიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. 1933 წლამდე მარნის თემში შედიოდა სოფელი საჭილაო და გაუწყინარი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1153 ადამიანი.
არგენტინული ღვინო
არგენტინული ღვინო — არგენტინაში წარმოებული ღვინო, რომლის ისტორიაც, ისევე როგორც არგენტინული სამზარეულოს ზოგიერთი ასპექტი, ესპანეთში იღებს სათავეს. არგენტინა არის ღვინის მეხუთე უდიდესი მწარმოებელი მსოფლიოში. ამერიკის ესპანური კოლონიზაციის დროს, სანტიაგო-დელ-ესტეროში ვაზის კალმები ჩამოიტანეს 1557 წელს და ყურძნისა და ღვინის წარმოება დაიწყო ჯერ მეზობელ რეგიონებში, შემდეგ კი ქვეყნის სხვა ნაწილებში.
ისტორიულად, არგენტინელი მეღვინეები უფრო მეტად ინტერესდებოდნენ რაოდენობით, ვიდრე ხარისხით, რადგან ქვეყანა მოიხმარდა მის მიერ წარმოებული ღვინის 90% -ს. 1990-იანი წლების დასაწყისამდე არგენტინა უფრო მეტ ღვინოს აწარმოებდა, ვიდრე ევროპის სხვა ქვეყნები, თუმცა ღვინის უმეტესობა არ გადიოდა ექსპორტზე. ამასთან, ექსპორტის გაზრდის სურვილმა გამოიწვია ხარისხის მნიშვნელოვანი დახვეწა. არგენტინული ღვინოების ექსპორტი დაიწყო გასული საუკუნის 90-იანი წლების განმავლობაში და თანდათან იზრდება მისი პოპულარობა. ამჟამად, არგენტინა სამხრეთ ამერიკაში ღვინის უმსხვილესი ექსპორტიორია. 2002 წელს არგენტინული პესოს დევალვაციამ გაამწვავა ღვინის ინდუსტრიის მდგომარეობა, რადგან წარმოების ხარჯები შემცირდა და ტურიზმი მნიშვნელოვნად გაიზარდა, რაც არგენტინაში ენოტურიზმის განვითარების სტიმულად იქცა.
ქვეყნის ყველაზე მნიშვნელოვანი ღვინის რეგიონები განლაგებულია მენდოსას, სან- ხუანის და ლა რიოხის პროვინციებში. სალტა, კატამარკა, რიო-ნეგრო და სამხრეთ ბუენოს-აირესი ასევე ღვინის მწარმოებელი რეგიონებია. მენდოსას პროვინცია არგენტინული ღვინის 60% -ზე მეტს აწარმოებს და მთლიან ექსპორტში კიდევ უფრო მაღალი პროცენტული წილი აქვს. ღვინის წარმოების ძირითადი რეგიონების სიმაღლისა და დაბალი ტენიანობის გამო, არგენტინის ვენახები იშვიათად განიცდიან მწერების, სოკოების, ობის და ყურძნისთვის დამახასიათებელ  სხვა პრობლემებს, რომლებიც სხვა ქვეყნების ვენახებს აზარალებს. ეს საშუალებას იძლევა პესტიციდების მცირედით გამოყენებას და ორგანული ღვინოების ადვილად წარმოებას.
2010 წლის ნოემბერში არგენტინის მთავრობამ ღვინო გამოაცხადა, როგორც არგენტინის ეროვნული ალკოჰოლური სასმელი.
ისტორია
მინი|201x201პქ| პროვინციის გუბერნატორმა, [[დომინგო ფაუსტინო სარმიენტო|დომინგო სარმიენტომ დიდი როლი ითამაშა საფრანგეთიდან არგენტინაში პირველი მალბეკის ვაზის ჩამოტანაში. ]] მევენახეობა არგენტინაში შემოიტანეს ესპანეთის კოლონიზაციის დროს ამერიკაში და შემდეგ კვლავ დაამკვიდრეს ქრისტიანმა მისიონერებმა. 1556 წელს მამამ ხუან სედრონმა გააშენა პირველი ვენახი არგენტინაში, როდესაც ჩილეს ცენტრალური ხეობიდან კალმები მოიტანეს ამჟამად სან – ხუანისა და მენდოსას ღვინის რეგიონში. ამპელოგრაფებს ეჭვი აქვთ, რომ ამ კალმებიდან ერთი იყო ჩილეს პაისის და კალიფორნიის მისიონის ყურძნის წინაპარი. ეს ყურძენი კრიოლა ჩიკას ჯიშის წინამორბედი იყო, რომელიც არგენტინული ღვინის ინდუსტრიის ხერხემალი იყო შემდეგი 300 წლის განმავლობაში.
პირველი კომერციული ვენახი გააშენეს სანტიაგო დელ ესტეროში 1557 წელს იეზუიტმა მისიონერებმა, რასაც მოჰყვა ვენახის გაფართოება მენდოსაში 1560-იანი წლების დასაწყისში და სან-ხუანში 1569-1589 წლებში. ამ პერიოდში მისიონერებმა დაიწყეს საირიგაციო არხების და კაშხლების მშენებლობა  ვენახებისა და სოფლის მეურნეობის შენარჩუნების მიზნით. პროვინციის გუბერნატორმა დომინგო ფაუსტინო სარმიენტომ დაავალა ფრანგ აგრონომ მიგელ აიმე პუჟეს საფრანგეთიდან არგენტინაში ვაზის ვაზების კალმების ჩამოტანა. პუჟეს ვაზებიდან პირველი მალბეკის ვაზი იყო, რომელიც ამ ქვეყანაში დარგეს.
სქოლიო
კატეგორია:არგენტინის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:ღვინო ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:არგენტინა კატეგორია:ღვინო
ბელგია 1928 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბელგიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეექვსედ იასპარეზა 1928 წელს, ნიდერლანდების დედაქალაქ ამსტერდამში. ამ თამაშებზე მათ 1 ვერცხლისა და 2 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1928 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბელგია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
სევენები
ლიტერატურა
კატეგორია:საფრანგეთის ქედები
U2
U2 — ირლანდიური როკ–ჯგუფი დუბლინიდან, ჩამოყალიბებული 1976 წელს. მასში შედიან ბონო (ვოკალი და რიტმული გიტარა), The Edge (გიტარა, კლავიშებიანი საკრავები და ვოკალი), ადამ კლეიტონი (ბას-გიტარა), და ლარი მალენი (დასარტყმელი საკრავები და პერკუსია) ჯგუფის ადრეული ჟღერადობა წარმოიშვა პოსტ-პანკიდან, შემდგომში კი შთაგონებული იყო პოპულარული მუსიკის სხვა ჟანრებით, თუმცა მასში შენარჩუნდა ბონოს ექსპრესიული ვოკალები და The Edge-ის ეფექტებით გაჯერებული გიტარის ტექსტურები. მათი ტექსტები, ხშირად აღრეული სულიერ თემებთან, განიხილავენ პირად და სოციოპოლიტიკურ პრობლემებს. პოპულარულმა თავისი საკონცერტო გამოსვლებით, U2-მ წლების განმავლობაში შექმნა რამდენიმე ამბიციური და კომპლექსური სასცენო წარმოდგენა.
ჯგუფი ჩამოყალიბდა მაუნტ-ტემპლის სკოლაში, 1976 წელს, როდესაც მისი წევრები შეზღუდული მუსიკალური გამოცდილების მქონე მოზარდები იყვნენ. ოთხი წლის შემდეგ ისინი მოხვდნენ Island Records-ზე და გამოსცეს სადებიუტო Boy. შემდგომი ნამუშევრებით - როგორიც იყო პირველი წარმატებული ბრიტანული დისკი War (1983) და სინგლები „Sunday Bloody Sunday“ და „Pride (In the Name of Love)“ - ჩამოყალიბდა U2-ს, როგორც პოლიტიკურ და სოციალურ თემებზე ორიენტირებული ჯგუფის სახე. 1980-იანების შუა პერიოდისთვის იგი იყო დახვეწილი საკონცერტო კოლექტივი, რასაც განსაკუთრებით გაესვა ხაზი 1985 წელს Live Aid-ზე გამოსვლით. მუსიკალური ჩარტების სათავეებში მოხვედრილმა ალბომმა The Joshua Tree (1987) U2 საერთაშორისო სუპერვარსკვლავად აქცია და იყო მათი კრიტიკოსების მიერ ყველაზე მეტად აღიარებული და კომერციულად წარმატებული ჩანაწერი. მსოფლიო ჩარტების სათავეებში მოხვედრით მან ჯგუფს მოუპოვა აშშ-ის #1 სინგლები - „With or Without You“ და „I Still Haven't Found What I'm Looking For“.
ამ წარმატების შემდეგ ჯგუფს შემოქმედებითი კრიზისი ჰქონდა და შექმნა დოკუმენტური ფილმი და ალბომი Rattle and Hum (1988), თუმცა 90-იანებში დაბრუნდა ახალი მუსიკალური მიმართულებით და იმიჯით. Achtung Baby-დან (1991) და მულტიმედიური Zoo TV Tour-იდან დაწყებული, U2-მ მუსიკაში შემოიტანა ალტერნატიული როკის, ელექტრონული საცეკვაო და ინდუსტრიული მუსიკის ელემენტები, რასაც დაემატა უფრო ირონიული და თავზეხელაღებული იმიჯი. ექსპერიმენტები გაგრძელდა Pop-ით (1997) და ტურნეთი PopMart Tour - თუმცა, ორივეს არაერთგვაროვანი შეფასებები მოჰყვა. U2-მ კრიტიკული და კომერციული წარმატება დაიბრუნდა ალბომებით All That You Can't Leave Behind (2000) და How to Dismantle an Atomic Bomb (2004), მისთვის უფრო ტრადიციული ჟღერადობით. 2009–2011 წლების U2 360° Tour იყო ყველა დროის ყველაზე შემოსავლიანი ტურნე. მეცამეტე ალბომი Songs of Innocence მათ თავდაპირველად უფასოდ განათავსეს iTunes-ის მაღაზიაში, რასაც მოჰყვა კრიტიკა ყველა მომხმარებლის ბიბლიოთეკაში ავტომატურად მოხვედრის გამო.
U2-ს გამოცემული აქვს 13 სტუდიური ალბომი. იგი ითვლება ყველა დროის ერთ-ერთ გაყიდვად შემსრულებლად, მსოფლიოში გაყიდული 170 მილიონზე მეტი დისკით. მას მიღებული აქვს 22 გრემის ჯილდო, უფრო მეტი, ვიდრე რომელიმე სხვა ჯგუფს. 2005 წელს იგი როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზის წევრი გახდა. Rolling Stone-ის „ყველა დროის უდიდესი შემსრულებლების სიაში“ U2 #22 ადგილს იკავებს. კარიერის განმავლობაში როგორც ჯგუფი, ასევე მისი ცალკე წევრები მონაწილეობდნენ ადამიანთა უფლებების და საქველმოქმედო აქციებში, თანამშრომლობდნენ სხვადასხვა ორგანიზაციასთან, რომელთა შორის არის Amnesty International, კამპანიები ONE/DATA, Product Red, War Child და The Edge-ის Music Rising.
ჩამოყალიბება და ადრეული წლები (1976–1980)
ჯგუფი ჩამოყალიბდა დუბლინში, 1976 წლის 25 სექტემბერს. 14 წლის ლარი მალენმა სკოლის აბრაზე გამოაქვეყნა განცხადება, რომელშიც ეწერა, რომ იგი ეძებდა მუსიკოსებს ჯგუფისთვის. მალენის სამზარეულოში შერჩევა და რეპეტიცია რამდენიმე ბიჭუნამ გაიარა. ჩამოყალიბებულ შემადგენლობაში შევიდნენ: ბონო (ვოკალი), დეივ ევანსი (The Edge) (გიტარა), The Edge-ის ძმა დიკ ევანსი (გიტარა), ადამ კლეიტონი (ბას გიტარა), აივენ მაკ-კორმიკი და პიტერ მარტინი (მალენის მეგობრები, რომელიც თავის მხრივ, ევანსის მეგობარიც იყო). მალენი ამბობდა, რომ 10 წუთის განმავლობაში ეს "ლარი მალენის ბენდი" იყო, მაგრამ "შემდეგ ბონო შემოვიდა და ლიდერობის შანსი დავკარგე". მოგვიანებით ახალმა ჯგუფმა აირჩია სახელი Feedback, რადგან სწორედ ეს იყო ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვანი მუსიკალური ტერმინებიდან, რომელიც მათ იცოდნენ. მარტინი არ დაბრუნებულა პირველი რეპეტიციის შემდეგ, მაკ-კორმიკმა კი დატოვა ჯგუფი რამდენიმე კვირის თავზე. კოლექტივის მუსიკალური მასალა იმ პერიოდში შედგებოდა სხვა მუსიკოსების სიმღერების საკუთარი ვერსიებისგან, რაც მათივე თქმით, მათი საქმე არ იყო (მიუხედავად იმისა, რომ მოგვიანებით U2-ს და ბონოს სოლო-პროექტებში შეტანილი იყო ბევრი გადამღერება, რომელსაც საკმაოდ მაღალი შეფასებები მიეცა). ორიგინალური სიმღერები, რომელიც დაიწერა იმ დროს, განიცდიდნენ პოსტ-პანკის გავლენას.
1977 წლის მარტში ჯგუფმა შეცვალა სახელწოდება და გახდა „The Hype. დიკ ევანსი მათ შორის ყველაზე უფროსი იყო. კოლეჯის დამთავრებისთანავე მან დატოვა ჯგუფი. დარჩენილი მუსიკოსების ნაწილმა ასევე დატოვა მთლიანი შემადგენლობა. საბოლოოდ, 1978 წლის მარტში ჩამოყალიბდა დღეს ცნობილი შემადგენლობა. ერთ-ერთი ეკლესიის დარბაზში, სადაც ჯგუფი ასრულებდა ქავერ-სიმღერებს, დიკმა მოულოდნელად დატოვა სცენა. დარჩენილი მუსიკოსები ამ დროს უკვე უკრავდნენ საკუთარ სიმღერებს, უკვე U2-ს სახელით. სტივ ეივრილმა, პანკ-როკ მუსიკოსმა (ჯგუფიდან The Radiators) და კლეიტონის ოჯახის მეგობარმა, შესთავაზა ჯგუფს ექვსი ახალი სახელწოდება, საიდანაც შერჩეული იქნა სწორედ U2 - ორაზროვნების და ღია ინტერპრეტაციის საშუალების გამო, აგრეთვე იმ მიზეზითაც, რომ ამ სახელის მიმართ მათ ყველაზე ნაკლები ანტიპათია ჰქონდათ.
1978 წელს, წმ. პატრიკის დღეს, მათ გაიმარჯვეს ირლანდიაში გამართულ ტალანტების კონკურსში. პრიზი შეადგენდა 500 გირვანქას და ამ თანხით ჩაწერილი იქნა მათი პირველი დემო-სიმღერა - ეს მოხდა კეისტოუნის სტუდიაში, დუბლინში, იმავე წლის აპრილში. მაისში პოლ მაკგინესი, რომელიც ჯგუფს გააცნო გამოცემის „Hot Press ჟურნალისტმა ბილ გრემმა, გახდა მათი მენეჯერი. პირველი დისკი, მხოლოდ ირლანდიაში გამოსული EP „Three, წარდგენილი იქნა 1979 წლის სექტემბერში და იქცა ჩარტში U2-ს პირველ წარმატებად. 1979 წლის დეკემბერში ჯგუფი გამოვიდა ლონდონში (ეს იყო პირველი კონცერტები ირლანდიის ფარგლებს გარეთ), თუმცა ახალი მსმენელების და კრიტიკოსების ყურადღება ნაკლებად მიიპყრო. 1980 წლის თებერვალში ლეიბლზე CBS გამოვიდა მათი მეორე სინგლი „Another Day - კვლავ მხოლოდ ირლანდიის ფარგლებში.
Boy, October და War (1980–1983)
„Island Records-თან კონტრაქტი ჯგუფმა გააფორმა 1980 წლის მარტში და გამოსცა სინგლი „11 O'Clock Tick Tock - მათი პირველი დისკი, გამოსული მსოფლიო მასშტაბით (იმავე წლის მაისი). ჯგუფის პირველი ალბომი, „Boy, რომლის პროდიუსერი იყო სტივ ლილიუაიტი, გამოვიდა იმავე წლის ოქტომბერში და დადებითი შეფასებაც მიიღო. მიუხედავად იმისა, რომ ბონოს მიერ დაწერილი ყველა ტექსტი არ იყო შეკრული და უფრო იმპროვიზებულ სახეს ატარებდა, მთავარი თემა იყო სიყმაწვილის ოცნებები და იმედგაცრუებები, რაც ახალგაზრდა აუდიტორიისათვის უფრო აქტუალურ საკითხს წარმოადგენდა. აქ ასევე შედიოდა ჯგუფის პირველი ცნობილი ბრიტანული ჰიტ-სინგლი „I Will Follow.
ალბომის გამოცემას მოჰყვა „U2-ის პირველი ტურნე ევროპის რამდენიმე ქვეყანასა და აშშ-ში. მიუხედავად არც ისე დახვეწილი გამოსვლებისა, სწორედ აქ გამოჩნდა ჯგუფის პოტენციალი. კრიტიკოსების მიერ ბონო იქნა შეფასებული, როგორც „’’ქარიზმატული’’ და „’’ვნებიანი’’ შოუმენი.
მეორე ალბომი, „October, გამოვიდა 1981 წელს და შეიცავდა უფრო აშკარა სულიერ თემებს. ალბომის ჩაწერის პერიოდში ბონომ და ეჯმა კონფლიქტების გამო დროებით დატოვეს ჯგუფი და დისკის ჩაწერა შეყოვნდა. ბონომ, ეჯმა და მალენმა დუბლინში ჩამოაყალიბეს ტრიო, რომელიც ქრისტიანულ როკს უკრავდა. მათი ამოცანა მდგომარეობდა ქრისტიანობისა და როკ-მუსიკის კავშირის დადგენაში, რასაც მათი სიმღერების ტექსტებიც ეხებოდა. თავად ალბომს სხვადასხვა სახის შეფასება მიეცა და მისი სიმღერებიც მცირე პერიოდში გადაიცემოდა რადიოეთერში. ბრიტანეთის ფარგლებს გარეთ იგი არც თუ წარმატებით იყიდებოდა, რამაც დაძაბა მათი ურთიერთობა ლეიბლთან და ოთხეული იძულებული იყო, საკუთარ თავზე ემუშავა და შეცდომა გამოესწორებინა.
მინი|მარჯვნივ|ბონო ნორვეგიაში, ტურნეს [[War Tour პერიოდი, 1983.]]
ამ პერიოდის გართულებების შემდეგ 1983 წელს გამოიცა „War. ეს იყო ჩანაწერი, რომელშიც ჯგუფმა „პაციფიზმის ჯვაროსნულ მსვლელობად აქცია. დისკის გულწრფელობამ და გიტარის მკაცრმა ჟღერადობამ, იმ პერიოდის სინთ-პოპის თანხლებით, ჯგუფი სხვა სახით წარმოაჩინა. ალბომში შეტანილ „Sunday Bloody Sunday-ში ბონო საუბრობდა 1972 წლის ირლანდიაში დატრიალებული სისხლიანი კვირის შესახებ და კონტრასტში მოჰყავდა აღდგომის კვირასთან. „როლინგ სტოუნის შეფასებით, სიმღერა იმის მანიშნებელი იყო, რომ ჯგუფს შეუძლია ღრმა და აზრიანი ტექსტების შექმნა. „War-ზე ჯგუფმა ასევე პირველად ითანამშრომლა ფოტოგრაფ ანტონ კორბეინთან, რომელიც დღემდე რჩება მათ მთავარ ფოტოგრაფად და უდიდესი გავლენა მოახდინა მათ იმიჯზე. კომერციულად წარმატებულმა ალბომმა თავი ამოჰყო ბრიტანული ჰიტ-აღლუმის პირველ ადგილზე, ხოლო მისი პირველი სინგლი, „New Year's Day იყო მათი პირველი დიდი ჰიტ-სინგლი ირლანდიის/გაერთიანებული სამეფოს ფარგლებს გარეთ.
ტურნეს War Tour ფარგლებში ჯგუფის ყველა კონცერტზე ბილეთი გაყიდული იყო. ბონო, რომელიც „Sunday Bloody Sunday-ს შესრულებისას თეთრ დროშას აფრიალებდა, იქცა ცნობილ პიროვნებად. ამ ტურნეს დროს ჩაიწერა საკონცერტო დისკი „Under a Blood Red Sky (სახელწოდება მომდინარეობდა სიმღერის „New Year's Day სტრიქონიდან), ისევე როგორც ფილმი „Under a Blood Red Sky: Live at Red Rocks. ორივე მათგანი რეგულარულად გადაიცემოდა რადიო და ტელეეთერში, რამაც გაზარდა „U2-ს მსმენელთა რიცხვი და გაამყარა მისი, როგორც საკონცერტო კოლექტივის იმიჯი.
2008 წელს მათი პირველი სამი ალბომის რემასტერინგები გამოიცა დამატებითი დისკების თანხლებით.
The Unforgettable Fire და Live Aid (1984–1985)
<blockquote class=toccolours style=text-align:left; width:30%; float:right; padding:10px 15px 10px 15px; display:table;>ჩვენ ვიცოდით, რომ მსოფლიო მზად არის The Who-ს მემკვიდრეები მიიღოს. უბრალოდ უნდა გვეკეთებინა, რასაც ვაკეთებდით და ლედ ზეპელინის შემდეგ უდიდეს ჯგუფად ვიქცეოდით, უეჭველია. მაგრამ რაღაც არ მიდიოდა კარგად. ვგრძნობდით, რომ ნებისმიერ სხვასთან შედარებით მეტი შესაძლებლობები გვქონდა, უნიკალური რამის შეთავაზება შეგვეძლო. საინტერესო იყო, რა მოხდებოდა, როკის სტანდარტული გზიდან რომ გადაგვეხვია. ჩვენ ახალ გრძნობებს ვეძებდით.<p style=text-align: right;> — ბონო დისკის The Unforgettable Fire ახალი მუსიკალური მიმართულების შესახებ.
„The Unforgettable Fire, ჯგუფის ახალი ალბომი, გამოვიდა 1984 წელს. ემბიენტური და აბსტრაქტული განწყობის მატარებელი, იგი იყო ჯგუფის ყველაზე მნიშვნელოვანი პერიოდი მიმართულების შეცვლის მხრივ. მათ ეშინოდათ, რომ „War-ის და მისი ტურნეს შემდეგ მათ აეკიდათ არენის როკ-ჯგუფის იმიჯი. ჯგუფმა მუსიკალური ექსპერიმენტები დაიწყო. ადამ კლეიტონი იხსენებს: ჩვენ ვეძებდით უფრო სერიოზულს, უფრო მხატვრულს’’. The Edge დაინტერესებული იყო ბრაიან ინოს ემბიენტური და უცნაური ნამუშევრებით. ეს უკანასკნელი, ინჟინერ დენიელ ლანუასთან ერთად, დათანხმდა დისკის პროდიუსერობაზე. Island Records-ის უფროსმა, კრის ბლეკუელმა სცადა ჯგუფის აზრის შეცვლა, რადგანაც დარწმუნებული იყო, რომ იგი ისედაც მიაღწევს უდიდეს წარმატებას, ხოლო ინო მათ მიმართულებას დაასამარებდა ავანგარდულ აბსურდში.
The Unforgettable Fire-ს ჰქონდა მდიდარი და ორკესტრირებული ჟღერადობა. ლანუას დახმარებით, ლარი მალენის დასარტყამებზე დაკვრის ტექნიკა უფრო თავისუფალი, ’’ფანკური’’ და ნაზი გახდა, ხოლო ადამის ბას გიტარა უფრო ამაღლებულად ჟღერდა. რიტმ-სექცია აღარ ირღვეოდა, პირიქით - იგი თავად მიჰყვებოდა სიმღერებს. ამასთან, სიმღერების ტექსტები არაერთგვაროვან ინტერპრეტაციებს იწვევდნენ, რამაც, ჯგუფის თქმით მათ ვიზუალურობა შესძინა. ბონო გადაეშვა ფანტაზიებში, ფილოსოფიასა და პოეზიაში, რამაც შესაძლებლობა მისცა, გაეფართოვებინა სიმღერების შექმნის ფუნქციები, რასაც იგი ყოველთვის ერიდებოდა. ხმისჩამწერი სესიების მკაცრი გრაფიკის გამო, როგორც მოგვიანებით იგი ამბობდა, Bad და Pride (In the Name of Love) დაუსრულებელ მონახაზებად დარჩნენ. Pride (In the Name of Love), რომელიც მარტინ ლუთერ კინგის პიროვნების გავლენით დაიწერა, იყო ალბომის პირველი სინგლი და ჯგუფის ყველაზე წარმატებული სინგლი - აშშ საუკეთესო 40 სინგლის ჩარტში პირველად სწორედ მან შეაბიჯა.
ტირიფონის არხი
ტირიფონის მაგისტრალური არხი — საინჟინრო სარწყავი სისტემა შიდა ქართლში ტირიფონის ვაკეზე. იწყება ქალაქ ცხინვალის სამხრეთით მდინარე დიდი ლიახვის მარცხენა ნაპირზე. მიემართება სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ, გადაკვეთს მდინარეებს პატარა ლიახვს, აძურას, ჭარებულას და თავდება სოფელ პატარა ხურვალეთის მახლობლად მდინარე კირბალულასთან. სიგრძე 42 კილომეტრი. წყლის ხარჯი 14 მ³/წმ. მწყობრში ჩადგა 1929 წელს. 1960-იან წლებში ჩატარებული რეკონსტრუქციის შედეგად 3-ჯერ მეტი ფართობი ირწყვება. რწყავს გორის მუნიციპალიტეტის 30,6 ათ. ჰექტარს; 3-ჯერ კვეთს რუსეთის საოკუპაციო ხაზს და ასარწყავებს აგრეთვე ოსურ სოფლებს: არცევი, გოიათა (ერედვის მუნიციპალიტეტი), წინაგარი (ახალგორის მუნიციპალიტეტი) და სხვ. არხზე აგებულია ტირიფონის ჰესი.
U2
The Unforgettable Fire და Live Aid (1984–1985)
ტურნეს The Unforgettable Fire Tour კონცერტების დიდი რაოდენობა გაიმართა შიდა მოედნებზე, იმ პერიოდში, როდესაც ჯგუფი ცდილობდა საკუთარი მსმენელის შეძენას. სტუდიაში ჩაწერილი ახალი სიმღერების კომპლექსური სტრუქტურები (მაგალითად, The Unforgettable Fire და Bad) საკონცერტო სივრცეში რთული გადასატანი იყო. გამოსავალი იყო მუსიკალური სეკვენსერების გამოყენება, რასაც ჯგუფი მანამდე ერიდებოდა, მაგრამ ამჯერად ისინი გამოიყენებოდა ყველა ახალი კონცერტის მსვლელობისას. კრიტიკოსებმა ახალი სიმღერები შეაფასეს, როგორც ’’დაუსრულებელი’’, ’’ბუნდოვანი’’ და ’’დაბნეული’’, მაგრამ სასცენო წარდგენის შემდეგ ეს სიმღერები უფრო დადებითად მიიღეს. ’’როლინგ სტოუნი’’, რომელსაც არ მოეწონა Bad-ის სტუდიური ვარიანტი, დადებითად აღწერდა სასცენო გამოსვლას.