cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ართხმოს სამაროვანი
ართხმოს სამაროვანი — ფეოდალური ხანის არქეოლოგიური ძეგლი ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის სოფელ ართხმოში. გათხარეს XIX საუკუნის 80-იან წლებში (ფ. ბაიერნი). გამოვლინდა კოლექტიური ქვის სამარხი, რომელშიც მიცვალებულებს ჩატანებული ჰქონდათ სასაფეთქლე რგოლები, ბრინჯაოს ორნამენტირებული სამაჯური, საკინძები, ბეჭდები, ღილები, მოჭიქული ავგაროზი, რომბისებრი ფორმის გრძელმასრიანი რკინის ისრისპირები. ეს უკანასკნელი ქართლში (ურბნისი, დმანისი) აღმოჩენილი ანალოგიური მასალის მსგავსია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ლამინგტონი
ლამინგტონი - ავსტრალიური ნამცხვარი, რომელიც მზადდება კარაქის კვადრატებისგან, გარედან დაფარულია შოკოლადის სოუსითა და ქოქოსით. შეიცავს კრემის რამდენიმე ფენას და სხვადასხვა ხილს, ძირითადად, მარწყვს. შოკოლადის მოსხმის შემდგომ მას აყოვნებენ, რათა შედგეს კარგი ტექსტურა. ლამინგტონის ბისკვიტი ინამება სხვადასხვა საშუალებით, ხშირად ალკოჰოლითაც. იგი შესაძლოა შეგვხვდეს ისეთი ვარიაციებით, როგორებიცაა თხილი ქოქოსის მაგივრად ან შედედებული რძე შოკოლადის მაგივრად, აგრეთვე იგი შესაძლოა სულ სხვა ფორმისა და ზომის იყოს განსხვავებით ტრადიციული ლამინგტონისა.
წარმოშობა
ლამინგტონს უწოდეს ლორდ ლამინგტონის სახელი, რომელიც მსახურობდა კუინზლენდის გუბერნატორად 1896 - 1901 წლებში.
ასევე განიხილეს რეცეპტის გამომგონებლის ვინაობა. ვერსიების უმეტესობა ლორდ ლამინგტონის შეფს უკავშირებს რეცეპტის გამოგონებას, ფრანგ არმანდ გალანდს, რომელსაც მოულოდნელად მოუწოდა მოულოდნელი სტუმრების გამოკვება. მხოლოდ შეზღუდული ინგრედიენტების გამოყენებით, გალანდმა მოჭრა წინა დღეს გამომცხვარი ფრანგული ვანილის ღრუბელი, ნაჭრები შოკოლადში ჩაყარა და ქოქოსში ამოავლო. გალანდის დესერტით აღფრთოვანებულმა სტუმრებმა, როგორც ამბობდნენ, ლამინგტონის რეცეპტიც კი მოითხოვეს. ქოქოსი იმ დროს ევროპულ სამზარეულოში ფართოდ არ გამოიყენებოდა, მაგრამ გალანდისთვის ეს ყოველივე ნაცნობი იყო, რადგან ცოლი ტაიტიდან ჰყავდა, სადაც ქოქოსი ჩვეულებრივი ინგრედიენტი იყო.
თანამედროვე დღეს
ლამინგტონი კვლავაც დიდი პოპულარობით სარგებლობს ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაში. ზოგიერთი ავსტრალიერი მას შემოკლებით უწოდებს ,,Lammo"-ს. იგი გვხვდება ავსტრალიის თითქმის ყველა კაფესა თუ რესტორანში და დიდი ყურადღებით სარგებლობს ყურადსაღებ ღონისძიებებზე. დიდ ბრიტანეთში მას ყოველდღიურ ცხოვრებაში ძალიან ხშირად შეხვდებით, ძირითადად ოჯახში და ახლო წრეში.
სახეობები
მსგავსი, მაგრამ უფრო მცირე ზომის საკონდიტრო ნაწარმი სამხრეთ აფრიკაში ცნობილია, როგორც ,,ystervarkies '' (პატარა ფაფუკები), ხოლო აშშ-ის ქალაქ კლივლენდში მათ ქოქოსის ზოდებს უწოდებენ. კიდევ ერთ მსგავს დესერტს, რომელიც ცნობილია čupavci ან ქოქოსის კუბებად, მიირთმევენ სლოვენიაში, სერბეთში, ბოსნია-ჰერცეგოვინაში, ხორვატიაში, უნგრეთსა და რუმინეთში. სამხრეთი ბრიტანეთის საზღვარგარეთის პატარა კუნძულ წმინდა ელენეს კუნძულს აქვს მსგავსი ვარიანტი, რომელსაც ქოქოსის თითები ეწოდება, რომელიც ტრადიციულად მზადდება სპეციალური შემთხვევებისთვის, როგორიცაა ქორწილები და დაბადების დღეები.
ახალ ზელანდიაში პოპულარულია ჟოლოს ვარიანტი.
მომავლის ადამიანები
მომავლის ადამიანები (The Tomorrow People) — როჯერ პრაისის მიერ გადაღებული ამავე სახელწოდების მქონე ბრიტანული სერიალის რიმეიქია. ეთერშია კომპანია The CW-ს ეთერში 2013 წლის 9 ოქტომბრიდან. ჯერჯერობით დამტკიცებულია 1 სეზონი, რეიტინგების მაჩვენებელი გადაწყვეტს განახლდება თუ არა ის მეორე სეზონზე.
სიუჟეტი
დედამიწაზე არსებობენ ორი სახის ადამიანები - ჩვეულებრივი და განსაკუთრებული შესაძლებლობების მქონე. სერიალის გმირები კაცობრიობის ევოლუციის ნახტომები არიან, ადამიანთა თაობა რომელთაც პარანორმალური შესაძლებლობები გააჩნიათ - მომავლის ადამიანები. სტივენ ჯეიმისონი 15 წლის მანძილზე ჩვეულებრივი თინეიჯერი იყო, სანამ ერთ მშვენიერ დღეს არ მიხვდა რომ მას თავში უცნაური ხმები ჩაესმის და ამასთან ერთად ძილში ტელეპორტირებაც არ დაიწყო.ახლა კი ის ისეთ დონემდეა მისული, რომ ეჭვიც კი ეპარება საკუთარი თავის ნორმალურობაში. სასოწარკვეთილი სტივენი გადაწყვეტს ერთ-ერთ მოსაუბრე ხმას მოუსმინოს მისსავე გონებაში. ის მიჰყვება ხმას და გაიცნობს მომავლის ადამიანებს - ჯონს, კარას და რასელს - გენეტიკურად დაწინაურებულ ადამიანებს, რომელთაც ტელეკინეზის, ტელეპორტაციის და ტელეპატიური ურთიერთბების შესაძლებლობა გააჩნიათ. მომავლის ადამიანებს უდიდესი საფრთხე შეიარაღებული მეცნიერების ჯგუფის მხრიდან ემუქრებათ, რომლებიც საკუთარ თავს ულტრას უწოდებენ. მათი ხელმძღვანელია დოქტორი ჯედაკია პრაისი. ულტრა ხვალინდელ ადამიანებს არსებული რასის მიმართ საფრთხედ მიიჩნევს, ამიტომ მათ მალვა მიტოვებულ მეტროს სადგურში უწევთ. მალე სტივენი გაიგებს, რომ ულტრას უფროსი მისი ღვიძლი ბიძა აღმოჩნდება, რომელიც მას არჩევანის წინაშე აყენებს - ან მათთან იმუშავებს, ან ყველა მისი ახლობელი დაზარალდება. დაბნეული სტივენი, რომელმაც არ იცის რომელი მხარე აირჩიოს, გადაწყვეტს დაისახოს საკუთარი მისია, გზა რომელიც წაიყვანს ბნელ წარსულში, სადაც მამამისი უცნაურ ვითარებაში გაუჩინარდა...
როლებში
რობი ამელი - სტივენ ჯეიმისონი
ლუკ მიჩელი - ჯონ იანგი
პეიტონ ლისტი - კარა ქობურნი
აარონ იო - რასელ ვონი
მედლინ მანტოკი - ასტრიდ ფინჩი
კახი ასათიანი
კახი ასათიანი (დ. 1 იანვარი, 1947, თელავი, საქართველოს სსრ — გ. 20 ნოემბერი, 2002, თბილისი, საქართველო) — ქართველი და საბჭოთა ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა თბილისის „დინამოსა“ და საბჭოთა კავშირის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ღირსებას. 1968 წლის ევროპის ჩემპიონატისა და 1970 წლის მექსიკის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი (1967). საქართველოს სსრ დამსახურებული მწვრთნელი (1978).
ბიოგრაფია
thumb|240px| კახი ასათიანი თბილისის „დინამოს“ შემადგენლობაში. საკლუბო კარიერის მანძილზე მხოლოდ თბილისის „დინამოს“ ღირსებას იცავდა, რომლის შემადგენლობაში საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის უმაღლესი ლიგის 218 შეხვედრაში 27 გოლი გაიტანა.
1973 წელს თბილისის „დინამოს“ შემადგენლობაში საერთაშორისო ამხანაგური საფეხბურთო ტურნირის ე. წ. „კარაველას თასის“ — ტროფეო კოლომბინოს (Trofeo Colombino de fútbol) გამარჯვებული ხდება, სადაც ტურნირის ფინალში თბილისის დინამოელები ლისაბონის „ბენფიკას“ ანგარიშით 3–1 ამარცხებენ.
საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების რიგებში ჩაატარა 16 მატჩი და გაიტანა 5 გოლი. საბჭოთა ნაკრებთან ერთად მონაწილეობდა 1968 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატსა და 1970 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატში. პირველი ფეხბურთელი მსოფლიოს ჩემპიონატების ისტორიაში, რომელმაც ყვითელი ბარათი მიიღო.
2002 წლის 20 ნოემბერს, თბილისში, დაუდგენელმა პირებმა კახი ასათიანი საკუთარ მანქანაში ჩაცხრილეს.
საინტერესო ფაქტები
სამჯერ იყო დასახელებული საბჭოთა კავშირის წლის 33 საუკეთესო ფეხბურთელის სიაში. აქედან ერთხელ აღიარებული იყო სსრ კავშირის წლის საუკეთესო ნახევარმცველად.
პირველი ფეხბურთელი მსოფლიო ჩემპიონატების ისტორიაში, რომელმაც ყვითელი ბარათი მიიღო.
2011 წლის 17 მაისს საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტროს გადაწყვეტილებით, თბილისის „დინამოს“ მიერ თასების მფლობელთა თასის მოპოვების 30 წლის იუბილესთან დაკავშირებით 1981 წლის თბილისის „დინამოს“ სრულ შემადგენლობასა და სამწვრთნელო შტაბთან ერთად — კახი ასათიანს საქართველოს სპორტის რაინდის წოდება მიენიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:თელავში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2002 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ქართველი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:თბილისის დინამოს მწვრთნელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატები კატეგორია:1970 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:საბურთალოს პანთეონში დაკრძალულები კახი
თემურლენგის ლაშქრობები საქართველოში
თემურლენგის ლაშქრობები საქართველოში — ამიერკავკასიის, ირანის და სხვა მომიჯნავე ქვეყნების დაპყრობის დროს თემურლენგს შეტაკება უხდებოდა ოქროს ურდოსთან. 1385 ოქროს ურდოს ხანი თოხთამიში ამიერკავკასიის ქვეყნებზე გავლით ჩრდილოეთ ირანს შეესია. ამის საპასუხოდ თემურლენგიც მრავალრიცხვოვანი ჯარით ირანისაკენ დაიძრა, საიდანაც 1386 შემოდგომაზე სამცხის მხრიდან საქართველოში შემოიჭრა. ბაგრატ V-მ, რომელიც თბილისში იყო გამაგრებული, სასტიკი წინააღმდეგობა გაუწია მტერს, მაგრამ ბოლოს იძულებული გახდა ტყვედ დანებებოდა. თემურლენგმა მას რჯულის გამოცვლა შესთავაზა ტახტის დაბრუნების საწინდრად, რაზეც საქართველოს მეფემ უარი განაცხადა, მაგრამ, როდესაც დარწმუნდა, რომ მტრის ხელიდან თავდახსნის სხვა გზა აღარ იყო, დათანხმდა. თემურლენგმა მას ტახტი დაუმტკიცა და 12 ათასიანი მხედრობით საქართველოში გამოისტუმრა. ბაგრატმა ამის შესახებ გზიდან საიდუმლოდ აცნობა თავის შვილს გიორგის, რომელმაც გაჟლიტა მტრის ჯარი და მეფე დაიხსნა.
1387 გაზაფხულზე თემურლენგი ურიცხვი ჯარით მეორეჯერ შემოესია საქართველოს. ბაგრატმა და გიორგიმ მოსახლეობა მიუდგომელ ადგილებში დახიზნეს და მომზადებული დახვდნენ მტერს, მიუხედავად სასტიკი წინააღმდეგობისა, თემურლენგმა მოახერხა საქართველოში შემოჭრა, მაგრამ მალე იძულებული გახდა უკან გაბრუნებულიყო ზურგიდან თოხთამიშის გამოჩენის გამო.
1394 თემურლენგი ორჯერ შემოესია საქართველოს. პირველად სამცხე-საათაბაგოს დაესხა თავს, მეორედ - არაგვის ხეობას. ამჯერადაც თოხთამიშის გამოჩენებამ გააბრუნა იგი საქართველოდან. 1399 მიწურულს თემურლენგი მეხუთედ მოვიდა ამიერკავკასიაში და გამოსაზამთრებლად დაბანაკდა ყარაბაღში, საიდანაც რჩეული მხედრობით პირადად ილაშქრა ჰერეთ-კახეთში, საშინლად ააოხრა და გაძარცვა ეს მხარე.
1400 გაზაფხულზე თემურლენგი უზარმაზარი ლაშქრით მეექვსედ შემოიჭრა საქართველოში. გადაწყვეტილი ჰქონდა საქართველოს მთელი მოსახლეობის გათათრება ან პირწმინდად გაჟლეტა. ქართველები გიორგი VII-ის მეთაურობით მამაცურად შეებრძოლნენ მტერს მდ. საგიმის პირას, ქვემო ქართლში, მაგრამ იძულებული გახდნენ უკან დაეხიათ. თემურლენგი კვალდაკვალ დაედევნა მათ, სასტიკად მოაოხრა ქვემო ქართლი, თბილისი, მუხრანის ველის მიდამოები, ქსნისა და ლეხურის ხეობები და გარს შემოერტყა გორის ციხეს, სადაც გიორგი VII იყო გამაგრებული. გიორგიმ გაარღვია მტრის ალყა და გამაგრდა ძამის ციხეში, სადაც შვიდი დღე-ღამის განმავლობაში მამაცურად იგერიებდა მტრის გააფთრებულ იერიშებს. ძამის ციხის დაცემის შემდეგ საქართველოს მეფე გამაგრდა სავანეთის ციხეში. მტერმა ეს ციხეც აიღო. გიორგი VII გადავიდა დასავლეთ საქართველოში. თემურლენგმა ვერ გაბედა ტყიანსა და უგზო ქვეყანაში მეფის დადევნება და ჯავრი სამცხეზე იყარა. შემდეგ გადავიდა თრიალეთში, იქიდან თეძმის ხეობით - მცხეთაში და დალაშქრეს არაგვის ხეობა, შემდეგ ააოხრა ტაო. ლაშქრობა გაგრძელდა მთელ გაზაფხულ-ზაფხულს. მტერმა მოაოხრა მთელი აღმოსავლეთ და სამხრეთ საქართველო, დალეწა ციხე-კოშკები, გაძარცვა და დაანგრია ეკლესია-მონასტრები, გაკაფა ბაღ-ვენახები, დაწვა და გაანადგურა სოფლები და დაბა-ქალაქები, გაჟლიტა უამრავი ხალხი. ამ ლაშქრობიდან თემურლენგმა 60 ათასზე მეტი ტყვე წაიყვანა.
1401 თემურლენგი მეშვიდედ მოადგა საქართველოს ასაოხრებლად, გიორგი VII-მ ზავი შესთავაზა. თემურლენგი დათანხმდა, რადგანაც ოსმალეთის სულთანთან გადამწყვეტი შეტაკების წინ ზავი მისთვის ხელსაყრელი იყო. 1401 შამქორის ზავის პირობით საქართველო კისრულობდა ხარკის გადახდას, თემურლენგის ლაშქრობების მიღებას, სამიმოსვლო გზების თავისუფლების დაცვას. ქართველებს ეკრძალებოდათ მუსლიმურ ქვეყნებში სახალხოდ ქრისტიანული რელიგიური რიტუალის შესრულება, ხოლო თავიანთ ქვეყანაში კარგად უნდა მოპყრობოდნენ მუსლიმანებს. სამაგიეროდ თემურლენგი საქართველოს მშვიდობას და ხელშეუხებლობას აღუთქვამდა. მიუხედავად ზავისა, თემურლენგი იმავე წელს თავს დაესხა თორთომის ციხეში გამაგრებულ ქართველებს და მოაოხრა იქაური მხარე.
1403 ივლისში, ოსმალეთის სულთან ბაიაზიდ ილდირიმის დამარცხების შემდეგ, თემურლენგი მერვედ შემოიჭრა საქართველოში, მოაოხრა სამცხე და ალყა შემოარტყა ბირთვისის ციხეს, რომლის ერთი მუჭა გარნიზონი სამი კვირის განმავლობაში მამაცურად იგერიებდა მტრის იერიშებს. ციხის დაპყრობის შემდეგ თემურლენგმა გაილაშქრა დასავლეთ საქართველოზე და გიორგი VII-ის დევნაში მივიდა აფხაზეთის საზღვრამდე. ბოლოს იგი, რაკი საქართველოს მეფის წინააღმდეგობა ვერ გატეხა, იძულებული გახდა დაზავებოდა გიორგი VII-ს. ზავი იმეორებდა შამქორის ზავის პირობებს და, რაც მთავარია, ცნობდა საქართველოს, როგორც ქრისტიანულ ქვეყანას. ეს იყო ქართველი ხალხის დიდი გამარჯვება, რომელიც მოპოვებულ იქნა ადამიანთა აურაცხელი მსხვერპლისა და უზარმაზარი მატერიალური ზარალის ფასად.
კუბის პოლიტიკური სისტემა
მინი|250პქ|[[რაულ კასტრო და დიმიტრი მედვედევი შეხვედრაზე, 2008 წლის ნოემბერი, კუბა]] მინი|250პქ|[[ფიდელ კასტრო და ვლადიმერ პუტინი შეხვედრაზე, 2000 წლის დეკემბერი, კუბა]] კუბა კონსტიტუციურად განსაზღვრულია როგორც „სოციალისტური რესუბლიკა“, რომელიც ხოსე მარტის პრინციპებით ხელმძღვანელობს, პოლიტიკურად კი იზიარებს კომუნისტური სახელმწიფოს მამების — მარქსის, ენგელსისა და ლენინის იდეებს. ამჟამინდელი კონსტიტუცია მმართველ კუბის კომუნისტურ პარტიას „სახელმწიფოსა და საზოგადოების წამყვანი ძალის“ ფუნქციებს აკისრებს.
აღმასრულებელ ხელისუფლებას ახორციელებს კუბის მთავრობა, რომელიც წარმოდგენილია სახელმწიფო და მინისტრთა საბჭოებით. საკანონმდებლო ხელისუფლება ხორციელდება ერთპალატიანი, სახალხო ძალაუფლების ეროვნული ასამბლეის მიერ, რომლის ხელშიც სახელმწიფო ძალაუფლების მაქსიმუმი იყრის თავს. ამჟამად, სახელმწიფო საბჭოს პრეზიდენტია ყოფილი პრეზიდენტის, ფიდელ კასტროს ძმა — რაულ კასტრო, რომელიც ამავე დროს არის მინისტრთა საბჭოს პრეზიდენტი (ხშირად მოიხსენიებენ ასევე როგორც პრემიერ-მინისტრი), კომუნისტური პარტიის პირველი მდივანი და რევოლუციური შეიარაღებული ძალების მთვარსარდალი. ეროვნული ასამბლეის პრეზიდენტია რიკარდო ალკარონი.
სასამართლო ხელისუფლება სახალხო უზენაესი სასამართლოს ხელშია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუბა
Leptogenys crustosa
Leptogenys crustosa — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Leptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
იალბუზი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი იალბუზი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ჟანტო
ჟანტო (Lac Gentau) — ტბა სამხრეთ საფრანგეთში. მყინვარული წარმოშობისაა. . მდებარეობს ატლანტური პირენეების აკვიტანიის რეგიონში, საფრანგეთის პირენეებში, ზღვის დონიდან 1947 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 0,093 კმ². სიგრძე დაახლოებით 400 მ. მაქსიმალური სიღრმე 20 მ. ჟანტოს ტბა არის პოპულარული ტურისტული ობიექტი. მოიპოვება თევზი, მ.შ. ორაგულისებრნი.
სქოლიო
კატეგორია:საფრანგეთის ტბები
ბრუტსაბძელი
ბრუტსაბძელი — მწვერვალი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარეში, ჯავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავკასიონის მთავარი ქედის სამხრეთი ტოტის — ჯავის ქედის დასაწყისში, მდინარეების ფაწისა და ჯომაგდონის წყალგამყოფ ქედზე. სიმაღლე 3670 მ. აგებულია ქვედაცარცული ქვიშაქვებითა და ფიქლებით. წარმოადგენს მცირე მყინვარებიან კლდოვან პირამიდას. კალთები შემოსილია ალპური და სუბალპური მდელოებით. ბრუტსაბძელს შიდა ქართლის მოსახლეობა იალბუზსაც უწოდებს. იგი ძველი ქართლის საკულტო მწვერვალი იყო. მასზე აღმოჩენილია ხის ნაგებობა — ალბათ, განდეგილის თავშესაფარი. ბრუტსაბძელზე პირველი ალპინისტური ასვლა მოეწყო 1929 წელს.
ისტორიული წყაროები
თეიმურაზ ბატონიშვილს ბრუტსაბძელის მთა შეჰყავს იმ შვიდი მთის სიაში, რომლებთანაც დაკავშირებულია ქართული მოდგმა. შესაბამისად ამ მთებს უკავშირებს ქართველთა მთავარი კერპის — ბოჩის შვიდ ხელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:შიდა ქართლის მხარის მთები
რიო (ფილმი)
რიო (Rio) — 2011 წლის ამერიკული 3D მუსიკალური ანიმაციური კომედიური ფილმი. იგი არის სტუდიის Blue Sky Studios რიგით მეექვსე სრულმეტრაჟიანი ფილმი, რომელიც 20th Century Fox-ის მხარდაჭერით გამოვიდა.
ლუსინე ზაქარიანი
ლუსინე ზაქარიანი (Լուսինե Զաքարյան; დაბადების სახელი - სვეტლანა ზაქარიანი; დ. 1 ივნისი, 1937; ახალციხე, საქართველოს სსრ — გ. 30 დეკემბერი, 1992; ერევანი, სომხეთი) — სომეხი სოპრანო, რომელიც დაიბადა და გაიზარდა საქართველოს სამხრეთ რეგიონში, სამცხე-ჯავახეთში. 1952 წელს გადავიდა ოჯახთან ერთად ერევანში, სადაც დადიოდა საშუალო მუსიკალურ სკოლაში. 1957 წელს ჩააბარა რა ერევნის სახელმწიფო მუსიკალურ კონსერვატორიაში მისი ნიჭიერება მალევე გახდა ნათელი.
1970 წლიდან 1983 წლამდე ზაქარიანი იყო სომხეთის ტელევიზიისა და რადიოს სოლისტი სიმფონიურ ორკესტრთან ერთად. ის ასევე მღეროდა სომხეთის სამოციქულო ეკლესი ის წმინდა საყდრის, ეჩმიაძინის საკათედრო ტაძრის გუნდში. სწორედ მრავალსაუკუნოვანი სომხური სასულიერო ჰიმნების არაჩვეულებრივი შესრულების გამო არის ლუსინე დღეს კარგად ცნობილი.
რიო (ფილმი)
სიუჟეტი
ლამაზი თუთიყუში ცხოვრობს მინესოტას შტატში. მისი პატრონია ლინდა, რომელიც წიგნის მაღაზიას ფლობს. თუთიყუში მისი თანაშემწეა. ერთ დღეს მაღაზიაში მოდის ორნიტოლოგი ტულიო, რომლისგანაც ცნობილი ხდება, რომ შორეულ რიო-დე-ჟანეიროში ცხოვრობს ამავე ჯიშის მდედრი თუთიყუში. ამიტომ ლინდას თუთიყუში მიემგზავრება მშობლიურ მხარეში, რათა ლურჯი არას ჯიშის გაგრძელებაზე იზრუნოს.
ლუსინე ზაქარიანი
ზაქარიანი ცნობილი იყო როგორც საერთაშორისო საოპერო რეპერტუარებით ასევე სომხური ტრადიციული და საეკლესიო მუსიკით.
რიო (ფილმი)
სქოლიო
კატეგორია:2011 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:2011 წლის ანიმაციური ფილმები
ლუსინე ზაქარიანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:სომეხი მომღერლები კატეგორია:ქალი მომღერლები კატეგორია:ქართველი სომხები კატეგორია:XX საუკუნის მომღერლები კატეგორია:ახალციხელი სომხები
ჟუან კაფე ფილიუ
ჟუან კაფე ფილიუ (João Café Filho; დ. 3 თებერვალი, 1899, ნატალი, რიუ-გრანდი-დუ-სული — გ. 20 თებერვალი, 1970, რიო-დე-ჟანეირო) — ბრაზილიელი პოლიტიკური მოღვაწე. ბრაზილიის პრეზიდენტი 1954–1955 წლებში პროფესიით ჟურნალისტი. 1950 წელს აირჩიეს ვიცე-პრეზიდენტად. 1954 წელს ვარგასის თვითმკვლელობის შემდეგ დაიკავა პრეზიდენტის თანამდებობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრაზილიის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 3 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1899 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1970
იმერხევი (ქარელის მუნიციპალიტეტი)
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 28 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ხევი (ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი)
სოფელში ფუნქციონირებს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს საზოგადოებრივი ცენტრი, რომელიც თანამედროვე ინფრასტრუქტურითა და უახლესი ტექნიკით აღჭურვილი სივრცეა, სადაც მომხმარებელს შეუძლია სახელმწიფო და კერძო სექტორის 200-ზე მეტი სერვისით სარგებლობა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 243 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Leptogenys cryptica
Leptogenys cryptica — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Leptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
...ფილი
...ფილი, ...ფილია (წარმოიშვა φιλíα „ფილია“ — სიყვარული, მეგობრობა, მიდრეკილება) — რთული სიტყვის შემადგენელი ნაწილი,   ნიშნავს სიყვარულს, რაიმესადმი მიდრეკილებას. მისი ანტონიმია -ფობია.
თავსართი ფილ-
კატეგორია:სიყვარული ფ
მარი ბროსე
მარი ფელისიტე ბროსე (Marie-Félicité Brosset; დ. 5 თებერვალი, 1802, პარიზი — გ. 3 სექტემბერი, 1880, შატელრო, საფრანგეთი) — ფრანგი ორიენტალისტი და ქართველოლოგი.
ბიოგრაფია
1837 წელს ბროსე რუსეთში მიიწვიეს, 1838 წელს აირჩიეს პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის წევრად ქართულ-სომხური ფილოლოგიის განხრით. 1839-1841 წლებში აკადემიაში და უნივერსიტეტში წაიკითხა ლექციების ციკლი საქართველოს და სომხეთის ისტორიის შესახებ. 1847-1848 წლებში იმოგზაურა საქართველოში, შეკრიბა დიდძალი ეპიგრაფიკული, ნუმიზმატიკური, დოკუმენტური და სხვა მასალა და პეტერბურგში სამ წიგნად გამოაქვეყნა (1849-1851). ფრანგულად თარგმნა და 1849-1858 წლებში შვიდ ტომად დაბეჭდა „ქართლის ცხოვრება“, ვახუშტის „ისტორიის“ გეოგრაფიის ნაწილი, სეხნია ჩხეიძის, პაპუნა ორბელიანის და ომან ხერხეულიძის ისტორიული თხზულებები ვრცელი მეცნიერული კომენტარებითურთ (ამ გამოცემის IV ტომი დაიბეჭდა დ. ჩუბინაშვილის რედაქციით). 1861 წელს გამოსცა საბუთები რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობის შესახებ. ბროსეს 200-ზე მეტ ნაშრომში თავმოყრილია დიდძალი კრიტიკულად შემოწმებული მასალა. მან გაამდიდრა ქართული ისტორიოგრაფია, გააფართოვა მისი წყაროთმცოდნეობითი ბაზა, წინ წასწია ქართული ნუმიზმატიკის, სფრაგისტიკის, ეპიგრაფიკისა და სხვა დამხმარე დარგების შესწავლა, წამოჭრა და დაამუშავა შუა საუკუნეების საქართველოს ისტორიის მრავალი საკითხი. დაიწყო „ქართლის ცხოვრების“ კრიტიკული შესწავლა, სცადა დაეწერა საქართველოს ისტორიის კურსი.
დიდი წვლილი შეიტანა ბროსემ ქართული ენისა და ლიტერატურის შესწავლის საქმეში. 1834 წელს პარიზში გამოიცა ბროსეს შრომა „L’art libareli ou grammaire georgienne (ჴელოვნება აზნაურობითი გინა ქართულისა ენისა თჳთმასწავლებელი)“. შრომა შედგება 17 თავისაგან და ყოველ თავს მოსდევს საილუსტრაციო მასალა თარგმანითურთ. ბროსე თავის გრამატიკაში ითვალისწინებს ანტონ I-ის, მაჯოს, დავით ბატონიშვილის გრამატიკებს, მაგრამ ამა თუ იმ საკითხის განხილვისას ქართულ ტექსტებს ემყარება. ამ შრომაში ბროსემ წამოაყენა ვარაუდი, რომ ქართული ენა ინდოევროპულ ენათა ინდოირანულ შტოს ეკუთვნის. ბროსე პირველი სპეციალიტია, რომელმაც სცადა ქართული ენის ნათესაობის საკითხი განეხილა არა მხოლოდ ცალკეულ სიტყვათა შეპირისპირების გზით, არამედ გრამატიკულ მოვლენათა ჩვენების მიხედვითაც. არაერთი საყურადღებო ნარკვევი უძღვნა მან შუა საუკუნეების ქართული ლიტერატურის ძეგლებს („ვეფხისტყაოსანი“, „რუსუდანიანი“, „ომანიანი“ და სხვა). ბროსემ დააყენა და გააშუქა საკითხი ქართული „რაინდული რომანის“ თავისებურების შესახებ, დ. ჩუბინაშვილთან და ზ. ფალანდიშვილთან ერთად 1841 წელს გამოსცა „ვეფხისტყაოსანი“.
ფრანგულად თარგმნა და გამოაქვეყნა იმ სომეხ ისტორიკოსთა თხზულებები, რომლებსაც მოეპოვებათ ცნობები საქართველოს შესახებ (ტ. 1-2, 1874-1876), აღწერა სომხეთის ისტორიული ძეგლები (მაგ., ანისი).
ბროსეს სახელთან დაკავშირებულია მთელი ეტაპი ევროპის ქართველოლოგიაში, მისი მემკვიდრეობა მტკიცედ შევიდა ქართული ისტორიოგრაფიის საგანძურში. ბროსეს პირადი არქივი დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში.
მარი ბროსე საკუთარი სახელის გამო არაერთხელ ჩავარდნილა უხერხულ მდგომარეობაში. ამას ისე განიცდიდა, რომ ქსავიე დაირქვა და თავის სტატიებს და შრომებს ამ სახელს აწერდა. პარიზში ღარიბი ფრანგი ვაჭრის ოჯახში მესამე ვაჟიშვილი დაიბადა. ოჯახის წევრები განსაკუთრებით, ბებია ისე ოცნებობდა გოგონაზე, რომ მას ქალის სახელები - მარი და ფელიცია დაარქვეს. თანატოლებისგან დაცინვას ძალიან განიცდიდა. ამას ემატებოდა ისიც, რომ საოცრად მორწმუნე დედა თავის საყვარელ ვაჟკაცს სანტა მარიას ეძახდა.
1826 წელს შემთხვევით ხელში ჩაუვარდა „ვეფხისტყაოსანი“ და პირდაპირ „დაავადდა“ რუსთაველით. მალე მისი პირველი ნაწილი ფრანგულად თარგმნა და გამოაქვეყნა კიდეც. სწორედ ამ თარგმანით მიეცათ საშუალება ევროპელებს გაცნობოდნენ პოემის შინაარსს.
ბროსე კამათში იწვევდა ყველას, ვისი აზრიც მისთვის მიუღებელი და არადამაჯერებელი იყო და ამ დაპირისპირებიდან ხშირად გამარჯვებული გამოდიოდა. სულ მალე კი, ის ბედმა პეტერბურგში მოღვაწე ქართველ სწავლულთან, გიორგი XII-ის ძესთან, პეტერბურგის საიმპერატორო მეცნიერებათა აკადემიის, პარიზის სააზიო საზოგადოების და კოპენჰაგენის სამეფო ანტიკვართა საზოგადოების საპატიო წევრთან - თეიმურაზ ბატონიშვილთან (ბაგრატიონი) დააახლოვა. თეიმურაზისგან იღებდა რჩევებს, შენიშვნებს, გაკვეთილებს, უზიარებდა თავის აზრებს. საბოლოოდ ისე დაახლოვდნენ, რომ ბროსემ შვილიც კი მოანათლინა ქართველ ბატონიშვილს, რომელსაც სიცოცხლის ბოლომდე თავის დიდ მასწავლებლად თვლიდა.
ხელმოკლეობით გატანჯული ბროსე სიამოვნებით დათანხმდა რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის წინადადებას - გადასახლდა პეტერბურგში და ოცნება აისრულა - აკადემია ევროპაში ქართველოლოგიის წამყვან ცენტრად გადააქცია. ამ დიდ ქართულ საქმეში მას მხარში ამოუდგნენ რუსეთში მოღვაწე ქართველი მეცნიერები - დავით ჩუბინაშვილი, პლატონ იოსელიანი, ზაქარია ფალავანდიშვილი და სხვები.
სამეცნიერო მოღვაწეობასთან ერთად აღსანიშნავია მარი ბროსეს წვლილი ქართული შრიფტის ჩამოსხმის საქმეში. 1837 წელს ბროსემ აკადემიის წინაშე დააყენა საკითხი ქართული მხედრული შრიფტის ჩამოსხმის აუცილებლობის შესახებ. უნდა ჩამოსხმულიყო ორგვარი მხედრული შრიფტი: მსხვილი - ტექსტებისათვის და წვრილი - შენიშვნებისათვის. ამ შრიფტების დასამზადებლად ბროსემ გამოიყენა მის მიერ ჯერ კიდევ პარიზში თეიმურაზის თხოვნითა და ნახაზების მიხედვით დამზადებული მატრიცები. 1838 წლისთვის შრიფტი უკვე მზად იყო.
1847-1848 წლებში, საქართველოში სტუმრად მყოფ ბროსეს ქრისტეფორე მამაცაშვილთან, გიორგი ერისთავთან, პლატონ იოსელიანთან და სხვებთან ერთად, ილიას სიმამრი - თადეოზ გურამიშვილიც მასპინძლობდა.
ამ მოგზაურობისას ბროსემ საქართველოში თერთმეტი თვე დაჰყო. თითქმის ნახევარი საქართველო მოიარა, გაეცნო ქართულ სიძველეებს, სიგელ-გუჯრებს. მარტყოფში ყოფნისას, სრულიად შემთხვევით გადააწყდა თავის ქუთაისელ ნაცნობს ნიკოლოზ ქუთათელაძეს, გააოგნა იყალთომ და ალავერდმა. კახეთში რაფიელ ერისთავის მამა, დავით ერისთავი გაიცნო, რომელმაც შინ მიიპატიჟა უცხოელი სტუმარი. ბროსე აღტაცებაში მოიყვანა რაფიელის დის - ანას განსწავლულობამ. არანაკლებ განუცვიფრებია თავად რაფიელ ერისთავს, რომელიც მოგზაურს, გაცნობის შემდეგ, მეგზურობასაც უწევდა და საყურადღებო ცნობებსაც აწვდიდა მისთვის საინტერესო ამა თუ იმ საკითხის შესახებ. მარი ბროსე შესწრებია რაფიელის სიტყვას, რომელიც მას ლეკებთან შეტაკებაში მოკლულ მიხეილ ანდრონიკაშვილის დაკრძალვაზე წარმოუთქვამს. გაკვირვებული უსმენდა თურმე სტუმარი საოცარ ორატორს და შემდეგაც მუდამ აღნიშნავდა, რომ ასეთი მოსაუბრე მრავლისმნახველ ქართველოლოგს იშვიათად შეხვედრია. რაფიელი ბევრს ესაუბრებოდა ბროსეს საქართველოს წარსულზე, პატარა რუკაც კი შეადგინა მისთვის. განსაკუთრებით დაინტერესდა ერისთავების გენეალოგიით, მათი კახეთში გადასვლის ისტორიით. პასუხებს, რა თქმა უნდა, ზუსტს და საინტერესოდ გადმოცემულს იღებდა. მოგვიანებით, სასიამოვნოდ იგონებდა იმ დღეებს და თავის საოცარ მეგზურს - რაფიელ ერისთავის.
საქართველოში მოგზაურობის შთაბეჭდილებები ბროსემ სამ წიგნში მოათავსა, შვიდ ტომად გამოსცა „ქართლის ცხოვრება“ ფრანგულ ენაზე, ასევე ფრანგულად თარგმნა ვახუშტი ბატონიშვილის საქართველოს გეოგრაფია, დაწერა ნარკვევები საქართველოს ისტორიაზე, არქეოლოგიაზე, ნუმიზმატიკაზე, პეტერბურგის უნივერსიტეტში დააარსა ქართული სიტყვიერების კათედრა და მეორედ დაბეჭდა „ვეფხისტყაოსანი“, რომელზეც წინასიტყვაობაში წერდა: „წიგნი ესე უებარი და უამხანაგოა და მისი უმჯობესი ევროპაშიც ბევრი არ მოიძებნება“.
მუხლჩაუხრელმა შრომამ და პეტერბურგის ჰავამ ბროსეს ჯანმრთელობა სრულიად შეარყია. 77 წლის ღვაწლმოსილი მოხუცი საკუთარ სამშობლოს დაუბრუნდა და ორ წელიწადში გარდაიცვალა კიდეც.
მარი ბროსეს გარდაცვალებამ ისე დაწყვიტა გული ქართველებს, რომ შორეულ შატერლოში გარდაცვლილ გულითად მეგობარს, ილიას და სერგეი მესხის ინიციატივით, პანაშვიდი მშობლიურ სიონის ტაძარში გადაუხადეს. ილიამ გაზეთ „დროებაში“ წამოაყენა წინადადება და გამოთქვა სურვილი - „დავნიშნოთ ბროსეს პრემია საქართველოს ისტორიის საუკეთესო თხზულებისთვის“, ასევე „დავაწესოთ ბროსეს სტიპენდია და ძეგლიც დავუდგათ მას“.
1902 წელს მარი ბროსეს დაბადების 100 წლისთავის აღსანიშნავად ისევ და ისევ ილიამ დაიწყო სამზადისი და „ივერიაში“ დაბეჭდა — „თბილისის ერთ-ერთ ქუჩას დაერქვას სახელი განსვენებული ისტორიკოს-არქეოლოგის მარი ბროსესი, რომელსაც დიდი სამეცნიერო შრომა მიუძღვის ჩვენი ქვეყნის წინაშე. ევროპიელთაგან მან პირველმა აიღო ჩვენი ქვეყნის ისტორია და ლიტერატურა სამეცნიეროდ შესწავლის სპეციალურ საგნად და მიიპყრო მთელი განათლებული ქვეყნების მეცნიერთა ყურადღება“. ამ დაჟინებულმა თხოვნამ ნაყოფი გამოიღო. მალე „ივერია“ საკუთარ მკითხველს ამცნობდა: „ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების თხოვნისამებრ ქალაქის საბჭოს კომისიამ 11 მარტის საღამოს სხდომაზე გადაწყვიტა ბროსეს სახელი დაერქვას „ვოდოვოზნის“ ქუჩას პოლიციის მესამე უბანში“. ეს ამბავი დიდი ზარ-ზეიმით უცნობებიათ ბარსელონაში რუსეთის მთავარი კონსულისთვის - მარი ბროსეს ვაჟისთვის - ლორან ბროსესთვის.
მარი ბროსეს 270-მდე ნაშრომი აქვს გამოქვეყნებული რუსეთსა და საფრანგეთში, რომელთაგან ძალიან ბევრი უმნიშვნელოვანესია საქართველოსა და სომხეთის ისტორიისა და კულტურის შესწავლის საქმეში.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ისტორიკოსები კატეგორია:ფრანგი ქართველოლოგები კატეგორია:დაბადებული 5 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1802 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1880 კატეგორია:არმენოლოგები
პეშას ქაღალდის მუზეუმი
Museo della carta di Pescia in Pescia (ტოსკანა, იტალია) ერთადერთი მუზეუმია ტოსკანაში, რომელიც აღრიცხავს დოკუმენტებს, იცავს და საზოგადოებას გადასცემს ხელნაკეთი ქაღალდის ხელოვნებას. მისი მიზანია ხელნაკეთი ქაღალდის დამუშავებისა და წარმოების უძველესი ხელოვნების შენარჩუნება და ქაღალდის წარმოების მნიშვნელობისა და ევოლუციის შესახებ ცნობიერების ამაღლება [1]
დაარსდა 1996 წელს საჯარო და კერძო ორგანოებისა და კომპანიების მიერ, რომლებიც შედიან Pescia Onlus Paper Museum Association-ში, მისი სათაო ოფისი აქვს მეთვრამეტე საუკუნის Cartiera Le Carte-ში, რომელიც 2003 წელს შეიძინა ამ ასოციაციის მიერ. 2021 წელს მუზეუმი აღიარებულ იქნა ტოსკანის რეგიონის მიერ რეგიონალური აქტუალურობის მუზეუმად და შედიოდა მუზეუმების ეროვნულ ქსელში.
მუზეუმში დაცულია დაახლოებით 7000 ცალი, მათ შორის ქაღალდის ფილიგრანის ფორმები, ფილიგრანული ცვილები, პუნჩები, ლითონის ფურცლები და შტამპები [2] და 600 წრფივი მეტრი დოკუმენტები, რომლებიც ეხება პეშიას ძველ მაგნანის ქაღალდის ქარხნებს [6], რომლებიც ქმნიან მაგნანის ისტორიულ არქივს.
ეს არის La Via della Carta-ს ნაწილი ტოსკანაში, პროექტი, რომელიც მიზნად ისახავს ქაღალდის ინდუსტრიული არქეოლოგიის ფართო სისტემის შექმნას, რომელიც გავრცელებულია ლუკასა და პისტოიას პროვინციებში, რომელიც განხორციელდა ლუკას ქაღალდის რაიონთან თანამშრომლობით [3].
აღწერა: პირველი, მეორე და მესამე სართულები ამჟამად რესტავრაციას გადის (2021 წლის ნოემბერი) და სამუშაოების დასრულების შემდეგ ღია იქნება საზოგადოებისთვის.
პირველი სართული
წყლის ნიშანი: პირველ სართულზე არის დიდი ოთახი ჯვარედინი სარდაფებით, სადაც ოდესღაც იყო გამოყოფილი დამუშავების ფაზები, რომლებიც იყენებდნენ ჰიდრავლიკურ ენერგიას. პირველ მულტიმედია ოთახში, სენსორული სადგური და შენობის სამგანზომილებიანი მასშტაბის რეკონსტრუქცია საშუალებას იძლევა მოინახულოთ მთელი ქაღალდის ქარხანა; ზოგიერთ ვიდეოში ნაჩვენებია დამუშავების ყველა ეტაპი, რომელიც დაკავშირებულია ხელნაკეთი ქაღალდის შექმნასთან: ნაწიბურების ბალიშების ჩამოსვლიდან ქაღალდის ნაჭრებამდე; თხრობითი ხმა მიჰყვება სურათებს ნაწყვეტებით კარლო მაგნანის წიგნიდან, ბარათების შემქმნელის მოგონებები [4]. მეორე სენსორული სადგური საშუალებას გაძლევთ აღმოაჩინოთ მუზეუმის კოლექციები. ტური გრძელდება აღდგენილ Sala dei Tini-ში, სადაც შესაძლებელია Carlo Magnani Pescia-ს ოსტატი ქაღალდის მწარმოებლების მიერ ხელნაკეთი ქაღალდის შექმნა; შემდეგ გადადით Sala delle Pile a maglio-მდე; დაბოლოს, ეწვიეთ Magnani ისტორიული არქივის Sala delle Filigrane-ს, სადაც გამოფენილია წყლის ქაღალდის ფორმების არჩევანი.
Პირველი სართული: აქ ვპოულობთ ბოტეგას, ადგილს, სადაც ქაღალდს ტოვებდნენ დასასვენებლად და სადაც ტარდებოდა ყველა სამონტაჟო სამუშაოები: შერჩევიდან რგოლების რეალიზაციამდე და შემდეგ კონვერტის დაკეცვამდე.
Მეორე სართული: შენობის ეს ნაწილი დაცული იყო ქაღალდის ქარხანაში მცხოვრები მუშების ბინებისთვის. აღდგენის შემდეგ სივრცეები განთავსდება მუდმივი კოლექციების დასათვალიერებლად.
მესამე სართული: შენობის ამ ნაწილს, რომელიც აღჭურვილია დამახასიათებელი „ფანჯრებით“ რეგულირებადი საკეტებით, ეწოდება სპანდიტოიო; მას იყენებდნენ დამზადებული ქაღალდის ფურცლების გასაშრობად. Spanditoio უმასპინძლებს საკონფერენციო დარბაზს, სასწავლო დარბაზს და სივრცეებს ​​დროებითი გამოფენებისთვის.
კარტიე ლე კარტი: უძველესი ქაღალდის ქარხანა, სახელწოდებით Le Carte, არის ინდუსტრიული არქეოლოგიის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ძეგლი ამ მხარეში. იგი წარმოადგენს გენუურ-ტოსკანური ქაღალდის წარმოების ტიპური განვითარების მოდელის წარმომადგენლობას შუა საუკუნეებში და მთელ თანამედროვე ეპოქაში, როგორც მდებარეობის თვალსაზრისით, პეშის ნაკადის "ქაღალდის რაიონის" თითქმის ცენტრში, როგორც არქიტექტურული თვალსაზრისით. კანონები და უძველესი აღჭურვილობისთვის ის ჯერ კიდევ ინახება.
აშენდა 1712 წელს, იგი გაფართოვდა 1725 წელს ანსალდის ოჯახმა, რომელმაც შემდეგ მიჰყიდა აგოსტინო კალამარის 1825 წელს. 1860 წელს იგი შეიძინა მაგნანის ოჯახმა და განაგრძო ხელნაკეთი ქაღალდის წარმოება 1992 წლამდე.
რესტავრაცია
შენობის შეძენის შემდეგ Pescia Onlus ქაღალდის მუზეუმის ასოციაციამ წამოიწყო პროექტი სივრცის განახლების მიზნით ისტორიული ასპექტების დასაცავად და მუზეუმის ფუნქციონირების საშუალებას. სამუშაოები ითვალისწინებს ქაღალდის ქარხნის სამ ზონად დაყოფას [5]:
დასავლეთ ფლიგელში, რომლის რესტავრაცია უკვე დასრულებულია, განთავსებულია მაგნანის ისტორიული არქივი; ცენტრალურ ფრთაში განთავსდება მუზეუმი ქაღალდის დამუშავებასა და წარმოებაში გამოყენებული ყველა ტექნიკით და კოლექციების შემადგენელი დაახლოებით 7000 ცალი; აღმოსავლეთ ფლიგელში განთავსდება მუზეუმის შესასვლელი, ბილეთების ოფისი, მაღაზია და ოფისები. მაგნანის ისტორიული არქივი:
ისტორიული არქივი: არქივი 2016 წელს შენობის პირველ რესტავრირებულ ფლიგელში განთავსდა. მასში განთავსებულია Magnani კომპანიის ისტორიული დოკუმენტები მე-18 საუკუნიდან 21-ე საუკუნის პირველ წლებში; მათ შორისაა კარლო მაგნანის პერსონალის დოკუმენტები, კომპანიის რეგისტრები, ნაწერები და ნაშრომები. ამ დოკუმენტაციის საშუალებით შესაძლებელი გახდა ქაღალდის ქარხნის ისტორიული საქმიანობის რეკონსტრუქცია და Magnani კომპანიის სამეწარმეო კავშირები სხვა ინდუსტრიებთან იტალიაში და მის ფარგლებს გარეთ [6]. არქივი ამჟამად (2021) შეკვეთის ფაზაშია.
სოციალური შთაბეჭდილების მაგნი: ani Pescia Srl: 2018 წელს მუზეუმმა სიცოცხლე მისცა Impresa Sociale Magnani Pescia Srl-ს [7], რომელმაც, უნარების თაობათაშორისი ცვლილების შემდეგ, განაახლა მკაცრად ხელნაკეთი წყლის მარკირებული ქაღალდის წარმოება Enrico Magnani Pescia ბრენდის ქვეშ.
სანტა-ურსულა
სანტა-ურსულა (Santa Úrsula) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე. ფართობი — 22,59 კმ². მოსახლეობა — 15 114 კაცი (2022 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები
ჯონ ჰენკოკის ცენტრი
thumb|250px|ჯონ ჰენკონის ცენტრი thumb|250px|ღამის ჩიკაგოს ხედი ჰენკონის ცენტრიდან ჩრდილოეთით. ჯონ ჰენკოკის ცენტრი (John Hancock Center) მდებარეობს მიჩიგანის ავენიუს 875-ში, ჩიკაგოში, ილინოისი. 100-სართულიანი 344 მ სიმაღლის ცათამბჯენის პროექტი ეკუთვნის ინჟინერ-კონსტრუქტორ ფაზლურ ხანს კომპანიიდან სკიდმორ, ოუინგს ენდ მერილ (SOM). დასრულების ჟამს 1969 წელს ის იყო მსოფლიოში ყველაზე მაღალი შენობა ნიუ-იორკის საზღვრებს გარეთ. ამჟამად ჰენკოკის ცენტრი სიმაღლით ჩიკაგოში მესამე და აშშ-ში კი - მეოთხე ცათამბჯენია, სირს ტაუერის, ეონ ცენტრისა და ემპაირ სტეიტ ბილდინგის შემდეგ. შენობაში განლაგებულია ოფისები და რესტორნები, ასევე 700-მდე საცხოვრებელი ბინა, რომლებიც თავის მხრივ მსოფლიოში ყველაზე მაღალ საცხოვრებელ ბინებად ითვლება.
95-ე სართულზე განლაგებულია რესტორანი, რომელსაც ამჟამად "The Signature Room on the 95th Floor" ჰქვია. რესტორნიდან ჩიკაგოსა და მიჩიგანის ტბის თვალწარმტაცი ხედი იშლება. თუმცა ქალაქის საუკეთესო ხედი რესტორნის ქალთა საპირფარეშოდან სჩანს. და ამის გამო ხშირად აქ მამაკაცებსაც მოჰკრავთ თვალს. ჰენკოკის ცენტრის ობსევატორია კონკურენციას უწევს სირს ტაუერის სკაიდეკს, რომელიც ქალაქის ცენტრის მეორე ბოლოში მდებარეობს. ჰენკოკის ცენტრი კომერციულ უბანში მდებარეობს, მაშინ როდესაც სირს ტაუერი ფინანსურ უბანშია. 94-ე სართულზე განლაგებული ობსერვატორიიდან იშლება ჩიკაგოს ხედის ოთხივე მხარე. სპეციალურად გამოყოფილ ბადით შემოვლებულ ადგილას მსურველებს შეუძლიათ გამოსცადონ ზედაპირიდან 305 მეტრზე არსებული ქარების ძალა. 44-ე სართულზე ე.წ. სკაილობია, სადაც ამერიკის ყველაზე მაღალი შიგა საცურაო აუზია. 96-ე სართულზე კოქტეილ ბარია, საიდანაც კოქტეილთან ერთად მზის ჩასვლის პროცესში ჩიკაგოს ხედის ცვლილებას შეიძლება დააკვირდეთ, თუმცა აქ მოხვედრამდე შესაძლოა ლიფტთან საკმაო ხანს ლოდინმა მოგიწიოთ.
შენობის ინტერიერი 1995 წელს განახლდა; ვესტიბიული მარმარილოთი და დამუშავებული კირქვის ფილებით მოპირკეთდა. ელიფსის მსგავსი მოედანი შენობის წინ საზოგადოებრივ ოაზისს წარმოადგენს მრავალი სეზონური ნარგავებითა და 4 მეტრი სიმაღლის ჩანჩქერით.
შენობა უდიდესი კოშკების მსოფლიო ფედერაციის წევრია. მას ასევე უამრავი ჯილდო აქვს მიღებული მისი განსაკუთრებული სტილის გამო. 2002 წლის 9 მარტს 100 კმ/სთ სიჩქარის ქარმა 43-ე სართულიდან მოგლიჯა შენობის ფასადის ფილა, რომელმაც რამდენიმე მანქანა დაამტვრია და სამი ადამიანი იმსხვერპლა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მსოფლიოს უმაღლესი შენობები კატეგორია:ჩიკაგო კატეგორია:აშშ-ის არქიტექტურა კატეგორია:აშშ-ის ცათამბჯენები
ჩარაქა
ჩარაქა (Çərəkə) — სოფელი აზერბაიჯანში, გოქჩაის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —      3 480 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოქჩაის რაიონის სოფლები
კლოდ ლორეინი
კლოდ ლორენი (დ. 1600 — გ. 23 ნოემბერი, 1682) — ბაროკოს ეპოქის ფრანგი მხატვარი. ის არის იმ დროის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი შემოქმედი. მისი პეიზაჟები, როგორც წესი, გადაიქცევა ისტორიული ნახატების უფრო პრესტიჟულ ჟანრში რამდენიმე პატარა ფიგურის დამატებით, რომლებიც, ხშირად, წარმოადგენს სცენას ბიბლიიდან ან კლასიკური მითოლოგიიდან.
3D ფილმი
3-D (სამგანზომილებიანი) ფილმი ან S3D (სტერეოსკოპული 3D) ფილმი — ფილმი, რომელიც ქმნის ეკრანზე ასახული მოქმედების რეალურობის ილუზიას. ამ ტექნიკის ერთ-ერთი წინამორბედი იყო სტერეოსკოპული ფოტოგრაფია. ფილმების სრულყოფილად აღსაქმელად გამოიყენება სპეციალური საპროექციო ტექნიკა და სათვალეები. 3-D ფილმები ხშირად წარმოდგენილია არა მხოლოდ კინოთეატრებში, არამედ სატელევიზიო გადაცემებსა და ვიდეორელიზებზე (DVD, Blu-Ray).
სქოლიო
კატეგორია:3D ფილმები კატეგორია:სტერეოსკოპია
ლედბროკ გროუვი (მეტროსადგური)
ლედბროკ გროუვი (Ladbroke Grove) — ლონდონის მეტროპოლიტენის ერთ-ერთი სადგური, რომელიც კენსინგტონში მდებარეობს.
კატეგორია:ჰამერსმით-ენდ-სიტის ხაზის სადგურები
Leptogenys dalyi
Leptogenys dalyi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Leptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ზემო კოლიმის მთიანეთი
ზემო კოლიმის მთიანეთი (Верхнеколымское нагорье) — მთიანეთი რუსეთში, მაგადანის ოლქში, ტას-კისტაბიტის ქედს, ჩერსკის მთაგრეხილსა და მათ სამხრეთ განშტოებებს შორის. ჭარბობს 1300–2000 მ სიმაღლეები. შედგება მცირე ზომის მასივებისა და მოკლე ბრტყელწვერიანი ქედებისგან. მთების მწვერვალები გუმბათისებრია. სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილს ახასიათებს ციცაბო კალთები და მდინარეთა ღრმა ხეობები. აგებულია პერმული და ტრიასული ასაკის ფიქლებითა და ქვიშაქვებით. მთიანეთს კვეთს მდინარეები: აიან-იურიახი, ბიორიოლიოხი და სხვ. ხეობებში და დამრეც კალთებზე მეჩხერი ფოთლოვანი ტყეები და ქონდარა ფიჭვის რაყებია, 1200–1800 მ სიმაღლეზე — მთის ბუჩქნარიანი ტუნდრა. არის ოქროსა და კალის საბადოები, მინერალური წყაროები.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის მთიანეთები
იოანე მანგლელი
წმიდა იოანე მანგლელი (სააკაძე) (დ. 1668 — გ. 25 მარტი, 1751) — ქართველი წმინდანი. ბავშვობიდანვე გარეჯის უდაბნოში აღიზარდა, აქ ისწავლა მან მონაზვნური ცხოვრება. ძმებისაგან სათნოებით გამორჩეული წმიდა იოანე მალე მღვდელ-მონაზვნად აკურთხეს, შემდეგ კი მანგლისის კათედრაზე დაადგინეს ეპისკოპოსად.
1724 წელს წმიდა იოანე დარუბანდში წავიდა, ხის ეკლესია ააშენა და დაღესტანში ქადაგება დაიწყო. მას თან ახლდა თერთმეტი სასულიერო პირი. წმიდა ცხოვრებითა და სასწაულებით იოანემ მალე მიიპყრო ლეკების ყურადღება. არც მთავრობას დარჩენია შეუმჩნევლად მისი მოციქულებრივი საქმიანობა. ამ დროს ვახტანგ VI-სა და პეტრე დიდს მიწერმოწერა ჰქონდათ ართმანეთთან კასპიისპირეთისსაქმეებზე. ორივე მეფე მალე მიხვდა იოანეს ღვაწლის მნიშვნელობას და დიდი ნივთიერი შემწეობა გაუწიეს მას. წმიდა მამამ ღვთისმშობლის შობისა და წმიდა დიდმოწამე ეკატერინეს სახელობის ტაძრები ააგო.
1737 წელს იოანემ თავისი მოწაფეები დაღესტანში დატოვა, თვითონ კი ასტრახანში გადავიდა. აქ მან ააგო წმიდა იოანე ღვთისმეტყველის სახელობის ეკლესია, რომელიც 1746 წელს რუსეთის მთავრობამ  მონასტრად გადააკეთა და არქიმანდრიტად იოანეს მოწაფე, ქართველი ბერი გერმანე დანიშნა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი წმინდანები კატეგორია:XVII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:XVIII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:დაბადებული 1668 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1751
თედორე ბრუნი
თედორე (ფიდელიო) ანტონის ძე ბრუნი (Фёдор Антонович Бруни); დ. 10 ივნისი, 1799, მილანი — გ. 11 სექტემბერი [ ძვ. სტ. 30 აგვისტო ], 1875, პეტერბურგი), რუსი მხატვარი, წარმოშობით იტალიელი.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 10 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1799 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1875
ჰეტ ლო
thumb|200px|ჰეტ ლოს სასახლე thumb|200px|ჰეტ ლოს ბაღი სასახლე ჰეტ ლო (Paleis Het Loo, ნიშნავს „ტყის სასახლეს“) — სასახლე ნიდერლანდების ქალაქ აფელდორნში. სიმეტრიული ნიდერლანდური ბაროკოს სტილის შენობა დააპროექტეს იაკობ რომანმა და იოჰან ვან სვიტენმა. შენობა აიგო 1684-1686 წლებში ინგლისის მეფე უილიამ III-სა და მერი II-სთვის. სასახლის ბაღი დააპროექტა კლოდ დეგოცმა.
სასახლე ეკუთვნოდა ნიდერლანდების მეფეების ორანჟ-ნასაუს დინასტიას XVII საუკუნიდან დედოფალ ვილჰელმინას გარდაცვალებამდე (1962). სასახლის შენობა განახლდა 1976-1982 წლებში. 1984 წლის შემდეგ, სასახლე არის სახელმწიფო მუზეუმი (rijksmuseum). ამჟამად მუზეუმი ღიაა საზოგადოებისთვის, სადაც შესაძლებელია შიდა ინტერიერის ნახვა ორანჟ-ნასაუს დინასტიის კუთვნილ ავეჯთან, ნივთებთან და ნახატებთან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიდერლანდების სასახლეები კატეგორია:ნიდერლანდების მუზეუმები
კლდისთავი
კლდისთავი — ნასოფლარი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდერის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1600 მეტრი. ქარელიდან 25 კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
სანტიაგო-დელ-ტეიდე
სანტიაგო-დელ-ტეიდე (Santiago del Teide) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე. ფართობი — 52,21 კმ². მოსახლეობა — 11 162 კაცი (2022 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები
ფეტა
მინი|263x263პქ|ფეტა ფეტა (ბერძნულად: φέτα) არის მარილიანი ხაჭოს თეთრი ყველი, რომელიც დამზადებულია საბერძნეთში ცხვრის რძისგან ან ცხვრისა და თხის რძის ნარევისგან. ყველს ოდნავ მარცვლოვანი ტექსტურა აქვს სხვა ყველებთან შედარებით. ფეტას იყენებენ როგორც სუფრის ყველს, ასევე სალათებსა და საკონდიტრო ნაწარმში. მრავალი ცნობლი ბერძნული კერძია, რომელიც სწორედ ფეტასაგან მაზდდება, ასეთია: სპანაკოპიტა (,,ისპანახის ღვეზელი") და ტიროპიტა (,,ყველის ღვეზელი"). მას ხშირად მიირთმევენ ზეითუნის ზეთთან ან ზეთისხილთან ერთად და ასხამენ სხამენ არომატულ მცენარეებს, მაგალითად, როგორიცაა ორეგანო. მა ასევე მიირთმევენ გრილზე შემწვარ მდგომარეობაში, განსაკუთრებით სენდვიჩებში. პოპულარულია ომლეტებში და ისეთ კერძებში, სადაც ფეტა მარილის შემცვლელს წარმოადგენს.
2002 წლიდან ფეტა ევროპის კავშირის დაცვის ქვეშ იმყოფება. ევროკავშირის შესაბამისი კანონმდებლობის თანახმად, საბერძნეთის კონკრეტულ ადგილებში ტრადიციულად წარმოებული ყველები, რომლებიც მზადდება ცხვრის რძისგან, ან ცხვრისა და თხის რძის ნარევიდან მოიხსენიება როგორც ზოგადი სახელწოდება, ფეტა. ამასთან, მსგავსი თეთრი, მარილიანი ყველი (რომელსაც ხშირად სხვადასხვა ენაზე ,,თეთრ ყველს" უწოდებენ) ტრადიციულად მზადდება აღმოსავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთში და შავი ზღვის სანაპიროზე.
აღწერა
მარცხნივ|მინი|ბერძნული სალათი ფეტას ნაჭერთან ერთად ფეტა არის რბილი მარილიანი თეთრი ყველი, მცირე ზომის, ხვრელების გარეშე, რომელსაც არ გააჩნია კანი. იგი ჩვეულებრივ იქმნება დიდ ბლოკებად, რომლებიც მარილიან წყალში ეწყობა. ისი გემო არომატული და მარილიანია. ფეტას წყლის შემცველობა 56%-ია, ცხიმიანობა 43%, ხოლო pH ჩვეულებრივ მერყეობს 4,4-დან 4,6-მდე. ფეტა, ტრადიციულად ორ ტიპად, მყარად და რბილად იყოფა. მყარი სახის ფეტა უფრო მეტად მაღალი ხარისხის ყველად ითვლება. რბილი სახის ფეტა ძირითადად გამოიყენება ღვეზელებში და იყიდება იაფ ფასად.
მაღალხარისხოვან ფეტას გასინჯვისას უნდა ჰქონდეს კრემისებრი ტექსტურა და ცხვრის რძის, კარაქისა და იოგურტის არომატები. პირში ეს არის წვნიანი, ოდნავ მარილიანი და მსუბუქად მჟავე ყველი, რომელის ბოლოში ცხარე შეგრძნებას ტოვებს. 230
მომზადება
მინი|ფეტა პოლონურ ბოსტნეულის სალათში. ტრადიციულად ფეტა მზადდება მხოლოდ ცხვრის რძის ან ცხვრისა და თხის რძის ნაზავის გამოყენებით, რომლის შემადგენლობაშიც თხის რძე მაქსიმუმ 30% უნდა იყოს. რძე შეიძლება იყოს პასტერიზებული ან არა ეს მწარმოებელზეა დამოკიდებული. პასტერიზებული რძის გამოყენების შემთხვევაში, ნელ-თბილ რძეს ემატება სპეციალური მიკროორგანიზმები, რომლებიც რძეში მჟავიანობასა და არომატის განვითარებას უწყობენ ხელს. როდესაც პასტერიზებული რძე გაცივდება დაახლოებით 35 ° C- მდე, მას ემატება სპეციალური შემადედებლები. მიღებულ მასას ტკეპნიან, ჭრიან და ატავსებენ სპეციალურ ნაჭრის ტომარაში, რის გამოც ის სითხისგან იცლება. რამდენიმე საათის შემდეგ მასა დასაჭრელად და დასამარილებლად უკვე მზადაა. მარილის პროცენტილი წილი დაახლოებით 3%-მდე იზრდება. დამარილებულ მასალას ლითონის ჭურჭელში ან ხის კასრებში ათავსებენ და რამდენიმე დღით ტოვებენ. მარილის კონცენტრაციის 7%-მდე გაზრდის შემდეგ 2 კვირა ოთახის ტემპერატურაზე და შემდეგ ერთი თვე მაცივარში რჩება. ამ ვყელაფრის შემდეგ კონტეინერებს გზავნიან სუპერმარკეტებში სადაც ყველს უშუალოდ კონტეინერებიდან ყიდიან, რადგან ფეტა ძალიან სწრაფად შრება. თუ ფეტა მაცივარში ერთ კვირაზე მეტხანს ინახება ის ძალიან გამომშრალი ხდება. იგი უნდა ინახებოდეს მარილწყალში ან მსუბუქად დამარილებულ რძეში.
სქოლიო
კატეგორია:ბერძნული ყველები კატეგორია:ბერძნული სამზარეულო
ხიდარი
ხიდარი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს მდინარე ბორიმელის ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 520 მეტრი. ხარაგაულიდან 16 კილომეტრი. წყაროებში პირველად იხსენიება XVII საუკუნის 50-იან წლებში. სოფელში არის საჯარო სკოლა, ბიბლიოთეკა.
სქოლიო
კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ზუმრუდ ყურბანოვი
დაამთავრა ბაქოს სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი სპეციალობით აზერბაიჯანული ენა და ლიტერატურა. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები
ათენის ნუმიზმატიკური მუზეუმი
ათენის ნუმიზმატიკური მუზეუმი — ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მუზეუმი საბერძნეთში, დაარსდა 1838 წელს.
მასში დაცულია 50000-ზე მეტი მონეტის, მედლის, ძვირფასი ქვების, წონის, მარკების და მასთან დაკავშირებული არტეფაქტების კოლექცია 1400-წლიდან დღემდე. იგი მსოფლიოში ერთ-ერთი უმდიდრესი კოლექციაა, ლონდონის ბრიტანული მუზეუმის, პარიზის ეროვნული ბიბლიოთეკის, პეტერბურგის ერმიტაჟის სახელმწიფო მუზეუმის და ბერლინის ბოდეს მუზეუმის პარალელურად. თავად მუზეუმი განთავსებულია არქეოლოგ ჰაინრიხ შლიმანის სასახლეში “ილიონის სასახლე“, ფორმალურად ცნობილია როგორც ილიუს მელატრონი.
ისტორია
მუზეუმი დაარსდა 1838 წელს. სახელმწიფოს მიერ მონეტების შეგროვების პირველი მცდელობა ეგინაში დაიწყო, საბერძნეთის დამოუკიდებლობის მოპოვებიდან მალევე. კოლექცია გამდიდრდა გათხრების, შესყიდვებისა და შემოწირულობების შედეგად. თავდაპირველად კოლექცია საბერძნეთის ეროვნული ბიბლიოთეკის ნაწილი იყო და ათენის უნივერსიტეტის მთავარ შენობაში იყო განთავსებული, შემდეგ კი ათენის აკადემიის შენობაში, სადაც კოლექცია პირველად გამოიფინა. 1946 წელს კოლექცია გადაიტანეს ეროვნულ არქეოლოგიურ მუზეუმში. მუზეუმის ორგანიზაცია ორჯერ გახდა დამოუკიდებელი, პირველად 1893 წელს, ხოლო მეორედ 1965 წელს. 1984 წელს კოლექცია ილიუს მელატრონის შენობას გადაეცა შესანახად, ხოლო რესტავრაციის შემდეგ იგი საბოლოოდ გაიხსნა 1998 წელს.
კოლექციები
მუზეუმის კოლექცია შეიცავს 600000 ობიექტს, ძირითადად მონეტებს, მაგრამ ასევე მედლებს, სტანდარტულ მასებს, კოლოფებს, მარკებს და სხვა, ძველი წელთაღრიცხვით XIV საუკუნიდან თანამედროვე დრომდე. კოლექცია მოწყობილია ისე, რომ დაიცვას მონეტების ისტორია. არსებობს ბიზანტიური და შუა საუკუნეების ძირითადი კოლექციები დასავლეთ ევროპიდან, აღმოსავლეთ ევროპიდან და ოსმალეთის იმპერიიდან. კოლექციის დიდი ნაწილი შედგება მონეტებისგან, რომლებიც ნაპოვნი იქნა განძებში, ხოლო დანარჩენი მოდის ეგინას საწყისი კოლექციიდან, საბერძნეთის ბოლოდროინდელი გათხრებიდან და შემოწირულობებიდან. მუზეუმში განთავსებულია ბიბლიოთეკა, რომელშიც განთავსებულია 12000 წიგნი, იგი სპეციალიზირებულია მონეტების შესწავლაში. ასევე არსებობს კონსერვაციის ლაბორატორია.
ადგილმდებარეობა და ვიზიტორების ინფორმაცია
ნუმიზმატიკური მუზეუმი მდებარეობს პანეფისტიმიუს ქუჩის 12 ნომერში, სინტაგმის მოედანთან ახლოს. მას ემსახურება სინტაგმის მეტროს სადგური. ბაღში არის მუზეუმის მაღაზია და ყავის სახლი.
სქოლიო
კატეგორია:საბერძნეთის მუზეუმები კატეგორია:მუზეუმები კატეგორია:1838 წელს დაარსებული მუზეუმები