cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
საქართველოს საპრეზიდენტო არჩევნები 2018
თარიღი
არასამთავრობოების შეფასებით, მიუხედავად იმისა, რომ კანონმდებლობით არჩევნების სამუშაო დღეს ჩატარება დაშვებულია, რომელიც ასეთ შემთხვევაში უქმე დღედ ცხადდება, აღნიშნული გადაწყვეტილება მიუღებელია და არჩევნების მეორე ტურის სამუშაო დღეს დანიშვნა ამომრჩეველთა გარკვეული ჯგუფებისთვის არჩევნებში მონაწილეობისა და საკუთარი კონსტიტუციური უფლების განხორციელებისთვის ბარიერს ქმნის.
არასამთავრობო ორგანიზაციების შეფასებით, მოცემული გადაწყვეტილებით, საარჩევნო ადმინისტრაციამ მხედველობაში არ მიიღო საზღვარგარეთ მყოფი საქართველოს მოქალაქეების ინტერესი და უფლება მონაწილეობა მიიღონ არჩევნებში, რადგან არჩევნების სამუშაო დღეს დანიშვნით მათ ხელოვნური ბარიერი შეუქმნა.
გარდა ამისა, არასამთავროების შეფასებით რეგულაციის მიღებით ცესკო გასცდა საკუთარი უფლებამოსილების ფარგლებს და საქართველოს საარჩევნო კოდექსი დაარღვია, ვინაიდან კოდექსით ცალსახად არის განსაზღვრული, რომ საარჩევნო უბნები იხურება 20:00 საათზე. ამ წესიდან ერთადერთ გამონაკლისს წარმოადგენს ის შემთხვევა, როდესაც 20:00 საათისთვის უბანთან რიგში მდგომ ამომრჩევლებს უფლება ეძლევათ მონაწილეობა მიიღონ არჩევნებში. სხვა გამონაკლისი კანონმდებლობით დაშვებული არ არის.
არასამთავროების შეფასებით, უცხოეთში მყოფი მოქალაქეების გარდა, დიდი ალბათობით, პრობლემა შეექმნებათ ასევე იმ ამომრჩევლებს, რომლებიც შიდა მიგრაციის გამო თავისი რეგისტრაციის ადგილას არ იმყოფებიან და ერთ დღეში ვერ მოახერხებენ წასვლას და უკან დაბრუნებას.
ამასთანავე არასამთავროები ხაზს უსვამენ იმ გარემოებას, რომ ცესკოს მიერ მეორე ტურის თარიღის გამოცხადებამდე, ეს თარიღი გააჟღერა თბილისის მერმა, კახა კალაძემ. მანამდე არჩევნების მეორე ტურის თარიღად 28 ნოემბერი დაანონსდა ორი გამომსვლელის მიერ თელავში, მოძრაობა „მე ვიცავ თავისუფლებას“ მიერ გამართულ შეხვედრაზე. არასამთავროების შეფასებით, აღნიშნული ფაქტები შესაძლოა იმაზე მიუთითებდეს, რომ მმართველი პარტია და მისი მხარდამჭერები ცესკოს მიერ გადაწყვეტილების ოფიციალურად მიღებამდე ფლობდნენ არჩევნების თარიღის შესახებ ინფორმაციას. აღნიშნული ფაქტები საზოგადოების გარკვეულ ნაწილში აჩენს ეჭვებსა და სპეკულაციებს ცესკო-ს წევრების პოლიტიკური მიკერძოებულობის შესახებ, რაც უარყოფითად აისახება საარჩევნო ადმინისტრაციის რეპუტაციაზე.
კანდიდატები
საქართველოს პრეზიდენტის 2018 წლის 28 ოტომბრის არჩევნებისთვის მოქალაქეთა პოლიტიკური გაერთიანების (პარტიის) ან ამომრჩეველთა საინიციატივო ჯგუფის მიერ საქართველოს პრეზიდენტობის კანდიდატის წარდგენა უნდა დადასტურებულიყო არანაკლებ 25 923 (ამომრჩეველთა საერთო რაოდენობის 0,75 პროცენტი) ამომრჩევლის ხელმოწერით. 2018 წლის არჩევნებზე პრეზიდენტად კენჭისყრის სურვილი სულ 46-მა კანდიდატმა გამოთქვა. თუმცა ცესკო-მ მხოლოდ 25 კანდიდატი დაარეგისტრირა, საიდანაც 19 მათგანი წარდგენილია პოლიტიკური პარტიის მიერ, ხოლო 6 საინიციატივო ჯგუფმა წარადგინა.
„ქართული ოცნების“ კანდიდატი
2018 წლის დასაწყისში მედიაში გავრცელდა ინფორმაცია, თითქოს „ქართული ოცნება“ ქვეყნის პრეზიდენტობის კანდიდატებად პრემიერ-მინისტრ გიორგი კვირიკაშვილს, ჯანდაცვის მინისტრ დავით სერგეენკოს და საპარლამენტო უმრავლესობის ლიდერს, არჩილ თალაკვაძეს განიხილავდა. დავით სერგეენკომ ეს ინფორმაცია უარყო, მისი თქმით, პრეზიდენტობის კანდიდატად მისი გვარი არსად განიხილება. 20 იანვარს იგივე გააკეთა გიორგი კვირიკაშვილმაც:
ჩემი დღევანდელი პოზიციიდან გამომდინარე, სახელისუფლებო გუნდთან ერთად, ვახორციელებ იმ პროგრამას, რომელიც ჩვენს ქვეყანაში მნიშვნელოვან დადებით დინამიკას განაპირობებს. ამ პროგრამის წარმატებით განხორციელებისთვის აუცილებელია სრული კონსოლიდაცია და დაწყებულ საქმეებში მნიშვნელოვანი შედეგების მიღწევა. ამ სიტუაციაში, ჩემი კანდიდატურის პრეზიდენტის პოსტზე განხილვა უადგილოც არის, ჩემთვის უინტერესოც და ვფიქრობ, მუდმივად ამ თემის მუსირება ჩვენი გუნდისთვისაც დამაზიანებელია.
5 თებერვალს არჩილ თალაკვაძემ ჟურნალისტებს განუცხადა, რომ პარტიაში აღნიშნულ საკითხზე კონსულტაციები ჯერჯერობით არ გამართულა. მისი თქმით, „ქართული ოცნების“ საპრეზიდენტო კანდიდატი გაზაფხულზე გამოიკვეთება.
3 მარტს სატელევიზიო კომპანია „რუსთავი 2-მა“ გაავრცელა ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ „ქართული ოცნების“ საპრეზიდენტო კანდიდატი შეიძლება გახდეს საქართველოს იუსტიციის მინისტრი თეა წულუკიანი. ტელეკომპანიის ცნობით, მათ აღნიშნულის შესახებ უამბო არჩილ თალაკვაძემ. მან ასევე აღნიშნა, რომ ქალ კანდიდატებს თანაბარი შანსი აქვთ, რომ არჩევნებში მონაწილეობა მიიღონ.
5 მარტს იმავე „რუსთავი 2-მა“ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ "ქართულ ოცნებას" ორი ძირითადი კანდიდატი ჰყავს - საქართველოს იუსტიციის მინისტრი თეა წულუკიანი და საქართველოს პარლამენტის უპარტიო მაჟორიტარი სალომე ზურაბიშვილი.
აპრილში „ქართულ ოცნებაში“ მნიშვნელოვანი ცვლილებები მოხდა. პარტიაში დაბრუნდა მისი დამფუძვნებელი, ბიძინა ივანიშვილი, რომელიც პარტიის პოლიტსაბჭოს სხდომაზე „ქართული ოცნების“ თავმჯდომარედ აირჩა.
13 ივლისს ტელეკომპანია „იმედმა“ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ „ქართულ ოცნებას“ საპრეზიდენტო არჩევნებზე თავისი კანდიდატი არ ეყოლება და პარტია საქართველოს პარლამენტის დამოუკიდებელ დეპუტატს სალომე ზურაბიშვილს გამოუცხადებს მხარდაჭერას.
24 ივლისს პარტიის თავჯდომარემ, ბიძინა ივანიშვილმა განაცხადა, რომ მისი აზრით „საქართველოში დემოკრატიის გავითარებისთვის უკეთესი იქნება, რომ ქართულმა ოცნებამ, რომელსაც პარლამენტში ისედაც საკონსტიტუციო უმრავლესობა აქვს, საპრეზიდენტო არჩევნებში გამარჯვებისთვის ბრძოლა ოპოზიციურ ძალებს დაუთმოს“. ივანიშვილმა ასევე დაამატა, რომ მის პოზიციას პარტიის ზოგიერთი წევრი არ იზიარებს.
5 აგვისტოს საკუთარი სახლის ეზოში გამართულ ბრიფინგზე სალომე ზურაბიშვილმა დაადასტურა, რომ კენჭს იყრის მომავალ საპრეზიდენტო არჩევნებზე. ამ პერიოდშივე გაჩნდა ვარაუდები, რომ მიუხედავად მისი დამოუკიდებელი კანდიდატის სტატუსისა, მას მხარს სავარაუდოდ, „ქართული ოცნების“ გუნდი დაუჭერდა.
6 აგვისტოს „ქართული ოცნების“ პოლიტსაბჭოს სხდომაზე გადაწყდა, რომ პარტია არ წარადგენს თავის კანდიდატს საპრეზიდენტო არჩევნებზე და მხარს დაუჭერდა დამოუკიდებელ კანდიდატს. 9 სექტემბერს პარტიამ საქართველოს საპრეზიდენტო არჩევნებში მხარდაჭერა დამოუკიდებელ კანდიდატს, სალომე ზურაბიშვილს გამოუცხადა. ამის შესახებ საქართველოს პარლამენტის სპიკერმა, ირაკლი კობახიძემ პარტიის ცენტრალურ ოფისში გამართულ ბრიფინგზე განაცხადა.
„ძალა ერთობაშიას“ კანდიდატი
2018 წლის 15 ივლისს დადასტურდა ინფორმაცია, რომ ათმა ოპოზიციურმა პარტიამ გადაწყვეტა გაერთიანება საპრეზიდენტო არჩევნებისთვის. მათ ჩამოაყალიბეს კოალიცია „ძალა ერთობაშია“. ალიანსში გაერთიანდნენ შემდეგი პარტიები: ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა, ახალი საქართველო, ახალი საქართველოსთვის, სახელმწიფო ხალხისთვის, ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია, ქრისტიან-კონსერვატიული პარტია, ევროპელი დემოკრატები, სამოქალაქო ალიანსი თავისუფლებისთვის და საქართველო ლიდერთა შორის. 19 ივლისს მათ საპრეზიდენტო კანდიდატად გრიგოლ ვაშაძე წარადგინეს. არჩევნებზე იგი დარეგისტრირდა როგორც „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ კანდიდატი.
„პატრიოტთა ალიანსის“ კანდიდატი
საპრეზიდენტო არჩევნებზე „საქართველოს პატრიოტთა ალიანსმა“ თავისი კანდიდატი არ წარადგინა, თუმცა მეორე ტურში მხარდაჭერა გამოუცხადა სალომე ზურაბიშვილს.
„ევროპული საქართველოს“ კანდიდატი
2018 წლის 21 ივლისს „ევროპულმა საქართველომ“ საპრეზიდენტო არჩევნებზე საკუთარ კანდიდატად დავით ბაქრაძე დაასახელა. პარტიამ საპრეზიდენტო კანდიდატი ქუთაისში, სპორტის სასახლეში წარადგინა.
არჩევნების მეორე ტურში დავით ბაქრაძემ მხარი დაუჭირა პრეზიდენტობის კანდიდატ გრიგოლ ვაშაძეს.
მოქმედი პრეზიდენტის პოზიცია
მისი თქმით, როგორც პრეზიდენტობის 5 წლის განმავლობაში, მანამდეც და მომავალშიც მისი სამსახური საქართველოს სამსახურია - „არ ყოფილა მომენტი, რომ მე ელიტის ან სხვა ჯგუფის სამსახურში ვყოფილიყავი, ეს იწყებოდა საქართველოს მოქალაქეებით და გრძელდებოდა საქართველოს მოქალაქეებით. ამ არჩევნებში მე მონაწილეობის მიღებას აღარ ვაპირებ, არამედ სხვანაირად, სხვა ფორმით გავაგრძელებ თქვენი ქვეყნის სამსახურს“.
სხვა კანდიდატები
2017 წლის 22 დეკემბერს „საქართველოს ლეიბორისტული პარტიის“ თავმჯდომარე შალვა ნათელაშვილმა განაცხადა, რომ ზედიზედ მესამედ მიიღებს საქართველოს საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობას.
2018 წლის 16 აპრილს დადასტურდა, რომ „გირჩიდან“ საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობას ზურაბ ჯაფარიძე მიიღებს.
2018 წლის აპრილში ასევე გავრცელდა ინფორმაცია, რომლის მიხედვითაც საპრეზიდენტო არჩევნებში გამარჯვებისთვის იბრძოლებს „ქართული მარშის“ ლიდერი სანდრო ბრეგაძე. ბრეგაძემ ამის შესახებ სოციალური ქსელების მეშვეობით განაცხადა, თუმცა შემდგომში მეტჯერ საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობის სურვილი აღარ გამოუთქვამს. მეორე ტურში „ქართულმა მარშმა“ მხარდაჭერა გამოუცხადა სალომე ზურაბიშვილს.
საპრეზიდენტო არჩევნებს ბოიკოტი გამოუცხადა „დემოკრატიული მოძრაობა — ერთიანი საქართველოს“ ლიდერმა ნინო ბურჯანაძემ. 8 სექტემბერს ბურჯანაძემ განაცხადა, რომ მონაწილეობას არ მიიღებს „ივანიშვილის მიერ დადგმულ ფარსში“.
2018 წლის არჩევნებზე პრეზიდენტად კენჭისყრის სურვილი სულ 46-მა კანდიდატმა გამოთქვა.
კვლევები მეორე ტურში
არჩევნების პირველი ტურის შემდეგ საქართველოში საზოგადოებრივი აზრის ორი ძირითადი კვლევა ჩატარდა - ერთი ტელეკომპანია რუსთავი 2-ის დაკვეთით Edison Research-მა ჩაატარა, ხოლო მეორე - ტელეკომპანია იმედის დაკვეთით „გელაპ ინტერნეიშენალმა“.
Edison Research-ის კვლევის მიხედვით, საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტური ხვალ რომ ტარდებოდეს, გრიგოლ ვაშაძეს მხარს - 38% დაუჭერდა, ხოლო სალომე ზურაბიშვილს - 34; კითხვაზე პასუხზე უარი რესპონდენტთა 18%-მა თქვა. მხარს არც ერთ კანდიდატს არ უჭერდა - 10%; ტელეკომპანია რუსთავი 2-მა გამოაქვეყნა კვლევის შეწონილი შედეგებიც, რომლის მიხედვითაც ვაშაძეს მხარს 56% უჭერს, სალომე ზურაბიშვილს - 44%.
ორგანიზაციამ კვლევა რუსთავი 2-ის დაკვეთით ჩაატარა. Edison Research-მა 1-ლი ნოემბრიდან 9 ნოემბრის ჩათვლით 2 ათასი ამომრჩეველი გამოკითხა.
მსგავსი კვლევა ასევე ტელეკომპანია იმედიმა კომპანია „გელაპ ინტერნეიშენალს“ დაუკვეთა, საველე სამუშაოები კი კომპანია „ეი-სი-თიმ“ ჩაატარა. კვლევის თანახმად, საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტური დღეს რომ ტარდებოდეს, ხმები ალოკაციის შედეგად შემდეგნაირად განაწილდებოდა: სალომე ზურაბიშვილი - 52%, გრიგოლ ვაშაძე - 48%.
შეწონვისა და ალოკაციის გარეშე ხმები ასე გადანაწილდა: სალომე ზურაბიშვილი - 28%, გრიგოლ ვაშაძე - 26%; არ გადამიწყვეტია/არ ვიცი - 37%, არცერთს არ მივცემ ხმას/არ მივიღებ მონაწილეობას - 9%.
კვლევა 16-დან 18 ნოემბრის ჩათვლით, აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის გარდა, მთელი საქართველოს მასშტაბით ჩატარდა. კვლევაში მონაწილეობდა 2400 საარჩევნო ხმის უფლების მქონე საქართველოს მოქალაქე. შერჩევის ცდომილებაა 2%.
პირველი ტური
სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოების (ISFED) შეფასებით, არჩევნებმა სხვადასხვა პროცედურული დარღვევების ფონზე, თუმცა მნიშვნელოვანი დარღვევების გარეშე ჩაიარა.
სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოებამ საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები შეაჯამა და აღნიშნა, რომ არჩევნებმა მნიშვნელოვანი დარღვევების გარეშე ჩაიარა.
ორგანიზაციის განმარტებით, კენჭისყრის დღის განმავლობაში, სხვადასხვა სახის პროცედურული დარღვევები დაფიქსირდა, რის შედეგადაც მათ 61 საუბნო საჩივარი წარადგინეს საოლქო საარჩევნო კომისიებში. ეს დარღვევებია: დამკვირვებლის უფლებების შეზღუდვა, მარკირების პროცედურის დარღვევა, ბიულეტენებთან დაკავშირებული პროცედურების დარღვევები, არაუფლებამოსილი პირების უბანზე ყოფნის ცალკეული შემთხვევები, არასათანადო დოკუმენტაციით ხმის მიცემის შემთხვევები, ამომრჩეველთა სიასთან დაკავშირებული ხარვეზები, სხვის ნაცვლად ხმის მიცემა, აგიტაცია საარჩევნო უბანზე და სხვა დარღვევები.
„სამართლიანმა არჩევნების“ განცხადებით, ამ არჩევნების ერთ-ერთი დამახასიათებელი ნიშანი იყო ის, რომ პარტიული აქტივისტები ფართოდ იყვნენ წარმოდგენილი უბნებზე და ამომრჩევლებს საკუთარ მხარდამჭერთა სიებს ადარებდნენ, რაც „შესაძლოა ნეგატიურ გავლენას ახდენდეს ამომრჩევლის ნების თავისუფალ გამოვლენაზე და ამომრჩევლის მიერ აღქმული იქნას, როგორც მათზე განხორციელებული ირიბი ზეწოლა“. ორგანიზაციის განმარტებით, ამ პრაქტიკას ქართული ოცნება ფართოდ იყენებდა, თუმცა რამდენიმე ოლქში მსგავსი ქმედებები ერთიანი ნაციონალური მოძრაობისა და ევროპული საქართველოს წარმომადგენლების მხრიდანაც დაფიქსირდა.
„სამართლიან არჩევნებს“ ქვეყნის მასშტაბით 800 დამკვირვებელი ჰყავდა, რომლებიც 73 საოლქო კომისიაში და 78 მობილურ ჯგუფში იყო მივლინებული. ორგანიზაციის 15 ოპერატორი და 10 იურისტი პოტენციურ დარღვევებს და ინციდენტებს აანალიზებდა და აგვარებდა. „სამართლიანი არჩევნები“ ცესკოს შედეგების გადამოწმების გზით, ხმების პარალელურ დათვლასაც ახორციელებდა.
საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის შეფასებით, მთლიანობაში კენჭისყრის პროცესმა მშვიდად ჩაიარა და „ჩვენ ხელთ არსებული ინფორმაციით, კენჭისყრის დროს იდენტიფიცირებულ დარღვევებს მნიშვნელოვანი გავლენა კენჭისყრის პროცესზე არ მოუხდენია“.
ორგანიზაციის განმარტებით, მთელი დღის განმავლობაში, მაღალი იყო ამომრჩევლის მობილიზებისა და მისი ნების სავარაუდო კონტროლის ფაქტები. „წინა არჩევნებისგან განსხვავებით, 2018 წლის არჩევნებზე გარდა კოორდინატორების მიერ ამომრჩევლის ნების სავარაუდო კონტროლისა, პროცესს დაემატა მმართველი პარტიის მიერ მხარდაჭერილი კანდიდატის – სალომე ზურაბიშვილის საარჩევნო შტაბიდან სატელეფონო ზარებით ამომრჩევლის ნების სავარაუდო კონტროლის ტენდენცია“, – განაცხადა საიამ.
ორგანიზაციის შეფასებით, დაფიქსირდა მნიშვნელოვანი დარღვევები, მათ შორის ამომრჩევლის მოსყიდვის სავარუდო ფაქტი, რომელიც სავარაუდოდ სისხლის სამართლის დანაშაულის ნიშნებს შეიცავს, მაგალითად, საარჩევნო ბიულეტენის უბნიდან გატანა.
საიას განცხადებით, ასევე გამოიკვეთა ისეთი პროცედურული დარღვევებიც, როგორიცაა ვადაგასული პირადობით ხმის მიცემის ფაქტები, ფიზიკური დაპირისპირების ფაქტები, მარკირებასთან დაკავშირებული პრობლემები და აგიტაცია საარჩევნო უბანზე. საიამ 94 საჩივარი წარადგინა, მათგან 52 საუბნო, ხოლო 42 საოლქო კომისიაში.
საიას 400 დამკვირვებელი ჰყავდა თბილისში და ცხრა საქართველოს რეგიონებში. სტატიკური დამკვირვებლები განთავსებულნი იყვნენ საქართველოს მასშტაბით 250-მდე საარჩევნო უბანში. ორგანიზაციას 50 მობილური ჯგუფი და 59 ოლქის დამკვირვებელი ჰყავდა.
ზუგდიდში საარჩევნო ადმინისტრაციის წევრებმა საარჩევნო ყუთში რამდენიმე კონვერტი ჩაყარეს. ორგანიზაციის დამკვირვებლებმა ხმის მიცემის ფარულობის დარღვევის, საარჩევნო უბნებზე დამკვირვებლების არშეშვების და სხვა საარჩევნო პროცედურების დარღვევის შემთხვევებიც დააფიქსირეს.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს საპრეზიდენტო არჩევნები კატეგორია:2018 წლის არჩევნები
აჰმედ-ჯაბირ აჰმედოვ ისმაილ ოღლუ
აჰმედ-ჯაბირ აჰმედოვ ისმაილ ოღლუ (Əhməd-Cabir Əhmədov İsmayıl oğlu; დ. 6 თებერვალი, 1942, შაქი) — აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტის „შემადგენლობათა კვლევებისა და საკვების გამოკველევათა“ პროფესორი, ტექნიკურ მეცნიერებათა ფილოსოფიის დოქტორი (1973), საკვების შემადგენლობათა კვლევის დეპარტამენტის პროფესორი (2001), აზერბაიჯანის დამსახურებული მასწავლებელი (2002), აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირისა და აზერბაიჯანის ჟურნალისტთა კავშირის წევრი, „ოქროს კალამი“ მედია-ს გამარჯვებული (2010). ავტორია 300-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომისა, მათ შორის 60 წიგნისა.
ბიოგრაფია
აჰმედ-ჯაბირ აჰმედოვ ისმაილ ოღლუ დაიბადა 1942 წლის 6 თებერვალს, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ქალაქ შაქიში. 1958 წელს დაამთავრა № 2 საშუალო სკოლა და სწავლა განაგრძო ბაქოს სავაჭრო და კულინარიულ სკოლაში, სადაც მან კონდიტერის შვიდნიშნიანი კვალიფიკაცია მოიპოვა. 1961 წლის ნოემბრიდან 1964 წლის აგვისტომდე იგი საბჭოთა არმიაში მსახურობდა.
უნივერსიტეტში ჩარიცხვამდე, 1960 წლის მარტიდან 1961 წლის ნოემბრამდე აჰმედოვი შაქის რეგიონულ მაღაზიაში კონდიტერად მუშაობდა, ხოლო ჯარში ყოფნისას სამხედრო სანატორიუმში მზარეული იყო. 1968 წელს უნივერსიტეტი დაამთავრა. 1968 წლის დეკემბრიდან 1971 წლის დეკემბრამდე სწავლა განაგრძო პროფესიული გამოცდილების საფუძველზე. 1973 წელს ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი დაიცვა თეზისის „აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში ზაფრანის თვისებათა შემადგენობების კვლევის შესწავლის“ მიხედვით და ტექნიკურ მეცნიერებათა ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი მოიპოვა.
1978 წლიდან მუშაობდა ასოცირებულ პროფესორად საკვები ნივთიერებების შემადგენლობათა კვლევების დეპარტამენტში. 1977-1983 წლებში იყო დეპარტამენტის დეკანი. ოთხჯერ იყო არჩეული საკვებ ნივთიერებათა შემადგენლობების კვლევის დეპარტამენტის ხელმძღვანელად (1983-1984, 1989-2001, 2006-2011 წლებში). 2001 წლის ივნისში აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტის აკადემიური საბჭოს გადაწყვეტილებით, მას საკვებ ნივთიერებათა შემადგენლობების კვლევის დეპარტამენტის პროფესორის აკადემიური ხარისხი მიენიჭა.
პროფესორმა 2006 წლის 21 დეკემბერს მექაში წმინდა ადგილები მოილოცა. ჰყავს ორი ვაჟი და 5 შვილიშვილი.
ღვაწლი
აჰმედ-ჯაბირ აჰმედოვ ისმაილ ოღლუ 355-ზე მეტი კვლევის ავტორია, მათ შორისაა 44 წიგნი და 12 სახელმძღვანელო. მასვე ეკუთვნის 50-ზე მეტი მეთოდური ნაშრომი საკვების შემადგენლობათა გამოსაკვლევად, რომელიც საკვების შემადგენლობათა კვლევის დეპარტამენტის სტუდენტებისთვისაა განკუთვნილი. როგორც საკვები ნივთიერებების წარმოების ტექნოლოგიების თეორეტიკოსსა და პრაქტიკოსს, საკონდიტრო და საცხობი პროდუქტების ტექნოლოგიების შესახებ არაერთი წიგნი აქვს დაწერილი. დაწერილი აქვს წიგნები კონსერვირებული საკვები პროდუქტების, აზერბაიჯანული სამზარეულოს, ალკოჰოლური და არა-ალკოჰოლური სასმელების, ცხარე პროდუქტების, საკვები ცხიმებისა და რძის პროდუქტების შესახებ. მანვე გამოაქვეყნა 72 სტატია აზერბაიჯანის საბჭოთაენციკლოპედიის 10 თავში საკვები პროდუქტების სხვადასხვა ჯგუფის შესახებ.
2002 წლის ივნისში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა, ილჰამ ალიევმა აჰმედოვი საპატიო მასწავლებლის ტიტულით დააჯილდოვა. 2001 წლიდან არის აზერბაიჯანის ჟურნალისტთა კავშირის წევრი. 2003 წლიდან კომპანიაში „Azersun Holding“ მრჩევლად მუშაობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:დაბადებული 6 თებერვალი კატეგორია:აზერბაიჯანელი მწერლები
ტუფაშენი
ტუფაშენი (Տուֆաշեն) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 700 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 546 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 47 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 11.7 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
არჩიბალდ პრიმროუზი
არჩიბალდ ფილიპ პრიმროუზი (Archibald Philip Primrose; დ. 7 მაისი, 1847 — გ. 21 მაისი, 1929) — ბრიტანელი ლიბერალი პოლიტიკოსი, გაერთიანებული სამეფოს პრემიერ-მინისტრი 1894 წლის მარტიდან 1895 წლის ივნისამდე. 1851-1868 წლებში ცნობილი იყო ლორდ დელმენის სახელით.
ორჯერ იყო საგარეო საქმეთა მინისტრი, რომლის დროსაც განსაკუთრებული ყურადღება დაუთმო საფრანგეთისა და გერმანიის საქმეებს. ჩაანაცვლა უილიამ გლადსტონი პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე, იყო ლიბერალური პარტიის ლიდერი 1894 წელს;
იყო ბრწყინვალე ორატორი, გამოჩენილი სპორტსმენი და მსროლელი, მწერალი და ისტორიკოსი, ასევე კოლექციონერი.
ისტორიკოსები მას, როგორც საგარეო საქმეთა მინისტრს და როგორც პრემიერ-მინისტრს, წარუმატებლად აფასებენ.
ვენეციის ალპები
ვენეციის ალპები (Prealpi Venete) — ქედი იტალიაში, ალპების სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი. განფენილია იტალიის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ტრივენეტოში. უმაღლესი წერტილია კოლ-ნუდო (2472 მ). აღსანიშნავია მწვერვალები: ჩიმა-დოდიჩი (2341 მ), ჩიმა-პორტულე (2310 მ) და სხვა. ადმინისტრაციულად ქედი გაყოფილია ტრენტოს, ვერონას, ვიჩენცას, ტრევიზოს, ბელუნოსა და პორდენონეს შორის. ქედზე სათავე აქვთ მდინარეებს: ადიჯეს, ბრენტასა და პიავეს.
ადოლფ I (ბერგის გრაფი)
ადოლფ I (Adolf I.; გარდ. დაახ. 1082 წელს) — ჰერეზჰაინის ფოგტი 1056—1059 წლებში, ვერდენის ფოგტი 1059—1068 წლებში, დოიცის ფოგტი 1063—1065 წლებში, ბერგის ფოგტი 1068—1077 წლებშო, ბერგის გრაფი 1077—1082 წლებში, კელდახგაუს გრაფის, ადოლფ II-ის შვილი.
ბიოგრაფია
ისტორიაში მასზე ძალზედ მცირე რაოდენობის ცნობაა შემონახული. ადოლფი იყო კელდეხგაუს გრაფის, ადოლფ II-ის უმცროსი შვილი. ის მოიხსენიება, როგორც ჰერეზჰაინის, ვერდენის, დოიცისა და ბერგის ფოგტი. დაახლოებით 1077 წლიდან ის მოიხსენიება გრაფის ტიტულით.
ადოლფი გარდაიცვალა დაახლოებით 1082 წლეს, მისი მემკვიდრე გახდა ადოლფ II.
ქორწინება და შვილები
ადოლფის ცოლის სახელი უცნობია. შვილი:
ბურებისტა
ბურებისტა — დაკიის მეფე ძვ. წ. 82-44 წლებში.
ძვ. წ. I საუკუნეში დაკების ტომებმა განვითარების უმაღლეს წერტილს მიაღწიეს. გადავიდნენ ვაჭრობბაზე დამყარებულ მეურნეობის ახალ ტიპზე. ბერძნებთან მჭიდრო კავშირებმა განაპირობა ტომების გაერთიანება. გაერთიანების სხვა მიზეზად ითვლება თავდასხმების საფრთხე. დასავლეთით და ჩრდილო-დასავლეთით გაძლიერდნენ კელტები. აღმოსავლეთიდან სკვითები და სარმატები ახდენდნენ გავლენას დაკების ტერიტორიაზე. თუმცა ყველაზე მეტად საფრთხის შემცველი გახდა რომაელტა დაპყრობები, რომლებიც საბერძნეთ-მაკედონიის შემდეგ გაუმეზობლდნენ დაკებს. ყველა ამ ფაქტორმა განაპირობა დაკების გაერთიანება ბურებისტას მმართველობის პერიოდში. მისი გაერთიანებული სახელმწიფო მთლიანად მოიცავდა თანამედროვე რუმინეთისა და მოლდოვის ტერიტორიებს.
სტრაბონის ცნობის მიხედვით ბურებისტა გარდაიცვალა ლაშქრობის დროს. ბურებისტას გარდაცვალების შემდეგ სახელმწიფო ოთხ ნაწილად დაიყო. მისი გარდაცვალების შემდეგ ქვეყნის გაძლიერება დაიწყო ერთი საუკუნის შემდეგ გამეფებულმა დეცებალუსმა, თუმცა შექმნილი გარე პოლიტიკური სიტუაციის გამო დაკია რომის პროვინციად იქცა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაკიის მმართველები კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 44
ჩათალ-ფინარის რაიონი
ჩათალ-ფინარი (Çatalpınar) — ქალაქი და რაიონი ორდუს პროვინციაში, შავი ზღვის რეგიონში, თურქეთში. ზღვის დონიდან 22 მეტრზე. 2000 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 10,265 ადამიანი, ხოლო რაიონში  23,192.
Franchi SPAS-12
Franchi SPAS-12 (Special Purpose Automatic Shotgun) — სამხედრო საფანტი, რომელიც წარმოებულია იტალიური იარაღების კომპანია Franchi-ს მიერ 1971 წლიდან 2000 წლამდე. 2000 წელს წარმოება სრულიად შეჩერდა ახალი, გაუმჯობესებული SPAS-15-ის გამო. თუმცა, 2005 წელს ასევე შეჩერდა SPAS-15-ის წარმოება, რის გამოც ამჟამად არ იწარმოება SPAS საფანტები. SPAS-12 არის ორ რეჟიმიანი საფანტი, რეგულირებადი არის როგორც ნახევარ-ავტომატური და ჩატუმბვის რეჟიმით. SPAS-12 გაყიდული იყო შეიარაღებულ ძალებში და პოლიციაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცეცხლსასროლი იარაღები
ვასილი გულიაკოვი
ვასილი სემიონის ძე გულიაკოვი (Василий Семёнович Гуляков; დ. 1751, კალუგის გუბერნია — გ. 15 იანვარი, 1804, ზაქათალა) — რუსი გენერალ-მაიორი (1800), კავკასიის ომების მონაწილე. დაიღუპა ზაქათალის მიდამოებში ლეკებთან შეტაკებისას.
ბიოგრაფია
რუსეთის იმპერიის არმიაში მსახურობდა 1767 წლიდან. მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის 1768–1774 და 1787–1791 წლების ომებში, რუსეთ-შვედეთის 1788–1790 წლების ომში. 1800 წელს გენერალ-მაიორის ჩინით დაინიშნა ყაბარდოს პოლკის მეთაურად. ხელმძღვანელობდა 1800 წლის სექტემბერში საქართველოში შემოსულ რუსულ ჯარს, შემდეგ — კახეთში განლაგებულ კონტიგენტს. იმავე წლის 7 ნოემბერს თავისი პოლკის ერთ-ერთი ბატალიონით მონაწილეობა მიიღო ომარ-ხანის წინააღმდეგ ბრძოლაში ივრის ნაპირებზე (სარდლობდა რუს-ქართველთა ჯარის მარჯვენა ფლანგს). 1803 წლის მარტში გაიგზავნა ლეკების წინააღმდეგ ჭარ-ბელაქანსა და ზაქათალაში. ბელაქნისა და ჭარის დაკავების შემდეგ უკუაგდო ლეკების თავდასხმა მისი რაზმის ბანაკზე ადგილ ფეიქართან 1803 წლის 22 ოქტომბერს. 1804 წლის 1 იანვარს ალაზნის ნაპირებზე დაამარცხა ყაზიყუმუხის ხანის ლაშქარი და მას ზაქათალის ხეობაში დაედევნა. 15 იანვარს ბრძოლაში გულიაკოვი მოკლეს, ხოლო მისმა რაზმმა დიდი დანაკარგებით უკან დაიხია. დასაფლავებულია ბოდბის წმინდა ნინოს მონასტერში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1751 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1804 კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები
ზურაბ სეფერთელაძე
ბიოგრაფია
1971 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ფიზიკური გეოგრაფიის სპეციალობით.
1972-1976 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი.1974-1985 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მასწავლებელი. 1985-1994 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტი. 1994-1996 წლებში პროფესორი. 1996-2006 წლებში ფიზიკური გეოგრაფიის კათედრის გამგე. 2000-2006 წლებში ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტი, ფიზიკური გეოგრაფიის განყოფილების გამგე (შეთავსებით). 2003-2005 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე სამეცნიერო მუშაობის დარგში. 2006-2012 წლებში პროფესორი, ფიზიკური გეოგრაფიის მიმართულება. 2012-2016 წლებში პროფესორი, ბუნებათსარგებლობის გეოგრაფიის მიმართულების ხელმძღვანელი. 2017 წლიდან პროფესორი, ბუნებათსარგებლობის გეოგრაფიის კათედრის გამგე. მის სადისერტაციო ნაშრომში გაანალიზებულია ბუნებრივ-ანთროპოგენური კომპლექსების ჩამოყალიბებისა და მისი შემდგომი დიფერენციაციის კანონზომიერებანი. განხილულია მისი დიფერენციაციისა და ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონების უახლესი პრინციპები და მეთოდები. ბუნებრივ ანთროპოგენური ლანდშაფტების კლასიფიკაციისას გათვალისწინებულია ადამიანის სამეურნეო ზემოქმედების გარკვეული მიმართულება სახალხო მეურნეობის დარგებში, ადამიანის სამეურნეო ზემოქმედების ხასიათი და ტერიტორიების სამეურნეო ათვისება-გამოყენების პოტენციური შესაძლებლობები. შეიმუშავა ბუნებრივი კომპლექსები რეგიონული და ტიპოლოგიურ ერთეულთა თვისობრივად ახალი სისტემა. შეადგინა ძირითადი ბუნებრივ-ანთროპოგენური ლანდშაფტების რუკა. მისი სამეცნიერო ინტერესებია: საქართველოს ბუნებრივ-ანთროპოგენური ლანდშაფტები. რეგიონული ბუნებათსარგებლობის და გარემოს მდგრადი განვითარების პრობლემები. კომპლექსური ფიზიკურ გეოგრაფიული და ლანდშაფტურ-ეკოლოგიური პრობლემები. დასავლეთ საქართველოს ბუნებრივ-გეოგრაფიული ზონირება სუბტროპიკულ კულტურათა გავრცელების ოპტიმალური პირობების გამოვლენის მიზნით. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო ნაშრომები. 2000 წლიდან კავკასიის გეოგრაფიული ჟურნალი, რედკოლეგიის წევრი. 2000 წლიდან ჟურნალი „საქართველოს გეოგრაფია“, რედკოლეგიის წევრი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ამიერკავკასიის ნოტიო სუბტროპიკების გამოყენებითი ლანდშაფტური დახასიათება (შავი ზღვის აჭარა-გურიის ზღვისპირა მაგალითზე)“, დაიცვა 1984 წელს.
სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ბუნებრივ-ანთროპოგენური კომპლექსების დიფერენციაციისა და ბუნებათსარგებლობის პრობლემები (ანალიზი და სინთეზი)“, დაიცვა 1993 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
რაპალოს ხელშეკრულება (1920)
მინი|250პქ|ტერიტორიული ცვლილებები რაპალოს ხელშეკრულების შემდეგ. რაპალოს ხელშეკრულება — სამშვიდობო ხელშეკრულება იტალიის სამეფოსა და სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიელების სამეფოს შორის. ხელშეკრულებამ დაარეგულირა ტერიტორიული კამათი ადრიატიკის ზღვის ჩრდილოეთ სანაპიროზე, დალმაციაში და ვენეცია-ჯულიაში.
1920 წლის 12 ნოემბერს ორმა სამეფომ რაპალოში დადო ხელშეკრულება აღნიშნული პრობლემის მოსაგვარებლად.
ხელშეკრულების თანახმად იტალიამ უარი თქვა დალმაციაში პრეტენზიებზე. საზღვარი ამ ორ ქვეყანას შორის გაივლო მდინარე სოჩასა და სავას წყალგამყოფზე. იტალიის ხელში გადავიდა თითქმის მთელი ისტრია, ტრიესტისა და პულას ჩათვლით, ოპატია და სხვ. ასევე კუნძულები ცრესი, ლოშინი, ლასტოვო და პალაგრუჟა ზადართან ერთად. საერთო ჯამში იტალიას გადაეცა სლოვენებით დასახლებული ტერიტორიის 70 %.
პარიზის 1947 წლის ზავით აღნიშნული ტერიტორიები გადაეცა იუგოსლავიას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიის ისტორია კატეგორია:ხორვატიის ისტორია კატეგორია:სლოვენიის ისტორია კატეგორია:XX საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
ტიპოგრაფიკა
მარჯვნივ|მინი|369x369პქ| ნიკოლოზ ლანსერი. სატიტულო ფურცლის ესკიზი ტიპოგრაფია (τύπος <span style="font-family: palatino linotype, new athena unicode, athena, gentium, code2000, serif; font-size: 105%;">τύπος  - ანაბეჭდი + γράφω - ვწერ) — ბეჭდური ტექსტის აკრეფის ხელოვნება კონკრეტული ენის სპეციფიკური წესების საფუძველზე, აკრეფით და განლაგებით. ტიპოგრაფია, ერთის მხრივ, გრაფიკული დიზაინის ერთ-ერთი დარგია და, მეორეს მხრივ, მკაცრი წესების ერთობლიობა, რომელიც არეგულირებს შრიფტების გამოყენებას ტექსტის შექმნის მიზნით. ტიპოგრაფიის ამოცანის ყველაზე მეტად შემოქმედებით ეტაპს წარმოადგენს ტექსტის დიზაინი. ამ პროცესებისათვის სავალდებულოა  პარამეტრების დადგენა. კერძოდ, ნაწარმოების აკრეფა, ტიპი, განლაგება და დაბეჭდვამდე მომზადება.
ტიპოგრაფიული პროცესი შედგება ანბანის რეგისტრის, გარნიტურის, კომპლექტის, ასოების, სიტყვების, წინადადებებს შორის სივრცის გამოტოვების და სხვა პროცესებისაგან. აგრეთვე, მოიცავს როგორც ორმხრივი ტექსტის განლაგებას, ასევე, ილუსტრაციების დალაგებას  ნაბეჭდ მასალაზე.
ისტორია
ტიპოგრაფიის აყვავება დაიწყო ევროპაში, სადაც იგი XV საუკუნის შუა ხანებში გამოჩნდა. პირველი, ვინც სერიოზულად დაკავდა ევროპულ ტიპოგრაფიულ ხელოვნებაში, იყო იოჰან გუტენბერგი, გერმანელი გამომგონებელი და იუველირი. 1440 წელს მან შექმნა საწყისი ასოები და მსოფლიოს წარუდგინა პირველი სტამბა. ამიერიდან, წიგნების შექმნა უფრო გაადვილდა. მათი ღირებულება შემცირდა და გაიზარდა რაოდენობა. 14 წლის შემდეგ გამოვიდა პირველი ნაბეჭდი წიგნი. ის იყო გოთური შრიფტით აწყობილი ბიბლია. ეს შრიფტი იმდროინდელ ხელნაწერ ტექსტს ყველაზე მეტად შეესაბამებოდა იყო ნაცნობი და მოსახერხებელი მკითხველი საზოგადოებისთვის.
XV საუკუნის შუა წლებიდან დაიწყო ტიპოგრაფიის პირველი საფუძვლების აღმოცენება. სტრუქტურირდება ერთიანი პრინციპით. 1494 წელს, ალდ მანუციმ, იტალიელმა ტიპოგრაფმა და გამომცემელმა ვენეციიდან, დაიწყო წიგნების გამოშვება.
პირველი ქართული ნაბეჭდი წიგნი გამოვიდა რომში 1629 წელს. ეს იყო ქართული ანბანი ლოცვებითურთ და ქართულ-იტალიური ლექსიკონი. საქართველოში წიგნების ბეჭდვა დაკავშირებულია მეფე ვახტანგ VI-ის სახელთან. XVIII საუკუნეში თბილისშიც მოეწყო სტამბა და უკვე 1709 წელს დაიბეჭდა „სახარება“, „დავითნი“, „სამოციქულო“ და „ვეფხისტყაოსანი“.
XVII საუკუნეში ტიპოგრაფია იცვლება. უპირატესობას ენიჭება წიგნების კითხვას. ცვლილება უკავშირდება ფორმატის შემცირებას, შრიფტების შეცვლას - ბეჭდვის სისუფთავის შენარჩუნებას.
კრიტიკა
ისტორიულად ტიპოგრაფია დაკავშირებულია წიგნის გაფორმებასთან და შრიფტის დიზაინთან. თუმცა ტიპოგრაფების უმეტესობა არ ხატავს შრიფტებს, ზოგიერთი შრიფტის შემქმნელი კი თავის თავს არ თვლის ტიპოგრაფად.
ტიპოგრაფიაზე ერთი თვალსაზრისი არ არსებობს. ერთნი მას მეცნიერებად მიიჩნევენ, მეორენი - ხელოვნებად, მესამენი - ოსტატობად, მეოთხენი კი - ფილოსოფიად. მაგრამ მხოლოდ ეს არ არის საკამათო საგანი. თანამედროვე დიზაინერები ასევე, განსხვავდებიან ტექსტის შექმნის თვალსაზრისითაც: ზოგი ადაპტირდება მუდმივად ცვალებადი მოდის ტენდენციებთან, ზოგი ადვილად ატარებს ფორმისა და ზომის ექსპერიმენტებს; სხვები პატივს სცემენ ტრადიციას, ამჯობინებენ კლასიკურ, დროში გამოცდილი შრიფტებს; სხვები თვლიან, რომ ეს ყველაფერი შეიძლება ერთად გაერთიანდეს და შექმნას ფუნდამენტურად ახალი,  უფრო მოსახერხებელი მომხმარებლისთვის - მკითხველისთვის. ამა თუ იმ გზით, სწორედ ამ პროფესიული დავების და დისკუსიების წყალობით ხდება ტიპოგრაფია მოძრავი და განახლებადი. ის მუდმივად ვითარდება, როგორც თვითკმარი საქმიანობა, არ აქვს მნიშვნელობა რომელ სფეროს შეეხება იგი.
ტიპოგრაფიით დაკავებული არიან მხატვრული ხელმძღვანელები, ასოთამწყობები, განლაგების სპეციალისტები, გრაფიკული და ვებ-დიზაინერები, ოფის-მუშაკები და ყველა, ვისი შრომაც დაკავშირებულია აკრეფილი ტექსტის გაფორმებასთან. ციფრულ ეპოქამდე ტიპოგრაფია იყო სპეციალიზებული პროფესია, მაგრამ ახლა შეგვიძლია ვთქვათ, რომ „ტიპოგრაფია არის ის, რითაც დაკავებულია ყველა.“
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დამწერლობები კატეგორია:დიზაინი კატეგორია:წერილობითი კომუნიკაცია კატეგორია:კომუნიკაციის სახეობები კატეგორია:ტიპოგრაფია
ნაბათ ხანუმ აშურბეილი
ნაბათ ხანუმ გოჯა-ბეგ ყიზი აშურბეკოვა (Nabat xanım Qoca qızı Aşurbəyova დ. 1795, ბაქო — გ. 2 დეკემბერი, 1912,  ბაქო) — ნავთობმწარმოებელი და მეცენატი. ააშენა თეზეპირის მეჩეთი.
ბაქოში ერთ-ერთი ქუჩა ატარებს ნაბათ ხანუმ აშურბეილის სახელს.
ბიოგრაფია
ნაბათ აშურბეილი დაიბადა 1975 წელს გოჯა-ბეგ აშურბეკოვის ოჯახში. ბაბუმისი ჰაჯი იმამ ვერფი-ბეგ აშურ ხან ოღლუ იყო.
აშურბეკოვამ ბაქო-შოლარსკის წყალსადენის მშენებლობისთვის გარკვეული თანხა გამოყო. ბაქოს ერთ-ერთი ქალაქის აბანო, რომელიც მდებარეობს დღევანდელი თოფჩუბაშევის ქუჩაზე, აშენდა ნაბათ ხანუმუს მიერ. აბანო კვირაში ერთხელ მუშაობდა უფასოდ ღარიბი ოჯახებისთვის და ობოლიებისთვის.
ოჯახი
თეზეპირის მშენებლობა
ნაბათ ხანუმმა დააფინანსა თანამედროვე ბაქოს ერთ-ერთი უმსხვილესი მეჩეთი, თეზეპირი. აზერბაიჯანელი არქიტექტორი ზივერ ბეგ აჰმეკებეკოვმა ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში იმოგზაურა და მეჩეთების არქიტექტურას გაეცნო. ბაქოში დაბრუნების შემდეგ, ზივერ ბეგმა მოამზადა მეჩეთის პროექტი.
მეჩეთის მშენებლობა დაიწყო 1905 წლის 23 ივლისს. ნაბათ ხანუმის მეჩეთის საძირკვლის ჩაყრისთვის დაპატიჟდა ჰაჯი ზეინალაბდინ თაღიევი. მანვე ბოლო ქვა ჩადო მშენებლობის დასრულებისას. მშენებლობა 1914 წლამდე გაგრძელდა. ნაბათ ხანუმმა თავად ვერ ნახა მზა მეჩეთი. მისი გარდაცვალების შემდეგ (1912 წ.), მისი ვაჟიშვილი ჰაჯი აბას-გულუ რზაევი დაკავდა მეჩეთის მშენებლობით.
ნაბათ ხანუმი თეზეპირის მეჩეთის შესასვლელთანაა დაკრძალული. აქვე მის გვერდზე დაკრძალულია მისი ვაჟი ჰაჯი აბას გულუ რზაევი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1795 კატეგორია:გარდაცვლილი 1912 კატეგორია:აზერბაიჯანული არისტოკრატია კატეგორია:აშურბეკოვები
ჯორჯ შულცი
ჯორჯ პრატ შულცი (დ. 13 დეკემბერი, 1920 — გ.   6 თებერვალი, 2021) — ამერიკელი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი და ბიზნესმენი. მსახურობდა სხვადასხვა პოზიციებზე სამი სხვადასხვა რესპუბლიკელი პრეზიდენტის ადმინისტრაციებისას. არის ერთ-ერთი იმ ორი ადამიანიდან რომელმაც აშშ-ის ოთხ ან მეტ მთავრობის პოზიციაზე იმსახურა. შულცმა ითამაშა მნიშვნელოვანი როლი რონალდ რეიგანის ადმინისტრაციის საგარეო პოლიტიკის ჩამოყალიბებაში. 1974-1982 წლები იყო ბაჩელის ჯგუფის, მომსახურების და ინჟინერიის კომპანიის აღმასრულებელი დირექტორი. 2010-იან წლებში, შულცი იყო ბიოტექნოლოგიური კომპანია Theranos-ის სკანდალის მნიშვნელოვანი მონაწილე, თაღლითობის მტკიცებულებების მიუხედავად მხარს უჭერდა კომპანიის დირექტორთა საბჭოს წევრს.
დაიბადა ნიუ-იორკში, 1920 წლის 13 დეკემბერს, დაამთავრა პრინცსტონის უნივერსიტეტი მანამ სანამ 1942 წელს შეუერთდა აშშ-ის საზღვაო ქვეითების კორპუსს მეორე მსოფლიო ომში. ომის შემდეეგ მიიღო დოქტორის ხარისხი ინდუსტრიულ ეკონომიკაში მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიური ინსტიტუტისაგან (MIT). MIT-ში სწავლობდა 1948-1957 წლებში, სადაც სასწავლო წელი 1955 წელს გამოტოვა რადგან იყო აშშ-ის პრეზიდენტი დუაით ეიზენჰაუერის ეკონომიკის საკითხებზე მჩეველთა საბჭოს წევრი. როდესაც ჩიკაგოს ბისზენის უნივერსიტეტში დეკანად მუშაობდა, ის დათანხმდა რიჩარდ ნიქსონის დანიშვნას შრომის მდივნად. ამ პოზიციაზე, მან განაწესა ფლადელფიის გეგმა სამშენებლო კონტრაქტორებისათვის, რომლებიც უარს აცხადებდნენ შავკანიან ადამიანებთან მუშაობაზე, რაც რასობრივი კვოტას პირველი გამოყენება იყო აშშ-ის ფედერალური მთავრობის მიერ. 1970 წელს ის გახდა მენეჯმენტის და ბიუჯეტის ოფისის პირველი დირექტორი, შულცი ამ პოზიციაზე მის ხაზინის მდივნად დანიშვნამდე, 1972 წელამდე მსახურობდა.
შულცმა ნიქსონის ადმინისტრაცია 1974 წელს დატოვა, რათა ბაჩტელის აღმსრულებელი დირექტორი გამხდარიყო. მას შემდეგ რაც ამ კომპანიის პრეზიდენტი და დირექტორი გახდა, შულცი დათანხმდა რონალდ რეიგანის შეთავაზებას აშშ-ის სახელმწიფო მდივანად დანიშვნის შესახებ. ჯორჯ შულცს აშშ-ის სხელმწიფო მდივნის თანამდებობა 1982-1989 წლებში ეკავა. შულცმა რონალდ რეიგანს მოუწოდა სსრკ-ის ლიდერ მიხაილ გორბაჩოვთან ურთიერთობების დამყარება, რამაც ცივ ომში გაყინული აშშ-სსრკ-ის ურთიერთობების გალღვობა. შულცი ეწინააღმდეგებოდა აშშ-ის დახმარებას კონტრასთვის (რამაც ირანი-კონტრას სკანდალი გამოიწვია), რომელიც სანდინისტების ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ფრონტის მთავრობის ჩანაცველებას ცდილობდნენ.
შულცი ოფიციალური პოლიტიკური და საჯარო სამხახურებიდან 1989 წელს გადადგა, თუმცა აქტიური დარჩა როგორც ბიზნესში ასევე პოლიტიკაში. მან იმსახურა ჯორჯ უოლკერ ბუშის არაფორმალურ მრჩეველად და საკუთარი წვლილი შეიტანა ბუშის დოქტრინის ჩამოყალიბებაში. ის მსახურობდა კალიფორნიის გუბერნატორი არნოლდ შვარცნეგერის ეკონომიკური აღდგენის საბჭოს ნარკოპოლიტიკის საერთაშორისო კომისიაში.
2013 წლის შემდეგ მხარს უჭერს ნახშირბადის შემოსავლთან ნეიტრალურ გადასახადს, როგორც ყველაზე ეკონომიკურ გზას გლობალური დათბობის შეფერხებისათვის. ის არის ჰუვერის საერთაშორისო ეკონომიკური ინსტიტუტის და ვაშინგტონის ახლო აღმოსავლეთის პოლიტიკების ინსტიტუტის წევრი. ჯორჯ შულცი გარდაიცვალა 2021 წლის 6 თებერვალს, 100 წლის ასაკში, სტანფორდის უნივერსიტეტის კამპუსზე.
ადრეული ცხოვრება
ადგილობრივ საჯარო სკოლაში სწავლის შემდეგ სკოლის ბოლო წელი ინგლვუდის ბიჭების სკოლაში (დღეს, დუაით-იგლვუდის სკოლა) გაატარა. 1938 წელს დაამთავრა ლუმისი ჩაფის სკოლა უინძორ, კონექტიკუტში. შულცმა პისტონის უნივერსიტეტში, ეკონომიკაში აიღო ბაკალავრის ხარისხი.
1942-დან 1945 წლამდე ჯორჯ შულცი მსახურობდა აშშ-ის საზღვაო ქვეითების კორპუსში, სადაც არტილერიის ოფიცრად მსახურობდ და მიიღო კაპიტნის წოდება. კაპიტანი შულცი განწესებული იქნა აშშ-ის 81-ე ქვეით დივიზიაში ანგაურის (პელელიუს) ბრძოლისას.
ოჯახი
ჰავაიში საზღვაო ქვეითად მსახურობისას, შულცი შეხვდა ამხედრო ექთან ლეიტენანტ ელენა ო'ბრაიენს (დ. 1915 გ. 1995). ისინი დაქორწინდნენ 1946 წლის 16 თებერვალს და ეყოლათ 5 შვილი: მარგარეტ ენ ტილსვორთი, კათერინ პრატ შულც იორგენსენი, პიტერ მილტონ შულცი, ბარბარა ლენოქს შულც უაითი და ალექსანდერ გორგ შულცი. ელენა გარდაიცვალა 1995 წელს პანკრეასის სიმისივნით.
1997 წელს, ჯორჯ შულცი დაქორწინდა კალიფორნიელ ფილანტროპსა და სოციალიტზე, ჩარლოტ მილარდ სვიგზე.
საპატიო ხარისხები
ჯორჯ შულცს საპატიო ხარისხი გადასცა სხვადასხვა უნივერსიტეტმა, როგორებიცაა: კოლუმბიის, ნოტრ-დამის, ლოიოლას, პენსილვანიის, როჩესტერის, პრინცტონის, კარნიჯ-მელონის, ნიუ-იორკის, იეშივას, ჩრდილოდასავლეთის, ტეჩნიონის, თელ-ალივის და ვიეცმენის მეცნიერების უნივერსიტეტებმა, ნიუ-იორკის ბარუჩის კოლეჯმა, უილიამის კოლეჯმა, ჰებრიუს იერუსალიმის უნივერსიტეტმა, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტმა და ტოკიოს კეიოს უნივერსიტეტმა.
ბერუეკო
ბერუეკო  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-დაროკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 19,501226 კმ². მოსახლეობა — 32 კაცი (2020 წ.).
Five (ჯგუფი)
Five (სტილიზებული, როგორც 5ive) — ინგლისური ბოიბენდი, რომელშიც შედიან შონ კონლონი, რიჩი ნევილი და სკოტ რობინსონი. მისი ყოფილი წევრები არიან ჯეი ბრაუნი და ებზ ლავი. ჯგუფი შეიქმნა 1997 წელს, იგივე მენეჯმენტის მიერ, რომელმაც Spice Girls ჩამოაყალიბა. Five-მა დიდი წარმატება იქონია, განსაკუთრებით მშობლიურ ბრიტანეთში, ევროპასა და აზიაში. მხოლოდ ბრიტანეთის მასშტაბით გაიყიდა მათი 1.5 მილიონი ალომი და 2 მილიონი სინგლი. 2001 წელს ჯგუფი დაიშალა, თუმცა 2012 წელს მისი სამი წევრი კვლავ შეიკრიბა.
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანული პოპ-ჯგუფები კატეგორია:ინგლისური ბოიბენდები კატეგორია:1997 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები კატეგორია:2001 წელს დაშლილი ჯგუფები კატეგორია:2006 წელს აღდგენილი ჯგუფები კატეგორია:2007 წელს დაშლილი ჯგუფები კატეგორია:2012 წელს აღდგენილი ჯგუფები *
ცარეუკა
ცარეუკა (Ţareuca) — სოფელი მოლდოვაში, რეზინის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 196 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 663 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეზინის რაიონის სოფლები
მესუდიეს რაიონი
მესუდიე (Mesudiye) — ქალაქი და რაიონი ორდუს პროვინციაში, შავი ზღვის რეგიონში, თურქეთში. ზღვის დონიდან 1,308 მეტრზე. 2000 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 5,665 ადამიანი, ხოლო რაიონში  28,551.
ფიუმეს კონფლიქტი
ფიუმეს კონფლიქტი, ფიუმეს საკითხი — ქალაქ ფიუმეს (ამჟამად რიეკა) გარშემო წარმოქმნილი კონფლიქტი იტალიის სამეფოსა და სლოვენების, ხორვატების და სერბების სამეფოს შორის. 1920 წელს კონფლიქტში ჩაერთო მესამე მხარე — ფიუმეს რესპუბლიკა, რომელიც სადავო ტერიტორიაზე გამოაცხადა გაბრიელე დ’ანუნციომ. საბოლოოდ, ქალაქი ფიუმე გადავიდა იტალიის სამეფოს დაქვემდებარებაში, ხოლო იტალიის სამხედრო-საზღვაო ძალებმა მოახდინეს ფიუმეს რესპუბლიკის ლიკვიდაცია.
ისტორია
ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის დაშლის შემდეგ მის ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა რამდენიმე ეროვნული სახელმწიფო. გამონაკლისი არც ის ტერიტორია ყოფილა სადაც სამხრეთის სლავები ცხოვრობდნენ. ამ ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა სლოვენების, ხორვატების და სერბების სამეფო. პირველი მსოფლიო ომის გამარჯვებულმა ქვეყნებმა ყოფილი იმპერიის ტერიტორია საკუთარი თვალთახედვით გადაანაწილეს. ასე მიიღო იტალიამ ავსტრიისაგან სამხრეთი ტიროლი, იტალია აცხადებდა პრეტნზიას ისტრიაზე და მის საპორტო ქალაქებზე. ავსტრია-უნგრეთის დაშლის ხელშეკრულების თანახმად გამარჯვებული ქვეყნების არმიებს თავისუფალი გადაადგილების უფლება ჰქონდათ იმპერიის ყოფილ ტერიტორიაზე. ამით ისარგებლა იტალიამ, რომელმაც თავისი ჯარი გაგზავნა ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე ოკუპაციის მიზნით, რამაც ბუნებრივია გამოიწვია სლოვენებისა და ხორვატების უკმაყოფილება. იტალიის ეს ქმედება საფრთხეს უქმნიდა ახლადჩამოყალიბებულ სლოვენების, ხორვატების და სერბების სამეფოს. ადრიატიკის ზღვის ჩრდილოეთ ნაწილში ბაზირებული იყო ყოფილი ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის სამხედრო-საზღვაო ძალები, რომლის ხელში ჩაგდებასაც ცდილობდა სლოვენების, ხორვატების და სერბების სამეფო, რომელმაც დახმარებისათვის მიმართა სერბეთს, საფრანგეთსა და დიდ ბრიტანეთს.
სერბმა დუშან სიმოვიჩმა დაიწყო იუგოსლავიის ჯარის დანაყოფების ფორმირება, რომლებიც განლაგდნენ ქვეყნის ჩრდილოეთში სადაც დაიწყეს სლოვენიისა და ხორვატების ქალაქების დაცვა. სერბები ომს აწარმოებდნენ როგორც იტალიის, ასევე ანტანტის ხელმძღანელობით ფორმირებულ ყოფილ ავსტრიულ დანაყოფებთან. ამავდროულად ქალაქ ფიუმეში შევიდნენ ბრიტანულ-ამერიკული ძალები, რომლებსაც უნდა გაეკონტროლებინათ ქალაქი. შედეგად, კონფლიქტი თანდათანობით დასრულდა, საომარი მოქმედებები შეჩერდა. ფიუმეს კონფლიქტი გადავიდა დიპლომატიურ ფაზაში. პარიზში მოლაპარაკებების დროს დაადგინეს საზღვრები იტალიასა და სლოვენების, ხორვატების და სერბების სამეფოს შორის. ქალაქი ფიუმე გადავიდა იტალიის კონტროლის ქვეშ, მაგრამ აშშ-მა, საფრანგეთმა და დიდმა ბრიტანეთმა შექმნეს თავისუფალი სახელმწიფო ფიუმე.
იდეა ცხოვრებაში არ გატარებულა, რადგან 1919 წელს ქალაქში შევიდა იტალიური შეიარაღებული ფორმირება გაბრიელე დ’ანუნციოს ხელმძღვანელობით და მის ტერიტორიაზე გამოაცხადა ფიუმეს რესპუბლიკის შექმნა. რესპუბლიკა მტრულად განეწყო როგორც იტალიის, ასევე სლოვენების, ხორვატების და სერბების სამეფოს მიმართ.
1920 წლის 20 დეკემბერს ზღვიდან შეტევის შემდეგ გაბრიელე დ’ანუნციომ დათმო ქალაქი, ხოლო ქალაქის ტერიტორიაზე ამჯერად ჩამოყალიბდა თავისუფალი სახელმწიფო ფიუმე.
მოსახლეობა
1911 წელს ჩატარებული ავსტრია-უნგრეთის აღწერის მიხედვით ფიუმეს მოსახლეობის ენობრივი შემადგენლობა ასეთი იყო:
სულ: 49,608:
სქოლიო
კატეგორია:იტალიის ისტორია კატეგორია:სლოვენიის ისტორია კატეგორია:ხორვატიის ისტორია
ტირიდატე I
ტირიდატე I — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. ტირიდატე I სამეფო ტახტზე არშაკ I-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 247 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 211, მის შემდეგ კი ტახტზე არტაბან I ავიდა.
დეცებალუსი
დეცებალუსი (Decebalus; დ. I საუკუნე — გ. 106) — დაკიის მეფე 87-106 წლებში. არსებობს მოსაზრება, რომ დეცებალუსი არის არა საკუთარი სახელი, არამედ ტიტული.
86 წელს დაიპყრო მეზია. რომის იმპერატორმა დომიციანემ 87 წელს ტავისი არმია გააგზავნა დაკიაში. დეცებალუსმა იმპერატორის არმია დაამარცხა. 88 წელს რომის იმპერიის ახალი რაზმები დაიძრნენ დაკიისკენ. გადამწყვეტი ბრძოლა გაიმართა ტრანსილვანიაში. დეცებალუსთან რომის იმპერატორმა დადო საზავო ხელშეკრულება, რომელიც საკმაოდ დამამცირებელი იყო რომაელთათვის.
101-102 და 105-106 წლებში ებრძოდა ტრაიანეს. პირველი ლაშქრობის შემდეგ დეცებალუსმა საკმაოდ არასასარგებლო ვითარებაში ითხოვა ზავი. დეცებალუსს მოუწია დაკიაში არსებული თავდაცვითი ნაგებობების დანგრევა. მისი საგარეო პოლიტიკაც რომის დაქვემდებარებაში გადავიდა. 105 წელს მეორედ შეიჭრა ტრაიანე დაკიაში. მიზეზად დეცებალუსის მხრიდან არსებული ხელშეკრულების დარღვევა გამოიყენა. დეცებალუსი მათთან ბრძოლაში დაიჭრა და ტყვედ ჩავარდნის შიშით თავი მოიკლა. წარმატებული ლაშქრობის შემდეგ ტრაიანემ რომში სვეტი აღმართა.
კატეგორია:დაკიის მმართველები კატეგორია:გარდაცვლილი 106
Do for Love
„Do for Love“ — ამერიკელი რეპერ ტუპაკ შაკურის სიმღერა და მეორე სიკვდილშემდგომი სინგლი, ალბომიდან R U Still Down? (Remember Me). იგი გამოვიდა 1998 წლის 24 თებერვალს.
სიმღერაში გამოიყენება „What You Won't Do for Love“-ის (ბობი კოლდუელი) სემპლი. სინგლი მოხვდა Billboard Hot 100-ის #21 პოზიციაზე, ხოლო ბრიტანეთში #12 იყო.
სიმღერის მუსიკალური ვიდეო ანიმაციური - მასში გამოიყენება ანიმაციის სხვადასხვა ტექნიკა, მათ შორის პლასტილინის და ნახატი.
სქოლიო
კატეგორია:ტუპაკ შაკურის სიმღერები კატეგორია:1997 წლის სიმღერები კატეგორია:1998 წლის სინგლები
ეთერ კაკულია
ეთერ ირაკლის ასული კაკულია (დ. 29 ნოემბერი, 1942, თბილისი — გ. 26 ივნისი, 2015, იქვე) — ქართველი მომღერალი, საქართველოს თეატრალური საზოგადოების საპატიო წევრი (1978), საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1983), ფოთის საპატიო მოქალაქე (1988), საქართველოს სახალხო არტისტი (1989), ღირსების ორდენის კავალერი (1997), ფაზისის აკადემიის აკადემიკოსი (2013), ქართული სიმღერის დედოფალი (2015).
ბიოგრაფია
მამა ირაკლი კაკულია (1911-1992), საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ლექტორი (ინჟინერი), საქართველოს სსრკ-ს დამსახურებული ინჟინერი, 15-მდე სამეცნიერო ნაშრომისა და სახელმძღვანელოს ავტორი, სანტექნიკურ სამუშაოთა სამონტაჟო ტრესტის უფროსი, წარმოშობით იყო ქალაქ ფოთიდან, სადაც დღესდღეობით ქართულ საინჟინრო-ტექნოლოგიური მეცნიერების განვითარების ისტორიაში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისათვის მისი სახელობის ქუჩაც არსებობს, ხოლო დედა ლოლა ჩაჩავა (1917-1995) დიასახლისი, ქალაქ აბაშაში დაიბადა და გაიზარდა ირაკლის გაცნობის შემდეგ კი თბილისში გადავიდა საცხოვრებლად. დაქორწინების შემდეგ, მათ შეეძინათ ვაჟი ალკაზარ (ალეკო) კაკულია (1937-2017), ინჟინერი, პოეტი, მთარგმნელი, საქართველოს სსრკ-ს დამსახურებული ინჟინერი, მწერალთა კავშირის საპატიო წევრი და საზოგადო მოღვაწე.
1942—1960: ბავშვობა
ეთერ კაკულია დაიბადა 1942 წლის 29 ნოემბერს, თბილისში, ქალაქის ერთ-ერთ უძველეს უბანში ვერაზე, კალანდაძის ქუჩაზე. მთელი ბავშვობა გაატარა თბილისში, მალევე ოჯახმა შეიცვალა საცხოვრებელი და გადავიდნენ მეზობელ უბანში, ვაკეში, ფალიაშვილის ქუჩაზე.
1965—1969: უნივერსიტეტის დამთავრება და „რერო“-ში მოხვედრა
1965 წელს უნივერსიტეტის წარმატებით დამთავრების შემდეგ, უკვე საკმაოდ ცნობილ და ყველასაგან განსხვავებული ხმის ტემბრის მქონე მომღერალს, საქმიანი წინადადებით, უკავშირდება თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ორკესტრის ხელმძღვანელი იოსებ ტუღუში, რომელმაც ორკესტრში მიწვევა და თანამშრომლობა შესთავაზა, რაზეც ბ-მა იოსებმა დადებითი პასუხი მიიღო. პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ორკესტრი, საკმაოდ მაღალი პროფესიონალური დონით გამოირჩეოდა, მათ ხშირად ჰქონდათ კონცერტები საქართველოში და მთელ სსრკ-ს მასშტაბით. თითოეულ ქვეყანაში მაყურებელი ოვაციებით ხვდებოდა ახალგაზრდა მუსიკოსებს. ამ პერიოდში კაკულიას რეპერტუარი მნიშვნელოვნად გაიზარდა და მოიცვა ქართული, ინგლისური, ფრანგული, გერმანული, რუსული სიმღერები.
1968 წელს მას უკავშირდება საქართველოს სახელმწიფო საესტრადო ორკესტრ „რეროს“ დამაარსებელი და სამხატვრო ხელმძღვანელი კონსტანტინე პევზნერი და იწვევს „რეროში“, ერთ-ერთ მთავარ სოლისტად. იმ დროისათვის ვოკალურ-ინსტრუმენტული ორკესტრი „რერო“, საქართველოში და არა მარტო, არამედ მთელი სსრკ-ს მასშტაბით იყო საკმაოდ დაწინაურებული და მაღალხარისხოვანი გუნდი, რომელშიც მიწვევა უდიდესი აღიარება იყო, რამდენიმე თვეში კაკულიამ დატოვა უნივერსიტეტის ორკესტრი და გადავიდა ანსაბლ „რეროში“.
1969—1972: „მზე ჩემი მეგობარია“ და დუეტი
პევზნერი პროფესიონალი და მაღალი რანგის მუსიკოსი იყო, მან მშვენივრად იცოდა, რომ ისეთი მაღალი პროფესიონალური შესაძლებლობების მქონე მომღერალს, როგორიც იყო ეთერ კაკულია აუცილებლად სჭირდებოდა სპეციალურად მისთვის დაწერილი და მასზე მორგებული სიმღერა, რათა მომღერლის შესაძლებლობები კიდევ უფრო დახვეწილიყო და მაღალ საფეხურზე ასულიყო. ამის გამო 1969 წელს პევზნერს ის მიჰყავს იმ დროისათვის ახალგაზრდა, მაგრამ ძალიან ნიჭიერ კომპოზიტორთან ვაჟა აზარაშვილთან, რომელიც აღფრთოვანებული იყო ეთერის ვოკალური შესაძლებლობებით და მალევე სპეციალურად მისთვეის, მორის ფოცხიშვილის ლექსზე, ქმნის ახალ სიმღერას, "მზე ჩემი მეგობარია", რომელმაც იმ დროის საქართველო მთლიანად მოიცავა და ეს სიმღერა მალევე სუპერ ჰიტი გახდა.
დუეტმა შეასრულა ისეთი ცნობილი სიმღერები, რომლებიც შემდგომ დაუვიწყარ ჰიტებად იქცა, ესენია; ე. ჭელიძის  „აღმართი“, ჯ. სეფიაშვილის „სანთლები“, ნ. დუღაშვილის „დამიბრუნდი“, ვ. აზარაშვილის „მაშ გამარჯვება“, „ავლაბარო“ და სხვა... 1970 წელს ეთერ კაკულიამ გამოუშვა,პირველი სოლო-ალბომი: "მღერის ეთერი კაკულია 1970", რომელშიც შედიოდა სამი სოლო-სიმღერა და ერთი დუეტი (ნიკო ჯადუგიშვილთან ერთად).