cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
არიული რასა
thumb|303x303px|გრაფი [[ჟოზეფ არტურ დე გაბინო - არიული რასის კონცეფციის ავტორი.]] არიული რასა — მე-19 და მე-20 საუკუნეების ერთ-ერთი ნავარაუდევი რასობრივი ჯგუფის სახელწოდება. ამ ტერმინით ძირითადად აღიწერებოდნენ ევროპისა და დასავლეთი აზიის მკვიდრი ხალხები. იდეა მომდინარეობს პროტო-ინდოევროპელი ხალხების თეორიიდან და იმ მოსაზრებიდან, რომ დღესდღეობით მათი სუფთა სისხლის შთამომავლები, კავკასოიდური რასის ყველაზე მეტად გამორჩეულ და განსაკუთრებულ ქვერასას ქმნიან.
თავდაპირველად იგი იყო ეთნო-ლინგვისტური კლასიფიკაციის ერთ-ერთი მაგალითი. მეცხრამეტე საუკუნის მიწურულიდან მოყოლებული მან დასაბამი მისცა მეცნიერულ რასიალიზმს, რომლის მხარდამჭერებმაც შექმნეს იდეოლოგიურად მოტივირებული დოქტრინები, შემდგომში გამოყენებული ნაციონალ-სოციალისტების მიერ. არიანიზმმა განავითარა რასობრივი მოძღვრება, რომელიც არიულ რასას დაწინაურებულ რასად მიიჩნევდა.
სქოლიო
კატეგორია:რასები კატეგორია:კავკასიური რასა კატეგორია:რასიზმი
ანზორ მარტყოფლიშვილი
ანზორ (ფირუზ) მარტყოფლიშვილი (დ. 14 ოქტომბერი, 1940, ზემო მაჩხაანი, დედოფლისწყარო — გ. 11 მაისი, 2018, თბილისი) — ქართველი და საბჭოთა სპორტსმენი (ძიუდო), ევროპის ჩემპიონი (1968, ლოზანა, შვეიცარა, 63 კგ), სხვადასხვა საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (1971, თბილისი, 63 კგ; ლინცი, ავსტრია, 70 კგ; 1973, დარმშტადტი, გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკა, 63 კგ ). იგი იყო საერთაშორისო კატეგორიის მსაჯი ძიუდოსა და სამბოში, საქართველოს ჭაბუკ და ახალგაზრდა ძიუდოისტთა ნაკრების მთავარი მწვრთნელი (1973-1980), საბჭოთა კავშირის ძიუდოისტთა ნაკრები გუნდის უფროსი (1980-1986), საქართველოს ძიუდოს ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტი (1994-2004), 2005 წლიდან კი გარდაცვალებამდე საქართველოს ძიუდოს ფედერაციის გენერალური მდივანი. საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი, საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მწვრთნელი, საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი. სპორტის რაინდი (2017) და ღირსების ორდენის კავალერი (1998).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 14 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მწვრთნელები კატეგორია:საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატები
PlayStation Official Magazine (ბრიტანეთი)
PlayStation Official Magazine — ბრიტანული ვიდეო თამაშების ჟურნალი, რომელიც მოიცავს სიახლეებსა და მიმოხილვებს მხოლოდ PlayStation-ის სერიის კონსოლების, კერძოდ PlayStation 3, PlayStation 4-ისა და PlayStation Vita-ს შესახებ. შეიქმნა 2006 წელს. მეშვიდე ნომერიდან მოყოლებული (ივნისი, 2007), ჟურნალი გამოდის Blu-ray დისკთან-თან ერთად, რაზეც განთავსებული არის დემო თამაშები და PlayStation-თან დაკავშირებული კონტენტები. ჟურნალს მიღებული აქვს რამდენიმე ჯილდო, მათ შორის წლის ჟურნალის ტიტული სხვადასხვა გამომცემლებისგან.
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანული ვიდეო თამაშების ჟურნალები კატეგორია:გაუქმებული ბრიტანული კომპიუტერული ჟურნალები კატეგორია:ჟურნალები დაარსებული 1995 წელს კატეგორია:ჟურნალები დაარსებული 2006 წელს კატეგორია:ჟურნალები გაუქმებული 2004 წელს კატეგორია:ყოველთვიური ბრიტანული ჟურნალები კატეგორია:PlayStation-ის ჟურნალები
გიორგი არველაძე
გიორგი არველაძე (დ. 10 ივლისი, 1978, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი.
ბიოგრაფია
1999 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლისა და საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტი, და 2000 წელს — მაგისტრატურა.
2004-2005 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “. საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი 2005-2006 წლებში. საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრი 2006-2008 წლებში. 2009-2012 წლებში იყო ტელეკომპანია „იმედის“ დირექტორი. „ლიბერთი ბანკის“ გენერალური დირექტორი 2013 წლიდან.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრები
პიერ II დე კურტენე
პიერ II დე კურტენე (Pierre II de Courtenay; დ. 1158 წლის შემდეგ — გ. 1219, ეპირი) — კურტენეს სენიორი  1180/1183 წლიდან, ნევერის გრაფი  1185—1199 წლებში, ოსერისა და ტონერის გრაფი 1185 წლიდან, ლათინთა იმპერიის იმპერატორი (1216—1217 წწ.).
ბიოგრაფია
პიერ I დე კურტენესა (ლუი VI-ს შვილის) და ელიზაბეთ დე კურტენეს შვილი. 1184 წელს ფილიპ II ავგუსტმა მას ცოლად გააყოლა ნევერის, ოსერისა და ტონერის საგრაფოს მემკვიდრე აგნესა. მომდევნო წელს გარდაიცვალა აგნესას ძმა გილიომ V და პიერ II გახდა გრაფი.
1190-1193 წლებში თან ახლდა ფილიპ II ოგიუსტს მესამე ჯვაროსნულ ლაშქრობაში. 1192 წლის ბოლოს ან 1193 წლის დასაწყისში გარდაიცვალა პიერის მეუღლე აგნესა, მათ დარჩათ ერთი შვილი მატილდა, ხოლო პიერმა შეინარჩუნა მეუღლის მემკვიდრეობა. პიერ დე კურტენე კვლავ დაქორწინდა 1193 წელს იოლანდა დე ენოზე, რომელიც იყო ფლანდრიისა და ენოს გრაფის ბოდუენ V-ისა და მარგარიტა ფლანდრიელის შვილზე და თავისი ახალი ცოლისძმას ფილიპ დე ენოს ცოლად მიათხოვა თავისი შვილი მატილდა.
1196 წელს მის წინააღმდეგ აჯანყდა მისი სიძე გილიომ დე ბრიენი, რომელიც აღშფოთებული იყო გრაფის უკანონო ქმედებებითა და ძალადობებით. იგი სათავეში ცაუდგა შამპანელების ძალებს, გაძარცვა ოსერუის მიწები და ალყა შემოარტყა ვეზლეს სააბატოს, მისი აღება ვერ შეძლო, თუმცა აიძულა გრაფი დროებით შეეწყვიტა უხამსობა.
1199 წელს ჟიენის სენიორიისათვის წამოწყებული დავა თავის ერთ-ერთ ვასალთან ერვე IV დე დონზისთან, გადაიზარდა ომში. ომის დროს პიერი ტყვედ ჩავარდა და გაათავისუფლეს ერვეზე მატილდას ქორწინებისა და ნევერის საგრაფოს დათმობის სანაცვლოდ.
1212 წლის 15 ოქტომბერს გარდაიცვალა პიერის ცოლისძმა ფილიპ დე ენო, რომელმაც მემკვიდრედ თავისი და იოლანდა დანიშნა. პიერმა დაუყოვნებლივ გააგზავნა უფროსი შვილი ფილიპი რათა ნამიურის საგრაფოს მმართველობა ჩაებარებინა.
1214 წელს მონაწილეობდა ბუვინის ბრძოლაში.
1216 წელს გარდაიცვალა იმპერატორი ანრი I ფლანდრიელი. ლათინთა ბარონებმა უარყვეს უნგრეთის მეფის ანდრაშ II-ს კანდიდატურა, იმის შიშით, რომ ამ ძლიერი მეფის მმართველობის დროს თავიანთი გავლენა არ დაეკარგათ. ასევე დაბლოკეს ანრის ძმის, ცბიერი რაინდის, ესტაშ დე ენოს კანდიდატურა და ტახტი შესთავაზეს პიერ დე კურტენეს, რომელმაც მიიღო შეთავაზება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული XII საუკუნე კატეგორია:გარდაცვლილი 1219 კატეგორია:ლათინთა იმპერატორები კატეგორია:მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობის მონაწილეები
მიქაილი
მიქაილი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სანქტ-პეტერბურგის იესოს წმინდა გულის ტაძარი
ტაძარი მიეკუთვნება ღვთისმშობლის არქიეპარქიის ჩრდილო-დასავლეთ რეგიონს, რომელსაც ხელმძღვანელობს მთავარეპიკსოპოსი პაოლო რეცი. ტაძარი არის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლი.
ისტორია
1892 წელს რამდენიმე ათასმა კათოლიკემ მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინათ კათოლიკური ტაძარი თავიანთ რაიონში. მშენებლობაზე თანხმობა მიიღეს 1905 წლის შემოდგომაზე. ამავე წელს ააშენეს დროებითი სამლოცველო ობუხოვის ქარხანასთან, რომელიც დაქვემდებარებული იყო ეკატერინე ალექსანდრიელის ბაზილიკასთან. 1906 წლის 18 ნოემბერს ტაძრის ასაშენებლად გამოყვეს მიწის ნაკვეთი ყოფილი სასაფლაოს ქუჩისა და ფარფოროვის კოლონიის კუთხეში. ტაძრის პროექტი შეიმუშავა არქიტექტორმა სტეფან გალენზოვსკიმ. პირველი ქვის ჩადება გაიმართა 1907 წლის 8 სექტემბერს. ფინანსური პრობლემების გამო მალე შეჩერდა სამშენებლო სამუშაოები და განხლდა მხოლოდ 1912 წელს, შემდეგშიც პერიოდულად ჩერდებოდა სამუშაოები. იესოს წმინდა გულის ტაძარში ღვთისმსახურება დაიწყო 1914 წლიდან, ჯერ კიდევ დაუსრულებელ ტაძარში. საბოლოოდ ეკლესია ააშენეს და აკურთხეს 1917 წლის დასასრულს ან 1918 წლის დასაწყისში. ტაძარს არ აქვს სამრეკლო, რის გამოც მან უჩვეულო ფორმა მიიღო, იგი არის გოთიკური ეკლესია სამრეკლოს გარეშე. 1914 წლიდან ეკლესიის წინამძღვარი იყო თეოფილიუს მატულიონისი, 2017 წელს მისი პატივისცემის ნიშნად კედელზე დაკიდეს ემორიალური დაფა.
1936 წლის ივლისში შენობაში მოხდა ხანძარი, რის შემდეგაც ეკლესია დალუქეს. საბოლოოდ იესოს წმინდა გულის ეკლესია 1937 წლის 23 მაისს დახურეს. შენობა გადასცეს ჯერ კომბინატს, შემდეგ „სპეცსტროის“ ტრესტს და ძლიერად გადააკეთეს. ეკლესია დაყვეს ოთხ სართულად.
რუსეთში კათოლიკური ეკლესიის ნორმალური ფუნქციონირების აღდგენის შემდეგ და კათოლიკური მრევლის აღორძინების შემდეგ, 1993 წელს მონსენიორ ჰარტმუტ კანიას ინიციატივით შენობის ნაწილი გადაეცა კათოლიკე მრევლს. 1996 წლის 6 ივნისს დროებით სამლოცველოში შედგა პირველი ღვთისმსახურება. 2003 წელს კი მორწმუნეებს გადაეცათ მთლიანი ნაგებობა. 2009 წელს მრევლმა გადაწყვიტა სამრეკლოს მიშენება, მაგრამ ეს ინიციატივა წააწყდა კულტურული მემკვიდრეობის საბჭოსა და სანქტ-პეტერბურგის საკანონმდებლო კრების წინააღმდეგობას, რომლებიც თვლიდნენ, რომ სამრეკლოს მიშენება შეცვლიდა შენობის ისტორიულ სახეს.
2011 წელს დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები და დროებით ღვთისმსახურება გადავიდა ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარში. 2014 წლისთვის სამუშაოები დასრულდა, რომლისთვისაც ფინანსები გამოყო რუსეთის ფედერაციის კულტურის სამინისტრომ.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კათოლიკური ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
ხელოსნების სინაგოგა
ხელოსნების სინაგოგა (Синагога ремесленников) — სინაგოგა დონის როსტოვში. აგებულია 1901 წელს. დაიწვა 1942 წელს.
ისტორია
1891 წელს დონის როსტოვში დაარსდა მორწმუნე ხელოსან ებრაელთა საზოგადოება. 1894-1901 წლებში ებრაელებს სამლოცველოსთვის ნაქირავები ჰქონდათ ბაშმაკოვის ერთსართულიანი სახლი, რომელიც მდებარეობდა ყაზანის ქუჩა № 24-ში (ამჟამად გაზეთის ჩიხი № 28). 1894 წელს აბრამ გერონიმუსმა შეიძინა მიწის ნაკვეთი და 1901 წელს იქ ააშენეს ხელოსან ებრაელთა საზოგადოების სამლოცველო აგურის სახლი. ნაგებობის პარამეტრები იყო 16,75 х 16,25 х 3,35 მ. აგებული იყო გოთიკის სტილში. 1904 წელს აბრამ გერონიმუსმა ებრაელთა საზოგადოებას საჩუქრად გადასცა შენობა. 1905 წელს შენობა დაიწვა ანტიებრაული დარბევების დროს. რემონტის შემდეგ შენობაში აღდგა მსახურება.
შენობა დაზარალდა სამოქალაქო ომის პერიოდში. მიუხედავად იმისა, რომ მას მოხვდა ჭურვი, შენობა მაინც გადარჩა. 1936 წელს ეს იყო ერთადერთი საკულტო ნაგებობა, რომელიც მოქმედებდა დონის როსტოვში და უკვე სინაგოგას უწოდებდნენ. 1942 წლის ივლისში შენობა დაიწვა, გადარჩა მხოლოდ შენობის აღმოსავლეთი კედლის ნაწილი. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობა აღარ აღუდგენიათ. ამჟამად მის ადგილზე მდებარეობს სასურსათო მაღაზია.
შემორჩენილია შენობის რევოლუციამდელი ფოტოები.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
საბანალარგა (ატლანტიკო)
საბანალარგა (Sabanalarga) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ატლანტიკოს დეპარტამენტში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ატლანტიკოს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
აკუნქი (არაგაწოტნი)
აკუნქი (Ակունք) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 850 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 602 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 32 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 19.07 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
პიტ სიგერი
პიტ „პიტ“ სიგერი (დ. 3 მაისი, 1919, მანჰეტენი, ნიუ-იორკის შტატი, აშშ — გ. 27 იანვარი, 2014, იქვე) — ამერიკელი ფოლკ-მომღერალი და სოციალური აქტივისტი. 1950-იანებში, ჯგუფ The Weavers-ის შემადგენლობაში, ჰქონდა მრავალი ჰიტური ჩანაწერი, მათ შორის — ლიდ ბელის „Goodnight, Irene“-ის ვერსია, რომელიც 1950 წელს ჩარტების სათავეებში 13 კვირის განმავლობაში იმყოფებოდა. მოგვიანებით ჯგუფის წევრები ჯოზეფ მაკ-კართის პერიოდში შავ სიაში მოხვდნენ. 1960-იანებში სიფერი დაბრუნდა საპროტესტო სიმღერებით, რომლებიც ეხებოდა ბირთვულ განიარაღებას, სამოქალაქო უფლებებს, კონტრკულტურას და ეკოლოგიას.
მისი ყველაზე ცნობილი სიმღერებია „Where Have All the Flowers Gone?“, „If I Had a Hammer (The Hammer Song)“ და Turn! Turn! Turn!, ჩაწერილი მრავალი სხვა შემსრულებლის მიერ.
სიგერი აგრეთვე იყო ერთ-ერთი პირველი ფოლკ-მომღერალი, რომელმაც პოპულარობა მოუპოვა სპირიჩუელს „We Shall Overcome“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 3 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2014 კატეგორია:ამერიკელი საზოგადო მოღვაწეები კატეგორია:ამერიკელი გიტარისტები კატეგორია:ამერიკელი კომუნისტები კატეგორია:ამერიკელი ფოლკ-მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი სოციალისტები კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:The Weavers-ის წევრები
კონსტანტინე კეთილაძე
კონსტანტინე იერემიას ძე კეთილაძე (დ. 10 ნოემბერი, 1919, სოფელი ზედა ჭყეპი, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 20 სექტემბერი, 1996) — ქართველი, საბჭოთა უშიშროების თანამშრომელი, შინაგანი სამსახურის გენერალ-ლეიტენანტი (1975).
ბიოგრაფია
კონსტანტინე კეთილაძე დაიბადა 1919 წლის 10 ნოემბერს ქუთაისის მაზრის სოფელ ზედა ჭყეპში, გლეხის ოჯახში. 1926 წელს სწავლა დაიწყო სოფელ ორპირის ოთხკლასიან სკოლაში, რომელიც შემდგომ საშუალო სკოლად გადაკეთდა. სკოლის დამთავრების შემდეგ, 1936 წელს სწავლა განაგრძო ქუთაისის ა. წულუკიძის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, უცხო ენის სექტორზე, ფრანგული ენის სპეციალობით, რომელიც წარჩინებით დაამთავრა 1941 წელს.
1941 წლის 3 ივლისს კონსტანტინე კეთილაძე გაიწვიეს სავალდებულო სამხედრო სასწავლებელში, სადაც 1947 წლის მარტის ბოლომდე იმყოფებოდა. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, 1941 წლის 17 ივლისიდან 20 ოქტომბრამდე, სწავლობდა ქალაქ მურომის რადიოკავშირის სამხედრო სასწავლებელში, შემდგ კი სამხედრო სამსახურს გადიოდა მოქმედი არმიის სხვადასხვა ნაწილში: 1941 წლის 20 ოქტომბრიდან კურსანტის წოდებით — 28-ე მსროლელთა ბრიგადაში. აღნიშნული ბრიგადა ამავე წლის ნოემბრის დამლევს მონაწილეობდა ქალაქ მოსკოვის დაცვაში. 1942 წლის 16 მარტს მიენიჭა უმცროსი ლეიტენანტის წოდება და სამსახური განაგრძო 53-ე მსროლელი დივიზიის 475-ე მსროლელთა პოლკში, რომელიც იბრძოდა ჯერ დასავლეთ ფრონტზე, ხოლო 1943 წლის თებერვლიდან გადასროლილ იქნა სამხრეთ-დასავლეთ ფრონტზე, ქალაქ იზიუმის მისადგომებთან. 1943 წლის ზაფხულში დივიზია, რომელშიც კონსტანტინე კეთილაზე მსახურობდა, მონაწილეობდა შეტევით ოპერაციებში, რომლებსაც საბჭოთა არმია ორიოლ-კურსკის ცნობილი ბრძოლების პარალელურად აწარმოებდა. 1943 წლის 18 ივლისს კონსტანტინე კეთილაძე დაიჭრა და სამკურნალოდ გაიგზავნა სამხედრო ჰოსპიტალში. გამოჯანმრთელების შემდეგ, 1943 წლის დეკემბერში, იგი კვლავ დაბრუნდა ფრონტზე და სამსახური განაგრძო გვარდიის მსროლელთა დივიზიის 60-ე პოლკში, უკრაინის მესამე ფრონტზე. მონაწილეობდა უკრაინის სამხრეთი რაიონების, კერძოდ, დნეპროპეტროვსკის, კრივოი როგისა და მოლდოვეთის გათავისუფლებაში. შემდგომში მონაწილეობდა გერმანელებისაგან რუმინეთის, ბულგარეთის, იუგოსლავიის, უნგრეთისა და ავსტრიის გათავისუფლებაში. სამხედრო სამსახური დაასრულა 1947 წლის მარტში, ავსტრიის ქალაქ გრაცში.
საბჭოთა არმიიდან დაბრუნებისთანავე, მუშაობა დაიწყო ქალაქ ტყიბულში საქართველოს რადიოს ადგილობრივი გადაცემების რწმუნებულის თანამდედობაზე, 1947 წლის დეკემბრიდან 1952 წლის 1 აპრილამდე კი მუშაობდა ქალაქ ტყიბულის რუსული საშუალო სკოლის დირექტორად.
1952 წლის აპრილში პარტიული ორგანოების მიერ სამუშაოდ გაგზავნილ იქნა უშიშროების სამინისტროს ორგანოებში, სადაც ათი წლის განმავლობაში მუშაობდა სხვადასხვა ხელმძღვანელ თანამდებობაზე, კერძოდ: 1952 წლის აპრილიდან 1960 წლის მარტამდე — საქართველოს სსრ სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს ქუთაისის სამმართველოს ოპერრწმუნებულად, ქვეგანყოფილების უფროსის მოადგილედ, ცენტრალური აპარატის ოპერრწმუნებულად, უფროს ოპერრწმუნებულად და განყოფილების უფროსად.
1960 წლის 7 ივნისიდან კონსტანტინე კეთილაძე იყო აჭარის ასსრ სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის თავჯდომარის მოადგილე, ხოლო 1962 წლის 27 მარტიდან 1965 წლის 28 აპრილამდე — აჭარის ასსრ შინაგან საქმეთა მინისტრი. 1965 წლის 28 აპრილიდან სამუშაოდ გადაიყვანეს თბილისის შს სამმართველოს უფროსად, ხოლო 1970 წლის 24 თებერვალს დაინიშნა საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილედ. ამ თანამდებობაზე მან 1972 წლის 14 აგვისტომდე იმუშავა. 1972 წლის 14 აგვისტოდან 1979 წლის მაისამდე კონსტანტინე კეთილაძე იყო საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა მინისტრი.
1965 წლის 28 აპრილიდან 1979 წლის 26 მაისამდე იყო საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს კოლეგიის წევრი. 1979 წლის 29 მაისიდან 1981 წლის 22 სექტემბრამდე მუშაობდა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს საქმეთა მმართველობის პირველი განყოფილების უფროსად, ხოლო 1981 წლის 22 სექტემბრიდან დაინიშნა მინისტრთა საბჭოს საქმეთა მმართველობის მეორე განყოფილების უფროსად.
კონსტანტინე კეთილაძე იყო საქარველოს კპ აჭარის საოლქო კიმიტეტის წევრი (01.12.1963 — 02.02.1966), საქართველოს კპ თბილისის საქალაქო კომიტეტის წევრი (11.02.1966 — 15.01.1971), საქართველოს კპ ცკ-ის წევრი (24.01.1976 — 27.01.1980), აჭარის აასრ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი (17.03.1963 — 19.03.1967), თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს XI და XII მოწვევების დეპუტატი (19.03.1967 — 13.06.1071), საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს VIII და IX მოწვევების დეპუტატი (19.11.1972 — 24.02.1980).
შინაგან საქმეთა მინისტრის პოსტზე მუშაობისას კონსტანტინე კეთილაძე იყო სპორტსაზოგადოება „დინამოს“ თავმჯდომარე.
კონსტანტინე კეთილაძე გარდაიცვალა 1996 წლის 20 სექტემბერს.
ჯილდოები და მედლები
შს ორგანოებში სამსახურის პერიოდში კონსტანტინე კეთილაძე წახალისებულ იქნა 17-ჯერ. დაჯილდოვებული იყო სხვადასხვა სახელმწიფო ჯილდოთი, მათ შორის: საპატიო ნიშნის ორდენით, ღირსების ორდენითა და მედლებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1996 კატეგორია:აჭარის ასსრ-ის შინაგან საქმეთა მინისტრები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის შინაგან საქმეთა მინისტრები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VIII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:აჭარის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
ქომილო
ქომილო (ყოფ. მურადქოი) — სოფელი თურქეთში, მდებარეობს რიზეს პროვინციაში. ჩამლიჰემშინიდან (ვიჯა) 3 კილომეტრში. 2000 წლის მონაცემებით სოფელში 278 ადამიანი ცხოვრობს.
სოფლის მოსახლეობა ძირითადად ლაზებისაგან შედგება. მათ 2015 წელს დაიწყეს ხელმოწერების შეგროვება რათა სოფელს დაბრუნებოდა ისტორიული სახელი. მოსახლეობის უმრავლესობამ აღნიშნული წერილი გადაგზავნა რიზეს პროვინციის გუბერნატორთან. სოფელს ოფიციალურად ეწოდა „ქომილო“. იგი პირველი ლაზური სოფელია, რომელმაც ისტორიული სახელი დაიბრუნა.
სოფლის ეკონომიკა ეფუძნება სოფლის მეურნეობასა და მეცხოველეობას.
სქოლიო
კატეგორია:ჩამლიჰემშინის რაიონის სოფლები
ედუარდი
ედუარდი (Lake Edward) — ტბა აღმოსავლეთ აფრიკაში, უგანდასა და კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. მდებარეობს მდინარე ნილოსის აუზში, აღმოსავლეთ აფრიკის რიფტული სისტემის დასავლეთ განშტოებაზე არსებულ ტექტონიკურ ღრმულში, ზღვის დონიდან 912 მ სიმაღლეზე. ფართობი — 2325 კმ², მაქსიმალური სიღრმე — 112 მ. სიგრძე — 77 კმ, სიგანე — 40 კმ. ჩრდილოეთი და სამხრეთი ნაპირები დაბალია. ტბიდან გამოდის მდინარე სემლიკი და ერთვის ალბერტის ტბას. ჩრდილო-აღმოსავლეთით უერთდება ჯორჯის ტბას. ტბის აკვატორია შედის ვირუნგისა და კუინ-ელიზაბეთის ეროვნულ პარკებში. ბინადრობენ ბეჰემოთები.
1973-1979 წლებში, უგანდის დიქტატორის იდი ამინის პატივსაცემად ეწოდებოდა იდი-ამინ-დადა. ტბას სახელი „ედუარდი“ უწოდა ჰენრი მორტონ სტენლიმ, ედუარდ VII-ის პატივსაცემად. მდიდარია თევზით. განვითარებულია თევზჭერა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უგანდის ტბები კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ტბები
სანდიის რაიონი
სანდიის რაიონი (Distrito de Sandia) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სანდიის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 178 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 364 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 21 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 580.13 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:სანდიის პროვინციის რაიონები
სერხი სამპერი
სერხი სამპერ მონტანია Sergi Samper Montaña; დ. 20 იანვარი, 1995, ბარსელონა, ესპანეთი) — ესპანელი ფეხბურთელი, იაპონიის საფეხბურთო კლუბ „ვისელ კობეს“ წევრი, პოზიციით საყრდენი ნახევარმცველი. სამპერი „ბარსელონის“ აღზრდილია. 2016 წლიდან 2018 წლამდე იჯარის წესით ასპარეზობდა „გრანადასა“  და „ლას-პალმასში“.
Desert Island Discs
Desert Island Discs — BBC Radio 4-ის რადიოგადაცემა. პირველად გავიდა BBC Forces Programme-ზე, 1942 წლის 29 იანვარს.
სერხი სამპერი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1995 კატეგორია:დაბადებული 20 იანვარი კატეგორია:ესპანელი ფეხბურთელები კატეგორია:კატალონიელი ფეხბურთელები კატეგორია:ბარსელონის ფეხბურთელები კატეგორია:გრანადის ფეხბურთელები კატეგორია:ლას-პალმასის ფეხბურთელები კატეგორია:ვისელ კობეს ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები
Desert Island Discs
დღეისთვის ეთერში გავიდა გადაცემის 3000-ზე მეტი ეპიზოდი. ზოგიერთი სტუმარი განმეორებით იყო მიწვეული ორ ან მეტ ეპიზოდში მონაწილეობის მისაღებად.
სქოლიო
კატეგორია:BBC Radio 4-ის პროგრამები
აზერბაიჯანის მილსადენური ტრანსპორტი
მინი|330x330პქ|აზერბაიჯანის მილსადენები აზერბაიჯანის მილსადენური ტრანსპორტი — აზერბაიჯანის სატრანსპორტო საშუალებაა, ძირითადად, ნავთობისა და ბუნებრივი აირის ტრანსპორტირებისთვის. მილსადენები უზრუნველყოფენ რაციონალურ გზას ქვეყნის შიგნით და მის გარეთ ნედლეულის ტრანსპორტირებისათვის.
ნავთობსადენები
აზერბაიჯანში ნავთობსადენის სიგრძე 4,6 ათას კმ-ზე მეტია.
შიდა ნავთობსადენები
1879 წელს ამუშავდა მეორე ნავთობსადენი ბალახანი - შავი ქალაქი, რომლის სიგრძე დაახლოებით 13 კმ-ია. შემდეგ კი კიდევ სამი ნავთობსადენი:
ყველა ეს ნავთობსადენი შეიქმნა და აშენდა ვლადიმერ შუხოვის მიერ.
შირვანი - ბაქოს ნავთობსადენი გაყვანილ იქნა 1963 წელს. მისი სიგრძე 134 კმ-ია.
შირვანი-დაშგილის მილსადენის სიგრძე 40 კმ-ია.
სიაზანი - ბაქო; ნეფთ დაშლარი - ბაქო; დუბანდი - ბოუიქ შორი; დუბანდი - ქეშლა მოცემული მილსადენების სიგრძე - 40 კმ-ია.
დუბანდი - სურახანი - ბოიუქ შორის სიგრძე 40 კმ-ია.
დაშგილი - სანგაჩალი - ქეშლას სიგრძე 90 კმ-ია.
ბინაგადი - ქეშლას მილსადენების სიგრძე კი 8 კმ.
გარე ნავთობსადენები
ამ ნავთობსადენის მშენებლობის იდეა გააჟღერა დიმიტრი მენდელეევმა ჯერ კიდევ 1880 წელს. ეს არის პირველი ნავთობსადენი, რომელიც აზერბაიჯანის საზღვრებს მიღმა გავიდა. მისი აშენება დაიწყო 1897 წელს, ხოლო ექსპლუატაციაში შევიდა 1907 წელს. ნავთობსადენის სიგრძე 860 კმ-ია. 1930 წლიდან ნავთობსადენი ნედლი ნავთობის ტრანსპორტირებისთვის გამოიყენება.
1995 წელს გაყვანილი იქნა ნავთობსადენი ბაქო - გროზნო - ტიხორეცკი - ნოვოროსიისკი, რომლის სიგრძე 1346 კმ-ია. აქედან 230 კმ გადიოდა აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე. ამ მარშრუტით ნავთობის ექსპორტირება პირველად განხორციელდა 1997 წლის 25 ოქტომბერს. მილსადენის წლიური პოტენციალი წარმოადგენს 5 მლნ ტონა ნავთობს.
მთავარი სტატია: ბაქო-ნოვოროსიისკის ნავთობსადენი
კასპიის ნავთობის ტრანსპორტირების შესახებ შეთანხმებას ხელი მოეწერა 1996 წლის 18 თებერვალს მოსკოვში აზერბაიჯანსა და რუსეთს შორის. მილსადენის მთლიანი სიგრძეა 1330 კმ, საიდანაც 231 გადის აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე. 1997 წლის 25 ოქტომბერს აზერბაიჯანის ნავთობის პირველი პარტია მსოფლიო ბაზარზე ამ მილსადენის მეშვეობით მიეწოდა. მილსადენის ყოველდღიური მაქსიმალური სიმძლავრე 105 ათასი ბარელია.
მინი|301x301პქ|ბაქო-სუფსის მილსადენი (აღნიშნულია წითლად) მთავარი სტატია: ბაქო-სუფსის ნავთობსადენი
მშენებლობა 1997 წელს დაიწყო. ნავთობსადენი ექსპლუატაციაში შევიდა 1999 წლის 17 აპრილს. მილსადენის საერთო სიგრძეა 920 კმ, საიდანაც 480 აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე გაივლის. მილსადენი ემსახურება დასავლეთის ქვეყნებში წელიწადში 15 მილიონ ტონამდე კასპიის ნავთობის ტრანსპორტირებას.
მთავარი სტატია:ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის ნავთობსადენი მარცხნივ|მინი|300x300პქ|ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის რუქა მილსადენის მშენებლობის შესახებ საუბრები დაიწყო 1994 წელს 20 სექტემბერს, როდესაც აზერბაიჯანი და ნავთობკომპანიები შეთანხმდნენ აზერი-ჩირაგ-გიუნაშლის ნავთობის საბადოების განვითარებაზე. 1999 წლის 18 ნოემბერს სტამბოლში გაფორმდა ხელშეკრულება ნავთობსადენის მშენებლობის შესახებ. 2003 წლის აპრილში ნავთობსადენის მშენებლობა დაიწყო, ხოლო 2005 წლის 12 ოქტომბერს გარდაბნის რაიონში გაიხსნა მონაკვეთი. 2006 წლის 31 მაისს სამშენებლო სამუშაოები ოფიციალურად დასრულდა და 2 ივნისს ჯეიჰანში პირველი ტანკერი შევსებული იყო. მილსადენი გადაჭიმულია სანგაჩალის ტერმინალიდან, ხმელთაშუაზღვისპირეთამდე თურქეთის პორტის ჯეიჰანის მიმართულებით. იგი 2006 წელს ექსპლუატაციაში გასცეს. მილსადენის მთლიანი სიგრძე 1730 კმ, აქედან 468 კმ აზერბაიჯანის ტერიტორიაზეა (დანარჩენი 1037 - თურქეთისა და 225 - საქართველოს ტერიტორიაზეა). წელიწადში დაახლოებით 50 მილიონი ტონა ნავთობი ამ მილსადენით მსოფლიო ბაზრებზე გადის. ყოველდღიური მაქსიმალური გამტარუნარიანობა 1 მილიონი ბარელია.
მილსადენები
1931 წელს დაგებულ იქნა მილსადენი კოტლინსკაიას საგზაო მართვის კავშირსა და ორჯონიკიძის სადგურს შირის, რომლის სიგრძე 12,6 კმ.
გარე მილსადენები
მთავარი სტატია: შაჰდენიზის გაზსადენი
გაზსადენი გადებულია აზერბაიჯანის ბუნებრივი აირის ტრანსპორტირებისთვის შაჰ-დენიზის ნავთობის საბადოდან საქართველოსა და თურქეთში. საერთო სიგრძეა 980 კმ. ყოველწლიური გამტარუნარიანობა 20 მილიარდ კუბურ მეტრს შეადგენს. 2008 წლის ზაფხულში დაიწყო მოლაპარაკებები;  2009 წლის 28 მარტს მოსკოვში ხელი მოეწერა ურთიერთგაგების მემორანდუმს გაზპრომსა და აზერბაიჯანის სახელმწიფო ნავთობკომპანიას (სოკარი) შორის. ბუნებრივი აირის მიწოდება დაიწყო 2013 წელს.
მარცხნივ|მინი|310x310პქ|არარეალიზებული ნავთობსადენის, ნაბუქოს რუქა მთავარი სტატია: ნაბუქოს გაზსადენი
თურქმენეთიდან და აზერბაიჯანიდან ევროკავშირის ქვეყნებში, ძირითადად ავსტრიასა და გერმანიაში, არარეალიზებული გაზსადენის პროექტი. დაგეგმილი ხანგრძლივობა 3300 კმ. პროექტის მომზადება დაიწყო 2002 წელს. მშენებლობის დაწყება დაგეგმილი იყო 2011 წლისთვის და დასრულება - 2014 წელს. 2013 წლის 28 ივნისს პროექტი დაიხურა.
აზერბაიჯანულ-რუსული მილსადენი ბაქოდან რუსეთის საზღვარზე კასპიის სანაპიროზე გადის. საერთო სიგრძეა 200 კმ.
მინი|346x346პქ|სამხრეთის კორიდორის ფარგლებში რეალიზებადი მილსადენების რუქა ეს არის დაგეგმილი წყალქვეშა მილსადენი, რომელიც გააერთიანებს თურქმენბაშისა და ბაქოს თურქმენეთის გაზის ტრანსპორტირებისთვის ბაქოში და შემდგომში სამხრეთ გაზის კორიდორთან ევროპაში. მშენებლობის ხელშეკრულებები 1999 წელს გაფორმდა. მომავალში ეს მილსადენი შეუერთდება TAP-ის გაზსადენს თურქეთში.
მთავარი სტატია: ტრანს-ანატოლიური მილსადენი
ეს არის მილსადენი, რომელიც ჯერ კიდევ მშენებლობის პროცესშია. გაზსადენი აზერბაიჯანიდან საქართველოსა და თურქეთის გავლით საბერძნეთის საზღვრამდე იქნება გადებული, სადაც მისი გაგრძელება იქნება ტრანს-ადრიატიკული მილსადენი. გაზსადენი ითვალისწინებს აზერბაიჯანის შაჰ - დენიზის ტერიტორიიდან გაზის ტრანსპორტირებას თურქეთის დასავლეთით. პროექტი პირველად 2011 წელს გამოცხადდა და აზერბაიჯანსა და თურქეთს შორის ურთიერთთანამშრომლობის მემორანდუმი გაფორმდა. გაზსადენის მშენებლობა 2015 წლის მარტში დაიწყო. მშენებლობის დასრულება 2018 წლის ივნისისთვის იგეგმება. გაზსადენი განიხილება, როგორც სამხრეთ კავკასიის გაზსადენის გაფართოების ნაწილი.
მთავარი სტატია: ტრანს-ადრიატიკული მილსადენი
ეს მილსადენი არის ბუნებრივი აირის ტრანსპორტირებისთვის, რომელიც მშენებლობის სტადიაშია. 2003 წელს გამოცხადდა მილსადენის პროექტი. 2007 წლის მარტში დასრულდა მილსადენის საერთო დიზაინის პროექტირება. 2016 წლის მარტში ევროკომისიამ გაზსადენის მშენებლობა დაამტკიცა და მაისში დაიწყო მშენებლობა. მილსადენის მარშრუტი იწყება კასპიის რეგიონიდან და ახლო აღმოსავლეთიდან და გრძელდება დასავლეთ ევროპაში. საერთო სიგრძე 878 კილომეტრია და აზერბაიჯანისა და თურქეთის გარდა გავა საბერძნეთში, ალბანეთში, ადრიატიკის ზღვაზე (ოფშორული ნაწილი) და იტალიაში. გაზსადენის სავარაუდო წლიური მოცულობა 10 მილიარდი კუბური მეტრია. სავარაუდო დაწყების თარიღი 2020 წელი.
სქოლიო
კატეგორია:მილსადენები კატეგორია:გაზსადენები კატეგორია:ტრანსპორტი აზერბაიჯანში კატეგორია:ნავთობსადენები კატეგორია:აზერბაიჯანის ბუნებრივი აირის საბადოები კატეგორია:აზერბაიჯანის მილსადენები
ალაგიაზი
ალიაგაზი (Ալագյազ) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 050 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 470 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 58 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 8.13 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
სანტა-ლუსია (ატლანტიკო)
სანტა-ლუსია (Santa Lucía) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ატლანტიკოს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11.947 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 50 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ატლანტიკოს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1065
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1065 მიიღეს ერთხმად 1996 წლის 12 ივლისს. საქართველოს შესახებ გაეროს წინა ყველა რეზოლუციის დადასტურებით, კერძოდ კი 1036 (1996) რეზოლუციის, საბჭომ განიხილა საქართველოსა და აფხაზეთს შორის კონფლიქტის პოლიტიკური მოგვარების მცდელობები და გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1997 წლის 31 იანვრამდე.
კონფლიქტის მოგვარების მოლაპარაკებები გადაიდო. რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა, სუვერენიტეტი და დამოუკიდებლობა და ამ პრინციპების შესაბამისად, აფხაზეთის სტატუსის განსაზღვრის აუცილებლობა. რეზოლუციამ ასევე დაადასტურა ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა უფლება, უსაფრთხოდ სახლებში დაუბრუნდეს შესახებ, ხოლო აფხაზური მხარის მიერ ამ პროცესის შეჩერება — დაგმეს. კონფლიქტის შედეგად დემოგრაფიული ცვლილებები მიუღებლად შეფასდა, ისევე, როგორც ეთნიკურად მოტივირებული მკვლელობები და ძალადობა, აგრეთვე მიწის დანაღმიანებაც.
გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი გადავადდა 1997 წლის 31 იანვრამდე და გადაიხედება დსთ-ის სამშვიდობო ძალების მანდატის შეცვლის შემთხვევაში. საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის დაევალა აფხაზეთში არსებული მდგომარეობისა და დამკვირვებელთა მისიის შესახებ სამი თვის შემდეგ მოხსენების წარდგენა.
სქოლიო
1065 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები საქართველოს შესახებ კატეგორია:აფხაზეთის კონფლიქტი კატეგორია:1996 წელი საქართველოში
სტივ მანდანდა
საკლუბო
მარსელი: 6
სანაკრებო
საფრანგეთი:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები კატეგორია:2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 28 მარტი კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
იამადი
იამადი (Ямады; Ямаҙы) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იანაულის რაიონში. მიეკუთვნება იამადინის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იანაულიდან განლაგებულია 32 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იანაულიდან 32 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 49 ადამიანი. 2002 წელს სოფელში ცხოვრობდა 519 ადამიანი. იამადში არის სკოლა, რომელიც 1908 წელს დაარსდა.
სქოლიო
კატეგორია:იანაულის რაიონის სოფლები
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 2006: პლეი-ოფი
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 2006
Parrot OS
Parrot OS — Debian-ზე დაფუძნებული ლინუქსის დისტრიბუტივი, რომელიც შექმნილია კიბერუსაფრთხოებისა და პენეტრაციული ტესტირებებისათვის. იგი შემუშავებული იქნა ლორენცო ფალეტრას (Lorenzo Faletra) მიერ.
Parrot Security OS
Parrot OS ჩაშენებული აქვს უამრავი კიბერუსაფრთხოებისთვის განკუთვნილი ხელსაწყო, მათ შორის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული და ცნობილია AnonSurf , მისი მეშვეობით ხდება Tor-ის გამოყენებით მთლიანი მოწყობილობის ტრეფიკის დაშიფვრა და VPN-ის გავლით ანონიმურობისა და უსაფრთხოების უზრუნველყოფა, პროგრამის ჩართვა გამორთვა მარტივად, სისტემის ზედა მხარეს მოქცეული მენიუდან ხდება.
სქოლიო
კატეგორია:Linux კატეგორია:დისტრიბუტივები Debian-ის ბაზაზე კატეგორია:X86-64-იანი Linux-ის დისტრიბუტივები კატეგორია:ARM ოპერაციული სისტემები
Ardipithecus ramidus
Ardipithecus ramidus — ცხოვრობდა დაახლოებით 4.4 მილიონი წლის წინ და მის საცხოვრებელ ადგილად მიჩნეულია აღმოსავლეთ აფრიკა. მის შესახებ პირველად მეცნიერებისთვის ცნობილი გახდა, ჯერ კიდევ, 1994 წელს. უკვე 2009 წელს მეცნიერებმა პირველად გამოიტანეს ამ სახეობის ნაწილობრივი ჩონჩხი, რომელსაც „არდი“ ეწოდა. მისი ფეხის ძვლები მიუთითებდა განსაკუთრებით დიდი თითებისა და ხისტ ფეცებებზე-  ჯერ კიდევ გაურკვეველია, ნიშნავს თუ არა ეს ,ბიპედალისტურ “ ქცევას. მენჯი, რეკონსტრუირებული საწყისი განადგურებული ნიმუშიდან, მეტყველებდა იმაზე, რომ ამ შემთხვევის აიხსნა შეიძლებოდა ადაპთაციით, კერძოდ, ისინი დაცოცავდნენ როგორც ხეზე ასევე ჰქონდათ ორ ფეხზე გადაადგილების უნარი (ბიპედალიზმი). აღმომჩენები ამტკიცებენ, რომ არდიპითეკუს რამიდუსის, ზემოთხსენებული, მკვლევარების მიერ აღმოჩენილი ჩონჩხი, წარმოადგენს აფრიკელ ადამიანთა წინაპარს, რომელიც ნამდვილად არ იყო შიმპანზე ს მსგავსი. ასევე კარგი ნიმუშია ამ სახეობისთვის კბილების გარკვეული ნაწილი, კერძოდ ეშვები, რომლებიც მიუთითებს ქალისა და მამაკაცის ზომებს შორის განსხვავებაზე ამ კონკრეტულ სახეობაში. მინი|Ardipithecus ramidus-ის თავის ქალა არდიპითეკუს რამიდუსის ნამარხთან ერთად აღმოჩენილი ფაუნის ნაშთები მიუთითებს იმაზე, რომ ეს სახეობა ცხოვრობდა ხეების მახლობლად. ეს ყოველივე კი ეწინააღმდეგება ღია სავანის თეორიას ბიპედალიზმის წარმოშობის შესახებ, რომელშიც ნათქვამია, რომ ადამიანმა ისწავლა სიარული ვერტიკალური ფორმით, რადგან კლიმატი იყო მშრალი, საცხოვრებელი გარემო საკმაოდ ვრცელი და მეტწილად მცენარეებით დაფარული.
აღმომჩენლებმა მეცნიერებმა, მკვლევარებმა და ექსპედიციის სხვა წევრებმა დაადგინეს, რომ მდედრობითი არდიპითეკუს რამიდუსი სიმაღლით იყო დაახლოებით 120 სმ-ს მიღწეული და წონით კი სულ რაღაც 50 კგ თუ იქნებოდა.
ბევრი მათგანის კბილების წყობა არის მაიმუნის მსგავსი და აქედან გამომდინარე ივარაუდება, რომ ამ ჰომინიდებს  ჰქონდათ მნიშვნელოვნად განსხვავებული დიეტური ნიშა, ვიდრე მოგვიანებით არსებულ ჰომინიდებს. პატარა წინა კბილები და ეშვები, ნაწილი წინაეშვამდელი სტომატოლოგიური რაციონისა, რომელიც დამახასიათებელი იყო ყველა სხვა იქამდე ცნობილი ჰომინიდისთვის, ჰქონდა არდიპითეკუს რამიდუსსაც. გარდა ამისა, შედარებით დიდი კბილების არსებობის მიუხედავად, კბილის ემალი ჩვენდა გასაკვირად იყო თხელი. მიუხედავად იმისა, რომ თანამედროვე შიმპანზეს კბილები ოდნავ აღემატება მისსას, არდიპითიკუს რამისუსის კბილების მინანქრის სისქე მაინც საკმაოდ თხელია.
წინამოლარული და მოლარული მორფოლოგიებიც ასევე უნდა აღვნიშნოთ, რომ წარმოადგენს კავშირების დიდ ნიშას, რომელიც არდიპითეკუს რამიდუსს გააჩნია პრიმატ წინაპრებთან. მტკიცე გვირგვინის ასიმეტრია, კერძოდ გაფართოებული კბილის გვირგვინი, ახასიათებს ზედა და ქვედა საღეჭ კბილებს. გარდა ამისა, მაიმუნისმაგვარი მოლარული ფორმაც ჭარბობს. ასევე, სიგრძის და სიგანის თანაფარდობა, რომელიც დაახლოებით ტოლია შემდგომ ჰომინიდებში, გაცილებით დიდია არდიპითეკუს რამიდუსის შემთხევევაში.
ზოგიერთი მნიშვნელოვანი თვისბათა ნაკრებით, არდიპითეკუს რამიდუსი უკავშირდება ავსტრალოპითეკს. აქვთ ჰომინიდის მსგავსი ეშვები. ეს ეშვები არის დაბალი, ბლაგვი და ნაკლებად დაპროექტებული ვიდრე იყო ყველა სხვა ცნობილი მაიმუნების ეშვები. ზედა და ქვედა მჭრელი კბილები უფრო დიდია, ვიდრე ავსტრალოპითეკისა, მაგრამ პატარაა შიმპანზეების მჭრელ კბილებთან შედარებით. ამ ხასიათის მდგომარეობანი შეიძლება განიხილოს როგორც გარდამავალი ეტაპი მაიმუნებსა და ავსტრალოპითეკს შორის. გარდა ამისა, ქვედა მოლარები უფრო ფართოა, ვიდრე მსგავსი ზომის მაიმუნისა. ეს თვისება უნდა აღვნიშნოთ, რომ საკმაოდ უახლოვდება ჰომინიდების საერთო მდგომარეობას.
რაღაც შეიძლება ითქვას, ჩონჩხის ანატომიაზე და თუ როგორ უკავშირდება ის პოტენციურად  არდიპითეკუს რამიდუსის ორ ფეხზე სიარულს. ის ფაქტი, რომ არდიპითეკუს რამიდუსის თავის ქალა იყო ხერხემლის სვეტის ზედა ნაწილში, და არა მის წინა მხარეს, გულისხმობს იმას, რომ თუ ეს არსება არ იყო ორფეხა თანამედროვე გაგებით, როგორც მინიმუმ ჰქონდა ადაპტაციის მიმართ გარკვეული გასაღები, რაც მისი დიდი პრივილეგია იქნებოდა არსებულ ბუნებრივ პირობებში.
მწირი წინა თავის ქალის ნაშთები და ნაწილობრივ სხვა აღმოჩენილი ნაშთებიც მიუთითებს, რომ არდიპითეკუს რამიდუსი პატარა ზომის აღნაგობისაა, ვიდრე იყო საშუალო ზომის ავსტრალოპითეკის აღნაგობა.
აღმოჩენა
ჰომინიდების ყველაზე ძველი ნამარხები აღმოჩენილი იყო 1992  წელს, ჯგუფის მიერ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა თიმ უაითი, კალიფორნიის უნივერსიტეტის მეცნიერი,  ჯენ სუვა და ბერჰეინ ასვაფი, მდინარე ავაშის შუა წელთან ახლოს, აფარის რეგიონში, ეთიოპიაში.
ამ უცნაური ქმნილების პირველი დამადასტურებელი ნიშანი გამოჩნდა 1992 წლის 17  დეკემბერს, როდესაც უაითის ყოფილმა სტუდენტმა, ჯენ სუვამ უდაბნოში არსებულ ქვებს შორის შეამჩნია რაღაც ძვლის ნაწილი, სოფელ არამისთან ახლოს. ეს იყო კბილის ფესვის მოპრიალებული ზედაპირი, და ის მაშინვე მიხვდა, რომ ეს უნდა ყოფილიყო ჰომინიდისა. მკვლევარებმა მომდევნო დღეებში  მოცემული ტერიტორია მუხლებზე და ხელებზე დაყრდნობილებმა გამოიკვლიეს. მკვლევარების ჯგუფმა ადგილობრივ ტერიტორიაზე  ყველაფერი შეისრუტეს,  იმისათვის, რომ შეესწავლათ ნამარხი ძვლის თითოეული ფრაგმენტი. თიმ უაიტის თქმით, მათ შეაგროვეს ყველაფერი, რაც განლაგებული იყო საკვლევ ტერიტორიაზე, ქვების, მარცვლის, ტოტების, ძვლებისა და ლოკოკინების ნაჭუჭების ჩათვლით. ბუნების მიერ დატოვებულ ამ სიმდიდრეში მათ აღმოაჩინეს გროვები განამარხებული ცხოველების და მცენარეებისა, მათ შორის კი იყო პალეონტოლოგიის ერთ–ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი აღმოჩენა, Ardipithecus ramidus-ის განამარხებული ძვლები. მათი თავდაპირველი მონაპოვარი იყო ჰომიდინი ბავშვის ქვედა ყბა, რომელზეც ჯერ კიდევ მიმაგრებული იყო სარძევე კბილები. მისი საღეჭი კბილები იმდენად პრიმიტიული იყო, რომ მკვლევართა ჯგუფმა მაშინვე გააცნობიერა, რომ ეს კბილი ეკუთვნოდა ჰომინიდს, რომელიც იყო უფრო ძველი და უფრო პრიმიტიული, ვირე ცნობილი ავსტრალოფითეკი ლუსი. თუმცა ყბას აგრეთვე ჰქონდა მსგავსი ნიშან თვისებებიც, როგორც  ''Au. Afarensis''–ს მაგალითად ზედა ეშვის ალმასისებური ფორმა, როდესაც მას გვერდიდან შევხედავით. როდესაც ჯგუფმა  შეატყობინა ჟურნალ ,,Nature“- ს ნამარხების ფრაგმენტების შესახებ, რომლებიც ეკუთვნოდნენ ,,დიდი ხნის ძებნილ ჰომინიდთა ფესვებს“, მათ პასუხად მიიღეს, რომ მათ სჭირდებოდათ ფეხის ძვლები, იმისათვის, რომ დაემტკიცებინათ ამ არსების გამართულად მოსიარულე ჰომინიდობა. 1994 წლის ნოემბერში,  უამრავი ნამარხებზე მონადირე ჩავიდა აღმოჩენის ადგილას, მათ შორის იყო ბერკელეის უნივერსიტეტის ახლად დამთავრებული სტუდენტი - იოჰანეს ჰაილე სელასსი, რომელიც წარმოშობით იყო ეთიოპელი. ის ახლა მუშაობს პალეოანთროპოლოგად კლივლენდის ბუნების ისტორიის მუზეუმში, ოჰაიოში. მან აღმოაჩინა ხელის მტევნის ორი ნაწილი, ამას მოჰყვა მენჯის, კოჭის, წვივისა   და ტერფის ძვლებიც, აგრეთვე ხელისა და მკლავის ძვლები,  შემდეგ კი კბილებიანი ყბები და თავის ქალაც. 1995 წლის იანვრისთვის, ცხადი გახდა, რომ მათ გააკეთეს ერთ–ერთი ყველაზე იშვიათი აღმოჩენა, ნაწილობრივი ჩონჩხი, რომელიც ეკუთვნოდა აქამდე აღმოჩენილ ყველაზე ძველ ჰომინიდს, თანაც ასეთი ჩონჩხები, რომელიც 1 მილიონ წელზე მეტი ხნისაა, მეტისმეტად იშვიათია და მხოლოდ რამდენიმეა აღმოჩენილი. Ardipithicus ramidus –ის აღმოჩენა მოხდა ვულკანური ფერფლის 2 ფენას შორის, რაც ძალიან იშვიათი და იღბლიაბი შემთხვევა იყო. ორივე ფენა დაახლოებით ერთი ასაკის 4.4 მილიონი წლის იყო. მისი დათარიღებისას გამოიყენეს პალეომაგნეტიკური და რადიომეტრიკული მეთოდები.
მიუხედავად ამ აღმოჩენის უდიდესი მნიშვნელობისა, ჯგუფის აღტაცება დაჩრდილმა ჩონჩხის საშინელმა მდგომარეობამ. ძვლები იშლებოდა, როდესაც მათ ხელს ახებდნენ,  ჩონჩხის ნაწილი დაიმსხვრა და 100 ფრაგმენტად დაიშალა. მკვლევარებს მოუწიათ ნიადაგის მთელი ბლოკების ამოღება და ისე წაღება ეთიოპიის ეროვნულ მუზეუმში, რათა უკეთესად გამოეკვლიათ ნამარხები.
მკვლევარებს დასჭირდათ 3 გათხრების სეზონი, რათა მთლიანი ჩონჩხი ამოეღოთ,  და აგრეთვე 100% იქ არსებული სხვა ნამარხებისა. თვითონ  უაითმა რამდენიმე წელი გაატარა მყიფე  ნამარხებიდან ნიადაგის მოცილებაში, ადის აბების ეროვნულ მუზეუმში, ფუნჯებისის, ნემსებისა და დანტისტის იარაღების გამოყენებით, ჩვეულებრივ მიკროსკოპის ქვეშ. მუზეუმის ტექნიკოსმა ალემუ ადემასსაუმ შექმნა ზუსტი ასლი თითოეული ნაწილისა, ხოლო მუზეუმის გუნდმა კი ისინი ააწყო  ჩონჩხად. ამავე დროს ტოკიოსა და ოჰაიოში სუვამ და ლავჯოიმ შექმნეს ვირტუალური რეკონსტრუცია დამსხვრეული თავის ქალისა და მენჯისა,  ზოგიერთი ნამახი წაღებულ იქნა პირდაპირ ტოკიოში,  და დასკანერდა სპეციალური მიცრო–კომპიუტერული ტომოგრაფიული სკანერით, რომელსაც შეეძლო გამოეჩინა, თუ რა იმალებოდა   ძვლებსა და კბილებში. სუვამ გაატარა 9 წელი, იმ ტექნოლოგიის შექმნაში, რათა  ხელახლა აეწყო თავისა ქალის ფრაგმენტები ვირტუალურ მოდელში.
როდესაც მან უკვე ააწყო ნაწილები ციფრული  რეკონსტრუქციით, მან  და პალეოანთროპოლოგმა ბერჰეინ ასვაფმა შეადარეს თავის ქალა სხვა უძველეს პრიმატებსა და ჰომინინებს მტელი მსოფლიოს მუზეომებიდან. სუვა სრუალიად კმაყოფილი დარჩა მხოლოდ მისი მეათე რეკონსტრუქციით, ხოლო  ოჰაიოში ლავჯოიმ იგივე ტექნოლოგიით ააწყო მენჯის ძვლის მოდელი, რომლის სრულყოფაც მოხდა მისი მე–14 ცდით.
მკვლევართა ჯგუფმა შეაგროვა 150 000–ზე მეტი ნიმუში განამარხებული მცენარეებისა და ცხოველების ახლომახლო ადგილებიდან, რომელთაც  დაახლოებით იგივე ასაკი ჰქონდა. ამ ნიმუშებში შედიოდა უამრავი რამ დაწყებული განამარხებული სპილოებიდან და ჩიტებიდან  დამთავრებული მწერებით, განამარხებული ხეებით, ყვავილის მტვრით, ლოკოკინებითა და ლარვებით. მოცემული განამარხებული კონტექსტის წყალობით მკვლევარებმა აღადგინეს ის გარემო, რომელშიც  Ardipithicus ramidus  ცხოვრობდა, მათი აზრით ეს ჰომინიდი ცხოვრობდა ტყიან გარემოში ,  და თანაარსებობდა მაიმუნებთან, ანტილოპებთან და ფარშევანგებთან ერთად, მის საცხოვრებელ გარემოში უნდა არსებულიყვნენ მტრედებიცა და თუთიყურშებიც. ყველა ეს ცხოველი ამჯობინებს ტყიან გარემოს და არა  ღია ბალახოვან მიწებს, რომლებსაც უკავშირებენ ჩვენს წინაპრებს.
მკვლევართა ჯგუფის აზრით  Ardipithicus ramidus   ,,უფრო მეტად ომნივორი“ იყო  ვიდრე შიმპანზეები. ამას ისინი ასკვნიან კბილების ფორმისა და მასზე ემალის განაწილების მიხედვით. ის სავარაუდოდ იკვებებოდა ხილით, კაკლებით, ახალი ყლორტებით, იშვიათად მწერებით, პატარა ძუძუმწოვრებითა და ჩიტების კვერცხებით. ამ ჰომინიდების ნახშირბადის იზოტოპის ანალიზით დადგინდა, რომ  არ. რამიდუსი იკვებებოდა  ტყის და არა სავანის მცენარეებით, მაგალითად ლეღვითა და სხვა მწიფე ხილით, თუმცა იგი არ ჭამდა იმდენ ხილს, რამდენსაც  დღევანდელი შიმპანზეები.
ნიკოლო ამანიტი
ნიკოლო ამანიტი (Niccolò Ammaniti; დ. 25 სექტემბერი, 1966) — იტალიელი მწერალი. ვიარეჯოს პრემიისა და პრემია სტრეგას მფლობელი.
Ardipithecus ramidus
აღმოჩენა
ეს ახალი მტკიცებულება უარყოფს იმ მოსაზრებას, რომ გამართულად მოსიარულე ჰომინიდები წარმოიშვნენ ბალახოვან ადგილებში. გეოლოგიური კვლევები მიუთითებენ, რომ ნამარხების უმეტესობა დაიმარხა დროის მოკლე პერიოდში, რამდენიმე ათასი წლიდან, მაქსიმუმ 100 000 წლის შორის, ამას ადასტურებს გეოლოგი - გიდეი ვოლდე გაბრიელი მლოს ალამოსის ეროვნული ლაბორატორიიდან, რომელიც მდებარეობს ნიუმექსიკოში. სწორედ ამ დროის პერიოდში  არამისი არ იყო ხშირი ტროპიკული ტყე, არამედ  ტენიანი, გრილი ტყე, რომლის თანამედროვე ანალოგად შეგვიძლია მივიჩნიოთ კიბვეზის ტყე კენიაში. ამ ტყეებს ჰქონდა მეჩხერი ფოთლები, რომლებიც ატარებდნენ მზის სხივებს ბალახისათვის, და მასში მდგომი ხეები აღწევდნენ 20 მეტრამდე. 36  ნაპოვნი Ardipithicus–ით  თუ ვიმსჯელებთ, ასეთი ადგილი სავარაუდოდ უნდა ყოფილიყო ადრეული ბიპედალის საკვების მოპოვების მთავარი არეალი.
ნიკოლო ამანიტი
ცნობილი გახდა 2001 წელს გამოცემული რომანით „Io non ho paura“ (არ მეშინია), რომლის მიხედვითაც გაბრიელე სალვატორესმა იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღო.
ბიოგრაფია
ნიკოლო ამანიტი დაიბადა რომში. სწავლობდა ბიოლოგიურ მეცნიერებებს, მაგრამ ხარისხი არ მოუპოვებია. მისი პირველი რომანი Branchie 1994 წელს Ediesse-მ გამოსცა, ხოლო 1997 წელს Einaudi-მ. სავარაუდოდ, ნაწარმოები მისი დისერტაციის ადაპტაცია იყო. 1999 წელს რომანის მიხედვით იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღეს. 1995 წელს ამანიტიმ მამასთან, მასსიმოსთან ერთად ესე Nel nome del figlio დაბეჭდა. 1996 წელს მის დასთან ერთად მონაწილეობა მიიღო ფილმში  Cresceranno i carciofi a Mimongo.
ამანიტიმ ლუისა ბრანკაჩიოსთან ერთად მცირე რომანი დაწერა, რომელიც ანთოლოგიაში Gioventù Cannibale გამოქვეყნდა. იმავე წელს ამანიტიმ მოთხრობების კრებული Fango გამოსცა.
Ardipithecus ramidus
საცხოვრებელი გარემო
Ardipithecus ramidus –ი, თავიდან აღწერეს 1994 წელს ნაპოვნი კბილებისა და ყბის ფრაგმენტების მიხედვით, ხოლო დღესდღეობით კი, უკვე წარმოდგენილია 110 ფრაგმენტით, რომელთა შორისაც არის მდედრობითი სქესის წარმომადგენლის ჩონჩხი. ანთროპოლოგებმა ის გადაარჩინეს ეროზიული დეგრადაციისაგან, ამიტომ შემონახულია საკმაოდ კარგად. კვლევების შედეგად დადგინდა, რომ ის  დაახლოებით იწონიდა 50 კგ-ს და მისი სიმაღლე იყო დაახლოებით 120 სმ. მისი ჩონჩხის მოცულობა სხვა ჩონჩხებთან შედარებით უფრო მცირეა, აქედან გამომდინარეობს ის თუ როგორი განსხვავება იყო მამრობით და მდედრობით Ardipithecus ramidus-ებს შორის. მათი ტვინის ზომა მნიშვნელოვნად მცირე იყო თანამედროვე ადამიანთან შედარებით, ის დაახლოებით შიმპანზეების ტვინის ზომა იყო. მრავლობითი აღდგენილი კბილები, თითქმის შევსებული თავის ქალა გვეუბნება, რომ Ardipithecus ramidus-ს ჰქონდა პატარა სახე. მასში გამოკვეთილია უკვე სოციალური აგრესია. მისი ხელები, ფეხები, მენჯი, ასევე აღმოჩენილი პრიმიტიული იარაღები გვამცნობს, რომ ჰომინიდთა ამ სახეობაშიც განვითარებული იყო ბრაქიაცია - რამიდუსებმა გადაინაცვლეს ხეებზე, რომლებსაც ეჭიდებოდნენ ფეხის გულებით, თუმცა მათ არ ახასიათებდათ ვერტიკალურ მდგომარეობაში ასვლა, ჩამოკიდება, ან მუჭად შეკრული ხელებით სიარული, როგორც გორილებსა და შიმპანზეებს. საფუძვლიანი დაკვირვებები გვიჩვენებს, რომ მათი საღეჭი აპარატი შერწყმულია მათ საარსებო გარემოსთან, რაც არ ახასიათებს უძველეს პრიმატებს, რომლებიც მსგავს გარემოში ცხოვრობდნენ. აქედან გამომდინარე, Ardipithecus ramidus-ი მიგვითეთებს იმაზე, რომ ადამიანისა და აფრიკული მაიმუნების შორეული წინაპარი არ არის მაიმუნი ანუ შიმპანზე. ჩვენამდე მოღწეული ეს ჰომინიდი და ბევრი სხვა აღმოჩელილი ჰომინიდთა განამარხები არიან საერთოდ განსხვავებული ექსპოზიციები, რომლებმაც განვლეს განსხვავებული ევოლუციური გზა. თავიდან იყო მოსაზრება, რომ ადამიანის წინაპარი თითქოს იყო შიმპანზე, რადგან მათ აქვთ ბევრი გენეტიკური მსგავსება, მაგრამ საბოლოოდ მეცნიერები მივიდნენ იმ დასკვნამდე, რომ ადამიანების შორეულმა წინაპრებმა სრულიად განსხვავებული და ვიწრო, სპეციალიზირებული ევოლუციური საფეხურები განვლეს, რომლის ერთ-ერთი აშკარა მაგალითია Ardipithecus ramidus -ი, რადგან მისმა აღმოჩენამ სრულიად გააქარწყლა უამრავი გაბატონებული მოსაზრება, რომლებიც არ შეესაბამებოდა სიმართლეს. დადგინდა რომ ადამიანის წინაპრებისა და შიმპანზეების ერთმანეთისაგან დაშორება მოხდა, ჯერ კიდევ, 6-7 მილიონი წლის წინ. ჰომინიდების ტვინი არის უმნიშვნელოვანესი მოვლენა, რადგან ტვინმა მისცა მათ იმის საშუალება, რომ გადაელახათ წინააღმდეგობა და მოეპოვებინათ საკვები ისეთ ადგილებში, სადაც სხვა ცოცხალმა არსებებმა ვერ შეძლეს. ამის დასტურია ის პრიმიტიული სახის იარაღები, რომლებიც ჩვენამდეა მოღწეული. იარაღებით ისინი თხრიდნენ მიწას, სადაც იმალებოდა საკვებად ფასეული რესურსები.
აფრიკის სავანეები გამოირჩევა მისი მრავალფეროვნებით, რაც უფრო მძაფრი იყო ჰომინიდების დროს. არსებობს აზრი, რომ ჰომინიდები ამ ადგილების შორეული მცხოვრებლები არ არიან, ისინი აქ რაღაც მიზეზების გამო აღმოჩნდნენ, ამიტომ ისინი ცდილობდნენ ადაპტაციას ახალ გარემოსთან. ეს ახალი გარემო კი იყო აფრიკული სავანა. ამ პერიოდის აღმოსავლეთ აფრიკა იყო არასტაბილური კლიმატის მხრივ. ხშირი ტყეები იცვლებოდა მეჩხერი და დასახლებული ადგილებით. სავანა სწრაფად იცვლიდა სახეს და რეგიონები თავიდან იფარებოდნენ ტყეებით, მაგრამ მალევე ხდებოდა მეჩხერი. ვულკანები, ხშირი მიწისძვრები მუდმივად ცვლიდა ლანდშაფტს, მდინარეთა კალაპოტებს, სწორ ვაკე ზედაპირზე აღმართავდა გადაულახავ ბარიერებს. და ისმება კითხვა -  როგორ გაიტანა თავი აქ, ასეთ კლიმატურ პირობებში Ardipithecus ramidus -მა?! მან შეძლო გაეფართოვებინა მისი კვებითი რაციონი და გასცდა ტროპიკულ ტყეებს. წყაროებზე დაყრდნობით ვიცით, რომ ისინი ხშირად სტუმრობდნენ სავანეებს, სადაც საკვები მიწაში იყო ჩამარხული. Ardipithecus ramidus-ი არის სამარხებიდან მოძეული ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული წინაპარი, მასთან ერთად ასევე მოძეულ იქნა ჩვენი მონათესავე პრიმატების ფრაგმენტებიც.
ნიკოლო ამანიტი
ბიოგრაფია
2006 წელს გამოცემული წიგნისთვის, Come Dio comand ავტორს პრემია სტრეგა გადაეცა. გაბრიელე სალვატორესმა ამ რომანის მიხედვითაც გადაიღო ფილმი. 2009 წელს ამანიტის მეხუთე რომანი, Che la festa cominc გამოიცა. 2010 წელს ამანიტიმ მე და შენ გამოსცა, რომლის მიხედვითაც მოგვიანებით ბერნარდო ბერტოლუჩიმ იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღო.