cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მეტ ლებლანკი
კარიერა
მარცხნივ|მინი|265x265პქ|ლებლანკი [[მერილ სტრიპი|მერილ სტრიპთან ერთად ოქროს გლობუსის 69-ე დაჯილდოებაზე, 2012 წელი.]] ლებლანკი ეკრანებზე პირველად 1987 წელს გამოჩნდა, რა დროსაც იგი ჰეინცის პომიდვრის კეტჩუპის კომერციულ რეკლამაში გამოდიოდა. 1988 წელს იგი უკვე ტელესერიალში „TV-101“ გამოჩნდა, ოღონდ მხოლოდ ერთი სეზონით. 1991 წელს ეპიზოდური როლი ჰქონდა სიტკომში „ბავშვზე დაქორწინებული“. იგი ასევე მონაწილეობდა ისეთ ტელესერიალებში, როგორებიცაა: „გროვის მწვერვალი“ (1991) და „ვინი და ბობი“ (1992).
უკვე 1994 წელს იგი ტელესერიალში „ მეგობრები “ დაამტკიცეს ექვსი მთავარი როლიდან ერთ-ერთის, კერძოდ კი ჯოუი ტრიბიანის როლზე, რომელსაც იგი 2004 წლამდე აქტიურად ასრულებდა. ეს როლი მისთვის განსაკუთრებული წარმატებისა და პოპულარობის მომტანი აღმოჩნდა. სერიალში მასთან ერთად მონაწილეობდნენ ისეთი ცნობილი მსახიობები, როგორებიც არიან: ჯენიფერ ენისტონი, მეთიუ პერი, დევიდ შვიმერი, ლიზა კუდროუ, კორტნი კოქსი, ბრედ პიტი და ა.შ. ვინაიდან ჯოუის პერსონაჟი ხალხში განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობდა, „მეგობრების“ დასრულების შემდეგ, 2004-2006 წლებში რეჟისორებმა გადაიღეს ორსეზონიანი სერიალი, სახელად „ჯოუი“, სადაც მთავარი პერსონაჟი ჯოუი ტრიბიანია. ჯოუის როლისათვის მეტ ლებლანკი სამჯერ იყო ნომინირებული ემის, ასევე სამჯერ ოქროს გლობუსის და ერთხელ კინომსახიობთა გილდიის ჯილდოზე.
2011 წელს სერიალში „ეპიზოდები“ დაამტკიცეს საკუთარი თავის როლზე, რომელსაც იგი რეგულარულად, 2017 წლამდე ასრულებდა. იგი ასევე თავისი თავის როლს ასრულებს 2016-2019 წლებში გამოსულ სერიალში „Top Gear“. 2016-2020 წლებში სერიალში „კაცი გეგმებით“ ასრულებდა ადამ ბარნსის როლს. უკვე 2020 წელს კი საკუთარი თავის როლი შეასრულა სერიალში „დაბრუნება“, რომელის სერიალ „მეგობრების“ გაგრძელებას წარმოადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1967 კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:მეგობრები (ტელესერიალი)
მემედ ცინცქილაძე
მემედ ჯემელის ძე ცინცქილაძე (დ. 15 იანვარი, 1915, სოფ. ორთაბათუმი, ამჟამად ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტი — გ. 3 თებერვალი, 1989, ბათუმი) — ქართველი სამხედრო პირი. შინაგანი სამსახურის მე-3 რანგის გენერალი (გენერალ-მაიორი), 1967–1974 წლებში აჭარის ასსრ შინაგან საქმეთა მინისტრი.
ბიოგრაფია
მემედ ცინცქილაძე დაიბადა 1915 წლის 15 იანვარს სოფელ ორთაბათუმში (ამჟამად ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტი). იქვე დაამთავრა საშუალო სკოლა და სწავლა განაგრძო ბათუმის პედაგოგიურ სასწავლებელში.
1974 წლის აპრილში ცინცქილაძე გავიდა თადარიგში. პენსიაში გასვლის შემდეგ მას არ შეუწყვეტია საზოგადოებრივ-პოლიტიკური საქმიანობა, მჭიდრო კავშირი ჰქონდა შინაგანი სამსახურის ორგანოებთან. თავის მდიდარ გამოცდილებას უშურველად უზიარებდა ახალბედა, დამწყებ მუშაკებს. ამიტომაც თადარიგში გასვლის შემდეგ იგი არჩეულ იქნა ომისა და შრომის ვეტერანთა აჭარის საოლქო საბჭოს თავმჯდომარედ.
ჯილდოები
შინაგან საქმეთა სამსახურის გენერალი მ. ცინცქილაძე დაჯილდოებული იყო მრავალი ორდენითა და მედლით, წითელი დროშის, საპატიო ნიშნის, ორდენებით, მედლებით: გერმანიაზე გამარჯვების 1941–1945 წლებში კავკასიის დაცვისათვის, საბრძოლო დამსახურებისათვის, საბჭოთა არმიისა და ფლოტის 30-ე წლისთავის, შინაგან საქმეთა ორგანოებში 15 წლიანი უმწილო სამსახურისათვის, იგივე 20 წლიანი სამსახურისათვის, შეიარაღებული ძალების 50-ე წლისთავთან დაკავშირებით, შრომის ვეტერანის, საბშოთა მილიციის 50-ე წლისთავთან დაკავშირებით, სამამულო ომში გამარჯვების მე-20, 25-ე და 35-ე წლისთავთან დაკავშირებით. ასევე, მრავალი ჯილდო ჰქონდა მიღებული სასაზღვრო ჯარების განმტკიცების სამსახურში შეტანილი წვლილისათვის. დაჯილდოებულია საქართველოსა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელებით.
გარდაცვალება
გარდაიცვალა მემედ ცინცქილაძე 1989 წლის 3 თებერვალს.
ქალაქ ბათუმში ბარათაშვილის ქუჩაზე მდებარე სახლს N27, სადაც 1961-1989 წლებში ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა მემედ ცინცქილაძე ამშვენებს მემორიალური დაფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1915 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1989
ვილიაესკუსა (კანტაბრია)
ვილიაესკუსა (Villaescusa) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანტაბრიის პროვინციის სანტანდერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 	28,02 კმ². მოსახლეობა — 3933 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კანტაბრიის ქალაქები
დასახლებათა გეოგრაფია
მინი|ლიმატის ხეობა შვეიცარიაში (ციურიხისა და აარგაუს კანტონი), საგარეუბნო დასახლება. დასახლებათა გეოგრაფია — საზოგადოებრივი გეოგრაფიის ქვედარგი, რომელიც შეისწავლის განსხვავებული ტაქსონომიური რანგის ტერიტორიების მოსახლეობის განსახლებას, როგორც პირველადი ერთეულების (დასახლებული პუნქტებისა და ცალკეული დასახლებული წერტილები), ისე დასახლებათა გარკვეულ ტერიტორიულ ერთობლიობათა (დასახლებული ადგილების ქსელები და სისტემები) მიხედვით. დიდი ყურადღება ექცევა დასახლებათა ტიპოლოგიას, მათი განვითარების გეოგრაფიულ თავისებურებებს, განსახლების ჯგუფური ფორმების შესწავლას, ცალკეული ქვეყნებისა და რაიონების დასახლებათა ერთობლიობის სისტემურ-სტრუქტურულ განხილვას. დასახლებათა გეოგრაფია ტრადიციულად კულტურის გეოგრაფიას მიეკუთვნება და იყოფა ქალაქებისა და სასოფლო დასახლებათა გეოგრაფიად. ამრიგად, დასახლებები უმეტესწილად განიხილება როგორც კულტურული ლანდშაფტის ელემენტები, რომელიც დროთა განმავლობაში ვითარდებოდა. ავსტრალიის, ევროპისა და ინდოეთის გარდა, ტერმინი იშვიათად გამოიყენება ინგლისურენოვან გეოგრაფიაში. ერთ-ერთი ბოლო წიგნი დასახლებათა გეოგრაფიის შესახებ „Cambridge University Press“-მა 1990-იან წლებში გამოსცა. თუმცა, დასახლებათა გეოგრაფია ტრადიციული და აქტუალური მიმართულებაა მრავალ ქვეყანაში.
სქოლიო
კატეგორია:საზოგადოებრივი გეოგრაფია კატეგორია:ურბანისტიკა
ჰენრი კავენდიში
ჰენრი კავენდიში (Henry Cavendish; დ. 10 ოქტომბერი, 1731, ნიცა — გ. 24 თებერვალი, 1810, ლონდონი) — ინგლისელი ლორდი, ქიმიკოსი და ფიზიკოსი.
ბიოგრაფია
1731 წლის 10 ოქტომბერს ქალაქ ნიცაში, ლორდის ოჯახში, დაიბადა ვაჟი - ჰენრი, რომელსაც შემდეგში წილად ხვდა ფიზიკისა და ქიმიის ისტორიაში შესანიშნავი ფურცლები ჩაეკერებინა. ჰენრის მამა მეტეოროლიგიით იყო გატაცებული და კარგ ექსპერიმენტატორად ითვლებოდა. მამის გავლენით პატარა ჰენრის ადრეულ წლებში შეუყვარდა საბუნებისმეტყველო მეცნიერებანი. ეს ინტერესი დროთა განმავლობაში მეცნიერული კვლევის მიმართ ლტოლვაში გადაიზარდა და კავენდიშის მთელი არსება მოიცვა. ქავენდიშს მემკვიდრეობით აურაცხელი ქონება დარჩა, ამასთან, ლორდის წოდების გამო მას საზოგადოებაში ერთობ მაღალი ადგილი ეკავა, მაგრამ მიუხედავად მისა, იგი ყოველთვის თავმდაბალი და მორიდებული იყო. მთელი თავისი ქონების უდიდეს ნაწილს სამეცნიერო მუშაობაზე და ახალგაზრდა მეცნიერთა დასახმარებლად ხარჯავდა. იგი თავის მამულში მუშაობდა და იმდენად იყო გატაცებული მეცნიერული კვლევებით, რომ, დროის მოგების მიზნით შინაურებს ერთხელ და სამუდამოდ შემოკლებული ნიშნებით ელაპარაკებოდა. იმის გამო, რომ ქალთა მოძულე იყო, ოჯახს არ მოჰკიდებია.
ჰენრი კავენდიშის მეცნიერული მოღვაწეობა
მეცნიერული მოღვაწეობა კავენდიშმა ქიმიაში დაიწყო. მისი პირველი გამოკვლევა აირებს შეეხო. 1766 წელს მან შეისწავლა მარილმჟავასა და სუსტ გოგირდმჟავას მოქმედება თუთიასა და რკინაზე. შენიშნა, რომ ამ დროს რაღაც აირი გამოიყო. უფრო გვიან, ამ აირს წყალბადი ეწოდა, კავენდიში კი ამას „საწვავ ჰაერს" უწოდებდა. მიუხედავად იმისა, რომ წყალბადის თვისებები და სახელწოდებაც კი მეცნიერთათვის ჯერ უცნობი იყო, მან პირველმა განსაზღვრა მისი კუთრი სითბოტევადობა; ამ გამოკვლევამ დიდი სამსახური გაუწია აერნაოსნობას; 1783 წელს ჟ. შარლმა კავენდიშის მეთოდით მიიღო წყალბადი; რომლითაც გაავსო აეროსტატი და პირველი აფრენა მოაწყო. 1766 წელსვე მიიღო კავენდიშმა სუფთა ნახშირორჟანგა აირი და განსაზღვრა მისი კუთრი წონა. 1779-1783 წლებში კავენდიში სწავლობდა სხვადასხვა აირის შერევის საკითხებს, მათ ნარევში ელექტრონულ ნაპერწკალს ატარებდა და, ამგვარად, 1781-1782 წლებში აღმოაჩინა წყლის რთული ქიმიური შედგენილობა. მანამდე წყალი მარტივ ნივთიერებად იყო აღიარებული. სამი წლის შემდეგ, 1785 წელს, ლავუაზიემ და მენემ წყლის რაოდენობრივი ქიმიური ანალიზი დააზუსტეს. მეორე მხრივ, კავენდიშმა დააზუსტა ლავუაზიეს მიერ ადრე მიღებული შედეგები და განსაზღვრა ატმოსფეროს ჰაერში ჟანგბადის პროცენტული შედგენილობა.
ქავენდიშმა 1771-1773 წლებში პირველმა აღმოაჩინა ელექტროსტატისტიკის ძირითადი კანონი-უძრავი მუხტების ურთიერთქმედების შესახებ. სამწუხაროდ, კავენდიში თავის შრომებს ელექტროობის შესახებ არ ბეჭდავდა. 100 წელზე მეტ ხანს ელაგა ეს შრომები კემბრიჯის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკაში და მეცნიერებისათვის უცნობი დარჩა. მხოლოდ 1878 წელს შეისწავლა ისინი მაქსველმა და გამოაქვეყნა. მაგრამ ანალოგიური რაოდენობრივი გამოთვლები კავენდიშისგან დამოუკიდებლად უკვე შესრულებული ჰქონდა ფრანგ ფიზიკოსსა და ინჟინერს შარლ კულონს, ამ კანონს კულონის კანონი ეწოდა.
კავენდიში არჩეული იყო ინგლისის სამეფო საზოგადოებისა და პარიზის მეცნიერებათა აკადემიის წევრად. იგი გარდაიცვალა 1810 წლის 10 თებერვალს ლონდოში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1731 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1810 კატეგორია:ბრიტანელი ფიზიკოსები კატეგორია:ბრიტანელი ქიმიკოსები
რეზო გაბაშვილი
რევაზ გაბაშვილი (დ. 6 ნოემბერი, 1882, თბილისი — გ. 14 მარტი, 1969, პარიზი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ერთ-ერთი ლიდერი, საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი, ქართული პოლიტიკური ემიგრაციის მოღვაწე. იყო ქართველი მწერლისა და საზოგადო მოღვაწის, ეკატერინე გაბაშვილის უფროსი ვაჟი. იცოდა ათამდე ენა – თურქული, სპარსული, ფრანგული, ინგლისური, ესპანური, გერმანული.
ბიოგრაფია
წერა–კითხვა დედამ ასწავლა. რვა წლისა თბილისის სათავადაზნაურო სკოლაში შეიყვანეს, რომელიც შემდეგ გიმნაზიად გადაკეთდა. სასწავლებელი 1902 წელს დაასრულა და განათლების მისაღებად ბელგიაში გაემგზავრა. შევიდა ლიეჟის მონტეფიორეს სახელობის ელექტროტექნიკურ ინსტიტუტში. 1905 წელს მიატოვა უნივერსიტეტი, დაბრუნდა თბილისში, მიემხრო სოციალისტ-ფედერალისტების პარტიას და ჩაერთო 1905 წლის რევოლუციაში. მონაწილეობდა არალეგალური იარაღის დამზადებაში. 1906 წლის რეაქციას რევაზ გაბაშვილი საფრანგეთში გაერიდა არალეგალურად. 1907 წელს ისევ საქართველოში დაბრუნდა. თბილისში ცხოვრება არ შეეძლო, დაპატიმრებით ემუქრებოდნენ. გადავიდა ბაქოში და რადგან საინჟინრო საქმეები აინტერესებდა ნავთის ქარხანაში დაწყო მუშაობა მენავთობე მუხთაროვთან. ამავე წელს დაქორწინდა და მეუღლესთან, მარიამ ცისკარიშვილთან, ერთად სწავლის გასაგრძელებლად სანქტ-პეტერბურგში გაემგზავრა.
1907 წლის სექტემბერში რევაზ გაბაშვილი მიიღეს სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის ფიზიკა–მათემატიკის ფაკულტეტის ქიმიის განყოფილებაზე. გაბაშვილს ბელგიაში ნასწავლი საგნები ჩაუთვალეს და მეორე კურსზე დასვეს, მარიამ ცისკარიშვილი ჩაირიცხა საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტზე ჩაირიცხა. 1908 წელს შეეძინათ შვილი ციალა. 1910 წელს ლევ ტოლსტოის გარდაცვალებასთან დაკავშირებით სტუდენტთა გამოსვლები დაიწყო. უნივერსიტეტში რეზო გაბაშვილი პოლიციის ალყაში მოჰყვა, უმიზეზოდ დააპატიმრეს, სამი თვით ციხეში ჩასვეს და უნივერსიტეტში სწავლა აუკრძალეს.
1911 წელს გაბაშვილი საქართველოში დაბრუნდა და აქტიურად ჩაება საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ საქმიანობაში: იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების, თავადაზნაურთა საკრებულო და მისი მიწათმოქმედების კომისიის წევრი, მუშაობდა სათავადაზნაურო ბანკში. შექმნა რამდენიმე კოოპერატივი – სიღნაღის მაზრის მეთამაბქოეობა, მთიულეთის მეცხვარეობა, დიდი ლილოს მერძევეობა, გომის მეპურეობა და სხვა.
ამ დროს საქართველოში არსებობდა ორი ძირითადი პარტია: სოციალ-დემოკრატებისა და სოციალისტ-ფედერალისტებისა. გაბაშვილი თანამოაზრეებთან ერთად შეუდგა მესამე პარტიის შექმნას, დააარსა და ხელმძღვანელობდა ახალი მიმართულების ყოველკვირეულ ჟურნალ „კლდეს“, რომელიც 1912-1915 წლებში გამოდიოდა. 1915 წლის მაისში „კლდე“ დაიხურა. ამის შემდეგ გაბაშვილი თანამშრომლობდა ყოველდღიურ გაზეთ „საქართველოსთან“. ამ ორგანოს ბაზაზე გაბაშვილმა და მისმა თანამოაზრეებბმა, რომელთა შორის იყვნენ სპირიდონ კედია, გიორგი გვაზავა, შალვა ქარუმიძე, დავით კასრაძე, იროდიონ სონღულაშვილი და სხვები, 1917 წელს დააარსეს ეროვნულ–დემოკრატიულ პარტია. გაბაშვილი გახდა პარტიის მთავარი კომიტეტის წევრი. 1917 წლის ნოემბერში მონაწილეიობდა ეროვნული ყრილობის მუშაობაში. დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, 1918 წლის მაისში, გახდა საქართველოს პარლამენტის დეპუტატი ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიიდან. იყო გზათა კომისიის წევრი. 1918 წლის სექტემბერში სხვებთან ერთად დატოვა ეროცნულ-დემოკრატიული პარტია და დააარსა საქართველოს მიწის მესაკუთრეთა ეროვნული პარტია. იყო შესაბამისი ფრაქციის მდივანი. 1919 წლის ივლისში გაზეთ „სალ კლდეში“ გამოაქვეყნა ანტიბრიტანული სტატია, რომელიც შეიცავდა მთავრობის შეურაცხმყოფელ გამონათქვამებს. შინაგან საქმეთა მინისტრის გადაწყვეტილებით გაზეთი დახურეს, ხოლო გაბაშვილი ორი კვირით დააპატიმრეს. 1919 წელს საქართველოს დამფუძნებელი კრების არჩევნებში მისმა პარტიამ მანდატები ვერ მოიპოვა. ეს პარტია 1921 წლის იანვარში კვლავ ედპ-ს შეუერთდა, ხოლო გაბაშვილი მთავარ კომიტეტში აირჩიეს.
ემიგრაციაში
1921 წელს საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ რევაზ გაბაშვილი ემიგრაციაში წავიდა, მეუღლე და სამი შვილი სამშობლოში დატოვა. ოთხ წელიწადს სტამბოლში ცხოვრობდა და სამეცნიერო მოღვაწეობას ეწეოდა, სწავლობდა იქაურ მუზეუმებს. იყო სტამბოლის პოლიტიკური კომისიის წევრი. სტამბოლიდან საფრანგეთში ჩავიდა და პარიზში დასახლდა. მეგობრობდა ზურაბ ავალიშვილთან და ვიქტორ ნოზაძესთან. 1926-1928 წლებში მისი მეთაურობით ერთი ჯგუფი გამოეყო ედპ-ს და გაერთიანდა გაზეთ „მამულიშვილის“ გარშემო. 1937-1939 წლებში თანამშრომლობდა ჟურნალ „კავკასიასთან“. პოლიტიკური შრომების გარდა, ისტორია–არქეოლოგიასა და ეთნოგრაფიაში მუშაობდა. 1944 წელს ბერლინში ჟურნალ „ქართველ ერში“ გამოქვეყნდა მისი სტატია „დონ კიხოტი და ვეფხისტყაოსანი“
1950-1960 წლებში რევაზ გაბაშვილი აქტიურად თანამშრომლობდა მიუნხენში რუსულ და ინგლისურ ენებზე გამომავალ ჟურნალებში: "Кавказ", "Объединенный Кавказ", "Свободный Кавказ", ასევე ამერიკელ ქართველთა გაზეთში – „ქართული აზრი“. 1951-1956 წლებში იყო ხელახლა შექმნილი „ეროვნული ცენტრის“ ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. 1957 წელს პარიზში წაიკითხა მოხსენება ილია ჭავჭავაძის ეკონომიკურ მოღვაწეობაზე. 1959 წელს მიუნხენში გამოქვეყნდა მისი გახმაურებული მემუარები – „რაც მახსოვს“. წიგნმა ქართული ემიგრანტული, განსაკუთრებით კი სოციალ–დემოკრატიული წრეების აღშფოთება გამოიწვია. 1960-იან წლებში ჟურნალ „კავკსიონში“ გამოაქვეყნა რამდენიმე ისტორიოგრაფიული წერილი.
ოჯახი
ეკატერინე და ალექსანდრე გაბაშვილებს ათი შვილი ჰყავდათ, მათგან პირველი ხუთი ჩვილობაში გარდაიცვალა, ხოლო მომდევნო ხუთი შერჩათ. რევაზ გაბაშვილის დედმამიშვილები იყვნენ თამარ გაბაშვილი (კოტე მაყაშვილის მეუღლე), ნინო გაბაშვილი, გიორგი გაბაშვილი და ელენე გაბაშვილი (მზია ანდრონიკაშვილის დედა).
რეზო გაბაშვილმა მეუღლე, მარიამ ცისკარიშვილი, შეირთო 1907 წელს. ჰყავდათ შვილები
ემიგრაციაში ყოფნის დროს გაბაშვილის მეუღლე იყო ელისაბედ ყიფიანი, რომელიც მასთან ერთადაა დაკრძალული ბანიოს სასაფლაოზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 6 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1882 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1969 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრები კატეგორია:ქართველები საფრანგეთში რეზო კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები
ქიოვ-ათა
ქიოვ-ათა, ქოვ-ათა, ქოუ-ათა (Köw-ata) — ბუნებრივი წარმოშობის მიწისქვეშა ტბა თურქმენეთში, ბაჰარდენის მღვიმეში, ქალაქ აშხაბადიდან 100 კმ-ში. გაწოლილია მღვიმის შესასვლელიდან 60 მ-ით დაბლა. ზედაპირის ფართობი 1050 მ², სიგრძე 75 მ, ხოლო სიგანე 14-იდან 23 მ-მდე. მაქსიმალური სიღრმე 14 მ. წყლის ტემპერატურა მთელი წლის განმავლობაში 33-37,5°C აღწევს. ტბის სამკურნალო წყალი შეიცავს 38 ქიმიურ ელემენტს, რომელთა შორისაა: გოგირდი, იოდი, მაგნიუმი, კალიუმი, ნატრიუმი, სულფატები, ალუმინი, ბრომი, რკინა, სტიბიუმი. ტბაში ბანაობა სასიკეთოდ მოქმედებს ორგნიზმზე, აუმჯობესებს სისხლის მიმოქცევას, გამოიყენება რევმატიზმის, გაციების, თირკმელებისა და კანის დაავადებების სამკურნალოდ, ამშვიდებს ნერვულ სისტემას. მღვიმეში ყოფნა რეკომენდებულია არაუმეტეს 45 წუთისა, ხოლო ტბაში არაუმეტეს 20 წუთისა. პირველი მეცნიერული ცნობები მღვიმისა და ტბის შესახებ გაჩნდა 1856 წელს, თუმცა ფართოდ გახდა ცნობილი 1896 წლის პუბლიკაციის შემდეგ. ფლორა და ფაუნა მეტად ღარიბია. მღვიმეში გვხვდება ღამურების მცირე კოლონიები, რომლებიც 6 სახეობას მიეკუთვნებიან. მცენარეულობიდან მღვიმეში გავრცელებულია მხოლოდ ლიქენების რამდენიმე სახეობა. გვხვდება აგრეთვე მხედველობას მოკლებული კიბოსნაირები. ბაჰარდენის მღვიმე და მათ შორის ქიოვ-ათა თურქმენეთის ერთ-ერთი ტურისტული ობიექტია. ქიოვ-ათა აგრეთვე ცნობილია როგორც ბაჰარდენის მიწისქვეშა ტბა და ბაჰარდენის ტბა. სახელწოდება თურქმენული ენიდან ითარგმნება როგორც „მღვიმეების მამა“.
სქოლიო
კატეგორია:თურქმენეთის ტბები
რუსუდანის შესახვევი
რუსუდანის შესახვევი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (დირსიჭალა); დასაწყისი ბერი გაბრიელ სალოსის გამზირიდან. წარმოიქმნა XXI საუკუნის ბოლოს. შეტანილია თბილისს გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ისნის რაიონის ქუჩები
მოკეგუის რაიონი
მოკეგუის რაიონი (Distrito de Moquegua) — რაიონი პერუში, მოკეგუის რეგიონის მარისკალ-ნიეტოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 410 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 50 075 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3 949 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოკეგუის რეგიონის რაიონები კატეგორია:მარისკალ-ნიეტოს პროვინციის რაიონები
ვირის ჯიმლა
ვირის ჯიმლა (Hygrocybe conica) — სოკო Hygrophoraceae-ის ოჯახისა. ქუდი 15-60 მმ დიამეტრისაა, წვეტიანი კონუსისებური, კონუსისებური, შემდეგ ფართო კონუსისებური წაწვეტებული ბორცვით. რბილობი ცვილისებრია, განსაკუთრებული გემოსა და სუნის გარეშე. ფირფიტები თავისუფალია ან მიმაგრებული, რომელიც ფართოვდება ქუდის კიდესთან, მოყვითალო და ღია-მოყვითალოა, ასაკთან ერთად იშლება და დაჭერის ადგილებში ხდება მონაცისფრო-გოგირდისფერ-მოყვითალო. ფეხის ზომებია 50—100 × 4—10 მმ, ცენტრალური, ცილინდრული, სწორი.
ვიმინაციუმი
ობიექტი მდებარეობს აღმოსავლეთ სერბეთის თანამედროვე ქალაქ კოსტოლაციდან 12 კილომეტრის დაშორებით. ქალაქი პირველ საუკუნეში დაარსდა და ნავარაუდევია, რომ ერთ დროს ვიმინაციუმს 400 000 მცხოვრები ჰყავდა. ამავე პერიოდში ის ბალკანეთის ერთ-ერთი უდიდესი ქალაქი იყო. ვიმინაციუმი განადგურდა ჰუნების მიერ V საუკუნეში, მაგრამ მოგვიანებით აღადგინა იუსტინიანე I-მა. VI საუკუნეში სლავების მიგრაციის შედეგად ქალაქი მთლიანად განადგურდა. დღეს არქეოლოგიურ ობიექტს დაახლოებით 450 ჰექტარი უჭირავს. ის მოიცავს ტაძრების, ქუჩების, მოედნების, ამფითეატრების, სასახლეების, იპოდრომების და რომაული აბანოების ნაშთებს.
ვირის ჯიმლა
სპორული ფხვნილი თეთრია. იზრდება ზაფხულ-შემოდგომით მიწასა და მდელოებზე განმარტოებულად ან მცირე ჯგუფებად ფართოფოთლოვან და წიწვოვან ტყეებში. დამახასიათებელი და ადვილად შესამჩნევი სოკოა. სუსტად შხამიანია. საკვებში არ იყენებენ. სახეობა მეცნიერულად პირველად აღწერა გერმანელმა მეცნიერმა იაკობ კრისტიან შეფერმა 1774 წელს, რომელმაც სახეობას უწოდა Agaricus conicus. პაულ კუმერმა სახეობა მიაკუთვნა Hygrocybe-ს 1871 წელს.
ვიმინაციუმი
ისტორია
რომის იმპერიის მეზია სუპერიორის დედაქალაქის, ვიმინაციუმის ნანგრევები განლაგებულია სოფლებ სტარი კოსტოლაცსა და დრმნოს შორის, ქალაქ კოსტოლაციდან 12 კილომეტრში, და სერბეთის დედაქალაქ ბელგრადიდან დაახლოებით 140 კილომეტრში. ვიმინაციუმი რომის იმპერიის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანეს ქალაქსა და სამხედრო ბანაკს წარმოადგენდა I-IV საუკუნეებში. მას განსაკუთრებული სტრატეგიული მნიშვნელობა ჰქონდა, ის რომის იმპერიის ჩრდილოეთ საზღვარს წარმოადგენდა, ასევე კომუნიკაციურ და კომერციულ ცენტრს. ადგილმდებარეობის, სახმელეთო და სამდინარო გზების გამო, ვიმინაციუმი დასავლეთისა და აღმოსავლეთის კულტურების შეხვედრის ადგილს წარმოადგენდა.
ვირის ჯიმლა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფირფიტოვანნი კატეგორია:შხამიანი სოკოები
ვიმინაციუმი
ისტორია
ლეგიონი შეიძლება აქ უკვე განლაგებულიყო ჯერ კიდევ ავგუსტუსის (ძვ. წ. 27 -ახ. წ. 14) პერიოდში. ახალი წელთაღრიცხვით 33/34 წლებში აშენდა გზა, რომელიც ვიმინაციუმსა და რატარიას აკავშირებდა. კლავდიუსმა (41-54) დაიცვა ვიმინაციუმი, ოესკუსი და ნოვაე.
პირველი ოფიციალურად დადასტურებული ლეგიონი იყო კლავდიუსის VII ლეგიონი (VII Claudia), რომლებიც დალმაციიდან 52 წელს გადავიდნენ.
ვიმინაციუმში რომის VII ლეგიონი განლაგდა დასახლებულ პუნქტთან ახლოს, რის გამოც სამხედრო ბანაკი და დასახლება გაერთიანდა. 117 წელს ადრიანეს დროს ვიმინაციუმმა მიიღო ქალაქის სტატუსი. ბანაკში 6000 ჯარისკაცი იყო განლაგებული, მიმდებარედ კი 30 000-40 000 ადამიანი ცხოვრობდა. III საუკუნის პირველ ნახევარში ქალაქი განვითარების ახალ საფეხურზე იყო, რასაც მოწმობს ის ფაქტი, რომ ამ დროს ვიმინაციუმმა შეიძინა რომაული კოლონიის სტატუსი და ადგილობრივი მონტენების ცირკულირების უფლება. სწორედ ვიმინაციუმში 196 წელს ლუციუს სეპტიმიუს სევერუსმა თავისი ვაჟი კარაკალა „კეისრად“ გამოაცხადა.
thumb|სარკოფაგი ვიმინაციუმიდან, რომელიც განთავსებულია პოჟარევაცის ეროვნული მუზეუმის წინ იმპერატორმა ტრაიანმ (98-117) დაციური ომების პერიოდში სწორედ ვიმინაციუმში ცხოვრობდა. ქალაქი გახდა კოლონია მონეტების მოჭრის პრივილეგიით 239 წელს, გორდიანე III-ის (238-244) მმართველობის პერიოდში. ამავე პერიოდში ვიმინაციუმში განთავსებული იყო რომის VII და IV ლეგიონი.
მოსახლეობა
ნავარაუდევია, რომ ქალაქს არსებობის პიკში 400 000 მცხოვრები ჰყავდა. ადამიანების ნაშთები ამტკიცებს იმას, რომ ქალაქში სხვადასხვა ეროვნების ხალხი ცხოვრობდა. სახის რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა რამდენიმე თავის ქალას 2018 წლის გამოფენისთვის: „რომაული ლიმესები და ქალაქები სერბეთში“. გამოფენა მოამზადა სერბეთის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიის გალერეამ, არქეოლოგისა და ანთროპოლოგის ილია მიკიჩის ხელმძღვანელებით. ნაშთები აჩვენებს, რომ მოსახლეობა სხვადასხვა ტიპებს მიეკუთვნებოდა, მაგალითად მოსახლეობა იყო ხმელთაშუა ზღვის მიმდებარე დასახლებული პუნქტებიდან, ასევე აფრიკიდან და სკანდინავიიდან. ზოგიერთ სახეს ჩაუტარდა რეკონსტრუქციაც.
მიკიჩმა ასევე აღნიშნა, რომ ძვლებზე დაკვირვების საფუძველზე მიხვდა, რომ სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა ვიმინაციუმში იყო 35 წელი, ხოლო საშუალო სიმაღლე იყო 165 სმ მამაკაცებში და 155 სმ ქალებში.
სქოლიო
კატეგორია:სერბეთის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:სერბეთის ისტორია
პერაკი
პერაკი (Perak, ჯავი: ڨيرق — „ვერცხლი“) — მალაიზიის სასულთნო. მალაიზიის 13 შტატიდან ერთ-ერთი. შტატის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი იპოჰი. მდებარეობს მალაიზიის მალაკურ ნაწილში, მალაკის ნახევარკუნძულის ცენტრალურ ნაწილში.
ოფიციალური სიმბოლოები
პერაკის დროშა მიიღეს 1879 წლის 1 მარტს. იგი მართკუთხა ფორმის ნაჭერია, რომელიც შედგება სამი თანაბარი ჰორიზონტალური ზოლისაგან: თეთრი, ყვითელი და შავი. თეთრი ფერი ასოცირდება მმართველთან, ყვითელი ფერი — „მცირე მმართველთან“, ხოლო შავი ფერი — პირველ მინისტრთან, რომელიც ტახტის რიგით მეორე კანდიდატია „მცირე მმართველის“ შემდეგ.
პერაკის გერბი ნახევარმთვარის ფორმისაა, რომელშიც ჩასმულია ბრინჯის ყვავილები.
გეოგრაფია
პერაკის შტატი მდებარეობს დასავლეთ მალაიზიაში, მის დასავლეთ სანაპიროზე და მალაკის ნახევარკუნძულის ცენტრალურ ნაწილში.
შტატის ფართობია — 21 005 კმ². მოსახლეობა შეადგენს 2 352 743 ად. (2010 წ.). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 112,01 ად./კმ² (2010). შტატში ქალაქის მოსახლეობის წილია 58,7 %. პერაკი კონსტიტუციური მონარქიაა, სასულთნოა. შტატის მეთაურია (2014 წლის 29 მაისიდან) — სულთანი ნაზრინ-შაჰი. სულთნის რეზიდენცია მდებარეობს ქალაქ კუალა-კანგსარში.
პერაკის შტატს ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ტაილანდი და მალაიზიის შტატი კედაჰი. აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება კელანტანი და პაჰანგი, სამხრეთით კი პელანგორის შტატი. დასავლეთიდან კი საზღვრავს მალაკის სრუტე. პერაკის შტატის აღმოსავლეთი საზღვარი მიუყვება ბანჯარან-ტიტივანგსის ქედს, რომელიც თავის შუა ნაწილში აღწევს 2 183 მ სიმაღლეს (მთა კონბუ).
შტატის მთელ ტერიტორიაზე ჩრდილოეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისაკენ მიედინება მდინარე პერაკი, რომელიც მალაკის სრუტეში ჩაედინება. სრუტესთან შეერთების ადგილის პირდაპირ მდებარეობს კუნძული პანგკორი. შტატის ცენტრალური და ჩრდილოეთი ნაწილი მთიანია, სადაც მდინარე პერაკი ზემო დინებაში ქმნის მთის ტბების ჯაჭვს. სამხრეთი ჭაობიანი დაბლობია.
1884 წელს პერაკის შტატის კინტის რაიონში გაიხსნა მსოფლიოში ყველაზე უდიდესი კალის საბადო.
მოსახლეობა
როგორც მთელ მალაიზიაში, პერაკის შტატშიც სამი ძირითადი ეთნიკური ჯგუფი ცხოვრობს: 54,7 % — მალაიები, 32 % — ჩინელები და 13 % — ინდოელები. პერაკში ასევე ცხოვრობენ მცირერიცხოვანი ადგილობრივი ტომები: ჯაკუნი, სენოი და სემანგი.
ისტორია
XVII საუკუნეში პერაკის სასულთნოს ბრძოლები ჰქონდა ჰოლანდიელებთან, რომლებიც ცდილობდნენ ფეხი მოეკიდებინათ მალაკის ნახევარკუნძულზე. XVIII-XIX საუკუნეებში მათ დაიმორჩილეს მეზობელი სიამი.
1874 წელს კუნძულ პანგკორზე სულთანმა ხელი მოაწერა ინგლისელებთან ხელშეკრულებას, რომლის მიხედვითაც პერაკის შტატი დიდი ბრიტანეთის პროტექტორატს დაექვემდებარა. 1896 წელს პერაკის შტატმა, სელანგორთან, პაჰანგთან და ნეგერი-სემბელანთან ერთად შექმნა ინგლისელების მიერ კონტროლირებადი მალაიის სამთავრო. 1941 წელს პერაკი დაიკავეს იაპონიის ჯარებმა. 1945 წელს ისინი განდევნეს ინგლისელებმა. 1957 წელს პერაკი შევიდა მალაიის ფედერაციის შემადგენლობაში, რომელსაც 1963 წლიდან ეწოდება მალაიზია.
ადმინისტრაციული დაყოფა
შტატი იყოფა 10 რაიონად:
სქოლიო
კატეგორია:მალაიზიის შტატები
გურიესო
გურიესო (Guriezo) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანტაბრიის პროვინციის ასონ-აგუერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 	74,53 კმ². მოსახლეობა — 2330 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კანტაბრიის ქალაქები
ბორნის უპირატესობა
ბორნის უპირატესობა — 2004 წლის ამერიკულ-გერმანული თრილერი. ფილმი დაფუძნებულია რობერტ ლადლუმის „ჯეისონ ბორნის “ რომანების სერიაზე. ფილმმა სახელწოდება მიიღო სერიის მეორე წიგნის მიხედვით, თუმცა, რომანის სიუჟეტისაგან მთლიანად განსხვავებულია. პოლ გრინგრასმა ფილმი ტონი გილროის სცენარის მიხედვით გადაიღო. კინოკომპანიამ - Universal Pictures - ფილმი კინოთეატრებში 2004 წლის 23 ივნისს გამოუშვა. ბორნის ფილმების სერიაში ის  რიგით მეორეა: ბორნის იდენთიფიკაცია (2002), ბორნის  ულტიმატუმი (2007), ბორნის მემკვიდრეობა (2012) და ჯეისონ ბორნი (2016).
ბორნის უპირატესობა აგრძელებს ჯეისონ ბორნის ისტორიას. ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს ყოფილი აგენტი კვლავ ფსიქოლოგიური ამნეზიისაგან იტანჯება. ბორნის როლს მეთ დეიმონი ასრულებს. ფილმი მთლიანად აგებულია მის მცდელობაზე, როგორმე თავისი წარსულის შესახებ უფრო მეტი გაიხსენოს, თანაც კიდევ ერთხელ ექცევა CIA-სა და ოპერაცია „ტრედსტოუნის“ შეთქმულებაში. ფილმში ასევე მონაწილეობენ კარლ ურბანი (კირილი), ბრაიან კოქსი (უარდ ებოტი), ჯოან ალენი (პამელა ლენდი) და ჯულია სტაილზი (ნიკი პარსონსი).
სქოლიო
კატეგორია:2004 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ჯეისონ ბორნის ფილმები კატეგორია:ფილმები შურისძიების შესახებ კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:პოლ გრინგრასის ფილმები კატეგორია:Universal Pictures-ის ფილმები კატეგორია:გერმანული ფილმები კატეგორია:რუსეთში გადაღებული ფილმები კატეგორია:ინდოეთში გადაღებული ფილმები კატეგორია:იტალიაში გადაღებული ფილმები კატეგორია:მოსკოვში გადაღებული ფილმები
სანაპირო რეგიონი (კამერუნი)
სანაპირო რეგიონი (Littoral Region, Région du Littoral) — რეგიონი კამერუნის დასავლეთ ნაწილში. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება კამერუნის დასავლეთის რეგიონს, სამხრეთიდან სამხრეთის რეგიონს, აღმოსავლეთიდან ცენტრალურ რეგიონს, დასავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთის რეგიონს და სამხრეთ-დასავლეთიდან გარს ერტყმის ბიაფრის ყურის წყლები. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი დუალა.
ადმინისტრაციული დაყოფა
რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად:
სქოლიო
კატეგორია:კამერუნის რეგიონები
სან-ჟერალდუ-და-პიედადი
სან-ჟერალდუ-და-პიედადი (São Geraldo da Piedade) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 300 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გოვერნადორ-ვალადარისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 389 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 28.81 კმ²-ზე. ფართობი 152 336 კმ²-ია.
ისლანდიელების საგები
ისლანდიელების საგები (ისლანდიური: Íslendingasögur) — X-XI საუკუნეების ისლანდიის ისტორიულ ნაწარმოებ საგათა კრებული. ისლანდიური ლიტერატურის უმნიშვნელოვანესი ნაწილი. მსგავსი ფენომენი XIII-XIV საუკუნეებშიც გაგრძელდა. უმრავლესი საგების ავტორები უცნობია. ერთადერთი, მხოლოდ სნორი სტურლუსონია მიჩნეული „ეგილის საგას“ ავტორად, თუმცა მისი ავტორობის საკითხი დღესაც ბუნდოვანია.
ლიტერატურა
კატეგორია:შუა საუკუნეების ლიტერატურა კატეგორია:ისლანდიური ლიტერატურა
ოგიუსტ როდენის ქუჩა
ოგიუსტ როდენის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ვერე); პეტრე მელიქიშვილის ქუჩიდან გიორგი ქუჩიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის 1897 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც წყნეთის შესახვევი. 1925 წელს იაკობ ნიკოლაძის წინადადებით ოგიუსტ როდენის სახელი დაერქვა. №6-ში გახსნილია იაკობ ნიკოლაძის სახლ-მუზეუმი.
ლიტერატურა
როდენი
ანა ნაცვლიშვილი
ანა ნაცვლიშვილი (დ.  31 დეკემბერი, 1984) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი, სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიის წევრი, საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის თავმჯდომარე (2014 - 2017 წლებში),  საქართველოს პრეზიდენტის გიორგი მარგველაშვილის საპარლამენტო მდივანი (2018 წლის 9 იანვარიდან 2018 წლის 18 დეკემბრამდე).
2006 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი, 2007 წელს მიენიჭა ევროპის ცენტრალური უნივერსიტეტის (უნგრეთი) სამართლის მაგისტრის წოდება, ხოლო 2013 წელს ესექსის (დიდი ბრიტანეთი) უნივერსიტეტის სამართლის მაგისტრის წოდება.
2007-2008 წლებში სტაჟირება გაიარა დიდ ბრიტანეთში, საერთაშორისო არასამთავრობო ორგანიზაციაში „მე-19 მუხლში“ და სამხრეთ აფრიკაში, კვაზულუ-ნატალის უნივერსიტეტის სამართლის კლინიკაში.
2008-2011 წლებში მუშაობდა საქართველოში, უფლებადაცვით ორგანიზაციაში „ადამიანის უფლებათა ცენტრში“ და საერთაშორისო ორგანიზაციის „ციხის საერთაშორისო რეფორმის“ სამხრეთ კავკასიის ოფისში.
2012 წელს მუშაობდა დიდ ბრიტანეთში, ესექსის უნივერსიტეტთან არსებულ გარდამავალი მართლმსაჯულების ქსელში, ხოლო 2013 წელს - ეუთოს დემოკრატიული ინსტიტუტებისა და ადამიანის უფლებათა ოფისში.
2014 წლიდან მუშაობდა საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციაში, 2014-2017 წლებში სამჯერ იქნა არჩეული ამავე ორგანიზაციის თავმჯდომარედ. ამავე პერიოდში ხელმძღვანელობდა ოცდაათზე მეტი არასამთავრობო ორგანიზაციისაგან შემდგარ კოალიციას დამოუკიდებელი და გამჭვირვალე მართლმსაჯულებისათვის.
ანა ნაცვლიშვილი იყო სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიის წევრი (2017), სტრასბურგის ადამიანის უფლებათა სასამართლოში წარსადგენი მოსამართლეობის კანდიდატების შესარჩევი კომისიის წევრი (2016-2017), ევროკავშირსა და საქართველოს შორის ასოცირების ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მართლმსაჯულების სტრატეგიის და სამოქმედო გეგმის კომისიის წევრი (2016).
ანა ნაცვლიშვილი არის საქართველოში ადამიანის უფლებათა მდგომარეობისა და დემოკრატიული ინსტიტუტების ფუნქციონირების თაობაზე არაერთი კვლევისა და პუბლიკაციის ავტორი და თანაავტორი. სხვადასხვა დროს ექსპერტის რანგში თანამშრომლობდა არაერთ საერთაშორისო ორგანიზაციასთან, მათ შორის, გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლესი კომისრის ოფისსა და ევროპის საბჭოსთან.
მიღებული აქვს მრავალი პროფესიული სტიპენდია და სიგელი. 2017 წელს მიენიჭა საქართველოს შვიდი უმაღლესი სასწავლებლის მიერ დაწესებული ჯილდო - „წლის უფლებადამცველი“.
2018 წლის 9 იანვარს დაინიშნა საქართველოს პრეზიდენტის, გიორგი მარგველაშვილის, საპარლამენტო მდივნად. საპარლამენტო მდივნის უფლებამოსილებას ასრულებდა 2018 წლის 18 დეკემბრამდე, როდესაც იგი პრეზიდენტ სალომე ზურაბიშვილის საპარლამენტო მდივანდმა, დიმიტრი გაბუნიამ შეცვალა.
2019 წლის 22 დეკემბრიდან — „ლელოს“ პოლიტიკური საბჭოს წევრი.
2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ლელო საქართველოსთვის“.
ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 31 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:ქართველი ადვოკატები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს პრეზიდენტის საპარლამენტო მდივანი კატეგორია:საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის წევრები კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრი ქალები
Smite
SMITE — ონლაინ ვიდეო თამაში, შექმნილი Hi-Rez Studios მიერ, Microsoft Windows-ის, PlayStation 4-ის და Xbox One–ის თვის. Smite-ში მოთამაშე ირჩევს ერთ გმირს ან ღმერთს ბერძნული, ეგვიპტური, რომაული, ინდური, სკანდინავიური, ჩინური, იაპონური ან მეზოამერიკული მითოლოგიიდან და იწყებს არენაზე ბრძოლას.
თამაშის პროცესი
მოთამაშეები ირჩევენ არენას, მოედანს სადაც გაიმართება ბრძოლა, ამის შემდეგ აირჩევენ გმირს ან ღმერთს, სხვადასხვა მითოლოგიიდან, რომლითაც ჩაერთვებიან ბრძოლაში, არჩეულ არენაზე. იქმნება ორი დაპირისპირბული ჯგუფი. ყოველ მოთამაშეს თამაშის დაწყებისას ეძლევა ოქრო (ჩვეულებრივ 1,500) რომ იყიდოს საწყისი ნივთები, რომლებიც აძლიერებენ არჩეული ღმერთის შესაძლებლობებს. მოთამაშის მიზანია გაანადგუროს მტრის კოშკები, ფენიქსები და ბოლოს ტიტანი, ჯგუფი, რომელიც მტრის ტიტანს გაანადგურებს გამარჯვებული გახდება. მოთმაშე რომელიც თამაშს დატოვებს ავტომატურად დეზერტირი ხდება და რამდენიმე საათით ეზღუდება თამაშის შესაძლებლობა.
კრიტიკოსების შეფასება
გამოსვლის შემდეგ თამაშმა მიიღო საკმაოდ კარგი შეფასება კრიტიკოსებისგან. თამაში ფლობს 83 ქულას Metacritic–ზე და 87.62%–ს GameRankings–ზე,
სქოლიო
კატეგორია:მრავალმოთამაშიანი ვიდეო თამაშები კატეგორია:2014 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:მოქმედებითი თამაშები კატეგორია:კიბერსპორტის თამაშები კატეგორია:Free-to-play თამაშები კატეგორია:Mac OS X-ის თამაშები კატეგორია:MOBA კატეგორია:PlayStation 4-ის თამაშები კატეგორია:Unreal Engine-ის თამაშები კატეგორია:ეგვიპტურ მითოლოგიაზე დაფუძნებული ვიდეო თამაშები კატეგორია:იაპონური მითოლოგიაზე დაფუძნებული ვიდეო თამაშები კატეგორია:სკანდინავიური მითოლოგიაზე დაფუძნებული ვიდეო თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები შემუშავებული ამერიკის შეერთებულ შტატებში კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Xbox One-ის თამაშები
ანტონივი (სკვირის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სკვირის რაიონის სოფლები
ბიზანტიური სომხეთი
ბიზანტიური სომხეთი ან დასავლეთ სომხეთი  — ბიზანტიის იმპერიის სომხური ნაწილი, რომელიც იმპერიის აღმოსავლეთით მდებარეობდა.
ბიზანტიისა და სასანიდების იმპერიებმა სომხეთი ორად გაყვეს 387 წელს. აღმოსავლეთ ნაწილს სასანიდები აკონტროლებდნენ, დასავლეთს კი ბიზანტიელები. ანისის სამეფოს შექმნის შემდეგ, სომხეთის ისტორიული ნაწილები და სომხების მიერ დაკავებული ახალი ტერიტორიები, მაინც ბიზანტიის იმპერიის მიერ იმართებოდა.
სომხეთს არ ჰყავდა წარმომადგენლები ქალკედონის საეკლესიო კრებაზე. თუმცა 451 წელს სომხების აჯანყებამ სასანიდების იმპერიის წინააღმდეგ, გააღვივა კავშირი სომხურ და ბიზანტიურ ქრისტიანობას შორის.
ბევრმა სომეხმა წარმატებას მიაღწია ბიზანტიის იმპერიაში, ბევრი იმპერატორი იყო ეთნიკურად სომეხი ან ნახევრად სომეხი. ყველაზე გამოჩენილი მაგალითია იმპერატორი ჰერაკლე, რომლის მამა სომეხი იყო, დედა კი კაბადოკიელი. ჰერაკლემ სათავე დაუდო ჰერაკლიანების დინასტიას. კიდევ ერთი გამორჩეული წარმომადგენელია ბასილ I, რომელმაც სათავე დაუდო მაკედონელთა დინასტიას. ასევე აღსანიშნავია რომანოზ I ლაკაპენოსი, იოანე I ციმისკე და ნიკიფორე II ფოკა.
ბიზანტიის არმიის სომეხი მებრძოლები
სომხებმა დიდი წვლილი შეიტანეს ბიზანტიის იმპერიის სამხედრო წარმატებაში. იმპერიის ჯარი მუდმივ მზადმყოფნას საჭიროებდა, რადგან მას ყოველი მხრიდან ემუქრებოდნენ. სომეხი მებრძოლებისგან შეიქმნა მუდმივი არმია, რომელის შემადგენლობა არასდროს აღემატებოდა 150 000 მებრძოლს. მიუხედავად მებრძოლთა სიმცირისა სომხების არმიამ უსასტიკეს ბრძოლებში მიიღო მონაწილეობა და დიდად ასარგებლა იმპერია.
V საუკუნეში სომხური არმია ბიზანტიის იმპერიის ძირითადი არმიის მუდმივი წევრი იყო. სომეხი მებრძოლები შეირჩნენ იმპერატორის პირად არმიაშიც.
სომეხმა მებრძოლებმა თავის გამოჩენა შემდგომშიც შეძლეს და ბიზანტიის იმპერიის ერთ-ერთი მოწინავე არმია შექმნეს IX-X საუკუნეებში.
სომეხი იპერატორები
რომის იმპერიის ორ ნაწილად გაყოფის შემდეგ, მის აღმოსავლეთ ნაწილში უამრავმა უცხოურმა მმართველმა მიიღო ძალაუფლება. ამ დროის განმავლობაში ბიზანტიის იმპერიის მმართველი ბევრი ეთნიკურად სომეხი ან ნახევრად სომეხი იმპერატორი გახდა.
კაბესონ-დე-ლიებანა
კაბესონ-დე-ლიებანა (Cabezón de Liébana) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანტაბრიის პროვინციის ლიებანის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 	81,43 კმ². მოსახლეობა — 604 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კანტაბრიის ქალაქები
ბიზანტიური სომხეთი
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის ისტორია კატეგორია:ბიზანტიის ისტორია
სომხეთის დამოუკიდებლობის რეფერენდუმი (1991)
სომხეთის დამოუკიდებლობის რეფერენდუმი გაიმართა სომხეთის რესპუბლიკაში 1991 წლის 21 სექტემბერს და რომელშიც მოსახლეობის აბსოლუტურმა უმრავლესობამ მხარი დაუჭირა ქვეყნის საბჭოთა კავშირიდან გამოყოფას. დამოუკიდებლობის მოთხოვნას მხარი ამომრჩეველთა 99.5%-მა დაუჭირა. საარჩევნო უბნებზე მოსახლეობის გამოცხადებამ 95.0% შეადგინა.
სქოლიო
კატეგორია:1991 წლის რეფერენდუმები კატეგორია:დამოუკიდებლობის რეფერენდუმები კატეგორია:სომხეთის რეფერენდუმები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეფერენდუმები
იანვარი 2014
იანვარი - 2014 წლის პირველი თვე. დაიწყო ოთხშაბათს და დამთავრდა 31 დღის შემდეგ, პარასკევს.
პორტალი:ახალი ამბები
01
ფერნანდუ პორტუგალიელი (1188-1233)
ფერნანდუ პორტუგალიელი (Fernando de Portugal, Ferrand de Portugal; დ. 23 თებერვალი, 1188 — გ. 27 ივლისი, 1233) — ბურგუნდიული დინასტიის წარმომადგენელი. პორტუგალიის მეფე სანშუ I-ისა და დედოფალ დულკა არაგონელის უმცროსი ვაჟი. ფლანდრიისა და ენოს გრაფი 1212-33 წლებში როგორც გრაფინია იოანა ფლანდრიელის მეუღლე.
ბიოგრაფია
ფერნანდუ დაიბადა 1188 წლის 23 თებერვალს კოიმბრაში. იგი იყო პორტუგალიის მეფე სანშუ I-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ დულკა არაგონელის უმცროსი ვაჟი.
1212 წელს, პარიზში ცოლად შეირთო ფლანდრიისა და ენოს გრაფინია იოანა ფლანდრიელი. როდესაც მათ პარიზი დატოვეს და ფლანდრიაში მიემგზავრებოდნენ, ისინი იოანას მამიდაშვილმა ლუიმ დააკავათ, რომელიც იყო საფრანგეთის მეფე ფილიპ II ოგიუსტისა და მისი ცოლის, დედოფალ იზაბელა ენოელის (იოანას მამიდა) უფროსი ვაჟი. მართალია დედოფალ იზაბელას გათხოვებისას მზითვში არტუას საგრაფო გაატანეს, მაგრამ ფრანგებს ეს არ ეყოთ და ლუიმ დიდი თანხის სანაცვლოთ მოსთხოვა იოანასა და ფერნანდუს ფლანდრია-ენოს ტახტების დათმობა.
მარტო დარჩენილი იოანა ყველაფერს აკეთებდა ქმრის გამოსახსნელად, მაგრამ ამაოდ. ფერნანდუმ მომდევნო 12 წელი ფრანგულ ციხეში გაატარა, საიდანაც იგი შემდგომში ლუი VIII-ის ქვრივმა, რეგენტმა დედოფალმა ბლანკა კასტილიელმა გაანთავისუფლა.
განთავისუფლებული ფერნანდუ მალევე დაბრუნდა ფლანდრიაში. ამ პერიოდში მასა და იოანას თავიანთი პირველი და უკანასკნელი ასული შეეძინათ, სახელად მარია, რომელიც ჩვილობაშივე დაიღუპა. ამ მოვლენიდან მალევე ფერნანდუ 1233 წლის 27 ივლისს ნოიონში გარდაიცვალა. უმემკვიდრეოდ დარჩენილმა იოანამ სულ რამდენიმე წელიწადში ტახტი თავის უმცროს დას, მარგარიტა II-ს დაუთმო.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 23 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1188 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1233 კატეგორია:ფლანდრიის გრაფები
გიორგი მეგრელიშვილი
გიორგი მეგრელიშვილი (დ. 10 მარტი, 1976, თბილისი ) — ქართველი მსახიობი, სცენარისტი და რეჟისორი.
ბიოგრაფია
მსახიობი გიორგი მეგრელიშვილი დაიბადა 1976 წლის 10 მარტს თბილისში. 1998 წელს დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის კინოსა და დრამის ფაკულტეტი. 2002 წელს დაქორწინდა ნინო რუხაძეზე, რომელთანაც ჰყავს ერთი შვილი — ალექსანდრე მეგრელიშვილი.
კამალენიო
კამალენიო (Camaleño) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანტაბრიის პროვინციის ლიებანის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 	161,8 კმ². მოსახლეობა — 930 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კანტაბრიის ქალაქები
ივანე სიხარულიძის გასასვლელი
ივანე სიხარულიძის გასასვლელი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ზღვისუბანი); ივანე სიხარულიძის ქუჩიდან ალექსანდრე ბარამიძის ქუჩამდე.
ლიტერატურა
სიხარულიძე
ჯორჯი (პრინცი)
ჯორჯ ალექსანდერ ლუისი (George Alexander Louis; დ. 22 ივლისი, 2013, ლონდონი) — ბრიტანეთის მომავალი მონარქი, მეფე ჩარლზ III-ის შვილიშვილი და პრინც უილიამის უფროსი შვილი.
პრინცი ჯორჯი დაიბადა ლონდონში, წმინდა მერის საავადმყოფოში 2013 წლის 22 ივლისს. მამა — პრინცი უილიამი, დედა — პრინცესა კეთრინი.
იგი უილიამისა და კეთრინის პირველი შვილია. მას ჰყავს და — პრინცესა შარლოტა და ძმა — პრინცი ლუისი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 2013 კატეგორია:უინძორები
იტალიის სოციალური რესპუბლიკა
იტალიის სოციალური რესპუბლიკა (Repubblica Sociale Italiana), არაოფიციალურად ასევე ცნობილი როგორც სალოს რესპუბლიკა (Repubblica di Salò) — მარიონეტული სახელმწიფო ჩრდილოეთ იტალიის (და ნაწილობრივ ცენტრალური იტალიის) ტერიტორიაზე, რომელმაც იარსება 1943 წლის სექტემბრიდან 1945 წლის მაისამდე.
ესტონეთისა და ლივონიის კაპიტულაცია
300px|მინიატიურა|შვედეთის სამფლობელოები ბალტიისპირეთში შვედეთის დომინიონების ესტონეთისა და ლივონიის კაპიტულაცია მოხდა მას შემდეგ, რაც ჩრდილოეთის ომის დროს რუსეთმა მოახდინა მათი დაპყრობა. ლივონიის თავადაზნაურობის და ქალაქ რიგის კაპიტულაცია მოხდა 1710 წლის 15 ივლისს, პიარნუს კაპიტულაცია - ამავე წლის აგვისტოში, ესტონეთის და ქალაქ რეველის - 10 ოქტომბერს. რუსეთმა შეინარჩუნა თავისი ადგილობრივი მმართველობა და თავადაზნაურული პრივილეგიები დაპყრობილ ტერიტორიებზე. არ შეუზღუდავს ლუთერანული რელიგია.
შვედეთის იმპერიამ ცნო ეს კაპიტულაცია ნიშტადტის საზავო ხელშეკრულებით. ბალტიისპირეთის პროვინციების დაკარგვა ნიშნავდა შვედური მმართველობის დასასრულს ბალტიისპირეთში. ბალტიისპირეთის პროვინციებმა შეინარჩუნეს თავისი სტატუსი რუსეთის შემადგენლობაში XIX საუკუნის დასაწყისამდე.
იტალიის სოციალური რესპუბლიკა
იტალიის სოციალური რესპუბლიკის ჩამოყალიბებას წინ უძღოდა სახელმწიფო გადატრიალება იტალიაში, რომლის დროსაც მუსოლინი გადააყენეს იტალიის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობიდან და დააპატიმრეს 1943 წლის 25 ივლისს. ამ დროს ადოლფ ჰიტლერის ინიციატივით ვერმახტის უმაღლესმა მთავარსარდლობამ დაიწყო იტალიის ოკუპაციის გეგმის შედგენა. 1943 წლის 3 სექტემბერს იტალიამ ხელი მოაწერა სამშვიდობო შეთანხმებას მოკავშირეებთან, რითაც გამოეთიშა მეორე მსოფლიო ომს. საპასუხოდ, 8 სექტემბერს ჰიტლერის განკარგულებით გერმანელმა მედესანტეებმა ვაფენ-სს-ის მხარდაჭერით 11 დღიანი ოპერაციის შედეგად პატიმრობიდან გაათავისუფლეს მუსლონი და აიღეს ჩრდილოეთ იტალია და ცენტრალური იტალიის მნიშვნელოვანი ნაწილი, მათ შორის ქალაქი რომი. გერმანიის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა იტალიის სოციალური რესპუბლიკა.
ესტონეთისა და ლივონიის კაპიტულაცია
წინაპირობები
შვედური ტერიტორიების შემდგომში დაპყრობისა და დანაწილების შესახებ, ავგუსტ ძლიერმა და პეტრე I-მა მოილაპარაკეს პრეობრაჟენსკის ხელშეკრულებაზე. ომის მიმდინარეობის დროს კარლ XII შეძლო გაენადგურებინა რუსული არმია ნარვასთან. შვედური არმიის წასვლის შემდეგ, რუსულმა ჯარებმა მოახერხეს თავისი ძალების განახლება და ბალტიისპირეთის დიდი ტერიტორიების დაპყრობა. 1710 წელს დაეცა ციხესიმაგრე რიგა, რეველი და პიარნუ. ამ დროისათვის შვედური არმიის ძირითადი ძალა გაანადგურეს პოლტავასთან. ომის დროს ბალტიის პროვინციები იყვნენ გაღატაკებულები გაუთავებელი ომებით და შავი ჭირის ეპიდემიით, ხოლო რიგის კედლებთან უკვე იდგა თვით იმპერატორი პეტრე I.
იტალიის სოციალური რესპუბლიკა
ქვეყნის სათავეში იყო იტალიის რესპუბლიკური ფაშისტური პარტია ბენიტო მუსოლინის მეთაურობით. მან თავი იტალიის ერთადერთ კანონიერ მთავრობად გამოაცხადა და იტალიის მეფე ვიტორიო ემანუელე III, რომლის მოწვეულმა ახალმა მთავრობამაც გააფორმა საშვიდობო ხელშეკრულება მოკავშირეებთან, ქვეყნის ღალატში დაადანაშაულა. იტალიის სოციალურმა რესპუბლიკამ საერთაშორისო აღიარება მხოლოდ ნაციონალ-სოციალისტური გერმანიისგან, იმპერიული იაპონიისგან და მათი მარიონეტული სახელმწიფოებისგან მოიპოვა.
ესტონეთისა და ლივონიის კაპიტულაცია
პირობები
რუსეთმა შეინარჩუნა ძალაუფლება და პრივილეგიები განსაკუთრებით პროტესტანტულ მიმდინარეობაში. აქედან გამომდინარე ეკონომიკური, ადმინისტრაციული, სოციალური და კულტურული ავტონომიებიც. ძალაუფლება და პრივილეგიები ეყრდნობოდა ტევტონთა ორდენს, ხოლო ესტონეთში დანიურ სამართალს. პრივილეგიების შემცირების გამო შვედურ იმპერიაში განიდევნა ლივონიური თავადაზნაურობა. მათი წარმომადგენელი იოჰან პატკული წარმატებით ცდილობდა ენახა საბაბი შვედებთთნ ომის დაწყებაზე, რაც იძლეოდა ბალტიური ელიტის ერთგულების გარანტიას, რომელიც სასტიკად ეწინააღმდეგებოდა რუსული მეფის დაპყრობას. კაპიტულაციის პირობები ვრცელდებოდა ზუსტად ბალტიურ-გერმანელ ტომებზე და ეს პირობები არ ეხებოდა ესტონელ და ლატვიურ ენოვან მოსახლეობას.
იტაბირა
იტაბირა (Itabira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაბირის შემადგენლობაში.
ესტონეთისა და ლივონიის კაპიტულაცია
პირობები
დამტკიცებული იყო ადგილობრივი კანონმდებლობა და მმართველობა, რის გამოც მრავალი შვედური კანონი აგრძელებდა მოქმედებას რუსული მმართველობის დროსაც.
ლივონიის კაპიტულაციამ გაანადგურა ავგუსტ ძლიერის პრეტენზიები, რომელიც გარანტირებული ჰქონდა პრეობრაჟენსკის ხელშეკრულებით და ტორუნის ხელშეკრულებით. როდესაც მოკავშირეებმა ამ მოლაპარაკებით გაინაწილეს შვედური ტერიტორიები ავგუსტი ეყრდნობოდა ლივონიას. იგი იგნორირებას უწევდა გერჰარდ იოჰან ფონის მოთხოვნებს. ბორის შერემეტევმა ფიცი დაადებინა ლივონიელებს პეტრე I-ის წინაშე. ავგუსტ ძლიერი იყო დანიშნუნლი პეტრე I-ის სრულუფლებიან წარმომადგენლად ლივონიაში. ის ამ თანამდებობაზე იყო 1713 წლამდე.
შედეგები
შვედეთმა არ ცნო ესტონეთის და ლივონიის კაპიტულაცია ომის დამთავრებამდე, 1721 წლამდე. მისი დაზვერვა მოქმედებდა ოკუპირებულ ტერიტორიაზე და კითხავდნენ პროვენციიდან გამოქცეულებს შვედეთში. 1711-1712 წლებში შვედურმა სამხედრო მეზღვაურებმა რამდენიმე სადესანტო გადასხმა გააკეთეს ესტონეთის ტერიტორიაზე, წვავდნენ სოფლებს და ტერიტორიებს. ამ დროისათვის დაგეგმილი იყო სხვადასხვა თავდასხმები, მათ შორის ციხესიმაგრე ეზელზე თავდასხმა 1711 წელს, შვედური არმია დისლოცირებული იყო ფინეთში, მაგრამ საბოლოოდ ბალტიისპირეთის დაბრუნების მცდელობა კვლავ კრახით დამთავრდა. რუსულმა ადმინისტრაციამ ბორის შერემეტევის ხელმძღვანელობით აუკრძალა ადგილობრივ მოსახლეობას კავშირი შვედებთან.
ბალტიისპირეთის შეერთება რუსეთთან იძლეოდა საშუალებას გაჩენილიყო ახალი კლასი ბალტიის პირეთი გერმანელების, რომლებიც მთელი საუკუნის განმავლობაში იკავებდნენ მთავარ სახელმწიფოებრივ თანამდებობებს რუსულ იმპერიაში. პეტრეს მიერ დაკავებულ ტერიტორიებზე გერმანული იყო ოფიციალური ენა, ეკატერინე II რუსული ენა აქცია მეორე სახელმწიფოებრივ ენად. ბალტიის პირეთის სახელმწიფოებმა შეინარჩუნეს განსაკუთრებული სტატუსი მანამ დაიწყებოდა მასიური რუსიფიკაცია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩრდილოეთის დიდი ომი კატეგორია:ესტონეთის ისტორია კატეგორია:ლატვიის ისტორია კატეგორია:შვედეთის ისტორია
იტაბირა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 109 783 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 87.57 კმ²-ზე. ფართობი 1 253 704 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
იტალიის სოციალური რესპუბლიკა
დაარსებიდან მალევე იტალიის სოციალურმა რესპუბლიკამ გერმანიას დაუთმო ტრიესტი, ისტრია და სამხრეთ ტიროლი, სადაც გერმანიის საოპერაციო ზონები შეიქმნა.
1945 წლის 2 მაისს იტალიის სოციალურმა რესპუბლიკამ არსებობა შეწყვიტა იმის შემდეგ, რაც მოკავშირეების ძალებმა დაამარცხეს იქ მდებარე გერმანული ძალები. მუსოლინი და მისი თანამოაზრეები იტალიელმა პარტიზანებმა შეიპყრეს და ქალაქ მილანში დახვრიტეს.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიის ყოფილი სახელმწიფოები
მახინჯაური
მახინჯაური — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი, (სოფლები: მახინჯაური, შუა მახინჯაური, განთიადი). 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 735 კაცი.
კამო ჰოვანისიანი
კამო ჰოვანისიანი (Կամո Հովհաննիսյան; დ. 5 ოქტომბერი, 1992, ერევანი, სომხეთი) — სომეხი ფეხბურთელი, პოზიციით ნახევარმცველი, რომელიც თამაშობს ერევნის „პიუნიკის“ შემადგენლობაში და არის სომხეთის ეროვნული ნაკრების წევრი.
მახინჯაური
სქოლიო
კატეგორია:ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კამო ჰოვანისიანი
საკლუბო კარიერა
2008-2009 წლების სეზონში ჰოვანისიანი თამაშობდა საფეხბურთო კლუბ „პატანში“, რომელიც ძირითადად დაკომპლექტებული იყო სომხეთის 17 წლამდელთა ნაკრების ფეხბურთელებით. 2009 წელს კამო „პიუნიკში“ დაბრუნდა. ძირითადად, ის თამაშობდა „პიუნიკის“ მეორე გუნდში, რომელიც სომხეთის პირველ ლიგაში გამოდიოდა. ამავე წელს, მან კონტრაქტი „პიუნიკის“ პირველ გუნდთან გააფორმა. მალევე შედგა მისი დებიუტი, 7 აპრილს, სომხეთის თასის მეოთხედფინალურ მატჩში. ოთხი დღის შემდეგ, კამომ ითამაშა სომხეთის პრემიერლიგაშიც. ორივე მატჩში „პიუნიკმა“ გამარჯვება მოიპოვა. 2011 წლის 12 ივლისს შედგა მისი დებიუტი ჩემპიონთა ლიგაზე, პლზენის „ვიქტორიას“ წინააღმდეგ, რომელშიც პიუნიკი 0:4 დამარცხდა. დღემდე, კამო ჰოვანისიანს „პიუნიკში“ 135 მატჩი აქვს ჩატარებული და 24 გოლი გატანილი.
სანაკრებო კარიერა
2009 წელს კამო ჰოვანისიანი გამოიძახეს სომხეთის 17 წლამდელთა ნაკრებში, სადაც სამი თამაში ჩაატარა. ამავე წელს, ის 19 წლამდელთა ნაკრებშიც გამოიძახეს, სადაც 2011 წლამდე ხუთი მატჩი ჩაატარა. კამომ 2011-2012 წლებში 21 წლამდელთა ნაკრებში შვიდი მატჩი ერთი გოლის გატანაც მოახერხა. 2012 წლის 28 თებერვალს შედგა მისი დებიუტი ეროვნულ ნაკრებში, ამხანაგურ შეხვედრაში სერბეთის ნაკრების წინააღმდეგ. დღემდე, მას 22 მატჩი აქვს ჩატარებული, მაგრამ გოლი ჯერ არ გაუტანია.
კლუბი
სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგა
სომხეთის თასი
სომხეთის სუპერთასი
სქოლიო
კატეგორია:პიუნიკის ფეხბურთელები კატეგორია:სომეხი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:დაბადებული 5 ოქტომბერი