cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჰილდურ გუდნადოტირი
კოლაბორაცია
22. Sunn O))) – Pyroclasts (2019)
სქოლიო
კატეგორია:ისლანდიელი მუსიკოსები კატეგორია:ისლანდიელი კომპოზიტორები კატეგორია:XXI საუკუნის კომპოზიტორები კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:ოქროს გლობუბის მფლობელი მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:დაბადებული 4 სექტემბერი კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კომპოზიტორები
ბრუნო ტაუტი
thumb|შუშის პავილიონი, 1914. thumb|[[ბერლინი]] ბრუნო იულიუს ფლორიან ტაუტი (Bruno Julius Florian Taut; დ. 4 მაისი, 1880, კენიგსბერგი, გერმანია — გ. 24 დეკემბერი, 1938, სტამბოლი) — ვაიმარის პერიოდის გერმანელი არქიტექტორი და ურბანისტი.
ტაუტი ყველაზე უკეთ ცნობილია მისი თეორიული ნაშრომებითა და საგამოფენო ნაგებობით. მისი ყველაზე განთქმული შენობაა მინის პავილიონის პრიზმული გუმბათი კელნის ვეკბუნდის გამოფენაზე (1914). მისი „ალპური არქიტექტურის“ მონახაზების (1917) საფუძველზე, რომელიც უტოპიურ იდეებს ემყარებოდა, მას სხვადასხვა კრიტიკოსები მოდერნიზმსა ან ექსრესიონისზმს მიაკუთვნებენ.
ბერლინში სწავლისა და შტუტგარტში თეოდორ ფიშერის კანტორაში პრაქტიკის შემდეგ, ტაუტი საკუთარ ოფისს ხსნის ბერლინში 1910 წელს. უფრო ასაკოვანი არქიტექტორი ჰერმან მუთესიუსის რჩევით ის ინგლისს ეწვია მიმდინარეობა ქალაქი-ბაღნარის გასაცნობად. ამ ვიზიტმა მასზე ხანგრძლივი შთაბეჭდილება დატოვა. მათესიუსმა მას ასევე გააცნო დოიჩერ ვერკბუნდის რამდენიმე მნიშვნელოვანი ფიგურაც, მათ შორის ვალტერ გროპიუსი. თუმცა ტაუტი მსოფლმხედველობით სოციალისტი იყო და პირველ მსოფლიო ომამდე ეს მის წინსვლას ხელს უშლიდა.
ტაუტმა პირველი ორი საცხოვრებელი პროექტი მაგდებურგში შეასრულა 1912–1915 წლებში, ქალაქი-ბაღნარის მიმდინარეობის ჰუმანური ფუნქციონალიზმისა და ურბანული დიზაინის გადაწყვეტის პირდაპირი ზეგავლენით. 1921–1923 წლებში ის მაგდებურგის ქალაქის არქიტექტორი იყო.
კატეგორია:გერმანელი არქიტექტორები კატეგორია:გერმანელი ურბანისტები კატეგორია:არქიტექტურის თეორეტიკოსები კატეგორია:ექსპრესიონისტი არქიტექტორები კატეგორია:დაბადებული 4 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1880 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1938
დმანისისა და აგარაკ-ტაშირის ეპარქია
დმანისისა და აგარაკ-ტაშირის ეპარქია — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის სამღვდელმთავრო აღმოსავლეთ საქართველოში. ეპარქია ქვემო ქართლის ტერიტორიაზე, ე.წ. „ქვენა სოფელში“, მდინარეების მაშავერასა და ხრამის აუზში მდებარეობს.
გეოგრაფიული მდებარეობა
მოიცავს ქართლის განაპირა ქალაქ დმანისს და მის მუნიციპალიტეტს. დმანისის სამღვდელმთავრო სამწყსოს აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ბოლნისის და მანგლისისა და თეთრიწყაროს ეპარქიები, დასავლეთიდან — ახალქალაქისა და კუმურდოს, ჩრდილოეთიდან — წალკის ეპარქია, სამხრეთი საზღვარი საქართველო-სომხეთის სახელმწიფო საზღვარს ემთხვევა.
ისტორია
ქვემო ქართლის ეს ტერიტორია უძველესი დროიდან ქრისტიანული კულტურის ძლიერი ცენტრი იყო და შედიოდა აგარაკ-წალკის ეპარქიაში. თავისი გეოგრაფიული მდებარეობის გამო დმანისი და მისი მიმდებარე ტერიტორია გარეშე მტრის შემოსევების შედეგად თანდათან განადგურდა. 1995 წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით აღდგა ბოლნისისა და დმანისის ეპარქიები, ხოლო აღნიშნული სახელწოდებით ეპარქია მხოლოდ 2003 წლის 18 აგვისტოს ურბნისის საკათედრო ტაძარში გამართულ საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდა სინოდის კრების განჩინებით აღდგა. განახლებული დმანისის ეპარქიის მმართველ მღვდელმთავრად წმიდა სინოდმა გამოირჩია მცხეთის სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძრის არქიმანდრიტი ზენონი (იარაჯული).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ეპარქიები
ბრიტანელი და ირლანდიელი ლომები
thumb|300px|ბრიტანელი და ირლანდიელი ლომები [[All Blacks-ის წინააღმდეგ]] ბრიტანელი და ირლანდიელი ლომები (2001 წლამდე ცნობილი, როგორც ბრიტანეთის კუნძულების მორაგბეთა ნაკრები გუნდი, მეტსახელით ბრიტანელი ლომები) — ინგლისის, შოტლანდიის, ირლანდიისა და უელსის ნაკრებების საუკეთესო მოთამაშეებისგან შემდგარი ერთი ძლიერი ნაკრები, რომელიც აერთიანებს ბრიტანეთის კუნძულების ქვეყნებს.
გუნდმა პირველი საერთაშორისო თამაში გამართა 1888 წლის 28 აპრილს ოტაგოს ნაკრების წინააღმდეგ და დაამარცხა იგი 8-3.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური
სიახლეები და რესურსები
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანელი და ირლანდიელი ლომები
სლაგელსე
XI საუკუნეში, სლაგელსეში ფუნქციონირებდა ზარაფხანა და ვაჭრობის მნიშვნელოვანი ცენტრი იყო. ტრელებორგის სიახლოვეს, აღმართულია XI საუკუნის ეკლესია და ვიკინგების ციხესიმაგრე.
რამდენიმე წლის განმავლობაში, სლაგელსეს გრამატიკის სკოლაში სწავლობდა ჰანს კრისტიან ანდერსენი, რომელიც ამ ქალაქს აღწერს როგორც „უსიამოვნოს“.
სქოლიო
კატეგორია:დანიის ქალაქები
ზურაბ პაპასქირი
ზურაბ პაპასქირი (დ. 15 სექტემბერი 1950, ზუგდიდი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ისტორიკოსი და საზოგადო მოღვაწე, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1991 თსუ), პროფესორი (1994, თსუ), სოხუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი (2019 წლიდან არჩეულია უვადოდ), ისტორიის მიმართულების ხელმძღვანელი; აფხაზეთის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსი (1997), ექვთიმე თაყაიშვილის სახელობის საქართველოს საისტორიო საზოგადოების აფხაზეთის ორგანიზაციის თავმჯდომარე.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1950 წელს ქ. ზუგდიდში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი (1972). 1972-1975 წლებში სწავლობდა მოსკოვის მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურაში — ფეოდალიზმის ხანის სსრ კავშირის ხალხთა ისტორიის სპეციალობით (სამეცნიერო ხელმძღვანელები: სსრ კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი ბორის რიბაკოვი, სსრ კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი ანატოლი ნოვოსელცევი); იქვე, 1978 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: „საქართველო და აღმოასავლეთი ევროპა XI-XII საუკუნეებში“; 1991 წელს კი ივანე ჯავახიშვილის სახ. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე: „შუა საუკუნეების საქართველოს საერთაშორისო მდგომარეობა X ს. 70-იანი – XI ს. 80-იანი წლები“. 1982 წელს ნაშრომთა ციკლისათვის „XI-XII სს. საქართველოს საერთაშორისო ურთიერთობების ისტორიიდან“ მიენიჭა საქართველოს კომკავშირის პრემია.
სამეცნიერო-პედაგოგიური მოღვაწეობა
1981-1989 წლებში იყო აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტი, საქართველო-აფხაზეთის ისტორიის კათედრის გამგის მოადგილე. ზურაბ პაპასქირის სახელს უკავშირდება აფხაზეთის სინამდვილეში საქართველოს ისტორიის სწავლების თვისობრივად ახალ საფეხურზე აყვანა. მან საქართველოს ისტორიის სალექციო კურსს გამოკვეთილი (ზოგჯერ კომუნისტურ-ტოტალიტარული კონიუნქტურისათვის სრულიად მიუღებელი) ეროვნულ-პატრიოტული დატვირთვა მისცა, რამაც იმთავითვე გამოიწვია სეპარატისტულად განწყობილ აფხაზ პროფესორ-მასწავლებელთა გაღიზიანება. განსაკუთრებით მწვავე ხასიათი თავდასხმებმა ზ. პაპასქირის წინააღმდეგ მიიღო 1982-1983 წლებში, როდესაც ოპონენტებმა ზემდგომი ორგანოების (თვით ქვეყნის უმაღლესი პოლიტიკური ორგანოს — სკკპ ცენტრალური კომიტეტის) წინაშე დააყენეს მისი სამსახურიდან დათხოვნისა და აფხაზეთიდან გასახლების საკითხი. ეს იყო რეაქცია ზ. პაპასქირის მონოგრაფიაზე: «У истоков грузино-русских политических взаймоотношений», რომელშიც მოცემული იყო აფხაზი ისტორიკოსისა და ეთნოლოგის შ. ინალ-იფას თვალსაზრისის საფუძვლიანი მეცნიერული კრიტიკა. აღნიშნულმა მონოგრაფიამ და 80-იან წლებში გამოქვეყნებულმა სტატიებმა ზ. პაპასქირს დამსახურებული ავტორიტეტი მოუპოვა სამეცნიერო წრეებში. ამის გამოხატულება იყო მისი არჩევა ექვთიმე თაყაიშვილის სახელობის საქართველოს საისტორიო საზოგადოების აფხაზეთის ორგანიზაციის თავმჯდომარის მოადგილედ უშუალოდ ორგანიზაციის მაშინდელი თავმჯდომარის, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტის, პროფესორ გიორგი ძიძარიას რეკომენდაციით. ზ. პაპასქირი იყო საქართველოს ისტორიკოსთა ყოველწლიური ბორჯომის ფორუმების უცვლელი მონაწილე.
1994-2006 წლებში ზ. პაპასქირი, პარალელურად, სამეცნიერო-კვლევით საქმიანობას ეწეოდა ივანე ჯავახიშვილის სახ. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქართული სახელმწიფო და სახალხო დიპლომატიის ისტორიის სამეცნიერო-კვლევით ცენტრში, იყო ცენტრის ხელმძღვანელის მოადგილე; არის ერთ-ერთი ძირითადი ავტორი და სარედაქციო კოლეგიის წევრი ცენტრის მიერ მოზადებული „ქართული დიპლომატიის ისტორიის ნარკვევების“ ორტომეულისა (თბ., 1998) და „ქართული დიპლომატიის ისტორიის“ პირველი საუნივერსიტეტო სახელმძღვანელოსი. მან აქტიური მონაწილეობა მიიღო აგრეთვე ცენტრის მიერ განხორციელებულ სხვა მნიშვნელოვან სამეცნიერო პროექტებში. კერძოდ, მის მიერ მომზადებული მასალები (დაახლ. 200-მდე დასახელების სტატია) შესულია ისეთ სოლიდურ ენციკლოპედიურ გამოცემებში, როგორიცაა: „ქართული დიპლომატიის ლექსიკონის“ ორტომეული (თბ., 1998, 1999), „ივანე ჯავახიშვილი. ენციკლოპედიური ლექსიკონი“ (თბ., 2002). მანვე, ცენტრის თანამშრომელ გოჩა საითიძესთან ერთად, შეადგინა პირველი სასწავლო პროგრამა სტუდენტებისათვის „ქართული დიპლომატიის ისტორიაში“ (თბ., 2001). ის მონაწილეობდა ამავე ცენტრის მიერ მომზადებული „ქართული დიპლომატიის ისტორიის“ ქრესტომათიის შექმნაშიც. პარალელურად, ზ. პაპასქირი თსუ საერთაშორისო სამართლის სპეციალობაზე კითხულობდა ლექციების კურსს „ქართული დიპლომატიის ისტორიაში“. ამავე პერიოდში ნაყოფიერ მუშაობას ეწეოდა აგრეთვე ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საქართველოს ისტორიის სადისერტაციო საბჭოში, როგორც სადისერტაციო საბჭოს წევრი, იყო 14 სადოქტორო და საკანდიდატო დისერტაციის ოფიციალური ოპონენტი.
სამეცნიერო მემკვიდრეობა
ზურაბ პაპასქირი არის 200-ზე მეტი სამეცნიერო პუბლიკაციის (მათ შორის 12 მონოგრაფიისა და წიგნის) ავტორი. მას განსაკუთრებული აღიარება მოუტანა მონოგრაფიებმა და წიგნებმა: «У истоков грузино-русских политических взаимоотношений» (1982); „ერთიანი ქართული ფეოდალური სახელმწიფოს წარმოქმნა და საქართველოს საგარეო-პოლიტიკური მდგომარეობის ზოგიერთი საკითხი“ (1990); „აფხაზეთი საქართველოა“ (1998); „ნარკვევები თანამედროვე აფხაზეთის ისტორიული წარსულიდან“ (ნაკვ. I. 2004, ნაკვ. II. 2007); „და აღმოცისკრდა საქართველო ნიკოფსიიდან დარუბანდამდე“ (2009); «Абхазия. История без фальсификации» (2010); «Моя Абхазия. Воспоминания и размышления» (2012); „საქართველო. ისტორიული წარსული და თანამედროვეობა“ (2016).
საზოგადოებრივი მოღვაწეობა
ზ. პაპასქირი აფხაზეთში ქართული ეროვნული მოძრაობის ერთ-ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენელია. 1977 წლიდან ის ჩართულია აქტიურ იდეოლოგიურ-ისტორიოგრაფიულ „ომში“ და ამხელს აფხაზური სეპარატიზმის იდეოლოგების ძირგამომთხრელ საქმიანობას. მისი პუბლიკაციები ამ მიმართულებით შეჯამდა 1998 წელს გამოცემულ წიგნში „აფხაზეთი საქართველოა“, რომლისთვისაც მას მიენიჭა გიორგი შარვაშიძის სახელმწიფო პრემია. 1988 წლიდან ზ. პაპასქირი აფხაზეთში არაერთი ქართული საქმის მოთავე და აქტიური მონაწილეა. მისი უშუალო ინიციატივით 1989 წლის გაზაფხულზე დაფუძნდა სრულიად საქართველოს რუსთაველის საზოგადოების აფხაზეთის რეგიონალური ორგანიზაცია, რომლის თავმჯდომარის მოადგილედაც ის აირჩიეს. განსაკუთრებით აქტიურად ჩაერთო ის საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ პროცესებში 1992 წლის გაზაფხულიდან, როდესაც უკიდურესად გამწვავდა სიტუაცია ავტონომიურ რესპუბლიკაში. მისი აქტიური მონაწილეობით დაფუძნდა აფხაზეთში ქართველობის გამაერთიანებელი საზოგადოებრივი ორგანო (ერთგვარი „საზოგადოებრივი პარლამენტი“) – „ეროვნული ერთიანობის საბჭოს“. მისი უშუალო მონაწილეობით მომზადდა „ეროვნული ერთიანობის საბჭოს“ არაერთი ოფიციალური დოკუმენტი. აფხაზეთიდან გამოსვლის შემდეგ ზ. პაპასქირმა გააგრძელა აქტიური საზოგადოებრივი მოღვაწეობა. ის იყო 1996 წელს შექმნილი სახალხო მოძრაობის – „აფხაზეთიდან დევნილთა კავშირის“ ერთ-ერთი მოთავე; არის ავტორი და რედაქტორი „დევნილთა კავშირის“ სახელით გამოქვეყნებული განცხადებებისა და მიმართვების, სხვა ოფიციალური დოკუმენტებისა, რომლებშიც მოცემულია აფხაზეთში დატრიალებული ტრაგედიის გამოწვლილვითი ანალიზი, საქართველოს ხელისუფლების მიერ გატარებული ღონისძიებების შეფასებები, დასახულია კონფლიქტის დარეგულირების გზები.
აფხაზეთის ომი 1992-1993
აფხაზეთის კონფლიქტის პერიოდში ზ. პაპასქირმა როგორც საქართველოს რესპუბლიკის თავდაცვის სამინისტროს მე-2 საარმიო კორპუსის აღმზრდელობითი სამსახურის უფროსმა ოფიცერმა თავისი წვლილი შეიტანა ქართულ ჯარში ეროვნულ-პატრიოტული სულისკვეთების ამაღლების საქმეში. ზ. პაპასქირს ერთი წუთითაც არ დაუტოვებია სოხუმი. 1993 წ. 7 ოქტომბერს ის დააკავა აფხაზეთის უშიშროების სამსახურმა და 100 დღე გაატარა შინაგან საქმეთა სამინისტროს იზოლატორში. მას ბრალდებოდა ერთა შორის შუღლის გაღვივება და ომის პროპაგანდა. პატიმრობიდან მეცნიერის დახსნა მოხერხდა საქართველოსა და რუსეთის სამეცნიერო წრეების თანადგომის შედეგად.
ოჯახი
ზურაპ პაპასქირს ჰყავს მეუღლე, ორი შვილი და ორი შვილიშვილი. მისი ვაჟი – თეიმურაზ პაპასქირი, ისტორიის დოქტორი, არის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰუმანიტარული ფაკულტეტის პროფესორი, ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე, ამავე ფაკულტეტის მსოფლიო ისტორიის სასწავლო-სამეცნიერო ინსტიტუტისა და ახალი და უახლესი ისტორიის კათედრის ხელმძღვანელი; საქართველოს პრეზიდენტის სტიპენდიანტი (2000-2003 წწ.), მოპოვებული აქვს (2009 წ.) ახალგაზრდა მეცნიერთათვის საქართველოს პრეზიდენტის სამეცნიერო გრანტი. 2005-2006 წლებში – ნიუ იორკის ღია საზოგადოების ინსტიტუტის ახალგაზრდა ლექტორთა პროგრამის ფარგლებში, ორი სემესტრის განმავლობაში მოწვეული პროფესორის სტატუსით კითხულობდა ლექციებს ამერიკის შეერთებულ შტატებში, უისკონსინის უნივერსიტეტის-ოკლერი ისტორიის განყოფილებაზე.
რჩეული პუბლიკაციები
მონოგრაფიები და წიგნები, სტატიები:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი საზოგადო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:დაბადებული 15 სექტემბერი
ლუბოვ სობოლი
ლუბოვ სობოლი (Любовь Соболь; დაბადებისას: ლუბოვ ფედენევა; დ. 13 სექტემბერი, 1987, მოსკოვის ოლქი) — რუსი საზოგადო მოღვაწე, უფლებადამცველი, ალექსეი ნავალნის მიერ შექმნილი „კორუფციასთან ბრძოლის ფონდის“ იურისტი.
განათლება და ადრეული კარიერა
სკოლის დამთავრების შემდეგ ლუბოვმა ჩააბარა მოსკოვის სამართალმცოდნეობის ინსტიტუტში. სტუდენტური ცხოვრების პარალელურად იგი მუშაობდა სასამართლო სხდომის მდივნად და მოსამართლის თანაშემწედ. 2006 წ. მან მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე ჩააბარა, რომელიც წარჩინებით დაამთავრა.
2011 წელს სობოლი შეუერთდა ალექსეი ნავალნის მიერ ჩამოყალიბებულ ფონდს, რომელიც იძიებდა ჩინოსნების მიერ კორუფციის და საბიუჯეტო სახსრების არამიზნობრივი გამოყენების ფაქტებს. ფონდში ის პირველი იურისტი და, ამასთან, პირველი თანამშრომელი ქალი გახდა.
2012 წ.სობოლი სხვა აქტივისტებთან ერთად ახორციელებდა რუსეთის სხვადასხვა ქალაქებში მიმდინარე მასობრივი საპროტესტო აქციების დროს დაკავებულთა და დაპატიმრებულთა იურიდიულ მხარდაჭერას. ანტიკორუფციულ ფონდში მის მიერ მაღალი თანამდებობის პირთა მამხილებელ საქმიანობას მოჰყვა თავდასხმა მის მეუღლეზე, რომლის გადარჩენა სასწრაფო დახმარების მანქანის მეშვეობით მოხერხდა.
დევნა და შევიწროება
აქტიური სამოქალაქო საქმიანობის გამო სობოლი არაერთხელ დააკავეს. მხოლოდ 2019 წელს სასამართლოს მიერ მის წინააღმდეგ გამოტანილი ჯარიმების ოდენობამ 16 ათასი ევროს ექვივალენტს მიაღწია. ამავდროულად, ხელისუფლების მხარდამჭერმა მედია-საშუალებებმა დისკრედიტაციის კამპანია გააჩაღეს სობოლის წინააღმდეგ.
2019 წელს ლუბოვ სობოლმა განაცხადი შეიტანა მოსკოვის საქალაქო საბჭოს არჩევნებში მონაწილეობის თაობაზე, მაგრამ საარჩევნო კომისიამ მხარდაჭერთა სიაში აღმოჩენილი ნაკლოვანებების მოტივით უარი უთხრა მას კანდიდატად რეგისტრაციაზე. პასუხად სობოლმა შიმშილობა გამოაცხადა და მომხრეებს პროტესტისკენ მოუწოდა. არასანქციონირებული აქციის ორგანიზებისთვის კი იგი პოლიციამ დააკავა.
იმავე წლის ოქტომბერში ტელერადიოკორპორაცია ბი-ბი-სიმ ის პლანეტის 100 ყველაზე გავლენიან ქალთა შორის გამოაცხადა.
სობოლმა განაცხადა სახელმწიფო დუმის არჩევნებში მონაწილეობის სურვილის შესახებ, რომლის განხორციელება შესაძლოა შეაფერხოს მის წინააღმდეგ აღძრულმა საქმეებმა. 2021 წლის იანვარში სანიტარულ-ეპიდემიოლოგიური შეზღუდვების დარღვევის ბრალდებით სასამართლომ სობოლს წინასწარი ორთვიანი შინაპატიმრობა მიუსაჯა, რაც გულისხმობს არა მხოლოდ სახლიდან მის გაუსვლელობას, არამედ ტელეფონით თუ ინტერნეტით სარგებლობის აკრძალვასაც. ეს სასჯელი მან მიიღო სხვა თანამებრძოლებთან ერთად ნავალნის დაკავების შემდეგ საპროტესტო აქციაზე გასვლის მოწოდების გამო. ამ საქმეზე დასჯილი ოპოზიციის ათივე წარმომადგენელი უფლებადამცველმა ორგანიზაცია "მემორიალმა" პოლიტიკურ პატიმრად სცნო. 3 აგვისტოს ლუბოვ სობოლს კოვიდ-რეგულაციების დარღვევის ბრალდებით 18 თვის ვადით პირობითი პატიმრობა მიესაჯა. 8 აგვისტოს მან ქვეყანა დატოვა, ხოლო 21 ოქტომბერს შსს-მ ის ძებნილთა სიაში შეიყვანა.
სობოლი და საქართველო
2021 წლის ოქტომბერში სობოლმა ტელეარხ "დოჟდთან" ინტერვიუში განაცხადა, რომ რუსეთიდან წასვლის შემდეგ მას საქართველოში შესვლაზე უარი უთხრეს. მისი ვარაუდით, საქართველოს ხელისუფლების ეს გადაწყვეტილება განპირობებული იყო რუსეთის მიმართ არგაღიზიანების სურვილით.
ოჯახური მდგომარეობა
სობოლი ორგზის განქორწინებულია, მეორე ქორწინებიდან ჰყავს ერთი ქალიშვილი.
რესურსები ინტერნეტში
გვერდი ტვიტერზე
გვერდი იუთუბზე
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები
კუბის რევოლუცია
კუბის რევოლუცია — შეიარაღებული ბრძოლა კუბაში ფულხენსიო ბატისტას ხელისუფლების დასამხობად, რომელიც დაიწყო 1953 წლის 26 ივლისს და 1959 წლის 1 იანვარს აჯანყებულთა გამარჯვებით დამთავრდა.
ისტორია
1952 წლის 10 მარტს სახელმწიფო გადატრიალების შედეგად კუბის სათავეში მოვიდა ფულხენსიო ბატისტა, რომელმაც ქვეყანაში დაამყარა სამხედრო-პოლიციური დიქტატურა. გადატრიალებამ უკმაყოფილება გამოიწვია პროგრესულად განწყობილ ახალგაზრდებში, რომლის ყველაზე რადიკალურ ჯგუფს ხელმძღვანელობდა ახალგაზრდა ადვოკატი და დამწყები პოლიტიკური მოღვაწე ფიდელ კასტრო.
1953 წლის 26 ივლისს 165 პარტიზანისგან შემდგარმა ჯგუფმა, ფართო მასებზე დაყრდნობით ფიდელ კასტროს მეთაურობით სანტიაგო-დე-კუბაში თავს დაესხა მონკადას ყაზარმას. ორსათიანი ბრძოლის შემდეგ რევოლუციონერები დამარცხდნენ, ამბოხებულთა უმრავლესობა მოკლული იქნა, ხოლო დანარჩენები დააპატიმრეს.
1953 წლის 21 სექტემბერს გაიმართა სასამართლო, პროცესზე ფიდელ კასტრომ უარი თქვა ადვოკატზე და თავს თვითონ იცავდა, მან ამ პროცესზე წაროთქვა თავისი ცნობილი სიტყვები „მე ისტორია გამამართლებს”. მიუხედავად იმისა, რომ ყველა განსასჯელს მიესაჯა ხანგრძლივი პატიმრობა (ფიდელ კასტრო მიესაჯა 15 წელი), საზოგადოების მხრიდან ზეწოლის გამო ბატისტა იძულებული გახდა ამბოხებულები შეეწყალებინა.
ძმები კასტროები ემიგრირდნენ მექსიკაში, სადაც მათ დაიწყეს მომავალი რევოლუციური მოძრაობის „26 ივლისის მოძრაობის” (М-26) შექმნა. იმ დროისთვის მექსიკა ლათინური ამერიკის რევოლუციონერთა ტრადიციული დასაყრდენი იყო, სწორედ აქ შეხვდა ფიდელ კასტრო ჩე გევარას, რომელიც „М-26” რიგებში შევიდა.
კუბაში ექსპედიციის დაწყებამდე ცოტა ხნით ადრე, „М-26-ს” ორი აქტივისტი (პედრო მირეტი და ენიო ლეივა) მექსიკის პოლიციამ დააკავა საკუთარ სახლში მეხიკოში, სადც მათ უპოვეს 4 შაშხანა ოპტიკური სამიზნეებით, 3 ნახევრად ავტოატური შაშხანა "ტომპსონი", 17 პისტოლეტი და სხვა იარარები.
საბრძოლო მოქმედებები
მარცხნივ|thumb|220px|[[რაულ კასტრო (მარცხნივ) და ჩე გევარა (მარჯვნივ) ორიენტეს პროვინციაში]] 1956 წლის 2 დეკემბერს ორიენტეს პროვინციაში ლოს-კოლორადოს რაიონში იახტა „გრანმადან” გადასხდა 82 ამბოხებული. სამი დღის შემდეგ ანეგრია-დელ-პიოს რაიონში სახელისუფლებო ჯარებმა აღმოაჩინეს ამბოხებულების ჯგუფი, რომლებიც სასწაულით გადაურჩნენ სრულ განადგურებას. მათგან მხოლოდ 20 - 22 ამბოხებული გადარჩა. შტორმის გამო დესანტის გადმოსხმა ორი დღით შეფერხდა, ამიტომ 1956 წლის 30 ნოემბერს აჯანყება სანტიაგო-დე-კუბაში ფრანკ პაისას მეთაურობით სახელისუფლებო ძალებმა სწრაფად ჩაახშვეს.
პატარა ჯგუფებად დაყოფილმა ამბოხებულებმა ბრძოლით მოიპოვეს სიერა-მაესტრას მთის მასივი და იქ გამაგრდნენ.
სოფლებში ჩატარებული საბრძოლო მოქმედებების გარდა „М-26-მა” სტუდენტური საზოგადოებისა და შეიარაღებული ძალების დახმარებით ჩაატარა რამდენიმე ოპერაცია ქალაქებში, რომლებსაც მნიშვნელოვანი გავლენა არ მოუხდენიათ საბრძოლო მოქმედებების მიმდინარეობაზე.
სოფლებში ამბოხება უფრო წარმატებულად მიმდინარეობდა, ამბოხებულთმა მთელი რიგი დარტყმები მიაყენეს სამთავრობო ძალებს:
1957 წლის 12 ივლისს ფიდელ კასტრომ გაახმოვანა „მანიფესტი აგრარული რეფორმის საფუძვლების შესახებ” ,რის შემდეგაც გლეხების მიერ მეამბოხეების მხარდაჭერა მნიშვნელოვნად გაძლიერდა.
1958 წლის დასაწყისში 50 ამბოხებულისგან შემდგარი კოლონა რაულ კასტროს მეთაურობით გდავიდა სიერა-კრისტალის მთის მასივში, სადაც გაიხსნა „აღმოსავლეთის მეორე ფრონტი”.
30 მარტს ამბოხებულებმა შეუტიეს და აიღეს „მოას” აეროდრომი, იმავე დღეს აეროდრომზე დაეშვა ამბოხებულთა საჰაერო ძალების პირველი თვითმფრინავი - C-46, რომელმაც ამბოხებულებს მიაწოდა იარაღი.
1958 წლის 24 მაისს სახელისუფლებო ჯარებს ომის მსვლელობის გრდატეხის მცდელობა ჰქონდათ, მათ დაიწყეს „გენერალური შეტევა” სიერა-მაესტრაზე (Operation Verano), რომელშიც მონაწილეობდა 12 ქვეითი ბატალიონი, ერთი საარტილერიო და ერთი სატანკო ბატალიონი (14 ათასი სამხედრო).
1958 წლის 11 - 21 ივლისს გაიმართა ერთ-ერთი უმსხვილესი და ყველაზე სასტიკი ბრძოლები – ლა-პლატასთან რომელშიც ამბოხებულებმა ალყა შემოარტყეს და იარაღის დაყრა აიძულეს ქვეითთა ბატალიონს მაიორ კებედოს ხელმძღვანელობით (შედეგად ოფიცრები გადავიდნენ ამბოხებულთა მხარეს).
1958 წლის 28 - 30 ივლისს სანტო-დომინგოსთან სამდღიან ბრძოლაში ამბოხებულებმა გაანადგურეს სახელისუფლებო ჯარების დიდი დაჯგუფება, ორმა ბატალიონმა მიიღო მნიშვნელოვანი დანაკარგი – 1000-მდე მოკლული და 400-ზე მეტი ტყვე, ხოლო ამბოხებულებმა ომის დაწყების დღიდან ყველაზე დიდი ნადავლი ჩაიგდეს ხელში: ორი მსუბუქი ტანკი, 10 ნაღმმტყორცნი, ორი ბაზუკა (მსუბუქი ტანკსაწინააღმდეგო ქვემეხი), 30-ზე მეტი ტყვიამფრქვევი, 142 ნახევრად ავტომატური შაშხანა "გარანდი", 200-ზე მეტი შაშხანის მჭიდი, 100 ათასი ვაზნა, ორი რადიო გადამცემი, 14 უმტ -რადიოსადგური "PRC-10".
1958 წლის ზაფხულიდან სტრატეგიული ინიციატივა გადავიდა ამბოხებულთა მხრეს. აგვისტოს ბოლოს ამბოხებულთა ორი კოლონა (დაახლოებით 200 მებრძოლი) ჩე გევარას და კამილო სიენფუეგოს მეთაურობით ჩამოვიდნენ მთიდან, ბრძოლით გადაკვეთეს კამაგუეის პროვინცია და მიადგნენ სანტა-კლარას პროვინციას.
ყველა ფრონტზე ამბოხებულთა ახალი შეტევა დაიწყო 1958 წლის ოქტომბრის მეორე ნახვარში, მათ კონტროლის ქვეშ მოექცა ორინეტეს და სანტა-კლარას პროვინციები. 1958 წლის ნოემბრის ბოლოს გადამწყვეტი ბრძოლები გაიმართა დასავლეთით.
1958 წლის 16 დეკემბერს ამბოხებულებმა ალყა შემოარტყეს ქალაქ ფომენტოს და ორდღიანი ბრძოლის შემდეგ სახელისუფლებო გარნიზონმა შეწყვიტა წინააღმდეგობის გაწევა. ამბოხებულებმა ტყვედ აიყვანეს 142 ჯარისკაცი და ხელში ჩაიგდეს დიდი რაოდენობით შეიარაღება და სამხედრო ტექნიკა.
1958 წლის 21 დეკემბერს ამბოხებულებმა შეუტიეს და სასტიკი ბრძოლების შემდეგ დაიკავეს ქალაქი კაბაიგუანი.
1958 წლის 22 დეკემბერს დაიწყო ბრძოლა ქალაქ პლასეტასისათვის.
1958 წლის 25 დეკემბერს ამბოხებულებმა ბრძოლებით დაიკავესქალაქი რემედიოსი და კაიბარიენი.
1958 წლის 27 დეკემბერს ამბოხებულთა არმიამ ჩე გევარას მეთაურობით ქალაქ სანტა-კლარაზე შეტევა დაიწყეს. სანტა-კლარასთვის ბრძოლა გაგრძელდა 1959 წლის 1 იანვრამდე.
1958 წლის 31 დეკემბერს კუბის შეიარაღებული ძალების მეთაურმა გენერალ ფრანსისკო ტაბერნილიამ შეატყობინა ბატისტას, რომ ჯარმა დაკარგა ყველა შესაძლებლობა და არ შეუძლია შეაჩეროს ამბოხებულთა შესვლა ჰავანაში. . იმავე დღეს ბატისტამ 124 სხვა თანმხლებ პირთან ერთად დატოვა კუნძული, მათ მიერ დატოვებულმა ადმინისტრაციამ პრაქტიკულად შეწყვიტა არსებობა.
1959 წლის 2 იანვარს ამბოხებულთა რაზმები შევიდნენ ჰავანაში, ხოლო 6 იანვარს ფიდელ კასტრო დედაქალაქში ტრიუმფით შევიდა.
რევოლუციური ცვლილებები
სულ რეფორმების შედეგად 979 ამერიკული კომპანიის და კორპორაციის დანაკარგები შეადგენდა დაახლოებით ერთ მილიარდ დოლარს, 2 მილიონამდე ჰექტარ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწას, სამი ნავთობ გადამამუშავებელი საწარმოს და 36 შაქრის ქარხანას, დიდი რაოდენობით კომერციული და სამრეწველო ობიექტებს და სხვა უძრავი ქონებას.
რევოლუციის მნიშვნელოვანი ფიგურები
150 px|right|thumb|[[რუსეთის საფოსტო მარკა, 2009 წელი]]
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ისტორია კატეგორია:კუბის რევოლუცია
ორქოზი
ორქოზი — მითრიდატე VI ევპატორის მომხრე კოლხეთის მეფე. პუბლიუს ანიუს ფლორუსის ცნობით, კოლხეთის სამეფოში შეჭრილ რომაელებს არ დაემორჩილა და კავკასიის მთებს შეაფარა თავი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოლხეთი
თენგიზ ურუშაძე
თენგიზ თედორეს ძე ურუშაძე (დ. 14 იანვარი, 1940 — გ. 12 ნოემბერი, 2021) — ქართველი ნიადაგმცოდნე. ბიოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1980), პროფესორი (1983). საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1988), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (2013). მსოფლიო ნიადაგმცოდნეობის საერთაშორისო საზოგადოების წევრი (2018).
ბიოგრაფია
თენგიზ ურუშაძემ დაამთავრა საქართველოს სასოფლო ინსტიტუტის სატყეო მეურნეობის ფაკულტეტი 1963 წელს, უცხო ენების ინსტიტუტის ინგლისური ენის ფაკულტეტი 1980 წელს.
2004–06 წლებში ნიადაგმცოდნეობისა და ნიადაგების გეოგრაფიის კათედრის გამგე, 2006–07 წლებში კონტრაქტორი; 2006 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნიადაგმცოდნეობის და ნიადაგების გეოგრაფიის ლაბორატორიის გამგე; 1992 წლიდან პრეზიდენტის მრჩეველი ეკოლოგიის საკითხებში. კითხულობდა ლექციებს დრეზდენის ტექნიკურ, ბუნებრივი რესურსების და სიცოცხლის შემსწავლელ მეცნიერებათა და ბრატისლავის კომენსკის უნივერსიტეტებში.
თენგიზ ურუშაძემ საკანდიდატო დისერტაციის დაიცვა 1967 წელს თემაზე: „საქართველოს ტყის ყომრალი ნიადაგების ძირითადი ქვეტიპების გენეტიკური დახასიათება“, ხოლო სადოქტორო დისერტაცია 1980 წელს თემაზე: „საქართველოს მთა-ტყის ნიადაგები“.
450-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, 50-მდე მონოგრაფიისა და სახელმძღვანელოს ავტორია. 10-მდე სახელმძღვანელო გამოქვეყნებულია აშშ-ში, გერმანიასა და რუსეთში.
მოამზადა 23 მეცნიერებათა კანდიდატი და 6 მეცნიერებათა დოქტორი. იყო საერთაშორისო ჟურნალების სარედაქციო კოლეგიის წევრი (ინდოეთი, გერმანია, ჩილე, სომხეთი, აზერბაიჯანი). საერთაშორისო ჟურნალის „აგრარულ მეცნიერებათა მაცნეს“ დამფუძნებელი (2003).
რიო-დე-ჟანეიროში ნიადაგმცოდნეობის 21-ე მსოფლიო კონგრესზე თენგიზ ურუშაძე მსოფლიო ნიადაგმცოდნეობის საერთაშორისო საზოგადოების პირველ ქართველ საპატიო წევრად აირჩიეს. ეს მისია 1924 წლიდან დღემდე წილად ხვდა სულ 92 ცნობილ მეცნიერს.
თენგიზ ურუშაძე დაჯილდოებულია საქართველოს კომკავშირის პრემიით (1974), ღირსების ორდენითა (1999) და საქართველოს სახელმწიფო პრემიით (2002).
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ნიადაგთმცოდნეები კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტები კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები
Polyrhachis rugifrons
Polyrhachis rugifrons — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ამღა (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ამღა შეიძლება აღნიშნავდეს:
რობერტ ვილჰელმ ბუნზენი
რობერტ ვილჰელმ ბუნზენი (Robert Wilhelm Bunsen; დ. 31 მარტი, 1811 — გ. 16 აგვისტო, 1899, ჰაიდელბერგი) — გერმანელი ქიმიკოსი, პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის უცხოელი წევრ-კორესპოდენტი (1862).
ბიოგრაფია
1841 წელს გამოიგონა ნახშირ-თუთიის გალვანური ელემენტი. 1852 წელს ამ ელემენტისაგან დამზადებული ბატარეის საშუალებით მიიღო ლითონური მაგნიუმი, ხოლო 1854-1855 წლებში შესაბამისი ქლორიდების ნადნობების ელექტროლიზით — ლითიუმი, კალციუმი, სტრონციუმი და ბარიუმი. 1854 წელს გერმანელ ფიზიკოს გ. რ. კირხჰოფთან ერთად ბუნზენმა დაიწყო სხვადასხვა მარილის ორთქლით შეფერილი ალის სპექტრის შესწავლა. 1859 წელს ამ კვლევის შედეგად საფუძველი ჩაეყარა სპექტრულ ანალიზს, რომელმაც ფართო გამოყენება პოვა ქიმიაში, ფიზიკასა და ასტრონომიაში. 1860 წელს სპექტრული ანალიზის მეშვეობით ბუნზენმა და კირხჰოფმა აღმოაჩინეს ცეზიუმი და 1861 წელს რუბიდიუმი. XIX საუკუნის 50-იანი წლების დამდეგს ბუნზენმა ინგლისელ ქიმიკოს ჰ. ე. როსკოსთან ერთად მუშაობდა ფოტოქიმიის საკითხებზე (ბუნზენ-როსკოს კანონი).
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი ქიმიკოსები
აყვარაში (ფოქვეშის თემი)
აყვარაში — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში (ფოქვეშის თემი), მდინარე ღალიძგის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 120 მ, ოჩამჩირიდან 13 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ფოქვეშის თემის სოფლები
ლიეტუვის პრეზიდენტი
thumb|200px|ლიეტუვის პრეზიდენტის სასახლე ლიეტუვის პრეზიდენტი – ლიეტუვის სახელმწიფოს მეთაური,  ირჩევს მოსახლეობა 5 წლით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიეტუვა კატეგორია:ევროპის ქვეყნების პრეზიდენტები *
ოსიპ მანდელშტამი
ოსიპ მანდელშტამი (Осип Эмильевич Мандельштам; დ. 1891 ― გ. 1938) ― ებრაული წარმოშობის რუსი პოეტი, პროზაიკოსი და მთარგმნელი. XX საუკუნის ერთ-ერთი გავლენიანი რუსი ხელოვანი. ქართველი „ცისფერყანწელების” მეგობარი, ნათარგმნი აქვს მათი ნაწარმოებები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:გარდაცვლილი 1938 კატეგორია:რუსი პოეტები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ადამიანები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი რუსეთში
მანუელ კამპუს სალისი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრაზილიის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 15 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1841 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1913
ფოლკ-მეტალი
ფოლკ-მეტალი — მძიმე მეტალის ქვეჟანრი, რომელიც ევროპაში 1990-იან წლებში ჩამყალიბდა. როგორც სახელწოდებიდანაც ჩანს ჟანრში შერწყმულია მძიმე მეტალი ტრადიციულ ხალხურ მუსიკასთან. ეს გულისხმობს ხალხური ინსტრუმენტების გამოყენებას ფართო სპექტრით და მცირე დოზით ტრადიციული მღერის სტილსაც. პირველად მსგავსი ცდას ჩატარება გადაწყვიტა ჯგუფმა Skyclad, რომელმაც ერთმანეთს შეუთავსა კელტური მუსიკა და თრეშ მეტალი. ამ სტილის პიონერებს მიაკუთვნებენ ასევე ჯგუფს Amorphis, რომელლის მუსიკაშიც ერთმანეთშია შერწყმული ფინური ეროვნული მუსიკა და დეზ/დუმი.
სქოლიო
კატეგორია:ფოლკ მეტალი კატეგორია:მძიმე მეტალის ჟანრები
ცხუმ-აფხაზეთის ეროვნული კომიტეტი
ცხუმ-აფხაზეთის ეროვნული კომიტეტი (ცაეკ) — ქართულ ეროვნულ ორგანიზაციათა გაერთიანება აფხაზეთში, რომელიც მნიშვნელოვან გავლენას ახდენდა პოლიტიკურ პროცესებზე 1990–1992 წლებში.
ისტორია
ცაეკ-ს რადიკალური პოზიცია ეკავა საზოგადოებრივი განვითარების მრავალ საკითხში. მისი ინიციატივით სოხუმში იმართებოდა სხვადასხვა ხასიათის ღონისძიებები და აქციები (ანტისაბჭოთა და ანტიიმპერიული გამოსვლები, მსვლელობები საბჭოთა არმიაში ქართველ ახალგაზრდათა მიერ სამსახურის გავლის შეწყვეტის მოთხოვნით და ა.შ.), რაც პოლიტიკურ ძალთა მაშინდელი განლაგების პირობებში არაადექვატურად აღიქმებოდა საზოგადოებაში, განსაკუთრებით მმართველ კომუნისტურ წრეებში. მაგალითად, 1990 წლის ივნისსში ქ.სოხუმის ხელმძღვანელობის კატეგორიული მოხოვნით ცაეკ-ის ლიდერთა (დავით ლაცუზბაია, მალხაზ პატარაია, აბესალომ მიქელაძე) მიმართ ავტონომიური რესპუბლიკის პროკურატურამ სისხლის სამართლის საქმე აღძრა ანტისაბჭოთა აგიტაციისა და პროპაგანდის კვალიფიკაციით, თუმცა სსრკ–ს დაშლამ ხელი შეუშალა მათ დაპატიმრებას.
საარჩევნო ბლოკ "მრგვალი მაგიდა – თავისუფალი საქართველოს" შექმნის შემდეგ ცაეკ-ი დატოვეს ამ ბლოკის წევრმა ორგანიზაციებმა. აფხაზ სეპარატისტთა ლიდერები კმაყოფილებით შეხვდნენ ქართული ეროვნული ძალების გახლეჩას.
აფხაზეთში ქართველთა დაპირიპირების მაგალითი გახდა 1992 წლის 7 იანვარს სოხუმში ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლების მომხრეთა ჯგუფის (დაახლოებით 150 კაცამდე) ცაეკ–ის შტაბ-ბინაზე  მოწყობილი თავდასხმა, სადაც იმყოფებოდნენ  კომიტეტის წევრები და მსჯელობდნენ აფხაზეთში ქართული დემოკრატიული ძალების შეთანხმებული მოქმედების ორგანიზების გზებზე. მიუხედავად იმისა, რომ ცაეკი–დან არავის მიუღია მონაწილეობა თბილისის ტრაგიკულ მოვლენებში, ეგზალტირებულმა ჯგუფმა შტაბი დაარბია და ზოგიერთ აქტივისტს ფიზიკური შეურაცხყოფა მიაყენა. გაანადგურეს აფხაზეთში ეროვნული მოძრაობის ამსახველი უამრავი დოკუმენტური მასალა, ხოლო კომიტეტის ერთ-ერთი ლიდერი – ბორის კაკუბავა დაატყვევეს და „მრგვალი მაგიდის“ ადგილობრივ შტაბში წაიყვანეს დასაკითხად. ეს ვანდალიზმი მისმა ორგანიზატორებმა დააფიქსირეს ვიდეო ფირზე, რომელიც შემდგომ აფხაზეთის ეროვნული ერთიანობის საბჭოს ხელმძღვანელობას ჩაუვარდა ხელში და ერთგვარი შურისძიების საგნად იქნა გამოყენებული, რაც აღნიშნული თავდასხმის ზოგიერთი მონაწილის უკანონო დაპატიმრებასა და მათზე ფსიქოლოგიურ ზეწოლაში გამოიხატა.
ცაეკ–მა არსებობა შეწყვიტა 1992 წლის 9 მაისს, როდესაც იქ გაერთიანებული ორგანიზაციები შევიდნენ აფხაზეთის ეროვნული ერთიანობის საბჭოს შემადგენლობაში, რომელიც ჩამოყალიბდა სოხუმში როგორც სეპარატისტული ხელისუფლების ქართული ალტერნატივა.
პოლიტიკური ორგანიზაციები
სქოლიო
კატეგორია: აფხაზეთი კატეგორია: აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა კატეგორია: აფხაზეთის პოლიტიკური პარტიები
ამქარი
ამქარი (სპარს. همکار ჰამქარ — თანამოსაქმე) — ერთი ან მონათესავე ხელობის ოსტატთა გაერთიანება შუასაუკუნის ქალაქებში. ამიერკავკასიაში ამქრის შესატყვისი ტერმინი XVII-XVIII საუკუნეებში იყო ასნაფი, ესნაფი. უფრო ადრე ხელოსანთა გაერთიანებას საქართველოში თაბუნი ეწოდებოდა. სიტყვა ამქარი საქართველოში საყოველთაოდ გავრცელდა მხოლოდ XIX საუკუნეში. არსებობდა წესდება, სადაც აღნუსხული იყო ამქრის ფუნქციები, წევრთა უფლება-ვალდებულებანი, წარმოების პირობები, ხშირად წარმოების საშუალებებიც, სახელოსნოს, როგორც საწარმოს, ორგანიზაცია და სხვა.
ამქარს ჰყავდა უხუცესი (უსტაბაში), ჰქონდა სალარო, ალამი და სხვა.
თბილისში მოსახლეობის ამქრებად გაერთიანების საფუძველს მოსაქმეობა წარმოადგენდა და ამის მიხედვით ამქარში ერთიანდებოდნენ არა მარტო ვაჭრები და ხელოსნები, არამედ ქალაქის სხვა მოსახლენიც. ამქრებს ქმნიდნენ მესანთლეები, ყასბები, ბაყლები, ბაზაზები, სირაჯები, მაზმანები, მეწვრილმანეები, ხუროები, მეპურეები, ზეინკლები, მჭედლები, ხარაზები და სხვა ხელობისა თუ ვაჭრობის წარმომადგენლები. ვაჭართა და ხელოსანთა ამქრები თავიანთი ორგანიზაციით თითქმის არ განირჩეოდნენ ერთმანეთისაგან.
ხელოსნებისა და ვაჭრების ამქრებად გაერთიანებაში გადამწყვეტი მნიშვნელობა არც რელიგიურ მომენტს ჰქონდა. გვიანფეოდალური ხანის თბილისის ხელოსანთა თუ ვაჭართა ამქარში შეიძლებოდა ყოფილიყო მართლმადიდებელი, სომეხ-გრიგორიანი, კათოლიკე და ზოგ შემთხვევაში მაჰმადიანიც კი. ამქრული ორგანიზაციისათვის არც ეროვნული კუთვნილება იყო გადამწყვეტი და არც ის, ამქრის წევრი თბილისელი მცხოვრები იყო თუ საქართველოს რომელიმე ქალაქიდან ან კიდევ უცხო ქვეყნიდან მოსული. ამქარში შესვლა ყველას თანაბრად შეეძლო.
ლიტერატურა
კატეგორია:სპარსული სიტყვები
ნიკორწმინდის ეპარქია
thumb|200px|[[ნიკორწმინდის ტაძარი|ნიკორწმინდის საკათედრო ტაძარი]] thumb|200px|ნიკორწმინდის ეპარქიის რუკა ნიკორწმინდის ეპარქია — საქართველოს ეკლესიის სამღვდელმთავრო დასავლეთ საქართველოში, მოიცავს ისტორიულ კუთხეს - რაჭას. სამღვდელმთავროს აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ნიქოზისა და ცხინვალის ეპარქია, დასავლეთიდან - ცაგერისა და ლენტეხის, სამხრეთიდან - ქუთაის-გაენათისა და ჭიათურისა და საჩხერის ეპარქიები, ჩრდილოეთი მიჯნა კავკასიონის ცენტრალურ ქედს მიჰყვება საქართველო-რუსეთის სახელმწიფო საზღვარზე.
ისტორია
ნიკორწმინდის ეპარქია იმერეთის რეფორმატორი მეფის ბაგრატ III (1510-1565) მეოხებით ჩამოყალიბდა. ბაგრატი სამეფოს გაერთიანებისათვის თავგასულ მთავრებთან ბრძოლაში მოკავშირედ ეკლესიას მიიჩნევდა და მუდამ მის მორალურ-მატერიალურ აღორძინებას ცდილობდა. მან საკუთრივ იმერეთის ტერიტორიაზე შექმნა და აღადგინა რამდენიმე საეპისკოპოსო. ამისათვის მეფემ ძველი ქუთაისის საეპისკოპოსო რამდენიმე სამწყსოდ დაჰყო და მის ბაზაზე დააარსა გელათის და შემდეგ ნიკორწმინდის საეპისკოპოსოები. ბაგრატს მანამდე არსებული, უკვე დაკნინებული, ნიკორწმინდის ტაძარი განუახლებია და მის ბაზაზე მონასტრის ნაცვლად საკათედრო, სამრევლო საყდარი დაუარსებია და პირველ ეპისკოპოსად მანოელი დაუდგენია.
ნიკორწმინდის ეპარქია საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის გაუქმებამდე (დას. საქართველოში 1821 წლამდე) არსებობდა. 1810 წელს კი იმერეთის სამეფოს გაუქმების შემდეგ შეიცვალა ადგილობრივი საეკლესიო წყობილება. მანამდე არსებულ ეპარქიათა რიცხვი 1819-1821 წლების ცნობილი იმერეთის აჯანყებისთვის ოთხამდე შემცირდა - ქუთაისის, გელათის, ხონის და ნიკორწმინდის - აჯანყების სასტიკად ჩახშობის შემდეგ 1821 წელს რუსეთის სინოდის 19 ნოემბრის ბრძანებით იმერეთი ერთ ეპარქიად გაერთიანდა. იმერეთში არსებული ეპარქიებიდან შეიქმნა მხოლოდ ერთი - იმერეთის ეპარქია, კათედრის ცენტრით ქუთაისში. ეპარქიის მმართველობა, იმპერატორის ნება-სურვილით, სოფრომს (წულუკიძეს), მანამდე ნიკორწმინდის ეპისკოპოსს მიანდვეს. სოფრომს რუსეთის სინოდმა არქიეპისკოპოსის წოდება მიანიჭა.
ავტოკეფალიის აღდგენის შემდეგ, 1917 წელს აღდგა ნიკორწმინდის ეპარქიაც. გასაგები მიზეზების გამო XX ს. 20-70 წწ. ეპარქია ფაქტობრივად მღვდელმთავრის გარეშე იყო, კათედრა შეთავსებული ჰქონდა ხან საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, ხან მეზობელ ეპარქიათა მღვდელმთავრებს.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ეპარქიები
Polyrhachis rupicapra
Polyrhachis rupicapra — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ისმაილია
ისმაილია (الإسماعيلية) — ქალაქი ეგვიპტეში. ისმაილიის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობის რაოდენობა 2005 წლის მიხედვით 374 459 ადამიანს შეადგენდა.
კოლხეთის აჯანყება
შესაძლოა აჯანყებამდე და მის პერიოდში მითრიდატესა და კოლხ დიდებულებს შორის რაღაც კავშირი არსებობდა. უფრო ადრე, მითრიდატე უმცროსი ერთი პერიოდი კოლხეთის სატრაპიც იყო თუმცა მცირე ხნით, რადგან მითრიდატე ევპატორი საკუთარი გარემოცვიდან სხვადასხვა ადამიანს აგზავნიდა კოლხეთის მმართველად, მათი რიცხვი მოკლე ხანში საკმაოდ დიდი იყო როგორც სტრაბონი აღნიშნავს. ევპატორმა შეიტყო ამ კავშირის შესახებ და ძვ.წ. 83 წელს ხუთი ათასი საუკეთესო მეომრისაგან შემდგარი მხედრობა გაგზავნა მითრიდატე უმცროსის წინააღმდეგ. კოლხეთში პონტოს მეფეს სამხედრო ექსპედიცია საკმაოდ ფართომასშტაბიანი გამოდგა. ეშერა და ვანი პონტოელებს ბრძოლით აუღიათ — ამაზე მეტყველებს არქეოლოგიური მასალა. აპიანე ალექსანდრიელი გვაუწყებს : საბოლოოდ აჯანყების შედეგებმა მცირე ხანს გასტანა და მითრიდატეს სიკვდილის შემდეგ კოლხეთი ისევ სატრაპია გახდა.''
ჰილერედი
ჰილერედი (Hillerød) — ქალაქი დანიაში, კუნძულ ზელანდიის ჩრდილოეთ ნაწილში, დედაქალაქის ოლქში. 2012 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 30 570 ადამიანს შეადგენს და ამ მაჩვენებლით ზელანდიის ამ ნაწილის მესამე უდიდესი ქალაქია კოპენჰაგენისა და ჰელსინგერის შემდეგ.
ჰილერედს მდიდარი სავაჭრო და კულტურული ცხოვრება გააჩნია. განსაკუთრებით ცნობილია ცენტრში აღმართული ფრედერიკსბორგის ციხესიმაგრით.
სქოლიო
კატეგორია:დანიის ქალაქები
ახალი ტალღა (კონკურსი)
მინი|200px|ახალი ტალღის კონკურსის ლოგო „ახალი ლატღა“ (New Wave, Новая Волна, Jaunais Vilnis) — პოპულარული სიმღერის შემსრულებელთა ყოველწლიური საერთაშორისო კონკურსი.
2002 წლიდან 2014-ის ჩათვლით ტარდებოდა ლატვიის ქალაქ იურმალაში. 2015 წელს ფესტივალის ჩატარების ადგილმა გადაინაცვლა სოჭში. 2020 წელს კი მისი გადატანა იგეგმებოდა ყაზანში. კონკურსის იდეა ეკუთვნის კომპოზიტორებს იგორ კრუტოისა და რაიმონდ პაულსს. რუსეთის ესტრადის პრიმადონა ალა პუგაჩოვა არის კონკურსის „მუზა“ და თავის პრიზს სჩუქნის ფავორიტ შემსრულებელს.
სხვადასხვა წლების განმავლობაში კონკურსის მონაწილეები იყვნენ დიმა ბილანი, ჯგუფი Smash!!, სოფიო ნიჟარაძე, სოფო ხალვაში, ტინა კაროლი, ნატალია გორდიენკო და სხვები.
სქოლიო
კატეგორია:მუსიკალური კონკურსები
ვიქტორია ასათიანი
1957 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1957–1960 წლებში იყო მეცნიერებათა აკადემიის ქირურგიისა და ჰემატოლოგიის ინსტიტუტის მეცნიერ–თანამშრომელი. 1960–1968 წლებში ონკოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის კიბოს ექსპერიმენტული ლაბორატორიის მეცნიერ–თანამშრომელი. 1968–1981 წლებში ამავე ინსტიტუტის ექსპერიმენტული ქიმიოთერაპიის ლაბორატორიის უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1981 წლიდან ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის სწავლული მდივანი. ავტორია 98 სამეცნიერო ნაშრომის, აქვს 4 საავტორო მოწმობა. ექიმი–ონკოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.
1961 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა: „ძვლის ტვინის ტრანსპლანტაციის გავლენა გადანერგილი სიმსივნეების ზრდაზე“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ამღა (მწვერვალი)
ამღა, ამუგო — მწვერვალი საქართველოში, დუშეთისა და ახმეტის მუნიციპალიტეტების საზღვარზე. მდებარეობს აწუნთის ქედზე. სიმაღლე 3840 მ. აგებულია ქვედაიურული თიხაფიქლებით. რელიეფში მყინვარული ფორმებია. კალთები შემოსილია ალპური და სუბალპური მდელოებით.
სქოლიო
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის მთები კატეგორია:კახეთის მხარის მთები კატეგორია:თუშეთ-ხევსურეთის კავკასიონის მთები
საბანა-კამაგუეის არქიპელაგი
საბანა-კამაგუეის არქიპელაგი (Archipiélago de Sabana-Camagüey) — კუნძულთა ჯგუფი ატლანტის ოკეანეში, კუბის ჩრდილოეთ სანაპიროს გასწვრივ. არქიპელაგი ვრცელდება მატანსასის, ვილია-კლარას, სანქტი-სპირიტუსის, სიეგო-დე-ავილისა და კამაგუეის პროვინციების ჩრდილოეთით. ისაზღვრება ატლანტის ოკეანის წყლებითა და ნიკოლასისა და ძველი ბაჰამის სრუტეებით.
კუნძულთა ჯგუფი ვრცელდება ჩრდილო-დასავლეთიდან (იკაკოსის ნახევარკუნძულიდან) სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ (ნუევიტასის ყურემდე) დაახლოებით 475 კმ-ზე. არქიპელაგის საერთო ფართობია 75,000 კმ². საბანა-კამაგუეის არქიპელაგი მოიცავს 2517 რიფსა და კუნძულს. დასავლეთ ნაწილს შეადგენს ხარდინეს-დელ-რეის არქიპელაგი, რომელიც აერთიანებს მცირე კუნძულებს: კაიო-კოკოს, კაიო-გილერმოს, კაიო-რომანოსა და სხვა.
მარჯნის რიფები და პლაჟები ხელს უწყობენ ტურიზმის განვითარებას.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის კუნძულები
პაკ ჯი სუნი
პაკ ჯი სუნი (박지성; ჰანჯა:朴智星) 一 ყოფილი პროფესიონალი სამხრეთ კორეელი ფეხბურთელი, რომელიც ნახევარმცველის პოზიციაზე თამაშობდა. დაბადებული სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულში, პაკი არის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული და შემოსავლიანი აზიელი მოთამაშე ისტორიაში, რომელმაც კარიერის მანძილზე 19 ტიტული მოიპოვა. ამასთანავე იგია პირველი აზიელი ფეხბურთელი, რომელმაც მოიგო უეფას ჩემპიონთა ლიგა და ითამაშა ჩემპიონთა ლიგის ფინალში, ასევე პირველი აზიელი, რომელმაც მოიგო ფიფას საკლუბო მსოფლიო ჩემპიონატი. პაკი უნივერსალური ნახევარმცველი იყო - მას შეეძლო ეთამაშა როგორც ფლანგებზე, ისე შემტევ ან უკან დაწეულ ნახევარმცველად. იგი გამოირჩეოდა განსაკუთრებული სავარჯიშო ეთიკითა და დისციპლინით, რაც ძირითადად გამოწვეული იყო მისი ბურთის გარეთ ვარჯიშითაც. საკუთარი ფიზიკური გამძლეობისა და შრომისუნარიანობის წყალობით გულშემატკივრებმა მას „სამფილტვიანი“ შეარქვეს.
პაკმა საფეხბურთო კარიერა მშობლიურ სამხრეთ კორეაში დაიწყო. თავდაპირველად ის მიონჯის უნივერსიტეტის გუნდში თამაშობდა სანამ იაპონიაში, Kyoto Purple Sanga-ში სათამაშოდ გადავიდოდა. მას შემდეგ, რაც პაკის გუნდის მენეჯერი, გუს ჰიდინკი, დაბრუნდა ნიდერლანდებში პე ეს ვე ეინდჰოვენის სამართავად, პაკი თან გაჰყვა მას ჰოლანდიაში და ამავე გუნდში გააგრძელა ასპარეზობა. 2004-2005 წლების უეფას ჩემპიონთა ლიგის ნახევარფინალამდე მიღწევის გამო მანჩესტერ იუნაიტედის მწვრთნელმა, სერ ალექს ფერგიუსონმა შენიშნა სუნის ტალანტი, რაც საბოლოოდ კონტაქტის გაფორმებაში გადაიზარდა - მანჩესტერმა პაკი 4 მილიონ ფუნტად შეიძინა. ამის შემდეგ, პაკმა მოიგო ოთხი პრემიერ ლიგის ტიტული, 2007-2008 წლების სეზონის უეფას ჩემპიონთა ლიგა და 2008 წლის ფიფას მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი. 2012 წელს ის ქუინს პარკ რეინჯერს უერთდება მას მერე, რაც მისი მანჩესტერის ძირითად შემადგენლობაში გამოჩენა შემცირდა. თუმცა, ქუინს პარკში ტრავმებით გამოწვეულმა სეზონის ჩაშლამ გამოიწვია ის, რომ პაკი კვლავ უერთდება ეიდნჰოვენს იჯარით 2013-2014 წლებში.
სამხრეთ კორეის ნაკრების შემადგენლობაში პაკმა 100 თამაში ჩაატარა და 13 გოლი გაიტანა. ის იყო იმ გუნდის წევრი, რომელმაც მეოთხე ადგილი დაიკავა 2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, აგრეთვე მონაწილეობა მიიღო 2006 წლისა და 2010 წლის მსოფლიო ჩემპიონატებში. მსოფლიო ჩემპიონატებზე იგი ოთხჯერ დასახელდა ნმატჩის გმირად, რითაც აგრეთვე მოწინავეა აზიელ ფეხბურთელებს შორის და ამ დროისთვის მიიჩნევა სამხრეთ კორეის ყველა დროის ყველაზე პროდუქტიულ ბომბარდირად მსოფლიო ჩემპიონატზე, ან ჯონ ჰუანთან და სონ ჰინ მინთან ერთად, რომელმაც გაიტანა ზედიზედ სამ ტურნირში.
ადრეული ცხოვრება
პაკი დაიბადა სეულში, თუმცა მისმა ოჯახმა მისი დაბადების ადგილი გააყალბა და დაარეგისტრირა ის, როგორც გოჰეუნგში დაბადებული, რომელიც მამამისის მშობლიური ქალაქია. ფეხბურთის თამაში მან სკოლაში ყოფნის მეოთხე წელს დაიწყო. ის დადიოდა ანიონგის საშუალო სკოლაში და სუვონის ტექნიკურ საშუალო სკოლას სკოლაში ყოფნისას პაკის ტალანტმა დიდი ყურადღება მიიპყრო და დასახელდა, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე პერსპექტიული ახალგზარდა სამხრეთ კორეაში. მან ყურადღება მიიპყრო მომხიდლავი დრიბლინგითა და ზუსტი პასებით, რამაც შესაძლებელი გახადა, პაკით წამყვანი კორეული კლუბები დაინტერესებულიყვნენ, თუმცა მომავალი ფეხბურთელის ფიზიკური მონაცემები დაიწუნეს, მისი ძლიერი სიგამხდრის გამო. მალე, მისმა მამამ ყასაბად დაიწყო მუშაობა, რათა შვილს ფიზიკურ მონაცემების გაუმჯობესებაში დახმარებოდა. მამა მას სხვადასხვა ტიპის ხორცით კვებავდა, მათ შორის ბაყაყით და ირმის სისხლითაც. საშუალო სკოლაში ყოფნისას პაკის დახმარებით მისმა სკოლამ კორეის ეროვნულ სპორტის ფესტივალში 1998 წელს გაიმარჯვა, თუმცა მის აყვანაზე რამდენიმე წამყვანმა კლუბმა თქვა უარი, გამომდინარე ცუდი ფიზიკური მონაცემებისა და არასაკმარისი სიმაღლისა.
მას შემდეგ, რაც პაკმა უნივერსიტეტში გადაინაცვლა, საფეხბურთო კლუბში თავისუფალი ადგილების არარსებობის გამო, გარკვეული ხნის განმავლობაში იგი ჩოგბურთის გუნდში ასპარეზობდა. მალევე ადგილი თავისუფლდება და პაკი ფეხბურთის გუნდს უერთდება, 1999 წლისთვის კი უნივერსიტეტის გუნდს ეძლევა შანსი, რომ ოლიმპიურ ნაკრებთან ერთად გაიაროს მომზადება. აქ ჩატარებული ბრწყინვალე პერფორმანსის წყალობით მან ეროვნული ნაკრების ყურადღება მიიპყრო, რის შემდეგაც მალევე ის უერთდება ოლიმპიურ ნაკრებს და, საბოლოოდ, მის ძირითად შემადგენლობასაც უერთდება. ცნობილია, რომ ნაკრებთან კოლაბორაციისას პაკი სულ რაღაც 18 წლის იყო და, წესით, არა მთავარ, არამედ 20 წლამდელთა ნაკრებში უნდა განთესილიყო, თუმცა არსებობს ვერსია, რომ ეროვნული ნაკრების მთავარმა მწვრთნელმა, ჰუ იუნგ-მუმ გოს თამაშით სანაძლეო მოიგო, რის გამოც პაკის ძირითად ნაკრებში დამატება მოუწია.
2000 წლის 5 აპრილს, აზიის თასის საკვალიფიკაციო მატჩში ლაოსთან, პაკმა თავისი სადებიუტო მატჩი გამართა სამხრეთ კორეის ნაკრების შემადგენლობაში.
პსვ ეინდჰოვენი
2002 წლის ბოლოს პაკ ჯი სუნი თანხმდება გუს ჰიდინკის შემოთავაზებას ჰოლანდიაში გადასვლასთან დაკავშირებით. გუსმა პსვ-ს მწვრთნელის თანამდებობა დაიკავა, ხოლო არიენ რობენის ლონდონის ჩელსიში გადასვლის შემდეგ პაკს მოედანზე სათამაშო დრო კიდევ უფრო გაეზარდა. შრომამ შედეგი გამოიღო და ის მალე სასტარტო 11-ეულშიც აღმოჩნდა,
პსვ-ში ყოფნისას მან მოიგო ერედივიზიის თასი 2003 წელს, ხოლო რადიკალური სენსაცია გამოიწვია მისმა შესანიშნავმა პერფორმანსმა, როდესაც ჩემპიონთა ლიგის ნახევარფინალში, მილანის წინააღმდეგ, მარცხენა ფეხით ულამაზესი გოპლი გაიტანა და ანგარიში გახსნა, თუმცა ეს არასაკმარისი აღმოჩნდა გუნდის გამარჯვებისთვის (საბოლოო ანგარიში 3-1, მილანის სასარგებლოდ).
მანჩესტერ იუნაიტედი
მინი|პაკი 2010 წელს, ფულჰამთან წინააღმდეგ გამართულ მატჩში. 2005 წლის ზაფხულში პაკი პსვ-დან მანჩესტერ იუნაიტედში გადადის ოთხი მილიონი ფუნტი სტერლინგის საფასურად. მან ხელი 4-წლიან კონტრაქტს მოაწერა. ამრიგად, იგი გახდა პირველი სამხრეთ კორეელი, რომელმაც მონაწილეობა მიიღო პრემიერ ლიგის თასის გათამაშებაში. ცნობილია, რომ ალექს ფერგიუსონი არაერთგზის აკვირდებოდა მოთამაშის საკლუბო მონაცემებს და, საბოლოოდ, 20-ჯერ დაკვირვების შემდეგ, მან ის საკუთარ კლუბში აიყვანა.
პაკის გადმოყვანით სერ ალექსმა გააძლიერა მანჩესტერის ნახევარდაცვა, იმის პარალელურადაც, რომ გაიზარდა კონკურენცია სასტარტო გუნდში შენარჩუნებისთვის, რამდენადაც ამისთვის, ერთი მხრივ, რაიან გიგზი, მეორე მხრივ - კრიშტიანუ რონალდუ იბრძოდნენ.
პაკ ჯი სუნმა მალევე გაიდგა ფეხი მანჩესტერ იუნაიტედში. მან თავისი სადებიუტო გოლი 2005 წლის 20 დეკემბერს, ინგლისის თასის მეოთხედფინალში, ბირმინგემის წინააღმდეგ გაიტანა. 2007 წლის აპრილში მან მუხლის სერიოზული ტრავმა მიიღო, რის გამოც მას თითქმის ერთი წელი ჩაუვარდა, ხოლო 2008 წლის მარტში უკან დაბრუნდა. 2007/08 სეზონის ჩემპიონთა ლიგის ფინალში, ჩელსის წინააღმდეგ პაკი არ იყო სასტარტო შემადგენლობაში, თუმცა ნახევარფინალში, ბარსელონას წინააღმდეგ, მან დიდი წვლილი შეიტანა მანჩესტერის გამარჯვებაში, ძლიერი დაცვითი თამაშის წყალობით. ტიტულის მოგების შემდეგ, პრესკონფერენციაზე საუბრისას, ფერგიუსონმა აღიარა, რომ პაკის სათადარიგო სკამზე დასმა საფინალოდ - ეს მისი კარიერის ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე და სარისკო გადაწყვეტილება იყო.
მომდევნო სეზონში პაკმა კვლავ შეინარჩუნა რეგულარული პოზიცია სასტარტო შემადგენლობაში, თუმცა, ამჯერად, ფინალს ბარსელონას წინააღმდეგ კვლავ სათადარიგო სკამზე შეხვდა. ეს თამაში მანჩესტერმა 0-2 ანგარიშით წააგო. 2009 წელს მას კონტრაქტი სამი წლით გაუხანგრძლივეს, 2010 წელს პაკმა განაცხადა, რომ მანჩესტერში კარიერის ბოლომდე ითამაშებდა.
ქუინს პარკ რეინჯერსი
მიუხედავად ყველაფრისა, პაკის ეს დაპირება არ შესრულდა და 2012 წელს ის ლიგის მეტოქე გუნდში - ქუინს პარკ რეინჯერსში - გადავიდა, დაახლოებით 6.5 მილიონი ევროს ექვივალენტად. იქ მან ორწლიანი კონტრაქტი გააფორმა და გუნდის კაპიტნობაც ხვდა წილად.
კვლავ პსვ და კარიერის დასასრული
ქუინს პარკის დაქვეუითებისა და გადამეტებული ტრავმიანობის შედეგად სეზონის ჩაშლოის გამო, ის 2013/14 წლის სეზონისთვის კვლავ ეინდჰოვენის გუნდში ბრუნდება, ოღონდ, ამჯერად, იჯარით. 2014 წლის 30 მაისს, კონტრაქტის ამოწურვის შემდეგ, პაკი ბრუნდება ქუინს პარკში და, საბოლოოდ, საკლუბო კარიერას ამთავრებს.
საერთაშორისო კარიერა
პაკის დებიუტი სამხრეთ კორეის ეროვნულ ნაკრებში 2000 წელს შედგა. ის თავდაპირველად დაცვი ნახევარმცველის პოზიციაზე თამაშობდა, ხოლო მწვრთნელად გუს ჰიდინკის მოსვლის შემდეგ ის შემტევი ნახევარმცველის პოზიციაზე ინაცვლებს. პაკს შეეძლო შემტევი ნახევარმცველის პოზიციაზე თამაში სამივე მხარეს - ცენტრშიც და ფლანგებზეც.
პაკმა მონაწილეობა მიიღო სამ მსოფლიო ჩემპიონატზე: 2002, 2006 და 2010 წლებში, რომელთაგან თითოეულში თითო გოლის გატანა შეძლო.