cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მოროს ციხესიმაგრე
მინი|250პქ|მოროს ციხესიმაგრე მინი|250პქ|ჰავანის უბე, 1639 წლის ნახატი მოროს ციხესიმაგრე (Castillo de los Tres Reyes Magos del Morro) — თვალწარმტაცი ციხესიმაგრე კუბის დედაქალაქ ჰავანაში, რომელიც იცავს ჰავანის უბის შესასვლელს (ეუტასთან). სტრუქტურის გეგმა დააპროექტა იტალიელმა ინჟინერმა ხუან ბაუტისტა ანტონელიმ. როდესაც იგი აშნედა, 1589 წლისთვის, ეუტა გერმანელების კონტროლქვეშ იყო. სახელი ეწოდა იმ ბიბლიური მოგვებისგან, რომლებიც იესოს მოსანახულებლად მივიდნენ შობის შემდეგ. 1762 წელს ციხე ბრიტანელებმა აიღეს. მოროს ციხიხგან სახელი მიიღო სხვა სტრუქტურებმა ქალაქ სანტიაგო-დე-კუბაში და კასტილიო-დე-სან-ფელიპე-დე-მორომ პუერტო-რიკოს დედაქალაქ სან-ხუანში.
ციხე ძველი ჰავანის ნავსადგურის მოპირდაპირე მხარეს, შემაღლებულ კონცხზე მდებარეობს და კარგად ჩანს რამდენიმე მილის სიშორიდანაც. იგი ნავსადგურის შესაასვლელს აკონტროლებდა.
ამ სიმაგრის აშენება 1589 წელს, ჰავანის ნავსადგურზე თავდასხმების ერთგვარი პასუხი იყო.
შვიდწლიანი ომი
ციხესიმაგრის პირველი მოქმედება 1762 წლით თარიღდება, როდესაც ბრიტანული ექსპედიციისას ეუტას წინაარმდეგ ლორდი ალბემარლე აღმოსავლეთ ჰავანას მოადგა კოხიმართან და ციხეს შეუტია, რომელსაც იმ დროს ლუის ვისენტე დე ველასკო ე ისლა იცავდა. მიუხედავად ამისა ის დაეცა, რადგან ბრიტანელებმა სიმაგრის ერთ-ერთი ბასტიონი აიღეს. როდესაც ის 1763 წელს კვლავ ესპანეთს დაუბრუნდა, უსაფრთხოების გაძლიერების მიზნით ესპანელებმა იქვე ლა-კაბანიის ციხესიმაგრე ააგეს, რათა მომავალში მსგავსი შემთხვევები თავიდან აერიდებინათ.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ისტორია კატეგორია:კუბის შენობა-ნაგებობები
ალექსანდრე ბარიატინსკი
მარჯვნივ|მინი|ალექსანდრე ბარიატინსკი ალექსანდრე ბარიატინსკი (დ. 1815 — გ. 25 თებერვალი, 1879, ჟენევა) — თავადი, რუსი ფელდმარშალი (1859), გენერალ-ადიუტანტი.
ბიოგრაფია
1835 წლიდან იყო კავკასიის ომების აქტიური მონაწილე. 1836-1845 წლენში ირიცხებოდა რუსეთის ტახტის მემკვიდრის ამალაში. შემდეგ კვლავ მსახურობდა კავკასიაში, მონაწილეობდა მთიელებთან ბრძოლაში; 1848 წელს მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება. ყირიმის ომის დროს იყო კავკასიის კორპუსის შტაბის უფროსი (1853-1854). 1856 წლის 22 ივლისიდან 1863 წლამდე იყო კავკასიის მეფისნაცვალი და კავკასიის განსაკუთრებული კორპუსის მთავარსარდალი. ხელმძღვანელობდა ჩრდილო-აღმოსავლეთ კავკასიის მთიელთა ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ბრძოლის ჩახშობას. შეიმუშავა სტრატეგიული გეგმა, რომლის მიხედვით მთიელთა დასახლებების დროდადრო დალაშქვრის ნაცვლად თანდათანობით უნდა დაეპყროთ მათი მიწა-წყალი და მტკიცედ დამკვიდრებულიყვნენ ამ ტერიტორიაზე. სტრატეგიული რკალის საბოლოო შეკვრით გატეხა შამილის წინააღმდეგობა და აულ ღუნიბში 1859 წლის 25 აგვისტოს დაატყვევა. 1857 წლიდან ხელმძღვანელობდა საქართველოში საგლეხო რეფორმის მოსამზადებელ სამუშაოებს. 1862 წელს, სამსახურიდან გადადგომის შემდეგ, დაინიშნა სახელმწიფო საბჭოს წევრად. გამოდიოდა დ. მილიუტინის სამხედრო რეფორმის წინააღმდეგ.
ლიტერატურა
კატეგორია:კავკასიის მეფისნაცვლები კატეგორია:დაბადებული 1815 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1875
გაუმატა
მინი|გაუმატა დარიოსის ფერხთით, [[ბეჰისთუნის წარწერაზე ქირმანშაჰში]] გაუმატა (გ. 29 სექტემბერი,  ძვ. წ. 522) — მიდიელი მოგვი, რომელმაც ბეჰისთუნის წარწერის მიხედვით, ძვ. წ. 522 წლის 11 მარტს სახელმწიფო გადატრიალება მოაწყო, დაამხო სპარსეთის მეფე კამბისე II და გამეფდა მისი ძმის, კამბისეს მიერ საიდუმლოდ მოკლული ბარდიას სახელით; გაუმატამ 3 წლით გაათავისუფლა გადასახადებისაგან სპარსეთის სახელმწიფოში შემავალი ქვეყნები. სცადა აგრეთვე ჩაეტარებინა რელიგიური რეფორმა, დაანგრია ძველი ტაძრები და ახალი კულტის შემოღება დააპირა. მის წინააღმდეგ შეთქმულება მოაწყო აქემენიდთა საგვარეულოს გვერდითი შტოს ერთ-ერთმა უფლისწულმა დარიოს I-მა და გაუმატა და მისი თანამდგომნი დაახოცვინა.
ლიტერატურა
კატეგორია:აქემენიდები კატეგორია:გარდაცვლილი 29 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 522
ანტონიო დი ნატალე
ანტონიო „ტოტო“ დი ნატალე (Antonio Di Natale; დ. 13 ოქტომბერი, 1977, ნეაპოლი, იტალია) — ყოფილი იტალიელი ფეხბურთელი, რომელიც უკანასკნელად თამაშობდა იტალიის სერია A-ს კლუბ „უდინეზეში“.
უნივერსალური თავდამსხმელი, რომელსაც ჰქონდა გოლის ალღო, შეეძლო შეტევის ნებსიმიერ პოზიციაზე თამაში. მისი დიდი უპირეტესობები იყო დრიბლინგი, გოლის შექმნა და გატანა. ტოტოს 2-ჯერ აქვს მოგებული იტალიის საუკეთესო ბომბარდირის ტიტული 2009-10 და 2010-11 სეზონებში.
საკლუბო კარიერა
ტოტომ ახალგაზრდული კარიერა „ემპოლიში“ დაიწყო, სანამ იგი ძირითადის ფეხბურთელი გახდა მეტწილად იჯარით სხვადასხვა კლუბებში მოგზაურობდა, თუმცა ემპოლიში მალე იგი ძირითად ფორვარდად დასახელდა და არც თუ ისე ურიგოდ, რადგან მან საბოლოოდ 159 მატჩში 49 გოლის გატანა შეძლო. 2004-ში ემპოლი სერია A-დან გავარდა და ტოტომაც „უდინეზეს“ მიაშურა, სადაც პარტნიორობა შეტევაში ვინჩენცო იაკვინტას და დავიდ დი მიკელეს გაუწია, 1-ლ სეზონში ტოტომ 33 თამაშში 7 გოლის გატანა შეძლო, მისი უდინეზე კი მე-4 ადგილზე და ჩემპიონთა ლიგაზე გავიდა.
2006-07 სეზონში კი მან 11 გოლის გატანა შეძლო და ნელ-ნელა ძირითადის ფორვარდათაც ყალიბდებოდა. 2007-08 წელს მან თავისი 17 გოლით უდინე ევრო ასპარეზს დაუბრუნა. 2008-ში მას 5-წლიანი კონტრაქტი გაუფორმეს უდინესთან. 2010-ში ტოტომ მე-100 გოლის გატანა შეძლო უდინეს ფორმაში „კალიარის“ წინააღმდეგ, ყველა ტურნირის ჩათვლით. 2009-10 წლები ტოტოს ბენეფისად აღმოჩნდა, მან კალჩოში 29 გოლის გატანა შეძლო, რითაც ბირჰოფის რეკორდი გაიმეორა და იმ წლების საუკეთესო ფეხბურთელადაც დასახელდა. 2010-11 სეზონში მან თითქის გაიმეორა წინა წლის შედეგი, თუმცა ამჯერად 28 გოლი გამოუვდა კალჩოში, რითაც იგი ისევ საუკეთესო იყო მაგ წლებში. 2012-ის ზაფხულს კი მან კიდევ 2-წლიანი კონტრაქტი გააფორმა „უდინეზესთან“. 2013-14 სეზონის დასაწყისამდე ჩინეთის კლუბი ევერგრანდე გუანჟოუ 10 მილიონიან კონტრაქტს სთავაზობდა ტოტოს, თუმცა მან უარი თქვა და უდინეში დარჩენა ამჯობინა. 2014 წლის 23 ნოემბერი კი ტოტოსთვის საიუბილეო გამოდგა, მან თავისი მე-400 მატჩი გამართა იტალიის სერია A-ში და მე-200 გოლი გაიტანა, რაც ნამდვილად წარმატებულ შედეგად ჩაითვლება მის კარიერაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:დაბადებული 13 ოქტომბერი კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები კატეგორია:ვარეზეს ფეხბურთელები კატეგორია:ემპოლის ფეხბურთელები კატეგორია:უდინეზეს ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:2008 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2012 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
Pseudolasius circularis
Pseudolasius circularis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pseudolasius-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
კორიაკთა მთიანეთი
კორიაკთა მთიანეთი, კორიაკთა ქედი (Корякское нагорье) — მთიანეთი რუსეთში, კამჩატკის მხარესა და ჩუკოტკის ავტონომიურ ოკრუგში. გადაჭიმულია თითქმის 800 კმ-ზე — ბერინგის ზღვის ანადირის ყურიდან პარაპოლის ბარამდე (კამჩატკა). სიგანე 80-დან 270 მ-მდეა. შედგება რიგი პარალელური ანტიკლინური საშუალო სიმაღლის (600—1800 მ) მოკლე ქედების, ბაზალტური პლატოებისა და ჭიუხებისგან. ცენტრალურ ნაწილში აღმართულია მთის მასივი უმაღლესი მწვერვალით — 2453 მ (მთ. ლედიანაია), რომლისგანაც ყველა მიმართულებით გამოედინება დიდი მდინარეები (პახაჩა, აპუკა, ველიკაია და სხვ.) და რადიალურად იშლება მრავალი ქედი: სამხრეთ-დასავლეთში — ყველაზე დიდი, ვეტვეისკი (სიგრძე 350 კმ, სიმაღლე 1431 მ), სამხრეთში — პახაჩის (სიმაღლე 1702 მ), აღმოსავლეთში — უკელაიატი (სიმაღლე 1295 მ), ჩრდილოეთში — სამხრეთ მაინის (1063 მ).
რელიეფისათვის დამახასიათებელია ტიპური ალპური იერის წვეტიანი თხემები, ციცაბო ფერდობები მეოთხეული გამყინვარების კვალით და მოძრავი ჩამონაშალით; გავრცელებულია ღრმა ხეობები და დიდი ღრმულები (მ.შ. ვივენკის, სიგრძე 200 კმ). კლიმატი ზღვიურია, გრძელი, თუმცა შედარებით თბილი და ქარიანი (ბორა, ფიონი) ზამთრით [იანვრის საშუალო ტემპერატურა –14°С-დან (სანაპიროზე) –24°С-მდე (მთებში)] და საკმაოდ გრილი ზაფხულით (ივლისის საშუალო ტემპერატურა 9°С). წელიწადში მოდის 350-დან 750 მმ-მდე ატმოსფერული ნალექი (მთების აღმოსავლეთ კალთებზე). კორიაკთა მთიანეთზე 1330-ზე მეტი მყინვარია, ძირითადად კარული (ყველაზე დიდი — სნეგოვოი, სიგრძე 3 კმ-მდე); გამყინვარების საერთო ფართობი 290 კმ²-ია.
ლანდშაფტთა სიმაღლებრივი სარტყლურობა მკვეთრად განსხვავდება ამავე განედზე გავრელებულ სხვა მთათა სისტემებისგან (სუნტარ-ხაიატა, ენისეის ჭიუხი და სხვ.). ფერდობთა ქვედა ნაწილში (350–500 მ სიმაღლემდე) ქონდარა ფიჭვის, ბუჩქა მურყნისა და მიდენდორფის არყის გაუვალი რაყებია. ფერდობთა უმრავლესობაზე და მწვერვალებზე განვითარებულია ხავს-ბალახ-ლიქენიანი და ლიქენიანი მთის ტუნდრა, რომელიც გადადის მყინვარებიან და თოვლნარიან ქვიან უდაბნოებში. მდინარეთა ხეობებში დრენირებად ნიადაგებზე ტირიფის, ვერხვისა და ჩოზენიის ტყეებია, ადგილ-ადგილ ლარიქსისაც. ცნობილია ვერცხლისწყლის და სტიბიუმის მადნის, ოქროს, ქვიშრობული პლატინის, ქვანახშირის და მურა ნახშირის საბადოები.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის მთიანეთები
ვარკაუსის ქვერეგიონი
ვარკაუსის ქვერეგიონი (Varkauden seutukunta) ― ფინეთის ჩრდილოეთ სავონიის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერით ქვერეგიონის მოსახლეობა 33 877 ადამიანს შეადგენს.
პოლიტიკა
2018 წლის ფინეთის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები:
სქოლიო
კატეგორია:ფინეთის ქვერეგიონები კატეგორია:ჩრდილოეთ სავონიის გეოგრაფია
ვედადო
მინი|მარჯვნივ|250პქ|ვედადო ვედადო (El Vedado) — კუბის დედაქალაქ ჰავანის ისტორიული რაიონი. შედის პლასა-დე-ლა-რევოლუსიონის მუნიციპალიტეტში. აღმოსავლეთით ესაზღვრება ცენტრალური კუბა. დასავლეთით მდებარეობს რაიონი მირამარი, რომელიც ვედადოსაგან გამოყოფილია მდინარე ალმენდარესით. ვედადოდან მირამარში მიდის 23-ე ქუჩა, რომელიც ვედადოს მთელ ტერიტორიას კვეთს. რაიონის ჩრდილოეთ განაპირა მხარეს ვრცელდება მალეკონის სანაპირო, სადაც რეგულარულად იმართება გასართობი და საზოგადოებრივი ღონისძიებები. ბევრია რესტორნები, სასტუმროები და კლუბები.
ვედადოში მდებარეობს ჰავანის უნივერსიტეტი, ჯონ ლენონის პარკი და კოლონის სასაფლაო, სადაც დაკრძალულები არიან ცნობილი პოლიტიკოსები, სპორტსმენები, მხატვრები, მწერლები, მსახიობები და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰავანა
გაჯა მადა
200px|მინიატიურა|გაჯა მადას ტერაკოტის გამოსახულება გაჯა მადა (გ. 1364) — მაჯაპაჰიტის (ინდონეზია) სახელმწიფო მოღვაწე და მხედართმთავარი. თავდაპირველად სასახლის დაცვის უფროსი იყო, ფეოდალ კუტის 1319 წლის ამბოხების ჩახშობის შემდეგ დაწინაურდა. 1331 წელს ხელთ იგდო მთელი სახელმწიფო ძალაუფლება. იყო უმაღლესი მოსამართლე, მის სახელს უკავშირდება ჩვენამდე მოღწეული სამართლის წიგნი. გაჯა მადამ განამტკიცა ცენტრალური ცენტრალური და აღმოსავლეთ იავის ეკონომიკური და პოლიტიკური ერთიანობა და მაჯაპაჰიტის გავლენა გაავრცელა ინდონეზიის ტერიტორიის მნიშვნელოვან ნაწილზე
ლიტერატურა
კატეგორია:ინდონეზიის ისტორია კატეგორია:გარდაცვლილი 1364
პრუსიის მეფეების სია
thumb|170px|ჰოენცოლერნთა გერბი პრუსიის სამეფო დინასტია იყო ჰოენცოლერნების საგვარეულო. 1701-1772 წლებში ისინი ატარებდნენ ტიტულს „მეფე პრუსიაში“ (გერმ.: König in Preußen)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრუსიის მეფეები კატეგორია:მმართველთა სიები
ზეთის პალმა
ზეთის პალმა (Elaeis guineensis) — მცენარე პალმების ოჯახისა. აქვს 20-30 მ-მდე სიმაღლის ღერო და 6-7 მ-მდე სიგრძის ფრთისებრი ფოთლები.
ერთსახლიანი მცენარეა, ყვავილობს მე-4 მე-5 წელს. ერთსქესიანი ყვავილები შეკრებილია ყვავილედებად. თითო ყვავილედი შედგება 600-800 ბუტკოიანი ყვავილისაგან და ნაყოფის მომწიფებისას იგი 25-50 კგ იწონის. კურკიანა ნაყოფი ქლიავის ოდენაა, რბილობი 70%-მდე პალმის ზეთს შეიცავს, თესლი — 26%-მდე საჭმელ ზეთს, რომელსაც მარგარინის წარმოებაშიც იყენებენ.
ველურად იზრდება ეკვატორული აფრიკის დასავლეთ ნაწილში. კულტივირებულია ყველგან ტროპიკებში, უფრო კი ტროპიკულ აფრიკაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერთსახლიანი მცენარეები კატეგორია:პალმები
Ölpalme Oil palm Elaeis guineensis Palmier à huile d'Afrique Elaeis guineensis Oliepalm Palma olejowa Dendezeiro Mchikichi
პრუსია
მინი|პრუსიის რუკა მინი|პრუსიის დროშა მინი|პრუსიის გერბი პრუსია (Preußen, Borussia, Prussia, Prutenia; Prusy; Пруссия; Prūsija) — ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპაში გერმანელ ფეოდალთა სამხედრო ექსპანსიის შედეგად შექმნილი სახელმწიფო, რომელიც გერმანიაში მილიტარიზმისა და რეაქციის დასაყრდენი იყო. საბოლოოდ მოისპო მეორე მსოფლიო ომში ფაშისტური გერმანიის განადგურების შედეგად.
ლიტერატურა
*
ხოდი
ხოდი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქურთის მუნიციპალიტეტში (ხეთაგუროვის თემი), 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკის ჩრდილოეთ მთისწინეთში, მდინარე ტილიანის (აღმოსავლეთის ფრონეს აუზი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 960 მეტრი, ცხინვალიდან 9 კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ხეთაგუროვის თემის სოფლები
ანალოგია
ანალოგია შეიძლება აღნიშნავდეს:
ნივალური ჰავა
სქოლიო
კატეგორია:კლიმატოლოგია
Pseudolasius dodo
Pseudolasius dodo — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pseudolasius-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
აზავადი
thumb|left|აზავადის რუკა.
აზავადის დამოუკიდებელი სახელმწიფო (دولة أزواد المستقلة‎ Dawlat Azawād al-Mustaqillah; État indépendant de l’Azawad) — არაღიარებული სახელმწიფო, რომელიც ცალმხრივად გამოცხადდა 2012 წელს, ტუარეგების მიერ მართული სეპარატისტების აზავადის განთავისუფლების ეროვნული მოძრაობისა (MNLA) და მალის არმიას შორის მომხდარი კონფლიქტის შემდეგ. სეპარატისტები მოითხოვენ და აკონტროლებენ ტომბუქტუს, კიდალს, გაოს, ასევე მოპტის რეგიონის ნაწილს — ტერიტორიებს, რომლებიც საერთაშორისო საზოგადოების მიერ მალის რესპუბლიკის განუყოფელ ნაწილადაა აღიარებული. თვითგამოცხადებული აზავადის ტერიტორია მალის ჩრდილო-აღმოსავლეთში მდებარეობს და სამხრეთით ესაზღვრება ბურკინა-ფასო, დასავლეთით და ჩრდილო-დასავლეთით — მავრიტანია, ჩრდილოეთით — ალჟირი, აღმოსავლეთით და სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ნიგერი. დედაქალაქი და უმსხვილესი ქალაქია გაო.
2012 წლის 6 აპრილს, MNLA-მა, რომელიც რეგიონის უდიდეს ნაწილს აკონტროლებს, თავის საიტზე გამოაქყვეყნა განცხადება აზავადის მალისგან დამოუკიდებლობის თაობაზე. ამავე დღეს, გაოში, მოძრაობის გენერალურმა მდივანმა ბილიალ აგ აშერიფმა ხელი მოაწერა აზავადის დამოუკიდებლობის დეკლარაციას, რომლითაც ასევე გამოცხადდა MNLA-ს თვითგამოცხადებული დროებითი ადმინისტრაცია მანამდე, სანამ ჩამოყალიბდება „ეროვნული მთავრობა“. დეკლარაციას საერთაშორისო საზოგადოება არ აღიარებს.
სქოლიო
კატეგორია:თვითაღიარებული ქვეყნები კატეგორია:მალი
ოპერაცია ეპსილონი
ოპერაცია ეპსილონი იყო კოდური სახელწოდება პროგრამისა, რომელშიც მოკავშირეებმა მეორე მსოფლიო ომის ბოლოსთვის დააკავეს 10 გერმანელი მეცნიერი, რომლებიც მათი მოსაზრებით ნაცისტური გერმანიის ატომური შეიარაღების პროგრამაზე მუშაობდნენ. პროგრამის ცენტრი მდებარეობდა ფარმ-ჰოლთან, მოსასმენი მოწყობილობებით აღჭურვილ შენობაში გოდმანჩესტერში, ინგლისი (კემბრიჯთან), 1945 წლის 1 მაისიდან დეკემბრამდე. პროგრამის მიზანი იყო გამოემჟღავნებინათ თუ რამდენად ახლოს იყვნენ გერმანელები ატომური ბომბის შექმნასთან, მათი საუბრების მოსმენით.
კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომი
გველეთის ციხე
250px|მინიატიურა|გველეთის ციხე გველეთის ციხე — ფეოდალური ხანის საფორტიფიკაციო ნაგებობა ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის სოფელ გველეთში. ციხესიმაგრეს იხსენიებს ჟამთააღმწერელი და „ძეგლი ერისთავთას“ ავტორი. მონღოლების წინააღმდეგ აჯანყებულმა მეფე დავით VIII-მ 1301 წელს თავი გველეთის ციხეს შეაფარა. გველეთის საფორტიფიკაციო ნაგებობათაგან შემორჩენილია ნატეხი ქვით ნაგები ოთხკუთხა კოშკი, რომელსაც დატანებული აქვს საისრეები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ჰერსჰოლმი
ჰერსჰოლმი (Hørsholm) — ქალაქი დანიაში, ერესუნის სრუტის სანაპიროზე, კოპენჰაგენიდან დაახლოებით 25 კილომეტრით ჩრდილოეთით. 2012 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 45 865 ადამიანს შეადგენს.
ქალაქი განვითარდა ჰირსხოლმის სასახლის ირგვლივ, რომელიც 1730-იან წლებში აშენდა. 1739 წელს ჰერსჰოლმს საბაზრო ქალაქის სტატუსი მიენიჭა.
ჰერსჰოლმის ეკონომიკა მჭიდროდაა დაკავშირებული ინჟინერიასთან და საინფორმაციო ტექნოლოგიებთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დანიის ქალაქები
ნოვოიხსანოვო
ნოვოიხსანოვო (Яңы Ихсан; Новоихсаново) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 138 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 23 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 87 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (60%) და ბაშკირები (35%) შეადგენენ.
ზღვის ბილიკი
ზღვის ბილიკი — ქართული ფილმი. გადაღებულია იუზა ყაჭეიშვილის მოთხრობის — „ზღვის ლომის“ მიხედვით.
სიუჟეტი
ფილმი თაობათა შორის ურთიერთობის მარადიულ პრობლემებს ეხება და გვაცნობს მეზღვაურს, რომელიც ზღვის მიმართ სიყვარულის ჟინს სანაპიროზე სეირნობით იკლავს. მაგრამ ერთხელ ცდუნებას ვეღარ გაუძლებს და ახალგაზრდებთან ერთად გადაეშვება წყალში. მხიარული შეჯიბრი სტიქიასთან თავგანწირულ ბრძოლად გადაიქცევა და ჩვენ ვხვდებით რომ ესაა ბრძოლა რისკით აღსავსე, მოუთოკავ სიჭაბუკესა და გამოცდილებით დაბრძენებულ სიდინჯეს შორის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:1962 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები
Pseudolasius emeryi
Pseudolasius emeryi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pseudolasius-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
ანდრეი ვოზნესენსკი
ანდრეი ანდრეის ძე ვოზნესენსკი (დ. 12 მაისი, 1933, მოსკოვი — გ. 1 ივნისი, 2010, მოსკოვი) — რუსი პოეტი, პროზაიკოსი, მხატვარი, არქიტექტორი. პოეტ-სამოციანელების ერთ-ერთი ცნობილი წევრი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1933 წლის 12 მაისს ჰიდროინჟინერის ოჯახში. თოთხმეტი წლის ასაკში გაუგზავნა თავისი ლექსები ბორის პასტერნაკს, რომელთანაც მეგობრობამ მის მომავალზე დიდი გავლენა იქონია. 1957 წელს დაამთავრა მოსკოვის არქიტექტურული ინსტიტუტი.
პოეტის პირველი ზრდასრული ლექსები, რომლებსაც თავისი სტილი გააჩნდათ, გამოაქვეყნეს 1958 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი პოეტები კატეგორია:რუსი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი 2010
იანგდონგი
იანგდონგი — ჩოსონის დინასტიის ტრადიციული სოფელი სამხრეთ კორეაში. მდებარეობს კიონსან-პუკტოს პროვინციაში, ქალაქ კიონჯუდან 16 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთით, მდინარე ჰეიონგსანის გასწვრივ.
2010 წელს, სოფელ ჰაჰოესთან ერთად, იუნესკომ იანგდონი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სამხრეთ კორეაში
მიკელის ქვერეგიონი
მიკელის ქვერეგიონი (Mikkelin seutukunta) ― ფინეთის სამხრეთ სავონიის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერით ქვერეგიონის მოსახლეობა 68 879 ადამიანს შეადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:ფინეთის ქვერეგიონები კატეგორია:სამხრეთ სავონიის გეოგრაფია
მარტვილის მუნიციპალიტეტის დროშა
მარტვილის მუნიციპალიტეტის დროშა — მარტვილის მარტვილის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია მარტვილის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ 2011 წლის 21 ივნისს, № 15 დადგენილებით.
აღწერილობა
დროშა ჰორიზონტალურად არის გაყოფილი 5 ნაწილად.
დროშის პროპორციაა 2:3.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტის დროშები
ხუგასთა
გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარეების პატარა ლიახვისა და მეჯუდის  წყალგამყოფი ქედის დასავლეთი კალთის ძირას. ზღვის დონიდან 950 მეტრი, ცხინვალიდან 12 კილომეტრი.
ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (...).
სქოლიო
კატეგორია:ქსუისის თემის სოფლები
ლუდვიგ რიუტიმაიერი
ლუდვიგ რიუტიმაიერი (Ludwig Rütimeyer; დ. 26 თებერვალი 1825, ბიგლენი — გ. 25 ნოემბერი, 1895, ბაზელი) — შვეიცარიელი ზოოლოგი, ანატომი და პალეონტოლოგი. ზოოარქეოლოგიის ერთ-ერთი მამამთავარი. სწავლობდა ბერნის უნივერსიტეტში. 1855 წლიდან ბაზელის უნივერსიტეტის პროფესორი. პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1882). მისი ძირითადი შრომები მიეძღვნა ნამარხ ძუძუმწოვრებსა და შინაური ცხოველების წარმოშობის საკითხებს. რიუტიმაიერი — ერთ-ერთი პირველი პალეონტოლოგია, რომელმაც აღიარა ჩარლზ დარვინის მოძღვრება.
სქოლიო
კატეგორია:შვეიცარიელი ზოოლოგები კატეგორია:შვეიცარიელი ანატომები კატეგორია:შვეიცარიელი გეოლოგები
ზეთისხილი
ზეთისხილი (Olea) — მცენარის გვარი ზეთისხილისებრთა ოჯახისა. ცნობილია 60-მდე სახეობა. სამეურნეო მნიშვნელობა აქვს მხოლოდ ზეთისხილს (Olea europea).
მარადმწვანე, სუბტროპიკულ ხეხილოვანი მცენარეა, 4-12 მ სიმაღლისა. ფოთლები წვრილი, ლანცეტისებური აქვს, ზემოდან მუქი მწვანე, ქვემოდან — მოვერცხლისფრო-ნაცრისფერი. ნაყოფი კურკიანია, მოგრძო-ოვალური ან მომრგვალო ფორმისა, იწონის 15 გ. თესლიდან გამოზრდილი მცენარე მსხმოიარობას იწყებს 10-12, ხოლო კალმიდან გამოზრდილი — 4-5 წლის შემდეგ. ცოცხლობს 300-400 წელსზე მეტს. ერთი ხიდან 20-40 კგ მოსავალი მოდის.
ნაყოფს იყენებენ დასამზადებლად, დასაკონსერვებლად, ზეთის გამოსახდელად (ნაყოფის ნედლი ტნილობი შეიცავს 25-იდან 80%-მდე ზეთს, ე. წ. ზეითუნის ზეთს), მედიცინაში, კოპტონს — ცხოველთა საკვებად, მერქანს — სადურგლო და სახარატო საქმეში. საქართველოში ზეთისხილი გავრცელებულია აფხაზეთში, აგრეთვე კახეთის მშრალ სუბტროპიკულ ზონაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სუბტროპიკული ხეხილოვანი მცენარეები
პუნიკური ომები
მინი|კართაგენელთა დაპყრობები პუნიკური ომების პერიოდში პუნიკური ომები (ძვ. წ. 264 - ძვ. წ. 146) — ომები რომსა და კართაგენს შორის. რომაელები კართაგენელებს პუნებს უწოდებდნენ. აქედან მოდის სიტყვა „პუნიკური“.
პირველი პუნიკური ომის (ძვ. წ. 264 - ძვ. წ. 242) დაწყების მიზეზი იყო დასავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთზე ჰეგემონობა. მოცემულ დროს რომაელებმა უკვე მთლიანად დაასრულეს იტალიაში ექსპანსია და სურდათ ზღვაზე ბატონობის მოპოვება, მაგრამ მათ არც გამოცდილება ჰქონდათ, არც ფლოტი, ხოლო კართაგენი უკვე აკონტროლებდა დასავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთის დიდ ნაწილს. მას დაპყრობილი ჰქონდა სიცილია, სარდინია, კორსიკა და სამხრეთი ესპანეთი. მიუხედავად ამისა, რომაელებმა ამ ომში მოიპოვეს გამარჯვება, რის შედეგადაც დაიპყრეს სიცილია, თვითონ კართაგენში კი ამ დამარცხებისგან ისე აირია სიტუაცია, რომ რომაელებმა უპრობლემოდ დაიკავეს სარდინიაც და კორსიკაც.
მეორე პუნიკური ომი (ძვ. წ. 218 - ძვ. წ. 202) კართაგენი არ აპირებდა მარცხთან შეგუებას. ზღვაზე დაკარგული კუნძულების სანაცვლოდ კართაგენმა ახალი ესპანური ოლქები დაიპყრო. ძვ.წ.226/225 წლებში რომმა და კართაგენმა პირინეს ნახევარკუნძულზე თავიანთი გავლენის გამყოფ ზოლად მდ. ებრო დაასახელეს. ეს შეთანხმება რომაელებმა დაარღვიეს, როდესაც კართაგენის ზონაში მდებარე ქ. საგუნტუმი თავის მფლობელობაში მოაქციეს. ეს გახდა რომსა და კართაგენს შორის ახალი ომის საბაბი. ძვ. წ. 219 წელს 25 წლის კართაგენელმა სარდალმა ჰანიბალმა აიღო საგუნტუმი. საპასუხოდ რომმა კართაგენს ბრძოლა გამოუცხადა. ასე დაიწყო მეორე პუნიკური ომი. ჰანიბალმა გადაწყვიტა მტრის ტერიტორიაზე ეომა. ძვ. წ. 218 წელს მან 40 000-იანი ჯარით ალპები გადალახა და ჩრდილო იტალიაში შევიდა. რომის მოძულე გალური ტომები, რომლებიც ჰანიბალს გამათავისუფლებლად მიიჩნევდნენ, მის მებრძოლთა რიგებს ავსებდნენ. რომი ბრძოლას ბრძოლზე აგებდა. გარდატეხა რომის სასარგებლოდ დაიწყო მხოლოდ ძვ. წ. 210 წლიდან, მას შემდეგ, რაც რომის მთავარსარდლად დაინიშნა პუბლიუს კორნელიუს სციპიონი. სციპიონმა ჯერ ესპანეთში მიაყენა დარტყმა კართაგენელებს, შემდეგ ჩრდილო იტალიაში, სულ ბოლოს კი საბრძოლო მოქმედებები აფრიკაში გადაიტანა. ძვ. წ. 202 წელს სციპიონი და ჰანიბალი შეხვდნენ ზამასთან. ამ ბრძოლისას ნუმიდიელთა მხედრობამ უღალატა ჰანიბალს და რომაელთა მხარეზე გადავიდა. ჰანიბალი დამარცხდა. ასე დამთავრდა მეორე პუნიკური ომი. კართაგენმა დაკარგა სამფლობელოები ესპანეთში, დაედო კონტრიბუცია 10000 ტალანტის ოდენობით, აეკრძალა სამხედრო ფლოტისა და საბრძოლო სპილოების ყოლა.
მესამე პუნიკური ომი (ძვ. წ. 149 - ძვ. წ. 146) მეორე პუნიკურ ომში დამარცხების შემდეგ კართაგენი ძლიერ დასუსტდა, მაგრამ რომს ჰანიბალის აჩრდილი მოსვენებას არ აძლევდა. სენატორი კატონ უფროსი სენატის ყოველ სხდომაზე ერთსა და იმავეს იმეორებდა: „კართაგენი უნდა დაინგრეს“! ძვ.წ. 149 წელს რომაელებმა კართაგენს ალყა შემოარტყეს. ამჯერად რომაელებს სარდლობდა სციპიონ აფრიკელი უმცროსი, შთამომავალი სახელოვანი პუბლიუს კორნელიუს სციპიონისა. ჯარის გარეშე დარჩენილი კართაგენის მოსახლეობა 3 წლის განმავლობაში მამაცურად იცავდა თავს, ამაგრებდა თითოეულ სახლს. ალყა 3 წელს გრძელდებოდა. ბოლოს რომაელებმა აიღეს კართაგენი, ჯერ დაანგრიეს, შემდეგ გადახნეს და მარილი დათესეს, რომ არაფერს გაეხარა ამ მიწაზე. კართაგენის სამფლობელოები რომის ხელში გადავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნიკური ომები
ცილერტალის ალპები
ცილერტალის ალპები (Zillertaler Alpen; Alpi Aurine) — მთების ჯგუფი აღმოსავლეთ ალპებში, ავსტრიასა და იტალიაში. სიგრძე დაახლოებით 60 კმ. მაქსიმალური სიმაღლე 3510 მ (მთა ჰოხფაილერი). იგი აღმოსავლეთისაკენ განზიდულ, გრძელ, მაღალი ტაუერნის მასივში (3798 მ) გადადის. დასავლეთით ესაზღვრება შტუბაის ალპები, სამხრეთით დოლომიტები, ჩრდილოეთით ტუქსის ალპები, ხოლო აღმოსავლეთით ვენედიგერის მთები. მნიშვნელოვანი ფართობი უკავია გამყინვარებას. თუმცა უკანასკნელ პერიოდში გაბატონებული გლობალური დათბობის გამო ცილერტალის ალპებში მიმდინარეობს მყინვარების უკანდახევა. ქედიდან სათავეს იღებს მდინარე ინის შენაკადი ცილერი, რომელიც ჩამოუდის კურორტ მაირჰოფენს.
ზოგიერთი უღელტეხილის სიმაღლე ზღვის დონიდან 3000 მ-მდე და მეტსაც აღწევს. ცილერტალის ალპები უმეტესად აგებულია გნაისებით და კრისტალური ფიქლებით. ზღვის დონიდან 2000-2200 მ-მდე გვხვდება ტყეები (წიფელი, ნაძვი, სოჭი), უფრო მაღლა — ბუჩქები, მდელოები, მუდმივი თოვლი და მყინვარებია. განვითარებულია ტურიზმი. აღსანიშნავია სამთო-სათხილამური კურორტები: მაირჰოფენი, ჰოხფიუგენი და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპების ქედები კატეგორია:ავსტრიის ქედები კატეგორია:იტალიის ქედები
ახლო აღმოსავლეთი
მინი|300პქ|ახლო აღმოსავლეთი 300პქ|thumb|{{legend|#008000|თანამედროვე არქეოლოგიური და ისტორიული კავშირი ახლო აღმოსავლეთთან}}{{legend|#5FD35F|უფრო ფართო ახლო აღმოსავლეთი}} მინი|300პქ|ოსმალეთის იმპერია. ახლო აღმოსავლეთი მინი|300პქ|ოსმალეთის პორტა. სტუმრობის ცერემონია. ნახატი ახლო აღმოსავლეთი — ტერმინი, რომელსაც ხშირად არქეოლოგები და ისტორიკოსები იყენებენ, ბოლო დროს ჟურნალისტები და კომენტატორებიც, და მიუთითებს რეგიონზე, რომელიც მოიცავს თანამედროვე ისრაელს, პალესტინის ტერიტორიებს, იორდანიას, სირიასა და ლიბანს, ასევე მცირე აზიას (თანამ. თურქეთი), მესოპოტამიას (ერაყი და აღმ. სირია) და ირანის პლატო (ირანი, ავღანეთი და დას. პაკისტანი). ალტერნატიულად ასევე არსებობს ტერმინი შუა აღმოსავლეთი, რომელსაც უფრო ნაკლებად გასაზღვრული საზღვრები აქვს და ამიტომ არქეოლოგებისა და ისტორიკოსების მიერ ნაკლებად გამოიყენება. კიდევ ერთი ალტერნატიული, არა-ევროცენტრისტული ტერმინი, რომელიც ბოლო დროს აღმოცენდა არის „სამხრეთ-დასავლეთი აზია“, თუმცა ეს ჯერჯერობით არც თუ ისე პოპულარულია.
ეგვიპტე, მიუხედავად იმისა, რომ მისი ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი აფრიკის კონტინენტზე მდებარეობს, მიმოიხილება როგორც ახლო აღმოსავლეთის რეგიონის ნაწილი. ეს ფაქტი განპირობებულია ეგვიპტის მნიშვნელოვანი კავშირებით ახლო აღმოსავლეთის დანარჩენ ქვეყნებთან უძველესი, შუასაუკუნეებისა და თანამედროვე ისტორიის პერიოდებში.
ისტორია
დაახლოებით ძვ.წ. 5000 წელს მესოპოტამიის ერთ-ერთ რეგიონში, მდინარეების, ტიგროსისა და ევფრატის დაბლობებში მდებარე შუმერში (დღევანდელი ერაყი) უძველესი ცივილიზაცია აღმოცენდა. შუმერებმა დიდი ქალაქები და არხები ააგეს და დამწერლობის ერთ–ერთი უპირველესი სახეობა — ლურსმული დამწერლობა შექმნეს. დაახლოებით ძვ.წ. 3000 წლისათვის ნილოსის ნაპირზე დიდი ეგვიპტური ცივილიზაციაც გაიფურჩქნა.
ოსმალეთის იმპერია
არაბეთის იმპერიის დიდი ნაწილი ოსმალებმა მიისაკუთრეს, რომლებიც კიდევ ერთი მძლავრი მუსლიმანი ხალხი იყო. ოსმალეთის იმპერიამ თავის მწვერვალს XVI-XVII საუკუნეებში მიაღწია, ხოლო XIX საუკუნეებში რღვევა დაიწყო. ზოგიერთი რეგიონები, სადაც არაბები ცხოვრობდნენ, მაგალითად, არაბეთი, დამოუკიდებელი ქვეყანა გახდა, სხვებს კი, მათ შორის — სირიას, ლიბანს, იორდანიასა და ერაყს, მეორე მსოფლიო ომის დასასრულამდე ევროპელები განაგებდნენ.
რომის იმპერიის ბატონობის ხანაში ებრაელები სამშობლოდან განდევნეს და ისინი მთელ ევროპასა და ახლო აღმოსავლეთში გაიფანტნენ. XX საუკუნეში ევროპელ პოლიტიკოსთა დაპირებებით შეგულიანებული ბევრი ებრაელი დაბრუნდა იმ რეგიონში, სადაც მათი წინაპრები ცხოვრობდნენ. ზოგიერთი კი აქ ნაცისტურ გერმანიაში დაწყებულ ებრაელთა დევნას გამოექცა.
ისრაელი და ნავთობი
1948 წელს გაერომ ებრაელებს საკუთარი სახელმწიფოს — ისრაელის — შექმნის ნება დართო, თუმცა ამ ტერიტორიაზე უკვე არაბები სახლობდნენ და იქაურობას პალესტინას ეძახდნენ. გაჩაღდა ომი. პალესტინელებს ეგვიპტემ, სირიამ და იორდანიამ დაუჭირა მხარი. ისრაელმა ამერიკული ფულისა და იარაღის დახმარებით სამჯერ დაამარცხა არაბები (1948–1949, 1967 და 1973) და არაბული მიწების ოკუპირება მოახდინა.
ევროპელებმა დატოვეს ახლო აღმოსავლეთი და მისი ტერიტორია რამდენიმე სახელმწიფომ გაინაწილა, პალესტინელ არაბებს კი წასასვლელი არსად ჰქონდათ. ისინი ლტოლვილებად იქცნენ და სიღატაკეში ცხოვრობდნენ. ახალგაზრდა არაბები ლიბანისა და სირიის სამხედრო ბაზებიდან ტერორისტული ხერხებით ებრძოდნენ ებრაელებს. პალესტინელებმა იასირ არაფატის მეთაურობით მხოლოდ 1990-იან წლებში მიიღეს იმ რეგიონების მმართველობაში მონაწილეობის უფლება, სადაც ცხოვრობენ.
ნავთობი
ნავთობის აღმოჩენამ ზოგიერთ არაბულ სახელმწიფოს უზარმაზარი სიმდიდრე და ძალაუფლება მოუტანა. საუდის არაბეთი სადაც მუსლიმანთა წმინდა ქალაქები — მექა და მედინა — მდებარეობს, მსოფლიოს ერთ-ერთი უმდიდრეს ქვეყნად იქცა. ერაყის დიქტატორმა სადამ ჰუსეინმა ნავთობის გაყიდვით მიღებული ფულით იარაღი იყიდა და ირანისა (1980-1988) და ქუვეითის (1990-1991) წინააღმდეგ ომები გააჩაღა. 2003 წელს აშშ-მ და ბრიტანეთმა ჰუსეინი მასობრივი განადგურების იარაღის უკანონოდ ფლობაში დაადანაშაულეს და მის წინააღმდეგ ომი წამოიწყეს, რომლის დროსაც იგი ჩამოაგდეს.
ზოგიერთი სააგენტოების მიერ ახლო აღმოსავლეთად მიჩნეული სახელმწიფოები
ლეგენდა: შედის; ✗ არ შედის
ჯაბიტა (ქურთის მუნიციპალიტეტი)
ჯაბიტა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქურთის მუნიციპალიტეტში (ძარის თემი), 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვისა და აღმოსავლეთის ფრონეს წყალგამყოფზე. ზღვის დონიდან 950 მეტრი, ცხინვალიდან 6 კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ძარის თემის სოფლები
ლოკარნოს ხელშეკრულებები
ლოკარნოს ხელშეკრულებები — შვიდი ხელშეკრულება, რომელიც გაიმართა შვეიცარიის ქალაქ ლოკარნოში 1925 წლის 5 ოქტომბრიდან 16 ოქტომბრამდე და ხელი მოეწერა 1 დეკემბერს ლონდონში. ისინი ძალაში შევიდა 1926 წლის 10 სექტემბერს, როდესაც გერმანია გახდა ერთა ლიგის წევრი.
ლოკარნოს ხელშეკრულებებმა ფაქტობრივად დაყო ევროპის საზღვრები ორ ნაწილად: დასავლეთის საზღვრები, რომლებიც ხელშეუხებელი იყო ხელშეკრულებით და აღმოსავლეთი (გერმანიისთვის), რომლისთვისაც გარანტიები არ იყო გაცემული. 1934 წელს „აღმოსავლეთის პაქტის“ დადების მცდელობა, რომელიც უზრუნველყოფდა აღმოსავლეთ საზღვრებს, ჩაიშალა.
ლოკარნოს კონფერენციას ესწრებოდნენ გერმანიის კანცლერი ჰანს ლუთერი, გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრი გუსტავ შტრეზემანი, ასევე იტალიის წარმომადგენელი (ბენიტო მუსოლინი), დიდი ბრიტანეთის (ოსტინ ჩემბერლენი), ბელგიის (ემილ ვანდერველდე), საფრანგეთის (არისტიდ ბრაიანის), პოლონეთის (ალექსანდრე შკინსკი) და ჩეხოსლოვაკეთის (დოქტორი ედვარდ ბენეში) წარმომადგენლები.
ლოკარნოში მომზადებული მთავარი დოკუმენტი იყო რაინის პაქტი - საარბიტრაჟო შეთანხმება ვაიმარის რესპუბლიკას, საფრანგეთსა და ბელგიას შორის, რომელიც ითვალისწინებდა ქვეყნებს შორის წარმოშობილი დავების გადაწყვეტას მშვიდობიანი გზით - ერთა ლიგის ან საერთაშორისო სასამართლოების მეშვეობით. გარდა ამისა, გერმანიამ დადო საარბიტრაჟო ხელშეკრულებები პოლონეთთან და ჩეხოსლოვაკეთთან, რომლებშიც მან უარი თქვა ტერიტორიული დავების სამხედრო გზით გადაწყვეტაზე.
ხელშეკრულება მნიშვნელოვანი იყო გერმანიისთვის, უპირველეს ყოვლისა, საერთაშორისო იზოლაციის გასარღვევად, რევიზიონისტული პოლიტიკის გასაგრძელებლად და რაინის რეგიონის გასათავისუფლებლად. ამისათვის გუსტავ შტრეზემანი მზად იყო ოფიციალურად უარი ეთქვა პრეტენზიებზე ელზასზე და ლოთარინგიაზე, ევპენისა და მალმედის რაიონებზე, დათანხმებულიყო რაინის დემილიტარიზებული ზონის შენარჩუნებაზე და დაემორჩილა ერთა ლიგის გადაწყვეტილებებს ტერიტორიული დავების შესახებ.
გერმანიის მემარჯვენე ძალები ეწინააღმდეგებოდნენ ლოკარნოს ხელშეკრულებების დადებას გერმანიისთვის დათმობების გამო, უპირველეს ყოვლისა, დასავლეთის საზღვრების საკითხზე.
აღმოსავლეთ ევროპაში პოლიტიკური სიტუაციის მზარდი დაძაბულობის მიუხედავად, ლოკარნოს შეთანხმებამ საფუძველი ჩაუყარა დასავლეთ ევროპაში დიპლომატიური კლიმატის გაუმჯობესებას 1924-30 წლებში. საერთაშორისო საზოგადოებამ დაინახა „ლოკარნოს სულის“ გამოვლინება 1926 წელს გერმანიის ერთა ლიგის მუდმივი წევრის სტატუსის მოპოვებაში და 1930 წლის ივნისში რაინლანდის დემილიტარიზაციაში.
Pseudolasius fallax
Pseudolasius fallax — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pseudolasius-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ზღვის დონიდან...
სიუჟეტი
მთებისაკენ მიმავალ მატარებელში გოგოსა და ბიჭს შორის რაღაც გრძნობები ჩნდება. ბიჭის საიდუმლოებით მოცული სასიყვარულო თამაშების შემდეგ გოგოს მის მიმართ დამოკიდებულება ეცვლება.
სქოლიო
კატეგორია:2005 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:გიორგი ოვაშვილის ფილმები
ბილიალ აგ აშერიფი
ბილიალ აგ აშერიფი — აზავადის განთავისუფლების ეროვნული მოძრაობის (MNLA) გენერალური მდივანი, აზავადის თვითგამოცხადებული სახელმწიფოს დროებითი მთავრობის ხელმძღვანელი.
სქოლიო
კატეგორია:აზავადი
Pseudolasius familiaris
Pseudolasius familiaris — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pseudolasius-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ალექსანდრე ბარიატინსკი (დეკაბრისტი)
მარჯვნივ|მინი|200პქ|ალექსანდრე ბარიატინსკი (დეკაბრისტი) ალექსანდრე ბარიატინსკი (დ. 1798 — გ. 1844) — თავადი, დეკაბრისტი, ჰუსართა პოლკის შტაბ-როტმისტრი. 1821 წლიდან დეკაბრისტების სამხრეთის საზოგადოების აქტიური წევრი. პ. პესტელის მეგობარი და თანამოაზრე. 1832 წლის ივნისს პეტერბურგში მოლაპარაკებას აწარმოებდა სამხრეთ და ჩრდილოეთ საზღვრების შეერთების თაობაზე. 1825 წლის ნოემბერში დაავალეს ტულჩინის გამგეობის ხელმძღვანელობა. მიუსაჯეს სამუდამო კატორღა, რომელიც შეუცვალეს 20 წლის კატორღითა და შემდეგ ციმბირში დასახლებით. ავტორია ათეისტური ლექსისა „ღვთის შესახებ“ და ლექსების კრებულისა „მოცალეობის საათები ტულჩინში“
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1798 კატეგორია:გარდაცვლილი 1844
გიორგი პაქიმერე
250px|მინიატიურა|გიორგი პაქიმერე გიორგი პაქიმერე (Γεώργιος Παχυμέρης; დ. 1242, ნიკეა — გ. დაახლ 1310, კონსტანტინოპოლი) — ბიზანტიელი ისტორიკოსი, ფილოსოფოსი და პოეტი.
განათლება მიიღო ნიკეაში. 1261 წელს საცხოვრებლად და სამუშაოდ გადავიდა კონსტანტინოპოლში, სადაც ეჭირა მაღალი საერო და საეკლესიო თანამდებობები. ავტორია რიტორიკული და ფილოსოფიური თხზულებებისა. მისი მთავარი ნაშრომია „ისტორია“, რომელშიც მოთხრობილია ბიზანტიის ისტორია 1259-1308 წლებში, ანუ მიხეილ VIII-სა და ანდრონიკე II-ს მეფობის ხანას. პაქიმერეს თხზულება არის გაგრძელება გიორგი აკროპოლიტის ნაშრომისა. გიორგი პაქიმერე აღწერილი მოვლენების უშუალო მომსწრე და თვითმხილველი იყო. თხზულებაში დიდი ადგილი უჭირავს თეოლოგიურ საკითხებს. პაქიმერეს აქვს ცნობები ტრაპიზონის იმპერიაზე, რომელსაც ლაზურად თვლის, მეფე დავით ნარინზე, რომელსაც ცოლად ჰყავდა იოანე დესპოტის (პალეოლოგოსის) ქალიშვილი; კონსტანტინოპოლის პატრიარქ გერმანეზე, წარმოშობით ლაზზე; შავი ზღვის სანაპიროზე მონღოლთა ლაშქრობის შესახებ. გიორგი პაქიმერეს თხზულება ამ პერიოდის ტრაპიზონის იმპერიის ისტორიის ძირითად წყაროს წარმოადგენს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბიზანტიელი ფილოსოფოსები კატეგორია:ბიზანტიელი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1242 კატეგორია:ბიზანტიელი ისტორიკოსები კატეგორია:უცხოელი ავტორები საქართველოსა და ქართველების შესახებ კატეგორია:გარდაცვლილი 1310
ანდორა 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ანდორამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთერთმეტედ 2016 წელს, ბრაზილიის ქალაქ რიო-დე-ჟანეიროში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
სქოლიო
კატეგორია:ქვეყნები 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ანდორა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
БТР-70
БТР-70 — საბჭოთა 8 ბორბლიანი ჯავშანტრანსპორტიორი (ინგლ. armored personnel carrier; რუს. бронетранспортер). მისი პირველი განვითარება მოხდა 1960 წელს. 1972 წლის 21 აგვისტოს მიიღეს შეიარაღებაში, ცოტა ხნის შემდეგ კი გადასცეს ვარშავის ხელშეკრულების ქვეყნებს და ასევე საბჭოთა კავშირის მოკავშირეებს. მისი პირველი წარდგენა მოხდა, მანამ, სანამ მის წინამორბედ БТР-60-ს წარადგენდნენ, რომელიც ძალიან ჰგავდა (БТР-60პბ) БТР-70-ს. განსხვავება კი იყო, რომ მას ჰქონდა გაძლიარებული ჯავშანი და დამატებული ჰქონდა 2 გვერდიდან გამოსასვლელი კარები. თუმცა იყო პატარა ზომის და ხშირად ბორბლებში ვარდებოდნენ ხოლმე. БТР-60-ის მძიმე ტყვიამფრქვევი და მსუბუქი ტყვიამფრქვევი, ПКТ კი იგივე დაუტოვეს. მისი ამფიბიური შესაძლებლობები ძალიან ცოტა იყო. რუმინელებმა БТР-70-ის ლიცენზირებული გამოშვება (ТАБ-77) დაიწყეს.
აღჭურვილობა
БТР-70 აღჭურვილი იყო ორი ბენზინის ძრავით. მის ადრინდელ მიდიფიკაციას ГАЗ-69Б-ს ჰქონდა 6 ცილინდრიანი 115 ცხენის ძალიანი ძრავა. თუმცა ახლანდელ მოდიფიკაციას დაუყენეს უფრო ძლიერი ЗМЗ-49-05 В-8 ძრავა. ასევე აღჭურვილი იყო რადიო გადამცემით Р-123М. მძროლის ადგილი შედგებოდა ოპტიკური ხელსაწყო 2 ТНПО-115-თი და დღის ТНП-Б, რომელიც შემდგომ ჩაანაცვლა ღამის ხედვის ხელსაწყომ, ТВНО-2Б-მ. მეთაურს კი ჰქონდა 3 ცალი ТНПО-115 და ТПКУ-2Б დღის ან ТКН-1С. კოშქურაზე დაყენებული იყო პერისკოპული სამიზნე მეტყვიამფრქვევისთვის, შეიარაღებაშ კი ჰქნდა მძიმე ტყვიამფრქვევი КПВ Т-500 ტყვიით და 7,62მმ ПКТ. ასევე ყენდბოდა ჰაერსაწინააღმდეგო სისტემები Игла ან Стрела-3
მოდიფიკაციები
БТР-70D-ჰქონდა დიზელის ძრავა 120 ცხენის ძალიანი YaMZ-236D
БТР-70K-სამეთაურო ვარიანტი რომელსაც დამატებული ჰქონდა რადიოებო,ანტენები და გენერატორი
BTR-70KShM-სამეთაურო საკონტროლო ვარიანტი რომელიც იყო პატარა სამეთაურო მანქანა
2S14 "Zhalo-S"-ტანკისმკვლელი მოდიფიკაცია რომელიც შეიარაღებული იყო 85მმ ქვემეხით
SA-22 - სამეთაურო ვარიანტი
BTR-80-BTR-70-ის მოდერნიზებული ვარიანტო
უკრაინა BTR-70D-დაყენებული ჰქონდა ახალი 300 ცხენისძალიანი ძრავა
BTR-70SM-სანიტარული მოდიფიკაცია
აღმოსავლეთ გერმანია
SPW 70(S)-დამატებული ჰქონდა 2 რადიო და 2-3 ანტენა
SPW 70(SL)-ჰქონდა საჰაერო კონტროლის ანტენა R-809M2
სლოვაკეთი/ბელორუსია
Cobra-K-ჰქონდა 2A42-Cobra ქვემეხი და დამატებული ჰქონდა ახალი ძრავა KamAZ-7403
BREM-ბტრ-70ზე შექმნილი საინჟინრო მანქანა
რუმინეთი
TAB-77-ლიცენზირებული კოპიო რომელიც ექსპორტზე გადიოდა
TAB-77 M1983-ჰქონდა 30მმ ქვემეხი და ტანკსაწინააღმდეგო მალიუტკა
TAB-77 M1984-ჰქონდა 23მმ ქვემეხი და ტანკსაწინააღმდეგო მალიუტკა
TAB-77A PCOMA-საარტილერიო სამეთაურო ვარიანტი რომელსაც შეიარაღებაში ჰქონდა 7.62მმ ტყვიამფრქვევი
TABC-79-შემსუბუქებული ვარიანტი რომელიც იყო 4x4
Chinese TAB-77-ჩინური ლიცენზირებული კოპიო TAB-77-ის
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯავშანტრანსპორტიორები
პიექსიამიაკის ქვერეგიონი
პოლიტიკა
2018 წლის ფინეთის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები:
სქოლიო
კატეგორია:ფინეთის ქვერეგიონები კატეგორია:სამხრეთ სავონიის გეოგრაფია
ბულგოგი
ეტიმოლოგია
სახელწოდება ბულგოგი კორეული სიტყვისგან ბულ-გოგი (불고기) წარმოიშვა. ის ორი ნაწილისგან შედგება. ბულ ცეცხლს ნიშნავს, ხოლო გოგი ხორცს. ეს სიტყვა კორეულის ჩრდილოეთურ დიალექტიდან (იგივე ფხენიანის დიალექტიდან) მომდინარეობს. ამის გათვალისწინებით კერძი ჩრდილოეთ კოერული, ფხენიანურია. 1945 წელს კორეის ნახევარკუნძულის იაპონიის იძულებითი ოკუპაციისგან განთავისუფლების შემდეგ კერძი გავრცელდა სამხრეთ კორეაშიც და პოპულარული გახდა სეულში. ტერმინი 1947 წელს კორეულ ლექსიკონში შევიდა, როგორც ცეცხლზე შემწვარი. მარცხნივ|მინი|271x271პქ|ტუკბაეგი ბულგოგი კორეული ენის ეროვნული ინსტიტუტის მიერ გამოქვეყნებულ სტანდარტულ კორეულ ენათა ლექსიკონში ეს სიტყვა მიჩნეულია როგორც ხორცი, რომელიც წვრილად დაჭრილია, მარინირდება და ცეცხლზე იწვება. ეს სიტყვა ასევე შედის ინგლისურენოვან ლექსიკონებში, როგორიცაა Merriam-Webster Dictionary და Oxford Dictionary of English. ეს სიტყვა ინგლისურ ლექსიკონში 1961 წელს გამოჩნდა.
სქოლიო
კატეგორია:კორეული სამზარეულო კატეგორია:ხორცის კერძები
საზღავი
საზღავი, საზღაო, საზღავო — ძველი ქართული იურიდიული ტერმინი, რომლითაც აღინიშნებოდა:
ლიბიის სამზარეულო
ალტ=ლიბიის რუქა|მინი|ლიბიის რუქა ლიბიის სამზარეულოს (المطبخ الليبي ბევრი საერთო აქვს და ხმელთაშუა ზღვის სამზარეულოს ტრადიციებთან. ლიბიაში ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარულია ბაზინი უსაფუარო პური, რომელსაც ამზადებენ ქერით, წყლით და მარილით.  ქერის ფქვილის წყალში ხარშავენ და შემდეგ ცომის მისაღებად ურევენ სპეციალურად ამ კერძისათვის დამზადებული ჯოხით, რომელსაც მაღრაფს უწოდებენ. აკრძალულია ღორის მოხმარება შარიათის, ისლამის რელიგიური კანონების შესაბამისად. ლიბიის დედაქალაქ ტრიპოლიში განსაკუთრებით იგრძნობა იტალიური სამზარეულოს გავლენა.. გავრცელებულია მაკარონისა და ზღვის პროდუქტების კერძები. სამხრეთ ლიბიის სამზარეულო უფრო ტრადიციულად არაბული და ბერბერულია. ჩვეულებრივ ხილსა და ბოსტნეულში შედის ლეღვი, ფინიკი, ფორთოხალი, გარგარი და ზეთისხილი.
საზღავი
ასეთი საზღაურების მიღებას „საზღავად აღება“ ერქვა. „ეკლესიის კაცთა“ დაზარალების შემთხვევაში საზღავს ეკლესია ჩაიბარებდა. პარვის საზღავი იგივე იყო, რაც საზღაური შვიდეული. მიწის ნაკვეთს საზღავად მოწმეთა თანდასწრებით იღებდნენ. საზღავად აღებულ სახლს კაბალა დაედებოდა.
ლიბიის სამზარეულო
პროდუქტები და კერძები
ლიბიის ტრადიციულ საკვებს აქვს ოთხი მთავარი ინგრედიენტი: ზეთისხილი (და ზეითუნის ზეთი), ფინიკის პალმა, მარცვლეული და რძე. ამ უძველესი საკვების  გამოყენება ჯერ კიდევ ნეოლითის ხანიდან იწყება, როდესაც ადამიანებმა პირველად დაიწყეს  მოსავლის აღება და გარემოდან ბუნებრივი ინგრედიენტების გამოყენება. მარცვლეულს ხალავენ, ფქვავენ ცრიან და პურის, ნამცხვრების, სუპების, აუზის და სხვა ცომის კერძების დასამზადებლად იყენებენ. ფინიკის მოსავლის აღება, გამოშრობა და შენახვა ხდება წლის ბოლომდე; მათი მირთმევა შესაძლებელია როგორც  ჩვეულებრივი სახით, ასევე სიროფში მოხარშვა, ან მსუბუქად მოხალვა და "ბსისით"  ან რძით მირთმევა. ეს ტრადიციული და გემრიელი საუზმე ძალიან გავრცელებული იყო ქვეყანაში ბოლო დრომდე, როდესაც მრავალი ტრადიციული კერძი და პროდუქტი ჩაანაცვლა თანამედროვე, ნაკლებად ჯანსაღმა, ცხიმებით მდიდარი საკვებმა. ალტ=ლიბიური ბაზინი|მინი|ლიბიური ბაზინი ლიბიის სამზარეულო უხვად იყენებს ცხარე სანელებლებს.ბაზინი არის ჩვეულებრივი ლიბიური კერძი, რომელიც მზადდება ქერის ფქვილისა და მცირე რაოდენობით ხორბლის ფქვილისგან, რომელსაც ადუღებენ მარილიან წყალში მაგარი ცომის დასამზადებლად,  შემდეგ კერძის შუაში მომრგვალებულ, გლუვ გუმბათს ათავსებენ. კერძის ირგვლივ სოუსი მზადდება შემწვარი ცხვრის ხორცით, დაჭრილი ხახვით, კურკუმას, მარილის, კაიენის წიწაკის, შავი პილპილის, ფენუხის, პაპრიკას და ტომატის პასტის დამატებით. ასევე შესაძლებელია კარტოფილის დამატება. ბოლოს, ადუღებენ რამდენიმე კვერცხს და ირგვლივ ალაგებენ. კერძს მიირთმევენ ლიმნით და დამწნილებული ჩილის წიწაკით, რომელიც ამსიარის სახელით არის ცნობილი. ბატატა მუბატტანა ( კარტოფილი გარნირით) კიდევ ერთი პოპულარული კერძია. შემწვარი კარტოფილის ნაჭრებს შიგთავსად უკეთებენ სანელებლებით შეზავებულ ფარშირებულ ხორცს, რთავენ კვერცხითა და პურის სუხარით.
პოპულარული კერძია ' მბეკბა- უნიკალური ლიბიური წვნიანი მაკარონით ან სპაგეტით. მაკარონის მოხარშვის ევროპული მეთოდისაგან განსხვავებით, ლიბიელები მაკარონს ადუღებენ სოუსით, რაც მაკარონს ნამდვილ არომატს უმატებს. მისი დამზადება შესაძლებელია ნებისმიერი ტიპის მაკარონით. უმარტივესი კერძის მომზადებაში იგულისხმება ხახვის შეწვა ზეთში, პომიდვრის, ჩილის, კურკუმას დამატებით. შემდეგ სოუსს უმატებენ ცხვრის ნაჭრებს, მუხუდოს, ნიორსს ზეითუნის ზეთს, ლიმონს და პურის ქერქს. ასევე შესაძლებელია სხვა ბოსტნეულის დამატება, როგორიცაა გოგრა, კარტოფილი და მწვანე წიწაკა. ალტ=პოპულარული ლიბიური კერძი - მებაკბაკა|მინი|პოპულარული ლიბიური კერძი - მებაკბაკა
ასევე პოპულარული კერძებია: ალტ=ლიბიური კუსკუსი|მინი|ლიბიური [[კუსკუსი]] ალტ=ასიდა|მინი|ასიდა
დესერტები და სასმელები
ალტ=ლიბიური ჩაი არაქისით|მინი|ლიბიური ჩაი არაქისით
სქოლიო
კატეგორია:ლიბიის სამზარეულო
ჰავანის უნივერსიტეტი
ჰავანის უნივერსიტეტი (Universidad de La Habana) — სახელმწიფო უნივერსიტეტი კუბაში, ქალაქ ჰავანაში. დაარსდა 1728 წელს როგორც კათოლიკური უნივერსიტეტი. წარმოადგენს კუბის უძველეს უმაღლეს სასწავლებელს. უნივერსიტეტს დღეისათვის გააჩნია 15 ფაკულტეტი, სადაც 60 ათასი სტუდენტი სწავლობს. თავდაპირველად უნივერსიტეტს ეწოდებოდა რეალ-ი-პონტიფიკია-უნივერსიდად-დე-სან-იერონიმო-დე-ლა-ჰაბანა, რაც ესპანურიდან ითარგმნება როგორც წმინდა იერონიმის სამეფო და საპაპო უნივერსიტეტი. იგი გაიხსნა ფილიპე V-ისა და ინოკენტი XIII-ის განკარგულებით. 1842 წელს უნივერსიტეტმა შეიცვალა სტატუსი და მოსწავლე სტუდენტებისთვის დაწესდა საერო განათლება. რამდენიმეჯერ გადაკეთდა, პირველად შეიქმნა ძველ ჰავანაში, სახელწოდებით სან-ხუან-დე-ლეტრანი, ხელმეორედ გადაკეთდა 1902 წლის 1 მაისს და იგი გადაიტანეს ჰავანის რაიონ ვედადოში. შენობის ინტერიერი მორთულია არამანდო მენოკალის მიერ, სადაც 7 ფრესკაზე სიმბოლურად არის გამოსახული მედიცინის, ხელოვნების, აზროვნების, ლიტერატურის, სამართლისა და სხვ. დარგები.
უნივერსიტეტის მთავარ შესასვლელთან არის ალმა-მატერის ბრონზის სტატუა, რომელიც შექმნა მარიო კორბელმა 1919 წელს.
ჰავანის უნივერსიტეტში არის 15 ფაკულტეტი და 14 სამეცნიერო-კვლევით ცენტრი ეკონომიკის, ბუნებისმეტყველების, სოციალურ და ჰუმანიტარულ დარგებში.
ცნობილი სტუდენტები
ჰავანის უნივერსიტეტში სხვადასხვა დროს სწავლობდნენ:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუბის უნივერსიტეტები
ცოდილო
ცოდილო — კედლის მხატვრობით ცნობილი ადგილი ჩრდილოეთ-დასავლეთ ბოტსვანაში. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი 2001 წლიდან. მოიცავს კედლის მხატვრობის 4500 ნიმუშს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ბოტსვანაში
Pseudolasius gowdeyi
Pseudolasius gowdeyi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pseudolasius-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მადაინ-სალიჰი
მადაინ-სალიჰი (არაბ. صالحمدائن) ასევე ალ-ჰიჯირი ან ჰეგრა — ისლამის წინა პერიოდის არქეოლოგიური ძეგლი საუდის არაბეთის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ალ-მადინას რეგიონში. თარიღდება ნაბატეის სამეფოს პერიოდით (ახ.წ. I საუკუნე).
ოაზისი პეტრასა და ჰიჯაზის დამაკავშირებელ მთავარ საქარავნო გზაზე მდებარეობდა. სწორედ აღნიშნული სამეფოს აშენებულია ქალაქი პეტრაც იორდანიაში. კომპლექსში აღმოჩენილია 131 კლდეში გამოკვეთილი, მონუმენტური, ორნამენტებით საგულდაგულოდ მორთული სამარხი და წყალმომარაგების საშუალებები, რომლებიც ნაბატეის ქალაქ ჰეგრას მიეკუთვნებოდა. ასევე აღმოჩენილია კლდეებზე გაკეთებული 50 წარწერა, რომლებიც ნაბატეიმდელ პერიოდს მიეკუთვნება.
2008 წელს, იუნესკომ ძეგლი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საუდის არაბეთში
გიორგი ფრანძესი
გიორგი ფრანძესი (Γεώργιος Φραντζής; დ. 1401, კონსტანტინოპოლი – გ. 1478 წლის შემდეგ, კორფუ) — ბიზანტიელი ისტორიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე. სხვადასხვა დროს ეკავა მაღალი თანამდებობები. 1449 წელს დესპანად იყო ქართლში და ტრაპიზონში, იმპერატორ კონსტანტინე XI-ისათვის საცოლის შესარჩევად. 1451 წლიდან დიდი ლოგოთეტია. 1453 წელს, კონსტანტინოპოლის აღებისას, ტყვედ ჩავარდა, ერთი წლის შემდეგ გაიქცა ჯერ პელოპონესში, მერე იტალიაში და იქ კ. კორფუზე ბერად აღიკვეცა.
მისი საისტორიო ნაშრომი, „მცირე ქრონიკა”, აგვიწერს 1413–77 წლების ამბებს. აქ მოთხრობილია აღნიშნული ელჩობის ამბავი. მასში მრავალი მნიშვნელოვანი ცნობაა გიორგი VIII-ის მეფობის დროინდელი (1446–66) ქართლის საშინაო ვითარების, ოსმალებსა და ტრაპიზონის იმპერიასთან ურთიერთობის შესახებ. მეორე ნაშრომი „ვრცელი ქრონიკა,” რომელიც გიორგი ფრანძესის სახელით იყო ცნობილი, როგორც გაირკვა, მას არ ეკუთვნის.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბიზანტიელი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1401
ზღვის მაშვრალნი
ზღვის მაშვრალნი — ედმონ სეშანისა და გიზო გაბესკირიას 1986 წლის ფილმი. გადაღებულია ვიქტორ ჰიუგოს რომანის მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1986 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:1986 წლის ფრანგული ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
აფხაზეთის ეროვნული ერთიანობის საბჭო
აფხაზეთის ეროვნული ერთიანობის საბჭო (აეეს) – ეროვნულ-პოლიტიკური ძალების გაერთიანება აფხაზეთში. შეიქმნა ქ. სოხუმში 1992 წლის 9 მაისს.
ისტორია
მე-20 საუკუნის 90-იან წლების დასაწყისში აფხაზეთში მიმდინარე პროცესებს საქმე მიჰყავდა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის ხელყოფისაკენ. ამიტომ აფხაზეთის საზოგადოებრიობამ გამოსავალის ძებნა დაიწყო.