იაპონიის_ქალაქების_კულტურა_ედოს_პერიოდში
ქალაქი ნიკო
იაპონია გამოირჩეოდა თავისი რელიგიური მრავალფეროვნებით. შინტოისტური და ბუდისტური ტაძრები ერთმანნეთან ჰარმონიაში თანაარსებობდნენ. ამის მშვენიერ მაგალითს წარმოადგენს ნიკოს სამლოცველო და სატაძრო კომპლექსი, რომელშიც ვხვდებით ამ რელიგიების უამრავ ხელოვნურ ნიმუშს. ნიკო მდებარეობს ტოჩიგის პრეფექტურაში, ცენტრალ ჰონშუში (ტოკიოს ჩრდილოეთით 120 კილომეტრში). 782 წელს ეს იყო აყვავებული რელიგიური ცენტრი. მის დამაარსებლად ითვლება ბერი შოდო.ედოს პერიოდში (1600-1868) დაემატა ტოშოგუს შინტოისტური სამლოცველო და ტოკუგავა იეიასუს მავზოლეუმი. ამის გარდა აქ მდებარეობს ულამაზესი სანახაობრივ ადგილები როგორიცაა ჩუზენჯის ტბა და კეგონის ჩანჩქერი.ტოშოგუში სამურაიდ კურთხევა ხდებოდა ყოველწლიურად მაისსა და ოქტომბერში. ნიკოს ტაძრები და სალოცავები და ბუნება რომელიც მათ ამშვენებს, საუკუნეების მანძილზე, იყო წმინდა ადგილი, ცნობილი თავისი არქიტექტორითა და დეკორაციებით. ეს ადგილი მჭიდრო კავშირშია ტოკუგავას შოგუნებთან. მინი|363x363პქ|ქალაქი ნიკო მინი|ფუტარასან ჯინჯა მინი მინი|348x348პქ|ქალაქი ნიკო ნიკოს ტაძრებისა და სალოცავების კომპლექსი, შედგება ათას სამი რელიგიური დანიშნულების ნაგებობისაგან, რომლებსაც, თავის მხრივ, მოიცავს ორი შინტოისტური (ტოშოგუ და ფუტარასან-ჯინჯა) და ერთი ბუდისტური (რინო-ჯი) ტაძარი, თანაც მათი სილამაზე ვერც შეედრება გარშემო მყოფი ბუნების სილამაზეს. ერთად ეს ორი ფაქტორი (არქიტექტურული და ბუნებრივი) შედევრს ქმნის. ეს ყველაფერი კი მდებარეობს ტოჩიგის პრეფექტურაში, კანტოს ჩრდილოეთ რეგიონში. რელიგიური შენობები, რომელთა უმრავლესობაც მე-17 საუკუნეში იყო აგებული, სპეციალურად არიან განლაგებულნი მთის ფერდობებზე ვიზუალური ეფექტის მისაღებად. პირველი შენობები, ნიკოს მთების ჭმინდა ფერდობებზე, ააგო ბუდისტმა ბერმა მე-8 საუკუნეში. დღესდღეობით, ისინი განამტკიცებენ რესტავრაციისა და შენობის დაცვის უძველეს ტრადიციას, ისევე როგორც სხვა რელიგიური დანიშნულების შენობების დაცვის ტრადიციას, რომლებიც წმინდად ითვლებიან. ასევე, ისინი ანსახიერებენ ისტორიულ ძეგლებს, რომლებიც ასახავენ იაპონური ისტორიის მნიშვნელოვან ფიგურებსა და მოვლენებს, განსაკუთრებით კი, ტოკუგავა იეასუს (1543-1616). ტერიტორიას დღევანდელი სახე, ბევრი მნიშვნელობანი ღირებულება-ფასეულობის გამო მიეცა: ტერიტორიის 50.8 ჰექტარი არის ერთგვარი დამამტკიცებელი საბუთი იმისა, რომ იაპონიაში დიდი ხნის მანძილზე ამ ადგილს ეთაყვანებოდნენ. ეს ადგილი განასახიერებს ერთგვარ სიმბიოზს ხელოვნებისა და იაპონიის ბუნების შედევრებს შორის. ეს არდილი არის ერთგვარი საცავი იაპონური კულტურისა და ისტორიის. ნიკოს ტაძრებისა და სალოცავების კომპლექსი მშვენიერად ასახავს ედოს პერიოდის ტრადიციული იაპონური რელიგიური ცენტრის არქიტექტურულ სტილს, რაც მკაიოდ ჩანს შინტოისტური სალოცავებისა და ბუდისტური ტაძრების სტილში, რომლებიც ჰარმონიულად ინტეგრირდებიან ტყესა და ბუნებასთან. გონენ-ცუკურის სტილის ორი მავზოლეუმი, ტოშოგუ და ტაიუ-ინ რეიბიო, წარმოადგენენ ყველაზე მნიშვნელოვან ღირსშესანიშნაობას ნიკოს სალოცავებისა და ტაძრების კომპლექსში. მათი არქიტექტორების გენია და კრეატიულობა მკაფიოდაა გამოჩენილი ტაძრების აგებულებასა და დეკორაციებში. ტერიტორია სამ მთავარ ნაწილად იყოფა: 1) ფუტარასან-ჯინჯას სალოცავის ოცდასამი შენობა; 2) ტოშოგუს სალოცავის ორმოცდაორი შენობა; 3) რინო-ჯის ტაძრის ოცდათვრამეტი შენობა. ამ სამი მთავარი ნაწილის გარდა, ტერიტორიას მეტად ალამაზებს შემდეგი კომპონენტები *ტაძრები). ნიკო ტოშოგუს სამლოცველოს იომეიმონის კარიბჭე არის ერთ-რთი უამრავი სამლოცველო, რომელიც პატივს მიაგებს ტოკუგავა იეიასუს, პირველ შოგუნს ედოს შოგუნატში. ნაგებობა ტოშოგუს სტილშია აშენებული, რომელსაც მეტად ამშვენებს აღმაფრთოვანებელი, ფერადი კარიბჭე, რომელიცმორთულია 508 სკულფტურით. კარიბჭე ასახავს პირველი შოგუნის იაპონიაში მშვიდობის დამყარების სურვილს. რინოჯის ტაძრის მთავარი შემადგენელი ნაწილი სანბუცუდოს დარბაზი წარმოადგენს. ნაგებობა აშენდა ჰეიანის პერიოდში და ითვლება აღმოსავლეთ იაპონიის ყველაზე დიდ ხის ნაგებობად. ფუტარასანის სამლოცველო არის სამი წმინდა მთის სახელობის. ეს მთებია: ნიოჰო, ფუტარა და ტარო, ასევე შინკიოს ულამაზესი ხიდი, რომელიც არის სამლოცველოს ნაწილი და ინარჩუნებს ასოციაციას მისტიურ ლეგენდებთან. ნიკოზან რინოჯი ტაიუნის ტაძარი არის ტოკუგავა იემიცუს (ტოკუგავას შოგუნატის მესამე შოგუნი) მავზოლეუმი. გამორჩეულია რიუგუს ციხესიმაგრითა და ნიტენმონისა და კოკამონის კარიბჭეებით. სალოცავისა და ტაძრის შენობები, თავის გარემოსთან ერთად, დღესაც დგანან წარსულის დიდების ამსახველ ძეგლებად. ეს ადგილი ახლაც ფუნქციონირებს. ატარებენ რიტუალებსა და სხვა აქტიურობებს, რომლებიც შეიცავენ ძველ იაპონურ ტრადიციებს. ეს რიტუალები მოიცავენ ფიზიკურ და სპირიტუალური ხასიათის აქტივობებს. საუკუნეების განმავლობაში ეს ადგილი დაზარალდა ბუნებრივი კატასტროფებისგან (ხანძარი; მიწისძვრა და ა.შ.) საუკუნეების მანძილზე. ყოველი დაზიენებული შენობა აღადგინეს ტრადიციების დაცვით. შეძლებისდაგვარად რესტავრაციაში პირვანდელ მატერიალს იყენებდნენ, რათა არ დაიკარგოს შენობის პირვანდელი სახე. ამ პროცესს დეტალურად აღწერენ და ინახავენ. შენობების უმეტესობამ და სხვა დეკორაციებმა შეინარჩუნეს პირვანდელი ადგილმდებარეობა. ის წყობა, რომელიც შენობებს შორისაა, ისევე როგორც მე-17 საუკუნეში დარგული ხეები, დღემდეა შენარჩუნებული. როგორც ზემოთ ვახსენე, ეს ადგილი ინარჩუნებს ფორმისა და დიზაინის, მატერიალების, ტრადიციებისა და ტექნიკების (სამშენებლო), ადგილმდებარეობის, მოწყობისა და ფუნქციონირების მაღალ დონეს. აღნიშნული ტერიტორიის მენეჯმენტი ცდილობს შეინარჩუნოს მდიდარი ჰარმონიული ლანდშაფტი, რომელიც აერთიანებს შენობებსა და გარშემო ბუნებას. ამ ტერიტორიაზე ყველა შენობა დაცულია: ცხრა დაცულია ეროვნული საგანძურის სახით და ოთხმოცდათოთხმეტი როგორც მნიშვნელოვანი კულტურული ძეგლები, რაც გათვალისწინებულია 1950 წლის კანონში, რომელიც ითვალისწინებს კულტურული ძეგლების დაცვას. ტერიტორიის 50.8 ჰექტარზე განლაგებული შენობებიც დაცულია ზემოთ ხსენებული კანონით. კანონის მიხედვით ყველანაირი ცვლინება აკრძალულია ან უნდა იყოს განხორციელებული მხოლოდ მთავრობის თანხმობით. ტერიტორია ასევე დაცულია 1957 წლის ეროვნული პარკების კანონით, რაც ითვალისწინებს პარკის ტერიტორიაზე ახალი შენობების აშენებისა და ხეების მოჩეხვის აკრძალვას. ტერიტორიის გარშემო განთვსებულია ბუფერული ზონა. ამ ზონაში მხოლოდ სამხრეთ-აღმოსავლეთი არ შედის, ის კვეთს ნაციონალური პარკის კანონის ქვეშდაცულ ტერიტორიას და მისი საზღვრები თითქმის მთლიადან მიყვება მთის ძირს, რომელიც ესაზღვრება ტერიტორიას. აღწერილი ტერიტორია ეკუთვნის ფუტარასან-ჯინჯას, ტოშოგუსა და რინო-ჯის რელიგიურ ორგანიზაციებს, რომლებიც განაგებენ მენეჯმენტს. საჭიროების შემთხვევაში, ორგანიზაციები უზრუნველყოფენ შენობების შეკეთებას, რაშიც მონაწილეობენ მაღალკვალიფიცირებული ინჟინრები და არქიტექტორები. ხანძარის საშიშროების გათვალისწინებით, შენობები აღჭურვილია ავტომატური სიგნალიზაციითა და ჰიდრანტებით, ასევე მეხამრიდებით. ამასთანავე, ორგანიზაციები ზრუნავენ მეხანძრეთა ტრეინინგზე, აწყობენ ჯგუფებს. 1999 წლის 2 დეკემბერს, ნიკოს სალოცავებისა და ტაძრის ტერიტორია აღიარებული იქნა როგორც მსოფლიო მემკვიდრეობა გაერთიანებული ერების განათლების, მეცნიერებისა და კულტურის ორგანიზაციის მიერ (იუნესკო), 23-ე მსოფლიო კრებაზე. ამ პროგრამაში შედის ყველა ის არტეფაცტი თუ ბუნებრივი ობიექტი, რომელსაც გააჩნიე ისტორიული ან კულტურული დატვირთვა. 2000 წლის მაისში, მსოფლიოს 160 ქვეყანამ მოახდინა ამ ზავის რატიფიცირება. 1992 წელს იაპონიაც გახდა ამის ნაწილი.