cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ენერ ვალენსია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:ეკვადორელი ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ვესტ ჰემ იუნაიტედის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 11 აპრილი
მაფილინდო
მაფილინდო (Mapilindo, და Mafilindo, Maphilindo) — მალაიზიის, ფილიპინებისა და ინდონეზიის კონფედერაციული გაერთიანების კონცეფცია, რომელიც შეიმუშავეს აღნიშნული სახელმწიფოს მთავრობებმა 1963 წელს. კონფედერაციის სახელწოდება აკრონიმია და მიიღება წევრი სახელმწიფოს სახელების პირველი ასოებისაგან.
კონფედერაციის ფორმირების გეგმა ჩამოყალიბდა შემაჯამებელ, სამმხრივ სამიტზე, რომელიც მიმდინარეობდა 1963 წლის ივლისის ბოლოდან აგვისტოს დასაწყისამდე მანილაში (კონფერენცია დასრულდა მანილის შეთანხმებით), მაგრამ ფაქტობრივად აღნიშნული შეთანხმება ვერ შევიდა ძალაში, რადგან მონაწილე ქვეყნებს შორის მოხდა ურთიერთობების გაუარესება.
სამმხრივი ფორმატის შედგენის წინაპირობები
მანილას, კუალა-ლუმპურსა და ჯაკარტას შორის სამმხრივი ფორმატის მოწყობის წინაპირობა გამოდგა 1962 წლის ბოლოს მალაიზიის ფედერაციის ჩამოყალიბება მალაიისა და დიდი ბრიტანეთის კოლონიური მმართველობისაგან გათავისუფლებული კუნძულ კალიმანტანის ჩრდილოეთი ნაწილის - სარავაკისა და საბაჰის ბაზაზე. აღნიშნულ გეგმას მკვეთრად დაუპრისპირდნენ მეზობელი ქვეყნები ინდონეზია და ფილიპინები.
ინდონეზიის ხელისუფლება, რომელსაც ამ პერიოდში ეკავა მკვეთრი ანტიიმპერიალისტური პოზიცია, ახალი სახელმწიფოს შექმნის წინააღმდეგი გამოვიდა, რადგან მიიჩნევდნენ, რომ დიდი ბრიტანეთის სატელიტი ახალი სახელმწიფო დასავლური გავლენის გაძლიერების საწინდარი იქნებოდა რეგიონში. ფილიპინების სახელმწიფო პრინციპში არ ყოფილა წინააღმდეგი ახალი სახელმწიფოს ჩამოყალიბებისა, მაგრამ კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა საბაჰის შესვლას მის შემადგენლობაში, რადგან თავად აცხადებდა პრეტენზიას აღნიშნულ ტერიტორიაზე.
მას შემდეგ რაც ინდონეზიის ხელისუფლება გადავიდა დივერსიულ მოქმედებებზე მალაიის ტერიტორიაზე და მხარი დაუჭირა სეპარატისტულ ძალებს სარავაკსა და საბაჰში, ილიპინების მთავრობა შეშფოთდა საკუთარ საზღვრებთან ფართომასშტაბიანი კონფლიქტის შესაძლო განვითარების გამო და გამოვიდა შუამავლობით, რათა დიპლომატიური გზებით მოეგვარებინა აღნიშნული საკითხი ჯაკარტასა და კუალა-ლუმპურს შორის. ამ ინიციატივის ფარგლებში ფილიპინების პრეზიდენტმა დიოსდადო მაკაპაგალმა წინადადებით მიმართა ინდონეზიის პრეზიდენტ სუკარნოსა და მალაიზიის პრემიერ-მინისტრ აბდულ რაჰმანს, რათა გამართულიყო სამმხრივი შეხვედრა.
კონფერენცია
დიოსდადო მაკაპაგალის მიერ ინიცირებული სამმხრივი ფილიპინურ-მალაიზიურ-ინდონეზიური სამიტი გაიმართა მანილაში და მიმდინარეობდა 1963 წლის 31 ივლისიდან 5 აგვისტომდე. სამიტის მსვლელობის პერიოდში მიიღეს სამი სამმხრივი დოკუმენტი: 31 ივლისის შეთანხმება, 3 აგვისტოს დეკლარაცია და 5 აგვისტოს ერთობლივი განცხადება. სამივე დოკუმენტი ავალდებულებდა მხარეებს შესულიყო სარავაკი და საბაჰი მალაიზიის ფედერაციის შემადგენლობაში და შემდეგ შექმნილიყო კონფედერაცია მაფილინდო. მხარეები შეთანხმდნენ სატანადო კონსულტაციებისთვის თავიანთ ქვეყნებში შექმნილიყო ეროვნული სამდივნოები მაფილონდოს საკითხებში.
თუმცა ძალიან მალევე სამიტის დამთავრებიდან მონაწილე სახელმწიფოებს შორის აშკარა გახდა განსხვავებული დამოკიდებულებები აღნიშნული კონფედერაციისადმი: ინდონეზიელები მოითხოვდნენ კონფედერაციაში ხელმძღვანელ როლს. ფილიპინელი პოლიტიკური ელიტის დიდი ნაწილი ადვილად ვერ თმობდა საბაჰის პროვინციას.
პროექტის ბედი
დაპირისპირება მალაიზიასა და ინდონეზიას შორის მკვეთრად შემცირდა ხელისუფლებაში სუჰარტოს მოსვლის შემდეგ. ინდონეზია-მალაიზიის დაპირისპირების შეწყვეტა მისი საშინაო პოლიტიკის უმნიშვნელოვანეს საკითხად იქცა. მიუხედავად ამისა მაფილინდოს შექმნის იდეა არ აღდგენილა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მალაიზიის ისტორია კატეგორია:ფილიპინების ისტორია კატეგორია:ინდონეზიის ისტორია
შირმანის სახლი
შირმანის სახლი (Дом Ширмана) — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1911 წელს არქიტექტორ არუთიუნ ზაკიევის პროექტის მიხედვით. მდებარეობს ვოროშილოვის პროსპექტისა და სუვოროვის ქუჩის კუთხეში. შირმანის სახლს გააჩნია რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
მ. შირმანის შემოსავლების სახლი ააშენეს 1911 წელს როსტოველი არქიტექტორის არუთიუნ ზაკიევის პროექტის მიხედვით. 1920-იან წლებში, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია და გახდა „პრესის სახლი“. სახლში განათავსეს როსტოვის პროლეტარი მწერლების ასოციაცია და გაზეთ „Молот-ის“ კორესპონდენტთა კლუბი. 1922 წელს შენობაში ჩამოყალიბდა როსტოვში პირველი პიონერული დანაყოფი „სპარტაკი“. 1926 წელს პრესის სახლში სიტყვით გამოვიდა პოეტი ვლადიმერ მაიაკოვსკი. მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე შენობა გადაეცა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატს. ომის დასრულების შემდეგ სახლში გაიხსნა სასტუმრო „სამხრეთი“, ხოლო პირველ სართულზე განთავსდა თოჯინების თეატრი.
ამჟამად შენობაში განთავსებულია გაზპრომის დონის როსტოვის განყოფილება. ზოგიერთი ინფორმაციით 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის პერიოდში უნდა გაიხსნას ოთხვარსკვლავიანი სასტუმრო.
არქიტექტურა
ხუთსართულიანი აგურის შენობა გებულია მოდერნის სტილში. იგი გეგმით სწორკუთხაა შიდა ეზოთი. მთავარი შესასვლელი ვოროშილოვის პროსპექტისა და სუვოროვის ქუჩის კუთხეშია.
მემორიალური დაფები
1983 წელს სახლის კედელზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით :
მეორე მემორიალურ დაფაზე არის ასეთი წარწერა:
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
არენაპოლისი
არენაპოლისი (Arenápolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 247 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის სამხრეთ-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-პარაგუაის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 316 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24.75 კმ²-ზე. ფართობი 416 785 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
დოგერ-ბენკი
მინი|დოგერ-ბენკი დოგერ-ბენკი (Dogger Bank; Doggersbank; Doggerbank) — დიდი ქვიშიანი მარჩხობი ჩრდილოეთის ზღვის თავთხელ ზონაში, ინგლისის აღმოსავლეთი სანაპიროდან დაახლოებით 100 კმ-ში. გამყინვარების უკანასკნელი პერიოდის განმავლობაში იყო ევროპისა და ბრიტანეთის კუნძულების დამაკავშირებელი ხმელეთის დიდი მასივის ნაწილი, რომელიც დღეს დოგერლენდის სახელწოდებითაა ცნობილი. დოგერ-ბენკი მეთევზეებისათვის დიდი ხანია ცნობილი როგორც ნაყოფიერი სათევზაო მარჩხობი. სახელი ეწოდა ჰოლანდიური თევზსაჭერი გემის დოგერის მიხდვით, რომელსაც შუა საუკუნეებში ძირითადად ვირთევზას დასაჭერად იყენებდნენ. გადაჭიმულია სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ 260 კმ-ზე, სიგანე 30-60 კმ. სიღრმე მერყეობს 15-36 მ-ის ფარგლებში, რაც დაახლოებით 20 მ-ით ნაკლებია, ვიდრე გარემომცველი წყლების სიღრმე. ფართობი დაახლოებით 17,600 კმ². მნიშვნელოვანი სათევზაო რაიონია; დიდი რაოდენობით იჭერენ ვირთევზასა და ქაშაყს.
მარჩხობის სიახლოვეს გაწოლილია რამდენიმე ჩაძირული ხომალდი. დოგერ-ბენკი იდენტიფიცირებულია როგორც ოკეანური გარემო, რომელიც უჩვენებს ფიტოპლანქტონის ფორმების მაღალ, პირველრიგით ნაყოფიერებას მთელი წლის განმავლობაში. ამასთან დაკავშირებით, სხვადასხვა ჯგუფებმა წამოწიეს აზრი დოგერ-ბენკის ზღვის ნაკრძალის შექმნასთან დაკავშირებით. გეოლოგიური თვალსაზრისით, დოგერ-ბენკი უფრო მეტად პლეისტოცენის განმავლობაში ჩამოყალიბებული მორენაა. გამყინვარების უკანასკნელი პერიოდის განმავლობაში იგი დაკავშირებული იყო კონტინენტთან ან კუნძულთან. ამ არეალში მომუშაე ტრაულერებმა დიდი რაოდენობით მოიპოვეს ტორფი, მამონტისა და მარტორქის ნარჩენები და ალაგ-ალაგ პალეოლითური სანადირო არტეფაქტები.
1931 წელს დოგერ-ბენკთან მოხდა რიხტერს შკალით 6,1 ბალიანი მიწისძვრა. მარჩხობის სამხრეთითაა კლივერ-ბენკი. მარჩხობის ტერიტორია იქცა რამდენიმე საზღვაო ბრძოლის არენად, რომელთაგან პირველი მოხდა 1781 წლის 5 აგვისტოს ბრიტანულ და ნიდერლანდურ ფლოტებს შორის. 1904 წლის 21 ოქტომბერს დოგერ-ბენკის რაიონში ადმირალ ზინოვი როჟესტვენსკის რუსულმა ესკადრამ ცეცხლი გაუხსნა ბრიტანულ თევზსაჭერ გემებს, რომლებიც შეცდომით მიიღო მხედველობაში როგორც იაპონური ნაღმოსნები. პირველი მსოფლიო ომის მსვლეობისას, 1915 წლის 24 იანვარს აქ ბრძოლა გაიმართა ბრიტანულ და გერმანულ ფლოტებს შორის. XXI საუკუნის დასაწყისიდან დოგერ-ბენკის ტერიტორია განიხილება როგორც დიდი ბრიტანეთის მე-3 წრის ქარის ელექტროსადგურის პოტენციური ადგილმდებარეობა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთის ზღვის მარჩხობები
ოლეგ კოშევოი
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:დაბადებული 8 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1943 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 თებერვალი
სავიზო მოთხოვნები სომხეთის მოქალაქეებისთვის
მინიატიურა|[[სომხეთის პასპორტი]] სავიზო მოთხოვნები სომხეთის მოქალაქეებისთვის — სომხეთის მოქალაქეებისთვის ზოგიერთი ქვეყნის მთავრობის მიერ ამ ქვეყნებში შესვლაზე დაწესებული რიგი შეზღუდვებისა. 2018 წლის მდგომარეობით სომხეთის მოქალაქეებს უვიზოდ ან ვიზის ქვეყნის საზღვარზე მიღებით 68 ქვეყანაში შეეძლოთ მგზავრობა. რეიტინგის მიხედვით, სომხეთის პასპორტი მსოფლიოში 72-ე ადგილზეა (ბურკინა-ფასოსთან, მონღოლეთთან და უზბეკეთთან).
სავიზო მოთხოვნების რუკა
800პქ|მინიატიურა|ცენტრში|სავიზო მოთხოვნები სომხეთის მოქალაქეებისთვის
სამომავლო
2014 წლის ოქტომბერში, სომხეთი და სერბეთი სავიზო რეჟიმის ორმხრივად გაუქმებაზე შეთანხმდა. 2015 წლის 15 ივნისიდან, სომხეთის მოქალაქეებს ინდოეთში წასასვლელად ელექტრონული ტურისტული ვიზის აღება შეუძლიათ.
ისრაელის ტერიტორიაზე შესვლის ბეჭედი
სომხეთის პასპორტი, სადაც დაფიქსირებულია ისრაელის ტერიტორიაზე მოგზაურობის ბეჭედი, ბოიკოტის გამო ზოგიერთი მუსლიმური ქვეყნის ტერიტორიაზე შესვლა ეკრძალებათ.
სქოლიო
სომხეთი კატეგორია:სომხეთის დიპლომატიური ურთიერთობები
ორპინგტონი
250პქ|მინი|მარჯვნივ|ჩალისფერი ორპინგტონი (მამალი) ორპინგტონი (Orpington) — სახორცე-მეკვერცხული მიმართულების ქათმის ჯიში. გამოყვანილია დიდ ბრიტანეთში (ქ. ორპინგტონი, კენტის საგრაფო, ამჟამად ლონდონის ფარგლებში) XIX საუკუნეში. ცნობილია სხვადასხვა შეფერილობის 11 სახესხვაობა. ორპინგტონის ტანი მასიურია, დაბლა ჩასხმული, კუბისებრი ფორმის. აქვს მცირე ზომის თავი, საშუალო სიგრძის ფურცლისებრი ბიბილოთი; ყურის ბიბილოები წითელია, თვალები წითელი ან ნარინჯისფერი. შებუმბვლა უხვი და ფაშარია. მამლის ცოცხალი მასაა 4,0–4,5 კგ, დედლისა — 3,0–3,5 კგ. კვერცხმდებლობა 130–160 ცალი წელიწადში; თითოეული იწონის 58–63 გ (ნაჭუჭი ყვითელ-კრემისფერია). სიცოცხლისუნარიანობა დამაკმაყოფილებელია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქათმის ჯიშები
ნაკაშიძეთა სათავადო
ნაკაშიძეთა სათავადო — სათავადო ფეოდალურ საქრთველოში, გურიის სამთავროში, XVI-XIX საუკუნეებში, რომელსაც ფლობდნენ ნაკაშიძეები.
ისტორია
სათავადოს ჩამოყალიბება უკავშირდება მამუკა ნაკაშიძეს, რომელიც პირველი ადამიანია, რომელიც წყაროებში ამ გვარით იხსენიება. მამუკა ნაკაშიძე XVI საუკუნის მიწურულს ცხოვრობდა, მან ააშენებინა ციხის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია და მოახატინა იგი. ამავე ეკლესიაში იყო დაცული მამუკა ნაკაშიძისა და მისი ოჯახის წევრების ფრესკები. მამუკა ნაკაშიძე ის იხსენიება ვახტანგ I გურიელის დარბაზის ერში. იმავე მამუკა ნაკაშიძეს იხსენიებს XVII საუკუნის პირველ ნახევარში იტალიელი მისიონერი ჯუზეპე ჯუდიჩი. მამუკა ნაკაშიძის მეუღლე იყო მოურავის ქალი ხვარამზე, შვილები ალექსანდრე და ბეჟანი, ხოლო ძმები — თანდარეხი და გიორგი.
საზღვრები
ნაკაშიძეების სათავადოში შედიოდა შვიდი სოფელი: გურიანთა, ვაშნარი, ციხე, ჭანიეთური, გამოღმა ბაილეთი, ახალსოფელი, მაკვანეთი. ეს სოფლები, გარდა მაკვანეთისა, ქმნიდა ერთ მთლიან ტერიტორიას, რომელსაც აღმოსავლეთიდან საზღვრავდა გურიელების სატახტო ქალაქი ოზურგეთი, დასავლეთიდან სოფელი ხვარბეთი, რომელიც აზნაურ ქარცივაძეებს ეკუთვნოდა, სამხრეთით მდინარე ჩოლოქი, ხოლო ჩრდილოეთით ნიგოითის სერი, რომელიც გამოჰყოფდა ნაკაშიძეების სათავადოს მაჭუტაძეების სათავადოსგან.
ნაკაშიძეებს ეკუთვნოდათ გურიის სანაპირო ზოლის ნახევარი, მათი მონახევრეები კი გურიელები იყვნენ. ნაკაშიძეები ფლობდნენ ასევე მამულებს ჩოჩხათში, ზედუბანში, ლანჩხუთში, გოგორეთში, ასკანაში, ხარაულში, ოქროსქედში, ვაკიჯვარსა და გამოჩინებულში, მათ ეკუთვნოდათ ძვირფასი ჯიშის ხით მდიდარი ვრცელი ტყეები მდინარე ნატანების ქვემო წელზე. ნაკაშიძეების საზაფხულო რეზიდენცია იყო ციხე, საზამთრო კი ვაშნარი. ნაკაშიძეების ერთი შტო მაკვანეთში ცხოვრობდა და XVII-XVIII საუკუნეების მიჯნაზე იქ სასახლე ჰქონდა მოწყობილი.
აზნაურები და ყმა-გლეხები
ნაკაშიძეების აზნაურები იყვნენ ვაშალომიძეები, ფასეიშვილები, ქარცივაძეები, საბაშვილები, თიკანაძეები, ბერიძეები.
ნაკაშიძეების ყმა გლეხები იყვნენ კვაჭაძეები, ტოტოჩავები, არობელიძეები, სურგულაძეები, ჩიკაშუები, ქადეიშვილები, მენაბდეები, ხავთასები, ებრალიძეები, ცხომელიძეები, დოლიძეები, სვანიძეები, სიორიძეები, ღლონტები, ჩანჩიბაძეები, ჩხაიძეები, ლომინაძეები, ჟღენტი, გოგიტაშვილები, მასხარაშვილები, მარგალიტაძეები, მუჯირი, ოთხმეზური, ცისკარიძეები, ნაკაიძეები, ჩიტაიშვილები, გუჯაბიძეები და სხვები.
ნაკაშიძეებს ჰყავდათ მოხელეები, რომლებსაც სათავადოს მართვაში იყენებდნენ. 1689-1717 წლების საბუთში იხსენიება ნაკაშიძეების აზნაური გიორგი მამულაიშვილი, რომელიც ციხისთავი იყო და გურიანთას განაგებდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:სათავადოები ფეოდალურ საქართველოში კატეგორია:გურიის სამთავრო
ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა
ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა ან ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა და მწერლობისა იგივე ქრონიკები — ისტორიულ წყაროებზე დაყრდნობით „შეკრებილი, ქრონოლოგიურად დაწყობილი, ახსნილი და გამოცემული“ საქართველოს ისტორიის კრებული, გამოცემული 1892, 1897 და 1967 წლებში 3 ტომად თედო ჟორდანიას მიერ.
ტ. I — ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა
„ქრონიკების“ I ტომის სახელწოდებაა — „ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა“, ტფილისი, სტამბა მ. შარაძისა, 1892. ნებადართულია ცენზურით 1892 წლის 28 იანვარს.
შინაარსი
(ტექსი შეესაბამება დედნის ჩანაწერს)
ტ. II — ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა და მწერლობისა
წიგნი ეძღვნება: ვუძღვნი სახსოვარს ნინო სამეგრელოს მთავრის ლევან დადიანის ასულის და ივანე კონსტანტინეს ძის მუხრან-ბატონის მეუღლისას.
ტ. III — ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა და მწერლობისა
„ქრონიკების“ III ტომის სახელწოდებაა — „ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა და მწერლობისა“ (1700 წლიდან XIX საუკუნის 60-იან წლებამდე).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ისტორია
მოლოდოჰვარდიისკი
მოლოდოჰვარდიისკი (Молодогвардійськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 23580 კაცს შეადგენდა.
ვასტოჩნი (სტერლითამაქის რაიონი)
ვასტოჩნი  (Восточный) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 17 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 11 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 11 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (50%).
სქოლიო
კატეგორია:სტერლითამაქის რაიონის სოფლები
ივანე სოლერტინსკი
ივანე სოლერტინსკი (Соллертинский, Иван Иванович; დ. 3 დეკემბერი 1902, ვიტებსკი — გ. 11 თებერვალი, 1944, ნოვოსიბირსკი) — რუსი მუსიკის, თეატრისა და ლიტერატურის ისტორიკოსი. 1906 წლიდან ცხოვრობდა სანქტ-პეტერბურგში. 1924 წელს დაამთავრა სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის საზოგადოებრივი მეცნიერების ფაკულტეტის რომანულ-გერმანული სექცია; ერთდროულად ინსტიტუტში სწავლობდა ხელოვნების ისტორიას, სადაც აგრეთვე გაიარა ასპირანტურის კურსი თეატრმცოდნეობის განხრით (1929). გამოდიოდა როგორც ხელოვნების სხვადასხვა საკითხის, ესთეტიკის და ფსიქოლოგიის ლექტორი და კრიტიკოს-პუბლიცისტი; 1929 წლიდან მუშაობდა ლენინგრადის ფილარმონიაში (1940-1944 წლებში სამხატვრო ხელმძღვანელი) და 1936 წლიდან ლენინგრადის კონსერვატორიაში (1939 წლიდან პროფესორი). ავტორია სტატიებისა დასავლეთ ევროპული მუსიკალური კლასიკის, ქორეოგრაფიის, თეატრალური ხელოვნების, ლიტერატურის, აგრეთვე საბჭოთა და თანამედროვე საზღვარგარეთული მუსიკის შესახებ. დაკავებული იყო რუსული და დასავლეთ ევროპული კლასიკური მუსიკალური მემკვიდრეობის პრობლემებით, ყურადღებას უთმობდა სიმფონიზმის, ოპერისა და დრამატურგიის საკითხებს, ეხმაურებოდა საბჭოთა მუსიკალური კულტურის მოვლენებს. აქტიურად მონაწილეობდა თანამედროვე ოპერისა და ბალეტის ჩამოყალიბებაში. მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა XX საუკუნის 20-30-იანი წლების სანქტ-პეტერბურგის მუსიკალურ ცხოვრებაში. ხანგრძლივი მეგობრობა აკავშირებდა კომპოზიტორ დიმიტრი შოსტაკოვიჩთან. შოტაკოვიჩის მიერ 1944 წელს დაწერილი მეორე საფორტეპიანო ტრიო მიეძღვნა სოლერტინსკის ხსოვნას. ივანე სოლერტინსკი მოულოდნელად გარდაიცვალა კომპოტიზორ ანდრია ნოვიკოვის ბინაში, 41 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი მუსიკათმცოდნეები კატეგორია:დაბადებული 1902 კატეგორია:გარდაცვლილი 1944
ივანე მიჩურინის ქუჩა
ივანე მიჩურინის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); ართვინისა და როსტოვის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნის დასასრულს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც არდაგანის შესახვევი. 20-იან წლებში დაერქვა არტაანის ქუჩა და გრძელდებოდა ნორიოს აღმართამდე. ასევეა დატანილი თბილისის 1934 წლის გეგმაზეც. 40-იან წლებში ივანე მიჩურინის სახელი ეწოდა და 90-იან წლებამდე გრძელდებოდა ვასილ კიკვიძის ქუჩამდე, ხოლო მონაკვეთს ამ ქუჩიდან როსტოვის ქუჩამდე როსტოვის გასასვლელი ერქვა. აქვს ერთი შესახვევი (თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ფარავნის შესახვევი) და ერთი ჩიხი.
ლიტერატურა
მიჩურინი
აღმოსავლეთის რეგიონი (კამერუნი)
აღმოსავლეთის რეგიონი (East Region, Région de l'Est) (2008 წლამდე — აღმოსავლეთის პროვინცია) — რეგიონი კამერუნის აღმოსავლეთში. ესაზღვრება ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას (აღმოსავლეთში), კონგოს რესპუბლიკას (სამხრეთში), კამერუნის ადამავას (ჩრდილოეთში), ცენტრალურ და სამხრეთის (დასავლეთში) რეგიონებს. ტერიტორიის მიხედვით ქვეყნის ყველაზე უფრო დიდი რეგიონი (109 002 კმ²).
გეოგრაფია
რეგიონის ტერიტორია თითქმის მთლიანად მდებარეობს სამხრეთკამერუნის პლატოზე, რომლისგანაც შედგება ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი. სიმაღლე მერყეობს ზღვის დონიდან 500-1000 მეტრის ფარგლებში, უკიდურეს სამხრეთ-აღმოსავლეთში მდებარე დაბლობი ადგილების გამოკლებით (200—500 მეტრი).
მოსახლეობა
მოსახლეობის დიდი ნაწილი მიეკუთვნება ბანტუს ხალხს, მეორე ნაწილს შეადგენს ადამავა-უბანგის ხალხი, რომლებიც სახლობენ რეგიონის ჩრდილოეთ რაიონებში. მოსახლეობის მესამე ნაწილს შეადგენს ფულბეს ხალხი, ასევე ცხოვრობს პიგმეების მცირერიცხოვანი ჯგუფი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად:
ეკონომიკა
მრეწველობა სუსტადაა განვითარებული, ძირითადი ეკონომიკური საქმიანობაა ხე-ტყის წარმოება და სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება. მოსახლეობის დიდი ნაწილი დაკავებულია სოფლის მეურნეობით, რომელიც მათთვის არსებობისათვის ერთადერთი საშუალებაა.
სქოლიო
კატეგორია:კამერუნის რეგიონები
პეტრე კოშევოი
პეტრე კირილეს ძე კოშევოი (Пётр Кириллович Кошевой; დ. 21 დეკემბერი, ალექსანდრია, კიროვაგადის ოლქი — გ. 30 აგვისტო, 1976, მოსკოვი) — საბჭოთა მხედართუფროსი, საბჭოთა კავშირის მარშალი (15 აპრილი, 1968), ორგზის საბჭოთა კავშირის გმირი (16 მაისი, 1944; 19 აპრილი, 1945), სკკპ წევრი (1925).
ბიოგრაფია
საბჭოთა არმიაში იყო 1920 წლიდან. 1920-1922 წლებში მონაწილეობდა საბჭოთა კავშირი-პოლონეთის ომში და უკრაინაში ბანდიტიზმის ლიკვიდაციისათვის ბრძოლებში. 1927 წელს დაამთავრა კავალერიის სკოლა და 1939 წელს მ. ფრუნზეს სახელობის სამხედრო აკადემია. დიდ სამამულო ომში მონაწილეობდა ბრძოლების ვოლხოვის, სტალინგრადის, სამხრეთ უკრაინის IV და ბელორუსიის III ფრონტებზე. მეთაურობდა მსროლელ დივიზიას, მსროლელ კორპუსს. 1955-1957 წლებში იყო გერმანიაში საბჭოთა ჯარების ჯგუფის მთავარსარდლის პირველი მოადგილე. 1957 წლიდან — ციმბირისა და კიევის სამხედრო ოლქების ჯარების სარდალი. 1965-1969 წლებში იყო გერმანიაში საბჭოთა ჯარების ჯგუფის მთავარსარდალი. 1969 წლიდან მუშაობდა სსრ კავშრის თავდაცვის სამინისტროში საპასუხისმგებლო თანამდებობებზე. 1961- 1971 წლებში იყო სკკპ ცკ-ის წევრობის კანდიდატი. იყო სსრკ VI-VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. დაჯილდოებულია 5 ლენინის ორდენით, 10 სხვა ორდენითა და მედლებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1904 კატეგორია:დაბადებული 21 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1976 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 აგვისტო კატეგორია:საბჭოთა კავშირის მარშლები კატეგორია:სსრკ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:სსრკ-ის VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
ლუი დე ბურბონი (1661-1711)
ლუი დე ბურბონი (Louis de Bourbon; დ. 1 ნოემბერი, 1661 – გ. 14 აპრილი, 1711), მეტსახელად დიდი დოფინი — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მისი პირველი ცოლის, დედოფალ მარია ტერეზა ესპანელის უფროსი ვაჟი. მთელი თავისი ცხოვრება დოფინის, ანუ ტახტის მემკვიდრის წოდებას ატარებდა, თუმცა მეფე არასდროს ყოფილა, ვინაიდან იგი მამის გარდაცვალებამდე ოთხი წლით ადრე დაიღუპა. მისი ვაჟი ფილიპე V 1700 წელს ესპანეთის მეფე, ხოლო შვილიშვილი, ლუი XV 1715 წელს საფრანგეთის მეფე გახდა.
ბიოგრაფია
თავდაპირველად იგი აღსაზრდელად სამეფო კარის უმაღლესი რანგის ქალბატონებს მიაბარეს, თუმცა როდესაც შვიდი წელი შეუსრულდა ქალებს ჩამოაშორეს და მამაკაცებს მიაბარეს აღსაზრდელად. იგი როგორც სამხედრო, ისე სასულიერო პირების გარემოცვაში იზრდებოდა, რის გამოც იგი ღრმადმორწმუნე კათოლიკეც იყო და უბადლო მეომარიც. მისი რელიგიური კუთხით აღზრდას დედამისი, მარია ტერეზა ესპანელი დიდ ყურადღებას აქცევდა, რაც საბოლოოდ გამოუვიდა კიდეც.
როდესაც ლუი ზრდასრული გახდა, იგი საკმაოდ ზარმაც ადამიანად იქცა. მას შეეძლო მთელი დღის მანძილზე სავარძელში მჯდარიყო და არაფერი ეკეთებინა. მიუხედავად ამისა ხალხს ის ძალიან უყვარდა თავისი გულწრფელობის, კეთილგანწყობილებისა და ლიბერალიზმის გამო, განსაკუთრებულად დიდი სიმპათიით კი იგი ფრანგების დაბალ ფენებში სარგებლობდა. მის შემდეგ მისმა მშობლებმა კიდევ ხუთი ბავშვი გააჩინეს, თუმცა ყველა მათგანი ადრეულ ასაკშივე დაიღუპა და ლუი მათ ერთადერთ შვილად მიიჩნეოდა. როდესაც ლუი 11 წლის იყო, 1683 წელს, 44 წლის ასაკში გარდაიცვალა დედამისი, დედოფალი მარია ტერეზა ესპანელი.
ვინაიდან ლუი XIV-ს მხოლოდ ერთი კანონიერი ვაჟი ჰყავდა, მისი გამოყენება მოისურვა, რათა მისი პოლიტიკური ქორწინებით ახალი მოკავშირეები გაეჩინა. მის საცოლეებად მოიაზრებდა ანა მარია ლუიზა დე მედიჩი, გარდა ამისა მის ბიძაშვილს, ლუი XIV-ის ძმის, ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ I-ისა და მისი პირველი ცოლის, ჰენრიეტა ინგლისელის ქალიშვილი ანა მარი ორლეანელი, ასევე მის საცოლედ მოიაზრებოდა ფილიპისა და ჰენრიეტას მეორე ქალიშვილი მარია ლუიზა ორლეანელი, რადგან მარია ლუიზასა და ლუის ერთმანეთი მოსწონდათ. თუმცა ლუი XIV-მ მარია ლუიზა ესპანეთთან კავშირის განსაახლებლად გამოიყენა და ესპანეთის ავადმყოფ და მასზე უფროს მეფე კარლ II-ს მიათხოვა, რომელიც მარია ტერეზა ესპანელის ძმა იყო.
ამის შემდეგ ლუი დანიშნეს მის მეორე ბიძაშვილ მარია ანა ვიქტორია ბავარიელზე, რომელიც ფილიპ I ორლეანელის მეორე ცოლის, ელიზაბეთ შარლოტა კურპფალცელის უახლოესი ნათესავი იყო. იგი ლუიზე ასაკით უფროსი იყო, რამაც სამეფო კარი აღაშფოთა. მიუხედავად ამისა, მარია ანა ვიქტორიამ ყველაზე კარგი შთაბეჭდილება მოახდინა, რადგან მას თავისუფლად შეეძლო ფრანგულად საუბარი და იქაურ ტრადიციებსაც კარგად იცნობდა.
1680 წლის 28 იანვარს მიუნხენში შედგა მათი მარიონეტული ქორწინება, ამავე წლის 7 მარტს კი ლუი და მარია ანა შალონ-სარ-მარნში დაქორწინდნენ.
პოლიტიკური და სამხედრო როლი
როგორც ტახტის მემკვიდრეს ლუის პოლიტიკაზე დიდი გავლენა არ ჰქონია. მას ძალიან იშვიათად, თუმცა მაინც რთავდნენ უფლებას პოლიტიკურ საკითხებში ჩარეულიყო, მაგრამ მის სიტყვას ამ სფეროში არანაირი გავლენა არ ჰქონდა. მან მამისაგან შეიძინა მუდონის სასახლე, რომელიც მალევე მის რეზიდენციად იქცა. ამის შემდეგ მან თავისი დარჩენილი ცხოვრება სწორედ მუდონში გაატარა სიმშვიდესა და ფუფუნებაში, თავისი ორი ნახევარდის მარი ანა დე ბურბონისა და ლუიზა ფრანსუაზა დე ბურბონთან ერთად. თუმცა მას ცუდი ურთიერთობა ჰქონდა თავის ვაჟთან, ბურგუნდიის ჰერცოგ ლუისთან და მის ცოლთან, მარია ადელაიდა სავოიელთან.
ლუი ასევე ძალიან ხშირად დადიოდა სანადიროდ, რის გამოც ილ-დე-ფრანსში კინაღამ მგლები მთლიანად გადაშენდა.
ლუიმ დიდ წარმატებას მიაღწია რაინში ბრძოლისას, როდესაც იგი ფილიპსბურგის ალყისას ორი გენერალი გადაარჩინა და დიდი სიმამაცით აიღო ქალაქი. მისი საოცარი სიმამაცის ამბავზე ჯარისკაცები ალაპარაკდნენ, რამაც ლუის ავტორიტეტი დიდად ასწია.
მიუხედავად ამისა, ლუის მიერ აღებული ფილიპსბურგი მალევე დაიბრუნეს საიმპერატორო ჯარემბა, რასაც რაინის ქვეყნებში საფრანგეთის ავტორიტეტის დავარდნა მოჰყვა.
ვინაიდან ლუის დედა ესპანეთის პრინცესა იყო, მას სრული უფლება ჰქონდა ესპანეთის ტახტზე პრეტენზია განეცხადებინა. როდესაც მისი ბიძა, ესპანეთის მეფე კარლ II, რომელიც სულითა და ხორცით იყო ავად უმემკვიდრეოდ დაიღუპა 1700 წელს ესპანეთის ტახტზე დიდი ომი ატყდა, რომელშიც ლუიმაც გამოთქვა პრეტენზია. ცხადია ლუი საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრე იყო და იგი ოდესღაც საფრანგეთის მეფე გახდებოდა და ახლა, რომ ესპანეთის მეფეც გამხდარიყო, ამ ორი სამეფოს გაერთიანება მოხდებოდა, რაც მალევე დაიშლებოდა, ამიტომაც ლუი XIV-მ ესპანეთის ტახტის კანდიდატად ლუის ნაცვლად მისი მეორე ვაჟი ფილიპე წამოაყენა. ფილიპე მალევე ესპანეთის მეფე გახდა, რასაც მოჰყვა ომი ესპანური მემკვიდრეობისათვის, რაც 1714 წელს ფრანგების გამარჯვებით დასრულდა, თუმცა თავად ლუი ამას ვერ მოესწრო. ლუის წყალობით საფრანგეთმა კავშირი შეკრა ინგლისის მეფე უილიამ III-თან. ასევე მისი დამსახურებით საფრანგეთის მოკავშირეებად იქცნენ ნეაპოლი, სიცილია და ტოსკანა. 1711 წლის 11 აპრილს ლუი 49 წლის ასაკში გარდაიცვალა, მომავალ წელს მისი ვაჟიც დაიღუპა, საფრანგეთის ტახტზე კი 1715 წელს ლუი დე ბურბონის შვილიშვილი ლუი XV ავიდა.
ქორწინებები
მინი|287x287პქ|ლუი და მარია ანა თავიანთ ვაჟებთან ერთად, 1686 წელი 1680 წლის 7 მარტს ლუი დაქორწინდა პრინცესა მარია ანა ვიქტორია ბავარიელზე, რომელიც ფრანგებისათვის ცნობილი გახდა, როგორც დოფინი მარი ანა ვიქტორია. წყვილს სამი შვილი შეეძინათ, რომელთაგან სამივე ვაჟი იყო და სამივემ მიაღწია სრულწლოვანებამდე. მარია ანა ვიქტორია 1690 წელს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც 1695 წელს ლუი ფარულად დაქორწინდა თავის საყვარელ მარი ემილი დე ჟოლ დე შონზე, ისევე როგორც მამამისი ლუი XIV დაქორწინდა ცოლის გარდაცვალების შემდეგ ფარულად თავის საყვარელზე. ქორწინებაში მათ ფარულად შეეძინათ გოგონა, რომელიც მალევე გადამალეს, რის შემდეგაც ორ წელიწადში ბავშვი დაიღუპა, ისე, რომ მის შესახებ სამეფო ოჯახმა არაფერი იცოდა.
შვილები
მარია ანა ვიქტორია ბავარიელთან შეეძინა სამი ვაჟი:
მისმა შვილებმა და შვილიშვილებმა დააარსეს ესპანელი ბურბონებისა და პარმელი ბურბონების დინასტიები. გარდა ამისა სწორედ მისმა შთამომავლებმა გააგრძელეს ბურბონთა ფრანგული შტო.
ლუის მეორე ცოლთან ჰყავდა ერთი ქალიშვილი, თუმცა მის შესახებ მხოლოდ ისაა ცნობილი, რომ ორი წლის დაიღუპა.
ლუის ფრანსუაზ პიტელთან ორი ქალიშვილი ჰყავდა:
ლუის კიდევ ერთ საყვარელთან, მარი ანა კლერმონტთან ერთი ქალიშვილი ჰყავდა:
ფრანგულენოვანი
კატეგორია:დაბადებული 1 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1661 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1711 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:საფრანგეთის დოფინები კატეგორია:ტახტის მემკვიდრეები რომლებმაც ვერ შეძლეს ტახტზე ასვლა კატეგორია:ყვავილით გარდაცვლილები კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
უკრაინის გამომცემლობების სია
ქვემოთ მოცემულია უკრაინული გამომცემლობების არასრული სია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უკრაინის გამომცემლობები კატეგორია:უკრაინასთან დაკავშირებული სიები კატეგორია:ლიტერატურის სიები კატეგორია:ორგანიზაციების სიები
გიორგი მინდელის ხიდი
გიორგი მინდელის ხიდი — დიდი დიღმისა და ზღვისუბნის (ყოფილი თემქა) მიმდებარე ტერიტორიების დამაკავშირებელი ხიდი თბილისში, მდინარე მტკვარზე. ადრე დიღმის ხიდი ერქვა. აშენდა 1989 წელს; კონსტრუქტორი — ხ. ხაჭაპურიძე. 1994 წელს ხიდს ინჟინერ-მშენებელ გიორგი მინდელის სახელი დაერქვა. 592-მეტრიანი, თორმეტმალიანი ნაგებობა ერთ-ერთი ყველაზე გრძელი ხიდია საქართველოში. ფაქტობრივად, ის ორი პარალელური ხიდისგან შედგება - თითოეულის სიგანეა 17 მ.
ნორტელანდია
ნორტელანდია (Nortelândia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 244 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის სამხრეთ-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-პარაგუაის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 436 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.77 კმ²-ზე. ფართობი 1 348 კმ²-ია.
Panzer III
Panzer III — გერმანული საშუალო ტანკი, რომელიც ინტენსიურად გამოიყენებოდა მეორე მსოფლიო ომში. ტანკის სრული სახელია Panzerkampfwagen III Sd Kfz. 141 (აბრევიატურით PzKpfw III) და ითარგმნება, როგორც საბრძოლო მანქანა. ტანკი მსახურობდა ძირითადად Panzer IV - ის გვერდით, თუმცა ორივეს სხვადასხვა ამოცანა ჰქონდათ, კერძოდ Panzer IV უნდა დახმარებოდა ქვეითებს და უნდა ებრძოლა გამაგრებული პოზიციებისკენ, ხოლო Panzer III-ს კი უნდა გაენადგურებინა მოწინააღმდეგის მძიმე ტექნიკა, თუმცა საბჭოთა T-34 ის გამოჩენის თანავე ნათელი გახდა, რომ Panzer III ბევრად ჩამორჩებოდა მას და იძულებულები გახდნენ Panzer IV ისთვის დაეყენებინათ ბევრად ძლიერი ტანკ საწინააღმდეგო ქვემეხი 7.5 cm KwK 40 და ტანკების წინააღმდეგ იბრძპა არა Panzer III - ს, არამედ Panzer IV.
უკანასკნელ Panzer III-ის ვერსიას დაუყენდა შედარებით ძლიერი 7.5 cm KwK 37 L/24, რომელიც უფრო მორგებული იყო ქვეითების მხარდაჭერას. ტანკის წარმოება შეწყდა 1943 წელს.
შექმნის ისტორია
thumb|left|250px|მსუბუქი ტანკი [[Panzer I - ი ნორვეგიაში]]
პირველი მსოფლიო ომში გერმანიის დამარცხების შემდეგ დაიდო ვერსალის ხელშეკრულება, რომელიც უკრძალავდა გერმანიას ჯავშანტექნიკის ყოლას, 1925 წლიდან კი უკვე მუშაობა დაიწყეს მათ წარმოებაზე. 1934 წელს გერმანიამ გამოუშვა ომის შემდგომი პირველი ტანკი Panzer I. ახალი ტანკი მსუბუქ ტანკებს განეკუთვნებოდა და შეიარაღებული იყო 2 ტყვიამფრქვევით, ხოლო ჯავშანი მხოლოდ ტყვიებს უძლებდა, თუმცა იმ დროისთვის გერმანიას უბრალოდ არ შეეძლო ეწარმოებინა უფრო მძიმე ტანკები.
1933 წლის კრუპის დოკუმენტების მიხედვით ახალ გაუმჯობესებულ ტანკზე მუშაობა 1933 წელს დაიწყო. გეგმაში ორი ვარიანტი იყო. პირველს 20მმ-იანი ავტომატური ქვემეხი უნდა ჰქონოდა (სამომავლოდ დაერქვა Panzer II), ხოლო მეორეს - 37მმ-იან, რომელიც ფირმა დაიმლერ ბენცს დაავალეს, ხოლო წონა კი 10 ტონამდე უნდა ყოფილიყო. უკანასკნელი გადაწყვეტილება 1934 წლის 11 იანვარს იქნა მიღებული, დროსაც ფინანსური პრობლემების გამო უპირატესი გახადეს ტექნიკური მოთხოვნილებები, ხოლო ამავე წელს გამოცხადდა კონკურსი ახალი ტანკის შესაქმნელად, კოდური სახელწოდებით ოცეულის მეთაური ტანკი (გერმანულად: Zugführerwagen). ტენდერში მიწვეულები იყვნენ ფირმები დაიმლერ ბენცი, კრუპი, M.A.N.და რეინმეტალი, ტექნიკური მოთხოვნილებები კი იყო ასეთი:
1934 წელს შეიქმნა პირველი პროტოტიპები.
საბოლოო გამოცდისას შასად არჩეული იქნა დაიმლერ ბენცის შასი, რომლებსაც დაერქვა Z.W.1 და Z.W.2. ამის შემდეგ მიიღეს ორი გაუმჯობესებული შასის პროტოტიპის შეკვეთა. სახელები Z.W.3 და Z.W.4 კოშკურების პირველი ვერსიები ჯერ კიდევ 1934 წლის აგვისტოში იყო მზად, თუმცა მანამ, სანამ მოიწონებდნენ, ჯერ შედარება გაუკეთეს რეინმეტალის კოშკურას და მხოლოდ ამის შემდეგ აირჩიეს იგი.
ჯავშანი
Panzer III Ausf. A დან C-მდე ტანკს ჰქონდა 15მმ-იანი ჰომოგენური ჯავშანი,ბორტებზე და ზემოდან 10მმ,უკნიდან 5. ზოგადად ეს მოდიფიკაციები ადვილად გასახვრეტები იყვნენ ამიტომ მის შემდგომ მოდიფიკაციებს (Ausf. D, E, F, G) ჯავშანი 30მმ - მდე გაუზარდეს: ფრონტალურად,ბორტებზე და ზემოდან ხოლო H მოდიფიკაციას 30მმ-იან ჯავშანზე დაუმატეს კიდევ 30მმ-იანი რკინის ჯავშანი ფორნტალურად და ბორტებზე,Ausf. J - ს 50მმ-იანი ჯავშანი ჰქონდა წინიდან და უკნიდან ხოლო Ausf. J, L-ს კი დამატები 20მმ-იანი ჯავშანი ჰქონდა დამატებული.ჯავშანის გაძლიერებამ მეტნაკლებად გააუმჯობესა უსაფრთხოება თუმცა მაინც ვერ უძლებდა ტანკ საწინააღმდეგო ქვემეხებს ბორტებზე მოხვედრისას.
შეიარაღება
thumb|300px|Panzerbefehlswagen III ausf E ან F(სამეთაურო ტანკი),შეიარაღებული 37მმ-იანი ქვემეხით და ორი ტყვიამფრქვევით Panzer III-ზე ზეგავლენა მოახდინა ბრიტანულმა ვიკერსის ტანკებმა რომლის კოშკურაზე 3 კაცი მუშაობდა,მსროლელი ,დამტენი და მეთაური.ეს საშუალებას აძლევდა მეთაური კარგად გარკვეოდა სიტუაციაში და სრული კონცენტრაცია მოეხდინა ბრძოლის ველზე,ეს ძალიან მოეწონათ გერმანელებს და თავიანთ ტანკებზე, მათ შორის Panzer III-ის კოშკურაზე 3 ტანკისტი დასვეს,სხვა ტანკებს მაგალითად ფრანგულ Somua S-35-ზე მხოლოდ ერთი კაცი იყო,საბჭოთა T-34-ზე კი ორი. მეორე მსოფლიო ომის პირველ წლებში Panzer III - ი გერმანიის ძირითად ტანკს წარმოადგენდა და საკმაოდ ეფექტურადაც იბრძოდა, თუმცა შეიარაღება თავიდანვე არასაკმარისი იყო,ეს გამოიკვეთა საფრანგეთში ბრძოლისას, რადროსაც ძალიან უჭირდათ ბრიტანული მატილდების გახვრეტა,საბჭოთა კავშირში შეჭრის შემდეგ ისინი პირველად შეხვდნენ მათზე ბევრად უკეთესად დაჯავშნულ და შეიარაღებულ KV-ს და T-34-ებს,ამიტომაც ტანკებს ქვემეხები 50მმ-მდე გაუზარდეს თუმცა შედეგი მაინც უარყოფითი იყო სულ მალე Panzer III უკვე მეორე ხარისხოვან ტანკად გადაიქცა და ტანკებთან საბრძოლველად უკვე გაძლიერებულ ქვემეხიან Panzer IV - ებს იყენებდნენ. 1942 წელს უკანასკნელი ვერსია გამოვიდა Panzer III Ausf. N რომელიც შეიარაღებული 75მმ-იანი მოკლე ლულიანი ქვემეხით იყო (KwK 37 L/24),ახალ მოდიფიკაცია კარგად იბრძოდა ქვეითების წინააღმდეგ და ზოგადად უფრო თავდაცვითი ტანკი იყო ვიდრე შემტევი.
მანევრულობა
Panzer III Ausf. A დან C-მდე ტანკებს ეყენათ 250 ცხძლიანი, 12-ცილინდრიანი მაიბახის HL 108 TR ძრავები,რომლებითაც 32 კმ/სთ-ს ავითარებდნენ ხოლო მოქმედების რადიუსი კი 150კმ იყო,შემდგომ მოდელებში დაყენებული იქნა 300 ცხძლ-იანი, 12-ცილინდრიანი მაიბახის HL 120 TRM ძრავი რის შემდეგადაც ტანკი 40კმ/სთ-მდე ავითარებდა, მოქმედების რადიუსი კი 155კმ-მდე გაიზარდა.
საბრძოლო ისტორია
Panzer III-ების გამოიყენებოდა: პოლონეთში, საფრანგეთში,საბჭოთა კავშირში,აფრიკის კამპანიაში,ნორმანდია,ოპერაცია მარკეტ-გარდენი,ფინეთში,ნორვეგიაში. პოლონურ და ფრანგულ კამპანიებში Panzer III - ებს არ მიუღიათ დიდი რაოდენობით მონაწილეობა,თუმცა დიდ უპირატესობას ფლობდა მასთან შედარებით მოძველებულ პოლონურ 7TP,ფრანგულ R-35 და H-35 ტიპის მსუბუქ ტანკებთან შედარებით. thumb|left|250px|აღმოსავლეთ ფრონტზე ოპერაცია ბარბაროსას განმავლობაში Panzer III - ები ყველაზე დიდ როლს თამაშობდნენ იმ დროისთვის არსებულ გერმანულ ტანკებთან შედარებით,ომის დასაწყისში Panzer III - ები მათი რაოდენობით ჯობნიდნენ საბჭოთა კვ და T-34 - ებს,თუმცა იმ დროისთვის საბჭოთა კავშირს უმეტესად მოძველებული BT და T-26 - ები ჰყავდათ,გერმანელი ტანკისტები ბევრად უკეთ მომზადებულები იყვნენ,გარდა ამისა ბევრად თანამედროვე ტანკები იყო ვიდრე საბჭოთა BT და T-26 - ი,ამიტომაც თითქმის ვერანაირ წინააღმდეგობას ვერ უწევდნენ გერმანელებს და ტანკების შეფარდება 6:1 ზე იყო გერმანელების სასარგებლოდ.თუმცა მომდევნო წლებში როცა T-34 - ების მასობრივი წარმოება დაიწყო უკვე Panzer III - ი იყო მოძველებული ვიდრე საბჭოთა ანალოგი,გერმანული ტანკი წინიდან მანამ ვერ ხვრიტავდა წინიდან სანამ ახალი 50მმ-იანი KwK 39 L/60 ქვემეხი არ დაუყენეს რომელიც მხოლოდ 500 მეტრიდან თუ ხვრიტავდა მას. thumb|300px|Panzer III [[აფრიკის კამპანია|აფრიკის კამპანიის დროს]] კურსკის ბრძოლის შემდეგ Panzer III-ებს უმეტესად ეკიპაჟის გასაწვრთნელად იყენებდნენ. მის ბაზაზე დამზადდა მოიერიშე ქვემეხი Sturmgeschütz III, რომელიც ერთ ერთი ყველა წარმატებული თვითმავალი საარტილერიო დანადგარი გამოდგა.ომის ბოლოს Panzer III-ები თითქმის საერთოდ აღარ გამოიყენებოდა,ზოგი მათგანი გადაკეთდა StuG III ტიპის ანტიტანკებად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის გერმანული ტანკები
პანცირევსკის ქათამი
პანცირევსკის ქათამი — სახორცე-მეკვერცხული მიმართულების ქათმის ჯიში. გამოყვანილია 1940-იან წლებში სანაშენო ქარხანა „პანცირევსკში“ (აქედან სახელწოდება) ულიანოვსკის ოლქში ლეგჰორნის ჯიშის შეჯვარებით ნიუ-ჰემფშირისა და როდ-აილენდის ჯიშის ქათმებთან. შეფერილობის მიხედვით განირჩევა ორი სახესხვაობა — თეთრი და შავი. მისი ტანი გრძელი, ღრმა და ფართოა; თავი მცირე ზომის, აქვს ფურცლისებრი, გასწორებული ბიბილო და ყვითელი ნისკარტი. მამლის საშუალო ცოცხალი მასაა 3,5 კგ, დედლისა — 2,7 კგ. კვერცხმდებლობა 170–180 ცალი წელიწადში; თითოეული იწონის 57 გ. მის მოშენებას ძირითადად მოყვარული მეფრინველეები მისდევენ; გენოფონდის მეურნეობებში ინახავენ როგორც რეზერვს.
არარიპინა
არარიპინა (Araripina) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 622 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში.
ვახტანგ მეტივიშვილი
ვახტანგ მეტივიშვილი (დ. 20 ივლისი, 1997, ხაშური) — ქართველი სპორტსმენი (სამბო), ახალგაზრდებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2017, 57 კგ) ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონატის  ვერცხლის (2013, 46 კგ) და ბრინჯაოს პრიზიორი (2015, 56 კგ).
არარიპინა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 77 302 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 40.84 კმ²-ზე. ფართობი 1 892 596 კმ²-ია.
ვახტანგ მეტივიშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სამბისტები
არარიპინა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ანდორის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
ფორმა
2008 წლიდან ანდორას ნაკრების ფორმას კერავს გერმანული ფირმა Macronი.
ამჟამინდელი შემადგენლობა
შემადგნლობა მოცემულია 2015 წლის 12 ოქტომბერს სენტ კიტსი და ნევისის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ გამართული მატჩის მიხედვით.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებები კატეგორია:ანდორის ეროვნული სპორტული ნაკრებები კატეგორია:ანდორის ფეხბურთი
ნოვოდრუჟესკი
ნოვოდრუჟესკი (Новодружеськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 7660 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ლუჰანსკის ოლქის ქალაქები
ფათმა ალიე თოფუზი
ფათმა ალიე თოფუზი (Fatma Aliye Topuz; დ. 9 ოქტომბერი 1862, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია - გ. 13 ივლისი 1936, სტამბოლი, თურქეთი) ასევე ცნობილია, როგორც ფათმა ალიე ან ფათმა ალიე ჰანიმი — თურქი რომანისტი, მესვეტე, ესეისტი, ქალთა უფლებების აქტივისტი და ჰუმანიტარისტი. მიუხედავად იმისა, რომ მასზე ადრე გამოქვეყნდა სხვა თურქი ქალი ავტორის ზაფერ ჰანიმის რომანი 1877 წელს, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ფათმა ალიემ გამოაქვეყნა თავისი პირველი რომანი, ხოლო შემდეგ კიდევ ხუთი რომანი, ლიტერატურულ წრეებში იგი აღენიშნება, როგორც პირველი ქალი რომანისტი თურქულ და ისლამური სამყაროს ლიტერატურაში.
ბიოგრაფია
ფათმა ალიე დაიბადა 1862 წლის 9 ოქტომბერს სტამბოლში. ოსმალეთის წამყვანი მოხელის და ცნობილი ისტორიკოსის აჰმედ ჯევდეთ ფაშის (1822-1895) და მისი მეუღლის ადვიე რაბია ჰანიმის მეორე შვილია. მას ჰყავს ძმა ალი სედათი და და ემინე სემიე (1864).
იმის გამო, რომ მამამისი ვალი (გუბერნატორი) იყო ეგვიპტეში და შემდეგ საბერძნეთში, მან სამი წელი დაჰყო 1866-დან 1868-მდე ალეპოში და შემდეგ ექვსი თვე, 1875 წელს იანინაში. 1878 წელს, იგი გაატარა ოჯახთან ერთად ცხრა თვე დამასკოში, სადაც მამამისი დაინიშნა.
ფათმა ალიემ განათლება არაოფიციალურად სახლში მიიღო, იმის გამო, რომ იმ დროს არ იყო მიღებული გოგონებისთვის სწავლა ფორმალურ კლასებში, მიუხედავად იმისა, რომ არ არსებობდა სამართლებრივი შეზღუდვა ქალების განათლებისთვის. თავისი ინტელექტუალური ცნობისმოყვარეობის წყალობით, მან მაღალ დონეზე შეისწავლა არაბული და ფრანგული ენები.
1879 წელს, როდესაც ის იყო ჩვიდმეტი წლის, მამამისმა მოაწყო მას ქორწინება არმიის კაპიტანთან (ოსმალურ თურქულად: Kolağası) მეჰმედ ფაიკ ბეითან, რომელიც იყო სულთან აბდულჰამიდ II-ის თანაშემწე და გაზი ოსმან ფაშის ძმისშვილი, ასევე ქალაქ პლევენის ბლოკადის (1877) გმირი. მას შეეძინა ოთხი ქალიშვილი: ჰათიჯე (დ. 1880 წელს), აიშე (დ. 1884 წელს), ნიმეთი (დ. 1900 წელს) და ზიუბეიდე ისმეთი (დ. 1901 წელს).
მისი მეუღლე, ნაკლებად ინტელექტუალური ადამიანი იყო, ვიდრე თვითონ ფათმა, და მათი ქორწინების პირველ წლებში, მას არ აძლევდა უფლებას წაიკითხოს რომანები უცხო ენებზე.
მწერლის კარიერა
მისი დებიუტი ლიტერატურაში 1889 წელს შედგა, როდესაც ის გადათარგმნა ჯორჯ ოჰნეტის რომანი Volonté ფრანგულიდან თურქულად, სახელწოდებით Meram, ქმრის ნებართვით, მათი შეუღლებიდან ათი წლის შემდეგ. ფსევდონიმით გამოიცა მისი წიგნი სათაურით "Bir hanim" ( "ქალბატონი"). ცნობილ მწერალ აჰმეთ მითათზე იმდენად დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა, რომ ის გაზეთ Tercüman-ı Hakikat ("სიმართლის თარჯიმანი") ფათმა თავის საპატიო ქალიშვილად გამოაცხადა. ფათმა ალიემ ასევე მამის ყურადღება მიიზიდა ისე, რომ იგი ლექციებს უკითხავდა მას და ცვლიდნენ იდეებს. თავისი პირველი თარგმანის შემდეგ, ფათმა ალიემ გამოიყენა ფსევდონიმი "Mütercime-i Meram".
1894 წელს, ფათმა ალიემ, აჰმეთ მითათ ეფენდის თანაავტორობით, გამოაქვეყნა რომანი Hayal ve Hakikat ("ოცნება და ჭეშმარიტება"). რომანში, ის თავისმხრივ აღწერა ქალების ხასიათი, ხოლო აჰმეთ მითათი კაცების. მუშაობა გაფორმდა, როგორც "Bir Kadın ve Ahmet Mithat" ("ერთი ქალი და აჰმეთ მითათი"). ამ რომანის შემდეგ, ორი ავტორი მიმოწერეს ართმანეთს წერილები, რომლებიც მოგვიანებით გამოქვეყნდა გაზეთ Tercüman-ı Hakikat-ში.
ფათმა ალიემ თავისი პირველი რომანი Muhazirat ("სასარგებლო ინფორმაცია") გამოაქვეყნა 1892 წელს, თავისი ნამდვილი სახელით და გვარით, სადაც იგი ცდილობდა უარყო რწმენა, რომ ქალს არ შეუძლია დაივიწყოს თავისი პირველი სიყვარული. ეს გახდა პირველი რომანი მთელ ოსმალეთის იმპერიაში დაწერილი ქალის მიერ. წიგნი თავიდან გამოიცა 1908 წელს.
მისი მეორე რომანი Udi ("არფაზე მოთამაშე"), გამოქვეყნდა 1899 წელს, სადაც აღწერილია უდის მოთამაშე ქალი, რომელსაც ფათმა ალიემ ალეპოში შეხვდა. ამ რომანში, იგი უბრალო ენაზე მოგვითხრობს ბედიას ცხოვრების ამბავს, რომელმაც უბედური ქორწინება გადაიტანა. ცნობილმა თურქმა რომანისტმა რეშათ ნური გიუნთექინმა Udi დაასახელა, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვან ნაწარმოებად, რომელიც მიიზიდა ის ლიტერატურისკენ.
მისი სხვა რომანებია: Raf'et (1898), Enin (1910) ("კვნესა") და Levaih-i Hayat ("ცხოვრისებული კადრები"). ის თავის ნამუშევრებში არწერდა ქორწინებას, ჰარმონისა მეუღლეებს შორის, სიყვარულსა და სითბოს. გარდა ამისა, მან აიღო ინდივიდუალიზმი, როგორც ცენტრალური თემა დამოუკიდებელი და თვითკმარი ქალის შექმნისა, რომლებიც მუშაობენ და შიულობენ საკუთარ ფულს კაცის გარეშე.
1893 წელს, მისი პოპულარობა გაიზარდა, მას შემდეგ, რაც აჰმეთ მითათმა გამოსცა წიგნი Bir Muharrire-i Osmaniye'nin Neşeti ("ოსმანელი მწერლის დაბადება"), რომელიც შედგება ფათმა ალიეს წერილებისგან. ამ წერილებში, იგი გამოხატავს თავის დაუღლელ ენთუზიაზს სწავლისკენ.
მისი ესსე Nisvan-ı İslâm თარგმნილია ფრანგულ ენაზე სახელწოდებით Les femmes muselmannes და ასევე არაბულ ენაზეც, აგღეტვე მისი რომანი Udi თარგმნილია ფრანგულ ენაზე. მისი კრიტიკა, რომელიც გამოქვეყნდა ფრანგულ გაზეთში, რომელიც ეხებოდა წიგნს სახელწოდებით "აღმოსავლეთის და დასავლეთის ქალები" ფრანგ ემილე ჯულიარდის, მოიპყრო პარიზის დიდი ყურადღება. ასევე, საერთაშორისოდ აღიარებული მისი ნამუშევრები, 1893 წელს გამოიფინა მსოფლიო კოლუმბიური ექსპოზიციაზე ჩიკაგოში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში, აგრეთვე მისი ნამუშვრები შეიტანეს ქალთა ბიბლიოთეკის კატალოგში. მიუხედავად მისი პოპულარობის, მეორე საკონსტიტუციო ერამდე, იგი წარსულს ჩაბარდა.
1914 წელს გამოაქვეყნა თავისი წიგნი Ahmed Cevdet Paşa ve Zamanı ("აჰმედ ჯებდეთ ფაშა და მისი დრო"), მამამისის პოლიტიკური თავდასხმებისგან დასაცავად. ამ ნაშრომში, იგი აპირებდა წარმოედგინა პოლიტიკური სცენა მეორე საკონსტიტუციო ერის შემდეგ. თუმცა, მისი დაპირისპირება ოფიციალურ ისტორიულ თეზისებთან, გამოიწვია მისი წიგნის გარიცხვა ლიტერატურიდან.
ქალთა უფლებების აქტივისტი
გარდა რომანების წერისა, იგი ცამეტი წლის განმავლობაში, 1895-1908 წლებს შორის, ჟურნალ Hanımlara Mahsus Gazete ("ქალების გაზეთი") მესვეტე იყო, სადაც წერდა ქალთა უფლებებზე, თავისი კონსერვატიული შეხედულებების დაუმალავად. მისი და, ემინე სემიე იონასია (1864-1944), იყო ერთ-ერთი პირველი თურქი ფემინისტი, რომელიც ჟურნალის ინტელექტუალ ქალებს შორის იყო.
ჰუმანიტარი
ფათმა ალიე ასევე ჩართული იყო ქველმოქმედებაში. ბერძნულ-თურქეთის ომის შემდეგ, იგი 1897 წელს დააარსა საქველმოქმედო ორგანიზაცია "Nisvan-ı Osmaniye İmdat Cemiyeti" ("ოსმალეთის ქალთა ასოციაცია დახმარებისთვის"), ჯარისკაცების ოჯახების მხარდასაჭერად. ეს იყო ქვეყნის ერთ-ერთი პირველი ქალთა ორგანიზაცია. მისი ჰუმანიტარული ძალისხმევისთვის, 1899 წელს ოსმალეთის სულთანმა აბდულჰამიდ II-მ ის ქველმოქმედების ორდენით (Şefkat Nişanı) დააჯილდოვა.
ფათმა ალიე ასევე "Osmanlı Hilal-i Ahmer Cemiyeti"-ის (ოსმალეთის წითელი ნახევარმთვარე) პირველი ქალი წევრი გახდა. გარდა ამისა, მუშაობდა "Müdafaa-i Milliye Osmanlı Kadınlar Heyeti" (ოსმანელ ქალთა ეროვნული თავდაცვის კომიტეტი), რომელიც დაარსდა თურქეთ-იტალიის ომის და ბალკანეთის ომების შემდეგ, 1910 წელს.
ბოლო წლები
მისი უმცროსი ქალიშვილი ზიუბეიდე ისმეთი 1926 წელს ქრისტიანობა მიიღო, დატოვა თურქეთი, რომ გახდეს კათოლიკე მონაზონი. ფათმა ალიე 1920-იან წლებში რამდენიმეჯერ იმოგზაურა საფრანგეთში თავისი ქალიშვილის ძიებასა და საკუთარი ჯანმრთელობის მიზეზის გამო. 1928 წელს გარდაიცვალა მისი ქმარი. ფათმა ალიემ მიიღო გვარი "თოფუზი", მას შემდეგ, რაც თურქეთში დაინერგა გვარის კანონი, რომელიც ძალაში შევიდა 1934 წლის 21 ივნისს. ცხოვრების ბოლო წლები გაატარა ცუდი ჯანმრთელობისა და ფინანსურ გაჭირვებაში, გარდაიცვალა 1936 წლის 13 ივლისს სტამბოლში. დაკრძალეს ფერიქიოის სასაფლაოზე.
აღიარება და დაპირისპირება
thumb|250px|50 ლირის ბანკნოტის რევერსი (2009) მიუხედავად იმისა, რომ ზაფერ ჰანიმმა დაწერა რომანი Aşk-ı Vatan ("სამშობლოს სიყვარული") 1877 წელს, მაინც ფათმა ალიე ჰანიმი ითვლება პირველ თურქ ქალ მწერალად.
ფათმა ალიეს პორტრეტი გამოსახული 50 თურქული ლირის ბანკნოტის რევერსზე, 2009 წლის გამოცემაზე. თუმცა, თურქეთის ცენტრალური ბანკის გადაწყვეტილება აირჩიოს ის, როგორც პირველი თურქი ქალი მწერალი, რომელსაც ერგო ეს პატივი, გამოიწვია დაპირისპირება თურქი ხალხისა და ისტორიკოსებს შორის. კრიტიკოსების განმარტებით, ქალი მწერლები, როგორიცაა ედიფ ადივარ ჰალიდე ან აფეთ ინანი, რომლებიც არიან რესპუბლიკური ერის წარმომადგენლები, უფრო შესაბამისი იქნებოდა მათი პორტრეტების გამოყენება იმ ბანკნოტაზე, რომლის ავერს ამშვენებს ათათურქის პორტრეტი, ვიდრე ფათმა ალიესი, რომელმაც შეიმუშავა თავისი იდეები ქალთა უფლებებზე შარიათის (ისლამური სამართალი) კონტექსტში, რომელიც ეწინააღმდეგება ათათურქის რეფორმებს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1862 კატეგორია:გარდაცვლილი 1936 კატეგორია:ფემინისტი მწერლები კატეგორია:თურქი ფემინისტები კატეგორია:თურქი მწერლები
სერგეი ლაზოს ქუჩა
სერგეი ლაზოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს გლდანის რაიონში (ავჭალა); დავით სარაჯიშვილის ქუჩიდან წყალსადენის ქუჩამდე. სერგეი ლაზოს სახელი დაერქვა XX საუკუნის 60-იან წლებში.
ლიტერატურა
ლაზო
დუნაუივაროში
დუნაუივაროში (Dunaújváros), მისი მშენებლობის წლებში (1951 - 1961) აგრეთვე ცნობილი როგორც სტალინვაროში — სამრეწველო ქალაქი უნგრეთში, ცენტრალურ დუნაისგადაღმა რეგიონში, მდინარე დუნაის ნაპირებზე, ფეიერის მედიეში. ქალაქი აშენდა სოფელ დუნაპენტალეს ირგვლივ. ძირითადი მაცხოვრებლები უნგრელები არიან, უმცირესობებს შორის აღსანიშნავია გერმანელები და რუმინელები.
დუნაუივაროში უნგრეთის ერთ-ერთი ყველაზე ახალგაზრდა ქალაქია. აშენდა 1950-იან წლებში, უნგრეთის ინდუსტრიალიზაციის პერიოდში, სოციალისტური მთავრების მმართველობის ქვეშ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგრეთის ქალაქები
სიტყვის თავისუფლება
მინი|ელეონორ რუზველტი და ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაცია სიტყვის თავისუფლება — პრინციპი, რომელიც მხარს უჭერს ინდივიდის ან საზოგადოების თავისუფლებას, დააფიქსიროს საკუთარი აზრი და იდეები შურისძიების, ცენზურისა და სამართლებრივი სანქციების შიშის გარეშე. ტერმინი „გამოხატვის თავისუფლება“ ზოგჯერ სიტყვის თავისუფლების სინონიმად გამოიყენება, მაგრამ მოიცავს ინფორმაციისა და იდეების მიღებას ნებისმიერ საშუალებით.
გამოხატვის თავისუფლება აღიარებულია როგორც ადამიანის ძირითადი უფლება, ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის (UDHR) მე -19 მუხლით. ასევე აღიარებულია ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო სამართალში, სამოქალაქო და პოლიტიკურ უფლებათა საერთაშორისო პაქტში (ICCPR). ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის (UDHR) მე-19 მუხლში ნათქვამია, რომ „ყველას აქვს უფლება ჰქონდეს მოსაზრება ჩარევის/შეზღუდვის გარეშე“ და „ყველას აქვს გამოხატვის თავისუფლების უფლება. ეს უფლება მოიცავს ინფორმაციის თავისუფლებას და იდეების მოძიების, მიღებისა და გაცემის თავისუფლებას, შეზღუდვის მიუხედავად, ზეპირი, წერილობითი, ბეჭდური, ხელოვნური ფორმით, ან მედიის საშუალებით, ადამიანის არჩევანის მიხედვით. სამოქალაქო და პოლიტიკურ უფლებათა საერთაშორისო პაქტის (ICCPR) მე-19 მუხლი ამტკიცებს, რომ ამ უფლებების განხორციელება გულისხმობს „განსაკუთრებულ მოვალეობებსა და პასუხისმგებლობებს და შეიძლება ექვემდებარებოდეს გარკვეულ შეზღუდვებს მაშინ, როდესაც ეს აუცილებელია სხვათა უფლებების ან რეპუტაციის პატივისაცემად, ეროვნული უსაფრთხოების, საზოგადოებრივი წესრიგის, ან საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის დასაცავად.
სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლება არ შეიძლება გაგებულ იქნას, როგორც აბსოლუტური უფლება. სიტყვის თავისუფლების საერთო შემზღუდველი საზღვრები გულისხმობს ამ უფლების შეზღუდვას შემდეგი ქმედებების განხორციელებისას: ცილისწამებას, უხამსობას, პორნოგრაფიას, შეურაცხყოფას, წაქეზებას, ჩხუბის გამომწვევ სიტყვებს, საიდუმლო ინფორმაციას, საავტორო უფლებების დარღვევას, სავაჭრო საიდუმლოებას, სურსათის ეტიკეტირებას, საიდუმლო ხელშეკრულებას, კონფიდენციალურობის უფლებას, ღირსებას, დავიწყების უფლებას, საზოგადოებრივ უსაფრთხოებას და დაცინვას.