cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კონსტანტინე ანდრონიკოვი
ბიოგრაფია
ეწეოდა სამეცნიერო და პედაგოგიურ მოღვაწეობას სხვადასხვა კოლეჯსა და უმაღლეს სასწავლებელში (პარიზის დოფინის უნივერსიტეტი, სენტ-სერჟის ინსტიტუტი და სხვ.) იყო თარჯიმანთა და მთარგმნელთა საერთაშორისო ასოციაციის დამაარსებელი და საპატიო პრეზიდენტი, რელიგიის მეცნიერებათა საერთაშორისო აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი, რუსეთის დიდგვაროვანთა კავშირის წევრი და სხვ. მიღებული აქვს საფრანგეთის უმაღლესი ჯილდოები: ღირსების ეროვნული ორდენი, საპატიო ლეგიონის ორდენი, წმინდა მიქაელის ორდენი.
გარდაიცვალა 1997 წლის 12 სექტემბერს, დაკრძალულია სენ-ჟენევიევ-დე-ბუას სასაფლაოზე, პარიზში.
მიანდი
მიანდი (Miandy) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
თოფი (ოღუზი)
თოფი (Top) — სოფელი აზერბაიჯანში,   ოღუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 356 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ოღუზის რაიონის სოფლები
პავლე ბერიშვილი
პავლე აბრამის ძე ბერიშვილი (დ. 1891, რაჭის მაზრა, ონი — გ. 17 ნოემბერი, 1937, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.
ბიოგრაფია
პავლე აბრამის ძე ბერიშვილი დაიბადა 1891 წელს, ქუთაისის გუბერნიის, რაჭის მაზრის სოფელ მოედანში (ამჟამად ონის მოედნის უბანი). დაამთავრა ონის სამოქალაქო სასწავლებელი. შემდგომ სწავლობდა ბაქოში, ტექნიკურ სასწავლებელში, სადაც შეისწავლა ლითონის დამუშავება და ხარატობა. 1905 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის მენშევიკების ფრაქციის წევრი. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით. 1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაბმული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობაში. შემდგომ პერიოდში იგი დააკავეს. ციხიდან გათავისუფლების შემდეგ ცხოვრობდა ქალაქ ენისეისკში. პავლე ბერიშვილი საქართველოში 1935 წელს დაბრუნდა. 1937 წელს იგი კვლავ დააპატიმრეს და 17 სექტემბერს დახვრეტა მიუსაჯეს, რაც იმავე ღამეს აღასრულეს. 1989 წლის 17 ნოემბერს იგი რეაბილიტირებულია კრასნოიარსკის სამხარეო პროკურატურის მიერ.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:დაბადებული 1891 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937
მკრტიჩ ვარდოიანცი
მკრტიჩ ვარდოიანცი (დ. 28 მაისი, 1871, ალექსანდროპოლი — გ. 6 დეკემბერი, 1955, პარიზი, საფრანგეთი) — პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.
ბიოგრაფია
მკრტიჩ ვარდოიანცი დაიბადა 1871 წლის 28 მაისს, ალექსანდროპოლში. 1892 წელს დაამთავრა თბილისის 4-კლასიანი სახელოსნო სასწავლებლის 3 კლასი, ზეინკლის პროფესიით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 28 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1871 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1955 კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
ირმა ხეცურიანი
ირმა ხეცურიანი (დ. 18 სექტემბერი, 1985, სოხუმი) — ქართველი პარასპორტსმენი (ფარიკაობა), 2017 წლის საუკეთესო ეტლით მოფარიკავე ქალის ტიტულის მფლობელი, ახალგაზრდებს შორის მსოფლიო თასის გამარჯვებული (2017, ნიდერლანდები), მსოფლიო თასის გამარჯვებული (2017, პოლონეთი). მსოფლიო და ევროპის ჩემპიონატების  ვერცხლის მედალოსანი. 2018 წლის მსოფლიო თასის გათამაშების გამარჯვებული. ევროპის ჩემპიონატებისა და მსოფლიო თასის გათამაშების არაერთგზის მონაწილე და სხვადასხვა სინჯის მედლების მფლობელი. 4 წლის განმავლობაში მოიპოვა 9 ოქრო მფლობელი. აქედან 8 მსოფლიო თასის ტურნირებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:ქართველი მოფარიკავეები
კატეგორია:ქართველი პარასპორტსმენები კატეგორია:ქალები სპორტში კატეგორია:სოხუმში დაბადებულები
ხენერალ-მამერტო-ნატივიდადი
ხენერალ-მამერტო-ნატივიდადი (ოფიციალურად ხენერალ-მამერტო-ნატივიდადის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Heneral Mamerto Natividad) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ნუევა-ესიხის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 44 311 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 20 ბარანგაის.
კიშკერენი
კიშკერენი (Chişcăreni) — სოფელი მოლდოვაში, სინჯერეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 96 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 279 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინჯერეის რაიონის სოფლები
ვართაშენყიშლაყი
ვართაშენყიშლაყი (Vartaşenqışlaq) — სოფელი აზერბაიჯანში,   ოღუზის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოღუზის რაიონის სოფლები
დასავლეთის პროვინცია (ზამბია)
დასავლეთის პროვინცია (Western Province) — ზამბიის 10 პროვინციიდან ერთ-ერთი, მოიცავს ადრე ცნობილ ბაროტსელენდის რეგიონს. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მონგუ.
მოსახლეობა
2010 წლის მონაცემებით პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 902 974 ადამიანს. პროვინციის მთავარი ეთნიკური ჯგუფია — ლოზი, რომელთა ტრადიციული საქმიანობაა მსხვილი რქოსანი საქონლის გამრავლება და შენახვა.
ადმინისტრაციული დაყოფა
thumb|300px|დასავლეთის პროვინციის რაიონები ადმინისტრაციული თვალსაზრისით დასავლეთის პროვინცია დაყოფილია 7 რაიონად:
სქოლიო
კატეგორია:ზამბიის პროვინციები
აპოლონ სილაგაძე
აპოლონ სილაგაძე (დ. 29 მაისი, 1942, თბილისი — გ. 25 ივლისი, 2017) — ქართველი მეცნიერი, ფილოლოგი, პოლიტიკოსი.
ბიოგრაფია
1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1975 წლიდან — ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი, 1976 წლიდან დოცენტი, 1981-1985 წლეში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პრორექტორი. 1986-1988 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის დეკანი. 1988 წლიდან ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, 1990 წლიდან პროფესორი. 1988-1992 წლებში იყო გაზეთ „სახალხო განათლების“ (შემდგომში უზენაესი საბჭოს გაზეთი „ერი“) მთავარი რედაქტორი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საქართველოს კომუნისტური პარტიიდან, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1992 წელს იყო რედაქტორი გამოცემისა „რა ხდებოდა თბილისში“, რომელმაც აღწერა საქართველოს სამოქალაქო ომი. 1992-1998 წლებში იყო გაზეთ „სვობოდნაია გრუზიას“ მთავარი რედაქტორი. 1998-2004 წლებში იყო საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ეგვიპტის არაბთა რესპუბლიკაში, სირიის არაბთა რესპუბლიკაში, ლიბანის რესპუბლიკასა და იორდანიის ჰაშემიტური სამეფოში. 2004-2006 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სემიტოლოგიის კათედრის გამგე. 2006-2017 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰუმანიტარული ფაკულტეტის არაბისტიკის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი, სრული პროფესორი.
მეცნიერული ინტერესების სფერო: არაბისტიკა, ქართველოლოგია (ენათმეცნიერება, ლიტერატურათმცოდნეობა და ლექსმცოდნეობა, ისტორიოგრაფია), გამოქვეყნებული აქვს 120 სამეცნიერო შრომა. .
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 29 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2017 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები აპოლონ კატეგორია:ქართველი დიპლომატები
თავაზ-ყადირ გვარამაძე
თავაზ-ყადირ-მამაც გული-ოღლი გვარამაძე (დ. 1849 — გ. 24 აპრილი, 1919, ზიკილია) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.
ბიოგრაფია
თავაზ-ყადირ გვარამაძე დაიბადა 1849 წელს. იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის „მენშევიკების“ ფრაქციის წევრი. თანამშრომლობდა ქართულ სოციალ-დემოკრატიულ პრესაში, ათავსებდა სტატიებს „სამუსლიმანო საქართველოს“ ყოფა-ცხოვრების და სოციალურ-პოლიტიკური პროცესების შესახებ. 1917 წლიდან იყო ახალციხის მაზრის მიწის მუშათა დეპუტატების საბჭოს წევრი; აქტიურად მუშაობდა ახალციხის მხარეში და „სამუსლიმანო საქართველოში“ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ხელისუფლების განმტკიცებისათვის.
1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით.
გარდაიცავლა 1919 წლის 24 აპრილს, მძიმე ავადმყოფობის შემდეგ სახადით, სოფელ ზიკილიაში. დამფუძნებელი კრების სახელით მის საფლავზე დადგეს ლითონის გვირგვინი, წარწერით — ყადირ გვარამაძის ღვაწლის აღსანიშნავად.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1849 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1919 კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
გეღადირი (არაგაწოტნი)
გეღადირი (Գեղադիր) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 025 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 682 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 56 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 12.24 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
მიქოლანი
მიქოლანი (Mikolan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 438 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
გიორგი ერაძე
გიორგი ერაძე (დ. დეკემბერი, 1882, დირბი, გორის მაზრა — გ. იანვარი, 1971, პარიზი, საფრანგეთი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.
ბიოგრაფია
გიორგი ერაძე დაიბადა 1882 წლის დეკემბერში, გორის მაზრის სოფელ დირბში. დაამთავრა ტფილისის სამოქალაქო სასწავლებელი.
იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის ბათუმისა და ტფილისის კომიტეტების წევრი. თანამშრომლობდა პარტიის ცენტრალურ გამოცემებში და აქტიურად მუშაობდა პროფკავშირებში. ცნობილი იყო პარტიული ფსევდონიმებით "ბრადიაგა", "ბრადინი", და "გიორგი". პრესაში იყენებდა ფსევდონიმებს "ბრ-გა" და "ბრადიაგა. მრავალჯერ იყო დაპატიმრებული (მინიმუმ ორჯერ - 1909 და 1910 წლებში) და გადასახლებული რუსეთში. იყო რსდმპ ლონდონის (1907) ყრილობის დელეგატი ტფილისის ორგანიზაციიდან. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ იყო ტფილისის მუშათა და ჯარისკაცთა საბჭოს თავმჯდომარის ამხანაგი. 1917 წლის ნოემბერში აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. 1918 წლის 26 მაისს ხელი მოაწერა დამოუკიდებლობის აქტს. პარტიის ცენტრალური კომიტეტის დავალებით პროპაგანდისტულ საქმიანობას ეწეოდა საქართველოს რეგიონებში. 1919 წლის თებერვალში არჩეული იქნა საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრად. 1918-1919 წწ. შრომის მინისტრის ამხანაგის (მოადგილის) პოსტს იკავებდა, 1919 წლის ბოლოს დაინიშნა შრომისა და მომარაგების მინისტრად. დამფუძნებელი კრების მიერ მინიჭებული მანდატით 1921 წლის მარტში მთავრობის სხვა წევრებთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა. ცხოვრობდა საფრანგეთში, იყო სოციალ - დემოკრატიული პარტიის საზღვარგარეთული ბიუროს, დემოკრატიული რესპუბლიკის ყოფილი მთავრობის არქივის შემნახველი კომისიის და ლევილის ქართული მამულის მართველი საზოგადოების წევრი. 1949-1970 წწ. იყო ლევილის ქართული მამულის საზოგადოების მართველი. აქტიური წვლილი შეიტანა ლევილის მამულის განვითარებაში და მთავრობის არქივის შენახვის საქმეში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1882 კატეგორია:გარდაცვლილი 1971 კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
მილკო ფუდი
მილკო ფუდი (2014 წლამდე ეკო-ფუდი ) — შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება. რძის პროდუქტების მწარმოებელი ქართული კომპანია. დაარსდა 2004 წელს, თბილისში. აღჭურვილია თანამედროვე მანქანა-დანადგარებითა და ლაბორატორიით, სადაც მოწმდება ნედლეული და პროდუქცია. უშვებს 40-მდე დასახელების პროდუქციას: რძეს, მაწონს, არაჟანს, კარაქს, კეფირს, ხაჭოს, მაიონეზსა და სხვა. „მილკო ფუდმა“ პირველმა დაიწყო საქართველოში მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში ფართოდ დამკვიდრებული ბიოლოგიურად აქტიური ბიფიდო ბაქტერიებით გამდიდრებული პროდუქტების, კერძოდ, ბიფიდო-მაწვნის, ბიფიდო-კეფირის წარმოება, რომლებიც ხელს უწყობს ადამიანის ორგანიზმში ნივთიერებათა ცვლის მოწესრიგებას, იცავს ალერგიისაგან, აღადგენს ენერგიას.
კომპანიას რძე მიეწოდება სამხრეთ და აღმოსავლეთ საქართველოში არსებული რძის შემგროვებელი პუნქტებიდან. საწარმოს დღე-ღამეში 70—75 ტონა რძის გადამუშავება შეუძლია. მზა პროდუქციის რეალიზაცია ხდება მთელ საქართველოში. კომპანიას აქვს თავისი საფირმო მაღაზიები, თბილისში 4 და მცხეთაში 2. 2005 წლიდან სავაჭრო მარკა „ეკო-ფუდის“ მესაკუთრე გახდა კომპანია შპს „ჯორჯიან ეკო“. კომპანია ფლობს სურსათის უვნებლობისა (ISO 22000:2005) და ხარისხის მართვის (ISO 9001:2008) საერთაშორისო სერტიფიკატებს (2007 წლიდან).
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს კომპანიები
მიულჰაუზენი
მიულჰაუზენი (Mühlhausen) — ქალაქი გერმანიაში, თიურინგიის ფედერალურ მიწაზე.
განლაგებულია მდინარე უნსტრუტზე. ქალაქი მოსახლეობა შეადგენს 36 874 მცხოვრებს (2006 წლის 31 დეკემბრის მონაცემებით). უახლოესი მეზობელი მსხვილი ქალაქები: ერფურტი (დაახლოებით 55 კმ სამხრეთ-აღმოსავლეთით), გიოტინგენი (დაახლოებით 60 კმ ჩრდილო-დასავლეთით), კასელი (დაახლოებით 85 კმ დასავლეთით). შუა საუკუნეებში მიულჰაუზენი ერფურტის შემდეგ თიურინგიის მეორე უმსხვილეს ქალაქად ითვლებოდა. ქალაქი ცნობილია გერმანიაში უმსხვილესი ბაზრობით (მიულჰოიზერ კირმესი), რომელიც პირველად 1877 წელს გაიმართა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის ქალაქები
თამარ ხმიადაშვილი
თამარ ხმიადაშვილი (დ. 27 ნოემბერი, 1944, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (ჭადრაკი), სენიორთა შორის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (2019, როდოსი, საბერძნეთი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 27 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭადრაკეები
კოტე ანდრონიკაშვილი
კონსტანტინე (კოტე) მანუელის ძე ანდრონიკაშვილი (დ. 1876, კაჭრეთი, სიღნაღის მაზრა — გ. უცნობია) — საქართველოს დემოკატიული რესპუბლიკის პოლიტიკური მოღვაწე, საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის ერთ-ერთი ლიდერი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა ტფილისის მე-3 გიმნაზია 1897 წელს. სწავლა გააგრძელა რუსეთში, ჯერ მოსკოვის უნივერსიტეტის იურდიულ ფაკულტეტზე სწავლობდა, ხოლო მესამე კურსიდან კიევის უნივერსიტეტში (1899-1900 წლებში).
კიევის უნივერსიტეტის სტუდენტურ მოძრაობაში მონაწილეობის გამო იმავე წელს გარიცხეს სასწავლებლიდან და დააპატიმრეს კიდეც. კიევის ციხეში მან დაახლოებით ხუთ თვეს დაყო. 1903 წლიდან იმყოფებოდა პოლიციის ღია ზედამხედველობის ქვეშ. 1906 წელს დაბრუნდა თბილისში. მუშაობდა ლეგალურ სოციალ-დემოკრატიულ გაზეთებში „ელვასა“ და „სხივში“, რომლებიც გამოდიოდა ნოე ჟორდანიასა და ფილიპე მახარაძის რედაქტორობით; თანამშრომლობდა ჟურნალ „მოგზაურობაში“. წერდა სტატიებს ეკონომიკურ საკითხებზე. იყენებდა პარტიულ ფსევდონიმებს „კახელი“ და „არჩილი“. რეაქციის პერიოდში კვლავ დააპატიმრეს და გადასახლება მიუსაჯეს. 1911 წელს გადასახლებიდან გაიპარა და მოსკოვის გზით ევროპაში წავიდა. ცხოვრობდა ჯერ ჟენევაში, შემდეგ — პარიზში, სადაც ელექტო-ტექნიკური კურსები დაამთავრა. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ სამშობლოში დაბრუნდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1876 კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები კატეგორია:ანდრონიკაშვილები კატეგორია:1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მონაწილეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
ოგიუსტენ ჟან ფრენელი
ოგიუსტინ ჟან ფრენელი (Augustin Jean Fresnel; დ. 10 მაისი, 1788 — გ. 14 ივლისი, 1927) — ფრანგი ფიზიკოსი და ინჟინერი.
ბიოგრაფია
ოგიუსტინ ჟან ფრენელი საკმარისად სუსტად სწავლობდა სკოლაში. მისი უნარი მხოლოდ პოლიტექნიკურ სკოლაში გამოვლინდა, როდესაც მათემატიკითა და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებით დაინტერესდა, თუმცა ეს ყველაფერი მაინც არ მიგვანიშნებდა იმ დიდ აღმოჩენაზე, რომელიც მან ცხოვრების შემდგომ პერიოდში გააკეთა.
ოგიუსტენ ჟან ფრენელმა 20 წლის ასაკში დაიწყო სახელმწიფო სამსახური. იგი ამ სამსახურში რამდენიმე წლის განმავლობაში მუშაობდა: მის მოვალეობას წარმოადგენდა გზების შეკეთება და ქალაქის სამუშაოების ტექნიკურ ზედახედველობა, აგრეთვე იგი იყო შუქურის განათების რეორგანიზაციის კომისიის წევრი.
მოღვაწეობა
ფრენელმა ოპტიკაში კვლევითი სამუშაოები დაიწყო სამხედრო სამსახურში ყოფნის დროს. თავდაპირველად მას საქმე არგამოუვიდა რადგან ბევრი რამ გაუგებარი იყო მისთვის. მაგრამ თავისი ნიჭისა და მონდომების წყალობით მან მალევე წარმატებებს მიაღწია. აღსანიშნავია, რომ იგი ექსპერიმენტებს ატარებდა პრიმიტიული საშუალებებით, მაგრამ მაინც საუცხოო შედეგებს აღწევდა. მისი კვლევის შედეგი იყო ის შესანიშნავი ნაშრომი, რომელიც მან 1815 წელს წარუდგინა პარიზის აკადემიას. მასში ოგიუსტინ ჟან ფრენელმა გადმოგვცა საკუთარი დაკვირვებები, რომელთა საფუძველზე შექმნა სინათლის დიფრაქციის თეორია. შემდგომში მის მიერ შემუშაველი ნაშრომები დიდი დროის განმავლობაში იყო გამოყენებადი. მან საკუთარი დიდი წვლილი შეიტანა სინათლის მოძღვრების განვითარებაში. განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს პოლარიზაციის მოვლენის განმრტებას. აგრეთვე, მან დაამტკიცა, რომ პოლარიზებული სხივები პერპენდიკულარულ სიბრტყეებში ინტერფერენციას არ განიცდის, რამაც დაასაბუთა სინათიის ტალღური ხასიათი. შემდგომ პერიოდში ფრენელი ლუკმა-პურის საშოვნელად ხელს ჰკიდებდა შემთხვევით საქმეეს.
1818 წლის აპრილში ფრენელი არჩეულ იყო პარიზის ფილოსოფიური საზოგადოების წევრად. ჯერ კიდევ 1817 წელს მან პარიზის მეცნიერებათა აკადემიის წევრობის სურვილი გამოთქვა, თუმცა მის მიღებას ერთი ხმა დააკლდა. ამ შემთხვევაში წარმატებული კანდიდატი გამოდგა ჯოზეფ ფურიერი. 1825 წლის 9 ივნისს ფრენელი გახდა ლონდონის სამეფო საზოგადოების უცხოელი წევრი. 1827 წელს იგი დააჯილდოვეს რუმფორდის მედლით 1824 წელს გამოქვეყნებული ნაშრომისათვის.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ფიზიკოსები
ჩაიგოვუშანი (ოღუზი)
ჩაიგოვუშანი (Çayqovuşan) (ძველი სახელწოდება ვლადიმიროვკა Vladimirovka) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ოღუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 111 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოღუზის რაიონის სოფლები
ანზორ სიჭინავა
ანზორ სიჭინავა (დ. 12 მარტი, 1960) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1977-1978 წლებში იყო ჩხოროწყუს რაიონის სოფელ ლესიჭინეს ჩაის საბჭოთა მეურნეობის მუშა, 1982-1990 წლებში იყო სოფელ ლესიჭინეს საშუალო სკოლის მასწავლებელი, ჩხოროწყუს მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის მეცნიერ-თანამშრომელი, 1990 წლიდან იყო ლესიჭინეს საშუალო სკოლის მასწავლებელი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
გეღაძორი
გეღაძორი (Գեղաձոր) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 190 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 329 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 98 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 13.5 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
ხენერალ-ტინიო
ხენერალ-ტინიო (ოფიციალურად ხენერალ-ტინიოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Heneral Tinio) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ნუევა-ესიხის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 55 925 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 13 ბარანგაის.
ქართული სახვითი ხელოვნების მუზეუმი
ექსპოზიცია
კოლექციაში ოთხმოცამდე ავტორის 3500 ნამუშევარია. ისინი მუზეუმის მესამე, მეოთხედა მეხუთე სართულებზე 31 დარბაზში და 3 კიბის უჯრედში, თანამედროვე მოთხოვნების შესაბამის განათების, ტემპერატურულ რეჟიმისა და კონდენცირების პირობებში, მუდმივ ექსპოზიციაშია წარმოდგენილი. დარბაზები 7000 მ² მოიცავს. მუზეუმში ექსპოზიცია ქრონოლოგიურად არის დალაგებული სართულებზე. ასევე ქრონოლოგიურად არის წარმოდგენილი ცალკეულ მხატვართა ნამუშევრების ექსპოზიციაც, რაც მხატვრის განვითარების სხვადასხვა პერიოდს აჩვენებს.
შენობა
მუზეუმი პასუხობს მსოფლიო სტანდარტების შესაბამის ყველა პირობას, როგორც მდგრადობის, ისე ტემპერატურული რეჟიმის და განათების თვალსაზრისით. საგამოფენო სივრცე 7000 კვადრატულ მეტრს მოიცავს, საცავი კი 6000 კვადრატული მეტრის სურათებს იტევს. სივრცეს აქვს ასევე 120 კაციანი საკონფერენციო დარბაზი და 300 კვადრატული მეტრის ფართის საექსპოზიციო დარბაზი დროებითი გამოფენებისთვის. მუზეუმის შენობა მდებარეობს ქალაქის ცენტრალურ ნაწილში, რუსთაველის გამზირზე. სწორედ იმ ადგილას სადაც „მხატვრის სახლი“ იყო, რომელიც ოთხმოცდაათიანი წლების დასაწყისში თბილისში ომის დროს განადგურდა. მუზეუმის მშენებლობა 2013 წელს დაიწყო და 5 წლის განმავლობაში გრძელდებოდა. მშენებლობისთვის გამოყენებულია რკინა-ბეტონი ხოლო მოპირკეთებისთვის ქვა. შენობის ფასადზე არწივის ქანდაკებაა გამოსახული, რომელიც მუზეუმის სიმბოლოს წარმოადგენს. ის, დასავლეთ საქართველოში, ვანში, არქეოლოგიური გათხრების დროს აღმოჩენილ არწივთა მცირე ფიგურების (ძვ. წ. II–I საუკუნეები) მიხედვითაა შექმნილი. ქანდაკების ავტორები დავით მინდორაშვილი და ედუარდ შახნაზაროვი არიან, რომელთა ნამუშევრები მუზეუმშიცაა წარმოდგენილი.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის მუზეუმები
Nine Lives (Aerosmith-ის ალბომი)
Nine Lives — ამერიკული მძიმე როკ-ჯგუფ Aerosmith-ის მეთორმეტე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1996 წელს. ეს არის ჯგუფის პირველი ალბომი, გამოცემული Columbia Records. ალბომიდან გამოვიდა რამდენიმე სინგლი, რომელთა შორის ყველაზე წარმატებული იყო „Pink”.
დავა
ალბომის ორიგინალურმა გარეკანმა გააღიზიანა ინდუიზმის ზოგიერთი მიმდევარი. მათი აზრით, გარეკანი, რომელიც აღებულია ინდუიზმის ილუსტრირებიდან და წარმოადგენს მოცეკვავე ფიგურას კატის თავით, შეურაცხმყოფელი იყო. სურათზე ძირითადად ნაჩვენებია კრიშნა (კატის თავით), რომელიც ცეკვავს დემონი გველის, კალიას თავზე. თავად ჯგუფის წევრებმა არ იცოდნენ გარეკანის წყაროს შესახებ და ლეიბლმა საჯაროდ მოიხადა ბოდიში, ხოლო გარეკანი ახალით შეცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:Aerosmith-ის ალბომები კატეგორია:1996 წლის ალბომები კატეგორია:Columbia Records-ის ალბომები
კლიშკეუცი (სინჯერეის რაიონი)
კლიშკეუცი  (Clişcăuţi) — სოფელი მოლდოვაში, სინჯერეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 90 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 177 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინჯერეის რაიონის სოფლები
ეკლესიასტე
ეკლესიასტე (ბერძ. Ekklēsiastēs, „Qoheleth“, „Koheleth“, „საკრებულოს მქადაგებელი“) — ძველი აღთქმისა და ბიბლიის ოცდამეოთხე კანონიკური წიგნი. განეკუთვნება ეგრეთ წოდებულ „სიბრძნის ლიტერატურას“, რის გამოც იგი მიეწერება ებრაელთა მეფე სოლომონს, თუმცა ენობრივი და სტილური ნიშნებით გაცილებით გვიან უნდა იყოს შექმნილი, დაახლოებით ძველი წელთაღრიცხვის III საუკუნეში. ეკლესიასტე შეიძლება ჩაითვალოს ცოდვილი და ცხოვრებით მობეზრებული, წუთისოფელზე გულაცრუებული მეფის აღსარებად. მასში გაცხადებულია წუთისოფლის წარმავლობა, ღრმად არის განცდილი ყოფიერების ტრაგიზმი, მისი „ორგემაგეობა“ (დავით გურამიშვილის გამოთქმა), ადამიანის ბუნების უცვლელობა, მისი შემეცნებითი შესაძლებლობების დასაზღვრულობა — ადამიანი ვერ ჩასწვდება ცხოვრების აზრს, სიბრძნის დასაბამი ღვთის შიშია. ეკლესიასტეს სულისკვეთების გასაღებია სიტყვები: წიგნი შედგება ცალკეული შეგონებებისა და ბრძნული გამონათქვამებისგან, რომლებიც ხშირად ერთმანეთთან არ არის დაკავშირებული. გვიანდელი იუდაისტურ ლიტერატურაში წიგნში გამოვლენილი მსოფლმხედველობა მეტად უარყოფითად იყო შეფასებული. ქართულად ეკლესიასტე ადრევე უთარგმნიათ, შეტანილია ძველი აღთქმის უძველეს ხელნაწერში „ოშკის ბიბლიაში“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი აღთქმის წიგნები
ილიას ჰრაუი
ილიას ჰრაუი (الياس الهراوي; დ. 4 სექტემბერი, 1926 — გ. 7 ივლისი, 2006) — ლიბანის პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე. ლიბანის პრეზიდენტი 1989-1998 წლებში.
ბიოგრაფია
დაიბადა ქალაქ ზაჰლესთან ახლოს მარონიტი მიწის მფლობელის ოჯახში 1926 წლის 4 სექტემბერს. მისი მშობლები იყვნენ ჰალილ ჰრაუი და ჰელენა ჰარბი. 1947 წელს მიიღო საგესის უნივერსიტეტის დიპლომი კომერციის სფეროში. შემდეგ იგი შევიდა ბეირუთის წმინდა იოსების უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტზე, მაგრამ ვერ დაასრულა იგი.
ილიას ჰრაუი დაკავებული იყო სოფლის მეურნებით სანამ იგი არ გახდა პარლამენტის დეპუტატი. ეწეოდა ბიზნესს, მაგრამ მისი ბიზნეს საქმიანობა მთლიანად გაანადგურა სამოქლაქო ომმა, რომელიც ქვეყანაში მძვინვარებდა 1975-1990 წლებში. ჰრაუი ამის შემდეგ დაკავდა ნავთობის იმპორტით.
პოლიტიკური კარიერა
1972 წელს ილიას ჰრაუი თავის ძმებთან, ჟორჟთან და ჟოზეფთან ერთად აირჩიეს ლიბანის ეროვნულ ასამბლეაში. 1980-1982 წლებში იყო საზოგადოებრივი შრომის მინისტრი შაფიკ ვაზანის მთავრობაში ილიას სარკისის პრეზიდენტობის პერიოდში.
ილიას ჰრაუი პრეზიდენტად აირჩიეს ქალაქ ჩტაურის პარკ-ოტელში 1989 წლის 24 ნოემბერს, პრეზიდენტ რენე მუავადის მკვლელობიდან ზუსტად ორ დღეში. პრეზიდენტმა ჰრაუიმ კონსტიტუციის მიხედვით ბევრი უფლებები მიანიჭა მუსულმანურ საზოგადოებას.
იმის გამო, რომ პრეზიდენტის სასახლე სირიელთა დაბომბვის შედეგად დაინგრა 1990 წელს, ილიას ჰრაუი დასახლდა მომავალი პრემიერის რაფიკ ჰარირის აპარტამენტებში. მისი მმართველობის დროს დასრულდა სამოქალაქო ომი ლიბანში. 1992 წელს პრემიერ-მინისტრად დანიშნა რაფიკ ჰარირი.
ლიბანის საზოგადოება მის პრეზიდენტობას სხვადასხვა შეფასებას აძლევს. ერთნი აღნიშნავენ, რომ იგი წარმატებით იბრძოდა შეიარარებული დაჯგუფებების წინააღმდეგ, მის დროს დასრულდა სამოქლაქო ომი, რომელიც ქვეყანაში 15 წლის მანძლზე მიმდინარეობდა და გააერთიანა ლიბანის მთავარი პოლიტიკური ძალები. მისი მომხრეები მას პრაგმატულ პოლიტიკოსად მიიჩნევენ, რომელიც ეროვნულ ინტერესებს რელიგიურ ინტერესებზე მაღლა აყენებდა და ცდილობდა დაემყარებინა მშვიდობიანი თანაცხოვრების პრინციპები განსხვავებული სარწმუნოების მქონე ადამიანებში. თუმცა სამოქალაქო ქორწინების დაკანონებამ გამოიწვია რელიგიური ავტორიტეტების მკვეთრი პოზიცია.
მისი კრიტიკოსები თვლიან, რომ იგი მხარს უჭერდა სირიელტა ინტერესების გავრცელებას ლიბანში. მის მიერ სირიასთან ხელმოწერილი მეგობრობისა და თანამშრომლობის ხელშეკრულება ლიბანს პრაქტიკულად სირიის კოლონიად აქცევდა. გარდა ამისა თვლიან რომ კონსტიტუციის შესწორება და სამი წლით მისი უფლებამოსილების გაგრძელება მისი ერთ-ერთი არასწორი პოლიტიკური ნაბიჯი იყო. ყოფილი პრეზიდენტი ამინ ჟმაიელი თვლიდა, რომ მსგავსი ქმედებები უგულვებელყოფდა ქვეყნის ძირითად კონსტიტუციურ ღირებულებებს. ილიას ჰრაუი პრეზიდენტის თაამდებობას ცამოშორდა 1998 წლის 23 ნოემბერს.
ილიას ჰრაუი გარდაიცვალა სიმსივნის შედეგად ბეირუთის ამერიკული უნივერსიტეტის ჰოსპიტალში 2006 წლის 7 ივლისს.
სქოლიო
კატეგორია:ლიბანის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 4 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2006
არჩევითი მონარქია
არჩევითი მონარქია — მონარქიის ტიპი, როდესაც ახალ მონარქს მისი წინამორბედის უფლებამოსილებების შეწყვეტის შემდეგ ირჩევს პარლამენტი, მონარქიული ოჯახის წევრები ან სხვა სპეციალური ორგანო. ასეთი სისტემა ხშირად გამოიყენებოდა არქაულ სახელმწიფოებში — ძველი რომის მეფეებს ირჩევდა კომიცია, მონღოლთა იმპერიის ყაენებს — ყურულთაი. ბევრ ქვეყანაში, მაგალითად, საფრანგეთში, სადაც ტახტის მემკვიდრეს მამის სიცოცხლეშივე ირჩევდნენ, შუა საუკუნეების სკანდინავიაში, კორეულ სახელმწიფო სილაში აბსოლუტური მონარქიის განმტკიცებას მოჰყვა მემკვიდრეობით მონარქიაზე გადასვლა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლიტოლოგია კატეგორია:მონარქია კატეგორია:სახელმწიფო მმართველობის ფორმები კატეგორია:არჩევითი სამართალი
ზაზა მადურაშვილი
ზაზა მადურაშვილი (დ. 16 მაისი, 1970, სოფ. ჩაბანო, თიანეთის რაიონი)  —  ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.
1996 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი სპეციალობით-ვაჭრობისა და საზ. კვების ეკონომიკა და მართვა. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თიანეთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 16 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
იოსებ გედევანიშვილი
იოსებ კონსტანტინეს ძე გედევანიშვილი (დ. 2 იანვარი, 1872, მცხეთა, — გ. 24 დეკემბერი, 1939, იქვე) — ქართველი პოლიტიკოსი, დრამატურგი, მწერალი, პუბლიცისტი, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი, გენერალი. იყო გენერალ ალექსანდრე გედევანიშვილის, პოლკოვნიკ ნიკოლოზ გედევანიშვილის, ინჟინერ გიორგი გედევანიშვილის და პუბლიცისტ ანასტასია გედევანიშვილის ძმა.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1872 წლის იანვარში, ტფილისის გუბერნიის დუშეთის მაზრის სოფელ მცხეთაში. დაამთავრა ტფილისის კადეტთა კორპუსი და პავლოვსკის სამხედრო სასწავლებელი. შემდგომ სწავლობდა რუსეთის იმპერიის გენშტაბის აკადემიაში. 1904 წლიდან იყო საქართველოს სოციალ-ფედერალისტთა სარევოლუციო პარტიის წევრი. 1905-1907 წლების რევოლუციაში მონაწილეობისთვის კაპიტნის წოდებით დათხოვნილ იქნა არმიიდან. ამის შემდეგ ეწეოდა აქტიურ პოლიტიკურ და რევოლუციურ საქმიანობას. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ იყო ამიერკავკასიის დფრ-სა და საქართველოს დრ-ის არმიების შექმნის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. იყო საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი. 1918 წლის დასაწყისიდან იყო ფედერალისტთა ბათუმის პარტიზანული რაზმის მეთაური. მეთაურობდა ასპინძის მიდამოებში თურქების წინააღმდეგ მოქმედ რაზმს. ბრძოლაში თავის გამოჩენისთვის მიიღო პოლკოვნიკობა. 1918 წლის ივლისსი მეთაურობდა ქართულ პარტიზანულ პოლკს დარიალის ხეობაში. 1918 წლის აგვისტოდან დაინიშნა საქართველოს სამხედრო სამინისტროს სარეთო განყოფილების უფროსად. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო დამფუძნებელი კრების წევრად სოციალ-ფედერალისტთა სარევოლუციო პარტიის სიით. 1919 წლის დასაწყისიდან იყო აფხაზეთის და შავი ზღვისპირეთის ქართული გარნიზონის სარდალი. 1920 წლის ბოლოდან ინიშნება ბორჩალოს მაზრის ქართული გარნიზონის სარდლად. 1920 წლის 4 დეკემბრიდან დაინიშნა სამხრეთისა და სამხრეთ-აღმოსავლეთის ფრონტის სარდლად.
ბოლშევიკური ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში. 1924 წლიდან გახდა კომუნისტური პარტიის წევრი. 1926-1928 წლებში იყო ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დირექტორი; 1928-1929 წლებში ამიერკავკასიის რადიოგადაცემათა რწმუნებული; 1929 წლიდან მუშაობდა საქართველოს ცენტრალურ არქივში; 1910 წლიდან მოღვაწეობდა სალიტერატურო სარბიელზე. პიესები: „მსხვერპლი“ (1911), „გამცემი“ (1912), ზღაპარი-ფერია „სინათლე“ (1914), მოთხრობები: „სიმართლე“, „გაიქცა“; იოსებ გედევანიშვილის ლიბრეტო საფუძვლად უდევს გრიგოლ კილაძის ბალეტს „სინათლე“; თხზულებები: მოთხრობანი (1915, გორი), მოთხრობები (1927, თბილისი), „სამხედრო ხელოვნება „ვეფხის ტყაოსანში“, „სამხედრო ხელოვნება საქართველოში“ (1915, თბილისი), „მასალები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისათვის“ (1939, თბილისი). იგი ითვლებოდა თბილისის დრამატული საზოგადოების გამგეობის წევრად, ხოლო შემდგომ დირექტორ-განმკარგველად. 1924-1926 წლებში მუშაობდა ხელოვნების კომიტეტის თავმჯდომარედ,
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1872 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1939 კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:ქართველი დრამატურგები კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები
მანუელ კუროს ენრიკესი
მანუელ კუროს ენრიკესი (დ. 15 სექტემბერი, 1851 — გ. 7 მარტი, 1908) — გალისიელი მწერალი და ჟურნალისტი. გალისიური კულტურის და იდენტობის ერთ-ერთი დიდი დამცველი.
თექვსმეტი წლის ასაკში მანუელი გაიქცა სახლიდან და თავის ნათესავებთან საცხოვრებლად გადავიდა. საბოლოოდ იგი მადრიდში ჩავიდა და მის ძმა რიკარდოსთან ერთად ცხოვრობდა. იქ მას გაუჩნდა შანსი უნივერსიტეტში ესწავლა. სწავლობდა სამართალზე მაგრამ უნივერსიტეტის დამთავრება ვერ შეძლო. მანუელი მონაწილეობას იღებდა ლიტერატურულ კონკურსებში რის გამოც იგი დააჯილდოვეს კიდეც გალისიური პოეზიის განვითარებაში შეტანილი წვლილისათვის.
1894 წელს გადავიდა ჰავანაში სადაც ის თბილად მიიღეს. მან იქ გამოაქვეყნა მისი საკუთარი გაზეთი „La Tierra Gallega“ (გალისიური მიწა). თუმცა ეს გაზეთი სიცოცხლისუნარიანი არ აღმოჩნდა და მალე დახურეს კიდეც. გარდაიცვალა 1908 წელს ჰავანაში და მისი ნეშთი გადაიტანეს უკან მის სამშობლოში, გალისიაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1851 კატეგორია:გარდაცვლილი 1908 კატეგორია:გალისიელი მწერლები
გეღაროტი
გეღაროტი (Գեղարոտ) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 060 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 595 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 40 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 14.8 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
აბდულაუშაღი
აბდულაუშაღი  (Abdullauşağı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
კადიში (ბაშკირეთი)
კადიში (Ҡаҙыш) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 80 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
მალამპა
მალამპა (Malampa Province) — ვანუატუს რესპუბლიკის პროვინცია, რომელიც შედგება სამი ძირითადი კუნძულისაგან: მალეკულა, ამბრიმი და პაამა, რომელთა სახელების პირველი ასოებისაგან შედგება პროვინციის დასახელება. პროვინციაში შედის ასევე სხვა მცირე კუნძულები — ურიპივი, ნორსუპი, რანო, უალა, ატჩინი, ვაო და ვულკანური კუნძული ლოპევი (დღეისათვის დაუსახლებელი). მოსახლეობა — 36 727 ადამიანი (2009), ფართობი — 2779 კმ². პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ლაკატორო (კუნძულ მალაკულაზე).
კატეგორია:ვანუატუს პროვინციები
მარიანო დიასი
ტიტულები
რეალ მადრიდი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:ლიონის ოლიმპიკის ფეხბურთელები კატეგორია:მადრიდის რეალის ფეხბურთელები კატეგორია:ბადალონას ფეხბურთელები
მატლიჭამიასებრნი
მატლიჭამიასებრნი (Campephagidae) — ფრინველთა ოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 13–36 სმ. ნისკარტი საფუძველთან ფართოა და გარშემხვეულია უხეში ჯაგრით, წვეტზე კაუჭი აქვს. ფეხები მოკლე და სუსტია. ბოლო მომრგვალებული და საფეხუროვანი. ფრთები მახვილი. შებუმბვლა ხშირად რუხია, ზოგიერთი სახეობისათვის წითელი ან ყვითელი. სხვადასხვა წყაროებით აერთიანებს 6–11 გვარის 92-მდე სახეობას. უმთავრესად გავრცელებული არიან აზიის, ავსტრალიისა და აფრიკის ტროპიკებსა და სუბტროპიკებში. ძირითადად მეხეური ფრინველებია, უპირატესობას გამეჩხერებულ კორომებს ანიჭებენ; 1 სახეობა უდაბნოში ცხოვრობს. ბუდეს ხეზე აკეთებენ; დედალი დებს 2–5 კვერცხს. იკვებებიან მწერებით, რომლებსაც ჰაერში იჭერენ ან აგროვებენ ხეებზე, იშვიათად მიწაზე.
სქოლიო
* კატეგორია:ბეღურასნაირნი
სინგაპურის კულტურა
სინგაპურის კულტურა — ათასწლეულების განმავლობაში შექმნილი კულტურა, რომელიც მოიცავს აზიური და ევროპული კულტურების კომბინაციას, ასევე მალაის, სამხრეთ აზიის, აღმოსავლეთ აზიისა და ევრაზიის კულტურებს. სინგაპურს უწოდებენ ქვეყანას, სადაც „აღმოსავლეთი ხვდება დასავლეთს“, „კარიბჭე აზიაში“ და „ბაღის ქალაქი“.
ისტორია
სინგაპურის ისტორია III საუკუნიდან იწყება. იგი იყო სხვადასხვა იმპერიის ვასალური სახელმწიფო სანგ ნილა უტამას მმართველობამდე. კუნძულს მართავდნენ სხვადასხვა სულთნები 1819 წლამდე, როდესაც კუნძულზე ჩამოვიდნენ ბრიტანელები და შექმნეს პორტი და კოლონია. ბრიტანეთის მმართველობის პერიოდში სინგაპურის პორტი აყვავდა და მრავალი მიგრანტი მიიზიდა. სინგაპური გახდა დამოუკიდებელი რესპუბლიკა 1965 წლის 9 აგვისტოს.
მას ჰყავს 5,47 მილიონზე მეტი მოსახლეობა, რომელიც შედგება ჩინელების, მალაიელების, ინდოელების და ევრაზიელების (პლუს სხვა შერეული ჯგუფები) და სხვადასხვა წარმოშობის აზიელებისგან, მაგალითად, პერანაკანელები, ჩინელი ემიგრანტების შთამომავლები და ინდონეზიური მემკვიდრეობის მქონენი.
მერიტოკრატია
„სინგაპურში მერიტოკრატიის სისტემა უზრუნველყოფს, რომ საუკეთესო და კაშკაშა პიროვნებები, განურჩევლად რასისა, რელიგიისა და სოციალურ-ეკონომიკური ფონისა, წახალისდნენ და განვითარდნენ თავიანთი სრული პოტენციალით. ყველას აქვს განათლებაზე წვდომა, რაც მათ უნარებსა და ცოდნას უქმნის უკეთესი ცხოვრების მოპოვების საშუალებას.“
რასობრივი ჰარმონია
სინგაპური იმიგრანტების სეკულარული ქვეყანაა. სინგაპურში ძირითადი რელიგიებია ბუდიზმი, ქრისტიანობა, ისლამი, დაოსიზმი და ინდუიზმი. მთავრობა მნიშვნელოვნად უსვამს ხაზს სხვადასხვა რელიგიისა და პირადი რწმენის პატივისცემას.
კულტურული პოლიტიკა
სინგაპური ინარჩუნებს მკაცრ შეზღუდვებს ხელოვნებისა და კულტურული წარმოდგენების მიმართ. მხატვრული ნაწარმოებების უმეტესობა წინასწარ უნდა შემოწმდეს მთავრობის მიერ და შესაძლოა არ დაიშვას თემები, რომლებიც არღვევს ე.წ. საზღვრებს გარეთ ( OB მარკერები ). ასევე აკრძალულია სიშიშვლე და „უხამსობის“ სხვა ფორმები.
მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები
მინი| ორქიდეები ბოტანიკურ ბაღებში აგრო-მებაღეობის საზოგადოება 1859 წელს დაარსდა, სინგაპურის ბოტანიკურმა ბაღებმა გადამწყვეტი როლი ითამაშეს ქვეყნის ვაჭრობაში XX საუკუნის დასაწყისში.
სამზარეულო
სინგაპურული სამზარეულო მრავალფეროვნებისა და კულტურული დიფუზიის მთავარი მაგალითია. კერძები იყოფა ხუთ კატეგორიად: ხორცი, ზღვის პროდუქტი, ბრინჯი, ლაფშა და დესერტი ან წასახემსებელი. სინგაპური ცნობილია თავისი ზღვის პროდუქტებით - კრაბი შაბი წიწაკით და კრაბი ჩილით ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილია მსოფლიოში. ტროპიკული ხილი სინგაპურში მთელი წლის განმავლობაშია ხელმისაწვდომი, თუმცა მისი უმეტესობა იმპორტირებულია სხვა ქვეყნებიდან. ყველაზე პოპულარული ხილია დურიანი, მაგრამ მძაფრი სუნის გამო ის აკრძალულია საზოგადოებრივ ტრანსპორტში. ასევე გავრცელებული ჰაინანური ბრინჯის ქათამი - მოხარშული ქათამი ჩილის სოუზით და სხვადასხვა სახეობის ლაფშა - კვერცხით, ლორით, ბრინჯით, ქოქოსით, კრევეტით და ა.შ. აზიური, განსაკუთრებით ჩინური კერძების სახელები სინგაპურში შეიძლება სხვადასხვანაირად იწერებოდეს, რადგან იეროგლიფებიდან ლათინურ ასოებში გადაყვანის ზუსტი წესი კერძების გავრცელების დროს არ არსებობდა. სასმელებიდან გავრცელებულია ლუდი, რძიანი ჩაი და ყავა. ალკოჰოლის დიდი რაოდენობის შემცველი სასმელები არ არის გავრცელებული. მინი| ჰაინანეს ქათმის ბრინჯი
ფესტივალები
ფესტივალები გამოხატავს რასობრივ მრავალფეროვნებას, მათ შორისაა ჩინეთის ახალ წელი, ბუდისტური ი ვესაკის დღე, მუსლიმური ეიდ-ულ-ფითრი და ინდუ-დივალი. ქრისტიანები დიდ და სწრაფად მზარდ უმცირესობას წარმოადგენენ და შობის დღე, დიდი პარასკევი და ახალი წელი ასევე სახალხო დღესასწაულებია.
9 აგვისტოს, სინგაპური დამოუკიდებლობის იუბილეს ზეიმობენ მთელი რიგი ღონისძიებებით, მათ შორის ეროვნული დღის აღლუმით, რომელიც მთავარი ცერემონიაა. პირველი ეროვნული დღის აღლუმი 1966 წელს ქალაქის ცენტრში, პადანგში ჩატარდა.
ენები
ბევრი სინგაპურელი ორენოვანია. უმეტესობა საუბრობს სინგაპურულ ინგლისურ და სხვა ენაზე, ყველაზე ხშირად მანდარინულ, მალაიურ, ტამილურ ან სინგაპურულ სასაუბრო ინგლისურ ენაზე. სინგაპურის სტანდარტული ინგლისური პრაქტიკულად იგივეა, რაც ბრიტანული ინგლისური გრამატიკისა და ორთოგრაფიული ასპექტების უმეტეს ნაწილში, თუმცა ამერიკანიზაციის გამო ლექსიკაში ასევე არსებობს მცირე განსხვავებები მართლწერაში.
მუსიკა
მინი| ჯჯ ლინი არის სინგაპურიელი მომღერალი, კომპოზიტორი და მსახიობი. სინგაპურს აქვს საკუთარი მკაფიო მუსიკალური ტრადიციები: სინგაპურში ჩინელები ყველაზე დიდ ეთნიკურ ჯგუფს წარმოადგენენ, მალაიელები, ინდოელები და სხვა ეთნიკური და ევრაზიელი სხვა ხალხების უფრო მცირე რაოდენობა. სხვადასხვა ხალხი მუსიკის ტრადიციული ფორმებით, თანამედროვე თანამედროვე მუსიკალური სტილითა და სხვადასხვა ფორმის შერწყმით ითვალისწინებს ქვეყანაში მუსიკალურ მრავალფეროვნებას.
ლიტერატურა
სინგაპურის ლიტერატურა შედგება ლიტერატურული ნაწარმოებებისგან. იგი დაწერილია ძირითადად ქვეყნის ოთხ ოფიციალურ ენაზე: ინგლისურ, მალაიურ, მანდარინ ჩინურ და ტამილურ ენებზე.
კაშკადარიის ოლქი
ზოგადი მიმოხილვა
შეიქმნა 1964 წლის 7 თებერვალს. მდებარეობს რესპუბლიკის ცენტრალურ-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე კაშკადარიის აუზში და პამირ-ალაის მთათა სისტემის დასავლეთ კიდეზე. ფართობი 28.4 ათასი კმ². ზედაპირის უმეტესი ნაწილი მთისწინა ვაკეა. მთავარი მდინარეა კაშკადარია. განვითარებულია საშენ მასალათა, მსუბუქი, კვების და აირის მრეწველობა. მეურნეობაში წამყვანია მებამბეობა და ყარაკულის დამზადება. კაშკადარიის ოლქის სარწყავი მიწათმოქმედების (უმთავრესად ბამბა), ურწყავი მარცვეულის მეურნეობის (ხორბალი, ქერი) და სასაძოვრე მეცხოველეობის (უმთავრესად მეყარაკულეობა) რაიონია. განვითარებულია მებაღეობა და მევენახეობა. მისდევენ მეაბრეშუმეობას.
სინგაპურის კულტურა
მედია
სინგაპურის საკომუნიკაციო მედია მოიცავს უამრავ სატელევიზიო და რადიო ქსელს, ასევე გაზეთებსა და ჟურნალებს. უმეტესწილად, სატელევიზიო ქსელები დაარსდა არსებული რადიო ქსელების კაპიტალური ინვესტიციების საფუძველზე. მრავალფეროვანი შოუები, სერიული დრამები და სიახლეები სინგაპურის საღამოს შოუების დიდ პროცენტს შეადგენს.
სპორტი
მინი| სინგაპურის სპორტული ცენტრი სინგაპურელები ჩართულნი არიან სპორტის მრავალფეროვან სახეოებაში, რომლებიც განკუთვნილია როგორც დასვენებისთვის, ასევე შეჯიბრებისთვის. პოპულარული სპორტია ფეხბურთი, კალათბურთი, კრიკეტი, რაგბი, ცურვა, ბადმინტონი და ველოსიპედით რბოლა.
კაშკადარიის ოლქი
ჯილდოები და მედლები
ოლქი დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით (1967).
სინგაპურის კულტურა
რელიგია
სინგაპურში რელიგია ხასიათდება რელიგიური მრწამსისა და პრაქტიკის მრავალფეროვნებით, მრავალფეროვანი ეთნიკური ნაზავი ხალხით, რომლებიც წარმოშობილია სხვადასხვა ქვეყნიდან.
კაშკადარიის ოლქი
ლიტერატურა
კატეგორია:უზბეკეთის ოლქები
სინგაპურის კულტურა
რელიგია
სინგაპურში ყველაზე მეტად მისდევენ ბუდიზმს, მოსახლეობის 33,2%  (2015).
2015 წლის მონაცემებით, სინგაპურელთა 18.5% არ ჰქონდა რელიგიური კუთვნილება. არარელიგიური სინგაპურელები გვხვდება სხვადასხვა ეთნიკურ ჯგუფებში და ცხოვრების ყველა ფენაში მრავალფეროვან, მულტიკულტურულ ქალაქ სახელმწიფოში. სინგაპურის არარელიგიური საზოგადოება თავისთავად ძალიან მრავალფეროვანია, ბევრი თავს ათეისტებს, აგნოსტიკებს, თავისუფალ მოაზროვნეებს, ჰუმანისტებს, სეკულარისტებს, თეისტებს ან სკეპტიკოსებს უწოდებს. გარდა ამისა, იქ ზოგი ადამიანი უარყოფს რელიგიურ იარლიყს, მაგრამ მაინც ასრულებს ტრადიციულ რიტუალებს, როგორიცაა წინაპრების თაყვანისცემა. ათწლეულების განმავლობაში სინგაპურში არარელიგიური ადამიანების რიცხვი თანდათან გაიზარდა.
გიმბა
გიმბა (ოფიციალურად გიმბის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Guimba) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ნუევა-ესიხის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 127 653 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 64 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ნუევა-ესიხის მუნიციპალიტეტები
მოღონოჟობა
მოღონოჟობა (Moğonojoba) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 637 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
ლევან რუხაძე
ლევან რუხაძე (დ. 1884, ხონი, ქუთაისის მაზრა — გ. 23 ოქტომბერი, 1937, სემიპალატინსკი, ყაზახეთის სსრ) — ქართველი  პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.
ბიოგრაფია
1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სიით; იყო საბიბლიოთეკო კომისიის წევრი. არჩეული იყო სახალხო გვარდიის მთავარი შტაბის წევრად. 1920 წელს მონაწილეობდა ევროპელი სოციალისტების დელეგაციის მასპინძლობაში. 1921 წელს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაბმული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობაში, მონაწილეობდა ანტისაბჭოთა გამოსვლებში. სავარაუდოდ 1922 წელს დააპატიმრეს. 1922 წლის 16 დეკემბერს სხვა 52 პოლიტპატიმართან ერთად გადააგზავნეს მოსკოვში, რსფსრ-ს საკონცენტრაციო ბანაკებში გადასანაწილებლად. მოთავსებული იყო სუზდალის ციხეში გრიგოლ ლორთქიფანიძესთან ერთად. სასჯელის ვადის გასვლის შემდეგ 1926 წლის 15 იანვარს ხელახლა გადაასახლეს ქალაქ ორიოლში. სიცოცხლის ბოლო წლებში ცხოვრობდა ყაზახეტში. 1937 წლის ოქტომბერში აღმოსავლეთ ყაზახეთის მხარის შინსახკომის სამმართველოსთან არსებულმა განსაკუთრებულმა სამეულმა ლეო რუხაძეს დახვრეტა მიუსაჯა. რეაბილიტირებულია 1989 წლის 25 აპრილს, სემიპალატინსკის მხარის პროკურატურის მიერ.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1884 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:ხონში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:საქართველოს სახალხო გვარდიის წევრები
წიგნი გამოსვლათა
წიგნი გამოსვლათა, გამოსვლა (ბერძ. ἔξοδος, „exodos“, שמות) — ძველი აღთქმის ხუთწიგნეულისა და ბიბლიის მეორე კანონიკური წიგნი, რომლებიც სწორედ გამოსვლის თემას ეძღვნება, ანუ მოსეს მეთაურობითა და ღმერთის შემწეობით ისრაელი ხალხის ეგვიპტეში ტყვეობიდან დახსნის ამბავს მოგვითხრობს. ამ გამოცდილებამ წარუშლელი კვალი დატოვა ებრაელი ხალხის სარწმუნოებაზე. ეგვიპტიდან თავის დაღწევის ამბის გარდა (1:1-15:21) გამოსვლის წიგნი შეიცავს, აგრეთვე, სინაის აღთქმის თემასაც (19:1- 40:38). გამოსვლა არსებითად არის ამბავი, ერთი მხრივ, ღმერთისა, ვინც ირჩევს „თავის“ ხალხს და მეორე მხრივ, ისრაელი ხალხისა, რომელიც ერთგულებას ეფიცება „თავის“ ღმერთს და ცოდვის მონობიდან აღწევს თავს. მოთხრობილი ისტორიული მოვლენები, რომელთაც ისრაელი ხალხი სარწმუნოების შუქზე განმარტავს, ქრისტემდე XIII-XII საუკუნეების პერიოდს ემთხვევა.
ქოხა-ნაბი
ქოხა-ნაბი (Koxa Nəbi) — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 235 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
ტომსკის წმინდა მარიას ლუთერანული ეკლესია
ტომსკის წმინდა მარიას ლუთერანული ეკლესია (Лютеранская церковь Святой Марии) — ლუთერანული ეკლესია (კირხე) ტომსკში. აშენდა 2006 წელს.
ისტორია
ტომსკის პირველი კირხე ქვისგან იყო აგებული და მდებარეობდა თანამედროვე ქალაქის ბაღის ადგილზე, გუბერნატორის სახლიდან შორიახლოს (ამჟამად — სწავლულთა სახლი). ტაძარს დიდი ხნის განმავლობაში აშენებდნენ. მშენებლობა დაიწყო 1856 წელს და საბოლოოდ დაასრულეს 1864 წელს.
1908 წელს კირხეს საბჭოს თხოვნით, ეკლესიისკენ მიმავალ გზას ქალაქის საბჭომ უწოდა ლუთერანების შესახვევი (ამჟამად ამ ადგილზე მდებარეობს ქალაქის ბაღის მთავარი შესასვლელი).
1920 წელს მოხდა კირხეს ნაციონალიზაცია, მაგრამ მრევლმა შეინარჩუნა შენობის გამოყენების უფლება ხელშკრულების საფუძველზე. 1930 წელს ტაძარი გადასცეს მლესავთა სახელოსნოს, შემდეგ მასში განთავსებული იყო ქარხანა, ხოლო 1935 წლიდან აღარ გამოიყენებოდა. 1936 წელს ტაძარი დაშალეს და აგური სამშენებლო სამუშაოებისთვის გამოიყენეს. ქალაქის ბაღში შემორჩენილია პასტორის ხის სახლი, რომელიც კირხეს ახლოს იდგა.
ვიზუალურად ახალი კირხე ჰგავს ძველს, მაგრამ ძველი იყო ქვის, ხოლო ახალი ხისგანაა აგებული. კირხეს სიმაღლეა 26 მეტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ლუთერანული ეკლესიები
ბულგარეთის პირველი იმპერია
680 წელს ბულგარებმა ასპარუხის მეთაურობით და სამხრეთ სლავური სახელმწიფოების დახმარებით ბალკანეთიდან განდევნეს ბიზანტიელები და დააარსეს ბულგარეთის პირველი იმპერია. მისი ძლიერების მწვერვალზე სამეფო მოიცავდა ტერიტორიას ბუდაპეშტიდან შავ ზღვამდე და თანამედროვე უკრაინის ტერიტორიაზე დნეპრიდან ადრიატიკის ზღვამდე. ბულგარების სამეფო ბიზანტიისთვის ჩრდილოეთით მდებარე მთავარ მოწინააღმდეგეს წარმოადგენდა, რის გამოც მათ შორის რამდენიმე ომი მოხდა. მათ შორის ასევე იყო თანამშრომლობის პერიოდებიც, განსაკუთრებით არაბების მიერ კონსტანტინოპოლის ალყის დროს, როდესაც ბულგარეთმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა არაბების დამარცხებაში.
გეგა შენგელია
გიორგი (გეგა) შენგელია (დ. 8 იანვარი, 1981, ზუგდიდი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი პოლიტიკოსი და ფინანსისტი. ქალაქ ზუგდიდის მერი 2019-2021 წლებში და მერის ყოფილი მოადგილე.
ბულგარეთის პირველი იმპერია
ბულგარეთის პირველი იმპერია განიცდიდა ბიზანტიური კულტურის ძლიერ გავლენას, რამაც განაპირობა ბულგარეთის გაქრისტიანება 864 წელს. დასავლეთ ბალკანეთში არსებული ავარიის საკაგანოს დაშლის შემდეგ ბულგარეთის ტერიტორიები ჩრდილო-დასავლეთით გაფართოვდა და მის ფარგლებში შუა დუნაის დაბლობიც მოექცა (დღევანდელი უნგრეთი). ბულგარებმა ასევე წარმატებას მიაღწიეს პაჭანიკების, ყივჩაღების და მადიარების წინააღმდეგ.
გეგა შენგელია
ბიოგრაფია
გიორგი შენგელია დაიბადა 1981 წლის 8 იანვარს, ქალაქ ზუგდიდში. 2003 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ფინანსებისა და საბანკო საქმის სპეციალობით. 2004 წლის 1 მაისიდან 2004 წლის 1 დეკემბრამდე მუშაობდა საქართველოს ბანკის ზუგდიდის ფილიალის საკრედიტო ექსპერტის თანამდებობაზე. 2005-2008 წლებში იკავებდა საქართველოს ბანკის ზუგდიდის ფილიალის საკრედიტო ჯგუფის ექსპერტის პოზიციას. 2008-2009 წლებში იყო სახალხო ბანკის ზუგდიდის ფილიალის მმართველი.
ბულგარეთის პირველი იმპერია
სქოლიო
კატეგორია:ბულგარეთის ისტორია კატეგორია:ყოფილი სლავური სახელმწიფოები
გეგა შენგელია
ბიოგრაფია
2020 წლის 11 ნოემბერს დაუდასტურა COVID-19.
2021 წლის 17 მაისს შენგელიამ დატოვა მერის თანამდებობა. 9 ივლისს დაადასტურა, რომ უერთდებოდა ყოფილი პრემიერის, გიორგი გახარიას პარტიას „საქართველოსთვის“.
ტროფიმე ხუნდაძე
ბიოგრაფია
1909 წელს დაამთავრა ქუთაისის ქართული გიმნაზია და შევიდა მოსკოვის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. 1912 წელს რევოლუციურ მოძრაობაში მონაწილეობისთვის უნივერსიტეტიდან გარიცხეს. 1915 წელს დაამთავრა ხარკოვის უნივერსიტეტი და დაბრუნდა ქუთაისში. 1919 წელს გადავიდა თბილისში და დაიწყო პედაგოგიური მუშაობა გიმნაზიაში, შემდეგ ჰუმანიტარულ ტექნიკუმში. 1930 წლიდან მუშაობდა უმაღლეს სკოლაში. 1945-157 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტში. მისი კვლევის საგანი იყო XIX საუკუნის ბოლოსა და XX საუკუნის დასაწყისის საზოგადოების აზროვნების და სახელმწიფო განათლების ისტორია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული 24 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1889 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1971 კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გეტაფი (არაგაწოტნი)
გეტაფი (Գետափ) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 315 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 151 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 11.89 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
გია სუბელიანი
გია სუბელიანი (დ. 18 თებერვალი, 1965, თბილისი — გ. 3 იანვარი, 2023) —  ქართველი გეოლოგი, პოლიტიკოსი.
1986 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1986-1990 წლებში იყო გაერთიანება „საქგეოლოგის“ ჩრდილო-დასავლეთის გეოლოგიური საძიებო ექსპედიციის გეოლოგი. სრულიად საქართველოს მერაბ კოსტავას საზოგადოების ცხუმ-აფხაზეთის განყოფილების გამგეობის წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2023 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი გეოლოგები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები გია