cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
შამს თავრიზი
ცხოვრება
ცნობილი სწავლულმა მიატოვა მისი სუფიური საქმიანობა და იქცა პოეტად, სახელად შამსადინ ტაბრიზი. მ. ზანდ წერს, რომ "დივანის" შექმნა და მასში შეტანილი ყველა ლექსი შამსადინ თავრიზის სახელით ვერასოდეს ჩაითვლება ჯალალედინ რუმის პოეტურ ხრიკად ან მისი დაკარგული მეგობრის ხსოვნისადმი პატივისცემად :. და ეს მურშიდი, რომელსაც პოეტის გულში ესმის, მას ამ სიმღერებს უკარნახებს და რუმი ამ ეტაპზე არავითარ როლს არ თამაშობს, გარდა მათ, ვინც მათ წერს (მდივანი), მღერის და თხრობს მათ (მთხრობელი). მაგრამ ამავდროულად, ეს სიმღერები მისივე ლექსებია. რადგან ისინი მის გულში შექმნდა. მაშასადამე, შამსი, რომელიც ამ დივანის საგანი, ავტორი და ლირიკული გმირია, ასევე შეიძლება მათი ობიექტად ჩაითვალოს ინტიმურ-ლირიკული გაგებით. ამასთან, ამ „ობიექტის“ გაგება შესაძლებელია მხოლოდ რთული სიმბოლური აღქმის თვალსაზრისით. მისი კომუნიკაცია შამსადინ ტაბრიზთან დაეხმარა რუმს მისტიკური გაგების ახალი გზის პოვნაში. ამასთან, მისი სექტა მხოლოდ რუმის გარდაცვალების შემდეგ შეიქმნა მოლავის სახელით. მევლანა ("ჩვენი მასწავლებელი") მისი ერთ-ერთი ტიტული იყო. რუმის შემოქმედებითობამ და მევლევის სექტამ დიდი სტიმული მისცეს აღმოსავლეთის ხალხთა რელიგიურ, ფილოსოფიურ და პოეტურ აზროვნებას. ამას გარდა, სექტა ჯერ კიდევ ცნობილია შამსადინის მიერ შექმნილი დერვიშული ცეკვებით. ევროპელები დიდ ინტერესს გამოხატავდნენ ამ სექტის დერვიული ცეკვების მიმართ.
შამს თავრიზის სტუდენტებმა და მოწაფეებმა ჩაწერეს მისი საუბრები და გააკეთეს წიგნი სახელწოდებით "სტატია".
სქოლიო
კატეგორია:XIII საუკუნის პოეტები კატეგორია:სუფისტები კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოეტები კატეგორია:გარდაცვლილი 1248 კატეგორია:დაბადებული 1185 კატეგორია:Pages with unreviewed translations
ბუჩის ბრძოლა
ბუჩის ბრძოლა — სამხედრო დაპირისპირება, რომელიც რუსეთისა და უკრაინის შეიარაღებულ ძალებს შორის ქალაქ ბუჩაზე კონტროლისთვის მიმდინარეობდა და წარმოადგენდა 2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრის კიევისათვის ბრძოლის ნაწილს. რუსული ძალები ცდილობდნენ დაეკავებინათ ბუჩა, ირპინი და ჰოსტომელი, რათა დასავლეთიდან შემორტყმულიყვნენ კიევს და ალყაში მოექციათ უკრაინის დედაქალაქი. კიევზე შეტევის ინტენსივობის გამო, კიევის ოლქის სახელმწიფო ადმინისტრაციამ ბუჩა, ირპინთან, ჰოსტომელთან, გზატკეცილ М06-თან და ვიშჰოროდთან ერთად კიევის ოლქის ყველაზე საშიშ ადგილებად დაასახელა. ბრძოლა 27 თებერვლიდან 31 მარტამდე გაგრძელდა და დასრულა რუსული ნაწილების უკან დახევით.
ფონი
უკრაინაში შეჭრის დასაწყისში, ბუჩის ჩრდილოეთით, ქალაქ ჰოსტომელში, რუსულმა ძალებმა აიღეს ჰოსტომელის აეროპორტი (იხ. ჰოსტომელის აეროპორტისათვის ბრძოლა) და ქალაქში საყრდენი პუნქტი შექმნეს. მიუხედავად იმისა, რომ ჰოსტომელში უკრაინელი სამხედროები წინააღმდეგობას უწევდნენ რუსულ ოკუპაციას, რუსულმა ძალებმა გადაადგილება დაიწყეს სამხრეთით — ბუჩისა და ახლომდებარე ქალაქ ირპინის დასაპყრობად, რათა შემდეგ კიევი მოქციათ ალყაში.
ბრძოლამდე, 2022 წლის 25 თებერვალს, გავრცელდა ინფორმაცია, რომ რუსმა ჯარისკაცებმა ბუჩაში ან მის მახლობლად მდებარე საცხოვრებელი კომპლექსი დაიკავეს და მაცხოვრებლები გამოყარეს, შემდეგ კი ტყისკენ უკან დაიხიეს.
თებერვალი
27 თებერვალს უკრაინულმა ძალებმა განაცხადეს, რომ რუსეთის სახმელეთო ჯარები ბუჩაში შევიდნენ, რითაც ქალაქისთვის ბრძოლა დაიწყო. გავრცელებული ინფორმაციით, რუსულ ძალებში შედიოდა ტანკები, საჰაერო-სადესანტო ჯარები, საინჟინრო და ხიდის გასადები დანაყოფები და რეზერვები 36-ე საერთო-საჯარისო არმიიდან. რუსულმა არტილეიამ იერიში მიიტანა ქალაქზე და რამდენიმე სახლი, ნაგებობა და სხვა ინფრასტრუქტურა დააზიანა. მოსახლეობის განცხადებით, დაბომბვის გამო წყლის, გაზისა და ელექტროენერგიის მიწოდება შეწყდა. მოგვიანებით რუსეთის ჯარებმა მოახერხეს ქალაქის თავდაცვის ხაზის გარღვევა და ზოგიერთი შენაერთი მეზობელ ქალაქ ირპინისკენ დაიძრა, რითაც დაიწყო ირპინისათვის ბრძოლა. ერთ-ერთმა ადგილობრივმა გადაიღო კადრები, სადაც ასახულია რუსული ძალების თავდასხმა ქალაქში მდგარ ავღანელი ჯარისკაცის მონუმენტზე (სამხედრო მანქანა) და იქვე გამვლელ სამოქალაქო მძღოლზე; სავარაუდოდ ისინი მოწინააღმდეგეებად ჩათვალეს. თავდასხმის შედეგად ერთი ადამიანი დაიღუპა, ერთი კი დაიჭრა.
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1976: ფინალი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი
ბუჩის ბრძოლა
თებერვალი
უკრაინელი თანამდებობის პირის ოლექსი არესტოვიჩის მიხედვით, ბრძოლას ქალაქის მაცხოვრებლებიც შეუერთდნენ, რომლებიც მოლოტოვის კოქტეილებს ესროდნენ რუსულ ჯავშანმანქანებსა და მედესანტეებს. ანტონ ჰერაშჩენკომ იტყობინებოდა, რომ მშვიდობიანი მოქალაქეები თავს დაესხნენ 30 ჯავშანტექნიკისგან შემდგარ რუსულ კოლონას და მათგან ერთს ან ორს ცეცხლი წაუკიდეს.
დღის გარკვეულ მომენტში უკრაინის ხელისუფლებამ ბუჩის მოსახლეობა გააფრთხილა, რომ არ ჩამსხდარიყვნენ ავტობუსებში, რომლებიც მოქალაქეების ვითომ „ევაკუაციას“ ახდენდნენ, რადგან ოფიციალურ უწყებებს ევაკუაცია არ დაუწყია. უკრაინის ხელისუფლება ამტკიცებდა, რომ ეს რუსული ძალების მიერ გამოყენებული ხრიკი იყო; ისინი ცდილობდნენ სავსე ავტობუსების უკან, კიევისკენ გაგზავნას და მშვიდობიანი მოსახლეობის ცოცხალ ფარად გამოყენებას. ანალოგიური გაფრთხილება იმავე დღეს დაფიქსირდა ირპინშიც.
28 თებერვალს უკრაინული ძალები შეებრძოლნენ და გაანადგურეს რუსული ჯავშანტექნიკა. ქალაქის მერმა, ანატოლი ფედორუკმა გამოაქვეყნა ვიდეო, სადაც ასახული იყი კვამლამოსული ნამსხვრევები. მისი თქმით, თავდასხმას უკრაინელი სამოქალაქო და სამხედრო მსხვერპლი არ მოჰყოლია.
მარტი
1 მარტისთვის ბრძოლა გარკვეულწილად ჩაცხრა, მოსახლეობამ და ჟურნალისტებმა შეძლეს ქუჩებში გასვლა და განადგურებული ან მიტოვებული რუსული მანქანებისა და აღჭურვილობის გადაღება. ეს ფოტოები უკრაინული საინფორმაციო საშუალებებით გავრცელდა, რომელთაგან ზოგიერთმა ბუჩას განადგურებული რუსული ტექნიკის „სასაფლაო“ უწოდა.
2 მარტს უკრაინულმა ძალებმა ქალაქის მიმართულებით ჰუმანიტარული დახმარების გაგზავნა დაიწყეს.
250პქ|მინი|მარჯვნივ|სოფელი [[ჩაიკი (ბუჩის რაიონი) რუსული თავდასხმის შემდეგ. უკრაინის საგანგებო სიტუაციების სახელმწიფო სამსახურის ინფორმაციით, ჭურვი მოხვდა სათავსოს, სადაც სამონტაჟო ქაფი იწარმოებოდა და ინახებოდა, რის შემდეგაც დაიწყო 10 000 მ²-ის ფართობის საწყობისა და 8-სართულიანი ადმინისტრაციული შენობის ხანძარი.]] 3 მარტს კიევის ოლქის სახელმწიფო ადმინისტრაციამ გამოაცხადა, რომ ბუჩისა და ირპინისკენ მიემართებოდა ჰუმანიტარული დახმარება და ორივე ქალაქიდან იწყებოდა ევაკუაცია. გავრცელებული ინფორმაციით, 1500-ზე მეტი ქალი და ბავშვი მატარებლით გამოიყვანეს, ხოლო 250-ზე მეტი — ავტობუსით. თუმცა, ამ ევაკუაციას ართულებდა ზოგიერთ მარშრუტზე სარკინიგზო ლიანდაგების განადგურება და უკრაინისა და რუსეთის ძალებს შორის მიმდინარე შეტაკებები.
უკრაინის სახმელეთო ჯარების მიერ მოგვიანებით გავრცელებული ინფორმაციით, ბუჩა „გათავისუფლდა“; სოციალურ ქსელში გამოქვეყნდა ვიდეო, სადაც უკრაინელი ჯარისკაცები საკრებულოს შენობასთან უკრაინის დროშას აღმართავენ. გარდა ამისა, უკრაინის საავარიო ბრიგადებმა ქალაქში ელექტროენერგია აღადგინეს. რუსული ძალები კვლავ აგრძელებდნენ ბრძოლას ქალაქის შიგნით, მაგრამ გავრცელებული ინფორმაციით, უკრაინელებმა შეძლეს მათი მოგერიება და ქალაქის გარეუბნებამდე გაყარეს ისინი.
4 მარტს ანატოლი ფედორუკმა დაადასტურა, რომ ქალაქი უკრაინის კონტროლის ქვეშ რჩებოდა; რუსულ ძალებს თავდაცვის ხაზზე სასინჯი იერიშები მიჰქონდა. 2022 წლის 5 მარტს რუსებმა განაგრძეს შეტევა, მაგრამ დამცველები მუდმივად იგერიებდნენ მათ.
2022 წლის 6 მარტს რუსულმა ძალებმა გააძლიერეს ქალაქის დაბომბვა, რის შედეგადაც უამრავი მშვიდობიანი მოქალაქე დაიღუპა. საკრებულოს ცნობით, მშვიდობიანი მოქალაქეები სარდაფებს აფარებდნენ თავს, მუდმივი საარტილერიო დაბომბვის გამო ქალაქი ვერ იღებდა ჰუმანიტარულ დახმარებას. უკრაინული თანამდებობის პირის ოლექსი არესტოვიჩის მიხედვით, 5 მარტს რუსულმა ჯარებმა დაიკავეს ბუჩა და ჰოსტომელი. ისინი მშვიდობიან მოსახლეობას, მათ შორის დაჭრილ ბავშვებს, ევაკუაციის საშუალებას არ აძლევდნენ. 6 მარტს საევაკუაციო გზაზე გახსნილი ცეცხლის შედეგად დაიღუპა 8 ადამიანი და დაიჭრა მრავალი, მათ შორის ბუჩის მერი ანატოლი ფედორუკი. რუსულ ოკუპაციაში მოყოლილ მოქალაქეებს არ ჰქონდათ საკვებთან, წყალთან, ბუნებრივ აირთან და ელექტროენერგიასთან წვდომა და ქალაქიდან გაქცევის მცდელობის გამო მოკლული მშვიდობიანი მაცხოვრებლების მკვლელობის მოწმენი გახდნენ.
შემდგომ დღეებში ბუჩაში შეტაკებები გაგრძელდა. 7 მარტს ქალაქში აფეთქდა ბოჭკოვანი მინის ინსტიტუტი. ადგილობრივმა ხელისუფლებამ სიტუაცია „ჰუმანიტარულ კატასტროფად“ გამოაცხადა. ბუჩის მერის 8 მარტის ცნობით, ღამით ქალაქი კვლავ დაიბომბა. მისი თქმით, ბუჩა „საალყო მდგომარეობაში“ იმყოფებოდა. უკრაინელები ცდილობდნენ და შეძლეს კიდეც ოკუპანტების ქალაქიდან გაყრა, მაგრამ მეორე დღეს ისევ შემოვიდნენ. ისინი ქალაქის ძირითად ქუჩებს აკონტროლებდნენ. გაძლიერდა სროლები და მოსახლეობას არ ჰქონდა სახლების დატოვების საშუალება. ფედორუკის შეფასებით, ქალაქი „რუსული ჯარის ტყვეობაში“ იყო. სხვა გავრცელებული ცნობების თანახმად, რუსულმა ძალებმა მოსახლეობას შეზღუდული დროით ქუჩაში გასვლის უფლება მისცეს, რათა ქუჩებიდან აეკრიფათ დაღუპულთა გვამები ან ეზოში საჭმელი მოემზადებინათ. მოქალაქეებს არ ჰქონდათ ელექტროენერგიასთან წვდომა, რადგან რუსები მიერ ქალაქის ქვესადგურს აკონტროლებდნენ. ბუჩის ხელისუფლების მიერ 9 მარტს გავრცელებული ინფორმაციით, განხორციელდებოდა კიევისაკენ მოსახლეობის ევაკუაცია, თუმცა რუსების მხრიდან უთანხმოების გამო ვერ მოხერხდა. ევაკუაცია დაანონსდა 10 მარტსაც. კიევის ოლქის სახელმწიფო ადმინისტრაციის შეფასებით, ბუჩაში სიტუაცია ბრძოლებისა და ევაკუაციის ფონზე „დაძაბული“ იყო.
12 მარტს საქალაქო რადამ გამოაცხადა, რომ ქალაქი მთლიანად რუსულ ძალებს ეკავათ. მათი ცნობით, მოწინააღმდეგე მოქალაქეებს სახლების დატოვების უფლებას არ აძლევდა და ზოგჯერ მათი მიმართულებითაც ისროდა. ქალაქის დაკავების მიუხედავად, ზოგიერთმა მშვიდობიანმა მოქალაქემ 20 ავტობუსისგან შემდგარი კოლონით შეძლო ქალაქიდან გასვლა.
რუსეთის კონტროლის ქვეშ
13 მარტს ბუჩის მაცხოვრებლებმა ეკლესიათან ახლოს ძმათა სასაფლაოზე 67 ადამიანი დამარხეს. ისინი რუსულ არტილერიას ემსხვერპლნენ, ზოგიერთი მათგანის ამოცნობა ვერ მოხერხდა. მოგვიანებით ქალაქში შენიშნეს რუსი ჯარისკაცები, რომლებიც სახლებს ძარცვავდნენ.
16 მარტს, უკრაინული ძალების მონაცემებით, მათ კონტრშეტევები განახორციელეს კიევის გარშემო და მათ შორის ბუჩაში რუსეთის მიერ კონტროლირებად ობიექტებზე.
22 მარტს კიევის საოლქო ადმინისტრაციის უფროსმა ოლექსანდრ პავლიუკმა განაცხადა, რომ ბუჩა და ჰოსტომელი ამ მომენტისთვის რუსული ჯარების კონტროლის ქვეშ იმყოფებოდა და უკრაინელთა შეტევითი მოქმედებები აქ ჯერჯერობით შეუძლებელი იყო. უკრაინული ძალების მთავარ დავალებას წარმოადგენდა მოწინააღმდეგისათვის არ მიეცა მდინარე ირპინის გადალახვის შესაძლებლობა.
უკრაინელთა მიერ კონტროლის აღდგენა
thumb|250პქ|უკრაინის პოლიციის შესვლა ბუჩაში, 2 აპრილი. 29 მარტს რუსეთის თავდაცვის მინისტრის მოადგილემ ალექსანდრე ფომინმა განაცხადა, რომ რუსული ძალები კიევისა და ჩერნიჰივის მიმართულებით საბრძოლო აქტივობას შეამცირებდნენ. 31 მარტისთვის, ამ მიმართულებიდან რუსების საერთო გასვლის ფონზე უკრაინული ძალები ბუჩაში შევიდნენ და მწვავე ბრძოლებში ჩაებნენ ადგილზე მყოფ მოწინააღმდეგესთან. მომდევნო დღეს კიევის ოლქის სამხედრო ადმინისტრაციის უფროსმა ოლექსანდრ პავლიუკმა განაცხადა, რომ ქალაქი თითქმის მთლიანად დაიბრუნეს. მისი სიტყვებით, რუსული ძალები უკან დახევას ცდილობდნენ, ხოლო უკრაინელები შეტევას აგრძელებდნენ. ბრძოლები გრძელდებოდა ბუჩის ჩრდილოეთით და ჰოსტომელ-ბუჩა-ვორზელის მიმართულებაზე. ამავდროულად მერის — ანატოლი ფედორუკისა და ომის კვლევის ინსტიტუტის მიერ გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ქალაქი მთლიანად გათავისუფლდა.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ბრძოლები კატეგორია:უკრაინის ბრძოლები კატეგორია:რუსეთის შეჭრა უკრაინაში (2022)
კრისტიანუ-ოტონი
კრისტიანუ-ოტონი (Cristiano Otoni) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1005 მეტრზე. მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონსელიეირუ-ლაფაეტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 007 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37.68 კმ²-ზე. ფართობი 132 872 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
გოგიძეები
გოგიძეები — გვარი. მისი ფუძეა საკუთარი სახელი გოგი. ამავე სახელის კნინობითი ფორმაა გიო, რომელიც დამოუკიდებელ სახელადაა გავრცელებული. 1817 წელს ყმის ნასყიდობის წიგნში, რომელიც პავლე ნემსაძეს ბეჟან წერეთლისთვის მიუცია, კაღელა გოგიძე მოიხსენიება. ბორბალოში მცხოვრებმა გლეხმა ივანე გოგიძემ 1829 წელს იქორწინა ვინმე დავითის ასულ მარიამზე. გოგიძეები ცხოვრობენ ლეჩხუმში, შიდა ქართლში, იმერეთში. საქართველოში სულ ცხოვრობს 1657 გოგიძე, მათ შორის ქალაქ თბილისში — 355, გორში — 390, წყალტუბოში — 272, ქუთაისში — 85.
სქოლიო
*
კარლ IX (შვედეთი)
კარლ IX (Karl IX; დ. 4 ოქტომბერი, 1550, სტოკჰოლმი, შვედეთი — გ. 30 ოქტომბერი, 1611, ნიუჩეპინგი, შვედეთი) — ვაზას დინასტიის წარმომადგენელი. შვედეთის მეფე 1604-1611 წლებში. მეფე გუსტავ I-ისა და დედოფალ მარგარეტა ლეიონჰაფვუდის ვაჟი. შვედეთის ორი მეფის: ერიკ XIV-ისა და იოჰან III-ის ძმა, მეფე სიგიზმუნდ I-ის ბიძა და გუსტავ II ადოლფის მამა.
ადრეული ცხოვრება
კარლი დაიბადა 1550 წლის 4 ოქტომბერს სტოკჰოლმში. იგი იყო შვედეთის მეფე გუსტავ I-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ მარგარეტა ლეიონჰაფვუდის ნაბოლარა ვაჟი. მისი დაბადებიდან ერთ წელიწადში გარდაიცვალა დედამისი, რის გამოც მამამისი მესამედ დაქორწინდა კატარინა სტენბოკზე, თუმცა მასთან შვილები აღარ ჰყოლია. მისი მრავალი დედმამიშვილიდან აღსანიშნავია მისი უფროსი ძმა, ფინეთის დიდი ჰერცოგი იოჰანი და ასევე ნახევარ-ძმა, პრინცი ერიკი, რომელიც მამამისს პირველი ცოლის, დედოფალ კათარინა საქსენ-ლაუენბურგელისაგან ჰყავდა.
1560 წელს გუსტავ I გარდაიცვალა, რის გამოც შვედეთის ტახტი კარლის ნახევარ-ძმამ, ერიკ XIV-მ დაიკავა. საჯაროდ იყო აღიარებული, რომ ერიკი ჭკუიდან იყო შეშლილი. მას შეეძლო ადამიანი იმიტომ დაესაჯა სიკვდილით, რომ იცინოდა, ან არ იცინოდა. მოგვიანებით მან თავისი ძმა, იოჰანი მისი ცოლ-შვილითურთ დააპატიმრა და წლები ჰყავდა გამოკეტილი. მოგვიანებით ერიკმა იოჰანის როლის გასახიერება მოისურვა, რითაც კარლმა და იოჰანმა ისარგებლეს, შევიწროვებული დიდებულები აამხედრეს და 1568 წელს ერიკის მმართველობა დაამხეს (მოგვიანებით იგი იოჰანმა ვირთხის წამლით მოაწამვლინა) და ტახტზე იოჰან III დასვეს. ახალმა მეფემ გაწეული დახმარებისათვის კარლს სოდერმანლანდის ჰერცოგობა უბოძა.
ჰერცოგობა
იოჰან III დაქორწინებული იყო პოლონეთისა და ლიტვის მეფე სიგიზმუნდ I-ის ქალიშვილ კატარინა იაგელონზე, რომელიც ღრმადმორწმუნე კათოლიკე იყო. ამის გამო კარლს არ მოსწონდა დედოფლის გავლენა მეფეზე, რადგან ეშინოდა, რომ შვედეთი ისევ კათოლიკობას მიუბრუნდებოდა და ქვეყანა რელიგიურ ომებში ჩაებმებოდა. ამის გამო იგი ყოველთვის ცდილობდა დედოფალი კატარინასათვის ხელი შეეშალა ქვეყნის მართვის საკითხებში ჩარევაში. მარცხნივ|მინი|282x282პქ|კარლი შეურაცჰყოფს თავისი მტრის, ფლემინგის ცხედარს. 1592 წლის 17 ნოემბერს იოჰან III აღესრულა, რის გამოც ტახტი მისმა კათოლიკე ვაჟმა, სიგიზმუნდ I-მა დაიკავა, რომელზეც დიდი გავლენა ჰქონდა დედამისს. ამ პერიოდში განსაკუთრებით დიდი გავლენები შეიძინა ოსტერგოტლანდის გუბერნატორმა კლაუს ფლემინგმა, დედოფალ კატარინას ფავორიტმა.
1599 წელს სიგიზმუნდ I პოლონეთ-ლიტვის მეფედ იქნა არჩეული სიგიზმუნდ III-ის სახელით. ამის შემდეგ სიგიზმუნდმა დატოვა შვედეთი და საბოლოოდ გადასახლდა პოლონეთში, მმართველებად კი ფლემინგი და დედოფალი კატარინა დატოვა. ამას შვედეთში ცალსახად მოჰყვა პოლონური და კათოლიკური გავლენების ზრდა, რაც კარლსა და სხვა ლუთერან შვედ დიდებულებს არ მოსწონდათ. ეს ყოველივე სულ მალე კარლსა და სიგიზმუნდს შორის გამართულ სტანგებროს ბრძოლით დაგვირგვინდა, რომელშიც კარლმა და მისმა მომხრეებმა გაიმარჯვეს. ამ ბრძოლაში გარდაიცვალა კლაუს ფლემინგიც.
მეფობა
საბოლოოდ, 1604 წლის 22 მარტს სიგიზმუნდ III იძულებული გახდა ეცნო ამბოხებულთა გამარჯვება და შვედეთის ტახტიდან გადამდგარიყო თავისი ბიძის, უკვე მეფე კარლ IX-ის სასარგებლოდ. სულ მალე კარლი შეურიგდა გადამტერებულ რუსეთს და ლივონიისა და ინგრიისათვის პოლონეთთან ჩაება ომში. ამ ომში კარლს დანიაც მიემხრო, რომელმაც პოლონეთის ესტონეთში რამდენიმე კუნძული მიიტაცა. პოლონეთ-შვედეთის ომი კარლის ტრიუმფით დასრულდა და მან ინგრიის საჰერცოგო დაიპყრო, რამაც შემდგომში შვედებს ესტონეთში ექსპანსია გაუადვილა.
აღსანიშნავია, რომ კარლ IX შვედეთის მეფედ მხოლოდ 1607 წლის 15 მარტს ეკურთხა, თუმცა მისი მმართველობა არ აღმოჩნდა ხანგრძლივი, რადგან იგი 1611 წლის 30 ოქტომბერს გარდაიცვალა ნიუჩეპინგში, 61 წლის ასაკში. ამის შემდეგ ტახტი მისმა ახალგაზრდა ვაჟმა, გუსტავ II ადოლფმა დაიკავა, რომელმაც შვედეთისგან იმპერია შექმნა.
ქორწინებები და შვილები
1579 წელს ცოლად შეირთო ანა მარია პფალცელი (1561-1589), პფალცის კურფიურსტ ლუდვიგ VI-ისა და ელიზაბეთ ჰესენელის ქალიშვილი, რომელთანაც შეეძინა შვილები:
დაქვრივებიდან სამ წელიწადში, 1592 წელს კარლმა ცოლად შეირთო კრისტინა ჰოლშტაინ-გოტორპელი (1573-1625), დანიისა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ I-ის უმცროსი ვაჟის, ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ადოლფისა და კრისტინა ჰესენელის ქალიშვილი, რომელთანაც შეეძინა შვილები:
გარდა ამისა, მას თავის საყვარელ კარინ ნილსდოტერთან ჰყავდა ერთი უკანონო ვაჟი:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 4 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1550 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1611 კატეგორია:ვაზას დინასტია კატეგორია:შვედეთის მეფეები კატეგორია:XVII საუკუნის ევროპის მმართველები კატეგორია:XVII საუკუნის ევროპის მონარქები
ფიცის კაცები
ფიცის კაცები — იმერეთის მეფის გვარდია, რომელიც შექმნა მეფე სოლომონ I-მა. 1752 წელს სოლომონმა ტახტზე ასვლისთანავე აკრძალა ტყვეთა ვაჭრობა, რის გამოც მას აუჯანყდა კათოლიკოს პატრიარქი ბესარიონი, ბიძები მამუკა და გიორგი ბაგრატიონები, ბაბუა ლევან აბაშიძე, დედა თამარ აბაშიძე და სოლომონი ტახტიდან ჩამოაგდეს. ამის შემდეგ სოლომონი ერთგულ მხლებლებთან ერთად გაიქცა ახალციხეში და ფაშას შემწეობა სთხოვა. მიღებული რესურსებით სოლომონმა ერთგული აზნაურებისაგან და გლეხებისაგან ჩამოაყალიბა პირადი გვარდია „ფიცის კაცები“.
ფიცის კაცებმა მონაწილეობა მიიღეს იმერეთის სამეფოს თითქმის ყველა გარდამტეხ მოვლენაში 1754-1810 წლებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:იმერეთის სამეფო
ზაილიქი (ქალბაჯარი)
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
რუდოლფ III (ბურგუნდიის მეფე)
რუდოლფ III ზარმაცი (Rodolphe III, Rodolfo III; დ. 971 — გ. 6 სექტემბერი, 1032) — ბურგუნდიის მეფე (993–1032), მეფე კონრად I-ისა და მათილდას ვაჟი, ველფების დინასტიის უკანასკნელი წარმომადგენელი ბურგუნდიის ტახტზე.
ბიოგრაფია
რუდოლფ III ბურგუნდიის მეფე გახდა 993 წელს, კონრად I-ის გარდაცვალების შემდეგ. მისმა მმართველობამ ომებსა და აჯანყებებში გაიარა. მას არ შეეძლო მის წინააღმდეგ აჯანყებული დიდებულების დაშოშმინება. ბურგუნდიის მძიმე საშინაო მდგომარეობით ისარგებლა გერმანიის იმპერატორმა ჰაინრიხ II წმინდანმა, რომელიც შეიჭრა მის ტერიტორიაზე და რუდოლფს აიძულა, იგი ბურგუნდიის ტახტის მემკვიდრედ ეღიარებინა. ჰაინრიხის გარდაცვალების შემდეგ, ახალმა იმპერატორმა კონრად II-მაც იგივე აიძულა ბურგუნდიის მეფეს. საბოლოოდ, 1032 წელს რუდოლფის გარდაცვალების შემდეგ ბურგუნდია შევიდა საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში მესამე სამეფოს სახით, გერმანიასა და იტალიასთან ერთად.
ქორწინება და შვილები
1-ლი ცოლი: 994 წლის 12 იანვრამდე აგალტრუდა (გ. 21 მარტი, 1008/18 თებერვალი 1011). ამ ქორწინებიდან შვილები არ გასჩენია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 971 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1032 კატეგორია:ბურგუნდიის მეფეები
ვარგას-გუერას რაიონი
ვარგას-გუერას რაიონი (Distrito de Vargas Guerra) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის უკაიალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 130 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 431 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.6 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 846 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეტოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:უკაიალის პროვინციის რაიონები
ეპიფანე (დუმენკო)
ეპიფანე (დუმენკო) (ერისკაცობაში — სერგი პეტრეს ძე დუმენკო, Думенко Сергій Петрович; დ. 3 თებერვალი, 1979, ვოლკოვო, ივანოვკის რაიონი, ოდესის ოლქი, უკრაინა) — უკრაინელი სასულიერო მოღვაწე. კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტი 2018 წლის 15 დეკემბრიდან.
კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტობამდე იყო უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის (კიევის საპატრიარქოს) ეპისკოპოსი, პერეიასლავისა და ბელოცერკვის მიტროპოლიტი (2010-2018 წწ.).
ნიკოლოზ მუზაშვილი
ნიკოლოზ მუზაშვილი (დ. 15 აპრილი, 1924, სოფ. ჩარდახი, მცხეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 26 ნოემბერი, 1992) —  ქართველი  სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა, ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა, ძიუდო, სამბო), სსრკ-ის ორგზის ჩემპიონი (1953, 1954). მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (1954, ტოკიო, იაპონია, 62 კგ ), ბერძნულ-რომაულ ჭიდაობაში რუსეთის სსრ ჩემპიონი (1949). სსრკ სპორტის ოსტატი (1950), სსრკ საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი.
ეპიფანე (დუმენკო)
არის ღვთისმეტყველების დოქტორი. კიევის მართლმადიდებელი ღვთისმეტყველების აკადემიის რექტორი და ბიბლიური და ფილოლოგიური კათედრის პროფესორი. უკრაინის ჟურნალისტების ეროვნული საზოგადოებისა და ჟურნალისტების საერთაშორისო ფედერაციის წევრი.
ნიკოლოზ მუზაშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატები ნ
ეპიფანე (დუმენკო)
ბიოგრაფია
მიტროპოლიტი ეპიფანე 1979 წლის 3 თებერვალს, სოფელ ვოკლოვოში, ივანოვკის რაიონში, ოდესის ოლქში დაიბადა. სწავლობდა სოფელ ძველ ჟადოვაში, ჩერნოვიცის ოლქში. 2007 წლის დეკემბერში, წმიდა მიქაელის მონასტერში ბერად აღიკვეცა ეპიფანეს სახელით. 2008 წლის მარტში იგი კიევის წმინდა მიქაელის ვიდუბიცკოს მამათა მონასტრის წინამძღვარია, ამავე წლის მაისიდან კიევის ეპარქიის საქმეთა მმართველი. 2009 წელს იგი ეპისკოპოსად გამოარჩიეს და აგრეთვე კიევის საღვთისმეტყველო აკადემიის რექტორი გახდა. 2012 წლის იანვარში პატრიარქ ფილარეტის მიერ აღყვანილ იქნა მთავარეპისკოპოსის ხარისხში. იმავე წელს მეუფე ეპიფანე გახდა ღვთისმეტყველების დოქტორი და სათავეში ჩაუდგა სინოდალურ განყოფილებას სასულიერო განათლების საკითხებში. მოგვიანებით იგი გამოარჩიეს პატრიარქ ფილარეტის მოსაყდრედ მისი გარდაცვალების ან ავადმყოფობის შემთხვევაში.
აბიკო
აბიკო (我孫子市) — ქალაქი იაპონიაში. 2012 წლის აღწერით, მოსახლეობა შეადგენს 132 999 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონიის ქალაქები
ბეზირხანა
ბეზირხანა (Bəzirxana) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
ბაკეუს ჟუდეცი
ბაკეუს ჟუდეცი (Judeţul Bacău) — ჟუდეცი რუმინეთში, მოლდოვის ისტორიულ ოლქში. მდებარეობს ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში.
ესაზღვრება აღმოსავლეთიდან ვასლუის, დასავლეთიდან კი ჰარგიტის და კოვასნის, ჩრდილოეთიდან ნიამცის, ხოლო სამხრეთიდან ვრანჩის ჟუდეცები.
ირაკლი მწითური
ირაკლი მწითური (დ. 13 აგვისტო, 1995, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი ( თავისუფალი ჭიდაობა ), ახალგაზრდებს შორის საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (2015, სოფია, ბულგარეთი, 86 კგ), საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (2019, კიევი, უკრაინა, 92 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1995 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში
დონის როსტოვის სურბ-ხაჩის ეკლესია
დონის როსტოვის სურბ-ხაჩის ეკლესია (Սուրբ Խաչ, Церковь Святого Креста) — სომხური ეკლესია დონის როსტოვში. ერთ-ერთი გადარჩენილი შენობა, რომელშიც ადრე მოქმედებდა მონასტერი. აგებულია XVIII საუკუნის ბოლოს ყირიმიდან გადმოსახლებული სომხების მიერ ყირიმში არსებული ამავე სახელწოდების მონასტრის სახელზე. ეკლესია არის ერთ-ერთი უძველესი ნაგებობა, რომელიც შემორჩენილია როსტოვის ოლქის ტერიტორიაზე.
აღწერა
ეკლესია გარშემორტყმულია დონის როსტოვის ვოროშილოვგრადის რაიონის საცხოვრებელი კვარტლებით. ეკლესია დგას მაღლობზე, რომელზეც ქვის კიბეებით ხდება ასვლა. ტაძარი აგებულია კლასიციზმის სტილში. შენობის მთავარი ელემენტია პორტიკი. ტაძარი გეგმით სწორკუთხაა, მცირე რიზალიტებით აღმოსავლეთით აფსიდის მხარეს. ეკლესიიდან მდინარე ტემერიკამდე ჩაუყვება ქვის კიბე.
ეკლესიის მთავარი რელიქვიაა VI საუკუნის ხაჩქარი სურბ-ხაჩი, რომელიც გადმოცემის თანახმად მოტანილია სომხეთის ძველი დედაქალაქიდან, ანისიდან ყირიმში, ხოლო დონის როსტოვში მოხვდა XVIII საუკუნის ბოლოს, სადაც მოიტანეს ყირიმიდან გადმოსახლებულმა სომხებმა. ეკლესიის კედლებთან დაკრძალულნი არიან სომეხი მწერლები და პოეტები არუთიუნ ალამდარიანი, მიქაელ ნალბანდიანი და რაფაელ პატკანიანი.
ისტორია
მონასტერი დაარსდა 1783 წელს, ხოლო ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1786 წელს და გრძელდებოდა 6 წლის მანძილზე. 1792 წლის 27 ნოემბერს ეკლესია აკურთხეს. 1862 წელს დასავლეთი ფასადის ახლოს ააგეს სამრეკლო. ეკლესიიდან აღმოსავლეთით მდებარეობს ორსართულიანი მთავარეპისკოპოსის სახლი, სადაც 1791 წელს დაარსდა ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლა, რომელიც მოგვიანებით გადაკეთდა სემინარიად, რომეთან ერთადაც არსებობდა პანსიონატი. სემინარიასთან ააშენეს ბიბლიოთეკა, რომელიც 1883 წელს გადაიტანეს დონის ნახიჭევანში. შენობაში ასევე განთავსებული იყო სამხრეთ რუსეთში პირველი სტამბა, რომელიც მოქმედებდა 1790-1796 წლებში. ამ ექვსი წლის განმავლობაში აღნიშნულ სტამბაში დაიბეჭდა 20 წიგნი. სამრეკლო და მთავარეპისკოპოსის სახლი განადგურდა XX საუკუნეში.
რევოლუციამდე ეკლესიას ეკუთვნოდა 50 ჰა მიწის ნაკვეთი. მონასტერი მოქმედებდა 1931 წლამდე. 1931 წლიდან აიკრძალა ღვთისმსახურება და შენობა კოლექტივს გადაეცა, რომელსაც ხორბლის საწყობად იყენებდნენ.
1968-1972 წლებში ადგილობრივი მცხოვრების მარკ გრიგორიანის პროექტით მიმდინარეობდა აღდგენითი სამუშაოები. რესტავრაციის დასრულების შემდეგ შენობაში გაიხსნა რუსულ-სომხური მეგობრობის მუზეუმი, რომელიც მოითვლიდა 10 000 ექსპონატს.
ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღსდგა 2000 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის სომხური ეკლესიები
კონკაკაფი
კონკაკაფი (СОnfederation of North, Central American and Caribbean Association Football) — საფეხბურთო კონფედერაცია, რომელიც აკონტროლებს ფეხბურთს ჩრდილოეთ და ცენტრალურ ამერიკაში და კარიბის ზღვის აუზის ქვეყნებში. ამ რეგიონებში შემავალი ქვეყნების გარდა, კონფედერაციაში, ასევე გაწევრიანებულია სამი სამხრეთ ამერიკული ქვეყანა: გაიანა, სურინამი და გვიანა. კონკაკაფის მოვალეობაა თავისი წევრებისთვის სხვადასხვა საკლუბო და სანაკრებო ტურნირების გამართვა და ორგანიზება.
კონფედერაცია დაარსდა 1961 წლის 18 დეკემბერს, მეხიკოში, ჩრდილოეთ და ცენტრალური ამერიკის კონფედერაციების შერწყმის შედეგად. კონკაკაფი ფიფას წევრია. მისი წევრი ქვეყნების ნაკრებებიდან მექსიკის ნაკრები არის ერთადერთი, რომელმაც შეძლო ფიფას მიერ ორგანიზებულ ოფიციალურ სანაკრებო ტურნირში გამარჯვება (1999 წლის კონფედერაციის თასი). კონფედერაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს ნიუ-იორკში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საერთაშორისო საფეხბურთო ორგანიზაციები
ცეკვის ჭირი (1518)
ეპიდემიამ იფეთქა ივლისის დასაწყისში, როდესაც ქალმა, სახელად ტროფეამ დაიწყო ცხარედ ცეკვა სტრასბურგის ქუჩებში. ეს უკანასკნელი დაახლოებით 4–6 დღე გაგრძელდა. ერთი კვირის განმავლობაში 34 ადამიანი შეუერთდა მას, ხოლო ერთ თვეში მათმა რიცხვმა 400-ს მიაღწია. ისინი უპირატესად ქალები იყვნენ. ერთი მოხსენება მიუთითებს, რომ გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ჭირი კლავდა დაახლოებით თხუთმეტ ადამიანს დღეში. თუმცა, ამ დროის სტრასბურგის წყაროებში არ არის აღნიშნული გარდაცვლილთა რიცხვი.
სქოლიო
კატეგორია:1518 წელი ევროპაში კატეგორია:დაავადებები უცნობი წარმოშობით
მეღუმელესებრნი
მეღუმელესებრნი, მექოთნესებრნი (Furnariidae) — ფრინველთა ოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 12–28 სმ. შეფერილობა უფრო ხშირად მურა ან წითურია, დედალ-მამალისათვის ერთნაირი. ცნობილია 200-ზე მეტი სახეობა. გავრცელებული არიან ცენტრალური მექსიკიდან სამხრეთით, ჩილესა და არგენტინამდე. ბინადრობენ ტყეებში, პამპასებში, მდინარეებისა და ზღვის სანაპიროებზე. ბუდობენ სოროებში, ფუღუროებში, კლდეების ნაპრალებში ან ხეებზე აკეთებენ დახურულ ბუდეს; რამდენიმე სახეობა თიხისაგან ძერწავს მასიურ დახურულ ბუდეს. კვერცხები ფერად თეთრი ან ცისფერია. კრუხობენ 15–20 დღე-ღამე. იკვებებიან მწერებით, კიბოებით, ობობებით, ზოგიერთი სახეობა — თესლებით.
რესურსები ინტერნეტში
* კატეგორია:ბეღურასნაირნი
პროკოფი ჯაფარიძე
პროკოფი ჯაფარიძე (პარტიული ფსევდონიმი ალიოშა; დ. 15 იანვარი [ძვ. სტ. 3 იანვარი], 1880, სოფ. შარდომეთი, ახლანდ. ონის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 სექტემბერი, 1918, კრასნოვოდსკი) — ქართველი ბოლშევიკი, რევოლუციონერი, ბაქოს კომუნის მოღვაწე.
პროკოფი ჯაფარიძე დაიბადა იმერელი მემამულის ოჯახში. 1900 წლიდან აქტიურად მონაწილეობდა რევოლუციურ მოძრაობაში, ხელმძღვანელობდა თბილისის მუშათა საპირველმაისო გაფიცვას, რის გამოც დააპატიმრეს. გათავისუფლების შემდეგ გაასახლეს ქუთაისის გუბერნიაში. 1910 წლიდან მოღვაწეობდა დონის როსტოვსა და ყუბანში. 1914 წლის ივნისში სათავეში ჩაუდგა თბილისის ბოლშევიკურ ორგანიზაციას. რევოლუციური მოღვაწეობის გამო არაერთხელ იყო პატიმრობასა და გადასახლებაში, იქიდან მალე გაიქცა და დაბრუნდა პეტროგრადში, შემდეგ თბილისში, საიდანაც გაემგზავრა ტრაპიზონში ბარათოვის გვარით, 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა ბაქოში. სტეფანე შაუმიანთან, ნარიმან ნარიმანოვთან, მეშადი აზიზბეკოვთან, ს. ეფენდიევთან, ი. ფიოლეტოვთან და სხვებთან ერთად სათავეში ჩაუდგა ბაქოს პროლეტარიატის ბრძოლას სოციალისტური რევოლუციისათვის. მონაწილეობდა რსდმპ (ბ) VI ყრილობის მუშაობაში, სადაც აირჩიეს რსდმპ (ბ) ცენტრალური კომიტეტის წევრობის კანდიდატად. 1918 წლის ივლისის დამლევს ბაქოში საბჭოთა ხელისუფლების დროებით დამხობის შემდეგ, დააპატიმრეს და 1918 წლის 20 სექტემბერს ბაქოს სხვა კომისრებთან ერთად ესერებმა და ინგლისელმა ინტერვენტებმა დახვრიტეს. 1980 წელს დაუდგეს ძეგლი ბაქოში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1880 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1918 კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები კატეგორია:ბოლშევიკები კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:რსდმპ(ბ)-ის VI ყრილობის დელეგატები კატეგორია:რსდმპ-ის III ყრილობის დელეგატები კატეგორია:ქართველი კომუნისტები პ
დესტერუ-დი-ენტრი-რიუსი
დესტერუ-დი-ენტრი-რიუსი (Desterro de Entre Rios) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1028 მეტრზე. მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონსელიეირუ-ლაფაეტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 002 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.56 კმ²-ზე. ფართობი 377 165 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ტოლორსი
ტოლორსი (Տոլորս) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 720 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 444 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 16 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 28.58 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიუნიქის პროვინციის სოფლები
მოსკოვის სერგი რადონეჟელის ტაძარი (ბუსინოვო)
მოსკოვის სერგი რადონეჟელის ტაძარი (Храм Сергия Радонежского) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციული ოლქის დასავლეთ დეგუნინოს რაიონში. მისამართი: იჟორსკის ქუჩა № 1․ ტაძრის არქიტექტორია ვლადისლავ გრუძინი.
მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია სერგი რადონეჟელის სახელზე. ეგვტერები კი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე.
ისტორია
ხის ტაძარი სოფელ ბუსინოვოში, ისტორიულ წყაროებში მოიხსენიება XVI საუკუნის მეორე ნახევარში. 1770 წელს როდესაც სოფელი ბუსინოვო გახდა სახელმწიფო, ეკლესია ხელახლა ააშენეს, სოფლის მოსახლეობის შემოწირულობებით. 1854 წელს ხის ეკლესია ძლიერ დაძველდა, მის ადგილზე ააშენეს ახალი ქვის ეკლესია გლეხის ივანე ბუსურინის ფინანსებით. ტაძრის მშენებლობის შესახებ ლოცვა-კურთხევა გასცა მოსკოვის მიტროპოლიტმა ფილარეტმა. ორეგვტერიანი ტაძრის პროექტი გადაამუშავა სახელმწიფო პალატის არქიტექტორმა ვლადისლავ გრუძინმა. ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს სასაფლაოზე, არსებული ეკლესიის გევრდით. ძირითადი სამუშაოები დასრულდა 1857 წელს. ტაძრის აგების ზუსტი თარიღი უცნობია, სხვადასხვა წყარო სხვადასხვა თარიღს მიუთითებს. კერძოდ 1858, 1859, 1860 წლები. არსებობს მოსაზრება, რომ ეს თარიღები არის ეგვტერების კურთხევის წლები. ძველი ხის ეკლესია დაშალეს ვა მის ადგილზე ააგეს სამლოცველო.
საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა 1940 წელს, თუმცა 1937 წლიდან უკვე არ ფუნქციონირებდა. სამრეკლო მოანგრიეს მეორე იარუსამდე. ეკლესიის შენობა მნიშვნელოვნად გადააკეთეს და მასში განათავსეს მცირე ქარხანა. 1980 წლიდან შენობა მიატოვეს და თანდათან მოძველდა. პირველი მცდელობა გაეხსნათ ტაძარი მოხდა 1988 წელს, მაგრამ უარი მიიღეს. თანხმობა მიიღეს მხოლოდ 1990 წელს. ტაძარი რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას გადაეცა 1992 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
ჩაიქენდი (ქალბაჯარი)
ჩაიქენდი (Çaykənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
ინგრიდ შვედი
ინგრიდ შვედი (Ingrid av Sverige, Ingrid af Sverige; დ. 28 მარტი, 1910 — გ. 7 ნოემბერი, 2000) — ბერნადოტების დინასტიის წარმომადგენელი. შვედეთის მეფე გუსტავ VI-ის ქალიშვილი. დანიის დედოფალი 1947-72 წლებში როგორც ფრედერიკ IX-ის მეუღლე. დანიის დედოფალ მარგრეტე II-ისა და საბერძნეთის დედოფალ ანა მარია დანიელის დედა. შვედეთის მეფე კარლ XVI-ის მამიდა.
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|ორი წლის ინგრიდი მამასთან ერთად ინგრიდი დაიბადა 1910 წლის 28 მარტს სტოკჰოლმის სამეფო სასახლეში. იგი იყო შვედეთის კრონპრინც გუსტავ ადოლფისა და მისი პირველი ცოლის, კრონპრინცესა მარგარეტ ფონ კონათის ქალიშვილი. მამამისი იყო შვედეთის მეფე გუსტავ V-ისა და დედოფალ ვიქტორია ბადენელის უფროსი ვაჟი. რაც შეეხება დედამისს, იგი იყო დიდი ბრიტანეთის დედოფალ ვიქტორიას უმცროსი ვაჟის, კონათის მთავარ არტურისა და მისი ცოლის, პრინცესა ლუიზა მარგარეტ პრუსიელის ქალიშვილი.
1910 წლის 5 მაისს, სტოკჰოლმში იგი ლუთერანად მონათლეს ინგრიდ ვიქტორია სოფია ლუიზა მარგარეტას სახელით. მისი ნათლიები იყვნენ: შვედეთის მეფე გუსტავ V, დედოფალი ვიქტორია ბადენელი (ბებია-ბაბუა), დედა-დედოფალი სოფია ნასაუელი (დიდი ბებია), კონათის ჰერცოგი არტური და მისი ცოლი ლუიზა მარგარეტ პრუსიელი (ბებია-ბაბუა), ბადენის დიდი ჰერცოგინია ლუიზა პრუსიელი (მამის ბებია), რუსეთის იმპერატრიცა ალექსანდრა ფეოდოროვნა (დედის პირველი თაობის ბიძაშვილი), ატლონის გრაფინია ალისა (დედის პირველი თაობის ბიძაშვილი), დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის მეფე ჯორჯ V (დედის პირველი თაობის ბიძაშვილი), პრუსიის პრინცი ადალბერტი (მისი მეორე თაობის ბიძაშვილი), ბადენის დიდი მთავარი ჰილდა ნასაუელი და დალარნას ჰერცოგინია ტერეზია საქსენ-ალტენბურგელი. მარცხნივ|მინი|383x383პქ|პრინცესა ინგრიდი კრონპრინცესა მარგარეტმა ინგრიდისა და სხვა შვედი არისტოკრატი გოგონებისათვის სპეციალური სკოლა დააარსა. როგორც ცნობილია, ბავშვობაში ინგრიდს ძალიან უყვარდა სამზარეულოში ტრიალი და საჭმელების მზადება. 1920 წელს, როდესაც ინგრიდი ათი წლის იყო, დედამისი გარდაიცვალა. იგი ამ დროს მეექვსე ბავშვზე იყო ორსულად, მერვე თვეში. დედის გარდაცვალების შემდეგ, ინგრიდი ყოველწლიურად ზაფხულობით ჩადიოდა დიდ ბრიტანეთში და ხანში შესულ პაპას უვლიდა. როგორც მემატიანეები ვარაუდობენ, დედის გარდაცვალების შემდეგ იგი ძალიან მობილიზირებული და დისციპლინური გახდა. მარგარეტის გარდაცვალებიდან სამ წელიწადში, ინგრიდის მამა მეორედ დაქორწინდა ლუიზა მონბატენზე, რომელთანაც მხოლოდ ერთი მკვდარშობილი ქალიშვილი შეეძინა. ინგრიდმა მამის მეორე ქორწინება ღალატად აღიქვა, ამიტომაც ლუიზას ყოველთვის ეურჩებოდა და არაფერს უჯერებდა, რაც მრავალი წლის მანძილზე გრძელდებოდა.
ზრდასთან ერთად, ინგრიდი სულ უფრო მეტად გრძნობდა თავისი მოვალეობების სერიოზულობას. იგი საუკეთესო განათლებას იღებდა და სწავლობდა ისტორიას, ხელოვნებას, პოლიტიკურ მეცნიერებებსა და რამდენიმე უცხო ენას. ხელოვნებისა და კულტურის შესწავლა მან პარიზსა და რომში განაგრძო. 1934-35 წლებში, მამასთან, ძმასთან და დედინაცვალთან ერთად ინგრიდი ხუთი თვის მანძილზე მოგზაურობდა ახლო აღმოსავლეთში. იგი ასევე დაინტერესებული იყო სპორტით, განსაკუთრებით კი ცხენოსნობით, ჩოგბურთითა და თხილამურებით სრიალით. ამას გარდა, მას ჰქონდა მანქანის მართვის მოწმობა, რაც პრინცესებისათვის დამახასიათებელი არ იყო.
პრინცესა ინგრიდი ცნობილი იყო, როგორც საოცარი ენათმეცნიერი, კარგი მხედარი, ჰქონდა შესანიშნავი თხრობის უნარი და ცეკვის ნიჭი. იგი თავის პაპასთან, მეფე გუსტავ V-თან ერთად ხშირად თამაშობდა ჩოგბურთს. ამასთან, ინგრიდი ხშირად ჩნდებოდა სტოკჰოლმის ახალგაზრდულ წრეებში.
გარდა იმისა, რომ თანამედროვე და განვითარებული ქალის რეპუტაცია მოიპოვა, ინგრიდი საკმაოდ მიმზიდველი გარეგნობითაც გამოირჩეოდა. იგი იყო მაღალი, ყავისფერი თმითა და თვალებით, რომელსაც ახასიათებდა თბილი ღიმილი. იგი მეტად ცნობისმოყვარეც ყოფილა. 1940 წელს, მისი აშშ-ში ვიზიტისას ამერიკელებმა აღნიშნეს, რომ ინგრიდი იყო „მაღალი და ძალიან გამხდარი, ლამაზად მოდელირებული ტანითა და დახვეწილი კბილებით“.
ქორწინება
მინი|286x286პქ|ახლად დაქორწინებული ინგრიდი და ფრედერიკი 1935 წელს 1920-იან წლებში, პრინცესა ინგრიდის გათხოვების საკითხი შვედეთის სამეფო კარზე ერთ-ერთი მთავარი განსახილველი თემა იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ოფიციალური მოლაპარაკებები არასოდეს დაწყებულა, შვედები მას მისი ბიძაშვილის, დიდი ბრიტანეთის ტახტის მემკვიდრისა და უელსის პრინცის, ედუარდის საცოლედ მოიაზრებდნენ, რომელიც მეფე ჯორჯ V-ის უფროსი ვაჟი იყო. ისინი პირველი თაობის ბიძაშვილები გამოდიოდნენ, როგორც დედოფალ ვიქტორიას შვილთაშვილები. 1928 წელს, ლონდონში ინგრიდი უელსის პრინცს შეხვდა, თუმცა ნიშნობა არ შედგა.
1935 წლის 15 მარტს, თავის 25-ე დაბადების დღემდე სულ ცოტა ხნით ადრე იგი დანიშნეს დანიის კრონპრინც ფრედერიკზე. მსგავსად უელსის პრინცისა, ინგრიდი და ფრედერიკის ბიძაშვილები იყვნენ, როგორც შვედეთის მეფე ოსკარ I-ის შვილთაშვილები. მის კიდევ ერთ საქმროდ მოიაზრებოდა ბადენის დიდი ჰერცოგი ლეოპოლდი, რომელიც ასევე მესამე თაობის ბიძაშვილად ერგებოდა. მიუხედავად ყველაფრისა, შვედებმა არჩევანი დანიის კრონპრინცზე შეაჩერეს. 1935 წლის 24 მაისს, ინგრიდი და ფრედერიკი სტოკჰოლმის საკათედრო ტაძარში დაქორწინდნენ. მათ ქორწინებას დაესწრნენ დანიის მეფე-დედოფალი, შვედეთის მეფე-დედოფალი და კრონპრინც-პრინცესა, ბელგიის მეფე, და ნორვეგიის კრონპრინცი და პრინცესა. მისი ქორწინება შვედებისათვის უდიდესი მოვლენა იყო და ინგრიდი მთელი ქვეყნის ყურადღების ცენტრში აღმოჩნდა. ქორწილიდან მალევე ინგრიდი შვედურ რადიოში მიიწვიეს, სადაც ინტერვიუსთან ერთად პოემაც წაიკითხა, რითაც კიდევ ერთხელ მიიქცია ყველას ყურადღება.
კრონპრინცესა
მარცხნივ|მინი|კრონპრინცესა ინგრიდი ქორწინების შემდეგ, ინგრიდი დანიის კრონპრინცესა, ანუ მომავალი დედოფალი გახდა. მასთავიდანვე ძალიან კარგი და თბილი ურთიერთობა ჩამოუყალიბდა არა მხოლოდ ქმართან, არამედ დედამთილთან, დედოფალ ალექსანდრინა მეკლენბურგ-შვერინელთანაც. 1940 წელს, როდესაც ნაცისტურმა გერმანიამ დანიის ოკუპაცია მოახდინა, ინგრიდი „დანიელი ქალების ომის შემსწავლელი საზოგადოების“ პრეზიდენტი გახდა. ოკუპაციის პერიოდში, ინგრიდმა გამოავლინა თავისი პირადი გამბედაობა და დიდი გავლენა მოახდინა სამეფო კარის ოკუპანტების წინააღმდეგ ბრძოლის დაწყებაში, რის გამოც დანიელ ხალხში დიდი პოპულარობა მოიპოვა. მისი ქმარი და მამამთილი კოპენჰაგენში ყოველდღიურ რეიდს აწარმოებდნენ, რა დროსაც ცდილობდნენ გერმანელთა მიერ ადგილობრივთა შევიწროვება აღეკვეთათ. ინგრიდი ყველაფერს აკეთებდა, რათა ოკუპაციის მძიმე ტვირთი შეემსუბუქებინა დანიისათვის, რის გამოც იგი მდუმარე წინააღმდეგობისა და საზოგადოებრივი პატრიოტიზმის სიმბოლოდ იქცა. იგი სოლიდარობას ავლენდა დანიის მოსახლეობისადმი. ოკუპაციისას იგი კოპენჰაგენის ქუჩებში ხშირად დასეირნობდა ველოსიპედით და ცდილობდა ქუჩაში დაუცველ ბავშვებს დახმარებოდა. ბაბუამისს, მეფე გუსტავ V-ს ძალიან ეშინოდა, რომ ინგრიდსა და საოკუპაციო ძალებს შორის დაპირისპირება არ მომხდარიყო, ამიტომაც იგი მას სთხოვდა, რომ შეეწყვიტა თავისი აქტივობები „დინასტიის გულისათვის“ მაინც. თუმცა, ინგრიდი ბაბუის თხოვნას არ დაემორჩილა, რაშიც მხარდაჭერა ფრედერიკმაც გამოუცხადა. ინგრიდის მიერ განხორციელებული პროტესტის ერთ-ერთი ყველაზე თვალსაჩინო მაგალითი იყო, როდესაც მან სამეფო სასახლეზე, ამალიენბორგის სასახლესა და საავადმყოფოებზე დანიის დროშები გამოფინა. 1945 წლის 9 მაისს გერმანელებმა დატოვეს დანია, რითაც დასრულდა ოკუპაციაც.
დედოფლობა
ამ პერიოდში ინგრიდი დაინტერესდა მებაღეობითა და ხელოვნებით. ამის გამო, სამხრეთ დანიაში მან ააგო გრასტენის სასახლე, რომელიც მალევე დანიის სამეფო ოჯახის საზაფხულო რეზიდენციად იქცა.
1972 წლის 14 იანვარს ფრედერიკ IX გარდაიცვალა, რა დროსაც ინგრიდი 61 წლის იყო. ვინაიდან მათ ვაჟი არ ჰყავდათ, ტახტი მისმა უფროსმა ქალიშვილმა, დედოფალმა მარგრეტე II-მ დაიკავა.
დედა-დედოფალი
მარცხნივ|მინი|288x288პქ|დედა-დედოფალი ინგრიდი ხვდება დანიის საზღვაო ძალის ოფიცრებს, 1983 წელი მას შემდეგ, რაც ტახტზე მისი ქალიშვილი ავიდა, ინგრიდის გავლენა სამეფო კარზე მნიშვნელოვნად შემცირდა. იმავე წელს, დედოფალ მარგრეტეს ქვეყნის დატოვება მოუწია ოფიციალურ შეხვედრაზე დასასწრებად, რა დროსაც, კონსტიტუციის მიხედვით ინგრიდი რეგენტად დაინიშნა. ეს უკვე წმინდა წყლის ფორმალობა იყო, რადგანაც არც მონარქსა და არც მის რეგენტს, ამ პერიოდში უკვე არანაირი ძალაუფლება აღარ ჰქონდათ. ამის გამო, რეგენტობის პერიოდში, ინგრიდს განსაკუთრეებული არაფერი გაუკეთებია.
მან თავისი დედამთილის, განსვენებული ალექსანდრინა მეკლენბურგ-შვერინელისაგან 26 საქველმოქმედო ორგანიზაცია მიიღო მემკვიდრეობით, რომელსაც ეს ორგანიზაციები თავისმა დედამთილმა, მას კი თავისმა დედამთილმა ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელმა დაუტოვა, ვინ დააარსა ეს ორგანიზაციები. მართალია ამდენი ორგანიზაციის მართვა ხანში შესული ქალისათვის რთული იყო, თუმცა იგი ენერგიულად შეუდგა საქმეს.
გარდაცვალება და დაკრძალვა
2000 წლის 7 ნოემბერს, ფრენსბორგის სასახლეში, თავისი სამივე ქალიშვილის გარემოცვაში გარდაიცვალა ინგრიდ შვედი, 90 წლის ასაკში. მისი გარდაცვალება დანიელმა ხალხმა დიდად განიცადა, რის გამოც მის დაკრძალვაზე ათასობით ადამიანი მივიდა, რომლებმაც უამრავი ყვავილი და სანთელი მიიტანეს. ინგრიდი დაკრძალეს როსკილეს კათედრალში, მისი ქმრის გვერდით. მის დაკრძალვას მთელი ევროპის სახელმწიფოს მეთაურები ესწრებოდნენ, მათ შორის შვედეთის მეფე კარლ XVI და დედოფალი სილვია სომერლატი, ასევე ესპანეთის დედოფალი სოფია ბერძენი, ნიდერლანდების დედოფალი ბეატრიქსი, ნორვეგიის მეფე ჰარალდ V და დედოფალი სონია ჰარალდსენი, ბელგიის მეფე ალბერტ II და დედოფალი პაოლა დი კალაბრია, ლუქსემბურგის დიდი ჰერცოგი ჟანი და დიდი ჰერცოგინია ჟოზეფინა შარლოტა ბელგიელი, უელსის პრინცი ჩარლზი, ასევე ფინეთისა და ისლანდიის პრეზიდენტები და მონაკოს პრინცი.
კორეის ეროვნული ფოლკლორული მუზეუმი
კორეის ეროვნული ფოლკლორული მუზეუმი — სამხრეთ კორეის ნაციონალური მუზეუმია, რომელიც მდებარეობს სეულში, ჯონგონ-გუ-ში, გიოუნგბოკგუნგის სასახლეში, და იყენებს კორეის ხალხის ტრადიციულ ისტორიას, ისტორიული ობიექტების რეპლიკაციებს.
ისტორია
მუზეუმი დააფუძვნა 1945 წლის 8 ნოემბერს აშშ-ის მთავრობამ და იგი გაიხსნა 1946 წლის 25 აპრილს ქალაქის ადმინისტრაციულ მემორიალურ დარბაზში. როდესაც მუზეუმი გაერთიანდა კორეის ეროვნულ მუზეუმთან, მისი 4,555 ხელოვნების ნიმუში შეგროვდა ამ უკანასკნელის მთა ნამანის ადგილას. 1975 წელს, როდესაც ეროვნული მუზეუმი გადაინაცვლა გონგბუკგუნგის პალასში, იგი გადავიდა თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის შენობაში. 1993 წელს გაიხსნა მისი ამჟამინდელი ადგილსამყოფელი, რომელიც იყო კორეის ეროვნული მუზეუმის ყოფილი ადგილსამყოფელი. შენობის დიზაინი ეფუძნება სხვადასხვა ისტორიულ შენობებისას სამხრეთ კორეის ირგვლივ.
კოლექცია
მუზეუმი მოიცავს სამ ძირითად საგამოფენო დარბაზს 98,000-ზე მეტი ნიმუშით: კორეის ისტორიაში წარმოდგენილია კორეის ძეგლების ყოველდღიური ცხოვრების ამსახველი მასალები პრეისტორიული პერიოდისგან 1910 წელს ჩოსონის დინასტიის ბოლომდე; რომელიც მოიცავს: კორეის ცხოვრების სტილს, რომელიც გვიჩვენებს კორეის გლეხების ისტორიას უძველესი დროიდან; და კორეის სიცოცხლის ციკლს, რომელიც კორეის კულტურაში კონფუციანელობის ღრმა ფესვებს ასახავს და თუ როგორ გაზარდა ამ იდეოლოგიამ კულტურის საბაჟო უმეტესობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბავშვო მუზეუმები
ვანგი
ვანგი (Vəng) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
ბისტრიცა-ნესეუდის ჟუდეცი
ბისტრიცა-ნესეუდის ჟუდეცი (Judeţul Bistriţa-Năsăud) — ჟუდეცი რუმინეთში, ტრანსილვანიის ისტორიულ ოლქში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში.
ესაზღვრება აღმოსავლეთიდან სუჩავის, დასავლეთიდან კი კლუჟის, ჩრდილოეთიდან მარამურეშის, ხოლო სამხრეთიდან მურეშის ჟუდეცები.
სქოლიო
კატეგორია:რუმინეთის ჟუდეცები
მასტერსი 1983 (სნუკერი)
მასტერსი 1983 (Masters 1983, აგრეთვე ცნობილია, როგორც Benson and Hedges Masters 1983 — სპონსორის სახელწოდების მიხედვით) — სნუკერის პროფესიონალური არარეიტინგული ტურნირი. ტარდებოდა 1983 წლის 23 იანვრიდან 30 იანვრამდე Wembley Conference Centre-ში, ლონდონში. ტურნირის გამარჯვებული გახდა კლიფ თორბერნი, რომელმაც ფინალში დაამარცხა რეი რიარდონი ანგარიშით 9:7.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მასტერსი (სნუკერი) კატეგორია:1983 წელი სნუკერში
ბენედიკტა დანიელი
ბენედიკტა დანიელი (Benedikte af Danmark; დ. 29 აპრილი, 1944) — გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე ფრედერიკ IX-ისა და დედოფალ ინგრიდ შვედის შუათანა ასული. დანიის დედოფალ მარგრეტე II-ის უმცროსი და. დანიის სამეფო ტახტის რიგით მეთერთმეტე მემკვიდრე.
ბიოგრაფია
1968 წელს იგი ცოლად გაჰყვა საინ-ვიტგენშტაინ-ბერლებურგის მთავარ რიხარდს, რომელთანაც სულ სამი შვილი შეეძინა, მათ შორის ორი გოგონა და ერთი ვაჟი. მთავარი რიხარდი 2017 წელს გარდაიცვალა.
1972 წელს ტახტზე ბენედიკტას და, მარგრეტე II ავიდა, რომლის შვილებისა და შვილიშვილების რაოდენობის ზრდასთან ერთად, ბენედიკტამ თანდათან უკან გადაიწია მემკვიდრეთა სიაში, დღეისათვის კი იგი ტახტის რიგით მეთერთმეტე მემკვიდრეა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 29 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:გლუქსბურგები კატეგორია:დანიის პრინცესები კატეგორია:დანიის რეგენტები
მიმისებრნი
სქოლიო
* კატეგორია:ბეღურასნაირნი
სალომე მჭედლიშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1999 კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები კატეგორია:ქართველი სამბისტები კატეგორია:ქალები სპორტში ს
გიორგი ლილუაშვილი
გიორგი ლილუაშვილი (დ. 16 ნოემბერი, 1973, ზესტაფონი) — ქართველი ეკონომისტი, ექიმი, მეცნიერი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი, პოლიტიკური ლიდერი, სამხედრო პირი, იურისტი, მკვლევარი.
ბიოგრაფია
1996 წელს დაამთავრა საქართველოს ღია ჰუმანიტარული ინსტიტუტის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი იურისტის კვალიფიკაციით. 2001 წელს თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამხედრო სამედიცინო ფაკულტეტი ზოგადი პროფილის სამხედრო ექიმის კვალიფიკაციით. 2003 წელს თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამხედრო-სამედიცინო ფაკულტეტის დარგობრივი დახელოვნების კურსი „სამხედრო საველი ქირურგია“. 2017 წლის 3 თებერვლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის დოქტორანტი. მუშაობს თემაზე „სამხედრო მომსახურეთა და მათი ოჯახის წევრების ჯანმრთელობის მდგომარეობისა და მათი ოჯახის წევრების მდგომარეობისა და სამედიცინო დახმარების საჭიროების, მიწოდებისა და ეფექტურობის, შესწავლა და შეფასება“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
იქ-c
იქ->C (იქსი) — პირველი ქართული პროგრამირების ენის კონცეპტი, რომელიც C ენის გამარტივებული ანალოგია. იქსი არის ზოგადი დანიშნულების სტრუქტურული პროგრამირების ენა, რომლის პლიუსებია: პრაქტიკულობა და სრულიად გაქართულებული სინტაქსი, გამოყენების სიადვილე, სტრუქტურული პროგრამირების მხარდაჭერა, ტექსტის ეფექტიანი დამუშავების ჩაშენებული მექანიზმი და მოდულების ქართული ბიბლიოთეკა. აღნიშნული მახასიათებლები მას ადვილად ასათვისებელს ხდის როგორც დამწყები, ასევე გამოცდილი პროგრამისტებისათვის. იქ-C შეიქმნა ჯგუფ Geo-X-ის (სანდრო კალატოზიშვილი, ნიკო ფეიქრიშვილი, ბექა ჩიქოვანი) HackTSU ჰაკათონის ფარგლებში 2015 წელს. ჯგუფის წევრების მთავარი მიზანი და პრიორიტეტია ქართველი ახალბედა დეველოპერებისთვის პროგრამირების შესწავლის გამარტივება და მათთვის დახმარება. იქ-C წარმოადგენს ღია წყაროს სახის პროექტს და შექმნილია MIT ლიცენზიის ფარგლებში.
ზოგადი მიმოხილვა
იქ->C-ს შექმნის მიზანია დახმარება დამწყები დეველოპერებისთვის პროგრამირების ლოგიკის ადვილად ათვისებაში და განვითარებაში. იმის გამო რომ სინტაქსი სრულიად ქართულია, შესაძლებელია მისი მეშვეობით პროგრამირების სწავლის დაწყება ძალიან ადრეული ასაკიდანაც კი. ასევე მისი მეშვეობით შეუძლია ნებისმიერს დაიწყოს პროგრამირების შესწავლა, რის შემდეგაც პიროვნება შეძლებს ზოგად გარკვევას და ჩამოყალიბებას თუ რა არის პროგრამირება, როგორ მუშაობს პროგრამირების ენა და ეს გამოცდილება დაეხმარება მას შემდგომ განვითარებაში. გარდა ამისა დამწყები დეველოპერებისათვის შესაძლებელია მათივე ქართულად დაწერილი პროგრამის თარგმნა C ენაში gxx-ის მეშვეობით, რაც დაეხმარება მათ გაერკვენ თუ როგორ მუშაობს თავად იქ->C და რა ხდება ამ ყველაფრის უკან. გარდა დამწყებებისა, იქ->C ში თავისუფლად შეიძლება რთული და კომპლექსური ამოცანების ამოხსნა და მათი მარტივი გადაწყვეტა.
სტრუქტურები
სტრუქტურებთან სამუშაოდ იქ->C იყენებს C ენის დახვეწილ სიტაქსს და აქვს შესაბამისი ქართული სინტაქსური ანალოგი. ეს არის მარტივი პროგრამა, რომელიც აღწერას უკეთეს სტრუქტუას, შემდეგ აკეთებს სტრუქტურის ცვლადების ინიციალიზაციას და ბეჭდავს მათ:
კომპილაცია
იქ->C-ს კოდის კომპილაცია შესაძლებელია gxx-ის მეშვეობით, რომლის გამოყენებაც არის ძალიან მარტივი. მაგალითად 'გამარჯობა.ი' კოდის შემთხვევაში:
სადაც 'გამარჯობა.ი' არის საწყისი კოდის ფაილი და 'გამარჯობა' - ფაილი რაშიც გვინდა დავაკომპლიროთ კოდი.
თარგმნის რეჟიმი
gxx-ს აქვს თარგმნის რეჟიმი, რომელსაც გადაჯყავს იქ-C-ს კოდი C ენის კოდში და აგენერირებს 'output.c' ფაილს. თუ gxx-ს გაუშვებთ არგუმენტ -s ის დამატებით, პროგრამა კოდის კომპილაციის პარალელურად შექმნის იქ->C ში დაწერილი კოდის ზუსტ ანალოგს C პროგრამირების ენისთვის. ეს რეჟიმი არის სპეციალურად დამწყები პროგრამისტებისთვის, რადგან მათ შეეძლოთ შეხედვა და გაანალიზება თუ როგორ ხდება ქართულად დაწერილი იქ->C ს კოდის ტრანსლაცია C ში და როგორ მუშაობს ქართული კოდის C ანალოგი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პროგრამირების ენები