cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ეკვილიბრიუმი
მიზნები
საგანმანათლებლო მოძრაობის მიზანია საქართველოში წიგნიერების დონის ამაღლება. ეკვილიბრიუმი გულისხმობს სადისკუსიო სივრცეების შექმნას, რეგიონალური, სასოფლო ბიბლიოთეკების წიგნადი ფონდით შევსებას, სოციალური საწარმოებების შექმნას, საგანმანათლებლო ღონისძებების გამართვას. ბოლო მონაცემებით ორგანიზაციამ, 400-მდე სოფელს გადასცა წიგნები და ქვეყნის გარეთ 15-მდე ბიბლიოთეკაში გახსნა ქართული წიგნის კუთხე.
რეგიონში, ეკვილიბრიუმი „სკვერის ბიბლიოთეკებს“ ე. წ. მინი-ბიბლიოთეკებს აწყობს, სადაც განთავსებული წიგნებით, ნებისმიერი მსურველი ისარგებლებს. მოქალაქეებს შეუძლიათ მათთვის სასურველი წიგნი წაიღონ და შემდეგ უკან დაააბრუნონ, სურვილის შემთხვევაში ახალი წიგნიც დატოვონ. ამგვარი მოდელი მსოფლიოს წარმატებულ ქვეყნებშია გავრცელებული.
არჩანი
არჩანი (Arçan) — ლეზგებით დასახლებული სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 101 კაცი.
ეკვილიბრიუმი
მიზნები
ეკვილიბრიუმის პარტნიორებ არიან: საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა; საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტრო; რეგიონალური მუნიციპალიტეტები; რუსთაველის თეატრი.
ჯილდო
2016 წელს მოძრაობა ეკვილიბრიუმი საზოგადოებრივი მაუწყებლის სახალხო გამოკითხვაში „წლის საუკეთესო“ (ნომინაცია „წლის ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენა განათლებაში“) ხალხის რჩეული გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:საზოგადოებრივი მოძრაობები კატეგორია:საგანმანათლებლო მოძრაობები
დუბაი მარინა
დუბაი მარინა (مرسى دبي‎) — რაიონი დუბაიში, არაბთა გაერთიენებლ საამიროებში. იგი ხელოვნური არხის ქალაქია, რომელიც გადაჭიმულია სპარსეთის ყურის სანაპირო ზოლის 3 კილომეტრიან (2 მილი) მონაკვეთზე. რაიონი მდებარეობს ჯებელ-ალის პორტის, Dubai Internet City–ს, Dubai Media City–სა და დუბაის ამერიკული უნივერსიტეტის გზაგასაყარზე. დუბაი მარინას მშენებლობის იდეა შთაგონებულ იქნა ვანკუვერის (კანადა) ერთ–ერთი რაიონის — ფოლს-კრიკის გასწვრივ მდებარე კორკოდის მშვიდი ადგილის (Concord Pacific Place) პროექტიდან. დუბაი მარინას განვითარების პირველი ფაზა უკვე დამთავრებულია. როდესაც მშენებლობის პროცესი ბოლომდე დასრულდება, მაღალსართულიან საცხოვრებელ ბინებსა და ვილებში იცხოვრებს 120.000-ზე მეტი ადამიანი.
საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1968
რესურსები ინტერნეტში
1968 კატეგორია:1968 წელი ფეხბურთში
დუბაი მარინა
სქოლიო
კატეგორია:დუბაის დასახლებები კატეგორია:არაბთა გაერთიანებული საამიროების არხები
ჟურუტი
ჟურუტი (Juruti) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 36 მეტრზე. მიეკუთვნება ბაიშუ-ამაზონასის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ობიდუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 47 086 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.67 კმ²-ზე. ფართობი 8 306.273 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პარის შტატის მუნიციპალიტეტები
Am I a Girl?
Am I a Girl? — ამერიკელი მომღერლისა და YouTube-ის პერსონის, Poppy-ს მეორე სტუდიური და მესამე ძირითადი ალბომი, რომელიც გამოიცა 2018 წლის 31 ოქტომბერს, მის საკუთარ ლეიბლზე I'm Poppy და Mad Decent.
პოპიმ აღნიშნა, რომ ალბომს ექნებოდა ფრანგული ვეიპორუეივიისა და კეიტ ბუშის გავლენა. ალბომზე Diplo-ს გარდა მყუშაობდა პროდიუსერი გრაიმზი.
სინგლები
სინგლი „In a Minute“ გამოვიდა 2018 წლის 27 ივლისს, მანამდე კი იყო „Metal“, პრომო-სინგლი, რომელიც, პოპის თქმით, ალბომში არ შევიდოდა, მას კი მოჰყვა შემდეგი სინგლი, „Time Is Up“, Diplo-ს მონაწილეობით, რომელიც გამოვიდა 2018 წლის 22 აგვისტოს, „Immature Couture“ კი გამოიცა 2018 წლის 28 სექტემბერს იუტუბზე და SoundCloud-ზე, ამერიკული ტურნეს გადადების გამო.
სქოლიო
კატეგორია:2018 წლის ალბომები კატეგორია:Poppy-ს ალბომები
ისანი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ისანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სოკორუ-დუ-პიაუი
სოკორუ-დუ-პიაუი (Socorro do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 191 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 522 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.94 კმ²-ზე. ფართობი 761 854 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
პართენოპე
პართენოპე (Παρθενόπη) — ერთი ვერსიით, სირინოზი, რომელიც თავისი მარცხის შემდეგ — ორფეოსმა და აპოლონმა რომ კუნძულს მშვიდობით ჩაუარეს და სიმღერის ჯადომ ვერაფერი ავნო, თვითონ გადახტა ქარაფიდან ზღვაში და კლდედ იქცა. ამ ადგილს ჯერ სირინოზის სახელი ერქვა, მხოლოდ ქალაქის გაშენების შემდეგ დაარქვეს ნეაპოლი.
ლიტერატურა
კატეგორია: ბერძნული მითოლოგია
ჟუან-დი-ნოვა
ჟუან-დი-ნოვა (Île Juan de Nova) — კუნძული მოზამბიკის სრუტეში, მადაგასკარიდან მოზამბიკამდე მიმავალი გზის 1/3-ზე.
საფრანგეთმა ის ჩართო საფრანგეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების, საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორიის ეპარსეს კუნძულების შემადგენლობაში. მასზე პრეტენზიას აცხადებს მადაგასკარი.
გეოგრაფია
thumb|left|250px|კუნძულ ჟუან-დი-ნოვას რუკა ფართობი — 4,4 კმ², სანაპირო ზოლის სიგრძე — 24,1 კმ. კუნძულის ტერიტორია ბუნებრივი ნაკრძალია, მისი 90 % დაკავებულია ტყეებით.
კუნძულის შიდა წყლებს აქვთ 12 მილის სიგანე, შელფი გადაჭიმულია 200-მეტრიანი სიღრმის ზონაზე ანუ დამუშავების სიღრმეში, ეკონომიკური ზონა — 200 საზღვაო მილი.
კლიმატი ტროპიკულია. პერიოდულად კუნძულზე გადაივლიან ციკლონებიы. რელიეფი დაბალი და ვაკიანია. მაქსიმალური სიმაღლე ზღვის დონიდან შეადგენს 10 მეტრს.
ბუნებრივი რესურსები — გუანოს მარაგი და სხვა სასუქები.
ისტორია
კუნძულს XV საუკუნეში ცნობილი გალისიური წარმოშობის პორტუგალიელი ზღვაოსანის და მკვლევარის ჟუან-და-ნოვას პატივსაცემად ეწოდა მისი სახელი. საფრანგეთის სამფლობელო გახდა 1897 წელს.
ეკონომიკა
გამოიყენება გუანოს და ფოსფატების მოპოვებისათვის. გუანოს წლიური მოპოვება აღწევს 12 000 ტონას. კუნძულზე მდებარეობს მცირე სამხედრო გარნიზონი, რომელიც იცავს მეტეოროლოგიურ სადგურს. კუნძულს ზოგჯერ მეცნიერები სტუმრობენ (2004 წლის ივლისი). მუდმივი მოსახლეობა არ არსებობს.
ჟუან-დი-ნოვას კუნძულზე არსებობს 1996 წელს აშენებული გრუნტიანი ასაფრენი ზოლი, სიგრძით დაახლოებით 1 კმ. კუნძულის სიღრმეში მიემართება რკინიგზის მცირე მონაკვეთი. საზღვაო პორტები არ არსებობენ, გემების გაჩერება შესაძლებელია მხოლოდ ღუზის დახმარებით.
ცაგერკერი
ცაგერკერი, ცაგარკერი — უღელტეხილი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, სოხუმის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს აფხაზეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე. სიმაღლე 2270 მეტრი. აგებულია პალეოზოური გრანიტოიდებით. ცაგერკერის მიდამოები შემოსილია სუბალპური მდელოს ბალახეულით. უღელტეხილი ერთმანეთთან აკავშირებს მდინარეების ბზიფისა და დიდი ლაბის ხეობებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უღელტეხილები კატეგორია:აფხაზეთის კავკასიონის უღელტეხილები
ადელსჰოფენი (შუა ფრანკონია)
ექვემდებარება შუა ფრანკონიის ადმინისტრაციულ ოლქს. შედის ანსბახის რაიონის შემადგენლობაში. მოსახლეობა შეადგენს 942 ადამიანს (2010 წლის 31 დეკემბრის აღწერის მონაცემებით). იკავებს 27,18 კმ² ფართობს. ოფიციალური კოდი — 09 5 71 111. კომუნა იყოფა 5 სასოფლო რაიონად.
სქოლიო
კატეგორია:ბავარიის ქალაქები
ზლატა მოგლენელი
ზლატა მოგლენელი (Злата Мъгленска, Злата Мегленска, Χρυσῆ; გ. 24 ოქტომბერი [ძვ. სტ. 13 ოქტომბერი ], 1795) — მართლმადიდებელი წმინდანი, პატივს მიაგებს სერბეთისა და ბულგარეთის ეკლესიები. მას მოიხსენიებენ როგორც დიდმოწამეს. მოხსენიების დღე არის 13 (26) ოქტომბერი.
დაიბადა და ცხოვრობდა ბულგარეთში. სიყმაწვილიდანვე ზლატა საოცრად მტკიცე ხასიათით, ქრისტესადმი ურყევი სასოებით, კეთილგონიერებითა და მშვენიერებით გამოირჩეოდა. მათ სოფელში დამკვიდრებული ერთი თურქი დიდხანს ეცადა, მოეხიბლა ქალწული და ისლამზე მოექცია, მაგრამ ვერც შეგონებებით, ვერც მუქარითა და ვერც საშინელი წამებით, რომელიც მრავალი თვის მანძილზე გრძელდებოდა, ვერ მოდრიკა მხნე აღმსარებელი.
გარდაიცვალა 1795 წელს. ხატებზე გამოსახულია ბულგარულ ან მაკედონურ საქორწინო ტანსაცმელში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 1795 კატეგორია:XIX საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
პართენიონი
პართენიონი — მთა არკადიასა და არგოლიდას შორის, ტეგის ზემოთ, ისთმოს-სპარტის გზაზე, სადაც პანის სამლოცველო იყო. გადმოცემით, აქ გამოეცხადა პანი ათენელთა შიკრიკ ფედიპიდეს და გამოესაუბრა. უთხრა, რომ ათენელები აღარ ზრუნავდნენ მასზე. ათენელებმა პანს სამლოცველო სწორედ მარათონის ბრძოლის შემდეგ აუგეს, რადგან გამარჯვებას სწორედ მას მიაწერდნენ. ამავე მთებში დაიჭირა ჰერაკლემ კერინიის ფურ-ირემი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია კატეგორია:საბერძნეთის გეოგრაფია
ალექსანდერფელდი
ალექსანდერფელდი (Alexanderfeld) — სოფელი მოლდოვაში, კაჰულის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 155 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 454 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაჰულის რაიონის სოფლები
დემოკრატები 66
დემოკრატები 66 (Democraten 66; ოფიციალურად: Politieke Partij Democraten 66, პოლიტიკური პარტია დემოკრატები 66; აბრევიატურა - D66) — სოციალური ლიბერალიზმის იდეოლოგიის მქონე პარტია ნიდერლანდების სამეფოში. ციფრები სახელწოდებაში მიანიშნებენ 1966 წელზე, როესაც პარტია დააარსა ახალგაზრდა ინტელექტუალების ჯგუფმა ჰანს ვან მირლოს ხელმძღვანელობით. თავდაპირველად პარტიის მთავარი მიზანი ნიდერლანდების პოლიტიკური სისტემის დემოკრატიზაცია იყო, თუმცა მოგვიანებით პარტიამ ჩამოაყალიბა მტკიცე სოციალურ-ლიბერალური შეხედულებები. პარტია არის ლიბერალური ინტერნაციონალისა და ევროპული განახლების წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:ნიდერლანდების პოლიტიკური პარტიები
ობიდუსი (პარა)
ობიდუსი (Óbidos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარის შტატში; მიეკუთვნება ბაიშუ-ამაზონასის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ობიდუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 49 333 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.76 კმ²-ზე. ფართობი 28 021.419 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პარის შტატის მუნიციპალიტეტები
თამრიკო ჭოხონელიძე
თამრიკო ჭოხონელიძე (დ. 18 იანვარი, 1964, თბილისი) — ქართველი მომღერალი, პიანისტი, მუსიკათმცოდნე. 1973–1978 წლებში იყო ანსამბლ მზიურის ერთ-ერთი წევრი. 1981 წლიდან საქართველოს ფილარმონიის სოლისტია.
განსაკუთრებით აღსანიშნავია ვოკალური ნამუშევარი კინოფილმში "იავნანა". მიღებული აქვს სამი თაობის საუკეთესო შემსრულებელის წოდება (1996) და ფესტივალ „თბილისური გაზაფხულის“ წლის საუკეთესო შემსრულებელის წოდება (1995).
კონცერტებზე ასრულებს ხალხურ და საესტრადო სიმღერებს. მისი ქალიშვილი — მარიამ როინიშვილი ასევე მომღერალია, ასრულებს საოპერო არიებს. ვაჟი — კოკო როინიშვილი მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობია. ასევე ჰყავს შვილიშვილები.
არნასაი
საკუთარი სახელი არნასაი შეიძლება აღნიშნავდეს:
თამრიკო ჭოხონელიძე
1998 წელს დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით.
2016 წლის 15 დეკემბერს ფილარმონიის დიდი საკონცერტო დარბაზის წინ გაიხსნა თამარ ჭოხონელიძის ვარსკვლავი.
2019 წლის 14 მაისის ეთერის შემდეგ საქართველოს სახალხო დამცველმა ნინო ლომჯარიამ მომღერალ თამარ ჭოხონელიძეს მიმართა და მის მიმართ წამოსულ აგრესიასა და კიბერბულინგზე ისაუბრა.
ნინო ლომჯარია ჭოხონელიძის მიმართ პატივისცემას გამოხატავს: „ძალიან სწორი და ჯანსაღი სამოქალაქო პოზიციის გამო ადამიანის უფლებების დაცვის მნიშვნელობის, ურთიერთპატივისცემის და შემწყნარებლობის დასაცავად“.
გადაღებულია ფილმებში :
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:დაბადებული 18 იანვარი თამრიკო
ლუნდის სამეფო
thumb|300px|კოლონიამდელი აფრიკის სახელმწიფოების რუკა. ლუნდა — XVI-XIX საუკუნეების სახელმწიფო თანამედროვე თანამედროვე ზამბიის, ანგოლისა და კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ტერიტორიაზე.
გეიოგრაფია
შუა საუკუნეების სახელმწიფო აფრიკის ცენტრალურ ნაწილში, ეკვატორის სამხრეთით. 1680 წლისათვის მისი ფართობი იყო 150 ათ. კმ². XIX საუკუნის ბოლოსათვის მისი ფართობი პრაქტიკულად გაორმაგდა და მიაღწია 345 ათ. კმ² და მოსახლეობის რაოდენობამ 2 მლნ-ს მიაღწია, მოსახლეობის ძირითადი ნაწილს ლუნდას ტომი შეადგენდა.
პოლიტიკური წყობა
ლუნდის სამეფოს პოლიტიკური წყობა იყო აბსოლუტური მონარქია, რომლის უზენაესი მმართველი იყო მუატა-იამვო. მას ადგილობრივი ტომები უხდიდნენ მარილს, სპილენძს, ცხოველთა ტყავს, მონებს, სპილოს ძვალს და სხვა. ასევე მას თან უნდა ხლებოდნენ ლაშქრობების დროს. მუატა-იამვოსთან ერთად უმაღლესი ხელისუფლება ეკუთვნოდა ლულოკეშას, გაუთხოვარ ქალს. მუატა და ლულოკეშა იყვნენ და-ძმა. მათი მმართველებად არჩევის შემდეგ აღიარებდნენ ერთმანეთის ძალაუფლებას.
ადგილებზე ხელისუფლება ხელთ ეპყრათ ტომის ბელადებსა და ადგილობრივი რელიგიის ქურუმებს. ასევე მართავდა რეგიონებს მუატა-იამვოს წარგზავნილებიც.
ისტორია
სამეფოს დედაქალაქი იყო მუსუმბა, სადაც მუდმივად ცხოვრობდა 10 ათასამდე ადამიანი. ყოველი მუატას გარდაცვალების შემდეგ ახალი მმართველი აშენებდა ახალ რეზიდენციას. XVII საუკუნის დასაწყისიდან XIX საუკუნის დასასრულამდე ლუნდა რეგიონის უმთავრესი სახელმწიფო იყო. მისი მოკავშირე სახელმწიფო იყო ლუბა, რომლის პირველ მეფესაც ცოლად ჰყავდა ლუნდის მეფის შვილი. ყველაზე მეტად გაფართოების პერიოდში სამეფო გადაჭიმული იყო ტანგანიიკის ტბიდან ატლანტის ოკეანემდე.
1884 წლის ბერლინის კონფერენციის შედეგად ლუნდა გაიყო ორ ნაწილად: კონგოს თავისუფალი სახელმწიფო (აკონტროლებდნენ ბელგიელები) და ჩრდილოეთი როდეზია (აკონტროლებდნენ ბრიტანელები).
რელიგია
რელიგიის თვალსაზრისით ლუნდის სამეფოს წარმომადგენლები იყვნენ ანიმისტები, რომლებიც თაყვანს სცემდნენ წინაპართა სულებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია კატეგორია:ზამბიის ისტორია კატეგორია:ანგოლის ისტორია
ჰალითერსე
ჰალითერსე (Halitherses) — ფრინველთა ფრენის მენცარი, მასტორ ითაკელის ძე, მოხუცი, გამოცდილი მისანი, ტელემაქეს დამხმარე სასიძოებთან ბრძოლაში. არწივთა ფრენის მიხედვით აფრთხილებდა სასიძოებს, რომ ოდისევსი ახლო იყო და სასახლე დაეტოვათ. ხალხს უყვარდა. მომავალი წარსულივით იცოდა. ამბოხებულ ითაკელებს დამშვიდებისკენ მოუწოდა, რადგან იცოდა, რომ ისინი თავს უბედურებას დაიტეხდნენ. დახოცილი სასიძოების მემკვიდრეებმა არ დაუჯერეს და დამარცხდნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია: ბერძნული მითოლოგია
კოკო როინიშვილი
კონსტანტინე (კოკო) როინიშვილი (დ. 9 დეკემბერი, 1990) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი. თამრიკო ჭოხონელიძისა და გიორგი როინიშვილის შვილი. მარიამ როინიშვილის ძმა. არის მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კ
ნასიფ ალ-იაზიჯი
მინი|ნასიფ ალ-იაზიჯი ناصيف اليازجي ნასიფ ალ-იაზიჯი (არაბ. ناصيف اليازجي;   25.03.1800  - 8.02. 1871)— არაბი პოეტი და ფილოლოგი, განმანათლებელი, პედაგოგი. მის მიერ შედგენილი მრავალი სახელმძღვანელო ფილოლოგიისა და არაბული ენის გრამატიკის შესახებ დაედო საფუძვლად სასკოლო სასწავლო პროგრამს. სირიაში პირველი საგანმანათლებლო საზოგადოების - სირიის მეცნიერებისა და ხელოვნების ასოციაცია- ერთ-ერთი ინიციატორი
ბიოგრაფია
ნასიფ ალ-იაზიჯი, ბერძენი კათოლიკე,  იყო არაბული კულტურული აღორძინების ერთ-ერთი ლიდერი ლიბანსა და სირიაში. იყო ლიბანის ემირის ბაშირ II შიჰაბის კარის პოეტი, რის შემდეგაც 30 წლის განმავლობაში ასწავლიდა ბეირუთის სკოლებში. მან შეადგინა არაერთი სასკოლო სახელმძღვანელო არაბული ენის გრამატიკის, პოეტზიის, ლოგიკისა და რიტორიკის შესახებ. ცნობილია, როგორც ტრადიციონალისტი პოეტი. როდესაც იაზიჯი 1840 წელს ბეირუთში გადავიდა, ის არაბული ენის მასწავლებელი გახდა და სწორედ ამ პერიოდში გაცნო ამერიკელი და ბრიტანელ პროტესტანტი მისიონერები ელი სმითი და კორნელიუს ვან დიკი. მონაწილეობა მიიღო  მისიონერებისა და ბუთრუს ალ ბუსთანის მიერ  1847 წელს დაწყებული   ბიბლიის თარგმნაში არაბულ ენაზე, რომელიც გამოვიდა 1865 წელს.
ამის შემდეგ ის ასწავლიდა სირიის პროტესტანტულ კოლეჯში (მოგვიანებით ეწოდა ბეირუთის ამერიკული უნივერსიტეტი) და წერდა ლექსებს. მისი მცდელობა იყო კლასიკური არაბი მწერლების სტილის მიბაძვა და ამით არაბების ლიტერატურული მემკვიდრეობის ხელახლა აღმოჩენა. ნასიფ ალ-იაზიჯიმ ბუთრუს ალ ბუსთანის თან და მიხეილ მიშაყასთან ერთად 1847 წელს ჩამოაყალიბა სირიის მეცნიერებისა და ხელოვნების  ასოციაცია - პირველი ლიტერატურული საზოგადოება არაბულ სამყაროში. საზოგადოებამ შეისწავლა და გამოაქვეყნა დისკუსიები ისეთ თემებზე, როგორიცაა ქალთა უფლებები, ისტორია და ცრურწმენის წინააღმდეგ ბრძოლა .საზოგადოება 1852 წელს დაიშალა, მაგრამ რამდენიმე წლის შემდეგ მისმა ახლო გარემოცვამ დააფუძნა სირიის სამეცნიერო ასოციაცია. ასოციაცია გახდა ინტელექტუალთა ბევრად უფრო ფართო, მრავალფუნქციური საზოგადოება, რომლის წევრები დაჟინებით ითხოვდნენ არაბთა დამოუკიდებლობას ოსმალეთისაგან.
მის ნაშრომებს შორის არის ტრაქტატი მუქათა'-ს სისტემის შესახებ, რომელსაც ოსმალეთის იმპერია იყენებდა მთიანი ლიბანის საამიროს მართვისათვის. ეს მოიცავდა გადასახადების აკრეფის ან იკტა-ს უფლებების გადაცემას ადგილობრივი წამყვანი ოჯახებისათვის. ამ ოჯახებს გარკვეული რეგიონის მმართველობაში ჰქონდათ ავტონომია, აკონტროლებდნენ მიწებს, აგროვებდნენ გადასახადებს და იღებდნენ საგადასახადო შეღავათებს სტამბოლის ცენტრალური ხელისუფლებისათვის შემოსავლებითა და შეიარაღებული პირებით უზრუნველყოფის სანაცვლოდ.
ოჯახი
ნასიფ ალ-იაზიჯის ვაჟი, იბრაჰიმი (1847-1906) იყო გამოჩენილი კულტურული მოღვაწე, ფილოლოგი და არაბული ჟურნალისტიკის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. აქტიური როლი შეასრულა 1882 წელს ბეირუთში ჩამოყალიბებული მეცნიერებათა აღმოსავლეთის აკადემიის მუშაობაში. ხალილ ალ-იაზიჯი (1858-1889) - პოეტი, დრამატურგი, ავტორი ტრაგედიისა "სიმამაცე და ერთგულება". ქალიშვილი -ვარდა ალ-იაზიჯი (1838-1924) - ერთ-ერთი პირველი არაბი მწერლი ქალი, ლექსების კრებულის ავტორი "ჰადიკატ ალ-უორდი" ("ვარდების ბაღი"), ასევე არაბულ ქვეყნებში ქალთა მოძრაობის ერთ-ერთი პირველი აქტივისტი.
ვერა-მენდისი
ვერა-მენდისი (Vera Mendes) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 297 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
ნასიფ ალ-იაზიჯი
სქოლიო
კატეგორია:მწერლები კონტინენტების მიხედვით კატეგორია:ლიბანელი მწერლები
ვერა-მენდისი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 986 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.73 კმ²-ზე. ფართობი 341 974 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჰუსეინ ჯავიდის სახლ-მუზეუმი
ჰუსეინ ჯავიდის სახლ-მუზეუმი (Hüseyn Cavidin Ev Muzeyi) — შედის აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის სამეცნიერო განყოფილების შემადგენლობაში. მუზეუმი შეიქმნა სახლში, რომელშიც ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა აზერბაიჯანელი პოეტი და დრამატურგი ჰუსეინ ჯავიდი.
ისტორია
ჰუსეინ ჯავიდის სახლ-მუზეუმი შეიქმნა  ფილოსოფოსის, დრამატურგისა და პოეტის ჰუსეინ ჯავიდის სახელის უკვდავსაყოფად. კომუნისტური პარტიის ცენტრალურმა კომიტეტმა დიდი  ლიდერის  ჰეიდარ ალიევის  მხარდაჭერით 1981 წლის 21 ივლისს მიიღო  განკარგულება „ჰუსეინ ჯავიდის 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით“. აზერბაიჯანის მინისტრთა კაბინეტის გადაწყვეტილების თანახმად შეიქმნა ჰუსეინ ჯავიდის სახლ-მუზეუმი, რომელიც დაექვემდებარა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიას. მინი|მარჯვნივ|200პქ|ჰუსეინ ჯავიდის 120 წლის იუბილე. აზერბაიჯანის საყოველთაო ლიდერის [[ჰეიდარ ალიევის საუბარი ტურან ჯავიდთან. 2002 წლის 24.10.]]
2002 წლის 24 ოქტომბერს 120 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, ჰუსეინ ჯავიდის სახლ-მუზეუმის გახსნის ოფიციალური ცერემონიის შემდეგ გაიხსნა ექსპოზიცია მნახველებისათვის.
მეცნიერული ექსპოზიცია
სახლ-მუზეუმი შედგება 4 ოთახისა და ფოიესაგან. მუზეუმის საერთო ფართობი შეადგენს 245 კვ.მ. მუზეუმში ინახება 4250 ექსპონატი. ფოიეში არის ვარსკვლავის გამოსახულება, რომელსაც აქვს მინიჭებული პოეტის სახელი. მუზეუმში ასევე ინახება პოეტის ტანსაცმელი, მის მიერ გამოცემული ნაწარმოებები, სპექტაკლის აფიშები, მისი ნაწარმოების „ბოლო ზაფხულის“ (მხ. ა. ალიევი) ილუსტრაციები, ასევე პოეტის დრამის „იბლისის“ (მხ. ა. ალიევი), სიუჟეტური ხალიჩა (მხ. ა. ქერიმოვი) და სხვა მასალები.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს მუზეუმები კატეგორია:აზერბაიჯანის ბიოგრაფიული მუზეუმები
ასტურიის პრინცესა
ასტურიის პრინცესა (Princesa de Asturias) — ესპანური არისტოკრატიული წოდება, რომელიც ენიჭებოდათ ჯერ კასტილიის, შემდეგ კი ესპანეთის ტახტის მემკვიდრის, ანუ ასტურიის პრინცის მეუღლეებს. წოდება შეიქმნა 1388 წელს მეფე ხუან I-ის მიერ და პირველი ასტურიის პრინცესა მისი ვაჟის, ენრიკეს ცოლი, კეთრინ ლანკასტერი იყო, რომელიც შემდგომში კასტილიის დედოფალი გახდა. ასტურიის პრინცესის წოდება ეკვივალენტურია უელსის პრინცესისა ინგლისში და მადამ დოფინისა საფრანგეთში. ისტორიაში სულ 13 ასტურიის პრინცესა იყო, რომელთაგან უკანასკნელი იყო ლეტიცია ორტისი, ესპანეთის დღევანდელი დედოფალი.
ლიტერატურა
კატეგორია:წოდებები კატეგორია:არისტოკრატიული წოდებები კატეგორია:ესპანეთის ისტორია
ემინე მიჰრიშაჰ სულთანი
ბიოგრაფია
ემინე მიჰრიშაჰ სულთანი თურჰან ჰატეჯე სულთნის სასაფლაოზე, სტამბოლში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსმალეთის სულთნების მეუღლეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1732
ელმარ მამედიაროვი
'''
ელმარ მაჰარამ ოღლუ მამედიაროვი ( Elmar Məhərrəm oğlu Məmmədyarov; დ. 2 ივლისი, 1960) — აზერბაიჯანელი დიპლომატი და სახელმწიფო მოღვაწე. აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა მინისტრი (2004 წლიდან).
ბიოგრაფია
ელმარ მამადიაროვი დაიბადა 1960 წელს ბაქოში, ქიმიკოსთა ოჯახში. მამამისი მაჰარამ მამედიაროვი, დაიბადა სოფელ იაიჯიში ნახიჩევანის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკაში; ის მეორე მსოფლიო ომის ვეტერანია, ქიმიური მეცნიერებების დოქტორი, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის მოქმედი წევრი, მუშაობდა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის მიკრობიოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორად. ახალგაზრდობიდანვე მამამისი იცნობდა ჰეიდარ ალიევს, მოგვიანებით დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის ლიდერი. დედა - იზიდა იბრაჰიმბეკოვა, იყო ბიძაშვილი მწერლებისა და კინოს დრამატურგების მაკსუდ და რუსტამ იბრაგიბეკოვის. ელმარ მამედიაროვის გარდა, ოჯახში კიდევ ერთი ვაჟია - ექიმი აიაზ მამედიაროვი, რუსეთის სამედიცინო მეცნიერებათა აკადემიის პედიატრიის ინსტიტუტის განყოფილების ხელმძღვანელი.
1982 წელს ელმარ მამედიაროვმა დაამთავრა კიევის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობებისა და საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი. 1982 წლიდან 1988 წლამდე მუშაობდა მეორე და პირველ მდივნად აზერბაიჯანის სსრ საგარეო საქმეთა სამინისტროში. 1991 წელს მან დაიცვა ისტორიის სადოქტორო დისერტაცია სსრ კავშირის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დიპლომატიურ აკადემიაში. 1989-1990 წლებში სწავლობდა გაცვლით ბრაუნის უნივერსიტეტის საგარეო პოლიტიკის დაგეგმვის ცენტრში.
1991-1992 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს სახელმწიფო პროტოკოლის განყოფილების უფროსად. 1992 წლიდან 1995 წლამდე იყო პირველი მდივანი გაეროში აზერბაიჯანის მუდმივ მისიაში. 1995-1998 წლებში ხელმძღვანელობდა აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს საერთაშორისო ორგანიზაციების დეპარტამენტს. 1998-2003 წლებში მუშაობდა შეერთებულ შტატებში აზერბაიჯანის საელჩოში მრჩევლად. 2003-2004 წლებში იყო აზერბაიჯანის ელჩი იტალიაში. 2004 წლის 2 აპრილს იგი დაინიშნა აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა მინისტრად, ამ პოსტზე შეცვალა ვილაიათ გულიევი.
2005 წლის 15 სექტემბრის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ბრძანებით, ელმარ მამედიაროვი არის იუნესკოს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული კომისიის თავმჯდომარე.
აზერბაიჯანულის გარდა, იგი ასევე საუბრობს ინგლისურ, რუსულ და თურქულ ენებზე. დაქორწინებულია, ორი შვილი ჰყავს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა მინისტრები
კოსმოსური გაფრენა
კოსმოსური გაფრენა — ბალისტიკური გაფრენა კოსმოსში. განასხვავებენ ორბიტალურ და სუბორბიტალურ კოსმოსურ გაფრენას. დედამიწასა და კოსმოსს შორის მკაფიო საზღვარი არ არსებობს. საერთაშორისო საავიაციო ფედერაციის თანახმად, საზღვარი იწყება დედამიწის ზედაპირიდან 100 კმ-ში. იმისათვის, რომ ასეთ სიმაღლეზე საფრენმა აპარატმა იფრინოს აეროდინამიკური ძალის მოქმედების წყალობით საჭიროა პირველი კოსმოსური სიჩქარის ქონა. კოსმოსური გაფრენის პირველი თეორიული ასპექტები გამოიკვლია ცნობილმა რუსმა მეცნიერმა კონსტანტინე ციოლკოვსკიმ. მან პირველმა გადაწყვიტა უჰაერო პლანეტებზე კოსმოსური საფრენი აპარატის დაჯდომის პრობლემა. პირველმა გადაწყვიტა აგრეთვე რაკეტის მოძრაობის ამოცანა მიზიდულობის არაერთგვაროვან ველში და განიხილა (მიახლოებით) ატმოსფეროს გავლენა რაკეტის მოძრაობაზე. ციოლკოვსკი პლანეტათაშორისი მოგზაურობის თეორიის ფუძემდებელია. რობერტ გოდარდმა 1910 წელს შეიმუშავა პატარა სარაკეტო ძრავა და იყო სარაკეტო ტექნიკის ერთ-ერთი პიონერი. მანვე 1926 წელს გაუშვა თხევადი სარაკეტო ძრავა. სარაკეტო ტექნიკით დაკავებული იყო აგრეთვე მეცნიერი მაქს ვალიე.
1961 წლის 12 აპრილს იური გაგარინმა განხორციელდა ადამიანის პირველი კოსმოსური გაფრენა კოსმოსურ სივრცეში კოსმოსურ ხომალდ-თანამგზავრ „ვოსტოკით“ და 1 სთ და 48 წთ-ში დედამიწას შემოუარა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოსმოსური გაფრენა
ვიაჩესლავკა
საკუთარი სახელი ვიაჩესლავკა შეიძლება აღნიშნავდეს:
კომინო
კომინო (Kemmuna) — ძველად ეფესტია არის მალტის არქიპელაგის პატარა კუნძული მალტასა და გოზოს კუნძულებს შორის ხმელთაშუა ზღვაში, რომლის ზომა 3,5 კვადრატული კილომეტრია (1,4 კვ მილი). კუნძული სიმჭიდროვით არ გამოირჩევა. კუნძულზე მხოლოდ ორი მუდმივი მაცხოვრებელია, 2017 წელს საერთო მოსახლეობა ოთხს შეადგენდა თუმცა დანარჩენი ორი მოსახლე გარდაიცვალა. ადმინისტრაციულად, ეს არის სამხრეთ-აღმოსავლეთ გოზოში, გრაჯნსილეემის მუნიციპალიტეტის ნაწილი. კუნძული არის ჩიტების სავანე და ნაკრძალი.
ისტორია
მარცხნივ|მინი|ლურჯი ლაგუნა მინი|შენობა განზრახ აშენდა ყაზარმად, შემდეგ გამოიყენეს საკარანტინო და საავადმყოფოებისთვის როგორც ცნობილია, კომინოში ცხოვრობდნენ ფერმერები რომაული პერიოდის განმავლობაში, მაგრამ თავისი ისტორიის მანძილზე იგი მწირად დასახლებული იყო. მისი მკაცრი სანაპირო ზოლი გამოირჩევა კირქვის მთლიანი კლდეებით და ღრმა გამოქვაბულებით. კომინოს გამოქვაბულები და მღვიმეები ხშირად გამოიყენებოდა მალტასა და გოზოს შორის კატარღის თავდასხმების სადგომებად. 1285 წლიდან გარკვეული პერიოდის შემდეგ 1290 წლამდე კომინოზე ცხოვრობდა ებრაელი წინასწარმეტყველი და კაბალისტი აბრაამ აბულაფიას. აბინოფიამ სწორედ კომინოზე შექმნა მისი Sefer ha-Ot (წიგნის ნიშანი) და მისი ბოლო ნამუშევარი Imre Shefer (სიტყვები სილამაზის შესახებ).
შემდეგ წლებში მალტის რაინდებმა გამოიყენეს ეს კუნძული, როგორც სანადირო და რეკრეაციული ადგილი. რაინდები სასტიკად იცავდნენ ადგილობრივ ფაუნას, რომელიც შედგებოდა გარეული ღორისგან და კურდღლებისგან: ნასამართლეობის გამო ბრაკონიერებს ეკისრებოდა ჯარიმა სამი წლის ვადით. მე -16 და მე -17 საუკუნეებში კომინო გამოიყენებოდა როგორც გადასახლების ადგილი. საფრანგეთის მიერ მალტის ოკუპაციის დროს კომინო იყო საკარანტინო, ხოლო არსებული შენობები იზოლაციის საავადმყოფოდ იყო გადაკეთებული. კუნძული ემსახურებოდა ციხის დროებით ადგილს, სანამ ბრალდებულის შესახებ გადაწყვეტილებას იღებდნენ. 1889 წლის 6 მარტს ბრიტანულმა საბრძოლო ხომალდმა HMS Sultan ავარიული დაშვება განახორციელა კომინოს არხის კლდეზე და 1889 წლის 14 მარტს იგი ადგილიდან ჩამოვარდა და ჩაიძირა.
შენობები და ნაგებობები
წმინდა მარიამის კოშკი კუნძულის ყველაზე თვალსაჩინო ნაგებობაა. კოშკის აშენების იდეა 1416 წელს გაჩნდა, როდესაც მალტელებმა თხოვნით მიმართეს თავიანთ მეფეს, ალფონსო V არაგონს, კომინოზე კოშკი აეშენებინათ, რათა შეტევის შემთხვევაში ადრეული გაფრთხილების სისტემა ყოფილიყო და არ შემოეშვათ კუნძულზე მოძალადე თურქები, მეკობრეები, კონტრაბანდები და კორსორები. ორი წლის შემდეგ მეფემ სპეციალური გადასახადი დააკისრა იმპორტირებულ ღვინოს, ამ პროექტისთვის თანხების მოსაზიდად, მაგრამ ფული თავის სალაროებში გადაიტანა; კუნძული დაუცველი დარჩა კიდევ ორასი წლის განმავლობაში.
დაბოლოს, 1618 წელს მალტის რაინდებმა დიდოსტატ ვიგნაკურის მეთაურობით აღმართეს წმინდა მარიამის კოშკი (მალტ: it-Torri ta 'Santa Marija), რომელიც მდებარეობს კუნძულის სამხრეთ სანაპიროს ცენტრში. კოშკი თავდაცვითი კოშკების ჯაჭვის - ვიგნაკურის, ლასკარისისა და დე რედინის კოშკებს წარმოადგენდა, რომლებიც მალტის კუნძულების სანაპირო ხაზის გასწვრივ მდებარე წერტილებზე იყო განლაგებული და მნიშვნელოვნად გააუმჯობესა მალტასა და გოზოს შორის კომუნიკაციები. კოშკი არის დიდი, კვადრატული ნაგებობა, რომელსაც აქვს ოთხი კუთხოვანი კოშკი, მდებარეობს ზღვის დონიდან დაახლოებით 80 მეტრზე. თავად კოშკი დაახლოებით 12 მ (39 ფუტი) სიმაღლისაა, კედლები დაახლოებით 6 მ (20 ფუტი) სისქისაა და იგი აღმართულია პლატფორმაზე და მყინვარზე, რომელთა სიმაღლე დაახლოებით 8 მ (30 ფუტი) არის.
საფრანგეთის ბლოკადის დროს (1798– 1800) წმინდა მარიამის კოშკი ციხეში იმყოფებოდა ეჭვმიტანილი ჯაშუშობისთვის. 1829 წელს ბრიტანელმა სამხედროებმა მიატოვეს კოშკი. რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში იგი მიიჩნეოდა ადგილობრივი სამოქალაქო ხელისუფლების საკუთრებად და შეიძლება გამოყენებულიყო როგორც იზოლირებული საავადმყოფო, ან თუნდაც როგორც სამეურნეო ცხოველების გამოზამთრებელი ადგილი. კოშკმა კვლავ იხილა აქტიური მომსახურება როგორც პირველი, ასევე მეორე მსოფლიო ომის დროს. 1982 წლიდან კოშკი მალტის შეიარაღებული ძალების საკუთრებაა. ახლა იგი წარმოადგენს საგუშაგოს და სადგომს, რათა თავიდან იქნას აცილებული კონტრაბანდა და ზღვაზე გადამფრენ ფრინველებზე უკანონო ნადირობა. კოშკს ფართო რესტავრაცია ჩაუტარდა 2002 – დან 2004 წლამდე. დღეს ის რჩება კომინოს ყველაზე გამორჩეულ ნაგებობად.
სქოლიო
კატეგორია:კუნძულები კატეგორია:კუნძულები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:კუნძულები კონტინენტების მიხედვით კატეგორია:კუნძულები ზღვების მიხედვით კატეგორია:კუნძულები ოკეანეების მიხედვით კატეგორია:კუნძულები მალტაზე კატეგორია:კუნძულების გეოგრაფია
ორიშიმინა
ორიშიმინა (Oriximiná) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 46 მეტრზე. მიეკუთვნება ბაიშუ-ამაზონასის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ობიდუსის შემადგენლობაში.
2020 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 74 016 ადამიანს შეადგენს, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.5 კმ²-ზე. ფართობი 107 603.292 კმ²-ია.
აბდულა შაიგის სახლი
აბდულა შაიგის სახლი (Abdulla Şaiqin ev muzeyi) — მუზეუმი აზერბაიჯანში, ბაქოში. იმყოფება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს პატრონაჟის ქვეშ.
ისტორია
1900 წელს აბდულა შაიგი გადმოსახლდა თბილისიდან ბაქოში და ცხოვრობდა იჩერი შეჰერის რაიონში განლაგებულ მცირე ოთახში დედასთან მეხრი ხანუმთან ერთად და ძმასთან იუსუფ ზია ტალიბზადესთან ერთად. შემდგომ მან რამდენჯერმე შეიცვალა საცხოვრებელი ქალაქი სხვადასხვა რაიონში.
1916 წელს გადავიდა ვერხნი ნაგორნის ქუჩის მე-2 სართულის ხუთ ოთახიან ბინაში, (ახლანდელი. ა. შაიგის ქუჩა), რომელსაც ეწოდება „აბდულა შაიგის სახლ-მუზეუმი“, სადაც იგი სიცოცხლის ბოლომდე ცხოვრობდა.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს მუზეუმები კატეგორია:აზერბაიჯანის სახლ-მუზეუმები კატეგორია:აზერბაიჯანის ბიოგრაფიული მუზეუმები
ალექსანდრუ-იოან-კუზა
ალექსანდრუ-იოან-კუზა (Alexandru Ioan Cuza) — სოფელი მოლდოვაში, კაჰულის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 38 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 653 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაჰულის რაიონის სოფლები
ვილა-ნოვა-დუ-პიაუი
ვილა-ნოვა-დუ-პიაუი (Vila Nova do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 297 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 076 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.09 კმ²-ზე. ფართობი 218 316 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
სტრონციუმის ქრომატი
სტრონციუმის ქრომატი — არაორგანული ქიმიური ნივთიერება, ფორმულით SrCrO4. .
მიღება
ასევე მიიღება სტრონციუმის კარბონატისა და ქრომმჟავისგან.
სქოლიო
კატეგორია:სტრონციუმი კატეგორია:ქრომატები კატეგორია:არაორგანული ნივთიერებები
ლას-პიედრასი (ურუგვაი)
ლას-პიედრასი (Las Piedras) — ქალაქი ურუგვაიში, კანელონესის დეპარტამენტში. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით, ლას-პიედრასი ურუგვაის სიდიდით მეხუთე ქალაქია მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ.
ლას-პიედრასი ეწოდება მუნიციპალიტეტსაც, რომელსაც ის მიეკუთვნება.
ისტორია
ლას-პიედრასი 1744 წელს დაარსდა და ამ დროისთვის მას სან-ისიდრო ერქვა.
„ვილიას“ (პატარა ქალაქი) სტატუსი მიიღო ჯერ კიდევ ურუგვაის დამოუკიდებლობამდე. 1925 წლის 15 მაისს სტატუსი ამაღლდა და ეწოდა „სიუდადი“ (ქალაქი).
მოსახლეობა
2011 წლის აღწერის მონაცემებით, ლას-პიედრასის მოსახლეობა 71 258 ადამიანია.
სქოლიო
კატეგორია:ურუგვაის ქალაქები
ტერა-სანტა (პარა)
ტერა-სანტა (Terra Santa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 19 მეტრზე. მიეკუთვნება ბაიშუ-ამაზონასის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ობიდუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 949 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.94 კმ²-ზე. ფართობი 1 896.506 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პარის შტატის მუნიციპალიტეტები
ანდრუშულ-დე-ჟოსი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაჰულის რაიონის სოფლები
ბურჯ-ალ-არაბი
ბურჯ-ალ-არაბი (برج العرب‎,‎ არაბების კოშკი) — სასტუმრო დუბაიში, არაბთა გაერთიანებულ საამიროებში. იგი მოიხსენიება, როგორც „მსოფლიოს ერთადერთი შვიდ ვარსკვლავიანი სასტუმრო“ და მესამე ყველაზე მაღალი სასტუმროა მსოფლიოში, თუმცა მისი სიმაღლის 39% შედგება არაგამოყენებადი სივრცისაგან. ბურჯ-ალ-არაბი დგას ხელოვნურ კუნძულზე, რომელიც ჯუმეირას სანაპიროდან 280 მეტრითაა (920 ფუტი) დაშორებული და კონტინენტს თავისი ხვეული ხიდით უკავშირდება. სტრუქტურის ფორმა დაპროექტებულია გემის იალქნის წაბაძვით.
სქოლიო
კატეგორია:დუბაის არქიტექტურა კატეგორია:პოსტმოდერნისტული არქიტექტურა კატეგორია:დუბაის ცათამბჯენები კატეგორია:ჰაი-ტექ არქიტექტურა კატეგორია:დუბაის სასტუმროები კატეგორია:ხელოვნური კუნძულები
კოჩეტოვსკაიის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია
კოჩეტოვსკაიის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია (Церковь Успения Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი სემიკარაკორის რაიონის სოფელ კოჩეტოვსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას.
ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, სემიკარაკორის რაიონი, სოფელი კოჩეტოვსკაია, სანაპიროს ქუჩა № 7.
ისტორია
როგორც კონსისტორიის არქივის ერთ-ერთი საქმიდან ირკვევა, 1720 წელს სტანიცაში უკვე იყო ხის ეკლესია, რომელიც ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე იყო ნაკურთხი და იქ მოღვაწეობდა მღვდელი ფედოტ ზახაროვი. მონაცემები იმის შესახებ თუ როდის ააგეს იგი არ მოგვეპოვება.
ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე ნაკურთხი ახალი ხის ეკლესია, რომლის გვერდითა საკურთხეველიც წმინდა ნიკოლოზის სახელზე იყო ნაკურთხი ააშენეს 1743 წელს და მომდევნო წელს აკურთხეს. 1758 წელს კოჩეტოვსკაიის მკვიდრმა მოსახლეობამ მიმართა ვორონეჟის სასულიერო კონსისტერიას და მოითხოვეს ახალი ეკლესიის აშენება, რადგანაც ძველი ამინდის ზემოქმედების შედეგად დაზიანდა. ახალი, რიგით მესამე (ესეც ხის) ეკლესია ააშენეს 1762 წელს და აკურთხეს 1763 წელს. ეს ეკლესია მოქმედება 1816 წლამდე, მანამდე სანამ იგი დაიწვებოდა. სოფლის მაცხოვრებლებმა ააშენეს სამლოცველო სახლი, რომელიც აკურთხეს 1817 წლის 20 ივლისს. მომდევნო წელს დაიწყეს ქვის ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც დასრულდა 1825 წელს და აკურთხეს 1827 წლის 27 სექტემბერს. აღნიშნული ეკლესია მოქმედებს დღემდე. ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე ნაკურთხია ეკლესიის ცენტრალური საკურთხეველი, ხოლო დანარჩენი ორი პეტრესა და პავლეს და წმინდა ნიკოლოზის სახელზე.
კოჩეტოვსკაიის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია გადაურჩა ოქტომბრის რევოლუციასა და სამოქალაქო ომს. იგი გახდა სემიკარაკორსკის რაიონში ერთადერთი ეკლესია, რომელიც კომუნისტების დროს არ დაიხურა. მასში არ შეწყვეტილა ღვთისმსახურება მეორე მსოფლიო ომის დროსაც კი. 1942 წელს ეკლესიის სამრეკლოს გერმანული ბომბი დაეცა. ომის დროს ეკლესიამ დაკარგა ზარები. სტანიცის გერმანული ოკუპაცია გრძელდებოდა 1942 წლის აგვისტოდან 1943 წლის იანვრამდე. გათავისუფლების შემდეგ ეკლესია ისევ ამოქმედდა. ხრუშჩოვის მმართველობის პერიოდში 1963 წლიდან 1967 წლამდე იგი დახურული იყო.
საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ დაიწყო ეკლესიის აღორძინება. მრევლის შემოწირულობით ეკლესია შიგნიდან კეთილმოაწყვეს, დადგეს კანკელი. ასევე შემოღობეს და კეთილმოაწყვეს ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორიაც.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
მთისძირის მეოთხე ეკლესია
მთისძირის მეოთხე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დგას ყვარლის მუნიციპალიტეტში, „თელავის ყურის“ მთაზე. თარიღდება ადრეული შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (9,3 X 5,9 მ), ნაგები იყო სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვითა და რიყის ქვით. დანგრეულია. მეტ-ნაკლები დანაკარგებით მხოლოდ ჩრდილოეთ კედელი და საკურთხევლის ნაწილია შემორჩენილი. ინტერიერი ამოვსებულია ქვებითა და მიწით.
აღმოსავლეთით ეკლესია დასრულებულია ნალისებრი აფსიდით. აფსიდის შუაში სარკმელია, მის გვერდებზე კი თითო ოთხკუთხა ნიშა. ჩრდილოეთ ნიშის ზემოთ პატარა, გეგმით მრუდხაზოვანი მოხაზულობის ნიშაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პეტი რუფნერი
Pattie Ruffner — ამერიკელი სუფრაჟისტი ბირმინგემიდან, ალაბამა. იგი შეიყვანეს ალაბამას ქალთა დიდების დარბაზში 1978 წელს.
ცხოვრება
პეტი რაფნერი დაიბადა 1875 წლის 2 ოქტომბერს დასავლეთ ვირჯინიაში; იგი გარდაიცვალა 1935 წლის 22 დეკემბერს. მან განათლება მიიღო უორდის სემინარიაში ნეშვილში, ტენესის შტატში, მაგრამ ვერ შეძლო სწავლის გაგრძელება 1890-იანი წლების ეკონომიკური კრიზისის დროს. ამ პერიოდში მისი მშობლების ქორწინება შეწყდა და პეტი დედასთან ერთად გადავიდა ბირმინგემში, რათა დარჩენილიყო უფროსი დის ოჯახში.
რაფნერი დაქორწინდა ბირმინგემელ ბიზნესმენ, სოლონ ჯეიკობსზე და ისარგებლა თავისი შესაძლებლობებით მოგზაურობისთვის და ნიუ-იორკში ვოკალურ კლასებში ჩარიცხვისთვის. დროთა განმავლობაში, იგი უფრო პოლიტიკურად აქტიური გახდა პროგრესივიზმის მორევში, რომელიც ბირმინგემს აყალიბებდა, როგორც ახალი სამხრეთ ინდუსტრიის ქალაქს. ჯეიკობსი შეუერთდა ბავშვთა შრომის, მსჯავრდებულთა ლიზინგისა და პროსტიტუციის წინააღმდეგ ბრძოლას, რომლებიც ენდემური იყო ბირმინგემის ოლქში. ის იყო ხსნის არმიისა და ჯეფერსონის ოლქის ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო ასოციაციის აქტიური წევრი. მისმა მზარდმა ეროვნულმა მდგომარეობამ განაპირობა მისი მონაწილეობა პირველი მსოფლიო ომის დროს თავისუფლების ობლიგაციების გაყიდვის კამპანიაში.
საჯარო სკოლების გასაუმჯობესებლად რამდენიმე წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ ჯეიკობსმა დაასკვნა, რომ ქალთა ხმის უფლება აუცილებელი იყო პოლიტიკური პროცესის მეშვეობით სოციალური რეფორმების მისაღწევად. მან დააარსა ბირმინგემის თანაბარი ხმის უფლებათა ასოციაცია 1910 წელს, რასაც მოჰყვა ალაბამას თანაბარი ხმის უფლება ასოციაცია ერთი წლის შემდეგ. 1913 წელს ჯეიკობსმა ისაუბრა სამხრეთ ქალთა ხმის უფლებაზე მყოფთა სახელით ქალთა ეროვნული ხმის უფლებათა ასოციაციის ყოველწლიურ კონვენციაზე ვაშინგტონში.
1915 წელს შეერთებული შტატების წარმომადგენელთა პალატის წინაშე გამოსვლისას, ჯეიკობსმა მოიხსენია თეთრკანიანი ქალების მემკვიდრეობა, რომლებმაც დაამტკიცეს თავიანთი „ღირსება და სანდოობა“ სამხრეთისადმი ლოიალობის გზით „50 წლის წინ“ - მინიშნებით თეთრკანიანი ქალების უწყვეტ ერთგულებაზე კონფედერაციის მიმართ. 1865 წელი, სამოქალაქო ომის დამთავრებისა და მონობის გაუქმების წელი. ამ ქალების მხრებზე მეტაფორულად მდგარი ჯეიკობსი ამტკიცებდა თავის თანამემამულე დემოკრატებს აუდიენციაში - „ჩემს შტატ ალაბამაში 142 000-ით მეტი თეთრი ქალია ვიდრე ზანგი ქალები, ასე რომ, თუ სამხრეთელი ხალხის სურვილია თეთრკანიანი უზენაესობის შენარჩუნება, ჩრდილოეთ კაროლინას მთავარი მოსამართლე უოლტერ კლარკის თქმით, ამ შტატებში თეთრკანიანი ქალები სულ მცირე უნდა იყვნენ იმავე პოლიტიკურ დონეზე, როგორც შავკანიანი მამაკაცები.“
ჯეიკობსი აირჩიეს ოფიცრად ეროვნული თანაბარი ხმის უფლების ასოციაციაში 1915 წელს. მე-19 შესწორების მიღების შემდეგ, ჯეიკობსი ხელმძღვანელობდა მისი ადგილობრივი ორგანიზაციების გადაყვანას ამომრჩეველ ქალთა ლიგებში. ის ასევე გახდა ამომრჩეველ ქალთა ეროვნული ლიგის ეროვნული მდივანი.
ჯეიკობსი ხელმძღვანელობდა ძალისხმევას სხვა სოციალურ-პროგრესული კანონების მიმართაც, როგორიცაა 8-საათიანი სამუშაო დღის დაწესების წარუმატებელი მცდელობა. პრეზიდენტებმა ჰერბერტ ჰუვერმა და ფრანკლინ რუზველტმა აღიარეს მისი ლიდერობა სხვადასხვა კომისიებში დანიშვნებით, როგორიცაა ეროვნული აღდგენის ადმინისტრაციის მომხმარებელთა მრჩეველთა საბჭო და ტენესის ველის ხელისუფლების წარმომადგენელი. 1933 წელს ის იყო პირველი ქალი, რომელიც დაინიშნა დემოკრატიულ ეროვნულ კომიტეტში ალაბამადან, თანამდებობა, რომელიც მან სიკვდილამდე დაიკავა ორი წლის შემდეგ.
ჯეიკობსი დაკრძალულია ბირმინგემის ელმვუდის სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:პოლიტიკოსები
აყბულაყის სასოფლო ოკრუგი (აყმოლის ოლქი)
აყბულაყის სასოფლო ოკრუგი (Ақбұлақ ауылдық округі) — ადმინიტრაციულ ტერიტორიული ერთეული ყაზახეთში, აყმოლის ოლქის არშალის რაიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი — სოფ. აყბულაყი.
მოსახლეობა — 1067 (2009). 1989 წელს ოკრუგის ტერიტორიაზე ცხოვრობდა 1563 კაცი, 1999 წელს კი — 1179.
ადრე სასოფლო ოკრუგს ცილინის სოფსაბჭო ეწოდებოდა. მის შემადგენლობაში შედიოდა ანარის სოფსაბჭოს ტერიტორიის ნაწილი (სოფ. აყთასთი, დაბა ასაქცევი 45). მოგვიანებით სოფ. აყბულაყი (სხვა აყბულაყი და არა ადმ. ცენტრი) და ასაქცევი 45 გაუქმდა.
სქოლიო
კატეგორია:არშალის რაიონის სასოფლო ოკრუგები
გიულჩიჩექ ხათუნი
ბიოგრაფია
ზოგიერთი წყაროს მიხედვით ის იყო ბერძნული წარმოშობის, ბიზანტიის იმპერიის პრინცესა და მისი ნამდვილი სახელი იყო მარია. როდესაც ორჰან I-მა დაიპყრო ერთ-ერთი სამთავრო, მარია გახდა შეჰზადე მურადის ხარჭა. ცნობილია, რომ მარია თურქული სახელის დარქმევა არ უნდოდა, მაგრამ როდესაც შეჰზადე მურადმა მას სახელი — გიულჩიჩექი შესთავაზა, ისიც დათანხმდა.
გიულჩიჩექ ხათუნი სულთან მურად I-ზე 1359 წელს დაქორწინდა. მათ შეეძინათ ორი ვაჟი: ბაიაზიდ I და იაჰში-ბეი. თავისი სიცოცხლის მანძილზე, გიულჩიჩექ ხათუნმა შექმნა რელიგიური და საქველმოქმედო ფონდი. ამასთან ერთად მან ააშენა მეჩეთი და აკლდამა ბურსაში, სადაც თავად არის დაკრძალული.
სქოლიო
კატეგორია:ოსმალეთის სულთნების მეუღლეები
იგი
იგი — ჯემალ ქარჩხაძის ალეგორიული მოთხრობა. პირველად გამოქვეყნდა 1977 წელს, ჟურნალში — „ცისკარი“. მთავარი პერსონაჟი — „იგი“ — პრეისტორიულ ხანაში ცხოვრობს. ყველაფერი ჩვეულებრივადაა, სანამ იგი აზროვნებას დაიწყებს.
შინაარსი და სტრუქტურა
ჯემალ ქარჩხაძის მოთხრობაში „იგი“ აღწერილია პრეისტორიული ხანის ადამიანების არსებობა და მათგან ერთ-ერთის ცხოვრების გზა პიროვნებად ჩამოყალიბებამდე და მის შემდეგ.
ნაწარმოების დასაწყისში ვეცნობით ტომის ირგვლივ არსებულ მოვლენებს, საიდანაც ჩნდება „იგის“, როგორც მას ავტორი უწოდებს, უჩვეულო დამოკიდებულება სამყაროსადმი. ძველი ბელადის „დაძინების ქარაფზე“ ასვლისა და კვალის დატოვების შემდეგ, იგის უჩნდება კითხვები, მის „სხეულში გაკვირვება აწრიალდება“ და ცდილობს ამოხსნას საიდუმლო, რაც გარშემომყოფებისთვის შეუმჩნეველი ხდება.
„იგის“ თანამოძმეებისგან განასხვავებს წელში გამართული სიარული, რაც მათ შორის დაპირისპირების მიზეზი ხდება. იგი გრძნობს მოახლოებულ ხიფათს, რომელიც გამორჩეულობამ შეიძლება მოუტანოს და სიტყვებით გადმოსცემს სათქმელს „იგი ისეთი უნდა გახდეს როგორიც არიან სხვები“. იგი ცდილობს დაემსგავსოს თანამოძმეებს, და გაუძლოს ფიზიკურ ტკივილს რომელიც უფრო ასატანია ვიდრე სიმარტოვით გამოწვეული მწუხარება.
პირველყოფილების „საზოგადოებაში“ მიუღებელია სამყაროს სხვაგვარი აღქმა და განსხვავებული აზრის მქონე ადამიანის არსებობა.იგის სხვებისგან განმასხვავებელ ფიზიკურ ნიშანს ემატება სულიერი მხარეებიც, რომლების დამალვაც შეუძლებელია. ის ბუნებას ახლებურად ხედავს, რასაც მასთან თამაში და სიტყვების უჩვეულო დალაგება ადასტურებს.
ჯემარ ქარჩხაძე მოთხრობის ასეთი დასასრულითა და პერსონაჟის მიერ ნათქვამი სიტყვებით „იგისგან სწორედ ის დარჩა, რაც იგიში იგი იყო“ მიგვანიშნებს პიროვნების მარადიულობაზე. იგისგან დარჩა იდეა, რომლის მემკვიდრე ზუც, აცნობიერებს თავის ინდივიდუალურ სახეს და წელში გამართული აგრძელებს ცხოვრებას. მკითხველი აღმოაჩენს რომ მიუხედავად საზოგადოების ამგვარი დამოკიდებულებისა, თითოეულ ადამიანს გააჩნია თავისუფალი სული და იგი ადრე თუ გვიან გამოვლინდება. მინი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯემალ ქარჩხაძის ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული მოთხრობები
გიორგი ჩეჩელაშვილი
გიორგი ჩეჩელაშვილი (დ. 28 ივლისი, 1941, თბილისი — გ. 2 თებერვალი, 2000) — ქართველი პოლიციის გენერალ-მაიორი, პოლიტიკოსი.
დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1999-2000 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, პოლიტიკური ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 2000 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები გ
განჯის სახელმწიფო ფილარმონია
განჯის სახელმწიფო ფილარმონია (Fikrət Əmirov adına Gəncə Dövlət Filarmoniyası) — საკონცერტო კომპლექსი განჯაში. განჯის ფილარმონიის შენობა აშენდა არქიტექტორ რამის ჰუსეინოვის პროექტის მიხედვით და მდებარეობს ჯავად-ხანის და ჰასან ბეი ზარდაბის ქუჩების კვეთაზე. განჯის ფილარმონია დაფუძნებულ იქნა უზეირ ჰაჯიბეკოვის მიერ 1935-1936 წლებში. 1949 წელს განჯის სახელმწიფო ფილარმონიამ შეწყვიტა თავისი საქმიანობა, მაგრამ 1990 წელს კვლავ განაახლა.
ისტორია
განჯის ფილარმონია დაფუძნდა უზეირ ჰაჯიბეკოვის ინიციატივით 1935-1936 წწ. დიდი სამამულო ომის მსვლელობის დროს ფიქრეთ ამიროვი დაბრუნდა განჯის ფილარმონიაში. 1946-1949 წლებში ფილარმონიას ხელმძღვანელობდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი მაგომედ ბურიალიევი. 1949 წელს განჯის სახელმწიფო ფილარმონიამ შეწყვიტა თავისი საქმიანობა.
1959 წელს კომპოზიტორ ხალი ჯაფაროვის მიერ განჯაში დაიწყო ფუქნციონირება ცეკვისა და მუსიკის ანსამბლმა. 1969 წელს შირინ რზაევმა შექმნა პირველი სიმფონიური ორკესტრი განჯაში. მოგვიანებით სახალხო არტისტის, ფიქრეთ ვერდიევის ხელმძღვანელობით, განჯაში დაიწყო ფუნქციონირება ცეკვისა და სიმღერის ანსამბლმა „გიოი-გიოლმა“. შემდგომ ჰეიდარ ალიევის ინიციატივით და დახმარებით ანსამბლმა „გიოი-გიოლმა“ მიიღო სახელმწიფო ანსამბლის სტატუსი. ასევე ამ პერიოდში თავისი მოღვაწეობა დაიწყო განჯის კამერულმა ორკესტრმა. 1990 წელს აღდგა განჯის სახელმწიფო ფილარმონიის საქმიანობა.
არქიტექტურა
განჯის სახელმწიფო ფილარმონია აშენდა ნიზამის რაიონში, ჯავადხანისა და ხასან-ბუხტა ზარდაბის ქუჩების კვეთაზე, სადაც ადრე განლაგებული იყო ბაქოს კინოთეატრი. ექვს სართულიანი შენობა აშენებულია კლასიციზმის სტილში.
განჯის სახელმწიფო ფილარმონიაში ასევე არის 1200 კაციანი საკონცერტო დარბაზი, საკონფერენციო დარბაზი 300 კაცზე და 1 VIP-დარბაზი. უზეირ ჰაჯიბეკოვის, ფიქრეთ ამიროვის, ყარა ყარაევის, ნიაზისა და არიფ მელიკოვის სკულპტურები განლაგებულია ამ შენობის მესამე სართულზე. ღია ცისქვეშ აშენებულია ორსართულიანი გალერეა ორი ღია დარბაზით, საკონცერტო კოშკით, 500 ადგილიანი ავტოსადგომით და საერთო 2000 კვ.მ. ფართობით.
მოღვაწეობა
ფიქრეთ ამიროვის სახელობის განჯის სახელმწიფო ფილარმონია იმყოფება აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს დაქვემდებარებაში. 1996-2016 წლებში განჯის სახელმწიფო ფილარმონიის დირექტორი იყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი, სახელმწიფო ცეკვისა და სიმღერის ანსამბლის „გიოი-გიოლის“ სამხატვრო ხელმძღვანელი — შაჰნაზ ჰაზიმოვა.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის საკონცერტო დარბაზები
ჩიბუხა-თევზი
ჩიბუხა-თევზი, ზღვის ჩიბუხა (Macrorhamphosus scolopax) — თევზი ჩიბუხა-თევზისებრთა ოჯახისა. სხეული მაღალი და ვიწროა, სიგრძეში 15 სმ-მდე. დინგი წაგრძელებულია, როგორც ჩიბუხი (აქედან სახელწოდება). ზურგის ფარფლი ეკლებითაა დაკბილული. გავრცელებულია ხმელთაშუა ზღვისა და ჩრდილოეთ ატლანტის ოკეანის სანაპირო წყლებში, იშვიათად შეიმჩნევა ინგლისისა და ნორვეგიის სამხრეთ სანაპიროებთან.
აზერბაიჯანის სახელმწიფო ისტორიისა და რელიგიის მუზეუმი
აზერბაიჯანის სახელმწიფო ისტორიისა და რელიგიის მუზეუმი (Azərbaycan Dövlət Din Tarixi Muzeyi) — მუზეუმი აზერბაიჯანში, ბაქოში. მუზეუმში შუქდება ადგილობრივი პირველყოფილი ადამიანების რელიგიური მრწამსი. მუზეუმი იმყოფება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს დაქვემდებარებაში.
ისტორია
1967 წელს შექმნილი იქნა აზერბაიჯანის სსრ რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს ბრძანების საფუძველზე ისტორიული ათეიზმის მუზეუმი.
1990 წლის 17 სექტემბერს აზერბაიჯანის რეპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 414 განკარგულების საფუძველზე მუზეუმს გადაერქვა სახელი და ეწოდა რელიგიის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმი. 1993 წლის ივნისში მუზეუმი გადატანილი იქნა სამუზეუმო ცენტრში.
კოლექციები
მუზეუმის ისტორიული რელიგიის მეცნიერული ფონდი შედგება სამხატვრო ნაწარმოებებისგან, გრაფიკული სახეებისგან, სკულპტურებისგან, წიგნებისგან და ხელნაწერებისგან, ფოტოგრაფიებისგან, გაზეთებისა და ჟურნალებისგან რომლებში არის გამოხატული იუდეური, ბუდისტური, ქრისტიანული და მუსულმანური დოკუმენტაციები. ფონდები მოიცავს 4 ათასს ექსპონატს.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს მუზეუმები
ლუსაკის შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ
ლუსაკის შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ დაიდო კონგოს მეორე ომის დასასრულს, რათა შეწყვეტილიყო ცეცხლი, გაეთავისუფლებინათ სამხედრო ტყვეები და ასევე სამშვიდობო ძალების დაბრუნება გაეროს ეგიდით. ანგოლის, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის, ნამიბიის, რუანდის, უგანდის, ზამბიისა და ზიმბაბვეს სახელმწიფოს მეთაურებმა შეთანხმებას ხელი მოაწერეს 1999 წლის 10 ივლისს ზამბიის დედაქალაქ ლუსაკაში.
მოლაპარაკებები
ხელშეკრულების ხელმოწერაში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში მშვიდობის დამყარებისათვის რეგიონალური ინიციატივის წარმომადგენელმა, ზამბიის პრეზიდენტმა ფრედერიკ ჩილუბამ.