cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სლოვაკეთის ისტორია
სლოვაკეთი ჰაბსბურგთა დინასტიის მმართველობისას
XVIII საუკუნეში უკანდახევა დაიწყო თავადთა და იმპერატორთა საუკუნოვანმა დამანგრეველმა ომმა. გაჩნდა პირველი მანუფაქტურები შაშტინსა და გოლიჩში, კვლავ აღდგა სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება. ეკონომიკის განვითარებაზე პოზიტიურად იმოქმედა მარია ტერეზიას და მისი ვაჟის იოსებ II–ის რეფორმებმა. ამავე პერიოდში იწყება სლოვაკური აღორძინება – 1783 წელს გაჩნდა მღვდელ იგნაც ბაიზის პირველი წიგნი სლოვაკურ ენაზე. 1790 წელს ბერნოლაკმა შეადგინა სლოვაკური ენის პირველი გრამატიკა. პირველი მქადაგებლები (და უპირველეს ყოვლისა, ლუთერანები) მიიჩნევდნენ, რომ ჩეხები და სლოვაკები ერთი წარმოშობის ხალხია. 1847 წელს შტურმა მოახდინა სლოვაკური ენის რეფორმა და გათანამედროვება, რომელიც მიიღო ორივე ბანაკმა – როგორც კათოლიკებმა, ისე ლუთერანებმა. 1848-49 წ. წ. უნგრეთის რევოლუციის დროს სლოვაკეთის სახალხო რადამ მოუწოდა სლოვაკებს იარაღით ხელში უნგრელთა წინააღმდეგ და მხარი დაეჭირათ ავსტრიელებისათვის.
1867 წელს ავსტრიის იმპერია გარდაიქმნა ავსტრია-უნგრეთის იმპერიად და სლოვაკური მიწები შევიდა უნგრეთის ტრანსლეიტანიის შემადგენლობაში, რის შედეგადაც უნგრეთის ზეწოლა სლოვაკ ხალხზე კიდევ უფრო გაძლიერდა. 1875 წელს დაიშალა სლოვაკური მატიცა, მოგვიანებით კი სხვა ეროვნული ორგანიზაციებიც. 1890-ან წლებში წარმოიშვა ჩეხოსლოვაკიზმის კონცეფცია და სლოვაკებმა დაიწყეს ჩეხებისაგან დახმარების მიღება. 1906 წარმოიშვა პირველი სლოვაკური პარტია - ზომიერად ნაციონალური ხასიათის სლოვაკეთის სახალხო პარტია. სლოვაკური ნაციონალური ორგანიზაციების გამოჩენამ გააძლიერა უნგრელთა მხრიდან ზეწოლა და სლოვაკთა მადიარიზაციის გაძლიერებული მცდელობები, რომელიც გრძელდებოდა ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის დაცემამდე 1918 წლის ნოემბერში.
ახალი დრო
სლოვაკეთის შესვლას ჩეხოსლოვაკიის შემადგენლობაში მთელი რიგი პოზიტივები ჰქონდა. შემოღებულ იქნა სლოვაკურ ენაზე სწავლება სკოლებში. 1919 წელს გაიხსნა კომენსკის უნივერსიტეტი ბრატისლავაში. 1922 წელს შემოიღეს სავალდებულო 8-წლიანი სწავლება სკოლებში, 8-საათიანი სამუშაო დღე, სლოვაკური პარტიები გამოვიდნენ იატაკქვეშეთიდან, 1926 წელს დაარსდა სლოვაკური რადიო. 18 წლის ასაკის მოქალაქეებმა მიიღეს საარჩევნო უფლებები და სხვ. თუმცა ამ გაერთიანებას უარყოფითი მხარეებიც ჰქონდა. მაგ. მრავალმა სლოვაკურმა საწარმომ ვერ გაუძლო ჩეხური საწარმოების კონკურენციას. განსაკუთრებით აღმოსავლეთ სლოვაკეთში გაძლიერდა უმუშევრობა, რამაც გამოიწვია მასობრივი მიგრაცია აშშსა და კანადაში. (1937 წლამდე ემიგრაციაში წავიდა 104 ათასი ადამიანი), დაპირებული ავტონომია ვერ მიიღო სლოვაკეთმა, უკმაყოფილება გამოიწვია აგრეთვე, ჩეხოსლოვაკიზმის კონცეფციამ, რომელიც ამტკიცებდა, რომ ჩეხები და სლოვაკები ერთი ხალხია და მათი ენები მხოლოდ ჩეხოსლოვაკიური ენის დიალექტებია. ამ ყველაფერმა გააძლიერა ეროვნული პარტიების პოზიციები. კერძოდ, გლინკოვის სახალხო პარტიის.
1938 წლის 28 სექტემბერს ხელმოწერილ იქნა მიუნხენის ხელშეკრულება, იმავე წლის 6 ოქტომბერს სლოვაკურმა პოლიტიკურმა პარტიებმა ჟილინაში შექმნეს სლოვაკეთის ავტონომია ჩეხოსლოვაკიის ფარგლებში. ჩეხოსლოვაკისს სახალხო რესპუბლიკის მთავრობამ ცნო ავტონომია და ავტონომიური ხელისუფლების პრემიერ-მინისტრად დანიშნა იოზეფ ტისო. 1938 წლის 2 ნოემბერს ვენის პირველი არბიტრაჟის შედეგად უნგრეთმა და მესამე რაიხმა მოწყვიტეს სლოვაკეთს მისი სამხრეთი ნაწილი. 1939 წლის 13 მარტს ჰიტლერმა შესთავაზა ტისოს სლოვაკეთის დამოუკიდებლობის გამოცხადება, წინააღმდეგ შემთხვევაში დაემუქრა, რომ სლოვაკეთი გადანაწილდებოდა პოლონეთსა და უნგრეთს შორის. 1939 წლის 14 მართს გამოცხადდა სლოვაკეთის დამოუკიდებლობა, ხოლო მეორე დღეს გერმანულმა ჯარებმა მოახდინეს ჩეხეთის, მორავიის და ჩეხური სილეზიის ოკუპირება. მთელ კვირას გაგრძელებული უნგრო-სლოვაკეთის ომის შედეგად, 1939 წლის მარტის ბოლოს სლოვაკეთმა კიდევ დაკარგა საკუთარი ტერიტორიების ნაწილი უნგრელთა სასარგებლოდ.
220px|მინიატიურა|მარცხნივ|სლოვაკეთი 1941 წელს სლოვაკეთის პირველი რესპუბლიკა მარიონეტული სახელმწიფო იყო, რომელიც მთლიანად დამოკიდებული იყო გერმანიაზე. ამან გამოიწვი სლოვაკთა უკმაყოფილება. აღმოსავლეთის ფრონტზე მრავალი ჯარისკაცი გადადიოდა საბჭოთა არმიაში გერმანიის წინააღმდეგ საბრძოლველად. მაგ: მელიტოპოლთან 1943 წლის 30 ნოემბერს საბჭოთა მხარეს გადავიდა 2000 ჯარისკაცი. 1944 წელს, როცა წითელი არმია მიუახლოვდა სლოვაკეთის საზღვრებს, სლოვაკეთში იფეთქა ეროვნულმა აჯანყებამ, რომელიც წარუმატებლად დამთავრდა. 1944 წლის 21 სექტემბერს წითელი არმია გადავიდა სლოვაკეთის საზღვარზე მეძილაბორცესთან. 1945 წლის 4 აპრილს ფაშისტებისაგან გათავისუფლდა ბრატისლავა — სლოვაკეთის პირველი რესპუბლიკა დაეცა და ის კვლავ შევიდა ჩეხოსლოვაკიის შემადგენლობაში.
იმავე დროს ახალი ჩეხოსლოვაკიის ხელისუფლებამ უარყო ”ჩეხოსლოვაკიზმის” დოქტრინა და შეინარჩუნა სლოვაკეთის აჯანყების დროს შექმნილი ეროვნული ორგანოები. 1945 წლის აპრილში ჩეხოსლოვაკიის ახალი ხელისუფლების კოშიცკის პროგრამამ ცნო სლოვაკთა ეროვნული თვითგამორკვევა. ამ მდგომარეობამ ასახვა ჰპოვა ჩეხოსლოვაკიის 1948 და 1960 წლების კონსტიტუციებში.
1946 წელს ჩატარდაჩეხოსლოვაკიის პარლამენტის არჩევნები. სლოვაკეთში არჩევნები მოიგო დემოკრატიულმა პარტიამ და მიიღო ხმების 62%, მეორე ადგილაზე აღმოჩნდა კომუნისტური პარტია 30 %. 1948 წელს წარმოიქმნა პოლიტიკური კრიზისიდემოკრატი მინისტრები გადადგნენ. პრეზიდენტმა ბენეშმა კომუნისტური პარტიის ზეწოლით შექმნა ახალი მთავრობა, რომელშიც უმრავლესობას წარმოადგენდნენ კომუნისტები. 1948 წლის 9 მაისს მიღებულ იქნა კონსტიტუცია. ბენეშის სიკვდილის შემდეგ ჩეხოსლოვაკიის პრეზიდენტი გახდა კლემენტ გოტვალდი და ამათან, ქვეყანაში დამყარდა სოციალისტური წყობილება.
1969 წლიდან სლოვაკეთი კონსტიტუციის საფუძველზე ფედერაციის პრინციპით შედიოდა ჩეხოსლოვაკიის შემადგენლობაში ჩეხეთთან ერთად, როგორც თანაბარუფლებიანი სოციალისტური რესპუბლიკა.
1989 წელს ხავერდოვანი რევოლუციის შედეგად დაეცა კომუნისტური რეჟიმი და კიდევ უფრო გაღრმავდა ჩეხეთსა და სლოვაკეთს შორის უფსკრული. 1992 წელს რესპუბლიკის ლიდერები შეთანხმდნენ ქვეყნის გაყოფაზე.
დამოუკიდებელი სლოვაკეთი
220px|მინიატიურა|თანამედროვე სლოვაკეთის დროშა დამოუკიდებელი სლოვაკეთი ჩამოყალიბდა 1993 წლის 1 იანვარს „ხავერდოვანი რევოლუციის“ შედეგად. 1998 წლამდე სლოვაკეთის პრემიერ-მინისტრი იყო ვლადიმირ მეჩიარი, რომელსაც ადანაშაუებდნენ ქვეყნის ავტორიტარული სტილით მართვაში. ჩეხეთისაგან განსხვავებით სლოვაკეთში არ მიმდინარეობდა ქვეყნის ეკონომიკის ლიბერალიზაცია. ამავე დროს, სლოვაკეთი დიდხანს არ მონაწილეობდა დასავლეთის ქვეყნებთან აქტიურად დაახლოების პოლიტიკაში.
2004 წლის 29 მარტს სლოვაკეთი შევიდა ნატოს შემადგენლობაში, ხოლო 2004 წლის 1 მაისს ევროკავშირის შემადგენლობაში. 2009 წლის 1 იანვარს სლოვაკეთი შევიდა ევროზონაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის ისტორია
ანატოლივკა (ჰენიჩესკის რაიონი)
ანატოლივკა (Анатолівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ჰენიჩესკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 481 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰენიჩესკის რაიონის სოფლები
სან-ჯოვანი-ჯემინი
სან-ჯოვანი-ჯემინი (San Giovanni Gemini) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება აგრიჯენტოს პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 8169 ადამიანი. ფართობი 26 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0922, საფოსტო ინდექსი — 92020.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აგრიჯენტოს პროვინციის კომუნები
საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1973
საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1973 — საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის 35-ე გათამაშება. გამარჯვებული გახდა ერევნის „არარატი“, მეორე ადგილზე გავიდა კიევის „დინამო“, მესამეზე – მოსკოვის „დინამო“. დაიწყო 7 აპრილს და დასრულდა 2 ნოემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
1973 კატეგორია:1973 წელი ფეხბურთში
ბალჩილი (გოიგოლი)
ბალჩილი  (Balçılı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გოიგოლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 945  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიგოლის რაიონის სოფლები
ცენტრალური აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობა
ცენტრალური აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობა (Economic Community of Central African States, ECCAS; Communauté économique des États de l’Afrique centrale, CEEAC) — ცენტრალური აფრიკის ქვეყნების რეგიონალური სავაჭრო-ეკონომიკური გაერთიანება.
დაარსდა 1994 წელს ცენტრალური აფრიკის ქვეყნების სასაზღვრო და ეკონომიკური თანამეგობრობის ბაზაზე. თანამეგობრობის დაარსების ძირითადი მიზანი იყო ეკონომიკური და მონეტარული პოლიტიკის ჰარმონიზაციის საფუძველზე რეგიონალური ინტეგრაცია.
წევრები
ცენტრალური აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის წევრი სახელმწიფოები არიან:
სქოლიო
კატეგორია:აფრიკის საერთაშორისო ორგანიზაციები კატეგორია:სავაჭრო ბლოკები
სანტიაგო-დე-ანჩუკაიის რაიონი
სანტიაგო-დე-ანჩუკაიის რაიონი (Distrito de Santiago de Anchucaya) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაროჩირის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 384 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 557 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 94.01 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიმის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უაროჩირის პროვინციის რაიონები
მეძილაბორცეს რაიონი
მეძილაბორცეს რაიონი (Okres Medzilaborce) — რაიონი სლოვაკეთში. მდებარეობს პრეშოვის მხარეში. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მეძილაბორცე. რაიონის ფართობი — 427 კმ², მოსახლეობა — 12 668 ადამიანი (2001 წლის აღწერის მონაცემები). რაიონი მოიცავს 1 ქალაქსა და 22 სოფელს.
სტატისტიკური მონაცემები (2001)
ეროვნული შემადგენლობა:
კონფესიური შემადგენლობა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრეშოვის მხარის რაიონები
ანჰელივკა (დოლინის რაიონი)
ანჰელივკა (Ангелівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ივანო-ფრანკივსკის ოლქის დოლინის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 315 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დოლინის რაიონის სოფლები
ბირგეზი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიგოლის რაიონის სოფლები
სანტ-ანჯელო-მუკსარო
სანტ-ანჯელო-მუკსარო (Sant'Angelo Muxaro) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება აგრიჯენტოს პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 1542 ადამიანი. ფართობი 65 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0922, საფოსტო ინდექსი — 92020.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აგრიჯენტოს პროვინციის კომუნები
ლახტი (იარაღი)
მინი|ჭვირული ლახტები. დას. საქართველო, XVII ს. სვანეთის მუზეუმი (საქართველოს ეროვნული მუზეუმი). ლახტი — საბრძოლო საცემი იარაღი. არსებობდა მისი რამდენიმე ნაირსახეობა. ზოგან ლახტი მხედართმთავრის ძალაუფლების სიმბოლო იყო. „ლახტის“ შესახებ სულხან-საბა ორბელიანის ლექსიკონში ვკითხულობთ:
შესაბამისად, საბას განმარტების მიხედვით „ლახტი“ ქართულად „გურზის“ (სპ. „გორზ“ — მრგვალთავიანი საბრძოლო საცემი იარაღის), მსგავსი, ოღონდ ფრთებიანი იარაღია.
ლახტის ფორმა (კვერთხის თავი მკვეთრად გამოკვეთილი ფრთებით), როგორც ჩანს, ჩამოყალიბდა არაუადრეს XII–XIII საუკუნეების მიჯნისა. ამ პერიოდით თარიღდება ლახტის თავების უძველესი ნიმუშები (რკინისა და ბრინჯაოს) აღმოსავლეთ ევროპისა და მახლობელი აღმოსავლეთის ტერიტორიიდან. საქართველოში იარაღის ეს სახეობა კარგად უნდა ყოფილიყო ცნობილი, რასაც, მუზეუმებში დაცული ექსპონატების სიუხვე, წერილობითი წყაროები და სხვადასხვა გამოსახულებები ადასტურებს. ქართულ წერილობით წყაროებში „ლახტის“ ხსენება უკვე XII საუკუნიდან გვხდება. „ამირანდარეჯანიანში“ ვკითხულობთ „წინასვე თქვეს მშვილდისა არა აღება, ყოველსავე შუბითა, ხრმლითა და ლახტითა იბრძოდეს“. „ვეფხისტყაოსნის“ მიხედვით ფატმანთან მყოფი ავთანდილი „ადგა და ლახტი აიღო…“.
XVII ს-ში დასავლეთ საქართველოში გავრცელებული იყო ლახტი ფრთებზე ხმლისებური ჭვირებით. მსგავსი ლახტები ოსმალურ, სპარსულ და ევროპულ მასალებში არ გვხდება. სავარაუდოდ, დაახ. XVII საუკუნის პირველ ნახევარში ან შუა ხანებში, დასავლეთ საქართველოში მოქმედებდა სახელოსნო, სადაც აღნიშნული ხმლისებურ-ჭვირიანი ლახტები მზადდებოდა.
ქართული მითებში ლახტით, ღვთისშვილები ანადგურებენ დევებს, რისთვისაც ისინი „ლახტიანებად“ იხსენიებიან საკულტო ტექსტებში. კოპალას მიმართავენ შემდეგნაირად: „გმირო კოპალა, ლაღო, ლახტიანო“.
სქოლიო
კატეგორია:საბრძოლო იარაღები
ფრედი მერკურის დისკოგრაფია
ფრედი მერკური (ნამდვილი სახელი ფაროჰ ბულსარა) — ბრიტანელი მომღერალი-კომპოზიტორი, პიანისტი, გიტარისტი და როკ-ჯგუფ Queen-ის წევრი.
სქოლიო
დისკოგრაფია კატეგორია:დისკოგრაფიები
ენთემენა
ენთემენა ოცი წლის განმავლობაში, გარდაცვალებამდე მართავდა ლაგაშს. გარდაიცვალა დაახლოებით ძვ.წ. 2340 წელს. იმ დოკუმენტებში, სადაც მისი ცხოვრების შესახებ გარკვეული ინფორმაციაა მოცემული, დიდი ადგილი უკავია ენთემენას შვილს — ლუმა-თურს ან ხუმა-ბანდას (მისი სახელი იკითხება სხვადასხვაგვარად და ნიშნავს ახალგაზრდას), რომელსაც მეტსახელად ეანათუმს უწოდებდნენ. როგორც ჩანს, იგი ენთემენას პირველი შვილი იყო, თუმცა, იგი მამაზე ადრე გარდაიცვალა, რის გამოც, ლაგაშის მმართველის ტახტი ენთემენას მეორე შვილმა — ენანათუმ II-მ დაიკავა.
სქოლიო
კატეგორია:შუმერის მმართველები
სანტიაგო-დე-ტუნას რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიმის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უაროჩირის პროვინციის რაიონები
ესტონეთის საფეხბურთო თასი
ესტონეთის საფეხბურთო თასი (Eesti Karikas) — ყოველწლიური სათასო შეჯიბრება ესტონეთის საფეხბურთო გუნდებს შორის. გათამაშება პირველად 1938 წელს ჩატარდა. მისი გამარჯვებული კვალიფიკაციას გადის ესტონეთის სუპერთასზე და უეფა-ს ევროპა ლიგაზე.
ტურნირის ისტორიაში ყველაზე წარმატებული კლუბია ტალინის „ლევადია“, რომელმაც 9-ჯერ მოიგო თასი. მოქმედი გამარჯვებულია „ლევადია“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესტონეთის ფეხბურთი კატეგორია:ესტონეთის საფეხბურთო ტურნირები კატეგორია:ეროვნული საფეხბურთო სათასო ტურნირები
ანჰელივკა (ზალიშჩიკის რაიონი)
ანჰელივკა (Ангелівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ტერნოპილის ოლქის ზალიშჩიკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 213 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზალიშჩიკის რაიონის სოფლები
სანტა-მარგერიტა-დი-ბელიჩე
სანტა-მარგერიტა-დი-ბელიჩე (Santa Margherita di Belice) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება აგრიჯენტოს პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 6474 ადამიანი. ფართობი 67 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0925, საფოსტო ინდექსი — 92018.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აგრიჯენტოს პროვინციის კომუნები
რიხარდ ერნსტი
ერნსტმა დაამთავრა ციურიხის ფედერალური ტექნოლოგიების ინსტიტუტი 1957 წელს და იქვე მოიპოვა დოქტორის ხარისხი ქიმიის მიმართულებით 1962 წელს. 1963-1968 წლებში სამეცნიერო საქმიანობას ეწეოდა პალო ალტოში (კალიფორნია, აშშ). 1966 წელს თავის ამერიკელ კოლეგასთან ერთად აღმოაჩინა, რომ ბირთვული მაგნიტურ-რეზონანსული სპექტროსკოპიის მგრძნობელობა მნიშვნელოვნად იზრდებოდა ნელი, ფართო გავრცელების რადიოსიხშირული ტალღების ჩანაცვლებით უფრო მოკლე, ინტენსიური პულსური ტალღებით. ეს აღმოჩენა ბირთვების უფრო დიდი მრავალფეროვნების ანალიზის საშუალებას იძლეოდა. 1968 წელს ერნსტი შვეიცარიაში დაბრუნდა და პენსიაზე გასვლამდე თავის მშობლიურ ინსტიტუტში ასწავლიდა; 1970 წელს იქვე მიიღო ასისტენტ-პროფესორის, ხოლო 1976 წელს — სრული პროფესორის წოდება.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2021 კატეგორია:შვეიცარიელი ქიმიკოსები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ქიმიაში კატეგორია:1991 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:შვეიცარიელი ნობელის პრემიის ლაურეატები
ჯოყოლოს ეკლესიები
ჯოყოლოს ეკლესიები — ეკლესიები ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯოყოლოს ტერიტორიაზე.
პირველი ეკლესია დგას სოფლის დასავლეთით 2-2,5 კილომეტრზე, ჭობიოსხევში. განეკუთვნება VIII-IX საუკუნეებს. ეკლესია სამნავიანია. თითქმის მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილია: შუა ნავის აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდი, ჩრდილოეთ კედელი და დასავლეთ კედლის მცირე ნაწილი. ჩრდილოეთ ნავი (მთელ სიგრძეზე) და სამხრეთ ნავის დასავლეთ კედლის ნაშთი. ეკლესიის აღმოსავლეთით სამიოდე მეტრზე გაურკვეველი დანიშნულების ნაგებობის ნანგრევები შეიმჩნევა.
მეორე ეკლესია დგას სოფლის ჩრდილოეთით 8 კილომეტრზე, მდინარეების ტოლოშისხევისა და ბაწარის შესართავთან. განეკუთვნება VIII-IX საუკუნეებს. სამეკლესიანი ბაზილიკა (12 X 11 მ), ნაგებია მოზრდილი რიყის ქვით. წყობის რიგების სწორხაზოვნება დაცულია. შენობის კუთხეები და არქიტექტურული ელემენტები კარგად გათლილი შირიმის ქვით ყოფილა გამოყვანილი. ეკლესია ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილია: შუა ეკლესიის აბსიდის ნაწილი მის ღერძზე გაჭრილი პარალელურწირთხლებიანი სარკმლის ძირის დონეზე, ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილი და ჩრდილო-დასავლეთ კუთხე; სამკვეთლოს გეგმის კონტური; ჩრდილოეთ ეკლესიის ჩრდილოეთ კედლის კვალი, დასავლეთ გარშემოსავლელის დასავლეთ კედლის ნაწილი და დასავლეთ კედელში გაჭრილი შესასვლელის ჩრდილოეთ წირთხლი.
მესამე ეკლესია დგას სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით 4,5 კილომეტრზე მდინარე ძიბაწელის ხეობაში, მდინარის ერთ-ერთი შენაკადის მარცხენა ნაპირზე, პატარა ტერასაზე, რომელიც სამხრეთიდან გამაგრებულია კონტრფორსებიანი საყრდენი კედლით. განეკუთვნება IX-X საუკუნეებს. ეკლესია გეგმით კვადრატულია (8 X 8 მ), შეიცავს სამ ნავს. შუა და სამხრეთ ნავი ერთდროულადაა აგებული, ხოლო ჩრდილოეთის მოგვიანებითაა მიშენებული.
მეოთხე ეკლესია დგას სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით 5 კილომეტრზე, მდინარე ძიბაწელის მარცხენა ნაპირზე, ტყეში. განეკუთვნება IX-X საუკუნეებს. ძეგლი სამეკლესიანი ბაზილიკაა (12,5 X 11,7 მ), ნაგებია მოზრდილი, თითქმის თანაბარი ზომის რიყის ქვის სწორხაზოვანი რიგებით.
მეხუთე ეკლესია დგას სოფლის დასავლეთით 1-1,5 კილომეტრზე, მკვეთრად დაქანებულ ტყიან ფერდობზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,4 X 3,7 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. ფასადების წყობაში აქა-იქ შირიმის ქვაცაა ჩართული. წყობა ირეგულარულია. ეკლესია ძლიერ დაზიანებულია: დანგრეულია აბსიდის ჩრდილოეთ ნახევრის მნიშვნელოვანი ნაწილი, სამხრეთ კედელი;
მეექვსე ეკლესია დგას სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით 1,5 კილომეტრზე, ბალთაგორად წოდებულ გორაკის ძირში. განეკუთვნება XVIII-XIX საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (4,9 X 4,2 მ), უაბსიდო, ნაგებია ნატეხი ქვით. შესასვლელის წირთხლები და ლავგარდანი აგურისაა. შესასვლელი სამხრეთიდანაა, კარი ორივე მხრიდან თარაზულადაა გადახურული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ანჰელივკა (ტერნოპილის რაიონი)
ანჰელივკა (Ангелівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ტერნოპილის ოლქის ტერნოპილის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 590 კაცს შეადგენდა.
ჩაიქენდი (გოიგოლი)
ჩაიქენდი (Çaykənd) — სოფელი აზერბაიჯანის ადმინისტრაციული დაყოფის მიხედვით  გოიგოლის რაიონის შემადგენლობაში შედის, ხოლო სომხეთის ადმინისტრაციული დაყოფის მიხედვით შაუმიანის რაიონის შემადგენლობაშია. 1991 წლამდე სოფელში სომხური მოსახლეობა იყო 5000 კაცი. .
ჩაილი (გოიგოლი)
ჩაილი (Çaylı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გოიგოლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	875 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიგოლის რაიონის სოფლები
ჰუმენეს რაიონი
ჰუმენეს რაიონი (Okres Humenné) — რაიონი სლოვაკეთში. მდებარეობს პრეშოვის მხარეში. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჰუმენე. რაიონის ფართობი — 755 კმ², მოსახლეობა — 64 845 ადამიანი (2001 წლის აღწერის მონაცემები). რაიონი მოიცავს 1 ქალაქსა და 61 სოფელს.
სტატისტიკური მონაცემები (2001)
ეროვნული შემადგენლობა:
კონფესიური შემადგენლობა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრეშოვის მხარის რაიონები
ესპერანტოს ბრაილის შრიფტი
რესურსები ინტერნეტში
ბრაილის შრიფტი კატეგორია:ანბანური დამწერლობები
სანტო-დომინგო-დე-ლოს-ოლიეროსის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიმის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უაროჩირის პროვინციის რაიონები
ანჰელინივკა
ანჰელინივკა (Ангелінівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ოდესის ოლქის როზდილნის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 271 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როზდილნის რაიონის სოფლები
სანტა-ელიზაბეტა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აგრიჯენტოს პროვინციის კომუნები
ანდრეკივსკე
ანდრეკივსკე (Андреківське) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნივცის ოლქის პუტილის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 101 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუტილის რაიონის სოფლები
ბერეჰოვეს რაიონი
ბერეჰოვეს რაიონი (Берегівський район) — რაიონი უკრაინაში, ზაკარპატიის ოლქში. მისი ფართობია 635 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 51 895 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 81 კაცს კმ²-ზე. ბერეჰოვეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბერეჰოვე.
სქოლიო
კატეგორია:ზაკარპატიის ოლქის რაიონები
სანტო-სტეფანო-კვისკვინა
სანტო-სტეფანო-კვისკვინა (Santo Stefano Quisquina) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება აგრიჯენტოს პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 5397 ადამიანი. ფართობი 85 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0922, საფოსტო ინდექსი — 92020.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აგრიჯენტოს პროვინციის კომუნები
შანაგოლდენი (აშლენდის ოლქი)
შანაგოლდენი (Shanagolden) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში, შედის ეშლენდის ოლქის შემადგენლობაში.
2000 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 150 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0,6 კაცი/კმ². ფართობი 232.7 კმ².
გეოგრაფია
აშშ-ის ბიუროს აღწერის მონაცემებით, ქალაქის ფართობი 232.7 კმ²-ს შეადგენდა, აქედან ხმელეთს ფართობია 231.1 კმ², ხოლო წყალს 1,4 კმ² უჭირავს.
სქოლიო
კატეგორია:აშლენდის ოლქის ქალაქები
გიორგი სომხიშვილი
გიორგი სომხიშვილი (დ. 27 ოქტომბერი, 1980) — ქართველი ფეხბურთელი, გორის „დილას“ მეკარე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1980 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ზუგდიდის ფეხბურთელები კატეგორია:საჩხერის ჩიხურას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 27 ოქტომბერი
ეკა ხოფერია
ეკა ხოფერია (დ. 9 ივლისი, 1972, თბილისი) — ქართველი ჟურნალისტი, ტელეწამყვანი და თანამდებობის პირი. აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის განათლებისა და კულტურის მინისტრი 2020 წლის 29 დეკემბრიდან 2023 წლის 31 ივლისამდე. ჰყავს მეუღლე და სამი შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1972 კატეგორია:ქართველი ქალი ჟურნალისტები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ზოლტან ფაბრი
ზოლტან ფაბრი (Fábri Zoltán; დ. 15 ოქტომბერი, 1917 — გ. 23 აგვისტო, 1994) — უნგრელი კინორეჟისორი და სცენარისტი. 1941 წელს დაამთავრა ბუდაპეშტის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1941–1944 წლებში გამოდიოდა ეროვნულ თეატრში, იქვე განახორციელა თავისი პირველი დადგმები (გრილპარცერის „ბატონის ერთგული მსახური“, „ფალსტაფი“, შექსპირის „ჰენრიხ IV“-ის მიხედვით). 1949 წელს ხელმძღვანელობდა ბუდაპეშტის მოზარდ მაყურებელთა თეატრს. მისი როგორც კინორეჟისორის დებიუტი შედგა 1952 წელს (ფილმი „ქარიშხალი“). მთელი უნგრული კინემატოგრაფის საეტაპო ფილმი გახდა „კარუსელი“ (1956), რომელშიც ფაბრიმ ნათლად და ინდივიდუალურად უჩვენა ძველი მსოფლმხედველობისა და მესაკუთრული მორალის მსხვრევა. იგი მუდმივად მიმართავდა სოციალური და პოლიტიკური პრობლემატიკის მნიშვნელოვან თემებს. ფილმებში: „ბატონი ჰანიბალი მასწავლებელი“ (1956), „ანა ეიდეში“ (1958) და „დაუსრულებელი ფრაზის 141 წუთი“ (1974) გაშუქებულია უნგრეთის სამეფოში არსებული სიცოცხლის მხუთავი ატმოსფერო. უნგრული კინოხელოვნების გამორჩეული ნამუშევარია ფაბრის „20 საათი“ (1965), — რეალისტურად ღრმა, ეპიკური გაქნევით, ძველი ცხოვრების წყობილების ნგრევის პროცესის მამხილებელი ფილმი. ფაბრის სხვა ფილმებიდან აღსანიშნავია: „სიცოცხლის ნიშანი“ (1954) „ცისფერი აპრილი“ (1957), „ბიჭები პალის ქუჩიდან“ (1969), „ჭიანჭველების ბუდე“ (1971), „პლუს მინუს ერთი დღე“ (1973), „დაუსრულებელი წინადადება“ (1974) და სხვა. 1976 წელს ფაბრიმ გადაიღო ცნობილი ფილმი „მეხუთე ბეჭედი“, რომელმაც მოსკოვის X საერთაშორისო კინოფესტივალზე მიიღო ოქროს პრიზი, გარდა ამისა, შეყვანილი იყო ბერლინის XXVII საერთაშორისო კინოფესტივალზე, სადაც ნომინირებული იყო „ოქროს დათვზე“. „მეხუთე ბეჭედი“ გადაღებულია ფერენც შანტას ამავე სახელწოდების წიგნის მიხედვით. ფაბრის ფილმმა „დაუსრულებელი ფრაზის 141 წუთი“ მოსკოვის IX საერთაშორისო კინოფესტივალზე მიიღო ვერცხლის პრიზი. ფილმმა „20 საათი“ მოსკოვის IV საერთაშორისო კინოფესტივალზე მიიღო მთავარი პრემია. ფაბრის ფილმმა „ბიჭები პალის ქუჩიდან“ მოსკოვის საბავშვო ფილმების საერთაშორისო კინოფესტივალზე მიიღო მთავარი პრემია. ზოლტან ფაბრი გარდაიცვალა გულის შეტევით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგრელი კინორეჟისორები კატეგორია:უნგრელი სცენარისტები კატეგორია:დაბადებული 15 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1917 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1994
სურკოს რაიონი (უაროჩირი)
სურკოს რაიონი (Distrito de Surco) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაროჩირის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 018 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 057 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 102.58 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიმის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უაროჩირის პროვინციის რაიონები
ოტო ბარიჩი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:ხორვატი ფეხბურთელები კატეგორია:ავსტრიელი ფეხბურთელები კატეგორია:იუგოსლავიის პირველი ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ლოკომოტივას ფეხბურთელები კატეგორია:იუგოსლავიელი ფეხბურთელები კატეგორია:ავსტრიელი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:ლასკის მწვრთნელები კატეგორია:შტუტგარტის მწვრთნელები კატეგორია:ფენერბახჩეს მწვრთნელები კატეგორია:2004 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის მწვრთნელები კატეგორია:ავსტრიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მწვრთნელები კატეგორია:ხორვატიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მწვრთნელები კატეგორია:ალბანეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მწვრთნელები კატეგორია:შტურმი გრაცის მწვრთნელები კატეგორია:ვენის რაპიდის მწვრთნელები კატეგორია:ზაგრების მწვრთნელები კატეგორია:ზაგრების დინამოს მწვრთნელები კატეგორია:ბუნდესლიგის მწვრთნელები კატეგორია:სუპერლიგის მწვრთნელები
სნინის რაიონი
სნინის რაიონი (Okres Snina) — რაიონი სლოვაკეთში. მდებარეობს პრეშოვის მხარეში. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სნინა. რაიონის ფართობი — 805 კმ², მოსახლეობა — 39 633 ადამიანი (2001 წლის აღწერის მონაცემები). რაიონი მოიცავს 1 ქალაქსა და 33 სოფელს.
სტატისტიკური მონაცემები (2001)
ეროვნული შემადგენლობა:
კონფესიური შემადგენლობა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრეშოვის მხარის რაიონები
ქარა დავუდ-ფაშა
ქარა დავუდ-ფაშა (Kara Davut Paşa; დ. 1570, ბოსნია — გ. 18 იანვარი, 1623, სტამბოლი) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, კაპუდან-ფაშა და დიდი ვეზირი 1622 წლის 20 მაისიდან 1622 წლის 13 ივნისამდე. ცნობილია, როგორც ოსმან II-ის მკვლელობის ერთ-ერთი ორგანიზატორი.
ბიოგრაფია
დავუდ-ფაშა დაიაბადა 1570 წელს, ბოსნიის სანჯაყში. პატარა იყო როდესაც მოხვდა სტამბოლში, სადაც განათლება სულთნის კარზე, ენდერუნში მიიღო. 1604 წელს იგი დაქორწინდა მეჰმედ III-ისა და ჰალიმე სულთნის ქალიშვილზე - დილრუბა სულთანზე. ამავე წელს დაინიშნა რუმელიის ბეილერბეიდ, ხოლო 1605 წელს მიიღო ანატოლიის ბეილერბეის თანამდებობა. დავუდი მონაწილეობდა ჯელალების აჯანყების ჩახშობაში, ირან-ოსმალეთის ომსა და 1621 წელს ოსმალეთ-პოლონეთის ომში. 1618 წელს, მუსტაფა I-ის მმართველობის დროს, მან მიიღო კაპუდან-ფაშას თანამდებობა. სულთან მუსტაფას ტახტიდან ჩამოგდების შემდეგ, ტახტზე მისი ძმისშვილი ოსმან II ავიდა. თავდაპირველად დავუდმა შეძლო თანამდებობის შენარჩუნება, მაგრამ 1620 წელს გარკვეული მიზეზების გამო თანამდებობა დაკარგა. 1622 წლის 18 მაისს, იანიჩრებმა მორიგი აჯანყების დროს ტახტიდან ჩამოაგდეს ოსმან II. აჯანყებულებმა გაანთავისუფლეს მუსტაფა I და მეორედ აიყვანეს ტახტზე. დადიოდა ხმები, რომ აჯანყებამდე რამდენიმე ხნით ადრე დავუდ-ფაშა და ჰალიმე სულთანი მალულად ხვდებოდნენ იანიჩრებს, რათა აჯანყება მოეწყოთ ოსმან II-ის წინააღმდეგ და ტახტზე ისევ მუსტაფა აეყვანათ. თურქი ისტორიკოსის იბრაჰიმ ფეჩევის თქმით, ქარა დავუდმა, იანიჩარ დერვიშ აღასთან და სხვა მეთაურებთან ერთად პირადად მიიღო ოსმან II-ის სიკვდილით დასჯაში მონაწილეობა. 20 მაისს, მუსტაფას დედის, ჰალიმე სულთნის ბრძანებით, ქარა დავუდმა იედიყულეს ციხეში ოსმანი სასტიკად სცემა და შემდეგ დაახრჩო. მან გარდაცვლილ სულთანს მოაჭრა ცხვირი და ერთი ყური, იმის დასამტკიცებლად რომ ოსმანი ნამდვილად მკვდარი იყო. 1622 წლის 20 მაისს ქარა დავუდი დაინიშნა დიდ ვეზირად,მაგრამ მან თანამდებობა მხოლოდ 13 ივნისამდე შეინარჩუნა. 1622 წელს იგი აჯანყებულებმა შეიპყრეს და 1623 წლის 18 იანვარს სულთან ოსმანის მკვლელობაში მონაწილეობის ბრალდებით სიკვდილით დასაჯეს. დავუდ-ფაშა დაკრძალეს აქსარაიში, მურად-ფაშას მეჩეთთან მდებარე სასაფლაოზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები კატეგორია:დაბადებული 1570 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1623 კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ოსმალეთის დიდი ვეზირები
ელმარ გასიმოვი
ელმარ გასიმოვი (დ. 2 ნოემბერი, 1990) — აზერბაიჯანელი ძიუდოისტი. ამჟამად ასპარეზობს -100კგ წონით კატეგორიაში. მონაწილეობა აქვს მიღებულ ორ ოლიმპიადაზე. 2016 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. 2017 წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. არის ევროპის ორგზის ბრინჯაოს (2012, 2019) და ერთგზის ვერცხლის (2014) მედლის პრიზიორი.
გორაძირი
გორაძირი — ძვ. წ. VII-IV საუკუნეების არქეოლოგიური ძეგლი, წარმართული სატაძრო კომპლექსი სამაროვნითურთ. მდებარეობს საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფ. კორბოულთან, ადგილ „გორაძირზე“, სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, დაახლოებით 2 კმ დაშორებით მდებარე ორი გორიდან უმაღლესზე (ჩრდილოეთით მდებარე გორა).
ისტორია
1967-1968 წლებში ჩატარებული გათხრებით (ხელმძღვანელი ე. გოგაძე) გამოვლენილი სამაროვანი მოიცავს 3-4 ჰა. აქ გაითხარა სამი ყორღანი და ოთხი ორმოსამარხი. დასტურდება კოლექტიური დაკრძალვა და კრემაცია. სამარხეული მასალა ძირითადად კერამიკაა. მიცვალებულებისათვის ჩაუტანებიათ აგრეთვე ბრინჯაოს ისრისპირი, საკინძი, სამაჯური, ხელშუბისპირები, მშვილდსაკიდი, ღეროვანი საკინძები, ცხოველის ფორმის ბრტყელი აბზინდა, ორნამენტირებული ბალთა, პინცეტი, სამაჯურები (ერთი ოქროს გარსაკრავიანი), სამნაწილიანი ფირფიტოვანი საკიდი ხვია, ცხოველის მინიატიურული ქანდაკება, ბრინჯაოსა და რკინის სატევრები, სარდიონის თეთრი კაჟისებური ქვის, მინისა და პასტის მძივები. გორაძირის ძეგლებში დაკრძალვის წესი და სამარხეული მასალა გამოხატავს კოლხური და აღმოსავლეთ ქართული არქეოლოგიური კულტურების ელემენტთა შერწყმას და სასაზღვრო რეგიონში ამ კულტურის სფეროების სათანადო ეთნოგრაფიულ ნაკადთა შერწყმის პროცესზე უნდა მიუთითებდეს. მასალის ტიპოლოგიური ანალიზით ძეგლი ძვ. წ. VII-VI საუკუნეების ფარგლებში ექცევა. 1997-1998 წლებში გაითხარა სატაძრო კომპლექსი, რომელიც გორის თხემზეა გამართული. იგი ორფენიანია. ზედა ფენა წარმოადგენს დაახლოებით 60-70 მ² ფართობის ფლეთილი ქვით ნაგებ სწორკუთხა შენობას, რომლის აღმოსავლეთ ნაწილში გამოვლინდა ქვის ცალპირი წყობით ნაშენი შიდა კედლის ნაშთიც. ნაგებობის ცენტრალურ ნაწილში მომწვანო ფერის თიხის, კუბის ფორმის ორი პოდიუმი გაიწმინდა. ფენაში აღმოჩენილი მრავალრიცხოვანი არქეოლოგიური მასალიდან (კერამიკა, რკინის ნივთები) ყურადღებას იქცევს თეფშის ფორმის ორი ჭურჭელი, რომელზეც დაძერწილია სფერულმუცლიანი პატარა კოჭბები. ფენა ძვ. წ. V-IV საუკუნეებით თარიღდება. ქვედა ფენა წარმოადგენს ღია, კვადრატულ სამლოცველო მოედანს, რომელიც მოგებული იყო ფილაქვებით (10 სმ X 10 სმ). მის ცენტრალურ ნაწილში აღმოჩნდა მრგვალი, ბრტყელი ლოდი 10 სმ დიამეტრის გამჭოლი ნახვრეტით, რომელიც სავარაუდოდ, სარიტუალო სვეტის ან კერპის ბაზისი უნდა ყოფილიყო. მოედანზე აღმოჩნდა სხვადასხვა ცხოველის და ფრინველის დამწვარი ძვლები (შეწირულობები), ფრაგმენტულად წარმოდგენილია თიხის მრავალრიცხოვანი ჭურჭელი, რკინის ფიბულები და ისრისპირები, ბრინჯაოს სამაჯური, სკვითური ისრისპირი და სხვა. ფენა ძვ. წ. VII-VI სს-ით თარიღდება. თხემის ჩრდ. ნაწილში, მინდორზე გაიწმინდა დიდი ზომის ფლეთილი ქვებით ნაგები ოთხკუთხა შენობის საძირკვლის ნაშთი. მისი შიდა არე დაფარული იყო სამშენებლო ბათქაშით; სავარაუდოდ იგი ქვის საძირკველზე აღმართული ბათქაშით შელესილი ხის ნაგებობა უნდა ყოფილიყო. საბერძნეთიდან შემოტანილი ამფორისა და შავლაკიანი ჭურჭლის მცირე ფრაგმენტები რამდენადმე აზუსტებს ნაგებობის თარიღს და იგი ძვ. წ. V-IV საუკუნეებით განისაზღვრება.
ლიტერატურა
კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
კახის სახელმწიფო ქართული დრამატურგიული თეატრი
კახის სახელმწიფო ქართული დრამატული თეატრი — ილია ჭავჭავაძის სახელობის ქართული თეატრი საინგილოს სოფელ ალიბეგლოში, აზერბაიჯანი.
ისტორია
1981 წელს სოფლის ახალგაზრდობის მოთხოვნით და პოეტ იზა ორჯონიკიძის ინიციატივით, საქართველოს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალურმა ინსტიტუტმა სოფელში მიავლინა სტუდენტები მ. კვირკველია და მ. მჭედლიშვილი, რომლებმაც დადგეს საკურსო სპექტაკლები (რ. ერისთავის „ჯერ დაიხოცნენ, მერე იქორწინეს“ და ა. სულაკაურის „სალამურას თავგადასავალი“). ამ სპექტაკლებში მონაწილე სცენისმოყვარეთა ძალებით 1981 წელს ალიბეგლოს კულტურის სახლთან ჩამოყალიბდა დრამწრე ა. დოლენჯაშვილის ხელმძღვანელობით. 1985 წელს აზერბაიჯანის სსრ-ის კულტურის სამინისტროს კოლეგიის გადაწყვეტილებით დრამწრეს მიენიჭა სახალხო თეატრის სტატუსი. ამავე წელს თეატრალური ინსტიტუტის სტუდენტებმა დ. მაცხონაშვილმა და პ. ცუცქირიძემ ალიბეგლოელთა ძალებით მოამზადეს თოჯინების სპექტაკლი - ვ. რაბადანის „ოხერტიალა“.
1987 წელს თეატრს მიენიჭა ილია ჭავჭავაძის სახელი, ამავე წელს თეატრი გახდა მშრომელთა თვითმოქმედი დრამატული ხელოვნების II საკავშირო ფესტივალის ლაურეატი.
ალიბეგლოს ქართულ სახალხო თეატრს შეფობენ საქართველოს თეატრის მოღვაწეთა კავშირი და საქართველოს სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო დამსახურებული ანსამბლი (ხელმძღვანელი ჯ. ჭკუასელი), საქართველოს რესპუბლიკის კულტურის სამინისტრო და საქართველოს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი.
2004 წლის დეკემბერში აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა გამოსცა ბრძანებულება თეატრისათვის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის სტატუსის მინიჭების შესახებ.
რეპერტუარი
1988 წელს თეატრის რეპერტუარში იყო: რ. ერისთავის „ჯერ დაიხოცნენ, მერე იქორწინეს“, ა. სულაკაურის „სალამურას თავგადასავალი“, გ. ერისთავის „უჩინმაჩინის ქუდი“, ლ. ასათიანის „ბასიანის ბრძოლა“, კომპოზიცია აზერბაიჯანულ ხალხურ ლექსებზე - „აზერბაიჯანული ბაიათები ანუ სავიზიტო ბარათი“, ა. გეწაძის „შუაზე გაყოფილი ცრემლი“, „წმინდანები ჯოჯოხეთში“, დ. აწყურელის „ცოლ-ქმრობის წინააღმდეგი“ (მეორე სახელწ. – „ბერბიჭები“, ქართ. ენის ინგილოურ დიალექტზე და აზერბ. ენაზე), ა. ჩხაიძის „თავისუფალი თემა“. ქართველი პოეტებისა და მწერლების ნაწარმოებების მიხედვით, საკონცერტო პროგრამა - „ქართული სიმღერის საღამო“, პოეზიის საღამოები — „ადგილობრივი სახალხო მთქმელები“, „ინგილო სახალხო მთქმელები“, „ჩვენ ხუთი წლის ვართ“ (დიალოგი მაყურებელთან), ბ. ლავრენიოვის „ორმოცდამეერთე“ და სხვ.
1987 წელს თეატრის ინიციატივით სოფლის სტადიონზე მოეწყო სახ. დღესასწაული — „ილიაობა“ (მიეძღვნა ი. ჭავჭავაძის დაბადების 150 წლისთავს, ტარდება ყოველწლიურად ოქტომბრის პირველ ნახევარში). 1988 დაიდგა ახალი სპექტაკლები: ნ. დუმბაძის „საბრალდებო დასკვნა“ და საინგილოს ისტორიის ამსახველი მონტაჟი „ალაზანს აქეთ“ (წარსული და თანამედროვეობა; სცენარის ავტორი და რეჟისორი ა. დოლენჯაშვილი); 1990 წელს — ლიტერატურულ-მუსიკალური კომპოზიცია „აპრილი მოსულა“ (ავტორი და რეჟისორი ა. დოლენჯაშვილი), რ. ტომას „მახე“; 1992 წელს – რ. გაბრიაძის „უცხო ჩიტი“, რ. ერისთავის „ეჭვიანი“, ა. ჩეხოვის „ხელის თხოვნა“, სცენები ბ. ბრეხტის პიესიდან „შიში და სიღატაკე მესამე იმპერიისა“ (ლ. ბრეგაძის თარგმანი). ამავე წელს თეატრი გასტროლებზე იყო სამაჩაბლოს სოფლებში (ზემო და ქვემო აჩაბეთი, ქურთა, კეხვი, ერედვი).
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის თეატრები კატეგორია:ქართული თეატრები
ლორასარი
ლორასალი (Լորասար), ასევე ელარი ან ელარ-ოიუღი — ნასოფლარი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
პერვომაისკის რაიონი (ხარკივის ოლქი)
პერვომაისკის რაიონი (Первомайський район) — რაიონი უკრაინაში, ხარკივის ოლქში. მისი ფართობია 1 225 კმ². 2013 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 16 503 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 14 კაცს კმ²-ზე. პერვომაისკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პერვომაისკი.
ანდრენკი
ანდრენკი (Андренки) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის დიკანკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 19 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დიკანკის რაიონის სოფლები
ჯიუმშიუდლიუ
ჯიუმშიუდლიუ (Cümşüdlü) — სოფელი აზერბაიჯანში, გოიგოლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 590  კაცი.
სიკულიანა
სიკულიანა (Siculiana) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება აგრიჯენტოს პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 4636 ადამიანი. ფართობი 40 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0922, საფოსტო ინდექსი — 92010.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აგრიჯენტოს პროვინციის კომუნები
ახურიან-კაიარანი
მოსახლეობა
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
ანდრივკა
ანდროვკა (Андрівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ზაპოროჟიეს ოლქის ბერდიანსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1426 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერდიანსკის რაიონის სოფლები
ესტონეთის საფეხბურთო სუპერთასი
ესტონეთის საფეხბურთო სუპერთასი (Eesti Superkarikas) — საფეხბურთო გათამაშება ესტონეთში, სადაც ჩემპიონატის და თასის გამარჯვებულები ხვდებიან ერთმანეთს. იმ შემთხვევაში, თუ ქვეყნის ჩემპიონატსაც და თასსაც ერთი გუნდი მოიგებს, მაშინ მას სუპერთასზე თასის ფინალისტი გუნდი დაუპირისპირდება.
სუპერთასი თამაშდება 1996 წლიდან. გათამაშების ისტორიაში, ყველაზე წარმატებული კლუბია ტალინის „ფლორა“, რომელმაც 9-ჯერ მოიგო ტიტული. მოქმედი გამარჯვებულია ტალინის „ლევადია“.
შენიშვნები
კატეგორია:ესტონეთის ფეხბურთი კატეგორია:ესტონეთის საფეხბურთო ტურნირები კატეგორია:ეროვნული საფეხბურთო სუპერთასები
ფავარა
ფავარა (Favara) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება აგრიჯენტოს პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 33666 ადამიანი. ფართობი 81 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0922, საფოსტო ინდექსი — 92026.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აგრიჯენტოს პროვინციის კომუნები
გორნა-ორიახოვიცის თემი
გორნა-ორიახოვიცის თემი (Община Горна Оряховица) — თემი ჩრდილო-ცენტრალურ ბულგარეთში. შედის ველიკო-ტირნოვოს ოლქში. თემის მოსახლეობაა 48 084 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 317.81 კმ²-ს. მოიცავს 14 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი გორნა-ორიახოვიცა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ველიკო-ტარნოვოს ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ერიზაკი
ერიზაკი (Երիզակ), ყოფილი იბიში — ნასოფლარი სომხეთში, მდებარეობს შირაკის პროვინციაში.
მოსახლეობა
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
ოქროს გლობუსის 47-ე დაჯილდოება
ოქროს გლობუსის 47-ე დაჯილდოება გაიმართა 1990 წლის 20 იანვარს. მასში მონაწილეობა მიიღეს 1989 წელს გამოსულმა ფილმებმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოქროს გლობუსი
სტროპკოვის რაიონი
სტროპკოვის რაიონი (Okres Stropkov) — რაიონი სლოვაკეთში. მდებარეობს პრეშოვის მხარეში. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სტროპკოვი. რაიონის ფართობი — 389 კმ², მოსახლეობა — 21 027 ადამიანი (2001 წლის აღწერის მონაცემები). რაიონი მოიცავს 1 ქალაქსა და 42 სოფელს.
სტატისტიკური მონაცემები (2001)
ეროვნული შემადგენლობა:
კონფესიური შემადგენლობა:
ჰალიძორი
ჰალიძორი (Հալիձոր) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 350 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 634 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 35 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 17.96 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიუნიქის პროვინციის სოფლები
ელენის თემი
ელენის თემი (Община Елена) — თემი ჩრდილო-ცენტრალურ ბულგარეთში. შედის ველიკო-ტირნოვოს ოლქში. თემის მოსახლეობაა 10 212 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 671.39 კმ²-ს. მოიცავს 124 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ელენა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ველიკო-ტარნოვოს ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ჰილმენდის პროვინცია
ჰილმენდის პროვინცია (هلمند, ) — პროვინცია სამხრეთ-დასავლეთ ავღანეთში. ფართობი — 58 584 კმ². მოსახლეობა — 1,472,162 ადამიანი (2021). დედაქალაქი — ლაშქარგაჰი. ადმინისტრაციულად იყოფა13 რაიონად. დასავლეთიდან ესაზღვრება ფარაჰისა და ნიმრუზის პროვინციები, სამხრეთიდან პაკისტანი, აღმოსავლეთიდან უროზგანისა და ყანდაარის პროვინციები, ხოლო ჩრდილოეთიდან ღორისა და დაიკუნდის პროვინციები.
სქოლიო
კატეგორია:ავღანეთის პროვინციები
ანდრიევიჩი
ანდრიევიჩი (Андрієвичі) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჟიტომირის ოლქის ემილჩინეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 793 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ემილჩინეს რაიონის სოფლები
ტოგდერის რეგიონი
ტოგდერი (Togdheer, تُوجدَير) — რეგიონი სომალის ჩრდილოეთში. რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ბურაო. მდებარეობს არაღიარებული სახელნწიფო სომალილენდის ჩრდილო-დასავლეთში.
გეოგრაფია
ტოგდერის რეგიონის ფართობი 2007 წლის მონაცემებით შეადგენდა 38 663 კმ²-ს, ხოლო მოსახლეობის შეფასება 2014 წლის მონაცემებით 721 363 ადამიანს. თანამედროვე ტოგდერის რეგიონის მონაცემები განსხვავებულია იმის გამო, რომ მისი საზღვრები ამჟამად შეცვლილია, კერძოდ, მისი შემადგენლობიდან გამოყოფილია აინის რეგიონი, რომელიც სომალის ავტონომიის ჰატუმოს კონტროლ ქვეშ იმყოფება. ოფიციალურად ესაზღვრება სომალის რეგიონებს: აღმოსავლეთიდან სოლის, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სანაგს და დასავლეთიდან ვოკუი-გალბიდს, ხოლო სამხრეთიდან ეთიოპიას. სახელწოდება წარმოდგება ადგილობრივი ტოპონიმის დასახელებისგან — მდინარე ტოგ-დერისაგან.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ტოგდერის რეგიონი დაყოფილია ოთხ რაიონად:
სქოლიო
კატეგორია:სომალის რეგიონები
ბაისუბნის განძი
ბაისუბნის განძი — სასანური მონეტების განძი, რომელიც აღმოჩნდა 1939 წელს სოფელ ბაისუბანში (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი). მოთავსებული იყო ქოთანში. მონეტები გაიფანტა. შემორჩენილი 2 დრაქმა მოჭრილია კავად I-ისა (488-531 წწ.) და ჰორმიზდ IV-ის (579-590 წწ.) სახელით. დაცულია სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოში აღმოჩენილი განძები
ჰარჟისი
ჰარჟისი (Հարժիս) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 730 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 013 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 30 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 33.86 კმ²-ია.
ჩანჩანა
ჩანჩანა (Cianciana) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება აგრიჯენტოს პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 4069 ადამიანი. ფართობი 37 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0922, საფოსტო ინდექსი — 92012.
ჰარჟისი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიუნიქის პროვინციის სოფლები
ჩანჩანა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აგრიჯენტოს პროვინციის კომუნები
ანდრიევო-ზორინე
ანდრიევო-ზორინე (Андрієво-Зорине) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს მიკოლაივის ოლქის ბერეზანკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 404 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერეზანკის რაიონის სოფლები
ნოვოშახტინსკის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი
ნოვოშახტინსკის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი (Новошахтинский историко-краеведческий музей) — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი ქალაქ ნოვოშახტინსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1972 წელს. მისი სრული და ოფიციალური სახელწოდებაა „მუნიციპალური საბიუჯეტო განყოფილება ნოვოშახტინსკის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი“.
მუზეუმის მისამართი: 347570, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ნოვოშახტინსკი, მეოთხე ხუთწლედის ქუჩა № 20.
ისტორია
საზოგადოებრივ საწყისებზე მუზეუმის შექმნის გადაწყვეტილება მიიღეს ჯერ კიდევ 1968 წელს. თითქმის ოთხი წელი გაგრძელდა ექსპონატების შეგროვება და მუზეუმის ექსპოზიციების გაფორმება. მის შექმნაში დიდი წვლილი შეიტანა თვითმოყოფადმა მხატვარმა ი. გლიკომ, რომელმაც საჩუქრად გაუგზავნა მუზეუმს ხის სკულპტურები. ბევრი ნახატი უფასოდ გადასცეს მუზეუმს მხატვრებმა ბ. სუხორუკოვმა, ნ. მაიაკოვმა, ა. რამონოვმა, თვითმყოფადმა მხატვარმა ა. ზაიცევმა. 1972 წლის 23 თებერვალს მუზეუმი ოფიციალურად გაიხსნა და მიიღო პირველი დამთვალიერებელი. მუზეუმის პირველი დირექტორი გახდა ქალაქ ნოვოშახტინსკის საპატიო მოქალაქე, მეორე მსოფლიო ომისა და შრომის ვეტერანი ალექსანდრე პუშკარენკო.
ამჟამად მუზეუმის ფონდებში ინახება 2 209 ერთეული ძეგლი. მუზეუმის ყველა ექსპონატი განლაგებულია მუზეუმის სამ დარბაზში („შრომის დიდება“, „საბრძოლო დიდება“ და საგამოფენო) და შვიდ ნაწილად („ჩვენი მხარის ბუნება“, „არქეოლოგია“, „გეოლოგია“, „ცხოვრება“, „ხელოვნება“, „ნუმზმატიკა“).
2013 წლის იანვარში მუზეუმმა აიღო ვალდებულება, რომლის თანახმად 2017 წლამდე უნდა განეხორციელებინა ღონისძიებები ფრონტის სამხრეთ-დასავლეთ შტაბის ბლინდაჟების რეკონსტრუქციისათვის.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის მუზეუმები
ველიკო-ტარნოვოს თემი
ველიკო-ტარნოვოს თემი (Община Велико Търново) — თემი ჩრდილო-ცენტრალურ ბულგარეთში. შედის ველიკო-ტარნოვოს ოლქში. თემის მოსახლეობაა 91 333 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 885.34 კმ²-ს. მოიცავს 89 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ველიკო-ტარნოვო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ველიკო-ტარნოვოს ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
შაკა
შაკა (Sciacca) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება აგრიჯენტოს პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 42158 ადამიანი. ფართობი 190.3 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0925, საფოსტო ინდექსი — 92019.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აგრიჯენტოს პროვინციის კომუნები
ვოკუი-გალბიდის რეგიონი
ვოკუი-გალბიდი (Woqooyi Galbeed, وقويي جالبيد) — რეგიონი სომალის ჩრდილოეთში. რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ჰარგეისა. მდებარეობს არაღიარებული სახელნწიფო სომალილენდის ჩრდილო-დასავლეთში.
გეოგრაფია
ვოკუი-გალბიდის რეგიონის ფართობი 2007 წლის მონაცემებით შეადგენდა 28 836 კმ²-ს, ხოლო მოსახლეობის შეფასება 2014 წლის მონაცემებით 1 242 003 ადამიანს. ოფიციალურად ესაზღვრება სომალის რეგიონებს: დასავლეთიდან ავდალს, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სანაგს და აღმოსავლეთიდან ტოგდერს, ხოლო სამხრეთიდან ეთიოპიას. ჩრდილოეთიდან მას ეკვრის ადენის ყურის წყლები. რეგიონის ზღვის დონიდან ყველაზე მაღალი წერტილია — ბუურაჰა ვაგარის მთა (2004 მეტრი), რომელიც აღმართულია ბერბერიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით.
სქოლიო
კატეგორია:სომალის რეგიონები
უტროპო ფრინველები
უტროპო ფრინველები (Palaeognathae) — ფრენის უნარს მოკლებული, მორბენალი ფრინველების ზერიგი. სახელწოდება „უტროპო ფრინველები“, ისევე როგორც ტროპიანები, დღევანდელ სისტემატიკაში თითქმის აღარ იხმარება. უტროპო ფრინველებისთვის დამახასიათებელია უტროპობა, საფრენი კუნთების სუსტი განვითარება, რბილი ბუმბული, ძლიერი ფეხები. უმეტესობა ღია ლანდშაფტის ბინადარია, კარგად დარბიან, აქვთ კარგი მხედველობა და სმენა. ბინადრობენ წყვილად უდაბნოებსა და ველებზე ან ტყეებში. წიწილოვანი ფრინველებია, რიგ ფორმებში კრუხობს და მართვეებს მეურვეობს მამალი. მოიცავს 4 რიგს: სირაქლემასნაირებს, ნანდუსნაირებს, კაზუარისნაირებსა და კივისნაირებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:უტროპო ფრინველები
უაიტ-რივერი (უისკონსინი)
უაიტ-რივერი (White River) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში, შედის აშლენდის ოლქის შემადგენლობაში.
2000 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 892 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7,8 კაცი/კმ². ფართობი 114.3 კმ².
გეოგრაფია
აშშ-ის ბიუროს აღწერის მონაცემებით, ქალაქის ფართობი 114.3 კმ²-ს შეადგენდა, აქედან ხმელეთს ფართობია 114.1 კმ², ხოლო წყალს 0,2 კმ² უჭირავს.
სქოლიო
კატეგორია:აშლენდის ოლქის ქალაქები
ჰართაშენი (სიუნიქი)
ჰართაშენი (Հարթաշեն) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 480 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 775 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 25 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 30.99 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიუნიქის პროვინციის სოფლები
ანდრიევო-ივანივკა
ანდრიევო-ივანივკა (Андрієво-Іванівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ოდესის ოლქის მიკოლაივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1692 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მიკოლაივკის რაიონის სოფლები
ვარდის რომანი
ლიტერატურა
კატეგორია:ფრანგული პოეზია
გზა ცისკენ
გზა ცისკენ — ქართული პროგრესული და სიმფონიური როკ-ჯგუფ სინათლის წელიწადის 2004 წლის სადებიუტო ალბომი. მიუხედავად იმისა, რომ იგი წარმოდგენილია, როგორც სტუდიური, სინამდვილეში ჩაწერილია ცოცხლად. ალბომი კონცეპტუალურ ხასიათს ატარებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინათლის წელიწადის ალბომები კატეგორია:2004 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:პროგრესული როკ-ალბომები კატეგორია:სიმფონიური როკ-ალბომები
ბეისბოლი 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბეისბოლი 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, ტოკიოში, პირველად იქნება წარმოდგენილი 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების შემდეგ. ტურნირში ექვსი ეროვნული გუნდი იასპარეზებს. ამ ეტაპზე კვალიფიკაცია მიღებული აქვს ისრაელს, იაპონიას (მასპინძელი), მექსიკას, სამხრეთ კორეასა და შეერთებულ შტატებს.
თავდაპირველად შეჯიბრება უნდა ჩატარებულიყო 2020 წელს, მაგრამ 2020 წლის 24 მარტს, COVID-19-ის პანდემიის გამო, ოლიმპიადა გადაიდო 2021 წლამდე.
კვალიფიკაცია
ბეისბოლის ოლიმპიურ შეჯიბრებებზე კვალიფიკაციის მიღება შესაძლებელია სულ ექვსი ქვეყნისათვის. სპორტი იმყოფება ბეისბოლისა და სოფტბოლის მსოფლიო კონფედერაციის (ბსმკ) ეგიდის ქვეშ. იაპონიამ, როგორც მასპინძელმა ქვეყანამ, ავტომატურად მიიღო კვალიფიკაცია.
ისრაელმა კვალიფიკაცია მიიღო 2019 წლის სექტემბრის ევროპა/აფრიკის კონტინენტურ ტურნირში გამარჯვების შედეგად.
ორმა ნაკრებმა კვალიფიკაცია მიიღო 2019 წლის ნოემბერში ბსმკ პრემიერ12-ის ტურნირის მეშვეობით; სამხრეთმა კორეამ — როგორც საუკეთესო ადგილის დამკავებელმა აზია/ოკეანეთის რეგიონიდან (გარდა იაპონიისა, რომელიც მასპინძლის სახითაა წარმოდგენილი), ხოლო მექსიკამ — როგორც ადგილის დამკავებელმა ამერიკის რეგიონში. შეერთებულმა შტატებმა კვალიფიკაცია მიიღო ამერიკის საკვალიფიკაციო ღონისძიების საშუალებით, რომელიც თავდაპირველად დაგეგმილი იყო 2020 წლის მარტში, მაგრამ კორონავირუსის პანდემიის გამო გადაიდო 2021 წლის 31 მაისიდან 5 ივნისამდე პერიოდში.
შეჯიბრის ფორმატი
ჯგუფურ რაუნდში წარმოდგენილი იქნება სამ-სამი ნაკრებისაგან შემდგარი ორი ჯგუფი. თითოეული ნაკრები თავისი ჯგუფის დანარჩენ ორ ნაკრებთან ერთხელ ითამაშებს. ჯგუფურ რაუნდში სულ ექვსი თამაში ჩატარდება.