cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მერსად ბერბერი
სქოლიო
კატეგორია:ბოსნიელი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012
ქეთევან ბოჭორიშვილი
ქეთევან ბოჭორიშვილი (დ. 12 თებერვალი, 1981) — ქართველი თანამდებობის პირი. „ანაკლია სითის“ აღმასრულებელი დირექტორი.
ალექსის დე ტოკვილი
ალექსის შარლ ანრი კლერელ, ვისკუნტ დე ტოკვილი (Alexis-Henri-Charles Clérel, comte de Tocqueville; დ. 29 აგვისტო, 1805, პარიზი, საფრანგეთის პირველი იმპერია — გ. 16 აპრილი, 1859, კანი, საფრანგეთის მეორე იმპერია)  — ფრანგი დიპლომატი, პოლიტოლოგი და ისტორიკოსი. ტოკვილი მიჩნეულია შედარებითი პოლიტიკის ფუძემდებლად და დემოკრატიის ერთ-ერთ ცენტრალურ თეორეტიკოსად, რომლის დემოკრატიის ინტერპრეტაცია თანამედროვე აკადემიურ და პოლიტიკურ წრეებში დიდი პოპულარობით სარგებლობს. ტოკვილის ნაშრომები გამოირჩევა მოვლენების პროგნოზირების განსაკუთრებული სიზუსტით.
ქეთევან ბოჭორიშვილი
ბიოგრაფია
დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი ბაკალავრისა და მაგისტრის ხარისხით საერთაშორისო და რეგიონალურ კონფლიქტებში 2005 წელს, ასევე დაამთავრა ჯორჯთაუნის უნივერსიტეტის ეკონომიკური და პოლიტიკური სწავლებები. ასევე, იტალიაში „ბოკონის“ მენეჯმენტის სკოლაში სწავლისას მოიპოვა მაგისტრის ხარისხი საერთაშორისო საჯარო მენეჯმენტში.
ალექსის დე ტოკვილი
ცნობილია თავისი ნამუშევრებით, როგორიცაა „დემოკრატია ამერიკაში“ (გამოიცა ორ ტომად 1835 და 1840 წლებში) და „ძველი რეჟიმი და რევოლუცია“ (1856). ორივე ნაშრომში, მან გააანალიზა ინდივიდუალური პირების გაუმჯობესებული ცხოვრების სტანდარტები და სოციალური პირობები, ასევე მათი ურთიერთობა ბაზართან და სახელმწიფოსთან დასავლურ საზოგადოებაში. დემოკრატია ამერიკაში დაიბეჭდა ტოკვილის აშშ-ში მოგზაურობის შემდეგ და დღესდღეობით სოციოლოგიისა და პოლიტიკურ მეცნიერებათა დარგში მნიშვნელოვან ადრეულ ნამუშევრად ითვლება.
ქეთევან ბოჭორიშვილი
ბიოგრაფია
ქეთევან ბოჭორიშვილი ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის ყოფილი მოადგილეც იყო. ამ თანამდებობებზე ყოფნისა და შვიდწლიანი მუშაობის პერიოდში, მან გაატარა კერძო სექტორის განვითარებისკენ მიმართული არაერთი რეფორმა. მოიზიდა მრავალმილიონიანი უცხოური ინვესტიციები. ხელი შეუწყო ექსპორტისა და ტურიზმის განვითარებას. მისი გუნდის ინიციატივით განხორციელდა ისეთი პროექტები, როგორიცაა - „აწარმოე საქართველოში“, „უმასპინძლე საქართველოში“ და „გადაიღე საქართველოში“.
ალექსის დე ტოკვილი
ტოკვილი აქტიური იყო საფრანგეთის პოლიტიკაში, თავიდან ივლისის მონარქიის დროს (1830-48) და შემდეგ მეორე რესპუბლიკის (1849-51) პერიოდში, რომელიც წარმატებით დამყარდა 1848 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ. მეორე რესპუბლიკის პერიოდში, ტოკვილი ხუთი თვით იკავებდა საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტს. მან აქტიური პოლიტიკა მას შემდეგ დატოვა, რაც 1851 წლის 2 დეკემბერს ქვეყნის პრეზიდენტმა ლუი ბონაპარატემ სახელმწიფო გადატრიალება მოაწყო და თავი იმპერატორ ნაპოლეონ III-დ გამოაცხადა. პოლიტიკურ პენსიაზე გასვლის შემდგომ ტოკვილმა გამოსცა „ძველი რეჟიმი და რევოლუცია“, რომელშიც ის საფრანგეთის რევოლუციის მიზეზებს აანალიზებს.
ქეთევან ბოჭორიშვილი
ბიოგრაფია
1999–2006 წლებში საერთაშორისო განათლების ამერიკის საბჭოები, პროექტის მენეჯერი; 2007–2008წლებში VISION & VALUE Management Consulting (რომი, იტალია), ანალიტიკოსი; 2008–2010 წლებში ფონდი "ათასწლეულის გამოწვევა საქართველოს", საზოგადოებასთან ურთიერთობის ოფიცერი; 2010–2012 წლებში სსიპ საქართველოს ეროვნული საინვესტიციო სააგენტო, დირექტორი; 2012-2017 წლებში. 2017 წლიდან "ანაკლია სითის” გენერალურ დირექტორად დაინიშნა.
ალექსის დე ტოკვილი
ტოკვილი ამტკიცებდა, რომ საფრანგეთის რევოლუციის მნიშვნელობა იყო საფრანგეთის სახელმწიფოს მოდერნიზაციისა და ცენტრალიზაციის პროცესის ხაზის გაგრძელება, რომელიც მეფე ლუი XIV-ის დროს დაიწყო. რევოლუციის მარცხი, განპირობებულიყო დეპუტატების გამოუცდელობით, რომლებიც ძალიან ჰარმონიულად იყენებდნენ განმანათლებლობის იდეალებს. ტოკვილი კლასიკური ლიბერალი იყო, რომელიც მხარს უჭერდა საპარლამენტო ხელისუფლებას, მაგრამ სკეპტიკურად უყურებდა დემოკრატიის უკიდურესობას.
ქეთევან ბოჭორიშვილი
ბიოგრაფია
ქეთევან ბოჭორიშვილი ამჟამად „ანაკლია სითის“ პროექტს უძღვება და თვლის, რომ ეს მთლიანად შეცვლის საქართველოს საინვესტიციო ბიზნესგარემოს. სწორედ მისი აზრით, ეს არის სპეციალური ეკონომიკური ზონა, ეს არის ის რომელიც აძლევს ქართულ კომპანიებს შესაძლებლობას გააფართოონ თავიანთი ბიზნესსაქმიანობა. თუმცა აღსანიშნავია, რომ ბოლო დროს განვითარებული მოვლენები, არატრანსფარენტული გარემო და კონკრეტულ პროექტებზე მიზანმიმართული ზეწოლა, ბოჭორიშვილის თქმით, უარყოფითად აისახება ქვეყნის საინვესტიციო კლიმატზე ახლაც და შემდგომ ეტაპზეც, რაც მკვეთრად დააზარალებს ქვეყანას.
ალექსის დე ტოკვილი
ცხოვრება
ალექსის დე ტოკვილი დაიბადა 1805 წელს პარიზში, ნორმანდიულ არისტოკრატთა ოჯახში. ტოკვილის მამა, არვე დე ტოკვილი განსხვავებით მრავალი სხვა ფრანგი არისტოკრატისგან რევოლუციის პერიოდში ემიგრაციაში არ წასულა და ამავდროულად გადაურჩა რევოლუციის შემდგომ რეპრესიებსაც. მიუხედავად იმისა, რომ რევოლუციისდროინდელმა რეპრესიებმა არვეს წარუშლელი დაღი დაასვა — ის 24 წლის ასაკში გაჭაღარავდა — მატერიალური თვალსაზრისით რევოლუცია მისთვის მომგებიანი იყო. მშბობლების გამოკლებით, ალექსის დე ტოკვილის ოჯახის თითქმის ყველა წევრმა სიცოცხლე გილიოტინაზე დაამთავრა, ხოლო მათი ქონების მემკვიდრე არვე გახდა, რამაც მისი და ალექსისის უზრუნველი მატერიალური მდგომარეობა განაპირობა.
ქეთევან ბოჭორიშვილი
ბიოგრაფია
"ერთ-ერთი ყველაზე დიდი საინვესტიციო პროექტია, რომელიც ანაკლიის ღრმაწყლოვანი პორტის მიმდებარე ტერიტორიაზე ქალაქის გაშენებას გულისხმობს. ვფიქრობ, ამ ახალი როლით შევძლებ კიდევ უფრო წარმატებული პროექტების განხორციელებას. რაც შეეხება ეკონომიკის მინისტრის მოადგილეობას, მუდმივი არაფერიაა. უკვე 7 წელია აღნიშნულ თანამდებობას ვიკავებ და ვთვლი, რომ ჩემი პოტენციალი და კონტრიბუცია კერძო სექტორისკენ იყოს მიმართული", - განაცხადა ქეთევან ბოჭორიშვილმა.
საზღვარგარეთ პირველად 1997-1998 წლებში, „მომავალ ლიდერთა გაცვლითი“ პროგრამით აღმოჩნდა. ქეთევან ბოჭორიშვილის თქმით მის ცხოვრებაში ყველაზე დიდი გარდატეხა, სწორედ, ამერიკამ მოახდინა. რამდენიმე წელი ხელმძღვანელობდა ამავე პროგრამის კურსდამთავრებულთა ასოციაციას და „გიჟური იდეები“ ყველაზე მეტად მაშინ იყრიდა თავს. მუშაობდა ამერიკულ საბჭოებში და იტალიის საკონსულტაციო კომპანიაში. საქართველოში დაბრუნებისთანავე, „ფონდ ათასწლეულის გამოწვევა საქართველოში“ დაიწყო მუშაობა.
სქოლიო
კატეგორია: ქართველი თანამდებობის პირები კატეგორია: დაბადებული 1981 კატეგორია: დაბადებული 12 თებერვალი
ალექსის დე ტოკვილი
ცხოვრება
ტოკვილის დედა, ლუიზე-მედელეინ ლე პელეტიე დე როსანბო, აგრეთვე არისტოკრატულ წარმომავლობის იყო. განსხვავებით ტოკვილის მამის ოჯახისგან, რომელიც საუკუნეების მანძილზე ეკუთვნოდა დიდებულთა რანგს და არისტოკრატიის სამხედრო კასტას წარმოადგენდა, ტოკვილის დედის წინაპრები სამეფო ადმინისტრაციის ეშელონებში წინსვლით შეუერთდა არისტოკრატთა ფენას. ტოკვილის მშობლები 1793 წლის მარტში შეუღლდნენ, ლუი XVI-ს სიკვდილით დასჯიდან ორი თვის თავზე. არისტოკრატთა განსხვავებული კასტის წარმომადგენლებს შორის ქორწილი (ხმლის არისტოკრატია და მანტიის არისტოკრატია) მხოლოდ რამდენიმე წლით ადრე საკმაოდ პრობლემური იქნებოდა, თუმცა 1793 წელს მსგავსი საკითხებისთვის არისტოკრატიას აღარ ცხელოდა, გამომდინარე იქედან, რომ მთელი დიდებულთა ფენთა ეჭვმიტალინი იყო რევოლუციის წინააღდეგ შეთქმულებაში: დანაშაული, რომელიც სიკვდილით ისჯებოდა. ტოკვილი ახლოს იყო დედის ოჯახთან. მისთვის სამაგალითო იყო დიდი ბაბუა დედის მხრიდან: ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი რეფორმატორი რევოლუციამდელ საფრანგეთში, რომელიც არ ერიდებოდა სამეფო ბიუროკრატიის „დესპოტიზმის“ განკიცხვასა და ახლო კავშირს ინარჩუნებდა განმანათლებლობის ისეთ მნიშვნელოვან ფიგურებთან, როგორებიც არიან დენის დიდერო და ფრიდრიხ მელქიორ გრიმი.
საფრანგეთის ისტორიაში მეცხრამეტე საუკუნის პირველი ნახევარი გარდამტეხი პერიოდია: ძველი ფეოდალური რეჟიმი (Ancien regime), რომელსაც ტოკვილი არისტოკრატიად მოიხსენიებს, საფრანგეთის რევოლუციის შედეგად ნელ-ნელა წარსულს ბარდება, თუმცა ახალი რეჟიმი (ტოკვილის ტერმინოლოგიით, დემოკრატია) ჯერ კიდევ არ არის მყარად დაფუძნებული. ამგვარ ისტორიულ პერიოდში მოღვაწეობამ გააღვიძა ტოკვილის ინტერესე არისტოკრატიიდან დემოკრატიაში ისტორიული ტრანზიციის და ამ ეპოქის საფრანგეთის მთავარი პოლიტიკური პრობლემის მიმართ: როგორი პოლიტიკური რეჟიმია ყველაზე სასურველი საფრანგეთისთვის და მისი მთავარი პოლიტიკური ღირებულების — თავისუფლებისთვის.
1828 წელს ტოკვილმა გაიცნო მარი მოტლი, რომელიც 1835 წელს შეირთო ცოლად. 1829 წელს ის ესწრება გუიზოს ლექციებს საფრანგეთის ისტორიის შესახებ. 1830 წლის ივლისის რევოლუციის შემდგომ ის იწყებს მოგზაურობას აშშ-ში თავის მეგობარ გუსტავ დე ბომონთან ერთად, რათა შეისწავლოს ამერიკული სასჯელაღსრულების რეფორმა. 1833 წელს ის აქვეყნებს ანგარიშს აშშ-ს სასჯელაღსრულების რეფორმაზე, რომელიც მალევე ითარგმნება ფრანგულიდან ინგლისურზე. 1835 ის აქვეყნებს დემოკრატია ამერიკაში-ს პირველ ტომს. 1835 ის მოგზაურობს ინგლისსა და ირლანდიაში. 1837 ის კანდიდირებს საპარლამენტო არჩევნებში, თუმცა მარცხდება მეორე ტურში. 1838 წელს ტოკვილს ირჩევენ მორალური და პოლიტიკური მეცნიერებათა აკადემიის წევრად. 1839 ის მეორედ იღებს არჩევნებში მონაწილეობას და იმარჯვებს პირველ ტურში. 1849 წლამდე ტოკვილი პარლამენტის მუდმივ წევრად რჩება. 1840 წელს ქვეყნდება დემოკრატია ამერიკაში-ს მეორე ტომი. 1841 წელს ის მოგზაურობს ალჟირში. 1841 წელსვე მას ირჩევენ საფრანგეთის აკადემიის წევრად. 1846 ის მეორედ მოგზაურობს ალჟირში. 1848 წლის 27 იანვარს ის გამოდის სიტყვით პარლამენტში, სადაც ის წინასწარმეტყველებს რევოლუციის მოსვლას, რომელიც 22 თებერვალს იწყება და სრულდება მონარქიის დამხობითა და მეორე რესპუბლიკის დამყარებით. 1848 წელს ტოკვილს ირჩევენ ახალი საკონსტიტუციო ასამბლეის საკონსტიტუციო კომიტეტის წევრად. ტოკვილი ეწინააღდეგება ლუი ნაპოლეონის კანდიდატურას საპრეზიდენტო არჩევნებში, თმცა ლუი ნაპოლეონი ხმათა 74 პროცენტით არჩევნებში იმარჯვებს. 1849 წელს ტოკვილი ხდება ლუი ნაპოლეონის საგარეო საქმეთა მინისტრის ოდიონ ბაროს კაბინეტში. მოწვევიდან ხუთი თვის შემდეგ ლუი ნაპოლოენი კაბინეტს შლის. 1850 წელს პირველად იჩენს თავს ტუბერკულიოზის სიმპტომები, რაც ტოკვილს უბიძგებს რევოლუციის (1893) მუშაობას. 1851 წლის 2 დეკემბერს ლუი ნაპოლეონი სამხედრო გზით აწყობს სახელმწიფო გადატრიალებას; ეროვნული ასამბლეის 200 სხვა მაპროტესტებელ წევრთან ერთად ტოკვილს აკავებენ და ორი დღით ამწყვდევენ ციხეში, რის შემდეგაც ტოკვილი ტოვებს პოლიტიკას. 1852 ლუი ნაპოლეონი აცხადებს საფრანგეთის მეორე იმპერიას და საკუთარ თავს უწოდებს იმპერატორ ნაპოლეონ მესამეს. 1852 წელს ტოკვილი იწყებს მასალების შეგროვებას ძველი რეჟიმი და რევოლუციის დასაწერად, რომელიც 1856 წელს ქვეყნდება. ტოკვილი გარდაიცვალა 1859 წლის 16 აპრილს.
ადრეული წლები (1806–1823)
16 წლის ასაკში ტოკვილმა პირველად დაიწყო ფორმალური განათლების მიღება, მეცის სამეფო კოლეჯში. კოლეჯში სწავლისას ტოკვილმა პირველად გაიაზრა, თუ რა ეჭვის თვალით უყურებდა ბურჟუაზიული კლასი არისტოკრატიას, და რამდენად მნიშვნელოვანი იყო მისთვის ფრანგული საზოგადოების არა-არისტოკრატულ ნაწილთან კავშირის გაბმა. თვალსაჩინოებისთვის, კოლეჯში ტოკვილი დაუმეგობრდა იუჯინ სტოფელს, მოკრძალებული წარმომავლობის მოსწავლეს.
დემოკრატია ამერიკაში (1835, 1840)
1831 წელს ტოკვილმა და მისმა მეგობარმა გუსტავ დე ბომონმა, რომელიც ვერსალის სასამართლოში მეფის პროკურორის თანამდებობას იკავებდა, საფრანგეთის მთავრობისგან მიიღეს დავალება შეესწავლათ სასჯელაღსრულების სისტემის რეფორმა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, საფრანგეთში მსგავსი რეფორმის შესაძლო გატარებისთვის იდეების შესაგროვებლად. ტოკვილმა და ბომონმა ნიუ-იორკში 1831 წლის მაისში ჩააღწიეს და შემდგომი თითქმის ათი თვე აშშ-ს სხვადასხვა შტატებში გაატარეს. როგორც შემდგომში ბომონი იხსენებდა, სასჯელაღსრულების რეფორმა უფრო საბაბი იყო ვიდრე რეალური მიზანი ამ ფართომასშტაბიანი მოგზაურობის წამოსაწყებად. მათი მოგზაურობის განმავლობაში, ორივე ახალგაზრდა ფრანგმა „ახალი მსოფლიო“ გაიცნეს, შეხვდნენ პიონერ მოსახლეებსა და აბორიგენ მაცხოვრებლებს, ნახეს ცივილიზაციის საზღვრები და დაუსახლებელი სივრცეები. მათ გამოსცადეს ყოველდღიურობა თანამედროვე დემოკრატიაში, თავისუფალი და თანასწორი ხალხის საზოგადოებაში, რომელიც აგრეთვე კოლონიზაციასა და მონობასაც იცნობდა.
თხუთმეტი დღე ველურ ბუნებაში (1866)
თხუთმეტი დღე ველურ ბუნებაში არის ესსეს, რომელიც ტოკვილმა ამერიკაში მოგზაურობის დროს დაწერა და წარმოადგენს დემოკრატია ამერიკაში-ს ერთგვარ წინამორბედს. ესსე პირველად 1866 გამოსცა გუსტავ დე ბომონმა, ტოკვილის გარდაცვალების შემდგომ. ესსეში ტოკვილი პირველად ავლენს თავისი პოლიტიკური თეორიის კონტურებსა და ინტერესის ერთ-ერთ მთავარ ობიექტებს: ამერიკული საზოგადოების წეს-ჩვეულებებსა და მათ მნიშვნელობას დემოკრატიული საზოგადოების ჩამოყალიბებასა და შენარჩუნებაში.
ესსე ეფუძნება ტოკვილისა და ბომონის მოგზაურობას ველურ ბუნებაში, რომელსაც საფუძვლად ედო მათი რწმენა, რომ ამერიკული საზოგადოების მატერიალური კეთილდღეობა დაუსახლებელი ტერიტორიის სიუხვით აიხსნებოდა. ესსე-ს მთავარ ლეიტმოტივად მიუყვება კონტრასტი ველურ ბუნებასა და არსებულ თუ მომავალ ცივილიზებულ საზოგადოებებს შორის. ესსეში ტოკვილის მთავარ თემას წარმოადგენს ორაზროვნობა: პიონერი თავისუფალია, თუმცა აგრეთვე მარტოსული; დაუმუშავებელი მიწის ათვისება და მისი მაცხოვრებლების „ცივილიზება“ აგრეთვე ნიშნავს მისი იდენტობის განადგურებას; საზოგადოება, რომელიც პოლიტიკურად თანასწორია, ქმნის იერარქიებს, რომელთაც კანის ფერისა და ინტელექტუალური შესაძლებლობების კლასიფიკაცია უდევს საფუძვლად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1805 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1859 კატეგორია:ფრანგი ისტორიკოსები კატეგორია:ფრანგი პოლიტოლოგები კატეგორია:ფრანგი ფილოსოფოსები კატეგორია:ფრანგი დიპლომატები კატეგორია:ფრანგი სოციოლოგები
ქარცი მემინდვრია
ქარცი მემინდვრია (Clethrionomys glareolus) — მღრღნელი ზაზუნასებრთა ოჯახისა. მცერე ზომის მემინდვრიაა, სხეულის სიგრძე 11,2 სმ-მდეა, კუდისა — 6 სმ-მდე. ზურგი სხვადასხვა ელფერით ყავისფერ-ჟანგისფერია; მუცელი ბაცი რუხია. კუდი მკაფიოდ ორფეროვანია: მისი ზედა მხარე მუქია, ქვედა მხარე მოთეთრო, მოკლე ბეწვითაა დაფარული და მის ქვეშ ჩანს ქერცლოვანი კანი. ფეხები შავია. გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში, კავკასიაში; საქართველოში გავრცელებულია გურია-აჭარის ქედზე, ზღვის დონიდან 1600 მ სიმაღლემდე. ბინადრობს ფოთლოვან და წიწვოვან ტყეებში, მაღალი ბალახით დაფარულ ველობებზე. შემოდგომით და ზამთრობით გვხვდება თივის ბულულებში და ნაგებობებში. იკვებება უმთავრესად ბალახოვანი მცენარეების მწვანე ნაწილებით და თესლებით; ჭამს აგრეთვე ხეების ქერქს, კვირტებს, სოკოებს, ლიქენებს. ბუდეს იკეთებს მოკლე და ვრცელ სოროში, რომელსაც რამდენიმე გამოსასვლელი ხვრელი აქვს. მრავლდება წელიწადში 3–4-ჯერ: თითოეულ ჯერზე შობს 2–5 ნაშიერს. აზიანებს ტყის ახალგაზრდა ნარგავებს, ტყის ჯიშთა სანერგეებს, ხეხილის ბაღებს, პროდუქტების მარაგს.
სქოლიო
კატეგორია:ტყის მემინდვრია
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 971
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 971 მიიღეს ერთხმად 1995 წლის 12 იანვარს, სადაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს წინა რეზოლუციები 849 (1993), 854 (1993), 858 (1993), 876 (1993), 881 (1993), 892 (1993), 896 (1994), 901 (1994), 906 (1994) და 934 (1994), 937 (1994), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისია საქართველოში (UNOMIG), 1995 წლის 15 მაისამდე.
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საქართველოს სუვერენიტეტი და ტერიტორიული მთლიანობა, და დევნილების უფლება სახლში დაბრუნებაზე, რომლის თაობაზეც შეთანხმებას ხელი მოეწერეს. მხარეებს მოუწოდეს, რომ ისინი არ მიიღონ რაიმე ცალმხრივი ქმედება, რომელიც ხელს შეუშლის პოლიტიკურ პროცესს. ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების და დევნილების დაბრუნებისთვის არასაკმარისი პროგრესის გამო, საბჭომ მხარეებს მოუწოდა ითანამშრომლონ ამ მხრივ, განსაკუთრებით აფხაზეთის პოლიტიკური სტატუსზე. საბჭომ, კმაყოფილება გამოთქვა გაეროს მეთვალყურეთა მისიისა და დსთ-ს სამშვიდობო ძალების თანამშრომლობაზე.
მას შემდეგ, რაც საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1995 წლის 15 მაისამდე, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის სთხოვეს მოხსენება გაეკეთა აფხაზეთსა და საქართველოში არსებულ ვითარებაზე, ამ რეზოლუციის მიღებიდან ორი თვის ვადაში. ორივე მხარეს, განსაკუთრებით აფხაზურ მხარეს, მოუწოდეს შეასრულონ თავიანთი ვალდებულებები, დაკავშირებული იძულებით გადაადგილებულ პირების სახლში დაბრუნებაზე. გენერალურ მდივანს სთხოვეს ითანამშრომლოს დსთ-ს სამშვიდობო ძალებთან, რათა უზრუნველყოს იძულებით გადაადგილებული პირების დაბრუნება სახლებში, ხოლო წევრ ქვეყნებს მოუწოდეს, შეიტანონ წვლილი ნებაყოფლობით ფონდში.
სქოლიო
0971 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები საქართველოს შესახებ კატეგორია:აფხაზეთის კონფლიქტი
პავლე ქსეროპოტამელი
პავლე ქსეროპოტამელი (გ. 321) — X საუკუნის ქრისტიანი წმინდანი. ხსენიების დღეა 10 აგვისტო (ძველი სტილით 28 ივლისი).
ცხოვრება და მოღვაწეობა
ღირსი პავლე ქსეროპოტამელი (ერობაში - პროკოპი) იყო ბიზანტიის იმპერატორის, მიხეილ კუროპალატის ძე. ღრმად და საფუძვლიანად განსწავლული მეფისწული თანამედროვეთა შორის ერთ-ერთი უგანათლებულესი ადამიანი იყო. ნეტარი განერიდა ყოველივე წარმავალს და მთაწმინდას, ქსეროპოტამად წოდებულ ადგილს მიაშურა. აქ დედოფალ პულქერიას მიერ წმიდა ორმეოცი მოწამის სახელზე აგებული მონასტერი უკვე ჩამოქცეულიყო. უკაცრიელ ნანგრევებში წმიდანმა მცირე სენაკი მოიწყო, შიგ დამკვიდრდა, მალე ბერადაც აღიკვეცა და პავლეს სახელით შეუდგა მოსაგრეობას. ღირსი მამა თავმდაბლობის გამო არავისთან ავლენდა თავის განათლებას, მაგრამ მკაცრმა, ასკეტურმა ცხოვრებამ მას მალე გაუთქვა სახელი. ღირს მამას პავლე ქსეროპოტამელი შეარქვეს, იმ სავანეს კი, სადაც ის მოსაგრეობდა, დღესაც ქსეროპოტამს (დამშრალ ნაღვარევს) უწოდებენ.
ღირს პავლეს უფლისგან წინასწარ ეუწყა აღსასრულის მოახლოება. მოიხმო ქსეროპოტამისა და წმიდა გიორგის სახელობის მონასტრის ძმები და უკანასკნელად დამოძღვრა. მიცვალების დღეს წმიდა მამამ მოსასხამი შეიმოსა, ჩვეული სიმდაბლით წარმოთქვა იოანიკე დიდის ლოცვა, რომელსაც დაუდუმებლად იმეორებდა: „სასოება ჩემდა მამა, შესავედრებელ ჩემდა ძე, მფარველ ჩემდა სულიწმიდა, სამებაო წმიდაო, დიდება შენდა“, და ქრისტეს წმიდა სისხლსა და ხორცს ეზიარა. ნეტარმა დაიბარა, მისი ცხედარი მთაწმინდის მოპირდაპირე პონღოსის ნახევარკუნძულზე დაეკრძალათ, მაგრამ, ღვთაებრივი განგებულებით, ხომალდი კონსტანტინოპოლის ნაპირს მიადგა. იმპერატორმა და პატრიარქმა კრძალვით ჩაიბარეს ძვირფასი ნეშტი და საზეიმოდ გადააბრძანეს წმიდა სოფიას ტაძარში. ჯვაროსნების მიერ კონსტანტინოპოლის დარბევის შემდეგ წმიდა პავლეს უხრწნელი ნაწილები ვენეციაში გადაასვენეს.
სქოლიო
კატეგორია:X საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 321
კაზანსკაიის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი
კაზანსკაიის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი (Историко-краеведческий музей) — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი ვერხნედონის რაიონის სტანიცა კაზანსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 2007 წელს, მდებარეობს მდინარე დონის ნაპირზე.
მუზეუმის მისამართი: 347210, როსტოვის ოლქი, ვერხნედონის რაიონი, სტანიცა კაზანსკაია, პიონერის ქუჩა № 1.
ისტორია
ვერხნოდონის რაიონის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი დაარსდა 2007 წელს. მუზეუმის ჩამოყალიბების მიზანი იყო როსტოვის ოლქის ვერხნოდონის რაიონის ტრადიციებისა და ადათ-წესების გადარჩენისა და შენახვის აუცილებლობა. მისი მუშაობის პერიოდში მუზეუმი გახდა ახალგაზრდების პატრიოტული აღზრდის ცენტრი.
მუზეუმის ფონდში დაცულია 1 600 ექსპონატი, მათ შორის 1 087 შედის ძირითად ფონდში. მუზეუმის ექსპოზიცია „კაზაკების ოთახის“ ექსპონატებს შორისაა: იარაღი, ტანსაცმელი, ძველი ავეჯი, აკვანი, საკერავი მანქანა, სართავი ჯარა, ჭურჭელი, სტანიცის, ხუტორისა და მათი მაცხოვრებლების ძველი ფოტოები.
ექსპოზიციაში „ფუნდუკი“ წარმოდენილია კაზაკთა საგუშაგოს ფრაგმენტები - კოშკურები, ბასტიონები და საგანგაშო კოშკები, კერია, ცხენსაბმელი და ჭა. გამოფენაზე წარმოდგენილია ქვის ნივთები დოლაბები, როდინები, კალოს ქვები, ვარცლები. სამეურნეო საგნებიდან მუზეუმში წარმოდგენილია უამრავი შრომის იარაღი, საცხოვრებელი სახლები და ინსტრუმენტები, რომელსაც წლების განმავლობაში გამოიყენებდნენ დონელი კაზაკები. არქეოლოგიის დარბაზში შესაძლებელია სხვადასხვა ეპოქის ძეგლების ხილვა, ქვის ხანიდან შუა საუკუნეებამდე. მათ შორისაა პირველყოფილი ადამიანის შრომის იარაღები, სამკაულები, კერამკული ჭურჭელი, ცხენების აღჭურვილობა. ყველაფერი აღმოჩენილია თანამედროვე ვერხნედონის რაიონის ტერიტორიაზე.
დარბაზში „დიდი სამამულო ომი“ წარმოდგენილია დიდი სამამულო ომის მონაწილეთა ფოტოები, ომიდან გამოგზავნილი წერილები, პირადი ნივთები, სამხედრო ნადავლი.
2013 წელს გაიხსნა ექსპოზიცია „კავშირი დროსა და თაობებს შორის“. ექსპოზიცია აღწერს რაიონის მოსახლეობის ცხოვრებას XX საუკუნის 50-70-იან წლებში, საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში. აქ წარმოდგენილია საბჭოთა პერიოდის ნივთები, ფოტოები, პლაკატები, ამ პერიოდში გამოშვებული ავეჯი, ტანსაცმელი, საბავშვო სათამაშოები, წიგნები, მხატვრული ფაიფური და სხვ.
მუზეუმის შენობასთან ახლოს მდებარეობს ძველი კაზაკების ციხესიმაგრე სათვალთვალო კოშკით.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის მუზეუმები
ტუიაქოჩორას სამაროვანი
ტუიაქოჩორას სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტში ქალაქ მცხეთაში, მცხეთა-შიომღვიმის გზის მარცხენა მხარეს, ბორცვზე. თარიღდება IV-VIII საუკუნეებით. ტუიაქოჩორას სამაროვანი 1953 წელს გათხარა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის მცხეთის მუდმივმოქმედმა არქეოლოგთა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი ა. აფაქიძე). გაითხარა 14 ქვაყუთი. სამარხების ნაწილი მიწის სამუშაოების დროსაა დაზიანებული, ნაწილი კი ადრევე გაუძარცვავთ.მოპოვებული მასალა ინახება მცხეთის მუზეუმში. სამარხები ტლანქად გათლილი ქვის ფილებისაგან ნაგებ ბანურსახურავიან ქვაყუთებს წარმოადგენს. ისინი უმთავრესად საოჯახოა.მიცვალებულები ქრისტიანული წესითაა დაკრძალული: გულაღმა, თავის დასავლეთისკენ, ხელები ნებისმიერად უწყვიათ. ინვენტარის სიუხვით გამოირჩევა მე-4 ქვაყუთი (ახლად ჩასახული ფეოდალური არისტოკრატიის წარმომადგენელთა საოჯახო სამარხი?). მასში აღმოჩნდა გიშრის პასტისა და მინის მოგრძო, ცილინდრული, რომბისებრი, დაკუთხული მძივები; ოქროს, ბრინჯაოსა და რკინის საკინძები, ოქროს საყურეები, თვალედი და გემიანი ოქროს ბეჭდები, მინის საბეჭდავი, სანელსაცხებლე. ტუიაქოჩორას სამაროვანზე მიკვლეული სამარხეული ინვენტარის ანალოგები უხვადაა გამოვლენილია აღმოსავლეთ საქართველოს, ჩრდილოეთ კავკასიისა და აზერბაიჯანის ნასახლარებსა თუ სამაროვნებზე.
ლიტერატურა
კატეგორია: მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
შავი კუნელი
შავი კუნლის ფოთლები სხვადასხვა მოყვანილობისაა. საყვავილე ყლორტებზე განვითარებული ქვედა ფოთლები სამნაკვთიანია, ხოლო დანარჩენი ფრთისებრ დაყოფილია 5-7 ბლაგვ ან წაწვეტებულ ნაკვეთებად. უნაყოფო ყლორტების ფოთლები უფრო დიდი ზომისაა და უფრო ღრმად განკვეთილი.
ყვავილობას შავი კუნელი დაბლობებზე მაისში იწყებს, ხოლო მთებში — ივნისში. ძალიან ლამაზი სანახავია აყვავებული კუნელი.
შავი კუნელი საქართველოში ყველგან იზრდება, როგორც აღმოსავლეთ, ისე დასავლეთ საქართველოს ვაკისა და მთის ტყეებში შუა სარტყლამდე.
შავ კუნელს მერქანი მაგარი აქვს, მკვრივი, ადვილად მუშავდება და გამოდგება წვრილმანი ნივთების დასამზადებლად.
ლივარდირგა
ლივარდირგა (Livədirqə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1137კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
კოტორის ყურე
მინი|კოტორის ყურეს ხედი. კოტორის ყურე ასევე ბოკა (ჩერნოგორიული:Boka kotorska/Бока которска) — ადრიატიკის სღვის მოღუნული ფორმის ყურე ჩერნოგორიის სამხრეთ-დასავლეთში. ერთ დროს მას ევროპის ყველაზე სამხრეთით მდებარე ფიორდი ეწოდებოდა, თუმცა სინამდვილეში ის წარმოადგენს რიას რომელიც ორიენის მთიანეთიდან მომავალი მდინარის რეგრესიით წარმოიშვა.
ყურის სანაპიროზე ადამიანები ანტიკური დროიდან ცხოვრობდნენ, დრეისთვის შემორჩენილი შუასაუკუნეების დასახლებები არის: კოტორი, რისანი, ტივატი, პერასტი, პრჩანი და ჰერცეგ-ნოვი. ყურე წარმოადგენს მნიშვნელოვან ტურისტულ ცენტრს. კოტორის ისტორიულ-კულტურული და ბუნებრივი რეგიონი 1979 წლიდან წარმოადგენს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხმელთაშუა ზღვის ყურეები
ავსტრიის დემოგრაფია
ავსტრიის დემოგრაფია — შეისწავლის ავსტრიის სახელმწიფოს ტერიტორიაზე მცხოვრები მოსახლეობის დემოგრაფიას, მათ შორის, მოსახლეობის სიმჭიდროვეს, ეთნიკურობას, განათლების დონეს, მოსახლეობაში ჯანმრთელობის დონეს, ეკონომიკურ სტატუსსა და მოსახლეობის სხვადასხვა დემოგრაფიულ ასპექტებს.
მოსახლეობა
მოსახლეობის დემოგრაფიული სტატისტიკა (CIA World Factbook-ისა და Statistik Austria-ს მონაცემები): thumb|443x443px|ავსტრიის მოსახლეობის [[სქესობრივ-ასაკობრივი პირამიდა (ინგლისურენოვანი, 2014 წლის)]]
ნაციონალობა მოსახლეობა ასაკობრივი სტატისტიკა საშუალო ასაკი შობადობა სიკვდილიანობა მიგრაცია მოსახლეობის ზრდა ნაყოფიანობის კოეფიციენტი ურბანიზაცია სქესობრივი სტატისტიკა 2014 წლის მონაცემებით ახალშობილთა სიკვდილიანობა 2014 წლის მონაცემებით ორსულთა სიკვდილიანობა 2010 წლის მონაცემებით სიცოცხლის ხანგრძლივობა ვიჩ-ვირუსის მატარებლები (HIV/AIDS)
ზაჰმათაბადი (მრავალმნიშვნელოვანი)
გრდემლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბეტანია (კოლუმბია)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
Uma2rman
Uma2rman (თავდაპირველად ცნობილი, როგორც უბრალოდ Уматурман) — რუსული როკ-ჯგუფი ნიჟნი-ნოვგოროდიდან.
თავდაპირველად შედიოდნენ ძმები, სერგეი და ვლადიმირ კრისტოვსკები. ჯგუფს მათ სახელი დაარქვეს საყვარელი მსახიობის, უმა თურმანის პატივსაცემად. კონცერტებისთვის მათ შეუერთდნენ სხვა მუსიკოსები - სერგეი სოლოდკინი (დასარტყმელი საკრავები), იური ტერლეცკი (სოლო-გიტარა), ალექსეი კაპლუნი (კლავიშებიანები), ალექსანდრე აბრამოვი (საქსოფონი).
ჯგუფმა წარმატება მოიპოვა ჰიტებით „Прасковья“, „Ума Турман“, „Проститься“ და ფილმის „ღამის გუშაგი“ ტიტრებში გაჟღერებული კომპოზიციით.
ჯგუფის არის მუზ-ტვ-ის ჯილდოს სამი გზის ლაურეატი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსული ჯგუფები კატეგორია:პოპ-როკ ჯგუფები კატეგორია:2003 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
მიღიდარა
მიღიდარა (Mığıdərə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ნასიბ იუსიფბეილი
ნასიბ იუსიფის ძე იუსიფბეილი (Nəsib Yusif oğlu Yusifbəyli; დ. 1881, განჯა, რუსეთის იმპერია — გ. 31 მაისი, 1920, განჯა, რუსეთის იმპერია) — აზერბაიჯანელი პუბლიცისტი, სახელმწიფო მოღვაწე და ძირითადი პოლიტიკური ფიგურა აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკაში.
ადრეული წლები
ნასიბ იუსიფბეილი 1881 წელს, ელიზავეტპოლში (დღეს განჯა, აზერბაიჯანი) დაიბადა. განჯაში გიმნაზიის (საშუალო სკოლის) დამთავრების შემდეგ, ის 1902 წელს ნოვოროსიის უნივერსიტეტის (დღეს ოდესის უნივერსიტეტი) იურიდიულ ფაკულტეტზე ჩაირიცხა. მეფის რუსეთის ხელისუფლების მიერ, რევოლუციური იდეების მიზეზით უნივერსიტეტის დროებით დახურვის შემდეგ, იუსიფბეილიმ თავისი საქმიანობა ყირიმში, ბახჩისარაიში განაგრძო, სადაც ის თურქ-ყირიმელ ინტელექტუალთან, ისმაილ გასპრინსკისთან ერთად, გაზეთ „თერჯუმენი“-ს რედაქტირება დაიწყო.
1908 წელს, იუსიფბეილი სტამბოლში გადავიდა და განაგრძო თავისი საქმიანობა, როგორც პუბლიცისტი და შექმნა თურქული საზოგადოება. 1909 წელს, ის ელიზავეტპოლში დაბრუნდა და ქალაქის საკრებულოში დაიწყო მუშაობდა.
1917 წელს, იუსიფბეილიმ დააფუძნა თურქ ფედერალისტთა ეროვნული პარტია განჯაში, რომლის მიზანი რუსეთის იმპერიის ფედერალიზაცია იყო. 1917 წლის ივლისში, პარტია შეუერთდა მამედ ემინ რასულზადეს მუსავათთა მუსლიმ დემოკრათთა პარტიას და იუსიფბეილი პარტიის რეგიონალური თავმჯდომარე გახდა განჯაში.
პოლიტიკოსის კარიერა
1920 წლის აპრილში, ბოლშევიკური შემოჭრისას იუსიფბეილი ბაქო დატოვა, მაგრამ იგი დაიჭირეს და 1920 წლის 31 მაისს მოკლეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1881 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1920 კატეგორია:აზერბაიჯანის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსები
ელენე მიზულინა
ელენე მიზულინა (Елена Борисовна Мизулина; დ.) — რუსი პოლიტიკოსი. სახელმწიფო დუმის მეექსვე მოწვევის დეპუტატი (პარტია „სამართლიანი რუსეთი“). იურიდიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1992), რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული იურისტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები კატეგორია:რუსი იურისტები კატეგორია:დაბადებული 1954
კიკოლაანთ საყდარი
მინი|ეკლესიის ხედი სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან კიკოლაანთ საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ნიჩბისში, სოფლის განაპირას, სამხრეთით, მთსი ფერდობზე. თარიღდება X საუკუნით. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია სხვადასხვა ზომისა და ფორმის ქვით. სწორკუთხა შესასვლელი სამხრეთიდანაა. აღმოსავლეთით შეკუმშული ნახევარწრის ფორმის აფსიდია. აფსიდის ღერძზე გაჭრილია სწორკუთხა სარკმელი. სარკმლის ქვეშ, კედელთან მთლიანი ქვის სატრაპეზია მიდგმული. დარბაზის კამარა უშუალოდ კედლებს ეყრდნობა. ჩრდილოეთის სარკმელთან ნუსხური ქარაგმებიანი წარწერაა: „ქრისტე შეიწყალე გიორგი“. ინტერიერი შელესილი და მოხატული იყო. ეკლესიას შემოვლებული აქვს თაროსებრი ლავგარდანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მაკარავანქის მონასტერი
მაკარავანქის მონასტერი (Մակարավանք) — X-XIII საუკუნეების მონასტერი სომხეთში. მდებარეობს ტავუშის პროვინციის სოფელ აჩაჯურიდან დასავლეთით 6 კილომეტრში. მონასტერი არ არის მოქმედი, მაგრამ დღემდე კარგადაა შემონახული.
ისტორია
მონასტერი თავისი დროის კულტურული და სასულიერო ცენტრი იყო. წარმოადგენდა შუა საუკუნეების ერთ-ერთ ცნობილ არქიტექტურულ კომპლექსს, რომელიც დამახასიათებელია იმ პერიოდში არსებული ტაშირ-ძორაგეტის სამეფოსათვის. ტაძარი აგებულია მუქი ვარდისფერი ანდეზიტითა და წითელი ტუფით. მონასტერი ჰარმონიული არქიტექტურული კონსტრუქციებით მდიდარია. ტაძარზე შემონახულია ტიპური ქართული ჩუქურთმები.
უძველესი ნაგებობა აგებულია X-XIII საუკუნეებში. სურბ-ასტვაწაწინის ეკლესია 1198 წლისაა. მთავარი ეკლესია, რომელიც აგებულია 1205 წელს მდიდარია ჩუქურთმებით.
თანამედროვე მდგომარეობა
მონასტერმა ათასწლეულების მანძილზე გაუძლო ბუნების ისეთ სტიქიურ მოვლენებს, როგორცაა მიწისძვრა, ატმოსფერული ზეგავლენა და დღემდე მოაღწია. 1980-იანწლებში ჩაუტარდა ნაწილობრივი რესტავრაცია, რომელიც დაფინანსების არქონის გამო შეწყდა.
მონასტერი მდებარეობს მეწყერულ ზონაში და არის მისი სულ განადგურების საშიშროება. მონასტრის გადასარჩენად საჭიროა შემუშავდეს მეწყერსაწინააღმდეგო ღინისძიებები.
აღწერა
მონასტრის უძველესი ნაგებობაა X საუკუნის ჯვარ-გუმბათოვანი ეკლესია. იგი მდიდარია ორნამენტებით და ჩუქურთმებით. სამონასტრო კომპლექსის მთავარი ნაგებობაა ჯვარგუმბათოვანი სურბ-ასტვაწაწინის (ღვთისმშობლის) ეკლესია, რომელიც აგებულია 1204 წელს. ეკლესიის სამხრეთ ფასადზე მდებარეობს კარგად შემონახული მზის საათი, რომლის ქვემოთაც გამოსახულია მტრედი. გუმბათის ყელი 12-თაღოვანია. გავითი აგებულია XII საუკუნეში.
მცირე ეკლესია, რომელიც მთავარ ტაძართან მდებარეობს აგებულია 1198 წელს ოვანესის მიერ. იგი ოთხფასადიანი სფეროსებური ნაგებობაა. რომელიც ასევე მდიდარია ბარელიეფებით. ეკლესიაზე მიდგმულია XIII საუკუნის სამრეკლო.
მუქი ვარდისფერი ანდეზიტითა და წითელი ტუფით აშენებული მაკარავანქის მონასტერი, უჩვეულოდ ლამაზია. მთავარი შემოსასვლელიდან მონასტრის ეზომდე აღმოჩენილია უამრავი ჭურჭელი და წყლის მილები, რომლებშიც ამ დღემდე მოედინება წყალი, რომლის სათავეც მონასტრის ახლოსაა.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მონასტრები
ვალონიის ძირითადი ნახშირის მაღაროები
ვალონიის ძირითადი ნახშირის მაღაროები — ბელგიის სამხრეთ ნაწილში მდებარე მსოფლიო მემკვიდრეობის სტატუსის მქონე ძეგლი, რომელიც აერთიანებს ოთხ ნაწილს. ესენია:
ძეგლი მოიცავს 170 კილომეტრი სიგრძის და 3-15 კილომეტრი სიგანის ტერიტორიას, ჰყოფს ბელგიას აღმოსავლეთ და დასავლეთ ნაწილებად და შედგება XIX - XX საუკუნეების ბელგიის ქვანახშირის მოპოვების წესების ამსახველ მაგალითებისაგან. ძეგლისთვის დამახასიათებელია ადრეული ინდუსტრიული ევროპის გასაოცარი არქიტექტურა. მართალია ვალონიის შახტები ასეულობით ქვანახშირის შახტისგან შედგებოდა, თუმცა დღეისთვის უმრავლესი მათგანი განადგურებულია. მიუხედავად ამისა, ამ ოთხი კომპონენტისგან შედგენილი ძეგლი არის XIX - XX საუკუნეების ინდუსტრიული ბელგიის ილუსტრირებული ნიმუში.
2012 წელს ვალონიის ძირითადი ნახშირის მაღაროები შეიყვანეს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა ნუსხაში.
სქოლიო
კატეგორია:ბელგიის შენობა-ნაგებობები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ბელგიაში
არლბერგი
არლბერგი (Arlberg) — ქედი ან მთის მასივი ფორარლბერგსა და ტიროლს შორის, ავსტრიაში. უმაღლესი მწვერვალია ვალუგა 1793 მეტრის სიმაღლით. არლბერგის სარკინიგზო გზა აკავშირებს ავსტრიაში ინსბრუკსა და ბლუდენცის მხარეს. აგრეთვე, ეს გზა გადის 10,25 კმ. სიგრძის არლბერგის გვირაბითაც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრიის ქედები
მარია გელდერნელი
მარია გელდერნელი (Maria von Geldern, Maria van Gelre, Mary o Guelders; დ. 1434 — გ. 1 დეკემბერი, 1463) — ეგმონდთა დინასტიის წარმომადგენელი. შოტლანდიის დედოფალი 1449-1460 წლებში როგორც ჯეიმზ II-ის მეუღლე. თავისი ვაჟის, შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ III-ის რეგენტი 1460-63 წლებში.
დაბადება
მარია დაიბადა 1434 წელს ნიდერლანდებში, ქალაქ გრავში. იგი იყო გელდერნის ჰერცოგ არნოლდ ეგმონდისა და მისი მეუღლის, კათარინა კლეველის ასული. მარია ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ III კეთილს დის შვილიშვილად ერგებოდა.
ბურგუნდიის სამეფო კარზე
თავდაპირველად იგეგმებოდა მარიას მითხოვება ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ III-ისა და მისი მესამე ცოლის, ისაბელ პორტუგალიელის ერთადერთ ვაჟზე, შაროლუას გრაფ შარლ დე ვალუაზე. ამ მიზნით შარლი და მარია დანიშნეს კიდევაც, რის გამოც მარია მამამისმა ბურგუნდიის სამეფო კარზე გააგზავნა, სადაც იგი იზრდებოდა, იღებდა განათლებას და ემზადებოდა გათხოვებისთვის. ცნობილია, რომ ისაბელ პორტუგალიელი მასზე დიდად იხარჯებოდა. მიუხედავად ამისა, ბურგუნდიის ჰერცოგმა და ჰერცოგინიამ თავიანთი ერთადერთი ვაჟის მასზე დაქორწინება გადაიფიქრეს და ნიშნობა ჩაშალეს. მალევე მარიას მშობლებმა მისი შოტლანდიაში გათხოვებისთვის დაიწყეს მზადება, თუმცა იგი კვლავ ბურგუნდიაში რჩებოდა. მეტიც, იგი დაესწრო შარლის ახალი საცოლის, საფრანგეთის მეფე შარლ VII-ის ასულ კატრინ დე ვალუას ბურგუნდიის სამეფო კარზე ჩამოსვლას. ფილიპ III-მ პირობა დადო, რომ გამგზავრებამდე მარიას საკუთარი ხარჯებით უზრუნველყოფდა. მალე ბურგუნდიაში შოტლანდიის ელჩი უილიამ კრიშტონი ჩავიდა, რომელმაც მარია შოტლანდიაში, თავის მომავალ მეუღლესთან ჩაიყვანა.
შოტლანდიის დედოფალი
მარია შოტლანდიაში 1449 წლის ივნისში ჩავიდა, სადაც მას ადგილობრივი დიდგვაროვნები დახვდნენ, რომლებმაც იგი ედინბურგში ჩაიყვანეს და ჰოლირუდის სამეფო სასახლეში მიიყვანეს. ამის შემდეგ დიდი სამეფო ქორწილისათვის დაიწყო მზადება. 1449 წლის 3 ივლისს წმინდა პატრიკის სააბატოში მარია გელდერნელი და ჯეიმზ II დაქორწინდნენ. ამავდროულად მოხდა მარიას შოტლანდიის დედოფლად კორონაცია.
საზეიმო ბანკეტზე მეფემ თავის ახალ დედოფალს უამრავი საჩუქარი მიართვა. აღსანიშნავია, რომ ამ ცერემონიალზე მარიას გელდერნის საჰერცოგოს გერბ ამოქარგული კაბა ემოსა, თავზე კი შოტლანდიის სადედოფლო გვირგვინი ედგა.
დედოფლად გახდომისთანავე მარიამ უამრავი სასახლე და ადგილ-მამული მიიღო, რითაც ჯეიმზმა მისადმი კეთილგანწყობა და თავისი სიმდიდრე დაანახა. 1454 წლის მაისში ჯეიმზმა ბლასკნესის ციხესიმაგრეს შემოარტყა ალყა, სადაც მეამბოხე დიდგვაროვნები იყვნენ გამაგრებულები. საბოლოოდ მეფემ გაიმარჯვა, აღებული ციხესიმაგრე კი მარიას აჩუქა. აღსანიშნავია, რომ დედოფალმა დააარსა ედინბურგის პირველი ჰოსპიტალი და ასევე დიდად მფარველობდა ფრანცისკელთა კათოლიკური ორდენის წარმომადგენლებს.
შოტლანდიის რეგენტი
1460 წელს, ჯეიმზ II-ის გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე მათი ცხრა წლის ვაჟი, ჯეიმზ III ავიდა, რომლის რეგენტიც მარია გელდერნელი გახდა. აღსანიშნავია, რომ მარია აქტიურად ერეოდა მეზობელ ინგლისში მიმდინარე ვარდების ომში, სადაც იგი ლანკასტერების მხარეს იჭერდა. შოტლანდიელი მემატიანე გვამცნობს, რომ რეგენტი საკმაოდ წინ დახედულად მოქმედებდა. იგი ლანკასტერებსა და მათ მომხრეებს ამარაგებდა, რათა ომი რაც შეიძლება დიდხანს გაწელილიყო და ინგლისელებს შოტლანდიელებისათვის ვერ მოეცალათ.
მიუხედავად იმისა, რომ თავად ჯეიმზ II ინგლისელებს ვერ იტანდა და მთელი ცხოვრება მტრობდა მას, მარიამ მათთან დაახლოვება დაიწყო. აღსანიშნავია, რომ როდესაც 1461 წელს ედუარდ IV იორკელმა დაამხო ჰენრი VI ლანკასტერი და ტყვედ ჩაიგდო იგი, მისმა ცოლმა, დედოფალმა მარგარიტა ანჟუელმა თავის ვაჟთან ერთად თავშესაფარი შოტლანდიის რეგენტისაგან მიიღო. მარია გელდერნელმა დიდი პატივით მიიღო მარგარიტა და მისი ვაჟი, პრინცი ედუარდ უესტმინსტერელი და ისინი საკუთარ სასახლეში დააბინავა.
მარიას საგარეო პოლიტიკა ძირითადად დედოფალ მარგარიტასთვის სამხედრო დახმარების გაწევასა და როგორმე ინგლისის ტახტზე ლანკასტერების დაბრუნებაზე იყო მორგებული. მარიამ რამდენჯერმე გააგზავნა ინგლისში შოტლანდიური ჯარები მარგარიტას სარდლობით, თუმცა ყოველთვის იორკები იმარჯვებდნენ. თავიანთი კავშირის გასამყარებლად, 1461 წელს მარიამ თავისი ქალიშვილი, პრინცესა მარგარეტი დედოფალ მარგარიტას ვაჟზე, პრინც ედუარდზე დანიშნა. სამეფო კარის ქრონიკების თანახმად, ნიშნობის შემდეგ მარიამ მარგარიტას ინგლის-შოტლანდიის სასაზღვრო ქალაქ ბერვიკის მისთვის დათმობა სთხოვა, რაზეც უარი მიიღო.
უარის შემდეგ ორ დედოფალს შორის ურთიერთობები კატასტროფულად დაიძაბა. მარია გელდერნელმა მაშინვე ჩაშალა ნიშნობა და ქვეყნიდან გააძევა მარგარიტა თავის ვაჟთან ერთად, რომელმაც თავი საფრანგეთს შეაფარა. ამის შემდეგ მარია დაუმეგობრდა ინგლისის მეფე ედუარდ IV-სა და მის მოკავშირეს, ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ III-ს. ამრიგად ინგლისი, შოტლანდია და ბურგუნდია მარგარიტა ანჟუელისა და ლანკასტერების წინააღმდეგ დაირაზმა, რის გამოც იგი იძულებული გახდა საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ისათვის ამ ომში დახმარება ეთხოვა, რაზეც თანხმობა მიიღო.
ედუარდ IV ცდილობდა საბოლოოდ გადაემტერებინა მარია მარგარიტასთვის, რასაც საბოლოოდ მიაღწია კიდეც. 1462 წელს შოტლანდიის სამეფომ უკვე ოფიციალურად აღიარა იორკთა დინასტია ინგლისის სუვერენულ მმართველებად. მალე მარიამ ედუარდთან და ფილიპთან ერთად მარგარიტასა და ლუის წინააღმდეგ ომისათვის დაიწყო მზადება, რის გამოც იგი შოტლანდიის საზღვართან ჩავიდა და იქ რავენსკრაიგის ციხესიმაგრის მშენებლობა დაიწყო, რომლის დასრულებასაც ვერ მოესწრო. 1463 წლის 1 დეკემბერს მარია გელდერნელი გარდაიცვალა, 28-29 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს ედინბურგში, ჰოლირუდის სააბატოში.
ინდეპენდენსიის რაიონი (პისკო)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პისკოს პროვინციის რაიონები
ტელპოსიზი
ტელპოსიზი (კომი ენაზე — ქარების კლდე) — ჩრდილოეთ ურალის მთავარი და უმაღლესი წერტილი. მდებარეობს რუსეთის კომის რესპუბლიკაში. სიმაღლე 1617 მ. აგებულია კრისტალური ფიქლებით, კვარციტული ქვიშაქვებით, კონგლომერატებით. ფერდობები ზღვის დონიდან 500-600 მ სიმაღლემდე შემოსილია ტაიგით, უფრო ზევით მთის ტუნდრაა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კომის რესპუბლიკის მთები
ბეტულია (ანტიოკია)
ბეტუილა (Betulia) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.600 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 665 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 252 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ფსიქოზი
ფსიქოზი — გონების პათოლოგიური მდგომარეობა, ცნობილი როგორც „რეალობასთან კავშირის დაკარგვა“. ფსიქოზით დაავადებულ ადამიანებს უწოდებენ ფსიქოტურს. მათ აღენიშნებათ სხვადასხვა სახის პიროვნული ცვლილება და აზროვნების არეულობა. იმისდა მიხედვით, თუ რამდენად მძიმეა ადამიანის მდგომარეობა, შეიძლება აღინიშნოს უჩვეულოდ უცნაური ქმედებები და სირთულეები სოციალურ ინტერაქციაში, შესაბამისად პრობლემები ყოველდღიურ ცხოვრებაში.
ფსიქოზი (როგორც ფსიქიატრიული დაავადების ნიშანი) არის ექსკლუზიურად დიაგნოზირებადი, რაც ნიშნავს, რომ ფსიქოზი არ მიიჩნევა ფსიქიატრიული დარღვევის სიმპტომად მანამ, სანამ ფსიქოზის სხვა, რელევანტური და ცნობილი შემთხვევები სათანადოდ არ არის გამორიცხული. ლაბორატორიულმა ტესტებმა უნდა გამორიცხონ ფსიქოზის სიმპტომთა გამომწვევი სხვადასხვა მიზეზები, როგორც ცენტრალური ნერვული სისტემისა და სხვა ორგანოების დაავადებები და დაზიანებები, ასევე ფსიქოაქტიური ნივთიერებები და ტოქსინები. მხოლოდ ამის შემდეგ შესაძლებელია დიაგნოზირდეს ფსიქიატრიული ავადმყოფობა. სამედიცინო წრთვნაში, ფსიქოზი, როგორც ავადმყოფობის ნიშანი, ხშირად შედარებულია ციებ-ცხელებასთან, რამდენადაც ორივეს შესაძლოა ჰქონდეს რამდენიმე სხვადასხვა არააშკარა გამომწვევი მიზეზი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფსიქიატრია
გიორგი განძიელი
გიორგი სპირიდონის ძე განძიელი (დ. 1834 — გ. 6 აპრილი, 1906, თბილისი) — ქართველი სამხედრო და საზოგადო მოღვაწე, რუსეთის არმიის პოლკოვნიკი.
წარმოშობით იყო თბილისის გუბერნიის აზნაურთა ოჯახიდან. 1863 წელს იყო თბილისის გრენადერთა პოლკის პრაპორშჩიკი, თავი გამოიჩინა ზაქათალის ოლქის აჯანყებულ ლეკებთან ბრძოლაში 1863 წლის 6 ივნისს, მძიმედ დაიჭრა და დაჯილდოვდა წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით. შემდეგ მსახურობდა ნიჟეგოროდის დრაგუნთა პოლკში, ხოლო 1877 წლის რუსეთ–თურქეთის ომში მაიორის წოდებით მეთაურობდა ელიზავეტპოლის არარეგულარულ ცხენოსანთა პოლკს. თადარიგში გასვლის შემდეგ იყო მომრიგებელი მოსამართლე ელიზავეტპოლში. 1893 წლიდან იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი. არჩეული იყო თბილისის სასოფლო-სამეურნეო საკრედიტო საზოგადოების გამგეობის თავმჯდომარედ. მოკლეს თბილისში, სასახლის ქუჩაზე მდებარე სარაჯიშვილის სახლში განთავსებული ამ საზოგადოების გაძარცვის დროს 1906 წელს. დაკრძალეს დიდუბის ეკლესიის ეზოში. ცოლად ჰყავდა ნადეჟდა გაბრიელის ასული მამაცაშვილი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1834 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1906 კატეგორია:ქართველი პოლკოვნიკები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები კატეგორია:წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები
ფინეთის ოფიციალური ჩარტები
ფინეთის ოფიციალური ჩარტები (Suomen virallinen lista, Finlands officiella lista) — ფინური ეროვნული ჰიტ-აღლუმი, რომელსაც გამოსცემს კომპანია ÄKT (IFPI Finland).
დღეისათვის Suomen virallinen lista მოიცავს:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფინური მუსიკა კატეგორია:მუსიკალური ჰიტ-აღლუმები
ძალისის ნამოსახლარი
ძალისის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძალისის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მდინარე ნარეკვავის ნაპირზე, გორაზე. თარიღდება I-IV საუკუნეებით. ნამოსახლარი გათხარა ი. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიის და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის მცხეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, ა. ბოხოჩაძის ხელმძღვანელობით. გორა (300X200 მეტრი, სიმაღლე 56 მეტრი) ვაკეზეა აღმართული და შემოვლებული აქვს, ალიზის აგურით ნაგები გალავანი. გორაზე აღმოჩენილია ასევე, ალიზის აგურით ნაგებ და კრამიტით გადახურულ შენობათა ნაშთები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
გიორგი გვახარია (რევოლუციონერი)
გიორგი ბესარიონის ძე გვახარია (დ. 1901, ქუთაისი — გ. 1 სექტემბერი, 1937) — რევოლუციონერი, სახელმწიფო მოღვაწე, მაკიივკის დირექტორი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ქუთაისში. 15 წლიდან აქტიურად მონაწილეობდა ქუთაისის გუბერნიის რევოლუციურ მოძრაობაში. 1921 წელს გადავიდა თბილისში და მუშაობდა რაიკომში ბიძის, სერგო ორჯონიკიძის ხელმძღვანელობით. 1922 წელს გადავიდა მოსკოვში და სწავლობდა საგარეო ვაჭრობის ინსტიტუტში. 1925 წელს გორგი გვახარია გაგზავნეს ლონდონში — ინგლისში სსრკ სავაჭრო მისიაში სამუშაოდ. მოსკოვში დაბრუნების შემდეგ მუშაობდა მძიმე მრეწველობის სახალხო კომისარიატში ელექტროსადგურების მშენებლობის განყოფილების უფროსად, შემდეგ კი სახალხო კომისარიატის კაპიტალური მშენებლობის განყოფილების უფროსად. გვახარია მუშაობდა დონბასში — ის აკონტროლებდა უდიდესი მნიშვნელობის სამშენებლო პროექტებს: ააშენა, დონეცკის მეტალურგიული ქარხანა, ზუჰრესის ექსპერიმენტული თბოელექტროცენტრალი, შტერივკის სახელმწიფო ელექტროსადგური და მაკიივკის მეტალურგიული ქარხანა. 1933 წელს დაინიშნა მაკიივკის მ. კიროვის სახელობის მეტალურგიული ქარხნის დირექტორად. მან პირველი იყო ქვეყნის მეტალურგიულ ინდუსტრიაში, რომელმაც უარი თქვა სახელმწიფო სუბსიდიებზე, გადაიყვანა ქარხანა სრულ თვითდაფინანსებაზე. საბჭოთა მრეწველობის განვითარებაში დამსახურებისთვის დაჯილდოვდა ლენინის ორდენით.
1937 წელს, ს. ორჯონიკიძის გარდაცვალებიდან მალევე, ტროცკისტული საქმიანობის ბრალდებით სსრკ შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატმა დააკავა და დახვრიტა.
ლიტერატურა
კატეგორია:რეპრესირებულები კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 სექტემბერი კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:რევოლუციონერები
კეისარი უნდა მოკვდეს
კეისარი უნდა მოკვდეს (Cesare deve morire) — ძმები ტავიანების 2012 წლის ისტორიული ფილმი. ფილმის მოქმედება რომის ციხეში ვითარდება, სადაც პატიმრები დგამენ უილიამ შექსპირის პიესას „იულიუს კეისარი“. ფილმმა მიიღო ოქროს დათვი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2012 წლის ფილმები კატეგორია:იტალიური ფილმები კატეგორია:იტალიურენოვანი ფილმები კატეგორია:ძმები ტავიანების ფილმები კატეგორია:უილიამ შექსპირის პიესებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:ისტორიული ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:ფილმები ციხის შესახებ
მინქენდი
მინქენდი (Minkənd, Հակ) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ბერნარ ვერბერი
ბერნარ ვერბერი (Bernard Werber; დ. 18 სექტემბერი, 1961, ტულუზა) — ფრანგი მწერალი, რომელიც უფრო მეტად ცნობილია როგორც „Les Fourmis“ (ჭიანჭველების) ტრილოგიის ავტორი. „Les Fourmis“ (ჭიანჭველების) ტრილოგია ერთადერთი ნაწარმოებია რომელიც ინგლისურ ენაზე გამოქვეყნდა. ამ სერიაში გაერთიანებულია: ფილოსოფია, სულიერება, სამეცნიერო ფანტასტიკა, თრილერი, მეცნიერება და ცნობიერება.
წერის სტილი
ვერბერის წერის სტილი მოიცავს რამდენიმე ლიტერატურულ ჟანრს. მათ შორის ძირითადია საგა და სამეცნიერო ფანტასტიკა. ხშირად გვხვდება მის ნაწარმოებებში ფილოსოფიური იდეები. ვერბერის ნოველების დიდ ნაწილს აქვს მსგავსი ფორმატი. მრავალი მისი ნოველა დავკავშირებულია ერთმანეთთან საერთო პერსონაჟებით, მსგავსი სიუჟეტებითა და თემებით. მაგალითად, პერსონაჟი ედმონდ უოლსი გვხვდება შემდეგ ნაწარმოებებში: „Les Fourmis“(ჭიანჭველები) ტრილოგია, ნოველა „L'Empire des anges“(ანგელოზების იმპერია) და ნოველა „Nous Les Dieux“(ჩვენ ვართ ღმერთები).
ლიტერატურული თემა
ვერბერის წიგნები მოიცავს დელფინების, ვირთხების და ჭიანჭველების მსგავსებას ადამიანებთან. ის აგრეთვე იყენებს პერსონაჟებს რომ ასახოს სულის ევოლუციის ეტაპები. გარდა ამისა, ვერბერი იცავს კოლექტივისტური გლობალური მთავრობის ხედვას, რომელიც მოქმედებს როგორც "მსოფლიო პოლიცია".
ვერბერი არის "Research on Extraordinary Experiences"(IREE) ინსტიტუტის წევრი, რომელიც ხელს უწყობს საგანგებო ან უჩვეულო გამოცდილების აღიარებას. ეს აისახა მის ნოველებში როგორც მეცნიერების ჩართვა. პარანორმალურობას და სულიერებას, როგორც ცნობილ თემებს მოიცავს წიგნი „Thanatonautes“(თანატონავტები). ასევე ვერბერის ორი წიგნი L'Empire des Anges (ანგელოზების იმპერია) და Le Mystère des Dieux (ღმერთების საიდუმლოება) აღწერს კავშირს სულებს, ანგელოზებსა და ღმერთებს შორის.
შემოქმედება
ანგელოზების ციკლი
ღმერთების ციკლი
მეცნიერების მკვლევარების ციკლი
მესამე კაცობრიობის ციკლი
სხვა რომანები
ექსპერიმენტული წიგნები
მოკლემეტრაჟიანი კოლექციები
კომიქსები
ფილმები
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:დაბადებული 18 სექტემბერი კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:ფრანგი სამეცნიერო ჟანრის მწერლები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი ჟურნალისტები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები
ხატივა
ხატივა (Játiva, Xàtiva) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 76,56 კმ². მოსახლეობა — 29 623 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
კაშუეირა-დორანდა (მინას-ჟერაისი)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 505 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12.47 კმ²-ზე. ფართობი 200 928 კმ²-ია.
ბელაია (კამის შენაკადი)
ბელაია ან აგიზელი (Белая; ) — მდინარე რუსეთში, ბაშკირეთში, კამის მარცხენა შენაკადი. ნაწილობრივ გვევლინება აგრეთვე როგორც ბაშკირეთისა და თათრეთის სასაზღვრო მდინარე. წარმოადგენს ბაშკირეთის უგრძეს მდინარეს. სიგრძე 1430 კილომეტრი, აუზის ფართობი 142 ათ. კმ². სათავე აქვს სამხრეთ ურალზე, ირემელის მასივის აღმოსავლეთით. საზრდოობს უმთავრესად თოვლის წყლით. იყინება ნოემბრის შუა რიცხვებში, ყინულსვლა — შუა აპრილში. მთავარი შენაკადებია ნუგუში, სიმი, უფა, ბირი, ჩქარი თანიფი, ურშაქი, აშქადარი, დიომა და სხვა. ზემო დინებაში მიედინება დაბალ, დაჭაობებულ ხეობაში.
სოფელ ტირლიანსკის ქვემოთ ხეობა მკვეთრად ვიწროვდება. ცალკეულ მონაკვეთებზე მისი ფერდობები ციცაბოა, ფლატოვანი და შემოსილია ტყით. მდინარე ნუგუშის შესართავის ქვემოთ ხეობა თანდათან ფართოვდება, ხოლო მდინარე უფის შესართავის შემდეგ ტიპური ვაკის მდინარის ხასიათს ატარებს. მიედინება ფართო ჭალის ფარგლებში, მეანდრირებულია და იყოფა ტოტებად. მარჯვენა ნაპირი დიდწილად ამაღლებულია.
წყლის საშუალო ხარჯი შესართავში 950 მ³/წმ. ბაშკირეთის მნიშვნელოვანი წყლის მაგისტრალია. სანაოსნოა შესართავიდან ქალაქ უფამდე. არარეგულარული ნაოსნობა განვითარებულია ქალაქ მელეუზის ნავმისადგომამდე. მდინარის ნაპირზეა გაშენებული ქალაქები: ბელორეცკი, სალავათი, იშიმბაი, უფა, სტერლითამაქი, ბირსკი.
მდინარის რუსული სახელწოდება — „ბელაია“ ბაშკირული „აგიზელის“ ანალოგიურია, რაც „თეთრ მდინარეს“ ნიშნავს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაშკირეთის მდინარეები კატეგორია:თათრეთის მდინარეები
სამედ ვურღუნი
სამედ ვურღუნი (Səməd Vurğun, სრული სახელი — სამედ იუსიფ ოღლუ ვეკილოვი (Səməd Yusif oğlu Vəkilov), დ. 21 მარტი, 1906 — გ. 27 მაისი, 1956) — აზერბაიჯანელი საბჭოთა პოეტი, დრამატურგი და საზოგადო მოღვაწე. აზერბაიჯანის სსრ-ს პირველი სახალხო პოეტი (1956), აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსი (1945). მეორე ხარისხის სტალინის პრემიის ორგზის ლაურეატი (1941, 1942). სკკპ-ს წევრი 1940 წლიდან.