cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დავით გიორგაძე
ბიოგრაფია
1989-2009 წლებში მუშაობდა ქ.თბილისის ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრში, გაიარა გზა ქირურგის თანამდებობიდან თორაკალური ქირურგიის განყოფილების გამგემდე. 2006 წელს მიენიჭა დავით ტვილდიანის უნივერსიტეტის („აიეტი“) პროფესორის წოდება. 2009–2018 წლებში მუშაობდა კლინიკა „კონსილიუმ მედულაში“, ხოლო 2011 წლიდან იყო ამავე კლინიკის კლინიკური მიმართულებების ხელმძღვანელი, ასევე ზოგადი ონკოლოგიის რეზიდენტურის ხელმძღვანელი.
დავით გიორგაძე არის 90-მდე სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, მრავალი საერთაშორისო კონგრესისა და სიმპოზიუმის მონაწილე, ასევე 6 კლინიკური კვლევის (4 ონკოლოგიური და 2 ქირურგიული) მთავარი მკვლევარი. იგი საქართველოში ერთ-ერთ წამყვან თორაკალურ ქირურგად ითვლება. მის მიერ პირველად საქართველოში შესრულდა რადიკალური ქირურგიული ჩარევა (პნევმონექტომია, პლევრექტომია, პერიკარდისა და დიაფრაგმის რეზექცია, ამ უკანასკნელის ხელოვნური ბადით პლასტიკით) პლევრის მეზოთელიუმის გამო. დავით გიორგაძე აგრეთვე არის თორაკოსკოპიური ქირურგიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი საქართველოში.
გიორგი ტრაპიზუნტელი
გიორგი ტრაპიზუნტელი (ბერძ. Γεώργιος Τραπεζούντιος; ლათ. Georgius Trapezuntius) (დ. 1395 – გ. 1472 ან 1473) — ბერძენი ფილოსოფოსი და რენესანსის ერთ-ერთი პიონერი.
ბიოგრაფია
დაიბადა კუნძულ კრეტაზე. მას მეტსახელი "ტრაპიზუნტელი" ეწოდა იმის გამო, რომ მისი წინაპრები ქალაქ ტრაპიზონიდან იყვნენ.
როდის დასახლდა იტალიაში ზუსტად უცნობია; ზოგიერთი წყაროს თანახმად, ის 1430 წელს იქნა გამოძახებული ვენეციაში იტალიელი პოლიტიკოსის, დიპლოამტისა და ჰუმანისტის, ფრანჩესკო ბარბაროს(1390–1454) მიერ, მდივნის პირადი სტატუსით (ლათ. Amanuensis), რომელიც, როგორც ჩანს, მანამდე იცნობდა მას. სხვათა თანახმად, ფერარა-ფლორენციის კრებამდე (1438–1439) იგი იტალიაში არ გამოცენილა.
ლათინური ენა ისწავლა ვიტორიო და ფელტრესგან და ისეთ წარმატებას მიაღწია, რომ სამ წელიწადში ლათინური ლიტერატურისა და რიტორიკის სწავლება დაიწყო. მისი რეპუტაცია, როგორც მასწავლებლისა და არისტოტელეს მთარგმნელისა უაღრესად მაღალი იყო და პაპმა ნიკოლოზ V-მ, რომელიც არისტოტელეს დიდი მოყვარული იყო, ის პირად მდივნად აიყვანა. მისმა ზედმეტად ღვარძლიანმა შეტევამ პლატონზე (შრომაში Comparatio Aristotelis et Platonis), რომელმაც ბესარიონ ნიკეელის ძლიერი რეაქცია გამოიწვია და პლატონის, არისტოტელეს და სხვა კლასიკოს ავტორთა აშკარად ნაჩქარევმა და არაზუსტმა თარგმანმა საერთო ჯამში შეარყია მისი მეცნიერული დიდება და საფრთხის ქვეშ ჩააგდო მისი, როგორც ფილოსოფიის მასწავლებლის პოზიცია. პაპი პიუს II ასევე გიორგის თარგმანების კრიტიკოსთა რიგებში იყო. მისი აღნიშნული ნაშრომისადმი აღშფოთება იმდენად დიდი იყო, რომ მას იტალიის დატოვება მოუწევდა, რომ არა ალფონსო V არაგონელის მიერ გაწეული პროტექცია ნეაპოლის საბჭოსთან.
შედეგად ის დაბრუნდა რომში, სადაც 1471 წელს გამოაქვეყნა ძალიან წარმატებული ლათინურის გრამატიკა, რომელიც ეფუძნებოდა ლათინურის სხვა ბერძენ გრამატიკოსს, პრისციანეს. გარდა ამისა, მისმა ადრეულმა შრომამ ბერძნულ რიტორიკაში მას ფართო აღიარება მოუტანა, მისი ყოფილი კრიტიკოსების მხრიდანაც კი, რომლებმაც აღიარეს მისი ბრწყინვალება და ერუდიცია.
ის გარდაიცვალა დიდ სიღარიბეში რომში, 1486 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბერძენი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 1395 კატეგორია:ტრაპიზონის იმპერიის ადამიანები
ნინა ალიოშინა
ნინა ალექსანდრეს ასული ალიოშინა (Нина Алекса́ндровна Алёшина; დ. 17 ივლისი, 1924, მოსკოვი — გ. 17 ნოემბერი, 2012, იქვე) — საბჭოთა და რუსი არქიტექტორი, მოსკოვის მეტროპოლიტენის მიწისზედა და მიწისქვეშა ობიექტების დამპროექტებელი. რსფსრ დამსახურებული არქიტექტორი (1985 წლის 31 ივლისი). პლაკატების მხატვრის ბორის უსპენსკის და.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1924 წლის 17 ივლისს მოსკოვში. 1950 წელს დაამთავრა მოსკოვის არქიტექტურული ინსტიტუტი. მოსკოვის არქიტექტურის ინსტიტუტში სწავლობდა ბ. ს. მეზენცევთან. კარიერა დაიწყო ალექსეი დუშკინთან, ნოვოსლობოდსკაიას სადგურის პროექტზე მუშაობით. მან მოამზადა ნახაზები ლიანდაგის კედლებისა და პილონების საყრდენების მოსაპირკეთებლად, ღიობებისა და ვიტრაჟების ლითონებით გასაფორმებლად, ხოლო მისი მეუღლე, მხატვარი ნიკოლაი ივანეს ძე ალიოშინი, დაეხმარა პავლე კორინს ვიტრაჟებისთვის მუყაოს დამზადებაში.
მან თავისი არქიტექტურული კრედო შემდეგნაირად ჩამოაყალიბა: „უნდა გააკეთო ისე, თითქოს ცოტა რაღაც აკლია“. 19 მეტროსადგურის პროექტის ავტორი, რომელთაგან ცხრა ნატალია.სამოილოვასთან ერთად შეასრულა. 1975 წელს გახსნილი „კუზნეცკი-მოსტის“ სადგურის პროექტისთვის ალიოშინას და სამოილოვას 1977 წელს მიენიჭათ სსრკ მინისტრთა საბჭოს პრემია. ამავდროულად, „ძერჟინსკაიას“ სადგურის რეკონსტრუქციის საპროექტო გადაწყვეტა, რათა შეიქმნას ცენტრალური დარბაზი და გადავიდეს კუზნეცკი-მოსტში (ალექსანდრე სტრელკოვი ) გააკრიტიკეს ნ. ა. ლადოვსკი. მარცხნივ|მინი| „ [[შჩუკინსკაია (მოსკოვის მეტრო)|შჩუკინსკაია“. საჩვენებელი კედელი]] 1970-იანი წლების დასაწყისიდან, მისი საყვარელი ტექნიკა მეტროსადგურების დიზაინში იყო ლითონის აქტიური გამოყენება. სადგურზე „ოქტიაბრსკოე პოლე“ (1972), პირველად მეტროში, მან გამოიყენა ანოდირებული ალუმინი სვეტების მოსაპირკეთებლად. სამი წლის შემდეგ, „შჩუკინსკაიას“ გახსნაზე, ტრასის კედლები უკვე ბრინჯაოში ანოდირებული ალუმინით იყო მოპირკეთებული. რიგის ხაზის სადგურზე „მედვედკოვო“ (1978), ღია ბრინჯაოს ფერში ჭედური ალუმინის ანოდირებული ლითონის პირამიდები, ყინულის შვერილების სიმბოლოა.
კალინინის ხაზის „მარქსისტსკაიას“ სადგურის სვეტებისა და ლიანდაგის კედლების მოსაპირკეთებლად (1979, თანაავტორები ვ. ვოლოვიჩი, ნ. სამოილოვა, რ. ტკაჩოვა) ირკუტსკის რეგიონის კარიერზე პირადად მონიშნა ქვის საჭირო ბლოკები სხვა ფერების მინიმალური რაოდენობის ჩანართებით. სადგურის ნათურები წარმოადგენს ვერტიკალურად განლაგებულ ფლუორესცენტური ნათურების სპირალებს, რომლებიც განასახიერებენ მარქსიზმის ერთ-ერთ კანონს — სპირალური განვითარების პრინციპს. იატაკისთვის ნაცრისფერი მარმარილო იყო აღებული „ბეთლემის ვარსკვლავის“ სადგურის მთელ პერიმეტრზე (რვაქიმიანი).
ალიოშინა დაინიშნა სერპუხოვსკო-ტიმირიაზევსკაიას ხაზის მთავარ არქიტექტორად 1981 წელს, ამავე დროს იგი რეალურად ხელმძღვანელობდა „მეტროგიპროტრანსის“ ინსტიტუტის არქიტექტურულ განყოფილებას. იყო ინსტიტუტის მთავარი არქიტექტორი 1985 წლიდან 1991 წლამდე. ეს მისთვის რთული პერიოდი იყო, რადგან მას ლიდერის მოვალეობები საკუთარი სადგურების დიზაინთან უნდა შეეთავსებინა. ის არასოდეს დასთანხმდებოდა უარი ეთქვა შემოქმედებით საქმიანობაზე. ალბათ ამიტომაც ეპყრობოდა კოლეგების თითოეულ სადგურს, როგორც საკუთარს. იმ დროისთვის მისი სახელი უკვე იმდენად ცნობილი იყო, რომ მის აზრს ითვალისწინებდნენ და მისი ავტორიტეტული სიტყვა კონკრეტული პროექტის დასაცავად ჭეშმარიტებად აღიქმებოდა. მარცხნივ|მინი| „[[ჩერტანოვსკაია (მოსკოვის მეტრო)|ჩერტანოვსკაია“]] ხალხური ხელოვნება პეროვოს ერთთაღოვანი ზედაპირული სადგურის თემაა (1979, თანაავტორები ვ. ს. ვოლოვიჩი, ნ. კ. სამოილოვა, რ. პ. ტკაჩევა, მხატვრები ლ. ა. ნოვიკოვა, ვ. ი. ფილატოვი). 1980 წელს მის პროექტს მიენიჭა სსრკ არქიტექტორთა კავშირის დიპლომი.
1983 წელს გახსნილი ჩერტანოვსკაიას სადგურის დიზაინი მიეძღვნა ა. ნ. დუშკინს. „მენდელეევსკაიას“ ტრასის კედლები მორთულია ატომური და მოლეკულური სტრუქტურის სტილიზებული გამოსახულებებით. სადგურს ამშვენებს ორიგინალური ნათურები, რომელთა დიზაინი ბროლის გისოსის სტრუქტურას წააგავს.
მოსკოვის მეტროში ჩატარებული ბოლო სამუშაო იყო „ჩკალოვსკაია“ (1995, თანაავტორები ლ. ლ. ბორზენკოვი და ა. ლ. ვიგდოროვი). ნეროდრამას ჯიშის მოსაპირკეთებელი ქვის - მარმარილოს ბლოკების შესარჩევად — ის თავად წავიდა ჩრდილოეთ საბერძნეთში მდებარე საბადოში.
სიცოცხლის ბოლო დღეებამდე მუშაობდა „მეტროგიპროტრანსში“. 1990-2000-იან წლებში იგი აქტიურად იყო ჩართული მეტროსადგურებისთვის — არქიტექტურული ძეგლების დოკუმენტაციის მომზადებაში მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის კომიტეტის დეპარტამენტისთვის. ეს სტატუსი მიიღო 17 სადგურმა, რაც დიდწილად განპირობებულია ალიოშინას ძალისხმევით.
გარდაიცვალა 2012 წლის 17 ნოემბერს მოსკოვში. დაკრძალეს ვვედენსკის სასაფლაოზე ქმრისა და ქალიშვილის გვერდით (ნაკვეთი №19).
ჯილდოები და აღიარება
სსრკ მინისტრთა საბჭოს ორი ჯილდოს ლაურეატი. დაჯილდოვდა ღირსების სამკერდე ორდენით და მედლით „შრომის ღირსებისთვის“. საერთაშორისო არქიტექტურული ფესტივალის „ზოდჩესტრვო-2001“ ოქროს დიპლომი ლიუბლინი-დმიტროვის ხაზისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:ვედენის სასაფლაოზე დაკრძალულები კატეგორია:საბჭოთა არქიტექტორები კატეგორია:შრომითი მამაცობისათვის მედლით დაჯილდოებულები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:დაბადებული 17 ივლისი
ხუან გრი
thumb|„მამაკაცი კაფეში“, ზეთი ტილოზე ხუან გრი (Juan Gris, ნამდვილი სახელი: ხოსე ვიქტორიანო გონსალეს-პერესი (José Victoriano González-Pérez); დ. 23 მარტი, 1887 — გ. 11 მაისი, 1927) — ესპანელი მხატვარი და სკულპტორი, რომელიც ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა საფრანგეთში თითქმის მთელი სოცოცხლის განმავლობაში. მისი ნამუშევრები მჭიდროდ უკავშირდება ინოვაციური ხელოვნების ჟანრის — კუბიზმის აღმოცენებას.
ბიოგრაფია
გრი დაიბადა მადრიდში, ესპანეთი და სწავლობდა მექანიკურ ხაზვას მადრიდის ხელოვნების სკოლაში (Escuela de Artes y Manufacturas) 1902–1904 წლებში. 1904–05 წლებში ის ხატვას სწავლობს აკადემიურ ფერმწერ ხოსე მარია კარბონეროსთან.
1906 წელს გრი პარიზში გადადის და უმეგობრდება ანრი მატისს, ჟორჟ ბრაქს, ფერნანდ ლეჟერსა და ამედეო მოდილიანის. აქ გრი მისი კიდევ ერთი მეგორბისა და თანამოძმის, პაბლო პიკასოს, ძლიერი გავლენის ქვეშ ექცევა. მისი პიკასოს პორტრეტი (1912) ადრეული კუბიზმის მნიშვნელოვანი ნიმუშია, რომელიც პიკასოს ან ჟორჟ ბრაქის მიერ არაა შესრულებული.
thumb|200პქ|"პიკასოს პორტრეტი", 1912, [[ჩიკაგოს ხელოვნების ინსტიტუტი]]
1910 წელს სერიუზულად ხატვის დაწყებამდე გრი იუმორისტულ ილუსტრაციებს აკათებდა ჟურნალებისთვის ლე რირ, ლასიეტ-ო-ბერ, ლე-შარივარი, და კრი-დე-პარი. 1912 წლისთვის მან უკვე თვითმყოფადი კუბისტური სტილი განავითარა.
1922 წელს მხატვარმა პირველად სერგეი დიაგილევის საბალეტო სცენებისა და კოსტიუმების დიზაინი შექმნა.
გრის უმთავრესი აესთეტიური თეორიები მის 1924–25 წლის ნამუშევრებში გამოიხატა. 1924 წელს ის სიტყვით გამოდის სორბონაში სათაურით "Des possibilités de la peinture" (ფრანგ. ხატვის შესაძლებლობანი), სადაც საკუთარ თეორიებს აჟღერებს. ამავე პერიოდში გრის უმნიშვნელოვანესი გამოფენები მოეწყო პარიზში (სიმონის გალერეა), ბერლინში და დიუსელდორფში (ფლეხტჰაიმის გალერეები, 1923 და 1925).
გრი გარდაიცვალა ბულონ-სურ-სენში (პარიზი) 1927 წლის გაზაფხულზე 40 წლის ასაკში. დარჩა ერთი ვაჟი, ჟორჟი.
მიუხედავად იმისა, რომ მხატვარი პიკასოს საკუთარ მასწავლებლად მიიჩნევდა, გერტრუდ შტაინის მტკიცებით ”გრი იყო პერსონა, რომელსაც პიკასო სიამოვნებით ამოშლიდა რუქიდან”
2005 წლამდე გრის ერთ-ერთი ფერწერული ტილო $8,4 მილიონ ამ. დოლარად გაიყიდა.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანელი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 23 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1927
ისლანდიის ვულკანების სია
მინი|250პქ|ვულკან ეიაფიადლაიოკუდლის ამოფრქვევა 2010 წელს მინი|250პქ|ისლანდიის ვულკანიზმი ცხრილში მოცემულია ისლანდიის ყველა ძირითადი ვულკანის სია:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისლანდიის ვულკანები
ჭაჭიეთის თეთრა
ჭაჭიეთის თეთრა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში გურიიდან.
ჭაჭიეთის თეთრა წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურიის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი ქართული ჯიშები
იულტიმიროვკა
იულტიმიროვკა (Юлтимер; Юльтимировка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბაკალის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 274 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბაკალიდან დაშორებულია 21 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტუიმაზი, რომელიც დაშორებულია 70 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები (85 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ბაკალის რაიონის სოფლები
საჭადრაკო ოლიმპიადა 1933
12 - 23 ივლისი 1933 ფოლკსტონი, ინგლისი
თავიდან ფიდემ ოლიმპიადის ჩატარება ესპანეთის ფედერაცია მიანდო, მაგრამ მალე ესპანეთმა აწონ-დაწონა რა თავისი შესაძლებლობები და ოლიმპიადის ორგანიზაციაზე უარი განაცხადა. მაშჳნ 1932 წლის ფიდეს კონგრესზე ამერიკელებმა ისურვეს ტურნირის მასპინძლობა. ფიდე მათ უარი არ უთხრა და დაადგინა: მორიგი ოლიმპიადა ჩიკაგოში გამართულიყო 1933 წელს. დრო გადიოდა, ახლოვდებოდა ტურნირის დაწყების ვადა და ამერიკიდან არაფერი ისმოდა. მაშინ ფიდემ ოფიციალური შეკითხვა გაუგზავნა აშშს საჭადრაკო ფედერაციას და ოფიციალური პასუხიც მიიღო: ამერიკელები ოლიმპიადის ჩატარებაზე უარს ამბობდნენ. ფიდეს მხსნელად ინგლისელები მოევლინნენ. მათ იკისრეს ოლიმპადის პატარა საკურორტო ქალაქ ფოლკსტონში ჩატარება და ჩაატარეს კიდეც, თუმცა ეს ისეთ მოკლე დროში მოხდა რომ, ბევრი ქვეყნის საჭადრაკო ფედერაციას არც კი ეგონა თუ ოლიმპიადა საერთოდ ჩატარდებოდა. ფოლკსტონში 15 ქვეყნის ნაკრები შეიკრიბა. გუნდი არ გამოგზავნა გერმანიამ, სადაც უკვე ფაშისტები იყვნენ ქვეყნის სათავეში მოსულნი. ის კი არა გერმანია საერთოდ გამოვიდა ფიდედან. ტურნირში მონაწილე გუნდების თითქმის ნახევარი ფავორიტებად შეიძლებოდა ჩაგვეთვალა. უპირველეს ყოვლისა ეს იყვნენ ამერიკელები, პოლონელები და უნგრელები. ძლიერი გუნდები ჰყავდათ ჩეხებს, შვედებს და ავსტრიელებს.
ენერგიულად აიღეს სტარტი ამერიკელებმა. ისინი მატჩს მატჩზე იგებდნენ და ნელ-ნელა შორდებოდნენ მდევრებს. მდევრები კი შვედები და ჩეხები იყვნენ. ბოლო ტურში ამერიკელები, რომლებსაც 37,5 ქულა ჰქონდათ ჩეხებს ხვდებოდნენ. ჩეხებს ამ დროისათვის 35 ქულა და მეორე ადგილი გარანტირებული ჰქონდათ. თუ აღმოსავლეთევროპელები შეძლებდნენ და 3,5 ქულას აართმევდნენ ამერიკელებს ჰამილტონ-რასელის თასი კვლავ ევროპაში დაბრუნდებოდა. ამიტომაც ჩეხებმა დიდი ბრძოლა გაუმართეს ლიდერს. ხუთი საათის შემდეგ სამ დაფაზე თამაში დამთავრებული იყო და ჩეხები 2,5-0,5 იგებდნენ. ფლორმა და ოპოჩენსკიმ დაამარცხეს კეჟდენი და სიმონსონი. ხოლო რეიფირჟი ყაიმზე შეუთნხმდა ფაინს. დარჩენილი იყო მარშლ - ტრეიბლის პარტია. მოჭადრაკეები ბევრს ნერვიულობდნენ და შეცდომებსაც უშვებდნენ. ბოლო შეცდომა ჩეხმა დაუშვა და ამერიკელმა ვეტერანმა პარტიაში გამარჯვებასთნ ერთად გუნდის ჩემპიონობაც იზეიმა. მესამე ადგილზე მხოლოდ დამატებითი (მეტი მოგებული მატჩი) მაჩვენებლების წყალობით შვედები გავიდნენ.
ტექნიკური შედეგები
მონაწილეობდა 15 ქვეყნის ნაკრები. ტურნირი ჩატარდა წრიული სისტემით.
ჩემპიონის და პრიზიორების შემადგენლობა და შედეგები
ისააკ კეჟდენი 10 (7=6-1), ფრენკ ჯეიმზ მარშალი 7 (+4=6-0), როიბნ ფაინი 9 (+6=6-1), არტურ უილიამ დეიკი 10 (+9=2-2), ალბერტ სიმონსონი 3 (+2=2-2)
სალო ფლორი 9 (+6=6-2), კარელ ტრეიბლი 6,5 (+4=5-3), იოზეფ რეიფირჟი 7,5 (+4=7-1), კარელ ოპოჩენსკი 11,5 (+10=3-0), კარელ სკალიჩკა 3 (+3=0-2)
გედეონ შტალბერგი 7,5 (+3=9-2), გოსტა შტოლცი 8 (+5=6-3), ერიკ ლუნდინი 10 (+7=6-1), კარლ ბერიზდტსონ-კულბერგი 8,5 (+6=5-3).
საუკეთესო შედეგები დაფების მიხედვით
! style="background: #ddffdd;"|მეორე დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|მესამე დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|მეოთხე დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|სათადარიგო დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
რესურსები ინტერნეტში
05
საფრანგეთის დეპარტამენტები
საფრანგეთის დეპარტამენტები და ბევრი მისი ყოფილი კოლონიები არის ადმინისტრაციული განყოფილებები, უხეშად რომ ვთქვათ, ინგლისის ოლქების ანალოგები. საფრანგეთის 101 დეპარტამენტი განაწილებულია 22 მეტროპოლიტურ და ხუთ ზღვისიქითა რეგიონში. ყველა მათგანს აქვს იდენტური იურიდიული სტატუსი, როგორც საფრანგეთის განუყრელ ნაწილებს. დეპარტამენტები დაყოფილნი არიან 342 ოლქად, რომლებიც შემდგომ კანტონებად იყოფა. თითოეული კანტონი შეიცავს მცერე რაოდენობით კომუნებს.
დეპარტამენტების ჩამონათვალი
{|style="background:transparent" cellspacing="0" cellpadding="0"
შენიშვნები
შენიშვნები: left|thumb|მიტროპოლიტური საფრანგეთის რეგიონები და დეპარტამენტები. რიცხვები ნაჩვენებია ცხრილის პირველ სვეტში left|thumb|დეპარტამენტები პარიზის უშუალო გარეობნებში. რიცხვები ნაჩვენებია ცხრილის პირველ სვეტში
*
სან-ბენტუ-დუ-ნორტი
სან-ბენტუ-დუ-ნორტი (São Bento do Norte) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 62 მეტრზე. მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ოსიდენტალის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის მუნიციპალიტეტები
Born Again (Black Sabbath-ის ალბომი)
Born Again — ინგლისური როკ-ჯგუფ Black Sabbath-ის მეთერთმეტე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1983 წელს. ალბომი გამოსცეს ლეიბლებმა Vertigo და Warner Bros..
2011 წლის დელუქს გამოცემა, დისკი 2
შეტანილია 1983 წელს რედინგის ფესტივალის ფარგლებში გამართული გამოსვლა.
სქოლიო
კატეგორია:Black Sabbath-ის ალბომები კატეგორია:1983 წლის ალბომები
სიმოინს-ფილიუ
სიმოინს-ფილიუ (Simões Filho) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება სალვადორის აგლომერაციის მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 121 41 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 192.163 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 631.84 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
წმინდა პავლე აღმსარებელი
წმინდა პავლე აღმსარებელი (გ. 850) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 1 მარტი, ახალი სტილით — 14 მარტი. წმიდა პავლე აღმსარებელი (IX საუკუნე) პრუსაიდის (მცირე აზია) ეპარქიას მართავდა ხატმებრძოლობის პერიოდში. წმიდა პავლე წმიდა თეოფილაქტესთან (ხს. 21 მარტს) ერთად მხნედ დადგა სიწმიდეთა დასაცავად, დაითმინა მრავალი ტანჯვა და დევნა; გარდაიცვალა დაახლოებით 850 წელს.
სერაფიმ როუზი
მინი|მარჯვნივ|სერაფიმ როუზი სერაფიმ როუზი (დაბადების სახელი იუჯინ დენის როუზი; დ. 13 აგვისტო, 1934 — გ. 2 სექტემბერი, 1982) — ამერიკელი მღვდელმონაზონი, რომელიც მსახურობდა რუსულ მართლმადიდებლურ ეკლესიაში აშშ-ში. იგი არის პლატინაში (კალიფორნია, აშშ) მდებარე წმინდა ჰერმან ალასკელის მონასტრის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. მის მიერ შექმნილმა ნაშრომებმა ხელი შეუწყვეს მართლმადიდებლობის გავრცელებას დასავლეთში. ეს ნაშრომები ფარულად ვრცელდებოდა საბჭოთა რუსეთშიც. როუზი დღემდე პოპულარულია მთელ მართლმადიდებელ სამყაროში.
როუზი ცნობილი იყო მისი უარყოფითი დამოკიდებულებით მართლმადიდებლების ეკუმენურ მოძრაობაში ჩართვის მიმართ და „საზვერეების თეორიის“ ადვოკატირებით. ამის გამო მას კონფლიქტი ჰქონდა XX საუკუნის მართლმადიდებლობის მნიშვნელოვან პირებთან. მისი მოსაზრებები დღემდე წინააღმდეგობრივად რჩება მართლმადიდებლურ წრეებში. მიუხედავად ამისა, იგი დიდი პატივისცემით სარგებლობს სხვადასხვა მართლმადიდებლურ საზოგადოებებში. მის მიმართ ლოცულობენ, გამოსახავენ იკონოგრაფიაში და ეპყრობიან როგორც წმინდანს, მიუხედავად იმისა რომ როუზის კანონიზაცია ამ დრომდე არ მომხდარა არც ერთი მართლმადიდებლური სინოდის მიერ.
როუზის მონასტერი 2010 წლისთვის იმყოფება სერბული მართლმადიდებლური ეკლესიის მფარველობის ქვეშ და აგრძელებს მის მისიონერულ და პუბლიცისტურ საქმიანობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1982
ანდრო ზაზროევი
საკლუბო კარიერა
ფეხბურთის თამაში დაიწყო ადრეულ ასაკში. თამაშობდა საქართველოს ახალგაზრდულ გუნდში, შემდეგ თბილისის „დინამოს“ ოსტატთა გუნდში. 1952–1955 წლებში კიევის „დინამოში“ გამოდიოდა. იყო საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების მეორე გუნდის კაპიტანი. დასახელდა საბჭოთა კავშირის საუკეთესო თავდამსხმელად. ფიზიკურად ყოველთვის მაღალ დონეზე მომზადებული, გამოირჩეოდა სანიმუშო გამძლეობით, მაღალი სასტარტო სისწრაფით, შეტევების როგორც ორგანიზების, ასევე, დაგვირგვინების უნარით, შესანიშნავი ტაქტიკური აზროვნებითა და საგოლე ალღოთი.
მისი თანაკლუბელების მოსაზრებით ანდრო ზაზროევს საკმაოდ ძნელ პირობებში ერგო თბილისის „დინამოს“ მაისური. სწორედ იმ დროს სარბიელი დატოვა ქართული ფეხბურთის აღიარებულმა ლიდერმა ბორის პაიჭაძემ. ცენტრალური ფორვარდის როლი ანდრო ზაზროევს მიაკუთვნეს. სულ ანდრო ზაზროევმა 83-ჯერ ითამაშა თბილისის „დინამოში“ და მეტოქეთა კარში 36 ბურთი გაიტანა.
სამწვრთნელო კარიერა
სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ სამწვრთნელო საქმიანობა განაგრძო. მუშაობდა მწვრთნელად როგორც საქართველოში, ისე რესპუბლიკის ფარგლებს გარეთაც. მის სახელს უკავშირდება საფეხბურთო კლუბ თბილისის „ბურევესტნიკის“ შექმნა, რომლის ღირსებასაც მისი ხელმძღვანელობით რამდენიმე მომავალი ოსტატი იცავდა. შემდეგ მწვრთნელად მუშაობდა თბილისის „დინამოში“, „სპარტაკში“, გურჯაანის „ალაზანში“, 35-ე სკოლაში, ამზადებდა დუშანბეს „პამირს“, რუსთავის „მეტალურგსა“ და ორჯონიკიძის „სპარტაკს“, რომლის მთავარი მწვრთნელი იყო 1968 წლიდან 5 სეზონის განმავლობაში (შესვენებებიანად). სწორედ მისი თავკაცობით 1969 წელს გუნდმა დაიკავა პირველი ადგილი სსრ კავშირის ჩემპიონატის მეორე ჯგუფში და გადავიდა უმაღლეს ლიგაში.
შემდეგ, გარკვეული პერიოდი ხელმძღვანელობდა საქართველოს სპორტკომიტეტის ფეხბურთის სამმართველოს. სიცოცხლის ბოლო წლებში თბილისის დიმიტროვის სახელობის საავიაციო ქარხნის ბავშვთა და მოზარდთა საფეხბურთო სკოლაში მუშაობდა.
საინტერესო ფაქტები
ორჯერ იყო დასახელებული საბჭოთა კავშირის წლის 33 საუკეთესო ფეხბურთელის სიაში.
1948 წლის 2 მაისს საკავშირო პირველობის ფარგლებში თბილისის „დინამოს“ რიგებში ჩატარებულ პირველივე შეხვედრაში ვილნიუსის „სპარტაკის“ წინააღმდეგ მატჩის მეორე წუთზე გაიტანა თავისი პირველი ბურთი. დინამოელებმა ეს შეხვედრა 5–1 მოიგეს, თუმცა ვილნიუსის „სპარტაკი“ მოგვიანებით გათამაშებიდან მოიხსნა და შესაბამისად ამ შეხვედრის შედეგი ანულირებულ იქნა.
1956 წლის პირველ სექტემბერს საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულებით საქართველოს სს რესპუბლიკაში ფიზიკური კულტურისა და სპორტის განვითარების საქმეში აქტიური მონაწილეობისა და 1956 წლის სსრ კავშირის ხალხთა სპარტაკიადაზე მაღალი სპორტული მიღწევებისათვის ანდრია ივანეს ძე ზაზროშვილი დაჯილდოვდა საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით.
ანდრო ზაზროევის ანგარიშზეა 6 ჰეთ-თრიქი, აქედან სამი თბილისის (02.06.1948, 08.08.1948, 13.09.1949) და სამიც — კიევის (16.07.1952, 16.09.1954, 30.08.1955) დინამოელთა შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1925 კატეგორია:დაბადებული 21 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1987 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 მარტი კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:სოხუმის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:კიევის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ქართველი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:ვლადიკავკაზის ალანიას მწვრთნელები კატეგორია:გორის დილას მწვრთნელები კატეგორია:თბილისის სპარტაკის მწვრთნელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:საქართველოში დაბადებული ოსები
ანდროკლი კოსტალარი
ანდროკლი კოსტალარი (დ. 7 ნოემბერი, 1922 — გ. 23 მარტი, 1992) — ალბანელი ენათმეცნიერი. გეტებორგის უნივერსიტეტის ალბანური ენის შესწავლის ერთ-ერთი მთავარი ინიციატორი, ალბანეთის ისტორიისა და ენათმეცნიერების ინსტიტუტის დამფუძნებელი და დირექტორი,  შემდეგ კი — ენათმეცნიერებისა და ლიტერატურის ინსტიტუტის. კოსტალარი ცნობილია იმით, რომ იყო ალბანური ენის თანამედროვე ორთოგრაფიის ერთ-ერთი მთავარი ექსპერტი ავტორი, რომელსაც საფუძველი დაუდო 1972 წლის ორთოგრაფიულმა კონგრესმა.
ბიოგრაფია
კოსტალარი დაიბადა ალბანეთის სოფელ პეტრანში. სწავლობდა შკოდრაში, შემდეგ კი ტირანაში. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდის ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის აქტიური მონაწილე, ჩართული იყო ომისშემდგომი საგამომცემლო ორგანოების საქმიანობაში, სადაც მცირე ასაკის მიუხედავად ეკავა ხელმძღვანელ თანამდებობები.
სწავლობდა მ.ვ. ლომონოსოვი ს სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. ეუფლებოდა რუსულ ენასა და ლიტერატურას, ჟურნალისტის სპეციალობას. უმაღლესი სასწავლებელი დაამთავრა 1954 წელს. ალბანეთში დაბრუნების შემდეგ დაიწყო მუშაობა ალბანეთის მეცნიერებათა აკადემიის წინამორბე მეცნიერებათა ინსტიტუტში, შემდეგ კი ახლად დაარსებული ტირანის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, სადაც მოგვიანებით გახდა დეკანი.
1958 წელს აირჩიეს ტირანის ისტორიისა და ლინგვისტიკის ინსტიტუტის დირექტორად, ხოლო მისი რესტრუქტურიზაციის შემდეგ ენათმეცნიერებისა და ლიტერატურის ინსტიტუტის დირექტორად. თანამდებობას იკავებდა 1990 წლამდე. 1964-1991 წლებში იყო Studime Filological- ის მთავარი რედაქტორი, ხოლო 1964-1980 წლებში Studia Albanica- ში. 1972 წელს კოსტალარი იყო ალბანეთის მეცნიერებათა აკადემიის ერთ-ერთი დამაარსებელი და მისი პრეზიდიუმის წევრი.
მის სამეცნიერო-პედაგოგიურ საქმიანობაში ძირითადი ყურადღება ექცეოდა ლექსიკოლოგიასა და ლექსიკოგრაფიას, სიტყვის ფორმირებას, ონომასტიკას, ზოგად ენათმეცნიერებას და ლიტერატურული ალბანური ენის ისტორიას. 1955-1990 წლებში მუშაობდა ტირანის უნივერსიტეტის ლექსიკოლოგიისა და ლექსიკოგრაფიის განყოფილების გამგედ. ის ასევე იყო ორი ალბანური ლექსიკონის მთავარი რედაქტორი: "თანამედროვე ალბანური ენის ლექსიკონი" (Fjalor i gjuhës së sotme shqipe, 1980) და "ნამდვილი ალბანური ენის ლექსიკონი" (Fjalor i shqipes së sotme, 1984).
კიდევ ერთი სფერო, რომელშიც კოსტალარიმ თავისი წვლილი შეიტანა, იყო ალბანური ენის ლიტერატურული სტანდარტის ჩამოყალიბებისა და განვითარების ისტორია, მისი სტრუქტურული და ფუნქციური მახასიათებლები. შედიოდა კომიტეტში, რომელმაც მოამზადა "ალბანური ენის ორთოგრაფია" 1956 წელს, თავმჯდომარეობდა კომიტეტს "ალბანური მართლწერის წესების" პროექტისთვის 1967 წელს, ხოლო 1972 წელს იყო ორთოგრაფიის კომისიის თავმჯდომარე, ხოლო 1973 წლიდან ხელმძღვანელობდა ორთოგრაფიის კომიტეტს  და მეთვალყურეობდა ორთოგრაფიული ლექსიკონის გამოცემას 1976 წელს. ასევე იყო სხვადასხვა ტერმინოლოგიური ლექსიკონის თანაავტორი.
1960 წელს გახდა ონმასტიკურ მეცნიერებათა საერთაშორისო საბჭოს წევრი, 1963 წელს კი სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპის შემსწავლელი საერთაშორისო ასოციაციის წევრი, მოგვიანებით კი ორგანიზაციის ვიცე-პრეზიდენტი.
კოსტალარი ასევე იყო ახალი ალბანური სახელების ლექსიკონის ავტორი, რომელიც დღესაც დიდი პოპულარობით სარგებლობს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1922 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:ალბანელი მეცნიერები კატეგორია:ენათმეცნიერები ეროვნების მიხედვით
იოსებ სტალინი
იოსებ ბესარიონის ძე სტალინი (ნამდვილი გვარი — ჯუღაშვილი; დ. 18 დეკემბერი, ოფიციალური ვერსიით 21 დეკემბერი, 1878, გორი — გ. 5 მარტი, 1953, მოსკოვი) — ქართველი და საბჭოთა რევოლუციონერი, პოლიტიკური, სამხედრო, პარტიული და სახელმწიფო მოღვაწე. კომუნისტური პარტიის, საბჭოთა სახელმწიფოს, საერთაშორისო კომუნისტური და მუშათა მოძრაობის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. მარქსიზმ-ლენინიზმის თეორეტიკოსი და პროპაგანდისტი. სტალინი იყო XX საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურა, რომლის სახელს უკავშირდება ტოტალიტარული რეჟიმის შექმნა და პასუხისმგებლობა მასობრივ რეპრესიებზე, ეთნიკურ წმენდებზე, ხალხთა მასობრივ დეპორტაციებზე, ასობით ათას სიკვდილით დასჯაზე და მასობრივ შიმშილზე, რასაც მილიონობით ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა.
ადრეული ბიოგრაფია
მინი|168პქ|მარცხნივ|სოსო ჯუღაშვილი — [[თბილისის სასულიერო სემინარია|ტფილისის სასულიერო სემინარიის მოსწავლე, 1894.]] იოსებ ბესარიონის ძე ჯუღაშვილი დაიბადა მეწაღე ხელოსნის ოჯახში, 1878 წლის 18 დეკემბერს, (ოფიციალური ვერსიით 21 დეკემბერი) თბილისის გუბერნიის ქალაქ გორში. მისი მშობლები იყვნენ ეკატერინე (კეკე) გელაძე და ბესარიონ ჯუღაშვილი. ჰყავდა უფროსი ძმები, გიორგი და მიხეილი, რომლებიც ჩვილობის ასაკში გარდაიცვალნენ.
1894 წელს დაამთავრა გორის სასულიერო სემინარია და შევიდა თბილისის მართლმადიდებლურ სასულიერო სემინარიაში. ინგლისელი ისტორიკოსი საიმონ სებაგ-მონტეფიორე აღნიშნავს, რომ სემინარიაში სწავლისას სტალინმა თავი გამოავლინა, როგორც ძალიან ნიჭიერმა მოსწავლემ, რომელსაც მაღალი შეფასება ჰქონდა ყველა საგანში, მათ შორის მათემატიკაში, თეოლოგიაში, ბერძნულ ენასა და რუსულ ენაში. სტალინი გატაცებული იყო პოეზიით და ახალგაზრდობაში თავად წერდა ლექსებს ქართულ ენაზე.
ამიერკავკასიაში მცხოვრები რუსი მარქსისტების გავლენით ჩაება რევოლუციურ მოძრაობაში. არალეგალურ წრეში შეისწავლა კარლ მარქსის, ფრიდრიხ ენგელსის, ვლადიმერ ლენინის, გიორგი პლეხანოვის შრომები.
„მესამე დასი“
მინი|220პქ|მარჯვნივ|ახალგაზრდა სტალინი, 1902. სტალინი იყო „მესამე დასის“ წევრი, ეწეოდა მარქსისტული იდეების პროპაგანდას თბილისის რკინიგზის მთავარი სახელოსნოების მუშებს შორის. 1899 რევოლუციური მოღვაწეობისათვის სემინარიიდან გარიცხეს, რის შემდეგაც არალეგალურად დაიწყო ცხოვრება და პროფესიონალი რევოლუციონერი გახდა. შედიოდა რსდმპ თბილისის, კავკასიის კავშირის და ბაქოს კომიტეტების შემადგენლობაში, მონაწილეობდა გაზეთების „ბრძოლის“, „პროლეტარიატის ბრძოლის“, „ბაკინსკი პროლეტარიატის“, „გუდოკის“, „ბაკინსკი რაბოჩის“ გამოცემაში, იყო 1905–07 რევოლუციის აქტიური მონაწილე ამიერკავკასიაში. რსდმპ-ის შექმნის დღიდანვე მხარს უჭერდა რევოლუციური მარქსისტული პარტიის განმტკიცების ლენინურ იდეას, იცავდა პროლეტარიატის კლასობრივი ბრძოლის ბოლშევიკურ სტრატეგიას და ტაქტიკას, იყო ბოლშევიზმის მტკიცე მომხრე, აკრიტიკებდა მენშევიკებისა და ანარქისტების ოპორტუნისტულ ხაზს რევოლუციაში. რსდმპ I კონფერენციის დელეგატი ტამერფორსში (1905), სადაც პირველად შეხვდა ვ. ი. ლენინს, რსდმპ IV (1906) და V (1907) ყრილობების დელეგატი. იატაკქვეშა რევოლუციური მოღვაწეობისათვის არაერთხელ იყო პატიმრობასა და გადასახლებაში. 1912 რსდმპ სრულიად რუსეთის VI (პრაღის) კონფერენციის ცკ-ის სხდომაზე დაუსწრებლად აირჩიეს და კოოპტაციით შეიყვანეს ცკ-ის რუსეთის ბიუროში. 1912–1913 წლებში მუშაობდა პეტერბურგში, აქტიურად თანამშრომლობდა გაზეთებში — „ზვეზდა“ და „პრავდა“. მონაწილეობდა რსდმპ ცკ-ის თათბირში პარტიულ მუშაკებთან (კრაკოვი, 1912). ამ პერიოდში დაწერა შრომა „მარქსიზმი და ნაციონალური საკითხი“, რომელშიც გააშუქა ეროვნული საკითხის გადაჭრის ლენინური პრინციპები, გააკრიტიკა „კულტურულ-ნაციონალური ავტონომიის“ ოპორტუნისტული პროგრამა. აღნიშნულ შრომას ლენინმა მაღალი შეფასება მისცა. 1913 წლის თებერვალში კვლავ დააპატიმრეს და გადაასახლეს ტურუხანსკის მხარეში.
რევოლუციის შემდეგ
რუსეთში მონარქიის დამხობის შემდეგ, 1917 წლის 12 (25) მარტს, დაბრუნდა პეტროგრადში, სადაც იგი მაშინვე შეიყვანეს რსდმპ(ბ) ცკ-ის ბიუროში და „პრავდის“ რედაქციაში. სტალინმა აქტიური მონაწილეობა მიიღო ახალ პირობებში პარტიული მუშაობის გაშლაში. მხარი დაუჭირა ბურჟუაზიულ-დემოკრატიული რევოლუციის სოციალისტურ რევოლუციაში გადაზრდის ლენინურ კურსს. რსდმპ (ბ) სრულიად რუსეთის VII (აპრილის) კონფერენციაზე აირჩიეს პარტიის ცკ-ის წევრად (ამ დროიდან მოყოლებული ცკ-ის წევრად არჩეული იყო ყველა პარტყრილობაზე XIX ყრილობის ჩათვლით). რსდმპ(ბ) VI ყრილობაზე ცკ-ის დავალებით გამოვიდა ცკ-ის პოლიტიკური ანგარიშითა და მოხსენებით მიმდინარე პოლიტიკური მდგომარეობის შესახებ.
როგორც ცკ-ის წევრი, სტალინი აქტიურად მონაწილეობდა 1917 წლის ოქტომბრის სოციალისტური რევოლუციის მომზადებასა და გატარებაში. შედიოდა ცკ-ის პოლიტბიუროს შეიარაღებული აჯანყების ხელმძღვანელი პარტიული ოარგანოს — სამხედრო-რევოლუციური ცენტრის პეტროგრადის სამხედრო რევკომის შემადგენლობაში. სრულიად რუსეთის საბჭოების II ყრილობაზე, 1917 წლის 26 ოქტომბერს (8 ნოემბერი), აირჩიეს პირველი საბჭოთა მთავრობის შემადგენლობაში ეროვნებათა საქმეების სახკომად (1917–1923). ერთდროულად, 1919–1922 წლებში, ხელმძღვანელობდა სახელმწიფო კონტროლის სახალხო კომისარიატს, რომელიც 1920 წელს გადაკეთდა მუშათა და გლეხთა ინსპექციად.
სამოქალაქო ომის დამთავრების შემდეგ სტალინი აქტიურად მონაწილეობდა პარტიის ბრძოლაში სახალხო მეურნეობის აღდგენის, ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის განხორციელებისა და გლეხობასთან მუშათა კავშირის განმტკიცებისათვის. პროფკავშირების დისკუსიის დროს, რომელიც ტროცკიმ თავს მოახვია პარტიას, სტალინი იცავდა სოციალისტურ მშენებლობაში პროფკავშირების როლის ლენინურ პლატფორმას. რკპ (ბ) X ყრილობაზე (1921) გამოვიდა მოხსენებით „პარტიის მორიგი ამოცანები ეროვნულ საკითხში“. 1922 წლის აპრილში ცკ-ის პლენუმზე სტალინი აირჩიეს ცკ-ის გენერალურ მდივნად და ამ პოსტზე იმყოფებოდა 30 წელზე მეტხანს.
სსრ კავშირის შექმნა
სტალინმა მონაწილეობა მიიღო სსრკ-ის შექმნაში. მაგრამ ამ ახალი და რთული ამოცანის პირველად გადაწყვეტაში დაუშვა შეცდომა — წამოაყენა „ავტონომიზაციის“ პროექტი (რფსრ-ში ყველა რესპუბლიკების შესვლა როგორც ავტონომიის საფუძველზე). ეს პროექტი ლენინმა გააკრიტიკა და დაასაბუთა ერთიანი სამოკავშირეო სახელმწიფოს თანაბარუფლებიანი რესპუბლიკების კავშირის შექმნის გეგმა. სტალინმა დაუჭირა მხარი ლენინის იდეას და რკპ (ბ) ცკ-ის დავალებით საბჭოების I სრულიად საკავშირო ყრილობაზე (1922 დეკემბერი) გამოვიდა მოხსენებით სსრ კავშირის შექმნის შესახებ.
პარტიის XII ყრილობაზე (1923) სტალინი გამოვიდა ცკ-ის მუშაობის შესახებ ორგანიზაციული ანგარიშით და მოხსენებით „ეროვნული მომენტები პარტიულ და სახელმწიფო მშენებლობაში“.
სსრ კავშირის სათავეში მოსვლა
ლენინის გარდაცვალების შემდეგ სტალინი აქტიურად მონაწილეობდა სკკპ ცკ-ის პოლიტიკის, სამეურნეო და კულტურული მშენებლობის, გეგმების, ქვეყნის თავდაცვისუნარიანობის განმტკიცების საკითხთა შემუშავებასა და განხორციელებაში, პარტიისა და საბჭოთა სახელმწიფოს საგარეო პოლიტიკური კურსის გატარებაში. პარტიის სხვა ხელმძღვანელ მოღვაწეებთან ერთად სტალინი შეურიგებლად ებრძოდა ლენინიზმის მოწინააღმდეგეებს, მან დიდი როლი შეასრულა ტროცკიზმისა და მემარჯვენე ოპორტუნიზმის იდეურ-პოლიტიკურ განადგურებაში, სსრკ-ში სოციალიზმის გამარჯვების შესაძლებლობის ლენინური მოძღვრების დაცვაში, პარტიის ერთიანობის განმტკიცებაში. ლენინური იდეური მემკვიდრეობის პროპაგანდაში დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა სტალინის შრომებს: „ლენინიზმის საფუძვლების შესახებ“ (1924), „ტროცკიზმი თუ ლენინიზმი“ (1924), „ლენინიზმის საკითხებისათვის“ (1926), „ერთხელ კიდევ სოციალ-დემოკრატიული გადახრის შესახებ ჩვენს პარტიაში“ (1926), „მემარჯვენე გადახრის შესახებ საკ. კპ (ბ)-ში“ (1929), „აგრარული პოლიტიკის საკითხებზე სსრ კავშირში“ (1929) და სხვ.
საბჭოთა ხალხმა კომუნისტური პარტიის ხელმძღვანელობით განახორციელა სოციალიზმის მშენებლობის ლენინური გეგმა, ჩაატარა თავისი სირთულითა და მსოფლიო-ისტორიული მნიშვნელობით გიგანტური რევოლუციური გარდაქმნები. ამ ამოცანების გადაწყვეტაში პარტიისა და საბჭოთა სახელმწიფოს სხვა ხელმძღვანელებთან ერთად თავისი პირადი წვლილი შეიტანა ი. სტალინმა.
ინდუსტრიალიზაცია
სოციალიზმის მშენებლობის ქვაკუთხედად გადაიქცა სოციალისტური ინდუსტრიალიზაცია, რომელიც უზრუნველყოფს ქვეყნის ეკონომიკურ დამოუკიდებლობას, სახალხო მეურნეობის ყველა დარგის ტექნიკურ რეკონსტრუქციას, ქვეყნის თავდაცვისუნარიანობის განმტკიცებას. რევოლუციური გარდაქმნების ყველაზე რთული და მძიმე ამოცანა იყო სოფლის მეურნეობის გარდაქმნა სოციალისტურ საფუძველზე. სოფლის მეურნეობის გარდაქმნაში დაშვებულ იქნა შეცდომები და გადახრები, რისთვისაც პასუხისმგებლობა სტალინსაც ეკისრება, მაგრამ პარტიამ სტალინის მონაწილეობით გადამწყვეტი ზომები მიიღო და ეს შეცდომები დაძლია.
მინი|300პქ|მარჯვნივ|სტალინი, კადრი ფილმიდან „კომუნიზმი“, 1952. სსრკ-ში სოციალიზმის გამარჯვებისათვის დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა კულტურულ რევოლუციურ განხორციელებას, რომელშიც დიდი როლი ითამაშა სტალინმა. მოახლოებული ომის საშიშროებისა და დიდი სამამულო ომის (1941-1945) დროს სტალინი ხელმძღვანელობდა პარტიის მრავალმხრივ მოღვაწეობას სსრკ თავდაცვის განმტკიცებასა და ფაშისტური გერმანიის და მილიტარისტული იაპონიის განადგურების ორგანიზებაში. 1941 წლის 6 მაისს სტალინი დაინიშნა სსრკ სახკომსაბჭოს თავმჯდომარედ (1946-იდან სსრ კავშირის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე), 1941 წლის 30 ივნისს — თავდაცვის სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარედ, 19 ივლისს - სსრკ თავდაცვის სახკომად, 8 აგვისტოს. სსრკ — შეიარაღებული ძალების უმაღლეს მთავარსარდლად. როგორც საბჭოთა სახელმწიფოს მეთაური, მონაწილეობდა 3 სახელმწიფოს — სსრკ-ის, აშშ-ისა და დიდი ბრიტანეთის თეირანის (1943), ყირიმისა (1945) და პოტსდამის (1945) კონფერენციებში. ომის შემდგომ პერიოდში სტალინი განაგრძობდა მუშაობას პარტიის ცკ-ის გენერალურ მდივნად და სსრკ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარედ. ამ წლებში პარტიამ და საბჭოთა მთავრობამ დიდი მუშაობა ჩაატარეს საბჭოთა ხალხის მობილიზების, სახალხო მეურნეობის აღდგენისა და შემდგომი განვითარების, სსრკ საერთაშორისო პოლიტიკური კურსის განხორციელების, მსოფლიო სოციალისტური სისტემის განმტკიცების, მუშათა და კომუნისტური მოძრაობის შეკავშირების, კოლონიური და დამოკიდებული ქვეყნების ხალხთა განმათავისუფლებელი ბრძოლების მხარდაჭერის, მშვიდობისა და ხალხთა უშიშროების უზრუნველყოფისათვის მთელ მსოფლიოში.
1935–1938 წლების მასობრივი რეპრესიები
მინი|260პქ|მარცხნივ|მარცხნიდან: [[ვიაჩესლავ მოლოტოვი|ვ. მოლოტოვი, ი. სტალინი, კ. ვოროშილოვი და ნ. ეჟოვი სსრკ უმაღლესი საბჭოს არჩევნებზე, 1937.]] 1935–1938 წლებში სსრკ-ში ჩატარდა მასობრივი რეპრესიები. სახელმწიფო სამსახურებმა დააპატიმრეს „ხალხის მტრები“, რომლებსაც უცხო ქვეყნების ჯაშუშობასა თუ სხვა ანტისახელმწიფოებრივ საქმიანობაში ედებოდათ ბრალი.
ამ მოვლენებს თავისი მიზეზები ჰქონდა. ამათგან, მთავარი იყო ბრძოლა ძალაუფლებისათვის. ლენინის გარდაცვალების შემდეგ ხელისუფლების სათავეში მოსვლისათვის კომუნისტური პარტიის სამი დაჯგუფება იბრძოდა: სტალინელი ცენტრისტები, ტროცკისტელი მემარცხენეები და ბუხარინელი მემარჯვენეები. უპირატესობა იმთავითვე სტალინელმა ცენტრისტებმა მოიპოვეს, ამიტომ ისინი არსებითად ძალაუფლების შენარჩუნებისათვის იბრძოდნენ. ამ ბრძოლის პირველი მსხვერპლი ტროცკისტები გახდნენ, რომლებიც 20-იანი წლების ბოლოს პარტიულ ბრძოლაში დამარცხდნენ და მათი მეთაური ლევ ტროცკი 1929 წელს სსრკ-იდან გააძევეს. ამის შემდეგ სტალინელები ბუხარინელებს იოლად გაუსწორდნენ და 30-იან წლებში ერთადერთ გაბატონებულ ძალად იქცნენ.
მეორე მსოფლიო ომის მოახლოებასთან ერთად სსრკ-ის ხელმძღვანელობა მიიჩნევდა, რომ საჭირო იყო იდეურად განადგურებული მემარცხენეების და მემარჯვენეების ფიზიკურად მოსპობა, რაც კომუნისტების მიერ დიდი ხნის წინ იყო ათვისებული, კერძოდ სამოქალსქო ომის და წითელი ტერორის მიერ. განსხვავება ის იყო, რომ ამჯერად ეს ტერორი სხვასთან ერთად თვით კომუნისტების წინააღმდეგაც იქნებოდა მიმართული.
გამოიყოფა რეპრესიების ორი ტალღა: პირველი დაკავშირებული იყო სოფლებში კოლექტივიზაციის პროექტთან. რეპრესიების ტალღას შეეწირნენ მსხვილი გლეხები, ე. წ. კულაკები.
მეორე ტალღა მოდის 1936–1937 წლებზე. რეპრესიებს საფუძვლად დაედო ცნობილი კომუნისტის, სერგეი კიროვის საიდუმლოებით მოცული მკვლელობა 1934 წელს, ლენინგრადში. სწორედ ამ მკვლელობის (მისი ორგანიზატორი ჯერაც არაა ცნობილი) შემდეგ გაიმართა საჩვენებლი სასამართლო პროცესები კომუნისტური პარტიის სხვადასხვა მოღვაწეების მიმართ.
ამ წლების ტერორის თვისება იყო ის, რომ იგი უპირველეს ყოვლისა მიმართული იყო არა მარტო პარტიულ ბრძოლაში დამარცხებული კომუნისტების, არამედ არსებითად მთელი ხალხის წინააღმდეგ. კერძოდ, ამ წლებში ფიზიკურად გაანადგურეს საბჭოთა ინტელიგენციის, სამღვდელოების, აგრეთვე, ხალხი იმ ფენების ნაწილი, რომლებიც გადაურჩნენ უფრო ადრეული ხანის წითელ ტერორს.
თავდაპირველად სტალინი და მისი მიმდევრები ცდილობდნენ, რომ ფორმალობა გარეგნულად მაინც დაეცვათ მაგრამ მალე ეს გზა უარყვეს და შემოიღეს ე. წ. „ტროიკები“ („სამეულები“) რომლებსაც „ოპერატიულად“ გამოჰქონდათ სხვადასხვა განაჩენი (მ. შ. სასიკვდილოც).
ამ წლების რეპრესიების მსხვერპლთა რიცხვი საბოლოოდ დადგენილი არ არის, სავარაუდოდ იგი 680,000-1.3 მლნ შორის მერყეობს.
რელიგია
სტალინის მთავრობა ქადაგებდა და მხარს უჭერდა ათეიზმს, სპეციალური ათეისტური განათლების სკოლებში დანერგვით, ანტი-რელიგიური პროპაგანდით, საზოგადოებრივი ინსტიტუტების ანტი-რელიგიური მუშაობით, დისკრიმინაციული კანონების მიღებით და მორწმუნეებზე ტერორით. 1930-იანი წლების მეორე ნახევარში რელიგიასთან კავშირი საბჭოთა მოქალაქეებისათვის სახიფათო გახდა.
1930-იანი წლების მასობრივმა რეპრესიებმა რუსული ეკლესია, როგორც ინსტიტუტი, თითქმის მთლიანად გაანადგურა: 1939 წლისათვის, სტალინის ბრძანებით განადგურებული იყო მრავალი ეკლესია, ათობით ათასი მღვდელი, ბერი და მონაზონი რეპრესირებული და მოკლული იყო. 1937-1938 წლების ტერორისას 100,000-ზე მეტი დახვრიტეს. მეორე მსოფლიო ომის დროს, მართლმადიდებელი ეკლესიის მიმართ ხელისუფლებამ პოზიცია შეარბილა და მას აღდგენის საშუალება მისცა, როგორც პატრიოტულ ორგანიზაციას. ამავე დროს, რუსულმა ეკლესიამ აღიარა საბჭოთა მთავრობა და სტალინი, რასაც ქვეყნის ფარგლებს გარეთ არსებული რუსული მართლმადიდებლური წარმომადგელობების მხრიდან მათი სქიზმა მოჰყვა.
სტალინის მმართველობისას, მართლმადიდებელი ეკლესიის მსგავსი ბედი გაიზიარეს სხვა რელიგიურმა ორგანიზაციებმაც: კათოლიკეებმა, ბაპტისტებმა, მუსლიმებმა, ბუდისტებმა, იუდეველებმა. მოხდა ათასობით ბერის რეპრესია, განადგურდა ასობით სინაგოგა, მეჩეთი, ტაძარი და სხვა რელიგიური დაწესებულება.
სტალინის კულტის ჩამოყალიბება
სტალინის მოღვაწეობაში დადებით მხარეებთან ერთად ადგილი ჰქონდა თეორიულ და პოლიტიკურ შეცდომებს, უარყოფითად გამომჟღავნდა ზოგიერთი მისი პიროვნული თვისება. თუ ვ. ი. ლენინის გარდაცვალების შემდეგ მუშაობის პირველ წლებში სტალინი ანგარიშს უწევდა მის მიმართ გამოთქმულ კრიტიკულ შენიშვნებს, შემდგომში დაიწყო კოლექტიური ხელმძღვანელობისა და პარტიული ცხოვრების ნორმების ლენინური პრინციპებიდან გადახვევა, პარტიისა და ხალხის წარმატებებში საკუთარი დამსახურების გაზვიადება. თანდათანობით ჩამოყალიბდა სტალინის პიროვნების კულტი, რომელმაც გამოიწვია სოციალისტური კანონიერების უხეში დარღვევები, სერიოზული ზიანი მიაყენა პარტიის მოღვაწეობას, კომუნისტური მშენებლობის საქმეს.
სკკპ XX ყრილობამ გააკრიტიკა პიროვნების კულტი, როგორც მარქსიზ-ლენინიზმის სულისკვეთებისათვის, სოციალისტური საზოგადოების წყობის ბუნებისათვის უცხო მოვლენა. სკკპ ცკ-ის 1956 წლის 30 ივნისის დადგენილებაში „პიროვნების კულტისა და მის შედეგების დაძლევის შესახებ“ პარტიამ მოგვცა სტალინის მოღვაწეობის ობიექტური შეფასება, პიროვნების კულტის ფართო კრიტიკა. სტალინის პიროვნების კულტს არ შეუცვლია და ვერც შეცვლიდა საბჭოთა წყობილების სოციალისტური არსი, სკკპ მარქსისტულ-ლენინური ხასიათი და მისი ლენინური კურსი, საზოგადოების განვითარების კანონზომიერი სვლა. პარტიამ შეიმუშავა და განახორციელა ღონისძიენათა სისტემა, რომლებმაც უზრუნველყვეს პარტიული ცხოვრებისა და პარტიული ხელმძღვანელობის პრინციპების ლენინური ნორმების აღდგენა და შემდგომი განვითარება.
ჯილდოები
მინი|მარჯვნივ|სტალინი [[მოსკოვის კრემლი|კრემლის სამუშაო კაბინეტში, 1935.]] სტალინი იყო საკავშირო კპ(ბ) ცკ-ის პოლიტბიუროს წევრი (1919–52), სკკპ ცკ-ის პრეზიდიუმის წევრი (1952–53), კომინტერნის აღმასკომის წევრი (1925–43), სრულიად რუსეთის ცაკის წევრი 1917-იდან, სსრკ ცაკისა - 1922-იდან, სსრკ I–III მოწვევების უმაღლესი საბჭოთა დეპუტატი. მინიჭებული ჰქონდა სოციალისტური შრომის გმირისა (1939) და საბჭოთა კავშირის მარშლის (1943) წოდებები. 1945 წლის 27 ივნისს, საკავშირო კპ(ბ) ცკ-ის პოლიტბიუროს წინადადებისა და ფრონტების სარდალთა წერილობითი წარდგინების საფუძველზე, „დიდ სამამულო ომში გაწეული განსაკუთრებული ღვაწლისა და დამსახურებისათვის“ საბჭოთა კავშირის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილებით მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გენერალისიმუსის უმაღლესი სამხედრო წოდება და საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება. დაჯილდოებულია 3 ლენინის ორდენით, „გამარჯვების“ 2 ორდენით, 3 წითელი დროშის ორდენით, სუვოროვის I ხარისხის ორდენით, აგრეთვე მედლებით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 21 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1879 კატეგორია:გორში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 5 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1953 კატეგორია:რევოლუციონერები კატეგორია:XX საუკუნის პოლიტიკოსები კატეგორია:სსრკ-ის პოლიტიკოსები კატეგორია:სსრკ-ის სახელმწიფო მეთაურები კატეგორია:სსრკ-ის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარეები კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:გამარჯვების ორდენის კავალრები კატეგორია:წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:სუვოროვის ორდენის კავალრები კატეგორია:ანტიფაშისტები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის მარშლები კატეგორია:ცივი ომის ლიდერები კატეგორია:დიქტატორები კატეგორია:გენერალისიმუსები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები საქართველოდან კატეგორია:ქართველი ათეისტები კატეგორია:ქართველი კომუნისტები კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის პოლიტიკური ლიდერები კატეგორია:სოციალისტური შრომის გმირები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები კატეგორია:იოსებ სტალინი კატეგორია:სსრკ-ის I მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:სსრკ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:სსრკ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:სტალინიზმი კატეგორია:საკავშირო კპ-ის (ბ) XVIII ყრილობის დელეგატები კატეგორია:რსდმპ(ბ)-ის VI ყრილობის დელეგატები კატეგორია:რსფსრ-ის I მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:რსფსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:რსფსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:ლატვიის სსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:უკრაინის სსრ-ის I მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
შილუტის რაიონი
შილუტის რაიონი (Šilutės rajonas) — რაიონი დასავლეთ ლიეტუვაში, კლაიპედის მაზრაში.
დასახლებული პუნქტები
მოსახლეობის რაოდენობა (2001):
ბრონქსი
thumb|300px|ბრონქსი ნიუ-იორკის რუკაზე ბრონქსი (ინგლ. The Bronx) — ნიუ-იორკის ხუთი ოლქიდან ერთ-ერთი, ასევე ერთადერთი, რომლის ტერიტორია ხმელეთის კონტინენტურ ნაწილზე მდებარეობს. მისი მოსახლეობა 2015 წლის აღწერით 1,455,444 ადამიანს შეადგენს. ხუთივე ოლქი დამოუკიდებელი ქალაქი რომ ყოფილიყო, ბრონქსი აშშ-ის სიდიდით მეცხრე ყველაზე დასახლებული ქალაქი იქნებოდა.
კატეგორია:ნიუ-იორკი კატეგორია:ბრონქსი
ხუშია თეთრი
ხუშია თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში გურიიდან.
ხუშია თეთრი წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურიის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი ქართული ჯიშები
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები კენიაში
2019 წლის მონაცემებით კენიაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 7 ძეგლია.
ვირუ-ნიგულის მუნიციპალიტეტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიაენე-ვირუმაას მუნიციპალიტეტები
1418
თარიღი უცნობია
*
Lasioglossum moearae
Lasioglossum moearae — ჰალიქტიდების ოჯახის მწერი. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1980 წელს.
სქოლიო
moearae
არფა (მდინარე)
არფა, აღმოსავლეთი არფაჩაი (აზერბ. Arpaçay; სომხ. Արփա) — მთის მდინარე სომხეთსა და ნახჭევანში (აზერბაიჯანი), მდინარე არაქსის მარცხენა შენაკადი. სიგრძე — 126 კმ, აუზის ფართობი — 2630 კმ². სათავე აქვს ზანგეზურის ქედზე. შუაწელში მიედინება მთათაშუა ქვაბულში. იყენებენ სარწყავად, რის გამოც ზაფხულობით ვერ აღწევს მდინარე არაქსამდე. მდინარის ზემო დინებაშია კურორტი ჯერმუკი. შენდება გვირაბი (48,6 კმ), რომლითაც არფა სევანის ტბაში ჩავა. საზრდოობს მდნარი თოვლითა და წვიმის წყლით. მდინარეზე არის ჰესი და წყალსაცავი.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მდინარეები
ისლანდიის ქალაქების სია
მინი|250პქ|ისლანდიის რუკა მინი|250პქ|[[რეიკიავიკი]] მინი|250პქ|კოიპავოგური მინი|250პქ|აკურეირი მოცემულია ისლანდიის ძირითადი ქალაქების სია:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისლანდიის ქალაქები
Astoria (ხმისჩამწერი სტუდია)
Astoria — ბორანი, ადაპტირებული ხმისჩამწერ სტუდიად მის მფლობელ, პინკ ფლოიდის გიტარისტ დევიდ გილმორის მიერ. იგი მდინარეობს მდინარე თემზაზე, ჰემპტონის რაიონში, ლონდონში.
დევიდ გილმორმა ბორანი შეიძინა 1986 წელს, ვინაიდან, მისივე თქმით, მთელი ცხოვრება გაატარა ხმისჩამწერ სტუდიებში ფანჯრების, სინათლის გარეშე.
ბორანი აშენებული იქნა 1911 წელს, იმპრესარიო ფრედ კარნოსათვის, რომელსაც სურდა მდინარეზე არსებული საუკეთესო ბორანი. მისი დიზაინით აგებული იქნა ბორანი, რომელზეც 90 კაციანი ორკესტრი ეტეოდა.
პინკ ფლოიდის ორი უკანასკნელი სტუდიური ალბომი, A Momentary Lapse of Reason და The Division Bell ნაწილობრივ ჩაიწერა ამ სტუდიაში, ისევე როგორც დევიდის 2006 წლის სოლო ალბომი On an Island. სტუდია ასევე გამოყენებული იქნა ჯგუფის ალბომების Delicate Sound of Thunder და Pulse, ისევე როგორც ფილმის Pulse, ვიდეოს Remember That Night და დევიდის 2008 წლის საკონცერტო ალბომის Live in Gdańsk ხმის მიქსისათვის.
სქოლიო
კატეგორია:დეივიდ გილმორი კატეგორია:ლონდონის ხმისჩამწერი სტუდიები კატეგორია:პინკ ფლოიდი
ილმაიოკი
ილმაიოკი (Ilmajoki; Limola) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი სეინაიოკის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 12 363 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 579.68 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.4 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
სქოლიო
კატეგორია:ილმაიოკი
გალინიუსი
გალინიუსი (Galinhos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ოსიდენტალის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 159 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.31 კმ²-ზე. ფართობი 342 215 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის მუნიციპალიტეტები
იურმინკა (ბაშკირეთი)
იურმინკა (Юрмый; Юрминка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბაკალის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 5 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბაკალიდან დაშორებულია 29 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტუიმაზი, რომელიც დაშორებულია 102 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები (95 %) შეადგენენ.