cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სან-ფრანსისკო (სებუ)
სქოლიო
კატეგორია:სებუს პროვინციის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ფილიპინების კუნძულოვანი მუნიციპალიტეტები
Formica merula
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ძვ. წ. XIX საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
კატეგორია:ძვ. წ. XIX საუკუნე
ლენტეხის მუნიციპალიტეტის გერბი
ლენტეხის მუნიციპალიტეტის გერბი — ლენტეხის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ლენტეხის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ.
აღწერილობა
გერბის ფარი გადაკვეთილია მრუდედ-ტეხილად, ხოლო ზედა მხარე გაკვეთილია და ამრიგად იყოფა სამ ნაწილად.
გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია კარიბჭით.
ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-ლაჟვარდოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი „ლენტეხი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენტეხის მუნიციპალიტეტის გერბები
ბალეტი
მინი|300პქ|„ბალეტის მოცეკვავეები“, [[ედგარ დეგა, 1872 წელი]] ბალეტი (ballet < balletto < გვიანდ. — ვცეკვავ) — სცენური ხელოვნების სახეობა, რომლის შინაარსი გამოხატულია საცეკვაო-მუსიკალური ფორმით. ბალეტის ფესვები ხალხურ ცეკვაშია. მან ჩამოყალიბება დაიწყო მე-16 საუკუნეში ევროპაში. უმეტესწილად ბალეტს საფუძვლად უდევს რაიმე სიუჟეტი, დრამატურგიული ჩანაფიქრი, ლიბრეტო, მაგრამ არის საბალეტო წარმოდგენები სიუჟეტების გარეშეც. საბალეტო ცეკვის ძირითადი სახეობებია კლასიკური და სახასიათო.
ბალეტის ისტორია
ბალეტი ჩაისახა აღორძინების ეპოქაში, იტალიაში (მე-16 ს.) თავდაპირველად როგორც საცეკვაო სცენა მუსიკალური წარმოდგენისათვის, ოპერისათვის. აქედან იგი საფრანგეთში გავრცელდა და სამეფო დღესასწაულების მდიდრულ სანახაობად გადაიქცა. პირველი ბალეტების („დედოფლის კომედიური ბალეტი“, 1581) მუსიკალურ საფუძველს წარმოადგენდა ხალხური და სამეფო კარის ცეკვები. მე-17 საუკუნის მეორე ნახევარში ახალი თეატრალური ჟანრები, როგორებიცაა კომედია-ბალეტი, ოპერა-ბალეტი, რომელშიც დიდი ადგილი ეთმობა საბალეტო მუსიკას და მის დრამატიზებას. მაგრამ სცენური ხელოვნების დამოუკიდებელ სახედ ბალეტი მე-18 საუკუნის მეორე ნახევრიდან გვევლინება ცნობილი ფრანგი ბალეტმაისტერის ჟ.ჟ.ნოვერის წყალობით. ფრანგი განმანათლებლების ესთეტიკაზე დაყრდნობით მან შექმნა სპექტაკლი, რომელშიც შინაარსი გადმოიცემა დრამატულ-პლასტიკურ სახეებში და ამკვიდრებს მუსიკის აქტიურ როლს.
ბალეტის შემდგომი განვითარება რომანტიზმის ეპოქაზე მოდის. ჯერ კიდევ მე-18 საუკუნის 30-იან წლებში ფრანგმა ბალერინამ კამარგომ დაამოკლა ქვედაბოლო და უარი თქვა ქუსლებიან ფეხსაცმელზე. ამან საბალეტო კოსტიუმი მსუბუქი და თავისუფალი გახადა, რამაც დიდად შეუწყო ხელი ცეკვის ტექნიკის სწრაფ განვითარებას. რუსეთის იმპერიაში ბალეტი შემოსვლას ჯერ კიდევ პეტრე I-ის დროს იწყებს, საიდანაც ის საქართველოშიც გავრცელდა.
მეცადინეობა და შესრულება
ბალეტის სწავლას ადრეულ ასაკში იწყებენ. საბალეტო სკოლაში 8 წლის ბავშვებს იღებენ. ბალეტს გრაცია, ნებისყოფა და მოქნილობა სჭირდება, ამიტომ მასწავლებლები სწორედ ამ მონაცემებით დაჯილდოებულ ბავშვებს ეძებენ.
სტუდიაში, სადაც მოცეკვავეები ვარჯიშობენ, კედლებზე ჰორიზონტალური ძელებია მიმაგრებული, რომელსაც მოცეკვავე ხელით ეყრდნობა, რათა ვარჯიშისას წონასწორობა შეინარჩუნოს. კედლებზე ასევე სარკეებია, რათა მოცეკვავემ თავისი მოძრაობა დაინახოს. ბალეტის მოცეკვავის, განსაკუთრებულათ ბალერინასთვის (მოცეკვავე ქალი) ყველაზე დიდი სირთულე ფეხის წვერებზე ცეკვაა. საამისოდ ბალერინას საგანგებო ფეხსაცმელი აცვია, რომელსაც გამძლე და მაგარი წვერები აქვს.
რესურსები ინტერნეტში
* კატეგორია:ცეკვა
ივანე ვაშაყმაძე
ივანე ვაშაყმაძე (დ. 1901, ახალსაყდარი, — გ. 29 ივნისი, 1937) — ქართველი ფილოსოფოსი, ბოლშევიკი რევოლუციონერი. 1930-31 წლებში იყო საქართველოს პედაგოგიური ინსტიტუტის რექტორი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ოზურგეთის მაზრის სოფელ ახალსაყდარში. დაამთავრა ჯერ სოფლის ორკლასიანი, შემდეგ ოზურგეთის დაწყებითი სასწავლებელი და ჰუმანიტარული ტექნიკუმი. 1917 წლიდან იყო ბოლშევიკური პარტიის წევრი. 1919 წელს ხელმძღვანელ როლს ასრულებდა გურიის კომკავშირის ორგანიზაციის დაარსებაში.
საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ ვაშაყმაძე პარტიულ-კომკავშირულ მუშაობას ეწეოდა: იყო დუშეთისა და ახალსენაკის კომკავშირის სამაზრო კომიტეტების მდივანი. 1923 წელს მოსკოვში გაგზავნეს სწავლის გასაგრძელებლად. 1926 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, კომუნისტური აკადემიის ფილოსოფიის ინსტიტუტის ასპირანტურა. მუშაობდა იმავე ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომლად და ისტორიული მატერიალიზმის სექციის სწავლულ მდივნად. პედაგოგიურ მუშაობას ეწეოდა მოსკოვის უმაღლეს სასწავლებლებში, კითხულობდა დიალექტიკური და ისტორიული მატერიალიზმის კურსს.
1930 წელს ვაშაყმაძე დანიშნეს საქართველოს პედაგოგიური ინსტიტუტის რექტორად. ამ თანამდებობაზე ის 1931 წლის სექტემბრამდე იმყოფებოდა. სხვადასხვა დროს იგი მუშაობდა საქართველოს სსრ განათლების სახალხო კომისრის მოადგილედ, კიროვის სახელობის ამიერკავკასიის ინდუსტრიული ინსტიტუტის დირექტორად; 1934 წელს აირჩიეს საკავშირო მეცნიერებათა აკადემიის საქართველოს ფილიალის პრეზიდიუმის წევრად. მისი რედაქტორობით ქართულ ენაზე დასტამბულია მარქსის, ენგელსისა და ლენინის შრომები; არაერთი გამოკვლევა აქვს გამოქვეყნებული დიალექტიკური და ისტორიული მატერიალიზმის საკითხებზე. იყო ფილოსოფიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
დახვრიტეს 1937 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორები
თორია
თორია — სოფელი საქართველოში, ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, ეშტიის თემში. მდებარეობს ჯავახეთის ზეგანზე, ზღვის დონიდან 1880 მეტრი, ნინოწმინდიდან 15 კმ–ზე. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 620 კაცი. სოფელში არის საჯარო სკოლა.
ღირსშესანიშნაობები
სოფელი მდიდარია ისტორიული ძეგლებით. მნიშვნელოვანია სოფლის თავზე, მთაზე არსებული ციკლოპური ციხის ნაშთები. შემორჩენილია კედლები. შეიმჩნევა რთული კომპლექსი. იმავე მთაზე არის სამლოცველო, რომელშიც ძველი საკურთხეველია.
სქოლიო
კატეგორია:ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის სოფლები კატეგორია:ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
VBulletin
vBulletin (შემოკლებით vB) — ინტერნეტ-ფორუმის კომერციული სისტემა, შექმნილი კომპანია Jelsoft Enterprises Ltd.-ს მიერ. იგი დაწერილია PHP პროგრამირების ენაზე და იყენებს MySQL მონაცემთა ბაზას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინტერნეტ ფორუმები კატეგორია:საიტის მართვის სისტემები
ალჟირი 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ალჟირმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთოთხმეტედ 2021 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
იური ანდრუხოვიჩი
იური იგორევიჩ ანდრუხოვიჩი (უკრ: Юрій Ігорович Андрухович; დ. 13 მარტი, 1960) — უკრაინელი პოეტი, პროზაიკოსი და მთარგმნელი. ცხოვრობს და მუშაობს ივანო-ფრანკოვსკიში. უკრაინის მწერალთა ასოციაციის ვიცე-პრეზიდენტი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი. ანდრუხოვიჩის ნაშრომები გადათარგმნილია ქართულ, პოლონურ, ინგლისურ, გერმანულ, ფრანგულ, რუსულ, უნგრულ, ფინურ, შვედურ, ესპანურ, ჩეხურ, სლოვაკურ, ხორვატულ და სერბულ ენებზე.
ბიოგრაფია
იური ანდრუხოვიჩი 1960 წლის 13 მარტს, ივანო-ფრანკოვსკიში დაიბადა.1982 წელს შეეძინა ქალიშვილი სოფია ანდრუხოვიჩი. 1985 წელს ვიქტორ ნებორაკთან და ალექსანდრე ირვანცომთან ერთად დააარსა პოეზიის ჯგუფი ბუ-ბა-ბუ. 1991 წლიდან რედაქტორობდა მხატვრულ-ლიტერატურულ ჟურნალს „Четверг“ და თანამშრომლობდა ჟურნალთან „Перевал“.
ქართული თარგმანები
იური ანდრუხოვიჩის „მოსკოვიადა“ ქართულად 2017 წელს გამოიცა.
ჯილდოები და წოდებები
იური ანდრუხოვიჩი არაერთი ეროვნული და საერთაშორისო ჯილდოს მფლობელია, მათ შორის: ჰერდერის პრემიის (2001), ერიხ მარია რემარკის მშვიდობის პრემიით (2005), ლაიფციგის წიგნის ბაზრობის პრემიით (2006), ანგელუსის ჯილდოთი (2006), ჰანა არენდტის პრემიით (2014) და გოეთეს მედლით (2016).
იური ანდრუხოვიჩი უკრაინის პერიოდული გამოცემის „Критика“ და „Potyah 76“ რედაქტორთა საბჭოს წევრი. ასევე არის ზბიგნევ ჰერბერტის საერთაშორისო ლიტერატურული ჯილდოს ჟირის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:უკრაინელი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:პოსტმოდერნისტი მწერლები კატეგორია:უკრაინელი მთარგმნელები კატეგორია:უკრაინელი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:უკრაინელი ესეისტები კატეგორია:უკრაინელი მამაკაცი ესეისტები კატეგორია:მამაკაცი ესეისტები კატეგორია:ჰერდერის პრემიის მფლობელები
ცეკვა
მინი|ცეკვა ცეკვა — ტანის რიტმული მოძრაობა ან მდგომარეობა, რომელიც ჩვეულებრივ მუსიკის თანხლებით სრულდება. საცეკვაო ხელოვნება ხალხური შემოქმედების ერთ-ერთი უძველესი გამოვლინებაა. ცეკვას ძველ დროებში რელიგიური, მაგიური, საქორწინო, ხოლო განვითარებული საზოგადოებისათვის სოციალური და მხატვრული დანიშნულება ჰქონდა. ცეკვის (ძვ.ფრანგ: danse, წარმოშობის შესახებ საკითხი საკამათოა და იგი უმეტესწილად მუსიკის და/ან რითმიკისაგან მიღებულ ინსპირაციის გამოვლინებას წარმოადგენს. ცეკვა მოიცავს რიტუალს, წეს-ჩვეულებებს, საშემსრულებლო ხელოვნების სახეობებს, სპორტულ სახეობას, თერაპიის ფორმას და ის შესაძლოა სოციალური ინტერაქციის ფორმა იყოს ან უბრალოდ იდივიდის გრძნობათა გამოხატვის გზა.
ზოგადი
ცეკვას საზოგადოებაში მრავალი ფუნქცია გააჩნია და ის ხშირ შემთხვევაში გარკვეულ მიზანს ატარებს ან მხოლოდ გართობის მიზნით სრულდება. ქრისტიანობამდელ ეპოქაში დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა რიტუალურ ცეკვებს, ძველი ბერძნული ცეკვები დღემდე ახდენენ ზეგავლენას თანამედროვე ცეკვებზე. მიუხედავად იმისა, რომ დასავლეთ ევროპის ხალხურ ცეკვებს ხანგრძლივი ისტორია აქვთ, აღმოსვლური ცეკვების ტრადიცია მას ბევრად წინ უსწრებს. ყველა ხალხს ცეკვის თავისებური მისთვის დამახასიათებელი, ფორმა აქვს შექმნილი. ამ საფუძველზეა შექმნილი სასცენო ცეკვა — ბალეტი.
სარიტუალო ცეკვა კომპლექსურობასა და ემოციებს გამოხატავს და როგორც საზეიმო, შესაძლოა ის აგრეთვე ახალბედა წევრის რაიმე სახის ჯგუფში ან თემში მიღების ცერემონიას, სასკოლო ან სხვა სახის გამოცდის წარმატებით ჩაბარების დამაგვირგვინებელ წვეულებასაც ახლდეს თან. ძველ დროებში სარიტუალო ცეკვებით ღვთაებებს განდიდებდნენ და მათი შესრულება ხშირად ასევე ბოროტი სულების განდევნას და მათგან თავის დაცვას ემსახურებოდა.
ცეკვა, როგორც სპორტი კუნთოვანი სისტემის აგებულებას, ასევე კოორდინაციისა და წონასწორობის შეგრძნების განვითარებას უწყობს ხელს. ცეკვის სრულყოფილად შესწავლა, მისი გეგმის დასახვა და კომპლექსური მოძრაობების შესრულება ადამიანს თვითრწმენას უნერგავს და ეხმარება მისსავე სხეულთან ჯანმრთელი დამოკიდებულების გამომუშავებაში.
ცეკვა, როგორც ხელოვნების სახეობა გრძნობებისა და მოქმედებათა ვიზუალურ ჩვენებას ემსახურება. მიმიკა, ჟესტიკულაცია, მთლიანი სხეულის საცეკვაო მოძრაობები მუსიკის თანხლებით ცეკვის მნიშვნელოვან სამუშაო მასალას წარმოადგენს, რომელსაც მაყურებლის თვალწინ ადამიანის სხეულის სილამაზისა და მისი გამოხატვის უნარი შესწევს.
პროფესიული ცეკვა, რომელმაც განვითარების მაღალ საფეხურს მიაღწია, გახდა ევროპული კლასიკური ცეკვის, აგრეთვე აზიისა და აფრიკის ქვეყნების საცეკვაო სისტემების საფუძველი. კლასიკური ტრადიცია XV საუკუნით თარიღდება (იტალია), ცეკვების პირველი დაბეჭდილი ტესტები — XVI საუკუნით (საფრანგეთი). პირველი საცეკვაო სკოლა პარიზში გაიხსნა XVII საუკუნეში. თანამედროვე ცეკვები XX საუკუნის პირმშოა.
ქართული ცეკვებიდან აღსანიშნავია: აჭარული, განდაგანა, კინტაური, ლეკური, ფერხული.
ძველი დრო
მარჯვნივ|300x300პქ|მუსიკოსები და მოვეკვავეების ფრესკა ნებამუნის საფლავის ცეკვის უძველესი შემონახული დოკუმენტიაცია ინდურ კლდის მხატვრობას წარმოადგენს, რომელიც ძვ.წ. 5000 - 2000 წწ. შეიქმნა. ბჰიმბეტკას გამოქვაბულებიდან ერთ-ერთი ნახატი ფერხულის ცეკვის ადრეულ ჩანასახების სცენებს ასახავს. სცენები ინდუიზმის ადრეულ ფორმებს წარმოადგენს და მასში ნაჩვენებია ღმერთი შივა, როგორც “ცეკვის ღმერთი”. ინდოეთში შემონახულია ძვ.წ. 400 - 200 წწ. დაწერილი “ნატიაშასტრა”, “ცეკვის წმინდა მეცნიერება” - უმნიშველოვანესი ტრაქტატი შექმნილი ცეკვის თემაზე.
ძველ ეგვიპტეში არსებობდა სარიტუალო ცეკვები, რომლებიც ღმერთი ოსირისის სიკვდილსა და ხელახალი დაბადების სცენებს ილუსტრირებდნენ. ცეკვებს, მათი შესრულების ტექნიკის სირთულის გამო, მხოლოდ პროფესიონალი მოცეკვავეები წარმოადგენდნენ.
ძველმა ბერძნებმა სისტემაში მოიყვანეს ღვთაებებისადმი მიძღვნილი ცეკვები და მათთან დაკავშირებული გრძნობათა გამოხატვის ხერხებიც. ამის მნიშვნელოვანი მაგალითს წარმოადგენს ჰომეროსის მიერ ილიადაში გადმოცემული ცეკვის ხორეიას (ბერძ. ἡ χορεία hē choreía  “ცეკვა, გუნდური ცეკვა, ფერხული”) ძვ.წ. 8 - 6 საუკუნეების ექსტატური ცეკვების აღწერა, რომლებიც დიონისიების ერთ-ერთ ნაწილს შეადგენდნენ და რომელთაგანაც შემდგომში დრამა და კომედია წარმოიშვა. ამ თეატრალურ ფორმებში ხშირად ქორო ანუ გუნდი იღებდა მონაწილეობას, რომლის მოძრაობების ე.წ. “ქორეოგრაფიის”  მონიშვნა პიესებში ხდებოდა; სწორედ აქედან განვითარდა ქორეოგრაფიის თანამედროვე ცნება.
შუა საუკუნეები
ალტ= Tacuina sanitatis (XIV century) 0-svaghi,suono e ballo,Taccuino Sanitatis, Casanatense 4182|მარჯვნივ|324x324პქ|შუა საუკუნეების ცეკვის ამსახველი სცენა
ცეკვა შუა საუკუნეების ევროპაში ტრადიციულ ხალხურ ფორმებზე დაყრდნობით იქმნებოდა და ამდენადვე ის ნაყოფიერების სარიტუალო ელემენტებითაც იყო დატვირთული (მაგ: მაისის ხის სარიტუალო ცეკვა). აგრეთვე ფართოდ გავრცელებული იყო მებრძოლთა და დემონთა თემატიკაზე შესრულებული რიტუალები. ცეკვა ეკლესიებში იმართებოდა და მას რელიგიური ცერემონიალის საზეიმოდ მუსიკა ახლდა თან. ცეკვა მალე სეკულარიზირებული და განვითარებული იქნა სოციალური და თეატრალური ხასიათით, რომელსაც მოხეტიალე კომედიანტები ასრულებდნენ. 11-ე და 12-ე საუკუნეებში წმ. ვიტუსისა თუ წმ. იოანეს ცეკვამ, ექსტატური მასიური ცეკვის ფორმა წარმოშვა; მგზნებარე ნახტომიანი ცეკვა, რომლის პროტაგონისტები ძალ-ღონის გამოლევამდე ცეკვადნენ და მღეროდნენ. 12-ე საუკუნისათვის უკვე ჩნდება წყვილის დახვეწილი ცეკვა, რომელიც მუსიკალური ინსტრუმენტების აკომპანიმენტისა და მაყურებელთა მიერ ნამღერის ფონზე სრულდებოდა. ბაზელის საეკლესიო კრების მიერ 1445 წელს აკრძალული წინარე ქრისტიანული ზამთრის სატურნალია ან “მასხარების დღეობა” (ლათ. festum fatuorum, festum stultorum) და სხვა მსგავსი ტიპის დღესასწაულები ქალებსა და კაცებს საშუალებას აძლევდნენ ეცეკვათ ხტომებით, ხელთ სჭეროდათ ზარები თუ ათასგვარი ზანზალაკები და ხანაც ეტარებინათ ნიღბები. ხელიხელ ჩაკიდებული მოცეკვავეები ცეკვავდნენ წრიულად, საათის ისრის მიმართულებით შედგენილი ნიმუშების გათვალიწინებით, ხშირად ცენტრალური პერსონაჟის გარშემო, რომელიც ცეკვაში მაგ: ხელნაკეთი ვირის ფიგურით იყო მოხმობილი. გვიანდელ 15-ე საუკუნეში კი 'შვიდი სათნოებისა და შვიდი ცოდვის' ცეკვას მღვდლები და მათი მგალობლები ასრულებდნენ, როგორც ერთ-ერთ ნაწილს კორპუს ქრისტის დღესასწაულისას მადრიდში, რომლისგანაც შემდგომში ალეგორიული ხასიათის საცეკვაო დრამებს ჩაეყარა საფუძველი.
რენესანსის ხანა
მინი|300x300პქ|რობერტ დადლი, მოცეკვავე ელისაბედი
განპირობებული ცეკვის ეფემერული ბუნებით 1400-იანი წლებიდან ვერ შემოინახა საგულისხმოდ მრავალი ინდივიდუალური ნამუშევარი, მაგრამ ამ დროისათვის მაინც არსებობდნენ ცეკვის ოსტატები და მათ შორის იყო დომენიკო და პიაჩენცა (იგივე და ფერარა, ფლორენ. დაახ. 1420-60), რომლებიც იტალიური სამეფოების კარზე მსახურობდნენ. რენესანსის ხანაში მიუხედავად იმისა, რომ სრულდებოდა ცეკვები და განსაკუთრებით გლეხების მიერ ორგანიზირებულ, წელიწადის დროებთან დაკავშირებული დღესასწაულების დროს, მაინც მწირი ინფორმაცია მოიპოვება ამდროინდელ წყაროებში. ადრეულ 15-ე საუკუნეში შეიმჩნევა აშკარა ცვილილება. დაიწყო ხალხური (ისინი მეტწილად პრექრისტიანულ საცეკვაო ფორმებს ეყრდნობოდნენ და უმთავრესად ღია ცის ქვეშ იმართებოდნენ) და დიდებულთა ცეკვების ერთმანეთისაგან გამოყოფა. ცვლილება შეიმჩნეოდა აგრეთვე სოციალური ცეკვების წყველების მიერ შესრულებაშიც, რომლებიც ევროპული სამეფოების კარზე დროსტარებისა და გართობის მიზნით ხდებოდა. სამეფო კარის პროფესიონალი მოცეკვავის გამოსვლა და პირველი ცეკვის სახელმძღვანელოების გამოჩენა ხაზს უსვამენ იმ ფაქტს, რომ ცეკვა იმ დროს უკვე არისტოკრატიის ცხოვრების სტილის ნაწილად იყო ქცეული. იმ დროის კარის პოეტმა ანტონიო კორნაცანომ (1429 - 1484) მრავალრიცხოვანი ნამუშევრების ჩათვლით დაწერა “Libro sull’arte del danzara” ((დაახლ. 1455 წ.). ამ დროისათვის მეტად იყო გავრცელებული ცეკვა პავანა (ფარშევანგების ცეკვა). რენესანსის ეპოქის განმავლობაში უმთავრესად საპროცესიო ცეკვას ეკავა მნიშვნელოვანი როლი, რომელიც ღირსეული საცერემონიო მოძრაობებით გამოირჩეოდა და რომელთა შესერულება ქალბატონებსაც კი შეეძლოთ მიუხედავად მათი არაკომფორტული კაბებისა. მხიარულებამ და მისწრაფებამ თავისუფალი წეს-ჩვეულებებისადმი განაპირობა “danse haute”-ის (მაღალი ცეკვა) შემოღება, რომელიც “danse basse”-თან შედარებით უფრო სწრაფი მოძრაობებისაგან, შეხტომებისაგან შედგებოდა და ფიზიკურ მოქნილობას მოითხოვდა. ამ სახის პირველი ცეკვა იყო იტალიური გალიარდა, რომელიც უმეტესწილად პარტნიორებს შორის ხელის შეხების გარეშე შერეული ნაბიჯებითა და შეხტომებით სრულდებოდა. გალიარდა, როგორც წესი, პავანას მოჰყვებოდა ხოლმე.16-ე საუკუნეში არისტოკრატიის მხიარული ხასიათის ცეკვები დაბალი სოციალური სტატუსის მქონე ფენის ძირებს შეიცავდა, რომლებიც სტილისტურად სახეცვლილი ფორმით იქნა გადმოღებული. 16-ე საუკუნის მეორე ნახევარში ცეკვები კი უფრო მეტად  დაიხვეწა, გამთლიანდა და ამავდროულად მეტი სენსაციურობაც შეიძინა. ევროპულ სამეფო კარებზე ცეკვის სკოლების მიერ დიდგვაროვანთა სწავლება ხორციელდებოდა იმგვარად, რომ  იმ დროის პოპულარული ცეკვების ერთი ქვეყნიდან მეორეში გავრცელება შესაძლებელი ყოფილიყო. ნიჭიერი და დახელოვნებული იმპრესარიოები საუცხოო წარმოდგენებს უწევდნენ ორგანიზირებას, რომლის დროსაც ცეკვებს, გალობას, რეჩიტატივს და პანტომიმას მდიდრულად მორთული გარემოში ეთმობოდა ადგილი. ესენი იყო იტალიური “balli”, ფრანგული “Ballet de cour” და ინგლისური “masques”, რომელთა დაგეგმვასა და დადგმაში თავად სამეფო ოჯახი იღებდა მონაწილეობას. გვიანდელი რენესანსის ცეკვის საუკეთესო წყაროდ თუანო არბოს “ორქესოგრაფიაა” (1588) მიჩნეული.
ტრადიციული აფრიკული ცეკვა
მინი|300x300პქ|აკვა იბომის მოცეკვავეები
მრავალ აფრიკულ საზოგადოებებში ცეკვა რიტუალებისა და ცერემონიების განუყოფელი ნაწილია, რომლის არსებობაც მრავალ საუკუნეს ითვლის. ცეკვას მნიშვნელოვანი როლი უკავია ადამიანებისათვის თავიანთ ღმერთებთან სულიერი კავშირის დასამყარებლად, ომისათვის მოსამზადებლად თუ ჩვილის დაბადების ზეიმის, ქორწინებისა და სიკვდილის აღსანიშნავად. მსგავსი სარიტუალო ცეკვები უმთავრესად მკაცრი წესებით იმართება და ამა თუ იმ ტომისათვის დამახასიათებელი სპეციფიურობით ხასიათდება: ბანტუს ხალხებს შორის მეტად გავრცელებული მისალმების სიტყვიერი ფორმა არის “რას ცეკვავ (შენ)?”. აქედან გამომდინარე, ადამიანის სოციალური წეს-ჩვეულებანი, რელიგია თუ ტომის მიერ განსაზღვრული იდენტურობა განსაზღრავს მისი ცეკვის ხასიათს. აფრიკული მუსიკა და ცეკვა მიუხედავად კულტურათა მრავალფეროვნებისა ბევრ აფრიკულ ქვეყანაში მაინც საერთოა. ტრადიციული აფრიკული ცეკვა სათემო საქმეა და ძირითადად ჯგუფურ საქმიანობას წარმოადგენს. ის ასევე ცხოვრების მრავალ ასპექტსაც აერთანებს მაგ: მრავალფეროვანი მითითებები შრომის, თევზაობის თუ საომარი მოქმედებების შესახებ. ის სოციალური, პოლიტიკური და რელიგიური დღესასწაულების მნიშვნელოვანი ნაწილია. დასვლური ბალეტის სწორი ხაზებისა და ვერტიკალური პოზიციის საპირისპიროდ, ბევრი აფრიკული ცეკვა ფეხის დაკვრითი მონაცვლეობით, მუხლში მოხვრით, სხეულის კიდურებისა და ტანის ტალღისებური მოძრაობებით ხასიათდება. დროთა განმავლობაში არაერთი აფრიკული საზოგადოება გადაშენების პირას არის და მასთან ერთად მისი ცეკვებიც. მსოფლიოში დღემდე მოღწეულ აფრიკულ ცეკვებს მაყურებელს უმეტესწილად პროფესიონალური ცეკვის კომპანიები წარმოუდგენენ.
რესურსები ინტერნეტში
*
არაბული ნაციონალიზმი
არაბული ნაციონალიზმი-ნაციონალისტური იდეოლოგია, რომელიც ამტკიცებს, რომელიც ხელს უწყობს არაბული ხალხის ერთიანობას, არაბული ცივილიზაციის დიდებას, არაბთა ენასა და ლიტერატურას. იგი არაბულ სამყაროში პოლიტიკური გაერთიანებისკენ მოუწოდებს. მისი ცენტრალური წინაპირობაა ის, რომ არაბული სამყაროს ხალხი, ატლანტის ოკეანედან ინდოეთის ოკეანემდე, წარმოადგენს ერთ ერს, რომელიც შეკრულია საერთო ეთნიკური წარმომავლობით, ენით, კულტურით, ისტორიით, იდენტობით, გეოგრაფიით და პოლიტიკით. არაბული ნაციონალიზმის ერთ-ერთი მთავარი მიზანია დასავლური გავლენის დასრულება არაბულ სამყაროში, რომელიც განიხილება, როგორც არაბთა ძლიერების „ნემესისი“ და იმ არაბული მთავრობების მოცილება, რომლებიც მიჩნეულია დასავლურ ძალაზე დამოკიდებულებად. იგი გახდა ცნობილი მე-20 საუკუნის დასაწყისში ოსმალეთის იმპერიის დასუსტებისა და დამარცხების შემდეგ და დაეცა ექვსდღიან ომში არაბული არმიების დამარცხების შემდეგ.
თანამედროვე არაბული ნაციონალიზმის აღზევება
1911 წელს, მაჰმადიანმა ინტელექტუალებმა და პოლიტიკოსებმა ლევანტიდან ჩამოაყალიბეს ალ-ფატატი ("ახალგაზრდა არაბული საზოგადოება"), პატარა არაბული ნაციონალისტური კლუბი პარიზში. მისი მიზანი იყო „არაბული ერის დონის ამაღლება თანამედროვე ერების დონეზე“. მისი არსებობის პირველ წლებში ალ-ფატატმა მოითხოვა მეტი ავტონომია ოსმალეთის სახელმწიფოში. ალ-ფატატმა უმასპინძლა 1913 წლის არაბთა კონგრესს პარიზში, რომლის მიზანი იყო სასურველი რეფორმების განხილვა. მათ ასევე მოითხოვეს, რომ ოსმალეთის არმიაში გაწვეულ არაბებს არ მოეთხოვათ მსახურება არაარაბულ რეგიონებში, გარდა ომის დროს. თუმცა, როდესაც ოსმალეთის ხელისუფლება არღვევდა ორგანიზაციის საქმიანობას და წევრებს, ალ-ფატატი მიწისქვეშეთში მოღვაწეობდა და მოითხოვა არაბული პროვინციების სრული დამოუკიდებლობა და ერთიანობა.
ნაციონალისტი ინდივიდები უფრო ცნობილები გახდნენ ოსმალეთის ხელისუფლების წლებში, მაგრამ არაბული ნაციონალიზმის იდეამ პრაქტიკულად არ მოახდინა გავლენა არაბების უმრავლესობაზე, რადგან ისინი თავს ოსმალეთის იმპერიის ერთგულ სუბიექტებად თვლიდნენ. ბრიტანელებმა, თავის მხრივ, წაახალისეს მექას შერიფი, რომ წამოეწყო არაბთა აჯანყება პირველი მსოფლიო ომის დროს. ოსმალები დამარცხდნენ და შერიფის ვაჟის, ფაისალ იბნ ალ-ჰუსეინის ერთგული მეამბოხე ძალები დამასკოში 1918 წელს შევიდნენ. ამ დროისთვის, ფეისალი ბევრ ერაყელ ინტელექტუალთან და სამხედრო ოფიცერთან ერთად შეუერთდა ალ-ფატატს.
დამასკო გახდა არაბული ნაციონალისტური მოძრაობის საკოორდინაციო ცენტრი, რადგან იგი განიხილებოდა, როგორც იდეოლოგიის დაბადების ადგილი. იერუსალიმი, ბეირუთი და ბაღდადი რჩებოდნენ მნიშვნელოვან ბაზებად. ფეისალის სახელმწიფოს შექმნის შემდეგ სერიოზული დაძაბულობა არაბულ ნაციონალისტურ მოძრაობაში შესამჩნევი გახდა.
განხეთქილება ჩამოყალიბდა სირიის ქალაქური კლასის სხვადასხვა ოჯახების ნაციონალისტ წევრებსა და ზოგადად ახალგაზრდა ნაციონალისტებს შორის, რომლებიც დაუახლოვდნენ ფაისალს - მის ჰიჯაზის ჯარებს, ერაყელ და სირიელ სამხედრო ოფიცრებს და პალესტინელ და სირიელ ინტელექტუალებს.
ომის დროს, ბრიტანეთი იყო არაბული ნაციონალისტური აზროვნებისა და იდეოლოგიის მთავარი სპონსორი, ძირითადად, როგორც იარაღი ოსმალეთის იმპერიის ძალაუფლების წინააღმდეგ გამოსაყენებლად. მიუხედავად იმისა, რომ არაბთა ძალებს დაჰპირდნენ სახელმწიფოს შექმნას, რომელიც მოიცავდა არაბეთის ნახევარკუნძულის დიდ ნაწილს და ნაყოფიერ ნახევარმთვარეს, ბრიტანეთსა და საფრანგეთს შორის საიდუმლო საიქს-პიკოს შეთანხმება ითვალისწინებდა ამ რეგიონის დიდი ნაწილის ტერიტორიულ დაყოფას ორ იმპერიულ ძალას შორის. ომისშემდგომ წლებში და ბრიტანეთის მანდატის პერიოდში, როდესაც არაბული მიწები საფრანგეთისა და ბრიტანეთის კონტროლის ქვეშ იყო, არაბული ნაციონალიზმი გახდა მნიშვნელოვანი ანტიიმპერიული ოპოზიციური მოძრაობა ევროპული მმართველობის წინააღმდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:არაბული ნაციონალიზმი კატეგორია:ნაციონალიზმი კატეგორია:არაბული ნაციონალისტური პარტიები
Formica microgyna
Formica microgyna — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
იბირაპუერის პარკი
thumb|300px|პარქუე იბირაპუერა პარკ-იბირაპუერა (Parque Ibirapuera) — საზოგადოებრივი პარკი ბრაზილიის ქალაქ სან-პაულუში. უჭირავს 1 584 მ². პარკის დაგეგმვა 1927 წელს დაიწყო. მშენებლობა 1951 წლის ივლისში დაიწყო და 1954 წლის აგვისტოში დასრულდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-პაულუ კატეგორია:ბრაზილიის გეოგრაფია
ძვ. წ. XX საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
აზნაევო (ბიჟბულიაკის რაიონი)
აზნაევო (Аҙнай; Азнаево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბიჟბულიაკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 411 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბიჟბულიაკიდან დაშორებულია 33 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია პრიუტოვო, რომელიც დაშორებულია 66 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (98 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბიჟბულიაკის რაიონის სოფლები
გლუკოზა
thumb|200px|right გლუკოზა (γλυκύς — „ტკბილი“, „ყურძნის შაქარი“) — ორგანული ნივთიერება ქიმიური ფორმულით C6H12O6. არის ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული მონოსაქარიდი ჰექსოზების ჯგუფიდან. გვხვდება ხილისა და კენკრის მრავალი სახეობის წვენში, მათ შორის, ყურძნისაშიც. სწორედ ამ უკანასკნელიდან მომდინარეობს შაქრის ამ სახეობის სახელწოდება. გლუკოზა ექვსატომიანი შაქარია (ჰექსოზა). იგი ცოცხალი უჯრედის ენერგიის უმნიშვნელოვანესი წყაროა. გლუკოზა ასევე გვხვდება თაფლში დიდი რაოდენობით. გლუკოზა მედიცინაში ფართოდ გამოიყენება სხვადასხვა დაავადების სამკურნალოდ.
სქოლიო
კატეგორია:ჰექსოზები კატეგორია:ნახშირწყლები
ლენტეხის მუნიციპალიტეტის დროშა
აღწერილობა
დროშა ვერტიკალურად არის გაყოფილი ორ ნაწილად.
დროშის პროპორციაა 2:3.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენტეხის მუნიციპალიტეტის დროშები
წკერე
წკერე — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ქვეშეთის თემში. მდებარეობს მთიულეთის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1880 მ. დუშეთიდან 70 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
საქართველოს ებრაელთა ისტორიის მუზეუმი
მინი|350პქ|საქართველოს ებრაელთა ისტორიის მუზეუმი. საქართველოს ებრაელთა ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი ჩამოყალიბდა საქართველოს ღარებკომის გამგეობის 1932 წლის 30 ნოემბრის დადგენილებით როგორც საუწყებო ორგანიზაცია — მშრომელ ებრაელთა კულტბაზის ფარგლებში; ოფიციალურად დაარსდა 1933 წლის 23 ნოემბერს — საქართველოს განათლების სახალხო კომისარიატის ბრძანებით.
შენობა
მინი|300პქ|საგამოფენო დარბაზი. თავდაპირველად მუზეუმი განთავსდა ებრაელთა კულტბაზის შენობაში (ამჟამად, გ. აბესაძის ქ.10), ხოლო 1940 წლიდან ე. წ. „გუმბათოვან სინაგოგაში“ (ამჟამად, ანტონ კათალიკოსის ქ.3); 1910-იანი წლების შუახანებში აშენებული მუზეუმის შენობა — აგურისაა, გარედან მრავალკუთხა, შიგნით წრიული (3 აფსიდით), რომლის პერიმეტრზე, 8 წყვილ სვეტზე დაფუძნებულია რკინა-ბეტონისავე ორი, დიდი და მცირე გუმბათი; გადაკეთებათა შედეგად ნაგებობა 3 სართულიანია, დაახლოებით 20 მეტრი სიგრძე-სიგანისა და 21 მეტრი სიმაღლის. სსრკ-ში მიმდინარე ანტისემიტური მოძრაობის ტალღაზე მუზეუმი დაიხურა 1951 წელს.
საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ქართულ-ებრაულ ურთიერთობათა ასოციაციის წარდგენის საფუძველზე აღდგა საქართველოს მთავრობის 1992 წლის 30 ნოემბრის № 1017 დადგენილებით და მიენიჭა ცნობილი რაბინისა და საზოგადო მოღვაწის დავით ბააზოვის სახელი. მუზეუმი შევიდა საქართველოს კულტურის სამინისტროს დაქვემდებარებაში; საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიას დაევალა სამეცნიერო ხელმძღვანელობა; 2000—2004 წლებში მუზეუმი საქართველოს კულტურის სამინისტროსა და ქ. თბილისის მერიის დაქვემდებარებაშია.
უმწვავეს ავარიულ მდგომარეობაში არსებული ისტორიული ნაგებობისა და ეროვნულ-საერთაშორისო მნიშვნელობის სამუზეუმო დაწესებულების გადარჩენისათვის, მუზეუმისა და ქართულ-ებრაულ ურთიერთობათა ასოციაციის მიმართვის საფუძველზე, საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 25 ივლისის № 654 განკარგულებით — „დავით ბააზოვის სახელობის საქართველოს ებრაელთა ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის აღდგენა-რეკონსტრუქციის ღონისძიებათა შესახებ“, დაისახა მუზეუმის, როგორც ებრაელთა საქართველოში ცხოვრების მრავალსაუკუნოვანი ისტორიის განძთსაცავისა და ქართულ-ებრაულ ურთიერთობათა შემსწავლელი უნიკალური სამეცნიერო ცენტრის ფუნქციონირებისა და რეკონსტრუქციის ღონისძიებები.
მუზეუმი მფლობელია მრავალი ექსპონატისა და რარიტეტისა — ეპიგრაფიკული, ხელნაწერი, არქეოლოგიური, ეთნოგრაფიული, ისტორიული, მხატვრული, არქივებისა და ა. შ., რომლებიც 1951 წელს, მუზეუმის გაუქმების შემდეგ, განთავსდა საქართველოს სხვადასხვა მუზეუმში, ინსტიტუტსა და საცავში.
საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის № 654 განკარგულებით განსაზღვრულია შენობის რეკონსტრუქციის დამთავრებისთანავე, მუზეუმის კუთვნილი მასალების დაბრუნება.
გამოცემულია ებრაისტიკა — ქართველოლოგიისათვის მნიშვნელოვანი სამეცნიერო „შრომების“ V ტომი (I-1940, II-1941, III-1945, IV-2006, V-2008); ჩატარებულია ექსპედიციები საქართველოს სხვადასხვა მხარეში; გამოფენები; საერთაშორისო კონფერენციები, მიძღვნილი საქართველოს ებრაელთა, საქართველო-პალესტინისა და ქართულ-ებრაულ ურთიერთობათა ისტორიის საკითხებისადმი.
მუზეუმის საექსპოზიციო კონცეფცია და თემატური გეგმა
(ისინი საფუძვლად დაედო საქართველოში ებრაელთა დამკვიდრების 2600 წლოვანი ისტორიისადმი მიძღვნილ საიუბილეო გამოფენას 1998 წელს საქართველოს ეროვნულ გალერეაში)
დევიზი:
კავკასია და საკუთრივ საქართველო, გეოპოლიტიკური, სტრატეგიული, ეკონომიკური, ეკოლოგიური, კონფესიური თვალსაზრისით ისტორიულადაც და განსაკუთრებით დღეს, თავისი მრავალეროვნულობითა და მრავალკონფესიურ-რელიგიურობით მეტად ფეთქებად და „აქტიური ველის” რეგიონს წარმოადგენს. შესაბამისად, ერთაშორისი ურთიერთობანი ერთ-ერთი უპირველესი პრობლემაა და მისი ჰარმონიულად ჩამოყალიბება, როგორც ქვეყნის, ისე რეგიონისა და მსოფლიოსათვისაც უმნიშვნელოვანეს ამოცანათა რიგში რჩება.
ამ მხრივ, ქართულ-ებრაულ ურთიერთობებს, გადაუჭარბებლად შეიძლება ითქვას, ბადალი იშვიათად, თუ სრულიადაც არ მოეძებნება მსოფლიოს ისტორიაში. საქართველოს ისტორიამ შემოგვინახა ორი უძველესი ერის მრავალსაუკუნოვარი მშვიდობიანი ურთიერთობის მაგალითი და მისი ჩვენება ქართველ ებრაელთა და მთლიანად, საქართველოს ებრაელთა ისტორიის ფონზე, გამოფენის ერთ-ერთი უმთავრესი ამოცანაა. ბიბლიური, არქეოლოგიური, ისტორიული და ენათმეცნიერული მონაცემების საფუძველზე გამოფენაზე შუქდება: მინი|შინაური ფრინველის დაკვლა რელიგიური წერების დაცვით, [[შალომ კობოშვილი, 1940.]] რუკები, პეიზაჟები, უბნები, სასულიერო და საერო ნაგებობების, სასაფლაოების ხედები, დემოგრაფიული მონაცემები, მდიდარი ისტორიული, არქეოლოგიური,  ეთნოგრაფიული, ეპიგრაფიკული, ხელნაწერი, ბეჭდვითი მასალა, ნიჭიერი ქართველი ებრაელი „პრიმიტივისტი” მხატვრის შალომ კობოშვილის, მსოფლიოში ცნობილი ებრაელი მხატვრის  სოლომონ გერშოვისა (რომლის უდიდესი ‎კოლექციაც ინახება საქართველოში) და სხვა მხატვრების ნამუშევრები. გამოფენის ლაიტმოტივი - ქართველმა ებრაელობამ ღირსეულად განვლო საქართველოში ცხოვრების მრავალსაუკუნოვანი გზა და მტკიცედ დაიმკვიდრა თავი მის ისტორიაში, რაც ორივე ერის ტოლერანტობის,  ბიბლიური სიბრძნის ნათელი გამოვლენაა. ყოველივე ამის გამო, საქართველოს სრული საფუძველი აქვს მსოფლიოს აუწყოს და აღნიშნოს ერთა მშვიდობიანი თანაარსებობის ისტორიული ფენომენი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თბილისის მუზეუმები კატეგორია:იუდაიზმი საქართველოში კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები თბილისში
ელ-სალვადორი (კუბა)
დემოგრაფია
2004 წელს, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 45 662 ადამიანს შეადგენდა. 637 კმ² ფართობზე მოსახლეობის სიმჭიდროვე იყო 71,7 ადამიანი კმ²-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ქალაქები
ცერკნიცის ტბა
ცერკნიცის ტბა (Cerkniško jezero) — დროებითი კარსტული ტბა სლოვენიაში. მდებარეობს კარსტის პლატოზე, ცერკნიცის პოლიეს სამხრეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 546–551 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი მერყეობს 28 კმ²-დან 38 კმ²-მდე. ტბის სიგრძეა 10.5 კმ, ხოლო სიგანე 4.7 კმ.
ველური ბუნების მნიშვნელოვანი ადგილსამყოფელია, განსაკუთრებით ფრინველთა ბუდობის თვალსაზრისით. ბოტანიკურად, განირჩევა წყალხმელეთა მცენარეების მრავალფეროვნებით, რის გამოც Natura 2000-ის ორი დაცული ტერიტორიის ნაწილია.
ცნობილია ანტიკური ხანიდან. მოხსენიებული ჰყავს გეოგრაფ სტრაბონს თავის „გეოგრაფიაში“. 1687 წლის ნოემბერში ტბა აღწერა სლოვენიელმა სწავლულმა იანეზ ვაიკარდ ვალვაზორმა. დასვენების პოპულარული ადგილია. ტბის სიახლოვესაა ქალაქი ცერკნიცა.
2006 წლის 19 იანვრიდან ცერკნიცის ტბა დაცულია რამსარის კონვენციით.
სქოლიო
კატეგორია:სლოვენიის ტბები
ბორჯომის პლატოს ეკლესია
ბორჯომის პლატოს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში. აგებულია X-XV საუკუნეებში.
ბორჯომის პლატოს ეკლესია მთის მოსწორებულ ბაქანის კლდეზეა მიშენებული. ეკლესია მდებარეობს პლატოზე არსებული ტურბაზის ბოლოში, ძველი საბაგიროს შენობის კუთხეში ჩაუყვება პატარა ბილიკი კლდის გასწვრივ რომელიც მიდის ეკლესიამდე. ეკლესია გვიანი შუასუკუნეებით თარიღდება. ნაგებია უხეში რუხი ფერის ქვებით და ისეა შეხამებული კლდესთან და დაფარული ნაძვის ხეებით, რომ თითქმის შეუმჩნეველია, ხოლო ეკლესიის ტერიტორიიდან იშლება შესანიშნავი პანორამა(პარკი, მდინარე ბორჯომულა,მაღლა აზიდული მწვანე ხეები). თვითონ ძეგლმა დიდი დანაკარგი განიცადა სახურავი და კამარა ჩაქცეულია. აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ კედლის მოვალეობას ასრულებს კლდე რაზეც მიშენებულია ეკლესია. კლდის ცენტრში ღრმა ნაპრალია რაც სავარუდოთ საკურთხეველის მოვალეობას ასრულებდა. აქვეა მართკუთხედის ფორმის დამუშავებული ქვა რაზეც ამოკვეთილია გვიანი შუასაუკუნეებისათვის დამახასიათებელი რელიეფური ჯვარი. თაღოვანი ფასადები მოკლებულია ყოველგვარ დეკორს. დასავლეთის ვიწრო თაღოვანი სარკმელი, გარედან მარტივ, ასევე გვიან შუასაუკუნეებისათვის დამახასიათებელ ჩარჩოშია ჩასმული. დასავლეთ კედელთან მინაშენის (საძვალეს) საძირკველის კვალია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჯამბალაია
სახეობები
ძირითადად ამ კერძის ორი ვარიანტი არსებობს პომიდვრით და მის გარეშე. პირველი არის ე.წ. კრეოლური ჯამბალაია, იგივე წითელი ჯამბალაია. ამ დროს ხორცს ემატება ნიახური, წიწაკა და ხახვი. აღნიშნული ხორცი ძირითადად არის ქათამი ან ძეხვი. შემდეგ უმატებენ პომიდორს, ზღვის პროდუქტებს და ბოლოს უმატებენ ერთ-ერთ მთავარ ინგრედიენტს ბრინჯს. აღნიშნულს ნელ ცეცხლზე ტოვებენ 20-დან 60 წუთამდე. კერძის სხვა ვარიაციებით ზოგჯერ მას აცხობენ კიდევაც. მეორე ვერსია აღნიშნული კერძის უფრო მეტად დამახასიათებელია სამხრეთ-დასავლეთ და სამხრეთ-ცენტრალურ ლუიზიანას შტატისთვის, მას Cajun Jambalaya-ს უწოდებენ. მთავარი განსხვავება ამ ორ ვარიანტს შორის არის პომიდვრის არსებობა. ამ ვარიანტის დამზადებისას უმნიშვნელოვანესი როლი ენიჭება ცხიმს, თუ ხორცი ვერ გამოყოფს საჭირო ცხიმს, ამ შემთხვევაში უმატებენ მცენარეულ ზეთს. ასევე ინგრედიენტებში ვხვდებით ხახვს, ნიახურს, მწვანე ან წითელ ბულგარულ წიწაკას. კერძი ფაქტობრივად სრულდება მაშინ როდესაც, ბრინჯი ბოლომდე იხარშება.
ისტორია
ჯამბალაია წარმოიშვა ახალი ორლეანის ფრანგული კვარტლიდან თავდაპირველ სექტორში. ეს იყო ესპანელების მცდელობა გაეკეთებინათ პაელა ახალ სამყაროში, რადგან იქ ზაფრანა არ მოიპოვებოდა. ამის მიზეზი კი იმპორტის მაღალი ხარჯები იყო. ზაფრანის შემცვლელი კი პომიდორი გახდა. 1920-1930-იან წლებში ჯამბალაია საკმაოდ პოპულარული იყო ლუიზიანაში. 1968 წელს კი ლუიზიანის გუბერნატორმა ჯონ მაკკეიტენმა გონსალესი მსოფლიოს ჯამბალაიას დედაქალაქად გამოაცხადა. ყოველ გაზაფხულზე, გონსალესში იმართებოდა ყოველწლიური ფესტივალი ჯამბალაიას დამზადებაში.
ეტიმოლოგია
ოქსფორდის ინგლისური ლექსიკონი მიუთითებს იმაზე, რომ ჯამბალაია მომდინარეობს პროვანსული სიტყვიდან jambalaia, რაც ნიშნავს ბადეს ან ბრინჯის ფლავს. პირველად ეს სიტყვა 1837 წელს პროვანსულ ლექსშიც ვხვდებით. ხალხთა გადმოცემით და ფოლკლორით ეს არის ორი სიტყვის შერწყმით მიღებული სიტყვა: jamon (ლორი) და paella (ბრინჯის კერძი).
სქოლიო
კატეგორია: ევროპული სამზარეულო კატეგორია: ამერიკული სამზარეულო კატეგორია: ნიუ ორლეანის სამზარეულო კატეგორია: ბრინჯის კერძები
ალექსანდრე ერქომაიშვილი
ალექსანდრე ერქომაიშვილი (დ. 1887 — გ. 1937) — ქართველი რევოლუციონერი. რეპრესირებული.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1887 წლის 12 დეკემბერს სოფელ წითელმთაში (ოზურგეთის მაზრა). სწვალობდა თბილისის კომერციულ სასწავლებელში, სადაც ჩაება რევოლუციურ მოძრაობაში. მონაწილეობდა 1905-1907 წლების რევოლუციაში.
1907-1917 წლებში ერქომაიშვილი გადასახლებული იყო ქალაქ კრასნოიარსკში. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ გახდა კრასნოიარსკის მუშათა და ჯარისკაცთა დეპუტატების საბჭოს თავმჯდომარეა. 1917 წლის მაისში ის ერქომაიშვილი თბილისში დაბრუნდა. 1918-1920 წლებში მუშაობდა ცეკავშირში.
საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ერქომაიშვილი მუშაობდა სხვადასხვა თანამდებობებზე. იყო სასურსათო საქმეთა სახალხო კომისარი, ამიერკავკასიის საფინანსო ინსტიტუტის დირექტორი, საქართველოს პედაგოგიური ინსტიტუტის რექტორი (1931-1932 წწ.), უმაღლესი სასოფლო-სამეურნეო კომუნისტური სკოლის დირექტორი.
დახვრიტეს 1937 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორები ალექსანდრე
ბალახის ჰოკეის საერთაშორისო ფედერაცია
thumb|250პქ|ბალახის ჰოკეის საერთაშორისო ფედერაცის ლოგო 1924 წლის 7 იანვარს პარიზში ავსტრიის, ბელგიის, უნგრეთის, საფრანგეთის, ესპანეთის, ჩეხოსლოვაკიის და შვეიცარიის წარმომადგენლებმა დააარსეს ბალახის ჰოკეის საერთაშორისო ფედერაცია. ფედერაცია აღიარებულია საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის მიერ და არის საერთაშორისო სპორტული ფედერაციების გენერალური ასოციაციის წევრი.
ბალახის ჰოკეის საერთაშორისო ფედერაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს ლოზანაში. სამუშო ენებია ინგლისური და ფრანგული. ამჟამინდელი პრეზიდენტი არის ესპანელი ლეანდრო ნეგრე.
ფედერაციის უმაღლესო ორგანოა კონგრესი, რომელიც ორ წელიწადში ერთხელ იკრიბება. კონგრესებს შორის ფედრაციის მუშობას ხელმძღვანელობს საბჭო, რომლის შემადგენლობასაც ირჩევს კონგრესი 4 წლის ვადით. საბჭოს შემადგენლობაში შედიან პრეზიდენტი, 6-9 ვიცე-პრეზიდენტი (წარმოადგენენ კონტინენტალურ ფედერაციებს), გენერალური მდივანი, ხაზინადარი, 20-25 წევრი, ქალთა კომიტეტი საბჭოში წარმოდგენილია კომიტეტის პრეზიდენტით, გენერალური მდივნით და 4 წევრით. გარდა საბჭოსი ფედერაციის მუშობას წარმართავენ ქალთა ჰოკეის, ტექნიკური, კოორდინაციისა და პროპაგანდის, ინდორ-ჰოკეის (ჰოკეი დახურულ დარბაზებში), მარკეტინგის, საფინანსო, მწვრთნელთა და სხვა კომიტეტები.
ფედერაციის უმთავრესი ტურნირებია: მსოფლიოს ჩემპიონატები ვაჟთა და ქალთა შორის. გარდა ამისა ტარდება ჩემპიონთა თასი ვაჟთა და ქალთა შორის. ფედერაციამ დაიწყო გამოწვევის (,,ჩელენჯ’’) თასის გათამაშება.
კონტინენტალური კონფედერაციები ატარებენ თავიანთი კონტინენტების ჩემპიონატებს როგორც ვაჟთა, ასევე ქალთა შორის. გარდა ამისა ტარდება ტურნირები საკლუბო გუნდებს შორის. ევროპის ჩემპიონატების გარდა თავისი სიძლიერით გამოირჩევა აზიის ჩემპიონატი ვაჟთა შორის.
ცოტა სხვა გზით წავიდა ქალთა ჰოკეის განვითრება.
1927 წელს ლონდონში შეიქმნა ბალახის ჰოკეის ქალთა საერთაშორისო ასოციაცია (IFUXA) (დამფუძნებლები - ავსტრალია, ირლანდია, აშშ, უელსი, დანია, ინგლისი, შოტლანდია, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა). ამ ორგანიზაციის შტაბ-ბინა მდებარეობდა ედინბურგში. სამუშო ენა იყო ინგლისური. ვინაიდან IFUXA არ შედიოდა ბალახის ჰოკეის საერთაშორისო ფედერაციის შემადგენლობაში და საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტი ცნობს მხოლოდ ერთ ორგანიზაციას სპორტის ერთ სახეობაში, ქალთა ჰოკეი არ იყო დაშვებული ოლიმპიადებზე. მხოლოდ 1975 წელს მოხდა ორივე ფედრაციის დაახლოება და შეიქმნა ერთიანი უმაღლესი საბჭო, რომლის შემადგენლობაში შევიდნენ ორივე ფედერაციის 4-4 წარმომადგენელი. სოკ-მა აღიარა ეს საბჭო და 1980 წლიდან ქალთა ჰოკეიც გამოჩნდა ოლიმპიადებზე. IFUXA -ს უმაღლესი ორგანო იყო კონვენტი, რომელიც 3-4 წელიწადში ერთხელ იკრიბებოდა. ორგანიზაციის წესდებით ყველა თანამშრომელი მხოლოდ ქალი იყო. ასევე მხოლოდ ქალი არბიტრები ემსხურებოდნენ IFUXA -ს ეგიდით ჩატარებულ შეჯიბრებებს. უმაღლესი საბჭოს შექმნის შემდეგ IFUXA -მ თანდათანობით დაკარგა თავისი ფუნქციები და 1982 წელს შეუერთდა ბალახის ჰოკეის საერთაშორისო ფედერაციის ქალთა კომიტეტს.
ბალახის ჰოკეის საერთაშორისო ფედერაცია ამჟამად აერთიანებს 5 კონტინენტალურ კონფედერაციას და 127 ქვეყანას. მისი წევრებია:
! style="background: #ddffdd;"|კონტინენტალური ფედერაციები ! s! style="background: #ddffdd;"|ევროპის ბალახის ჰოკეის ფედერაცია - European Hockey Federation ! s! style="background: #ddffdd;"|აზიის ბალახის ჰოკეის ფედერაცია - Asian Hockey Federation ! s! style="background: #ddffdd;"|აფრიკის ბალახის ჰოკეის ფედერაცია - African Hockey Federation ! s! style="background: #ddffdd;"|პან-ამერიკის ბალახის ჰოკეის ფედერაცია - Pan American Hockey Federation ! s! style="background: #ddffdd;"|ოკეანეთის ბალახის ჰოკეის ფედერაცია - Oceania Hockey Federation
სქოლიო
კატეგორია:საერთაშორისო სპორტული ორგანიზაციები კატეგორია:ბალახის ჰოკეი
ძვ. წ. XXI საუკუნე
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
კატეგორია:ძვ. წ. XXI საუკუნე
ნიკოლოზ დვალი
წმინდა მოწამე ნიკოლოზ დვალი (გ. 1314) — საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე ძველი სტილით 12 თებერვალი (25 თებერვალი).
წმინდა მოწამე ნიკოლოზ დვალი მართლმორწმუნე მშობელთა შვილი იყო. ღვთისმოშიშმა დედ-მამამ იგი შობიდანვე უფალს შესწირა. თორმეტი წლის ყრმა ნიკოლოზი კლარჯეთის უდაბნოში წავიდა, იქ ბერად აღიკვეცა და დაიწყო მოღვაწეობა. შემდეგ წმინდანი იერუსალიმში წავიდა და იქ ქართველთა ჯვრის მონასტერში დაემკვიდრა. ქრისტესთვის მოწამეობრივად აღსრულების სურვილით ანთებული წმინდა ნიკოლოზი მხნედ ქადაგებდა სარწმუნოებას მუსულმანებში და თან უშიშრად ამხელდა მათ ცდომილებებს.
უსჯულოებმა წმინდა ნიკოლოზი შეიპყრეს და მრავალფერი სატანჯველის შემდეგ ციხეში გამოკეტეს. ქრისტიანებმა შეძლეს და საპყრობილიდან გამოიხსნეს აღმსარებელი. წინამძღვრის ბრძანებით წმინდა ნიკოლოზი კვიპროსზე წავიდა, ქართველთა მონასტერში. იგი მოწამეობრივ აღსასრულს ევედრებოდა უფალს და წმინდა იოანე ნათლისმცემლის მიერ მიიღო გამოცხადება: დამასკოში უნდა წასულიყო.
დამასკოში ჩასულმა წმინდანმა უსჯულოთა წინაშე ისევ მხნედ აღიარა ქრისტე და ამხილა მათი უგუნურება. განრისხებულმა უღმრთოებმა შეიპყრეს წმინდა აღმსარებელი, სასტიკად გვემეს და დილეგში ჩააგდეს. ქრისტიანებმა ძლივს მოახერხეს მისი გამოხსნა ტყვეობიდან. ახლად განთავისუფლებული წმინდა ნიკოლოზი კვლავ მივიდა უსჯულოთა შესაკრებელში, კვლავ ჰგმო მათი უგუნურება, რისთვისაც სასტიკად აწამეს, ხუთასჯერ დაჰკრეს შოლტი და საპყრობილეში ჩააგდეს. წმინდა მოწამე ნათლისმცემლის სასწაულებრივი გამოცხადებით განიკურნა, ორი თვის შემდეგ კი კვლავ გაათავისუფლეს.
ქალაქის ამირამ შემთხვევით ნახა იერუსალიმში გასამგზავრებლად მომზადებული წმინდა ნიკოლოზი, შეიპყრო და ამირათ-ამირას, დენგიზს გაუგზავნა. დენგიზმა წმინდანს მაჰმადიანობის მიღება შესთავაზა. წმინდა ნიკოლოზმა გაბედულად აღიარა ქრისტე.
ამირათ-ამირამ მისი მოკვდინება ბრძანა. სანატრელი მოწამე აღმოსავლეთით მიბრუნდა, სიხარულით მოუდრიკა მახვილს ქედი და თქვა: „დიდება შენდა, ქრისტე ღმერთო, რომელმან ღირს მყავ შენთჳს სიკვდილსა“. მახვილმა თავი წარკვეთა წმინდა ნიკოლოზს. მოჭრილმა თავმა შვიდგზის ადიდა ღმერთი და ხმა-ჰყო: „დიდება შენდა, ქრისტე ღმერთო!“ ამ სასწაულის მხილველმა სპარსელებმა წმინდანის გვამი დაწვეს. მისი წამების ადგილს სამი დღე ნათლის სვეტი ადგა.
როცა წმინდა ნიკოლოზის მოძღვარმა თავისი სულიერი შვილის მოწამეობრივი აღსასრული შეიტყო, ადიდა ღმერთი და შეევედრა, გამოეცხადებინა მისთვის შეერაცხა თუ არა ნიკოლოზი წმინდა მოწამეთა შორის. ერთ დღეს, წიგნის კითხვისას, მან სასწაულებრივი გამოცხადებით იხილა ნათლითა და სურნელებით სავსე მთა და ბრწყინვალედ შემკობილი გუნდი წმინდა მოწამეთა, რომელთა შორის გამორჩეულად ბრწყინავდა დიდმოწამე გიორგი. წმინდა გიორგიმ წმინდა ნიკოლოზი იხმო: „ნიკოლოზ! გამოვედ და იხილე ბერი ესე, შენი მოძღვარი, რამეთუ მრავალნი ცრემლნი დასთხინა შენთჳს“. ნიკოლოზმა მოიკითხა მოძღვარი: „აჰა, მიხილე მეცა და ჩემი ადგილიცა და ამიერითგან ნუღარა მწუხარე ხარ ჩემთვის“, - დაამშვიდა მან იგი. წმინდა ნიკოლოზ დვალი ეწამა 1314 წლის 19 ოქტომბერს, სამშაბათს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 1314
Formica microphthalma
Formica microphthalma — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ნანიანგი
ნანიანგი (南阳市, ფინინი: Nányáng) — საოლქო დონის ქალაქი ხენანის პროვინციის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ჩინეთი. ეს არის ხენანის პროვინციის ყველაზე დიდი ადმინისტრაციული არეალი. ნანიანგს ესაზღვრება: სინიანი სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ჭუმატიენი აღმოსავლეთით, ფინგტინგშანი ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ლოიანი ჩრდილოეთით, სანმენსია ჩრდილო-დასავლეთით, შენსის პროვინცია დასავლეთით და ხუბეის პროვინცია სამხრეთით.
2020 წლის ჩინეთის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, ქალაქის მოსახლეობამ 9 713 112 ადამიანი შეადგინა, რაც ქვეყნის მასშტაბით მე-19 მაჩვენებელია. 2018 წლის მონაცემებით< ქალაქის ურბანულ ნაწილში (ასევე ცნობილი, როგორც მეტრო არეალი) 1 902 000 ადამიანი ცხოვრობდა (ისინი განაწილებულნი იყვნენ ორ ურბანულ რაიონში, უილუნგისა და უანჩენგის რაიონებში). ნანიანგის აუზში აღმოჩენილია დინოზავრის კვერცხის ნამარხი ნაშთები.
გიორგი ტყავაძე
გიორგი ტყავაძე (დ. 31 მარტი, 1966) — თბილისის საფეხბურთო კლუბის, დინამოს მმართველი დირექტორი. თანამდებობა უკავია 2005 წლიდან
ნანიანგი
სახელწოდება
სახელწოდება ნანიანგი (გამარტივებული ჩინური: 南阳, ტრადიციული ჩინური: 南陽, ფინინი: Nányáng) შემდეგნაირად იშიფრება: ნან (南) ითარგმნება, როგორც სამხრეთი, ხოლო იანგი (阳/陽) მზეს ნიშნავს. იანგი ასევე წარმოადგენს მთის სამხრეთი ნაწილისა და მდინარის ჩრდილოეთი ნაწილის აღმნიშვნელ სიტყვასაც. ეს სახელი წარმოიშვა ნანიანგის სასარდლოს არსებობისას, როდესაც რეგიონში მებრძოლი სახელმწიფოების პერიოდი იყო. ნანიანგამდე ქალაქი მოიხსენიებოდა, როგორც ვანი (宛).
ისტორია
ნანიანგი შენის სახელმწიფოს დედაქალაქი იყო, რომელიც ძველი წელთაღრიცხვით პირველ ათასწლეულში არსებოობდა. ქალაქი კომერციულად მნიშვნელოვნი ხანის დინასტიის პერიოდში გახდა. ქალაქში არსებობდა რკინის სამჭედლოები და სხვა სამრეველო დაწესებულებები. ნანიანგი ასევე იყო დიდ ქალაქებს შორის დამაკავშირებელ გზაზე არსებული ქალაქი. აღმოსავლეთ ხანის დინასტიის პერიოდში ქალაქი ცნობილი იყო ბიზნესებითა და სიმდიდრით და ამავე პერიოდში ის სამხრეთის დედაქალაქს წარმოადგენდა. შემდგომში, ქალაქის მნიშვნელობა თანდათანიბით შემცირდა, თუმცა ის ხენანის პროვინციის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილის მთავარ პოლიტიკურ და კულტურულ, ასევე სავაჭრო ცენტრად კვლავ მიიჩნევა.
გეოგრაფია
ნანიანგი მდებარეობს ხენანის პროვინციის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში და მას ესაზღვრება: ხუბეის პროვინცია (სიანგიანგი, შიიენი და სუეიჭოუ) სამხრეთიდან, შენსის პროვინცია (შანგლუო) დასავლეთიდან და ხენანში არსებული საოლქო დონის ქალაქები:
ნანიანგი ვრცელდება ჩრდილოეთ განედის 32° 17'-დან 33° 48'-მდე, ხოლო აღმოსავლეთ გრძედის 110° 58'-დან to 113° 49'-მდე. საოლქო დონის ქალაქის მთლიანი ფართობი 26 600 კვადრატულ კილომეტრს მოიცავს. ნანიანგი მდებარეობს ნანიანგის აუზზე, რომელიც ცენტრალური ჩინეთის რეგიონის ნაწილს წარმოადგენს. ის ასევე ვრცელდება ცინლინის მთების აღმოსავლეთ ნაწილიდან მდინარე ხუაიხეს შესართავამდე. ამ მდებარეობიდან გამომდინარე, ქალაქის კლასიფიცირება ჩრდილოეთ ან სამხრეთ ჩინეთად ძალზედ რთულია.
ნანიანგის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს მთა ტუ (ტუშანი), რომელიც ცნობილია ადგილობრივი ჟადეთი. ქალაქის სამხრეთ ნაწილში არსებობს ნეისიანგის რაიონი, რომელიც ცნობილია ბიომრავალფეროვნებით. ამ ნაწილში ცხოველებისა და ფრინველების 65 იშვიათი სახეობა ბინადრობს.
კლიმატი
ნანიანგისათვის დამახასიათებელია ნოტიო სუბტროპიკული კლიმატი (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია Cwa). ქალაქში მკვეთრად შეინიშნება მუსონების გავლენით წარმოქმნილი ჰავა: ზამთარი ცივი და მშრალია, ზაფხული კი ნოტიო და ცხელი. თვის საშუალო ტეპერატურა 1.4 °C-დან (იანვარი) 26.9 °C-მდე (ივლისი) იცვლება. ქალაქში ნალექების უმეტესობა ივნისიდან აგვისტომდე პერიოდში მოდის.
დემოგრაფია
მთლიანად საოლქო დონის ქალაქის მოსახლეობა 10.26 მილიონს შეადგენს, რაც ჩინეთის მასშტაბით არსებული საოლქო დონის ქალაქებს შორის მე-12 მაჩვენებელია. ქალაქის ურბანული ნაწილის მოსახლეობა 1.8 მილიონ ადამიანს შეადგენს, რაც ხენანის პროვინციის მასშტაბით მე-5 მაჩვენებელია. ნანიანგში ამჟამად დასახლებულ პირთაგან მილიონზე მეტი ჭენჭოუდან, გუანდუნის პროვინციიდან, ბეიჯინგიდან და შანხაიდანაა გადასახლებული. პროვინციის მაცხოვრებელთა უმეტესობა ხანია, უმცირესობებს შორის კი არის ხუეის ხალხი და მანჩუები.
სქოლიო
კატეგორია:ნანიანგი კატეგორია:ხენანის ქალაქები
აბიტოვო
აბიტოვო (Әбет; Абитово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის მელეუზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 222 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ მელეუზიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია „მელეუზი“, რომელიც დაშორებულია 32 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:მელეუზის რაიონის სოფლები
მოლდოვა 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
მოლდოვამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეშვიდედ 2021 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ 1 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:მოლდოვა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ფრანც შუბერტი
მარჯვნივ
ფრანც პეტერ შუბერტი (გერ. Franz Peter Schubert; დ. 31 იანვარი, 1797, ლიხტენტალი, ვენის მახლობლად — გ. 19 ნოემბერი, 1828, ვენა) — ავსტრიელი კომპოზიტორი, მუსიკაში რომანტიზმის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, დაახლოებით 600 ვოკალური კომპოზიციის ავტორი (შილერის, გოეთეს, ჰაინესა და სხვების ლექსებზე), ცხრა სიმფონიის ავტორი(VIII - ყველაზე ცნობილი - ჰქვია "დაუსრულებელი"), ასევე დიდი რაოდენობის კამერული და სოლო საფორტეპიანო ნაწარმოები.