cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Beatles
1957–62: შექმნა, ჰამბურგი და პოპულარობა ბრიტანეთში
ბრუნო კოშმიდერმა, კლუბების მფლობელმა, რომელიც ჰამბურგში ჯგუფს პატრონობდა, რამდენიმე სტრიპტიზ-კლუბი, არსებული წითელი ფარნების რაიონში, მუსიკალურ დარბაზებად აქციია და The Beatles-ის გამოსვლა თავიდანვე დაიგეგმა კლუბში Indra. Indra-ს ხმაურის გამო საჩივრების შედეგად დახურვას მოჰყვა ოქტომბერში ჯგუფის Kaiserkeller-ში გადაყვანა. მოგვიანებით The Beatles-მა მასთან გაფორმებული კონტრაქტი დაარღვია, გამოვიდა რა კონკურენტ კლუბში Top Ten Club, რის გამოც კოშმიდერმა კონტრაქტის გაუქმებაზე ერთი თვით ადრე შეატყობინა, ხოლო გერმანელ სამართალდამცველებს შეატყობინა ჰარისონის არასრულწლოვნების შესახებ, რაც მას არ აძლევდა მუშაობის უფლებას. ნოემბრის ბოლოს ჯორჯი დეპორტირებული იქნა. ერთი კვირის შემდეგ კოშმიდერმა დააპატიმრებინა მაკ-კარტნი და ბესტი, რომლებმაც საკუთარ ოთახში კედელზე ჩამოკიდებულ ხალიჩას ცეცხლი წაუკიდეს. დეპორტირება მათაც შეეხო. ლენონი ლივერპულში დეკემბრის დასაწყისში დაბრუნდა, ხოლო სეტკლიფი ჰარბურგში თებერვლის ბოლომდე, გერმანელ საცოლე ასტრიდ კირხერთან დარჩა, რომელმაც The Beatles-ის პირველი, ნახევრად პროფესიონალური ფოტოსურათები გადაიღო.
შემდეგი ორი წლის განმავლობაში The Beatles დრო და დრო ჰამბურგში ბრუნდებოდა. ისინი ძალ-ღონის მოსაკრებად და მთელი ღამის განმავლობაში ენერგიულად მუშაობისთვის იყენებდნენ ფენმეტრაზინს. 1961 წელს, ჰამბურგში მეორედ ვიზიტისას, კირხერმა სეტკლიფს თმა შეჭრა „ეგზი“ (ეგზისტენციალიზმის) სტილში, რაც მოგვიანებით აგრეთვე The Beatles-ის სხვა წევრების მიერ იქნა გამოყენებული. როდესაც სეტკლიფმა გადაწყვიტა ჯგუფის იმ წლის დასაწყისში დატოვება და გერმანიაში მხატვრობის სწავლის გაგრძელება, ბასზე მაკ-კარტნიმ გადაინაცვლა. 1962 წლის ივნისის ჩათვლით ოთხეულად ქცეულ The Beatles-თან კონტრაქტი გააფორმა პროდიუსერმა ბერტ კემპფერტმა. ისინი მონაწილეობდნენ ტონი შერიდანის მხარდამჭერი ჯგუფის სახით, რამდენიმე ჩანაწერზე.
ჰამბურგში მეორედ ჩასვლის შემდეგ ლივერპულში The Beatles-ის პოპულარობამ მერსიბიტის მოძრაობის ზრდასთან ერთად იმატა. თუმცა, მათ მობეზრდათ ერთსა და იმავე კლუბში ყოველ საღამოს გამოსვლის მონოტონურობა. 1961 წლის ნოემბერში, როდესაც The Beatles გამოდიოდა ადგილობრივ კლუბში Cavern, ისინი მოისმინა და გაიცნო ბრაიან ეპსტაინმა, ადგილობრივი მუსიკალური მაღაზიის მფლობელმა და მუსიკალურმა მიმომხილველმა. მოგვიანებით იგი იხსენებდა: „უმალვე მომეწონა, რაც მოვისმინე. ისინი იყვნენ ახლები და პატიოსნები, და ჰქონდა ის, რაც წარმოადგენდა ...ვარსკვლავურობას.“ ეპსტაინი მათ შემდეგი ორი თვის განმავლობაში აკვირდებოდა, 1962 წლის იანვარში კი The Beatles-ის მენეჯერი გახდა. თებერვალში მოსმენის შემდეგ, Decca Records-მა უარი თქვა მათთან კონტრაქტზე, კომენტარით „გიტარებიან ჯგუფებს მომავალი არ აქვთ, მისტერ ეპსტაინ“ გერმანიაში აპრილში დაბრუნებისას კირხერმა ჯგუფს აეროპორტში ტრაგიკული ამბავი აცნობა - წინა დღეს ტვინში სისხლის ჩაქცევის შედეგად დაიღუპა სეტკლიფი. შემდეგ თვეში პროდიუსერ ჯორჯ მარტინის თანაშემწეობით The Beatles მოხვდა EMI-ს კუთვნილ ლეიბლ Parlophone-ზე.
მარტინის პირველი ხმისჩამწერი სესია ჯგუფთან შედგა EMI-ს კუთვნილ სტუდიებში, 1962 წლის 6 ივნისს. მარტინს თავიდანვე არ მოეწონა ბესტის დრამზე დაკვრის სტილი, რაზეც ეპსტაინს უამბო. მისი შემოთავაზებით, პიტის მაგივრად უნდა მოსულიყო სესიური დრამერი. ჯგუფი უკვე აპირებდა ბესტის გაშვებას, ამიტომ აგვისტოს შუა რიცხვებში იგი რინგო სტარმა შეცვალა, რომელმაც ამისთვის Rory Storm and the Hurricanes დატოვა. 4 სექტემბრის ხმისჩამწერი სესიის შედეგად ჯგუფს ჰქონდა „Love Me Do“ დასარტყმელი საკრავებზე სტარის მონაწილეობით, მაგრამ მარტინს კვლავ არ მოსწონდა ჟღერადობა, ამიტომ მესამე სესიისთვის, ერთი კვირის შემდეგ რინგოს მაგივრად სტუდიაში აღმოჩნდა ენდი უაიტი. ამ სესიისას ჩაიწერა „Love Me Do“, „Please Please Me“ და „P.S. I Love You“. საბოლოოდ, მარტინმა „Love Me Do“, ჩაწერილი რინგოსთან ერთად, აირჩია ჯგუფის პირველ სინგლად, მიუხედავად იმისა, რომ შემდგომ გამოცემებზე გამოიყენებოდა უაიტის ვერსია, რომელშიც სტარი დაირაზე უკრავდა. ოქტომბრის დასაწყისში გამოცემული „Love Me Do“ Record Retailer-ის ჩარტში ავიდა მე-17 პოზიციამდე. თვის ბოლოს შედგა ჯგუფის სატელევიზიო დებიუტი რეგიონალურ საინფორმაციო გადაცემა People and Places-ში. იმავე წლის ნოემბრის ბოლოს შედგა სტუდიური სესია, რომელზეც ჩაიწერა „Please Please Me“-ს კიდევ ერთი ვერსია, რომელზეც მარტინმა ფრთხილად განაცხადა „თქვენ ახლა პირველი #1 ჰიტი შექმენით“.
1962 წლის დეკემბერში დასრულდა ჯგუფის მეხუთე და უკანასკნელი სამუშაო ვიზიტი ჰამბურგში. 1963 წლისთვის შეთანხმდნენ, რომ ჯგუფის ოთხივე წევრი ალბომებისთვის ვოკალებს ჩაწერდა, მათ შორის სტარი, მიუხედავად შეზღუდული ვოკალური დიაპაზონისა, რათა The Beatles-ში დარჩენა განემტკიცებინა. ლენონსა და მაკ-კარტნის შორის ჩამოყალიბდა სიმღერების ავტორობის ძლიერი პარტნიორობა და ჯგუფის პოპულარობის ზრდასთან ერთად, მათმა დომინირებადმა თანამშრომლობამ შეზღუდეს ჰარისონის, როგორც წამყვანი ვოკალისტის პერსპექტივები. ეპსტაინმა, The Beatles-ის კომერციული პოტენციალის გასაფართოებლად, ოთხეული დაარწმუნა შესრულებისადმი პროფესიონალურ მიდგომაში. ლენონი იხსენებდა, თუ როგორ ამბობდა ბრაიანი: „თუ ნამდვილად გსურთ ამ დიდ ადგილებში მოხვედრა, უნდა შეიცვალოთ - სცენაზე აღარ ჭამოთ, არ ილანძღოთ, შეწყვიტოთ მოწევა...“ ლენონი ამბობდა: „ვიცვამდით, როგორც მოგვწონდა, სცენაზე და მის მიღმა. გვითხრა, რომ ჯინსები არ იყო მაგარი, ამიტომ შეიძლებოდა შესაბამისი შარვლების ტარება, მაგრამ მას არ სურდა, რომ ძველებურები ვყოფილიყავით. ინდივიდუალურობის საკუთარი შეგრძნების უფლება მოგვცა.“
Please Please Me და With the Beatles
მინი|მარჯვნივ|ჯგუფის ლოგო, რომელიც ეფუძნება ინსტრუმენტების დისტრიბუტორ და დიზაინერ აივონ არბიტერის ჩანახატს. 1963 წლის 11 თებერვალს ერთი სესიის განმავლობაში ჯგუფმა ჩაწერა პირველი ალბომის, Please Please Me ათი სიმღერა. ალბომს დაემატა ოთხი სიმღერა უკვე გამოცემული პირველ ორ სინგლზე. „Love Me Do“-ს შედარებით გულგრილი მიღების შემდეგ, „Please Please Me“ უფრო დადებითად აღიქვეს. 1963 წლის იანვარში, ალბომამდე ორი თვით ადრე გამოცემულმა ამ სინგლმა ლონდონის ყველა ჩარტში პირველი ადგილი დაიკავა - გარდა Record Retailer-ისა, რომელშიც იგი მეორე ადგილს დასჯერდა. საუბრისას იმაზე, თუ „როგორ ეჩქარებოდა The Beatles-ს სადებიუტო ალბომის შექმნა, ჩაწერა რა Please Please Me ერთ დღეში“, AllMusic-ის სტივენ თომას ერლეუაინი ამატებს: „გამოცემიდან ათწლეულების თავზე, ალბომი კვლავ ასეთივე ხასხასა ჟღერადობისაა, კერძოდ, თავისი მძლავრი წარმომავლობის გამო.“ ლენონი ამბობდა, რომ სიმღერების კომპოზიციურად აგებაზე ცოტას ზრუნავდნენ; იგი და მაკ-კარტნი „უბრალოდ წერდნენ სიმღერებს Everly Brothers-ის, ბადი ჰოლის სტილში, პოპულარულ სიმღერებს, ნაკლები ჩანაფიქრით - ჟღერადობის შესაქმნელად. ხოლო ტექსტი მუსიკას თითქმის არ შეესაბამებოდა.“
1963 წლის მარტში გამოცემული ალბომით დამყარდა ბრიტანეთის ჩარტებში 1970 წლის ჩათვლით გამოსული ალბომების პირველ ადგილზე მოხვედრის ტრადიცია. ჯგუფის მესამე სინგლი, „From Me to You“, გამოვიდა აპრილში და ასევე მოექცა ჩარტების სათავეში, რასაც მოჰყვა ჯგუფის ზედიზედ 17 სინგლის თითქმის უწყვეტად მოხვედრა ჩარტების პირველ პოზიციებზე. აგვისტოში გამოვიდა მეოთხე სინგლი, „She Loves You“, რომელიც იმ დროისთვის ბრიტანეთში ყველაზე სწრაფად გაყიდვად სინგლად იქცა, გაიყიდა რა დაახლოებით ოთხი კვირის განმავლობაში 750 000 ასლის სახით. იგი იქცა ჯგუფის პირველ სინგლად, რომელიც მილიონი ასლის სახით იქნა გაყიდული და დღემდე ინარჩუნებს 1978 წლამდე ჯგუფის მიერ დამყარებულ რეკორდს - 1978 წელს მაკ-კარტნის Wings-ის „Mull of Kintyre“-მა მას გაყიდვებით გაუსწრო. კომერციულმა წარმატებამ თან მოიტანა მედიის მხრიდან მეტი ყურადღება, რაზეც The Beatles-მა უპატივცემლობითა და იუმორით უპასუხა, რაც იმ დროს პოპულარული მუსიკოსებისგან მოულოდნელი ნაბიჯი იყო. ამან მათ მიმართ ინტერესი გაზარდა. პოპულარობის ზრდას მოჰყვა ფენომენი, რომელსაც „ბიტლომანია“ ეწოდა.
მინი|მარცხნივ|მაკ-კარტნი, ჰარისონი, შვედი პოპ-მომღერალი [[ლილ-ბაბსი და ლენონი შვედური ტელეგადაცემა Drop-In-ის ეთერში, 30 ოქტომბერი 1963]]
ოქტომბრის ბოლოს შვედეთში დაიწყო ჯგუფის ხუთდღიანი, პირველი უცხოური ტურნე ჰამბურგის 1962 წლის დეკემბრის უკანასკნელი გამოსვლის შემდეგ ბრიტანეთში დაბრუნებისას, 31 ოქტომბერს, ლუისონის თანახმად, ჯგუფს ლონდონის ჰითროუს აეროპორტში დახვდა „რამდენიმე ასეული მყვირალა მსმენელი“. 50-დან 100 ჟურნალისტამდე და ფოტოგრაფამდე, ისევე, როგორც BBC-ის ტელევიზიის წარმომადგენლები, ასევე შეუერთდნენ მიღებას აეროპორტის ფოიეში, ერთ-ერთს ასზე მეტი მსგავსი ღონისძიებიდან. მეორე დღეს ჯგუფმა დაიწყო ბრიტანეთის რიგით მეოთხე ტურნე უკანასკნელი ცხრა თვის განმავლობაში, ამჯერად - ექვსი კვირით. ნოემბრის შუა რიცხვებში, ბიტლომანიის გაძლიერებასთან ერთად, პოლიცია პლიმუთში კონცერტის წინ იძულებული გახდა, დიდი ბრბო დაეშალა წყლის მძლავრი ნაკადებით.
Please Please Me Record Retailer-ის ჩარტებში უმაღლეს პოზიციას 30 კვირის განმავლობაში ინარჩუნებდა. მას ჩაენაცვლა მხოლოდ ჯგუფის შემდეგი ალბომი, With the Beatles, რომლის გამოცემა EMI-მ გადადო, სანამ არ იკლო Please Please Me-ს გაყიდვამ. ივლისიდან ოქტომბრამდე ჩაწერილი With the Beatles აღინიშნა სტუდიური წარმოების ტექნოლოგიების უკეთესი გამოყენებით, ვიდრე მისი წინამორბედი. იგი იკავებდა უმაღლეს პოზიციას ჩარტში 21 კვირის განმავლობაში, ხოლო მთლიანობაში ჩარტში 40 კვირა იმყოფებოდა. ერლეუაინმა ალბომი აღწერა, როგორც „უმაღლესი რანგის გაგრძელება - თავდაპირველზე უკეთესი.“ ალბომმა დაიმსახურა The Times-ის მუსიკალურ კრიტიკოს უილიამ მენის ყურადღება, რომელმაც გამოხატა ვარაუდი, რომ ლენონი და მაკ-კარტნი იყვნენ „1963 წლის გამორჩეული კომპოზიტორები“. გაზეთმა გამოაქვეყნა სტატიების მთელი სერია, სადაც მენი დეტალურად მიმოიხილავდა მუსიკას, რამაც გამოცემისადმი პატივისცემა გაზარდა. With the Beatles გახდა ბრიტანეთის ჩარტების ისტორიაში რიგით მეორე ალბომი, გაყიდული მილიონი ასლის ოდენობით - წინა რეკორდი ეკუთვნოდა „წყნარი ოკეანის სამხრეთის“ საუნდტრეკს. ალბომის ანოტაციების შემუშავებისას, ჯგუფის პრეს-მდივანმა, ტონი ბეროუმ პირველად გამოიყენა ტერმინი „არაჩვეულებრივი ოთხეული“ (fabulous foursome), მედიაში კი იგი შემდგომში ხშირად ჟღერდა, როგორც „Fab Four“.
„ბრიტანული შემოჭრა“
EMI-ს ამერიკული წარმომადგენლობა, Capitol Records, ბრიტანული წარმატების პერიოდში წელიწადზე მეტი ხნის განმავლობაში თავს იკავებდა მათი ალბომების აშშ-ში გამოცემისგან. ეს პოლიტიკა ვრცელდებოდა პირველ სამ სინგლზეც. აშშ-ის ლეიბლებთან Vee-Jay და Swan მოლაპარაკებებს მოჰყვა სიმღერების 1963 წელს გამოქვეყნება, მაგრამ ჰონორარების და საგამომცემლო უფლებების პრობლემების გამო ჯგუფის წარმატებული მარტეკინგი აშშ-ში შეფერხდა. ამერიკულ ჩარტებში წარმატება დაიწყო, როდესაც ეპსტაინმა მოახერხა 40 000 დოლარიანი მარკეტინგული კონტრაქტის გაფორმება, რაშიც შედიოდა 1963 წლის დეკემბრის შუა რიცხვებში რადიოწამყვან კეროლ ჯეიმზის მიერ ეთერში The Beatles-ის სიმღერების გაშვება. იმავე თვის ბოლოს The Beatles ვირჯინიის ტაიდუოტერის ტერიტორიაზე WGH-AM-ის რადიოწამყვანმა ჯინ ლავინგმა საკუთარ მსმენელებს გააცნო. ამას ახლდა სრული მარკეტინგული კამპანია, The Beatles-ის მაისურების დარიგებით, რამდენიმე დღეში ყოველი მეორე სიმღერა, გასული აშშ-ის რადიოეთერში, The Beatles-ს ეკუთვნოდა. მხოლოდ 1964 წლის იანვრის პირველ კვირაში მათი ჩანაწერები მოხვდა ნიუ-იორკის ეთერში (ასევე მნიშვნელოვანი მარკეტინგული კამპანიით და ხშირი ეთერით), შემდეგ კი - მთელი ქვეყნის ტერიტორიაზე, რითაც დაიწყო The Beatles-ის მუსიკის გავრცელება მთელ აშშ რადიო ქსელში. მოთხოვნილებამ მათ მუსიკაზე იმატა და თვის ბოლოს Capitol-მა სასწრაფოდ გამოუშვა „I Want to Hold Your Hand“. იგი გამოვიდა 1963 წლის 26 დეკემბერს, აშშ-ში ჯგუფის ჩასვლამდე სულ რამდენიმე კვირით ადრე, და გაიყიდა მილიონი ასლი სახით, რამაც იგი ჯგუფის რიგით პირველ აშშ #1 ჰიტ-სინგლად აქცია.
მინი|The Beatles ჯონ კენედის სახელობის საერთაშორისო აეროპორტში, 7 თებერვალი, 1964
1964 წლის 7 თებერვალს The Beatles-მა დატოვა ბრიტანეთი. ჰითროუს აეროპორტიდან მათ დაახლოებით 4000 მოყვარული აცილებდა, აყოლებდა რა თვიმფრინავის აფრენას ხელების ქნევასა და კივილს. ნიუ-იორკის ჯონ კენედის სახელობის საერთაშორისო აეროპორტში დაშვების შემდეგ მათ დაახლოებით 3000 ხმაურიანი ადამიანისგან შემდგარი ბრბო დახვდა. აშშ-ში ჯგუფის პირველ სატელევიზიო გამოსვლას ადგილი ჰქონდა ორი დღის შემდეგ, ედ სალივანის შოუში. 23 მილიონზე მეტ ოჯახში მას დაახლოებით 73 მილიონი მაყურებელი ადევნებდა თვალს, რაც ამერიკის მოსახლეობის 34 პროცენტს შეადგენდა. ბიოგრაფი ჯონათან გულდი წერს, რომ ნილსენის რეიტინგების სამსახურის თანახმად, ეს იყო „ყველაზე დიდი რაოდენობის მაყურებელი, რაც კი ოდესმე დაფიქსირებულა ამერიკის ტელევიზიის ეთერის დროს.“ The Beatles-ის გამოსვლას მეორე დილით მოჰყვა უარყოფითი შეფასება კრიტიკოსების მხრიდან, მაგრამ ერთი დღის შემდეგ ვაშინგტონის კოლიზეუმის დარბაზში გაიმართა მათი პირველი კონცერტი აშშ-ში. ნიუ-იორკში მეორე დღეს ჯგუფმა კარნეგი-ჰოლში ორი კონცერტი გამართა, რასაც ასევე მოჰყვა მყარი გამოხმაურებები. შემდეგ ჯგუფი გაფრინდა ფლორიდაში და ედ სალივანის შოუში მეორედ გამოვიდა. ამჯერად შოუს 70 მილიონი მაყურებელი ადევნებდა თვა. 22 თებერვალს The Beatles ბრიტანეთში დაბრუნდა.
A Hard Day's Night
Capitol Records-ის მხრიდან 1963 წელს პასიურობას უყურადღებოდ არ ჩაუვლია და კონკურენტმა, United Artists Records-მა, United Artists-ს შესთავაზა, ჯგუფი დაეთანხმებინა სამ მხატვრულ ფილმიან კონტრაქტზე - ძირითადად საუნდტრეკების კომერციული პოტენციალის გამო. რიჩარდ ლესტერის ფილმმა „მძიმე დღის ღამე“ ნახევრად დოკუმენტური სახით აღბეჭდა The Beatles-ის 1964 წლის მარტის-აპრილის ექვსი კვირა. ფილმის პრემიერა გაიმართა ლონდონში ივლისში, ხოლო ნიუ-იორკში - აგვისტოში. მას საერთაშორისო წარმატება ხვდა წილად. ბევრი კრიტიკოსი მას ძმები მარქსების ნამუშევრებს ადარებდა. ერლეუანის თანახმად, თანმხლები საუნდტრეკი A Hard Day's Night „ასახავს მათი ნამდვილი ჯგუფის სახით ჩამოყალიბებას. ყველა განსხვავებული გავლენა პირველი ორი ალბომიდან გადაიზარდა ნათელ, მხიარულ, ორიგინალურ ჟღერადობაში, რომელსაც ავსებენ გიტარების ჟღარუნი და უძლეველი მელოდიები.“ „გიტარის ჟღარუნის“ ხმა ძირითადად ჰარისონის 12 სიმიანი ელექტრონული Rickenbacker-ის შედეგი იყო. ეს იყო პროტოტიპი, რომელიც მას მწარმოებელმა გადასცა და ალბომზე შედგა მისი დებიუტი.
1964 წლის 4 აპრილს ჯგუფი ბილბორდის ცხელი ასეულის სიაში 12 სხვადასხვა პოზიციას იკავებდა, მათ შორის - ხუთეულში. პოპულარობამ წარმოშვა უპრეცედენტო დაინტერესება ბრიტანული მუსიკით და ამერიკაში მოგვიანებით შედგა რამდენიმე სხვა ბრიტანული ჯგუფის დებიუტი, რამაც შემდგომ წლებში დაამკვიდრა ტერმინი „ბრიტანული შემოჭრა“. მათი თმების ვარცხნილობა, არაბუნებრივად გრძელი იმ პერიოდისთვის და გაკრიტიკებული მრავალი ზრდასრულის მიერ, იქცა ახალგაზრდობის წინააღმდეგობის სიმბოლოდ.
მინი|მაკ-კარტნი, ჰარისონი და ლენონი, გამოსვლა ჰოლანდიის ტელევიზიის ეთერში, 1964
ივნისსა და ივლისში შედგა ჯგუფის კონცერტები მსოფლიო მასშტაბით. 27 დღის განმავლობაში გაიმართა 37 კონცერტი დანიაში, ნიდერლანდებში, ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაში. აგვისტოში ისინი დაბრუნდნენ აშშ-ში და 23 ქალაქში 30 კონცერტი გამართეს. ერთთვიანმა ტურნემ კვლავ გაზარდა ინტერესი. სან-ფრანცისკოდან ნიუ-იორკამდე დაახლოებით 30 წუთიან კონცერტებს 10.000-დან 20.000 მოყვარულამდე დაესწრო.
აგვისტოში ჟურნალისტმა ელ ჰოროვიცმა გაუწია ორგანიზება ჯგუფის შეხვედრას ბობ დილანთან. უკანასკნელი The Beatles-ს ნიუ-იორკში, სასტუმროში ეწვია და გაასინჯა მარიხუანა. გულდი აღნიშნავს ამ შეხვედრის მუსიკალურ და კულტურულ მნიშვნელობას, რომელმაც ადგილი იქონია დილანის და The Beatles-ის მოყვარულთა ორი „სუბკულტურული სამყაროს ჩამოყალიბებამდე“: დილანის მსმენელები, „კოლეჯის ბავშვები მხატვრული ან ინტელექტუალური ინტერესებით; მომაკვდავი პოლიტიკური და სოციალური იდეალიზმი; მშვიდი ბოჰემური სტილი“ კონტრასტში The Beatles-ის „ნამდვილ მოზარდებთან - ბავშვებთან უმაღლესი სკოლებიდან, რომელთა ცხოვრება მოიცვა ტელევიზიის, რადიოს, პოპულარული მუსიკის ჩანაწერების, მოყვარულთა ჟურნალებისა და მოზარდული მოდის კომერციულად ქცეულმა პოპულარულმა კულტურამ. ისინი იყვნენ კერპთაყვანისმცემლები და არა იდეალისტები.“ შეხვედრიდან ექვსი თვის განმავლობაში, როგორც გულდი წერს, „ლენონი ქმნიდა ჩანაწერებს, სადაც იგი განასახიერებდა დილანის ცხვირში ზუზუნით სიმღერას, მტვრე­ვა­დ დაკვრას გიტარაზე და თვითანალიზს“, ერთი წლის განმავლობაში „დილანი ცდილობდა ხალხური მუსიკის თავიდან მოცილებას...განსხვავებები ხალხური და როკ-მუსიკის მოყვარულებს შორის თითქმის აორთქლდა და შეინიშნებოდა, რომ ჯგუფის მსმენელიც იზრდებოდა.“
Beatles for Sale, Help! და Rubber Soul
გულდის თანახმად, Beatles for Sale, The Beatles-ის მეოთხე სტუდიური ალბომი, დაემთხვა კონფლიქტს მათი გლობალური წარმატების სირთულეებსა და შემოქმედებით ამბიციებს შორის. დაგეგმილი იყო, რომ ალბომი, ჩაწერილი 1964 წლის აგვისტოში-სექტემბერში განაგრძობდა A Hard Day's Night-ის ფორმატს, რომელიც, წინა ორი ალბომისგან განსხვავებით შედგენილი იქნებოდა მხოლოდ ორიგინალური სიმღერებისგან. The Beatles-მა უკვე ამოწურა სიმღერების მარაგი წინა ალბომის ჩაწერისას და სიმღერების შექმნასთან ერთად მუდმივ საკონცერტო გამოსვლებთან დაკავშირებული სირთულეების გათვალისწინებით ლენონმა აღნიშნა: „მასალა ძალიან დიდ პრობლემად იქცევა.“ შედეგად, ალბომის დასასრულებლად ჩაწერილი იქნა ექვსი ქავერ-ვერსია. დეკემბრის დასაწყისში გამოცემულ ალბომზე გამოირჩეოდა რვა ორიგინალური კომპოზიცია, ახდენდა რა ლენონის/მაკ-კარტნის საავტორო პარტნიორობის მზარდ სიმწიფეს.
უსიამოვნება წარმოიშვა 1965 წლის ივნისში, როდესაც დედოფალ ელისაბედ II-სგან ჯგუფის ოთხივე წევრს ბრიტანული იმპერიის ორდენები გადაეცა, მას შემდეგ, რაც ამ ჯილდოზე მათ ნომინირებაზე იზრუნა პრემიერ-მინისტრმა ჰაროლდ უილსონმა. პროტესტის სახით - იმ პერიოდში ეს ჯილდო ძირითადად გადაეცემოდა ომის ვეტერანებსა და სამოქალაქო სტრუქტურების ხელმძღვანელებს - ორდენის მფლობელმა რამდენიმე კონსერვატორმა დააბრუნა თავისი სიმბოლოები.
მინი|კადრი ფილმის [[მიშველე! (ფილმი)|მიშველე! აშშ ტრეილერიდან - ჰარისონი მაკ-კარტნი, ლენონი და (დამალული) სტარი]]
ივლისში გამოვიდა The Beatles-ის მეორე ფილმი მიშველე!, გადაღებული კვლავ ლესტერის მიერ. მას აღწერდნენ, როგორც „ძირითადად ჯეიმზ ბონდის სასტიკ პაროდიას“. გამოხმაურება არაერთგვაროვანი იყო. მაკ-კარტნი: „მიშველე! დიდებული იყო, მაგრამ ეს ჩვენი ფილმი არ ყოფილა, ჩვენ მიწვეული ვარსკვლავებივით ვიყავით. სახალისო იყო, მაგრამ ძირითადად, ფილმის იდეა, მცდარი იყო.“ საუნდტრეკზე დომინირებადი იყო ლენონი, რომელმაც დაწერა და იმღერა მისი სიმღერების დიდი ნაწილი, მათ შორის, სინგლებად გამოცემული „Help!“ და „Ticket to Ride“. თანმხლები, ჯგუფის მეხუთე სტუდიური ალბომი, შეიცავდა ორიგინალურ მასალას, გარდა ორი ქავერ-ვერსიისა „Act Naturally“ და „Dizzy Miss Lizzy“. ალბომამდე Let It Be, რომელზეც მოხვდა „Maggie Mae“, ჯგუფს ქავერ-ვერსიები სტუდიურ ალბომებში არ შეუტანია. ვოკალური დამატებების გამოყენებამ ახალ ალბომზე იმატა, რასაც დაემატა კლასიკური ინსტრუმენტების არანჟირება, მათ შორის - სიმებიანი კვარტეტის, ბალადაში „Yesterday“. მაკ-კარტნის მიერ დაწერილი ეს სიმღერა შემდგომში, როგორც ქავერ-ვერსია, ყველაზე დიდი რაოდენობით ჩაიწერა.
ჯგუფის მესამე აშშ ტურნე დაიწყო გამოსვლით ნიუ-იორკის შის სტადიონზე, 1965 წლის 15 აგვისტოს, სარეკორდო, 55.600 მსმენელის წინაშე. ლუისონი მას აღწერს, როგორც „ალბათ, The Beatles-ის ყველაზე ცნობილ კონცერტს“. ამას მოჰყვა ცხრა წარმატებული კონცერტი ამერიკის სხვა ქალაქებში. ატლანტაში გამართულ კონცერტზე ჯგუფმა პირველად გამოიყენა სახეებისკენ მოქცეული ხმოვანი სისტემა. ტურნეს დასასრულს მათ მიეცათ საშუალება, შეხვედროდნენ ელვის პრესლის, რომელსაც ჯგუფზე მნიშვნელოვანი გავლენა ჰქონდა. ელვისის მიწვევით, ოთხივე წევრი მოხვდა მის სახლში, ბევერლი-ჰილზში.
1965 წლის ოქტომბრის შუა რიცხვებში ჯგუფი დაბრუნდა ხმისჩამწერ სტუდიაში. პირველად, ალბომის ჩაწერისას, მათ ჰქონდათ ხანგრძლივი და შეუზღუდავი ვადები, სხვა პირობების გარეშე. დეკემბერში გამოსული Rubber Soul კრიტიკოსების მიერ აღინიშნა, როგორც მნიშვნელოვანი ნაბიჯი ჯგუფის მუსიკის სიმწიფესა და კომპლექსურობაში. ჯგუფის თემატური ფარგლები იზრდებოდა რომანტიკისა და ფილოსოფიის ასპექტების ვრცლად შესწავლით. ბიოგრაფები პიტერ ბრაუნი და სტივენ გეინსი ახალ მუსიკალურ მიმართულებას მიაწერენ „მარიხუანის გამოყენების ჩვევას“, რასაც ადასტურებდა ჯგუფი - ლენონი ამბობდა, რომ „ეს იყო მარიხუანის ალბომი“, ხოლო სტარი ამბობდა: „ბალახი ნამდვილად იყო გავლენიანი მრავალი ცვლილებისას, განსაკუთრებით, მათ შორის, ვინც სიმღერებს წერდა. და რადგან ისინი წერდნენ სხვადასხვა მასალას, ჩვენც სხვადასხვანაირად ვუკრავდით.“ ფილმის მიშველე! შემდეგ კლასიკური მუსიკის სამყაროში მოგზაურობას, ფლეიტებითა და სიმებიანებით, ჰარისონის მიერ სიტარის პირველად გამოყენებით, ადგილი ჰქონდა სიმღერაში „Norwegian Wood (This Bird Has Flown)“, რომელიც წარმოადგენდა პროგრესს პოპულარული მუსიკის ტრადიციულ ფარგლებს გარეთ. ვინაიდან ჯგუფის ტექსტები უფრო მარჯვე გახდა, მოყვარულებმა დაიწყეს მათი ღრმა აზრის შესწავლა. „Norwegian Wood“-ზე ლენონმა თქვა: „ვცდილობდი ურთიერთობაზე დამეწერა, როგორც გამოცდილს ...მაგრამ ისე ფარულად, რომ ამას ვერ მიხვდებოდნენ.“
Rubber Soul-ის უფრო აღსანიშნავი სიმღერები იყო დაწერილი ლენონისა და მაკ-კარტნის მიერ, ყველამ საკუთარი სიმღერები დაწერა, თუმცა ოფიციალური ავტორობა მითითებული იყო. მაგალითად, „In My Life“, რომელზეც მოგვიანებით ავტორობას ყველა აცხადებდა, ითვლება მაკ-კარტნისა და ლენონის მთლიანი კატალოგის ყველაზე ნათელ წერტილად. ჰარისონი Rubber Soul-ს თავის საყვარელ ალბომს უწოდებდა, ხოლო სტარი - „ამოსავალ წერტილს“. მაკ-კარტნი: „საყვარელმა დრომ ჩაიარა, დროა, გავიზარდოთ.“ თუმცა, ხმის ინჟინერი ნორმან სმითი მოგვიანებით ამბობდა, რომ სტუდიური სესიებისას ჯგუფში მზარდი კონფლიქტის ნიშნები ჩანდა - „შეჯახება ჯონსა და პოლს შორის უეჭველი იყო“, წერდა იგი და „რამდენადაც პოლი იყო დარწმუნებული, ჯორჯიც არასწორად იქცეოდა“. 2003 წელს Rolling Stone-მა Rubber Soul დაასახელა მეხუთე ადგილზე ყველა დროის 500 საუკეთესო ალბომის სიაში, ხოლო AllMusic-ის რიჩი უნტერბერგერის მიერ იგი აღინიშნა, როგორც „ერთ-ერთი კლასიკური ფოლკ-როკ ჩანაწერი“.
უკანასკნელი ტურნეს წინა მოვლენები
1966 წლის ივნისში ალბომმა Yesterday and Today - ერთ-ერთმა Capitol Records-ის მიერ აშშ-ში გამოცემული კრებულებიდან - გამოიწვია ხმაური თავისი ყდით, რომელზეც The Beatles-ის წევრები გამოსახულები იყვნენ მეყასბების სახით, ხორცის ნაჭრებით ხელში და დაშლილი თოჯინებით. არსებობდა ვერსია, რომ ეს იყო სატირული პასუხი Capitol-ის მიერ ბრიტანული გამოცემების „დაკვლაზე“. გრამფირფიტის ათასობით ასლი გამოვიდა ახალი ყდით. ერთ-ერთი ადრეული ვერსია ორიგინალური გამოსახულებით 2005 წლის დეკემბერში გამართულ აუქციონზე გაიყიდა 10 500 აშშ დოლარად.
ინგლისში ჰარისონმა ამ პერიოდში გაიცნო სიტარის ოსტატი რავი შანკარი, რომელიც დათანხმდა, მისთვის ესწავლებინა ამ ინსტრუმენტზე დაკვრა.
შინ დაბრუნებისას ჯგუფს დახვდა რეაქცია აშშ-ის რელიგიური და სოციალური კონსერვატორებისგან (როგორიც იყო კუ-კლუქს-კლანი) კომენტარზე, რომელიც ლენონმა იმ წლის მარტში გააკეთა ბრიტანელ ჟურნალისტ მორინ კლივთან ინტერვიუს დრო. „ქრისტიანობა გაქრება,“ განაცხადა მან. „იგი გაუჩინარდება და შემცირდება. ამაზე კამათს არ ვაპირებ. მე მართალი ვარ და ჩემს სიტყვებსაც გაამართლებენ. ჩვენ ამჟამად ვართ უფრო პოპულარული ვიდრე იესო, არ ვიცი, რომელი უფრო ადრე გაქრება, როკ-ენ-როლი თუ ქრისტიანობა. იესო მართალი იყო, მაგრამ მისი მიმდევრები - შტერი და ჩვეული. სწორედ მათი სიჩლუნგეა, რომ აფუჭებს ყველაფერს.“ ინგლისში კომენტარი შეუმჩნეველი დარჩა, მაგრამ როდესაც აშშ-ის ჟურნალმა Datebook იგი ხუთი თვის შემდეგ დაბეჭდა - აგვისტოში ჯგუფის აშშ-ის ტურნეს წინ - ამერიკულ ბიბლიურ სარტყელში მან გამოიწვია დავა. ვატიკანმა საპროტესტო წერილი გამოაქვეყნა, ხოლო ესპანეთისა და ჰოლანდიის რადიოსადგურებში და სამხრეთ აფრიკის ეროვნულ სამაუწყებლო საშუალებებში შეწყდა ჯგუფის ტრანსლირება. ეპსტაინმა Datebook დაადანაშაულა ლენონის სიტყვების კონტექსტიდან ამოგლეჯაში. პრეს-კონფერენციაზე ლენონმა განაცხადა: „რომ მეთქვა, რომ ტელევიზიაა უფრო პოპულარული, ვიდრე იესო, ყველაფერი მშვიდად ჩაივლიდა.“ ლენონი ამტკიცებდა, რომ იგი გულისხმობდა იმას, თუ როგორ ხედავენ სხვა ადამიანები მათ წარმატებას, მაგრამ ჟურნალისტების მხრიდან მინიშნების შემდეგ შეაჯამა: „თუკი ისურვებთ, რომ მოვინანიო, თუკი ეს ბედნიერებას მოგიტანთ, მაშინ, კარგი, ბოდიშს ვიხდი.“
აშშ-ის ტურნესთვის მომზადებისას ჯგუფმა იცოდა, რომ მათ მუსიკას ვერ მოისმენდნენ. მანამდე ისინი იყენებდნენ Vox AC30-ის გამაძლიერებლებს, მოგვიანებით კი შეიძინეს 100 ვატიანი გამაძლიერებლები, რომლებიც Vox-მა მათთვის სპეციალურად მოამზადა, როდესაც ოთხეული 1964 წელს უფრო მასშტაბურ საკონცერტო გამოსვლებს მართავდა. მიუხედავად ამისა, ტექნიკა არ იყო საკმარისი. მოყვარულების კივილისგან წარმოშობილი ხმაურის გამო, ჯგუფი სულ უფრო მეტად იღლებოდა საკონცერტო გამოსვლების სირთულეებისგან. ხვდებოდნენ რა, რომ მათი გამოსვლები უკვე ნაკლებად წარმოადგენდნენ მუსიკალურ სანახაობას, გადაწყვიტეს, რომ აგვისტოს ტურნე მათი უკანასკნელი იქნებოდა.
Revolver და Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Rubber Soul-ით მოხდა წინ ნაბიჯის გადადგმა. Revolver-მა, გამოცემულმა 1966 წლის აგვისტოში, ჯგუფის უკანასკნელი ტურნედან ერთი კვირის შემდეგ, მორიგი ცვლილება მოიტანა. Pitchfork-ის ჟურნალისტი სკოტ პლაგენჰოფი მას აღწერს, როგორც „ჟღერადობას ჯგუფისა, რომელმაც უმაღლეს თავდაჯერებულობას მიაღწია“ და „ხელახლა განსაზღვრა ის, რასაც პოპულარული მუსიკისგან ელოდნენ.“ Revolver აღინიშნა სიმღერების გამოცდილი ავტორობით, სტუდიური ექსპერიმენტებით და მუსიკალური სტილების ფართოდ განვრცობილი რეპერტუარით, რომელიც მერყეობდა ნოვატორული კლასიკური სიმებიანი არანჟირებიდან ფსიქოდელიურ როკამდე. ტრადიციად ქცეული ჯგუფის ფოტოსურათის მაგივრად მისი ყდა - რომლის ავტორი იყო კლაუს ფორმანი, ჯგუფის მეგობარი ჰამბურგის კონცერტების პერიოდიდან - „იყო ერთიანი, მხატვრული, შავ-თეთრი კოლაჟი, რომელზეც გამოსახული იყო The Beatles-ის კარიკატურები, შესრულებული მელნიანი კალმით, ობრი ბერდსლის სტილში“, როგორც გულდი მას აღწერს. ალბომს წინ უსწრებდა სინგლის „Paperback Writer“ გამოცემა, რომლის მეორე მხარეზე შეტანილი იქნა „Rain“. ორივე სიმღერისთვის მომზადდა მოკლე პრომო ფილმები, რომლებსაც კულტურის ისტორიკოსი სოლ აუსტერლიცი აღწერს, როგორც „ერთ-ერთ პირველ ნამდვილ მუსიკალურ ვიდეოებს“. ფილმები გადაიცა ედ სალივანის შოუს ეთერში და გადაცემაში Top of the Pops, 1966 წლის ივნისში.
ექსპერიმენტულ სიმღერებს შორის ალბომზე იყო „Tomorrow Never Knows“, რომლის ტექსტი ლენონმა აიღო ტიმოთი ლირისს წიგნიდან The Psychedelic Experience: A Manual Based on the Tibetan Book of the Dead. მისი ჩაწერისას გამოყენებული იქნა რვა მაგნიტოფონი, განლაგებული EMI-ს შენობაში. ყოველ მათგანს მართავდა ხმის ინჟინერი ან ჯგუფის წევრი და ქმნიდა შემთხვევით მანიპულირებას ხმოვანი ყულფებით. ჯორჯ მარტინი მთელ ამ ჩანაწერს ერთ კომპოზიციაში აერთიანებდა. მაკ-კარტნის „Eleanor Rigby“ გამოირჩევა სიმებიანი ოქტეტის მონაწილეობით. გულდი მას აღწერს, როგორც „ნამდვილ ჰიბრიდს, რომელიც სიმღერების არც ერთ ცნობილ ჟანრს არ ერგება“. ჰარისონი ყალიბდებოდა, როგორც სიმღერების ავტორი. მისი კომპოზიციებიდან ამ ალბომზე მოხვდა სამი. 2003 წელს Rolling Stone-მა Revolver ყველა დროის 500 უდიდესი ალბომის სიაში მესამე პოზიციაზე დაასახელა. აშშ-ის ტურნეს დროს, რომელიც ალბომს მოჰყვა, ჯგუფს არ შეუსრულებია მასში შეტანილი რომელიმე სიმღერა. ავტორი კრის ინგემი წერს, რომ ეს სიმღერები „წარმოადგენდნენ სტუდიურ ქმნილებებს ...და შეუძლებელი იყო, ოთხი მონაწილისგან შემდგარ როკ-ენ-როლ ჯგუფს ისინი სრულყოფილად შეესრულებინა, განსაკუთრებით, მოყვარულების კივილების გამო. საკონცერტო The Beatles და სტუდიური The Beatles იქცნენ სხვადასხვა არსებებად.“ ჯგუფის უკანასკნელი კონცერტი, გამართული 29 აგვისტოს სან-ფრანცისკოს Candlestick Park-ში, იყო მათი უკანასკნელი კომერციულიც. ამით დასრულდა ოთხწლიანი პერიოდი, გამორჩეული თითქმის დაუსრულებელი ტურნეებით და მსოფლიოს მასშტაბით გამართული 1400-ზე მეტი კონცერტით.
ტურნეებისგან გათავისუფლებულმა ჯგუფმა მზარდი ექსპერიმენტული მიდგომა გამოავლინა ალბომის Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band ჩაწერისას, რომელიც დაიწყო 1966 წლის ნოემბრის ბოლოს. ხმის ინჟინერ ჯეფ ემერიკის თანახმად, მისმა ჩაწერამ საერთო ჯამში 700-ზე მეტი საათი დაიკავა. იგი იხსენებდა ჯგუფის დაჟინებას, რომ „ყველაფერი Sgt. Pepper-ზე უნდა ყოფილიყო განსხვავებული. ჩვენ თითბერიან ინსტრუმენტებში ჩამაგრებული გვქონდა მიკროფონები, ხოლო ყურსასმენები გადაიქცა მიკროფონებად, რომლებიც ვიოლინოებზე იყო მიმაგრებული. ვიყენებდით ვეებერთელა სიგნალების გენერატორებს, რათა ინსტრუმენტებისა და ვოკალების სიჩქარის მანიპულირება მოგვეხდინა და გვქონდა ნაწილებად დაჭრილი ფირები, რომლებიც სხვადასხვა სახით შევაერთეთ.“ სიმღერის „A Day in the Life“ ნაწილში გამოიყენებოდა 40 ადამიანისგან შემდგარი ორკესტრი ამ სესიებზე, 1967 წლის თებერვალში აგრეთვე ჩაიწერა ორმაგი A-მხარე „Strawberry Fields Forever“/„Penny Lane“, რომელიც ალბომში არ შეიტანეს. თავად ალბომი გამოვიდა ივნისში.
მუსიკალურმა სირთულემ ამ ჩანაწერებში, შედარებით პრიმიტიული ოთხ ფირიანი ხმისჩამწერი ტექნოლოგიის გამოყენებით, გააოგნა იმ დროის კრიტიკოსები. ჯგუფ The Beach Boys-ის ლიდერ ბრაიან უილსონისთვის, რომელსაც პირადი კრიზისი ჰქონდა და ცდილობდა ჯგუფის ამბიციური ალბომ Smile-ის დასრულებას, „Strawberry Fields“-ის მოსმენა ნამდვილი დარტყმა იყო და მოგვიანებით მან შეწყვიტა The Beatles-თან პაექრობა. მუსიკალურ კრიტიკოსებს შორის ალბომის აღიარება ფაქტობრივად ერთსულოვანი იყო. გულდი წერს:
მინი|ალბომის Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band გარეკანი - „რომელიმე მუსიკალური ალბომის ყველაზე ცნობილი გარეკანი და მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად იმიტირებული გამოსახულება“.
Sgt. Pepper-ის გულმოდგინედ შესრულებულმა გარეკანმა ასევე გამოიწვია ინტერესი და შესწავლები. პოპ-არტისტების, პიტერ ბლეიკისა და იან ჰევორთის მიერ შექმნილი კოლაჟი ასახავდა The Beatles-სს, როგორც გამოგონილ ჯგუფს, რომელიც ნახსენები იყო სასათაურო სიმღერაში. იგი იდგა ცნობილ ხალხთან ერთად. დიდი ულვაშები, რომლებსაც ჯგუფის წევრები ატარებდნენ, ასახავდნენ ჰიპების კულტურის გავლენას. მათ კოსტიუმებს კულტურის ისტორიკოსი ჯონათან ჰარისი აღწერს, როგორც „სამხედრო უნიფორმების პაროდიებს ნათელი ფერებით“, რაც იყო ცნობილი „ანტი-ავტორიტარული და ანტი-ისტებლიშმენტური“ გამოხატვა.
1967 წლის 25 ივნისს ბითზლმა მომავალი სინგლი, „All You Need Is Love“, შეასრულა დაახლოებით 350 მილიონი მაყურებლის წინაშე, გადაცემაში Our World, რაც იყო ისტორიაში პირველი მსოფლიო სატელევიზიო ტრანსლირება. ერთი კვირის შემდეგ, სიყვარულის ზაფხულის პერიოდში გამოცემული ეს სიმღერა ყვავილების ძალის ჰიმნად იქცა. ორი კვირის შემდეგ ჯგუფმა განიცადა დანაკარგი, რომელმაც მათ კარიერაში ალიაქოთი შემოიტანა. მაჰარიში მაჰეშ იოგისთან წინა საღამოს, 25 აგვისტოს, ლონდონში გაცნობის შემდეგ ისინი გაემგზავრნენ ბანგორში, ტრანსცენდენტალური მედიტაციის სეანსზე. ორი დღის შემდეგ მათი მენეჯერის ასისტენტმა, პიტერ ბრაუნმა, დარეკა და შეატყობინა, რომ ბრაიან ესპტაინი გარდაიცვალა. გამოძიებამ დაადგინა, რომ იგი შეიწირა კარბიტოლის შემთხვევითმა გადაჭარბებამ, თუმცა პოპულარული ვერსიის მიხედვით, ეს იყო თვითმკვლელობა. ეპსტაინი უკანასკნელ პერიოდში იმყოფებოდა სტრესულ მდგომარეობაში, რაზეც გავლენა ჰქონდა პირად პრობლემებს და განცდას იმისა, რომ ჯგუფი არ გააგრძელებდა მასთან გაფორმებულ კონტრაქტს, რომელიც იწურებოდა ოქტომბერში. უკანასკნელის მიზეზი იყო ჯგუფის უკმაყოფილება მის მიერ ბიზნეს-მხარეების მართვით, განსაკუთრებით Seltaeb-ით, კომპანიით, რომელიც დაკავებული იყო აშშ-ში ჯგუფის პროდუქციის დისტრიბუციით. ეპსტაინის გარდაცვალების გამო ჯგუფმა ორიენტაცია დაკარგა და მომავალს შიშით შეჰყურებდა. ლენონი იხსენებდა: „მარცხი განვიცადეთ. მივხვდი, რომ უსიამოვნებაში ამოვყავით თავი. ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი, რა შეგვეძლო, გარდა მუსიკის დაკვრისა და მეშინოდა. ვიფიქრე, რომ ყველაფერი დასრულდა.“
Magical Mystery Tour, The White Album და Yellow Submarine
Magical Mystery Tour, საუნდტრეკი The Beatles-ის მომავალი სატელევიზიო ფილმიდან, ბრიტანეთში გამოვიდა ექვსი სიმღერისგან შედგენილ ორმაგ EP-ზე, 1967 წლის დეკემბრის დასაწყისში. აშშ-ში, ექვსი სიმღერა გამოვიდა ამავე სახელწოდების გრამფირფიტაზე, რომელზეც აგრეთვე წარმოდგენილი იყო ხუთი სიმღერა ჯგუფის უკანასკნელი სინგლებიდან. უნტერბერგერი აშშ-ის გამოცემას აღწერს ასე: „ფსიქოდელიური ჟღერადობა არის Sgt. Pepper-ის სტილში და ხოლმე უფრო კოსმიურიც (განსაკუთრებით, „I Am the Walrus“-ის ხმოვან კოლაჟებში)“. ჯგუფის 1967 წლის სინგლებიდან აღებულ ხუთ სიმღერას იგი უწოდებს „დიდებულ, წარმტაც და ნოვატორულს“. გამოცემიდან პირველი სამი კვირის განმავლობაში ალბომმა დაამყარა რეკორდი Capitol-ის გრამფირფიტებს შორის პირველი გაყიდვების მხრივ. ეს არის ლეიბლის ერთადერთი კრებული, რომელმაც მოგვიანებით ჯგუფის სტუდიური ალბომების რიგში კანონიკურობა შეიძინა. ფილმი „ჯადოსნური იდუმალი მოგზაურობა“ პირველად ნაჩვენები იქნა საჩუქრების დღეს. მისი რეჟისურა ძირითადად მაკ-კარტნის ეკუთვნოდა. ჯგუფმა ამ ფილმის შემდეგ ბრიტანეთში მიიღო პირველი მნიშვნელოვანი უარყოფითი შეფასებები. Daily Express-მა მას „აშკარა სისულელე“ უწოდა, Daily Mail-მა - „უზარმაზარი ახირება“, ხოლო The Guardian-მა — „მეოცნებე მორალური თამაში მაყურებლის უხეშობაზე, სითბოსა და უგუნურობაზე“. გულდი მას აღწერს, როგორც „დაუმუშავებელი კადრების დიდ რაოდენობას, სადაც ნაჩვენებია ხალხი, რომელიც ჯდება, გადმოდის და მოგზაურობს ავტობუსით“. მიუხედავად იმისა, რომ მაყურებელთა რაოდენობის მონაცემები მნიშვნელოვანი იყო, პრესაში მის მიმოხილვებს მოჰყვა აშშ-ის სატელევიზიო ქსელებისგან ფილმის ტრანსლირების მიმართ ინტერესის დაკარგვა.
1968 წლის იანვარში The Beatles-ის წევრები დამატებითი მონაწილეების სახით გამოჩნდნენ ანიმაციურ ფილმში „ყვითელი წყალქვეშა ნავი“, რომელშიც ძირითადი როლი ეკავა მათ ანიმაციურ ვერსიებსა და საუნდტრეკს 11 სიმღერით, მათ შორის ოთხი მანამდე გამოუცემელი სიმღერით, რომელთა დებიუტი ფილმში შედგა. 1968 წლის ივნისში გამოსული ეს ფილმი კრიტიკოსებმა აღიარეს მისი მუსიკის, იუმორისა და ნოვატორული ვიზუალური სტილისთვის. თუმცა, ფილმის საუნდტრეკი მხოლოდ შვიდი თვის შემდეგ გამოჩნდა.
მინი|The Beatles, აგრეთვე ცნობილი როგორც The White Album (თეთრი ალბომი) თავისი მინიმალისტური გარეკანის გამო. პოპ-არტის მხატვარ [[რიჩარდ ჰემილტონი (მხატვარი)|რიჩარდ ჰემილტონის აზრით, იგი არის „Sgt. Pepper-ის პირდაპირი კონტრასტი“.]]
შუალედში გამოვიდა The Beatles, ორმაგი გრამფირფიტა, უფრო მეტად ცნობილი, როგორც The White Album, რისი მიზეზიც იყო მისი ფაქტობრივად ცარიელი გარეკანი. ალბომის შემოქმედებითი შთაგონება მომდინარეობდა ახალი მიმართულებიდან: ეპსტაინის ხელმძღვანელობის გარეშე ჯგუფი დროებით დაუახლოვდა მაჰარიში მაჰეშ იოგის, როგორც გურუს. რიშიკეშში (ინდოეთი). მის აშრამში ჩატარებულმა სპეციალურმა კურსმა, რომელიც სამი თვით დაიგეგმა, ჯგუფის ისტორიას ერთ-ერთი ნაყოფიერი პერიოდი შემატა, რომლის დროსაც შეიქმნა მრავალი სიმღერა. ალბომზე აქედან მოხვდა 30. თუმცა, სტარმა ეს სეანსები დატოვა ათი დღის შემდეგ, შეადარა რა ისინი ბატლინებს, ხოლო მაკ-კარტნი საბოლოოდ დაიღალა და ერთი თვის შემდეგ წამოვიდა. ლენონისთვის და ჰარისონისთვის შემოქმედებითი პროცესი დადგა კითხვის ქვეშ, როდესაც ელექტრონულმა ტექნიკოსმა, ცნობილმა, როგორც Magic Alex, გამოხატა ვარაუდი, რომ მაჰარიში უბრალოდ ჯგუფის მანიპულირებას ცდილობდა. როდესაც მან დაამტკიცა, რომ მაჰარიში კურსზე დამსწრე ქალებთან სექსუალურ კავშირს ამყარებდა, ლენონმა დატოვა კურსი და თან გაიყოლა ჰარისონი (რომელიც ჯერ ბოლომდე არ იყო ყველაფერში დარწმუნებული) და მთელი მუსიკალური ტექნიკა, რაც ჯგუფმა ინდოეთში თან წაიღო. გაბრაზებულმა ლენონმა დაწერა სიმღერა „Maharishi“, რომელიც მოგვიანებით „Sexy Sadie“-ზე გადააკეთა, პოტენციური სასამართლო დავებისგან თავის არიდების მიზნით. მაკ-კარტნიმ მაჰარიშის შესახებ განაცხადა: „შეცდომა დავუშვით. გვეგონა, იგი უფრო მეტი იყო, ვიდრე ჩანდა.“
The White Album-ის ხმისჩამწერი სესიებისას, რომლებიც გაგრძელდა 1968 წლის მაისის ბოლოდან შუა ოქტომბრამდე, ურთიერთობები The Beatles-ის წევრს შორის გადაიზარდა აზრთა ღია სხვადასხვაობაში. სტარმა ჯგუფი დატოვა ორი კვირით, ამიტომ მისი პარტია „Back in the U.S.S.R.“-ში საკუთარ თავზე აიღო მაკ-კარტნიმ (მის გარდა, დასარტყმელი საკრავებზე ლენონიც და ჰარისონიც უკრავდნენ), ისევე, როგორც „Dear Prudence“-ის შემთხვევაში. ლენონმა მაკ-კარტნისთან თანამშრომლობის ინტერესი დაკარგა. მის „Ob-La-Di, Ob-La-Da“-ს ჯონმა „ბებიის მუსიკალური ნაგავი“ უწოდა. დაძაბულობამ იმატა ლენონის ავანგარდ ხელოვან იოკო ონოსთან ურთიერთობით, რომელიც მას მოჰყავდა სტუდიაში, მიუხედავად ჯგუფში სამუშაო ადგილზე მეგობარი გოგონების მოყვანის აკრძალვის ჩამოყალიბებული პოლიტიკისა. ორმაგი ალბომის აღწერისას ლენონმა განაცხადა: „ყოველი სიმღერა ინდივიდუალურია, მასზე The Beatles-ის მუსიკა არ არის. ეს არის ჯონი და ჯგუფი, პოლი და ჯგუფი, ჯორჯი და ჯგუფი.“ მაკ-კარტნი იხსენებდა, რომ ალბომის ჩაწერა „სასიამოვნო არ ყოფილა“. როგორც პოლი, ასევე ჯონი აღიარებდნენ, რომ ამ სესიებით დაიწყო ჯგუფის დაშლა.
ნოემბერში გამოსული The White Album იყო ჯგუფის პირველი გამოცემა Apple Records-ზე, თუმცა EMI განაგრძობდა მათი ჩანაწერების გამოშვებას. ახალი ლეიბლი იყო Apple Corps-ს ფილიალი, რომელიც ეპსტაინმა ჩამოაყალიბა გადასახადებისთვის მომგებიანი ბიზნეს-სტრუქტურისთვის. ჩანაწერს წინ უსწრებდა 2 მილიონზე მეტი წინასწარი შეკვეთა. ერთი თვის განმავლობაში იგი აშშ-ში 4 მილიონზე მეტი ასლის ოდენობით გაიყიდა, ხოლო მასში შეტანილი სიმღერები დომინირებდნენ ამერიკული რადიო სადგურების ეთერში. მიუხედავად პოპულარობისა, იმ პერიოდში ალბომს სახარბიელო შეფასებები არ ჰქონია. გულდი:
კრიტიკოსების ძირითადი შეფასებები შეიცვალა ალბომის სასარგებლოდ და 2003 წელს იგი Rolling Stone-ის ყველა დროის ალბომების სიაში მე-10 ადგილზე მოხვდა. მარკ რიჩარდსონი (Pitchfork) მას აღწერს, როგორც „დიდს და მცოცავს, აღსავსეს იდეებით, მაგრამ ამავე დროს პრივილეგიებით, დაკომპლექტებულს მასალის ნაირფეროვნებით ...მისი უარყოფითი მხარები ისეთივე უნიკალურია, როგორც ტრიუმფები.“ ერლეუაინი წერს: „ჯგუფის სიმღერების ორი ძირითადი შემქმნელი ძალა აღარ იყო ერთად, თუმცა არც ჯორჯი და რინგო იყვნენ“, თუმცა „ლენონს აქ აქვს ორი თავის საუკეთესო ბალადებს შორის“, მაკ-კარტნის სიმღერები „განსაცვიფრებელია“, ჰარისონი იქცა „სიმღერების ავტორად, რომელსაც უფრო ვრცელი წარდგენა ესაჭიროებოდა“, ხოლო სტარის კომპოზიცია იყო „სასიამოვნო“.
ალბომი Yellow Submarine, გამოცემული 1969 წლის იანვარში, შეიცავდა მხოლოდ ოთხ მანამდე გამოუცემელ სიმღერას, რომელიც ფილმში იქნა წარდგენილი, სასათაუროს (რომელიც მანამდე Revolver-ზე გამოვიდა) და „All You Need Is Love“-ის თანხლებით (რომელიც აგრეთვე არსებობდა სინგლზე და აშშ-ში გამოცემული იყო Magical Mystery Tour-ზე). ამას დაემატა შვიდი ინსტრუმენტული პიესა, დაწერილი ჯორჯ მარტინის მიერ. The Beatles-ის ახალი მუსიკის სიმწირის გამო, უნტერბერგერი და ბრიუს ედერი (AllMusic) აღნიშნავენ, რომ ალბომი, შესაძლოა, „არ იყოს გამორჩეული“, მაგრამ ჰარისონის „It's All Too Much“ არის „ახალი სიმღერების ძვირფასეულობა ...რომელიც ბრწყინავს მელოტრონის მორევში, არაჩვეულებრივ პერკუსიაში და გიტარის უკუკავშირების ტალღების მიმოქცევებში ... ვირტუოზული გასეირნება ნისლოვან ფსიქოდელიაში“.
Abbey Road, Let It Be და დაშლა
მინი|მარჯვნივ|Apple Corps-ის შენობა სევილ როუს 3-ში, სადაც შედგა [[The Beatles-ის კონცერტი სახურავზე|Let It Be-ს კონცერტი სახურავზე.]] მიუხედავად იმისა, რომ Let It Be იყო The Beatles-ის უკანასკნელი ალბომი, იგი ჩაიწერა Abbey Road-ამდე. პროექტი წარმოშობას მარტინი მიაწერს მაკ-კარტნის, რომლის შემოთავაზებით, ჯგუფს უნდა „ჩაეწერა ალბომი ახალი მასალით და მისი რეპეტიცია გაევლო, შემდეგ კი პირველად საკონცერტო გარემოში შეესრულებინა მაყურებლების წინაშე და ეს უნდა დაეფიქსირებინა როგორც ალბომზე, ასევე ფილმის სახით“. თავდაპირველად განკუთვნილი ერთსაათიანი გადაცემისთვის Beatles at Work, ალბომის მასალის დიდი ნაწილი აღებული იქნა ხანგრძლივი რეპეტიციებიდან, რომლებიც რეჟისორ მაიკლ ლინდზი-ჰოგის მიერ ტუიკინჰემის კინოსტუდიის ტერიტორიაზე იქნა გადაღებული, 1969 წლის იანვრიდან. მარტინმა განაცხადა, რომ პროექტი არ იყო „ჩაწერის სახალისო პროცესი. ამ პერიოდში ჯგუფის წევრებს შორის ურთიერთობები ყველაზე მეტად დაეცა.“ ლენონმა ძირითად იმპროვიზებული სესიები აღწერა, როგორც „ჯოჯოხეთი ...ყველაზე საშინელი ...დედამიწაზე“, ხოლო ჰარისონმა მას „ყველა დროის სიმდაბლე“ უწოდა. გაღიზიანებული როგორც მაკ-კარტნის, ასევე ლენონის მიერ, ჰარისონი გაქრა ხუთი დღით. დაბრუნების შემდეგ იგი იმუქრებოდა, რომ ჯგუფიდან წავიდოდა, თუ ისინი არ „გადაიფიქრებდნენ კონცერტებით გამოსვლას“ და ყურადღებას გაამახვილებდნენ ახალი ალბომის დასრულებაზე (რომელსაც თავდაპირველად Get Back ეწოდებოდა), გადაცემისთვის განკუთვნილი სიმღერების გამოყენებით. იგი აგრეთვე მოითხოვდა ტუიკენჰემში მუშაობის შეწყვეტას და ახლად აშენებულ Apple Studio-ში გადასვლას. ჯგუფის წევრები დაეთანხმნენ და ტელევიზიისთვის განკუთვნილი კადრები მომავალი ფილმისთვის გადადეს.
ჯგუფში დაძაბულობების გაქრობის და საკონცერტო ჟღერადობის გაუმჯობესების მიზნით ჰარისონმა მიიწვია კლავიშისტი ბილი პრესტონი, რომელიც უკანასკნელი ცხრა დღის სესიებში მონაწილეობდა. პრესტონი მითითებული იქნა სინგლზე „Get Back“ - ეს იყო ერთადერთი გარე მუსიკოსი, რომელიც აღნიშნული იქნა The Beatles-ის საავტორო ჩანაწერებზე, როგორც თანაავტორი. რეპეტიციების დასრულებისას ჯგუფის წევრები ვერ შეთანხმდნენ კონცერტის გადაღების ადგილზე, რამდენიმე ვარიანტი უარჰყვეს (მათ შორის - გემი, ტუნისის უდაბნო, კოლიზეუმი და ფსიქიატრიული საავადმყოფო) და საბოლოოდ ავიდნენ Apple Corps-ის სახურავზე. შენობა მდებარეობდა სევილ როუს 3-ში (ლონდონი). 1969 წლის 30 იანვარს შედგა მათი უკანასკნელი საკონცერტო გამოსვლა მსმენელების წინაშე. ხუთი კვირის შემდეგ ინჟინერი გლინ ჯონსმა, რომელსაც ლუისონი აღწერს, როგორც Get Back-ის სესიების „მიუთითებელ პროდიუსერს“, დაიწყო მუშაობა ალბომზე, მიეცა რა სრული თავისუფლება იმ დროს, როდესაც „ჯგუფმა ალბომთან მიმართებაში ფაქტობრივად ხელები დაიბანა“.
ახალი სირთულეები წარმოიშვა ჯგუფის წევრებს შორის ფინანსური კონსულტანტის არჩევისას, რომლის აუცილებლობა წარმოიშვა, ვინაიდან მანამდე ამ საქმიანობით ეპსტაინი იყო დაკავებული. ლენონს, ჰარისონსა და სტარს მოსწონდათ ალენ კლაინი, რომელიც როლინგ სტოუნზისა და სემ კუკის მენეჯერი იყო. მაკ-კარტი ირჩევდა ჯონ ისტმენს, ლინდა ისტმენის ძმას (ლინდასთან პოლმა იქორწინა იმავე წლის 12 მარტს). შეთანხმება ვერ შედგა, ამიტომ დროებით ორივე იქნა აყვანილი, მაგრამ ამას მოჰყვა შემდგომი კონფლიქტი. 8 მაისს კლაინი გახდა ჯგუფის ერთპიროვნული მენეჯერი.
მარტინი იხსენებდა, რომ იგი გაოგნებული იყო, როდესაც მაკ-კარტნიმ სთხოვა კიდევ ერთი ალბომის პროდიუსერობა, ვინაიდან Get Back-ის სესიები „საშინელი მოვლენა“ იყო და მან „იფიქრა, რომ ეს ყველასთვის ისტორიის დასასრული იყო“. Abbey Road-ის ძირითადი ხმისჩამწერი სესიები დაიწყო 1969 წლის 2 ივლისს. ლენონს, რომელსაც არ მოსწონდა მარტინის მიერ შემოთავაზებული „ხანგრძლივი პიესების“ ფორმატი, სურდა, რომ მაკ-კარტნის და მისი სიმღერები ალბომის სხვადასხვა მხარეს მოექციათ. საბოლოოდ ინდივიდუალური ავტორობის კომპოზიციები მოხვდა პირველ მხარეს, ხოლო მეორეზე ძირითად პოპურები მოთავსდა, რაც მაკ-კარტნის მიერ შემოთავაზებული კომპრომისს წარმოადგენდა. 4 ივლისს გამოვიდა The Beatles-ის წევრის პირველი სოლო სინგლი - ლენონის „Give Peace a Chance“, რომლის ავტორებად მითითებულები იყვნენ Plastic Ono Band-ის წევრები. 1969 წლის 20 აგვისტოს „I Want You (She's So Heavy)“-ს დასრულება და ხმის მიქსი წარმოადგენდა ჯგუფის ოთხივე წევრის ერთ სტუდიაში თავმოყრის უკანასკნელ შემთხვევას. 20 სექტემბერს ლენონმა დანარჩენებს განუცხადა, რომ ჯგუფიდან მიდიოდა, მაგრამ გადაწყდა, რომ საჯარო განცხადება ამის შესახებ არ გაკეთდებოდა, რათა მომავალი ალბომის გაყიდვები არ ჩაშლილიყო.
ჯერ კიდევ დაუსრულებელი ალბომისთვის Get Back (რომელსაც საბოლოოდ Let It Be დაერქვა), 1970 წლის 3 იანვარს ჩაიწერა უკანასკნელი, ჰარისონის კიდევ ერთი სიმღერა „I Me Mine“. ლენონი ამ დროს იმყოფებოდა დანიაში და ჩაწერაში მონაწილეობა არ მიუღია. მარტში, გლინ ჯონსის ნამუშევარზე უარის თქმის შემდეგ, კლაინისგან სესიური ფირები გადაეცა ამერიკელ პროდიუსერ ფილ სპექტორს, რომელმაც მანამდე მუშაობა დაასრულა ლენონის სოლო-სინგლზე „Instant Karma!“. მასალის ხელახალი მიქსის გარდა, სპექტორმა დაარედაქტირა, გადააბა და ერთმანეთს დაუმატა რამდენიმე პარტია ჩანაწერებში, რომლებიც ჩაფიქრებული იყო, როგორც „საკონცერტო“. მაკ-კარტნი არ იყო კმაყოფილი პროდიუსერის მიდგომით და განსაკუთრებით არ მოსწონდა „The Long and Winding Road“-ის მდიდრული ორკესტრირება - 14 ვოკალისგან შემდგარი გუნდით და 36 ინსტრუმენტიანი ანსამბლით. მაკ-კარტნის მოთხოვნა ამ სიმღერაში ცვლილებების უკან დაბრუნების შესახებ უგულებელყოფილი იქნა და მან, 1970 წლის 10 აპრილს, თავისი სადებიუტო სოლო ალბომის გამოცემამდე ერთი კვირით ადრე საჯაროდ განაცხადა ჯგუფიდან წასვლის შესახებ.
8 მაისს გამოვიდა ფილ სპექტორის პროდიუსერობით შედგენილი Let It Be. თანმხლები სინგლი „The Long and Winding Road“ იყო The Beatles-ის უკანასკნელიც. იგი გამოვიდა აშშ-ში, მაგრამ არა ბრიტანეთში. დოკუმენტური ფილმი დაე ასე იყოს გამოვიდა თვის ბოლოს და მიიღო ოსკარი საუკეთესო ორიგინალური ორკესტრული საუნდტრეკის კატეგორიაში. Sunday Telegraph-ის კრიტიკოსმა პენელოპა ჯილიატიმ მას უწოდა „ძალიან ცუდი ფილმი და ამავე დროს, ძალიან ემოციური ...დამარწმუნებელ, გეომეტრიულად სრულყოფილ, ერთ დროს აშკარად უბერებელი ტყუპისცალების დაშლის შესახებ“. რამდენიმე მიმომხილველი აცხადებდა, რომ ფილმში რამდენიმე სიმღერა უფრო კარგად ჟღერდა, ვიდრე მათი ანალოგი ალბომიდან. უნტერბერგერი Let It Be-ს უწოდებს „The Beatles-ის ერთადერთ ალბომს, რომელსაც მოჰყვა უარყოფითი, უფრო მეტიც, მტრული მიმოხილვები“ და ამბობს, რომ „მთლიანად დაუფასებელია“, გამოჰყოფს რა „პირდაპირი მძიმე როკის გარკვეულ კარგ მომენტებს „I've Got a Feeling“-ში და „Dig a Pony“-ში და აქებს სიმღერებს „Let It Be“, „Get Back“ და ხალხურ Two of Us“-ს, ჯონისა და პოლის ერთობლივი ჰარმონიებით“. 1970 წლის 31 დეკემბერს მაკ-კარტნიმ სასამართლოში შეიტანა განაცხადი The Beatles-ის საკონტრაქტო თანამშრომლობის გაუქმების შესახებ. იურიდიული დავები კვლავ გაგრძელდა მათი დაშლის შემდეგ, სანამ ეს გადაწყვეტილება 1974 წლის 29 დეკემბერს ფორმალურად გაფორმდებოდა.
1970-იანები
ლენონმა, მაკ-კარტნიმ, ჰარისონმა და სტარმა 1970 წელს სოლო ალბომები გამოუშვეს. მათი სოლო ნამუშევრები სხვების დახმარებით იწერებოდა ხოლმე. სტარის Ringo (1973) არის ერთადერთი, რომელზეც წარმოდგენილია The Beatles-ის ოთხივე ყოფილი წევრის ავტორობის სიმღერები და შესრულება, თუმცა სხვადასხვა კომპოზიციების სახით. სტარის მონაწილეობით ჰარისონმა ნიუ-იორკში, 1971 წლის აგვისტოში გამართლა კონცერტი ბანგლადეშისთვის. 1974 წლის გამოუცემელი სესიის გარდა, რომელიც ბუტლეგური ჩანაწერის A Toot and a Snore in '74 სახით გავრცელდა, ლენონსა და მაკ-კარტნის ერთად არაფერი ჩაუწერიათ.
ორი ორმაგი გრამფირფიტა The Beatles-ის უდიდესი ჰიტებით, რომლებიც კლაინის მიერ იქნა შედგენილი, 1962–1966 და 1967–1970, გამოვიდა 1973 წელს, თავდაპირველად Apple Records-ის სახელით. უფრო ხშირად მითიტებულმა, როგორც წითელი ალბომი და ლურჯი ალბომი, ყოველმა მათგანმა აშშ-ში მრავალჯერადი, ხოლო ბრიტანეთში - უბრალოდ პლატინის სტატუსი შეიძინა. 1976-1982 წლებში EMI/Capitol უშვებდნენ კრებულების მთელ რიგს ჯგუფის ყოველი წევრების მხრიდან წვლილის გარეშე, დაწყებული გრამფირფიტით Rock 'n' Roll Music. მანამდე გამოუცემელი მასალით დაკომპლექტებული იყო მხოლოდ The Beatles at the Hollywood Bowl (1977); ჯგუფის საკონცერტო ჩანაწერების პირველ ოფიციალური გამოცემული კრებული. მასში შეტანილი იქნა The Beatles-ის 1964 და 1965 წლებში აშშ-ში გამართული ორი კონცერტის ფრაგმენტები.
The Beatles-ის მუსიკა და წარმატება კომერციულად გამოიყენებოდა სხვა გზითაც, თუმცა, მათი შემოქმედებითი კონტროლის გარეშე. 1974 წლის აპრილში ლონდონში დაიდგა მიუზიკლი „ჯონი, პოლი, ჯორჯი, რინგო...და ბერტი“, რომლის ავტორი იყო უილიამ რასელი, ხოლო ერთ-ერთი წამყვანი ვოკალისტი - ბარბარა დიქსონი. მასში, Northern Songs-ის ნებართვით, შეტანილი იქნა ლენონის/მაკ-კარტნის 11 სიმღერა და ერთი - ჰარისონის ავტორობის, „Here Comes the Sun“. ჯორჯს არ მოეწონა შედეგი და შემქმნელებს სიმღერის გამოყენების უფლება ჩამოართვა. „ყოველივე ეს და III მსოფლიო ომი“ (1976) იყო ფილმი, რომელშიც მოხვდა ახალი ამბების ქრონიკის კადრები, The Beatles-ის სიმღერების ქავერ-ვერსიების თანხლებით, რომლებსაც ასრულებდნენ ცნობილი შემსრულებლები, ელტონ ჯონიდან და კით მუნიდან, ლონდონის სიმფონიურ ორკესტრამდე. ბროდვეის მიუზიკლი „ბიტლომანია“, არაავტორიზებული ნოსტალგიური მიმოხილვა, ნაჩვენები იქნა 1977 წლის დასაწყისში და პოპულარობა შეიძინა. მას მოჰყვა ხუთი ტურნე მიუზიკლის სხვა ქვეყნებში წარდგენით. 1979 წელს ჯგუფმა უჩივლა მის პროდიუსერებს, რასაც მოჰყვა უკანასკნელების რამდენიმე მილიონი დოლარის ოდენობით დაჯარიმება. ინგემის თანახმად, „სერჟანტ პეპერის მარტოსული გულების კლუბის ბენდი“ (1978), მუსიკალური ფილმი ბი ჯიზისა და პიტერ ფრემპტონის მონაწილეობით კომერციულად წარუმატებელი და „შემოქმედებითი ფიასკო“ აღმოჩნდა.
1980-იანები
1980 წლის დეკემბერში ჯონ ლენონის მკვლელობის შემდეგ ჰარისონმა შეცვალა სიმღერის „All Those Years Ago“ ტექსტი და იგი ლენონს მიუძღვნა. დასარტყმელ საკრავებზე სტარის, აგრეთვე მაკ-კარტნისა და მისი მეუღლის, ლინდას (ბეკ-ვოკალი) მონაწილეობით ჩაწერილი ეს სიმღერა გამოვიდა სინგლის სახით 1981 წლის მაისში. მაკ-კარტნის მიძღვნა, „Here Today“ გამოვიდა ალბომზე Tug of War, 1982 წლის აპრილში. 1987 წელს ჰარისონის ალბომში Cloud Nine შეტანილი იქნა „When We Was Fab“, სიმღერა ბიტლომანიის პერიოდის შესახებ.
The Beatles-ის სტუდიური ალბომები CD-ზე EMI-სა და Apple Corps-ის მიერ პირველად გამოვიდა 1987 წელს, რასაც მოჰყვა ჯგუფის კატალოგის სტანდარტიზაცია მსოფლიო მასშტაბით. ამით ჩამოყალიბდა 12 ორიგინალური სტუდიური ბრიტანული ალბომის კანონიკურობა, რასაც დაემატა Magical Mystery Tour-ის 1967 წლის აშშ ვერსია. დარჩენილი მასალა სინგლებიდან და EP-ებიდან, რომელიც არ გამოვიდა ორიგინალურ ალბომზე, შეგროვდა ორდისკიან ალბომზე Past Masters (1988). გარდა წითელი და ლურჯი ალბომებისა, EMI-მ შეწყვიტა სხვა კრებულების დისტრიბუცია - მათ შორის, Hollywood Bowl-ის ჩანაწერის.
1988 წელს The Beatles შეყვანილი იქნა როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზში. ჰარისონი და სტარი ცერემონიას დაესწრნენ ლენონის ქვრივ იოკო ონოსთან და მის ორ შვილთან, ჯულიანთან და შონთან ერთად. მაკ-კარტნიმ უარი თქვა დასწრებაზე, განაცხადა რა, რომ „საქმიან სფეროში უთანხმოებათა გამო იგი თავს იგრძნობდა ფარისევლად, რომელიც ყალბი გაერთიანებისას ხელს დაუქნევდა და გაუღიმებდა თავის კოლეგებს“. შემდეგ წელს EMI-ს/Capitol-ის მხრიდან ჯგუფთან დასრულდა ათწლიანი დავა ჰონორარების შესახებ, რამაც ლეიბლებს მანამდე გამოუცემელი მასალის კომერციულად გამოშვების საშუალება მისცა.