თავისუფალი_ქალაქი_კრაკოვი
თავისუფალი ქალაქის კრაკოვის პოლიტიკური ცხოვრება 1815-1830 წლებში
კრაკოვში მოვლენებზე კონტროლს აწარმოებდნენ მეურვე ქვეყნები, ისინი ნიშნავდნენ კომისრებს, რომელთა გავლენა და უფლებამოსილება ამ ფორმალურად დამოუკიდებელ სახელმწიფოში მიმდინარე მოვლენებზე ყოველ წელს სულ უფრო იზრდებოდა. რესპუბლიკის პოლიტიკურ ცხოვრებაში მთავარ ფიგურას წარმოადგენდა სენატის თავმჯდომარე, მიუხედავადიმისა, რომ 1818 წლის კონსტიტუცია მას არ ანიჭებდა ფართო უფლებამოსილებას. თავად ა.ე. ჩარტორისკის მცდელობის შედეგად და მისი კანდიდატურის მიღების შემდეგ პრუსიის, რუსეთისა და ავსტრიის მიერ თავისუფალი ქალაქის კრაკოვის სენატის პირველი თავმჯდომარე გახდა სტანისლავ ვოძიცკი, შლიახტის წარმომადგენელი, კრაკოვის დეპარტამენტის ყოფილი პრეფექტი. ვოძიცკის ირგვლივ გაერთიანდნენ კონსერვატორი მიწათმფლობელები და არისტოკრატია, რომლებიც სუსტად იყო დაკავშირებული კრაკოვის ფილისტერებთან და რომლებიც იმედოვნებდნენ კრაკოვის სწრაფ მიერთებას პოლონეთის სამეფოსთან. ეს საზოგადოება უცვლელად დომინირებდა სენატში, ხოლო მისი თავმჯდომარე უეჭველად თანამშრომლობდა მეურვეებთან ადგილობრივი ლიბერალებისა და დემოკრატიული მოძრაობების წინააღმდეგ ბრძოლაში. კონსერვატორებს ეწინააღმდეგებოდნენ ლიბერალები, რომლებსაც ჰქონდათ დიდი მხარდაჭერა შუა ფენებში და უნივერსიტეტში. მათ ხელმძღვანელობდა უნივერსიტეტის რექტორი ვალენტი ლიტვინსკი. ლიბერალები აცხადებდნენ ლოზუნგს კრაკოვის სუვერენიტეტის გაფართოების შესახებ და აკრიტიკებდნენ ხელისუფლებას შესაძლებლობების გამოუყენებლობაზე, რომელიც კონსტიტუციით იყო გარანტირებული, მეურვე ქვეყნების კართან წარმომადგენლობების შექმნისათვის. მათ ჰქონდათ ძლიერი პოზიცია წარმომადგენელთა კრებაზე, ყრილობაზე და პრუსიის ჩუმი მხარდაჭერით სარგრბლობდნენ, რომელიც იღებდა მნიშვნელოვან მოგებას კრაკოვთან ვაჭრობით. 1827 წლამდე ვოძინსკის პარტია ბატონობდა ადმინისტრაციაში და სენატში, ის ადმინისტრაციის ორგანიზაციას და ხაზინას უნარიანად ხელმძღვანელობდა. პირველი სერიოზული შეტაკება სენატსა და სეიმს შორის მოხდა 1817 წელს, რაც გამოიწვია სეიმის მიერ ბიუჯეტში განხორციელებულმა ცვლილებებმა. სენატმა ეს ცვლილებები უკანონოდ ცნო და ვაძინსკიმ მიმართა მეფე ალექსანდრეს. მეფემ დაამტკიცა ცვლილებები ბიუჯეტში, თუმცა მომავალში აუკრძალა სეიმს ასეთი ცვლილებების დამოუკიდებლად გატარება. ეს მოვლენა გახდა პირველი შემთხვევა, როდესაც კრაკოვის ხელისუფლებამ მიმართა მეურვეთა კარს. ასეთი მოქმედების პრაქტიკა რომელიც მნიშვნელოვნად ზღუდავდა დამოუკიდებელი სახელმწიფოს სუვერენიტეტს, გახდა წესად შიდა დავების გადასაწყვეტად. 1820 წელს საქმე სტუდებტურ მღელვარებამდეც მივიდა, რომელმაც დავის პროვოცირება მოახდინა სენატსა და უნივერსიტეტს შორის. როდესაც ერთი წლის შემდეგ გაიხსნა საიდუმლო სტუდენტური ახალგაზრდული ორგანიზაცია (თეთრი არწივი) ვოძინსკიმ ისევ მეურვეთა კარს მიმართა. ამ აქციის შედეგი იყო უნივერსიტეტის და რექტორის ავტონომიის შეზღუდვა, რომელიც იმ მომენტამდე პოლიტიკურ კონკურენციას უწევდა სენატის დავმჯდომარეს. მაგრამ 1827 წელს, კონსერვატორების ბანაკში შიდა არეულობის შედეგად, სეიმმა თავის თავმჯდომარედ აირჩია იუზეფ ნიკოროვიჩი, სააპელაციო სასამართლოს თავმჯდომარე. ამან გამოიწვია პოლიტიკური დაძაბულობა კრაკოვის რესპუბლიკაში. კონსერვატორებმა ფლორიან სტრაშევსკის და იან მერშევსკის მეთაურობით არ ცნეს ახალი თავმჯდომარე და დატოვეს სხდომა სეიმის დეპუტატების ნაწილის უმაღლესი განათლების არ ქონის მიზეზით. სიტუაცია გამოიყენეს მეურვე ქვეყნებმა: კრებას გამოუგზავნეს ნოტა, სადაც მითითებული იყო მისი მოქმედების უკანონობა, ხოლო ვოძინსკის თანამდებობაზე დარჩენა მოთხოვეს. ვოძინსკი მას შემდეგ მართავდა რეზიდენტების მხარდაჭერით, ხოლო სეიმის მოღვაწეობა შეწყდა. 1828 წელს რუსეთის ინიციატივით გაჩნდა ეგრეთ წოდებული ეპურაციული კომიტეტი, რომელიც მოქმედებდა რეზიდენტებთან მჭიდრო კავშირში. მასში იყვნენ ვოძინსკი და 3 რუსეთის მორჩილი სენატორი. მისი მოქმედების მთავარ მიზანს წარმოადგენდა ოლიგარხიის უპირატესობის გაგრძელება, რომლებიც შედგებოდნენ პრორუსული და პრომეურვე ადამიანებისაგან. კომიტეტმა ხელისუფლებას ჩამოაცილა მთელი რიგი სენატორები, მოხელეები და უნივერსიტეტის პროფესორები. გააძლიერა ასევე სენატის თავმჯდომარის ძალაუფლება. ამ ცვლილებების მომხრე იყო მეფე ნიკოლოზ I, რომელიც ცდილობდა თავს მოეხვია რესპუბლიკისათვის ახალი კონსტიტუცია, რისკენაც დიდი ხანი მიდიოდა კონსერვატორი ვოძისკი. მეურვეთა კარი ფიქრობდა ახალი კონსტიტუციის გამოცხადებას 1830 წლის ნოემბერში, წინასწარ ჯარის შეყვანის შემდეგ. ამ გეგმების განხორციელებას ხელი შეუშალა ნოემბრის აჯანყებამ პოლონეთის სამეფოში.