cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
პატი ბოიდი
სამოდელო კარიერა
მწერალმა ბერი მაილსმა ბოიდს „The Beatles-ის წევრების ცოლებსა და შეყვარებულებს შორის ყველაზე გლამურული“ უწოდა. მის შესახებ მწერალმა შოუნ ლევიმ დაწერა, რომ ბოიდი იმის განსახიერება იყო, თუ „რას აძლევდა სამოციანების ვარსკვლავობა თავის რჩეულს.“ 1966 წელს ბრიტანელმა მოდის დიზაინერმა მერი კუენტმა დაწერა, რომ თანამედროვე ქალები უფრო მეტად ცდილობდნენ პატი ბოიდს დამსგავებოდნენ, ვიდრე მარლენ დიტრიხს. იგი წერს: „ისინი ცდილობენ ბავშვურად, ახალგაზრდულად, გულუბრყვილოდ და ნაკლებად სოფისტიცირებულად გამოიყურებოდნენ, რისი მიღწევაც ბევრად უფრო მეტ სოფისტიკაციას მოითხოვს, ვიდრე ამის წარმოდგენას სოფისტიფიცირებულები შეძლებენ.“
გლორია სტევერსის თხოვნით, ბოიდმა ამერიკული თინეიჯერული ჟურნალისთვის 16 სვეტის წერა დაიწყო, რომელსაც „პატის წერილი ლონდონიდან“ ეწოდა. ტომ ჰიბერტის ცნობით, „იგი ჟურნალში წერდა უახლესი მოდის სიახლეების შესახებ, ატყობინებდა მკითხველს, თუ რა ეცვათ The Beatles-ისა და Rolling Stone-ის წევრებს და იძლეოდა რჩევებს მუქი და ხვეული თმის გასწორებისა და გაღიავების შესახებ.“ ბოიდი The Beatles-ის ქალი ფანების მხრიდან მტრობის სამიზნე იყო, სწორედ ამიტომ, ჰარისონმა მას, უსაფრთხოების მიზნით, კარიერის მიტოვება მოსთხოვა. 1968 წელს ბოიდმა დასთან, ჯენისთან, ერთად ლონდონის პოპულარულ ჩელსის ბაზრობაზე ბუტიკი გახსნა, რომელსაც „Jennifer Juniper“ უწოდეს.
ბოიდი ამბობს, რომ 1970-იანი წლების დასაწყისში „ვირტუალურად შეწყვიტა მოდელობა“. ამ პერიოდში მან განაახლა კარიერა და დიზაინერ ოზი კლარკთან დაიწყო თანამშრომლობა. მისი ფოტო რამდენჯერმე დაიბეჭდა ბრიტანული ვოგის გარეკანზე.
ფოტოგრაფია
ბოიდმა მუსიკოსებისა და მეგობრების ფოტოების გადაღება 1960-იან წლებში დაიწყო და სამეფო ფოტოგრაფიული საზოგადოების წევრი იყო. მან განაცხადა, რომ პროფესიული სტატუტის არქონა მის ფოტოებს მეტ ინტიმურობასა და ავთენტურობას სძენდა, რადგან მისი ფოტოობიექტები მასთან ყოფნისას თავს მშვიდად გრძნობდნენ. ბოიდმა ჰარისონის და კლეპტონის ფოტოების გამოფენა პირველად სან-ფრანცისკოს ხელოვნების გალერეაში 2005 წლის ვალენტინობის დღეს ჩაატარა. შოუს სათაური იყო „მუზის თვალთახედვით“. გამოფენა აგრეთვე ჩატარდა კალიფორნიაში, დუბლინში, ტორონტოსა და სიდნეიში.
ბოიდის გამოფენა გუშინ და დღეს: The Beatles და ერიკ კლეპტონი 2011 წელს კალიფორნიაში და ვაშინგტონში National Geographic-ის სათავო ოფისში ჩატარდა.
ქველმოქმედება
ბოიდმა საქველმოქმედო საქმიანობა 1980-იან წლებში კლეპტონთან განქორწინების შემდეგ დაიწყო. 1991 წელს მან ბარბარა ბახთან, რინგო სტარის მეორე ცოლთან, ერთად SHARP (დამოკიდებულებისაგან გათავისუფლების თვითდახმარების პროგრამა) დააარსა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:დაბადებული 17 მარტი კატეგორია:ინგლისელი მოდელები კატეგორია:ინგლისელი ფოტოგრაფები კატეგორია:ინგლისელი ავტობიოგრაფები კატეგორია:ერიკ კლეპტონი
კლიუჩევსკაია-სოპკა
აგებულია ბაზალტური და ნაწილობრივ ანდეზიტური ლავებით.
270 წლის მანძილზე აღინიშნა 50-ზე მეტი ძლიერი ამოფრქვევა. ახასიათებს აქტიური ფუმაროლები და სოლფატარები. მწვერვალზე მუდმივი თოვლი და მყინვარებია. კრატერში ხშირია აფეთქებები, რომელსაც მოყვება ყუმბარებისა და ფერფლის ამოტყორცნა. 2004–2005 წწ. ამოფრქვევის შედეგად ამოსულმა ფერფლმა რეკორდულ ნინშულს მიაღწია — 8000 მ-ს. უკანასკნელი ამოფრქვევა დაფიქსირდა 2009 წელს. არსებობს ცნობა ვულკანის სიმაღლის ზრდასთან დაკავშირებით, რაც ვულკანის აქტიურობით არის განპირობებული.
კლიუჩევსკაია-სოპკასთან ახლოს მდებარეობს ასევე აქტიური ვულკანი შიველუჩი.
ითვლება, რომ თანამედროვე დროში კლიუჩევსკაია-სოპკა აქტიურობით მეორე ვულკანია კილაუეას შემდეგ (ჰავაის კუნძულები). თანადროული ამოფრქვევა ფაქტობრივად იწყება 1983 წლიდან. ხელახლა გააქტიურდა 2009 წლიდან.
კლიუჩევსკაია-სოპკას ცნობილი ამოფრქვევები დაფიქსირდა სხვადასხვა დროში, სახელდობრ: 1737, 1932, 1938, 1944–1945, 1946, 1951, 1953, 1956, 1966, 1980, 1983, 1984, 1987, 1988-1989, 1993, 1994, 2002, 2004–2005, 2008 წწ.
კლიუჩევსკაია-სოპკას ძირას, დაბა კლიუჩიში, მდებარეობს ვულკანოლოგიისა და სეისმოლოგიის ინსტიტუტი.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ვულკანები
ჰირაკავა
გეოგრაფიული მდებარეობა
ქალაქი განთავსებულია კუნძულზე ჰონსიუ. დასახლებული პუნქტი მდებარეობს აომორი პრეფექტურაში, ტოჰოკუს რეგიონში. მას ესაზღვრება ქალაქები აომორი, ჰიროსაკი, კუროისი, ტოვადა, ოდატე, დასახლებები ოვანი, კოსაკა, სოფელი ინაკადატე.
მოსახლეობა
ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს, ხოლო სიმჭიდროვე —  ადამიანი/კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქალაქები (პრეფექტურა აომორი)
თეოდორ ტოლსდორფი
თეოდორ ტოლსდორფი ( Theodor Tolsdorff) (დ. 3 ნოემბერი, 1909, ლენარტენი, აღმოსავლეთ პრუსია — გ. 25 მაისი, 1978, დორტმუნდი, ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალია) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, ვერმახტის გენერალ-ლეიტენანტი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერმანელი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 3 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1909 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1978
ტეა-საქსის სინდრომი
ტეა-საქსის სინდრომი
ტეა-საქსის სინდრომი დამახასიათებელია ებრაელებისათვის. აღენიშნება დაახლოებით ყოველი 5000 ებრაელიდან 1-ს.
ტეა-საქსის სინდრომის დროს დამახასიათებელია: ტეა-საქსის სინდრომის გამომწვევი მიზეზია გენური დეფექტი,მე-15 ქრომოსომაში. ხელს უშლის ენზიმო ჰექსოზამინიდაზა A-ს გამომუშავებას, რომელიც აუცილებელია სფინგოლიპიდების ცხიმოვანი ნივთიერების დასაშლელად. როდესაც სფინგოლიპიდების რაოდენობა უჯრედებში კრიტიკულ ზღვარს აღწევს,ეს უჯრედი იღუპება.
ახალდაბადებული ბავშვი თავიდან ნორმალურად გამოიყურება, თუმცა 6 თვის ასაკში ეს სინდრომი თავს იჩენს. მისი განკურნება არ ხდება. 3-5 წლის ასაკში ტეა-საქსის სინდრომით დაავადებულები კვდებიან თავის ტვინის დეგენერაციით ან თანმდები გართულებებით, მაგალითად როგორიცაა პნევმონია
ლიტერატურა
კატეგორია:გენეტიკური დაავადებები კატეგორია:ნერვული სისტემის დაავადებები კატეგორია:იშვიათი დაავადებები
საქართველოს საეგზარქოსო
thumb|frameless|მარჯვნივ|საქართველოს საეგზარქოსო რუკა 1903 წლის მდგომარეობით. საქართველოს საეგზარქოსო — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის საეკლესიო-ადმინისტრაციული ორგანო 1811-1917 წლებში კავკასიის სამეფისნაცვლოს ტერიტორიაზე. ის დაარსდა რუსეთის ეკლესიის მიერ საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალიის გაუქმების შედეგად. საეგზარქოსო გაუქმდა საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენის შემდეგ. მის ნაცვლად შეიქმნა კავკასიის საეგზარქოსო.
ისტორია
1783 წელს დადებული გეორგიევსკის ტრაქტატით საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქი რუსეთის ეკლესიის სინოდის წევრად გამოცხადდა. 1801 წელს ქართლ-კახეთის სამეფოს შეერთების შემდეგ რუსეთის იმპერიას უნდოდა გადაეწყვიტა საქართველოს ეკლესიის რეორგანიზების საკითხი. იმავე წლის თებერვალში კათოლიკოს პატრიარქ ანტონ II-საგან კარლ კნორინგმა გამოითხოვა საქართველოს ეკლესიის დეტალური მდგომარეობა. ანტონ II-ის აღწერით იმჟამად ქართლ-კახეთის სამეფოს ტერიტორიაზე არსებობდა: ქართლში სამთავროს, ტფილისის (არსენი), რუისის (იუსტინე), წილკანის (იოანე) სამიტროპოლიტოები, მანგლისის სამთავარეპისკოპოსო, და ურბნისის (იულიუსი), სამთავისისა (გერვასი) და ნიქოზის (ათანასე) საეპისკოპოსოები; კახეთში კი ალავერდის, ბოდბის (იოანე) და ნინოწმინდის (მიქაელი) სამიტროპოლიტოები, რუსთავის (სტეფანე) სამთავარეპისკოპოსო და ნეკრესისა (ამბროსი) და ხარჭაშნელის საეპისკოპოსოები.
იმპერიის ხელისუფლებამ დაიწყო კათოლიკოს-პატრიარქ ანტონ II-ის შევიწროება. 1810 წლის 3 ნოემბერს ის იძულებული გახდა პეტერბურგში ჩასულიყო. ანტონ II-ს უკან დაბრუნების უფლება არ მისცეს. ალექსანდრე I-მა რუსეთის ეკლესიის სინოდის ობერპროკურორს და საქართველოს მთავარმართებელ ალექსანდრ ტორმასოვს დაავალა საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის საკითხის გადაწყვეტა. ტორმასოვმა ალექსანდრე გოლიცინთან და არქიეპისკოპოს ვარლამთან ერთად მოახდინეს საქართველოს ეკლესიის რეორგანიზება. გაუქმდა ეკლესიის ავტოკეფალია და ის ჩამოყალიბდა, როგორც რუსეთის ეკლესიის საეგზარქოსო. ეგზარქოსად დაინიშნა ეპისკოპოსი ვარლამი. ეპარქიების რიცხვი შემცირდა ორამდე: მცხეთა-ქაღტლისა და ალავერდ-კახეთისა. ეკლესიის ქონება ხაზინას გადაეცა. ქალაქებში შეიზღუდა ქართულ ენაზე წირვა-ლოცვა. ტორმასოვის რეფორმა 1811 წლის 30 ივნისს დამტკიცდა.
1811 წელს საქართველოს საეგზაქოსოს შექმნამდე, საქართველოს ეკლესიის შესახებ არსებობდა შემდეგი სტატისტიკური მონაცემები :
უფრო მტკივნეულად წარიმართა აფხაზეთის საკათალიკოსოს გაუქმების პროცესი. ის გაუქმდა 1814 წლის 17 ოქქტომბერს. 1815 წელს შეიქმნა საქართველო-იმერეთის სინოდალური კანტორა. საკათალიკოსოს გაუქმებას თან ახლდა გლეხებისთვის საეკლესიო გადასახადების გაზრდა, რამაც გამოიწვია 1819-1820 წლების აჯანყება იმერეთსა და გურიაში. 1820 წელს აჯანყების მხარდაჭერისთვის დააპატიმრეს და გადაასახლეს დოსითეოს ქუთათელი და ეფთვიმე გენათელი. საქართველოს საეგზარქოსომ 18 ეგზარქოსი გამოიცვალა. ვარლამის შემდეგ ამ თანამდებობაზე მხოლოდ ეთნიკურად რუსები ინიშნებოდნენ. მათი უმრავლესობა ქართულ კულტურას დამცირებით ეპყრობდა, რაც კონფლიქტებს იწვევდა. ზოგიერთი ეგზარქოსი, მაგალითად ისიდრე და ვლადიმერი ხელს უწყობდნენ ქართული ჰიმნოგრაფიული ტრადიციების აღდგენას. XIX საუკუნის შუა წლებში გაჩნდა ქართულენოვანი საეკლესიო პრესა „საქართველოს სასულიერო მახარობელი“, „შინაური საქმეები“, „სიტყვა“, „მწყემსი“, დაიწყო ძველი ქართული საგალობლების შესწავლა, აღმოჩენილ და შესწავლილ იქნა ძველი ქართული საეკლესიო მწერლობის ძეგლები. 1882 წელს თბილისში ჩატარდა რუსეთის V არქეოლოგიური ყრილობა, სადაც ქართული საეკლესიო ნივთების და წიგნების პირველი გამოფენა მოეწყო, 1888 წელს დაარსდა თბილისის საეკლესიო მუზეუმი. რუსეთის სასულიერო აკადემიებში აღიზარდნენ ქართველი ღვთიმეტყველები და მისიონერები, რომელთაგან გამორჩეული იყპ ეპისკოპოსი გაბრიელი. მისი ქადაგებები მისსავე სიცოცხლეში ითარგმნა რუსულ და ინგლისურ ენებზე.
1886 წელს თბილისის სასულიერო სემინარიის სტუდენტმა იოსებ ლაღიაშვილმა მოკლა სემინარიის რექტორი პავლე ჩუდეცკი. ჩუდეცკის დაკრძალვის დღეს ეგზარქოსმა პავლემ დაწყევლა მკვლელი და საზოგადოება, რომელმაც ის წარმოშვა. უცნობია, ზუსტად რა სიტყვები წარმოთქვა პავლემ, თუმცა ის აღქმულ იქნა, როგორც ქართველი ერის დაწყველა. პროტესტი ყველაზე მკაფიოდ დიმიტრი ყიფიანმა გამოხატა და საჯაროდ, პრესის მეშვეობით მოითხოვა ეგზარქოსისგან საქართველოს დატოვება. ეგზარქოსმა პავლემ წერილითვე უარყო წყველის წარმოთქმა, ხოლო დიმიტრი ყიფიანის მიმართ ხელისუფლებამ რეპრესიული ზომები გაატარა, თანამდებობიდან გადააყენა და სტავროპოლის მხარეში გადაასახლა, სადაც ის მოკლეს. ყიფიანის გადმოსვენება და მთაწმინდაზე დაკრძალვა ანტიიმპერიულ აქციად იქცა.
ეკლესიის ისტორიის ქართველი მკვლევარებმა ხელმისაწვდომი გახადეს დოკუმენტები, რომლებიც საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის უფლებას ადასტურებდა. 1894 წელს ჟურნალ „პასტირში“ გამოქვეყნდა მღვდელ კალისტრატე ცინცაძის სტატია „საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალია“. 1905 წლიდან დაიწყო აქტიური კამპანია ავტოკეფალიის მოთხოვნით, ქვეყნდებოდა ისტორიული მასალები, ეწყობოდა კრებები. ამ ბრძოლას სათავეში ედგნენ ეპისკოპოსები კირიონი და ლეონიდე, არქიმანდრიტი ამბროსი, დეკანოზები კალისტრატე და ნიკიტა და სხვები. კირიონმა, კალისტრატემ, თედო ჟორდანიამ, ნიკოლოზ დურნოვომ 1905-1906 წლებში დაბეჭდეს ნაშრომები, რომლებშიც ასაბუთებდნენ საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენის აუცილებლობას. 190px|მინიატიურა|მარჯვნივ|[[ალექსანდრე ხახანაშვილი]] 230px|მინიატიურა|მარჯვნივ|[[ნიკო მარი]] 190px|მინიატიურა|მარჯვნივ|[[ალექსანდრე ცაგარელი]]
1905 წლის 29 მაისს დაიწყო მუშაობა არასანქცირებულმა ყრილობამ, რომელიც ეგზარქოსმა ალექსიმ კაზაკების მეშვეობით დაარბია. ამ ფაქტმა საპროტესტო მოძრაობა უფრო გააძლიერა. ხელისუფლება იძულებული გახდა ეგზარქოსი ალექსი საქართველოდან გაეწვია და დაეწყო მზადება საეკლესიო კრებისთვის, რომელსაც ეს საკითხი უნდა გადაეწყვიტა. 1906-1907 წლებში რუსეთის ეკლესიის სინოდში გაიმართა წინასწარი თათბირები, სადაც მოისმინეს ეპისკოპოსების კირიონის, ლეონიდეს, ექვთიმეს, პროფესორების ალექსანდრე ცაგარელის, ალექსანდრე ხახანაშვილის და ნიკო მარის მოხსენებები. კირიონის მოხსენების თემა შემდეგ საკითხებს ეხებოდა: „1. საქართველოს საეკლესიო საკითხი, 2. რა აიძულებს ქართველებს იბრძოლონ თავიანთი ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენისათვის, 3. რომელ წელს მიენიჭა ივერიის ეკლესიას ავტოკეფალია, 4. ეროვნული პრინციპი ეკლესიაში”. ალექსანდრე ცაგარელის მოხსენება ეხებოდა XVII-XVIII საუკუნეებში საქართველოს ეკლესიის ოფიციალურ მიმოწერას. იგი ასაბუთებდა, რომ რუსეთის ეკლესიის სინოდსა და საერო მთავრობას არავითარი უფლება არ ჰქონდა გაეუქმებინა საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალია საქართველოსა და მსოფლიოს საეკლესიო კრებების თანხმობის გარეშე. ცაგარელმა თავის მოხსენებაში დაასაბუთა ის უარყოფითი შედეგები, რაც საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის გაუქმებას მოჰყვა. ალექსანდრე ხახანაშვილის მოხსენება ეხებოდა საქართველოს ეკლესიისა და განათლების მდგომარეობას XVIII საუკუნეში, მასში დასაბუთებული იყო ქართული ეროვნული შეგნების, ქართული ენისა და განათლების განვითარებაში საქართველოს ეკლესიის როლი და მნიშვნელობა. ნიკო მარის მოხსენებამ „საქართველოს ეკლესიის ისტორიული განხილვა ძველი დროიდან” განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მოახდინა სხდომაზე, მან ავტოკეფალიის მოწინააღმდეგენი ჩიხში მოამწყვდია. სხდომაზე ქართველი სამღვდელოების მოთხოვნამ ასეთი სახე მიიღო:
რუსების მხრიდან ავტოკეფალიის წინააღმდეგ გამოვიდნენ პროფესორები გლობუკოვსკი და ოსტროუმოვი, დეკანოზები ვოსტორგოვი და ბუტკევიჩი. პროფესორებმა სოკოლოვმა, ზაოზერსკიმ და დურნოვომ მხარი დაუჭირეს საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიას. დებატები კონსტრუქციულ კალაპოტში მიმდინარეობდა, მაგრამ სინოდმა პირობა არ შეასრულა და კრება აღარ მოიწვია. არსებობდა სასულიერო პირების ჯგუფი, რომლებიც რუსეთის ეკლესიიდან გათავისუფლებას რომის კათოლიკურ ეკლესიასთან უნიის მეშვეობით აპირებდნენ. ქართული კათოლიკური ჟურნალი „ჯვარი ვაზისა“ საკუთარ სივრცეს უთმობდა მართლმადიდებელ სასულიერო პირებს. ამ მიმართულებით აქტიურობდნენ გელათის მონასტრის ბერები, ქუთაისის თავად-აზნაურები, აკაკი წერეთელი, ვარლამ ჩერქეზიშვილი, მაგრამ მათ ბევრი არ მიემხრო.
1908 წლის 28 მაისს თბილისში მოკლეს ეგზარქოსი ნიკონი. მკვლელი ვერ დაიჭირეს. ეჭვი მიტანილ იქნა ეპისკოპოს კირიონზე, რომელიც დააპატიმრეს, სასულიერო ხარისხი ჩამოართვეს და გადაასახლეს, არქიმანდრიტ ამბროსიზე, რომელიც 1910 წელს გაამართლეს და მღვდელ ნიკოლოზ ნამორაძეზე, რომელიც გაიქცა, თავი სტამბულის ქართველ კათოლიკეთა მონასტერს შეაფარა და საქართველოში მხოლოდ 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა. ნიკონის მკვლელობამ ქართული სამღვდელოების დევნა და შევიწროება გამოიწვია.
პირველი მსოფლიო ომის დროს გადამწყვეტ ფაზაში შევიდა ბრძოლა ავტოკეფალიისთვის. საპასუხოდ ხელისუფლებამ შეიმუშავა პროექტი, რომლის მიხედვით საქართველოს საეგზარქოსოს ნაცვლად უნდა ჩამოყალიბებულიყო კავკასიის სამიტროპოლიტო, ანუ მომხდარიყო საქართველოს ეკლესიის სრული ინკორპორაცია რუსეთის ეკლესიაში. ამ პროექტს შეეწინააღმდეგა ეგზარქოსი პლატონი. ამის შემდეგ შემუშავებულ იქნა პროექტი, რომელიც ითვალისწინებდა სოხუმის ეპარქიის ჩამოშორებას საქართველოს საეგზარქოსოდან და მის გაერთიანებას რუსსეთის ერთ-ერთ ეპარქიაში. თებერვლის რევოლუციამ შექმნა პირობები საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის გამოცხადებისთვის. 1917 წლის მარტიდან იმართებოდა საიდუმლო კრებები, რომლებშიც ნოე ჟორდანია და სხვა ქართველი პოლიტიკოსებიც მონაწილეობდნენ 1917 წლის 12 (25) მარტს, მცხეთის სვეტიცხოველში შეკრებილმა ქართველმა სამღვდელოებამ საგანგებო საეკლესიო კრებაზე აღადგინა ქართული ეკლესიის ავტოკეფალია და კვლავ შემოიღო საპატრიარქო მმართველობა. დროებით კათოლიკოს-პატრიარქის არჩევამდე ეკლესიის გამგედ დაინიშნა გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსი ლეონიდე.
1811 წელი
შეიქმნა 1811 წლის 30 ივნისს იმ რეფორმის შედეგად, რომელიც გაატარა ცარიზმმა საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის გაუქმების შემდეგ, ქართული ეკლესიის რუსულ ყაიდაზე გარდასაქმნელად. საქართველოს საეგზარქოსოს სათავეში ედგა ეგზარქოსი, რომელიც რუსეთის უწმინდეს სინოდს ემორჩილებოდა. მისი პირველი მმართველი იყო საქართველოს ეგზარქოსი — მიტროპოლიტი ვარლამი.
საქართველოს ეგზარქოსის ვარლაამის გადაწყვეტილებით არსებული 13 ეპარქიისაგან შეიქმნა ორი ეპარქია:
მცხეთისა და ქართლის ეპარქიის მღვდელთმთავარს, როგორც საქართველოს სასულიერო წინამძღვარს, ეწოდა „მცხეთისა და ქართლის მიტროპოლიტი და საქართველოს ეგზარქოსი“.
9 საარქიმანდრიტოდან დარჩა მხოლოდ 5:
გაუქმდა იკორთის, ლარგვის, თირის საარქიმანდრიტოები.
შეიქმნა დიკასტერიის ინსტიტუტი, რომელსაც დაევალა საქართველოში სასულიერო პირების საქმიანობაზე თვალყურის დევნა.
1817 წელი
მინიატიურა|საქართველოს ეგზარქოსი თეოფილაქტე 1817 წლის 14 მაისს დაინიშნა საქართველოს ახალი ეგზარქოსი — არქიეპისკოპოსი თეოფილაქტე.
1817 წლის 1 ოქტომბერს გაიხსნა თბილისის სასულიერო სემინარია.
1818 წელი
1818 წლის 28 დეკემბერს საქართველოს საეგზარქოსოში შეიქმნა ეპარქიები :
1821 წელი
მინიატიურა|საქართველოს ეგზარქოსი იონა
1828 წელი
1828 წელს გარდაიცვალა ახტალის ეპისკოპოსი იოაკიმე, ხოლო ახტალის საეპისკოპოსო გაუქმდა.
1832 წელი
1832 წლის 12 მარტს მიტროპოლიტი იონა გაათავისუფლეს და მის მაგივრად დანიშნეს სარატოვის ეპისკოპოსი მოსე.
1834 წელი
1834 წლის 13 ივლისს გარდაიცვალა საქართველოს ეგზარქოსი მოსე.
წკერეს კვირაცხოვლის ნიში
წკერეს კვირაცხოვლის ნიში — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ წკერეში.
საქართველოს საეგზარქოსო
1834 წელი
1834 წლის 1 სექტემბერს საქართველოს ეგზარქოსად დანიშნეს ეპისკოპოსი ევგენი.
წკერეს კვირაცხოვლის ნიში
კვირაცხოვლის ნიში მდებარეობს სოფლის თავში, ჩრდილო-დასავლეთით, მდინარე ხადის წყლის მარჯვენა ნაპირზე. ნიში მიმართულია დასავლეთისკენ. ძირითადი სტრუქტურა აგებულია ნატეხი ქვით და ცემენტის ხსნარით. მისი ზომებია: 73x90 სმ., სიმაღლე: 1,0 მ. სანთლის ასანთები სწორკუთხა ნიშა დატანებულია დასავლეთიდან. ნიშას შვერილი ძირი აქვს, რაც ერთგვარად თაროს ფუნქციასაც ასრულებს. ნიშის ზემოდან აღმართულია ანდეზიტის ქვაში, მაღალ რელიეფურად გამოთლილი ჯვარი (სიმაღლე 40 სმ.), რომელიც მკლავებს შორის მოქცეულ ჩაკვეთილ ფონზე მკაფიოდ აღიქმება. ჯვრის წინა პირზე მცირე სიღრმის ღარით მონიშნულია ჯვრის გრაფიკული გამოსახულება, ზედა და განივ მკლავებზე გავლებული მოკლე, პერპენდიკულარული ხაზებით და ჯვრის ცენტრში, მკლავების გადაკვეთის ადგილში ჩაკვეთილი კუთხით დაყენებული კვადრატული მოტივით. ნიშის სამხრეთ-აღმოსავლეთით ჩადგმულია მაღალი რკინის ჯვარი. კვირაცხოვლის ნიში რამდენიმე წლის აღმართულია ადგილობრივი მაცხოვრებლების მიერ, თუმცა მათივე თქმით ამ ადგილას ძველი სალოცავი ნიშის ნანგრევები ყოფილა.
საქართველოს საეგზარქოსო
1842 წელი
1842 წლის 4 აპრილს შეიქმნა კავკასიისა და შავიზღვის ეპარქიები.
1844 წელი
მინიატიურა|საქართველოს ეგზარქოსი ისიდორე 1844 წლის 12 ნოემბერს საქართველოს ეგზარქოსად დანინიშნა არქიეპისკოპოსი ისიდორე.
1847 წელი
1847 წელს საქართველოს საეგზარქოსოში შედიოდა 4 ეპარქია :
1848 წელი
1848 წელს საქართველოს საეგზარქოსოში შედიოდა 4 ეპარქია :
1849 წელი
1849 წელს საქართველოს საეგზარქოსოში შედიოდა 4 ეპარქია :
1850 წელი
1850 წელს საქართველოს საეგზარქოსოში შედიოდა 4 ეპარქია :
1851 წელი
1851 წლის 15 აპრილს აფხაზეთში დაფუძნდა მთავარეპისკოპოსო კათედრა.
1851 წელს საქართველოს საეგზარქოსოში შედიოდა 5 ეპარქია :
1852 წელი
1852 წელს საქართველოს საეგზარქოსოში შედიოდა 5 ეპარქია :
1854 წელი
1854 წელს საქართველოს საეგზარქოსოში შედიოდა 5 ეპარქია :
1855 წელი
1855 წელს საქართველოს საეგზარქოსოში შედიოდა 5 ეპარქია
1856 წელი
1856 წელს საქართველოს საეგზარქოსოში შედიოდა 5 ეპარქია
1858 წელი
1858 წლის 1 მარტს მიტროპოლიტი ისიდორე გადაიყვანეს კიევის მიტროპოლიაში, ხოლო მის მაგივრად დანიშნეს არქიეპისკოპოსი ევსევი.
1858 წლის 5 იანვარს გაბრიელ ქიქოძე აყვანილ იქნა არქიმანდრიტის ხარისხში და დაინიშნა დავითგარეჯის წინამძღვრად. იმავე წლის 6 დეკემბერს გაბრიელი ხელდასხმულ იქნა გორის ეპისკოპოსად და საქართველოს ეგზარქოსის ქორეპისკოპოსად. ამასთანავე იგი ინიშნება ქართლ-კახეთის სინოდალური კანტორის წევრად და შუამთის მონასტრის არქიმანდრიტად.
1869 წელი
იმერეთის საეპისკოპოსოს უერთებენ აფხაზეთის ეპარქიას.
1873 წელი
იმერეთის საეპისკოპოსოს უერთებენ სამეგრელოს ეპარქიას და სვანეთს.
1884 წელი
საქართველოს საეგზარქოსო 1884 წელს.
1886 წელი
1886 წელს თბილისის სასულიერო სემინარიის სტუდენტმა იოსებ ლაღიაშვილმა მოკლა სემინარიის რექტორი პავლე ჩუდეცკი. ჩუდეცკის დაკრძალვის დღეს ეგზარქოსმა პავლემ დაწყევლა მკვლელი და საზოგადოება, რომელმაც ის წარმოშვა. უცნობია, ზუსტად რა სიტყვები წარმოთქვა პავლემ, თუმცა ის აღქმულ იქნა, როგორც ქართველი ერის დაწყველა. პროტესტი ყველაზე მკაფიოდ დიმიტრი ყიფიანმა გამოხატა და საჯაროდ, პრესის მეშვეობით მოითხოვა ეგზარქოსისგან საქართველოს დატოვება. ეგზარქოსმა პავლემ წერილითვე უარყო წყველის წარმოთქმა, ხოლო დიმიტრი ყიფიანის მიმართ ხელისუფლებამ რეპრესიული ზომები გაატარა, თანამდებობიდან გადააყენა და სტავროპოლის მხარეში გადაასახლა, სადაც ის მოკლეს. ყიფიანის გადმოსვენება და მთაწმინდაზე დაკრძალვა ანტიიმპერიულ აქციად იქცა.
1891 წელი
1891 წლიდან გამოდიოდა საეგზარქოსოს ჟურნალი (თვეში ოჯერ) — „საქართველოს საეგზარქოსოს სასულიერო მოამბე“.
1898 წელი
1898 წლის 21 თებერვალს ხოლმისა და ვარშავის მთავარეპისკოპოსი ფლავიანე დაინიშნა საქართველოს ეგზარქოსად.
1903 წელი
1903 წელს საეგზარქოსო მოიცავდა 4 ეპარქაის: საქართველოს, სოხუმის, გურია-სამეგრელოს და იმერეთის ეპარქიებს.
1917
1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ, ქართველმა სასულიერო პირებმა აქტიურად დაიწყეს ქართული ეკლესიისათვის ავტოკეფალიაზე ზრუნვა.
25 თებერვალს (10 მარტს) საქართველოს ეგზარქოსს პლატონს წარუდგა დეპუტაცია გურია-ოდიშის სამღვდელოებისა. დეპუტაციაში შედიოდა სამი სასულიერო პირი: დეკანოზი ევგენი შენგელაია, კეთილმოწესე მღვდელი კირილე ჯავახია და მღვდელი ეპიფანე ჩხაიძე. მათ თან ჩამოიტანეს გურია-ოდიშის სამღვდელოების კრების დადგენილება საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის შესახებ. ეგზარქოსთან შეხვედრის შემდეგ გადაწყდა 26 თებერვალს ერთად შეკრებილიყვნენ და საკითხი დაესვათ მეფისნაცვალთან. რამდენიმე დღეში შედგა გურია-ოდიშის სამღვდელოების დელეგატებისა და მეფინაცვლის შეხვედრა ეგზარქოს პლატონის შუამდგომლობით. მეფისნაცვალმა ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძემ მოუსმინა და დაპირდა დეპუტაციის თხოვნა საქართველოს ეკლესიის კანონიერ უფლებათა დაბრუნების შესახებ გაეგზავნა პეტროგრადში, სადაც უნდა განხილულიყო და მიეღით შესაბამისი გადაწყვეტილება.
12 (25 მარტს) მარტს სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში ქართველმა სამღვდელოებამ გამოაცხადა, რომ საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია აგრძელებდა თავის ავტოკეფალურ ცხოვრებას. საქართველოს ეკლესიის დროებით გამგედ ერთხმად იქნა არჩეული გურია-ოდიშის მღვდელთმთავარი ეპისკოპოსი ლეონიდე. არჩეულ იქნა ასევე აღმასრულებელი კომიტეტი შემდგარი სამღვდელოთა და ერისკაცთაგან, ხოლო ეგზარქოსის თანამდებობა გაუქმებულად გამოცხადდა. ყველა საეგზარქოსო საქმეები გადავიდა ახლადშექმნილი აღმასრულებელი კომიტეტის ხელში. კრებამ შექმნა შესაფერისი ოქმი, რომლის ტექსტიც გაეგზავნა ახლადშექმნილ რუსეთის დროებით მთავრობას.
Diacamma rugivertex
Diacamma rugivertex — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Diacamma-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
საქართველოს საეგზარქოსო
1917
13 მარტს მცხეთაში არჩეულმა სრულიად საქართველოს კათოლიკოსის მოსაყდრემ ეპისკოპოსმა ლეონიდემ შემდეგი წერილი მისწერა ნაეგზარქოსალ პლატონს:
აღნიშნულის პასუხად პლატონს უთქვამს, რომ მიეცათ მისთვის ვადა სამი დღე, რათა მისი უფროსობისაგან მიეღო შესაბამისი პასუხი, თუმცა საქართველოს კათალიკოსის მოსაყდრის ეპისკოპოს ლეონიდეს პასუხი იყო ურყევი: „როგორი პასუხიც არ უნდა მიიღოთ ხელმძღვანელობიდან, თქვენ ეგზარქოსობიდან გადაყენებული ხართ და საქართველოში მოქმედებდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიაო“.
მიუხედავად საქართველოს ეკლესიის თამამი ნაბიჯებისა ეგზარქოსი პლატონი უარობდა უფლებების მოხსნას და იძახდა, რომ მისი გათავისუფლება შეეძლო მხოლოდ იმას ვინც აღნიშნულ თანამდებობაზე დანიშნა. ამასთანავე არსებობდა რიგი გაურკვევლობა არაქართველ სასულიერო პირებთანაც, რომლებიც მოღვაწეობდნენ საქართველოში და მათთვის შეუძლებელი იქნებოდა ქართულად დაეწყოთ ღვთისმსახურება. აღნიშნულთან დაკავშირებით საქართველოს ეკლესიის დროებითმა საბჭომ რუსულ სასულიერო პირებთან ერთად რიგი შეხვედრები გამართა ამიერკავკასიის განსაკუთრებული კომიტეტს წევრებთან.
Diacamma rugivertex
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
საქართველოს საეგზარქოსო
1917
3 (16) მაისს ეგზარქოსი პლატონი პეტროგრადში გაემგზავრა რუსეთის წმინდა სინოდის საზაფხულო სესიაზე მონაწილეობის მისაღებად. კავკასიის ეგზარქოსი აპირებდა ოქტომბრის ბოლომდე პეტროგრადში დარჩენას, ხოლო მის მოვალეობას ბაქოს ეპისკოპოსი ნიკოლოზი შეასრულებდა.
ივნისის თვეში პეტროგრადში საქართველოს ეკლესიის დეპუტაცია წავიდა გორის ეპისკოპოსის ანტონის, დეკანოს კალისტრატე ცინცაძისა და მღვდელი მ. მაჩაბელი დადასავლეთ საქართველოს წარმომადგენელნი. ვიზიტის მიზეზი იყო დეპუტაციას დროებითი მთავრობისგან დაემტკიცებინა საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალია.
საქართველოს ეკლესიის კათოლიკოსის მოსაყდრემ ეპისკოპოსმა ლეონიდემ პეტროგრადიდან მიიღო შემდეგი შინაარსის წერილი: დროებით მთავრობასთან არსებულმა იურიდიულმა კომისიამ დაამტკიცა საქართველოს ეკლესიის დროებითი სამმართველოს დეკლარაცია და ამავდროულად კათოლიკოსს უწოდა მცხეთის მთავარეპისკოპოსი და კათოლიკოს-პატრიარქი ყველა ქართველისა; მუდმივ საცხოვრებელ ადგილად მიუჩინა თბილისი. რუსთა სასულიერო უწყების უფროსს დაერქვა თბილისის მთავარეპისკოპოსი და კავკასიის ეგზარქოსი. საქართველოს მხარე უკმაყოფილო დარჩა ამდაგვარი გადაწყვეტილებით და პროტესტი განაცხადა.
ჰერბერტ ოტო გილე
მინიატიურა|250პქ|ჰერბერტ ოტო გილე ჰერბერტ ოტო გილე (Herbert Otto Gille, დ. 8 მარტი, 1897, განდერსჰაიმი, ქვემო საქსონია — გ. 27 დეკემბერი, 1966, შტემენი, ქვემო საქსონია) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, ვაფენ-სს-ის გენერალი.
ბიოგრაფია
გილემ პირველი მსოფლიო ომი უფროსი ლეიტენანტის ჩინით დაამთავრა. 1934 წელს მან სამხედრო სამსახური სს-ის სარეზერვო ჯარებში განაახლა. იგი დაინიშნა ასმეთაურად ელვანგენში, შემდგომ კი „სს“-ის პოლკის „გერმანიას“ ერთ-ერთი ბატალიონის მეთაურად აროლსენში. მცირე ხნის შემდეგ გილე საარტილერიო პოლკის ბატალიონის მეთაურად იქნა გადაყვანილი იუტებორგში. მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში მან მონაწილეობა მიიღო პოლონეთის და დასავლეთ ფრონტზე. იგი მეთაურობდა „სს“-ის დივიზია „ვიკინგის“ (მეთაური ფელიქს შტაინერი) საარტილერიო პოლკს.
1944 წლის შემოდგომაზე გილეს არმია და „სს-ის მკვდარი თავის ქალას შენაერთები“ აღმოსავლეთ პრუსიის საზღვრებზე ებრძოდნენ მათზე რიცხობრივად 21-ჯერ (!) მეტ „წითელი არმიის“ ჯარებს და ჩაშალეს დაგეგმილი გარღვევა ბერლინისაკენ. ომის მიწურულს, როცა წინააღმდეგობას აზრი აღარ ჰქონდა ჰერბერტ გილე ამერიკელებს ჩაბარდა ტყვედ ავსტრიის ქალაქ რადშტადში.
ამერიკელებმა იგი მცდარი მუხლით გაასამართლეს, არა როგორც სამხედრო, არამედ როგორც პარტიული მოღვაწე და 8 წელი და 6 თვე მიუსაჯეს. სასჯელის მოხდის შემდეგ მან დააარსა „ვაფენ-სს-ის ყოფილი წევრების ურთიერთდახმარების საზოგადოება“ და ხელმძღვანელობდა მას 1958 წლამდე. 1966 წლის 26 დეკემბერს ჰერბერტ გილე გულის ინფარქტით გარდაიცვალა.
კატეგორია:გერმანელი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 8 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1897 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1966
სოლკოტას მღვიმე
სოლკოტას მღვიმე — კარსტული მღვიმე საქართველოში, სოფელ ყუმისთავიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1,5 კმ-ზე, წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს წყალტუბოს მასივზე, ფოთლოვან ტყეში, ზღვის დონიდან 373 მ სიმაღლეზე. მღვიმე მეჩხერ ტყეში მდებარე ძაბრის ფსკერზე შენიღბული შესასვლელით იხსნება. ძაბრის დიდი ღერძი ორიენტირებულია 45°-ის მიმართულებით. მისი სიგრძე 10 მ, მოკლე ღერძის სიგრძე 8 მ-ია, ძაბრის სიღრმე 8 მ.
სოლკოტას მღვიმე იწყება 5 მ სიგანისა და 2 მ სიმაღლის შესასვლელით. მკვეთრად დახრილი დერეფნის მიღმა მღვიმე 10–15 მ-მდე ფართოვდება და 25–30 მ სიგანის ჰორიზონტულ ფსკერიან დარბაზში გადადის, ჭერის სიმაღლე 20–25 მ აღწევს. სოლკოტას მღვიმის ჯამური სიგრძეა 210 მ, სიღრმე 32 მ, საშუალო სიგანე 15 მ, საშუალო სიღრმე 8,5 მ. ფართობი 3250 მ², მოცულობა 27600 მ³. განვითარებულია ზედაჰოტრივულ-ქვედაბარემულ მასიურ და სქელშრეებრივ ურგონული ფაციესის კირქვებში. შესასვლელთან შრეები დაქანებულია ჩდ 290–300° აზიმუტითა და 10–15° კუთხით.
სიღრუეში განვითარებული ნაპრალები ერთიანდებიან ორ მკვეთრად გამოხატულ სისტემად: განედური მიმართების ვერტიკალური, ციცაბოდ ვარდნილი ნაპრალები და 10°-ით აღმოსავლეთით გადახრილი სუბმერიდიანული, დიასტრომის განფენის თანხვდენილი ნაპრალები. წყალტუბოს მასივის სხვა მღვიმეებისგან განსხვავებით, სოლკოტას მღვიმეში შრეების ვარდნის საწინააღმდეგოდ დახრილია შესასვლელიდან დაახლოებით 150 მ-მდე, შემდგომ 30 მ-ის მანძილზე ჰორიზონტულია, ხოლო დანარჩენი ნაწილი აღმავალი და ემთხვევა ქანების დაქანების მიმართულებას.
სოლკოტას მღვიმეში ქიმიური ნალექებიდან გვხვდება სტალაქტიტები, სტალაგმიტები. ყურადღებას იპყრობს ნაღვენთების განსაკუთრებით დიდი ზომები. ჭერიდან სიმძიმის ძალით მოწყვეტილი სტალაქტიტის გარშემოწერილობა 5 მ-ს უდრის. ამ ზომის სტალაქტიტი იშვიათია ევროპაში. შესასვლელიდან 160 მ სიგრძეზე ფსკერიდან აღმართულია 8 მ სიმაღლის სტალაგმიტი, რომლის გარშემოწერილობა ძირთან 8,5 მ-ია, შუაში კი 4,5 მ. ჩასასვლელი მონაკვეთის დაღმავალი ხასიათის გამო ჰაერის ტემპერატურა ჩასასვლელიდან 10–15 მ სიმაღლეზე 20,5°C-დან 11,0°C-მდე ეცემა; მღვიმის ფსკერზე ჰიფსომეტრიულად ყველაზე დაბალ უბანში ჰაერის ტემპერატურა 10,5°-ია. მღვიმე მშრალია. შეინიშნება დროებითი ნაკადების მოქმედების კვლები. „თიხიანი დარბაზის“ ეროზიულ ჭრილში აღმოჩენილია მღვიმური დათვის ძვლები.
სოლკოტას მღვიმის ფსკერი, განსაკუთრებით შუა მონაკვეთი, დაფარულია წვრილმარცვლოვანი, კოლმატაციური თიხის სქელი ფენით. შემოსასვლელთან ნაზვავში ზოგიერთი ლოდის სიგრძე 10 მ-მდეა, ხოლო სიგანე 3 მ. გვირაბის ბოლოში ფსკერი დაფარულია მცირე ზომის თიხის გურებით, ზოგიერთი მათგანი წყლითაა სავსე. ამჟამად მღვიმეში ნაკადი არ გაედინება. შუა წელში ადგილი აქვს ინტენსიურ წვეთვას, გვხვდება კონდენსაციის კერები.
სოლკოტას მღვიმე ბუნების ძეგლია. ყველაზე ახლომდებარე მსხვილი დასახლებული პუნქტია ქალაქი წყალტუბო. თბილისიდან წყალტუბო დაშორებულია 257 კმ-ით; ქალაქი წყალტუბო — სოფელი ყუმისთავი 7,5 კმ; ხანგრძლივობა 10 წთ; სოფელი ყუმისთავი — სოლკოტას მღვიმის ბუნების ძეგლი — 2,3 კმ, ხანგრძლივობა 15 წთ.
17 აპრილი
17 აპრილი — გრიგორიანული კალენდრის მე-107 დღე (ნაკიან წლებში — 108-ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 258 დღე.
იხილეთ აგრეთვე
სხვა თვეები
0417
აუტაზისი
აუტაზისი (Autazes) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონესის მეზორეგიონს.
2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 32 733 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 7 599.282 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.31 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამაზონასის შტატის მუნიციპალიტეტები
Some Enchanted Evening
„Some Enchanted Evening“ — სერიალ „სიმფსონების“ პირველი სეზონის მეცამეტე და უკანასკნელი ეპიზოდი, რომელიც ეთერში 1990 წლის 13 მაისს გავიდა.
ამ ეპიზოდში მშობლები ერთი ღამით ტოვებენ ბავშვებს სახლში, მათთან კი რჩება ძიძა, რომელიც საშიში დამნაშავე აღმოჩნდება. ეპიზოდში რამდენიმე ცნობილ კინოფილმზეა მინიშნება - „ფსიქო“, „მონადირის ღამე“ და „ვარსკვლავი დაიბადა“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიმფსონების ეპიზოდები (სეზონი 1)
Simpsonovi (první série)
კრასნაია-ბურნა
კრასნაია-ბურნა (Ҡыҙыл Бурна; Красная Бурна) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვეშჩენსკის რაიონში.
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვეშჩენსკის რაიონის სოფლები
მირეია მოსკოსო
მირეია ელისა მოსკოსო როდრიგეს დე არიასი (დ. 1 ივლისი, 1946, პედასი, პანამა) — პანამელი სახელმწიფო მოღვაწე, პანამის პირველი ქალი პრეზიდენტი 1999-2004 წწ. პანამის ყოფილი პრეზიდენტის არნულფო არიასის ქვრივი.
ბიოგრაფია
მირეია მოსკოსო დაიბადა 1946 წლის 1 ივლისს პანამაში ლოს-სანტოსის პროვინციაში მოსკოსოების საშუალო კლასის წარმომადგენელთა ოჯახში. მირეიას მამა სკოლის დირექტორი იყო და 1955 წელს მოულოდნელად გარდაიცვალა.
პირადი ცხოვრება
მირეიამ აქტიურ საზოგადოებრივ მოღვაწეობას მიჰყო ხელი. სწორედ ამ პერიოდში გაიცნო პანამაში ყველაზე ცნობილი პოლიტიკოსი ა. არიასი და 1964 წელს მონაწილეობა მიიღო არიასის წარუმატებელ საარჩევნო კამპანიაში. 1968 წელს, 12 მაისს გამართულ საპრეზიდენტო არჩევნებში არნულფო არიასი უკვე დამაჯერებლად იმარჯვებს თუმცა სახელმწიფო გადატრიალების გამო ემიგრაციაში მიდის. მთელი ამ ხნის მანძილზე მირეია გვერდიდან არ მოშორებია არნულფოს და 1969 წელს ცოლად გაჰყვა კიდეც.
1990-იანი წლების დასაწყისში მეორედ იქორწინა ბიზნესმენ რიკარდო გრუბერზე რომელსაც გაშორდა 1997 წელს (მათ გაშორებამდე იშვილეს ბიჭი რიკარდო რომელიც 1992 წელსაა დაბადებული).
დაბრუნება
არნულფო არიასის გარდაცვალების შემდეგ ნდობის პარტიაზე ზეწოლას ახორციელებდნენ, რის შედეგადაც იგი აღმოჩნდა უმცირესობაში. თუმცა ადვოკატმა გილერმო ენდარამ, რომელიც ნდობის პარტიის გენერალური მდივანი იყო არიასის გარდაცვალების შემდეგ 1989 წლის მარტში შექმნა არნულფისტური პარტია, რომელსაც ბუნებრივია შეუერთდა მირეია მოსკოზო და მისი გუნდი. სულ მალე არნულფისტურმა პარტიამ ჩამოაყალიბა ოთხპარტიული კოალიცია "სამოქალაქო დემოკრატიული ალიანსი" და 1989 წლის 7 მაისის საპრეზიდენტო არჩევნებში კანდიდატად დაასახელეს გილერმო ენდარა, რომელმაც გაიმარჯვა კიდეც. მირეია მოსკოსო კი 1991 წლის 29 სექტემბერს გახდა არნულფისტური პარტიის ლიდერი. მიუხედავად თავისი პოლიტიკური გუნდის ასეთი წარმატებისა მოსკოსო ენდარას მთავრობაში არ შესულა.
1994 წლის 8 მაისს საპრეზიდენტო არჩევნებში კონსერვატიულმა ძალებმა პრეზიდენტობის კანდიდატად წარადგინეს მირეია მოსკოსო რომელიც ე. წ. „დემოკრატიული ალიანსის“ მხარდაჭერით სარგებლობდა, 1994 წლის საპრეზიდენტო კამპანია წარუმატებელი აღმოჩნდა მირეიასათვის: ერნესტო პერეს ბალადარესმა მიიღო ხმების 33,3 % მირეია მოსკოსომ კი 29,1 %.
საპრეზიდენტო კარიერა
1998 წლის 29 მარტს მირეია მოსკოსო საპრეზიდენტო არჩევნებში ამჟამად არნულფისტურმა პარტიამ წარადგინა. არჩევნების წინ მირეიამ ქმრის საფლავზე დაიფიცა რომ გამარჯვების შემთხვევაში პრეზიდენტის ლენტს აქ მოიტანდა რომელიც წესით მას არნულფოს ეკუთვნოდა. ეს იყო პირველ მაისს, 2 მაისს კი იგი თავისი ქვეყნის პირველი პრეზიდენტი ქალი გახდა მან აიღო ხმების 44,9 % და 7,3 %-ით დაამარცხა მარტინ ტორიხოსი, რომელიც იყო შვილი იმ კაცისა ვინც მისი მეუღლე სახელმწიფო გადატრიალების შედეგად დაამხო 1968 წელს.
მისი პრეზიდენტობა უმნიშვნელოვანესი ფაქტით აღინიშნა: პანამის პრეზიდენტებს შორის მას წილად ხვდა პატივი ყოფილიყო ერთიანი სუვერენული პანამის პირველი ლიდერი. 1999 წლის განმავლობაში მან ჩაიბარა ჰოვარდის, კობეს, ფარფანისა და კლეიტონის სამხედრო ბაზები. წლის ბოლო დღეს კი ხელმძღვანელობდა ისტორიულ ცერემონიალს რომლის შედეგადაც აღსდგა პანამის სუვერენიტეტი ტერიტორიაზე, რომელიც 1903 წლიდან ამერიკელების კონტროლის ქვეშ იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის პრეზიდენტები კატეგორია:პანამელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:ქალი პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი
ილია მეჩნიკოვი
ილია ილიჩ მეჩნიკოვი (ილია ილიას ძე მეჩნიკოვი; Илья Ильич Мечников, Élie Metchnikoff; დ. 3 მაისი [ახ. სტ. 15 მაისი], 1845, ივანოვკა, ახლანდელი კუპიანსკის რაიონი, ხარკოვის ოლქი, უკრაინა, ― გ. 2 ივლისი [ახ. სტ. 15 ივლისი], 1916, პარიზი) — რუსი ზოოლოგი და მიკრობიოლოგი, უჯრედული იმუნოლოგიის ერთ-ერთი პიონერი. ფაგოციტოზის ფენომენის აღმოჩენისთვის 1908 წელს პაულ ერლიხთან ერთად მიენიჭა ნობელის პრემია ფიზიოლოგიასა და მედიცინაში.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1845 წელს უკრაინულ-ებრაულ ოჯახში; მამა იყო ძველი მოლდოვური არისტოკრატული გვარის შთამომავალი, საიმპერატორო გვარდიის ოფიცერი; დედა — ებრაელი მწერლის, ლევ ნევახოვიჩის ქალიშვილი. ილია მეჩნიკოვმა დაამთავრდა ხარკოვის უნივერსიტეტი (1864) და სადოქტორო დისერტაცია სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტში დაიცვა (1868). თავდაპირველად უხერხემლოების ემბრიოლოგიის საკითხებზე მუშაობდა. 1870 წლიდან იყო ნოვოროსიის (ქ. ოდესა) უნივერსიტეტის პროფესორი. ამ პერიოდში მეჩნიკოვის ცხოვრებას დაღი დაასვა პირველი მეუღლის გარდაცვალებამ, მეორე ცოლის მძიმე ავადმყოფობამ, საკუთარი ჯანმრთელობის გაუარესებამ და იმპერატორ ალექსანდრე II-ის მკვლელობის შემდეგ უნივერსიტეტში გამეფებულმა რეაქციამ (მეჩნიკოვმა ორჯერ თვითმკვლელობაც სცადა). 1882 წელს მან ოდესის უნივერსიტეტში დაკავებული აკადმიური თანამდებობა დატოვა და მუშაობა პირად ლაბორატორიაში განაგრძო იტალიაში, ქ. მესინაში (1882-1886). იქ ზღვის ვარსკვლავების ბიპინარიების (თავისუფლად მცურავი ლარვები) საჭმლის მომნელებელი სისტემის კვლევის დროს მეჩნიკოვი აკვირდებოდა უჯრედებს, რომლებიც გარს ერტყმოდნენ და შთანთქავდნენ ლარვების სხეულში მეცნიერის მიერ შეყვანილი კარმინის საღებავის მარცვლებს და უცხო სხეულების ფრაგმენტებს. თავისი შთაბეჭდილებები მეჩნიკოვმა ვენელ ზოოლოგს, პროფესორ კლაუსს გააცნო, ამ უკანასკნელმა კი მეჩნიკოვის მიერ აღწერილ უჯრედებს ფაგოციტები (ბერძნ. „მშთანთქმელი უჯრედები“) უწოდა, ხოლო თავად პროცესს — ფაგოციტოზი. ამ აღმოჩენამ გარდატეხა შეიტანა მეჩნიკოვის პირად ცხოვრებაშიც. მან უარი თქვა მისთვის ჩვეულ პესიმისტურ ფილოსოფიაზე და გადაწყვიტა საკუთარი მიგნება ახალი მტკიცებულებებით გაემყარებინა.
1886-1887 წლებში მეჩნიკოვი სათავეში ედგა ახალშექმნილ ბაქტერიოლოგიურ ინსტიტუტს ოდესაში და ცდილობდა ცოფის წინააღმდეგ ლუი პასტერის მიერ შექმნილი ვაქცინის დანერგვას, მაგრამ ადგილობრივებში დიდ წინააღმდეგობას წააწყდა. 1888 წელს პარიზში გაემგზავრა და მუშაობა დაიწყო პასტერის ინსტიტუტში, სადაც სიცოცხლის ბოლომდე მოღვაწეობდა. ამ პერიოდში მეჩნიკოვმა დიდი წვლილი შეიტანა იმუნური პასუხის მექანიზმების კვლევაში. მან აღმოაჩინა, რომ ფაგოციტური უჯრედები ადამიანსა და ცხოველებში მწვავე ინფექციის წინააღმდეგ თავდაცვის პირველ რგოლს წარმოადგენდა. ამის საფუძველზე 1892 წელს მეჩნიკოვმა იმუნიტეტის უჯრედული (ფაგოციტური) თეორია წამოაყენა. თავდაპირველად მას წინააღმდეგობა შეხვდა მეცნიერთა იმ ნაწილისგან (მათ შორის იყო გერმანელი პაულ ერლიხიც), რომელიც თვლიდა, რომ იმუნიტეტის საფუძველი მხოლოდ ორგანიზმის ბიოლოგიური სითხეები და სისხლში მოძრავი ანტისხეულები იყო (იმუნიტეტის ჰუმორული თეორია). მეჩნიკოვის უჯრედულმა თეორიამ მხოლოდ 1940-იან წლებში მოიპოვა საბოლოო აღიარება, როცა მეცნიერებმა ორივე დაპირისპირებული თეორიის შეჯერება და ინტეგრირება მოახდინეს.
ცხოვრების ბოლო ათწლეული მეჩნიკოვმა ინფექციური პათოლოგიების (განსაკუთრებით სიფილისის) და ადამიანის სიცოცხლის ხანგრძლივობის გაზრდის შესაძლებლობების კვლევას მიუძღვნა. წამოაყენა თეორია, რომ ადამიანის დაბერების პროცესი ბაქტერიული ფლორას უკავშირდებოდა. ამ მიზნით მეცნიერი რძემჟავის წარმომქმნელი ბაქტერიების პროდუქტებზე დაფუძნებული დიეტის გამოყენებას უჭერდა მხარს. 1908 წელს იმუნიტეტის მექნიზმების კვლევისთვის ილია მეჩნიკოვმა და პაულ ერლიხმა ნობელის პრემია მიიღეს. მეჩნიკოვი ასევე არჩეული იყო კემბრიჯის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორად, სამეფო საზოგადოების და შვედეთის სამედიცინო საზოგადოების უცხოელ წევრად, პარიზის მეცნიერებათა აკადემიის, სანქტ-პეტერბურგის მეცნიერებათა და მედიცინის აკადემიების საპატიო წევრად. ილია მეჩნიკოვი 1916 წელს გარდაიცვალა, 71 წლის ასაკში. მისი მნიშვნელოვანი ნაშრომებია: „ლექციები ანთების შედარებით პათოლოგიაში“ (ფრანგ. Leçons sur la pathologie comparée de l’inflammation, 1892), „იმუნიტეტი ინფექციური დაავადებების დროს“ (L’Immunité dans les maladies infectieuses, 1901) და „ადამიანის ბუნების შესახებ“ (Études sur la nature humaine, 1903).
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ბიოლოგები კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1845 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1916 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ფიზიოლოგიასა და მედიცინაში
MS-DOS
MS-DOS (Microsoft Disk Operating System — დისკური საოპერაციო სისტემა) — კომერციული საოპერაციო სისტემა Microsoft-ისაგან IBM PC-თავსებადი პერსონალური კომპიუტერებისათვის. MS-DOS — ყველაზე გავრცელებული სისტემაა DOS ოჯახიდან. დროთა განმავლობაში იგი შეცვალა Windows 9x და Windows NT სისტემების ოჯახმა.
MS-DOS შეიქმნა 1981 წელს, არსებობს მისი რვა სრული და ოცამდე სუბვერსია. 2000 წელს Microsoft-მა შეწყვიტა მისი განვითარება. ის წარმოადგენდა ამ კომპანიის მთავარ პროდუქტს 15-20 წლის განმავლობაში, რაზეც უამრავი პროგრამა შეიქმნა.
ბოლო მუშა ვერსიაა 6.22, MS-DOS სისტემის ჩამტვირთავად მუშაობს Windows 95-ში (ვერსიები 7.0 და 7.1), Windows 98-ში (ვერსია 7.1) და Windows ME-ში (ვერსია 8.0).
ისტორია
thumb|MS-DOS 5.0-ის საინსტალაციო დისკეტები 1980 წელს ტიმ პეტერსონმა შექმნა QDOS (ინგლ. Quick-and-Dirty Operating System). მისი მეორე სახელია 86-DOS, რადგან Intel 8086 პროცესორებისთვის იყო განკუთვნილი. ის ჰგავდა CP/M სისტემას, იმ ფაქტის გამოკლებით, რომ განსხვავებული ფაილების სისტემა ჰქონდა. Microsoft-მა მისი ლიცენზია 50000 დოლარად შეიძინა და გადასცა IBM კომპანიას 1980 წელს,ხოლო 1981 წლის ივლისში უკან გამოისყიდა 80000 დოლარად.
პირველი MS-DOS ბევრ შეცდომას შეიცავდა. მათ ასწორებდნენ IBM-ის პროგრამისტები. ამის შედეგად შეიქმნა PC DOS, მოგვიანებით ეს სისტემები გააერთიანეს (მეექვსე ვერსიამდე მათი განსხვავება რთული შესამჩნევია). PC DOS აყენებდნენ IBM-ის ორიგინალურ კომპიტერებზე, ხოლო MS-DOS სხვა მოწყობილობებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Microsoft
არკნეთი
არკნეთი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში, ნულის თემში. მდებარეობს მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 885 მეტრი, ყორნისიდან 17 კილომეტრი.
ისტორია
ისტორიულ წყაროებში ცნობილია როგორც ერკნეთი. ვახუშტი ბატონიშვილი აღნიშნავს:
ამ სოფელში იერუსალიმის ჯვრის მონასტერს ჰქონია მამული. მოხსენიებულია იოანე ბაგრატიონის 1794–1799 წლების აღწერაში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის მიერ და დე-ფაქტო აკონტროლებს სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა. სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული დაყოფით შედის ზნაურის რაიონში, ყორნისის თემში.
სქოლიო
კატეგორია:თიღვის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Diacamma rugosum
Diacamma rugosum — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Diacamma-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნები (1992)
1992 წლის აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნებში სამი ძირითადი კანდიდატი იყო: მოქმედი პრეზიდენტი ჯორჯ ბუში, არკანზასის გუბერნატორი ბილ კლინტონი და ტეხასელი ბიზნესმენი როს პერო. არჩევნებში ბილ კლინტონმა გაიმარჯვა.
კატეგორია:აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნები კატეგორია:1992 წლის არჩევნები‎
18 აპრილი
18 აპრილი — გრიგორიანული კალენდრის 108-ე დღე (ნაკიან წლებში – 109-ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 257 დღე.
იხილეთ აგრეთვე
0418
კრომანიონელი
საქართველოში კრომანიონელი ადამიანის თავის ქალის ფრაგმენტები ნაპოვნია საკაჟიაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:პალეოლითი
Diacamma scalpratum
Diacamma scalpratum — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Diacamma-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
ბრაზავილი
ისტორია
ქალაქი ბრაზავილი დაარსდა 1880 წლის 10 სექტემბერს ფრანგული ექსპედიციის ხელმძღვანელის, პიერ სავორნიან დე ბრაზას ბრძანებით, როგორც საფრანგეთის სამხედრო პოსტი. იმ პერიოდში მიმდინარეობდა დღევანდელი კონგოს რესპუბლიკის ტერიტორიის აქტიური ათვისება. ფრანგები ცდილობდნენ გამაგრებულიყვნენ აფრიკის შიდა რეგიონებში და ამ მიზნებისათვის მათთვის აუცილებელი იყო კარგად გამაგრებული ციხე-სიმაგრე.
XIX საუკუნის ბოლოს ქალაქი გამოიყენებოდა, როგორც სავაჭრო პუნქტი მდინარე კონგოზე. 1903-1910 წლებში ქალაქი იყო საფრანგეთის კონგოს ადმინისტრაციული ცენტრი. 1910 წლიდან საფრანგეთის ეკვატორული აფრიკის, ხოლო 1958 წლიდან კონგოს ავტონომიური რესპუბლიკის ცენტრია. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ქალაქის მოსახლეობა მხარს უჭერდა საფრანგეთის პატრიოტულ მოძრაობას შარლ დე გოლის მეთაურობით.
1960 წელს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ ბრაზავილი კონგოს რესპუბლიკის დედაქალაქია.
1960 წელს მიღებული იქნა კანონი ერთპარტიული პოლიტიკური სისტემის შესახებ. 1991 წელს ბრაზავილში ხელისუფლებამ დაამტკიცა სახელმწიფო დროშა და ჰიმნი და მიიღო ახალი კონსტიტუცია.
გეოგრაფია
ბრაზავილის ფართობია 100 კმ². ეს მსოფლიოში ერთადერთი ადგილია, სადაც ორი დედაქალაქი მდებარეობს ერთმანეთის მხედველობის საზღვრებში (ვატიკანის და მალტის ორდენის გამოკლებით). ქალაქიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს კუნძული მბამუ.
ქალაქი რკინიგზით და ავტომაგისტრალით დაკავშირებულია პუენტ-ნუარის პორტთან. ბრაზავილის ირგვლივ მდებარეობს ვრცელი სავანები, რომლებშიც ბინადრობენ მოცემული ბუნებრივი ზონებისათვის ტიპური ცხოველები: ანტილოპები, ჟირაფები, ავაზები, ბევრი ფრინველი და გველები. მდინარე კონგოზე გავრცელებულია ნიანგები. ლანდშაფტი შედარებით ბრტყელია, ქალაქი მდებარეობს ზღვის დონიდან 230 მეტრ სიმაღლეზე.
ბრაზავილის კლიმატი სუბეკვატორულია, კარგად გამოკვეთილი მშრალი და ნოტიო სეზონებით. ჰაერის წლის საშუალო ტემპერატურა შეადგენს 25,3 °С-ს. ნალექების წლიური ჯამი შეადგენს — 1388 მმ-ს. ნოტიო სეზონი გრძელდება ოქტომბრიდან მაისის ჩათვლით, მშრალი — ივნისიდან სექტემბრის ჩათვლით. ივლისში და აგვისტოში როგორც წესი არ არსებობს რაიმე მნიშვნელოვანი ნალექი. ქარის წლის საშუალო სიჩქარე შეადგენს 2,3 მ/წმ-ს.
მოსახლეობა
მოსახლეობის რაოდენობის ცვალებადობის დინამიკა:
ეკონომიკა
ბრაზავილის მრეწველობა წარმოდგენილია მანქანათმშენებლობით, ტექსტილის და ტყავის წარმოებით. ქალაქი პორტს აწვდის კაუჩუკს, მერქანს და სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტებს.
ბრაზავილში მდებარეობს მაია-მაიას საერთაშორისო აეროპორტი და სარკინიგზო ვაგზალი. ქალაქი მნიშვნელოვანი სამდინარე პორტია. ფუნქციონირებს საბორნე კავშირი კინშასასთან და ბანგისთან. თითოეულ ქუჩაზე შესაძლებელია ტაქსის აყვანა, რომელიც მწვანე ფერით არის შეღებილი. ისინი დედაქალაქში ასრულებენ მთელი სატრანსპორტო გადაყვანების დაახლოებით 20 %-ს.
კულტურა
thumb|220px|პიერ სავორნიან დე ბრაზას ძეგლი ბრაზავილი ითვლება კონგოს რესპუბლიკის კულტურის ცენტრად. აქ ფუნქციონირებს ქვეყნის ყველაზე უფრო მეტი რაოდენობის დაწყებითი და საშუალო სკოლა, ასევე პროფესიულ-ტექნიკური სასწავლებელი. 1972 წლიდან ფუნქციონირებს კონგოს რესპუბლიკის ეროვნული უნივერსიტეტი. ქალაქში არსებობს 2 ინსტიტუტი: ცენტრალური აფრიკის კვლევების ინსტიტუტი და პასტერის ინსტიტუტი. საგანმანათლებლო მუშაობას ეწევა კონგოს რესპუბლიკის ეროვნული მუზეუმი და კონგოს რესპუბლიკის ეროვნული თეატრი. ბრაზავილის მთავარ ღირსშესანიშნაობებს მიეკუთვნება 1949 წელს აშენებული კათოლიკური წმინდა ანას ტაძარი, ქალაქის დამაარსებლის პიერ სავორნიან დე ბრაზას მავზოლეუმი, ხელნაკეთობების მუზეუმი, პრეზიდენტის სასახლე, მერიის შენობა, კონგოს რესპუბლიკის ეროვნული მუზეუმი. აღსანიშნავი შენობების რიცხვს ასევე მიეკუთვნება ნაბემბის კოშკი და კომპანია «Air France-ს» ოფისი.
მიუხედავად მრეწველობის საკმაოდ მაღალი განვითარებისა, დედაქალაქში შეიმჩნევა უმუშევრობის მაღალი დონე. საწარმოების მომუშავეთა ინტერესებს იცავს პროფკავშირი.
ქალაქის პატივსაცემად ამერიკულ როკ-ჯგუფს დაერქვა Brazzaville.
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს რესპუბლიკის ქალაქები კატეგორია:აფრიკის დედაქალაქები კატეგორია:კონგოს რესპუბლიკის დეპარტამენტები
კარეირუ
კარეირუ (Careiro) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონესის მეზორეგიონს.
2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 33 517 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 6 091.547 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.5 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამაზონასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ახალშენი (თიღვის მუნიციპალიტეტი)
ახალშენი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (თერეგვანის თემი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე შუა ფრონეზე. ზღვის დონიდან 840 მეტრი, ყორნისიდან 3 კილომეტრი.
ჰირანაი
ჰირანაი (平内町) — დასახლება იაპონიაში, რომელიც მდებარეობს აომორი პრეფექტურაში, ჰიგასიცუგარუ მაზრში.
გეოგრაფიული მდებარეობა
დასახლება განთავსებულია კუნძულზე ჰონსიუ. დასახლებული პუნქტი მდებარეობს აომორი პრეფექტურაში, ტოჰოკუს რეგიონში. მას ესაზღვრება ქალაქი აომორი, დასახლებები ნოჰეძი, ტოჰოკუ, სიტინოჰე.
მოსახლეობა
დასახლების მოსახლეობა შეადგენს, ხოლო სიმჭიდროვე —  ადამიანი/კმ².
მეჰრიბან ალიევა
მეჰრიბან არიფის ასული ალიევა (Mehriban Arif qızı Əliyeva; დ. 26 აგვისტო, 1964, ბაქო) — მილი მეჯლისის დეპუტატი, აზერბაიჯანის მეოთხე პრეზიდენტის, ილჰამ ალიევის მეუღლე, კეთილი ნების ელჩი იუნესკო-ში, ოიკ-სა და იოგმკს-ში.
ოჯახი
ფაშაევები აზერბაიჯაnში ითვლებიან ერთ-ერთ ყველაზე გავლელნიან ოჯახად.
მეჰრიბან ალიევას მამა - არიფ ფაშაევი საბჭოთა დროს იყო აზერბაიჯანის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტის წევრი, ფიზიკისა და მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი. მოგვიანებით იგი გახდა აზერბაიჯანის ეროვნული აკადემიის სრულუფლებიანი წევრი და ეროვნული საავიაციო აკადემიის რექტორი. დედამისი აიდა იმანგულიევა გახდა პირველი აზერბაიჯანელი ქალი აღმოსავლეთმცოდნეობის (არაბისტი) მეცნიერების დოქტორი. იგი იყო აზერბაიჯანის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის დირექტორი, მიიღო ფილოლოგიის მეცნიერებათა პროფესორისა და დოქტორის წოდება.
მეჰრიბან ალიევას და - ნარგიზ ფაშაევა არის აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრი, ფილოსოფიის დოქტორი, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი , აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი; ის არის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბაქოს ფილიალის რექტორი.
მეჰრიბან ალიევას ბიძა მამის მხრიდან - ჰაფიზ ფაშაევი ასევე აზერბაიჯანის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტის წევრი იყო. შემდგომში გახდა ფიზიკისა და მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი. მოგვიანებით ის 13 წელი აზერბაიჯანში ელჩად მუშაობდა აშშ-ში. ახლა აზერბაიჯანის დიპლომატიური აკადემიის რექტორია. მისი ვაჟი მირ ჯამალ ფაშაევი მუშაობდა აზერბაიჯანის ეროვნული ბანკისა და ევროპის რეკონსტრუქციისა და განვითარების ბანკის სისტემაში. შემდგომში ის გახდა აზერბაიჯანული ბანკების „ფაშა ბანკისა“ და „კაპიტალ ბანკის“ სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე.
ალიევას მეორე ბიძა - აგილ ფაშაევი მუშაობდა სასტუმრო „Mariott Abşeron“-ის დირექტორად. მისი ვაჟი მირ ჯალალი არის სადაზღვევო კომპანია „ფაშა ჰაიათ სიღორთას“ დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე.
ბიოგრაფიული ცნობები
1982 წელს მეჰრიბან ალიევამ აქროს მედლით დაამთავრა ბაქოს საშუალო № 23 სკოლა. შემდგომ აზერბაიჯანის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტში სამკურნალო ფაკულტეტზე სწავლობდა. მან სწავლა განაგრძო სეჩენოვის სახელობის მოსკოვის პირველ სამედიცინო ინსტიტუტში, რომელიც წითელი დიპლომით დაასრულა 1988 წელს.