cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stray Kids (ჯგუფი)
2021: სამეფო: ლეგენდარული ომი (Legendary War) და Noeasy
29 ნოემბერს გამოვიდა საშობაო კონტექსტის „სპეციალური დღესასწაული“  მქონე ალბომი, რომელშიც ორივე სიმღერა: მთავარი სინგლი  და „Winter Falls“ წარდგენილია როგორც წამყვანი სინგლები. მან პიკს მიაღწია Gaon Album Chart-ში და გაიყიდა ალბომის 743000-ზე მეტი ასლი მხოლოდ 2021 წელს  და სერთიფიცირებულია ორმაგი პლატინით  KMCA-ს მიერ. ჯგუფმა წელი დაასრულა  23 დეკემბერს, ციფრული ალბომის გამოშვებით სახელწოდებით SKZ2021, კომპილაციური ალბომი,  რომელშიც შედის  ძველი სიმღერების ხელახლა ჩაწერილი ვერსიები და იაპონური სიმღერის „Scars“ კორეული ვერსია.
2022-დღემდე: Oddinary და Circus
2022 წლის 10 თებერვალს გამოცხადდა, რომ Stray Kids-მა გააფორმა კონტრაქტი Republic Records-თან შეერთებულ შტატებში რეკლამებისთვის, როგორც JYP Entertainment-ის სტრატეგიული პარტნიორობის ნაწილი Itzy-სთან ერთად. 12-13 თებერვალს ჯგუფმაოლიმპიურ დარბაზში გამართა მეორე ფან შეხვედრა 2nd #LoveStay 'SKZ's Chocolate Factory'; შეხვედრის მეორე დღე პირდაპირ ეთერში გაშუქდა Beyond Live- ზე.
18 მარტს Stray Kids-მა გამოუშვა მეექვსე მინიონი სახელწოდებით Oddinary,, მთავარი სინგლით- „Maniac“. მინიონი ლიდერობდა ჩარტებში სამხრეთ კორეაში, ფინეთში, პოლონეთში,  და შეერთებულ შტატებში. EP გახდა Stray Kids-ის პირველი ალბომი, რომელიც გამოჩნდა Billboard 200-ში და გახადა ისინი ისტორიაში მესამე კორეის შემსრულებლებად, რომლებიც ჩარტში ლიდერობენ, BTS-ისა და SuperM- ის შემდეგ. მარტში გაიყიდა ალბომის 1,5 მილიონზე მეტი ეგზემპლარი და გახდა ჯგუფის ყველაზე გაყიდვადი ალბომი და მეორე მილიონი გაყიდვადი ალბომი Noeasy-ის შემდეგ. Oddinary- ის მხარდასაჭერად, Stray Kids-მა 6 მარტს გამოაცხადა თავისი მე-2 მსოფლიო ტური „Maniac“.
Stray Kids-მა გამოუშვა მეორე იაპონური EP Circus 22 ივნისს,, რასაც წინ უძღოდა „Maniac“-ის იაპონური ვერსია, ახალი სიმღერა „Your Eyes“, და მთავარი სინგლი.
ჟანრი
Stray Kids-ის მუსიკა ძირითადად არის K-pop, ჰიპ ჰოპი და ელექტრონული. ისინი თავად ქმნიან თავიანთ სიმღერას, და მათი დისკოგრაფია ალტერნატიულად აღწერილია, როგორც უნიკალური“ mala taste genre„“ ღვთის მენიუს“ გამოსვლის შემდეგ.
მოწონებები
2018 წლის თებერვალში, Stray Kids-ის ოფიციალურ დებიუტამდე, ცხრა წევრი გამოცხადდა Jambangee Jeans-ის ახალ მოდელებად მათი საგაზაფხულო კოლექციისთვის. ივნისში ისინი აირჩიეს კლუბის ექსკლუზიურ მოდელებად 2018 წლის შემოდგომის სეზონისთვის. მომდევნო თვეში Stray Kids-მა პარტნიორობა გაუწია Minute Maid Sparkling-ს და ხუთი დღის შემდეგ CGV „Youth Brand Festival“-ის სარეკლამო მოდელებად შეირჩნენ. 19 სექტემბერს Stray Kids-მა დაიწყო Lotte Duty Free-ის მხარდაჭერა, ხოლო 16 ოქტომბერს ისინი გახდნენ ახალი მოდელები კორეული სპორტული ტანსაცმლის ბრენდისთვის Pro-Specs. 2019 წლის ივნისში Stray Kids აირჩიეს Talk Talk Korea Contest-ის ახალ ელჩებად, ხოლო 18 ივნისს ისინი დაინიშნენ საპატიო ელჩებად კორეის კულტურისა და ინფორმაციის სამსახურის, კულტურის, სპორტისა და ტურიზმის სამინისტროს მიერ.
2020 წლის ნოემბერში ისინი აირჩიეს Shopee Indonesia- ის ბრენდის ელჩად 11.11 დიდი გაყიდვისა და 12.12 დაბადების დღის გაყიდვებისთვის. 2021 წლის 1 თებერვალს Stray Kids აირჩიეს Clio Cosmetics- ის ახალ მოდელებად. 2021 წლის ივნისში ჯგუფი არჩეულ იქნა იაპონური ტანსაცმლის ბრენდის Wego მომხრედ და დუბაის Expo 2020 -ის კორეის პავილიონის ელჩად. სექტემბერში ჯგუფი აირჩიეს ახალ მოდელებად კოსმეტიკური ბრენდისთვის Nacific, და ჯგუფის ქვედანაყოფი Danceracha (Lee Know, Hyunjin და Felix) გამოჩნდა იტალიური ბრენდის Etro- ს უნისექსი Earthbeat sneaker-ის კამპანიებში. 2022 წელს ჯგუფი შეირჩა მუზებად ტანსაცმლის ბრენდის Mahagrid's 2022 Summer T-Shirt Campaign-ისთვის, ასევე ფილიპინების ტანსაცმლის ბრენდის Bench- ის ელჩებად.
წევრები
2019 წლის 28 ოქტომბერს ვუჯინმა დატოვა Stray Kids და შეწყვიტა კონტრაქტი JYP Entertainment-თან გაურკვეველი პირადი მიზეზების გამო. 2021 წლის თებერვლიდან ივლისის ჩათვლით, ჰიუნჯინი შესვენებაში იმყოფებოდა მის მიმართ ბულინგის ბრალდებების გამო, მაგრამ ჯგუფთან რეგულარული საქმიანობა აგვისტოში განაახლა.
სქოლიო
კატეგორია:კორეელი მომღერლები კატეგორია:კორეული მუსიკა
აშოტ I დიდი
აშოტ I დიდი, კურაპალატი (გ. 29 იანვარი, 826, დოლისყანა) — ტაო-კლარჯეთის ერისთავი (786 – 813); ქართლის ერისთავი (787 – 809);  ქართლის მეფე (809 – 813); ტაო-კლარჯეთის მეფე კურაპალატი (813 – 826); ქართლის ერისმთავარი (813 – 826).
პირველად პავლე ინგოროყვამ გამოთქვა მოსაზრება, რომ აშოტ ბაგრატიონმა აღადგინა ქართლში მეფობა. „809 – 813 წლებში აშოტმა აღადგინა „მეფობაჲ ქართლისაჲ“. მეცნიერი ეყრდნობოდა გიორგი მერჩულეს თხზულებას და ოპიზის საოსტიგნეს წარწერას.
აშოტ I დიდი (აგრეთვე ცნობილი, როგორც აშოტ I კუტაპალატი) იყო პირველი ბაგრატიონი, რომელიც გამეფდა, შესაბამისად 809 წელს მან სამეფო დინასტია დააფუძნა. ის მართავდა ტაო-კლარჯეთს 826 წელს დოლისყანაში გარდაცვალებამდე. მამამისი იყო ადარნასე ბაგრატიონი (კლარჯეთის ერისთავი).
826 წელს აშოტმა შეკრიბა ჯარი, არაბების წინააღმდეგ დაძრა, მაგრამ მათ შორის აღმოჩნდნენ მოღალატეები, რომლებმაც სცადეს მოეკლათ აშოტი. მან გადაწყვიტა თავი შეეფარებინა მონასტრისთვის დოლისყანის დასახლებაში. იგი იმედოვნებდა, რომ მას იქ ხელს არ ახლებდნენ. თუმცა შეთქმულები შეიჭრნენ ტაძარში და მოკლეს აშოტი.
აშოტის მემკვიდრეები გაიყვნენ ორ შტოდ: არტანუჯის ანუ კლარჯეთის (უფროსი ძის, ადარნასე I-ის მემკვიდრეები) ბაგრატიონები და ტაოს (შუათანა ძის, ბაგრატ I კურაპალატის მემკვიდრეები, მომავალი ქართველთა სამეფოს მეფეები) ბაგრატიონები. უმცროსი შვილის, გვარამ მამფალის მემკვიდრეები, გახდნენ ბაგრატიონების გვარის შიდა დაპირისპირების მსხვერპლი.
thumb|right|აშოტ I-ის [[რელიეფი (სკულპტურა)|რელიეფი.]]
წარმომავლობა
სუმბატ დავითის ძის ქრონიკის მიხედვით, აშოტი იყო დავითის ტომის წარმომადგენელი, რომლის სახელოვანმა წინაპრებმა მოიპოვეს ქართლში ერისმთავრის ტიტული. აშოტი, სუმბატ დავითის ძის ქრონიკისა და ვახუშტის გენეალოგიური რუკის მიხედვით — ადარნასეს ძეა.
აშოტი ფლობდა როგორც ქართლის ერისმთავრის ისე კურაპალატის ტიტულს. აშოტ კურაპალატის მთავრობის დროს არაბთა ბატონობა გაძლიერდა და დაიწყეს ბიზანტიის საზღვრების შევიწროვება, აღნიშნული ვითარება ასევე შეეხო ბიზანტიის კურაპალატს, აშოტს. მან ვერ შესძლო წინააღმდეგობის გაწევა არაბებისათვის და იძულებული შეიქმნა გადაადგილებულიყო ბიზანტიის მიერ კონტროლირებად ისტორიულ სამხრეთ საქართველოში — შავშეთ-კლარჯეთში.
აშოტ I კურაპალატის ოჯახის ლტლოვილობა რთული აღმოჩნდა, ხელზე ჰყავდა ორი ჩვილი ძე — ადარნასე და ბაგრატი. ჯავახეთში ფარავნის ტბასთან შესვენებულს მტერი კვლავ წამოეწია. მტერი უკუაგდეს და მიაღწიეს შავშეთის საზღვარს. შავშეთი აშოტ კურაპალატს ჯერ კიდევ მურმან-ყრუსგან აოხრებული და განადგურებული დახვდა. ბიზანტიის ხელმწიფის ნებართვით აშოტი ემკვიდრება შავშეთ-კლარჯეთის ტერიტორიაზე. აღადგინა მურვან-ყრუს მიერ განადგურებულ არტანუჯის ციხე, რომელიც თავის დროზე ვახტანგ გორგასალმა ააშენა, ხოლო ციხის ძირში ააშენა ქალაქი, რომელშიც წამომართა პეტრე-პავლეს ეკლესია მისი გვარის საძვალედ.
აშოტ I კურაპალატის შავშეთ-კლარჯეთში მმართველობის პერიოდში, სამონასტრო მოღვაწეობა დაიწყო გრიგოლ ხანძთელმა, რომელმაც თავისი სიწმინდით გაითქვა სახელი და მის აზრს დიდად აფასებდა თავად აშოტი. „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრებაში“ მოხსენიებულია აშოტის ცხოვრების ზოგიერთი საინტერესო დეტალი. thumb|მარცხნივ|ბაგრატიონების გვარის გენეალოგიური ხე [[ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით]] არაბთა თარეშის ასალაგმავად, აშოტ I კურაპალატს პერიოდულად უწევდა მტრის რაზმების გასანადგურებლად, შეტაკებების ორგანიზება. ერთ-ერთი შეტაკების დროს ოროზ-მოროზის ძეებმა, აშოტ I კურაპალატი მოიხელთეს და დოლისყანის ეკლესიაში შეფარებული, ხმლით განგმირეს ტაძრის საკურთხეველში. მისი სისხლის კვალი ბოლო დრომდე შეინიშნებოდა დოლისყანის ეკლესიაში. დოლისყანელებმა რა შეიტყვეს მათი საყვარელი მთავრის მკვლელობა, დევნა დაუწყეს მტერს, ვიდრე უკანასკნელიც არ ამოხოცეს. აშოტ კურპალატის გვამი, მადლიერმა ერმა დაკრძალა არტანუჯის პეტრე-პავლეს ეკლესიაში.
სუმბატ დავითის ძის ქრონიკის მიხედვით აშოტ I კურაპალატი მოკლეს ქორინიკონს მვ (46), ხოლო დასაბამითგან წელთა ხჳლ (6430) ანუ 826 წლის 29 იანვარს.
აშოტ I კურაპალატს დარჩა სამი ძე: ადარნასე, ბაგრატი და გვარამი. აქედან, შუათანამ — ბაგრატმა გააგრძელა კურაპალატის ტიტული.
აშოტ I კურაპალატის სახელს უკავშირდება ქართული ქორონიკონის შექმნა და დამკვიდრება, რომელიც მანამდე არსებული ქორონიკონებისაგან განსხვავდება.
სქოლიო
კატეგორია:ქართლის ერისმთავრები კატეგორია:ქართველი წმინდანები კატეგორია:ტაო-კლარჯეთის მეფეები კატეგორია:გარდაცვლილი 29 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 826 კატეგორია:ტაო-კლარჯეთის სამეფოს ბაგრატიონები კატეგორია:ქართველი კურაპალატები კატეგორია:მოკლული მონარქები
მფრინავი მელა
მფრინავი მელა — მსოფლიოში უდიდესი ხელფრთიანების გვარი ხილიჭამიათა ქვერიგისა. ბინადრობენ აზიის ტროპიკებსა და სუბტროპიკებში (ინდოეთის სუბკონტინენტის ჩათვლით), ავსტრალიაში, აღმოსავლეთ აფრიკის კუნძულებზე (მაგრამ არა კონტინენტურ აფრიკაში) და ინდოეთისა და წყნარი ოკეანის მრავალ სხვა კუნძულზე. მინიმუმ 60 დღეს არსებულ სახეობას აერთიანებს ეს გვარი.
კუბური ქორი
კუბური ქორი (Accipiter gundlachi) — მტაცებელი ფრინველი ქორისებრთა ოჯახისა. წარმოადგენს კუბის ენდემურ სახეობას.
აღწერა
მისი სხეულის სიგრძე 43-დან 51 სმ-მდეა. ფრთები მოკლე და მომრგვალებული ფორმისაა. მკერდი მონაცრისფრო-ყავისფერი აქვს, იშვიათი შავი ზოლებით. მამრებს ბოლოები თეთრი აქვთ. სახეობის ძირითად ნაწილს მდედრი ქორები წარმოადგენენ, რომელთა რაოდენობაც მნიშვნელოვნად აღემატება მამრებისას.
გავრცელება
კუბური ქორის ბინადრობის ძირითადი ადგილებია - კუბის დასავლეთი ნაწილის და კუნძულ ხუვენტუდის ხელუხლებელი ტროპიკული ტყეები. ტროპიკული ტყეების განადგურების შედეგად სახეობა მნიშვნელოვნად დაზარალდა. ზოგიერთი სპეციალისტის მოსაზრებით შეიძლება კუბური ქორი საერთოდ გადაშენდა კიდეც.
სამთო-სათხილამურო სპორტი 2010 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე – სწრაფდაშვება (მამაკაცები)
სწრაფდაშვება მამაკაცებში 2010 წლის ვანკუვერის ოლიმპიურ თამაშებზე უნდა გამართულიყო 2010 წლის 13 თებერვალს უისტლერის ოლიმპიურ პარკში, უისტლერი, ბრიტანეთის კოლუმბია, მაგრამ უამინდონის გამო შეჯიბრი გადაიდო.
კუბური ქორი
ლიტერატურა
კატეგორია:ქორი
სამთო-სათხილამურო სპორტი 2010 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე – სწრაფდაშვება (მამაკაცები)
სქოლიო
სწრაფდაშვება (მამაკაცები)
ნოვოდიურტიუკეევო
ნოვოდიურტიუკეევო (Яңы Дүртекәй; Новодюртюкеево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 57 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 88 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას მარიელები შეადგენენ (86%).
სქოლიო
კატეგორია:ბალტაჩევოს რაიონის სოფლები
ლიეტუვური სამზარეულო
მინი|კიბინაი ლიეტუვური სამზარეულო წარმოდგენილია ლიეტუვის ცივი და ნოტიო კლიმატის შესაფერისი პროდუქტებით. ესენია: ქერი, კარტოფილი, ჭვავი, ჭარხალი, სალათის ფოთოლი, კენკრა და სოკო. ეს ყველაფერი ადგილობრივად მოიპოვება. ლიეტუვისს სამზარეულოში რძის პროდუქტებს დიდი ადგილი უჭირავს. სხვადასხვა სახის დამწნილებისა და დაკონსერვების მეთოდები აქ ოდითგანვე გამოიყენებოდა ზამთრისთვის საკვების შესანახად. სუპები უზომოდ პოპულარულია და ფართოდ მიიჩნევა კარგი ჯანმრთელობის საწინდრად. ვინაიდან ლიეტუვა კლიმატითა და სასოფლო-სამეურნეო ჩვეულებებით ჩრდილოეთ ევროპას ჰგავს, ლიეტუვურ სამზარეულოსაც ბალტიისპირეთისა და ზოგადად ჩრდილოეთის ქვეყნებთან დიდი მსგავსება გააჩნია.
გერმანულმა ტრადიციებმა გავლენა იქონია ლიეტუვურ სამზარეულოზე, შემოიტანა რა ღორის ხორცისა და კარტოფილის კერძები. მაგალითად: კარტოფილის პუდინგი იგივე კუგელისი, კარტოფილის პიურეთი სავსე ნაწლავები იგივე ვედარაი და ბაროკოს სტილის ხის ფორმის ნამცხვარი - შაკოტისი. ლიეტუველ დიდგვაროვნებს როგორც წესი ფრანგი შეფ-მზარეულები ჰყავდათ დაქირავებული, სწორედ აქედან შემოვიდა ლიეტუვაში ფრანგული სამზარეულოს გავლენა. ყველაზე ეგზოტიკური შთაგონების წყარო აღმოსავლეთის სამზარეულო გახდა, კერძოდ კი თურქულენოვანი ხალხი - ყარაიტები. მათ შემოიტანეს კერძი სახელად კიბინაი, რომელიც შემდგომში პოპულარული გახდა. ლეტუველებსა და სხვა ერებს რომლებიც ლიტვის დიდ სამთავროში ცხოვრობდნენ, ზოგიერთი საერთო კერძი და სასმელი აქვთ. ლიეტუვურ სამზარეულოს ზეგავლენა აქვს მოხდენილი პოლონურ და რუთენულ სამზარეულოებზეც.
აშკარად უხვი და მდიდრული სამზარეულოს მიუხედავად, ლიეტუვაში ჭარბწონიანობა ძალიან ნაკლებადაა გავრცელებული.
პური
მინი|200px|ლიეტუველების საყვარელი შავი ჭვავის პური ერთ-ერთი ყველაზე ძველი და ფუნდამენტური ლიეტუვური საკვები პროდუქტი ჭვავის პურია. მას ყოველდღე მიირთმევენ, საუზმედ, სადილად და ვახშმად. პური მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა საოჯახო რიტუალებსა და აგრარულ ცერემონიებში. ტრადიციულად, ლიეტუვური სამზარეულოს მთავარი წევრი სწორედ შავი ჭვავის პურია, რომელიც თეთრ, ხორბლის პურზე ხშირად გამოიყენება. არქეოლოგიური აღმოჩენები ცხადყოფს, რომ IX-XVI საუკუნეების ლიეტუვის პური თანამედროვე ჭვავის პურის მსგავსია.
ფორმალური სუფრის სტრუქტურა
ლიეტუვური სუფრის მთლიანი სტრუქტურა, რომელიც როგორც წესი დღესასწაულების დროს გვხვდება.
სუპი
სუპი ლიეტუვური სამზარეულოს შეუცვლელი წევრია. მიუხედავად იმისა, რომ ის მთავარი კერძივით დიდ ყურადღებას ვერ იპყრობს, თავის დანიშნულებას მაინც მშვენივრად ასრულებს.
მთავარი კერძი
მთავარ კერძი სუფრასთან ცხელ-ცხელია მორთმეული. ის შესაძლოა იყოს შემწვარი ქათამი, საქონლის ხორცი ან რაიმე ისეთი კერძი, რომლითაც დიასახლისი ყველაზე მეტად ამაყობს. მთავარ კერძს სურვილისამებრ ლუდი ან ღვინო დაუმშვენებს გვერდს.
დესერტი
დესერტს მთავარი კერძიდან გარკვეული დროის შემდეგ მოართმევენ. ის შეიძლება იყოს რაიმე სახის ნამცხვარი ან ხაჭო კენკრითა და ჯემით.
ყავა და ჩაი
ყავა და ჩაი ლიეტუველებმა შესაძლოა დესერტს დააყოლონ ან ცალ-ცალკე მიირთვან.
Digestivo (იტალ. მომნელებელი)
მინი|left|150px|ლიეტუვური ჩამოსასხმელი ლუდი თუ საინტერესო საუბრებში გართული სტუმრები სუფრას დიდხანს შემორჩნენ, მათ დიჯესტივოს ან დამატებით ყავასა და ჩაის შესთავაზებენ. დიჯესტივო ეს არის უფრო მეტად იტალიაში გავრცელებული ჩვეულება, რაც მსუყე სადილის სპეციალური სახის ალკოჰოლური სასმლით დამთავრებას გულისხმობს. იტალიელებს სჯერათ რომ ეს საკვების უკეთ მონელებაში დაეხმარებათ. აქედან გამომდინარეა სახელიც დიჯესტივო, რაც მომნელებელს ნიშნავს.
სასმელი
ლუდი განსაკუთრებით პოპულარულია მთელი ქვეყნის მასშტაბით, განსაკუთრებით მას შემდეგ რაც ლიეტუვამ დამოუკიდებლობა დაიბრუნა 1990 წელს. რამდენიმე ლიეტუვურ ლუდს საერთაშორისო ჯილდოები აქვთ მიღებული, ადგილობრივ ლუდსახარშებს კი აღორძინების ხანა უდგათ. ლუდი ყველაზე ჩვეული ალკოჰოლური სასმელია. ლიეტუვას მისი დიდხნიანი ისტორია აქვს, პირველად მოხსენიებულია რა მე-11 საუკუნეში. ლუდს უძველესი ბალტიისპირული ფესტივალებისა და რიტუალებისთვის ხარშავდნენ. ძველ ლიეტუვურ ლუდის ხარშვის ღმერთს რაგუტისი ერქვა. აქაური ლუდი არც ისე ცნობილია მთელი მსოფლიოს მასშტაბით, თუმცა ლიეტუვა ერთ-ერთი იმ იშვიათი ევროპული ქვეყნების რიგს მიეკუთვნება, რომელსაც დამოუკიდებელი ლუდის ტრადიცია აქვს და უბრალოდ სხვაგან განვითარებული მეთოდებით არ ხარშავს მას.
2015 წლის მონაცემებით, ლიეტუვა ხუთეულშია ერთ სულ მოსახლეზე მოხმარებული ლუდის რაოდენობით ევროპაში. აქ 75 მოქმედი ლუდსახარშია.
სქოლიო
კატეგორია:ლიეტუვური სამზარეულო
ჯალაბეთი
ჯალაბეთი — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში, ჭალის თემში. 1991 წლამდე შედიოდა ჯავის რაიონში, სინაგურის სასოფლო საბჭოში. 1991 წელს გადაეცა საჩხერის რაიონს. მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი, საჩხერიდან 33 კილომეტრი. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 55 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფლები კატეგორია:საქართველოს ოკუპირებული სოფლები
კიმ სუ ჰიონი
კიმ სუ ჰიონი (김수현, დ.16 თებერვალი, 1988, სეული, სამხრეთი კორეა) — სამხრეთ კორეელი მსახიობი, მომღერალი, ტელეწამყვანი და მოდელი.
ბიოგრაფია
კიმ სუ ჰიონი დაიბადა 1988 წლის 16 თებერვალს სეულში, მუსიკალურ ოჯახში. კიმის დედა მოუწოდებდა მას სკოლის წლებში სამსახიობო გაკვეთილებზე დასწრებოდა. მისი მამა 1980-იანი წლების ცნობილი კორეელი როკ მომღერალი კიმ ჯონ ჰუნია, ჯგუფ „შვიდი დელფინის“ სოლისტი. მამის ნახევარდა - კიმ ჯუ ნა - ასევე მომღერალია. ბიძაშვილი კიმ ჰე სოლი, უკეთ ცნობილი როგორც Zion.T არის პოპ და ჰიპ-ჰოპ არტისტი, პროდიუსერი, სიმღერების ავტორი. მიუხედავად ასეთი მრავალმხრივი ნათესავების არსებობისა, ბიჭი ინტროვერტად იზრდებოდა.
მინი|კიმ სუ ჰიონი [[2015 წლის მაისში]]
კიმ სო ჰიუნმა დაამთავრა დაწყებითი, საშუალო და უმაღლესი სკოლები კანნამის რაიონში. საშუალო სკოლაში ის ძალიან წყნარი ბიჭი იყო და ჩაკეტილი ხასიათის გამო არავინ ელოდა მის ხილვას გასართობ ინდუსტრიაში. საშუალო სკოლაში მან პირველად დაიწყო სამსახიობო თამაში, რათა შეეცვალა საკუთარი პიროვნება. მაგრამ როდესაც მან გულმოდგინედ დაიწყო სცენარების დამახსოვრება და პრაქტიკა სასკოლო სპექტაკლებში, პირველად დაფიქრდა მსახიობობაზე. მან ითამაშა მიუზიკლებში „Grease“ და „A Midsummer Night's Dream“ 2003 წელს.
2009 წელს სო ჰიონი ჩაირიცხა სეულში, ჩუნანის უნივერსიტეტში სპეციალიზაციით თეატრისა და კინოს მსახიობი.
კარიერა
2007 წელს შედგა სუ ჰიონის სატელევიზიო დებიუტი ახალგაზრდა მსახიობთან ერთად სიტკომში „გაიღიმეთ. ახლა ჩიტი გამოფრინდება.“ შემდეგ ის გამოჩნდა 2008 წლის სერიალში „აკვარიუმის თევზები“, რომელიც რეალურ მოვლენებზეა დაფუძნებული და მოგვითხრობს სკოლის მოსწავლეების პრობლემებზე, რომელთა მთელი ცხოვრება განათლების მიღებაზეა ორიენტირებული. ფილმს მიღებული აქვს რამდენიმე ჯილდო, მათ შორის აზია-წყნარი ოკეანის მაუწყებელთა კავშირის პრემია. ასევე მონაწილეობა მიიღო პროექტში „მამის სახლი“ (2009). მინი-სერიალი „მამის სახლი“ შედგებოდა ორი ეპიზოდისგან, რომელშიც სო ჰიონმა ითამაშა გამოცდილ მსახიობ ჩჰვე მინ სუსთან ერთად. გარდა ამისა, 2009 წელს კიმ სო ჰიონი გამოჩნდა დრამაში „Will it Snow for Christmas?“ და დრამაში "გიგანტი" (2010), მამრობითი სქესის პერსონაჟების უმცროსი ვერსიის როლში. ამ პროექტებში მონაწილეობამ მას კარიერული განვითარების საშუალება მისცა.
2009 წელს კიმ სუ ჰინმა ითამაშა მოკლემეტრაჟიან ფილმში „Worst Friends by Namkoong Sun“, რემელიც კორეის ხელოვნების ეროვნული უნივერსიტეტის მიერ იყო გადაღებული და რომელმაც მიიღო საუკეთესო სოციალური დრამის ჯილდო მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ფესტივალზე. იმავე წელს ის ასევე უძღვებოდა შოუს „Sonyeon Sonyeo Gaio Baekseo“.
მინი|კიმ სუ ჰიონი კეთილი ნების ელჩად დანიშვნის ცერემონიაზე
მისი პოპულარობა მკვეთრად გაიზარდა, ფილმში „The Sun Embraced by the Moon“ თამაშის შემდეგ, რომლის ბოლო ეპიზოდის რეიტინგმა 42,2%-ს მიაღწია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1988 კატეგორია:სამხრეთ კორეელი მსახიობები კატეგორია:სამხრეთ კორეელი მომღერლები კატეგორია:სამხრეთ კორეელი მოდელები კატეგორია:Forbes-ის 30 წლამდე ლიდერები
ნების ტრიუმფი
ნების ტრიუმფი (გერმ.: Triumph des Willens) — დოკუმენტურ-პროპაგანდისტული ფილმი გერმანელი კინორეჟისორი ლენი რიფენშტალის მიერ; აღწერილია 1934 წელს ნიურნბერგში გამართული ნაცისტური პარტიის კონგრესის ქრონიკა. ფილმში გამოსახულია უნიფორმიანი პარტიის წევრები, რომლებიც კლასიკური მელოდიების ფონზე მარშირებენ. ფილმში ასევე შესულია სხვადასხვა ნაცისტ ლიდერთა სიტყვით გამოსვლები კონგრესის დროს, მათ შორის ადოლფ ჰიტლერის სიტყვის ფრაგმენტები. ფილმი ჰიტლერის შეკვეთით შეიქმნა, რომელიც არაოფიციალური აღმასრულებელი პროდიუსერიც იყო; მისი სახელი ჩანს ფილმის დასაწყისის ტიტრებში. ფილმის ძირითადი თემა გერმანიის, როგორც ზესახელმწიფოს, დაბრუნებაა, სადაც ჰიტლერი, როგორც ნამდვილი გერმანელი ლიდერი, ერს სიდიადეს მოუტანს.
ნებისყოფის ტრიუმფი გამოვიდა 1935 წელს და მყისვე გახდა კინოს ისტორიაში ყველაზე ცნობილი პროპაგანდისტული ფილმის ნიმუში. რიფენშტალის ტექნიკა, მოძრავი კამერა, ტელეფოტო ლინზის გამოყენება პერსპერქტივის შესაცვლელად, სივრცული ფოტოგრაფია და მუსიკისა და კინემატოგრაფიის გამოყენების რევოლუციური მიდგომა, ტრიუმფს კინოს ისტორიაში უდიდესი პროპაგანდისტული ფილმის რეპუტაციას ანიჭებს. რიფენშტალმა რამდენიმე ჯილდო დაიმსახურა, არა მხოლოდ გერმანიაში, არამედ აშშ-ში, საფრანგეთში და შვედეთში. ფილმი პოპულარული იყო მესამე რაიხსა და მის გარეთ და დიდი ხნის განმავლობაში ახდენდა გავლენას დოკუმენტურსა თუ კომერციულ ფილმებზე, მიუხედავად იმისა, რომ ამ შემთხვევაში საკმაოდ საკამათოა სად გადის ზღვარი ხელოვნებასა და მორალს შორის.
კატეგორია:გერმანული ფილმები კატეგორია:დოკუმენტური ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:გერმანულენოვანი ფილმები კატეგორია:პროპაგანდისტული ფილმები კატეგორია:1935 წლის ფილმები
გოჩა აბაშიძე
გოჩა ალექსანდრეს ძე აბაშიძე (დ. 26 მაისი, 1937, სოფ. ჭალა, ახლანდელი საჩხერის მუნიციპალიტეტი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 8 ოქტომბერი, 1961, თბილისი) —  ქართველი მსახიობი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ქართველი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 26 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1961 კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები გოჩა კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
სიარგაო
სიარგაო ― ცრემლის ფორმის კუნძული ფილიპინის ზღვაში, ქალაქ ტაკლობანიდან 196 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით. კუნძულის ფართობი 437 კმ²-ია. სიარგაოს აღმოსავლეთი სანაპირო შედარებით სწორია და ერთი ღრმა უბე აქვს, პორტ-პილარი. სანაპირო რიფებისგან, პატარა ნახევარკუნძულებითა და თეთრი ქვიშის პლაჟებისგან შედგება. მახლობელ კუნძულებს მსგავსი რელიეფი აქვთ. სიარგაო ცნობილია, როგორც ფილიპინების სერფინგის დედაქალაქი.
კუნძული ჩრდილოეთ სურიგაოს იურისდიქციის ქვეშაა და შემდეგ მუნიციპალიტეტებს მოიცავს: ბურგოსი, დელ-კარმენი, გენერალ-ლუნა, სან-ბენიტო, პილარი, სან-ისიდრო და სანტა-მონიკა.
ეტიმოლოგია
კუნძულის სახელწოდება ვისაიანური ენიდან წარმოდგება. Siargaw ან saliagraw მანგროს სახეობაა, რომელიც კუნძულებზე იზრდება.
ისტორია
კუნძული სიარგაო ევროპელებიდან პირველად ესპანელმა ნავიგატორმა, ბერნარდო დე ლა ტორემ შეამჩინა კარაქ სან ხუანიდან 1543 წელს, როდესაც სარანგანიდან ახალი ესპანეთის ვიცე-სამეფოში დაბრუნებას ცდილობდა. საზღვაო ჩარტზე კუნძული Isla de las Palmas (ესპანურად პალმის კუნძული) დაიტანეს.
2021 წლის 16 დეკემბერს კუნძულს მე-5 კატეგორიის სუპერტაიფუნმა რაიმ გადაუარა. ტაიფუნის შედეგად მრავალი შენობა დაზიანდა და განადგურდა და 400 მილიონი ამერიკული დოლარის ღირებულების ზარალი მოჰყვა.
გეოგრაფია
კუნძული სიარგაო მინდანაოს მასშტაბით ერთ-ერთ უდიდეს მანგროს ტყეს მოიცავს, რომელიც 4 871 ჰექტარის ტერიტორიას ფარავს დელ-კარმენში. გრძლად გადაჭიმულ ჭარბტენიან ტერიტორიებს წყალმცენარეების კომერციული დანიშნულებით გამრავლების პოტენციალი აქვს. კუნძულის დასავლეთ სანაპიროზე ფართოდ გაშლილ მანგროს ტყეებში ინდო-წყნაროკეანური ნიანგი (Crocodylus porosus) არის გავრცელებული.
კუნძულზე დიდ გავლენას ახდენს წყნარი ოკეანიდან მონაბერი უწყვეტი ქარები და დინებები, რომელთაც კიდევ უფრო აძლიერებს სიარგაოს სრუტეში დასავლეთით მიმართული მინდანაოს დინება. წყნარის ოკეანის მხარეს მდებარე რიფები ფილიპინების ღრმულის კიდეზე მდებარეობს. ძალიან ღრმა ოფშორული წყლები ხელს უწყობს ოკეანის წყლის მარჯნის რიფებსა და კლდეებთან დიდი ძალით შეხლაში. სიარგაოში კარგი პირობებია სერფინგისთვის, განსაკუთრებით სამხრეთ-დასავლეთის ჰაბაგატის მუსონების დროს, აგვისტოდან ნოემბერში, როდესაც გაბატონებული ქალები სანაპიროდან მოშორებითაა.
სიარგაოში რამდენიმე კუნძული მდებარეობს. დელ-კარმენის კუნძულებს შორისაა კუნძულები: გუიამი, პანსუკიანი (იგივე შიშველი კუნძული) და დაკუ. დელ-კარმენისა და სან-ბენიტოს მუნიციპალიტეტების დასავლეთ სანაპიროში მრავალი პატარა კუნძულია, რომელთა უმრავლესობაც მანგროს ტყეებითაა დაფარული. ამ კუნძულებს შორისაა: კაობი, პაგბასაიანი, პონეასი, ტონა, ლაონანი და კავჰაგანი. ტურისტული ღირსშესანიშნაობები სუგბის ლაგუნა და პამომოანის პლაჟი, რომლებიც კავჰაგანში მდებარეობს. სიარგაოს უკიდურესი დასავლეთი კუნძულია ჰალიანი (შედის დელ-კარმენის იურისდიქციაში), რომელიც სიარგაოსა და დინაგატის კუნძულებს შორის მდებარეობს.
კუნძულის სამხრეთ ბოლოში სამი კუნძულოვანი ჯგუფია. ორი მათგანი, აღმოსავლეთი ბუკას-გრანდე და შუა ბუკას-გრანდე, დაპის მუნიციპალიტეტის ნაწილია, ხოლო ყველაზე დიდი კუნძული, ბუკას-გრანდე, სოკოროს მუნიციპალიტეტში შედის. ბუკას გრანდე ტურისტული ღირსშესანიშნაობებითაა ცნობილი, როგორეიცაა: სოჰოტონის ყურე, ტიკტიკანის ტბა, მედუზების თავშესაფარი და სხვ.
წარსულში კუნძულამდე მიღწევა მანილიდან სურიგაომდე შიდა ფრენით, შემდეგ კი დაპის ან დელ-კარმენის სანაპიროდან ბორნის მეშვეობით იყო შესაძლებელი. ამჟამად Cebu Pacific-ს სებუ-სიარგაოს და უკუმიმართულებით პირდაპირი ფრენები აქვს, ისევე, როგორც მანილა-სიარგაოს მარშრუტი (ამ შემთხვევაში თვითმფრინავი სებუში ეშვება, სადაც მგზავრები უფრო მცირე თვითმფრინავზე ინაცვლებენ). 2017 წლის მარტში Cebu Pacific-მა და SkyJet Airlines-მა კუნძულ სიარგაოდან მანილის აეროპორტამდე პირდაპირი ფრენები დაიწყეს. 2018 წლის 1-ელი ივლისიდან კლარკის საერთაშორისო აეროპორტიდან საიაკის აეროპორტამდე პირდაპირ ფრენებს ახორციელებს Philippine Airlines-იც.
ჯილდოები და აღიარება
ჩამოთვლილ 85 ტურისტულ დანიშნულებსი ადგილს შორის 2021 წელს სიარგაო აზიაში საუკეთესო კუნძულთა შორის დასახელდა და Condé Nast Traveler-ის მკითხველთა არჩევანის ჯილდო დაიმსახურა.
სქოლიო
კატეგორია:ფილიპინების კუნძულები
კაროლინა პაფორდ მილერი
კაროლინა პაფორდ მილერი (დ. 26 აგვისტო, 1903 — გ. 12 ივლისი, 1992) — ამერიკელი მწერალი. მან შეაგროვა სოფლის თემების ხალხური ზღაპრები, მოთხრობები და არქაული დიალექტები თავის მშობლიურ შტატ ჯორჯიაში 1920-იანი წლების ბოლოს და 1930-იანი წლების დასაწყისში და ჩართო ისინი თავის პირველ რომანში, Lamb in Bosom. რომანისთვის მან მიიღო პულიცერის პრემია მხატვრულ ლიტერატურაში 1934 წელს და ფრანგული ლიტერატურული პრემია, Prix Femina Americain 1935 წელს. მისმა წარმატებამ, როგორც მხატვრული ლიტერატურის პირველმა ლაურეატმა ჯორჯიიდან, შთააგონა Macmillan-ის გამომცემლობა მოეძებმა მეტი სამხრეთელი მწერალი, რის შედეგადაც აღმოაჩინეს მარგარეტ მიტჩელი. მისმა პირველმა რომანმა, „ქარში წასულები“, ასევე მოიპოვა პულიცერის პრემია მხატვრული ლიტერატურისთვის 1937 წელს. მილერის შემოქმედებამ XIX საუკუნის სამხრეთ ჯორჯიის პიონერების ბრძოლების შესახებ ახალი მკითხველი გაიჩინა 1993 წელს, როდესაც მისი გარდაცვალებიდან ერთი წლის შემდეგ, Lamb in His Bosom ხელახლა დაიბეჭდა. 2007 წელს მილერი შეიყვანეს ჯორჯიის მწერალთა დიდების დარბაზში.
ადრეული წლები და განათლება
კაროლინა პაფორდი დაიბადა 1903 წლის 26 აგვისტოს, უეიკროსში, ჯორჯიაში, ელიას პაფორდისა და ლევი ზან (ჰოლ) პაფორდის ოჯახში. ის შვიდი შვილიდან ყველაზე უმცროსი იყო. მისი მამა იყო მეთოდისტი და სკოლის მასწავლებელი, რომელიც გარდაიცვალა კაროლინას საშუალო სკოლაში სწავლის დროს. დედამისიც რამდენიმე წელიწადში, კაროლინას სკოლაში სწავლისას გარდაიცვალა. სკოლის დარჩენილ წლებში მას უფროსი დები ზრდიდნენ.
საშუალო სკოლის წლებში კაროლინა გამოხატავდა ინტერესს მწერლობისა და საშემსრულებლო ხელოვნების მიმართ. მას არასოდეს ჩაუბარებია კოლეჯში. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ იგი დაქორწინდა უილიამ დ. მილერზე, რომელიც იყო პაფორდის ინგლისური ენის მასწავლებელი. ისინი გადავიდნენ ბაქსლიში, ჯორჯია, 1920-იანი წლების ბოლოს, სადაც მისი ქმარი საბოლოოდ გახდა ბაქსლის რაიონის სკოლების ზედამხედველი. უილიამ მილერმა კაროლინას კლასიკურ ლიტერატურა გააცნო. მოგვიანებით იგი ამბობდა: „ის იყო ჩემი კოლეჯი“. წყვილს სამი ვაჟი ჰყავდა, რომელთაგან ორი ტყუპი იყო. ქორწინების ადრეულ წლებში, შვილების აღზრდისა და საშინაო მოვალეობების შესრულებისას, მილერი წერდა მოთხრობებს, რაც პირველად დაიწყო საშუალო სკოლაში. სიუჟეტები კარგად მიიღეს და მცირე თანხები, რომლებსაც მას უხდიდნენ, ავსებდა ოჯახის შემოსავალს.
პირველი რომანი და პულიცერის პრემია
რომანის დასრულების შემდეგ მილერმა გამომცემლის ძებნა დაიწყო. ამ ძიების დროს იგი შეხვდა პულიცერის პრემიის ყოფილ ლაურეატს ჯულია პეტერკინს, რომელმაც წაიკითხა და შემდეგ საკუთარ აგენტს გადაუგზავნა მილერის ხელნაწერი Lamb in His Bosom. „ჰარპერმა“ წიგნი 1933 წელს გამოსცა.
პულიცერის პრემია მხატვრული ლიტერატურისთვის მას კოლუმბიის უნივერსიტეტში, 1934 წლის 7 მაისს გადასცეს. სიტყვით მიმართვისას, მილერმა თქვა, რომ „იგი თავს კონკიას მსგავსად გრძნობდა და რომ მისი წიგნის წარმატება ზღაპარს ჰგავდა“. ბაქსლიში დაბრუნების შემდეგ მას დახვდა 2500 კაციანი ბრბო და მარშის ჯგუფი, რომელმაც ის სახლამდე მიაცილა. მარგარეტ მიტჩელმა მისწერა მილერს და უთხრა: „თქვენი წიგნი უდავოდ არის ყველაზე დიდი, რაც კი ოდესმე გამოსულა სამხრეთიდან სამხრეთის ხალხის შესახებ და ის ჩემი საყვარელი წიგნია“. 1935 წელს მილერი ასევე დააჯილდოვეს ფრანგული ლიტერატურული ჯილდოთი „Prix Femina Americain“.
შემდგომ წლებში
1944 წელს მილერმა დაასრულა მეორე რომანი, ლიბანი, რომელმაც კრიტიკოსების არაერთგვაროვანი მიმოხილვა დაიმსახურა. მიუხედავად იმისა, რომ აგებული იყო მისი ადრინდელი ნაწარმოებების მიხედვით, რომელიც ვითარდება ჯორჯიის სოფლად, ახალ რომანს ჰქონდა რომანტიული სიუჟეტი, რომელიც გააკრიტიკეს, როგორც უხერხული და არარეალური.
მას შემდეგ, რაც მისი მეორე ქმარი გარდაიცვალა, მილერი გადავიდა მთის შორეულ სახლში. მისი სახლი აღწერილი იყო, როგორც „ისე შორს, რომ ვიზიტორებს უწევდათ ძროხების საძოვრის და კარიბჭეების ლაბირინთის გავლა“. მომდევნო ათწლეულებში მილერმა განაგრძო წერა, დაასრულა რამდენიმე ხელნაწერი. მაგრამ მას არასოდეს უცდია მათი გამოქვეყნება. უმეტესწილად, იგი ცხოვრობდა მშვიდი, ჩაკეტილი ცხოვრებით ჩრდილოეთ კაროლინას დასავლეთში, სოფლის სახლში.
გარდაცვალება და მემკვიდრეობა
მილერს პატივი მიაგეს, როდესაც ჯორჯიის მწერალთა დიდების დარბაზში შეიყვანეს. 1991 წელს ქალაქ ბაქსლიმ ქეროლ მილერის დღე შემოიღო.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ქალი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:პულიცერის პრემიის გამარჯვებულები რომანისთვის კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:დაბადებული 1903
დრამის თეორია
დრამის თეორიის მთავარი საკვლევი საკითხი არის ის, თუ რამდენად შეეფერება კონკრეტულ დრამას კონკრეტული შინაარსი, სტრუქტურა და ფორმა და აქედან გამომდინარე დრამის თეორია ცდილობს შეიმუშავოს დრამის წერისა თუ რეციპიენტზე ზემოქმედების ზოგადი პრინციპები, რომლებიც თეორიებად ყალიბდება. ამგვარი დრამის თეორიები სხვადასხვა ავტორებმა, დრამატურგებმა სხვადასხვა დროს შეიმუშავეს. ამ თეორიებს შორის მრავალი განსხვავება შეინიშნება, მაგრამ ძირითადი განსხვავება კი ისაა, რომ ანტიკური და კლასიკური გუსტავ ფრაიტაგის დეფინიციის თანახმად (იხ. დრამის პირამიდალური აგება) დრამა ე.წ. დახურული დრამებს მიეკუთვნება, ხოლო კლაისტიდან მოყოლებული ბიუხნერი და ბრეხტი ღია დრამებს წერდნენ.
არისტოტელისეული დრამა
გარდა მისა, არისტოტელე დრამისათვის ადგილის, (მოქმედების ადგილი არ უნდა იცვლებოდეს) დროისა (მოქმედება უნდა სრულდებოდეს ერთი დღე–ღამის განმავლობაში) და მოქმედების ერთიანობას მოითხოვს. ავტორის თანახმად, (არისტოტელე) თეატრალური პიესაში მთავარ მოქმედებას დასრულებული სახე უნდა ჰქონდეს; მოქმედების დასაწყისი, მოქმედების შუა ნაწილი, ანუ ცენტრი და მოქმედების დასასრული. ყოველივეს კი გამჭოლ ხაზად უნდა გასდევდეს ერთი მთავარი ამბავი, ანუ მთელი მოქმედების განმავლობაში ერთი და მთავარი მოსახდენი უნდა ჩაისახოს, ან დაიწყოს, განვითარდეს და დასრულდეს დროსა და სივრცეში. დრამატურგის მიერ მოქმედებაში შემოტანილი ყოველი ახალი ელემენტი აუცილებლად უნდა მსახურებდეს მთავარი მოქმედების განვითარებას და განავრცობდეს მას რაღაც სიახლით, ანუ ყოველი შემოტანილი სიახლე მოქმედების მდინარებას უნდა ჰმატებდეს რამეს. რადგან, რასაც ფუნქცია არ გააჩნია, არისტოტელეს აზრით, არაა ერთი მთლიანის ნაწილი და ამდენად ზედმეტი და უსარგებლოა.
მრავალი ავტორი XIX საუკუნის მიწურულამდე ცდილობდა დრამები არისტოტელისეული კრიტერიუმების თანახმად ეწერა და ცდილობდა არისტოტელესთან შესაბამისობაში გაემართლებინა, ან ლეგიტიმურ–ეყო საკუთარი ხშირად არც თუ ისე კარგი პიესა.
დღესაც კი მრავალი დრამის თეორია არისტოტელის თეორიის ანალიზს ეფუძნება.
კორნელისეული დრამა
პიერ კორნელიმ (1606–1684) შეიმუშავა დრამის თეორია ბაროკოს მოწამეთა დრამაზე დაყრდნობით. მოწამეთა ტრაგედიებისთვის დამახიასიათებელია მოქმედ პირთა პოლარული კონსტელაციები: ერთი მხრივ „გმირები“ იმდენად არიან დარწმუნებული თავიანთ სიწმინდეში, რომ  „კატასტროფა“ არც უნდა მოხდეს. მეორე მხრივ კი „გმირთა“ მოწინააღმდეგენი იმდენად ბოროტნი არიან, რომ „გმირის დაცემა“ მაყურებლისათვის წინასწარვე არის ცხადი.
სტრაბონი
thumb|170px|სტრაბონი XVI საუკუნის გრავიურაზე. სტრაბონი (Στράβων; დ. ძვ. წ. 64/63 — გ. 23/24) — ძველი ბერძენი ისტორიკოსი და გეოგრაფი.
წარმოშობით პონტოელი ბერძენი ქალაქ ამასიადან, წარჩინებული წრიდან. თავისი დროისთვის ბრწყინვალე განათლება მიუღია. ბევრი უმოგზაურია, ფიქრობენ, რომ კოლხეთის სამეფოშიც ყოფილა. ცნობილია მისი ორი ნაწარმოები : „საისტორიო ნარკვევები“ და „გეოგრაფია“. პირველი ნაშრომი 47 წიგნისაგან შედგებოდა და წარმოადგენდა პოლიბიოსის ნაშრომის —„ისტორიის“ გაგრძელებას. მისგან მხოლოდ 19 ფრაგმენტია მოღწეული. მეორე ნაშრომი — „გეოგრაფია“, რომელიც 17 წიგნისაგან შედგება, თითქმის მთლიანადაა დაცული. სტრაბონი თხზულების XI–XVI წიგნებში აზიის შესახებ მოგვითხრობს, ხოლო XVII-ში — აფრიკის შესახებ. ავტორის მონათხრობი ნაწილობრივ საკუთარი მოგზაურობის დროს შეკრებილ მასალას ემყარება, ნაწილობრივ კი — უფრო ადრეული ავტორების (ერატოსთენე, არტემიდორე, პოლიბიოსი, მეგასთენე) შრომებს.
ბიოგრაფია
სტრაბონი წარმოშობით ამასიიდან იყო, პონტოს მეფეების რეზიდენციიდან. მისი ოჯახი მიეკუთვნებოდა მეფე მითრიდატეს უახლოეს გარემოცვას, თუმცა სტრაბონის პაპა (დედის მხრიდან), რომელიც გართული იყო პირადი შურისძიებით, გადავიდა რომაელების მხარეს და გამოუყო მათ 15 ციხესიმაგრე. სტრაბონს, როგორც მისი რომაული სახელი გვიჩვენებს, რომაული მოქალაქეობა ჰქონდა, რომელიც მისცა მის ოჯახს გნეუს პომპეუსმა.
პერგამის სკოლის გრამატიკოსი და ტირანიონის გეოგრაფიის ნაშრომების ავტორი იყო მისი მასწავლებელი და შთამაგონებელი. პერგამის სკოლა, ალექსანდრიის მსგავსად დაკავებული იყო ჰომეროსის პოემების თარგმნით. გეოგრაფიული სახელების ახსნა ამ პოემებში ქმნიდა ძველთაძველ ბერძნულ გეოგრაფიას. სტრაბონი არისტარქეს სკოლის მიმდევრის, მისი ერთ-ერთი მასწავლებლის მეშვეობით გაეცნო ცნობილ ალექსანდრიელ გეოგრაფს ერატოსთენეს და გაიცნო მისი თვალსაზრისი ჰომეროსის შესახებ, რომლის თანახმად ის მხოლოდ გამოგონილ მასალას ეყრდნობოდა.
სტრაბონის მასწავლებელი იყო ასევე პერიპატეტიკი ქსენარქე. საქმე ის არის, რომ აროსტოტელეს მიმდევრები გეოგრაფიითაც იყვნენ დაინტერესებულნი და მემკვიდრეობით მიიღეს მასწავლებლის ზოგადი დებულებები ამ საგანთან დაკავშირებით.
სტრაბონზე დიდი გავლენა იქონია ჰომეროსის პოემებმა, თავისი რეალურ-ეთნიკური გაგებით. ამ მხრივ მისი მაგალითი პოლიბიოსი იყო. მისი თხზულებები სტრაბონმა გააგრძელა ისტორიულ ნაშრომში „ისტორიული ჩანაწერები“, რომელიც შედგება 43 წიგნისაგან: რომის ისტორიის მოვლენები, დაწყებული კართაგენის დანგრევიდან (ძვ. წ. 146), ვიდრე, ალბათ, აქციუმის ბრძოლით (ძვ. წ. 31). ამ თხზულებამ ჩვენამდე ვერ მოაღწია. თავის ნაშრომებში სტრაბონი არაერთხელ იხსენებს არტემიდორ აფესკს. სტრაბონის დიდება გვიან მოვიდა, თუმცა გვიანდელი ანტიკის მეცნიერები მას უპირატესად აფასებდნენ, როგორც გეოგრაფს.
გეოგრაფია
thumb|300px|მსოფლიოს რუკა სტრაბონის მიხედვით სტრაბონის „გეოგრაფია“ ერთადერთი თხზულებაა, რომელმაც ჩვენამდე მოაღწია. ის გვაძლევს საშუალებას გავიგოთ, თუ როგორი იყო გეოგრაფიული მეცნიერება იმ დროს. „გეოგრაფია“ 17 წიგნად მრავალი ნუსხის სახით თითქმის მთლიანად არის შემონახული, თუმცა ნუსხები ძლიერ დაზიანებულია. მათგან საუკეთესო შეიცავს პირველ 9 წიგნს. ყველა წიგნს, თუმცა მნიშვნელოვანი დაზიანებით, განსაკუთრებით კი მე-7 წიგნში შეიცავს Parisinus № 1393 ხელნაწერი. სტრაბონის ტექსტების ბედს და მათ ღირსებას გვამცნობს კრამერის კრიტიკული გამომცემლობა.
სრული ტექსტის გარდა შემორჩა ეპიტომეხი, რომელიც ცნობილია X საუკუნის ბოლოდან და ხშირად ხმარობდნენ დაზიანებული ადგილების შესავსებად. „გეოგრაფიის“ მე-17 წიგნიდან პირველი ორი შეადგენს შესავალს. თხზულებები გვაძლევს საშუალებას გავიგოთ სტრაბონის შეხედულება მიწათაღწერილობაზე, გეოგრაფიაზე, როგორც ფილოსოფიურ მეცნიერებაზე, გეოგრაფიის ცოდნის სარგებელზე ყველა განათლებულ ადამიანისთვის, განსაკუთრებით მხედარმთავართა და მმართველთათვის. დიდი ადგილი უკავია ერატოსთენეს კრიტიკას. იცავს გომერს, როგორც უდიდეს მწერალს გეოგრაფიის მხრივ.
შესავლის ბოლო ეხება სტრაბონის პირად შეხედულებას მიწათმოქმედებაზე, გეოგრაფიის აუცილებლობაზე ა ფიზიკის და მათემატიკის შესწავლაში. აღწერილობთ გეოგრაფია იწყება III წიგნიდან, აქედან 8 (III-X) წიგნი ეკუთვნის ევროპას, 6 წიგნი (XI-XVI) აზიას, ბოლო (XVII) — აფრიკას.
ევროპის აღწერა
thumb|ევროპის რუკა სტრაბონის მიხედვით ევროპის აღწერა იწყება იბერიის ნახევარკუნძულიდან. შემდეგ ავტორი ჩერდება ელადაზე და ახლომდებარე კუნძულებზე. ამას ეძღვნება 3 წიგნი (VIII, IX, X). ელადას აღწერა იწყება პელოპონესით და მთავრდება ეტოლის და აკარნანიის კუნძულებით. ყურადღება გამახვილებულია იტალიაზე და მის უახლოეს კუნძულებზე (V, VI). მე-III წიგნში მოთხრობილია იბერიაზე, მე-IV გალიაზე, მე-VII რეინის გაღმა მცხოვრებ გერმანელებზე, კიმერიელებზე, სკვითებზე, სარმატებზე, გეტებზე. მისთვის ცნობილია მაკედონია, თრაკია, ბრიტანეთის სამხრეთ ნაწილი.
აზიის აღწერილობა
აზიაში აღწერილია ტავრი ტროადა, პერგამონი და ლიდია. აზიის იმ ნაწილს მიეკუთვნება ინდოეთი (მდინარე ინდის და განგის შუაში). დედამიწის აღმოსავლეთ ნაწილს შეადგენს ინდოეთი, სამხრეთს — იბერია და ალბანეთი. სერებს (ჩინელებს) ეძახდნენ ინდოეთის ხალხს. გეოგრაფები აღნიშნავდნენ მათი დიდი ხნის სიცოცხლესა და მათ ბამბის ქსოვილებს.
სქოლიო
კატეგორია:ძველი ბერძენი გეოგრაფები კატეგორია:ევროპელი მოგზაურები საქართველოში კატეგორია:გარდაცვლილი 24
მარხტრენკი
მარხტრენკი (Marchtrenk) — ქალაქი ავსტრიაში, ზემო ავსტრიის ფედერალურ მხარეში, ვესტ-ლანდის რაიონში. გაშენებულია მდინარე ტრაუნზე, ზღვის დონიდან 304 მეტრზე.
2011 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 12 276 ადამიანს შეადგენს.
სერებრიანოე
სერებრიანოე — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, სოხუმის მუნიციპალიტეტში (ფსხუს თემი), მდინარე ბზიფის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 640 მ, სოხუმიდან 90 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ფსხუს თემის სოფლები
სხეულის ტემპერატურა
სხეულის ტემპერატურის მომატება (ჩვეულებრივ მეტყველებაში „სიცხე“) — ადამიანისთვის (და სხვა თბილსისხლიანი ორგანიზმებისთვის) დამახასიათებელი მდგომარეობა, რომლის დროსაც სხეულის ტემპერატურა სხვადასხვა შესაძლო მიზეზის გამო ნორმაზე მაღლა იწევს.
მეორე მხრივ, ადამიანის სხეულის ნორმალური ტემპერატურა არ არის მკაფიოდ განსაზღვრული სიდიდე და ის შეიძლება მერყეობდეს როგორც ინდივიდუალურად, ასევე რასისა და ეთნიკური კუთვნილების მიხედვითაც. ზოგადად, პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში (მათ შორის საქართველოშიც)მიღებულია რომ ადამიანის სხეულის ტემპერატურა ჯანმრთელ მდგომარეობაში (იღლიის ღრმულში) უნდა იყოს დაახლოებით 36,6 °C ფარგლებში, თუმცა, ისიც უნდა ითქვას, რომ ადამიანის სხეულის ტემპერატურა იცვლება დღე-ღამური და ასევე ფიზიოლოგიური პერიოდების მიხედვითაც (ეს უკანასკნელი ძირითადად ქალებში), ამიტომ ამა თუ იმ ინდივიდისათვის „ნორმალური“ ტემპერატურის დადგენა ბევრ ფაქტორზე არის დამოკიდებული.
ტემპერატურის მატება ბევრი მიზეზით შეიძლება იყოს გამოწვეული. როგორც წესი, განსხვავებული მიზეზით გამოწვეულ სიცხეს ტემპერატურის განსხვავებული დღეღამური მაქსიმუმი და ტემპერატურათა დღეღამური სხვაობა (ამპლიტუდა) ახასიათებს.
კატეგორია:ფიზიოლოგია კატეგორია:ტემპერატურა
ნოვოსულტანგულოვო
ნოვოსულტანგულოვო (Яңы Солтанғол; Новосултангулово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 0 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 28 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 86 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (50%).
სქოლიო
კატეგორია:ბალტაჩევოს რაიონის სოფლები
პოლოლიკაშვილი
საკუთარი სახელი პოლოლიკაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
სიტი ჰოლი (ლონდონი)
სიტი ჰოლი (City Hall) — დიდი ლონდონის სამმართველოსა და ქალაქ ლონდონის მერის შტაბ-ბინა. მდებარეობს მდ. თემზის სამხრეთ სანაპიროზე ტაუერის ხიდთან. ნორმან ფოსტერის პროექტის შენობა გაიხსნა 2002 წლის ივლისში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლონდონის არქიტექტურა კატეგორია:ნორმან ფოსტერის პროექტები
კუსებურასებრნი
კუსებურასებრნი (Pentatomidae) — მწერების ოჯახი ნახევრადხეშეშფრთიანების რიგისა. აქვს მრავალგვარი ფორმის 3-41 მმ სიგრძის სხეული, 5-, იშვიათად 6-ნაწევრიანი ულვაში, რომელიც თავის ქვედა მხარეზეა მიმაგრებული. მწერების საკმაოდ დიდი ოჯახია და მოიცავს 900-მდე გვარის 4700-ზე მეტ სახეობას. საქართველოში ამ ოჯახიდან გვხვდება აზიური ფაროსანა (2015 წლიდან), აგრეთვე ადრე ამ ოჯახში შემავალი 3 სახეობა: მავნე კუსებურა (Eurygaster integriceps), ავსტრალიური კუსებურა (Eurygaster austriaca) და მავრული კუსებურა (Eurygaster maurus). კუსებურასებრთა შორის ბევრი სოფლის მეურნეობის მავნებელია. მავნე კუსებურა აზიანებს მარცვლოვანებს, Nezara viridula — ბამბის ბუჩქს, Eurydema-ს გვარის სახეობები — ბოსტნის ჯვაროსან მცენარეებს.
სქოლიო
*
რონეს შელფური მყინვარი
რონეს შელფური მყინვარი — შელფური მყინვარი დასავლეთ ანტარქტიდაში. მდებარეობს დასავლეთით პალმერის და ელსუორთის მიწასა და აღმოსავლეთით ბერკნერის კუნძულსა და პენსაკოლის მთებს შორის. გაწოლილია უედელის ზღვის პირას.
დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ გადაჭიმულია 600 კმ-ზე, ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ 500 კმ-მდე. სიმაღლე ზღვის დონიდან კიდურ მხარეში დაახლოებით 30 მ, ცენტრალურში 120 მ-მდე. ყინულის სისქე შესაბამისად 200–700 მ. დასავლეთით უშუალოდ ებჯინება ფილხნერის შელფური მყინვარი, რომლისგანაც ნაწილობრივ გამოყოფილია ბერკნერის კუნძულით.
ხშირად ეს ორი შელფური მყინვარი ცნობილია ფილხნერ-რონეს შელფური მყინვარის სახელწოდებით, რომლის ერთობლივი ფართობია 422 ათ. კმ². დაახლოებით 20 წელიწადში ერთხელ რონეს შელფურ მყინვარს წყდება გიგანტური აისბერგი. აღსანიშნავია 2021 წლის მაისში მოწყვეტილი უზარმაზარი აისბერგი A-76, რომლის ფართობმა შეადგინა 4320 კმ².
რონეს შელფური მყინვარი აღმოაჩინა მოგზაურმა ფინ რონემ, რომელმაც 1947 წლის ნოემბერ–დეკემბერში საფრენი აპარატით შესრულებული ორი ფრენის შემდეგ გადაიღო შელფური მყინვარის ჩრდილოეთი ნაწილი, რომელსაც მფრინავ ჯეიმზ ლასიტერის პატივსაცემად „ლასიტერის შელფური მყინვარი“ უწოდა, ხოლო მყინვარის აღმოსავლეთ ნაპირს საკუთარი მეუღლის ედით რონეს პატივსაცემად „ედით რონეს მიწა“, რომელიც სავარაუდოდ მყინვარის სამხრეთით მდებარეობს.
ვინაიდან, კაპიტან ჯეიმზ ლასიტერის სახელი მიენიჭა პალმერის მიწის ნაპირს, ანტარქტიდულ სახელწოდებათა საკონსულტაციო კომიტეტმა (ACAN) ამ დიდი შელფური მყინვარისთვის ოფიციალურად დაამტკიცა სახელწოდება „რონეს შელფური მყინვარი“ 1968 წელს. რონეს შელფური მყინვარის ტერიტორიაზე სხვადასხვა დროს პრეტენზია გამოაცხადეს დიდმა ბრიტანეთმა (1908), ჩილემ (1940) და არგენტინამ (1942).
სქოლიო
კატეგორია:ანტარქტიდის შელფური მყინვარები
ვალს-ზიცენჰაიმი
ვალს-ზიცენჰაიმი (Wals-Siezenheim) — მუნიციპალიტეტი ავსტრიაში, ზალცბურგის ფედერალურ მხარეში, ზალცბურგ-უმგებუნგის რაიონში. მიუხედავად 12,000-ზე მეტი მაცხოვრებლისა არ აქვს ქალაქის სტატუსი. ის ცნობილია როგორც 'ავსტრიის უდიდესი სოფელი'.
მდებარეობს ქალაქ ზალცბურგის დასავლეთით, გერმანიის საზღვართან. 2011 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 12 067 ადამიანს შეადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ქალაქები
ადარნასე II
ადარნასე II (გ. 923) — ქართველთა მეფე 888–923, ტაო-კლარჯეთის სამეფოს გამგებელი, ძე დავით I კურაპალატისა, ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა ტაოს შტოს შთამომავალი.
ცხოვრება და მოღვაწეობა
ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა შორის გაჩაღებულ შინაფეოდალურ ომში დავით I კურაპალატის დაღუპვის (881) შემდეგ სამთავროს გამგებლობა ადარნასე II-ის ხელში გადავიდა. დავითის მკვლელმა ნასრა, გვარამ მამფლის ძემ (888) აფხაზთა მეფის ბაგრატის დახმარებით სცადა ტაო-კლარჯეთის სამფლობელოების დაბრუნება, მაგრამ ადარნასე II-მ და მისმა მომხრეებმა დაამარცხეს. ამ დროიდან დაიწყო ადარნასე II-ის გაძლიერება. ბაგრატიონთა შორის მან პირველმა მიიღო „ქართველთა მეფის“ ტიტული (888). ადარნასე II იბრძოდა საქართველოს გაერთიანებისათვის. მას მხარს უჭერდნენ სომხეთის (შირაქის) მეფეები. 891 ადარნასე II სომხეთის შინაფეოდალურ ბრძოლებში ჩაერია და ხელი შეუწყო შირაქში სუმბატ აშოტის ძის გამეფებას. 904 ადარნასე II-მ სუმბატის დახმარებით დაამარცხა და ტყვედ ჩაიგდო ქართლში შემოჭრილი აფხაზთა მეფე კონსტანტინე. შემდეგში სუმბატ სომეხთა მეფემ გაათავისუფლა კონსტანტინე, რასაც ყოფილ მოკავშირეებს შორის განხეთქილება მოჰყვა. 907 ადარნასე II მიემხრო სომხეთში შემოჭრილ არაბთა სარდალს აბუ ლ-კასიმს და სუმბატის წინააღმდეგ იბრძოდა. ადარნასე II ეწეოდა კულტურულ-სააღმშენებლო მოღვაწეობას: ააშენა და საეპისკოპოსო საყდრად აქცია ბანას ტაძარი.
ალექსანდრე და ილზე მელამიდების მედალი
ალექსანდრე და ილზე მელამიდების მედალი (Alexander & Ilse Melamid Medal) — ამერიკის გეოგრაფიული საზოგადოების მედალი, რომელიც დაწესებულია 2002 წელს. ნაბოძებია ელზა მელამიდისაგან. მედალს აკუთვნებს მხოლოდ ამერიკის გეოგრაფიული საზოგადოება „გამორჩეული სამუშოებისათვის, რომელიც მიმართულია დინამიკური ურთიერთობის დამყარებაზე საზოგადოების კულტურულ და ბუნებრივ რესურსებს შორის“.
ალექსანდრე მელამიდი იყო ამერიკის გეოგრაფიული საზოგადოების წევრი 1975 წლიდან 2001 წლამდე. ა. მელამიდს ეკავა „აგს“ ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობა (1980-1992) და იყო კომიტეტის თავმჯდომარე (1981-1988) წწ.
1991 წელს იგი დაჯილდოვდა სემუელ ფინლი ბრის მორზეს მედლით.
ილზე მელამიდი არჩეულია როგორც მმართველი პოლიტიკური და სოციალური მეცნიერებების ფაკულტეტებისა. იგი წევრია საქველმოქმედო ფონდისა. მიღებულლი აქვს ბაკალავრის ხარისხი მელბურნის უნივერსიტეტში (ავსტრალია).
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკის გეოგრაფიული საზოგადოება კატეგორია:აშშ-ის მედლები კატეგორია:აშშ-ის ჯილდოები
ნოვოტოშკუროვო
ნოვოტოშკუროვო (Яңы Тушҡыр; Новосултангулово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (86%).
სქოლიო
კატეგორია:ბალტაჩევოს რაიონის სოფლები
Work It Out
„Work It Out“ — ბიონსე ნოულსის 2002 წლის სიმღერა ალბომიდან Dangerously in Love.
Chart
კატეგორია:ბიონსე ნოულსის სიმღერები კატეგორია:2002 წლის სინგლები
მონტენეგრო
მონტენეგროს ან ჩერნოგორიის რესპუბლიკა (სერბულ-ხორვატული ენის კირილურ ვარიანტზე Црна Гора / ლათინურ ვარიანტზე Crna Gora. წარმოითქმის როგორც [ცრნაგორა]) — ქვეყანა სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში. დასავლეთიდან ესაზღვრება ადრიატიკის ზღვა და ხორვატია, ჩრდილოეთიდან — ბოსნიასა და ჰერცეგოვინა, აღმოსავლეთიდან — სერბეთი, ხოლო სამხრეთიდან — ალბანეთი. 13,812 კმ² ფართობის მქონე ქვეყნის მცხოვრებთა რიცხვი 2011 წლის აღწერის მიხედვით 620,079-ია. მონტენეგროს დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქია პოდგორიცა, ხოლო ძველი დედაქალაქი ცეტინიე ქვეყნის კულტურული და ისტორიული ცენტრია.
1878 წელს, მონტენეგრო-ოსმალეთის ომის შემდეგ, ბერლინის კონგრესზე მონტენეგროს დე იურე დამოუკიდებლობა აღიარეს. 1905 წლიდან მონტენეგრო სამეფო იყო. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, ქვეყანა იუგოსლავიის ნაწილი გახდა, ხოლო იუგოსლავიის დაშლის შემდეგ, სერბეთთან ერთად სერბეთისა და ჩერნოგორიის რესპუბლიკა ჩამოაყალიბა. 2003 წლის 21 მაისს ჩატარებული რეფერენდუმის შედეგების საფუძველზე ამავე წლის 6 მაისს მონტენეგრო დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ გამოცხადდა.
2017 წლის 5 ივნისს მონტენეგრო ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის 29-ე წევრი ქვეყანა გახდა. ქვეყანა ასევე გაეროს, მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის, ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის და ევროსაბჭოს წევრია. მონტენეგრო ხმელთაშუა ზღვის კავშირის ერთ-ერთი დამფუძნებელი ქვეყანაა.
ეტიმოლოგია
ქვეყნის ორივე სახელწოდება (მონტენეგროცა და ჩერნოგორიაც) ერთსა და იმავეს, — „შავ მთას“ აღნიშნავს. ფორმა „ჩერნოგორია“ ქართულ ენაში რუსული ენის საშუალებით შემოვიდა და მონტენეგროს მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვებამდე გამოიყენებოდა.
XX საუკუნის დასაწყისის ქართულ პრესაში იხმარებოდა სახელწოდება მთაშავეთი.
XIV საუკუნეში Crna Gora მხოლოდ ერთი ტომის პაშტროვიჩების ტერიტორიას ეწოდებოდა. XV საუკუნეში ზეტას სათავადოს ხელისუფლებაში ჩერნოევიჩების გვარის მოსვლის შემდეგ უკვე დღევანდელი მონტენეგროს დიდი ნაწილის დასახელებად გამოპიყენებოდა.
სტარუშკინო
სტარუშკინო — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, სოხუმის მუნიციპალიტეტში (შრომის თემი), მთა ჩუმკუზბის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 640 მ, სოხუმიდან 20 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
მონტენეგრო
ისტორია
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ მონტენეგრო იუგოსლავიის სამეფოს შემადგენლობაში შევიდა.
სტარუშკინო
სქოლიო
კატეგორია:შრომის თემის სოფლები (სოხუმის მუნიციპალიტეტი)
გერდ ფონ რუნდშტეტი
მინი|170px|კარლ რუდოლფ გერდ ფონ რუნდშტეტი, 1932 კარლ რუდოლფ გერდ ფონ რუნდშტეტი (Karl Rudolf Gerd von Rundstedt; დ. 12 დეკემბერი, 1875, აშერსლებენი, გერმანია — გ. 24 თებერვალი, 1953, ჰანოვერი, გერმანია) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, „ვერმახტის“ გენერალ-ფელდმარშალი.
მეორე მსოფლიო ომის დროს რუნდშტეტი იყო დიდი სამხედრო შენაერთების მთავარსარდალი პოლონეთში, დასავლეთ და აღმოსავლეთ ფრონტებზე. იგი იყო „ვერმახტის“ დასავლეთ ფრონტის მთავარსარდალი და ევალებოდა ხელი შეეშალა დასავლეთ ევროპაში მოკავშირეთა ძალების გადმოსხმისათვის.
სამხედრო კარიერა 1939 წლამდე
რუნდშტეტი პრუსიელი სამხედრო მოსამსახურის ოჯახში დაიბადა. მამამისი პრუსიის არმიია გენერალი იყო და ტრადიციისამებრ მისი შვილიც სამხედრო სამსახურში შევიდა. ორანიენშტაინისა და გროს-ლიხტერფელდეს კადეტთა სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ რუნდშტეტი 1892 წლის 22 მარტს ქალაქ კასელში სტაციონირებულ „ფონ ვიტიხის“ სახელობის მე-3 ინფანტერიის პოლკში ჩაეწერა სერჟანტად.
პირველი მსოფლიო ომის დროს იგი გენშტაბის ოფიცრად მსახურობდა თურქეთში და საფრანგეთში და 1914 წლის 24 ნოემბერს მიენიჭა მაიორის წოდება. 1919 წლიდან იგი რაიხსვერში მსახურობდა. 1920 წლის 1 ოქტომბერს ვიცეპოლკოვნიკის სამხედრო წოდება მიენიჭა და 1923 წლის 1 თებერვალს პოლკოვნიკი გახდა. 1925 წლის 1 მაისს იგი დაინიშნა 18-ე ინფანტერიის პოლკის სარდლად ქალაქ პადერბორნში.
1927 წლის 1 ნოემბერს რუნდშტეტს მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება და 1928 წელს გადაყვანილ იქნა მე-2 კავალერისტული დივიზიის მეთაურის თანამდებობაზე ქალაქ ბრესლაუში. აქვე 1929 წლის 1 მარტს მას მიენიჭა გენერალ-ლეიტენანტის სამხედრო წოდება. 1932 წლის 1 იანვარს რუნდშტეტი დაინიშნა მე-3 დივიზიის მეთაურად და გადაყვანილ იქნა ბერლინში III სამხედრო ოლქის მთავარსარდლად. იმავე წლის 1 ოქტომბერს იგი გადაყვანილ იქნა I სამხედრო ჯგუფის სარდლის თანამდებობზე და მიენიჭა ინფანტერიის გენერლის სამხედრო წოდება.