cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eldorado (Electric Light Orchestra-ს ალბომი)
Eldorado (იგივე Eldorado – A Symphony by the Electric Light Orchestra) — ბრიტანული სიმფონიური როკ-ჯგუფ Electric Light Orchestra-ს 1974 წლის, რიგით მეოთხე სტუდიური ალბომი. ეს არის ჯგუფის პირველი მთლიანად კონცეპტუალური ალბომი, რომელიც აგებულია ჯეფ ლინის მიერ მოგონილ ამბავზე. სიუჟეტის მიხედვით უოლტერ მიტის მსგავსი პერსონაჟი თავის სიზმრებში მოგზაურობს ფანტასტიკურ სამყაროებში, რათა გაექცეს ამქვეყნიურ რეალობას. ლინმა ალბომის შექმნა დაიწყო მამის მხრიდან კრიტიკის საპასუხოდ - ეს უკანასკნელი იყო კლასიკური მუსიკის მოყვარული, რომელიც ამტკიცებდა, რომ „ჯგუფის მუსიკის რეპერტუარში არ იყო მელოდიები“.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - ჯეფ ლინი. სიმებიანი ორკესტრის არანჟირება - რაინერ პიტჩი.
2001 წლის 12 ივნისს გამოიცა ალბომის რემასტერი, ორი დამატებით კომპოზიციით. პირველი არის Eldorado Instrumental Medley, სუიტა, რომელიც ალბომის ორკესტრულ ნაწილებს შეიცავს. მეორე არის Dark City, სიმღერის Laredo Tornado ადრეული ვერსია.
სქოლიო
კატეგორია:1974 წლის ალბომები კატეგორია:ალბომები ჯეფ ლინის პროდიუსერობით კატეგორია:Electric Light Orchestra-ს ალბომები კატეგორია:Warner Bros. Records-ის ალბომები კატეგორია:Epic Records-ის ალბომები კატეგორია:არტ-როკ ალბომები კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები კატეგორია:Jet Records-ის ალბომები კატეგორია:United Artists Records-ის ალბომები
ლევონ არონიანი
მინი|ლევონ არონიანი ლევონ არონიანი (Լևոն Գրիգորիի Արոնյան; დ. 6 ოქტომბერი, 1982, ერევანი, სომხეთის სსრ, სსრკ) — სომეხი მოჭადრაკე, დიდოსტატი. არაერთი პრესტიჟული საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული, მათ შორის არის ერთპიროვნული გამარჯვებები ლინარესში (2006 წელი), ვეიკ-ან-ზეეში (2012 და 2014), სინკფილდის თასში (2015), სტავანგერში (2017). არონიანი არის ფიდეს მსოფლიოს თასის ორგზის მფლობელი (2005 და 2017 წლებში), სამგზის ოლიმპიური ჩემპიონი სომხეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში (2006, 2008, 2012) და მსოფლიოს ჩემპიონი ბლიცში (2010).
ბიოგრაფია
1994 წელს არონიანი გახდა მსოფლიოს ჩემპიონი 12 წლამდე ჭაბუკთა შორის ქალაქ სეგედში, უნგრეთში. ამ ჩემპიონატში გამარჯვებისთვის არონიანმა მიიღო ფიდეს ჭადრაკის ოსტატის წოდება. 1995 წელს არონიანმა გაიმარჯვა კიდევ ერთი ტურნირში, ამჯერად 14 წლამდე ჭაბუკთა შორის საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში. 1996 წელს მიიღო საერთაშორისო ოსტატის წოდება. 1997 წელს არონიანმა მოიგო მსოფლიო ჩემპიონატი 20 წლამდე ჭაბუკთა შორის და მოსკოვში ჩატაარებული „კასპაროვის თასი“, რომელიც ჭაბუკთა შორის ჭადრაკის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ტურნირია. 1999 წელს არონიანი გახდა სომხეთის ვიცე-ჩემპიონი და მიიღო უფლება მიეღო მონაწილეობა სომხეთის შემადგენლობაში ევროპის გუნდურ ჩემპიონატში ჭადრაკში, რომელიც მაშინ ბათუმში ჩატარდა. სომხეთის ნაკრებმა ეს ტურნირი მოიგო და უკან მოიტოვა უნგრეთისა და გერმანიის გუნდები. 2000 წლიდან ლევონ არონიანი დიდოსტატის წოდებას ატარებს. 2002 წელს მან კვლავ გაიმარჯვა 20 წლამდე ჭაბუკთა შორის ჩატარებულ ჩემპიონატში, ამჯერად ინდოეთში.
2001 წლიდან ლევონ არონიანი გერმანიაში ცხოვრობს.
2005 წელს არონიანმა ამერიკელ ჰიკარუ ნაკამურასთან და ბორის ავრუხთან ერთად მოიგო ღია ტურნირი გიბრალტარსა და სტეპანაკერტეში. 2005 წელს, ევროპის ჩემპიონატზე, რომელიც პოლონეთის დედაქალაქ ვარშავაში ჩატარდა, არონიანმა დამატებითი მაჩვენებლებით მესამე ადგილი დაიკავა.
2005 წლის დეკემბერში არონიანმა თავის კარიერაში ყველაზე დიდ წარმატებას მიაღწია და მოიგო ფიდეს მსოფლიოს თასი ჭადრაკში, რომელიც ტარდებოდა ნოკაუტ-სისტემით რუსეთის ფედერაციაში, ქალაქ ხანტა-მანსიისკში. ამ ტურნირის ფინალში არონიანმა დაამარცხა უკრაინელი კოლეგა, ყოფილი მსოფლიოს ჩემპიონი ფიდეს ვერსიით რუსლან პონომარიოვი ანგარიშით 3:1 (0,5:0,5; 0,5:0,5; 1:0; 1:0). პირველი ოთხი პარტია დროის კლასიკური კონტროლით დამთავრდა ყაიმით, ხოლო დანარჩენი ორი, სწრაფი ჭადრაკის პარტია ლევონ არონიანმა მოიგო. ამ წარმატების შედეგად, არონიანმა მიიღო უფლება მონაწილეობა მიეღო მსოფლიოს ჩემპიონობისთვის გაჩაღებულ ბრძოლაში. 2007 წლის გაზაფხულზე, პირველი შეხვედრა არონიანმა მაშინ ჯერ კიდევ ვუნდერკინდთან, ნორვეგიელ მაგნუს კარლსენთან ჩაატარა.
მსოფლიოს თასის მოგების შემდეგ, დაიწყო არონიანის მიწვევა ელიტურ საჭადრაკო ტურნირებში. XIX კატეგორიის პირველი ასეთუ ტურნირი არონიანის მონაწილეობით შედგა ნიდერლანდების პროვინცია ჰოლანდიაში, ქალაქ ვეიკ-ან-ზეეში. არონიანმა არც თუ ისე კარგი შედეგი აჩვენა, დააგროვა შესაძლებელი ქულების 50 პროცენტი და გაიყო 7-9 ადგილები. ტურნირში სულ 14 მოჭადრაკე მონაწილეობდა.
2006 წლის მარტში არონიანმა მოიგო XX კატეგორიის ტურნირი ლინარესში.
იმავე წლის ივნისში ვლადიმერ აკოპიანთან, კარენ ასრიანთან, სმბატ ლპუტიანთან, გაბრიელ სარკისიანთან და არტაშეს მინასიანთან ერთად გახდა 37-ე საჭადრაკო ოლიმპიადის ჩემპიონი იტალიის ქალაქ ტურინში.
გერმანიაში, დრეზდენში ჩატარებული 38-ე საჭადრაკო ოლიმპიადაში გამარჯვებისთვის ლევონ არონიანი დააჯილდოეს „სამშობლოს წინაშე დამსახურებებისთვის“ პირველი ხარისხის მედლით. თურქეთში (სტამბოლი) ჩატარებული 40-ე ოლიმპიადაში გამარჯვებისთვის პრეზიდენტის ბრძანებით ლევონ არონიანი დააჯილდოეს.
2008 წლის 16 თებერვალს პირველად დაამარცხა პირად შეხვედრაში დროის კლასიკური კონტროლით მსოფლიოს იმდროინდელი ჩემპიონი ვიში ანანდი და გახდა მიხეილ ჩიგორინის სიმბოლური კლუბის წევრი.
2010 წლის ნოემბერში არონიანმა მოიგო მოსკოვში ჩატარებული მიხეილ ტალის მემორიალი, რამდენიმე დღის შემდეგ კი გაიმარჯვა კვლავ მოსკოვში ჩატარებული მსოფლიოს ჩემპიონატი ბლიცში-2010, ტურნირში გამარჯვება არონიანმა დროზე ადრე გაინაღდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 6 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:სომეხი მოჭადრაკეები
სან-ჟოზე-დას-პალმეირასი
სან-ჟოზე-დას-პალმეირასი (São José das Palmeiras) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 563 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 830 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21 კმ²-ზე. ფართობი 182 419 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ოლდენბურგის აგარაკი
ოლდენბურგის აგარაკი (Дача Ольденбургского; სხვა სახელწოდება დოლგორუკოვის აგარაკი дача Долгорукова) — სანქტ-პეტერბურგის ქვის კუნძულის ერთ-ერთი უმთავრესი ნაგებობა, რუსული კლასიციზმის ეპოქის ხის არქიტექტურის ძეგლი. აგებულია 1831-1833 წლებში არქიტექტორ სმარაგად შუსტოვის მიერ.
აგარაკი ააშენეს მიწის ნაკვეთზე, რომელიც ეკუთვნოდა თავად ვასილი დოლგორუკოვის კარის შტალმაისტერს და გაყიდა 1833 წელს, მშენებლობის დასრულებისთანავე პრინც პეტრე გიორგის ძე ოლდენბურგზე.
ოლდენბურგის აგარაკი მდებარეობს მაღალ მოედანზე, იგი დაგეგმარებაში კვადრატული ფორმისაა, რომლის ცენტრშიც მდებარეობს დარბაზი-როტონდა, რომელიც თავის მხრივ გარშემორტყმულია სასტუმრო ოთახებით. ცენტრალური დარბაზი გადახურულია გუმბათით. შუსტოვის პროექტის მიხედვით სამი ფასადი შემკულია პორტიკებით და დორიული კოლონებით. მთავარ ფასადზე დიდი ნახევარწრიული ფანჯრებია.
1928 წელს ოლდენბურგის აგარაკი გადააკეთეს საცხოვრებელ სახლად, ინტერიერის უდივესი ნაწილი გაანადგურეს. 1930 წელს ხანძარმა გაანადგურა აგარაკის გუმბათი, რომელიც აღადგინეს 1936-1937 წლებში 1978 წელს აგარაკზე კვლავ გაჩნდა ხანძარი, დაიწვა გუმბათი და ცენტრალური ნაწილი. 1982 წელს იგი სრულიად დაშალეს და დაიწყეს მისი თავიდან აღდგენა. სამუშაოები დასრულდა 1989 წელს.
2017 წელს განხორციელდა აგარაკისა და მისი მიმდებარე ბაღის პრივატიზაცია.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
იარემჩე
იარემჩე (Яремче) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ივანო-ფრანკივსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 8047 კაცს შეადგენდა.
გირევი
გირევი — ნასოფლარი საქართველოში, კახეთის მხარეში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, ისტორიულ პირიქითა თემში, სოფელ ომალოდან 50 კილომეტრში, მდინარე პირიქითა ალაზნის მარცხენა ნაპირზე.
ადრე მოსახლეობა შედგებოდა შემდეგი გვარებისაგან: აზიკური, ხოსიკურიძე და შუარიძე. საბჭოთა პერიოდის დროს, პირიქითა თემის სოფლების - ჰეღოს, ჭონთიოს, დაქიურთას და ნაკადურთას დაცარიელებისას, ამ სოფლებში მაცხოვრებლების უმრავლესობა სოფელ გირევში რჩებოდა საცხოვრებლად, სწორედ ეს არის ერთ-ერთი მიზეზი, თუ რატომაც დაცარიელდა პირიქითა თემის სოფლებიდან, ყველაზე გვიან, გირევი.
სოფელი კომფაქტურადაა განაშენიანებული, ის შედგება სხვადასხვა დანიშნულების ორმოცამდე შენობისგან, რომელთა რაღაც ნაწილს შენარჩუნებული აქვს პირვანდელი სახე, ნაწილი კი გადაკეთებულია ან თუნუქის სახურავით არის გადახურული. სოფლის მოსახლეობის მოთხრობილის თანახმად, ციხეები ბაულელ ქისტ მამა-შვილს აუგიათ. დასავლეთით დაახლოებით 1,5 კილომეტრზე, შუა საუკუნეების ხუთი კოშკია შემორჩენილი, მათგან ოთხი ერთ ხაზზე ჩრდილოეთიდან, სამხრეთ კლდოვან ფერდობზეა განლაგებული, ხოლო ერთი ოდნავ დასავლეთითაა.
ერთ-ერთი კოშკი დგას სოფლის დასავლეთით, კლდეზე. კოშკი ხუთსართულიანია, და იგი ზემოთკენ შევიწროებულია, ნაგებია ფიქლით. პირველი სართულის ჭერი კამაროვანი გადახურვითაა, დანარჩენი სართულების გადახურვა იყო ბრტყელი, რომელიც ეყრდნობოდა ხის კოჭებს. შესასვლელი კოშკის სამხრეთიდანაა, რომელიც მიწიდან 2,1 მეტრ სიმაღლეზეა. კარი გადახურულია ბრტყელი თაღით. პირველი სართულის კომაროვან ჭერში გაკეთებულია ხვრელი, საიდანაც შესაძლებელია მეორე სართულზე ასვლა. კოშკის ოთხივე ფასადზე, მესამე და მეოთხე სართულებზე, ჭადრაკულად განლაგებულია, გამოყვანილი პატარა რომბები, აქედან სამხრეთ ფასადზე სამი რომბია, დანარჩენ ფასადებზე კი განაწილებულია ოთხ-ოთხი.
მეორე ციხე-სახლი დგას სოფლის განაპირას სამხრეთით. შედგება კოშკისა და გვიანდელი მინაშენისგან. ორივე ნაგებია ფიქლით, წყობა მშრალია.
სქოლიო
კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კახეთის მხარეში
კაფუ
მარკუს ევანჯელისტა დი მორაესი; Marcos Evangelista de Moraes; დ. 7 ივნისი 1970, სან-პაულუ, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების ყოფილი მარჯვენა მცველი. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც კაფუ (Cafu). არის პირველი და დღემდე ერთადერთი ფეხბურთელი, რომელმაც ითამაშა სამი ფინალი მსოფლიო ჩემპიონატებზე, მოიგო ორი — 1994 და 2002 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:ბრაზილიელი ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:ბრაზილიის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:სან-პაულუს ფეხბურთელები კატეგორია:პალმეირასის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:რეალ სარაგოსას ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:რომას ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:1994 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1998 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2002 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2006 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ფიფას 100-ეული
ლუიზა მარგარეტ პრუსიელი
ლუიზა მარგარეტ პრუსიელი (Luise Margareta von Preußen, Louise Margaret of Prussia; დ. 25 ივლისი, 1860, პოტსდამი, გერმანია — გ. 14 მარტი, 1917, ლონდონი, დიდი ბრიტანეთი) — ჰოენცოლერნთა დინასტიის წარმომადგენელი და პრუსიის პრინცესა. დედოფალ ვიქტორიას უმცროსი ვაჟის, კონაქტის ჰერცოგ არტურის მეუღლე. შვედეთის მეფე კარლ XVI-ისა და დანიის დედოფალ მარგრეტე II-ის დიდი ბებია.
ბიოგრაფია
მარცხნივ|მინი|კონაქტის ჰერცოგინია 1908 წელს ლუიზა მარგარეტი დაიბადა 1860 წლის 25 ივლისს პოტსდამში. იგი იყო პრინც ფრიდრიხ კარლ პრუსიელისა და მისი მეუღლის, პრინცესა მარია ანა ანჰალტ-დესაუელის ასული. მამის მხრიდან იგი პრუსიის მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ III-ის შვილთაშვილი იყო, რის გამოც იგი დაბადებიდანვე პრუსიის პრინცესა იყო.
1879 წლის 13 მარტს იგი ცოლად შერთეს დიდი ბრიტანეთის დედოფალ ვიქტორიას შუათანა ვაჟს, კონაქტისა და სტრეთერნის ჰერცოგ არტურს. მათ ქორწინებას ბრიტანეთისა და გერმანიის სამეფო ოჯახების მრავალი წევრი ესწრებოდა. ჯვრისწერის შემდეგ ლუიზა მარგარეტს კონაქტისა და სტრეთერნის ჰერცოგინიის წოდებები მიენიჭა, რომელთაც იგი გარდაცვალებამდე ფლობდა.
არტურსა და ლუიზას ბედნიერი და ხანგრძლივი ქორწინება ჰქონდათ, რომელშიც ჰერცოგინიამ ორი გოგონა და ერთი ვაჟი გააჩინა. თავისი უფროსი ქალიშვილის ხაზით იგი დიდ ბებიად ერგება შვედეთის მეფე კარლ XVI-სა და დანიის დედოფალ მარგრეტე II-ს.
1911 წლის 13 ოქტომბერს არტური კანადის მეფისნაცვლად დაინიშნა, რის გამოც წყვილი ოტავაში გადასახლდა. რამდენიმეწლიანი ცხოვრების შემდეგ, 1916 წლის 11 ნოემბერს პარლამენტმა ჰერცოგს მეფისნაცვლობა მოუხსნა, ამიტომაც იგი ცოლ-შვილთან ერთად ლონდონში დაბრუნდა.
მათი ბრიტანეთში ჩასვლიდან მალევე ლონდონს გრიპის ეპიდემია მოედო და სულ მალე ლუიზა მარგარეტიც დაავადდა. ექიმებმა მისი გადარჩენა ვერ მოახერხეს და იგი 1917 წლის 14 მარტს, 56 წლის ასაკში გარდაიცვალა ლონდონში. მისი ქმარი მხოლოდ 1942 წელს აღესრულა, თუმცა იგი მეორედ აღარ დაქორწინებულა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 25 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1860 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1917 კატეგორია:ჰოენცოლერნები კატეგორია:გრიპით გარდაცვლილები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ეკატერინეს ორდენის კავალრები კატეგორია:ვიქტორიასა და ალბერტის ორდენის კავალრები
თემურ ყვითელაშვილი
თემურ ყვითელაშვილი (დ. 4 ივლისი, 1960, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი თვითნასწავლი ვირტუოზი გიტარისტი, მომღერალი, კომპოზიტორი, პედაგოგი და არანჟირების ავტორი, ერთ-ერთი ყველაზე განთქმული და ტიტულოვანი გიტარისტი ყოფილი საბჭოთა კავშირის ქვეყნებში. საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი (1998), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2013), გინესის მსოფლიო რეკორდების წიგნის რეკორდსმენი (2004), საქართველოს წლის საუკეთესო ინსტრუმენტალისტი (1996).
საერთო ჯამში ყვითელაშვილს გამოცემული აქვს 9 სოლო-ალბომი. მის მიერ შესრულებული რამდენიმე კომპოზიცია შესულია მსოფლიოს საუკეთესო გიტარისტების აუდიოკრებულებში.
ადრეული წლები
თემურ ყვითელაშვილი დაიბადა 1960 წლის 4 ივლისს თბილისში ქართველი ებრაელების, პავლე ყვითელაშვილისა და ციალა პალტაგაშვილის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის #67-ე საჯარო სკოლა 1977 წელს. 1983–1987 წლებში სწავლობდა თბილისის ალექსანდრე პუშკინის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტში.
მუსიკალური კარიერა
მისი აქტიური მუსიკალური კარიერა იწყება 1975 წლიდან, 15 წლის ასაკში. ამ პერიოდში იგი შეუდგა ქართული კლასიკური და თანამედროვე მუსიკალური ნაწარმოებების დამუშავებას და ტრანსკრიპციების შექმნას ელექტრო-გიტარისთვის. მან ასევე შექმნა ტრანსკრიპციები და დაამუშავა ელექტრო-გიტარისთვის იოჰან სებასტიან ბახის, ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის, ნიკოლო პაგანინის, ფრანც შუბერტის, ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვის, ფრედერიკ შოპენისა და სხვა ცნობილი კომპოზიტორების ნაწარმოებები. ადრეულ პერიოდში იგი თითქმის ყველა უმაღლესი სასწავლებლის ანსამბლში უკრავდა. 1981 წელს პროფტექნიკუმის დამთავრების შემდეგ „დიელოს“ წევრი გახდა. მას შემდეგ იგი რამდენიმე ანსამბლში გამოდიოდა, მათ შორის — „ორერა“ (1984–1985), „თეატრონი“ (1986–1987), „ნატვრის ხე“ (1989–1988) და „ივერია“ (1988–1994).
თემურ ყვითელაშვილი 1985 წლიდან უკვე ითვლებოდა ერთ-ერთ წამყვან გიტარისტად ყოფილი საბჭოთა კავშირისა და ბალტიისპირეთის ქვეყნების ტერიტორიაზე. იგი პირველი ინსტრუმენტალისტია საქართველოში, რომელმაც 1998 წელს გამართა სოლო კონცერტი თბილისის ფილარმონიის საკონცერტო დარბაზში. სოლო კარიერის პარალელურად თანამშრომლობდა ცნობილ ინსტრუმენტალისტებთან, ვოკალისტებთან და ჯგუფებთან როგორც საქართველოში, ისე ყოფილ საბჭოთა კავშირის ტერიტორიაზე და მის ფარგლებს გარეთ, ესენია: თამარ გვერდწითელი, მერაბ სეფაშვილი, სოსო პავლიაშვილი, ნანი ბრეგვაძე, ვახტანგ კიკაბიძე,, მედეა ძიძიგური, თამრიკო ჭოხონელიძე, ჯგუფი , ტატიანა ზიკინა და სხვები.
1993–1995 წლებში ყვითელაშვილი იყო მუსიკალურ-ანალიტიკური ტელეგადაცემის „თანამედროვე მსოფლიო საგიტარო ხელოვნების“ ავტორი და წამყვანი, რომელიც გადაიცემოდა საქართველოს საზოგადოებრივ ტელევიზიის მეშვეობით.
მრავალი წლის განმავლობაში იყო და დღემდე არის მსოფლიოში ცნობილი გიტარებისა და მუსიკალური აღჭურვილობის მწარმოებელი ბრენდების სახე. მას ყოველწლიურად იწვევენ ისეთ პრესტიჟულ გამოფენებზე როგორებიც არის: „NAMM Show“, „NAMM Musikmesse“, „Moscow — Music“. სოლო კონცერტებით გასტროლებზე იმყოფებოდა აშშ-ში, კანადა-ში, ინგლისში, ავსტრალიაში, იაპონიაში, სამხრეთ აფრიკაში, საფრანგეთში, ისრაელში, ავსტრიაში, ბელგიაში, შვედეთში, რუსეთში, გერმანიაში, უკრაინაში, ყაზახეთში, ბალტიისპირეთსა და სხვა მრავალ ქვეყანაში. გარდა ამისა, სოლო კონცერტები აქვს ჩატარებული ისეთ პრესტიჟულ დარბაზებში როგორებიცაა: კარნეგი-ჰოლი, Birdland, The Baked Potato, La Ve Lee, Дом Музыки, Iridium და ა.შ. სპეციალური სტუმრის სტატუსით გამოდიოდა მსოფლიოში ცნობილ მუსიკოსებთან ერთად, რომელთა შორისაცაა ალან ჰოლდსუორთი, ლეს პოლი, მაიკლ ანჯელო ბატიო, სკოტ ჰენდერსონი და ტომი ემანუელი.
2004 წელს თემურ ყვითელაშვილის სახელი გინესის მსოფლიო რეკორდების წიგნში შევიდა, როგორც გიტარისტი, რომელმაც 30 საათი თითქმის უწყვეტად დაუკრა. ყვითელაშვილი ერთადერთი გიტარისტია პოსტ-საბჭოთა სივრცეში, რომელიც შევიდა 2005 წელს ბრიტანულ ლეიბლ Liquid Records-ზე გამოსულ კრებულში „მსოფლიოს საუკეთესო გიტარისტები“.
პირადი ცხოვრება
1991 წელს თემურ ყვითელაშვილი დაქორწინდა თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის ბალერინა ლანა ფელდმანზე. იმავე წელს მათ შეეძინათ ქალიშვილი მაია, რომელიც პროფესიით იურისტია, ხოლო 1998 წელს შეეძინათ ვაჟი თემური, რომელიც მამის მსგავსად დაკავებულია მუსიკით და სწავლობს თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. გარდა ამისა, დაკავებულია სპორტითაც.
ჯილდოები
თემურ ყვითელაშვილი სხვადასხვა პრესტიჟული საერთაშორისო ჯილდოს მფლობელია. 1994 წელს ჰოლივუდში გამართულ გიტარისტთა კონკურსზე მუსიკოსმა ალან ჰოლდსუორთმა ყვითელაშვილი ფიუჟენის ნომინაციაში წლის საუკეთესო გიტარისტად დაასახელა. 1996 წელს იგი საქართველოს წლის საუკეთესო ინსტრუმენტალისტად დაასახელეს. 1998 წელს საგიტარო ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვისა და მუსიკის სფეროში დამსახურებისთვის საქართველოს პრეზიდენტმა ედუარდ შევარდნაძემ ღირსების ორდენით დააჯილდოვა. 2013 წელს თბილისისა და ახალციხის საპატიო მოქალაქეების წოდება მიენიჭა. 2018 წელს ისრაელის სახელმწიფოს საპატიო სიგელით დაჯილდოვდა, ხოლო 2019 წელს — აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს საპატიო სიგელით. 2022 წლის ოქტომბერში ფილარმონიის დიდი საკონცერტო დარბაზის წინ ყვითელაშვილის სახელობის ვარსკვლავი გაიხსნა. ვარსკვლავის გახსნამდე, ყვითელაშვილმა სოლო კონცერტი გამართა, სადაც ქართველი და უცხოელი კომპოზიტორების ნაწარმოებები თბილისის ოპერისა და ბალეტის ორკესტრთან ერთად შეასრულა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:ქართველი გიტარისტები კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:ქართველი კომპოზიტორები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი ებრაელები კატეგორია:გინესის მსოფლიო რეკორდების წიგნის რეკორდსმენები კატეგორია:ჯაზ-ფიუჟენ გიტარისტები კატეგორია:როკ-გიტარისტები კატეგორია:ქართველი კლასიკური მუსიკოსები კატეგორია:XX საუკუნის გიტარისტები კატეგორია:XXI საუკუნის გიტარისტები კატეგორია:XX საუკუნის მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის მომღერლები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2013) კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ახალციხის საპატიო მოქალაქეები
ჰილიუცი (რიშკანის რაიონი)
ჰილიუცი (Hiliuţi) — სოფელი მოლდოვაში, რიშკანის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 200 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 476 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიშკანის რაიონის სოფლები
ბურინი
ბურინი (Буринь) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს სუმის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 9134 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:სუმის ოლქის ქალაქები
ბრონცია კოლერ-პინელი
ბრონცია კოლერ-პინელი (დ. 25 თებერვალი, 1863, სანოკი — გ. 26 აპრილი, 1934, ობერვალტერსდორფი) — ავსტრიელი ექსპრესიონისტი მხატვარი, სპეციალიზებულია პორტრეტებსა და ყოფაცხოვრების ჟანრში.
ცხოვრება
1896 წელს ოჯახის ნების წინააღმდეგ ის ცოლად გაჰყვა ელექტრო-ფიზიკოს დოქტორ უგო კოლერს, რომელიც კათოლიკე იყო. მათი შვილი ქრისტიანად აღზარდეს, თავად ბრონცია კი ქრისტიანად არასოდეს მონათლულა. თავდაპირველად ისინი ცხოვრობდნენ ზალცბურგში და ნიურნბერგში, მაგრამ 1902 წელს დაბრუნდნენ ვენაში. მცირე ხნის შემდეგ კი ბრონცია გახდა ვენის სეცესიონის წევრი. 1904 წელს მან მემკვიდრეობით მიიღო სახლი ობერვალტერსდორფში. ოჯახი მალევე გადავიდა საცხოვრებლად სახლში, რომელიც იოზეფ ჰოფმანმა და კოლომან მოზერმა გააფორმეს. მოკლე ხანში ბრონციამ შექმნა სალონი, რომელსაც ხშირად სტუმრობდნენ ეგონ შილე, ანტონ ფაისტაუერი და ალბერტ პარის გიუტერსლო.
მისი ვაჟი რუპერტი (1896–1976) გახდა დირიჟორი და მოკლე ხანში იქორწინა ანა მალერთან. ქალიშვილი, სილვია (1898–1963) იყო მხატვარი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრიელი მხატვრები კატეგორია:მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 25 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1863 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1934
დოლინა
დოლინა (Долина) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ივანო-ფრანკივსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 20654 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ივანო-ფრანკივსკის ოლქის ქალაქები
სან-პედრუ-დუ-იგუასუ
სან-პედრუ-დუ-იგუასუ (São Pedro do Iguaçu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 550 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 491 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.05 კმ²-ზე. ფართობი 308 324 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჰოროდიშტე (რიშკანის რაიონი)
ჰოროდიშტე (Horodişte) — სოფელი მოლდოვაში, რიშკანის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 124 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 932 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიშკანის რაიონის სოფლები
1965: Their First Recordings
1965: Their First Recordings — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის ადრეული შემადგენლობის ჩანაწერების გამოცემა. იგი გამოვიდა 2015 წელს, შავი პარასკევის დღეს, ბრიტანეთში, ორმაგი 7" სინგლის სახით, შეზღუდული ტირაჟით.
ორმაგი  EP გამოიცა ყოველგვარი წინასწარი განცხადების გარეშე. მას შემდეგ, რაც ინფორმაცია რამდენიმე საიტზე (მათ შორის - eBay-ზე) გავრცელდა, ერთ-ერთ ინტერნეტფორუმზე გამოცემის შესახებ შეკითხვები დაუსვეს ენდი ჯექსონს, ხმის ინჟინერს, რომელიც მითითებულია გრამფირფიტაზე. ენდიმ დაადასტურა, რომ გამოცემა ნამდვილად ოფიციალური იყო და იგი მასზე ნაწილობრივ მუშაობდა - მასტერინგის პროცესში (რეი სტაფთან ერთად). გამოცემის შესახებ ჯგუფის ოფიციალურ Facebook-გვერდზე მხოლოდ რამდენიმე დღის შემდეგ, 30 ნოემბერს დაიწერა.
ეს არის ჯგუფის ერთადერთი ოფიციალური გამოცემა ბობ კლოუზის, ისევე, როგორც ჯულიეტ გეილის, რიჩარდ რაიტის პირველი ცოლის მონაწილეობით. სიმღერები, რომლებიც მასში არის შეტანილი, ჩაწერილია 1964 წლის დეკემბერში და 1965 წლის იანვარში (ვოკალები და ფორტეპიანოს დუბლები მათ მოგვიანებით დაემატა ).
2015 წლის ოფიციალურ გამოცემამდე "Lucy Leave" და "I'm a King Bee" ბუტლეგურ ჩანაწერებზე ვრცელდებოდა. 1965: Their First Recordings პირველი შემთხვევაა, როდესაც ბობ კლოუზთან ერთად ჩაწერილი მასალა ოფიციალურად გამოვიდა.
გამოცემის კონვერტის ფსიქოდელურ გაფორმებაზე მუშაობდა ობრი პაუელი (გამოყენებულია პიტერ უინ-უილსონის არქივი), დიზაინერ პიტერ კარზონთან ერთად. გამოყენებულია იგივე შრიფტი, რაც ალბომზე A Saucerful of Secrets.
ტულა
ტულა (Тула) — ქალაქი რუსეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, გმირი ქალაქი. ტულის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს შუა რუსეთის მაღლობის სამხრეთით, მდინარე უპის ნაპირას. საკმაოდ გაშლილი ქალაქია, გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ 30 კმ-ზე, დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ — 25 კმ-ზე. პირველად მოიხსენიება XVI საუკუნის ნიკონოვის ქრონიკებში, 1146 წლის დათარიღებით. ქალაქში მდებარეობს 300-ზე მეტი კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. ქალაქის ერთ-ერთ სავიზიტო ბარათად ტულის კრემლი ითვლება. დასახლების სამხრეთ-დასავლეთით, 14 კილომეტრში მდებარეობს ლევ ტოლსტოის სახლ-მუზეუმი იასნაია-პოლიანა. რეგიონის ეკონომიკური, სამრეწველო, სასწავლო და კულტურული ცენტრი, სარკინიგზო საკვანძო დასახლება. 2014 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 490 508 ადამიანს შეადგენდა, საქალაქო აგლომერაციის მცხოვრებთა საერთო რაოდენობა დაახლოებით 1 მილიონია. ეკონომიკის წამყვანი დარგია მრეწველობა.
მარსის სიცრუე
250პქ|მინი|[[2005 წლის 27 აგვისტოს გადაღებული მთვარე და მარსი. ფოტოზე კარგად ჩანს, რომ მარსი მთვარის ზომის არ არის.]]
მარსის სიცრუე — დეზინფორმაცია, რომელიც ელექტრონული ფოსტებისა და თუ სხვადასხვა სოციალური ქსელების საშუალებით ვრცელდება. პროცესი დაიწყო 2002 წელს, როდესაც განცხადებაში ეწერა, რომ 2003 წლის 27 აგვისტოს, მარსი სავსე მთვარის ზომის გამოჩნდებოდა შეუიარაღებელი თვალისთვის. სიცრუემ, რომელიც მას შემდეგ ყოველთვის გრძელდებოდა 2005-დან 2015-მდე, გამოიწვია არასწორი ინტერპრეტაცია და გაზვიადება ელექტრონულ ფოსტაში არსებული მესიჯის წინადადებისა, რომელიც ამბობდა, რომ დედამიწა და მარსი ერთმანეთთან ძალიან ახლოს იქნება 2003 წლის აგვისტოში. ამ დროს ორ პლანეტას შორის მანძილი დაახლოებით 55 758 000 კილომეტრი იყო, რაც უახლოესი მანძილი იყო, მათ შორის ძვ. წ. 57 617 წლის 24 სექტემბრის შემდეგ, როცა დედამიწასა და მარსს შორის მანძილი 55 718 000 კილომეტრი იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფსევდო-მეცნიერებები
ნიკოლეტ შერიდანი
ნიკოლეტ შერიდანი (ინგლ. Nicollette Sheridan; დ. 21 ნოემბერი, 1963, უორთინგი, გაერთიანებული სამეფო) — ინგლისელი მსახიობი. სახელი გაითქვა სერიალში „ სასოწარკვეთილი დიასახლისები “ შესრულებული იდი ბრიტის როლით. ამ როლისათვის იგი ნომინირებული იყო ოქროს გლობუსის ჯილდოზე.
ბავშვობა
ნიკოლეტ შერიდანი დაიბადა 1963 წლის 21 ნოემბერს უორთინგში, სამხრეთ ინგლისში, გაერთიანებულ სამეფოში. დედამისი, ასევე მსახიობი სალი ადამსი 16 წლის იყო, როდესაც ის გააჩინა. როდესაც ნიკოლეტი 10 წლის იყო მამამისმა ოჯახი მიატოვა, რის შემდეგაც მამა-შვილს ერთმანეთი აღარ უნახავს.
1969 წელს დედამისი ჯეიმზ ბონდის ფილმ „ მისი აღმატებულების საიდუმლო სამსახურში “ გადაიღეს, სადაც გაიცნო მსახიობი ტელი სავალასი, რომელიც შემდეგში ნიკოლეტის მამინაცვალი გახდა.
როდესაც იგი ათი წლის იყო, 1973 წელს ის და დედამისი ინგლისიდან აშშ-ში გადასახლდნენ.
კარიერა
შერიდანმა თავიდან თავისი კარიერა სამოდელო სფეროში დაიწყო. იგი გამოჩნდა ისეთი პრესტიჟული ჟურნალების გვერდებზე, როგორებიცაა: Vogue და Cosmopolitan. მისი სამსახიობო დებიუტი 1984 წელს შედგა სერიალში „ ქაღალდის თოჯინები “, სადაც იგი ერთ-ერთ მთავარ, ტერინ ბლეიკის როლს ასრულებდა. 1989 წელს ფილმში „ბინძური ტენისი“ შეასრულა თავისი თავის როლი.
1986-1993 წლებში სერიალ „კვანძების გაშვებაში“ ასრულებდა მთავარ, პეიჯ მეთესონის როლს. 1991 წელს სერიალში „სამოთხე“ შეასრულა ლილის როლი. ამას მოჰყვა 1992 წელს სერიალ „ვიღაცის ქალიშვილში“ შესრულებული სარას როლი.
სამ სერიალში შესრულებული ეპიზოდური როლის შემდეგ, 2018-2019 წლებში იგი სერიალ „დინასტიაში“ თამაშობდა ერთ-ერთი თავარი პერსონაჟის, ალექს კარინგტონის როლს.
პირადი ცხოვრება
1979-1985 წლებში ნიკოლეტ შერიდანი ხვდებოდა მუსიკოს ლიფ გარეტს. ამის შემდეგ მას ურთიერთობა ჰქონდა სკოტ ბაიოსთან, ჯიმი ვან პატენსა და როჯერ უილსონთან. 1991 წლის 7 სექტემბერს იგი მსახიობ ჰარი ჰამლინზე დაქორწინდა, რომელსაც მალევე, 1992 წელს გაეყარა.
2004-2005 წლებში მას ურთიერთობა ჰქონდა შვედ პერსონალურ ტრენერ ნიკლას სოდერბლომთან, მის შემდეგ კი თავის ყოფილ შეყვარებულს, მაიკლ ბოლტონს დაუბრუნდა.
შერიდანი და ბოლტონი 2006 წელს დაინიშნენ. წყვილი 2008 წელს დაშორდა, მას შემდეგ, რაც ნიკოლეტმა კომპანია London Fog-თვის შიშველმა იპოზიორა.
2015 წლის დეკემბერში ნიკოლეტ შერიდანი აარონ ფიპერსზე დაქორწინდა, რომელსაც 2016 წლის 19 ივნისს გაშორდა, 2018 წლის აგვისტოში კი საბოლოოდ დასრულდა მათი განქორწინება.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 21 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:ინგლისელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ბრიტანელი გამოხმოვანებლები
დრუჟბა
სქოლიო
კატეგორია:სუმის ოლქის ქალაქები
აიაქოზი
აიაქოზი (Аягөз) — ქალაქი ყაზახეთში, აღმოსავლეთ ყაზახეთის ოლქში, მდინარე აიაქოზის ნაპირზე. აიაქოზის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი, რკინიგზის სადგური სემეი—ალმათის ხაზზე. 38 496 მცხოვრები (2018). საბჭოთა პერიოდში ქალაქში აშენდა რკინიგზის ტრანსპორტის საწარმოები, რკინაბეტონის ნაკეთობათა ქარხანა, სართავი ფაბრიკა, კარაქის ქარხანა, ელევატორი, ხორცკომბინატი.
აიაქოზი 1931 წელს დაარსდა რკინიგზის მშენებლობასთან დაკავშირებით; ქალაქის სტატუსი 1939 წელს მიენიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:აიაქოზის რაიონის დასახლებული პუნქტები კატეგორია:ყაზახეთის ქალაქები
ვენომი (ფილმი)
ვენომი (Venom) — 2018 წლის ამერიკული სუპერგმირული ფილმი, დაფუძნებული Marvel Comics-ის ამავე სახელწოდების პერსონაჟზე. წარმოებულია Columbia Pictures-ის, Marvel Entertainment-სა და Tencent Pictures-ის მიერ. ფილმის დისტრიბუტორია Sony Pictures Releasing, რეჟისორი — რუბენ ფლეიშერი, სცენარისტი — სკოტ როზენბერგი, ჯეფ პინკნერი და კელი მარსელი, მონაწილეობენ ტომ ჰარდი (ედი ბრუკი/ვენომი), მიშელ უილიამსი, რიზ აჰმედი, სკოტ ჰეიზი და რიდ სკოტი. ფილმში მოთხობილია ჟურნალისტ ედი ბროკის შესახებ, რომელსაც შეერწყმება უცხოპლანეტელი სიმბიოტი, რომლის სახეობა ცდილობს დედამიწის დაპყრობას.
„ვენომის“ პრემიერა შედგა 2018 წლის 1 ოქტომბერს ლოს-ანჯელესში. ფილმმა მიიღო უარყოფითი შეფასებები კინოკრიტიკოსებისგან. კრიტიკა ძირითადად შეეხეო სცენარს, თუმცა ზოგიერთებმა შეაქეს ჰარდის შესრულება. საერთო მიმოხილვების საიტზ Rotten Tomatoes-ზე ფილმის საერთო რეიტინგია 28% (287 მიმოხილვაზე დაყრდნობით). მიუხედავად უარყოფითი შეფასებებისა, იგი წარმატებული აღმოჩდა კომერციულად, მთლიანი შემოსავალი შეადგენს 855 მილიონ აშშ დოლარს, რითაც იქცა 2018 წლის მეექვსე ყველაზე შემოსავლიან ფილმად. 2020 წლის 2 ოქტომბრისთვის დაგეგმილია ფილმის გაგრძელების გამოშვება.
სქოლიო
კატეგორია:2018 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:2010-იანი წლების ფილმები მონსტრებზე კატეგორია:2010-იანი წლების სამეცნიერო ფანტასტიკური საშინელებათა ფილმები კატეგორია:2010-იანი წლების სუპერგმირული ფილმები კატეგორია:2010-იანი წლების სამეცნიერო ფანტასტიკური მოქმედებითი ფილმები კატეგორია:2018 წლის 3D ფილმები კატეგორია:2018 წლის საშინელებათა ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ამერიკული მოქმედებითი ფილმები კატეგორია:ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკური მოქმედებითი ფილმები კატეგორია:ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკური საშინელებათა ფილმები კატეგორია:ამერიკული სუპერგმირული ფილმები კატეგორია:Columbia Pictures-ის ფილმები კატეგორია:რუბენ ფლეიშერის ფილმები კატეგორია:IMAX-ის ფილმები კატეგორია:ფილმები ვენომზე
მონიდიგაჰი
მონიდიგაჰი (Monidigah) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1183 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
მარჯანიძეების სახლი-დარბაზი
300px|მინი|სახლის შიდა ხედი მარჯანიძეების სახლი-დარბაზი — არქიტექტურული ძეგლი შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინარეხის ძველ უბანში, ღვთისმშობლის ეკლესიის მახლობლად. აგებულია XVIII-XIX საუკუნეებში. ნაშენია რიყის ქვით. დარბაზს სამხრეთით აქვს ფასადი. დანარჩენი კედლები მიწაშია ჩამჯდარი. საცხოვრებელი ოთახი გეგმით კვადრატულია (6,2X6 მ), იგი აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილი კარით უკავშირდება სათონეს (3,85X3,8 მ),ხოლო სათონის სამხრეთ კედელში გაჭრილია ბოსელში (3,5X5,5 მ) გასასვლელი კარი. საცხოვრებელ ოთახში შესასვლელი სამხრეთიდანაა. შესასვლელის წინ პატარა დერეფანია.
დარბაზის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში სამ-სამი დიდი თახჩაა, ხოლო მათ ზემოთ, კედლის მთელ სიგრძეზე — თითო დაბალი ნიში. დარბაზის დასავლეთ და აღმოსავლეთ კედლები და ჭერი ორი მასიური კოჭითა და მათი საყრდენი ბოძებით დაახლოებით სამ თანაბარ ნაწილად იყოფა. გადახურვა კოჭებსა და გვერდით კედლებს ეყრდნობა. კოჭებს შორის სივრცე პარალელური წყობით ამოყვანილი ოთხკუთხა გვირგვინითაა გადახურული. ორივე ბოძის ბაზისს დიდი ზომის რიყის ქვა წარმოადგენს. ბოძები სადაა, მათზე ირმის რქებია მიმაგრებული. ბოძებს შორის გვირგვინის ქვემოთ კერაა. დარბაზში ბევრი ძველი საოჯახო ნივთია. სათონეში, დაახლოებით შუა ნაწილში, თონეა მოწყობილი. ამ სათავსის დასავლეთ, ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ კედლებშიც თახჩებია. სათონის ჭერი ორი კოჭით სამ თანაბარ ნაწილად იყოფა. ჩრდილოეთ კოჭს შუა ნაწილში ბოძი აქვს შეყენებული. ბოძები სათონის დასავლეთ და აღმოსავლეთ კედლებთანაცაა, მაგრამ ისინი გადახურვის გასამაგრებლად მოგვიანებით უნდა იყოს მიდგმული. კოჭებს შორის სივრცე გადახურულია პარალელური წყობით ამოყვანილი სწორკუთხა გვირგვინით. ბოსელი გადაკეთებულია მარნად. ამ სათავსის სამხრეთ ნაწილში ჩადგმულია ქვევრები. კედლებში მცირე ზომოს რამდენიმე თახჩაა. გადახურვა სამი გრძივი კოჭით ოთხ ნაწილად იყოფა. კოჭებს შორის იყო პარალელური წყობით ამოყვანილი ორი გვირგვინი. სვეტები ამ სათავსშიც გადახურვის გასამაგრებლად მოგვიანებით უნდა იყოს გაკეთებული. დარბაზში შესასვლელის აღმოსავლეთით შემორჩენილია ოთახის ნანგრევები. სავარაუდოა, რომ ეს ადრე საძინებელი ოთახი იყო. დასავლეთ კედელს გარედან ბანზე ასასვლელი ქვის კიბე მიჰყვება. ბანი თიხისა და დატკეპნილი მიწისაა. მარჯანიძეების სახლი XVIII-XIX საუკუნეების ე.წ. ქართლის დარბაზის ნიმუშია.
მარჯანიძეების სახლ-დარბაზს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები შიდა ქართლის მხარეში
ხუნიორ ფირპო
ბარსელონა
2019 წლის 4 აგვისტოს ფირპომ ხელი მოაწერა ხუთწლიან კონტრაქტს, მისი ტრანსფერის სანაცვლოდ „ბეტისმა“ 18 მილიონი ევრო მიიღო, კონტრაქტში მითითებული იყო რომ ამ თანხას შესაძლოა დამატებოდა 12 მილიონი, ბონუსების სახით. მისი დებიუტი შედგა სამ კვირაში, ყოფილი კლუბის, „რეალ ბეტისის“ წინააღმდეგ, მან მოდეანზე ბოლო 9 წუთი ითამაშა, შეცვალა რაფინია ალკანტარა, „ბარსელონამ“ შეხვედრა ანგარიშით 5–2 მოიგო. 2019 წლის 28 სექტემბერს, ხუნიორმა გაიტანა პირველი გოლი „ბარსელონას“ მაისურით, ეს გუნდისთვის მეორე გოლი იყო „ხეტაფესთან“ ანგარიშით 2–0 მოგებულ შეხვედრაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:ბარსელონის ფეხბურთელები კატეგორია:რეალ ბეტისის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანელი ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ლიდზ იუნაიტედის ფეხბურთელები
ჩეპერია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიშკანის რაიონის სოფლები
ჰელმუტ მოლტკე
ჰელმუტ ფონ მოლტკე (გერმ.Helmuth Karl Bernhard von Moltke; დ. 26 ოქტომბერი, 1800, პარხიმი, საღვთო რომის იმპერია ― გ. 24 აპრილი, 1891, ბერლინი, გერმანიის იმპერია) ―  გერმანიის სახელმწიფო მოღვაწე, პრუსიის სამეფოს, დანია-ნორვეგიისა და გერმანიის იმპერიის გენერალ-ფელდმარშალი. პრუსიის არმიის მთავარსარდალი 1857-1888 წლებში. პირადად მეთაურობდა გერმანიის არმიას საფრანგეთ-პრუსიის ომში, ავსტრო-პრუსო-იტალიურ ომსა და პრუსია-დანიის ომში. სამივე ბრძოლა გერმანიის სახელოვანი გამარჯვებით დასრულდა. მისი ძმისშვილი, ჰელმუტ მოლტკე უმცროსი მეთაურობდა გერმანელთა ჯარებს პირველ მსოფლიო ომში. ჰელმუტ მოლტკე არმიაში ღრმა სიბერემდე, 1888 წლამდე მსახურობდა. სამხედრო საქმიანობასთან ერთად მოლტკე გატაცებული იყო ლიტერატურითა და პოეზიით. თავად გამოქვეყნებული აქვს უამრავი ნაშრომი, მათ შორის აღსანიშნავია მისი დღიურები თითოეული ლაშქრობის შემდეგ. 1891 წელს 91 წლის ასაკში გარდაიცვალა ქ. ბერლინში.
ადრეული წლები
ჰელმუტ ფონ მოლტკე დაიბადა 1800 წლის 26 ოქტომბერს, ქ. პარხიმში, ჯერ კიდევ საღვთო რომის იმპერიაში. მამამისი, ფილიფ ფონ მოლტკე იყო გენერალ-ლეიტენანტი. ჰელმუტმა მთელი ბავშვობა დანიაში გაატარა. აღიზარდა კოპენჰაგენში. მისი ყურადღება სამხედრო ხელოვნებამ ადრეულ ასაკშივე მიიიპყრო. 1819 წელს, 19 წლის ასაკში დაიკავა დანიის მე-3 ბატალიონის უმცროსი ლეიტენანტის თანამდებობა. 1821 წელს დაბრუნდა გერმანიაში და სწავლა დაიწყო ფრანკფურტის სამხედრო უნივერსიტეტში. 1826 წელს, სასწავლების დამთავრების შემდეგ ჩაირიცხა პრუსიის არმიაში. პირველი წლები ის მსახურობდა დანიის საზღვარზე, გარკვეული ხნის შემდეგ დაწინაურდა და დაინიშნა ეროვნული გვარდიის მე-8 ბატალიონის უმცროს ლეიტენანტად.
მოღვაწეობა ოსმალეთში
1830 წელს მოლტკე პრუსიის მეფემ, ფრიდრიხ ვილჰელმ III-მ გაგზავნა ბალკანეთის ქვეყნებში. უნგრეთში, სერბეთსა და ვალახიაში მსახურობის შემდეგ, 1835 წელს მოხვდა სტამბოლში. მოლტკე იქ გაჩერებას მცირე ხნით გეგმავდა, მაგრამ ოსმალეთის სულთანმა, მაჰმუდ II-მ სთხოვა დახმარება თურქეთის არმიის მოდერნიზაციაში. ჰელმუტს ამის დამადასტურებელი ბრძანება მოუვიდა ბერლინიდან. მოლტკე სულთანს დაეხმარა, სტამბოლში 2 წელი დაჰყო. ამ ხნის განმავლობაში იმოგზაურა რუმელიასა და ბულგარეთში. მან შეისწავლა თურქული ენა და კარგად გაიცნო აზიური კულტურა. მოლტკემ თავის დღიურებში კარგად აღწერა ოსმალეთში გატარებული პერიოდი, ასევე დაზუსტებით შეადგინა სტამბოლის რუკა. 1838 წელს მოლტკე გაგზავნეს ანატოლიაში, ეგვიპტის ხედივის, მუჰამედ ალის აჯანყების ჩასახშობად. ეგვიპტეში მდგომარეობის გამძაფრების შემდეგ, ოსმალეთმა დესანტი გადაასხა ახლო აღმოსავლეთში. პრუსია დაეხმარა მათ და 10,000-მდე ჯარისკაცი, სწორედ მოლტკეს სარდლობით მალევე მიადგა არაბულ ერაყს. 1839 წელს გაიმართა ნეჯიბის ბრძოლა, რომლის დროსაც მოლტკე ოსმალთა რაზმის მეთაურს, ჰაფიზ ოსმან-ფაშას მრჩეველი იყო. ბრძოლაში თურქულ-პრუსიული კოალიცია სასტიკად დამარცხდა, რის შემდეგაც ეგვიპტის სახედივო ოსმალეთს თითქმის გამოეყო.
1839 წლის დეკემბერში, ჰელმუტ მოლტკე დაბრუნდა ბერლინში. იმავე წელს დანიშნეს პრუსიის მე-4 ბატალიონის გენერლად. მალევე გამოსცა ნაშრომი, რომელშიც კარგადაა გადმოცემული მისი ადრეული ცხოვრების შესახებ ცნობები. ჰელმუტი იკვლევდა წარსულში მომხდარი ომების ისტორიებს. თურქეთში ყოფნისას მოპოვებულ ცნობებებზე დაყრდნობით, 1845 წელს გამოსცა „რუსეთ-თურქეთის კამპანია ევროპაში“, რომელიც რუსეთ-ოსმალეთის ომების შესახებ დიდ ინფორმაციას იძლევა.
პრუსიის გენერალ-ფელდმარშალი
1857 წელს ჰელმუტ მოლტკე დაინიშნა პრუსიის გენერალური შტაბის მდივნად და არმიის გენერალ-ფელდმარშლად. ეს თანამდებობა მან 31 წლის მანძილზე შეინარჩუნა. (გერმანიის იმპერიის დაარსების შემდეგ ტიტულის სახელი შეიცვალა „დიდი გენერალ-შტაბით“. თანამდებობის დაკავების შემდეგ მოლტკემ აქტიურად დაიწყო პრუსიელთა არმიის მოდერნიზაცია. მან ალბრეხტ ფონ როონის დახმარებით ჩამოაყალიბა ომის ახალი თეორია, რომლის წყალობითაც გერმანიამ XIX საუკუნის მეორე ნახევარში თითქმის ყველა ომი მოიგო. მოლტკემ არმიაში დანერგა მრავალი ტაქტიკური და სტრატეგიული მეთოდი, რომელთა მიხედვითაც უმთავრესი ჯარისკაცების მობილიზაცია და მათ შორის კომუნიკაცია იყო.
1859 წელს მიმდინარე ავსტრია-იტალია-საფრანგეთის ომში პრუსიის ნაწილობრივ არჩარევა მოლტკეს დიდი დამსახურება იყო. ის თვლიდა, რომ ისეთ ომში მონაწილეობა, რომელშიც გაურკვეველია, ვინაა მოკავშირე და ვინ მტერი, ძალიან სარისკო და სახიფათოა. მიუეხედავად ამისა, მან მის მიერ დანერგილი საბრძოლო მეთოდებითა და ვარჯიშებით კარგად მოამზადა გერმანელები ევროპაში დომინირებისთვის გამართულ ომებში ჩასაბმელად. ამავე პერიოდში მოლტკემ დაწერა „იტალიური კამპანია“, რომელიც ამ ომს დეტალურად განიხილავს.
დანია-პრუსიის ომი
მინი|290პქ|პრუსიელების თავდასხმა ალსზე, 1864 წ. 1864 წელს პრუსიამ დაიწყო პრუსია-დანიის ომი შლეზვინგისა და ოლშტეინის დასაპყრობად. გერმანელებს ასევე ეხმარებოდა ავსტრიის იმპერია, დანია კი მოკავშირის გარეშე იყო. ახალი პრემიერ-მინისტრის, ოტო ფონ ბისმარკის განკარგულებით, მოლტკეს არმიის მომზადება და დანიაში შეჭრა დაევალა. დესანტის გადასხმის შემდეგ, მოლტკეს მთავრობამ ბერლინში დარჩენა უბრძანა. ის ასეც მოიქცა და მხოლოდ გაგზავნილი წერილების მეშვეობით აძლევდა მითითებებს მის ჯარისკაცებს.
დანიელების მიერ ალსისა და ფიუნენის აღების შემდეგ, პრუსიის მდგომარეობა გართულდა. მოლტკემ ითხოვა მისი დანიაში გაგზავნა. ბისმარკმა ჰელმუტს 25,000 მეომართან ერთად პირდაპირ შლეზვინგში შეჭრა დაავალა, მაგრამ მოლტკემ კურსი შეცვალა და 2 თვის შემდეგ, დანიელების მიერ ყველაზე მეტად დაცული, ალსის ციხე აიღო. ალსის აღება გერმანელებმა „ელვისებური“ სისწრაფით შეძლეს. ამ წარმატებამ ომის ბედი გადაწყვიტა. პრუსიელებმა წარმატებით გააგრძელეს ბრძოლა და მალე შლეზვინგი დაიკავეს. საბოლოოდ მოლტკეს დიდი დამსახურებით, დანიის მეფემ ხელი მოაწერა არასახარბიელო ზავს, რომლის მიხედვითაც შლეზვინგი და ოლშტეინი შევიდა პრუსიის სამეფოს შემადგენლობაში. ეს გამარჯვება ჰელმუტ მოლტკეს ერთ-ერთი უდიდესი წარმატება გახდა.
სქოლიო
კატეგორია: დაბადებული  1800 კატეგორია: გარდაცვლილი 1891 კატეგორია: გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია: გერმანელი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 26 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 24 აპრილი
ჰოროდენკა
ჰოროდენკა (Городенка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ივანო-ფრანკივსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 12428 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ივანო-ფრანკივსკის ოლქის ქალაქები
რამაზ ზოიძე
რამაზ ზოიძე (დ. 13 თებერვალი, 1996, ბათუმი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), საქართველოს ჩემპიონი (2019, -72 კგ), 23 წლამდელებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (2017, -71 კგ), ახალგაზრდებს შორის მსოფლიოს ორგზის (2015, 2016; -66 კგ) და ევროპის ჩემპიონი (2016, -66 კგ).
ჯავადის სახანო
ჯავადის სახანო (جواد خالیغی, ) — თანამედროვე აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე მდებარე ყოფილი სახანო, რომლის დადაქალაქიც იყო ჯავადი. რეგიონი ჯავადიდან ვრცელდებოდა მდინარე მტკვრის სამხრეთ-დასავლეთით და მდინარე არაქსის აღმოსავლეთით. მას ესაზღვრებოდა შამახის სახანო (ჩრდილოეთ მხარეს), ყარაბაღის სახანო (დასავლეთით), ყარადაღის სახანო (სამხრეთ-დასავლეთი), თალიშის სახანო (სამხრეთიდან) და სალიანის სასულთნო (აღმოსავლეთ მხრიდან).
რეგიონი ჩამოყალიბდა XVIII საუკუნის შუა პერიოდში იმ ტერიტორიაზე, სადაც ერთმანეთს ხვდება მდინარეები მტკვარი და არაქსი. 1768 წელს რეგიონი იყო ყუბის სახანოს მმართველობის ქვეშ. ეს ტერიტორიები 1805 წელს ანექსირებული იქნა რუსეთის იმპერიის მიერ.
ცუციევის ატლასში სახანო ნაჩვენებია 1763-1785 წლის რუკაზე. 1791-1801 წლების რუკაზე მისი ტერიტორია უკვე შირვანის სახანოს ნაწილია, ხოლო სამხრეთით მდებარე ზოგიერთი ნაწილი კი თალიშს ეკუთვნის.
ისტორია
1768 წელს ჯავად ტალეჰ ჰასან ხანმა ნებაყოფლობით მიიღო ყუბის სახანოს დამოუკიდებლობა. ამასთან, სახანოს ძალა კონცენტრირებული იყო ჯავადში.
ამ მოვლენამ, ყუბის სახანოს ტერიტორიის გაფართოებასთან ერთად, ასევე გავლენა მოახდინა მისი მოსახლეობის დინამიკაზე. ისტორიული წყაროები აღნიშნავენ, რომ ჯავადის სახანოს ნებაყოფლობითი კავშირი ყუბის სახანოსთან დადებით გავლენას ახდენდა მისი მოსახლეობის რაოდენობასა და ხარისხზე. მუღანის მოსახლეობამ შეძლო სტაბილურ პოლიტიკურ გარემოში ცხოვრება მეთვრამეტე საუკუნის 60-80-იან წლებში. ჯავადის სახანოს ისტორია მეტად მოკლეა, მაგრამ შეუძლებელია სახანოეის სისტემაში მისი არსებობის უარყოფა. მეთვრამეტე საუკუნეში მის შესახებ ძალიან შეზღუდული და დამახინჯებული ინფორმაცია ინახებოდა ისტორიის წიგნებსა და არქივებში. ასევე მისი მოსახლეობის ისტორიის წყაროებიც საკმაოდ შეზღუდული და ეპიზოდურია. მე -16 საუკუნეში ჯავადი უკვე ნახევრად დამოუკიდებელი სახანო იყო. მუღანის დაბლობი სახანოს ტერიტორიის შემადგენლობაში შედოდა. აღსანიშნავია, ის ფაქტი, რომ ჯავადის სახანოს, ზოგიერთი ისტორიული წყარო უწოდებს მუღანის სახანოს.
სამხედრო და პოლიტიკური მდგომარეობა
ერთ-ერთი ისტორიული მოვლენა, რომელმაც მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა მუღანის დაბლობისა და ჯავადის დემოგრაფიულ ვითარებაზე, განპირობებული იყო 1778 წელს ჰადიად ხანის შეტევით ამ რეგიონში. ისტორიულ ლიტერატურაში ჩანს, რომ ჯავადის სახანოს ხანი, რომელსაც მშვიდობიანი ურთიეღთობა ჰქონდა ყუბის ხანთან, მალევე ასევე ფატალის ხანის ერთ-ერთი უახლოეს ადამიანად იქცა. ჯავადის ხანი ერთ-ერთი ყველაზე სანდო ადამიანი იყო ფატალის ხანისათვის, რომელიც მონაწილეობდა მის საიდუმლო შეხვედრებში. მუღანის გაერთიანება, როგორც სამხედრო, ისე სტრატეგიული თვალსაზრისით, გულისხმობდა გუბის სახანოს კიდევ მეტად გაძლიერებას. ფატალის და მუღანის დაბლობებისა და ჯავადის ხანების ინტერესში არ შედიოდა ტერიტორიებისთვის დავა. აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ მუღანის დაბლობის უმეტესი ნაწილი, ფატალის ხანის კონტროლის ქვეშ იმყოფებოდა, მაგრამ წარმოადგენდა ტრადიციული ზამთრის საზოვრების ზონას პირუტყვებისთვის. სამხრეთის სახანოების რამდენიმე წარმომადგენელი, რომელიც ადრე ქუბის სახანოს წინააღმდეგ იბრძოდნენ, მკაფიო სამხედრო ჩარევას შეუდგნენ 1774 წელს ფატალის ხანის დამარცხებისთანავე. გილანის ხანი განსაკუთრებით დაინტერესდა ამ ვითარებით. იგი გაერთიანდა შირვანის ხანთან. მათი ჯარები 1778 წელს გაემგზავრნენ ჯავადში, ლენქორანისა და სალიანის გაძარცვის შემდეგ. ერთ-ერთი ისტორიული წყაროს თანახმად, ქალაქიდან 7 500 ადამიანი გადაასახლეს.
სქოლიო
კატეგორია:კავკასია კატეგორია:აზერბაიჯანი კატეგორია:კავკასიის სახანოები
კროლევეცი
კროლევეცი (Кролевець) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს სუმის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 23507 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:სუმის ოლქის ქალაქები
ტერა-როშა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 759 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20.93 კმ²-ზე. ფართობი 800 807 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
მურია
მურია (Murya) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1065 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
შესწორებული იულიუსის კალენდარი
შესწორებული იულიუსის კალენდარი, აგრეთვე ცნობილი მილანკოვიჩის კალენდრის სახელით — კალენდარი, რომელიც შემუშავებულია სერბი მეცნიერის მილუტინ მილანკოვიჩის მიერ 1923 წელს. შესწორებული იულიუსის კალენდარი დაფუძნებულია იულიუსის კალენდარზე და მხოლოდ მცირედით განსხვავდება გრიგორიანული კალენდრისაგან, თუმცა ამ უკანასკნელთან შედარებით დაახლოებით ათჯერ უფრო ზუსტად შეესაბამება ასტრონომიულ წელიწადს. დღემდე შექმნილ კალენდარულ სისტემებს შორის შესწორებული იულიუსის კალენდარი ყველაზე ზუსტია.
გრიგორიანული კალენდრისაგან განსხვავებით, შესწორებულ იულიანურ კალენდარს აკლდება არა სამი დღე ყოველ ოთხას წელიწადში, არამედ შვიდი დღე ყოველ ცხრაას წელიწადში. 900-წლიანი კალენდარული პერიოდი შეიცავს 682 წელიწადს 365 დღით და 218 ნაკიან წელიწდს 366 დღით, შესაბამისად 900-წლიან პერიოდში ჯამში 328 718 დღეა. 2800 წლამდე შესწორებული იულიუსის კალენდარი და გრიგორიანული კალენდარი ერთმანეთის იდენტურია, თარიღები ზუსტად ემთხვევა ერთმანეთს. 2800-დან 5600 წლამდე ზოგიერთ საუკუნეში შესწორებული იულიუსის კალენდარი მხოლოდ ერთი დღით უსწრებს გრიგორიანულ კალენდარს.
გამოყენება
1923 წლის საერთო მართლმადიდებლურ თათბირზე კონსტანტინოპოლში წარმოდგენილმა მართლმადიდებელმა ეკლესიებმა გადაწყვიტეს 1924 წლის 9 მარტი გამოეცხადებინათ 1924 წლის 23 მარტად და ამგვარად საეკლესიო პრაქტიკა გადაეყვანათ შესწორებულ იულიანურ კალენდარზე, რითაც განხორციელდა სეკულარული და საეკლესიო კალენდრების თანხვედრა.
გამონაკლისი აღმოჩნდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია, რომელმაც ოქტომბრის რევოლუციის შემდგომ განვითარებული პოლიტიკური მიზეზების გამო ვერ შეძლო კონგრესზე მონაწილეობა და ძველ, იულიუსის კალენდარზე დარჩა. ამის შემდგომ ზოგიერთმა სხვა ეკლესიამაც გადახედა თავის გადაწყვეტილებას და მისი აღსრულება გადაავადა, რადგან რუსეთის გარდა კომუნისტური რეჟიმის ქვეშ მოქცეული სხვა ეკლესიებიც განიცდიდნენ პოლიტიკურ გავლენას. სხვა მართლმადიდებელმა ეკლესიებმა კალენდარული რეფორმა საჭიროდ მიიჩნიეს და ახალ კალენდარზე გადავიდნენ. ამან გამოიწვია ის, რომ დღეს სხვადასხვა მართლმადიდებელ ეკლესიაში სხვადასხვა კალენდარი გამოიყენება და დღესასწაულთა თარიღები ერთმანეთს არ ემთხვევა. თუმცა ამ სხვაობას არ მართლმადიდებელ ეკლესიაში განხეთქილება (სქიზმა) არ გამოუწვევია და ევქარისტიული კავშირი თხუთმეტ ავტოკეფალურ ეკლესიას შორის არსებობს.
თავდაპირველად ჩაფიქრებული იყო აღდგომის ახალი კალენდრის მიხედვით აღნიშვნაც, თუმცა რაკი რამდენიმე ეკლესია ძველ კალენდარზე დარჩა, გადაწყდა, რომ აღდგომისა და სხვა მოძრავი დღესასწაულების ახალი კალენდრით აღნიშვნა გადავადებულიყო ყოველ მართლმადიდებელ ეკლესიაში მანამ, სანამ ყველგან არ მოხდება ძველი კალენდრის ჩანაცვლება ახლით. აღდგომის, როგორც ყველაზე მნიშვნელოვანი ქრისტიანული დღესასწაულის აღვნიშვნისას გადამწყვეტი მნიშვნელობა მიენიჭა არა თარიღის ასტრონომიულ სიზუსტეს, არამედ მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთობას — პრინციპულად დადგინდა, რომ ეს დღესასწაული ყველამ ერთსა და იმავე დღეს უნდა აღნიშნოს.
შესწორებული იულიუსის კალენდარი საქართველოს ეკლესიაში
საქართველოს ეკლესიის საკათალიკოსო საბჭომ 1923 წლის 24 ოქტომბერს კათოლიკოს-პატრიარქ ამბროსის ლოცვა-კურთხევით (რომელიც პატიმრობაში იმყოფებოდა), გამოიტანა განჩინება, რომლის მიხედვითაც უძრავი დღესასწაულები 1923 წლის 1 ნოემბრიდან უნდა აღნიშნულიყო ახალი კალენდრით, ხოლო მოძრავი — ძველი სტილით. ეს განჩინება რეალურადაც განხორციელდა და 1923 წლის 1 ნოემბრიდან 1925 წლის 11 მარტამდე საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია შესწორებულ იულიუსის კალენდარს გამოიყენებდა.
როგორც კათოლიკოს-პატრიარქი კალისტრატე (ცინცაძე) მოგვიანებით თავის ნაშრომში „მწარე მოგონებანი საქართველოს ეკლესიის ახლო წარსულიდან“ წერს, საქართველოს ეკლესიის ულტრარეფორმისტულად განწყობილმა ჯგუფმა მოინდომა, ახალი სტილით აღენიშნათ აღდგომის დღესასწაულიც, რაც ეწინააღმდეგებოდა როგორც საქართველოს ეკლესიის საკათალიკოსო საბჭოს განჩინებას, აგრეთვე საერთო მართლმადიდებლურ პრაქტიკას. სამღვდელოებისა და მრევლის უდიდესი ნაწილი უარყოფითად შეხვდა აღდგომის თარიღის თვითნებურად შესწორებას, რამაც საყოველთაო მღელვარება გამოიწვია ეკლესიაში. შექმნილი ვითარებიდან გამომდინარე, საპატიმროდან ახლად გამოსულმა კათოლიკოს-პატრიარქმა ამბროსიმ გადაწყვიტა, დროებით შეეჩერებინა შესწორებული კალენდრის მოქმედება და 1925 წლის 11 მარტს საქართველოს ეკლესიის საკათალიკოსო საბჭომ მიიღო ახალი გადაწყვეტილება ძველ სტილზე დროებით დაბრუნების შესახებ.
1927 24 ივნისს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის IV საეკლესიო კრებამ ხელმეორედ მიიღო გადაწყვეტილება, საქართველოს ეკლესიაში ახალი სტილის კალენდრის შემოღებისა. ამ გადაწყვეტილებას თბილისში დადებითად შეხვდნენ, თუმცა რეგიონულ ეპარქიებში სამღვდელოებისა და მრევლის ნაწილმა წინააღმდეგობა გამოხატა კალენდრის შესწორების გამო. ეკლესიაში შექმნილი არეულობის გამო, მომდევნო 1928 წლის 28 სექტემბერს საქართველოს ეკლესიის საკათალიკოსო სინოდმა მიიღო ახალი განჩინება შესწორებული კალენდრის მოქმედების დროებით შეჩერებისა და ძველ სტილზე დაბრუნების შესახებ. აღსანიშნავია, რომ განჩინება ეპისკოპოსებს ავალებდა, სამომავლოდ გაეწიათ პროპაგანდა ახალი სტილის, შესწორებული იულიუსის კალენდრის სასარგებლოდ.