cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ქეთევან დედოფალი
წმინდა ნაწილები
როგორც აღვნიშნეთ, ქეთევან დედოფლის წმინდა ნაწილები ევროპაშიც აღმოჩნდა: XVII საუკუნის 20-იანი წლების მიწურულს, ავგუსტინელ მისიონერებს წმინდანის ნეშტის რომელიმე ნაწილის გაგზავნა, როგორც რელიკვიისა, სთხოვა ცნობილმა იტალიელმა მოგზაურმა, პიეტრო დელა ვალემ. ბერებმა მას თხოვნა შეუსრულეს: გოას მონასტრიდან წამოღებული, ჩვენ მიერ ზემოთ უკვე მოხსენიებული სიწმინდე, დედოფლის ქვედა ყბა კბილების გარეშე თეატინელმა ბერმა დონ პიეტრო ავიტაბილემ და მამა ანტონიო დე სანტო ვისენტემ 1631 წლის 5 ივნისს, რომში, პიეტრო დელა ვალეს გადასცეს, რაც ამ უკანასკნელმა საგანგებო ხელწერილით დაადასტურა.
ამჟამად უცნობია, რა ბედი ეწია პიეტრო დელა ვალეს ოჯახში დაცულ წმინდა ნაწილებს. 1894 წელს ჟურნალ “მწყემსში” გამოქვეყნებულ პუბლიკაციაში ისტორიულ წყაროზე დაყრდნობის გარეშე აღნიშნულია, რომ “ქეთევან დედოფლის ნეშტის ნახევარი გორში თეიმურაზ მეფესთან გაგზავნეს, მეორე ნახევარი კი ევროპაში წაიღეს და რომში წმინდა პეტრეს ტაძარში მოათავსეს”.
1914 წელს გაზეთში “სახალხო ფურცელი - სურათებიანი დამატება” დაიბეჭდა ბელგიის ქალაქ ნამიურის ხედი ციხესიმაგრით, რომელსაც შემდეგი წარწერა ჰქონდა: “ბელგიელების ციხე ნამიური: შენობების წინა რიგში მოსჩანს ტაძარი, სადაც ქეთევან წამებული ასაფლავია”. არსებობს ცნობა, რომლის მიხედვითაც 1845 წელს დედოფლის წმინდა ნაწილები ნამიურში ინახებოდა. ზემოხსენებულ ინფორმაციებზე დაყრდნობით, ცნობილმა ქართველმა მეცნიერმა ნინო სალიამ გადაწყვიტა, ბელგიაში ქეთევან წამებულის წმინდა ნაწილებისთვის მიეგნო, მაგრამ როგორც თავად აღნიშნავს 1973 წელს გამოქვეყნებულ ნაშრომში, “ნამიურში ამ რელიკვიების ძებნა უშედეგოდ დამთავრდა”.
საფრანგეთში ქეთევან დედოფლის წმინდა ნაწილების გაგზავნის ვერსია სომეხ ისტორიკოს არაქელ დავრიჟეცის ეკუთვნის: “ფრანგმა პატრებმა, რომლებიც ქალაქში იყვნენ, მოიპარეს დედოფლის პატიოსანი ცხედარი, ერთი ნახევარი გაახვიეს სუფთა ქსოვილში საკმეველთან და მურთან ერთად და საფრანგეთში გაგზავნეს, სადაც პატივცემულია დიდის დიდებით”. სამწუხაროდ, არც ამ ცნობის დადასტურება ხერხდება.
რობერტო გულბენკიანმა 1972 წელს პირველად გამოაქვეყნა ქეთევან დედოფლის წამებასთან დაკავშირებული რამდენიმე სურათი. ისინი ავტორმა აღმოაჩინა ლისაბონში ერთ-ერთი მონასტის კედელზე (აღნიშნული მონასტერი დიდი ხნის წინ სამხედრო ყაზარმად გადააკეთეს). მის ერთ-ერთ დარბაზში 30 მეტრი სიგრძისა და 8 მეტრი სიგანის პანოა აღბეჭდილი.
აქვე საჭიროდ მივიჩნევთ განვმარტოთ, რომ ქეთევანს არასდროს უღიარებია კათოლიკური სარწმუნოება, რასაც მკაფიოდ და გარკვევით მიუთითებდა თვით ამბროზიო დუშ ანჟუში 1640 წელს რომში გაგზავნილ ერთ-ერთ წერილში: “სავარაუდოა, რომ დედოფალი ზეცაშია და ღვთის დიდებით ხარობს. მიუხედავად იმისა, რომ ბერძნულ წეს-ჩვეულებებს მისდევდა, იგი დიდი სიყვარულით ეკიდებოდა წმინდა კათოლიკურ ეკლესიასა და ყველა ლათინელს”. საქართველოს მართლმადიდებელმა სამოციქულო ეკლესიამ ქეთევან დედოფალი წმინდანად შერაცხა. მისი ხსენების დღედ 13 სექტემბერი (ახალი სტილით 26 სექტემბერი) დადგინდა.
ქეთევანის წამებას შედეგად მოჰყვა საქართველოს გამოფხიზლება და თავისუფლების სულის ჯერ არნახული აღზევება. ამის შედეგი იყო 1625 წელს ჯერ მარტყოფის ბრძოლა, სადაც განადგურებულ იქნა სეფიანთა ირანის ლაშქარი შაჰ-აბასის საყვარელ მხედართმთავართან, ყარჩიხა-ხანთან ერთად, შემდეგ კი იმავე წლის შემოდგომის პირზე მარაბდის ბრძოლა, სადაც სეფიანთა ირანის ჯარი იმდენად დაზარალდა, რომ ფაქტობრივად ბრძოლისუნარიონობა დაკარგა.
ქეთევანის მოწამეობამ საბოლოოდ ჩაშალა შაჰ-აბასის გეგმა „გურჯისტანის“ საკითხის საბოლოოდ გადასაწყვეტად, რაც გულისხმობდა როგორც ელიტის ისე ქვეყნის მთელი მოსახლეობის სრულ გამაჰმადიანებას.
მეფე თეიმურაზი თავის პოემაში ქეთევანს დედოფალს ათქმევინებს შემდეგ სიტყვებს: „შვილსა ჩემსა თეიმურაზსა ძლევა მიეც მტერსა ზედა, ღვაწლთა ჩემთა აღმწერელი, ედემს დასვი ტახტსა ზედა.“ ხოლო თავად მეფე თეიმურაზს კი მწარედ აღმოხდება თავისი დედის წამების გამო: „მე ავაზაკი, შემცოდე ახლოს არ ვიყავი ვინანი, მარჯვენით ჯვარსა არ ვეცვი, ამად ვარ ცრემლთა მდინანი.“
წმინდა ნაწილების საქართველოში ჩამოსვენება
ქეთევან დედოფლის წმინდა ნაწილები ინდოეთიდან საქართველოში 2017 წლის 23 სექტემბერს ექვსი თვით ჩამოიტანეს. თბილისის აეროპორტიდან სიწმინდე საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში გადააბრძანეს. იქიდან წმინდა ნაწილები გადაასვენეს თბილისის სამებაში, სადაც პარაკლისი ჩატარდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დედოფლები კატეგორია:ქართველი წმინდანები კატეგორია:კახეთის სამეფო კატეგორია:გარდაცვლილი 26 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1624 კატეგორია:მუხრანელების თავადური შტო კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები კატეგორია:XVII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
სენმურვის გამოსახულება
სენმურვის გამოსახულება — კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი საქართველოში, შიდა ქართლის რეგიონში, გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდ ატენში. დასავლეთის ფასადის კვადრატულ ფილაზე გამოსახულია მითიური ძაღლი-ფრინველი ფრთებით და ზემოთ აპრეხილი კუდით. მას ენა აქვს გამოყოფილი. გამოსახულება მთლიანად ავსებს ფილას. მისი სხეული დაფარულია სხვადასხვა გეომეტრიული ნახატებით, ხოლო კუდი რომბის მაგვარი წნულითაა დაფარული. რელიეფის ადგილმდებარეობა არ უნდა იყოს პირვანდელი.
რესურსები ინტერნეტში
1.https://memkvidreoba.gov.ge/objects/stoneengrave/stoneengraveMembershipObject?id=4
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები შიდა ქართლის მხარეში
დილიკაური
დილიკაური — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში, თემის (დილიკაური, ქველეთუბანი) ცენტრი. სოფელში არის საჯარო სკოლა, საექიმო ამბულატორია, ვეტერინარული პუნქტი, ბიბლიოთეკა, მეორე მსოფლიო ომის მსხვერპლთა მემორიალი.
გეოგრაფია
დილიკაური მდებარეობს ზემო იმერეთის მაღლობზე, ზღვის დონიდან 440 მეტრზე, ზესტაფონიდან 10 კილომეტრზე. სოფლის ტერიტორია 2655 ჰექტარს შეადგენს. დასავლეთიდან სოფელს ესაზღვრება სოფელი ბეღლევი, ჩრდილოეთიდან - სოფელი ქველეთუბანი, სამხრეთიდან — სოფელი მარტოთუბანი და ზედა საქარა.
სოფელი შედგება შემდეგი უბნებისაგან: ცერცვაძეების, ქვაგატეხილი, კოპერაცის, ღავთაძე-სიხაძე-ხვედელიძეების, ზედა და შუა სვიანაძეების უბნები. ქვაგატეხილის სახელწოდება წარმოსდგება ამ უბანში სატეხი ქვის კარიერისაგან, დანარჩენებისა კი მოსახლეობის გვარებიდან.
სოფელ დილიკაურის ტერიტორიაზე მიედინება მდინარეებია: ნარულა, ყვირილა, ბუჯა, ჩოხელთა, დილიკაურის ღელე. ძირითადად ფოთლოვანი მცენარეებია გავრცელებული; წაბლი, მუხა, რცხილა, აკაცია, წიფელი და სხვ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1813 ადამიანი.
სახელწოდება
სოფელი ისტორიულ წყაროებში მოიხსენიება XV საუკუნიდან. ლეგენდის თანახმად აქ დილეგები იყო და აქედან წარმოსდგა სოფლის სახელწოდება „დილეგოური“, რამაც მოგვიანებით „დილიკაურის“ სახე მიიღო.
ღირსშესანიშნაობები
სოფლის ტერიტორიაზე დგას VI საუკუნის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია, V საუკუნის ციხის, ასევე ე.წ. დამწვარი ციხის ნანგრევები.
ცნობილი ადამიანები
სოფელში დაიბადა პოეტი გრიგოლ აბაშიძე.
მჭადიჯვრის მთავარანგელოზთა ეკლესია
მჭადიჯვრის მთავარანგელოზთა ეკლესია — არქიტექტურული და ისტორიული ძეგლი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მისგან სამხრეთ-დასავლეთით 14 კმ-ში მდებარე სოფელ მჭადიჯვრის ცენტრში. მისი სიმაღლეა 23 მ.
ისტორია
ეკლესიაზე არის სამშენებლო წარწერა. წარწერის მიხედვით, ეკლესია 1668 წელს აუგია დომენტი კათოლიკოსს, ხოლო ციხე-გალავანი - კონსტანტინე მუხრანბატონს 1746 წელს.
ეკლესიის აგებიდან მოკლე ხანში, ქართლის ერთ-ერთი დარბევის დროს ლეკებმა სოფელი მჭადიჯვარი ააოხრეს, თუმცა ეკლესია დანგრევას გადაურჩა. 1746 წელს კონსტანტინე მუხრანბატონმა აღადგინა სოფელი და ააშენა მჭადიჯვრის ეკლესიის გარშემო ციხე-გალავანიც: „რათა კაცრიელ იქნას და ეშენონ კაცთა და მტერთა და მარბიელთაგან უვნებლად“.
ეკლესიას 2006 წელს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა  ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
ეკლესია
ეკლესია გუმბათოვანია (20.4X17X23 მ სიმაღლე იატაკიდან გუმბათის წვერომდე 23 მ), ნაშენია აგურით. ყველა საბჯენი თაღი, იმპოსტი, შესასვლელების ტიმპანები, სარკმლების თაღები და კონსოლები თლილი ქვისაა. ნაკერი აგურებს შორის პირამდე დუღაბითაა ამოვსებული, რის გამოც კედლებს გლუვი ზედაპირი აქვს. შესასვლელი სამხრეთიდან, დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდანაა (ამოქოლილია). ეკლესიის შიდა სივრცეს ქმნის ჯვრის ოთხი მკლავი და მათ გადაკვეთაზე აღმართული გუმბათი. აღმოსავლეთით ღრმა ნახევარწრიული აფსიდია. აფსიდის წინ ბემაა.
ფასადები ძირითადად ყრუ თაღებითაა მორთული. აღმოსავლეთის ფასადის თაღებიდან სამი განიერი თაღი (შუა ძალიან მაღალი, განაპირები უფრო დაბალი) ძირითადად სიბრტყეებს შემოსაზღვრავს, ხოლო ორი, შედარებით ვიწრო - აფსიდის სარკმლის გვერდებზე არსებულ სამკუთხა ნიშებს. ჩრდილოეთის და სამხრეთის ფასადები ერთმანეთის მსგავსია, თითეულ მათგანზე ექვსი ერთნაირი სიმაღლის თაღია, სამხრეთით, კარის ტიმპანზე, მხედრული სამშენებლო წარწერაა. დასავლეთის ფასადის ქვედა ნაწილში, ერთ დონეზე, განლაგებულია ხუთი უწყვეტი თაღი. შუა თაღის ზევით, სადა სიბრტყეზე, სარკმელია. შუა თაღის არეში, კარის ტიმპანზე, ასომთავრული მხედრული სამშენებლო წარწერაა.
თორმეტწახნაგა გუმბათი მაღალი და განიერია, შემკულია ლეკალური აგურით გამოყვანილი თაღედით. თაღების არე ჰორიზონტალური ლილვებითაა გამოყოფილი წახნაგების ქვედა არისაგან, რომელშიც სარკმლებია გაჭრილი. ფასადები დაგვირგვინებულია აგურის ლავგარდნით, რომლის პროფილს ჩვეულებრივად დაწყობილი აგურის სამი საფეხური შეადგენს. გუმბათის ლავგარდანი ქვისაა - საფეხუროვანი.
სამრეკლო
ეკლესიის დასავლეთ ფრონტონის კეხზე დგას XIX საუკუნის სამრეკლო - ოთხ კვადრატულ ბოძზე დაყრდნობილი თაღებით შექმნილი და ნახევარსფერული თუნუქის სახურავით დასრულებული ფანჩატური. ადრე ეკლესია გადახურული ყოფილა მოჭიქული (მომწვანო ლურჯი) კრამიტით. ამჟამად სახურავი თუნუქისაა.
ციხე-გალავანი
ციხე-გალავანი გეგმით ოთკუთხაა (49,5 X 34,4 მ), ნაგებია რიყის ქვით და აგურით (კონსტრუქციები, ქონგურები, სალოდეები). კუთხეებში ცილინდრული კოშკებია. გალავნის ძირითადი ნაწილი დანგრეულია, აღმოსავლეთიდან მიშენებულია საცხოვრებელი სახლები, გალავნის ქვედა ნაწილი ყრუკედლებიანი იყო, ხოლო ზედა ნაწილში სათოფურები და სალოდეები ჰქონდა დატანებული. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი (სიგრძე 1,2 მ) აგურითაა ამოყვანილი და გადახურულია სწორკუთხედში ჩასმული ისრული თაღით. კარის გვერდებზე პილასტრებია, რომლებიც მთელ სიმაღლეზე, აგურის წყობის შეღრმავებით გამოყვანილი რომბებითაა დამუშავებული. კარის თავზე ჩადგმულ ორ ქვაზე მხედრული სამშენებლო წარწერაა, რომლის თანახმადაც, ეკლესიის აგებიდან მოკლე ხანში, ქართლის ერთ-ერთი დარბევის დროს ლეკებს სოფელი მჭადიჯვარიც აუოხრებიათ, მაგრამ ეკლესია დანგრევას გადაურჩა. 1746 წელს კონსტანტინე მუხრანბატონს აღუდგენია სოფელი და აუშენებია ციხე. „რათა კაცრიელ იქნას და ეშენონ კაცთა და მტერთა და მარბიელთაგან უვნებლად“. ციხე-გალავნის კოშკებიდან ყველაზე დიდია ჩრდილო-დასავლეთისა. იგი ეკლესიაზეა მიშენებული და მას მეორე სართულზე გაჭრილი კარით (ამოქოლილია) უკავშირდებოდა.
კოშკს ამავე სართულზე, აღმოსავლეთით მეორე კარიც აქვს. იგი გალავნის გარეთ გადის. ამ კარით მხოლოდ მშვიდობიან დროს სარგებლობდნენ. კოშკი ცილინდრულია, სამსართულიანი. პირველი სართული ყრუკედლებიანია, სამეურნეო დანიშნულებისა. მეორე სართულს გუმბათოვანი კამარა აქვს. მის კედლებში ბუხარი, სარკმლები, სათოფურები და სხვადასხვა ზომის ნიშებია. მესამე სართული მაღალკედლებიანი საბრძოლო ბანია, ბანზე ასასვლელი კიბე მეორე სართულის კედელშია ჩაყოლებული. საბრძოლო ბანი ფართობით ორჯერ აღემატება ქვედა სართულებს. აქ ექვსი სალოდე, ორი საზარბაზნე და ოცდახუთი სათოფურია. დანარჩენი სამი კოშკიც სამსართულიანია, შესასვლელი სამივეს პირველ სართულზე ჰქონდა, ეზოს მხარეს. მეორე სართულზე სათოფურები და სარკმლებია, მესამე სართული სათოფურებიანი და სალოდეებიანისაბრძოლო ბანია. სართულშია გადახურვა ყველგან ხისა ყოფილა.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
რევაზ მარგიანი
რევაზ აკაკის ძე მარგიანი (დ. 24 ნოემბერი, 1916, მულახი — გ. 1 ივნისი, 1984, თბილისი) — ქართველი პოეტი. სკკპ-ის წევრი 1947-დან.
ბიოგრაფია
1940 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1942 წელს მოხალისედ წავიდა დიდ სამამულო ომში. ომის შემდეგ იყო ჟურნალების „ოქტომბრელის“, „პიონერის“, „დროშის“, გაზეთ „ლიტერატურული საქართველოს“ მთავარი რედაქტორი, გამომცემლობა „ლიტერატურა და ხელოვნების“ დირექტორი. 1979-დან გამომცემლობა „მერანის“ დირექტორი.
პირველი ლექსი „მირანგულა“ 1934 წელს გამოაქვეყნა, პირველი წიგნი „ლექსები“ — 1940. სამამულო ომის წლებში დაწერილმა ლექსებმა შეადგინა ეპიკური სულისკვეთებით გამსჭვალული წიგნი „მუმლი მუხასა“ (1946). შემდგომ კრებულში („მხოლოდ ახალი“, 1958; „მთანი მაღალნი“, 1960; „ლილე“, 1965; „გამოღვიძება“, 1966; „თოვაში შეხვედრა გაზაფხულთან“, 1975 და სხვ.), მხატვრულ დაოსტატებასთან ერთად, უფრო მკაფიოდ გამოიკვეთა მარგიანის შემოქმედების ტენდენციები და თავისებურებანი. მის თხზულებებში წარმოჩნდა სვანური ბუნება და მითოსი, რომელიც პოეტმა ორგანულად დაუკავშირა თანამედროვეობას („ოია ოიალე“, „ოიდა ნანაილა“, „მარილი“, „ელეგია მეგობრის სიკვდილზე“ და სხვ.). ფოლკლორული საწყისი მარგიანის ლექსში მაღალ პოეტურ კულტურასთან არის შეწქყმული („ამბავი რუსთაველის უშგულს მისვლისა“, „მარიხიი", „მუმლი მუხასაი“) და ორგანულადაა დაკავშირებული მის შემოქმედებით კრედოსთან („მეც ხომ ვარ...“, „ეს პირველ ქართულ ლექს...“, „მე მინდა ვიყო შემოდგომა“). პატრიოტიზმი, რომელიც იმისდროინდელი ლექსების წამყვანი მოტივი იყო, უფრო მაღალ ხარისხში აჟღერდა მარგიანის მომდევნო პერიოდის პოეზიაში („ქართლის ცხოვრების მემატიანე“. „...უენგუროდ გავძლებ განა“, „მე შენს კალთაზე მინდა ვიარო“, „შენ და ილია რომ არ გვყოლოდით“ და სხვ.). თავის მხრივ, გარდასული ომის გახსენება არაერთ შესანიშნავ ლექსს დაედო საფუძვლად („წლების სახსოვრად“, „იქ სიჭაბუკეს არ დავტოვებდი“, ლირიკული პოემა „მირზა გელოვანი“, „თოვაში შეხვედრა გაზაფხულთან“ და სხვ.). მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია მის შემოქმედებაში ფილოსოფიური და სამიჯნურო ლირიკასაც („ჩემს ძველ ბინაში“, „ჩემი ერთი უფერულო დღე“, „და უნატრელი ის დღეც დადგება“, „გუშინ არ ვიყავ...“, „რა დრო გასულა“, „რა იქნებოდა ეს სიჭაბუკე“).
მარგიანის ლექსები თარგმნილია ყოფილ სსრკ-ის ხალხთა მრავალ ენაზე, აგრეთვე ინგლისურ, გერმანულ, ფრანგულ, რუმინულ, პოლონურ, ბულგარულ ენებზე. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის, ხალხთა მეგობრობის, 2 „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით და მედლებით.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:ხალხთა მეგობრობის ორდენის კავალრები კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
ალეგორია
მინი|250პქ|„მუსიკის ალეგორია“ — ფილიპნო ლიპი ალეგორია (ბერძნ. allegoria — გადაკრულად თქმა) — გადაკრულად ნათქვამი სიტყვა თუ სიტყვათა რიგი, რომელშიც მოვლენის შინაარსი კონკრეტული სახითაა წარმოდგენილი. მასში ნათქვამია ერთი და იგულისხმება მეორე (ანდაზა, გამოცანა, იგავ-არაკი და სხვ.). მისი მიზანია ავტორის აზრის შენიღბვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიტორიკა
სტარობაზანოვო
სტარობაზანოვო (Иҫке Баҙан; Старобазаново) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბირსკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 483 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბირსკიდან დაშორებულია 24 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 90 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (38 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბირსკის რაიონის სოფლები
ვეზან ხორნაბუჯელი
ვეზან ხორნაბუჯელი — ხორნაბუჯის (კამბეჩოვანის) ერისთავი VI საუკუნეში, სასანური ირანის შაჰის მოხელე. დაახლოებით VI საუკუნის 70-იან წლებში ირანელთა ბატონობით უკმაყოფილო ჰერები ასამის და ვარაზვარდ ბაგრატიონების მეთაურობით აჯანყდნენ და მოკლეს ვეზან ხორნაბუჯელი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერისთავები
ჯეფრი ჩოსერი
წარმომავლობა
ჯეფრი ჩოსერი დაიბადა ლონდონში დაახლოებით 1343 წელს, თუმცა მისი დაბადების ზუსტი თარიღი და ადგილი დაუდგენელია. მამისი და ბაბუმისი ღვინით მოვაჭრეები იყვნენ. როგორც ცნობილია, მისი წინაპრები იფსვიჩში მოღვაწე ვაჭრები იყვნენ (გვარი ჩოსერი წარმოსდგება ფრანგული სიტყვისაგან „chausseur“, რაც მეწაღეს ნიშნავს).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1343 კატეგორია:გარდაცვლილი 1400 კატეგორია:ინგლისელი პოეტები
ლბინები
ლბინები — ჰერული მოდგმის ტომი. ანტიკური, ქართული და სომხური საისტორიო წყაროების მიხედვით, ლბინები ცხოვრობდნენ მდინარე ალაზნის ზემო წელის მიდამოებში. დაახლოებით ძვ. წ. III ს. – ახ. წ. IV საუკუნეში ლბინების ტომი კულტურულ-ეთნიკურად და პოლიტიკურად შეერწყა აღმოსავლურ ქართულ ტომებს — ქართებს და კახებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:კავკასიის ხალხები კატეგორია:ქართული ტომები
ერიკ მორილო
ერიკ მორილო (Erick Morillo; დ. 26 მარტი, 1971 — გ. 1 სექტემბერი,  2020 ) — კოლუმბიელ-ამერიკელი დიჯეი, მუსიკალური პროდიუსერი და ხმის ჩამწერი ლეიბლის მფლობელი. ცნობილია რამდენიმე ფსევდონიმით: Ministers De la Funk, The Dronez, RAW, Smooth Touch, RBM, Deep Soul, Club Ultimate და Li'l Mo Ying Yang. ყველაზე უკეთ ცნობილია თავისი ჰაუზ მუსიკის კომპოზიციებით, განსაკუთრებით ლეიბლისთვის Strictly Rhythm, და 1993 წლის ჰიტით „I Like to Move It“, რომელიც ფსევდონიბით Reel 2 Real გამოუშვა, და რომელიც რამდენიმე სარეკლამო რგოლისა და ფილმის საუნდტრეკი გახდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი დიჯეები კატეგორია:დაბადებული 26 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020
ბინდის საგა: დაბნელება (საუნდტრეკი)
დაბნელება — ბინდის საგის მესამე ნაწილის ეკრანიზაციის საუნდტრეკი. დისკი გამოიცა 2010 წლის 8 ივნისს. ალბომში შესულია ყველა ის სიმღერა რომელმაც ფილმში გაიჟღერა. ალბომის პროდუსერია ალექსანდრა პატსავასი
ოლგა კონიაშვილი
ოლგა გიორგის ასული კონიაშვილი (დ. 1911, მაჰაჩყალა, ახლანდ. დაღესტნის რესპუბლიკა, რუსეთის ფედერაცია, — გ. 1994) — ქართველი მხატვარი.
დაიბადა საზოგადო მოღვაწის გიორგი კონიაშვილის და ელისაბედ ფლორენსკაიას ოჯახში. სწავლობდა თბილისის სამხატვრო აკადემიასა და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხელოვნების ფაკულტეტზე. 1930-იან წლებში მუშაობდა თბილისის პიონერთა და მოსწავლეთა სასახლეში ბავშვთა სპექტაკლების გამფორმებლად, ასევე აფორმებდა დეკორაციებს თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სპექტაკლებისთვის. 1969 წლიდან მუშაობდა საქართველოს მუზეუმში, ეთნოგრაფიის ისტორიის განყოფილებაში. ამ პერიოდში შექმნა ეთნოგრაფიული ჩანახატების ალბომები, რომლებიც ასახავდა ქართული ყოფისა და კულტურის ამსახველ ნივთებს, სამოსს, ჭურჭლის ელემენტებს, არქეოლოგიური ექსპედიციების დროს გამოვლენილ ექსპონატებს. დაინტერესებული იყო ალპინიზმით, ორჯერ მონაწილეობდა მყინვარწვერის დალაშქვრაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 1994 კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:ქართველი მთამსვლელები
ისარი (იარაღი)
მინი|300პქ|ისარი ისარი — მშვილდ-ისრით, არბალეტით და სასულე თოფით სატყორცნი იარაღი. უფრო გავრცელებულია მშვილდის ისარი. მეზოლითში, ნეოლითში და ბრინჯაოს ხანაში ისრიპირს მაგარი ქვისაგან (ძირითადად კაჟისაგან), იშვიათად ძვლისაგან აკეთებდნენ. ბრინჯაოს ისრისპირი ფართოდ იყო გავრცელებული ადრინდელ რკინის ხანაში. ძვ. წ. VI-II საუკუნეებში ევროპაში, შუა აზიასა და ციმბირში გავრცელებული იყო მილიანი სამწახნაგა ან სამფრთიანი ბრინჯაოს ისრისპირები, ძვ. წ. I საუკუნეში ისინი სარმატულმა რკინისყუნწიანმა ისრისპირმა შეცვალა. ზოგი ხალხი (მაგ., ჩრდილოეთ ამერიკის ინდიელები) ცეცხლოვან და მოწამლულ ისრებს იყენებდნენ.
რესსურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბრძოლო იარაღები
მერაბ აბრამიშვილი
მინი|მარჯვნივ|მერაბ აბრამიშვილი მერაბ აბრამიშვილი (დ. 16 მარტი, 1957 — გ. 22 ივნისი, 2006) — ქართველი მხატვარი, რომლის შემოქმედებაც მძაფრად გამოკვეთილი ინდივიდუალური სტილითა და ნარატივით ხასიათდება.
1974 წელს დაამთავრა ქალაქ თბილისის 47-ე საშუალო სკოლა. 1972–1976 წლებში სწავლობდა ალექსანდრე ბანძელაძის სამხატვრო სტუდიაში. 1981 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია დაზგური  გრაფიკის განხრით. სადიპლომო ნამუშევარი „ამირანის ეპოსი“, ილუსტრაციები (ხელმძღვანელი თ.ყუბანეიშვილი).
მხატვრის შემუშავებული ტექნიკა მის ნამუშევრებს განსაკუთრებულ გამომსახველობას სძენს. ნამუშევრებში ნებისმიერი გამოსახულება იძენს სიმბოლოს ღირებულებას, რომელიც ერთდროულად წარმოადგენს სხვადასხვა კულტურის წარმომადგენლობასა და აბსტრაქციას. მერაბ აბრამიშვილი ხელოვანების ოჯახში იზრდებოდა - მამა ხელოვნებათმცოდნე იყო და ხშირად ატენის სიონის ფრესკების სანახავად დაჰყავდა, რაც მომავალში ხელოვანის შთაგონების წყაროდ და მისი სტილის განმსაზღვრელად იქცა.
მუშაობდა სოფელ მსხალდიდის სკოლაში ხატვის მასწავლებლად, იყო საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრი (1988–2006). 2006 წლის 22 ივნისს მხატვარი მერაბ აბრამიშვილი მოულოდნელად გარდაიცვალა.
2020 წლის დეკემბერში მერაბ აბრამიშვილის ნამუშევრები, 1998 წელს შექმნილი „ედემის ბაღი“ და „კუმაონის კაციჭამიას“ Sotheby’s-ის აუქციონზე გაიყიდა.
ნახატების გარკვეული ნაწილი საქართველოს ეროვნულ მუზეუმშია. ნამუშევრების უმეტესობა კი საქართველოს საზღვრებს გარეთ, კერძო კოლექციონერების მფლობელობაშია.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 16 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2006 მ
აპოლო 17
მინი|250პქ|ცნობილი სურათი გადაღებული ასტრონავტების მიერ მთვარეზე გადმოსხდომისას. აპოლო 17 (Apollo 17) — მეთერთმეტე პილოტირებული კოსმოსური მისია განხორციელებული ნასას პროგრამა აპოლოს ფარგლებში. ეს იყო პირველი ღამის გაშვება და ბოლო მთვარეზე დასხდომის მისია აპოლოს პროგრამაში.
პილოტები
რიცხვი ფრჩხილებში მიუთითებს ამ მისიამდე გაფრენათა რაოდენობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპოლოს კოსმოსური პროგრამა კატეგორია:მთვარის მისიები
ფილიპ გოლიკოვი
ფილიპ გოლიკოვი (დ. 17 ივლისი, 1900 ― გ. 29 ივლისი, 1980) — რუსი სამხედრო მოვაწე, საბჭოთა კავშირის მარშალი (1961).
ბიოგრაფია
იყო რუსეთის სამოქალაქო ომის მონაწილე. დაამთავრა ფრუნზეს სახელობის სამხედრო აკადემია 1933 წელს. 1939 წელს იყო მე-6 არმიის სარდალი. 1940 წლის ივლისიდან იყო გენშტაბის უფროსის მოადგილე. დიდ სამამულო ომში სარდლობდა მე-10 არმიას, მე-4 დამრტყმელ არმიას, ბრიანსკის და ვორონეჟის ფრონტების ჯარებს. მონაწილეობდა მოსკოვის და სტალინგრადის ბრძოლებში. 1943 წლიდან იყო სამეთაურო პოზიციებზე. 1956–1958 წლებში იყო ჯავშანსატანკო ჯარების სამხედრო აკადემიის უფროსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:დაბადებული 17 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1980 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ივლისი კატეგორია:რუსი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დიდი სამამულო ომის მონაწილეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის მარშლები კატეგორია:ფრუნზეს სამხედრო აკადემიის კურსდამთავრებულები
ბერნარ ფარსი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:ფრანგი მსახიობები
მირაშხანი
მირაშხანი — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ასპინძის მუნიციპალიტეტში, ნაქალაქევის თემში.
სქოლიო
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფლები
France Football
France Football — ფრანგული სპორტული ჟურნალი, გამოდის 1946 წლიდან. ჟურნალი ოქროს ბურთის პრიზს გადასცემს ევროპის წლის საუკეთესო ფეხბურთელს. პრიზი დააწესა ჟურნალის რედაქტორმა გაბრიელ ანომ, რომელმაც თავის კოლეგებს სთხოვა დაესახელებინათ 1956 წლის საუკეთესო ფეხბურთელი. პირველი ჯილდო სტენლი მეთიუზს გადაეცა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგულენოვანი ჟურნალები კატეგორია:საფრანგეთის ჟურნალები
პარასელის კუნძულები
პარასელის კუნძულები ― სადავო არქიპელაგი სამხრეთ ჩინეთის ზღვაში.
გია ქავთარაძე
გია ქავთარაძე  (დ. 19 აგვისტო, 1970, თბილისი) — ქართველი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, საქართველოს ცენტრალური საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარე 2005 წლის ივნისიდან დეკემბრამდე, საქართველოს იუსტიციის მინისტრი 2005-2007 წლებში.
პარასელის კუნძულები
არქიპელაგი 130-მდე პატარა მარჯნის კუნძულსა და რიფს მოიცავს, რომლებიც ჩრდილო-აღმოსავლეთით ამფიტრიტეს ჯგუფად და დასავლეთით ნახევარმთვარის ჯგუფად იყოფა. კუნძულები 15 000 კმ²-ზეა გაფანტული. ხმელეთის ფართობი დაახლოებით 7.75 კმ²-ს შეადგენს. სიტყვა პარასელი პორტუგალიური წარმოშობისაა და XVI საუკუნის პორტუგალიურ რუკებზეც ჩანს. არქიპელაგი თანაბარი მანძილითაა დაშორებული ჩინეთისა და ვიეტნამის სანაპიროებიდან. არქიპელაგის წყლებში მდებარეობს დრაკონის ხვრელი, უღრმესი წყალქვეშა კარსტული ძაბრი მსოფლიოში. ცხელი და ტენიანი კლიმატისა და უხვი ნალექისა გამო კუნძულებზე უამრავი სახეობის კუ და ზღვის ფრინველი ბინადრობს. არქიპელაგის ირგვლივ წყლები მდიდარია თევზით. სავარაუდოდ, ზღვის ფსკერი ნავთობითა და ბუნებრივი აირითაა მდიდარი, თუმცა ჯერ კიდევ არ არის გამოკვლეული.
გია ქავთარაძე
ბიოგრაფია
გია ქავთარაძე დაიბადა 1970 წლის 19 აგვისტოს, თბილისში. 1992 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ფაკულტეტი, ხოლო 1993 წელს – ინდიანას უნივერსიტეტის სამართლის სკოლის ასპირანტურა. 1992 წლის აგვისტოდან 1993 წლის იანვრამდე მუშაობდა საქართველოს შრომის, სოციალური დაცვისა და დემოგრაფიის სამინისტროში სპეციალისტად. 1993 წელს, ამერიკის შეერთებულ შტატებში ინდიანას უნივერსიტეტში სამართლის სკოლის ასპირანტურაში სწავლის პარალელურად, მუშაობდა იურიდიულ ფირმაში “Square, Sanders and Dampsey” იურსიტად. 1994-1995 წლებში იყო წითელი ჯვრისა და წითელი ნახევარმთვარის ორგანიზაციების საერთაშორისო ფედერაციის (IFRC) საქართველოს წარმომადგენლობის საფინანსო ადმინისტრატორის თანაშემწე. 1995-1997 წლებში იყო გაეროს ბავშვთა ფონდის (UNICEF) საქართველოს წარმომადგენლობის ადმინისტარტორი. 1997-1998 წლებში მუშაობდა გაეროს განვითარების პროგრამის (UNDP) საქართველოს წარმომადგენლობის მიერ განხორციელებული პროექტის – “საქართველოს სახალხო დამცველის სამსახურის მხარდაჭერა” კონსულტანტად. 1998 წლის თებერვალში დაინიშნა საქართველოს იუსტიციის საბჭოს საერთაშორისო ურთიერთობათა კოორდინატორად, ხოლო იმავე წლის ოქტომბერში – საქართველოს იუსტიციის სასწავლო ცენტრის დირექტორად. 1999 წლის ივლისში საქართველოს პარლამენტის სამი წლის ვადით აირჩია საქართველოს იუსტიციის საბჭოს წევრად, ხოლო 2000 წლის თებერვალში დაინიშნა საქართველოს იუსტიციის მდივნად. 2002-2003 წლებში მუშაობდა აშშ-ის საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს (USAID) პროექტის – “ტაჯიკეთის რესპუბლიკის სასამართლო რეფორმა” სამართლებრივ კონსულტანტად. პარალელურად, მუშაობდა აშშ-ის იუსტიციის დეპარტამენტის პროექტის – “პროკურატურის რეფორმა საქართველოში” სამართლებრივ კონსულტანტად. 2002 წელს მან დააფუძნა სოლიდარული პასუხისმგებლობის საზოგადოება – “ქავთარაძე და პარტნიორები”. იმავე წელს მან დააფუძნა ინდიანას უნივერსიტეტის ქართველ კურსდამთავრებულთა ასოციაცია და დღემდე თავმდჯომარეობს მას. 2001 წელს მას მიენიჭა იუსტიციის უფროსი მრჩევლის სპეციალური წოდება.
პარასელის კუნძულები
ფრანგული ინდოჩინეთის კოლონიურმა მთავრობამ კუნძულ პატლისა (ნახევარმთვარის ჯგუფი) და ვუდის კუნძულზე (ამფიტრიტეტს ჯგუფი) 1930-იან წლებში სატელეკომუნიკაციო დ ამინდის სადგურები განათავსა. 1947 წლის იანვარში პატლის კუნძულზე საფრანგეთისა და ვიეტნამის ძალები გადასხდნენ. 1955 წელს ნახევარმთვარის ჯგუფის კუნძულები სამხრეთ ვიეტნამმა დაისაკუთრა. 1974 წელს პარასელის კუნძულების ბრძოლის შემდეგ სიტუაცია შეიცვალა, როდესაც ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკამ პარასელის კუნძულებიდან სამხრეთ ვიეტნამის ძალები განდევნა.
გია ქავთარაძე
ბიოგრაფია
სხვადასხვა დროს მონაწილეობდა სასწავლო გადამზადების კურსებში. კერძოდ: ”(UNICEF)-ის საკადრო რესურსების მართვა (1997 წ., შვეიცარია, ჟენევა); (UNICEF)-ის პროგრამების მართვის დაგეგმარება და საერთო ბიუჯეტი” (1997 წ., შვეიცარია, ჟენევა); “(UNICEF)-ის სახელფასო მეთოდოლოგია და სამუშაოთა კლასიფიკაცია” (1997 წ., ეგვიპტე, კაირო); “სამოსამართლო სწავლება” (1999 წ., აშშ, ნევადა); სამართლის ხელმისაწვდომობა – ცვლილებათა სტრატეგია” (2001 წ., გაერთიანებული სამეფო, ლონდონი); “სასამართლო სისტემა” (2001 წ., ისრაელი); “სასამართლო მართვა და რეფორმა” (2001 წ., აშშ).
პარასელის კუნძულები
პარასელის კუნძულებზე დე იურე სუვერენიტეტს ჩინეთი, ვიეტნამი და ტაივანი აცხადებენ, თუმცა არქიპელაგზე დე ფაქტო კონტროლი ჩინეთის ხელშია. 2012 წელს ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკამ გამოაცხადა, რომ კუნძულები ქალაქ სანშას (ჰაინანის პროვინცია) ადმინისტრაციის ქვეშ იყო.
გია ქავთარაძე
ბიოგრაფია
2005 წლის ივნისიდან დეკემბრამდე იყო საქართველოს ცენტრალური საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარე. 2005 წლის 22 დეკემბერიდან 2007 წლის 30 აგვისტომდე იყო საქართველოს იუსტიციის მინისტრი.
პარასელის კუნძულები
გეოგრაფია
პარასელის კუნძულები ტროპიკულ კლიმატურ სარტყელშია მოქცეული. არქიპელაგის უმაღლესი წერტილი კლდოვან კუნძულზე ზღვის დონიდან 14 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. არქიპელაგის წყლები მდიდარია თევზით, მარჯნის რიფებით და სავარაუდოდ, ნავთობითა და ბუნებრივი აირით. ხშირია ტაიფუნები.
გია ქავთარაძე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცესკოს თავმჯდომარეები კატეგორია:საქართველოს იუსტიციის მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:დაბადებული 19 აგვისტო
პარასელის კუნძულები
ამფიტრიტეს ჯგუფი
ამფიტრიტეს ჯგუფს სახელი ეწოდა ფრანგული ფრეგატის, ამფიტრიტეტს შესაბამისად, რომლის ეკიპაჟმაც პირველმა შენიშნა კუნძულები 1698-1700 წლებში გუანჯოუსკენ იეზუიტური მისიის შესრულებისას.
ამფიტრიტეტს ჯგუფი პარასელის კუნძულების ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს და დაბალი, ვიწრო კუნძულებისგან შედგება. ლინკოლნის კუნძულიდან 37 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთით მდებარეობს.
ამფიტრიტეს ჯგუფის ჩრდილოეთი ნაწილი დასავლეთ ქვიშის კუნძულს, ვუდის კუნძულსა და „შვიდი დის“ (ჩრდილოეთის, შუა, სამხრეთის, ჩრდილოეთის ქვიშის, შუა ქვიშის, სამხრეთ ქვიშის და ქვიშის ორი პატარა კუნძული) კუნძულებს მოიცავს. ჯგუფის ცენტრალურ კუნძულებს ვუდისა და კლდის კუნძულები მიეკუთვნება. სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში ილტისის სანაპირო მდებარეობს.
ნახევარმთვარის ჯგუფი
ნახევარმთვარის ჯგუფი ამფიტრიტეს ჯგუფიდან 70 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით მდებარეობს. ჯგუფში შემავალ კუნძულესა და რიფებს დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ ღრმა ცენტრალური ლაგუნის ირგვლივ ნახევარმთვარის ფორმა აქვს. კუნძულთა ჯგუფი აღმოსავლეთიდან დასავლეთით 31 კმ-ზე, ხოლო ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ 15 კმ-ზეა გადაჭიმული.
კუნძულთა სახელწოდებები ბრიტანეთის ოსტინდოეთის კომპანიის მოწინავე ფიგურების საპატივცემულოდაა შერჩეული: ჯეიმზ დრამონდის, თომას პატლის, ჯონ უილიამ რობერტსის, ჯონათან დანკანისა და უილიამ ტეილორ მანის კუნძულები. მანის კუნძული ჯგუფის უკიდურეს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს. ა2.4 კმ-ით აღმოსავლეთით ანტილოპას რიფი მდებარეობს. ჩრდილო-აღმოსავლეთით რობერტის კუნძული (ასევე ცნობილი, როგორც მრგვალი კუნძული) და პატლის კუნძული მდებარეობს, რომლებიც ერთმანეთიდან 3.5 კმ-ის სიგრძის ღრმა არხითაა განცალკევებული. 1932 წელს ფრანგებმა პატლის კუნძულზე ამინდის სადგური ააგეს, ხოლო 1937 წელს რადიოსადგური და შუქურა.
ეკოლოგია და ტურიზმი
გეოგრაფიული და ეკოლოგიური მარშრუტების გამო პარასელის კუნძულებს ხშირად „ჩინეთის მალდივებს“ უწოდებენ. ბოლო წლებში არქიპელაგზე ტურიზმის სექტორი მნიშვნელოვნად განვითარდა, თუმცა სამხედრო ოპერაციები გარემოსდაცვით საკითხებს ეწინააღმდეგება. ადგილობრივ სახეობებს მიეკუთვნებიან: ვეშაპისებრი ზვიგენი, ოკეანის ფრინველები, ზღვის ძუძუმწოვრები, როგორბიც არიან: ლურჯი ვეშაპები, ფინვალები, ინდო-წყნაროკეანური კუზიანი დეფინები და ზღვის რეპტილიები, მათ შორის: კრიტიკული საფრთხის ქვეშ მყოფი მწვანე ზღვის კუები, ტყავიანი კუები და ჰავკსბილის ზღვის კუები.
კუნძულები ტურისტებისთვის 1997 წელს გაიხსნა. ჩინეთიდან კუნძულებამდე ბორნით მისვლას 20 სთ სჭირდება. ვუდის კუნძულზე ორი მუზეუმი: საზღვაო და სამხედრო-საზღვაო მუზეუმი მდებარეობს.
სქოლიო
კატეგორია:პარასელის კუნძულები კატეგორია:წყნარი ოკეანის არქიპელაგები კატეგორია:სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის არქიპელაგები კატეგორია:სადავო კუნძულები კატეგორია:სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის სადავო ტერიტორიები კატეგორია:ჩინეთის სადავო ტერიტორიები კატეგორია:ვიეტნამის სადავო ტერიტორიები კატეგორია:ტაივანის არქიპელაგები კატეგორია:ჩინეთის არქიპელაგები კატეგორია:ვიეტნამის არქიპელაგები
ოვიდიუსი
thumb|ოვიდიუსი პუბლიუს ოვიდიუს ნაზონი (დ. 20 მარტი, ძვ. წ. 43 — გ. ახ. წ. 17/18, ტომე) — რომაელი პოეტი, რომელიც ლექსებს წერდა სიყვარულზე, მიტოვებულ ქალებსა და მითოლოგიურ გარდასახვებზე. ტრადიციულად, იგი, ვერგილიუსსა და ჰორაციუსთან ერთად, ლათინური ლიტერატურული კანონის წარმომადგენლად მიიჩნევა. ითვლებოდა ელეგიების ოსტატად. ოვიდიუსის პოეზიას ინტენსიურად ბაძავდნენ გვიანდელი ანტიკურობის ხანაში და შუა საუკუნეებში. მისი შემოქმედება საუკუნეების განმავლობაში დიდ გავლენას ახდენდა ევროპულ ხელოვნებასა და ლიტერატურაზე.
9 წელს ოქტავიანე ავგუსტუსის ბრძანებით გადაასახლეს ტომეში (თანამედროვე კონსტანცა), სადაც დაწერა „პონტოდან გამოგზავნილი წერილები“. გარდაიცვალა გადასახლებაში 17 წელს.
ბიოგრაფია
ოვიდიუსი დაიბადა ძვ. წ. 43 წლის 20 მარტს, ქ. სალმონში, მთიელი საბინების თემში. თავისი დაბადების ადგილს და დროს ოვიდიუსი სრული სიზუსტით აღწერს „ნაღვლიან ელეგიაში“. მისი გვარი მიეკუთვნებოდა მხედრულ წოდებას. მამამისი დამოუკიდებელი ადამიანი იყო, შვილებს კარგი განათლება მისცა. ოვიდიუსმა ადრეულ ასაკშივე აღმოაჩინა ლტოლვა პოეზიისაკენ. იმავე ელეგიაში იგი აღიარებს, რომ მაშინაც კი, როდესაც უნდა დაეწერა პროზა, გამოუდიოდა ლექსად. მამის ნების თანახმად ოვიდიუსი შევიდა სახელმწიფო სამსახურში, მაგრამ როცა მიიღო დაბალი წოდება, თავი დაანება და გადაწყვიტა, პოეზიისათვის მიეძღვნა თავი. მშობლების სურვილის თანახმად ადრე დაწორწინდა, მაგრამ იძულებული გახდა დაშორებულიყო მეუღლეს. მეორე ქორწინებაც ხანმოკლე და წარუმატებელი აღმოჩნდა. მესამედ დაქორწინდა ქალზე, რომელსაც ჰყავდა ქალიშვილი პირველი ქორწინებიდან. ეს ქორწინება კი საკმაოდ მტკიცე და ბედნიერი აღმოჩნდა. თავისი შვილები ოვიდიუსს არ ჰყავდა. როდესაც შეავსო თავისი ნაშრომები მოგზაურობა ათენში, მცირე აზიაში და სიციალიში. ის უკვე გამოვიდა ლიტერატურულ ასპარეზზე და პუბლიკამ მაშინვე შეამჩნია. ჰყავდა მრავალი გამოჩენილი მეგობარი, მათ შორის იყვნენ ჰორაციო და პროპერცია. ოვიდიუსი ძალიან წუხდა, რომ ტაბულას ადრეულმა სიკდილმა ხელი შეუშალა მათ შორის ახლო ურთერთობის დამყარებას.
შემოქმედება
ოვიდიუსის პირველი ლიტერატურული მცდელობა იყო "ჰეროიდები" და "სასიყვარულო ელეგიები". მისი პოეტური ნიჭი მკვეთრად გამოსჭვივის ნაშრომში " ჰეროიდებში", მაგრამ რომის საზოგადოების დიდი ნაწილის ყურადღება მიიპყრო ნაშრომით "სასიყვარულო ელეგიები", რომელიც გამოვიდა 5 წიგნად, შემდეგ 49 ლექსად. ეს სასიყვარულო ელეგიები, რომლის შინაარსიც, შესაძლოა, ეფუძნებოდეს მის სასიყვარულო თავგადასავლებს, დაკავშირებულია ოვიდიუსის გამოგონილ მეგობართან - კორინასთან. ამ ლიტერატურულ ფორმას, რომელიც რომში საკმაოდ გავრცელებული იყო, ჰყავდა თავისი კლასიკოსები. ოვიდიუსმა მაქსიმალურად გამოავლინა თავისი ნიჭი, რამაც მის სახელს პოპულარობა მოუტანა. მართლაც უდავოა, რომ პოეტური ნიჭი დიდია სასიყვარულო ელეგიებში.
სიყვარულის მეცნიერება
არანაკლები რეზონანსი გამოიწვია მისმა შემდეგმა ნაწარმოებმა. ეს არის დიდაქტიკური პოემა, დაწერილი სამ წიგნად, მსგავსად ოვიდიუსის სხვა ნაწარმოებებისა, შეთხზულია ელეგიური საზომით. ნაწარმოები წარმოადგენს დარიგებებს ჯერ მამაკაცებისთვის, თუ რა საშუალებებით შეიძლება მოიპოვონ და შეინარჩუნონ ქალის სიყვარული (1 და 2 წიგნი). შემდეგ კი ქალებისთვის, თუ როგორ უნდა მიიქციონ მამაკაცის ყურადღება და შეინარჩუნონ ეს კავშირი. თხზულება გამოირჩევა თამამი შინაარსით, რაც ავტორმა გაამართლა იმით, რომ ეს დარიგებები მიემართებოდა სუსტი ყოფაქცევის ქალებს, რომის მაცხოვრებლებს, რომელთათვისაც მკაცრად მოქცევის წესები არ ვრცელდებოდა. ლიტერატურის თვალთახედვით ეს არის ბრწყინვალე და ამჟღავნებს ნიჭის სრულად მომწიფებას და ოსტატის ხელს, რომელსაც შეუძლია დაყოს ყოველი წვრილილმანი და არ იღლება ერთი სურათის შემდეგ მეორის დახატვით. ეს ნაწარმოები დაწერილია ძვ. წ. 2-1 წლებში, როდესაც პოეტი იყო 41-42 წლის. ერთდროულად სიყვარულის მეცნიერებასთან გამოვიდა ოვიდიუსის ამ კატეგორიის ნაწარმოეი, რომელიც მოვიდა ჩვენამდე მხოლოდ 100 ლექსად. სიყვარულის მეცნიერების შემდეგ გამოვიდა სიყვარულის წამალი. ეს არის პოემა ერთ წიგნად. აქ ავტორს სურს შეუმსუბუქოს მდგომარეობა მათ, ვისთვისაც სიყვარული მძიმე ტვირთია და ვისაც სურს მისგან თავის დაღწევა. მიმართულებას, რომელსაც მიჰყვებოდა ოვიდუსი, ვერსად გაექცეოდა და დაიწყო სხვა სიუჟეტების ძიება. მან დაიწყო მუშაობა მითოლოგიურ და რელიგიურ თემაზე, რისი შედეგიც იყო მისი ორი კაპიტალური ნაწარმოებები: "მეტამორფოზა" და "ფაუსტი".
გადასახლება
თავისი შემოქმედების შუა გზაზე, ოვიდიუსმა დიდი დარტყმა მიიღო, რამაც რადიკალურად შეცვალა მისი ბედი. 8 წლის შემოდგომაზე ოვიდიუსი გადასახლებული იქნა შავიზღვისპირეთში ავგუსტის მიერ. ეს იყო გეტების, სარმატების ველური ქვეყანა, იგი დაასახლეს ქალაქ ტომში. (ახლა კონსტანცა, რუმინეთი). მიზეზი ნაკლებადაა ცნობილი, თუმცა არსებობს სხვადასხვა ვარაუდი მის გადასახლებასთან დაკავშირებით. ცნობილია, რომ ოვიდიუსმა თავის გადასახლებასთან დაკავშირებით განაცხადა, რომ ის იყო დანაშაულის შემთხვევითი მხილველი და მისი ბრალეულობა მხოლოდ იმაში მდგომარეობდა, რომ მას ჰქონდა თვალები. ერთ-ერთ წერილში პონტდან იგი აცხადებს, რომ გადასახლების ერთ-ერთი მიზეზი მისი ლექსები იყო.
ნაღვლიანი ელეგია
შავი ზღვისპირეთში გადასახლებამ მისცა საბაბი მთელი რიგი ნაწარმოების შესაქმნელად, რომელიც გამოწვეული იყო ახალი მგომარეობით. ეს მეტყველებს მის ამოუწურავ ნიჭზე და წარმოგვიდგენს ოვიდიუსს სულ სხვა ხასიათით, ვიდრე კატასტროფამდე. ამ კატასტროფის შედეგი იყო "ნაღვლიანი ელეგიები", რომლის წერა დაიწყო ჯერ კიდევ გზაში და წერა გააგრძელა გადასახლების ადგილზე 3 წლის განმავლობაშ. სადაც ასახულია მისი მწარე ხვედრი, უჩივის თავის ბედს და ცდილობს დაიყოლიოს ავგულტი შეწყალებისთვის. ელეგია გამოსულია 5 ტომად და მიმართულია ძირითადად ცოლისკენ, ზოგი - შვილისკენ და მეგობრებისკენ. პოეტი ხაზს უსვამს მის უდიდებულესობას და გმირობებს, ასევე პატიებას ითხოვს თავის ცოდვებზე, მაგრამ აცხადებს, რომ მისი ხასიათი არც ისეთი უვარგისია, როგორც შეიძლება იფიქრო ლექსების წაკითხვისას. ამავე ელეგიაში მოჰყავს ბერძენი და რომაელი პოეტები, რომლებსაც მისი ლექსების ვნებიანი ხასიათის გამო არ დაუსჯიათ. "ნაღვლიანი ელეგიას" მოჰყვა "წერილი პონტოდან" 4 წიგნად. ესეც იმავე შინაარსისაა, თუმცა ბოლო წერილში შეიმჩნევა ნიჭის დაცემა. ამას გრძნობდა თვითონ ოვიდიუსიც და ამას აღიარებდა კიდეც. როდესაც კითხულობს თავის თხზულებას რცხვენია დაწერილის და ამ ფაქტს ხსნის იმით, რომ მუზას არ უნდა გაჰყვეს გეთებთან. ხოლო დაწერილის გამოსასწორებლად არ ეყოფა ძალა, რაგან ყოველი დაძაბულობა მძიმეა მისი ავადმყოფი სულისთვის. მდგომარეობის სიმძიმე, ცხადია, აისახა პოეეტის თავისუფალ სულზე. გამუდმებით გრძნობდა არასასურველი მდგომარეობის წნეხს. რაც უფრო და უფრო ზღუდავდა მის ფანტაზიას. აქ ჩანს დამღლელი ერთფეროვნება, რომელიც შეერთებულია მინორულ ტონალობასთან და საბოლოოდ ტოვებს მძიმე შთაბეჭდილებას. თუმცა შავიზღვისპირეთიდან რომში მივიდა ოვიდიუსის 2 ნაწარმოები, რაც მეტყველებს იმაზე, რომ ოვიდიუსი ტალატს ძალუძდა საგნები, რომლის დამუშავება მოითხოვდა ხანგრძლივ და სერიოზულ შესწავლას.
მეტამორფოზები
პირველი ამ ნაწარმოებებიდან იყო "მეტამორფოზები" ("გარდასახვა") უდიდესი პოეტური ნაშრომი 15 წიგნად, რომელიც მოგვითხრობდა მითების გარდასახვას, დაწყებული ხაოსური მდგომარეობით, იულიუს კეისარის ვარსკვლავად გადაქცევით. პოეტური ღირსებით მაღალი ნაშრომი იყო დაწერილი და შეიძლება ითქვას დამთავრებული ოვიდიუსის მიერ ჯერ კიდევ რომში, მაგრამ არ გამოუცია მისი უეცარი გამგზავრების გამო. ამას გარდა პოეტმა გამგზავრების წინ დაწვა ხელნაწერი. საბედნიეროდ შემორჩენილი იყო რამდენიმე ასლი. ამან მისცა საშუალება ოვიდიუსს გადაეხედა და შეესწორებინა ეს ვრცელი ნაწარმოები. "მეტამორფოზები" ოვიდიუსის ყველაზე კაპიტალური ნაშრომებია, რომელშიც არის მდიდარი შინაარსი, მიწოდებული ძირითადად ბერძნული მითებისგან. გადამუშავებულია ისეთი ფანტაზიით, ისეთი ხასხასა ფერებით, ისეთი მსუბუქი გადასვლით ერთი საგნიდან მეორეზე, რომ არ შეიძლება არ ვაღიაროთ ტალანტის ზეიმი, რომელიც იწვევს გაოცებას. ტყუილად არ იკითხებოდა მისი ნაწარმოებები. ეს ნაწარმოებები ნათარგმნია ბევრ ენაზე, მათ შორის რუსულადაც. ოთხი მათგანი გამოჩნდა XIX საუკუნის 70-იან 80-იან წლებში.
ფასტი
მეორე სერიოზული და ვრცელი ნაწარმოები არა მარტო მოცულობით, არამედ მნიშვნეობით არის "ფასტი". ეს არის კალენდარი, რომელიც შეიცავს დღესასწაულების ახსნას ან რომის წმინდა დღეების. ეს სასწავლო პოემა, რომელიც იძლევა ბევრ მონაცემს და ახსნას. იგი არის მნიშვნელოვანი წყარო რომის რელიგიის ასახსნელად. ჩვენამდე მოვიდა 6 წიგნად. ეს ის წიგნებია, რომელიც ოვიდიუსმა დაწერა და დაამუშავა რომში. ამ ნაშრომის გადასახლებაში გაგრძელების საშუალება არ ჰქონდა, წყაროს არ ქონის გამო, თუმცა უდავოა, რომ რომში დაწერილი მან გადააკეთა გადასახლებაში. რაზეც მეტყველებს ფაქტები, რომლებიც მოხდა გადასახლების დროს, ავგუსტუსის სიკვდილიც კი. პოეტური და ლიტერატურული თვალსაზრისით "ფასტი" ადგილს უთმობს "მეტამორფოზებს''. ეს ადვილად აიხსნება სიუჟეტის სიმშრალით, რომლისგან მხოლოდ ოვიდიუსს შეეძლო შეექმნა პოეტური ნაწარმოები. ლექსებში იგრძნობა ოსტატის ხელი.
იბისი და თევზჭრის მეცნიერება
ეს არის ორი ნაწარმოები, რომელიც შექმნა ოვიდიუსმა გადასახლებაშ ყოფნის დროს. "იბისი"- ეს არის ეგვიპტური ჩიტი, რომელსაც რომაელები თვლიდნენ შავ ძაღლად. ნაწარმოები წარმოადგენს სატირას, პასკვილს მტერზე, რომელიც გადასახლების შემდეგ ოვიდიუსის მეხსიერებას სულ თან სდევდა. ოვიდიუსი ამ მტერს უგზავნის უამრავ წყევლას და ემუქრება მისი სახელის მხილებით სხვა ნაწარმოებში, რომელშიც წერს იგი არა ელეგიური ზომით, არამედ იამბით. ნაწარმოების დასახელება და ფორმა ოვიდიუსმა ისესხა ალექსანდრიელი პოეტი კალიმახასგან. მეორე ნაწარმოები, რომელსაც არ ჰქონდა არანაირი კავშირი სხვებთან. ეს იყო დიდაქტიკური პოემა თევზჭერაზე და ჰქვია "თევზჭერის მეცნიერება". მისგან გვაქვს მხოლოდ ნაწყვეტი, სადაც ჩამოთვლილია შავი ზღვის თევზები. ეს მიუთითებდა მათ მნიშვნელოაზე. ეს ნაწარმოები არ წარმოადგენს არაფერ მნიშვნელოვანს ლიტერატურაში.
დაკარგული ნაწარმოებები
თუმცა შემოინახა ეს ორი ნაწარმოები, მაგრამ ჩენამდე არ მოვიდა ოვიდიუსის ტრაგედია სახელწოდებით "მედეა", რომელიც იყო პოეზიის ახალგაზრდული ნაწარმოები და ითვლებოდა რომის ლიტერატურაში ერთ-ერთ სანიმუშოდ. ჩვენამდე არ მოაღწია კიდევ რამდენიმე ნაწარმოებმა, რომელიც დაწერილია გოთურ ენაზე. ოვიდიუსი იმედოვნებდა თავისი ხვედრის შემსუბუქებაზე, რომ არ ვილაპარაკოთ შეწყალებაზე. მაგრამ ამ იმედებს არ უწერია შესრულება. მაგრამ ავგუსტუსმა, რომელსაც მიმართავდა მუდარით არ დაბრუნდა გადასახლებიდა. უბედური პოეტი დაიღუპა 17 წელს ქალაქ ტომში და დასაფლავებულია ქალაქის მიდამოებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 მარტი კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 43 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 კატეგორია:რომაელი პოეტები
მარცხენა რკვია
მარცხენა რკვია — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში, (ბოსლევის თემი), მდებარეობს მდინარე ყვირილის ხეობაში. ზღვის დონიდან 320 მეტრი, ზესტაფონიდან 22 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 83 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ტალავრისხევის ნასოფლარის ეკლესია
ტალავრისხევის ნასოფლარის ეკლესია — კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი ქვემო ქართლში, ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ტალავერის მახლობლად. ნასოფლარი მდებარეობს ტალავრისხევის მარცხენა უსახელო შენაკადის ხეობაში, მთის ჩრდილოეთ კალთაზე. გაშლილი ყოფილა ორ ტერასად. ამჟამად შემორჩენილია მხოლოდ ზედა ტერასაზე მდებარე ეკლესია და ერთი სახლი, დანარჩენი ნაგებობებიდან კი მხოლოდ ბუდეები და ნაშალი ქვების გროვაა დარჩენილი. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით კირდუღაბზე. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. დასავლეთ და აღმოსავლეთ კედელში სწორკუთხა სარკმლებია. ნახევარწრიული აფსიდა მხრითაა გამოყოფილი, რომელსაც კონქის საბჯენი თაღიც ეყრდნობა. საკურთხევლის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში თითო ორგანყოფილებიანი სწორკუთხა ნიშაა. ეკლესია შიგნიდან გალესილი ყოფილა. ეკლესიისგან დასავლეთით რამდენიმე მეტრში დგას საცხოვრებელი სახლი. ნაგებია ნატეხი ქვით დუღაბზე. კედლების სისქე 1 მეტრს უდრის. სამხრეთის კედლით ნაწილობრივ მიწაშია შესმული. სამნაწილიანი ანფილადური ნაგებობაა. თითოეული ნაწილს საკუთარი შესასვლელები ჩრდილოეთის კედელში აქვს. კიდეების ნაწილები ოთახებს წარმოადგენს, რომლებიც ჩრდილოეთის კარით ეზოს, ხოლო შიდა კედლებში არსებული კარით ცენტრალურ ნაწილს უკავშირდებიან. სამხრეთის კედლებში ორივე ოთახში ბუხარია მოწყობილი. ამ კედლის გარდა ყველა დანარჩენ კედელში სწორკუთხა თაღჩებია გაკეთებული. სახლის შუა ნაწილი „საჩეხს“ წარმოადგენს, რომელიც ჩრდილოეთის მხრიდან სრულადაა გახსნილი. სამხრეთის კედელში აქაც ბუხარია გაკეთებული. სახლს დასავლეთიდან კიდევ რაღაც უნდა ქონოდა მიდგმული, რომლისგანაც მხოლოდ სამხრეთის კედლის მცირე ფრაგმენტია დარჩენილი.
რესურსები ინტერნეტში
1. https://memkvidreoba.gov.ge/objects/immovable/immovableObject?id=39419
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ქვემო ქართლის მხარეში
ველი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ველი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ველვიჩია
ველვიჩია (Welwitschia bainesil, Welwitschia mirabilis) — შიშველთესლოვანი ორსახლიანი მცენარე ველვიჩიასებრთა ოჯახისა.
იზრდება მხოლოდ სამხრეთ-დასავლეთ ანგოლის ქვიან ნიადაგზე, ნამიბისა და კალაჰარის უდაბნოებში. მისი გრძელი და მძლავრი ფესვი ნიადაგში გრუნტის წყლებამდე ეშვება, აქვს დაბალი და მსხვილი ღერო (დიამეტრი 1,2 მ), რომლის დიდი ნაწილი ნიადაგშია ჩამალული, მიწის ზემოთ კი მხოლოდ 50 სმ-ითაა ამოწეული. ღერო წვერში უნაგირივით არის ჩაზნექილი და მასზე ორი 3 მ-მდე სიგრძის ღვედისებრი ფოთოლია.
ველვიჩია 100 წელზე მეტს ცოცხლობს და ფოთლებსაც ბოლომდე ინარჩუნებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:შიშველთესლოვნები
16+
16+ — მარიამ ქაცარავას ფილმი.
სიუჟეტი
ამბავი ახლადაშენებული სახლის სადარბაზოში ვითარდება, სადაც მეზობლები ერთმანეთს არ იცნობენ. ერთ ჩვეულებრივ საღამოს გოგონა ნასვამ ბიჭს შეხვდება, და ეს მოულოდნელი ნაცნობობა მის ცხოვრებას შეცვლის.
სქოლიო
კატეგორია:2006 წლის ქართული ფილმები
საღირაშვილი
საკუთარი სახელი საღირაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
სარბიელი
სარბიელი – ქართული სპორტული გაზეთი, გამოდიოდა 1990–2009 წლებში. პირველმა ნომერმა დღის შუქი 1990 წლის 28 დეკემბერს იხილა. ის საქართველოს მენეჯერთა კავშირმა გამოსცა. გაზეთი 40 კაპიკი ღირდა. პირველ გვერდზე მკითხველისადმი მისასალმებელი წერილი გამოქვეყნდა, სადაც აღინიშნა, რომ რედაქციის მუშაობაში მთავარი დასაყრდენი იყო ქართული სპორტი: „შეუდარებლად მნიშვნელოვანია პასუხისმგებლობა მკითხველისა და, ცხადია, ქართული სპორტის წინაშე, რომლის ერთ–ერთი თანამდგომი, იმედი გვაქვს, ჩვენც ვიქნებით. ამ დიდი პასუხისმგებლობის სრული შეგნებით ვთავაზობთ ქართველ მკითხველს ახალ გაზეთს და ვიმედოვნებთ, რომ „სარბიელი“ ინფორმაციისა და პერიოდული გამოცემის ამ სიმრავლეშიც იპოვის თავის ადგილს“. რამდენიმე ხნის შემდეგ გაზეთმა 20 თვიანი იძულებითი ტაიმ–აუტი აიღო, ხელმეორედ გამოსვლა კი 1993 წლის 3 აგვისტოს განაახლა.
ისტორია
1993 წლიდან მოყოლებული „სარბიელი“ სპორტულ ჟურნალისტებს შორის ატარებდა გამოკითხვას წლის საუკეთესო ფეხბურთელის გამოსავლენად. საფეხბურთო პრიზის (ბრინჯაოში გამოძერწილი ფეხბურთელი) ლაურეატთა ჩამონათვალი ასეთია : გიორგი ქინქლაძე (1992–1993), აკაკი დევაძე (1993–1994), შოთა არველაძე (1994–1995), გიორგი ქინქლაძე (1995–1996), თემურ ქეცბაია (1996–1997), შოთა არველაძე (1997–1998), ზაზა ჯანაშია (1998–1999), ლევან კობიაშვილი (1999–2000).
„სარბიელის“ გამოკითხვით სამჯერ გამოვლინდა საქართველოს საუკეთესო კალათბურთელიც. 1993–1994 სეზონის შედეგად ეს პატივი ნიკოლოზ დერიუგინს ხვდა წილად, 1994–1995 წლებში ვახტანგ ნაცვლიშვილს, 1995–1996 წლებში კი გელა დარსაძეს.
1995 წლიდან რაგბიში თამაშდებოდა „სარბიელის“ სინი, ნებისმიერი მსურველი საქართველოს ჩემპიონატის მატჩში სთავაზობდა მფლობელს სინზე თამაშს და მოგების შემთხვევაში მას ეპატრონებოდა.
გაზეთი 1993–1994 წლებში გამართული საქართველოს ხელბურთელთა მეოთხე ჩემპიონატის გენერალური სპონსორი იყო, ბოლო წლებში კი უზრუნველყოფდა ევროტურნირებისა თუ სანაკრებო მატჩების საინფორმაციო მხარდაჭერას.
1996 წლის ატლანტის და 2000 წლის სიდნეის ოლიმპიური თამაშებისას თუ მათთვის მზადებისას „სარბიელი“ საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის ერთ–ერთი ოფიციალური პარტნიორი იყო. გაზეთი ასევე საერთაშორისო სპორტული ფედერაციების თუ გამოცემების ექსკლუზიური პარტნიორი იყო. ფრანს ფუტბოლი „სარბიელს“ 1994 წლიდან ეკითხებოდა აზრს ევროპის წლის საუკეთესო ფეხბურთელის თაობაზე.
1996 წლიდან „სარბიელი“ თანამშრომლობდა ევროპის ძიუდოს კავშირთან წლის საუკეთესო ძიუდოისტი ქალის და ვაჟის გამოსავლენ რეფერენდუმში. გაზეთი ასევე მონაწილეობდა მძლეოსნობის საერთაშორისო ფედერაციის (იააფ) მიერ მოწყობილ გამოკითხვაში, რომელიც წლის საუკეთესო მძლეოსან ქალ–ვაჟს ავლენდა.
ოქუაშვილი
საკუთარი სახელი ოქუაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
სარბიელი
ისტორია
კალათბურთის საერთაშორისო ფედერაციამ „სარბიელი“ საქართველოს მოსახლეობასთან შუამავლად აირჩია. ფიბა აწყობდა ევროპის ვარსკვლავთა მატჩს, ევროსტარზს, რომლის მონაწილეებსაც საყოველთაო–სახალხო გამოკიხვის შედეგების მიხედვით ასახელებდა.
ოქუაშვილი
კატეგორია:ქართული გვარები
სარბიელი
ისტორია
„სარბიელი“ იყო საქართველოს სპორტულ ჟურნალისტთა ასოციაციის პარტნიორი, როცა ამ უკანასკნელმა საქართველოს XX საუკუნის საუკეთესო სპორტსმენების, გუნდების, მწვრთნელების და სპორტული მოღვაწეების გამოსავლენი რეფერენდუმი ჩაატარა.
1999 წლის 2 მარტიდან გაზეთის ფასი 50 თეთრიდან 1 ლარამდე გაიზარდა და მკითხველისთვის ერთგვარი კომპენსაციის მიზნით თექვსმეთგვერდიანი გახდა, თუმცა ფასი რამდენიმე თვეში კვლავ 50 თეთრი გახდა, გვერდების რაოდენობა კი არ შემცირებულა.
2000 წლის ბოლოსათვის „სარბიელს“ რეპორტაჟები განხორციელებული ჰქონდა 4 კონტინენტის 45 ქვეყნის 110 ქალაქიდან.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს სპორტული გაზეთები
Polyrhachis dahli
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ჩრდილოარაბული დამწერლობა
ჩრდილოარაბული დამწერლობა — ჩრდილოეთ და ცენტრალურ არაბეთში (თანამედროვე საუდის არაბეთი, იორდანია, სირია) ძვ. წ. VIII საუკუნიდან VI წლამდე გამოყენებული კონსონანტური დამწერლობა. შეიცავდა 29 ასო–სინშანს. ჩრდილოარაბული დამწერლობა ახლოს ენათესავება სამხრეთარაბულ დამწერლობას და კავშირი არ აქვს თანამედროვე არაბულ შრიფტთან. სამხრეთარაბულთან ერთად მიეკუთვნება სემიტური დამწერლობების სამხრეთულ შტოს.
ასო–ნიშნები არაერთსახოვანია. ხშირად ხდება სხვადასხვა ფონემის გადმოსაცემად იდენტური ნიშნის გამოყენება. წერის მიმართულებაც არაა ერთიანი და განსაზღვრული: გვხვდება როგორც ბუსტროფედონის წესით შესრულებული წარწერები, ისე მარჯვნიდან მარცხნივ მიმართულებით დაწერილი ტექსტები. სიტყვებს გამოყოფს სპეციალური სიტყვათშორისი შტრიხი, თუმცა ხშირად მისი ადგილი გამოტოვებულია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დამწერლობები
გრანარდი
გრანარდი (Granard; Gránard) — პატარა ქალაქი ირლანდიაში, ლონგფორდის საგრაფოში (ლენსტერის პროვინცია).
დემოგრაფია
მოსახლეობა — 933 ადამიანი (2006 წლის მონაცემებით). 2002 წელს მოსახლეობა შეადგენდა 1 013 ადამიანს.
ქვემოთმოყვანილ დაფებში ყველა პასუხის ჯამი (სვეტი „ჯამი“), როგორც წესი, დასახლებული პუნქტის სრულ მოსახლეობაზე ნაკლებია (სვეტი „2006“).