cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სოკაბაიის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
კრისტიან X
მისი მმართველობის პერიოდში დანიამ გადაიტანა ორივე მსოფლიო ომი, რა დროსაც საბოლოოდ დაკარგა ისლანდია და შლეზვიგ-ჰოლშტაინი. ამ პერიოდში დანიაში საბოლოოდ დამყარდა კონსტიტუციური მმართველობა და იგი ნომინალურ მმართველად იქცა. გერმანული ოკუპაციის პერიოდში, იგი ღირსებისა და ეროვნულობის სიმბოლოდ იქცა, რადგან მეფე ყოველდღე მონაწილეობდა კოპენჰაგენის დაცვაში. მის მიერ გამოჩენილი სიმტკიცის გამო ორივე მსოფლიო ომში, იგი დანიის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული მონარქი გახდა.
ბავშვობა
კრისტიანი დაიბადა 1870 წლის 26 თებერვალს შარლოტენლუნის სასახლეში, კოპენჰაგენში. იგი იყო დანიის კრონპრინც ფრედერიკისა და მისი ცოლის, პრინცესა ლუიზა შვედის უფროსი ვაჟი და მაშასადამე ტახტის რიგით მეორე მემკვიდრე მამის შემდეგ. მამის მხრიდან მისი პაპა-ბებია დანიის მეფე კრისტიან IX (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს სახელი) და დედოფალი ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელი, ხოლო დედის მხრიდან შვედეთის მეფე კარლ XV და დედოფალი ლუიზა ნიდერლანდელი ერგებოდნენ. 1870 წლის 31 დეკემბერს იგი კრისტიანსბორგის სასახლის სამლოცველოში ლუთერანად მონათლეს, ცერემონია კი ზელანდის ეპისკოპოსმა ჰანს ლასენ მარტინსენმა შეასრულა.
1889 წლიდან დაიწყო სამხედრო განათლების მიღება. ამის შემდეგ, ტრადიციულად იგი დრაკონის მე-5-ე პოლკში მსახურობდა ოფიცრად.
ქორწინება
მარცხნივ|მინი|264x264პქ|კრისტიანი და პრინცესა ალექსანდრინა 1900 წელს თავიანთ ვაჟ ფრედერიკთან ერთად 1898 წლის 26 აპრილს, საფრანგეთის ქალაქ კანში კრისტიანმა ცოლად შეირთო გერმანელი პრინცესა ალექსანდრინა მეკლენბურგ-შვერინელი, რომელიც იყო მეკლენბურგ-შვერინის დიდი ჰერცოგის, ფრიდრიხ ფრანც III-ისა და მისი ცოლის, დიდ მთავარ ანასტასია მიხაილოვნა რომანოვას ასული. მათ საკმაოდ მყარი და ბედნიერი ქორწინება ჰქონდათ, რომელშიც სულ ორი ვაჟი გააჩინეს:
წყვილი ამალიენბორგის სასახლეში ცხოვრობდა, რომელიც მანამდე მეფე კრისტიან VIII-ის რეზიდენცია იყო. ამას გარდა, საქორწინო საჩუქრად მეფემ მათ კოპენჰაგენის ჩრდილოეთით მდებარე სორგენფრის სასახლე აჩუქათ, რომელიც შემდგომში მათ საზაფხულო რეზიდენციად იქცა. მათ რეზიდენციებს, 1914 წელს თავად კრისტიანის მიერ აშენებული კლიტგარდენის ვილაც დაემატა ქალაქ სკაგენში.
კრონპრინცი
1906 წლის 29 იანვარს, მისი ბაბუა, მეფე კრისტიან IX გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე მისი 62 წლის მამა, მეფე ფრედერიკ VIII ავიდა, ხოლო კრისტიანი დანიის კრონპრინცად, ანუ პირველ მემკვიდრედ გამოცხადდა.
ტახტზე ასვლა
მინი|310x310პქ|კრისტიან X-ის სახალხო გამოსვლა მისი გამეფების დღეს 1912 წლის 14 მაისს, ფრედერიკ VIII გერმანიის ქალაქ ჰამბურგში მოგზაურობისას გარდაიცვალა. იგი უკანასკნელი წლების მანძილზე ძალიან ავადმყოფობდა, რის გამოც ექიმებმა სამხრეთ ევროპაში მოგზაურობა ურჩიეს, ნიციდან უკან მიმავალი მეფე კი გზად ჰამბურგში გარდაიცვალა. როცა მამის დაღუპვის შესახებ შეიტყო, კრისტიანი კოპენჰაგენში იყო. ამის შემდეგ იგი დანიის მეფე გახდა კრისტიან X-ის სახელით.
1920 წლის აღდგომის კრიზისი
მარცხნივ|მინი|317x317პქ|კრისტიან X და გერმანიის იმპერატორი [[ვილჰელმ II (გერმანიის იმპერია)|ვილჰელმ II ბერლინში, 1913 წელი]] XX საუკუნის დანიური მონარქიის ერთ-ერთი ყველაზე გადამწყვეტი მოვლენა 1920 წლის აღდგომის კრიზისი იყო. კრიზისის მიზეზი მეფესა და მის კაბინეტს შორის განხეთქილება გახდა, რაც დანიის მიერ პრუსიასთან შლეზვიგის დაკარგვას უკავშირდებოდა. პირველ მსოფლიო ომში დანია სწორედ მისი დაბრუნების იმედით ჩაება, მაგრამ ამაოდ. ვერსალის ხელშეკრულების თანახმად, შლეზვიგის ძალიან პატარა, მხოლოდ ჩრდილოეთი ნაწილი დარჩა დანიას, დანარჩენი კი მთლიანად გერმანიას მიუერთდა. ვინაიდან ომის შემდეგ გერმანია ძალიან დაკნინდა, კაბინეტმა მისთვის ომის გამოცხადება და შლეზვიგის დაბრუნება გადაწყვიტა, მაგრამ მეფემ უარი თქვა ამაზე, რადგანაც შლეზვიგში გერმანული მოსახლეობა დომინირებდა და რომც მოეხდინათ მისი შემოერთება, მაინც მალე დაკარგავდნენ.
დავის გადასაჭრელად ჩრდილოეთ შლეზვიგში რეფერენდუმი ჩაატარეს, სადაც მოსახლეობის 75%-მა დანიასთან მიერთებას დაუჭირა მხარი, 25%-მა კი გერმანიასთან. ისტორიულად შლეზვიგი დანიის განუყოფელი ნაწილი იყო, რის გამოც დაიწყო სახალხო გამოსვლები მთლიანი შლეზვიგის დანიასთან მიერთების მოთხოვნებით. თუმცა, ჩრდილოეთისაგან განსხვავებული შედეგები იყო ცენტრალურ შლეზვიგში, სადაც მოსახლეობის 80% გერმანიის შემადგენლობაში დარჩენას უჭერდა მხარს. იგივე მოხდა სამხრეთ შლეზვიგშიც. ამ შედეგების მიხედვით, დანიის პრემიერ-მინისტრმა კარლ თეოდორ ზალემ დაადგინა, რომ ჩრდილოეთ შლეზვიგი დანიის შემადგენლობაში დარჩებოდა, დანარჩენი კი გერმანიაში.
მიუხედავად პრემიერ-მინისტრის განცხადებისა, დანიელი ნაციონალისტები ცენტრალურ შლეზვიგში მდებარე ქალაქ ფლენსბურგის მიერთებას ითხოვდნენ. მათი მოთხოვნის საფუძველზე, კრისტიან X და კარლ თეოდორი ფლენსბურგის რეორგანიზაციის განხილვას შეუდგნენ. 1901 წლიდან, დანიაში ოფიციალურად დამყარდა კონსტიტუციური მონარქია, თუმცა პრემიერ-მინისტრი თვლიდა, რომ მეფე ზედმეტად ერეოდა ქვეყნის მართვაში. მისი დამოკიდებულება კრისტიანმა დიდად გააპროტესტა და თანამდებობიდან გადადგომა უბრძანა, თუმცა მან უარი განაცხადა. მეფესთან რამდენიმედღიანი მკაცრი კამათის შემდეგ, ზალე თანამდებობიდან გადადგა.
კრისტიან X-მ მასთან ერთად მთელი დანარჩენი კაბინეტიც გაათავისუფლა და იგი დე-ფაქტო კონსერვატიული მთავრობით შეცვალა. კაბინეტის განთავისუფლებამ მასობრივი დემონსტრაციები და დანიაში თითქმის რევოლუციური ატმოსფეროს შექმნა გამოიწვია. ამ ფონზე, მეფესა და სოციალ-დემოკრატებს შორის მოლაპარაკებები დაიწყო. ვინაიდან უკვე აშკარა საუბრები მიდიოდა დანიაში მონარქიის დამხობასთან დაკავშირებით, კრისტიან X-მ თანამდებობიდან მთელი თავისი მთავრობა გაათავისუფლა, არჩევნებამდე კი კომპრომისზე წავიდა და კაბინეტი აღადგინა.
ეს იყო უკანასკნელი შემთხვევა, როდესაც დანიის მონარქმა სცადა პოლიტიკური ძალაუფლების ხელში აღება პარლამენტის მხარდაჭერის გარეშე. ამ კრიზისის გადავლის შემდეგ, კრისტიან X-მ მკვეთრად შემცირებული უფლებები მიიღო და სახელმწიფო მეთაურის სიმბოლოდ იქცა.
მეორე მსოფლიო ომი
1940 წლის 9 აპრილს, ღამის 4 საათზე, ნაცისტური გერმანიის ძალები დანიაში შეიჭრნენ და გაანადგურეს დანიის როგორც საზღვაო, ისე საჰაერო ძალები. გერმანიის ელჩმა დანიაში სამხედრო ოპერაციის დაწყებამდე ერთი საათით ადრე მიიღო ბრძანება, რომ გადაეცა ნოტა დანიის ხელისუფლებისთვის, სადაც იყო მოწოდება, რომ დანიელებს არ გაეწიათ წინააღმდეგობა. იგივე მოწოდება იმავდროულად ნორვეგიის ხელისუფლებასაც გადასცეს. მინი|363x363პქ|კრისტიან X კოპენჰაგენის ყოველდღიური რეიდისას გერმანული ოკუპაციის პერიოდში, ფოტო გადაღებულია 1940 წელს, მის დაბადების დღეზე დანიაში გერმანელებისთვის წინააღმდეგობა არც კი გაუწევიათ. ერთადერთი, არმიის სარდალი გამოთქვამდა მზადყოფნას საბრძოლო მოქმედებებისთვის. მეფე კრიატიან X-მ, მიუხედავად წინა დღის უტყუარი ცნობებისა, რომ გერმანიის სამხედრო აქტივობა შეინიშნებოდა, უარი თქვა მობილიზაციაზე. რაოდენ უცნაურიც არ უნდა იყოს, დანიის ფლოტს არ მოუხდენია ერთი გასროლაც კი. მხოლოდ რამდენიმე შეტაკება მოხდა კოპენჰაგენში. დანიის შეიარაღებული ძალების დანაკარგი შეადგენდა 13 მოკლულ და 20 დაჭრილ ჯარისკაცს, ხოლო გერმანელებისა დაახლოებით 20 მოკლულს. 9 აპრილის დილის 9 საათზე დანიის სახელმწიფო რადიოსადგურმა გაავრცელა მეფე კრისტიანის მიმართვა, სადაც ის მოუწოდება თანამემამულეებს არ გაეწიათ წინააღმდეგობა და შეენარჩუნებინათ სიმშვიდე. ერთი საათის შემდეგ კი დემობილიზაცია დაიწყო. საღამოსთვის გერმანელებმა დაიკავეს თითქმის მთელი იუტლანდიის ნახევარკუნძული და დანიის კუთვნილი კუნძულების უმრავლესობა. ასეთი წარმატება მოულოდნელი იყო გერმანელთათვისაც. ქვეითი დივიზიის ნაწილები, რომლებიც დანიაში უნდა გადაესხათ, გაგზავნეს ნორვეგიაში, რადგან მისი გამოყენება არ დასჭირდათ. დანიის კაპიტულაცია 1945 წლამდე გაგრძელდა.
მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, კრისტიანს თავი შეაფარა მისმა ძმამ, ნორვეგიის მეფე ჰოკონ VII-მ, საბერძნეთის მეფე გიორგიოს II-მ, ლუქსემბურგის დიდმა ჰერცოგინია ვილჰელმინამ, იუგოსლავიის მეფე პეტრე II-მ, ჩეხოსლოვაკეთის პრეზიდენტმა ედვარდ ბენეშმა და პოლონეთის პრეზიდენტმა ვლადისლავ რაჩკივიჩმა. გერმანული ოკუპაციის პერიოდში, ბელგიის მეფე ლეოპოლდ III-ის მსგავსად, კრისტიან X დანიაში დარჩა და ცდილობდა ხალხში ეროვნული დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლის მოწოდება აემაღლებინა.
ოკუპაციის პერიოდში, მიუხედავად სავალალო მდგომარეობისა, კრისტიან X კოპენჰაგენში ყოველდღიურ რეიდს ატარებდა, რითაც თავისი ქვეყნისა და ხალხის დაცვის დემონსტრაციას ატარებდა. მიუხედავად იმისა, რომ სამეფო ბრძანებულების მიხედვით დანია გერმანიას წინააღმდეგობას არ უწევდა, მეფე და მინისტრები მაინც ცდილობდნენ ხალხში ბრძოლის სურვილის ჩანერგვას. მისივე ბრძანებით, კოპენჰაგენის ქუჩებში დანიის დროშები იყო გამოფენილი, რაც ერთგვარი დემონსტრაცია იყო იმისა, რომ დანია ბოლომდე არ ნებდებოდა. ამასთან, კრისტიან X-მ დააფინანსა დანიელი ებრაელების მშვიდობიანი ტრანსპორტირება შვედეთში, სადაც ისინი ნაცისტებისაგან დაცულნი იქნებოდნენ.
1942 წელს, ადოლფ ჰიტლერმა კრისტიან X-ს ტოლერანტობის დიპლომი გაუგზავნა და სამოცდამეთორმეტე დაბადების დღე მიულოცა. ამ ამბიდან მალევე, დანიაში მასობრივი ანტი-გერმანული გამოსვლები დაიწყო, რამაც ჰიტლერი გააღიზიანა და საპასუხოდ გერმანიიდან დანიის ელჩი გააძევა. გერმანელთა ზეწოლით, თანამდებობიდან მოხსნეს ქვეყნისათვის თავდადებული პრემიერ-მინისტრი ვილჰელმ ბული. მიუხედავად ამისა, მეფე თავის ყოველდღიურ რეიდსა და ხალხის გამხნევებას არ წყვეტდა. 1945 წლის 5 მაისს, როდესაც დანია საბოლოოდ განთავისუფლდა გერმანული ტყვეობიდან, მეფე კრისტიანი ხალხში ძალიან პოპულარული და საყვარელი მეფე გახდა.
ისლანდიის კრიზისი
მარცხნივ|მინი|263x263პქ|დანია-ისლანდიის სამეფო 1914 წელს პირველი მსოფლიო ომის დასრულებასთან ერთად დაიწყო ისლანდიის კრიზისი, რომლის შესაჩერებლადაც 1918 წელს კრისტიან X-მ შექმნა დანია-ისლანდიის უნია, რის მიხედვითაც ისლანდია უკვე არა მხოლოდ დანიის კოლონია იყო, არამედ სუვერენული სამეფო. ამის გამო, კრისტიანი ისტორიაში ერთადერთი ისლანდიის მეფე იყო. 1941 წელს, გერმანელების მიერ ისლანდიის ოკუპაციის შემდეგ, ისლანდიის პარლამენტმა დაადგინა, რომ კრისტიანმა ვერ შეასრულა თავისი, როგორც სახელმწიფო მეთაურის მოვალეობა და ქვეყნის დე-ფაქტო მმართველად სვენ ბიორნოსნი დაინიშნა. აქამდე სვენი ისლანდიის ელჩი იყო კოპენჰაგენში.
გარდაცვალება
კრისტიან X გარდაიცვალა 1947 წლის 20 აპრილს ამალიენბორგის სასახლეში, კოპენჰაგენში, 76 წლის ასაკში. იგი მალევე დაკრძალეს ქალაქ როსკილეს სამეფო კათედრალში, სადაც განისვენებენ დანიის სხვა მეფე-დედოფლები. ამის შემდეგ ტახტზე მისი ვაჟი, მეფე ფრედერიკ IX ავიდა.
ესაკია
საკუთარი სახელი ესაკია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
დანა ენდრიუსი
დანა ენდრიუსი (Dana Andrews; დ. 1 იანვარი, 1909 — გ. 17 დეკემბერი, 1992) — ამერიკელი კინომსახიობი. 1940-იანი წლების ჰოლივუდის ერთ-ერთი წამყვანი მსახიობი კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1909 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992
შუა საუკუნეების ქართული არქიტექტურა
ადრეული ხანის ძეგლები
პირველი ეკლესია აშენდა IV ს. 30-იან წლებში დღევანდელი სვეტიცხოვლის ადგილას. მატიანეთა ცნობებით, მირიანისა და მისი მემკვიდრეების დროს ეკლესიები აუგიათ ერუშეთში, მანგლისშ, ბოდბეში, წილკანში, ნეკრესში, რუსთავში, წუნდასა და თუხარისში. პირველ საეკლესიო შენობებში ჩანს ჭიდილი ადგილობრივ ტრადიციებსა (მისწრაფება ცენტრული კომპოზიციებისადმი) და გარედან შემოტანილ (სიგრძივი ღერძის მიმართულებით განვითარებული სამნავიანი ბაზილიკა, საქართველოსთვის უცხო, მაგრამ უკვე დამკვიდრებული ახლო აღმოსავლეთის პირველ ქრისტიანულ ცენტრებში) ფორმებს შორის. უძველესი ქართული ბაზილიკები (ნეკრესი; ძვ. შუამთა, V ს.) მცირე ზომისაა და მხოლოდ გარეგნულად ჰგავს ბაზილიკას. პირველი ნამდვილი ბაზილიკა, სიდიდითაც და მხატვრული თვალსაზრისითაც მნიშვნელოვანი, ბოლნისისს სიონია (478-493). ბაზილიკის მნიშვნელოვანი ნიმუშებია ანჩისხატი, ურბნისის ურიათუბნისა და სხვა ეკლესიები (VI ს.).
VI საუკუნიდან უმთავრესი მნიშვნელობა მოიპოვა ცენტრულ-გუმბათოვანმა ეკლესიებმა. ქართული ეკლესიის ბირთვს წარმოადგენს გუმბათქვეშა კვადრატი, რომლის გარშემო განლაგებული ოთხი მკლავი ქმნის ჯვრის ფორმას. გარედან ჯვარი ზოგჯერ სწორკუთხედშია ჩასმული (მცხეთის ჯვრის მცირე ტაძარი, იყალთო), ზოგჯერ გამომჟღავნებულია სწორკუთხა მკლავების სახით (შიომღვიმის ძველი ეკლესია, VI ს.; სამწევრისი, VII ს.), ზოგჯერ რვაწახნაგშია ჩასმული (მანგლისის ეკლესია თავდაპირველი სახით, V ს., ურიათუბნის დავითიანი, VI ს). ამ ეკლესიებში შიგნით მხოლოდ აღმ. მკლავს აქვს ნახევარწრიული აფსიდი, სხვა მკლავები სწორკუთხაა. განსაკუთრებული მნიშვნელობა მოიპოვა ტეტრაკონქის (ოთხაფსიდიანი ეკლესია) თემამ: ძვ გავაზი, VI ს. (სადაც იგი უმარტივესი სახითაა წარმოდგენილი), ნინოწმინდის კათედრალი (კვრის მკლავებს შორის, დიაგონალებზე, ჩამატებულია თითო სათავსი, შენობა ბევრად ყფრო დიდია), მცხეთის ჯვარი და მისი ტიპის ძეგლები:ატენის სიონი, ძველი შუამთის დიდი ეკლესია, მარტვილის კათედრალი (ყველა VII ს.).
VII ს. 20-30-იან წლებში აშენდა ახალი ტიპის ტაძარი, წრომის წაძარი, რაც ქართული საეკლესიო ხუროთმოძღვრების შემდეგი განვითარების მომასწავლებელი იყო. ესაა წაგრძელებული ეკლესია, რომელსაც აქვს ერთადერთი (საკურთხევლის) აფსიდი და 3 სწორკუთხა მკლავი; გუმბათი ეყრდნობა 4 თავისუფლად მდგომ ბოძს (ყველა ადრინდ. ეკლესიაში გუმბათი კედლებს ეყრდნობოდა), ეკლესიის მასები სივრცეში ჯვრის ფორმას ქმნის. პირველად აქ არის გამოყენებული ჩამოყალიბებული სახით აღმოსავლეთის ფასადის სამკუთხა ნიშები, რომლებიც უფრო გვიან ქართული გუმბათოვანი ეკლესიის აუცილებელ ატრიბუტად იქცა. წრომის ტაძარი ერთ-ერთი უადრესი დასრულებული ნიმუშია საქრისტიანო სამყაროში გავრცელებული ე. წ. „ჩახაზული ჯვრის“ ტიპის ეკლესიისა.
VI ს. დასასრული და VII ს. I ნახევარი შუა საუკუნეების ქართული ხუროთმოძღვრების პირველი აყვავების ხანაა. ამ პერიოდის ძეგლები სრული მხატვრული სიმწიფით გამოირჩევა და იმ დროინდელი მსოფლიო ხუროთმოძღვრების საუკეთესო ნიმუშებს მიეკუთვნება. მკაფიოდ არის გამოკვეთილი სტილური ნიშნები – ეს მკავრი, კლასისური სტილის არქიტექტურაა, ნათელი ტექტონიკით, დინჯი, დახვეწილი პროპორციებით, გაწონასწორებული, სიმეტრიული კომპოზიციებით; ნათლად არის დასახული ფასადის მხატვრული გააზრების ამოცანა; ფასადთა მორთულობას დაქვემდებარებული მნიშვნელობა აქვს მაგრამ (კვლავ დას. ქვეყნებისა და ბიზანტიისაგან განსხვავებით) გარკვეული ადგილი ეთმობა სკულპტურულ რელიეფებს, რომლებიც მხატვრული მახვილის როლსაც ასრულებენ.
გარდამავალი პერიოდი
ქართულ ხუროთმოძღვრებაში VII ს. II ნახ. - X ს. I ნახევარი მიჩნეულია გარდამავალ ხანად. ხუროთმოძღვრება ამ დროს ვითარდებოდა ცალკეულ ქართულ სამეფო-სამთავრეოებში – აფხაზეთში, ტაო-კლარჯეთში, კახეთში, ქართლში. დამახასიათებელია ფორმათა და თემათა სიჭრელე, შემოქმედებითი ძიება. თანდათან შემუშავდა ახალი ცხოველხატული სტილი, ჩამოყალიბდა საეკლესიო შენობების ახალი ტიპები. ამხანას მიეკუთვნება ფეოდალური სასახლეები კახეთში (ნეკრესის მონასტერში, ვაჩნაძიანსა და ვანთაში) - გრძელი ოთხკუთხა ორსართულიანი შენობები (ქვედა სართული დამხმარე სადგომებისათვის, ზედა – საცხოვრებელი და საზეიმო), რომლებშიც გამოყენებულია ოთახების ანფილადური განლაგების წესი. სამონასტრო მშენებლობა ფართოდ გაიშალა კახეთსა და განსაკუთრებით ტაო-კლარჯეთში, სადაც VII-IX სს. მიჯნიდან სამონასტრო მოძრაობას სათავეში ჩაუდგა გრიგოლ ხანძთელი. მომდევნო ხანაში აქ აიგო მრავალი მნიშვნელოვანი სამონასტრო ანსამბლი, რომლებშიც ეკლესიების გარდა საცხოვრებელი და სამეურნეო შენობები, სატრაპეზოები, სემინარიები და სკრიპტორიუმებიც შედიოდა (ოპიზა, ხანძთა, შატბერი, ანჩა, მიძნაძორი. შემდეგ – ოთხთა ეკლესია, პარხალი, ოშკი, ხახული, ვაჩეძორი და მრავალი სხვა). ამ დროის საეკლესიო ნაგებობათაგან უმნიშვნელოვანესია: სამშვილდის, არმაზის, წირქოლის, ყანჩაეთის ეკლესიები ქართლში; გუჯაანისა და ვაჩნაძიანის ყველაწმინდის ეკლესიები, აკურის ეკლესია კახეთში; ბიჭვინთისა და მოქვის კათედრალები აფხაზეთში; ხანძთის, ოპიზის (აღდგენილია X საუკუნეში), დოლისყანის ტაძრები, ექვსაფსიდიანი ეკლესიები ოლთისი, კიაღმის-ალთი, გოგიუბა (X ს. ტაო-კლარჯეთი) და სხვა.
ოქროს ხანა
X ს. ბოლო ათეული წლები - XIII-XIV სს. მიჯნა შუა საუკუნეების ქართული ხუროთმოძღვრების მეორე აყვავების ხანაა, რომელიც უმეტესად ემთხვევა ქვეყნის გაერთიანებისათვის ბრძოლის ბოლო ეტაპებსა და გაერთიანებული სახელმწიფოს ძლიერების ხანას. წერილობითი წყაროებისა და შემორჩენილი ძეგლების მოხედვით ჩანს რომ ინტენსიური მშენებლობა გაჩაღდა ქალაქებში: გორში, თბილისში, ქუთაისში, გუდარეხში, დმანისში, სამშვილდეში; შენდებოდა ხიდები (ბესლეთისა, რკონისა და სხვა), არხები, წყალსადენები, აბანოები, ქარვასლები, საავადმყოფოები, გზები, სამეფო სასახლეები (გეგუთის სასახლე ქუთაისის მახლობლად). ფართოდ გაიშალა თავდაცვითი მშენებლობა – ციხესიმაგრეები იცავდა უმთავრეს ცენტრებს (ხერთვისი, ოძრხე, ოქროსციხე, თმოგვი, აწყური, ხორნაბუჯი და სხვა). ხუროთმოძღვრების განვითარებას ახლაც შეიძლება გავადევნოთ თვალი საეკლესიო შენობების მიხედვით. X ს. ბოლო ათეულ წლებსა და XI ს-შია აგებული საქართველოს ყველაზე დიდი საეპისკოპოსო ტაძრები, რომელთაც ზოგადეროვნული ძეგლების მნიშვნელობა ჰქონდათ. უმთავრესი ადგილი უჭირას გეგმით წაგრძელებული გუმბათოვანი ტაძრის ტიპს, რომლის მასებიც სივრცეში ჯვრის ფორმას ქმნიან. მკლავების გადაკვეთის ადგილას აღმართულია მაღალყელიანი გუმბათი, რომელიც 4 ბოძს (XI ს. შუა წლების შემდეგ 2 ბოძსა და საკურთხევლის კედელთა კუთხეებს) ეყრდნობოდა. X ს. II ნახ. და XI ს. I ნახ. გავრცელდა ტრიქონკის ტიპი (ოშკი, ალავერდი, ბაგრატის ტაძარი) შემდეგ ხანაში გაქრა. გარედან ჯვრის მკლავები ან სწორკუთხედის ფარგლებში დარჩა, ან სწორკუთხა შვერილები შექმნა. აღმოსავლეთ მხარეს გვხვდება (უდრო იშვიათად, უმეტესად დასავლეთ საქართველოში) გამოშვერილი მრავალწახნაგა აფსიდები. პროპორციები წინანდელთან შედარებით ბევრად უფრო აზიდულია, დამახასიათებელია ცხოველხატულობა, დინამიკურობა, რაც ვლინდება შენობათა მასებშიც და ფასადთა მორთულობაშიც (დეკორატიული თაღების სისტემა, მოჩუქურთმებული საპირეები, კარნიზები, ჯვრები, როზეტები; XI ს-ში – სკულპტურული დეკორიც), რომელიც ამიერიდან არსებით როლს თამაშობს. შიგნით კედლები და კამარები ერთიანად მოხატულია, ქვაზე ნაკვეთი ორნამენტაცია გვიჩვენებს ევოლუციას მსუბუქი, თითქოს გრაფიკული ჩუქურთმიდან ღრმად ნაკვეთ, პლასტიკურ ჩუქურთმამდე. ეპოქის უმთავრესი ძეგლებია: კუმურდოს, ოშკის, ხახულის, იშხნის კათედრალები – ყველა ტაოში; ქუთაისის ბაგრატის ტაძარი, ალავერდი კახეთში, მცხეთის სვეტიცხოველი; სამთავრო, სამთავისი, ქართლში; ნიკორწმინდა რაჭაში; მანგლისი ქართლში; ხცისის, სავანის ერთნავიანი ეკლესიები; გელათის მონასტერი, თიღვის, იკორთის ეკლესიები შიდა ქართლში; თამარ მეფისა და გიორგი ლაშას დროინდელი გუმბათოვანი ეკლესიები ქართლში: თბილისის ლურჯი მონასტერი, ბეთანია, ქვათახევი, ფიტარეთი, წუღრუღაშენი, ერთნავიანი ეკლესიები: მაღალაანთ ეკლესია, გუდარეხი; საფარისა და ზარზმის მონასტრების მთავარი ეკლესიები და სამრეკლოები მესხეთში, თბილისის მეტეხი და სხვა; გიორგი III-ისა და თამარის დროს შექმნილი ვარძიის კლდეში ნაკვეთი გრანდიოზული მონასტერი. მეორე აყვავების ხანაში გაიზარდა და განვითარდა დავითგარეჯის მონასტერიც. XIII-XIV სს. მიჯნის ძეგლებში შესამჩნევია ერთგვარი რეაქცია წინა ხანის ძლიერი ცხოველხატულობისადმი, ეკლექტიზმისა და ხელოსნურობის ნიშნები.
XV ს. ხუროთმოძღვრებაში ძირითადად აღადგენდნენ თემურლენგის შემოსევათა დროს დაქცეულ საცხოვრებელ, სამეურნეო შენობებსა და ეკლესიებს (სვეტიცხოვლის აღდგენა ალექსანდრე I-ის მიერ). XVI-XVIII სს-ში მშენებლობა მიმდინარეობდა უკვე ფეოდალურად დააქუცმაცებულ ქვეყანაში. ამით აიხსნება ბევრი ფეოდალური რეზიდენციისა და მათთან დაკავშირებული ეკლესიების აგება. თბილისის გარდა ინტენსიური მშენებლობა გაჩაღდა (გალავნები, სასახლეები, ქარვასლები, აბანოები) ახ. საქალაქო ცენტრებში (თელავი, გრემი), აშენებდნენ ახალ ციხესიმაგრეებს (ანანური, ქსნის ციხე, ქოლაგირის ციხე) და აახლებდნენ ძველებს. აგებდნენ ხიდებს (გატეხილი ხიდი მდ. ქციაზე), ფეოდალურ სასახლეებს (ძაღინა შიდა ქართლში, ნინოწმინდნელი მიტროპოლიტის, საბა ტუსიშვილის, სახლი და სხვა). საეკლესიო არქიტექტურაში, გარდა გუმბათოვანი ტაძრის ტრადიციული ტიპისა, სპორადულად იჩინა თავი დიდი ხნის მივიწყებულმა ტიპებმაც (მაგალითად თავისუფალი ჯვრის ტიპი). გაღრმავდა XIII-XIV საუკუნეთა მიჯნაზე გამომჟღავნებული სტილისტიკური ნიშნები. აღმოსავლეთ საქართველოს საეკლესიო და განსაკუთრების სასახლეთა შენობებში შესამჩნევია ირანული არქიტექტურის გავლენა, რაც უმეტესად მორთულობაში გამოვლინდა. უმთავრესი ძეგლებია: ბატონის ციხე თელავში, ანანურის ანსამბლი (ციხის შიგნით XVII ს. ორი გუმბათოვანი ეკლესია) არაგვის ხეობაში, მჭადიჯვრის ეკლესია ქართლში, ახალი შუამთის, გრემის, ჭიკაანის და სხვა ეკლესიები კახეთში, ბარაკონის ეკლესია რაჭაში, თბილისის სიონი, ნინოწმინდისა და თბილისის ანჩისხატის სამრეკლოები, მრავალრიცხოვანი კოშკები, უმეტესად ქართლსა და კახეთში, ე. წ. გალავნები, რომლებშიც იხიზნებოდა კახეთის მოსახლეობა ლეკიანობის დროს.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს არქიტექტურა
ბანგლადეშის ისტორია
თანამედროვე ბანგლადეში ახალგაზრდა სახელმწიფოა დიდი ისტორიით. ადამიანები აქ უძველესი დროიდან ცხოვრობენ. პირველი სახელმწიფოები აქ ჯერ კიდევ ძვ. წ. I ათასწლეულში ჩამოყალიბდა.
ადრეული და შუა საუკუნეების პერიოდი
ძვ.წ. IV-II ს.ს.-ში ბანგლადეში შედიოდა მაურიების იმპერიის შემადგენლობაში, რომლის დაშლის შემდეგ აქ წარმოიშვა დამოუკიდებელი სახელმწიფოები (სამატატი, დავაკა და სხვ.). ახალი წელთაღრიცხვის IV-V ს.ს.-ში ისინი შეუერთდნენ გუპტას იმპერიას.
VIII ს-დან ამ სახელმწიფოებისა და დასავლეთ ბენგალიის ტერიტორიაზე შეიქმნა ბენგალიის ერთიანი ფეოდალური სახელმწიფო, რომელმაც XIII ს.-მდე იარსება.
ისლამიზაცია
მინი|მარცხნივ|XV საუკუნის [[სამოცი გუმბათის მეჩეთი.]] ფეოდალური დეცენტრალიზაციის პროცესებმა დააჩქარა ფეოდალური ბენგალიის სახელმწიფოს დაშლა მცირე ფეოდალურ სამთავროებად, რითაც ისარგებლა მუჰამედ ღურიმ და 1199-1202 წ.წ. დაიპყრო ეს ტერიტორია. მოგვიანებით ბენგალიის ტერიტორია შეუერთდა დელის სასულთნოს. მუსლიმანთა დაპყრობებს თან მოჰყვა ისლამის გავრცელება. XIV ს. შუა ხანებიდან დელის სასულთნოს ნაცვლები ბენგალში გახდნენ დამოუკიდებელი მმართველები. მათ მიერ დაარსებულმა რამდენიმე დინასტიამ 1576 წ-მდე აქბარის შემოსევამდე იარსება.
XVII ს.-ის დასაწყისში სახელმწიფოს ადმინისტრაციული ცენტრი გახდა ქ. დაკა. XVIII ს-ის დასაწყისიდან ბენგალიის სამეფისნაცვლო (სანავაბო) არსებითად დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ გადაიქცა.
ბრიტანული პერიოდი
ბენგალი იმ დროს სამხრეთ აზიის სუბკონტინენტის ერთ-ერთი ყველაზე მდიდარი, მჭიდროდ დასახლებული და განვითარებული მხარე იყო. ინგლისელმა კოლონიზატორებმა, რომლებიც ჯერ კიდევ XVII საუკუნიდან დამკვიდრდნენ ქვეყნის სანაპირო რაიონებში XVIII ს-ის შუა ხანებში ისარგებლეს დიდ მოგოლთა იმპერიის დაშლით და შინაომებით, დაიწყეს დამპყრობლური ომები. 1757 წ. პლესის ბრძოლის შემდეგ ბენგალი ინგლისის ოსტ-ინდოეთის კომპანიას დაექვემდებარა.
კოლონიურ პერიოდში (1757-1947 წ.წ.), როცა ბენგალიის ეკონომიურმა და კულტურულმა ცენტრებმა ქვეყნის დასავლეთ რაიონებში (კალკუტა და სხვ.) გადაინაცვლა, ბენგალიის აღმოსავლეთი ნაწილი თანდათან მრეწველობის მხრივ ქვეყნის განვითარებული დასავლეთ ნაწილის აგრარულ დანამატად გადაიქცა. ბენგალში ჩამოყალიბდა ეროვნული ბურჟუაზია, წარმოიშვა პირველი ეროვნული ორგანიზაციები, XIX ს-ის 60-ან წლებში დაიწყო ეროვნული მოძრაობა.
ბენგალელთა, ისევე როგორც მთელი ინდოეთის, ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობა გაძლიერდა პირველი მსოფლიო ომისა და რუსეთში ოქტომბრის რევოლუციის გავლენით. 30-ანი წლებიდან გამწვავდა რელიგიურ-თემური შუღლი ინდუსებსა და მუსლიმებს შორის, რომელსაც ხელოვნურად ამწვავებდნენ ინგლისელი კოლონიზატორები.
ბენგალის გაყოფა და პაკისტანთან გაერთიანება
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ინგლისი იძულებული გახდა ხელი აეღო ინდოეთზე. 1947 წ. 3 ივნისის დეკლარაციის თანახმად დიდი ბრიტანეთის მთავრობამ გამოსცა დეკლარაცია, რომლის თანახმად ყოფილი კოლონიის ტერიტორიაზე რელიგიური ნიშნით შეიქმნა ორი დომინიონი - ინდოეთის კავშირი და პაკისტანი. აღმოსავლეთ ბენგალის ტერიტორია შევიდა პაკისტანის შემადგენლობაში და შეადგინა პროვინცია აღმ. პაკისტანი (პაკისტანის მოსახლეობის 54,2 %). ეკონომიკური განვითარების დონით იგი ჩამორჩებოდა დას. პაკისტანს. მიწის მაგნატებისა და არაბენგალელი მსხვილი მეწარმეების ბატონობის გამო შელახული იყო აღმ. პაკისტაბის ბენგალიის ეროვნული ბურჟუაზიის ეკონომიური და პოლიტიკური ინტერესები, რაც თავს იჩენდა სახელმწიფო ასიგნებათა, უცხოეთის დახმარების, სახელმწიფო თანამდებობების განაწილების დროს. აღმ. პაკისტანში დიდ უკმაყოფილებას იწვევდა აგრეთვე სახელმწიფოს მმართველი წრეების მრავალგზისი მცდელობა სახელმწიფო ენად მხოლოდ ურდუ გამოეცხადებინათ. (1951 წ. აღწერით ურდუ იცოდა მხოლოდ აღმ. პაკისტანის მოსახლეობის 1,1 %). გაძლიერდა ბენგალელთა ეროვნული მოძრაობა. 40/50-ანი წლების მიჯნაზე წამოაყენეს ბენგალიის სრული ავტონომიის მინიჭების მოთხოვნა. პაკისტანის პრეზიდენტის მ. აიუბ-ხანის ადმინისტრაციამ რამდენადმე გააფართოვა აღმ. პაკისტანის ხელისუფალთა უფლებამოსილება ეკონომიკურ საკითხებში, ქ. დაკა მეორე დედაქალაქად გამოცხადდა 1962 წ., მაგრამ ქვეყნის ორი ნაწილის ეკონომიკური და პოლიტიკური უთანასწორობა კვლავ სახეზე იყო.1962-1968 წ.წ. აღმ. პაკისტანში გაძლიერდა ეროვნული მოძრაობა.
ბრძოლა დამოუკიდებლობისთვის
1969 წ. დამყარდა სამხედრო რეჟიმი გენერალ ა.მ. იაჰია-ხანის მეთაურობით. 1970 წ. პირველ საყოველთაო არჩევნებში გაიმარჯვა ბენგალიის ეროვნულმა პარტიამ - ავამი ლიგამ შეიხ მუჯიბურ რაჰმანის მეთაურობით. პაკისტანის მმართველმა წრეებმა უარი განაცხადეს ბენგალიისათვის რეგიონალური ავტონომიის მინიჭების შესახებ. მოეწყო მასობრივი გაფიცვა, რომელიც 1971 წ. მარტში სამოქალაქო ურჩობაში გადაიზარდა. 1971 წ. 26 მარტს მუჯიბურ რაჰმანი დააპატიმრეს. პარტია ავამი ლიგა აიკრძალა. არმიამ დაიწყო მასობრივი რეპრესიები ეროვნული მოძრაობის მონაწილეთა წინააღმდეგ. მილიონობით ლტოლვილმა ინდოეთს მიაშურა. საპასუხოდ, 1971 წ. 26 მარტს გამოცხადდა ბანგლადეშის დამოუკიდებელი სახალხო რესპუბლიკა. პაკისტანის კრიზისმა და მილიობით ლტოლვილის გადასვლამ ინდოეთში გაამწვავა ურთიერთობა ამ სახელმწიფოებს შორის, რაც ფართო მასშტაბის სამხედრო კონფლიქტში გადაიზარდა. მინი|[[ბანგლადეშის პარლამენტის შენობა]]
ბანგლადეში
1972 წ. 10 იანვარს ქ. დაკაში დაბრუნდა პატიმრობიდან გათავისუფლებული შეიხი მუჯიბურ რაჰმანი. 1974 წ. დამდეგისათვის ბანგლადეში ცნო მსოფლიოს 116-მა სახელმწიფომ, მათ შორის თავად პაკისტანმა. ქვეყნის დროებით მმართველად დანიშნული იყო მუჯიბურ რაჰმანი, რომელიც 1975 წ. 15 აგვისტოს რეაქციული ძალების მიერ მოწყობილ სახელმწიფო გადატრიალების დროს მოკლეს. 1975-1976 და 1982-1986 წლებში ქვეყანაში სამხედრო მმართველობა დამყარდა. 1988 წელს ისლამი სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბანგლადეშის ისტორია კატეგორია:ბანგლადეში კატეგორია:აზიის ისტორია
ფუძისანგელოზის ჯვარი
ფუძისანგელოზის ჯვარი — საკულტო ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლების - უკანახოსა და უბანს შორის, მთის ფერდობზე, ტყეში. სალოცავში შედის დარბაზი, საკოდე, საქვაბე და ეკლესია. დარბაზი ნატეხი ქვის მშრალი წყობით ნაშენი, გეგმით ოთხკუთხა ნაგებობაა, რომლის ჩრდილო ნაწილი ფერდობშია შეჭრილი. სამხრეთიდან „დარბაზის კარია“ - ხელოვნურად ამაღლებული და მოსწორებული ადგილი. შესასვლელი დასავლეთ კედლის სამხრეთ კიდეშია გაჭრილი. სათავსის შუაში გადახურვის გასამაგრებლად ხის ბოძია დადგმული. იქვე მოწყობილია კერა. კედლების გასწვრივ ქვებზე შედგმული ფიცრის სკამებია. ჩრდილო, აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში თაროებია. ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში საკოდეში გასასვლელი კარია. დარბაზი ნათდება სამხრეთ კედელში გაჭრილი სარკმლით. გადახურულია ორფერდა სახურავით. დარბაზზე ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან მიდგმულია საკოდე. ეს არის გეგმით ოთხკუთა ნაგებობა, რომლის კედლები რიყის ქვის მშრალი წყობითაა ამოყვანილი. შესასვლელი დარბაზიდან აქვს. სამხრეთ კედელში სარკმელია გაჭრილი. გადახურულია თუნუქის ორფერდა სახურავით. ეკლესია დარბაზიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთითაა. იგი გეგმით ოთხკუთხაა, ნაგებია ნატეხი ქვის მშრალი წყობით და ორივე მხრიდან შელესილია კირით. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. ეკლესია უაფსიდოა, აღმოსავლეთით, კედლის ღერძზე, სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ქვეშ ოთხკუთხა ტრაპეზია. გადახურულია თუნუქის ორფერდა სახურავით. ეკლესიას სამხრეთიდან მიშენებული აქვს ორფერდასახურავიანი საზარე - ნატეხი ქვის მშრალი წყობით ამოყვანილი ორი კედელი, რომელთა შორის გადებულ ხის ძელზე ზარი კიდია. საქვაბე ეკლესიის დასავლეთითაა, ნაგებია ფიქლის მშრალი წყობით. გეგმით ოთხკუთხაა. სწორკუთხა შესასვლელი ჩრდილოეთიდან აქვს, რომლის წინაც მოწყობილია საქვაბის კარი - ხელოვნურად ამაღლებული და მოსწორებული ადგილი. სათავსის აღმოსავლეთ კედლის გასწვრივ ხის სკამი დგას. სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში კერაა გამართული. შენობა გადახურულია ფიქლის ცალფერდა სახურავით.
სან-გილიერმო (ისაბელა)
სან-გილიერმო (ოფიციალურად სან-გილიერმოს მუნიციპალიტეტი) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 20 915 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 26 ბარანგაის.
ფუძისანგელოზის ჯვარი
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
სან-გილიერმო (ისაბელა)
სქოლიო
კატეგორია:ისაბელას მუნიციპალიტეტები
უილიამ ლოიდ გარისონი
უილიამ ლოიდ გარისონი (დ. 10 დეკემბერი, 1805 — გ. 24 მაისი, 1879) — ამერიკელი აბოლიციონისტი, ჟურნალისტი, სუფრაჟისტი და სოციალური რეფორმატორი. ის ყველაზე კარგად ცნობილია, როგორც აბოლიციონისტურ გაზეთ „განმანთავისუფლებელის“ რედაქტორი, რომელიც მან დააარსა ისააკ კნეპთან ერთად 1831 წელს და გამოქვეყნა მასაჩუსეტსში მანამ, სანამ ამერიკის სამოქალაქო ომის შემდეგ კონსტიტუციური ცვლილებით არ გაუქმდა მონობა. ის იყო ერთ-ერთი ამერიკული საზოგადოების დამფუძნებელი, რომელიც მიმართული იყო მონობის წინააღმდეგ. მან ხელი შეუწყო მონების „დაუყოვნებლივ განთავისუფლებას“ ამერიკის შეერთებულ შტატებში. 1870-იან წლებში გარიოსონი გახდა ქალთა საარჩევნო უფლებების მოძრაობების გამოჩენილი მონაწილე.
მემკვიდრეობა
200px|მინი|მარცხნივ|გარიოსნის მემორიალი თანამეგობრობის გამზირზე, ბოსტონი
დაბადებული გუშინ (1950 წლის ფილმი)
დაბადებული გუშინ (Born Yesterday) — ჯორჯ კიუკორის 1950 წლის ფილმი. ჯუდი ჰოლიდეიმ მიიღო ოსკარი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის.
სიუჟეტი
ჰარი ბრუკი მულტიმილიონერია. ის უხასიათი და მყვირალა ადამიანია. ბრუკი საქმიანი გარიგების დადებას აპირებს ვაშინგტონში, სადაც ის მოლაპარაკებებს აწარმოებს ერთ კონგრესმენთან. ბრუკს თან ახლავს საცოლე, შოუს ყოფილი მოცეკვავე გოგონა ემა, მეტსახელად ბილი. ბილის ქცევები და ლაპარაკის მანერა თანამდებობის ხალხთან აღიზიანებს ჰარის, ამიტომ ის დაიქირავებს ჟურნალისტ პოლ ვერალს, რათა ამ უკანასკნელმა ბილის საზოგადოებაში ქცევის წესები ასწავლოს. ბილი პოლისგან არა მხოლოდ მოქცევას ისწავლის, არამედ აშშ-ის ისტორიას შეისწავლის და იმასაც გაიგებს, რომ მისი საყვარელი ჰარი კორუმპირებულია, ამასთან ბილის შეუყვარდება მისი მომხიბვლელი და ახალგაზრდა მასწავლებელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1950 წლის ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:Columbia Pictures-ის ფილმები კატეგორია:ჯორჯ კიუკორის ფილმები კატეგორია:პიესებზე დაფუძნებული ფილმები
სოლიდარული პასუხისმგებლობის საზოგადოება
სოლიდარული პასუხისმგებლობის საზოგადოება (სპს) — საზოგადოება, რომელშიც რამდენიმე პირი ერთობლივად, ერთიანი საფირმო სახელწოდებით ეწევა სამეწარმეო საქმიანობას და საზოგადოების ვალდებულებებისათვის კრედიტორების წინაშე პასუხს აგებს, როგორც სოლიდარული მოვალეები – მთელი თავისი ქონებით, პირდაპირ და უშუალოდ. პარტნიორს შეუძლია უარი თქვას კრედიტორის მოთხოვნათა დაკმაყოფილებაზე, სანამ საზოგადოება უფლებამოსილია იდავოს გარიგებაზე, რომელიც საფუძვლად უდევს საზოგადოების ვალდებულებას. იგივე უფლება აქვს პარტნიორს მანამ, სანამ კრედიტორის მოთხოვნა შეიძლება დაკმაყოფილდეს საზოგადოების ვადამოსული საპირისპირო მოთხოვნის შესრულებით.
სოლიდარული პასუხისმგებლობის საზოგადოების ნიშნებია:
ტიბაიის რაიონი
ტიბაიის რაიონი (Distrito de Tiabaya) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 178 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 043 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 480 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 31.62 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:არეკიპის პროვინციის რაიონები
ალაპაევსკი
ალაპაევსკი (Алапаевск) — ქალაქი რუსეთში, სვერდლოვსკის ოლქის ცენტრალურ ნაწილში, ალაპაევსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 37 526 მცხოვრები (2018). მდებარეობს შუა ურალის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ნეივაზე (ობის აუზი), აქ უერთდება მას ალაპაიხა. აეროპორტი. სარკინიგზო კვანძი. ქალაქი წარმოიშვა სოფელ ალაპაიხას (ცნობილი 1639 წლიდან) ადგილზე ალაპაევსკის რკინასაკეთებელი ქარხნის მშენებლობასთან დაკავშირებით (1702–1704). 1781–1796 წლებში იყო პერმის სამეფისნაცვლოს სამაზრო ქალაქი, 1796 წლიდან — პერმის გუბერნიის ვერხოტურიეს მაზრის შტატგარეშე ქალაქი, 1781–1907 წლებში — ალაპაევსკის სამთო ოკრუგის ცენტრი. 1934 წლიდან — რსფსრ სვერდლოვსკის ოლქის სარაიონო ცენტრი. 1918 წლის 20 მაისიდან ალაპაევსკში იმყოფებოდნენ რომანოვების დინასტიის დაპატიმრებული წევრები: დიდი მთავრები კონსტანტინე, იოანე და იგორ კონსტანტინეს ძეები, სერგეი მიხეილის ძე, დიდი მთავრის ცოლი ელიზავეტა ფიოდორის ასული, მთავარი ვ. პ. პალეი. 17–18 ივლისის ღამეს ისინი სადგურ მეჟნაიას ძველ შახტაში ჩაყარეს, ალაპაევსკთან ახლოს.
არქიტექტურული ძეგლები: წმინდა სამების ტაძარი (1702), ალაპაევსკის სამთო ოკრუგის მთავარი კანტორის შენობა (1837), პ. ი. ჩაიკოვსკის მეორე სახლ-მუზეუმი (ალაპაევსკში ბავშვობის წლები გაატარა, მამამისი 1849–1852 წლებში იყო მეტალურგიული ქარხნის მმართველი); ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. ქალაქიდან 12 კმ-ში — ხის ხუროთმოძღვრების მუზეუმ-ნაკრძალი ღია ცის ქვეშ. ქალაქი არის რკინა-მადნის რაიონისა და შავი მეტალურგიის ერთ-ერთი უძველესი მთავარი ცენტრი ურალზე (პირველი ქარხანა 1704 წელს დაარსდა).
ალაპაევსკში მოქმედებს მეტალურგიული კომბინატი, „ალავაევსკი სტანკოზავოდ“ (ალაპაევსკის ჩარხის ქარხანა), „ფანკომ“ (ხის დამუშავება), რძის, ხორცის კომბინატები. საბჭოთა პერიოდში მუშაობდა მანქანათსაშენი ქარხანა. ქალაქში მდებარეობს ინდუსტრიული ტექნიკუმი, სამედიცინო სასწავლებელი და სხვ.
სქოლიო
კატეგორია:სვერდლოვსკის ოლქის ქალაქები
ცროლის ანგელოზის ჯვარი
ცროლის ანგელოზის ჯვარი — საკულტო ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ უკანხადუს განაპირას, სამხრეთ-დასავლეთით, მთის ფერდობზე. სალოცავში შედის დარბაზი, საქვაბე, საკოდე და სადროშე. დარბაზი ფიქლით ნაგები, გეგმით წაგრძელებული ოთხკუთხედის ფორმის შენობაა. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი თაღოვანია. შიგნით, ჩრდილო-დასავლეთ და ჩრდილო-აღმოსავლეთ კედლების გაყოლებაზე, ქვის სკამებია. შუაში კერაა. კედლებში ნიშებია დატანებული. ორფერდა, საფეხუროვანი გადახურვა ამჟამად ჩანგრეულია. საქვაბე და საკოდე ერთ შენობაშია მოქცეული. ნაგებია ფიქლით. საქვაბეში შესასვლელი დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთ კედლის გაყოლებაზე ქვის სკამებია მოწყობილი. სათავსის შუაში კერაა. ჩრდილო კედელთან ფიქლით ნაშენი ბოძია. აღმოსავლეთით პატარა სარკმელია გაჭრილი. საქვაბეს დასავლეთიდან მცირე ზომის საკოდე აკრავს, რომელსაც შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. შესასვლელის წინ საკოდის კარია. კარის გვერდით - ეგრეთ წოდებული სახელოსნო, რომელიც მთლიანად დანგრეულია. ნაგებობა ორფერდა სახურავითაა გადახურული. სადროშე ფიქლით ნაშენი, ოთხკუთხა ფორმის კოშკისებრი ყრუ ნაგებობაა და ორსაფეხურიანი სახურავითაა გადახურული. სამხრეთის მხარეს, ერთიმეორის ზემოთ, ორი პატარა ნიში აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ანდრია აბრიკოსოვი
ანდრია ლევის ძე აბრიკოსოვი (Андре́й Льво́вич Абрико́сов; დ. 14 ნოემბერი, სიმფეროპოლი — გ. 21 ოქტომბერი, 1973, მოსკოვი) — რუსი საბჭოთა მსახიობი, სსრკ სახალხო არტისტი (1968). სკკპ წევრი 1950 წლიდან.
ბიოგრაფია
დაჯილდოებულია 2 ორდენიტა და მედლებით.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის რუსი მამაკაცი მსახიობები
ალექსი აბრიკოსოვი
ალექსი ივანეს ძე აბრიკოსოვი (Алексей Иванович Абрикосов; დ. 18 იანვარი, მოსკოვი — გ. 9 აპრილი, 1955, იქვე) — საბჭოთა პათოლოგანატომი. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიისა (1939) და სსრკ მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის (1944) აკადემიკოსი. სოციალისტური შრომის გმირი (1945). სკკპ წევრი 1939 წლიდან.
ბიოგრაფია
1899 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი, 1920-1953 წლებში მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის პროფესორი. 1944-1951 წლებში სსრკ მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის ნორმალური და პათომორფოლოგიური ინსტიტუტის დირექტორი. 1938 წლიდან მოსკოვის პათოლოგთა საზოგადოების ორგანიზატორი და საპატიო თავმჯდომარე. შეისწავლა ფილტვის ტუბერკულოზის საწყის სტადიაზე ფილტვებში მომხდარი მორფოლოგიური ცვლილებები, აღმოაჩინა კუნთოვანი სიმსივნის ახალი სახეობა — მიობლასტომიომა („აბრიკოსოსვის სიმსივნე“), მოგვცა ქსოვილის ალერგიული რეაქციების მორფოლოგიური დახასიათება და სხვა.
იყო პოლონეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1942). დაჯილდოვებული იყო 2 ლენინის ორდენითა და შრომის წითელი დროშის ორდენით.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი პათოლოგანატომები
შამახის კარიბჭე
მინი
შამახის კარიბჭე (აზერბ. Qoşa Qala qapıları) — აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში მდებარე ნაგებობა. ბაქოს ციხის გალავნის ორმაგი გადასასვლელი კარიბჭე. ბოიუკ გალას და კიჩიკ გალას ქუჩები ციხესიმაგრიდან კარიბჭემდე იკვრება, გარედან კი აზიზ ალიევის და ისტიგლალაიატის ქუჩებია.
ისტორია
ბაქოს ციხის კედლები უძველესი წარმოშობისაა. შემთხვევით ნაპოვნია 1954 წელს კედლის ჩრდილოეთ მონაკვეთის ერთ-ერთ კოშკში ჩამონგრევის შედეგად, დიდი ქვის ფილა, რომელიც თარიღდება XII საუკუნით, მასზე დატანილია არაბულ ენაზე სამსტრიქონიანი წარწერა, შესრულებულია ქუფური დამწერლობით (ეს არის უძველესი კალიგრაფიული ფორმა, რომელიც განვითარდა სინაიტური დამწერლობისაგან). აღნიშნული არაბულ ენაზე შესრულებული სამსტრიქონიანი წარწერა გვაწვდის უნიკალურ ინფორმაციას შირვანშაჰ მანუჩაჰრ III- ის მიერ ქალაქის კედლის მშენებლობის შესახებ (1120-1160 წლები) XII საუკუნის პირველ ნახევარში.
წარწერის შედეგად დგინდება ასევე კარიბჭის სახელი, რომელიც ქალაქი შემახაა, კარიბჭის უძველესი გზა მიუახლოვდა სწორედ ამ კარიბჭეს.
XIX საუკუნის მოგზაურთა ილუსტრაციებისა და ფოტოებზე დაყრდნობით, ციხე ორმაგი კედლისგან შედგებოდა. პირველი კედელი ააშენა შირვანშაჰ მანუჩაჰრ III, ხოლო მეორე კედელი აშენდა შირვანშაჰ ახსითან I-ის დროს.
მინი|პავლე ციციანოვის ობელისკი
XIX საუკუნის დასაწყისში ციხე-სიმაგრის კედლების შიდა გარშემოწერილობაზე დაიგო ქუჩა (ახლანდელი მალაია კრეპოსტნაია, ან კიჩიკ გალა). XIX საუკუნის 80-იან წლებში ქალაქის კეთილმოწყობის მიზნით დაანგრიეს კედლების მეორე რიგი, რომლებმაც დროთა განმავლობაში სრულიად დაკარგეს თავიანთი თავდაცვითი მნიშვნელობა.
1870 წელს მიიღეს ნებართვა ციხის კედლების გარე იარუსის დანგრევაზე. 1886 წელს ეს საკითხი დუმას სხდომაზე კიდევ ერთხელ დაისვა და შედეგად, გარე კედლები დაანგრიეს და ზულფიგარ ხანის მიერ დანგრეული გარე ციხესიმაგრის კედლებიდან აშენებული კარიბჭეები კედლების პირველი იარუსის შემახის კარიბჭის გვერდით მოათავსეს. დღეს კი ამ ჭიშკრებს ხალხი „შეწყვილებულ ციხე-კარიბჭეს“ („Gosha gala gapysy“) უწოდებს.
სქოლიო
კატეგორია: ბაქოს ღირსშესანიშნაობები კატეგორია: აზერბაიჯანის ღირსშესანიშნაობები
ზაზა ჯანაშია
ზაზა ჯანაშია (დ. 10 თებერვალი, 1976, თბილისი) — ქართველი ვეტერანი ფეხბურთელი. 1999 წელს გახდა საქართველოს წლის ფეხბურთელი. ამჟამად მუშაობს საბავშვო საფეხბურთო კლუბ „ლოკომოტივ-პეროვოში“, მოსკოვში.
საკლუბო კარიერა
1991 წლის 30 აგვისტოს ზუგდიდის „ოდიშის“ რიგებში თამაშისას, 15 წლის ჯანაშიამ გოლი გაუტანა ვანის „სულორს“. ამით ის გახდა ერთ-ერთი იმ იშვიათ ფეხბურთელთაგანი, რომელთაც რეკორდულად მცირე ასაკში აქვთ გოლი გატანილი. მისი კარიერის საუკეთესო წლები გაატარა მოსკოვის „ლოკომოტივში“, როდესაც ამ კლუბს წვრთნიდა იური სიომინი. ჯანაშია კლუბთან ერთად ოთხჯერ გახდა რუსეთის საფეხბურთო თასის გამარჯვებული. „ლოკომოტივში“ თამაშის დროს, 1999 წელს ჯანაშია გახდა საქართველოს წლის ფეხბურთელი. ეროვნულ ნაკრებში ითამაშა 9 მატჩი და გაიტანა ოთხი გოლი. კარიერის ბოლოს თამაშობდა თურქულ კლუბ „კოჩაელისპორსა“ და კალინინგრადის „ბალტიკაში“. კარიერა დაასრულა 2004 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ზუგდიდის ფეხბურთელები კატეგორია:სამტრედიის ფეხბურთელები კატეგორია:მოსკოვის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 10 თებერვალი კატეგორია:საქართველოს წლის ფეხბურთელები კატეგორია:საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
აბროგაცია
აბროგაცია (abrogatio) — მოძველებული კანონის გაუქმება. ტერმინი ნასესხებია რომის სამართალიდან. მოძველებული კანონის ნაწილობრივ გაუქმებას დეროგაცია ეწოდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამოქალაქო სამართალი
აბრისი
აბრისი (Abriß) — საგნის მოხაზულობა.
ტიუბინგი
|thumb| right|200px| |thumb| right|200px| ტიუბინგი (tubing, tube-სგან „მილი“) — მიწისქვეშა ნაგებობების (მაღარო, გვირაბი და სხვა) საშენი ასაწყობი სეგმენტი. ყველაზე მეტად გავრცელებულია გვირაბის კედლების ამოსაფენი (სამაგრი) ტიუბინგები, ჩვეულებრივ წრიული ფორმის. ტიუბინგებს ამზადებენ მეტალისგან (თუჯი, ფოლადი) და რკინა-ბეტონი:რკინა-ბეტონისგან.
აბრისი
სარეპროდუქციო ლითოგრაფია
სარეპროდუქციო ლითოგრაფიაში, დედნის გამოსახულების კონტური, რომელსაც ტუშით შემოხაზავენ გამჭვირვალე მასალაზე (კალკზე, პელურის ქაღალდზე, და სხვა) და შემდეგ ლითოგრაფიულ ქვაზე გადაიტანენ.
გეოდეზია
გეოდეზიაში, დამხმარე სქემატური ნახაზი, ადგენენ ველზე აგეგმვის დროს, აბრისზე გადააქვთ წვლილადების ზომა, ზოგჯერ პირობითი აღნიშვნებიც.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხატვის ტექნიკა კატეგორია:ლითოგრაფია კატეგორია:გეოდეზია
ტიუბინგი
ლიტერატურა
კატეგორია: მშენებლობა კატეგორია: სამშენებლო მასალები
პავლეურის წმინდა გიორგის ეკლესია
პალვეურის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქეოლოგიური და არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ პავლეურში. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია ნატეხი და რიყის ქვით. თითქმის მთლიანად დანგრეულია, შემორჩენილია სწორკუთხა სამკუთხედის აღმოსავლეთ კედლის ნაწილი. სამკუთხედის ქვეშ გაითხარა უინვენტარო აკლდამა. ეკლესიას გარს ევლებოდა რიყისა და ნატეხი ქვით ნაგები გალავანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ანდონი სუბისარეტა
ანდონი სუბისარეტა (Andoni Zubizarreta დ. 23 ოქტომბერი, 1961, ვიტორია) — ესპანელი ვეტერანი ფეხბურთელი, მეკარე. მონაწილეობა აქვს მიღებული ევროპის სამ (1984, 1988, 1996) და მსოფლიოს ოთხ (1986, 1990, 1994, 1998) ჩემპონატზე. სუბისარეტა არის „ბარსელონას“ ისტორიაში ერთ-ერთი გამორჩეული ფეხბურთელი და ამჟამად ამ კლუბის სპორტული დირექტორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:დაბადებული 23 ოქტომბერი კატეგორია:ესპანელი ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:ბარსელონის ფეხბურთელები კატეგორია:ბილბაოს ატლეტიკის ფეხბურთელები კატეგორია:ვალენსიის ფეხბურთელები კატეგორია:1986 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1990 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1994 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1998 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1984 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1988 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1996 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კონფუცის ინსტიტუტი
კონფუცის ინსტიტუტების გლობალური ქსელი (Confucius Institute, 孔子学院) — საერთაშორისო კულტურულ-საგანმანათლებლო ცენტრთა ქსელი, დაარსებული სახელმწიფოს კანცელარიის მიხედვით ჩინური ენის საზღვარგარეთ გავრცელების მიზნით(შემოკლებით ჰანიბანი, Hanban, 国家汉办) ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის საზღვარგარეთ არსებული უცხოურ ცენტრებთან ერთად. კერძოდ „ინსტიტუტების“ გარდა შეიქმნა კონფუცის „კლასები“. ზოგიერთ ინსტიტუტს გააჩნია სპეციალობა, მაგალითად ათენის კონფუცის ბიზნეს ინსტიტუტი, ლონდონის კონფუცის ჩინური მედიცინის ინსტიტუტი. კოორდინაციას უწევს და უზრუნველყოფს დაფინანსებას ჩინური მხრიდან კონფუცის ინსტიტუტის შტაბ-ბინა - ჰანიბანი. გამოჩენილი ფილოსოფოსის, მოაზროვნეს, ანტიკური მასწავლებლის კონფუცის სახელი ინსტიტუტების სახელს მიეკუთვნა ესპანური სერვანტესის ინსტიტუტის, გერმანული გოეთეს, პორტუგალიური კამოენსის, ბრიტანული ბრიტანეთის საბჭოს, ფრანგული ფრანცეს ალიანსის, იტალიური დანტე ალიგიერის ასოციაცია-ინსტიტუტის ანალოგიურად.
ამოცანები
კონფუცის ინსტიტუტების მისია — ხელი შეუწყოს ჩინეთის და ჩინური კულტურის გაგება-განვითარების ზრდას მთელ მსოფლიოში, განავითაროს ჩინეთის მეგობრული ურთიერთკავშირი სხვა ქვეყნებთან. სწავლება კონფუცის ინსტიტუტებში ორიენტირებულია ჩინეთის თანამშრომლობის სპეციფიკასთან, გარდა ამისა ინსტიტუტების ამოცანებში შედის:
სასწავლო გეგმა
კონფუცის ინსტიტუტის სასწავლო გეგმა ტრიალებს სასწავლო დაწესებულების როლის გარშემო - ენის ცენტრი. კონფუცის ინსტიტუტში ასწავლიან გამარტივებულ ჩინურ იეროგლიფებს, რომელიც ჩინეთის სტანდარტულ მატერიკაზე გამოიყენება და არა იმ ტრადიციულ იეროგლიფებს რაც ტაივანის და ჰონკონგის ტერიტორიაზე გვხდება.
ისტორია
მინი|კონფუცის ინსტიტუტი, საფრანგეთი პირველი კონფუცის ინსტიტუტი გახსნილი იყო 21 ნოემბერი 2004 წელს სამხრეთ კორეის დედაქალაქში სეულში. 2010 წლის ბოლო აღრიცხვის მიხედვით მსოფლიოში მოქმედებდა 322 ინსტიტუტი და 369 კონფუცის კლასი 96 ქვეყანასა და რეგიონში, დარეგისტრირებულ მსმენელთა რაოდენობა წარმოადგენდა 360 ათას ადამიანს. . ჰანიბანის მიხედვით, მსოფლიოში 40 მილიონზე მეტი ადამიანი სწავლობს ჩინურს. ჩინურის სახალხო რესპუბლიკის აღრიცხვის მიხედვით 2010 წლისთვის ჩინურის სწავლის პროცესში მყოფი უცხოელების რიცხვს უნდა მიეღწია 100 მილიონისთვის.
სახელწოდება
კონფუცის ინსტიტუტის სახელწოდება გამოჩენილი ჩინელი ფილოსოფოსის კონფუცის საპატივცემულოდაა შერჩეული. მთელი მეოცე საუკუნის განმავლობაში, ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ლიდერები, 1912 წლიდან ანტი-კონფუციანიზმის რანგთან ერთად ახალი კულტურის მოძრაობასთან 1973 წლამდე კრიტიკოსი ლინის და კონფუცის კრიტიკის ჯგუფთან ერთად კულტურული რევოლუციის დროს აკრიტიკებდნენ და გმობდნენ კონფუცს როგორც ჩინური „ფეოდალური“ ტრადიციების პერსონიფიკაცს. თუმცა, ბოლო ათასწლეულების განმავლობაში, ჩინეთის თანამედროვეობის წინა კულტურის პოპულარობა გაიზარდა ქვეყნის შიგნით და კერძოდ კონფუცს გააჩნდა პოპულარობის აღმავლობა. ჩინეთის საზღვრებს გარეთ, კონფუცი არის ზოგადად ცნობადი სიმბოლო ჩინურ კულტურაში, გათავისუფლებული სხვა უარყოფითი ასოციაციებისგან ჩინელი მოღვაწეების მიერ, ისეთების როგორიცაა მაო ძედუნი.
სქოლიო
კატეგორია:ინსტიტუტები კატეგორია:ჩინური კულტურა კატეგორია:ჩინური ენა კატეგორია:ჩინური დამწერლობა კატეგორია:თავისუფალი უნივერსიტეტი
ირინე ხარისმა სუკანდარი
ირინე ხარისმა სუკანდარი (Irine Kharisma Sukandar; Irene Kharisma Sukandar; დ. 7 აპრილი, 1992, ჯაკარტა,ინდონეზია) ― ინდონეზიელი მოჭადრაკე, საერთაშორისო ოსტატი მამაკაცთა შორის (2014), დიდოსტატი ქალთა შორის (2009). პირველი მოჭადრაკე ქალი ინდონეზიაში, რომელიც მანდილოსნებში დიდოსტატი გახდა.
ბიოგრაფია
ირინე ხარისმა სუკანდარი 1992 წლის 7 აპრილს ინდონეზიის დედაქალაქ ჯაკარტაში დაიბადა. ჭადრაკის თამაში ადრეულ ასაკში ისწავლა და ინდონეზია მსოფლიოს სხვადასხვა ასაკობრივ ჩემპიონატებზე რამდენჯერმე წარადგინა. საუკეთესო შედეგი 2005 წელს ჰქონდა, ბელფორში 14 წლამდელ გოგონებში მეოთხე იყო. ჯაკარტაში საერთაშორისო ქალთა ტურნირზე იასპარეზა და მესამეზე გავიდა.
სომხეთის საპარლამენტო არჩევნები (2007)
სომხეთის საპარლამენტო არჩევნები 2007 — მეოთხე საპარლამენტო არჩევნები სომხეთში, რომელიც გაიმართა 2007 წლის 12 მაისს. 131 ადგილისათვის 1364 კანდიდატი იბრძოდა. არჩევნებზე 41 ადგილი მაჟორიტარული სისტემით აირჩეოდა, ხოლო 90 პროპორციულით. არჩევნებში გამარჯვება რესპუბლიკურმა პარტიამ მოიპოვა, რომელმაც 131-დან 64 ადგილის მოპოვება შეძლო.
ირინე ხარისმა სუკანდარი
ბიოგრაფია
2008 წელს ხარკივში Rector Cup-ის მე-10 გათამაშება მოიგო. ტაი-ბრეიკში მასპინძელი მოჭადრაკე გალინა ბრესლავსკა დაამარცხა. 2009 წელს აზიის გუნდურ ჩემპიონატზე და აზიის დახურულ თამაშებში მიიღო მონაწილეობა.
სომხეთის საპარლამენტო არჩევნები (2007)
შედეგები
BBC-ს ცნობით, არჩევნებზე ამომრჩეველთა 60%. ეუთო-ს განცხადებით, წინა საპარლამენტო არჩევნებთან შედარებით „მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება“ შეიმჩნეოდა, მაგრამ „სომხეთის მთავრობის დაპირება, რომ არჩევნები ეუთოს სტანდარტით ჩატარდებოდა ბოლომდე ვერ შესრულდა“.
უჩუმაიოს რაიონი
უჩუმაიოს რაიონი (Distrito de Uchumayo) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის არეკიპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 950 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 255 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 45 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 227.14 კმ²-ია.
ირინე ხარისმა სუკანდარი
ბიოგრაფია
2010 წლის ივლისში სუკანდარმა ბანდარ-სერი-ბეგავანში, ბრუნეის საერთაშორისო ტურნირზე, ინდოელ რამნათ ბჰუვანეშთან ერთად პირველი ადგილი აიღო და საერთაშორისო ოსტატის წოდებაც შეასრულა. 2011-ში სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების თამაშებზე ქალთა შორის მესამე ადგილზე გავიდა.
სომხეთის საპარლამენტო არჩევნები (2007)
შედეგები
კრიტიკოსებისა და ოპოზიციონერი პოლიტიკოსების აზრით არჩევნები გამჭვირვალე და დემოკრატიული არ იქნებოდა, მიუხედავად ხელისუფლების დაპირებისა, რომ 2003 წლისგან განსხვავებით ეს არჩევნები ბევრად უფრო დემოკრატიული იქნებოდა.
ირინე ხარისმა სუკანდარი
ბიოგრაფია
2013 წელი წარმატებული გამოდგა ირინესთვის. მაისში ჰალდიკეში ალექსანდრე დიდის ტურნირი მოიგო. ივლის-ივნისში ინჩხონში, აზიის შიდა დარბაზის და საბრძოლო ხელოვნების თამაშებში მიიღო მონაწილეობა და ელვისებურ ჭადრაკში გუნდური ბრინჯაო აიღო.
სომხეთის საპარლამენტო არჩევნები (2007)
სქოლიო
კატეგორია:2007 წლის არჩევნები კატეგორია:სომხეთის არჩევნები
ირინე ხარისმა სუკანდარი
ბიოგრაფია
დეკემბერში, მიანმარის დედაქალაქ ნაიფიიდოში, სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების თამაშებზე, ქალთა შორის სწრაფი და ელვისებური ჭადრაკის შეჯიბრში, ორი ოქროს მედალი მოიპოვა. ორჯერ მოიგო აზიის ქალთა ინდივიდუალური ჩემპიონატი. 2012 წელს ხოშიმინში და 2014-ში შარჯაში.
2015 წელს მოსკოვში „მოსკოვ ოფენის“ ტურნირზე, „G“ ჯგუფის სექციაში პირველზე გავიდა, 9 შესაძლებლობიდან 7,5 ქულა დააგროვა და მასპინძელ ალინა კაშინსკაიას მთელი ორი ქულით აჯობა. მარტში სოჭში ქალთა მსოფლიოს ჩემპიონატზე იასპარეზა, სადაც 64 მონაწილეს შორის რეიტინგით 39-ე ადგილზე იყო. იგი პირველივე ტურში ქართველ სალომე მელიასთან დამარცხდა 1:3 და ასპარეზობაც დაასრულა.
2016 წელს შტატ ვირჯინიის ქალაქ ჰერნდონში Continental Class Championships-ზე ოსტატთა სექციაში სამ სხვა მოჭადრაკესთან ერთად პირველი ადგილი დაიკავა. მალევე ჩრდილოეთ კაროლინას ტურნირი მოიგო, 5 შესაძლებლობიდან 5 ქულით.
მსოფლიოს ჩემპიონატზე მეორედ 2017 წელს თეირანში გამოვიდა, პირველივე ტურში ჩინელ ჭუ ჩენთან 0,5:1,5 დამარცხდა და აქაც პირველივე ტურში დაასრულა შეჯიბრი. 2018 წელს კანბერაში Doeberl Cup-ზე გახდა საუკეთესო ქალი მოჭადრაკე. მან 9 პარტიაში 5,5 ქულა დააგროვა. ნოემბერში Hjorth Open-ზე იმარჯვა, 9 შესაძლებლობიდან 7,5 ქულით. 2019 წელს აზიის ქალთა პირველობაზე ვერცხლის მედალი აიღო.