cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გამოღვიძება
რეალისტური თხრობის, სოციალურ საკითხებზე კომენტირებისა და ფსიქოლოგიური კომპლექსურობის სინთეზი „გამოღვიძებას“ ამერიკული მოდერნისტული ლიტერატურის, კერძოდ კი უილიამ ფოლკნერისა და ერნესტ ჰემინგუეის, წინამორბედად აქცევს. რომანი ასევე ეხმიანება ისეთი თანამედროვე ავტორების წიგნებს, როგორებიც არიან ედით უორტონი და ჰენრი ჯეიმზი. „გამოღვიძება“ ასევე შეიძლება ჩაითვალოს პირველ სამხრეთულ ლიტერატურულ ნამუშევრად, რომლის ტრადიციამაც კულმინაციას ფოლკნერის, იუდორა უელთის, კეტრინ ენ პორტერისა და ტენესი უილიამსის შემოქმედებაში მიაღწია.
სტილი
ჩოპინის წერის მანერა მოგვაგონებს ისეთ ავტორებს, როგორებიც არიან ოსკარ უაილდი, ჰენრი ჯეიმზი, ედით უორტონი და ჯორჯ ბერნარდ შოუ. „გამოღვიძება“ სამხრეთული რომანის წინამორბედად გვევლინა არა მხოლოდ გარემოთი და თემატიკით, არამედ თხრობის სტილითაც. მასში ჩოპინი იყენებს ტექნიკას, რომელიც პერსონაჟის ცვალებადი ემოციების ლირიკულ აღწერას გულისხმობს. ეს ტექნიკა მოგვიანებით უილიამ ფოლკნერმა კიდევ უფრო ფართოდ გამოიყენა თავის რომანებში, როგორებიცაა „აბესალომ! აბესალომ“ და „ხმაური და მძვინვარება“.
„გამოღვიძების“ შთაგონების წყარო ავტორის ცხორვება იყო. რომანში ჩოპინი აღწერს თავის გამოცდილებას კრეოლურ კულტურაში, რომელშიც ქალები მკაცრი დოგმების ქვეშ იმყოფებოდნენ და მათი როლები მხოლოდ ცოლობითა და დედობით შემოიფარგლებოდა. აღსანიშნავია, რომ ავტორის შეხედულებებზე მისმა ბავშვობამაც იქონია გავლენა, რადგან იგი დაქვრივებულმა დედამ, ბებიამ და დიდმა ბებიამ გაზარდეს, რომელთაგან სამივე ინტელექტუალი, დამოუკიდებელი ქალი იყო. მას შემდეგ, რაც მამამისი ყველა წმინდანის დღეს მოკლეს, ხოლო მისი ძმა მარდი-გრას დღესასწაულზე ტიფით გარდაიცვალა, ჩოპინს რელიგიის მიმართ სკეპტიკური დამოკიდებულება გაუღვივდა, რასაც იგი ედნას პერსონაჟის საშუალებით გადმოგვცემს. მან წერა მას შემდეგ დაიწყო, რაც მეუღლე გარდაეცვალა და ექვსი შვილის მოვლა-პატრონობა მთლიანად მას დაეკისრა.
ჩოპინის სტილი, რომელიც ქალის ინტელექტუალურ და ემოციურ ზრდაზე ფოკუსს გულისხმობს, ვირჯინია ვულფის, სიგრიდ უნსეტისა და დორის ლესინგის სტილის მსგავსია.
სიმბოლიზმი
ჩიტები ― რომანის დასაწყისში გალიაში დამწყვდეული თუთიყუში მეუღლის მიმართ ედნას ჩახშობილი გრძნობების სიმბოლიზაციაა. ასევე ეს სიმბოლო გამოხატავს იმას, რომ ედნა საზოგადოების შეხედულებების ტყვეობაშია და არ შეუძლია თავისი სურვილების შესაბამისად იცხოვროს. როცა რომანის დასასრულს ედნა ოკეანისკენ მიემართება, ავტორი გვიხატავს ჩიტს მოტეხილი ფრთით, რომლის შესახებაც ლიტერატურათმცოდნეები არაერთ ინტერპრეტაციას გვთავაზობენ. ერთ-ერთი ვერსიით, ჩიტი გამოხატავს იმას, რომ ედნამ საბოლოოდ შეძლო ქალის ვიქტორიანული იდეის მარწუხებიდან თავის დაღწევა, რადგანაც მთელი რომანის მანძილზე გალიაში დატყვევებული ჩიტების შემდეგ მკითხველი საბოლოოდ ხედავს თუმცა ფრთამოტეხილ, მაგრამ თავისუფალ ფრინველს. სხვა ვერსიით, ფრთამოტეხილი ჩიტი განასახიერებს ედნას მარცხს, ეცხოვრა საზოაგდოების მიერ თავს მოხვეული შეხედულებების მიღმა.
გამოხმაურება
რომანს გამოქვეყნებისთანავე არაერთგვაროვანი გამოხმაურება მოჰყვა. ქალის სექსუალური სურვილების გულწრფელად ასახვასთან ერთად მისი ამორალურად მიჩნევის მიზეზი იყო ისეთი პროტაგონისტის აღწერა, რომელიც სოციალურ ნორმებსა და გაბატონებულ გენდერულ როლებს უპირისპირდება. რომანს დაახლოებით ისეთივე გამოხმაურება მოჰყვა, როგორიც ჰენრიკ იბსენის „თოჯინების სახლის“ დადგმასა და გამოქვეყნებას. ორივე ნაწარმოები მოგვითხრობს ქალი მთავარი პერსონაჟის შესახებ, რომელიც პიროვნული სრულყოფის გზაზე ქმარსა და შვილებს მიატოვებს.
მწერალმა უილა ქეთერმა „გამოღვიძება“ გუსტავ ფლობერის „მადამ ბოვარს“ შეადარა.
სქოლიო
კატეგორია:1899 წლის რომანები კატეგორია:ფემინისტური რომანები
909
თარიღი უცნობია
*
Death Magnetic
Death Magnetic — ამერიკული მძიმე მეტალ ჯგუფ მეტალიკის მეცხრე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2008 წლის სექტემბერში. ეს არის ჯგუფის პირველი ალბომი, რომელიც გამოვიდა ლეიბლზე Warner Bros. Records, შესაბამისად, ჯგუფი კვლავ რჩება ლეიბლზე Warner Music Group, რომელიც ფლობს კომპანიას Elektra Records. ჩრდილოეთ ამერიკის ფარგლებს გარეთ ალბომის დისტრიბუციას აწარმოებს Universal Music Group, შესაბამისად ჯგუფის ლეიბლია გაერთიანებულ სამეფოში კვლავ Vertigo Records. ეს უკვე ჯგუფის მეხუთე დისკია, რომელიც ბილბორდის 200-ეულში პირდაპირ პირველ ადგილზე მოხვდა. ეს ალბომი მეტალიკის პირველია ალბომია, რომლის შექმნაში ჯგუფის ამჟამინდელ ბასისტს, რობერტ ტრუჰილოსაც მიუძღვის წვლილი. ასევე პირველი მეტალიკის ალბომია, რომელსაც რიკ რუბინმა გაუწია პროდიუსირება. მეტალიკა გახდა პირველი ჯგუფი მსოფლიოში, რომლის ხუთი თანმიყოლებით გამოშვებული ალბომი პირველ ადგილზე მოხვდა ბილბორდ 200-ში.
სქოლიო
კატეგორია:მეტალიკის ალბომები კატეგორია:2008 წლის ალბომები კატეგორია:Warner Bros. Records-ის ალბომები კატეგორია:Mercury Records-ის ალბომები კატეგორია:Vertigo Records-ის ალბომები კატეგორია:Universal Music Group-ის ალბომები კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელი ალბომები კატეგორია:ალბომები რიკ რუბინის პროდიუსერობით
ასტრახანის კრემლი
ასტრახანის კრემლი (Астраханский кремль) - ისტორიული და არქიტექტურული კომპლექსი, ასტრახანის მუზეუმ-ნაკრძალის სახელმწიფო კულტურის სახელმწიფო საბიუჯეტო დაწესებულების ფილიალი, ციხე ასტრახანში, აგებული პირველი სიმაგრეების ადგილზე, რომელიც გამოჩნდა ქალაქის გადაცემასთან დაკავშირებით 1557-1558 წლებში გუბერნატორის ი. ჩერემისინოვის მიერ. ასტრახანის კრემლის კომპლექსი არის თავდაცვის არქიტექტურის, რელიგიური და სამოქალაქო არქიტექტურის ძეგლების განუყოფელი ანსამბლი და მოიცავს მე -16 საუკუნიდან მე –20 საუკუნის დასაწყისამდე 22 ობიექტს. მინისტრთა საბჭოს ბრძანებულებით, ასტრახანის კრემლი მიღებულ იქნა სახელმწიფო დაცვის მიზნით, როგორც ფედერალური მნიშვნელობის ისტორიისა და არქიტექტურის ძეგლი.
ასტრახანის კრემლი მდებარეობს კუნძულზე, რომლისთვისაც ნაცნობია ვოლგის, კუტუმის და ცარევის ერიკის წყლები, მის ყველაზე მაღალ ბორცვზე - კურდღლის გორაზე. მშენებლობა განხორციელდა 1580-1620 წლებში მიხაილ ველიამინოვისა და დეი გუბასტის მიერ.
ისტორია
მე -17 საუკუნის პირველ ნახევარში, მარინა მნიშეკისა და ივან ზარუცკის ასტრახანიდან განდევნის ხსოვნისადმი, კარიბჭის ეკლესია ღვთისმშობლის ყაზანის ხატის სახელით აშენდა მთავარ აღმოსავლეთ გადასასვლელ კოშკზე. მას შემდეგ კრემლის მთავარ კარიბჭეს ეწოდა პრეჩისტენსკი, ღვთისმშობლის ერთ -ერთი ეპითეტის - უწმინდესი ღვთისმშობლის სახელის მიხედვით.
მიძინების ტაძრის მშენებლობის შემდეგ, 1710 წელს, ამ კარიბჭის ეკლესიის ადგილზე, აშენდა პირველი საკათედრო სამრეკლო არქიტექტორ დოროფეი მინეევიჩ მიაკიშევის ხელმძღვანელობით. მასზე დაყენებული იყო არა მხოლოდ ზარები, არამედ საათიც, რაც დიდი სიახლე იყო ქალაქისთვის.
პრეჩისტენსკაიას სამრეკლო საკმაოდ მაღალი იყო, მაგრამ მშენებლობის დროს ფონდის სიძლიერე არ იყო გათვალისწინებული. სტრუქტურამ დაიწყო ჩამოშლა. 1765 წელს, გუბერნატორის ვ. ბ. ბეკეტოვის დროს, სამრეკლო დაიშალა. პრეჩისტენსკის კარიბჭე ჩამოშლილი იყო თითქმის ნახევარი საუკუნის განმავლობაში - 44 წელი, სანამ არ აღმოჩნდა ასტრახანის გულუხვი მკვიდრი, რომელმაც გადაწყვიტა აეშენებინა ახალი საკათედრო სამრეკლო თავისი ხარჯებით ქალაქისათვის. 1809 წელს დაიდგა ახალი სამრეკლო. ამის შესახებ ინფორმაცია შეიცავს 1978 წელს კრემლის ეზოში აღმოჩენილ მარმარილოს ფილა ბერძნულ და რუსულ ენებზე. "ეს ტაძრის სამრეკლო აშენდა ქვის შენობაზე ასტრახანის მცხოვრების, ბატონი სასამართლოს მრჩეველისა და რაინდ ივან ანდრეევიჩ ვარვაციას შრომისმოყვარეობისა და მხარდაჭერის წყალობით, კუნძულ ფსარას ბერძენიდან, არქიპელაგზე." ვარვაციმ სამრეკლოს პროექტი პეტერბურგის არქიტექტორ ლუიჯი რუსკას მიანდო, რომელიც იმ დროს რუსეთში კარგად იყო ცნობილი. 1813 წელს სამრეკლოს მშენებლობა დასრულდა.
1896 წელს, სამრეკლომ მიიპყრო ქალაქის მოსახლეობის ყურადღება. დიდი ხნის განმავლობაში, სამრეკლო იყო დახრილ მდგომარეობაში და ასტრახანში ისეთივე ცნობილი იყო, როგორც ევროპაში პიზის კოშკი. მეწარმემ ასტრახანელმა ფოტოგრაფებმა დაიწყეს ღია ბარათების დაბეჭდვა მისი გამოსახულებით და წარწერით: "ასტრახანის საკათედრო ტაძრის სამრეკლოს დაცემა". ვარვაციევსკაიას სამრეკლო იდგა დაახლოებით 100 წელი და შესანიშნავად ჯდებოდა ასტრახანის კრემლის ანსამბლში, რაც ხაზს უსვამდა მიძინების ტაძრის საოცარ სიდიადეს.
მიუხედავად ამისა, ის დაიშალა და მის ადგილას 1910 წელს გამოჩნდა კიდევ უფრო გრანდიოზული, მდიდრულად მორთული, ოთხსართულიანი სამრეკლო, რომელიც აშენდა ასტრახანის ეპარქიის არქიტექტორის ს.ი.კარიაგინის პროექტის მიხედვით. კლასიკური და უძველესი რუსული არქიტექტურული ტრადიციების სულისკვეთებით სტილიზებული, კრემლის ბოლო სამრეკლო ძალიან შთამბეჭდავია თავისი დეკორატიული დეკორაციით და წარმოადგენს ქალაქის არქიტექტურული ანსამბლის განუყოფელ ნაწილს. ის გაცილებით მაღალია, ვიდრე სამრეკლოები, რომლებიც წინ უსწრებდნენ.
1910 წელს F. Winter საათების ქარხანამ (პეტერბურგში) შეატყობინა ქალაქის საბჭოს ელექტრო კოშკის საათის ასაშენებლად მზადყოფნის შესახებ. 1912 წელს სამრეკლოზე გამოჩნდა საათი ელექტროძრავით, ოთხი შუშის ციფერბლატით, მექანიზმებით და საბრძოლო ბრტყელი ზარით, წარმოებული F.W. Winter- ის ქარხანაში. დღეისათვის ზარის მელოდიები უკრავს გლინკას მელოდიას "დიდება" დღეში ორჯერ, 12 და 18 საათზე. გარდა ამისა, ისინი სცემენ ყოველ მეოთხედ საათს და ყოველ საათს.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის მუზეუმები
Crassispira lavanonoensis
Crassispira lavanonoensis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ვისოკე (ბერისლავის რაიონი)
ვისოკე (Високе) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1030 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერისლავის რაიონის სოფლები
კავი (ენა)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მალაიურ-პოლინეზიური ენები კატეგორია:ინდონეზიის ენები
ბერი ეგნატაშვილი
ბერი ეგნატაშვილი (გ. დაახლოებით XVIII საუკუნის 60-იანი წლების დასაწყისში) — ქართველი ისტორიკოსი, ჩამომავლობით აზნაური. იყო ვახტანგ VI-ის მიერ „ქართლის ცხოვრების“ გაგრძელების დასაწერად შედგენილი კომისიის ერთ-ერთი მონაწილე (სწავლულ კაცთა კომისია), შესაძლოა ხელმძღვანელიც. „ახალი ქართლის ცხოვრების“ ხელნაწერის აშიაზე გაკეთებული ორი მინაწერი (1779) მოწმობს, რომ ეგნატაშვილი ამ თხზულების ერთ-ერთი ავტორი იყო.
ამავე დროს ძეგლის ჯანაშვილისეული ხელნაწერის ერთი მინაწერი გვაუწყებს „ამას ქვემოთ ამ წიგნში ყველა სწორედ არ უწერიათ. ღმერთმან მიუტეოს ეგნატაშვილს ბერს იმდენი შურით და მტრობით სიცრუე“. ივანე ჯავახიშვილი „ახალ ქართლის ცხოვრებას“ კოლექტიურ ნაშრომად მიიჩნევდა, ხოლო ეგნატაშვილის შესახებ წერდა: „ის ან კომისიის მეთაური და ხელმძღვანელი იქნებოდა, ან მისი მდივანი და საერთო ნამუშევარისა და კვლევა ძიების აღმწერელი“.
გარდა ამისა, ეგნატაშვილის ავტორობის კვალი თხზულების ტექსტშიც ჩანს. ვარაუდობენ, რომ ეგნატაშვილი მჭიდროდ უნდა ყოფილიყო დაკავშირებული ერეკლე II-ის მოწინააღმდეგე პირებთან, რომლებიც შემდეგში 1765 წლის შეთქმულებაში მონაწილეობდნენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები
ფრენკ სინატრა
ფრენკ სინატრა (ფრენსის ალბერტ სინატრა, დ. 12 დეკემბერი, 1915, ჰობოკენი, ნიუ-ჯერსი — გ. 14 მაისი, 1998, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია) — ამერიკელი მსახიობი, მომღერალი და შოუმენი. თავისი დამახასიათებელი ხმის წყალობით, მას The Voice (მისი უდიდებულესობა ხმა) შეარქვეს. ფრენკ სინატრა XX საუკუნის პოპ მუსიკის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ფიგურად ითვლება.
ადრეული ცხოვრება
1915 წლის 12 დეკემბერს ქალაქ ჰობოკენში, ნიუ-ჯერსის შტატში დაბადებული სინატრა, იყო ერთადერთი შვილი იტალიელი ემიგრანტ ნატალი დელა (გარავენტა) და ანტონიო მარტინო სენატრასი, რომელიც აღზრდილი იქნა რომაული კათოლიკური წესებით. მან სკოლა დამთავრების გარეშე მიატოვა. დაესწრო მხოლოდ 47 დღეს, სანამ გარიცხავდნენ მისი ჯიუტი და ხმაურიანი ქცევების გამო. სინატრას მამა ხშირად იღებდა შენიშვნებს მისი ქცევების გამო, რომელიც ჰობოკენის სახანძრო დეპარტამენტის კაპიტანი იყო. ფრენკის დედა, ცნობილი როგორც დოლი, იყო ადგილობრივი დემოკრატიული პარტიის წრეში, რომელიც ასევე არარეგალურ აბორტებს აკეთებდა მის სახლში. იგი იყო დაკავებული რამდენიმეჯერ ამის გამო. დეპრესიების მიუხედავად, დოლი მაინც ახერხებდა ვაჟისთვის ფულის შეგროვებას, რომ მეგობრებთან ერთად გასულიყო და ასევე არც ძვირად ღირებულ ტანსაცმელს აკლებდა. ფრენკი დაკავებული იქნა 1938 წელს დაქორწინებულ ქალთან არშიყის გამო, რაც იმ დროისთვის დანაშაულად ითვლებოდა. მისი ცხოვრების მანძილზე, ის მუშაობდა ადგილზე მიტანის სერვისში, გაზეთ - Jersey Observer-ში. თუმცა სინატრას მთავარი ინტერესი რა თქმა უნდა მუსიკის სფერო იყო, რის გამოც დიდი ინტერესით და ყურადღებით დიდი ჯაზ ბენდების სიმღერებს უსმენდა. მან დაიწყო სიმღერა 8 წლის ასაკში ადგილობრიც ღამის კლუბში, რის გამო წვრილ ფულს აძლევდნენ. სინატრამ პროფესიონალური მომღერლის კარიერა როგორც თინეიჯერმა 1930 წლებში დაიწყო. ასევე უნდა აღინიშნოს, რომ ის სწავლობდა მუსიკას ყურის სმენით, თუ როგორ ეკითხა მუსიკა.
სამსახიობო კარიერა
სინატრა ნამდვილად სიამოვნებით ჩაერთო სამსახიობო კარიერაში. ყველაზე მნიშვნელოვანი სურათებია „მანჯურიის კანდიდატი“ ანჯელა ლენსბერისთან ერთად, „ამიერიდან და უკუნითი უკუნისამდე“ ბერტ ლანკასტერთან ერთად, The Man With the Golden Arm არნოლდ სტენგთან ერთად, „მეფეები წინ“ ნატალი ვუდთან ერთად, Guys and Dolls მარლონ ბრანდოსთან ერთად, High Society ბინგ კროსბისთან, Pal Joey რიტა ჰეივორთთან, „ზოგიერთი დარბის“ დინ მარტინთან, Never So Few სტივ მაქქუინთან, A Hole in the Head ედვარდ რობინსონთან, Meet Danny Wilson, On the Town with Gene Kelly, „რობინი და 7 ჰუდი“ ბინგ კროსბისთან, ოუშენის თერთმეტი მეგობარი და Sergeants 3  პეტ რაკთან (დინ მარტინი, სემი დეივისი, პიტერ ლოუფორდი და ჯოი ბიშოფი) ერთად.
პოლიტიკური შეხედულებები
სინატრას ჰქონდა განსხვავებული პოლიტიკური შეხედულებები მისი ცხოვრების მანძილზე.
სინატრა იყო დემოკრატიული პარტიის მხარდამჭერი 1970 წლებში მანამ, სანამ არ გადავიდა რესპუბლიკური პარტიის ერთგულებაში.
პოლიტიკური აქტივობა: 1944–1968
1944 წელს, მას შემდეგ რაც პრეზიდენტმა ფრანკლინ რუველტმა გაუგზანა მოწვევა სინატრას თეთრ სახლში, სინატრამ მიაღწია შეთანხმებას დემოკრატიული პარტიის ნაწილი.
მან გადარიცხა 5 000 აშშ დოლარი დემოკრატების 1944 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში და საბოლოოდ, კამპანია მართავდა 2-3 ღონისძიებას ყოველდღე.
Crassispira martiae
Crassispira martiae — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
ფრენკ სინატრა
პოლიტიკური აქტივობა: 1944–1968
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, სინატრას პოლიტიკური შეხედულებები მალევე გაიზარდა, რის გამოც მისი პუბლიკური გამოსვლები გაიზარდა. მან დაიწყო ლიბერალური ლიტერატურის კითხვა და მხარდაჭერა ბევრი ორგანიზაციის.
სინატრა სიტყვით გამოვიდა 1945 წელს ნიუ-ჯერსის სკოლებში. ამავე წლის მოგვიანებით, სინატრა გამოვიდა The House I Live In, რომელიც მოკლემეტრაჟიანი ფილმი იყო რასიზმის წინააღმდეგ. ფილმი შექმნილი იქნა ალბერტ მალტზის მიერ.
Crassispira martiae
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ფრენკ სინატრა
პოლიტიკური აქტივობა: 1944–1968
1948 წელს, სინატრამ აქტიურობა დაიწყო პრეზიდენტ ჰარი ტრუმენის კამპანიისთვის. 1952 და 1956 წლებში, ასევე იღებდა ადლაი სტივენსონის კამპანიაში მონაწილეობას. 1956 და 1960 წლებში, სინატრამ შეასრულა აშშ-ის სახელმწიფო ჰიმნი დემოკრატიული პარტიის ნაციონალურ ყრილობაზე.
ყველა აშშ პრეზიდენტებს შორის, მას ყველაზე ახლო ურთიერთობა ჯონ კენედისთან ჰქონდა. 1960 წელს, სინატრა თავის მეგობრებთან ერთად პიტერ ლოუფორდი, დინ მარტინი და სემი დეივისთან ერთად აქტიურად კამპანია ჩაატარეს კენედის აშშ პრეზიდენტობის დროს. კამპანიის დროს, სინატრას ხმა ხშირად გაისმოდა ხოლმე. კამპანიის თემის სიმღერა, ძალიან ხშირად იქნა შესრულებული, რომელიც ახალი ვერსიით ჩაიწერა მოგვიანებით „დიდი იმედები“, რომელიც სპეციალურად სინატრას მიერ იქნა ჩაწერილი, სადაც ჯფკ (ჯონ ფიცჯერალდ კენედის) ხშირად იქნა გასმული.
1961 წელს, სინატრამ და პიტერ ლოუფორდმა ორგანიზება გაუწიეს ინაუგურაციის გალას ვაშინგტონში სანამ კენედი ოფისს ჩაიბარებდა. საღამოში ბევრმა ვარსკვლავმა მიიღო მონაწილეობა, რაც წარმატების დიდი ნიშანი იყო, ასევე დიდი ფულადი შემოსავალი ნახა დემოკრატიული პარტიამ. სინატრამ ასევე გალაში მონაწილეობა მიიღო 1962 წლის დემოკრატიული პარტიის კალიფორნიის გუბერნატორ - პეტ ბრაუნს.
კენედიმ სპრინგში უმასპინძლა 1962 წელს სინატრას, სადაც გეგმაში ჰქონდა კიდეც მის სახლში სააღდგომო არდადეგების უიქენდის გატარება, თუმცა გადაწყვიტა თავი შეეკავებინა, რადგან სინატრა არაერთხელ იყო შემჩნეული ორგანიზებულ დანაშაულში. კენედიმ საბოლოოდ გადაწყვიტა ასევე რესპუბლიკური პარტიის წევრ და სინატრას მეტოქე მომღერალ - ბინგ კროსბისთან დარჩენა. სინატრამ დიდი ფულადი ინვესტიცია განახორციელა მისი სახლის მოწესრიგებაში, რადგან იცოდა მას პრეზიდენტი უნდა წვეოდა. ამავე დროს, პრეზიდენტ კენედის ძმა, რობერტ კენედი აწარმოებდა გამოძიებაც ორგანიზებულ დანაშაულზე, სადაც ჩიკაგოს მაფიის ბოს სემ ჯიანკენა ფიგურირებდა, რომელიც რამდენიმე დღით ადრე ზუსტადაც რომ სინატრას სახლში დარჩა.
მიუხედავად ურთიერთობის გაფუჭებისა, სინატრა აქტუალურად ჩაერთო კენედის მკვლელობის გამოძიებაში. მისი ქალიშვილ - ნენსის განცხადებით, მან ბევრი რაღაც შეისწავლა კენედის მკვლელობისას, როდესაც ფილმის სცენა იდგმებოდა რობინ და სტივენ ჰუდსის ბურბენკში. მას შემდეგ რაც მან შეისწავლა მკვლელობა, სინატრამ მალევე დაამთავრა ფილმის სცენა, დაბრუნდა პალმ სპრინგში, სადაც მისი სახლი იყო, და 3 დღის განმავლობაში ტირილის ხმა გამოდიოდა სააბაზანოდან, სადაც იგი მის მეგობარ - კენედის სიკვდილს განიცდიდა.
1968 წლების არჩევნებზე, იგი კვლავ იღებდა მონაწილეობას ვიცე პრეზიდენტ - ჰაბერტ ჰამპრისის კამპანიაში. შემოდგომის არჩევნებზე, სინატრამ ჰამპრის და პრეზიდენტ ლინდონ ჯონსონის ტეხასში გამართულ სატელევიზიო კომერციულ კამპანიაში მიიღო მონაწილეობა.
სქოლიო
კატეგორია:იტალო-ამერიკელები კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:დაბადებული 12 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1915 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1998
ვირივკა (ბერისლავის რაიონი)
ვირივკა (Вірівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 495 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბერისლავის რაიონის სოფლები
Extracts from the Film A Hard Day's Night
Extracts from the Film A Hard Day's Night — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის EP, გამოცემული 1964 წლის 4 ნოემბერს, ლეიბლზე Parlophone (ნომერი კატალოგში - GEP 8920). იგი აგრეთვე გამოიცა ავსტრალიაში, ესპანეთში, ახალ ზელანდიასა და საფრანგეთში. ყველა სიმღერა აგრეთვე შეტანილია ალბომში A Hard Day's Night.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი: ლენონი/მაკ-კარტნი.
სქოლიო
კატეგორია:1964 წლის EP-ები კატეგორია:The Beatles-ის EP-ები კატეგორია:ალბომები ჯორჯ მარტინის პროდიუსერობით
ხუან-ფერნანდესის არქიპელაგის ეროვნული პარკი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩილეს ეროვნული პარკები კატეგორია:ჩილეს ბიოსფერული ნაკრძალები კატეგორია:1935 წელს დაარსებული დაცული ტერიტორიები კატეგორია:ვალპარაისოს რეგიონის დაცული ტერიტორიები
მომბელტრანი
მომბელტრანი (Monsalupe) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის არენას-დე-სან-პედროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 17,5 კმ². მოსახლეობა — 60 კაცი (2022 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ავილის მუნიციპალიტეტები
Playboy
„პლეიბოი“ (Playboy) — ამერიკული ჟურნალი მამაკაცებისთვის, რომელიც 1953 წელს ჰიუ ჰეფნერმა და მისმა თანამოაზრეებმა დააარსეს. „პლეიბოი“ მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ბრენდია. ჟურნალის ამერიკული ვერსიის გარდა, ის მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში გამოდის, ხოლო საქართველოში მხოლოდ ცხრა თვე იარსება. ქართული გამოცემის რედაქტორი — ნიკო ნერგაძე.
რესურსები ინტერნეტში
პლეიბოი პლეიბოი პლეიბოი კატეგორია:სექს-ინდუსტრია კატეგორია:ყოველთვიური ჟურნალები
Stadium Arcadium
Stadium Arcadium — ჯგუფ Red Hot Chili Peppers-ის მეცხრე სტუდიური ალბომი. იგი შედგება ორი დისკისგან.
ალბომს დიდი პოპულარობა ჰქონდა აშშ-ში, სადაც მხოლოდ გამოცემის პირველ კვირაში გაიყიდა მისი 400.000-ზე მეტი ასლი. არანაკლებ პოპულარული იყო მისი ოფიციალური სინგლებიც - Dani California, Snow (Hey Oh), Desecration Smile, Hump De Bump, და Tell Me Baby.
სქოლიო
კატეგორია:2006 წლის ალბომები კატეგორია:Red Hot Chili Peppers-ის ალბომები კატეგორია:გრემის ჯილდო საუკეთესო როკ-ალბომისთვის კატეგორია:ალბომები რიკ რუბინის პროდიუსერობით კატეგორია:Warner Bros. Records-ის ალბომები კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები
სომხური ათარა
სომხური ათარა — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში, კოდორის ქედის სამხრეთ ბორცვიან მთისწინეთზე. თემის ცენტრი (სოფლები:ალაფანკვარა, დეპეგინძე, ნაა, ოტორონჯია, ფსკალი). ზღვის დონიდან 230 მ, ოჩამჩირიდან 45 კმ, დაჩიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 20 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:სომხური ათარის თემის სოფლები
ჟუან I (პორტუგალია)
ჟუან I დიდი (João I დ. 11 აპრილი, 1357, ლისაბონი, პორტუგალია — გ. 14 აგვისტო, 1433, იქვე) — პორტუგალიის მეფე ავისის დინასტიიდან, იგი იყო პორტუგალიის მეფე პედრუ I-ის არაკანონიერი შვილი, რომელიც შეეძინა მაღალი წარმომავლობის გალისიელი ქალბატონის ტერეზა ლოურენსოსაგან. 1364 წელს აირჩიეს ავისის ორდენის მაგისტრად. 1383–1385 წლების კრიზისის შემდეგ პორტუგალიის სამეფო საბჭოს გადაწყვეტილებით დაიკავა პორტუგალიის სამეფო ტახტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პორტუგალიის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 11 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1357 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1433
ნავაონდილია
ნავაონდილია (Navahondilla) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის არენას-დე-სან-პედროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 22,07 კმ². მოსახლეობა — 366 კაცი (2022 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ავილის მუნიციპალიტეტები
ვალენსია (საფეხბურთო კლუბი)
საფეხბურთო კლუბი „ვალენსია“ (Valencia Club de Fútbol)  — ესპანური საფეხბურთო კლუბი. დაარსდა 1919 წელს, ვალენსიაში. ასპარეზობს ესპანეთის პრიმერა დივიზიონში.
კლუბს 6-ჯერ აქვს მოპოვებული ესპანეთის ჩემპიონის ტიტული, 8-ჯერ ესპანეთის თასის, ერთხელ უეფა-ს თასის, 2-ჯერ ესპანეთის სუპერთასის, თასების მფლობელთა თასის და  საქალაქთაშორისო ბაზრობათა თასის მფლობელის ტიტულები. „ვალენსიამ“ 2-ჯერ შეძლო ჩემპიონთა ლიგის ფინალშ გასვლა და ორივეჯერ დამარცხდა: პირველად  თანამემამულე მადრიდის „რეალთან“ და მეორედ მიუნხენის „ბაიერნთან“. „ვალენსია“ ასევე შედის ევროპის 14 უძლიერეს კლუბს შორის.
1923 წლიდან საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ მესტალიაზე, რომელიც 55 000 მაყურებელს იტევს. კლუბის ტრადიციული მეტოქეები არიან თანაქალაქელი „ლევანტე“ და თანარეგიონელი „ვილიარეალი“.
კლუბის დაარსება
1919 წლის 18 მარტს ,ტურიის ცენტრში, ერთ-ერთ ბარში, ჩაისახა საფეხბურთო კლუბის შექმნის იდეა. კლუბის პირველ პრეზიდენტად არჩეულ იქნა ოქტავიო აუგუსტო მელიგო დიასი, იგი თავის თანამოაზრესთან, გონსალო მედინა პერნასთან ერთად შეუდგა საფეხბურთო კლუბ „ვალენსიას“ მშენებლობას. მელიგო და მედინა მხარდამხარ და მუხლჩაუხრელად შრომობდნენ პატარა დაწესებულებაში, რომელიც ბარსელონას ქუჩაზე მდებარეობდა და რომელიც კლუბის ოფისის პირველი ადგილსამყოფელი იყო. „ვალენსიის“ პირველი დირექტორთა საბჭოს წევრები მელიგოსა და მედინასთან ერთად იყვნენ პასკუალ ბროთერსი და ხულიო გასკო, ასევე ანდრეს ბონილია, ხოსე ლიორკა, ფერნანდო მარსალო და ადოლფო მოია. საფეხბურთო კლუბ „ვალენსიის“ დაფუძნებამდე ქალაქში უკვე „არსებობდა“ ფეხბურთი. ვალენსიაში ფეხბურთი ჩაიტანა იმ ხალხმა, ხშირად სტუმრობდა დიდ ბრიტანეთს და ეწეოდა ციტრუსის იმპორტ-ექსპორტს, როგორებიც იყვნენ ფრანცისკო სინისტერა და რაიმონ ლეონარტე. 1908 წლისთვის ქალაქ ვალენსიაში იყო რამდენიმე საფეხბურთო კლუბი, რომელთა შორისაც არიან „ლევანტე“, „ხიმნასტიკო“ და „ისპანია“.
როგორც კი კლუბი დაკომპლექტდა, „ვალენსიამ“ ჩაატარა პირველი მატჩი გასვლაზე. თამაში შედგა 1919 წლის 21 მაისს, კასტილიაში. „ვალენსიის“ მოწინააღმდეგე იყო თანაქალაქელი „ხიმნასტიკო“, რომელმაც მოიგო კიდეც თამაში ანგარიშით 1:0. „ვალენსიას“ სასტარტო შემადგენლობა შემდეგნაირი იყო: მარკო, პერისი, ხულიო გასკო, მარსალი, ლიობეტი, ფერე, ფერნანდესი, უმბერტი, მარტინეს იბარა, ალიაგა და გომეს ხუანედა.
კლუბის პირველი სტადიონი იყო „ალგიროსი“, რომელიც გაიხსნა 1919 წლის 7 დეკემბერს. სტადიონის გახსნის მატჩზე მათი მოწინააღმდეგე იყო კასტილიის „კასტილია“, რომელშიც უგოლო ფრე დაფიქსირდა, განმეორებითი მატჩში „ვალენსიამ“ მოიგო 1:0.
ოციანი წლებიდან, ესპანეთში სოციალურ-პოლიტიკური ვითარება გამოსწორდა, ხალხმა სპორტისთვისაც მოიცალა და ნელ-ნელა სტადიონზე სიარულიც დაიწყო. ამ დროისათვის იმართებოდა რეგიონალური ჩემპიონატები.1923 წელს „ვალენსია“ რეგიონის ჩემპიონი გახდა და პირველად მიეცა შანსი ებრძოლა ესპანეთის თასისთვის. მათმა გამარჯვებების სერიამ და იმ პროგრესმა, რომელსაც კლუბმა შექმნიდან სულ რაღაც სამ-ოთხ წელიწადში მიაღწია, კლუბი აქცია ლიდერ კლუბად ვალენსიის ავტონომიაში, შესაბამისად მათი გულშემატკივრების რიცხვიც სულ უფრო და უფრო იზრდებოდა. „ვალენსიისადმი“ დიდ ინტერესს იწვევდა ასევე მისი ორი ფეხბურთელი, მონტესი და კუბელისი, ფანები გაყოფილნი იყვნენ მონტესისტებად და კუბელისტებად.
არტურო მონტესიონოსი, იგივე მონტესი, მისი ფიზიკური მონაცემებიდან გამომდინარე (190 სმ) იყო უფრო ძალისმიერი,ხისტი და აგრესიული ფეხბურთელი, ვიდრე ედუარდო კუბელისი, რომლის უპირატესობას ტექნიკურობა წარმოადგენდა, ის იყო პირველი ნაყიდი ფეხბურთელი ვალენსიას ავტონომიაში და მეორე ესპანეთში, აუგუსტინ სანჩოს შემდეგ,რომელიც „ბარსელონაში“ თამაშობდა.
ესპანეთის თასის გათამაშებაში მოწინააღმდეგე იყო ხიხონის „სპორტინგი“. პირველი თამაში ჩატარდა ალგიროსზე, სადაც დაფიქსირდა რეკორდი მაყურებელთა დასწრების მხრივ. „ვალენსიამ“ 1:0 გაიმარჯვა, გოლი მონტესის ანგარიშზე იყო. განმეორებითი მატჩი ხიხონში „ვალენსიასთვის“ დიდი მარცხით დასრულდა (6:1), მაგრამ სეზონის ბოლოს საჭირო გახდა მესამე თამაშის ჩატარება ამ ორ გუნდს შორის. ამჯერად მატჩი შედგა ოვიედოში, „ვალენსიამ“ კვლავ დათმო თამაში, ანგარიშით 2:0.
მესტალია, ვალენსიას ახალი ნავსაყუდელი
მესტალიას მშენებლობა 1923 წლის იანვარში დაიწყეს. ამ დროს „ვალენსიის“ პრეზიდენტი რამონ ლეონარტე იყო. კლუბს სტადიონის მშენებლობა 316.439 პესეტა დაუჯდა, რაც იმ დროისათვის წარმოუდგენლად დიდი თანხა იყო. სტადიონის პროექტი ეკუთვნის არქიტექტორ ფრანსისკო ალმენარმს (რომელიც შემდგომში კლუბის პრეზიდენტი იყო) და მშენებელ რაიმონ ფერეს. თავდაპირველად მესტალია იტევდა 17 000 მაყურებელს.
სტადიონი გაიხსნა 1923 წლის 20 მაისს. გახსნისას „ვალენსიას“ მეტოქე „ლევანტე“ იყო, მატჩი ანგარიშით 1:0 დასრულდა, გამარჯვების გოლი მონტესმა გაიტანა. ამ თამაშიდან ერთ კვირაში „ვალენსიას“ შოტლანდიური კლუბი „დანდი იუნაიტედი“ ეწვია. „დანდი იუნაიტედმა“ 2 მატჩში იმარჯვა, 3:0 და 1:0.
1923-24 წლების სეზონისთვის „ვალენსიას“ სათავეში ჩაუდგა ჩეხი მწვრთნელი, ანტონ ფიბერი, რომელმაც დიდი სამუშაო გასწია ბრძოლისუნარიანი კლუბის შექმნისათვის, მოიწვია ახალგაზრდა პერსპექტიული ფეხბურთელები
ოციანი წლების დასასრულს, ვალენსიაში ჩავიდა ლუის კოლინა, რომელიც კლუბის ტექნიკური მენეჯერი იყო. მან შექმნა „ვალენსიის“ საფეხბურთო სკოლა. იგი ცნობილი იყო თავისი „კარგი თვალით“, ახალი, ნიჭიერი ფეხბურთელების შერჩევისას. ამ დროისათვის ესპანეთში ჩამოყალიბდა საფეხბურთო ლიგა, სადაც თავს იყრიდნენ ესპანეთის უძლიერესი კლუბები: მადრიდის „რეალი“, ბილბაოს „ატლეტიკი“, „ბარსელონა“, „რეალ სოსიედადი“, „რეალ უნიონი“ და „არენასი“, მათ რიცხვს მოგვიანებით შეუერთდნენ „ატლეტიკო მადრიდი“, „ესპანიოლი“ და „ევროპა“. საჭირო იყო მეათე კლუბი, რომ სრულად შექმნილიყო ლიგა, არჩევანი უნდა გაკეთებულიყო გადათამაშებაში, სადაც მონაწილეობდნენ „ვალენსია“, „ბეტისი“, „სევილია“ და სანტანდერის „რასინგი“. პირველ დივიზიონში თამაშის უფლება კანტაბრიულმა კლუბმა მოიპოვა.
„ვალენსია“ სეგუნდა დივიზიონში დარჩა, რომელიც შემდეგი გუნდებით იყო დაკომპლექტებული: „სევილია“, „იბერია სარაგოსა“, „დეპორტივო ლა-კორუნია“, ხიხონის „სპორტინგი“, „ვალენსია“, „რეალ ბეტისი“, „რეალ ოვიედო“, „დეპორტივო ალავესი“, ვიგოს „სელტა“ და მადრიდის „რასინგი“.
სეგუნდა დივიზიონში „ვალენსიას“ დებიუტი შედგა 1929 წლის 17 თებერვალს, მატჩი მესტალიაზე გაიმართა, სტუმარი „ოვიედო“ იყო, მატჩი 4:2 დასრულდა. „ვალენსიის“ შემადგენლობაში იყვნენ: პედრეტი, ტორეგარაი, მოლინე, სალვადორი, მოლინა, ამოროსი, პირესი, იმოსი, ნავარო, სილვინო და სანჩესი. იმოსმა და ნავარომ თითო გოლი გაიტანეს, დუბლი სილვინომ შეასრულა. დონით მეორე ჩემპიონატში გატარებულ ისამი სეზონის შემდეგ, 1930-31 წლების სეზონში „ვალენსია“ აღზევდა პრიმერა დივიზიონში.
ორმოციანი წლები
სამოქალაქო ომის შემდეგ, ესპანეთი იძულებული იყო შეგუებოდა ახალ რეალობას. ქვეყანაში სამხედრო რეჟიმის დამყარების შედეგად სამხედროებმა ყოველდღიური ცხოვრების ყველა ასპექტის გაკონტროლება დაიწყეს, გამონაკლისი არც ფეხბურთი ყოფილა. 1939 წლის ივნისშიმ კლუბის პრეზიდენტად მაიორი ალფრედო ხიმენეს ბუესა დაინიშნა. ომის დროს, საჰაერო შეტევებით მესტალია ძლიერ დაზიანდა. ომის დასრულების შემდეგ კი სტადიონი აღადგინეს და გააფართოვეს, უკვე 22 000 მაყურებელს შეეძლო კლუბის თამაშის ხილვა. მალევე, მაიორი ხიმენესი გადააყენეს და მის ადგილზე კლუბის ვიცე-პრეზიდენტი, ლუის კაზანოვა დაინიშნა. სწორედ მისი ხელმძღვანელობით ჩაატარა „ვალენსიამ“ თავისი საუკეთესო სეზონები, კლუბმა მოიგო ესპანეთის ჩემპიონის 3 ტიტული, ასევე 2-ჯერ გახდა ესპანეთის თასის (რომელსაც კოპა ხენერალიზმოს ანუ გენერლის თასს) მფლობელი. ეს წარმატება რამდენიმე მიზეზით იყო განპირობებული, ერთი მხრივ ის, რომ ფეხბურთელები, რომლებმაც „ვალენსია ომის დროს დატოვეს, კლუბს დაუბრუნდნენ, კლუბს ჰყავდა შესანიშნავი ფორვარდები: ეპი, ამადეო, მუნდო, ასენესი და გოროსტიცა, მეორე მხრივ კლუბს ჰყავდა ფეხბურთელები, რომლებიც ნამდვილ სპექტაკლს დგამდნენ მესტალიაზე მოსული მაყურებლებისათვის: კუბელასი, მონჩო, ესინასი, პასარინი და ხასინტო კინკოსესი, მეკარე იგნასიო ეისაგუირე და მცველები - ალვარო და ხუან რამონები, რომლებიც საიმედოდ კეტავდნენ „ვალენსიას“ კარის მისადგომებს. ამ გუნდმა მოიპოვა „ვალენსიის“ ისტორიაში პირველი დიდი წარმატება, 1941 წელს მოიგო კოპა ხენერალისმოს თასი. ფინალში დაამარცხა „ესპანიოლი“.
გულშემატკივართა ემოციებმა კულმინაციას 1941-42 წლების სეზონში მიაღწია, როდესაც „ვალენსიამ“ პრიმერა დივიზიონის ჩემპიონი გახდა. მესტალია ნამდვილ აუღებელ ციხესიმაგრედ იქცა, მხოლოდ „ატლეტიკო ავიასიონმა“ შეძლო ქულების წაღება. ცენტრ ფორვარდი ედმუნდო სუარესი (მუნდო) 27 გატანილი გოლით ლიგის საუკეთესო ფორვარდი გახდა.
ერთი წლის შემდეგ, 1943-44 წლების სეზონში „ვალენსია“ ზედიზედ მეორედ გახდა ესპანეთის ჩემპიონი. იმ სეზონში „ბარსელონა“ იყო ერთადერთი გუნდი, რომელმაც მესტალიაზე მოიგო (3-4), პიჩიჩი ისევ მუნდოს დარჩა, ისევ 27 გოლით. თუმცა კლუბს გარკვეული პრობლემებიც ჰქონდა, სამჯერ წააგო კოპა დელ რეის ფინალი. ორჯერ ბილბაოს „ატლეტიკთან“ და ერთხელ მადრიდის „რეალთან“.
1946-47 წლებში „ვალენსია“ მესამედ მოიგო პრიმერა დივიზიონის ჩემპიონობა. ბოლო ტურში ჩემპიონის ვინაობა ჯერ კიდევ არ იყო გარკვეული, ჩემპიონობის შანსებს ინარჩუნებდნენ „ატლეტიკო მადრიდი“ (1947 წლამდე „ატლეტიკო ავიასიონი“) და „ვალენსია“. ბოლო თამაში პასარინის გაწვრთნილმა გუნდმა „ხიხონს“ 6-0 მოუგო, „ბილბაომ“ „დეპორტივო ლა-კორუნიასთან“ 3-3 ითამაშა, ხოლო „ატლეტიკო მადრიდმა“ თანაქალაქელ „რეალთან“ წააგო 2-3. შედეგად ჩემპიონი „ვალენსია“ გახდა. ბილბაოს „ატლეტიკთან“ ურთიერთშეხვედრებში მოპოვებული უპირატესობის გამო (ორივე მატჩი, სან მამესზეც და მესტალიაზეც „ვალენსიის“ გამარჯვებით დასრულდა).
ორმოცდაათიანი წლები
50-იან წლებში მესტალიას კიდევ ერთხელ ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია, შეიცვალა ზომა და დიზაინი. უმთავრესი მიზანი იყო, რომ ხაზი გასმოდა კლუბის მნიშვნელობას და დატეულიყო ფანების დიდი რაოდენობა. მიუხედავად ფინანსური პრობლემებისა, რეკონსტრუქცია მაინც დაასრულეს და სტადიონი ახლა უკვე 45 000 მაყურებელს იტევდა. მესტალია იყო საუკეთესო სტადიონი ესპანეთში.
„ვალენსიას“ საუკეთესო ფეხბურთელი 50-იან წლებში ანტონიო პუჩადესი იყო. კლუბის მაშინდელმა უკვე მწვრთნელმა, ხასინტო კინკოსესმა საგრძნობლად გააძლიერა შემადგენლობა,1950-51 წლების სეზონზე გუნდმა პრიმერა დივიზიონში მესამე ადგილი დაიკავა. 1953-54 წლების სეზონში კი „ვალენსია“ კოპა ხენერალისმოს ფინალში „ბარსელონას“ დამარცხება შეძლო. კინკოსესმა შემდეგი შემადგენლობა გაიყვანა: კიკე, მონცო, პუჩადესი, ბადენესი, პასიეგუიტო, სეგუ, სოკრატესი, ხუან კარლოს კინკოსესი, მანიო,ფუერტესი და ბუკე. მატჩი 3:0 დასრულდა, ორი გოლი ფუერტესმა გაიტანა და ერთიც ბადენესმა.
ორმოცდაათიან წლებში „ვალენსიას“ შემადგენლობაში ირიცხებოდა ჰოლანდიელი ფეხბურთელი სერვას ვილკესი, რომელიც ბურთით ნამდვილ სასწაულებს ჩადიოდა ,მან კლუბის შემადგენლობაში მხოლოდ სამი სეზონი ჩაატარა. 1956 წელს „ვალენსიაში“ გადმოვიდა მანოლო მესტრე, რომელმაც ყველაზე მეტი მატჩი ჩაატარა კლუბის შემადგენლობაში (ოთხმოცდაათიან წლებში მისი რეკორდი რიკარდო არიასმა გააუმჯობესა.).
„არ თქვა კემპესი, თქვი გოლი“ - ლეგენდა ვალენსიაში
1976-77 წლებში „ვალენსიას“ სათავეში ჩაუდგა პარაგვაელი მწვრთნელი, ერბერტო ერარა. სწორედ ამ წელს შეუერთდნენ კლუბს კასტელიანოსი, დიარტე, კარეტე, ბოტუბოტი, არიასი და გუნდის უმნიშვნელოვანესი შენაძენი, „ვალენსიის“ ყველა დროის საუკეთესო ფეხბურთელი, არგენტინელი მარიო კემპესი. 1976-77 წლების სეზონში პრიმერა დივიზიონის ბომბარდირი გახდა 23 გოლით, ხოლო 1977-78 წლების სეზონში 28 გოლით. ასევე იყო 1978 წელს არგენტინაში გამართული მსოფლიო ჩემპიონატის გოლეადორი. არგენტინელმა ჟურნალისტებმა მას „მატადორი“ შეარქვეს. მესტალიაზე მისული მაყურებელი ამბობდა: „ნუღარ იტყვით გოლს, თქვით კემპესი.“ იმდროინდელ „ვალენსიაში“ კემპესთან ერთად ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი პერსონა რიკარდო არიასი იყო, რომელსაც „ღამურების“ მაისურით ყველაზე მეტი მატჩი აქვს ჩატარებული.
ერბერტო ერარას ხელმძღვანელობით კლუბმა მნიშვნელოვან წარმატებებს ვერ მიაღწია, ამიტომ იგი ესპანელ-ფრანგმა მარსელ დომინგომ ჩანაცვლა, რომელსაც მტკიცედ ჰქონდა გადაწყვეტილი, რომ „ვალენსია“ ევროთასებზე გაეყვანა.
1978-79 წლების სეზონში, „ვალენსიამ“ ესპანეთის საფეხბურთო თასის გათამაშების პირველ ეტაპზე 2 მატჩის ჯამში დაამარცხა „ბარსელონა“. კამპ ნოუზე კატალონიელებმა 4:1 მოიგეს, განმეორებით მატჩში, „ვალენსიამ“ სასწაულის მოხდენა შეძლო და 4:0 გაიმარჯვა. შემდეგ ეტაპებზე მარტივად დაამარცხა „ალავესი და „ვალიადოლიდი. ფინალი გაიმართა ვისენტე კალდერონზე, მადრიდის „რეალის“ წინააღმდეგ. მატჩი 2:0 დასრულდა, ორივე გოლი მარიო კემპესმა გაიტანა. მატჩზე დასასწრებად ჩასული 25 000 ვალენსიელი გულშემატკივარი მატჩის შემდეგ უკვე მადრიდის ქუჩებში აღნიშნავდნენ საყვარელი კლუბის წარმატებას, „ვალენსიის“ დროშების ფრიალით.
1979-80 წლები „ვალენსიისთვის“ წარმატებული გამოდგა, გუნდის მწვრთნელი კვლავ ალფრედო დი სტეფანო იყო, მათი ნადავლი კი თასების მფლობელთა თასი. ფინალისაკენ გზაზე მათ „კოპენჰაგენი“, გლაზგოს „რეინჯერსი“, „ბარსელონა“, ფრანგული „ნანტი“ და უკვე ფინალში, ლონდონის „არსენალი“ დაამარცხეს. 7000 ვალენსიელი ჩავიდა ბრიუსელში, თასების მფლობელთა თასის გათამაშებაზე საკუთარი გუნდის საგულშემატკივროდ. ფინალში დი სტეფანომ შემდეგ შემადგენლობას მოუყარა თავი: პარეირა, კარეტე, არიასი, ტენდილიო, ოტუბოტი, სოლსონა, ბონჰოფი, სუბირატისი, საურა, კემპესი და პაბლო. დამატებით დროში სუბირატისი კასტელანოსმა შეცვალა. 120 წუთის შემდეგ ანგარიში კვლავ 0:0 იყო. პენალტების სერიაში კემპესმა თავისი დარტყმა ააცილა, მაგრამ დარტყმა იან ბრედმისაც გაუცუდდა, დანარჩენების დარტყმა კი კარში წავიდა, განმეორებითი პენალტების სერიის გმირად პარეირა იქცა. თასი „ვალენსიელებმა“ აღმართეს.
ვალენსია სეგუნდა დივიზიონში
1980-81 „ვალენსიასთვის“ საჩემპიონო წლები იყო, თუმცა მომდევნო წლებში კლუბს ჩავარდნა ჰქონდა, რაც უმთავრესად გამოწვეული იყო კლუბის ორი ლიდერის და ვარსკვლავის, მარიო კემპესისა და ფერნანდო მორენას წასვლით. ისინი თავიანთ ქვეყნებს დაუბრუნდნენ, კემპესი „რივერ პლეიტს“ შეუერთდა, ხოლო მორენა „პენიაროლს“. ამ პერიოდის „ვალენსიაში“ შესამჩნევი ფიგურა დანიელი ფრანკ არნესენი იყო, მან შესანიშნავი სეზონი ჩაატარა, მაგრამ ქრონიკული ტრავმების გამო იძულებული გახდა ფეხბურთიდან წასულიყო. ამავე წლებში „ვალენსიის“ ვარსკვლავად რობერტო ფერნანდესი.
მომდევნო, 1982-83 წლების სეზონში „ვალენსია“ კატასტროფის წინაშე აღმოჩნდა. ამ პერიოდში გუნდი მილან მილანიჩს ებარა. მოკლე პაუზის შემდეგ გუნდს კემპესი დაუბრუნდა, მაგრამ გუნდის საქმე მაინც სულ უფრო უკან მიდიოდა და კლუბის პოზიციაც არ იყო სახარბიელო ლა ლიგაში. კლაუდიო აგირემ მილან მილანიჩი ჩაანაცვლა, რომელიც კლუბიდან დაითხოვეს გუნდის მიერ ნაჩვენები ცუდი შედეგების გამო. იმისათვის რომ კლუბს პრიმერაში ასპარეზობის უფლება არ დაეკარგა, ბოლო ტურის მატჩი უნდა მოეგო მადრიდის „რეალთან“, რომელიც ჩემპიონობისათვის იბრძოდა. ტენდილიოს გოლის წყალობით „ვალენსიამ“ „რეალს“ მოუგო და შეინარჩუნა ადგილი უმაღლეს ლიგაში.
კლუბის ვალები უკვე 2 000 მილიონ პესეტას აჭარბებდა. გუნდში გამოცდილ ფეხბურთელებს ახალგაზრდები ჩაენაცვლნენ. მათ შორის იყო ადამიანი, რომელიც „ვალენსიის“ ნამდვილ სიმბოლოდ იქცა, ფერნანდო გომეს კოლომერი (ჯამში კლუბში გაატარა 15 წელი). გუნდში სიტუაცია უმართვი გახდა, ფეხბურთელები კუთვნილ ხელფასებს ვერ იღებდნენ. 22-ე ტურში „ვალენსია“ 6:0 დამარცხდა „ატოჩასთან“ ,რასაც მწვრთნელის, ოსკარ რუბენ ვალდესის გადაყენება მოჰყვა. იგი კვლავ ალფრედო დი სტეფანომ ჩაანაცვლა, თუმცა „ვალენსია“ უკვე სეგუნდა დივიზიონში იყო დაქვეითებული.
დაბრუნება
1986-87 წლების სეზონში, სეგუნდა დივიზიონში „ვალენსიამ“ დაიკავა პირველი ადგილი და 1 წლიანი დაქვეითების შემდეგ პრიმერა დივიზიონში დაბრუნდა. სეგუნდაში შეიქმნა გუნდის ძირითადი ბირთვი: ფერნანდო, კიკე, ხინერო, ვორო, რევერტი, არიო,ფენოლი, ბოსიო, სემპერე, არიასი და სუბირატსი. უმაღლეს დივიზიონში ახალგადმოსულმა „ვალენსიამ“ სეზონი მე-14 ადგილით დაასრულა. ეს იყო უკანასკნელი სეზონი, რომელიც ალფრედო დი სტეფანომ კლუბთან ერთად გაატარა, მისი პოსტი ურუგვაელმა ვიქტორ ესპერაგომ შეცვალა (ესპერაგო მანამდე „კადისის“ მწვრთნელი იყო). 1988-89 წლების სეზონი „ვალენსიამ“ მე-3 ადგილზე დაასრულა და მომავალ სეზონში უეფა-ს თასზე ასპარეზობის უფლება მოიპოვა. უეფა-ს თასზე რუმინული „ვიქტორია ბუქარესტის დამარცხების შემდეგ, „პორტუსთან“ დამარცხდა და ასპარეზობას გამოეთიშა. ამ სეზონში, ესპერაგოს სურვილისამებრ „ვალენსიაში“ გადმოვიდა სოფიას „ცსკა“-ს თავდამსხმელი, ლუბოსლავ პენევი, რომელიც საყოველთაოდ იყო ცნობილი გოლის გატანის ალღოთი. ამავე წელს, გუნდში გატარებული 12 სეზონის შემდეგ, კლუბი დატოვა ხავიერ სუბირატსმა.
მომდევნო სეზონი „ვალენსიამ“ მე-7 ადგილზე დაასრულა. უეფა-ს თასის 1/4 ფინალში „რომასთან“ დამარცხდა. ასევე 1/4 ფინალურ ეტაპზე გამოეთიშა ასპარეზობას ესპანეთის თასზე, სადაც „მალიორკასთან“ დამარცხდა.
1991-92 წლების სეზონში კლუბი დატოვა ვიქტორ ესპერაგომ, მისი ადგილი კი გუს ჰიდინკმა დაიკავა. ნიდერლანდელი „PSV ეინდჰოვენთან“ ერთად უეფა-ს თასის გამარჯვებული იყო, მან „ვალენსიაში“ მოიყვანა პანამელი თავდამსხმელი რომელ ფერნანდესი და ბაზილიელი მარცხენა მცველი ლეონარდო არაუხო. ჰიდინკის თავკაცობით გუნდმა პრიმერა დივიზიონში მე-4 ადგილი დაიკავა, თასის გათამაშებაში კი 1/4 ფინალურ ეტაპზე გამოეთიშა ასპარეზობას, მადრიდის „რეალთან“ მარცხის შემდეგ. ამ სეზონის ბოლოს კარიერა დაასრულა რიკარდო არიასმა, რომელსაც დღემდე ყველაზე მეტი მატჩი აქვს ჩატარებული „ვალენსიის“ მაისურით.
90-იანი წლები
1993-94 წლებში „ვალენსიაში“ გადმოვიდა იუგოსლავიელი ფეხბურთელი, პრედრაგ მიატოვიჩი, რომელიც კლუბის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფეხბურთელი გახდა. კლუბი უეფა-ს თასზე გამოდიოდა, სადაც „ნანტის“ გაძევების შემდეგ, „ვალენსიამ“ გერმანულ „კარლსრუეს“ 3:1 შინ  მოუგო და თითქოს გადაწყდა შემდეგ ტურში გამსვლელის ვინაობა, მაგრამ გერმანიაში ვალენსიელები 7:0 დამარცხდნენ. ამავდროულად პრიმერა დივიზიონში ხიხონის „სპორტინგთან“ მარცხის შემდეგ გუს ჰიდინკმა კლუბი დატოვა. მისი ადგილი „ვალენსიის“ ყოფილმა ფეხბურთელმა, ურუგვაელმა ექტორ ნუნიესმა დაიკავა. კლუბის ვარსკვლავს, ლიუბოსლავ პენევს ექიმებმა კიბოს დიაგნოზი დაუსვეს, რამაც იგი აიძულა ცოტა ხნით ფეხბურთს ჩამოშორებოდა. ამ პერიოდში „კასტელიონიდან“ „ვალენსიამ“ გუნდის მომავალი ლიდერი, გაისკა მენდიეტა შეიძინა.
1994 წელს, პრეზიდენტის პოსტი არტურო ტუსონმა დატოვა, მისი ადგილი ფრანსისკო როიგმა დაიკავა, რომლის პირველივე გადაწყვეტილება მწვრთნელის გათავისუფლება იყო. ნუნიესის დროებით შემცვლელად გუუს ჰიდინკი მოიწვიეს. „ვალენსიის“ მწვრთნელი კარლოს ალბერტო პერეირა გახდა, რომელმაც 1994 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე ბრაზილია გააჩემპიონა. მისი ხელმძღვანელობით „ვალენსიას“ შეუერთდნენ ესპანეთის ეროვნული ნაკრების მეკარე ანდონი სუბისარეტა და რუსი ფორვარდი ოლეგ სალენკო, რომელმაც მსოფლიო ჩემპიონატზე კი გაიბრწყინა, მაგრამ ვალენსიელებს თავი ვერაფრით დაამახსოვრა.
1994-95 წლების სეზონში „ვალენსია“ კოპა დელ რეის ფინალში გავიდა, მაგრამ „ალბასეტესთან“ გამართული ნახევარფინალური მატჩის შემდეგ კარლოს ალბერტო პარეირა დაითხოვეს. დროებითი მწვრთნელი ესპამელი ხოსე მანუელ რიელო გახდა. 1995 წლის 24 ივნისს, სანტიაგო ბერნაბეუზე, „ვალენსიამ“ დათმო ფინალური მატჩი „დეპორტივო ლა-კორუნიასთან“.
1995-96 წლების სეზონი კლუბმა ახალ მწვრთნელთა, ლუის არაგონესთან ერთად დაიწყო. პრიმერა დივიზიონში დაიკავა მე-2 ადგილი. პედრაგ მიატოვიჩმა „ვალენსია“ სკანდალით დატოვა და მადრიდის „რეალში“ გადავიდა. ამავე წელს კლუბმა კიდევ ერთ სიმბოლო, კლაუდიო ლოპესი შეიძინა. ჩემპიონათში ნაჩვენები ცუდი შედეგის გამო არაგონესმა მთავარი მწვრთნელის პოსტი დატოვა, მისი ადგილი კი არგენტინელმა ხორხე ვალდანომ დაიკავა, 1996 წლის ნოემბერში. 1996-97 წლების სეზონი კლუბმა ტიტულების გარეშე დაამთავრა. იმავე წლის დეკემბერში „ვალენსიას“ არგენტინელი არიელ ორტეგა შეუერთდა.
1997-98 წლების სეზონი „ვალენსიამ“ ვალდანოსთან ერთად დაიწყო, მაგრამ მესამე ტურის მატჩის წაგების შემდეგ („მალიორკასთან“, „რასინგთან“ და „ბარსელონასთან“) იგი გადააყენეს. კლუბში მოვიდა იტალიელი კლაუდიო რანიერი. მან კლუბში რომარიო მოიწვია. „ვალენსიამ“ სეზონი მე-9 ადგილზე დაასრულა და ინტერტოტოს თასიდან უკვე უეფა-ს თასზე გავიდა, სადაც ტურნირს „ლივერპულთან“ წაგების შედეგად გამოეთიშა. შუა სეზონში „ვალენსიამ“ რუმინელი ადრიან ილიე იყიდა, რომელიც პირველივე თამაშებიდან შესანიშნავად შეეწყო კლუბს და თავი შეაყვარა გულშემატკივარს.
უეფა-ს თასზე წარუმატებლობის მიუხედავად, „ვალენსია“ კოპა დელ რეის ფინალში გავიდა, სადაც „ატლეტიკო მადრიდი“ დაამარცხა, ანგარიშით 3:0, გოლები მენდიეტამ და კლაუდიო ლოპესმა (დუბლი) გაიტანეს. თამაში შედგა სევილიაში, ვალენსიელთა შემადგენლობა შემდეგნაირი იყო: სანტიაგო კანისარესი, ჟოსლენ ანგლომა, მიროსლავ ჯუკიჩი, როშე, კრბონი, ლუის მილა, ფარინოსი, ვლაოვიჩი, ილიე და კლაუდიო ლოპესი. შეცვლაზე შემოვიდნენ ხუანფრანი, ანგულო და ბიორკლენდი. მიღწეული წარმატების მიუხედავად, კლაუდიო რანიერი გუნდში არ დარჩენილა. ვალენსიელთა გუნდს არგენტინელი ექტორ რაულ კუპერი ჩაუდგა სათავეში.ყველაზე ღირებული შენაძენი კი კილი გონსალესი იყო.
1999-2000 წლების სეზონში „ვალენსია“ ჩემპიონთა ლიგაზე ასპარეზობდა, სადაც ყველასთვის მოულოდნელად, ფინალში გავიდა. ფინალი გაიმართა 2000 წლის 24 მაისს, პარიზში. მოწინააღმდეგე მადრიდის „რეალი“ იყო, „ვალენსია“ დამარცხდა, ანგარიშით 3:0.
ამ სეზონის შემდეგ გუნდი დატოვეს კლაუდიო ლოპესმა, რომელიც იტალიურ „ლაციოში“ გადავიდა, ფარინოსმა, რომელიც „ინტერში“ გადაბარგდა, ხოლო ხერარდი „ბარსელონაში“ გადავიდა. კლუბში მოვიდნენ ურუგვაელი დიეგო ალონსო, ნორვეგიელი ჯონ ალეუ კარეუ, ექს ატლეტიკოელი რუბენ ბარახა, არგენტინელი რობერტო ფაბიან აიალა და ბრაზილიელი ფაბიო აურელიო.
2000-იანები
2003-04 წლების სეზონში „ვალენსია“ უეფა-ს თასის გათამაშებაში იღებდა მონაწილეობას. შვედური „აიკის“ დამარცხების შემდეგ, „ღამურების“ მეტოქე ისრაელის „მაკაბი“ იყო, მატჩი მესტალიაზე 0:0 დასრულდა. იმის გათვალისწინებით, რომ ისრაელში საომარი მოქმედებები მიმდინარეობდა, უეფამ მიიღო გადაწყვეტილება, რომ საპასუხო შეხვედრა ნეიტრალურ სტადიონზე გამართულიყო. შეხვედრას როტერდამმა უმასპინძლა, მატჩი 0:4 დასრულდა. ფინალისკენ გზაზე „ვალენსიამ“ ორი თურქული კლუბი ჩამოიშორა. ჯერ „ბეშიქთაში“ გამოთიშა ასპარეზობას და უკვე 1/8 ფინალში „გენჩლერბირლიგი“. ამ უკანასკნელთან მატჩი მესტალიაზე უნდა გამართულიყო, მაგრამ 11 მარტს, მადრიდში მომხდარი ტერაქტის გამო გადაიდო. პირველი მატჩი ვალენსიამ 1:0 წააგო, განმეორებით მატჩი კი „ღამურებმა“ 2:0 გაიმარჯვეს, ბოლო გოლი დამატებით, მეხუთე წუთზე გავიდა და იყო პირველი ვერცხლის გოლი უეფას ისტორიაში, გოლის ავტორი ვისენტე იყო. შემდეგი მოწინააღმდეგე იყო „ბორდო“. მესტალიაზე მატჩი 2:1 დასრულდა, „ვალენსიამ“ გასვლაზეც გაიმარჯვა, ანგარიშით 4:2. გუნდს ნახევარფინალში უკვე თანამემემამულეები ელოდნენ. „ვალენსია“ -„ვილიარეალის“ მატჩი ჟურნალისტებმა „ევრო-დერბად “ მონათლეს. „ვილიარეალის“ სტადიონზე თამაში ფრედ 0:0 დასრულდა,მესტალიაზე კი „ვალენსიამ“ იმარჯვა მინიმალური ანგარიშით 1:0. ფინალი გეტებორგში, სტადიონ ულევიზე გაიმართა, მეტოქე მარსელის „ოლიმპიკი“ იყო, პარიზისა და მილანის მწარე გამოცდილების შემდეგ, ყველა ხვდებოდა, რომ ესპანური კლუბი ამ ფინალს აღარ წააგებდა. „მარსელიმა“ „ვალენსიას“ ღირსეული წინააღმდეგობა ვერ გაუწია და უეფა-ს თასის მფლობელი „ვალენსია“ გახდა. გუნდს წარმატება ვისენტეს და მისტას გოლებმა მოუტანა. იმავე წელს პრიმერა დივიზიონის თასის მოგებით გუნდმა დობლეტე გაიფორმა, რისი გვირგვინიც უკვე მონაკოში გათამაშებული უეფა-ს სუპერთასი იყო, „ღამურებმა“ პორტუგალიური „პორტუ“ დაამარცხეს, ანგარიშით 1:2. იმ წელს „ვალენსია“ მსოფლიოს უძლიერეს კლუბად აღიარეს.
2010-იანები - ვალები და სტაბილურობა
კლუბს დაუგროვდა დიდი რაოდენობით ვალი, რისი აღმოფხვრაც მხოლოდ ყველაზე ნიჭიერი ფეხბურთელების ტრანსფერებით შეიძლებოდა, როგორებიც იყვნენ დავიდ ვილია, ხუან მატა და დავიდ სილვა.
2009-10 წლების სეზონში, პრიმერა დივიზიონში მე-3 ადგილის დაკავების შედეგად, „ვალენსია“ დაბრუნდა ჩემპიონთა ლიგაზე. ბოლოს ამ ჩემპიონატზე კლუბი 2007-08 წლების სეზონში გამოდიოდა. თუმცა 2010 წლის ზაფხულში, ვალების შემცირების მიზნით გამო კლუბი დატოვეს დავიდ ვილიამ (გადავიდა „ბარსელონაში) და დავიდ სილვამ (გადავიდა [[მანჩესტერ სიტი (საფეხბურთო კლუბი)|„მანჩესტერ სიტიში“. მიუხედავად კლუბის 2 საკვანძო ფეხბურთელის დაკარგვისა, 2010-11 წლების სეზონში „ვალენსიამ“ ისევ მე-3 ადგილი დაიკავა ჩემპიონატში. ამავე სეზონში 1/16 ფინალიდან გამოეთიშნენ ასპარეზობას ჩემპიონთა ლიგაზე, „ღამურები“ „შალკე 04“-თან დამარცხდნენ.
2011 წლის ზაფხულში, მას შემდეგ, რაც კაპიტანმა ხუან მატამ კლუბი დატოვა და „ჩელსიში“ გადავიდა, კლუბის პრეზიდენტმა განაცხადა, რომ კლუბის ვალები შემცირდა და სტადიონი 2012 წელსვე განახლდებოდა. 2012-13 წლების სეზონში „ვალენსიის“ მწვრთნელად დაინიშნა ერნესტო ვალვერდე, მაგრამ ჩემპიონთა ლიგაზე ნაჩვენები ცუდი შედეგის გამო მისი ადგილი სერბმა მიროსლავ ჯუკიჩა დაიკავა. 2013 წლის 5 ივლისს, კლუბის პრეზიდენტი გახდა ამადეო სალვო. თითქმის ერთი თვის შემდეგ. 2013 წლის 1 აგვისტოს „ვალენსიამ“ ფორვარდი რობერტო სოლდადო ლონდონურ „ტოტენჰემში“ გაყიდა, სატრანსფერო თანხა €30 მილიონი გირვანქა სტერლინგი იყო.
2014 წლის მაისში, სინგაპურელმა ბიზნესმენმა, პიტერ ლიმ შეიძინა „ვალენსიის“ 70,4 პროცენტი. შეთანხმების მიღწევა ახალ მფლობელსა და კლუბის კრედიტორს შორის მოხდა 2014 წლის აგვისტოში.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:ვალენსია კატეგორია:ვალენსია (საფეხბურთო კლუბი)
ბერნარდო ო’ჰიგინსის ეროვნული პარკი
ბერნარდო ო’ჰიგინსის ეროვნული პარკი (Parque Nacional Bernardo O'Higgins) — ეროვნული პარკი ჩილეში, აისენისა და მაგალიანესის რეგიონებში. შეიქმნა 1969 წელს. ფართობი 35 259 კმ² (3 524 648 ჰა).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩილეს ეროვნული პარკები კატეგორია:მაგალიანესის რეგიონის დაცული ტერიტორიები კატეგორია:აისენის რეგიონის დაცული ტერიტორიები კატეგორია:1969 წელს დაარსებული დაცული ტერიტორიები
კოლა-მიკერი
კოლა-მიკერი (Colla Micheri) — შუა საუკუნეების სოფელი ჩრდილო-დასავლეთ იტალიაში, ლიგურიაში. მდებარეობს საზღვაო ქალაქ ლაიგუელიის პირდაპირ. სოფლის ცენტრშია შუა საუკუნეების ფურნე. რომაული გზა „Via Iulia Augusta“, რომელიც ჩვენი წელთაღრიცხვის 13 წელსაა აშენებული, სწორედ კოლა-მიკერის ტერიტორიაზე გადის. თანამედროვე დროში სოფელი განთქმულია როგორც ცნობილი ნორვეგიელი მოგზაურის თურ ჰეიერდალის გარდაცვალების ადგილი. მოგზაური სოფელში თავის ოჯახის წევრებთან ერთად ცხოვრობდა.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიის სოფლები
Crassispira maura
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ვიტროვე
ვიტროვე (Вітрове) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 170 კაცს შეადგენდა.
პორტ-ელიზაბეთი
პორტ-ელიზაბეთი (Port Elizabeth, Die Baai, კოსა Ibhayi) — ქალაქი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში, დასავლეთი კაპლანდის პროვინციაში. აფრიკის ერთ-ერთი უდიდესი ნავსადგური. ასევე ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც აფრიკის წყლის სპორტის დედაქალაქს. გაშენებულია ალგოას ყურის ნაპირზე ინდოეთის ოკეანეში, ქალაქ კეიპტაუნიდან აღმოსავლეთით 770 კმ-ში. ქალაქი გადაჭიმულია 16 კმ-ზე ალგოას ყურის გასწვრივ, ერთ-ერთი მსხვილი საზღვაო პორტია სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში. დღეისათვის ქალაქი ნელსონ მანდელას უბის საქალაქო ოლქის ნაწილია, რომლის ფართობი 1959 კმ²-ია, ხოლო 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემებით აქ ცხოვრობს 1 152 915 ადამიანი. თვითონ ქალაქის ფართობი შეადგენს 251,03 კმ²-ს, ხოლო 2011 წლის აღწერის მონაცემებით ცხოვრობს 312 392 ადამიანი.
მეიბელ სტრიკლენდი
მეიბელ ედელინ სტრიკლენდი, (დ. 8 იანვარი, 1899 — გ. 29 ნოემბერი, 1988), — ანგლო - მალტელი ჟურნალისტი, გაზეთის მფლობელი და პოლიტიკოსი.