cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
პროვინციული წერილები
წერილების გაჩენის მიზეზი გახდა იანსენიტებსა და იეზუიტებს შორის კორნელი იანსენის მოძღვრების (კერძოდ, მისი თხზულება Augustinus, slve doctrina Augustini de humanae nature sanitate, aegritudine, medicina, 1640) ხასიათის შესახებ დისკუსია. იეზუიტები, რომლებიც იანსენის ნაშრომს ერეტიკულად თვლიდნენ, „ავგუსტინის“ გამოცემასა და გავრცელებას ეწინააღმდეგებოდნენ.
„პროვინციული წერილები“ ცალკეულ კრებულად გამოიცა კელნში 1657 წელს. იმავე წელს კრებული შევიდა აკრძალული წიგნების ინდექსში. აშკარაა „წერილების“ გავლენა ფრანგული ლიტერატურის შემდგომ განვითარებაზე. ვოლტერი, რომელიც პასკალით იყო გატაცებული, ამ წიგნს უწოდებდა „პროზის სახით დაწერილ პირველ გენიალურ წიგნს“. წერილების წყალობით ფრანგულ ენაში გაჩნდა ახალი სიტყვა: eckobarder — ზმნა, რომლის მნიშვნელობაცაა „თვალთმაქცობა“. წარმოიშვა წიგნის ერთ-ერთი „გმირის“ — მამა ესკობარის სახელიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგული ლიტერატურა
ტუტასა
ტუტასა (Tutazá) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3.294 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 185 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 16.19 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 135 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
პეტრიჩის თემი
პეტრიჩის თემი (Община Петрич) — თემი სამხრეთ-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის ბლაგოევგრადის ოლქის შემადგენლობაში. თემის მოსახლეობაა 55 714 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 650,13 კმ²-ს. მოიცავს 57 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პეტრიჩი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბლაგოევგრადის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ისარი (კომიქსის გმირი)
ისარი — DC კომიქსების გმირი, მრავალი წლის განმავლობაში კომიქსები ქმნიდნენ სუპერგმირებს ზებუნებრივი ძალით და სუპერსიჩქარით, თუმცა არსებობდნენ ისეთი სუპერგმირებიც რომლებიც სუპერშესაძლებლობების გარეშე ახერხებდნენ საკუთარი ქალაქისა და ქვეყნის დაცვას. სწორედ ასეთ გმირებს მიეკუთვნება ოლივერ ქუინი (ისარი). იგი პირველად კომიქსებში გამოჩნდა 1941 წელს More Fun Comics-ის 73 ნომერში, რომლის შექმნაშიც მონაწილეობა მიიღეს მორტ ვეისინგერიმორტ ვეისინგერმა და ჯორჯ პაპიმ. მისი პირველი გამოჩენისას მას ძალზედ ამგვანებდნენ მის კოლეგას გოთჰემიდან ბეტმენს. მის ამდაგვარ ჩამოყალიბებაში უმნიშვნელოვანესი როლი ითამაშა მისმა წარსულმა. იგი ქარაფშუტა და დროსტარების მოყვარული იყო, ერთ საღამოს იგი დათვრა ერთ-ერთ წვეულებაზე და თავი შეირცხვინა, ამიტომ გადაწყვიტა მოგზაურობა და პირად მცველს აეკიდა, მან უთხრა რომ ეს არ იყო კარგი აზრი, ოლივერმა შეამჩნია რომ მისი პირადი მცველი მას ფულს პარავდა. ამის გამო მან წინააღმდეგობის გაწევა დააპირა და თუმცა მისი მცველი პროფესიონალი ჯარისკაცი აღმოჩნდა, მან ოლივერი ცემა და კატარღიდან ზღვაში გადააგდო. დინებამ იგი კუნძულზე გამორიყა. ქუინი წლების განმავლობაში თავს ხელნაკეთი შვილდ-ისრით ირჩენდა. ერთ დღესაც მან შეამჩნია თვითმფრინავი და ეცადა მათი ყურადღება მიექცია, პასუხად კი ტყვიები დაუშინეს. ოლივერმა მოახერხა, თვითმფირავს ძრავი დაუზიანა და ჩამოაგდო. მან გაარკვია რომ იგი კუნძულზე მარტო არ ყოფილა და მის მაცხოვრებლებს ჩაინა ვაითი აშინებდა. ოლივერმა კუნძულზე არსებული ნარკოკარტელი გაანადგურა და დაიწყო ბრძოლა უსამართლობის წინააღმდეგ. მოსახლეობამ მას მწვანე ისარი შეარქვა. მან მოიმზადა სპეციალური სამოსი და შვილდ-ისარი. მას შემოუერთდნენ როი ჰარპერი (სფიდი) და შავი იადონი.
სანტა-როსას რაიონი (ჩიკლაიო)
სანტა-როსას რაიონი (Distrito de Santa Rosa) — რაიონი პერუში, ლამბაიეკეს რეგიონის ჩიკლაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 10 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 935 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 780 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 14.09 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლამბაიეკეს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩიკლაიოს პროვინციის რაიონები
ქართველთა ლაშქრობა ირანში
ქართველთა ლაშქრობა ირანში — „იმპერიული ხანის“ საქართველოს სამეფოს სამხედრო სიძლიერის პიკის გამოვლინება, საქართველოს სამეფოს არმიის მიერ ჩრდილოეთ ირანის ტერიტორიის დალაშქვრა.
ისტორია
ლაშქრობის დაწყების თარიღად, მიუხედავად იმისა რომ იგი თამარ მეფის გარდაცვალების თარიღთან ერთად დავის საგანია ისტორიოგრაფიაში, ძირითადად მიჩნეულია 1210 წელი. გამოთქმულია ასევე მოსაზრებები რომ ლაშქრობა მოეწყო 1206-1207, 1209-1210 ან 1212-1213 წლებში.
ერთადერთი წერილობითი ისტორიული წყარო, რომელიც სპარსეთის დალაშქვრის შესახებ გვამცნობს არის „ისტორიანი და აზმანი შარავანდედთანი “. მასში დაწვრილებით არის მოთხრობილი როგორც ლაშქრობის დაწყების, ასევე მისი განვითარების შესახებ. მატიანის მიხედვით ლაშქრობის ინიციატორები იყვნენ საქართველოს ამირსპასალარი, ანუ თანამედროვე გაგებით სამხედრო მინისტრი ზაქარია მხარგრძელი, მსახურთუხუცესი ივანე და ვარამ გაგელი რომლებიც ეახლნენ თამარს და მოახსენეს : თამარმა ამის თაობაზე დარბაზის წვევა ბრძანა სადაც სრულიად საქართველოს დიდებულებს სიტყვით მიმართა. დარბაზმაც ერთხმად მოიწონა მხარგრძელთა სახლის ინიციატივა. სექტემბრის დასაწყისში, მაშინ როცა „მოიწია არე სთვლისა" და ტფილისში დასრულდა ჯარების შეყრა. თამარმა გულდასმით შეამოწმა მეომრების ცხენკეთილობა და შეიარაღება. შემდეგ მოატანინა „გორგასლიან-დავითიანი“ ალამი, შეავედრა ვარძიის ღვთისმშობელს და გადასცა ამირსპასალარ ზაქარიას. დაიძრა ქართული მხედრობა ერანისაკენ შემდეგი მარშრუტით :
ჯერ „ჩავლეს პირი ნახჭევნისა და გავიდეს ჯუღას და რახსსა და შევლეს ვიწრო იგი ხევი დარდუზისა“. აქედან მიადგნენ ადარბადაგანის დიდ ქალაქს მარანდს. მარანდელებს დროზე შეუტყვიათ ქართველთა მოახლოება და მახლობელ მთებში გახიზნულან. ქართველმა სარდლებმაც ასე ივარაუდეს, რომ მარანდელთა ლაშქარი მთებში იქნებოდა ჩასაფრებული. ამიტომ გამოჰყვეს 500 რჩეული მეომარი, ყველა „დიდებული და აზნაური“, უსარდლეს „კაცი მხნე“, თაყაიადინ თმოგველი და გაგზავნეს ქალაქს ზემოთ წამომართულ მაღლობზე, მტრის დასაზვერავად. თმოგველის რაზმი პლატოზე ავიდა. აზერბაიჯანლებმა, იხილეს რა ქართველთა სიმცირე, გულმოცემულები მაშინვე მთელი ძალებით მივარდნენ მათ. უთანასწორო შებრძოლება ქართველთა სრული გამარჯვებით დამთავრდა.
მარანდის დაჭერის შემდგომ ქართველები გაემართნენ თავრეჟისაკენ (თავრიზი). მოსალოდნელი იყო, რომ ესოდენ დიდი ერანული ქალაქი უომრად არ დანებდებოდა მტერს, მაგრამ „ვითარ ესმა თავრეჟს მყოფთა მისვლა ქართველთა ლაშქრისა, განკრთეს და ძრწოლამან შეიბყრნა ყოველი მკვიდრნი თავრეჟისანი“, მაშინვე ქალაქის მესვეურებმა ელჩობა გააწყვეს და ქართველებს შემოაგებეს. სარდლებმა დიდძალი ხარკის, ძღვენის, ოქროს და ცხენისა და ჯორ-აქლემის სანაცვლოდ თავრიზელებს მშვიდობა აღუთქვეს.
ადარბადაგანი ჩაათავეს და მიანას (მიანე) მიადგნენ. მიანის მელიქს უკვე შეეტყო თავრეჟის უბრძოლველი მორჩილება და თვითონაც ქედდადრეკითა და ნებაყოფლობითი ხარკის გაღებით გადაწყვიტა საკუთარი თავისა და ქვეყნის გადარჩენა. ქართველებსაც სიამოვნებით მიიღეს მიანელთა შემოთავაზება. მელიქმაც „სტუმართათვის“ მოიღო „ოქრო და ვერცხლი და ქვანი ძვირფასისანი. აღავსნა მანცა ყოვლითა სიმდიდრითა“ ქართველნი. ამირსპასალარმა მიანაშიც დატოვა მცველი-ციხიონი და ახლა ზანგანისკენ დასძრა ლაშქარი.
ზანგანი (ზენჯანი) მანამდე „მცირე ქალაქი“ იყო, ალიზის კედლებით გარშემორტყმული, მაგრამ მის მესვეურებს ქართველთა ერანში შემოჭრის ამბავი რომ შეუტყვიათ, „ქალაქი ძლიერად გაუმაგრებიათ“ და როგორც კი მტერი მოადგათ, „იწყეს ფიცხლა ბრძოლა“.
ზაქარიამ ზანგანის კედლები ჯარებს უბნებად მიუზომა და უბრძანა, „რათა შესთხარონ“. ყველაზე უწინარეს მესხმა მეომრებმა „შეხურიტეს“ და შეანგრიეს ზღუდე და პირველნი შეიჭრნენ ქალაქში, შეიჭრნენ „შინა და იწყეს ხოცად და სრვად ვინცა მეომარი იყო, ხოლო ქალსა, ბავშვსა და მხცოვანსა ხელსაც არ ახლებდნენ“. ამასობაში, ქართველთა სხვა ნაწილებმაც შეანგრიეს თავის „წილხვედრი ზღუდენი და ქალაქში შეიჭრნენ“.
დილით ადრე ისევ განაგრძეს გზა, სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ. მიადგნენ დიდ ირანულ ქალაქს ყაზმინს (ყაზვინი). ყაზმინელები დანებდნენ. ქართველებმა აიღეს დიდი ალაფი და უსისხლოდ აიყვანეს მძევლები. მოგვიანებით, უფრო აღმოსავლეთით, ყაზვინთან და აჰვრთან ახლოს ბრძოლაც გაიმართა, საიდანაც გამარჯვებულები ისევ ქართველები გამოვიდნენ.
ასე მიიწევდა ქართული არმია წინ. აიღეს ქალაქი გურგანი (გორგანი, დღევანდელი ირანის გულისტანის პროვინციის ცენტრი), რომელიც კასპიის ზღვის აღმოსავლეთითაა და დალაშქრეს ტერიტორია „უშინაგანესისა რომ-გურისა“. შემდგომი წინსვლა ქართველებმა ზამთრის მოახლოებისა და ალაფის სიმძიმის გამო ვეღარ შეძლეს.
გმირებმა სამშობლოში დაბრუნება გადაწყვიტეს. ასე უზომოდ დატვირთული ჯარი უკანა გზაზე მოადგა ქალაქ მიანას და მოიკითხა სარდალმა თავისი ხუთასკაციანი გარნიზონი. მიანას მელიქმა, რომელიც ძღვენით წინ შეეგება ქართული ჯარის სარდლობას, უპასუხა: „თავრეჟს წარვიდნენ მუნ დატოვებულთა მცველთა თანა“. ძალიან გაუკვირდათ ქართველებს ბრძანების გარეშე პოსტის მიტოვება ციხიონისგან. ამ დროს კი გამოჩნდა ერთი ჯარისკაცი მიანაში დატოვებული გარნიზონის ხუთასი მეომრიდან, რომელმაც აუწყა ქართულ სარდლობას საშინელი სიმართლე.
როცა ქართული არმია შუა ხორასანში იმყოფებოდა, ვიღაცას მიანას მელიქისთვის მიეტანა ამბავი, „დიდი სულტნის“ მიერ გილანელთა დახმარებით ქართველთა განადგურების შესახებ. მიანას სულთანს და მის დიდებულებს ძალიან გახარებიათ. უსარგებლიათ და მოულოდნელად,  ვერაგულად თავს დასხმიან ქართულ გარნიზონს და დაუტყვევებიათ. მერე კი ყველა დაუხოცავთ, მათ შორის ბევრი წამებით. ერთი მეომარი საქმეზე გასული ყოფილა და შემთხვევით გადარჩენილა და დამალულა. გადარჩენილმა უამბო ზაქარია ამირსპასალარს, თუ როგორ აწამებდნენ ქართველებს მიანელები, როგორ ხოცავდნენ, როგორ კიდებდნენ ძელზე, როგორ გააძვრეს ცოცხლად ტყავი ზოგიერთ დატყვევებულ ქართველს. ზაქარია მხარგრძელის ბრძანებით მაშინვე შეიპყრეს მიანას მელიქი და ქალაქის თავკაცებთან და მკვლელთა ამალასთან ერთად იქვე დახოცეს, ქალაქი კი დაარბიეს და გაანადგურეს.
სამშობლოსკენ გზაზე ქართულმა არმიამ ხელახლა გაიარა ადარბადაგანზე. უჟენის (უჩენი) მცხოვრებნი შემოხვდნენ დიდძალი ძღვენით, მერე ისევ თავრეჟელნი (თავრიზელნი) გაეგებნენ „ძღუენითა ურიცხვითა, და მოართუეს სიმდიდრე აურაცხელი“. შემოვიდნენ საქართველოს სამფლობელო საზღვრებში. გადმოიარეს რახსი, ნახიჩევანი. მდიდარი ნადავლიდან წინასწარ უძვირფასესი აარჩიეს და თამარს გამოუგზავნეს. ტფილისი დიდი ზეიმით შეეგება ძლევამოსილ მხედრობას. გაეგება თამარიც. „დედოფალთდედოფალმა“ შეყარა „დარბაზისერნი“. მეფეთმეფის ტახტის წინაშე ყველანი „დასხდეს წესისაებრ“. გამარჯვებულებმა „მოიღეს არმაღანი ურიცხვი და დადეს მეფის წინაშე“. ქველმოქმედმა მეფემ ტროფეის ნაწილი ღარიბებს და გლახაკებს დაურიგა, ნაწილიც კი ჯარისკაცებს შორის განაწილდა.
ლაშქრობიდან მოტანილი ალაფით საქართველოს სამეფო ხაზინა უაღრესად გამდიდრდა, ირანის ჩრდილოეთი ნაწილი კი, ე. წ. ირანის აზერბაიჯანი, საქართველოს ყმადნაფიცად იქცა: მან ყოველწლიური ხარკის ძლევა იკისრა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველთა ლაშქრობები კატეგორია:ირანის ისტორია
კრესნის თემი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბლაგოევგრადის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
შელი უინტერსი
შელი უინტერსი (Shelley Winters; დ. 18 აგვისტო, 1920, სენტ-ლუისი — გ. 14 იანვარი, 2006, ბევერლი-ჰილზი) — ამერიკელი თეატრის, ტელევიზიისა და კინოს მსახიობი. მისი კარიერა გრძელდებოდა 50 წელზე მეტ ხანს. მიღებული აქვს ორი ოსკარი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:დაბადებული 18 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2006 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
მაარიფი (გადაბეი)
მაარიფი (Maarif) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გადაბეის რაიონის სოფლები
ზაქარია კობიაშვილი
ზაქარია (ზურაბ) სიმონის ძე კობიაშვილი (კობიევი; დ. 2 აპრილი, 1864, სოფ. ახატანი, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 21 თებერვალი, 1931, თბილისი) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე და კოლექციონერი, გენერალ-მაიორი.
დაამთავრა თბილისის რეალური სასწავლებელი. 1884 წლიდან იყო სამხედრო სამსახურში. დაამთავრა ელიზავეტგრადის საკავალერიო იუნკერთა სკოლა და კორნეტად ჩაირიცხა ტვერის დრაგუნთა 43-ე პოლკში. მონაწილეობდა რუსეთ-იაპონიის ომში (1904-1905), სადაც დაიჭრა. სამხედრო სამსახურში თავის გამოჩენისთვის 1906 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის წოდება. შემდგომ წლებში მსახურობდა ნიჟეგოროდის დრაგუნთა მე-17, შემდეგ ვოლინის ულანთა მე-6 პოლკში. 1914 წელს მიიღო პოლკოვნიკობა და გადაიყვანეს სმოლენსკის ულანთა მე-3 პოლკში. I მსოფლიო ომის დროს მონაწილეობდა აღმოსავლეთ პრუსიის ოპერაციაში (1914). 1914-1915 წლებში მეთაურობდა პერეიასლავის დრაგუნთა მე-15 პოლკს, 1916-1917 წლებში — ვოლინის ულანთა მე-6 პოლკს. შემდეგ ირიცხებოდა ოფიცერთა რეზერვში. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას III (1904), IV (1905) და II (1905), წმ. სტანისლავის II (1905), წმ. ვლადიმერის IV (1905) და წმ. გიორგის IV (1906) ხარისხის ორდენებით, გიორგის იარაღით (1914).
1919 წლიდან ცხოვრობდა თბილისში. ჰქონდა ფერწერული ტილოების და იარაღის და აღმოსავლური ხელოვნების (ე.წ. „ბუდისტური კოლექცია“) ნიმუშების მდიდარი კოლექცია. ფერწერული კოლექცია — XIX საუკუნის ქართული პორტრეტული ხელოვნების 28 ნიმუში — კობიაშვილმა 1910 წელს ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოებას (რომლის ნამდვილი წევრიც თავად იყო) გადასცა. 1926 წელს იარაღისა და „ბუდისტური კოლექცია” გენერლისგან საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმმა შეიძინა. მოგვიანებით, იარაღის კოლექციის შესწავლის მიზნით, მუზეუმმა ზურაბ კობიაშვილი თანამშრომლად მიიწვია, სადაც გარდაცვალებამდე მოღვაწეობდა. დაკრძალეს ვერის სასაფლაოზე, რომელიც ჭადრაკის სასახლის აშენებასთან დაკავშირებით განადგურდა და გენერლის საფლავი დაიკარგა. ცოლად ჰყავდა (1919 წლიდან) თამარ თუმანიშვილი. შვილი არ ჰყოლია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1864 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1931 კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში კატეგორია:წმინდა ანას III ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ანას IV ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ანას II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:ვერის სასაფლაოზე დაკრძალულები
სანიის რაიონი
სანიის რაიონი (Distrito de Saña) — რაიონი პერუში, ლამბაიეკეს რეგიონის ჩიკლაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 46 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 972 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 38 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 313.9 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლამბაიეკეს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩიკლაიოს პროვინციის რაიონები
იაბრუდი
იაბრუდი (يبرود) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს რიფ-დიმაშკის მუჰაფაზის იაბრუდის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 25 891 კაცს შეადგენდა.
უმბიტა
უმბიტა (Úmbita) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.480 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 888 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 66.81 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 148 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ფაკუნდო კაბრალი
ფაკუნდო კაბრალი (დ. 22 მაისი, 1937 — გ. 9 ივლისი, 2011) — არგენტინელი მომღერალი, კომპოზიტორი და ფილოსოფოსი.
მისი ყველაზე ცნობილი კომპოზიციაა „No soy de aquí ni soy de allá“ („მე არ ვარ აქ და არც იქ“), რომელიც მან ერთ-ერთი კონცერტის დროს იმპროვიზირებულად შეასრულა. მისი ბევრი სიმღერა აგრეთვე ნათარგმნია ესპანურად. ის განსაკუთრებით პოპულარული იყო ლათინურ ამერიკაში. 1996 წელს ფაკუნდო დაასახელეს იუნესკოს მშვიდობის ელჩად.
ფაკუნდო 2011 წლის 9 ივლისს, გვატემალაში ტურნეს დროს გასროლით მოკლეს. 2012 წლის 13 მარტს, კოლუმბიის მთავრობამ მისი მკვლელობის ბრალდებით დააკავა ალეხანდრო ხიმენესი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2011 კატეგორია:არგენტინელი მომღერლები
უკრაინის რაიონები
რაიონების სია ოლქების მიხედვით
ქვემოთ მოცემულია უკრაინის რაიონების სია ოლქების მიხედვით, მათი ადმინისტრაციული ცენტრები, ფართობი, მოსახლეობა და სიმჭიდროვე.
რესურსები ინტერნეტში
*  კატეგორია:უკრაინის გეოგრაფია
ემბერ ჰერდი
ემბერ ჰერდი (Amber Heard დ. 22 აპრილი, 1986, ოსტინი) — ამერიკელი მსახიობი და მოდელი. კარიერა დაიწყო ეპიზოდური როლების შესრულებით. სახელი გაითქვა 2008 წლის შემდეგ. აღიარებულია სექსსიმბოლოდ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:დაბადებული 22 აპრილი
მაღარა (მრავალმნიშვნელოვანი)
მაღარა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ფულ-ი-ხუმრი
ფულ-ი-ხუმრი — ქალაქი ავღანეთის ჩრდილოეთ ნაწილში. მდებარეობს ბაღლანის პროვინციაში და წარმოადგენს მისსავე ადმინისტრაციულ ცენტრს. ქალაქის მოსახლეობა 2006 წლის მონაცემებით შეადგენს 203 600 კაცს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ავღანეთის ქალაქები
მანუჩაჰრ II
მანუჩაჰრ II-ის შესახებ ძალიან მცირე ინფორმაციაა შემონახული. მისი მონეტები ერმიტაჟის მუზეუმში ინახება. მონეტის ერთ მხარეს გამოსახულია რწმენის სიმბოლო, ხალიფა ალ-მუსთაზჰირის და სელჩუკი სულთნის — მუჰამედის სახელები, ხოლო მეორე მხარეს — ალ-მალიქ მანუჩაჰრ იბნ ფარიურზის სახელი. სავარაუდოდ, მანუჩაჰრ II საკუთარი მამის, ფარიბურზ I-ის მმართველობის პერიოდში განჯის ამირა იყო.
სქოლიო
კატეგორია:შირვანშაჰები კატეგორია:გარდაცვლილი 1106
ნორვეგიის ზღვისიქითა ტერიტორიები
ნორვეგიის ზღვისიქითა ტერიტორიებს (მაგრამ პირდაპირი გაგებით არა დამოკიდებულ ტერიტორიებს ) ასევე მიეკუთვნება ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში, ნორვეგიის ზღვაში მდებარე 2 ინტეგრირებული ტერიტორიაც — დაუსახლებელი კუნძული იან-მაიენი, ფართით 377 კმ² და ჩრდილოეთის ყინულოვან ოკეანეში მდებარე არქიპელაგი შპიცბერგენი (დათვის კუნძულის ჩათვლით).
მართვა
ნორვეგიის არც ერთი ზღვისიქითა სამფლობელო არ არის შეყვანილი კონტინენტალური ნორვეგიის ადმინისტრაციულ სისტემაში, არც საგრაფოების (fylker) დონეზე და არც მუნიციპალიტეტების დონეზე; ისინი წარმოადგენენ განსაკუთრებულ წარმონაქმნებს.
დამოკიდებული ტერიტორიები არ არიან ნორვეგიის სამეფოს ნაწილები, მაგრამ იმყოფებიან მისი სუვერენიტეტის ქვეშ. ეს არსებითად იმას ნიშნავს, რომ ასეთი მიწა შეიძლება დათმობილი იქნას ნორვეგიის კონსტიტუციის პირველი თავის (ტერიტორიული მთლიანობის შესახებ) დარღვევის გარეშე. ეს ტერიტორიები ადმინისტრირდება ოსლოდან ნორვეგიის იუსტიციისა და საზოგადოებრივი უსაფრთხოების სამინისტროს პოლარული საქმეების დეპარტამენტის მიერ. მათზე ვრცელდება ნორვეგიის სამოქალაქო და სისხლის სამართლის კანონმდებლობის მოქმედებები, ეკოლოგიური ნორმების ჩათვლით, იქ ასევე აკრძალულია ბირთვული საწვავის შენახვა და სხვაგვარი გამოყენება
რადგანაც პეტრე I-ის კუნძული და დედოფალ მოდის მიწა მდებარეობს ს. გ. 60°-ს სამხრეთით, მათზე ვრცელდება საერთაშორისო შეთანხმება ანტარქტიდის შესახებ, რომელზეც ასევე ხელი ნორვეგიასაც აქვს მოწერილი. მისი პუნქტების თანახმად, ნორვეგიული ტერიტორიული პრეტენზიები ანტარქტიკაში მიჩნეულია უვადოდ გაყინულად. სუბანტარქტიკული ბუვეს კუნძული ამ შეზღუდვებში არ ხვდება.
საერთაშორისო სტანდარტიზაციის ინტერესებიდან გამომდინარე ნორვეგიის ინტეგრირებული ტერიტორიები გაერთიანებული არიან ერთი დასახელებით — „შპიცბერგენი და იან-მაიენი“. მას იყენებს სტანდარტიზაციის საერთაშორისო ორგანიზაცია და გაეროს სტატისტიკის განყოფილება, დარეგისტრირებულია (მაგრამ არ გამოიყენება) საერთო ეროვნული ინტერნეტის პირველადი დომენი .sj. მაგრამ ადმინისტრაციულად ეს მიწები ერთმანეთთან არ არიან დაკავშირებულები: იან-მაიენი შედის ნურლანის გუბერნიაში, ხოლო შპიცბერგენი იმართება იუსტიციის სამინისტროზე დაქვემდებარებული საკუთარი გუბერნატორით (Sysselmannen på Svalbard) , მაგრამ ამასთან ფლობს სპეციალურ სტატუსს, რომელიც 1925 წლის „შპიცბერგენის სტატუსის შესახებ კანონით“ რეგულირდება ეროვნულ დონეზე, ხოლო საერთაშორისო დონეზე რეგულირდება 1920 წლის შპიცბერგენის ტრაქტატით.
ამ საერთაშორისო ხელშეკრულებამ არქიპელაგზე დაადგინა ნორვეგიის სუვერენიტეტი, მაგრამ ის გამოაცხადა დემილიტარიზებულ ზონად და მონაწილე სახელმწიფოებს მისცა თანაბარი უფლებები შპიცბერგენის ბუნებრივი რესურსების ექსპლოატაციაზე, შიდა წყლების ჩათვლით. დღეისათვის ამ უფლებით, თვითონ ნორვეგიასთან ერთად, სარგებლობს რუსეთიც (1995 წლამდე რუსების რაოდენობა არქიპელაგზე სჭარბობდა კიდევაც ნორვეგიელების რაოდენობას) და, მნიშვნელოვნად ნაკლები ხარისხით, პოლონეთი და ჩინეთი. დანარჩენი ნორვეგიისგან განსხვავებით (იან-მაიენის ჩათვლით), შპიცბერგენი არ შედის არც შენგენის ზონაში და არც ევროპის ეკონომიკურ ზონაში, რადგანაც უვიზო განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონაა.
ზღვისიქითა ტერიტორიების მოპოვების ისტორია
XX საუკუნის დასაწყისს ნორვეგია შეხვდა ეროვნული თვითშეგნების მკვეთრი აღმავლობით. 1905 წელს ნორვეგიის ისტორიაში პირველი რეფერენდუმის გზით მან გააუქმა არათანაბარუფლებიანი უნია შვედეთთან და გადააყენა შვედეთის მეფე ოსკარ II, ნორვეგიის ტახტზე ავიდა დანიის პრინცი კარლი, რომელსაც სახელად ეწოდა ჰოკონ VII. ახალგაზრდა ერს სჭირდებოდა ეროვნული ატრიბუტები და პოლიტიკური ნაბიჯები საკუთარი სრულფასოვანი სახელმწიფოებრიობის დასამტკიცებლად. ერთ-ერთი ასეთი გამოვლინება გახდა ნორვეგიული ექსპანსიონიზმი, გართულებული იმით, რომ ქვეყნის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვების მომენტში პრაქტიკულად მთელი სამყარო უკვე დაყოფილი იყო.
დამოკიდებული ტერიტორიები
ბუვე — კონტინენტური ხმელეთიდან ერთ-ერთი ყველაზე უფრო დაშორებული კუნძულია მსოფლიოში (აღდგომის კუნძულისა და ტრისტანი-და-კუნიას კუნძულების შემდეგ). ამის და ასევე კუნძულზე გადმოსვლის მოუხერხებლობის გამო გამოსაზამთრებლად იქ ვერავინ ვერ რჩებოდა, ხოლო პირველი ხანგრძლივი გამოზამთრება კუნძულზე მოხდა მხოლოდ 1927 წელს, მისი აღმოჩენიდან ას წელზე მეტი ხნის შემდეგ. მაშინ გემ „ნორვეგიას“ ეკიპაჟმა იქ გაატარა დაახლოებით ერთი თვე, ხოლო ექსპედიციის მეთაურმა ლარს კრისტენსენმა კუნძული გამოაცხადა ნორვეგიის საკუთრებად.
მეფე ჰოკონ VII-ის 1928 წლის ბრძანებით კუნძული ბუვე გამოცხადდა ნორვეგიის ტერიტორიად. 1929—1930 წლებში დიდმა ბრიტანეთმა უარი თქვა კუნძულ ბუვეს მიმართ ტერიტორიულ პრეტენზიებზე. 1930 წელს სტორთინგმა მიიღო კანონი, რომლის ძალითაც პეტრე I-ის კუნძული, ბუვე და ამ უკანასკნელთან მდებარე წყლები ს. გ. 60°-ის ჩრდილოეთით გამოცხადდა ნორვეგიის დამოკიდებულ ტერიტორიებად.
1938 წელს ნორვეგიამ წამოაყენა პრეტენზიები დედოფალ მოდის მიწის სუვერენიტეტზე. 1939 წლის 14 იანვრის მეფის ბრძანებით შეიქმნა „კუნძულ ბუვეს სექტორი“ დ. გ. 20°-სა და ა. გ 44°38’-ს შორის. ბრძანებაში ნათქვამი იყო :
„მატერიკული სანაპიროს ნაწილი, გადაჭიმული ფოლკლენდის კუნძულების დამოკიდებული ტერიტორიებიდან (ანუ კოტსის მიწის საზღვრიდან) ავსტრალიის ანტარქტიდული ტერიტორიის საზღვრამდე აღმოსავლეთში, შიდა ტერიტორიასთან ერთად, რომელიც მდებარეობს ამ სანაპიროების იქით, და მიმდებარე ზღვის ნაწილი შედის ნორვეგიის სუვერენულ მფლობელობაში“.
აღსანიშნავია, რომ ნორვეგიის ანტარქტიკული სექტორის საზღვრის განედი დღემდე არ არის განსაზღვრული და შედეგად შეუძლებელია ზუსტად განისაზღვროს სამფლობელოს ფართობი. ამიტომ გეოგრაფიულ რუკებზე მისი განედის საზღვრებს ჩვეულებრივ გამოსახავენ ნებისმიერი ტალღისებური ხაზით.
ინტეგრირებული ტერიტორიები
thumb|right|250px|ნორვეგიის რუკა, [[შპიცბერგენი|შპიცბერგენისა და იან-მაიენის ჩათვლით]] ნორვეგიულ ხელნაწერებში ვინმე სვალბარდი (შპიცბერგენი) მოიხსენიება 1194 წლიდან, თუმცა ნორვეგიელების სარწმუნო გამოჩენა არქიპელაგზე მიეკუთვნება მხოლოდ XVIII საუკუნის დასასრულს. ამავე პერიოდში მრავალსაუკუნოვანი ვეშაპებზე ნადირობის და ბეწვეულის მოპოვების ჩავარდნის შემდეგ შემდეგი ასი წლის განმავლობაში შპიცბერგენი ფაქტობრივად მიტოვებული იქნა და ითვლებოდა terra nullius. მსოფლიო ლიდერი ქვეყნების ინტერესების ახალი გაჩენა არქიპელაგის მიმართ დაიწყო XIX საუკუნის დასასრულს ნახშირის მოპოვების, პოლარული ტურიზმის და პოლარული ავიაციის განვითარებასთან დაკავშირებით. სხვადასხვა ქვეყნების კომერციული კანტორების მიერ ნახშირის მოპოვებამ გამოიწვია მასზე მუდმივი დასახლებული პუნქტების შექმნა. ნორვეგიის სუვერენიტეტი არქიპელაგზე აღიარებული იქნა 1920 წელს, მაგრამ შეზღუდვებით მაშინ პარიზში ხელმოწერილი შპიცბერგენის ტრაქტატის თანახმად. 1925 წლიდან ოფიციალურად შპიცბერგენი ნორვეგიის სამეფოს ნაწილია.
ნორვეგიის დასავლეთით დაახლოებით 1 ათას კმ-ზე მდებარე ცალკე მდგომი კუნძული იან-მაიენი XX საუკუნის დასაწყისიდან აითვისეს ნორვეგიელმა მონადირეებმა ადგილობრივ მელიებზე და დათვებზე სანადიროდ. ეს სამფლობელო ნორვეგიის იურისდიქციაში მოხვდა ერთა ლიგის გადაწყვეტილებით. 1921 წელს კუნძულზე გაიხსნა პირველი მეტეოსადგური, ერთი წლის შემდეგ მოხდა ტერიტორიის ანექსია, ხოლო 1930 წელს ოფიციალურად გახდა ნორვეგიის სამეფოს ნაწილი.
მამედსაფარლი
მამედსაფარლი (Məmmədcəfərli) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში.
ნორვეგიის ზღვისიქითა ტერიტორიები
სვერდრუპის კუნძულები
თავიდან ნორვეგიის მთავრობამ არ გამოხატა არანაირი ინტერესი ახალი დაშორებული პოლარული აღმოჩენების მიმართ, მაგრამ 1928 წელს წამოიწყო სასამართლო დავა ბრიტანეთის იმპერიასთან, იმ გათვლით, რომ ის „გაეცვალა“ დიდი ბრიტანეთის მიერ ნორვეგიის სუვერენიტეტის აღიარებით იან-მაიენის და ბუვეს კუნძულებზე (რომლებიც კარებს აღებდნენ ანტარქტიდისკენ). სასამართლო განხილვები, მათ შორის ერთა ლიგის სტრუქტურების ჩართვით, გაგრძელდა ორ წელზე მეტი.
მამედსაფარლი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გადაბეის რაიონის სოფლები
ნორვეგიის ზღვისიქითა ტერიტორიები
სვერდრუპის კუნძულები
შედეგად 1930 წლის ნოემბერში ნორვეგიამ აღიარა კანადის სუვერენიტეტი სვერდრუპის კუნძულებზე, ხოლო პასუხად დიდმა ბრიტანეთმა აღიარა ნორვეგიის პრეტენზიები. პრეტენზიებზე უარის ბოლო დოკუმენტებზე ოტო სვერდრუპმა ხელი მოაწერა თავის გარდაცვალებამდე ორი კვირით ადრე.
ერიკ წითურის მიწა
პარალელურად მიმდინარეობდა გრენლანდიასთან დაკავშირებული მეორე სიუჟეტი. 1920-იან წლებში ნორვეგიამ დანიას მოსთხოვა ამ კუნძულის აღმოსავლეთი ნაწილი. თავის პრეტენზიებს იგი ასაბუთებდა, როგორც ისტორიული (ერიკ წითურმა იქ დააარსა პირველი დასახლებები X საუკუნეში), ასევე ეკონომიკური ფაქტორებით: ტერიტორია ძირითადად გამოიყენებოდა ნორვეგიული გემების და ვეშაპდამჭერების მიერ. დანიამ ყველა უცხოელისაგან პასუხად მოითხოვა გრენლანდიის ტერიტორიის დატოვება, რამაც მოიტანა ახალი დაძაბული მოლაპარაკებები. 1924 წელს დანია დათანხმდა იმას, რომ ორივე ქვეყანას აქვს უფლება იქ აწარმოონ სამეურნეო საქმიანობა, ნადირობა და სამეცნიერო კვლევები.
ფრიტიოფ ნანსენის მიწა
ნორვეგიის ხელისუფლების მიერ დაფინანსებულმა და 1893 წელს აღმოსავლეთში გაგზავნილმა ფრიტიოფ ნანსენის არქტიკული ექსპედიციამ გემით «ფრამი» მოიტანა იმედის გაცრუება: აქამდე 20 წლით ადრე აღმოჩენილი ფრანც-იოსების მიწა აღმოჩნდა მხოლოდ პატარა, პრაქტიკულად მთლიანად ყინულით დაფარული და მუდმივ საცხოვრებლად უვარგისი კუნძულების ჯგუფი. ნანსენი დარწმუნდა, რომ პოლარული ხაზის იქით მდებარე არქიპელაგს არ ჰქონდა გაგრძელება ჩრდილო-აღმოსავლეთისკენ დიდი მიწის სახით და არ უერთდება გრენლანდიას ჩრდილოეთი პოლუსის მეშვეობით.
სტორთინგის პირობებით ნანსენის ექსპედიციას უნდა ჰყოლოდა წმინდა ნორვეგიული ეროვნული შემადგენლობა, ხოლო სავარაუდო მიწები უნდა გამხდარიყვნენ ნორვეგიის სამფლობელოები. მაგრამ ფრანც-იოსების მიწა ფორმალურად არ იქნა გამოცხადებული ტერიტორიული პრეტენზიების ობიექტად არც ერთი დიდი სახელმწიფოს მიერ  — თვით 1926 წლამდე, როდესაც მისი ანექსია მოახდინა საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირმა.
იაკორუდის თემი
იაკორუდის თემი (Община Якоруда) — თემი სამხრეთ-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის ბლაგოევგრადის ოლქის შემადგენლობაში. თემის მოსახლეობაა 10 284 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 339,28 კმ²-ს. მოიცავს 8 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი იაკორუდა.
ნორვეგიის ზღვისიქითა ტერიტორიები
ფრიტიოფ ნანსენის მიწა
ამ აქტს ეწინააღმდეგებოდა ნორვეგია 1920-იანი წლების ბოლომდე, წარუმატებლად აყენებდა თავის პრეტენზიებს, ცდილობდა სახელი გადაერქვა არქიპელაგისთვის და დაერქვა „ფრიტიოფ ნანსენის მიწა“. 1929 წლის ივლისში ოტო შმიდტმა პოლარული ექსპედიციის დროს ყინულმჭრელი ორთქმავლით „გიორგი სედოვი“ აღმართა ჰუკერის კუნძულზე სსრკ-ის დროშა და ფრანც-იოსების მიწა გამოაცხადა საბჭოთა კავშირის ნაწილად.
იაკორუდის თემი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბლაგოევგრადის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ნორვეგიის ზღვისიქითა ტერიტორიები
ბუვეს კუნძულის სექტორი
საბჭოთა კავშირმა მაშინ ნორვეგიას მიუთითა „ბუვეს სექტორზე“ მისი პრეტენზიების უკანონობაზე. ასევე გაკეთდა განცხადება, რომ საბჭოთა კავშირი არ წარადგენს თავის პრეტენზიებს, მაგრამ იტოვებს უფლებას გააკეთოს ეს რუსი ზღვაოსნების მიერ აღმოჩენილ ანტარქტიკისპირა მიწებზე. მიუხედავად ამისა 1957 წელს განსახილველი ტერიტორიების დამოკიდებული სტატუსი განმტკიცდა ნორვეგიის კანონმდებლობაში.
ანალოგიური პოზიცია შეინარჩუნა საბჭოთა კავშირმა მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ თვით 1959 წლამდე, როდესაც დამთავრდა მუშაობა საერთაშორისო ხელშეკრულებაზე ანტარქტიდის შესახებ, რომელმაც გაყინა ყველა ტერიტორიული პრეტენზია ნებისმიერ მიწებზე ს. გ. 60°-ის სამხრეთით. შედეგად, სამხრეთ ნახევარსფეროში ერთადერთი საერთაშორისოდ აღიარებული ნორვეგიის სამფლობელო აღმოჩნდა მხოლოდ თვითონ კუნძული ბუვე.
ახალი შვაბია
450px|thumb|right|1941 წლის მსოფლიო რუკის გერმანული ფრაგმენტი, რომელშიც ახალი შვაბია გერმანიის სამფლობელოდ არის ნაჩვენები 1939 წლის იანვარში მესამე გერმანულმა ანტარქტიკულმა ექსპედიციამ გემით „შვაბია“, პოლარული მკვლევარ ალფრედ რიჩერის ხელმძღვანელობით, რომელსაც ორგანიზება გაუკეთა პოლარული კვლევების გერმანულმა საზოგადოებამ, განაცხადა მესამე რაიხის ტერიტორიული პრეტენზიები გერმანულ ანტარქტიკულ სექტორზე ა. გ. 4°50' და 16°30' შორის  — ახალი შვაბია.
შედეგად, დედოფალ მოდის მიწაზე ნორვეგიის მეფე ჰოკონ VII-ის ბრძანებით ნორვეგიის სუვერენიტეტის განმტკიცების შემდეგ რამდენიმე დღის გასვლის მერე გერმანიამ ამავე ტერიტორიის დიდ ნაწილზე გამოაცხადა საკუთარი სუვერენიტეტი. ამასთან „შვაბიაზე“ მყოფმა თვითმფრინავ-ამფიბიებმა განახორციელეს ახალი გერმანული სამფლობელოების დაწვრილებითი აეროფოტოგადაღებები და თითოეულ 25-30 კმ-ში აგდებდნენ ალმებს.
აღწერიდან 15 თვის გასვლის შემდეგ მესამე რაიხმა სამხედრო ნორვეგიის ოპერაციის დროს დაიპყრო თვითონ ნორვეგიაც. პრეტენზიებს ახალ შვაბიაზე მესამე რაიხი მხარს უჭერდა თვით საკუთარ კაპიტულაციამდე — 1945 წლის მაისამდე, თანაც ფორმალურად გერმანია უარს არ აცხადებდა მათზე დღევანდელ დღემდეც, თუმცა, XXI საუკუნეში უკვე მასზე აღარ უფიქრია.
შპიცბერგენის კონდომინიუმი
1924 წლის თებერვალში საბჭოთა კავშირმა აღიარა ნორვეგიის სუვერენიტეტი შპიცბერგენზე, ხოლო 1935 წელს შეუერთდა 1920 წლის შპიცბერგენის ტრაქტატს. მაგრამ 1944 წლის 12 ნოემბერს, ანუ პეტსამო-კირკენესის ოპერაციის დამთავრებისთანავე და წითელი არმიის მიერ ჩრდილოეთ ნორვეგიის ფინმარკის გერმანელების ოკუპაციისგან გათავისუფლების შემდეგ საბჭოთა კავშირის საგარეო საქმეთა სახალხო კომისარმა ვიაჩესლავ მოლოტოვმა ნორვეგიის საგარეო საქმეთა მინისტრ ტრიუგვე ლისთან მოლაპარაკებების დროს დააყენა საკითხი შპიცბერგენის ტრაქტატის იმ პუნქტების გადახედვის შესახებ, რომელიც ეხებოდა არქიპელაგზე ნორვეგიის სრულ სუვერენიტეტს.
საბჭოთა კავშირმა წამოაყენა წინადადება დამყარებულიყო შპიცბერგენზე ორმხრივი კონდომინიუმი, ხოლო დასავლეთ შპიცბერგენის სამხრეთი ბოლოსა და კონტინენტური ნორვეგიას შორის დაახლოებით შუაგზაზე მდებარე დათვის კუნძული (180 კმ²) გადაცემულიყო საბჭოთა კავშირის მფლობელობაში. 1945 წლის 9 აპრილს ნორვეგიის მხარემ წამოაყენა კომპრომისი: დადებულიყო ნორვეგიისა და საბჭოთა კავშირის ერთობლივი პასუხისმგებლობის შეთანხმება შპიცბერგენის თავდაცვისათვის.
შემდგომში ამ თემამ არ მიიღო არანაირი განვითარება და 1947 წლის 15 თებერვალს სტორთინგმა სპეციალური რეზოლუციით უარი განაცხადა არქიპელაგის ერთობლივ თავდაცვაზე მოლაპარაკებების გაგრძელებაზე, მაგრამ აღიარა, რომ საბჭოთა კავშირი არის სახელმწიფო, რომელსაც ნორვეგიასთან ერთად აქვს განსაკუთრებული ეკონომიკური ინტერესები შპიცბერგენზე.
ყოფილი ზღვისიქითა მიწები
thumb|350px|[[ნორვეგია, ჩრდილოეთი ევროპა და გრენლანდია. ჯიროლამო რუშელის რუკა (1599 წელი)]] IX საუკუნიდან XV საუკუნის შუა პერიოდამდე ნორვეგიელი ვიკინგები ახორციელებდნენ ექსპანსიის წარმატებულ ცდებს და სხვადასხვა ჯგუფის კუნძულების ტალასოკრატიულ კოლონიზაციებს ჩრდილოეთ ევროპაში. მაშინ ნორვეგია ფლობდა ჰებრიდის კუნძულებსა და კუნძულ მენს (კუნძულების სამეფო), ორკნეის, შეტლანდის, ფარერის კუნძულებს, ჰქონდა დასახლებები შოტლანდიაში, ირლანდიაში, ისლანდიაში, გრენლანდიის სამხრეთ სანაპიროზე და თვით ლაბრადორის ნახევარკუნძულზეც და ნიუფაუნდლენდშიც.
მაგრამ 1319 წლის შემდეგ ნორვეგიის სამეფომ დაკარგა საკუთარი სუვერენიტეტი, თანდათანობით ხდებოდა უმცროს პარტნიორად უნიებში შვედეთთან და დანიასთან, — იხ. კალმარის უნია, დანია-ნორვეგიის უნია, შვედეთისა და ნორვეგიის გაერთიანებული სამეფო. როგორც შედეგი, ნორვეგიული მიწების ისტორია დაკავშირებული გახდა მეზობელი სკანდინავიის სახელმწიფოების ისტორიასთან და დაკარგა დამოუკიდებელი მნიშვნელობა.
სამფლობელოები ბრიტანეთის კუნძულებზე დაიკარგა XV საუკუნის შუა პერიოდისთვის შოტლანდიის და ინგლისის სასარგებლოდ ეკონომიკური მიზეზების გამო. ნაპოლეონის საფრანგეთის განადგურების შედეგად, ნორვეგიის უნიის პარტნიორის მორიგი შეცვლის შემდეგ დანიიდან შვედეთზე ნორვეგიის დარჩენილი ზღვისიქითა მიწები — ისლანდია, გრენლანდია და ფარერის კუნძულები — 1814 წლის კილის სამშვიდობო ხელშეკრულებების პირობებით მოხვდა დანიის საკუთრებაში.
სქოლიო
კატეგორია:ნორვეგიის ზღვისიქითა ტერიტორიები კატეგორია:დამოკიდებული ტერიტორიები
ვენტაკემადა
ვენტაკემადა (Ventaquemada) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.729 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 166 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 89.09 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 159 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ფერდინანდ მარკოსი
ფერდინანდ მარკოსი (დ. 11 სექტემბერი 1917, სარატი, ფილიპინები — გ. 28 სექტემბერი, 1989, ჰონოლულუ, ჰავაი, აშშ) — ფილიპინების პოლიტიკური მოღვაწე. ქვეყნის პრეზიდენტი 1965-1986 წწ.
ტუმანის რაიონი
ტუმანის რაიონი (Distrito de Tumán) — რაიონი პერუში, ლამბაიეკეს რეგიონის ჩიკლაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 99 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 918 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 220 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 130.34 კმ²-ია.
ფერდინანდ მარკოსი
დაიბადა 1965 წელს ჩრდილოეთ ილოკოსის პროვინციაში. 1939 წელს დაამთავრა ფილიპინების სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული კოლეჯი და მიიღო სამართლის ბაკალავრის ხარისხი. მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომის აღმოსავლეთ აზიის ფრონტზე და ომი დაასრულა მაიორის ტიტულით.
TV.com
TV.com — საიტი, რომელიც ეკუთვნის კორპორაციას CNET Networks. მუშაობა დაიწყო 2005 წლის 1 ივნისს, რითაც შეცვალა პოპულარული რესურსი TV Tome.
ფერდინანდ მარკოსი
ფილიპინების დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ 1946-1948 წლებში მსახურობდა პრეზიდენტ მანუელ როხასის ტექნიკურ მრჩევლად. 1959 წელს აირჩიეს სენატში. 1963-1965 წლებში იყო სენატის თავმჯდომარე. 1965 წელს პრეზიდენტის თანამდებობაზე წამოაყენა კანდიდატურა. ამავე წლის 30 სექტემბერს დაიკავა პრეზიდენტის თანამდებობა. 1969 წელს აირჩიეს მეორე ვადით. 1972 წელს გაუარესდა ურთიერთობა მარკოსს და ქვეყნის სენატსა და პოლიტიკურ პარტიებს შორის. ასეთ ვითარებაში 1972 წელს გამოაცხადა საგანგებო მდგომარეობა და შეცვალა კონსტიტუცია. 1973 წელს მიიღო ახალი კონსტიტუცია. ციხეში გააგზავნა ძალიან ბევრი პოლიტიკური მოწინააღმდეგე, მათ შორის ლიბერალური პარტიის თავმჯდომარე ბენინიო აკინო, რომელიც მოკლეს 1983 წელს, უამრავი მოღვაწე საზღვარგარეთ გაიქცა.
TV.com
TV.com დაკავებულია აშშ-ში, დიდ ბრიტანეთში, კანადაში, ავსტრალიაში, იაპონიაში და ირლანდიაში ტრანსლირებული ტელევიზიის გაშუქებით და ფოკუსირებულია შოუებზე. ის მოიცავს ახალ ამბებს, მოვლენების გაშუქებებს, ფოტოგრაფიებს და ტელეგადაცემებს. მომხმარებლებს ასევე შეუძლიათ დამოუკიდებლად დაარედაქტირონ და საიტზე შეიტანონ ახალი მონაცემები.
ფერდინანდ მარკოსი
1986 წელს გაიმართა ვადამდელი საპრეზიდენტო არჩევნები, რომელზეც გამარჯვებულად კვლავ მარკოსი გამოცხადეს. მისი მოწინააღმდეგე იყო ბენინიო აკინოს ქვრივი კორასონ აკინო, რომელიც სათავეში ჩაუდგა სამოქალაქო დაუმორჩილებლობის მოძრაობას, რასაც 1986 წლის თებერვალში მოჰყვა მარკოსის მმართველობის დამხობა. მარკოსი გაიქცა ჰონოლულუში, სადაც გარდაიცვალა 1989 წელს.
ტუმანის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლამბაიეკეს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩიკლაიოს პროვინციის რაიონები
ელ-ზაბადანი
ელ-ზაბადანი (الزبداني) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს რიფ-დიმაშკის მუჰაფაზის ელ-ზაბადანის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 26 285 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ქალაქები
TV.com
რადგანაც საიტი შეიქმნა კომერციულ საფუძველზე, ამიტომ მიღებული ინფორმაციის მოცულობა პირდაპირ დამოკიდებულია ნებაყოფლობითი შემოწირულობების მოცულობაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გასართობი საიტები კატეგორია:CBS Interactive-ის საიტები
ფერდინანდ მარკოსი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფილიპინების პრეზიდენტები კატეგორია:ფილიპინების პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:ცივი ომის ლიდერები კატეგორია:დაბადებული 11 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1917 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1989
ერიკ დეინი
ერიკ დეინი (ინგლ. Eric Dane; დ. 9 ნოემბერი, 1974) — ამერიკელი მსახიობი, რომელიც 2000 წლიდან გამოჩნდა სატელევიზიო ეთერში, „მოხიბლულში“ და ABC-ის სამედიცინო დრამატულ სერიალში „გრეის ანატომია“, რომელშიც ექიმ მარკ სლოუნის როლს ასრულებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1972 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ტელემსახიობები
რუმინეთის ეროვნული ოპერა
მინი|რუმინეთის ეროვნული ოპერა. რუმინეთის ეროვნული ოპერა (Opera Naţională București) — რუმინეთის ერთ-ერთი ოპერისა და ბალეტის ეროვნული დაწესებულება. განთავსებულია ბუქარესტში, ისტორიულ შენობაში. შენობა აშენებულია 1953 წელს და მდებარეობს კოტროცენის რაიონში.
პირველი წარმოდგენა გაიმართა 1954 წლის 9 იანვარს, რომელიც იყო პეტრე ჩაიკოვსკის ოპერა - ყვავის დედოფალი. იმავე საღამოს გაიმართა პირველი საბალეტო ჩვენებაც - კოპელია.
დარბაზს აქვს 952 დასაჯდომი ადგილი. კონცერტები ასევე იმართება ყვითელ ფოიეში სადაც 200 ადგილია. 2009 წელს ნაჩვენები იქნა 182 წარმოდგენა. ყოველის სეზონის დასაწყისში ოპერის პოპულარიზაციის მიზნით ღია ცისქცვეშ იმართება უფასო წარმოდგენა.
ლუიჯი რადიჩე
ლუიჯი რადიჩე (Luigi Radice) (დ.  15 იანვარი, 1935, ჩეზანო-მადერნო, იტალია — გ. 7 დეკემბერი, 2018,  ტურინი, იტალია) — იტალიელი მწვრთნელი და ფეხბურთელი. თამაშობდა მცველის პოზიციაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 15 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018
დავით აბდუშელიშვილი
დავით ანდრიას ძე აბდუშელიშვილი (დ. 1847 — გ. 1919, ქუთაისი) — ქართველი პუბლიცისტი, კრიტიკოსი.
ბიოგრაფია
ქუთაისის გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ სწავლობდა პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. იყო ვექილი. თანამშომლობდა ჟურნალ „იმედში“, გაზეთ „დროებაში“, იყო ქუთათური გაზეთის „შრომის“ ორგანიზატორთა ჯგუფში, იზიარებდა ქართველი რევოლუციუნერი ხალხოსნების იდეოლოგიას. მისი კრიტიკულ-პუბლიცისტური წერილები იბეჭდებოდა ხალხოსანთა ორგანოში „იმედში“ და გაზეთ „დროებაში“. საინტერესოა აბდუშელიშვილის რამდენიმე წერილი („იმედი“, 1881 წ, №1), რომელშიც გამოთქმულია როგორც მისი ხალხოსნური შეხედულებანი და ესთეტიკა, ისე დამოკიდებულება მის თანამედროვე პუბლიცისტიკასთან (გ. თუმანიშვილის წერილის „შარშანდელი რუსეთის“ მიმოხილვა, ი. როსტომაშვილის წერილის „განათლება და ვაჭრობის“ განხილვა, ე. გაბაშვილის, ვ. ორბელიანის, ა. წერეთლის მხატვრულ თხზულებათა კრიტიკული ანალიზი, ა. პუშკინის პოემის „ბახჩისარაის შადრევნის“, მ. თუმანიშვილისეულ, ა. ბუვიეს „იზას“ ი. ჭავჭავაძისეულ და ო. გოლდსმითის „ვეკფილდის მოძღვრის“ ლ. რაზიკაშვილისეულ თარგმანთა ანალიზი). აბდუშელიშვილმა გაიზიარა ხალხოსან პუბლიცისტთა და კრიტიკოსთა ძირითადი, ნიჰილისტური და ნატურალისტური შეხედულებანი (კერძოდ ა. პუშკინის შემოქმედების მიმართ).
აქვს წერილები მაშინდელი განათლების სისტემისა და სასწავლებელტა მდგომარეობაზე („დროება“). საჩხერის სკოლაზე, აგრეთვე სასამართლოს საქმიანობაზე, ქართველ გლეხობის ეკონომიკურ მდგომარებაზე და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1847 კატეგორია:გარდაცვლილი 1919 კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები დავით კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები
შაჰნაზამ ხათუნი
შაჰნაზამ ხათუნი — აჰმედ I-ის ხარჭა. ესმა სულთნის, ზაჰიდე სულთნისა და ზეინებ სულთნის დედა.
ბიოგრაფია
შაჰნაზამ ხათუნის შესახებ ცნობებს ჩვენამდე არ მოუღწევია. ცნობილი მხოლოდ ის არის, რომ მან, სავარაუდოდ სულთან აჰმედს გაუჩინა სამი ქალიშვილი: ესმა სულთანი (1612-1612), ზაჰიდე სულთანი (1613-1620) და ზეინებ სულთანი (1617-1619).
ლიტერატურა
1. Günhan Börekçi, FACTIONS AND FAVORITES AT THE COURTS OF SULTAN AHMED I (r. 1603-17) AND HIS IMMEDIATE PREDECESSORS, Sayfa:126
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერია
სატოვჩის თემი
სატოვჩის თემი (Община Сатовча) — თემი სამხრეთ-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის ბლაგოევგრადის ოლქის შემადგენლობაში. თემის მოსახლეობაა 16 003 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 332.59 კმ²-ს. მოიცავს 24 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი სატოვჩა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბლაგოევგრადის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ყალმუხები
ყალმუხები (ყალ. хальмг, хальмгуд, халимаг) — დასავლეთმონღოლური ერი, ეთნოსი, მცხოვრები ძირითადად ყალმუხეთის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. საუბრობენ ყალმუხურ და რუსულ ენებზე. არიან ოირატების ტომის შთამომავლები, რომლებიც XVII საუკუნის დასასრულსა და XVIII საუკუნის დასაწყისში ცენტრალური აზიიდან ვოლგისპირეთსა და ჩრდილოეთ კასპიისპირეთში გადასახლდნენ.
2010 წლის მონაცემებით ყალმუხების საერთო რაოდენობა დაახლოებით 184 ათასს შეადგენდა. მათი ძირითიდი რელიგია გელუგპის სკოლის ტიბეტური ბუდიზმია.
სქოლიო
კატეგორია:ყალმუხები კატეგორია:რუსეთის ხალხები
ჩარიქარი
ჩარიქარი — ქალაქი ავღანეთში, ყუნდუზი – ქაბულის დამაკავშირებელ მაგისტრალზე. მდებარეობს ფარვანის პროვინციაში და წარმოადგენს მისსავე ადმინისტრაციულ ცენტრს. ქალაქის მოსახლეობა 2006 წლის მონაცემებით შეადგენს 171 200 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ავღანეთის ქალაქები
არწვანიკი
არწვანიკი (Արծվանիկ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 150 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 567 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 28 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 20.02 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიუნიქის პროვინციის სოფლები
ვილია-დე-ლეივა
ვილია-დე-ლეივა (Villa de Leyva) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.118 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 645 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 75.35 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 128 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
დნესტრის კანიონი
დნესტრის კანიონი (Дністровський каньйон) — მდინარე დნესტრის კანიონი, რომელიც მდებარეობს მდინარე დნესტრის ველის ტერიტორიაზე, უკრაინაში. 2010 წლის 3 თებერვალს, რეგიონული ლანდშაფტის პარკს „დნესტრის კანიონი“, მიანიჭეს ბუნების ეროვნული პარკის სტატუსი.
მიმოხილვა
thumb|300px|left|დნესტრის კანიონი, სტრაპის პირთან ახლოს, ტერნოპილის რეგიონში. thumb|300px|right|დნესტრის კანიონი სოფელ პილიპჩისთან, დასავლეთ უკრაინაში. დნესტრი უკრაინის სიდიდით მეორე და ყველაზე ეკოლოგიურად სუფთა მდინარეა. კანიონი ნაწილობრივ იტბორება წყალსაცავის წყლებით. მისი მაქსიმალური სიღრმე აღწევს ორმოცდაათ მეტრს. დნესტრის კანიონი 250 კმ მდინარის სეგმენტია, რომელიც სათავეს „ზოლოტაია ლიპას“ მდინარედან იღებს და მთავრდება მდინარე „ზბრუჩის“ დასაწყისში. აქ დნესტრის კანიონის ხეობის სიღრმე 80-200 მეტრს აღწევს. კანიონის ბუნება ორიგინალური და უნიკალურია. გეოლოგიური, ბოტანიკური, არქეოლოგიური, ჰიდროლოგიური ღირსშესანიშნაობები, ქმნიან უნიკალურ ლანდშაფტს.
დნესტრის ფერდობები დაფარულია ბევრი იშვიათი მცენარეთი და ასობით სახის ცხოველისა და ფრინველის სახლია.
დნესტრის კანიონი — ორიგინალური მუზეუმი ღია ცის ქვეშ, სადაც ცოცხალი და არაცოცხალი ბუნების საუკეთესო შემოქმედება თავმოყრილია ერთად, ჰარმონიულ და ხელუხლებელ კომბინაციაში. კანიონის ტერიტორიაზე არსებობს ათზე მეტი კარსტული მღვიმე და გროტო. განსაკუთრებით შთამბეჭდავია გამოქვაბულების ხედი მდინარის მხრიდან, ასევე არსებობს პატარა ჩანჩქერები — „ქალიშვილების ცრემლები“, რომელიც ჩამოდის ხავსისნაირნი ქანებით, რაც ქმნის უნიკალურ სილამაზეს.
ლანდშაფტი
ყველაზე ძვირფასი და ლამაზი უბანი მთელი დნესტრის არეალის, 250 კმ მონაკვეთია, რომელიც იწყება მდინარე „ზოლოტაია ლიპას“ დასაწყისიდან მდინარე „ზბრუჩის“ დასაწყისში, რომელსაც დნესტრის კანიონის ეწოდება. დნესტრის კანიონის ბუნება სპეციპიკური და ორიგინალურია. ეს პირველ რიგში, თვალწარმტაცი პეიზაჟები და მათი უნივერსალობაა, რომლის არსებობა ხელს უწყობს ამ მარშრუტების ორიგინალობას. 200 მეტრის სიმაღლის ციცაბო ან ხის ფერდობი, უნიკალური ტრავერტინი ქანები და გეოლოგიური აქერცვლა, გამოქვაბულები და გროტები, ადამიანის სიცოცხლის ნიშნებით, ჩანჩქერები, ულამაზესი კუნძულები, ეთნოგრაფია — რაც შეიძლება ნახოთ ყოველ ნაბიჯზე.
კანიონის სეგმენტები
დნესტრის კანიონი — მდინარე დნესტრის 250 კილომეტრის სეგმენტი, „ზოლოტაია ლიპას“ დასაწყისიდან „ზბრუჩის“ დასაწყისამდე.
დაცვა
დნესტრის კანიონის ბუნების ეროვნული პარკი შეიქმნა მდინარე დნესტრის გასწვრივ, 2010 წლის უკრაინის პრეზიდენტის ბრძანებით და გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების 2011 წლის 12 დეკემბერს დადგენილებით.
ტურიზმი
დნესტრის კანიონი იზიდავს ათასობით წყლის ტურისტს ყოველწლიურად.
მდინარე დნესტრი ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო სავიზიტო ადგილია უკრაინაში. თვალწარმტაცი პეიზაჟები მოიცავს ციცაბო და ტყის 200 მეტრიან კლდეებს, უნიკალური ტრავერტინი ქანებით და გეოლოგიურად ამოღებულ ფენებს, ასევე გამოქვაბულებს, ჩანჩქერებს და კუნძულებს.
პარაშუტით ხტომა
სოფლები ისაკივი და ოდაივი, რომლებიც განლაგებულია კანიონზე, იზიდავს მეპარაშუტეებს არა მხოლოდ უკრაინიდან, არამედ ბელარუსიდან, რუსეთიდან, პოლონეთიდან, გერმანიიდან და ბევრ სხვა ქვეყანიდან. აქ წელიწადში ორჯერ იმართება სკაიდაივინგის კონკურსი.
სქოლიო
კატეგორია:დნესტრი კატეგორია:უკრაინის კანიონები კატეგორია:უკრაინის ეროვნული პარკები
ამერიკის კონფედერაციული შტატების პრეზიდენტი
ამერიკის კონფედერაციული შტატების პრეზიდენტი იყო კონფედერაციული შტატების მთავრობის მეთაური, ქვეყნისა რომელიც გამოეყო ამერიკის შეერთებულ შტატებს სამოქალაქო ომის დროს. ერთადერთი ადამიანი რომელსაც თანამდებობა ეკავა იყო ჯეფერსონ დეივისს და მისი ვიცე-პრეზიდენტი ალექსანდრ სტივენსი. ჯეფერსონ დეივისის არჩევამდე ჰოუელ კობი რომელიც იყო კონფედერაციული შტატების დროებითი კონგრესის პრეზიდენტი ეკავა ყველაზე მაღალი თანამდებობა, მაგრამ ის არასდროს ყოფილა მოხსენიებული ამერიკის კონფედერაციული შტატების პრეზიდენტად.
თანდამდებობა
კონფედერაციული შტატების კონსტიტუციის თანახმად პრეზიდენტს თითქმის იგივე უფლებამოსილება გააჩნდა რა აშშ-ის პრეზიდენტს. პრეზიდენტი უნდა ყოფილიყო:
ძალაუფლება
კონფედერაციული შტატების პრეზიდენტს თითქმის იგივე ძალაუფლება გააჩნდა რაც ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტს. პრეზიდენტს არ შეეძლო თანამდებობაზე საკუთარი კანდიდატის პირდაპირ დანიშვნა, მას შეეძლო თანამდებობაზე კონფედერაციული შტატების უმაღლესი სასამართლოს წევრების დანიშვნა, საკუთარი კაბინეტის დანიშვნა და აღმასრულებელი ხელისუფლების სხვა წევრების დანიშვნაც რომლებიც სენატსაც უნდა დაემტკიცებინა.
აკშ-ის პრეზიდენტი იყო ამერიკის კონფედერაციული შტატების სამხედრო ძალების მთავარსარდალი, მას ასევე გააჩნდა კანონმდებლობაზე ვეტოს უფლება. შესაძლებელი იყო ასევე კონგრეს პრეზიდენტის იმპიჩმენტის საკითხი დაესვა, რისი მიზეზიც შეიძლება ღალატი, ქრთამის აღება ან სხვა რომელიმე მძიმე დანაშაული ყოფილიყო.
განსხვავებები
აქ არის მოყვანილი განსხვავებები კონფედერაციული შტატებისა და შეერთებული შტატების პრეზიდენტებს შორის:
პრეზიდენტები
დემოკრატები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნების პრეზიდენტები კატეგორია:ამერიკის კონფედერაციული შტატები
ჩაგარები
ჩაგარები — დაღესტანში ბეგის სახლიდან გაშვებული მონები ბატონის მიწაზე საკუთარი მეურნეობის შესაქმნელად. ჩაგარებს ეკისრებოდათ ბეგისთვის სხვადასხვა ვალდებულების შესრულება და ნატურალური სახით გადასახადის გადახდა. ჩაგარები რაიათებთან ერთად გლეხობის ნაწილს შეადგენდა და საკმაოდ მძიმე მდგომარეობაში უწევდათ ცხოვრება.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაღესტნის ისტორია
შიბარღანი
შიბარღანი — ქალაქი ავღანეთში. მდებარეობს ჯაუზჯანის პროვინციაში და წარმოადგენს მისსავე ადმინისტრაციულ ცენტრს. ქალაქის მოსახლეობა 2006 წლის მონაცემებით შეადგენს 161 700 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავღანეთის ქალაქები
მისქინლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
მისქინლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ვასილ აბდუშელიშვილი
ვასილ გიორგის ძე აბდუშელიშვილი (დ. 30 აპრილი, 1887, სოფ. შალაური — გ. 15 იანვარი, 1948, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, მეთოდისტი, მთარგმნელი და საზოგადო მოღვაწე. დამსახურებული მასწავლებელი (1939).
აშოტავანი
აშოტავანი (Աշոտավան) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 750 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 653 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 53 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 12.29 კმ²-ია.
ვასილ აბდუშელიშვილი
ბიოგრაფია
1913 წელს დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკური ფაკულტეტი. მათემატიკის მასწავლებლად მუშაობდა თბილისის ქართულ გიმნაზიაში, ქიმიის ტექნიკუმში, I ათწლიან სკოლაში, I საცდელ-საჩვენებელ, მე-14 და მე-18 საშუალო სკოლებში. გამოქვეყნებული აქვს სტატიები მათემატიკის სწავლების საკითხებზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 30 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1948 კატეგორია:ქართველი პედაგოგები ვასილ
აშოტავანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სიუნიქის პროვინციის სოფლები
ბაჯუნის კუნძულები
ბაჯუნის კუნძულები (Bajun Islands, Baajun Islands) — კუნძულების ჯაჭვი, გადაჭიმული ინდოეთის ოკეანის სანაპიროს გასწვრივ სომალის სამხრეთ ნაწილში, კისმაიოდან სამხრეთისკენ კენიის საზღვრის მიმართულებით.