cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მიგელ დე სერვანტესი
მიგელ დე სერვანტეს საავედრა (ესპ. Miguel de Cervantes Saavedra; დ. 29 სექტემბერი, 1547, ალკადა-დე-ენარესი — გ. 22 აპრილი, 1616, მადრიდი) — ესპანელი მწერალი. საქვეყნოდ ცნობილი ავტორი თანამედროვე გაგებით პირველი რომანისა „მახვილგონიერი აზნაური დონ კიხოტ ლამანჩელი“.
მისი ცხოვრების მრავალი დეტალი უცნობი და სადავოა, ხოლო მისი ნამუშევრების უმრავლესობა, რომელიც დღემდე შემოგვრჩა, მის გარდაცვალებამდე სამი წლის განმავლობაში იქმნებოდა. ამის მიუხედავად, მის გავლენასა და ლიტერატურულ წვლილს ასახავს ის ფაქტი, რომ ესპანური ხშირად მოიხსენიება, როგორც „სერვანტესის ენა“.
სალამანკის უნივერსიტეტში სწავლისას დაწერა პოემა „ფილენა“, რამდენიმე სონეტი და მრავალი რომანსი, რომლებსაც ჩვენს დრომდე არ მოუღწევიათ.
მისი პირველი მნიშვნელოვანი რომანი, სახელწოდებით გალატეა, 1585 წელს გამოიცა. დონ კიხოტის პირველი ნაწილი გამოქვეყნდა 1605 წელს, მეორე ნაწილი 1615 წელს.
ბიოგრაფია
thumb|left|სერვანტესის მონუმენტი მადრიდში მიუხედავად მისი შემდგომი პოპულარობისა, სერვანტესის ცხოვრების დიდი ნაწილი უცნობია, მათ შორის მისი სახელი, წარმომავლობა და გარეგნობა. იგი ხელს აწერდა როგორც სერბანტესი, თუმცა მისმა გამომცემლებმა გამოიყენეს სახელი სერვანტესი, რომელიც დამკვიდრდა საზოგადოებაში. მოგვიანებით, სერვანტესმა გამოიყენა შორეული ნათესავის გვარი საავედრა, ნაცვლად დედის გვარის კორტინასისა. მაგრამ ისტორიკოსი ლუსე ლოპეს-ბარალტი ამტკიცებს, რომ ეს სიტყვა „შაიბედრაა“(shaibedraa), რომელიც არაბული დიალექტის სახეცვლილი ფორმაა და ნიშნავს ცალხელას, მისი მეტსახელი ტყვეობის დროს.
მიგელ დე სერვანტესის დაბადების თარიღად მიჩნეულია 1547 წლის 29 სექტემბერი, ალკალა-დე-ენარესში. ის იყო ღარიბი ქირურგის როდრიგო დე სერვანტესისა და მისი მეუღლის, ლეონორ დე კორტინასის მეორე ვაჟი. როდრიგო წარმოშობით იყო კორდობიდან, ანდალუსიიდან, სადაც მამამისი ხუან დე სერვანტესი ებრაული წარმოშობის გავლენიანი ადვოკატი იყო რაც შეეხება დედის მხრიდან მის მემკვიდრეობას, ის კვლავ კამათის საგანია, თუმცა ზოგიერთი ავტორი მის ებრაულ წარმომავლობაზე მიუთითებს.
1547 წლიდან 1566 წლამდე; ადრეული წლები
მწირი ცნობებია სერვანტესის ბავშვობის პერიოდის შესახებ. იგი იზრდებოდა ძალიან გაჭირვებულ ოჯახში. მიგელის გარდა მის მშობლებს ჰყავდათ კიდევ ორი ქალიშვილი — ანდრეა და ლუიზა, და ვაჟიშვილი — როდრიგო. მიგელს ძალიან უყვარდა ქუჩის მომღერლების მოსმენა, მოხეტიალე მსახიობების წარმოდგენების ცქერა, აგროვებდა ნაბეჭდ ქაღალდთა ფარატინებს, გაფაციცებით და ხარბად კითხულობდა ყოველ ნაჯღაბნ სტრიქონს. ფიქრობენ, რომ მიგელმა პირველდაწყებითი განათლება თავის მშობლიურ ქალაქში მიიღო, ხოლო შემდგომ შევიდა სალამანკის უნივერსიტეტში. სალამანკაში დღესაც უჩვენებენ ადგილს, სადაც სავარაუდოდ იდგა სახლი, სადაც გაატარა მიგელმა სტუდენტობის წლები.
1560–1568 წლებში სერვანტესის ოჯახი მადრიდში ცხოვრობდა. უფროსი ვაჟი როდრიგო უკვე ფლანდრიაში ანუ მეფის ჯარში მსახურობდა.
1566-დან 1580 წლამდე; სამხედრო სამსახური და ტყვეობა
1568 წელს სერვანტესი გამოჩენილი ჰუმანისტის ხუან ლოპეს დე ოიოსის მოსწავლეა. ოიოსი სალამანკის უნივერსიტეტიდან სასახლეში მიიწვიეს და მან მიგელიც თან წაიყვანა.
XIX საუკუნეში, მისმა ბიოგრაფმა 1569 წლის 15 სექტემბრით დათარიღებული მიგელ დე სერვანტესის დაპატიმრების ორდერი აღმოაჩინა, რომლის მიხედვითაც სერვანტესს ბრალი წაუყენეს ანტონიო დე სიგურას დუელში დაჭრისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ იმ დროისთვის ეს საკითხი სადავო იყო, ძირითადად იმის გამო, რომ ასეთი ქცევა უღირსად მიიჩნეოდა, ახლა ეს ფაქტი ითვლება სერვანტესის მადრიდიდან წასვლის ყველაზე სავარაუდო მიზეზად.
1569 წლიდან სერვანტესი ესპანურ სამართალს რომში გაექცა, სადაც კარდინალ ჯულიო აკვავიტას კამერდინერად მუშაობდა, იტალიელი ეპისკოპოსი, რომელმაც 1568–1569 წლები გაატარა მადრიდში და 1570 წელს დაინიშნა კარდინალად. როდესაც ოსმალეთ – ვენეციის ომი (1570–1573) დაიწყო, ესპანეთმა შექმნა წმინდა ლიგის ნაწილი, კოალიცია, რომელიც შეიქმნა ვენეციის რესპუბლიკის მხარდასაჭერად. შესაძლოა, სერვანტესმა ნეაპოლში წასვლაში დაინახა მისი დაპატიმრების ორდერის გაუქმების შესაძლებლობა. ბმული=https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%A4%E1%83%90%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%98:Nafpaktos_evlahos.jpg|მარჯვნივ|მინი|მიგელ დე სერვანტესის ქანდაკება ლეპანტოში 1571 წელს სერვანტესი შეუერთდა ნეაპოლში სტაციონირებულ ესპანურ სამხედრო ნაწილს, რომელთან ერთადაც იმავე წელს ლეპანტოს ბრძოლაში მიიღო მონაწილეობა. ნეაპოლში სამხედრო მეთაური იყო ალვარო დე სანდე, ოჯახის მეგობარი, რომელმაც სერვანტესი გაანაწილა მარკიზ დე სანტა კრუსთან. მას ნეაპოლში შეუერთდა მისი უმცროსი ძმა როდრიგო. 1571 წლის სექტემბერში სერვანტესი აღმოჩნდა მარკესას ბორტზე, წმინდა ლიგის ფლოტის შემადგენლობაში, ხუან ავსტრიელის მეთაურობით, ესპანეთის მეფე ფილიპე II- ის უკანონო ძმა; 7 ოქტომბერს მათ დაამარცხეს ოსმალეთის ფლოტი ლეპანტოს ბრძოლაში. ბმული=https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%A4%E1%83%90%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%98:Cervantes_en_Lepanto.jpg|მარცხნივ|მინი|მხატვრის წარმოსახვით შესრულებული ნახატი — სერვანტესი ლეპანტოს ბრძოლაში მისივე ცნობით, მიუხედავად იმისა, რომ მალარიით იყო დაავადებული, სერვანტესს დაევალა 12 კაციანი პატარა ნავები გამოეყენებინათ მტრის გალერებზე თავდასხმისათვის. მარკესას შემადგენლობამ ამ შეტაკებისას დაკარგა 40 ადამიანი, ხოლო 120 დაიჭრა, მათ შორის სერვანტესიც, რომელმაც მიიღო სამი სხვადასხვა ჭრილობა, ორი გულმკერდის არეში და ერთი, რის გამოც მისი მარცხენა მკლავი უსარგებლო აღმოჩნდა. ნაწარმოებში მოგზაურობა პარნასისკენ, რომელიც მის გარდაცვალებამდე ორი წლით ადრე გამოიცა, სერვანტესი აღნიშნავს — „მარცხენა ხელის დაკარგვით მარჯვენა ხელი უფრო ვასახელე“.
გამოჯანმრთელების შემდეგ ახალგაზრდა მწერალი 4 წლის განმავლობაში მსახურობდა ესპანურ ჯარში; მონაწილეობდა კორფუსა და ნავარინოს ექსპედიციებში.
1575 წ. 7 სექტემბერს სამშობლოში მიმავალი სერვანტესი, ძმასთან ერთად, ალჟირელმა მეკობრეებმა შეიპყრეს და 5 წლის განმავლობაში ჰყავდათ დატყვევებული. მისი ძმა როდრიგო 1577 წელს გამოისყიდა ოჯახმა. თურქმა ისტორიკოსმა რასიჰ ნური ილერმა იპოვა მტკიცებულებები, რომლის მიხედვითაც სერვანტესი მუშაობდა კილიჩ ალი ფაშას კომპლექსის მშენებლობაზე, რაც იმის მანიშნებელია, რომ მან ტყვეობის ნაწილი გაატარა სტამბოლში.
ტყვეობაში გატარებული თითქმის ხუთი წლისა და გაქცევის ოთხი მცდელობის შემდეგ, 1580 წელს ოჯახმა დიდი გაჭირვებით შეძლო გამოსასყიდის შეგროვება და სერვანტესი წმ. სამების ორდენის დახმარებით სამშობლოში დაბრუნდა.
1580-დან 1616 წლამდე; მოგვიანებითი ცხოვრება და გარდაცვალება
ბმული=https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%A4%E1%83%90%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%98:Miguel_de_Cervantes_at_the_National_Library.jpg|მარცხნივ|მინი|სერვანტესის ქანდაკება, ესპანეთის ეროვნულ ბიბლიოთეკასთან სანამ სერვანტესი ტყვეობაში იმყოფებოდა, ხუან ავსტრიელიც და სესას ჰერცოგიც გარდაიცვალა, რითაც მან ორი პოტენციური მფარველი დაკარგა, ხოლო ესპანეთის ეკონომიკა მძიმე მდგომარეობაში იყო. ამან გაართულა სამსახურის მოძებნა; 1584 წლამდე მისი გადაადგილების შესახებ ცოტა რამ არის ცნობილი.
ამავე წლის აპრილში, სერვანტესი ეწვია ესკივიას რათა დახმარებოდა მისი გარდაცვლილი მეგობრის და პოეტის პედრო ლაინესის ოჯახს. აქ იგი შეხვდა კატალინა დე სალასარ პალასიოსს (c. 1566?–1626), დაქვრივებული კატალინა დე პალასიოსის უფროსი ქალიშვილი; მეუღლისგან, გარდაცვალების შემდეგ მხოლოდ ვალები დარჩა, თუმცა უფროსი კატალინა თავად ფლობდა მიწის ნაკვეთს. შესაძლოა ეს გახდა მიზეზი იმისა, რომ 1584 წლის დეკემბერში სერვანტესი დაქორწინდა კატალინას ქალიშვილზე, რომლის ასაკიც დაახლოებით 15-დან 18 წლამდე იყო. სახელი სერვანტეს სავედრა პირველად გამოყენებულა 1586 წელს, მის ქორწინებასთან დაკავშირებულ დოკუმენტებზე.
ცოტა ხნით ადრე, ნოემბერში დაიბადა მისი უკანონო ქალიშვილი ისაბელი. დედამისი ანა ფრანკა მადრიდში მდებარე სასტუმროს კონსიერჟის ცოლი იყო. სერვანტესმა აღიარა მამობა. როდესაც 1598 წელს ანა ფრანკა გარდაიცვალა, მან სთხოვა თავის დას, მაგდალენას ისაბელზე ზრუნვა. ბმული=https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%A4%E1%83%90%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%98:Trinitmad.jpg|მარჯვნივ|მინი|სერვანტესი დაკრძალეს მადრიდში [[კონვენტო დე ლას მონჟას ტრინიტარიას დესკალზა|ფეხშიშველი ტრინიტარიანელების მონასტერში .]] 1587 წელს სერვანტესი დაინიშნა მთავრობის შემსყიდველ აგენტად, ხოლო 1592 წელს დაიწყო მუშაობა გადასახადების ამკრეფად. იგი რამდენჯერმე დააპატიმრეს დარღვევების გამო, მაგრამ მალევე გაათავისუფლეს. მისი რამდენიმე განაცხადი თანამდებობებზე ახალი ესპანეთის ვიცე-სამეფოში არ დააკმაყოფილეს, თუმცა თანამედროვე კრიტიკოსების აზრით, მის ნამუშევრებში კოლონიების აღწერები შეინიშნება.
მისი ანდერძის თანახმად, სერვანტესი დაკრძალეს ფეხშიშველი ტრინიტარიანელების მონასტერში, მადრიდის ცენტრში. მისი ნეშტი დაიკარგა,1673 წელს მონასტერში აღდგენითი სამუშაოების გამო გადასვენებისას, ხოლო 2014 წელს ისტორიკოსმა ფერნანდო დე პრადომ დაიწყო მათი ხელახალი აღმოჩენის პროექტი.
2015 წლის იანვარში ანთროპოლოგმა ფრანსისკო ეტსებერიამ განაცხადა, რომ აღმოაჩინეს ყუთი, რომელშიც მოთავსებულია ძვლის ფრაგმენტები და ყუთზე დატანილია ასოები „M.C.“. ლეპანტოში მიღებულ დაზიანებებზე დაყრდნობით, 2015 წლის 17 მარტს დაადასტურეს, რომ ნეშტი სერვანტესს ეკუთვნოდა. 2015 წლის ივნისში ხელახლა დაკრძალეს ოფიციალური ცერემონიით.
ლიტერატურული კარიერა და მემკვიდრეობა
ბმული=https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%A4%E1%83%90%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%98:Don_Quijote_Illustration_by_Gustave_Dore_VII.jpg|მარცხნივ|მინი|[[გუსტავ დორე|გუსტავ დორეს ილუსტრაცია დონ კიხოტიდან, ქარის წისქვილებთან ბრძოლის სცენა]] ვარაუდობენ, რომ სერვანტესმა დაწერა 20-ზე მეტი პიესა, რომელთაგან მხოლოდ ორი გადარჩა, ალჟირის ზნე-ჩვეულებები, რომელიც ეყრდნობა ტყვეობაში ყოფნისას მის გამოცდილებას და ნუმანსიის დანგრევა. 1585 წელს მან გამოაქვეყნა გალატეა, პასტორალური რომანი, რომელმაც თანამედროვეთა დიდი ყურადღება ვერ მიიპყრო.
1605 წლისთვის, გალატეასა და ზოგიერთი ლექსის გარდა, სერვანტესს 20 წლის განმავლობაში არაფერი გამოუქვეყნებია. დონ კიხოტში მან ეჭვქვეშ დააყენა ლიტერატურის ფორმა, რომელიც საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში საზოგადოების ფავორიტი იყო და აშკარა აღნიშვნით, რომ სარაინდო რომანების მიზანი იყო „ამაო და ცარიელი“ მისი პრესტიჟი შელახა. მის მიერ რეალური ცხოვრების წარმოჩენა და ყოველდღიური მეტყველების ფორმის გამოყენება ლიტერატურულ ჭრილში ინოვაციურად მიიჩნიეს და მყისიერად მოიპოვა პოპულარობა. დონ კიხოტი პირველად 1605 წლის იანვარში გამოქვეყნდა. ბმული=https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%A4%E1%83%90%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%98:Don_Quijote_illustrated_by_Gustav_Dore_V.jpg|მარჯვნივ|მინი|გუსტავ დორეს მიერ შესრულებული ილუსტრაცია დონ კიხოტიდან 1614 წელს გამოქვეყნდა დონ კიხოტის გაგრძელების არაავტორიზებული ვერსია ალონსო ფერნანდეს აველანედას სახელით.
1615 წელს სერვანტესმა გამოაქვეყნა დონ კიხოტის მეორე ნაწილი.
დონ კიხოტის თითოეული ნაწილი სხვადასხვა საკითხზე ამახვილებს ყურადღებას, თუმცა მათ აერთიანებს რეალიზმი; პირველი უფრო კომიკური იყო და დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. მეორე ნაწილი ხშირად განიხილება, როგორც უფრო დახვეწილი და რთული, დახასიათების სიღრმით და ფილოსოფიური გამჭრიახობით.
სერვანტესს,1613 წლიდან მის გარდაცვალებამდე 1616 წლამდე, არ შეუწყვიტავს მუშაობა. ეს ნაშრომები გააერთიანა ერთ კრებულში და უწოდა სამოძღვრებო ნოველები, რომლის სტილიც პიკარესკული რომანისას ემსგავსება. ამას მოჰყვა მოგზაურობა პარნასისაკენ და პერსილესისა და სიგიზმუნდას ყარიბობა, რომელიც გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე დაასრულა და გამოქვეყნდა სიკვდილის შემდეგ, 1617 წლის იანვარში.
ზიგმუნდ ფროიდი ირწმუნებოდა, რომ მან ისწავლა ესპანური სერვანტესის ორიგინალში წასაკითხად; იგი განსაკუთრებით აღფრთოვანებული დარჩა ნოველით ძაღლების საუბარი (El coloquio de los perros), სამოძღვრებო ნოველებიდან. ორი ძაღლი, სიპიონი და ბერგანსა, გვიყვებიან თავიანთ ისტორიებს. 1871-დან 1881 წლამდე ფროიდი და მისი ახლო მეგობარი, ედუარდ ზილბერშტაინი, ერთმანეთს წერილებს სწერდნენ სიპიონის და ბერგანსას ფსევდონიმებით.
ბიბლიოგრაფია
ბმული=https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%A4%E1%83%90%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%98:La_Galatea_First_Edition_Title_Page.jpg|მარჯვნივ|მინი|სერვანტესის გალატეა (1585). მიგელ დე სერვანტესის ნაშრომებია:
სხვა ნამუშევრები
ბმული=https://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%A4%E1%83%90%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%98:Viaje_del_Parnaso.jpg|მარჯვნივ|მინი|მოგზაურობა პარნასისკენ, თავფურცელი (1614) სერვანტესის რამდენიმე ლექსი გადარჩა; ზოგი მათგანი წარმოდგენილია გალატეაში.
სონეტები ითვლება მის საუკეთესო ნამუშევრად, კერძოდ კალიოპეს სიმღერა და ეპისტოლე მატეო ვასკესზე. მოგზაურობა პარნასისკენ მიიჩნევა მის ყველაზე ამბიციურ პოეტურ ნაწარმოებად, ალეგორია, რომელიც ძირითადად მოიცავს მისი თანამედროვე პოეტების მიმოხილვებს.
მან გამოაქვეყნა 16 დრამატული ნაწარმოები, მათ შორის რვა სრული პიესა, რომელთაგან მხოლოდ ორი გადარჩა;
მან ასევე დაწერა 8 მოკლე ინტერმედია:
სქოლიო
კატეგორია:ესპანელი მწერლები კატეგორია:რენესანსის მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1547 კატეგორია:გარდაცვლილი 1616 კატეგორია:მიგელ დე სერვანტესი კატეგორია:XVI საუკუნის დრამატურგები კატეგორია:XVI საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XVI საუკუნის ესპანელი რომანისტები კატეგორია:XVI საუკუნის ესპანელი პოეტები კატეგორია:XVI საუკუნის ესპანელი მწერლები კატეგორია:XVII საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XVII საუკუნის ესპანელი დრამატურგები კატეგორია:XVII საუკუნის ესპანელი რომანისტები კატეგორია:XVII საუკუნის ესპანელი პოეტები კატეგორია:XVII საუკუნის ესპანელი მწერლლები კატეგორია:ლიტერატურის ისტორია კატეგორია:პოეზიის ისტორია კატეგორია:თეატრის ისტორია კატეგორია:ესპანელი მამაკაცი დრამატურგები კატეგორია:ესპანელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:ესპანელი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:ესპანელი რომანისტები
251 Menlove Avenue
მენლავ ავენიუ 251 (251 Menlove Avenue), ცნობილი მენდიპსის სახელით, იყო სახლი, სადაც ჯგუფ The Beatles-ის სოლისტმა, კომპოზიტორმა და მუსიკოსმა ჯონ ლენონმა  ბავშვობა გაატარა და რომელიც დღეს დაცულია ეროვნული ფონდის მიერ.
მენდიპსი წარმოადგენს ინგლისში, ლივერპულის სამხრეთით მდებარე ვულტონის დასახლებაში, 1930-იან წლებში აშენებულ კერძო საკუთრებას, რომლის მფლობელებიც იყვნენ ლენონის დეიდა მიმი და მისი მეუღლე ჯორჯ სმითი. მათ ლენონი ხუთი წლის ასაკში მას შემდეგ აიყვანეს აღსაზრდელად, რაც ლენონის დედა ჯულია თავის შეყვარებულთან ერთად სხვაგან გადავიდა საცხოვრებლად. ჯულია თვლიდა, რომ თავისი უფროსი და მიმი და სიძე ჯორჯი, რომელთაც საკუთარი შვილები არ გააჩნდათ, მშობლიურ მზრუნველობას არ მოაკლებნენ მოზარდ ჯონს. ეს შემდგომში გამართლდა კიდეც, ვინაიდან მიმი თავად იყო მოწადინებული ეშვილა ჯონი. მენდიპსში ლენონმა მთელი თავისი ბავშვობა და სიჭაბუკე გაატარა, აქ წერდა ის თავის პირველ ლექსებსა და მოთხრობებს და აქ აფორმებდა ალბომებს ნახატებითა და კარიკატურებით. ლენონი აქ 1963 წლის ზაფხულამდე ცხოვრობდა, იქამდე, სანამ უკვე წარმატებულ მუსიკოსს არ შეუსრულდა 22 წელი.
ნაციონალურმა ფონდმა პოლ მაკ-კარტნის ბავშვობის სახლის საპირისპიროდ დაინტერესება არ გამოიჩინა შეესყიდა მენდიპსის კერძო საკუთრება მხოლოდ იმ მოტივით, რომ მენდიპსში პოლ მაკ-კარტნის სახლისაგან განსხვავებით არ შექმნილა "The Beatles-ის" არც ერთი სიმღერა. საბოლოოდ ლენონის ქვრივმა იოკო ონომ თავად შეისყიდა მენდიპსი და შემდეგ იგი საჩუქრად გადასცა ნაციონალურ ფონდს. ხანგრძლივი რესტავრაციული სამუშაოების შემდეგ, რაც მიზნად ისახავდა სახლს 1950-იანი წლების დროინდელი იერი დაბრუნებოდა, მინდიპსი გაიხსნა საზოგადოებისთვის და ეს მოხდა 2003 წლის 27 მარტს.
thumb|300px|left|მოზარდი ჯონ ლენონი მენდიპსის ჭიშკართან
„როდესაც ჯონის სახლის გაყიდვაზე მიდგა საქმე, მე სურვილი გამიჩნდა შემენახა იგი ლივერპულელი ხალხის, ჯონ ლენონისა და მთელ მსოფლიოში "The Beatles-ის" თაყვანისმცემლებისთვის“ - განაცხადა იოკო ონომ {Associated Press, 2003 წლის 14 თებერვალი}.
დღესდღეობით მენლავ ავენიუ 251 ანუ მენდიპსი მთელი მსოფლიოს ბითლომან და ჯონ ლენონის შემოქმედების თაყვანისმცემელ პილიგრიმთა ნაკადებს მასპინძლობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯონ ლენონი კატეგორია:ლივერპულის მუზეუმები
ოტელ-დე-ვილი
პარიზის მერია (Hôtel de Ville) — ნეო-რენესანსის სტილის შენობა პარიზში, სადაც ქალაქის ადმინისტრაციაა განთავსებული. მდებარეობს ქალაქის მეოთხე ოლქში, ყოფილი პლას-დე-გრევის უბანში (ამჟამად ოტელ-დე-ვილის მოედანი), შენობა ქალაქის მუნიციპალიტეტის ადგილი იყო 1357 წლიდან. იგი მრავალ დანიშნულებას ასრულებს, მათ შორის ადგილობრივი ადმინისტრაციის, პარიზის მერის ბიუროს (1977 წლიდან) და დიდი მიღება-წვეულებების გამართვის ადგილია.
1991 წელს მდინარე სენის სანაპიროზე მდებარე სხვა ძეგლებთან ერთად ოტელ-დე-ვილის მოედანი შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:პარიზის არქიტექტურა კატეგორია:პარიზის მთავრობა კატეგორია:ქალაქის მერიები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში
ინა კულბრითი
ინა კულბრითი (Ina Coolbrith; დ. 10 მარტი, 1841 – გ. 29 თებერვალი, 1928) — ამერიკელი პოეტი, მწერალი, ბიბლიოთეკარი და ცნობილი ფიგურა სან-ფრანცისკოს ლიტერატურულ საზოგადოებაში. „კალიფორნიის ტკბილ მომღერლად“ წოდებული, იყო კალიფორნიის პირველი პოეტი ლაურეატი და პირველი პოეტი-ლაურეატი ამერიკის შეერთებულ შტატებში.
იყო იოზეფ სმიტის დისშვილი. თინეიჯერობის პერიოდში გადავიდა ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში, სადაც მან დაიწყო თავისი პოეზიის გამოქვეყნება. აქ შეხვდა მწერლებს ბრეტ ჰარტს და ჩარლზ უორენ სტოდარდს. მისმა პოეზიამ დადებითი შეფასებები მიიღო კრიტიკოსებისგან და ისეთი ცნობილი პოეტებისგან, როგორებიც არიან მარკ ტვენი, ამბროს ბიერსი და ალფრედ ლორდ ტენისონი. ატარებდა ლიტერატურულ სალონებს საკუთარ სახლში, - ამ გზით იგი ახალბედა მწერლებს გამომცემლებს აცნობდა. შემდეგ კულბრითი დაუმეგობრდა პოეტს, ხოაკინ მილერს და დაეხმარა მას მსოფლიო პოპულარობის მოპოვებაში.
მაშინ, როდესაც ხოაკინ მილერიე ევროპის მასშტაბით მოგზაურობდა, კულბრიტი ზრუნავდა თავის ქალიშვილ ვინტუზე და მის ოჯახის წევრებზე. საცხოვრებლად ოკლენდში გადავიდა და მუშაობა ქალაქის ბიბლიოთეკარის თანამდებობაზე დაიწყო. გადატვირთული სამუშაო საათები აისახა მის პოეზიაზე, თუმცა ასწავლიდა ახალგაზრდა მკითხველების თაობას, მათ შორის ჯეკ ლონდონსა და აისედორა დანკანს. ბიბლიოთეკაში 19 წლიანი მუშაობის შემდეგ, ოკლენდის ბიბლიოთეკის რეორგანიზაიის შედეგად სამსახურიდან გაათავისუფლეს. დაბრუნდა სან-ფრანცისკოში, სადაც ბოჰემური კლუბის წევრებმა მიიწვიეს ბიბლიოთეკარად.
Centromyrmex constanciae constanciae
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ინა კულბრითი
კულბრიტმა დაიწყო კალიფორნიის ლიტერატურის ისტორიის წერა, წერდა ავტობიოგრაფასაც, თუმცა 1906 წლის სან-ფრანცისკოს მიწისძვრის შემდეგ ხანძარმა მისი ნამუშევრები გაანადგურა.
1915 წლის 30 ივნისს კულბრითი დასახელდა კალიფორნიის პოეტის ლაურეატად, განაგრძო პოეზიის წერა კიდევ რვა წლის განმავლობაში.
ადრეული ცხოვრება
ინა კულბრიტი დაიბადა ჯოზეფინ დონა სმიტის სახელით, ნავუში, ილინოისის შტატში, აგნეს მულტონ კულბრიტის და დონ კარლოს სმიტის ოჯახში. კულბრითის მამა გარდაიცვალა მალარიის ცხელებით მისი დაბადებიდან ოთხი თვის შემდეგ, ერთი თვის შემდეგ გარდაეცვალა და; მოგვიანებით, კულბრიტის დედა დაქორწინდა ჯოზეფ სმიტზე.
1858 წლის აპრილში, 17 წლის ასაკში, კულბრიტი დაქორწინდა რობერტ ბრიუს კარსლიზე. ქმარი მასზე ძალადობდა, ასევე ძლიერ განიცადა ჩვილი შვილის გარდაცვალება. კარსლიმ კულბრიტი ღალატში დაადანაშაულა, ისინი დაშორდნენ 1861 წლის 30 დეკემბერს. მისი შემდგომი ლექსი „დედის მწუხარება“ დაკარგულ შვილზე დაწერა, მაგრამ მას საჯაროდ არასოდეს განუმარტავს მისი მნიშვნელობა; მხოლოდ კულბრიტის გარდაცვალების შემდეგ მისმა ლიტერატურულმა მეგობრებმა აღმოაჩინეს, რომ ის ოდესღაც დედა იყო.
1862 წელს კულბრიტი დედასთან, მამინაცვალთან და ტყუპ ნახევარ ძმებთან ერთად გადავიდა სან-ფრანცისკოში დეპრესიის თავიდან ასაცილებლად. მუშაობა დაიწყო ინგლისურის მასწავლებლად.
გარდაცვალება და მემკვიდრეობა
1923 წლის მაისში, კულბრიტის მეგობარმა ედვინ მარკჰემმა სასტუმრო Latham-ში მოხუცებული მეგობარი მოინახულა. ართრიტით დაავადებული კულბრიტი დააბრუნეს კალიფორნიაში, სადაც მასზე ზრუნავდა მისი დისშვილი. 1924 წელს მილსის კოლეჯმა მას მიანიჭა ხელოვნების საპატიო მაგისტრის ხარისხი.
კულბრიტი გარდაიცვალა 1928 წლის 29 თებერვალს; დაკრძალეს ოკლენდში, Mountain View-ის სასაფლაოზე.
1933 წელს კალიფორნიის უნივერსიტეტმა დააწესა ინა კულბრითის მემორიალური პოეზიის პრიზი, რომელიც ყოველწლიურად გადაეცემა საუკეთესო გამოუქვეყნებელი ლექსების ავტორებს. ლექსები დაწერილი უნდა იყოს წყნარი ოკეანის უნივერსიტეტის, მილსის კოლეჯის, სტენფორდის უნივერსიტეტის, სანტა-კლარას უნივერსიტეტის, და კალიფორნიის უნივერსიტეტის სტუდენტების მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1841 კატეგორია:გარდაცვლილი 1928 კატეგორია:კალიფორნიული ლიტერატურა კატეგორია:ამერიკელი ქალი პოეტები კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკელი პოეტები კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები
პავლე მოციქული
thumb|პავლე მოციქული წმინდა მოციქული პავლე (παΰλος, სახელი  שָׁאוּל, Scha'ul, აქედან Saulus; გ. 60 შემდეგ, რომში) — ქრისტეს ერთ-ერთი მოციქული ქრისტიანულ რელიგიაში. მართლმადიდებელი ეკლესია მოციქულთა თავთა პეტრესა და პავლეს დღესასწაულს 12 ივლისს აღნიშნავს; კათოლიკური და დასავლეთევროპული ეკლესიები - 29 ივნისს.
„საქმე მოციქულთას“ მიხედვით, პავლე დაიბადა ქ. თარსუსში (კილიკია), წარჩინებული ებრაელის ოჯახში. ახ. წ. I საუკუნეში. საღვთისმეტყველო განათლება მიიღო იერუსალიმში ფარისეველ გამალიელის სკოლაში. სავლე თავდაპირველად აქტიურად მონაწილეობდა ქრისტიანთა დევნაში. დამასკოს გზაზე მას გამოეცხადა ნათლით მოსილი უფალი იესო ქრისტე და ჰკითხა „საულ, საულ, რაისა მდევნი მე?“. ამ სასწაულის შემდეგ სავლე დაბრმავდა. მოგვიანებით მოციქულმა ანანიამ უფლის ნებით მოძებნა სავლე, მონათლა და თვალები აუხილა. სავლეს პავლე ეწოდება შინ როდესაც ელვიმას მოგვს ჩამოაცილებს და გაემგზავრება მმართველ სერგის პავლესგან, რომელიც მმართველობდა კვიპროსზე.
დამასკოს გზაზე მომხდარი სასწაულის შემდეგ პავლე მოციქულმა იწამა ქრისტე და ქრისტიანობის ძალზედ აქტიური მქადაგებელი გახდა. ქრისტიანული რწმენის გასავრცელებლად სამჯერ იმოგზაურა ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროს ქვეყნებში — არაბეთიდან ესპანეთამდე. არაბეთიდან წმიდა პავლე იერუსალიმში ჩავიდა წმინდა პეტრე, იაკობ და იოანე მოციქულებთან, იქიდან კი - ქალაქ ტარსუში, სადაც ბარნაბა მოციქულთან ერთად მთელი წელიწადი გაატარა საეკლესიო საქმეების მოწყობაში.
პირველი სამოციქულო მოგზაურობა
ყოველი სამოციქულო მოგზაურობა სულიერად იწყება იერუსალიმში, პირველი სამოციქულო მოგზაურობის იდეა ეკუთვნის სული წმინდას „გამომირჩიეთ პავლე და ბარნაბა“ პავლე მოციქული, მარკოზისა და ბარნაბას თანხლებით, წარმართთა შორის ქრისტეს სჯულის საქადაგებლად გაემგზავრა. მან მოიარა სელევკია და კუნძული კვიპროსი. ქადაგებისას, პავლე მოციქული მრავალ სასწაულს ახდენდა.
მეორე სამოციქულო მოგზაურობა
მეორე სამოციქულო მოგზაურობისას პავლე მოციქულის და ბარნაბა მოციქულის გზები გაიყარა, პავლე მოციქული გადაწყვეტს რომ მოინახულოს უკვე დაარსებული ქრისტიანული კერები, ლუკა მახარებელის და შილას თანხლებით კვლავ გაემგზავრა ქრისტეს სწავლების გასავრცელებლად. გაიარა სირია, კილიკია და ლიკაონია, გადავიდა ევროპაშიც - მაკედონიაში, იყო საბერძნეთშიც. ათენში, სასამართლოს წინაშე წარმდგარმა პავლე მოციქულმა წარმართებს ქრისტე უქადაგა და მსაჯული დიონისე არეოპაგელი მოაქცია, რომელიც შემდგომში წმ. პავლეს ერთგული მოწაფე გახდა. პავლე წელიწადნახევარი ცხოვრობდა კორინთოში, შემდეგ კი უკან დაბრუნდა და გზად ეფესოსა და კესარიაში გაჩერდა.
მესამე სამოციქულო მოგზაურობა
thumb|პავლე მოციქულის მოქცევა. ფრესკა, [[მიქელანჯელო, 1542 წ.]]
ტკივილებითა და განსაცდელებით დამძიმებული პავლე ღვთის ნებით ამ სოფელშივე შეიქნა ენითაუწერელი ნეტარების ღირსიც: იგი მესამე ცაზე იქნა ატაცებული, სამოთხის სიტკბოება იგემა „და ესმნეს უთქმელნი სიტყუანი, რომელ არა ჯერ-არიან კაცთა სიტყუად“ (2 კორ. 12,4). პავლე მოციქული, წმინდა პეტრე მოციქულთან და სხვა ქრისტიანებთან ერთად მოწამეობრივად აღესრულა (იმპერატორის ბრძანებით მას თავი მოჰკვეთეს, წმ. პეტრე კი თავდაყირა აცვეს ჯვარს) რომში, იმპერიის დედაქალაქში, ნერონის მიერ ქრისტიანთა დევნის პერიოდში, †67 წლის 29 ივნისს.
წმ. პავლეს მიეკუთვნება ახალი აღთქმის 14 ეპისტოლე.
უფლის სათნომყოფელნი - პეტრე და პავლე თავიანთი ღვაწლით იმდენად გამოირჩნენ ქრისტეს სხვა მოწაფეებს შორის, რომ ეკლესიამ თავნი მოციქულნი უწოდა წმიდანებს და ერთ დღეს დააწესა მათი ხსენება - 12 ივლისს.
წმ. პავლეს ავტორობის საკითხსა და ეპისტოლეთა დაწერის პერიოდზე არსებობს განსხვავებული ვერსიებიც. ზოგი მკვლევარი უარყოფს პავლეს ავტორობას და მიიჩნევს მას მითურ პირად, ხოლო ეპისტოლეებს ახ. წ. II საუკუნით ათარიღებს. პავლეს ეპისტოლეებში შეიმჩნევა იუდაიზმისაგან სრული გათიშვის ტენდეცია (მას ლიტერატურაში პაულინიზმი ეწოდება). პავლე გვევლინება არა მარტო რელიგიურ იდეოლოგად, არამედ ფხიზელ პრაქტიკოსადაც, რომელიც აარსებს ქრისტიანულ კერებს. მისთვის ძალაუფლება, სახელმწიფო და სოციალური წყობილება ღვთის განგებას წარმოადგენს.
ახალი აღთქმა
ახალ აღთქმაში შემავალი წმ. პავლეს ეპისტოლეთა ყველა (ოთხი) ქართული რედაქციის კრიტიკულად დადგენილი ტექსტი X-XIV საუკუნეების თორმეტი ხელნაწერის მიხედვით გამოცემულია ქ. ძოწენიძისა და კ. დანელიას მიერ („პავლენი, პავლეს ეპისტოლეთა ქართული ვერსიები“, თბ., 1974).
გამოცემულია ახალი აღთმა წმ. გიორგი მთაწმინდელის რედაქციის კრიტიკულად დადგენილი ტექსტის მეორე სრული გამოცემის მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახალი აღთქმის პერსონაჟები კატეგორია:ქრისტეს თორმეტი მოციქული
Dolichoderus baenae
Dolichoderus baenae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dolichoderus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dolichoderinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
Animal Collective
Animal Collective — ექსპერიმენტული როკ ჯგუფი ბალტიმორიდან, რომელიც ამჟამად მოღვაწეობს ნიუ-იორკში. ჯგუფის წევრები არიან Avey Tare (დევიდ პორტნერი), Panda Bear (ნოა ლენოქსი), Deakin (ჯოშ დიბი) და Geologist (ბრაიან ვეიტცი). ჯგუფის წევრებმა ერთმანეთი სკოლაში გაიცნეს და ადრეული ასაკიდან დაიწყეს მუსიკალური თანამშრომლობა. მათ ასევე აქვთ საკუთარი ხმის ჩამწერი ლეიბლი Paw Tracks, რომელზეც უშვებენ როგორც საკუთარ, ასევე სხვა შემსრულებლების ჩანაწერებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2000-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2010-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:ამერიკული ინდი როკ-ჯგუფები კატეგორია:Animal Collective
NGC 194
NGC 194 — გალაქტიკა თევზების თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1790 წლის 25 დეკემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:თევზების თანავარსკვლავედი
აბულფატ ალიევი
აბულფატ ასად ოღლი ალიევი (Əbülfət Əsəd oğlu Əliyev; დ. 30 დეკემბერი, 1926, შუშა — გ. 27 დეკემბერი, 1990, ბაქო) — აზერბაიჯანელი ჰანენდე, მომღერალი. აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო არტისტი.
1956 წლიდან აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი. 1964 წელს აბულფატ ალიევი გახდა აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო არტისტი. მომღერალს გასტროლები ჰქონდა ირანში, სირიაში, გვინეაში, განაში, ლიბანში. ამასთანავე აბულფატ ალიევი ასრულებდა სხვადასხვა როლებს თეატრში. გარდაიცვალა 1990 წლის 27 დეკემბერს 64 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1990 კატეგორია:აზერბაიჯანელი მომღერლები კატეგორია:აზერბაიჯანელი საოპერო მომღერლები კატეგორია:საოპერო ტენორები
კერკუანეს ნეკროპოლისი
კერკუანეს ნეკროპოლისი — ნეკროპოლისი ტუნისში,  პუნიკურ ქალაქ კერკუანეს ჩრდილო-დასავლეთით 1,5 კმ-ის დაშორებით. 1985 წელს იუნესკომ ნეკროპოლისი და ქალაქი კერკუანე შეიტანა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში, როგორც ფინიკილების (პუნების) გადაშენებული კულტურის ორიგინალური ნიმუში.
ნეკროპოლისი 1929 წელს აღმოაჩინა ადგილობრივი სკოლის მასწავლებელმა.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ტუნისში
საქართველოს ბანკის სათავო ოფისი
საქართველოს ბანკის სათავო ოფისი (ყოფილი საავტომობილო გზების სამინისტროს შენობა) — 1975 წელს აიგო არქიტექტორების, ზურაბ ჯალაღანიასა და გიორგი ჩახავას პროექტის მიერ. ნაგებობა გამოირჩევა პოსტკონსტრუქტივისტული მოდერნისტული სტილით. ეს მონუმენტური შენობა, რომელსაც ნიუ-იორკ ტაიმსმა უწოდა „დასავლეთისთვის მოულოდნელი აღმოჩენა, რომელმაც მრავალი სტანდარტული კლიშე დაამსხვრია გვიანდელ საბჭოთა არქიტექტურაზე“, ამ პერიოდის ერთ-ერთი ყველაზე ღირსშესანიშნავი ნიმუშია თბილისში. 1980 წელს ამ შენობის პროექტირებისა და მშენებლობისათვის ავტორებს სსრკ-ის მინისტრთა საბჭოს პრემია მიენიჭათ. 2007 წელს შენობა საქართველოს ბანკმა შეიძინა.
ისტორია
საქართველოს ბანკის სათავო ოფისის შენობა აგებულია 1975 წელს. სტილისტურად დაკავშირებულია საბჭოთა კონსტრუქტივიზმისა და იაპონური მეტაბოლიზმის არქიტექტურულ ტენდენციებთან.
საქართველოს ბანკის სათავო ოფისის შენობას, რომელიც ერთი შეხედვისთანავე საკუთარი ორიგინალური ფორმებით იპყრობს ყურადღებას, თავის დროზე არც ზუსტი ანალოგი და არც რაიმე დედანი გააჩნდა. მისი ოთხივე ფასადი იოლად აღსაქმელია, რომელიც, ერთი მხრივ, ხისტი კონსტრუქციულობითა და გეომეტრიულობით გამოირჩევა, მაგრამ, ამავდრულად კომფორტულად არის განთავსებული ლანდშაფტში, რასაც წლების განმავლობაში კიდევ უფრო ამძაფრებდა მისი მწვანე, მცენარეებით დაფარული ფასადები. სამი განსხვავებული საწყისის — გეომეტრიულობის, ფორმალიზმისა და ლანდშაფტურობის სინთეზი, გარეგნულადაც საინტერესოს ხდის ნაგებობას, რომლის მთავარი ორიგინალურობაც არც ვიზუალურ ესთეთიკაში, არამედ არქიტექტურულ გეგმაში მდგომარეობს. სწორედ განსხვავებულმა იერმა და წარმატებით განხორციელებულმა ორიგინალურმა კონცეფციამ განაპირობა შემდეგი რეზონანსი: 1977 წელს ჟურნალ Domus-ის 577-ე ნომერში გამოქვეყნდა სტატია, რომელიც თბილისის ახალ არქიტექტურულ ნაგებობას ეხებოდა. აღნიშნული შენობა, როგორც არქიტექტურული შედევრი, შევიდა ცნობილი საგამომცემლო სახლის, TASCHEN-ის ახალ გამოცემაში Frédéric Chaubin, Cosmic Communist Constructions Photographed. ყოფილი გზების სამინისტროს შენობა შეტანილია ბევრ წიგნში, სამეცნიერო ნაშრომში, კატალოგსა თუ პოპუალრულ გამოცემაში. უახლესი სტატია გამოქვეყნებულია 2011 წლის 7 თებერვალს „გარდიანში“.
Centromyrmex constanciae angolensis
Centromyrmex constanciae angolensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Centromyrmex-ის გვარიდან.
საქართველოს ბანკის სათავო ოფისი
ისტორია
ორიგინალური - მარტივი შეფასებაა, რომელიც ქართველი არქიტექტორების პროექტის უნიკალურობას და წარმატებულ რეზონანს ვერ განაპირობებდა. ჩნდება კითხვა, მაინც რატომ და როგორ გახდა აღნიშნული შენობა საბჭოთა არქიტექტურის ვარსკვლავი, როგორც მას ხელოვნებათმცოდნეები და კრიტიკოსები უწოდებდნენ. ნაგებობა წარმოადგებს ურთიერთგადამკვეთ პარალელეპიპედს, რომელიც ამოდის ერთმანეთისგან შორს მდგომ სამ ოთხკუთხა მოცულობაზე. შენობა მთლიანად იკავებს საკმაოდ ვრცელ ტერიტორიას, მეტად რელიეფურ სივრცეში. ფაქტობრივად მთაშია ჩაშენებული და აქცენტს აკეთებს საინჟინრო ტექნოლოგიების, არქიტექტურულ-გეომეტრიული ფორმებისა და ბუნების სინთეზზე. მკვლევარები სხვადასხვა პერიოდის ურბანისტულ კულტურაში ეძებენ 1975 წელს თბილისში აგებული ამ ნაგებობის იდეის საფუძვლებს, იმას თუ რას შეიძლებოდა მოეხდინა არქიტექტორების გავლენა, ვიდრე ასეთ ექსპერიმენტს ჩაიფიქრებდნენ. რთული და ალოგიკური იქნება გავექცეთ საბჭოთა არქიტექტურის გამოცდილებას, რომელიც 20-იანი წლებიდან იწყებს ათვლას და 70-იან წლებამდე თავისებური ექსპერიმენტებისა და ტენდენციების გამოცდილებით მოდის. 20-იანი წლები ის პერიოდია, საიდანაც ყველაზე მეტად უნდა საზრდოობდეს საქართველოს ბანკის ამჟამინდელი სათავო ოფისის შენობის ფორმა და იდეური ჩანაფიქრი.
Centromyrmex constanciae angolensis
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
საქართველოს ბანკის სათავო ოფისი
კუბი და სხვა სიახლეები
მართალია დასავლეთში მინის არქიტექტურაში გამოყენების უკვე დიდი ხნის ისტორია არსებობს, პოსტსაბჭოთა ქალაქებში მისდამი ინტერესი XXI საუკუნის დადგომასთან ერთად გაიზარდა. თუკი მანამდე მინისგან მზადდებოდა დამატებითი არქიტექტურული აქსესუარები, ანდა ობიექტები ინტერიერისთვის, თანამედროვეობაში მინამ ჩაანაცვლა სხვა საშენი მასალა, რომლითაც არქიტექტურული კონსტრუქციები შენდება.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის არქიტექტურა კატეგორია:საბჭოთა არქიტექტურა
იგორ ბელანოვი
იგორ ივანოვიჩ ბელანოვი (Ігор Іванович Беланов; დ. 25 სექტემბერი, 1960, ოდესა, უკრაინის სსრ, სსრ კავშირი) — უკრაინელი და საბჭოთა ფეხბურთელი, თავდამსხმელი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1986). სხვადასხვა დროს იცავდა ოდესის „სკა“-ს, „ჩერნომორეცის“, კიევის „დინამოს“, მენხენგლადბახის „ბორუსიის“, ბრაუნშვაიგის „აინტრახტის“, მარიუპოლის „მეტალურგისა“ და საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. საბჭოთა კავშირის ორგზის (1985, 1986) ჩემპიონი, საბჭოთა კავშირის თასის ორგზის (1985, 1987), საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო სუპერთასის ორგზის (1986, 1987) და თასების მფლობელთა თასის (1986) მფლობელი კიევის „დინამოს“ შემადგენლობაში. ევროპის საუკეთესო მოთამაშის ოქროს ბურთის მფლობელი (1986). 1986 წლის მექსიკის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე.
ოთხჯერ იყო დასახელებული საბჭოთა კავშირის 33 საუკეთესო ფეხბურთელის სიაში.
1986 წელს ბელანოვი მესამე ფეხბურთელი გახდა საბჭოთა კავშირიდან ლევ იაშინისა და ოლეგ ბლოხინის შემდეგ, რომელიც France Football-მა ევროპის წლის საუკეთესო ფეხბურთელად დაასახელა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:დაბადებული 25 სექტემბერი კატეგორია:უკრაინელი ფეხბურთელები კატეგორია:ოდესის ჩერნომორეცის ფეხბურთელები კატეგორია:კიევის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:1986 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1988 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ოქროს ბურთის მფლობელები
Dolichoderus balticus
Dolichoderus balticus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dolichoderus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dolichoderinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მექნესი
მექნესი (არაბ. مكناس‎; Meknès; Mequinez) — ქალაქი ჩრდილოეთ მაროკოში, დედაქალაქ რაბატიდან დაშორებულია 130 კილომეტრით, ხოლო ფესიდან 60 კმ-ით. მულაი ისმაილის მმართველობისას (1672–1727), მექნესი მაროკოს დედაქალაქი იყო, სანამ ის მარაქეშში გადავიდოდა. 2010 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 985 000 ადამიანს შეადგენს. ამჟამად ის მექნეს-ტაფილალეტის რეგიონის დედაქალაქია. სახელწოდება მექნესი მომდინარეობს ბერბერული ტომის სახელიდან, რომელსაც შუა საუკუნეების ჩრდილოაფრიკული წყაროების მიხედვით მიკნასა ერქვა.
თავდაპირველი საზოგადოება, რომლის ირგვლივაც მექნესი გავითარდა, იყო VIII საუკუნის კასბაჰი. ბერბერული ტომი მიკნასა, რომელიც სამხრეთ ტუნისის ტერიტორიაზე სახლობდა, აქ IX საუკუნეში გადმოსახლდა და ქალაქმა სწრაფად ზრდა იწყო.
ალმორავიდებმა აქ IX საუკუნეში ციხესიმაგრე დააარსეს. იგი ალმოჰადების გაძლიერებას ეწინააღმდეგებოდა, რომლებმაც ის შემდგომში დაანგრიეს. ამის შემდეგ ციხე უფრო დიდი ზომით, მეჩეთით და გაძლიერებული ფორტიფიკაციით აღდგა. ქალაქმა აყვავება განაგრძო XIV საუკუნეში ვატასიდების დინასტიის დროს. მექნესმა თავის ოქროს ხანას მულაი ისმაილის მმართველობისას მიაღწია, როდესაც ის მაროკოს სულთანატის დედაქალაქი იყო. ისმაილმა ქალაქის ძველ ნაწილში ზღვაში დატყვევებული ქრისტიანი მეზღვაურებისთვის ციხე ააგო. მან ასევე ააშენა სხვა მრავალი ნაგებობა, ბაღები, მუნუმენტური ჭიშკრები, მეჩეთები და გრძელი კედელი, რომლის სიგრძეც 40 კმ იყო.
კისელა-ვოდის თემი
კისელა-ვოდის თემი (Општина Кисела Вода) — ჩრდილოეთ მაკედონიის დედაქალაქ სკოპიეში შემავალი ათი თემიდან ერთ-ერთი. მოსახლეობა შეადგენს 58 216 ადამიანს (2002 წლის აღწერის მონაცემები ). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 1,242 კაცი/კმ².
ნინო შვანგირაძე
ნინო შვანგირაძე (დ. 14 სექტემბერი, 1917, ქუთაისი — გ. 14 დეკემბერი, 1997, საბურთალოს საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონი) — ქართველი პედაგოგი, ხელოვნებათმცოდნე, მეცნიერი.
კისელა-ვოდის თემი
თემი მერია ბილიანა ბელიცანეც-ალეკსიკი. თემის შემადგენლობაში შედის 2 დასახლება.
ნინო შვანგირაძე
ბიოგრაფია
1946 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივესიტეტის ფილოლოგიური ფაკულტეტი.
კისელა-ვოდის თემი
თემის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 46.86 კმ²-ს.
ნინო შვანგირაძე
ბიოგრაფია
1946-1948 წლებში იყო სათეატრო მუზეუმის მეცნიერ-თანამშრომელი. 1948-1951 წლებში შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტი, უფროსი მასწავლებელი და თეატრის ისტორიის კაბინეტის ხელმძღვანელი. 1951-1960 წლებში რუსთაველის თეატრის მუზეუმის გამგე. 1960-1977 წლებში საქართველოს თეატრალური საზოგადოების სამეცნიერო-შემოქმედებითი განყოფილების ხელმძღვანელი და საზოგადოების პრეზიდიუმის უცვლელი წევრი. 1977 წლიდან - შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის პედაგოგი. 1947 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. კითხულობდა ქართული თეატრის ისტორიის, ანტიკური თეატრის კურსს. მისი ინიციატივით დაიწყო აღმოსავლეთის ქვეყნების თეატრის ისტორიის კურსის სწავლება. კითხულობდა შოთა რუსთველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში, თბილისის სამხატვრო აკადემიასა და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1983 წელს არჩეულ იქნა თეატრისა და კინოს ისტორიისა და თეორიის კათედრის პროფესორად.
კისელა-ვოდის თემი
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის თემები კატეგორია:სკოპიე
ნინო შვანგირაძე
ბიოგრაფია
ნინო შვანგირაძე იყო საქართველოს უცხოეთთან კულტურულ ურთიერთობათა და მეგობრობის საზოგადოების გამგეობის წევრი და ამ საზოგადოების თეატრალური სექციის თავმჯდომარე, კოტე მარჯანიშვილის სახელობის პრემიის მიმნიჭებელი მუდმივი კომიტეტის მდივანი, ჟურნალ „თეატრალური მოამბის“ კოლეგიის წევრი, მრავალი დათვალიერება-კონკურსების ჟიურის წევრი და სხვა. მისი გვარი შეტანილია „თეატრალურ ენციკლოპრდიაში“ და არის ამავე ენციკლოპედიის სამეცნიერო კონსულტანტი, აგრეთვე სტატიების ავტორი: რუსთაველის თეატრის, ვ. ტაბლიაშვილის, თ. წულუკიძის, ს. ჭელიძის, ჩხეიძის შესახებ. დიდი ღვაწლი მიუძღვის გამოჩენილი ქართველი რეჟისორის სანდრო ახმეტელის შემოქმედების რეაბლიტაციის, შესწავლისა და პუბლიკაციის საქმეში.
თეატრალური ხელოვნების საკითხებზე გამოქვეყნებული აქვს 300-ზე მეტი საჟურნალო და საგაზეთო სტატია. იბეჭდებოდა მოსკოვის, ლენინგრადისა და კიევის ჟურნალ-გაზეთებში. მონაწილეობდა: რესპუბლიკურ, საკავშირო და საერთაშორისო მნიშვნელობის სამეცნიერო სესიებსა და კონფერენციებში, თეატრალური საზოგადაოებების ყრილობებსა, თუ ლიტერატურისა და კულტურის დეკადებში. იგი ავტორია წიგნების: „თბილისის სანკულტურის თეატრი“, „რუსთაველის თეატრი“, „სანდრო ახმეტელი“, „თეატრალური ეტიუდები“, ა„კაკი ხორავა“, „სანდრო ახმეტელი“, „ირაკლი გამრეკელი“, „აკაკი ფაღავა“, „ნინო დავითაშვილი“, „თამარ ჭავჭავაძე“, „კარლო კუკულაძე“, „სანდრო ახმეტელი“, „სანდრო ახმეტელი“, „სანდრო ახმეტელი. დოკუმენტები და ნარკვევები“, „ლევან აბუაშვილი“, „ალექსანდრე წუწუნავა“ და სხვა. მუზეუმის ხელნაწერთა ფონდში ერთ-ერთი უდიდესია ნინო შვანგირაძის არქივი, რომელიც 3204 ერთეულს შეიცავს. ამას გარდა, მისი ნაშრომის დედანი „ნინო დავითაშვილი“ დაცულია ნინო დავითაშვილის პირად არქივში. 1973-1989 წლებში იყო ახალგაზრდა შემოქმედთა რესპუბლიკური და საკავშირო დათვალიერებების ჟიურის მდივანი.
1975 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „თამარ ჭავჭავაძე.“
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 14 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1917 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1997
ჟაკ პრევერი
ჟაკ პრევერი (Jacques Prévert; დ. 4 თებერვალი, 1900 — გ. 11 აპრილი, 1977) — ფრანგი პოეტი და სცენარისტი.
ბიოგრაფია
ჟაკ პრევერი პარიზის მახლობლად, საშუალო შეძლების ოჯახში დაიბადა. მამას, რომელიც თეატრის კრიტიკოსია, ხშირად დაჰყავდა წარმოდგენებზე. 15 წლის ასაკიდან ჟაკი საკუთარი შრომით იწყებს თავის რჩენას და სხვადასხვა წვრილ სამუშაოებს ასულებს. 1918 წელს ჯარში იწვევენ და ახლო აღმოსავლეთში აგზავნიან.
საფრანგეთში დაბრუნების შემდეგ იგი მონპარნასზე მეგობართან ბინავდება და ბოჰემურ ცხოვრებას ეწევა. ამ პერიოდში იცნობს ბრეტონს, დუშამელს, კენოსა და დესნოსს და 1925 წელს მათთან ერთად სიურეალისტურ მოძრაობაში შედის, თუმცა 1928 წელს იქიდან გაძევებულ იქნება. 1930 წლიდან პრევერი იწყებს ფილმის სცენარებისა და დიალოგების წერას. 1933 წლიდან ჟოზეფ კოსმამი პრევერის ლექსებზე სიმღერების შექმნას იწყებს, რომლებიც დიდი პოპულარობით სარგებლობს. ამავდროულად პრევერი თეატრალურ პიესებსაც წერს. 1946 წელს გამოდის მისი ლექსების კრებული სიტყვები, რომელიც სულ მალე დიდ წარმატებას აღწევს.
77 წლის ასაკში ჟაკ პრევერი ფილტვების სიმსივნით გარდაიცვალა.
შემოქმედება
პრევერი იმდენად ინდივიდუალისტია, რომ არც ერთ ფილოსოფიურ თუ პოლიტიკურ მიმდინარეობაში არ ჯდება, ისევე როგორც ძნელია მისი შემოქმედების მიკუთვნება რომელიმე ლიტერატურული მიმდინარეობისათვის. როგორც ყველა სიურეალისტი თავიდან ისიც ანარქისტი იყო. მან ბოლომდე შეინარჩუნა მეამბოხე სული და ანტიკონფორმიზმი. მისი ოპტიმიზმი სიმარტივესა და ბუნებრიობაზეა დაფუძნებული.
პრევერის პოეზიის მთავარი მახასიათებელია სიტყვებით თამაში, ნეოლოგიზმები, ორმაგი მნიშვნელობები, რასაც პოეტი დიდი ოსტატობით იყენებს.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:გარდაცვლილი 1977
ველისარიუსი
ფლავიუს ველისარიუსი (ლათ. Belisarius, ბერძნ. Βελισάριος, დაახლ. 500-565 წწ.) — ბიზანტიის იმპერიის მხედართმთავარი. იუსტინიანე I-ის იმპერატორობისას. ბიზანტიის იმპერიიასა და მსოფლიო ისტორიის ერთ-ერთი უდიდესი მხედართმთავარი.
ბიოგრაფია
თავდაპირველად ველისარიუსი მსხურობდა იუსტინიანე I-ის ბიძის იმპერატორ იუსტინე I პირად მცველად. თუმცა იუსტინიანე I-ის იმპერატორობის დროს ის დაწინაურდა მხედართმთავრად. სადაც მნიშვნელოვან წარმატებებს მიაღწია. პირველი მათ შორის იყო სპარსეთის დამარცხება. მისი სამხედრო ნიჭი და გაქანება სრულიად შეესაბამებოდა იუსტინიანე I-ის ამბიციებს რომის იმპერიის ძველ საზღვრებში აღდგენის თაობაზე.
ნიკას აჯანყების ჩახშობა
მთლიანად ველისარიუსის დამსახურებაა იუსტინიანე I-ის ეგზომ ხანგრძლივი მმართველობა. ასევე, მისი მადლიერი უნდა იყოს თანამედროვე იურისპრუდენცია, რამდენადაც მთელი თანამედროვე კანონშემოქმედების ძირითადი წყაროდ, საბაზისო დოკუმენტად, სამართლიანად ითვლება, იუსტინიანე I-ის სამოქლაქო კანონთა კრებული (Corpus Iuris Civilis). რამეთუ, „ნიკას აჯანყების” წარმატების შემთხვევაში ეს დოკუმენტები დღის სინათლეს ვერასოდეს იხილავდნენ. თუმცა,ისარგებლა რა მოულოდნელობის ეფექტით, ჩაახშო აჯანყება და გასაქცევად გამზადებულ იმპერატორს ტახტი შეუნარჩუნა. მოგვიანებით ველისარიუსმა ცოლად შეირთო ანტონინა, იმპერატრიცა თეოდორას ერთგული სეფექალი.
საომარი კამპანია ვანდალების წინააღმდეგ
იუსტინიანე I-ის გადაწყვეტილებით ველისარიუსს დაევალა ვანდალთა სამეფოს განადგურება. ბრძოლები მიმდინარეობდა 533-534 წლებში. პირველი ბრძოლა ვანდალებთან გაიმართა 533 წლის 13 სექტემბერს ად დეციმუმთან, რომელიც ბიზანტიელთა გამარჯვებით დამთავრდა. რის შემდეგაც მათ დაიკავეს ვანდალთა დედაქალაქი კართაგენი. ვანდალთა მეფე გელიმერი მაინც არ ცხრებოდა. მან შეაგროვა ახალი ჯარი, დაიხმარა თავისი ძმაც. თუმცა ტრიკამარუმთან ბრძოლაში 534 წლის 15 დეკემბერს კვლავ დამარცხდა ველისარიუსთან, ხოლო თვითონ კი ტყვედ ჩავარდა. ამ კამპანიის შედეგად ჩრდილოეთი აფრიკის პროვინცია მთლიანად ბიზანტიის კონტროლქვეშ აღმოჩნდა.
საომარი კამპანია ოსტგუთების წინააღმდეგ
ველისარიუსის მომდევნო წარმატებული კამპანია იყო ბრძოლა ოსტგუთების წინააღმდეგ. მან მხოლოდ 8 000 კაცით ჯერ ნეაპოლი და სიცილია დაიკავა, შემდეგ კი რომისაკენ გაემართა. სუსტმა, რომანიზებულმა ოსტგუთთა ლიდერმა თეოდატუსმა თავს გაქცევით უშველა, მაგრამ რავენასაკენ მიმავალს თავისივე ხალხი წამოეწია და სიკვდილით დასაჯა. სუსტი თეოდატუსი მებრძოლმა ვიტიგესმა შეცვალა, რომელიც უკან დაბრუნდა და რომს ალყა შემოარტყა. მრავალრიცხოვანი მტრით გარემოცულმა ველისარიუსმა ერთ წელს გაძლო. საბოლოოდ ოსტგუთებმა რავენასაკენ გასწიეს, ველისარიუსი კი მათ დაედევნა. ოსტგუთებმა დანებება და დასავლეთის იმპერატორად მისი აღიარება ამჯობინეს, თუმცა მან უარი განაცხადა. იუსტინიანე შეშფოთდა, რადგან თვლიდა, რომ გაძლიერებული ველისარიუსი შეიძლება ტახტში შესცილებოდა, ამიტომ უკან გაიწვია. ამ კამპანიის შედეგად მთელი იტალია ბიზანტიის მმართველობაში გადავიდა.
შემდეგი კამპანიები
542 წელს ველისარიუსმა სპარსელები უკუაქცია, მაგრამ იუსტინიანემ ორგულობაში დასდო ბრალი და მხედართმთავრობა ჩამოართვა. ის ანტონინამ და თეოდორამ იხსნეს. 544 წელს ველისარიუსი სპარსელებთან საბრძოლველად დაბრუნდა, მაგრამ უკან, იტალიაში გააგზავნეს, რადგან მისი დატოვებული მმართველები იტალიას ვეღარ ინარჩუნებდნენ. მან უმეომრებოდ და უფულოდ რომის კიდევ ერთხელ აღება დააპირა, სანამ კიდევ ერთხელ გამოიძახებდნენ უკან თეოდორას სიკვდილის შემდეგ. ველისარიუსს ნება დართეს გადამდგარიყო, მაგრამ 559 წელს ისევ გამოიძახეს კონსტანტინოპოლის დასაცავად და ბულგარელთა გასადევნად. იუსტინიანეს ეჭვის გასაფანტად არც ამან იკმარა და 562 წელს შეთქმულების ბრალდებით დააპატიმრეს. ის ერთი წლის შემდეგ გაათავისუფლეს, თუმცა სამხედრო სამსახურს აღარ დაბრუნებია. ველისარიუსი 565 წელს გარდაიცვალა.
ლაგრანი (ესპანეთი)
ლაგრანი  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბასკეთის ავტონომიური გაერთიანების ალავის პროვინციის მონტანია-ალავესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 45,62 კმ². მოსახლეობა — 162 კაცი (2020 წ.).
პოეტური ჯასტისი (საუნდტრეკი)
ფილმ „პოეტური ჯასტისის“ საუნდტრეკი გამოიცა 1993 წლის 29 ივნისს, ლეიბლის Epic Records კუთვნილ Epic Soundtrax-ზე. მასში შეტანილია თანამედროვე რიტმ-ენდ-ბლუზის და ჰიპ-ჰოპი-ის ჟანრის სიმღერები. ალბომი წარმატებული იყო და Billboard 200-ის ჩარტში #23 პოზიციაზე მოხვდა. 1993 წლის 25 აგვისტოს მას RIAA-სგან ოქროს სტატუსი მიენიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:ტუპაკ შაკურის ალბომები კატეგორია:1993 წლის საუნდტრეკები კატეგორია:Epic Records-ის საუნდტრეკები
MTV რუსეთი
200px|thumb|right|ლოგო
MTV რუსეთი (MTV Россия) ) — რუსული მუსიკალურ-გასართობი ტელეარხი, რომელიც მაუწყებლობდა 1998 წლის 25 სექტემბრიდან 2013 წლის 31 მაისამდე. 2013 წლის 1 ოქტომბერს Viacom International Media Networks (VIMN)-ის, MTV-ის ბრენდის გადაწყვეტილებით, ხელახლა იქნა გაშვებული, როგორც ფასიანი ტელეარხი.
1998—2013 წლებში MTV-ის რუსეთში ჩვენების უფლება ჰქონდა ტელეკომპანია „Энергия-ТВ“-ს. 1998 წლის 25 სექტემბრიდან 2000 წლის 16 ივლისამდე MTV-ის ეთერის პარალელურად ეკრანზე ჩნდებოდა Энергия ТВ-ს ლოგოც. 2013 წლის შემოდგომიდან ტელეარხის დამფუძნებელი და ტრანსლირებაზე პასუხისმგებელია Viacom International Media Networks Russia.
არხის მიზნობრივი აუდიტორია 11-დან 34-წლამდე ასაკის ახალგაზრდობაა. არხის პროგრამის 60% რუსულ მუსიკას უკავია. 2005 წლიდან MTV რუსეთი ანიმეს ჟანრის ფილმებსაც გადმოსცემს.
სქოლიო
კატეგორია:MTV კატეგორია:რუსეთის ტელეარხები კატეგორია:რუსეთის ტელეკომპანიები
შკორპილოვცი
შკორპილოვცი (Шкорпиловци) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 765 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
Dolichoderus beccarii
Dolichoderus beccarii — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dolichoderus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dolichoderinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სამოელ დონაური
სამოელ დონაური (გ. 861) — კახეთის მთავარი, ქორეპისკოპოსი (839-861 წწ.), გარდაბნელ დიდებულთა, დონაურთა გვარის დინასტიის პირველი წარმომადგენელი. მის დროს კახეთი კვლავ აგრძელებს დამოუკიდებელი საგარეო პოლიტიკური კურსის გატარებას, რამაც არაბთა ახალი შემოსევები გამოიწვია.
840–842 წლებში ხალიდ იბნ-იაზიდი ორჯერ შემოესია საქართველოს. არაბთა წინააღმდეგ საბრძოლველად შეიქმნა ამიერკავკასიის პოლიტიკური ერთეულების კოალიცია, რომელშიც შევიდნენ: კახეთის ქორეპისკოპოსი სამოელი, თბილისის ამირა, გუარამ მამფალი და არმენიის სპარაპეტი სმბატ აშოტის ძე ბაგრატუნი.
პირველად არაბებმა ჰერეთის გავლით შეაღწიეს კახეთში, მაგრამ სასტიკი მარცხი განიცადეს კახეთის ლაშქართან ბრძოლაში, რომელიც სოფ. გავაზთან გაიმართა. შემდეგ ხალიდ იბნ-იაზიდმა ჯავახეთში ილაშქრა, სადაც დაიღუპა კიდეც.
ბაღდადის ხალიფამ, რომელსაც არ სურდა მარცხთან შერიგება, ამიერკავკასიის ურჩი პოლიტიკური ერთეულების დასჯის მიზნით ახალი ლაშქრობა მოაწყო. 853 წელს საქართველოში შემოიჭრა უზარმაზარი არმია ბუღა თურქის ხელმძღვანელობით.
არაბებმა პირველი დარტყმა თბილისის საამიროს წინააღმდეგ მიმართეს. ბუღა თურქმა სასტიკად დაარბია თბილისი — მხოლოდ ერთი დღის განმავლობაში 50 ათასი თბილისელი დაიღუპა.
854 წელს ბუღა თურქმა ორჯერ სცადა კახეთში შეჭრა, პირველად გარდაბნის მხრიდან, მეორედ კი, ამ უკანასკნელის სასტიკად აოხრების შემდეგ, დასავლეთიდან, არაგვის ხეობით. კახელებმა ორჯერვე მოიგერიეს არაბების არმია და კახეთის სამთავრო აოხრებას გადარჩა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის მთავრები კატეგორია:გარდაცვლილი 861
Centromyrmex constanciae
Centromyrmex constanciae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Centromyrmex-ის გვარიდან.
NGC 198
NGC 198 — გალაქტიკა თევზების თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1790 წლის 25 დეკემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:თევზების თანავარსკვლავედი
აბრაჰამ ორტელიუსი
thumb|აბრაჰამ ორტელიუსი აბრაჰამ ორტელიუსი (Abraham Ortelius; დ. 2 აპრილი, 1527 — გ. 28 ივნისი, 1598) — კარტოგრაფი და გეოგრაფი, საზოგადოდ აღიარებული, როგორც პირველი თანამედროვე ატლასის შემქმნელი.
დამწყებმა რუკის გრავიორმა ანტვერპენის წმ. ლუკას გილდიაში დაიწყო მუშაობა, როგორც აფსეტერ ვან კარტენმა. მისი ადრეული კარიერა მეწარმეობასთან იყო დაკავშირებული და მის მოგზაურობათა უმრავლესობა 1560 წლამდე კომერციულ მიზნებს ემსახურებოდა. თუმცა 1560 წელს მერკატორთან ტრიერში, ლორნსა და პუატიეში მგზავრობისას მას ცნობისმოყვარეობა გაუღვივდა, მერკატორის ზეგავლენით, მეცნიერული გეოგრაფიისადმი. სწორედ ამის შემდეგ მიუძღვნა მან თავი, მისი მეგობრის რჩევით, ატლასის ან "მსოფლიოს თეატრის" (Theatrum Orbis Terrarum) შექმნას, რითაც მან შემდეგ სახელი გაითქვა.