cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
თურჰან ჰატიჯე სულთანი
წარმოშობა
მარცხნივ|მინი|მისი მეუღლე - [[იბრაჰიმ I (თურქეთი)|იბრაჰიმ I]] ჰატიჯე თურჰან სულთანი დაიბადა აღმოსავლეთ უკრაინის ტერიტორიაზე. მისი ნამდვილი სახელი ნადია იყო. თათრების ერთ-ერთი შემოსევის დროს ნადია გაიტაცეს და მონად გაყიდეს. 12 წლის ასაკში ნადია ოსმალეთის იმპერიის სულთნის, იბრაჰიმის დედამ, ქიოსემ სულთანმა შვილს აჩუქა, როგორც ჰარამხანას ხარჭა. 1642 წლის 2 იანვარს ნადიას 15 წლის ასაკში, როდესაც უკვე თურქული სახელი თურჰანი ერქვა შეეძინა ვაჟი, მომავალი სულთანი მეჰმედ IV. როდესაც მეჰმედი 6 წლის იყო იბრაჰიმ I იანიჩრებმა ტახტიდან ჩამოაგდეს და მოკლეს.
დაპირისპირება მაჰფეიქერთან
ოსმალეთის იმპერიის სათავეში აღმოჩნდა თურჰანის და იბრაჰიმის ერთადერთი შვილი - მეჰმედი. იმისთვის, რომ თურჰანს მეჰმედი ემართა უნდა მიეღო ტიტული ვალიდე. მაგრამ თავისი ახალგაზრდობის და გამოუცდელობის გამო თურჰანი ვერ გახდა ვალიდე სულთანი, ხოლო მისი ადგილი დაიკავა სულთნის ბებიამ - ქიოსემ სულთანმა ცნობილი როგორც მაჰფეიქერი.
ვალიდეს ტიტულის აღდგენასთან ერთად კიოსემმა მიიღო პატარა სულთნის რეგენტის ტიტულიც. მაგრამ თურჰანი ძალიან პატივმოყვარე ქალი იყო, იმისთვის, რომ არ დაეკარგა ასეთი მაღალი ტიტული უბრძოლველად. ძალაუფლების მოსაპოვებლად კიოსემი გეგმავდა მეჰმედის ჩამოგდებას და მისი სხვა შვილიშვილით შეცვლას. თურჰანმა გაიგო ქიოსემის გეგმების შესახებ. 1651 წელს კიოსემ სულთანი მოკლეს. მის სიკვდილს ხშირად აბრალებენ თურჰანს. მისი კონკურენტის გარდაცვალების შემდეგ თურჰან სულთანი გახდა ვალიდე სულთანი. ის ხელმძღვანელობდა უზარმაზარ ოსმალეთის იმპერიას სანამ მისი ვაჟი სრულწლოვანი გახდებოდა. სწორედ მისი ინიციატივით დიდი ვეზირი გახდა ქოფრიულიუ მეჰმედ-ფაშა, რითც დიდი ეპოქა დაიწყო.
გარდაცვალება
ვალიდე თურჰან ჰატიჯე სულთანი გარდაიცვალა 1683 წლის 5 ივლისს. ის დაკრძალეს საკუთარ მავზოლეუმში ახალ მეჩეთში.
საინტერესო ფაქტები
თურჰან ჰატიჯე სულთანი ქალთა სულთანატის უკანასკნელ წარმომადგენელად ითვლება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსმალეთის სულთნების მეუღლეები კატეგორია:ვალიდე-სულთნები კატეგორია:დაბადებული 1627 კატეგორია:გარდაცვლილი  5 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1683 კატეგორია:ქალთა სულთანატი
დაშტადემი (არაგაწოტნი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
ვოიჩეხ შჩესნი
ვოიჩეხ ტომაშ შჩესნი (Wojciech Tomasz Szczęsny; დ. 18 აპრილი, 1990) — პოლონელი ფეხბურთელი, პოლონეთის ეროვნული ნაკრებისა და „იუვენტუსის“ მეკარე. მონაწილეობა მიიღო 2012 წლის ევროპის ჩემპინატზე. 2014 წელს პეტრ ჩეხთან ერთად დასახელდა პრემიერლიგის საუკეთესო მეკარედ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:დაბადებული 18 აპრილი კატეგორია:პოლონელი ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ლონდონის არსენალის ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:რომას ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:2012 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
სეპიტის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩუკუიტოს პროვინციის რაიონები
ტიმიშის ჟუდეცი
ტიმიშის ჟუდეცი (Judeţul Timiş) — ჟუდეცი დასავლეთ რუმინეთში, ტრანსილვანიის ისტორიულ ოლქში. ფართობი 8697 კმ², მოსახლეობა 649 777 ადამიანი (2011). ადმინისტრაციული ცენტრი ტიმიშოარა. აღმოსავლეთით ესაზღვრება ჰუნედოარის ჟუდეცი, ჩრდილოეთით — არადის ჟუდეცი, სამხრეთით — კარაშ-სევერინის ჟუდეცი, ჩრდილო-დასავლეთით — უნგრეთის ჩონგრადის მედიე, სამხრეთ-დასავლეთით — სერბეთის ვოევოდინა, ჩრდილო-ბანატისა და შუა-ბანატის რაიონები.
Game Gear
Game Gear — 8 ბირტიანი მეოთხე თაობის პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლი, შექმნილი და გამოცემული კომპანია Sega-ს მიერ 1990 წლის 6 ოქტომბერს იაპონიაში, 1991 წლის აპრილში ჩრდილოეთ ამერიკასა და ევროპაში, 1992 წელს ავსტრალიაში. Game Gear კონკურენციას უწევდა Nintendo-ს Game Boy-ის, Atari-ის Atari Lynx-სა და NEC-ის TurboExpress-ს.
მასზე მუშაობა დაიწყო 1989 წელს, კოდური სახელით „Project Mercury“. მისი თავდაპირველი ღირებულება იაპონიაში შეადგენდა 19,800 იაპონური იენას, ხოლო აშშ-ში — 149.99 დოლარს. იგი ტექნიკურად ბევრად აღემატებოდა მის კონკურენტ Game Boy-ს. მოიხმარდა იმავე აპარატულ უზრუნველყოფას, რასაც Master System: Zilog Z80-ის 8 ბიტიანი ცენტრალური პროცესორი 3.5 მჰც ტაქტური სიხშირით, 8kB ოპერატიული მეხსიერება და Texas Instruments SN76489-ის ხმის ჩიპი. გააჩნდა ფერადი ეკრანი 160 × 144 გაფართოებით, რომელიც ერთდროულად გამოსახავდა 32 ფერს. ფუნქციონირებისთვის ესაჭიროებოდა ექვსი ცალი AA ბატარეა (თამაშის რეჟიმში სამიდან ხუთ საათამდე). მას აგრეთვე შეეძლო Master System-ის თამაშების გაშვება სპეციალური გადამყვანის მეშვეობით.
საერთო ჯამში კონსოლზე გამოიცა 300 თამაში, რომელთა უმეტესობა მოიცავდა Master System-ის პორტირებულ ვერსიას. კარტრიჯების ფასები მერყეობდა 24.99-დან 29.99 დოლარამდე, ხოლო ყველაზე პოპულარული თამაშები იყო „Sonic the Hedgehog“, „The GG Shinobi“, „Space Harrier“ და „Land of Illusion Starring Mickey Mouse“. სისტემისთვის შეიქმნა რამდენიმე აქსესუარი, მათ შორის TV-ტუნერი, რომელიც თავსდებოდა კარტრიჯის სლოტში და კონსოლს ტელევიზორის ფუნქციას ანიჭებდა.
მიუხედავად მძლავრი ტექნიკური შესაძლებლობებისა, მან ვერ შეძლო Game Boy-სთვის კონკურენციის გაწევა კვების დაბალი ხარისხის, ორიგინალი თამაშების სიმცირისა და Sega-ს მხრიდან არასაკმარისი მხარდაჭერის გამო, 1996 წლის მარტის მონაცემებით, კონსოლის გაყიდვებმა 10.62 მილიონს მიაღწია. მისი წარმოება შეწყდა 1997 წლის 30 აპრილს. 2000 წლიდან Sega-თან შეთანხმებით, Game Gear-ს შემცირებულ ფასად, 30 აშშ დოლარად უშვებდა Majesco Entertainment, რომელზეც თავსებადი იყო ორიგინალი Game Gear-ის თამაშები. კონსოლის გაყიდვა საბოლოოდ შეწყდა 2001 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:1990 წელს წარმოდგენილი პროდუქტები კატეგორია:მეოთხე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:სეგას კონსოლები კატეგორია:Master System კატეგორია:1990 წელი ვიდეო თამაშებში კატეგორია:1990-იანების სათამაშოები კატეგორია:2000-იანების სათამაშოები
მეურვეობის საერთაშორისო სისტემა
მეურვეობის საერთაშორისო სისტემა, სამეურვეო ტერიტორია — ზოგიერთი კოლონიური ქვეყნის მართვა-გამგეობა, რომელიც დაქვემდებარებულია გაეროს კონტროლისადმი. გაეროს წესდებით ამ სისტემის მიზნად გამოცხადებულია სამეურვეო ტერიტორიების პოლიტიკური, ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული პროგრესისათვის ხელის შეწყობა თითოეული ტერიტორიული სპეციფიკის და მისი ხალხის სურვილის შესაბამისად. მეურვეობის საერთაშორისო სისტემა მოიცავს სამანდატო ტერიტორიებს, მეორე მსოფლიო ომის შედეგად მტრული სახელმწიფოებისათვის ჩამორთმეულ კოლონიებს, აგრეთვე სხვა კოლონიურ სამფლობელოებს, რომელებსაც ამ სისტემაში ნებაყოფლობით ჩართავენ მათი მმართველი სახელმწიფოები. გაერო ამტკიცებს მმართველის ახელმწიფოს მიერ წარმოდგენილ შეთანხმებას ამა თუ იმ ტერიტორიაზე მისი მეურვეობის შესახებ. 1946-1947 წლებში გენერალურმა ასამბლეამ დაამტკიცა 9 სამეურვეო შეთანხმება იმ ტერიტორიების შესახებ, რომლებიც მანამდე სამანდატო ტერიტორიებს წარმოადგენდნენ: დიდი ბრიტანეთის მეურვეობა დაწესდა ტანგანიიკაზე, ბრიტანულ კამერუნსა და ბრიტანულ ტოგოზე; საფრანგეთისა — საფრანგეთის კამერუნსა და საფრანგეთის ტოგოზე; ბელგიისა — რუანდა-ბურუნდიაზე; ავსტრალიისა — ახალ გვინეაზე; ახალი ზელანდიისა — კუნძულ ნაურუზე; იაპონიის ყოფილ სამანდატო ტერიტორიაზე — წყნარი ოკეანის (მარშალის, მარიანას, კაროლინას) კუნძულებზე — დაწესდა აშშ-ის მეურვეობა. 1950 წელს იტალიის მეურვეობა დაწესდა მის ყოფილ კოლონია სომალიზე. გაეროს ფუნქციებს მეურვეობის საერთაშორისო სისტემაში ასრულებს გენერალური ასამბლეა მეურვეობის საბჭოს დახმარებით ან უშიშროების საბჭო, როცა სამეურვეო ტერიტორია სტრატეგიულ რაიონს მიეკუთვნება. კოლონიალიზმის კრახის შედეგად 11-დან ათმა სამეურვეო ტერიტორიამ მოიპოვა თავისუფლება: ამ ტერიტორიებზე შეიქმნა დამოუკიდებელი სახელმწიფოები (კამერუნი, სომალი, ტოგო, ტანგანიიკა, რუანდა, ბურუნდი, დასავლეთ სამოა, ნაურუ, განა, ნიგერია, პაპუა-ახალი გვინეა). სამეურვეო ტერიტორიად დარჩა მხოლოდ წყნარი ოკეანის კუნძულები, მათგან მარიანას კუნძულები აშშ-მა 1975 წელს გამოაცხადა აშშ-სთან „ნებაყოფლობით შეერთებულ სახელმწიფოდ“.
ლიტერატურა
კატეგორია:გაერო კატეგორია:გეოპოლიტიკა კატეგორია:კოლონიალიზმი
აჰმედლი (40° 28' ჩ. გ. 46° 09' ა. გ.)
აჰმედლი (Əhmədli) — სოფელი აზერბაიჯანში,  დაშქესანის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 490   კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაშქესანის რაიონის სოფლები
რიუ-კასკა
რიუ-კასკა (Rio Casca) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 333 მეტრზე. მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პონტი-ნოვას შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 201 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 36.95 კმ²-ზე. ფართობი 384 363 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1096
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1096 მიიღეს ერთხმად 1997 წლის 30 იანვარს. საქართველოს შესახებ გაეროს ყველა რეზოლუციის დამტკიცების შემდეგ, კერძოდ 1065 (1996) რეზოლუციის, საბჭომ განიხილა რეგიონში არსებული ვითარება და გადაავადა საქართველოში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის (UNOMIG) მანდატი 1997 წლის 31 ივლისამდე.
უშიშროების საბჭომ კვლავ შეშფოთდა გამოხატა იმის გამო, რომ საქართველომ და აფხაზეთმა კონფლიქტის მოგვარება, განსაკუთრებით აფხაზური მხარის პოზიციის გამო, ვერ შეძლეს. საბჭომ აღნიშნა აფხაზეთის ადამიანის უფლებათა ოფისის გახსნაც (რეზოლუცია 1077 (1996)), რომელიც მონიტორინგს გაუწევს ადამიანის უფლებათა პატივისცემას. ორივე მხარემ დაარღვია შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალების დაშორიშორების შესახებ, რომელსაც 1994 წელს მოსკოვში ხელი მოეწერა. გალის რეგიონში მდგომარეობა კვლავაც გაუარესდა, ხოლო დსთ-ის სამშვიდობო ძალების მანდატი, რომელიც რეგიონში მოქმედებს, გაფართოვდა და გადავადდა 1997 წლის 31 იანვრამდე.
საქართველოში არსებული ვითარება ჩიხში შევიდა და კონფლიქტის ყოვლისმომცველი მოგვარების მცდელობა ჩაიშალა, ხოლო აფხაზეთის პოზიცია 1996 წლის საპარლამენტო არჩევნების შესახებ, მიუღევლად შეფასდა. ამ თვალსაზრისით, საბჭომ მიესალმა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის შეთავაზება გაეროს როლის გაძლიერების მხრივ, მშვიდობის მშენებლობის პროცესში. ორივე მხარეს მოუწოდეს მოლაპარაკებებში პროგრესის მიღწევის შესახებ, აგრეთვე საბჭომ მიესალმა ორივე მხარეს შორის მაღალი დონის მოლაპარაკებების განახლებას.
ამის შემდეგ, რეზოლუციაში განხილულია იმ სიტუაციის შესახებ, რომელიც გავლენას ახდენს აფხაზეთში დასაბრუნებელ ლტოლვილებზე. გრძელდებოდა ამ პროცესის გაჭიანურება და მისი აფხაზეთის პოლიტიკურ სტატუსთან დაკავშირების მცდელობები, ასევე საბჭომ დაგმო კონფლიქტის შედეგად გამოწვეული დემოგრაფიული ცვლილებები და დაადასტურა ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა უფლება მშობლიურ სახლებში დაბრუნების შესახებ. გარდა ამისა, უშიშროების საბჭომ დაგმო ყველა ეთნიკური ძალადობა და ტერიტორიების დანახმიანება, ამის გამო, საბჭომ სთხოვა ორივე მხარეს უზრუნველყოს გაეროს დამკვირვებელთა მისიის (UNOMIG), დსთ-ის სამშვიდობო ძალების და საერთაშორისო ჰუმანიტარული ორგანიზაციების გადაადგილების უსაფრთხოებისა და თავისუფლების უზრუნველყოფა.
საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს მოეთხოვა საბჭოში მოხსენების ჩაბარება აფხაზეთში არსებული სიტუაციისა და UNOMIG-ის ოპერაციების შესახებ, 1096 რეზოლუციის მიღებიდან სამი თვის შემდეგ.
სქოლიო
1096 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები საქართველოს შესახებ კატეგორია:აფხაზეთის კონფლიქტი კატეგორია:1997 წელი საქართველოში
დავთაშენი (სოფელი)
დავთაშენი (Դավթաշեն) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 220 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 752 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 66.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 11.3 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
ტინამუ-ნოტურა
ტინამუ-ნოტურა ან უკუდო ტინამუ (Nothura) — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს 5 თანამედროვე და 2 ამომწყდარ სახეობას. გვარის მეცნიერული სახელი მომდინარეობს ბერძნული სიტყვებიდან nothos — მცდარი, ყალბი და ouros — კუდიანი (oura — კუდი). საშუალო ზომის ფრინველებია, მათი სხეულის სიგრძეა 17–25 სმ. შეფერილნი არიან მოყავისფროდ: ზურგი მუქია, ფერად მოწითალო-ყავისფერი ან მონაცრისფრო-ყავისფერი, ხოლო მუცელი ბევრად ღიაა, ფერად ჟანგისფერი ან მოწითალო. ყელი და ბუმბულის დაბოლოება თეთრია, რაც ფრინველებს ჭრელად წარმოაჩენს. იკვებებიან ნაყოფებითა და თესლებით. გავრცელებულნი არიან სამხრეთ ამერიკის რამდენიმე ქვეყნის ტერიტორიაზე: არგენტინისა და პერუს სამხრეთი რაიონებიდან ბოლივიამდე და ბრაზილიის ჩრდილოეთ რაიონებამდე. ბინადრობენ ღია ტერიტორიებზე, უმთავრესად პამპასებსა და მეჩხერი ტყის საძოვრებზე.
სქოლიო
* კატეგორია:ტინამუსებრნი
ტულჩის ჟუდეცი
ტულჩის ჟუდეცი (Judeţul Tulcea) — ჟუდეცი სამხრეთ-აღმოსავლეთ რუმინეთში, დობრუჯის ისტორიულ ოლქში. ტერიტორია მეტწილად გაშლილია მდინარე დუნაის დელტის ფარგლებში. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი ტულჩა. სამხრეთით ესაზღვრება კონსტანცის ჟუდეცი, დასავლეთით — ბრეილის ჟუდეცი, ჩრდილო-დასავლეთით — გალაცის ჟუდეცი, ჩრდილოეთით — უკრაინის ოდესის ოლქი, აღმოსავლეთით — შავი ზღვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინეთის ჟუდეცები
მუღნის წმინდა გევორქის მონასტერი
მუღნის წმინდა გევორქის მონასტერი (Սուրբ Գեւորգ Եկեղեցի) — სომხური ეკლესია, რომელიც მდებარეობს სოფელ მუღნში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მონასტერი წმინდა გიორგის სახელობისაა. ტაძრის ინტერიერში გვხვდება რამდენიმე გრესკა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის ეკლესიები
ვანჩიკეუცი
ვანჩიკეუცი (Vancicăuţi) — სოფელი მოლდოვაში, ედინეცის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 249 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 79 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ედინეცის რაიონის სოფლები
გოროზია
საკუთარი სახელი გოროზია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
რიუ-დოსი (მინას-ჟერაისი)
რიუ-დოსი (Rio Doce) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 380 მეტრზე. მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პონტი-ნოვას შემადგენლობაში.
ნოდარ მეტრეველი
ნოდარ მეტრეველი (13 იანვარი, 1987) — ქართველი სპორტსმენი (სამბო, ძიუდო), ძიუდოში საქართველოს ჩემპიონატის ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (2006, 2010, 100 კგ), ევროპის ღია პირველობის გამარჯვებული (2013, +100 კგ), მსოფლიო თასის ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (2007, 2010, +100 კგ), 20 წლამდელებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2006, +100 კგ), 20 წლამდელებს შორის ევროპის თასის ვერცხლის (2006, 100 კგ) და ბრინჯაოს პრიზიორი (2005, 100 კგ), სამბოში ევროპის ჩემპიონი (2012, მოსკოვი, რუსეთი)
რიუ-დოსი (მინას-ჟერაისი)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 465 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.99 კმ²-ზე. ფართობი 112 094 კმ²-ია.
ნოდარ მეტრეველი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:ქართველი სამბისტები კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები
გადმოტვირთვადი კონტენტი
გადმოტვირთვადი კონტენტი (Downloadable content — DLC) — ციფრული მედია კონტენტის გავრცელების ერთ-ერთი ფორმა ინტერნეტის საშუალებით, როგორც წესი, ფასიანი, რომელიც ვრცელდება ინტერნეტში ოფიციალური გამომცემლის მიერ. ტერმინი „გადმოტვირთვადი კონტენტი“ მოიცავს ინფორმაციულ შევსებას, რომელიც შექმნილია ვიდეო თამაშებისთვის და გამოიცემა ცალკე, ძირითადი თამაშისგან დამოუკიდებლად. მიუხედავად ამისა, ეს ცნება გამოიყენებოდა ონლაინში არსებული ნებისმიერი ტიპის გასართობი ციფრული კონტენტის აღსანიშნავად.
გადმოტვირთვადი კონტენტის ფასი ხშირად არ აღემატება 20 აშშ დოლარს. ის შეიძლება იყოს რამდენიმე სახის და მოიცავდეს ახალი ტიპის ტანისამოსს, სიუჟეტურ ხაზს მსგავსად გაფართოების პაკეტისა, ასევე ახალ მოდებს, დონეებს, გამოწვევებს და და სხვა მრავალ ფუნქციას.
გადმოტვირთვადი კონტენტის გავრცელება დაიწყო 21-ე საუკუნეში, მეექვსე თაობის კონსოლების გამოჩენის შემდეგ, რომლებსაც გააჩნდა ინტერნეტის მხარდაჭერა. სპეციალურ ვერსია „წლის თამაშის გამოცემაში“ (ხელახალი გამოცემა), ხშირად გაერთიანებულია სრულფასოვანი თამაში და ადრე გამოსული მისი ყველა DLC.
სქოლიო
კატეგორია:ციფრული მედია კატეგორია:ვიდეო თამაშების დისტრიბუცია კატეგორია:ვიდეო თამაშები გადმოტვირთვადი კონტენტებით კატეგორია:ვიდეო თამაშის ტერმინოლოგია
მეზიტილენი
მეზიტილენი ან 1,3,5-ტრიმეთილბენზოლი — ორგანული არომატული ნაერთი. შედგება ბენზოლის ბირთვზე მოთავსებული სამი მეთილის ჯგუფისგან, სადაც მეთილის ჯგუფები სივრცეში განლაგებულნი არიან სიმეტრიულად. მეზიტილენს გააჩნია ორი იზომერი ტრიმეთილბენზოლების ჯგუფიდან, ესენია 1,2,4-ტრიმეთილბენზოლი და 1,2,3-ტრიმეთილბენზოლი. სამივე მათგანის ფორმულაა C6H3(CH3)3 ან შემოკლებით C6H3Me3. მეზიტილენი არის უფერო, ტკბილი არომატული სუნის მქონე, თხევადი ნივთიერება. მეზიტილის ჯგუფის ფორმულაა C6H2Me3 და გვხვდება სხვადასხვა ნაერთებში.
დდმასარი
დდმასარი (Դդմասար) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 380 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 161 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 15 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 10.77 კმ²-ია.
ივანე ნასიძე
ივანე (ვანო) სულხანის ძე ნასიძე (დ. 26 მაისი, 1964, თბილისი — გ. 2012, ლაიფციგი) — ქართველი მეცნიერი, გენეტიკოსი, ანთროპოლოგი. ნასიძე იყო კავკასიის რეგიონში ადამიანთა პოპულაციების მოლეკულური ანთროპოლოგიის მკვლევარი. კომპოზიტორ სულხან ნასიძის შვილი.
ივანე ნასიძე დაიბადა 1964 წელს. სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტზე. 1984-1986 წლებში სწავლა განაგრძო მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1991–1995 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მცენარეთა ბიოქიმიის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი, შემდეგ სამეცნიერო სამუშაოზე იმყოფებოდა იტალიასა და ამერიკის შეერთებულ შტატებში. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სადოქტორო დისერტაცია დაიცვა თემაზე: „ადამიანის კავკასიური პოპულაციების გენეტიკური მრავალფეროვნება“. 1998 წლიდან გარდაცვალებამდე მოღვაწეობდა მაქს პლანკის ევოლუციური ანთროპოლოგიის ინსტიტუტის გენეტიკის დეპარტამენტში (ლაიფციგი, გერმანია). 2008 წელს იყო ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი. გარდაიცვალა 2012 წელს ლაიფციგში, საკუთარ სამუშაო ოთახში, 47 წლის ასაკში. იგი იყო კავკასიის პოპულაციების გენეტიკური ისტორიის შესახებ არაერთი ნაშრომის ავტორი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი გენეტიკოსები კატეგორია:ქართველი ანთროპოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:დაბადებული 26 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 ივანე
დოლჟის ჟუდეცი
დოლჟის ჟუდეცი (Judeţul Dolj) — ჟუდეცი სამხრეთ რუმინეთში, ოლტენიის ისტორიულ ოლქში. მდებარეობს ჯეტიკის პლატოს სამხრეთ და ქვემო დუნაის დაბლობის დასავლეთ ნაწილში. ფართობი 7414 კმ², მოსახლეობა 618 335 ადამიანი (2011). ადმინისტრაციული ცენტრი კრაიოვა. აღმოსავლეთით ესაზღვრება ოლტის ჟუდეცი, დასავლეთით — მეჰედინცის ჟუდეცი, ჩრდილოეთთ — გორჟისა და ვილჩის ჟუდეცები, სამხრეთით — ბულგარეთის ვიდინის, მონტანისა და ვრაცის ოლქები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინეთის ჟუდეცები
Salon (საიტი)
Salon — ამერიკული სიახლეების და შეხედულებების საიტი, შექმნილი დევიდ ტოლბოტის მიერ 1995 წელს. ამჟამად მას ფლობს Salon Media Group. საიტის მთავარი თემებია აშშ-ის პოლიტიკა, კულტურა და პოლიტიკურად პროგრესული ლიბერალური ან მემარცხენე აქტივისტების მიმდინარე მოღვაწეობა.
Salon-ის შტაბ-ბინა მდებარეობს სან-ფრანცისკოში (კალიფორნია), მარკეტ-სტრიტის 870-ში.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული ონლაინ ჟურნალები კატეგორია:ამერიკული საიტები კატეგორია:Webby Award-ის გამარჯვებულები კატეგორია:1995 წელს დაარსებული საიტები
ვიიშოარა (ედინეცის რაიონი)
ვიიშოარა (Viişoara) — სოფელი მოლდოვაში, ედინეცის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 113 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 421 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ედინეცის რაიონის სოფლები
რაილი რიდი
რაილი რიდი (Riley Reid‎; დ. 9 ივლისი, 1991, მაიამი, აშშ) — ამერიკელი პორნომსახიობი. კარიერა დაიწყო 2010 წელს 19 წლის ასაკში. მან მოიგო AVN-ის წლის საუკეთესო ქალი მსახიობის ჯილდო 2016 წელს. იგი არის დომინიკური, ჩეროკული, ნიდერლანდური, გერმანული, ირლანდიური, პუერტო რიკოული და უელსური წარმოშობის. ნომინირებული იყო 79 ჯილდოზე, რომელთაგანაც 23 მოიგო.
ფილმოგრაფია
ამჟამინდელი მონაცემებით მონაწილეობა მიიღო 860 ფილმში.
სია
და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:დაბადებული 9 ივლისი კატეგორია:ამერიკელი ქალი პორნომსახიობი კატეგორია:ამერიკელი პორნო მსახიობები
სანტა-კრუს-დუ-ესკალვადუ
სანტა-კრუს-დუ-ესკალვადუ (Santa Cruz do Escalvado) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პონტი-ნოვას შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 992 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.29 კმ²-ზე. ფართობი 258 726 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
აჰმედლი (40° 31' ჩ. გ. 45° 54' ა. გ.)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაშქესანის რაიონის სოფლები
იაპონური კულტურა
რელიგია
იაპონიაში რელიგიის ისტორია  არის რელიგიურ ტრადიციებს შორის ორმ-ხრივი ზეგავლენის ხანგრძლივი პროცესი. ევროპაში ქრისტიანობის გავრცელების შემდეგ განიდევნა წარმართული ტრადიციები, ხოლო იაპონიის მკვიდრი სარწმუნოება (შინტოიზმი იგივე შინტო) დღესაც არსებობს და უდიდესი ადგილი უკავია ხალხის ცხოვრებაში. VI საუკუნეში იაპონიაში ბუდიზმი გავრცელდა, რის შემდეგაც შინტოისტურმა და ბუდისტურმა აღმსარებლობებმა დაიწყეს ერთმანეთთან ურთიერთობა. სწორედ ამ ურთიერთობის შედეგია ჰონჯი სუიჯაკუს თეორია, სადაც მისი აზრით შინტოს კამი (ღვთაებრივი არსებები) განიხილება როგორც ბუდისტურ ღვთაებათა რეინკარნაციებად. აგრეთვე კონფუციანელობამ და დაოიზმმა ათას წელზე მეტი ხნის მანძილზე უდიდესი როლი ითამაშეს იაპონიის საზოგადოების განვითარებაში. კონფუციანელების მცნებებს და წესებს დიდი ზეგავლენა ჰქონდათ იაპონიის კოლიტიკურ და ეთიკურ ფილოსოფიაზე სახელმწიფოს ფორმირების პერიოდში (VI-IX სს.) და ედოს პერიოდში (1603-1868 წწ.). დაოიზმის გავლენას იაპონიაში შეიძლება წავაწყდეთ როცა საქმე ეხება ჩინური კალენდრის გამოყენებას ან წინასწარმეტყველების რჩევებს. მინი
შინტო
მინი
ბუდიზმი
( ბუდისტი ბერები ) ბუდიზმი ინდოეთში წარმოიშვა ძვ. წ. აღრიცხვის მეექვსე საუკუნეში, შემდეგ ჩინეთში ჩვ. წ. აღრიცხვის მეორე-მესამე საუკუნეში და იაპონიაში გავრცელდა ჩვ. წ. აღრიცხვის მეექვსე საუკუნეში. ბერების შვილები ბუდიზმს სწავლობენ ან სპეციალურ სკოლებში, ან უნივერსიტეტებში, რომლებიც ბუდიზმზეა ორიენტირებული. კამაკურას პერიოდში (1185-1333 წლებში) უამრავი ბუდისტური სექტა ჩამოყალიბდა იაპონიაში. ამბობენ, რომ ბუდას 84 000 სწავლება არსებობს, ხოლო ქრისტიანობაში ყველაფერი ერთ წიგნშია მოქცეული - ბიბლიაში. თუმცა ბავშვები, რომლებიც ბერობას აპირებენ ვალდებულნი არ არიან ყველა სწავლება იცოდნენ, საჭიროა მხოლოდ ძირითადი სექტის დამფუძნებლების სწავლებები გაითავისონ. იაპონიის ბერების თავისებურება ისიცაა, რომ ისინი ყველა თავს იპარსავენ (მხოლოდ ერთი სექტის გარდა). ამის მიზეზად მოჰყავთ ის, რომ ამით ამპარტავნებას და საკუთარი თავის წარმოჩენის სურვილს კლავენ ადამიანში. რელიგიური გადმოსახედიდან, თმა სიცოცხლისუნარიანობაზე მიუთითებს. მაგალითად მუქი თმა ნიშნავს რომ ადამიანი ახალგაზრდაა და სიცოცხლით სავსე, ხოლო ჭაღარას ნაკლები სიცოცხლისუნარიონობა აქვს. თავის გადაპარსვით ისინი ამცირებენ შთაბეჭდილებას სიცოცხლისუნარიანობაზე. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ თავის გადაპარსვა ნიშნავს ამ ადამიანის სიმბოლურ სიკვდილს, როგორც საერო პირი და გარდაქმნას ბერად. ძველად ასეთი პრაქტიკა იყო. თი მეომარი ტაძარში შევიდოდა და თავი გადაპარსული ექნებოდა, ეს ნიშნავდა რომ ის დანებდა მას შეიწყალებდნენ. „ტაიჰეიკის“ მიხედვით, როცა იმპერატორ გო-დაიგოს ჯარი მიადგა აშიკაგას ჯარს საბრძოლველად, აშიკაგამ ერთგულების ნიშნად თავი გადაიპარსა და ტაძარში შევიდა. ამის საპასუხოდ აშიკაგას ძმამ იმპერატორის ბრძანება გააყალბა და დაწერა, რომ ბერიც რომ გამხდარიყო მაინც მოკლავდა. საბოლოოდ ბრძოლა გაიმართა. ამ ამბის შემდეგ მეომარი, რომელიც თავს გადაიპარსავდა და ტაძარში შევიდოდა აღარ ითვლებოდა სახელმწიფოს ჯარში შემავლად. როცა პიროვნება ბერი გახდება მას სხვა სახელს არქმევენ. ეს სიმბოლურად ნიშნავს ძველი საერო ადამიანის სიკვდილს და ახალი სასულიერო პირის დაბადებას.
დაოიზმი
დაოიზმი, როგორც კონფუციონიზმი, სახელმწიფოებრივ მოძღვრებად იქცა იაპონიაში. ის აღმოცენდა ძვ. წ. აღრიცხვით VI-V საუკუნეების მიჯნაზე. კონფუციონალიზმი არის საზოგადოებრივი წყობის, საღი აზრისა და პრაქტიკული ცოდნის ფილოსოფია. მის მთავარ მიზანს წარმოადგენდა შეექმნა ეთიკური საფუძველი ტრადიციული ნათესაური კავშირების სისტემისთვის. დაოიზმი კი პირიქით, ყველაზე უწინარეს აფასებდა ბუნების უშუალო ჭვრეტას. დაოისტების აზრით ადამიანი ბედნიერებას მაშინ განიცდის, როცა ის მოქმედებს ბუნებრივად დადგენილი წესრიგითა და ინტუიციით. ფილოსოფიის ეს ორი საპირისპირო მხარე ერთმანეთს ავსებს, რადგანაც ისინი წარმოადგენენ ერთი ადამიანური ბუნების ორ სხვადასხვა გამოვლინებას. დაოიზმი სხვადასხვა მისტიკური წარმოდგენების ძირია. მისი მოძღვრების მიხედვით სიცოცხლე დედამიწაზე გაჩნდა რომელიღაც დამაბრმავებელი ცენტრიდან, რომელიც იმყოფებოდა სადღაც შორს, ადამიანების მიერ წარმოუდგენელი სივრცის უფსკრულში. ლაო-ძის მიხედვით, თავდაპირველად სამყარო შეადგენდა მოძრაობისა და სიმშვიდის ერთობას. მოძრობა, წარმოქმნის ნათელს (იანს), ხოლო უძრაობა ბნელს (ინს).
ეს წრე გამოხატავს ნათელისა და ბნელის ერთობასა და ურთიერთმონაცვლეობას. „ბნელის სიმშვიდე ძირია ნათელის მოძრაობისა და ნათელის მოძრაობა ბნელის სიმშვიდისა“. ინისა და იანის ერთობა მიჩნეულია პირველ დასაბამად. ეს მოძღვრება მაშინ შეიქმნა როცა რელიგია და ფილოსოფია ერთიანი და განუყოფელი იყო. მოძღვრებაში რელიგიას ემორჩილება ფილოსოფია, განსჯა კი რწმენას. დაოიზმი არის ფილოსოფიური რელიგია. „დაო დე ძინში“ დაოს ცნება სამყაროს არსს გამოხატავს, სამყაროს პირველმიზეზს, კანონზომიერებას მისი ყველა მოვლენისა. იგი შემოქმედია ყოველი არსის. „დაო დე ძინის“ მიხედვით „დაო“ არის აბსოლუტური დასაბამი, ყოვლის შემქმნელი, პირველმიზეზი. ის სიცოცხლეა, უსასრულო, უფერო, უსხეულო, მშვიდი, უცვლელი. მისი წიაღიდან აღმოცენდება მოვლენები. იგი თვითონ უფორმოა, მაგრამ ყველა ფორმის მიზეზი.
მინი|საქორწილო სამოსელი
მეცხრამეტე საუკუნეში ევროპული ტანსაცმლის შემოსვლამ გამოიწვია კიმონოს ამოღება ყოველდღიური ცხოვრებიდან, მისი გამოყენება დაიწყეს მხოლოდ იაპონური რიტუალების დროს. დედოფალმა სუიკენმა მოუწოდა ქალებს თანამედროვე ქვედა ბოლოების და ზედატანების ტარებისკენ. ევროპაში ქალები ხმარობდნენ კორსეტს, რათა გამოეკვეთათ წელი და თეძოები, რომ ლამაზები გამოჩენილიყვნენ, ხოლო კიმონოში რომ ლამაზად იყურებოდე საკმარისი არ არის სხეულის ფორმის გამოყოფა, იდეალური სახე და მაკიაჟი ითვლება კიმონოს განუყოფელ ნაწილად. მზა კიმონო შედგება ოთხი ნაჭერი მატერიისგან, ორი ფარავს სხეულს, დანარჩენი ხელებს, ხშირად კიმონოს რეცხვის წინ არღვევენ და შემდეგ ახლიდან ხელით ისევ კერავენ. ტრადიციული კიმონო იკერება ხელით, ასევე ნაჭერიც ხელით არის მოხატული. მატერიად გამოყენებულია აბრეშუმი და სატინა, კიმონოს არსებობა ათასწლეულს ითვლის. ქალის კიმონოს ღირებულებამ შეიძლება 10 000 დოლარსაც კი მიაღწიოს.
ახალი ტანისამოსის სტილი
მეიძის ეპოქაში (1868–1912) ორი ასწლეულის შემდეგ იაპონელი პოლიტიკოსები იძულებულნი გახდნენ შეგუებოდნენ ახალი ტანისამოსის სტილს, რომელიც შეესაბამებოდა ევროპის დონეს. ურთიერთობამ უცხოელებთან, რომელიც მეთექვსმეტე საუკუნეში დაიწყო, დიდი ცვლილება არ შეუტანია იაპონურ კულტურასა და ტრადიციულ ჩაცმულობაში. ევროპული ქსოვიელბი და აქსესუარები დიდი პოპულარობით სარგებლობდნენ, თუმცა მისი ტარების ფუფუნება მხოლოდ მაღალი ფენის წარმომადგენლებს გააჩნდათ. მეიძის ეპოქაში გაჩნდა ორი ტერმინი: ვაფუკუ (იაპონური ტანისამოსი) და იოფუკუ (ევროპული ტანსაცმლის სტილი). მეიძის ეპოქა შეილება იაპონური ტანისამოსის ტრანსფორმაციის სამ ეტაპად დავყოთ. პირველ ეტაპზე ყველა ატრიბუტი დასავლური ცივილიზაციის, მათ შორის ტანისამოსიც, იყო სიმბოლო კეთლ განწყობისა მომავალი ცივილიზასიისადმი. მეიძიმ არმიის ჩაცმულობაშიც ცვლილებები შეიტანა ევროპული სტანდარტების შესაბამისად. ფორმებს რა მატერიისგანაც კერავდნენ ამ ქსოვილის დამზადება იაპონელებმა არ იცოდნენ, რის გამოც მთავრობამ გაგზავნა საუკეთესო მქსოველები საფრანგეთში, რათა შეესწავლათ ქსოვილის დამზადება, რომელიც გამოიყენებოდა ფორმების შესაკერად. ამასთანავე იწვევდა ინჟინრებს უცხოეთიდან, რომ აეწყოთ თანამედროვე დანადგარები ქსოვილის შესაქმნელად. მაგრამ ამის მიუხედავად საოჯახო სახელოსნოებიც განაგრძობდნენ ქსოვილის შექმნას. მეიძის ეპოქაში იაპონია გახდა ევროპული ქვეყნების მოსწავლე. 1870 წელს იაპონური საზღვაო არმია გამოეწყო ინგლისური ფორმის მსგავსად.
საბრძოლო ხელოვნება
იაპონურ საბრძოლო ხელოვნებათა უმეტეს ნაწილს დიდი ისტორია აქვს. ისინი ძირითადად სათავეს იღებს მეომართა კლასის აღზევების დროს. იაპონელთათვის უმნიშვნელოვანესი იყო ოჯახი და იმპერატორი ამიტომ ისინი ხშირად სწირავდნენ ბრძოლაში თავს აღნიშნული ინსტიტუციებისთვის. სხვადასხვა ტიპის საბრძოლო ხელოვნებებმა სკოლებად იწყეს ჩამოყალიბება და ეს პროცესი გაგრძელდა მეცხრამეტე საუკუნემდე. თანამედროვე იარაღის და საბრძოლო ტექნიკის გამოგონებასთან ერთად ძველმა საბრძოლო ხელოვნებამაც ნელ-ნელა გამოყენებითობა და აქტუალობა დაკარგა და სპორტის სახეობებად ჩამოყალიბდა მინი|კენდოს ქუჩის ბრძოლა 1909 წელს
კენდო (ხმლის გზა)
კენდოს წარმოშობა მჭიდროდ არის დაკავშირებული საბრძოლო ხელოვნებათა ისტორიასთან იაპონიაში. კამაკურას (1185-1233) პერიოდში. თუმცა ოთხი ასწლეულის მანძილზე ხმალი აღარ გამოიყენებოდა როგორც ძირითადი იარაღი, არამედ ასრულებდა დამხმარე ფუნქციას. მისი გამოყენების სფეროები იყო თავდაცვა სხვა იარაღის არარსებობის შემთხვევაში, მოწინააღმდეგისთვის თავის მოჭრა და რიტუალური თვითმკვლელობა სეპუკუ. მხოლოდ ედოს (1603-1868) მშვიდობიანი ეპოქის დადგომასთან, როდესაც სამურაებს ოფიციალურად დართეს ნება იარაღებიდან ეტარებინათ მხოლოდ ხმალი. . მარცხნივ|მინი|აიკიდოს ვარჯიში
აიკიდო
„სახელწოდება მომდინარეობს სამი იეროგლიფიდან, რომლებსაც შემდეგი მნიშვნელობა აქვთ:
აიკიდოს ტექნიკა მომდინარეობს იაპონიის სამურაების უძველესი საომარი ხელოვნებიდან, მიდის ფესვებით ლეგენდარულ ეპოქაში გენძი და ჰეიკე. აიკიდო ცნობილია როგორც იდეალური, ჰარმონიის საბრძოლო ხელოვნება. რადგან აიკიდოში ძირითადი აქცენტი გაკეთებულია ჯგუფურად, პარტნიორთან ერთად ბრძოლაზე. სწორედ ამიტომ მასში ფიზიკური ძალა არ არის მთავარი. აქ მთავარია გონიერება და საბრძოლო შეხამება. ამ და სხვა მრავალი უპირატესობიდან გამომდინარე აიკიდო არის არა მხოლოდ ძლიერი მამაკაცებისთვის არამედ შედარებით სუსტი, ტანმორჩილი კაცებისთვისაც და ასევე ქალებისთვისაც. ასე რომ აიკიდო არის საყოველთაო საბრძოლო ხელოვნება. მინი|ევროპის ჩემპიონატი ძიუდოში
ძიუდო
ძიუდო (იაპ.: 柔道, ძიუ „რბილი“, დო „გზა“) — ფილოსოფია, სპორტი და საბრძოლო ხელოვნება, დაბადებული იაპონიაში, ამჟამად გავრცელებულია მთელ მსოფლიოში. ძიუდოს საფუძვლად უდევს ჯიუ-ჯიცუ.
ძიუდო საკმაოდ პოპულალური იაპონური საბრძოლო ხელოვნების სტილია. იგი ორიენტირებულია თავდაცვასა და თავდასხმაზე.
იაპონიაში მრავალი საუკუნის მანძილზე არსებული ფეოდალური დამოკიდებულებანი XIX საუკუნის შუა წლებისთვის თანდათან დავიწყებას მიეცა. იმპერატორის სპეციალური დადგენილებით, 1871 წელს სამურაებს აეკრძალათ ხმლის ტარება, რამაც საკმაოდ მოკლე ხანში მეომრებისა და პოლიციელების საბრძოლო ფიზიკურიმომზადების სისტემაზე იმოქმედა. ჯიუ-ჯიცუს სხვადასხვა სკოლებში სწავლების აქცენტად უიარაღო თავდაცვის ხერხების დაუფლება იქცა. რეფორმების შედეგად გამოცხადდა სამურაების, გლეხების, ხელოსნებისა და ვაჭრების თავისუფლება და სამურაების მიერ დაარსებული სკოლებიც ნელ-ნელა დავიწყებას მიეცა.
ამგვარი სისტემის შექმნა ახალგაზრდა იაპონელმა პედაგოგმა ძიგორო კანომ სცადა. მას სურდა რომ მისი საბრძოლო ხელოვნება ყოფილიყო „ლეგალური“ და ხელმისაწვდომი ნებისმიერი ადამიანისთვის.
ძიუდოში გამოყენებულია სუმოსა და ჯიუ ჯიცუს ელემენტები. ძიუდო დღეისათვის ერთ-ერთი ოლიმპიური საბრძოლო ხელოვნებაა.
ჯიუ ჯიცუ
ჯიუ-ჯიცუ ორი სიტყვისგან შედგება: „ჯიუ“ ნიშნავს „რბილს“, ანუ მოქნილს, დამყოლს. ხოლო „ჯიცუ“ - კი „ტექნიკას, ხერხს“.
ჯიუ ჯიცუ სათავეს იღებს სენგოკუს პერიოდში მეთექვსმეტე საუკუნეში.იგი იყო სამხედრო ტაქტიკოსი და პროვინციის მმართველი და მან გააერთიანა სხვადასხვა სამხედრო ხელოვნებანი, რომლებიც გამოიყენებოდნენ ახლო ბრძოლაში, სიტუაციაში, როდესაც იარაღი ხდებოდა არაეფექტური. განსხვავებით მეზობელი ჩინეთისა და კორეისა, რომელთა საბრძოლო ხელოვნებები კონცენტრირებას აკეთებდნენ დარტყმით ტექნიკაზე, იაპონური ხელჩართული ბრძოლის ტექნიკები ფოკუსირებას ახდენდნენ გდებებზე, გაუვნებელყოფაზე, დაბლოკვაზე და დახჩობაზე, რადგანაც დარტყმითი ტექნიკა არაეფექტური იყო აბჯრის წინააღმდეგ. ამას გარდა, ჯიუ-ჯიცუს ზოგიერთი ორიგინალური ფორმები, ისეთები, როგორც ტაკენოუტი-რიუ, ექსტენსიურად იყენებდნენ გასვლა-აცილებებს და კონტრშეტევებს გრძელ ცივ იარაღებთან, როგორიც იყო მახვილი და შუბი, ხანჯლისა და სხვა მოკლე იარაღის დახმარებით. ჯიუ ჯიცუ დღესაც პოპულალურია და ძირითადად თავდაცვისთვის ისწავლება.
იაპონური ჭიდაობები ჯიუ-ჯიცუ და ძიუ-დო თავისი ბევრი პრინციპებისთვის ჩინეთს უნდა უმადლოდეს; აი-კი-დოს შემქმნელმა მორიხეი უესიბამ კარგა ხანს ჩინეთში იმოგზაურა და იქაური საბრძოლო ხელოვნებების გადახარშვის შემდეგ შექმნა თავისი (თუმცა იაპონური ფარიკაობიდან და ჭიდაობებიდანაც აიღო ბევრი რამ); კუნძულ ოკინავაზე კარატეს შემქმნელები თავიდან ჩინელებთან სწავლობდნენ და ა. შ.
ჯერ კიდევ 710-784 წლებსში ცნობილია, რომ იმპერატორ ნარას მმართველობის პერიოდში იმართებოდა გრანდიოზული შეჯიბრებები ჭიდაობა სუმოში, ოღონდ დღევანდელი ტრადიციული სუმოსგან განსხვავებით მოწინაღნდეგეები ერთმანეთს ჩვეულებრივ ყოველდღიურ ტანსაცმელში ერკინებოდნენ.
ორთაბრძოლის ილეთების დახვეწასთან ერთად ჩნდებოდა ვარჯიშის ფორმები, რომლებიც შემდგომ, მომზადების სისტემებად ყალიბდებოდა. ასე მაგალითად XIV საუკუნეში უკვე იხსენიება ჯიუჯიცუ, რომელიც XVI საუკუნეში უკვე ყალიბდება როგორც კიდევ ერთი საბრძოლო მომზადების სისტემა და იმპერატორის კარზე იმართებოდა მებრძოლთა შეჯიბრებები. ამ პერიოდიდან ჯიუჯიცუ იქცა როგორც ფიზიკური და სულიერი ვარჯიშის ერთ ერთ საშუალებად.
კარატე
კარატე ეს არის შეუიარაღებელი ბრძოლის ტექნიკა. იგი ძირითადად ორიენტირებულია თავდაცვაზე და არა თავდასხმაზე. ასევე კარატე არის სულიერი ტექნიკა. კარატის ოსტატები შეგირდებს ასწავლიან არა მხოლოდ ბრძოლას არამედ სუსტებისა და დაჩაგრულების დახმარებას და ა. შ. იგი 1000 წლის წინ ჩინეთში შეიქმნა და შემდგომ იაპონიაშიც დაიმკვიდრა თავი როგორც ერთ-ერთმა თანამედროვე საბრძოლო ხელოვნებამ. თანამედროვე იაპონური კარატე სინამდვილეში მოვიდა რიუკიუს არქიპელაგის უდიდესი კუნძულ ოკინავადან, რომელიც მდებარეობს სავაჭრო გზების გზაჯვარედინზე, კიუშიუდან 500 კმ-ზე, ტაივანიდან 600 კმ-ზე და სამხრეთ ჩინეთის სანაპიროდან 800 კმ-ზე.
კარატეში, სხეულის თითოეული ნაწილი ბრძოლის იარაღია, ასევე მნიშვნელოვანია თავდაცვის ტექნიკა, რათა მოხერხდეს მეტოქის მიერ მოყენებული დარტყმის თავიდან აცილება.
XVII საუკუნის დასაწყისმა ოკინავას ხალხი მკაცრი გამოცდის წინაშე დააყენა. 3000-მა სამურაიმ 100 ხომალდით დაიპყრო და ხარკი დააკისრა მათ. გლეხებმა ბრძოლა არ იცოდნენ დაკარგად შეიარაღებული არმიისათვის წინააღმდეგობის გაწევა არ შეეძლოთ, მაგრამ რამდენიმე გათავხედებული მოძალადის ერთობლივად მოგერიებისათვის, კემპოს ორი-სამი ოსტატიც საკმარისი იყო. ოკინავას მოსახლეობამ დაიწყო საიდუმლო საზოგადოებებში გაერთიანება და სოფლებსა და დაბებში თავდაცვის კავშირების შექმნა. მაგრამ კემპოს გავრცელების ცენტრები მაინც დიდი ქალაქები იყო. ოკინაველებს მიუხედავად მათი პროფესიონალიზმისა სამურაებთან გამკლავება მაინც უჭირდათ. ამიტომ საჭირო იყო ნებისმიერი შანსის მაქსიმალურად გამოყენება რასაც „ერთი დარტყმის ტექნიკა ეწოდა“. ისინი ამისათვის ხელებსა და ფეხებს სპეციალურად წლების განმავლობაში აწრტობდნენ. კარგავდნენ მგრძნობელობას და საბოლოოდ მათი ხელ-ფეხი დამანგრეველ იარაღად ყალიბდებოდა. კარატე-ც სწორედ ხელჩართულ ბრძოლას ნიშნავს.
მინი
კულინარია
ბრინჯზე დაფუძნებული კვების კულტურა ამომავალი მზის ქვეყანაში 20 საუკუნეზე მეტი ხნის წინ შეიქმნა, როდესაც აღმოსავლეთის ქვეყნებიდან (აზიიდან) შემოვიდა ბრინჯის კულტურა. მათ ბრინჯთან თითქოსდა მისტიკური ურთიერთობა დაამყარეს, ბრინჯის ნაკვეთებს უძღვნიდნენ ნახატებს სიმღერებს და ლექსებს. ბრინჯთან ერთად იაპონურ კულინარიაში ხშირად შეხვდებით სეზონურ ბოსტნეულს, თევზს და სხვა ზღვის პროდუქტებს. მათ კულინარიაში ამ ინგრედიენტების ხმარებამ დახვეწილ ფორმას ედოს პერიოდში (1603-1868) წლებში მიაღწია. საუკუნენახევრიან პრეიოდში, როცა იაპონიამ განაახლა დასავლეთთან ურთიერთობა, ქვეყანამ განავითარა წარმოუდგენლად მდიდარი და მრავალფეროვანი კვების კულტურა, ამის დამსახურებაა ის რომ თანამედროვე იაპონიაში არ ვხვდებით მარტო ეროვნულ საკვებს და ხშირია სხვა უცხო ქვეყნის საკვებიც. ყოველწლიურ ღესასწაულებთან დაკავშირებულ იაპონურ სამზარეულოს „ვაშოკუს“ დიდი ყურადღება ექცევა. მის მოსამზადებლად სხვადასხვა და ახლ-ახალ ინგრედიენტებს იყენებენ ბუნებიდან, რათა წელიწადის დროების მონაცვლეობა წარმოაჩნონ. „ვაშოკუში“ წამყვანი როლი ბრინჯს თევზს და ბოსტეულს ენიჭება. ამან აამაღლა იაპონური კულინარია და 2013 წელს „ვაშოკუ“, იაპონელთა ტრადიციული საახალწლო დიეტური კულტურა შეიტანეს იუნესკოს ნუსხაში. ასევე ვაშოკუ დამაებულ იქნა არამატერიალური კულტურის მემკვიდრეობის სიაში იმავე წელს.
„ვაშოკუ“
VI საუკუნეში ბუდიზმის იმპერატორის ბრძანებით იმდროინდელ კულინარიაში ხმარებიდან ამოიღეს ცხოველისა და ფრინველის ხორცი. ეს კანონი თითქმის თორმეტი საუკუნის განმავლობაში არ გაუქმებულა, რაც საკმარისი გახდა ერის საკვებისადმი დამოკიდებულება შეცვლილიყო. მიწაზე მოსიარულე ცხოველის ჭამის აკრძალვის შემდეგ, ძენ სექტის გავლენით პოპულარული გახდა შიოჯინ რიორისი (ვეგეტარიანული სამზარეულო). XV საუკუნისთვის იაპონელები გამოიყენებდნენ მრავალ იმ საკვებ ინგრედიენტს რომელსაც დღესაც იყენებენ, მაგალითად: სოიოს სოუსი, ტიფო და სხვა სოიოსგან დამზადებული პროდუქტები. ამავე პერიოდში განვითარდა ოფიციალური და სარიტუალო სამზარეულო სტილი, რომელმაც სათავე აიღო კარის არისტოკრატიის სამზარეულოდან და ეწოდებოდა ჰონძენ რიორი. ეს უკანასკნელი, კეისაკი რიორი და ჩაიკაისეკი რიორი (ჩაის ცერემონიის სამზარეულო) ერთად ძარმოადგენს სამ ძირითად სახეობას იაპონური სამზარეულოსი. ზემოთ ხსენებული კაისეკი რიორი თანამედროვე სახით XIX საუკუნეში ჩამოყალიბდა და პირველი კლასის რესტორნების მენიუში შედის. ასევე XIX საუკუნეშ გაჩნდა პირველად სუში. მზადდება ძმრიანი ბრინჯითა და ზედ დაწყობილი უმი თევზით ან რომელიმე სხვა ზღვის პროდუქტებით. პირველად მომზადდა ტოკიოში და იყიდებოდა ფარდულებში. თავიდან ის მსუბუქ წასახემსებლად ითვლებოდა დღეს კი დელიკატესია. მინი|იაპონური მენიუ
იაპონური რესტორნები
იაპონელებს როგორც ყველა განვითარებულ ქვეყანაში აქვთ რესტორნები. ყველაზე ცნობილ საჭმელს სუშის, მიირთმევენ სუშის რესტორნებში. ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ქსელია „conveyer-belt“ (კონვეირი-ქამარი). მისი პრინციპი მდგომარეობს იმაში, რომ ადამიანები სხდებიან ბართან და უკვეთავენ მათ სასურველ სუშის. ხოლო ამ მაგიდაზე არის მექნიზი დამონტაჯებული რომელიც წრეზე დადის და ასე ვთქვათ „თეფშით მოდის საჭმელი“. ამ პრინციპიტ მუშაობს ადგილობრივი რესტორნებისუმეტესობა გადა ოჯახური რესტორნებისა. ისინი მომხმარებელს თავაზობენ როგორც იაპონურ სადილს ასევე  ინური სამზარეულოს კერძებს და გააჩნიათ დასავლური კულინარიის არაერთი კერძიც.
ძირითადად იაპონის მაშტაბიტ ორი ტიპის რესტორანია გავრცელებული ტამენ და იაკინუკუ. რამენ რესტორნები მომხმარებელს გულუხვად უმასპინძლდებიან და მოზრდილ პორციებს აწვდიან მომხმარებელს, ვიდრე იაკინუკუ რესტორნები.
იაპონური კულინარია ქვეყნის ეკონომიკას აძლიერებს, როგორც სახელმწიფო კულტურა. მრავალი ტურისტი იაპონიაში მოგზაურობისას ერთ-ერთ მნიშვნელონ ღირსშესანიშნაობად ადგილობრივი სამზარეულოს დათვალიერებას მიიჩნევს. ასევე იაპონური კულინარია ქვეყნის საზღვრებსაც გასცდა და შეიძლება ითქვას რომ მოხდა მისი ექსპორტი. მრავალ უცხოუ ქვეყანაშ გაიხსნა იაპონური რესტორნები, ძირითადად სუშის ბარები. ეს მოხდა იმიტომ რომ მსოფლიოშ ის ჯანსაღ და ჯამრთელ პროდუქტად მიიჩნევა. და ეს მართლაც ასეა იაპონიაში სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა 84 წელია, სწორედ ეს მეცნიერების თვალსაზრისით გამოწვეულია ადგილობრივი კულინარიით. სწორედ ამიტომ უცხო ქვეყნებში დიდი დაინტესება მოყვა იაპონურ კულტურას და ნელ ნელა გავრჩელდა. 2012 წლის სტარტისტიკის მიხედვით რომელიც სოფლის მეურნეობის, მეტყევეობისა და მეთევზეობის სამინისტრომ გააკეთა მსოფლიოში 3000 იაპონური რესტორანია გახსნილი, აქედან ყველაზე მეტი კი აშშ-ში.
იმის გამო, რომ იაპონური კულინარია ერთ-ერთ ჯანსაღ სამზარეულოდ მიიჩნევა სხვა ქვეყნის სამზარეულოებიც ცდილობენ მას მიბაძონ. როგორც ცნობილია ისინი მინიმალურად გამოიყენებენ ზეთს და ცხიმს, ასევე მათ გააჩნიათ შესანიშნავი სოუსები თუ სანელებლები რაც მრავალ პროდუქტს უხდება. მაგალითად, ახლაც ხშირად შეხვდებით როცა სხვა ქვეყნის სამზარეულოში იყენებენ იაპონურ სანელებლებს, სოიოს სოუსს, იაპონურ ციტრუსებს თუ სხვა მრავალ მსგავს პროდუქტს, რათა მიღებულ კერძს მიანიჭონ ეგრეთ წოდებული „იაპონური გემო“. მინი|იაპონური სწრაფი კვების ობიექტი
უცხო ქვეყნის სტილის იმპორტი კულინარიაში
ახლა კი დავუბრუნდეთ იმ თემას თუ როგორ მოხდა იაპონიაში უცხო ქვეყნის ინგრედიენტების თუ მომზადების სტილის იმპორტი. XVI საუკუნეში ევროპელი მისიონერების ჩასვლის შემდეგ მოხდა პირველად იაპონური კვების კარის გაღება დასავლეთის მხარითვის. შემოვიდა ესპანური და პორტუგალიური შეწვის ტექნოლოგია, ასევე ჩინური მეთოდით ზეთში ბოსტნეულის მომზადება. სამი საუკუნის შემდეგ იაპონიამ კვლავ გაუღო კარი დასავლეთს რამაც უკვე იაპონურ სამზარეულოში მოახდინა „რევოლუცია“ და კვლავ დაიწყო ცხოველების გმაოყენება კულინარიაში. სწორედ ამ პერიოდში დაედო საპუძველი საკვებ ტონკატსუს, რაც არის ორცხობილის ვხვნილში ამოვლებული კარგად შემწვარი ღორის ხორცი. ხოლო მეთექვსმეტე საუკუნეში დასაბამი მიეცა ტემპურას, რაც არის ზღვის პროდუქტები და სხვადასხვა სახის ბოსტნეული შემწვარი ბევრ ზეთში.
ანიმე, მანგა
ანიმე და მანგა არის იაპონელთათვის საუკეთესო გზა გადმოსცენ საკუთარი ისტორია,იქნება ეს ცხოვრებისეული თუ ისტორიული.ყველაზე მნიშვნელოვანი ანიმეში არის მაინც მათი შინაარსი და გადმოცემის უნარი რომელსაც დიდი დრო არ დასჭირვებია,რადგან ანიმე სათავეს იღებს მეოცე საუკუნის 20-იან წლებში და ამ პერიოდიდან მოყოლებული დიდი პოპულარობით სარგებლობს იაპონიასა თუ სხვა ქვეყნებში.1960 წლიდან იწყება ანიმეების პოპულარობის ზრდა რაც დაკავშირებულია ოსამუ ტეზუკას სახელთან,რომელმაც მსოფლიოს გააცნო ანიმე და მისი დატვირთვა. ანიმეს რამდენიმე განსაზღვრება აქვს: დასავლური სამყაროსთვის ის იშიფრება,როგორც „animation“ ხოლო იაპონიაში მას უწოდებენ „katakana-ს“ ხოლო შემოკლებით ანიმეს. მინი|ანიმე გოგონა
პირველი ანიმე
პირველი ანიმე გამოვიდა 1917 წელს (namakura gatana), რომელიც კაცუდო შაშინმა გადაიღო. სწორედ ამ პერიოდიდან იწყებს ანიმე აღმასვლას და დღესდღეობით იაპონიასა და მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში საუკეთესო შემოქმედებად ითვლება კინო ინდუსტრიაში. პირველი ხმიანი ანიმე გამოვიდა 1933 წელს და ამის მერე დაიწყო ანიმეს ინდუსტრიამ ზრდა. იაპონიაში შეიქმნა მრავალი კომპანია, რომელიც იღებდა ანიმეებს და უშვებდა მანგას, ხოლო 1944 წელს შექმნეს პროდუქტი (ანიმე), რომელიც გადაიღეს მეორე მსოფლიო ომზე და რომელსაც იაპონური საზღვაო ფლოტი აფინანსებდა. 1960 წელს ანიმატორმა ოსამო ტეზუკამ რამდენიმე ტექნიკა გადმოიღო დისნეისგან, რათა შეემცირებინა ანიმეს გადაღების ხარჯები და სწორედ ამან გამოიწვია 60-იანი წლებიდან ანიმეს პოპულარობის და გამოშვების ინტენსივობის ზრდა. ოსამო ტეზუკას უწოდეს ლეგენდა და მანგის ღმერთი,მისი დაწერილი მანგების მიხედვით სამომავლოდ ანიმედ გადაიღეს. XXI საუკუნეში ანიმე როგორც ზემოთ აღვნიშნე დიდი პოპულარობით სარგებლობს 2002 წელს ჰაიაო მიაზაკის მიერ გადაღებულმა ანიმემ „spirited away“ გახდა ოქროს დათვის მფლობელი ბერლინის საერთაშორისო კინო ფესტივალზე, ხოლო 2013 წელს ამავე ანიმემ აიღო ოსკარი საუკეთესო ანიმაციური ფილმისთვის. მარცხნივ|მინი|"ანიმე" სამურაი
ანიმე როგორც იაპონური კულტურის გადმოცემის საშუალება
იაპონურ კულტურას აქვს მდიდარი რელიგიური და მითოლოგიური ისტორია, აღმოსავლური რელიგიების გავრცელებით, როგორებიცაა ინდუიზმი და ბუდიზმი, მათ შეძლეს გაეერთიანებინათ თავიანთი კულტურა სხვა აზიურ ქვეყნებთან. სწორედ ამ ყველა რელიგიისა და ადგილობრივი კულტურული მითოლოგიის ელემენტები ვლინდება ანიმეებსა და მანგაში შეიძლება ითქვას, რომ სწორედ ანიმე და მანგაა იაპონური კულტურის და ისტორიის გადმოცემის საუკეთესო საშუალება.
საჭიროა ადამიანებს ესმოდეთ ანიმეს შინაარსი, რადგან მასში არის გადმოცემული იაპონელთა რწმენა ღმერთების შესახებ (როგორიცაა მაგალითად ტოროტო), რაც შეიძლება ითქვას, რომ უცნაურია დასავლური ქვეყნებისთვის მაგრამ არა იაპონელთათვის, ისინი ანიმეში გადმოსცემენ მათ რწმენას და მითოლოგიურ თუ ისტორიულ ასპექტებს. ყოველ კულტურას გააჩნია რელიგია და ამ რელიგიის გადმომცემი სხვადასხვა საშუალებები, რომლებიც გავლენას ახდენენ სოციუმზე, არ აქვს მნიშვნელობა სჯერა თუ არა ადამიანს. იაპონელებისთვისაც სწორედ იგივეა მანგა და ანიმე, რადგან ამ გზით ისინი გვაჩვენებენ ბუდიზმისა შინტოს სხვადასხვა ელემენტებს. თუ გაიგებ იაპონელთა რწმენის შესახებ უფრო ბევრს უფრო ადვილად მიხვდები მათი შემოქმედების მიზეზსა და მიზანს მინი
მანგა
მანგა არის შავ-თეთრად დახატული ანიმაციები წიგნზე დაახლოებით იგივე რაც დასავლურ ქვეყნებში კომიქსებია, თუმცა მანგას განსაზღვრული არ აქვს ასაკი და სქესი მისი მომხმარებელი შეიძლება მრავალფეროვანი იყოს. იაპონიაში მანგას ბევრი მომხმარებელი ჰყავს, მას შეხვდებით საზოგადოებრივ ტრანსპორტში და ამასთანავე ვერ ნახავ ოჯახს, სადაც ანიმე არ აქვთ წაკითხული. მანგა დაყოფილია ასაკობრივ სეგმენტად და ნებისმიერს შეუძლია მისი გამოყენება. როგორც ზემოთ აღვნიშნე მანგას და ანიმეს მსოფლიოს მასშტაბით მრავალი მომხმარებელი ჰყავს. მანგები „death note“ და „bleach“ გადაიღეს ინგლისში და დიდი პოპულარობით სარგებლობენ დღესაც.
უნდა აღინიშნოს, რომ ანიმეს ინსპირაცია მხოლოდ მანგა არ არის, მაგალითად „პაკმანი“ რომელიც მსოფლიოს მრავალი თაობის საყვარელ თამაშად ითველბოდა იაპონელებმა ანიმედ გადააქციეს, რითაც პოპულარობა უფრო გაუზარდეს როგორც თამაშს ასევე ანიმეს ინდუსტრიას. განსხვავება მანგასა და ანიმეში ძირითადად ფერებსა და გრაფიკაშია, მაგრამ ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ნაწილს წარმოადგენს მუსიკა, რომელიც ანიმეს ახლავს თან. ანიმეს ინდუსტრიის განვითარებასთან ერთად მათი მუსიკაც იცვლება და ვითარდება, სხვადასხვა ქვეყნის პოპულარული მომღერლები ქმნიან მუსიკას სპეციალურად ანიმესთვის.
იაპონიის ყველაზე სახელგანთქმული და წარმატებული ანიმატორი ჰაიაო მიაძაკი ფლობს საუკეთესო სტუდიას იაპონიაში, რომელიც უშვებს საუკეთესო ანიმეებს და მისმა რამდენიმე შემოქმედებამ დიდი აღიარება მოუტანა. ანიმეებში მიაზაკი და არამარტო ის ქმნის ისეთ პერსონაჟებს, რომლებსაც რეალურ ადამიანებთან აქვს დიდი მსგავსება, რაც ტურისტებს ხელს უწყობს იაპონიაში ხალხთან ურთიერთობისას მინი|„მაჰური“ იაპონური ანიმეს გმირი
იაპონიის პოპ-კულტურა
გარდა იმისა, რომ ანიმეებში გადმოცემულია იაპონელთა ისტორია, როგორიცაა მაგალითად სამურაების პერიოდი ან თუნდაც ღმერთების შესახებ სხვა სახის კულტურული ინფორმაცია, ამასთანავე ანიმე და მანგა წარმოადგენენ იაპონიის პოპ კულტურას, რომელიც მთელ მსოფლიოშია გავრცელებული სხვადასხვა სახით, თუმცა იაპონელთა პოპ კულტურა უფრო მეტ ისტორიულ თუ რელიგიურ ელემენტებს მოიცავს ვიდრე სხვა ქვეყნის პოპ კულტურები. ანიმეების შექმნამ დიდი გავლენა მოახდინა ანიმაციების შექმნაზე. მისი გრაფიკა და სხვადასხვა სახით გადმოცემული ისტორიები საინტერესოს ხდის ანიმაციის ყურებას და დღესდღეობით ახალგაზრდების დიდი ნაწილი შეპყრობილია ანიმეთი, ბაძავენ მათ საყვარელ გმირს და ხშირ შემთხვევაში სხვა ქვეყნის წარმომადგენლები ანიმედან იგებენ საზოგადოების ცხოვრების წესისა და იაპონიის კულტურის შესახებ რის შემდეგაც მათი ინტერესი იზრდება ანიმესა და იაპონიის მიმართ.
ანიმეებში შეხვდები მრავალ იაპონურ ღმერთს, რომლებიც ადამიანებთან ერთად ცხოვრობენ. შეიძლება ითქვას რომა ანიმეში არსებული ღმერთები ჰგვანან საბერძნეთის ღმერთებს, რომლებიც საკუთარი კეთილდღეობისთვის იბრძვიან. ამატერაცუ, სუსანო, შინიგამი, იზანაგი, ცუკუიომი ეს ის პატარა ჩამონათვალია ღმერთებისა, რომლებიც ანიმეებში გვხვდებიან სხვადასხვა სახით. იზანაგი არის იაპონური ღმერთი, რომელსაც მიაწერენ იაპონიის კუნძულების შექმნას და ასევე მითოლოგიის თანახმად მან ფიცი დადო, რომ 15 000 იაპონელს მისცემდა დაბადების საშუალებას ყოველდღე, ამატერაცუ არის მზის და ამვდროულად ომის ქალღმერთი, რომელსაც მრავალი საუკუნის განმავლობაში იაპონელი იმპერატორები მსხვერპლს წირავდნენ ომების წინ რათა მათ დახმარებოდა, ცუკუიომი არის მთვარის ღმერთი და ამატერაცუს ძმა. იაპონელთა წარმოდგენით ამატერაცუს და ცუკუიომის ერთმანეთთან ჩხუბი მოუვიდათ რის შედეგადაც ისინი სამუდამოდ დაშორდნენ. მსგავსი ღმერთებით მრავალფეროვანია ანიმე და მანგა რაც საშუალებას გვაძლევს იაპონელთა კულტურულ შეხედულებებზე წარმოდგენა შევიქმნათ. ანიმეების მეშვეობით არამარტო იაპონელები არამედ მსოფლიოს სხვა ქვეყნებიც სწავლობენ იაპონურ მითოლოგიასა და რელიგიას.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონური კულტურა
ცევა ადომი
ცევა ადომი (צבע אדום — წითელი ფერი) — სარაკეტო იერიშის შესახებ ადრეული შეტყობინების ებრაული სარადარო სისტემა, რომელიც მოსახლეობას საშუალებას აძლევს თავი შეაფარონ ბომბსაფარებს და დაცულ ნაგებობებს.
აღწერა
ცევა ადომის სისტემა ამჟამად დაყენებულია ყველა ებრაულ ქალაქში, რომელიც ხვდება რაკეტების მოქმედების არეალში. რაკეტის გაშვების მომენტის დაფიქსირებისთანავე, სისტემა ავტომატურად რთავს შეტყობინების სისტემას ებრაულ ქალაქებში, დასახლებებსა და სამხედრო ბაზებში. ელექტრონული აუდიო-შეტყობინების ორი სიგნალი გადაიცემა მიმდევრობით ორჯერ, რომლის შემდეგაც ირთვება ავტოინფორმატორი და იმეორებს სიტყვებს „ცევა ადომ“ გაშვებული რაკეტების რაოდენობის შესაბამისად.
სდეროთში სისტემა მოსახლეობას ატყობინებს 15 წამით ადრე რაკეტის ქალაქთან მოახლოებამდე. აშკელონში იგივე დრო 30-32 წამია. ღაზას სექტორის სარტყლის დასახლებებში შეტყობინებიდან რაკეტის მიზანში მოხვედრამდეე ინტერვალი შეიძლება 8 წამამდე იყოს.
სქოლიო
კატეგორია:ისრაელი
გინეკოლოგია (ვეტერინარია)
ვეტერინარული გინეკოლოგია — კლინიკური დისციპლი­ნა, რომელ­იც შეისწავლის სასოფლო-სამეურნეო მდედრი ცხოველის სასქესო ორგანოების დაავადებებს, მკურნალობას, პროფილაქტიკას, უნაყოფობის წინააღმდეგ ბრძო­ლის მეთოდებს.
ვეტერინარულ გინეკოლოგიაში გაერთია­ნებულია საკუთრივ გინეკოლოგია, მეანობა და ანდროლოგია.
ვეტერინარული გინე­კოლოგია სწავლობს მდედრ და მამრ ცხოველებში აღწარმოე­ბის ფუნქციის დარღვევას, რომელ­იც გამოწვეულია ცხოველთა არასწორი მოვლა­შენახვით, კვებითა და სასქე­სო ორგანოების დაავადებებით. მეანობა სწავლობს პერიოდს მდედრის სასქესო სიმწიფიდან ნა­ ყოფიერების დასრულებამდე.
ანდროლოგია შეისწავლის მამრ. ცხოველებში სქესობრივ რეფლექსებს, სასქესო ორგანოების დაავადებებს და მათ მკურნალო­ბას.
სამივე ერთად შეისწავლის ცხო­ველის განაყოფიერების, მაკეობის და მშობიარობის მიმდინარეობის აუცილებელ პირობებს. ჩვენში ამ დარგის განვითარება დაკავშირებულია საქართველოს ზოო-ტექნიკური სავეტერინარო სასწავლო-კვლე­ვითი ინ­სტიტუტის მეანობა­-გინეკოლო­გიისა და სასოფლო-სამეურნეო ცხოველთა ხელოვნური დათესვლის კათედრის დაარსებასთან (1938).