cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ახაშნის სამების ეკლესია
ეკლესია გეგმით სწორკუთხაა. ნაგებია რიყის ქვითა და კვადრატული აგურით. კედლები ძირითადად რიყის ქვისაა, რომლებშიც თანაბარი ინტერვალებით, ორრიგად ნაწყობი აგურის ჰორიზონტალური შრეებია ჩართული. გარეთა კუთხეები, კარ-სარკმელთა ღიობები, კონსტრუქციული და დეკორატიული ელემენტები აგურითაა გამოყვანილი. კედლების ზედაპირი შიგნიდან და გარედან გასწორებულია, ბათქაშით და კირითაა შეთეთრებული. შესასვლელი ორია: სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. ორივე კარი გარედან ნახევარწრიული, ხოლო შიგნიდან შეისრული თაღითაა გადახურული.
ეკლესიის ფასადებზე მტკიცედაა დაცული წყობის ე. წ. კახური სისტემა. ერთმანეთისგან თანავარი მანძილებით დაშორებულ აგურის შრეებს შორის მოქცეული რიყის ქვის ორ-ორი რიგი, კედლების ზედაპირი დანაწევრებულია პილასტრისებრი შვერილებით (სიგრძე 22 სმ). რომლებიც თითო აგურის წყობითაა გამოყვანილი და დასრულებულია აგურისავე ორსაფეხურიანი კაპიტელებით. შვერილებიდამ, მხოლოდ აღმოსავლეთ დასადის შუაში მდებარე ორის შვერილია უკაპიტელო: მათზე იგივე პროფილის ნახევარწრიული თაღია გადაყვანილი, რომელიც თითქმის ფრონტონის წვერს აღწევს. ამ ვიწრო და მაღალ თაღოვან არეში საკურთხევლის სარკმეველი და მის ზემოთ მდებარე, წყოვიდან გვერდით შვერილი აგურის ერთი რიგით შემოფარგლული მკლავებწაწვეტებული და მუქი წითელი ფერის საღებავით შეღებილი ტოლმკლავა ჯვარია მოქვეული. სარკმელს ორგვლივ ევლება ლეკალური აგურით ნაწყობი ვიწრო ლილვი, რომელიც დაყრდნობილია ორსაფეხურიან ჰორიზონტალურ თაროზე. თითო ანალოგიური ჩარჩოა განთავსებული ცენტრში. თაღოვანი არის ორივე მხარეს - საკურთხევლის სარკმლის დონეზე, რომლებიც ე. წ. ცრუ სარკმლის შთაბეჭდილებას ქმნიან. დასავლეთ ფასადი აღმოსავლეთ დასადისაგან განსხვავებუთ ნაკლებადაა დანაწევრებული, მხოლოდ კიდეებთანაა გამოყოფილი ორ-ორი ვერტიკალური შვერილი, ფასადზე. ერთ დონეზე, სამი ცრუ სარკმელია გამოყვანილი. ამავე ფასადზე, ფრონტონის არეში, გაჭრილია ერთი მრგვალი სარკმელი, რომლის წრიულ ჩარჩოზე დადგმულია აღმოსავლეთ ფასადზე გამოსახული ჯვრის მსგავსი ჯვარი. გრძივი ფასადები ერთნაირადაა დამუშავებული თითოეული ვიწრო და მაღალი ოთხკუთხედით დაყოფილია ოთხ-ოთხ არედ, რომლებშიც მონაცვლეობით სარკმლები და ცრუ სარკმლებია განლაგებული. ეკლესიის ღმოსავლეთ ნახევარი დგას რიყის ქვით ნაშენ ცოკოლზე, ფასადები დაგვირგვინებულია ლეკალური აგურით ნაწყობი ლავგარდნით, რომლის პროფლის შეადგენს თარო წრეთარგი და ლილვი. სახურავი დაბურული იყო ღარისებრი კრამიტით (ამჟამად გადახურულია თუნუქით). სახურავის დასავლეთ კიდეში, კეხზე, შემორჩენილი იყო გეგმით კვადრატული სამრეკლოს ძირი, რომელიც შეკეთების დროს მოშალეს.
ეკლესიის ჩრდილოეთით, 50 მ-ზე, კვადრატული აგურით ნაგები და ცილინდრული კამარით გადახურული სამეურნეო დანიშნულების ერთსათავსოიანი ნაგებობაა, რომელიც მთლიანად მიწაშია ჩამჯდარი. შესასვლელი მას აღმოსავლეთიდან აქვს. კარი გარედან თაღოვანია, ხოლო შიგნიდან - სწორკუთხა. შესასვლელთან ჩადის კიბის კამაროვანი გვირაბი. დასავლეთ კედელში განიერი და მაღალი, სწორკუთხა ნიშაა, რომლის ზედა ნაწილში მოწყობილი ყოფილა ორი ოთახი. ნიშის ქვემოთ ერთიმეორის თავზე, ორი პატარა ოვალური ნიშაა. სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში ერთმანეთისგან დაახლოებით თითო მეტრის დაშორებით, ოთხ-ოთხი პატარა კვადრატული ხვრელია ერთ ხაზზე განლაგებული. კედლები შელესილია კირის ხსნარით. კამარას შუა ნაწილში დიდი, მრგვალი ხვრელი აქვს დატანებული. იატაკი მიწატკეპნილია. ნაგებობას როგორც ჩანს პროდიქტების შესანახად იყენებდნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
აბი აჰმედი
აბი აჰმედ ალი (አብይ አህመድ አሊ; დ. 15 აგვისტო, 1976) — ეთიოპიელი პოლიტიკოსი, ქვეყნის მოქმედი პრემიერ-მინისტრი 2018 წლის 2 აპრილიდან.
ბიოგრაფია
აბი აჰმედი დაიბადა ეთიოპიაში, ქალაქ ბეშაშაში. მიეკუთვნება ორომოს ხალხთა ჯგუფს. მამამისი, აჰმედ ალი, იყო მუსლიმი, ხოლო დედა ტეზეტა ვოლდე ქრისტიანი. 1991 წელს ჯერ კიდევ მოზარდი შეუერთდა მენგისთუ ჰაილე მარიამის წინააღმდეგ მებრძოლთა დაჯგუფებას და გაწევრიანდა ორომოს ხალხთა დემოკრატიულ ორგანიზაციაში, ხოლო აჯანყებულების ლიდერის მელეს ზენავის ხელისუფლების სათავეში მოსვლის შემდეგ მუშაობა გააგრძელა ქვეყნის შეიარაღებულ ძალებში. 1995 წელს იმყოფებოდა რუანდაში გაეროს მშვიდობისმყოფელთა კონტიგენტში, 1998-2000 წლებში მონაწილეობდა ეთიოპია-ერიტრეის კონფლიქტში.
განათლება მიიღო პროგრამირების სფეროში. 2007 წელს გახდა ეთიოპიის უსაფრთხოების საინფორმაციო სააგენტოს ერთ-ერთი დამაარსებელი და ამავე ორგანიზაციის დირექტორის მოადგილე (2008 წლიდან ასრულებდა დირექტორის მოვალეობას).
2010 წელს ლეიტენანტ-პოლკოვნიკის წოდებით მიატოვა სამხედრო სამსახური და აირჩიეს პარლამენტის ქვედა პალატის, სახალხო წარმომადგენელთა საბჭოს, დეპუტატად. ამ ხარისხში იგი ცდილობდა დაეძლია რელიგიური კონფლიქტი მუსულმანებსა და ქრისტიანებს შორის. 2014 წელს დანიშნეს მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების საინფორმაციო ცენტრის დირექტორად, ხოლო 2015 წელს მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების მინისტრად.
2016 წლიდან ორომიის რეგიონის პრეზიდენტის მოადგილე და ამავე რეგიონის მშენებლობისა და ურბანული განვითარების სამსახურის უფროსია.
2018 წელს პრემიერ-მინისტრ ჰაილემარიამ დესალენის გადადგომის შემდეგ პარლამენტმა აბი აჰმედი დაამტკიცა პრემიერ-მინისტრად.
აბი აჰმედ ალი პირველი პრემიერ-მინისტრია, რომელიც მიეკუთვნება ორომოს ხალხთა ჯგუფს და ასევე პირველი მუსულმანი აღნიშნულ თანამდებობაზე.
2019 წლის 11 ოქტომბერს აბი აჰმედი დააჯილდოეს ნობელის პრემიით მშვიდობის განმტიკიცების დარგში, რადგან მეზობელ ერიტრეასთან სასაზღვრო კონფლიქტთან დაკავშირებული ოცწლიანი დაძაბულობა დაასრულა.
პირადი ცხოვრება
აბი აჰმედი დაოჯახებულია ზინაშ ტაიაჩევზე, რომელიც არის ამჰარას ხალხთა წარმომადგენელი გონდარიდან, მათ ერთმანეთი გაიცნეს, როდესაც ორივე მსახურობდა ეთიოპიის შეიარაღებულ ძალებში. მათ ჰყავთ სამი ქალიშვილი. აბი აჰმედი ფლობს ორომოს, ამჰარულს, ტიგრინიასა და ინგლისურ ენებს.
სქოლიო
კატეგორია:ეთიოპიის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 15 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში
ბარჰამ სალეჰი
ბარჰამ სალეჰი (بەرھەم ئەحمەد ساڵح; برهم أحمد صالح; დ. 12 სექტემბერი, 1960, სულეიმანია, სულეიმანია, ერაყი) — ერაყელი და ქურთისტანელი პოლიტიკური მოღვაწე. ერაყის ქურთისტანის მეორე პრემიერ-მინისტრი 2009 წლის 28 ოქტომბრიდან 2012 წლის 5 აპრილამდე. ერაყის ვიცე-პრემიერი 2006 წლიდან 2009 წლამდე. ერაყის მერვე პრეზიდენტი 2018 წლის 2 ოქტომბრიდან 2022 წლის 17 ოქტომბრამდე.
პოლიტიკური მოღვაწეობა
პოლიტიკური მოღვაწეობა დაიწყო 16 წლის ასაკში, როდესაც გახდა ქურთისტანის პატრიოტთა კავშირის წევრი. 1979 წელს იგი ორჯერ დააპატიმრეს ქურთების ეროვნულ მოძრაობაში მონაწილეობისა და მიწისქვეშა მოღვაწეობის ბრალდებით. დაპატიმრების მიზეზი გახდა მისი სახის აღმოჩენა სულეიმანიაში მიმდინარე საპტროტესტო აქციების რამდენიმე ფოტოში. კირკუკის სპეციალური ზედამხედველობის ციხეში მან სულ 43 დღე გაატარა, სადაც აწამებდნენ. განთავისუფლების შემდეგ, მან მაინც მოახერხა საშუალო სკოლის დამთავრება და დიდ ბრიტანეთში გადასვლა შემდგომი დევნის თავიდან ასაცილებლად.
ლონდონში იგი გახდა ქურთისტანის პატრიოტთა კავშირის ევროპული განყოფილების წევრი და პასუხისმგებელი გახდა ორგანიზაციის საერთაშორისო ურთიერთობების განვითარებაზე. ამავე დროს მან 1983 წელს დაამთავრა კარდიფის უნივერსიტეტის სამოქალაქო მშენებლობის ბაკალავრიატი და ასპირანტურა, ხოლო 1987 წელს ლივერპულის უნივერსიტეტში მიიღო დოქტორის ხარისხი სტატისტიკისა და კომპიუტერული მეცნიერებების სფეროში.
2014 წელს სალეჰმა წამოაყენა თავისი კანდიდატურა საპრეზიდენტო არჩევნებში, მაგრამ ქურთისტანის პოლიტიკური ძალწებისაგან ვერ მიიღო მხარდაჭერა და წააგო არჩევნები ფუად მასუმთან. 2016 წელს პოლიტიკოსმა გაწყვიტა ურთიერთობა ქურთისტანის პატრიოტთა კავშირთან და ჩამოაყალიბა თავისი კოლაიცია „ალიანსი დემოკრატიისა და სამართლიანობისათვის“, რომელმაც მონაწილეობა მიიღო ფედერალური პარლამენტის არჩევნებში 2018 წლის მაისში. თუმცა, 2018 წლის აგვისტოში დაგეგმილი საპრეზიდენტო არჩევნების წინ დაბრუნდა ქურთისტანის პატრიოტთა კავშირის რიგებში და პარტიის ერთადერთი კანდიდატი გახდა საპრეზიდენტო არჩევნებში.
პრეზიდენტად არჩევა
ერაყის პრეზიდენტად ასარჩევად ბარჰმ სალეჰი წარადგინა ქურთისტანის პატრიოტთა კავშირმა. ერაყის პარლამენტის 329 დეპუტატიდან კენჭისყრაში მონწილეობ მიიღო 273-მა, რომელთაგანაც სალეჰს მხარი დაუჭირა 219 დეპუტატმა. მისი მთავარი კონკურენტი იყო ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიის წარმომადგენელი, ერაყის ქურთისტანის ხელმძღვანელის მასუდ ბარზანის კანცელარიის ხელმძღვანელი ფუად ჰუსეინი, რომელმაც მხოლოდ 22 პარლამენტარის ხმა მიიღო.
ამავე დროს, პარლამენტის სხდომა რამდენჯერმე გადაიდო საჭირო ქვორუმის არარსებობის გამო. უფრო მეტიც, პირველივე მცდელობისას ვერცერთმა კანდიდატმა ვერ მიიღო საჭირო ხმების რაოდენობა, ამიტომ დეპუტატებს მოუწიათ მეორედ მიეცათ ხმა.
სალეჰმა ფიცის დადების დროს სალაჰმა პირობა დადო, რომ დაიცავდა ერაყის დამოუკიდებლობას და ტერიტორიულ მთლიანობას რესპუბლიკის ფედერალური დემოკრატიული სისტემის ფარგლებში. მან ასევე აღუთქვა მოალაქეებს, რომ არ დუშვებდა კრიზისს და მოემსახურებოდა ერაყელ ხალხს და არა რომელიმე ცალკეულ დაჯგუფებას ან დაინტერესებულ პირს.
ამ მოსაზრებებით, 2018 წლის 2 ოქტომბერს ბარჰამ სალეჰი გახდა ერაყის მერვე პრეზიდენტი.
პირადი ცხოვრება
დაოჯახებულია სარბაღ სალეჰზე, რომელიც არის ქურთების ბოტანიკური ფონდის ხელმძღვანელი და დამფუძნებელი წევრი. იგი ასევე არის ქალთა უფლებების დაცვის აქტივისტი. წყვილს ორი შვილი ჰყავთ: ბიჭი და გოგო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:ერაყის პრეზიდენტები
საქართველოს სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობა (1920)
წინარეისტორია
1920 წლის აპრილში, წითელი არმიის მიერ აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის დამხობა სერიოზულ პრეცედენტს წარმოადგენდა ქართველი ბოლშევიკებისთვის. საქართველო 1919 წლიდან აზერბაიჯანთან თავდაცვის ალიანსში იმყოფებოდა, მაგრამ მენშევიკური ხელისუფლება არ ჩაერთო კონფლიქტში. 30 აპრილის გამოსვლისას, საქართველოს მთავრობის თავმჯდომარემ, ნოე ჟორდანიამ განაცხადა, რომ საქართველო მზად იყო აზერბაიჯანისთვის დახმარების გასაწევად, იმ პირობით, რომ ამ უკანასკნელის მოსახლეობაც იბრძოლებდა საკუთარი დამოუკიდებლობისთვის. იმის გამო, რომ წითელ არმიას ბაქოში მინიმალური წინააღმდეგობა დახვდა, საქართველოს მთავრობა არ დაეხმარა აზერბაიჯანს, ამის საპასუხოდ ოპოზიციამ მყისიერად გააკრიტიკა მთავრობა. გამოსვლის დასასრულს ჟორდანიამ განაცხადა, რომ საქართველო, მხოლოდ იმ შემთხვევაში დაესხმევა თავს წითელ არმიას, თუ ეს ქვეყნის დამოუკიდებლობის შესანარჩუნებლად იქნება საჭირო.
გადატრიალების მცდელობა
thumb|ყოფილი სამხედრო კოლეჯის შენობა თბილისში, 1920 წლის მოვლენების ეპიცენტრი კავკასიაში წითელი არმიის და იოსებ სტალინის ახლო მოკავშირე ბოლშევიკი, სერგო ორჯონიკიძე, ლენინის დარწმუნებას ცდილობდა საქართველოში შესვლის აუცილებლობაზე. 1 მაისს, საქართველოს მთავრობამ მობილიზაცია გამოაცხადა და თბილისის სამხედრო კოლეჯის გენერალური დირექტორი, გიორგი კვინიტაძე მთავარსარდალად დანიშნა. ქართველი ბოლშევიკები დარწმუნებულები იყვნენ, რომ წითელი არმია გააგრძელებდა სვლას საქართველოსკენ. 1 მაისს, მშრომელთა საერთაშორისო დღისადმი მიძღვნილი მანიფესტაციებისა და არეულობის შემდეგ, ბოლშევიკებმა შექმნეს და მხარი დაუჭირეს შეიარაღებულ ჯგუფებს, იმისათვის რომ სახელმწიფო შენობები და უწყებები ხელში ჩაეგდოთ. 2-3 მაისს ღამით, 25 ბოლშევიკი მებრძოლი, ტიფლისის სამხედრო კოლეჯს თავს დაესხა, რაც პირველი ნაბიჯი იყო ძალაუფლების მოსაპოვებლად. აღნიშნული ფაქტი იმ დროს მოხდა, როდესაც გენერალი კვინიტაძე შენობაში იმყოფებოდა. გენერალმა და მისმა კადეტებმა წინააღმდეგობა გაუწიეს ბოლშევიკებს, მათ მოკლეს და დაჭრეს რამდენიმე თავდამსხმელი, შედეგად, თავდასხმის ორგანიზატორები, სამი სომეხი ბოლშევიკი, სასამართლოს განაჩენით სიკვდილით დასაჯეს. ძალაუფლების ხელში აღების მცდელობა ჩაიშალა, ტიფლისსა და საქართველოს სხვა ქალაქებში ბოლშევიკების დევნა დაიწყო.
სასაზღვრო შეტაკებები
წითელი არმიის საქართველო-აზერბაიჯანის საზღვრამდე მიღწევის შემდეგ, არმია კვლავ განაგრძობდა სვლას და შეიჭრა საქართველოს კონტროლირებად ტერიტორიაზე, როგორც ჩანს, ორჯონიკიძის პირადი ინიციატივით. ტიფლისში აჯანყების წარმატებით ჩახშობის შემდეგ, საქართველოს მთავრობამ აზერბაიჯანთან საზღვარზე სამხედრო ძალის კონცენტრირება მოახდინა და კონტრშეტევით წითელი არმიის ნაწილები უკუაგდო საქართველოს ტერიტორიიდან. რუსეთის ხელისუფლება ცდილობდა, რომ ამ ბრძოლისთვის ადგილობრივი კონფლიქტის სახე მიეცა. პოლონეთთან განახლებული საომარი მოქმედებების ფონზე, საბჭოელებმა დაასკვნეს, რომ ამ პირობებში მეორე ფრონტის გახსნა ადვილი არ იქნებოდა და საქართველოს ოკუპაცია ძალიან ძვირი დაჯდებოდა. ლენინმა გადაწყვიტა დაეწყო მოლაპარაკებები, რისთვისაც ქართული დელეგაცია მოსკოვში აპრილის ბოლოს ჩავიდა, შეჭრის დაწყებიდან რამდენიმე დღით ადრე. 1920 წლის 7 მაისს, რუსეთმა და საქართველომ ორმხრივი აღიარების შესახებ ხელშეკრულებას ხელი მოაწერეს.
სქოლიო
კატეგორია:სახელმწიფო გადატრიალებები საქართველოში‎ კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
რამონ-კასტილიის რაიონი
რამონ-კასტილიის რაიონი (Distrito de Ramón Castilla) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მარისკალ-რამონ-კასტილიის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 84 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 146 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 7 122 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეტოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:მარისკალ-რამონ-კასტილიის პროვინციის რაიონები
ივო ანდრიჩი
ივო ანდრიჩი (კირ: Иво Андрић, დ. 9 ოქტომბერი, 1892 — გ. 13 მარტი, 1975) — იუგოსლავიელი რომანისტი, პოეტი და ნოველისტი. 1961 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის დარგში. ანდრიჩის ნაწარმოებებში, ძირითადად, განხილულია ბოსნიელთა ცხოვრება ოსმალეთის ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში.
ომის დასრულების შემდეგ ანდრიჩი იუგოსლავიის სხვადასხვა მაღალ თანამდებობებზე მიიწვიეს, რომლებიც ომის დასასრულს კომუნისტურ მმართველობას დაექვემდებარა. 1961 წელს,ნობელის კომიტეტმა მას ლიტერატურის დარგში ჯილდო გადასცა, ,,იმ ეპიკური სიძლიერისათვის, რომლითაც იგი თავისი ქვეყნის ადამიანთა ბედის ისტორიის მოტივებსა და სულს წარმოაჩენს“. ივო ანდრიჩი აირჩიეს ისეთ მწერლებს შორის, როგორებიც არიან: ჯონ რონალდ რუელ ტოლკინი, რობერტ ფროსტი, ჯონ სტაინბეკი და ედუარდ მორგან ფოსტერი. ამის შემდეგ, ანდრიჩი საერთაშორისო ასპარეზზე გამოვიდა და მისი ნაწარმოებები სხვადასხვა ენაზე ითარგმნა. მომდევნო წლებში მან რამდენიმე ეროვნული ჯილდო დაიმსახურა. მწერალს 1974 წლის ბოლოს ჯანმრთელობა მნიშვნელოვნად შეერყა და 1975 წლის მარტში ის ბელგრადში გარდაიცვალა.
ნობელის პრემია, საერთაშორისო აღიარება და გარდაცვალება
1950-იანი წლებისთვის ანდრიჩის ნაწარმოებები უკვე რამდენიმე ენაზე ითარგმნა. 1961 წლის 26 ოქტომბერს შვედეთის აკადემიამ ის ნობელის პრემიით დააჯილდოვა. ნობელის კომიტეტმა ანდრიჩი ისეთ მწერლებს შორის აარჩია, როგორებიც იყვნენ: ჯ. რ. რ. ტოლკინი, რობერტ ფროსტი, ჯონ სტაინბეკი და ედუარდ მორგან ფორსტერი - „იმ ეპიკური სიძლიერისათვის, რომლითაც იგი თავისი ქვეყნის ისტორიის მოტივებსა და სულს წარმოაჩენს“. ერთხელ, ახალი ამბების ტელეგადაცემაში გამოაცხადეს, რომ ანდრიჩის ბელგრადში მდებარე ბინა რეპორტიორებით იყო გადაჭდილი, ის საჯაროდ მადლობას უხდიდა ნობელის კომიტეტს.
ნობელის პრემიამ ანდრიჩს საყოველთაო აღიარება მოუტანა. მარტში, კაიროში მოგზაურობისას ანდრიჩი ავად გახდა და საოპერაციოდ ბელგრადში დაბრუნდა. შესაბამისად, მწერალი იძულებული გახდა ევროპისა და ჩრდილოეთ ამერიკის ყველა სარეკლამო ღონისძიება გადაედო, თუმცა მისი ნაშრომები კვლავ იბეჭდებოდა და სხვადასხვა ენაზეც ითარგმნებოდა. იმდროინდელი წერილებიდან თუ ვიმსჯელებთ, ანდრიჩი ყურადღებისაგან გადატვირთული იყო. ნობელის პრემიის შემდეგ ანდრიჩს კიდევ უამრავი ჯილდო გადასცეს. 1962 წელს მან მიიღო რესპუბლიკის ჯილდო, რომლითაც ბოსნია-ჰერცეგოვინამ დააჯილდოვა 27 ივლისს, 1967 წელს იუგოსლავიის ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ანტიფაშისტური საბჭოს პრემია, ხოლო 1972 წელს - სოციალისტური შრომის გმირის წოდება. გამომდინარე იქიდან, რომ ის იუგოსლავიისა და სერბეთის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიის წევრი იყო, ასევე, ბოსნიელი და სლოვენიელი კოლეგების კორესპონდენტიც იყო. ანდრიჩს ბელგრადის, კრაკოვისა და სარაევოს უნივერსიტეტების საპატიო დოქტორის ხარისხი ჰქონდა.
ანდრიჩის ცოლი, მილიცა, 1968 წლის 16 მარტს გარდაიცვალა. ამ დროს მწერლის ჯანმრთელობა მკვეთრად გაუარესდა, რის გამოც, სიცოცხლის ბოლო წლებში კიდევ უფრო ნაკლებს მოგზაურობდა.მიუხედავად ამისა, ადრიჩი მაინც აგრძელებდა წერას, 1974 წლამდე, სანამ ჯანმრთელობა კიდევ უფრო არ გაუუარესდა. 1974 წლის დეკემბერში ის ბელგრადის ჰოსპიტალში მოათავსეს. შემდეგ, მალევე, ანდრიჩი კომაში ჩავარდა და სამხედრო სამედიცინო აკადემიაში, დილის პირველ საათსა და თხუთმეტ წუთზე, 1975 წლის 13 მარტს, 82 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მწერლის გვამი დაწვეს და 24 აპრილს, ანდრიჩის ფერფლისშემცველი ქილა ბელგრადის პატივსაცემ პიროვნებათა ხეივნის ახალ სასაფლაოზე დამარხეს. დაკრძალვის ცერემონიას დაახლოებით ბელგრადის 10 000 მცხოვრები ესწრებოდა.
გავლენა, სტილი და თემატიკა
ანდრიჩი მკითხველს თავიდანვე უყვარდა. ახალგაზრდა ანდრიჩის ლიტერატურული ინტერესი სხვადასხვა სფეროებს შორის მერყეობდა: დაწყებული ბერძნული და ლათინური კლასიკოსების ნაშრომებიდან, დამთავრებული წარსულისა და თანამმედროვეობის მოღვაწეებს შორის, მათ შორის, გერმანელი და ავსტრიელი ავტორები, როგორებიც იყვნენ: იოჰან ვოფგანგ გოეთე, ჰაინრიხ ჰაინე, ფრიდრიხ ნიცშე, ფრანც კაფკა, რეინერ მარია რილკე და თომას მანი, ფრანგი მწერლები: მიშელ მონტენი, ბლეზ პასკალი, გუსტავ ფლობერი, ვიიქტორ ჰიუგო და გი დე მოპასანი, და ბრიტანელი მწერლები: ტომას ცარლაილი, უოლტერ სკოტი დაიოზეფ კონრადი. ანდრიჩი, ასევე, კითხულობბდა მიგელ დე სერვანტესის, იტაიელი პოეტისადა ფილოსოფოსის ჯიაკომო ლეოპარდის, რუსი მწერლის, ნიკოლაი ჩენიშევსკის, ნორვეგიელი მწერლის - ჰენრიკ იბსენი,ამერიკელი მწერლების, უოლტ უაიტმენისა და ჰენრი ჯეიმსისა და ჩეხოსლოვაკი ფილოსოფოსის, ტომაშ გარიკ მასარიკის შრომებს. იგი, განსაკუთრებით, პოლონური ლიტერატურის მოყვარული იყო, რამაც შემდეგში მასზე დიდი გავლენა მოახდინა. ის ატივს სცემდა ბევრ სერბ მწერალს, მათ შორის, კარაჟიჩს, ნაიგიოსსა და ალეკსა სანტიჩს. ანდრიჩი აღფრთოვანებული იყო სლოვენიელი პოეტებითაც:ფრან ლევსტიკით, იოსიპ მარნითა და ოტონ ჟუპანჩიჩით.მან ამ პოეტთა რამდენიმე ნაშრომიც თარგმნა. როგორც ჩანს, ანდრიჩის პროზაზე მნიშვნელოვანი გავლენა იქონია ფრანც კაფკას შემოქმედებამ, ხოლო მის ფილოსოფიურ მსოფლმხედველობაზე დანიელი ფილოსოფოსის, სიორენ კირკეგორის შრომებმა. ახალგაზრდობაში ანდრიჩი დაინტერესებული იყო ჩინური და იაპონური ლიტერატურითაც, რასაც ფრანგული და გერმანული თარგმანებით ეცნობოდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1892 კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:დაბადებული 9 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 13 მარტი კატეგორია:XX საუკუნის რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის მწერლები კატეგორია:ბოსნიელი მწერლები კატეგორია:იუგოსლავიელი მწერლები კატეგორია:იუგოსლავიელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:სერბი მწერლები კატეგორია:სერბი რომანისტები კატეგორია:იაგელონიის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:XX საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ბელგრადელი მწერლები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
მამხეღი
მამხეღი ან მამჰეგი (ადიღეურად: Мамхыгъ ან Мамхэгъ; რუსულად: Мамхеги ) — ჩერქეზი ხალხის ადიღეური შტოს ხალხი, რომლებიც წარმოშობით ჩრდილოეთ კავკასიიდან არიან. ისინი ტრადიციულად ცხოვრობდნენ მდინარეების ბელაიასა და კურჯიფს შორის. (თანამედროვე მაიკოპისა და შემოგარენის ტერიტორია რუსეთის რესპუბლიკებში, ადიღეასა და კრასნოდარის მხარეში). კავკასიის ომის გამო, მამჰეგები იძულებულები გახდნენ თავიანთი ტერიტორიები დაეტოვებინათ ჩერქეზების განდევნის დროს და გადარჩენილთა უმეტესობა ოსმალეთის იმპერიაში გაემგზავრა. დანარჩენებმა რუსეთის მოქალაქეობა მიიღეს და დააარსეს სოფელი, სახელად მამქსეგი, რომელიც დღეს გადარჩა თანამედროვე ადიღეის შოვგენოვსკის რაიონში.
ისტორია
ლეგენდები ამბობენ, რომ ისინი გადავიდნენ შავი ზღვის სანაპიროდან მდინარე პშეხას ზედა ნაწილზე. ჯერ სამი დიდი ოჯახი იყო: შნა, მამი, ტლიჟო. როდესაც მოსახლეობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა (ბუნებრივი და ემიგრაცია აბაზთა მიწებიდან), ისინი გადავიდნენ მდინარეების ბელაიასა და ქურდიპსის (თანამედროვე მაიკოპისა და შემოგარენის ტერიტორია) შორის, სადაც ისინი 1862 წლამდე დარჩნენ და შექმნეს 16 სოფელი. ავტორების თანახმად, მე -19 საუკუნის შუა ხანებში მამხების რიცხვი დაახლოებით 3500 ადამიანს შეადგენდა. სხვა წყაროებიდან ირკვევა, რომ ისინი დაახლოებით 15000 ადამიანი იყვნენ.
1667 წელს თურქი დაზვერვის ოფიცერი ევლია ელეები ეწვია მამჰეგებს, რომლმაც თავის მოხსენებაში ყველაზე დეტალურად აღწერა მამხეღების ყოფა- ცხოვრება.
ალექსანდრე დჟაჟკოვ-ტარასოვმა (А.Н. Дьячков-Тарасов) XIX საუკუნეში აღწერა მამხეღების შემდეგი სოფლები:
ტლევცეჟევი (Тлевцежевы) - მდინარე კუბიოკზე;
პატუკაი (Патукай) - მაიკოპიდან მდინარე კურომდე;
დუხხაბლ (Духхабль) - მდინარე ქურდჟიფზეს მიმდებარედ;
ჰაჟემი (Хачемзий) - ახლანდელი მდინარე ტულას ადგილას;
დაჩეჰაბლ (Дачехабль) - ქურთიპსა და მდინარეების ბელაჟას შორის;
კურალ(Кураль) - ცენტრალური სოფელი მამჰეგოვი, ბელაჯასა და ქურთიპს შორის მდებარე წყალგამყოფზე.
აღწერილი იყო სხვა სოფლებიც: ხორეტლი (Хоретли), ბარდჟუკაი (Барджукай), ბადჟენაი (Бадженай), უორდანე (Уордане), კუჟე (Куйже), ტაგანაი (Тагъанай) და ხაკუნაი (Хакунай).
ამასთან, 1823 წელს განხორციელებული ხოცვის შემდეგ, სოფლების რაოდენობა მკვეთრად შემცირდა, რადგან ბევრი მამხეღი თავს აფარებდა აბაძეხებს.
კავკასიის ომის გამო, ჩერქეზების განდევნისას მამხეები იძულებულნი გახდნენ დაეტოვებინათ თავიანთი ტერიტორიები. გადარჩენილთა უმეტესობა ოსმალეთის იმპერიაში გაემგზავრა. დანარჩენებმა რუსეთის მოქალაქეობა მიიღეს და მდინარე ფარსის ქვედა ნაწილში (ყუბანის ოლქში) დააარსეს სოფელი სახელწოდებით მამხეგ. ასევე დარჩენილი ადამიანების დიდი ნაწილი დასახლდა ჩერქეზულ სოფლებში, რომლებიც იმ ტერიტორიასთან ახლოსაა, სადაც ისტორიულად ცხოვრობდნენ. 1884 წელს რუსეთში დარჩენილი ყუმბანის რეგიონში მამხღების საერთო რაოდენობამ შეადგინა 1 258 ადამიანი, აქედან 715 სოფელი მამხეგში ცხოვრობდა.
კულტურა
მამხეღები ლაპარაკობდნენ ადიღეური ენის სპეციალურ დიალექტზე, რომელიც ყველაზე ახლოს იყო თემირგოისთან, მაგრამ მათი ტრადიციებით და ცხოვრების წესით ყველაზე ახლოსაა აბაძეხელები. მამხეღებს ჰყავდათ დიდებულთა, თავისუფალთა, მოსამსახურეთა და აშკარად მონების კლასები. ამასთან, მათ არ ჰყავდათ მთავრების უმაღლესი კლასი, რომლებიც ჩვეულებრივ აკონტროლებდნენ სოფლებს, ისევე როგორც უმეტეს ჩერქეზულ ტომებში. სოფლის ადმინისტრაცია არჩეული უხუცესების ხელში იყო თავისუფლების კლასიდან.
სქოლიო
კატეგორია:კრასნოდარის მხარე კატეგორია:ჩერქეზები კატეგორია:ჩერქეზული ტომები კატეგორია:ეთნიკური ჯგუფები კატეგორია:ეთნიკური ჯგუფები ადგილმდებარეობის მიხედვით
ნიკოლაი კრესტინსკი
ნიკოლაი ნიკოლაევიჩ კრესტინსკი, (Никола́й Никола́евич Крести́нский დ. 1883 — გ. 15 მარტი, 1938) — რუსი საბჭოთა პოლიტიკოსი და პარტიული მოღვაწე.
ბიოგრაფია
1901 წელს დაასრულა ვილენსკის გიმნაზია, ხოლო 1907 წელს პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1903 წლიდან იყო რსდმპ წევრი, 1905 წლიდან ბოლშევიკი. 1906 წლიდან იყო რსდმპ(ბ) ჩრდილო-დასავლეთის საოლქო კომიტეტის თავმჯდომარე. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ აირჩიეს რსდმპ(ბ) ეკატერინბურგის საგუბერნიო კომიტეტის თავმჯდომარედ. ოპოზიციაში ჩაუდგა პარტიის მემარჯვენე კურსს, რომელსაც წარმოადგენდნენ ლევ კამენევი და სტალინი. 1918-21 რსფსრ ფინანსთა სახალხო კომისრის თანამდებობა. 1919 წელს არჩეულ იქნა პარტიის პირველი პოლიტბიუროს შემადგენლობაში, ამავდროულად იყო ცეკას ორგბიუროს წევრი და გენერალური მდივანი. პარტიაში მხარს უჭერდა ლევ ტროცკის კურსს. პარტიის მეათე ყრილობაზე გაათავისუფლეს გენერალური მდივნის თანამდებობიდან, რომელიც ჯერ მოლოტოვმა, შემდეგ კი სტალინმა დაიკავა. 1921 წლის ოქტომბრიდან იყო რსფსრ საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი გერმანიაში. 1930-37 წლებში იყო საბჭოთა კავშირის სახალხო კომისართა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე. 1937 წლის მარტ-მაისში ეკავა იუსტიციის სახალხო კომისრის მოადგილის თანამდებობა. 1937 წელს დააპატიმრეს „ანტისაბჭოთა მემარჯვენე ტროცკისტული ბლოკის“ წევრობის ბრალდებით. 1938 წლის 12 მარტს მიესაჯა დახვრეტა.
გორანის ღვთისმშობლის ეკლესია
ტერმინი გორანის ღვთისმშობლის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბაღირლი (ქალბაჯარი)
ბაღირლი (Bağırlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
ვისენსია
ვისენსია (Vicência) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 119 მეტრზე. მიეკუთვნება მატა-პერნამბუკანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მატა-სეტენტრიუნალ-პერნამბუკანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 30 732 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 134.78 კმ²-ზე. ფართობი 228 017 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
აბსოლუტური გეომეტრია
აბსოლუტური გეომეტრია — პარალელობის შესახებ პოსტულატისაგან დამოუკიდებელი გეომეტრიულ წინადადებათა ერთობლიობის სახელწოდება. ეს წინადადებები საერთოა ევკლიდესა და ლობაჩევსკის გეომეტრიებისათვის. ტერმინი შემოიღო ი. ბოლიაიმ.
მასტერსი 1979 (სნუკერი)
პირველი რაუნდი
მატჩები 9 ფრეიმისგან
დუგ მაუნტჯოი 5:2 ფრედ დეივისი
საქსონიის საკურფიურსტო
საქსონიის საკურფიურსტო (Kurfürstentum Sachsen) — სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნი, რომელიც არსებობდა 1356 წლიდან 1806 წლამდე და შედიოდა საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში. მინი|მარცხნივ|290px|საქსონია [[1648 წლის გერმანიის რუკაზე]]
მასტერსი 1979 (სნუკერი)
პირველი რაუნდი
დევიდ ტეილორი 5:4 პეტსი ფეიგანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მასტერსი (სნუკერი) კატეგორია:1979 წელი სნუკერში
ელენა სტასოვა
ელენა დმიტრიევნა სტასოვა, (Еле́на Дми́триевна Ста́сова დ. 1873 — გ. 31 დეკემბერი, 1966) — რუსი საბჭოთა პოლიტიკოსი და პარტიული მოღვაწე, რევოლუციონერი.
საქსონიის საკურფიურსტო
ლიტერატურა
კატეგორია:საღვთო რომის იმპერია კატეგორია:სახელმწიფოები გერმანიის ისტორიაში კატეგორია:ევროპის ყოფილი მონარქიები
ელენა სტასოვა
ბიოგრაფია
1905-06 წლებში იყო ემიგრაციაში შვეიცარიაში, სადაც აქტიურად მონაწილეობდა რსდმპ(ბ) ცენტრალური კომიტეტის მუშაობასა და გაზეთ „პროლეტარიატის“ გამოცემაში. 1906 წლიდან იყო ფინეთში, სადაც დაკავებული იყო იარაღის, ფულისა და პარტიული მუშაკების საზღვარზე ტრანსპორტირების საკითხებით. 1907-12 წლებში იყო თბილისში რსდმპ(ბ)-ს წარმომადგენლად. 1919 წლიდან იყო კომინტერნის წევრი. 1920 წლის სექტემბრიდან პარტიის ცეკას კავკასიის ბიუროს წევრი. 1921-25 წლებში არალეგალურ სამუშაოზეა გერმანიის კომპარტიაში და ამავე დროს არის კომინტერნის ბერლინის ბიუროს წარმომადგენელი, 1927-37 წლებში იყო რევოლუციისთვის მებრძოლთა საერთაშორისო ორგანიზაციის ცენტრალური კომიტეტის თავმჯდომარე. 1935-43 წლებში კომინტერნის ინტერნაციონალური კონტროლის კომისიის წევრია. 1946 წელს გავიდა პენსიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1873 კატეგორია:გარდაცვლილი   31 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1966 კატეგორია:რუსი რევოლუციონერები კატეგორია:რსდმპ(ბ)-ის VI ყრილობის დელეგატები
აბსოლუტური გეოქრონოლოგია
აბსოლუტური გეოქრონოლოგია — დედამიწის გეოლოგიური ისტორიის დანაწილება, რომელიც მინერალებისა და ქანების ასაკის რადიოლოგიური მეთოდებით დადგენას ეყრდნობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გეოქრონოლოგია კატეგორია:გეოლოგია
ინგებორგ დანიელი (1878-1958)
ინგებორგ დანიელი (Ingeborg af Danmark, Ingeborg av Danmark; დ. 2 აგვისტო, 1878 — გ. 12 მარტი, 1958) — გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე ფრედერიკ VIII-ისა და დედოფალ ლუიზა შვედის ასული. შვედეთის მეფე ოსკარ II-ის ვაჟის, ვასტერგოტლანდის ჰერცოგ კარლ ბერნადოტის მეუღლე. ბელგიის დედოფალ ასტრიდ შვედის დედა და ნორვეგიის მეფე ჰარალდ V-ის ბებია.
ბიოგრაფია
ინგებორგი დაიბადა 1878 წლის 2 აგვისტოს შარლოტენლუნის სასახლეში, კოპენჰაგენში. იგი იყო დანიის კრონპრინც ფრედერიკისა და მისი ცოლის, პრინცესა ლუიზა შვედის შუათანა ასული. მამის მხრიდან მისი პაპა-ბებია დანიის მეფე კრისტიან IX და დედოფალი ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელი, ხოლო დედის მხრიდან შვედეთის მეფე კარლ XV და დედოფალი ლუიზა ნიდერლანდელი ერგებოდნენ.
1897 წლის მაისში, ინგებორგი დანიშნეს შვედეთის მეფე ოსკარ II-ისა და დედოფალ სოფია ნასაუელის უმცროს ვაჟზე, ვასტერგოტლანდის ჰერცოგ კარლზე. ისინი 1897 წლის 27 აგვისტოს, კოპენჰაგენში, კრისტიანსბორგის სასახლის სამლოცველოში დაქორწინდენ და თაფლობის თვე გერმანიაში გაატარეს.
1905 წელს, ნორვეგიის ეროვნულმა ასამბლეამ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა შვედეთისგან და ახალი მეფის ძიება დაიწყეს, ერთ-ერთ კანდიდატად კი ინგებორგის ქმარიც განიხილებოდა. ვინაიდან კარლი კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა ნორვეგიის შვედეთისგან გამოყოფას, მან უარი განაცხადა ნორვეგიის მეფობაზე, რადგან ამას ქვეყნის ღალატად თვლიდა. ამის გამო, ნორვეგიის მეფედ ინგებორგის უფროსი ძმა, ჰოკონ VII აირჩიეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 2 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1878 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1958 კატეგორია:გლუქსბურგები კატეგორია:დანიის პრინცესები
გორანის ღვთისმშობლის ეკლესია (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი)
ეკლესია დარბაზულია, რომელსაც გვერდებიდან, მთელ სიგრძეზე ძველი მინაშენები ეკვრის. ეკლესიის კედლები ამოყვანილია სხვადასხვა ზომის, ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. კედლების წყობაში გამოყენებულია მოზრდილი, დაუმუშავებელი, თხელი ქვები, რომლებიც ისეა დაწყობილი, რომ ბრტყელი მხარე ფასადისკენ აქვს მოქცეული.
ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია ეკლესიის საბურავი, ლავდარდანი და გარეთა პერანგის დიდი ნაწილი. მინაშენებიდან კედლების ფრაგმენტებიღაა დარჩენილი.
ერთადერთი შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან აქვს. კარი გადახურულია თხელი, მოგრძო, ნატეხი ქვებით ნაწყობი, შესრული თაღით.
ეკლესიის შიდა სივრცე დადაბლებული პროპორციებისაა. აღმოსავლეთით მცირე სიღრმის აფსიდია, რომელშიც განიერი სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის კედლებზე, აფსიდის ბოლოებთან, მოწყობილია თითო პატარა, ოთხკუთხა ნიშა. სარკმელი შიგნით თაღითაა გადახურული, გარედან კი თხელი ქვით - თარაზულად. აფსიდში დგას ნატეხი ქვით ნაგები, ოთხწახნაგა ტრაპეზი, რომელიც სარკმლის ქვემოთაა და კედლებზეა მიბჯენილი. აფსიდის სამხრეთ მხართან შემორჩენილია კანკელის ნაშთი. აფსიდი კონქითაა გადახურული. დარბაზი - კამარით. კონქიც და კამარაც ძირითადად თხელი, ნატეხი ქვითაა ნაწყობი; გამოყენებულია რიყის ქვაც. შიგნით ეკლესია შელესილი ყოფილა.
ჩრდილოეთ მინაშენიდან დასავლეთ კედელი და ჩრდილოეთ კედლის შუა ნაწილია დარჩენილი. დასავლეთ კედელში ბრტყელი თაღით გადახურული, განიერი ღიობია.
სამხრეთ მინაშენიდან აღმოსავლეთ კედლის მცირე ნაწილი და სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეა შემორჩენილი. ორივე მინაშენის კედლების მაქსიმალური სიმაღლეა 2,5 მეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კუტჰოლი
კუტჰოლი (Cootehall; Cloigne ან Uachtar Thíre, „ზედა ტერიტორია“) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს როსკომონის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში, მდინარე ბოილის სანაპიროზე, ქალაქებს - ბოილსა და კერიკ-ონ-შენონს შორის. კუტჰოლთან ახლოს მდებარეობს ტბა ლოხ-კეი.
კუტჰოლი 21-ე საუკუნემდე პატარა სოფელი (hamlet) იყო, თუმცა 2000-იანი წლებიდან ირლანდიის ქონების ბუშტის გამო სწრაფად დაიწყო ზრდა, აშენდა მრავალი სახლი, მაღაზია და სხვა არაერთი დაწესებულება (თუმცა მათი დიდი ნაწილი ჯერ კიდევ გამოუყენებელია). დღეს კუტჰოლი დიდი სოფლის ან პატარა ქალაქის ზომისაა.
სქოლიო
კატეგორია:როსკომონის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
გაოს რეგიონი
გაოს რეგიონი (Gao) — რეგიონი მალიში.
გეოგრაფია
გაოს რეგიონს დასავლეთიდან ესაზღვრება ტომბუქტუს რეგიონი, ჩრდილოეთიდან კიდალის რეგიონი, აღმოსავლეთიდან და სამხრეთიდან ნიგერი, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ბურკინა-ფასო.
რეგიონის მთავარი წყლის არტერიაა მდინარე ნიგერი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
thumb|right|300px|გაოს რეგიონის ადმინისტრაციული რუკა ადმინისტრაციული თვალსაზრისით გაოს რეგიონი იყოფა 4 ოლქად:
სქოლიო
კატეგორია:მალის რეგიონები
გორსტკინის ხიდი
გორსტკინის ხიდი (Горсткин мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს სპასკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 53,6 მეტრი, სიგანე - 6,2 მ.
მდებარეობა
გორსტკინის ხიდი მდებარეობს ეფიმოვის ქუჩის დასაწყისში და აკავშირებს მას ფონტანკის სანაპიროს სამხრეთ ნაწილთან.
დინების ზემოთში მდებარეობს სემიონოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ობუხოვის ხიდი.
უახლოესი მეტროსადგურებია „სადოვაია“, „სენის მოედანი“, „სპასკაია“.
სახელწოდება
თავისი სახელწოდება ხიდმა მიიღო 1910 წელს გორსტკინის ქუჩის მიხედვით. მანამდე ქუჩას ერქვა კოლპიცინის საფეხმავლო ხიდი, მისი ამშენებლის გვარის მიხედვით.
ისტორია
1898 წელს ინჟინერმა ლ. ნ. კოპლიცინმა საკუთარი სახსრებით ააგო საფეხმავლო ხის ხიდი. 1910 წელს ხიდი მნიშვნელოვნად გადააკეთეს.
1928 წელს ხიდი კვლავ გადააკეთეს ნავთობსადენის მილის გატარების გამო, სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ინჟინერი პ. პ. სტეპნოვი. 1940 წელს ხიდი დაკეტეს ფეხით მოსიარულეებისათვის. 1949 წელს ინჟინერ პ. ვ. ბაჟენოვის პროექტის მიხედვით წარიმართა ხიდის კაპიტალური რემონტი. ხის ზეწრები შეცვალეს მეტალის საყრდენებით, ხიდის სიგანე გაადიდეს 6,2 მეტრამდე. ხიდის კაპიტალური რემონტის სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ინჟნერი პ. ბლოხინი. 1997 წელს ხიდის საფეხმავლო ნაწილი მეტალის ფილებით დაფარეს.
ხიდი ამჟამად სამმალიანია. მალების საყრდენები კი მეტალისგანაა აგებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
შან-დი-ალეგრია
შან-დი-ალეგრია (Chã de Alegria) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 160 მეტრზე. მიეკუთვნება მატა-პერნამბუკანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვიტორია-დი-სანტუ-ანტანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 404 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 255.5 კმ²-ზე. ფართობი 48 548 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
სან-პაბლოს რაიონი (მარისკალ-რამონ-კასტილია)
სან-პაბლოს რაიონი (Distrito de San Pablo) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მარისკალ-რამონ-კასტილიის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 95 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 642 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 5 045 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეტოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:მარისკალ-რამონ-კასტილიის პროვინციის რაიონები
სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგა
ყველაზე მეტჯერ ქვეყნის ჩემპიონი ერევნის „პიუნიკი“ გახდა. კლუბმა 14-ჯერ მოიპოვა ტიტული. მოქმედი გამარჯვებულია ერევნის „ალაშკერტი“.
ისტორია
1936–91 წლებში სომხეთის საფეხბურთო ჩემპიონატი ტარდებოდა როგორც  საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის რეგიონული  შეჯიბრი. 1992 წელს დაარსდა სომხეთის ფეხბურთის ფედერაცია. იმავე წელს შეიქმნა სომხეთის უმაღლესი საფეხბურთო ლიგა, რომელსაც 1999 წელს დაერქვა სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგა. 1992, 1995 და 1997 წლებში ჩემპიონატი გაიმართა გაზაფხული-შემოდგომის სისტემით, ხოლო 1995–96 და 1996–97 წლების სეზონები გაიმართა შემოდგომა-გაზაფხულის სისტემით. ჩემპიონატში მონაწილეობას იღებს 6 გუნდი, მატჩები იმართება 6 წრედ. ჩემპიონატის გამარჯვებული მონაწილეობს ჩემპიონთა ლიგის პირველ საკვალიფიკაციო ეტაპზე, ხოლო მე-2 და მე-3 ადგილზე გასული გუნდები ევროპა ლიგის პირველ საკვალიფიკაციო ეტაპზე.
ბაღლიპაია
ბაღლიპაია (Bağlıpəyə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
ტროგონისებრნი
ტროგონისებრნი (Trogonidae) — ფრინველთა ოჯახი ტროგონისნაირთა რიგისა. მოიცავს 6-8 გვარის 40-მდე სახეობას. მათი სხეულის სიგრძეა 20-35 სმ (გამონაკლისია კვეზალი, რომლის სიგრძე კუდთან ერთად 120 სმ-ია), მასა 60—200 გ. ფრთები მოკლე და მომრგვალებულია, გააჩნია 10-მდე საფრენი (ფრთებზე) და 12 საჭის (კუდზე) ბუმბული. ნისკარტი მოკლე და ფართოა. გავრცელებულნი არიან აზიის (სამხრეთი და სამხრეთ-აღმოსავლეთი აზია), აფრიკისა (საჰარის სამხრეთით; გამონაკლისი მატერიკის უკიდურესი სამხრეთი) და ამერიკის (ტეხასიდან და არიზონიდან არგენტინამდე) ტროპიკულ და სუბტროპიკულ ზონებში. ტროგონები მჯდომარე ცხოვრების წესს მისდევენ, იშვიათად ფრენენ დაბალ ხეებზე. იკვებებიან ნაყოფებით, აფრიკული სახეობები — უმთავრესად მწერებით, ხოლო აზიური — ხილითა და კენკრით (კვეზალი საკვებად იყენებს ბაყაყებს, ხვლიკისნაირებსა და გველებს). დედალი დებს 2–4 კვერცხს. ინკუბაცია 3 კვირამდე გრძელდება, კრუხობს ორივე მშობელი. ბარტყები ბუმბულის გარეშე იბადებიან და ბუდეში 15-25 დღე რჩებიან.
ლიტერატურა
* კატეგორია:ტროგონისნაირნი
ზო’ე
ზო’ე — ადგილობრივი ტომი ბრაზილიაში. ცხოვრობენ პარის შტატის ობიდუსის მუნიციპალიტეტში, მდინარე კუმინაპანემაზე. ისინი აგრეთვე ცნობილი არიან როგორც პოტურუ, პოტურუჟარა და ბურე. ტერმინი ზო’ე ნიშნავს „ჩვენ“ როგორც არაინდიელებისა და მტრების მოწინააღმდეგეს. ზო’ეს ტომი ლაპარაკობს ზო’ე ენაზე, რომელიც მიეკუთვნება ტუპი-გუარანის ენათა ოჯახს. 2010 წლის მონაცემებით მათი რაოდენობა არ აღემატებოდა 256 კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ბრაზილიის ეთნიკური ჯგუფები
აბსოლუტური გონი
აბსოლუტური გონი, აბსოლუტური სული — ჰეგელის ფილოსოფიური სისტემის ერთ-ერთი ძირითადი ცნება, იგივე აბსოლუტური იდეა განვითარების იმ სტადიაზე, როცა იგი თავის თავს თვითშემეცნებაში პოვებს. აბსოლუტურ გონს აქვს განვითარების სამი ფორმა: სუბიექტურ-ინდივიადუალური სული (შეისწავლის ფსიქოლოგია), ობიექტური ანუ საყოველთაო გონი (შეისწავლი ისტორია) და საკუთრივ აბსოლუტური გონი. უკანასკნელის განვითარება, თავის მხრივ, სამი საფეხურისაგან შედგება: ინტუიცია, რომელიც ხელოვნებაში ვლინდება, წარმოდგენა, რომელიც რელიგიაში ვლინდება და ცნება, რომელიც ფილოსოფიაში ვლინდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:აბსოლუტური გონი
ლუჟიცა
300px|thumb|ლუჟიცის გეოგრაფიული მდებარეობა ლუჟიცა, ლაუზიცი (Lausitz,, Łużyce, ) — რეგიონი, რომელიც მდებარეობს გერმანული მიწების, საქსონიისა და ბრანდენბურგის, ასევე სამხრეთ-დასავლეთი პოლონეთის (ქვემო სილეზიის სავოევოდო) ტერიტორიაზე. ოლქის დედაქალაქი — ქალაქი ბუდიშინი (ბაუტცენი).
ლუჟიცაზე, გერმანელებთან ერთად, ცხოვრობს მცირე სლავური ხალხი — ლუჟიცელები. 20 ათასი ლუჟიცელი ცხოვრობს ზემო ლუჟიცაში (საქსონიის მიწა) და 40 ათასი — ქვემო ლუჟიცაში (ბრანდენბურგის მიწა). ლუჟიცელები საუბრობენ ლუჟიცურ ენაზე, ყველა მათგანი ფლობს გერმანულ ენას.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლუჟიცა კატეგორია:ბრანდენბურგის გეოგრაფია კატეგორია:საქსონიის რეგიონები
რელიგია და ჰომოსექსუალობა
რელიგია და ჰომოსექსუალობა — რელიგიასა და ჰომოსექსუალობას შორის დამოკიდებულება დროთა განმავლობაში იცვლებოდა ისტორიული პერიოდისა და ადგილის მიხედვით. სხვადასხვა რელიგიები და დენომინაციები განსხვავებულად აფასებენ ჰომოსექსუალობას და მის ფორმებს. დღეს, მსოფლიოს ძირითადი რელიგიების დოქტრინები სხვადასხვა პოზიციას აფიქსირებენ სექსუალური ორიენტაციის მიმართ. განსხვავებული ორიენტაციის მიმართ ნეგატიურად განწყობილი დენომინაციები ამ საკითხის მიმართ სხვადასხვა მიდგომას გამოხატავენ. მათ შორის, მიდგომები იწყება ორიენტაციის მშვიდი, შეგონების გზით შეცვლიდან „გამოსწორებიდან“ უფრო მკვეთრი პოზიციისკენ, რომელიც საერთოდ კრძალავს ასეთ ურთიერთობებს და ამის განხორცილების გზად იყენებენ აშკარა დაპირისპირებას, მათ შორის განსხვავებულ ორიენტაციაში „შემჩნეული“ პირების მიმართ უკიდურეს სასჯელებს, მათ შორის სიკვდილით დასჯას. რელიგიური ფუნდამეტალიზმის მიზანი ჰომოსექსუალური კავშირების აღმოფხვრაა. ბვერი მათგანი ასევე თვლის, რომ ჰომექსუალური კავშირი აღიქმება ცოდვად. დროთა განმავლობაში შეიქმნა ორგანიზაციები, რომელთა მიზანი არის „გააკეთილშობილონ ცოდვილი ადამიანები“ და საკუთარი სქესის მიმართ ლტოლვა ჩაუხშონ. საგულისხმოა, რომ ზოგი რელიგიის მიმდევრები პოზიტიურად აფასებენ სექსუალური ორიენტაციის ნებისმიერი სახით გამოვლინებას და მეტიც, ზოგი დენომინაცია საშუალებას აძლევს ერთი და იმავე სქესის ადამიანებს იქორწინონ. ლგბტ უფლებების მხარდამჭერი რელიგიური მიმდინარეობები დროდადრო იზრდება მსოფლიოში, განსაკუთრებით განვითარებულ ნაწილში, სადაც სახელმწიფოები ცვლიან თავიანთ კანონმდებლობას და უფრო ლიბერალურს ხდიან სექსუალური ორიენტაციის ადამიანების მიმართ. ისტორიულად, სხვადასხვა რელიგიური ჯგუფები თუ კონფესიები აბსოლუტურად მიმღებლები იყვნენ ერთი და იმავე სქესის წყვილების მიმართ და მათი ინსტიტუტიონალიზაცია ხდებოდა. ასეთი მიდგომები, მითოლოგია და ტრადიციები მსოფლიოში ყველგან შეიძლება შეგვხვდეს. ინდუიზმი, მსოფლიოს ერთ-ერთი დიდი რელიგიური ჯგუფი, ჰომოსექსუალობას არ ცნობს ცოდვად. 2009 წელს გაერთიანებული სამეფოს ინდუისტური საბჭო ერთ-ერთი პირველი დიდი რელიგიური ორგანიზაცია იყო, რომელმაც ღიად დაიწყო ლგბტ თემის მხარდაჭერა. მიუხედავად ზოგიერთი დენომინაციის მხარდაჭერისა ლგბტ საზოგადოების მიმართ, არსებობს მორწმუნე ხალხი, რომელთა რწმენა საკრალურ ტექსტებზე და ტრადიციებზეა დამყარებული, ასეთი ტესტების შესაბამისობა პირვანდელ სახესთან საკამათოა.
იუდაიზმი
თორა (ებრაული ბიბლიის პირველი ხუთი წიგნი) არის პირდაპირი წყარო ებრაული წარმოსახვებისა ჰომოსექსუალობის შესახებ. ის ამბობს: „(კაცი) და წულისა თანა (კაცთან) არა დასწვე საწოლითა დედებრითა (როგორც ქალთან), რამეთუ საძაგელ არს“ (წიგნი ლევიტელთა, ლევიანნი 18:22). ბევრი სხვა მოწოდების (მცნების) დარღვევის მსგავსად, ამ წესის დარღვევის სასჯელი სიკვდილი იყო, თუმცა დღეს რაბინული იუდაიზმი აღარ მიიჩნევს, რომ მას აქვს სიკვდილით დასჯის განხორციელების უფლება. ორთოდოქსული იუდაიზმი ჰომოსექსუალურ აქტს ცოდვად მიიჩნევს. ბოლო წლების განმავლობაში საგულისხმოა, რომ ამ დენომინაციაში მიდგომა იცვლება. ის ცოდვად განიხილავს მხოლოდ ჰომოსექსუალურ ანალურ სექსს, თუმცა ზოგადად ჰომოსექსუალობა და სხვა არატრადიციული აქტები განკითხვის გარეშე რჩება. კონსერვატიულმა იუდაიზმა 1990 წლიდან ჰომოსექსუალობაზე უფრო ღრმა კვლევები დაიწყო და შედეგად მათი სინაგოგების კარი გაიღო ნებისმიერი სექსუალური ორიენტაციის ადამიანისათვის. ისინი აქტიურად არიან ჩართული სამოქალაქო სამართალში ლგბტ პირთა უფლებების დასაცავად და მკაცრად ეწინააღმდეგებიან დისკრიმინაციას, თუმცა მათ ერთი შეზღუდვა აქვთ ამ პირების მიმართ. ჰომოსექსუალ ადამიანებს ეკრძალებათ ანალური სექსი, როგორც რელიგიური ცხოვრების წესის მოთხოვნა. რეფორმისტული იუდაიზმი და რეკონსტრუქციონალისტური იუდაიზმი ჩრდილოეთ ამერიკაში და ლიბერალური იუდაიზმი ბრიტანეთში ჰომოსექსუალობას ისევე მისაღებად მიიჩნევენ, როგორც ჰეტეროსექსუალობას. პროგრესული იუდაისტური ორგანიზაციების აზრით, არატრადიცული კავშირების მიმართ დამოკიდებულება და აკრძალვები დროა აღარ არსებობდეს, რადგან ეს მიდგომა არ ასახავს ადამიანის სექსუალობის დღევანდელ გაგებას. ზოგი ორგანიზაცია ეყრდნობა თანამედროვე ბიბლიურ სწავლებას, რომლის მიხედვითაც „თორაში“ (ბიბლიის პირველი ნაწილი) მოხსენიებული აკრძალვები უპირისპირდებოდა იძულებით ან რიტუალურ ჰომოსექსუალურ აქტებს, ისეთებს როგორსაც ისტორია იცნობს ეგვიპტურ ქანაანურ განაყოფიერების რიტუალებში და სატაძრო ორგიებში.
ქრისტიანობა
ქრისტიანულ დენომინაციებს სხვადასხვაგვარი შეხედულება აქვთ ჰომოსექსუალობის მიმართ. მათი დამოკიდებულება იცვლება სრულყოფილი აკრძალვიდან ასევე სრულყოფილ მიმღებლობამდე. ქრიატიანული რელიგიური ჯგუფების უმრავლესობა ტოლერანტულია ჰომოსექსუალი ადამიანების მიმართ, თუმცა თავიანთ სწავლებაში არატრადიციულ სექსუალურ კავშირებს მიანც ცოდვად განიხილავს. ლიბერალური ქრისტიანული ჯგუფებისაგან განსხვავებით აღმოსავლეთის ორთოდოქსული ანუ მართლმადიდებლური ეკლესია მკაცრად კრძალავს ჰომოსექსუალობას და ხშირად მათი დისკრიმინაციის ინიციატორიც კი გამოდის. ასეთი შეზღუდვებით ცნობილია რუსეთისა და საქართველოს მართლმადიდებლური ეკლესიები. ლიბერალურ (ჰომოსექსუალობისადმი მიმღებლურ) ქრისტიანულ დენომინაციებს განეკუთვნება რომაული კათოლიკური ეკლესია, გაერთიანებული მეთოდისტური ეკლესია ბრიტანეთში, ამერიკის რეფორმისტული ეკლესია, ამერიკის ბაპტისტური ეკლესია, ასევე ევანგელისტური ეკლესია და სამხრეთ ბაპტისტური რელიგიური ჯგუფები. ორმოცდაათიანელები, რესტავრაციონალისტური ეკლესიები, როგორიცაა იეჰოვას მოწმეები და მორმონები ცოდვად თვლიან ჰომოსექსუალურ აქტს. ლიბერალური ქრისტიანული ჯგუფები მხარს უჭერენ ლგბტ პირებს. რიგი ქრისტიანული დენომინაციები მონოგამიურ (ერთ პარტნიორთან) ერთ-სქესიან ურთიერთობებს ცოდვად არ გინიხილავენ. ასეთი დენომინაციებია: კანადის გაერთიანებული ეკლესია, ქრისტეს გაერთიანებული ეკლესია, პრესბიტერიანული ეკლესია (აშშ), ამერიკის ევანგელისტურ-ლუთერანული ეკლესია, კანადის ევანგელისტურ-ლუთერანული ეკლესია, შვედეთის ეკლესია, ლუთერანული ეკლესიები, გერმანიის ევანგელისტური ეკლესია, დანიის ეკლესია, ისლანდიის ეკლესია, ნორვეგიის ეკლესია და ჰოლანდიის პროტესტანტული ეკლესია. მეტროპოლიტენ საზოგადოების ეკლესია 40 ათასი წევრით დაარსდა სპეციალურად იმისთვის, რომ მომსახურებოდნენ ლგბტ საზოგადოებას. ისინი აქტიურად უჭერენ მხარს ლგბტ თემის უფლებების დაცვას. ქრისტეს გაერთიანებული ეკლესია და ბაპტისტური ალიანსი არ ეწინააღმდეგება გეი ქორწინებებს. ზოგი ანგლიკანური და ლუთერანული ეკლესიაც ატარებს ჰომოსექსუალი წყვილების ქორწინების რიტუალს. ხშირად ამ ეკლესიების პასტორები და ეპისკოპოსები თავად არიან ჰომოსექსუალები.
ისლამი
ისლამური სახელმწიფოს თითქმის ყველა სკოლა ჰომოსექსუალობას განიხილავს, როგორც არაბუნებრივ მოვლენას (ცდუნებას). საერთოდ სექსუალური ურთიერთობები მიიჩნევა ცოდვად.
ინდური რელიგიები
სხვადასხვა რელიგიის მიდგომები ჰომოსექსუალობაზე, რომლებიც აღმოცენდა ინდოეთში, მათ შორის ბუდიზმი, სიხიზმი, ჯაინიზმი და ინდუიზმი ნაკლებად ნათელია,  ხედვებიც განსხვავებული. 2005 წელს სიხიზმის ლიდერმა, რომელიც ხელისუფლების წარმომადგენელი იყო, დაგმო ჰომოსექსუალობა და მათი ერთი და იმავე სქესის პირთა ქორწინება, თუმცა ამ რელიგიის ბევრი წარმომადგენელი არ იზიარებს ამ მიდგომას. ასევე არსებობს უძველესი რელიგიური ტექსტები, როგორიცაა ვედები, სადაც ვხვდებით მესამე სქესს როგორც ჰიჯრას, რომელიც არც ქალია და არც კაცი, თუმცა ეს მესამე სქესი უმეტესად უარყოფითად არის ძველ ტექსტებში წარმოდგენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლგბტ კატეგორია:რელიგია და ჰომოსექსუალობა
გაბაშვილები
XVIII საუკუნეში ამ საგვარეულოდან იყო ქართული კულტურის რამდენიმე ცნობილი წარმომადგენელი, მათ შორის, პოეტი და პოლიტიკური მოღვაწე ბესიკი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები *
არამ სარქისიანი
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:დაბადებული 2 იანვარი
გორანის წმინდა მარიამის ეკლესია
გორანის მარიამწმინდის ეკლესია (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი) — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გორანის ჩრდილო-დასავლეთით, ტყეში, პატარა ვაკეებად წოდებულ ადგილში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვითა და რიყის ქვით. დანგრეულია. კედლები მიწის დონიდან 50-60 სიმაღლეზეა შემორჩენილი. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია (იკითხება კვალი).
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ზო’ე ენა
ზო’ე ენა — ენა, რომელზედაც ლაპარაკობს ზო’ეს ხალხი, რომლებიც ცხოვრობენ პარის შტატის ობიდუსის მუნიციპალიტეტში, მდინარე კუმინაპანემაზე, ბრაზილიაში. ზო’ე ენა ისევე როგორც ბურეს, ჟო’ეს, პოტურუს, პოტურუჟარისა და ტუპის ენები წარმოადგენენ ტუპის ენათა ოჯახს, რომელიც თავის მხრივ, წარმოადგენს კაგვაჰივის ჯგუფის ნაწილს.
სქოლიო
კატეგორია:ტუპი ენები კატეგორია:ბრაზილიის ენები
მეისენის მარკა
მეისენის მარკა (Markgrafschaft Meißen) — შუა საუკუნეების მარკსაგრაფო თანამედროვე საქსონიის ტერიტორიაზე. შეუერთდა საქსონიის საკურფიურსტოს 1423 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის ისტორია კატეგორია:საღვთო რომის იმპერია
შან-გრანდი
შან-გრანდი (Chã Grande) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 470 მეტრზე. მიეკუთვნება მატა-პერნამბუკანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვიტორია-დი-სანტუ-ანტანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 137 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 237.33 კმ²-ზე. ფართობი 84 848 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
პერვერსია
ლიტერატურა
კატეგორია:სექსოლოგია კატეგორია:ლგბტ ტერმინები კატეგორია:ფსიქოლოგია
შაჰზოდა
ზილოლა მუსაევა (Zilola Bahodirovna Musayeva, Зилола Баҳодир қизи Мусаева; დ. 28 ივლისი 1979, ტაშკენტი, უზბეკეთი), ცნობილია, როგორც შაჰზოდა (Shahzoda) — უზბეკი მომღერალი და მსახიობი. მომღერალი პოპულარულია უზბეკეთსა და სხვა მეზობელ ქვეყნებში, ასევე აზერბაიჯანსა და თურქეთში. აქვს მოპოვებული გარკვეული პოპულარობა რუსეთშიც. აქვს ჩაწერილი სიმღერები: უზბეკურ, რუსულ, სპარსულ, ყაზახურ, ტაჯიკურ და ინგლისურ ენებზე.
ბიოგრაფია და კარიერა
ზილოლა მუსაევა დაიბადა 1979 წლის 28 ივლისს უზბეკეთის დედაქალაქ ტაშკენტში. დაქორწინებულია რავშანბეკ იულდაშიევზე და ჰყავს ორი ვაჟიშვილი ჰალიდი და სალიჰი.
თავის სოლო კარიერამდე, შაჰზოდა იყო პოპ ჯგუფ „jonim“-ის ორი წევრიდან ერთ-ერთი. ისინი მოიპოვეს დიდება სიმღერით „Qarara ko'zlarimga“ (არ შეიხედო ჩემ თვალებში), 1998 წელს. ორი წლის შემდეგ, ჯგუფიდან გამოყოფით ორივე მომღერალმა შაჰზოდამ და აზიზამ, დაიწყეს წარმატებული სოლო კარიერა.
შაჰზოდას პირველი სინგლი „Bor ekan“ გახდა ჰიტი უზბეკეთში და მოიპოვა პოპულარობა ქვეყნის პოპ კულტურაში. სინგლის წარმატების შემდეგ, 2002 წელს შაჰზოდამ გამოუშვა თავისი პირველი ალბომი ამავე სახელწოდებით. ალბომი გახდა წლის ერთ-ერთი ყველაზე გაყიდვადი ალბომი.
შაჰზოდას მეორე ალბომი „Baxt bo'ladi“ 2003 წელს გამოვიდა, რომელიც კიდევ ერთი ჰიტ ალბომი გახდა მისთვის. შაჰზოდას მესამე ალბომი „Keragimsan“ 2004 წელს გამოიცა და გამოსვლის პირველივე კვირას 25 000-ზე მეტი ასლი გაიყიდა. ალბომის პირველი სინგლი „Keragimsan“ 2004 წლის მაისში „Vodiy Sadosi“ რადიოზე გამოვიდა. სინგლი უზბეკეთში ჰიტი. სინგლები როგორიცაა „baxtliman“, „Sevgi“, „Tamannozi“ რადიოსა და სატელევიზიებში ჰიტად იქცა. „Qayt“, რომელიც დუეტში იმღერა ცნობილ უზბეკ რეპერთან, შოჰრუსთან ერთად, ასევე ჰიტად იქცა და მიიღო დადებითი შეფასება კრიტიკოსებისგან. ალბომების ერთ-ერთი სინგლი „Hayot ayt“ აირჩიეს უზბეკური ფილმის „Fotima va Zuhra“-თვის, სადაც შაჰზოდამ მთავარი როლი შეასრულა.
შაჰზოდას მეოთხე ალბომი „Baxtlimisan“ 2005 წელს გამოვიდა, რომელიც პირველივე კვირას 50,000-ზე მეტი ასლი გაიყიდა. ალბომის პირველი სინგლი „Keragimsan“ რადიო არხებზე გამოვიდა და თაყვანისმცემლებისგან დადებითი შეფასება მიიღო. ალბომის სინგლები როგორიცაა „Baxtliman“, „Faqat sen“, „Layli va Majnun“ ასევე იქცა ჰიტებად.
შაჰზოდამ შეასრულა რამდენიმე სიმღერა ტაჯიკურ ენაზეც, როგორიცაა „Manu tanho“ და „Naghz mebinam“, ამით დაიმსახურა ტაჯიკების დადებითი შეფასება. მისი სიმღერა „Shahriyor“, რომელიც შეასრულა კიდევ ერთ ცნობილ რეპერთან ერთად, და „Birinchi sevgi“ უზბეკური ჩარტების სათავეში მოექცა.