cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლიუ სიაობო
1980-იან წლებში, ლიუ ლიტერატურულ წრეებში კრიტიკით გახდა ცნობილი. შედეგად, მიიწვიეს საზღვარგარეთის რამდენიმე უნივერსიტეტში. სამშობლოში დაბრუნებული ტიანანმენის მოედანზე გამართული საპროტესტო აქციებისას დააპატიმრეს. პირველად ციხეში ჩასვეს 1989 წელს ივნისში. მეორედ დაიჭირეს 1995-1996 წელს, შემდეგ კი მესამედ - 1996-1999 წლებში. 2003-2007 წლებში ლიუ სიაობო იყო ჩინური „პენ ცენტრის“ დირექტორი, ასევე გახლდათ ჟურნალ  „დემოკრატიული ჩინეთის“ პრეზიდენტი. 2008 წლის 8 დეკემბერს ლიუ ქარტიის მანიფესტში მონაწილეობის გამო უკვე მეოთხედ დაიჭირეს და ოფიციალურად 2009 წლის 23 ივნისს დააპატიმრეს. სახელმწიფო ედავებოდა ხელისუფლების დაუმორჩილებლობის წაქეზებას. იგივე ბრალდებით, 2009 წლის 23 დეკემბერს, ლიუს მიუსაჯეს 11 წელი, ხოლო ორი დღის შემდეგ დაუმატე 2 წელი პოლიტიკური დაუმორჩილებლობისთვის. მეოთხე საპატიმრო პერიოდისას ლიუს, 2010 წელს, მიენიჭა ნობელის პრემია  მშვიდობის დარგში „ხანგრძლივი და არაძალადობრივი ბრძოლისთვის, ადამიანის ფუნდამენტური უფლებებისათვის ჩინეთში“.
ლიუ იყო ჩინეთის პირველი მოქალაქე, რომელიც ნობელის პრემიით დააჯილდოვეს, ხოლო მესამე ადამიანი მსოფლიოში, რომელსაც აღნიშნული ჯილდო ციხეში გადასცეს, გერმანელ - კარლ ფონ ოსეცკისა (1935 წ.) და სამხრეთ აზიელ  აუნ სან სუ ჩის (1991 წ.) შემდეგ. ლიუ იყო მეორე ადამიანი, რომელმაც სიცოცხლე პატიმრობაში დაასრულა და ამავდროულად ნობელის პრიემია ჰქონდა მინიჭებული. (პირველი იყო კარლ ფონ ოსეცკი, რომელიც გარდაიცვალა შარლ-ოტერნბურგის ნაცისტურ საკონცენტრაციო ბანაკში). ნორვეგიის ნობელის კომიტეტის თავჯდომარემ ბერიტ რეიზ-ანდერსენმა დაადანაშაულა ჩინეთის კომუნისტური რეჟიმი მის გარდაცვალებაში და თქვა, რომ ლიუმ დიდი წვლილი შეიტანა ხალხთა ძმობაში, მისი არაძალადობრივი წინააღმდეგობის გაწევით, რომელიც მჩაგვრელ რეჟიმს ეწინააღმდეგებოდა.
ადრეული წლები
ლუი სიაობო დაიბადა 1955 წლის 28 დეკემბერს ჩანჩუნში, ინტელექტუალების ოჯახში. მამამისი ლიუ ლინი იყო უნივერსიტეტის პროფესორი დედამისი ძიან სუქინი მუშაობდა უნივერსიტეტის საბავშვო ბაღში. ლიუ სიაობო ოჯახში დაბადებული ხუთი ბიჭიდან მესამე იყო. ახალგაზრდობაში ლიუ სიაობო მუშაობდა სოფლის მეურნეობის მუშად, მუშაობდა ქარხანაში, შემფეგ კი გახდა გირინის პროვინციის უნივერსიტეტის სტუდენტი.
უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ მუშაობდა მასწავლებლად და 1988-1989 წლებში მივლინებით იმყოფებოდა აშშ-სა და ნორვეგიაში. 1988 წელს ჰონკონგელი ჟურნალისტის კითხვაზე, თუ რამდენი დრო დასჭირდებოდა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკას რეალურ ისტორიულ ტრანსფორმაციაზე გადასასვლელად, მან უპასუხა: „ამისათვის ჩინეთს დასჭირდება სამასი წელი, რადგან შეხედეთ, ჰონკონგს დასჭირდა ასი წელი იმისათვის რომ იგი გამხდარიყო ის, რაც ახლა არის. თუკი გავითვალისწინებთ იმას, რომ ჩინეთი უზარმაზარი ქვეყანაა დიდი მოსალხეობით, სულ მცირე 300 წელი დასჭირდება ჩინეთს ისტორიული ტრანსფორმაციისათვის“. ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის მთავრობა ამ ციტატას იყენებს პროპაგანდისათვის და იმის ხაზგასასმელად, რომ ლიუ სიაობო წარმოაჩინოს, როგორც ეროვნული ინტერესების მოღალატე.
პოლიტიკური დისიდენტი
1989 წელს ტიანანმენის მოედანზე მიმდინარე საპროტესტო აქციების დროს ლიუ სიაობო დაბრუნდა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში და მოუწოდა სტუდენტებს მშვიდობიანად დაეტოვებინათ მოედანი, რათა თავიდან აეცილებინათ მსხვერპლი. სტუდენტების მხარდაჭერის გამო იგი დააპატიმრეს და ციხეში გამოკეტეს 1989 წლის ივნისიდან 1991 წლის იანვრამდე. 1995 წლის მაისში იგი კვლავ დააპატიმრეს ხელისუფლების კრიტიკისათვის და მიუსაჯეს ექვსთვიანი პატიმრობა, გაათავისუფლეს მას შემდეგ რაც დააწერინეს წერილი, რომელშიც აღიარა საკუთარი შეცდომები. 1996 წელს დისიდენტური მოღვაწეობის გაგრძელების გამო კვლავ დააპატიმრეს და 1999 წლამდე იმყოფებოდა სასჯელაღსრულების ბანაკში.
2003 წლიდან სათავეში ჩაუდგა ჩინეთის PEN-კლუბს. 2008 წელს მან ხელი მოაწერა ქარტია 08-ს, რომელიც დემოკრატიულ რეფორმებს მოითხოვდა.
ციხის პერიოდი
2008 წლის 8 დეკემბერს, ქარტია 08-ის დაგეგმილ გამოქვეყნებამდე ორი დღით ადრე, დააპატიმრეს. 2009 წლის დეკემბერში მიუსაჯეს თერთმეტწლიანი პატიმრობა პოლიტიკური სისტემის დანგრევის წახალისების გამო. ეს გადაწყვეტილება დაგმო ევროკავშირმა, აშშ-მა და გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლესი კომისრის ოფისმა, ხოლო 2010 წლის დასაწყისში ვაცლავ ჰაველმა, XIV დალაი ლამამ და სხვებმა იგი წარადგინეს ნობელის მშვიდობის პრემიაზე , რის შემდეგაც ჩინეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ ლიუ სიაობოს პრემიაზე ნომინირება „სრულიად არასწორია“.
ნობელის მშვიდობის პრემია
2010 წლის, 8 ოქტომბერს ლუი სიაობოს მიენიჭა ნობელის პრემია მშვიდობის განმტკიცებაში ჩინეთში მისი ხანგრძლივი, არაძალადობრივი ბრძოლისათვის და ადამიანის ფუნდამენტური უფლებების დაცვისათვის.
ჩინეთის მთავრობამ აღშფოთება გამოხატა 2010 წლის ნობელის მშვიდობის პრემიის ჩინელ დისდენტ ლიუ სიაობოსათვის მინიჭების გამო. ჩინეთის მთავრობამ განაცხადა, რომ ლიუ ჩვეულებრივი დამნაშავეა, ხოლო ნობელის კომიტეტის გადაწყვეტილება არღვევს პრემიის მინიჭების პრინციპებს და დააზარალებს ჩინეთ-ნორვეგიის ურთიერთობებს. .
ჩინეთის მასობრივი ინფორმაციის საშუალებები საერთოდ არაფერს ამბობდნენ ლუი სიაობოზე პრემიის მინიჭების შესახებ.
მას შემდეგ, რაც ლიუ სიაობო გამოაცხადეს ნობელის პრემიის მფლობელად, ჩინეთის მთავრობამ განახორციელა მისი მეუღლის ლიუ სიას ვიზიტი ციხეში. ამერიკელი ადამიანის უფლებათა დამცველი ორგანიზაციების ადვოკატის ბეტ შვანკეს სიტყვებით, როდესაც ლიუ საიობომ გაიგო, რომ ნობელის პრემია მიენიჭა, ატირდა და ეს ჯილდო მიუძღვნა 1989 წელს ტიანანმენის მოედანზე გამართული აქციის დროს დაღუპულ თანამოქლაქეებს.
მშვიდობის ნობელის პრემიის გადაცემას ავღანეთის, ვიეტნამის, ვენესუელის, ეგვიპტის, ერაყის, ირანის, ყაზახეთის, ჩინეთის, კოლუმბიის, კუბის, მაროკოს, პაკისტანის, საუდის არაბეთის, სერბეთის,  სუდანის, რუსეთის ტუნისისა და ფილიპინების ელჩები არ ესწრებოდნენ.
გარდაცვალება
ლიუ სიაობო გარდაიცვალა 2017 წლის 13 ივლისს, პატიმრობაში, შენიანის (ჩინეთის) სამედიცინო ჰოსპიტალში ღვიძლის კიბოს დიაგნოზით.
მისი სიკვდილის შემდეგ მსოფლიო მედიამ მისი მოღვაწეობა შეადარა კარლ ფონ-ოსეცკის, რამეთუ ორივეს ერთი ბედი ხვდა წილად, მაგრამ მალევე ყველანაირი ინფორმაცია, რაც ლიუს სიკვდილს უკავშირდებოდა, მედიიდან აიღეს. დაწესდა რეგულაცია, რომლის გათვალისწინებითაც არ შეიძლებოდა ლიუს შესახებ ინფორმაცია გახმაურებულიყო, სურათებიც და ინტერვიუც მალე გაქრა ჩინეთში. ისინი აღნიშნავდნენ, რომ მარტო „სიაობოს“ ხსენებაც კი საკმარისი იყო იმისათვის, რომ ქვეყანაში არეულობა გაგრძელებულიყო. ყველაფერ ამას ჩინეთი დიდი ხნის მანძილზე მალავდა, თუმცა სიტუაცია შეიცვალა, ლიუს შესახებ ყველაფერი ნათელი გახდა, აღადგინეს მისი ცხოვრების არაერთი დეტალი, ისტორია, სტატია თუ სხვა.
მსოფლიოს რეაქცია
საფრანგეთის პრეზიდენტმა ემანუელ მაკრონმა აშშ-ში დონალდ ტრამპთან გამართული შეხვედრის შემდეგ, ლიუს გარდაცვალებას დიდი პატივი მიაგო Twitter-ის საშუალებით, მას თავისუფლებისათვის მებრძოლი უწოდა, რომელსაც მსოფლიო არ დაივიწყებდა.
გერმანიის კანცლერმა ანგელკა მერკელმა თქვა, რომ ლიუ ადამიანის უფლებების გამოხატვისთვის მებრძოლი ადამიანი იყო. მან ასევე მიმართა ჩინეთის მთავრობას და მოსთხოვა გამჭვირვალედ და გონივრულად გამოეკვლიათ ლიუ სიაობოს გარდაცვალების მიზეზი, კანცლერმა ეჭვი შეიტანა დიაგნოზში და კიბოს არსებობას გამორიცხავდა.
იაპონიის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ფუმიო კიშიდამ მიუსამძიმრა არა მარტო ჩინეთს, არამედ მთელ მსოფლიოს და აღნიშნა, რომ ლიუს მსგავსი ძლიერი პიროვნება მუდამ სჭირდება მსოფლიოს.
ევროკავშირის პრეზიდენტმა დონალდ ტუსკმა ღრმა მწუხარება გამოთქვა ლიუს გარდაცვალების გამო. ჩინეთს მოთხოვა, რომ ლიუ დასაფლავებულიყო ისე, როგორც ამას მისი მეუღლე მოისურვებდა.
გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლესმა კომისარმა - ზეიდ რაად ალ ჰუსეინმა განაცხადა: „ადამიანთა უფლებების მოძრაობამ ჩინეთში და მთელ მსოფლიოში დაკარგა ჩემპიონი, რომელმაც სიცოცხლე მიუძღვნა ადამიანის უფლებების დაცვასა და პოპულარიზაციას. მშვიდობიანად და თანმიმდევრულად მებრძოლი უწოდა ლიუ სიაობოს და აღნიშნა, რომ მას მიზანმიმართულად დევნიდნენ სამშობლოში, დააპატიმრეს, იმიტომ, რომ ის იყო იდეალის განსახიერება, რომელიც გულმოდგინედ იცავდა არა მარტო საკუთარ, არამედ ხალხის უფლებებს“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 28 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2017 კატეგორია:ჩინელი მწერლები კატეგორია:ჩინელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში
იოზლემ თიურეჯი
იოზლემ თიურეჯი (Özlem Türeci, დ. 6 მარტი, 1967) — თურქული წარმოშობის გერმანელი ექიმი და მეცნიერი. მან მეუღლესთან, უღურ შაჰინთან ერთად 2008 წელს დააარსა ბიოტექნიკური კომპანია „BioNTech“, რომელიც COVID-19-ის პირველი აპრობირებული ვაქცინის შემქმნელად ითვლება. თიურეჯი მუშაობს BioNTech– ის მთავარ სამედიცინო დირექტორად 2018 წლიდან. ის ასევე არის განიმედის ფარმაცევტული კომპანიის (Ganymed Pharmaceuticals) დამფუძნებელი და კომანიის აღმასრულებელი დირექტორის ადგილს 2008 წლიდან 2016 წლამდე იკავებდა. ის ასევე არის ლექტორი იოჰან გუტენბერგის სახელობის უნივერსიტეტში მაინცში, გერმანიაში. თიურეჯი და მისი მეუღლე, უღურ შაჰინი პირველი თურქი გერმანელები გახდნენ, რომლებიც გერმანიის ტოპ 100 ყველაზე მდიდარი ადამიანების სიაში მოხვდნენ 2020 წელს.
ცხოვრება და განათლება
თიურეჯი დაიბადა ლასტრუპში, გერმანიაში, 1967 წლის 6 მარტს. მამამისი სტამბოლელი თურქი-ლაზი ქირურგია, რომელიც მუშაობდა კლოპპენბურგის რაიონის ლასტრუპის წმინდა ელისაბედ-სტიფტის სახელობის კათოლიკურ საავადმყოფოში. იოზლემის დედა თურქი ბიოლოგია. თიურეჯმა ისწავლა სტედტიშესის გიმნაზიაში ქალაქ ბად-დრიბურგში და ვერნერ ფონ ზიმენსის გიმნაზიაში ქალაქ ბად-ჰარცბურგში. მან მედიცინა ჰობურგში, ზაარლენდის უნივერსიტეტში შეისწავლა და 1992 წელს ზაარლანდის მედიცინის ფაკულტეტის დოქტორის ხარისხი მოიპოვა. იგი იყო გერმანიის სამეცნიერო ფონდის თანამშრომელი და ჰაიზენბერგის სტიპენდიანტი. მისი კვლევები ფოკუსირებულია სიმსივნის სპეციფიკური მოლეკულების იდენტიფიცირებასა და დახასიათებაზე, ასევე სიმსივნეს საწინააღმდეგო იმუნოთერაპიის განვითარებაზე. 2002 წელს მან დაამთავრა მაინცის იოჰან გუტენბერგის სახელობის უნივერსიტეტი მოლეკულირი მედიცინის დარგში.
თიურეჯი თავის მომავალ მეუღლეს, უღურ შაჰინს ჰომბურგში, ზაარლანდის საუნივერსიტეტო საავადმყოფოში მუშაობის დროს შეხვდა, სადაც იოზლემი ბოლო კურსს ამთავრებდა. 2002 წელს წყვილი დაქორწინდა და მათ ერთი ქალიშვილი ჰყავთ.
კარიერა
თიურეჯი თანადამფუძნებელი იყო და 2011 წლიდან მუშაობდა გერმანიის განათლებისა და კვლევების ფედერალური სამინისტროს ინდივიდუალური იმუნური Ci3-ის ჯგუფის თავმჯდომარედ. ის ასევე იყო კიბოს იმუნოთერაპიის ასოციაციის პრეზიდენტი, რომელიც 2019 წლიდან ევროპის უდიდესი მსგავსი პროფილის ასოციაციაა. ის ასევე მუშაობს ლექტორად სხვადასხვა უნივერსიტეტებში.
განიმედის ფარმაცევტული კომპანია
თიურეჯიმ 2001 წელს დააარსა განიმედის ფარმაცევტული კომპანია მეუღლესთან, უღურ შაჰინთან ერთად. განომედის ფარმაცევტული კომპანია და მოგვიანებით დაარსებული BioNTech იოჰან გუტენბერგის სახელობის უნივერსიტეტის (მაინცი) განშტოებებია. ამ კომპანიამ შეიმუშავა მონოკლონური ანტისხეული ზოლბეტუქსიმაბი (zolbetuximab), რომელიც გამოიყენება საყლაპავისა და კუჭის კიბოს სამკურნალოდ. იოზლემი კომპანიის აღმასრულებელი დირექტორი იყო 2008 წლიდან 2016 წლამდე კომპანიის გაყიდვამდე. მანამდე იოზლემი იყო მთავარი სამეცნიერო ოფიცერი 2001 წლიდან 2008 წლამდე. 2016 წელს კომპანია იყიდა Astellas Pharma-მ და ახლა მისი შვილობილი კომპანიაა.
BioNTech
მინი|274x274პქ|BioNTech-ის სათაო ოფისი მაინცში 2008 წელს თიურეჯი გახდა მაინცში დაარსებული ბიოტექნოლოგიური კომპანიის, BioNTech-ის თანადამფუძნებელი.2018 წლიდან იოზლემი კომპანიის აღმასრულებელი სამედიცინო ოფიცერია. 2009 წლიდან 2018 წლამდე იგი მუშაობდა კომპანიის სამეცნიერო საკონსულტაციო საბჭოს თავმჯდომარედ. BioNTech ორიენტირებულია იმუნოთერაპიის განვითარებასა და მედიკამენტების წარმოებაზე, ასევე პაციენტების სპეციფიკური მიდგომების დასახვაზე კიბოსა და სხვა სერიოზული დაავადებების სამკურნალოდ. როგორც მთავარი სამედიცინო ოფიცერი, თიურეჯი პირველ რიგში პასუხისმგებელია კლინიკურ კვლევასა და განვითარებაზე. 2020 წლის იანვრიდან BioNTech მუშაობს კორონავირუსის საწინააღმდეგო ვაქცინის შემუშავებაზე. თიურეჯი ვაქცინაზე მეუღლესთან, უღურ შაჰინთა ერთად მუშაობდა, რის ფარგლებშიც იოზლემი ვაქცინა BNT162b2-ის (ასევე ცნობილი, როგორც ფაიზერ-ბიოტეკის ვაქცინა) კლინიკურ ცდებს ხელმძღვანელობდა.
თანამშრომლობა
თიურეჯი არის ამერიკის კლინიკური ონკოლოგიის საზოგადოების (ASCO), კიბოს კვლევის ამერიკული ასოციაციის (AACR), გერმანიის იმუნოლოგიის საზოგადოებისა და გერმანიის ჰემატოლოგიისა და ონკოლოგიის საზოგადოების წევრი.
ჯილდოები
იოზლემ თიურეჯის მიერ მოპოვებულ ჯილდოებს შორისაა:გერმანიის ჰემატოლოგიისა და ონკოლოგიის საზოგადოების ვინჩენზ ცერნის პრემია (1995), კალოგერო პაგლიარელოს სამეცნიერო პრემია (1997), გერმანიის იმუნოლოგიის საზოგადოების ჯორჯ კოლერის პრემია (2005), გერმანიის მდგრადი განვითარების ჯილდო (2020), Financial Times-ის წლის ადამიანი (2020) და Axel Springer-ის ჯილდო (უღურ შაჰინთან ერთად, 2021).
ოლიუ-დ’აგუა-დუ-კაზადუ
ოლიუ-დ’აგუა-დუ-კაზადუ (Olho d'Água do Casado) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 491 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 322 945 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26.29 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალაგოასის შტატის მუნიციპალიტეტები
მიჰოს მუზეუმი (შიგა)
მინი|250პქ|მიჰოს მუზეუმი მინი|250პქ|მუზეუმში შესასვლელი მიჰოს მუზეუმი (みほ・みゅーじあむ) — მდებარეობს ქალაქ შიგარაკი-ნო-სატოსთან შიგას პრეფექტურაში, იაპონია, კიოტოდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით. მუზეუმი მიჰოკო კოიამას ოცნება იყო (ვის სახელსაც ის ამჟამად ატარებს), რომელიც ტოიობოს ტექსტილის ბიზნესის მემკვიდრე და იაპონიის ერთ-ერთი უმდიდრესი ქალბატონი ბრძანდებოდა. 1970 წელს მან სპირიტუალური მოძრაობა „შინჯი შუმეიკაი“ დააფუძნა, რომელსაც ამჟამად, როგორც ამობობენ, 300 000 მიმდევარი ჰყავს მსოფლიოს მასშტაბით. 1990-იანებში მან შუმეის ტაძართან და შიგას მთებთან ახლოს მუზეუმის მშენებლობისთვის თანხები გამოჰყო.
კოლექცია
მიჰოს მუზეუმში მიჰოკო კოიამას აზიური და დასავლური ანტიკური ხანის ექსპონატების პირადი კოლექციაა $1 მილიარდამდე ღირებული მსოფლიო აუქციონებზე შუმეის მიერ მუზეუმის 1997 წელს განხსნამდე შესყიდულ სხვა ხელოვნების მიმუშებთან ერთად. სულ 2.000-მდე ექსპონატია, რომელთა შორის დაახ. 250 პერმანენტული ექსპოზიციის ნაწილია.
ექსპოზიციისთვის ყოველი ექსპონატის შერჩევას განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა არა მხოლოდ მათი არტისტული სილამაზის, არამედ ისტორიული მნიშვნელობის მიხედვით და მთელი კოლექციისთვის ბრწყინვალე განლაგება და განათებაა შერჩეული.
არქიტექტურა
იეოჰ მინგ პეის პროექტი არქიტექტორული შედევრი გამოვიდა - შენობა მდებარეობს მთაგორიან და ტყით გარშემორტყმულ ზედაპირზე. 45.000 კვ. მ.-ის სასარგებლო ფართობის შენობის სამი მეოთხედი მიწის ქვეშაა, შიგას მთების ქვიან ნიადაგში. სახურავი უზარმაზარი მინისა და რკინის კონსტურქციაა, ხოლო ფასადისა და ინტერიერის კედლები და იატაკი თბილი რძისფერი ტონების ფრანგული კალციტის ქვითაა ნაგები - იგივე მასალა გამოიყენა არქიტექტორმა ლუვრის მისაღები ჰოლის მოსაპირკეთებლად. მარმარილოსთან შედარებით ეს ქვა უფრო თბილ და დამამშვიდებელ ატმოსფეროს ქმნის. ქვის ფერი, ტექსტურა, ვერცხლისფერი კარკასი და გარე გამწვანება ერთმანეთს ჰარმონიულად ერწყმის და აბალანსებს.
შესაძლოა ყველაზე მომხიბლავი ნაწილი პეის დიზაინისა მისი ე.წ. მთაგორიანი „სამოთხის“ იდეაა. კომპლექსთან მიახლოებისას პირველად სადა მისაღებ პავილიონს ხედავთ კედრის ხეებს მიღმა, რომელიც წრიულ ეზოს უყურებს და შეიძლება ჩათვალოთ, რომ მუზეუმს მიადექით. შენობის მოპირდაპირედ განიერი მორკალული ბილიკია ატმის ხეებით გარდიგარდმო, რომელსაც მოელვარე უჟანგავი ლითონით მოჭედილ მთაში ნაკვეთ გვირაბთან მივყავართ. უზომოდ განიერ, უხმაურო გვირაბში, რომელიც თითქმის სამი სამანქანო გზის სიგანისაა, 200 მეტრის გავლისას უეცრად მზის შუქი ჩნდება და 120 მეტრიანი ნახევრად დაკიდული ხიდის კაბელთა შორის ჩანს ვიწრო, ღრმა ხევი, რომლის გადაღმაც იშლება მუზეუმის პავილიონში შესასვლელი ჩინური სტილის მთვარის კარიბჭე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონიის მუზეუმები კატეგორია:იუჰ მინ პეის პროქეტები
ბოქაული (საქართველო)
ბოქაული (თურქ.-მონღ. ბუქავულ — მნე) — საპოლიციო-ადმინისტრაციული აპარატის დაბალი მოხელე გვიანდელ ფეოდალურ საქართველოში. სახელწოდება „ბოქაული“ საქართველოში XVI საუკუნიდან შემოვიდა. ამავე მნიშვნელობით იხმარებოდა ტერმინები მანდატური და იასაული. ბოქაულსა და იასაულს ხელჯოხიანები ეწოდებოდათ (არგნოსანი). ბოქაულს ევალებოდა სამეფო ხელისუფლების სხვადასხვა ხასიათის ბრძანებისა და განკარგულების შესრულება, განაჩენის აღსრულება, წესრიგის დაცვა და სხვა; მსგავს საქმიანობას ეწეოდა ბოქაულთუხუცესიც.
ლიტერატურა
კატეგორია:თანამდებობები ძველ საქართველოში
არჩილ II
არჩილ II, შაჰნაზარ ხანი (დ. 1647  — გ. 16 აპრილი. 1713, მოსკოვი) — საქართველოს მეფე, პოეტი, ვახტანგ V-ის ძე. მეფობდა იმერეთში 1661-1663, კახეთში — 1664-1675, კვლავ იმერეთში — 1678-1679, 1690-1691, 1695-1696, 1698.
ბიოგრაფია
ვახტანგ V-მ, რომელიც საქართველოს გაერთიანებას ცდილობდა, 14 წლის არჩილი იმერეთში გაამეფა, ოსმალეთის (რომლის ვასალიც იმერეთი იყო) პროტესტისა და ირანის მთავრობის მოთხოვნის გამო ვახტანგ V-მ არჩილ II ირანში გაგზავნა (1663), სადაც მას მუსულმანობა მიაღებინეს, შაჰნაზარ-ხანი უწოდეს და კახეთის მეფედ გამოგზავნეს (1664).
ამ აქტით ქართლისა და კახეთის სამეფოები ფაქტობრივად გაერთიანდა. არჩილ II-მ, კახეთის ტახტის განმტკიცების მიზნით, 1667 წელს ცოლად შეირთო თეიმურაზ I-ის შვილიშვილი ქეთევანი. მან კახეთის დედაქალაქი გრემიდან თელავში გადაიტანა, განაახლა ეკლესიები, ააშენა მრავალი სამოქალაქო დანიშნულების ნაგებობა, ნაწილობრივ ალაგმა ლეკების თარეში. კახეთის ასეთი მოღონიერებით უკმაყოფილო ირანის შაჰმა მეფის ტახტი თეიმურაზ I-ის შვილიშვილს ერეკლე ბატონიშვილს (ნაზარალი-ხანს) აღუთქვა. არჩილ II-მ 1675 წელს დატოვა კახეთი და იმერეთში გამეფებას შეეცადა. იგი ოთხჯერ ავიდა ტახტზე იმერეთში, მაგრამ ოსმალეთის მხარდაჭერით იმერეთის თავადაზნაურობამ ოთხჯერვე გააძევა. 1680 წელს არჩილ II-მ ელჩი გაგზავნა რუსეთში და დახმარება ითხოვა, 1682-1688 წლებში თვითონ იყო რუსეთში, მაგრამ ვერც ამ გზით მიაღწია მიზანს. 1690-იან წლებში არჩილმა დახმარებისთვის მიმართა რომის პაპ ინოკენტი XII-ს. 1699 წელს საბოლოოდ გადასახლდა რუსეთში. პეტრე I-მა გულთბილად მიიღო არჩილ II და მისი ოჯახი. სამეფო კარზე განსაკუთრებით დაწინაურდა არჩილ II-ის ძე ალექსანდრე ბატონიშვილი. არჩილ II დასახლდა მოსკოვის მახლობლად, სოფელ ვსესვიატსკოვში (ქართული გამოთქმით „სესენწკაში“). იგი ფაქტობრივად ჩამოსცილდა პოლიტიკურ ცხოვრებას და ფართო კულტურულ-საგანმანათლებლო მუშაობას მიჰყო ხელი. იქვე გარდაიცვალა, დაკრძალულია მოსკოვში, დონის მონასტერში.
შემოქმედება
არჩილ II-ის პოეტური მემკვიდრეობა მდიდარი და მრავალფეროვანია. მის უმთავრეს ნაწარმოებში - ვრცელ ისტორიულ პოემაში „გაბაასება თეიმურაზისა და რუსთველისა“ („თეიმურაზიანი“) თამარის ეპოქისა და თეიმურაზ I-ის დროის ფართო ისტორიული პანორამაა წარმოდგენილი. დიდაქტიკური-მორალისტური ხასიათის ნაწარმოებებში („საქართველოს ზნეობანი“, „ლექსნი ასნი ორმუხლნი“, „ლექსნი ასდაათნი “ და „ლექსნი ასეულნი“) არჩილ II დაკნინებული საქართველოს აღორძინების საფუძვლად სწავლა-განათლებისა და აღზრდის საკითხების მოგვარებას მიიჩნევდა.
ე. წ. აღორძინების ხანის (XVI - XVII სს.) ქართულ მწერლობაში არჩილ II ეროვნული მიმდინარეობის მეთაურთაგანია. პოლიტიკურ ცხოვრებაში ანტისპარსული ტენდეციის გამტარებელი, იგი ასევე შეუპოვრად ებრძოდა იდეოლოგიურ სფეროში ყოველგვარ სპარსულ გავლენას, რაც მისი აზრით, წალეკვით ემუქრებოდა ქართულ კულტურულ თვითმყოფადობას. არჩილ II მწერლობაში ეროვნული თემატიკის გაბატონებას მოითხოვდა. ენის საკითხებში პურიზმის პოზიციას იცავდა.
ქართულ ლიტერატურაში სრულიად ახალ ეტაპს მოასწავებდა არჩილ II-ის ე. წ. „მართლის თქმის“ პრინციპი, რომელიც საგულისხმოა რეალიზმის ისტორიის თვალსაზრისითაც. კონკრეტული ცხოვრებისეული ფაქტებით დაინტერებასთან ერთად, იგი მწერლისაგან ამავე ფაქტების პირუთვნელსა და მიუდგომელ ასახვას მოითხოვდა.
თხზულებაში „გაბაასება თეიმურაზისა და რუსთველისა“ არჩილ II ორი პოეტის პაექრობაში ავლენს საკუთარ პოზიციას, თუმცა ორივეს საყვედურობს უცხო სიუჟეტებით გატაცებას („ვეფხისტყაოსანში“ მოთხრობილი უცხო სახელმწიფოთა ამბები მას პირდაპირი მნიშვნელობით ესმოდა და ამ მხრივ გენიალურ პოემას ვერ ასხვავებდა თეიმურაზის ნათარგმნ თხზულებათაგან), მაგრამ მაინც რუსთველის მხარეზეა და მისი აშკარა გავლენით პოეზიას სიბრძნის დარგად მიიჩნევს. „გაბაასება...“ გარკვეული თვალსაზრისით რეალისტური ნაწარმოებია, რომელშიც გაშიშვლებულია თეიმურაზ I-ის დროინდელი ქართული ყოფის მანკიერი მხარეები, ფეოდალების თავგასულობა, ამასთან, ხაზგასმულია ერის ცხოვრებაში გლეხობის დიდი მნიშვნელობა. პოეტი გვიხატავს ეროვნულ გმირებსაც (გიორგი სააკაძე და სხვ.). არჩილ II-ის „გაბაასება...“ ქართულ მწერლობაში ისტორიული პოემის მიმართულებას ამკვიდრებს.
არჩილ II-ს ეკუთვნის აგრეთვე „გაბაასება კაცისა და სოფლისა“, მცირე ზომის სატრფიალო ლექსთა კრებული „სამიჯნურონი“, „ანბანთქება“, „ჩარხებრ მბრუნავი ლექსი“, რელიგიური ხასიათის რამდენიმე ლექსი და სხვა. რუსეთში ყოფნისას არჩილ II-მ გალექსა ქართულად „ვისრამიანი“, რუსულიდან თარგმნა სერბულ ენაზე დამუშავებული „ალექსანდრიანი“, მსოფლიოს ისტორია („ქრონოგრაფი“) და რამდენიმე სასულიერო შინაარსი თხზულება. რუსეთში მყოფ ქართველ მოღვაწეთა დახმარებით არჩილ II-მ დააარსა ქართული სტამბა, სადაც 1705 წელს დაიბეჭდა „დავითნი“; აქვე შეუდგა სრული ქართული ბიბლიის გამოცემის სამზადისს (არჩილ II-ის მიერ მომზადებული ქართული ბიბლია დაიბეჭდა 1743).
სქოლიო
კატეგორია:იმერეთის მეფეები კატეგორია:კახეთის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1647 კატეგორია:გარდაცვლილი 1713 კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი მეფე-პოეტები კატეგორია:მუხრანელების სამეფო შტო კატეგორია:გარდაცვლილი 16 აპრილი
ლიბერტანგო (ფილმი)
ლიბერტანგო — 2000 წლის ქართული ფილმი. რეჟისორი - დავით ქემხაძე.
სიუჟეტი
ფილმის მოქმედება საქართველოს ერთ პროვინციულ ქალაქში ვითარდება სამოქალაქო ომის პერიოდში. ორი მეგობარი მთელ დროს ძველი სახლის სახურავზე ატარებს. მათ ერთი ავტომატი აქვთ და ეს მათი ერთადერთი გართობაა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2000 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
ვილია-დელ-კამპო
ვილია-დელ-კამპო (Villa del Campo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის ვალიე-დელ-ალაგონის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 57 კმ². მოსახლეობა — 478 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის ეპარქია
დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის ეპარქია — საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპარქია. მოიცავს დიდი ბრიტანეთის და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებულ სამეფოს და ირლანდიის რესპუბლიკას. შეიქმნა 2010 წლის 21 დეკემბერს, მანამდე დასავლეთ ევროპის ეპარქიას მიეკუთვნებოდა. დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის ეპარქიის მღვდელმთავარი დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის მართლმადიდებელ ეპისკოპოსთა ასამბლეის წევრია, რომელიც ფუნქციონირებს კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს ხელმძღვანელობით.
საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის იურისდიქციაში 2011 წლისათვის მოქმედებდა დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის ეპარქიის ორი – ლონდონისა და დუბლინის სამრევლო. 2018 წლისთვის მოქმედებს ლონდონის, დუბლინის, ბირმინგემის, მანჩესტერის, გლაზგოს სამრევლოები.
ეპარქიის მრევლს, ქართველების გარდა, შეადგენენ მართლმადიდებლური წესით მონათლული თურქები, იტალიელები, ინგლისელები, აფრიკული რასის წარმომადგენლები, ირანელები და სხვა.
დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის ეპარქიის მმართველია 2010 წლიდან დღემდე მთავარეპისკოპოსი, მეუფე ზენონი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ეპარქიები
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გაერთიანებულ სამეფოში
2018 წლის მონაცემებით გაერთიანებულ სამეფოში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 31 ძეგლია.
სტატისტიკა
იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით, 2016 წლის მონაცემებით, 1092 ძეგლია შეტანილი. მათ შორის 3,0 % გაერთიანებული სამეფოს ძეგლებია. 31 ძეგლიდან 18 ინგლისშია, 5 — შოტლანდიაში, 4 — საზღვრების გარეთ არსებულ ტერიტორიებზე, 3 — უელსში და 1 — ჩრდილოეთ ირლანდიაში. ამათგან:
11 კულტურული ობიექტი აღიარებულია, როგორც ადამიანის გენიის შედევრი, 4 ობიექტი — წარმოადგენს ბუნების საოცრებას, ან ტერიტორიას, რომელსაც აქვს გამორჩეული სილამაზე და ესთეტიკური მნიშვნელობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაერთიანებული სამეფო კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გაერთიანებულ სამეფოში გაერთიანებული სამეფო
ბოქაული (რუსეთი)
ბოქაული (თურქ.-მონღ. ბუქავულ — მნე) — ქართული შესატყვისი რუსეთის იმპერიის მოხელისა — პრისტავი (რუს. Пристав).
პოლიციის ბოქაული იყო მცირე ადმინისტრაციული ერთეულის — მაზრისა და ქალაქის უბნის (უბნის პოლიციის ბოქაული), პატარა ქალაქის და დაბის (ქალაქის პოლიციის ბოქაული) — პოლიციის უფროსი. სასამართლოს ბოქაული ასრულებდა სასამართლო აღმასრულებლის ფუნქციებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის ისტორია
პირანიასი
პირანიასი (Piranhas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 052 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 407 647 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 56.55 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალაგოასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ყვითელი დუმფარა
ლიტერატურა
კატეგორია:ორლებნიანნი კატეგორია:დუმფარასებრნი
მახადასი
მახადასი (Majadas) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის კამპო-არანიუელოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 52 კმ². მოსახლეობა — 1322 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
პეტროლოგია
პეტროლოგია (pétros — ქვა და logos — მოძღვრება) — მეცნიერება მაგმური და მეტამორფული ქანების შესახებ. სწავლობს მათ ქიმიურ და მინერალოგიურ შედგენილობას, სტრუქტურასა და ტექსტურას, განლაგების პირობებსა და გავრცელების კანონზომიერებებს. პეტროლოგია მჭიდროდაა დაკავშირებული მინერალოგიასთან, გეოქიმიასთან, კოსმოქიმიასთან, ვულკანოლოგიასთან, პლანეტოლოგიასთან, ტექტონიკასთან, სტრატიგრაფიასთან და სასარგებლო წიაღისეულის გეოლოგიასთან.
განასხვავებენ: მაგმატურ პეტროლოგიას, რომელიც იკვლევს კრისტალურ ქანებს და მეტამორფულ პეტროლოგიას, რომელიც შეისწავლის ტექტონიკურ ქანებს.
ქანების კვლევის დროს იყენებენ კრისტალთოპტიკურ, რენტგენოსკოპიულ, ანალიზური ქიმიის კლასიკურ და თანამედროვე მეთოდებს. ყოფილ სსრკ-ში ზოგი მკვლევარი, მაგალითად, ფრანც ლევინსონ-ლესინგი თვლიდა, რომ პეტროლოგია და პეტროგრაფია როგორც ტერმინები ერთიმეორისათვის სინონიმებია. სხვები, მაგალითად, ალექსანდრე ზავარიცკი) მიიჩნევდა, რომ პეტროლოგია მხოლოდ ქანების აღმწერი მეცნიერებაა.
საბოლოოდ პეტროლოგია გამოეყო პეტროგრაფიას, როგორც მეცნიერება მაგმურ ქანების შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პეტროლოგია კატეგორია:გეოლოგია
ყაზანი
ყაზანი (თათრ. Qazan; რუს. Казань) — თათრეთის დედაქალაქი და რუსეთის ერთ-ერთი უდიდესი ქალაქთაგანია. ის რეგიონის მთავარი ინდუსტრიული, კომერციული და კულტურული ცენტრია და რჩება თათართა კულტურის უმნიშვნელოვანეს წყაროდ. ყაზანი მდებარეობს მდ. ვოლგასა და კაზანკას შესართავთან რუსეთის ცენტრალურ ევროპულ ნაწილში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თათრეთის ქალაქები
თანგშანი
თანგშანი (唐山, ფინინი: Tángshān) — საოლქო დონის ქალაქი ხებეის პროვინციის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა. ის მდებარეობს ხებეის პროვინციის აღმოსავლეთ ნაწილში და ჩინეთის დიდი ვაკის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. თანგშენი ბოხაის ეკონომიკური რგოლის შემადგენლობაშია და ის ასევე წარმოადგენს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთის მთავარ სატრანსპორტო კორიდორს. საოლქო დონის ქალაქის სამხრეთით მდებარეობს ბოხაივანი, ჩრდილოეთით იანის მთა (იანშანი), ცინგხუანგტაო მდინარე ლუანის გადაღმა, აღმოსავლეთით და ტიანძინი დასავლეთით.
ქალაქის განვითარებაში დიდი წვლილი შეიტანა ინდუსტრიალიზაციამ, რომელიც 1870 წელს დაიწყო Kailuan Group-ის მიერ ნახშირის მაღაროების ჩამოყალიბების შედეგად რეგიონში. მას ასევე მოიხსენიებენ, როგორც ჩინეთის „ინდუსტრიალიზაციის აკვანს“. თანამედროვეობაში თანგშანი წარმოადგენს: ფოლადის, ენერგიის, ქიმიური ინჟინერიისა და კერამიკული პროდუქტების მთავარ ცენტრს. ფინგის ოპერა, რომელიც საოლქო დონის ქალაქის შემადგენლობაში არსებული ლიანჭოუს რაიონში წარმოშვა, ერთ-ერთია ყველაზე პოპულარულ ჩინურ ოპერებს შორის.
გეოგრაფია
თანგშანი ბოხაის ეკონომიკური რგოლის ცენტრალურ ნაწილში, ბოხაივანის ნაპირზე მდებარეობს. საოლქო დონის ქალაქი ჩინეთის დიდი ვაკეზე მდებარეობს. მას ჩრდილოეთიდან იანის მთები ესაზღვრება. სასაზღვრო მდინარის, ლუანის გაღმა მდებარეობს საოლქო დონის ქალაქი ცინგხუანგტაო. ქალაქს დასავლეთი და სამხრეთ-დასავლეთი საზღვარი ტიანძინთან აქვს. ხებეის პროვინციის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობიდან გამომდინარე, თანგშანს სტრატეგიული ადგილი უჭირავს და ჩრდილოეთ და ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთის დამაკავშირებელ კორიდორს წარმოადგენს. საოლქო დონის ქალაქის უდიდესი მდინარე ლუანია.
კლიმატი
თანგშანისათვის დამახასიათებელია მუსონების გავლენით წარმოქმნილი ნოტიო კონტინენტური კლიმატი (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია: Dwa). ქალაქში ზამთარი ძირითადად ცივი და ძალიან მშრალია, ზაფხული კი ცხელი და წვიმიანი. თვის საშუალო ტემპერატურა −5.1 °C-დან (იანვარი) 25.7 °C-მდე (ივლისი) იცვლება. საშუალო წლიური ტემპერატურა 11.5 °C-ს შეადგენს. ნალექების დაახლოებით 60 % (610 მილიმეტრი) ქალაქში ივლისიდან აგვისტომდე პერიოდში მოდის. ერთ წელში მზე, საშუალოდ, 2600−დან 2900-მდე საათს ანათებს. იმ დღეთა რიცხვი, რომელთა განმავლობაში საოლქო დონის ქალაქში ყინვა არ არის წლიურად 180−სა და 190-ს შორის მერყეობს.
ჰაერის დაბინძურება
ბოლო წლებში ჩინეთში ჰაერის დაბინძურების დონე იზრდება. დაბინძურების მხრივ ხებეის პროვინცია პირველ ადგილს იკავებს და გამონაკლისს არც თანგშანი წარმოადგენს. „ჩინეთის გლობალური ხმების“ კვლევის თანახმად, 2013 წლის თებერვალში ხებეის პროვინციაში მდებარე შვიდი ქალაქი: სინგთაი, შიძიაჯუანი, პაოტინგი, ხანტანი, ლანგფანგი, ხენშუი და თანგშანი ჩინეთის დაბინძურებული ქალაქების ათეულში შედის.
დემოგრაფია
2017 წლის სამთავრობო ცნობიების მიხედვით, თანგშანში 7.897 მილიონი ადამიანი ცხოვრობდა, რომელთაგან 61,64 % საოლქო დონის ქალაქის ურბანულ ნაწილში იყო დასახლებული. მოსახლეობის საშუალო შემოსავალი 27 786 ჩინურ იუანს შეადგენს, დასახლების ურბანულ ნაწილში კი ეს მაჩვენებელი 36 415 იუანს შეადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:თანგშანი კატეგორია:ხებეის ქალაქები
ფაჰრუდინ ალი აჰმედი
ფაჰრუდინ ალი აჰმედი (დ. 13 მაისი, 1905, დელი, ინდოეთი – გ. 11 თებერვალი, 1977, ნიუ-დელი, ინდოეთი) — ინდოელი პოლიტიკური მოღვაწე. ინდოეთის პრეზიდენტი 1974-1977 წწ. ინდოეთის მეორე მუსლიმი პრეზიდენტი ზაქირ ჰუსეინის შემდეგ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1905 კატეგორია:გარდაცვლილი 1977 კატეგორია:დაბადებული 13 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 11 თებერვალი კატეგორია:XX საუკუნის პოლიტიკოსები კატეგორია:ინდოელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ინდოეთის პრეზიდენტები
საზონათშორისო ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთა შორის
საზონათშორისო ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთა შორის
მსოფლიოს ჩემპიონობისათვის შეჯიბრების ერთ-ერთი ეტაპი. შემოღებულ იქნა ფიდეს მიერ 1968 წელს, ლუგანოს კონგრესზე. ტარდებოდა 1971-1995 წლებში. 1976 წლამდე ტარდებოდა ერთი ტურნირი, შემდეგ კი ძლიერი მოჭდრაკეების რაოდენობისა და გეოგრაფიის გაზრდის კვალობაზე - ორი. ტურნირში დაიშვებოდნენ ზონალური ტურნირების გამარჯვებულები და პრიზიორები. საზონათშორისო ტურნირების სამი გამარჯვებული დაიშვებოდა პრეტენდენტთა ტურნირში (მატჩებში). 1973, 1976, 1985, 1987 და 1990 წლებში საჭირო შეიქმნა დამატებითი მატჩების და მატჩ-ტურნირების ჩატარება პრეტენდენტთა ციკლში გამსვლელი მოჭადრაკეების გამოსავლინებლად. სულ ჩატარდა 17 საზონათშორისო ტურნირი.
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის
ზურაბ ადეიშვილი
ზურაბ ადეიშვილი (დ. 27 ივლისი, 1972, სოფ. მთისძირი, ყვარლის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს იუსტიციის მინისტრი 2008–2012 წლებში.
ბიოგრაფია
1988 წელს დაამთავრა მთისძირის საშუალო სკოლა. 1994 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1997 წელს ჩაირიცხა სახელმწიფოსა და სამართლის ინსტიტუტის ასპირანტურაში. 1998–1999 წლებშიც სწავლობდა ნიდერლანდებში, გრონინგენის სამეფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის მაგისტრატურაში. 1996 წლის თებერვლიდან 1999 წლის ივნისამდე მუშაობდა საქართველოს პარლამენტში — საკონსტიტუციო, იურიდიულ საკითხთა და კანონიერების კომიტეტის წამყვან სპეციალისტად. 1999 წლის ივნისიდან 1999 წლის სექტემბრამდე სამართლებრივი განათლებისა და ინფორმატიზაციის აღმასრულებელი დირექტორი.
1999 წლის სექტემბრიდან 1999 წლის ნოემბრამდე მუშაობდა იურიდიულ ფირმაში „ოქრუაშვილი და პარტნიორები“ იურისტად.1999 წლის ნოემბრიდან 2003 წლის დეკემბრამდე იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. იურიდიულ საკითხთა, კანონიერებისა და ადმინისტრაციული რეფორმების კომიტეტის ქვეკომიტეტის თავმჯდომარე, ამავე კომიტეტის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, კომიტეტის თავმჯდომარე. 2003 წლის დეკემბრიდან 2004 წლის თებერვლამდე მუშაობდა საქართველოს იუსტიციის მინისტრად. 2004 წლის თებერვლიდან 2004 წლის ივნისამდე მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრის თანამდებობაზე. 2004 წლის ივნისიდან 2008 წლის იანვრამდე იყო საქართველოს გენერალური პროკურორი. 2008 წლის იანვრიდან 2008 წლის ნოემბრამდე ეკავა პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსის პოსტი. 2008 წლის 2 ნოემბრიდან – 2012 წლის 25 ოქტომბრამდე ეკავა საქართველოს იუსტიციის მინისტრის თანამდებობა. ფლობს ინგლისურ, გერმანულ და რუსულ ენებს. ჰყავს მეუღლე და სამი შვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს იუსტიციის მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 27 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1972 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
გურია ლანჩხუთი (საფეხბურთო კლუბი)
„გურია“ — საქართველოს საფეხბურთო კლუბი ქალაქ ლანჩხუთიდან. საქართველოს თასის მფლობელი, ასპარეზობს უმაღლეს ლიგაში. საშინაო მატჩებს ატარებს ევგრაფი შევარდნაძის სახელობის სტადიონზე, სადაც მიმდინარეობს რეკონსტრუქცია, ამიტომ დროებით მატჩებს ატარებს ჩელე არენაზე.
ისტორია
გუნდის პირველი სახელი იყო „კიმი“. ის 1924 წელს თბილისის „დინამოს“ მაშინდელმა მწვრთნელმა ანდრო ჟორდანიამ ჩამოაყალიბა. მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში გუნდმა შეწყვიტა ასპარეზობა და აღდგა მხოლოდ 1952 წელს „კოლმეურნეს“ სახელით. გუნდს „გურია“ 1960 წლიდან ეწოდა.
პირველ დიდ წარმატებას 1961 წელს მიაღწია, როცა იგი რესპუბლიკის ჩემპიონი გახდა. ეს მიღწევა გაიმეორა 1966 და 1971 წლებშიც. 1965, 1966 და 1971 წლებში საქართველოს თასიც მოიპოვა, 1973, 1974 და 1977 წლებში ფლობდა შოთა შავგულიძის სახელობის თასს. 1967 წელს „გურიამ“ პირველად იასპარეზა საკავშირო არენაზე B ლიგაში.
1970 წელს B ლიგის დაშლის გამო „გურიამ“ საქართველოს პირველობაზე იასპარეზა, სადაც პირველი ადგილი დაიკავა და მეორე ლიგაში თამაშის უფლება მოიპოვა. „გურია“ მეორე ლიგაში 8 სეზონის განმავლობაში გამოდიოდა. საუკეთესოს შედეგი 1979 წელს ჰქონდა, როდესაც პირველ ლიგაში თამაშის უფლება მოიპოვა. 1986 წელს გუნდმა პირველ ლიგაში პირველი ადგილი დაიკავა და საბჭოთა კავშირის უმაღლეს ლიგაში გადავიდა. 1988 და 1989 წლებში ის ისევ საბჭოთა კავშირის 1 ლიგაში თამაშობდა.
1990 წლიდან „გურია“ საქართველოს უმაღლეს ლიგაში ასპარეზობდა. „გურია“ პირველი გუნდი გახდა, რომელმაც ახლად დაარსებული საქართველოს საფეხბურთო თასი მოიპოვა 1990 წლის სეზონში. გურია სტაბილურად ასპარეზობდა საქართველოს ჩემპიონატის უმაღლეს ლიგაში 1999 წლამდე. ამის შემდეგ გუნდის დაღმასვლა დაიწყო 2000-01 წლებში კლუბი შეუერთდა თბილისი ლოკომოტივის "ბ" გუნდს და დაერქვა სახელით "გურია-ლოკომოტივი ბ".
1999 წლიდან გუნდი საქართველოს ჩემპიონატის პირველი ლიგის მონაწილეა. 2008 წლიდან მას „გურია-2000“ ლანჩხუთი ეწოდება. ბოლო პერიოდის საუკეთესო სეზონი 2001-2002 წლები იყო, როცა გუნდი უმაღლეს ლიგაში თამაშობდა, ხოლო საქართველოს თასის გათამაშებაში 1/4 ფინალს მიაღწია.
2013 წლიდან „გურია“ დაბრუნდა უმაღლეს ლიგაში, ბათუმის „დინამოს“ ნაცვლად.
სტადიონი
მინი|150პქ|ევგრაფი შევარდნაძის სტადიონი გუნდი საშინაო შეხვედრებს მართავს ქალაქ ლანჩხუთში, ევგრაფი შევარდნაძის სახელობის სტადიონზე.
1986-2012 წლებში ეს სტადიონი ტევადობის მიხედვით საქართველოში მესამე იყო და ძველი სტანდარტით 22 000 მაყურებელს იტევდა. 2012 წელს დაიწყო სტადიონის რეკონსტრუქცია. მოინგრა დასავლეთის და ჩრდილოეთის ტრიბუნები, რის გამოც სტადიონის ტევადობა 10 000-მდე შემცირდა.
მშენებლობა
ომამდე სტადიონის ტერიტორიაზე მხოლოდ კომისარიატის შენობა იდგა. 1946 წელს ამჟამინდელი სტადიონის ტერიტორიაზე პირველად მოეწყო შესაფერისი მოედანი. მოგვიანებით ხის ნაგებობა კაპიტალური შენობებით შეიცვალა და ამასთან ერთდ იცვლებოდა სტადიონის ტევადობაც. თავიდან 5000 მაყურებელს იტევდა,შემდეგ 7000-მდე გაიზარდა და ბოლოს 10 000-ს გადააჭარბა. ნათელი გახდა, რომ რაიონი ფეხბურთით სუნთქავდა.
მას შემდეგ რაც გურია უმაღლეს ლიგაში აღზევდა, ცხადია არსებული ნაგებობები მოთხოვნებს ვერ აკმაყოფილებდა. საქართველოს მთავრობამ მიიღო დადგენილება ლანჩხუთის გურიას ფეხბურთელთა გუნდის მატერიალურ-ტექნიკური ბაზის გასაახლებლად დამატებითი ღონისძიებების შესახებ. ამ დადგენილებებით გათვალისწინებული იყო ფეხბურთის ცენტრალური სტადიონის სპორტული კომპლექსის, სოფ. გრიგოლეთის სასწავლო-საწვრთვნელი ბაზის რეკონსტრუქცია და კეთილმოწყობა.
კომპლექსის მშენებლობა დაიწყო 1987 წლის 1 იანვარს და დამთავრდა იმავე წლის 2 მარტს. სტადიონის ტევადობა საგრძნობლად იქნა გაზრდილი და ახლა იგი 22,000 მაყურებელს იტევდა.
რეკონსტრუქცია
გაკეთდა აღმოსავლეთის ტრიბუნის კოსმეტიკური რემონტი. შეიცვალა მინდვრის დრენაჟი და საფარი, რომელიც გუნდს საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციამ გადასცა. გაკეთდა ბორდიურები, შეიღება ღობე. ასევე რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა სათადარიგო მოედანს და იქ განლაგებულ კლუბის ინფრასტრუქტურას. სტადიონის რეაბილიტაციის მეორე ეტაპი ამჟამად უსახსრობის გამო შეჩერებულია.
შემადგენლობა 2014/2015
მონაცემები ზამთრის სატრანსფერო ფანჯრისას.
მოვიდნენ
* — იჯარით
** — იჯარიდან
წავიდნენ
* — იჯარით
** — იჯარიდან
სეზონები
! სეზონი ! ლიგა ! ადგ. ! თ. ! მ ! ფ ! წ ! გტ ! გშ ! ქ !თასი !შენიშვნები !   მწვრთნელი
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი კატეგორია:გურია ლანჩხუთი
მეკლენბურგ-წინა პომერანია
მეკლენბურგ-წინა პომერანია (Mecklenburg-Vorpommern) — მხარე გერმანიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის მხარეები
გაბრიელ გარსია მარკესი
გაბრიელ ხოსე დე ლა კონკორდია გარსია მარკესი (Gabriel José de la Concordia García Márquez; დ. 6 მარტი, 1927, არაკატაკა — გ. 17 აპრილი 2014, მეხიკო) — კოლუმბიელი მწერალი, სცენარისტი, ჟურნალისტი, გამომცემელი, ლათინურ ამერიკაში სიყვარულით ცნობილი, როგორც გაბო. მიჩნეულია XX საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან მწერლად. 1972 წელს მან მიიღო ნეიშტადტის საერთაშორისო ლიტერატურული პრემია, 1982 წელს კი ნობელის პრემია ლიტერატურაში. იგი მხარს უჭერდა თვითგანათლებას, რაც იმით დასრულდა, რომ სამართლის სკოლას თავი დაანება და ჟურნალისტური კარიერის გაკეთებას შეუდგა. ამ სფეროში, საწყის ეტაპზე, აკრძალვების გარეშე აკრიტიკებდა კოლუმბიისა და უცხოურ პოლიტიკას. 1958 წელს მარკესი დაქორწინდა მერსედეს ბარჩაზე; მათ ორი ვაჟი შეეძინათ — როდრიგო და გონსალო.
ელჩე (საფეხბურთო კლუბი)
„ალმერია“ (Elche Club de Fútbol) — ესპანური საფეხბურთო კლუბი, ელჩედან, ალიკანტეს პროვინცია, ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანება. დაარსდა 1923 წელს. ასპარეზობს ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ ესტადიო მანუელ მარტინეს ვალეროზე, რომელიც 36 017 მაყურებელს იტევს.
გაბრიელ გარსია მარკესი
მას შემდეგ, რაც გარსია მარკესმა ჟურნალისტად დაიწყო მუშაობა, წერდა ბევრ ხმაურიან არამხატვრულ ნაშრომსა და მოთხრობას. თუმცა, იგი უფრო ცნობილია თავისი რომანებით, როგორებიცაა „მარტოობის ასი წელიწადი“ (1967), „პატრიარქის შემოდგომა“ (1975) და „სიყვარული ჟამიანობის დროს“ (1985). მისმა ნამუშევრებმა მნიშვნელოვანი კრიტიკა გამოიწვია და ფართომასშტაბიან კომერციული წარმატებას მიაღწია, ძირითადად ლიტერატურის იმ სტილის პოპულარიზაციისთვის, რომელსაც მაგიური რეალიზმი უწოდეს. ეს სტილი ჩვეულებრივ, რეალისტურ სიტუაციებთან ერთად იყენებს მაგიურ ელემენტებსა და მოვლენებს. მარკესის ზოგიერთი ნამუშევრის მოქმედება ხდება გამოგონილ სოფელ მაკონდოში (რომელიც ძირითადად შთაგონებულია მარკესის მშობლიურ ქალაქ არაკატაკათი) და მათი უმრავლესობა მარტოობის თემატიკას მიჰყვება.
2014 წლის აპრილში მწერლის გარდაცვალების შემდეგ, კოლუმბიის პრეზიდენტმა ხუან მანუელ სანტოსმა მარკესს უწოდა „ყველა დროის ყველაზე დიდი კოლუმბიელი“.
ელჩე (საფეხბურთო კლუბი)
კლუბი ჩამოყალიბდა ქალაქის ყველა კლუბის შერწყმის შედეგად. „ელჩე“ ლიგის სისტემას შეუერთდა 1929 წელს, სეგუნდა დივიზიონს 1934 წელს, ხოლო 1959 წელს პრიმერა დივიზიონში აღზევდა, სადაც საუკეთესო შედეგი დააფიქსირა 1963-64 წლების სეზონში, დაიკავა მე-5 ადგილი. 1969 წელს ითამაშა ესპანეთის თასის ფინალში. 2014-15 წლების სეზონში გადასახადების გადაუხდელობის შემდეგ დაგროვილი ვალების გამო დაქვეითდა დონით მეორე ჩემპიონატში.
გაბრიელ გარსია მარკესი
ადრეული ცხოვრება
250პქ|მინიატიურა|გარსია მარკესის ბილბორდი [[არაკატაკაში: „თავს ლათინური ამერიკის ყოველი ქვეყნის შვილად მივიჩნევ, მაგრამ მუდამ თან მდევს ჩემი მშობლიური არაკატაკის ნოსტალგია, სადაც, ერთ მშვენიერ დღესაც მე დავბრუნდი და აღმოვაჩინე, რომ ჩემი სამუშაოს ნედლი მასალა რეალობასა და ნოსტალგიას შორის იყო“, — გაბრიელ გარსია მარკესი]] გაბრიელ გარსია მარკესი დაიბადა კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტის პატარა ქალაქ არაკატაკაში, 1927 წლის 6 მარტს, გაბრიელ ელიხიო გარსიასა და ლუისა სანტიაგა მარკესის ოჯახში. მისი დაბადებიდან სულ მალე, მამამისი ფარმაცევტი გახდა და მეუღლესთან ერთად ქალაქ ბარანკილიაში გადავიდა, პატარა გაბიტო კი არაკატაკაში დატოვა. მისი აღზრდა დედის მხრიდან პაპა-ბებიამ, დონია ტრანკილინა იგუარანმა და გენერალმა ნიკოლას რიკარდო მარკეს მეხიამ ითავეს. 1936 წლის დეკემბერში, მამამისმა გაბრიელი და მისი ძმა ქალაქ სინსეში გადაიყვანა, 1937 წლის მარტში კი პაპა გარდაიცვალა. ამის შემდეგ, ოჯახი თავდაპირველად ბარანიკილიაში ბრუნდება, შემდეგ კი სუკრეში გადადის, სადაც მამამისმა ფარმაცევტად დაიწყო მუშაობა.
როდესაც მის მშობლებს ერთმანეთი შეუყვარდათ, მათ ურთიერთობას წინააღმდეგობა შეხვდა ლუისა სანტიაგა მარკესის მამის მხრიდან. გაბრიელ ელიხიო გარსია არ იყო იმ ტიპის კაცი, რომელსაც გენერალი თავისი ქალიშვილის გულის სწორად ისურვებდა. ელიხიო გარსია კონსერვატორი იყო და მექალთანის რეპუტაციით სარგებლობდა. იგი ლუისას უძღვნიდა სასიყვარულო სერენადებს, ლექსებს, აურაცხელ წერილს. მას შემდეგ კი, რაც მამამისმა ლუისა წყვილის დაშორების მიზნით სხვაგან გაგზავნა, გაბრიელ ელიხიო სატელეგრაფო წერილებსაც სწერდა. მშობლები შეყვარებული მამაკაცის მოსაშორებლად ყველაფერს აკეთებდნენ, მაგრამ უკვე აშკარა იყო, რომ გულგრილი არც მათი ქალიშვილი იყო. ამის შემდეგ, ოჯახმა ლუისას გაბრიელზე გათხოვების უფლება მისცა (ამ ტრაგიკომიკურ ისტორიაზე დაყრდნობით, მოგვიანებით მათმა შვილმა დაწერა რომანი „სიყვარული ჟამიანობის დროს“ ).
ელჩე (საფეხბურთო კლუბი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპანეთის საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:ელჩე (საფეხბურთო კლუბი)
გაბრიელ გარსია მარკესი
ადრეული ცხოვრება
რამდენადაც ცხოვრების საწყის ეტაპზე გარსია მარკესის მშობლები მისთვის მეტნაკლებად უცნაურები იყვნენ, გაბრიელის ადრეულ განვითარებაზე ძლიერი გავლენა იქონიეს პაპა-ბებიამ. პაპამისი, რომელიც მას „პაპალელოს“ ეძახდა, ათასდღიანი ომის ლიბერალი ვეტერანი იყო. კოლუმბიელი ლიბერალების მიერ ეს გენერალი გმირად იყო შერაცხილი და დიდი პატივით სარგებლობდა. იგი კარგად იყო ცნობილი თავისი უარით სიჩუმე შეენარჩუნებინა ე. წ. ბანანის ხოცვა-ჟლეტის ფაქტზე, რაც იმ პერიოდში მოხდა, როდესაც გარსია მარკესი დაიბადა. გენერალი, რომელსაც გაბრიელი აღწერდა, როგორც „მთავარ სიმს ისტორიითა და რეალობით“, ამავე დროს შესანიშნავი მთხრობელიც იყო. იგი გარსია მარკესს ლექსიკონიდან გაკვეთილებს უტარებდა, ყოველ წელს ცირკში დაჰყავდა; სწორედ იგი იყო ის ადამიანი, რომელმაც შვილიშვილს პირველად აჩვენა ყინული — United Fruit Company-ს მაღაზიაში მოთავსებული „სასწაული“. დროგამოშვებით ის თავის ახალგაზრდა შვილიშვილს იმასაც უყვებოდა, რომ „შენ არ შეგიძლია წარმოიდგინო, რამდენს იწონის მკვდარი ადამიანი“, — ეს იყო გაკვეთილი, რომელიც შემდეგ გარსია მარკესმა თავის რომანებს შეურწყა.
გარსია მარკესის პოლიტიკური და იდეოლოგიური ხედვები პაპამისის მიერ მოყოლილი ამბებით ჩამოყალიბდა. ამის შესახებ მარკესი თავის მეგობარ პლინიო აპულეიო მენდოსას ინტერვიუშიც უყვებოდა: „ჩემი გენერალი პაპა ლიბერალი იყო. ჩემი პოლიტიკური შეხედულებების დასაწყისი ალბათ მისგან მომდინარეობს, რადგან პატარაობისას, ჯადოსნური ზღაპრების ნაცვლად, მიყვებოდა ბოლო სამოქალაქო ომის შემაძრწუნებელ ამბებს, ომისა, რომელშიც თავისუფლად მოაზროვნენი და ანტი-კლერიკალები კონსერვატორულ მთავრობას ებრძოდნენ“. ამან იმდენად იმოქმედა მის პოლიტიკურ შეხედულებებსა და ლიტერატურულ ტექნიკაზე, რომ „ამავე დროს მისი სამწერლობო კარიერა ჩამოყალიბდა კოლუმბიური ლიტერატურის სტატუს-კვოს საგრძნობი ოპოზიციის სახით, გარსია მარკესის სოციალისტური და ანტი-იმპერიალისტური ხედვები მტკიცე წინააღმდეგობაშია შეერთებული შტატების მიერ გაბატონებულ გლობალურ სტატუს-კვოსთან“.
გარსია მარკესის აღზრდაში, ასევე, დიდ როლს თამაშობდა მისი ბებია, დონია ტრანკილინა იგუარან კოტასი. მისი წყალობით, სახლი სავსე იყო აჩრდილების, წინათგრძნობებისა და მომასწავებელი ნიშნების ისტორიებით, რომელსაც მისი ქმარი გულომდგინედ უგულებელყოფდა. გარსია მარკესის თანახმად, ის იყო „რეალობის მაგიური, ცრურმორწმუნეობრივი და ზებუნებრივი ხედვების წყარო“. მას დიდად ართობდა ბებიამისის მიერ ამბების თხრობის უნიკალური მეთოდი. რაც არ უნდა დაუჯერებელი ამბავი ყოფილიყო, ის მას ისე წარმოაჩენდა, როგორც შეუვალ ჭეშმარიტებას. ამ უემოციო სტილმა, ოცდაათი წლის შემდეგ, ძლიერი ასახვა ჰპოვა მისი შვილიშვილის ყველაზე პოპულარულ რომანში „მარტოობის ასი წელიწადი“.
ჟურნალისტის კარიერა
გარსია მარკესმა ჟურნალისტის კარიერა მაშინ დაიწყო, როდესაც ის კოლუმბიის ეროვნულ უნივერსიტეტში სამართალს სწავლობდა. 1948 და 1949 წლებში იგი კარტახენის გაზეთ El Universal-ში წერდა. შემდეგ, 1950-დან 1952 წლამდე ბარანკილიის გაზეთ El Heraldo-ში აკეთებდა „უცნაურ“ სვეტს ვინმე „სეპტიმუსის“ სახელით. მარკესი El Heraldo-ში მუშაობის პერიოდს შემდეგნაირად იხსენებს: „ვწერდი ნაწყვეტებს და ისინი ამაში სამ პესოს მიხდიდნენ, ხოლო სარედაქციო წერილში კიდევ დამატებით სამს“. ამ პერიოდში ის ჟურნალისტებისა და მწერლების არაფორმალური ჯგუფის აქტიური წევრი გახდა, რომელსაც ბარანკილიის ჯგუფს ეძახდნენ. ეს იყო ასოციაცია, რომელმაც მას ლიტერატურულ კარიერაში დიდი მოტივაცია და შთაგონება მისცა. იგი მუშაობდა ისეთ სულისჩამდგმელ ფიგურასთან, როგორიც იყო რამონ ვინიესი, რომელიც მარკესმა შემდეგში, „მარტოობის ას წელიწადში“ კატალონიელ წიგნების მაღაზიის მფლობელად წარმოსახა. ამავე პერიოდში, გარსია მარკესი ასევე გაეცნო ისეთი მწერლების ნამუშევრებს, როგორებიც იყვნენ ვირჯინია ვულფი და უილიამ ფოლკნერი. ფოლკნერის თხრობის ტექნიკამ, ისტორიულმა თემებმა და სასოფლო დასახლებების გამოყენებამ მრავალ ლათინოამერიკელ მწერალზე მოახდინა გავლენა. ბარანკილიის გარემომ გარსია მარკესს მსოფლიო დონის ლიტერატურული განათლება მისცა და კარიბულ კულტურაში უნიკალური პერსპექტივა ჩამოუყალიბა. 1954-დან 1955 წლამდე მარკესმა დრო ბოგოტაში გაატარა, სადაც რეგულარულად წერდა ბოგოტურ გაზეთ El Espectador-ისთვის. იგი ძირითადად დაკავებული იყო ფილმების კრიტიკით, რამაც მას ფილმებისადმი ინტერესი აღუძრა.
1957 წლის დეკემბერში გარსია მარკესი კარაკასის გაზეთ El Momento-ში მუშაობას დათანხმდა. ამავე წლის 23 დეკემბერს ის ვენესუელის დედაქალაქში ჩავიდა და მუშაობას შეუდგა. ის ასევე ეხმარებოდა ვენესუელის 1958 წლის პუტჩს, რის შედეგადაც პრეზიდენტი მარკოს პერეს ხიმენესი დაამხეს. ამ მოვლენის შემდეგ, მარკესმა დაწერა სტატია „სამღვდელოების მონაწილეობა ბრძოლაში“, რომელშიც აღწერს ვენესუელის ეკლესიის ბრძოლას პრეზიდენტ ხიმენესის რეჟიმის წინააღმდეგ. 1958 წლის მარტში მარკესი კოლუმბიაში გაემგზავრა, სადაც ის მერსედეს ბარჩაზე დაქორწინდა და შემდეგ ისინი ერთად დაბრუნდნენ კარაკასში.
ჩაძირული მეზღვაურის ამბავი
გამოცემა El Espectador-ისთვის ადგილობრივად დაწერილი ბოლო სარედაქციო წერილი იყო ახალი ამბების სტილის 14 სტატია, რომლებშიც მან გამოააშკარავა დამალული ამბავი იმის შესახებ, თუ როგორ ჩაიძირა კოლუმბიის ფლოტის ხომალდი „რადგან მასზე არსებულმა დიდი რაოდენობის ცუდად დაწყობილმა კონტრაბანდულმა ტვირთებმა გემბანი დააზიანა“. მარკესმა ამბავი იმ ახლაგაზრდა მეზღვაურთან ინტერვიუთი დაასრულა, რომელიც გემის ჩაძირვისას ცოცხალი გადარჩა. სტატიის გამოქვეყნებას სახალხო დაპირისპირება მოჰყვა, რადგან მას ეჭვი შეჰქონდა ამ მოვლენასთან დაკავშირებულ ოფიციალურ ანგარიშში, რომლის მიხედვითაც გემის ჩაძირვის მიზეზი შტორმი იყო.
გამოწვეული მღელვარების შემდეგ, El Espectador-მა გარსია მარკესი ევროპაში, უცხოეთის კორესპონდენტად გააგზავნა. თუმცა, მას მუშაობა გაზეთ El Independiente-სთვის მოუხდა, რომელმაც ხელისუფლებაში გენერალ გუსტავო როხას პინილიას სამხედრო მთავრობის მოსვლის შემდეგ უმალ ჩაანაცვლა El Espectador-ი, სულ მალე კი მთავრობამ ისიც დახურა. გარსია მარკესის ჟურნალისტური წარსული მის სამწერლობო კარიერაში ფუნდამენტური ბაზისი აღმოჩნდა. როგორც ლიტერატურის კრიტიკოსი ბელ-ვილიადა აღნიშნავს, „ჟურნალისტური გამოცდილების წყალობით, გარსია მარკესი ამჟამად მცხოვრებ ყველა მწერალზე დიდებულია, ერთადერთია, რომელიც ყველაზე ახლოსაა ყოველდღიურ რეალობასთან“.
QAP
გარსია მარკესი ახალი ამბების კოლუმბიური რადიოსადგურ QAP-ის ერთ-ერთი დამფუძნებელი იყო, რომელიც 1992-1997 წლებში მაუწყებლობდა. ის პროექტს მას შემდეგ შეუერთდა, რაც სარედაქციო და ჟურნალისტური დამოუკიდებლობის პირობა მიიღო.