cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სასხორი
წმინდა გიორგის სახელობის დარბაზული ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია (8,65 × 5,55 მ), ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვით; შიგნიდან შეისრულთაღოვანი, გარედან კი სწორკუთხა შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ეკლესიის ჩრდილოეთ კედლებში, აფსიდის მხართან სწორკუთხა ნიშია. სამხრეთით და დასავლეთით ეკლესიას მიშენებული აქვს სწორკუთხა სათავსები; ორივეს აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდი აქვს. ეკლესიის სამხრეთის ფასადზე, კარის ზემოთ მარმარილოს ქვაზე მხედრული წარწერაა.
მთავარანგელოზის ეკლესია
დარბაზული ეკლესია (7 × 5,2 მ) მდებარეობს სოფლის განაპირას, სამხრეთით (ნასოფლარში). შესასვლელის თავზე მოთავსებული წარწერის მიხედვით ეკლესია 1704 წელს აუგია ნიკოლოზ მაღალაძეს თავისი დის ხვარაშანის საფლავზე. ნაგებია ნატეხი ქვით და აგურით. აქა-იქ წყობაში თლილი ქვაც არის ჩართული. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი შიგნიდან შეისრულია, ხოლო გარედან კედლის ჩაღრმავებით მიღებულ სწორკუთხა ჩარჩოში ზის. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიულ აფსიდში, სარკმლის ორივე მხარეს, სწორკუთხა ნიშებია, თითო სწორკუთხა ნიში საკურთხევლის ორივე მხართანაა.
იოანე მახარებლის ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია (8,2 × 5,7 მ), ნაგებია დიდი ზომის რიყის ქვითა და ქვიშაქვით, გამოყენებულია აგურიც. ფასადებზე საპირე ქვები ალაგ-ალაგ ამოცვენილია. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ეკლესია დგას სოფლის სასაფლაოზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესიის სარკმლის წირთხლის ქვაზე მხედრული წარწერაა.
კოშკი
ოთხსართულიანი არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ სასხორის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ხეობაში, სოფ. ნიჩბისისაკენ მიმავალი გზის მარცხენა მხარეს. დღესდღეობით კოშკი დაზიანებულია.
სქოლიო
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ეფრემი
ეფრემი (XIII-XIV სს. მიჯნა) — ქართველი მინიატიურისტი და კალიგრაფი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი კალიგრაფები კატეგორია:ქართველი მინიატურისტები
მკვლელი ტალღები
მკვლელი ტალღები — რამდენიმე ათეული მეტრის სიმაღლის გიგანტური მარტოხელა ტალღები. წარმოიქმნება ოკეანეში და ახასიათებს ზღვის ტალღების მსგავსი ხასიათი.
მკვლელი ტალღების ფენომენი მდგომარეობს იმაში, რომ მათ ანომალიურად დიდი აბსოლუტური სიმაღლეები ახასიაათებთ და მათი გაჩენა მიმდინარეობს მოულოდნელად.
მკვლელი ტალღების წარმოქმნა გეოლოგიურ-გეოფიზიკურ მოვლენებთან კი არ არის დაკავშირებული, არამედ სუსტ ქარებსა და ოკეანის სუსტ ღელვებთან, რასაც საბოლოოდ უდიდესი ბუნებრივი პროცესები მოჰყვება.
გარკვეული დროის განმავლობაში ბუნების აღნიშნული ფენომენი გამოგონილ მოვლენად მიიჩნეოდა. თუმცა ერთ-ერთი პროექტის ფარგლებში ჩატარებული კვლევების შედეგად, წარმოებდა მსოფლიო ოკეანის ზედაპირის მონიტორინგი, რომელიც განხორციელდა რადარული თანამგზავრების ERS-1 და ERS-2-ის მეშვეობით (ევროპული კოსმოსური სააგენტო, ЕSА), რამაც გამოავლინა მკვლელი ტალღების ფენომენი და ასე თუ ისე ახსნა მისი ბუნება.
მკვლელი ტალღები დიდი ხნის მოვლენაა. არაერთხელ დააზიანა დიდი ლაინერები, გემები და სხვა. ნამდვილი მკვლელი ტალღები აყენებენ დიდ ზიანს საზღვაო კონსტრუქციებსაც. მკვლელი ტალღების სიმაღლე დაახლოებით 20-30 მ-ით განისაზღვრება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ექსპერიმენტული ფიზიკა კატეგორია:ოკეანოლოგია კატეგორია:ზღვის დინებები
ჭკიდანარი
ჭკიდანარი  — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ბეჩოს თემში (სოფლები: ბაგვდანარი, გალაში, დოლასვიფი, დოლი, ლანხვრი, მაზერი, ნაშთქოლი, ტვებიში, უშხვანარი, ქართვანი, ცხეკვანი, ჭკიდანარი, ჭოხულდი).
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 20 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
დარყა
დარყა — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (ჭალის თემი), მდებარეობს იმერეთის პლატოზე, მდინარე ყვირილის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 590 მეტრი, საჩხერიდან 13 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 415 ადამიანი.
დარყის ჭაბუკმთის ძეგლები
სოფლის ტერიტორიაზეც არის ჭაბუკმთის ნამოსახლარი, რომელიც შუა საუკუნეებში ჭაბუკმთა დიდი დაბა იყო, რასაც ადასტურებს მის ტერიტორიაზე შემონახული 3 დარბაზული ეკლესია. მათგან ძლიერ დაზიანებულია „ბერეკლესია“, შედარებით უკეთ შემონახულია წმინდა გიორგის დარბაზული ეკლესია (ვარაუდით VIII-IX სს.). მესამე ეკლესია, „საღმრთო საყდარი“, ერთიანად დანგრეულია, მაგრამ მის ტერიტორიაზე გადარჩენილია მოჩუქურთმებული სვეტები.
სქოლიო
კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კარგარეთელი
საკუთარი სახელი კარგარეთელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ქართული გვარები
კონსტანტინე კოროვინი
კონსტანტინე ალექსეის ძე კოროვინი (Константин Алексеевич Коровин. დ. 5 დეკემბერი, მოსკოვი — გ. 11 სექტემბერი, 1939, პარიზი) — რუსი მხატვარი, თეატრის მხატვარი, პედაგოგი და მწერალი. ფერწერის აკადემიკოსი (1905 წლიდან). მოსკოვის თეატრების მთავარი დეკორატორი და მხატვარი (1910 წლიდან).
ბიოგრაფია
ცამეტი წლის ასაკში კონსტანტინე ჩაირიცხა მოსკოვის ფერწერის, ქანდაკებისა და არქიტექტურის სკოლის არქიტექტურულ განყოფილებაში, ერთი წლის შემდეგ გადავიდა ფერწერის განყოფილებაზე. სწავლობდა ალექსეი სავრასოვთან, ვასილი პოლენოვთან და ვასილი პეროვთან.
განათლების დასასრულებლად კოროვინი გაემგზავრა პეტერბურგში და ჩააბარა სამხატვრო აკადემიაში, მაგრამ სამი თვის შემდეგ მიატოვა სწავლების მეთოდებით იმედგაცრუებულმა. მარცხნივ|მინი| „გემერფესტი. ჩრდილოეთის ციალი", 1894-1895 წწ კოროვინი მეგობართან, მხატვარ ვალენტინ სეროვთან ერთად ორჯერ (1894 და 1897) გაემგზავრა ჩრდილოეთში, ეწვია მურმანსკს, ჩრდილოეთ ნორვეგიას, შვედეთის ლაპლანდიას. მოგზაურობის შედეგად შეიქმნა პეიზაჟები „ნავსადგური ნორვეგიაში“ (1894, სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა), „წმინდა ტრიფონის ნაკადული პეჩენგაში. ლაპლანდია" (1894, სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა), „ჰამერფესტი. ჩრდილოეთის ციალი”, „მურმანსკის სანაპირო” (1894, სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა), „არხანგელსკის პორტი დვინაზე” (1894, ტულას რეგიონალური ხელოვნების მუზეუმი). 1895 წელს კოროვინმა გაიმეორა მოგზაურობა, მაგრამ ნ. პრახოვთან და მხატვარ ნ. დოსეკინთან ერთად, ხოლო 1898 წელს ნ. კლოდტთან (1900 წლის პარიზის მსოფლიო გამოფენისთვის მოსამზადებლად).
მელაშვილი
საკუთარი სახელი მელაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ქართული გვარები
კონსტანტინე კოროვინი
ბიოგრაფია
ეწვია პარიზს 1887, 1892 და 1893 წლებში, სადაც გაეცნო იმპრესიონიზმს. მარჯვნივ|მინი| კოროვინის სახლი პერესლავის რაიონის სოფელ ოხოტინოში 1896 წელს კონსტანტინე კოროვინმა დააპროექტა პავილიონი „შორეული ჩრდილოეთი“, რომელიც აშენდა მისი დიზაინის მიხედვით ნიჟნი ნოვგოროდის ბაზრობაზე.
პარიზში, კოროვინი დაინტერესდა სიმბოლიზმით და, რუსეთში დაბრუნების შემდეგ, ესწრებოდა ესთეტი მხატვრის მოდესტ დურნოვის ლექციებს, გაეცნო პოეტ კონსტანტინე ბალმონტს. ამ წლებში მან შექმნა ნახატები „ჩრდილოეთის იდილია" (1892, სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა) და „მუზა" (1890-იანი წლები, სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა). მინი| პოსტერი „შეეწიეთ ომის მსხვერპლს. დიმიტრი დონსკოი. 1914 წ პირველი მსოფლიო ომის დროს კონსტანტინე კოროვინი მუშაობდა რუსეთის არმიის შტაბში შენიღბვის კონსულტანტად.
ათწლეულების განმავლობაში, კოროვინი მონაწილეობდა სხვადასხვა ტენდენციებისა და ასოციაციების მხატვრების გამოფენებში — პერედვიჟნიკები, ხელოვნების სამყარო", „კავშირი 36", რუს მხატვართა კავშირი.
1901 წლიდან კონსტანტინე კოროვინი და ვალენტინ სეროვი ასწავლიდნენ მოსკოვის ფერწერის, ქანდაკებისა და არქიტექტურის სკოლაში. მის სტუდენტებს შორის იყვნენ მოგვიანებით ცნობილი მხატვრები: ა. მ. გერასიმოვი, ნ. პ. კრიმოვი, ა. ვ. კუპრინი, ი. ი. მაშკოვი, ს. გ. ნიკიფოროვი, მ. ს.სარიანი, ლ. ვ. ტურჟანსკი, რ. რ. ფალკი, დეკორატორი სერგეი ნიკოლაევი, მომავალი მასწავლებელი, მწერალი და მხარეთმცოდნე სერგეი ვოლკოვი. მარჯვნივ|მინი| „თევზაობა". პანოს ესკიზი „შორეული ჩრდილოეთის“ პავილიონისთვის ნიჟნი ნოვგოროდის ბაზრობაზე, 1896. [[ტრეტიაკოვის გალერეა]] 1902 წელს კოროვინმა იყიდა მიწის ნაკვეთი სავვა მამონტოვისგან და ააშენა სახლი სოფელ ოხოტინოში (პერესლავსკის რაიონი, იაროსლავის ოლქი). ცოტა მოგვიანებით, ფიოდორ შალიაპინმა მისგან იყიდა მიწის ნაწილი, ეგრეთ წოდებული რატუხინსკაიას უდაბნო და კოროვინის პროექტის მიხედვით მან სახლიც ააშენა თავისთვის.
მინი| „გურზუფი“. 1914 კოროვინის შემოქმედებაში მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს ყირიმს, სადაც გურზუფში მხატვარმა თავისი პროექტის მიხედვით ააგო აგარაკი. ორსართულიანი ვილა აშენდა ყოფილი ტავერნის ადგილზე და თავისი მკაფიო გეომეტრიული ფორმებით მოწმობდა არქიტექტურაში კონსტრუქტივიზმის ეპოქის დადგომას. 1910-1917 წლებში მხატვარი დიდხანს ცხოვრობდა გურზუფის აგარაკზე. განსაკუთრებით შვილთან დაკავშირებული უბედურების შემდეგ, როდესაც კოროვინი დიდი ხნით გაემგზავრა გურზუფში (1913 წელს მხატვრის შვილს ტრამვაი დაეჯახა და ფეხი დაკარგა). აქ მხატვარი ბევრს და ნაყოფიერად მუშაობდა. მზის შუქით დატბორილ ნამუშევრებში ის ხშირად ასახავდა საკმაოდ დიდ სივრცეს, თითქოს ცდილობდა დაემტკიცებინა სხივების მაცოცხლებელი ძალა, რომლებიც თან ატარებენ სითბოს — მადლისა და სილამაზის ამ წყაროს. მარცხნივ|მინი| აგარაკი „სალამბო" გურზუფში. ამჟამად კ. კოროვინის სახ. შემოქმედების სახლი. რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. რეგ. No 911711011980005 კოროვინმა თავის აგარაკს სახელი დაარქვა, რომელიც გარკვეულწილად უჩვეულო იყო ყირიმისთვის — „სალამბო", ა. ფ. არენდსის ბალეტ „სალამბოს“ (გიუსტავ ფლობერის ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით) დეკორაციებზე მუშაობის წარმატებით დასრულების სამახსოვროდ. აგარაკზე „სალამბო“ ხშირი იყო სტუმრიანობა. აქ დადიოდნენ ილია რეპინი, ვ. ი. სურიკოვი, მაქსიმ გორკი, ალექსანდრე კუპრინი, დ. ნ. მამინ-სიბირიაკი, ფიოდორ შალიაპინი. აგარაკის პატრონი თავის ნახატებში ვარდებს ხატავდა, რომლებიც ფანჯრებიდან მოჩანდა ზღვის ფონზე. ნებისმიერი დამსვენებელი, რომელიც მაისში ესტუმრება გურზუფს, აუცილებლად აქცევს ყურადღებას საუცხოო ყვითელ ვარდებს, რომლებიც „მხატვრული ფონდის შემოქმედების სახლის“ (როგორც ახლა უწოდებენ ყოფილ აგარაკს) შესასვლელის თაღს აკრავს. კიდევ ერთი ასეთივე ვარდი ეზოშია, შიგნით.
1917 წლის რევოლუციის შემდეგ კოროვინი აღარ ჩასულა გურზუფში. საბჭოთა პერიოდში აგარაკი გამოიყენებოდა, როგორც დასასვენებელი ცენტრი, ხოლო 1947 წლიდან იგი გახდა ხელოვნების ფონდის შემოქმედების სახლი. დღეს კ. კოროვინის სახელობის მხატვართა სახლი შედგება ორი შენობისგან. ერთ-ერთი შენობა — მხატვრის ყოფილი აგარაკი — რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტია.
რუსეთში ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ კოროვინი აქტიურად იყო ჩართული ხელოვნების ძეგლების შენარჩუნებაში, აწყობდა აუქციონებსა და გამოფენებს გათავისუფლებული პოლიტპატიმრების სასარგებლოდ და განაგრძობდა თანამშრომლობას თეატრებთან. 1918 წლიდან მხატვარი ცხოვრობდა ტვერის გუბერნიის ვიშნევოლოცკის რაიონში, ოსტროვნოს სამკვიდროში, ასწავლიდა უფასო სახელმწიფო ხელოვნების სახელოსნოებში აგარაკზე „თოლია“.
1922 წელს, ანატოლი ლუნაჩარსკის რჩევით, მხატვარი საზღვარგარეთ გაემგზავრა და საფრანგეთში დასახლდა.
მხატვრის ნიჭთან ერთად, კონსტანტინე ალექსეის ძეს გამორჩეული ლიტერატურული ნიჭიც ჰქონდა. როდესაც მხედველობის გაუარესებამ აიძულა იგი მთლიანად დაეტოვებინა სახვითი ხელოვნება, მხატვარმა განაგრძო მოთხრობების წერა. მან დაწერა ოთხასზე მეტი მოთხრობა, რომლებიც გამოაქვეყნა ემიგრანტულ პარიზულ გამოცემებში: „რუსეთი და სლავები", „ილუსტრირებული რუსეთი" და „რენესანსი".
იგი მოულოდნელად გარდაიცვალა პარიზის ერთ-ერთ ქუჩაზე გულის შეტევით 1939 წლის 11 სექტემბერს; დაკრძალეს ბიანკურსკის სასაფლაოზე. 1950 წლის მარტში, რუსი პარიზელების მიერ შეგროვებული სახსრებით, კოროვინისა და მისი მეუღლის ნეშტი გადაასვენეს მართლმადიდებლურ სასაფლაოზე Sainte-Genevieve-des-Bois.
მხატვრის ნამუშევრების დიდი რაოდენობა ინახება რუსეთის მუზეუმში.
მუშაობა თეატრებში
კონსტანტინე კოროვინმა თეატრისთვის კოსტიუმებისა და დეკორაციების დამზადება ჯერ კიდევ 1884 წელს დაიწყო მამონტოვის ოპერასთან თანამშრომლობით. 1885 წელს, პოლენოვის ხელმძღვანელობით, მხატვარმა დახატა დეკორაციები „აიდასთვის“. კოროვინმა თავად შექმნა დეკორაციები ჟორჟ ბიზეს „ კარმენისთვის" და დელიბეს „ლაქმე"-სთვის.
1900-იან წლებში მხატვარი ასევე აქტიურად მუშაობდა თეატრში, ქმნიდა კოსტიუმებისა და დეკორაციების ესკიზებს დრამატული სპექტაკლებისთვის, ოპერებისა და ბალეტებისთვის. პირველად, კოროვინის სახელი გამოჩნდა სახელმწიფო თეატრის პლაკატზე 1900 წელს, როდესაც მხატვარმა დაამზადა დეკორაცია ა. დარგომიჟსკის ოპერისთვის „ქალთევზა". მან გააფორმა სპექტაკლები „ფაუსტი“ (1899), „სადკო“ (1906), „ოქროს მამალი“ (1909). 1904 წელს ა. ვასნეცოვთან, ა. გოლოვინთან და ფ. ლავდოვსკისთან ერთად გააფორმა მ. გლინკას ოპერა „ცხოვრება მეფისთვის". კონსტანტინე კოროვინი მუშაობდა დიდი თეატრის, მარიინსკის თეატრისა და მილანის ლა სკალას სპექტაკლების დიზაინზე. ბევრი ჩანახატი სრულდებოდა სხვა მხატვრების მიერ, ხოლო კოროვინი იყო იდეებისა და სურათების ავტორი.
კონსტანტინე კოროვინმა და ალექსანდრე გოლოვინმა ფუნდამენტური ცვლილება შეიტანეს დიდი თეატრის მუშაობაში: გამოჩნდა მთავარი წარმოების დიზაინერი, რომელიც მუშაობდა რეჟისორთან ან ქორეოგრაფთან ერთად. კოროვინის შემოქმედებითი პარტნიორი დიდი თეატრის სპექტაკლებში იყო ქორეოგრაფი ა. ი. გორსკი. კოროვინმა შესთავაზა ბალერინების კორსეტების შეცვლა უფრო თავისუფალი ტანსაცმლით — ტუნიკებით. შემდგომში შეიცვალა ქორეოგრაფიის ენაც. შეიცვალა დეკორაციის მნიშვნელობა, რომელიც ადრე მხოლოდ ფონი იყო, მაგრამ წარმოდგენის სრულფასოვან ობიექტად იქცა. ზოგიერთ სპექტაკლში, კერძოდ, პუჩინის ოპერა „ბოჰემაში“ (დადგმა ლ. სობინოვის) დეკორაციამ მსახიობებიც კი დაჩრდილა.
კოროვინს დეკორაციებზე მუშაობა იგივე „სუფთა ხელოვნებად“ მიაჩნდა, როგორც გამოფენებისთვის ნახატების შექმნა.
ზოგიერთი ნამუშევარი
მინი| „თ. ი. შალიაპინის პორტრეტი". 1911. სახელმწიფო რუსული მუზეუმი
სქოლიო
კატეგორია:იმპრესიონისტი მხატვრები კატეგორია:საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალრები კატეგორია:გარდაცვლილი 1939 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1861 კატეგორია:დაბადებული 5 დეკემბერი
პაჩული
პაჩული (Pogostemon patchouli) — მრავალწლოვანი ტროპიკულ ბუჩქბალახი ტუჩოსანთა ოჯახისა. ნახევარსფეროს ფორმა აქვს, სიმაღლე 70-100 სმ აღწევს. ახასიათებს მონოპოდიალური დატოტვა. მთავარი ღერო სწორმდგომია, ფოთოლი — კვერცხისებრი, მუქი მწვანე, შეიცავს 0,3% ეთერზეთს.
მცენარე კარგად იზრდება 20°C-ზე მაღალ ტემპერატურაზე. პაჩულის სამშობლოა ფილიპინები. გავრცელებულია ტროპიკული ჰავის ქვეყნებში. 1939 წლიდან მოჰყავთ აფხაზეთის ზღვისპირა სუბტროპიკულ ზონაში, აქ იგი ერთწლოვანია.
ამრავლებენ კალმით. კალამს აფესვიანებენ სათბურში სექტემბერ-ოქტომბერში. მინდორში რგავენ მაისში. სპეციფიკური სურნელებისა და ფიქსატორული თვისებების გამო პარფიუმერიაში იყენებენ. მოსავალს იღებენ ოქტომბერში. 1 ჰა-ზე მოდის 4-6 ტ ნედლეული.
ლიტერატურა
}
კატეგორია:ტუჩოსანნი
კადოეთი
კადოეთი — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ანანურის თემში. მდებარეობს ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ჯახის (არაგვის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 1320 მ. დუშეთიდან 33 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს.
ველბარკის კულტურა
ველბარკის კულტურა (აღმოსავლეთპომორიე-მაზოვიეცის, „გუთ-გეპიდური“ კულტურა და სხვ.) — I–IV საუკუნეების არქეოლოგიური კულტურა აღმოსავლეთ ევროპაში. კულტურის თანამედროვე გაგება ჩამოაყალიბა პოლონელმა არქეოლოგმა რ. ვოლონგევიჩმა 1970-იან წლებში; სახელი ეწოდება ველბარკის სამარხის მიხედვით. გამოიყოფა ორი ფაზა: ლუბოვიძური (I–II საუკუნეები) — ველბარკის კულტურამ დაიკავა ტერიტორია ვისლის ქვემო დინების გასწვრივ, პოლონეთის პომორიეს ნაწილი და დიდი პოლონეთის ჩრდილოეთი მხარე; ცეცელური (II საუკუნის მეორე ნაწილი – IV საუკუნე) — ვისლის დასავლეთით მდებარე რეგიონები დაიცალა, თუმცა კულტურა გავრცელდა დასავლეთის ბუგისკენ (ჩაანაცვლა ფშევორსკის კულტურის ჯგუფები), პოლესიემდე, დასავლეთ ვოლინამდე, სამხრეთის ბუგამდე. უკრაინისა და მოლდოვის ტერიტორიაზე ველბარკის კულტურა ერთ-ერთი კომპონენტია ჩერნიახოვის კულტურის შეკრების პროცესში. ველბარკის კულტურის ჩამოყალიბებაში მონაწილეობდნენ ოქსივეს კულტურის ჯგუფები, სავარაუდოდ სკანდინავიიდან გადმოსახლებულები და სხვ. სადგომები მიწისზედა და ნახევრად მიწური ნაგებობებითაა წარმოდგენილი. გარდაცვლილებს მარხავდნენ მცირე ზომის ორმოებში, იშვიათად — ურნებში, ადამიანს აწვენდნენ თავით ჩრდილოეთით; დამახასიათებელია იარაღის არჩატანება, კულტურის გავრცელების არეალის ჩრდილოეთ ნაწილში ცნობილია ყორღნები, ქვის კონსტრუქციები. კერამიკისათვის ტიპურია გაპრიალებული და ხორკლიანი ზონებით მორთული დაბალი ჭურჭელი, კვერცხისებრი ქოთნები, ჯამები Х-ისებური სახელურებით. ცნობილია მორთულობების ლოკალური ვარიანტები. კულტურის ტერიტორიის ცვლილებას უკავშირებენ გუთებისა და გეპიდების მიგრაციებს.
სქოლიო
კატეგორია:ევროპის არქეოლოგიური კულტურები კატეგორია:რკინის ხანის ევროპა
კონფლუენსიის დეპარტამენტი
კონფლუენსიის დეპარტამენტი (Departamento Confluencia) — დეპარტამენტი არგენტინაში, ნეუკენის პროვინციაში.
არგენტინის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2001 წელს დეპარტამენტის მოსახლეობა 314 793 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 7 352 კმ²-ია.
დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ნეუკენი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნეუკენის პროვინციის დეპარტამენტები
ყაზახური სამზარეულო
მინი|261x261პქ|ცხენის ხორცით მომზადებული ყახაზური აპეტაიზერი ყაზახური სამზარეულო (Қазақтың ұлттық тағамдары) — ტრადიციული ყაზახური კერძების ერთობლიობა, რომლებშიც ძირითადად რძე, ბრინჯი და ცხვრისა და ცხენის ხორცი გამოიყენება. საუკუნეების განმავლობაში ყაზახები აქტიურად მისდევდნენ მესაქონლეობას და იყენებდნენ ყველაფრის: აქლემის, ძროხის, ცხენისა და ცხვრის ხორცს. ერის მომთაბარე ცხოვრების წესიდან გამომდინარე მათ გასტონომიაში უცხო პროდუქტები რთულად იკიდებდნენ ფეხს. ამის სანაცვლოდ მთელი ყაზახური სამზარეულოს ტექნიკა მიმართული იყო ისეთი კერძების შექმნისაკენ, რომლებიც დიდ ხანს არ გაფუჭდებოდა. ამის გამო პოპულარულია ხორცის დამარილება და გამოშრობა, ასევე არაჟანი და სხვა.
ხორცი სხვადასხვა ფორმით ყოველთვის იყო ყაზახური სამზარეულოს მთავარი ინგრედიენტი. ყველაზე გავრცელებული აქ ცხენისა და ცხვრის ხორცია, რომელთაც უმეტესწილად მსხვილ ნაჭრებად ხარშავდნენ. ყაზახები დასაკლავ ცხენებზე განსაკუთრებით ზრუნავდნენ: მათ სხვა ცხენებისაგან განცალკევებით აცხოვრებდნენ და ისე ასუქებდნენ, რომ გადაადგილებაც უჭირდათ.
მთავარი და ტრადიციული კერძები
ყაზახური გასტრონომია დაფუძნებულია ოთხი სახის პირუტყვის ხორცზე, ესენია: ცხენი, აქლემი, ძროხა და ცხვარი. როგორც წესი, ცხენის ხორცს უფრო სათუთად ეკიდებიან და მას მხოლოდ დღესასწაულებზე იყენებენ. ასეთივე სადღესასწაულოა აქლემის ხორციც, თუმცა მას უფრო იშვიათად თუ იყენებენ, რადგან აქლემი ცხენისაგან განსხვავებით ყაზახეთში დიდად გავრცელებული არაა. მსგავსად ცხვრისა, ძროხის ხორციც ჩვეულებრივ, ყოველდღიურ კულინარიაში გამოიყენება.
ხორცის სხვა პოპულარული კერძებია: კაზი (ცხენის ხორცის სოსისი, რომელიც მხოლოდ მდიდრებისთვისაა ხელმისაწვდომი), შუჟუკი (ცხენის ხორცის ძეხვი), ყუირდაკი (ცხენის, ცხვრის ან ძროხის შემწვარი ხორცი გულ-ღვითლით, თირკმელებითა და სხვა ორგანოებით, მორთმეული კუბიკებად დაჭრილ ხახვთან და წიწაკასთან ერთად) და ცხენის ხორცით მომზადებული სხვა დელიკატესები, მაგალითად: ჟალი (ცხენის კისრიდან აღებული შებოლილი ქონი) და ჟაია (ცხენის ფეხიდან აღებული შებოლილი და დამარილებული ხორცი). კიდევ ერთი პოპულარული კერძია პილაფი (იგივე ფლავი), რომელიც წარმოადგენს ბრინჯთან, სტაფილოსთან, ხახვსა და ნიორთან ერთად მომზადებულ შემწვარ ცხენის ხორცს. ასევე ცნობილია კრაკლერი, ტკბილად, შაქრით მომზადებული ქონი, რომელსაც მიირთმევენ პურსა და ჩაისთან ერთად.
გარდა ხორცისა, ყაზახურ სამზარეულოში აქტიურად გამოიყენება რძე, უფრო სწორად „მოხარშული რძე“, რომლისგანაც ისინი ამზადებენ არაჟანს. ხშირ შემთხვევაში ასეთ არაჟანს ისინი ჩაისთან ერთად მიირთმევენ. კიდევ ერთი გავრცელებული რძის პროდუქტია ირიმჟიკი, ხაჭო, რომელიც მზადდება რძისა და არაჟნის შერევით. ასევე აქტიურად იყენებენ აირანს, ანუ არაჟნის რძეს.
ყაზახურ სამზარეულოში ფქვილის შემოტანამ გააჩინა ისეთი კერძები, როგორებიცაა: ბორსაკი, შელპეკი, მანტი და ნანი. ბორსაკი არის შემწვარი ცომის ბურთულები, ხოლო შელპეკი ბრტყელი ნამცხვარია. მანტი ყაზახეთში ერთობ პოპულარული კერძია და მზადდება პილპილითა და სანელებლებით დამუშავებული ცხვრის ან საქონლის ხორცის ცომში გახვევით. როგორც წესი მანტი ორთქლში იხარშება კარაქთან ერთად. რაც შეეხება ნანის, იგი პურის სახეობაა, რომელიც სპეციალურ ღუმელში მზადდება და დიდი პოპულარობით სარგებლობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყაზახური სამზარეულო
გოგა გველესიანი
გოგა (გიორგი) გველესიანი (დ. 23 ნოემბერი, 1965, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი.
ბიოგრაფია
გოგა გველესიანი დაიბადა 1965 წლის 23 ნოემბერს, თბილისში.
დაამთავრა საქართველოს თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი, მუშაბდა მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის კინომსახიობთა თეატრში, ხოლო 2000 წლიდან რუსთაველის თეატრის მსახიობია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:ქართველი მსახიობები
ლიოუჭოუ
ლიოუჭოუ (柳州, ფინინი: Liǔzhōu, ჯუანური: Liujcouh; :[ljòu.ʈʂóu] ) — საოლქო დონის ქალაქი გუანსი-ჯუანის ავტონომიურ რეგიონში, ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა.
ისტორია
ლიოუძიანგის ადამიანი (柳江人) თანამედროვე ადამიანის ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული ნიმუშია აღმოსავლეთ აზიის ტერიტორიაზე. ეს ნამარხი თონგთიანიანგის მღვიმეში (通天岩), ლიოუძიანგის ოლქში, გუანსი-ჯუანშია აღმოჩენილი. ლიოუძიანგის ადამიანი გვიანი პლეისტოცენის პერიოდისაა და ცნობილია, როგორც ჰომო საპიენსი საპიენსი.
ლიოუჭოუს ისტორია 2 100-ზე მეტ წელს მოიცავს. ქალაქი დაარსდა ძველი წელთაღრიცხვით 111 წელს და ის ცნობილი იყო, როგორც თანჭონგი (潭中, სიტყვა-სიტყვით: „ღრმა აუზის ცენტრი“).
ახალი წელთაღრიცხვით 742 წელს ქალაქი ცნობილი გახდა, როგორც ლუნგშენგი (龙城, „დრაკონის ქალაქი“). ეს სახელწოდენა ქალაქს მდინარე ლუნგის პატივსაცემად ეწოდა. 1735 სახელი საბოლოოდ შეიცვალა და ლიოუჭოუ (柳州) დაერქვა მდინარე ლიოუს პატივსაცემად.
ქალაქში მცხოვრები (მოგვიანებით აქ გარდაიცვალა კიდეც) ყველაზე ცნობილი ისტორიული ფიგურაა ლიოუ წონგიუენი (773–819), რომელიც ტანის დინასტიის პერიოდში პოეტი და პოლიტიკოსი იყო. მის საპატვისაცემოდ ქალაქში მისი სახელობის პარკია მოწყობილი.
ლიოუჭოუში განთავსებული იყო ლიოუჭოუს აეროდრომი, სადაც ჩინური ეროვნული და ამერიკის შეერთებული შტატების საჰაერო ძალები იყო განთავსებული მეორე მსოფლიო ომის დროს (ამჟამად აეროდრომი დაკეტილია და მის ადგილას ზოოპარკია გახსნილი). 1944 წლის 7 ნოემბერს იაპონიის იმპერიამ კუეი-ლიოუჭოუს ბრძოლის შედეგად. 1945 წლის 30 ივნისს გუანსის მეორე კამპანიის შედეგად ჩინელმა ნაციონალისტურმა ძალებმა ქალაქი გაათავისუფლეს.
გეოგრაფია
ლიოუჭოუ მდებარეობს მდინარე ლიოუს ნაპირებზე, ნანნინგიდან, რეგიონალური დედაქალაქიდან, დაახლოებით 255 კილომეტრით დაშორებით. საავტომობილო გზით ის მდებარეობს კუეილინიდან 167 კილომეტრში, ხეჩიდან 167 კილომეტრში, ნანნინგიდან 237 კილომეტრში, ფანგჩენგკანგიდან 373 კილომეტრში, პეიხაიდან კი 448 კილომეტრში.
ქალაქის ტრადიციას წარმოადგენს მდინარე ლიოუში ცურვა. მდინარე, ჩვეულებრივსამებრ, მწვანეა, მაგრამ ზაფხულობით მთაში წყალდიდობების შედეგად მისი ფერი იცვლება და ხშირად ყვითელი ხდება. 2012 წლის დასაწყისში, კადმიუმის დონის მომატებამ მდინარის დაბინძურება გამოოიწვია.
მდინარე ზოგიერთ ადგილას ძალიან ღრმაა. მისი სიღრმე 60-70 მეტრსაც კი აღწევს. წყალდიდობებისას ის 90 მეტრზე ღრმაც კია. 2000 წელს ხიდიდან 27 მეტრის სიღრმის ადგილას გადავარდა ავტობუსი, სადაც 78 მგზავრი იმყოფებოდა.
კლიმატი
ლიოუჭოუსათვის დამახასიათებელია ნოტიო სუბტროპიკული კლიმატი (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია Cfa) ქალაქში შედარებით რბილი ზამთარი და გრძელი და ცხელი ზაფხულია.
ეკონომიკა
ლიოუჭოუ გუანსი-ჯუანის ავტონომიური რაიონის ტერიტორიაზე სიდიდით მეორე ქალაქია. ის ასევე არის რეგიონის ინდუსტრიული ცენტრი. ლიოუჭოუს მთავრობის მიერ გამოქვეყნებული სტატისტიკით თანახმად (გამოქვეყნდა 2015 წელს), ქალაქის მთლიანი შიდა პროდუქტი 231.1 მილიარდ ჩინურ იუანს წარმოადგენს.
ლიოუჭოუში არსებულ მნიშვნელოვან კომპანიებს შორისაა: კიოუკონგი (LiuGong) სამშენებლო მანქანების მწარმოებელი კომპანია, რომლის ფილიალებიც მრავალ ქვეყანაშია გახსნილი; SAIC-GM-Wuling Automobile, რომელიც არის SAIC Motor-ისა და ლიოუჭოუს Wuling Motors-ის ერთობლივი სამშენებლო საწარმო.
ტურიზმი
გუანსი-ჯუანის მსგავსად, ლიოუჭოუს ლანდშაფტი მოიცავს: ბორცვებს, მაღალ მწვერვალებს, მღვიმეებსა და კარსტულ ადგილებს.
ტრანსპორტირება
ლიოუჭოუს მთავარ სატრანსპორტო ცენტრს ლიოუჭოუს აეროპორტი წარმოადგენს, საიდანაც ჩინეთის მნიშვნელოვანი ქალაქებიდან ფრენები რეგულარულად ხორციელდება.
ლიოუჭოუ მდებარეობს: ხუნანისა და გუანსი-ჯუანის დამაკავშირებელ (კერძოდ ხენიანისა და ფინგსიანგის ხაზზე), ძიაოწუოსა და ლიოუჭოუს დამაკავშირებელ (ძიაოწუო, ჭიჩენისა და ლიოუჭოუს ხაზი) და კუიჭოუსა და გუანსის რკინიგზებზე (კუეიიანგისა და ლიოჭოუს ხაზზე). ქალაქში ამჟამად ახალი სარკინიგზო ცენტრის, ლიოუჭოუს მეტროს მშენებლობა მიმდინარეობს.
საავტომობილო გზებიდან, ქალაქში გადის ჩინეთის ეროვნული ავტომაგისტრალი N 209.
სქოლიო
კატეგორია:ლიოუჭოუ კატეგორია:გუანსი-ჯუანის ქალაქები
ლიპყინული
მინი|მინი|ლიპყინული ლიპყინული — მკვრივი ყინულის ფენა, რომელიც წარმოიქმნება დედამიწასა და საგნებზე, მათ ზედაპირზე გადაცივებული წვიმის წვეთებისა და ნისლის დაყინვისას. ლიპყინული უმეტესად სუსტი ყინვების (0°-იდან –3°-მდე), ზოგჯერ უფრო დაბალი ტემპერატურის (–16°) დროს ჩნდება. წარმოიქმნება ძირითადად საგნის ქარპირა მხარეს. დაყინული ყინულის ქერქის სისქე რამდენიმე სანტიმეტრია. თავისი სიმძიმით ამტვრევს ხეებს, ბოძებს, იწვევს გზებზე მიმოსვლის შეწყვეტას, წყვეტს ელექტროგადაცემის ხაზებს.
ლიპყინული საქართველოში ჩნდება აღმოსავლეთიდან და დასავლეთიდან ცივი ჰაერის მასების შემოჭრის დროს; მის გაჩენაში დიდ როლს ასრულებს რელიეფის ფორმა, განსაკუთრებით ქედების მიმართულება. ლიპყინული უფრო ხშირია ქარისკენ მიქცეულ ფერდობებზე. ლიპყინული ჯავახეთის ქედზე, ლიხის ქედის დასაველთ კალთაზე, გაგრის ქედსა და მამისონის უღელტეხილზე წელიწადში 3–6 დღეა. იშვიათად ჩნდება საქართველოს მთიანეთშორის ბარში.
სქოლიო
კატეგორია:გლაციოლოგია კატეგორია:მეტეოროლოგია
Regen
ირაკლი ძარია
ირაკლი ძარია (დ. 1 დეკემბერი, 1988, ფოთი) — ქართველი ფეხბურთელი, თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე.
არის საქართველოს ოთხგზის ჩემპიონი.
2023 წლის ივლისში ძარია ქობულეთის „შუქურას“ მწვრთნელის ასისტენტად დაინიშნა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1988 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ფოთის კოლხეთის ფეხბურთელები კატეგორია:ზესტაფონის ფეხბურთელები კატეგორია:ცხინვალის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ფოთში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1 დეკემბერი კატეგორია:საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:გორის დილას ფეხბურთელები კატეგორია:ქუთაისის ტორპედოს ფეხბურთელები კატეგორია:ბოლნისის სიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ვალეტას ფეხბურთელები
შარლოტ ბრონტე
შარლოტ ბრონტე (დ. 21 აპრილი, 1816 — გ. 31 მარტი, 1855) — ინგლისელი მწერალი. იგი დაიბადა 1816 წელს თორნტონში (იორკშირი), მღდვლის სახლში.
აღზრდა და განათლება
შარლოტის მამამ, პატრიკ ბრონტემ, რომელსაც ცოლი ადრე გარდაეცვალა, რვა შვილიდან ოთხი, პასტორ უილსონის ქალთა სკოლაში მიაბარა, სადაც მდიდართა ოჯახებისთვის აღმზრდელებს ამზადებდნენ. ამ სასწავლებელში ყოფნისას შარლოტის უფროსი დები ჭლექით დაავადდნენ და გარდაიცვალნენ. პასტორ უილსონის სასწავლებლიდან გამოყვანილი შარლოტი კერძო პანსიონს მიაბარეს. კერძო პანსიონის დამთავრების შემდეგ შარლოტმა იქვე დაიწყო აღმზრდელად მუშაობა, შემდეგ იგი მოეწყო იორკში, ერთ-ერთი ფაბრიკანტის ოჯახში, სადაც მრავალი დამცირება გადაიტანა. მისმა ამაყმა ხასიათმა ვერ გაუძლო დამცირებას და იორკიდან ბრიუსელში გადავიდა, სადაც მუშაობა ერთ-ერთ პანსიონში ინგლისური ენის მასწავლებლად დაიწყო.
მოღვაწეობა
შარლოტმა და თავისმა ორმა დამ — ემილიმ და ენმა ადრეულ ასაკში დაიწყეს ლექსებისა და რომანების წერა. შარლოტის სამწერლო სარბიელი წარუმატებლობით აღსავსე გამოდგა, მაგრამ მწერალი ამ დაბრკოლებებმა სულიერად ვერ გატეხა. მისი პირველი რომანი იყო „მასწავლებელი“ რომელიც მწერალს ყველა გამომცემლობამ უკანვე დაუბრუნა. რობერტ საუთიმაც შარლოტის ლექსები უკან დააბრუნა და თან წერილში დიდაქტიკური დარიგებებიც დაურთო: მწერლობა ქალის საქმე არ არისო.
მაგრამ ამ დარიგებამაც რომანების წერაში მწერალს ხელი ვერ შეუშალა. 1847 წელს მან გამოაქვეყნა ახალი რომანი „ჯეინ ეარი“, რომელმაც მწერალს დიდი წარმატება მოუტანა. 1850 წელს წიგნი დაიბეჭდა რუსულ ჟურნალ-გაზეთებში, რამაც რუსი მკითხველი საზოგადოება აღაფრთოვანა, მაგრამ მათაც არ გამორჩენიათ წიგნის ნაკლოვანებები.
მეტ ოლმსტიდი
მეთ ოლმსტიდი (Matt Olmstead) (დ. 14 თებერვალი, 1969)— ამერიკელი მწერალი და პროდიუსერი. მან შექმნა ციხიდან გაქცევის 12 ეპიზოდის სცენარი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები
კოვირიხა
კოვირიხა (Ковыриха) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ზადნესელსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
1843
თარიღი უცნობია
*
საბუკიო
საბუკიო — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, თორსა-დღვაბის თემი (სოფლები: დღვაბა, თორსა, საბუკიო). მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, ზღვის დონიდან 8 მეტრზე, ხობიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. ხეთიდან 7 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 186 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ხობის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მანგატარემი
მანგატარემი (ოფიციალურად მანგატარეის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Mangatarem; ტაგ: Bayan ng Mangatarem) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 79 323 ადამიანს შეადგენს.
მუნიციპალიტეტის სახელწოდება წარმოდგება პანგასინანური სიტყვიდან და „მანგოს პლანტაციას“ ნიშნავს. სახელწოდება ილოკანური ფრაზიდანაც „mangga ken tirem“ მომდინარეობს, რაც „მანგოსა და ხამანწკას“ ნიშნავს.
მუნიციპალიტეტის სამხრეთ საზღვართან, მალაბობოს ბარანგაის ტერიტორიაზე მანლელუაგის გეოთერმული წყაროების დაცული ლანდშაფტი მდებარეობს.
მანგატარემის ეკონომიკის წამყვანი სექტორი სოფლის მეურნეობაა. იგი პანგასინანის უდიდესი მუნიციპალიტეტია ფართობის მიხედვით. შედგება 82 ბარანგაისგან.
სქოლიო
კატეგორია:პანგასინანის მუნიციპალიტეტები
უილიჩესის დეპარტამენტი
უილიჩესის დეპარტამენტი (Departamento Huiliches) — დეპარტამენტი არგენტინაში, ნეუკენის პროვინციაში.
არგენტინის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2001 წელს დეპარტამენტის მოსახლეობა 12 700 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 4 012 კმ²-ია.
დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ხუნინ-დე-ლოს-ანდესი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნეუკენის პროვინციის დეპარტამენტები
ფარეხას ნაეკლესიარი
ნაეკლესიარი მდებარეობს სოფლის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ნაეკლესიარის ადგილზე ჩადგმულია ახალი მცირე ზომის სალოცავი. შემორჩენილია ძველი ეკლესიის საძირკვლის ნაშთები და ორნამენტირებული ქვები.
ალკობასა
ალკობასა (Alcobaça) — ქალაქი პორტუგალიაში. მდებარეობს ალკობასის მუნიციპალიტეტში. ქალაქის მოსახლეობა 2004 წლის აღწერით შეადგენდა 9775 კაცს.
ქალაქში მდებარეობს ალკობასის მონასტერი რომელიც შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პორტუგალიის ქალაქები
მერაბ ჩხაიძე
მერაბ ჩხაიძე (დ. 30 მარტი, 1961, სოფელი აცანა, ლანჩხუთის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
1983 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ჰიდროტექნიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები მ
დრბო
დრბო — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (ჭალის თემი), მდებარეობს მდინარე ყვირილის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, საჩხერიდან 12 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 43 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ნაღობილევი
ნაღობილევი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, მერიის თემში (სოფლები: მერია, ნაღობილევი, ჭახვათა, ხვარბეთი). მდებარეობს მდინარე ნატანების ხეობაში, ზღვის დონიდან 75 მ, მერიიდან 3 კმ., ოზურგეთიდან 15 კმ.
სქოლიო
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ეფრემ მაწყვერელი
ეფრემ მაწყვერელი — აწყურის ეპისკოპოსი დაახლოებით 845-885 წლებში, დაიბადა ქართლში, დიდებული აზნაურის ოჯახში, იზრდებოდა ხანძთის მონასტერში, შემდეგ ცხოვრობდა ნეძვის მონასტერში. იყო გრიგოლ ხანძთელის მოწაფე. წყაროებში იხსენიება „დიდი ეფრემის“ სახელით. ეფრემ მაწყვერელი სარგებლობდა დიდი ავტორიტეთით, მან არსენ I კათოლიკოსის წინააღმდეგ მოწყობილი ძლიერი დაჯგუფება მშვიდობიანი გზით დაშალა, კათოლიკოსს შეარიგა უკმაყოფილო ეპისკოპოსები და მთავარი გვარამ მამფალი. ერთ-ერთი ვერსიით, ეფრემ მაწყვერელის მცდელობით საქართველოს ეკლესიამ იერუსალიმის პატრიარქის სერგის (843-859) თანხმობით მიიღო უფლება „მირონის კურთხევისა“ ქართლში, თუმცა ზოგიერთი მკვლევარი თვლის, რომ მირონის კურთხევის უფლება მცხეთის ეკლესიას V საუკუნიდან ჰქონდა. დასაფლავებულია აწყურის ტაძარში.
სქოლიო
კატეგორია:მაწყვერელი მღვდელთმთავრები კატეგორია:ქართველი წმინდანები კატეგორია:IX საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
ჭოლაში
ჭოლაში  — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, მულახის თემის ცენტრი (სოფლები: არცხელი, ზარდლაში, ლახირი, მაჯვდიერი, მურშკელი, ჟაბეში, ჟამუში, ღვებრა, ჩვაბიანი, ცალდაში, ჭოლაში).
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კონსტანტინე შაკრილი
კონსტანტინე სიმონის ძე შაკრილი (დ. 20 მაისი, 1899, სოფელი ლიხნი, სოხუმის ოკრუგი, რუსეთის იმპერია — გ. 15 იანვარი, 1992, სოხუმი, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს რესპუბლიკა) — აფხაზი ენათმეცნიერი, საზოგადო მოღვაწე, დ. გულიას სახელობის პრემიის ლაურეატი, საქართველოსა და აფხაზეთის მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე, ენათმეცნიერების მეცნიერებათა დოქტორი.
ბიოგრაფია
კონსტანტინე შაკრილის სამეცნიერო-კვლევითი და სამასწავლებლო მოღვაწეობა აფხაზეთში შეწყდა რეპრესიების წლებში. ის მისი საბჭოტა ხელისუფლების მიუღებელი ხედვების გამო მოაშორეს აფხაზეთს. იგი ჯერ მშაობდა მოსკოვში, რსფსრ-ის პედაგოგიურ მეცნიერებათა აკადემიის ეროვნული სკოლების ინსტიტუტში. 1951 წელს გაგზავნეს ჩერკესკში, სადაც იყო ჩერკესკის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე, შემდეგ კი დირექტორი. 1955 წელს იგი კვლავ სათავეში ჩაუდგა ენის განყოფილებას აფხაზეთის ინსტიტუტში. 1947 წელს კ. შაკრილმა დაიცვა საკანდიდატო, 1970 წელს კი სადოქტორო დისერტაცია.
კონსტანტინე შაკრილი იყო 100-მდე სამეცნიერო შრომის ავტორი, რომლებიც მიეძღვნა აფხაზური ენის დიალექტოლოგიას, ფონეტიკას, მორფოლოგიას, სინტაქს, აფხაზურ-ადიღური ენების ლექსიკოგრაფიულ, გრაფიკულ, ორთოგრაფიულ, ეტიმოლოგიურ, შედარებითს ისტორიულ შესწავლას. იყო ერთი თანაავტორი „რუსულ-აფხაზური ლექსიკონისა“ და „აფხაზური ენის განმარტებითი ლექსიკონის“ ავტორთა კოლექტივის ხელმძღვანელი, რისთვისაც მიენიჭა დ. გულიას სახელმწიფო პრემია.
კონსტანტინე შაკრილი იყო აფხაზური ენის სრულყოფის დარგში აფხაზეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭოსთან არსებული სახელმწიფო კომისიის წევრი, განათლების სამინისტროს კოლეგიის და აფხაზეთის ტოპონიმიკის მოწესრიგების კომისიის წევრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1899 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:აფხაზი ენათმეცნიერი
Live in Madrid (EP)
Live in Madrid — ინგლისურ ჯგუფ Coldplay-ს EP, რომელიც გამოვიდა 2011 წლის 31 ოქტომბერს. იგი ჩაწერილია მადრიდში (ესპანეთი), 2011 წლის 31 ოქტომბერს გამართულ კონცერტზე. 31 ოქტომბერს Google მას უფასოდ ავრცელებდა.
შალვა ჩხაიძე
შალვა ჩხაიძე (დ. 20 თებერვალი, 1965, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი.
განათლება: დაუმთავრებელი უმაღლესი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები შ
არანჟირება
არანჟირება (arranger — გადაკეთება) — საკრავის, საკრავთა ჯგუფის ან ხმისათვის გათვალისწინებული მუსიკალური ნაწარმოების გადაკეთება სხვა საკრავების ან სხვა ხმისათვის (საორკესტრო ნაწარმოების გადაღება ფორტეპიანოსთვის, რომანსისა — გუნდისა ან ვიოლინოსთვის და ა. შ.).
არანჟირება ეწოდება აგრეთვე მუსიკალურ ნაწარმოების შემსუბუქებულ, გაადვილებულ დამუშავებას იმავე საკრავისათვის.
ლიტერატურა
კატეგორია:არანჟირება კატეგორია:მუსიკალური ტერმინები
საკვიკვინიო
საკვიკვინიო — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, ბულიწყუს თემში (სოფლები: ბულიწყუ, საკვიკვინიო, ჭიხუ). მდებარეობს ურთის მთის კალთაზე, ზღვის დონიდან 100 მეტრზე, ხობიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით, ხეთიდან 2 კილომეტრით. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა პირველი მაისის სასოფლო საბჭოში, მოქმედებდა კირის ქარხანა, მესიმინდეობის კოლმეურნეობა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 704 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ხობის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჩრდილოეთი უვალები
ჩრდილოეთი უვალები (Северные Увалы) — ბორცვებიანი მაღლობი აღმოსავლეთ ევროპის ვაკის ჩრდილოეთ ნაწილში, რუსეთში, ძირითადად კომის რესპუბლიკასა და პერმის მხარეში. ვოლგისა და ჩრდილოეთის დვინის აუზების ტალღოვანი, ადგილ-ადგილ დაჭაობებული წყალგამყოფია. გადაჭიმულია 600 კმ-ზე — დასავლეთში მდ. კოსტრომის სათავეებიდან აღმოსავლეთში მდ. კამისა და ვიჩეგდის ზემო დინებებამდე. სიმაღლე 270 მ-მდე. აგებულია მყინვარული და ფლუვიოგლაციალური ნალექებით. ფერდობებზე ტაიგის ლანდშაფტებია.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის მაღლობები
არარა (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი არარა შეიძლება აღნიშნავდეს:
მაპანდანი
მაპანდანი (ოფიციალურად მაპანდანის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Mapandan; ტაგ: Bayan ng Mapandan) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 38 058 ადამიანს შეადგენს. მაპანდანის ცნობილია ყოველწლიური პანდანის ფესტივალით. მუნიციპალიტეტი 15 ბარანგაის მოიცავს.
გეოგრაფია
მაპანდანი პანგასინანის ცენტრალურ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს. ჩრდილოეთიდან მანგალდანი, აღმოსავლეთიდან ― მანაოაგი, დასავლეთითა და სამხრეთით კი სანტა-ბარბარა ესაზღვრება. მაპანდანი ზღვაზე გასასვლელის არმქონე მუნიციპალიტეტია.
სქოლიო
კატეგორია:პანგასინანის მუნიციპალიტეტები
საირმის ნაეკლესიარი
საირმის ნაეკლესიარი—არქიტექურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ საირმეში. სოფლის ჩრდილოეთით, საირმედან აფიეთისაკენ მიმავალი გზის მარჯვენა მხარეს, ფერდობზე. აგებულია შუა საუკუნეებში.
შემორჩენილია მხოლოდ აღმოსავლეთისა და დასავლეთის დუღაბის ნაწილი. დანარჩენი კედლები კი თითქმის საძირკველის დონემდეა დანგრეული და ზედ ბუჩქნარია ამოსული. როგორც ჩანს პერანგის ქვები და სხვა არქიტექტურული დეტალები მთლიანადან დაკარგულია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კონიაევსკოე
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
კვინტუს ფაბიუსი
კვინტუს ფაბიუს მაქსიმუს რულიანუსი (რულუსი) — მარკუს ფაბიუს ამბუსტუსი ძე, ხუთგზის კონსული და სამნიტური ომების გმირი.
მხედართა მეთაური
კვინტუს ფაბიუსის დაბადების თარიღი უცნობია, ცნობილია მხოლოდ ის რომ იგი პატრიციუს მარკუს ფაბიუსის ოჯახში დაიბადა. ძვ. წ. 325 წელს, როდესაც იგი ახალგაზრდა ჭაბუკი იყო, იგი დაინიშნა, სამნიტებთან ომისთვის არჩეული დიქტატორის ლუციუს პაპირიუს კურსორის მხედართა მეთაურად.
ლაშქრობა გაურკვეველი მკითხაობებით დაიწყო, ამიტომ დიქტატორი იძულებული იყო რომში დაბრუნებულიყო ხელმეორედ სამკითხაოდ. მან უბრძანა კვინტუს ფაბიუსს არ ჩართულიყო ბრძოლაში მისი ბრძანების გარეშე. ფაბიუსმა კი მზვერავთა მეშვეობით შეიტყო, რომ მტრის ბანაკში სრული უწესრიგობა სუფევს. ამიტომ მიუხედავად ბრძანებისა, იგი გაემართა იმბრინიუმისკენ და დაიწყო სამნიტებთან ბრძოლა.
რომაელებმა ბრძოლაში ბრწყინვალე გამარჯვება მოიპოვეს. კვინტუს ფაბიუსმა მოგროვილი მტრის შეიარაღება დაწვა და გამარჯვების შესახებ წერილი დიქტატორს კი არა, სენატს გაუგზავნა, ეს ყველაფერი მეტყველებს იმაზე, რომ მას არ სურდა რომ დიქტატორს მისი დიდება წაერთმია ან გაეზიარებინა. განრისხებული დიქტატორი უმალვე გაემართა სამხედრო ბანაკისკენ. ფაბიუსს შეატყობინეს ამის შესახებ და მან შეკრიბა მეომრები და სთხოვა მათ დაცვა. მეომრებმა სრული მხარდაჭერა აღუქვეს.
რომში მამის რჩევით კვინტუსი სენატში მივიდა და იჩივლა დიქტატორის სისასტიკეზე. მას ჯერ არ ჰქონდა დასრულებული სიტყვა, როდესაც ლიქტორებმა დიქტატორის მოვლა გამოაცხადეს. მიუხედავად იმისა რომ სენატი კვინტუსის სასარგებლოდ იყო განწყობილი, პაპირიუსი მაინც მოითხოვდა მის დასჯას. მაშინ მარკუს ფაბიუსმა მოითხოვა საქმის განსახილველად სახალხო კრებისთვის გადაცემა.
სახალხო კრებაზე კი იგი სიტყვით გამოვიდა, თქვა რომ არადროს არ ყოფილა რომ თუნდაც დამარცხებული მხედართმთავარი დაესაჯათ და გამარჯვებულს კი ჯილდოს მაგივრად სასიკვდილოთ იმეტებს განრისხებული დიქტატორი. სენატიც, ხალხის და მეომრებიც მის მხარეს იყვნენ. საბოლოოს კვინტუს ფაბიუსი მხოლოდ ხალხის ერთსულოვანმა ვედრებამ იხსნა და დიქტატორმა უარი თქვა მის დასჯაზე.
დიქტატორი დაბრუნდა სამხედრო ბანაკში, ფაბიუსს კი ქალაქში დარჩენა უბრძანა, მას არ შეეძლო ფაბიუსის დათხოვნა, ვინაიდან დიქტატორი და მხედართა მეთაური ერთად უნდა გადამდგარიყვნენ, ამიტომ აუკრძალა მას თანამდებობის გამოყენება.
პირველი კონსულობა
ძვ. წ. 322 წელს კვინტუს ფაბიუსი კონსულად იყო არჩეული. მიუხედავად ამისა მას არ მიუღია სამნიტებთან ომში აქტიური მონასწილებობა, ვინაიდან ომისთვის დიქტატორი ავლუს კორნელიუს არვინუსი იყო დანიშნული. მეტი ცნობები კვინტუს ფაბიუსზე ამ პერიოდში არ მოგვეპოვება.
პირველი დიქტატურა
ფაბიუსის ცხოვრების შესახებ ძვ. წ. 315 წლამდე ცნობები არ მოგვეპოვება. ამ წელს კი იდი დიქტატორად დანიშნეს საომარი მოქმედებების გასაგრძელებლად. წინამორბედისგან ჯარების გადასაბარებლად იგი დამატებითი ჯარით სატიკულუმისკენ წავიდა. ამასობაში სამნიტებმა ძალები მოიკრიფეს, პლისტიკუმის ალყას შეეშვნენ და ისევ რომაელებთან საბრძოლველად გამოემართნენ.
პირველი ბრძოლა სპონტანურად გაიმართა. რომაელებს მხედართა მეთაური კვინტუს ავლიუს ცერეტანუსი ხელმძღვანელობდა. ისიც და სამნიტთა მხედართმთავარიც დაიღუპნენ ბრძოლაში, მაგრამ გამარჯვება მაინც რომაელებს ხვდათ წილად. ამ დამარცხების შემდეგ სამნიტებმა ისევ მიატოვეს სატიკულუმი და ისევ პლასტიკუმისკენ გაემართნენ. რამდენიმე დღეში სატიკულუმი რომაელებს ჩაბარდა, ხოლო პლისტიკუმი სამნიტებს.
სატიკულუმის დაცემის შემდეგ საბრძოლო მოქმედებებმა რომაული დასახლება სორასკენ გადაინაცვვლა. აქ ადგილობრივმა მოსახლეობამ გაჟლიტა რომის მოქალაქეები და ეს დასახლება სამნიტების მხარეს გადავიდა. რომაული ჯარი, დიქტატორის მეთაურობით, სწრაფი მარშით გაემართა სორასკენ, მათ კი ფეხდაფეხ სამნიტური ჯარი მოსდევდა. რომაელები მტრის დასახვედრად გაემართნენ და ლავტულუმთან მოხდა ბრძოლა. დღე ისე დასრულდა რომ გამარჯვებული მხარე არ იყო გამოკვეთილი. ზოგიერთი ისტორიკოსის ცნობით მხედართა მეთაური კვინტუს ავლიუსი სწორედ ამ ბრძოლაში დაიღუპა.
ავლუსის ნაცვლად დანიშნული გაიუს ფაბიუსი რომიდან გამოემართა ახალი ჯარებით, მან შიკრიკების მეშვეობით კარგად იცოდა დიქტატორის გეგმები, რასაც შეუთანხმა საკუთარი მოქმედების გეგმა. იგი თავისი ჯარებით მიიმალა კარგად დაცულ ადგილას. ამასობაში კი დიქტატორი რამდენიმე დღის მანძილზე ჯარებს ბანკში აკავებდა.
სიტუაციის უიმედობამ და ცეცხლმოდებული ბანაკის ხილვამ, (თუმცა დიქტატორმა მხოლოდ იმ ნაწილის დაწვა ბრძანა რომელიც ბრძოლის ველიდან ჩანდა), უფრო გაასასტიკა მეომრები და შეჰმატა მათ ბრძოლის ჟინი. რომაელები შეერკინნენ მტერს. ცეცხლწაკიდებული ბანაკი გაიუს ფაბიუსისთვის იმის ნიშანი იყო, რომ მას და მის მეომრებს ზურგიდან უნდა შეეტიათ სამნიტებისთვის. ორივე მხრიდან ალყაშემორტყმულმა სამნიტებმა დაიწყეს ბრძოლის ველიდან გაქცევა, ხოლო ვინც ვერ მოასწრო რომაელებმა ადგილზე გაჟლიტეს.
მტრის ბანაკი აიღეს და გაძარცვეს, შემდეგ დიქტატორმა მეომრები უკან საკუთარ ბანაკში წაიყვანა და რომაელებს გამარჯვებაზე მეტად ის უხაროდათ, რომ მათი ბანაკი პატარა მონაკვეთის გარდა ხელუხლებელი აღმოჩნდა.
მეორე კონსულობა
მეორედ კვინტუს ფაბიუსი კონსულად ძვ. წ. 310 წელს აირჩიეს გაიუს მარციუს რუტილუსთან ერთად. ფაბიუსმა თავის თავზე სიტრიუმთან ომი აიღო. ეტრუსკები სუტრიუმის ალყით იყვნენ დაკავებულნი, როდესაც ფაბიუსი დამატებითი ჯარებით მიისწრაფოდა სიტრიუმელების დასახმარებლად.
რომაელებს გზა ეტრუსკთა მრავალრიცხოვანმა ჯარმა მოუჭრა და იქვე ბრძოლაც გაიმართა. რომაელებმა მალე მოიპოვეს გამარჯვება, უკან დახეულ ეტრუსკებს კი გზა რომაელმა მხედრებმა მოუჭრეს, მაშინ ეტრუსკები ბანაკის ნაცვლად ტყეებში გაიქცნენ. ერტუსკთა ბანაკი კი რომაელებმა აიღეს.
შემდეგ კვინტუს ფაბიუსს უნდა გაეარა უღრანი ციმინიუმის ტყე. კავდიუმის მშვიდობა ჯერ არ იყო დავიწყებული, ასე რომ ეს დიდი რისკი იყო. კვინტუსმა დასაზვერად თავისი ძმა მარკუს ფაბიუსი გააგზავნა, რომელმაც მოუტანა ამბავი რომ, კამერინელი უმბრები მათ მხარეზე არიან. კვინტუს ფაბიუსი თავისი ლეგიონებით უმალვე დაიძრა ტყისკენ. როდესაც რომაელები ციმინიუმის ქედზე ავიდნენ, მათ ეტრუსკი პოვსტანცები შეხვდნენ. რომაელებმა ისინი უპრობლემოდ დაამარცხეს და გაძარცვეს.
ამ დროს რომაულ ბანაკში მოვიდნენ სენატისგან შიკრიკები, რათა აეკრძალათ კონსულისთვის ციმინიუმის მთებზე გადასვლა, მაგრამ როდესაც ნახეს რომ უკვე გვიან იყო, კმაყოფილები დაბრუნდნენ ბანაკში.
ციმინიუმის ქედზე გადასვლამ ომი უფრო ფართომასშტაბიანი გახადა. რომაელთა წინააღმდეგ სურტიუმთან გამოვიდნენ ეტრუსკებიც და უმბრებიც. ეტრუსკები მაშინვე საბრძოლო მწყობრით დადგნენ, ხოლო რომაელები არ ჩქარობდნენ ბრძოლის დაწყებას. კონსულმა მათ მოთმინება უბრძანა, ვინაიდან საიდუმლო იარაღი გააჩნია. მეომრებმა ჩათვალეს რომ საქმე მოწინააღმდეგეთა რიგებში მოღალატეს ეხება და დამშვიდნენ. საღამოთი ეტრუსკები მიუახლოვბნენ რომაულ ბანაკს და გადაწყვიტეს ღამეც იქ დარჩენა, რათა განთიადზე თავს დასხმოდნენ და აეღოთ ბანაკი. რომაელებს კი კონსულმა საღამოთი ადრე დაწოლა ურჩია. გამთენიისას რომაელები ადგნენ და თავს დაესხნენ მათ ბანაკთან მძინარე ეტრუსკებს.
ამ პერიოდში მეორე კონსულის მდგომარეობა სამნიუმში არ იყო სახარბიელო, ფაბიუსის ციმნიუმზე გადასვლამაც ბევრი მითქმა მოთქმა გამოიწვია რომში, რის სედეგადაც სენატმა გადაწყვიტა დიქტატორის დანიშვნა. ცხადი იყო რომ დიქტატორად ლუციუს პაპირიუს კურსორი უნდა დაენიშნათ. სენატს ეშინოდა რომ ამით საქმე უარესად არ წამხდალიყო, ვინაიდან ფაბიუსი და კურსორი პირადი მტრები იყვნენ. ამიტომ ფაბიუსთან გაგზავნეს ელჩები, რათა დაერწმუნებინათ იგი მიეღო სენატის გადაწყვეტილება. როდესაც ელჩებმა აუხსნეს კვინტუსს შექმნილი სიტუაცია, მან პასუხი არ გასცა მათ და ისე დატოვა, ხოლო შემდეგ, წესისამებრ ღამით გამოაცხადა დიქტატორად კურსორი, თავისი საქციელი მან არაფრით არ ახსნა. ელჩებმა ადიდეს იგი საკუთარ თავთან ბრწყინვალე გამარჯვებისთვის და დაბრუნდნენ რომში.
ზოგი მძინარე ჩახოცეს, ვინც კი მოასწრო გარვიძება, ვერ შეძლეს რომაელებისთვის წინააღმდეგობის გაწევა. იმ დღეს 60 000-მდე მტერი გაანადგურეს ან ტყვეთ აიყვანეს. ზოგი ისტორიკოსის ცნოით ეს ამბავი მოხდა პერუზიასთან. ეტრურიის მთავარი ქალაქებიდან რომში ელჩები გაემართნენ 30 წლიანი სამშვიდობო ხელშეკრულების დასადებად. შემდეგ წელს კი დიქტატორი იყო დანიშნული.
კვინტუს ფაბიუსმა კიდევ ერთხელ ადვილად დაამარცხა პერუზიაში ეტრუსკების ჯარები, რომლებმაც თვითონ დაარღვიეს სამშვიდობო ხელშეკრულება და პერუზიასაც აიღებდა, იქაურები თვითონ რომ არ ჩაბარებულიყვნენ რომაელებს. ამის შემდეგ კვინტუსი ეტრუსკ ელჩებთან ერთად რომში დაბრუნდა სადაც ტრიუმფი გადაიხადა.
მესამე კონსულობა
მესამედ კინტუს ფაბიუსი კონსულად ძვ. წ. 308 წელს აირჩიეს პუბლის დეციუს მუსთან ერთად. ამჯერად ფაბიუსს საომრად სამნიუმი ერგო. კონსულმა აიღო ალფატერიუმის ნუცერიუმი.
ამ დროს კი ეტრურიაში რომაელებს უმბრებმა უღალატეს. მათმა მეთაურებმა დეციუსის ლეგიონებთან ბრძოლას რომისგენ წასვლა ამჯობინეს. როდესაც ამის შესახებ შეიტყო დეციუსმა, იგი სწრაფი მარშით გაემართა დედაქალაქისკენ. რომაელებმა კი გადაწყვიტეს ფაბიუსის მოხმობაც უმბრების წინააღმდეგ.
უმბრებთან გამარჯვების შემდეგ კვინტუს ფაბიუსი სამნიუმში დაბრუნდა. მისი კონსულობის ვადის ამოწურვის შემდეგ იგი სამნიუმში პროკონსულად დატოვეს.
ძვ. წ. 306 წელს კვინტუს ფაბიუსმა კიდევ ერთხელ დაამარცხა სამნიტები და მათი მოკავშირეები ალიფიუმთან. ბრძოლის მეორე დღეს კი სამნიტური ჯარის ნარჩენები რომაელებს ჩაბარდა ტყვეთ.
ძვ. წ. 304 წელს კვინტუს ფაბიუსი ცენზორად იყო არჩეული.
მეოთხე კონსულობა
მეოთხედ კონსულად კვინტუს ფაბიუსი ძვ. წ. 297 წელს აირჩიეს ისევ პუბლიუს დეციუს მუსთან ერთად, მიუხედავად იმისა რომ მას არ სურდა კონსულობა და იმიზეზებდა თავის ასაკს და ჯანმრთელობის მდგომარეობას, თუმცა ამ დროს იგი 50 წლამდე უნდა ყოფილიყო. მან თვითონ მოითხოვა რომ მისი კოლეგა პუბლიუს დეციუს მუსი ყოფილიყო. ამ დროს უკვე მესამე სამნიტური ომი იყო დაწყებული, პარალელურად ეტრუსკებთან ომიც მიმდინარეობდა. ეტრუსკებმა ამ წელს ზავი მოითხოვეს, ამიტომ ორივე კონსულმა სამნიუმის წინააღმდეგ გაილაშქრა. სამნიტების დასაბნევად ფაბიუსმა და დეციუსმა ჯარები სხვადასხვა გზებით წაიყვანეს.
მძიმე ბრძოლა დაიწყო, რომაელებმა სცადეს სამნიტების მოტყუება და მხედრების სამნიტების ზურგში გაშვება, მაგრამ აქედან არაფერი არ გამოვიდა. ამის შემდეგ ფაბიუსი სხვა ეშმაკობაზე წავიდა, მან ხმამაღლა განაცხადა რომ დეციუსი თავისი ლეგიონებით მათ უახლოვდებათ, ამ ცნობამ შეაგულიანა რომაელები და დააფრთხო სამნიტები. სწორედ ამან მოუტანა რომაელებს ბრძოლაში გამარჯვება.
ფაბიუსმა სამნიუმში ომი წარმატებით განაგრძო, მან 86ჯერ აიღო მტრის ბანაკი და დაიკავა ქალაქი ციმეტრიუმი. ამ მოვლენების შემდეგ ფაბიუსი რომში დაბრუნდა არჩევნების ჩასატარებლად.
ყველა ცენტურიამ იგი აირჩია კონსულად, მასთან ერთად აირჩიეს აპიუს კლავდიუსი ასევე პატრიციუსი, თუმცა კანონის თანახმად ერთ-ერთი კონსული პლებეი უნდა ყოფილიყო. მან უარი განაცხადა თანამდებობაზე და ნახევარი წლით დაინიშნა პროკონსულად სამნიუმთან ომისთვის.