cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რომაულ-სპარსული ომები
სქოლიო
კატეგორია:გეოპოლიტიკური მეტოქეობა კატეგორია:კავკასიის ძველი ისტორია კატეგორია:დასავლეთ აზიის ისტორია კატეგორია:რომაულ-ირანული ომები კატეგორია:ირანის ომები კატეგორია:რომის იმპერიის ომები კატეგორია:რომის რესპუბლიკის ომები
კულმინაცია
ჰერაკლემ კავშირი დაამყარა დასავლეთ თურქულ სახაკანოსთა, რომლებმაც სპარსელთა დასუსტება გამოიყენეს და მოარბიეს მათი ტერიტორიები კავკასიაში. 627 წლის ზამთარში ჰერაკლემ მესოპოტამიაში გაილაშქრა, სადაც მიუხედავად თურქების მიერ მისი მიტოვებისა, მან დაამრცხა სპარელები ნინევიის ბრძოლაში. გაუყვა ტიგროს სამხრეთით, გაძარცვა ხოსროს დიდებული სასახლე დასტაგირდთან და ნაჰრავანის არხზე ხიდების განადგურების გამო ვერ შეძლო ქტესიფონის აღება. გადატრიალების შედეგად კავად II-მ ხოსრო ტახტიდან ჩამოამხო და მოკლა, რომელმაც უმალვე მშვიდობა მოითხოვა და დასთანხმდა ოკუპირებული ტერიტორიების დატოვებას. 629 წელს ჰერაკლემ იერუსალიმში დიდებული ცერემონიის ფონზე ჭეშმარიტი ჯვარი დააბრუნა.
იუსტინიანე I ხოსრო I-ის წინააღმდეგ
მარცხნივ|მინი|250x250პქ|რომისა და სასანიდების იმპერია [[იუსტინიანე I-ს მმართველობის დროს. ]] 540 წელს სპარსელებმა „ საუკუნო ზავი “ დააღვიეს, რისი მიზეზიც ალბათ ბიზანტიის მიერ დასავლეთში ყოფილი რომის იმპერიის ტერიტორიების გათავისუფლება უნდა ყოფილიყო, რასაც ხელი შეუწყო აღმოსავლეთ ომის შეწყვეტამ. ხოსრო თავს დაესხა სირიას, გამუდმებით ძარცვავდა სირიისა და მესოპოტამიის ქალაქებს, მათ შორის ქალაქ ანტიოქიას, რომლის მოსახლეობაც სპარსეთის ტერიტორიაზე გადაასახლა. ველისარიუსი დასავლეთის კამპანიებიდან, აღმოსავლეთში, სპარსული საფრთხის წინააღმდეგ მიმართეს, რომელმაც 541 წელს ნისიბინისთვის უშედეგო ლაშქრობა აწარმოა. 542 წელს ხოსრომ მესოპოტამიაში ახალი ლაშქრობა დაიწყო, რა დროსაც მან სერგიოპოლისის აღება სცადა და უკან დაიხია, მას შემდეგ რაც ველისარიუსის არმია გამოჩნდა და უკან მობრინებულმა კალინიკუმი გაძარცვა. რომაულ ქალაქებზე თავდასხმები მოგერიებულ იქნა და სპარსელები დარასთან დამარცხდნენ. 543 წელს რომაელები დვინის მიმართულებით დაიძრდნენ, მაგრამ ანგლონთან მცირე სპარსულ ძალებთან დამარცხება იწვნიეს. 544 წელს ხოსრომ ალყაში მოაქცია ედესა, თუმცა ალყის ეს მცდელობა წარუმატებელი აღმოჩნდა და ის მეციხოვნეებმა უკუაგდეს. სპარსელების უკან დახევის შემდეგ, ბიზანტიის დესპანები მოსალაპარაკებლად ქტესიფონში ჩავიდნენ. 545 წელს მხარეებს შორის ხუთწლიანი ზავი დაიდო, რის სანაცვლოდაც რომაელებმა თანხის გადახდა იკისრეს. ალტ=|მინი|ნადირობის სცენა, რომელზეც ნაჩვენებია ხოსრო I (VII საუკუნის სასანური ხელოვნება, მედლების კაბინეტი, პარიზი) მინი|აღმოსალვეთ რომისა და სპარსეთის საზღვრისპირა ზოლი, იუსტინიანეს გარდაცვალებისას 565 წელი, ეგრისი (ლაზიკა) ბიზანტიის ხელშია. 548 წელს, ეგრისის მეფე გუბაზმა, რომელიც სპარსელთაგან მომავალ საფრთხეს ხედავდა, იუსტინიანეს მიმართა დახმარებისთვის. ამ შანსით ისარგებლა იუსტინიანემ და 548-549 წლებში, გაერთიანებულმა, ბიზანტიურ-ლაზურმა ძალებმა დაგისთეს მეთაურობით ზედიზედ რამდენიმე გამარჯვება მოიპოვეს სპარსულ არმიაზე, მაგრამ მათ ვეღარ მოახერხეს პეტრას აღება. ქალაქი საბოლოოდ 551 წელს დაიმორჩილეს, თუმცა იმავე წელს სპარსელებმა მერმეროს სარდლობით დაიკავა აღმოსავლეთ ეგრისი. ზავი რომელიც 545 წელს დამყარდა განახლდა ხუთი წლით, რომელიც არ ეხებოდა ეგრისს, იმ პირობით თუ რომაელები ყოველწლიურად 2.000 ლბ ოქროს გადაიხდიდნენ. წლების განმავლობაში ეგრისისთვის ომი არცერთი მხარის უპირატესობით არ მიმდინარეობდა. ხოსრო, რომელიც ამავდროულად თეთრი ჰუნების შემოსევას უმკლავდებოდა, 557 წელს ანახლებს ზავს, მაგრამ ამჯერად ზავის პირობები ეგრისსაც მოიცავდა; სამშვიდობო ხელშეკრულებისთვის მოლაპარაკებები შემდეგშიც გაგრძელდა. 562 წელს ხოსროსა და იუსტინიანეს შორის ორმოცდაათწლიანი სამშვიდობო ხელშეკრულება გაფორმდა. ხელშეკრულების თანახმად სპარსელები ეგრისიდან გამოსვლას დათანხმდნენ, რისთვისაც მათ სუბსიდიის სახით 30.000 ნომისმატა (სოლიდი) მიიღეს. ორივე მხარე შეთანხმდა, რომ სასაზღვრო ზოლში არ ააგებდნენ საფორტიფიკაციო ნაგებობებს და შეზღუდვებს მოუხსნიდნენ დიპლომატიასა და ვაჭრობას.
ომი კავკასიისთვის
571 წელს ომი განახლდა, როდესაც სასანიდებს სომხეთი და იბერია აუჯანყდა, იმის შემდეგ, რაც იემენში (აქსუმი და ჰიმიარიტები) და სირიის უდაბნოში რიმისა და სპარსეთის მარიონეტებს შორის დაიწყო დაპირისპირება და რომის მიერ სპარსელების წინააღმდეგ დასავლეთ თურქა სახაკანოსთან სამხედრო კავშირზე მოლაპარაკებები წარიმართა. იუსტინე II-მ სომხეთი საკუთარი გავლენის ქვეშ მოაქცია, იმ დროს როდესაც, რომაული ძალებით, იუსტინეს ნათესავმა, მარკიანემ დალაშქრა არზანენე და თავს დაესხა სპარსულ მესოპოტამიას, სადაც მათ დაამარცხეს ადგილობრივი ძალები. მარკიანეს უეცარი დათხოვნა და ხოსროს ძალების გამოჩენამ სირიის აოხრება, ნისიბინისთვის რომაული ალყის წარუმატებლობა და დარას დაცემა გამოიწვია. 45.000 სოლიდუსის საფასურად მესოპოტამიაში შედგა ერთწლიანი ზავი (რომელიც მალევე ხუთი წლით გაგრძელდა), მაგრამ კავკასიაში და სხვა უდაბნოს საზღვრისპირა ზოლში ომი გაგრძელდა. 575 წელს, ხოსრო I-მა, სამუდამო მშვიდობის ხელშეკრულებისთვის მოლაპარაკების პროცესისა და სომხეთში აგრესიულად შეჭრის შეთავსება სცადა. ის თავს დაესხა ანატოლიას და გაძარცვა სებასტეია, დაიკვა თეოდოსიოპოლი და მელითენესთან შეტაკების შედეგად, არმიამ დიდი დანაკარგები იხილა, როდესაც ისინი რომაული თავდასხმის პირობებში ევფრატის გადალახვას ცდილობდა. მარცხნივ|მინი|250x250პქ|სასანიანთა იმპერია და სამეზობლო (მათ შორის აღმოსავლეთ რომის იმპერია) 600 წელს. რომაელებმა სპარსელთა რიგებში არეულობით ისარგებლეს, რის შემდეგაც იუსტინიანე შეიჭრა სპარსეთის სიღრმმეებში და მოარბია ატროპატანე. ხოსრომ სამშვიდობო მოლაპარაკებები მოითხოვა, მაგრამ გადაიფიქრა მას შემდეგ, რაც სპარსელებმა თავდაჯერებულობა აღიდგინეს ტამბუხოსროს სომხეთში გამარჯვებით, სადაც რომაელებმა ადგილობრივი მოსახლეობა გაიუცხოვეს. 578 წლის გაზაფხულში, სპარსელთა ინიციატივით ლაშქრობა მესოპოტამიაში ისევ განახლდა. რის საპასუხოდაც რომაელმა გენერალმა მავრიკანე სპარსეთოს მესოპოტამია მოარბია, დაიკავა ციხე აფუმონი და გაძარცვა სინგარა. ხოსრომ ისევ ითხოვა სამშვიდობო მოლაპარაკებები, მაგრამ 579 წელს გარდაიცვალა და მისი მემკვიდრე ჰორმიზდ IV ომის გაგრძელება ამჯობინა. მინი|250x250პქ|რომაულ-სპარსული საზღვრისპირა ზოლი IV-VII საუკუნეებში. 580 წელს ჰორმიზდმა გააუქმა იბერიის სამეფო და იბერია სპარსეთის პროვინციად აქცია, რომელსაც მარზპანი განაგებდა. 580-იან წლებში ომი გრძელდებოდა ორივე მხარის წარმატებით. 582 წელს, მავრიკიოსმა კონსტანტიას ბრძოლაში გაიმარჯვა ადარმაჰანის და ტამხუსროს წინააღმდეგ, რომელიც მოკლეს, მაგრამ რომაელმა გენერალმა არ გამოიყენა ეს გამარჯვება; მას ეჩქარებოდა კონსტანტინოპოლში, რათა საკუთარი იმპერიული ამბიციები დაეკმაყოფილებინა. 586 წელს რომის სოლახონთან გამარჯვებამ ასევე ვერ შეძლო ჩიხიდან გამოსვლა ეზრუნველყო.
ალექსანდრე მანველიშვილი
ბიოგრაფია
პარიზში ცხოვრების პერიოდში ალექსანდრე მანველიშვილი დიდ მატერიალურ სიდუხჭირეს განიცდიდა, მიუხედავად ამისა მუდმივად მუშაობდა პარიზის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში. ამას გარდა იგი ჩაეწერა სორბონის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, სადაც ისმენდა გამოჩენილი ფრანგ მეცნიერების ლექციებს.
1933 წლის ბოლოს „თეთრ გიორგიში“ განხეთქილება მოხდა. მანველიშვილი რამდენიმე თანამზრახველთან ერთად გამოეყო ორგანიზაცია „თეთრ გიორგის“ და დააარსა ახალი ორგანო – გაზეთი „მომავალი“, რომელიც 1934 წლის თებერვლიდან 1938 წლის ნოემბრამდე გამოდიოდა. მასში გამოაქვეყნა 22 წერილი. ამ გაზეთში მოღვაწეობის გარდა იგი აქტიურად თანამშრომლობდა პარიზსა და ბერლინში გამომავალ ქართულ ემიგრანტულ პრესასთან.
მეორე მსოფლიო ომის წინ ალექსანდრე მანველიშვილი გერმანიაში გადავიდა. ეგონა, რომ გერმანიის დახმარებით მოხერხდებოდა საქართველოს გათავისუფლება, მაგრამ იმედები გაუცრუვდა და 1944 წლიდან კვლავ პარიზში დაბრუნდა. აქ იგი მორალურად და მატერიალურად ეხმარებოდა გერმანიიდან საფრანგეთში მოხვედრილ ქართველ ტყვეებს. შეადგინა მათთვის სახელმძღვანელოდ წიგნაკი „ქართულ-ფრანგული საუბრის თანამგზავრი“, რომელიც იმავე წელს დაიბეჭდა პარიზში. 1853 წლის აპრილიდან 1958 წლამდე გამოსცემდა ჟურნალს „ერის დიდება“. 1954 წელს ვ. ციციშვილთან ერთად დააარსა ფრანგულენოვანი გაზეთი „L' Action Georgienne“. გამოვიდა მისი 22 ნომერი და გამოცემა შეწყდა 1956 წელს. ამ გაზეთს დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა უცხო ენაზე ქართული საკითხის პროპაგანდისა და ფართო გავრცელებისათვის. 1950–იან წლებში ალექსანდრე მანველიშვილი თანამშრომლობდა ქართულ ემიგრანტულ პრესასთან: ჟურნალები – „მებრძოლი საქართველო“; „ბედი ქართლისა“; გაზეთები – „საქართველოს დამოუკიდებლობა; „ქართული აზრი“. გამოქვეყნებული აქვს ნარკვევები იტალიურ და ინგლისურ ენებზე – ჟურნალები: „Fronte Unio“, რომი; „The Voice of free Georgia“, ნიუ-იორკი.
1958 წელს ალ. მანველიშვილმა დატოვა ევროპა და აშშ-ში გადასახლდა. 26 აგვისტოს ჩავიდა ვაშინგტონში. ამერიკაში ჩასვლისას ცოლად მოიყვანა მასზე 25 წლით უმცროსი სტამბოლელი ქალი. ჰყავდა ორი ვაჟი – პეტრე და პავლეე. აქ მან გამოქვეყნა რემდენიმე სქელტანიანი წიგნი, ხოლო წერილებს კვლავ ევროპაში აგზავნიდა და პარიზში გამომავალ ჟურნალებში „კავკასიონსა“ და „ივერიაში“ ბეჭდავდა. წლების განმავლობაში მოღვაწეობდა რადიოსადგურებში – „კავკასიონი“, „თავისუფლება“ და „ამერიკის ხმა“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1904 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1997 კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველები საფრანგეთში კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ვალეში დაბადებულები
უილიამ რიჩარდ მორფილი
უილიამ რიჩარდ მორფილი (17 ნოემბერი 1834, მეიდსტონი (კენტი) –   9 ნოემბერი 1909, ოქსფორდი (ინგლისი)) ინგლისელი ლინგვისტი, ისტორიკოსი, ოქსფორდის უნივერსიტეტის პროფესორი, ფილოლოგი, ქართველოლოგი. 1900 წელს, 66 წლის ასაკში აღიარებულ იქნა, როგორც რუსული და სლავური ენების პირველი პროფესორი ბრიტანეთში.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
უილიამ მორფილი იყო პროფესიონალი მუსიკოსის, უილიამ მორფილისა და ელიზაბეტ ნი ქაუშმენის 3 შვილთაგან მეორე და პირველი ვაჟი. ინგლისელი ქართველოლოგი თავდაპირველად სწავლობდა მეიდსტონის, 1848 წლიდან კი - ტონბრიჯის სკოლაში, რის შემდეგაც, 1853 წელს, თავისი სკოლის დაფინანსებით სწავლა კორპუს კრისტის კოლეჯში, ოქსფორდში განაგრძო. ახალგზარდა მორფილს ჰქონდა სურვილი, რომ გამხდარიყო ანტიკური ბერძნული და ლათინური ლიტერატურის, ფილოსოფიისა და ისტორიის მასწავლებელი, თუმცა ჯანმრთელობის გაუარესებული მდგომარეობის გამო ვერ მოახერხა და მხოლოდ დიპლომის აღება შეძლო წარმატების ნიშნის გარეშე. სწორედ ამიტომ, ცხოვრების ამ ეტაპზე ოქსფორდში დარჩა, როგორც კერძო რეპეტიტორი. უილიამი უცხო ექვეყნებითა და მათი ენებით სკოლის პერიოდში დაინტერესდა, მას შემდეგ, რაც ტონბრიჯის სკოლის ერთ-ერთმა მასწავლებელმა მას რუსული ენის გრამატიკის წიგნი აჩუქა და მას შემდეგ, 1870 წლიდან მოყოლებული, დაიწყო მოგზაურობა სხვადასხვა ქვეყნებში. უილიამი თავდაპირველად, 1870 წელს ეწვია რუსეთს, მომდევნო წელს - პრაღას. მორფილმა 1884 წლისთვის შეისწავლა პოლონური ენა, 1887 წლისთვის კი - სერბული, ხოლო 1888 წელს ქართული ენით დაინტერესდა და საქართველოსაც კი ეწვია.
პროფესიული საქმიანობა
1865 წლიდან 1869 წლამდე, უილიამ რიჩარდ მორფილი იყო ფილოსოფიისა და თანამედროვე ისტორიის ლექტორი ოქსფორდის უნივერსიტეტში, 1890 წლიდან იყო „ ჩეხეთის სამეცნიერო სამეფო საზოგადოების “, ხოლო 1905 წლიდან „ ჩეხეთის მეცნიერების, ლიტერტურისა და ხელოვნების ფრანცის ჯოზეფის სახელობის აკადემიის “ წევრ-კორესპონდენტი. 1903 წელს ინგლისელი ქართველოლოგი გახდა ბრიტანული აკადემიის მეცნიერ-თანამშრომელი, 1908 წლის ივლისში კი დაჯილდოვდა, როგორც პრაღაში მდებარე ჩარლზის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორანტი.
ქართველოლოგია
უილიამ რიჩარდ მორფილი საქართველოში 1888 წლის 22 აპრილს ჩამოვიდა და ქვეყანაში 9 დღე გაატარა, რა დროსაც გაეცნო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების რედაქციასა და კანცელარიას, დაათვალიერა ბიბლიოთეკები, ქართული ხელნაწერები, დაბეჭდილი წიგნები და შეიძინა მრავალი წიგნი ქართული ენის შესახებ. აღსანიშნავია, რომ თბილისში ყოფნისას მას იაკობ გოგებაშვილმა თავისი ყველა სახელმძღვანელო გაუგზავნა საჩუქრად, ინგლისში დაბრუნების შემდეგ კი ილია ჭავჭავაძე სისტემატიურად უგზავნიდა მას ნომრებს გაზეთისა "ივერია". უილიამ მორფილმა დაწერა თხზულებები და სტატიები როგორც საქართველოს, ასევე ქართული ენისა და მწერლობის შესახებ. ერთ-ერთი მათგანი ქართული ლიტერატურის შესახებ გამოქვეყნდა ჟურნალის “ აკადემია” (“The Academy”) 1888 წლის 21 ივლისის ნომერში, შემდგომ კი 1888 წლის 14 აგვისტოს, გაზეთში “ივერია”, რომელშიც ინგლისელი ქართველოლოგი ასევე საუბრობს მეგრული ენის, იგავ-არაკების, ქართული ენისა და მწერლობის სიძველის, პოემის „ ვეფხისტყაოსანი “ და მრავალი სხვა რამის შესახებ. საქართველოში ყოფნისას, მორფილი ასევე სახლში ესტუმრა ილია ჭავჭავაძეს და გაიცნო ისეთი ცნობილი ქართველი მწერლები, როგორებიც იყვნენ ივანე მაჩაბელი, აკაკი წერეთელი და იაკობ გოგებაშვილი და სწორედ ამიტომ სახლში, ინგლისში დაბრუნებულმა ლინგვისტმა სამადლობელი წერილი გამოუგზავნა ილია ჭავჭავაძეს.
გარდაცვალება
უილიამ მორფილი 1909 წლის 9 ნოემბერს გარდაიცვალა სიბერისა და სუსტი გულის გამო. დასაფლავება გაიმართა წმინდა ფილიპისა და წმინდა ჯეიმსის ეკლესიაში, ოქსფორდში. დაკრძალულია ოქსფორდში, ცოლთან ერთად. 2009 წელს, მორფილის გარდაცვალებიდან 100 წლის შემდეგ, ოქსფორდშირის ლურჯ დაფათა საბჭომ მის სახლთან გააკრა მემორიალური დაფა წარწერით: “უილიამ რიჩარდ მორფილი. 1834-1909. რუსული და სლავური ენების პირველი პროფესორი. ცხოვრობდა აქ 1863-1909 წლებში”.
ქართველოლოგია
უილიამ მორფილი ასევე იყო რედაქტორი ოლივერ უორდროპის ცნობილი წიგნისა „ საქართველოს სამეფო - მოგზაურობა ქალების, ღვინისა და სიმღერის ქვეყანაში“, გამოაქვეყნა ნაშრომები „ რუსეთის ისტორია “ (1890), „ პოლონეთის ისტორია “ (1893), „ ბულგარული ენის მოკლე გრამატიკა “ (1897) და „ ჩეხური ენის გრამატიკა “ (1899)
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1834 კატეგორია:გარდაცვლილი 1909 კატეგორია:ინგლისელი ლინგვისტები კატეგორია:ინგლისელი ქართველოლოგები კატეგორია:ინგლისელი ისტორიკოსები კატეგორია:ინგლისელი ფილოლოგები
პავლე მოციქულის ეპისტოლეების ქართული ხელნაწერები
ისტორია
ისტორიული მემკვიდრეობის დაცვისთვის აუცილებებლი გახდა პავლეს ეპისტოლეების ქართული ხელნაწერების საფუძველზე კრიტიკული ტექსტის დადგენა. საქმეს აკადემიკოსი აკაკი შანიძე ჩაუდგა სათავეში. ხელნაწერების აღწერა ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტის ქართული ენის კათედრის გამგემ, ქეთევან ძოწენიძემ, დაიწყო, მაგრამ აქტიური პედაგოგიური მოღვაწეობის, ხოლო შემდეგ ქრონიკული დაავადების გამო ვერ დაასრულა წამოწყებული სამეცნიერო კვლევა. ამის შემდეგ ხელნაწერებზე მუშაობა განაგრძო ქეთევან ძოწენიძის სტუდენტმა და აკაკი შანიძის ასპირანტმა კორნელი დანელიამ.
რედაქციები
ეპისტოლეების ხელნაწერები ერთმანეთისაგან განსხვავდებიან, რაც მათი შექმნის პერიოდითა და წყაროს სხვადასხვაობით არის გამოწვეული. მიახლოებით ერთმანეთის მსგავსი ხელნაწერები დააჯგუფეს, რითაც მათი 4 — A, B, C და D რედაქციები იქნა მიღებული. ორი ნუსხა შედარებით ადრინდელია, ხოლო მეორე ორი ახალი. A რედაქცია ყველაზე ძველია; მისი გადამუშავებითაა მიღებული B; B რედაქციის ტექსტზეა დაყრდნობილი C და შემდეგ  D-ც. ამ რედაქციებში ნაწილდება პავლეს ეპისტოლეების 12 ქართული ხელნაწერი.
=A რედაქციის ხელნაწერები= A რედაქცია შედგება ორი — Ⴀ და Ⴊ ხელნაწერისაგან. ორივე ერთი ტიპისაა, თუმცა B რედაქციის ხელნაწერებისაგან საკმაოდ განსხვავდებიან.
აღწერილობა
ხელნაწერი იწყება ევთალეს სტიქომეტრიით(1r-30v), რომელიც მხოლოდ ეპისტოლეებს ეხება; შემდეგ კი მოდის უშუალოდ პავლეს ეპისტოლები(35r-185v). ამათ მერეა: იაკობის ეპისტოლე(256v-257v), პირველი პეტრესი(258r-262v), მეორე პეტრესი (263r-265v). ხელნაწერი პავლეს ეპისტოლეთაგან შეიცავს:
ხელნაწერი იწყება პავლეს ეპისტოლეებით(1r-76r), შემდეგ კი გრძელდება მოციქულთა საქმით(77r-146v). ხელნაწერი პავლეს ეპისტოლეთაგან შეიცავს:
პავლეს ეპისტოლეები ― წმინდა პავლე მოციქულის წერილებია, რომლებიც ახალი აღთქმის უმნიშვნელოვანეს ნაწილად არის მიჩნეული; ამ თხზულებებში გადმოცემული ადრექრისტიანული დოგმები მოძღვრების განვითარების საფუძველს წარმოადგენს.ეპისტოლეების პირველი ქართული ვერსიები ხელნაწერების სახით არის შემორჩენილი. ისინი X-XIV საუკუნეებშია შექმნილი სხვადასხვა ეკლესია-მონასტერში, რის გამოც ერთმანეთისაგან როგორც შინაარსობრივად (სტრუქტურულად), ისე მორფოლოგიურ-ორთოგრაფიულადაც განსხვავდებიან. საქართველომ სახელმწიფო ნიშნების ჩამოყალიბებისთანავე აირჩია ევროპული გზა მათი ღირებულებებისაკენ სწრაფვით. მეორე-მეასამე საუკუნეებში ევროპაში ძლიერდება ქრისტიანობა, რომელიც ცვლის მათ პოლიტიკურ ცხოვრებასაც. აქედან გამომდინარე, საქართველოსთვის ქრისტიანობა არა მხოლოდ რელიგიური, არამედ პოლიტიკური სტაბილურობის საწინდარი იყო.
ისტორია
ხელნაწერს ძალიან ბევრი გვერდი აკლია, ამიტომაც ვერ ხერხდება მისი გადამწერის იდენტიფიცირება ან მასზე სხვა ინფორმაციის მოპოვება, თუმცა მას აქვს რამდენიმე მინაწერი, რომელთაგანაც ერთ-ერთი გვამცნობს მომგებლის სახელს - თეოდორე. ხელნაწერი კორნელი კეკელიძის სახელობის ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის S ფონდში ინახება. (S 1398).
ხელნაწერი მეათე საუკუნის მეორე ნახევრით თარიღდება, თუმცა აქვს გვიანდელი მინაწერებიც(31r). ერთ-ერთია: მაშასადამე, მინაწერი 1700 წელს არის შესრულებული, ავტორი კი ქართლის მეფე ვახტანგ მეექვსეა. ხელნაწერი კორნელი კეკელიძის სახელობის ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის S ფონდში ინახება. (S 407).
აღწერილობა
ხელნაწერს არ აქვს ყდა; ნაწერია ეტრატზე; შეიცავს დაახლ. 147 ფურცელს, ზომით 25X20 სმ;ნაწერია ნუსხური შრიფტით ორ სვეტად შავი მელნით, ხოლო სათაურები და საგანგებო ადგილები შესრულებულია სინგურით; ტექსტის ზომაა 18X12,5 სმ; სვეტებს შორის მანძილია 1,5 სმ; ერთ სვეტში 20 სტრიქონია.მთლიანი ტექსტი ერთი ხელით არის ნაწერი, თუმცა გადამწერის ვინაობა უცნობია, რადგან არ აქვს ანდერძები, რომლებიც შესაძლოა დაკარგულიყო.რვეულების სათვალავი ქართული ასოებითაა დასმული; თითოეული 8-8 ფურცლისაგან შედგება; ხელნაწერი იწყება მე-16 რვეულით და საბოლოოა 34-ე.მაშასადამე, ის ძლიერ ნაკლულია.
სხვადასხვა ისტორიული წყარო გადმოგვცემს ინფორმაციას იმის შესახებ, რომ ქართლში 376 წლამდეც ქრისტიანობის მრავალი კერა არსებობდა. ამ დროიდან უნდა დაწყებულიყო ბიბლიის თარგმნა მშობლიურ ენაზე, თუმცა არსებობდა სხვადასხვა ხელმშემშლელი ფაქტორი,მაგალითად, როგორიც იყო ანტიოქიური ეკლესიის დაქვემდებარებში ყოფნა და სხვ.
აღწერილობა
ჩასმულია მუყაოს ყდაში;ნაწერია ეტრატზე;შეიცავს 237 ფურცელს, ზომით 22,3X17,2 სმ.ნაწერია ადრინდელი ნუსხური შრიფტით ორ სვეტად შავი მელნით, სათაურები და საგანგებო ადგილები სინგურითაა შესრულებული. 1,8 სმ-ით დაშორებულ სვეტებში 23 სტრიქონია; ტექსტის ზომაა 18,2x11,8 სმ. მთლიანი ტექსტი ნაწერია ერთი ხელით, მაგრამ გადამწერის ვინაობა უცნობია.ხელნაწერი იწყება პავლეს ეპისტოლეებით (1r-124r), შემდეგ მოდის მოციქულთა საქმე (124r-194v) და კათოლიკე ეპისტოლეები(194v-222r). პავლეს ეპისტოლებს აკლია: რომაელთა მიმართ(5,2-10,13). ხელნაწერს Ⴃ-ს მსგავსად არ აქვს სტიქომეტრია და არც თავები ან ქვეთავებია დასათაურებული.
ისტორია
ხელნაწერს აქვს ანდერძი, საიდანაც ვიგებთ მომგებლის ვინაობას, დაწერის ადგილსა და დროს. მომგებელი ყოფილა მიქაელ მღვდელი, დაწერის ადგილი ულუმბო, ხოლო დრო ნიკიფორე ფოკას კეისრობისა და პოლიოკტოსის პატრიარქობისა.(Xს.-ის 60-იანი წლები). ხელნაწერი ათონის ივერიის მონასტრის ქართული კოლექციიდანაა.
ხელნაწერი დათარიღებულია 977 წლით. აქვს ანდერძიც, საიდანაც ვიგებთ, რომ ხელნაწერის მომგებელი ყოფილა კჳირიკე (მიძნაძორელი) თუაის ხუცესი, გადამწერი კი კჳირიკე სოხასტრელი. ხელნაწერი სინის მთის ქართული კოლექციიდან არის. ხელნაწერის ნაწილად არის მიჩნეული კოლექციის N58, N31 და N60 დოკუმენტები.
აღწერილობა
ხელნაწერს აქვს ტყაგადაკრული ხის დაზიანებული ყდა;ნაწერია ეტრატზე;შეიცავს 343 ფურცელს, ზომით 23X14,5 სმ; ნაწერია ნუსხური შრიფტით ორ სვეტად შავი მელნით, სათაურები და საგანგებო ადგილები შესრულებულია სინგურით.ტექსტის ზომაა 17X10,5 სმ; სვეტებს შორის მანძილია 1 სმ; სვეტში არის 22 სტრიქონი.
ისტორია
ხელნაწერი ინახება ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრში (A 137).
ხელნაწერი თარიღდება XI-XII საუკუნეებთ; დღეს ინახება ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში (A 677).
აღწერილობა
ხელნაწერი ჩასმულია ტყავგადაკრულ ხის ყდაში; შეიცავს 227 ფურცელს, ზომით 28X19 სმ; ნაწერია ნუსხური შრიფტით ორ სვეტად, თითეულ მათგანში 26 სტრიქონია. ამოჭრილია 4 ფურცელი, 1 თავში, ხოლო 3 ბოლოში, რომელთა ძირებია შემორჩენილი. დაუწერელია 118 r. თხზულებათა რიგი შემდეგნაირია: საქმე მოციქულთა (14r-81v), კათოლიკე ეპისტოლეები (82r-117v) და პავლეს ეპისტოლეები (119r-277v). პავლეს ეპისტოლეთაგან აკლია: ტიტეს მიმართ (3,9-3,15) და ფილემონის მიმართ (მთლიანად).
ისტორია
ხელნაწერი თარიღდება XIII საუკუნით.იერუსალიმის ჯვრის ამაღლების მონასტრიდან 1820 წელს ჩამოიტანა გიორგი ავალიშვილმა.მას მისაელ მიტროპოლიტმა აჩუქა 200-ზე მეტი ხელნაწერი,თუმცა გ. ავალიშვილმა მათგან მხოლოდ და მხოლოდ 9 აირჩია.1841 წელს კი ეს ხელნაწერები პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიამ შეიძინა.ამაზე მოგვითხრობს მინაწერი: "წელსა ჩყკ, აპრილის დ მივიღე წიგნი ესე საქმისათჳს თავთასა იეროსალიმს ჯვარის ამაღლების მონასტრიდამ ბრძანებითა წმიდისა პეტრას მიტროპოლიტის მისაელისა და სრულიად კრებულისა მისისა ნებართვითა თავადმან გიორგი ავალოვმან." ხელნაწერს რამდენიმე რთულად წასაკითხი მინაწერი, რომელიც ძველი მხედრული ხელითაა შესრულებული.(15v, 146v-147r, 148r, 154r,156v, 183v, 291r, 258v-259r); გვხვდება გვიანდელი მხედრული მინაწერებიც ( 1r, 121r, 122v, 221v, 263r, 145v-146r.)
ხელნაწერი თარიღდება XIV საუკუნით; გადამწერის ვინაობა უცნობია, ხოლო გამაცხოვლებლის სახელია იონათამი, რომელსაც ვიგებთ დ მინაწერიდან, ხოლო ა მინაწერიდან ვიგებთ, რომ ხელნაწერი ეკუთვნოდა გარეჯის დოდოს მონასტერს, ხოლო ანდერძში აღნიშნულია თარიღი ტჟზ, ანუ 1707 წელი.
მინაწერები:
=C რედაქციის ხელნაწერები= C(გიორგისეული) რედაქცია მოიცავს სამ — Ⴅ, Ⴆ, Ⴡ ხელნაწერს. მოცემული ჯგუფის ხელნაწერები მცირედ განსხვავდებიან ერთმანეთისგან და სხვაობა მხოლო ორთოგრაფიული ხასიათისაა. რედაქცია გიორგი მთაწმინდელის თარგმანზე არის დაფუძნებული.
აღწერილობა
ხელნაწერი ნაწერია ნუსხური შრიფტით ერთ სვეტად; შეიცავს 231 გვერდს.
ისტორია
ხელნაწერს მოეპოვება ორი ანდერძი:ა. მთარგმნელისა და ბ. გამადამწერისა.
ხელნაწერი მეთერთმეტე საუკუნით თარიღდება. ხელნაწერის მთარგმნელი და განმაახლებელი იყო გიორგი მთაწმინდელი, ხოლო მომგებელი ნიკოლა. არ არის გადმაწერი დასახელებული, თუმცა, კორნელი დანელიას მიხედვით, ნიკოლა უნდა იყოს გადამწერიც, რადგან იგი სხვადასხვა მინაწერში პირველ პირში საუბრობს.მოცემული ხელნაწერის საუკეთესოდ გამოხატავს C რედაქციას, ამიტომ სავარაუდოა, რომ ის გიორგის ავტოგრაფიდან არის გადმოწერილი, ხოლო მეცნიერების მეორე ნაწილი მას უშუალოდ ავტოგრაფად მიიჩნევენ.
აღწერილობა
ხელნაწერს აქვს ტყავგადაკრული ხის დაზიანებული ყდა(ქვედა ყდა დაკარგულია);ნაწერია ეტრატზე, თუმცა გვიანდელი(XVI ს.) ფურცლები ქაღალდისაა; ეტრატი ძლიერ დაზიანებულია, ამოჭრილი და დახეულია რამდენიმე ფურცელი(45, 96-106). შეიცავს 252 ფურცელს( 225 ეტრატი და 17 ქაღალდი(226-225 ფფ.)), ზომით 23X17 სმ. ტექსტის ზომაა 17X12,5 სმ. ნაწერია ნუსხური შრიფტით ერთ სვეტად, რომელიც შედგება 24-25 სტრიქონისაგან.სათაურები შესრულებულია სინგურით. ხელნაწერი შეიცავს: მოციქულთა საქმეს(1R-63V), კათოლიკე ეპისტოლეებს(63v-95r) და პავლეს ეპისტოლეებს(95r-225r).
ისტორია
კატეგორია:ქართული ხელნაწერები კატეგორია:ქართული საეკლესიო ხელნაწერები კატეგორია:ათონის ივერთა მონასტრის ქართულ ხელნაწერთა კოლექციის ხელნაწერები კატეგორია:სინის მთის ქართულ ხელნაწერთა კოლექციის ხელნაწერები კატეგორია:ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდი კატეგორია:ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის S ფონდი =გამოყენებული ლიტერატურა= =რესურსები ინტერნეტში= =სქოლიო=
აღწერილობა
ხელნაწერს აქვს გაცვეთილი ტვიფრული ტყავის ყდა; შემორჩენილი აქვს ერთი საკეტი; შეიცავს 265 ფურცელს (16x10 სმ), საიდანაც 249 ძველი ეტრატია, ხოლო 16 ადრინდელი (XVIII ს.) ქაღალდი. ნაწერია ნუსხური შრიფტით ერთ სვეტად შავი მელნით, სათაურები და საგანგებო ადგილები კი სინგურითაა აღნიშნული. ტექსტის ზომაა 12X7 სმ. კაბადონი შეიცავს 25-26 სტრიქონს. ხელნაწერი იწყება მოციქულთა საქმით(1r-67v), შემდეგ მოდის კათოლკე ეპისტოლენი(67v-98v), ხოლო ბოლოს პავლეს ეპისტოლენი(100r-228v).სტიქომეტრია დანაწილებულია თითოეულ ეპისტოლეზე;ამგვარი სტრუქტურით იგი განსხვავდება ძველი რედაქციის ხელნაწერებისაგან.ნუსხა ასევე შეიცავს სხვა 8 მცირე ზომის თხზულებას.
უძველესი ქართული ხელნაწერები მეცხრე საუკუნით თარიღდება, თუმცა მეცნიერები ეჭვობენ, რომ საუკუნეების წინაც არსებობდა სხვადასხვა ქრისტიანული ტექსტის თარგმანები. მოცემულ ფაქტთა მიხედვით, საქართველოსთვის მნიშვნელოანი იყო ქრისტიანული კულტურის გავრცელება. პავლეს ეპისტოლეების თარგმნა ამ ფართომასშტაბიანი პროცესის ნაწილია.
ხელნაწერები სხვადასხვა დროს აღწერეს ილია აბულაძემ, ანა ბაქრაძემ , ელენე მეტრეველმა  , ცაცა ჭანკიევმა, რუსუდან გვარამიამ, ლილი ხევსურიანმა, ლალი ჯღამაიამ , რობერტ ბლეიკმა , თედო ჟორდანიამ, ივანე ჯავახიშვილმა , ალექსანდრე ცაგარელმა , ევსევი ნიკოლაძემ, ნიკო მარმა ,თამარ ბრეგაძემ , მიხეილ ქავთარიამ, ლილი ქუთათელაძემ , ციალა კახაბრიშვილმა, თამილა მგალობმლიშვილმა და კორნელი კეკელიძემ.
=კრიტიკული ტექსტის დადგენა=
ისტორია
ხელნაწერი მეცამეტე საუკუნთ თარიღდება. აქვს რამდენიმე მინაწერი, რომლებიც ეხება ნიქოზელ ეპისკოპოსებსა და მეფეთა შორის მოლაპარაკებებს ნიქოზის მონასტრის მამულებზე. პირველ მინაწერში აღნიშნული მეფე არის ვახტანგ მეხუთე, იგივე შაჰნავაზი. ხელნაწერი ინახება ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრში (A 34).
აღწერილობა
ხელნაწერს აქვს ტყავგადაკრული მუყაოს ყდა; ნაწერია ეტრატზე; შეიცავს 180 ფურცელს, ზომით 24X21,4 სმ; ნაწერია ნუსხური შრიფტით ორ სვეტად; სათაურები სინგურით არის შესრულებული; ხელნაწერი ნაკლულია; დაზიანებულია 28-ე ფურცლის ქვემო ნაწილი, ხოლო 91-ე და 92-ე ფურცლების მარჯვენა მხარე.
ისტორია
=D რედაქციის ხელნაწერები= D(ეფრემ მცირისეული) რედაქცია უშუალოდ ემყარება C რედაქციას. დღესდღეობით ეფრემ მცირისეული რედაქციის უფრო მეტი რაოდენობა არის მოღწეული ჩვენამდე, თუმცა ეკლესიამ კანონიკურად გიორგისეული რედაქცია ცნო. D ჯგუფი შედგება სამი — Ⴇ, Ⴈ, Ⴉ ხელნაწერისაგან. აღსანიშნავია, რომ ეს ჯგუფი ხასიათდება სკრუპულოზურობითა და ბერძნულ წყაროსთან სიახლოვით.
აღწერილობა
ხელნაწერი იწყება ევთალეს სტიქომეტრიით(1v-25v), პირველი გვერდი(1r) წაშლილია და შეუძლებელია წაკითხვა; შემდეგ მოდის პავლეს ეპისტოლეები(26r-179v); პავლეს ეპისტოლეთაგან შეიცავს:
ნაწერია ეტრატზე; შეიცავს დაახლ. 173 ფურცელს, ზომით 40X25 სმ; ნაწერია მრგლოვანი შრიფტით ორ სვეტად შავი მელნით, სათაურები შესრულებულია სინგურით; ტექსტის ზომაა 34X20,5 სმ; სვეტებს შორის მანძილია 1,5 სმ;მთლიანი ტექსტი ერთი ხელით არის ნაწერი, თუმცა გადამწერის ვინაობა უცნობია, რადგან არ აქვს ანდერძები, რომლებიც შესაძლოა დაკარგულიყო. ზოგიერთი ფურცლის ნაწილი ძლიერ დაზიანებულია. ხელნაწერი იწყება ოთხთავით, შემდეგ მოდის ევთალეს სტიქომეტრია(87r-95v), მერე კი პავლეს ეპისტოლეები(96r-164v), ბოლოს მოციქულთა საქმეა მოთავსებული (165r-173v). პავლეს ეპისტოლეთაგან აკლია:
ისტორია
ხელნაწერი მეათე საუკუნით თარიღდება; მოეპოვება ანდერძი, საიდანაც ვიგებთ გადამწერის სახელს — გაბრიელი. "... შეიწყალე გაბრიელ". ასევე ვხვდებით თ. ჟორდანიას ტექსტოლოგიური სახის მინაწერებს(37v, 38v, 39r, 101v, 102 r, 103 r). სხვა მინაწერებია: ასევე მოიპოვება მინაწერები შემდეგ ფურცლებზე: 21v, 39v, 30r, 85r, 131v, 132r, 133v, 165r, 180rv.
ხელნაწერი თარიღდება მეთერთმეტე საუკუნის პირველი ნახევრით; 115 v-ზე მოიპოვება გადამწერის ხელით შესრულებული მინაწერი: მოხსენიებული პირი უნდა იყოს ეპისკოპოსი ზაქარია ვალაშკერტელი.
აღწერილობა
ნაწერია ეტრატზე; შეიცავს 178 ფურცელს, ზომით 20X14,5 სმ (25,5X20,5) ; ნაწერია მრგლოვანი შრიფტით ორ სვეტად, თითოეულში კი ოცდასამი სტრიქონია.მასში არ არის დასათაურებული თავები ან ქვეთავები. ხელნაწერი იწყება პავლეს ეპისტოლეებით(1r-45v), შემდეგ მოდის მოციქულთა საქმე(33r-118v) და იაკობის კათლიკე ეპისტოლენი(118v-121v), ხელნაწერს არ აქვს სტიქომეტრია. პავლეს ეპისტოლეებს აკლია: