cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნატურმორტი
იგი შეიძლება შედგებოდეს არა მხოლოდ უსულო საგნებისაგან, არამედ მოიცავდეს ბუნებრივ ფორმებსაც. ამიტომ უფრო ზუსტია სახელწოდება, რომელიც მიღებულია ინგლისურენოვან ქვეყნებში — Still life „წყნარი სიცოცხლე“. ნატურმორტის ხელოვნება, როგორც ჟანრი გაჩნდა ჰოლანდიაში, XVII საუკუნის დასაწყისში. მხატვრები გამოსახავდნენ ყველაზე ჩვეულებრივ საგნებს, მაგრამ აჩვენებდნენ მათ სილამაზესა და პოეტურობას. ნატურმორტის უდიდესი ოსტატია ფრანგი ჟან შარდენი. XIX საუკუნეში სხვადასხვა ჟანრში მომუშავე ბევრი მხატვარი ქმნიდა ნატურმორტის შესანიშნავ ნიმუშებს. განსაკუთრებით უნდა აღინიშნოს პოსტიმპრესიონისტები, რომელთათვისაც საგანთა სამყარო ერთ-ერთი უმთავრესი თემა იყო (ვან გოგი, პოლ სეზანი). XX საუკუნეში ნატურმორტის ჟანრში მუშაობენ განსხვავებული სტილური მიმართულების მხატვრები, რომლებიც ასევე განსხვავებულად წარმოსახავენ ფერს, ფორმას, სივრცეს. ნატურმორტის საუკეთესო ნიმუშებში არა მხოლოდ საგანთა სილამაზეა გახსნილი, არამედ ადამიანის შინაგანი სამყაროც, მისი გრძნობები და განცდები, განსაზღვრული ისტორიული ეპოქის რეალური ცხოვრების თავისებურებანი.
სქოლიო
კატეგორია:მხატვრობა
ქონდარა ფიჭვი
სქოლიო
კატეგორია:ფიჭვი
ვოროფილია
ვოროფილია (vorare — „ჭამა“ და φιλία — „სიყვარული“; აგრეთვე ცნობილი როგორც ფაგოფილია) — სექსუალური ფეტიშიზმი და პარაფილია, რომლის დროსაც ადამიანი სექსუალურ აღზნებას აღწევს იმის წარმოდგენით, რომ მას შეჭამენ, იგი შეჭამს ვინმეს, ან ამ პროცესის თვითმხილველი გახდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაფილიები
მარინა (მხატვრობა)
thumb|300px|right|მეცხრე ტალღა, აივაზოვსკი. მარინა — ნახატი, რომელზეც გამოსახულია ზღვის პეიზაჟები სხვადასხვა სიტუაციებში. სურათზე შეიძლება ასახულ იქნას შუა ზღვაში მყოფი გემი, ან მხოლოდ ზღვა, პორტი, საზღვაო ბრზოლები, სტიქია და ა.შ.
მარინისტებს შორის არის რუსი მხატვარი, ივანე აივაზოვსკი, რომელსაც 6 000-მდე მარინისტული ტილო აქვს შექმნილი.
ლიტერატურა
Oxford University Press, 1999, ISBN 0-19-284233-1, ISBN 978-0-19-284233-6
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მხატვრობა
Antiplanes dendritoplicata
Antiplanes dendritoplicata — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae ოჯახის  ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
თა (არაბული ასო)
თა (تاء) — არაბული ანბანის მესამე ასო. გამოითქმის, როგორც ქართული თ.
კატეგორია:არაბული ასოები
Antiplanes dendritoplicata
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
სუსა (ლიბია)
სუსა (سوسة) — ქალაქი და ზღვისპირა კურორტი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ლიბიაში, ელ-ჯებალ-ელ-ახდარის რაიონში. მდებარეობს ელ-ბაიდიდან 30 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით. გაშენებულია ძველბერძნულ კოლონია აპოლონიის ნანგრევებზე. მოქმედებს აპოლონიის მუზეუმი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიბიის ქალაქები
ქვემო ჩიბათი
ქვემო ჩიბათი (ყოფ. გომახური) — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, ჩიბათის თემის ცენტრი: (სოფლები: ქვემო ჩიბათი, ზემო ჩიბათი, ჭალა). მდებარეობს გურიის დაბლობზე, ზღვის დონიდან 16 მ., ლანჩხუთიდან 5 კმ. სოფელში არის რკინიგზის ბაქანი სამტრედია-მახინჯაურის ხაზზე.
ისტორია
სოფელში არის საჯარო სკოლა, რომელიც XIX საუკუნის 80-იან წლებში დაარსდა. 1900 წელს სოფელში გაიხსნა ბიბლიოთეკა.
ზაზა ხალვაში
ზაზა ფრიდონის ძე ხალვაში (დ. 17 მაისი, 1957, ბათუმი — გ. 4 თებერვალი, 2020)  — ქართველი კინორეჟისორი.
ბიოგრაფია
ზაზა ხალვაში დაიბადა 1957 წლის 17 მაისს, ბათუმში, ცნობილი პოეტის ფრიდონ ხალვაშის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფილოლოგიური ფაკულტეტი ქართული ენისა და ლიტერატურის სპეციალობით. სწავლობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ლიტერატურის ინსტიტუტის ასპირანტურაში ლიტერატურათმცოდნეობის განხრით, ასევე საქართველოს თეატრისა და კინოს სახელმწიფო ინსტიტუტის კინოსარეჟისორო ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა წარჩინებით 1983 წელს (თენგიზ აბულაძისა და რეზო ჩხეიძის სახელოსნო).
პრემიები და პრიზები
ზაზა ხალვაშის ფილმები ასევე ნაჩვენებია ამსტერდამის, ლოკარნოს, კოტბუსის, ანენოს საერთაშორისო კინოფესტივალებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:ქართველი სცენარისტები
ვილი ისიანი
ვილი ისიანი (დ. 21 მარტი, 1991, ბოლნისი) — ქართველი ფეხბურთელი, ბოლნისის „სიონის“ თავდამსხმელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ბოლნისის სიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ლანჩხუთის გურიას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 21 მარტი
Prolasius flavicornis
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
რარიტკინი
რარიტკინი (Рарыткин) — ქედი რუსეთში, ჩუკოტკის ავტონომიურ ოკრუგში. მდინარეების ანადირისა და ველიკაიას წყალგამყოფი. სიგრძე დაახლოებით 200 კმ. სიმაღლე 1067 მეტრამდე. აგებულია ანდეზიტებითა და თიხოვანი ფიქლებით. ფერდობების ქვედა ნაწილსა და ხეობებში მურყნისა და ქონდარა ფიჭვის ბუჩქნარებია, მაღლა — ლიქენიანი და ქვიანი ტუნდრები.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ქედები
ღრუბელა
ღრუბელა — სოფელი საქართველოში, ქურთის მუნიციპალიტეტში (ხეთაგუროვის თემი), 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს მდინარეების დიდი ლიახვისა და ტილიანის წყალგამყოფზე. ზღვის დონიდან 1100 მეტრი, ცხინვალიდან 6 კილომეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხეთაგუროვის თემის სოფლები
ნიკოლაევკა (ჩეკმაგუშის რაიონი)
ნიკოლაევკა (Николаевка; Николаевка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 59 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 77 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები (64%) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეკმაგუშის რაიონის სოფლები
Antiplanes diaulax
Antiplanes diaulax — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae ოჯახის  ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუცელფეხიანები
გუფაგუ
გუფაგუ — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში, კოდორის ქედის სამხრეთ მთისწინეთზე, მდინარე მოქვის მარცხენა ნაპირას. არასაძიხის თემის ცენტრი (სოფლები: არასაძიხი, მეორე არასაძიხი). ზღვის დონიდან 280 მ, ოჩამჩირიდან 20 კმ. მოსახლეობა — 457 მცხოვრები (1989). 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:არასაძიხის თემის სოფლები
Antiplanes diomedea
Antiplanes diomedea — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae ოჯახის  ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ფერარი 250 ტესტა როსა
thumb|300px|1958 წლის 250 ტესტა როსა [[რალფ ლორენის კოლექციიდან]] thumb|300px|1961 წლის 250 TR Spider Ferrari TR, ან 250 Testa Rossa, სპორტული ავტომანქანა აწყობილი ფერარის მიერ 1950-იან და 1960-იან წლებში. ეს მანქანები სპორტულ არენაზე დომინირებდნენ -- მათ ვარიაცებს მოგებული აქვს ლე მანის 24 საათი 1958, 1960 და 1961 წლებში. ისინი ახლოდ ენათესავება ფერარის 250 სერიის დანარჩენ მანქანებს, განსაკუთრებით ლეგენდარულ 250 GTO-ს.
საერთო ჯამში 1956-61 წლებში აგებულ იქნა 34 ცალი 250 ტესტა როსა. ფრაზა ”ტესტა როსა” ნიშნავს ”წითელთავას”. ყველაზე განთქმული, 250TR აწყობილ იქნა 1957-58 წლებში; ამასთან მხოლოდ ორი საჩვენებელი და 19 შემკვეთისთვის მოდიფიცირებული მანქანა გამოვიდა. 250 GTO-ს შემდეგ 250 ტესტა როსა ფერარის რანგით მეორე ყველაზე ძვირფასი მოდელია და საშუალოდ $8 მილიონად ფასდება.
კატეგორია:ფერარის მანქანები კატეგორია:ყველაზე ძვირადღირებული მანქანები კატეგორია:Ferrari
ბრაქი
ბრაქი (براك‎) — ქალაქი დასავლეთ-ცენტრალურ ლიბიაში, უადი-ეშ-შატის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ქალაქის მოსახლეობა 39 444 ადამიანია (2004); მოქმედებს საბჰის უნივერსიტეტის ტექნიკური კოლეჯი. თანამედროვე განვითარების პირობებში, ქალაქმა ისტორიული ცენტრიდან ჩრდილოეთით გადაინაცვლა. ძველ ნაწილში შემორჩენილია ოსმალთა და იტალიელთა პერიოდის ბაღები და ციხესიმაგრეები.
სქოლიო
კატეგორია:ლიბიის ქალაქები
ძალიან საშიში კინო
ძალიან საშიში კინო (Scary Movie) — 2000 წლის ამერიკული კომედიურ-პაროდიული ჟანრის ფილმი, რომლის რეჟისორია კინენ აივორი უაიენსი. ფილმი გადაღებულია სტუდიის Wayans Bros. Entertainment მიერ. ეს არის შავი იუმორის მატარებელი ფილმი, რომელშიც გაერთიანებულია საშინელებები, მისტიკა და სხვა თემები. ფილმში პაროდირებულია 1990-იანი წლების დასასრულის პერიოდის რამდენიმე პოპულარული მხატვრული ფილმი და ტელესერიალი, თუმცა სიუჟეტი ძირითადად ეფუძნება ორ ფილმს - „კივილი“ და „მე ვიცი, რა გააკეთეთ გასულ ზაფხულს“. სხვა პაროდირებულ ფილმებსა და ტელესერიალებს შორის არის: „მეექვსე გრძნობა“, „ჩვეულებრივი ეჭვმიტანილები“, „მატრიცა“, „ალქაჯი ბლერიდან“ და „დოუსონის უბე“.
აგრეთვე გამოვიდა ფილმის ოთხი გაგრძელება - ძალიან საშიში კინო 2, ძალიან საშიში კინო 3, ძალიან საშიში კინო 4 და ძალიან საშიში კინო 5.
სქოლიო
კატეგორია:2000 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:კომედიური ფილმები
შელეური
შელეური — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში (გერის თემი), 1991  წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1400 მეტრი, ცხინვალიდან 17 კილომეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერის თემის სოფლები
Prolasius formicoides
Prolasius formicoides — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Prolasius-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
გობუსტანის სახელმწიფო ნაკრძალი
გობუსტანი (Qobustan), ან გობუსტანის სახელმწიფო ისტორიულ-ეთნოგრაფიული ნაკრძალი (Qobustan dövlət tarixi-bədii qoruğu) – არქეოლოგიური ნაკრძალი აზერბაიჯანში, მდებარეობს ბაქოს სამხრეთით, კავკასიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მთისწინეთსა და კასპიის ზღვას შორის. ნაკრძალის საერთო ფართობია 3096 ჰა. ნაკრძალში დაცულია კედლის მხატვრობის ნიმუშები, რომლებიც შექმნილია მეზოლითის პერიოდში.
სახელწოდება „გობუსტანი“ ნიშნავს „ხევების მხარეს“ („გობუ“ — ღრუ, ხევი, „სტან“ — მხარე, ზღვარი).
2007 წელს, გობუსტანის კლდის მხატვრობა შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ისტორია
მინი|265x265პქ|XII ლეგიონის რომაული წარწერა|ალტ=|მარცხნივ ჩვ. წ I საუკუნეში გობუსტანის ტერიტორიაზე ჩამოდის რომის იმპერატორ დომიციანეს XII ლეგიონი. ეს დასტურდება ბოიუქდაშის მთაზე ლათინური წარწერით, რაზეც წერია შემდეგი: „Imp Domitiano Caesare avg Germanic L Julius Maximus“. ეს ნიშნავს: „იმპერატორ კეისარ დომიციანე აუგუსტ გერმანელის დროს, ლუციუს იულიუს მაქსიმუსი,ს ცენტურიონის XII ელვისებრი ლეგიონი“.
ჩინგირდაღზე არსებობს კიდევ ერთი წარწერა, რომელიც მიეკუთვნება XIV საუკუნეს, რომელზეც წერია: „აქ ჩამოვიდა იმად შაქი, ილოცა და წავიდა“. ამ წარწერის წყალობით, მეცნიერები მიიჩნევენ, რომ ამ ტერიტორიაზე XIV საუკუნეში არსებობდა საკურთხეველი.
ნაკრძალის ტერიტორიაზე პირველი არქეოლოგიური გათხრები XX საუკუნის 30-იან წლებში დაიწყო. 1939-1940 წლებში აზერბაიჯანელმა არქეოლოგმა ისააკ ჯაფარზადემ აქ აღმოაჩინა დაახლოებით 3500 კლდის ნახატები და ნიშნები, ისევე როგორც ადამიანის მიერ დამზადებული ხვრელები, ორმოები და ა.შ.
1965 წლიდან, გობუსტანის სპეციალურ სამეცნიერო ექსპედიციას ხელმძღვანელობდნენ ჯ. რუსტამოვი და ფ. მურადოვა.
ცნობილი ნორვეგიელი მკვლევარი და მოგზაური თურ ჰეიერდალი 1981 წელს მოინახულა გობუსტანი და შეისწავლა აქ არსებული პეტროგლიფები. 1994 წელს იგი მეორედ ჩამოვიდა გობუსტანში.
ნაკრძალის მნიშვნელობის გათვალისწინებით მთელი მსოფლიოსთვის, აზერბაიჯანის მთავრობამ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შეყვანის მიზნით იუნესკოს საჭირო დოკუმენტაცია წარუდგინა. ამ მიზნით, 2006 წელს, შემუშავებულ და წარდგენილ იქნა გეგმა იუნესკოსთვის გობუსტანის ნომინაციაში შესაყვანად. ამ პერიოდში ჰეიდარ ალიევის ფონდის მხარდაჭერითა და მეჰრიბან ალიევას ინიციატივით ნაკრძალში მოწვეულ იყო იუნესკოს გენერალური დირექტორი კიოტირო მაცურა. იგი გაეცნო გობუსტანის ძეგლებს და იუნესკოსა და ICOMOS ექსპერტებმა მხარი დაუჭირეს აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს გეგმას და შეაფასეს ნაკრძალი.
2007 წლის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 31-ე სესიაზე, მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიყვანეს გობუსტანის კლდის კულტურული პეიზაჟი.
კლდის მხატვრობა
მინი|241x241პქ|ნახატი გობუსტანის კლდაზე გობუსტანში დაახლოებით 6000 ნახატია, რომლებიც შეიქმნა მეზოლითის და შუა საუკუნეების დროს. პეტროგლიფები ამოტვიფრულია კლდეებზე. ისინი კლდოვან პლატოზე სამივე ადგილას აღმოაჩინეს. ნახატებს შორის არის გამოსახული ნადირობის, რიტუალური ცეკვის, მეურნეობის, სხვადასხვა ცხოველების, ნავებისა და სიმბოლური ნიშნები. ბრინჯაოს პერიოდის განმავლობაში, გობუსტანის კლდის ნახატების ზომა შემცირდა. ამ პერიოდში ხალხის სილუეტები იცვლებოდა ხაზოვანით. გობუსტანისთვის დამახასიათებელია კაცისა და ქალის გამოსახულება.
გობუსტანის კლდეზე გამოსახულია ცხოველების ნახატები, რომლებიც თარიღდება 25 ათასი წლით. ესენია - ველური თხები, ირმები, ველური ღორები, ცხენები, ლომები, ფრინველები, თევზები, გველები, ხვლიკები და სხვადასხვა მწერები. ნადირობა მნიშვნელოვან ადგილს იკავებდა გობუსტანის მოსახლეობის ყოველდღიურ ცხოვრებაში. ეს აისახება კლდის მხატვრობაში. აქ გვხვდება სხვადასხვა იარაღების ნახატები. აცხადებენ, რომ ბრინჯაოს ხანაში, დღევანდელი აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე, მზის კულტი ფართოდ გავრცელებული იყო, რაც აისახება გობუსტანის პეტროგლიფებში.
გეოგრაფია
მინი|242x242პქ|ხვლიკი გობუტანის კლდეებზე ნაკრძალის ტერიტორია წარმოადგენს ვრცელ დაბალმთიან ტერიტორიას დიდი კავკასიონსა და კასპიის ზღვას შორის. იგი შემოფარგლულია ხევებითა და მშრალი ხეობებით. აქ არის კავკასიაში ყველაზე მსხვილი ტალახის ვულკანები. მთავარი მდინარე ჯეირანქეჩმეზია. ბოიუქდაშის მთაზე ასევე წყაროები და ჭებია. კლიმატი ნაკრძალში მშრალი და სუბტროპიკულია, შედარებით ზომიერი ზამთრითა და ცხელი ზაფხულით. შეინიშნება მოკლევადიანი გაზაფხულისა და შემოდგომის წვიმები.
უკანასკნელი ათი წლის განმავლობაში, გობუსტანის ფაუნა გაღარიბდა. ახლა მისი იშვიათი მაცხოვრებლები არიან მელები, ტურები, მგლები, კურდღლები და ველური კატები, მთის კაკბები, ველური მტრედები, ლამპები და მრავალი გველი და ხვლიკი.
გავალდაში
მინი|242x242პქ|გავალდაში გავალდაში — ორიგინალური ქვა-დაირი გობუსტანის ტერიტორიაზე. ამ ქვის სახელწოდება გამომდინარეობს თურქული სიტვებიდან „გავალ“ და „დაშ“ (ქვა). მასზე დარტყმით შესაძლებელია სხვადასხვა რიტმული მოტივების მიღება. გობუსტანში ორი გავალდაშია: ერთი ჩინგირდაღზე, მეორე ბოიუქდაშზე. ითვლება, რომ გავალდაში ცნობილია ზედა პალეოლითის დროიდან. მას იყენებდნენ მონადირეები და მეცხოველეები.
არსებობს მოსაზრება, რომ ველური ცხოველების თავდასხმების დროს ან სხვა სახიფათო სიტუაციებისას ტომების მეურვეები იყენებდნენ ამ ინსტრუმენტს. ასევე მიიჩნევენ, რომ უძველესი ადამიანები იყენებდნენ მას. ამ ვერსიის სასარგებლოდ ნათქვამია, რომ გავალდაში დასახლებული პუნქტიდან დაშორებულია და მისი ხმა 2-3 კილომეტრზე ვრცელდება. ითვლება, რომ ეს ხმები თან ახლდა რიტუალურ ცეკვებსა და ცერემონიებს. ასევე არსებობს ვერსია, რომ გავალდაში ერთიანობის სიმბოლო იყო, რადგან უძველესი ხალხი რელიგიურ და სადღესასწაულო რიტუალებსა და შეხვედრებს აქ მართავდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ნაკრძალები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები აზერბაიჯანში
პრინცესა და ბაყაყი
პრინცესა და ბაყაყი (The Princess and the Frog) —  Walt Disney Animation Studios-ის 2009 წლის ანიმაციური მუსიკალური ფილმი. ფილმის დისტრიბუტორი იყო Walt Disney Studios Motion Pictures. „პრინცესა და ბაყაყი“ არის დისნეის სტუდიების რიგით 49-ე სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი. იგი ნაწილობრივ ეფუძნება ელიზაბეთ დოუსონ ბეიკერის რომან „ბაყაყების პრინცესა“ და ძმები გრიმების ზღაპარს „პრინცი ბაყაყი“. ფილმის რეჟისორები არიან რონ კლემენტსი და ჯონ მასკერი, ხოლო როლებს ახმოვანებენ ანიკა ნონი როუზი, ბრუნო კამპოსი, კით დევიდი, მაიკლ-ლიონ ვული, ჯიმ კამინგზი, ჯენიფერ კოუდი, პიტერ ბარტლეტი, ჯენიფერ ლუისი, ოპრა უინფრი, ტერენს ჰოვარდი და ჯონ გუდმენი. ფილმი ბროდვეის სტილის მიუზიკლის სახეს ატარებს. მისი მოვლენები ვითარდება ნიუ-ორლეანსა და ლუიზიანაში, 1920-იან წლებში. ოფიციანტი გოგონა ტიანა ოცნებობს საკუთარი რესტორნის გახსნაზე. მას შემდეგ, რაც კოცნის პრინცს, რომელიც ვუდუისტმა ბაყაყად აქცია, იგი თავადაც ბაყაყად იქცევა და უნდა იპოვოს გზა, დაიბრუნოს ადამიანის გარეგნობა, სანამ გვიანი არ არის.
ფილმის წარმოება დაიწყო სახელწოდებით „ბაყაყი პრინცესა“. ეს იყო დისნეის დაბრუნება ტრადიციულ ანიმაციასთან, ვინაიდან წარმოადგენდა პირველ სრულმეტრაჟიან ნახატ ანიმაციურ ფილმს 2004 წლის შემდეგ. ფილმის რეჟისორები და სცენარის ავტორები არიან ჯონ მასკერი და რონ კლემენტსი - მათვე ეკუთვნით ფილმები „პატარა ქალთევზა“, „დიდი დეტექტივი თაგვი“, „ალადინი“. „ჰერკულესი“ და „განძის პლანეტა“. მუსიკა ფილმისათვის შექმნა რენდი ნიუმენმა. სიმღერები ბროდვეის სტილშია.
ფილმის პრემიერა გაიმართა შეზღუდული ჩვენებებით, ნიუ-იორკსა და ლოს-ანჯელესში, 2009 წლის 25 ნოემბერს, ხოლო ფართო ჩვენებები დაიწყო 2009 წლის 11 დეკემბერს. იგი კინოგაქირავებაში წარმატებული იყო და ჩრდილოეთ ამერიკაში საპრემიერო კვირას პირველი ადგილი დაიკავა, მსოფლიო მასშტაბით კი 267 მილიონი აშშ დოლარი შეაგროვა. ოსკარის დაჯილდოებაზე მას ერგო სამი ნომინაცია, საუკეთესო ანიმაციური ფილმის, საუკეთესო ორიგინალური სიმღერისთვის და მუსიკისთვის. თუმცა, მან წააგო ფილმებთან „მფრინავი სახლი“ და „შეშლილი გული“.
კრიტიკოსების ნაწილი „პრინცესას და ბაყაყს“ თვლის მნიშვნელოვან წერტილად უოლტ დისნეის ანიმაციური სტუდიების ისტორიაში. მათი აზრით, იგი დისნეის რენესანსის გვიანდელი პერიოდის მაგალითია  , რომელმაც შეასრულა მნიშვნელოვანი როლი შემდგომი ანიმაციური ფილმების წარმატებაში.
სქოლიო
კატეგორია:უოლტ დისნეის სტუდიების ანიმაციური ფილმები კატეგორია:2009 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ამერიკული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:2009 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:Walt Disney Pictures-ის ფილმები
იდილია
მინი|ამურის ჩურჩული, ალეგორიული ნახატი, [[უილიამ ბუგერო, XIX საუკუნე.]] იდილია (eidyllion — პატარა სურათი, უპირატესად მწყემსების ცხოვრებიდან) — ჟანრული ფორმა ლიტერატურასა და ფერწერაში.
ლიტერატურაში
ბუკოლიკური პოეზიის ჟანრული ფორმა, ლექსი (იშვიათად პროზაული ნაწარმოებიც), რომელშიც მწყემსის, სოფლის მყუდრო, მშვიდ და მარტივი ცხოვრების სურათებია ნაჩვენები გრძნობიერ, მიმზიდველ ფორმებსა და ფერებში. იდილიისთვის დამახასიათებელია სოციალურობას მოკლებული ადამიანისა და ბუნების ურთიერთობა, რითაც იდილია უახლოვდება ბუკოლიკას.
იდილიის მამამთავრად ითვლება ბერძენი მწერალი თეოკრიტე (ძვ. წ. III ს.). ანტიკური პოეზიის გავლენით იდილია ფართოდ გავრცელდა XVII–XVIII საუკუნეებში დასავლეთ ევროპაში.
ქართულ ლიტერატურაში იდილიური სურათია აკაკი წერეთლის სიმღერა მკის დროს, ილია ჭავჭავაძის კაკო ყაჩაღში მწყემსის ცხოვრების აღწერა, დავით გურამიშვილის ქაცვია მწყემსი და სხვა.
მხატვრობაში
მხატვრობაში იდილია არის ბუკოლიკური ცხოვრების ამსახველი ტილო. ხშირად გამოსახულია მწყემსი და მისი ცხოვრელები სოფლურ გარემოში. იდილიურ სურათებზე ხშირად სამი ძირითადი ელემენტი გვხვდება: ადამიანი, ცხოველი და ბუნება - რომლებიც ერთმანეთთან ჰარმონიულადაა შერწყმული იდილია მხატვრობაში განვითარდა XVIII საუკუნეში როკოკოს შემდეგ.
ფიგურალური მნიშვნელობა
ფიგურალური მნიშვნელობით იდილია არის ნაზი და გულუბრყვილო სიყვარული ორ ადამიანს შორის, რომლებიც ცხოვრობენ იდეალიზირებული გრძნობით გარემოცულნი. ეს არის ურთიერთგაგებასა და ურთიერთნდობაზე დამყარებული საოცნებო ურთიერთობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიტერატურული ჟანრები კატეგორია:მხატვრობა
Antiplanes habei
Antiplanes habei — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae ოჯახის  ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ჯო ლინ ტერნერი
ჯო ლინ ტერნერი (დ. 1951 წლის 2 აგვისტოს ნიუ ჯერსიში) — ამერიკელი როკ-მომღერალი. მისი ნამდვილი სახელი და გვარია ჯოზეფ ლინკუიტო. ტერნერი მღეროდა ჯგუფ Fandango-ში, შემდეგ ბრიტანულ როკ-ჯგუფებში რეინბოუ (1980-1984) და Deep Purple (1989-1992). ის სიმღერებსაც წერდა და მუშაობდა ისეთ ცნობილ ცნობილ გიტარისტებთან, როგორიცაა ინგვი მალმსტინი და რიჩი ბლეკმორი. Deep Purple-დან წასვლის შემდეგ ტერნერმა დაიწყო სოლო კარიერა. ის მუშაობდა გლენ ჰიუზთან და ბულგარელ გიტარისტ ნიკო კოტცევსა მის ჯგუფ Brazen Abbot-თან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Deep Purple-ის წევრები კატეგორია:ამერიკელი როკ-მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 1951
პანამა (ქალაქი)
ქალაქი 1519 წლის 15 აგვისტოს ესპანელმა კონკისტადორმა პედრო არიას დე ავილამ დააარსა. ამის შემდეგ, ქალაქი ინკების იმპერიის (პერუ) სადამპყრობლო ექსპედიციების საწყის წერტილს წარმოადგენდა. პანამაზე გაივლიდა ამერიკის კონტინენტის ისტორიაში ყველაზე მნიშვნელოვანი სავაჭრო გზები, რომელთა გავლითაც ესპანეთისკენ ადგილობრივ ინდიელებში ნაძარცვი ოქრო-ვერცხლის უდიდესი ნაწილი მიედინებოდა.
1673 წლის 21 იანვარს, ქალაქი საშინელმა ხანძარმა გაანადგურა, რომელიც მეკობრე ჰენრი მორგანმა გაააჩინა. თუმცა, 2 წლის თავზე, 1675 წლის 21 იანვარს, პანამა ოფიციალურად აღდგა, თავდაპირველი დასახლებიდან 8 კილომეტრში მდებარე ნახევარკუნძულზე. ეს ადგილიც ნაქალაქარი იყო, რომლის ნანგრევები დღესაცაა შემორჩენილი და პანამა-ვიეხოს სახელითაა ცნობილი, რომელიც 1997 წელს იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.
ისტორია
ქალაქი 1919 წლის 15 აგვისტოს, პედრო არიას დე ავილას, ესპანელი ჯარისკაცისა და კოლონიალური ადმინისტრატორის მიერ დაარსდა. დაარსებიდან რამდენიმე წელში, ქალაქი პერუს აღმოჩენისა და დაპყროპის საწყის წერტილად იქცა, ისევე როგორც ოქროსა და ვერცხლის ესპანეთში გადასატან ცენტრად პანამის ყელის გავლით. 1671 წელს, ჰენრი მორგანმა, 1 400 კაცით პანამა გაძარცვა, რომელიც შემდეგ ხანძარმა გაანადგურა. ძველი ქალაქის ნანგრევები ისევ შემორჩენილია და წარმოადგენს პოპულარულ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობას - პანამა-ვიეხოს (Panamá Viejo - ესპანურიდან "ძველი პანამა"). 1673 წელს ქალაქი აღადგინეს, ძველი ქალაქიდან დაახლოებით 8 კილომეტრის მოშორებით სამხრეთ-დასავლეთით. ეს ადგილი დღესდღეობით ცნობილია როგორც Casco Viejo ანუ "ძველი კვარტალი". ქალაქი პანამა თანამედროვე ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკულ დედაქალაქებს შორის მეოთხე ადგილზეა, ყველაზე ადრე დაარსების მიხედვით.
კალიფორნიის ოქროს ციებ-ცხელების დაწყებამდე ერთი წლით ადრე პანამის სარკინიგზო კომპანია დაარსდა, თუმცა სრულად არ ამუშავებულა 1855 წლამდე. 1848 და 1869 წლებს შორის აშშ-ში პირველი ტრანსკონტინენტური რკინიგზის მშენებლობა დასრულდა, დაახლოებით 375,000 ადამიანმა გადაკვეთა პანამის ყელი ატლანტის ოკეანიდან წყნარი ოკეანის მიმართულებით და 225,000-მა საპირისპიროდ. იმ პერიოდში მოძრაობამ მნიშვნელოვნად გააუმჯობესა ქალაქის კეთილდღეობა.
პანამის არხის აშენებით დიდად იხეირა ქალაქის ინფრასტრუქტურამ და ეკონომიკამ. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ჯანმრთელობისა და სანიტარული პირობების გაუმჯობესება, რაც არხის მახლობლად ამერიკელთა გამოჩენის დამსახურებაა. ექიმ უილიამ გორგასს, არხის აშენების უფროს სანიტარულ ოფიცერს განსაკუთრებით დიდი წვლილი მიუძღვის ამ საქმეში. მან ივარაუდა, რომ დაავადებათა გავრცელება ადგილობრივი კოღოების დამსახურება იყო და წყლის გაწმენდა და სახლების დეზინფექცია ბრძანა. ამას მოჰყვა ის, რომ 1905 წლის ნოემბრისთვის ყვითელი ცხელება საერთოდ ამოიძირკვა, ხოლო მალარიით დაავადებულთა რაოდენობა მნიშვნელოვნად დაეცა. თუმცა, არხის ასაშენებლად მუშახელი ძირითადად კარიბებიდან მოჰყავდათ, რამაც მანამდე არნახული რასობრივი და სოციალური დაძაბულობა გამოიწვია.
მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში აგებულმა სამხედრო ბაზებმა და უამრავი ამერიკელი სამხედროსა თუ საჯარო მოხელის ქალაქში ჩამოსვლამ, პანამას უზარმაზარი წარმატება მოუტანა და ააყვავა. პანამის მეტროპოლიტური არეალის მეზობელ "პანამის არხის ზონაზე" პანამელებს წვდომა ან საერთოდ არ ჰქონდათ ან ჰქონდათ შეზღუდული რაოდენობით. ამ ადგილებში მხოლოდ ამერიკული სამხედრო პერსონალისთვის განკუთვნილი სამხედრო ბაზები იდგა. ამ ყველაფერმა გამოიწვია ის, რომ სიტუაცია დაიძაბა ადგილობრივ პანამელებსა და ამერიკის მოქალაქე აქ მცხოვრებ ადამიანებს შორის. საბოლოოდ ძალადობამ იფეთქა, რის შედეგადაც 22 პანამელი და 4 ამერიკელი სამხედრო გარდაიცვალა. 1964 წლის 9 იანვარი Día de los Mártires-ად იწოდება რაც ესპანურიდან  წამებულთა დღეს ნიშნავს და პანამის სახელმწიფო გლოვის დღედაა გამოცხადებული.
1970-ანი წლების ბოლოდან მოყოლებული, ქალაქი საერთაშორისო საბანკო ცენტრი გახდა, რამაც დიდი და არასასურველი ყურადღება მოუანა ქალაქს, როგორც ფულის გათეთრების საერთაშორისო ცენტრს. 1989 წელს, დაახლოებით ერთწლიანი დაძაბული ურთიერთობის შემდეგ აშშ-სა და პანამას შორის, პრეზიდენტმა ჯორჯ ბუშმა უფროსმა პანამაში შეჭრის ბრძანება გასცა, რათა ჩამოეგდო გენერალი მანუელ ნორიეგა, ქვეყნის დე ფაქტო დიქტატორი. ამის შედეგად, ელ ჩორიოს უბნის ნაწილი, რომლის დიდი ნაწილიც ძველებური ხის ჩარჩოებიანი სახლებისგან შედგებოდა, ცეცხლის შედეგად განადგურდა. 1999 წელს, ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა ოფიციალურად გადასცა პანამის არხის ზონა პანამას, რომელსაც ეს უკანასკნელი დღესაც აკონტროლებს.
ბრიტანეთის ინდოეთი
ბრიტანეთის ინდოეთი — 1858-1947 წლებში ინდოეთის სუბკონტინენტზე არსებული ბრიტანული მმართველობა. ეს ტერმინი ასევე მიესადაგება დომინიონის პერიოდსაც. ბრიტანეთის კონტროლის ქვეშ არსებულ ტერიტორიას ზოგადად ინდოეთი ეწოდებოდა (დღეისთვის, „ბრიტანეთის ინდოეთი“). 1876 წლის შემდეგ სახელმწიფო მოწყობას ოფიციალურად ეწოდებოდა „ინდოეთის იმპერია“ და საბუთებსაც ამ დასახელებით უშვებდა. როგორც ინდოეთი ის იყო ერთა ლიგის დამაარსებელი წევრი და მონაწილეობდა 1900, 1920, 1928, 1932 და 1936 წლების ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში.
პანამა (ქალაქი)
ისტორია
ქალაქი პანამა ისევ რჩება საბანკო ცენტრად, თუმცა ფულის გადაადგილება შესამჩნევად კონტროლდება.
ბრიტანეთის ინდოეთი
გეოგრაფია
ბრიტანეთის ინდოეთი მოიცავდა მთლინად ინდოეთის ნახევარკუნძულს — დღევანდელი ინდოეთის ყველა რეგიონს, პაკისტანს, ბანგლადეშს, ნეპალსა და ბჰუტანს. მის შემადგენლობაში სხვადასხვა დროს ასევე შედიოდა: ადენის კოლონია (1858-1937 წლებში), ქვემო ბირმა (1858-1937 წლებში), ზემო ბირმა (1886-1937 წლებში), ბრიტანეთის სომალი (1884-1898 წლებში) და სინგაპური (1858-1867 წლებში).
პანამა (ქალაქი)
გეოგრაფია
ქალაქი პანამა მოთავსებულია წყნარ ოკეანესა და ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარე ტროპიკულ ტყეს შორის. "პარკე ნატურალ მეტროპოლიტანო"-ში, რომელიც პანამის არხის გასწვრივაა გადაჭიმული, უნიკალური ფრინველების და ცხოველების ჯიშებია, როგორებიცაა: ტაპირები, კაიმანები, პუმები და ა.შ. პანამის არხის წყნარი ოკეანის მხრივ შესასვლელთან საზღვაო გამოფენის ცენტრია, საკვლევი ცენტრი მათთვის ვინც ტროპიკული ზღვაოსნური ცხოვრებითა და ეკოლოგიითაა დაინტერესებული.
ბრიტანეთის ინდოეთი
დაყოფის გეგმა: 1947
<Center>
პანამა (ქალაქი)
გეოგრაფია
ქალაქის გარშემო არსებული ტროპიკული ტყეები, პანამის არხისთვის სასიცოცხლო მნიშვნელობისაა, ვინაიდან ისინი ამარაგებენ არხს ფუნქციონირებისთვის აუცილებელი წყლებით. ვინაიდან არხი პანამის ეკონომიკისთვის დიდ მნიშვნელობას ატარებს, მის გარშემო არსებული ტროპიკული ტყეები თითქმის ხელშეუხებლადაა შემონახული. თვითონ არხი კი იშვიათი მაგალითია ტყეში არსებული უზარმაზარი საინჟინრო პროექტის, რომელმაც ტყის შენარჩუნებაში მიიღო მონაწილეობა. არხის დასავლეთ მხარეს 'პარკე ნასიონალ სობერანია' მიუყვება, ანუ დამოუკიდებლობის ეროვნული პარკი, რომელიც ბოტანიკურ ბაღებსა და ზოოპარკს აერთიანებს.
ბრიტანეთის ინდოეთი
დაყოფის გეგმა: 1947
</Center>
პანამა (ქალაქი)
გეოგრაფია
თითქმის 500 მდინარე მიედინება პანამის უსწორმასწორო ზედაპირზე. მათი უმეტესობა სანაოსნო მიზნებისთვის გამოუსადეგარია. მათი უმეტესობა მთის ჩქარ დინებებად იღებს სათავეს, ველებში იკლაკნება და სანაპირო შესართავებს ქმნის. თუმცა, მდინარეები რიო ჩეპო და რიო ჩაგრესი, რომლებიც ქალაქის შიგნით მდებარეობენ, ჰიდროელექტრული ენერგიის წყაროები არიან.
ბრიტანეთის ინდოეთი
დაყოფის გეგმა: 1947
მეორე მსოფლიო ომის დასრულებიდან დაახლოებით ერთი წლის თავზე ბრიტანეთის ლეიბორისტულმა მთავრობამ მიიღო გადაწყვეტილება ინდოეთში ბრიტანული მმართველობა დაესრულებინა. ეს გადაწყვეტილება მიღებული იყო შიდა ეკონომიკური პრობლემების, საერთაშორისო ზეწოლისა და ინდოეთში არსებული მზარდი უკმაყოფილების გამო.
პანამა (ქალაქი)
გეოგრაფია
რიო ჩაგრესი ერთ-ერთი ყველაზე გრძელი და სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი მდინარეა მათ შორის, რომლებიც კი კარიბებში მიედინებიან. მდინარის ნაწილი გატუნის ტბის შესაქმნელად გამოიყენეს, რომელიც პანამის არხის ორივე ბოლოს დასასრულთან, სატრანზიტო გზას ქმნის. გატუნისა და მადენის ტბები (რომელიც ასევე რიო ჩაგრესის წყლითაა ავსებული) ყოფილ არხის ზონას ჰიდროელექტრო ენერგიით ამარაგებს. რიო ჩეპო, კიდევ ერთი მთავარი წყარო ელექტროენერგიისა, ერთ-ერთია იმ 300 მდინარეთაგან, რომელნიც წყნარ ოკეანეში ჩაედინებიან.
ბრიტანეთის ინდოეთი
დაყოფის გეგმა: 1947
დამოუკიდებლობამ პენჯაბისა და ბენგალის პროვინციებში ინდუსებსა და მუსლიმებს შორის დაპირისპირება გაამძაფრა, რომელსაც მანამდე იქ არსებული ბრიტანული ჯარი აკავებდა. 1947 წლის 14 აგვისტოს პაკისტანის დომინიონმა თავისი პირველი პრეზიდენტი აირჩია კარაჩიში, მომდევნო დღეს 15 აგვისტოს ასევე ინდოეთმაც ნიუ-დელიში მოახდინა პირველი პრეზიდენტის ოფიციალური ინაგურაცია. ამ გაყოფამ გამოიწვია დაახლოებით 250 000 - 500 000 ადამიანის იძულებითი გადასახლება.
პანამა (ქალაქი)
კლიმატი
ქალაქ პანამაში ტროპიკული სავანას კლიმატია. აქ წელიწადში 1,900 მილიმეტრი ნალექი მოდის. წვიმიანი სეზონი მაისიდან დეკემბრამდე გრძელდება, ხოლო მშრალი - იანვრიდან აპრილამდე. ტემპერატურა მთელი წლის განმავლობაში მუდმივი რჩება და საშუალოდ 27 °C-ს შეადგენს.
ბრიტანეთის ინდოეთი
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანეთის ინდოეთი
პანამა (ქალაქი)
არქიტექტურა
მინი|298x298პქ|ქალაქი პანამა ღამით პანამის ძველ უბანში (კასკო ვიეხო) ბევრი არქიტექტურული სტილია წარმოდგენილი, ესპანური კოლონიალური შენობებიდან ფრანგულ თუ ანტილიურ სახლებამდე, რომლებიც პანამის არხის მშნებელობის პერიოდში აიგო. ქალაქის მეტად თანამედროვე უბნებს, ბევრი მრავალსართულიანი შენობა ამშვენებს, რომელთა ერთიანობაც მჭიდრო, კომპაქტურ ქალაქის ჰორიზონტს ქმნის. 110 მაღალსართულიანი პროექტი ამჟამად მიმდინარეობს, როცა 127 უკვე დამთავრებულია. ქალაქი 45-ე ადგილზეა მსოფლიოში მაღალსართულიანი შენობების რაოდენობით.
უბნები
როგორც დანარჩენ ქვეყანაში, ქალაქი პანამაც ე.წ კორეჯიმიენტოებადაა დაყოფილი, რომელშიც მრავალი პატარა უბანი და დასახლება შედის. ძველი კვარტალი ცნობილი როგორც კასკო ვიეხო, სან ფელიპეს კორეჯიმიენტოში შედის. სან ფელიპე და კიდევ 12 სხვა კორეჯიმიენტო, ქალაქის ურბანულ ცენტრს ქმნიან. ესენია: სანტა ანა, ელ ჩორიო, კალიდონია, სურუნდუ, ანკონი, ბელა ვისტა, ბეტანია, სან ფრანცისკო, ხუან დიასი, პუებლო ნუევო, პარკე ლეფევრე და რიო აბახო.
ეკონომიკა
როგორც ქვეყნის ეკონომიკური და ფინანსური ცენტრი, რომლის ეკონომიკაც სერვისზეა დაფუძნებული, პანამის ეკონომიკა ძალიანაა გადახრილი საბანკო საქმის, კომერციისა და ტურიზმისკენ. ქალაქის ეკონომიკა მნიშვნელოვნადაა დამოკიდებული ვაჭრობასა და ტრანსპორტირებაზე პანამის არხისა და ბალბოაში არსებული პორტის მეშვეობით. ქალაქმა დიდი ეკონომიკური ზრდა განიცადა უკანასკნელ წლებში, რაც პანამის არხის გაფართოებით, ინვესტიციებით უძრავ ქონებაში და შედარებით სტაბილური საბანკო სექტორითაა განპირობებული. პანამაში დაახლოებით 80 ბანკია, რომელთაგანაც 50 ადგილობრივია. მინი|294x294პქ|ქალაქის საქმიანი ნაწილი პანამა ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტის დაახლოებით 55%-ზეა პასუხისმგებელი. ეს ქვეყანაში არსებული ბიზნესებისა და უძრავი ქონების უმეტესობის სწორედ ქალაქ პანამაში არსებობის შედეგია.
შემოსავლის მიღების თვალსაზრისით ტურიზმი ქალაქში ერთ-ერთი წამყვანი ინდუსტრიაა. ამ სექტორმა დიდი ზრდა მე-20 საუკუნის ბოლოდან დაიწყო, როცა აშშ-მ პანამის არხის ზონა პანამას გადასცა. 1997-დან 2013 წლამდე, სასუმროს ნომრების რაოდენობა ათჯერ გაიზარდა (შესაბამისად 1,400 და 15,000). ყოველწლიური ტურისტების რაოდენობა კი 457,000-დან (1999 წელი) 1.4 მილიონამდე ავიდა (2011 წელი).
განათლება
ქალაქში არსებობს როგორც სახელმწიფო ისე კერძო სკოლები. კერძო სკოლათა უმრავლესობა ორენოვანია (ესპანური და ინგლისური). უმაღლესი განათლების მისაღებად პანამაში ორი ძირითადი სახელმწიფო უნივერსიტეტია: პანამის უნივერსიტეტი და პანამის ტექნიკური უნივერსიტეტი. ქალაქში ასევე არის კერძო უნივერსიტეტები, როგორებიცაა:
• სანტა მარია ლა ანტიგუას კათოლიკური უნივერსიტეტი, რომელიც პირველი კერძო უნივერსიტეტია ქალაქში
• მეცნიერებისა და ტექნოლოგიის ლათინოამერიკული უნივერსიტეტი
ჯანმრთელობა
მთელი ქვეყნის ექიმების დაახლოებით 45% პანამაში მოღვაწეობენ.
ტრანსპორტი
ტოკუმენის საერთაშორისო აეროპორტი ქალაქის დასავლეთ გარეუბანში მდებარეობს. ქალაქს კიდე ორი აეროპორტი ემსახურება: პანამა პასიფიკო და ალბრუკის საერთაშორისო აეროპორტი, რომელიც 1.5 კილომეტრითაა დაშორებული ქალაქის ცენტრს და მის დასავლეთით მდებარეობს.
პანამაში ხშირად ხდება საცობები, რაც პირადი ავტომობილების სიჭარბითაა გამოწვეული. ამ პრობლემის აღმოსაფხვრელად, პრეზიდენტმა რიკარდო მარტინელიმ, პანამის მეტრო გააფართოვებინა. მეტრო რომელიც თავდაპირველად ქალაქის გასწვრივ 14 კილომეტრზე მდებარეობდა, ახლა მთელს პანამაშია გაშლილი. თუმცა ეს შესაძლებელი გახდა გადასახადების მომატებით.
ბიბლიოგრაფია
Mellander, Gustavo A.; Nelly Maldonado Mellander (1999). Charles Edward Magoon: The Panama Years. Río Piedras, Puerto Rico: Editorial Plaza Mayor. ISBN 1-56328-155-4. OCLC 42970390.
Mellander, Gustavo A. (1971). The United States in Panamanian Politics: The Intriguing Formative Years. Danville, Ill.: Interstate Publishers. OCLC 138568.
სქოლიო
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პანამაში კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის დედაქალაქები კატეგორია:ცენტრალური ამერიკის დედაქალაქები
ფრონტერა (სანტა-კრუს-დე-ტენერიფე)
ფრონტერა (La Frontera) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ იეროზე. ფართობი — 80,12 კმ². მოსახლეობა — 4329 კაცი (2022 წ.).
ძველი ბერძნული ენა
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ბერძნული ენა კატეგორია:ძველი ენები კატეგორია:კლასიკური ენები კატეგორია:ძველი საბერძნეთი
კონსტანტი
კატეგორია:რომის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 323 კატეგორია:გარდაცვლილი 350
ფრიდონ ხალვაში
ფრიდონ იშილის ძე ხალვაში (დ. 17 მაისი, 1925, გეგელიძეები, ქედის მუნიციპალიტეტი — გ. 8 ივლისი, 2010, გეგელიძეები, ქედის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოეტი, პროზაიკოსი, შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატი (1979).
ბიოგრაფია
ფრიდონ ხალვაში დაიბადა 1925 წლის 17 მაისს იშილ ხალვაშისა და აიშე გოგიტიძის ოჯახში.
1957 წელს დაამთავრა მოსკოვის მაქსიმ გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტთან არსებული უმაღლესი ლიტერატურის კურსები, ხოლო 1959 წელს ბათუმის პედაგოგიური ინსტიტუტი. სხვადასხვა დროს იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის აჭარის ორგანიზაციის თავმჯდომარე, პარლამენტის წევრი. 1979 წლიდან იყო შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატი.
2010 წლის 17 მაისს თბილისში, შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიურ დრამატულ თეატრში ფრიდონ ხალვაშის 85 წლის იუბილესადმი მიძღვნილი საღამო გაიმართა, სადაც ერთ-ერთი  ლექსის წაკითხვისას სახელოვანი პოეტი, მუხრან მაჭავარიანი გარდაიცვალა. ამის მერე ფრიდონ ხალვაში მძიმედ ავადმყოფობდა და გარდაიცვალა ამავე წლის 8 ივლისს, მშობლიურ სოფელ გეგელიძეებში. მეუღლე: თუნთულ მამუჭაძე-ხალვაშისა (1925). შვილები: მერი (1945), მზია (1947), ზაზა ხალვაში (1957).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1925 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2010 კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1999) კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები ფრიდონ
Antiplanes isaotakii
Antiplanes isaotakii — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae ოჯახის  ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
მაჩხვარეთი
სქოლიო
კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ანტონ ნაცვლიშვილი
ანტონ რომანის ძე ნაცვლიშვილი (ნაცვალოვი; დ. 14 დეკემბერი, 1883 — ?) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, პოლკოვნიკი. რუსეთ-იაპონიისა და I მსოფლიო ომების მონაწილე. 1918-1921 წლებში იყო საქართველოს არმიის გენერალური შტაბის ოფიცერი, შემდეგ წითელ არმიაში ირიცხებოდა. 1930-იან წლებში რეპრესირებული იყო.
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის კადეტთა კორპუსი, პავლეს სამხედრო სასწავლებელი (1903) და ნიკოლოზის საიმპერატორო სამხედრო აკადემია (I თანრიგით, 1912). სამხედრო სამსახურში 1901 წლიდან ირიცხებოდა. აღმოსავლეთ ციმბირის მე-18 მსროლელი პოლკის რიგებში მონაწილეობდა რუსეთ-იაპონიის ომში (1904-1905), შემდეგ მსახურობდა სამეგრელოს მე-16 გრენადერთა პოლკში. I მსოფლიო ომის დროს კაპიტნის ჩინით გადაიყვანეს გენერალურ შტაბში. მსახურობდა 52-ე ქვეითი დივიზიის შტაბის უფროს ადიუტანტად (1914-1915), მე-9 საარმიო კორპუსის შტაბის დავალებათა შტაბ-ოფიცრად (1915-1917), 168-ე ქვეითი დივიზიის შტაბის უფროსის მოვალეობის შემსრულებლად (1917). 1916 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის, 1917 წელს — პოლკოვნიკის წოდება. 1917 წლიდან იყო ჯერ მე-2 ქართული მსროლელი დივიზიის, შემდეგ — ქართული ცხენოსანი ბრიგადის შტაბის უფროსი.
1918 წლიდან მსახურობდა ქართულ ჯარში, ასრულებდა არმიის შტაბის საველე გენერალ-კვარტიმაისტერის მოვალეობას, შემდეგ დაინიშნა სამხედრო სამინისტროს ოპერაციული-სამობილიზაციო განყოფილების უფროსად. 1919-1920 წლებში იყო საქართველოს სამხედრო ატაშე ბაქოში (აზერბაიჯანის გასაბჭოების დროს მცირე ხნით პატიმრობაში იყო), 1920-1921 წლებში — ჯერ ბათუმის ციხესიმაგრის შტაბის უფროსი, შემდეგ რუსეთის სფსრ-ში საქართველოს სრულუფლებიანი წარმომადგენლის სამხედრო მრჩეველი. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ წითელ არმიაში განაგრძო სამსახური. ირიცხებოდა წითელი არმიის გენერალური შტაბის აკადემიის განკარგულებაში. 1922-1923 წლებში იყო სტრატეგიასა და ტაქტიკაში პრაქტიკული მეცადინეობების ხელმძღვანელი. 1930 წელს დააპატიმრეს კონტრრევოლუციური საქმიანობის ბრალდებით. 1933 წლამდე იმყოფებოდა „შრომით გამოსასწორებელ ბანაკებში“ მორდვეთში, შემდეგ კომის ოლქში. 1940-იან წლებში გადასახლებაში ცხოვრობდა პერმის ოლქში, სადაც სკოლაში ასწავლიდა მათემატიკას.
დაჯილდოებული იყო წმ. ანას IV (1905), III (1912; ბაბთითა და ხმლით, 1915) და II (ხმლებით, 1916), წმ. სტანისლავის III (ხმლებითა და ბაბთით, 1905) და II (ხმლებით, 1915), წმინდა ვლადიმერის IV (ხმლებითა და ბაბთით, 1915), გიორგის იარაღით (1917, ქ. იასლოსთან 1915 წლის 21 აპრილის ბრძოლაში თავის გამოჩენისთვის).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 14 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1883 კატეგორია:ქართველი პოლკოვნიკები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში კატეგორია:წმინდა ანას IV ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ანას III ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ანას II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა სტანისლავის III ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:ოქროს იარაღი „მამაცობისთვის“-ის კავალრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში ანტონ
Prolasius hellenae
Prolasius hellenae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Prolasius-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მინდია ბობღიაშვილი
მინდია ბობღიაშვილი (დ. 2 აგვისტო, 1983) — ქართველი ფეხბურთელი, პოზიციით მეკარე. 2013-14 წლების სეზონში იჯარის წესით ირიცხებოდა ლანჩხუთის „გურიაში“ ბოლნისის „სიონიდან“. 2014-2015 წლებში ქუთაისის „ტორპედოს“ რიგებში ჩაატარა მხოლოდ 3 მატჩი. 2015 წლიდან საფეხბურთო კლუბ „ზუგდიდის“ ფეხბურთელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1983 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ბოლნისის სიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ფოთის კოლხეთის ფეხბურთელები კატეგორია:ლანჩხუთის გურიას ფეხბურთელები კატეგორია:ქუთაისის ტორპედოს ფეხბურთელები კატეგორია:ზუგდიდის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 2 აგვისტო
ჰომეოვესტიზმი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაფილიები კატეგორია:ლგბტ
სლავთმცოდნეობა
სლავთმცოდნეობა ან სლავისტიკა არის ვიწრო გაგებით სლავების ენების და ლიტერატურების შემსწავლელი მეცნიერება და მას სლავურ ფილოლოგიასაც უწოდებენ, ფართო გაგებით კი სლავთმცოდნეობა შეიძლება მოიცავდეს სლავი ხალხების ცხოვრებისა და კულტურის სხვადასხვა დარგს — ფოლკლორს, ისტორიას, ეთნოგრაფიას, ეკონომიკას, ხელოვნებას და რელიგიას და ა.შ.
სლავთმცოდნეობაში განარჩევენ აღმოსავლეთსლავისტიკას, დასავლეთსლავისტიკას და სამხრეთსლავისტიკას. ამგვარი დაყოფა მოიცავს როგორც (სლავურ) ლიტურატურათმცოდნეობას, ასევე (სლავურ) ენათმეცნიერებას. ყოველივე კი სპეციალურ მიმართულებებად შესაბამისი ენებისა მიხედვით: რუსისტიკა, ბელორუსისტიკა, უკრაინისტიკა, პოლონისტიკა, ბოჰემისტიკა, ბულგარისტიკა, პალეოსლავისტიკა და ა. შ.
მცირედ სლავთმცოდნეობის ისტორიის შესახებ
სლავთმცოდნეობა პირველად შეიქმნა მაშინ, როცა სლავური სახელმწიფოს კონსოლიდაციის შემდეგ გააზრებული და წერილობით ფიქსირებულ იქნა სლავთა ეთნიკური ერთიანობა (ნესტორის „გარდასულ წელთა ამბავი“, გალ ანონიმის და კოზმა პრაღელის (ლათინურად Cosmas Pragensis) ქრონიკები და სხვა). სლავებისადმი ინტერესი ჩანს მოგვიანო ხანის ისტორიულ და მხატვრულ-პუბლიცისტურ ძეგლებში (ჰუსიტურ ტრაქტატებში, დალიმილის ჩეხურ გარითმულ ქრონიკაში, ი. დლუგოშის „პოლონეთის ისტორიაში“, ვ. პრიბოევიჩის ტრაქტატში — „სლავების წარმოშობისა და ბედის შესახებ“ და სხვა).
სლავთმცოდნეობა, როგორც ფილოლოგიის დისციპლინა, ჩამოყალიბდა XVIII საუკუნის მიწურულს ჩეხეთში. მისი ფუძემდებელი იყო ი. დობროვსკი (Josef Dobrovský), რომელმაც განსაზღვრა სლავური ფილოლოგიის განვითარების ძირითადი პრობლემები. სლოვაკი ისტორიკოსისა და სლავისტის პაველ შაფირიკის ნაშრომში „სლავური სიძველენი“ (1837) თავმოყრილია გამოჩენილ მეცნიერთა ცნობები სლავების შესახებ, რაც ძირითადი წყარო გახდა სლავების არქეოლოგიის, და ეთნოგრაფიის, ფილოლოგიისა და ისტორიის სლავისტიკური შედარებითი კვლევის დარგში.
სლავთმცოდნეობის განვითარებაში თავიანთი წვლილი შეიტანეს იერნეი კოპიტარმა, ფრან მიკლოშიჩმა (სლოვენია), ვატროსლავ იაგიჩმა (ხორვატია), ვუკ კარაჯიჩმა (სერბია), ადამ მიცკევიჩმა (პოლონეთი), ლიუბენ კარაველოვმა (ბულგარეთი) და სხვებმა.
რუსეთში სლავთმცოდნეობის ჩასახვას უსწრებდა მ. ლომონოსოვის ნაშრომები, რომლებშიც საყურადღებო მასალაა მოცემული სლავური ენების ნათესაობის, რუსული სალიტერატურო ენის ჩამოყალიბებაში საეკლესიო სლავურისა და მსოფლიო კულტურის განვითარებაში სლავების როლის შესახებ. რუსეთში მეცნიერული სლავთმცოდნეობის ჩამოყალიბებაში დიდი როლი ითამაშა ნ. რუმიანცევისა და ა. შიშკოვის წრემ. პოლონეთში სლავთმცოდნეობის ფუძემდებელი იყო მეცნიერი და საზოგადო მოღვაწე ი. პოლოცკი (XVIII ს.), გერმანიაში — იოჰან გოტფრიდ ფონ ჰერდერი (XVIII ს.). XIX საუკუნის I ნახევარში სლავთმცოდნეობის კათედრები შეიქმნა ევროპაში სლავური და არასლავური ქვეყნების უნივერსიტეტებში. რუსი მეცნიერებიდან სლავური ენების შესწავლაში დიდი ღვაწლი მიუძღვით ა. ვოსტოკოვს (გამოაქვეყნა „მსჯელობა სლავურ ენაზე“, „ძველი სლავური ენის ლექსიკონი“, 2 ტ.), ი. სრეზნეევსკის, ვ. გრიგოროვიჩს, ვ. შჩეპკინს, ფ. ფორტუნატოვს, ბოდუენ დე კურტენეს, ა. სობოლევსკის, ა. კარსკის, ა. სელიშჩევს და სხვებს. XIX საუკუნის II ნახევარსა და XX საუკუნის დამდეგს გაფართოვდა სლავთმცოდნეობის დისციპლინების დიფერენციაცია. ფილოლოგიური პრობლემატიკის კვლევის პარალელურად მიმდინარეობდა ისტორიულ-ეკონომიური, სამართლის, ეთიკის და სხვა კვლევა. რუსეთში ფართო ლინგვისტურ კვლევასთან ერთად (ალექსეი შახმატოვი) ინტერესს იჩენენ სლავთა ეთნოგენეზის პრობლემებისადმი. მნიშვნელოვანი მოვლენა იყო ჩეხი ისტორიკოსის, არქეოლოგისა და ეთნოგრაფის ლ. ნიდერლეს მიერ „სლავური სიძველეების“ (ტ. 1-4, 1902-1934) გამოცემა.
სლავთმცოდნეობის პრობლემებს დღეს ფართოდ იკვლევენ არა მარტო სლავური ქვეყნების სამეცნიერო ცენტრებში, არამედ არასლავურ ქვეყნებშიც (ავსტრია, გერმანია, რუმინეთი, საფრანგეთი, ინგლისი, აშშ) და ა. შ.
ლიტერატურა
*კატეგორია:კულტუროლოგია კატეგორია:ფილოლოგია
გოგლი-მოგლი
მინი|გოგლი-მოგლი გოგლი-მოგლი (იდიში: גאָגל-מאָגל (gogl-mogl); პოლონური: kogel-mogel; ნორვეგიული: eggedosis; გერმ. Zuckerei; რუს. гоголь-моголь) - კვერცხის შემცველი სახლში დამზადებული დესერტი, რომელიც განსაკუთრებით გავრცელებულია ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპაში, ისევე როგორც კავკასიაში. გოგლი-მოგლი მზადდება კვერცხის გულით, შაქრით და სხვადასხვა დამატებითი ინგრედიენტით, რომელიც მას გემოს აძლევს, მაგ. თაფლი, ვანილი, კაკაო ან რომი (ალკოჰოლი). ამ დესერტს ბევრი საერთო აქვს ინგლისურ დესერტ eggnog-თან (რომელიც კვერცხის გულის ნაცვლად რძისგან მზადდება) და იტალიურ დესერტ zabaione-სთან (რომელიც ერთ-ერთ მთავარ ინგრედიენტად ღვინოს იყენებს). ტრადიციულად, მას მიირთმევენ ოდნავ გაცივებულს ან ოთახის ტემპერატურაზე მყოფს. თბილი ან ცხელი გოგლი-მოგლი ითვლება ყელის ტკივილის გამაყუჩებლად ხალხურ მედიცინაში. გოგლი-მოგლის ზოგიერთ ვარიანტ უმატებენ რძეს, თაფლს და სოდას.
ისტორია და ეტიმოლოგია
სიტყვა Kogel mogel, როგორც ამ კერძის დასახელება, გავრცელდა ცენტრალურ ევროპაში, მე-17 საუკუნეში, აქ მაცხოვრებელი ებრაული თემების დამსახურებით. არსებობს ჰიპოტეზა, რომ მისი ფესვები ებრაული სამართლის კოდექსშია, სახელწოდებით Shulchan Arukh, რომლის მიხედვითაც, დაშვებულია შაქრიანი სიროფის ან/და უმი კვერცხის ჭამა ებრაული დღესასწაულის, "შაბათის" დღეს, რათა ადამიანის ხმა დარბილდეს და უფრო სასიამოვნო მოსასმენი გახდეს.
მაქს ვასმერის ლექსიკონი ახსენებს სხვადასხვა ჰიპოთეზას კერძის სახელის წარმოშობის შესახებ, როგორიცაა ინგლისური hug-mug, hugger-mugger ან გერმანული Kuddelmuddel.
დესერტი განსაკუთრებით პოპულარული გახდა საბჭოთა კავშირის პერიოდში, როცა თითქმის ყველა სახის საკვების დეფიციტის იყო, შაქრის ჩათვლით. მას დღემდე მიირთმევენ პოლონეთში და პოლონურ დიასპორებში მსოფლიოს გარშემო.
მომზადება
კერძი მზადდება ახალი კვერცხის გულის და შაქრის ერთად ათქვეფით. ამ ორ ინგრედიენტს ერთად თქვეფენ მანამ, სანამ მიღებული მასა ფუმფულა, კრემისებრ ტექტურას არ შეიძენს. არ უნდა ჩანდეს ან იგრძნობოდეს შაქრის მარცვლები. თანამედროვე სამზარეულოებში, მის გასაკეთებლად ბლენდერსაც იყენებენ, კვერცხის გულსა და შაქარს ბლენდერში ურევენ მანამ, სანამ მასა ფერს არ შეიცვლის და მოცულობაში არ გაიზრდება. გოგლი-მოგლის ერთი პორციისთვის გამოიყენება ორი კვერცხის გული და სამი ჩაის კოვზი შაქარი. ძირითაადად, მას უმატებენ სხვადასხვა ინგრედიენტებს არომატისა და გამოს გასაძლიერებლად, როგორციაა შოკოლადი, არაყი, რომი, თაფლი, ვანილი, ლიმონის წვენი, ფორთოხლის წვენი, ქიშმიში, ათქვეფილი ნაღები და სხვა, საკუთარი გემოვნების მიხედვით.
გამოყენება
გოგლი-მოგლი ხშირად წარმოადგენს გარდამავალ საკვებს ახალშობილებისთვის, რომლებიც მარცვლეულის დიეტიდან გადადიან კვერხცის და სხვადასხვა რბილი საკვების დიეტაზე. ასევე არის ხალხური წამალი და გამოიყენება გაციების ან გრიპის სამკურნალოდ, განსაკუთრებით ხორხის ანთების, ლარინგიტის დროს. გოგლი-მოგლი ითვლება ძალიან ეფექტიურ სამკურნალო საშუალებად საზოგადოებაში, ისევე, როგორც ქათმის წვნიანი.
გოგლი-მოგლის ტრადიციული გამოყენება, როგორც ყელის ტკივილის სამკურნალო საშუალება, დადასტურებულია, რომ საკმაოდ ეფექტურია ისრაელში ჩატარებული კვლების მიხედვით. გოგლი-მოგლის სამკურნალო ვერსია ძირითადად ძალიან მარტივად მზადდება, კვერცხის გარეშე, მაგრამ თაფლის დამატებით თბილ რძეში. ხშირად, ერთ მთლიან კვერცხს უმატებენ ჭიქა თბილ რძეს.
კულტურაში
ლუის კეროლის ნაწარმოების - "ალისა საოცრებათა ქვეყანაში"-ს გერმანულ თარგმანში ჰამფთი-დამფთის კოგელგ-მოგელს უწოდებენ.
1985 წელს საბჭოთა ფილმში "ექიმი აიბოლიტი", ექიმი აიბოლიტი ავადმყოფ მეკობრეებსა და ცხოველებს გამოსაჯანმრთელებლად გოგლი-მოგლის აძლევდა.
"Kogel-mogel" არის 1988 წლის პოლონური კომედიური ჟანრის ფილმი,რომლის რეჟისორიცაა რომან ზაშუსკი და მთავარ როლებს ასრულებენ გრაინა ბუკკა-კოლსკა და ევა კასპრზიკი.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინული სამზარეულო კატეგორია:რუსული დესერტები კატეგორია:პოლონური დესერტები კატეგორია:ტრადიციული მედიცინა
გუფი
გუფი — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში, სამურზაყანოს დაბლობზე, მდინარე ღალიძგის მარჯვენა ნაპირას. თემის ცენტრი (სოფლები:აგვავერა, აკვასკია, აჯამფაზრა, ზეგანი, ფადგუ, ჩაწვქითი). ზღვის დონიდან 170 მ, ოჩამჩირიდან 14 კმ. სოფლის მიდამოებში არის კარსტული მღვიმეები. მოსახლეობა — 345 მცხოვრები (1989). 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:გუფის თემის სოფლები
სია დასავლეთისა
სია დასავლეთისა, სი-სია — სახელმწიფო, რომელიც X საუკუნის დასასრულს შექმნეს ტიბეტურ-ბირმულმა ტომებმა მინიამ (ტანგუნებმა) ახლანდელი ჩინეთის პროვინციების განსუსა და შენსეს დასავლეთ ნაწილში. 982 წელს მინიამ დაიწყო წარმატებითი ბრძოლა დამოუკიდებლობისათვის ჩინეთის სუნის იმპერიის წინააღმდეგ, რომელმაც სიას დამოუკიდებლობა ფაქტობრივად აღიარა1006 წელს. სია დასავლეთის გამგებლის იუან-ხაოს (1032-1048) დროს ხმარებაში შემოიღეს ორიგინალური დამწერლობა (გამოიგონა ელი ჟენიუნმა), რომელიც ამჟამად ცნობილია სი-სიას, ანუ ტანგეტური დამწერლობის სახელით. 1227 წელს სია დასავლეთისა მონღოლებმა დაიპყრეს. დამპყრობნი სასტიკად გაუსწორდნენ დამარცხებულებს. ვინც გადარჩა, მოგვიანებით ტიბეტელებს, მონღოლებსა და ჩინელებს შეერწყა. XVI-XVII სს. მიჯნაზე სი-სიას დამწერლობა დავიწყებას მიეცა. 1909 წელს პ. კოზლოვმა ხარა-ხოტოს ბიბლიოთეკაში აღმოაჩინა წიგნები და ხელნაწერები სი-სიას ენაზე. მათ ამოკითხვაში მონაწილეობა მიიღეს მრავალი ქვეყნის მეცნიერებმა, მათ შორის, საბჭოთა სწავლულმა ნევსკიმ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩინეთის ისტორია კატეგორია:ძველი სახელმწიფოები
ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთა შორის
ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთა შორის
ელ-პინარ-დე-ელ-იერო
ელ-პინარ-დე-ელ-იერო (El Pinar de El Hierro) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ იეროზე. ფართობი — 80,66 კმ². მოსახლეობა — 1971 კაცი (2022 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები
ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთა შორის
ფიდემ 1927 წლიდან გადაწყვიტა ჩაეტარებინა ტურნირები მსოფლიოს ჩემპიონის გამოსავლენად ქალთა შორის. 1927-1939 წლებში სულ ჩატარდა 7 ასეთი ტურნირი, რომლებშიც გამარჯვებული ერთი მოჭადრაკე - ვერა მენჩიკი გამოდიოდა.
დავით ნაცვლიშვილი (სამხედრო)
დავით მალაქიას ძე ნაცვლიშვილი (ნაცვალოვი; დ. 8 ნოემბერი, 1859 — გ. 20 სექტემბერი, 1915) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (სიკვდილის შემდეგ, 1916). დაიღუპა I მსოფლიო ომში.
ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთა შორის
1944 წელს მენჩიკი გარდაიცვალა და მსოფლიო უჩემპიონოდ დარჩა. ფიდემ გადაწყვიტა ჩაეტარებინა კიდევ ერთი ტურნირი მსოფლიოს ახალი ჩემპიონის გამოსავლენად. ეს ტურნირი 1950 წელს მოსკოვში გაიმართა და საბჭოთა მოჭადრაკე, ლიუდმილა რუდენკოს გამარჯვებით დასრულდა. ამის შემდეგ ტურნირები აღარ გამართულა და მოჭადრაკე ქალები ფიდეს მიერ შემუშვებული სისტემით (ზონალური ტურნირი, საზონათაშორისო ტურნირი, პრეტენდენტთა ტურნირი, პრეტენდენტთა მატჩები და მატჩი მსოფლიოს პირველობაზე) არკვევდნენ უძლიერესის ვინაობას.