cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლია გუდაძე
ბიოგრაფია
1963-1992 წლებში მოღვაწეობდა რუსთაველის სახელობის თეატრში. სტუდენტობისას მონაწილეობდა კინოგადაღებებში: „გლახის ნაამბობი“ (რეჟ. ლ. ესაკია, 1961); „კეთილი ადამიანები“ (რეჟ. შ. მანაგაძე, 1961). ერთნაირად ბრწყინავდა როგორც თეატრის სცენაზე, ასევე კინოფილმებში. გადაღებულია 40-ზე მეტ ფილმში. ერთ-ერთი მთავარი როლი შეასრულა კომედიაში „ლონდრე“ (რეჟ. თ. მელიავა, 1966, ამეთვისტო). გადაღებულია ფილმებში: „უყაიმო თამაში“ (რეჟ. ი. ქავთარაძე, 1966); „არ იდარდო“ (რეჟ. გ. დანელია, 1969); „ვერის უბნის მელოდიები“ (რეჟ. გ. შენგელაია, 1973); „სოფლის აშიკი“ (რეჟ. რ. ჭარხალაშვილი, 1976); „დათა თუთაშხია“ (რეჟ. გ. ლორთქიფანიძე, გ. გაბესკირია, 1978); „მეცამეტე გოჭი“ (რეჟ. რ. ჭარხალაშვილი, 1979); „იცოცხლე გენაცვალე!“ (რეჟ. თ. გომელაური, ვ. კიკაბიძე, 1981); „გმადლობთ, რატილი“ (რეჟ. გ. კალატოზიშვილი, 1984); „ახალი არკადია“ (რეჟ. თ. ფალავანდიშვილი, 1986); „გამოცხადება“ (რეჟ. გ. მატარაძე, 1988), „მდგმურები“ (რეჟ. დ. ჯანელიძე, 1989), „ცხოვრება დონ კიხოტისა და სანჩოსი“ (რეჟ. რ. ჩხეიძე, 1989); „ოქროს ობობა“ (რეჟ. მ. ანთაძე, გ. ქავთარაძე, დ. კვარაცხელია, 1992), „ქუჩის დღეები“ (რეჟ. დ. კოღუაშვილი, 2010).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 11 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები
სტალინისტური არქიტექტურა
სტალინისტური არქიტექტურა (ასევე სოციალისტური კლასიციზმი ან სტალინის ამპირი, რუს. Сталинский ампир) — ტერმინი, რომელიც საბჭოთა კავშირის არქიტექტურას დაერქვა დაწყებული 1933 წელს ბორის იოფანის საბჭოების სასახლის პროექტის ოფიციალური დამტკიცებიდან, 1955 წლამდე, როდესაც ნიკიტა ხრუშჩოვმა დაგმო გასული ათწლეულების გადაჭარბებულობა და დაშალა საბჭოთა კავშირის არქიტექტურის აკადემია.
მახასიათებლები
thumb|სანატორიუმი სარატოვში, ტიპური პროვინციული სტალინისტური შენობა. სტალინისტური არქიტექტურა, როგორც ასეთი, არ არის არქიტექტურული სტილი თვითმყოფადი ფორმებით. უფრო ზუსტად ეს ტერმინი აღწერს არქიტექტურას, რომლის მეშვეობით სახელმწიფო მასებზე იდეოლოგიურ ზეგავლენას ახდენდა, იყენებდა რა ამგვარ კონსტრუქციებს სახელმწიფოს ძლიერების გამოხატვის საშუალებად. პარადული მონუმენტალიზმის, პატრიოტული ხელოვნების დეკორაციებისა და ტრადიციული მოტივების კომბინაცია გახდა ზოგადად არქიტექტურაში საბჭოთა წვლილის ყველაზე მკაფიო ნიმუშები.
ქვეყნის რაციონალიზაციის საბჭოურ პოლიტიკაში ყველა ქალაქი შენდებოდა განვითარების გენერალური გეგმის მიხედვით. ყოველი მათგანი იყოფოდა რაიონებად, რომელთაც ამ გეგმის ნაწილი გამოეყოფოდა გეოგრაფიული რელიეფის შესაბამისად. ამგვარი პროექტები კომპლექსურად მთელი რაიონებისთვის იქმნებოდა, რაც შესამჩნევად გარდაქმნიდა ქალაქის არქიტექტურულ იერს.
გეგმის ყოველი დეტალი სახელმწიფოს უმაღლესი ორგანოების დამტკიცებას საჭიროებდა. ამგვარი პროექტები მრავალ ინსტანციაში განხილვას მოითხოვდა და შესაბამისად დამტკიცებამდე მრავალჯერ იცვლებოდა. ეს პროცესი დიდ გავლენას ახდენდა თავად არქიტექტორებზეც, რომელთა უმრავლესობა ამ პერიოდს აღწერს არა იმით, თუ ფაქტობრივად რა შენდებოდა, არამედ იმით, თუ რა დეტალების ჩამატების უფლება არ ჰქონდათ მათ საკუთარ პროექტებში. მაგალითად, არტ-ნუვოს (მოდერნი) ყვავილოვანი მოტივები ბურჟუაზიულად მიიჩნეოდა და არასდროს დაიშვებოდა.
სახელმწიფოს ურთიერთობა არქიტექტორებთან ამ პერიოდის განმსაზღვრელი ქვაკუთხედი გახდა. ერთი და იგივე შენობები ჯერ ფორმალისტურ მკრეხელობად ცხადდებოდა, მოგვიანებით კი სახელმწიფოს უმაღლეს ჯილდოს იღებდა. ორიგინალური სტილი, როგორიც იყო ივან ფომინის სანქტ-პეტერბურგის ნეოკლასიკური აღორძინება და ალექსეი დუშკინისა და ვლადიმირ შუკოს არტ-დეკოს ადაპტაცია გვერდიგვერდ თანაარსებობდა მკრთალ იმიტაციებსა და ეკლექტიკასთან, რაც ამ ეპოქის სიმბოლო გახდა.
ტექნიკა
შენობათა უმრავლესობა, სველი ბათქაშის მდიდრული ზედაპირის შიგნით, მარტივი აგურის წყობით იყო ნაგები. გამონაკლისს წარმოადგენდა ანდრეი ბუროვის საშუალო ზომის ბეტონის ფილების სახლები და დიდი ზომის ნაგებობები, როგორიცაა ე.წ. „შვიდი დობილი“ (მოსკოვის სტალინისდროინდელი ცათამბჯენები), რომლებიც სიდიდის გამო მოითხოვდა ბეტონის გამოყენებას. აგურის წყობა ბუნებრივად მოითხოვდა ვიწრო ფანჯრებს, რაც შედეგად კედლების დიდ ფართობს ტოვებდა დეკორაციებისთვის. ხოლო გადახურვა ძირითადად ხის კარკასზე ლითონის ფირფიტებით ხორციელდებოდა.
1948 წლისთვის მშენებლობის ტექნოლოგია გაუმჯობესდა, სულ მცირე მოსკოვში, მისაწვდომი ხდება უფრო სწრაფი და იაფი პროცესები. ბინები ასევე უფრო უსაფრთხო ხდება ხის ჭერებისა და ტიხრების გაუქმების გამო. 1948-55 წლების სტანდარტიზებული შენობები უკვე ბინების ხარისხით აღარ ჩამოუვარდებოდა სტალინისტურ კლასკურ ნიმუშებს და უძრავი ქონების ბაზარზე დღეს ამ სახელით მოიხსენიება, თუმცა ისინი სტალინისტური არქიტექტურის შემადგენელ ნაწილს აღარ წარმოადგენს. იდეოლოგიურად ეს შენობები მასიურ ბინათმშენებლობას მიეკუთვნება და გარდამავალი საფეხური იყო ხრუშოვკების პერიოდამდე.
წინაპირობა (1900–1931)
thumb|250px|„სახლი სანაპიროზე“, [[იოფანი, ბორის|იოფანის 1931 წლის პროექტი. ბინები სტალინის ელიტისთვის, მაგრამ ჯერ არა სტალინისტური.]] 1917 წლამდე რუსული არქიტექტურული სცენა იყოფოდა ე.წ. რუსკი მოდერნად (არტ-ნუვოს ადგილობრივი მიმართულება, განსაკუთრებით ძლიერი მოსკოვში) და ნეოკლასიკური აღორძინება (ძლიერი სანქტ-პეტერბურგში). ნეოკლასიკური სკოლის აღზრდილი არქიტექტორები იყვნენ ალექსეი შჩუსევი, ივან ჟოლტოვსკი, ივან ფომინი, ვლადიმირ შუკო და ალექსანდრე ტამანიანი. რევოლუციის დროისთვის ისინი უკვე დამკვიდრებული პროფესიონალები იყვნენ ორმოცი წლის ასაკში, საკუთარი პრაქტიკით, სკოლებითა და მიმდევრებით. სწორედ ისინი გახდნენ სტალინისტური არქიტექტურის მამები და მათ ეკუთვნის ამ პერიოდის საუკეთესო ნიმუშები.
კიდევ ერთი სკოლა, რომელიც რევოლუციის შემდეგ აღმოცენდა, ცნობილია როგორც კონსტრუქტივიზმი. კონსტრუქტივისტთა უმრავლესობა ახალგაზრდა პროფესიონალები იყვნენ, რომლებმაც 1917 წლამდე ცოტა ხნით ადრე დაიმკვიდრეს სახელი, ან ამ პერიოდში მიიღეს განათლება (მაგ. კონსტანტინ მელნიკოვი) ან საერთოდ არ მიუღიათ ფორმალური განათლება. ისინი საკუთარ თავს თანამედროვე ხელოვანთა აქტიურ ჯგუფს უკავშირებდნენ, რომლებიც გამოცდილების უკმარისობის კომპენსაციას საზოგადოებრივი აქტივიზმით ცდილობდნენ. ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის გამოცხადების შემდეგ ქვეყანაში ომისშემდგომი აღმშენებლობის დაწყებით მათთვის აქტივიზმმა შედეგი გამოიღო არქიტექტურული შეკვეთების სახით. თუმცა გამოცდილების მიღებას გაცილებით დიდი დრო დასჭირდა და ამ პერიოდის მრავალი კონსტრუქტივისტული ნაგებობა გაკრიტიკებულ იქნა არარაციონალური დაგეგმვის, გადახარჯვისა და მდარე შენების ხარისხის გამო.
1920-იან წლებში მცირე ხნით არქიტექტურული პროფესია ძველებურად ფუნქციონირებდა — კერძო ფირმებით, საერთაშორისო კონკურსებით, ტენდერებითა და პენ-ომებით პროფესიულ ჟურნალებში. გაიზარდა კეთილგანწყობა უცხოელი არქიტექტორების მიმართ (განსაკუთრებით ამ პერიოდის ბოლოსთვის), როდესაც დიდმა დეპრესიამ მათ სამუშაო შეუკვეცა საკუთარ ქვეყნებში. მათ შორის იყვნენ ერნსტ მეი, ალბერტ კანი, ლე კორბუზიე, ბრუნო ტავტი და მარტ შტამი. ზღვარი ტრადიციონალისტებსა და კონსტრუქტივისტებს შორის მკაფიოდ არ იყო გავლებული. ჟოლტოვსკიმ და შჩუსევმა საკუთარ პროექტებში უმცროს პარტნიორებად მოდერნისტები დაიქირავეს და ამავე დროს შემოიტანეს კონსტრუქტივისტული სიახლეები საკუთარ პროექტებში.
ქალაქგეგმარება ცალკე ვითარდებოდა. საბინაო კრიზისი დიდ ქალაქებში და ინდუსტრიალიზაცია მოშორებულ რეგიონებში მოითხოვდა მასიურ საბინაო მშენებლობას, ახალი ტერიტორიების ათვისებასა და ძველი ქალაქების რეკონსტრუქციას. თეორეტიკოსებმა შეიმუშავეს რამდენიმე სტრატეგიული მიმართულება, რომელიც გაცხოველებული პოლიტიზებული დებატების საგანი გახდა, თუმცა მცირე პრაქტიკული შედეგით; სახელმწიფოს ჩარევა გარდაუვალი იყო.
დასაწყისი (1931–1933)
thumb|250px|მოსკოვის ტექსტილის ინსტიტუტი, კონსტრუქტივისტული შენობა დასრულდა 1938 წ. thumb|250px|სტალინიზმი კონსტრუქტივისტის მიერ. ილია გოლოსოვი, 1941 წ.
სტალინმა იოფანი აირჩია ერთი პროექტისთვის, თუმცა ქვეყნის მშენებლობაში ყველა დანარჩენი კონკურენტი არქიტექტორიც დაასაქმა. დმიტრი ხმელნიცკის სიტყვებით „შედარება ნაცისტურ არქიტექტურასთან გარკვეულწილად აქტუალურია, თუმცა ერთი მნიშვნელოვანი განსხვავებით. სტალინს არასდროს აურჩევია ერთი არქიტექტორი, ან ერთი სტილი, როგორც ჰიტლერმა აირჩია შპეერი. ვერცერთი ელიტური ჯგუფი ვერ გაიმარჯვებდა … ვერც კონსტრუქტივისტები და ვერ ტრადიციონალისტები… სტალინმა შექმნა საკუთარი 'შპეერი' ყველაფრისგან რაზეც ხელი მიუწვდებოდა“.
ადრეული სტალინიზმი (1933-35)
thumb|პროპაგანდისტული ქანდაკება გოვოროვის შენობის წინ. ამ პერიოდის პირველი წლები აღინიშნა ცალკე მდგომი შენობების პროექტებით. მოსკოვის უზარმაზარი სივრცეების აღმშენებლობა გაცილებით ძნელი აღმოჩნდა ვინემ ისტორიული უბნების დანგრევა. ამ პერიოდის სამი ყველაზე მნიშვნელოვანი მოსკოვის შენობა დგას ერთსადაიმავე მოედანზე, სამივე აგებული 1931-35 წლებში, თუმცა თითოეული პროექტი დამოუკიდებლად დამუშავდა და ნაკლები ყურადღება დაეთმო ადგილის საერთო ანსამბლს. სამივე შენობამ განვითარების საკუთარი ვექტორი განაპირობა მომდევნო ორი ათწლეულისთვის.
მოსკოვის გენგეგმა (1935)
ერთმანეთისგან დამოუკიდებელი პროექტების განხორციელება სტილებისა და ზომების შეუსაბამობის საშიშროებას წარმოადგენდა. 1935 წლის ივლისში სახელმწიფო კომისიამ შეაფასა მიმდინარე პროექტების შედეგები და საბოლოოდ გამოსცა განკარგულება მოსკოვის გენერალური გეგმის შესახებ. ეს გეგმა მკაფიოდ ასახავდა სტალინის ურბანული განვითარების ხედვას:
ამ წესებმა ეფექტურად აკრძალა იაფფასიანი მასიური მშენებლობა ძველ ქალაქში და პირველი კატეგორიის ქუჩებზე, და ასევე ერთ ოჯახიანი სახლები. ეკონომიური განაშენიანება გრძელდებოდა გარეუბნებში, თუმცა ძირითადი დაფინანსება მოდიოდა ახალ, ძვირადღირებულ „ანსამბლის“ პროექტებზე, რომლებშიც ძირითადი აქცენტი ფასადებზე და გრანდიოზულობაზე კეთდებოდა.
სრულიად საკავშირი სასოფლო-სამეურნეო გამოფენა (1939)
thumb|250px|ამჟამად კოსმოსის პავილიონი, 1939 წელს აგებული და 1959 წელს გადაკეთებული. სტალინის ქანდაკება რაკეტამ შეცვალა. 1936 წელს ყოველწლიურმა სასოფლო-სამეურნეო გამოფენამ გადაინაცვლა ტრიალ ველზე მოსკოვის ჩრდილოეთით. 1939 წლის 1 აგვისტოსთვის 250 პავილიონი აშენდა 1,36 კვ. კილომეტრზე. ვერა მუხინას 1937 წლის მუშისა და გლეხის ქანდაკება, ერთ დროს პარიზის ექსპოს საბჭოთა პრიზიორი, აღიმართა გამოფენის შესასვლელ კარიბჭესთან. პავილიონები იქმნებოდა საბჭოთა რესპუბლიკებისა და რეგიონების ეროვნულ სტილში; გამოფენაზე გასეირნება ამ უზარმაზარი სახელმწიფოს მრავალფეროვნების ეფექტურ ვიზუალურ შედეგს ქმნიდა. ვლადიმირ შუკოს ცენტრალური პავილიონი ნაწილობრივ ემყარეობდა ჟოლტოვსკის არ განხორციელებულ 1932 წლის საბჭოების სასახლის გეგმას. „ეროვნული“ შენობებისგან განსხვავებით, ცენტრალურმა პავილიონმა დღემდე ვერ მოაღწია (ცენტრალური კარიბჭე და მთავარი პავილიონები არდგენილ იქნა ადრეულ 1950-იანებში).
გადარჩენილი 1939 წლის პავილიონები არის სტალინის მონუმენტური პროპაგანდის ბოლო და ერთადერთი ნიშანი მათი თავდაპირველი გარემოთი. ამგვარ პროპაგანდისტულ ნიმუშებს მხოლოდ დროებითი დანიშნულება ჰქონდა და ისინი ან დესტალინიზაციას ემსხვერპლა 1956 წელს და ან კიდევ თავად დაიმსხვრა მცირე ხანში.
ომის შემდეგ (1944–1950)
thumb|250px|ლომების სახლი, მოსკოვის უმაღლესი ჩინოვნიკებისთვის. ომისშემდგომი არქიტექტურა, ხშირად გაიგივებული უნიფორმულ სტილთან, დაიყო სულ მცირე ოთხ განვითარების ვექტორად:
საბინაო მშენებლობა ომისშემდგომ ქალაქებში მკაფიოდ კლასობრივ ხასიათს ატარებდა მდგმურთა რანგის შესაბამისად. ფუფუნების დაფარვის არავითარი მცდელობა არ კეთდებოდა; ზოგჯერ ეს ბუნებრივ ხასიათს ატარებდა, ზოგჯერ კი ზედმიწევნით გაზვიადებული იყო. სტალინთან ახლომდგომ ხელქვეითთა ქალაქგარე რეზიდენციები ყველაზე მაღალი კატეგორიის იყო; ისევე როგორც ივან ჟოლტოვსკის 1945 წელს აგებული „ლომების სახლი“, ფეშენებელური რეზიდენციები წითელი არმიის მარშლებისთვის. 1947 წლის მარშალთა ბინები ლევ რუდნევის პროეტით, იმავე კვარტალში, მხოლოდ მცირედით ჩამოუვარდება და ასევე უმაღლესი კლასის საცხოვრებელ ბინებს შეიცავს, თუმცა ნაკლებად ექსტრავაგანტური ფასადი აქვს. სტალინის ხელქვეითთა იერარქიას ყველა დონისთვის საკუთარი ტიპის ნაგებობა შეესაბამებოდა. მაღალი კლასის ნაგებობები ადვილად გამოირჩევა ცნობადი დეტალებით, როგორიცაა ფანჯრებს შორის სივრცე, დუპლექსები და ერკერები. ზოგჯერ მდგმურთა შესაბამისი რანგი და საქმიანობა აღინიშნებოდა ორნამენტებსა და მემორიალურ დაფებზე. თუმცა ეს დამახასიათებელი იყო უფრო მოსკოვისთვის. მცირე ქალაქებში სოციალური ელიტა ერთ ან ორ კლასში ერთიანდებოდა; სანქტ-პეტერბურგში კი რევოლუციამდელი ფეშენებელური საცხოვრებელი ფართიც საკმარისად იყო.
მიწის ქვეშ (1938-58)
thumb|left|250px|სადგური ვედეენხა, გაიხსნა 1958 წელს, „ექსცესების“ გარეშე. მწვანე ზეთის საღებავმა შეცვალა ფავორსკის მოზაიკა.
მოსკოვის მეტროს მშენებლობის პირველი სტადია (1931-35) განვითარდა როგორც ქალაქის ინფრასტრუქტურის ერთ-ერთი დამატებითი კვანძის საჭიროება. არსებობდა უამრავი პროპაგანდა მის მშენებლობაზე, თუმცა თვით მეტრო არ იყო გაიგივებული პროპაგანდის საშუალებად. სხვა პროექტებისგან განსხვავებით მოსკოვის მეტროსთვის სტალინის მეტრო არასდროს დაურქმევიათ. ძველი არქიტექტორები მეტროს დაკვეთებისთვის არ იცლიდნენ და შესაბამისად გზას ახალგაზრდებს უთმობდნენ. თუმცა დამოკიდებულება შეიცვალა მშენებლობის მეორე სტადიის დაწყებისას 1935 წელს. ამ დროიდან მეტრო უკვე პოლიტიკური განცხადება გახდა და მეტი დაფინანსებაც მოიზიდა. მეორე ეტაპზე შეიქმნა სტალინისტური სტილის ისეთი გამორჩეული ნიმუშები, როგორიცაა: მაიაკოვსკაია (1938), ელექტროზავოდსკაია და პარტიზანსკაია (1944). 1944 წლის სადგურები გახდა პირველი მუდმივი პატრიოტული ომის მემორიალები.
ომის შემდეგ არქიტექტორები უკვე რიგში ჩადგნენ მეტროს სადგურების პროექტების კონკურსებში. პირველი ომისშემდგომი ხაზის მშენებლობას 6 წელი დასჭირდა (კოლცევაიას ხაზის უმეტესი წილი). ეს სადგურები გამარჯვებას მიეძღვნა. კომინტერნი და მსოფლიო რევოლუცია მეორე პლანზე გადავიდა, პირველ პლანზე გამარჯვებული, ნაციონალისტური სტალინიზმი გამოვიდა. ლეონიდ პოლიაკოვის სადგური ოქტიაბრსკაია აიგო კლასიცისტური ტაძრის იერზე, ბრწყინვალე თეთრ-ლურჯი საკურთხევლით რკინის ჭიშკარს მიღმა — სრული განდგომა ომამდელი ათეიზმისგან. ამ საკურთხევლის სანახავად მგზავრს უნდა გაევლო თაბაშირის დევიზების, ბრინჯაოს სასანთლეებისა და სამხედრო გამოსახულებათა გრძელი რიგი. სადგური „პარკ კულტური“ წმინდა გოთური შანდლებით იყო მორთული, კიდევ ერთი გადახვევა. მეტროსტროის ამ მიზნისთვის საკუთარი მარმარილოს ქარხანა და სახელოსნო ჰქონდა, სადაც გამოიჩარხა 150 მონოლითური მარმარილოს სვეტი კოლცევაიას ამ მცირე მონაკვეთისთვის. მეორე მონაკვეთი მიეძღვნა გმირულ შრომას (გამონაკლისს წარმოადგენს შჩუშევის სადგური კომსომოლსკაია).
1953 წლის 4 აპრილს საზოგადოებისთვის ცნობილი გახდა, რომ 1935 წელს აგებული მონაკვეთი ალექსანდროვსკი სადიდან, კალინინსკაიას გავლით კიევსკაიამდე სამუდამოდ დაიხურა და შეცვალა ახალმა უფრო ღრმად გაჭრილმა ხაზმა. ამ ძვირადღირებული ჩანაცვლების ოფიციალური განმარტება არ არსებობს. სავარაუდოდ ეს მონაკვეთი დაბომბვის თავშესაფრად გადაკეთდა. ერთ-ერთი სადგური, არბატსკაია (2) ლეონიდ პოლიაკოვის პროექტით, იქცა სისტემის ყველაზე გრძელ სადგურად, 250 მეტრით 160-ის ნაცვლად, და შესაძლოა ყველა ექსტრავაგანტულად.
სტალინისტური „კანონი“ ოფიციალურად დაგმობილ იქნა როდესაც ორი დამატებითი მონაკვეთი ლუჟინსკისა და ვედეენხა-სკენ მშენებლობის პროცესში იყო. ეს სადგურები, დასრულდა რა 1957 და 58 წლებში, თუმცა „გაწმენდილი“ სახით, მაგრამ მაინც სტალინისტურ მიმართულებას ეკუთვნის. თარიღი 1958 წლის 1 მაისი, როდესაც ბოლო ამ სადგურთაგან გაიხსნა, გახდა ყველა გვიანდელი სტალინისტური მშენებლობის დასასრული.
შვიდი დობილი (1947–1955)
სტალინის 1946 წლის იდეა, მოსკოვის პანორამა ცათამბჯენებით მოეფინა, იყო საფუძველი 1947 წლის იანვრის განკარგულებისა, რომლითაც დაიწყო ექვსწლიანი სახალხო კამპანია. ოფიციალური საფუძვლის ჩაყრის ცერემინიისთვის (სექტემბერი, 1947), მონიშნული იყო ადგილი რვა ცათამბჯენისთვის (ერთი, ზარიადნოე, არ აშენდა). ჩამოყალიბდა რვა საპროექტო ჯგუფი, რომელთაც ხელმძღვანელობდა მთავარ არქიტექტორთა ახალი თაობა (37-62 წლის ასაკის). გუნდის საქმიანობას თვალყურს პირადად სტალინი ადევნებდა.
ყველა წამყვანი არქიტექტორი წინასწარი პროექტებისთვის 1949 წლის აპრილში სტალინის პრემიით დაჯილდოვდა. ცვლილებები და ჩასწორებები ხორციელდებოდა თითქმის მშენებლობის დასრულებამდე. ყოველი შენობა ზემდგრადი ფოლადის კარკასით იგებოდა, ბეტონის ჭერებით და აგურის ტიხრებით, ბეტონის ბლოკების საფუძველზე.
ცათამბჯენის პროექტები მოითხოვდა მრავალ ახალ მასალას (განსაკუთრებით კერამიკულს) და ტექნოლოგიას. ამ პრობლემათა გადაჭრამ მოგვიანებით ხელი შეუწყო ბინათმშენებლობისა და ინფრასტრუქტურის განვითარებას. თუმცა მან შესამჩნევად შეანელა სხვა სახის მშენებლობები პერიოდში, როდესაც მთელი ქვეყანა ნანგრევებში იყო მოქცეული.
მსგავსი ცათამბჯენები აიგო ვარშავასა და რიგაში; კიევის კოშკი აგებულ იქნა გვირგვინისა და ქიმის გარეშე. დობილი ცათამბჯენების ცადატყორცნილი ქიმები შემდგომში მრავალჯერ განმეორდა შედარებით მცირე შენობებში მთელი ქვეყნის მასშტაბით. 8-12 სართულიანი კოშკები ედგმებოდა 4-5 სართულის სიმარლის ომისშემდგომი რეგიონული ცენტრების ნაგებობებს. სრულიად რუსეთის საგამოფენო ცენტრის ცენტრალური პავილიონი, ხელახლა გახსნილი 1954 წელს, 90 მეტრი სიმაღლისაა, აქვს კათედრალის მსგვასი მთავარი დარბაზი, 35 მეტრი სიმაღლისა და 25 მეტრი სიგანის სტალინისტური ქანდაკება და მიურალები.
1949 წლის სტალინის პრემია
thumb|250px|right|ზემლიანოი ვალის 46-48, [[სახელმწიფო უშიშროების სამინისტრო (სსრკ)|სუკ-ის თანამშრომელთა ბინები ევგენი რიბიცკის პროექტით, 1949]] thumb|250px|ბოლშაია კალუჟსკაიას 7, ივან ჟოლტოვსკი, 1949, სტილის ხელმისაწყვდომობის მცდელობა სტალინის პრემიამ 1949 წლისთვის (გამოცხადდა 1950 წლის მარტში) გამოააშკარავა სტალინისტური არქიტექტურის მკაფიო, თანამედროვე მიმართულება — ექსტრავაგანტური, ძვირი შენობები კვლავაც განდიდებული იყო, მაგრამ ასევე უპირატესი იყო სტალინისტური სტილის ხელმისაწვდომობისთვის მცდელობა. ის ასევე ხაზს უსვამდე იმ დროის კლასების ფენებად დაყოფას შესაბამისი საცხოვრებელი ფართის განაწილების მიზნით.
პრემია სამმა მოსკოვის შენობამ მიიღო:
რეგიონული ვარიაციები
thumb|250px|right|საბჭოთა საელჩო (1952), ჰელსინკი.
ეროვნულ რესპუბლიკებს უფლება ჰქონდათ საკუთარი სტალინისტური სტილები განევითარებინათ, მეტნაკლები თავისუფლებით. როდესაც ადგილობრივი ძალები არასაკმარისი იყო, იგზავნებოდა რუსი არქიტექტორები (შჩუშევმა დააპროექტა ტაშკენტის აღმოსავლური იერის თეატრი). ალექსანდრე ტამანიანი, ერევნის მთავარი არქიტექტორი, იყო მთავარ განმხორციელებელი სტალინისტური არქიტექტურის სომხური ნაირსახეობის.
სტალინისტური არქიტექტურა ერთი პერიოდი მთელ ომისშემდგომ აღმოსავლეთის ბლოკში გავრცელდა. ლევ რუდნევის ვარშავის კულტურის სასახლე, საბჭოთა ხალხის საჩუქარი პოლონეთს, სავარაუდოდ ამგვარი სტილის ექსპორტის ყველაზე შთამბეჭდავი ნიმუშია. ზოგიერთი მათგანი დაცული ძეგლი გახდა, მათ შორის სტალინალეე ბერლინში, ძირითადად დაპროექტებული ყოფილი მოდერნისტების ჰერმან ჰენსელმანისა და რიხარდ პაულიკის მიერ. ახალი ქალაქები მსგავსად ნოვა ჰუტასი პოლონეთში, ზტალინვაროსის უნგრეთში და სტალინშტადტი გდრ-ში კლასიცისტური სტალინიზმის ესტეთიკის დანერგვის ადრეული მცდელობები იყო. დამთრგუნველი სიდიადის ცენტრალური შენობების ნიმუშებია კასა სკანტეიი რუმინეთში და ლარგოს კომპლექსი სოფიაში, ბულგარეთი.
დაქვეითება (1948–1955)
გადასვლას სტალინისტური არქიტექტურიდან სტანდარტულ მზა ბეტონის ბლოკებით ნაგებ კოლოფებზე ხშირად ხრუშჩოვის მმართველობას უკავშირებენ, კერძოდ კი 1955 წლის ნოემბრის განკარგულებას ექსცესების ლიკვიდაციის შესახებ. ხრუშჩოვი ნამდვილად იყო ჩართული ხარჯების შემცირების კამპანიაში, თუმცა ის 1948 წელს დაიწყო, როდესაც სტალინი ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო. გადახვევა მასმშენებლობაზე აშკარაა ეკონომიურ სტალინისტურ შენობებში ჟოლტოვსკის ბოლშაია კალუჟსკაიას 7-ის მსგავსად. თუმცა ქვის წყობაზე დაყრდნობით, ამგვარი შენობები მხოლოდ მცირედ ეკონომიას იძლეოდა. 1948-55 წლებში სხვადასხვა არქიტექტურული ბიუროები უზარმაზარ კვლევებს აწარმოებდნენ, რათა ახალი ტექნოლოგიებისთვის მიეკვლიათ და გამოეცადათ.
კარკასისა და ფილების ცდა (1948–1952)
thumb|250px|ლაგუტენკო-პოსხინის კვარტალი, მოსკოვი, 1948-52. ქვით წყობას ჰგავს, მაგრამ სინამდვილეში მზა ბეტონის ფილებითაა ნაგები და ბეტონის პანელების მოპირკეთება აქვს. 1947 წელს ინჟინერი ვიტალი ლაგუტენკო დაინიშნა ექსპერიმენტული ინდუსტრიული სამშენებლო ბიუროს ხელმძღვანელად, რომლის მიზანი მასიური მშენებლობისთვის ვარგისი იაფი ტექნოლოგიის შესწავლა და დაპროექტება იყო. ლაგუშენკომ ყურადღება გაამახვილა დიდი ზომის მზა ბეტონის ფილებზე. ის შეუერთდა ამომავალ არქიტექტორ მიხაილ პოსოხინს (უფრ.) და აშოტ მნდოიანცს და 1948 წელს ამ გუნდმა შექმნა პირველი ბეტონის კარკასისა და ფილების შენობა დღევანდელი პოჟაევსკაიას მეტროს სადგურთან. მალევე მის გვერდით კიდევ ოთხი იდენტური შენობა აღიმართა. მსგავსი შენობები აშენდა 1949-52 წლებში მთელს ქვეყანაში. მიუხედავად წარმატებისა, ეს პროექტი ჯერ კიდევ ექსპერიმენტად რჩებოდა, რომელსაც მხარს არ უმაგრებდა ინდუსტრიული შესაძლებლობები. პოსოხინმა ასევე შექმნა სხვადასხვა ფსევდოსტალინისტური კონფიგურაციები საბინაო კორპუსებისთვის, დეკორატიული ექსცესებით; მაგრამ მათ განხორციელება არ ეწერა. ბეტონის კარკასები დაინერგა ინდუსტრიულ მშენებლობაში, თუმცა სიძვირის გამო მასიური ხასიათი ვერ მიიღო.
მოსკოვის კონფერენცია, იანვარი, 1951
უცნობია, თუ რომელმა პარტიის ლიდერმა წამოაყენა ხარჯების შემცირების კამპანია, თუმცა ამის საჭიროება ნათელი იყო. რაც ცნობილია არის ის, რომ 1951 წელს ხრუშჩოვმა, მაშინ ქალაქ მოსკოვის პარტიის ხელმძღვანელი, უმასპინძლა პრეფესიულ კონფერენციას სამშენებლო პრობლემებზე. კონფერენციაზე გამოცხადდა გადასვლა ქარხნული წესით დამზადებულ დიდი ზომის ბეტონის ფილებზე და დაიგეგმა ამ მიზნისთვის ახალი ქარხნების აშენება, მშენებლობის პროცესის დაჩქარებისა და გაიაფების მიზნით. თუმცა კვლავ გასარკვევი იყო რა ზომის უნდა ყოფილიყო ეს ფილები — მთელი სართულის სიმაღლე, თუ მცირე, ან კიდევ ორი სართულის ზომა (როგორც ლაგუტენკომ სცადა კუზმინკის პროექტში ). ერთი წლის შემდეგ ეს გადაწყვეტილება უკვე დაკანონდა XIX პარტიულ კონგრესზე, რომელსაც სტალინიც ესწრებოდა. მთავარ საზოგადოებრივ ნაგებობებსა და ელიტარულ ბინებს ჯერ არ შეხებიან.
პეშჩანაიას მოედანი (1951–1955)
thumb|250px|როზენფელდის პეშჩანაიას ქუჩის პროექტი, მოსკოვი, 1951-55. ქვით წყობა, მზა ბეტონის ფასადის დეტალებით. განსხვავებული ცდა მიმდინარეობდა პროექტის მართვის გაუმჯობესების მხრივ, რომელშცის აქცენტი ცალკეული შენობიდან მთელი კვარტალის პროექტებზე გადაიტანეს. ეს ცდა გამოსცადეს პეშჩანაიას ქუჩაზე. მობილური ჯგუფების მშენებლობის სხვადასხვა სტადიაში მყოფი შენობათა ჯაჭვის გასწვრივ გადაადგილება კონვეიერული წესისა და ტრადიციული აგურით წყობაზე მზა ბეტონის ფილების გამოყენებით, მშენებლები ახერხებდნენ ტიპური შვიდსართულიანი ნაგებობების 5-6 თვეში დასრულებას. სველი წესით მობათქაშების ნაცვლად (რომელიც პროცესს ორი თვით აჭიანურებდა) ეს შენობები მოპირკეთებული იყო ღია აგურით გარედან და მშრალი კედლებით შიგნიდან. ცხოვრების ხარისხის თვალსაზრისით, ეს იყო ნამდვილი, და ბოლო, სტალინისტური შენობები.
დასასრული (ნოემბერი, 1955)
thumb|220px|სასტუმრო უკრაინა დასრულების ჟამს, 1961. სტალინის სიცოცხლეში ფეშენებელური იმპერია და მასიური ბინათმშენებლობა მშვიდობიანად თანაარსებობდა; ლაგუტენკოს თანადგომა არ ნიშნავდა რიბიცკისგან განდგომას. თუმცა ყველაფერი შეიცვალა 1954 წლის ნოემბერში, როდესაც კრიტიკოსებმა ღიად დაგმეს ექსცესიულობა და მაღლივი ნაგობობების სურვილი, ანუ სტალინის სურვილი; ეს კამპანია გაჩაღებული უნდა ყოფილიყო პირადად ხრუშჩოვის მიერ. მომდევნო წელს კამპანია უფრო მასშტაბური გახდა, შეამზადა რა საზოგადოება სტალინიზმთან ფორმალური გამოთხოვებისთვის.
ექსცესების ლიკვიდაციის განკარგულებას (4 ნოემბერი, 1955) მოჰყავს სტალინიზმის ექსცესების გარკვეული შედარებითი ხარჯთაღრიცხვა, რომლის თანახმადაც ის პროექტების საერთო ღირებულების 33%-ს აჭარბებდა. მაგალითები ფრთხილად იქნა შერჩეული, თუმცა საფუძველს მოკლებული არ იყო. განსაკუთრებული კრიტიკის ქარცეცხლში მოჰყვნენ ალექსეი დუშკინი და ევგენი რიბიცკი სამმაგი გადახარჯვისა და უზომოდ ფუფუნებრივი საბინაო დაგეგმვისთვის; რიბიცკისა და პოლიაკოვს ჩამოერთვათ სტალინის პრემიები. ამას მოჰყვა ბრძანებულება განვითარებულიყო სტანდარტული გეგმები და შექმნილიყო მშენებლობის სტანდარტიზაციის ინსტიტუტი ყოფილი აკადემიის საფუძველზე.
ზღვისპირა ალპების დეპარტამენტი
ზღვისპირა ალპები — დეპარტამენტი საფრანგეთში პროვანსი-ალპები-ლაჟვარდოვანი ნაპირის რეგიონში. რიგითი ნომერია - 06. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ნიცა.
სტალინისტური არქიტექტურა
მემკვიდრეობა და აღორძინება
thumb|გალს ტაუერი (ფრაგმენტი), მოსკოვი. ბრეჟნევის ეპოქის ზოგიერთი ნაგებობა, მათ შორის რუსეთის თეთრი სახლი, შეიძლება მიეკუთვნოს სტალინიზმს. რუმინეთის ნეოსტალინისტურმა რეჟიმმა შექმნა უზარმაზარი გვიანდელი ნიმუში ამ სტილში პარლამენტის სასახლის სახით, რომელიც 1984 წელს დაიწყო. მისი სტილის მსგავსი შენობები ჩნდება მოსკოვში 1996 წლიდან, ამ პერიოდის უბნების შესავსებად, ან ცალკეული განაშენიანების სახით. ზოგი მათგანი წმინდა ნეოკლასიკურ ან არტ-დეკოს ხასიათს ატარებს. მცირე გამონაკლისის გარდა მათი არქიტექტურული ხარისხი და მნიშვნელობა ურბანულ განვითარებაში სადაოა. ყველაზე ნაკლებად წინააღმდეგობრივ ნიმუშთა შორისაა:
სქოლიო
კატეგორია:საბჭოთა ხელოვნება კატეგორია:რუსეთის არქიტექტურა კატეგორია:არქიტექტურული მიმდინარეობები *
ზღვისპირა ალპების დეპარტამენტი
გეოგრაფია
დეპარტამენტის ფართობია 4299 კმ². მის ტერიტორიაზე მიედინება მრავალი მდინარე, მათ შორის: ვარი, ბანდოლი, ბუიონი, ბურდუ.
დეპარტამენტი მოიცავს 2 ოლქს, 52 კანტონს და 163 კომუნას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის დეპარტამენტები
ქემოკლიძე
საკუთარი სახელი ქემოკლიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ვისოცკი
ვისოცკი (Высоцк) (1917 წლამდე — ტრონგზუნდი, 1917-1948 წლებში — ურასი) — საპორტო ქალაქი რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში, ვიბორგის რაიონში ფინეთის ყურის სანაპიროზე. ქალაქი წარმოადგენს ოქტომბრის სარკინიგზო ხაზის ერთ-ერთ სადგურს.
მას შემდეგ, რაც 1710 წელს ჩრდილოეთის ომის მიმდინარეობის დროს ვიბორგის ყურის ყველაზე ვიწრო ადგილი, ქალაქი ვიბორგი და მისი მიმდებარე ტერიტორიები შვედებისგან დაიბრუნეს რუსებმა, სწორედ აქედან მომდინარეობდა ქალაქის ძველი სახელწოდებაც (trång — ვიწრო, sund — „სრუტე“), პეტრე I-ის ბრძანებით ამ ტერიტორიებზე ააშენეს საფორტიფიკაციო ნაგებობები.
1917-1940 წლებში ქალაქი ფინეთის შემადგენლობაში იყო და ერქვა ურასი (Uuras. 1948 წელს ქალაქს სახელი შეეცვალა საბჭოთა კავშირის გმირის კუზმა ვისოცკის პატივსაცემად.
ვისოცკი ერთ-ერთი ყველაზე პატარა დასახლებაა, რომელსაც ქალაქის სტატუსი აქვს (2010 წლის მონაცემებით ქალაქში 1244 ადამიანი ცხოვრობდა), ამაზე პატარა დასახლება არის ქალაქი ჩეკალინი.
საფერავი ყვავილმცვენი
საფერავი ყვავილმცვენი, მამალი საფერავი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში კახეთიდან.
ვისოცკი
სქოლიო
კატეგორია:ლენინგრადის ოლქის ქალაქები
საფერავი ყვავილმცვენი
საფერავის ერთ-ერთი ვარიაციაა. ცნობილია აგრეთვე მამალი საფერავის სახელწოდებით და შერეული სახითაა გავრცელებული ყვარლის ვენახებში.
ბოტანიკური აღწერა
ყვავილი ორსქესიანი აქვს, ხოლო თანაყვავილი პატარა, ვარიაცია ყვავილმცვენია. მტევანში ივითარებს 5-80 მარცვალს, მათშიც მხოლოდ ერთი მესამედია ნორმალური, დანარჩენი წვრილი და უწიპწოა. მცირემოსავლიანია, ერთ ძირზე ისხამს 180-150 გრამ ყურძენს. სამაგიეროდ დიდი რაოდენობით აგროვებს შაქარს და საინტერესოა სელექციური ექსპერიმენტებისთვის.
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის წითელყურძნიანი ქართული ჯიშები
Turricula turriplana
Turricula turriplana — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
პოლონეთის მდინარეების სია
მინი|მარჯვნივ|250პქ|პოლონეთის ჰიდროგრაფიული ქსელი აქ წარმოდგენილია პოლონეთის 29 უდიდესი მდინარის სია.
მდინარეების სია სიგრძის მიხედვით
*
Lasioglossum globosum
Lasioglossum globosum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1853 წელს.
სქოლიო
globosum
კვენაკელი
კვენაკელი (კვენაკველი ) — ყოფილი სოფელი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში (წნორის საქალაქო თემი). მიუერთდა წნორს.
სოფელი მდებარეობდა გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 350 მეტრი. სიღნაღიდან 14 კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:სიღნაღის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
კიმ ჰანთერი
კიმ ჰანტერი (Kim Hunter ოფიციალური სახელი ჯანეტ კოული Janet Cole; დ. 12 ნოემბერი, 1922. დეტროიდი, მიჩიგანი, აშშ — გ. 11 სექტემბერი, 2002) — ამერიკელი კინოს, თეატრისა და ტელევიზიის მსახიობი. მან მოიგო როგორც ოსკარის, ასევე ოქროს გლობუსის პრემია, როგორც საუკეთესო მეორეხარისხოვანმა მსახიობმა ქალმა, 1951 წელს გადაღებული ფილმისთვის, A Streetcar Named Desire, სტელა კოვალსკის როლში. ათწლეულების შემდეგ, იგი ნომინირებული იყო ემის ჯილდოზე საპნის ოპერაზე "The Edge of Night" მუშაობისთვის. მან ასევე წარმოაჩინა შიმპანზე ზირას პერსონაჟი ფილმში Planet of the Apes-ის პირველ სამ ნაწილში.
ადრეული წლები
ჰანტერი დაიბადა დეტროიტში, მიჩიგანის შტატში, გრეის ლინდის (კონცერტის პიანისტი) და დონალდ კოულის (სამაცივრო ინჟინერი) ოჯახში. იგი წარმოშობით ინგლისელი და უელსელი იყო. ჰანტერი დადიოდა მაიამის ბიჩის საშუალო სკოლაში.
კარიერა
ჰანტერის პირველი კინოროლი 1943 წელს შედგა ფილმში „მეშვიდე მსხვერპლი“, ხოლო მისი პირველი მთავარი როლი იყო 1946 წელს ბრიტანულ ფანტასტიკურ ფილმში „სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხი“. 1947 წელს იგი იყო სტელა კოვალსკი სცენაზე A Streetcar Named Desire– ის ორიგინალი ბროდვეის წარმოებაში. 1951 წლის ფილმში ჰანტერმა მოიგო როგორც აკადემიის, ასევე ოქროს გლობუსის პრემია საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლისთვის ქალებში. 1948 წელს, ის უკვე შეუერთდა Streetcar- ის როლებს, მარლონ ბრანდოს, კარლ მალდენს და 47 სხვას, რომ გამხდარიყო ახლადშექმნილი მსახიობების სტუდიის ერთ-ერთი პირველი წევრი.
1952 წელს ჰანტერი გახდა ჰემფრი ბოგარტის წამყვანი ქალბატონი Deadline USA- ში.
ჰანტერი ჰოლივუდში კომუნიზმზე ეჭვების ფონზე, კინოსა და ტელევიზიაში შავ სიაში შეიტანეს 1950 – იან წლებში, თუმცა პალატის არაამერიკული საქმიანობის კომიტეტის (HUAC) ეპოქაში ის კვლავ გამოჩნდა CBS- ის სათავგადასავლო სერიალში Appointment with Adventure და NBC- ის Justice-ში, ნიუ იორკის იურიდიული დახმარების საზოგადოების საქმის მასალების საფუძველზე.
1956 წელს, HUAC- ის გავლენის შესუსტებასთან ერთად, მან ითამაშა როდ სერლინგის Peabody- ის პრემიის ლაურეატ სატელევიზიო სპექტაკლში Playhouse 90-ში, "რექვიემი მძიმე წონისთვის". სატელევიზიო გადაცემამ მოიგო მრავალი ემის ჯილდოები, მათ შორის წლის საუკეთესო სინგლი. იგი მიკი რუნისთან ერთად გამოჩნდა 1957 წელს CBS-TV- ის პირდაპირ ეთერში The Comedian. 1959 წელს იგი გამოჩნდა Rawhide ფილმში "Incident of the Misplaced Indians", როგორც ამელია სპოლდინგი. 1962 წელს იგი გამოჩნდა NBC სამედიცინო დრამაში „მეთერთმეტე საათი“ ვირჯინია ჰანტერის როლში, ეპიზოდში „ვარდები და ბულბულები და სხვა მშვენიერი რამ“. 1963 წელს ჰანტერი გამოჩნდა ანიტა ანსონის როლში ABC- ს სამედიცინო დრამაში Breaking Point, ეპიზოდში "კრეკი გამოსახულებაში". 1964 წელს ჰანტერი გამოჩნდა "ალფრედ ჰიჩკოკის საათის" ეპიზოდში "ადელაიდას ზამთრის ბოროტება" მთავარ როლში. 1965 წელს იგი ორჯერ გამოჩნდა, როგორც ემილი ფილდი NBC-ის სატელევიზიო სამედიცინო სერიალში Dr. Kildare. 1967 წელს იგი გამოჩნდა მანიქსის საპილოტო ეპიზოდში. 1968 წლის 4 თებერვალს იგი გამოჩნდა ადა ჰალის როლში NBC TV Western-ის სერიალში Bonanza, ეპიზოდში "მარილის ფასი".
მისი სხვა მთავარი კინოროლებია დევიდ ნივენის პერსონაჟის სიყვარული ფილმში "სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხი" (1946) და ზირა, სიმპატიური შიმპანზე მეცნიერი 1968 წლის ფილმში "მაიმუნების პლანეტა" და მისი ორი გაგრძელება. იგი ასევე გამოჩნდა რამდენიმე რადიოსა და სატელევიზიო სერიალებში, განსაკუთრებით ჰოლივუდის მსახიობი ნოლა მედისონი ABC- ს The Edge of Night- ში, რისთვისაც მან მიიღო ემის ჯილდოს ნომინაცია დრამატულ სერიალში გამოჩენილი მთავარი როლის შესრულებისთვის 1980 წელს. 1979 წელს, იგი პირველი ლედის, ელენ აქსონ ვილსონის როლში გამოჩნდა სერიულ დრამაში თეთრი სახლის უკანა სართულზე.
ჰანტერმა ითამაშა საკამათო სატელევიზიო ფილმში Born Innocent (1974), ლინდა ბლერის პერსონაჟის დედის როლში. მან ასევე ითამაშა CBS რადიო საიდუმლო თეატრის რამდენიმე ეპიზოდში 1970-იანი წლების შუა პერიოდში. 1971 წელს ის გამოჩნდა Cannon- ის ეპიზოდში. იმავე წელს მან ითამაშა კოლუმბოს ეპიზოდში "შესაფერისი ჩარჩოებისთვის". 1973 წელს იგი ორჯერ გამოჩნდა ლორნ გრინის ხანმოკლე ABC კრიმინალურ დრამაში Griff, მათ შორის ეპიზოდში "ბოლო ბალადა", სადაც მან განასახიერა ექიმი მართა რიდი, ექიმი, რომელიც პოლიციამ დააკავა პაციენტის გარდაცვალების დროს. 1974 წელს იგი გამოჩნდა რეიმონდ ბურის Ironside- ში. 1977 წელს იგი გამოჩნდა NBC Western სერიალში The Oregon Trail, როდ ტეილორის მონაწილეობით, ეპიზოდში "The Waterhole", რომელშიც ასევე მონაწილეობდა ლონი ჩეპმენი.
ჰანტერის ბოლო ფილმი იყო კლინტ ისტვუდის 1997 წლის ფილმი, შუაღამე სიკეთისა და ბოროტების ბაღში. მასში ჰანტერმა ასახა ბეთი ჰარტი, რეალურ ცხოვრებაში სავანის იურისტის იურიდიული მდივანი, სონი სეილერი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1922 კატეგორია:გარდაცვლილი  11 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი  2002 კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მოცეკვავეები
პეტერბურგის მეტროპოლიტენი
პეტერბურგის მეტროპოლიტენი (Петербу́ргский метрополите́н; 1992 წლამდე ლენინგრადისა (Ленинградский) ეწოდებოდა) — ჩქაროსნული მიწისქვეშა სატრანსპორტო სისტემა სანქტ-პეტერბურგში. გაიხსნა 1955 წლის 15 ნოემბერს და სსრკ-ში რიგით მეორე მეტროპოლიტენი გახდა მოსკოვის მეტროს შემდეგ.
დღეისათვის მეტროს 5 ხაზი მუშაობს 72 სადგურით, მათ შორის 7 სადგური გადასაჯდომია. ლიანდაგების სიგრძე 2023 წლისთვის 124,8 კმ-ს შეადგენს. მეტროს ემსახურება 5 საექსპლუატაციო და ერთიც სარემონტო დეპო. მეტროთი დღეში 2,4 მლნ ადამიანი მგზავრობს, რაც მას, ზოგიერთი მონაცემებით, მეთერთმეტე ადგილზე აყენებს გადატვირთულობის მიხედვით.
სანქტ-პეტერბურგის მეტრო მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ღრმა მეტროა სადგურების სიღრმეში განლაგებიდან გამომდინარე. სადგურების უმეტესობა მაღალმხატვრული არქიტეტქტურული სტილითაა შესრულებული, რაც ქალაქის ისტორიულ სახეს ჰარმონიულად ერწყმის.
ისტორია
უკვე XIX საუკუნის დამლევს რუსეთის იმპერიის დედაქალაქში სერიოზულად განიხილებოდა მიწისქვეშა ტრანსპორტის შექმნის საკითხი. პეტერბურგის მეტროზე ხმაურიანი სტატიები ქვეყნდებოდა გაზეთებში, ცნობილი არქიტექტორები მეტროს პროექტების ავკარგიანობას განიხილავდნენ. არადა, იმხანად პეტერბურგში ელექტრო ტრამვაიც კი არ იყო. ქალაქის მთავრობის სურვილი, მეტრო საკუთარი კონტროლისთვის დაექვემდებარებინა, ერთ-ერთ მთავარ მიზეზად შეიძლება დასახელდეს რატომაც არ აშენდა იმდროს მეტროპოლიტენი. 1901 წელს ინჟინერმა ვ. პ. პეჩკოვსკიმ წინადადება წამოაყენა ყაზანის ტაძრის უბანში სადგური აეშენებინათ, რომლიდანაც გვირაბიან-ესტაკადებიანი გზით სხვადასხვა სადგურებთან მოხდებოდა დაკავშირება. იმავე წელს გ. ა. გირშსონმა მეტრპოლიტენის ნევის გამზირის ქვეშ გაყვანის იდეა წამოაყენა. შეიძლება ითქვას, რომ ყველა რევოლუციამდელი პროექტის მიხედვით, პეტერბურგის მეტროს ხაზები ესტაკადებზე უნდა გასულიყო ქალაქის თავისებურებიდან გამომდინარე, რადგან, იმჟამად ღრმა გვირაბების სათხრელად არც ტექნიკური და არც ფულადი სახსრები არ გამოიძებნა.
დაპროექტება
მიწისქვეშა ტრანსპორტის დაპროექტების საკითხი ხელახლა 1938 წელს დაისვა ლენინგრადის საქალაქო კომიტეტის აღმასკომის თავმჯდომარის ა. ნ. კოსიგინის მიერ.
თავდაპირველი სამუშაოების წარმოება მოსკოვის მეტროგიპროტრანსის ინსტისტუტის მიერ ხორციელდებოდა. 1941 წელს „მშენებლობის დირექციაც“ ჩამოყალიბდა.
ომის დროს, სახსრების უკმარისობის გამო, მუშაობა შეწყდა. მეტრომშენელებს ომის დროს აყლაშემორტყმულ ქალაქში ჩიხების, სათავსოების, რკინიგზის განშტოებების და საპორტო ნაგებობების შენება უწევდათ.
1946 წელს იქმნება „ლენმეტროპროექტი“. ტრასის ახალ ვარიანტში სპეციალისტები ორ ახალ გადაწყვეტას პოულობენ:
სადგურების აღჭურვა „ბორცვებზე“ (გადარბენი სადგურებს ქვემოთ);
გვირაბების დიამეტრის შემცირება 6 მეტრიდან (მოსკოვის სტანდარტი) 5,5 მეტრამდე.
1947 წლის 3 სექტემბერს ლენინგრადის მეტროპოლიტენის მშენებლობა განახლდა.
1955 წლის 7 ოქტომბერს ხელი მოეწერა ლენინგრადის მეტროპოლიტენის პირველი წყების ექსპლუატაციაში გაშვებას. საზეიმო გახსნა იმავე წლის 15 ნოემბერს შედგა. საერთო ჯამში სამთავრობო ჯილდოებით მეტროს პირველი წყების მშენებლობის 1023 მონაწილე დაჯილდოვდა.
პირველი გაგრძელება 1958 წელს დაიწყო, როდესაც პირველი ხაზი ნევის ქვეშ გავიდა ფინეთის სადგურის მიმართულებით. მომდევნო სამუშაოები უკვე 1970-იან წლებში იწყება და მთელი დეკადა გრძელდება.
მეორე ხაზის მშენებლობა მეტროს გახსნის წელსვე დაიწყო და 1960 წელს ქალაქის სამხრეთში, მოსკოვის გამზირზე გაიხსნა კიდეც პირველი სადგურები. 1963 წელს კი ხაზის დაგრძელება მოხდა უკვე ჩრდილოეთის მხარეს. ჩრდილოეთის მიმართულებით მომდევნო დაგრძელება 1970-იან, 1980-იან წლებსა და 2006 წელს ხდება და სადგური „პარნასი“ ასრულებს ჩრდილოეთით მეორე ხაზის განვითარებას.
მესამე ხაზი 1967 წელს გაიხსნა და უკვე 1980-იანი წლებისთვის ნევის მარცხენა მხარეს მდებარე მსხვილი სამრეწველო და საცხოვრებელი უბნები ქალაქის ცენტრს დაუკავშირა.
მეოთხე, მარჯვენა მხარეს მდებარე ხაზი 1985 წელს გაიხსნა ქალაქის სამხრეთ-აღმოსავლეთის საძილე უბნებში. ცენტრში კი ხაზი 1991 წელს გავიდა. სსრკ-ის დანგრევის დროს ლენინგრადის მეტრო სულ 54 სადგურსა და 94,2 კმ სიგრძის ხაზებს მოითვლიდა.
1994 წლისთვის იგეგმებოდა მეტროსადგურთა ხაზებისა და სადგურების გაორმაგება, თუმცა, მხოლოდ 6 სადგური გაიხსნა. მეტროს მშენებლობისთვის სპონსორობის მექანიზმების გამოყენება გახდა საჭირო.
1995 წლიდან 2004 წლამდე კიროვსკო-ვიბორგსკის ხაზზე სადგურ „ლესნაიასა“ და სადგურ „პლოშად მუჟესტვას“ შორის მოძრაობა შეწყვეტილი იყო მცურავი ქვიშის გამო მომხდარი ავარიის შემდეგ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის მეტროპოლიტენები მეტროპოლიტენი კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტრანსპორტი
აღმოსავლეთ ყაზახეთის ოლქი
აღმოსავლეთ ყაზახეთის ოლქი (Шығыс Қазақстан облысы) — ოლქი აღმოსავლეთ ყაზახეთში. ჩინეთისა და რუსეთის საზღვართან. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია ოსკემენი.
დასავლეთიდან ესაზღვრება ყარაღანდისა და პავლოდარის ოლქები, ჩრდილოეთიდან — რუსეთი, აღმოსავლეთიდან — ჩინეთი, ხოლო სამხრეთიდან — ალმათის ოლქი.
სქოლიო
კატეგორია:ყაზახეთის ოლქები
საფრანგეთის ეროვნული ასამბლეა
150px|left|ეროვნული ასამბლეის სიმბოლო
საფრანგეთის ეროვნული კრება ან ეროვნული ასამბლეა (Assemblée nationale) — საფრანგეთის პარლამენტის ქვედა პალატა. პალატის სხდომები იმართება პარიზის ბურბონთა სასახლეში, მდინარე სენის მარცხენა სანაპიროზე. შენობა აშენდა 1728 წელს, ხოლო დეპუტატები დასხდნენ 1798 წელს.
ასამბლეა შედგება 577 დეპუტატისგან, რომელთა არჩევა ხდება ხალხის მიერ 5 წლის ვადით მაჟორიტარული საარჩევნო სისტემის მეშვეობით. დეპუტატებს აკისრიათ ორმაგი როლი — ისინი თვალყურს ადევნებენ მთავრობის ქმედებებსა და ქმნიან ახალ კანონებს.
ეროვნული ასამბლეის პრეზიდენტი როგორც ყოვეთვის, არის წამყვანი პარტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის ასამბლეის მუშაობის ვადა 5 წლით განისაზღვრება, თუმცა პრეზიდენტს შეუძლია პარლამენტის დროზე ადრე დათხოვა. thumb|left|300px|ეროვნული ასამბლეის შენობა - [[ბურბონთა სასახლე]]
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის მთავრობა
საფერავისებური
საფერავისებური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, სამნაკვთიანი, სუსტად დანაკვთული ან მთლიანი. ფოთლის ქვედა მხარე სუსტადაა ჯაგრისებრად შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან საშუალოზე დიდი ზომისაა, კონუსური, გვხვდება ცილინდრული ფორმის მტევანიც. ფრთიანია, თხელი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოვალური ფორმის, მუქი ლურჯი ფერის. კანი სქელი და უხეში აქვს, ცვილისებრი ფიფქით საშუალოდ დაფარული. რბილობი საშუალო სიმკვრივისაა, წვენი — ღია ვარდისფერი.
საფერავისებური საშუალო ზრდა-განვითარებისა და საშუალომოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 150 დღეა. მტევნის წონა 198-250 გრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19.2-20.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6.0-6.13 გ/ლ-ს.
გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად.
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის წითელყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
ზემო ბოდბე
ზემო ბოდბე — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში (ბოდბის თემი), გომბორის ქედის დაბოლოებაზე, ზღვის დონიდან 900 მეტრი. ზემო ბოდბე სიღნაღიდან 10 კილომეტრიითაა დაშორებული.
სოფ. ბოდბე ექვემდებარება საქართველოს საპატრიარქოს ბოდბის ეპარქიას. საეპისკოპოსო კათედრა — ბოდბის წმინდა გიორგის საკათედრო ტაძარი და ბოდბის წმ. ნინოს დედათა მონასტერი მდებარეობს ქედელში.
ისტორია
ბოდბის თემი მოიცავს ორ სოფელს: ზემო ბოდბესა და ქვემო ბოდბეს. ძველად ბოდბის ტერიტორია შედარებით ვრცელი იყო, ვიდრე დღეს; მის დაქვემდებარებაში შედიოდა სოფ. ქედელი, სადაც ქართველთა განმანათლებლის წმინდა ნინოს საფლავი და მისივე სახელობის დედათა მონასტერი მდებარეობს, ტერიტორიულად ერთიანდება სიღნაღის ფარგლებში, თუმცა დღემდე ბოდბის ერთ-ერთ უბნად მიიჩნევენ. ქედლის გარდა ბოდბეში გამოყოფენ საგინაანის უბანს. საგინაანი ნასოფლარია. დღეს მის მიწაზე ვხვდებით ქვითკირის ფრაგმენტებს, რომელიც ძველი სახლების ნანგრევების სახით შემორჩა. დღეს აქ საქონლის საზაფხულო საძოვრებია, მოსახლეობა კი აღარ ცხოვრობს. ნაწილი გადასახლდა ქვემო ბოდბეში, ზოგი - ზემო ბოდბის თაქლის უბანში, ზოგიც - სოფელ ხირსაში, მცირე ნაწილი კი - დედოფლისწყაროში. საგინაანში გარდაიცვალა წმ. ნინო ქართველთა განმანათლებელი და მისი გარდაცვალების ადგილას აგებულია გუმბათოვანი ეკლესია, რომელიც, გადმოცემის თანახმად, წმ. ნინოს მიძინების სახელობისაა. დღესდღეობით ტაძარი არ მოქმედებს. მეფე ერეკლემ ქიზიყის ეკონომიკური განვითარების მიზნით აქ გადმოასახლა მოვაჭრე სომხები, რის გამოც საგინაანს „ნასომხარსაც“ უწოდებენ ქიზიყელები. აქვე მდებარეობს ნანგრევი ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის ტაძრისა, რომელიც დღეს ნიშის სახით აღადგინა ადგილობრივმა მოსახლეობამ. ენკენისთვის 21-ში აქ ბოდბის მოსახლეობა აღნიშნავს ღვთისმშობლის შობის ღესასწაულს და საკლავის შეწირვის რიტუალს ასრულებენ, რაც ტრადიციადაა ქცეული ხალხში. საგინაანელებს ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის ტაძრის შემოგარენზე ჰქონდათ ზედაშები, სადაც ინახავენ ღვინოს ყოველწლიურად ღვინობისთვეში და ძირითადად იყენებენ რელიგიურ დღესასწაულებზე, როდესაც ზედაშეზე გადიან. როგორც გადმოცემებიდანაა ცნობილი, ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის დღესასწაულზე შეწირული საკლავის სისხლს შეურევდნენ ზედაშეში შენახულ ღვინოს და სვამდნენ. საგინაანშივე მდებარეობს წყალსაქაჩი, რომელიც მდინარე ბოხრის წყალს წმენდს სხვადასხვა მინარევისაგან და სასმელად გამოიყენებს სიღნაღის რაიონის მოსახლეობა.
ბოდბე - წნორის გზაზე გომბორის ქედზე გაშენებულია ზურაბაანის უბანი. ის ერთ-ერთი ძველი დასახლებაა ბოდბის ტერიტორიაზე. ზურაბაანის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს გორაკი - კატოს ფერდა, მის ჩრდილოეთით გრძელდება ბოხრის უღელტეხილი, ხოლო სამხრეთ-აღმოსავლეთით მილაურის უბანია, სადაც ტყეა გაშენებული. მილაურიდან გადადის სოფ. ქვემო მაჩხაანისაკენ მიმავალი ბილიკები. ზურაბაანი მთავრდება სოფლის სკოლასა და სასაფლაოსთან. სოფლის საბავშვო ბაღიდან ბოდბე - სიღნაღის გზაზე მდებარეობს უბანი თაქლა, რომელიც, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, საგინაანელებითაა დასახლებული.
სოფ. ზემო ბოდბის ცენტრში შემორჩენილია ნანგრევები სვეტიცხოვლის სახელობის ტაძრისა. ხალხის გადმოცემით, მისი სახელი წმ. ნინოს შემოსვლას უკავშირდება ბოდბეში, თუმცა ზოგის თქმით მეფე თამარის აგებულია. ტაძარი დანგრეულა შაჰ-აბასის შემოსევების დროს. საბჭოთა ხელისუფლებამ ის გადააკეთა კოლმეურნეობის ნაწარმის წონის შემმოწმებელ განყოფილებად (მთავარ სასწორად). ამ ტაძარს დღესაც სწირავენ საკლავს და ეს ტრადიცია ვერ აღმოფხვრა ვერც ერთმა დამპყრობელმა.
ზემო ბოდბის სამხრეთ საზღვარზე სიღნაღი - ბოდბე - დედოფლისწყაროსა და სიღნაღი - ბოდბე - მაღაროს გზათა შერთულზე გაშენებულია „დაცულტყე“. აქ ხარობს ფართოფოთლოვანი და წიწვოვანი ჯიშის ხე-მცენარეები. ნიადაგის აგებულების საბჭოთა დროს აქ გაუშენებიათ ხელოვნურად გამოყვანილი ჯიშის ხე-მცენარეები. დაცულტყე სპეციპიკური ჰავით ხასიათდება და აქ დასვენება სასარგებლოა ფილტვებისა და თირკმელების დაავადებების მქონე ხალხისათვის. დაცულტყის მთავარ შესასვლელთან მდებარეობს ბოდბის მიუსაფარ ბავშვთა ცხრაწლიანი სკოლა-ინტერნატი, ხოლო მის დასავლეთითა (ნუკრიანისკალოს მხარეს) და ჩრდლოეთით (მაჩხაანი - ტიბაანის მხარეს) გაშენებულია ტყეთა დიდი მასივები, სადაც ხარობს შემდეგი ჯიშის ხეები: მუხა, წიფელი, რცხილა, იფანი, ცაცხვი, ფიჭვი, ტყემალი, შინდი და ა.შ. ამ ტყეებში ბინადრობენ გარეული ცხოველები მგელი, ტურა, მელა, თახვი, თხუნელა, კურდღელი, ციყვი და ფრინველები: ტყის ქათამი, შაშვი, ქორი და ა.შ.
დაცულტყის პირას სამხრეთის მიმართულებით მიდის სიღნაღი - ბოდბე - მაღაროს სამანქანო გზა, რომელიც ქვემო ბოდბეში ჩადის. ეს სოფელი წარმოიქმნა XIX-XX საუკუნეთა მიჯნაზე. ძველად მას ბოდბისკალო ეწოდებდა. ის დასახლებულა ზემო ბოდბის მოსახლეობით. დღევანდელი სოფლის ტერიტორია ეკუთვნოდა სოფელ ბოდბეს. ის წარმოადგენდა გლეხთა დასამუშავებელ მიწას, სადაც მათ მოჰყავდათ მარცვლეული კულტურა. სოფელს ქვემო ბოდბე ეწოდა XX საუკუნის მეორე მახევარში. მისი ძველი ტოპონიმი - ბოდბისკალო აშკარად მიგვითითებს მის სამეურნეო დანიშნულებაზე. მოსახლეობის განსახლება ბოდბისკალოს მოდამოებში განაპირობა მეურნეობამ: ყანაში მუშაობა ხანგრძლივი პროცესი იყო, რის გამოც გლეხს ოჯახიდან გასვლა თვეების მანძილზე უხდებოდა. XIX საუკუნეში აქ გამოიყო საცხოვრისი ადგილები და მოსახლეობის მიგრაცია დაიწყო ზემო ბოდბესა და საგინაანიდან. ამას მიგვითითებს სოფლის უბნების სახელწოდებაც, მაგალითად, ზურაბაანი (შდრ. ზემო ბოდბის უბანი ზურაბაანი), რომელიც მდებარეობს სოფლის ჩრდილოეთ მხარეში. მოსახლეობის მიგრაცია აქ საკმაოდ სწაფად მიმდინერეობდა და დღეს ქვემო ბოდბე ერთ-ერთი დიდი სოფელია. სოფ. ქვემო ბოდბის სკოლის მიმდებარე უბანია რიყე. ეს ადგილი ერთგვარი დანიშნულების მატარებელია: აქ გამოეყოფა მაღარო - ბოდბე - სიღნაღი - წნორის გზა თბილისი - დედოფლისწყაროს გზატკეცილს. აქვე მდებარეობს სოფ. ბოდბის თემი. სოფლის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში გაშენებულია უბანი თოღლაანი. ამ უბანს გაივლის ივრის ჭალებისაკენ მიმავალი სამანქანო გზა. თოღლაანი ესაზღვრება სოფ. ქვემო მაღაროს. მის სამხრეთით გაშენებულია სიღნაღის რაიონის მოსახლეობის კუთვნილი ვენახები.
სოფ. ზემო ბოდბეში მდებარეობს: სკოლა, საბავშვო ბაღი, ფოსტა, ამბულატორია, დაცულტყე.
ბოდბის მოსახლეობას შეადგენს შემდეგი გვარის წარმომადგენლები: ლოლაშვილები, კოჭლამაზაშვილები, ლეკიაშვილები, ტარყაშვილები, ბრეკაშვილები, ბუწაშვილები, ბარნაბიშვილები, ბეგაშვილები, მანგოშვილები, ბაღაშვილები, კაღაშვილები, გოჩიტაშვილები, ფერიაშვილები, ჯანიაშვილები.
კირჩხიბის ტროპიკი (რომანი)
„კირჩხიბის ტროპიკი“ — ჰენრი მილერის რომანი. პირველად გამოქვეყნდა 1934 წელს, პარიზში. ნაწარმოები აშშ-ში ცენზურამ აკრძალა, სადაც ის მხოლოდ 1961 წელს გამოქვეყნდა.
თემები
რომანი ნახევრად-ავტობიოგრაფიულია და 1930-იანი წლების პარიზში მცხოვრები მილერის ცხოვრებას ასახავს, სადაც იცი უსახლკარობით, უფულობით, შიმშილით, მარტოობითა და სასოწარკვეთით იტანჯებოდა.
ნაწარმოები ცნობილია სექსუალობის გულწრფელი ასახვით. რომანში არაერთი პასაჟია, რომლებშიც მთხრობელის სექსუალური გამოცდილება დაუფარავადაა აღწერილი.
კრიტიკული გამოხმაურება
სემიეულ ბეკეტმა „კირჩხიბის ტროპიკს“ „თანამედროვე მწერლობის ისტორიაში მონუმენტური მოვლენა“ უწოდა.
ნორმან მეილერმა აღნიშნა, რომ „კირჩხიბის ტროპიკს“ XX საუკუნის 10 ან 20 საუკეთესო რომანს შორის განიხილავდა და მას ჰემინგუეის რომანის „და აღმოხდების მზე“ ტოლფასად მიიჩნევდა.
სქოლიო
კატეგორია:1934 წლის რომანები კატეგორია:ამერიკული რომანები კატეგორია:ავტობიოგრაფიული რომანები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკული რომანები კატეგორია:ეგზისტენციალისტური რომანები კატეგორია:ცენზურის მიერ აკრძალული წიგნები კატეგორია:ფილმებად ადაპტირებული რომანები
მატინა
მატინა (Matina) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ-ცენტრალურ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 134 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 773.386 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.4 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
ინგაპირკა
ინგაპირკა (Ingapirca: კეჩუა ენაზე Inkapirka, ინკების კედელი) – არქეოლოგიური კომპლექსი ეკვადორის კანიარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3120 მეტრ სიმაღლეზე ქალაქ კუენკასთან ახლოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკვადორის ისტორია კატეგორია:ეკვადორის არქეოლოგიური ძეგლები
Turriculinae
Turriculinae — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
Lasioglossum godmanae
Lasioglossum godmanae — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1969 წელს.
Turriculinae
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
Lasioglossum godmanae
სქოლიო
godmanae
Guns N' Roses-ის დისკოგრაფია
აქ წარმოდგენილია ჯგუფ Guns N' Roses-ის დისკოგრაფია.
Guns N' Roses — ამერიკული მძიმე როკ ჯგუფი, რომელიც ჩამოყალიბდა ლოს ანჯელესში (კალიფორნია), 1985 წელს, Hollywood Rose-ისა და L.A. Guns-ის მიერ. დღეისათვის ჯგუფს გამოცემული აქვს 6 სტუდიური ალბომი, ერთი საკონცერტო ალბომი, ორი კრებული, ორი EP დისკი, 6 ვიდეოკრებული, 1 ვიდეო სინგლი, 23 სინგლი და 19 მუსიკალური მუსიკალური ვიდეო.
მსოფლიო მასშტაბით გაყიდულია ჯგუფის ალბომების დაახლოებით 100 მილიონი ასლი, აქედან 43,5 მილიონზე მეტი - მხოლოდ აშშ-ში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Guns N' Roses კატეგორია:დისკოგრაფიები