cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დინამო თბილისი (საფეხბურთო კლუბი)
1920-იანები
ამ საზოგადოების მესვეურთა სერიოზულ მიდგომას ფეხბურთისადმი მოწმობდა ის, რომ 1927 წელს შეიქმნა „დინამოს“ ჭაბუკთა გუნდი. სწორედ აქ დაიწყეს თავიანთი სახელოვანი სპორტული გზა გამოჩენილმა ფეხბურთელებმა დოროხოვმა, შავგულიძემ, მინაევმა, ბერძენიშვილმა და სხვებმა. დინამოელებმა ასევე პირველად იზრუნეს საკუთარი კეთილმოწყობილი სპორტული ბაზის შექმნისთვისაც. 1927 წელს დაიწყო სტადიონის მშენებლობა ქალაქის ცენტრში (მაშინდელ პლეხანოვის გამზირზე), ხოლო რვა წლის შემდეგ უკვე მზად იყო 30 000 ადგილიანი დინამოს სტადიონი, რომელიც იმ დროისათვის საბჭოთა კავშირის ერთ-ერთი უდიდესი და ულამაზესი სტადიონი იყო.
1926 წლის აგვისტოში დინამოელებმა ერთთვიანი ტურნე მოაწყვეს რუსეთის ფედერაციისა და უკრაინის ქალაქებში, სადაც 18 შეხვედრა გამართეს. ტურნე წარმატებული გამოდგა.
1930-იანები
thumb|left|279პქ| ბორის პაიჭაძე — ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი ქართველი ფეხბურთელი 1936 წლის შემოდგომაზე თბილისელები საბჭოთა კავშირის რიგით მეორე, „დინამოსთვის“ კი პირველ ჩემპიონატში ჩაებნენ. თბილისის „დინამომ“ საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო პირველობაზე ასპარეზობის მანძილზე, საერთო ჯამში 1424 შეხვედრა ჩაატარა.
საკავშირო ჩემპიონატების ფარგლებში გამართული 1424 კალენდარული მატჩიდან დინამოელთა პირველი შეხვედრა 1936 წლის 7 სექტემბერს, თბილისში, „დინამოს“ სტადიონზე შედგა. მასპინძლები კიევის „დინამოს“ დაუპირისპირდნენ. შეხვედრას 10 ათასი ფეხბურთის გულშემატკივარი დაესწრო. ანგარიში მატჩის მე-3 წუთზე კიეველებმა გახსნეს, ბურთი სტუმართა ფორვარდმა შჩეგოცკიმ გაიტანა — 0–1. მე-17 წუთზე თბილისელთა თავდამსხმელი ნიკოლოზ სომოვი ანგარიშის გაქვითვას ახერხებს — 1–1. პირველი ტაიმის მიწურულს ბორის პაიჭაძეს ზუსტი დარტყმით წინ გაყავს თავისი გუნდი — 2–1. თუმცა შეხვედრის დამთავრებამდე სამიოდე წუთით ადრე კიეველთა ნახევარმცველი ვლადიმერ გრებერი ანგარიშს ათანაბრებს და მატჩიც ფრედ — 2–2 მთავრდება.
პირველი გამარჯვება „დინამომ“ თვრამეტი დღის შემდეგ, 25 სექტემბერს, მეორე ტურში თბილისში მოსკოვის „სპარტაკთან“ მოიპოვა. მიხეილ ბერძენიშვილის ერთადერთმა გოლმა თამაშის ბედი დინამოელთა სასარგებლოდ გადაწყვიტა.
სადებიუტო სეზონში „დინამომ“ საბოლოოდ მესამე საპრიზო ადგილი დაიკავა — ლენინგრადის „კრასნაია ზარიასთან“ 2–3 მარცხმა თბილისელებს ჩემპიონის ტიტულის მოპოვების შანსი მოუსპო.
იმავე 1936 წელს ქართველმა ფეხბურთელებმა საბჭოთა კავშირის თასის პირველი გათამაშების მეოთხედფინალში, მოსკოვში ადგილობრივ „სპარტაკს“ 6–3 მოუგეს. ამ გუნდების პირველი დაპირისპირება, 16 აგვისტოს, ფრედ 3–3 დასრულდა. გამარჯვებულის გასარკვევად 4 დღის შემდეგ, მეტოქეები მეორედ წარდგნენ ერთმანეთის პირისპირ. კვლავ 3–3. დამატებით დროში თბილისელებს სამი უპასუხო ბურთი გააქვთ, საბოლოოდ კი 6–3.
1936 წელს „დინამო“ თასის გათამაშების ფინალში გავიდა, თუმცა გადამწყვეტ შეხვედრაში მოსკოვის „ლოკომოტივთან“ 0–2 მარცხდება.
საერთოდ, 30-იანი წლების მეორე ნახევარში თბილისის „დინამო“ საბჭოთა კავშირის ერთ-ერთ უძლიერეს კლუბად ჩამოყალიბდა. გუნდი ორჯერ გახდა ქვეყნის ვიცე-ჩემპიონი, ერთხელ ბრინჯაოს მედალს დაეუფლა, ორჯერ თასის ფინალში გავიდა.
1937 წელს თბილისის „დინამომ“ ისტორიაში პირველი საერთაშორისო მატჩი ჩაატარა — საბჭოეთს ბასკ ფეხბურთელთა ნაკრები ესტუმრა. „დინამო“ ესპანელ მოთამაშეებს თბილისში 24 ივლისს დაუხვდა. იმ დროისათვის უფრო თანამედროვე ფეხბურთის მიმდევარმა ბასკებმა 2–0 გაიმარჯვეს.
1940-იანები
1941 წელს მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამ საკავშირო ჩემპიონატებზეც იმოქმედა — 1941 წლის ჩემპიონატი შუაში შეწყდა, მაშინ როდესაც თბილისისა და მოსკოვის დინამოელები გათამაშებას ლიდერობდნენ.
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატების განახლებამდე, 1944 წელს თბილისის „დინამო“ პირველ საზღვარგარეთულ ტურნეში გაემგზავრა — ქართველ ფეხბურთელებს ირანმა უმასპინძლა.
1944 წლის ოქტომბერში თბილისის „დინამომ“ ირანის დედაქალაქ თეირანში ორი შეხვედრა ჩაატარა — 20 ოქტომბერს ირანის ეროვნული ნაკრები დაამარცხა 5–1, ერთ კვირაში კი თეირანის ნაკრებსაც სძლია — 4–0.
1945 წელს საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი განახლდა. მიუხედავად იმისა, რომ ომის გამო დაკარგულმა წლებმა კლუბზე დიდი ზეგავლენა მოახდინა, „დინამო“ კვლავაც ლიდერთა შორის დარჩა.
თბილისელთა შორის გამოჩნდნენ ახალი ლიდერები: გაიოზ ჯეჯელავა, ნიაზ ძიაპშპა, ანდრეი ზაზროევი, ვლადიმერ ელოშვილი, ავთანდილ ჭკუასელი, ვლადიმერ მარღანია, გიორგი ანთაძე და ა.შ.
1950-იანები
სწორედ იმ წლებში გახდა დინამოელი ავთანდილ ღოღობერიძე, ფეხბურთელი, რომელიც დღემდე „დინამოს“ მრავალგზის რეკორდსმენია.
ავთანდილ ღოღობერიძე თბილისის „დინამოში“ 14 წელი თამაშობდა, საკავშირო ჩემპიონატებში 341 შეხვედრა ჩაატარა და გაიტანა 127 გოლი. 1953 წელს თბილისის „დინამო“ ახლოს იყო ჩემპიონის ტიტულთან, მაგრამ საქმეში ზემდგომი ორგანოები ჩაერივნენ, ქართველ ფეხბურთელებს მოგებული შეხვედრის გადათამაშება უბრძანეს და ტენდენციური მსაჯობის წყალობით „დინამოს“ ოქროს მედლები დააკარგვინეს.
საბოლოოდ „დინამო“ ვიცე-ჩემპიონობას დასჯერდა. მომდევნო სეზონიდან კი კლუბის ისტორიაში პირველი კრიზისული პერიოდი იწყება — 1954 წლიდან 1958 წლის ჩათვლით „დინამო“ მეშვიდე ადგილზე მაღლა ასვლას ვერ ახერხებს. იმ წლებში გუნდის შემადგენლობაში ახალი ფეხბურთელები გამოჩნდნენ, რომლებმაც საბოლო ჯამში კლუბს 1964 წელს პირველი ჩემპიონის ტიტული მოუტანეს: შოთა იამანიძემ, ვლადიმერ ბარქაიამ, სერგო კოტრიკაძემ, მიხეილ მესხმა, ბორის სიჭინავამ, გურამ პეტრიაშვილმა, ზაურ კალოევმა, ჯემალ ზეინკლიშვილმა და სხვებმა ქართული საკლუბო ფეხბურთის ფლაგმანის თეთრ-ლურჯი მაისური „დინამოსათვის“ წარუმატებელ წლებში მოირგეს.
1960-იანები
thumb|thumb|right|279პქ| ბურთით [[მურთაზ ხურცილავა ]] 1964 წელს „დინამო“ საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი ხდება — შესანიშნავი რუსი სპეციალისტის, გავრილ კაჩალინის გაწვრთნილმა „დინამომ“ ჩემპიონატში მოსკოვის „ტორპედოსთან“ ერთად თანაბარი ქულები დააგროვა, რამაც გუნდს უფლება მისცა დამატებით შეხვედრაში ჩემპიონის ტიტულის მოსაპოვებლად ებრძოლა.
საბჭოთა კავშირის ფეხბურთის ფედერაციის გადაწვეტილებით, 1964 წლის 18 ნოემბერს ტაშკენტში გადამწყვეტი შეხვედრა დაინიშნა. „ოქროს მატჩში“ კიდევ ერთხელ გამოჩნდა ქართველ ფეხბურთელთა მაღალი ოსტატობა — „დინამომ“ „ტორპედო“ 4–1 დაამარცხა, არადა თავიდან აგებდა კიდეც. ქართველთაგან გოლები ილია დათუნაშვილმა (ორი), მიხეილ მესხმა და სლავა მეტრეველმა გაიტანეს. „დინამო“ საბჭოთა ფეხბურთის ოლიმპი პირველად დაიპყრო.
60-იანი წლების მეორე ნახევარსა და 70-იანი წლების პირველ ნახევარში „დინამოს“ რიგებში ბრწყინავდნენ სიცოცხლეშივე ლეგენდად ქცეული მიხეილ მესხი, სლავა მეტრეველი, საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების კაპიტანი მურთაზ ხურცილავა, რევაზ ძოძუაშვილი, კახი ასათიანი, გოჩა გავაშელი, გურამ პეტრიაშვილი, ფირუზ კანთელაძე, გივი და ლევან ნოდიები და ა.შ.
1970-იანები
thumb|მარცხნივ|279პქ| თბილისის დინამოელები [[ამსტერდამის სხიპჰოლის აეროპორტი|სხიპჰოლის აეროპორტში, 25 სექტემბერი, 1972 ]] სწორედ 70-იანი წლების დასაწყისში მოვიდა „დინამოში“ ნიჭიერ ფეხბურთელთა ის თაობა, რომლებმაც კლუბი უდიდეს გამარჯვებამდე მიიყვანეს — დავით ყიფიანი, ვლადიმერ გუცაევი, შოთა ხინჩაგაშვილი, მანუჩარ მაჩაიძე და ა.შ.
1972 წლის 13 სექტემბერს დინამოელები ევროტურნირში ერთვებიან. სადებიუტო სეზონში დინამომ უეფას თასზე იასპარეზა - პირველი შეხვედრა ჰოლანდიის ქალაქ ენსხედეს კლუბ „ტვენტესთან“ ქართველმა ფეხბურთელებმა 3–2 მოიგეს. ორი ბურთი გივი ნოდიამ გაიტანა, ერთიც დავით ყიფიანმა.
1973 წელს თბილისის „დინამო“ საერთაშორისო ამხანაგური საფეხბურთო ტურნირის ე. წ. „კარაველას თასის“ — ტროფეო კოლომბინოს (Trofeo Colombino de fútbol) გამარჯვებული ხდება. ესპანეთის ქალაქ უელვაში შეიკრიბნენ ესპანეთის ჩემპიონი მადრიდის „ატლეტიკო“, პორტუგალიის ჩემპიონი ლისაბონის „ბენფიკა“, ინგლისის ჩემპიონი „დერბი ქაუნთი“ და თბილისის „დინამო“. თბილისელები ნახევარფინალში მადრიდის „ატლეტიკოს“ შეხვდნენ, ძირითადი დრო ფრედ, 0–0 დამთავრდა. თერთმეტრიანების სერიაში კი „დინამოს“ მეკარემ დავით გოგიამ 2 პენალტი მოიგერია და „დინამოს“ ანგარიშით 4–2 მოაგებინა. მეორე ნახევარფინალში ლისაბონის „ბენფიკამ“ „დერბი ქაუნთი“ დაამარცხა და ფინალში „დინამოს“ დაუპირისპირდა. მატჩი საკმაოდ უხეში გამოდგა, ბევრი ყვითელი დარიგდა, ხოლო „ბენფიკას“ ერთ ფეხბურთელს წითელი ბარათიც უჩვენეს. თბილისელებმა ფინალი ანგარიშით 3–1 მოიგეს, კოლუმბის კარაველას დაეუფლნენ და დიდი თასი თბილისში წამოიღეს.
1976 წელს გუნდის მთავარ მწვრთნელად ნოდარ ახალკაცი ინიშნება, კაცი, რომლის სახელთანაცაა დაკავშირებული „დინამოს“ ყველაზე წარმატებული პერიოდი.
1976 წლის 3 სექტემბერს ფინალი მოსკოვში შედგა. თბილისელებმა საოცრად დაძაბულ ბრძოლაში 3–0 სძლიეს წინა გათამაშების გამარჯვებულ ერევნის „არარატს“ — დავით ყიფიანის, ფირუზ კანთელაძის (პენ.) და რევაზ ჩელებაძის გოლებმა „დინამოს“ პირველად არგუნა ბროლის თასი.
ძვ. წ. 58
გარდაიცვალნენ
*
დინამო თბილისი (საფეხბურთო კლუბი)
1970-იანები
1977 წელს თბილისის „დინამო“ ჩემპიონატში ერთი საფეხურით მაღლა იწევს — გუნდი ვიცე-ჩემპიონია.
1978 წელს კი „დინამო“ მეორედ ხდება საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი — ნოდარ ახალკაცის გაწვრთნილმა გუნდმა ტიტული პირველობის დასრულებამდე ერთი ტურით ადრე გაინაღდა.
1980-იანები
thumb|left|279პქ| თბილისის „დინამო“ ევროპის თასების თასის მფლობელი, 13 მაისი, 1981
1981 წლის 13 მაისს „დინამო“ ევროპის თასების მფლობელთა თასს დაეუფლა — მაშინდელი გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ქალაქ დიუსელდორფში ქართველმა ფეხბურთელებმა გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის კლუბი იენის „კარლ ცაისი“ ვლადიმერ გუცაევისა და ვიტალი დარასელიას გოლებით დაამარცხეს — 2–1.
„დინამო“ გახდა ყველაზე აღმოსავლეთ ევროპული კლუბი ევროტურნირების ისტორიაში, რომელიც ევროთასს დაეუფლა. იმავე 1981 წელს თბილისელებმა მონაწილეობა მიიღეს მადრიდის სანტიაგო ბერნაბეუს თასზე, სადაც მე-3 ადგილი დაიკავეს. thumb|right|200პქ| გაზ. „ლელო“, 16 მაისი, 1981 1982 წელს გუნდი კვლავ ახლოს იყო თასების მფლობელთა თასის გათამაშების ფინალთან. მეოთხედფინალში, დინამოელები პოლონურ „ლეგიას“ გაცდნენ და ნახევარფინალში, ბელგიის თასის მფლობელთან — ლიეჟის „სტანდარტთან“ მოუწიათ ფინალის საგზურისთვის ბრძოლა. მაგრამ „დინამო“ ნახევარფინალში გამოეთიშა ბრძოლას.
1983 წლიდან კი დინამოს ისტორიაში მეორე კრიზისული პერიოდი იწყება — ჩემპიონატში გუნდი მისთვის უჩვეულო ადგილებზე გადის, თასის გათამაშებას იშვიათი გამონაკლისის გარდა პირველ-მეორე ეტაპზევე ეთიშება, ევროტურნირებზე თამაშს კი მხოლოდ ერთხელ ახერხებს. „ნაპოლისთან“ მარცხის შემდეგ, თბილისში ევროპული ფეხბურთი 5 წელი აღარ გამოჩენილა. „დინამო“ ევროთასებს 1987 წლის სექტემბერში — სოფიას „ლოკომოტივთან“ მატჩით დაუბრუნდა. უკვე ახალი გუნდით და ახალი თაობით — გერმან ზონინის ხელმძღვანელობით მოასპარეზე გუნდმა, 1987–88 წლების უეფა-ს თასის კამპანია, „ლოკომოტივთან“ და ბუქარესტის „ვიქტორიასთან“ გამარჯვებების შემდეგ, მესამე რაუნდში, კარლ-ჰაინც რიდლეს და ოტო რეჰაგელის ბრემენის „ვერდერთან“ მარცხით დაასრულა.
1989 წლის 27 ოქტომბერს თბილისის „დინამო“ საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატებში ნათამაშევი 1424 მატჩიდან უკანასკნელს, 1424-ე შეხვედრას ატარებს. თბილისელები საბჭოთა კავშირის პირველობას იმ გუნდთან თამაშით დაემშვიდობნენ, რომელთან პაექრობითაც დაიწყეს ჩემპიონატში მონაწილეობა — კიევის „დინამოსთან“ უკრაინის დედაქალაქში ჩატარებული შეხვედრა, ისევე როგორც 1936 წლის 7 სექტემბერს, ფრედ 2–2 დასრულდა. დინამოელთაგან გოლები კახი გოგიჩაიშვილმა (პენ.) და თემურ ქეცბაიამ გაიტანეს.
1990-იანები
1990 წლის იანვარ-თებერვალში საქართველოს ფეხბურთის ფედერაცია საბჭოთა კავშირის ფეხბურთის მმართველი ორგანოს შემადგენლობიდან გამოდის. ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ ქართული კლუბები საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატში ასპარეზობაზე უარს ამბობდნენ. ამ დროიდან იწყება თბილისის „დინამოს“ უახლესი ისტორია, რომელიც დღემდე (როგორც კლუბისთვის, ასევე „დინამოს“ გულშემატკივართათვის) გუნდის არსებობის მთელი ისტორიის მანძილზე ყველაზე რთულ პერიოდად რჩება. რიგი ობიექტური თუ სუბიექტური მიზეზების გამო „დინამომ“, რომელსაც მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის ავტორიტეტული საფეხბურთო სპეციალისტები ყოველთვის მაღალ შეფასებას აძლევდნენ    და რომლის თამაშის სტილი და უმაღლესი დონის ოსტატობა ათწლეულების განმავლობაში აღაფრთოვანებდა მრავალი თაობის მილიონობით ფეხბურთის მოყვარულს — ვერ შეინარჩუნა საერთაშორისო კლასის საფეხბურთო გუნდის სტატუსი.
საქართველოს ყველაზე ტიტულოვანმა კლუბმა პირველი შეხვედრა ჩემპიონატში 1990 წლის 30 მარტს ჩაატარა ფოთის „კოლხეთი 1913“-თან. ყველასათვის მოულოდნელად, თბილისელები 0–1 დამარცხდნენ. მიუხედავად მარცხიანი სტარტისა, „დინამომ“ დაამტკიცა, რომ მეტოქეებზე ძლიერი იყო და საბოლოოდ მოიგო კიდეც ჩემპიონატი. გუნდმა ტიტული მომდევნო ცხრა პირველობაშიც შეინარჩუნა, მერე კი პოზიციების დათმობა მოუწია.
1992 წელს თბილისის „დინამო“ პირველად ეუფლება საქართველოს თასს — ფინალში თბილისელები სოხუმის „ცხუმს“ ამარცხებენ.
1993 წელს თბილისის „დინამომ“ პირველად შეასრულა დუბლი — ჩემპიონატიც მოიგო და თასიც. მიუხედავად ასეთი წარმატებისა, დინამოელთათვის ის წელი სხვა მოვლენის გამოც იყო აღსანიშნავი — გუნდი დამოუკიდებელი საქართველოს სახელით ევროტურნირებზე პირველად გავიდა.
1993 წლის 18 აგვისტოს, საღამოს 20 საათზე დაიწყო მატჩი, რომლითაც ქართული საკლუბო ფეხბურთი დიდი ევროპული ოჯახის წევრი გახდა. ბელფასტის „ლინფილდი“ „დინამომ“ 2–1 დაამარცხა — შოთა არველაძისა და გელა ინალიშვილის გოლებმა მთელი საქართველო გაახარა. საპასუხო შეხვედრა ბელფასტში 1–1 დასრულდა, „დინამოც“ დანიურ „კოპენჰაგენთან“ მატჩისთვის ემზადებოდა.
გუნდი ჩემპიონის ტიტულს ერთიმეორის მიყოლებით იგებდა, თასსაც კარგა ხანი არავის უთმობდა, ევროტურნირებზე კი წარმატებას ვერ აღწევდა.
1996 წელს თბილისის დინამომ, რომელსაც დავით ყიფიანი თავკაცობდა, ევროტურნირებზე ერთბაშად სამი ეტაპი დაძლია — ლუქსემბურგის „გრევენმახერის“ (4–0, 2–2), ნორვეგიული „მიოლდეს“ (2–1, 0–0) და მოსკოვის „ტორპედოს“ (1–0, 1–1) დამარცხების შემდეგ, დინამოელები პორტუგალიურ „ბოავიშტასთან“ მარცხდებიან (1–0, 0–5).
იმავე 1996 წელს თბილისელებმა სუპერთასის პირველი გათამაშებაც მოიგეს. მოვგიანებით, ძლიერ ფეხბურთელთა უცხოეთში უწყვეტმა გადინებამ თავისი უარყოფითი შედეგი მოიტანა — „დინამოს“ სულ უფრო უჭირდა ლიდერის პოზიციის შენარჩუნება, საბოლოოდ კი, 2000 წელს ჩემპიონის ტიტულიც დათმო.
2000-იანები
2000-იანი წლების დასაწყისში „დინამო“ ცნობილმა ბიზნესმენმა ბადრი პატარკაციშვილმა შეიძინა. კლუბმა 2003 წელს დუბლი შეასრულა — ჩემპიონის ტიტული და საქართველოს თასი მოიგო. 2004 წელს დინამოელებმა კვლავ იმარჯვეს თასის გათამაშებაში, მომდევნო წელს კი ჩემპიონატში. დიდი ხნის შესვენების შემდეგ, გუნდმა წარმატებას საერთაშორისო არენაზეც მიაღწია. 2004 წელს „დინამომ“, ხორვატი მწვრთნელის ივო შუშაკის ხელმძღვანელობით, მოსკოვში გამართული თანამეგობრობის თასი მოიგო. გუნდმა ფინალში ლატვიის „სკონტო“ დაამარცხა 3–1. იმავე წელს დინამოელებმა წარმატებით დასძლიეს უეფა-ს თასის საკვლიფიკაციო ეტაპი. თბილისელმა ფეხბურთელებმა თანამიმდევრობით სძლიეს ბორისოვის „ბატეს“ (1–0, 3–2), პრაღის „სლავიასა“ (2–0, 1–3) და კრაკოვის „ვისლას“ (2–1, 3–4) და უეფა-ს თასის ჯგუფურ ეტაპზე თამაშის უფლება მოიპოვეს, სადაც მეტოქეები ინგლისის „ნიუკასლი“, ლისაბონის „სპორტინგი“, ფრანგული „სოშო“ და ბერძნული „პანიონიოსი“ იყვენენ. დინამომ ოთხივე შეხვედრაში მარცხი განიცადა. გუნდს გია გეგუჩაძე წვრთნიდა. საქართველოს ჩემპიონის მორიგი ტიტული „დინამომ“ 2008 წელს მოიპოვა, როდესაც გუნდს ჩეხი სპეციალისტი დუშან უჰრინი ავარჯიშებდა. 2009 წელს კლუბმა დრამატულ ბრძოლაში, პენალტების სერიაში დაამარცხა რუსთავის „ოლიმპი“ და საქართველოს თასს დაეუფლა.
2010-იანები
thumb|right|279პქ| „დინამოს“ შემადგენლობა [[ტოტენჰემ ჰოტსპური (საფეხბურთო კლუბი)|„ტოტენჰემის“ წინააღმდეგ, 2013 ]] 2011 წლის იანვარში „დინამო“ ბიზნესმენმა რომან ფიფიამ შეიძინა. „დინამოში“ ახალი მფლობელის მისვლის შემდეგ, მოხდა კლუბის სრული მოდერნიზაცია. განხორციელდა დიღმის საწვრთნელი ბაზის რეკონსტრუქცია. „დინამოს“ საწვრთნელი ბაზა დღეს ერთ-ერთი საუკეთესოა რეგიონში. დინამო არენაზე დაიგო უმაღლესი ხარისხის მოედნის საფარი. სტადიონზე ჩატარდა სარეკონსტრუქციო სამუშაოები. 2013 წლის ივლისში ფუნქციონირება დაიწყო „დინამოს“ ვიტალი დარასელიას სახელობის ბავშვთა საფეხბურთო აკადემიამ.
2011 წლის ზაფხულში გუნდმა წარმატებით დასძლია უეფა-ს ევროპის ლიგის სამი საკვალიფიკაციო ეტაპი, მაგრამ პლეი–ოფში, ორი მატჩის ჯამში, დამატებით დროში დაუთმო ჯგუფური ეტაპის საგზური ათენის „აეკს“. საქართველოს ჩემპიონატის 2011–2012 წლების სეზონი გუნდისათვის წარუმატებელი გამოდგა. დინამოელები მე-4 ადგილზე გავიდნენ და საპრიზო ადგილების მიღმა დარჩნენ.
2012 წლის ივნისში გუნდის თავკაცად დუშან უჰრინი უმცროსი დაინიშნა. სადებიუტო სეზონშივე მან „დინამოს“ საქართველოს ჩემპიონობა და თასი მოაგებინა. საშინაო წარმატებების შემდეგ, 2013 წლის ზაფხულში, გუნდი ევროტურნირებზეც გააქტიურდა: ჩემპიონთა ლიგის მეორე საკვალიფიკაციო ეტაპზე ფარერის კუნძულების „ებ/სტრეიმური“ (6–1, 3–1) დაამარცხა, თუმცა მესამე ეტაპზე რიმუნულ „სტიაუასთან“ თამაში წარუმატებელი აღმოჩნდა (0–2, 1–1). „დინამომ“ მარცხი განიცადა უეფა-ს ევროპის ლიგის პლეი-ოფშიც, — განადგურდა ინგლისურ „ტოტენჰემთან“ (0–5, 0–3).
მომდევნო სეზონის შუა პერიოდში, 2013 წლის დეკემბერში, გუნდი დუშან უჰრინმა დატოვა, თუმცა ამას „დინამოსთვის“ ხელი არ შეუშლია ზედიზედ მეორე დუბლი შეესრულებინა, — საქართველოს ჩემპიონატი 6-ქულიანი სხვაობით მოიგო, თასის ფინალში კი საჩხერის „ჩიხურა“ 2–1 დაამარცხა.
სტადიონი
thumb|right|279პქ| თბილისის ცენტრალური სტადიონი, 1935 „დინამოს“ თავდაპირველი სტადიონის პროექტი 1932–1935 წლებში შემუშავდა და მისი მშენებლობა თბილისის მთავარი არქიტექტორის არჩილ ქურდიანის (1903–1988) ხელმძღვანელობით მიმდინარეობდა. სტადიონის ტევადობა 23 000 მაყურებელზე იყო გათვლილი. სპეციალისტების შეფასებით, იგი თავისი ნოვატორული არქიტექტურული გადაწყვეტით იმ პერიოდის ქართული არქიტექტურის ერთ-ერთ საუკეთესო ნიმუშს წარმოადგენდა. როგორც კონსტრუქციული, ასევე სპორტულ-ტექნიკური მახასიათებლებიდან გამომდინარე ითვლებოდა სპორტული დანიშნულების პირველ მასშტაბურ ნაგებობად საქართველოში და თავისი არქიტექტურული ღირსებით თავისი დროის საუკეთესო სპორტულ ნაგებობათა რიცხვში შედიოდა.
1956 წელს არჩილ ქურდიანის ავტორობითვე განხორციელდა სტადიონის რეკონსტრუქცია. რიგი არქიტექტურული და საინჟინრო-ტექნიკური ამოცანების გადაჭრისა და მათ შორის მაყურებელთა რაოდენობის გაზრდის მიზნით გადაწყდა ლითონის კონსტრუქციების დამატება. შედეგად სტადიონის ტევადობა 23 000-დან 36 000-მდე გაიზარდა. თუმცა, დინამოელთა შემდგომმა წარმატებებმა და საფეხბურთო მატჩებზე დასწრების მსურველთა რაოდენობის ზრდამ დღის წესრიგში ახალი და კიდევ უფრო მეტი ტევადობის მქონე სტადიონის აგების საჭიროება დააყენა. ამრიგად, უკვე 1960-იანი წლებიდან არქიტექტორების — არჩილ ქურდიანის, გია ქურდიანის და კონსტრუქტორ შალვა გაზაშვილის ხელმძღვანელობით, ასევე არქიტექტორთა, ინჟინერთა და სპეციალისტთა შემოქმედებითი ჯგუფის მონაწილეობით იწყება „დინამოს“ სტადიონის ხელახალი, ამჯერად მისი ფუნდამენტური რეკონსტრუქციის, ფაქტობრივად კი ახალი სტადიონის პროექტზე მუშაობა, რის შედეგსაც წარმოადგენს თანამედროვე „დინამოს“ სტადიონი.
1976 წლის 26 სექტემბერს სტადიონის საზემო გახსნის დროს მისი მრავალათასიანი მაყურებელი ფეხზე წამოდგომითა და უდიდესი ოვაციით მიესალმა მის ავტორებს. ხაზგასასმელია, რომ ფეხბურთის გულშემატკივართა მხრიდან გამოვლენილი მადლიერების ამგვარი ემოციური ფორმა მათი მრავალწლიანი შრომისა და მოღვაწეობის სრულიად დამსახურებულ, ღირსეულ და მეტად მაღალ შეფასებას წარმოადგენდა.
პირველი თამაში „დინამოს“ ახალ სტადიონზე საერთაშორისო გამოდგა, უეფა-ს თასის 1/32 ფინალში დინამოელებმა უელსის „კარდიფ სიტის“ უმასპინძლეს და 3–0 გაიმარჯვეს.
სტადიონის მაქსიმალური ტევადობა 78 ათასს მაყურებელს შეადგენდა, თუმცა მას დასწრების თავისებური რეკორდებიც ახსოვს, ასე მაგალითად 1979 წელს, „დინამო“ ევროპის ერთ-ერთ საუკეთესო გუნდს „ლივერპულს“ მასპინძლობდა. პირველი თამაში ქართველ ფეხბურთელებს 1–2 ჰქონდათ წაგებული. მაყურებლის ინტერესი იმდენად დიდი იყო, რომ სტადიონზე 110 ათასი გულშემატკივარი მოვიდა. მათმა მხარდაჭერამ სათანადო შედეგი გამოიღო და დინამოელებმა 3–0 გაიმარჯვეს. საერთოდ ყოფილი საბჭოეთის პერიოდში „დინამოს“ სტადიონი დასწრების მხრივ პირველ ადგილზე იყო, თამაშზე საშუალოდ 45 ათასი მაყურებელი დადიოდა. thumb|left|279პქ| [[ბორის პაიჭაძის ეროვნული სტადიონი|დინამო არენა 2012 წლის 11 სექტემბერს საქართველო - ესპანეთი ]] მოგვიანებით დასწრების რეკორდი, უკვე დამოუკიდებელი ქართული ფეხბურთის პერიოდში განმეორდა, 1995 წელს, როდესაც საქართველოსა და გერმანიის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებთა მატჩზე დასაწრებად ისევ 110 ათასმა მაყურებელმა მოიყარა თავი. 100 ათასი მაყურებელი დაესწრო ეროვნული ჩემპიოპნატის გახსნის მატჩს „დინამოსა“ და ფოთის „კოლხეთს“ შორის.
ამავე სტადიონზე საკმაოდ ხშირად თამაშობდა საბჭოთა კავშირის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებიც, ასევე მოსკოვის „სპარტაკი“, მოსკოვისა და კიევის დინამოელებიც ატარებდნენ საერთაშორისო მატჩებს. 1985 წელს „დინამოს“ სტადიონზე ჩატარდა ახალგაზრდული მსოფლიო ჩემპიონატის ჯგუფური მატჩები და ერთ-ერთი მეოდხედფინალური მატჩი.
წლების განმავლობაში ამავე სტადიონზე თამაშობდა და თამაშობს საქართველოს ეროვნული ნაკრებიც.
1995 წლიდან კი სტადიონს ქართული ფეხბურთის ლეგენდარული წარმომადგენელის, „ფეხბურთის კარუზოდ“ წოდებული ბორის პაიჭაძის სახელი ეწოდა.
1996 წელს საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციამ შუამდგომლობით მიმართა იტალიურ კომპანია „ფინეირო კონსალტინგს“, რომელმაც ეროვნულ სტადიონზე 20 ათასი ინდივიდუალური სკამის დამონტაჟება უზრუნველყო. თუმცა, ამის შემდეგ სტადიონზე ჩასატარებელი სხვა აუცილებელი სარემონტო სამუშაოებისთვის საჭირო სახსრების მოძიება ვერ მოხერხდა და მისი განახლების პერსპექტივა კვლავ გაურკვეველი ვადით გადაიდო.
უეფა-ს ახალი მოთხოვნების თანახმად სტადიონის ტრიბუნებზე გულშემატკივრებისთვის მხოლოდ დასაჯდომი ადგილებია გათვალისწინებული. შესაბამისად, მისი ტევადობა მნიშვნელოვნად შემცირდა და ამ ეტაპზე 55.000-მდე მაყურებელს იტევს. ამასთან, მოხდა მეორე იარუსის სკამების უმეტესობის გადახურვა. სპეციალისტთა შეფასებით ეროვნული სტადიონი ამჟამად ერთ-ერთ საუკეთესო არენად ითვლება აღმოსავლეთ ევროპაში. აღნიშნულ პერიოდში (2006–2009) სტადიონის გენერალური დირექტორის მოვალეობას საქართველოს სპორტის სახელმწიფო დეპარტამენტის ყოფილი თავმჯდომარე ირაკლი მეძმარიაშვილი ასრულებდა.
2011 წლის 25 აგვისტოს, ეროვნული სტადიონი თბილისის „დინამოს“ 49 წლიანი სარგებლობის უფლებით გადაეცა და დაერქვა დინამო არენა.
ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2018 წლის 12 დეკემბრის განკარგულების საფუძველზე, სს „ბორის პაიჭაძის სახელობის ეროვნული სტადიონის“ გენერალური დირექტორის თანამდებობაზე საბა მჟავანაძე დაინიშნა.
სეზონები
' პირობითი აღნიშვნები'''
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს საფეხბურთო კლუბები
ფრანკენუინი (2012 წლის ფილმი)
ფრანკენუინი (Frankenweenie) — 2012 წლის ფენტეზის ჟანრის თოჯინური 3D ფილმი, რომლის რეჟისორია ტიმ ბარტონი. იგი არის ბარტონის ამავე სახელწოდების 1984 წლის მოკლემეტრაჟიანი ფილმის ახალი ვერსია, რომელიც თავის მხრივ, ნაწილობრივ ეფუძნება მერი შელის წიგნზე დაფუძნებულ „ფრანკენშტეინს“.
ისევე, როგორც ორიგინალური ფილმები, „ფრანკენუინი“ შავ-თეთრ ფერებშია გადაღებული. ეს არის ბარტონის რიგით მეოთხე თოჯინური ფილმი და პირველი მათ შორის, რომელიც არ არის მიუზიკლი. ფილმის სიუჟეტის მიხედვით ბიჭუნა ვიქტორის ძაღლი სპარკი იღუპება, მაგრამ იგი იყენებს მეცნიერებას, რათა გააცოცხლოს საყვარელი ცხოველი.
„ფრანკენუინი“ არის პირველი შავ-თეთრი და თოჯინური ფილმი, რომელიც გამოვიდა IMAX 3D ფორმატში. მისი დისტრიბუტორია Walt Disney Pictures. ფილმი 2012 წლის 5 ოქტომბერს გამოვიდა. მან დადებითი შეფასებები და შემქმნელებს საშუალო შემოსავალი მოუტანა. ფილმი ნომინირებული იქნა ოქროს გლობუსზე საუკეთესო სრულმეტრაჟიანი ანიმაციის ფილმისათვის და BAFTA-ზე საუკეთესო ანიმაციური ფილმისათვის, ისევე, როგორც ოსკარზე საუკეთესო ფილმისათვის ანიმაციასთან დაკავშირებულ ყველა კატეგორიაში.
სქოლიო
კატეგორია:2012 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფენტეზი ფილმები კატეგორია:შავ-თეთრი ფილმები კატეგორია:ტიმ ბარტონის ფილმები
სენსკაია
სენსკაია (Сенская) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ბოგოროდსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 2 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
Lasioglossum providens
Lasioglossum providens — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1879 წელს.
სქოლიო
providens
დასტინ ჰოფმანი
დასტინ ჰოფმანი (Dustin Lee Hoffman დ. 8 აგვისტო, 1937) — ორგზის კინოაკადემიის ოსკარისა და ექვსგზის ოქროს გლობუსის მფლობელი, სამგზის BAFTA-სა და ემის პრემიის ლაურეატი ამერიკელი მსახიობი. 1960 წლიდან, ჰოფმანმა გამოიარა სატელევიზიო, კინო და თეატრალური კარიერა. მისი პირველი კრიტიკული ქება მოჰყვა 1966 წლის სპეკტაკლში Eh? თამაშს, რითაც მან მიიღო თეატრის მსოფლიოსა და დრამის საწერი მაგიდის ჯილდოები. მას მალევე მოჰყვა ბენ ბრედოკის როლი 1967 წლის ფილმში კურსდამთავრებული. ამ ფილმის წარმატების შემდეგ, ჰოფმანის კარიერა ძირითადად გაგრძელდა ფილმების სამყაროში, მხოლოდ რამდენიმე არარეგულარული დაბრუნებებით ტელევიზიასა და სცენაზე. მისი მნიშვნელოვანი ფილმებია: შუაღამის კოვბოი (1969), პატარა დიდი კაცი (1970), ლენი (1974), პრეზიდენტის მთელი გარემოცვა (1976), კრამერი კრამერის წინააღმდეგ (1979), ტუტსი (1982), წვიმის კაცი (1988), კაუჭა (1991), მძინარენი (1996), ძაღლის კუდის ქიცინი (1997), ფაკერების გაცნობა (2004) და ჰარვის ბოლო შანსი (2008).
ცხოვრების ადრეული წლები
დასტინ ჰოფმანი დაიბადა 1937 წლის 8 აგვისტოს, ლოს-ანჯელესში, კალიფორნია, აშშ. დედა - ლილიანი, მამა - ჰარი ჰოფმანი, რომელიც მუშაობდა Columbia Pictures-ში, მანამ სანამ გახდებოდა ავეჯის გამყიდველი. მისი ძმა, რონალდი არის ადვოკატი და ეკონომისტი. ჰოფმანის ოჯახის წევრები იყვნენ ებრაელები, თუმცა მას არ ჰქონდა რელიგიური აღზრდა. 1955 წელს, მან დაამთავრა ლოს-ანჯელესის უმაღლესი სასწავლებელი.
ადრეული ფილმების კარიერა
დასტინ ჰოფმანმა მსახიობობა თეატრ ”პასადენა ფლეიჰაუისში” დაიწყო ჯინ ჰეკმენთან ერთად. ორი წლის შემდეგ იგი ნიუ-იორკში გადავიდა ჰეკმენთან ერთად. პირველი როლის მიღებამდე ჰოფმანმა მრავალი სამუშაო გამოიცვალა, მათ შორის მუშაობდა: პიჯაკის შემმოწმებლად რესტორანში, ბეჭვდის განყოფილებაში "ყვითელი ფურცლების" გამოცემაში, პროფესიონალ არომატის შემმოწმებლად ”მაქსუელ ჰაუსში” და სხვ.
1960-იან წლებში, ჰოფმანმა დაიწყო გამოჩენა სატელევიზო შოუებსა და ფილმებში, მათ შორის შიშველ ქალაქში, დამცველებსა და ჰომარკის დიდების დარბაზში. ჰოფმანის თეატრალური კინოდებიუტი შედგა 1967 წელს ფილმში The Tiger Makes Out. ამ ფილმის გადაღების შემდეგ, ჰოფმანი ნიუ-იორკიდან ფარგოში გაემგზავრა, სადაც ვილიამ საროიანის ტელეპროექ ”შენი ცხოვრების დროში” მიიღო მონაწილეობა.
მნიშვნელოვანი როლები
156px|thumb|left|ჰოფმანი [[საფრანგეთი|საფრანგეთში (1985)]] 1966 წელს მაიკ ნიკოლსმა დაიწყო მსახიობების შერჩევა ფილმისთვის ''„კურსდამთავრებული“. მოლაპარაკებები უორენ ბიტისა და რობერტ რედფორდთან ჩაიშალა, ამიტომ ფილმში მიიწვიეს ჰოფმანი. ჰოფმანს დაგეგმილი ჰქონდა პროდიუსერებში თამაში, მაგრამ თავისი წარმატების შემდეგ ფილმში კურსდამთავრებული, მან არჩია ბენჟამილ ბრედოკის როლის თამაში „კურსდამთავრებულში“. ფილმის ეკრანზე გამოშვება დაიწყო 1967 წელს. ამ ფილმის მეშვეობით ჰოფმანი წარდგენილი იქნა კინოაკადემიის ოსკარის ნომინაციაზე. ფილმი გამოდგა საკმაოდ წარმატებული და ამის შემდეგ, 1968 წელს, ჰოფმანი გამოჩნდა ფილმში „მადიგანის მილიონები“.
1968 წლის დეკემბერში ჰოფმანი დაბრუნდა ბროდვეიში რათა გამოსულიყო ჯონ სებასტიანისა და მურეი შიზგალის მიუზიკლში - ჯიმი შაინი. ამ როლის შესრულებისთვის ჰოფმანმა მიიღო დრამის საწერი მაგიდის ჯილდო. დადგმის დატოვებიდან რამდენიმე კვირის შემდეგ, 1969 წლის 25 მაისს შედგა ჰოფმანის შემდეგი მნიშვნელოვანი ფილმის, „შუაღამის კოვბოის“ პრემიერა აშშ-ის თეატრებში. რატსო რიზოს როლისთვის ჰოფმანი მეორეჯერ წარდგა ოსკანის ნომინაციაზე, თუმცა ჯილდო ვერ დაიმსახურა. აღსანიშნავია, რომ ამ ფილმმა გაიმარჯვა ნომინაციაში საუკეთესო სურათი. შემდეგ წელს ჰოფმანი გამოჩნდა ფილმში „პატარა დიდი კაცი“, სადაც მან ითამაშა ჯეკ კრაბის როლი.
მომდევნო წლებში ჰოფმანი აგრძელებს ბევრ მნიშვნელოვან ფილმში თამაშს: „ვინ არის ჰარი კელერმანი და რატომ თქვა ეს საშინელებები ჩემზე?“, „თივის ძაღლები“, „პაპილონი“ და „ლენი“. ფილმისთვის ლენი ჰოფმანმა მიიღო თავისი მესამე ნომინაცია ოსკარის დაჯილდოებაზე.
1976 წელს ჰოფმანმა და რობერტ რედფორდმა ითამაშეს ფილმში „პრეზიდენტის მთელი მხედრიონი“, კარლ ბერნშტეინის და ბობ ვურდვადის როლებში. ამას მოყვა წარმატებული გამოსვლა წარმატებულ ფილმში „მარათონელი“. ფილმი გადაღებული იქნა უილიამ გოლდმენის ამავე სახელის ნოველის მიხედვით.
ჰოფმანის შემდეგი როლები არ იყო ისეთი წარმატებული, როგორიც წინა წლებში. ამ წლებში, მათ ითამაშა „გამოსაცდელი ვადასა“ და „აგათაში“.
ჰოფმანის შემდეგი ფილმი იყო კრამერი კრამერის წინააღმდეგ, რომლის მეშვეობითაც მან მიიღო თავისი პირველი ოსკარის პრიზი, ნომინაციისთვის საუკეთესო მსახიობი. ფილმმა ასევე აიღო საუკეთესო ფილმის ჯილდო, საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლი (მერილ სტრიპი) და საუკეთესო რეჟისორი. ფილმში ტუტსი, ჰოფმანი ანსახიერებს მაიკლ დორსს, რომელიც ცდილობს გამოიყურებოდეს ქალივით იმ მიზნით. რომ მიიღოს როლი ოპერაში. ტუტსი წარდგენილი იყო ათ ოსკარის ნომინაციაზე, მათ შორის მეოთხეზე - ჰოფმანი.
ამის შემდეგ ჰოფმანი დაბრუნდა ტელევიზიაში ვილი ლომანის როლით ტელეფილმში კომივოიაჟორის სიკვდილი, რომლითაც მან მიიღო ემის ჯილდო ნომინაციისთვის უმნიშვნელო მთავარი როლი - მინისერიალი/ფილმი და ოქროს გლობუსის ჯილდო ნომინაციისთვის საუკეთესო მსახიობი - მინისერიალი/სატელევიზიო ფილმი.
ჰოფმანს წარუმატებლომა მოუტანა ელეინ მეის ფილმმა იშთარი, რომელსაც დიდი ხნის მანძილზე აკრიტიკებდნენ. ფილმი იყო ნომინირებული სამჯერ ოქროს ჟოლოს ჯილდოზე. ეს დაჯილდოება ავლენს წლის ყველაზე ცუდ ფილმებს.
ბარი ლევინსონის ფილმში წვიმის კაცი, ჰოფმანმა ითამაშა რეიმონდ ბაბიტის როლი ტომ კრუზთან ერთად. ლევინსონი, ჰოფმანი და კრუზი მუშაობდნენ ფილმისთვის ორი წელი. ჰოფმანმა ამ ფილმში გამოსვლით მიიღო თავისი მეორე ოსკარის ჯილდო. thumb|left|162px|დასტინ ჰოფმანი და [[ტომ კრუზი ფილმში წვიმის კაცი]] წვიმის კაცის შემდეგ, ჰოფმანი გამოვიდა სინ კონერთან ერთად ფილმში ოჯახის ბიზნესი. 1991 წელს, ჰოფმანმა გაახმოვანა სიმფსონების ერთ-ერთი პერსონაჟი - მისტერ ბერგსტორნი, ეპიზოდში ”ლიზას დამხმარე”.
1990-იან წლებში ჰოფმანი გამოჩნდა ბევრ დიდ სტუდიურ ფილმებში, როგორებიცაა უორენ ბიტის დიკ ტრეისი, გმირი, ბილი ბეტგეითი. მან ასევე ითამაშა კაპიტანი კაუჭას როლი სტივენ სპილბერგის ფილმში კაუჭა და წარდგენილი იქნა ოქროს გლობუსის ნომინაციაზე. ჰოფმანმა ითამაშა მთავარი როლი ფილმში აჯანყება. ამას მოყვა როლი ბრედ პიტთან და რობერტ დე ნიროსთან ერთად ფილმში მძინარენი.
ჰოფმანი წარდგენილი იქნა უკვე მეშვიდედ ოსკარის ნომინაციაზე მისი როლისთვის ფილმში ძაღლის კუდის ქიცინი. მისი შემდეგი ფილმი იყო სფერო, სადაც მან ითამაშა შერონ სტოუნსა და სამუელ ლ. ჯექსონთან ერთად.
ჰოფმანი შემდეგ გამოჩნდა ფილმში მთვარის შუქი. 2003 წელს ჰოფმანმა ითამაშა ჯეიმზ ფოულის ფილმში თაღლითობა. ასევე ითამაშა ამავე წელს გადაღებულ ფილმში განაჩენი ფულით, სადაც იგი ასრულებდა როლს თავის ძველ მეგობართან, ჯინ ჰეკმენისთან ერთად.
2004 წელს ჰოფმანმა ითამაშა ხუთ ფილმში, რაც საკმაოდ წარმატებული გამოდგა მისი კარიერისთვის. ეს ფილმებია: Freedom2speak v2.0, ჯადოსნური ქვეყანა, გულების მტეხველნი, ფაკერების გაცნობა, ლემონი სნიკეტი: 33 უიღბლობა. 2005 წელს, ფაკერების გაცნობით ჰოფმანმა მოიგო MTV-ის ფილმების ჯილდო ნომინაციაზე საუკეთესო კომედიური როლის შემსრულებელი. ამავე 2005 წელს ჰოფმანმა ითამაშა ენდი გარსიას ფილმში დაკარგული ქალაქი.
2006 წელს ჰოფმანი გამოჩნდა ფილმში პერსონაჟში, ამას მოყვა ამავე წლის საკმაოდ წარმატებული ფილმი სუნამო: ერთი მკვლელის ისტორია, რომელიც გადაღებული იყო პატრიკ ზუსკინდის რომანის, სუნამოს მიხედვით. ამ წელს, ჰოფმანმა ითამაშა უმნიშვნელო როლი შვებულებაში.
2007 წელს ჰოფმანი გამოჩნდა 50 Cent-ის კლიპში Follow My Lead და ითმაშა ამავე წლის საკმაოდ წარმატებულ ფილმში მისტერ მაგორიუმის ჯადოსნური მაღაზია.
დასტინ ჰოფმანმა გაახმოვანა 2008 წლის მულტფილმების, კუნგ-ფუ პანდას პერსონაჟი მასტერ შიფუ და დესპეროს თავგადასავლის პერსონაჟი რუსკურო. ამ წელსვე ჰოფმანმა ითამაში ფილმში ჰარვის ბოლო შანსი.
ჰოფმანის გამოჩენა იგეგმება HBO-ის დრამაში იღბალი, სადაც იგი ითამაშებს კაცის როლს, რომელიც ჩართულია ისეთ აქტივობებში, როგორიცაა წიგნების ბეჭდვა და კაზინოს მართვა. იგი ასევე იქნება BBC-ის ფილმის, კვარტეტის რეჟისორი, სადაც მთავარ რულს შეასრულებენ მეგი სმიტი და ალბერტ ფინი. მან ითამაშა 2010 წლის ფილმში პატარა ფაკერები, რომელიც გაგრძელებაა ფილმისა - ფოკერების გაცნობა
პირადი ცხოვრება
1970 წელს ჰოფმანი და ბერნი ცხოვრობდნენი გრინვიჩის სოფელში, იმ შენობის გვერდით, რომელიც The Weatherman-ის წევრებმა დაანგრიეს საძირკველში დამონტაჟებული ბომბით. შემთხვევის დროს გარდაიცვალა 3 ადამიანი. 2002 წლის დოკუმენტურ ფილმში The Weather Underground, ჩვენ შეგვიძლია დავინახოთ ჰოფმანი, რომელიც დგას ქუჩაზე აფეთქების შემდეგ
რობერტ დიუვალი იყო ჰოფმანის ოთახის მეზობელი მსახიობობასთან ბრძოლის წლებში ნიუ-იორკში. დიუვალი და ჰოფმანი ერთმანეთს აჯავრებდნენ მსახიობობაში ვარჯიშისას. როდესაც დიუვალს წვრთნიდა სენდი მეისნერი, ჰოფმანი უბრალოდ შეჩერდა ლი სტრასბერგის მსახიობობის მეთოდზე. ჰოფმანი კვლავ ახლოს მეგობრობს მსახიობ ჯინ ჰეკმენთან, რომელიც ასევე გალხავთ დიუვალის მეგობარიც.
ბევრი მითქმა-მოთქმა და დისკუსია გაიმართა იმაზე, რომ ჰოფმანი გამოეთიშა იერუსალიმის ფილმების ფესტივალს ღაზის სექტორის ნაპირებთან მომხდარი კონფლიქტის გამო. თუმცა მისმა წარმომადგენელმა განაცხადე ნიუ-იორკ ტაიმზში, რომ ამ მოხსენებაში არანაირი სიმართლე არ იყო.
ფილმოგრაფია
დასტინ ჰოფმანის ფილმოგრაფია ითვლის 80-მდე ფილმს. ამათგან უდიდეს ნაწილში მთავარი ან მეორეხარისხოვანი როლი აქვს ნათამაშები, რამდენიმე ფილმი კი საკუთარი რეჟისურითაა გადაღებული. ჰოფმანი ასევე რამდენიმე ფილმის პროდიუსერიცაა.
ენი
* ლაურეატი: საუკეთესო გახმოვანება ანიმაციურ ფილმში - კუნგ-ფუ პანდა (2009)
შენიშვნა: ფრჩზილებში ნაჩვენებია დაჯილდოების წლები. სია არასრულია
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 8 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:ემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:გერმანელი ამერიკელები
ლარჩვალის ელია წინასწარმეტყველის ეკლესია
ლარჩვალის ელია წინასწარმეტყველის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლარჩვალში.
სამონასტრო კომპლექსი დარბაზულ ტაძარს, საცხოვრებელ რეზიდენციას, კოშკსა და სამეურნეო დანიშნულების სადგომებს აერთიანებს. კომპლექსიდან ავთენტური სახით მხოლოდ გვიანი შუა საუკუნეების კოშკმა მოაღწია, დანარჩენი შენობა-ნაგებობები ან გადაკეთებულია, ან თავიდანაა აგებული თანამედროვე მასალით. კომპლექსის ცენტრში მდგარი ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, გადმოცემით ის შუა საუკუნების ეკლესიის საძირკველზეა აგებული. ეკლესია აგებულია კარგად დამუშვებული ქვით და გადახურვისთვის გამოყენებული თუნუქის საბურავები. ეკლესიის დასავლეთ ფასადზე კარია გაჭრილი, რომლის ზემოთ რელიეფური ტიმპანია ჩასმული. ინტერიერის გასანათლებლად აღმოსავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფასადებზე თაღოვანი ფორმის სარკმლებია გაჭრილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მარსელო ვიეირა და სილვა ჟუნიორი
მარსელო ვიეირა და სილვა ჟუნიორი (Marcelo Vieira da Silva Júnior; დ. 12 მაისი, 1988; რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია), ან უბრალოდ მარსელო — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, თამაშობს მარცხენა მცველის პოზიციაზე.
მადრიდის რეალი
მარსელო რეალის ფეხბურთელი 2007 წლის ზამთრის სატრანსფერო ფანჯრის დროს გახდა. აი რა განაცხადა მადრიდელთა პრეზიდენტმა, რამონ კალდერონმა ბრაზილიელის პრეზენტაციაზე: "მარსელო ჩვენთვის მნიშვნელოვანი შენაძენია. ის ახალგაზრდა და ენერგიულია და გუნდს უფრო გამოაცოცხლებს. გარდა ამისა, ბრაზილიელი ჩვენი სპორტული გეგმის ნაწილია, რომელიც გუნდის გაახალგაზრდავებას ეხება. ამ ტრანსფერის განხორციელებით ძალიან გახარებულები ვართ, რადგან ფეხბურთელის შეძენა თითქმის ნახევარ ევროპას სურდა."
მარსელოს დებიუტი ახალ კლუბში დეპორტივოს წინააღმდეგ შედგა, 2007 წლის 7 იანვარს. იმავე წლის 14 აპრილს ფეხბურთელმა სამეფო კლუბის ძირითად შემადგენლობაში პირველად იასპარეზა. მას შემდეგ რაც რეალის სათავეში ბერნდ შუსტერი მოვიდა, ბრაზილიელს მუდმივი სათამაშო პრაქტიკა აქვს. მარსელო რეალის ძირითადი შემადგენლობის მოთამაშე და საფეხბურთო ექსპერტების ვარაუდით, გუნდის ერთ-ერთი საკვანძო ფიგურაა.
სანაკრებო კარიერა
thumb|300px|მარსელო (მარცხნივ) არგენტინელ [[ლიონელ მესისთან ერთად ოლიმპიურ თამაშებზე.]] 2006 წელს, მარსელომ ბრაზილიის ეროვნულ გუნდში სადებიუტო მატჩი გოლით აღნიშნა. მან უელსის ნაკრებს გაუტანა შესანიშნავი შორეული გოლი, რომელიც როგორც ამბობენ, მხოლოდ ბრაზილიელი მცველებისთვისაა დამახასიათებელი. ფეხბურთელს ხშირად ადარებენ მის ცნობილ თანამემამულე მცველს, რობერტო კარლოსს.
მარსელომ ბრაზილიის ნარკების რიგებში მონაწილეობა მიიღო 2008 წლის პეკინის ოლიმპიურ თამაშებზე. სადაც კარლოს დუნგას თავკაცობით, მან და მისმა თანაგუნდელებმა ვერცხლის მედალი მოიპოვეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1988 კატეგორია:დაბადებული 12 მაისი კატეგორია:ბრაზილიელი ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ფლუმინენსეს ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:მადრიდის რეალის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2013 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ესტონეთის ისტორია
250px|მინიატიურა|[[ბრინჯაოს ხანა|ბრინჯაოს ხანის ქვის სამარხები ჩრდილოეთ ესტონეთში]] ესტონეთის ისტორია იწყება უკანასკნელი გამყინვარების (ე. წ. ,,ვიურმის გლაციალი") დასასრულს, პლეისტოცენურ ეპოქაში 12 000 წლის წინათ, როდესაც თანამედროვე ესტონეთის ტერიტორიაზე პირველი ადამიანები, თანამედროვე ესტონელების პირველყოფილი მონადირე და შემგროვებელი წინაპრები, გამოჩნდნენ.
თუმცაღა, მსოფლიოს რუკაზე ესტონეთი პირველად 1154 წელს გამოჩნდა სიცილიის ნორმან მეფეთა სამეფო კარის არაბი გეოგრაფის, ალ-იდრისის რუკაზე. ცნობილია, რომ რომაელი ისტორიკოსი, პუბლიუს კორნელიუს ტაციტუსი ახ. წ. 1 წლით დათარიღებულ ნაშრომში იმპერიის საზღვრების გადაღმა ძალიან შორს, ჩრდილოეთით მოიხსენიებს ხალხს სახელწოდებით აესტიი. სავარაუდოდ, ისინი ესტონელების წინაპრები უნდა ყოფილიყვნენ.
შუა საუკუნეები
250px|მინიატიურა|[[ლივონია 1260 წელს.]] შუა საუკუნეებიდან იწყება ბრძოლა ესტონურ მიწებზე კონტროლისათვის. XII საუკუნის დასაწყისში ლივონიაში იწყება ჩრდილოეთის ჯვაროსნული ლაშქრობები. 1210 წელს მათ აიღეს ესტონური დასახლება და დააარსეს ციხესიმაგრე ფელინი.
XIII საუკუნეში ვაჭრები გოტლანდიდან და ჩრდილო გერმანიის ქალაქებიდან, ახლად დაარსებულ სავაჭრო ალიანს „ჰანზას“ წევრები ცდილობდნენ ყოფილიყვნენ ერთადერთნი, ვისაც მონოპოლიური უფლება ექნებოდათ რუსეთთან და აღმ. ბალტიის ქვეყნებთან ვაჭრობაში. ქრისტიანობის გავრცელება იყო მხოლოდ საბაბი მერკანტილი დამპყრობლებისთვის.
ჯვაროსნულმა ლაშქრობებმა თავისი კვალი დაამჩნია ხალხის მეხსიერებას. ესტონელები საკადრისი პასუხის გაცემას ახერხებდნენ აგრესორთათვის. ლეგენდის თანახმად, ერთადერთი, რამაც გადაარჩინა დანიის მეფე ვალდემარ II ესტონელებთან დამარცხებას ლინდანისის ციხესიმაგრესთან (დღევანდელი ტოომპეის ციხესიმაგრე ტალინის ცენტრში), იყო ის, რომ ციდან გამოეცხადა წითელი ტილო თეთრი ჯვრით - ანუ დანებროგი დანიის სახელმწიფო დროშა. ეს მოხდა 1219 წლის 15 ივნისს.
ამრიგად, XIII საუკუნეში, ესტონეთი წარმოადგენდა დაპყრობილ და მცირე სამთავროებად დანაწევრებულ ქვეყანას, რომელთაგანაც ყველაზე ძლიერი იყო ტევტონთა ორდენი. ხშირი იყო ულმობელი აჯანყებები, რომელთაც მიუხედავად კიდევ უფრო ულმობელი რეპრესიებისას, ტევტონები ბოლომდე ვერ აშთობდნენ. თუმცა მათ 1343-1344 წლებში გადამწყვეტი გამარჯვება მოიპოვეს, როდესაც წმინდა გიორგის ღამის აჯანყება (23 აპრილი, 1343 წ.) ჩაახშვეს და ჩრდილოეთ ესტონეთიც მიიტაცეს.
წვრილ-წვრილი „სუვერენების“ მუდმივი შუღლის, საგარეო საფრთხეების და მეკობრეობის მიუხედავად სრული სიმძლავრით ვითარდებოდა სოფლის მეურნეობა და ვაჭრობა. ძველი ლივონია ჩრდილოეთ ევროპის ბეღელად გადაიქცა. სავაჭრო კავშირები შოტლანდიასა და თვით მანჯურიასაც კი სწვდებოდა. XVI საუკუნიდან იწყება ცენტრალიზებული ერი-სახელმწიფოს ჩამოყალიბების ეტაპი. ესტონეთის გერმანელი მმართველობისთვის სულ უფრო და უფრო შემაშფოთებელი ხდებოდა მზარდი აღმოსავლური საფრთხე - მოსკოვიტია.
1535 წელს ესტონეთში დაიბეჭდა პირველი ესტონური წიგნი, ვანრადტ-კოელის კატეხიზმო. ლუთერანულმა რეფორმაციამ ესტონურ ქალაქებს 1523-1524 წლებში მიაღწია. პოლიტიკური ძვრების და იკონოკლასტური ძარცვა-გლეჯვის გარდა, მან ესტონეთს ესტონეთში ნაბეჭდი პირველი ესტონური წიგნიც მოუტანა. თუმცა, საერთოდ პირველი ესტონური ნაბეჭდი წიგნი 1525 წლით თარიღდება. ესაა ლიუბეკში (გერმანია) დაბეჭდილი Lutheran Compendicvm. thumb|250პქ|მარცხნივ|ტარტუს უნივერსიტეტი 1558–1583 წლებში ბალტიისპირეთი ლივონიის ომებმა მოიცვა. ბრძოლები მიმდინარეობდა რუსეთს, შვედეთს, დანიას და რეჩ-პოსპოლიტას შორის. ესტონეთის ქალაქები და ციხესიმაგრეები მიწასთან გასწორდა. მიწასთან გასწორდა ვილიანდის ციხესიმაგრეც. ტევტონთა ორდენის რეზიდენცია სამხრეთ ესტონეთში და იმ დროისთვის ერთ-ერთი მტკიცე ციხესიმაგრე ჩრდილოეთ ევროპაში. ესტონეთის მოსახლეობის ნახევარზე მეტი დაიღუპა. ომი ყველაზე ძლიერ მონაწილეებს, რეჩ პოსპოლიტას და შვედეთს შორის 1620 წლამდე გაგრძელდა და ამ უკანასკნელის გამარჯვებით დამთავრდა. თუმცა ჯერ კიდევ 1561 წელს ესტონეთი შვედეთმა მიიტაცა.
მიუხედავად იმისა, რომ გლეხობამ ცხადია ვერ შესძლო ცხოვრების პირობების გაუმჯობესება შვედური მმართველობის დროს, ეს პერიოდი იმდენად წარმატებული აღმოჩნდა ვაჭრობისთვის, ხელოსნობისთვის, განათლებისთვის, რომ ესტონეთში იგი დღესაც ცნობილია, როგორც ,,კარგი ძველი შვედური დრო." სწორედ შვედური მმართველობისას, შვედეთის მეფის, გუსტავ II ადოლფის ინიციატივით 1632 წელს ტარტუში გაიხსნა შვედეთის სამეფოში მეორე და ესტონეთის პირველი და უძველესი უნივერსიტეტი. (პირველი შვედური უნივერსიტეტი გაიხსნა უფსალაში, სტოკჰოლმთან ახლოს).
გამანადგურებელი ომების შემდეგ, როგორც ომებამდე ბალტიური ვაჭრობა აღმოჩნდა ესტონეთის შემოსავლის მთავარი წყარო. ტალინი და ნარვა შვედეთის სამეფოს აღმოსავლური პროვინციების მთავარ სავაჭრო ცენტრებად იქცნენ.
წარმატებული სტარტის მიუხედავად, ჩრდილოეთის დიდი ომი (1700–1721 წწ.) არასახარბიელო აღმოჩნდა შვედეთისთვის. დარჩა რა მარტო მოკავშირეების გარეშე, შვედეთს აღარ შეეძლო დაეცვა ფინეთი და ბალტიისპირეთი სულ უფრო მზარდი რუსული აგრესიისგან. 1710 წელს ტალინმა და პიარნუმ მოახდინეს კაპიტულაცია. ესტონეთი იმ დონემდე იყო გასწორებული მიწასთან, რომ რუსეთის ფელდმარშალმა პეტრე I-ს ასე უპატაკა:
რუსეთის იმპერიაში
ყველაფრის მიუხედავად, ესტონეთში მალევე დაიწყო გამოცოცხლება. ქვეყანაში წავიდა დიდი სასახლეების მშენებლობის ბუმი. ეს იყო ოქროს ეპოქა ადგილობრივი არისტოკრატიისთვის, რომელთა ისედაც დიდი პრივილეგიები კიდევ უფრო გააფართოვეს რუსეთის იმპერატორებმა. მაგრამ ესტონელი გლეხობისათვის ეს იყო საშინელი, ბნელი ეპოქა. მისი შემოსავლების 90%-ზე მეტი ნაირ-ნაირ გადასახადებაზე მიდიოდა. გლეხობა უდიდესი ჩაგვრის ქვეშ აღმოჩნდა.
მიუხედავად იმისა, რომ ესტონელი გლეხობის ორ მესამედზე მეტი განათლებული იყო XIX საუკუნის დადგომისას, ისინი მაინც ჩამოცილებულნი იყვნენ პოლიტიკური ცხოვრებიდან. ესტონელი არისტოკრატიისთვის აკადემიური, კულტურული ენა იყო გერმანული. ესტონური ენა კი დაბალი ფენების „ცხოველურ ყმუილად“ მიაჩნდათ. 1818 წელს კარგად ცნობილი პოეტი, ქრისტიან იააკ პეტერსონი, პირველი ესტონელი უნივერსიტეტის კურსდამთავრებული რისხვით და ბრაზით წერდა:
განმანათლებლური იდეების - თავისუფლების, თანასწორობის და ძმობის გავრცელების პარალელურად, დესპოტიამ ნგრევა დაიწყო. XIX საუკუნის პირველ დეკადებში ესტონეთში ბატონყმობა გაუქმდა. ესტონელ გლეხობას მიეცათ უფლება, ჰქონოდათ გვარები და შესაბამისად - პასპორტები. ისინი რუსეთის იმპერიის კანონიერ ქვეშერდომებად გამოცხადნენ. მათ აგრეთვე, თუმც შეზღუდული, მაგრამ მაინც თვითმმართველობის უფლებები მიიღეს.
აღმავლობა განიცადა კულტურამაც. ესტონელი მწერლობა მაგალითს უახლოესი ნათესავებისგან - ფინელებისგან იღებდა. სწორედ იმ დროს, როდესაც ფინეთში ელიას ლიონროტის მიერ შეიქმნა მსოფლიო კულტურის შედევრი, უკვდავი ეპოსი „კალევალა“, ესტონეთში, ედუარდ ტასკამ გამოსცა (1857) ესტონური ეროვნული ეპოსი „კალევიპოეგი“, რომლის მხატვრული ღირებულებები არაფრით ჩამოუვარდება „კალევალას“.
ეროვნული თვითშეგნების ზრდის პარალელურად, ესტონელმა გლეხობამ, რომელნიც აქამდე მაარაჰვა, ანუ გლეხები იყვნენ, თვითსახელწოდება შეიცვალეს და ესტლასედები, ანუ ესტონელები გახდნენ. მოგვიანებით მათ მაგალითს არისტოკრატიამაც მიბაძა. ერთიანობის გრძნობა იყო ის ძალა, რაც წარმართავდა ესტონეთის პოლიტიკურ ცხოვრებას XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. ერთიმეორის მიყოლებით ყალიბდებოდნენ ორგანიზაციები, რომელნიც თვითგამორკვევას და ეროვნულ იდენტიფიცირებას უწყობდნენ ხელს. აუცილებელი არ იყო, ისინი მანდამაინც პოლიტიკურები ყოფილიყვნენ. ასე მაგალითად: 1869 წელს დაარსდა კარგად ცნობილი ესტონური სიმღერების და ცეკვის ფესტივალი, რომელმაც ესტონეთის გამოღვიძებაში არანაკლები როლი ითამაშა, ვიდრე ნებისმიერმა პოლიტიკურმა პარტიამ.
1857 წელს იოჰან ვოლდემარ იანსენმა პირველი ესტონურენოვანი გაზეთი, პერნო პოსტიმეესი დააარსა, რომელიც დაარსებისთანავე პატრიოტული მოძრაობის ცენტრში და ცარიზმის აგრესიის ქვეშ აღმოჩნდა. საუკუნეთა მიჯნაზე ამ გაზეთის რედაქცია პოლიტიკურ პარტიად გარდაიქმნა. 250px|მინიატიურა|ესტონეთის სახელმწიფო დროშა XIX საუკუნეში ჩამოყალიბდა ესტონური დროშის საბოლოო რედაქცია. იგი 1884 წელს აფრიალდა, როგორც ესტონელ სტუდენტთა საზოგადოების ალამი და შემდეგ ალმა მატერიდან პარლამენტში გადაინაცვლა. ესტონეთის სახელმწიფო დროშის 1884 წლის დროინდელი ორიგინალი - პირველი დროშა ლურჯი, შავი და თეთრი ჰორიზონტალური ზოლებით სასწაულებრივ გადაურჩა XX საუკუნეს და ჩვენს დრომდე მოაღწია.
1905 წლის რევოლუციამ ესტონეთს სისხლისღვრა და მსხვილ მემამულეთა მიწის საკუთრების უფლების გაუქმება მოუტანა. ცარიზმის რეპრესიები პატრიოტების რადიკალიზმის გამწვავებას უწყობდა ხელს. დანაკარგებმა პირველ მსოფლიო ომში მთელ იმპერიას კატასტროფა მოუტანა. ამ ომში მხოლოდ მიახლოებითი შეფასებებით 100 000 ესტონელი დაიჭრა და ამდენივე დაიღუპა. საბოლოო საბაბი, რამაც ესტონელებს დამოუკიდებლობისკენ უბიძგა, 1917 წლის ნოემბერში პეტერბურგში ბოლშევიკური დაჯგუფების მიერ სახელმწიფო გადატრიალება და დიქტატურის დამყარება იყო.
1918 წლის 23 თებერვალს, მაშინ როდესაც წითელი არმია, გამოფიტული და ძალაგამოლეული პანიკურად და ქაოტურად იხევდა უკან, ხოლო გერმანელები უკვე ტალინის კარებთან იდგნენ: ესტონეთის ხსნის ეროვნულმა კომიტეტმა დააფუძნა პარლამენტი, რომელმაც იმავე დღეს ესტონეთის რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა გამოაცხადა.
პირველი რესპუბლიკა
ახალდაბადებულ ქვეყანას ორმხრივი ბრძოლა მოუწია. წითელი არმიის და ლანდესვერის, ბალტიისპირეთის გერმანელი კოლონისტების სამხედრო ფორმირებების წინააღმდეგ. ესტონეთის რესპუბლიკის ლეგიტიმურ შენაერთებს უერთდებოდნენ მოხალისეები დანიიდან და ფინეთიდან. მოხალისედ ეწერებოდა აგრეთვე ზოგიერთი ადგილობრივი გერმანელიც, რომელიც მხარდაჭერას უცხადებდა ახალგაზრდა რესპუბლიკას. უმნიშველოვანესი სამხედრო დახმარება იყო დიდი ბრიტანეთიდან სამხედრო-საზღვაო ფლოტის გამოგზავნა ომის ყველაზე დაძაბულ მომენტში, 1918 წლის დეკემბერს.
ომის პარალელურად, ესტონეთის რესპუბლიკის მთავრობა აგრძელებდა რადიკალური რეფორმების გატარებას. მყისიერად გაუქმდა ყველა არისტოკრატიული წოდება და ტიტული. ყველა მოქალაქე კანონის წინაშე თანასწორად გამოცხადდა. მთელი ქვეყნის მასშტაბით მოხდა ყველა, 874 მამულის ჩამორთმევა არისტოკრატიიდან და მათი გადაცემა ომის მოხალისეებისთვის. ამ ღონისძიებამ დიდად შეუწყო ხელი ფართო საზოგადოებრიობის ნდობის ამაღლებას მთავრობისადმი და ბრძოლას დამოუკიდებლობის დასაცავად.
ვერ შეძლო რა სამხედრო ძალით ესტონეთის დაჩოქება, ბოლშევიკური რუსეთი იძულებული გახდა ბოლოს და ბოლოს ეცნო ესტონეთის დამოუკიდებლობა და უარეყო ყოველგვარი უფლება ესტონეთზე. 1920 წლის 2 თებერვალს ქალაქ ტარტუში, ესტონეთის რესპუბლიკის მთავრობას და რუსეთის მმართველ ბოლშევიკურ წრეებს შორის ზავს მოეწერა ხელი.
მშვიდობის დამყარებისთანავე ქვეყანაში ცხოვრების ყველა სფეროში არნახული პროგრესი დაიწყო. ესტონური ენა მთელი ერის მენტალიტეტის შეცვლის საფუძვლად იქცა. უკლებლივ ყველაფერი – უმაღლესი განათლება და საპოლიციო ძალების მუშაობა, მეცნიერება და სპორტული ცხოვრება, ლიტერატურა და პენიტენციალური სისტემის საქმიანობა ესტონურ ენაზე მიდიოდა.