cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ზენდაია
ზენდაია კოულმანი (Zendaya Coleman; დ. 1 სექტემბერი, 1996) — ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი. ცნობილია როგორც ზენდაია. მან თავისი სამოდელო კარიერა ბავშვობის ასაკში დაიწყო, იყო მოცეკვავე, სანამ დისნეის სატელევიზიო სერიალში, „Shake It Up“-ში როკი ბლუს როლს ითამაშებდა. სერიალში მონაწილეობდა 2010 წლიდან 2013 წლამდე. 2013 წელს იგი „Dancing with the Stars“-ის მე-16 სეზონის მონაწილე იყო. 2015 წლიდან 2018 წლამდე ამერიკულ კომედიურ სატელევიზიო სერიალში, „K.C. Undercover“-ში, კ. ს. კუპერის როლს ასრულებდა, ხოლო 2019 წელს მთავარი როლის შესრულება დაიწყო HBO-ს დრამა სერიალ „ეიფორია“-ში. იგი გადაღებულია რამდენიმე ფილმში, მათ შორისაა: 2017 წლის მიუზიკლი „დიდებული შოუმენი“, „ადამიანი ობობა: დაბრუნება“ (2017), „ადამიანი ობობა: შინიდან შორს“ (2019), „დიუნი“ (2021).
ზენდაიამ თავისი მუსიკალური კარიერა სიმღერების ჩაწერით დაიწყო, მოგვიანებით მან გამოუშვა სინგლები: „Swag It Out“, და „Watch Me“. 2011 წელს იგი თანამშრომლობდა ამერიკელ მომღერალთან, მოდელთან და მსახიობთან ბელა ტორნისთან. 2012 წელს იგი გაწევრიანდა „Hollywood Records“-ში, ხოლო მოგვიანებით გამოუშვა სინგლი „Replay“, რომელმაც ამერიკაში „Billboard Hot 100“-ზე მე-40 ადგილი დაიკავა, ხოლო 2013 წელს, „Billboard 200“-ზე 51-ე ადგილზე გავიდა. მისი ჩაწერილი სიმღერა „Rewrite the Stars“ გამოყენებული იქნა ფილმის, „დიდებული შოუმენის“ საუნდტრეკად, რომელიც მოგვიანებით სინგლად გამოუშვეს.
მსახიობი მონაწილეობას იღებდა „Macy“-ს, „Mervyns“-ის, „Old Navy“-ის სარეკლამო კამპანიებში. მოგვიანებით, ზენდაია ამერიკელ მომღერალთან და მსახიობთან სელენა გომესთან ერთად სარეკლამო კამპანიაში გამოჩნდა.
ადრინდელი ცხოვრება
კოულმანი 1996 წლის 1 სექტემბერს ოაკლენდში, კალიფორნიაში დაიბადა. არის კლარა სთოერმერის და დევიდ კოულმანის ერთადერთი შვილი. მამის მხრიდან მას ჰყავს 5 უფროსი ნახევარ და-ძმა. მამამისი აფრიკელ-ამერიკელია, ხოლო დედამისი ეთნიკური წარმომავლობით გერმანელი და შოტლანდიელია. ზენდაია, როგორც შემსრულებელი, შექსპირის თეატრში, კალიფორნიაში აღიზარდა, სადაც დედამისი კლარა თეატრის მენეჯერი იყო. კოულმანმა თეატრის სტუდენტური კონსერვატორიის პროგრამაც გაიარა. სანამ ოაკლენდის ხელოვნების სკოლაში სწავლობდა, რამდენიმე სასცენო სპეკტაკლში მიიღო მონაწილეობა, მათ შორისაა: „Once on This Island“ და „Caroline, or Change“.
8 წლის ასაკში გაწევრიანდა მოცეკვავეთა ჯგუფ „Future Shock Oakland“-ში, სადაც იგი სამი წლის განმავლობაში სწავლობდა „ჰიპ-ჰოპს“ და „ჰულას“.
ზენდაია სწავლობდა ამერიკის თეატრის კონსერვატორიაში. სპექტაკლებში სადაც მას, მონაწილეობა აქვს მიღებული არის, უილიამ შექსპირის „რიჩარდ III“, „მეთორმეტე ღამე“ და „როგორც შენ მოგწონს“.
პირადი ცხოვრება
ფილმ „ადამიანი ობობა: დაბრუნება“-ზე მუშაობის დროს, ზენდაიამ ინგლისელი მსახიობი ტომ ჰოლანდი გაიცნო და დაუმეგობრდა, რასაც დიდი გამოხმაურება მოყვა სოციალურ მედიაში.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:დაბადებული 1 სექტემბერი
თელავის სტამბა
თელავის სტამბა — ისტორიული ძეგლი თელავში. მდეობარეობს აბანოს შესახვევში (№ 3). საფუძველი ჩაეყარა 1890 წელს, ცნობილი მესტამბის ექვთიმე ხელაძის მიერ. ამ დროიდან დაიწყო თელავში ქართული წიგნების ბეჭვდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ანტის რაიონი (აკობამბა)
ანტის რაიონი (Distrito de Anta) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის აკობამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 600 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 466 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 71 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 91.36 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:აკობამბის პროვინციის რაიონები
ზემო ყარაბაღის რეგიონი
thumb|250px|right| ზემო ყარაბაღის რეგიონი ზემო ყარაბაღის (ეკონომიკური) რეგიონი (Yuxarı Qarabağ iqtisadi rayonu) — აზერბაიჯანის ეკონომიკური რაიონებიდან ერთ-ერთი. რეგიონში შედის აღდამის, ტერტერის, ხოჯავენდის, ხოჯალის, შუშის, ჯაბრაილის, ფუზულის რაიონები, ასევე ქალაქები: ხანქენდი, აღდამი და შუშა. 1994 წლიდან, რეგიონის დიდი ნაწილი იმყოფება არაღიარებულ მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის კონტროლის ქვეშ. ხოლო აზერბაიჯანის კონტროლის ქვეშ იმყოფება აღდამის, ტერტერის, ხოჯავენდის და ფუზულის რაიონის აღმოსავლეთი ნაწილი.
წივილაშვილების სახლი
წივილაშვილების სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ქვემო ხოდაშენის თავში, თარიღდება XIX საუკუნის მიწურულით.
ზემო ყარაბაღის რეგიონი
ფართობი — 7330 კმ². მოსახლეობა (მათ შორის, დევნილებით, იძულებით გადაადგილებული პირებით) შეადგენს 653,5 ათას კაცს (2015 წლის მონაცემებით). ფაქტობრივად, რეგიონის ოკუპირებულ ტერიტორიებზე ცხოვრობონ მარტო სომხები.
მრეწველობა
მრეწველობა წარმოდგენილია ადგილობრივი სასოფლო-სამეურნეო ნედლეულის დამუშავებით. მთავარი დარგები კვების მრეწველობის არის მეღვინეობა და სხვადასხვა სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის და კონსერვის წარმოება.
წივილაშვილების სახლი
სახლი სხვადასხვა პერიოდის, ორი ნაწილისგან შედგება, რომელთა ბლოკი, ქუჩის გასწვრივ, მცირედ დაგრძელებულ სწორკუთხედს ქმნის (18 x 8.6 მ). შენობის თავდაპირველი ნაწილი ორსართულიანია. გვიანდელი ნაწილი კი - ერთსართულიანი. ამ უკანასკნელის ქვემოთ ნახევარსარდაფია. ქუჩის მხარეს, ტერიტორიის დაქანების გამო, ორივე ნაწილი ერთსართულიანია. სახლის წინ მოზრდილი ეზოა. ეზოში ქვითკირით ნაშენი, სამეურნეო დანიშნულების, ხუთი ნაგებობაა. მათ შორის ორი - სამზარეულო და თონე - შენობის გვიანდელი ნაწილის თანადროულია და მასზე, გვერდიდანაა მიდგმული. დანარჩენები (სასიმინდე, საბძელი, სამეურნეო დანიშნულების ნაგებობა) კი განცალკევებით დგანან. შენობის ორივე ნაწილის კედლები რიყის ქვითაა ამოყვანილი. კარ-სარკმლების ღიობები აგურისაა. შიგნით კედლები შელესილია. თავდაპირველ ნაწილს ფიცრის ძველი იატაკი და შელამფული ჭერი შემორჩა. შენობის თავდაპირველ და გვიანდელ ნაწილებს შორის ნაკერია. სავარაუდოა, რომ მინაშენი ძირითადი ნაწილის მშენებლობის დამთავრებიდან მოკლე ხანში ააგეს.
ზემო ყარაბაღის რეგიონი
მრეწველობა
მთიანი ყარაბაღის მთავარი ბუნებრივი რესურსები წარმოდგენელია მადნეულის საბადოებით, ნავთობით, ბუნებრივი აირით და სხვადასხვა სამშენებლო მასალების მოპოვებით (მარმარილო, ცემენტის ნედლეული, სამშენებლო ქვა).
სოფლის მეურნეობა
რეგიონის სოფლის მეურნეობის დარგებია: მევენახეობა, მარცვლეულის, ხილის, ბამბის და თამბაქოს მოყვანა. ასევე ამ ტერიტორიაზე მოყვანილია კარტოფილი, ბაღისა და ბოსტნეულის კულტურები. განვითარებულია მეცხოველეობაც.
წივილაშვილების სახლი
სახლის ძირითად ნაწილში სხვადასხვა ფართობის, ორი ოთახი და მათ წინ მდებარე აივანია, მოგვიანებით მიშენებულ ნაწილში კი - ერთი ოთახი. აივანი ამ ოთახის წინაცაა. მოგვიანებით იგი მთლიანად შეუმინავთ, ხოლო თავდაპირველი ნაწილის აივნის თითქმის ნახევარი ოთახად გადაუკეთებიათ. ამისათვის აივნის ორი მალი აგურით ამოუშენებიათ და შეულესავთ. ამოშენებულ კედლებში თითო, სწორკუთხა სარკმელია დატანებული. ამავე დროსაა შეცვლილი აივნის მოაჯირიც. ყველა ოთახს შესასვლელი აივნიდან აქვს, რომელზეც ქვის ექვსსაფეხურიანი კიბით ვხვდებით. კიბე გვიანდელი ნაწილის აივანზეა მიდგმული. თავდაპირველ ნაწილში მდებარე ოთახები ერთმანეთისგან ტიხრითაა გამიჯნული მათ შორის მცირე ოთახი, მიშენებულ ოთახს მოგვიანებით გაჭრილი, ფართო, სწორკუთხა კარით უკავშირდება, სახლის სამივე ოთახს, აივნის მხარეს (ჩრდილოეთით), ორ-ორი სარკმელი აქვს. ამ სარკმლების გარდა, თავდაპირველი ნაწილის მოზრდილ ოთახს კიდევ ორი სარკმელი აქვს: ერთი - ქუჩის მხარესაა (სამხრეთით) გაჭრილი, ხოლო მეორე - განივ (აღმოსავლეთით) კედელში. მომცრო ოთახში კი მხოლოდ ერთი სარკმელია, რომელიც ქუჩაზე გადის. სარკმლები და შესასვლელები მშვილდისებრი თაღითაა გადახურული. ოთახები ბუხრის გარეშეა.
ზემო ყარაბაღის რეგიონი
ტურიზმი
დასვენებისა და მკურნალობისთვის არსებობს ბუნებრივი ბალნეოლოგიური რესურსები და მინერალური წყლები.
წივილაშვილების სახლი
სახლის თავდაპირველი ნაწილის ორივე ოთახის ქვეშ მარანია. მარანს ორი, სწორკუთხა შესასვლელი აქვს. ორივე მარნის წინ მდებარე ტერასიდანაა, რომელიც წინიდან ღიაა, გვერდებიდან კი კედლებითაა შემოზღუდულია, მარნის ერთ-ერთი (დასავლეთ) კედელში ბუხარია. მის გვერდით - მცირე, სწორკუთხა ნიშა (გვიანდელია). ერთი, მსგავსი ნიშა მოპირდაპირე კედელშიცაა. ტერასის წინა ხაზზე აგურით ნაშენი, ოთხი, კვადრატული სვეტია, რომლებზეც აივნის საყრდენი კოჭია გადებული. შენობას მხატვრულ იერს მდიდრულად მორთული აივანი ანიჭებს. იგი ცალფერდა სახურავითაა გადახურული, რომელიც ხის, გრეხილ სვეტებზე გადებულ ძელს ეყრდნობა. სვეტებს შორის ჭვირული თაღებია, რომელთა ნახატი რთულ სახეებს შეიცავს. სვეტები კაპიტელებითაა დასრულებული. აივანი, მინაშენის მხრიდან, კედლითაა შემოზღუდული, რომელშიც აივანზე შესასვლელი კარია გაჭრილი. ამ კარით აივანი გვიანდელი ნაწილის აივანს უკავშირდებოდა. როგორც ჩანს, კარის წინ, ადრე, ქვის კიბე იყო მოწყობილი, რომელიც მინაშენის მშენებლობის დროს მოშალეს. გრეხილ სვეტებზე იყო დაყრდნობილი მოგვიანებით მიშენებული ნაწილის აივანიც. ოღონდ, ამ სვეტების კაპიტელები, თავდაპირველი აივნის სვეტების კაპიტელებისგან გასხვავებულია.
ზემო ყარაბაღის რეგიონი
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის რეგიონები
წივილაშვილების სახლი
ქუჩის მხარეს მოქცეული ფასადის გადორმება შედარებით მარტივია: ორივე ნაწილში ერთი ტიპის, მშვილდისრებრთაღებიანი სარკმელია. ოღონდ გვიანდელი ნაწილის სიბრტყე, თავდაპირველი ნაწილისგან, როგორც მასალით, ისე წყობის ხასიათითაც განსხვავებულია. სარკმლების გადახურვაში. აგურისავე წყობით, გამოყვანილია სოლისებრი, საჭექი ქვები. შენობის გვიანდელი ნაწილის კედელი აგურის საფეხუროვანი ლავგარდანითაა დასრულებული თავდაპირველ ნაწილს კი ლავგარდანი აღარ შემორჩა. ადგილობრივი მაცხოვრებლის ცნობით, ფასადის ზედა ნაწილში, ერთი-ერთ აგურზე, ამოკვეთილი ყოფილა შენობის აგების თარიღი. სახლის თავდაპირველი ნაწილის გვერდითი ფასადები კვადრატული აგურით ნაწყობი, სამკუთხა ფრონტონითაა დასრულებული. ფრონყონის არეშიმ სხვენის, გასანიავებლად, ორ-ორი, ვიწრო, ნახევარწრიულთაღოვანი ღიობია მოწყობილი სახურავი ორკალითაა, დაბურულია კრამიტით. სახლი ამ რეგიონისათვის დამახასიათებელ და მნიშვნელოვან შენობათა რიგს მიეკუთვნება. გრეხილი სვეტების მქონა ამგვარი აივნები კი ამ რეგიონის სპეციფიკისათვის უცხოა. მასში თბილისური ტრადიციის გავლენა იგრძნობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აზერბაიჯანის რკინიგზა
Azerbaijan Railways (Azərbaycan Dəmir Yolları) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული, სახელმწიფო საკუთრებაში მყოფი სარკინიგზო სატრანსპორტო კომპანია. 2918 კმ-ის სიგრძისა და 1529 მმ-ის სიგანის სალიანდაგო ქსელი ელექტროფიცირებულია 3 კილოვოლტის ძაბვის მუდმივი დენით. კომპანიის შტაბბინა დედაქალაქ ბაქოში მდებარეობს.
მიმოხილვა
Azerbaijan Railways არის Soviet Railways-ის მემკვიდრე, რომელიც თავის მხრივ იმპერიულის რუსეთის სარკინიგზო ხაზების გამგრძელებელი იყო. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 1991 წლიდან სარკინიგზო სისტემა საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში მყოფი რესპუბლიკების ეროვნულ სარკინიგზო სისტემად ხაზებად დაიშალა. იმავე წელს აზერბაიჯანის დამოუკიდებელი რესპუბლიკა და Azerbaijan Railways ერთმანეთს შეერწყა.
პირველი სარკინიგზო ხაზი აზერბაიჯანში 1878 წელს გაიყვანეს და ბაქოს გარეუბნებში 1880 წელს გაიხსნა. სარკინიგზო ხაზის საერთო სიგრძე 2918 კმ-ია, რომლის 72% - 2111 კმ ცალლიანდაგიანია, ხოლო 28% - 816 კმ ორლიანდაგიანი. სალიანდაგო ხაზის 43% ელექტროფიცირებულია. სარკინიგზო ხაზის 38% აღჭურვილია ავტომატიზებული სასიგნალო სისტემით, ხოლო 16% ცენტრალიზებული საგზაო საკონტროლო სისტემით.
აზერბაიჯანის სარკინიგზო ხაზები მოდერნიზებულია ბოლო თაობის ტექნოლოგიებით. მთლიანი სარკინიგზო ხაზის სიგრძით აზერბაიჯანს მსოფლიო მასშტაბით 57-ე ადგილი უკავია.
რუსეთის იმპერიის რკინიგზა (1878-1917)
აზერბაიჯანში პირველი რკინიგზა 1878 წელს გაიყვანეს. რკინიგზა პირველად 1880 წელს ბაქოს გარეუბანში გაიხსნა და სუბანჩისა და სურახანის რაიონები დააკავშირა ერთმანეთთან (რაიონები დღეისთვის ქალაქ ბაქოს შიგნით მდებარეობს). თავდაპირველად რკინიგზა რუსეთის იმპერიის დაქვემდებარებაში იყო. ლიანდაგების სიფართე 1520 მმ იყო.
გრძელი მანძილის სარკინიგზო ხაზი პირველად 1883 წელს გაიხსნა და ბაქო და თბილისი დააკავშირა ერთმანეთთან. 1900 წელს ახალი სარკინიგზო ხაზი გაიხსნა, რომელმაც ბაქო დარუბანდთან და პეტროვსკისთან (მაჰაჩყალა) დააკავშირა. 1908 წელს არარატი და ჯულფა დაუკავშირდა ერთმანეთს.
საბჭოთა რკინიგზა (1917-1991)
რუსეთის იმპერიის დაშლისა და საბჭოთა კავშირის წარმოქმნის შემდეგ რუსეთიოს იმპერიის რკინიგზა საბჭოთა რკინიგზად გარდაიქმნა. საბჭოთა პერიოდში აზერბაიჯანის რკინიგზის ელექტრიფიცირება დაიწყო. 1926 წელს საბჭოთა კავშირში პირველი ელექტრიფიცირებული სარკინიგზო ხაზი ბაქოსა და საბანჩუს შორის გაიხსნა, რომლის ძაბვაც 1.2 ვოლტი იყო. შემდეგში ელექტრიფიკაციის ძაბვის მაჩვენებელი 3 ვოლტს გაუტოლდა.
1924 წელს სარკინიგზო ხაზები სამხრეთით გაფართოვდა. 1941 წელს სარკინიგზო ხაზმა ირანის საზღვართან მდებარე ქალაქ ასტარამდე მიაღწია. 1944 წელს სარკინიგზო ხაზი აღდამამდე და ხანქენდამდე გადაიჭიმა. 1991 წლამდე საბჭოთა რკინიგზა საბჭოთა საგზაო სამინისტროს ზედამხედველობის ქვეშ იყო. აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის რკინიგზა სამ: ბაქოს, განჯისა და ნახიჩევანის განყოფილებებად იყოფოდა.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის რკინიგზა კატეგორია:აზერბაიჯანის სატრანსპორტო კომპანიები კატეგორია:ბაქოში დაფუძნებული კომპანიები კატეგორია:აზერბაიჯანული ბრენდები
თემურ ქორიძე
თეიმურაზ (თემურ) ქორიძე (დ. 1 აპრილი, 1954, სამტრედია ― გ. 27 ოქტომბერი, 2017, თბილისი) — ქართველი მწერალი, კრიტიკოსი, ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის მეინსტრიმული ფრთის ერთ-ერთი ლიდერი, მეცნიერებისა და განათლების საპარლამენტო კომიტეტის თავმჯდომარე უზენაეს საბჭოში, ხელმომწერი საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტზე.
ბიოგრაფია
თემურ ქორიძე დაიბადა 1954 წლის 1 აპრილს სამტრედიაში. სკოლის დამთავრებისთანავე, 1976 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. შემდგომ წლებში იყო მეცნიერებათა აკადემიის შოთა რუსთაველის სახელობის ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტის ასპირანტი, ლიტერატურის თეორიის განყოფლების მეცნიერ-თანამშრომელი, სხვადასხვა დროს სწავლული მდივანი; პარალელურად ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში, პუშკინის სახელობის თბილისის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში და სპი-ის არქიტექტურის კათედრაზე (1981–1991). 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, კულტურის, განათლებისა და მეცნიერების კომისიის თავმჯდომარე. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ განიცდიდა პოლიტიკურ დევნას. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ აღიარა პოლიტიკური რეპრესიის მსხვერპლად. არის ასამდე სამეცნიერო და კრიტიკული ნაშრომის ავტორი.
თემურ ქორიძე 2017 წლის 27 ოქტომბერს 63 წლის ასაკში გარდაიცვალა. დაკრძალეს 31 ოქტომბერს მცხეთაში, სამთავროს მონასტრის ეზოში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი ლიტერატურათმცოდნეები კატეგორია:ქართველი კრიტიკოსები კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:სამტრედიაში დაბადებულები
რამი მალეკი
რამი საიდ მალეკი (Rami Said Malek; დ. 12 მაისი, 1981, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია, აშშ) — ეგვიპტური წარმოშობის ამერიკელი მსახიობი. ცნობილია ჰაკერ ელიოტ ალდერსონის როლით ტელესერიალში მისტერ რობოტი. 2016 წელს მიენიჭა „ემის“ პრემია დრამატულ სერიალში საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ნომინაციაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1981 კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები
ავთანდილ ტყებუჩავა
ავთანდილ ტყებუჩავა (დ. 22 მარტი, 1955, სოფელი ლესიჭინე, ჩხოროწყუს რაიონი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.
1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ჩხოროწყუს მაჟორიტარი). 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ჩხოროწყუს მაჟორიტარი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
სიონის ნასახლარი
სიონის ნასახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის დაბა სიონის განაპირას, ჩრდილოეთით, ორმოებისგორასთან. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. შემორჩენილია რიყისა და ნატეხი ქვით ნაგები კედლების წყობის ქვედა 2-4 რიგი. ნამოსახლარის მიდამოებში ნაპოვნია გვიანდელი შუა საუკუნეების აგურისფრად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ნატეხები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
არზამასის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი
არზამასის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (Храм Тихвинской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ტაძარი არზამასში (ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი). მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.
ისტორია
არზამასის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი ააგეს 1777 წელს არზამასელი ვაჭრის მატვეი სტეფანეს ძე მასლიონკოვის ფინანსებით. ტაძარში მასლიონკოვმა გადაიტანა საგვარეულო სიწმინდე ტიხვინის ღვთისმშობლის დიდი ხატი.
ეკლესიის კურთხევიდან ყოველდღიურად ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ხსენების დღეს (ძველი სტილით 26 ივნისი, ახალი სტილით 10 ივლისი) სრულდება ლიტანიობა ეკლესიიდან სასაფლაომდე. გადმოცემის მიხედვით ეს იყო განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი დღესასწაული ქალაქის მთელი ქვედა ნაწილისათვის, როდესაც ქალაქის სასაფლაოს სტუმრობდა მთელი ქალაქი და მის გარშემო მდებარე სოფლები.
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1931 წელს არზამასის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი დახურეს, მის შენობაში კი განათავსეს ქალაქის მორგი.
2001 წელს ტაძარი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიის მრევლს. აღდგენითი სამუშაოები დაიწყო 2004 წელს, ღვთისმსახურება კი აღსდგა 2005 წელს.
2010 წლის 7 ნოემბერს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგი დანილოვმა აღასრულა სასაფლაოს ტაძრის კურთხევის ცერემონია. ტაძარი აკურთხეს ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.
არზამასის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი არის რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი ნომრით 521410084610006.
სქოლიო
კატეგორია:არზამასის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
გორშევარდნის ყორღანები
გორშევარდნის ყორღანები — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მელიასხევში, სოფლის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, გორშევარდნის მთაზე. განეკუთვნება ძვ. წ III ათასწლეულის დასასრულს. ძეგლი 1981 წელს გაითხარა ისტორიის, არქეოლოგიის და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის ივრის ხეობის კომპლექსურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი გ. მირცხულავა).
გათხრილი ორი ყორღანიდან ერთი ქვაყრილიანია, უორმოო, დიამეტრი 14 მეტრია სიმაღლე 1,5 მეტრი. კამერა ხით ნაგები ჩანს, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან მას აქვს დრომოსი, 15 სანტიმეტრ სიღრმეზე გაჭრილი დერეფანი, რომელიც კამერასთან 2 მეტრ სიგანისაა, ხოლო გარეთ ვიწროვდება და ქვაყრილის პირთან 0,7 მეტრია. დრომოსს მთელ სიგრძეზე, და კამარის იატაკს ძლიერი ცეცხლის კვალი აჩნდა. კამერაში მიცვალებულთა ორი ჯგუფი აღმოჩნდა: სამხრეთ ნაწილში ორი მიცვალებულის ჩონჩხი თავის ქალის გარეშე, ჩრდილოეთ ნაწილში კი სამი მიცვალებული, დაკრძალული მარცხენა გვერდზე, ხელფეხმოკეცილი. აღმოჩნდა აგრეთვე სამი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტი, ყავისფერი შემკულობის გარეშე, ორი ქუსლამოღარული ობსიდიანის ისრისპირი, ერთი ბრინჯაოს ისრისპირი, სარდიონისა და პასტის რამდენიმე მძივი. კამარის მთელ ფართობზე მიმობნეული იყო ცხვრის ძლები.
მეორე ყორღანი მიწაყრილიანია, ზემოდან წვრილი ქვის პერანგით,უორმოო. სამხრეთ მხრიდან დრომოსისებრი დერეფანი ეკვრის. ყველგან ჩანს ძლიერი ცეცხლის კვალი. კამერის ცენტრში აღმოჩნდა ადამიანის ჩონჩხის ძვლები და თიხის ჭურჭლის ნატეხები. მიცვალებული დაკრძალული იყო მარცხენა გვერდზე, ხელფეხმოკეცილი, იქვე იყო ადამიანის ორი თავის ქალა ჩონჩხის გარეშე. მასალა ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის ივრის ხეობის კომპლექსური ექსპედიციის ბაზაში, დაბა სიონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
Ö3 Austria Top 40
Ö3 Austria Top 40 — ავსტრიის სინგლების ოფიციალური ჰიტ-აღლუმი. ჩარტის გამოქვეყნება ხდება ყოველკვირეულად რადიოგადაცემა Hitradio Ö3-ის ეთერში. სინგლებთან ერთად გადაცემაში წარმოდგენილია რინგტონების ჰიტ-აღლუმი და ინტერნეტის საშუალებით მუსიკალური გაყიდვები. პირველი ჰიტ-აღლუმი რადიოეთერში გამოჩნდა 1968 წლის 26 ნოემბერს სახელწოდებით Disc Parade. 1968 წლიდან 2007 წლის ჩათვლით ჰიტ-აღლუმის სახელწოდებები იყო Disc Parade, Die Großen 10 von Ö3, Pop Shop, Hit wähl mit, Die Großen 10, Ö3 Top-30 და Ö3 Austria Top 40 (2007 წლიდან დღემდე).
ჰიტ-აღლუმის ონლაინ-ვერსია austriancharts.at-ის საიტზე მოიცავს 75 ადგილს, მიუხედავად ამისა ოფიციალურ დასახელებად რჩება Ö3 Austria Top 40.
პირველი სინგლი, რომელმაც ჩარტში პირველი ადგილი დაიკავა, იყო კლიფ რიჩარდის სიმღერა «Das ist die Frage aller Fragen». ჩარტის მონაცემებით ყველაზე უფრო წარმატებული სინგლია ელტონ ჯონის «Candle in the Wind 1997».
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრიული მუსიკა კატეგორია:მუსიკალური ჰიტ-აღლუმები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ი. ჭავჭავაძის 104)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს ილია ჭავჭავაძის ქუჩაზე (№ 104). თარიღდება XIX საუკუნის II ნახევრით.
სახლი ერთსართულიანია. ნაგებია აგურით. ქუჩის მხარეს შენობა გრძივი ფასადით გამოდის, რომლის ქვედა ნაწილი მიწითაა დაფარული. ფასადზე მშვილდისებრთაღიანი ორი სარკმელია, საჭექი ქვებით თაღების შუაში. ორივეში სწორკუთხა ალათაა ჩასხმული და რკინის გისოსითაა აღჭურვილი. ფასადი თავისებურადაა გაფორმებული თანაბარი სიმაღლის, ოღონდ სხვადასხვა სიგანის, სწორკუთხა შვერილებით, რომლებიხ ერთ ვერტიკალზე, თანაბარი ინტერვალებით არის განლაგებული. ფასადზე ექვსი ასეთი ვერტიკალია რომელიც მას მთელ სიმაღლეზე ასდევს : თითო - კიდეებში და თითო - სარკმელების გვერდებზე. ფასადი დასრულებულია მაღალი, ხუთსაფეხურიანი ლავგარდნიღ, რომლის ქვედა საფეხური აგურის ხერხულა წყობითაა გამოყვანილი.
ეზოს მხარეს, მცირე ზომის, ჭვირული აივნის ნაწილებია შემორჩენილი. აივანი აგურის ოთკუთხა სვეტებზეა დაყრდნობილი. აივნის ქვემოთ მაღალი ნახევარსარდაფია. ეზოს მხარეს კედლები ლურჯადაა შეღებილი, სარკმელები ამ მხარესაც მშვილდისებრთაღიანია. შენობა გადახურულია კრამიტით. სახურავი ორფერდაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ბაირაკი (პოლტავის რაიონი)
ბაირაკი (Байрак) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის პოლტავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 83 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლტავის რაიონის სოფლები
კურტ შმიტი
კურტ გერმან ლიუდვიგ შმიტი (Kurt Schmitt; დ. 7 ოქტომბერი, 1886, ჰაიდელბერგი, გერმანიის იმპერია — გ. 2 ნოემბერი, 1950, ჰაიდელბერგი, გფრ) — გერმანელი სახელმწიფო მოღვაწე, ნაცისტური პარტიის წევრი.1933-1934 წლებში იყო გერმანიის ეკონომიკის მინისტრი. მონაწილეობა მიიღო პირველ მსოფლიო ომში. იყო შუცშტაფელის კაპიტანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1950 კატეგორია:ნაცისტური გერმანიის პოლიტიკოსები
მელიასხევის სამაროვანი
მელიასხევის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მელიასხევში, სოფლის განაპირას, ნიაღვრისხევში. აღმოჩენილია გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის თიხის ჭურჭლის ნატეხები, ბრინჯაოს და რკინის ნივთები და სხვა მასალა ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის ივრის ხეობის კომპლექსური ექსპედიციის ბაზაში, დაბა სიონში.
სოფლის განაპირას თავშალმებად წოდებულ ადგილზე, II სამაროვანია. დაზიანებულია მიწის სამუშაოების დროს. სამარხეული მასალა გაფანტულია მოსახლეობაში და დაკარგულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
გურამ უსტიაშვილი
გურამ უსტიაშვილი (დ. 14 მაისი, 1940) — ქართველი ეკონომისტ-ფინანსისტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 14 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
ირლანდიის რესპუბლიკა (1919-1922)
ირლანდიის რესპუბლიკა (Poblacht na hÉireann) — თვითგამოცხადებული სახელმწიფო, კუნძულ ირლანდიაზე, არსებობდა 1919-1922 წწ. ირლანდიის რესპუბლიკის არსებობა დამოუკიდებლობისათვის ომის პერიოდს ემთხვევა. ომის პერიოდში ქვეყანაში გაჩნდა ხელისუფლების ორგანოები, რომელსაც მოსახლეობის უმრავლესობა მხარს უჭერდა. ახალგაზრდა რესპუბლიკა მხოლოდ საბჭოთა რუსეთმა სცნო. ირლანდიაში ბრიტანეთის გავლენის შემცირების ცდამ კრახი განიცადა. ირლანდიის რესპუბლიკის დასასრულად ითვლება 1922 წელი, როდესაც ირლანდიის თავისუფალი სახელმწიფო დაარსდა.
სქოლიო
კატეგორია:ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ირლანდიის ისტორია კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს ისტორია კატეგორია:ომებსშორისი პერიოდის ყოფილი სახელმწიფოები
ფირილიარი
ფირილიარი (Pirilyar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
კახის რაიონი (პერუ)
კახის რაიონი (Distrito de Caja) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის აკობამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 668 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 009 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 37 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 82.39 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:აკობამბის პროვინციის რაიონები
ჟაკარაუ
ჟაკარაუ (Jacaraú) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 170 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლიტორალ-ნორტის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
ზემო ნაქალაქარის ნასოფლარი
ტერმინი ზემო ნაქალაქარის ნასოფლარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ავარანქიშლაგი
სქოლიო
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
ლურჯი ფარის საერთაშორისო კომიტეტი
ზემოთნახსენებ მიზნებს ლურჯი ფარის საერთაშორისო კომიტეტი აღწევს სხვადასხვა გზით, როგორიცაა მსოფლიო მასშტაბით კულტურულ ფასეულობებთან დაკავშირებულ საფრთხეებზე ინფომაციის მოძიება და გაზიარება; საზოგადოებრივი ცნობიერების ამაღლება კულტურული მემკვიდრეობის დაზიანების შესახებ; რისკების მართვის ყველა დონეზე მაღალი სტანდარტების შემუშავება-ხელშეწყობა კულტურულ მემკვიდრეობაზე პასუხსიმგებელ ინტიტუცებსა და, აგრეთვე, ეროვნულ მთავრობებს შორის; მუშაობა ცოდნის გაზრდაზე გადაწყვეტილების მიმღებთა და პროფესიონალ თანამშრომლებს შორის ისეთ საკითხებში, როგორიცაა პრევენცია, მზაობა, სწრაფი რეაგირება და აღდგენითი ზომები; მაღალკვალიფიციური ექსპერტიზის უზრუნველყოფა საგანგებო მდგომარეობებთან შეხვედრისათვის ხელშესაწყობად; საგანგებო სიტუაციების პრევენციისა და სწრაფი ჩარევისთვის არსებული რესურსების განსაზღვრა; ლურჯი ფარის ეროვნული კომიტეტების დაასრსების წახალისება.
ჰააგის კონვენციის მეორე ოქმმა, რომელიც შემუშავდა 1999 წლის აპრილში, ახალი იმპულსი შესძინა ლურჯი ფარის საერთაშორისო კომიტეტსა და მასთან ასოცირებული ორგანიზაციების როლს. ლურჯი ფარის საერთაშორისო კომიტეტი აღიარებულია, როგორც მრჩეველი ორგანიზაცია შეიარაღებული კონფლიქტების დროს კულტურული ღირებულებების დაცვის სამთავრობოთშორისო კომიტეტისთვის.
ლურჯი ფარის საქართველოს ეროვნული კომიტეტი
ლურჯი ფარის საქართველოს ეროვნული კომიტეტი დაფუძნდა 2013 წელს  და აღიარებულია ლურჯი ფარის საერთაშორისო კომიტეტის მიერ.
ლურჯი ფარის საერთაშორისო კომიტეტის მსგავსად, საქართველოს ლურჯი ფარი მიზნად ისახავს: ამ მიზნების მისაღწევად საქართველოს ლურჯი ფარი თანამშრომლობს დამფუძნებელ ორგანიზაციებთან, ლურჯი ფარის საერთაშორისო ქსელთან, კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ადგილობრივ და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან.
მიმოხილვა
კომიტეტის შემადგენლობაში შედის ხუთი ორგანიზაცია:
დროებითი თავჯდომარეა ჰანა პენოკი, რომელიც მუზეუმების საერთაშორისო საბჭოს მოქმედი გენერალური დირექტორია. გარდა ამისა, „ცისფერი ფარის“ დაფუძნების შემდეგ სხვადასხვა ქვეყანაში ფორმირდება „ცისფერი ფარის“ საერთაშორისო კომიტეტები, რამაც 2008 წლის დეკემბერში „ეროვნული კომიტეტების ასოციაციის „ცისფერი სახლის““ შექმნამდე მიიყვანა. 2008 წლიდან კომიტეტის პრეზიდენტი იყო კარლ ვონ ჰაბსბურგი.
სქოლიო
კატეგორია:საერთაშორისო ორგანიზაციები კატეგორია:1996 წელს დაარსებული კომპანიები
არისის ტბა
არისის ტბა (Арыс) — მლაშე-მწარე ტბა ბეთფაყ-დალის დასავლეთ ნაწილში (ყაზახეთის ყიზილორდის ოლქი). ფართობი 124,5 კმ² (ქსე-ის მიხედვით 146 კმ², 1975). საზრდოობს გრუნტის წყლით.
სქოლიო
კატეგორია:ყაზახეთის ტბები
გიორგი ქურხული
გიორგი ქურხული (დ. 3 ივნისი 1889, თბილისი, თბილისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 1958, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი საოპერო მომღერალი. ბარიტონი. 1910–1914 წლებში თბილისის მუსიკალურ სასწავლებელში პედაგოგ ე. რიადნოვთან სწავლობდა. გამოდიოდა ზუბალაშვილების სახლში და საოპერო სპექტაკლებში მონაწილეობდა. ასრულებდა სილვიოს რ. ლეონკავალოს „ჯამბაზებში“, ჯ. ვერდის „ტრავიატაში“ და ასევე საპასუხისმგებლო მეორეხარისხოვან პარტიებს. 1917 წლიდან თბილისი ოპერის თეატრის სოლისტი გახდა. 1919 წლის 5 თებერვალს დ. არაყიშვილის ოპერაში „თქმულება შოთა რუსთაველზე“ კარისკაცის პარტიას მღეროდა, 1919 წლის 21 თებერვალს ზ. ფალიაშვილის „აბესალომ და ეთერის“ პრემიერაში აბიო მეფისროლს ასრულებდა, ვ. დოლიძის „ქეთო და კოტეს“ პირველი წარმოდგენისას საქოს პარტიას მღეროდა. გასაბჭოების შემდეგ ზ. ფალიაშვილის „დაისში“ ცანგალას პარტია შეასრულა. ქართულ ოპერებთან ერთად მის რეპერტუარში უცხოელი კომპოზიტორების ნაწარმოებებიც შედიოდა: მონტანო, დანკარიო, კარდიაგა და სხვა. 1933–1936 წლებში თბილისის ოპერის თეატრის რეჟისორი იყო, 1953–1958 წლებში კი ამავე თეატრის სარეჟისორო სამმართველოს უფროსი. მისი დადგმულია: ფ. ჰალევის „ებრაელი ქალი“ („რახილი“), ჯ. მეიერბერის „ჰუგენოტები“, ა. რუბინშტეინის „დემონი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი საოპერო მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 3 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1889 კატეგორია:გარდაცვლილი 1958
ფიიადალარი
ფიიადალარი (Piyadalar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  917 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ე. ახვლედიანის 9)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს ელენე ახვლედიანის I ჩიხში (№ 9). თარიღდება XIX საუკუნის შუა ხანებით.
დიდი ზომის, ორსართულიანი სახლი საკმაოდ სახეცვლილია. პირველი სართული მთლიანად გადაკეთებულია: ამოშენებულია და შემინული. მეორე სართულზე შემორჩენილია ხის, საკმაოდ განიერი, ძველი აივანი, რომელიც ფასადს მთელ სიგრძეზე გასდევს. აივანს მოხარატებული, ხის მოაჯირი აქვს. ხის მაღალ სვეტებს შორის ჭვირული ფრიზებია, კუთხეებში პატარა, ჭვირული აფრებით, აივანზე გამოდის ოთახების ღიობები. სახლი თუნუქითა გადახურული.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 7)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს შოთა რუსთაველის ქუჩაზე (№ 7). თარიღდება XIX საუკუნის შუა წლებით.
ესაა აგურით, ორსართულიანი, მაღალი ნაგებობა, რომლის გეგმის სწორკუთხედი, რამდენადმე, ეზოს გასწვრივაა გაგრძელებული, ქუჩაზე კი ვიწრო ფასადით გამოდის. შესასვლელი ქუჩიდანვეა, ფასადის მარცხენა კიდეში. კარი პირველი სართულის წინ არსებულ, ღია ტერასას უკავშირდება. ტერასიდან მოწყობილია მეორე სართულზე ასასვლელი ხის, ერთსვლიანი კიბე. კიბე აივანზე ადის, რომელიც სახლს ეზოს მხარეს, მთელ სიგრძეზე გასდევს. სახლის პირველი სართული, როგორც ჩანს, სავაჭრო საქმიანობასთან იყო დაკავშირებული, მეორე კი საცხოვრებელია. ინტერიერში შემორჩენილია ხის ძველი იატაკები და ჭერი. ყველა ოთახში კედლის ღუმელებია მოწყობილი.
ფასადებიდან, თავისი გაფორმებით გამორჩეულია ქუჩის მხარეს მოქცეული ფასადი. იგი შეულესავია. მორთულობის ძირითადი ელემენტებია: რუსტირებული, პილასტრისებური შვერილი, სხვადასხვა ფორმისა და ზომის ჩაღრმავებული არეები და ვერტიკალურად დაყენებული აგურებით გამოყვანილი ჰორიზონტალური ზოლები. ფასადის მარცხენა ნაწილი უჭირავს სწორკუთხა ნაკვეთი სახეებით გაფორმებულ, ხის, ორფთიან შესასვლელს და მის ასწვრივ მდებარე განიერ სარკმელს, რომლებიც რუსტირებულ, შვეულ ზოლებს შორის არის მოქცეული. ფასადის მარჯვენა ნაწილში კი ოთახების კარ-სარკმელები გამოდის. პირველ სართულზე — ორი განიერი სწორკუთხა ღიობია (გვიანდელია), მეორე სართულზე კი — ოთხი სარკმელი და ერთი კარი, რომლებიც ერთმანეთისგან რუსტირებული, პილასტრისებრი შვერილით არის გამიჯნული. ყველა ღიობი ბრტყელი ღიობითაა გადახურული და კედლის მცირედ შეღრმავებულ, სწორკუთხა სიბრტყეშია მოქცეული. სწორკუთხაა ასევე კარ-სარკმლების ალათებიც. ფასადის მარჯვენა ნაწილის მთელ სიგრძეზე მოწყობილი იყო ხის, შეკიდული აივანი (ჩანს ძველ ფოტოსურათებზე), რომლისგანაც ხის კოჭების ბუდეებიღა იყო დარჩენილი.
2011-2012 წლებში სახლს ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები (პროექტის ავტორი თამარ დვალი), რის შედეგადაც მას დაუბრუნდა პირველადი სახე.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ბალა-გუსარი
ბალა-გუსარი (Bala Qusar) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 446 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
ჯონ კუფუორი
ჯონ კუფუორი (John Kofi Agyekum Kufuor; დ. 8 დეკემბერი 1938, კუმასი, განა) — განის პოლიტიკური მოღვაწე. განის პრეზიდენტი 2001 წლის 7 იანრიდან 2009 წლის 7 იანვრამდე. თანამდებობაზე შეცვალა განის ყოფილი სამხედრო ლიდერი ჯერი როლინგსი.
ბიოგრაფია
ახალი პატრიოტული პარტიის ერთ-ერთი ლიდერი ჯონ კუფუორი ქვეყანაში დემოკრატიის სიმბოლო გახდა. პრეზიდენტობამდე ეწეოდა დიპლომატიურ მოღვაწეობას. იყო გაეროში განის წარმომადგენელი. 1969-1972 და 1979-1981 წლებში პარლამენტის წევრია. 2004 წლის 7 ნოემბერს აირჩიეს მეორე ვადით და თანამდებობა დაიკავა 2005 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:განის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:აფრიკის კავშირის თავმჯდომარეები კატეგორია:დაბადებული 8 დეკემბერი
ბაირაკი (სემენივკის რაიონი)
ბაირაკი (Байрак) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის სემენივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 230 კაცს შეადგენდა.
პინტო (მაგდალენა)
პინტო (Pinto) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11.828 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 497.65 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მაგდალენას დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მარკასის რაიონი
მარკასის რაიონი (Distrito de Marcas) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის აკობამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 394 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 380 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 15 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 155.87 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:აკობამბის პროვინციის რაიონები
იანა ჩეხანოვეცი
იანა ჩეხანოვეცი (Yana Tchekhanovets, დ. 1970) — არქეოლოგი, PhD და ბენ-გურიონის უნივერსიტეტის ისრაელის სიძველეთა დეპარტამენტის მეცნიერ-თანამშრომელი. ბიზანტიის ეპოქის არექოლოგიის, მომლოცველობის და წმინდა მიწაზე კავკასიელთა მოღვაწეობის სპეციალისტი. ავტორი სამეცნიერო მონოგრაფიებისა და სტატიების.
ბიოგრაფია
დაიბადა და გაიზარდა ლენინგრადში. 2002-2016 წლებში იერუსალაიმის ებრაულ უნივერსიტეტში ეუფლებოდა არქეოლოგიას. კვლევებს უძღვნის იერუსალიმის არქეოლოგიას ბიზანტიურ და ადრე ისლამურ პერიოდში, წმინდა მიწის კავკასიელ მოღვაწეებს, ასევე რუსების მიერ პალესტინის კვლევების ისტორიას. ამჟამად ცხოვრობს იერუსალიმში.
სამეცნიერო საქმიანობა
მინი|არქეოლოგიური გათხრები გივატიში. დაკავებული გვიანი ანტიკური მატერიალური კულტურის, მომლოცველების და ბერ მონაზვნების არქეოლოგიის და ისტორიული პერიოდების არქეოლოგიით. 2007-2016 წლებში დ. ბენ ამისთან ერთად ხელმძღვანელობდა „გივატის“ მრავალფენიანი ძეგლის გათხრებს, რომელიც ისტორიული იერუსალიმის ცენტრთან ახლოს - ე. წ. დავითის ქალაქთან მდებარეობს. განათხარი აღსანიშნავია მნიშვნელოვანი კულტურული ფენების სისქით, არქიტექტურული კომპლექსების გამოვლენის მაშტაბი სხვადასხვა პერიოდით თარიღდება - ადრეული ისლამური პერიოდიდან (ახ. წ. VIII-V სს.) რკინის ხანამდე (ძვ. წ. IX ს.).
გათხრებისას აღმოჩენილ იქნა ძვ. წ. IX საუკუნის ნასახლარის ნაშთები, სელევკიდების დროინდელი ციხის აკრას ფრაგმენტები, რომელიც მაკაბეების წიგნშია მოხსენებული. აღმოჩენილია იროდის პერიოდის ნაგებობის ნაშთები, რომლის სავარაუდო იდენტიფიკაცია ხდება ადიაბენეს მეფის სასახლესთან, რომელსაც იოსებ ფლავიუსი ახსენებს. აგრეთვე გაითხარა ახ. წ. III-IV სს-ით თათარიღებული რომაული დასახლება და VI საუკუნით დათარიღებული ბიზანტიური ქვაფენილოვანი ქუჩა, რომელიც სილოამის ემბაზამდე მიდის, აბასიდების (ახ. წ. VIII-IX სს.) დროინდელი საქალაქო სავაჭრო ცენტრი.
იანა ჩეხანოვეცი ერთდროულად რამდნეიმე არქეოლოგიურ ექსპედიციას უძღვება იერუსალიმში, ბანიასეში და ბეერ-შევაში. ის არი მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, რომელიც ეძღვნება ანტიკურობას, იერუსალიმის არექოლოგიას, მომლოცველობას, რუსების მოღვაწეობას წმინდა მიწაზე და ასევე წმინდა მიწის ქრისტიანი სომხების, ქართველების და ალბანელების ისტორიას და არექოლოგიაზე.
მამანგუაპი
მამანგუაპი (Mamanguape) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლიტორალ-ნორტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 42 303 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 124.35 კმ²-ზე. ფართობი 340 182 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბოროდიანკის დაბომბვა
დაბა ბოროდიანკა ინტენსიურად იბომბებოდა რუსეთის შეიარაღებული ძალების მიერ 2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრის დროს.
2022 წლის 7 აპრილს, ბუჩას ხოცვა-ჟლეტის შედეგების აღმოჩენიდან ერთი კვირის შემდეგ, ვოლოდიმირ ზელენსკიმ ბოროდიანკის განადგურები შესახებ განაცხადა. 17 აპრილის მონაცემებით, უკრაინის საგანგებო სიტუაციების სახელმწიფო სამსახურის თანახმად, 41 ცხედარი იპოვეს.
რუსული თავდასხმები
2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრამდე კიევის ჩრდილოეთით მდებარე „ერთქუჩიან“ დაბა ბოროდიანკაში დაახლოებით 13 000 ადამიანი ცხოვრობდა.
კიევსა და მის შემოგრენში მიმდინარე ბრძოლების დროს, ბოროდიანკა, რომელიც სტრატეგიულად მნიშვნელოვან გზაზე მდებარეობს, რუსული ავიაციის მრავალი დარტყმის სამიზნე გახდა. უკრაინის გენერალური პროკურორის, ირინა ვენედიქტოვას თქმით, რუსი ჯარისკაცები შენობების დასანგრევად კასეტურ ბომბებს და „ტორნადოსა“ და „ურაგანის“ რაკეტებს იყენებდნენ, ისროდნენ „ღამით, როდესაც სახლებში ხალხის მაქსიმალური რაოდენობა იქნებოდა“. დაბაში შენობების უმეტესობა განადგურდა, მათ შორის თითქმის ყველა ნაგებობა მთავარ ქუჩაზე. რუსულმა ბომბებმა შენობათა ცენტრებს ეცემოდა და მათ ნგრევას იწვევდა, კარკასი კი მთელი რჩებოდა. თავდაცვის მინისტრმა ოლექსი რეზნიკოვმა განაცხადა, რომ ბევრი მაცხოვრებელი საჰაერო დაბომბვის შედეგად ცოცხლად დაიმარხა და ერთი კვირის განმავლობაში მომაკვდავი იწვა. მისი თქმით, მათ, ვინც დასახმარებლად მივიდოდა, რუსი ჯარისკაცები ესროდნენ.
ვენედიქტოვამ რუსი სამხედროები მშვიდობიანი მოსახლეობის „მკვლელობებში, წამებასა და ცემაშიც“ დაადანაშაულა.
ზოგიერთი მცხოვრები 38 დღის განმავლობაში იმალებოდა სარდაფებში. 26 მარტიდან კიევიდან უკუგდებული რუსული ნაწილები თანდათანობით გავიდნენ რეგიონიდან, რათა დონბასზე მოეხდინათ კონცენტრაცია. ბოროდიანკის მერის თქმით, დაბაში რუსული კოლონის გადაადგილებისას ჯარისკაცები ყველა ღია ფანჯრისკენ ისროდნენ. მისი შეფასებით, სულ მცირე 200 ადამიანი იყო დაღუპული.
რუსების უკან დახევის დროისთვის ბოროდიანკაში მხოლოდ რამდენიმე ასეული მაცხოვრებელი დარჩა, მოსახლეობის დაახლოებით 90% გაიქცა, ნანგრევებში უცნობი რაოდენობის ხალხი იყო დაღუპული. უკან დახეულმა რუსულმა ჯარებმა მთელ დაბაში ნაღმები განათავსეს.
შემდგომი განვითარება
„ფრანს-პრესი“ ბოროდიანკაში 5 აპრილს ჩავიდა. მის წარმომადგენლებს არ დაუფიქსირებიათ ცხედრები, მაგრამ იტყობინებოდნენ ფართო ნგრევის შესახებ და რომ ზოგიერთი სახლი „უბრალოდ აღარ არსებობდა“. დაღუპულთა რიცხვი დაუდგენელი რჩებოდა: ერთმა მაცხოვრებელმა აღნიშნა, რომ მან მინიმუმ ხუთი მშვიდობიანი მოქალაქის დაღუპვის შესახებ იცოდა, მაგრამ სხვები ჯერ კიდევ ნანგრევების ქვეშ რჩებოდნენ და ჯერ არავის უცდია მათი ამოყვანა.
„Europe 1“-ის თანახმად, რუსების წასვლიდან ათი დღის შემდეგ, მეხანძრეები კვლავ მუშაობდნენ ნანგრევებიდან ცხედრების ამოსაყვანად, რათა ღირსეულად დაეკრძალათ ისინი. მათ მუშაობას ართულებდა სხვა შენობების ჩამონგრევის რისკი. ყოველდღიურად უფრო და უფრო მეტ ცხედარს პოულობდნენ. ადგილობრივი მორგები გადატვირთული იყო და დაღუპულები 100 კილომეტრზე ან უფრო შორს უნდა გადაეყვანათ.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის შეჭრა უკრაინაში (2022)
გიორგი მანიაკე
250პქ|მინი|მარჯვნივ|მანიაკე იპყრობს ედესას გიორგი მანიაკე (Γεώργιος Μανιάκης, ითარგმნება როგორც გეორგიოს მანიაკე, მანიაკი, მანიახე; Գևորգ Մանյակ, Giorgio Maniace; გ. 1043) — XI საუკუნის გამოენილი ბიზანტიელი მხედართმთავარი, იტალიის კატეპანი 1042 წელს. სკანდინავიურ საგებში ცნობილია, როგორც გირგირი. ძალიან პოპულარულია ის აზრი, რომ გიორგი მანიაკე ძალიან მაღალი და ძლიერი იყო, თითქმის — გიგანტი. 1038–1040 წლებში იბრძოდა სიცილიის დასაბრუნებლად. წარმოშობით იყო სომეხი.
ბიოგრაფია
250პქ|მინი|მარჯხნივ|გიორგი მანიაკე აძევებს სტეფანეს მანიაკე პირველად მოიხსენიება 1030–1031 წლების კამპანიისას, როდესაც ბიზანტიელები დამარცხდნენ ალეპოსთან, მაგრამ შეძლეს არაბებისათვის ედესის წართმევა. მისი ყველაზე დიდი მიღწევა იყო სიცილიის ნაწილობრივი დაბრუნება არაბებისაგან, რომელიც 1038 წელს დაიწყო. აქ მას დახმარებას უწევდა ვარიაგების დაცვის მეთაური ჰარალდ ჰარდრადა, რომელიც მოგვიანებით ნორვეგიის მეფე გახდა. გარდა ვარიაგებისა, ბიზანტიელთა გვერდით იბრძოდნენ დაქირავებული ნორმანები, რომელთაც გიიომ I ხელმძღვანელობდა. მან ზედმეტსახელი „რკისნისხელა“ სწორედ ამ ომის დროს მიიღო, როდესაც სირაკუზის ამირა დაამარცხა. თუმცა, მანიაკემ გააძევა თავისი ადმირალი, სტეფანე, რომელიც ბიზანტიის სამეფო კარის ერთ-ერთი უმაღლესი პირის, იოანე საჭურისის დის ქმარი იყო. აგრეთვე საჯარო შეურაცხყოფა მიაყენა ლანგობარდების კონტიგენტის მეთაურს, არდუინს, რის გამოც ბიზანტიელთა არმია დატოვეს ნორმანებმა და სხვა ჩრდილოელებმა. საპასუხოდ მიხეილ IV-მ გიორგი მანიაკე უკან გამოიხმო. არაბებმა სიცილიის ხელახლა დაპყრობა შეძლეს, მაგრამ მანიაკეს წარმატებებმა შთააგონა ნორმანები, რომლებიც მოგვიანებით თავს დაესხნენ კუნძულს. 250პქ|მინი|მარცხნივ|გიორგი მანიაკეს სარდლობით ბიზანტიელები გადადიან სიცილიაზე და ამარცხებენ არაბებს სიცილიაში მისი მიღწევების იგნორირების გამო მანიაკე იმპერატორ კონსტანტინე IX-ს 1042 წელს აუჯანყდა, თუმცა იმპერატორმა იგი იტალიის კატეპანად დანიშნა, რადგან იტალიაში ბიზანტიელები კატასტროფულ მდგომარეობაში აღმოჩნდნენ, მათ დაკარგეს უდიდესი ტერიტორიები. მანიაკემ მოახერხა ამ მიწების უკან დაბრუნება, მაგრამ ინტრიგების მსხვერპლი გახდა: მას წინააღმდეგობა უწევდა რომანოზ სკლიაროსი (სკლეროსი), რომელიც ვრცელ ტერიტორიებს ფლობდა ანატოლიაში; იგი ემეზობლებოდა მანიაკეს მიწებს და ორივე მათგანი ავრცელებდა ჭორებს ერთმანეთზე შესაძლო თავდასხმის შესახებ მათი დაპირისპირების გამო; რომანოზმა თავისი დის საშუალებით, რომელიც იმპერატორზე გავლენას ავრცელებდა, დაწინაურება მოახერხა; მან იმპერატორი მანიაკეს წინააღმდეგ განაწყო და მოახერხა ამ უკანასკნელის სახლის დარბევა, მისი ცოლი კი შეაცდინა (რომელიც თავისი სილამაზით იყო ცნობილი). თვითონ გიორგი კი კონსტანტინოპოლში გამოიძახეს. მას შემდეგ, რაც მართლმსაჯულების წინაშე წარდგა, უარი თქვა ბრძანებების შესრულებაზე, სკლეროსი წამებით მოკლა (დათხარა თვალები, მოაჭრა ყურები, ცხვირი და პირი) და თავისი არმია ბალკანებზე გადაიყვანა. მისმა ჯარისკაცებმა (მათ შორის ვარიაგებმაც) გიორგი მანიაკე იმპერატორად გამოაცხადეს და კონსტანტინოპოლისაკენ გაემართნენ. 1043 წელს თესალონიკესთან ახლოს გაიმართა ბრძოლა, თავდაპირველად იგი მანიაკეს წარმატებით წარიმართა, მაგრამ იგი სასიკვდილოდ დაიჭრა და საბოლოოდ იმპერატორმა კონსტანტინემ გაიმარჯვა. გამარჯვების ნიშნად მან იპოდრომზე ჩამოატარა ზურგით წინ ვირზე შემჯდარი აჯანყებულები. მანიაკეს სიკვდილით აჯანყება შეწყდა. მისი სახელი ჰქვია ქალაქ მანიაჩეს, ციხესიმაგრე კასტელო-მანიაჩეს და მონასტერ სანტა-მარია-მანიაჩეს იტალიაში. 250პქ|მინი|მარჯვნივ|მანიაკე ვირზე შესმული შეჰყავთ კონსტანტინოპოლში
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1043 კატეგორია:იტალიის კატეპანები კატეგორია:ბიზანტიის უზურპატორები კატეგორია:ბიზანტიელი მხედართმთავრები
პეშავარი
პეშავარი (ურდუ پشاور, პუშტუ پېښور‎) — ჰაიბერ-პახტუნხვას ადმინისტრაციული ცენტრი პაკისტანში. მნიშვნელოვანი სავაჭრო, ეკონომიკური, პოლიტიკური და კულტურული ქალაქი პაკისტანის საზღვარზე, ქვეყნის პუშტუნური მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ცენტრი. მოსახლეობა — 1 439 205 ადამიანი (2010წ. მონაცემებით)
ისტორია
პეშავარის რაიონში პუშტუნები დასახლდნენ ჯერ კიდევ ძვ.წ.I ათასწლეულში, როცა მათ დაიწყეს აქ ჩამოსახლება სულეიმანის მთების რაიონის სამხრეთ და სამხრეთ–დასავლეთის კალთებიდან.
220px|მინიატიურა|მარცხნივ|ტკბილეულის სავაჭრო დროთა განმავლობაში იგი გახდა პუშტუნური კულტურის მნიშვნელოვანი ცენტრი ყანდაარსა და ქაბულთან ერთად. ძველად, როცა ქალაქი ოფიციალურად დაარსდა კუშანების მიერ I საუკუნის შუა ხანებში, ეწოდებოდა პურუშაპურა. ისტორიის მთელ მანძილზე პეშავარი წარმოადგენდა ძველი აბრეშუმის გზაზე, განსხვავებული აზიური კულტურების გზაჯვარედინზე მდებარე მნიშვნელოვან სავაჭრო ცენტრს.
220px|მინიატიურა|მარცხნივ|ქალაქის ძველი უბანი ჯერ კიდევ მე–2 ათასწლეულის დაწყებამდე რეგიონი დაიპყრეს მუსლიმმა არაბებმა და თურქებმა. თურქებმა პეშავარი 988 წელს დაიპყრეს. XVIს–ში ქალაქი შევიდა პუშტუნთა მფლობელობაში. დიდ მოგოლთა იმპერიის დამაარსებელი, სამხრეთ აზიის მომავალი დამპყრობელი ბაბური მოვიდა პეშავრში და დააარსა ქალაქი სახელად ბერგამი, ხოლო 1530 წელს ააგო ციხე–სიმაგრე. მისმა შვილიშვილმა აქბარმა ქალაქს ოფიციალურად უწოდა პეშავარი. აქბარმა გააფართოვა ბაზარი, საფორტიფიკაციო ნაგებობანი. ძველად ქალაქს, ასევე, უწოდებდნენ "ყვავილების ქალაქს" ან "მარცვლეულის ქალაქს".
1747 წელს პეშავარი შევიდა აჰმად შაჰ დურანის ავღანურ–პუშტუნურ იმპერიაში. 1834 წელს ავღანეთთან ომის დროს სიქჰებმა დაიკავეს ქალაქი პაშავარი. გადაწვეს ქალაქის მნიშვნელოვანი ნაწილი. ქალაქი გათავისუფლდა სიქჰების ბატონობიგან რანჯიტ სინგჰის გარდაცვალების შემდეგ. 1849–1947 წლებში ქალაქს მართავდა დიდი ბრიტანეთი, ამავე პერიოდში ის გახდა პაკისტანის ნაწილი.
1979 წელს ავღანეთში საბჭოთა ჯარების შეყვანის შემდეგ პეშავარი გადაიქცა მოჯაჰედების ანტისაბჭოთა მოძრაობის ცენტრად. ის გარშემორტყმული იყო ავღანელი ლტოლვილების უზარმაზარი ბანაკით. მრავალი ლტოლვილი აქ დარჩა სამოქალაქო ომის დასრულებამდე, რომელიც გაჩაღდა საბჭოთა ჯარების მიერ ავღანეთის დატოვების შემდეგ 1989 წელს, თალიბების მმართველობის, ამერიკის და მისი მოკავშირეების ოკუპაციის პერიოდში 2001 წლამდე.
მოსახლეობა
220px|მინიატიურა|მარცხნივ|პეშავარელი მოსახლეობა პეშავარი სწრაფად მზარდი ქალაქია 982 816 ათასი მცხოვრებით (1998 წლის მონაცემებით). მოსახლეობის ზრდის მიმდინარე მაჩვენებელი შეადგენს 3,29%–ს წელიწადში, რაც პაკისტანის მრავალი ქალაქის ზრდის მაჩვენებლის საშუალო დონეს აჭარბებს.
მოსახლეობის ორი ძირითაძი ჯგუფი ეს არის: პუშტუნური უმრავლესობა (ავღანეთიდან დევნილების ჩათვლით) და პეშავარელთა უმცირესობა (ქალაქის მოსახლეობა). ამათ გარდა აქ ცხოვრობენ ათასობით ტაჯიკები, ხაზარები, უზბეკები და აგრეთვე, ციგნები.
ქალაქის მოსახლეობა: 48,68 % (983 000 ადამ). სოფლის მოსახლეობა: 51,32 % (1 036 000 ადამ.) რაოდენობრივი შეფარდება მამაკაცების ქალებთან: 1,1:1
პეშავარის მოსახლეობის 99% მუსლიმია. ძველად აქ ცხოვრობდნენ ავღანელი ებრაელების, ინდუსების და სიქების მცირე თემები. ინდოეთის გაყოფამ და ისრაელის წარმოქმნამ პეშავარიდან ამ თემების გაქრობა გამოიწვია. რეგიონში დღემდეა შემორჩენილი მცირე ქრისტიანული ჯგუფი.
გეოგრაფია და კლიმატი
220px|მინიატიურა|მარცხნივ|ჰეიბერის გასასვლელი – აღმოსავლეთის ჭიშკარი პეშვარი მდებარეობს ხეობაში ირანის ზეგანზე, ცენტრალური და სამხრეთ აზიის საზღვარზე. აქ უძველესი დროიდან გადიოდა დიდი აბრეშუმის გზა
პეშავარის ხეობა დაფარულია ბოლო პერიოდის გეოლოგიური ეპოქის ქვიშის, ხრეშის და ლამის გამაგრებული ნალექებით. ეს ქვიშა, ხრეში და სილა წარმოადგენს ძირითად წყალგამტარ ზონას, რომლის სისქე დაახლოებით 60 მ–ია. მდინარე ქაბული მიედინება რეგიონის ჩრდილო–დასავლეთით. პეშავარის ვაკეზე გამოსვლისას მდინარე ქაბული იშლება რამდენიმე ნაკადად.
პეშავარში ზამთრის პერიოდი გრძელდება ნოემბრის შუა რიცხვებიდან მარტის ბოლომდე. ზაფხული — მაისიდან სექტემბრამდე. მაქსიმალური სადღეღამისო ტემპერატურა ზაფხულობით არის 40 °C, მინიმალური — 25 °C,. ზამთარში შესაბამისად, 18.35 °C და 4 °C
წვიმები ყველაზე ხშირად მოდის ზამთრის პერიოდში — თებერვლიდან აპრილამდე, ხოლო ზაფხულში ნალექების უდიდესი რაოდენობაა აგვისტოში. ზამთარში ნალექების რაოდენობა მეტია ვიდრე ზაფხულში. ნალექების წლიური საშუალო რაოდენობაა 400 მმ.
პეშავარში მდებარეობს საერთაშორისო აეროპორტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პაკისტანის ქალაქები
ბედირქალა
ბედირქალა (Bədirqala) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 765 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
კონსოლის თამაში
კონსოლის თამაში (console game) — ინტერაქტიული მულტიმედიური გართობის ფორმა, რომელიც შედგება მანიპულირებადი გამოსახულებისაგან, რომლის გენერირება ხდება ვიდეო თამაშების კონსოლის საშუალებით სტანდარტულ ტელევიზორზე ან სხვადასხვა აუდიო-ვიდეო სისტემასთან დაკავშირებით.
თვით თამაში იმართება კონსოლზე მიერთებული პორტატიული მოწყობილობის, კონტროლერის მეშვეობით. როგორც წესი, კონტროლერი შედგება რიგი ღილაკებისა და ანალოგური ჩხირებისგან.
კონსოლის თამაშები ძირითადად იწერება ოპტიკურ დისკზე, სათამაშო კარტრიჯზე და გამოყოფილი კონსოლის შიდა მეხსიერებაში. იგი აგრეთვე ვრცელდება ციფრული დისტრიბუციის საშუალებით.
რესურები ინტერნეტში
კატეგორია:ვიდეო თამაშების პლატფორმები კატეგორია:ვიდეო თამაშის ტერმინოლოგია
ასლან ფაღავა
ასლან ფაღავა (დ. 12 ნოემბერი, 1961, ბათუმი — )  —  ქართველი პოლიტიკოსი, იურისტი.
1977-1983 წლებში სწავლობდა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში და მიიღო მაგისტრის ხარისხი საავტომობილო ტრანსპორტის ინჟინერ-მექანიკოსისა.