cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გრუშევსკაიის წმინდა ბარბარეს ეკლესია
ისტორია
1980 წელს ეკლესია გაარემონტეს. ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, მუშაობს საეკლესიო ბიბლიოთეკა.
ბრატსკეს რაიონი
ბრატსკეს რაიონი (Братський район) — რაიონი უკრაინაში, მიკოლაივის ოლქში. მისი ფართობია 1 100 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 18 239 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 17 კაცს კმ²-ზე. ბრატსკეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბრატსკე.
ხაშურის მეშვიდე საჯარო სკოლა
ხაშურის მე-7 საჯარო სკოლა (სრული სახელი - სსიპ - ქალაქ ხაშურის №7 საჯარო სკოლა) — ქალაქ ხაშურის ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება. მდებარეობს თამარ მეფის ქ. №10ა–ში, სკოლის მოსწავლეთა რაოდენობაა 356, მასწავლებელთა რაოდენობა - 37. საკლასო ოთახების რაოდენობაა – 31. სასკოლო შენობის განკარგულებაშია 2 შენობა. სკოლის ამჟამინდელი დირექტორია მანანა ლაცაბიძე.
ბრატსკეს რაიონი
სქოლიო
კატეგორია:მიკოლაივის ოლქის რაიონები
ხაშურის მეშვიდე საჯარო სკოლა
ისტორია
საქართველოში ეროვნულ–სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ 1918 წლის სექტემბერში სადგურ მიხაილოვოს რკინიგზის ორკლასიანი სწავლების ბაზაზე ჩამოყალიბდა ხაშურის რკინიგზის №1 დაწყებითი სკოლა, ანუ დღევანდელი ხაშურის №7 საჯარო სკოლა, საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ კვლავ მოხდა რეორგანიზაცია და 1922 წელს სკოლას ხაშურის რკინიგზის №1 შრომის სკოლა ეწოდა. 1937 წლიდან სკოლას ა/კ რკინიგზის ხაშურის №10 საშუალო სკოლა ეწოდა. შემდეგ მოხდა ქალთა და ვაჟთა განცალკევება და 1943 წლის სექტემბრიდან სკოლას ა/კ რკინიგზის ხაშურის # 10 ქალთა სრული საშუალო სკოლა დაერქვა. 1948 წლის სექტემბრიდან მას კვლავ შეეცვალა სახელწოდება და ა/კ რკინიგზის №13 ქალთა საშუალო სკოლა ეწოდა. 1955 წელს მოხდა ქალთა და ვაჟთა კონტიგენტის გაერთიანება. 1963 წლის სექტემბერში კვლავ შეიცვალა სახელწოდება და ეწოდა ა/კ რკინიგზის ხაშურის №4 საშუალო სკოლა. 1972 წლის სექტემბერში სკოლის ბაზაზე ჩამოყალიბდა ახალი ა/კ რკინიგზის ხაშურის №25 საშუალო სკოლა (დღევანდელი ხაშურის №9 საჯარო სკოლა). 2002 წლის იანვრიდან სკოლას კვლავ შეეცვალა სახელი და ეწოდა ხაშურის №7 საჯარო სკოლა.
სქოლიო
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის სკოლები
სოუგბულაყი (გადაბეის რაიონი)
სოუგბულაყი (Soyuqbulaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გადაბეის რაიონის სოფლები
მოროს რაიონი
მოროს რაიონი (Distrito de Moro) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის სანტას პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 426 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 580 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 21.09 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 359.35 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სანტას პროვინციის რაიონები
ფარულთავიანი ხოჭოები
ფარულთავიანი ხოჭოები (Cryptocephalus) — ხოჭოების გვარი ფოთლიჭამიასებრთა ოჯახისა. ტანი ცილინდრულია, სიგრძეში 2–9 მმ, ჩვეულებრივ ღია ფერისა, ხშირად ლითონისებრი ბზინვარებით. თავი შეიძლება შეწეული იყოს (აქედან სახელწოდება). ცნობილია 1000-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან მთელ მსოფლიოში. იკვებებიან ფოთლებით; ყვითელი ფიჭვის ფარულთავიანი ხოჭო (Cryptocephalus pini) ზიანს აყენებს ფიჭვის ხეებს.
სქოლიო
კატეგორია:ფოთლიჭამიასებრნი
ესპანური მეძებარი
ესპანური მეძებარი (Perdiguero de Burgos) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია ესპანეთში XVI საუკუნეში.
ეს მეძებრების შედარებით „ახალი“ ჯიში, როგორც ჩანს, მიიღეს უძველესი მეძებრების (როგორიცაა, მაგალითად, ნავარული პერდიგუერო) და უფრო მჩატე ძვლების მქონე მეძებრების შეჯვარებით. სრულებით შესაძლებელია, რომ მეძებრების ბევრი ევროპული ჯიშის სამშობლო იყოს პირენეის ნახევარკუნძული. ოდესღაც ესპანურ მეძებარს იყენებდნენ ირემზე და სხვა მსხვილ ნადირზე სანადიროდ, დღესდღეობით მას იყენებენ მცირე ნადირის (კურდღელი, გნოლი და ა.შ.) მოსაძებნად და აპორტირებისთვის.
დაუღალავი მუშაკი, ესპანური მეძებარი ერთნაირად კარგად მუშაობს როგორც ხმელეთზე, ასევე წყალში. მისი გარეგანი იერი მიუთითებს კარგი ყნოსვის მქონე მეძებრებთან ახლო ნათესაობაზე, კარგად დგას კვალში ესპანური მეძებარიც. ნაკლებმომთხოვნი და კეთილი ეს ძაღლი ბავშვებთან ალერსიანია, მომთმენია სხვა ძაღლების მიმართ და უმიზეზოდ არასოდეს იკბინება. ადვილად იწვრთნება, კარგად უძლებს სიცხეს, სჭირდება დამატებითი ფიზიკური დატვირთვა. ესპანურ მეძებარს აქვს გრძელი ყურები, სწორი და გრძელი წინა ფეხები, მხრები ძალიან დაკუნთული და ძლიერია, მუქ თვალებს ნაღვლიანი გამოხედვა ახასიათებთ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონადირე ძაღლები კატეგორია:ესპანური წარმოშობის ძაღლის ჯიშები
ვორნიჩენი
ვორნიჩენი (Vorniceni) — სოფელი მოლდოვაში, სტრეშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 89 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 220 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:სტრეშენის რაიონის სოფლები
ფრანც ფანონი
ფრანც ომარ ფანონი (Frantz Fanon; დ. 20 ივლისი, 1925, ფორ-დე-ფრანსი, მარტინიკა — გ. 6 დეკემბერი, 1961  ბეთესდა, მერილენდი, აშშ) ასევე ცნობილი, როგორც იბრაჰიმ ფრანც ფანონი — ფსიქიატრი და პოლიტიკის ფილოსოფოსი, რომლის ნაშრომებმაც დიდი ზეგავლენა მოახდინა  პოსტ–კოლონიური,  კრიტიკული თეორიების და მარქსიზმის განვითარებაზე. ფანონი იყო პან–აფრიკანისტი და მარქსისტ–ჰუმანისტი, სწავლობდა კოლონიზაციით გამოწვეულ ფსიქოპათოლოგიებსა  და მის  სოციალურ თუ კულტურულ შედეგებს. ფანონი მხარს უჭერდა ალჟირის დამოუკიდებლობას და იყო ალჟირის ეროვნულ– განმათავისუფლებელი ფრონტის აქტიური წევრი. უკვე ხუთ ათეულ წელზე მეტია, მისი შრომები შთააგონებს განმათავისუფლებელ მოძრაობებსა და მათ ლიდერებს. როგორც ექიმი-ფსიქიატრი, ის ავტორია თეორიისა, რომლის მიხედვით,  ზოგიერთი ნევროზი  სოციალური წარმოშობისაა.
მანვე ჩამოაყალიბა თემის ფსიქოლოგიის მოდელი. ფანონი ამტკიცებდა, რომ პაციენტები, რომლებსაც მენტალური დარღვევები აღენიშნებოდათ, უფრო უკეთ იგრძნობდნენ თავს, თუკი  ინტეგრირებული იქნებოდნენ ოჯახსა და საზოგადოებაში, ინსტიტუციური მკურნალობის ნაცვლად. სენ–ალბანში ფრანს ტოსკელისა და ჟან ურისთან ერთად  მუშაობის დროს, მან დიდი წვლილი შეიტანა ინსტიტუციონალური ფსიქოთერაპიის  განვითარებაში. წარუშლელია მისი კვალი იდეების ისტორიაში. ფანონი შთამბეჭდავია არა მხოლოდ თავისი ორიგინალური აზროვნებით,  არამედ, კრიტიკულობითაც. მან კიდევ უფრო განავრცო შავკანიანთა წინააღმდეგ მიმართული რასიზმის ეგზისტენციალური ანალიზი.
ფანონი არა ერთი წიგნის ავტორია. მათ შორის განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს თხზულებას „ბედკრულნი ამა ქვეყნისა“ (Les damnes de la terre, 1961), რომელიც  ეძღვნება აქტივისტთა როლს  დეკოლონიზაციის პროცესში. ნაშრომში ფანონი იცავს კოლონიების მოსახლეობის უფლებას, გამოიყენოს ძალადობა დამოუკიდებლობის მოპოვების მიზნით.
ბიოგრაფია
ფრანც ფანონი დაიბადა ვესტ-ინდოეთში, კარიბის ზღვის კუნძულ მარტინიკაზე, რომელიც იმ დროს საფრანგეთის კოლონია იყო. იგი ელეონორ და ფელიქს კაზიმირ ფანონების მეხუთე შვილი იყო (რვა ბავშვიდან). მამა, აფრიკელ მონათა და ხელშეკრულების ქვეშ მყოფ ინდიელთა შთამომავალი, საბაჟოს აგენტად მუშაობდა. ოჯახი რომ ერჩინა, ფანონის დედამ 1947 წელს, ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მაღაზია გახსნა.
ნოდა (ლერიქი)
ნოდა (Noda) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  1215 კაცი.
ფრანც ფანონი
ბიოგრაფია
შავკანიანი მოსახლეობა, ისევე, როგორც თავად ფრანს ფანონი და მისი ოჯახის წევრები, ოფიციალურად ფრანგებად ითვლებოდნენ, სინამდვილეში  კი მათ თეთრკანიანები მეორე კლასის მოქალაქეებად განიხილავდნენ. საფრანგეთის ეროვნულ დღესასწაულზე, კაზიმირ ფანონი შეახსენებდა ხოლმე თავის ოჯახს, რომ საფრანგეთის რევოლუციის აღიარებულ იდეალებს – „liberté, égalité, fraternité“ (თავისუფლება, თანასწორობა, ძმობა) მარტინიკის მონებისთვის თავისუფლება არ მოუტანია. უფრო მეტიც, აქ მონობა მხოლოდ 1848 წელს გაუქმდა. მიუხედავად საშუალო კლასის წარმომავლობისა, ფანონების ოჯახმა შეძლო შვილი ყველაზე პრესტიჟულ, შოლშერის ლიცეუმში  გაეგზავნა ფორტ-დე-ფრანსში, სადაც მას ასწავლიდა მწერალი და პოეტი ემე სეზარი, რომლითაც  ფანონი აღტაცებული იყო.
ნოდა (ლერიქი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
ფრანც ფანონი
მარტინიკა და მეორე მსოფლიო ომი
მეორე მსოფლიო ომში, როდესაც მარტინიკის კოლონიური ადმინისტრაციაში ვიშის რეჟიმი ბატონობდა,  ფანონმა გადაწყვიტა საპირისპირო მხარეს მდგარიყო. ის ხედავდა, მარტინიკელ მოსახლეობას როგორ ექცეოდა ვიშის კოლაბორაციონისტული რეჟიმი  და როგორ ავიწროვებდნენ  მათ საფრანგეთის ფლოტის მეზღვაურები. ფანონის თქმით, ფრანგებმა ჩამოიხსნეს ნიღბები და თავიანთი ნამდვილი სახე გამოაჩინეს, როგორც „ავთენტურმა რასისტებმა“.
17 წლისა, იგი „დისიდენტად“ (ასე ეძახდნენ დე გოლის არმიაში გაწევრიანებულ მოხალისე ფრანგებს) წავიდა დომინიკაში და 1943 წელს საფრანგეთის თავისუფალ შეიარაღებულ ძალებს შეუერთდა. 1944 წლის მარტისთვის მან შეძლო გამგზავრება ჩრდილოეთ აფრიკაში, სადაც გენერალ დე ტასინის ჯარებს შეუერთდა. საფრანგეთის მაროკოში არსებულ საწვრთნელ ბანაკში ის ყოველდღიურად ხდებოდა რასიზმის მომსწრე. სამხედრო ბანაკში სენეგალელ ჯარისკაცებს მეოთხე დონის ადამიანებად მიიჩნევდნენ, ჩრდილოეთ აფრიკელ არაბ ჯარისკაცებს, მესამე კლასის წარმომადგენლებად, ანტილის კოლონიების შავკანიანებს კი, მეორე კლასის ხალხად, რადგან ისინი ფრანგები და ამასთან, ქრისტიანები იყვნენ.
1944 წლის შემოდგომაზე პირველმა არმიამ (1944-1945 წწ.) ანტილელები საზარბაზნე ხორცად გამოიყენა. ფანონი ელზასის საომარ მოქმედებებში მონაწილეობდა, დაიჭრა კოლმარის ბრძოლაში, რისთვისაც სამხედრო ჯილდო მიიღო. როცა მოკავშირეები გერმანიაში შევიდნენ, ფრანგული ჯარები უკვე „გათეთრებული“ იყო – მისი შავკანიანი შემადგენლობა ფიზიკურად მთლიანად განადგურებულიყო. ფანონი და მისი თანამებრძოლი აფრო-კარიბიელები ნორმანდიაში დაელოდნენ რეპატრიაციას.
ომის დამთავრების შემდეგ, 1945 წელს, ფანონი დაბრუნდა მარტინიკაში. ის საპარლამენტო კამპანიაში ეხმარებოდა თავის მეგობარსა და მენტორს, ემე სეზარს, რომელიც კომუნისტური პარტიის მანდატით უნდა გასულიყო მეოთხე რესპუბლიკის პირველ ეროვნულ ასამბლეის დეპუტატად.
ფანონი ლიონში სწავლობდა მედიცინასა და ფსიქიატრიას, ისევე, როგორც ფილოსოფიას, ლიტერატურას, დრამას. ესწრებოდა მერლო-პონტის ლექციებს. ამ პერიოდში დაწერა მან სამი პიესა, რომელთაგან მხოლოდ ორია შემორჩენილი. 1951 წელს ფანონმა მიიღო ფსიქიატრის კვალიფიკაცია და  რეზიდენტურა გაიარა სენ–ალბან–სურ-ლიმანოლში, რადიკალი მოაზროვნის, კატალონიელი ფსიქიატრის ფ. ტოსკელის ხელმძღვანელობით, რომელმაც ფანონს კიდევ უფრო განუმტკიცა შეხედულება ფსიქოპათოლოგიაში კულტურის როლის მიშვნელობის შესახებ.
1952 წელს ფანონი დაქორწინდა ფრანგ მარი-ჟოზეფ დიუბლზე. 1953 წელს კი ბლიდა ჟუანუალის კლინიკის ფსიქიატრიული განყოფილების გამგედ დაინიშნა ალჟირში. უფრო რადიკალური გახდა მის მიერ გამოყენებული მკურნალობის მეთოდები, რომლებიც პაციენტების კულტურულ წარმომავლობას ითვალისწინებდა. მან დაიწყო და გამოსცადა „სოციალური თერაპიის“ სისტემა, ატარებდა სწავლებას ექთნებისა და ინტერნებისათვის. თანაშემწეების დახმარებით, ფანონმა შეზღუდა კოლონიური სისტემისთვის დამახასიათებელი  პაციენტების მკაცრი განცალკევება და იერარქიულობა (როგორიც იყო ცალკე პავილიონების არსებობა  ევროპელებისა და მუსულმანებისთვის).
1955 წელს დოქტორ პიერ შოლეს  დახმარებით  ის უკვე დაუკავშირდა ეროვნულ–განმათავისუფლებელ მოძრაობას — ეროვნულ–განმათავისუფლებელ ფრონტს (Front de Liberation Nationale). ბლიდას საავადმყოფოში ერთსა და იმავე დროს მკურნალობდნენ როგორც ფრანგი ჯარსკაცები, ისევე  წინააღმდეგობის მებრძოლები, რომლებიც საფრანგეთის ჯარს ემალებოდნენ. ფანონი აგრეთვე მკურნალობდა საფრანგეთის წინააღმდეგობის მოძრაობის წევრებს, რომლებსაც  ფსიქიკური აშლილობა ენიშნებოდათ; და იმ ფრანგ ჯარისკაცებსაც, რომლებიც იძულებული იყვნენ, ანტი–კოლონიური წინააღმდეგობის მოძრაობის ჩასახშობად ებრძოლათ. საავადმყოფოში რეპრესიების გააქტიურებისა და საექთნო პერსონალის გაფიცვის   შეჩერების შემდეგ, ფანონმა თანამდებობის დატოვების მოთხოვნა  წარუდგინა  საფრანგეთის  ალჟირის   პრეფექტს რობერტ ლაკოსტს. ამის პასუხად, 1957 წლის იანვარში მან მიიღო შეტყობინება  განდევნის შესახებ –  ფანონს  ალჟირი უნდა  დაეტოვებინა.
სამსახურიდან წამოსვლის შემდეგ ფანონს შესაძლებლობა მიეცა, თავისი დრო სრულად დაეთმო იმ ბრძოლისათვის, რომელიც ალჟირს დამოუკიდებლობას მოუტანდა. ფანონი ბევრს მოგზაურობდა ალჟირში, ძირითადად, კაბილის რეგიონში. ალჟირელების კულტურულ და ფსიქოლოგიურ ცხოვრებას მიუძღვნა მან ამჟამად დაკარგული ნაშრომი „სი სლიმან მარაბუტი”. ფანონის მოგზაურობა ბევრ გასაიდუმლოებულ საქმესაც უკავშირდებოდა. კერძოდ, ის სტუმრობდა სათხილამურო კურორტ  კრეას, სადაც  FLN-ის  ბაზა მდებარეობდა. ფანონი ესწრებოდა კონფერენციებს აკრაში, კონაკრისა და ადის-აბებაში, ლეოპოლდვილში, კაიროში, ტრიპოლიში და ა. შ. ამ პერიოდის ჩანაწერები ავტორის გარდაცვალების შემდგომ გამოიცა სახელწოდებით   „აფრიკის რევოლუციისაკენ“. მასში კარგად სჩანს ფანონისეული საომარი სტრატეგიები. ერთ თავს ის უთმობს სამხრეთის ფრონტის გახსნისა და მისი მომარაგების უზრუნველყოფასთან დაკავშირებული პრობლემატიკის აღწერას.
ფანონმა ქვეყანა დატოვა და პარიზში ხანმოკლე ყოფნის შემდეგ,  შეუერთდა ეროვნულ–განმათავისუფლებელ ფრონტ, როგორც ტუნისის აქტივისტი. ტუნისში ფანონი მონაწილეობდა ეროვნულ–განმათავისუფლებელ ფრონტის პრესის მუშაობაში და იყო  გაზეთ „El Moudjahid“-ის რედაქტორი, მსახურობდა  ელჩად განაში, ალჟირის დროებითი მთავრობის წარმომადგენლად (GPRA). ფანონმა იმოგზაურა საჰარაში მესამე ფრონტის გახსნის მიზნით, თუმცა სწორედ ამ დამქანცველი მოგზაურობის შემდეგ  დაუდგინდა მას ლეიკემია. ფანონი სამკურნალოდ გაემგზავრა საბჭოთა კავშირში, რის შემდეგაც მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა საგრძნობლად გაუმჯობესდა.
ფანონი გარდაიცვალა ბეთესდაში (აშშ, მერილენდი) 1961 წლის დეკემბერში,  მისი მთავარი ნაშრომის, „ბედკრულნი ამა ქვეყნისას“  გამოქვეყნებიდან რამდენიმე დღის შემდეგ,  რომელიც დღემდე ანტიკოლონიალიზმის მანიფესტად ითვლება. დაასაფლავეს ალჟირში, მოწამეთა სასაფლაოზე, აინ-ელ-კერმაში. მას პირველი ქორწინებიდან დარჩა ქალიშვილი, მირეი ფანონ მენდეს ფრანსი, ხოლო  მეორე ქორწინებიდან – ვაჟი, ოლივიერ ფანონი. მეორე ცოლმა, ჟოზიმ თავი მოიკლა  1989 წელს, ალჟირში. ქალიშვილი პარიზის დეკარტეს და კალიფორნიის ბერკლის უნივერსიტეტების პროფესორია, მუშაობს იუნესკოში. არის ფრანც ფანონის ფონდის პრეზიდენტია. ოლივიერი მუშაობდა პარიზში, ალჟირის საელჩოში. 2012 წელს გახდა ალჟირის ფრანც ფანონის ერონული ასოციაციის პრეზიდენტი.
შრომები
ფანონი კოლონიალიზმს განიხილავდა, როგორც დომინანტობის ფორმას, რომელიც მიზნად ისახავდა ადგილობრივი მოსახლეობის  ახლებურად მოწყობას. მას ძალადობა მიაჩნდა  სოციალური კონტროლის იარაღად, ისევე,  როგორც  კოლონიალიზმის წნეხის წინააღმდეგ უკუქმედებისა და პოლიტიკური ჩართულობის გამომწვევად.
ფანონის შრომები მისი პოლიტიკური და ფსიქიატრიული პრაქტიკის შედეგი და თეორიზაციაა. ფანონის პორტრეტის შექმნისას დევიდ კაუტმა სცადა გამოეყო მისი მოღვაწეობის სამი ეტაპი, რომელიც ემყარება  მარქსისეულ  აზროვნების განვითარებასა და ჰეგელის კატეგორიებს:
„შავი კანი, თეთრი ნიღბები“
ფანონის პირველ საფუძვლიან  ნაშრომში „შავი კანი, თეთრი ნიღბები,“  კარგად ჩანს მასზე არაერთი ფილოსოფოსისა (მათ შორის, მარქსის, ნიცშეს, ჰეგელის და იასპერსის) და ფსიქოანალიტიკოსის (მათ შორის ფროიდის, იუნგისა და ადლერის ) ზეგავლენა. განსაკუთრებულად დიდ შთაბეჭილებას ახდენენ ფანონზე ჟან-პოლ სარტრი, მერლო-პონტი, ისევე, როგორც მთელი  ფრანგული ეგზისტენციალურ-ფენომენოლოგიური ტენდენცია. მოგვიანებით მან შეიმუშავა საკუთარი თეორია, თუმცა მის ცენტრალურ თემად  კვლავ  რჩება რასიზმისა და კოლონიალიზმის ანალიზი და მათი დაძლევა. ამ მოვლენების კვლევის პარალელურად, ის აქტიურად მონაწილეობდა ალჟირის ომში, რამაც გამოიწვია მისი  პოლიტიკური გამოცდილების ზრდაც.
საფრანგეთში რეზიდენტურის გავლის დროს დაწერილ ამ ნაშრომში ფანონი კოლონიური მორჩილების უარყოფით შედეგებზე საუბრობს. თავიდან ეს იყო სადოქტორო დისერტაცია, სახელწოდებით „ესე შავკანიანთა გაუცხოების დასასრულზე“. ნაშრომი გამოხატავდა რეაქციას იმ რასიზმზე, რომლის მომსწრეც ფანონი  ლიონში ყოველდღიურად ხდებოდა. დისერტაცია არ მიიღეს, ამდენად ფანონმა ის ცალკე წიგნად გამოსცა, ხოლო სადისერტაციო ნაშრომი უფრო ვიწრო საკითხს მიუძღვნა. მემარცხენე ფილოსოფოსმა, ფრენსის ჟანსონმა, რომელიც ალჟირის დამოუკიდებლობის დამხმარე „ჟანსონის ქსელს“ უძღვებოდა და ამავდროულად, „Éditions du Seuil“–ის მთავარი რედაქტორიც იყო, წაიკითხა ფანონის ხელნაწერი და ავტორს სათაურის შეცვლა  ურჩია. მანვე დაწერა წიგნის ეპილოგიც. ცნობილია, როგორ ჰკითხა მას ფანონმა თავის ნაშრომზე: „არაა ცუდი  ზანგის  პირობაზე, არა?“, რაზეც ფილოსოფოსი გაბრაზდა და ფანონი რედაქციიდან გააძევა. თუმცა, მოგვიანებით თქვა, რომ ამ პასუხის შემდეგ იგი ფანონისადმი პატივისცემით განიმსჭვალა, რაც მთელი ცხოვრება გაგრძელდა. ფანონი დათახმდა მის მიერ შეთავაზებულ სათაურს: „შავი კანი, თეთრი ნიღბები“. წიგნში ფანონმა აღწერა საფრანგეთში ფერადკანიანების მიმართ არასამართლიანი დამოკიდებულება და ის მიზეზები და გარემოებები, თუ რატომ  ვერ ახერხებდნენ თეთრ საზოგადოებაში ინტეგრაციას  შავკანიანები იმ შემთხვევაშიც კი, როცა ფრანგულად საუბრობდნენ. შესაბამისად, მათ ყოველთვის  ჰქონდათ არასრულფასოვნების განცდა.
თორღვაის კოშკი
თორღვაის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ მუცოს ჩრდილოეთ-დასავლეთ ნაწილში, არხოტის ხეობაზე გამავალი გზის ზემოთ, 250 მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კოშკი (3,9 x 3,4 მეტრი) ოთხსართულიანია (სიმაღლე 11,7 მეტრი). პირველი სართულის შიდა ზომებია 2,27 x 1,88 მეტრი, ბოლო სართულისა - 2,45 x 2,25 მეტრი. ნაგებია ნატეხი ქვით. სახურავი და სართულშუა გადახურვა ჩაქცეულია. შესასვლელი სამხრეთ-დასავლეთითაა, მიწიდან 2,35 მეტრ სიმაღლეზე. კარი ნახევარწრიული თაღითაა დასრულებული და წირთხლებში საურდულე ხვრელები აქვს. მეორე და მესამე სართულის კედლებში მაღალი სათოფურებია გაჭრილი. მესამე სართულს სამხრეთ-აღმოსავლეთით და ჩრდილო-აღმოსავლეთით თითო თაღოვანი სარკმელი აქვს. მეოთხე სართულზე, ოთხივე მხარეს, დიდი სწორკუთხა ღიობებია. პირველი სართული სამალავი იყო, მეორე და მესამე - საცხოვრებელი, მეოთხე - სათავდაცვო. კედლებში შემორჩენილია სართულშუა გადახურვის ხის კოჭების ბუდეები. კოშკს მიწურბანიანი სახურავი ჰქონდა.
ფრანც ფანონი
„შავი კანი, თეთრი ნიღბები“
როგორც ფანონი წერს:
თორღვაის კოშკი
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ფრანც ფანონი
„შავი კანი, თეთრი ნიღბები“
ფანონი ხსნის, თუ როგორ ვარდებიან  შავკანიანები ნევროზულ მდგომარეობაში თეთრ საზოგადოებაში, რომელიც თავის უპირატესობას აცხადებს შავკანიან მოსახლეობაზე. ამიტომ უნდა ატაროს შავკანიანმა  "თეთრი ნიღაბი", რათა ის სერიოზულად აღიქვან კოლონიზებულ სამყაროში. „ჩვენ, ფერადკანიანები, უარს ვამბობთ,  ვიყოთ აუტსაიდერები, ჩვენ სრულად ვიღებთ მონაწილეობას საფრანგეთის ბედში, "–აცხადებს ფანონი.
მეხუთე თავში – „სიშავე, როგორც ფაქტი“, ფანონი  ბევრ თეორიას ეხება და გვიჩვენებს, თუ რამდენად განსხვავებულადაა ისინი წარმოდგენილი შავკანიან ადამიანთან მიმართებაში. ის საუბრობს „ სხეულებრივ სქემებზე“ და ამტკიცებს,  რომ არც „ისტორიულ–რასობრივი სქემა“– რომელიც რასიზმმა შექმნა  და არც „ეპიდერმულ–რასობრივი სქემა“– სადაც შავკანიანები მათი ფერის და რასის წარმომადგენლებად განიხილება, მათი სხეულიდან გამომდინარე –არ განიხილავს შავკანიანებს უნივერსალურად. შავკანიანები არ შეიძლება დავინახოთ იმავე სქემით, როგორც თეთრკანიანი. არ არსებობს უნივერსალური შავკანიანის სქემა. შავკანიანების გამოცდილებას ვერც ონტოლოგია ხსნის, რომელიც მის იგნორირებას ახდენს.
მეექვსე თავში „ზანგი და ფსიქოპათოლოგია“, ფანონი საუბრობს იმაზე, თუ რამდენად ახდენს ფსიქიკაზე ზემოქმედებას  შავკანიანად ყოფნა. შავკანიანს არ შეუძლია არ იფიქროს ამ ფაქტზე, როგორც ისტორიულ, ისე მიმდინარე სტიგმაზე. მათ არ შეუძლიათ ამ ტრავმის არაცნობიერში გადატანა. ფანონი თვლის, რომ ტრადიციულ ფსიქოლოგიაში არაფერია ნათქვამი  შავკანიან ადამიანებსა და მათ გამოცდილებაზე, მათ შორის,თვით ზიგმუნდ ფროიდთანაც კი.
ფანონის ამ ნაშრომში ჯერ კიდევ არ არის ჩამოყალიბებული მისი  რადიკალური ანტიკოლონიური პოზიცია, რომელსაც  მოგვიანებით ”ბედკრულნი ამა ქვეყნისა“რევოლუციურ საკითხად აცხადებს. პირველ წიგნს კომუნისტების მხრიდან კრიტიკა მოჰყვა. ფანონი არ აღიარებს თეთკანიან მუშათა კლასის როლს იმ შემთხვევაში, თუკი ის არ უგულვებელყოფს რასიზმს ახალი სოციალური წესრიგის დამყარებისას. „შავი კანი, თეთრი ნიღბები“ არის რასობრივი შეგნებისა და კოლონიალიზმის მულტიდისციპლინარული ანალიზი, რომელიც აერთიანებს ფსიქოანალიზს, ფენომენოლოგიას, ეგზისტენციალიზმს, ნეგრიტუდის თეორიას.
ავტორი ასევე ოპტიმისტურადაა განწყობილი ქალის შეცვლილი როლის მიმართაც: განმათავისუფლებელი ბრძოლის გზით, აფრიკელი ქალი  ცვლის  ოჯახში თავის ტრადიციულ როლს, წყვეტს ძველი ყაიდის კავშირებს  და ხდება აქტიური რევოლუციონერი. მისი ემანსიპაცია ჯერ არ დასრულებულა. ფანონის წიგნში ალჟირის რევოლუციის შესახებ ჯერ კიდევ არ ჩანს მასებისა დაცალკეული  სოციალურ კლასების  ანალიზი.
როგორც ფანონი ამბობს, კოლონიზებულთათვის მხოლოდ „იარაღის ქონა თუ არის ერთადერთი შანსი, რომელიც მათ სიკვდილს  მიშვნელობას ანიჭებს“. ამავე წიგნში შესულია მისი ერთ–ერთი ყველაზე მძლავრი სტატია„ალჟირი საბურველის გარეშე“. ავტორი აღწერს იმპერიალიზმის დაცემას და გვიჩვენებს, როგორ იბრძვიან ადამიანები „გონების“ დეკოლონიზაციისთვის ასიმილაციის თავიდან ასაცილებლად.
„ბედკრულნი ამა ქვეყნისა“
„ბედკრულნი ამა ქვეყნისა“ აჯამებს მის გამოცდილებას, იდეებსა და პოლიტიკურ ანალიზს კოლონიალიზმთან და იმპერიალიზმთან ბრძოლაში. ამ წიგნმა ფანონი დეკოლონიზაციის მოძრაობის წამყვან ინტელექტუალად აქცია. წიგნში ფანონი განიხილავს კლასის, რასის, ეროვნული კულტურისა და ძალადობის როლს ეროვნული განთავისუფლებისთვის ბრძოლაში. ფანონი თვლის, რომ დეკოლონიზაცია თავისთავად ძალადობრივი პროცესია, ხოლო ახლად დამკვიდრებულ  კოლონიზატორსა  და ადგილობრივს შორის   ურთიერთობა–ოპოზიციათა ბინარული ერთიანობა. დეკოლონიზაციის აღსაწერად ის იყენებს ბიბლიურ მეტაფორას "ესრეთ იყვნენ წინანი უკანა, და უკანანი წინა“. დაძაბულობა დროთა განმავლობაში იმატებს და კოლონიზატორის ძალადობის კატალიზატორი ხდება. წიგნში ფანონი უარყოფს ოქტავ მანონის შეხედულებებს, რომლებიც გადმოცემულია მის ნაშრომში „პროსპერო და კალიბანი: კოლონიზაციის ფსიქოლოგია“.
მანონი ამტკიცებს, რომ „კოლონიური ექსპლოატაცია არ ჰგავს სხვა სახის ექსპლოატაციას, და კოლონიური რასიზმიც განსხვავდება სხვებისგან“. ფანონიკი თვლის, რომ რასიზმი თუ ანტისემიტიზმი, კოლონიური თუ სხვაგვარი, არაფრით განსხვავდება ერთმანეთისგან, რადგან ყოველი მათგანი  ადამიანს უკარგავს ადამიანად ყოფნის შეგრძნებას. მისი აზრით, შავკანიანთა სიძულვილი სულ სხვა შიშმა წარმოქმნა. ებრაელების, მათი სიმკაცრის, სიზარმაცისა თუ ცბიერების შესახებ ბევრი სტერეოტიპი არსებობს.
ევროპელთა სამუშაო ეთიკა მათი ანტითეზისია. შესაძლოა, ასევე იყოს შავკანიანთა შემთხვევაშიც: შავკანიანებსაც სწორედ იმავე თვისებების გამო უფრთხოდნენ, მაგრამ აქ მამოძრავებელი სხვა რამეა. ძირითადად, „ებრაელი“ იდეაა და შავკანიანებისგან განსხვავებით, ის თვალით რთული აღმოსაჩენია.
პირველი განყოფილება დასათაურებულია, როგორც  „ძალადობის შესახებ.“ ეს არის ძალადობის დეტალური ახსნა კოლონიალურ სამყაროსა და დეკოლონიაციის პროცესთან მიმართებით. ფანონის დეფინიციით, დეკოლონიზაცია ძალადობრივი პროცესია ყოველგვარი გამონაკლისის გარეშე. ამ პროცესის მიზანია ადამიანთა ერთი  ჯგუფის შეცვლა მეორეთი, რომელიც  დასრულდება ტოტალური ტრანზიციის შემდეგ. ფანონი იყენებს არისტოტელისეულ ლოგიკას,  რომლის თანახმადაც,  კოლონია მისდევს „ორმხრივი ექსკლუზიურობის პრინციპს“.
ფანონის აზრით, კოლონიზატორის მიერ ადგილობრივ მოსახლეობის შეფასებისას ხდება დეჰუმანიზაცია. კოლონიზატორები ადგილობრივ მოსახლეობას თავისივე რანგის წარმომადგენლებად არ მიიჩნევენ. მკვიდრი მოსახლეობა მათთვის ბოროტების განსხეულებაა, რომელიც ყოველგვარ ეთიკასაა მოკლებული,  განსხვავებით ქრისტიანებისგან, რომლებსაც მხოლოდ კარგი შემოაქვთ და ავრცელებენ. ეს ხდება ამოსავალი ფანონისათვის, რომელიც ხსნის კოლონიური სამყაროსთვის დამახასიათებელორ ფენომენს: პირველი – ეს არის დეკოლონიზაიის იდეა, როგორც ერთი მოსახლეოის მეორეთი შეცვლა და მეორე – რამდენადაც ადგილობრივმა მოსახლემ იცის, რომ ის ცხოველი არაა, მას კოლონიზატორის წინააღმდეგ აჯანყების სურვილი უჩნდება.
კოლონიზაციის დროებით შედეგებზე საუბრისას, ფანონი ერს სამ ნაწილად ჰყოფს. პირველ მათგანს ქმნის ადგილობრივი მუშა, რომელსაც კოლონიზატორი სამუშაოს მიხედვით აფასებს, მეორეს - ფანონი  არქმევს  „კოლონიზებულ ინტელექტუალს“ (47), რომელიც, დასავლური სტანდარტების მიხედვით,   შედარებით მეტადაა განათლებული ადგილობრივი  მოსახლეებს შორის და  რომელიც კოლონიზატორის მიერ სპიკერად არის გამწესებული, რათა ხალხის სახელით ილაპარაკოს. კოლონიზატორები მათ უნერგავენ თავში შეგნებას, რომ მარადიული ღირებულებები მხოლოდ დასავლურია. მესამე ნაწილს ქმნის ლუმპენპროლეტარიატი, რომელიც, ფანონის აზრით, პირველია მათ შორის, ვისაც  კოლონიზატორის ძალადობის პირისპირ  უწევს დადგომა.
ფანონის აზრით, რევოლუცია იწყება სისტემური ცვლილების იდეასთან ერთად, ვიდრე ის არ გამოიწვევს ძალაუფლების მცირე ცვლილებას არსებული სისტემის შიგნით. თუმცა, ადგილობრივი ინტელექტუალები თავის აგრესიას ფარავენ ცუდად შეფუთული სურვილით, გახდნენ კოლონიური სამყაროს ნაწილი და მოახდინონ მათთან  ასიმილაცია. კოლონიის ბურჟუაზია გვთავაზობს არაძალადობრივ, კომპრომისების გზას. ამის მაგალითად ფანონს მოჰყავს გაბონი, რომლის პრეზიდენტმაც, 1960 წელს ქვეყნის მიერ  დამოუკიდებლობის მიღების  მიუხედავად,  განაცხადა,  რომ  გაბონისა და  საფრანგეთის  ურთიერთობაში არაფერი შეიცვლებოდა. ამდაგვარ მიდგომებთან საბრძოლველად,   ახლად აღმოცენებული მესამე სამყაროს ქვეყნები  დასავლეთის (აღმოსავლეთის)  დეკადენტურ საზოგადოებებს კი არ უნდა გაეჯიბრონ, არამედ ახალი   ბილიკი გაიყვანონ ადამიანთა თუ ქვეყნებს შორის ურთიერთობაში.
ფანონის აზრით, კოლონიზატორები ცდილობენ პრე-კოლონიალური ისტორია წარმოადგინონ,   როგორც „ბარბაროსული, დეგრადაციული, ბესტიალური, რათა გაამართლონ დასავლური  ცივილიზაციების უპირატესობა.“ ფანონი საუბრობს ასევე იმ ხაფანგზე, რომელშიც კოლონიზებული ინტელექტუალი ვარდება, როცა ცდილობს ერთიანი აფრიკული კულტურის არსებობის დამტკიცებას. ეს არის ჩიხი, რომელიც არ განარჩევს ერთმანეთისგან ასე განსხვავებულ ერებსა და კულტურებს. ამაში ხედავს ფანონი ნეგრიტუდის მოძრაობის შეზღუდულობას. კულტურის ნაცვლად ინტელექტუალები ხაზს უსვამენ ტრადიციებს, ადათებს,  ახდენენ ისტორიის რომანტიზებას, რასაც კოლონიზატორიც გააკეთებდა. კოლონიზაციის საბოლოო მიზანია, დაარწმუნოს ადგილობრივი მოსახლეობა, რომ ისინი მან სიბნელისგან იხსნა. ასევე უნდა გაიაზროს კოლონიზებულმა ინტელექტუალმა, რომ ეროვნული კულტურა დღევანდელი რეალობაა და არა -ისტორიული. ფანონი ასკვნის, რომ შეუძლებელია ეროვნული კულტურის აყვავდება კოლონიურ პირობებში.
ფანონი ამბობს, რომ ეროვნული კულტურის შემქნა თვითმიზანი კი არ არის, არამედ ეს საფეხური უფრო დიდი, საერთაშორისო სოლიდარობისაკენ. ბრძოლა კოლონიზაციის წინააღმდეგ წარმოშობს ეროვნულ თვითშეგნებას, რაც არის ეროვნული კულტურის უმაღლესი ფორმა. სწორედ ამ პროცესის გავლის შედეგად გამოდის ერი თანასწორუფლებიან მოთამაშედ საერთაშორისო ასპარეზზე, სადაც უნივერსალური ღირებულებები არსებობს.
ზიგზაგი
thumb|right|200px|ზიგზაგის ფორმის ორნამენტი ზიგზაგი — წყობა მოკლე ხაზებისა, რომლებიც ერთმანეთს მოსდევს ერთნაირი კუთხით. ამ წყობაში ყოველი მეორე ხაზი პარალელურია. ზიგზაგი ოდითგანვე წარმოადგენს კერამიკისა და ფაიფურის მრავალნაირი ჩუქურთმისა და ორნამენტის ძირითად ელემენტს. საკერავ მანქანებს ძალიან სწრაფად შეუძლიათ ზიგზაგისებრი ნაკერების დადება. ზიგზაგის ფორმა აქვს აგრეთვე ხერხის პირს. ზიგზაგის ელემენტებით გამოირჩევა კატარისა და ბაჰრეინის დროშები.
კატეგორია:ორნამენტები
ფსირცხა (მდინარე)
ფსირცხა, ანაკოფიისწყალი — მდინარე საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში. სათავეს იღებს ახალი ათონის ჩრდილოეთ განაპირას კარსტული წყაროებიდან. წარმოადგენს ახალი ათონის მღვიმის ჰიდროდინამიკური სისტემის ზედაპირულ გაგრძელებას. საზრდოობს უმთავრესად გუმიშხის მასივის კარსტული წყლებით. სიგრძე 1,5 კმ. ფაქტობრივი წყალშემკრები, ანუ მიწისქვეშა აუზი (63 კმ²) ბევრად აღემატება ტოპოგრაფიულ აუზს (4 კმ²). გამოყენებულია ახალი ათონის წყალმომარაგებისათვის.
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მდინარეები კატეგორია:შავ ზღვაში ჩამდინარე მდინარეები
ბრაქტეატი
მინი|ბრაქტეატი კუნძულ [[ფიუნიდან წარწერით ალუ.]] ბრაქტეატი (bractea — თუნუქი) — ოქროს ან ვერცხლის ბრტყელი, თხელი, მხოლოდ ცალ მხარეს მოჭრილი მონეტა.
შუა საუკუნეების ბრაქტეატები გაჩნდა დაახლოებით XII საუკუნის შუა წლებში და იჭრებოდა XV საუკუნის შუა პერიოდამდე. ეს მონეტები მალევე შეავიწროვა დინარმა. სახელწოდება ბრაქტეატი ამ მონეტებმა მიიღეს მხოლოდ XVII საუკუნის ბოლოს ნუმიზმატიკაში. XII-XIV საუკუნეების ლიტერატურაში ეს მონეტები იწოდებოდნენ „დინარად“, „ნუმიად“ ან „პფენიგად“.
ამ ტერმინის სხვა მნიშვნელობა უკავშირდება ბრტყელ და თხელ ოქროს მონეტებს, რომლებიც ხალხთა დიდი გადასახლების დროს გამოიშვა. როგორც წესი, მათ ჰქონდათ მარყუჟი და გამოიყენებოდა კისრის ამულეტის სახით.
სქოლიო
კატეგორია:მონეტები კატეგორია:ხალხთა დიდი გადასახლება
ჰავანა ჯინჯერი
ჰავანა ჯინჯერი (Havana Ginger; დ. 27 თებერვალი, 1984, ლოს-ანჯელესი, აშშ) — აფრო-ამერიკელი პორნომსახიობი და სტრიპტიზიორი. მისი დებიუტი შედგა 2004 წელს, 20 წლის ასაკში. პორნომსახიობია მისი ტყუპი და სავანა ჯინჯერი. მან მონაწილეობა მიიღო 220 სხვადასხვა ფილმში. იგი მუშაობდა უამრავი სტუდიისათვის, მათ შორის არიან: West Coast Productions, Black Ice და Platinum X Pictures.
გორგოშიძე
კატეგორია:ქართული გვარები
თორღვაის ციხე-სახლი
თორღვაის ციხე-სახლი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ მუცოს ზედა ტერასაზე, ადგილ ბროლისკალოს აღმოსავლეთ ნაწილში, კლდეზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ციხე-სახლი (5,7 x 4,7 მეტრი) სამსართულიანია. ნაგებია ნატეხი ქვით. სართულშუა გადახურვა და სახურავი ჩაქცეულია. ნაგებობის შემორჩენილი კედლების სიმაღლე 7 მეტრია. შესასვლელი სამხრეთ კედელშია, 1,4 მეტრ სიმაღლეზე. კარი ნახევარწრიული თაღითაა დასრულებული. პირველ და მეორე სართულებზე, დასავლეთით, თითო თაღოვანი სარკმელია. მესამე სართულს სამხრეთით შეწყვილებული სალოდე აქვს, აღმოსავლეთით და დასავლეთით — თითო სწორკუთხა ღიობი. ყველა სართულზე ერთმაგი ან სამმაგი სათოფურებია. პირველი და მეორე სართულები საცხოვრებელი იყო, მესამე - სათავდაცვო. კედლებში შემორჩენილია სართულშუა გადახურვის ხის კოჭების ბუდეები. კოშკს მიწურბანიანი სახურავი ჰქონდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ალექსანდრე მაჭავარიანი (სამხედრო)
ალექსანდრე მიხეილის ძე მაჭავარიანი (დ. 1872 — გ. 20 მაისი, 1923, თბილისი) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, პოლკოვნიკი.
1905 წელს დაამთავრა თბილისის სამხედრო სასწავლებელი, საიდანაც ჩაირიცხა რუსეთის იმპერიის არმიის სალიანის 206-ე ქვეით პოლკში (1909 წლის სიით — პოდპორუჩიკი). ამავე პოლკის შემადგენლობაში მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში (1914-1918). შტაბს-კაპიტანმა მაჭავარიანმა განსაკუთრებით გამოიჩინა თავი 1915 წლის 16 აგვისტოს სოფ. დუბოვოსთან (ახლანდ. ბელარუსის ტერიტორია) ბრძოლაში, როდესაც ხელჩართულ შეტაკებაში კონტრიერიშით უკუაგდო გერმანელთა შეტევა მის დაქვემდებარებაში მყოფი ბატალიონის პოზიციებზე. ამ დამსახურებისთვის მიიღო გიორგის ოქროს იარაღი „მამაცობისთვის“ (1915). ასევე დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის III (1915) და II (1917) ხარისხის, წმ. ანას IV (1915) და III ხარისხის (1916), წმ. ვლადიმერის IV ხარისხის (1917) ორდენებით. ომში სამჯერ იყო დაჭრილი. 1916 წელს მიიღო კაპიტნის ჩინი.
1918-1921 წლებში მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში პოლკოვნიკის წოდებით. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ ემიგრაციაში არ წასულა. საქართველოს წითელ არმიაში ქართული დივიზიის 1-ლი პოლკის უფროსის თანამდებობა ეჭირა. ამავდროულად, მოღვაწეობდა ანტისაბჭოთა იატაკქვეშა წინააღმდეგობის მოძრაობაში. იყო საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის მიერ შექმნილი „სამხედრო ცენტრის“ წევრი. 1923 წელს ჩეკამ დააპატიმრა და თბილისში, დღევანდელი ვაკის პარკის ტერიტორიაზე სამხედრო ცენტრის სხვა 14 წევრთან ერთად დახვრიტა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1872 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1923 კატეგორია:ქართველი პოლკოვნიკები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში‎ კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში ალექსანდრე კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები კატეგორია:ოქროს იარაღი „მამაცობისთვის“-ის კავალრები
აგილარ-დე-ლა-ფრონტერა
აგილარ-დე-ლა-ფრონტერა (Aguilar de la Frontera) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კორდობის პროვინციის კამპანია-სურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 168 კმ². მოსახლეობა — 13 382 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კორდობის მუნიციპალიტეტები
ოლაია (ანტიოკია)
ოლაია (Olaya) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 743 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 906 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 160 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ისმაილ II
ისმაილ II (სპარს: شاه اسماعیل دوم) (დ. 28 მაისი, 1537 — გ. 24 ნოემბერი, 1577) — სეფიანთა დინასტიის მესამე შაჰი 1576-1577 წლებში. სეფიანთა მეორე წარმომადგენლის, შაჰ-თამაზ I-ის ვაჟი.
მმართველობის პერიოდი
შაჰის ტიტულის მიღებისთანავე ისმაილმა ტახტის შენარჩუნების მიზნით მის მიერ შეპყრობილი 5 ძმა სიკვდილით დასაჯა. მან ასევე დაგეგმა მისი ბიძაშვილისა და მამამისის ერთგული მსახურის, იბრაჰიმ მირზას მკვლელობაც. იმ დროისთვის ისმაილს გადაურჩნენ მისი უფროსი ძმა, მუჰამად ხუდაბანდა თავის ოჯახთან ერთად, მაჰმუდ მირზა, ალი მირზა, აჰმად მირზა, აბედინ მირზა და მუსა მირზა. უკანასკნელი 4-ის შეპყრობა შაჰის მომხრეებმა მოახერხეს. 1577 წლის 24 თებერვალს ისმაილმა მისი 4 ძმაც დაახოცვინა. მან ვერ მოახერხა მუჰამად ხუდაბანდას დაკავება, რადგან ის ფარულად იყო გადამალული ირანის პროვინციებში. მრავალი სისასტიკის მიუხედავად ისმაილი მისი ბაბუის, ისმაილ Iის მსგავსად იყო პოეტი, მხატვარი და კალიგრაფი. ხელი შეუწყო ირანში ხელოვნების განვითარებას. ის ასევე დიდ ყურადღებას აქცევდა შიიზმის გავრცელებას მთელს იმპერიაში და თავიდან იცილებდა სუნიტ სპარსელებს. 1577 წლის კავკასიაში ლაშქრობის შემდეგ, მან 30 000 ქართველი და ჩერქეზი ტყვედ წაიყვანა ირანში, რის შედეგადაც, შემდეგში შეიქმნა ირანის საზოგადოების ახალი ფენა, რასაც საფუძველი ჯერ კიდევ მამამისის — თამაზ I-ის მმართველობის პერიოდში ჰქონდა ჩაყრილი.
გარდაცვალება
ისმაილს სისასტიკის გამო ირანში ბევრი მტერი გამოუჩნდა. 1577 წლის ბოლოსათვის მის ერთგულთა რიცხვში ყიზილბაშებიც აღარ შედიოდნენ. ისმაილი 1577 წლის 24 ნოემბერს გარდაიცვალა. მას მოუწყო შეთქმულება მისმა დამ, ფარი ხანუმმა. შაჰი ოპიუმით მოწამვლის შემდეგ გარდაიცვალა. მის შემდეგ სეფიანთა ტახტზე მისი უფროსი ძმა, მუჰამად ხუდაბანდა ავიდა. 1578 წელს ისმაილის ერთადერთი ვაჟი, მცირეწლოვანი ალ-დინ მუჰამად მირზა შაჰის ბრძანებით სიკვდილით დასაჯეს.
სქოლიო
კატეგორია:სეფიანთა დინასტია კატეგორია:სპარსეთის მონარქები კატეგორია:დაბადებული 1537 კატეგორია:გარდაცვლილი 1577 კატეგორია:დაბადებული 28 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 24 ნოემბერი
რუხი ტრიქოლომა
რუხი ტრიქოლომა (Tricholoma terreum) — ტრიქოლომას გვარის სოკო ტრიქოლომასებრთა ოჯახისა.
საჭმელი სოკოა. ფართოდაა გავრცელებული ევროპაში. იზრდება წიწვოვან ტყეებში, იშვიათად ფოთლოვან ტყეებში, ზაფხულ-შემოდგომით. მიკორიზას ქმნის ფიჭვთან.
სოკო პირველად აღწერა გერმანელმა ბოტანიკოსმა და მიკოლოგმა იაკობ კრისტიან შეფერმა 1762 წელს როგორც Agaricus myomyces. მიმდინარე ბინომინალური სახელწოდება მიანიჭა გერმანელმა მიკოლოგმა პაულ კუმერმა 1871 წელს.
სინონიმები:
აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 3-9 სმ, კონუსური ან ნახევარსფეროსებრი, შემდგომში ბრტყლად ამოზნექილი, მრგვალი ბორცვაკით. ზედაპირი დაფარულია ბოჭკოვანი შავი ქერცლებით. მონაცრისფრო ან ნაცრისფერ-ყავისფერი, იშვიათად მოწითალო-ყავისფერი. ახასიათებს უსწორმასწორო კიდეები, რომელიც ზოგჯერ დახეთქილია.
რბილობი თეთრი, მკვრივი, განსაკუთრებული სუნისა და გემოს გარეშე. სხვა მსგავსი ტრიქოლომას გვარის სოკოებისაგან განსხვავებით, რუხი ტრიქოლომას რბილობი არ ყვითლდება და არ წითლდება დაზიანებისას.
ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები შეზრდილია, თეთრი ან მონაცრისფრო.
ფეხის სიგრძე — 5-9 სმ, სისქე — 0,7-2 სმ, ცილინდრული ან თითისტარისებრი, მოთეთრო, შემდგომში ქვედა ნაწილი მოყვითალოა.
სპორების ფხვნილი — თეთრი ფერის. სპორები — 5,5-7,5×4-5,5 მკმ, მოგრძო ფორმის.
კვებითი ღირებულება
საჭმელი სოკოა. საჭმელად იხმარება ახალი. ევროპის ზოგიერთ ქვეყანაში რუხი ტრიქოლომა იყიდება მაღაზიებში. კატალონიის მთავრობის მიერ შეყვანილი იქნა რეგიონის ყველაზე გავრცელებული საჭმელი სოკოების ნუსხაში. რუხი ტრიქოლომა ფრანგული სამზარეულოს მნიშვნელოვანი ნაწილია.
შხამიან სოკოებთან მსგავსების გამო, გამოუცდელი მესოკოვეებითვის მისი შეგროვება რეკომენდირებული არ არის. . შეგროვებისას განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, მესოკოვემ გაარჩიოს ის ძლიერ შხამიანი Tricholoma pardinum-სგან
2014 წელს ჩინელი მეცნიერების მიერ ჩატარებულ ცდებზე დაყრდნობით, სოკოს ზედოზირებულმა ექსტრაქტმა თაგვებში რაბდომიოლიზი (ჩონჩხის კუნთების მწვავე ნეკროზი) გამოიწვია. შედეგად ზოგიერთმა საინფორმაციო წყარომ რუხი ტრიქოლომა შხამიან და საშიშ სოკოდ გამოაცხადა. თუმცა აღნიშნული ფაქტი გააქარწყლა გერმანიის მიკოლოგიური საზოგადოების ტოქსიკოლოგმა, პროფესორმა ზიგმარ ბერნდტმა.
მსგავსი სახეობები
რუხი ტრიქოლომა წააგავს ტრიქოლომას გვარის რამდენიმე წარმომადგენელს, მათ შორის:
ეკოლოგია და გავრცელება
სეზონი — ზაფხულიდან შემოდგომამდე, ზოგჯერ დიდი რაოდენობით.
სქოლიო
კატეგორია:საჭმელი სოკოები კატეგორია:ტრიქოლომა
დომანივკის რაიონი
დომანივკის რაიონი (Доманівський район) — რაიონი უკრაინაში, მიკოლაივის ოლქში. მისი ფართობია 1 458 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 25 686 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 18 კაცს კმ²-ზე. დომანივკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი დომანივკა.
სქოლიო
კატეგორია:მიკოლაივის ოლქის რაიონები
ყასიმლი (გადაბეი)
ყასიმლი  (Qasımlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გადაბეის რაიონის სოფლები
ნიუჯიუ
ნიუჯიუ (Nücü) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  854 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
კონსეფსიონის რაიონი (კონსეფსიონი)
კონსეფსიონის რაიონი (Distrito de Concepción) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის კონსეფსიონის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 283 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 180 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 720 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 18.29 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კონსეფსიონის პროვინციის რაიონები
თოღონ თემურ-ყაენი
ადრეული ცხოვრება
თოღონ თემური დაიბადა 1320 წლის 25 მაისს ჩაღათას ულუსში. იგი იყო გადასახლებაში მყოფ მონღოლეთის ყაენ ჯაიათუს უმცროსი ძმის, ხუთუღთუსა და მისი პირველი ცოლის, მაილაიტის ერთადერთი საერთო შვილი. აღსანიშნავია, რომ დედამისი ჩაღათას ულუსის ხანის ასული იყო. არსებობს ვარაუდი იმის შესახებ, რომ მაილაიტს სამხრეთ ჩინეთის იმპერატორ ჯონგ სონთან ჰქონდა რომანი, რის შედეგადაც დაიბადა თოღონ თემური. ამის გამო ბევრი მას უკანონო შვილად მიიჩნევდა.
მონღოლეთის სამოქალაქო ომი, რომელიც „ორი დედაქალაქის ომის“ სახელითაა ცნობილი, დაიწყო 1328 წელს იესუნ-თემურ ყაენის გარდაცვალებით. ამ ომში ერთმანეთს დაუპირისპირდა თოღონის ბიძა, ჯაიათუ და იესუნ-თემურის ვაჟები. 1329 წელს ჯაიათუმ მოახერხა და მონღოლეთის ყაენი გახდა, მაგრამ იმავე წელს იგი თოღონ თემურის მამამ, ხუთუღთუ-ყაენმა ჩამოაგდო. 1329 წლის 30 აგვისტოს ხუთუღთუ-ყაენი გარდაიცვალა და ტახტი კვლავ ჯაიათუმ დაიკავა. ივარაუდება, რომ ხუთუღთუ მოწამლეს. მოწამვლაში ბრალი თოღონ თემურს დასდეს, რაც ხუთუხთუს მეშვიდე ცოლის, ბაბუშა ხათუნის ინტრიგების დამსახურება იყო, რომელსაც ტახტზე თავისი ვაჟის, რინჩინბალის დასმა სურდა. საპასუხოდ მაილაიტ ჩაღათაელმა სიკვდილით დასაჯა ბაბუშა ხათუნი, მისი ვაჟი კი კორეაში გადაასახლა. მიუხედავად ამისა, ყაენმა ხუთუღთუს მოწამვლა თოღონ თემურს დააბრალა, რომელიც დედასთან ერთად გაიქცა სამხრეთ ჩინეთში.
1332 წელს, ჯაიათუ-ყაენის უშვილოდ გარდაცვალების შემდეგ მისმა ქვრივმა, ბუდაშირ ხათუნმა მემკვიდრედ რინჩინბალი დაასახელა, რომელიც კორეიდან დააბრუნეს და ყაენად გამოაცხადეს, თუმცა იგი ამ დროს სულ 6 წლის იყო. სულ რამდენიმე თვეში მცირეწლოვანი ყაენი გარდაიცვალა, რაღათქმაუნდა უშვილოდ, რის გამოც ტახტი მისმა ძმამ, თოღონ თემურმა დაიკავა. აღსანიშნავია, რომ სწორედ რინჩინბალს ჩამოჰყვა კორეიდან თოღონის მესამე და საყვარელი მეუღლე, დედოფალი ჩი.
ადრეული მმართველობის წინააღმდეგობები
თოღონ თემურის მმართველობა თავიდანვე დესპოტურად დაიწყო. მან თავისი ბიცოლა, ქვრივი დედოფალი ბუდაშირი ერთ ოთახში გამოკეტა და მცველები მიუჩინა. გარდა ამისა, განიზრახა იმპერია თავისი მტრებისაგან „გაეწმინდა“, რასაც საშინელი სისხლის ღვრა მოჰყვა. მან სასტიკად ჩაახშო თავისი ბიძაშვილის, ბაიანის აჯანყება, რომელსაც შემდგომში თავი მოჰკვეთა. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ მან თავისი მესამე და საყვარელი კორეელი მეუღლე, ჩი თავის კონსორტად, ანუ დედოფლად გამოაცხადა, რაც მონღოლეთში უპრეცედენტო შემთხვევა იყო. 1339 წელს ჩიმ მას ვაჟი გაუჩინა, რომელიც თავის მემკვიდრედ გამოაცხადა, თუმცა სულ რამდენიმე თვეში დაიღუპა.
სულ მალე მონღოლეთში დამყარდა ავტორიტარული მმართველობა, რის გამოც 1340 წელს რამდენჯერმე სცადეს სახელმწიფო გადატრიალების მოწყობა, თუმცა ამაოდ. ამის გამო დედოფალი ბუდაშირი და თავისი ბიძაშვილები დედაქალაქიდან გააძევა. ამას გარდა, მან დაითხოვა ყველა ის ადმინისტრაციული პირი, რომლებიც გარკვეული ძალაუფლებით სარგებლობდნენ.
იმპერიის გაყოფა
1340-იან წლებში თოღონ თემურის სამფლობელოებში გახშირდა მიწისძვრა, გვალვა და სტიქიური უბედურებები, რასაც მოსახლეობის დიდ ნაწილში შიმშილობის დაწყება მოჰყვა. ეფექტიანი პოლიტიკის არ არსებობამ ყაენს ხალხის მხარდაჭერა დააკარგვინა. საბოლოოდ, 1348 წელს ქვეყანაში აჯანყებამ იფეთქა, რომელიც მალე გავრცელდა. 1351 წელს დაიწყო „წითელი ტურბანის“ სახელით ცნობილი აჯანყება, რომელიც თავისი მასშტაბებით ყველაზე ვრცელი იყო.
1354 წელს თოღონ თემურის არმია თითქმის მთლიანად შეეწირა „წითელი ტურბანის“ აჯანყების ჩახშობას. ამის შემდეგ მცირე ხნით აღსდგა ცენტრალური ხელისუფლება, თუმცა მალევე დასუსტდა. ყაენს სხვა გზა აღარ დარჩა და ადგილობრივი მეომრების იმედად დარჩა.
ჩრდილოეთ იუანის ხანი და გარდაცვალება
1365 წლიდან სამხრეთ ჩინეთში ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის თაოსნობით აჯანყებამ იფეთქა, რომელიც თოღონ თემურის ჯარმა ვერაფრით ჩაახშო. საბოლოოდ, 1368 წელს აჯანყებულთა მეთაურმა ჯუ იუანჯანმა დაამარცხა იუანის დინასტიის არმია, დამოუკიდებლობა გამოაცხადა და თავად ჩინეთის იმპერატორი გახდა. ამრიგად დაიშალა იმპერია, რომელიც თოღონ თემურის დიდმა ბაბუამ, ჩინგიზ-ყაენმა შექმნა.
თოღონ თემური ჩრდილოეთ იუანის დინასტიის პირველი ხანი გახდა. აღსანიშნავია, რომ შემდეგ წლებში აჯანყებები და შეთქმულებები კვლავ გრძელდებოდა, რაც 1370 წლის 23 მაისს თოღონ თემურის გარდაცვალებით დასრულდა. ამით შეწყდა იუანის დინასტია და ტახტი ბილიღთუ-ხანმა დაიკავა. მიუხედავად ამისა, მონღოლეთმა შეინარჩუნა თავისი ძლიერება და დიდი მიწები, რომელიც გადაჭიმული იყო ალტაის მთებიდან წყნარ ოკეანემდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 25 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1320 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1370 კატეგორია:იუანის იმპერატორები კატეგორია:ჩინეთის იმპერატორები კატეგორია:მონღოლი ყაენები
მოსკოვის ღვთისმშობლის ხარების ტაძარი (პეტროვსკის პარკი)
მოსკოვის ღვთისმშობლის ხარების ტაძარი (Храм Благовещения Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციული ოლქის აეროპორტის რაიონში.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
1904 წელს ტაძარი გააფართოვეს მრევლის ფინანსებით. საკურთხეველი აკურთხეს 1904 წლის 25 ნოემბერს. 1916-1917 წლებში ეკლესია მოხატა მხატვარმა ალექსანდრე ბოროზდინმა.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგი ტაძრის ისტორიის შესახებ სანდო წყაროები არ არსებობს. სავარაუდოდ იგი საბოლოოდ დახურეს 1934 წლის შუა პერიოდში და გადაეცა ჟუკოვის აკადემიას. ზუსტადაა ცნობილი დოკუმენტების მიხედვით, რომ 1970 წლიდან 1990 წლამდე შენობაში განთავსებული იყო აკადემიის საწყობი. 1991 წლის 22 სექტემბერს ეკლესია გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1997 წლის 6 სექტემბერს, ტაძრის კურთხევიდან 150 წლისთავის აღსანიშნავად ეკლესიაში დასრულდა სარემონტო სამუშაოები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
ნეპენიის რაიონი
ნეპენიის რაიონი (Distrito de Nepeña) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის სანტას პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 144 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 860 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 30.25 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 458.24 კმ²-ია.
გელეუზა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტრეშენის რაიონის სოფლები
ალკარასეხოსი
ალკარასეხოსი (Alcaracejos) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კორდობის პროვინციის ვალიე-დე-ლოს-პედროჩესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 177 კმ². მოსახლეობა — 1470 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კორდობის მუნიციპალიტეტები
ნურავუდი
ნურავუდი (Nuravud) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  1542 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory
Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory — ამერიკული პროგრესული მეტალ/როკ-ჯგუფ Dream Theater-ის მეხუთე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1999 წლის 26 ოქტომბერს, ლეიბლზე Elektra Records. ჩაიწერა სტუდიაში BearTracks Studios, ნიუ-იორკში, სადაც ჯგუფმა მანამდე ჩაწერა Images and Words (1992) და EP A Change of Seasons (1995).
ეს ალბომი არის გაგრძელება ჯგუფის სიმღერის "Metropolis—Part I: "The Miracle and the Sleeper"", 1992 წლის ალბომიდან Images and Words. Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory აგრეთვე არის ჯგუფის პირველი ალბომი კლავიშისტ ჯორდან რუდესის მონაწილეობით.
2012 წელს ალბომმა Rolling Stone-ის ყველა დროის საუკეთესო პროგრესული როკ-ალბომების სიაში #1 ადგილი დაიკავა.
პეკე (ანტიოკია)
პეკე (Peque) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.447 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 520 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 392 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ჩანახბულაქი (გაბალა)
ჩანახბულაქი (Çanaqbulaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაბალის რაიონის სოფლები
კრისტოფერ უივერი
კრისტოფერ უივერი (Christopher Weaver) — ამერიკელი მეწარმე, პროგრამისტი, მეცნიერი, მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიის ინსტიტუტის ლექტორი. ყველაზე მეტად ცნობილია, როგორც Bethesda Softworks-ის დამაარსებელი. ის არის The Elder Scrolls-ის ერთ-ერთი შემქმნელი და ZeniMax Media-ს თანადამფუძნებელი.
ყასიმ-ჟომართ თოყაევი
ყასიმ-ჟომართ ქემელის ძე თოყაევი (Қасым-Жомарт Кемелұлы Тоқаев; დ. 17 მაისი, 1953, ალმა-ათა) — ყაზახი პოლიტიკოსი, 2019 წლის 20 მარტიდან ყაზახეთის პრეზიდენტი.
ბიოგრაფია
ყასიმ-ჟომართ თოყაევი დაიბადა 1953 წლის 17 მაისს. მამამისი, ქემელ თოყაევი (1923—1986) მეორე მსოფლიო ომის ვეტერანი იყო, ხოლო დედა — ცნობილი ყაზახი მწერალი ტურარ შაბარბაიევა (1931–2000).
პრეზიდენტობა
მინი|მარცხნივ|ყასიმ-ჟომართ თოყაევისა და ვლადიმერ პუტინის შეხვედრა კრემლში, 2019 წლის 4 აპრილი 2019 წლის 19 მარტს ნურსულთან ნაზარბაევი გადადგა თანამდებობიდან, 20 მარტს ყაზახეთის დროებით პრეზიდენტად დაინიშნა თოყაევი, მან ნაადრევი არჩევნები 2019 წლის 9 ივნისს დანიშნა, მმართველმა პარტიამ — „ნურ ოტანმა“ კი იგი პრეზიდენტობის კანდიდატად წარადგინა. რუსეთის პრეზიდენტმა ვლადიმერ პუტინმა მიიწვია იგი კრემლში. თოყაევი მოსკოვში 4 აპრილს ოფიციალური ვიზიტით ჩავიდა და რუსეთის პრეზიდენტს შეხვდა, პრეზიდენტობის პირველ თვეში მან 4 ქვეყნის ლიდერთან გამართა შეხვედრა. 2019 წლის 14 აპრილს იგი უზბეკეთში ვიზიტით ჩავიდა პრეზიდენტ შავკათ მირზიიოევთან. გარდა ამისა იგი შეხვდა სამხრეთ კორეის პრეზიდენტ მუნ ჯაე-ინსა და უნგრეთის პრემიერ-მინისტრ ვიქტორ ორბანს. 2019 წლის 9 ივნისს გამართული ვადამდელი საპრეზიდენტო არჩევნების პირველივე ტურში გამარჯვება (70,76%) მოიპოვა.
პირადი ცხოვრება
ფლობს ყაზახურ, რუსულ, ინგლისურ, ჩინურ და ფრანგულ ენებს. დაქორწინებულია და ჰყავს ერთი შვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:ყაზახეთის პრეზიდენტები კატეგორია:ყაზახი პოლიტიკოსები
Adobe After Effects
მინი|250პქ|ლოგო Adobe After Effects — Adobe Systems-ის მიერ გამოშვებული პროგრამა ვიდეოს რედაქტირებისთვის. პროგრამა შექმნილია სხვადასხვა ციფრული ეფექტების შექმნისთვის, კომპოზიციისთვის და ანიმაციისთვის. მას იყენებენ ფილმების, მუსიკალური კლიპების და სარეკლამო რგოლების დასამზადებლად.
აღწერა
After Effects-ის მთავარი სამუშაო დაფა შედგება რამდენიმე პანელისგან. მათ შორის, სამი ყველაზე ხშირად გამოყენებადი პანელებია: პროექტის, კომპოზიციის და დროის პანელები. პროექტის პანელი მუშაობს, როგორც ყუთი, სადაც შესაძლებელია სამუშაო ფაილების ჩაყრა, მაგ.: ფოტო, ვიდეო ან აუდიო ფაილი და ა.შ. ფაილებზე ეფექტების დადება, დროის, ზომის და მდებარეობის შეცვლა ხდება როგორც დროის პანელიდან, ასევე, კომპოზიციის პანელიდან.
Adobe After Effects თავისუფლად ითავსებს Adobe-ს სხვა და სხვა პროგრამებს, მაგ.: Adobe Illustrator, Adobe Photoshop, Adobe Premiere Pro, Adobe Encore და Adobe Flash. ასევე, პროგრამა მუშაობს 3დ პროგრამებთან, როგორიც არის Cinema 4D, LightWave 3D, და Autodesk 3D MAX.
After Effects თავდაპირველად გამოუშვა Company of Science and Art-მა Providence, Rhode Island-ზე სადაც გამოვიდა მისი პირველი ორი ვერსია: 1.0 (იანვარი, 1993 ) და 1.1.
სქოლიო
კატეგორია:Adobe Creative Suite კატეგორია:Adobe-ს პროგრამები
ხასან ხალმურზაევი
ხასან ხალმურზაევი (დ. 9 ოქტომბერი, 1993, ნაზრანი) — რუსი ძიუდოისტი. ამჟამად ასპარეზობს 81კგ წონით კატეგორიაში. 2010 წელს დაიწყო კარიერა. ამავე წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ახალგაზრდულ ოლიმპიდაზე. 2015 წელს მოიგო ზაფხულის უნივერსიადა. 2016 წელს, 22 წლის ასაკში მოიგო ოლიმპიური თამაშები. ამავე წელს მოიგო ევროპის ჩემპიონატი. დაჯილდოებულია ორი სახელმწიფო მედლით. 2017 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე. ჰყავს ტყუპისცალი ძმა, ხუსენი, რომელიც აგრეთვე ძიუდოისტია. ხალმურზაევი არის პოლიციის სერჟანტი.