cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ესპანიოლი (საფეხბურთო კლუბი)
უეფა-ს თასი 2006-07
2009 წლის 31 მაისს, „ესპანიოლმა“ ჩაატარა უკანასკნელი მატჩი მოტხუიკის ოლიმპიურ სტადიონზე, „მალაგას“ წინააღმდეგ. ეს იყო მე-2 სტადიონი კლუბის ისტორიაში, „სარიას“ შემდეგ. 2009-10 წლების სეზონიდან სტადიონ „კორნელია-ელ პრატზე“ გადასვლის შემდეგ, კლუბის თილისმა, რაულ ტამუდომ დააფიქსირა უნიკალური შედეგი, ითამაშა კლუბის სამივე სტადიონზე.
ბოლო წლები
მოტხუიკის ოლიმპიურ სტადიონზე 12 წლიანი ასპარეზობის შემდეგ, „ესპანიოლი“ გადავიდა სტადიონ კორნელია-ელ პრატზე, რომლის გახსნაც გაიმართა 2009 წლის 2 აგვისტოს, მატჩში „ლივერპულის“ წინააღდეგ. მატჩი ლივერპულელებმა 3-0 დათმეს, სტადიონის ისტორიაში პირველი გოლი ლუის გარსიამ გაიტანა, ამას მოყვა ბენ საჰარის დუბლი.
მაურისიო პოჩეტინო, კლუბის ყოფილი მოთამაშე, იყო ასევე მწვრთნელი, რომელმაც 2008-09 წლების სეზონში, კლუბის დაქვეითებისგან არიდების მიზნით შეიმუშავა პროექტი, რომლის მიხედვითაც უნდა დაწინაურებულიყვნენ ფეხბურთელები ქვედა დონის გუნდებიდან. მომავალ სეზონებში, „ესპანიოლმა“ შეძლო გავარდნის საშიშროების გარეშე პრიმერა დივიზიონში დარჩენა, ზოგ მომენტში კლუბი იბრძოდა უეფა-ს ევროპის ლიგის საგზურისთვის. ვინაიდან 2012-13 წლების სეზონში ჩატარებული 14 მატჩის შემდეგ, კლუბი ბოლო ადგილზე იმყოფებოდა, ხელმძღვანელობამ პოჩეტინო დაითხოვა. რამდენიმე დღის შემდეგ, „ესპანიოლი“ ჩაიბარა მექსიკელმა მწვრთნელმა, ხავიერ აგირემ, რომელმაც შეძლო მდგომარეობის გამოსწორება.
ხავიერ აგირემ კიდევ ერთი სეზონის მანძილზე შეძლო „ესპანიოლის“ პრიმერა დივიზიონში დატოვება. 2014 წლის 28 მაისს მთავარი მწვრთნელის პოსტზე სერხიო გონსალესი დაინიშნა. მის პირველ სეზონში კლუბმა მარტივად შეინარჩუნა ადგილი უმაღლეს ლიგაში. 2015 წლის დეკემბერში, დირექტორთა საბჭომ გადაწყვიტა გონსალესის გაშვება, ცუდი შედეგების გამო. მისი ადგილი დაიკავა, წარსულში „ესპანიოლის“ ფეხბურთელმა, რუმინელმა კონსტანტინ გალკამ.
ამავე დროს ცვლილებები მოხდა ხელმძღვანელობაშიც.2016 წლის 20 იანვარს, პრეზიდენტი ხოან კოლიეტი და მისი გუნდი კლუბიდან წავიდნენ. მენეჯმენტი ჩენ იანშენმა გადაიბარა. 2015 წლის ნოემბრიდან კლუბის 50 პროცენტს „Rastar Managerial Group“ ფლობდა, ხოლო 2016 წლის 19 იანვრიდან იგი კლუბის სრული მფლობელი გახდა.
კატალონიური დერბი
კატალონიური დერბი (El derbi Barceloní, El derbi barcelonés) — მატჩები კატალონიის დედაქალაქის, ბარსელონას საფეხბურთო კლუბებს შორის: „ბარსელონასა“ და „ესპანიოლს“ შორის. ამ დერბის პრინციპიალურ ხასიათს სძენს ის ფაქტი, რომ კლუბის გულშემატკივრები ტრადიციულად სხვადასხვა პოლიტიკური შეხედულების მატარებლები არიან: „ბარსელონას“ ფანები ემხრობიან უფრო მემარცხენე და სეპარატისტულ შეხედულებებს, ხოლო „ესპანიოლის“ გულშემატკივრები — მემარჯვენეები და ესპანეთის ცენტრალური ხელისუფლებისადმი უფრო ლოიალურები არიან.
„ესპანიოლი“ სამეფო პატრონაჟით გამოირჩეოდა. კლუბი დააარსეს ესპანელმა ფეხბურთის გულშემატკივრებმა, განსხვავებით „ბარსას“ საბჭოს მრავალეროვნებისგან. კლუბის დამფუძნებელი გზავნილი ანტი-ბარსელონური იყო და ისინი „ბარსელონას“ როგორც უცხოელთა კლუბს ისე აღიქვამდნენ.
მიგელ პრიმო დე რივერას (1923–1930) და ფრანსისკო ფრანკოს (1939–1975) დიქტატურების დროს, ბარსელონის მრავალი მოქალაქის მიერ „ესპანიოლი“ მიიჩნეოდა ცენტრალური ხელისუფლების მხარდამჭერ კლუბად, რაც ეწინააღმდეგებოდა „ბარსას“ რევოლუციურ სულს.
ბარსელონური დერბი არის პრიმერა დივიზინის ისტორიაში ყველაზე მეტჯერ ნათამაშები დერბი, ასევე არის დაუბალანსებელი, ვინაიდან „ბარსელონას“ ბევრად მეტჯერ აქვს მოგებული. პრიმერა დივიზიონში, ცხრილში „ბარსას“ ზევით „ესპანიოლმა“ სეზონი დაასრულა მხოლოდ 3-ჯერ 70 წლის მანძილზე. ერთხელ შედგა ესპანეთის თასის კატალონიური ფინალი, 1957 წელს, რომელშიც ასევე „ლურჯ-ბროწეულისფერებმა“ გაიმარჯვეს. ყველაზე დიდი სხვაობით „ესპანიოლმა“ მოიგო 1951 წელს, ანგარიშით 6-0.
„ესპანიოლმა“ შეძლო „ბარსელონის“ დამარცხება კამპ ნოუზე, 2008-09 წლების სეზონში და გახდა პირველი კლუბი იმ სეზონში, რომელმაც დაამარცხა იმ სეზონის ტრებლის გამარჯვებული კლუბი.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:ბარსელონა კატეგორია:ესპანიოლი (საფეხბურთო კლუბი)
Bat Out of Hell
Bat Out of Hell — მუსიკოს მიტ ლოუფის რიგით მეორე, კონცეპტუალური სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1977 წლის 21 ოქტომბერს, ლეიბლზე Epic. დღეისათვის გაყიდულია მისი 43 მილიონზე მეტი ასლი, რითაც იგი ითვლება მსოფლიო ბესტსელერად. ასევე გამოცემულია მისი ერთგვარი დამატებები, Bat Out of Hell II: Back Into Hell და Bat Out of Hell III: The Monster Is Loose.
სქოლიო
კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები კატეგორია:1977 წლის ალბომები კატეგორია:მიტ ლოუფის ალბომები
უფის სახელმწიფო საავიაციო ტექნიკური უნივერსიტეტი
უფის სახელმწიფო საავიაციო ტექნიკური უნივერსიტეტი (Уфимский государственный авиационный технический университет; Өфө дәүләт авиация техник университеты) — უმაღლესი ტექნიკური სასწავლებელი. მდებარეობს უფაში, ბაშკირეთი, რუსეთი.
ისტორია
უფის სახელმწიფო საავიაციო ტექნიკური უნივერსიტეტის ისტორიული ფესვები XIX საუკუნეში იწყება. უნივერსიტეტის წინაპრად ითვლება ვარშავის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი, რომელიც 1907 წელს გადაიტანეს ნოვოჩერკასკში.
უმაღლესი სასწავლებლის ისტორია კი ოფიციალურად 1932 წლიდან იწყება, როდესაც დაარსდა სერგო ორჯონიკიძის სახელობის რიბინსკის საავიაციო ინსტიტუტი. 1941 წლის შემოდგომაზე მოხდა რიბინსკის საავიაციო ინსტიტუტის ევაკუაცია უფაში და 1942 წელს ეწოდა სერგო ორჯონიკიძის სახელობის უფის საავიაციო ინსტიტუტი. 1955 წელს რიბინსკის ინსტიტუტი კვლავ აღსდგა.
1982 წელს კვალიფიციური პროფესიონალების მომზადებისა და სამეცნიერო კვლევის განვითარების საქმეში დამსახურებებისათვის უფის საავიაციო ინსტიტუტი დააჯილდოეს ლენინის ორდენით. 1992 წელს კი ინსტიტუტს მიენიჭა ტექნიკური უნივერსიტეტის სტატუსი.
2011 წელს ეწოდა პროფესიული უმაღლესი განათლების ფედერალური სახელმწიფო საგანმანათლებლო დაწესებულება უფის სახელმწიფო საავიაციო ტექნიკური უნივერსიტეტი, ხოლო 2016 წელს კი ეწოდა თანამედროვე სახელი, უმაღლესი განათლების ფედერალური სახელმწიფო საგანმანათლებლო დაწესებულება უფის სახელმწიფო საავიაციო ტექნიკური უნივერსიტეტი.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის უნივერსიტეტები
Mean Mr. Mustard
— ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის სიმღერა. იგი შეტანილია ალბომში Abbey Road, რომელიც გამოვიდა 1969 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:The Beatles-ის სიმღერები კატეგორია:1969 წლის სიმღერები
Venkman
thumb
Venkman — Mozilla-ს JavaScript გამმართველის კოდური სახელი. Venkman-ის მიზანია შექმნას ძლევამოსილი JavaScript გამმართველი გარემო Mozilla-ზე ბაზირებული ბრაუზერებისათვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Mozilla-ს დამატებითი მოწყობილობები Mozilla Application Suite
ტანსიზაროვო
ტანსიზაროვო (Таңһыҙар; Тансызарово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბურაევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 55 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბურაევოდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია იანაული, რომელიც დაშორებულია 98 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:ბურაევოს რაიონის სოფლები
ნამდი ოდუამადი
ნამდი ოდუამადი (დ. 17 ოქტომბერი, 1990, ლაგოსი, ნიგერია) — ნიგერიელი ფეხბურთელი. „მილანის“ აღზრდილი, მისი ყოფილი თავდამსხმელი და ნიგერიის ეროვნული ნაკრების წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიგერიელები კატეგორია:ნიგერიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 17 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:ტორინოს ფეხბურთელები კატეგორია:ვარეზეს ფეხბურთელები კატეგორია:ბრეშის ფეხბურთელები კატეგორია:2013 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები
მერი I (ინგლისი)
მერი I (Mary I of England, María I de Inglaterra; დ. 18 თებერვალი, 1516, გრინვიჩი, ინგლისი — გ. 17 ნოემბერი, 1558, ლონდონი, ინგლისი) — ტიუდორების დინასტიის წარმომადგენელი. ინგლისისა და ირლანდიის დედოფალი 1553–1558 წლებში, როგორც ჰენრი VIII-ის ასული. მისი მმართველობის პერიოდში ინგლისში პროტესტანტული რეფორმაცია მძვინვარებდა, რა დროსაც დედოფალი ძალიან დიდ სისასტიკეს იჩენდა პროტესტანტების მიმართ, რის გამოც ხალხმა მას სისხლიანი მერი შეარქვა.
იგი იყო ინგლისისა და ირლანდიის მეფე ჰენრი VIII-ისა და მისი პირველი ცოლის, დედოფალ კატალინა არაგონელის ერთადერთი საერთო ქალიშვილი. მამის გარდაცვალების შემდეგ, 1547 წელს ტახტზე ავიდა ჰენრის ვაჟი ედუარდ VI (რომელიც მესამე ცოლთან, ჯეინ სეიმურთან ჰყავდა), რომელიც 1553 წელს გარდაიცვალა. ვინაიდან ედუარდი ანგლიკანი იყო, ცდილობდა მამის ანდერძი შეეცვალა და ტახტი თავის მამიდაშვილ ჯეინ გრეის დაუტოვა, მერის ნაცვლად, ვინაიდან იცოდა, რომ მერი კვლავ კათოლიკობას აღადგენდა, თუმცა სულ ცხრა დღეში მერიმ ჯეინი ტახტიდან ჩამოაგდო და ინგლისისა და ირლანდიის დედოფალი გახდა. 1554 წელს იგი ცოლად გაჰყვა საღვთო რომის იმპერატორ და ესპანეთის მეფე კარლ V-ის უფროს ვაჟს, ინფანტ ფილიპეს, რომელიც 1556 წელს ესპანეთის მეფე გახდა, მერი კი დედოფალი, თუმცა იგი ესპანეთს არასდროს სწვევია.
მერის ხუთწლიანი მმართველობის პერიოდში ინგლისის მასშტაბით სულ 280-ზე მეტი ადამიანი იქნა დასჯილი სიკვდილით, რაც არც ისე მაღალი მაჩვენებელი იყო იმ ეპოქაში, თუმცაღა მისი სახელის შესაბღალად უწოდეს მას სისხლიანი, მაშინ როცა ესპანეთში მისი ძეგლიც კი დგას, როგორც კათოლიკობის დამცველის. მისი გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე მისი ნახევარ-და ელისაბედ I ავიდა (ჰენრი VIII-ისა და მისი მეორე ცოლის, ანა ბოლეინის ქალიშვილი), რომლის 45 წლიანი მმართველობისასაც ინგლისი საბოლოოდ იქცა პროტესტანტულ სახელმწიფოდ.
დაბადება და ოჯახი
მერი დაიბადა 1516 წლის 18 თებერვალს პლაცენტიის სასახლეში, გრინვიჩში, ინგლისში. იგი იყო ინგლისისა და ირლანდიის მეფე ჰენრი VIII-ისა და მისი პირველი ცოლის, დედოფალ კატალინა არაგონელის ერთადერთი შვილი, რომელიც ჩვილობაშივე არ დაიღუპა. დედამისმა მრავალი მკვდარი ბავშვი დაბადა. მერიმდე მან ერთი მკვდარი გოგონა და სამი დღემოკლე ვაჟი გააჩინა, მათ შორის კორნუოლის ჰერცოგი ჰენრი, რომელიც რამდენიმე დღეში დაიღუპა.
დაბადებიდან სულ სამ დღეში მერი გრინვიჩში კათოლიკედ მონათლეს. მისი ნათლიები იყვნენ ლორდი ჩანსელორი თომას უოლსერი, მისი პაპიდა, დევონის გრაფინია კათრინ იორკელი და ნორფოლკის ჰერცოგინია აგნეს ჰოვარდი. მის ნათლიად ასევე განიხილებოდა მამამისის ბიძაშვილი, სალისბურის გრაფინია მარგარეტ დე ლა პოლი, თუმცა მისი პროტესტანტიზმისადმი სიმპათიების გამო მერის მონათვლაზე უარი უთხრეს. მომავალ წელს მერი უკვე თავად გახდა ნათლია თავისი მამიდაშვილის — ფრანცისკა გრეის. 1520 წლიდან მერის აღმზრდელად სალისბურის გრაფინია დაუქირავეს.
განათლება და ქორწინების ადრეული გეგმები
მარცხნივ|მინი|237x237პქ|მერი ტიუდორი, როდესაც იმპერატორ კარლ V-ზე იყო დანიშნული მერი, როგორც ოჯახში ერთადერთი შვილი და მომავალი ტახტის მემკვიდრე, ძვირფასი ბავშვი იყო. იგი დედამისმა საუკეთესო განათლებით უზრუნველყო. კატალინას სურდა მერის როგორც ინგლისური, ასევე ესპანური და კათოლიკური კულტურები კარგად სცოდნოდა, რისთვისაც მას ესპანელი მოძღვრები დაუქირავა აღმზრდელებად. ცხრა წლის ასაკში მერის მშობლიური ინგლისურის გარდა, უკვე გამართულად შეეძლო ლათინურად საუბარი, წერა და კითხვა. იგი ასევე სწავლობდა ფრანგულს, ესპანურსა და ბერძნულს, გარდა ამისა ასწავლიდნენ ცეკვასაც. ერთხელ ჰენრი VIII-მ ვენეციის რესპუბლიკის ელჩს ოფიციალურ შეხვედრაზე მერის შესახებ განუცხადა: „ეს გოგონა არასოდეს ტირის“. რაც შეეხება მის გარეგნობას, გარკვეულწილად იგი დედასაც ჰგავდა და მამასაც. მას ჰქონდა ღია თეთრი კანი, ცისფერი თვალები, მოწითალო-ოქროსფერი თმა და მრგვალი ფორმები.
მერის არსებობის მიუხედავად, მეფე ჰენრი ღრმად იმედგაცრუებული იყო, რომ მის ქორწინებაში ვაჟი არ ჩნდებოდა. იმ დროისათვის მერი ცხრა წლის იყო, როდესაც სამეფო კარის ექიმმა განაცხადა, რომ დედოფალს შვილები აღარ ეყოლებოდა, ან თუ ეყოლებოდა მხოლოდ მკვდარი. 1525 წელს ჰენრიმ მერის თავის მემკვიდრედ გამოცხადება განიზრახა, რისთვისაც იგი უელსში გაუშვა, რათა უელსელ დიდებულებს ის უელსის პრინცესად, ანუ ტახტის მემკვიდრედ გამოეცხადებინათ. მან უელსში სამი წელი გაატარა და იქაურებს თავი დიდად შეაყვარა, რის შემდეგაც 1528 წელს იგი კვლავ ლონდონში დაბრუნდა.
მერის დაბადებიდანვე, ჰენრი VIII მისი მომავალი, პოტენციური ქორწინებების შესახებ მოლაპარაკებებს აწარმოებდა. როდესაც მერი მხოლოდ ორი წლის იყო, იგი დანიშნეს საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-ის უფროს ვაჟზე, საფრანგეთის დოფინ ფრანსუა დე ვალუაზე, თუმცა ნიშნობა სამ წელიწადში ჩაიშალა. 1522 წლიდან დაიწყო დიდი მოლაპარაკებები ექვსი წლის მერისა და მის დეიდაშვილს, საღვთო რომის იმპერატორ და ესპანეთის მეფე კარლ V-ის ქორწინებასთან დაკავშირებით. ამ დროს კარლი უკვე ოცდაორი წლის იყო და მერის მსგავს ბავშვზე ქორწინების პერსპექტივა დიდად არ ხიბლავდა, რის გამოც პარალელურად იგი ისაბელ პორტუგალიელთან საქორწინო მოლაპარაკებებს აწარმოებდა. როდესაც ეს ამბავი გამჟღავნდა, კარდინალმა უოლსეიმ ჰენრის შესთავაზა, რომ მერი უკვე დაქვრივებული საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-თვის მიეთხოვებინა, რომელსაც სამი ვაჟი ჰყავდა და მემკვიდრის პრობლემა არ ექნებოდა, ქორწინებით კი ფრანკო-ინგლისურ ალიანსს ერთობ გაამყარებდნენ. მერიზე ქორწინებაზე ფრანსუამ უარი თქვა, რის გამოც ახლა მოლაპარაკებები მის შუათანა ვაჟზე, ორლეანის ჰერცოგ ანრი დე ვალუაზე დაიწყო. თუმცა საბოლოოდ ფრანგებთან ყველა საქორწინო მოლაპარაკება ქორწინების გარეშე დასრულდა.
მოზარდობა
იმავდროულად მერის მშობლების ქორწინება უდიდესი საფრთხის წინაშე იყო. იმედგაცრუებულ ჰენრის ვაჟი მემკვიდრე სურდა და ვინაიდან მას კატალინა ვერ აჩუქებდა, მეორე ცოლის შერთვა მოინდომა. ამ მიზეზით განქორწინების თხოვნით ჰენრიმ რომის პაპ კლემენტე VII-ს მიმართა, რომელმაც უარი უთხრა. ჰენრი ამტკიცებდა, რომ კატალინასთან ქორწინება უწმინდური იყო, რადგან იგი მანამდე მის ძმაზე იყო დაქორწინებული. კატალინა მართლაც იყო დაქორწინებული უელსის პრინც არტურ ტიუდორზე, მაგრამ მასთან ქორწინება კონსულირებული არ იყო, რის გამოც კათოლიკური წესების მიხედვით რეალურად ქორწინება არც ყოფილა, ჰენრი კი სულ ტყუილად ამტკიცებდა, რომ კონსულირებული იყო. კატალინასა და არტურის ქორწინება არტურის გარდაცვალების შემდეგ პაპმა ბათილად სცნო და მას მეორედ დაქორწინების ნება დართო, რითაც ჰენრიმ ისარგებლა და ესპანეთთან კავშირის გასაძლიერებლად კატალინა თავად შეირთო ცოლად. ცხადია პაპი განქორწინების ნებას დართავდა, თუმცა მას კარლ V-ის ძლიერ ეშინოდა, რომელიც კატალინას დიშვილი იყო. კარლი ევროპის უძლიერესი მონარქი იყო, რომელსაც მანამდე რომი დარბეული ჰქონდა და რომის პაპი კლემენტეც ტყვედ ჰყავდა. განთავისუფლების შემდეგ კი პაპმა მასთან სიფრთხილე გადაწყვიტა.
1531 წლიდან მერის ხშირი და არარეგულარული მენსტრუაცია და ღრმა დეპრესია ჰქონდა. მიზეზად ექიმები არასწორ სქესობრივ კონტაქტს, ან უფრო საშიშ, იმ დროისთვის უცნობ დაავადებას ასახელებდნენ. მას ნებაც კი არ დართეს, რომ დედა საბოლოოდ ენახა, როდესაც კატალინა სამეფო კარიდან წავიდა. ჰენრი გამოეყო რომის კათოლიკურ ეკლესიას და საკუთარი ანგლიკანური ეკლესია დააარსა. ანგლიკანური ეკლესიის ხელმძღვანელი თავად ჰენრი გახდა, რომელმაც კატალინასთან ქორწინება ბათილად სცნო და 1533 წლის დასაწყისში ცოლად ანა ბოლეინი შეირთო, რომელიც მისგან მალევე დაორსულდა. ჰენრიმ კატალინას უელსის ქვრივი პრინცესის (ანუ არტურის ქვრივის) წოდება უბოძა და მერიც უკანონო შვილად გამოცხადდა. ამიერიდან იგი იწოდებოდა როგორც ლედი მერი და არა პრინცესა მერი. ტახტის მემკვიდრის წოდება კი 1533 წელს დაბადებულ ჰენრისა და ანა ბოლეინის ქალიშვილ ელისაბედს გადაეცა. მერის ოჯახი და ცხოვრება დაინგრა, მისი აღმზრდელი სალისბურის გრაფინია კი ელისაბედს მიუჩინეს.
სრულწლოვანება
ჰენრი VIII 1547 წელს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე მისი და ჯეინ სეიმურის ვაჟი ედუარდ VI ავიდა. მერიმ ამ პერიოდისათვის მემკვიდრეობით ნორფოლკის, შფოლისა და ესექსის საჰერცოგოები მიიღო. იმის გათვალისწინებით, რომ ედუარდი ჯერ კიდევ ბავშვი იყო, მას მმართველად რეგენტი დაენიშნა, რომელიც დედამისის ძმა თომას სეიმური იყო, რომელმაც ცოლად მალევე ჰენრი VIII-ის ქვრივი — ქეთრინ პარი შეირთო. ხელისუფლება მთლიანად ანგლიკანებმა ჩაიგდეს ხელში და ყველას ახალ რჯულზე გადასვლას მოსთხოვდნენ, თუმცა მერი მყარად იდგა კათოლიკურ რწმენაზე და მისი ერთგული რჩებოდა. პარალელურად მისი დეიდაშვილი კარლ V მასზე დიდ ზეწოლას ახორციელებდა და კათოლიციზმის დაცვისკენ მოუწოდებდა.
ედუარდის მეფობის პერიოდში დიდწილად მერი თავის მამულებში იყო და სამეფო კარზე ძალიან იშვიათად ჩნდებოდა. 1550 წელს მერიმ ევროპაში მოგზაურობა მოისურვა, თუმცა მეფემ ამის ნება არ დართო. რელიგიური განსხვავება მერისა და ედუარდის ურთიერთობას ძალიან აფუჭებდა. ერთხელ, 1550 წლის შობაზე მერი, ელისაბედი და ედუარდი შეიკრიბნენ, სადაც ცამეტი წლის ედუარდმა მერის თავისი რელიგიის გამო შეურაცხყოფა მიაყენა. მერიმ მას არაერთხელ განუცხადა, რომ ვიდრე ცოცხალია რელიგიას არ შეიცვლიდა, ედუარდი კი ჰპასუხობდა, რომ სანამ კათოლიკე იყო იგი მის არცერთ თხოვნას არ შეასრულებდა.
მმართველობა
მარცხნივ|მინი|260x260პქ|მერი I 1553 წელს თავის კორონაციაზე პრინცესა ელისაბედთან ერთად 1553 წლის 6 ივლისს, 15 წლის ასაკში ინგლისისა და ირლანდიის მეფე ედუარდ VI გარდაიცვალა ტუბერკულოზით. ედუარდს არ სურდა მის შემდეგ ტახტზე მერი ასულიყო, რადგან იცოდა, რომ ინგლისში კათოლიკობას დააბრუნებდა, ამიტომაც მან ჰენრი VIII-ის მემკვიდრეობის ანდერძი შეცვალა. მას მისმა მრჩევლებმა უთხრეს, რომ კათოლიკობას ხელს მისი მეორე და ელისაბედიც შეუწყობდა, მიუხედავად იმისა, რომ ისიც ანგლიკანი იყო. სწორედ ამიტომ, ქვეყანაში ანგლიკანიზმის შენარჩუნების მიზნით, ედუარდმა ტახტი არცერთ თავის დას არ დაუტოვა.
მერისა და ელისაბედის შემდეგ ტახტზე ყველაზე ახლოს ჰენრი VIII-ის დების შვილები იყვნენ. ვინაიდან ჰენრის უფროსი და მარგარეტ ტიუდორი შოტლანდიაში იყო გათხოვილი, მისი შვილიშვილი მერი I სტიუარტი შოტლანდიის დედოფალი იყო, რასაც ინგლისის შოტლანდიის ქვეშ გაერთიანება და კვლავ კათოლიკობაზე დაბრუნება მოჰყვებოდა, ამიტომაც ედუარდმა არჩევანი ჰენრი VIII-ის უმცროსი დის, სუფოლკის ჰერცოგინია მერი ტიუდორის უფროს შვილიშვილ ლედი ჯეინ გრეიზე შეაჩერა, რომელიც ინგლისელიც იყო და ამასთან ანგლიკანიც. მერიმ როგორც კი ამის შესახებ შეიტყო, ცხადია თავისი მემკვიდრეობის დაცვა მოისურვა და მთელს ინგლისში დიდი ჯარების შეგროვება დაიწყო, რაც 1553 წლის 9 ივლისს კენტის აჯანყებით დაგვირგვინდა, რომელიც ჯეინის ქმარმა გუილდფორდ დადლიმ წარმატებით ჩაახშო.
1553 წლის 10 ივლისს ლედი ჯეინ გრეი სრულიად ინგლისისა და ირლანდიის დედოფალი გახდა, მისი მეუღლე, გუილდფორდ დადლი კი ინგლისისა და ირლანდიის მეფე-კონსორტი. ტახტზე ასულმა ჯეინმა კი მერის ამის თაობაზე წერილი გაუგზავნა. 12 ივლისს მერიმ და მისმა მხარდამჭერმა კათოლიკე ლორდებმა სუფოლკში უდიდესი არმიის შეკრება დაიწყეს. თანდათან ჯეინისა და დადლის მხარდამჭერებიც კი მერის ბანაკში გადავიდნენ. 1553 წლის 19 ივლისს მერიმ სასტიკად დაამარცხა ჯეინი და დადლი, ტახტიდან ჩამოაგდო ისინი და ტაუერში დაატუსაღათ, თავად კი ინგლისისა და ირლანდიის დედოფალი გახდა. ამავე წლის 3 აგვისტოს მერი ლონდონში დიდი ტრიუმფით შევიდა. მას ამ დროს თან ახლდა მისი ნახევარ-და ელისაბედი და 800-ზე მეტი მხარდამჭერი ინგლისელი დიდგვაროვანი.
მერის, როგორც დედოფლის პირველი ნაბიჯი იყო ინგლისის ციხეებიდან რელიგიური ნიშნით დაპატიმრებული ინგლისელი კათოლიკე დიდგვაროვნების განთავისუფლება. დედოფალი მერი ხვდებოდა, თუ რამდენად დიდ საფრთხეს უქმნიდნენ დაპატიმრებული ჯეინი და მისი ქმარი დადლი. მათ ციხიდან მალევე დაიწყეს სახელმწიფო გადატრიალების მოწყობა, რომელიც ცხადია მერის დამხობას ისახავდა მიზნად. სწორედ ამიტომ, ღალატის ბრალდებით 1554 წლის 12 თებერვალს ჯეინ გრეისა და გუილდფორდ დადლის თავები მოჰკვეთეს. მალევე სამეფო საბჭოდან მერიმ დაითხოვა ყველა პროტესტანტი და ჯეინის მომხრე, სანაცვლოდ კი 1555 წლისთვის უკვე მისი მომხრეებითა და კათოლიკეებით სავსე სამეფო საბჭო ჰქონდა. 1553 წლის 1 ოქტომბერს კი უესტმინსტერის სააბატოში მერი I ინგლისისა და ირლანდიის დედოფლად ეკურთხა.
ესპანური ქორწინება
მინი|მერის მეუღლე, ფილიპე ესპანელის პორტრეტი ტიციანის შესრულებით 37 წლის ასაკში მყოფმა მერიმ მთელი თავისი ყურადღება გათხოვებისა და მემკვიდრის გაჩენისაკენ მიაპყრო, რათა ინგლისის ტახტი თავისი პროტესტანტი დისაგან დაეცვა. სწორედ ამ დროს, შესაფერისი მომენტი გამოიყენეს და საღვთო რომის იმპერატორმა და ამავდროულად ესპანეთის მეფე კარლ V-მ მერის თავის უფროს და ერთადერთ ვაჟ ფილიპეზე ქორწინება შესთავაზა. იმისათვის, რომ ფილიპეს მერიზე ექორწინა, რაიმე მაღალი წოდება უნდა ჰქონოდა, რის გამოც კარლმა თავის ვაჟს ნეაპოლის მეფობა და მილანის ჰერცოგობა უბოძა. 1553 წლის მეორე ნახევარში კი დედოფალ მერის ფილიპეს პორტრეტი გაუგზავნეს, რათა თავისი მეუღლე გარეგნული მხარითაც შეეფასებინა. შესაძლოა ითქვას, რომ მერი ფილიპეს გარეგნობით კმაყოფილი დარჩა, თუმცა ამ დროს ფილიპე უკვე იყო დაქვრივებული და ვაჟიც ჰყავდა.
სამეფო საბჭომ და პირველმა მინისტრმა დედოფალს ფილიპეზე ქორწინების ნება მხოლოდ მაშინ დართო, თუკი იგი ინგლისს ჰაბსბურგების მორიგ კოლონიად არ გადააცევდა. სრულიად ინგლისში ქორწინების ეს იდეა არაპოპულარული იყო. საყოველთაოდ ცნობილი იყო, რომ ესპანეთის ინფანტი ფილიპე ფანატიკოსი კათოლიკე და მისი თავგამოდებული დამცველი იყო. ამგვარი მონარქის გამოჩენამ ინგლისელი პროტესტანტების შეძრწუნება გამოიწვია, ხალხში სერიოზული შფოთვა კი მას შემდეგ დაიწყო, რაც ფილიპემ მერის ხელი ოფიციალურად ითხოვა. ინგლისელმა პროტესტანტებმა თავდაპირველად მერის ტახტის დათმობა მოსთხოვეს ელისაბედის სასარგებლოდ, რაზეც ცხადია ცივი უარი მიიღეს. ამის შემდეგ განსვენებული ჯეინ გრეის მამა, სუფოლკის ჰერცოგი ჰენრი გრეი სამხრეთელი დიდგვაროვნების აჯანყებას ჩაუდგა სათავეში, რომელიც ცნობილი გახდა, როგორ უაიტის აჯანყება. ისინი მიზნად ისახავდნენ ჯერ კიდევ გასათხოვარი მერის ჩამოგდებას და ელისაბედის გამეფებას. როდესაც აჯანყებულებმა ლონდონამდე მიაღწიეს, წინ მერის უზარმაზარი არმია გადაეღობათ და სასტიკად დაამარცხათ აჯანყებულები. მერიმ აჯანყების მოთავეებს თავები მოჰკვეთათ, უბრალოდ მონაწილეები კი ჯერ დააპატიმრა და შემდეგ გადაასახლა. მიუხედავად იმისა, რომ თავად ელისაბედი ამ აჯანყებასთან არაფერ შუაში იყო და არც კი იცოდა ამის შესახებ, იგი ლონდონის ტაუერში ორი თვით დააპატიმრეს, შემდეგ კი ვუდსტოკის სასახლეში შინაპატიმრობაში მოათავსეს.
გარდა იმპერატრიცა მატილდასი და ლედი ჯეინ გრეისი, მერი ინგლისის ისტორიაში პირველი ქალი მონარქი იყო. თუმცა განსხვავებით მატილდასა და ჯეინისაგან იგი ერთპიროვნული და დამოუკიდებელი მმართველი იყო, რის გამოც შეგვიძლია მივიჩნიოთ ინგლისის პირველ ქალ მონარქად. მიუხედავად იმისა, რომ ფილიპესა და მერის, ბებია-ბაბუა ანუ ისაბელ კასტილიელი და ფერდინანდ არაგონელი საერთ ჰყავდათ, ისინი მაინც არ მიიჩნეოდნენ ახლო ნათესავებად. საქორწინო კონტრაქტის მიხედვით, ქორწინების შემდეგ ფილიპე ესპანელი უნდა ყოფილიყო ინგლისისა და ირლანდიის მეფე, რასაც თავად ინგლისელებიც აღიარებდნენ. ყველა მიღებულ კანონსა და დადგენილებაზე კი უნდა ყოფილიყო როგორც მერის, ისე ფილიპეს ხელმოწერა, წინააღმდეგ შემთხვევაში ის ძალაში ვერ შევიდოდა. თავად ფილიპე კმაყოფილი არ იყო ამით, რადგან მას ინგლისის ერთპიროვნული მეფობა სურდა. მას არანაირი სულიერი და ხორციელი გრძნობები არ გააჩნდა მერისადმი და მასზე ქორწინება მხოლოდ სტრატეგიული მიზნების განსახორციელებლად სჭირდებოდა. ფილიპეს პირველმა მდივანმა რაი დე გომესმა ოფიციალურ წერილში განაცხადა: „ეს ქორწინება ხორციელდება არა ხორციელი და სულიერი ლტოლვის, არამედ იმისთვის, რომ გამოსწორდეს ორ სახელმწიფოს შორის ურთიერთობა და ჩევინარჩუნოთ გავლენა ქვემო ქვეყნებში“.
როგორც ზემოთ უკვე ავღნიშნეთ, მერისთან ქორწინებამდე კარლ V-მ თავის ვაჟს ნეაპოლის მეფობა და მილანის ჰერცოგობა უბოძა, ამასთან ფორმალურად იგი ხდებოდა იერუსალიმის მეფეც. ამიტომაც ქორწინების შემდეგ მერი გახდა ნეაპოლისა და იერუსალიმის დედოფალი, მილანის ჰერცოგინია და ასევე ასტურიის პრინცესა, ანუ ესპანეთის მომავალი დედოფალი. 1554 წლის 25 ივლისს უინჩესტერის საკათედრო ტაძარში მერი I და ფილიპე II დაქორწინდნენ, მათი პირველი შეხვედრიდან სულ ორი დღის შემდეგ. ფილიპეს ინგლისურად საუბარი არ შეეძლო, ამიტომაც წყვილი ესპანურ, ფრანგულ ან ლათინურ ენაზე საუბრობდა ხოლმე.
ცრუ ორსულობა
მარცხნივ|მინი|დედოფალი მერი ტიუდორი თავის ქმართან, მეფე ფილიპე ესპანელთან ერთად 1554 წლის სექტემბრიდან დედოფალ მერის მენსტრუაცია შეუწყდა. მან შედარებით წონაშიც მოიმატა და გამუდმებული დიარეა დასჩემდა დილაობით. ყველა ამ სიმპტომიდან გამომდინარე მთელს სამეფო კარსა და მათ შორის ექიმებსაც სჯეროდათ, რომ დედოფალი ორსულად იყო და ნანატრ მემკვიდრეს გააჩენდა. პარლამენტმა კი სასწრაფოდ მიიღო ახალი დადგენილება, რომ თუ დედოფალი მშობიარობას გადაჰყვებოდა ბავშვის რეგენტად ფილიპე დანიშნულიყო. 1555 წლის აპრილის ბოლოს მერიმ თავის დას, პრინცესა ელისაბედს შინა პატიმრობა მოუხსნა და თავისთან დაიბარა რათა მშობიარობისას დახმარებოდა, როგორც ეს მოსალოდნელი იყო. ვენეციის რესპუბლიკის ელჩი ჯოვანი მიჩეილი აღნიშნავს, რომ ამ დროს ფილიპემ ტახტის შენარჩუნების მიზნით მერის ზურგს უკან ელისაბედს სთხოვა ხელი, იმ შემთხვევაში, თუ მერიც და ბავშვიც დაიხოცებოდნენ. თავად ფილიპეს წერილებიდან, რომელსაც თავის სიძეს, ავსტრიის ერცჰერცოგ მაქსიმილიან II-ს უგზავნიდა ვიგებთ, რომ ფილიპე ეჭვობდა, რომ მერი ორსულად არ იყო.
აპრილის ბოლოს ლონდონის ეპარქიაში წირვა-ლოცვა აღევლინა, რომელშიც ხალხი ღმერთს მადლობას სწირავდა დედოფლის ფეხმძიმობისთვის და ევედრებოდნენ, რომ ვაჟი გაჩენილიყო. თუმცა გავიდა აპრილი, აპრილს მაისი მიჰყვა, მაისს კი ივნისი, მაგრამ დედოფალს მშობიარობა არ ეწყებოდა. საფრანგეთის ელჩმა ანტუან დე ნუალესმა პირველად სრულიად თამამად გამოთქვა თავისი აზრი, იმის შესახებ, რომ დედოფალი ორსულად არ იყო. 1555 წლის ივლისამდე მერის მაინც ჰქონდა ორსულობის ნიშნები, რის შემდეგაც სამეფო კარის ექიმმა განაცხადა, რომ დედოფალს მუცლის უკმარისობა ჰქონდა და ის ბავშვს არ ელოდებოდა. როგორც სამეფო კარის მემატიანემ განაცხადა: „ქარის მოტანილი ორსულობა, ქარმავე წაიღო“. მეფე ფილიპე საშინლად განარისხა ამგვარმა სიცრუემ. მან მერის „ღვთის სასჯელი“ და „ამაზრზენი მატყუარა“ უწოდა. ამის შემდეგ მეფე ფილიპემ სამუდამოდ დატოვა ინგლისი და თან გაიყოლა თავისი უზარმაზარი ესპანური ჯარები, რომელიც მერისა და მის ქვეყანას იცავდა. ფილიპე თავისი არმიითურთ ქვემო ქვეყნებში დაბრუნდა და ფლანდრიასა და საფრანგეთში ომი წამოიწყო. ქმრის ასეთმა დაკარგვამ მერიზე საშინლად იმოქმედა, რამაც იგი ღრმა დეპრესიაში ჩააგდო. მერიმ განაცხადა, რომ მეუღლე განსაკუთრებულად უყვარდა და მისი არ ყოფნა სასოწარკვეთას ჰგვრიდა.
პრინცესა ელისაბედი სამეფო კარზე 1555 წლის ოქტომბრამდე დარჩა და დედოფლის ფავორიტად იქცა. ვინაიდან მერი ორსულად არ იყო და ფილიპეც განშორდა მას, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ვეღარც დაფეხმძიმდებოდა, ტახტის პირველი მემკვიდრე ელისაბედი, ხოლო მეორე მემკვიდრე მისი მამიდაშვილი, შოტლანდიის დედოფალი მერი I იყო, რომელიც ამავდროულად საფრანგეთის დოფინ ფრანსუა დე ვალუაზე იყო გათხოვილი. ფილიპემ საბოლოოდ დაარწმუნა მერი, რომ ელისაბედი მის ბიძაშვილზე, სავოიის ჰერცოგ ემანუელე ფილიბერტოზე დაექორწინებინა, რითაც ფილიპე ინგლისში ჰაბსბურგთა გავლენას მერის გარდაცვალების შემდეგაც შეინარჩუნებდა. მართალია ამ ქორწინებაზე ინგლისის პარლამენტმა თანხმობა განაცადა, თუმცა თავად ელისაბედმა უარი თქვა და პარლამენტის თანხმობა უკვე მეორე ხარისხოვანი იყო.
რელიგიური პოლიტიკა
მარცხნივ|მინი|ინგლისური მონეტა დედოფალ მერი I-ის გამოსახულებით, მოჭრილია 1555 წელს ტახტზე ასვლის მეორე თვეშივე, დედოფალმა მერიმ გააკეთა განცხადება, იმის თაობაზე, რომ ინგლისის სამეფოში მხოლოდ კათოლიკური რელიგიის აღმსარებლობა იყო ნებადართული, სულ რამდენიმე თვეში კი ანგლიკანური ეკლესიის ყველა მოძღვარი დაპატიმრებულ იქნა. 1553 წლის სექტემბერში დედოფალმა მერიმ ინგლისის პარლამენტი მოიწვია, რომელსაც მიაღებინა ახალი კანონი, რომლის მიხედვითაც ჰენრი VIII-ისა და დედამისის, კატალინა არაგონელის ქორწინება ძალაში შევიდა, რითაც ელისაბედი უკანონო შვილად, ანა ბოლეინი კი მეფის საყვარლად გამოცხადდა. მან ასევე გააუქმა ედუარდის მეფობისას მიღებული ანგლიკანური კანონები. მან აღადგინა კათოლიკური სასულიერო წოდება და ინგლისი კვლავ ძველებურად დაყო ექვს საარქისაეპისკოპოდ, რომლებიც თავის მხრივ საეპოსკოპოსოებად და ეპარქიებად იყოფოდა.
მერიმ კვლავ აღადგინა რომის კათოლიკურ ეკლესიასთან კავშირი და მამისა და ძმის მმართველობისას მიღებული პროტესტანტული რეფორმა გააუქმა. ფილიპემ ინგლისის პარლამენტი დაარწმუნა, რომ ჰენრის მიერ მიღებული რომთან გამოყოფის კანონი გაეუქმებინათ, რის შემდეგაც ინგლისიცა და ირლანდიაც კვლავ რომის კათოლიკური ეკლესიის იურისდიქციაში გადავიდა. მერისა და რომის პაპ იულიუს III-ს შორის შეთანხმება მრავალი თვის მანძილზე მიმდინარეობდა, რაც საბოლოოდ რომთან კავშირის აღდგენით დასრულდა. 1554 წელს პაპმა ინგლისის კათოლიკურ წიაღში დაბრუნება დაამტკიცა და მის მონარქს ინგლისის მიწიდან ერესის აღმოფხვრის კურთხევაც მისცა. მინი|345x345პქ|დედოფალი მერი ტიუდორი 1554 წელს ერეტიკოსთა ამოჟლეტის უფლების მიღების შემდეგ ინგლისსა და ირლანდიაში პროტესტანტების სასტიკი დევნა დაიწყო. მხოლოდ არისტოკრატთა ფენიდან, მერის ბრძანებით 800-ზე მეტი ინგლისელი და ირლანდიელი პროტესტანტი დიდგვაროვანი დააპატიმრეს. დედოფალმა მერიმ ინგლისის პარლამენტთან ერთად პირველი დადგენილებები 1555 წლის თებერვალში გამოსცა, რომლის მიხედვითაც ყველა პროტესტანტი კოცონზე უნდა დამწვარიყო, გამონაკლისი მხოლოდ იმ შემთხვევაში მიიღებოდა, თუ კათოლიკობაზე მოექცეოდა. ათი ათასობით ინგლისელმა პროტესტანტმა ქვეყნიდან საფრანგეთში, გერმანიაში, ჰოლანდიასა და დანიაში გაქცევით უშველა თავს, უფრო მეტმა კათოლიკობა მიიღო, დანარჩენებმა კი, რომლებსაც არც ქვეყნიდან გასაქცევი საშუალება არ ჰქონდათ და არც რწმენა არ დასთმეც, კოცონზე დაასრულეს სიცოცხლე. საერთო ჯამში 283 ადამიანამდე იქნა კოცონზე დაწვული. ცოცხლად დაწვა იმდენად არაჰუმანურ ხერხად მიიჩნიეს, რომ ესპანელმა დიდგვაროვანლა ალფონსო დე კასტრომ ფილიპეს საყვედურიც კი უთხრა. ცხადია პროტესტანტთა ამგვარი უსასტიკესი დევნა მიმდინარეობდა მთელს ევროპაში. მალევე დედოფალი მისმა უახლოესმა მრჩეველმა, ჰერცოგმა ნორფოლკმა გააფრთხილა კიდეც, რომ სასჯელის ასეთმა მკაცრმა აღსრულებამ, შესაძლოა აჯანყება გამოიწვიოსო. გატანჯულ ინგლისელებში ჩამოყალიბდა ანტი-კათოლიკური და ანტი-ესპანური დამოკიდებულება, რაც საუკუნეების მანძილზე გაგრძელდა.
საგარეო პოლიტიკა
1556 წელს მერის მამამთილმა, კარლ V-მ ფილიპე II-ის სასარგებლოდ დათმო ესპანეთის, ბურგუნდიის, სიცილიის, სარდინიისა და ჩვიდმეტი პროვინციის ტახტი, რითაც ფილიპე ზემოთ ხსენებული ქვეყნების მეფე, ხოლო მერი დედოფალი გახდა. ფილიპე გადადგომის ცერემონიალზე ბრიუსელში ჩავიდა სადაც მეფედ ეკურთხა, თუმცა მერი კვლავ ინგლისში დარჩა. 1556 წელსვე ფილიპე საფრანგეთს დაუზავდა. მეორე თვეში კი საფრანგეთის ელჩი მერის წინააღმდეგ მიმართულ შეთქმულებაში მონაწილეობაში ამხილეს. ამას ესპანელების მიერ საფრანგეთში შეჭრა მოჰყვა. პარალელურად აჯანყებულები საფრანგეთში გაიქცნენ.
1557 წელს ფილიპე ინგლისში დაბრუნდა, რადგან იგი მერიმ დაარწმუნა, რომ საფრანგეთის წინააღმდეგ ომში უნდა გაერთიანებულიყვნენ. დედოფალი მერი დაჟინებით მოითხოვდა საფრანგეთთან ომის გამოცხადებას, პარლამენტი და მრჩევლები კი გამალებით ეწინააღმდეგებოდნენ. ამის მიზეზი ის იყო, რომ საფრანგეთი ინგლისის სავაჭრო პარტნიორი იყო და ხაზინაში ძირითადი შემოსავალი ქვეყანას აქედან ჰქონდა, ომის გამოცხადების ყველაფერ ამას დაჰკარგავდნენ, ამ წელს კი ინგლისში საშინელი გვალვა იყო და ასე ქვეყანაში შიმშილობა გარდაუვალი გახდებოდა. 1557 წლის ივნისში მოვიდა ცნობა, რომ მერის მიერ გაძევებული მეამბოხეები ფრანგების დახმარებით მის წინააღმდეგ დიდ ლაშქარს აგროვებდნენ. მერიმ ეს საბაბად გამოიყენა და საფრანგეთს ომი გამოუცხადა, რამაც მასსა და რომის პაპს შორის ურთიერთობა ძალიან დაძაბა, ვინაიდან პაპი პავლე IV საფრანგეთის მეფე ანრი II-ის ერთგული მოკავშირე იყო. ომი მართალია ხანმოკლე იყო, თუმცა ინგლისისათვის კატასტროფული შედეგები მოიტანა. გარდა იმისა, რომ ომით ინგლისმა საფრანგეთი და მისი მოკავშირე შოტლანდია და რომის პაპი გადაიმტერა, 1558 წელს საფრანგეთის მეფე ანრი II-მ აიღო უკანასკნელი ფრანგული ციხესიმაგრე კალე, რომელიც ინგლისელებს ეკავათ 1347 წლიდან მოყოლებული და ინგლისის ვაჭრობისთვის გარდამტეხი მნიშვნელობა ჰქონდა. ამის შემდეგ ევროპაში დაეცა ინგლისის ავტორიტეტი და ამასთან მისი ხაზინაც სულ უფრო კოტრდებოდა.
კომერცია და შემოსავალი
მარცხნივ|მინი|237x237პქ|ფილიპესა და მერის გამოსახულებიანი ვერცხლის მონეტა მერის მმართველობის წლები ინგლისში განსაკუთრებული სისველით გამოირჩევა. მთელი ამ წლების მანძილზე მხოლოდ ერთხელ იყო გვალვა, დანარჩენ დროს გაუთავებლად, ზოგჯერ თვეობითაც კი წვიმდა გადაუღებლად, რაც შემდგომში წყალდიდობას, მოსავლისა და სახლების წალეკვასა და შიმშილობას იწვევდა. მერის ფილიპესთან ქორწინებისდა მიუხედავად, ინგლისი არასდროს სარგებლობდა ესპანეთის უზარმაზარი სიმდიდრით, რომელიც მათ ახალი სამყაროდან მოჰქონდათ. ესპანელები ინგლისელებს ახალ სამყაროში ფეხის დადგმის საშუალებასაც არ აძლევდნენ, არათუ იქ კოლონიების დაარსებისას, თუმცა დისგან განსხვავებით, მერის მეკობრეობით ესპანური ოქროს მოპარვა არ შეეძლო. ვაჭრობის გაზრდისა და ინგლისის ეკონომიკის გადარჩენის მიზნით, მერის მრჩევლები განაგრძობდნენ ახალი ხერხების გამოგონებას. მან გამოსცა სამეფო ქარტია და ასევე შეკრიბა ცნობილი კარტოგრაფები, რომლებსაც ახალი მსოფლიო რუკების ატლასის შექმნა დაავალათ, იმ იმედით, რომ ესპანელებისგან თავისუფალ ახალ მიწებს მიაგნებდნენ. ცნობილი ინგლისელი მეზღვაურები სამხრეთ აფრიკის კოლონიზაციას სთავაზობდნენ, საიდანაც პორტუგალიელებსა და ჰოლანდიელებს უამრავი ოქრო მოჰქონდათ. ეს იდეა სრულიად შესაძლებელი იყო, მაგრამ სამეფო ხაზინაში ამგვარი უზარმაზარი იდეის განსახორციელებელი თანხები არ იყო.
დედოფალმა მერიმ იცოდა, რომ სამეფო საბჭოსა და პარლამენტის წვრი დიდებულები ხაზინიდან უფრო მეტ ფულს იღებდნენ, ვიდრე მათ ოფიციალურად ეკუთვნოდათ. სწორედ ამის აღსაკვეთად დედოფალმა გამოსცა ახალი კანონი, იმის შესახებ, რომ თითოეულ დიდგვაროვანს უნდა წარედგინა სპეციალური საბუთი თუ თვიურად რამდენი ფულის აღება ეკუთვნოდა ხაზინიდან და შემდეგ დედოფლის ნდობით აღჭურვილ პირთან ერთად მიეღო თავისი წილი. ამასთან ყოველი თვის ბოლოს უნდა ჩატარებულიყო ხაზინის ხარჯთაღიცხვა, რათა ერთი მონეტაც კი არ დაკარგულიყო. 1558 წელს დედოფალმა მერიმ გამოსცა ტარიფების წიგნი, რომელშიც აღწერილი იყო მოვალეობების მიხედვით, ზუსტად ვის რამდენი შემოსავალი უნდა ჰქონოდა, რაც 1604 წლამდე მოქმედებდა.
ინგლისში ჰენრი VIII-ისა და ედუარდ VI-ის მიერ დაწყებული ეკონომიკური კრიზისის გამოსწორება მერიმ სცადა, თუმცა არაფერი გამოუვიდა. საბოლოოდ გარდაცვალებამდე რამდენიმე თვით ადრე მან შეიმუშავა ეკონომიკური რეფორმების მთელი რიგი, თუმცა მის სიცოცხლეში ეს ვერ მოესწრო, მაგრამ ელისაბედ I-მა ეფექტურად გამოიყენა ეს რეფორმები, რამაც ინგლისი კრიზისიდან გამოიყვანა.
გარდაცვალება და შემდეგ
მინი|მერი I 1558 წელს 1557 წელს ფილიპეს ვიზიტის შემდეგ, მერი კვლავ ფიქრობდა, რომ ორსულად იყო. მან ზუსტად გამოთვალა და ბავშვი 1558 წლის მარტში უნდა დაბადებულიყო. მან პარლამენტს კვლავ მიაღებინა კანონი, რომ თუ იგი მშობიარობას გადაჰყვებოდა, ფილიპე მისი რეგენტი ყოფილიყო. თუმცაღა გაიარა მარტმაც, გაზაფხულმაც და ზაფხულმაც და როგორც წინა შემთხვევისას გაირკვა, მერი ორსულად არ იყო. სასოწარკვეთილ დედოფალს მოუწია იმ აზრთან შეგუება, რომ ტახტს თავის პროტესტანტ დას — ელისაბედს უტოვებდა.
ტიტულები, წოდების სტილი და გერბი
როდესაც მერი I ტახტზე ავიდა, ჩვეულებრივ მან მიიღო სამეფო წოდება ჰენრი VIII-ისა და ედუარდ VI-ის სტილში, რომელიც ამგვარად ჟღერს: „მერი, ღვთის ნებით დასმული, დედოფალი ინგლისისა, საფრანგეთისა და ირლანდიისა, კათოლიკური რწმენის დამცველი და ინგლისისა და ირლანდიის საღმრთო ეკლესიის მიწიერი მოთავე“. 1553 წლის შობას მერიმ თავის წოდებაში სიტყვა ანგლიკანური კათოლიკურით ჩაანაცვლა.
ფილიპესა და მერის ქორწინების შემდეგ, მათ საერთო წოდება უნდა ჰქონოდათ, რაც ასე გამოითქმოდა: „ფილიპე და მერი, ღვთის ნებით დასხმული მეფე და დედოფალი ინგლისისა, საფრანგეთისა, ნეაპოლისა, იერუსალიმისა და ირლანდიისა, კათოლიკური რწმენის დამცველნი, პრინცი და პრინცესა სრულიად ესპანეთისა და ორი სიცილიისა, ერცჰერცოგი და ერცჰერცოგინია ავსტრიისა, ჰერცოგი და ჰერცოგინია მილანისა, ბურგუნდიისა და ბრაბანტისა, გრაფი და გრაფინია ჰაბსბურგისა, ფლანდრიისა და ტიროლისა“. ამ წოდებას ისინი ატარებდნენ 1554 წლიდა 1556 წლამდე, მანამ სანამ კარლ V ტახტიდან გადადგებოდა, ამის შემდეგ კი მათი წოდება ასე ჟღერდა: „ფილიპე და მერი, ღვთის ნებით დასმული მეფე და დედოფალი ინგლისისა, სრულიად ესპანეთისა, საფრანგეთისა, ორივე სიცილიისა, ნეაპოლისა, სარდინიისა, იერუსალიმისა და ირლანდიისა, კათოლიკური რწმენის დამცველნი, ერცჰერცოგი და ერცჰერცოგინია ავსტრიისა, ჰერცოგი და ჰერცოგინია მილანისა, ბურგუნდიისა და ბრაბანტისა, მონარქნი ქვემო ქვეყნებისა, გრაფი და გრაფინია ჰაბსბურგისა, ფლანდრიისა და ტიროლისა“.
წინაპრები
მერი I-ის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:ინგლისის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 18 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1516 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1558 კატეგორია:XVI საუკუნის ევროპის მონარქები კატეგორია:ტიუდორები კატეგორია:ესპანეთის დედოფლები კატეგორია:ქალი მმართველები კატეგორია:მილანის ჰერცოგინიები კატეგორია:ნეაპოლის დედოფლები კატეგორია:სიცილიის დედოფლები კატეგორია:სარდინიის დედოფლები კატეგორია:ინგლისის პრინცესები კატეგორია:ასტურიის პრინცესები
იტალია
იტალია (Italia), ოფიციალურად იტალიის რესპუბლიკა (Repubblica italiana ) — უნიტარული, საპარლამენტო რესპუბლიკა სამხრეთ-დასავლეთ ევროპაში. ჩრდილოეთით, ალპების გასწვრივ ესაზღვრება საფრანგეთი, შვეიცარია, ავსტრია და სლოვენია. სამხრეთით ის მთლიანად მოიცავს აპენინის ნახევარკუნძულს, ხმელთაშუა ზღვის ორ უდიდეს კუნძულს — სიცილიასა და სარდინიას, ასევე სხვა მრავალ პატარა კუნძულს. იტალიის საზღვრებში მდებარეობს ორი ანკლავი, დამოუკიდებელი სახელმწიფოები სან-მარინო და ვატიკანი. ამავე დროს იტალია შვეიცარიის ტერიტორიაზე ფლობს ექსკლავ კამპიონე-დ'იტალიას. იტალიის ტერიტორია მოიცავს 301 338 კმ²-ს და ახასიათებს ზომიერი სარტყლის კლიმატი. 60,6 მლნ მცხოვრებით იტალია ევროპაში მე-5 სახელმწიფოა მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ და მსოფლიოში 23-ე.
იტალიის დედაქალაქი რომი საუკუნეთა განმავლობაში დასავლური ცივილიზაციის პოლიტიკურ და რელიგიურ ცენტრს წარმოადგენდა, როგორც რომის იმპერიის დედაქალაქი და წმინდა ეპარქიის ადგილსამყოფელი. რომის იმპერიის დაცემის შემდეგ იტალიამ გაუძლო უცხოელ ხალხთა მრავალ ინვანსიას, ძირითადად ისეთი ხალხებისგან როგორებიც იყვნენ გერმანიკული ტომები — ლანგობარდები და ოსტგუთები, შემდეგ ბიზანტიელები, უფრო მოგვიანებით კი ნორმანები და ა. შ. საუკუნეების შემდეგ, იტალია საზღვაო რესპუბლიკებისა და რენესანსის სამშობლო გახდა. იტალია მდებარეობს ევროპაში,ახლოს არის საფრანგეთთან.იტალიური ენა უნდა ისწავლოს თვით მარიამ ხოფერიამ პოსტ-რომის იმპერიული საკმაოდ ხანგრძლივი ისტორიის მანძილზე იტალია დაყოფილი იყო მრავალ სამეფოდ და ქალაქ-სახელმწიფოდ (მაგალითად, როგორებიც იყო სარდინიის სამეფო, ორი სიცილიის სამეფო, მილანის საგრაფო), მაგრამ 1861 წელს გაერთიანდა. გაერთიანების მღელვარე პერიოდი ისტორიაში ცნობილია როგორც „Il Risorgimento“. გვიანდელ XIX საუკუნიდან და მეორე მსოფლიო ომის ბოლომდე იტალია ფლობდა კოლონიურ იმპერიას, რომელზეც მისი მმართველობა ვრცელდებოდა და ოგო მოიცავდა ლიბიას, ერიტრეას, სომალის, ეთიოპიას, ალბანეთს, დოდეკანესის კუნძულებსა და ტიანძინის კონსესიას ჩინეთში.
თანამედროვე იტალია დემოკრატიული რესპუბლიკაა. რანგირებულია როგორც მსოფლიოს 24-ე ყველაზე განვითარებული ქვეყანა და ცხოვრების ხარისხის ინდექსით შედის მსოფლიო ქვეყანათა ათეულში. იტალია გამოირჩევა ცხოვრების ძალიან მაღალი სტანდარტით და ერთ სულ მოსახლეზე მთლიანი შიდა პროდუქტის მაღალი მაჩვენებლით. წარმოადგენს ევროკავშირის ჩანასახის დამფუძნებელ წევრს და ევროზონის ნაწილს. იტალია ასევე არის დიდი რვიანის, დიდი ოციანისა და ნატოს წევრი. გააჩნია მსოფლიოში მესამე უდიდესი ოქროს მარაგი, მშპ-ის მერვე უდიდესი მაჩვენებელი მსოფლიოში, მეათე უდიდესი მშპ, და მეექვსე უდიდესი სახელმწიფო ბიუჯეტი. ის ასევე არის ეკონომიკური თანამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაციის, მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის, ევროპის საბჭოს, დასავლეთ ევროპის კავშირისა და გაეროს წევრი. იტალია ფლობს მსოფლიოში მეცხრე უდიდეს თავდაცვით ბიუჯეტს და მის ტერიტორიაზე განთავსებულია ნატოს ბირთვული იარაღი.
იტალია დიდ როლს თამაშობს გლობალურ სამხედრო, კულტურულ და დიპლომატიურ საქმიანობებში. ქვეყნის ევროპული პოლიტიკის, სოციალური და ეკონომიკური გავლენა მას მთავარ რეგიონულ ძალად აქცევს. იტალიას გააჩნია საზოგადოების განათლების მაღალი დონე და წარმოადგენს მაღალგლობალიზებულ ერს.
ისტორია
1861 წელს თანამედროვე იტალიის ტერიტორიაზე არსებული პატარა სამეფო-სამთავროები გაერთიანდნენ დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ. სულ ბოლოს მათ შეუერთდა რომი, სადაც მანამდე პოლიტიკური ძალაუფლება ეკუთვნოდა პაპს. 1922 წელს ქვეყნის სათავეში მოვიდა ფაშისტური ხელისუფლება ბენიტო მუსოლინის მეთაურობით, რომელიც ჩათრეულ იქნა მეორე მსოფლიო ომში. 1947 წელს იტალია გახდა დემოკრატიული რესპუბლიკა.
გეოგრაფია
thumb|left|250პქ|იტალიის რესპუბლიკა ქვეყანა დასავლეთ ევროპაში, აპენინის ნახევარკუნძულსა და მიმდებარე კუნძულებზე. მოსაზღვრე ქვეყნებია: საფრანგეთი, შვეიცარია, ავსტრია, სლოვენია. იტალიის ტერიტორიაზე მდებარეობს ორი სუვერენული სახელმწიფო-ანკლავი: ვატიკანი და სან-მარინო. იტალია მდებარეობს ზომიერი სარტყლის ტყის ზონისა (ჩრდილოეთით) და სუბტროპიკული სარტყლის (სამხრეთით) ფარგლებში. მის ბუნებაზე დიდ გავლენას ახდენს ხმელთაშუა ზღვა. ნაპირი სუსტადაა დანაწევრებული, ცოტაა მოხერხებული უბე. შედარებით მეტადაა დანაწევრებული აპენინის ნახევარკუნძულის სამხრეთი სანაპირო. სანაპირო ხაზის სიგრძეა დაახლოებით 7500 კმ. ტერიტორიის დაახლოებით 4/5 უჭირავს მთებსა და მაღლობებს. ჩრდილოეთით გადაჭიმულია ალპები (მთა მონბლანი, 4807 მ — იტალიის უმაღლესი წერტილი), მის სამხრეთით, აპენინის ნახევარკუნძულის გასწვრივ, თითქმის 1200 კმ-ზე გადაჭიმულია აპენინის მთები (მთა კორნო-გრანდე, 2914 მ), ეტნა (3340 მ), სტრომბოლი, ვულკანო. შუა და სამხრეთ იტალიაში ხშირია მიწისძვრა (მესინის — 1908, სიცილიის — 1968).
სასარგებლო წიაღისეულიდან აღსანიშნავია ქვანახშირი, ლიგნიტი, ნავთობი, ბუნებრივი აირი, ტყვიის, თუთიისა, და რკინის მადანი, ბოქსიტი, პირიტი, ვერცხლისწყლის მადანი, გოგირდი, მარმარილო.
ჰავა იტალიის დიდ ნაწილში სუბტროპიკულია, ხმელთაშუაზღვიური, პადანის ვაკეზე — სუბტროპიკულიდან ზომიერში გარდამავალი. ზაფხული ცხელი და მშრალია. მდინარეთა ქსელი ყველაზე ხშირია ჩრდილოეთ ნაწილში, სადაც გადის იტალიის უდიდესი მდინარე პო (სიგრძე 652 კმ.) პადანის ვაკეზე მიედინება მდინარეები: ადიჯე, ბრენტა, პიავე, ტალიამენტო, რენო და სხვ. აპენინის ნახევარკუნძულის უდიდესი მდინარეებია: არნო, და ტიბრი. დიდი ტბების უმეტესობა (გარდა, კომო, ლაგო-მაჯორე და სხვ.) ლომბარდიის ალპების მთისწინეთშია, აპენინის ნახევარკუნძულის უდიდესი უდიდესი ტბებია: ბოლსენა, ბრაჩანო და სხვ.
ალპებში 800 მეტრამდე სიმაღლეზე მთის ფართოფოთლოვანი ტყეა, 800-დან 1800 მ-მდე — წიფლნარი და წიწვნარია მთა-ტყის ყომრალ და ნეშომპალა ნიადაგებზე; მაღლა —  ბუჩქნარი, სუბალპური და ალპური მდელოები მთა-მდელოს ნიადაგზე, თხემურ, ნაწილში გაშიშვლებული კლდეები და შვავებია. აპენინებში სიცილიასა და სარდინიაში 500-600 მ-მდე მარადმწვანე ქვამუხის, კორპის მუხის, მინიისა და ალეპოს ფიჭვის კორომები და ბუჩქნარია უმთავრესად ყავისფერ ნიადაგზე, მაღლა, 1000-1500 მ-მდე ჭარბობს მთის ფართოფოთლოვანი ტყეები ყავისფერ და მთის მურანიადაგებზე. ცხოველები შემორჩენილია მხოლოდ მთაში. ალპებსა და აპენინებში ბინადრობს არჩვი, ველური კატა, კვერნა, ქრცვინი, ცენტრაურ აპენინებში — მურა დათვი. გავრცელებულია: კურდღელი, ციყვი, ფრინველთა 400-მდე სახეობა. ბევრია ქვეწარმავალი და თევზი.
წყლები
იტალიის მდინარეების უმეტესობა ჩაედინება ან ადრიატიკის ზღვაში: პო, პიავე, ადიჯე, ბრენტა, ტალიამენტო და რენო; ან ტირენიის ზღვაში: არნო, ტიბრი და ვოლტურნო. ზოგიერთი სასაზღვრო მუნიციპალიტეტიდან მომავალი მდინარე (ლივინგო ლომბარდიაში, ინიჩენი და სექსტონი ტრენტინო-ალტო-ადიჯეში) დრავასა და დუნაის აუზების გავლით შავ ზღვაში ჩაედინება; აგრეთვე, აგო-დი-ლეიდან მომავალი მდინარე რაინის აუზის გავლით ჩრდილოეთის ზღვაში ჩაედინება.
ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში ვხვდებით მრავალ სუბალპურ ტბებს, რომელთაგან უდიდესია გარდა (370 კმ2). სხვა ცნობილი სუბალპური ტბებია: ლაგო-მაჯორეს ტბა (212.5 კმ2), რომლის უკიდურესი ჩრდილოეთ ტერიტორია შვეიცარიას ეკუთვნის; კომოს ტბა (146 კმ2), ერთ-ერთი ყველაზე ღრმა ტბა ევროპაში, ორტა, ლუგანოს ტბა, იზეოს ტბა და იდროს ტბა. სხვა აღსანიშანი ტბებია: ტრაზიმენო, ბოლსენის ტბა, ბრაჩანოს ტბა, ვიკოს ტბა, ლაგო-დი-ვარანო, ლესინას ტბა (გარგანოში) და ომოდეოს ტბა სარდინიაში.
ვულკანოლოგია
იტალიაში მდებარეობს 14 ვულკანი, რომელთაგანაც 4 აქტიურია: ეტნა, სტრომბოლი, ვულკანო და ვეზუვი. ვეზუვი ევროპის ძირითად ტერიტორიაზე ერთადერთი მოქმედი ვულკანია; იგი ცნობილია 79 წელს ამოფრქვევით, რომელმაც ჰერკულანუმი და პომპეი გაანადგურა. ვულკანური აქტივობებით რამდენიმე გორაკი და კუნძულია წარმოქმნილი.
ბიომრავალფეროვნება
იტალიის ფაუნა ევროპაში ყველაზე მრავალფეროვანია 57,000-ზე მეტი დაფიქსირებული სახეობით, რაც მთელი ევროპის ფაუნის მესამედზე მეტია.
კლიმატი
გეოგრაფილი მდებარეობის გამო კლიმატი იტალიის სხვადასხვა ტერიტორიაში ერთმანეთისგან მკვეთრად განსხვავდება. ქვეყნის ჩრდილოეთით და ცენტრალურ ნაწილში მდებარე ტერიტორიებზე კლიმატი ზომიერი სუბტროპიკულიდან ზომიერ კონტინენტურამდე და ოკეანურამდე იცვლება. უფრო კონკრეტულად, პოს ხეობაში კლიმატი უმეტესად კონტინენტურია, მკაცრი ზამთრით და ცხელი ზაფხულით.
კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციის მიხედვით, ლიგურიას, ტოსკანასა და ქვეყნის სამხრეთ ნაწილის უმეტესი ტერიტორიები მოქცეულნი არიან ხმელთაშუა ზღვის კლიმატის გავლენის ქვეშ. სანაპირო ზოლის კლიმატი მკვეთრად განსხვავდება ქვეყნის შიდა ნაწილის, გორაკებისა და ხეობების კლიმატისაგან; განსხვავება განსაკუთრებით შეიმჩნევა ზამთარში: ზღვის დონიდან სიმაღლის მატებასთან ერთად ამინდი უფრო ცივი, სველი და ხშირად თოვლიანი ხდება. სანაპირო ტერიტორიები ძირითადად ხასიათდება ზომიერი, თბილი ზამთრით და მშრალი ზაფხულით; აგრეთვე, დაბლობზე მდებარე ტერიტორიები ზაფხულის განმავლობაში უფრო ცხელია. ქვეყნის ტერიტორიაზე ზამთრის საშუალო ტემპერატურა 0 გრადუსიდან (ალპებში) 12 გრადუსამდე (სიცილიაში), ხოლო ზაფხულის საშუალო ტემპერატურა 20-25 გრადუსებს შორის მერყეობს.
ადმინისტრაციული დაყოფა
იტალიის პირველი დონის ქვედანაყოფი რეგიონია. იტალიის შემადგენლობაში შედის 20 რეგიონი (Regione): აპულია, აბრუცი, ბაზილიკატა, ემილია-რომანია, ვენეტო, კალაბრია, კამპანია, ლაციო, ლიგურია, ლომბარდია, მარკე, მოლიზე, პიემონტი, ტოსკანა, უმბრია, ვალე-დ-აოსტა, სარდინია, სიცილია, ტრენტინო-ალტო-ადიჯე, ფრიული-ვენეცია-ჯულია. უკანასკნელ ხუთ რეგიონს ავტონომიური რეგიონის სტატუსი აქვს. რეგიონები თავის მხრივ პროვინციებად იყოფა. 2010 წლის მონაცემებით ქვეყანაში სულ 110 პროვინციაა. პროვინციებზე დაბალი დონის ქვედანაყოფია კომუნა, იგივე მუნიციპალიტეტი. იტალიაში 8 047 კომუნაა.
დემოგრაფია
2020 წლის დასაწყისში იტალიის მოსახლეობა 60,317,116 კაცს შეადგენდა. იტალიის მოსახლეობის საშუალო სიმჭიდროვე (202 კაცი/კვ2) დასავლეთ ევრoპის ნებისმიერ ქვეყანასთან შედარებით მაღალია. ამასთან, მოსახლეობის განაწილება ძალიან არათანაბარია. ყველაზე მჭიდროდ დასახლებულ ტერიტორიებს მიეკუთვნება პოს ხეობა და რომისა და ნეაპოლის მეტროპოლიტები, ხოლო ყველაზე ნაკლებად დასახლებული ტერიტორიებია ალპების და აპენინის მთები, ბაზილიკატის პლატო და კუნძული სარდინია. XX საუკუნის განმავლობაში ქვეყანაში მოსახლეობა თითქმის გაორმაგდა, მაგრამ ზრდა უკიდურესად არათანაბარი იყო და ამის მიზეზს წარმოადგენდა ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილიდან სამხრეთ ნაწილში ფართომასშტაბიანი ინდუსტრიული დანიშნულების მიგრაცია, რაც 1950-60-იან წლებში იტალიის ეკონომიკურმა სასწაულმა გამოიწვია. შობადობის მაჩვენებლის მკვეთრი ზრდა 1970-იან წლებამდე შენარჩუნდა, ხოლო შემდეგ კლება დაიწყო. მოსახლეობა მაღალი ტემპით განაგრძობს დაბერებას; 2010 წლის მონაცემებით, ყოველი მეხუთე იტალიელი 65 წელზე მეტი ასაკის იყო; საშუალოდ 45.8 წლით, ქვეყანას მეხუთე ყველაზე ხნიერი საზოგადოება ჰყავს მსოფლიოში. თუმცა, ბოლო წლების განავლობაში ქვეყანაში შობადობის მაჩვენებელი საგრძნობლად გაიზარდა. შობადობის ყველაზე დაბალი მაჩვენებელი, 1.3 ბავშვი/ქალზე, 1995-2008 წლებში ფიქსირდებოდა, ხოლო ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი, 5.06 ბავშვი/ქალზე, - 1883 წელს. ვარაუდობენ, რომ 2030 წლისთვის ქვეყანაში შობადობის მაჩვენებელი 1.6-1.8-ს მიაღწევს.
XIX საუკუნის ბოლოდან 1960-იან წლებამდე იტალია იყო მასიური ემიგრაციის ქვეყანა. 1898-1914 წლებში, იტალიის დიასპორის პიკის პერიოდში, წლიურად დაახლოებით 750,000 იტალიელი ტოვებდა ქვეყანას. ემიგრაცია დაახლოებით 25 მილიონ იტალიელს შეეხო და იგი ითვლება თანამედროვეობის ერთ-ერთ უდიდეს მასობრივ მიგრაციად. შედეგად, დღესდღეობით 4.1 მილიონზე მეტი იტალიელი ცხოვრობს ქვეყნის საზღვრებს გარეთ, ხოლო თუ ნაწილობრივ იტალიელებსაც ჩავთვლით, აღნიშნული რიცხვი 60 მილიონს აჭარბებს; იტალიელი ემიგრანტების ძირითადი საცხოვრებელი ქვეყნებიია: არგენტინა, ბრაზილია, ურუგვაი, ვენესუელა, აშშ, კანადა, ავსტრალია და საფრანგეთი.
იტალია ერთ-ერთი ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული ქვეყანაა. საშუალო სიმჭიდროვე შეადგენს 200 კაცას 1 კმ² - ზე. დაახლოებით 60 % ქალაქში ცხოვრობს, რომელთა შორისაც უდიდესებია რომი, მილანი, ნეაპოლი, ტურინი.
იმიგრაცია
ბერლინის კედლის დაცემის და ევროკავშირის 2004 და 2007 წლის გაფართოების შემდეგ, მიგრაციის დიდი ტალღები წარმოიშვა აღმოსავლეთ ევროპის ყოფილი სოციალისტური ქვეყნებიდან (განსაკუთრებით რუმინეთიდან, ალბანეთიდან, უკრაინადან და პოლონეთიდან). ემიგრაციის მნიშვნელოვანი ტალღები წამოვიდა ჩრდილოეთ აფრიკის ქვეყნებიდანაც (კერძოდ, მაროკოდან, ეგვიპტიდან და ტუნისისად); მიგრანტთა რაოდენობა განსაკუთრებით გაიზარდა არაბული გაზაფხულის შემდეგ. გარდა ამისა, ბოლო წლებში იტალიაში აზია-წყანრი ოკეანეთიდან (განსაკუთრებით ჩინეთიდან და ფილიპინებიდან) და ლათინური ამერიკიდან მიგრანტთა მნიშვნელოვანი ტალღები წამოვიდა.
ამჟამად, იტალიის ტერიტორიაზე დაახლოებით ერთი მილიონი ოფიციალურად დარეგისტრირებული რუმინელი ცხოვრობს (მათგან დაახლოებით 10% ეთნიკურად არის ბოშა ); აღნიშნულ ეთნიკურ ჯგუფს რაოდენობით მოსდევენ ალბანელები და მაროკოელები (თითოეული 500,000 წევრით). არარეგისტრირებული რუმინელების რეალური რიცხვის დასახელება რთულია, თუმცა ბალკანეთის საგამოძიებო რეპორტირების ქსელიის 2007 წლის შეფასებით, მათი რაოდენობა დაახლოებით 1.5 მილიონია.
ენა
ქვეყნის ოფიციალური ენა იტალიურია. მსოფლიოს მასშტაბით ვხვდებით 64 მილიონ ადამიანს, რომლისთვისაც იტალიური მშობლიური ენაა, ხოლო დაახლოებით 21 მილიონისთვის - მეორე ენა.
ბოლოდროინდელი ემიგრაციის გამო, იტალიაში უამრავი ადამიანი ცხოვრობს, რომელთათვის იტალიური ენა არც მშობლიურია და არც რეგიონული. იტალიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის თანახმად, იტალიის უცხოელ მაცხოვრებლებში რუმინული ყველაზე გავრცელებული მშობლიური ენაა: დაახლოებით 800,000 ადამიანისთვის რუმინული მშობლიური ენაა (ქვეყნის, 6 წელზე უფროსი, უცხოელი მოსახლეობის დაახლოებით 21.9%). სხვა გავრცელებული მშობლიური ენებია: არაბული (საუბრობს 475,000-ზე მეტი ადამიანი, უცხოელი მოსახლეობის 13.1%), ალბანური (საუბრობს 380,000 მცხოვრები) და ესპანური (საუბრობს 250,000 მცხოვრები).
განათლება
იტალიაში განათლება არის უფასო და 6-16 წლის ასაკში სავალდებულო; შედგება ხუთი ნაწილისგან: საბავშვო ბაღი (scuola dell'infanzia), დაწყებითი სკოლა (scuola primaria), ქვედა საშუალო სკოლა (scuola secondaria di primo grado), ზედა საშუალო სკოლა (scuola secondaria di secondo grado) და უნივერსიტეტი (università).