cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ხმა კახეთისა
„ხმა კახეთისა“ — ქართული ყოველდღიური სამეურნეო და ლიტერატურული სახალხო გაზეთი. წვრილბურჟუაზიული მიმართულებისა. გამოდიოდა სიღნაღში 1912–1917 წლებში. რედაქტორ-გამომცემელი — კონსტანტინე ტყავაძე. გაზეთი ასახავდა საქართველოს ეკონომიკურ და კულტურულ ცხოვრებას. ჰყავდა კორესპონდენტები საქართველოს ქალაქებსა და დაბებში. იბეჭდებოდა მხატვრული ნაწარმოებები. თანამშრომლობდნენ ვაჟა-ფშაველა, ა. შანშიაშვილი, ს. ფაშალიშვილი და სხვ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
მარმარიკის წყალსაცავი
მარმარიკის წყალსაცავი (Մարմարիկի ջրամբար) — წყალსაცავი სომხეთში. მდებარეობს კოტაიქის პროვინციაში. წყალსაცავი აგებულია მდინარე მარმარიკზე. წყალსაცავის მოცულობა 23 მილიონი მ³-ია. წყალსაცავის მშნებლობა 2010 წელს დასრულდა. მისი აშენების შემდეგ მნიშვნელოვნად შემცირდა წყლის ხარჯი სევანის ტბიდან.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის წყალსაცავები
ანზორ კუდბა
ანზორ კუდბა (დ. 21 დეკემბერი, 1939) — ქართველი მწერალი, პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი, საზოგადო მოღვაწე.
გამოქვეყნებული აქვს რომანები და მოთხრობების კრებულები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
მალთუსიანელობა
მალთუსიანელობა — თეორია, რომელიც ჩამოაყალიბა ინგლისელმა ეკონომისტმა და მღვდელმა თომას მალთუსმა 1778 წელს ნაშრომში „ტრაქტატი მოსახლეობაზე“.
ეს თეორია ეძღვნება ბუნების „მუდმივი“ კანონების მოქმედებას, რომლებიც განაპირობებენ არსებობის საშუალებათა ზრდის ჩამორჩენას მოსახლეობის რაოდენობის ზრდასთან შედარებით. მალთუსის თანახმად მოსახლეობა იზრდება გეომეტრიული პროგრესიით, ხოლო არსებობის საშუალებანი არითმეტიკული პროგრესიით. აღნიშნულმა ნაშრომმა ჩარლზ დარვინს და რ. უოლესს ევოლუციის მამოძრავებელი ძალების დადგენის და ევოლუციის თეორიის ჩამოყალიბების გასაღები მისცა. მალთუსი მოსახლეობის ზრდის ტემპების შეჩერების, მოსახლეობის ზრდასა და არსებობის საშუალებით მის უზრუნველყოფას შორის ბალანსის შენარჩუნების საქმეში ხაზს უსვამდა ისეთი ფაქტორების მნიშვნელობას, როგორიცაა ავადმყოფობა, შიმშილი, ძალადობა, მოსახლეობის ზრდის პოზიტიური კონტროლი, თავშეკავება სექსუალური ცხოვრებისაგან, გვიანი ქორწინება, ზნეობრივი შეზღუდვები. მალთუსი ცდილობდა მოსახლეობის ზრდის პროცესების ბიოლოგიური და სოციალური ფაქტორები „მოსახელობის კანონის“ სახით ჩამოეყალიბებინა. მალთუსის ამ მოსაზრებების განახლება და განვითარება XX ს-ის 50-იან წლებში სცადა გ. მაკენროტმა (1903–1955).
ლიტერატურა
კატეგორია:ეკონომიკური დემოგრაფიკა კატეგორია:ეკონომიკური სწავლებები, მიმართულებები და სკოლები
ანტიქრისტე
მინი|361x361პქ|ანტიქრისტე და [[ეშმაკი. დეტალი ლუკა საინორელის ფრესკიდან „ანტიქრისტეს ჩადენილი ქმედებები “. დაახლოებით 1501 წელი. ]] ანტიქრისტე ან ცრუ მესია ქრისტიანობაში ზოგადად მოიაზრება, როგორც ბოროტების ფიგურა, რომელიც ცრუდ დაიწყებს მტკიცებას, რომ ქრისტეა (მესიაა). ტერმინი ანტიქრისტე გვხვდება ახალ აღთქმაში 5-ჯერ, 1 იოანესა და 2 იოანეში, ერთადერთხელ მრავლობით ფორმაში და 4-ჯერ მხოლოობითში
იესოს, რომლის შესახებაც ქრისტიანებს სჯერათ, რომ არის ებრაელი მესია (ქრისტე), დედამიწაზე მეორედ მოსვლისას მოუწევს დაპირისპირება ანტიქრისტესთან, რომელიც,თავის მხრივ, მიიჩნევა ყველაზე დიდ ცრუ მესიად ქრისტიანობაში. ბერნარდ მაკგინის თანახმად: ისევე, როგორც ქრისტე არის მხსნელი და იდეალური მოდელი კაცობრიობისა, მისი ოპონენტიც იქნება ერთადერთი ფიგურა, რომელშიც კონცენტრირებული იწნება ბოროტება.
კატრი ლიფსონი
კატრი ლიფსონი (დ. 1965, ჰელსინკი) — ფინელი მწერალი და ექიმი. 1993 წელს დაამთავრა უფსალის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. მუშაობდა ექიმად ფინეთში, შვედეთსა და კენიაში. 2008 წელს გამოაქვეყნა სადებიუტო რომანი „კოსმონაუტი“, რომელმაც Helsingin Sanomat-ის პრემია მოიპოვა. ავტორმა მეორე რომანისთვის „მენაყინე ქალი“ (2012) ევროკავშირის ლიტერატურული პრემია მიიღო. წიგნის სიუჟეტი მოგვითხრობს ფილმის გადაღების პროცესზე, რომელიც სცენარის გარეშე მიმდინარეობს, მოქმედება კი ყოფილ ჩეხოსლოვაკიაში ვითარდება. რომანი ჩეხეთში 2014 წელს გამოქვეყნდა. ლიფსონის მომდევნო რომანებია: „დეტროიტი“ (2016) და „მარიენბადი“ (2019).
ანტიქრისტე
შუა საუკუნების არა-იურიდიული ებრაული ესქატოლოგიის ზოგიერთ სკოლაში, მსგავსი ანტი-მესიანური ფიგურა, ვაჟი ქალწულისა, არის არმილუსი: „მეფე, რომელიც გამოჩნდება დროის დასასრულს მესიის წინააღმდეგ და დამარცხდება მის მიერვე, მას შემდეგ, რაც უამრავ ტანჯვას მოუტანს ისრაელს “. ანტიქრისტეს კონცეპტი არ გვხვდება ტრადიციულ იუდაიზმში; თუმცა, შუა საუკუნეების დიასპორაში, მისი გარდაუვალი განადგურება მოთხრობილია, როგორც სიმბოლო სიკეთის საბოლოო გამარჯვებისა ბოროტებაზე მესიანურ პერიოდში.
სქოლიო
კატეგორია:ანტიქრისტე კატეგორია:ქრისტიანული ესქატოლოგია კატეგორია:ქრისტიანული მითოლოგია კატეგორია:ქრისტიანული ტერმინები კატეგორია:რელიგიური ტერმინები
კატრი ლიფსონი
მწერალი ფინეთის ქალაქ ვანტააში ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:ფინელი მწერლები კატეგორია:უფსალის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ფინელი რომანისტები
გარეთ საუთგეიტი
გარეთ საუთგეიტი (Gareth Southgate; დ. 3 სექტემბერი, 1970) — ინგლისელი მწვრთნელი და ყოფილი ფეხბურთელი. ამჟამად წვრთნის ინგლისის ეროვნულ ნაკრებს.
სანაკრებო
ინგლისი:
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:ინგლისელი ფეხბურთელები კატეგორია:ინგლისელი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:დაბადებული 3 სექტემბერი კატეგორია:ასტონ ვილას ფეხბურთელები კატეგორია:კრისტალ პალასის ფეხბურთელები
ქვემო სნეკვის ზურგიანი კოშკი
ქვემო სნეკვის ზურგიანი კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო-თავდაცვითი ნაგებობა, მდებარეობს გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო სნეკვში, გაბუაანის უბნის აღმოსავლეთით 1.5 კმ-ზე ტყიანი გორის წვერზე. აგებულია შუა საუკუნეებში.
კოშკი მიეკუთვნება ე.წ. „ზურგიანი კოშკების“ რიცხვს. მისი სამხრეთი ნახევარი სწორკუთხაა, ჩრდილოეთი კი ნახევარწრიული.
შესასვლელი სამხრეთის კედელში მეორე სართულის დონეზეა. იგი სწორკუთხაა, 130 სმ. სიმაღლისაა. აქვს საურდულე ბუდე. კოშკი 5 სართულის დონეზე შემორჩა. სამხრეთ კედელს I, III, IV და V სართულზე თითო სარკმელი აქვს. კოშკის პროპორციები მეტყველებენ, რომ იგი გაცილებით მაღალი უნდა ყოფილიყო. სარ-თულშუა გადახურვები ბრტყელი, კოჭოვანი იყო. შემორჩენილია მხოლოდ საკოჭე ბუდეები.
კოშკის კედლებში სათოფურები არ შეიმჩნევა. იგი ნაშენია უხეშად დამუშავებული სხვადასხვა ჯიშის ქვის კვადრებით. ქვა უმეტესად რუხი ფერისაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის კოშკები
საბერძნეთი 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საბერძნეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთვრამეტედ იასპარეზა 1976 წელს, კანადის ქალაქ მონრეალში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:საბერძნეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
დემონების მკვეთი ხმალი
დემონების მკვეთი ხმალი (鬼滅の刃, Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba) — იაპონური მანგას სერია, რომლის შემქმნელი და ილუსტრატორია კოიოჰარუ გოტოგე. იბეჭდება 2016 წლის 15 თებერვლიდან ჟურნალ „Weekly Shōnen Jump“-ში.
სიუჟეტი მოგვითხრობს ახალგაზრდა ბიჭის, ტანჯირო კამადოს ისტორიას, რომელიც დემონების გამანადგურებელი ხდება, მას შემდეგ, რაც მის ოჯახის წევრებს კლავენ დემონები, ხოლო მისი და, ნეზუკო კამადო დემონად იქცევა. ტანჯირო ეძებს გზას, რომ ნეზუკო ისევ ადამიანად აქციოს.
2017 წელს „დემონების მკვეთი ხმალის“ გამოცემის ლიცენზია ჩრდილოეთ ამერიკაში მოიპოვა კომპანია Viz Media-მ. 2018 წლის ნოემბრის მონაცემებით სერიის გამოცემის საერთო რაოდენობა 3 მილიონ ეგზემპლარს აღემატებოდა. იმავე წლის ივნისში გახდა ცნობილი, რომ კომპანია Ufotable მუშაობდა ამავე სახელწოდების ანიმეს შექმნაზე, რომლის პროდიუსერად დაინიშნა ჰიკარუ კონდო, ხოლო რეჟისორად — ჰარუო სოტოძაკი. თვითონ ნამუშევარი იაპონიის ტელეეკრანებზე 2019 წლის 6 აპრილიდან 28 სექტემბრამდე გადაიცემოდა. ანიმე-სერიალის გამოცემიდან მცირე დროში დაანონდა ფილმი-გაგრძელება სახელწოდებით „Kimetsu no Yaiba Movie: Mugen Ressha-hen“, რომლის პრემიერა დაგეგმილია 2020 წლისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:მანგას სერიები კატეგორია:2016 წლის მანგა კატეგორია:2019 წლის ანიმე ტელესერიალები კატეგორია:სათავგადასავლო ანიმე და მანგა კატეგორია:ბნელი ფენტეზი ანიმე და მანგა კატეგორია:დემონები მასობრივ კულტურაში კატეგორია:ანიმე და მანგა ახალგაზრდებისთვის კატეგორია:Shueisha-ს მანგა კატეგორია:Toonami კატეგორია:Ufotable კატეგორია:Viz Media-ს მანგა კატეგორია:Aniplex
Emerson, Lake & Palmer (ალბომი)
Emerson, Lake & Palmer — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ Emerson, Lake & Palmer-ის სადებიუტო სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1970 წელს. დისკი გამოსცა ლეიბლმა Island. 2012 წელს გამოიცა მისი რემიქსი, მომზადებული სტივენ უილსონის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:Emerson, Lake & Palmer-ის ალბომები კატეგორია:1970 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:Island Records-ის ალბომები კატეგორია:Atlantic Records-ის ალბომები კატეგორია:Manticore Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები გრეგ ლეიკის პროდიუსერობით
აკაკი სურგულაძე
აკაკი სურგულაძე (დ. 24 ივნისი, 1913, შემოქმედი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 1991) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1958), პროფესორი, მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1967), საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1974)
ბიოგრაფია
მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. 1953-1957 და 1972-1976 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტის დეკანი. 1958 წლიდან იყო სსრკ-ის ისტორიის კათედრის გამგე. 1965 წლიდან მუშაობდა ისტორიის, არქეოლოგიის და ეთნმოგრაფიის ინსტიტუტში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული 24 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 1991 კატეგორია:შემოქმედში დაბადებულები კატეგორია:სურგულაძეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:დიდი სამამულო ომის მონაწილეები
ანტონივკა (ჰაისინის რაიონი)
ანტონივკა (Антонівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ვინიციის ოლქის ჰაისინის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 407 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰაისინის რაიონის სოფლები
ზონკარის ზურგიანი კოშკი
ზონკარის ზურგიანი კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო და თავდაცვითი ნაგებობა ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზონკარში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით 3 კმ., მაღალ მთაზე მდებარე კოშკის მხოლოდ შვიდი სართულია გადარჩენილი. ნაგებობა ე.წ. „ზურგიანი კოშკების“ რიცხვს მიეკუთვნება, მისი სამხრეთი ნახევარი სწორკუთხაა, ჩრდილოეთისა კი — ნახევარწრიული. პირველი სართული ამოვსებულია ნანგრევებითა და მიწით. აგრეთვე სართულშუა გადახურვის ნამუსრევებით, რაც ართულებს კოშკის აზომვას. სართულშუა გადახურვა ბრტყელი იყო. ჩანს საკოჭე ბუდეები.
კოშკში შესასვლელი მეორე სართულის სამხრეთ კედელშია. იგი ნაოთხალია. კედლის სისქეში დატანებულია საურდულე ხვრელი. სამხრეთი კედლის მთელ აყოლებაზე პირველ და მეშვიდე სართულებს გარდა, სწორკუთხა ფორმის სარკმლებია (მეშვიდე სართულის კედლები ნახევრად მორღვეულია). კედლებში შემორჩენილია სათოფურები. კოშკის ქვედა ნაწილი ნაგებია დიდრონი ლოდებით, ზედა — ფლეთილი ქვით. ქვა ღია ფერისაა. დუღაბი მოაგურისფროა. დაზიანებულია ზედა ნაწილი. გადახურვა და სართულების იატაკები ჩამონგრე-ულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის კოშკები
საბერძნეთი 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საბერძნეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცხრამეტედ იასპარეზა 1980 წელს, სსრკ-ის დედაქალაქ მოსკოვში. ამ თამაშებზე მათ ერთი ოქროსა და 2 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:საბერძნეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
თიღვის ძველი ნაგებობის ნანგრევი II
თიღვას ძველი ნაგებობის ნანგრევი II —არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა თიღვის მუნიციპალიტეტის სოფელ თიღვაში, ადგილი "წიფლითი". აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში. სწორკუთხა ნაგებობის სამშენებლო მასალად გამოყენებულია სხვადასხვა ზომის ყორექვა. კედლების სიმაღლე 1 მეტრს აღწევს.
ძეგლის სახეობის დადგენა არ ხერხდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიღვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პაუკარტამბოს რაიონი (პასკო)
პაუკარტამბოს რაიონი (Distrito de Paucartambo) — რაიონი პერუში, პასკოს რეგიონის პასკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 950 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 445 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 26 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 704.83 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პასკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:პასკოს პროვინციის რაიონები
აგრიპა ნეტესჰაიმელი
აგრიპა ნეტესჰაიმელი (Heinrich Cornelius Agrippa von Nettesheim, დ. 14 სექტემბერი, 1486, კელნი — გ. 18 თებერვალი, 1535, გრენობლი) — გერმანელი მოაზროვნე და ჰუმანისტი, თანაუგრძნობდა რეფორმაციას. აქტიურად იბრძოდა კლერიკალიზმის წინააღმდეგ. თეოლოგიური მოსაზრებით ცდილობდა შეეერთებინა ნეოპლატონიზმი, კაბალა, ალქიმია, ასტროლოგია და მაგია. მაგიას ბუნებაზე გაბატონების იარაღად თვლიდა. უნივერსუმში არჩევდა სამ სფეროს — ელემენტების, ვარსკვლავების ცისა და ინტელიგიბილურ ანუ ანგელოზების სფეროს. მისი აზრით, უნივერსუმის შინაგან კავშირს ქმნის მიწიერი სული, რომელიც მეოთხე ელემენტს წარმოადგენს. შემეცნების მიზანია ბუნებაზე გაბატონება. ადამიანი მიკროკოსმოსია და წილი აქვს მსოფლიო ქმედითს ძალაში, ამიტომ საკუთარი თავის შემეცნებით შეუძლია შეიმეცნოს სამყაროს უფრო მაღალი ძალები. მოგვიანო შრომებში აგრიპა ნეტესჰაიმელს დაკარგული აქვს როგორც მაგიის, ისე ფილოსოფიურიური რწმენა და მოითხოვს ღვთიური გამოცხადებით დაკმაყოფილებას. თავისუფალი აზროვნებისათვის აგრიპა ნეტესჰაიმელს ოფიციალური ეკლესია სდევნიდა.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი მოაზროვნეები
იანგი-აული (იშიმბაის რაიონი)
იანგი-აული (Янги-Аул; Яңауыл) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება იშეევის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 22 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სტერლითამაქიდან 12 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 116 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები და ბაშკირები შეადგენენ.
ადა მარშანია
ადა მარშანია (დ. 1 ივლისი, 1961, სოხუმი, საქართველოს სსრ) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკური მოღვაწე. საქართველოს 4 მოწვევის (1992, 1995, 1999, 2016) პარლამენტის წევრი.
ბიოგრაფია
ადა მარშანია დაიბადა 1961 წლის 1 ივლისს, სოხუმში. 1983 წელს დაამთავრა ჟდანოვის სახელობის ლენინის ორდენისა და შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1983–1986 წლებში იგი იყო უმაღლესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეების კოლეგიის კონსულტანტი. 1986–1996 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამართლისა და ეკონომიკის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი. ადა მარშანია არის აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი 1995 წლიდან. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „11 ოქტომბერი“. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „აფხაზეთის დეპუტაცია“. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „დავით თარხან-მოურავი, ირმა ინაშვილი — საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი, გაერთიანებული ოპოზიცია“. 2019 წლის 19 თებერვლიდან არის ადამიანის უფლებათა დაცვისა და სამოქალაქო ინტეგრაციის კომიტეტის წევრი. 2019 წლის 11 მარტიდან არის მე-9 მოწვევის პარლამენტის ფრაქციის „პატრიოტთა ალიანსი და სოციალ-დემოკრატები“ თავმჯდომარის მოადგილე.
სრებრენიცის ხოცვა-ჟლეტა
სრებრენიცის ხოცვა-ჟლეტა (Масакр у Сребреници) — ერთ-ერთი ყველაზე სისხლიანი დაპირისპირება იუგოსლავიაში მიმდინარე სამოქალაქო ომების პერიოდში (ხორვატიისა და ბოსნიის ომები).
ადა მარშანია
ბიოგრაფია
2021 წლის 19 თებერვალს „პატრიოტთა ალიანსი“ დატოვა. იგი პარტიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი იყო.
სრებრენიცის ხოცვა-ჟლეტა
სრებრენიცის ანკლავი, რომელიც გაერომ 1993 წლის აპრილში გამოაცხადა „უსაფრთხოების ზონად“, 1995 წლის 11 ივლისს ბოსნიელმა სერბებმა აიღეს. საერთაშორისოდ აღიარებული ვერსიის თანახმად ბოსნიელმა სერბებმა 8000 ბოსნიელი-მუსლიმი მამაკაცი მოკლეს, რომელთა ასაკი 13-დან 77 წლამდე მერყეობდა.
ადა მარშანია
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრი ქალები კატეგორია:სოხუმში დაბადებულები
სრებრენიცის ხოცვა-ჟლეტა
2007 წელს საერთაშორისო სასამართლომ ამ ფაქტს გენოციდის კვალიფიკაცია მიანიჭა, ხოლო 2009 წლის იანვარში ევროპის პარლამენტმა 11 ივლისი „სრებრენიცის გენოციდის ხსოვნის დღედ“ გამოაცხადა.
სქოლიო
კატეგორია:იუგოსლავიის ომები კატეგორია:გენოციდი კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ისტორია
Aspyr Media
Aspyr Media, Inc — ოსტინში დაფუძნებული კომპანია, რომელიც დაკავებულია ვიდეო თამაშების პორტირებით Windows-დან macOS-სა და Linux-ზე, მათ შორის არის „Call of Duty“, „Sid Meier’s Civilization“, „Star Wars: Knights of the Old Republic“ , „The Sims 2“, „Borderlands“ და ა.შ.
Aspyr Media, აგრეთვე პორტირებას ახორციელებს სხვადასხვა კონსოლებზე:Game Boy Advance, Nintendo DS, Xbox, Xbox 360, PlayStation 2, iOS, Android, Xbox One და PlayStation 4. იგი, ასევე გამოსცემს თამაშებს, მათ შორის არის „Stubbs the Zombie in "Rebel Without a Pulse“ გამოსული Mac OS-ზე Windows-სა და Xbox-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:ვიდეო თამაშების კომპანიები ამერიკის შეერთებულ შტატებში კატეგორია:ვიდეო თამაშების მწარმოებელი კომპანიები კატეგორია:1996 წელს დაარსებული კომპანიები
საბერძნეთი 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:საბერძნეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
მარი კლოტილდა ფრანგი
მარი კლოტილდა ფრანგი (Marie Clotilde de France, Maria Clotilde di Francia; დ. 23 სექტემბერი, 1759 — გ. 7 მარტი, 1802) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის ვაჟის, საფრანგეთის დოფინ ლუი დე ბურბონისა და მისი მეორე ცოლის, პოლონეთის მეფე ავგუსტ III-ის ასულ მარია ჟოზეფა საქსონიელის ქალიშვილი. საფრანგეთის სამი მეფის: ლუი XVI-ის, ლუი XVIII-ისა და შარლ X-ის უმცროსი და. პიემონტის პრინცესა, სარდინიის დედოფალი და სავოიის ჰერცოგინია როგორც კარლო ემანუელე IV-ის მეუღლე. იგი პოლიტიკურად მეტად აქტიური პიროვნება იყო და ასევე იყო თავისი ქმრის დე ფაქტო პირველი მინისტრი.
საფრანგეთის პრინცესა
მარცხნივ|მინი|300x300პქ|მარი კლოტილდა თავის უფროს ძმასთან, არტუას გრაფ შარლ დე ბურბონთან ერთად მარი კლოტილდა დაიბადა 1759 წლის 23 სექტემბერს, ვერსალის სასახლეში. იგი იყო საფრანგეთის დოფინ ლუი დე ბურბონისა და მისი მეორე ცოლის, მარია ჟოზეფა საქსონიელის უფროსი გადარჩენილი ქალიშვილი. მამის მხრიდან ბებია-ბაბუად ერგებოდნენ საფრანგეთის მეფე ლუი XV და მისი მეუღლე, პოლონეთის მეფე სტანისლავ I-ის ასული მარია ლეშჩინსკა, ხოლო დედის მხრიდან საქსონიის კურფიურსტ ავგუსტ III და მისი მეუღლე, საღვთო რომის იმპერატორ იოზეფ I-ის ასული მარია იოზეფა ავსტრიელი. როგორც საფრანგეთის მეფის შვილიშვილი, იგი ატარებდა საფრანგეთის პატარა ქალიშვილის (ფრანგ. Petite Fille de France) წოდებას. 1765 წელს გარდაიცვალა მარი კლოტილდას მამა, 1767 წელს კი ქმარზე დარდს დედამისიც გადაჰყვა. მშობლების გარეშე დარშენილ მარი კლოტილდასა და მის და-ძმებზე მათი გასათხოვარი მამიდები ზრუნავდნენ. 1774 წელს მეფე ლუი XV-ც გარდაიცვალა, ტახტზე კი მარი კლოტილდას უფროსი ძმა, ლუი XVI ავიდა, რომელიც მარია ანტუანეტა ავსტრიელზე იყო დაქორწინებული.
მარი კლოტილდა ღრმა ბავშვობიდანვე გამოირჩეოდა ჭამისადმი სიყვარულით, რის გამოც ცხადია სხვა პრინცესებთან შედარებით იგი ყოველთვის ჭარბწონიანი იყო, რის გამოც ფრანგები მას "მსუქან ქალბატონს" (ფრანგ. Gros-Madame) უწოდებდნენ. მას შემდეგ რაც საფრანგეთის ტახტზე ლუი XVI ავიდა სიტუაცია მკვეთრად შეიცვალა. ახალმა დედოფალმა მარია ანტუანეტამ არც კი სცადა მარი კლოტილდასთან ურთიერთობის დათბობა, ისე დაიწყო მის საზღვარგარეთ გათხოვებაზე ფიქრი. როგორც წყაროები მიუთითებს, გულცივობით სახელგანთქმული მარია ანტუანეტა განსაკუთრებული ანტიპათიით იყო განწყობილი მარი კლოტილდას მიმართ.
პიემონტის პრინცესა
მარცხნივ|მინი|303x303პქ|მარი კლოტილდა გიტარით ხელში მარი კლოტილდასთვის საქმროს ძიება დიდ ხანს არ გაგრძელებულა და სულ რამდენიმე თვეში მისმა რძალმა შესანიშნავი სასიძო იპოვნა. იგი იყო სარდინიის მეფე ვიტორიო ამადეო III-ისა და მისი ცოლის, ესპანეთის მეფე ფილიპე V-ისა და ისაბელ ფარნეზეს ასულ მარია ანტონია ფერნანდა ესპანელის ვაჟი, პიემონტის პრინცი კარლო ემანუელე სავოიელი. მარი კლოტილდასა და კარლო ემანუელეს ქორწინება 1775 წელს შედგა, რის შემდეგაც იგი ავტომატურად გამოცხადდა პიემონტის პრინცესად და შესაბამისად სარდინიის მომავალ დედოფლად. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ქორწინების მიზეზი მხოლოდ პოლიტიკა იყო, წყვილმა მაშინათვე აღმოაჩინა უამრავი საერთო, რომელთაგან კათოლიციზმის სიყვარული ყველაზე გამოსარჩევია. ისინი შესანიშნავად შეეწყვნენ ერთმანეთს და სიცოცხლის ბოლომდე შეხმატკბილებულად ცხოვრობდნენ. მათი კავშირი უნაყოფო აღმოჩნდა და მრავალწლიანი ქორწინებიდან შვილები არ ეყოლათ, თუმცა მეტად მორწმუნე წყვილმა ეს ღვთიურ განგებად მიიჩნია და ძალიან მარტივად შეეგუა ამ ამბავს.
ამასობაში, 1789 წლიდან საფრანგეთში ხანგრძლივი და სისხლისმღვრელი რევოლუცია დაიწყო. რევოლუციის დაწყებისთანავე სამეფო ოჯახის წევრების უმეტესობა და არისტოკრატია ქვეყნიდან გაიქცა, ხოლო ვინც დარჩა ყველა დახოცეს, მათ შორის, 1793 წელს თავები მოჰკვეთეს მეფე ლუი XVI-სა და დედოფალ მარია ანტუანეტას, რომელიც ხალხში განსაკუთრებული ზიზღის ობიექტს წარმოადგენდა. მარი კლოტილდამ თავისთან დიდი სიხარულით შეიფარა თავისი ძმა, არტუას გრაფი შარლი და მისი რძალი მარია ტერეზა სავოიელი, რომელიც ამავდროულად მისი მულიც იყო. რაც დრო გადიოდა, საფრანგეთიდან სულ უფრო საშინელი ამბები მიდიოდა პიემონტში. რასაც საბოლოოდ ისიც დაემატა, რომ რესპუბლიკურმა საფრანგეთმა ყველა მეზობელ და არამეზობელ სახელმწიფოსთან ომი გააჩაღა. სარდინიის სამეფომ საფრანგეთთან სავოიის ნაწილი და ნიცის საგრაფო დაკარგა. სწორედ ამგვარ პირობებში მოუწია ტახტზე ასვლა კარლო ემანუელეს.
სარდინიის დედოფალი
მინი|დედოფალი მარი კლოტილდა 1796 წლის 16 ოქტომბერს მარი კლოტილდას მამამთილი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც სარდინიის მეფე მისი ქმარი კარლო ემანუელე IV გახდა, თავად კი დედოფლად იქცა. ამ დროს მათი სამეფო მეტად რთულ მდგომარეობაში იყო: საფრანგეთმა წაართვათ ნიცა და სავოია, რასაც ფრანგების გამუდმებული შემოსევები და სამეფო ხაზინის დაცარიელება ემატებოდა, სარდინიის ჯარები კი დასუსტებული და დეორგანიზებული იყო.
1798 წელს საფრანგეთმა დაიპყრო სარდინიის სამეფოს კონტინენტური ნაწილი, ანუ პიემონტი, სავოია, ლომბარდია და ლიგურია. 1799 წელს რევოლუციის დასრულების შემდეგ საფრანგეთი კიდევ უფრო ძლიერი და აგრესიული გახდა, რის გამოც მარი კლოტილდამ და კარლო ემანუელემ სარდინია დატოვეს და იტალიის ქალაქ-სახელმწიფოებში დაიწყეს მოგზაურობა მოკავშირის საპოვნელად. ისინი გარკვეული პერიოდი ცხოვრობდნენ რომში, ფლორენციაში, ფრასკატსა და ჩასერტაში, თუმცა ფრანგებმა ყველა მათგანი თანდათანობით დაიპყრეს და სარდინიის მეფე-დედოფალიც მალ-მალე გადაადგილდებოდნენ. საბოლოოდ მათ თავი შეაფარეს სიცილიისა და ნეაპოლის გაერთიანებულ სამეფოს, რომლის დედოფალიც იყო მარია ანტუანეტას ღვიძლი და — მარია კაროლინა ავსტრიელი, რომელსაც ძალიან უნდოდა ფრანგებზე შურისძიება და იქ კვლავ ბურბონთა გამეფება. მეფე-დედოფალი ნეაპოლში კარგად მოეწყვნენ და ფაქტიურად აქ დასახლდნენ.
ნეაპოლში გადასახლებიდან რამდენიმე თვეში დედოფალი მარი კლოტილდა მძიმედ დაავადდა და 1802 წლის 7 მარტს, 42 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იგი 11 მარტს დაკრძალეს ნეაპოლში მდებარე სანტა კატერინას ეკლესიაში. მისი გარდაცვალებიდან მალევე, ფრანგებმა ნეაპოლიც დაიპყრეს, რის გამოც მარია კაროლინა და მისი ქმარი ავსტრიაში გაიქცნენ, კარლო ემანუელემ კი თავი რომს შეაფარა, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1819 წელს, რის შემდეგაც სარდინიის მეფე მისი ძმა გახდა.
წინაპრები
მარი კლოტილდა ფრანგის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 23 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1759 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1802 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები კატეგორია:სავოიის ჰერცოგინიები კატეგორია:სარდინიის დედოფლები
ანტონივკა (ტლუმაჩის რაიონი)
ანტონივკა (Антонівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ივანო-ფრანკივსკის ოლქის ტლუმაჩის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 307 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტლუმაჩის რაიონის სოფლები
ლურჯფეხა აბლაბუდიანი სოკო
ლურჯფეხა აბლაბუდიანი სოკო — სოკოს სახეობა აბლაბუდიანი სოკოების გვარისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპას, ჩრდილოეთ აფრიკასა (მაროკო) და ჩრდილოეთ ამერიკას (აშშ).
საჭმელი სოკოა. იზრდება ნიადაგზე, ფოთლოვან და შერეულ ტყეებში, ზაფხულიდან შემოდგომამდე.
სოკო პირველად აღწერეს ლუი სეკრეტანტმა და ელიას მაგნუს ფრისმა 1838 წელს.
აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 6-10 სმ, ნახევარსფეროსებრი, შემდგომში — ბრტყლად ამობურცული, ცენტრში ბლაგვი. მურა-მონაცრისფრო მოწითალო ელფერით, მოგვიანებით იისფერ-წითურ-ყავისფერი.
ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები იისფერი ან ღია ნაცრისფერია, მოგვიანებით ყავისფერდება.
სპორები — ნუშის ფორმის, ზედაპირი დაწინწკლული, 9-14x5-7 მკმ.
სქოლიო
კატეგორია:საჭმელი სოკოები კატეგორია:კორტინარიუსისებრნი
დავით კუპრეიშვილი
დავით კუპრეიშვილი (დ. 6 ივნისი, 1959)  — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1976-1978 წლებში იყო ტრესტ „რუსთავგაზის“ ზეინკალი, 1983-1984 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი სასამართლოს კონსულტანტი. 1984-1990 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის სახელმწიფოსა და სამართლის კვლევის ცენტრის მეცნიერ-თანამშრომელი. სრულიად საქართველოს მერაბ კოსტავას საზოგადოების წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „სრულიად საქართველოს მერაბ კოსტავას საზოგადოება“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 6 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
ნორთ-პოინტი (სადგური)
ნორთ-პოინტი — სადგური ჰონგ-კონგში, კუნძულისა და ცეუნგ-კვან-ოს ხაზზე. მდებარეობს ნორთ-პოინტში, აღმოსავლეთ რაიონში. სადგური კუნძულის ხაზზე გაიხსნა 1985 წლის 31 მაისს, ხოლო ცეუნგ-კვან-ოს ხაზზე 2001 წლის 27 სექტემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუნძულის ხაზი კატეგორია:ცეუნგ-კვან-ოს ხაზი
ბენზინი
ავტოგასამართი სადგური [[მიუნხენი|მიუნხენში|300px|მარჯვნივ]] ბენზინი (benzine) — სხვადასხვა აგებულების ნახშირწყალბადების ნარევი, დამახასიეთებელი სუნის მქონე, წყალზე მსუბუქი, გამჭვირვალე უფერო სითხე, დუღილის ტემპერატურაა 30-იდან 205°C, სიმკვრივე — 700-780კგ/მ³. იყინება — 60°C ქემოთ, 0°C-ზე დაბალ ტემპერატურაზე აალდება. ჰაერში 74-123 გ/მ³ კონცენტრაციისას ფეთქებადი ნარევები წარმოიქმნება. ბენზინს ძირითადად ნავთობის გამოხდით ან მისი თერმული და კატალიზური გადამუშავებით ღებულობენ, მცირე რაოდენობით — ქვანახშირისა და საწვავი ფიქლების, აგრეთვე ბუნებრივი აირების გადამუშავებით.
გამოყენება
ბენზინს იყენებენ საწვავად შიგაწვის ძრავებში. მას ხმარობენ გამხსნელადაც, სარეცხ სითხედ და სხვა; საწვავი ბენზინი იყოფა საავტომობილო და საავიაციო ბენზინად. საავტომობილო ბენზინი ორი სახისაა: საზამთრო და საზაფხულო. საზამთრო ბენზინი შეიცავს მეტ დაბალმდუღარ ნახშირწყალბადებს, ვიდრე საზაფხულო. ბენზინის უმნიშვნელოვანესი საექსპლუატაციო თვისებაა მისი ადვილად აორთქლების უნარი და დეტონაციური მდგომარეობა. ბენზნის ანტიდეტონაციური თვისებები დამოკიდებულია შემადგენელი ნახშირწყალბადების აგებულებაზე და ფასდება ოქტანური რიცხვით. იყენებენ შემდეგი მარკის ბენზინს: A-66, A-72 და სხვა (რიცხვითი მაჩვენებლები ოქტანური რიცხვის მაჩვენებელია). დეტონაციური მდგომარეობის გასადიდებლად ბენზინს უმატებენ ტეტრაეთილტყვიას. ასეთი ეთილირებული ბენზინი შხამიანია და სხვა ბენზინებისგან განსასხვავებლად აფერადებენ.
ბენზინის უარყოფითი თვისებები
ბენზინი მავნებელია ადამიანისათვის. ბენზინის ორთქლი ორგანიზმში ძირითადად ფილტვების მეშვეობით აღწევს, მაგრამ შეიძლება კანიდანაც მოხვდეს. მოწამვლის საშიშროება არსებობს ბენზინის წარმოების ყველა ეტაპზე, ტრანსპორტირებისა და განსაკუთრებით, გამოყენების დროს. ბენზინით მოწამვლა იწვევს თავის ტკივილს, ხველებას, თვალისა და ცხვირის ლორწოვანი გარსის გაღიზიანებას; მძიმე მოწამვლის შემთხვევაში — თავბრუს, ბარბაცს, ფსიქიკურ აგზნებას, პულსის შენელებას, იშვიათად — გრძნობის დაკარგვას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თხევადი საწვავი
გერის წმინდა გიორგის ეკლესია
გერის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ გერში, მაღალ მთაზე. აგებულია განვითარებულ შუა საუკუნეებში, მოგვიანებით შეკეთებული.
დარბაზული ეკლესია ნაგებია სხვადასხვა ზომის თლილი ქვით. ალაგ-ალაგ წყობა შევსებულია ბრტყელი, ნაცრისფერი ქვით. წყობა შერეულია. ეკლესია გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით კოლოფა აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. აბსიდს ჩრდილოეთით ერთი ფართო თაღოვანი, ხოლო სამხრეთით - ორი სწორკუთხა ნიშა აქვს; აქედან ერთ-ერთი უფრო ღრმაა. სარკმლის ძირში ტრაპეზის ქვაა. კონქი ნახევარსფერულია. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. საკურთხევლის წინ ერთსაფეხურიანი სოლეაა.
ეკლესიის კამარა შეისრულია. ჩრდილოეთ კედელში მაღალი, თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. სამხრეთ კედლის წყობაში რამდენიმე მცირე ნიშაა მოთავსებული. ინტერიერი შებათქაშებულ-შელესილია. იატაკი მოგებულია სწორკუთხა ქვის ფილებით. დასავლეთი შესასვლელი შიგნით თაღოვანია, გარედან - არქიტრავული. კარი ნაოთხალია. სამხრეთის ფართო, თაღოვანი შესასვლელი მინაშენს უკავშირდება. მინაშენი გეგმით წაგრძელებულ სწორკუთხედს წარმოადგენს, რომელსაც აღმოსავლეთით - შიგნით სწორკუთხედი, გარედან თაღოვანი სარკმელი აქვს. მინაშენში არქიტრავული შესასვლელი სამხრეთიდანაა.
დასავლეთ ფასადის წყობას ებჯინება ორსართულიანი სამრეკლო. სამრეკლოს თაღები ეყრდნობა მრგვალ კოლონებს, რომლებიც დაგვირგვინებულია მარტივპროფილიანი კაპიტელებით. აღმოსავლეთ ფასადზე, სარკმლის ზემოთ, ოდნავ მარცხნივ, ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა. მინაშენის აღმოსავლეთ სარკმელს კარგად თლილი ქვები აჩარჩოებს. ეკლესიის კარნიზი თარო ლავგარდანია. საბურავად გამოყენებულია თუნუქი. ეკლესიასთან მისასვლელი აღმოსავლეთიდანაა. ფართო კლდეკარი მასიურ ლოდებს ეყრდნობა. გარშემო შეინიშნება გალავნის ფრაგმენტები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჰელმუტ მოლტკე (უმცროსი)
ჰელმუტ იოჰანეს ლუდვიგ გრაფ ფონ მოლტკე (Helmuth von Moltke; დ. 25 მაისი, 1848, ბინდორფი, მეკლენბურგ-შვერინი, გერმანიის კონფედერაცია — გ. 1916, ბერლინი, გერმანიის იმპერია), ასევე ცნობილი როგორც ჰელმუტ ფონ მოლტკე უმცროსი — გერმანელი გენერალი, გერმანიის არმიის გენერალური შტაბის ხელმძღვანელი 1906-1914 წლებში. გენერალ-ფილდმარშალ ჰელმუტ კარლ ბერნჰარდ ფონ მოლტკეს ძმისშვილი.
ადრეული კარიერა
ჰელმუტ ფონ მოლტკე დაიბადა ბიენდორფში, მეკლენბურგ-შვერინიში. სახელი დაარქვეს მისი ბიძის, ჰელმუტ კარლ ბერნჰარდ ფონ მოლტკეს, გერმანის გაერთინების და საფრანგეთ-პრუსიის ომის გმირის, პატივსაცემად. საფრანგეთ-პრუსიის ომის დროს მსახურობდა მე-7 გრენადირთა პოლკში. 1875-1878 წლებში სწავლობდა სამხედრო აკადემიაში. 1880 წელს გახდა გერმანიის არმიის გენერალური შტაბის წევრი. იყო ბიძამისის პირადი ადიუტანტი, რომელიც გერმანიის არმიის გენერალური შტაბის ხელმძღვენელი იყო 1871-1888 წლებში.
გენერალურ შტაბში დანიშვნა
1904 წელს მოლტკე გახდა კვარტირმაისტერ-გენერალი და, შესაბამისად, ერმანიის არმიის გენერალური შტაბის ხელმძღვენელის მოადგილე. საბოლოოდ 1906 წელს ალფრედ ფონ შლიფენის გადადგომის შემდეგ. მასთან ერთად თანამდებობაზე განიხილებოდნენ ჰანს ფონ ბეზელერი, კარლ ფონ ბელოვი და კოლმარ ფონ დერ გოლტცი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1848 კატეგორია:დაბადებული 25 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1916 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ივნისი კატეგორია:გერმანელი გენერლები კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები კატეგორია:გერმანიის გენერალური შტაბის ხელმძღვანელები
აღმოსავლეთ ტიმორის ისტორია
right|thumb|200პქ|ინდონეზიის ოკუპაციის საწინააღმდეგო დემონსტრაციები, 10 სექტემბერი. 1999 წელი upright|thumb|200პქ|არქიეპისკოპოსი [[კარლუშ ბელუ, 1996 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი]] upright|thumb|200პქ|[[ჟოზე რამუშ-ორტა, 1996 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი, აღმოსავლეთ ტიმორის ყოფილი პრემიერ-მინისტრი და ყოფილი პრეზიდენტი]] აღმოსავლეთ ტიმორის ისტორია კუნძულზე ავსტრალოიდების და მელანეზიელების გამოჩენით დაიწყო.
კუნძულის პირველი აბორიგენები, დაახლოებით 60-50 ათასი წლის წინ ჯერიმალაის გამოქვაბულში სახლობდნენ. ძვ. წ 38 ათასი წლიდან ძვ. წ.17 ათასი წლამდე ჯერიმალაის გამოქვაბული დაუსახლებელი იყო, რომელიც სავარაუდოდ, ზღვის დონის კლებასთან არის დაკავშირებული.
პორტუგალიური ტიმორი
1514 წელს პორტუგალიელებმა კუნძულს მიაგნეს და XVI საუკუნის შუა წლებში მისი კოლონიზაცია მოახდინეს. 1859 წლის შეთანხმებამ, ჰოლანდიასა და პორტუგალიას შორის, ტიმორი ორ ნაწილად გაყო, რომლის შედეგად პორტუგალიელებს წილად კუნძულის აღმოსავლეთი ნაწილი ხვდათ. მეორე მსოფლიო ომის დროს, კუნძული იაპონიის ოკუპაციის ქვეშ იყო (1942-1945 წწ.), ომის შემდეგ პორტუგალიური მმართველობა განახლდა.
ტიმორი პოტუგალიის კოლონია 1974 წლამდე იყო, რომელიც კოლონიზატორ სახელმწიფოების სამფლობელოებს შორის ყველაზე განუვითარებელ და ჩამორჩენილ ტერიტორიას წარმოადგენდა. იმავე წელს ლისაბონში დაამხეს დიქტატორი მარსელუ კაეტანუ. პორტუგალიის ახალი ხელისუფლება დეკოლონიაციის პოლიტიკას ატარებდა და კოლონიებს დამოუკიდებლობას სთავაზობდა. ეკონომიკის საფუძველს სოფლის მეურნეობა წარმოადგენდა, რომელიც პრიმიტიული მეთოდებით ტარდებოდა და კოლონიის სასურსათო მოთხოვნებს არ უზრუნველყოფდა. ვითარდებოდა საექსპორტო კულტურების წარმოება — ყავა, კაუჩუკი და კოპრა. ბიუჯეტის დაახლოებით 32% სამხედრო მიზნებისთვის იგო განკუთვნილი (კოლონიური ჯარის 7 ათასი კარისკაცის შესანახად), განათლებისთვის იხარჯებოდა — 9%, სოციალური უზრუნველყოფისთვის — 4%. მოსახლეობის 90%-ზე მეტი წერა-კითხვის უცოდინარი იყო.
დამოუკიდებლობის პირველი გამოცხადება
1974 წლის 25 აპრილის რევოლუციის შემდეგ პორტუგალიაში კოლონიების დეკოლონიზაციის პროცესი დაიწყო, რომელიც აღმოსავლეთ ტიმორსაც შეეხო. გაჩნდა რამდენიმე პოლიტიკური პარტია, მათ შორის დიდი პოლიტიკური გაერთიანება იყო
კიდევ რამდენიმე მცირე პარტია შეიქმნა. პორტუგალიის მთავრობასა და პოლიტიკურ პარტიებს შორის ტერიტორიის დეკოლონიზაციის თაობაზე მოლაპარაკებები ჩიხში შევიდა, შემდეგ კი საერთოდ შეწყდა კოლონიაში შეიარაღებული დაპირისპირებების გამო.
1975 წელს, პორტუგალიამ აღმოსავლეთ ტიმორი დატოვა იმის იმედად რომ, იქ ჩამოყალიბდებოდა პარლამენტი და მთავრობა. ტიმორში შეიქმნა პოლიტიკური პარტიები, რომლებიც ორ კოალიციად დაიყო. ტიმორის დემოკრატიული კავშირი (უდტ) ინდონეზიასთან მჭიდრო კავშირების დამყარების მიმართულებით მუშაობდა. ამ კოალიციას წინააღმდეგობას უწევდა რევოლუციური ფრონტი აღმოსავლეთ ტიმორის დამოუკიდებლობისთვის (ფრეტილინი). ქვეყნის ბედი დამოკიდებული იყო არა მათზე, არამდე ინდონეზიის პრეზიდენტ სუჰარტოზე.
1975 წლის 11 აგვისტოს, ტიმორის დემოკრატიულმა კავშირმა ადგილობრივი პოლიციის მხადაჭერით გადატრიალება მოახდინა, რომლის დროსაც ფრეტილინის რამდენიმე ლიდერი და აქტივისტი დააკავეს და აწამეს. ფრეტილინმა, თავის მხრივ, კოლონიური ჯარის ტიმორელ ჯარისკაცთა მხარდაჭერით ტერიტორიაზე კონტროლი დაამყარა, 1975 წლის 28 ნოემბერს, ცალმხრივად ატსდრ-ს (აღმოსავლეთ ტიმორის სახალხო-დემოკრატიული რესპუბლიკა) დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. 30 ნოემბერს, აპოდეტი-ს, უდტ-ს და კიდევ ორი მცირე პარტიის ლიდერები, რომლებიც ინდონეზიის მიერ ოკუპირებული აღმოსავლეთ ტიმორის ტერიტორიაზე იმყოფებოდნენ, სადაც ტერიტორიის ინდონეზიასთან შეერთების ერთობლივი დეკლარაცია გამოსცეს.
ინდონეზიური ოკუპაცია
პოლიტიკური არასტაბილურობის ზრდის კვალდაკვალ უდტ (ინდონეზიის დახმარებით) გადატრიალებას ამზადებდა, თუმცა ფრეტილინმა მართვის სადავეების ხელში ჩაგდება მოახერხა. ამის მიუხედავად, დამოუკიდებლობა არ გამოცხადებულა — 1975 წლის 7 დეკემბერს, ინდონეზიის ჯარმა საზღვარი გადმოკვეთა. სამხედრო ინტერვენციაში, სხვადასხვა დროს 20 ათასიდან 40 ათასამდე ჯარისკაცი მონაწილეობდა. ქვეყანაში დამოუკიდებლობის მომხრეებსა და მოწინააღმდეგეებს შორის სისიხლისმღვრელი სამოქალაქო ომი დაიწყო. საბრძოლო მოქმედებების, შიმშილისა და ეპიდემიის შედეგად ყოფილი კოლონიის მოსახლეობის დაახლოებით ერთი მესამედი დაიღუპა (200 ათას ადამიანზე მეტი), 1976 წლის 17 ივლისს, აღმოსავლეთ ტიმორი ინდონეზიის შემადგენლობაში შევდა 27-ე პროვინციის სახით. გაეროს ტიმორი ინდონეზიის 27-ე პროვინციად არ უღიარებია, მაგრამ ოკუპანტები იმ რეზოლუციის გარეშე დატოვეს, რომელიც ჯარის დატოვებას მოითხოვდა.
მიმდინარეობდა ტერიტორიის ინდონეზიანიზაციის პროცესი, თუმცა წინააღმდეგობა, მათ შორის შეიარაღებული, არ წყდებოდა. ახალი ხელისუფლების საწინააღმდეგოდ ტიმორელი სტუდენტები და ახალგაზდრები დემონსტრაციებს აწყობდნენ. ფრეტილინის მებრძოლები წინააღმდეგობის გაწევას ცდილობდნენ, მაგრამ ძალები უთანასწორო იყო. სკოლებში პორტუგალიური ენის სწავლები აიკრძალა, ყველგან მკაცრი ცენზურა დაინერგა. ინდონეზიური ოკუპაციის პერიდში, 200 000-ზე მეტი ტიმორელი მოკლეს და შიმშილით დახოცეს.
1982 წლიდან დაწყებული, გაეროს ერთმანეთის მონაცვლე გენერალური მდივნები ინდონეზიასთან და პორტუგალიასთან ოკუპირებული ტერიტორიებისთვის დამოუკიდებლობის აღსადგენად მოლაპარაკებებს აწარმოებდნენ.
250px|thumb|მასობრივი მკვლელობა სანტა-კრუშის სასაფლაოზე, რომელიც სებასტიან გომიშის საფლავზე მემორიალური პროცესიის დროს მოხდა. 1991 წლის 12 ნოემბერს, ქალაქ დილის სასაფლაოზე ინდონეზიელი ჯარისკაცების მიერ მოკლული ახალგაზრდის მემორიალური მესის დროს 200 ინდონეზიელმა ჯარისკაცმა შეკრებილებს ცეცხლი გაუხსნა, რომლის შედეგად სულ მცირე 250 ტიმორელი დაიღუპა.
უცხოელ მოწმეთა ჩვენებები სწრაფად მოედო საერთაშორისო მედია საშუალებებს, სამხედრო დანაშაულიშ ამსახველი ვიდეოჩანაწერი მრავალჯერ გადმოიცა ტელევიზიებით. აშშ-ში შეიქმნა აღმოსავლეთ ტიმორის სამოქმედო ქსელი (ახლა East Timor and Indonesia Action Network, ETAN) და მალევე ქვეყნის ათობით ქალაქში მისი განყოფილებები გაიხსნა. სხვა სოლიდარობის ჯგუფები გაჩნდა ავსტრალიაში, ბრაზილიაში, გერმანიაში, ირლანდიაში, მალაიზიაში, პორტუგალიასა და იაპონიაში.
თუმცა, მხოლოდ 1999 წელს, ინდონეზიაში მომხდარმა მნიშვნელოვანმა პოლიტიკურმა ცვლილებებმა ისტორიული გადაწყვეტილების მიღება გამოიწვია. მასობრივი საპროტესტო გამოსვლების შედეგად სუჰარტოს რეჟიმი დაემხო, ასევე საერთაშორისო საზოგადოების ზეწოლით, ინდონეზიის ახალი პრეზიდენტი ჰაბიბი იძულებული გახდა აღმოსავლეთ ტიმორის თვითგამორკვევის საკითხზე რეფერენდუმის ჩატარება გამოეცხადებინა.
გაეროს მისიამ ხმის უფლების მქონე 451 792 მოქალაქე დაარეგისტრირა, თუმცა კონტროლიორების მუშაობას აფერხებდნენ ინდონეზიასთან კავშირის შენარჩუნების მომხრე შეიარაღებული დაჯგუფებები. მიუხედავად ამისა, 1999 წლის 30 აგვისტოს, აღმოსავლეთ ტიმორის მოსახლეობამ არჩევანი გააკეთა. რეფერენდუმში ხმის უფლების მქონე რეგისტრირებულ მოქალაქეთა 98%-ზე მეტმა მიიღო მონაწილეობა. კენჭისყრა დამოუკიდებლობის მომხრეების სრული გამარჯვებით დასრულდა. 344 850 ადამიანზე მეტმა (ამომეჩევეთა 78,5%) დამოუკიდებლობას დაუჭირა მხარი, დანარჩენმა — 94 388 ადამიანმა (ამომრჩეველთა 21,5%) ინდონეზიის შემადგენლობაში დარჩენას, რომელმაც აღმოსავლეთ ტიმორში ძალადობის ახალი კერების გაჩენა გამოიწვია.
1999 წლის აპრილში, ქვეყანა მწვავე პოლიტიკურმა კრიზისმა მოიცვა. პროინდონეზიურმა გასამხედროებულმა ფორმირებებმა — უპირველეს ყოვლისა, ეურიკუ გუტერიშის Aitarak-მა — გუბერნატორ აბილიო ჟოზე ოსორიო სოარეშის ადმინიტრაციის მხარდაჭერით, საბრძოლო მოქმედებები დაიწყო, 500 000 ადამიანზე მეტი დევნილი გახდა, მრავალი მათგანი იძულებით გადაასახლეს დასავლეთ ტიმორში. 6 სექტემბრისთვის, საერთაშორისო დამკვირვებელების, გაეროს მისიის პერსონალის და ჟურნალისტების უმეტესობა ევაკუირებულ იქნა. ინდონეზიის მთავრობამ წესრიგის აღდგენა ვერ შეძლო.
1999 წლის 12 სექტემბერს, ინდონეზიის მთავრობა აღმოსავლეთ ტიმორში საერთაშორისო სამშვიდობო კონტიგენტის შეყვანას დათანხმდა. 20 სექტემბრიდან დაიწყო სამშვიდობო კონტიგენტის (ძირითადად, ავსტრალიის სამხედრო ძალები) შემოსვლა, მაშინვე დაიწყო ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებაც.
როდესაც აღმოსავლეთ ტიმორის ტერიტორია გაეროს კონტროლის ქვეშ გადავიდა, ინდონეზიის არმია ქვეყნიდან გაიყვანეს. ქვეყნის სხვა რაიონებმაც დამოუკიდებლობის მოთხოვნა დიწყეს, ასე რომ, ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობა საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდა.
დამოუკიდებლობა
2002 წლის 20 მაისისთვის, პორტუგალიის ყოფილი კოლონია დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ ოფიციალურად გამოცხადდა.
2006 წლის კრიზისი
2006 წლის 20 მაისს, ინდონეზიისგან დამოუკიდებლობის წლისთავზე, აღმოსავლეთ ტიმორის დამოუკიდებელი რესპუბლიკის ჯარის მნიშვნელოვანმა ნაწილმა (1433 ადამიანიდან 593-მა) სამხედრო წესდებით გათვალისწინებული წესების შერბილება მოითხოვეს. ბრიგადის გენერალმა, ტაურ მატან რუაკმა აჯანყებულები დაითხოვა, რომლებმაც ყაზარმები შეიარაღებულებმა დატოვეს.
საყოველთაო არეულობა, ბრძოლა ყველა ყველას წინააღმდეგ დაიწყო. ტიტულოვანი ტომის — ტეტუმის წინააღმდეგ აჯანყება, ოთხი ქვეყნის სამშვიდობო ძალებით კავდება.
მიმდინარე მდგომარეობა
ამჟამად, დამოუკიდებელი აღმოსავლეთ ტიმორი დანგრეულის აღდგენას ცდილობს. მაგრამ ამის შესრულება ძალიან რთულია, რადგან ტიმორი აზიის ქვეყნებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე ღარიბი ქვეყანაა, რომელსაც პრაქტიკულად არ გააჩნია სასარგებლო წიაღისეული და მრეწველობა. ეკონომიკის აღდგენის გარდა, აუცილებელია მუშა პოლიტიკური სისტემის და კანონების შექმნა, რომლებიც ქვეყანაში სტაბილურობას და უცხოური ინვესტიციების მოზიდვას უზრუნველყოფენ. ქვეყნის მნიშვნელოვანი იმედია — ტიმორის კუნძულის სანაპიროზე ბუნებრივი აირის მდიდარი საბადოებია.
2012 წლის 16 აპრილს საპრეზიდენტო არჩევნებში, გამარჯვება გენერალ ტაურ მატან რუაკმა მაოიპოვა. მისი მთავარი კონკურენტი ფრანსიშკუ გუტერიში იყო. რუაკმა ხმათა 60%-ზე მეტი მიიღო, გუტერიშმა — დაახლოებით 38%.
სქოლიო
კატეგორია:აღმოსავლეთ ტიმორის ისტორია
ძაღალქომის ეკლესიის ნანგრევი
ძაღალქომის ეკლესიის ნანგრევი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძაღალქომში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში
ეკლესიის შემორჩენილი კედლების მიხედვით ჩანს, რომ იგი ნაგებია რიყის ქვით. გეგმით სწორკუთხა ნაგებობა, აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აბსიდით. კედლების სიმაღლე 2-3 მეტრს აღწევს. დასავლეთ კედელზე შემორჩენილია სარკმლის მარჯვენა წირთხლი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Kenner Products
Kenner Products — სათამაშოების მწარმოებელი ამერიკული კომპანია, დაარსებული 1946 წელს. თავისი არსებობის წლებში გამოუშვა სათამაშოების მრავალი აღსანიშნავი სერია, მათ შორის – „ვარსკვლავური ომების“ და „იურული პარკის“ სათამაშო ფიგურები, ისევე, როგორც უფრო მასშტაბური ზომის მოდელები. კომპანია დაიხურა 2000 წელს, კორპორატიული მფლობელ Hasbro-ს მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის სათამაშოების კომპანიები კატეგორია:Hasbro-ს შვილობილი კომპანიები კატეგორია:გაუქმებული კომპანიები კატეგორია:1946 წელს დაარსებული კომპანიები
საბერძნეთი 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საბერძნეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ოცდამეერთედ იასპარეზა 1988 წელს, სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულში. ამ თამაშებზე მათ მხოლოდ ერთი ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:საბერძნეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საბჭოთა მეურნეობა
საბჭოთა მეურნეობა — სოფლის მეურნეობის ორგანიზების ერთ-ერთი ფორმა საბჭოთა კავშირში. საბჭოთა მეურნეობა იყო მსხვილი, მექანიზებული საწარმო მეურნეობა, რომელიც დაფუძნებული იყო სახელმწიფო საკუთრებაზე და განსხვავდებოდა კოლმეურნეობისაგან.
ისტორია
საბჭოთა მეურნეობები შეიქმნა ლენინის გადაწყვეტილებით 1917 წლიდან. 1919 წლიდან საბჭოთა მეურნეობების შექმნას უფრო ორგანიზებული სახე მიეცა. ამ დროს შექმნილი იყო 3536 საბჭოთა მეურნობა. 1922 წელს მათი რაოდენობა შეადგენდა 4316-ს. საბჭოთა მეურნეობების განვითარება შეაჩერა მეორე მსოფლიო ომმა. ომის დროს განადგურდა არსებული მეურნეობების 45 %. 1954-1956 წლებში შეიქმნა ახალი საბჭოთა მეურნეობები მარცვლეული კულტურების წარმოების გადიდების მიზნით ყაზახეთში, ციმბირში, ვოლგისპირეთსა და ურალში.
საქართველოს სსრ
საქართველოს სსრ-ში საბჭოთა მეურნეობების შექმნა დაიწყო 1921 წლის აპრილში. ისინი, ძირითადად, ჩამოყალიბდა ყოფილი საუფლისწულო მამულების ბაზაზე, ასევე, ნაწილობრივ, მსხვილი კერძო მეურნეობების ბაზაზე. საბჭოთა მეურნეობები შეიქმნა საქართველოს სსრ-ის მიწის სახალხო კომისარიატის სისტემაში. ერთ-ერთი პირველი იყო წინანდლის, ნაფარეულის, მუკუზანის, ჩაქვის, მუხრანის, კარდენახის, მანავის, სკრის, ვაჭევის, ვარციხის, სალიბაურის და სხვა საბჭოთა მეურნეობები. საბჭოთა მეურნეობების მშენებლობის პროცესი გაძლიერდა 1929 წლიდან. 1940 წელს საქართველოში იყო 76 საბჭოთა მეურნეობა, 1981 წელს კი — 517. საქართველოს სსრ-ში არსებობდა ძირითადად ექვსი ტიპის საბჭოთა მეურნეობა: მევენახეობის, მეხილეობის, მეციტრუსეობის, მერძევეობის, მეკარტოფილეობის და მეჩაიეობის. საბჭოთა კავშირის დანგრევის შემდეგ განხორციელდა საბჭოთა მეურნეობების უმეტესი ნაწილის პრივატიზაცია.
ლიტერატურა
კატეგორია:სსრკ სოფლის მეურნეობა კატეგორია:სსრკ-ის ორგანიზაციები
აგრო...
აგრო... (αγρο) — რთული სიტყვის პირველი შემადგენელი ნაწილი. ნიშნავს: სამიწათმოქმედოს, აგრონომიულს.
მეცნიერება
კატეგორია:მიწათმოქმედება კატეგორია:თავსართები
მანკოვო-ბერიოზოვსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
მანკოვო-ბერიოზოვსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია მილიუტინის რაიონის სოფელ მანკოვო-ბერიოზოვსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას. აგებულია 1868-1875 წლებში.
ეკლესია არის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.
ისტორია
თავდაპირველად სლობოდაში იდგა პატარა სამლოცველო, ხოლო 1799 წელს ააშენეს ხის ეკლესია. მშენებლობისათვის ნახევარი ფინანსების გამღებმა, სლობოდის დამაარსებელმა პოდპოლკოვნიკმა ვასილი ივანეს ძე მანკოვმა ითხოვა, რომ ეკლესიას მიეღო მისი შვილის მფარველის ევდოკია წამებულის სახელი. ეკლესია ააშენეს რასპოპინსკაიის დანგრეული ეკლესიის ბაზაზე. 1868 წელს, მას შემდეგ, რაც ხის ეკლესია მოძველდა, მიიღეს გადაწყვეტილება აეშენებინათ ახალი სამსაკურთხევლიანი ქვის ეკლესია, რომლის მშენებლობაც დასრულდა და აკურთხეს 1875 წელს. ეკლესია წმინდა ევდოკიას სახელზე აკურთხეს. მარჯვენა საკურთხეველმა მიიღო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელი, ხოლო მარცხენა საკურთხეველი დარჩა კურთხევის გარეშე, რადგან არ ეყოთ თანხა მისი კეთილმოწყობისათვის. მოძველებული ეკლესია კიდევ ერთხელ დაშალეს და გაყიდეს ხუტორ არკანცევში.
ახალი ეკლესია არ იყო მაღალი და გამოირჩეოდა მოკრძალებული ექსტერიერით, ჰქონდა იშვიათი მოგრძო და ვიწრო ფანჯრები და ოცმეტრიანი სამრეკლო. გადახურული იყო თუნუქის ფირფიტებით. ინტერიერში ეკლესიის დარბაზს სვეტები ორ ნაწილად ყოფდნენ. აშენებიდან ხუთ წელიწადში ეკლესია მოხატეს. 1878 წელს ეკლესიასთან გახსნეს საეკლესიო-სამრევლო სკოლა.
ეკლესიაში მსახურება გრძელდებოდა ოქტომბრის რევოლუციამდე. რევოლუციის შემდეგ იგი დახურეს. მოანგრიეს ეკლესიის ზედა ნაწლი, ხოლო დარჩენილ ნაწილს იყენებდნენ კოლმეურნეობის ხორბლის საცავად. ეკლესიის აღდგენაზე ფიქრი დაიწყეს სსრკ-ის დაშლის შემდეგ და უწოდეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელი.
ეკლესია ამჟამად მოქმედია. წინამძღვარია დიაკვანი ანდრეი მეკუშკინი, რომელიც ადრე იყო როსტოვის ოლქის აქსაის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიის წინამძღვარი.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
არდისის ღვთისმშობლის ნაეკლესიარი
არდისის ღვთისმშობლის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ არდისში, ძველ სასაფლაოზე.
ეკლესიის გეგმა არ იკითხება. გროვად ყრია დიდი ზომის ნაცრისფერი, ნათალი ქვები. კედლების წყობა არ ჩანს. ძეგლის დათარიღება არ ხერხდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ანტონივკა (ტულჩინის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტულჩინის რაიონის სოფლები
სან-ფრანსისკო-დე-ასის-დე-იარუსიაკანის რაიონი
სან-ფრანსისკო-დე-ასის-დე-იარუსიაკანის რაიონი (Distrito de San Francisco de Asís de Yarusyacán) — რაიონი პერუში, პასკოს რეგიონის პასკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 770 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 027 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 100 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 117.7 კმ²-ია.
მაქრავანქი
მაქრავანქი (Մաքրավանք) — სამონასტრო კომპლექსი სომხეთში. მდებარეობს სოფელ მაკრავანში, ქალაქ რაზდანის მახლობლად. კომპლექსი მოიცავს XI საუკუნის ნახევრად დანგრეულ სამლოცველოს. XIII საუკუნის სურბ აცვაცაცინის (ღვთისმშობლის) სახელობის გუმბათოვანი ეკლესია. კომპლექსში ასევე შედის გავითი და შუა საუკუნეების სასაფლაო.