cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
პანაფრიკანული ფერები
მწვანე, წითელი, ყვითელი
ყვითელი ასოცირდება სიცოცხლის მომცემ მზესთან, მინერალურ სიმდიდრესთან და შრომის ღირსეულ ანაზღაურებასთან.
შავი ფერი განასახიერებს საჰარის სამხრეთით მცხოვრები მოსახლეობის უმრავლესობის კანის ფერს, ასოცირდება შეუპოვრობასა და ღირსებასთან, მოგვაგონებს კოლონიალური ეპოქის შავ-ბნელ წარსულს.
არსებობს მსოფლიოს ქვეყნების დროშები, რომლებიც შემთხვევით (არა აფრიკასთან კავშირის გამო) ჰგავნან პანაფრიკანულ დროშებს. მაგ: ლიტვის დროშა, ბოლივიის დროშა, მიანმარის დროშა და სხვ.
მწვანე, წითელი, შავი
მწვანე, წითელი და შავი — პანაფრიკანული დროშის ფერები მიღებულ იქნა 1920 წლის 13 აგვისტოს მსოფლიოს შავკანიანი მოსახლეობის უფლებათა დეკლარაციის 39 სტატიის მიხედვით და წარმოადგენს სრულიად შავკანიანი მოსახლეობის პირობების გაუმჯობესების ასოციაციის და აფრიკულ საზოგადოებათა ლიგის (Universal Negro Improvement Association and African Communities League) ოფიციალურ სიმბოლოებს, რომელიც დააარსა მარკუს ჰარვეიმ. იგი, ასევე, არის დროშის ავტორიც.
წითელი ფერი ასოცირდება კეთილშობილ სისხლთან, რომელიც აერთიანებს აფრიკული წარმოშობის ყველა ადამიანს; შავი ფერი ასოცირდება შავკანიან ადამიანებთან; ხოლო მწვანე ფერი — აფრიკის მიწის სიმდიდრესთან.
ლიტერატურა
კატეგორია:პანაფრიკანიზმი კატეგორია:დროშები კატეგორია:აფრიკის სიმბოლოები
თურქეთის სახელმწიფო გადატრიალება (1980)
თურქეთის სახელმწიფო გადატრიალება — მესამე სახელმწიფო გადატრიალება თურქეთის ისტორიაში. მოხდა 1980 წლის 12 სექტემბერს. ხელმძღვანელობდა გენერალური შტაბის უფროსი, გენერალი ქენან ევრენი.
1980 წლის 7 სექტემბერს ქენან ევრენმა და ოთხმა უმაღლესმა მთავარსარდალმა (ნურედინ ერსინი, ნეიათ თიუმერი, თანსინ შაჰინქაია, სედათ ჯელასუნი) მიიღეს სამოქალაქო ხელისუფლების დამხობის გადაწყვეტილება. 12 სექტემბერს ეროვნული უშიშროების საბჭომ ქენან ევრენის ხელმძღვანელობით, ტელევიზიის საშუალებით გამოაცხადეს სახელმწიფო გადატრიალების შესახებ. დაითხოვეს პარლამენტი და მთავრობა, დროებით შეაჩერეს კონსტიტუციის მოქმედება, აკრძალეს პოლიტიკური პარტიების მოქმედება. 12 სექტემბერსვე ქვეყნის მეთაური გახდა ქენან ევრენი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხედრო გადატრიალებები თურქეთში
ატეა
ატეა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-დაროკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 34,66846 კმ². მოსახლეობა — 147 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ვიქტორია ბეკჰემი
ვიქტორია ბეკჰემი (დ. 17 აპრილი, 1974) — ინგლისელი მომღერალი და მოდის დიზაინერი. 1990-იან წლებში ცნობილი გახდა როგორც ჯგუფ Spice Girls-ის წევრი, სადაც მისი ზედმეტსახელი იყო „Posh Spice“. 2001 13 სექტემბერს გამოუშვა პირველი წიგნი „Learning to Fly“. მეორე წიგნი „That Extra Half an Inch: Hair, Heels and Everything in Between“, გამოუშვა 2006 წლის 27 ოქტომბერს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:დაბადებული 17 აპრილი კატეგორია:ინგლისელი მომღერლები
შენი სახელით მომმართე (რომანი)
„ შენი სახელით მომმართე''' (Call Me by Your Name) — ამერიკელი მწერლის, ანდრე ასიმანის რომანი, რომელშიც მოცემულია 17 წლის იტალიელ-ამერიკელი ებრაელი ბიჭისა და 24 წლის ამერიკელი ებრაელი ახალგაზრდა მეცნიერის სასიყვარულო ისტორია. სიუჟეტი ვითარდება 1987 წლის ზაფხულს, იტალიის ზღვისპირა ქალაქში. რომანში გადმოცემულია მთავარი გმირის, ელიო პერლმანისა და ოლივერის ურთიერთობა 20 წლის განმავლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული რომანები კატეგორია:2007 წლის რომანები
ქეთი დოლიძე
ქეთევან (ქეთი) დოლიძე (დ. 4 დეკემბერი, 1945, თბილისი) — ქართველი თეატრისა და კინოს რეჟისორი, მსახიობი, საქართველოს ღირსების ორდენისა და (1996) თამარ მეფის ორდენის კავალერი, საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2015).
ბიოგრაფია
დაიბადა თბილისში. 1967 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი. 1975 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო და სამსახიობო ფაკულტეტები.
1974–1998 წლებში იყო საქართველოს სამაუწყებლო ტელევიზიის რეჟისორი. 1975 წლიდან კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ დამდგმელი რეჟისორი. 1997 წლიდან კინომსახიობთა თეატრის რეჟისორი, საერთაშორისო ფესტივალ „საჩუქრის“ სამხატვრო ხელმძღვანელი, ხოლო 1993 წლიდან ქალთა მოძრაობა „მანდილის“ ერთ-ერთი დამფუძნებელი და კომიტეტის თავმჯდომარე. იგი არის ასევე მიხეილ თუმანიშვილი სახელობის კინომსახიობთა თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი. დამდგმელი რეჟისორია ფილმებისა: „კაცია-ადამიანი?!“ (1979), „კუკარაჩა“ (1983), „სანამ წვიმა გადივლიდეს“ (1985), „მარტოხელა მონადირე“ (1989), „ო, რა ტკბილია განშორების ეს ნაზი სევდა“ (1992) და სხვა. ასევე ის არის ავტორი, სატელევიზიო დადგმებისა: „დღესასწაული“ (1973), „ცოლ-ქმარი ბინას დაეძებს“ (1975) და სხვა.
მის ფილმებს მოპოვებული აქვს რამდენიმე ჯილდო, მათ შორის აღსანიშნავია „კუკარაჩა“, რომელმაც 1983 წელს მოიპოვა პრიზი საუკეთესო ეკრანიზაციისათვის, ლენინგრადის ფილმების ფესტივალზე. ასევე „ძველი მელოდია“, რომელმაც ტაშკენტში 1985 წელს მოიპოვა პირიზი აზიური ფილმების ფესტივალზე.
შესრულებული აქვს როლები სპექტაკლებში: „სისხლიანი ქორწილი“ (1974), „შენსკენ სავალი გზები“ (1984), „მედეა – გახლეჩილი სამყარო“ (1997), „ჩემი თაობის ავტოპორტრეტი“ (2000 წელი) და სხვა. ქეთი დოლიძე არის ქალთა საერთაშორისო მოძრაობის „თეთრი მანდილის“ დამფუძნებელი, ეს ორგანიზაცია დაარსდა 1993 წელს.
ქეთი დოლიძე დაჯილდოებულია ღირსებისა (1996) და თამარ მეფის (2021) ორდენებით. ჰყავს ორი შვილი. ქეთი დოლიძის მამა — სიკო დოლიძე, ასევე ცნობილი რეჟისორი იყო.
კულტურის მინისტრის, მიხეილ გიორგაძის განცხადების საფუძველზე, 2017 წელს ქეთი დოლიძე მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის კინომსახიობთა თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელის თანამდებობიდან გათავისუფლდა.
მისმა ფრაზამ „ჩემი კუკარაჩა ნანახი გაქვს?“ ინტერნეტ-სივრცე დაიპყრო და საზოგადოებაში განხილვის საგნად იქცა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:ქართველი თეატრის რეჟისორები კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია: დაბადებული 1945 კატეგორია: დაბადებული 4 დეკემბერი კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:თამარ მეფის ორდენის მფლობელები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები ქეთევან კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2015)
უნიან-დუ-სული
უნიან-დუ-სული (União do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 350 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სინოპის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 760 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.82 კმ²-ზე. ფართობი 4 581 კმ²-ია.
სერგეი ბაბაიანი
სერგეი ბაბაიანი (Սերգեյ Բաբայան; დ. 1 იანვარი, 1961, გიუმრი, სომხეთის სსრ, საბჭოთა კავშირი) — სომეხი-ამერიკელი პიანისტი. Le Devoir-მა აღწერა იგი როგორც გენიოსი. იგი უამრავი საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებულია; მათ შორისაა: რობერტ კასადესუსის საერთაშორისო საფორტეპიანო კონკურსი (1989) და ჰამამაცუს საერთაშორისო საფორტეპიანო ტურნირი (1991). იგი სოლისტად ჩნდება ისეთ ორკერტრებში, როგორებიც არიან: კლივლენდის ორკესტრი, ლონდონის სიმფონიური ორკესტრი, ვარშავ ფილჰარმონიკი, მარინსკის თეატრის ორკესტრი და BBC შოტლანდიის სიმფონიური ორკესტრი; აგრეთვე იგი ჩნდება ისეთ დირიჟორებთან, როგორებიც არიან: ვალერი გერგიევი, იური თემირკანოვი, ტუგან სახიევი, ნეემე ჯარვი, ჰანს გრაფი და დევიდ რობერტსონი.
ბიოგრაფია
ბაბაიანი დაიბადა 1962 წლის 1 იანვარს გიუმრში, სომხეთის სსრ-ში. მუსიკის სწავლა დაიწყო 6 წლის ასაკში ლუიზა მარკარიანის ზედამხედველობის ქვეშ. აგრეთვე იგი სწავლობდა ლევ ნაუმოვის მეთვალყურეობის ქვეშ, ხოლო მოსკოვის კონსერვატორიაში მისი მასწავლებლები იყვნენ ვარა გორნოსტაიევა და მიხეილ პლეტნევი.
1989 წელს გაიმგზავრა აშშ-ში. ამავე წელს მან მოიგო პირველი პრიზი რობერტ კასადესუსის საერთაშორისო საფორტეპიანო კონკურსში. შემდეგ ბაბაიანმა მოიგო პირველი პრიზი პალმ ბიჩის საერთაშორისო საფორტეპიანო კონკურსში და აგრეთვე პირველი პრიზი მოიპოვა ჰამამაცუს საერთაშორისო საფორტეპიანო კონკურსში. 1991] წელს გახდა დედოფალ ელიზაბედის მუსიკალური კონკურსის ლაურეატი.
ბაბაიანმა პირველი პრიზი მოიგო შოტლანდიის საერთაშორისო საფორტეპიანო კონკურსში ხოლო მესამე პრიზი - ბუსონის საერთაშორისო საფორტეპიანო ტურნირში. ესთერ ჰონენსის საერთაშორისო საფორტეპიანო კონკურსში იგი იყო ერთ-ერთო პრიზის მფლობელი.
მისი პროგრამა ხშირად ისეთი კომპოზიტორების ნამუშევრებს მოიცავდა, როგორებიც არიან: ვითოლდ ლუტოსლავსკი, დიერდ ლიგეტი, კარლ ვინი და არვო პეტრი. იგი სოლისტად ხშირად ჩნდება შემდეგ ორკესტრებში: ბელგიის ეროვნული ორკესტრში, კლივლენდის ორკესტრში, ბრესკია და ბერგამოს იტალიურ სიმფონიურ ორკესტრსა და ჩეხეთის სახელმწიფო ფილარმონიაში.
ბაბაიანი თანამშრომლობდა ისეთ დირიჟორებთან, როგორებიცაა ვალერი გერგიევი, იური თემირკანოვი, ნეემე ჯირვი, ჰანს გრაფი, დევიდ რობერტსონი, კაზიმიერზი კორდი და მაიკლ კრისტი.
1996 წელს ბაბიანმა კლივლენდში დააარსა მუსიკის ინსტიტუტი, სახელად სერგეი ბაბაიანის სახელობის საერთაშორისო საფორტეპიანო აკადემია, სადაც ასევე არის არტისტული რეზიდენცია. მის სტუდენტებს შორის არიან: გრეიც ფონგი, ამჟამად ჩეპმანის უნივერსიტეტის მუსიკის კონსერვატორიის საკვირაო კვლევების დირექტორი; მეი-ჰუან ჰანგი, მუსიკის პროფესორი ლოვას უნივერსიტეტში; ჩინგ-იან ჰუ, 2008 წლის არტურ რუბინსტეინის კონკურსის გამარჯვებული; სტანისლავ ხირისენკო, კლივლენდის საერთაშორისო საფორტეპიანო კონკურსის გამარჯვებული და 2013 წლის დედოფალ ელიზაბედის უსიკალური კონკურსის მეოთხე პრიზის მფლობელი; და დანილ ტრიფონოვი, 2010 წლის საერთაშორისო ჩოპინ საფორტეპიანო კონკურსის მესამე პრიზის მფლობელი, 2011 წლის არტურ რუბინსტეინის კონკურსის გამარჯვებული და 2011 წლის ჩაიკოვსკის ტურნირის პირველი პრიზის მფლობელი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:სომეხი მუსიკოსები კატეგორია:სომეხი პიანისტები კატეგორია:პიანისტები
ექვთიმე ხელაძე
დაიბადა მღვდლის ოჯახში. დაწყებითი განათლება ოზურგეთსა და ქუთაისში მიიღო. 1866 წლიდან ამწყობად მუშაობდა თბილისში, „ცისკრის“ რედაქტორის ივანე კერესელიძის, 1870 წლიდან — სტეფანე მელიქიშვილის და ამხანაგობის სტამბაში, რომელშიც იწყობოდა გაზეთი „დროება“. 1872 წელს ხელაძემ კერესელიძისგან შეძენილი ინვენტარით ახალი, საკუთარი სტამბა გახსნა თბილისის „იარმუკის“ ტერიტორიაზე. სხვადასხვა დროს ხელაძის სტამბაში გამოიცემოდა: „ივერია“, „კვალი“, „წყარო“, „ჯეჯილი“, „ცისკარი“. აქვე დაიბეჭდა კათოლიკოს ანტონ I-ის „მზამეტყველება“ და „ქართული გრამატიკა“, დავით გურამიშვილის „დავითიანი“, ბარბარე ჯორჯაძის “სრულ სამზარეულო“, ილიას, აკაკის, იაკობ გოგებაშვილის და სხვა მწერლების ნაშრომები. ექვთიმე ხელაძე იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ერთ-ერთი დამფუძნებელი და საზოგადოების გამოცემათა შემოქმედი. სტამბაში რედაქტორობდა პეტრე უმიკაშვილი. ასოთამწყობებად სხვადასხვა დროს მუშაობდნენ ვლასა მგელაძე და ლადო კეცხოველი. სტამბამ დიდი როლი ითამაშა ქართული წიგნის გამრავლების საქმეში. 1902 წელს თბილისში ქართულმა საზოგადოებამ ხელაძის სტამბის 30 წლის იუბილე იზეიმა.
რუსეთის 1905 წლის რევოლუციის დროს ხელაძის სტამბა კაზაკებმა დაარბიეს, ხოლო თავად გამომცემელი შენობის კარებთან მოკლეს. 2017 წელს ხელაძის სახელი მიენიჭა მანამდე უსახელო ქუჩას თბილისში, საბურთალოს რაიონში.
სარაპატი
სარაპატი (Սարապատ) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 970 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 119 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 116 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.03 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
აიბასთის რაიონი
აიბასთი (Aybastı) — ქალაქი და რაიონი ორდუს პროვინციაში, შავი ზღვის რეგიონში, თურქეთში. ზღვის დონიდან 664 მეტრზე. 2000 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 14,326 ადამიანი, ხოლო რაიონში 31,071.
ბეჰრუდი
ბეჰრუდი (Behrud) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ორდუბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	520 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორდუბადის რაიონის სოფლები
ატეკა
ატეკა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კომუნიდად-დე-კალატაიუდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 84,710526 კმ². მოსახლეობა — 1762 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ვერა (მატუ-გროსუ)
ვერა (Vera) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 383 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სინოპის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
Coda Media
კოდა მედია (Coda Media) — კრიზისებზე მომუშვე ონლაინ მედია პლატფორმა, რომელიც 2016 წელს ნიუ-იორკში დაარსდა. მას BBC-ის ყოფილი კორესპონდენტი ნატალია ანთელავა და ჟურნალისტი მწერალი, ასევე Wall Street Journal-ის ყოფილი რეპორტიორი, ილან გრინბერგი ხელმძღვანელობენ. ბრიტანელი ჟურნალისტი და ტელე-პროდიუსერი პიტერ პომერანცევი კი მოწვეული რედაქტორია.
კონცეფცია
Coda-ს ჟურნალისტების გუნდი იკვლევს და აშუქებს კონკრეტულ მიმდინარე კრიზისს. ტრადიციული მედიისგან განსხვავებით, Coda ცალკეულ მოვლენაზე ფოკუსირებულია დროის ხანგრძლივი პერიოდი, რათა „ინდივიდუალური ისტორიები ფართო კონტექსტში წარმოადგინოს“.
ის თემები და კრიზისები, რაც Coda-მ აქამდე გააშუქა, არის ევროპაში მიგრაციის კრიზისი, ლგბტქ საზოგადოების უფლებები რუსეთში და ევრაზიაში გავრცელებული დეზინფორმაციის კამპანია.
მედია ორგანიზაციაში მუშაობენ ჟურნალისტები, რედაქტორები და დიზაინერები აშშ-დან, საქართველოსა და რუსეთიდან. ასევე Coda-ს ჰყავს პარტნიორი მედია წყაროები და მათთან ერთად აშუქებს არაერთ თემას. Coda-ს რეპორტაჟები ხელმისაწვდომია Coda story-ის ვებ-გვერდზე.
Coda კონცენტრირებულია „ამბების პირველადი სახით გადმოცემაზე“. Coda სხვადასხვა რეპორტაჯის საგანს ყოფს „ნაკადებად“, როგორც დეზინფორმაციის ნაკადების სიმრავლის ნაწილებს. ორგანიზაცია სხვადასხვა „Coda“-ს შექმნას გეგმავს განსხვავებული კრიზისების გასაშუქებლად.
დაფინანსება
Coda Media არაკომერციული ორგანიზაციაა და მისი შემოსავლის უმეტესი ნაწილი დამოკიდებულია ფონდების მიერ გაცემულ გრანტებზე. ამასთან, Coda-მ შეიმუშავა საწევრო სქემა, რომლის მეშვეობითაც დონორებს რეპორტიორებთან უშუალო კომუნიკაცია შეუძლიათ. ორგანიზაციას ქრაუდფანდინგის გამოცდილებაც აქვს.
ჯილდოები
2018 წელს Coda Story-მ Reveal-თან ერთად ალფრედ ი. დუ პონტის სახელობის კოლუმბიის უნივერსიტეტის ჯილდო მოიპოვა ერთობლივი დოკუმენტური რადიო-გადაცემისთვის „რუსეთის ახალი განტევების ვაცი“, (Russia's New Scapegoats) რომელიც იკვლევს პოლიტიკურ მიზეზებსა და ადამიანების მიერ გაღებულ საფასურს კრელმის ომში ჰომოსექსუალი ადამიანების წინააღმდეგ.
2014 წელს Coda-მ მოიგო რედაქტორების გლობალური კავშირის (Global Editors Network) საუკეთესო ნიუს სტარტაპების კონკურსი. 2016 წელს Coda ონლაინ ჟურნალისტიკის დაჯილდოების (Online Journalism Awards) ფინალისტი იყო კატეგორიაში ინოვაციური და საუკეთესო პატარა ნიუსრუმი ისტორიების ვიზუალურ ციფრულ თხრობაში პროექტისთვის „განადგურების ნებართვა“, ტერორი ცენტრალურ აზიაში." ("Permission to Exterminate" Terror in Central Asia)
ასუარა
ასუარა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-ბელჩიტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 165,811761 კმ². მოსახლეობა — 529 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
სარატაკი
სარატაკი (Սարատակ) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 560 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 416 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1 375 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.03 კმ²-ია.
The Day (Babyface-ის ალბომი)
The Day – რიტმ-ენდ-ბლუზ შემსრულებელ Babyface-ის მეოთხე სტუდიური ალბომი, გამოცემული 1996 წლის 29 ოქტომბერს. იგი ჩაიწერა თავად Babyface-ის პროდიუსერობით. ჩაწერაში მონაწილეობდნენ მერაია კერი, სტივი უანდერი, კენი ჯი, LL Cool J, ერიკ კლეპტონი და გაერთიანებული ტრიო Shalamar.
სქოლიო
კატეგორია:Babyface-ის ალბომები კატეგორია:1996 წლის ალბომები კატეგორია:ალბომები Babyface-ის პროდიუსერობით კატეგორია:Epic Records-ის ალბომები
უფრთო ალკა
უფრთო ალკა (Pinguinus impennis) — ამომწყდარი არამფრენი ფრინველი ალკასებრთა ოჯახისა. ახლოს იდგა ჩრდილოურ ალკებთან. სხეულის სიგრძე 70 სმ-მდე იყო, ფრთები პატარა ჰქონდა და კარგად იყო შეგუებული წყალქვეშ მოსასმელად. იკვებებოდა თევზით. ბინადრობდა ევროპის, ჩრდილოეთ ამერიკისა და ისლანდიის ატლანტიკურ სანაპიროებზე. ზამთრობით, როგორც ჩანს, აღწევდა ფლორიდასა და ხმელთაშუა ზღვამდე. მოიპოვებდნენ გემრიელი ხორცის გამო, რამაც XIX საუკუნეში მისი მთლიანად ამოწყვეტა გამოიწვია (1844 წელს კუნძულ ელდეიზე მოკლეს უკანასკნელი უფრთო ალკის წყვილი).
სქოლიო
კატეგორია:უფრთო ალკა
გულიალის რაიონი
გულიალი (Gülyalı) — ქალაქი და რაიონი ორდუს პროვინციაში, შავი ზღვის რეგიონში, თურქეთში. ზღვის დონიდან 664 მეტრზე. 2000 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 5,245 ადამიანი, ხოლო რაიონში 10,566.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთის ქალაქები
ბელგიის ოპერაცია
1940 წლის 10 მაისს, გერმანია შეიჭრა ლუქსემბურგში, ნიდერლანდებსა და ბელგიაში, ოპერაციული გეგმის Fall Gelb-ის მიხედვით (ყვითელი ქეისი). მოკავშირეთა ჯარებმა სცადეს შეეჩერებინათ გერმანიის არმია ბელგიაში, რადგან ფიქრობდნენ, რომ ეს იყო გერმანიის მთავარი დარტყმა. მას შემდეგ, რაც ფრანგებმა სრულად დაასრულეს მოკავშირეთათვის ჯარების საუკეთესო ნაწილების გადაცემა ბელგიაში, 10–დან 12 მაისის ჩათვლით, გერმანელებმა დაიწყეს მათი ოპერაციის მეორე ეტაპი. ეს გეგმა გულისხმობდა გარღვევას არდენების გავლით და ინგლისის არხისკენ სვლას. გერმანიის არმიამ ( ჰერმა ) არხს მიაღწია ხუთი დღის შემდეგ და ალყა შემოარტყა მოკავშირეთა ჯარებს. გერმანელებმა თანდათან შეამცირეს მოკავშირეთა ძალების ძალა, რადგან აიძულეს ისინი ზღვაში დაბრუნებულიყვნენ. ბელგიის არმია დანებდა 1940 წლის 28 მაისს, რითად დასრულდა ბრძოლა.
ბელგიის ბრძოლაში შედგა ომის პირველი სატანკო ბრძოლა, ჰანუტის ბრძოლა. ეს იყო ყველაზე დიდი სატანკო ბრძოლა ისტორიაში, მაგრამ შემდგომი ჩრდილოეთ აფრიკის კამპანიისა და აღმოსავლეთის ფრონტის ბრძოლები გაცილებით მასშტაბბურ სატანკო ბრძოლებად ითვლება. ბრძოლაში ასევე შედიოდა ფორტ ებენ-ემელის ბრძოლა, პირველი სტრატეგიული საჰაერო სადესანტო ოპერაცია, პარაშუტისტი დესანტების გამოყენებით.
გერმანიის ოფიციალურ ისტორიაში ნათქვამია, რომ მძიმე ბრძოლის 18 დღის განმავლობაში, ბელგიის არმია რთული მოწინააღმდეგე იყო და საუბრობდნენ მისი ჯარისკაცების "არაჩვეულებრივი მამაცობის შესახებ". ბელგიის კოლაფსმა მოკავშირეები იძულებული გახადა გაყვანათ კონტინენტური ევროპიდან საკუთარი დანაყოფები. ამის შემდეგ ბრიტანეთის სამეფო საზღვაო ძალებმა ბელგიის პორტები გაათავისუფლეს ოპერაციის დინამოს ფარგლებში, რაც ბრიტანეთის საექსპედიციო ძალას (BEF) ბევრ ბელგიელ და ფრანგ ჯარისკაცთან ერთად აძლევდა გაქცევისა და სამხედრო ოპერაციების გაგრძელების შესაძლებლობას. საფრანგეთმა გერმანიასთან მიაღწია დროებით ზავს 1940 წლის ივნისში. ბელგია გერმანელებმა დაიკავეს 1944 წლის შემოდგომამდე, როდესაც ის გათავისუფლებულ იქნა დასავლეთ მოკავშირეებისგან.
ბელგიის დაძაბული მოკავშირეები
მინი| პაციფისტური მიტინგი ჰეიზელში, [[ბრიუსელი (რეგიონი)|ბრიუსელის მახლობლად, 1936 წელს ]] გერმანიის აგრესიისგან თავდაცვის მიზნით ბელგიის სტრატეგიის შემუშვებამ შექმნა, როგორც პოლიტიკური, ასევე სამხედრო პრობლემები. სამხედრო სტრატეგიის თვალსაზრისით, ბელგიელებს არ სურდათ ყველაფერი მისულიყო ბელგია – გერმანიის საზღვრის ხაზობრივ დაცვამდე, მაგინოტის ხაზის გასწვრივ. ამგვარი ნაბიჯი ბელგიელებს დაუცველს დატოვებდა გერმანელებისგან, ნიდერლანდების გავლით თავდასხმის შემთხვევაში. ამგვარი სტრატეგია ასევე ეყრდნობოდა იმ გათვლას, რომ ფრანგები სწრაფად ჩავიდოდნენ ბელგიაში და იქ დაეხმარებოდნენ გარნიზონს.
ბელგიელებს ბევრად ერჩივნათ გაერთიანებულ სამეფოსთან გაერთიანება. ბრიტანელები პირველ მსოფლიო ომში ჩაერთნენ სწორედ ბელგიის ნეიტრალიტეტის გერმანელებთა მიერ დარღვევის გამო. ბელგიის არხის პორტების დაკავება გერმანიის საიმპერატორო საზღვაო ძალებს სთავაზობდა ძვირფას ბაზებს, რომელიც გერმანულ კრიგსმარინესა და Luftwaffe- ს ბაზებს მისცემდა სტრატეგიული თავდასხმის შესაძლებლობას მომავალი კონფლიქტის დროს გაერთიანებული სამეფოს წინააღმდეგ. ამ დროს ბრიტანეთის მთავრობა მცირე ყურადღებას უთმობდა ბელგიელთა შეშფოთებას. ამ ყურადღების ნაკლებობამ უზრუნველყო ბელგიის გაყვანა ანტიჰიტლერული ალიანსიდან, რინლენდის რემილიტარიზაციამდე ერთი დღით ადრე. რემილიტარიზაციასთან წინააღმდეგობის ნაკლებობამ ბელგიელებს დაარწმუნა, რომ საფრანგეთი და ბრიტანეთი არ იყვნენ მზად საკუთარი სტრატეგიული ინტერესებისთვის და მათ ბელგია მარტო დატოვეს. ბელგიის გენერალურმა შტაბმა გადაწყვეტილება მიიღო, რომ საჭიროების შემთხვევაში, საკუთარი ინტერესებისთვის ებრძოლა.
ბელგიელთა ადგილი მოკავშირეთა სტრატეგიაში
მარცხნივ|მინი| [[ლეოპოლდ III (ბელგია)|მეფე ლეოპოლდ III, ბელგიის სახელმწიფოს მეთაური, რომელიც იყო ნეიტრალიტეტის პოლიტიკის პარტიზანი ]] ფრანგები განაწყენდნენ მეფე ლეოპოლდ III- ის მიერ 1936 წლის ოქტომბერს ნეიტრალიტეტის გამოცხადებაზე. საფრანგეთის არმიამ დაინახა, რომ მისი სტრატეგიული ვარაუდები შეირყა; მათ აღარ ჰქონდათ მოლოდინი, იმასთან დაკავშირებით, რომ შეიძლებოდა ბელგიელებთან მჭიდრო თანამშრომლობა აღმოსავლეთის საზღვრების დასაცავად, რაც საშუალებას მისცემდა გერმანიას შეტევა ეწარმოებინა საფრანგეთის საზღვრის მიმართულებით. ფრანგები დამოკიდებული იყვნენ იმაზე, თუ რა დონის თანამშრომლობას სეძლებდნენ ბელგიასთან. ამგვარი ვითარება ფრანგებს ართმევდა შესაძლებლობას ბელგიაში ეწარმოებინათ ყოველგვარ თავდაცითი აქტივობები, თავდასხმის თავიდან ასაცილებლად. ამგვარი სიტუაცია ფრანგებს სურდათ თავიდან აეცილებინათ, რადგან ეს ნიშნავდა გერმანიის სატანკო დივიზიების ჩართვას მობილური ბრძოლაში. ფრანგებმა გადაწყვიტეს ბელგიაში შეჭრა დაუყოვნებლივ გერმანიის თავდასხმაზე საპასუხოდ. ბელგიელებმა, რომლებმაც დაინახეს გერმანელების მხრიდან საშიშროება, ფარულად ჩამოაყალიბეს საკუთარი თავდაცვითი პოლიტიკა, ჯარების შესახებ ინფორმაციის მიწოდებს გზები, კომუნიკაციები, თავდაცვითი ფიქსირებული განლაგებები, სადაზვერვო და საჰაერო შემოწმების ღონისძიებები, რომლებზეც ხელი მიუწვდებოდა ბრიუსელში მყოფ საფრანგეთის სამხედრო ატაშეს.
ბელგიის სამხედრო სტრატეგია
მინი| [[ლეოპოლდ III (ბელგია)|ლეოპოლდ III, ბელგიის მონარქი 1934 წლიდან, ათვალიერებს ბელგიის ჯარებს 1940 წლის დასაწყისში ]] დასავლეთ ალიანსის ოფიციალური გაყვანისთანავე, ბელგიელებმა უარი თქვეს ფრანგ ან ბრიტანელ სამხედრო მოსამსახურეებთან რაიმე ოფიციალურ შეხვედრებზე, მისი ნეიტრალიტეტის გარისკვის შიშით. ბელგიელებმა არ მიიჩნიეს გერმანიის შემოჭრა გარდაუვალ რეალობად და გადაწყვიტეს, რომ თუკი მაინც მოხდებოდა შემოჭრა, მას ეფექტურად შეეწინააღმდეგებოდნენ ახალისიმაგრეებით. ისეთებით, როგორიცაა, მაგალითად ებენ ემაელი. ბელგიელებმა მიიღეს ზომები გერმანიის სახელმწიფოს საზღვართან საკუთარი თავდაცვითი ძალების რეკონსტრუქციისთვის, ადოლფ ჰიტლერის ხელისუფლებაში მოსვლისთანავე 1933 წლის იანვარში. ბელგიის მთავრობა ნელ-ნელა აკვირდებოდა როგორ გადიოდა გერმანია ერთა ლიგიდან, როგორ არღვევდა ვერსალისა და ლოკარნოს ხელშეკრულებებს. მთავრობამ გაზარდა ხარჯები ნამურსა და ლიეჟში მდებარე სიმაგრეების მოდერნიზაციისთვის. თავდაცვის ახალი ხაზები შეიქმნა მაასტრიხტ – ბოი-ლე-დუშის არხის გასწვრივ, რომელიც შეუერთდა Meuse, Scheldt- სა და ალბერტის არხს. აღმოსავლეთის საზღვრის დაცვა, რომელიც ძირითადად გარკვეული გზების განადგურებას ემყარებოდა, დაევალა ახალ ფორმაციებს (სასაზღვრო მრბოლელების განყოფილებები და ახლად ჩამოყალიბებული Chasseurs Ardennais). 1935 წლისთვის დასრულდა ბელგიის თავდაცვითი მზადება. იგრძნობოდა, რომ დაცვა არ იყო ადეკვატური. უკანა ტერიტორიების დასაცავად მნიშვნელოვანი მობილური რეზერვი იყო საჭირო, რის გამოც ითვლებოდა, რომ გერმანიის ძალების მხრიდან მოულოდნელი თავდასხმის შემთხვევაში დაცვა არ იქნებოდა საკმარისი. ასევე საჭირო იყო მნიშვნელოვანი სამხედრო პერსონალის რეზერვები, მაგრამ კანონპროექტი, რომელიც მზადდებოდა გრძელვადიანი სამხედრო სამსახურის შესაქმნელადა და ჯარის მომზადებისთვის, ჩაგდებულ იქნა საზოგადოების მხრიდან, იმის საფუძველზე, რომ ეს გაზრდიდა ბელგიის სამხედრო ვალდებულებებს, ისევე როგორც მოკავშირეთა თხოვნას ჩართულიყვნენ სახლიდან შორს კონფლიქტებში.
ლუფტვაფის ოპერაციები
9 მაისის საღამოს ბელგიის სამხედრო ატაშემ ბერლინში გაამჟღავნა, რომ გერმანელებს განზრახული ჰქონდათ შეტევა ამავე დღეს. საზღვარზე მტრის შეტევითი ძალების მოძრაობა დაფიქსირდა. 1940 წლის 10 მაისს, 00:10 საათზე, ბრიუსელში გენერალურ შტაბში დაუდგენელი დანაყოფის მხრიდან განგაშის ზარი გაისმა. მთლიანი სახელმწიფო განგაში კი 01:30 საათზე გაისმა. ბელგიურმა ძალებმა დაიკავეს საკუთარი პოზიციები. მოკავშირეთა ჯარებმა შეასრულეს დელის გეგმა 10 მაისის დილით და ბელგიას უკანა მხარეს მიუახლოვდნენ. მეფე ლეოპოლდი წავიდა თავის შტაბში, ბრინგენთან, ანტვერპენთან ახლოს. ლუფტვაფის ოპერაციები ძირითადად საჰაერო ბრძოლებით წარიამრთა.
ბრძოლა ჯამში 18 დღე გაგრძელდა და დასრულდა 28 მაისს ბელგიის მხრიდან დანებებით.
სქოლიო
კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომი კატეგორია:ბელგია კატეგორია:გერმანიის ომები კატეგორია:1940-იანი წლები ევროპაში კატეგორია:კონფლიქტები კატეგორია:გერმანიის შეჭრები
სნუკერის სეზონი 1975-1976
სნუკერის სეზონი 1975-1976 — სნუკერის პროფესიონალური ტურნირების სერია 1975-1976 წლებში. მიმდინარეობა — სექტემბერი 1975 — მაისი 1976. სეზონის მთავარი ტურნირebის გამარჯვებულები: მასტერსი — რეი რიარდონი (უელსი), მსოფლიო ჩემპიონატი — რეი რიარდონი (უელსი). ქვემოთ მოყვანილია სეზონის განმავლობაში გამართული შეჯიბრების განრიგი. სულ გაიმართა 7 შეჯიბრი.
სქოლიო
კატეგორია:სნუკერის სეზონები კატეგორია:1975 წელი სნუკერში კატეგორია:1976 წელი სნუკერში
ვაჰრამ ბაბაიანი
ვაჰრამ ბაბაიანს დამთავრებული აქვს ერევნის სახელმწიფო კონსერვატორია. ის ამჟამად მსახურობს სომხური მუსიკალური ასამბლეის ვიცე-პრეზიდენტად.
პირველი სერიოზული კომპოზიცია დაწერა 6 წლის ასაკში; 9 წლის ასაკში დაწერა სიმფონია სიმებიანი ორკესტრისთვის. კომიტასის შემდეგ იგი, 1968 წელს, შევიდა სომხეთის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. 1972 წელს დაამთავრა ფორტეპიანოს ფაკულტეტი (პროფესორი ვაჰე აჰარონიანის კლასი), ხოლო 1973 წელს: კომპოზიციის ფაკულტეტზე (პროფესორის გრიგორ იეგიზარიანის კლასი). 1973 წლიდან ვაჰრამ ბაბაიანი იყო სსრკ კომპოზიტორთა კავშირის წევრი. 1975 წელს, ა. ისააკიანის 100 წლის იუბილესადმი მიძღვნილი კონკურსის დროს, ვ. ბაბაიანს მიენიჭა პრიზი მისი მეორე სიმფონიისთვის რომელიც დაფუძნებული იყო პოემა "აბუ-ლალა მაჰარი"-ზე. 1982 წელს მიენიჭა სომხეთის ლენინ კომსომოლის პრიზის ლაურეატის წოდება. 2009 წელს „თეკიანი“ კულტურულმა კავშირმა მიანიჭა „ვაჰან თეკიანის“ საერთაშორისო ჯილდო (ლაიფციგის სიმებიანი კვარტეტისთვის). 2011 წელს ვაჰრამ ბაბაიანს ოქროს მედალი „RA“-ს კულტურის სამინისტრომ გადასცა. ვაჰრამ ბაბაიანის ყველა სტილსში ადგენს და ჰქმნის კომპოზიციებს: დაწერილი აქვს 6 ოპერა: „უცხო“ (1970), „ბეთჰოვენის წერილი“ (1977), „ჰამლეტი“ (1990), „ლირამლარიმი“ (2002), „სიმღერა სიყვარულისა და სილამაზის შესახებ“ (2002), „40 დღე მუსა დაგში“; 4 ბალეტი: „პიგმალიონი“ (1975), „პანი“ (1977), „შუქისაკენ“ (1995, პრემიერა იყო აშშ-ში, ბალტიმორში, 1995 წელს), „პატარა პრინცი“ (1998); 2 ორატორია: „ქრისტე საუბრობს“ (1991), „ქრისტეს ცხოვრებიდან“ (1995); 9 სიმფონია: (1964, 1968, 1972, 1977, 1981, 1985, 1988, 1998, 2009); 2 სიმფონიური პოემა; მრავალი კონცერტი (5 ფორტეპიანინოსთვის); 3 კამერული სიმფონია; პერკუსიული მუსიკალური ინსტრუმენტების სიმფონია; 7 სიმებიანი კვარტეტი; ფორტეპიანო კვარტეტი; ქარის კვინტეტი; ფორტეპიანო ტრიო; მრავალრიცხოვანი სონატა სხვადასხვა ინსტრუმენტებისთვის (7 ფორტეპიანოსთვის); მუსიკა ბავშვებისთვის და ა.შ. ვაჰრამ ბაბაიანის ნამუშევრები წარმოდგენილია პრესტიჟულ ფესტივალებსა და კონცერტზე 35 ქვეყანაში (აშშ, გერმანია, ავსტრია, ფინეთი, ინგლისი, იაპონია, არგენტინა, იტალია, საფრანგეთი, შვეიცარია, უნგრეთი, რუმინეთი, რუსეთი და ა.შ.). ვაჰრამ ბაბაიანი რჩება ბრწყინვალე პიანისტად, რომლებიც წარმოდგენებს ათზე მეტ ქვეყანაში ასრულებს. მისი ნამუშევრებში აღინიშნება ფსიქოლოგიური სიღრმე, უნიკალური მსოფლმხედველობა და ფილოსოფია. ამჟამად კომპოზიტორი არის ერევნის სახელმწიფო კონსერვატორიის ლექტორი (კომიტასის შემდეგ).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:სომეხი კომპოზიტორები კატეგორია:სომეხი პიანისტები კატეგორია:პიანისტები
ბადულესი
ბადულესი (Badules, Baduls) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-დაროკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 20,088876 კმ². მოსახლეობა — 78 კაცი (2020 წ.).
შირაკი (სოფელი)
შირაკი (Շիրակ) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 650 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 067 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 628 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.7 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
ანაბელა დრუმონდი
ანაბელა დრუმონდი (Anabella Drummond; დ. 1350 — გ. ოქტომბერი, 1401) — დრუმონდების ძლევამოსილი შოტლანდიური კლანის წარმომადგენელი. შოტლანდიის დედოფალი 1390-1401 წლებში როგორც რობერტ III-ის მეუღლე.
ადრეული წლები
1367 წელს ანაბელა ცოლად გაჰყვა შოტლანდიის მეფის დისშვილის შვილ რობერტ სტიუარტს. 1371 წელს შოტლანდიის მეფე მისი მამამთილი, რობერტ II ხდება. ამის შემდეგ ანაბელა და მისი მაზლი, ჯონი ერთმანეთს ძალაუფლებისათვის ებრძოდნენ. მას შემდეგ, რაც ანაბელასა და რობერტს ორი ქალიშვილი შეეძინათ და შემდეგ მრავალი წლის მანძილზე ბავშვი აღარ უჩნდებოდათ, ძალაუფლება ხელში ჯონმა ჩაიგდო, რომელმაც თავის ძმას განქორწინება და ნაყოფიერ ქალზე დაქორწინებაც კი ურჩია.
დედოფალი
მინი|მარცხნივ|ანაბელას გერბი 1390 წელს შოტლანდიის ახალი მეფე მისი ქმარი რობერტ III, ხოლო დედოფალი ანაბელა ხდება. მისი შოტლანდიის დედოფლად კორონაცია იმავე წელს მოეწყო სკონის სასახლეში. ამის შემდეგ მან კიდევ რამდენიმე ბავშვი, საბოლოოდ კი შოტლანდიის მომავალი მეფე ჯეიმზ I გააჩინა.
1384 წელს რობერტი ცხენიდან გადმოვარდნის შედეგად მძიმედ დაშავდა, რის შემდეგაც დაიწყო მისი მდგომარეობის გაუარესება. იგი ძალიან დაძაბული, ფეთქებადი და არაკომპეტენტური გახდა, რის გამოც თავისი მმართველობისას მას ფაქტობრივად არ უმეფია. ამ დროს კი ანაბელამ განაცხადა: "შოტლანდიას ჰყავს ყველაზე ცუდი მეფე და ყველაზე საშინელი მამაკაცები."
ამის შემდეგ ანაბელამ სამუდამოდ დატოვა ედინბურგი, რის შემდეგაც მის საყვარელ რეზიდენციად ფაიფში მდებარე ინვერკეითინგის სასახლე გახდა. იქ ყოფნისას იგი ქარგავდა და ლოცვებს კითხულობდა. აგრეთვე ქველმოქმედებასაც მიჰყო ხელი და დააფინანსა არაერთი ეკლესია-მონასტერი. ამის გამო, ფაიფის მოსახლეობამ მას ძეგლიც კი დაუდგა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1350 კატეგორია:გარდაცვლილი 1401 კატეგორია:შოტლანდიის დედოფლები
ზიუზინოს ბორისისა და გლების ეკლესია
ზიუზინოს ბორისისა და გლების ეკლესია (Церковь Бориса и Глеба в Зюзине) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. იგი შენდებოდა 1688-1704 წლებში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-დასვლეთის ადმინისტრაციულ ოლქში ზიუზინოში (ყოფილი სოფელი) მისამართი: პერეკოპის ქუჩა № 7.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ადგილი სადაც მდებარეობდა სოფელი ზიუზინო, ეკუთვნოდა პროზოროვსკიების თავადთა საგვარეულოს. ბორისისა და გლების ეკლესის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1688 წლიდან 1704 წლამდე. ქვედა თბილი ეკლესია, რომელიც ნაკურთხი იყო წმინდა მთავარ ვლადიმირის სახელზე ააგეს და აკურთხეს უკვე 1688 წელს, ხოლო ზედა ზაფხულის ეკლესია, თავადების ბორისისა და გლების სახელზე ნაკურთხი კი მხოლოდ 1704 წელს.
1989 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, იგი გადავიდა სევასტოპოლის რაიონის მართლმადიდებელი მრევლის კუთვნილებაში და აღდგა ღვთისმსახურება.
2005 წლიდან ბორისისა და გლების ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა როგორც ბავშვებისათვის, ასევე მოზარდებისათვის.
არქიტექტურა
თავდაპირველად ბორსისა და გლების ეკლესიის ადგილზე განთავსებული იყო ძველი, ხის ტაძარი. ახალი ტაძარი ააგეს ე. წ. „ნარიშკინის (მოსკოვის) ბაროკოს“ სტილში. ეკლესიის არქიტექტურა ახლოსაა ტროიცე-ლიკოვის სამების ეკლესიის არქიტექტურასთან, რომლის არქიტექტორიც უნდა იყოს იაკობ ბუხვოსტოვი. ამ მიზეზის გამო ბორისისა და გლების ეკლესიის მშენებლობაც სწორედ მას მიეწერება.
ეკლესია აგებულია მარალი თაღოვანი პალატით, საკურთხევლისა და კარიბჭის სიმაღლე ერთნაირია. ტაძარი სემკულია ტრადციული მოსკოვური ბაროკოს სტილში. ზედა სართულზე ასასვლელად გამოყენებულია შიდა კიბე.
1879 წელს ეკლესიას მიაშენეს სამრეკლო, რომელიც დღევანდელ დღემდე არ შემონახულა.
ცხინვალის ებრაული დასახლება
ებრაული დასახლება — ძველი ცხინვალის ერთ-ერთი ყველაზე თვალწარმტაცი ნაწილი, რომელიც 1992 წლის შეიარაღებული ოსურ-ქართული კონფლიქტის და 2008 წლის აგვისტოს ომის დროს სერიოზულად განადგურდა. ებრაელთა დასახლება ცხინვალში ცნობილია XIII საუკუნიდან ქართული და სომხური ანალების მიხედვით, როგორც ებრაელთა დასახლება. ისინი ვაჭრობით იყვნენ დაკავებულნი და ერთ-ერთ მნიშვნელოვან როლს ასრულებდნენ მთელი კავკასიის რეგიონის ეკონომიკაში.
შუა საუკუნეებში ცხინვალში მცხოვრები ადგილობრივი ებრაელები ქართულად ლაპარაკობდნენ და ვაჭრები იყვნენ. XVII საუკუნის ბოლოს ისინი ბამბის ნაწარმის რეალიზაციით იყვნენ დაკავებულნი.
XIX საუკუნეში ქალაქის ებრაული მოსახლეობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა. ცხინვალის ქართველმა ებრაელებმა კავშირი დაამყარეს აშკენაზელ ებრაელებთან რუსეთის იმპერიის ევროპულ ნაწილში, საიდანაც ჩამოვიდნენ ცხინვალში რაბებიც კი. 1870-იან წლებში ქალაქის ებრაულ კვარტალში ფუნქციონირებდა შვიდი სინაგოგა და მათი რელიგიური სკოლა.
1864–1865 წლამდე ცხინვალსა და მის მიმდებარე რეგიონში მცხოვრები ებრაელები ეწეოდნენ ხელნაკეთობების დამზადებასა და ვაჭრობას, ასევე იყვნენ ებრაელები, რომლებიც გამოსყიდულნი იყვნენ თავს ბატონობისგან.
XIX საუკუნისათვის ებრაელები ფლობდნენ აგურის ქარხანასა და სხვა საწარმოებს, მათ თითქმის ყველა ქარხნის მაღაზია ჰქონდათ. ცხინვალში ორი საცხობი იყო, რომლებიც აღმოსავლეთ საქართველოში საუკეთესოდ მიიჩნეოდა. ასევე ებრაელები იყვნენ ცხინვალის ფეხსაცმლის მწარმოებლები. აწარმოებდნენ ქუდებს. ჰქონდათ თავიანთი თონეები და სამკერვალო დაწესებულებები.
XX საუკუნის დასაწყისში ცხინვალში უფრო მეტი ებრაელი ცხოვრობდა, ვიდრე ქართველები, ოსები თუ სომხები. 1917 წელს ქალაქში იუდეველთა 38.4% იყო, ქართველები - 34.4%, სომხები - 17.7%, ოსები - 8.8%. ადგილობრივი ებრაელების სალაპარაკო ენა ქართული იყო. თითქმის არც ერთ მათგანს არ ლაპარაკობდა ებრაულად, ივრითზე.
ებრაელების ნელ-ნელა ცხინვალის დატოვება დაიწყო 1970-იანი წლების შუა ხანებში. დანარჩენმა ნაწილმა ქალაქი 1989 წელს და 90-იანი წლების დასაწყისში დატოვა, ოსურ-ქართული შეიარაღებული კონფლიქტის დაწყების შემდეგ. პრობლემა გართულდა იმით, რომ ადგილობრივი ებრაელები ქართულენოვანი მოსახლეობა იყო და იძულებულნი იყვნენ დაეტოვებინათ ქალაქი ლტოლვილებთან - ქართველებთან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კავკასია
მზის მასა
მზის მასა — მასის საზომი სტანდარტული ერთეული ასტრონომიაში, რომელიც სხვა ვარსკვლავების, ვარსკვლავთგროვებისა და გალაქტიკების მასის გასაზომად გამოიყენება. ეს უდრის მზის მასას, რომელიც დაახლოებით 2 ნონილიონი (1030) კილოგრამია:
ზემოთხსენებული მასა 332,946 აღემატება დედამიწის მასას, ხოლო იუპიტერისას — 1048-ჯერ.
გრავიტაციული მუდმივის მნიშვნელობა წარმოებულია ჰენრი კავენდიშის გაზომვებით, რომელიც 1798 წელს დაგრეხის ბალანსით ჩაატარა. მის მიერ მიღებული მნიშვნელობა თანამედროვე მნიშვნელობისგან მხოლოდ 1%-ით განსხვავდება. მზის დღეღამის პარალაქსი ზუსტად გაიზომა ვენერას ტრანზიტისას 1761 და 1769 წლებში, რომლის მნიშვნელობა 9″ იყო (შედარებისთვის, თანამედროვე 1976 წლის მნიშვნელობაა 8,794148″). თუ ვიცით დღეღამის პარალაქსის მნიშვნელობა, შეგვიძლია განვსაზღვროთ მანძილი მზემდე გეომეტრიის საშუალებით.
პირველი ადამიანი, რომელმაც გამოთვალა მზის მასა, იყო ისააკ ნიუტონი. თავის წიგნ Principia-ში მან დედამიწისა და მზის მასის ფარდობა დაწერა, რომელიც დაახლოებით 1/28 700 იყო. მოგვიანებით მან დაადგინა, რომ ეს მნიშვნელობა დაფუძნებული იყო მზიური პარალაქსის მცდარ მნიშვნელობაზე, რომელიც მას გამოყენებული ჰქონდა მზემდე მანძილის დასადგენად (1 ასტრონომიული ერთეული). მან თავისი შეფასებული ფარდობა Principia-ს მესამე გამოცემაში გადააკეთა 1/169 282-ად. მზიური პარალაქსის თანამედროვე მნიშვნელობა ბევრად პატარაა, ანუ მასის ფარდობა 1/332 946-ია.
მზის მასა საზომ ერთეულად მაშინ გამოიყენებოდა, სანამ ასტრონომიული ერთეული და გრავიტაციული მუდმივა ზუსტად გაიზომებოდა. ეს იმიტომაა, რომ მზის სისტემაში არსებული სხვა პლანეტის ფარდობითი მასის ან ორი ორმაგი ვარსკვლავის მთლიანი მასის გამოთვლა შეიძლება მზის მასის ერთეულებში პლანეტის ან ვარსკვლავის ორბიტალური რადიუსით და პერიოდით კეპლერის მესამე კანონის გამოყენებით, თუ ორბიტალური რადიუსი გაიზომება ასტრონომიულ ერთეულებში და ორბიტალური პერიოდი — წელიწადებში.
მზის მასა შემცირდა მას შემდეგ, რაც ის წარმოიქმნა. ეს მოხდა ორი პროცესით, რომელიც თითქმის თანაბარი რაოდენობისაა. პირველი, მზის ბირთვში წყალბადი ჰელიუმად თერმობირთვული სინთეზის შედეგად გარდაიქმნება და ეს რეაქცია გარკვეულ მასას გარდაქმნის ენერგიად გამა სხივების ფოტონების ფორმით. ამ ენერგიის უმეტესობა საბოლოოდ მზიდან გამოსხივდება. მეორე, მზის ატმოსფეროში არსებული მაღალი ენერგიების პროტონები და ელექტრონები პირდაპირ გამოიტყორცნება გარე კოსმოსში, როგორც მზიური ქარი.
მზის თავდაპირველი მასა, როცა მან მიაღწია მთავარ მიმდევრობას, გაურკვეველი რჩება. ადრეულ მზეს ბევრად მაღალი მასის დაკარგვის ტემპი ჰქონდა, ვიდრე დღეს აქვს, ამიტომ მან შესაძლოა დაკარგა თავისი თავდაპირველი მასის 1-7%-მდე. მზე ძალიან მცირე მასას იძენს ასტეროიდებისა და კომეტების შეჯახებების წყალობით, თუმცა მისი მასა მზის სისტემის საერთო მასის 99,86%-ია.
მსგავსი ერთეულები
1 მზის მასა, M☉, შეიძლება გადავიყვანოთ მსგავს ერთეულებში:
სქოლიო
კატეგორია:მზე კატეგორია:მასის საზომი ერთეულები კატეგორია:საზომი ერთეულები ასტრონომიაში კატეგორია:ვარსკვლავური ასტრონომია
გენადი სელეზნიოვი
მინი|გენადი სელეზნიოვი გენადი სელეზნიოვი (Генна́дий Никола́евич Селезнёв; დ. 6 ნოემბერი, 1947, სეროვი, სვერდლოვსკის ოლქი, რსფსრ, სსრკ — გ. 19 ივლისი, 2015, მოსკოვი, რუსეთის ფედერაცია) — საბჭოთა და რუსი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი 1990-1991 წლებში, რუსეთის ფედერაციის ფედერალური კრების სახელმწიფო დუმას მეორე და მესამე მოწვევის თავმჯდომარე 1996-2003 წლებში, რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო დუმას პირველი ოთხი მოწვევის დეპუტატი 1993-2007 წლებში. მემარცხენე პოლიტიკური პარტიის, „რუსეთის აღორძინების“ დამფუძნებელი, მოსკოვის ოლქის ბანკის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე 2009-2014 წლებში, საერთაშირისო ტელეკინოფორუმის „Вместе“ თავმჯდომარე. რუსეთის საცხენო სპორტის ფედერაციის პრეზიდენტი. . Президент Федерации конного спорта России (2005—2010)
1980-1993 წლებში იყო გაზეთების „Правда“, „Комсомольская правда“ და „Учительская газета“ მთავარი რედაქტორი.
პოსტკომუნისტურ რუსეთში გენადი სელეზნიოვი იყო ყველაზე მაღალი თანამდებობის კომუნისტი, თითქმის 8 წლის განმავლობაში იკავებდა მნიშვნელობით მეოთხე პოსტს სახელმწიფო იერარქიაში, ამასთან ერთად იყო რუსეთის ფედერაციის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პრეზიდიუმის წევრი 1996-2002 წლებში. გავრცელებული შეფასებების თანახმად, შეიტანა არსებითი წვლილი რუსული პარლამენტარიზმის ჩამოყალიბებაში.
პოლიტიკაში
1994 წლის თებერვალში შევიდა საზოგადოებრივი მოძრაობის „თანხმობა რუსეთისთვის“ საინიციატივო ჯგუში, მაგრამ, იმავე წლის შემოდგომაზე მოძრობა დაიშალა.
1995 წლის 22 იანვარს აირჩიეს რუსეთის ფედერაციის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრად, ხოლო შემდეგ ჩატარებულ ცენტრალური კომიტეტის პლენუმზე აირჩიეს ცენტრალური კომიტეტის მდივნად და ცენტრალური კომიტეტის საინფორმაციო პოლიტიკის კომისიის თავმჯდომარედ (დატოვა ეს თანამდებობები 1996 წელს, სახემწიფო დუმას თავმჯდომარედ არჩევის შემდეგ).
1995 წლის მარტიდან 1996 წლის იანვრამდე იყო კომუნისტური პარტიის გაზეთის, „Правда России“-ის მთავარი რედაქტორი.
1995 წლის 17 დეკემბერს აირჩიეს სახელმწიფო დუმას მეორე მოწვევის დეპუტატად კომუნისტური პარტიის შორი აღმოსავეთის რეგიონალური სიიდან.
1996 წლის 17 იანვრიდან იკავებდა მეორე მოწვევის სახელმწიფო დუმას თავმჯდომარის (სპიკერის) პოსტს, შედიოდა კომუნისტური პარტიის ფრაქციის შემადგენლობაში. იყო რუსეთის ფედერაციის პარლამენტშორისი ჯგუფის თანათავმჯდომარე, დსთ-ს მონაწილე ქვვეყნების პარლამენტშორისი საბჭოს ასამბლეის წევრი, დსთ-ს მონაწილე ქვვეყნების პარლამენტშორისი საბჭოს ასამბლეის რუსული დელეგაციის თანათავმჯდომარე.
1996 წლის 18 მაისს, რუსეთის ფედერაციის კომუნისტური პარტიის VI პლენუმზე, სახელმწიფო დუმას თავმჯდომარედ არჩევასთან დაკავშირებით, სელეზნიოვი გაათავისუფლეს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივნის მოვალეობებისგან და ამასთან ერთად, შეიყვანეს ცენტრალური კომიტეტის პრეზიდიუმის შემადგენლობაში.
1996 წლის 25 ივნისში აირჩიეს რუსეთის და ბელორურის საპარლამენტო კრების თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ, ხოლო 1997 წლის მარტიდან იკავებდა საპარლამენტო კრების თავმჯდომარის პოსტს.
1997 წლის აპრილში კვლავ აირჩიეს რუსეთის ფედერაციის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრად.
1999 წლის აპრილიდან 2004 წლამდე იყო რუსეთის ფედერაციის უშიშროების საბჭოს წევრი.
1999 წლის დეკემბერში სელეზნიოვი კენჭს იყრიდა მოსკოვის ოლქის გუბერნატორობაზე, მოიგო პირველი ტური, თუმცა მეორე ტურში დამარცხდა ბორის გრომოვის წინააღმდეგ.
1999 წლის 19 დეკემბერში კვლავ აირჩიეს მესამე მოწვევის სახელმწიფო დუმას დეპუტატად, კვლავ რუსეთის ფედერაციის კომუნისტური პარტიის სიიდან (სელეზნიოვი კვლავ იყო კომპარტიის ფრაქციის წევრი). 2000 წლის 19 იანვარს გენადი სელეზნიოვი აირჩიეს ფედერალური კრების მესამე მოწვევის სახელმწიფო დუმას თავმჯდომარედ.
2000 წლის ივლისში დააარსა და სათავეში ჩაუდგა მემარცხენე-დემოკრატიულ სრულიად რუსეთის საზოგადოებრივ მოძრაობას „რუსეთს“.
2002 წელს გარიცხეს რუსეთის ფედერაციის კომუნისტური პარტიიდან.
2003 წელს დატოვა რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო დუმას თავმჯდომარის პოსტი, გააგრძელა საპარლამენტო მოღვაწეობა რიგითი დეპუტატის რანგში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 5 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2015
ლაზისტანის სანჯაყი
ლაზისტანის სანჯაყი (Lazistan Sancağı) — ადმინისტრაციულ-პოლიტიკური ერთეული ოსმალეთის იმპერიაში, შედიოდა ტრაპიზონის ვილაიეთში. სანჯაყში შედიოდა ისტორული ქართული პროვინციები აჭარა, ჭანეთი და ქვემო გურია.
ისტორია
1547 წელს ოსმალეთის იმპერიამ ჭანეთი და აჭარა წაართვა გურიის სამთავროს. ამის შემდეგ ისტორიულ ჭანეთის ტერიტორიაზე შეიქმნა ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული ლაზისტანის სანჯაყი, რომელის ტრაპიზონის ვილაითში შედიოდა. სანჯაყის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი რიზე, მოგვიანებით ბათუმი, ხოლო 1878 წლიდან — კვლავ რიზე. სანჯაყს მართავდა მუთასარიფი, ანუ გუბერნატორი, რომელიც პირდაპირ ემორჩილებოდა პორტას, ანუ ცენტრალურ ხელისუფლებას. მოსახლეობას ჰქონდა შენარჩუნებული ქართული იდენტობა და საუბრობდა ქართულად.
ლაზისტანის სანჯაყს მუთესარიფი ხელმძღვანელობდა. სანჯაყი დაყოფილი იყო კაზებად, რომელსაც კაიმაკები ედგნენ სათავეში. თავად კაზები ნიჰიედ იყოფოდა, რომელსაც მუდირები ხელმძღვანელობდნენ; მათ შემადგენლობაში შედიოდა თემები, რომელსაც მუხტრები ედგნენ სათავეში.
ადმინისტრაციული დაყოფა
1865 წლისთვის ლაზისტანის სანჯაყში შედიოდა 11 კაზა: ბათუმი, ჩურუქ-სუ, ზემო აჭარა, ქვემო აჭარა, მაჭახელი, ლივანა, გონიო, ხოფა, არჰავი, ჰემშინი, ათინა. მისი მოსახლეობა შეადგენდა 79610 ადამიანს. მნიშვნელოვანი ქალაქები იყო ბათუმი, ხოფა და ართვინი.
1873 წლის რუსეთის იმპერიის პერიოდულ გამოცემაში დაცულია შემდეგი ცნობები ლაზისტანის სანჯაყის კაზების შესახებ:
ბათუმის კაზაში იდგა 1076 სახლი; მოსახლეობა შეადგენდა 8327 კაცს, სადიდანაც მუსულმანი — 3037, მართლმადიდებელი ბერძენი — 186, სომეხი-გრიგორიანელი — 93, სომეხი-კათოლიკი — 11; ამის გარდა 651 სახლი ეკუთვნოდათ ემიგრანტ ჩერქეზებს, მოსახლეობით 3324 კაცი.
კაზაში შედიოდა 48 სოფელი, 14 კვარტალი, 24 მეჩეთი, 1 ტეკე (დერვიშების მონასტერი), 88 წყლის წისქვილი სიმინდისთვის, 96 წყლის წისქვილი ხორბლისა და ბრინჯისათვის, ტყავის ქარხანა, 3 თურქული აბანო, 875 დუქანი, 26 ყავახანა, 1 მინერალური წყლების აბანო და 1 ბერძნული მართლმადიდებლური ეკლესია.
ჩურუქ-სუს კაზაში იდგა 1283 სახლი; მოსახლეობა შეადგენდა 3592 კაცს (მუსულმანი); ამის გარდა 120 სახლი ეკუთვნოდათ ემიგრანტ ჩერქეზებს, მოსახლეობით 538 კაცი.
ზემო აჭარის კაზაში (ულია) იდგა 1727 სახლი; მოსახლეობა შეადგენდა 5810 კაცს (მუსულმანი).
ქვემო აჭარის კაზაში (სუფლია) იდგა 1800 სახლი; მოსახლეობა შეადგენდა 9670 კაცს (მუსულმანი).
კაზაში შედიოდა 38 სოფელი, 11 კვარტალი, 39 მეჩეთი, 68 წყლის წისქვილი და 28 დუქანი.
კაზაში შედიოდა 26 სოფელი, 29 მეჩეთი, 99 წყლის წისქვილი და 21 დუქანი და 2 ყავახანა.
თევდორე გარსევანიშვილი
თევდორე გარსევანიშვილი (დ. 20 მარტი, 1924, გორი — გ. 8 აპრილი, 1987) — ქართველი სამხედრო პირი.
ლაზისტანის სანჯაყი
ადმინისტრაციული დაყოფა
ლივანის კაზაში იდგა 5309 სახლი; მოსახლეობა შეადგენდა 18170 კაცს, საიდანაც მუსულმანი — 16559, სომეხი-კათოლიკი — 1229, სომეხი-გრიგორიანელი — 280 და მართლმადიდებელი ბერძენი — 102 იყო.
თევდორე გარსევანიშვილი
ბიოგრაფია
თევდორე გარსევანიშვილმა 1941 წელს დაამთავრა თბილისის საფრენოსნო სკოლა, 1944 წელს — კრასნოდარის საპილოტო სასწავლებელი. მეორე მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა უკრაინის პირველ ფრონტზე. მონაწილეობდა პოლონეთისა და ჩეხოსლოვაკიის განთავისუფლების, ბერლინის აღებისა და კვანტუნის არმიის წინაარმდეგ ბრძოლებში. მის ამგარიშზეა 74 საბრძოლო გაფრენა. ჩამოაგდო მტრის 7 თვითმფრინავი; კიევის მახლობლად ბროვანში მემორიალად დგას ომში გადარჩენილი მისი საბრძოლო თვითმფრინავი. ომის შემდეგ თევდორე გარსევანიშვილი მონაწილეობდა სამხედრო აეროდრომების დაგეგმარებასა და მშენებლობაში. 1964 წელს გახდა ავიაციის პოლკოვნიკი. 1967–1979 წლებში მას ეკუთვნოდა რთულ მეტეოროლოგიურ პირობებში ფრენის ხანგრძლივობის რეკორდი. დაჯილდოებულია 3 წითელი ვარსკვლავის, წითელი დროშის ორდენებითა და მრავალი მედლით, აგრეთვე უცხოური ჯილდოებით. თევდორე გარსევანიშვილი გარდაიცვალა კიევში, 1987 წლის 8 აპრილს.
ლაზისტანის სანჯაყი
ადმინისტრაციული დაყოფა
გონიოს კაზაში იდგა 1302 სახლი; მოსახლეობა შეადგენდა 3806 კაცს (მუსულმანი); ამის გარდა 338 სახლი ეკუთვნოდათ ემიგრანტ ჩერქეზებს.
თევდორე გარსევანიშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:დაბადებული 20 მარტი კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1987 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 აპრილი კატეგორია:გორში დაბადებულები
ლაზისტანის სანჯაყი
ადმინისტრაციული დაყოფა
კაზაში შედიოდა 50 სოფელი, 43 კვარტალი, 31 მეჩეთი, 94 წყლის წისქვილი, 3 სამხერხაო, 54 დუქანი და 6 ყავახანა.
კაზაში შედიოდა 28 სოფელი, 28 კვარტალი, 27 მეჩეთი, 77 წყლის წისქვილი, 78 დუქანი და 7 ყავახანა.
ანეი
იმპერატორი ანეი (安寧天皇; დ. ძვ. წ. 566 — გ. ძვ. წ. 510) — იაპონიის მე-3 იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. ისტორიკოსები იმპერატორ ანეის მოიხსენიებენ, როგორც ლეგენდარულ პიროვნებას. მისი გარდაცვალების შემდგომი სახელი ანეი-ტენო შექმნეს მომდევნო თაობებმა.
ლაზისტანის სანჯაყი
ადმინისტრაციული დაყოფა
არჰავის კაზაში იდგა 2329 სახლი; მოსახლეობა შეადგენდა 6530 კაცს (მუსულმანი); ამის გარდა 20 სახლი ეკუთვნოდათ ემიგრანტ ჩერქეზებს, მოსახლეობით 100 კაცი.
ანეი
იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წელი უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო.
გუკანშო წერდა, რომ ანეი მართავდა კავაჩის უკენა ნო მიას სასახლიდან, რომელიც დღეს იამატოს პროვინციის სახელით არის ცნობილი.
ლაზისტანის სანჯაყი
ადმინისტრაციული დაყოფა
კაზაში შედიოდა 60 სოფელი, 12 კვარტალი, 55 მეჩეთი, 324 წყლის წისქვილი, 162 დუქანი და 4 ყავახანა.
ანეი
ისტორიკოსების აზრით ანეი უდავოდ ლეგენდის ნაწილია. კოძიკი მის შესახებ მარტო სახელს და გენეოლოგიას წერს. ნიჰონ შოკი ანეის იხსენიებს, როგორც მეორე იმპერატორს „რვა არადარეგისტრირებული მონარქიდან“ (欠史八代). გუკანშო წერს, რომ ანეი იმპერატორ სუიძეის უფროსი ან ერთადერთი შვილი იყო.
ლაზისტანის სანჯაყი
ადმინისტრაციული დაყოფა
ჰემშინის კაზაში იდგა 1548 სახლი; მოსახლეობა შეადგენდა 6322 კაცს (მუსულმანი); ამის გარდა 92 სახლი ეკუთვნოდათ ბერძნებს და სომხებს, მოსახლეობით 82 კაცი.
ანეი
იმპერატორ ანეის მმართველობის დროს იაპონიის დედაქალაქი კატაშიჰა იყო.
ლაზისტანის სანჯაყი
ადმინისტრაციული დაყოფა
კაზაში შედიოდა 43 სოფელი, 67 კვარტალი, 40 მეჩეთი, 94 წყლის წისქვილი, 10 დუქანი, 1 მინერალური წყლების აბანო, 1 სომხური ეკლესია და 1 ყავახანა.
ანეი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 566 კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 510 კატეგორია:იაპონიის მითური იმპერატორები
ლაზისტანის სანჯაყი
ადმინისტრაციული დაყოფა
ათინას კაზაში იდგა 2298 სახლი; მოსახლეობა შეადგენდა 8015 კაცს (მუსულმანი); ამის გარდა 50 სახლი ეკუთვნოდათ ემიგრანტ ჩერქეზებს, მოსახლეობით 162 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის ადმინისტრაციული დაყოფა
ბაგუესი
ბაგუესი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სინკო-ვილიასის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 30,718448 კმ². მოსახლეობა — 16 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
მიხალ დავიდი
მიხალ დავიდი, ნამდვილი სახელი ვლადიმირ შტანცლი ( დ. 14 ივლისი, 1960, პრაღა) — ჩეხი მომღერალი, კომპოზიტორი და შოუ-ბიზნესმენი. წარმოშობით არის კლუდსკების ცირკის მსახიობთა ოჯახიდან. მისი დედა ედიტა კლუდსკა იყო მიმი (პანტომიმის მსახიობი), ხოლო დეიდა დაგმარა კლუდსკა არის მწერალი და კარტით მკითხავი. ის ასევე არის კოჩკების ოჯახის ნათესავი, რომლებსაც აქვთ მოხეტიალე კარუსელების ბანაკი.