cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
ექსპრესიონიზმი — XX საუკუნის დასაწყისში განვითარებული მუსიკალური მიმართულება, რომლის მიზანიც, მუსიკალური იმპრესიონიზმისგან განსხვავებით, შემოქმედის შინაგანი იმპულსების გამოხატვაა. იგი ხელოვნების სხვა სფეროებში განვითარებული ფართო ექსპრესიონისტული მოძრაობის ნაწილია. ტერმინი ექსპრესიონიზმი მუსიკასთან მიმართებაში, პირველად, სავარაუდოდ, 1918 წელს გამოიყენეს, უპირველეს ყოვლისა, არნოლდ შონბერგის მუსიკასთან დაკავშირებით, რომელიც, ფერმწერ ვასილი კანდინსკის მსგავსად, თავს არიდებდა „სილამაზის ტრადიციული ფორმების“ გამოყენებას მძაფრი შეგრძნებების გადმოსაცემად. თეოდორ ადორნოს განმარტებით, მუსიკალური ექსპრესიონიზმი მიისწრაფვის „ტრადიციული მუსიკის კონვენციური ელემენტების, ყოველივე მყარად ფორმულირებულის“ გამორიცხვისკენ. მისივე აზრით, ექსპრესიონიზმი ეძიებს „სუბიექტური შეგრძნებების გულწრფელობას ილუზიების, შენიღბვისა და ევფემიზმების გარეშე“. ავტორი, აგრეთვე, მიუთითებს ექსპრესიონიზმის დაინტერესებაზე არაცნობიერით და აღნიშნავს, რომ შიშის გამოხატვა ცენტრალური საკითხია ექსპრესიონისტული მუსიკისა, რომელშიც „დომინირებს დისონანსი და ხელოვნების ჰარმონიული, დამამშვიდებელი ელემენტი უარყოფილია“.
პაგადიანი
პაგადიანი (ოფიციალურად ქალაქი პაგადიანი; სებ: Dakbayan sa Pagadian; ტაგ: Lungsod ng Pagadian; სუბ: Gembage G'benwa Pagadian/Bagbenwa Pagadian) — სამხრეთ ზამბოანგის პროვინციის დედაქალაქი და მეორე კლასის შემადგენელი ქალაქი ფილიპინებში. ზამბოანგის ნახევარკუნძულის რეგიონული ცენტრი და სიდიდით მეორე ქალაქი რეგიონში, დამოუკიდებელ ქალაქ ზამბოანგას შემდეგ. 2015 წლის აღწერით, ქალაქის მოსახლეობაა 199 060 ადამიანი.
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
ექსპრესიონისტული მუსიკისთვის დამახასიათებელია დისონანსი, მკვეთრი დინამიური დ ტექსტურული კონტრასტები და ფართო, ნახტომისებური ხასიათის მელოდიები.
პაგადიანი
პაგადიანი ზამბოანგის ნახევარკუნძულის სამხრეთ-დასავლეთით ძველი ზამბოანგის ესპანური ფორტიდან ჩრდილოეთით პროვინციის სხვა ქალაქებთან სავაჭრო გზაზე მდებარეობდა. ქალაქი ხელსაყრელი იყო თავშესაფრის საძიებლად და სათევზაო სივრცეებით გამოირჩეოდა, თუმცა მთიანი რელიეფის გამო არახელსაყრელი მდებარეობა ჰქონდა. ისტორიის მანძილზე აქ სხვადასხვა წარმოშობის ხალხი სახლდებოდა, რომელთაც საბოლოოდ „პაგადიანები“ უწოდეს.
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
უმთავრესი წარმომადგენლები
ექსპრესიონიზმის სამი ცენტრალური ფიგურაა არნოლდ შონბერგი (1874–1951) და მისი მოსწავლეები, ანტონ ვებერნი (1883–1945) და ალბან ბერგი (1885–1935), ე.წ. ვენის მეორე სკოლა. სხვა კომპოზიტორებიდან, რომლებიც ექსპრესიონისტულ მიმართულებასთან ასოცირდებიან, აღსანიშნავია ერნსტ კრენეკი (1900–1991) (მეორე სიმფონია, 1922), პაულ ჰინდემიტი (1895–1963) („Die junge Magd“, Op. 23b, 1922, გეორგ ტრაკლის ექვსი ლექსის მიხედვით), იგორ სტრავინსკი (1882–1971) („სამი იაპონური ლირიკა“, 1913), ალექსანდრ სკრიაბინი (1872–1915) (გვიანი საფორტეპიანო სონატები) კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ექსპრესიონისტია ბელა ბარტოკი (1881–1945), კერძოდ, მისი ადრეული ნამუშევრებიდან გამომდინარე, რომლებიც XX საუკუნის მეორე ათწლეულში შეიქმნა, მათ შორის, ოპერა „ლურჯწვერას სასახლე“ (1911), „ტყის პრინცი“ (1917) და „გასაოცარი მანდარინი“ (1919). ამერიკელი კომპოზიტორებიდან, რომლებიც შონბერგის „თავისუფალი ატონალობის“ პერიოდში (1908-1921) მოღვაწეობდნენ და რომელთა შემოქმედებაშიც „ექსპრესიის მსგავსი გამძაფრებისკენ მისწრაფება“ შეინიშნება, აღსანიშნავია კარლ რაგლსი, დეინ რუდიარი და გარკვეულწილად, ჩარლზ აივზი, რომლის სიმღერა „უოლტ უიტმენი“ ამის განსაკუთრებით კარგი ნიმუშია. ექსპრესიონიზმის მნიშვნელოვანი წინამორბედებია რიხარდ ვაგნერი (1813–1883), გუსტავ მალერი (1860–1911) და რიხარდ შტრაუსი (1864–1949). უფრო გვიანდელი კომპოზიტორები, როგორიცაა პიტერ მაქსველ დეივისი (1934–2016), „ზოგჯერ მოიაზრებიან შონბერგის, ბერგისა და ვებერნის ექსპრესიონიზმის გამგრძელებლებად“, ხოლო ჰაინც ჰოლიგერის (დ. 1939) „ყველაზე გამორჩეული თვისება შონბერგის, ბერგისა და ვებერნის მსგავსი ლირიკული ექსპრესიონიზმია“.
პაგადიანი
პაგადიანის სიმბოლოა უნიკალური დიზაინის მქონე ველოსიპედი, რომელიც მთიან რელიეფზე გადასაადგილებლად შეიქმნა. პაგადიანი ერთადერთი ქალაქია ფილიპინებში, სადაც საზოგადოებრივი ტრანსპორტი 25-40° დახრილობის ფერდობებზე გადაადგილდება.
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
უმთავრესი წარმომადგენლები
მუსიკალური ექსპრესიონიზმი მჭიდროდ უკავშირდება არნოლდ შონბერგის 1908-1921 წლებში შექმნილ მუსიკას, ვიდრე იგი თორმეტ-ტონიან ტექნიკას შეიმუშავებდა, რომელსაც „თავისუფალი ატონალობის“ პერიოდიც ეწოდება. ამავე რუბრიკაში ხშირად მოიხსენიება მისი მოსწავლეების, განსაკუთრებით, ანტონ ვებერნისა და ალბან ბერგის შემოქმედებაც. ტერმინს ხშირად იყენებდნენ უარყოფითი მნიშვნელობითაც, როცა კომპოზიტორის მხრიდან პერსონალური ექსპრესიის მცდელობა ხელს უშლიდა მუსიკალური ნაწარმოების მთლიანობის აღქმას.
პაგადიანი
გეოგრაფია
პაგადიანი დასავლეთ მინდანაოს რეგიონის უკიდურეს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს და ილანის ყურეს ესაზღვრება. ქალაქი გარშემორტყმულია მუნიციპალიტეტებით: სამხრეთ-დასავლეთით ტიგბაოსა და დუმალინაოს მუნიციპალიტეტები ესაზღვრება, დასავლეთით — ლეიქვუდი, აღმოსავლეთითა და ჩრდილო-დასავლეთით — ლაბანგანი, ხოლო ჩრდილოეთით — მიდსალიპი.
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
უმთავრესი წარმომადგენლები
ექსპრესიონიზმის საწყის წერტილად შეიძლება ჩაითვალოს შონბერგის სიმებიანი კვარტეტი (1907–08), რომელშიც, ყოველი მომდევნო ნაწილი სულ უფრო ნაკლებად ტონალურია. მესამე ნაწილი, შეიძლება, ატონალურად ჩაითვალოს, ხოლო მეოთხე მოქმედების დაწყება ძლიერ ქრომატულია, ტონალური ცენტრი არ გააჩნია და შეიცავს სოპრანოს ხაზს, რომელიც მღერის ტექსტს შტეფან გეორგეს ლექსიდან: „Ich fühle Luft von anderem Planeten“ („ვგრძნობ სიოს სხვა პლანეტიდან“). ეს, შესაძლოა, განვიხილოთ, როგორც შონბერგის განაცხადი ატონალობის „ახალ სამყაროში“ შესვლაზე.
პაგადიანი
გეოგრაფია
ქალაქი 45% ციცაბო ფერდობებითაა დაფარული, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთი მდებარე მთები დაახლოებით 15,090 ჰექტარს ფარავს. სამი შესამჩნევი მწვერვალია: სუგარლოფის მთა (1 376 მ), პინუკისის მთა (1 213 მ) და პალპალანის მთა (650 მ). ჩრდილოეთი და ცენტრალური ნაწილი ნაკლებად ციცაბო ფერდობებს წარმოადგენს და დაახლოებით 47%-ს იკავებს. დარჩენილი 8% ქალაქის აღმოსავლეთ და სამხრეთ ნაწილებს მოიცავს. უბრანული ნაწილი 845.48 ჰექტარს უდრის.
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
უმთავრესი წარმომადგენლები
ანტონ ვებერნნის მუსიკა შონბერგის ექსპრესიონისტულ სტილთან ახლოს იყო დაახლოებით 1909–13 წლებში, მოგვიანებით კი მისი მუსიკა „სულ უფრო კონსტრუქტივისტული გახდა და მისი ექსპრესიული ბირთვი დაიმალა“. ამ პერიოდს მიეკუთვნება მისი „ხუთი პიესა ორკესტრისთვის“, Op. 10 (1911–13).
პაგადიანი
გეოგრაფია
ბუნებრივი დრენაჟის ფუნქციას მდინარეები ტიგუმა, ბულატოკი, გატასი და ბალანგასანი ასრულებენ, რომლებიც პაგადიანის ყურეში ჩაედინებიან. ქალაქის ტოპოგრაფიის გამო, მისი 54 ბარანგაისთვის წყალდიდობები არ არის დამახასიათებელი. წყალდიდობები ზოგჯერ ხდება ქალაქის სამხრეთ და აღმოსავლეთ ქვედა წელში, განსაკუთრებით ძლიერი წვიმების დროს.
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
უმთავრესი წარმომადგენლები
ალბან ბერგის ექსპრესიონისტულ ნამუშევრებს შორის აღსანიშნავია მისი საფორტეპიანო სონატა, Op. 1 და ოთხი სიმღერა, Op. 2, ხოლო განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი გვიანდელი ნაწარმოებები: ოპერები „ვოცეკი“ (1914–1925) და დაუსრულებელი „ლულუ“.
პაგადიანი
კლიმატი
ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ტროპიკებში მდებარე პაგადიანი გამოირჩევა მშრალი (იანვრიდან მარტამდე) და წვიმიანი (აპრილიდან დეკემბრამდე) სეზონებით. ქალაქი ფილიპინების ტაიფუნის ჯაჭვის გარეთაა, რის გამოც ტროპიკული შტორმები და ტაიფუნები ხშირი არაა. ტემპერატურა 22.2—32.9 °C-ს შორის მეწყეობს. ხშირია სამხრეთ-დასავლეთის ქარები, რომელიც ძირითადად მშრალი სეზონის დროს ქრის. ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობაა 2 500-3 000 მმ.
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
ფაზები და პერიოდები
ექსპრესიონიზმი, შეიძლება, სამ ფაზად დაიყოს:
პაგადიანი
ადმინისტრაციული დაყოფა
პაგადიანი პოლიტიკურად 54 ბარანგაიდ იყოფა, რომელთაგანაც 16 ურბანულია.
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
ფაზები და პერიოდები
როგორც, ზოგადად, ექსპრესიონიზმი, მუსიკალური ექსპრესიონიზმიც, უმთავრესად, გერმანულენოვან სამყაროში განვითარდა. ადრეული ექსპრესიონიზმის ბევრმა წარმომადგენელმა, მომდევნო ეტაპზე, ამ სტილში მუშაობა შეწყვიტა, თუმცა, არნოლდ შონბერგი და მისი მოსწავლეები მისი ერთგული დარჩნენ. ამ ჯგუფმა, რომელსაც ვენის მეორე სკოლაც ეწოდება, ყველაზე რადიკალურად განახორციელა დისონანსის ემანსიპაცია, რაც ექსპრესიონიზმში მუსიკალური გამომსახველობის უპირველეს საშუალებას წარმოადგენს.
პაგადიანი
ეტიმოლოგია
ქალაქს და დღევანდელ ბარანგაებს: მურიკაის, სამხრეთ ტავაგანსა და თეთრ პლაჟს ადრე ტალაპუკანი ეწოდებოდა, რაც ადგილობრივთა ენაზე „მრავალრიცხოვანი წყაროს ადგილს“ ნიშნავს. ქალაქის ამჟამინდელი სახელწოდება აღებულია ირანუნის ენიდა: pagad (მოცდა) და padian (ბაზარი), რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ პაგადიანი წარსულში სავაჭრო ადგილი იყო. სხვა თეორიების თანახმად, ქალაქის სახელწოდება წარმოდგება ადგილობრივი ფრინველის გაგადიანის სახელიდან ან სიტყვიდან pangadyi (ლოცვა), შემდეგში pangadyian („ლოცვის ადგილი“ ან „მლოცველთა მიწა“). ერთ-ერთი ვერსიით, ქალაქის სახელწოდება მომდინარეობს სებუანური სიტყვიდან pengadian, რაც „სკოლას“ ნიშნავს.
ადრეული დასახლებები
პანგადიანის ადგილობრივი მოსახლეები ლუმადები იყვნენ, უფრო ზუსტად, სუბანონები. შემდეგში მუსლიმმა მოსახლეობამ ისლამიზაციის პროცესი დაიწყო. ლუმადების ნაწილი, რომლებმაც მოქცევაზე უარი თქვეს, მთიან რეგიონებში გადასახლდა.
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
ტრადიციული ფორმები ექსპრესიონიზმში
ატონალურ მუსიკაში ტრადიციული ჰარმონიული კავშირები ნაწარმოების შიგნით დაკარგულია, რის გამოც, ექსპრესიონისტი კომპოზიტორები ნაწარმოებების ბალანსირებას ფორმის დონეზე ცდილობდნენ. ამის გამო, ხშირია ტრადიციული მუსიკალური ფორმების გამოყენება, როგორიცაა კანონი, ინვენცია, ფუგა, სიუიტა, მენუეტი, მარში, სერენადა, ვალსი, კლასიკური სონატა და განსაკუთრებით, სასიმღერო ფორმები. ტრადიციული ფორმების გამოყენებით კომპოზიტორები მუსიკის ემოციურ და რაციონალურ საწყისებს შორის კავშირის დამყარებას ცდილობდნენ.
პაგადიანი
თანამედროვე ისტორია
1952 წლის 617 სექტემბერს პაგადიანი ახლად დაარსებული პროვინციის, სამხრეთ ზამბოანგის დედაქალაქი გახდა. 1976 წლის 16 აგვისტოს ქალაქი მოროს ყურის მიწისძვრისა და ცუნამის არეში მოხვდა. პაგადიანს ცუნამმაც გადაუარა და მიწისძრის ცენტრშიც აღმოჩნდა, რასაც დიდი მსხვერპლიც მოჰყვა. 1990 წლის ოქტომბერში პრეზიდენტმა კორასონ აკინომ ხელი მოაწერა 429-ე აღმასრულებელი ბრძანებას, რომლის მიხედვითაც ქალაქი პაგადიანი IX რეგიონის (ზამოანგის ნახევარკუნძული) რეგიონულ ცენტრად გამოცხადდა. 2004 წლის 12 ნოემბერს პაგადიანი ოფიციალურად გახდა ზამბოანგის ნახევარკუნძულის რეგიონული ცენტრი.
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
ტრადიციული ფორმები ექსპრესიონიზმში
1933 წლის ლექციებში ანტონ ვებერნი 1910 წელს არსებულ ვითარებას შემდეგნაირად აღწერს:
პაგადიანი
სქოლიო
კატეგორია:პაგადიანი კატეგორია:ფილიპინების პროვინციული დედაქალაქები
ექსპრესიონიზმი (მუსიკა)
ტრადიციული ფორმები ექსპრესიონიზმში
"ყველა ნაწარმოები, რომელიც ტონალობის გაქრობიდან თორმეტტონიანი ტექნიკის განვითარებამდე შეიქმნა, უკიდურესად მოკლე იყო. ყველაფერი, რაც მეტ-ნაკლებად ხანგრძლივი იყო, დამოკიდებული იყო თანმხლებ ტექსტზე. ტონალობასთან ერთად დაიკარგა ხანგრძლივი მუსიკალური ნაწარმოებების აგების ყველაზე მნიშვნელოვანი ხერხები, რადგანაც ტონალობა ფორმალური ერთიანობის მიღწევის უმნიშვნელოვანესი საშუალება იყო. თითქოს, სინათლე ჩაქრა! – ყოველ, შემთხვევაში, ასე ჩანდა მაშინ."
უმთავრესი ნაწარმოებები
გასათვალისწინებელია, რომ ქვემოთ მოცემული ნაწარმოებების დიდი ნაწილი მათი შექმნიდან დიდი ხნის შემდეგ შესრულდა ან დაიბეჭდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კლასიკური და აკადემიური მუსიკის ტრადიციები კატეგორია:მუსიკალური ტერმინები
ბენზოილის ზეჟანგი
ბენზოილის ზეჟანგი — ორგანული ნაერთი ქიმიური ფორმულით C14H10O4. უფერო კრისტალებია. დნობის ტემპერატურაა 103°C.
თვისებები და გამოყენება
ორგანულ გამხსნელებში კარგად იხსნება, წყალში კი — ცუდად. გახურებით და ულტრაიისფერი სხივების ზემოქმედებით ფეთქდება და იშლება. ბენზოილის დაშლისას წარმოიქმნება თავისუფალი რადიკალები: (C6H5COO)2→C6H5COO•+C6H5•+CO2, ამიტომ მას სხვადასხვა უჯერი ნაერთის (აკრილონიტრილის, სტიროლის, ვინილქლორიდის და სხვა) რადიკალური პოლიმერიზაციის ინიციატორად იყენებენ. „ლუციდოლის“ სახელწოდებით ბენზოილის ზეჟანგს იყენებენ ქონის, მცენარეული ზეთებისა და სხვა საკვები ნივთიერებების გასაუფერულებლად, აგრეთვე დეზოდორაციისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორგანული ზეჟანგები
უსტაროსი
უსტაროსი (Uztárroz; Uztarroze) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რონკალ-სალასარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 58 კმ². მოსახლეობა — 144 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ბირ-ალ-ჰელუის ნაჰია
ბირ-ალ-ჰელუი (არაბ. ناحية بئر الحلو الوردية) — სირიის ალ-ჰასაქის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ბირ-ალ-ჰელუის პროვინციაში დაახლოებით 38 833 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 915,05 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ენერჰოდარის ალყა
ენერჰოდარის ალყა — სამხედრო დაპირისპირება რუსეთისა და უკრაინის შეიარაღებულ ძალებს შორის 2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრის სამხრეთ უკრაინის კამპანიის ფარგლებში ზაპორიჟიის ოლქის ქალაქ ენერჰოდარისათვის. აქ მდებარეობს ზაპორიჟიის ატომური ელექტროსადგური, რომელიც ქვეყანაში ატომური ენერგიიდან მიღებული ელექტროენერგიის თითქმის ნახევარს და მთლიანი ელექტროენერგიის მეხუთედზე მეტს გამოიმუშავებს. აქაა ასევე ზაპორიჟიის თბოელექტროსადგური.
ალყა
28 თებერვალს რუსეთის თავდაცვის სამინისტრომ განაცხადა, რომ მათ დაიკავეს ქალაქი ენერჰოდარი და ზაპორიჟიის ატომური ელექტროსადგური. ენერჰოდარის მერმა დმიტრო ორლოვმა აღნიშნული უარყო. მოგვიანებით ადგილობრივმა მოსახლეობამ ქარხნისკენ მიმავალი გზა და ქალაქის შესასვლელი გადაკეტა, რითაც რუსული ძალები აიძულეს უკან დაბრუნებულიყვნენ.
1 მარტს უკრაინის ოფიციალურმა პირებმა გაავრცელეს ინფორმაცია, რომ რუსულმა ძალებმა ქალაქს ალყა შემოარტყეს, დაახლოებით 14:00 საათზე კი რუსული კოლონა ენერჰოდარისკენ გაემართა. ორლოვის თქმით, ქალაქში საკვების შოვნა გართულებული იყო. საღამოს ადგილობრივი მოსახლეობის საპროტესტო აქციამ რუსულ ძალებს ქალაქის შესასვლელი დაუბლოკა.
2 მარტის დილას ორლოვმა გაავრცელა ინფორმაცია, რომ რუსული ჯარები კვლავ უახლოვდებოდნენ ქალაქს. აქციის მონაწილეებმა კვლავ გადაკეტეს გზები; ააფრიალეს უკრაინის დროშები, ბლოკირებისათვის იყენებდნენ ნაგვის მანქანებს. ორლოვმა „უკრინფორმს“ განუცხადა, რომ ორი ადამიანი დაიჭრა, როდესაც რუსმა ჯარისკაცებმა, სავარაუდოდ, ყუმბარები ისროლეს მშვიდობიანი მოსახლეობის მიმართულებით. 18:00 საათისთვის საპროტესტო აქციაში მონაწილეობას იღებდა ორასი მცხოვრები, ასევე ელექტროსადგურის თანამშრომლები. ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოს გენერალურმა დირექტორმა რაფაელ გროსიმ თანახმად, რუსეთის ხელისუფლებამ სააგენტოს აცნობა, რომ რუსული ძალები აკონტროლებენ ატომური ელექტროსადგურის მიმდებარე ტერიტორიას.
3 მარტს, ადგილობრივი დროით 23:28 საათზე 10 რუსული ჯავშანმანქანისა და ორი ტანკისგან შემდგარი კოლონა ფრთხილად მიუახლოვდა ენერჰოდარის ელექტროსადგურს. საბრძოლო მოქმედებები დაიწყო 00:48 საათზე, როდესაც უკრაინელებმა ტანკსაწინააღმდეგო რაკეტები გაუშვეს, რუსულმა ძალბმა კი სხვადასხვა სახის იარაღით უპასუხეს, მ.შ. ხელის ტანკსაწინააღმდეგო ყუმბარსატყორცნებითაც. გეხსნილი ცეცხლის შედეგად ადმინისტრაციულ შენობასა და ელექტროსადგურის ექვსი ბლოკიდან ერთ-ერთს ცეცხლი გაუჩნდა. ობიექტის წარმომადგენლის განცხადებით, რეაქტორი რეკონსტრუქციის პროცესში იმყოფებოდა, მაგრამ მაინც შეიცავდა ბირთვულ საწვავს. შეტაკებების გამო მეხანძრეებმა ხანძრის კერამდე მისვლა ვერ შეძლეს. მას შემდეგ, რაც დიდი რაოდენობის რუსულმა ტანკებმა და ქვეითმა ჯარმა უკრაინის თავდაცვა გაარღვია, უკრაინამ აღნიშნულის შესახებ ატომური ენერგიის სააგენტოს შეატყობინა. როგორც სააგენტომ, ასევე შეერთებული შტატების ენერგეტიკის მდივანმა ჯენიფერ გრანჰოლმმა განაცხადა, რომ რადიაციული დონის ამაღლების ნიშნებს ადგილი არ ჰქონია.
4 მარტის დილას მეხანძრე-მაშველებმა ელექტროსადგურზე შესვლა და ცეცხლის ჩაქრობა შეძლეს. გვიან დილით რუსულმა ჯარებმა სადგური მას შემდეგ დაიკავეს, რაც დადასტურდა, რომ რადიაციის დონის ცვლილება არ მომხდარა. რუსები ასევე შევიდნენ და დაიკავეს ქალაქი ენერჰოდარი. ორლოვის განცხადებით, ბრძოლის შედეგად ქალაქს შეუწყდა გათბობის მიწოდება.
შედეგები
ზაპორიჟიის ოლქის გუბერნატორმა ოლექსანდრ სტარუხმა 5 მარტს განაცხადა, რომ ქალაქის გაძარცვის შემდეგ რუსულმა ძალებმა დატოვეს იგი და სიტუაცია ახლა მთლიანად ადგილობრივი ხელისუფლების კონტროლის ქვეშ იყო. თუმცა, შემდეგ ორლოვმა უარყო ინფორმაცია და დაადასტურა, რომ რუსულ ძალებს კვლავ დაკავებული ჰქონდათ ქალაქის პერიმეტრი და ელექტროსადგური, მაგრამ ადგილობრივი ხელისუფლება მოვალეობების შესრულებას კვლავ აგრძელებდა. უკრაინის სამხრეთ-აღმოსავლეთის სამხედრო ადმინისტრაციამ 7 მარტს დაადასტურა, რომ ენერჰოდარი რუსული ძალების კონტროლის ქვეშ იყო.
6 მარტს, ატომური ენერგიის სააგენტომ გამოაქვეყნა განცხადება, რომ რუსული ძალები ელექტროსადგურის მუშაობაში ერეოდნენ. მასში ნათქვამი იყო: „სადგურის მმართველობის ნებისმიერი ქმედება, მათ შორის ზომები, რომლებიც დაკავშირებულია ექვსი რეაქტორის ტექნიკურ ექსპლუატაციასთან, მოითხოვს წინასწარ დამტკიცებას რუსული ხელმძღვანელობის მიერ“. აგრეთვე — „ადგილზე მყოფმა რუსულმა ძალებმა ზოგიერთი მობილური ქსელი და ინტერნეტი გათიშეს, რათა ადგილიდან კომუნიკაციის ჩვეულებრივი არხებით სანდო ინფორმაციის მიღება ვერ მომხდარიყო“. 9 მარტს უკრაინის ენერგეტიკის მინისტრმა ჰერმან ჰალუშჩენკომ განაცხადა, რომ რუსულ ძალებს ტყვეობაში ჰყავდათ ელექტროსადგურის თანამშრომლები და მათ ნაწილს პროპაგანდისტული ვიდეოების გადაღებებს აიძულებდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის ალყები კატეგორია:რუსეთის ალყები კატეგორია:რუსეთის შეჭრა უკრაინაში (2022)
A Scarcity of Miracles
A Scarcity of Miracles — Jakszyk, Fripp and Collins-ის ალბომი. პროექტში მონაწილეობენ King Crimson-ის წევრები, რობერტ ფრიპი, მელ კოლინზი და სიმღერების ავტორი-გიტარისტი ჯაკო ჯეკზიკი (რომელიც მანამდე უკრავდა პროექტ 21st Century Schizoid Band-ში).
A Scarcity of Miracles გამოვიდა ქვესათაურით „A King Crimson ProjeKct“. შედეგად, ბევრმა გამოხატა ვარაუდი, რომ ეს, შესაძლოა, ყოფილიყო თავად King Crimson-ის შემდეგი შემადგენლობა. ფრიპმა იგი უარყო და დაამატა, რომ ეს მისთვის ერთ-ერთი საყვარელი ალბომი იყო. „Crimson-ის გენი აქვს, მაგრამ KC არ არის“.
კომპოზიციები „A Scarcity of Miracles“ და „The Light of Day“ სრულდებოდა King Crimson-ის კონცერტებზე.
ალბომის გარეკანის ავტორია პიჯეი კრუკი.
სქოლიო
კატეგორია:პროგრესული როკ-ალბომები
პროფესიონალური ბილიარდისა და სნუკერის მსოფლიო ასოციაცია
thumb|WPBSA-ის ლოგოტიპი პროფესიონალური ბილიარდისა და სნუკერის მსოფლიო ასოციაცია (World Professional Billiards and Snooker Association, აგრეთვე გვხვდება შემოკლებული სახელწოდებები World Snooker Association, World Snooker და WPBSA) — პროფესიონალური სნუკერისა და ინგლისური ბილიარდის გენერალური სამმართველო ორგანიზაცია. დაარსდა 1968 წელს, შტაბ-ბინა მდებარეობს ქალაქ ბრისტოლში, ინგლისში.
ბერნალის რაიონი
ბერნალის რაიონი (Distrito de Bernal) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის სეჩურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 16 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 798 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 86 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 67.64 კმ²-ია.
პროფესიონალური ბილიარდისა და სნუკერის მსოფლიო ასოციაცია
ისტორია
ორგანიზაცია დაარსდა 1968 წელს. WPBSA-ის ფორმირებამდე სნუკერისა და ინგლისური ბილიარდის სამყაროს ხელმძღვანელი ორგანიზაცია იყო Billiards Association and Control Council (BA & CC).
სქოლიო
კატეგორია:სნუკერის ორგანიზაციები კატეგორია:სნუკერი დიდ ბრიტანეთში
ასრიქი (ქალბაჯარი)
ასრიქი (Əsrik) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
სისინიუს II
სისინიუს II (Σισίνιος Β΄) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 996-999 წლებში.
ახალგაზრდობაში მან კარგი განათლება მიიღო. მისი მმართველობა გამოირჩეოდა სამწყსოს საკითხებზე მუშაობით. კერძოდ ქორწინებასა და განქორწინებაზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:კონსტანტინოპოლის პატრიარქები
უჩხითის ჯამე
უჩხითის ჯამე — არქიტექტურული ძეგლი, ხის ორსართულიანი ჯამე. მდებარეობს ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ უჩხითში. თარიღდება XIX საუკუნით.
ძეგლის აღწერა
ჯამე იქცევს ყურადღებას მწყობრი პროპორციებით, ქვის ოვალური კიბითა და ჭვირულმოაჯირიანი აივნით, კრამიტის საბურავითა და ფართო სარკმლებით. უჩხითის ჯამე საბჭოთა პერიოდში სხვა აჭარული ჯამეების მსგავსად, დაიკეტა, თუმცა დაიწყეს მისი გამოყენება დამამზადებელ პუნქტად, რასაც გარკვეული კონსტრუქციული ცვლილებები მოჰყვა ჯამეს ინტერიერში. ამჟამად უჩხითის ჯამეში აღდგენილია ღვთისმსახურება.
ირაკლი მელაშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 3 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
უჩხითის ჯამე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქედის მუნიციპალიტეტის ჯამეები
ცა მიწიდან იწყება
ცა მიწიდან იწყება — ოთარ ჭილაძის ავტობიოგრაფიული ჩანაწერები, რომელიც მისი გარდაცვალების შემდეგ, 2010 წელს, "ინტელექტმა" გამოსცა. კრებული შეადგინა და წინასიტყვაობა დაურთო თამაზ ჭილაძემ. წიგნში გამოყენებულია თავად ავტორის ნახატები.
კრებულში "ცა მიწიდან იწყება" ოთარ ჭილაძის პირადი ჩანაწერების რვეულებიდან ამოკრებილი ამბებია, 1955 წლიდან გარდაცვალებამდე, სადაც მწერალი აფიქსირებდა თავის ყოველდღიურ განცდებს, ემოციებს, შეხედულებებს ამა თუ ადამიანებზე და მოვლენებზე. წიგნის პრეზენტაცია არტკაფე "ქარავანში" გაიმართა, სადაც მწერლის ჩანაწერები თეატრალური ინსტიტუტის სტუდენტებმა წაიკითხეს.
თამაზ ჭილაძემ, პრეზანტიციის შემდეგ აღნიშნა, რომ სიტყვა სულ სხვა მნიშვნელობას იძენს, როცა მას ახალგაზრდა კითხულობს - ეს უკვე მომავალი ლაპარაკობს, და ვიდრე ქვეყანაში ახალგაზრდებს ლიტერატურა აღელვებთ და აინტერესებთ, ქვეყანას დაღუპვა არ უწერია.
თამაზ ჭილაძე წიგნის შესახებ:
როსტომ ჩხეიძე:
სქოლიო
კატეგორია:ოთარ ჭილაძის ნაწარმოებები კატეგორია:2010 წლის წიგნები
ჟუანა პორტუგალიელი (1635-1653)
ჟუანა პორტუგალიელი (Joana de Portugal; დ. 18 სექტემბერი, 1635 — გ. 17 ნოემბერი, 1653) — ბრაგანსის დინასტიის წარმომადგენელი. პორტუგალიის მეფე ჟუან IV-ისა და დედოფალ ლუიზა დე გუსმანის უფროსი ქალიშვილი.
ბიოგრაფია
ჟუანა დაიბადა 1635 წლის 18 სექტემბერს ვილა-ვიკოზას სამეფო სასახლეში. იგი იყო ბრაგანსის ჰერცოგ ჟუან II-ისა და მისი ცოლის, ლუიზა დე გუსმანის მეორე შვილი და პირველი ქალიშვილი. მისმა მშობლებმა მის შემდეგ კიდევ ერთი გოგონა გააჩინეს, ინგლისის მომავალი დედოფალი კატარინა ბრაგანსა და ასევე კიდევ ორი ვაჟი, პორტუგალიის მომავალი მეფეები: აფონსუ VI და პედრუ II. 1640 წელს, მამამისი პორტუგალიის მეფე გახდა ჟუან IV-ის სახელით, რითაც ჟუანა პორტუგალიის ინფანტა გახდა.
1645 წელს მას მიენიჭა დამატებითი, ბეირას პრინცესის წოდება. 1653 წლის 17 ნოემბერს, ყველასათვის მოულოდნელად პრინცესა ჟუანა 18 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მან ვერ მოასწრო გათხოვება და არც შვილები დარჩენია. იგი დაკრძალეს ბრაგანსის დინასტიის სამეფო პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1635 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1653 კატეგორია:ბრაგანსები კატეგორია:პორტუგალიის ინფანტები
აბას მირზას მეჩეთი
აბას მირზას მეჩეთი (Աբաս Միրզայի մզկիթ,, Abbas Mirzə məscidi) — ისლამის შიიტური მიმართულების მეჩეთი ერევანში, რომელიც აშენებული იყო XIX საუკუნეში აბას მირზა კოვანლი-ყაჯარის მიერ. მეჩეთის ფასადი მოპირკეთებული იყო მწვანე და ლურჯი შუშით, სპარსული სტილის გადმოცემით. ერევნის რუსების მიერ დაპყრობის შემდეგ, მეჩეთი გადააქციეს ყაზარმად. საბჭოთა პერიოდში მეჩეთი, ისევე როგორც სხვა რელიგიური ნაგებობები მიატოვეს და დღემდე მოაღწია მხოლოდ მეჩეთის ერთმა კედელმა.
სქოლიო
კატეგორია:ყაჯართა დინასტია კატეგორია:სომხეთის მეჩეთები
ვლადიმერ მოლოჟავენკო
ვლადიმერ მოლოჟავენკო (Владимир Семёнович Моложавенко; დ. 28 დეკემბერი, 1924, მოროზოვსკი, რსფსრ, სსრკ — გ. 25 დეკემბერი, 2012, დონის როსტოვი, რუსეთი) — რუსი და საბჭოთა მწერალი და ჟურნალისტი. სსრკ-ის მწერალთა კავშირის წევრი (1973). დიდი სამამულო ომის მონაწილე.
ბიოგრაფია
ვლადიმერ მოლოჟავენკო 1924 წლის 28 დეკემბერს სტანიცა მოროზოვსკაიაში (ამჟამინდელი როსტოვის ოლქის ქალაქი მოროზოვსკი), რკინიგზის თანამშრომლის მრავალშვილიან ოჯახში დაიბადა. ცხრა კლასის დამთავრების შემდეგ, 1942 წლის დეკემბერში ჯარში გაიწვიეს. 1943 წლის იანვრიდან მსახურობდა მე-4 უკრაინის ფრონტის 239-ე მსროლელთა პოლკის ქვეითთა რიგითად, შემდეგ მეთაურობდა განყოფილებას, ოცეულს. მიიღო საბრძოლო ჭრილობა. დიდი სამამულო ომის დასრულებას პრაღაში შეხვდა სერჟანტის რანგში, ბატალიონის კომორგად. დაჯილდოვდა სამამულო ომის მე-2 ხარისხის ორდენითა და მედლით „საბრძოლო დამსახურებისთვის“ და სხვ.
დემობილიზებული ვლადიმერ მოლოჟავენკო ორთქლმავლის მემანქანის დამხმარედ მუშაობდა მოროზოვსკის დეპოში. შემდეგ სწავლა გააგრძელა მშრომელი ახალგაზრდობის საღამოს სკოლაში, ასპირანტურაში სწავლობდა მოსკოვის პოლიგრაფიულ ინსტიტუტში.
1947 წლიდან ვლადიმერ მოლოჟავენკო ჟურნალისტური საქმიანობით დაკავდა. მუშაობდა რაიონული გაზეთის „Морозовский большевик“-ის (მოროზოვსკის ბოლშევიკი) პასუხისმგებელ მდივნად, შემდეგ საოლქო გაზეთების „Комсомолец“-ის (კომკავშირელი), „Молот“-ისა (ურო) და საქალაქო გაზეთ „Вечерний Ростов“-ის (საღამოს როსტოვი) მდივნად.
1966—1970 წლებში მუშოაბდა გამომცემლობა „Молот“-ის (ურო) დირექტორად.
ხსოვნა
2012 წელს დონის როსტოვში, გაფიცვის გამზირი № 11/14ა-ში მდებარე სახლზე, სადაც ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა მწერალი, მემორიალური დაფა გაიხსნა.
შრომები
გამოცემულია მწერლის შემდეგი ნაწარმოებები:
სქოლიო
კატეგორია:რუსი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 28 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012
ალ-არიშეის ნაჰია
ალ-არიშეი (არაბ. ناحية العريشة‎‎) — სირიის ალ-ჰასაქის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ალ-არიშეის პროვინციაში დაახლოებით 30 544 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 1 519 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ჩონგური (ალმანახი)
„ჩონგური“ — პირველი ქართული ლიტერატურული ალმანახი. გამოვიდა 1864 წელს. დაიბეჭდა პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის სტამბაში. შემდგენელი — კონსტანტინე ლორთქიფანიძე. კრებულში დასტამბულია ნიკოლოზ ბარათაშვილის ლექსები და პოემა „ბედი ქართლისა“, გრიგოლ ორბელიანის ლექსები, ილია ჭავჭავაძის ლექსები, ნაწყვეტი პოემიდან „აჩრდილი“, აგრეთვე პოემა „რამდენიმე სურათი ანუ ეპიზოდი ყაჩაღის ცხოვრებიდან“, აკაკი წერეთლის, რაფიელ ერისთავის, ი. მიქელაძის ლექსები და ნიკოლოზ ნეკრასოვის პოემა „პოეტი და მოქალაქე“ (თარგმანი).
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ალმანახები კატეგორია:1864 წლის ალმანახები
აშშ-ის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
აშშ-ის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები — კონკაკაფისა და ფიფა-ს წევრი საფეხბურთო ნაკრები. მონაწილეობა მიიღო მსოფლიოს ბოლო შვიდ საფეხბურთო ჩემპიონატში, ასევე იყო 1994 წლის ჩემპიონატის მასპინძელი.
ისტორია
მსოფლიოს პირველივე ჩემპიონატზე 1930 წელს აშშ-ის ნაკრებმა ნახევარფინალს მიაღწია. ამის შემდეგ მათი საუკეთესო შედეგი დაკავშირებულია ბრიუს არენას სახელთან, რომელმაც 2002 წლის მუნდიალზე მეოთხედფინალში გაიყვანა გუნდი. აშშ-მა პირველივე მატჩი მოიგო ფავორიტად შერაცხულ პორტუგალიის ნაკრებთან 3-2. ამის შემდეგ ფრედ ითამაშა მასპინძელ სამხრეთ კორეასთან და ეს შედეგები საკმარისი აღმოჩნდა შემდეგ ეტაპზე გასვლისთვის, მიუხედავად მესამე მატჩში პოლონეთთან 1-3 წაგებისა. აშშ-მა მერვედფინალში დაამარცხა მექსიკა და მეოთხედფინალში დამარცხდა შემდგომში ფინალისტ გერმანიასთან.
ბრიუს არენას გუნდმა ეს შედეგი ვერ გაიმეორა შემდგომ, 2006 წლის მუნდიალზე. მეტიც, აშშ ჯგუფში ჩარჩა ერთი ქულით და მხოლოდ ორი გატანილი გოლით. ბრიუს არენა მწვრთნელობიდან გაათავისუფლეს.
2010 წლის მუნდიალზე გუნდს გაუძღვა ბობ ბრედლი. აშშ-მა ჯგუფში პირველი ადგილი დაიკავა, ხოლო მერვედფინალში დამარცხდა განის ნაკრებთან 1-2.
2011 წლიდან აშშ-ს მთავარ მწვრთნელად დაინიშნა ყოფილი გერმანელი ფეხბურთელი იურგენ კლინსმანი. 2014 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე აშშ-მა კვლავ მერვედფინალში გასვლა მოახერხა და იქ დამარცხდა ბელგიის ნაკრებთან 1-2.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებები
ვიდანგოსი
ვიდანგოსი (Vidángoz; Bidankoze) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რონკალ-სალასარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 39,2 კმ². მოსახლეობა — 85 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ანატოლი ალექსანდროვი (ფიზიკოსი)
ანატოლი ალექსანდროვი (Анато́лий Петро́вич Алекса́ндров; დ. 13 თებერვალი, 1903, ტარაშჩი — გ. 3 თებერვალი, 1994, მოსკოვი) — რუსი ფიზიკოსი.
ბიოგრაფია
ანატოლი პეტრეს ძე ალექსანდროვი დაიბადა 1903 წლის 13 თებერვალს უკრაინის ქალაქ ტარაშჩიში. 1930 წელს დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტი, ხოლო შემდგომ მუშაობა დაიწყო სსრკ ფიზიკურ პრობლემათა ინსტიტუტში. 1946-1955 წლებში მუშაობდა სსრკ პრობლემათა ინსტიტუტში.
მოღვაწეობა
ალექსანდროვის პირველი მეცნიერული ნაშრომი 1929 წელს, ჯერ კიდევ სტუდენტობის პერიოდში შეასრულა. ეს ნაშრომი ეხებოდა დაელექტროების ფიზიკის სფეროს შესახებ. ამის შემდგომ მან მუშაობა გააგრძელა ლენინგრადის ფიზიკა-ტექნიკის ინსტიტუტში და შრომების კომპლექსი შეასრულა დიელექტრიკების ელექტრული სიმტკიცის საკითხებზე. აქ აღმოაჩინა დიელექტრიკში „სუსტი“ ადგილების როლი. მიღებული მასალები შემდეგში მის მიერ იქნა გამოყენებული მასალათა მყიფე მსხვრევის პრობლემის ანალიზისა და მყარი სხეულების სიმტკიცის სტატისტიკური თეორიის დამუშავებისას.
1936 წელს ალექსანდროვის ხელმძღვანელობისთ დამუშავებულ იქნა მაგნიტური ნაღმებისაგან გემების დაცვის მეთოდის მეცნიერული საფუძვლები. დიდი სამამულო ომის დროს ეს მეთოდი წარმატებით გამოიყენეს.
1943 წელს იგი აირჩიეს სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტად.
ალექსანდროვმა ძალზე დიდი წვლილი შეიტანა საკვლევი რეაქტორების ИРТ შექმნაში. მისივე ხელმძღვანელობითაა შექმნილი მასალათმცოდნეობის საუკეთესო რეაქტორები: МР, MИR და CM. დიდი შრომა გასწია ალექსანდროვმა მოკავშირე რესპუბლიკების ბირთვული ცენტრების განვითარებაში. მისივე უშიალო მონაწილეობით დაგეგმარებულ და აგებულ იქნა ენერგეტიკული დანადგარები გემებზე. გემი სახელად „ლენინი“ (მსოფლიოში პირველი ატომური ყინულმჭრელი გემი) და არქტიკა“ წარმატებით დასცურავდნენ ჩრდილოეთის საზღვაო გზებზე.
1953 წელს ალექსანდროვი არჩეულ იქნა სსრ კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილ წევრად, ხოლო ამ აკადემიის პრეზიდიუმის წევრად იგი 1960 წელს აირჩიეს.
ანატოლი ალექსანდროვი იყო სკკპ წევრი, სკკპ ცენტრალური სოციალისტური შრომის გმირი, სსრ კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდენტი, უნგრეთის სახალხო რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი და შვედეთის სამეფო საინჟინრო აკადემიის წევრი. იგი კარგად უთავსებდა სამეცნიერო-კვლევით მუშაობას დიდ სამეცნიერო-ორგანიზაციულ, საზოგადოებრივ და სახელმწიფოებრივ მუშაობას. ალექსანდროვი დიდ ინტერესს იჩენდა ყოველი ახალი აღმოჩენის მიმართ და სწორედ ამ თვისებით იგი შესანიშნავ მაგალითს აძლევდა ახალგაზრდა მკვლევარებს, რომლებსაც მუდამ დაუზარელად ეხმარებოდა.
იგი გარდაიცვალა 1994 წლის 4 თებერვალს, მოსკოვში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ფიზიკოსები კატეგორია:სსრკ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:სსრკ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:სსრკ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:სსრკ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
ფარხანი
ფარხანი (Fərxani) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
დოლოგანის ჯამე
დოლოგანის ჯამე — არქიტექტურული ძეგლი, ხის ორსართულიანი ჯამე. მდებარეობს ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ დოლოგანში. თარიღდება XIX საუკუნით.
ძეგლის აღწერა
ჯამე აჭარული მეჩეთების რეგიონალური მახასიათებლების გამომხატველია, როგორიცაა სწორკუთხა, კვადრატს მიახლოებული გეგმარება, ძლიერად შვერილი კარნიზი,სწორკუთხა სარკმლებით დატიხრული სადად შეფიცრული ფასადები. შედარებით მეტყველი და ჩუქურთმებით დამშვენებული უნდა ყოფილიყო ჯამეს ინტერიერი, რომელიც ამჟამად სრულად მოშლილია- დარჩენილია მხოლოდ კონსტრუქციული კარკასი. ბოლო წლებში ჯამეს კრამიტის საბურავი თუნუქის გადახურვით შეიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქედის მუნიციპალიტეტის ჯამეები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში
ალბერტ მელაძე
დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (თავის ერთ-ერთ ჩანაწერში ამბობს: „დავამთავრე პუშკინის სახელობის ინსტიტუტი“ ). 1958 წლიდან იყოთბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლაბორანტი, სამშენებლო საწაროების, თბილისის თბომეურნეობის სამმართველოს მუშაკი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
კატაგუაზისი
კატაგუაზისი (Cataguases) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 169 მეტრზე. მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კატაგუაზისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 69 757 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 141.85 კმ²-ზე. ფართობი 491 767 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
პაკისტანის გეოგრაფია
პაკისტანი — სახელმწიფო სამხრეთ-დასავლეთ აზიაში. სამხრეთ-დასავლეთით ესაზღვრება ირანი, დასავლეთით და ჩრდილო-დასავლეთით ავღანეთი, ჩრდილო-აღმოსავლეთით ჩინეთი, აღმოსავლეთით ინდოეთი, სამხრეთით აკრავს არაბეთის ზღვა. პაკისტანის ფართობია 803 94 კვადრატული კილომეტრი. სახელმწიფო საზღვრების სერთო სიგრძეა 6 774 კილომეტრი. ინდოეთთან გამავალი საზღვრის სიგრძეა 2 912 კილომეტრი, ავღანეთთან 2 430 კილომეტრი, ირანთან 909 კილომეტრი, ჩინეთთან 523 კილომეტრი. სანაპირო ხაზის სიგრძეა 1 046 კილომეტრი.
ქვეყნის 3/5 მთებსა და პლატოებს უკავია, ხოლო დანარჩენი 2/5 ვაკეებს. ქვეყნის დაყოფა შეიძლება ხუთ ძირითად ფიზიკურ-გეოგრაფიულ რეგიონად: 1. ჰიმალაი და ყარაყორუმი მთისწინეთებთან ერთად; 2. ჰინდუქუში და დასავლეთი მთები; 3. ბელუჯისტანის პლატო; 4. მთისწინეთი (პოტვარის პლატო, მარილიანი ქედი, მიმდებარე ტერიტორიები); 5. ინდის ხეობა. თითოეული ეს რეგიონ შეიძლება დაიყოს რამდენიმე ქვერეგიონად.
სასარგებლო წიაღისეულიდან არის ნავთობი, აირი, ქვანახშირი, რკინის მადანი. ცნობილია მანგანუმის, ტყვიის, თუთიის, სტიბიუმის, ქვამარილის, თაბაშირისა და სხვა საბადოები.
ჰავა პაკისტანის დიდ ნაწილში ტროპიკულია, ჩრდილო-დასავლეთით სუბტროპიკული, უმთავრესად მშრალი კონტინენტური, მთაში ჩრდილოეთით მკაფიოდაა გამოხატული სიმაღლებრივი სარტყლურობა. იანვრის საშუალო ტემპერატურა ინდის ვაკეზე 12°C-იდან 16°C-მდეა, მთაში ჩრდილოეთით იცის ყინვები (მაღალმთიანეთში –20°C). ივლისის საშუალო ტემპერატურა სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ უდაბნოებში 35°C-მდეა, სანაპიროზე დაახლოებით 29°C, მთებსა და ზეგნებზე დასავლეთით 20-25°C, 5000 მეტრზე მაღლა 0°C-მდე. ატმოსფერული ნალექები სანაპიროზე 15-200 მმ-მდეა წელიწადში, სინდში 100-200 მმ, პენჯაბსა და მთისწინეთში 350-500 მმ, მთაში ჩრდილოეთით 1000-1500 მმ.
მთავარი მდინარეა ინდი და მისი შენაკადი სატლეჯი, რომელიც პენჯაბის მდინარეების (ჩინაბი, რავი, ჯელამი, ბიასი) წყალშემკრებია. დიდ მდინარეებზე შეიმჩნევცა ზაფხულის წყალდიდობა, რაც განპირობებულია მუსონური წვიმებითა და თოვლის დნობით.
ვაკეებზე ჭარბობს რუხი და რუხ-ყავისფერი ნაიდაგები, თარის უდაბნოში, ქვიშიან, ბელუჯისტანის მთათშუა ქვაბულებში უდაბნოს ქვიშიანი ნიადაგები მონაცვლეობს მლაშობებთან. მთისწინეთში ყავისფერი და ყომრალი ნიადაგებია. მთაში სიმაღლის მიხედვით ერთმანეთს ცვლის მთის ყავისფერი, მთა-ტყის ყომრალი, მთა-მდელოსა და მთის მდელოსტეპის ნიადაგები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პაკისტანის გეოგრაფია
ალ-მალიქიის ნაჰია
ალ-მალიქია (არაბ. ناحية المالكية‎‎) — სირიის ალ-ჰასაქის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ალ-მალიქიის პროვინციაში დაახლოებით 112 000 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 1 264 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ლეპჩა
ლეპჩა — ერთ-ერთი ცნობილი კულტურა, რომელიც გავრცელებულია თითქმის მთელს შუა აზიაში. ისტორიული წყაროებიდანვე ირკვევა, რომ ამავე არეალის ჩათვლა შეგვიძლია ადგილად, სადაც იგი წარმოიშვა და ჩამოყალიბდა, კონკრეტულად კი მონღოლეთში და ბჰუტანში. ამ კულტურაში, ისევე როგორც სხვა სტანდარტულ სიტუაციებში, იმოქმედა მრავალმა გარემოებამ და შესაბამისად იგი ჩამოყალიბდა იმავე პრინციპებზე დაყრდნობით, როგორზეც აზიაში გავრცელებული მიმდინარეობები და კულტურები არიან, რასაც ადასტურებს ლეპჩელი ხალხის რელიგია, ანუ ბუდიზმი და მრავალი სხვა დეტალი, რომლებზეც გვექნება საუბარი. დღეს დღეობით ამ კულტურის წარმომადგენლების უმეტესება „იკარგება“, რადგან ბოლო სამი საუკუნის განმავლობაში ისინი ნათესაურ კავშირს ამყარებენ სხვადასხვა ერებთან, მაგალითად: ტიბეტელებთან, ნეპალელებთან, ბუტანელებთან და ასე შემდეგ, ეს კი იწვევს ნამდვილი, სუფთა სისხლის ლეპჩელების გადაგვარებას და გაქრობას. ლეპჩელები სიკკიმის აბორიგენი მაცხოვრებელნი არიან და ძირითადად ჩრდილოეთ ნაწილში არიან დასალებულნი. მათი ძირითადი სარწმუნოება ბუდიზმია, მაგრამ ამჟამად ბევრია ქრისტიანობაც.
იდენტიფიკაცია და ადგილმდებარეობა
ლეპჩის კულტურის წარმომადგენლები, როგორც უკვე ითქვა შუა აზიაში ცხოვრობენ, თუმცა უფრო დეტალურად მათი განსახლების არეალად ჰიმალაის მთიანეთის კონკრეტული უბნები საკიმი და დარჯელინგი ითვლება. საუკუნეების მანძილზე მათი სხვა და სხვა თაობა მთა კანჩენჯინგას სამხრეთ და აღმოსავლეთ ნაწილებში ცხოვრობენ. გეოგრაფიული თვალსაზრისით ეს ადგილი ჩრდილო ნახევარსფეროს 27-28 გრადუსიან განედსა და 88-89 გრადუსიან გრძედზე მდებარეობს. რაც შეეხება ამ კულტურის იდენტიფიცირებას, ანუ მათ ვინაობას უკვე ითქვა, რომ მათი წარმომავლობის სავარაუდო ადგილი მნღოლეთი ან ტიბეტის მთიანეთია, მაგრამ ფაქტია, რომ ამ ხალხმა ცხოვრება შედარებით სამხრეთში ამჯობინა. სწორედ ამჟამინდელი განსახლების არეალში შეერქვა ამ კულტურას ლეპჩა. მისი ავტორი ნეპალელი ხალხია და მათ ენაზე ეს ტერმინი უაზრო მოლაპარაკეს ნიშნავს. როგორც ჩანს, ლეპჩელებს მეზობელ ერებში არ ჰქონდათ სახარბიელო სახელი გავარდნილი, მაგრამ რის გამო შეარქვეს მათ ასეთი სახელი ზუსტად არ არის დადგენილი.
ლეპჩას ტომების განსახლების ისტორიას გამოძიებისას სხვადასხვა წყაროებიდან ვიგებთ, რომ ისევე როგორც მრავალი სხვა ტომები სუბ-ჰიმალაის რეგიონში, ლეპჩა რასობრივად ეკუთვნის მონღოლებს. არსებობს რამდენიმე მოსაზრება, რომ სანამ გაემგზავრებოდნენ აღმოსავლეთ ჰიმალაის მთისწინეთში, ლეპჩას მოსახლეობა, შესაძლოა დასახლებულნი იყვნენ ჩინეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ რეგიონში. აქედან ისინი გადავიდნენ ტაილანდში და ბირმაში. დაუღალავი ხალხი აგრძელებდა სიარულს ჩრდილო-დასავლეთით ბირმიდან. გადაიარეს მღელვარე მდინარეები ირავადი და ჩინდვინი, ასევე გადაკვეთის პატაკაის ძლიერი სპექტრი და მიაღწიეს იმას, რაც ძველი ინდოეთი იყო. დასავლეთით მოძრაობა განაგრძეს და საბოლოოდ მიაღწიეს ადგილს, სახელად კანჩენჯუნგა. ეს იყო ის უტოპია, რომელსაც ისინი ეძებდნენ. გაოცებულნი იყვნენ ამ მიწის სილამაზით და არამიწიერებით, რის გამოც შეარქვეს „Nye Mayel Lyang“, ანუ მიწა წმინდა, როგორც ზეცაში.
დემოგრაფია
მიუხედავად ამ კულტურის მრავალსაუკუნოვანი არსებობისა, მისი წარმომადგენლების რაოდენობა მსოფლიოში ძალიან ცოტაა. 1987 წელს ჩატარებული სოციალური დაკვირვებითა და გამოკითხვით დადგინდა, რომ ლეპჩას 65 000 მიმდევარი ჰყავს. ამას ისიც ემატება, რომ ეს ხალხი დანაწევრებულია სხვადასხვა აზიურ ქვეყანაში. კონკრეტული ქვეყნისთვის შედეგები ასეთია: სიკიმი 23 000 პირი, ნეპალი 1200, ბუტანი 2400, ხოლო დანარჩენი ინდოეთში. ამ ფაქტებზე დაყრდნობით, შეიძლება დადასტურდეს ის, რომ ლეპჩელები არეულები არიან სხვადასხვა ერში და მათ ჯიშს მართლაც ემუქრება გაქრობა.
ლინგვისტიკა
ლეპჩელი ხალხის სალაპარაკო ენაში გარეულია მრავალი ელემენტი იმ ენებიდან, რომლებზეც საუბრობენ მათ გარშემო მცხოვრები ხალხი. ეს მოვლენა ლოგიკურიცაა, თუმცა უნდა ითქვას, რომ ენის ძირითადი მექანიზმი, ფუძე მონღლეთიდან და ტიბეტიდან მოდის. სწორედ ამ ფაქტმა განაპირბა ლეპჩელების სავარაუდო წარმომავლობაზე აზრის ჩამოყალიბება. არსებობს რამდენიმე საოცარი ასპექტების ლეპჩას ენის შეხსახებ. სიტყვა, რომელიც უხამსობასთან ასოცირდება, ყოველდღიური ლექსიკის ნაწილია. მათთვის იმ სიტყვების ხმარება, რომლებიც ნებისმიერი სხვა ენისათვის საჯაროდ არ ითქმის ან შეურაცხმყოფელია, არ არის ტაბუ და არაადამიანური. სხვა საინტერესო ფაქტი ლეპჩის სასაუბრო ენის შესახებ ისაა, რომ მათი ბრძენი ხალხი ერთად ისხდა და ირჩევდა უსულო და სულიერი ობიექტების სახელებს. აქედან გამომდინარე, კონკრეტული ცხოველთა ჯიშებისა და საგნების გამოთქმის წესი ინდივიდუალური იყო. თითქმის ყველა ცხოველის სახელი წერისას იწყება "სა"-თი, ხოლო, მაგალითად, გველები და სხვადასხვა ბამბუკის პროდუქციის სახელები იწყება ასო „ტა“ და „პა“-თი. აქედან გამომდინარე სურია, სუზონგი, სუ-ცაკი, სუნა, სუკო, სანგი, სატტიმი და საჰუ სახელები შეესაბამებოდა ვეფხვის, ლეოპარდის, დათვის, ლომის და მაიმუნის ჯიშებს, ანუ ცხოველებს. პანუ-ბუ, პამოლ-ბუ, პანულ-ბუ, პალონგ-ბუ, გველის განსხვავებული სახეობების სახელებია. ანალოგიურად, ტა-ზანგი, ტანგარი, ნანგჯუნგი, ტაფუ, ტაკჩიმი, ტალუნგი ბამბუკის პროდუქციის სხვადასხვა დასახელებიებია.
ისტორია
როგორც უკვე ვიცით, ლეპჩას მიმდევარი არც ისე ბევრია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ საზოგადოებას არ ჰქონდა საომარი პოტენციალი. შესაბამჯსად, მათი დაპყრობა და აღება, ასე ვთქვათ, არც იყო საჩირო, რადგან ნებისმიერი ძლიერი ძალისგან ისინი დაუცველები იყვნენ. ისტორიუალ წყაროებში ძირითადი ყურაღება არის გამახვლებული იმაზე, რომ ლეპჩელებს მოსვენებას არ აძლევდნენ ნეპალი, ბუტანი და ტიბეტი, საბოლოოდ კი ეს ხალხი ამ ქვეყნებში „ინტეგრირდა“. ამ მოვლენების გამო დღესდღეობით რამდენიმე ადგილზე არიან შემორჩენილნი ისეთი ლეპჩელები, რომლებიც თავიანთ ენაზე საუბრბენ და კულტურულ პრინციპებს, ტრადიციებს მისდევენ. დანარჩენნი გარეული არიან უკვე ნათქვამი ქვეყნების ხალხში და მათი გარჩევა ადგიილობრივებისგან თითქის შეუძებელია. მიუხედავად ასეთი რეგრესისა და დანაწილებისა, XIX საუკუნეში და XX საუკუნის ადრეულ პერიოდში ლეპჩელებს დახმარება ქრისტიანმა მისიონერებმა გაუწიეს, ეს შველა კი მიზნად ისახვავდა ამ კულტურის დამწერლობის შენარჩუნებას და განვიითარებას, თუმცა ამ იდეამ ფართო მასშტაბები ვერ მოიპოვა და ხალხს კულტურის დიდი ნაწილის „დათმობა“ მოუწია.
საცხოვრებელი
ლეპჩას ტომები ძირითადად სოფლის ტიპის დასახლებაში ცხოვრობენ, რომლებსაც თავიანთი სპეციფიკა გააჩნიათ. დავიწყოთ იქიდან, რომ ისინი ხშირ შემთხვევაში ტყეებსა და მინდვრებშია განთავსებული ძალიან გაფანტულად, ხოლო თითოეულ მათგანში არ ცხოვრობს სამ ან ოთხ ოჯახზე მეტი. აქედან გამომდინარე, შეიძლება სოფლებს და ოჯახებს შორის ისე გავლა, რომ ვერც კი შეამჩნიო ისინი.
გადავიდეთ კონკრეტულად საცხოვრებლის, ანუ სახლების დახასიათებაზე. ტრადიციუად ლეპჩური სახლი მართკუთხა ფორმისაა და მიწიდან 1-1,5 მეტრ სიმალეზე, ხიმინჯებზე დგანან. სახლების იატაქქვეშა სივრცეს ცხოველების ფერმისთვის იყენებდნენ. ხშირ შემთხვევაში სახლები კონსტრუირებული იყო ხის, თაბაშრისა და ბამბუკისგან, რაც ასევე აზიის ქვეყნებისთვისაა დამახასიათებელი.
ნაწილი ლეგენდარული მასალისა მაჰარაჯას რაიონში, სიკიმში (Sikkim) (ცენტრალური ჰიმალაის ქვემო ნაწილი), მცხოვრებ ხალხზე და ამ ადგილებში მცხოვრებ ტომ ლეპჩაზე (Lepchas), რომლებიც შეადგენდნენ ამ ტერიტორიაზე მკვიდრ ადამიანთა უმეტესობას დამუშავებული ჰქონდა უამრავ ადამიანს. გარკვეული ოდენობა მათი ტრადიციებისა გამოქვეყნდა მრავალ სტატიაში. თუმცა ყველაზე ცნობილი ლეგენდა ლეპჩას შესახებ ჯერ კიდევ არ იყო აღმოჩენილი (გარდა 2 კრებულისა). საიდუმლო, რომელიც გვეუბნება ლეპჩის ხალხის მიერ წარუმატებლად შექმნილ პროექტზე — თიხის ქოთნების გოდოლზე, რომელიც მიაღწევდა ცის კიდეს.
ამ ლეგენდის გადარჩენის მიზეზი იყო ის გარემოება, რომ იმ ადგილზე სადაც ცათამბრჯენის ქოთნის კედლები შესაძლოა ყოფილიყო დროდადრო თხრიდნენ იქაური მუშები მინდვრებში მუშაობისას. 2 ათწლეულის წინ (1930-იანი წლები) ამ ცნობებმა გაუღვივა ყურადღება სპეციალისტ ჩარლზ ბელს (Sir Charles Bell), ამ დროს სიკიმის პოლიტიკურ მოხელეს. მას მიუტანეს რამდენიმე ფრაგმენტი, მაგრამ ეს ფრაგმენტები არ იყო ჩვეული შეფასებით (proper evaluation) მოპოვებული. ეს იყო სრი პულგერის (Sri T. N. Pulger) (დარამდინის მამულის მფლობელი) სამფლობელოში მოპოვებული ფრაგმენტები. სწორედ აქ მის საზღვრებში იყო მოქცეული ლეგენდარული გოდოლი.
პირველი ვერსია
უმეტესობა ლეპჩათაგან, რომელებმაც იციან ეს ლეგენდა, დარწმუნებულნი არიან, რომ ეს ინიციატივა განახორციელეს ლეპჩას ხალხის ნამდვილმა წინაპრებმა. ეს აზრი გაავრცელა იმან რომ ლეპჩას ტექსტების მიმდევრები პირველ რიგში ამრავლებდნენ პირველ ორთოგრაფიულ ტექსტებს ზეპირად და შემდეგ მათ თარგმანს წერილობით.
ძლიან ადრე, როცა სიტყვების წარმოქმნა დასრულებული იყო ლეპჩს კულტურაში, ამ დროიდან ლეპჩს ხალხმა დაიწყო რაოდენობრივი ზრდა, მათ დაისაკუთრეს მყინვარები და მა-იელის (Ma-yel) მიწები. ამის შემდეგ მათ გადაწყვიტეს, რომ აეშენებინათ კოშკი, რომელიც მიიყვანდა ცაში, რათა ჩამოენგრიათ ის დარტყმით. სწორედ ამის შემდეგ მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ შეეკრათ პატარა თიხის ქოთნები და დაეწყოთ ერთმანეთზე. მათ ამის გასაკეთებლად აირჩიეს დაბა ტა-ლომი. იმისათვის რომ განეხორციელებინათ ეს სამუშაოები, მათ გაანაწილეს ადამიანები 3 ჯგუფად. პირველ ჯგუფში იქნებოდნენ ისინი, ვინც გააკეთებდა ქოთნებს, მეორე - გადაზიდავდა, ხოლო მე-3 ჯგუფში ისინი, რომლებიც დააწყობდნენ ქოთნებს ფენებად. ამის შემდეგ ისინი იყენებდნენ (vessels) მოსაჭერებს, რომლებსაც გროვებად ყრიდნენ მათაც ფენებად და ასე მიიწევდნენ წინ ზეცისკენ. ისინი ვინც მუშაობდნენ ყველაზე მაღლა, როდესაც დაინახავდნენ ცას ფიქრობდნენ, რომ ჩვენ რომ გვქონდეს ჩანგლის მსგავსი ჯოხი, ჩვენ შევძლებდით მის ჩამონგრევას და ქვემოთ მდგომებს ეძახდნენ მოგვეცით ჯოხი, ჩვენ ჩამოვანგრევთ ცას. მაგრამ ვინც ქვემოთ იყო ასე იგებდა: გავანადგურეთ, დავანგრიეთ! და ასე გრძელდებოდა. ვინც ქვემოთ იყო ტიროდა: შევძლებთ ამას, გავანადგურებთ მას?! ზემოდან კი პასუხობდნენ - გავანადგურებთ! საფუძველზე მომუშავეები ძირს ამაგრებდნენ და მაშინ, როდესაც პროგრესს მიაღწიეს გოდოლი უეცრად ჩამოიშალა და ყველაფერი დაიმსხვრა. ზემოთ ნაწილში მომუშავეთაგან ყველა დაიღუპა ქვემოთ მომუშავეთა ძირითადი ნაწილი ქოთნებში მოყვა და ისინიც დაიხოცნენ, ხოლო მათგან ვინც გადარჩა არავინ არაფერს უყვებოდა სხვებს. მაგრამ გოდოლი ასე მანამდე არავის აუგია და ადამიანები რომლებსაც შეეძლოთ ასეთი საქმის შესწავლა სხვებისთვის სწორედ ლეპჩას ტომის წარმომადგენლები იყვნენ. ეს მანამ, სანამ ყველა ერთ ენაზე საუბრობდა, შემდეგ კი დაიყვნენ და სხვადასხვა ენაზე დაიწყეს საუბარი ამის გამო კი ვეღარ უგებდნენ ერთმანეთს. ისინი გაიშალნენ ყველა მიმართულებით და დაიპყრეს დაუსახლებელი ტერიტორიები. ეს გახდა მიზეზი, რომ ეს ისტორია კარგად არაა გადმოცემული.
იური კუზნეცოვი (პოეტი)
იური კუზნეცოვი (Юрий Поликарпович Кузнецов; დ. 11 თებერვალი, 1941, — გ. 17 ნოემბერი, 2003) — რუსი პოეტი და მთარგმნელი. გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტის პროფესორი. სსრკ მწერალთა კავშირის წევრი 1974 წლიდან.
ლეპჩა
მეორე ვერსია
მეორე ვერსია კოშკის მშენებლობაზე ამტკიცებს, რომ გოდოლი არ აუგიათ ლეპჩaს ტომის წინაპრებს, არამედ ის ააშენა ლეპჩას მონათესავე ხალხმა, რომლებსაც ნა ონგის (Na ong) ეძახდნენ. ნა ონგ ნიშნავს სულელ თანამემამულეს (stupid fellow ) ეს ალბათ იქედან გამომდინარე, რომ მათ ვერ ააგეს გოდოლი. ეს სიტყვები წარმოიშვა ლიმბუს (Limbus) ენაში, რომელიც მჭიდროდ იყო დაკავშირებული ლეპჩასთან და ეს ამყარებს იმ მოსაზრებას ლიმბუებს შორის რომ ეგრეთ წოდებული ნა ონგი იგივე ჩელინკჩომს(Chelickchoms) იყვნენ არა ლეპჩას ტომის წარმომადგენლები, არამედ ლიმბუს ტომის წარმომადგენლები.
იური კუზნეცოვი (პოეტი)
ლექსებისა და პოემების კრებულებში „ავდარი“ (1966), „გზაზე გამოსვლისას, სულმა უკან მოიხედა“ (1978), „რუსული კვანძი“ (1983), „სული ერთგულია იდუმალ ზღვრამდე“ (1986) ჩანს რთული ხატოვნება, სლავური წარმართული მითოლოგიის მოტივების მოქცევა პუბლიცისტურ შეთანხმებასთან. დაჯილდოებულია საპატიო ნიშნის ორდენით, ესენინის პრემიით, ლერმონტოვის პრემიითა და სხვა. რსფსრ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის დარგში (1990).
ლეპჩა
მეორე ვერსია
სიკიმის მაჰარაჯას ქრონიკები, სადაც ნა ონგი მოხსენიებულია ლეპჩას ნათესავად, ისევე როგორც რამდენიმე პუბლიკაცია ნა ონგს და მათ მონათესავეებს მოიხსენიებენ, როგორც გადაშენებულებს. ეს მოსაზრება არის ზუსტი სიმართლე. ამ საუკუნის დასაწყისში იქ სადაც უნდა ყოფილიყო კოშკი ცხოვრობდა ოჯახი, რომლის წევრები ისე ზრუნავდნენ ერთმანეთზე, როგორც უკანასკნელ შთამომავლებზე ნა ონგის ტომისა. ისინი ერთმანეთთან მიმაღთვის დროს იყენებდნენ სიტყვა თანატომელს (tribe). ოჯახის მეთაური, კაცი სახელად კარანდალი (Karandal), ის ერთადერთია ვინც იცავს ნაონგის ოჯახის ტრადიციებს. ამ ვერსიის მიხედვით სწორედ ის იყო ვინც სერ ჩარლზ ბელს უამბო ყველაფერი. ნაონგის ტრადიციების უკანასკნელი დამცველის მიერ მოყოლილი ისტორია ასე გამოიყურება: ეს მოხდა დიდი ხნის წინ როდესაც მსოფლიო ასპარეზზე გამოჩნდა ნა ონგ-ის ტომი. ადგილი სადაც შესაძლებელია დაბადებულიყო ეს ტომი განლაგებული იყო სიკიმის ტერიტორიაზე, ახლოს მდინარე რამანისა და ლინგხიმ ხოლასთან (the Raman and the Lingkhim Khola), დარამდინის (Daramdin Estate.) რაიონის ფარგლებში. ლეგენდის თანახმად ნა ონგის ტომის წინაპრები, რომლებიც დედამიწის გულში წარმოიშვნენ, დედამიწაზე კი ქვის უზარმაზარი ლოდებიდან ამოვიდნენ. ამის შემდეგ ისინი დასახლდნენ დედამიწის ზედაპირზე ადგილზე, რომელსაც ეწოდებოდა ფუგამდინი (Phugamdin), რომელიც დღეს მდებარეობს ჩრდილო დასავლეთ ნაწილში უზარმაზარი ბრინჯის მინდვრებისა, რომელიც მიეკუთვნება დარამდინის რეგიონს.
იური კუზნეცოვი (პოეტი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1941 კატეგორია:გარდაცვლილი 2003 კატეგორია:რუსი პოეტები კატეგორია:რუსი მთარგმნელები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:ტროეკუროვის სასაფლაოზე დაკრძალულები