cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აუსფალსკის კარიბჭე
არქიტექტურა
ქალაქის მხრიდან კარიბჭის ფასადზე არაფერია ცნობილი, იგი მიწითაა ამოვსებული, ხოლო ფოტოები და ნახატები არ შემორჩენილა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კალინინგრადის ოლქში კატეგორია:კალინინგრადის კარიბჭეები
COVID-19
COVID-19 (COronaVIrus Disease 2019) — ინფექციური დაავადება, რომელსაც იწვევს მწვავე რესპირატორული სინდრომის კორონავირუსი 2 (SARS-CoV-2). 2019 წლის ბოლოდან მოყოლებული, ვირუსი გლობალურად გავრცელდა და გამოიწვია კორონავირუსის პანდემია 2019-2020. ზოგად სიმპტომებს შორის არის ტემპერატურის მომატება, ხველება და სუნთქვის უკმარისობა. შედარებით ნაკლებად წარმოჩენილი სიმპტომებია კუნთების ტკივილი, ნახველი და ყელის ტკივილი. შემთხვევათა უმეტესობა მსუბუქი სიმპტომებით მიმდინარეობს, მაგრამ ზოგიერთ შემთხვევაში ვითარდება პნევმონია და პოლიორგანული უკმარისობა. ინფიცირებულთა შორის სიკვდილიანობის მაჩვენებელი 1-დან 5 პროცენტამდეა, მაგრამ მერყეობს ასაკისა და სხვა თანმხლები დაავადებების გათვალისწინებით.
ერთი ადამიანიდან მეორეზე ინფექცია გადადის რესპირატორული წვეთებით, რომლებიც ძირითადად ხველებისა და დაცემინების დროს წარმოიქმნება. სიმპტომები ინფიცირებიდან 2-14 დღეში ვლინდება, საშუალოდ კი 5 დღეში. დიაგნოზირების სტანდარტული მეთოდია ყელ-ცხვირის ნაცხის ან ნახველის ნიმუშის პოლიმერაზის ჯაჭვის რევერსულ-ტრანსკრიფციული რეაქცია (rRT-PCR). ასევე შესაძლებელია სისხლის შრატის იმუნოანალიზის გამოყენება. ინფექციის დიაგნოზის დასმა შესაძლებელია სიმპტომების კომბინაციით, რისკ-ფაქტორებითა და კომპიუტერული ტომოგრაფიისას პნევმონიის მახასიათებლების დაფიქსირებით.
დაავადების თავიდან აცილების რეკომენდებულ ზომებს შორის არის ხელების ხშირი ბანვა, სხვა ადამიანებისგან დისტანციის შენარჩუნება და საკუთარ სახეზე ხელების არშეხება. პირბადეების გამოყენება რეკომენდებულია მხოლოდ მათთვის, ვისაც ვირუსის დამახასიათებელი საეჭვო ნიშნები აღენიშნება; ნიღბის გამოყენება ჯანმრთელი ადამიანისთვის უსარგებლოა. დაავადების მართბვა მოიცავს სიმპტომების მკურნალობას, მზრუნველობით მოვლას და ექსპერიმენტულ ზომებს.
2020 წლის 30 იანვარს, ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციამ კორონავირუსის 2019-2020 წლის ეპიდემია საზოგადოებრივი ჯანდაცვის საერთაშორისო საფრთხედ გამოაცხადა, 11 მარტს კი პანდემიად. ადგილობრივი გადადება დაფიქსირდა დაავადების გავრცელების ყველა რეგიონში.
ეპიდემიოლოგია
პირველად ეპიდემიის გავრცელება შეინიშნა 2019 წლის დეკემბრის შუა რიცხვებში, ქალაქ უხანში, რომელიც ჩინეთის სამხრეთით, ხუბეის პროვინციაში მდებარეობს. შემდგომში ვირუსი გავრცელდა ჩინეთის სხვა პროვინციებსა და მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში, მათ შორის ჰონგ-კონგში, ტაილანდში, იაპონიაში, ტაივანში, სამხრეთ კორეაში, ავსტრალიაში, საფრანგეთსა და შეერთებულ შტატებში. ინფიცირებულები ასევე დაფიქსირდნენ სინგაპურსა და ნეპალში.
2020 წლის 11 მარტის მდგომარეობით დაფიქსირდა ინფიცირების 121 124 შემთხვევა, რომელთაგან 80 967 იმყოფება ჩინეთის ტერიტორიაზე. მონაცემებს ადასტურებს ჩინეთის მთავრობა; დანარჩენი დაინფიცირებულები არიან ტურისტები, რომლებიც ამ დროის შუალედში უხანში იმყოფებოდნენ და შემდეგ ქვეყანა დატოვეს; ასევე ის პირები, რომლებსაც შეხება ჰქონდათ ინფიცირებულებთან. 2020 წლის 11 მარტის მდგომარეობით კორონავირუსს 4 368 ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა, ხოლო გამოჯანმრთელდა 66 216. 20 იანვარს, ჩინეთში, გუანდუნის პროვინციაში დადასტურდა ადამიანიდან ადამიანზე ვირუსის გადაცემის შემთხვევა.
სიმპტომები და მიმდინარეობა
right|thumb|250px|2019-nCoV პროტეაზას (პეპტიდაზას) დიაგრამა 2019-nCoV კორონავირუსის საწყისი სიპტომები მიმსგავსებულია პნევმონიის და მწვავე რესპირატორულ სინდრომებთან. სიმპტომები მოიცავს
საავადმყოფოში მოთავსებული ინფიცირებული პაციენტების უმრავლესობის სასიცოცხლო მაჩვენებლები დაწესებულებებში შეყვანისას იყო სტაბილური, მათ აღენიშნებოდათ ლეიკოპენია (სისხლში ლეიკოციტების დაბალი შემცველობა) და ლიმფოპენია (სისხლში ლიმფოციტების დაბალი შემცველობა. ამ პაციენტთა უმრავლესობას ასევე ჰქონდათ ჰიპერტონია, დიაბეტი ან გულ-სისხლძარღვთა დაავადებები.
სქოლიო
კატეგორია:ვირუსული დაავადებები
შაშინი (სანტა-კატარინა)
შაშინი (Xaxim) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 770 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შანშერეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 713 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 87.67 კმ²-ზე. ფართობი 293 279 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
რომაული სამხედრო ბანაკი
მინიატიურა|რომაული სამხედრო ბანაკი რომაული სამხედრო ბანაკი — ჯარების გამაგრებული საველე განლაგება ძველ რომში.
რომაული სამხედრო ბანაკი ცნობილია პუნიკური ომების (ძვ.წ. III-II სს) დროიდან, თუმცა მსგავსი ბანაკები უფრო ადრე ჰქონდათ ბერძნებს, სპარსელებსა და სხვებს. რომის ჯარები ლაშქრობისას ბანაკდებოდნენ გარკვეული წესით აგებულ სიმაგრეებში, რომელსაც გარს თხრილსა და მიწაყრილს ავლებდნენ. ბანაკებს იყენებდნენ ჯარების დასაწყობად და საფარად ბრძოლის დაწყებამდე. მრავალი რომაული სამხედრო ბანაკი მოგვიანებით ციხესიმაგრედ გადაიქცა, რომელთაგან შემდეგ ქალაქები წარმოიშვნენ.
მოჟაისკის ხიდი
მოჟაისკის ხიდი (Можайский мост) — საფეხმავლო ხიდი შემოვლით არხზე, სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს საადმირალოსა და მოსკოვის რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულსა და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. ხიდის სიგრძეა 30,7 მეტრი, ხოლო სიგანე — 3 მეტრი.
მდებარეობა
მდებარეობს მოჟაისკის ქუჩის დასაწყისში.
დინების ზემოთ მდებარეობს რუზოვსკის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — გაზის ხიდი.
უახლოესი მეტროს სადგურებია „პუშკინსკაია“ (922 მეტრი) და „ტექნოლოგიური ინსტიტუტი“ (833 მეტრი).
სახელწოდება
ხიდის სახელწოდება ცნობილია 1905 წლიდან და მიიღო ახლოს მდებარე მოჟაისკის ქუჩის მიხედვით.
ისტორია
პირველი ხიდი ამ ადგილზე ააგეს XX საუკუნის 10-იან წლებში. ხის ხიდი გამოიყენებოდა საფეხმავლო და საავტომობილო დანიშნულებით. იგი მალევე მოძველდა და მეორე მსოფლიო ომის დროს ლენინგრადის ბლოკადის პერიოდში დაშალეს.
2008 წელს გაიმართა ხიდის კოსმეტიკური რემონტი.
კონსტრუქცია
ხიდი ერთმალიანია. მისი სიგრძეა 30,7 მ, ხოლო სიგანე – 3 მეტრი. იგი გამოიყენება მხოლოდ ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილი სპეციალური ბეტონითაა მოპირკეთებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
იტაპესერიკა
იტაპესერიკა (Itapecerica) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 835 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფორმიგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 21 220 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20.39 კმ²-ზე. ფართობი 1 040 519 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ტიუბინგენის რაიონი
ტიუბინგენის რაიონი (Landkreis Tübingen) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ტიუბინგენი. რაიონი შედის ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 519,17 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 216 632 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 417 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 08 4 16.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის რაიონები
ჰავარლი
ჰავარლი (Havarlı) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ევლახის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 3 362 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
თურქეთის საპრეზიდენტო არჩევნები (2018)
2018 წლის თურქეთის საპრეზიდენტო არჩევნები ჩატარდა 24 ივნისს, როგორც საერთო არჩევნების ნაწილი. საპრეზიდენტო არჩევნების პარალელურად, იმავე დღეს ჩატარდა საპარლამენტო არჩევნებიც. 2017 წელს ჩატარებული საკონსტიტუციო რეფერენდუმის ცვლილებების არჩევნების გზით დამტკიცების შედეგად, არჩეული პრეზიდენტი არის როგორც სახელმწიფოს მეთაური, ისე თურქეთის მთავრობის მეთაური, სადაც ამ უკანასკნელის როლი პრემიერ-მინისტრის თანამდებობის გაუქმების შედეგად გაიზრდება.
არჩევნები თავდაპირველად დაგეგმილი იყო 2019 წლის ნოემბრისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ მთავრობა დაჟინებულად ამტკიცებდა, რომ არჩევნები ჩატარდებოდა 2019 წელს, 2017 წლის რეფერენდუმის შემდეგ, არ მთავრდებოდა სპეკულაციები იმის თაობაზე, რომ არჩევნები უფრო ადრე ჩატარდებოდა. საბოლოოდ, ნაციონალისტური მოძრაობის ლიდერის, დევლეთ ბაჰჩელის დაჟინებული მოწოდებით, პრეზიდენტ ერდოღანმა გადმოწია არჩევნების თარიღი და 2018 წლის 18 აპრილს განაცხადა, რომ არჩევნები ამა წლის 24 ივნისს გაიმართება.
მოქმედმა პრეზიდენტმა რეჯეფ თაიფ ერდოღანმა თავისი კანდიდატურა 2018 წლის 27 აპრილს წარადგინა, როგორც „სახალხო ალიანსი“ (Cumhur İttifakı) პრეზიდენტობის კანდიდატი. თურქეთის მთავარმა ოპოზიციურმა ძალამ, სახალხო რესპუბლიკურმა პარტიამ პრეზიდენტობის კანდიდატად მუჰარემ ინჯე წარადგინა, რომელიც პარლამენტის წევრია და ცნობილია ერდოღანის წინააღმდეგ თავისი ძლიერი და გამბედავი გამოსვლებით. ხალხების დემოკრატიულმა პარტიამ კანდიდატად საპატიმროში მყოფი პარტიის ყოფილი თავმჯდომარე სელაჰათინ დემირთაში წარადგინა. ამ კანდიდატებთან ერთად, „კარგი პარტიის“ დამფუძნებელმა და ლიდერმა მერალ აქშენერმა, კეთილდღეობის პარტიის ლიდერმა თემელ ქარამოლაოღლუმ და „პატრიოტული პარტიის“ ლიდერმა დოღუ ფერინჩეკმა გამოაცხადეს თავიანთი კანდიდატურა და შეაგროვეს საარჩევნო ადმინისტრაციაში თავიანთი კანდიდატურის არჩევნებზე წარსადგენად 100 000 ხელმოწერა.
საარჩევნო კამპანია მიმდინარეობდა თურქეთის სავალუტო კრიზისის პარალელურად, ამავე დროს, როგორც მთავრობის, ისე ოპოზიციის წარმომადგენლები არჩევნების შემდეგ უფრო სერიოზულ ეკონომიკურ კრიზისის ელოდებოდნენ. რეგიონში კი პარალელურად სიტუაცია არასტაბილური იყო, ღაზის მოვლენებისა და აშშ-ის მიერ იერუსალიმის ისრაელის დედაქალაქად აღიარების ფონზე. აღსანიშნავია ასევე აფრინის ოპერაციაც.
საარჩევნო სისტემა
thumb|2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებისთვის გამოყენებული ბიულეტენი თურქეთის პრეზიდენტი აირჩევა პირდაპირი საყოველთაო არჩევნების მეშვეობით, სადაც მან უნდა მოიპოვოს ამომრჩეველთა ხმების აბსოლუტური უმრავლესობა, რომლის მიხედვითაც კანდიდატმა უნდა მიიღოს ხმების არანაკლებ 50% + 1, რათა არჩეული იყოს. თუ რომელიმე კანდიდატი ვერ მიიღებს აბსოლუტურ უმრავლესობას, მაშინ ყველაზე მეტი ხმების მომპოვებელ ორ კანდიდატს შორის არჩევნების მეორე ტური ტარდება. თურქეთის პრეზიდენტის პირველი პირდაპირი საყოველთაო არჩევნები 2014 წელს ჩატარდა, მას შემდეგ, რაც 2007 წლის საკონსტიტუციო რეფერენდუმმა გააუქმა წინა სისტემა, რომლის თანახმადაც სახელმწიფო მეთაურს საკანონმდებლო ორგანო, ანუ თურქეთის დიდი ეროვნული ასამბლეა ირჩევდა. თურქეთის პრეზიდენტს ზედიზედ ორჯერ შეუძლია გახდეს ქვეყნის მეთაური, თითო ხუთწლიანი ვადით.
საპრეზიდენტო კანდიდატები უნდა იყვნენ მინიმუმ 40 წლის და მიღებული უნდა ჰქონდეთ უმაღლესი განათლება. ნებისმიერ პოლიტიკურ პარტიას, რომელმაც წინა საპარლამენტო არჩევნებში ხმების 5% მოიპოვა, შეუძლია კანდიდატი წამოაყენოს. თუმცა პარტიები, რომლებიც ვერ გადალახეს ეს ბარიერი, შეუძლიათ შექმნან ალიანსები და წარადგინონ ერთობლივი კანდიდატი, სადაც მათი საერთო ხმების რაოდენობა გაუტოლდება 5%. დამოუკიდებელი კანდოდატები კი ამომრჩეველთა საერთო რაოდენობიდან 100 000 ხელმოწერა უნდა შეაგროვონ, რომ თავიანთი კანდიდატურა წამოაყენონ. 2017 წლის ივლისში გაკეთებული შეფასების თანახმად, არჩევნებში მონაწილეობისთვის 100 000 ხელმოწერის შეგროვება შესაძლოა კანდიდატს 15 მილიონი ლირა (4.2 მილიონი დოლარი) დაუჯდეს, თუ თითოეულ ხელმოწერას დასჭირდება ნოტარიული დამოწმება. თუმცა, თურქეთის უზენაესი საარჩევნო კომისიამ (YSK) განაცხადა, რომ ხელმოწერის შეგროვება მოხდება 4-დან 9 მაისამდე, სადაც ამომრჩეველი უნდა დაადასტუროს თავისი არჩევანი ადგილობრივ საარჩევნო ადმინისტრაციულ ერთეულში.
2015 წლის ნოემბრის არჩევნების შედეგების საფუძველზე, მხოლოდ სამართლიანობისა და განვითარების პარტიას (სგპ), სახალხო რესპუბლიკურმა პარტიას (სრპ), ნაციონალისტური მოძრაობის პარტიას (ნმპ) და ხალხების დემოკრატიულმა პარტიას (ხდპ) ჰქონდა საპრეზიდენტო კანდიდატის წარსდგინების უფლება. დანარჩენი პარტიები, რომლებიც ჯამში ამომრჩეველთა ხმების 3% მიიღეს, ვერ შეძლებენ ერთობლივი კანდიდატის ან საკუთარი კანდიდატის წარდგენას. თუმცა, პარტიებს, რომელთაც საპარლამენტო ჯგუფი ჰყავთ საკანონმდებლო ორგანოში, შეუძლიათ წარადგინონ თავიანთი კანდიდატი. ამგვარად, ახლად ჩამოყალიბებულმა კარგმა პარტიამ, ასევე წამოაყენა თავისი კანდიდატი, რადგან რესპუბლიკური პარტიის 15 დეპუტატი მათ წევრებს შეუერთდა, რომლის მეშვეობითაც პარტიამ საპარლამენტო ჯგუფი შექმნა. თუმცა, კარგი პარტიის ლიდერი და საპრეზიდენტო კანდიდატები მერალ აქშენერი დაჟინებით მოითხოვდა საჭირო ხელმოწერების შეგროვებას, ვიდრე პარლამენტის წყალობით კანდიდატურის წამოყენებას.
ოფიციალური კანდიდატები
თურქეთის უზენაესმა საარჩევნო კომისიამ (YSK), პრეზიდენტობის კანდიდატები ოფიციალურად 2018 წლის 13 მაისს გამოაცხადა.
შერჩევის პროცესი
thumb|2018 წლის 28 აპრილს, ყოფილი პრეზიდენტი [[აბდულა გიული აცხადებს, რომ საპრეზიდენტო არჩევნებზე თავის კანდიდატურას არ წამოაყენებს]]
სახალხო ალიანსი (სგპ & ნმპ)
მოქმედი პრეზიდენტი რეჯეფ თაიფ ერდოღანი განიხილებოდა სახალხო ალიანსის უალტერნატივო კანდიდატად, ალიანსში გაერთიანებულია მმართველი სგპ და ნაციონალისტური მოძრაობის პარტია (ნმპ). მოგვიანებით, 2018 წლის 21 აპრილს, ერდოღანის კანდიდატურას ნმპ-ის ლიდერი დევლეთ ბაჰჩელი მხარი დაუჭირა. 3 მაისს, სგპ-ს საპარლამენტო ჯგუფმა კი ერთხმად მხარი დაუჭირა ერდოღანის კანდიდატურის წამოყენებას.
რესპუბლიკური პარტია
thumb|[[მუჰარემ ინჯე სრპ-ის საპრეზიდენტო კანდიდატად დასახელდა, 2018 წლის 4 მაისი.]] ქვეყნის მთავარი ოპოზიციური ძალა, რესპუბლიკურმა პარტიამ (სრპ) კანდიდატის ძიების ფართო კამპანია წამოიწყო, რომლის დროსაც გავრცელებული ხმების თანახმად, პარტია მზად იყო წამოეყენებინა ისეთი კანდიდატი, რომელიც პარტიის ღირებულებებს არ შეესაბამება. ამასობაში, სრპ-ის ლიდერმა ქემალ ქილიჩდაროღლუმ რამდენიმე შეხვედრა გამართა „კარგი პარტიისა“ და „კეთილდღეობის პარტიის“ ლედერებთან. თურქეთის ყოფილი პრეზიდენტი აბდულა გიული განიხილებოდა, როგორც პარტიის ალტერნატიული ვარიანტი, სადაც თითქოს პარტიის მაღალი თანამდებობის პირები მის კანდიდატურას მხარს უჭერდნენ, მაგრამ პარტიის ქვედა რანგის თანამდებობის პირები და ამომრჩეველთა ნაწილი ამის წინააღმდეგები იყვნენ. საბოლოოდ კი გიულმა განაცხადა, რომ ის არ აპირებდა თავისი კანდიდატურის წამოყენებას, კონსენსუსის ნაკლებობის გამო. მიუხედავად იმისა, რომ მისი კანდიდატურა არაერთხელ გამოირიცხა, თუმცა, პარტიის ლიდერს ქემალ ქილიჩდაროღლუ ხშირად პოტენციურ კანდიდატად მოიხსენიებდნენ, მასთან ერთად ასევე პოტენციურ კანდიდატად მოიხსენიებდნენ ილმაზ ბუიუქერშენს, ილჰან ქესიჯის, მუჰარემ ინჯესა და მეჰმეთ ჰაბერალის. ცალკეული დეპუტატები, როგორიცაა იოზთურქ ილმაზი და დიდემ ენგინი, ასევე საჯაროდ გამოაცხადეს თავიანთი ინტერესი კანდიდატობის მიმართ. 26 აპრილს, სრპ-ის დეპუტატმა და პოტენციურმა კანდიდატმა, განაცხადა, რომ მათი კანდიდატი იქნებოდა ის, ვინც სგპ-ს ყველაზე მეტად „გააგიჟებს“. 4 მაისს, პარტიის კანდიდატად გამოცხადდა იალოვის დეპუტატი მუჰარემ ინჯე.
ხალხების დემოკრატიული პარტია
ხდპ-მ, 4 მაისს, საპრეზიდენტო კანდიდატად პარტიის ყოფილი ლიდერი სელაჰათინ დემირთაში წარადგინა, რომელიც ასევე 2014 წლის არჩევნებზეც იყო პარტიის კანდიდატი.
სქოლიო
კატეგორია:2018 წლის არჩევნები კატეგორია:თურქეთის საპრეზიდენტო არჩევნები
რუბენ გალვანი
რუბენ გალვანი (Rubén Galván; დ. 7 აპრილი, 1952, კომანდანტე-ფონტანა, ფორმოსის პროვინცია, არგენტინა — გ. 14 მარტი, 2018, აველიანედა, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონი არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
საკლუბო კარიერა
რუბენ გალვანი მოპოვებული საკლუბო და სანაკრებო ტიტულების ხარისხითა და რაოდენობით დღემდე ერთ-ერთ ყველაზე უფრო წარმატებულ ფეხბურთელად ითვლება არგენტინული ფეხბურთის ისტორიაში. იგი მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში არგენტინის პრიმერა დივიზიონის მონაწილე ორი არგენტინული კლუბის — აველიანედას „ინდეპენდიენტეს“ (1971–1980) და ლა-პლატას „ესტუდიანტესის“ (1980) ღირსებას იცავს, თუმცა მისი კარიერა, ძირითადად, გასული საუკუნის სამოცდაათიანი წლების სამხრეთამერიკული ფეხბურთის გრანდს — „ინდეპენდიენტეს“ უკავშირდება, სადაც 1971 წლიდან იწყებს გამოსვლას და თავისი სტაბილური თამაშით მალევე იმკვიდრებს ადგილს ძირითად შემადგენლობაში. მომდევნო სეზონიდან კიდევ უფრო უკეთ ასპარეზობს და გულშემატკივართა მხრიდანაც მეტ ყურადღებას იმსახურებს.
1973 წლიდან დანიელ ბერტონისთან და რიკარდო ბოჩინისთან ერთად გუნდის წამყვანი მოთამაშე ხდება და როგორც საყრდენი ნახევარმცველი მნიშვნელოვან როლს ასრულებს როგორც გუნდის შეტევების ორგანიზებაში, ასევე, სათამაშო რგოლებს შორის ეფექტიანი ურთიერთქმედების საქმეში. „თასთამპყრობელებთან“ ერთად იგი ორჯერ ხდება ქვეყნის ჩემპიონი, როდესაც 1977 და 1978 წლებში ნასიონალის ტურნირს იგებს.
„ინდეპენდიენტეს“ რიგებში რუბენ გალვანი კიდევ უფრო მეტ წარმატებას საერთაშორისო ასპარეზზე აღწევს. იგი ოთხჯერ ზედიზედ (1972, 1973, 1974, 1975) იმარჯვებს ლიბერტადორესის თასის გათამაშებაში, სამჯერ ისაკუთრებს კოპა ინტერამერიკანას (1973, 1974, 1976) და ერთხელ საკონტინენტთაშორისო თასის მფლობელი ხდება (1973).
სანაკრებო კარიერა
1973–1978 წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 5 შეხვედრას ატარებს. ეროვნულ გუნდში, მისი თანაკლუბელის რიკარდო ბოჩინის მსგავსად, 1973 წელს ნაკრების მაშინდელი მწვრთნელები — ომარ სივორი და მიგელ ინომირიელო იწვევენ. პირველად ნაკრების მაისურით 1974 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შესარჩევი ტურნირის მატჩში — 1973 წლის 23 სექტემბერს ბოლივიის ნაკრების წინააღმდეგ გამოდის.
სტატისტიკა
!ჯამში||5||0
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ინდეპენდიენტეს ფეხბურთელები კატეგორია:ესტუდიანტესის ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
ესტონეთის უზენაესი სასამართლო
ესტონეთის უზენაესი სასამართლო (Riigikohus) – ესტონეთის უმაღლესი სასამართლო, რომლის სასამართლოს დარბაზი ტარტუშია.
პირველი რესპუბლიკის დროს (1919-1940)
ესტონეთის პირველი კონსტიტუციითა და უზენაესი სასამართლოს აქტით, ესტონეთის დამფუძნებელმა კრებამ 1919 წლის 21 ოქტომბერს დააარსა ესტონეთის უზენაესი სასამართლო, როგორც საკასაციო სასამართლო. სასამართლოს პირველი მოსამართლეები იყვნენ პოლ ბენიკო, რეინი კოემცი, იაან ლაო, უგო რეიმანი, მარტინ ტავერი და პიტერ პუუზეპი. სასამართლოს პირველი სხდომა ჩატარდა ტარტუს მერიაში 1920 წლის 14 იანვარს. 1935 წელს ხელისუფლების ცენტრალიზაციის დროს, უზენაესი სასამართლო გადაყვანილ იქნა ტალინში, რომელიც მუშაობდა ვისმარის ქუჩაზე. როდესაც სასამართლო ბოლოს შეიკრიბა 1940 წლის 31 დეკემბერს, სასამართლომ მიიღო ესტონეთის სსრ მთავრობის ბრძანება რომ სასამართლო 1941 წლის 1 იანვრიდან უნდა დაშლილიყო.
სასამართლოს დარბაზი
1919 წელს ესტონეთის მთავრობამ უზენაესი სასამართლოსთვის გამოიყენა ტარტუს აიას ქუჩაზე მდებარე შენობა. მასში გადასვლა შეფერხდა, რადგან ეს შენობა გამოიყენებოდა ესტონეთსა და რუსეთის SFSR- ს შორის სამშვიდობო მოლაპარაკებების ჩასატარებლად; 1920 წლის 2 თებერვალს შენობაში გაიმართა ტარტუს ხელშეკრულების ხელმოწერა. ამჟამად შენობაში არის საშუალო სკოლა - Jaan Poska Gymnasium.
1935 წლიდან მის დაშლამდე, 1940 წლამდე სასამართლო იყო ტალინში, ახლანდელი ვისმარის ქუჩაზე მდებარე შენობაში. ტარტუს უზენაესი სასამართლოს შენობა (ლოსი 17) 1993 წელს უზენაესი სასამართლო გადავიდა მის ახლანდელ შენობაში - ყოფილი ბარაკ – ლაზორია ლოსის 17 – ში. მინი|უზენაესი სასამართლოს შტაბი ([[1941-1991)]]
ad hoc
ad hoc პალატას ძირითადად იწვევენ, სასამართლოს პალატებს შორის დავის გადასაჭრელად კანონის ინტერპრეტაციასთან დაკავშირებით და იურისდიქციის საკითხზე შიდასახელმწიფოებრივი დავების გადასაწყვეტად. საქმიანი სამრეწველო კოლეგიას იბარებს და თავმჯდომარეობს მთავარი იუსტიციის უმაღლესი კომისარიატი და მოიცავს ორ მოსამართლეს ყველა შესაბამისი (სამოქალაქო, სისხლის სამართლის და ადმინისტრაციული) პალატებიდან. კოლეგიის გადაწყვეტილებები სავალდებულოა ქვედა პალატებისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:სასამართლო სისტემა კატეგორია:სასამართლო ესტონეთში კატეგორია:სასამართლო ქვეყნებში კატეგორია:სასამართლო ევროპაშ კატეგორია:სასამართლოები კატეგორია:სასამართლო გადაწყვეტილებები ქვეყნების მიხედვით
ფრიდრიხ I (ბადენის მარკგრაფი)
thumb|300px|right|ფრიდრიხი და კონრადინი ისმენენ თავიანთ სასიკვდილო განაჩენს ნეაპოლში. ჰაინრიხ ტიშბაენის ნახატი, 1783.
ფრიდრიხ I ბადენელი (Friedrich I; დ. 1249 — გ. 29 ოქტომბერი 1268) — ბადენის მარკგრაფი 1250 წლიდან, ავსტრიისა და შტირიის ჰერცოგი 1250–1251 წლებში, ცერინგენების დინასტიიდან.
ბიოგრაფია
ფრიდრიხ I იყო ბადენის მარკგრაფის, ჰერმან VI-ისა და გერტრუდა ბაბენბერგის, ავსტრიისა და შტირიის ჰერცოგინიისა და ავსტრიის უკანასკნელი ბაბენბერგი ჰერცოგის, ფრიდრიხ II ნათესავის შვილი. დაიბადა მამის გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე, იზრდებოდა ბავარიაში კონრადინთან, საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორ კონრად IV-ის ვაჟთან ერთად.
1250 წელს, გარდაიცვალა იმპერატორი ფრიდრიხ II და გერმანიაში მომდევნო რამდენიმე ათწლეულის მანძილზე ანარქია გამეფდა. ამით ისარგებლეს ავსტრიის მეზობელმა სახელმწიფოებმა — ბავარიამ, ჩეხეთმა და უნგრეთმა, რომლებმაც მოინდომეს საჰერცოგოს დაპყრობა. ერთი წლის ფრიდრიხს პრაქტიკულად დასაყდრენი არ ჰქონდა. 1251 წელს, ავსტრიულმა სამეფო კარმა მხარი დაუჭირა ჩეხეთის პრინცს, პრჟემისლ ოტოკარს, რომელმაც დაიკავა ვენა და თავი ავსტრიისა და შტირიის ჰერცოგად გამოაცხადა. შემდეგ წელს ის დაქორწინდა მარგარიტა ბაბენბერგზე, ბაბენბერგების საგვარეულოს უკანასკნელი ჰერცოგის დაზე. ძლიერი ჩეხური არმიითა და ავსტრიული არისტოკრატიის მხარდაჭერით, პრჟემისლ ოტოკარმა ფრიდრიხ ბადენელის ძალაუფლება დაამხო.
იმ დროს ფრიდრიხ ბადენელი თავისი ნათესავის, კარინთიის ჰერცოგის, ულრიხ III-ის სასახლეში ცხოვრობდა, მოგვიანებით კი ბავარიაში დაბრუნდა, სადაც კონრადინის არმიას შეუერთდა, რომელიც 1267 წელს იტალიაში გაემართა სიცილიის სამეფოსთან საბრძოლველად. ეს საომარი კამპანია მარცხით დასრულდა.
1268 წლის 8 სექტემბერს, ფრიდრიხ ბადენელი ტყვედ ჩავარდა და შარლ ანჟუელის ხელთ აღმოჩნდა. 29 ოქტომბერს, ნეაპოლში ფრიდრიხს თავი მოჰკვეთეს.
ფრიდრიხ ბადენელი დაქორწინებული არ იყო და არც შვილები ჰყავდა. მისი სიკვდილის შემდეგ ბადენის სამარკგრაფო მის ბიძას, რუდოლფ I-ს გადაეცა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ავსტრიის მმართველები კატეგორია:ცერინგენები კატეგორია:შტირიის მმართველები კატეგორია:ბადენის მარკგრაფები კატეგორია:სიკვდილმისჯილი მონარქები კატეგორია:თავმოკვეთლები კატეგორია:დაბადებული 1249 კატეგორია:გარდაცვლილი  29 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1268
ბანიცა (ჩაშკის თემი)
ბანიცა (Бањица) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ჩაშკის თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 321 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 55 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩაშკის თემის სოფლები
რიშკოვა (კრიულენის რაიონი)
რიშკოვა (Rîşcova) — სოფელი მოლდოვაში, კრიულენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 188 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 087 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კრიულენის რაიონის სოფლები
პუებლო-ნუევო (კორდობა)
პუებლო-ნუევო (Pueblo Nuevo) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კორდობის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 31.754 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 715 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კორდობის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ჰიურიუუშაღი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
იმირჭალა
იმირჭალა — სოფელი საქართველოში, მარნეულის მუნიციპალიტეტში, შულავერის თემში.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 208 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მარიას რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლუიის პროვინციის რაიონები
იეჟი თუმანიშვილი
მინი|იეჟი თუმანიშვილი 2009 წელს იეჟი (გიორგი) თუმანიშვილი (ტუმანოვი) (ფსევდონიმი — Jerzy Traper; დ. 21 ივნისი, 1916, მოსკოვი, რუსეთის იმპერია — გ. 9 დეკემბერი, 2010, ფლორიდა, აშშ) — პოლონეთის (წარმოშობით ქართველი) სამხედრო საზღვაო მოღვაწე, კონტრ-ადმირალი (2008).
ბიოგრაფია
გიორგი თუმანიშვილი პოლონეთის სამხედრო-საზღვაო ძალების მებრძოლი იყო. იგი იყო თავად პავლე თუმანიშვილისა და მისი პოლონელი მეუღლის იადვიგა შიშკოს ვაჟი. დედის მხრიდან იეჟი თუმანიშვილი მრავალ პოლონელ დიდგვაროვან ოჯახს ენათესავება. რაც შეეხება მამამისს, პავლე იოსების ძე თუმანიშვილს, იგი რევოლუციის დაწყებამდე მრავალი წლის განმავლობაში ტფილისის მაზრის თავად–აზნაურთა წინაძღოლი იყო და ხშირად გუბერნიის მარშლის თანამდებობასაც ასრულებდა. პავლეს დედა – იულია კონსტანტინეს ასული ზუბალაშვილი ნავთობის საბადოების მფლობელ ზუბალაშვილების გვარს ეკუთვნოდა. დედის ქონებას თავადი პავლე განკარგავდა. იგი აქტიურად მონაწილეობდა ყველა სამრეწველო თუ სავაჭრო საქმეში, ასრულებდა საზოგადოებრივ საქმეებს და დიდი ქველმოქმედიც იყო. მან დააფინანსა ექვთიმე თაყაიშვილის ექსპედიცია ლეჩხუმ-სავანეთში 1910 წლის ზაფხულში; „საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოებას“ შესწირა საკუთარი მიწის ნაკვეთი ვერაზე მუზეუმ-წიგნსაცავის ასაშენებლად; აგრეთვე, შეიძინა საარქეოლოგიო ნივთები და საუცხოო ბიბლიოთეკასთან ერთად გადასცა მუზეუმს.
პავლე თუმანიშვილის პოლიტიკური მიმართულება ეროვნულ–დემოკრატიული იყო. მისი მონაწილეობით და ილია ჭავჭავაძის თავმჯდომარეობით გამომუშავდა ამ პარტიის პირველი საჯარო ოფიციალური პროგრამა, რომელიც მან თავისი ხარჯით დაბეჭდა. სარწმუნოებით კათოლიკე იყო. მფარველობდა და შემწეობას უწევდა საქართველოს კათოლიკურ ეკლესიას, არაერთხელ ჰქონია პირადი აუდიენცია რომის პაპთან. იყო კავალერი წმ. სტეფანეს ორდენისა, რომელიც პაპმა მას უკვე ემიგრაციაში უბოძა.
იეჟის მშობლებმა ერთმანეთი პეტერბურგში გაიცნეს და იქვე დაქორწინდნენ 1915 წელს. სამსახურის გამო ისინი მოსკოვში ცხოვრობდნენ და იეჟიც იქვე დაიბადა 1916 წლის 21 ივნისს. მალე ოჯახი თბილისში დაბრუნდა. იმ დროს, როდესაც ბოლშევიკებმა რუსეთში ხელისუფლება აიღეს ხელთ, პავლე თუმანიშვილი დიპლომატიური მოლაპარაკებების გასამართად და ბიზნესის საწარმოებლად იყო პარიზში. თბილისში წითელი არმიის შემოჭრისას თუმანიშვილების სახლი რუსული არმიის ერთ-ერთი გენერლის რეზიდენციად იქცა. იადვიგამ ნაცნობი გერმანელი ელჩის დახმარებით მოახერხა ვიზისა და გამგზავრების ნებართვის აღება. 1921 წლის ბოლოს ოჯახი უკვე იტალიაში იმყოფებოდა. მალე პარიზიდან ბატონი პავლეც ჩავიდა და ყველანი ვარშავაში გაემგზავრნენ. თავიდან საკმაოდ კარგად ცხოვრობდნენ, რადგან პავლე თუმანიშვილს გარკვეული თანხა ჰქონდა შვეიცარიის ბანკში. მაგრამ როდესაც ფულის მარაგი ამოიწურა და საქართველოში სწრაფი დაბრუნების იმედიც აღარ ჰქონდათ, საჭირო შეიქმნა რაიმე სამუშაოს მოძებნა. ეს კი ძალზე ძნელი საქმე აღმოჩნდა უცხოელისათვის, რომელმაც ამასთან, კარგად არ იცოდა პოლონური ენა. უნდა აღინიშნოს, რომ 1930 წლამდე პავლე თუმანიშვილი რამდენიმე წლის მანძილზე იყო საქართველო-პოლონეთის საზოგადოების პრეზიდენტი ვარშავაში.
თუმანიშვილების ოჯახი თავდაპირველად ცხოვრობდა ვარშავის გარეუბანში, გოძიაშვილების სახლში. 1927 წელს გადავიდნენ ვარშავაში, სადაც 1928 წელს იეჟმა სწავლა დაიწყო სტეფანე ბატორის სახელობის გიმნაზიაში. პავლე თუმანიშვილი პარიზში გადავიდა, სადაც ცდილობდა საკმარისი რაოდენობით თანხა გამოემუშავებინა ოჯახის სარჩენად და ძველი ვალების დასაბრუნებლად. ამასობაში იეჟის უფროსმა ძმამ, კაზიმეჟმა (დედამისის პირველი ქორწინებიდან), რომელიც ამ დროს უნივერსიტეტში სწავლობდა, იშოვა სამუშაო და მთელი ოჯახი ვილნიუსში გადავიდა საცხოვრებლად. იეჟიმ ლელეველის სახელობის (XIX საუკუნის ცნობილი პოლონელი ისტორიკოსი) გიმნაზიაში გააგრძელა სწავლა. 1935 წელს კაზიმეჟი კიდევ უფრო დააწინაურეს. ოჯახმა თითქოს ამოისუნთქა და სწორედ ამ დროს 63 წლის ასაკში პოლონეთის ქალაქ სუვალკში 1935 წლის 4 იანვარს გარდაიცვალა თავადი პავლე თუმანიშვილი.
იმავე წელს იეჟი თუმანიშვილი, როგორც თავად იხსენებს, გენერალ ალექსანდრე ზაქარიაძის პროტექციით, სამხედრო-საზღვაო საოფიცრო სასწავლებელში ჩაირიცხა, რომელიც ამ პერიოდში ტორუნში (პოლონეთის ერთ-ერთი სავოევოდო) მდებარეობდა. თავის მოგონებებში იეჟი თუმანიშვილი წერს, რომ სხვა მოსწავლეებისაგან იგი არაფრით გამოირჩეოდა, თუმცა, როგორც ჩანს, ეს არც მთლად ასე იყო. მაგალითად, ცურვაში ჩატარებულ შეჯიბრში იგი თანაკურსელთა შორის პირველი იყო, ასევე პირველობდა მრავალ სხვა გამოცდაშიც.
იეჟი თუმანიშვილმა ომი კაპიტნის ჩინით დაასრულა. ბრძოლებში გამოჩენილი მამაცობისათვის დაჯილდოებულია მრავალი ორდენითა და მედლით. მათ შორის, პოლონეთის უმაღლესი სამხედრო ორდენით –„ვირტუტი მილიტარით“. არც მშვიდობიან დროს შეურცხვენია თავი და პოლონეთის მთავრობის მიერ მისი მრავალგზისი დაჯილდოებით აღინიშნა.
1950 წლიდან იეჟი თუმანიშვილი ამერიკის შეერთებულ შტატებში გადავიდა საცხოვრებლად, თუმცა ეს დაგეგმილი არ ჰქონდა. სავაჭრო გემი, რომელზედაც ის მსახურობდა როგორც ბორტის ოფიცერი, ნიუ-იორკსა და სამხრეთ ამერიკის პორტებს შორის დაცურავდა. ამ გემით მრავალი ქალაქი მოინახულა: ბუენოს-აირესი, სანტოსი, მონტევიდეო, რიო დე ჟანეირო, ტრინიდადი, ამაზონის შესართავის პორტებში და კუნძულ ბარბადოსზე კი იყო, მაგრამ ერთ დღესაც გემი გაიყიდა და მთელი მისი ეკიპაჟი უმუშევარი დარჩა. ნიუ-იორკში ჩარჩენილმა ლონგ აილენდში, ფერმაში დაიწყო მუშაობა. ეს ადგილი ძალიან მოეწონა და გადაწყვიტა იქ დასახლება. გარკვეული ხნის შემდეგ დაბრუნდა ინგლისში, ემიგრაციისათვის საჭირო დოკუმენტები გააფორმა და ზუსტად ერთი წლის შემდეგ მთელი ოჯახი ნიუ-იორკში გაემგზავრა.
იეჟი თუმანიშვილმა კალამს ჯერ კიდევ ომის დროს მოკიდა ხელი, „მებრძოლი პოლონეთის“ ფურცლებზე წერდა ფსევდონიმით „Jerzy Traper“. მისი პირველი მოთხრობები ლონდონში დაიბეჭდა 1940 წელს პოლონურ „ლიტერატურულ გაზეთში”. ამერიკაში დასახლების შემდეგ ამ კონტინენტის მკვიდრთა შესახებ მოთხრობებს ამ ორი გაზეთის გარდა აქვეყნებდა, ასევე, ნიუ-იორკში გამომავალ “პრჟეგლად პოლსკიში” (“პოლონეთის მიმოხილვა”). 70-იან წლების ბოლოსა და 80-იანი წლების დასაწყისში შეუდგა პოლონეთის სამხედრო – საზღვაო ძალების ისტორიის წერას. მასალებს გაზეთ „პრჟეგლად პოლსკის” აწვდიდა და ამერიკულ გაზეთებსაც უგზავნიდა. მთელმა ამ ნამუშევარმა 400 მანქანაზე ნაბეჭდი გვერდი შეადგინა და გასაცნობად, ხოლო შემდეგ გამოცემაში დახმარებისთვის გაეგზავნა პოლონეთის ისტორიის ინსტიტუტის დირექტორ ი. კონდრაცკის.
1990 წელს პოლონეთის პრეზიდენტმა დევნილობაში რიშარდ კაჩოროვსკიმ, იეჟი თუმანიშვილს მიანიჭა კომანდორ-ლეიტენანტის წოდება. 2008 წელს მიეკუთვნა კონტრადმირალის წოდება (პრეზიდენტი ლეხ კაჩინსკი). იეჟისა და მის მეუღლეს ჰყავთ ოთხი შვილი (ორი ქალიშვილი — ელიზაბეტი და ქრისტინე და ორი ვაჟი — პავლე და სტეფანე), შვილიშვილები და შვილთაშვილები.
გიორგი (იეჟი) თუმანიშვილი 2010 წლის 9 დეკემბერს გარდაიცვალა ფლორიდაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:დაბადებული 21 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2010 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 დეკემბერი კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
მერკარა
მერკარა — ძველი ეგვიპტის მეფე (ფარაონი) მეცამეტე დინასტიიდან, რომელიც მეფობდა მეორე გარდამავალი პერიოდის დროს. კიმ რაიჰოლტის მიხედვით მცირე ხნით იმეფა, დაახლოებით ძვ.წ. 1663 და ძვ.წ. 1649 წლებს შორის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგვიპტის ფარაონები კატეგორია:ეგვიპტის მეცამეტე დინასტიის ფარაონები
უაროს რაიონი
უაროს რაიონი (Distrito de Huaro) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კისპიკანჩის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 157 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 587 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 43 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 106.28 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუსკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:კისპიკანჩის პროვინციის რაიონები
ეკატერინე გაბაშვილის სახლი
ეკატერინე გაბაშვილის სახლი — ისტორიული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალქალაქში, გაბაშვილის ქუჩაზე. სახლი ეკუთვნოდა ცნობილ ქართველ მწერალსა და საზოგადო მოღვაწეს — ეკატერინე გაბაშვილს (1851-1938 წლები). მწერალი ყოველ ზაფხულს სოფლად ატარებდა. სახლი ერთსართულიანია. შედგება ოთხი ოთახისაგან. ერთ-ერთ ოთახში დგას მწერლის საწერი მაგიდა, საწოლი, კედელზე კიდია სურათები.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
პაინსი
პაინსი (Pains) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფორმიგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 014 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19 კმ²-ზე. ფართობი 421 862 კმ²-ია.
ტუტლინგენის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის რაიონები
პუერტო-ესკონდიდო (კორდობა)
პუერტო-ესკონდიდო (Puerto Escondido) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კორდობის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24.410 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 423.2 კმ²-ია.
კონსტანტინე გძელიშვილი
კონსტანტინე (კოტე) კონსტანტინეს ძე გძელიშვილი (დ. 13 სექტემბერი, 1902, თბილისი, — გ. 15 ივლისი, 1970, იქვე) — ქართველები ფერმწერი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1962).
დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (1927). აქვე ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას (1938 წლიდან). სამხატვრო გამოფენებში მონაწილეობდა 1927 წლიდან. მის შემოქმედების ძირითადი თემაა საქართველოს ბუნება და არქიტექტურული ძეგლები: „ძველი თბილისი“ (1945), „ქართლის პეიზაჟი“ (1950), „გორის ხედი“ (1938), „დუშეთი“ (1957), „ქართლი“ (1962), აქვს ისტორიულ თემებზე შექმნილი სურათები: „კრაკოვის კონფერენცია“ (1938), „საკუთარი კერის დაცვა“ (1943), პორტრეტები და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 13 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1902 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1970 კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
ახალშენის ნასოფლარი
ახალშენის ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალშენის სახნავ მიწებში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ნაგებობაზე გამოვლინდა წითლად გამომწვარი უხეშკეციანი ჭურჭლის ნამტვრევები. რამდენიმე ქვევრის ნამტვრევს გარედან შემორჩენილი აქვს კირის ნალესობის კვალი, რაც მოწმობს, რომ ქვევრები ჩაკირული ყოფილა. ნაგებობის ტერიტორია ამჟამად იხვნება.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ჩუაპის პროვინცია
ჩუაპის პროვინცია (Tshuapa) — კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პროვინცია, რომელიც მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთით. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბოენდე.
გეოგრაფია
2005 წლის საკონსტიტუციო რეფორმამდე ჩუაპის პროვინცია იყო ყოფილი ეკვატორიალური პროვინციის ნაწილი. პროვინციის ტერიტორიაზე მიედინება მდინარე კონგო.
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პროვინციები
პუერტო-ლიბერტადორი
პუერტო-ლიბერტადორი (Puerto Libertador) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კორდობის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35.186 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 2.062 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კორდობის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ფროიდენშტადტის რაიონი
ფროიდენშტადტის რაიონი (Landkreis Freudenstadt) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ფროიდენშტადტი. რაიონი შედის ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება კარლსრუეს ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 870,68 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 122 514 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 141 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 08 2 37.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის რაიონები
პედრა-დუ-ინდაია
პედრა-დუ-ინდაია (Pedra do Indaiá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფორმიგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 875 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11.14 კმ²-ზე. ფართობი 347 920 კმ²-ია.
ეშლი ბენსონი
ეშლი ვიქტორია ბენსონი (Ashley Victoria Benson) (დ. 18 დეკემბერი, 1989) —  ამერიკელი მსახიობი და მოდელი. იგი მონაწილეობდა თინეიჯერულ, დრამატულ სერიალში, „პატარა საყვარელ მატყუარებში“, სადაც მან ჰანა მარინის როლი მოირგო. ბენსონი გადაღებული იქნა შემდეგ ფილმებში: „გამოწვევა გამარჯვებისკენ“ (2007), „საშობაო ამური“ (2010), „აღვირახსნილი არდადეგები“ (2012), „ვირთხის დამჯერი“ (2015), „დიდი ქალაქის სიყვარული“ (2016), „მისი სურნელი“ (2018) და სხვა.
ბიოგრაფია
ეშლი ვიქტორია ბენსონი 1989 წლის 18 დეკემბერს, ანაჰეიმში დაიბადა და გაიზარდა. არის შენონის და ჯეფ ბენსონის ქალიშვილი. მას ჰყავს ერთი უმცროსი და, შელინ ბენსონი. ეშლიმ ცეკვა სამი წლის ასაკში დაიწყო. სწავლობდა ბალეტს, ჯაზს და ჰიპ-ჰოპს. იგი სიმღერებს, გუნდებში ადრეული ასაკიდან ასრულებდა. 4 წლის ასაკში, იგი ეკლესიაში სოლოს მღეროდა. როდესაც 8 წლის გახდა, მან Ford Models-თან თანამშრომლობა დაიწყო, რის შემდეგაც, ინტენსიურად ჩნდებოდა რეკლამებში.
კარიერა
ბენსონი 2004-2007 წლებში მონაწილეობდა სატელევიზიო პროგრამა-„Days of Our Lives“-ში, სადაც ასრულებდა აბიგაილ დევერაუქსის როლს. 2002 წელს, გამოჩნდა Lil' Romeos-ს მუსიკალურ ვიდეოში. გარდა ამისა გადაღებული იქნა სხვა რამდენიმე მუსიკალურ ვიდეოში, მათ შორისაა: NLT'-ს „That Girl“, One Call'-ის „BlackLight“, და Hot Chelle Rae-ს „Honestly“.
ეშლიმ თავისი დიდებული დებიუტი 2004 წელს შექმნა, როდესაც გადაღებული იქნა კომედიური ჟანრის ფილმ-„13-დან 30-ში“. იგი გადაიღეს ფილმში „გამოწვევა გამარჯვებისაკენ“, სადაც ქერსონის როლი შეასრულა. 2008 წელს, იგი სატელევიზიო ჩანელის, „Lifetime“-ის ორიგინალურ ფილმში გადაიღეს, სახელად, „Fab Five:The Texas Cheerleader Scandal“, სადაც მან ბრუკ ტიპითის როლი ითამაშა. ფილმი დაფუძნებულია ნამდვილ ისტორიაზე. გადაღებულია მაკკინის ჩრდილოეთ საშუალო სკოლის ტერიტორიაზე, ტეხასში.
2008 წელს, მან მონაწილეობა მიიღო The Cw-ს სერიალის „ზებუნებრივში“, როლით-გულშემატკივარი. 2009 წელს ბენსონი თამაშობდა ABC-ს კომედიურ სატელევიზიო სერიალ-„Eastwick”-ში. გადაცემა დაფუძნებული იყო ჯონ აპდაიკის ნოველაზე. ამავე ნოველაზე დაყრდნობით, 1987 წელს, გადაიღეს ფილმი, სახელწოდებით-„ისტვიკელი ალქაჯები“. თუმცა, ამ გადაცემის მხოლოდ 13 ეპიზოდი გამოვიდა, დაბალი რეიტინიგის გამო. 2005 წელს გადაიღეს, ფილმ „ვირთხების დამჯერ“-ში, სადაც თამაშობდა ემა ტეილორის როლს. ამავე წელს, იგი ფილმ „პიქსელებ“-ში გადაიღეს, სადაც იგი ლედი ლიზას როლს ასრულებდა, ხოლო 2016 წელს, ეშლი ბიოგრაფიულ, კომედიურ-დრამა ფილმში-„ელვისი და ნიქსონი“-ში მონაწილეობდა, სადაც მარგარეტის როლს ასრულებდა.
პერსონალური ცხოვრება
ბენსონს ცნობილ ინგლისელ მსახიობთან და მოდელთან კარა დელევინთან აქვს ურთიერთობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:დაბადებული 18 დეკემბერი
ახალციხის განძი
ახალციხის განძი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალციხის სამხრეთ-დასავლეთით, 0,5 კილომეტრზე. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს ადრინდელი ხანით, ძვ. წ. XlV-ძვ.წ. Xlll საუკუნეებით. არქეოლოგიური განძი აღმოჩნდა სამაროვანზე. განძს შეადგენს ბრინჯაოს ნივთები: სხვადასხვა ზომის 4 ფოთლისებური სატევარი, მასრაგახსნილი ხელშუბისპირი, წვერისკენ სიმეტრიულად შევიწროებული ბოთლისებური ფორმის საკინძი. არქეოლოგიური განძი ინახება კასპის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:საქართველოში აღმოჩენილი განძები
ოკალის რაიონი
ოკალის რაიონი (Distrito de Ocalli) — რაიონი პერუში, ამასონასის რეგიონის ლუიის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.800 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 622 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20.42 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 177.39 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლუიის პროვინციის რაიონები
ჰერმანი (ავსტრიის ჰერცოგი)
ჰერმან VI (Hermann VI; დაახ. 1225 — ) — ბადენის მარკგრაფი 1243 წლიდან, ავსტრიისა და შტირიის ჰერცოგი 1248 წლიდან, ცერინგენების დინასტიის წარმომადგენელი.
ბიოგრაფია
ჰერმან VI იყო ჰერმანი V-ის, ბადენის მარკგრაფისა და ირმენჰარდი ველფის, ჰაინრიხ V-ის, რაინის პფალცგრაფის ქალიშვილის შვილი. მამის გარდაცვალების შემდეგ, ჰერმან VI-მ და მისმა უმცროსმა ძმამ, რუდოლფ I-მა ძალაუფლება გაიყვეს ბადენში. მაგრამ 1248 წელს, პაპ ინოკენტი IV-ის მხარდაჭერით, დაგეგმილ იქნა ჰერმანისა და ჰერცოგინია გერტრუდა ბაბენბერგის, ავსტრიისა და შტირიის მემკვიდრის ქორწილი. ჰერმან VI გადავიდა ვენაში.
ჰერმანის მმართველობა ავსტრიაში წარუმატებელი გამოდგა. ავსტრიის დიდებულებმა და მოსახლეობამ მის მიმართ მხარდაჭერა არ გამოავლინეს. ჰერმანმა თავშესაფარი მოძებნა ბავარიის ჰერცოგთან. 1250 წლის ოქტომბერში ჰერმან VI გარდაიცვალა, დარჩა ერთი წლის ვაჟი, ფრიდრიხი.
ქორწინება და შვილები
კატეგორია:ავსტრიის მმართველები კატეგორია:ცერინგენები კატეგორია:შტირიის მმართველები კატეგორია:ბადენის მმართველები კატეგორია:დაბადებული 1225 კატეგორია:გარდაცვლილი 1250
დივალი
დივალი  — სინათლის ფესტივალი, რომელსაც აღნიშნავენ ინდუსები, ჯაინიზმის  მიმდევრები და სიქები. ფესტივალი, როგორც წესი, ხუთ დღეს გრძელდება და აღინიშნება ინდუისტური ლუნისოლარული თვის ქართიკაში (ოქტომბრის შუა რიცხვებიდან ნოემბრის შუა რიცხვებამდე). ინდუიზმის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ფესტივალი, დივალი, მიიჩნევა „სინათლის გამარჯვებად სიბნელეზე, სიკეთის ბოროტებაზე და ცოდნის უმეცრებაზე“. ფესტივალი დაკავშირებული ლაკშმისთან, კეთილდღეობის ქალღმერთთან, სხვა მრავალი რეგიონალური ტრადიციით  დღესასწაული უკავშირდება შემდეგ ღვთაებებს: სიტა და რამა, ვიშნუ, კრიშნა, იამა, იამი, დურგა, კალი, ჰანუმანი, განეშა, კუბერა, დანვანტარი ან ვიშვაკარმანი. რიგ რეგიონებში, აღნიშნავენ რამას დაბრუნებას თავის აიოდჰიას სამეფოში მეუღლესთან, სიტასთან და  მის ძმასთან, ლაკშამანასთან ერთად, რავანას დამარცხების შემდეგ ლანკაში, 14 წლიანი დევნილობის შემდეგ.
დივალის დაწყებამდე, სადღესასწაულოდ ამზადებენ თავიანთი სახლებსა და სამუშაო ადგილებს: ასუფთავებენ, არემონტებენ და დეკორაციებით, დიაგირებით (ზეთის ნათურებით) და რანგოლით, რთავენ. დივალის დროს ადამიანებს აცვიათ მათი საუკეთესო ტანსაცმელი, ანათებენ საკუთარ სახლებს, როგორც შიგნიდან, ასევე გარედან. იმართება ლაკშმის თაყვანისცემის ცერემონიალი, რომელიც არის კეთილდღეობის და სიმდიდრის ქალღმერთი. დივალი ასევე მთავარი კულტურული ღონისძიებაა ინდური და ჯაინური დიასპორისთვის ინდოეთის ნახევარკუნძულიდან.
ხუთდღიანი ფესტივალი წარმოიშვა ინდოეთის ნახევარკუნძულზე და ნახსენებია ადრეულ სანსკრიტულ ტექსტებში. ჩვეულებრივ, დივალს აღნიშნავენ დაშერას (დასაარა, დასაინი) ფესტივალიდან ოცი დღის შემდეგ, როდესაც სადღესასწაულო ღონისძიებების შემდეგ მოწაფეები წმენდენ სახლებს და იატაკზე აკეთებენ დეკორაციებს, მაგალითად რანგოლის. მეორე დღეა ნარაკა ჩატურდაში. მესამე დღე არის ლაკშმი პუჯას დღე და თვის ყველაზე ბნელი ღამე. ინდოეთის ზოგიერთ ნაწილში ლაქშმი პუჯას მეორე დღეს აღინიშნება გოვარდან პუჯა და ბალიპრატიპადა (პადვა). ზოგიერთი ინდუისტური საზოგადოება ბოლო დღეს აღნიშნავს ბჰაი დუჯს.
აღმოსავლეთ ინდოეთისა და ბანგლადეშის ინდუისტები ზოგადად აღნიშნავენ დივალს, რომლის დროსაც ქალღმერთ კალის სცემენ თაყვანს. დივალის ფესტივალის მთავარი დღე (ლაკშმი პუჯას დღე) არის ოფიციალური დღესასწაული შემდეგ ქვეყნებში ფიჯი, გაიანა, ინდოეთი, მალაიზია (სარავაკის გარდა),  მავრიკი, მიანმარი,  ნეპალი, პაკისტანი, სინგაპური, შრი-ლანკა, სურინამი და ტრინიდადი და ტობაგო.
პოლიტიკა
დივალი სულ უფრო იზიდავს კულტურულ ურთიერთგაცვლას, რაც გახდა მსოფლიო პოლიტიკოსებისა და რელიგიური ლიდერების, ინდუისტური ან ინდური წარმოშობის მოქალაქეების, დიპლომატიური პერსონალის ან მეზობლების შეხვედრის საშუალება. ბევრი მონაწილეობს სხვადასხვა სოციალურ-პოლიტიკურ ღონისძიებებში, როგორც მრავალფეროვნებისა და ინკლუზიურობის მხარდაჭერის სიმბოლო. რომის პაპის რელიგიური დიალოგის საბჭომ, 90-იანი წლების შუა პერიოდში დაიწყო ინდუისტებისთვის ოფიციალური მილოცვის წერილების გაგზავნა დივალის ფესტივალზე.
ჰაერის დაბინძურება
ჰაერის დაბინძურების 51% გამოწვეულია სამრეწველო დაბინძურებით, 27% მანქანებით, 8% მოსავლის დაწვით და 5% დივალის ფეიერვერკით. 2017 წლის 9 ოქტომბერს ინდოეთის უზენაესმა სასამართლომ აკრძალა დელიში ფეიერვერკის გაყიდვა, მაგრამ არა გამოყენება დივალის სეზონზე, იმ ვარაუდით, რომ ფეიერვერკის გამოყენების აკრძალვა არსებითად გააუმჯობესებს დელიჰუსის ჰაერის ხარისხს.
დამწვრობით მიყენებული დაზიანებები
ფეიერვერკის გამოყენება ასევე იწვევს დამწვრობის დაზიანებების რაოდენობის ზრდას ინდოეთში დივალის დროს. აღმოჩნდა, რომ ერთი კონკრეტული ფეიერვერკი, სახელწოდებით ანარი (შადრევანი), პასუხისმგებელია ასეთი დაზიანებების 65% -ზე, ტიპური მსხვერპლები მოზარდები არიან. დაზიანებების უმეტესობა I ჯგუფის დამწვრობაა (მცირე), რომელიც მოითხოვს მხოლოდ ამბულატორიულ დახმარებას.
სქოლიო
კატეგორია:ინდური კულტურა კატეგორია:ფესტივალები აზიაში კატეგორია:ფესტივალები
ჯეიმზ მაკ-გილი ბიუკენენი
ჯეიმზ მაკ-გილი ბიუკენენი უმცროსი  (James McGill Buchanan Jr.) (დ. 3 ოქტომბერი, 1919 — გ. 9 იანვარი, 2013) — ამერიკელი ეკონომისტი, რომელიც ცნობილია თავისი ნამუშევრით საზოგადოებრივი არჩევანის თეორია (თეორია შედის მის ყველაზე ცნობილ ნაწარმოებს შორის გორდონ ტალოკის თანაავტორობით თანხმობის კალკულაცია, 1962), რისთვისაც მან მიიღო 1986 წელს ნობელის პრემია ეკონომიკურ მეცნიერებებში. ბიუკენენის ნაშრომი არის კვლევა იმის შესახებ, თუ როგორ მოქმედებს პოლიტიკოსთა და ბიუროკრატების თვითდაინტერესება მათ მიერ გადაწყვეტილებების მიღების პროცესზე. იგი იყო დამოუკიდებელი ინსტიტუტის, აგრეთვე ეკონომიკურ საქმეთა ინსტიტუტის მრჩეველთა საბჭოს წევრი, მონტ პელერინის საზოგადოების წევრი (და გარკვეული დროით პრეზიდენტი), კატოს ინსტიტუტისა და ჯორჯ მეისონის უნივერსიტეტის პროფესორი.
ბიოგრაფია
ბიუკენენი დაიბადა ტენესის მურფესსბოროში, ჯეიმზისა და ლილას ოჯახში. ის ბიუკენენების უფროსი შვილი იყო, შოტლანდიელი-ირლანდიული წარმოშობის ოჯახიდან. იგი იყო ჯონ პ. ბიუკენენის შვილიშვილი, რომელიც იყო ტენესის გუბერნატორი 1890-იან წლებში. სწავლობდა შუა ტენესის შტატის მასწავლებელთა კოლეჯში (1965 წლიდან ცნობილია როგორც შუა ტენესის სახელმწიფო უნივერსიტეტი), 1940 წელს ოჯახთან ერთად ცხოვრობდა და ფერმაში მუშაობდა. ბიუკენენმა დაასრულა მაგისტრატურა მეცნიერების მიმართულებით ტენესის უნივერსიტეტში 1941 წელს. იგი შეერთებული შტატების საზღვაო ძალებში მსახურობდა ადმირალ ჩესტერ ვ. ნიმიტის თანამშრომლობით ჰონოლულუს ომის დროს. ამ ომის დროს გაიცნო ენ ბაკკე, რომელთანაც იგი დაქორწინდა 1945 წლის 5 ოქტომბერს. ნორვეგიული წარმოშობის ენი მედდად მუშაობდა ჰავაიის სამხედრო ბაზაზე. იგი გარდაიცვალა 2005 წელს.
ბიუკენენი ახალგაზრდობაში საკუთარ თავს სოციალისტად მიიჩნევდა და არაფერი იცოდა ჩიკაგოს უნივერსიტეტის ეკონომიკაში ძლიერ ბაზარზე ორიენტირებული მიდგომის შესახებ. იქ სწავლის დაწყების შემდეგ, ის გადაიქცა „საბაზრო წესრიგის გულმოდგინე ადვოკატად“. ბიუკენენმა მიიღო დოქტორის ხარისხი ჩიკაგოს უნივერსიტეტიდან 1948 წელს და მოამზადა დისერტაცია თემაზე: „ფისკალური თანასწორობა ფედერალურ სახელმწიფოში“.
ბიუკენენის თავდაპირველ პოლიტიკური და ეკონომიკური შეხედულებები მძაფრად სოციალისტური იყო  და განმტკიცებული იყო მისი საზღვაო ძალებში გატარებული ცხოვრების სტილით. მისი იდეოლოგია არ შეცვლილა ჩიკაგოს უნივერსიტეტში ჩაბარებამდე შემდეგ მან დაიწყო თავისუფალი ბაზრის სისტემის ადვოკატირება.
კარიერა
ბიუკენენმა დააარსა ვირჯინიის პოლიტიკური ეკონომიკის ახალი სკოლა.
ის ასწავლიდა ვირჯინიის უნივერსიტეტში 1956–1968 წლებში, სადაც მან დააარსა თომას ჯეფერსონის ცენტრი პოლიტიკური ეკონომიკის საკითხებში. 1955-1956 წლებში იყო ფულბრაიტის სტიპენდიანტი იტალიაში.
ის ასწავლიდა კალიფორნიის უნივერსიტეტში 1968–1969 წლებში, შემდეგ იყო ვირჯინიის ტექნიკურ უნივერსიტეტში 1969–1983 წლებში, სადაც მან მიიღო ეკონომიკის დამსახურებული პროფესორის წოდება და დააარსა საზოგადოებრივი არჩევანის შესწავლის ცენტრი (CSPC). 1983 წელს ეკონომიკის დეპარტამენტის ხელმძღვანელ დენიელ მ. ორთან დაპირისპირების ნიადაგზე გადადგა და ბიუკენენმა განაგრძო მოღვაწეობა ჯორჯ მეისონის უნივერსიტეტში, სადაც საბოლოოდ გადადგა ემერიტუსის სტატუსით.
ის ასევე ასწავლიდა ფლორიდის სახელმწიფო უნივერსიტეტში (1951-1956) და ტენესის უნივერსიტეტში.
1969 წელს ბიუკენენი გახდა საზოგადოებრივი არჩევანის კვლევის ცენტრის პირველი დირექტორი. იყო სამხრეთ ეკონომიკური ასოციაციის პრეზიდენტი 1963 წელს და დასავლეთის ეკონომიკური ასოციაციის 1983 და 1984 წლებში, ხოლო, ამერიკის ეკონომიკური ასოციაციის ვიცე-პრეზიდენტი 1971 წელს.
1988 წელს, ბიუკენენი პირველად დაბრუნდა ჰავაიში, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ და ჩაატარა ლექციათა სერიები, რომლებიც მოგვიანებით გამოქვეყნდა უნივერსიტეტის პრესის მიერ.
მერხეპერა
მერხეპერა — ძველი ეგვიპტის მეფე (ფარაონი) მეცამეტე დინასტიიდან, რომელიც მეფობდა მეორე გარდამავალი პერიოდის დროს. მერხეპერა დაახლოებით ძვ.წ. 1663 და ძვ.წ. 1649 წლებს შორის მეფობდა. მერხეპერა სავარაუდოდ ზემო ეგვიპტეს მართავადა ქალაქ თებედან ან ზემო და შუა ეგვიპტეს ქალაქ მემფისიდან. სავარაუდოდ მისი მმართველობის დროს აღმოსავლეთ ნილოსის დელტაზე მეთოთხმეტე დინასტია დომინირებდა.
ჯეიმზ მაკ-გილი ბიუკენენი
პირადი ცხოვრება და სიკვდილი
ბიუკენენი გარდაიცვალა 2013 წლის 9 იანვარს, ბლენდსბურგში, ვირჯინია, 93 წლის ასაკში. მას და მის მეუღლეს შვილები არ ჰყავდათ, მაგრამ ახლო ოჯახური კავშირი ჰქონდათ დებსა და ძმისშვილებთან.
მერხეპერა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგვიპტის ფარაონები კატეგორია:ეგვიპტის მეცამეტე დინასტიის ფარაონები
ჯეიმზ მაკ-გილი ბიუკენენი
საზოგადოებრივი არჩევანის თეორია
ჯეიმზ ბიუკენენი ითვლება საზოგადოებრივი არჩევანის თეორიის არქიტექტორად. მისი არჩევანი საზოგადოებრივი არჩევანის ფარგლებში 1986 წელს მიიღო ნობელის პრემია ეკონომიკურ მეცნიერებაში. საზოგადოებრივი არჩევანის თეორია არის ეკონომიკური ანალიზის გამოყენება მაკროეკონომიკური პროცესების შესწავლაში. საზოგადოებრივი არჩევანის თეორიას საფუძვლად უდევს  იდეა: ადამიანი, იმის მიუხედავად რა როლში გამოდის იგი: ამომრჩევლის, პოლიტიკოსის, ბიუროკრატის თუ ა. შ., ყოველთვის მოქმედებს როგორც რაციონალური ეგოისტი, რომელიც საკუთარი სარგებლის მაქსიმიზაციას ცდილობს. საზოგადოებრივი არჩევანის თეორია არის ეკონომიკური თეორიის (პოლიტიკური ეკონომიკის) გამოყენება პოლიტოლოგიაში. საზოგადოების არჩევანის თეორია ფოკუსირებულია ხალხის გადაწყვეტილების მიღების პროცესში პოლიტიკურ სფეროში.