cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მეჰმან ჰუსეინოვი
ბიოგრაფია
მეჰმან ჰუსეინოვი 1992 წლის 24 ნოემბერს, აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში დაიბადა. ჰუსეინოვს დამთავრებული აქვს აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტი ბაკალავრის ხარისხით.
მოღვაწეობა
მისი დაპატიმრების შემდეგ, ის ნასიმის რაიონის სასამართლოს დახურულ სხდომაზე გამოჩნდა, სადაც მას 200 მანათის (დაახლოებით 105 ევრო) გადახდა დააკისრეს, „პოლიციისადმი დაუმორჩილებლობის“ გამო. მოგვიანებით მას ესტუმრნენ უცხოელი ექიმები, რომლებიც დაადასტურეს, რომ მისი სამედიცინო და ფსიქოლოგიური მდგომარეობა მიუთითებს არასათანადო მოპყრობის ფაქტებზე. მოგვიანებით, 2017 წლის 3 მარტს, ჰუსეინოვი გამოჩნდა სურახანის რაიონის სასამართლოში, სადაც ის „ცილისწამებაში“ დამნაშავედ ცნეს და ორწლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:აზერბაიჯანელი ჟურნალისტები
მაფრის სასახლე
2019 წელს მაფრის სასახლე იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შეიტანეს.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პორტუგალიაში კატეგორია:პორტუგალიის სასახლეები
მამუკა ჩიქოვანი
მამუკა ჩიქოვანი (დ. 20 აგვისტო, 1976) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1976 წლის 20 აგვისტოს. დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1998-1999 წლებში იყო ტელევიზია „კლდეკარის“ დირექტორი. 1999-2000 წლებში — ახალგაზრდობის საქმეთა დეპარტამენტის რუსთავის განყოფილების გამგე. 2000-2002 წლებში — საზოგადოებასთან ურთიერთობის ცენტრის დირექტორი. იყო რუსთავის საკრებულოს მდივანი 2002-2004 წლებში. 2004-2008 წლებში — რუსთავის საკრებულოს თავმჯდომარე. 2008 წელს გახდა რუსთავის მერი. ამ თანამდებობას იგი 2011 წლამდე იკავებდა. 2011-2013 წლებში — ქვემო ქართლის სახელმწიფო რწმუნებულის, გუბერნატორის პირველი მოადგილე. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები
მაზიმჩაი
მაზიმჩაი (Mazımçay) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
ბურუნდის ისტორია
ბურუნდი — აფრიკის ერთ-ერთი მცირერიცხოვანი ქვეყანა, რომლის მეზობლებიც არიან რუანდა, ბოტსვანა, ლესოტო და სვაზილენდი.
ბურუნდის სამეფო (1680–1966)
ბურუნდის წარმოშობის შესახებ მცირე ინფორმაცია არის ცნობილი, რომელიც ზეპირ ისტორიისა და არქეოლოგიურ აღმოჩენებს ეფუძნება. ბურუნდის დაარსების ორი ძირითადი ლეგენდა არსებობს. ორივე ვარაუდის მიხედვით, ერი დააარსა ადამიანმა, სახელად კამბარანტამამ. ლეგენდის თანახმად, იგი რუანდელი უნდა ყოფილიყო. მეორე ვერსიით, კოლონიამდელი ბურუნდი დააარსა კამბარანტამამ, რომელიც წარმოიშობით იყო სახელმწიფო ბუჰადან. ბურუნდის სახელმწიფოს პირველი მტკიცებულებები XVI საუკუნიდან მოიპოვება. მომდევნო საუკუნეების განმავლობაში იგი გაფართოვდა, დაიპყრო პატარა მეზობლები და კონკურენციას უწევდა რუანდას. ბურუნდის დიდების ხანა იყო ნტარე IV რუტაგანზვა რუგამბას მმართველობის დრო, რომელიც ქვეყანას მართავდა 1796 წლიდან 1850 წლამდე და სამეფოს ზომები ორმაგად გაზარდა.
ბურუნდის სამეფო ხასიათდებოდა იერარქიული პოლიტიკური ავტორიტეტით და ეკონომიკური ცვლილებებით. მეფე მვამი  ხელმძღვანელობდა საერისთავო არისტოკრატიას ( განვას ), რომელიც მიწის უმეტეს ნაწილს ფლობდა და ადგილობრივი ფერმერებისა და მწყემსებისგან მოითხოვდა ხარკსა და გადასახადს. XVIII საუკუნის შუა პერიოდისათვის ტუტსის სამეფომ მოიპოვა უფლებამოსილება, ემართა მიწები და პროდუქციის გაცვლა-გამოცვლა. სამეფოსთან მათ ჰქონდათ პატრონ-კლიენტური ურთიერთობა, რომლის დროსაც ხალხმა მიიღო სამეფო დაცულობა მიწების მართვის პროცესში ხარკის სანაცვლოდ.
ევროპული კონტაქტი(1856)
ევროპელმა მისიონერებმა მოკლე ვიზიტების ფარგლებში მოინახულეს ტერიტორია 1856 წლის დასაწყისში და მათ შეადარეს ბურუნდის სამეფოს ორგანიზება ძველ ბერძნულ იმპერიას. 1899 წლისათვის ბურუნდი გერმანიის აღმოსავლეთ აფრიკის ნაწილი გახდა. რუანდის მონარქიისგან განსხვავებით, რომლებმაც გადაწყვიტეს გერმანიის პრივილეგიებით სარგებლობა, ბურუნდიის მეფე მვეზი IV გისაბო ეწინააღმდეგებოდა ყოველგვარ ევროპულ გავლენას, უარს ამბობდა ევროპული სამოსის ტარებაზე და წინააღმდეგობას უწევდა ევროპელი მისიონერებისა თუ ადმინისტრატორების არსებობას.
გერმანიის აღმოსავლეთ აფრიკა (1899–1916)
გერმანელები შეიარაღებული ძალის გამოყენებით შეიჭრნენ ბურუნდიში, მაგრამ არ გაანადგურეს მეფის ძალაუფლება. მათ მხარს უჭერდათ მეფის ერთ-ერთ სიძე მაკონკო, რომელიც გისაბოს წინააღმდეგ აჯანყდა საბოლოოდ, გისაბო იძულებული გახდა, დათანხმებოდა გერმანული პროტექტორატს. ამის შემდეგ გერმანელები მას დაეხმარნენ მაკონკოს აჯანყების ჩახშობაში. ვიქტორიის ტბის დასავლეთ სანაპიროს გასწვრივ პატარა სამეფოებიც მიუმაგრეს ბურუნდის.
ამის შემდეგ, უცხოელის ქვეყანაში ყოფნა იყო მინიმალურად შემცირებული და მეფეები განაგრძობდნენ მმართველობას. ამასთან, ევროპელებმა დამღუპველი დაავადებები გადასდეს როგორც ადამიანებს, ასევე ცხოველებს. ამ ყველაფერმა მძიმე გავლენა მოახდინა მთელ რეგიონზე, განსაკუთრებით ბურუნდიზე. დიდი შიმშილი იყო 1905 წელს, რაც მოყვა ბუნტი დიდი ტბების რეგიონში 1914, 1923 და 1944 წლებში. 1905 და 1914 წლებს შორის გარდაიცვალა დასავლეთ დაბლობების რეგიონის მოსახლეობის ნახევარი.
ბელგიისა და გაეროს მმართველობა (1916–1962)
1916 წელს ბელგიის ჯარებმა დაიპყრეს ეს ტერიტორია პირველი მსოფლიო ომის დროს. 1923 წელს ერთა ლიგამ ბელგიას დაავალა ემართა რუანდა-ურუნდის ტერიტორია, რომელშიც შედიოდა თანამედროვე რუანდა და ბურუნდი, მაგრამ დასავლეთის სამეფოები ჩამოართვა და ბრიტანეთის ადმინისტრაციულ ტანგანიკას გადასცა. ბელგიელები ქვეყანას მართავდნენ ირიბად, დომინანტი არისტოკრატიული ფენის წარმომადგენელი ტუტსის ხალხის დახმარებით.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, რუანდა-ურუნდი მოექცა ბელგიის ადმინისტრაციული უფლებამოსილების ქვეშ, როგორც გაერთიანებული ერების მეურვეობის საერთაშორისო სისტემის ნაწილი. 1959 წლის 10 ნოემბრამდე ბელგიამ გაატარა პოლიტიკურ რეფორმა და დააკანონა კონკურენტი პოლიტიკური პარტიების არსებობა.
ბურუნდის პირველი არჩევნები ჩატარდა 1961 წლის 8 სექტემბერს და UPRONA– მ მოიპოვა ამომრჩეველთა ხმების 80% -ზე მეტი. არჩევნების შემდეგ 13 ოქტომბერს მოკლეს 29 წლის პრინცი რვაგასორი. პრინცის სიკვდილის შემდეგ ბურუნდის დამოუკიდებლობა მიენიჭა.
დამოუკიდებლობა (1962)
მინი|250x250პქ| ბურუნდის სამეფოს დროშა (1962–1966). მინი|250x250პქ| დამოუკიდებლობის მოედანი და ძეგლი [[ბუჟუმბურა|ბუჟუმურაში . ]] სრული დამოუკიდებლობა მიიღეს 1962 წლის 1 ივნისს. ტუტსი მეფე მვამბუცა IV ბანგირიცენგმა ჩამოაყალიბა კონსტიტუციური მონარქია, სადაც თანაბარი უფლებები მიანიჭა ჰუტუსა და ტუტსის ხალხებს. 1965 წლის 15 იანვრის მოკლეს ჰუტუს პრემიერ-მინისტრი პიერ ნგენდანდუმვე, რამაც გამოიწვია აჯანყებების და დესტაბილიზაციის სერია, შემდგომში კი ხელისუფლების რეპრესიები. მონარქიასა და ჰუტუს ხალხს შორის დაპირისპირება კვლავ გაგრძელდა. ჰუტუ შეეცადა მოეხდინა სახელმწიფო გადატრიალება, თუმცა ეს მცდელობა წარუმატებელი გამოდგა. საპასუხოდ კი, 1965 წლის 18 ოქტომბერს მოკლეს ჰუტუს პოლიტიკოსები და ინტელექტუალები. 1966 წლის 8 ივლისს, მეფე მვამბუცა IV გადააყენა მისმა ვაჟმა, პრინცმა ნტარე V-მ, ეს უკანასკნელი კი გადააყენა  პრემიერ-მინისტრმა მიკელ მიჩომბერომ. მანვე გააუქმა მონარქია და გამოაცხადა რესპუბლიკა. გაჩნდა დე ფაქტო სამხედრო რეჟიმი და სამოქალაქო არეულობა გაგრძელდა 1960-იანი წლების ბოლოდან და 1970-იანი წლების დასაწყისამდე. 1965 წლის მსგავსად, 1969 წელსაც მოსალოდნელი იყო ჰუტუს აჯანყება, რამაც გამოიწვია პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწეების დაპატიმრება და სიკვდილით დასჯა.
1972 წლის გენოციდი
29 აპრილს, ქვეყნის სამხრეთით, ჰიმას ბაზაზე მოხდა ძალადობა, სადაც ჰუტუს ჯგუფებმა ჩაიდინეს უთვალავი სისასტიკე ტუტსის მშვიდობიანი მოქალაქეების მიმართ. შემდეგ ისინი ცდილობდნენ მოეკლათ ყველა ტუტსის და ჰუტუს ის წარმომადგენლები, რომლებიც უარს ამბობდნენ ამბოხში მონაწილეობაზე.
აფრიკელი რენე ლემარკენდი აღნიშნავს:
აჯანყების ჩახშობისას მოკლეს მეფე ნტარე V.
პრეზიდენტი მიჩომბერო კი გახდა აფრიკის სოციალიზმის დამცველი და მიიღო მხარდაჭერა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკისგან. მან დააწესა მკაცრი კანონი და წესრიგი, ჩაახშო ჰუტუს მილიტარიზმი.
აპრილის ბოლოდან 1972 წლის სექტემბრამდე დაიღუპა 200,000 – დან 300,000 – მდე ჰუტუ. დაახლოებით 300,000 ადამიანი გახდა ლტოლვილი, რომელთა უმეტესობა გაიქცა ტანზანიაში.
1972 წლის გენოციდის მოვლენები
1976 წელს პოლკოვნიკმა ჟან-ბაპტისტ ბაგაზამ აიღო ძალაუფლება უსისხლო გადატრიალების შედეგად. 1981 წელს გამოცხადდა ახალი კონსტიტუცია. 1984 წელს ბაგაზა აირჩიეს სახელმწიფოს მეთაურად. მისი არჩევის შემდეგ, ადამიანის უფლებების დაცვა გაუარესდა, მან ჩაახშო რელიგიური საქმიანობა და დააკავა პოლიტიკური ოპოზიციის წევრები.
1987 წელს მაიორმა პიერ ბუიოიამ ჩამოაგდო ბაგაზა სამხედრო გადატრიალებით. მან დაითხოვა ოპოზიციური პარტიები, შეაჩერა 1981 წლის კონსტიტუცია და შექმნა მისი მმართველი სამხედრო გადარჩენის კომიტეტი (CSMN).
1993 წლის გენოციდი და სამოქალაქო ომი (1993-2005)
მინი| ბურუნდის გენოციდის დროს გაქცეული ხალხი ნდადაიე მოკლეს სამი თვის შემდეგ, 1993 წლის ოქტომბერში, ტუტსის არმიის ექსტრემისტებმა. რუანდის გენოციდმა 1994 წელს, გამოიწვია ნდადაიეს მემკვიდრის სიპრიენ ნტარიამირას მკვლელობა, რასაც მოყვა ბურუნდიში ტუტსის ხოცვა.
ორი ძლიერი ჰუტუს მეამბოხე ჯგუფმა (CNDD-FDD და FNL) უარი თქვეს სამშვიდობო ხელშეკრულების ხელმოწერაზე და ბრძოლა გაგრძელდა ქალაქგარე უბნებში. დაბოლოს, CNDD-FDD შეთანხმდა, რომ ხელი მოეწერა სამშვიდობო შეთანხმებას 2003 წლის ნოემბერში და შეუერთდა გარდამავალ მთავრობას. ბოლო დარჩენილმა მეამბოხე ჯგუფმა, FNL, განაგრძო სამშვიდობო პროცესის უარყოფა და ძალადობდა 2003 და 2004 წლებში, საბოლოოდ კი 2006 წელს ხელი მოეწერა ცეცხლის შეწყვეტის ხელშეკრულებას.
ომის შემდგომი პერიოდი (2005 წ. დღემდე)
2007 წლის თებერვალში გაერთიანებული ერების ორგანიზაციამ ოფიციალურად შეწყვიტა სამშვიდობო ოპერაციები ბურუნდიში და ყურადღება გაამახვილა ერის ეკონომიკის აღდგენაზე, რომელიც დიდწილად ეყრდნობა ჩაის და ყავას. ამასთანავე, ეკონომიკა განიცდის სერიოზულ კრიზისს 12 წლიანი სამოქალაქო ომის შედეგად.
პიერ ნკურუნზიზა პრეზიდენტად ხელახლა აირჩიეს 2010 წელს,მან მიიღო ხმების 91% -ზე მეტი ოპოზიციური ბოიკოტის ფონზე და ფიცი დადო 2010 წლის 26 აგვისტოს.
2015 წლის აპრილში, ნკურუნზიზამ გამოაცხადა, რომ მას სურდა მესამე ვადით უფლებამოსილება. რასაც უკმაყოფილება მოჰყვა ოპოზიციის მხრიდან. მინიმუმ ექვსი ადამიანი დაიღუპა მიმდინარე საპროტესტო აქციებზე პირველ ორ დღეში. მთავრობამ დახურა მრავალჯერადი რადიოსადგურები და დააპატიმრა სამოქალაქო საზოგადოების ცნობილი ლიდერი პიერ-კლვერ მბინიპა. აპრილში 24,000-ზე მეტი ადამიანი გაიქცა ბურუნდიდან
საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები გამოცხადდა 2015 წლის 24 ივლისს. არჩევნებში გამირჯვა ნკურუნზიზამ, ხმების 69.41% -ით.
2018 წლის 24 დეკემბერს, მთავრობამ ბურუნდის პოლიტიკური დედაქალაქი ბუჟუმურადან უკან დააბრუნა გიტეგაში, რომელიც დედაქალაქი იყო 1966 წლამდე.
სქოლიო
კატეგორია:ბურუნდის ისტორია კატეგორია:ბურუნდელები კატეგორია:ბურუნდის პოლიტიკა კატეგორია:ბურუნდის ქალაქები კატეგორია:აფრიკა კატეგორია:კოლონიალიზმი კატეგორია:ბურუნდის პროვინციები კატეგორია:აფრიკის დედაქალაქები
იერვანდ III
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის მეფეები კატეგორია:ერვანდუნების დინასტია კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 260
ყარალარი (ბეილაგანი)
ყარალარი  (Qaralar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
ოლეგ პენკოვსკი
მინი|ოლეგ პენკოვსკი ოლეგ პენკოვსკი (Оле́г Влади́мирович Пенько́вский; დ. 23 აპრილი, 1919, ვლადიკავკაზი — გ. 16 მაისი, 1963, მოსკოვი, რსფსრ, სსრკ) — საბჭოთა კავშირის შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის მთავარი სადაზვერვო სამართველოს პოლკოვნიკი (ჩამოერთვა ეს წოდება 1963 წელს). 1963 წელს დაადანაშაულეს ჯაშუშობაში ამერიკის შეერთებული შტატების და დიდი ბრიტანეთის სასარგებლოდ და სამშობლოს ღალატში. საბჭოთა კავშირის უზენაესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიის გადაწყვეტილებით მიესაჯა სასჯელის უმკაცრესი ზომა, სიკვდილით დასჯა დახვრეტის გზით.
პენკოვსკის სასამართო პროცესი, პირვლად პოსტ-სტალინისტურ ეპოქაში ფართოდ გაშუქდა ტელევიზიაში, რადიოში და საბჭოთა გაზეთებში, სადაც აქვეყნებდნენ რეპორტაჟებს სასამართლო დარბაზიდან, კომენტარებს და „მშრომელთა წერილების“ კრებულებს, რომლებშიც ხალხი კიცხავდა „ვერაგ ჯაშუშს“. სასამართღლო პროცესის დასრულებისთანავე, მისი სტენოგრამა 100 000-იანი ტირაჟით გამოაქვეყნდა სახელმწიფო გამომცემლობამ. სასამართლოს შედეგებს განიხილავდნენ სკოლებში, უმაღლეს სასწავლებლებში, კოლექტივებში. წლების განმავლობაში, საბჭოთა კავშირში პენკოვკის სახელი შეურაცხყოფად ითვლებოდა და იყო ღალატის სიმბოლო.
ბევრი სპეციალისტის მოსაზრებით, პენკოვსკი არის ყველაზე შედეგიანი აგენტი, რომელსაც ოდესმე უმუშავია დასავლეთის სასარგებლოდ სსრკ-ს წინააღმდეგ. ამავე დროს, გავრცელებულია აზრიც, რომ პენკოვსკის არ ჰქონდა წვდომა მნიშვნელოვან სახელმწიფო და სამხედრო საიდუმლოებთან, რის გამოც, მისმა მოღვაწეობამ ვერ მიაყენა დიდი ზიანი საბჭოთა კავშირის დაზვერვას თუ თავდაცვისუნარიანობას.
ზოგიერთი ანალიტიკოსი და სპეციალური დანიშნულების სამსახურის ვეტერანი თანამშრომელი მიიჩნევს, რომ პენკოვსკი შეიძლებოდა ყოფილიყო ორმაგი აგენტი, „ყალბი ფიგურა“ ორი უწყების, სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის და მთავარ სადაზვერვო სამართველოს შორის გაჩაღებულ ბრძოლაში, ან კიდევ, იგი უბრალოდ გახდა მსხვერპლი საბჭოთა კავშირში ძალაუფლებისთვის გაჩაღებულ ბრძოლაში. პენკოვსკის მხილების შედეგად, მთავარი სადაზვერვო სამართველოს ხელმძღვანელის პოსტი დატოვა ივან სეროვმა, რომელიც იმდროინდელი საბჭოთა ლიდერის, ნიკიტა ხრუშჩოვის ძალაუფლების საყრდენი იყო. შესაბამისად, შეიქმნა შესაბამისი პირობები უკვე თავად ხრუშჩოვის გადაყენებისთვის (რაც საბოლოო ჯამში მოხდა კიდეც) და ლეონიდ ბრეჟნევის 18-წლიანი მმართველოს დაწყებისთვის.
გადაბირება
გამოძიების მსვლელობისას დადგინდა, რომ პენკოვსკი საკუთარი ინიციატივით სთავაზობდა საკუთარ მომსახურებას მოსკოვში მოქმედ ამერიკულ დაზვერვას. ერთი მონაცემებით, 1960 წლის ივნისში, მდინარე მოსკოვის ხიდზე პენკოვსკიმ მიმართა ორ ამერიკელ სტუდენტს ტურისტული ჯგუფიდან და სთხოვა, გადაეცათ შეერთებული შტატების საელჩოში წერილი, სადაც იგი დეტალურად, მხოლოდ სპეცსამსახურებისთვის დამახასიათებელი დეტალებით, აღწერდა, თუ როგორ ჩამოაგდეს 1 მაისს ამერიკული სადაზვერვო თვითმფრინავი სვერდლოვსკის თავზე, რომლის პილოტიც პაუერსი იყო. სხვა მონაცემებით, პენკოვსკიმ თავად გადასცა პაკეტი თავისი შეთავაზებებით მოსკოვში მდებარე ამერიკელი ელჩის რეზიდენციას. ბრიტანულ დაზვერვასთან კავშირზე გასვლა, პენკოვსკიმ, გამოძიების ინფორმაციით, სცადა 1960 წლის ნოემბერში, მოსკოვში მდებარე კანადის საელჩოს დახმარებით. აგრეთვე არსებობს ინფორმაცია, რომ მისი პირველი კონტაქტი დასავლურ სპეცსამსახურებთან ჯერ კიდევ 1958 წელს შედგა.
მხილება
1962 წელს, ოპერატიული მუშაკების თვალთვალის ქვეშ ყოფნისას (პირველად მასზე ეჭვი 1961 წლის დეკემბერში მიიტანეს), პენკოვსკიმ ჩაატარა არა ნაკლები, ვიდრე ექვსი შეხვედრა უცხოელ მზვერავებთან. პენკოვსკი მეცნიერის ნიღბის ქვეშ მოქმედებდა და სტუმრობდა უცხოელებს მათ სასტუმრო ნომრებში. იგი აგრეთვე შეამჩნიეს ამერიკის და ინგლისის საელჩოებში, ერთხელ იგი პირდაპირ ბინაშიც კი ეწვია დასავლელ დიპლომატს. მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში, პენკოვსკი საიდუმლო ინფორმაციას მალავდა სხვადასხვა ადგილებში, მათ შორის საცხოვრებელი კორპუსების სადარბაზოებში (ძირითადად პუშკინის ქუჩასა და არბატზე), ერთი საიდუმლო ადგილი კი სულაც პოეტ სერგეი ესენენის სასაფლაოზე მდებარეობდა. 1962 წლის განმავლობაში, პენკოვსკიმ გადასცა ინგლისელებს და ამერიკელებს დაახლოებით 30 მიკროფირი გასაიდუმლოებული დოკუმენტაციით. მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში, პენკოვსკის უთვალთვალდებდნენ სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის თანამშრომლები, თუმცა, არ ჩქარობდნენ მის დაპატიმრებას და მხილებას, რადგანაც სურდათ, აღმოეჩინათ მთელი სააგენტო ქსელი, რომელიც მათი აზრით მოსკოვში მოქმედებდა.
დაპატიმრება და სასამართლო პროცესი
პენკოვსკი დააპატიმრეს 1962 წლის 22 ოქტომბერს, მაშინ, როცა იგი სამსახურში მიდიოდა და პირდაპირვე მიიყვანეს სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის შენობაში, ლუბიანკას მოედანზე. პენკოვსკიმ დასავლეთთან თანამშრომლობა პირველი დღეებში აღიარა, სინანული გამოხატა და საბჭოელებს შესთავაზა, ორმაგი აგენტი გამხდარიყო და მათთვის ემუშავა.
პენკოვსკის საქმეს განიხილავდა საბჭოთა კავშირის უზენაესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგია, ღია სასამართლო პროცესის ფარგებში 1963 წლის 7 მაისიდან 11 მაისამდე. პროცესისას, პენკოვსკი ცნობილი იყო როგორც საბჭოთა ჯარის თადარიგის პოლკოვნიკი, ჩაცმული იყო შავ კოსტუმში, ეკეთა ჰალსტუხი. ინფორმაცია, რომ ის მთავარ სადაზვერვო სამართველოში მუშაობდა, გასაიდუმლოებული იყო და მხოლოდ 30 წლის შემდეგ, 1990-იან წლებში გახდა ცნობილი. საბჭოთა გაზეთებში ქვეყნდებოდა პროცესის სტენოგრამები, არსებობს მდიდარი კინოქრონიკაც. .
1963 წლის 11 მაისს საბჭოთა კავშირის უზენაესი სასმართოს სამხედრო კოლეგიამ პენკოვსკი დამნაშავედ ცნო და მას დახვრეტის გზით სიკვდილით დასჯა მიუსაჯა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1963 კატეგორია:რუსი ჯაშუშები
კარასის რაიონი
კარასის რაიონი (Distrito de Caraz) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის უაილასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 285 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 580 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 95.65 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 246.52 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უაილასის პროვინციის რაიონები
ლა-ტინგუინიის რაიონი
ლა-ტინგუინიის რაიონი (Distrito de La Tinguiña) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის იკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 432 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 30 156 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 310 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 98.34 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:იკის პროვინციის რაიონები
ვალერია ალტობელი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:დაბადებული 13 ივლისი კატეგორია:იტალიელი მოდელები კატეგორია:იტალიელი მომღერლები კატეგორია:იტალიელი მსახიობები
ვალერიან როსტომბეგოვი
ვალერიან როსტომბეგოვი (დ. 1878, თბილისი — გ. 1965, იქვე) — ქართველი პედაგოგი.
ბიოგრაფია
სწავლობდა თბილისის I გიმნაზიაში, რომელიც 1899 წელს დაამთავრა და სწავლა  განაგრძო ხარკოვის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის მათემატიკურ განყოფილებაზე, 2 წლის შემდეგ გადავიდა საბუნებისმეტყველო განყოფილებაზე, რომელიც 1911 წელს დაამთავრა. 1911-1915 წლებში მუშაობდა ხარკოვის სამედიცინო-ვეტერინარულ და პედაგოგიურ ინსტიტუტებში, მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში. 1920 წლიდან მუშაობა დაიწყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში თავდაპირველად ასისტენტად, ხოლო შემდგომში ლექტორად და კათედრის გამგედ. 1930 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პროფესორი. მას ეკუთვნის ქართულ ენაზე ფუნდამენტური სახელმძღვანელო სამედიცინო პარაზიტოლოგიაში. მის სახელს ატარებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტის ერთ-ერთი ლაბორატორია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1878 კატეგორია:გარდაცვლილი 1965 კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
გრობინია
გრობინია (Grobiņa) — ქალაქი ლატვიაში. გრობინიის მხარის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ლატვიის დასავლეთ ნაწილში, კურზემეს ისტორიულ რეგიონში, ლიეპაიიდან აღმოსავლეთით 11 კმ-ის დაშორებით.
ისტორია
მინი|მარცხნივ|ციხესიმაგრის ნანგრევები ქალაქი ისტორიულ წყაროებში პირველად მოიხსენიება XIII საუკუნეში, როგორც ტევტონთა ორდენის ციხესიმაგრე ზეებურგის ადგილსამყოფელი. თუმცა დასახლების ისტორია აქ იწყება ვიკინგების პერიოდიდან. შვედი არქეოლოგის ბირგერ ნერმანის მიერ 1929-1930 წწ. ჩატარებული გათხრების შედეგად გაირკვა, რომ VII-IX საუკუნეებში გრობინიის ადგილზე მდებარეობდა ვიკინგების მსხვილი კოლონია. VIII საუკუნე აღნიშნული კოლონიის აყვავების პერიოდია. IX საუკუნეში კოლონიის ეკონომიკური მდგომარეობა ეცემა, სავარაუდოდ, იმის გამო, რომ პრუსების მიწაზე მათ ვაჭრობა-ხელოსნობაში კონკურენტები გამოუჩნდათ ქალაქების კაუპისა და ტრუსოს სახით.
ვიკინგების პერიოდის არქეოლოგიური კომპლექსი 2011 წლის 18 აპრილიდან წარდგენილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საცდელ სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის ქალაქები
მეფე მათიუში უკაცრიელ კუნძულზე
„მეფე მათიუში უკაცრიელ კუნძულზე“ (Król Maciuś na wyspie bezludnej) — იანუშ კორჩაკის საბავშვო წიგნი, რომანი. პირველად გამოიცა 1923 წელს. არის გაგრძელება წიგნისა „მეფე მათიუშ პირველი“.
გამოცემები
წიგნი პოლონურ ენაზე გამოიცა 1923 წელს. მისი თარგმნა ინგლისურ ენაზე არ მოხდა 1990 წლამდე. 1990 წლის ოქტომბერში დაიბეჭდა წიგნის ინგლისურენოვანი თარგმანი (ISBN 1-871-424-01-1). 2009 წელს წიგნი გადაითარგმნა ესპერანტოზე. 2017 წელს კი გამოიცა წიგნის ქართული თარგმანი „მეფე მათიუში უკაცრიელ კუნძულზე“.
შინაარსი
მეფე მათიუში უკაცრიელ კუნძულზე იქნა გადასახლებული, იგი კუნძულის შესწავლას დაიწყებს და უამრავ საინტერესო აღმოჩენას გააკეთებს. წიგნში აღწერილია მათიუშის ტანჯვითა და ნაღველით სავსე ცხოვრება რომელიც მან კუნძულზე გამოიარა. მიუხედავად ამისა მან მოახერხა კუნძულიდან გამოქცევა, მისი ცხოვრებაც კარგად წარიმართა, მაგრამ იგი თავისი მეგობარის დაუდევრობის გამო დაიღუპა.
ენდრიუ პორტერი
ენდრიუ პორტერი (Andrew Porter; დ. 16 იანვარი, 1996) — ირლანდიელი მორაგბე. ამჟამად თამაშობს დუბლინის ლენსტერში და ირლანდიის ეროვნულ ნაკრებში, ბურჯის პოზიციაზე.
მან სარაგბო კარიეკა ლენსტერში დაიწყო, 2016 წლიდან კი მისი მთავარი გუნდის წევრია. პორტერის დებიუტი 2016 წლის 2 სექტემბერს ბენეტონის წინააღმდეგ მატჩში შედგა. იმავე წელს მან ირლანდიის 20-წლამდელთა ნაკრებში ითამაშა და გუნდმა თავის ყველა დროის საუკეთესო შედეგს მიაღწია - მსოფლიო თასის ფინალში გავიდა. 20-წლამდელთა ნაკრებში პორტერმა სულ 12-ჯერ ითამაშა და 2 ლელოს დადება მოახერხა.
ენდრიუ პორტერი მიიჩნევა ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ მორაგბედ. მას შეუძლია 350 -ის აწევა, რაც პორტერს 20 წლამდე მორაგბეებს შორის უძლიერეს მორაგბედ აქცევს ასეთ ძალის მიუხედევად, პორტერს ახასიათებს დიდი სისწრაფე და მოქნილობა.
ირლანდია
ლენსტერი ევროპის ჩემპიონთა თასი
სქოლიო
კატეგორია:ირლანდიელი მორაგბეები
მერტონ მილერი
მერტონ ჰოვარდ მილერი (Merton Howard Miller; დ. 16 მაისი, 1923, ბოსტონი — გ. 3 ივნისი, 2000, ჩიკაგო) — ამერიკელი ეკონომისტი. ნობელის პრემიის ლაურეატი ეკონომიკაში (1990) ჰარი მარკოვიცთან და უილიამ შარპთან ერთად. ეკონომიკის დოქტორი. კარიერის უდიდესი ნაწილი გაატარა ჩიკაგოს უნივერსიტეტის ბიზნეს სკოლაში.
ბიოგრაფია
მერტონ მილერი დაიბადა ბოსტონში, მასაჩუსეტსის შტატში, ჯოელ და სილვია მილერების ოჯახში. მამა პროკურორი იყო, დედა დიასახლისი. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში მუშაობდა აშშ-ის ფინანსთა სამინისტროს გადასახადების კვლევის განყოფილებაში. ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი მიიღო ჯონს ჰოპკინზის უნივერსიტეტში 1952 წელს. სამეცნიერო ხარისხის მიღების შემდეგ მისი პირველი ეკონომიკური თანამდებობა ლონდონის ეკონომიკის სკოლის ლექტორის ასისტენტობა იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ეკონომიკაში კატეგორია:ამერიკელი ეკონომისტები კატეგორია:ამერიკელი ებრაელები კატეგორია:დაბადებული 16 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2000
G წერტილი
G წერტილი — იგივე G ზონა, იგივე გრეფენბერგის წერტილი (გერმანელი გინეკოლოგი ერნსტ გრეფენბერგი) — ქალის ეროგენული ზონა, რომელიც საშოში, მის წინა კედელზეა მოთავსებული შესავლიდან 5 სმ-ის შიგნით და 1-2 სმ-ის სიღრმეზე მდებარეობს. აღნიშნული წერილის სტიმულაცია შეიძლება როგორც პენისით, ასევე ხელის დახმარებით. G წერტილის სტიმულაციის შედეგად მიღწეული ორგაზმი განსაკუთრებით ძლიერია და შეიძლება ქალის ეაკულაციაც გამოიწვიოს. G წერტილი აღმოაჩინა გერმანელმა გინეკოლოგმა ერნსტ გრეფენბერგმა 1950-იან წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საშო
ფრანგულენოვანი ქვეყნები
ფრანგულენოვანი ქვეყნები (ფრანკოფონური ქვეყნები, pays francophones) — ქვეყნები, სადაც ფრანგულ ენას აქვს ოფიციალური სტატუსი და/ან სადაც მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილი ფლობს მას. ასეთ ქვეყნებს მიეკუთვნება ფრანგული ენის ისტორიული განვითარების ტერიტორიები (საფრანგეთი და მისი ზოგიერთი მეზობელი რეგიონები: მონაკო, ლუქსემბურგი, ბელგიის ნაწილი და შვეიცარიის ნაწილი), ასევე საფრანგეთის და ბელგიის ყოფილი კოლონიები და დომინიონები.
ფრანკოფონიის საერთაშორისო ორგანიზაციის მონაცემებით, ფრანგული ენა ყოველდღიურ ცხოვრებაში გამოიყენება 212 მილიონი ადამიანის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგული ენა  კატეგორია:ქვეყნების სია ენების მიხედვით
ალდანის აეროპორტი
ალდანის აეროპორტი (Аэропо́рт Алда́н) (IATA: ADH, ICAO: UEEA) — აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ ალდანიდან აღმოსავლეთით 1 კმ-ში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები
კარენ დემირჭიანის კომპლექსი
კარენ დემირჭიანის სპორტული და საკონცერტო კომპლექსი ასევე ცნობილი, როგორც დემირჭიანის არენა, სპორტისა და მუსიკის კომპლექსი ან მარტივად ჰამალირი (Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիր) — ერევანში, მდინარე რაზდანის მახლობლად მდებარე ფართო სპორტული და საკონცერტო კომპლექსი. 2015 წელს სომხეთის მთავრობამ გადაწყვიტა, რომ კომპლექსი კერძო ფირმას მიჰყიდოს კომპლექსის განახლებისა და „ოჯახზე-ორიენტირებულ ცენტრად გადაქცევის“ მიზნით.
ისტორია
კომპლექსი 1983 წელს გაიხსნა, მაგრამ 1985 წელს ხანძრის გამო დაიხურა. კომპლექსი 1987 წლის ბოლოს განაახლეს, როდესაც იგი საკონცერტო და სპორტული ღონისძიებებისთვის მზად იყო. კომპლექსი სომეხმა არქიტექტორებმა: ა. თარხანიანმა, ს. ხაჩიკიანმა, გ. პოღოსიანმა და გ. მუშეგიანმა დააპროექტეს. მშენებლობის პროცესს ინჟნრები: ჰამლეტ ბადალიანი (მთავარი ინჟინერი), ი. წათურიანი, ა. აზიზიანი და მ. აჰარონიანი ზედამხედველობდნენ.
1990 წელს დემირჭიანის კონცერტი გამართა იან გილანის ბენდმა. 1996 წელს კომპლექსმა 32-ე საჭადრაკო ოლიმპიადას უმასპინძლა.
1999 წელს სომხეთის პარლამენტში მომხდარი ტერაქტისას სომხეთის პარლამენტის ყოფილი სპიკერის, კარენ დემირჭიანის მკვლელობიდან მალევე კომპლექსის მშენებლობისა და განახლების პროცესში შეტანილი წვლილისთვის კომპლექსს მისი სახელი ეწოდა.
2005 წელს კომპლექსი 5.7 მილიონ დოლარად გაიყიდა. კონტრაქტი სომხეთის ხელისუფლებასა და რუსულ კომპანია BAMO HILDING-ს შორის გაფორმდა, რასაც სომხეთის მოქალაქეთა უკმაყოფილება გამოიწვია. მოქალაქეთა მხარდაჭერის მოსაპოვებას რუსი-სომეხი ბიზნესმენი და BAMO holding-ის ხელმძღვანელი მურად მურადიანი ცდილობდა. სომხეთის პრეზიდენტმა ორი მთავარი პირობა წამოაყენა: კომპლექსის სახელი უცვლელი უნდა დარჩენილიყო და მას იგივე ფუნქცია უნდა შეესრულებინა, რაც ადრე. საბოლოოდ მხარეებმა შეთანხმებას მიაღწიეს.
2014 წლის აგვისტოში მფლობელთა დაგროვილი ვალის გამო, სომხეთის მთავრობამ კომპლექსზე უფლებამოსილება თავდაცვის სამინისტროს გადასცა. 2015 წელს სომხეთის მთავრობამ კომპლექსის NTAA Investment Group LLC-ისთვის მიყიდვა გადაწყვიტა. კომპანია 4 წლიანი გეგმით კომპლექსის „ოჯახზე ორიენტირებულ ცენტრად“ გადაქცევას გეგმავს, რომელიც „სასტუმროებს, შიდა აკვაპარკს, საკონცერტო დარბაზებს, შეხვედრების ოთახებს, რესტორნებს, მაღაზიებსა და კაზინოებს“ მოიცავს.
სქოლიო
კატეგორია:ერევნის შენობა-ნაგებობები კატეგორია:ერევნის სპორტული არენები კატეგორია:1983 წელს აგებული სპორტული არენები
ორტეგალის კონცხის ბრძოლა
ორტეგალის კონცხის ბრძოლა — ტრაფალგარის კამპანიის ბოლო საზღვაო ბრძოლა. გაიმართა გაერთიანებულ სამეფოსა და საფრანგეთის იმპერიას შორის 1805 წლის 4 ნოემბერს ორტეგალის კონცხთან.
ბრძოლა დაიწყო 4 ნოემბრის დილას, როდესაც ფრანგულმა ფრეგატებმა ცეცხლი გაუხსნა ინგლისის ფლოტს. საფრანგეთის ადმირალები ცდილობდნენ ბრიტანეთის ფლოტი იზოლაციაში მოექციათ, რის გამოც მათ უამრავი ხომალდი დაკარგეს. ბრიტანელთა ბრძოლა საფრანგეთის არმადასთან ტრიუმფით დასრულდა.
ნელსონის ტრაფალგართან გამარჯვებამ, ბრიტანელებს სრული ბატონობა მოუტანა საზღვაო ბრძოლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნაპოლეონის ომების ბრძოლები კატეგორია:ინგლისის ბრძოლები კატეგორია:საფრანგეთის ბრძოლები კატეგორია:XIX საუკუნის ბრძოლები
გვიდო ადლერი
მინიატიურა|გვიდო ადლერი გვიდო ადლერი (დ. 1855 — გ. 1941) — ავსტრიელი მუსიკის ისტორიკოსი. XX საუკუნის ვენის მუსიკათმცოდნეობის სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, ვენის უნივერსიტეტის პროფესორი (1898-1927).
მისი ხელმძღვანელობით გამოიცა მრავალტომიანი შრომა „ავსტრიის მუსიკალური ხელოვნების ძეგლები” (1894-1938). მისივე რედაქციით გამოიცა ფუნდამენტური გამოკვლევა „მუსიკის ისტორიის სახელმძღვანელო” (I გამოცემა 1924, II გამოცემა 1930). ავტორია შრომებისა მუსიკის ისტორიის მეთოდოლოგიისა და მუსიკის სტილის თეორიისა ესთეტიკაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1855 კატეგორია:ავსტრიელი მუსიკის ისტორიკოსები კატეგორია:გარდაცვლილი 1941
მაზინგარიშანი
მაზინგარიშანი (Mazımqarışan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
ყარალილარი
ყარალილარი (Qaralılar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	870 კაცი.
სამესი (კომაგენე)
სამესი (Շամուշ) — კომაგენეს სატრაპი ერვანდუნების დინასტიიდან. სამესი სომხეთის მეფის იერვანდ III-ის ვაჟი იყო, სამესი დაახლოებით ძვ. წ. 260 მართავდა კომაგენეს სატრაპიას, მის შემდეგ კი მმართველობა მისმა ვაჟმა არშამ I-მ განაგრძო.
როგორც ჩანს, პტოლემეების სამეფოსა და სელევკიდების იმპერიას შორის არსებულმა ომებმა, სამესს დამოუკიდებლობის საშუალება მისცა. დანამდვილებით უცნობია თუ რა სახით ღებულობდა მონაწილეობას სამესი სირიულ ომებში, დღეისათვის წყაროთა უმეტესობა დაკარგულია, თუმცა სავარაუდოდ სამესი პტოლემეებს უჭერდა მხარს, დიდი მეზობლის სელევკიდების წინააღმდეგ ბრძოლაში.
წყაროთა უმეტესობის მიხედვით სომხეთისა და სოფენეს მეფის იერვანდ III-ის ვაჟი იყო. როგორც ცნობილია, იერვანდ III ძვ. წ. 260 წელს მოკლეს, ამის შემდეგ არ არსებობს ცნობები, თუ როდის განაგრძო მმართველობა სამესმა, როგორც ვარაუდობენ, მისი მმართველობა მამის გარდაცვალებიდან ძვ. წ. 260 წლიდან უნდა დაწყებულიყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კომაგენეს მეფეები კატეგორია:ერვანდუნების დინასტია
განის გეოგრაფია
განა მდებარეობს აფრიკაში, გვინეის ყურის სანაპიროზე, ეკვატორიდან რამდენიმე გრადუსით.
განის ტერიტორია მოიცავს ვაკეებს, მცირე ბორცვებს, მდინარეებს და ვოლტის წყალსაცავს, რომელიც მსოფლიოში უდიდეს ხელოვნური ტბაა. განას აქვს ორი კუნძული — დოდი და ბობოვასი.
განა შეიძლება დაიყოს ოთხ განსხვავებულ ეკორეგიონად: ნაპირის ზონა — ძირითადად დაბალი ქვიშის სანაპიროები, მოიცავს ვაკეებს და სკრებს. იკვეთება ჩრდილოეთიდან მომდინარე რამდენიმე მდინარით. სამხრეთ-დასავლეთი და სამხრეთ-ცენტრალური განის ტყიანი პლატო შედგება აშანტის მაღლობისა და კვაჰუს პლატოსგან; მთიანი აკვაპიმ-ტოგოს ქედი მიყვება განის აღმოსავლეთ სახელმწიფო საზღვარს. ამ ქედის ნაწილია განის უმაღლესი მთა აფაჯა, რომლის სიმაღლეც ზღვის დონიდან 885 მეტრია.
განის კლიმატი ტროპიკულია, აღმოსავლეთი სანაპირო შედარებით თბილი და მშრალია. სამხრეთ-დასავლეთი ცხელი და ტენიანია, ხოლო ჩრდილოეთი ცხელი და მშრალი.
სქოლიო
*
გიორგი ნავალოვსკი
გიორგი ნავალოვსკი (დ. 28 ივნისი, 1986, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ფეხბურთელი, თამაშობდა მარცხენა მცველის პოზიციაზე. ნავალოვსკიმ კარიერა 2022 წელს დაასრულა.
სანაკრებო კარიერა
2008-2021 წლებში საქართველოს ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავდა.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:დაბადებული 28 ივნისი კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:რუსთავის მეტალურგის ფეხბურთელები კატეგორია:გორის დილას ფეხბურთელები კატეგორია:რუსეთის პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:მაჰაჩყალის ანჟის ფეხბურთელები კატეგორია:ნიჟნი ნოვგოროდის ვოლგას ფეხბურთელები კატეგორია:ხიმკის ფეხბურთელები კატეგორია:ხაბაროვსკის სკა-ენერგიას ფეხბურთელები კატეგორია:ტოსნოს ფეხბურთელები კატეგორია:აზერბაიჯანის საფეხბურთო პრემიერლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ბაქოს ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:ბაქოს ნეფთჩის ფეხბურთელები კატეგორია:მინსკის დინამოს ფეხბურთელები
კატარული რიალი
ისტორია
1966 წლამდე კატარი ოფიციალურ ვალუტად იყენებდა ინდურ რუპიას. როდესაც ინდოეთმა რუპია გააფასურა 1966 წელს, ყატარმა, სხვა სახელმწიფოებთან ერთად, რომლებიც იყენებენ ყურის რუპიას, საკუთარი ვალუტის შემოღება გადაწყვიტეს.
საკუთარი ვალუტის შემოღებამდე, კატარში იყენებდნენ საუდის არაბეთის რიალს. მოგვიანებით მიიღეს გადაწყვეტილება კატარისა და დუბაის რიალის შემოღების შესახებ, რის ფარგლებშიც ხელშეკრულებას 1966 წლის 21 მარტს მოაწერეს ხელი. საუდური რიალის ღირებულება იყო 1.065 ყურის რუპია, ხოლო კატარისა და დუბაის რიალი გაუფასურებამდე იყო ყურის რუპიის ტოლი.
დუბაის არაბეთის გაერთიანებულ საემიროებში შესვლის შემდეგ, კატარმა ვალუტის დუბაისგან გამოყოფის მცდელობა დაიწყო, რომელიც დასრულდა 1973 წლის 19 მაისს. ძველი ბანკნოტები კიდევ მიმოქცევაში იყო 90 დღის განმავლობაში, ამ ვადის ამოწურვის შემდეგ კი მთლიანად გაქრა.
მონეტები
1966 წელს კატარისა და დუბაის სახელით შემოიღეს მონეტები 1, 5, 10, 25 და 50 დირჰამის ღირებულებით. 1973 წელს შემოვიდა მონეტების ახალი სერია იმავე ზომებით და კომპოზიციებით, როგორც წინა მონეტები, მაგრამ ამ შემთხვევაში მათზე მხოლოდ კატარის სახელი იყო დატანილი.
ბანკნოტები
1966 წლის 18 სექტემბერს კატარისა და დუბაის სავალუტო საბჭომ შემოიღო 1, 5, 10, 25, 50 და 100 რიალის ღირებულების ბანკნოტები. ეს ჩანაცვლდა 1973 წლის 19 მაისს კატარის სავალუტო სააგენტოს ბანკნოტებით 1, 5, 10, 100 და 500 რიალის ნომინალებით; 50 რიალის ღირებულების ნოტა დაიბეჭდა 1976 წელს. კატარის ცენტრალური ბანკი შეიქმნა მე-15 ბრძანებულებით 1973 წლის 5 აგვისტოს. კატარის სავალუტო სააგენტოს მიერ გამოშვებული ყველა მონეტა და ბანკნოტი გამოიყენებოდა წლების განმავლობაში.
ფიქსირებული გაცვლითი კურსი
(1) მუხლში ნათქვამია, რომ კატარის რიალის გაცვლითი კურსი უნდა შეიცვალოს აშშ დოლართან მიმართებაში და უნდა ადგენდეს საზღვრებს 3.6415 QR და 3.6385 QR-ს შორის. მე -2 მუხლის თანახმად, კატარის ცენტრალურ ბანკს ეძლევა უფლებამოსილება განსაზღვროს აშშ დოლარის მოცულობისა და გაყიდვის დრო და ამგვარი გაყიდვებისა და გადახდების მასთან დაკავშირებული პირობები. (3) მუხლი აუქმებს 1975 წლის სამეფო დადგენილებას, რომლის თანახმად რიალი ოფიციალურად იყო დაკავშირებული საერთაშორისო სავალუტო ფონდის სპეციალურ უფლებებზე (SDR).
2017 წლის კატარის დიპლომატიური კრიზისის შედეგი
2017 წლის კატარის დიპლომატიური კრიზისის საპასუხოდ, კატარის ბლოკირების მქონე ქვეყნების ბანკებს მოუწიათ შეეწყვიტათ ვაჭრობა კატარის ბანკებთან. ამან გამოიწვია ლიკვიდურობის შემცირება და დაშორება ფიქსირებული გაცვლითი კურსიდან. ამ პერიოდში 3.81 რიალს შეესაბამებოდა 1 აშშ დოლარი. ეს სიტუაცია გაგრძელდა 2017 წლის დეკემბრამდე.
ამან ასევე გამოიწვია კატარის ბანკნოტების ყატარის საზღვარგარეთ ვაჭრობის შეჩერება გარკვეული ქვეყნების გარკვეულ ბანკებთან, როგორიცაა დიდი ბრიტანეთი.
თვით კატარის სახელმწოფოს ტერიტორიის ფარგლებში, კატარის ცენტრალურმა ბანკმა განაგრძო ფიქსირებული კურსით აშშ დოლარის ყიდვა-გაყიდვა.
სქოლიო
კატეგორია:კატარი კატეგორია:ბრუნვაში არსებული ვალუტები
ადლერბერგი
საკუთარი სახელი ადლერბერგი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ვილჰელმ პიკი
220px|მინი|პიკი [[1950 წელს]] ფრიდრიხ ვილჰელმ რაინჰოლდ პიკი (Friedrich Wilhelm Reinhold Pieck; დ. 3 იანვარი, 1876, გუბენი, გერმანიის იმპერია — გ. 7 სექტემბერი, 1960, აღმოსავლეთი ბერლინი, გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკა) — გერმანელი პოლიტიკოსი, კომუნისტი. გერმანიის კომპარტიის ერთ-ერთი დამაარსებელი, გერმანელი ბოლშევიკების ხელმძღვანელი. 1949–1960 წლებში იყო გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის პირველი და ერთადერთი პრეზიდენტი.
ბიოგრაფია
ვილჰელმ პიკი გაიზარდა გუბენში. მისი ბავშვობის სახლი მდებარეობს ქალაქის აღმოსავლეთ ნაწილში, დღეს ის პოლონეთის ნაწილია.
იზრდებოდა კათოლიკური წეს-ჩვეულებებით. ახალგაზრდობაში გაეცნო მუშათა მოძრაობას, 1895 წელს გაწევრდა გერმანიის სოციალ-დემოკრატიულ პარტიაში. 1896 წლიდან ქალაქის პარტიის თავად იყო დანიშნული, 1907-1908 წლებში სწავლობდა პარტიის სკოლაში, სადაც მის პოლიტიკურ შეხედულებებზე გავლენა მოახდინა როზა ლუქსემბურგმა.
მსოფლიო პირველი ომის დროს მონაწილეობდა სხვადასხვა სოციალურ-დემოკრატიულ კონფერენციაში. იყო „ფენათა იდეის“ მოწინააღმდეგე. 1915 წელს პიკი ჯარში გაიწვიეს და იქ განაგრძო ანტისამხედრო აგიტაცია, რის გამოც სამხედრო ტრიბუნალით უნდა დასჯილიყო, თუმცა არ დასჯილა — მაშინდელი „სპარტაკის ლიგის“ წევრმა ბერლინიდან გაქცევა მოახერხა და საცხოვრებლად ამსტერდამში გადავიდა.
1918 წლის ნოემბერში, გერმანიის დამარცხების შემდეგ დაბრუნდა ბერლინში, სადაც „სპარტაკის ლიგის“, ასევე გერმანიის კომუნისტური პარტიის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი გახდა. 1919 წლის „სპარტაკისტების აჯანყების“ დროს ვილჰელმი დაიკავეს, 15 იანვარს როზა ლუქსემბურგისა და კარლ ლიბკნეხტის ბოლო დაკითხვაზე მოწმის როლს ასრულებდა.
ბალიმოტი
ბალიმოტი (Ballymote; Baile an Mhóta, „მიწაყრილის ქალაქი“) — სავაჭრო ქალაქი ირლანდიაში, მდებარეობს სლაიგოს საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში.
ვილჰელმ პიკი
პოლიტიკური კარიერა
არსებობს სხვადასხვა თეორია იმის შესახებ, თუ როგორ გადარჩა ვილჰელმი. საბჭოთა კავშირისა და აღმოსავლეთ გერმანიის ვერსიით, მან გაქცევა მოახერხა, თუმცა „თავისუფალი კორპუსის“ (გერმ. „Freikorps“) ერთ-ერთმა ოფიცერმა განაცხადა (1962 წ.), რომ პიკმა გადასცა მას ინფორმაცია ლიბკნეხტისა და ლუქსემბურგის შესახებ, ხოლო ოფიცერმა ის გაათავისუფლა. ვილჰელმს ბადრაგობდა ოტო რუნგე, როზა ლუქსემბურგისა და კარლ ლიბკნეხტის ერთ-ერთი მკვლელი.
ბალიმოტი
ბალიმოტი ისტორიული ქალაქია თავისი ცნობილი ციხესიმაგრით, რომელიც უკანასკნელი და ყველაზე ძლევამოსილი ნორმანული სიმაგრე იყო კონაქტში. ციხე თარიღდება 1300 წლით და ის ააშენებინა რიჩარდ დე ბურგმა.
ვილჰელმ პიკი
პოლიტიკური კარიერა
1921 წელს იყო არჩეული კომუნისტური ინტერნაციონალის აღმასრულებელ კომიტეტში, სადაც ვლადიმერ ლენინი გაიცნო. იმავე დროს პრუსიის ლანდტაგის დეპუტატად აირჩიეს (1928 წლამდე).
ბალიმოტი
ბალიმოტში მდებარე რკინიგზის სადგური გაიხსნა 1862 წლის 3 დეკემბერს.
ვილჰელმ პიკი
პოლიტიკური კარიერა
1922 წელს გახდა საერთაშორისო წითელი დახმარების ერთ-ერთი დამაარსებელი, 1925 წელს კი — „გერმანიის წითელი დახმარების“ თავჯდომარე. საერთაშორისო მოძრაობის სხვადასხვა მიღწევის გამო აირჩიეს კომუნისტური ინტერნაციონალის პრეზიდიუმის აღმასრულებელ კომიტეტში.
ბალიმოტი
2011 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 1 539 ადამიანს შეადგენდა.
ვილჰელმ პიკი
პოლიტიკური კარიერა
1933 წელს, როდესაც ადოლფ ჰიტლერმა ძალაუფლება ხელში ჩაიგდო, დაიწყო კომუნისტების დევნა. იმავე წელს ვილჰელმა მოქალაქეობა დაკარგა. იონ შეიერის სიკვდილის შემდეგ, როგორც მისმა მოადგილემ კომუნისტურ პარტიაში, დაიკავა მისი ადგილი. თუმცა იმავე წელს იძულებული გახდა დაეტოვებინა გერმანია და დასახლდა საფრანგეთში, კერძოდ პარიზში.
შემდგომ კომუნისტური პარტია დე ფაქტო არსებობაში გადავიდა, ხოლო თავად პიკი მოსკოვში გადასახლდა.
ბალიმოტი
სქოლიო
კატეგორია:ირლანდიის ქალაქები კატეგორია:სლაიგოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ვილჰელმ პიკი
პოლიტიკური კარიერა
პიკი ბევრჯერ ცდილობდა ანტინაცისტური გაერთიანების შექმნას, მაგალითად 1935 წელს ბრიუსელისა და 1939 წლის პარიზის კონფერენციებზე, მაგრამ ამაოდ. 1943 წელს გახდა „თავისუფალი გერმანიის ეროვნული კომიტეტის“ შექმნის ერთ-ერთი ინიციატორი, ხელმძღვანელობდა გერმანელთა ანტინაცისტური ჯგუფების მომზადებას, ისინი შემდგომ გერმანიის ტერიტორიაზე გადადიოდნენ.
აღმოსავლეთ გერმანიის თავჯდომარე
1945 წლის პირველ ივლისს დაბრუნდა ბერლინში და საბჭოთა ოკუპაციის ზონაში დაიწყო „ახალი პოლიტიკის“ შექმნა. იყო ინიციატორი ორი პარტიის — სოციალ-დემოკრატებისა და კომუნისტების — შერწყმისა ერთ პარტიაში — „გაერთიანებული გერმანული სოციალისტური პარტია“. 1946 წელს ოტო გროტევოლთან ერთად ახალი პარტიის თანათავმჯდომარე გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 3 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1876 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1960 კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:გერმანელი კომუნისტები კატეგორია:რაიხსტაგის დეპუტატები (ვაიმარის რესპუბლიკა)
გიორგი ქობულია
გიორგი ქობულია (დ. 3 იანვარი, 1970, თბილისი) — საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრი  2018 წლის ივლისიდან  2019 წლის 19 აპრილამდე.
განათლება
2001 წელი – ემორის უნივერსიტეტის ბიზნეს-სკოლა (ატლანტა/ჯორჯია, აშშ) მიენიჭა ბიზნესის ადმინისტრირების მაგისტრის ხარისხი;
1993 წელი – თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი.
სამუშაო გამოცდილება
აშშ-ში სწავლის დასრულების შემდეგ გიორგი ქობულიამ მუშაობა დაიწყო საერთაშორისო საკონსულტაციო კომპანია McKinsey-ში, სადაც გაიარა პროფესიული გზა კონსულტანტიდან უფროს პარტნიორამდე. წლების მანძილზე იგი სახელმწიფო მართვის სფეროში ეკონომიკის მიმართულებით კონსულტაციებს უწევდა საერთაშორისო დონის მოწინავე მსხვილ კომპანიებს ურთულესი პრობლემების გადაჭრაში სტრატეგიული მართვის სისტემების, საწარმოო საქმიანობის სფეროში.
კონკრეტულად კი, მისი საქმიანობის მიმართულებები იყო ნავთობ-გაზის, სამთომომპოვებელი და მეტალურგიული მრეწველობა. გიორგი ქობულიას ხელმძღვანელობით აღნიშნული სექტორების საერთაშორისო კერძო და სახელმწიფო/საჯარო კომპანიებისათვის რეალიზებული იქნა სტრატეგიის შემუშავების, ორგანიზაციული გარდაქმნების, ოპერაციული საქმიანობის გაუმჯობესების, მომარაგების სისტემების სრულყოფის პროექტები, მას ნამუშევარი აქვს ასევე მსხვილი პროექტების რეალიზაციის სისტემების გაუმჯობესების მიმართულებით.
გიორგი ქობულიას სამუშაო გამოცდილება აღნიშნულ საერთაშორისო კომპანიაში, ეკონომიკის დარგში განხორციელებულ მრავალ წარმატებულ პროექტთან არის დაკავშირებული.
McKinsey-მდე გიორგი ქობულია ფარმაცევტულ კომპანია Merc&Co-ს წარმომადგენლი იყო საქართველოში. თავდაპირველი შრომითი საქმიანობა კი მან თბილისის კარდიოლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში დაიწყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 3 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ოლეგ გორდიევსკი
მინი ოლეგ გორდიევსკი (Оле́г Анто́нович Гордие́вский; დ. 10 ოქტომბერი, 1938, მოსკოვი, რსფსრ, სსრკ) — საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის პირველი სამართველოს (საგარეო დაზვერვა) ყოფილი პოლკოვნიკი, რომელსაც საბჭოთა სასამართლომ დაუსწრებლად მიუსაჯა სასჯელის უმაღლესი ზომა, დახვრეტა, სახელმწიფო ღალატისთვის. 1974-1985 წლებში საიდუმლოდ მუშაობდა ბრიტანულ დაზვერვაზე (ფსევდონიმ OVATION-ის ქვეშ). სპეციალური დანიშნულების სამსახურების ისტორიკოსის და კემბრიჯის უნივერსიტეტის პროფესორის, კრისტოფერ ენდრიუ ოლეგ გორდიევსკის უწოდებს „ბრიტანეთის დაზვერვის ყველაზე მსხვილ აგენტს საბჭოთა დაზვერვის რიგებში ოლეგ პენკოვსკის შემდეგ“.
ბიოგრაფია
დაიბადა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის თანამშრომლის ოჯახში.
იხსენებდა, რომ ანტისაბჭოთა პოზიციებზე მისი გადასვლის მიზეზი იყო „სტალინისეუი და საერთოდ საბჭოთა დანაშაულების გაცნობიერება, რომელიც დაიწყო ხრუშჩოვის 1956 წლის გამოსვლიდან. ამან ჩემზე ძალიან დიდი გავლენა მოახდინა, უბრალოდ გასაოცარი“.
1962 წელს დაამთავრა საერთაშორისო ურთიერთობების მოსკოვის სახელმწიფო ინსტიტუტი და დაიწყო მუშაობა სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის პირველი მთავარი სამართველოს არალეგალური დაზვერვის ქვედანაყოფში. სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტში მუშაობა დაიწყო იმიტომ, რომ იმ მომენტისთვის, იქ მუშაობით შესაძლებელი იყო საზღვარგარეთ ცხოვრება.
1996-1970 წლებში (პენკოვსკის პირველი მივლინება საზღვარგარეთ ) იყო სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის დაზვერვის ოფიცერი დანიაში, საბჭოთა კავშირის საელჩოს საკონსულო განყოფილების თანამშრომლის ნიღბის ქვეშ. პენკოვსკის თქმით, მისი საბოლოო იმედგაცრუება საბჭოთა კავშირის როლით მსოფლიოში დადგა 1968 წლის პრაღის გამოსვლების საბჭოთა ტანკებით ჩახშობის შემდეგ, რის შემდეგაც მან მიიქცია დანიაში ბრიტანული დაზვერვის ყურადღება.
1970-1972 წლებში მუშაობდა მოსკოვში, სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის სადაზვერვო სამართველოს ცენტრალურ აპარატში, გეოგრაფიულ განყოფილებაში, სადაც დაკავებული იყო დიდი ბრიტანეთის და სკანდინავიის ქვეყნების საკითხებით.
1972 წელს ოლეგ გორდიევსკი კვლავ მიავლინეს კოპენჰაგენში (დანია). 1973 წელს იგი გახდა სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის დანიის რეზიდენტის მოადგილე, ხოლო 1976 წელს თავად გახდა რეზიდენტი. 1978-1982 წლებში გორდიევსკი კვლავ მუშაობდა მოსკოვში, სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის სადაზვერვო სამართველოს ცენტრალურ აპარატში.
1982 წელს გორდიევსკი გაუშვეს ლონდონში, სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის იქაურ რეზიდენტურაში სამუშაოდ; ლონდონში გორდიევსკი საბჭოთა კავშირის საელჩოში მუშაობდა, დიპლომატის ნიღბის ქვეშ. მას შემდეგ, რაც 1984 წელს დიდი ბრიტანეთის რეზიდენტურის ხელმძღვანელი, გუკი, გაერთიანებული სამეფოს მთავრობამ პერსონა ნონ-გრატად გამოაცხადა, რეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლობა ითავა ლ. ნიკიტენკომ, ხოლო გორდიევსკი მისი მოადგილე გახდა.
საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრის, შემდეგ კი გენერალური მდივნის და საბჭოთა კავშირის პრეზიდენტის მიხეილ გორბაჩოვის ოფიციალური ვიზიტის დროს ლონდონში გორდიევსკი მას შეხვდა და საკმაოდ კარგი შთაბეჭდილებაც მოახდინა. ამის შედეგად, 1985 წლის იანვარში გორდიევსკი ნიკიტენკოს მაგივრად რეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლად დანიშნეს, არსებობდა მისი ამ თანამდებობაზე დატოვების პერსპექტივაც.
მას შემდეგ, რაც 1985 წლის მარტში ამერიკის შეერთებულ შტატებში სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტმა მოახერხა ცენტრალური სადაზვერვო სამართველოს მაღალჩინოსანის, ოლდრიჩ ეიმსის გადმობირება, უკანასკნელმა გადასცა ახალ „დამსაქმებებს“ ინფორმაცია, რომელსაც შეეძლო დახმარებოდა სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტს ინგლისურ დაზვერვაზე მომუშავე ორმაგი აგენტების გამოაშკარავებაში. ამ აგენტების სიაში ოლეგ გორდიევსკიც აღმოჩნდა. რეზიდენტის თანამდებობაზე დამტკიცებამდე ბოლო კონსულტაციების გამართვის მიზეზით, გორდიევსკი დაიბარეს მოსკოვში. 1985 წლის 19 მაისში იგი ლონდონიდან მოსკოვში ჩავიდა, მაგრამ, კონსულტაციების და დანიშვნის შესახებ ბრძანების მაგივრად მის წინააღმდეგ დაიწყო არაოფიციალური გამოძიება. თავად გორდიევსკის მტკიცებით, 27 მაისს იგი წაიყვანეს სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის ქალაქგარეთა სახლში, სადაც დაახლოებით ხუთი საათის განმავლობაში მიმდინარეობდა მისი დაკითხვა ფსიქოტროპული პრეპარატების გამოყენებით. გორდიევსკის თქმით, იგი ყველა ბრალდებას კატეგორიულად უარყოფდა. შემდეგ, მას განუცხადეს, რომ იგი ვეღარ შეძლებდა საზღვარგარეთ მუშაობას და ახალ სამუშაოს უკვე საბჭოთა კავშირის შიგნით მიიღებდა. გორდიევსკის ერთი თვე გაატარა სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის სანატორიუმში, სადაც მასზე დაწესებული იყო თვალთვალი. მოსკოვში დაბრუნების შემდეგ, გორდიევსკის გააცნობიერა, რომ მისი, როგორც ორმაგი აგენტის მხილება მხოლოდ დროის საქმე იყო და გადაწყვიტა, გაქცეულიყო საბჭოთა კავშირიდან. ქვეყნიდან მისი არალეგალური გასვლის გეგმა ბრიტანეთის სადაზვერვო სამსახურებს წინასწარ ჰქონდათ შემუშავებული. 1985 წლის 19 ივლისს, წინასწარი სიგნალის მიღების შემდეგ, გორდიევსკი მოსკოვიდან ლენინგრადში ჩავიდა, შემდეგ კი მივიდა ფინეთის საზღვართან, სადაც დაემგზავრა ბრიტანელ დიპლომატებს, რომლებმაც იგი თავიანთი დიპლომატიური მანქანის საბარგულში წაიყვანეს.
გამოაშკარავების შემდეგ, საბჭოთა სასამართლომ მას დაუსწრებლად მიუსაჯა სიკვდილით დასჯა (დახვრეთის გზით) და ქონების კონფისკაცია.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი მზვერავები კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობების სახელმწიფო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
უალიანკის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უაილასის პროვინციის რაიონები
ფლორან პერადინი
ფლორან პერადინი (დ. 11 მაისი, 1992) — ფრანგი ფეხბურთელი. თამაშობს მცველის პოზიციაზე. 2010 წლიდან არის ფრანგული „ბურ-ან-ბრესის“ ფეხბურთელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 11 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები კატეგორია:ერთი კლუბის ფეხბურთელები
იოანე X (ანტიოქიის პატრიარქი)
პატრიარქი იოანე X (საერო ცხოვრებაში იუჰანა ალ-იაზიჯი; დ. 1955, ლატაკია, სირია) — ანტიოქიის მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპისკოპოსი; 2012 წლიდან  პატრიარქი. სრული წოდება: „უნეტარესი პატრიარქი ღვთისა ქალაქისა ანტიოქიისა, სირიისა, კილიკიისა, არაბეთისა, შუამდინარეთისა და სრულიად აღმოსავლეთისა.“
ალან გაგლოევი
ალან ედუარდის ძე გაგლოევი (Гаглойты Эдуарды фырт Алан; Алан Эдуардович Гаглоев; დ. 6 თებერვალი, 1981) — ოსი პოლიტიკოსი, ოსური ე. წ. „კგბ“-ს ყოფილი მუშაკი, „სამხრეთ ოსეთის“ არჩეული „პრეზიდენტი“. მისი ინაუგურაცია 2022 წლის 24 მაისს შედგება. 2020 წლის თებერვლიდან არის პარტია „ნიხასის“ თავმჯდომარე.
იოანე X (ანტიოქიის პატრიარქი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაბები კატეგორია:ანტიოქიის პატრიარქები კატეგორია:დაბადებული 1955
ალან გაგლოევი
ბიოგრაფია
გაგლოევი მონაწილეობას იღებდა „სამხრეთ ოსეთში“ ჩატარებულ ორ საპრეზიდენტო არჩევნებში (2017, 2022). 2017 წლის არჩევნებში მან 3 291 ხმა მიიღო და ბოლო, მესამე ადგილი დაიკავა (10,17%).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1981 კატეგორია:დაბადებული 2 თებერვალი კატეგორია:ცხინვალში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოში დაბადებული ოსები კატეგორია:ოსი სეპარატისტები
ნოლის ბრძოლა (ძვ. წ. 214)
ნოლის ბრძოლა — რომისა და კართაგენის ბრძოლა მეორე პუნიკური ომის პერიოდში. ქალაქ ნოლასთან გამართული სამიდან მესამე ბრძოლა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეორე პუნიკური ომის ბრძოლები კატეგორია:ძვ. წ. III საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:რომის რესპუბლიკის ბრძოლები
ლოს-აკიხესის რაიონი
ლოს-აკიხესის რაიონი (Distrito de Los Aquijes) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის იკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 475 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 026 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 170 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 90.92 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:იკის პროვინციის რაიონები
დონის როსტოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
დონის როსტოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (Церковь Святого Николая) — ამჟამად დანგრეული მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. ეკლესია ააგეს 1822 წელს. მდებარეობდა ნიკოლსკის (ამჟამად სოციალისტურ ქუჩაზე). 1930-იან წლებში ეკლესია დაანგრიეს.