cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გაბრიელ გარსია მარკესი
ქორწინება და ოჯახი
გარსია მარკესი მომავალ მეუღლე მერსედეს ბარჩას მაშინ შეხვდა, როცა ეს უკანასკნელი კოლეჯის სტუდენტი იყო. წყვილმა ქორწინება იმ დროისთვის გადაწყვიტა, როცა მერსედესი სასწავლებელს დაამთავრებდა. თუმცა, ამ პერიოდში გაბრიელი საზღვარგარეთის კორესპონდენტის ამპლუაში ევროპაში გაგზავნეს და მერსედესი მის დაბრუნებას ბარანკილიაში ელოდა. ბოლოს, ისინი 1958 წელს დაქორწინდნენ. მომდევნო წელს წყვილს პირველი ვაჟი, როდრიგო გარსია შეეძინა, რომელიც ამჟამად სატელევიზიო და კინორეჟისორია. 1961 წელს ოჯახი გრეიჰაუნდის ხაზების ავტობუსით სამოგზაუროდ გაემგზავრა სამხრეთ შეერთებულ შტატებში, საბოლოოდ კი მექსიკის დედაქალაქ მეხიკოში დასახლდა. მარკესს მუდმივად სურდა შეერთებული შტატების სამხრეთი ნაწილის მონახულება, რადგან უილიამ ფოლკნერის ნაწერებით იყო შთაგონებული. სამი წლის შემდეგ, მეხიკოში წყვილს მეორე ვაჟი — გონსალო შეეძინა. გონსალო ამჟამად გრაფიკული დიზაინერია მეხიკოში.
ფოთოლცვენა
„ფოთოლცვენა“ (La Hojarasca) გაბრიელ გარსია მარკესის პირველი ნოველაა, რომლის დასაბეჭდადაც გამომცემელს ის შვიდი წლის მანძილზე ეძებდა; საბოლოოდ ნაწარმოები 1955 წელს დაიბეჭდა. როგორც მარკესი აღნიშნავს, „მათ შორის, რაც კი მას დაუწერია (1973 წლისთვის), ფოთოლცვენა მისთვის ყველაზე საყვარელი იყო, რადგან ის გრძნობდა, რომ ეს ნოველა ყველაზე გულწრფელი და სპონტანური იყო“. მთელი ნოველის მოქმედება ერთ ოთახში ხდება, 1928 წლის 12 სექტემბერს, ოთხშაბათი დღის ნახევარი საათის მანძილზე. ეს არის მოხუცი გენერლის ისტორია (მარკესის პაპის მსგავსის), რომელიც ცდილობს ჩვეული ქრისტიანული წესით დაასაფლაოს არაპოპულარული ფრანგი ექიმი. გენერალს მხარს მხოლოდ ქალიშვილი და უფროსი ვაჟი უჭერენ. ნოველა იკვლევს ბავშვის პირველ გამოცდილებას სიკვდილთან მიმართებაში, რასაც მოსდევს მისი შემდგომი ცნობიერების ნაკადი. ნოველა ასევე ააშკარავებს გენერლის ქალიშვილის, ისაბელას პერსპექტივას, რომელიც ფემინისტური ხედვებითაა განმსჭვალული.
მარტოობის ასი წელიწადი
ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც გარსია მარკესი თვრამეტი წლის იყო, სურდა დაეწერა რომანი, რომელიც დაფუძნებული იქნებოდა თავის პაპა-ბებიის სახლის ამბებზე, სადაც ის გაიზარდა. იგი მტკიცედ განაგრძობდა ბრძოლას აზრებთან, ფიქრობდა წერის ხელსაყრელ სტილსა და იდეაზე. ერთ დღესაც, მან ამ ყველაფერზე პასუხი მაშინ მიიღო, როდესაც ოჯახთან ერთად მანქანით აკაპულკოსკენ მიემართებოდა. მარკესმა მანქანა გზიდან მოატრიალა და ოჯახი სახლში დაბრუნდა, რათა მას წერა დაეწყო. ავტომობილიც გაყიდა, რადგან იმ პერიოდში, როცა ის წერით იქნებოდა დაკავაბული, ოჯახს საარსებოდ ფული ესაჭიროებოდა. მაგრამ რომანმა იმაზე მეტი დრო წაიღო, ვიდრე ის ვარაუდობდა, თვრამეტი თვის მანძილზე მარკესი ყოველდღე წერდა. მისი მეუღლე საკვებს ნისიად იღებდა, ბინის მეპატრონისთვის კი ცხრა თვის ქირა დაუგროვდათ გადასახდელი. მას შემდეგ, რაც 1967 წელს წიგნი დაიბეჭდა, იგი მისი კომერციულად ყველაზე წარმატებული რომანი გამოდგა — მარტოობის ასი წელიწადი; გაიყიდა ნაწარმობის დაახლოებით 30 მილიონი ასლი. სიუჟეტი აღწერს ბუენდიების ოჯახის რამდენიმე თაობის ქრონიკებს, იმ დროიდან, რაც მათ ფიქციური სამხრეთამერიკული სოფელი მაკონდო დააარსეს, მათ ცხოვრებას და სირთულეებს, ინცესტის მაგალითებს, დაბადებებსა და გარდაცვალებებს. კრიტიკოსების მიერ მაკონდო ხშირად განზოგადებულია ლათინური ამერიკის სასოფლო დასახლებებთან ან მარკესის მშობლიურ ქალაქ არაკატაკასთან.
რომანმა საყოველთაო პოპულარობა მოიპოვა, ავტორს კი 1972 წელს ნობელისა და რომულო გალიეგოსის პრემიები მოუტანა. რომანს ამერიკელი მწერალი უილიამ კენედი უწოდებდა „პირველ ლიტარატურულ ნაწარმოებს, ბიბლიის ერთ-ერთი წიგნის, „დაბადების“ შემდეგ, რომელიც მთელმა კაცობრიობამ უნდა წაიკითხოს“. „მარტოობის ასი წელიწადის“ საპასუხოდ გამოქვეყნდა ლიტერატურული კრიტიკის ასობით სტატია და წიგნი. მიუხედავად იმისა, რომ წიგნმა მრავალი აღიარება მოიპოვა, გარსია მარკესს მის წარმატებაში მაინც ეჭვი ეპარებოდა. ერთხელ მან შენიშნა: „ბევრ კრიტიკოსს ავიწყდება, რომ ისეთი რომანი, როგორიცაა „მარტოობის ასი წელიწადი“, სულ მცირედითაა ოხუნჯობა, მაგრამ სავსეა ახლო მეგობრობის სიგნალებით; აქედან გამომდინარე, წიგნის შეფასებასთან ერთად, ისინი იღებენ მისი შიგთავსის გაშიფვრის პასუხისმგებლობას და საკუთარი თავების გასულელების რისკს.
სახელის მოხვეჭა
250px|მინიატიურა|სამახსოვრო აბრა [[პარიზი|პარიზში, Hôtel des 3 Collèges-ში, სადაც 1956 წელს ცხოვრობდა მარკესი]] „მარტოობის ასი წელიწადის“ დაწერის შემდეგ, მარკესი ევროპაში დაბრუნდა და მომდევნო წელი ოჯახთან გაატარა, ესპანეთში, ბარსელონაში. რომანის გამოქვეყნებამ მარკესს საერთაშორისო აღიარება მოუტანა. სწორედ ეს გახდა მიზეზი იმისა, რომ ის, როგორც ფასილიტატორი ჩართულიყო რამდენიმე მოლაპარაკებაში კოლუმბიის მთავრობასა და პარტიზანებს შორის, მათ შორის ყოფილ 19 აპრილის მოძრაობასთან (M-19), კოლუმბიის რევოლუციურ შეიარაღებულ ძალებთან (FARC) და ეროვნულ-განმანთავისუფლებელ არმიასთან. გარდა ამისა, მისი ნაწარმოების პოპულარობამ მარკესს შესძინა მრავალი მეგობარი, მათ შორის ძლევამოსილი ლიდერები, ისეთები, როგორებიც იყვვნენ კუბის პრეზიდენტი ფიდელ კასტრო, რაც აღწერილია ნაწარმოებში „გაბო და ფიდელი: მეგობრობის პორტრეტი“. ამავე პერიოდში, 1976 წელს, მეხიკოში, ერთ-ერთ საღამოზე პერუელმა მწერალმა მარიო ვარგას ლიოსამ მარკესს სახეში მუშტი ჩაარტყა, რაც მათ შორის და ზოგადად თანამედროვე ლიტერატურაში ერთ-ერთი უდიდესი მტრობის მიზეზი გახდა. ისინი ერთნამეთს 30 წლის მანძილზე არ ეპლაპარაკებოდნენ. 1982 წელს, ჟურნალისტ კლაუდია დრეიფუსთან ინტერვიუში მარკესი აღნიშნავს, რომ მისი მეგობრობა კასტროსთან ძირითადად ლიტერატურაზეა დამყარებული: „ჩვენ ინტელექტუალური მეგობრები ვართ. შესაძლოა ფართო საზოგადოებისთვის ეს ნაკლებ ცნობილია, მაგრამ ფიდელი ძალიან კულტურული ადამიანია. როცა ჩვენ ერთად ვართ, აურაცხელს ვლაპარაკობთ ლიტერატურაზე“. ამ ურთიერთობას 1992 წელს გამოცემულ მემუარებში (Antes de que Anochezca - დაღამებამდე) აკრიტიკებდა კუბელი დევნილი მწერალი რეინალდო არენასი.
პატრიარქის შემოდგომა
მას შემდეგ, რაც მარკესის თვალწინ მოხდა ვენესუელის დიქტატორის — მარკოს პერეს ხიმენესის დამხობა და გაქცევა, მწერალმა გადაწყვიტა დაეწერა დიქტატორული რომანი (ლათინოამერიკული ლიტერატურის ჟანრი). როგორც ის იხსენებს, „ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც მან ლათინურ ამერიკაში დიქტატორის დამხობა იხილა“. 1968 წელს მარკესმა „პატრიარქის შემოდგომის“ (El otoño del patriarca) წერა დაიწყო და დასრულებას 1971 წლისთვის ვარაუდობდა, თუმცა, რომანის დახვეწა-შელამაზებას ის უფრო დიდხანს მოუნდა და საბოლოოდ, წიგნი 1975 წელს ესპანეთში გამოიცა. როგორც მწერალი იხსენებს, ეს რომანი „პოემაა ძალაუფლების მარტოობისა“, რადგან ის აღწერს უცხოელი დიქტატორის ცხოვრებას, რომელსაც გენერლის სახით წარმოსახავს. რომანი მიჰყვება გენერლის ცხოვრებასთან დაკავშირებულ ანეკდოტთა სერიას, არაა დაცული არანაირი ქრონოლოგია. მიუხედავად იმისა, რომ ამბის ვითარების ადგილი რომანში დაზუსტებული არაა, წარმოსახვითი ქვეყანა მდებარეობს სადღაც კარიბის აუზში.
სიუჟეტთან დაკავშირებით გარსია მარკესს საკუთარი ახსნა აქვს: ჩემი განზრახვა ყოველთვის იყო შემექმნა ლათინური ამერიკის, განსაკუთრებით კი კარიბის აუზის ყველა დიქტატორის სინთეზი. მით უმეტეს, რომ ხუან ვისენტე გომესის (ვენესუელა) პიროვნება საკმაოდ ძლიერი იყო, ამას დამატებული ის ფაქტი, რომ მე ის მაჯადოებდა, განსაკუთრებულ ზემოქმედებას ახდენდა და უდავოა, რომ პატრიარქს მას ვადარებ და არა ვინმე სხვას.
„პატრიარქის შემოდგომის“ გამოქვეყნების შემდეგ, მარკესი და მისი ოჯახი ბარსელონიდან საცხოვრებლად მეხიკოში გადასახლდა და მწერალმა პირობა დადო, რომ არაფერს აღარ გამოაქვეყნებდა, სანამ ჩილეს დიქტატორი აუგუსტო პინოჩეტი არ დაემხობოდა. თუმცა, მან მაინც გამოაქვეყნა „გამოცხადებული სიკვდილის ქრონიკა“, მიუხედავად იმისა, რომ პინოჩეტს კვლავ ეპყრა ჩილეს სადავეები. მარკესის თქმით, მან პირობა იმიტომ დაარღვია, რომ „მას არ შეეძლო დუმილი უსამართლობისა და რეპრესიების საპასუხოდ“.
გამოცხადებული სიკვდილის ქრონიკა
„გამოცხადებული სიკვდილის ქრონიკა“ (Crónica de una muerte anunciada) აღწერს მკვლელობას, რომელიც კოლუმბიაში, სუკრეს დეპარტამენტში მოხდა 1951 წელს. პერსონაჟი სახელად სანტიაგო ნასარი ეფუძნება მარკესის ბავშვობის კარგ მეგობარს, კაეტანი ხენტილე ჩიმენტოს. პალეიო ამ რომანს აკლასიფიცირებს როგორც ჟურნალიზმის, რეალიზმისა და დეტექტივის კომბინაციას.
რომანის ფაბულა სანტიაგო ნასარის მკვლელობის ირგვლივ ვითარდება. მთხრობელი მოქმედებს როგორც დეტეტქივი და მკვლელობის დეტალებს წამი-წამში ხსნის. როგორც ლიტერატურის კრიტიკოსი რუბენ პალეიო შენიშნავს, ეს ამბავი აცოცხლებს გარდასულ მოდას. წინ წაწევის ნაცვლად... სიუჟეტი უკუღმა ვითარდება“. პირველ თავში მთხრობელი მკითხველს დაწვრილებით უყვება ვინ მოკლა სანტიაგო ნასარი და მთელს დარჩენილ წიგნში არ ჩანს, რატომ.
„გამოცხადებული სიკვდილის ქრონიკა“ 1981 წელს გამოქვეყნდა, ერთი წლით ადრე, სანამ 1982 წელს მარკესს ნობელის პრემიით დააჯილდოვებდნენ ლიტარატურის დარგში. 1987 წელს რომანის მიხედვით იტალიელმა რეჟისორმა ფრანჩესკო როზიმ ფილმი გადაიღო.
სიყვარული ჟამიანობის დროს
„სიყვარული ჟამიანობის დროს“ (El amor en los tiempos del cólera) პირველად 1985 წელს გამოქვეყნდა. იგი მიიჩნევა სიყვარულის არატრადიციულ ისტორიად, ვინაიდან „შეყვარებულებმა სიყვარული თავიანთ „ოქროს წლებში“, 70 წელს გადაცილებულებმა იპოვეს, როდესაც მათ თავს სიკვდილი დასტრიალებთ“.
„სიყვარული ჟამიანობის დროს“ ეფუძნება ორი შეყვარებული წყვილის ისტორიას. ფერმინა დასას და ფლორენტინო არისას ახალგაზრდული სიყვარულის ამბავი მარკესის მშობლების სიყვარულის ისტორიას ეფუძნება. თავად მარკესი ინტერვიუში ამ ყოველივეს შემდეგნაირად ხსნის: „ერთადერთი განსხვავება (ჩემი მშობლებისგან) ისაა, რომ ისინი დაქორწინდნენ. და როგორც კი ისინი შეუღლდნენ, იმ წამიდან ისინი უკვე აღარ იყვნენ ლიტერატურულად საინტერესო ფიგურები“. მოხუცებული ადამიანების სიყვარული დამყარებულია გაზეთში გამოქვეყნებულ ამბავზე ორი გარდაცვლილი ამერიკელის შესახებ, რომლებიც 80 წლისანი იყვნენ და ერთმანეთს ყოველწლიურად აკაპულკოში ხვდებოდნენ. ერთ დღესაც მათ ნავით გასეირნება მოინდომეს, რა დროსაც ორივე მათგანი მენიჩბემ მოკლა ნიჩბებით. გარსია მარკესი შენიშნავს: „სიკვდილის შემდეგ, მათი საიდუმლო რომანი გამჟღავნდა. მე მათ მომაჯადოვეს. თითოეული მათგანი სხვა ადამიანზე დაქორწინდა“.
ადამიანის გატაცების უწყება
„ადამიანის გატაცების უწყება“ (Noticia de un secuestro) პირველად 1996 წელს გამოქვეყნდა. იგი არამხატვრული წიგნია, რომელშიც მოთხრობილია ადამიანთა გატაცებასა და ნარკო-ტერორისტებთან დაკავშირებული ამბები, რასაც 1990-იანი წლების დასაწყისში კოლუმბიაში მედელინის კარტელი სჩადიოდა. ეს იყო ნარკო-კარტელი, რომლის დამფუძნებელი და მმართველიც პაბლო ესკობარი იყო. წიგნში აღწერილია ადამიანთა გატაცება, დაპატიმრება და კოლუმბიის წამყვანი ფიგურების გათავისუფლება, მათ შორის პოლიტიკოსებისა და პრესის წარმომადგენლების. ამ წიგნის იდეა მარკესს შესთავაზეს განათლებისა და მეცნიერების ყოფილმა მინისტრმა მარუხა პაჩონ კასტრომ და კოლუმბიელმა დიპლომატმა ლუის ალბერტო ვილიამისარ კარდენასმა. ორივე მათგანი პაბლო ესკობარის იმ მრავალ მსხვერპლთა შორის იყო, რომელთა საშუალებითაც ეს უკანასკნელი კოლუმბიის მთავრობაზე ზეწოლას ცდილობდა, რათა შეეჩერებინა მისი ექსტრადიცია ადამიანთა გატაცების, მკვლელობებისა და ტერორისტული აქტების მოწყობის ბრალდებით.
იცხოვრო, რათა მოჰყვე და ჩემი ნაღვლიანი მეძავების გახსენების ჟამს
2002 წელს გარსია მარკესმა გამოაქვეყნა საკუთარი მემუარები „იცხოვრო, რათა მოყვე“ (Vivir para contarla) — სამტომიანი მემუარების პროექტის პირველი ნაწილი. 2003 წელს წიგნი ინგლისურად ითარგმნა. 2004 წლის ოქტომბერში მარკესმა გამოსცა ნოველა „ჩემი ნაღვლიანი მეძავების გახსენების ჟამს“ (Memoria de mis putas tristes), სიყვარულის ისტორია, რომელიც აღწერს 90 წლის მოხუცი კაცისა და მისი სექსუალურად ჯერ კიდევ მოუმწიფებელი საყვარლის ამბავს. ამ ნაწარმოებმა დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია ირანში, სადაც 5 000 ასლის გაყიდვის შემდეგ წიგნი აიკრძალა.
კინო და ოპერა
მარკესის წარმოსახვის ენას კრიტიკოსები ხშირად ვიზუალური და გრაფიკული უნარის მქონედ მიიჩნევენ; თავად მარკესი კი თავის თითოეულ ნაწარმოებს „ვიზუალური გამოსახულებით“ შთაგონებულს უწოდებს. ეს არცაა გასაკვირი, რადგან მას ფილმებთან ურთიერთობის ხანგრძლივი ისტორია ჰქონდა. იგი კინოკრიტიკოსი იყო, მან დაარასა და აღმასრულებელი დირექტორის რანგში უძღვებოდა ჰავანის კინოს ინსტიტუტს, მარკესი ამავე დროს იყო ლათინური ამერიკის კინოს ფონდის თავმჯდომარე, მასვე დაწერილი აქვს რამდენიმე კინოსცენარი. პირველ სცენარზე იგი კარლოს ფუენტესთან ერთად მუშაობდა; ეს იყო ხუან რულფოს El gallo de oro. სხვა სცენარებს შორისაა ფილმები „სიკვდილის დრო“ (1966) (Tiempo de morir) და „ძალიან მოხუცი ადამიანი უზარმაზარი ფრთებით“ (1988) (Un señor muy viejo con unas alas enormes), ასევე სატელევიზიო სერიალი „რთული სიყვარული“ (1991) (Amores difíciles).
ბრიტანელმა რეჟისორმა მაიკ ნიუელმა რონალდ ჰარვუდის სცენარის მიხედვით, კოლუმბიის ქალაქ კარტახენაში გადაიღო „სიყვარული ჟამიანობის დროს“. ფილმის პრემიერა შეერთებულ შტატებში 2007 წლის 16 ნოემბერს შედგა.
მის ნოველაზე „სიყვარულისა და სხვა დემონების შესახებ ფილმი გადაიღო კოსტა-რიკელმა რეჟისორმა ილდა იდალგომ, რომელიც ჰავანის კინოს ინსტიტუტის კურსდამთავრებულია, სადაც მარკესი ხშირად ატარებდა სცენარების წერის ლექციებს. იდალგოს ფილმი 2010 წლის აპრილში გამოვიდა. იგივე ნოველის მიხედვით უნგრელმა კომპოზიტორმა პეტერ ეტვიოშმა შექმნა ოპერა „სიყვარული და სხვა დემონები“, რომლის პრემიერაც 2008 წელს გლაინდბორნის ოპერის ფესტივალზე შედგა.
ჯანმრთელობის გაუარესება
250px|მინიატიურა|მარკესი 2009 წელს 1999 წელს გარსია მარკესს ლიმფური კიბოს დიაგნოზი დაუსვეს. ლოს-ანჯელესის ერთ-ერთ კლინიკაში გავლილი ქიმიოთერაპიის კურსის შემდეგ დაავადებამ უკან დაიხია. ამ მოვლენამ მარკესს მემუარების წერის დაწყება გადააწყვეტინა: „მინიმუმამდე შევამცირე ურთიერთობა მეგობრებთან, გამოვრთე ტელეფონი, გავაუქმე მოგზაურობები და ყველა უახლოესი გეგმა“, - უთხრა მწერალმა კოლუმბიურ გაზეთ El Tiempo-ს, „...ჩავიკეტე და ყოველდღიურად, შეუჩერებლად დავიწყე წერა“. სამი წლის შემდეგ, 2002 წელს მან გამოაქვეყნა მემუარების დაგეგმილი ტრილოგიის პირველი ტომი — „იცხოვრო, რათა მოყვე“ (Vivir para Contarla).
2000 წელს, პერუულმა გაზეთმა La República-მ შეცდომით გაავრცელა ცნობა მარკესის გარდაცვალების შესახებ. მეორე დღესვე, სხვა გაზეთებმა გამოაქვეყნეს გამოსამშვიდობებელი ლექსი „ლა მარიონეტა“ (თოჯინა); გამოცემების მტკიცებით, ლექსი მარკესს ეკუთვნოდა, თუმცა მარკესმა უმალ უარყო მისი ავტორობა. აღოჩნდა, რომ ლექსი მექსიკელ მეზღაპრეს ეკუთვნოდა.
როგორც მარკესი იხსენებს, „2005 წელი პირველი წელი იყო ჩემს ცხოვრებაში, როდესაც ერთი ხაზიც კი არ დამიწერია. ჩემი გამოცდილების შედეგად, უპრობლემოდ შემეძლო დამეწერა ახალ რომანი, მაგრამ ხალხი ადვილად აღმოაჩენდა, რომ მასში ჩემი გული არ იდებოდა“.
2008 წლის მაისში ცნობილი გახდა, რომ მარკესმა მუშაობა დაასრულა ახალ ნაწარმოებზე „სიყვარულის რომანი“, რომელიც წლის ბოლოს უნდა გამოქვეყნებულიყო. თუმცა, 2009 წლის აპრილში მწერლის აგენტმა კარმენ ბალსელსმა ჩილეურ გაზეთ La Tercera-ს განუცხადა, რომ საეჭვო იყო, მარკესს კიდევ რამე დაეწერა. მას არ დაეთანხმა რენდომ „ჰაუზ მონდადორის“ გამომცემელი კრისტობალ პერა, რომელიც ამტკიცებდა, რომ მარკესმა დაასრულა ახალი რომანი სახელად „შევხვდებით აგვისტოში“ (En agosto nos vemos).
2008 წლის დეკემბერში გარსია მარკესმა გვადალახარის წიგნის ბაზრობაზე თაყვანისმცემლებს განუცხადა, რომ წერამ იგი გამოფიტა. მიუხედავად მისი ლიტერატურული აგენტისა და ბიოგრაფის მტკიცებისა, რომ მარკესის სამწერლობო კარიერა დასრულდა, 2009 აგვისტოში მარკესმა კოლუმბიურ გაზეთ El Tiempo-ს განუცხადა: „არცერთი არ ამბობს სიმართლეს. ერთადერთი, რასაც ვსაქმიანობ — ვწერ“.
2012 წელს მწერლის ძმამ, ხაიმემ განაცხადა, რომ მარკესს დემენცია (შეძენილი ჭკუასუსტობა) ტანჯავდა.
2014 წლის აპრილში გარსია მარკესი მექსიკის ერთ-ერთ კლინიკაში მოათავსეს. მას ფილტვებსა და საშარდე სისტემაში რესპირატორული ინფექცია ჰქონდა, ასევე სტანჯავდა გაუწყლოება (დეჰიდრატაცია). ანტიბიოტიკების მიღების შემდეგ მწერლის მდგომარეობა გაუმჯობესდა. ამ დროს მექსიკის პრეზიდენტი ენრიკე პენია ნიეტო საკუთარ ტვიტერზე წერდა: „მე მას სწრაფ გამოჯანმრთელებას ვუსურვებ“. ასევე ტვიტერზე, კოლუმბიის პრეზიდენტი ხუან მანუელ სანტოსი კი წერდა, რომ მისი ქვეყანა მწერალზე ფიქრობდა და „სრულიად კოლუმბია სწრაფ გამოჯანმრთელებას უსურვებს ყველა დროის უდიდეს ადამიანს — გაბრიელ გარსია მარკესს“.
სიკვდილი და დაკრძალვა
2014 წლის 17 აპრილს, მეხიკოში, გაბრიელ გარსია მარკესი 87 წლის ასაკში პნევმონიით გარდაიცვალა. მისი სიკვდილი ტვიტერზე დაადასტურეს ახლობელმა ფერნანდა ფამილიარმა და მისმა ყოფილმა გამომცემელმა კრისტობალ პერამ.
მარკესის გარდაცვალებას გამოეხმაურა კოლუმბიის პრეზიდენტი ხუან მანუელ სანტოსი: „მარტოობის ასი წელიწადი და ნაღველი ყველა დროის უდიდესი კოლუმბიელის სიკვდილის გამო“. კოლუმბიის ყოფილმა პრეზიდენტმა ალვარო ურიბემ კი განაცხადა: „ოსტატო გარსია მარკეს, მადლობა სამუდამოდ, პლანეტის მილიონობით ადამიანს ჩვენი ქვეყანა შენ მიერ გაბმული მომაჯადოებელი ძაფების წყალობით შეუყვარდა“. მარკესს მეუღლე და ორი ვაჟი დარჩა.
მარკესის გვამის კრემაცია მეხიკოში, ოჯახურ გარემოში მოხდა. 22 აპრილს, მეხიკოში, სადაც მარკესმა ცხოვრების ბოლო სამ ათეულ წელზე მეტი გაატარა, ოფიციალურ ცერემონიას დაესწრნენ კოლუმბიისა და მექსიკის პრეზიდენტები. დამკრძალავმა პროცესიამ მარკესის სახლიდან მწერლის ფერფლი ხელოვნების სასახლეში გადაიტანა, სადაც სამახსოვრო ცერემონია გაიმართა. უფრო ადრე კი, სიმბოლური დაკრძალვის ცერემონია მოაწყვეს კოლუმბიაში, მწერლის მშობლიური არაკატაკის მაცხოვრებლებმა.
სტილი
მიუხედავად იმისა, რომ მარკესის ნაწერებში არის ზოგიერთი ასპექტი, როდესაც თითქმის ყოველთვის მკითხველს შეიძლება რაღაცის მოლოდინი ჰქონდეს, მაგალითად იუმორის, იგი არ ჯდება რაიმე გარკვეული და წინასწარ გადაწყვეტილი თარგის სტილში. მარლისე სიმონსთან ინტერვიუში, მარკესი შენიშნავს:"ყოველ წიგნში, მე ვცდილობ სხვადასხვანაირ გზას გავყვე [...]. არ ვირჩევ სტილს. შენ შეგიძლია გამოიძიო და სცადო აღმოჩინო, რა სტილი იქნებოდა ამ თემისთვის უკეთესი. მაგრამ სტილი გადაწყვეტილია საგნებით, დროთა განწყობით. თუ შეეცდები გამოიყენო რამე ისეთი, რაც არაა შესაფერისი, ის უბრალოდ, არ იმუშავებს. ამის შემდეგ, მის გარშემო კრიტიკოსები შეთხზავენ თეორიებს და დაინახავენ საგნებს, რომლებიც მე ვერ დავინახე. მე მხოლოდ ჩვენი ცხოვრების გზას ვეპასუხები, კარიბული ცხოვრების გზას."
გარსია მარკესი ასევე აღნიშნავდა, რომ ცდილობდა აღეწერა გარეგნულად მნიშვნელოვანი დეტალები და მოვლენები, რის გამოც მკითხველი უფრო მეტად იჭრება როლში და თითქოს მოვლენის განვითარების თანამონაწილე ხდება. მაგალითად, ნოველაში „გენერალს არავინ სწერს“, მთავარ გმირებს არ აქვთ სახელები. ეს პრაქტიკა შთაგონებულია ბერძენი ტრაგიკოსების, მაგალითად ანტიგონესა და მეფე ოედიპუსის მიერ, რომლებთანაც მნიშვნელოვანი მომენტები სტადიების გარეშე ხდება და მინდობილია მკითხველის წარმოსახვას.
რეალიზმი და მაგიური რეალიზმი
მარკესის ყველა ნაშრომში რეალიზმი მნიშვნელოვანი თემაა. როგორც მან თავის ადრეულ წიგნებზე თქვა („ფოთოლცვენის“ გამოკლებით) — „გენერალს არავინ სწერს“, „ავბედით საათში“ და „დიდედის დასაფლავება“ — ყველა მათგანი ასახავს კოლუმბიური ცხოვრების რეალობას და სწორედ ეს თემა განსაზღვრავს წიგნების რაციონალურ სტრუქტურას. არ ვნანობ, რომ ისინი დავწერე, მაგრამ ისინი მიეკუთვნება იმ წინასწარგანზრახულ ლიტერატურას, რომელიც გვთავაზობს რეალობის ზედმეტად სტატიკურ და ექსკლუზიურ ხედვას“.
თავის სხვა ნაშრომებში, მარკესმა სცადა რეალობის ნაკლებ ტრადიციული მიდგომით ასახვა, ისე, რომ „ყველაზე საზარელი, ყველაზე უჩვეულო საგნები და მოვლენები აღწერილია უემოციოდ“. ამის ზოგადი მაგალითია „მარტოობის ასი წელიწადის“ ერთ-ერთი პერსონაჟის ფიზიკური და სულიერი აღმასვლა სამოთხეში, გასაშრობად ჩამოკიდებული თეთრეულით. ამ ნამუშევრების სტილი ერგება „სასწაულებრივ სამეფოს“, რასაც კუბელმა მწერალმა ალეხო კარპენტიერმა მაგიური რეალიზმი უწოდა. ლიტერატურის კრიტიკოსი მაიკლ ბელი მარკესის სტილის ალტერნატიულ გაგებას ემხრობა და მაგიური რეალიზმის კატეგორიას აკრიტიკებს, რადგან მისი აზრით, ის ორად გაყოფილი და ეგზოტიკურია: „რაც მართლა რეალურია თავიდანვე, ეს ფსიქოლოგიური მოქნილობაა, რასაც შესწევს უნარი არასენტიმენტალურად ჩასახლდეს ყოველდღიურ მსოფლიოში, თუმცა ღია დატოვოს ზრახვები იმ სფეროებისა, რომლებიც თანამედროვე კულტურას აქვს, და ეს ყველაფერი თავისი შინაგანი ლოგიკის წყალობით, აუცილებელი მარგინალიზაციით ან რეპრესიით“. გარსია მარკესი და თავის მეგობარი პლინიო აპულეიო მენდოსა მის ნაშრომს იგივენაირად განიხილავენ: "„იმ ხერხს, რომლითაც შენ რეალობას გადმოსცემ შენს წიგნებში, მაგიური რეალიზმი უწოდეს. მეჩვენება, რომ შენი ევროპელი მკითხველი როგორც წესი, შეიგრძნობს შენი მონათხრობის მხოლოდ მაგიას, მაგრამ მის მიღმა დამალულ რეალობას ვერ ხედავს...“ „ეს უდავოა, რადგან საკუთარი რაციონალიზმი მათ იმის საშუალებას არ აძლევს, რათა დაინახონ, რომ რეალობა მხოლოდ პომიდვრისა და კვერცხის ფასით არ იფარგლება“."
მარტოობა
გარსია მარკესის ნამუშევრების უმეტესობას მოტივად მარტოობის თემატიკა გასდევს. როგორც რუბენ პალეიო შენიშნავს, „სიყვარული ჟამიანობის დროს, მარკესის სხვა ნაწარმოებების მსგავსად, წარმოაჩენს როგორც ინდივიდუალურ, ისე კაცობრიობის მარტოობას... გამოხატავს სიყვარულისა და შეყვარებულის მარტოობას“.
პლიონიო აპულეიო მენდოსას კითხვას: „თუკი ყველა შენი წიგნის თემატიკა მარტოობაა, სად უნდა ვეძიოთ ჩვენ ამ ზღვარს გადასული ემოციის ფესვები? შენს ბავშვობაში?“ — მარკესმა უპასუხა: „მე ვფიქრობ, ეს პრობლემა ყველას აქვს. ყველას საკუთარი გზა და მისი გამოხატვის საშუალებები აქვს. შეგრძნებებითაა გაჟღენთილი არაერთი ავტორის ნაშრომები, თუმცა, ზოგიერთი მწერალი ამას გაუცნობიერებლად გამოხატავს“.
ნობელის პრემიის გადაცემისას წარმოთქმულ მოხსენებაში „ლათინური ამერიკის მარტოობა“, მარტოობის თემას მარკესი ლათინური ამერიკის გამოცდილებას უკავშირებს: „ჩვენი რეალობის ინტერპრეტაცია იმ მოტივების მეშვეობით, რომლებიც საკუთრივ ჩვენი არაა, მხოლოდ იმას ემსახურება, რომ ჩვენ უფრო მეტად უცნობი, ნაკლებად თავისუფალი და უფრო მარტოსული გაგვხადოს“.
მაკონდო
გარსია მარკესის ბევრ ნაწარმოებში სხვა მნიშვნელოვანი თემაა სოფელი, რომელსაც ის მაკონდოს უწოდებს. სავარაუდოდ წარმოსახვითი დასახლების პროტოტიპად იგი თავის მშობლიურ პატარა ქალაქს — არაკატაკას იყენებს, მაგრამ ამ სოფლის გამოსახულება რაიმე სპეციფიკური ტერიტორიით არაა შემოსაზღვრული. მარკესი აღნიშნავს: „მაკონდო არა იმდენად ადგილი, არამედ წარმოსახვითი სახელმწიფოა, რომელიც შენ საშუალებას გაძლევს დაინახო ის, რაც გინდა და დაინახო ისე, როგორც გინდა“. მაშინაც კი, როცა მისი ნაწარმოებების სიუჟეტი მაკონდოში არ ვითარდება, ხშირად ადგილმდებარეობის სპეციფიკურობის შეთავსებულობის ნაკლებობა იგრძნობა. მაშინაც, როდესაც „ვითარება კარიბის ზღვის სანაპიროებსა თუ ანდები ს სიღრმეში ხდება, ადგილმდებარეობა მაინც დაუზუსტებელია, გარსია მარკესის მცდელობასთან ზუსტ თანხმობაში, რომ წარმოაჩინოს უფრო რეგიონული მითები, ვიდრე სპეციფიკური პოლიტიკური ანალიზი“. ეს გამოგონილი სოფელი სახელგანთქმული გახდა მთელს ლიტერატურულ სამყაროში. როგორც სტეივენსი მაკონდოსთან დაკავშირებით შენიშნავს, „მის გეოგრაფიასა და მაცხოვრებლებს გამუდმებით იშველიებენ მასწავლებლები, პოლიტიკოსები და ა. შ.“. „ფოთოლცვენაში“ გარსია მარკესი აღწერს ბანანის ბუმის რეალიებს მაკონდოში, რაც მოიცავს დიდი კეთილდღეობის პერიოდს, როდესაც იქ ამერიკული კომპანიები იმყოფებოდნენ და მათი წასვლის შედეგად გამეფებულ დეპრესიის ხანას. „მარტოობის ასი წელიწადის“ მოქმედება კი მთლიანად მაკონდოში ხდება და მარკესი აღწერს დასახლების დაარსებისა და მისი გაქრობის სრულ ისტორიას.
თავის ავტობიოგრაფიაში, გარსია მარკესი ხსნის თუ როგორაა იგი მოჯადოებული მაკონდოს სამყაროთი და კონცეპტით. მწერალი აღწერს უკვე ყმაწვილობის დროს, დედამისთან ერთად არაკატაკაში მოგზაურობას:
მატარებელი გაჩერდა სადგურზე, რომლის სიახლოვესაც არანაირი დასახლება არ იყო. სულ ცოტა ხანში კი, მას შემდეგ, რაც ის დაიძრა, გზის გასწვრივ გამოჩნდა ბანანის პლანტაცია, რომელსაც შესასვლელთან ეწერა: მაკონდო. ეს სიტყვა ჩემს ყურადღებას ჯერ კიდევ მაშინ იქცევდა, როდესაც პაპაჩემთან ერთად მივემგზავრებოდი ხოლმე, მაგრამ მხოლოდ მოზარდმაღა აღმოვაჩინე, რომ მე ამ სიტყვის პოეტური რეზონანსი მომწონდა. არასოდეს არავისგან გამიგია, ეს სახელი ეხსენებინა და არც არავისთვის მიკითხავს, თუ რას ნიშნავდა ის... მხოლოდ შემდეგ, ენციკლოპედიაში წავიკითხე, რომ ის სეიბას მსგავსი ტროპიკული ხის სახელია.
ლა ვიოლენსია
რამდენიმე ნაწარმოებში, მათ შორის „გენერალს არავინ სწერს“, „ავბედითი საათი“ და „ფოთოლცვენა“, მარკესი ეხმიანება ლა ვიოლენსიას (ძალადობა), „1960-იან წლებში მიმდინარე სასტიკ სამოქალაქო ომს კონსერვატორებსა და ლიბერალებს შორის, რომელმაც ასობით ათასი კოლუმბიელის სიცოცხლე შეიწირა“. მარკესის ყველა რომანში, თუნდაც შეუმჩნევლად მაინც განხილულია ლა ვიოლენსიას თემა. მაგალითად, პერსონაჟები ცხოვრობენ ისეთ უსამართლო სიტუაციებში, როგორებიცაა კომენდანტის საათი, პრესის ცენზურა, არსებობს იატაკქვეშა გაზეთები. „ბოროტების საათი“, მიუხედავად იმისა, რომ ის მარკესის არც თუ ისე ცნობილი ნაწარმოებია, გამოირჩევა ლა ვიოლენსიას თემის გაშუქებით, „მისით გამოწვეული სოციალური დეზინტეგრაციის ფრაგმენტული აღწერით“. მიუხედავად იმისა, რომ მარკესი მკაფიოდ აღწერს ამ პერიოდის მახინჯ ბუნებასა და უსამართლობას, ის ყოველთვის უარყოფდა, რომ თავის ნაწარმოებებს პოლიტიკური პროპაგანდის პლატფორმისთვის იყენებდა. „მისთვის რევოლუციური მწერლობის მოვალეობა კარგად წერის საშუალებაა, იდეალური რომანი ისაა, რომელსაც შეუძლია მკითხველი თავის პოლიტიკურ და სოციალურ შიგთავსზე გადაიყვანოს, ამავე დროს, თავისი ძალაუფლებით შეაღწიოს რეალობაში და მისი სხვა მხარე გააშიშვლოს“.
მემკვიდრეობა
250px|მინიატიურა|მარკესი ბრაზილიელ მწერლებთან, [[ჟორჟი ამადუსთან (ჩვენგან მარჯვნივ) და აგიარ ფილიუსთან ერთად]] 250px|მინიატიურა|გაბრიელ გარსია მარკესის კულტურის ცენტრი, [[ბოგოტა, კოლუმბია]] ბელეტრისტიკითა თუ არაბელეტრისტიკით, ეპიკური რომანითა თუ მოთხრობით, დღეისათვის მარკესი მთელს მსოფლიოში აღიარებულია, როგორც კარლოს ფუენტესი ამბობს, „ესპანურონოვან მწერალთა შორის სერვანტესის შემდეგ ყველაზე განთქმულ და ალბათ საუკეთესო მწერლად“. იგი იმ იშვიათ ხელოვანთა შორისაა, რომლებმაც საგამომცემლო საქმიანობაში წარმატებას მიაღწიეს არა მარტო თავიანთ ქვეყანაში, არამედ მთელს კონტინენტზე, გარდა ამისა, სიტყვის დიდოსტატის შესახებ როგორც ერთხელ The New York Review of Books-მა თქვა „ყოველი გვერდიდან გვაიძულებს შევიგრძნოთ სიცოცხლის საოცრება და ექსტრავაგანტულობა“.
გარსია მარკესის ღვაწლი ლათინოამერიკული ლიტერატურის ბუმის მნიშვნელოვან ნაწილს შეადგენს. მისმა ნაწარმოებებმა აიძულა კოლუმბიური ლიტერატურის კრიტიკოსები გამოსულიყვნენ კონსერვატორული კრიტიციზმიდან, რაც დომინირებდა „მარტოობის ასი წელიწადის“ წარმატებამდე. ლიტერატურული კრიტიკის მიმოხილვაში რობერტ საიმსი შენიშნავს:
ნობელის პრემია
1982 წლის 8 დეკემბერს, „თავის რომანებისა და მოთხრობებისთვის, რომლებშიც ფანტასტიკა და რეალობა შერწყმულია მდიდრული წარმოსახვის სამყაროში, ირეკლავს რა კონტინენტის ცხოვრებასა და კონფლიქტებს“, გარსია მარკესმა ნობელის პრემია მიიღო ლიტერატურის დარგში. დაჯილდოებისას მის მიერ წარმოთქმულ მოხსენებას „ლათინური ამერიკის მარტოობა“ უწოდეს. მარკესი პირველი მწერალი იყო კოლუმბიიდან და მეოთხე ლათინური ამერიკიდან, ვინც ნობელის პრემია მიიღო ლიტერატურის დარგში. მას შემდეგ, რაც ნობელის ლაურეატი გახდა, მწერალმა ერთ-ერთ ჟურნალისტს უთხრა: „ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ამ პრემიის გადმოცემით, მათ მხედველობაში მიიღეს მთელი სუბკონტინენტის ლიტერატურა და ჩემთან ერთად, მთლიანად ეს ლიტერატურა დააჯილდოვეს“.
სქოლიო
კატეგორია:კოლუმბიელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1927 კატეგორია:გარდაცვლილი 2014 კატეგორია:კოლუმბიელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:XX საუკუნის კოლუმბიელი რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის კოლუმბიელი რომანისტები კატეგორია:კოლუმბიელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:მეტისი მწერლები კატეგორია:პნევმონიით გარდაცვლილები კატეგორია:მაგიური რეალიზმის მწერლები კატეგორია:პოსტმოდერნისტი მწერლები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
თეთრძირა
თეთრძირა (Circaea lutetiana) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. სიმაღლე – 2050 სმ. ღერო სწორად მდგომია, მარტივი ან დატოტვილი, რბილი ბეწვით შებუსული. ფოთლები პირისპირ არის განლაგებული, ფოთლის ფირფიტა კვერცხისებურია ან კვერცხისებურლანცეტა. ქვედა ნაწილში გაფართოებული და მჭიდროდ მიკრული ბეწვით შებუსული, ხერხკბილა. ყვავილედი მტევანია, იღლიური ან კენწრული, მარტივი ან დატოტვილი. გვირგვინის ფურცლები თეთრია, ორნაკვთიანი. იზრდება ტყეებსა და ბუჩქნარებში. საქართველოში გავრცელებულია ყველგან. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიას, ევროპას, მცირე და შუა აზიას, ჩრდილოეთ აფრიკას, ირანსა და ჩრდილოეთ ამერიკას.
ლიტერატურა
კატეგორია:წყალნაწყენისებრნი
მესას-დე-იბორი
მესას-დე-იბორი (Mesas de Ibor) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის კამპო-არანიუელოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 49 კმ². მოსახლეობა — 163 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
The Flash Art
The Flash Art — რეჟისორ სანდრო ვახტანგოვის 1994 წლის ფილმი.
ფილმში გამოყენებულია მოცარტის, ვივალდის, შნიტკესა და დათო ევგენიძის მუსიკა.
სიუჟეტი
მარტოხელა კომპოზიტორი დიდი შემოქმედებითი ტანჯვით ქმნის ახალ მუსიკალურ ნაწარმოებს. ხელოვანი ემოციურად აღიქვამს გარემოს, მის წარმოსახვაში რეალობა გადადის ფანტაზიაში. მძიმე ყოფით გამოწვეულ დეპრესიულ მდგომარეობას იგი მიჰყავს თვითმკვლელობამდე, მაგრამ მას იხსნის მოცარტის ღვთაებრივი მუსიკა, რომელიც შთააგონებს, რომ ხელოვანი შემოქმედებაში ჰპოვებს თავისუფლებას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1994 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
ჩესტერ ართური
ჩესტერ ალან ართური (Chester Alan Arthur; დ. 5 ოქტომბერი, 1829 — გ. 18 ნოემბერი, 1886) — აშშ-ის 21-ე პრეზიდენტი (1881-1885), აშშ-ის მე-20 ვიცე-პრეზიდენტი (1881), რესპუბლიკელი.
ართურმა 1848 წელს უნიონ კოლეჯი დაამთავრა, შემდგომში ასწავლიდა სკოლაში გაწევრიანდა ადვოკატთა ასოციაციაში და ქალაქ ნიუ-იორკში სამართლის პრაქტიკას გადიოდა. სამოქალაქო ომის დასაწყისში ნიუ-იორკის შტატის გენერალ-კვარტერმეისტერი იყო. პრეზიდენტობამდე ართური ნიუ-იორკის პორტის საბაჟოს დირექტორი იყო (1871-1878), ხოლო ჯეიმზ გარფილდის ადმინისტრაციაში ვიცე-პრეზიდენტის პოსტი ეკავა.
მან პრეზიდენტის თანამდებობა მას შემდეგ დაიკავა, რაც 1881 წლის 2 ივლისს მძიმედ დაჭრილი პრეზიდენტი გარფილდი 19 სექტემბერს გარდაიცვალა. პრეზიდენტის რანგში ართური ეცადა ტარიფების დაწევას. მიუხედავად ამისა კონგრესმა დაახლოებით იმდენჯერვე გაზარდა ტარიფი, რამდენიც შეამცირა, მაგრამ ართურმა მაინც მოაწერა ხელი ტარიფის აქტს 1883 წელს. აღშფოთებული დასავლელებმა და სამხრეთელებმა დემოკრატიულ პარტიას მიმართეს, ამის შემდეგ ტარიფები ორი პოლიტიკური პარტიის უმთავრეს დავის საგანად იქცა.
ართურის ადმინისტრაციამ ემიგრაციის შესახებ პირველი ფედერალური კანონი გამოსცა. მისი პრეზიდენტობის მთავარი მიღწევა სამოქალაქო სამსახურის რეფორმა იყო. ამის გამო მას „სამოქალაქო სამსახურის მამას“ უწოდებდნენ. მან 1884 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში რესპუბლიკელთა ნომინაციის მოპოვება ვერ შეძლო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის პრეზიდენტები კატეგორია:აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1829 კატეგორია:გარდაცვლილი 1886 კატეგორია:დაბადებული 5 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ნოემბერი
Paint.NET
Paint.NET — რასტრული გრაფიკული რედაქტორი, Windows  NT-სთვის , რომელიც  NET Framework-ზე  არის შექმნილი. დაწყრბულია როგორც ვაშინგტონის უნივერსიტეტის პროექტი,  Microsoft Windows-ისთვის და Microsoft-ის ხელმძღვანელობით. Paint.NET დაპროგრამებული С#-ზე, C++ -ის მცირე რაოდენობით, რომელიც დაყენებისა და ინტეგრაციის დროს გამოიყენება.
ისტორია
Paint.NET შეიქმნა როგორც უფროსკურსელთა პროექტი კომპიუტერულ მეცნიერებეში 2004 ელის გაზაფხულში. როგორც განაცხადა რიკ ბრუსტერმა, ერთ-ერთმა ძირითადმა პროგრამისტმა თავის ბლოგში,”ვერსია 1.0 დაიწერა 4 თვეში და მასში შედიოდა მიახლოებით 36 000 კოდის ხაზი. ”, ხოლო ვერსია 2.10 შეიცავდა უკვე კოდის 140 000 ხაზს.
Paint.NET-ის განვითარებას აგრძელებენ იგივე პროგრამისტები, რომლებმაც ის შექმნეს, ოღონდ ახლა ისინი Microsoft-ში მუშაობენ. 2006 წლისთვის პროგრამა იყო მინიმუმ 2 მილიონჯერ გადაწერილი, მიახლოებიც 180 000-ჯერ თვეში. .
სქოლიო
კატეგორია:გრაფიკული პროგრამები
ეგვიპტის ისტორია
ეგვიპტის მრავალსაუკუნოვანი ისტორია, იყოფა პერიოდებად.
III დინასტია — 2686-2613 წწ. ძვ. წ.
იყო დაახლოებით 6 მეფე, რომელთა შორის იყო ჯოსერი, რომელმაც ააშენა მსოფლიოში პირველი საფეხუროვანი პირამიდა.
XVIII დინასტია — 1550/1540/1539-1295 წწ. ძვ. წ.
მინიმუმ 14 მეფე, მათ შორის: ამენჰოტეპ I, თუტმოს I, ნათშეფსუტი (ქალი ტახტზე), თუტმოს III, ამენჰოტეპ II, თუტმოს IV, ამენჰოტეპ III, ეხნატონი (რელიგიური რეფორმატორი), ტუტანხამონი (ცნობილი გახდა მისი სამარხის აღმოჩენის წყალობით, მაგრამ ძველ დროში მისი სახელი აბსოლუტურად უცნობი იყო)
XIX დინასტია — 1295-1186 წწ. ძვ. წ.
ამ დინასტიას ეკუთვნის რამსეს II, ეგვიპტის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მმართველი
ელინიზმის პერიოდი — 332-30 წწ. ძვ. წ.
ამ პერიოდში ეგვიპტეში ბატონობდა პტოლემეების დინასტია. კლეოპატრა VII იყო ეგვიპტის ბოლო ფაქტობრივი მმართველი და კეისრის საყვარელი.
ლიტერატურა
*
ლუსი პევენსი
ლუსი პევენსი — კლაივ ლუისის „ნარნიის ქრონიკების“ პერსონაჟი. იგი არის ყველაზე პატარა ოთხ პევენსის შორის.
ლუსი პოულობს ნარნიაში შესასვლელს წიგნში „ლომი, კუდიანი და გარდერობი“. მას ჰყავს ორი ძმა - პიტერი და ედმუნდი და და სიუზენი. ოთხივე პევენსის შორის ლუსი ყველაზე ახლოს არის ლომ ასლანთან. იმ ადამიანებს შორის რომლებიც ნარნიაში მომხვდარან, ნარნიის არსებობის ყველაზე მეტად მას სჯერა და იმედი აქვს, რომ დაბრუნდება. მას მიანიჭებენ წოდებას „დედოფალი ლუსი გაბედული“ და იგი ხდება ნარნიის დედოფალი, დასთან და ორ ძმასთან ერთად. იგი ყველაზე მთავარი პერსონაჟია ოთხ პევენსის შორის.
ლუსი არის მთავარი მონაწილე ნარნიის შვიდი წიგნიდან სამში („ლომი, კუდიანი და გარდერობი“, „უფლისწული კასპიანი“ და „განთიადის დამმორჩილებლის მოგზაურობა“) და არის მეორეხარისხოვანი პერსონაჟი სხვა ორში („ცხენი და მისი ბიჭუნა“ და „უკანასკნელი ბრძოლა“).
ბიოგრაფია
ლუსი დაიბადა 1932 წელს და როდესაც პირველად ნარნიაში მოხვდა, იყო 8 წლის. ნარნიის ქრონიკების ბოლო წიგნში, „უკანასკნელი ბრძოლა“ იგი 17 წლისაა.
ლომი, კუდიანი და კარადა
პირველად ნარნიაში ხვდება სწორედ ლუსი, რომელიც იმალება ტანსაცმლის კარადაში და ასე აღმოჩნდება ნარნიაში. მის და-ძმებს არ სჯერათ, მაგრამ ამის შემდეგ ყველანი ერთად მოხვდებიან ნარნიაში. ლომ ასლანთან ერთად ისინი ებრძვიან თეთრ დედოფალს და ამის შემდეგ ლუსი ხდება დედოფალი მის და სიუზენთან და ძმებთან, პიტერთან და ედმუნდთან ერთად. მათი მმართველობის ხანა ნარნიის ისტორიის ოქროს ხანად ითვლება. თუმცა, როდესაც ისინი უკვე დიდები არიან, თეთრ ირემზე სანადიროდ გასულები, ნარნიიდან უჩინარდებიან და რეალურ სამყაროში ბრუნდებიან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნარნიის ქრონიკების პერსონაჟები
ბელუ-მონტი
ბელუ-მონტი (Belo Monte) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
კრისტიან დანიელ ლედესმა
კრისტიან დანიელ ლედესმა (Cristian Daniel Ledesma; დ. 24 სექტემბერი, 1982, მორონი, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი. თამაშობდა ცენტრალური ნახევარმცველის პოზიციაზე.
მას აქვს არგენტინის და იტალიის ორმაგი მოქალაქეობა.
საკლუბო კარიერა
საკლუბო კარიერის განმავლობაში თამაშობდა სხვადასხვა იტალიურ, ბრაზილიურ, ბერძნულ და შვეიცაროულ საფეხბურთო კლუბებში. მათ შორის ყველაზე დიდ წარმატებას „ლაციოს“ რიგებში გამოსვლისას აღწევს. ამ კლუბთან ერთად ლედესმა იტალიის თასის ორგზის და იტალიის სუპერთასის მფლობელი ხდება.
სანაკრებო კარიერა
2010 წლის 17 ნოემბერს ერთი საერთაშორისო ამხანაგური შეხვედრა ჩაატარა იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში რუმინეთის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები კატეგორია:ლეჩეს ფეხბურთელები კატეგორია:ლაციოს ფეხბურთელები კატეგორია:ბრაზილიის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:სანტოსის ფეხბურთელები კატეგორია:საბერძნეთის სუპერლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:პანათინაიკოსის ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები
Men of Israel
Men of Israel — კინოსტუდია Lucas Entertainment-ის 2009 წლის გეი პორნოგრაფიული ფილმი. ფილმის რეჟისორია მაიკლ ლუკასი. ფილმის გადაღებები მიმდინარეობდა ისრაელში და მასში მონაწილე მსახიობების უმეტესობა ებრაელი იყო. თავად ფილმის რეჟისორიც საბჭოთა კავშირში დაბადებული ებრაელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გეი პორნოგრაფიული ფილმები
იუგოსლავიური ენციკლოპედია
thumb|იუგოსლავიური ენციკლოპედიის პირველი გამოცემის ტომეული იუგოსლავიური ენციკლოპედია - (სერბულ-ხორვატ. Enciklopedija Jugoslavije) - იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერალური რესპუბლიკის საცნობარო გამოცემა. ენციკლოპედია გამოიცა იუგოსლავიის ლექსიკოგრაფიული ინსტიტუტის მიერ მიროსლავ კრლეჟას თაოსნობით. ენციკლოპედიაში ნებისმიერი დაინტერესებული პირისთვის გასაგებ ენაზეა გადმოცემული იუგოსლავიის რესპუბლიკების ისტორიისა და კულტურის შესახებ.
პირველი გამოცემა
პირველი რედაქცია 1955-71 წლებში გამოცემულ რვა ტომს მოიცავს. პირველი გამოცემა 30 000 ტირაჟით გამოვიდა.
მეორე გამოცემა
მეორე გამოცემაზე მუშაობა 1980 წელს დაიწყო, მაგრამ დასრულება ვერ მოხერხდა იუგოსლავიის ომის გამო. დაგეგმილი 12 ტომიდან მხოლოდ 6 გამოიცა.
მთავარი სერბულ-ხორვატულენოვანი გამოცემა გადაითარგმნა 5 დამატებით ენაზე ანბანური კომბინაციით.
მაკედონურ და ალბანურენოვანი ვარიანტები პირველი ენციკლოპედიური გამოცემებია ამ ენებზე.
წყარო
კატეგორია:ხორვატული ენციკლოპედიები Y
ალესანდრო მატრი
ალესანდრო მატრი (Alessandro Matri; დ. 19 აგვისტო, 1984, სანტ'ანჯელო-ლოდიჯანო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, რომელიც ამჟამად თამაშობს იტალიის სერია A-ს კლუბ „სასუელოში“.
საკლუბო კარიერა
ალესანდრო მატრიმ დაიწყო თავისი კარიერა ფანტულა 1874-ში, საიდანაც 1996 წელს მილანში გადავიდა. 6 წელი მან მილანის პრიმავერაში გაატარა, 2003 წელს კი მას დებიუტი ჰქონდა მილანის მთავარ გუნდში პიაჩენცას წინააღმდეგ. ამის შემდეგ იგი 2 წელი ისევ მილანის პრიმავერას ფეხბურთელი იყო. შემდეგ იგი იჯარით პრატოში, ლუმეცანეში და რიმინიში იყო გადასული.
2007 წელს მატრი ოფიციალურად კალიარის ფეხბურთელი გახდა, სარდინიელებს მისი ტრანსფერი 2.3 მილიონი ევრო დაუჯდათ. დებიუტი მას ნაპოლის წინააღმდეგ ჰქონდა, ხოლო 1-ლი გოლი კი მან პარმას გაუტანა და მოაგებინა თავის გუნდს. მთლიან ჯამში კი იმ სეზონში 6 გოლის გატანა შეძლო 34 მატჩში. დიდ წილად მატრი შეცვლებზე შემოდიოდა, რადგან კალიარის მწვრთნელი უფრო რობერტ აკვაფრესკას და ჯედას ენდობოდა. 2008/09 სეზონში მატრიმ მთლიანობაში 31 თამაში ჩაატარა, თუმცა ძირითადიდან მხოლოდ 11-ჯერ დაიწყო.
2009/10 სეზონში აკვაფრესკა წავიდან გუნდიდან და ესეც მატრის ბრწყინვალე "სარდინიული" კარიერის დასაწყისი და დასასრული იყო, მან 13 გოლის გატანა შეძლო იმ სეზონში, ამას 7 გოლი მან ზედიზედ გაიატანა, რაც ლუიჯი რივას რეკორდი გაიმეორა და რაც მთავარია გუნდის საუკეთესო ფეხბურთელი გახდა. 2011 წელს, ზამთრის სატრანსფერო პერიოდში მატრი იჯარით იუვენტუსში გადავიდა 2.5 მილიონ ევროდ და მან თავი მოაწონა ტურინულ კლუბს, რადგან სეზონის ბოლოს იგი უკვე ოფიციალურად გახდა იუვენტუსის ფეხბურთელი. მისი ტრანსფერი კი ბებერ სინიორას 15.5 მილიონი ევრო დაუჯდა და დაიწყო მისი არც თუ ისე სახარბიელო კარიერა.
სანაკრებო კარიერა
2011 წელს მატრი პირველად იქნა ნაკრებში გამოძახებული გერმანიის წინააღმდეგ. 1-ლი გოლი ნაკრებში კი მან უკრაინას გაუტანა ამხანაგურ მატჩში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 19 აგვისტო
ტუბატაჰის რიფი
ტუბატაჰის რიფი — მარჯნის რიფების ატოლი ფილიპინების ტერიტორიაზე, სულუს ზღვაში. წარმოადგენს წყლის ნაკრძალს და გაერთიანებულია ტუბატაჰის რიფის ეროვნულ პარკში, რომელიც 1988 წელს შეიქმნა. დასახელებულია მსოფლიოს ბუნების ახალი შვიდი საოცრების კანდიდატად.
თავდაპირველად, პარკის ფართობი 332 კმ²-ს შეადგენდა, მაგრამ 2006 წელს, ფილიპინების პრეზიდენტმა გლორია მაკაპაგალ-აროიომ დაცული ტერიტორიის ფართობი 200 %-ით გაზარდა და ამჟამად მისი ფართობი 968,24 კმ²-ს შეადგენს.
ამ ტერიტორიაზე თევზის ათასზე მეტი სახეობაა გავრცელებული, რომელთა უმრავლესობაც უიშვიათესია და საფრთხის ქვეშ მყოფად ითვლება. გარდა თევზებისა, ნაკრძალის შექმნის ერთ-ერთი მიზეზი ატოლებზე გავრცელებული უამრავი უმნიშვნელოვანესი ფრინველია.
ტუბატაჰა დაივინგის მოყვარულთა შორის უდიდესი პოპულარობით სარგებლობს. ყოველწლიურად, აქ ათასობით ტურისტი ჩამოდის.
1993 წელს, იუნესკომ ეს ტერიტორია მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფილიპინების კუნძულები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ფილიპინებში
ისრაელის მუზეუმი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისრაელის მუზეუმები კატეგორია:იერუსალიმი
ჯაღმიანის ნაკოშკარი
ნაკოშკარი მდებარეობს სოფელ ჯაღმიანის შესასვლელში, სამანქანე გზიდან ხელმარცხნივ, მკვეთრად შემაღლებულ ბორცვზე. მისგან მხოლოდ საძირკველია შემორჩენილი. კედლის წყობა დასავლეთით იკითხება. კოშკი ნაგებია დიდი ზომის (0,55X1,13X1,44 მ.) ქვის ლოდებით. ის დასავლეთით სოფელ სეთურნს გადაჰყურებს, აღმოსავლეთით კი ჯაღმიანსა და კაიშაურნს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მილიანესი
მილიანესი (Millanes) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის კამპო-არანიუელოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 17,61 კმ². მოსახლეობა — 255 კაცი (2020 წ.).
დრაგან ჯაიჩი
დრაგან ჯაიჩი (Драган Џајић; დ. 30 მაისი, 1946) — სერბი ფეხბურთელი. თამაშობდა იუგოსლავიის ეროვნულ ნაკრებში, ასევე საფეხბურთო კლუბებში: „ცრვენა ზვეზდა“ და „ბასტია“. მიიჩნევა იუგოსლავიის ერთ-ერთ საუკეთესო ფეხბურთელად.
დრაგან ჯაიჩიმ ნაკრებთან ერთად 1968 წლის ევროპის ჩემპიონატზე დაიკავა მეორე ადგილი, თავად კი ტურნირის საუკეთესო ფეხბურთელად დასახელდა.
ეროვნული
იუგოსლავია
სქოლიო
კატეგორია:სერბი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:ცრვენა ზვეზდას ფეხბურთელები კატეგორია:ბასტიას ფეხბურთელები კატეგორია:იუგოსლავიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 30 მაისი
Heterocaryum
Heterocaryum — ყვავილოვან მცენარეთა გვარი ლაშქარასებრთა ოჯახისა. მოიცავს 3 ან 4 სახეობას. გავრცელებული არიან ცენტრალურ აზიაში (შუა აზია, ირანი, ავღანეთი), პაკისტანში და რუსეთის ევროპული ნაწილის სამხრეთში; Heterocaryum echinophorum ნაპოვნია აგრეთვე საქართველოში, თურქეთსა და ახლო აღმოსავლეთში. ადრე ამ გვარში შედიოდნენ დღევანდელი Pseudoheterocaryum-ის გვარში შემავალი სახეობები, რომლებიც 2017 წელს გამოეყვნენ Heterocaryum-ს ცალკე გვარად.
40 სმ-მდე სიმაღლის ერთწლოვანი ბალახებია; შიშველი ან მცირე რაოდენობის ბუსუსებით ღეროსა და ფოთლის კიდეებზე. ფოთლები კვერცხისებრიდან წაგრძელებულ-კვერცხისებრამდე ფორმისაა; ყვავილსაჯდომი ვიწრო, გრძელი, თანდათან მსხვილდება ზრდის კონუსთან. ჯამი ძირში დაყოფილია. გვირგვინი იმავე სიგრძისაა, რაც ჯამი. ნაყოფი (კაკლუჭა) ძლიერ ჰეტერომორფულია, გვერდებზე დანამატების ორი რიგი გასდევს, დორსალური შუა ნაწილი შებუსულია.
სქოლიო
კატეგორია:ლაშქარასებრნი
ბელარუსი 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბელარუსმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე პირველად იასპარეზა 1996 წელს, აშშ-ის ქალაქ ატლანტაში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 15 მედალი მოიპოვეს.
Business & Pleasure
Business & Pleasure — კინოსტუდია Lucas Entertainment-ის 2012 წლის გეი პორნოგრაფიული ფილმი. მისი რეჟისორია მაიკლ ლუკასი. ფილმში მოქმედებები მიმდინარეობს ბიზნეს კორპორაციაში, სადაც სხვადასხვა სიტუაციები ვითარდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გეი პორნოგრაფიული ფილმები
ნავალმორალ-დე-ლა-მატა
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
სალვადორ სობრალი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 28 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:პორტუგალიელი მომღერლები კატეგორია:ევროვიზიის კონკურსანტები კატეგორია:ევროვიზიის გამარჯვებულები
ჟაკარე-დუს-ომენსი
ჟაკარე-დუს-ომენსი (Jacaré dos Homens) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 413 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 142 344 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 38.03 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალაგოასის შტატის მუნიციპალიტეტები
როიალტი
როიალტის დაანგარიშების ფორმებია:
შესაბამისად, ავტორს (გამომგონებელს) შეიძლება უფრო აწყობდეს „პროცენტული როიალტი“, ხოლო ლიცენზიანტს — „ფიქსირებული როიალტი“, ან პირიქით, ან ორივეს ერთი და იგივე აწყობდეს. ამ ორ ფორმას შორის არჩევანი მათი — ავტორისა (გამომგონებლისა) და ლიცენზიანტის გასაკეთებელია.
თუმცა არსებობს სხვა ფორმის როიალტებიც, რომლებიც შედარებით ნაკლებად გავრცელებულია, მაგალითად:
როიალტი განსხვავდება ტერმინისგან „ჰონორარი“, რადგან არის უფრო ფართო მნიშვნელობის. კერძოდ, ჰონორარისგან განსხვავებით, რომელიც, როგორც წესი, ერთჯერადად გადაეხდება ავტორს ნაწარმოების გამოქვეყნებისა და გავრცელების უფლებების სანაცვლოდ, როიალტით ავტორი, გამომგონებელი, სასარგებლო წიაღისეულის თუ სავაჭრო ნიშნის გამოყენების უფლების მქონე ხდება ამ ობიექტის შემდეგი კომერციალიზაციის ბრუნვის მონაწილე და მის მოცულობაზე დამოკიდებული. შესაბამისად, როიალტი ანაზღაურების კომერციულად უფრო განვითარებული ფორმაა და მოიცავს უფრო მეტი სახის ურთიერთობებსაც, ვიდრე მხოლოდ საავტორო უფლებებთან დაკავშირებით.
როიალტის ერთ-ერთ ფორმად შეიძლება განვიხილოთ ერთჯერადი გადახდა (lump sum payment). კერძოდ, ავტორი (გამომგონებელი) და ლიცენზიანტი (მწარმოებელი) შეიძლება შეთანხმდნენ, რომ მწარმოებელი ერთჯერად გადაიხდის (მაგ., 100.000 აშშ დოლარს) და მიიღებს სამუდამო ან შეთანხმებულ გრძელვადიან ლიცენზიას. ერთჯერად გადახდაზე შეთანხმებაც გასააზრებელია ორმხრივად: შეიძლება მწარმოებელმა წააგოს, თუ გამოგონება წარუმატებელი აღმოჩნდა — ამიტომ მან გონივრულად უნდა გათვალოს პოტენციური გაყიდვები, ან შეიძლება ავტორმა (გამომგონებელმა) წააგოს, თუ ნაწარმოები (გამოგონება) ზეწარმატებული აღმოჩნდა. ავტორი (გამომგონებელი) ერთჯერად გადახდას, როგორც წესი, შემდეგი ორი მიზეზის გამო ირჩევს: არ სურს მწარმოებლის გაყიდვების აღრიცხვა-აუდიტის კეთება ან არ სურთ საკურსო ცვლილებები გარისკონ ლიცენზიის საზღვარგარეთ და, როგორც წესი, ამ სახელმწიფოს ვალუტაში გაყიდვის შემთხვევაში. ერთჯერადი გადახდის შემთხვევაში შემძენზე (ლიცენზიანტზე, მწარმოებელზე) მთლიანად გადადის ნაწარმოებზე (გამოგონებაზე) ქონებრივი უფლებები, ან უფლებების ეს გადაცემა შემოიფარგლება შეთანხმებული ვადით ან/და ტერიტორიით, ანუ ერთჯერადი გადახდის ფორმით უფლების შემძენი ხდება ამ უფლებაზე ექსკლუზიური ქონებრივი უფლებების მქონე ქვეყანაში (რეგიონში), მათ შორის, საკუთარი ბიზნესშეხედულებისამებრ, პროდუქტის წარმოების (რეპროდუცირების) და რეალიზაციის (გავრცელების) უფლებების ჩათვლით.
დიდაჭარის განძი
განძი დაცულია ხარიტონ ახვლედიანის სახელობის აჭარის სახელმწიფო მუზეუმში.
როიალტი
როიალტის სტანდარტული ნიხრები ცალ-ცალკე არსებობს სასარგებლო წიაღისეულთან, პატენტთან, სავაჭრო ნიშანთან (მათ შორის, ცალკე ფრენშაიზინგთან), საავტორო უფლებებთან (მათ შორის, ცალკე წიგნის გამოცემასთან, მუსიკის ნაწარმოებთან, შესრულებასთან, სამხატვრო ნაწარმოებთან, მასობრივი წარმოების თუ შეკვეთით დამზადებულ კომპიუტერულ საოპერაციო პროგრამებთან და ინტერნეტ აპლიკაციებთან და ა.შ. დაკავშირებით. ცხადია, როილატის ნიხრები განსხვავებულია სხვადასხვა ქვეყანაში და ბევრ ფაქტორს ეფუძნება. ასევე, მხარეთა შეთანხმებით, შეიძლება სტანდარტული ნიხრებისგან განსხვავებულის შეთანხმებაც. მთლიანობაში, როილატი ინდივიდუალურად, მრავალი კრიტერიუმით დასათვლელი და შესათანხმებელია.
დიდაჭარის განძი
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოში აღმოჩენილი განძები
როიალტი
სქოლიო
კატეგორია:ინტელექტუალური საკუთრების სამართალი
დრეზდენის დაბომბვა
მიწაზე
შეუძლებელია აღწერა! აფეთქება აფეთქების შემდეგ. დაუჯერებელი იყო, ღამის კოშმარებზე უფრო საშინელი. უამრავი ადამიანი იყო საშინლად დამწვარი და დამახინჯებული. სუნთქვა თანდათან, უფრო და უფრო ძნელდებოდა. სიბნელე იყო და ყველა წარმოუდგენელი პანიკით ცდილობდა სარდაფების დატოვებას. ხალხი მიცვალებულებსაც და მომაკვდავებსაც ერთნაირად თელავდა, ბარგი ან მიტოვებული იყო ან კიდევ გადარჩენილები გლეჯდნენ ხელიდან. ნაჭერ-გადაფარებული კალათი, სადაც ჩვენი ტყუპები იწვნენ დედაჩემს გამოგლიჯეს ხელიდან და უკნიდან მოწოლილმა ხალხმა ზედა სართულზე აგვიტანა. ჩვენ დავინახეთ ალმოდებული ქუჩები, ნანგრევები და ცეცხლის საშინელი შტორმი. დედამ მოგვაფარა სველი ზეწრები და ქურთუკები, რომლებიც მან წყლის გუბეში იპოვა.
ჩვენ დავინახეთ საშინელი სურათი: დამწვარი მოზრდილები, რომლებიც ჩვილის ფორმაზე მოკუნტულიყვნენ, კიდურების ნაწილები, მთლიანად ჩამწვარი ოჯახები, მკვდარი ადამიანები, ცეცხლმოდებული ადამიანები დარბოდნენ აქეთ-იქით, დამწვარ ხალიჩებს ეტყობოდათ ადამიანების ფიგურები, დაღუპული მაშველები დაჯარისკაცები, გადარჩენილები ყვირილით ეძებდნენ მათ ბავშვებს და ოჯახის წევრებს და ცეცხლი ყველგან, ცეცხლი ყველგან და ცეცხლოვანი ქარიშხალი ადამიანებს ისევ უკან სახლებში ერეკებოდა, საიდანაც ისინი გამოვიდნენ.
მე ვერ ვახერხებ დავივიწყო ეს საშინელი დეტალები. მე მათ ვერასოდეს დავივიწყებ.
ჟარამატაია
ჟარამატაია (Jaramataia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 562 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 103 710 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 53.63 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალაგოასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ამერიკის სამხრეთ შტატების სამზარეულო
ბევრი ელემენტები სამხრეთ საჭმლის მომზადება, squash, სიმინდის (და მისი წარმოებულები, მათ შორის, ქერი ) და ღრმა ორმოს barbecuing წარმოადგენენ სესხების სამხრეთ-American Indian ტომები, როგორიცაა Caddo, Choctaw და Seminole. შაქარი, ფქვილი, რძე და კვერცხი იყო ინგრედიენტები, რომლებიც ევროპიდან ჩამოვიდა ადრეულ ამერიკელ კოლონისტებთან ერთად, ხოლო შავი თვალების ბარდა, ბამია, ბრინჯი, ბადრიჯანი, სეზამი, სორგო და ნესვი, ისევე როგორც მრავალი სანელებელი, რომლებიც სამხრეთით გამოიყენებოდა აფრიკიდან ჩამოვიდა.
სამხრეთის სრული საუზმისადმი სიყვარული ბრიტანული სრული საუზმიდან მომდინარეობს. სამხრეთული საკვების გზა, განსაკუთრებით აპალაჩიაში, შოტლანდიური ან სასაზღვრო კერძებია, ადაპტირებული ახალ სუბტროპიკულ კლიმატზე; ღორის ხორცი, რომელიც შოტლანდიაში ერთხანს არაფორმალურად ტაბუდად ითვლებოდა, ცხვრისა და საქონლის ხორცის ადგილს იკავებს. დანაყული შვრიის ნაცვლად, სამხრეთელები ჭამენ ქოქოსს, თუმცა შვრიის ფაფა ახლა ბევრად უფრო გავრცელებულია, ვიდრე ადრე იყო.