cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სორაია თარზი
ავღანეთის დედოფალი
1919 წელს ამანულა კრონპრინცი, ხოლო 1926 წელს ავღანეთის მეფე გახდა, რითაც სორაია ავღანეთის პირველ დედოფლად გვევლინება. იგი მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა ქვეყნის მოდერნიზაციის საკითხში. სორაია თავის ქმარს ყველა მნიშვნელოვან მიღებაზე და ღონისძიებაზე დაჰყვებოდა, რა დროსაც მეფემ ერთხელ ასეთი რამ განაცხადა: „მე ვარ თქვენი მეფე, მაგრამ განათლების მინისტრი ჩემი ცოლი და თქვენი დედოფალია.“ სრულიად მუსულმანურ სამყაროში დედოფალი სორაია იყო პირველი ქალი, რომელსაც ჰქონდა კონსორტის წოდება და მოვალეობები. იგი მამაკაცებთან ერთად დადიოდა სანადიროდ და ჯირითობდა ცხენით. დედოფალი სორაია ავღანეთის სამოქალაქო ომის პერიოდში პირადად მსახურობდა მედდად და დაჭრილ ჯარისკაცებს კურნავდა. დედოფალი ჯარისკაცებს ხშირად ესაუბრებოდა და ცდილობდა მათი კომფორტის გაუმჯობესებას. იმავდროულად, იგი მეფეს თან ახლდა ზოგიერთ აჯანყებულ პროვინციაში ვიზიტისას, რაც მეტად სახიფათო იყო მისთვის.
1928 წელს დედოფალმა სორაიამ ოქსფორდის უნივერსიტეტისგან საპატიო წოდება მიიღო. როგორც ავღანეთის დედოფალი იგი არა მხოლოდ თავის წოდებრივ-წარმომადგენლობით მოვალეობებს ასრულებდა, არამედ მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ქალიც იყო.
ქალთა უფლებები
მინი|366x366პქ|დედოფალი სორაია და მეფე ამანულა ბერლინში ვიზიტისას ამანულა ხანის მიერ გამოცემული ავღანეთის კონსტიტუცია მიზნად ისახავდა მთავრობის სტრუქტურის ჩამოყალიბებასა და რელიგიის კონსტიტუციურ ჩარჩოებში მოქცევას. ამ კონსტიტუციის შედგენისას დიდი გავლენა იქონია დედოფალმა სორაიამ, რომლის გავლენითაც უნდა დაწესებულიყო მონოგამიური ქორწინებები და ქალებს გარკვეული უფლებებიც მინიჭებოდა. აღსანიშნავია, რომ დედოფალ სორაიას უმცროსი და სწორედ ამ პერიოდში დაქორწინდა ამანულა ხანის უმცროს ძმაზე, რის გამოც გასაკვირი არაა, რომ თარზების გავლენა დიდი იყო სამეფო ხელისუფლებაზე.
დედოფალ სორაიას ხელშეწყობით ქაბულში გაიხსნა პირველი ქალთა სასწავლებელი, სადაც გოგონებს განათლების მიღების საშუალება ჰქონდათ. 1928 წელს მან 15 ახალგაზრდა ქალი გააგზავნა თურქეთში უმაღლესი განათლების მისაღებად. სორაია საოცარი შემართებით იბრძოდა ქალთა უფლებებისათვის და ავღანელ ქალებს მოუწოდებდა, რომ უფრო აქტიურად ჩაბმულიყვნენ ქვეყნის აღმშენებლობაში.
1927-1928 წლებში ავღანეთის მეფე-დედოფალი რამდენჯერმე ეწვია ევროპას. ეს იყო ეპოქა, როდესაც მუსლიმური ქვეყნები, როგორებიცაა თურქეთი, ირანი, ეგვიპტე და ავღანეთი მოდერნიზაციის გზაზე იყვნენ, თუმცა მხოლოდ თურქეთი გადაურჩა ისლამურ რევოლუციასა და შუა საუკუნეებში დაბრუნებას. კონსერვატორი ავღანი მუსულმანები არ ეთანხმებოდნენ ცვლილებებს და მას ნაადრევად მიიჩნევდნენ. ისინი დედოფლის ქმედებებს „ავღანური კულტურის, ერისა და ქალის ღალატს“ უწოდებდნენ. ამას ემატებოდა ბრიტანელთა წაქეზებაც, რომელსაც ავღანეთის დასუსტება და მიერთება სურდა. ბრიტანელებს პირადადაც არ ჰქონდათ სორაიას ოჯახთან კარგი ურთიერთობა, რის გამოც ყველანაირად ცდილობდნენ მათ ქვეყანაში სიტუაციის არევას.
უკანასკნელი წლები
მარცხნივ|მინი|246x246პქ|სორაიასა და ამანულას აკლდამა ჯალალაბადში 1929 წელს მეფე ამანულა ტახტიდან გადადგა და ოჯახთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა. თავდაპირველად ისინი ინდოეთში ჩავიდნენ, საიდანაც გერმანიაში გადავიდნენ, თუმცა მეორე მსოფლიო ომის დაწყების გამო იძულებულები გახდნენ შვეიცარიაში გადასულიყვნენ. 1960 წელს ამანულა ციურიხში, შვეიცარიაში გარდაიცვალა. ამის შემდეგ სორაიას შესძულდა ეს ქვეყანა და იტალიაში გადავიდა, სადაც რომში მდიდრულად ცხოვრობდა. იგი სწორედ აქ, 1968 წლის 20 აპრილს გარდაიცვალა 68 წლის ასაკში.
დედოფლის ცხედარი იტალიის საჰაერო სამხედრო პირებმა გადაასვენეს ავღანეთში, სადაც იგი ჯალალაბადში, მისი ქმრის გვერდით დაკრძალეს. ისინი დაკრძალულნი არიან ბაღ-ეირ-ამირ-შაჰედის მავზოლეუმში, რომელიც მათი საგვარეულო აკლდამაცაა და ძირითადად თეთრი მარმარილოთია ნაგები.
მათმა ნაბოლარა ქალიშვილმა, პრინცესა ნადიამ განაგრძო დედის დაწყებული საქმე და 2000 წელს ეწვია ავღანეთს, სადაც არაერთი საქველმოქმედო და ფემინისტური ღონისძიება ჩაატარა. იგი ასევე არის ავღანეთის საპატიო კულტურული ელჩი ევროსაბჭოსა და ინდოეთში.
შვილები
დედოფალ სორაიასა და ამანულა ხანს სულ ათი შვილი ჰყავდათ:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 24 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1899 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1968 კატეგორია:ავღანეთის დედოფლები კატეგორია:დამხობილი მონარქები
ჰემანგიომა
ჰემანგიომა (haima — სისხლი, angeion — სისხლძარღვი, oma — სიმსივნე) — კეთილთვისებიანი სიმსივნე, რომელსაც საფუძვლად უდევს სისხლძარღვების თანდაყოლილი ანომალური განვითარება. ჰემანგიომების მცირე ნაწილი წარმოადგენს ჭეშმარიტ სიმსივნეს, მაგრამ სისხლძარღვოვანი ჭეშმარიტი სიმსივნური წარმონაქმნების გარჩევა სიმსივნისმაგვარი წარმონაქმნებისაგან ძნელია. სისხლძარღვოვანი სიმსივნეების 60–80% გვხვდება სახის არეში. ჰემანგიომა ხშირად თანდაყოლილია და იზრდება ორგანიზმის ზრდასთან ერთად. ღრმად მდებარე ჰემანგიომა ზოგჯერ მოზრდილ ასაკში ვლინდება. ბავშვებში შესაძლებელია სიცოცხლის პირველ წელს თანდაყოლილმა ჰემანგიომამ უკუგანვითარება განიცადოს.
გავრცელება და ლოკალიზაცია
ჰემანგიომები გვხვდება ახალშობილთა 3–5%-ში. გოგონებში გვხვდება 2–3-ჯერ უფრი ხშირად ვიდრე ბიჭებში. ჰემანგიომა შეიძლება განვითარდეს სხეულის ნებისმიერ ნაწილში, როგორც მის ზედაპირზე ასევე შინაგან ორგანოებში. თუმცა 60–80% გვხვდება სახისა და კისრის მიდამოში. ჰემანგიომების 1/3 ლოკალიზდება ღვიძლში. ხშირად ჰემანგიომა შერწყმულია განვითარების სხვა თანდაყოლილ მანკებთან. აღწერილია მისი საოჯახო გადაცემის შემთხვევები. სახეზე შეიძლება ლოკალიზდეს ტუჩზე, ლოყაზე, ცხვირზე, ენაზე და ასე შემდეგ.
ფორმები
thumb|250px|კაპილარული ჰემანგიომა. მიკროსკოპულად ჰემანგიომა შედგება კაპილარული ტიპის მცირე ზომის სისხლძარღვოვანი არხებისგან, რომლებიც ერთმანეთისგან გამოყოფილია შემაერთებელი ქსოვილით. კაპილარები გამოფენილია ენდოთელური უჯრედების ერთი შრით. განარჩევენ ჰემანგიომის რამდენიმე ტიპს: მარტივს (კაპილარული), ჰიპერტროფიულ-კაპილარულს, კავერნულს, დატოტვილს, კომბინირებულს (კაპილარულ-კავერნული) და ტელეანგიექტაზიას.
კაპილარული ჰემანგიომა
მარტივი ანუ კაპილარული ჰემანგიომა შედგება კაპილარული სისხლძარღვებისგან და მოიცავს 30–40% სისხლძარღვოვანი სიმსივნეებისა. აქვს წითელი ან მოწითალო–მოლურჯო ფერი. იგი არ არის წამოწეული კანიდან. არ გააჩნია მკვეთრი საზღვრები. მასზე თითით ზეწოლა იწვევს გაფერმკრთალებას ან სრულ გაქრობას, ზედაწოლის მოხსნის შემდეგ კი სწრაფად აღიდგენს თავის ფერს.
კავერნული ჰემანგიომა
კავერნული ჰემანგიომა შედგება ეპითელიუმით გამოფენილი და სისხლით სავსე დიდი ღრუებისგან, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულია ანასტომოზებით. ზოგჯერ ღრუები განცალკევებულია შემაერთებელქსოვილოვანი ძგიდით. ამ ფორმის დროს კანი მკვეთრად შეცვლილია. კავერნების (ღრუების) გამო აქვს ხორკლიანი ზედაპირი, იძენს მოლურჯო-მეწამულ ფერს. რბილ-ელასტიური კონსისტენციისაა. კავერნოზული ჰემანგიომის დროს ზიანდება კანი, კანქვეშა ცხიმოვანი ქსოვილი, კუნთი, სახეზე ლოკალიზაციისას პირის ღრუს ლორწოვანი გარსი და ყბების ძვლები.
ჰიპერტროფიულ-კაპილარული
ჰიპერტროფიულ-კაპილარულ ჰემანგიომას აქვს წითელი ან მეწამულისფერი შეფერილობა. კონსისტენციით მკვრივ-ელასტიურია, ამობერილია ირგვლივმდებარე ჯანმრთელი ქსოვილიდან. ზედაპირი ხორკლიანია მკვეთრი საზღვრების გარეშე. ზედაწოლით ფერის დაკარგვის სიმპტომი მკვეთრად არ არის გამოხატული.
დატოტვილი ჰემანგიომა
იგი შედგება გაფართოებული არტერიული და ვენური სისხლძარღვებისგან. მისთვის დამახასიათებელია პულსაცია და აუსკულტაციის დროს ისმის სისტოლური შუილი. შეფერილობა აქვს ლურჯი. კონსისტენციით რბილ–ელასტიური. წამოწეულია დაუზიანებელი ქსოვილებთან შედარებით და არ აქვს მკვეთრი საზღვრები.
შერეული ჰემანგიომა
შერეული ჰემანგიომა შეიცავს მარტივი, კავერნული და დატოტვილი ჰემანგიომის უბნებს. თუმცა მასში ჭარბობს ერთი ფორმის შემადგენლობა. შეიძლება მისი ელემენტები შეთავსებული იყოს ლიმფანგიომასთან. შეიძლება იყოს წითელი, მოწითალო–მეწამულის ან მოლურჯო ფერის. რბილ–ელასტიური. წამოწეულია ირგვლივმდებარე ჯანმრთელი ქსოვილებიდან.
ტელეანგიექტაზია
იგი არის წითელი ფერის, რბილი კონსისტენციის. არ არის წამოწეული ირგვლივმდებარე ქსოვილებიდან, აქვს მკვეთრი საზღვრები. ზედაწოლით კარგავს ფერს.
მკურნალობა
არსებობს ჰემანგიომების მკურნალობის რამდენიმე მეთოდი: მასკლეროზირებელი თერაპია, კრიოთერაპია, ელექტროკოაგულაცია, ენდოვასკულური ოკლუზია.
მასკლეროზირებელი თერაპია
მასკლეროზირებელი თერაპია გამოიყენება მცირე ზომის ჰემანგიომები სამკურნალოდ. მას დაფუძვლად უდევს სიმსივნის ერთმომენტიანი ინფილტრაცია ეთილის სპირტის 70%–იანი ხსნარით. ბავშვებში მიზანშეწონილია კავერნული (გავრცელების სიღრმით 0,8 სმ–ზე) და ჰიპერტროფიული კაპილარული (გავრცელების სიღრმით 0.5 სმ–ზე) ჰემანგიომების დროს. მასკლეროზირებელი თერაპიის მეთოდი ეფუძნება იმას, რომ სპირტის შეყვანით სისხლძარღვოვანი წარმონაქმნის ქსოვილში ვითარდება ქიმიური დამწვრობა, რასაც მოჰყვება ასეპრიური ანთება და შემდეგ — ნაწიბურის ჩამოყალიბება. კავერნული ფორმის დროს სპირტი შეჰყავთ უშუალოდ წარმონაქმნის ღრუში. მასკლეროზირებელი ხსნარი შეყავთ იქამდე, სანამ არ წარმოიქმნება მკვრივი ინფილტრატი, რომელიც ცდება ჰემანგიომის ფარგლებს 0.5–1,5 სმ–ით.
კრიოდესტრუქცია
ჰემანგიომის კრიოდესტრუქცია (ადგილობრივი მოყინვა) მცირედ ტრავმულია. ეს მეთოდი წარმატებით გამოიყენება კაპილარული და შემოსაზღვრული ზედაპირული ჰემანგიომების დროს. ამ შემთხვევაში ხშირად მიიღწევა სრული განკურნება. კრიოდესტრუქცია წარმოებს თხევადი აზოტით ან ნახშირმჟავას ყინულით.
ელექტროკოაგულაცია
ელექტროკოაგულაცია (მოწვა) გამოიყენება როგორც დამოუკიდებელი მეთოდი, ძირითადად ტუჩის წითელი ყაეთნის სოლიტარულ ტელეანგიექტაზიებისა და მცირე ჰემანგიომური უბნების ლიკვიდაციისთვის მათი არარადიკალური მოცილების შემდეგ. ამ ემთხვევაში მიიღწევა მკურნალობის რადიკალიზმი და დამაკმაყოფილებელი კოსმეტიკური შედეგები.
ლიტერატურა
კატეგორია:კეთილთვისებიანი სიმსივნეები
Elton John One Night Only – The Greatest Hits
Elton John One Night Only – The Greatest Hits — ელტონ ჯონის საკონცერტო ალბომი, გამოცემული 2000 წელს. იგი ჩაიწერა იმავე წლის 20 და 21 ოქტომბერს, მედისონ-სკვერ-გარდენზე. DVD-ზე გამოვიდა კონცერტის ვრცელი ვერსია. ალბომს ეწოდება One Night Only (მხოლოდ ერთი ღამით), რადგან წინა საღამოს გამართული კონცერტის დროს ხმისჩამწერ ტექნიკას პრობლემები შეექმნა და ჩაწერილი იქნა მხოლოდ მეორე საღამო. აშშ-ში 2001 წლის ივლისში RIAA-მ ალბომს ოქროს სტატუსი მიანიჭა.
საღამოზე შესრულდა რამდენიმე დუეტი სხვა შემსრულებლებთან.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები - ელტონ ჯონი / ბერნი ტოპენი, გარდა მითითებულისა.
სქოლიო
კატეგორია:ელტონ ჯონის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:2000 წლის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:The Rocket Record Company-ს ალბომები
სანტა-ჟულიანა
სანტა-ჟულიანა (Santa Juliana) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 910 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ტრიანგულუ-მინეირუ-ი-ალტუ-პარანაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არაშის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 337 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.66 კმ²-ზე. ფართობი 11 337 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
იაკუტსკის საერთაშორისო აეროპორტი
იაკუტსკის საერთაშორისო აეროპორტი (Международный Аэропорт Яку́тск) (IATA: YKS, ICAO: UEEE) — საერთაშორისო აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ იაკუტსკიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 6 კმ-ში. აეროპორტი წარმოადგენს Yakutia Airlines-ისა და Polar Airlines-ის ჰაბს.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები კატეგორია:საერთაშორისო აეროპორტები
დაგუპანი
დაგუპანი (ოფიციალურად ქალაქი დაგუპანი; ილოკ: Siudad ti Dagupan, ტაგ:  Lungsod ng Dagupan) — პირველი კლასის დამოუკიდებელი შემადგენელი ქალაქი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით ქალაქის მოსახლეობა 171 271 ადამიანს ითვლის.
დაგუპანი მდებარეობს კუნძულ ლუსონის ჩრდილო-დასავლეთ ცენტრალურ ნაწილში, ლინგაენის ყურის მახლობლად. იგი მანილიც ჩრდილოეთით მთავარი კომერციული და ფინანსური ცენტრის ფუნქციას ასრულებს. აგრეთვე, დაგუპანი ჩრდილო-ცენტრალური ლუსონის თანამედროვე სამედიცინო მომსახურების, მედიისა და კომუნიკაციების ცენტრია. ქალაქი მდებარეობს მდინარე აგნოს ნაყოფიერ ველებზე.
დაგუპანი Chanos chanos-ის წარმოების მხრივ პროვინციის მოწინავე ქალაქებს შორისაა. 2001-2003 წლებში ქალაქში 35 560.1 ტონა Chanos chanos აწარმოეს, რაც მთლიანი პროვინციის 16.8%-ს შეადგენდა.
დაგუპანი ადმინისტრაციულად და პოლიტიკურად პანგასინანის პროვინციისგან დამოუკიდებელია და მხოლოდ პროვინციის საკანონმდებლო რაიონს მიეკუთვნება. დაგუპანი ფილიპინების ერთ-ერთი სამომავლო რეგიონული აგლომერაციაა. დაგუპანის რეგიონული აგლომერაცია სავარაუდოდ შემდეგ ქალაქებს მოიცავს: ლინგაიეინი, ბინმალეი, კალასიაო, მანგალდანი, მანაოაგი, მაპანდანი, სან-ფაბიანი, სან-ხასინტო და სანტა-ბარბარა.
ეტიმოლოგია
ქალაქის სახელწოდება პანგასინანის ენიდან წარმოდგება (პანდარაგუპანი) და „თავშეყრის ადგილს“ ნიშნავს, რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ საუკუნეების მანძილზე ქალაქი რეგიონული სავაჭრო ცენტრის ფუნქციას ასრულებდა.
ისტორია
1941 წლის დეკემბერში დაგუპანი იაპონურმა თვითმფრინავებმა დაბომბეს. იაპონელებმა ქალაქი 1942 წლის დასაწყისში დაიპყრეს. 1947 წლის 20 ივნისს, 170-ე რესპუბლიკური აქტის შესაბამისად დაგუპანმა ქალაქის სტატუსი მიიღო.
გეოგრაფია
დაგუპანის ფართობი 4 447.1 ჰექტარია. ჩრდილოეთიდან ლინგაენის ყურე, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — სან-ფაბიანი, აღმოსავლეთიდან — მანგალდანი, სამხრეთიდან კალასიაო, ხოლო დასავლეთიდან ბინმალეი ესაზღვრება. ტერიტორიის 35.98% სასოფლო-სამეურნეო მიწებს, მარცვლეულის ველებსა და თევზების გუბურებს უკავია, 22.88% საცხოვრებელი ტერიტორიაა, დანარჩენი სივრცე კი კომერციული, ინდუსტრიული, ინსტიტუციური, სამთავრობო დანიშნულების მიწებს, პარკებსა და გზებს უკავია.
ბარანგაები
დაგუპანი პოლიტიკურად 31 ბარანგაიდ იყოფა.
კლიმატი
კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციით დაგუპანი ტროპიკული მუსონური კლიმატის სარტყელშია. კორონას მოდიფიცირებული კლიმატური კლასიფიკაციით დაგუპანში I ტიპის კლიმატია, რომლისთვისაც მშრალი სეზონი ნოემბრიდან აპრილამდე გრძელდება.
დემოგრაფია
დაგუპანის მოსახლეობის უმრავლესობას პანგასინანები შეადგნენ, რომლები პანგასინანის ენაზე საუბრობენ. მოსახლეობის ნაწილი ინგლისურ, ილოკანურ ენასა და ფილიპინურ ენაზე საუბრობს. დაგუპანში ჩინური წარმოშობის მაცხოვრებლები ჩინურ ენაზე საუბრობენ. 2016 წლის მონაცემებით რეგისტრირებულ ამომრჩეველთა რაოდენობა 105 183 ადამიანია.
ეკონომიკა
დაგუპანი პანგასინანისა და ჩრდილო-ცენტრალური ლუსონის რეგიონის ეკონომიკური ცენტრია, რის გამოც დღის განმავლობაში პანგასინანიდან და მახლობელი პროვინციებიდან ბევრი ადამიანი ჩადის. დღის განმავლობაში ქალაქის მოსახლეობა მნიშვნელოვნად იმატებს და საცობებს წარმოქმნის, განსაკუთრებით საქმიან ნაწილში. ქალაქში არაერთი ბანკი, არასაბანკო ფინანსური ინსტიტუტები, სამთავრობო დეპარტამენტები და სააგენტოები მდებარეობს.
ისტორიულად დაგუპანი მარილის წარმოების ცენტრი იყო. XIX საუკუნის დასაწყისში მარილის წარმოებამ სათევზაო გუბურების შექმნას შეუწყო ხელი, სადაც ძირითადად Chanos chanos-ს აშენებდნენ, რასაც დღეს bangus-ს უწოდებენ. ქალაქის ეკონომიკაში აკვაკულტურა წამყვანი სფეროა.
ტრანსპორტი
დაგუპანი სხვა ქალაქებთან სახმელეთო გზებითაა დაკავშირებული. ქალაქის მთავარი მაგისტრალები რომულიოს მაგისტრალი და პანგასინანი-ლა-უნიონის გზა (N55) და ურდანეტა-დაგუპანის გზაა (N56). შიდასაქალაქო და შიდაპროვინციული ავტობუსები მანილასა და დაგუპანს შორის სხვადახვა კომპანიის მეშვეობით ფუნქციონირებენ, როგორიცაა: „დაგუპანის ავტობუსების კომპანია“, „Victory Liner“, „ხუთი ვასრკვლავი“ და „Pangasinan Solid North“.
განათლება
კოლონიური პერიოდიდან მოყოლებული დაგუპანი ილოკოსის რეგიონის (I რეგიონი) საგანმანათლებლო ცენტრის ფუნქციას ასრულებდა. ქალაქში 14 კოლეჯი, 3 ტექნიკური სასწავლო ცენტრი, 19 საშუალო სკოლა, 53 დაწყებითი სკოლა, პანგასინანის უნივერსიტეტი, ლუსონის უნივერსიტეტი და ლიცეუმ-ჩრდილო-დასავლეთის უნივერსიტეტი მდებარეობს.
სქოლიო
კატეგორია:დაგუპანი კატეგორია:პანგასინანის ქალაქები კატეგორია:ფილიპინების დამოუკიდებელი ქალაქები
ტირიდატ II
ტირიდატ II — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 30 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 22. პართიელებმა ფრაატ IV-ის წინააღმდეგ გამოიყენებს, მისი ჩამოგდების მიზნით. თუმცა, მოგვიანებით, როდესაც ფრაატი სკვითების დამხმარე არმიასთან ერთად დაბრუნდა ტირიდატი სირიაში გაიქცა, სადაც ოქტავიანე ავგუსტუს დახმარება სთხოვა, მაგრამ ოქტავიანემ დახმარებაზე უარი უთხრა, თუმცა დარჩენის ნება მისცა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არშაკიდები კატეგორია:პართიის მეფეები
გროსიო-პრადოს რაიონი
გროსიო-პრადოს რაიონი (Distrito de Grocio Prado) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის ჩინჩის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 93 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 856 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 29 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 790.82 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩინჩის პროვინციის რაიონები
თაზაქენდი (ბეილაგანი)
თაზაქენდი (Təzəkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	2 880 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
ტიმბე-დუ-სული
ტიმბე-დუ-სული (Timbé do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 123 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 308 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.08 კმ²-ზე. ფართობი 330 089 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ჯო ენ მაკგოვენი
ჯო ენ მაკგოვენი (Jo Ann McGowan; დ. 18 ივლისი, 1939, კალიფორნია ― გ. 23 სექტემბერი, 1996, სანქტ-პეტერბურგი) ― ამერიკელი ქველმოქმედი, არაკომერციული ორგანიზაციების, „Global Healing“-ისა და „Heart to Heart International Children's Medical Alliance“-ის (ამჟამად „Heart to Heart Global Cardiac Care“) დამფუძნებელი და აღმასრულებელი დირექტორი, საქართველოში ჯო ენის სამედიცინო ცენტრის დამფუძნებელი.
ბიოგრაფია
ჯო ენ მაკგოვენი 1939 წლის 18 ივლისს, კალიფორნიაში, აშშ-ში დაიბადა. წლების მანძილზე ჰოლივუდში მოღვაწეობდა, რომელსაც 1985 წლის შემდეგ ნელ-ნელა ჩამოშორდა.
1988 წელს სანქტ-პეტერბურგში კინოფესტივალზე ყოფნისას ჯო ენმა, რომელიც ფესტივალის ერთ-ერთი ორგანიზატორი იყო, თარჯიმანი გაიცნო, რომლის შვილსაც გულის მანკი ჰქონდა. რადგანაც სანქ-პეტერბურგში გულის მანკის მკურნალობა შეუძლებელი იყო, მაკგოვენმა გოგონა სამშობლოში წაიყვანა სამკურნალოდ და აშშ-ში ჩატარებული წარმატებული ოპერაციის შემდეგ სანქტ-პეტერბურგში კარდიოქირურგიული კლინიკის დაარსება გადაწყვიტა. 1989 წელს ჯო ენი ქირურგებთან ერთად საბჭოთა კავშირში დაბრუნდა და სანქტ-პეტერბურგის N1 საბავშვო ჰოსპიტალში გულის თანდაყოლილ დაავადებათა მქონე ბავშვების სამკურნალო ინტენსიური პროგრამა დანერგა.
მალე ჯო ენ მაკგოვენმა არაკომერციული ორგანიზაცია „Heart to Heart International Children's Medical Alliance“ (ამჟამად „Heart to Heart Global Cardiac Care“) დააარსა, რომელიც დღეისთვის ოკლენდში, კალიფორნიაშია დაფუძნებული და მსოფლიო მასშტაბით გულის თანდაყოლილი დაავადებების მქონე ბავშვების სამკურნალოდ მუშაობს.
ჯო ენ მაკგოვენმა დიდი წვლილი შეიტანა საქართველოში გულის თანდაყოლილი მანკების მკურნალობის სისტემის შექმნაში. აშშ-ში ირაკლი მეტრეველთან შეხვედრის შემდეგ, ჯო ენმა სანქტ-პეტერბურგში უკვე მოქმედი ბავშვთა კარდიოქირურგიული ცენტრის ანალოგის საქართველოში დაარსების სურვილი გამოთქვა. ჯო ენმა მეორე არაკომერციული ორგანიზაცია „Global Healing“ დააფუძნა.
ჯო ენ მაკგოვენი საქართველოში ბავშვთა კარდიოლოგიისა და გულის ქირურგიის კლინიკის გახსნიდან ზუსტად ერთ კვირაში, 1996 წლის 23 სექტემბერს, სანქტ-პეტერბურგში, მის მიერვე დაფუძნებულ კლინიკაში, გულის ინსულტით გარდაიცვალა. ქველმოქმედის ანდერძის თანახმად, მისი ორგანოები ტრანსპლანტაციისთვის გამოიყენეს, ხოლო ფერფლი სამ ნაწილდა გაყვეს და კალიფორნიაში, სანქტ-პეტერბურგსა და თბილისში ჯო ენის სამედიცინო ცენტრის კლინიკის ეზოში) დაკრძალეს. საქართველოში დაარსებულ გულის ქირურგიის ცენტრს სახელი მის საპატივცემულოდ ეწოდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1996 კატეგორია:ამერიკელი ქველმოქმედები
დუმუზი
დუმუზი (შუმ. „ძე ჭეშმარიტი“, მოგვიანებით ცნობილი როგორც თამუზი) − ძველი მესოპოტამიური ღვთაება. ღვთაებრივი მწყემსი, ნაყოფიერების ღმერთი შუმერულ პანთეონში, ინანას (აქად. იშთარი) საყვარელი და ქმარი. გეშთინანას, მემცენარეობის ქალღმერთის ძმა. შუმერის მეფეთა სიაში დუმუზი მოხსენიებულია როგორც ქალაქ ბად-თიბირას წარღვნამდელი მეფე და ასევე, როგორც ქალაქ ურუკის ადრეული მეფე. პოემაში ინანა უპირატეობას ანიჭებს ფერმერს დუმუზი ფერმერ ენქიმდუს უპირისპირდება ქალღმერთის ცოლად მოსაყვანად. პოემაში ინანას ჩასვლა მიწისქვეშეთში, დუმუზი მწუხარებას მიეცემა ინანას დაღუპვის გამო, მაგრამ მიწისქვეშეთიდან ინანას დაბრუნების შემდეგ ქალღმერთი თავის სანაცვლოდ დემონებს დუმუზის წაყვანის ნებას რთავს. მოგვიანებით ინანა ნანობს საკუთარ გადაწყვეტილებას და ბრძანებს, რომ დუმუზი მიწისქვეშეთში ნახევარ წელს გაატარებს, ხოლო წლის მეორე ნახევარს მიწისქვეშეთში დუმუზისა დ გეშითინანა დარჩება, რაც საერთო ჯამში წელიწადის დროების წრებრუნვის განსახიერებაა. დუმუზი ბერძნული ადონისისა და ატისის უძველესი სახეა: ღმერთი, რომელიც კვდება და აღდგება, როგორც მცენარეთა ჭკნობისა და აყვავების განსახიერება.
გილგამეშის ეპოსში გილგამეში თამუზს მეექვსე ფილაში მოიხსენიებს როგორც იშთარის ყოფილ საყვარელს, რომელიც მოტეხილფრთიან ჩიტად გადაიქცა. დუმუზი ნაყოფიერებასთან დამემცენარეობასთან იყო დაკავშირებული და ცხელი, მშრალი ზაფხულიმესოპოტამიელებს დუმუზის ყოველწლიური სიკვდილის გამოხატულებად მიაჩნდათ. შუა ზაფხულში დუმუზის სახელობის თვეში მთელი მესოპოტამიიდან ხალხი დუმუზის რიტუალური დატირების ცერემონიაში იყო ჩართული. მეოცე საუკუნის ბოლოს მკვლევართა შორის ფართოდ გავრცელდა აზრი იმასთან დაკავშირებით, რომ შუმერული აკიტუს ფესტივალის მეშვეობით, შუმერის მეფეების მიერ დუმუზის როლის მორგება და ინანას უმაღლეს ქურუმებთან რიტუალური სექსუალური ურთიერთობა წმინდა საქორწინო ცერემონიას წარმოადგენდა და მეფის ლეგიტიმურობას გამოხატავდა. ამგვარი ახსნა თანამედროვე მკვლევართა მეირ უარყოფილია, როგორც შუმერული ლიტერატურული ტექსტების არასწორი ინტერპრეტაცია. დუმუზის კულტი ლევანტსა და საბერძნეთშიც გავრცელდა და დასავლეთ სემიტური ენის შესაბამისად ადონისის სახელი მიიღო.
იშთარისა და დუმუზის კულტი ა.წ. XI საუკუნემდე ყვაოდა და მესოპოტამიის ნაწილებში გვიან მეთვრამეტე საუკუნემდე შემორჩა. თამუზი მოხსენიებულა ეზეკიელის წიგნში. მეცხრამეტე საუკუნის ბოლოსა და მეოცე საუკუნის დასაწყისში რელიგიის მკვლევართა შორის გავრცელდა მოსაზრება, რომ დუმუზი მომაკვდავი-მკვდრეთით აღმდგარი ღმერთის პირველი მაგალითი და არქეტიპი იყო,მაგრამ მეოცე საუკუნის შუა წლებში ინანას წრმოშობის შესახებ მთელი ტექსტის აღმოჩენის შემდეგ მკვლევართა ეს მოსაზრება უარყვეს, რადგანაც თხრობა დუმუზის სიკვდილით მთავრდება და არა მკვდრეთით აღდგომით. თანამედროვე მკვლევრები კიდევ უფრო მეტად უარყოფენ მომაკვდავი-მკვდრეთით აღმდგარი ღმერთის არქეტიპის ვერსიას.
თაყვანისცემა
ასირიოლოგები ჯერემი ბლექი და ენტონი გრინი დუმუზის კულტის ადრეულ ისტორიას აღწერენ როგორც კომპლექსურსა და გასაოცარს. შუმერის მეფეთა სიის მიხედვით დუმუზი ქალაქ ბად-თიბირას მეხუთე წარღვნამდელი მეფე იყო. დუმუზი მოხსენიებულია ქალაქ ურუკის ადრეულ მეფეთა შორისაც სადაც ნათქვამია, რომ ის მახლობელი სოფლიდან, კუარადან იყო ჩამოსული და ქალღმერთ ინანას მეუღლე იყო. ტექსტის მწყემსი დუმუზი მიხედვით, დუმუზი რძის წარმომშობად ითვლება, რომელიც ძველ შუმერში იშვიათი სეზონური პროდუქტი იყო, რადგანაც დიდხანს ვერ ინახებოდა.
მითი
დუმუზიმ ჯადოსნური სიზმარი ნახა, რომელშიც არაერთი სიმბოლო ენიშნა: თითქოს ლერწმის ტყე აღიმართა, ლაგვინიდან რძე აღარ დიოდა, ხე აღმოიფხვრა, სასმისი სარიდან ისე დავარდა, დაცლა ვერ მოასწრო, კომბალი გაქრა და მისი ვერძი ჩლიქებით მიწას თხრიდა.
როცა ქვესკნელიდან ქალღმერთი ინანა ამოდიოდა, ანუნაქები აღშფოთდნენ - ქვესკნელიდან ცოცხალი ვინ ასულაო. მავნე ღმერთებმა ქალღმერთს გზა შეუკრეს და სამაგიერო მოსთხოვეს. დავის შემდეგ ანუნაქებმა ინანას დასტურით ტახტზე მჯდომ დუმუზის ხელი ჩაავლეს. დუმუზი ტიროდა და შველას ითხოვდა: ხელ-ფეხი გველებად მექცეს, რომ ანუნაქებს გავექცეო, რის შემდეგ ინანაც გლოვას იწყებს.
დუმუზის მთავარი საკულტო ადგილი ქალაქ ლაგაშში ჰქონდა. მას არაერთი ეპითეტით ამკობდნენ: „მიწისქვეშა წყალთა ძე ჭეშმარიტი“, „ ქულიანა“ (ცის მოყვასი), „ქულ-ენლილი“ (ენლილის მოყვარე), „ქინირშაგელი“ და სხვ.
დუმუზის სახე, როგორც ბუნების კვდომისა და განახლების სიმბოლო, მაღალმხატვრულად და ღრმააზროვნადაა დამუშავებული. დუმუზის, თამუზის სახელი სვანურშია შემორჩენილი: გავრცელებული საკუთარი სახელი - თამუზა, ქალის სახელი კი - თამუნია.
იუდორა უელთი
ევდორა ალისა ველტი (დ. 13 აპრილი, 1909 — გ. 23 ივლისი, 2001) — იყო ამერიკელი მოთხრობების მწერალი და რომანისტი, რომელიც წერდა ამერიკული სამხრეთის შესახებ. მისმა რომანმა „The Optimist's Daughter“ (ოპტიმისტის ქალიშვილი) მიიღო პულიცერის პრემია 1973 წელს. ვილიტს მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო, მათ შორის აშშ-ს პრეზიდენტის თავისუფლების მედალი და სამხრეთის ორდენი. იგი იყო პირველი ცოცხალი ავტორი, რომლის ნამუშევრებიც ამერიკის ბიბლიოთეკამ. ევდორას გარდაცვალების შემდეგ მისი სახლი ჯექსონში, მისისიპის შტატში მის სახლს მიენიძა ეროვნული ისტორიული ღირშესანიშნაობის სახელი და ღიაა საზოგადოებისთვის, როგორც სახლ-მუზეუმი.
ოჯახი
ევდორა ველტი დაიბადა ჯექსონში, მისისიპი, 1909 წლის 13 აპრილს, ქრისტიან ვები უელტის (1879–1931) და მერი ჩესინა ველტის ოჯახში (1883–1966). იგი გაიზარდა უმცროს ძმებთან: ედუარდ ჯეფერსონთან და ვალტერ ენდრიუსთან ერთად. დედამისი სკოლის მასწავლებელი იყო. სწორედ მისი გავლენით ჩაენერგა ბავშვობიდანვე ევდორას კითხვის სიყვარული. მამამისი, რომელიც დაზღვევის აღმასრულებლად მუშაობდა, გაჯეტებით და აპარატებით იყო გატაცებული და უელთს შთააგონა მექანიკური ნივთების სიყვარული. მოგვიანებით მან თავის მოთხრობებში გამოიყენა ტექნოლოგია სიმბოლიზმისთვის და გახდა მგზნებარე ფოტოგრაფი მამამისის მსგავსად.
სწავლობდა ჯექსონის ცენტრალურ საშუალო სკოლაში. საშუალო სკოლის დამთავრებამდე ცოტა ხნით ადრე, უელთი ოჯახთან ერთად გადავიდა საცხოვრებლად 1119 პინჰურსტის ქუჩაზე, სადაც გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა. დღესდღეობით ეს აღორძინების ხანის ტიპის შენობა „უელთების სახლ-მუზემის“ სახელს ატარებს.
კარიერა
მამის გარდაცვალების შემდეგ მან სამუშაო ადგილობრივ რადიოსადგურზე დაიწყო და წერდა ჯექსონის საზოგადოებისთის მემფისის გაზეთში. 1933 წელს მან დაიწყო სარეკლამო აგენტად, სადაც აგროვებდა ისტორიებს, ატარებდა ინტერვიუებს და იღებდა ყოველდღიურ ცხოვრებას მისისიპიში. მან უფრო ფართო ხედვა მოიპოვა სამხრეთ ამერიკის ცხოვრებასა და ადამიანურ ურთიერთობებზე. ამ გამოცდილებას და ამბებს თავის მოკლე ნაწარმოებებში აქსოვდა. პარალელურად ასევე მართავდა შეხვედრებს თავის სახლში მწერლებთან და მეგობრებთან. შედეგად, ჩამოაყალიბა ჯგუფი, რომელსაც უწოდა „Night-Blooming Cereus Club“. სამი წლის შემდეგ, იგი წამოვიდა სამსახურიდან, რათა გამხდარიყო სრულფასოვანი მწერალი.
1936 წელს გამოაქვეყნა „მოგზაური გამყიდველის სიკვდილი“ ლიტერატურულ ჟურნალში „მანუსკრიპტი“, და მალე გამოაქვეყნა მოთხრობები რამდენიმე სხვა მნიშვნელოვან გამომცემლობაში, მათ შორის „The Sewanee Review“ და „New Yorker“. მან განიმტკიცა თავისი ადგილი, როგორც გავლენიანმა სამხრეთელმა მწერალმა, როდესაც გამოაქვეყნა მოთხრობების პირველი წიგნი „მწვანე ფარდა“. ამ წარმატებამ მას მოუტანა გუგენჰემიის სტიპენდია, რამაც მას საფრანგეთში, ინგლისში, ირლანდიასა და გერმანიაში გამგზავრების შესაძლებლობა მისცა. საზღვარგარეთ ყოფნის დროს, მან გარკვეული დრო გაატარა ლექტორად ოქსფორდისა და კემბრიჯის უნივერსიტეტებში და გახდა პირველი ქალი, რომელიც დაუშვეს პიტერჰაუსის კოლეჯის დარბაზში. 1960 წელს, იგი ჯექსონში დაბრუნდა შინ მოხუცი დედისა და ორი ძმის მოსავლელად.
1971 წელს მან გამოაქვეყნა დიდი დეპრესიის ამსახველი ფოტოების კრებული, სახელწოდებით — „ერთი დრო, ერთი ადგილი“. ორი წლის შემდეგ მან მიიღო პულიცერის პრემია ფანტასტიკური ჟანრის რომანისთვის — „ოპტიმისტის ქალიშვილი“. იგი ლექციებს უტარებდა ჰარვარდის უნივერსიტეტში და თავის სწავლებებს თავი მოუყარა სამსაფეხურიან მოგონებათა წიგნაკში სახელწოდებით — „ერთი მწერლის დასაწყისი“.
გარდაცვალება
იუდორა უილთი გარდაიცვალა 2001 წლის 23 ივლისს, 90 წლის ასაკში, ბუნებრივი სიკვილით, თავისივე სახლში. იგი დაკრძალულია გრინვუდის სასაფლაოზე, ჯექსონში.
ნიდერლანდების ენის კავშირი
ნიდერლანდების ენის კავშირი (Nederlandse Taalunie, NTU) — ორგანიზაცია 1980 წლის 9 სექტემბერს დააარსეს ნიდერლანდებმა და ბელგიამ ნიდერლანდური ენის განვითარების და სტანდარტიზაციის პრობლემების განხილვის მიზნით. 2005 წლის 12 იანვარს სურინამი გახდა ორგანიზაციის მესამე წევრი.
მოღვაწეობა
400px|thumb|right|ნიდერლანდების ენის კავშირი: {{Legend|#000080|წევრი სახელმწიფოები}} {{Legend|#0000FF|წევრ სახელმწიფოებში სხვა ენობრივი რაიონები}} {{Legend|#FF0000|კავშირთან განსაკუთრებული ურთიერთობა}} {{Legend|#FFFF00|სხვა ტერიტორიები, სადაც გავრცელებულია ნიდერლანდური ენა ან [[აფრიკაანსი}}]]
2004 წელს სურინამმა ხელი მოაწერა "ასოციაციურ შეთანხმებას" ორგანიზაციასთან. 2013 წლის 27 ნოემბრიდან შეთანხმება ასევე ვრცელდება ბონეირზე (ანუ ბონეირზე, საბაზე და სინტ-ესტატიუსზე) ნიდერლანდების სამეფოს კარიბის აუზის სამი ავტონომიური ქვეყანა, არუბა, კიურასაო და სინტ-მარტენი მოისაზრება, როგორც წევრი სახელმწიფოების კანდიდატები. ამას გარდა, ინდონეზია და სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა ნიდერლანდების ენის კავშირის ორგანიზაციის "პარტნიორები" არიან.
სქოლიო
კატეგორია:ნიდერლანდური ენა კატეგორია:საერთაშორისო ორგანიზაციები კატეგორია:ქვეყნების სია ენების მიხედვით
შარურო-დარალაგეზის მაზრა
250პქ|მინი|მარჯვნივ|რუკა შარურო-დარალაგეზის მაზრა (Шарур-Даралагезский уезд; Շարուր-Դարալագյազի գավառ; Şərur-Dərələyəz qəzası) — ყოფილი ერევნის გუბერნიის მაზრა (ადმინისტრაციული ერთეული) რუსეთის იმპერიის მმართველობის დროს. მისი ადმინისტრაციული ცენტრი იყო სოფელი ბაშ-ნორაშენი (შარური).
ისტორია
მაზრას ტერიტორია 1828 წლამდე იყო ირანის ერივანისა და ნახიჩევანის სახანოების ნაწილი, შემდგომში თურქმენჩაის ხელშეკრულების თანახმად, ეს ტერიტორიები ანექსირებული იქნა რუსეთის იმპერიის მიერ. 1828 წლიდან 1840 წლამდე, იგი ადმინისტრაციულად იყო როგორც სომხური ოლქის ნაწილი. 1844 წელს კვლავ შეიცვალა მდგომარეობა და ამჯერად შარურო-დარალაგეზის მაზრას ტერიტორია შეადგენდა ტფილისის გუბერნიის ნაწილს. 1849 წელს შეიქმნა ერივანის გუბერნია, რომელიც ტფილისის გუბერნიისსგან დამოუკიდებელი იყო. მისი ტერიტორია მოიცავდა ხუთ მაზრას. ადმინისტრაციული რეფორმების შემდეგ, ნახიჩევანის მაზრას ჩრდილოეთ ნაწილი გამოეყო 1870 წელს და გადავიდა ახლად შექმნილი შარურო-დარალაგეზის უეზდის შემადგენლობაში. 1918-1920 წლებში უეიზდის ტერიორია სადავო გახდა სომხეთის პირველ რესპუბლიკასა და აზერბაიჯანის დემოკრატიულ რესპუბლიკას შორის. 1920 წელს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, უეეზდის ტერიტორია დაიყო ნაწილებად. დარალაგეზი გახდა სომხეთის სსრ-ის ნაწილი და შარური გახდა მოსკოვისა და ყარსის ხელშეკრულებების შესაბამისად აზერბაიჯანის სსრ-ის ნახიჩევანის ასსრ-ის ნაწილი.
დემოგრაფია
1897 წლის რუსეთის იმპერიის აღწერის მონაცემებით, შარურო-დარალაგეზის უეზდის მთლიანი მოსახლეობა 76 538-ს ადამიანს შეადგენდა, მათგან 51 560 იყვნენ თათრები (თანამედროვე აზერბაიჯანელები; 67,4%), სომხები შეადგენდნენ 20 726 -ს (ან 27.1% -ს) და ქურთები 3 761 -ს  (ან 4,9%). რაიონის უდიდეს ქალაქს წარმოადგენდა კეშიშქენდი (დღევანდელი ეღეგნაძორი), სადაც მთლიანობაში 1 307 მოსახლე იყო. რაიონის ადმინისტრაციულ ცენტრში, სოფელ ბაშ-ნორაშენში, სადაც საერთო ჯამში, 867 ადამიანი ცხოვრობდა, აქედან 597 (ან 68,8%) თათარი იყო, 132 (ან 15,2%) სომეხი, 90 (ან 10.3%) ქურთი და 31 ( ან 3,5%) აღმოსავლეთ სლავები (რუსები, უკრაინელები და ბელარუსები). სომხები ძირითადად კონცენტრირებულნი იყვნენ მთიანი დარალაგეზის ტერიტორიაზე, ხოლო შარურის დაბლობზე ძირითადად ცხოვრობდნენ თათრები. დარალაგეზის მოსახლეობა ძირითადად მეცხოველეობით იყო დაკავებული, ხოლო შარურის მოსახლეობა სოფლის მეურნეობითა და მებაღეობით. გუბერნიის ამ ნაწილში წარმოება არ განვითარებულა. ამ უეზდში მდებარეობდა, სულ 47 მეღვინეობის საწარმო, 299 წისქვილი, 89 ბამბისა და 4 ბრინჯის ქარხანა.
სქოლიო
კატეგორია:კავკასია
ტაპირა (მინას-ჟერაისი)
ტაპირა (მინას-ჟერაისი) (Tapira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 091 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ტრიანგულუ-მინეირუ-ი-ალტუ-პარანაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არაშის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
თიურქლარი (ბეილაგანი)
თიურქლარი (Türklər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	1 250  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
არზაკანის ღვთისმშობლის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:სომხეთის ეკლესიები
ლუარსაბ შარაშიძე
ლუარსაბ კალისტრატეს ძე შარაშიძე (დ. 18 იანვარი, 1923, თბილისი — გ. 7 თებერვალი, 1991, იქვე) — ქართველი საბჭოთა მეცნიერი, საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი, პათოლოგანატომი, მორფოლოგი, ციტოჰისტოქიმიის და მეცნიერული ონკოლოგიის ფუძემდებელი და ჯანდაცვის სისტემის ერთ-ერთი ორგანიზატორი საქართველოში, საქართველოს ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრის დამაარსებელი და მისი პირველი დირექტორი, ქართველ და საბჭოთა მედიკოს-მეცნიერთა მრავალი თაობის აღმზრდელი, საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1984), მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1960), პროფესორი (1963), 10 მონოგრაფიის და 300-ამდე სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, 58 საკანდიდატო და 20 სადოქტორო დისერტაციის ხელმძღვანელი. მისი ნაშრომები და აღმოჩენები შეტანილია დიდ სამედიცინო ენციკლოპედიაში. ერთადერთი ქართველი და საბჭოთა მეცნიერია, რომელმაც მონაწილეობა მიიღო ყველა საკავშირო და მსოფლიო სიმპოზიუმსა და კონგრესში მორფოლოგიაში, ცოტოჰისტოქიმიასა და ონკოლოგიაში. სკკპ წევრი 1953 წლიდან.
განათლება და სამუშაო გამოცდილება
დაიბადა 1923 წლის 18 იანვარს თბილისში ექიმების კალისტრატე შარაშიძის და ეკატერინე ფხაკაძის ოჯახში.
1930-1939 წლებში სწავლობდა თბილისის №1 საშუალო სკოლაში, რომელიც დაამთავრა წარჩინებით და ამავე წელს ჩააბარა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტში, რომელიც ასევე წარჩინებით დაამთავრა 1946 წელს.
1943 წელს პირველი და ერთადერთი მეოთხე კურსის სტუდენტი იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტში, რომელიც აკადადემიკოს ვლადიმერ ჟღენტის წარდგინებით უფროს ლაბორანტად დაინიშნა ამავე ინსტიტუტის პათოლოგიური ანატომიის კათედრაზე და პრაქტიკულ მეცადინეობებს უტარებდა პათოლოგანატომიაში მესამე კურსის სტუდენტებს. 1946-1949 წლებში სწავლობდა ამავე ინსტიტუტის ასპირანტურაში პათოლოგიური ანატომიის კათედრაზე, სადაც შემდეგში მუშაობდა ასისტენტად, დოცენტად და პროფესორად.
1950 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია. 1951-1956 წლებში თბილისის ტუბერკულოზის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის პათომორფოლოგიური განყოფილების გამგე იყო.
მოღვაწეობა
მინი|მარცხნივ|პროფ. ლ. შარაშიძე და სსრკ ჯანდაცვის მინისტრი აკად. ბ. პეტროვსკი 1951 წელს საქართველოში პირველად დანერგა ნეირომორფოლოგიური კვლევის უახლესი მეთოდები თბილისის ტუბერკულოზის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტის პათომორფოლოგიურ განყოფილებაში. 1952-1953 წლებში პირველად მის მიერ დამტკიცებულ იქნა, რომ ტუბერკულოზის აღმოცენება, ლოკალიზაცია, მიმდინარეობა და გამოსავალი უშუალოდ დამოკიდებული იყო საინერვაციო მექანიზმების მდგომარეობაზე. 1954 წელს კი პირველმა დაადგინა, რომ შესაძლებელია მიკრობის არაპათოგენური შტამების მიღება; განსაზღვრა ადამიანის აქტინომიკოზის ფორმები, რაც ახალი ვაქცინების შემუშავებას ეხმარება და მისი ეს მონაცემები შეტანილია დიდ სამედიცინო ენციკლოპედიაში.
1956 წელს, 33 წლის ასაკში, პირველად საქართველოში დანერგა ციტოქიმიური კვლევის მეთოდები: ტეტრაზონული რეაქცია (არომატული ამინომჟავების გამოსავლინებლად), დდდ რეაქცია (ცილების თიოლური ჯგუფის გამოსავლინებლად) და შიფ-იოდის მჟავას რეაქცია. 1957 წელს, ასევე პირველად საქართველოში, ექსპერიმენტალური და კლინიკური ქირურგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში დააარსა ციტოჰისტოქიმიის განყოფოილება, რომელსაც ხელმძღვანელობდა 1973 წლამდე. ამ პერიოდში, ამ განყოფილებაში მის მიერ ჩატარებული მეცნიერული კვლევების შედეგებმა სახელი გაუთქვა მას და მის განყოფილებას საბჭოთა კავშირსა და მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში. ამ კვლევის შედეგები შეტანილია დიდ სამედიცინო ენციკლოპედიაში და მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის სამედიცინო სახელმძღვანელოებში.
მინი|მოსკოვის ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრის დირექტორი აკად. ნ. ბლოხინი და ლ. შარაშიძე |ალტ=
1958 წელს პირველად გამოიყენა აბსორბციული მიკროფოტომეტრირება აპარატ „მუფ-5“-ის საშუალებით ნუკლეინის მჟავების და ცილების რაოდენობის განსაზღვრისათვის. 1959 წელს პირველმა გამოაქვეყნა პრაქტიკული სახელმძღვანელო ციტოჰისტოქიმიაში. 1959-1960 წლებში პირველი ქართველი მეცნიერი იყო, რომელიც წარსდგა ციტოქიმიური კვლევის შედეგებით პათომორფოლოგთა საკავშირო ყრილობაზე ხარკოვში და ციტოჰისტოქიმიკოსთა პირველ მსოფლიო კონგრესზე პარიზში.
1960 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია და 1963 წელს მიენიჭა პროფესორის წოდება პათომორფოლოგიის დარგში. 1960 წელს პირველად საქართველოში გამოაქვეყნა მონოგრაფია სიმსივნეების ციტოჰისტოქიმიის შესახებ. 1962 წელს აირჩიეს საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმთან არსებულ ციტოლოგიის საპრობლემო კომისიის წევრად. 1963 წელს კი — საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმთან არსებულ ნაციონალური კომიტეტის წევრად ციტოჰისტოქიმიაში. იყო საბჭოთა კავშირის ონკოლოგთა საზოგადოების საბჭოს წევრი, საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის სამეცნიერო საბჭოს წევრი ავთვისებიან სიმსივნეებში, საკავშირო ჟურნალ «Вопросы Онкологии»-ის სარედაქციო კოლეგიის წევრი.
მინი|მარცხნივ|250პქ|რუსუდან ბულუსაშვილი და ლუარსაბ შარაშიძე პოლონეთში, ჰისტოქიმიკოსთა მსოფლიო კონგრესზე
მინი|აკად. ნ. ტარპეზნიკოვი, პროფ. ნოვიკოვა და პროფ. ლ. შარაშიძე მსოფლიო კონგრესზე ტოკიოში|ალტ=
1964 წელს პირველად სქართველოში ჩაატარა I საკავშირო სიმპოზიუმი სიმსივნეების ციტოჰისტოქიმიაში. 1968 წელს შეიმუშავა უჯრედთა შენების ახალი სამუშაო სქემა, რომელიც ცხადყოფს ყველა უჯრედული და უჯრედშიდა მემბრანების ერთიანობას და მათ სტრუქტურულ-სივრცობრივ ურთიერთდამოკიდებულებას ციტოპლაზმას, ბირთვსა და ბირთვაკს შორის. 1971 წელს პირველად შეიმუშავა დნმ-ის გამოვლინების ახალი ციტოქიმიური მეთოდი სითბური ჰიდროლიზის გარეშე. 1972 წელს საქართველოში მისი ხელმძღვანელობით ჩატარდა საბჭოთა კავშირ-პოლონეთის სიმპოზიუმი ციტოქიმიური მეთოდების გამოყენების შესახებ ონკოლოგიაში. 1973 წელს პირველად მის მიერ იქნა შემუშავებული და მოწოდებული უჯრედთა დიფერენციაციის მატურაციის ინდექსი, რომელიც წარმატებით გამოიყენება სიმსივნეთა დიფერენციალურ დიაგნოსტიკაში. 1973 წელს აღმოაჩინა სისმსივნური უჯრედის ბირთვში ორმაგი ფორმის რნმ: ლაბილური (აუცილებელი გამრავლებისათვის) და სტაბილური (აუცილებელი მომწიფებისათვის); ასევე აღმოაჩინა ლაბილური რნმ-ის რაოდენობის სიჭარბე სიმსივნურ უჯრედებში და მისი გამოცლით ქსოვილოვან კულტურებში დააჩქარა უჯრედის მომწიფება.
1973-1975 წლებში იყო ონკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი.
1974 წელს პირველად მეცნიერულად დაასაბუთა კანცეროგენეზის სრულად ახალი კონცეფცია და დაადგინა, რომ ქიმიური კანცეროგენების ზეგავლენით ქსოვილებში მიმდინარე ჰიპერპლაზიური პროცესები განპირობებულია არა უჯრედების მიტოზური აქტივობის გაძლიერებით, არამედ უჯრედების გამრავლებისა და მომწიფების პროცესების დათრგუნვით. მისი ეს მონაცემები შეტანილია დიდ სამედიცინო ენციკლოპედიაში.
1974 წელს პირველმა დააყენა საკითხი საქართველოში ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრის შექმნის აუცილებლობის შესახებ, რაც ედუარდ შევარდნაძესთან, საბჭოთა კავშირის ჯანდაცვის მინისტრთან, აკადემიკოს ბორის პეტროვსკისთან და მოსკოვის ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრის დირექტორთან, აკადემიკოს ნიკოლოზ ბლოხინთან შეთანხმებით წარმატებით განხორციელდა და 1975 წელს დაფუძნდა საქართელოს ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრი, რომლის პირველი დირექტორი ლუარსაბ შარაშიძე გახდა. საქართველოს ონკოლოგიური ცენტრი საბჭოთა კავშირში იყო მესამე, მოსკოვის და ლენინგრადის ონკოცენტრების შემდეგ.
1975-1988 საქართველოს ონკოლოოგიის სამეცნიერო ცენტრის დირექტორი იყო. 1977 წლიდან მისი ინიციატივით ონკოცენტრში პირველად ჩამოყალიბდა 20-მდე ახალი პროფილის კლინიკური, თეორიული და საორგანიზაციო განყოფილება და ლაბორატორია: ქიმიური კანცეროგენეზის, ფუნქციური დიაგნოსტიკის, საორგანიზაციო მეთოდური, სამეცნიერო ინფორმატიკისა და პატენტმცოდნეობის, მამოლოგიის, აბდომინალური, უროლოგიური, პროქტოლოგიური, თორაკალური, ბავშვთა ოკნოლოგიის, ენდოსკოპიური, თავისა და კისრის, კანის, რბილი ქსოვილების და ძვლების, ანესთეზიის, ინტენსიური თერაპიისა და რეანიმაციის, კრიოქირურგიული, რეფლექტოთერაპიის, იმონოლოგიური, ბაქტერიოლოგიური, ჰემატობლასტოზების, ქიმიოთერაპიის და რადიოლოგიის.
1975-1980 წლებში მისი უშუალო ხელმძღვანელობით საქართველოს რესპუბლიკის მასშტაბით, სხვადასხვა ქალაქებში (ქუთაისი, ბათუმი და სხვ.) ჩამოყალიბდა ციტოლოგიური ლაბორატორიები.
1960-1988 წლებში ერთადერთი ქართველი და საბჭოთა მეცნიერია, რომელიც იყო პათომორფოლოგთა, ციტოჰისტოქიმიკოსთა და ონკოლოგთა ყველა საკავშირო და მსოფლიო კონფერენციის, სიმპოზიუმის და კონგრესის მონაწილე, სხდომების ხელმძღვანელი და მომხსენებელი რუსულ და ინგლისურ ენებზე (პოლონეთი, რუსეთი, რუმინეთი, იუგოსლავია, საფრანგეთი, გერმანია, იაპონია, აშშ, არგენტინა და სხვა).
იგი იყო ავტორი 10 მონოგრაფიისა და 300-მდე სამეცნიერო ნაშრომისა ქართულ, რუსულ, ინგლისურ და ფრანგულ ენებზე, 58 საკანდიდატო და 20 სადოქტორო დისერტაციის ხელმძღვანელი. შექმნა მედიკოსების დიდი სამეცნიერო სკოლა, მისი მოწაფეები წარმატებით ხელმძღვანელობდნენ და ხელმძღვანელობენ მთელ რიგ სამეცნიერო კვლევით დაწესებულებებს და კათედრებს სამედიცინო უნივერსიტეტებში.
ლუარსაბ შარაშიძეს ჰქონდა 50 წლის სამეცნიერო და პედაგოგიური მუშაობის სტაჟი პათოლოგანატომიაში, მორფოლოგიაში, ციტოჰისტოქიმიასა და ონკოლოგიაში. გარდა ამისა, იყო გამოჩენილი ნოვატორი, წერდა ლექსებს, ხატავდა, გატაცებული იყო ფეხბურთით და ჭადრაკით.
გარდაიცვალა 1991 წლის 7 თებერვალს 68 წლის ასაკში თავის სამუშაო მაგიდასთან, თავის მიკროსკოპთან. დაკრძალულია თბილისში, საბურთალოს მეცნიერთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
ხსოვნა
მინი|ლუარსაბ შარაშიძის ბიუსტი მის საპატივცემულოდ 1992  წელს  თბილისში, „ფიქრის გორაზე“, ი. ნიკოლაძის I შესახვევში №7 სახლზე, სადაც იგი დაიბადა და ცხოვრობდა გარდაცვალებამდე, გაკეთდა მისი სახელობის მემორიალური დაფა.
1992 წელს იაკობ ნიკოლაძის I შესახვევს, სადაც იგი დაიბადა და ცხოვრობდა გარდაცვალებამდე, მიენიჭა ლუარსაბ შარაშიძის სახელი.
2019 წელს მისი ბიუსტი დაიდგა ლუარსაბ შარაშიძის ქუჩაზე, პატარა სკვერში, იმ სახლის წინ, რომელშიც იგი დაიბადა და ცხოვრობდა გარდაცვალებამდე
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 7 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1991 კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები ლ
ტურვუ (სანტა-კატარინა)
ტურვუ (Turvo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 28 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 854 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 50.33 კმ²-ზე. ფართობი 235 517 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
17-11-70
17-11-70 — ელტონ ჯონის პირველი საკონცერტო ალბომი, გამოცემული 1971 წელს. ალბომის მასალა აღებული 1970 წლის 17 ნოემბერს (აქედან მომდინარეობს მისი სათაურიც) რადიოსადგურ WABC-FM-ის (მოგვიანებით WPLJ) რადიო-ეთერისთვის მომზადებული ჩანაწერიდან. სინამდვილეში ეს ჩანაწერი წარმატებით სარგებლობდა ბუტლეგების მოყვარულთა შორის და გას დაჯენის შემოთავაზებით, ლეიბლმა იგი ოფიციალურად გამოსცა.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები - ელტონ ჯონი / ბერნი ტოპენი, გარდა მითითებულისა.
სქოლიო
კატეგორია:ელტონ ჯონის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:1971 წლის საკონცერტო ალბომები
ფერმები ოვერთან ახლოს
ფერმები ოვერთან ახლოს — ჰოლანდიელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი. შესრულებული 1890 წლის ივლისში, როდესაც ის ცხოვრობდა ოვერ-სიურ-უაზში, საფრანგეთში. ნახატი არის ორმაგი ოთხკუთხედი ტილოს მაგალითი, რომლებიც მან გამოიყენა თავის ბოლო პეიზაჟებში. 1890 წლის მაისში მან დატოვა სენ-რემი-დე-პროვანსის თავშესაფარი, რის შემდეგაც, სიცოცხლის უკანასკნელი თვეები ქალაქ  ოვერ-სიურ-უაზში გაატარა, რომელიც პარიზის ჩრდილოეთით მდებარეობს. ოვერში ჩასვლის შემდეგ ვან გოგმა წერილი მიწერა თავის და, ვილს: „აქ არის ხავსიანი ჩალით დაფარული შესანიშნავი სახურავები, რომლებითაც მე აუცილებლად შევქმნი რამეს“. ნახატი დაუსრულებელია. ის ჰგავს ჩალით გადახურული სახლებს და კოტეჯებს, რომელიც მან დახატა ოვერში ჩასვლის შემდგომ. 1933 წელს ეს ნახატი ც. ფრანკ სთუპის მიერ გადაეცა ტეიტის მუზეუმს, ლონდონში, სადაც იგი დღემდე ინახება. ის შეიქმნა იმავე თვეს, როდესაც ვან გოგი გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:1890 წლის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
პროგრესული მეტალ ჯგუფების სია
ეს არის პროგრესული მეტალ ჯგუფების სია. სია შეიცავს ისეთ ჯგუფებსაც, რომლებიც თავიანთი მოღვაწეობის პერიოდის რომელიმე ეტაპზე მაინც უკრავდნენ პროგრესული მეტალ ჟანრში.
სქოლიო
კატეგორია:პროგრესული მეტალი კატეგორია:პროგრესული მეტალ ჯგუფები
სან-ხუან-დე-იანაკის რაიონი
სან-ხუან-დე-იანაკის რაიონი (Distrito de San Juan de Yanac) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის ჩინჩის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 550 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 372 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.74 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 500.4 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩინჩის პროვინციის რაიონები
ჯო ენის საუნივერსიტეტო ჰოსპიტალი
ჯო ენის საუნივერსიტეტო ჰოსპიტალი (ყოფილი ჯო ენის სამედიცინო ცენტრი) ― საუნივერსიტეტო ჰოსპიტალი თბილისში, საქართველოში მოქმედი „ააიპ“ იურიდიული სტატუსის მქონე ვიწროსპეციალიზებული მესამეული საფეხურის სასწავლო დაწესებულება.
ისტორია
ჯო ენის საუნივერსიტეტო ჰოსპიტალის დაარსება ჯო ენ მაკგოვენის სახელთანაა დაკავშირებული. აშშ-ში ირაკლი მეტრეველთან შეხვედრის შემდეგ, ჯო ენმა სანქტ-პეტერბურგში უკვე მოქმედი ბავშვთა კარდიოქირურგიული ცენტრის ანალოგის საქართველოში დაარსების სურვილი გამოთქვა.
1993 წელს ქართველი ექიმებით დაკომპლექტებული ჯგუფი სანქტ-პეტერბურგში, ჯო ენ მაკგოვენის მიერ დაარსებულ კარდიოქირურგიულ კლინიკაში გაემგზავრა სასწავლებლად. მალევე, 1996 წლის 16 სექტემბერს კლინიკის ანალოგი თბილისში დაარსდა, როგორც ბავშვთა კარდიოლოგიისა და გულის თანდაყოლილი მანკების სადიაგნოსტიკო და სამკურნალო დაწესებულება. ამავე წელს გულის მანკით დაბადებულ ბავშვებზე პირველი ოპერაციები ჩატარდა. მომდევნო წლიდან კლინიკური ლაბორატორია ამოქმედდა, ხოლო 1998 წელს გულის თანდაყოლილი პათოლოგიებით დაავადებულ პაციენტთა ფსიქოლოგიური დახმარების მიზნით, ფსიქოლოგიური მხარდაჭერის სამსახური შეიქმნა.
1999 წელს ჯო ენის სამედიცინო ცენტრმა დამოუკიდებლად შექმნა უფასო დონორობაზე დამყარებული ე.წ. უსაფრთხო „სისხლის ბანკი“.
2000 წელს ცენტრს მოზრდილთა გულსისხლძარღვთა ქირურგიისა და გადაუდებელი კარდიოლოგიის განყოფილება დაემატა, რომელშიც 2003 წლიდან ანგიოკარდიოგრაფიული ლაბორატორია ფუნქციონირებს.
2006 წლიდან ცენტრში მოქმედებს სიცოცხლის ექსტრაკორპორული შენარჩუნების/ELSO პროგრამა. ამავე წელს ცენტრში არითმოლოგიის სამსახური შეიქმნა.
2022 წელს ჯო ენის სამედიცინო ცენტრის პარტნიორი ევროპის უნივერსიტეტი გახდა და ჯო ენის საუნივერსიტეტო ჰოსპიტალი ეწოდა. ჰოსპიტალს უნივერსიტეტის ვიცე-რექტორი თამარ ზარგინავა უხელმძღვანელებს.
ორგანიზაცია და მართვა
დამფუძნებელთა საბჭო ნიშნავს ცენტრის გენერალურ დირექტორს, რომელიც ცენტრის მენეჯმენტზეა პასუხისმგებელი. დამფუძნებელთა საბჭო ცენტრის ყოველდღიურ საქმიანობაში არ ერევა, თუკი მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღება არ არის აუცილებელი, როგორიცაა ახალი სამედიცინო აღჭურვილობის შეძენა, დამატებითი დეპარტამენტის გახსნა და სხვ.
ცენტრის დაფინანსების წყარო დონორი ორგანიზაციები და ჯანდაცვის პროგრამებია, როგორიცაა: ჯანდაცვის საყოველთაო სახელმწიფო პროგრამა და რეფერალური მომსახურების სახელმწიფო პროგრამა. ორგანიზაციის შემოსავლების 80% საყოველთაო ჯანდაცვის სახელმწიფო პროგრამაზე მოდის, ხოლო დარჩენილი 20% პაციენტებისა და სადაზღვევო კომპანიების პირდაპირ გადახდებზე.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს საავადმყოფოები კატეგორია:1996 წელს დაარსებული საავადმყოფოები კატეგორია:სასწავლო საავადმყოფოები კატეგორია:თბილისის შენობა-ნაგებობები
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სლოვენიაში
2013 წლის მონაცემებით სლოვენიაში 3 იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 981 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 0,3 % სლოვენიის ძეგლებია. ერთი ობიექტი სიაში შეტანილია ბუნებრივი კრიტერიუმებით, ხოლო ორი კულტურული კრიტერიუმებით.
გარდა ამისა იუნესკოს საცდელ სიაში კანდიდატის სტატუსით შეტანილია 3 ძეგლი. სლოვენიამ კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების დაცვის კონვენცია მიიღო 1992 წლის 5 ნოემბერს, თუმცა პირველი ობიექტი სიაში შეიტანეს 1986 წელს, მაშინ როდესაც ქვეყანა იუგოლავიის ნაწილს წარმოადგენდა.
ცხრილი
ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიაში მათი დამატების მიხედვით.
სქოლიო
* სლოვენია
ცვილისებრი კლიტოციბე
ცვივილისებრი კლიტოციბე (Clitocybe phyllophila) — კლიტოციბეს გვარის სოკო ტრიქოლომასებრთა ოჯახისა, რომელიც ფართოდაა გავრცელებული ევროპასა და აზიაში. ძლიერ შხამიანია. შეიცავს მუსკარინს.
სოკო პირველად აღწერა გერმანელმა ბოტანიკოსმა და მიკოლოგმა კრისტიან ჰენდრიკ პერსონმა 1801 წელს როგორც Agaricus phylophilus. მიმდინარე ბინომიალური სახელწოდება მიანიჭა გერმანელმა მიკოლოგმა პაულ კუმერმა 1871 წელს.
აღწერა
ზრდასრული სოკოს ქუდის დიამეტრი 2-9,5 (ზოგჯერ 11 სმ) სმ-მდე აღწევს, ნორჩობაში ბრტყლად ამოზნექილია, ასაკთან ერთად ჩაზნექილი და ძაბრისებრი. ზედაპირი მოთეთრო ან მონაცრისფრო-კრემისფერია, ხშირად დაფარულია კონცენტრულად განწყობილი, თითქოს წყლით გაჟღენთილი რგოლებით.