cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იაბლოკოვის სავაჭრო სახლი
ისტორია
1917 წელს ელექტრობიოგრაფს ეწოდა კინოთეატრი „ოლიმპი“. 1924 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ მოახდინა იაბლოკოვის სახლის ნაციონალიზაცია. პირველ სართულზე განათავსეს სახელმწიფო მაღაზიები. 1930-იან წლებში კინოთეატრს უწოდეს „კომკავშირელი“. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ კინოთეატრმა განაგრძო თავისი საქმიანობა, მაგრამ დაიხურა 1990-იან წლებში. ამავდროულად დაიწყო შენობის სარესტავრაციო სამუშაოები არქიტექტორ ე. რეკალოს პროექტის მიხედვით.
არქიტექტურა
ორსართულიანი სახლი მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩის წითელ ხაზზე, კოსტანაევის სახლსა და სასტუმრო მოსკოვსკაიას შორის. შენობის არქიტექტურა და ფასადების გაფორმება შეიცავს ეკლექტიკისა და მოდერნის ელემენტებს.
ლევან მატიაშვილი
ლევან მატიაშვილი (დ. 4 ივნისი, 1993, საგარეჯო) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო), გუნდურში ორგზის ევროპის ჩემპიონი (2014, მონპელიე, საფრანგეთი; 2016, ყაზანი, რუსეთი) და ვიცე-ჩემპიონი (2015, ბაქო, აზერბაიჯანი), ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2016), ევროპის თამაშების ვიცე-ჩემპიონი (2015, გუნდური), გრან-სლემის ვიცე-ჩემპიონი (2014), გრან-პრის გამარჯვებული (2015), ექვსგზის საქართველოს ჩემპიონი (2012, საგაზაფხულო ჩემპიონატი, 2012, 2013, 2017, 2018, 2019 თბილისი), საქართველოს ვიცე-ჩემპიონი (2016, თბილისი). არის აგრეთვე ახლგაზრდებში ევროპის ჩემპიონი, (2012, პორეჩი, ხორვატია), ორგზის ვიცე ჩემპიონი (2011, ლომელი, ბელგია; 2013, სარაევო, ბოსნია-ჰერცეგოვინა) და საერთაშორისო ტურნირების ჩემპიონი (2011, 2012, 2013, თესალონიკი, საბერძნეთი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები
არაგაწი (არაგაწოტნი)
არაგაწი (Արագած) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 980 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 730 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 146 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 25.51 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
ალექსანდრე ვოეიკოვი
ალექსანდრე ივანეს ძე ვოეიკოვი (Александр Иванович Воейков; დ. 20 მაისი, 1842, მოსკოვი — გ. 10 თებერვალი, 1916, პეტროგრადი) — რუსი კლიმატოლოგი და ჰიდროგრაფი. რუსეთში კლიმატოლოგიის ფუძემდებელი. პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1910).
ბიოგრაფია
1860 წელს ჩააბარა სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე; 1861 წელს სტუდენტთა რევოლუციურ მღელვარებასთან დაკავშირებით უნივერსიტეტის დახურვის გამო თავდაპირველად სწავლა განაგრძო ჰაიდელბერგის, შემდეგ — გეტინგენის უნივერსიტეტში, სადაც დაიცვა დისერტაცია „დედამიწის ზედაპირის სხვადასხვა ადგილების პირდაპირი ინსოლაციის შესახებ“ და 1865 წელს მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი.
1880 წლიდან მოსკოვის უნივერსიტეტის ფიზიკური გეოგრაფიის საპატიო დოქტორია; 1887 წლიდან სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის ორდინარული პროფესორი. 1866 წლიდან რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების წევრი. რუსეთის ევროპულ ნაწილში, კავკასიაში, ყირიმსა და შუა აზიაში მოგზაურობის გარდა, 1872–76 წლებში იმყოფებოდა აგრეთვე დასავლეთ ევროპაში, ჩრდილოეთ, ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში, მოინახულა სამხრეთი და წინა აზია, სამხრეთი ჩინეთი, ინდოეთი და იაპონია, რის ხარჯზე შეაგროვა ცნობები დედამიწის სხვადასხვა რეგიონების კლიმატზე. შეადგინა რიგი მეტეოროლოგიური რუკა, რომელთა დემონსტრაციისათვის პარიზის მსოფლიო გამოფენაზე (1878) დაჯილდოვდა ოქროს მედლით. ავტორია 1700-ზე მეტი ნაშრომისა, რომელთა შორის აღსანიშნავია კაპიტალური ნაშრომი „დედამიწის კლიმატები, განსაკუთრებით რუსეთისა“ (1884), რისთვისაც მიიღო რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების დიდი ოქროს მედალი. 1871 წელს ვოეიკოვმა გერმანულად გამოაქვეყნა კავკასიის ფიზიკურ-გეოგრაფიული დანაწილების სქემა, რომელშიც ატმოსფერული ნალექების განაწილებისა და ტყის მცენარეულობის ხასიათის გათვალისწინებით გამოყოფილია 8 ოლქი. ეს სქემა საყურადღებოა, როგორც კავკასიის ლანდშაფტური დაყოფის პირველი ცდა.
ალექსანდრე ვოეიკოვმა კლიმატური და გეოგრაფიული მოვლენების შესწავლისას პირველმა შემოიღო ბალანსის მეთოდი. ჰიდროლოგიური რეჟიმით შეიმუშავა რუსეთის მდინარეების კლასიფიკაცია, რომელიც შემდგომი კლასიფიკაციების საფუძველი გახდა. ვოეიკოვმა საფუძველი ჩაუყარა მოძღვრებას თოვლის, პალეოკლიმატოლოგიის, აგრარული ფენოლოგიისა და აგროკლიმატოლოგიის შესახებ. დაკავებული იყო მოსახლეობის გეოგრაფიის საკითხებით, ავტორია თხზულებისა „მსოფლიო მოსახლეობის განაწილება ბუნებრივი პირობებისა და ადამიანის მოღვაწეობის შესაბამისად“ (1906), სადაც პირველმა შემოიღო ტერმინი „მილიონიანი-ქალაქი“.
საქართველოში ალექსანდრე ვოეიკოვმა რამდენჯერმე იმოგზაურა (1898, 1911, 1913 წწ.) და მრავალი შრომა მიუძღვნა ზოგიერთი მხარის ჰავის დეტალურ დახასიათებას. შეისწავლა საქართველოს შავიზღვისპირეთისა და ბორჯომის მიდამოების ჰავა. ამ უკანასკნელის შესწავლის შედეგად დაადგინა მასზე რელიეფისა და მცენარეულობის გავლენა. იწინასწარმეტყველა სამხრეთ კავკასიაში მეჩაიეობისა და მეციტრუსეობის განვითარების, ხოლო შუა აზიაში ბამბის ძვირფასი ჯიშების მოყვანის შესაძლებლობა. ვოეიკოვმა საყურადღებო მასალა დაგვიტოვა საქართველოს ტერიტორიაზე ატმოსფერული ნალექების განაწილების შესახებაც.
რუსეთის გეოგრაფიულ საზოგადოებაში დააარსა მეტეოროლოგიური კომისია და ჟურნალი „მეტეოროლოგიჩესკი ვესტნიკ“ („Ме­тео­ро­ло­ги­че­ский вест­ник“, 1891–1935). 1892–1904 წლებში იყო ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონის გეოგრაფიული განყოფილების რედაქტორი. ვოეიკოვი სპეციალური უმაღლესი გეოგრაფიული განათლების ერთ-ერთი ორგანიზატორია და უმაღლესი გეოგრაფიული კურსების პირველი დირექტორი (1915). 1949 წელს ვოეიკოვის სახელი ეწოდა მთავარ გეოფიზიკურ ობსერვატორიას დაარსებიდან 100 წლის თავზე, სრუტეს კურილის კუნძულებს შორის, მყინვარს ჩრდილოეთ ურალში, აზიის ანტიციკლონის ტოტსა („ვოეიკოვის ღერძი“) და აგრეთვე კვლევით გემს.
ვესტმო
ვესტმო ― ყოფილი სოფელი ახმეტის მუნიციპალიტეტში.
დემოგრაფია
1930-31 წლებში ჩატარებული სასოფლო-სამეურნეო აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 15 კომლი, 71 ადამიანი. მაცხოვრებლებში მთავარი გვარები იყო იჩვაიძე და რაინაული.
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:კახეთის მხარის ნასოფლარები კატეგორია:თუშეთი
იამიადი
იამიადი (Ямьяды; Ямъяҙы) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იანაულის რაიონში. მიეკუთვნება ორლოვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იანაულიდან განლაგებულია 32 კილომეტრში, სოფსაბჭოს ცენტრ ორლოვკიდან 2 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იანაულიდან 32 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 43 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები და ბაშკირები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:იანაულის რაიონის სოფლები
ლანთანოიდები
ლანთანოიდები (lanthanum და εἶδος), ლანთანიდები — 14 ქიმიური ელემენტისაგან შემდგარი ოჯახი (ატომური ნომერი Z 58÷71). ლანთანოიდები განლაგებულია ელემენტთა პერიოდული სისტემის მე-6 პერიოდისვ III ჯგუფის თანაურ ქვეჯგუფში.
ლანთანოიდებია:
ლანთანოიდებს სკანდიუმთან, იტრიუმსა და ლანთანთან ერთად იშვიათ მიწათა ელემენტებს უწოდებენ. ლანთანოიდები იყოფა ცერიუმისა (Z=58÷63) და იტრიუმის (Z=64÷71) ქვეჯგუფებად.
თვისებები
ლანთანოიდები მოვერცხლისფრო -თეთრი ფერის ლითონებია (ზოგიერთი ოდნავ მოყვითალოა). ცერიუმის ქვეჯგუფის ელემენტთა დნობის ტემპერატურა ინტრიუმის ქვეჯგუფის ელემენტებთან შედარებით დაბალია. მაღალი ლანთანოიდები პლასტიკური და ადვილად დეფორმირებადია. ყველა ლანთანოიდებს (გარდა ლუტეციუმისა) ახასიათებს პარამაგნეტიზმი (ოთახის ტემპერატურაზე მაღლა). ლანთანოიდებისათვის დამახასიათებელია აგრეთვე მაღალი ქიმიური აქტივობა. ლანთანოიდები გაცხელებისას რეაგირებს წყალბადთან, ნახშირბადთან, აზოტთან, ფოსფორთან, ნახშირწყალბადთან, ნახშირბადის ჟანგეულებთან. ლანთანოიდები შლის წყალს, იხსნება მარილის, გოგირდისა და აზოტის მჟავებში. ყველა ლანთანოიდისათვის დამახასიათებელი ვალენტობაა 3, ზოგიერთისათვის აგრეთვე 4 ან 2. ლანთანისა და ლანთანოიდების ჟანგეულები ძნელლღობადია, მისი ჰიდროჟანგები ფუძე თვისებისაა. წყალში ხსნადია სამვალენტოვანი ლანთანოიდების ქლორიდები სულფიტები, ნიტრატები. წყალსა და განზავებულ მინერალურ მჟავებში მცირედ ხსნადია ლანთანოიდების ფთორიდები, ოქსალატები, ფოსფატები, კარბონატები და ფეროციანიდები.
მიღება
ლანთანოიდებს ღებულობენ ლითონთერმიითა და მათი ნაერთების ელექტროლიზით. პირველი მეთოდი ემყარება უწყლო ქლორიდებისა და ფთორიდების კალციუმით აღდგენას. ამ მეთოდით მიიღება ყველა ლანთანოიდი რამდენიმეს გამოკლებით. ლითონთეტმიით მიღებული ლითონები ელექტროლიზით მიღებულზე სუფთაა.
გამოყენება
ლანთანოიდებს იყენებენ ფოლადის, თუჯის, მაგნიუმისა და ალუმინის შენადნობთა სტრუქტურის, მექანიკური თვისებების, კოროზიამედგრობისა და ცეცხლგამძლეობის გასაუმჯობესებლად; ელექტრონიკაში, გამოთვლით ტექნიკასა და ეაქტორებში. ლაზერებისათვის საჭირო მასალის დაამძადებლად. ლანთანოიდების ჟანგეულებს ხმარობენ მინისათვის განსაკუთრებული ფიზიკური თვისებებისა და ფერის მისაცემად, ფაიფურის მოჭიქვისა და მომინანქრებისათვის, მათ ნაერთებს საღებავებისა და ლაქების, ლუმინოფორების, კატალიზატორებისა და ფოტორეაგენტების დასამზადებლად, ხოლო ლანთანოიდების რადიოაქტიურ იზოტოპებს იყენებენ სამედიცინო დანადგარებში.
ალექსანდრე კოსოვოროტოვი
ალექსანდრე კოსოვოროტოვი (Александр Иванович Косоворотов; დ. 1868, ნიჟნე-ჩირსკაია, რუსეთის იმპერია — 1912, ლესნოი, რუსეთის იმპერია) — რუსი პროზაიკოსი, პუბლიცისტი და დრამატურგი.
ბიოგრაფია
ალექსანდრე კოსოვოროტოვი 1868 წელს სტანიცა ნიჟნე-ჩირსკაიაში, ოჯახის ექიმ ივანე კოსოვოროტოვის ოჯახში დაიბადა. დედის გარდაცვალების შემდეგ მამასთან ერთად ნოვოცერკასკში ცხოვრობდა, იქვე დაამთავრა გიმნაზიაც. ბავშობიდანვე ჰქონდა ფერწერული და მუიკალური შესაძლებლობები. პატარა ბიჭი ქმნიდა რომანსებს და ხატავდა პორტრეტებს.
1893 წელს კოსოვოროტოვმა მოსკოვის უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის დაამთავრა. სწავლის დამთავრების შემდეგ მსახურობდა პეტერბურგში კაზაკთა პოლკის ლეიბ-გვარდიაში. სამხედრო სამსახურის შემდეგ მუშაობდა სახელმწიფო ორგანოებში, დაკავებული იყო ლიტერატურული საქმიანობით.
გარკვეული დროის განმავლობაში თანამშრომლობდა გაზეთთან „Новое время“ (ახალი დრო). იქ ის აქვყნებდა თეატრალური და კრიტიკულ სტატიებს. 1901 წლიდან ალექსანდრე კოსოვოროტოვი საფრანგეთში ცხოვრობდა, იყო გაზეთ „Новое время“-ს პარიზის კორესპონდენტი, თუმცა, ტუბერკულოზით დაავადების გამო დეპრესიას უჩიოდა. ქალაქი გაზეთის რედაქციასთან შეთანხმების გარეშე დატოვა. მოგზაურობდა იტალიასა და კორსიკაში. ფულად დახმარებას სთხოვდა რედაქტორს, გამომცემელსა და დრამატურგს ალექსეი სუვორინს.
1902 წელს ალექსანდრე კოსოვოროტოვი რუსეთში დაბრუნდა. დაკავებული იყო გაზეთ „Русь“-ის (რუსეთი) ორგანიზებით, წერდა სტატიებს რუსეთ-იაპონიის ომის შესახებ. თანამშრომლობდა გამოცემებთან „Театр“ (თეატრი), „Обозрение театров“ (თეატრების მიმოხილვა) და „Всемирном вестнике литературы“ (ლიტერატურის მსოფლიო მაცნეში).
გარდაიცვალა (თვითმკვლელობით დაასრულა სიცოცხლე) 1912 წელს სანქტ-პეტერბურგის სიახლოვეს, დასახლება ლესნოიში. დაკრძალულია ვოლკოვსკის სასაფლაოზე.
ინტერნეტ-რესურსები
კატეგორია:რუსი პუბლიცისტები კატეგორია:რუსი დრამატურგები
ლობოტომია
ლობოტომია — ფსიქოქირურგიის ყველაზე ცნობილი ფორმა, რომლის დროსაც იჭრება თავის ტვინის შუბლის წილებისა და დიენცეფალონის შემაერთებელი ნერვული ბოჭკოები, კერძოდ, თალამუსთან და ჰიპოთალამუსთან განლაგებული ბოჭკოები. იგი გულისხმობს თავის ტვინის პრეფრონტალურ ქერქში შეწყვეტილ კავშირებს. პროცედურა შეიმუშავა პორტუგალიელმა ნეიროქირურგმა ანტონიო ეგაშ მონიშმა, რომელმაც 1949 წელს ნობელის პრემია მიიღო მკურნალობის ამ მეთოდისათვის, თუმცა პრიზის მინიჭება სადავო გახდა.
პროცედურის გამოყენება მკვეთრად გაიზარდა 1940-იანი წლების დასაწყისიდან, 1951 წლისთვის თითქმის 20 000 ლობოტომია განხორციელდა შეერთებულ შტატებში და უფრო მეტი გაერთიანებულ სამეფოში. ლობოტომიის უმრავლესობა ტარდებოდა ქალებზე. 1951 წლისთვის ამერიკულ საავადმყოფოებში ჩატარებულმა კვლევამ აჩვენა, რომ ლობოტომიის პაციენტების თითქმის 60% ქალი იყო. მონაცემებიდან ჩანს, რომ ონტარიოში ლობოტომიის 74% 1948–1952 წლებში ჩატარდა ქალებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ფსიქიატრიის ისტორია კატეგორია:მკურნალობა კატეგორია:ფსიქიატრია
უსიაკური
უსიაკური (Usiacurí) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ატლანტიკოს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8.561 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 103 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ატლანტიკოს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
უანკანეს რაიონი
უანკანეს რაიონი (Distrito de Huancané) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის უანკანეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 841 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 474 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 62 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 381.62 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:უანკანეს პროვინციის რაიონები
ესპინოზა (მინას-ჟერაისი)
ესპინოზა (Espinosa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 570 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟანაუბის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 31 113 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.65 კმ²-ზე. ფართობი 1 868 970 კმ²-ია.
თერმომეტრი
მინი|ელექტრონული თერმომეტრი მინი|გალილეო გალილეის ჰაერის თერმოსკოპი მინი|ფლორენციელი მეცნიერების მიერ გაუმჯობესებული გალილეო გალილეის თერმოსკოპი თერმომეტრი (thermo და ) — ტემპერატურის გასაზომი ხელსაწყო. თერმომეტრი ძირითადად ორი ტიპისაა. პირველში, რომელიც შუშის მილისაგან შედგება, მოთავსებულია დანაყოფიანი ფირფიტა, რომელზეც ვერცხლისწყლით სავსე ღეროა დამაგრებული და ელექტრონული, რომელმაც სხვები ჩაანაცვლა.
ესპინოზა (მინას-ჟერაისი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
თერმომეტრი
ერთი სახის თერმომეტრით ყველა სხეულისა თუ სუბსტანციის ტემპერატურის გაზომვა არ მოხერხდება, ამიტომ ყველა სახეობას სხვადასხვა დანიშნულება აქვს. ადამიანის ტემპერატურის საზომ თერმომეტრს გარკვეულ სიმაღლეზე წითელი ფერით აწერია 37°. ამ რიცხვის ქვევით ტემპერატურა დაბალია, ხოლო ზევით — მაღალი. ჰაერის ტემპერატურის საზომს წითელი ფერით 0° აქვს აღნიშნული. მის ზევით სითბოა, ქვევით — სიცივე.
წარმოშობის ისტორია
თერმომეტრის გამოგონებამდე ადამიანებს ვარაუდი ტემპერატურის შესახებ, მათი შეგრძნებების მიხედვით შეეძლოთ: თბილა თუ გრილა, ცხელა თუ ცივა. თერმომეტრის ისტორია დაიწყო, როცა 1592 წელს გალილეო გალილეიმ გამოიგონა ხელსაწყო ტემპერატურის ცვლილების დასაკვირვებლად, რომელსაც თერმოსკოპი უწოდა. თერმოსკოპი წარმოადგენდა შუშის ბურთს, რომელზეც დამაგრაბული იყო შუშის მილი. ბურთს აცხელებდნენ, ხოლო მილის ბოლოს წყალში დებდნენ. ბურთი რომ ცივდებოდა, წნევაც მასში მცირდებოდა, ხოლო წყალში ჩადებული, ატმოსფერული წნევის ქვეშ არსებული მილი, ზემოთ გარკვეულ სიმაღლეზე იწევდა. გათბობის შემთხვევაში წყლის დონე მილში იწევდა ქვემოთ. გამოგონების მინუსად ითვლებოდა ის, რომ მისი საშუალებით შეიძლებოდა მხოლოდ მიახლოებითი ვარაუდი წყლის გათბობისა და გაგრილების შესახებ.
მოგვიანებით, ფლორენციელმა მეცნიერებმა გააუმჯობესეს გალილეის თერმოსკოპი, გრაფიკის დამატებით. მათ ასევე გამოტუმბეს ბურთიდან ჰაერი.
მე–17 საუკუნეში, საჰაერო თერმოსკოპი ფლორენციელმა მეცნიერმა ევანჯელისტა ტორიჩელიმ ალკოჰოლურში გარდაქმნა. ბურთი უკვე ხელსაწყოს ქვედა ნაწილში მოთავსებულიყო; წყლით სავსე ჭურჭელი საერთოდ ამოიღეს, ხოლო მილში წყლის ნაცვლად სპირტი ჩაასხეს. სხეულის მოქმედება ემყარებოდა სპირტის გაფართოებაზე გათბობისას, — ამის შემდეგ მაჩვენებელი აღარ იყო დამოკიდებული ატმოსფერულ წნევაზე. ეს ერთ-ერთი პირველი იყო თხევადი თერმომეტრებიდან. იმ დროისთვის ხელსაწყოების მაჩვენებლები ერთმანეთს არ ემთხვეოდა, ამიტომ 1694 წელს კარლო რენალდინმა შესთავაზა, რომ ტემპერატურის ორი უკიდურესი წერტილი (ყინულის ლღობისა და წყლის დუღილის) მიეღოთ.
1714 წელს დანიელ გაბრიელ ფარენჰაიტმა შექმნა ვერცხლისწყლის თერმომეტრი. სკალაზე მან სამი დაფიქსირებული წერტილი აღნიშნა: ქვედა 32 °F – მარილიანი ხსნარის გაყინვის ტემპერატურა, 96 °F – ადამიანის სხეულის ტემპერატურა, ზედა 212 °F – წყლის დუღილის ტემპერატურა. ფარენჰაიტის თერმოეტრით სარგებლობდნენ ინგლისურენოვან ქვეყნებში მე-20 საუკუნის 70-იანებამდე, ხოლო ამერიკაში დღესდღეისობითაც იყენებენ. კიდევ ერთი სკალა შემოთავაზებული იყო ფრანგი მეცნიერის რეომიუროს მიერ 1730 წელს. ის კვლევებს ატარებდა სპირტის თერმომეტრზე და მივიდა დასკვნამდე, რომ სკალა შეიძლება სპირტის გაფართოების საფუძველზე აიგოს. სპირტისა და წყლის ნარევში, რომელშიც სპირტი ისე შეეფარდება წყალს, როგორც 5:1, ტემპერატურის ცვლილებასთან, გაყინვის წერტილიდან დუღილის წერტილამდე, მათი შეფარდება ხდება 1000:1080. ამ ფაქტზე დაყრდნობით მან გამოიყენა 0 °, როგორც ყინულის დნობის ტემპერატურა და 80 °, როგორც წყლის დუღილის ტემპერატურა ნორმალური ატმოსფერული წნევის დროს. ევანჯელისტა ტორიჩელი
1742 წელს შვედმა მეცნიერმა ანდერს ცელსიუსმა დაამზადა ვერცხლისწყლის თერმომეტრის ახალი სკალა, რომელშიც მანძილი უკიდურეს წერტილებს შორის 100 ° იყო. ამ შემთხვევაში წყლის დუღილის ტემპერატურა იყო 0 °, ხოლო ყინულის დნობის ტემპერატურა 100 °. თუმცა სკალის ეს სახე არც თუ ისე კომფორტული აღმოჩნდა და მოგვიანებით ასტრონომმა მორტენ შტრემერმა და ბოტანიკოსმა კარლ ლინემ გადაწყვიტეს 100 ° და 0 °-ის გადანაცვლება. მიხეილ ლომონოსოვის მიერ შემოთავაზებული იყო ყინულის დნობისა და წყლის დუღილის ტემპერატურას შორის 150°-ანი მანძილი. ი. გ. ლამბერტს კი ჰაერის თერმომეტრის (რომელიც 375°-იანი სკალისგან შდგებოდა და რომლის ერთი გრადუსი ჰაერის გაფართოების ერთ მეათასედ ნაწილს უდრიდა) გამოგონებაში მიუძღვის დიდი წვლილი. იყო ასევე მცდელობა გამოეგონათ თერმომეტრი, რომელიც მყარი საგნების გაფართოებაზე იმუშავებდა. 1747 წელს ჰოლანდიელმა მეცნიერმა პ. მუშენბრუგმა გამოიყენა მეტალის გაფართოება სხვადასხვა ლითონის დნობის ტემპერატურის გასაზომად.
მე-18 საუკუნეში თერმომეტრთა განსხვავებული სკალების რაოდენობამ საგრძნობლად იმატა. ლამბერტის ცნობებზე დაყრდნობით მათი რიცხვი 19-ს უტოლდებოდა.
ზემოთ მოხსენიებულ სკალებზე, ყველა მეცნიერი საწყის წერტილს სპონტანურად იღებდა. მე-19 საუკუნის დასაწყისში ინგლისელი მეცნიერის ლორდ კელვინისგან შემოთავაზებული იყო აბსოლუტური თერმოდინამიური სკალა. კელვინმა ასევე შემოიღო აბსოლუტური ნულის გაგება იმავე წერტილის აღნიშვნით, რომლის დროსაც მოლეკულების სითბური მოძრაობა ჩერდება. ცესიუსებში ეს –213°C–ის ტოლია.
დღესდღეობით გამოიყენება ცელსიუსის, ფარენჰაიტისა (აშშ-ში), და ასევე კელვინის სამეცნიერო კვლევებში. ამ დროს, ტემპერატურას ზომავენ იმ ხელსაწყოებით, რომელიც ემყარება სხვადასხვა სითხის, გაზებისა და სხეულების თავისებურებებს. და თუკი მე-18 საუკუნეში იყო ტემპერატურის საზომი ხელსაწყოების „ბუმი“, მაშინ წინა წლიდან მოყოლებული, დაიწყო ტემპერატურის დადგენის სხვადასხვა მეთოდები. თანამედროვეობაში არსებობს უამრავი ხელსაწყო, რომელსაც იყენებენ მრეწველობაში, ბრძოლისას, სამეცნიერო კვლევებისთვის — გაფართოების თერმომეტრები და ლაბორატორიული მოწყობილობები, თერმოელექტრული და წინააღმდეგობის თერმომეტრები, რომლებიც ტემპერატურას უკონტაქტოდ იძლევიან.
იმამზადე ჰალილ-ფაშა
იმამზადე ჰალილ-ფაშა (İmamzade Halil Paşa) — ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი. თანამდებობა ეკავა სულთან მეჰმედ I-ის დროს (1406-1413 წწ.). მისი შვილი ქოჯა მეჰმედ ნიზამუდინ-ფაშა ასევე იყო დიდი ვეზირი 1429-1439 წწ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები
არაგაწავანი
არაგაწავანი (Արագածավան) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 785 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 49 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 117.9 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
პირველი ლიგა 2012-2013
პირველი ლიგა 2012-2013 — საქართველოს პირველი ლიგის ოცდამეოთხე სეზონი. დაიწყო 2011 წლის 25 აგვისტოს და დასრულდა 2012 წლის 27 მაისს.
ფორმატი
გუნდები გაიყვნენ ორ ჯგუფად: A და B. თითოეულში 12 გუნდი. ჯგუფებში პირველ ადგილზე გასული გუნდები აღზევდნენ უმაღლეს ლიგაში, ბოლო ადგილზე გუნდები დაქვეითთდნენ მეორე ლიგაში.
A ჯგუფი
{| class="wikitable" style="text-align: center;" !width=40| !width=155|კლუბი !width=40|თ !width=40|მ !width=40|ფ !width=40|წ !width=40|გტ !width=40|გშ !width=40|+/- !width=40|ქ
B ჯგუფი
{| class="wikitable" style="text-align: center;" !width=40| !width=155|კლუბი !width=40|თ !width=40|მ !width=40|ფ !width=40|წ !width=40|გტ !width=40|გშ !width=40|+/- !width=40|ქ
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პირველი ლიგის სეზონები
გუსტავ ლომბარდი
გუსტავ ლომბარდი (დ. 10 აპრილი, 1895 — გ. 18 სექტემბერი, 1992) — სს-ის ბრიგადენფიურერი (გენერალი), რომელიც მოღვაწეობდა მეორე მსოფლიო ომის დროს. მეორე მსოფლიო ომის დროს იგი მეთაურობდა სს-ის კავალერიის მე-8 დივიზია ფლორიან გაიერს და სს-ის 31-ე მოხალისეთა გრენადურ დივიზიას. გუსტავი ასევე არის რაინდის ჯვარის ორდენის კავალერი.
1945 წლის შემდეგ
1945 წელს გუსტავი დააპატიმრეს საბჭოელებმა, ხოლო 1947 წელს მიესაჯა 25 წლით თავისუფლების აღკვეთა, თუმცა 1955 წელს გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ბუნდესკანცლერის კონრად ადენაუერის ამნისტია შეეხო და გაათავისუფლეს. იმავე ბრალდებით იგი გაასამართლეს გერმანიაშიც და უდანაშაულოდ სცნეს.
ლომბარდი მუშაობდა მიუნხენში, სადაზღვევო კომპანია Allianz-ში, გარდაიცვალა მიულდორფში 97 წლის ასაკში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1895 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:სს-ის გენერლები კატეგორია:ჰოლოკოსტის დამნაშავეები
სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძარი
სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძარი (Собор Успения Пресвятой Девы Марии) — ერთ-ერთი კათოლიკური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. ტაძარი აგებულია 1870-1873 წლებში. 1873-1926 წლებში იყო საკათედრო ტაძარი და წარმოადგენდა მოგილევსკის არქიდიოცეზის ცენტრს.
ტაძარი მიეკუთვნება ღვთისმშობლის არქიეპარქიის ჩრდილო-დასავლეთ რეგიონს, რომელსაც ხელმძღვანელობს მთავარეპიკსოპოსი პაოლო რეცი. ტაძარში რეგულარულად იმართება სასულიერო მუსიკის კონცერტები, გამოდის სამრევლო გაზეთი.
ისტორია
1849 წელს რუსეთის იმპერიის კათოლიკური ეკლესიის რეზიდენცია მოგილიოვიდან გადაიტანეს სანქტ-პეტერბურგში, მიუხედავად ამისა არქიეპარქიამ შეინარჩუნა ძველი სახელი და კვლავ იწოდებოდა მოგილიოვის არქიეპარქიად. ტაძარის მშენებლობა ტერიტორიაზე, რომელიც ესაზღვრებოდა მთავარეპისკოპოსის რეზიდენციას, დაიწყო 1870 წლიდან და მიმდინარეობდა 1873 წლამდე. ტაძრის თავდაპირველი პროექტის ავტორი იყო ვასილი სობოლშჩიკოვი, რომლის გარდაცვალების შემდეგ მშენებლობა დაასრულა არქიტექტორმა ევგრაფ ვოროტილოვმა.
საკათედრო ტაძრის კურთხევა შეასრულა მთავარეპისკოპოსმა ანტონი ფიალკოვსკიმ 1873 წლის 12 აპრილს. საეკლესიო ჭურჭლის ნაწილი ახალ საკათედრო ტაძარში გადმოიტანეს მოგილიოვიდან.
XIX საუკუნის 90-იანი წლებიდან მიძინების ტაძრის მრევლი ისე გაიზარდა, რომ დადგა ტაძრის გაფართოების საკითხი. გაფართოების სამუშაოები მიმდინარეობდა 1896-1897 წლებში. ტაძრის ტევადობა 750 კაციდან გაიზარდა 1 500 კაცამდე. მიაშენეს კუთხის ეგვტერები, შეიცვალა ინტერიერი, განახლდა მოხატულობა. ასევე შეიცვალა კუთხის საკურთხეველი. 1897 წლის 23 დეკემბერს გადაკეთებული საკათედრო ტაძარი ხელახლა აკურთხეს.
1902 წელს მთავარეპისკოპოსის სახლის შენობაში გახსნეს კათოლიკური სემინარია, ხოლო მთავარეპისკოპოსის რეზიდენციამ გადაინაცვალა შორიახლოს, დერჟავინების მუზეუმში.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, ისევე როგორც ყველა კათოლიკურ ეკლესიას, მიძინების ეკლესიასაც მძიმე დრო დაუდგა. 1918 წელს დახურეს სემინარია. ტაძარი კი საბოლოოდ დახურეს 1930 წელს.
დიდი სამამულო ომის შემდეგ ტაძრის შენობა, რომელსაც ბომბი ჰქონდა დაცემული, გადააკეთეს საკონსტრუქტორო ბიუროდ.
კათოლიკური ეკლესიის ნორმალური ფუნქციონირების აღდგენის შემდეგ, 1994 წელს ჩამოყალიბდა მიძინების ტაძრის სამრევლო. 1995 წლის სექტემბერში ტაძრის შენობა დაუბრუნდა კათოლიკურ ეკლესიას.
მასშტაბური სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობდა ორი წლის განმავლობაში. 1997 წლის 16 თებერვალს, ჯერ კიდევ დაუსრულებელ ტაძარში გაიმართა პირველი ღვთისმსახურება, ხოლო 1998 წლის 24 მაისს მთავარეპისკოპოსმა თადეუშ კონდრუსევიჩმა აკურთხა ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძარი.
არქიტექტურა
საკათედრო ტაძარს დაგეგმარებაში აქვს ლათინური ჯვრის ფორმა და საერთო გასასვლელით დაკავშირებულია სემინარიასთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კათოლიკური ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
თითქმის პიკასო და ცოტა ბოსხი, მარჯვნიდან
თითქმის პიკასო და ცოტა ბოსხი, მარჯვნიდან... (შვიდი პიესა) — მიხო მოსულიშვილის 2010 წლის პიესების კრებული.
სათაური
წიგნის სათაური აღებულია კომიკური თრილერის „საშობაო ბატი კომშით“ მეორე სცენიდან, კერძოდ, ელენა ქვინსის რეპლიკიდან:
ანოტაცია
შვიდი სასაცილო პიესა, რომლებშიც საიმედოდ არის გადამალული ცრემლები.
რედაქტორი დავით ოძელაშვილი. წიგნის დიზაინი ეკუთვნის თემურ ნინუას, კარიკატურა წიგნის უკანა ყდაზე - ზაალ სულაკაურს.
შინაარსი
წიგნი „თითქმის პიკასო და ცოტა ბოსხი, მარჯვნიდან... (შვიდი პიესა)“ შედგება შემდეგი პიესებისგან:
სქოლიო
კატეგორია:მიხო მოსულიშვილის ნაწარმოებები კატეგორია:2010 წლის წიგნები კატეგორია: ქართული პიესები კატეგორია:მიხო მოსულიშვილის პიესები
გუდაურული მემინდვრია
გუდაურული მემინდვრია (Chionomys gud) — ძუძუმწოვარი ცხოველი მღრღნელების რიგისა. გავრცელებულია კავკასიაში, თურქეთში, ბინადრობს ტყის ზედა ზონაში, ალპურ და სუბალპურ მდელოებზე, კლდოვან და ქვანაყარ ადგილებში. ვერტიკალურად ვრცელდება ზ. დ. 2500 მ-მდე. მისი სხეულის სიგრძე 10–15 სმ აღწევს. კუდი სხეულის ნახევარია. იკვებება მცენარეულობით. ზამთრის მარაგს (თივას) სოროში ინახავს. საქართველოში რამდენიმე ქვესახეობაა და გავრცელებულია ქვეყნის აღმოსავლეთის სუბალპებში და ალპებში, რიონისა და ყვირილის სათავეთა ხეობებში, თიანეთში.
ლიტერატურა
კატეგორია:მღრღნელები კატეგორია:საქართველოს ფაუნა
სპუნერიზმი
მინი|მარჯვნივ|უილიამ სპუნერი სპუნერიზმი (spoonerism) — სიტყვათა თამაშის ერთ-ერთი სახე, სადაც ხდება თანხმოვნების, ხმოვნების, მორფემების ტრანსპოზიცია, უნებლიე გადართვა. ძირითადად წინადადების დასაწყისში, რასაც თან ახლავს კომიკური ეფექტი. ტერმინი ოქსფორდის კოლეჯის ერთ-ერთი ცნობილი მასწავლებლის, უილიამ სპუნერის სახელს უკავშირდება. გადმოცემის თანახმად, უილიამ სპუნერი მეტად ემოციური ადამიანი იყო და მის აღელვებას ბუნებრივად თან სდევდა მსგავსი ვერბალური ცდომილებები, რომელიც წინასწარი განზრახვის გარეშე ხდებოდა.
ქართულ ენაში, წინასწარი განზრახვის გარეშე გამოყენებული სპუნერიზმის მაგალითებია: ჩანა-დანგალი, ჟერტოს მეტონი, შამპანერკა, ბამბანიური, ხაჭარული აჭარული, ცივა პივია და სხვ. ნაცვლად სიტყვებისა დანა-ჩანგალი, მეტროს ჟეტონი, შამპანიური, „ბამბანერკა“, აჭარული ხაჭაპური, „პივა“ ცივია და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:სიტყვების თამაში
ვესტომთა
ვესტომთა ― ყოფილი სოფელი ახმეტის მუნიციპალიტეტში.
დემოგრაფია
1930-31 წლებში ჩატარებული სასოფლო-სამეურნეო აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 7 კომლი, 44 ადამიანი. მაცხოვრებლებში მთავარი გვარები იყო კარხილაური, აფშინაიძე, თავბერიძე და ქარსამაული.
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:კახეთის მხარის ნასოფლარები კატეგორია:თუშეთი
ხალილ იბრაჰიმი
ხალილ იბრაჰიმი (Xəlil İbrahim; 1892—1938) — აზერბაიჯანელი მწერალი, პუბლიცისტი, მთარგმნელი, კრიტიკოსი, განმანათლებელი, საზოგადო მოღვაწე.
ცხოვრება
ხალილ იბრაჰიმ-ოღლუ იბრაჰიმოვი ქალაქ შუშაში 1892 წელს დაიბადა. მამა ჩექმების ოსტატი გარდაიცვალა, როდესაც ის 5 წლის იყო. ხალილი თავის ოთხ ძმასთან და ერთ დასთან – გეიჩესთან ერთად დედის – ხალიჩისმქსოველის კმაყოფაზე დარჩნენ, ერთადერთი დამხმარე 9 წლის და იყო, რომელიც დედასავით ხალიჩებს ქსოვდა. ხალილ იბრაჰიმოვი სწავლობდა რუსულ-თათრულ სკოლაში მეცენატ გ. სარიჯალინსკის სტიპენდიის ხარჯზე. შემდგომ სწავლობდა შუშას რეალურ სასწავლებელში და ბაქოში სხვადასხვა პიროვნებებისა და ორგანიზაციების მიერ გამოყოფილი სტიპენდიების ხარჯზე. 1909 წელს სტეპენდიის შეწყვეტის გამო ის წყვეტს სწავლას, ვერ ამთავრებს სასწავლებელს და მთელი წელი დაბორიალობს სხვადასხვა ქალაქებში - კიროვაბადში (ამჟამად განჯაში), ტიფლისში (თბილისი, საქართველო), ბაქოში სხვადასხვა საქმიანობით ფულის საშოვნელად. ბოლოსდაბოლოს, 1911 წელს სარიჯალინის მამულში განთქმული პოეტის კასიმ-ბექი ზაქირის შვილიშვილის საშინაო დაქირავებულ მასწავლებლად იწყებს მუშაობას. 1912 წელს ამირაჯანში საზოგადოება «ნეშრი-მაარიფის» სკოლაში ღებულობდა მონაწილეობას. თანამშრომლობდა გაზეთებთან «აჩიგ სიოზ», «იღბალ», «ბესირეტ». 1919 წელს, 4 ივლისიდან 1 სექტემბრამდე, იყო გაზეთ «აზერბაიჯანის» რუსული ვერსიის რედაქტორი. 1930 წლიდან წელიწადნახევარი მუშაობდა აზერნეშრში მხატვრული ლიტერატურის რედაქტორად. რამეთუ სრულყოფილად ფლობდა სპარსულ, რუსულ, არაბულ, გერმანულ, ინგლისურ ენებს, დირექტიული ორგანოების გადაწყვეტილებით 1931 წლიდან ხუთი წლის განმავლობაში თარგმნით იყო დაკავებული. მათ შორის იყო ვ. ლენინის, კ. მარქსის სტატიები; უ. შექსპირის ტრაგედია «მაკბეტი»; ი. შილერის «მზაკვრობა და სიყვარული»; ა. ტოლსტოის «იმპერატორზე თავდასხმა» და სხვები. მარქსიზმის კლასიკოსების თარგმანები გამოიცემოდა 1937-1938 წლებში.
ოცდაათიან წლებში რეპრესიების პერიოდში დააპატიმრეს და დახვრიტეს. 1956 წლის ივნისში აზერბაიჯანის სსრ სისხლის სამართლის უმაღლესი სასამართლოს სასამართლო კოლეგიის განჩინებით ხალილ იბრაჰიმოვი იქნა რეაბილიტირებული.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი მწერლები კატეგორია:საბჭოთა მწერლები
ვიაჩესლავ მალცევი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები კატეგორია:რუსი ვიდეობლოგერები კატეგორია:რუსი საზოგადო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 7 ივნისი
ვასილი დიკოვი
ვასილი დიკოვი (Василий Иванович Диков; დ. 1874, ნოვოჩერკასკი, რუსეთის იმპერია — 1937, ნოვოჩერკასკი, რსფსრ, სსრკ) — საბჭოთა და რუსი პოეტი.
ბიოგრაფია
ამ პერიოდში ის უკვე წერდა ლექსებს. მის შემოქმედების მთავარი თემა იყო ბუნება, დონის კაზაკობა და კაზაკთა ცხოვრება. ამ პერიოდში მან დაწერა ლექსები: „К Дону“, „Летнее утро в станице“, „Дону“, „Степной орел“, „Родному Дону“, „Дончак“ და სხვ.
1909 წელს ქალაქ ნიკოპოლში მისი ლექსების პირველი წიგნი – „Охотничьи картинки“ გამოიცა. ვასილი დიკოვი პირველ მსოფლიო ომში იბრძოდა. ომის დაწყებამდე ქალაქ ნოვოჩერკასკში გამოიცა მისი მეორე წიგნი – „Новочеркасский альманах“.
1918 წელს დიკოვმა გამოსაცემად მოამზადა წიგნ „Охотничьи картинки“-ს მეორე ვარიანტი, მაგრამ მისი გამოცემა ვერ მოხერხდა. 1920 წელს პოეტი ნოვოჩერკასკის ციხეში მოხვდა, სადაც დახვრეტის მოლოდინში ნახევარი წელი გაატარა, თუმცა იგი გაათავისუფლეს. გათავისუფლების შემდეგ შემთხვევითი შემოსავლებით ცხოვრობდა. 1921 წლიდან იყო ნოვოჩერკასკის სამხატვრო სტუდიების ადმინისტრატორი მხატვარ-ბატალისტ მიტროფანე გრეკოვთან. 1937 წელს დახვრიტეს.
ზაქარია გუდავაძე
ზაქარია (ზაქრო) ლავრენტის ძე გუდავაძე (დ. 27 მარტი, 1908, სოფ. ზენობანი, ახლანდ. ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 8 აგვისტო, 1974, თბილისი) — ქართველი კინორეჟისორი; საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1961).
ვასილი დიკოვი
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსი პოეტები
ზაქარია გუდავაძე
სწავლობდა საქართველოს სახკინმრეწვის კინომსახიობთა სკოლაში 1929-1930 წლებში. 1930 წლიდან მუშაობდა სახკინმრეწვში რეჟისორის ასისტენტად, შემდეგ კი მეორე რეჟისორად იმუშავა ფილმებზე: „გაზაფხული საკენში" (1950), „მწვერვალთა დამპყრობნი" (1951), „ბაში-აჩუკი" (1956), „ხევისბერი გოჩა" (1964), „კაპიტნები" (1974) და სხვ. გადაიღო საბავშვო ფილმები: „მანანა" (1958, შალვა მარტაშვილთან ერთად) და „პაპა გიგია" (1960). გადაღებული აქვს აგრეთვე დოკუმენტური ფილმი „პამირის მწვერვალთა დამპყრობნი" (1955; დიპლომი მონტევიდეოს დოკუმენტური და ექსპერიმენტული ფილმების II საერთაშორისო კინოფესტივალზე, 1956).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 27 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1974 კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
შავლეგო ტაბატაძე
შავლეგო ტაბატაძე (დ. 12 თებერვალი, 1977, საჩხერე, საქართველოს სსრ) — ქართველი სამხედრო და საჯარო მოხელე, გენერალი, იმერეთის სახელმწიფო რწმუნებული 2018 წლის 20 აგვისტოდან 2019 წლის 3 მაისამდე.
2016-2018 წლებში იყო სახმელეთო ჯარების აღმოსავლეთ ჯგუფის სარდალი. 2015-2016 წლებში ხელმძღვანელობდა გენერალური შტაბის J-7 სამხედრო განათლებისა და საბრძოლო მომზადების დეპარტამენტის სამმართველოს. 2012-2015 წლებში მსახურობდა მე-5 ქვეითი ბრიგადის მეთაურად. 2009-2010 წლებში მსახურობდა სახმელეთო ჯარების სარდლობის შტაბის G-7 სამხედრო განათლებისა და საბრძოლო მომზადების სამმართველოს საბრძოლო გამოცდილების გაზიარების განყოფილების უფროსად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:იმერეთის მხარის სახელმწიფო რწმუნებულები
საქართველოს უფოლოგიური ასოციაცია
საქართველოს უფოლოგიური ასოციაცია სუფოა — დაარსდა 1994 წელს.
ასოციაციის კვლევის სფეროში შედის ამოუცნობი მფრინავი ობიექტებზე (ამო) დაკვირვება, ამო-ს დაჯდომის ადგილების კვლევა: (რადიაციის მზომით, მაგნიტომეტრით, მიწის სინჯების კვლევა, მცენარეულ საფარზე სხვადასხვა ზემოქმედების ფიქსაცია კვლევა) და ამო-ს გამოჩენის ფაქტების მონაცემთა ბაზის შექმნა. დაფინანსების უქონლობასთან დაკავშირებით სუფოა-მ 2007 წლიდან 2011 წლამდე კვლევითი სამუშაოები შეაჩერა. 2011 წლის მაისიდან სუფოა-მ გაანაახლა თვისი მუშაობა.
სუფოა-ს დაფუძნებული იყო პირველი ქართული უფოლოგიური გაზეთი „ამოუცნობი“ და ჟურნალი „ამო“.
უაუტლა
უაუტლა (Sistema Huautla) — კარსტული მღვიმე სამხრეთ მექსიკაში, ოახაკის შტატში. მდებარეობს სიერა-მასატეკის ქედზე, ქალაქ ორისაბიდან სამხრეთით 80 კმ-ში. წარმოადგენს ვერტიკალური ტიპის ლაბირინთს, რომელიც წარმოქმნილია რამდენიმე მღვიმის შეერთებით: სან-აგუსტინი (შესასვლელი ზღვის დონიდან 1750 მ), ლი-ნიტა (2110 მ), ლა-გრიეტა (1860 მ), ნიტა-ნანტა (2237 მ) და სოტანო-დელ-რიო-იგლესია. უაუტლა მსოფლიოს ერთ-ერთი უღრმესი კარსტული მღვიმეა. მღვიმური სისტემის სიგრძე შეადგენს 64,2 კმ-ს, ხოლო სიღრმე 1545 მ-ს. საერთო ჯამში აქვს 21 შესასვლელი. მიწისქვეშეთში მოგზაურთათვის უაუტლა ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო მღვიმურ სისტემას წარმოადგენს. მღვიმის ფსკერულ ნაწილში მდებარეობს სიფონების სერია, რომლებშიც შესრულებულია რიგი ურთულესი ჩაშვება.
სქოლიო
კატეგორია:მექსიკის მღვიმეები
უატასანის რაიონი
უატასანის რაიონი (Distrito de Huatasani) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის უანკანეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 830 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 912 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 27 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 106.73 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:უანკანეს პროვინციის რაიონები
გამელეირასი
გამელეირასი (Gameleiras) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 500 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟანაუბის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 139 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.97 კმ²-ზე. ფართობი 1 733 203 კმ²-ია.
ეკატერინე შარაშიძე
ეკატერინე შარაშიძე (დ. 1 თებერვალი, 1974, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი 2008-2009 წლებში, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრი 2008 წლის 2 ნოემბრიდან 9 დეკემბრამდე.
ბიოგრაფია
ეკატერინე შარაშიძე დაიბადა 1974 წლის 1 თებერვალს, ქალაქ თბილისში. სკოლის ოქროს მედალზე დამთავრების შემდეგ ეკატერინე გაემგზავრა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, სადაც მომდევნო 15 წელი დაჰყო. მან ფრიადზე დაამთავრა ბაკალავრიატი სენტ ჯოზეფის, ასევე პენსილვანიის უნივერსიტეტში (1991–1995). დაიცვა ბაკალავრის ხარისხი ეკონომიკაში, ინგლისურ ენასა და ხელოვნების ისტორიაში; შემდეგ - მაგისტრის ხარისხი სახელმწიფო მართვაში ჰარვარდის უნივერსიტეტის მმართველობის კენედის სკოლაში (1997–1999) და ასევე მაგისტრის ხარისხი ბიზნეს ადმინისტრირებაში ემ-აი-თის სლოუნის მენეჯმენტის სკოლაში (1999–2001). 2006 წლის ნოემბერში ეკატერინე შარაშიძე დაინიშნა საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსად. აღნიშნულ დანიშვნამდე იგი იყო საქართველოს პრეზიდენტის სპეციალური მრჩეველი ეკონომიკური განვითარებისა და პირდაპირი უცხოური ინვესტიციების სფეროში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსები კატეგორია:დაბადებული 1 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ე
ამასიალი ბაიაზიდ-ფაშა
ამასიალი ბაიაზიდ-ფაშა (Amasyalı Beyazid Pasha) — ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი. თანამდებობა ეკავა სულთნების მეჰმედ I-ისა და მურად II-ის დროს (1413-1421 წწ.). დაიბადა ამასიაში და მისი სახელი „Amasyalı “ თურქულად ნიშნავს „ამასიელს“. გარდაიცვალა 1421 წელს, მურად II-ის კორონაციიდან ორ თვეში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები კატეგორია:გარდაცვლილი 1421
იანბარისი
სქოლიო
კატეგორია:იანაულის რაიონის სოფლები
ბათუმის დინამოს სეზონი 2014-2015
ბათუმის დინამოს სეზონი 2014-15, საფეხბურთო კლუბ ბათუმის „დინამოს“ ოთხმოცდამეთორმეტე სეზონი ისტორიაში, ხოლო დამოუკიდებელი საქართველოს ჩემპიონატებში (უმაღლესი ლიგა, პირველი ლიგა) 25-ე სეზონი. ამ სეზონში, უმაღლესი ლიგის გათამაშებაში „დინამომ“ დაიკავა მე-2 ადგილი, ხოლო საქართველოს თასის გათამაშებაში 1/8 ფინალურ ეტაპზე 2 მატჩის ჯამში სტუმრად გატანილი გოლის წესით დამარცხდა „სამტრედიასთან“, ორი მატჩის ჯამში 4:4 (4:1, 3:0).
უმაღლესი ლიგა
პირველი ოთხეული: ვინაიდან ბათუმის „დინამომ“ ერთი მატჩი მოუგო „დინამო თბილისს“ (0:1), ხოლო მე-2 ფრედ დასულდა (0:0), მეორე ადგილი ბათუმურმა კლუბმა დაიკავა.
თ = ჩატარებული შეხვედრა; მ = მოგებული; ფ = ფრე; წ = წაგებული; გტ = გატანილი გოლი; გშ = გაშვებული გოლი; გს = გატანილ და გაშვებულ გოლთა სხვაობა; ქ = ქულა
მოვიდნენ
* — იჯარით
** — იჯარიდან
წავიდნენ
* — იჯარით
** — იჯარიდან
მუქი შრიფტით — ტრანსფერები, რომლებიც განხორციელდა ზამთრის სატრანსფერო ფანრჯისას.
2014-15
მონდეგრინი
მონდეგრინი (mondegreen) — არასწორად გაგებული სიტყვა ან ფრაზა, რომლის არასწორი აღქმა ეფუძნება სიტყვის, ფრაზისა და წინადადების ომოფონიას. ცნობილია, რომ არაფორმალური მეტყველების დროს, ისევე როგორც, ზოგადად, სიმღერის შესრულებისას, რთულდება მორფემებისა და სიტყვების სწორი „დაჭერა“, რაც იწვევს მსმენელის „ყურის“ დაძაბვას, დაბნევას და შესაბამისად, მსმენელი არასწორად აღიქვამს ამა თუ იმ სიტყვას, ფრაზას ან წინადადებას, რაც მონდეგრინის შექმნის საფუძველია. მონდეგრინი შეიძლება ეყრდნობოდეს მსმენელისათვის კარგად ცნობილი ლექსის ან სიმღერის ტექსტს. საინტერესოა, რომ ტერმინის „მონდეგრინი“ შექმნა უკავშირდება ამერიკელ მწერალ ქალს, სილვია რაიტს, რომელმაც ესეში „The Death of Lady Mondegreen“, აღწერა, თუ როგორ არასწორად მოესმა XVII საუკუნის შოტლანდიური ბალადის „The Bonny Earl O’Moray“ პირველი სტროფის ბოლო ხაზი ბავშვობისას და როგორ გაოცდა, როდესაც წლების შემდეგ აღმოაჩინა მისი სწორი ვარიანტი.
ლიტერატურა
კატეგორია:სიტყვების თამაში
იქინჯი-მუღანლი
იქინჯი-მუღანლი (İkinci Muğanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
ონის სინაგოგა
ონის სინაგოგა (בית הכנסת הגדול של טביליסי) — უმოქმედო სინაგოგა ონში, რომელიც 1895 წელსაა აგებული. მდებარეობს ონში, ვახტანგ VI-ის ქუჩაზე.
არქიტექტურის დეტალები
მინიატიურა|მარცხნივ|270პქ|ონის სინაგოგა სინაგოგა აიგო ეკლექტიზმის სტილში 1895 წელს. საქართველოში არსებულ სინაგოგებს შორის სიდიდით მესამე ადგილს იკავებს თბილისისა და ქუთაისის სინაგოგების შემდეგ. სინაგოგის სამშენებლო მასალად გამოყენებულია თეთრი კირქვა. სახურავი გუმბათიანია. შენობას ოთხკუთხედი ფორმა აქვს. გუმბათი სრულდება მრავალქიმიანი, დავითის ვარსკვლავით. შენობა მიმართულია აღმოსავლეთისკენ.
სინაგოგას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს სინაგოგები კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
არაგაწოტნი (სოფელი)
არაგაწოტნი (Արագածոտն) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 060 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 178 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 54 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 22 კმ²-ია.
მაქსიმ გოლოპოლოსოვი
მინი|მაქსიმ გოლოპოლოსოვი [[2011 წლის 25 ნოემბერს.]] მაქსიმ გოლოპოლოსოვი (Макси́м Серге́евич Голополо́сов; დ. 1 ნოემბერი, 1989, მოსკოვი, სსრკ) — რუსი ვიდეობლოგერი. ინტერნეტ-შოუ „+100500“-ის ავტორი, რომელიც, თვითონ მაქსისმის სიტყვებით, რეი უილიამ ჯონსონის „=3“-ის რუსული ვერსიაა. ამ დროისთვის YouTube-ის რუსულ სეგმენტში იკავებს მესამე ადგილს გამომწერთა რიცხვით, მსოფლიო რეიტინგში კი მე-100 ადგილს. ასევე არის ინფორმაციულ-გასართობი საიტის, CarambaTV.ru-ს დამაარსებელი.
არაგაწოტნი (სოფელი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
მაქსიმ გოლოპოლოსოვი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:რუსი ვიდეობლოგერები კატეგორია:დაბადებული 1 ნოემბერი
საჩიღოლო
ვესტმო ― ყოფილი სოფელი ახმეტის მუნიციპალიტეტში.
დემოგრაფია
1930-31 წლებში ჩატარებული სასოფლო-სამეურნეო აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 10 კომლი, 45 ადამიანი. მაცხოვრებლებში მთავარი გვარი იყო გუთანაიძე.
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:კახეთის მხარის ნასოფლარები კატეგორია:თუშეთი
ინჩუპალიის რაიონი
ინჩუპალიის რაიონი (Distrito de Inchupalla) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის უანკანეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 932 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 848 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 289.03 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:უანკანეს პროვინციის რაიონები
ჟაიბა
ჟაიბა (Jaíba) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 470 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟანაუბის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 33 587 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12.79 კმ²-ზე. ფართობი 2 626 331 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
დავით ფრანგიშვილი
დავით ფრანგიშვილი (დ. 24 ნოემბერი 1948, თბილისი) — ქართველი ვირუსოლოგი, პროფესორი პარიზის პასტერის ინსტიტუტში და წამყვანი ექსპერტი არქეების ვირუსების კვლევაში.
ბიოგრაფია
დავით ფრანგიშვილი დაიბადა ქართველი ფსიქოლოგის ალექსანდრე ფრანგიშვილის ოჯახში. დედა — ელისაბედ ლასხიშვილი იყო სოციალ-ფედერალისტთა პარტიის ერთ-ერთი დამაარსებელის, დამოუკიდებელი საქართველოს პირველი განათლების მინისტრის გიორგი ლასხიშვილის ქალიშვილი.
დავით ფრანგიშვილმა დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი 1971 წელს, მეცნიერებათა კანდიდატის და დოქტორის ხარისხები მიიღო მოსკოვში სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის მოლეკულური ბიოლოგიის ინსტიტუტში. 1986-1991 წლებში იყო განყოფილების გამგე საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მოლეკულური ბიოლოგიის ინსტიტუტში. 1992-2004 წლებში მუშაობდა გერმანიაში, მაქს-პლანკის ბიოქიმიის ინსტიტუტში (მიუნხენი) და რეგენსბურგის უნივერსიტეტში. 2004 წლიდან მუშაობს საფრანგეთში, არის პარიზის პასტერის ინსტიტუტის პროფესორი. 2019 წლიდან არის ევროპის მეცნიერებათა აკადემიის თბილისის ცენტრის აკადემიური დირექტორი, ხოლო 2020 წლიდან ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტიტის მოწვეული პროფესორი.
კვლევები
დავით ფრანგიშვილი არის არქეების - ცოცხალი სამყაროს ახლად აღმოჩენილ სამეფოს, კვლევის ერთ-ერთი პიონერი. განსაკუთრებულად დიდია მისი წვლილი არქეების  ვირუსების კვლევაში. მის მიერ აღმოჩენილი და აღწერილია ამ ვირუსების მრავალი ახალი სახეობა და ოჯახი, კერძოდ ოჯახები: Ampullaviridae, Bicaudaviridae , Clavaviridae , Globuloviridae , Guttaviridae , Spiraviridae , Tristromaviridae და Portogloboviridae , და რიგი Ligamenvirales (ოჯახები Rudiviridae და Lipothrixviridae ). იგი არის 200-ზე მეტი სამეცნიერო პუბლიკაციის ავტორი.
ფრანგიშვილის კვლევამ გამოავლინა, რომ არქეების ვირუსები წარმოადგენს ვირუსული სამყაროს განსხვავებულ ნაწილს, უჩვეულო მორფოლოგიური  და გენომური თვისებებით. მისი კვლევის  შედეგებმა მნიშვნელოვნად შეცვალა შეხედულებები ვირუსების მრავალფეროვნებისა და ვირუსების წარმოშობის შესახებ და დასახა ვირუს-მასპინძლის ურთიერთობის შესწავლის ახალი პერსპექტივები.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:ქართველი ვირუსოლოგები
ეროლცჰაიმი
ეროლცჰაიმი (Erolzheim) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბიბერახის რაიონში. თემის ფართობია 26,31 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 3 172 ადამიანს.
ჯონათან რის მეიერსი
ჯონათან რის მეიერსი (Jonathan Rhys Meyers), დაბადების სახელია ჯონათან მაიკლ ფრენსის ო’კიფი (Jonathan Michael Francis O'Keeffe; დ. 27 ივლისი, 1977, დუბლინი, ირლანდია) — ირლანდიელი მსახიობი, მოდელი და მუსიკოსი. ცნობილი გახდა ისეთ ფილმებსა და სერიალებში მონაწილეობისათვის, როგორებიცაა: „ლომი ზამთარში“ (2003), „ელვისი“ (2005), „ ტიუდორები “ (2007-2010), „დრაკულა“ (2013-2014) და „ ვიკინგები “ (2013). ამ როლებისათვის მან მოიგო ოქროს გლობუსი და ასევე რამდენჯერმე იყო ნომინირებული ემის ჯილდოზე.
ეროლცჰაიმი
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
ჯონათან რის მეიერსი
ადრეული ცხოვრება
მეიერსი დაიბადა 1977 წლის 27 ივლისს დუბლინში, ირლანდიაში. იგი არის ჯერალდინა მიერსის (1957-2007) და მისი ქმრის, ფოლკლორისტ ჯონ ო’კიფის ვაჟი. აღმსარებლობით მთელი მისი ოჯახი კათოლიკეა. მისი სამივე ძმა პროფესიონალი მუსიკოსია. იგი ჩრდილოეთის მონასტრის ქრისტიანი ძმების სკოლაში დადიოდა.
კარიერა
1994 წლის შემდეგ იგი მრავალ ფილმში მონაწილეობდა ეპიზოდურ როლებში. 1998 წელს ფილმში „ტომი“ შეასრულა ადამის როლი. 2003 წელს იგი ფილმში „ლომი ზამთარში“ დაამტკიცეს საფრანგეთის მეფე ფილიპ II ოგიუსტის როლზე. 2004 წელს ოლივერ სტოუნის ფილმში „ალექსანდრე“ ჰქონდა კასანდრეს როლი. მარცხნივ|მინი|236x236პქ|ჯონათანი ჰენრი VIII-ის როლში (მარჯვნივ) [[ფრანსუა I (საფრანგეთი)|ფრანსუა I-ის როლის შემსრულებელ ემანუელ ლეკომტთან ერთად, კადრი სერიალიდან „ტიუდორები“.]] 2005 წელს ბიოგრაფიულ მინისერიალში „ელვისი“ დაამტკიცეს მთავარ, ელვის პრესლის როლზე. ამას მოჰყვა 2007 წელს სერიალში „ ტიუდორები “ კიდევ ერთი მთავარ, ინგლისის მეფე ჰენრი VIII-ის როლზე დამტკიცება, რომელსაც იგი ბოლომდე, 2010 წლამდე ასრულებდა. ჰენრის როლი მისთვის განსაკუთრებული პოპულარობისა და წარმატების მომტანი აღმოჩნდა. ამისათვის იგი არაერთ პრესტიჟულ სამსახიობო ჯილდოზე იყო ნომინირებული.
2013 წელს ფილმში „სასიკვდილო იარაღები: ძვლების ქალაქი“ ასრულებდა ვალენტინ მორგენსტერნის როლს. ამავე წელს მინისერიალში „დრაკულა“ მიიღო მთავარი, გრაფი დრაკულას როლი, რომელსაც იგი 2014 წლამდე ასრულებდა.
ამას მოჰყვა ისეთ ფილმებში მონაწილეობა, როგორებიცაა: „მეორე მე“ (2014), „ქვის კედელი“ (2015), „აღზევება“ (2016), „ქალაქი ლონდონი“ (2016), „ჩრდილის ეფექტი“ (2017), „შავი პეპელა“ (2017), „ღვთის მიწები“ (2017) და „მეთორმეტე კაცი“ (2017).
2017-2018 წლებში სერიალში „ ვიკინგები “ ასრულებდა ეპისკოპოს ჰეჰმუნდის როლს. მინი|292x292px|ჯონათანი [[ნატალია ვოდიანოვა|ნატალია ვოდიანოვასთან ერთად 2013 წელს]]
პირადი ცხოვრება
2004-2012 წლებში მეიერსი ურთიერთობაში იყო რინა ჰამერთან, მაკიაჟის არტისტ რუბი ჰამერის ქალიშვილთან.
2007 წელს მისმა პირადმა აგენტმა ჟურნალისტებს ინტერვიუში დაუდასტურა, რომ ჯონათანმა ალკოჰოლზე დამოკიდებულებისაგან გასათავისუფლებლად რეაბილიტაცია გაიარა. 2010 წელს აგენტმა დაადასტურა, რომ მეიერსი რეაბილიტაციას მეორედ გადიოდა. 2011 წლის ნოემბერში საფრანგეთის სასამართლომ იგი 1000 ევროთი დააჯარიმა საზოგადოებრივი წესრიგის დარღვევისთვის.
2009 წელს ჯონათან რის მეიერსი პარიზში საფრანგეთის პოლიციამ დააკავა ნასვამ მდგომარეობაში აეროპორტის თანამშრომელზე თავდასხმისთვის.
2007 წლის 20 ნოემბერს დედამისი მერსის საუნივერსიტეტო საავადმყოფოში მოულოდნელად გარდაიცვალა, 51 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 27 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:ირლანდიელი მსახიობები კატეგორია:ოქროს გლობუსის გამარჯვებულები
დათია ბადალაშვილი
დათია ბადალაშვილი (დ. 29 სექტემბერი, 1989, დიდი თონეთი, თეთრიწყაროს რაიონი) — ქართველი მწერალი და ბიბლიოთეკარი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1989 წლის 29 სექტემბერს, მანგლისში. 2018 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი.
მშობლიურ სოფელ დიდ თონეთში დაბრუნებულმა დათია ბადალაშვილმა მიტოვებული ბიბლიოთეკიდან წიგნები მოაგროვა და ქართული საზოგადოების თანადგომით ვაჟა-ფშაველას სახელობის ახალ ბიბლიოთეკა გახსნა, სადაც მუშაობს კიდეც ბიბლიოთეკარად. თავის სოფელშივე აპირებს იმ დანგრეული შენობის აღდგენას, რომელშიც 1886-1888 წლებში მასწავლებლად მუშაბოდა ვაჟა-ფშაველა.
მისი მინიატურები დაიბეჭდა: ჟურნალი „ცისკარში“ (2015, 2017), „ლიტერატურულ გაზეთში“ (2016), „ლიტერატურულ მესხეთში“ (2016, 2017).
არის 2018 წლის პენ-მარათონის ფინალისტი და „წინანდლის პრემიის“ 2019 წლის ლაურეატი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 29 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი ბიბლიოთეკრები
ერლენმოოსი
ერლენმოოსი (Erlenmoos) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბიბერახის რაიონში. თემის ფართობია 24,26 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 1 671 ადამიანს.