cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გრეივსის დაავადება
ისტორია
ნაკლებად ცნობილია, როგორც პარის დაავადება, ბეგბის დაავადება, ფლაიანის დაავადება, ფლაიან-ბაზედოვის სინდრომი და მარშის დაავადება. ეს სახელები მოდის კალებ ჰილერ პარისგან, ჯეიმზ ბეგბისგან, ჯუზეპე ფლაიანისგან და ჰენრი მარშისგან. უფრო ადრეულ პერიოდში, ჩიყვის შემთხვევა ეგზოფთალმთან ერთად გამოქვეყნდა იტალიელი ჯუზეპე ფლაიანის და ანტონიო ტესტას მიერ 1802 და 1810 წლებში, ცალ-ცალკე. ამაზე ადრე კალებ ჰილერ პარიმ, სახელგანთქმულმა პროვინციელმა ექიმმა ინგლისში XVIII საუკუნის ბოლოს (ედვარდ მილერ გალუსის მეგობარი) აღწერა სემთხვევა 1786 წელს.ეს შემთხვევა არ გამოქვეყნდა 1825 წლამდე, მაგრამ ეს იყო 10 წლით ადრე ვიდრე გრეივსმა აღწერა.
თუმცა სამართლიანი იქნება ვთქვათ რომ გრეივსის დაავადების აღწერა მოდის XII საუკუნიდან სპარსი ექიმის საიიდ-ისმაილ-ალ-იურიანისგან, ვინც აღნიშნა კავშირი ჩიყვსა და ეგზოფთალმს შორის თავის ხვარაზმ შაჰის  თეზისები-ში, ეს იყო იმ დროის მთავარი სამედიცინო ლექსიკონი.
სამედიცინო ეპონიმები არის ხშირად არა კუთვნილებით წოდებული გრეივსის დაავადება და ბაზედოვის დაავადება არის ვარიაციული წოდება ერთი და იგივე დაავადებისა.
გამოჩენილი შემთხვევები
thumb|256x256px|[[მარტი ფელდმანი წარმატებით იყენებდა გრეივსის დაავადების შედეგად განვითარებულ ეგზოფთალმს თავის კომედიურ საქმიანობაში.]]
სქოლიო
კატეგორია:ფარისებრი ჯირკვლის დაავადებები
მოსკოვის დიდმოწამე ეკატერინეს ტაძარი
მოსკოვის დიდმოწამე ეკატერინეს ტაძარი (Храм Великомученицы Екатерины) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. იგი არის ამერიკის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეტოქი. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის იაკიმანკის რაიონში. ზაფხულის ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე. ზამთრის ტაძრის მთავარი საკურთხეველი კი მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის სახელზე. ეგვტერები კი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და ალექსანდრე ნეველის სახელზე.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
პირველი ცნობები აღნიშნულ ადგილზე ხის ტაძრის მშენებლობის შესახებ თარიღდება 1612 წლით. 1657 წლისათვის ხის ეკლესია შეცვალეს ქვის ნაგებობით.
ამჟამად არსებული ეკლესია აგებულია 1766-1775 წლებში ბაროკოს სტილში, კარლ ბლანკის პროექტის მიხედვით. სავარაუდოდ, ეკლესიის აგება ბრძანა თავად ეკატერინე II-მ თავისი კორონაციის დროს 1762 წელს. კარლ ბლანკმა ახალი ნაგებობა ააგო ძველის გვერდით. ორივე ეკლესია გააერთიანა ცენტრალური გასასვლელით, რომელსაც ზემოდან სამრეკლო დაადგა. ახალი დღემდე შემორჩენილი ეკლესია მოქმედებდა ზაფხულობით, ძველი კი - ზამთრობით. thumb|220px|left| 1883 წლის ფოტო. ზამთრის ეკლესიის სამრეკლო და გუმბათი (მარცხნივ ფოტოზე)მოანგრიეს [[1930-იან წლებში.]] იმავე 1769 წელს ეკლესიას შემოავლეს ღობე, რომელიც გადააკეთეს 1812 წლის ხანძრის შემდეგ 1820-იან წლებში. გამოიყენეს ცხაურები, რომელიც დაამზადეს კრემლის ტაძრის მოედნისათვის.
ხატები ეკლესიისათვის დაწერა რუსმა ფერმწერმა დიმიტრი ლევიცკიმ, ვ. ვასილევსკისთან ერთად. აღნიშნული ხატები დრემდა არ შემონახულა.
თბილი ეკლესია დაიწვა 1812 წელს, ააგეს მხოლოდ 1870-1872 წლებში მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის სახელზე. 1879-1880 წელს ეკლესიის ტერიტორიაზე არქიტექტორმა დ. პევნიცკიმ ააგო სათნოების სახლი.
1920-1924 წლებში ტაძრის დღესასწაულზე მსახურებას ატარებდა პატრიარქი ტიხონი.
1931-1932 წლებში ეკლესია დახურეს და გამოიყენებოდა სხვადასხვა კანტორისა და საცხოვრებელი ფართისათვის. სამრეკლო დაანგრიეს 1930-იან წლებში.
1970-1983 წლებში ზაფხულის ეკლესიის ინტერიერი აღადგინეს. მაცხოვრის ხატის ეკლესიას მოხსნეს გუმბათი და გამოიყენებდნენ როგორც სამრეწველო დანიშნულებით.
1992წელს ტაძარი გადაეცა მართლმადიდებელ მრევლს. 1994 წლიდან ამერიკის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეტოქი გახდა.
ტაძარში პირველი ლიტურგია აღევლინა 1995 წელს ხარების დრესასწაულზე.
1999 წლის 11 ივნისს შედგა ტაძრის კურთხევა, რომელიც აღასრულა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ ვაშინგტონისა და ნიუ-იორკის მთავარეპისკოპოს, ამერიკისა და კანადის მიტროპოლიტ თეოდოსისთან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
ესტელიერის მუნიციპალიტეტი
ესტელიერის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, პორტუგესის შტატში, წარმოადგენს პორტუგესის შტატის 14 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია პირიტუ, ფართობი 754 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2013 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ესტელიერის მუნიციპალიტეტიში ცხოვრობდა 60 618 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 50,1 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პორტუგესის შტატის მუნიციპალიტეტები
იოჟე პლეჩნიკი
იოჟე პლეჩნიკი (Jože Plečnik, Josip Plečnik; დ. 23 იანვარი, 1872, ლიუბლიანა — გ. 7 იანვარი, 1957, ლიუბლიანა) — სლოვენი არქიტექტორი. მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ლიუბლიანის არქიტექტურული სტილის ჩამოყალიბებაში. ასევე დიდი წვლილი მიუძღვის პრაღის არქიტექტურაში, იყო პრაჟსკი-ჰრადის არქიტექტორი.
პლეჩნიკი სლოვენიის არქიტექტურული სკოლის ერთ-ერთი დამარსებელია. მან განვითარდა ეროვნული რომანტიზმიდან ფუნქციონალიზმისაკენ. XX საუკუნეში, მისი გარდაცვალებიდან დიდი ხნის განმავლობაში არქიტექტორები არ ინტერესდებოდნენ მისი შემოქმედებით.
სქოლიო
კატეგორია:სლოვენი არქიტექტორები კატეგორია:დაბადებული 1872 კატეგორია:გარდაცვლილი 1957
რუთ უილსონი
რუთ უილსონი (Ruth Wilson; დ. 13 იანვარი, 1982) — ინგლისელი მსახიობი. ცნობილია თავისი შესრულებული როლებით ფილმებში: „Suburban Shootout“ (2005), „ჯეინ ეარი“ (2006), მან ელის მორგანის როლი BBC-ს ფსიქოლოგიურ კრიმინარულ დრამატულ სატელევიზიო სერიალში „ლუთერი“-ში (2010–2013, 2019) ითამაშა, ხოლო ელისონ ლოქჰართი სატელევიზიო დრამაში „საყვარლები“ (2014-2018), 2018 წელს ითამაშა მინისერიალში „მისის უილსონი“-ში. BBC/HBO-ს ფანტაზიური ჟანრის სერიალ „მისი ბნელი საწყისები“-ში მარისა კულტერის როლი შეასრულა. გადაღებულია რამდენიმე ფილმში, მათ შორისაა: „მარტოხელა რეინჯერი“ (2013), „მისტერ ბენკსის გადარჩენა“ (2013), „მე ის მშვენიერი ნივთი ვარ, სახლში რომ ცხოვრობს“ (2016), „მუქი მდინარე“ (2017).
ტიტულოვანი როლის-ანა ქრისტის შესრულების, და მეორე ხარისხოვანი პერსონაჟის–სტელა კოუვალსკის „ტრამვაი სახელად სურვილი“-ში შესრულებისთვის უილსონი სამჯერ ნომინირდა, ხოლო ორჯერ მოიგო „ლორენს ოლივიერის ნომინაცია“, როგორც საუკეთესო მსახიობი. მას სატელევიზიო სერიალ-ჯეინ ეარში, ნათამაშები როლით მოგებული აქვს ოქროს გლობუსი.
ბიოგრაფია
რუთ უილსონი დაიბადა 1982 წლის 13 იანვარს, ლონდონის ერთ-ერთ სოფელში-ეშფორდში. არის მერი და ნიგელ უილსონის ქალიშვილი. ჰყავს სამი უფროსი ძმა: ტობი, სემი (BBC-ს ჟურნალისტი) და მეთიუ. არის მწერალის ალექსანდრე უილსონისა და მისი მესამე ცოლის ელისონის  შვილიშვილი. მისი დიდი ბებია ეთნიკური წარმომავლობით ირანელი იყო. უილსონი სურეის ერთ-ერთ სოფელში, შეპარტონში გაიზარდა როგორც კათოლიკე.
უილსონმა დაამთავრა დამოუკიდებელი კათოლიკური სკოლა „Notre Dame“, რომელიც განკუთვნილი იყო მხოლოდ გოგონებისთვის. თინეიჯერობის ასაკში მისი სამუშაო მოდელობა იყო. სწავლა ნოტინგემის უნივერსიტეტში განაგრძო, იგი ამ უნივერსიტეტში ისტორიას სწავლობდა, უნივერსიტეტში სწავლის დროს „ნოტინგემის ახალ თეატრ“-ში სპექტაკლებში იღებდა მონაწილეობას. 2003 წელს მან დაამთავრა ნოტინგემში სწავლა, ხოლო 2005 წელს „მუსიკისა და დრამატული ხელოვნების ლონდონის აკადემია“. ამის შემდეგ, მან დააარსა „Hush Productions“-ი. ნოტინგემში ყოფნის დროს მან მონაწილეობა მიიღო სატელევიზიო, ომის სტრატეგიულ თამაშში „Time Commanders“-ში.
მანამ სანამ „ჯეინ ეარში“ ითამაშებდა მთავარი როლით, მონაწილეობა მიიღო ბრიტანულ კომედიურ სატელევიზიო სერიალში, „Suburban Shootout“-ში, ინგლისელ მსახიობთან-ტომ ჰიდლესტონთან ერთად. 2006-2007 წლებში ითამაშა ITV-ს სატელევიზიო სერიალში, „აგათა კრისტის მარპლი“-ში, ხოლო მერი BBC-ს დრამაში, „Capturing Mary“-ში.
2007 წელს ტანიას როლი „როიალის ეროვნული თეატრში“ „Philistines“-ში ითამაშა. ამავე წელს, კომედიურ როლზე, როგორც ელისონ ფენელი გამოჩნდა BBC-ს კომედიურ სერიალში-„Freezing“. 2009 წლის 23 ივლისიდან 3 ოქტომბრამდე მონაწილეობას იღებდა სპექტაკლში-„A Streetcar Named Desire“-ში, როგორც სტელა კოვალსკი. 2009 წლის 15 ნოემბერს, AMC Television და ITV-ს მინისერიალ „ტუსაღი“-ში, უილსონმა სოფლის ექიმის-"Number 313"-ის როლი შეასრულა. 2009 წლის დეკემბერში ითამაშა BBC-ის სატელევიზიო სერიალში „Small Island“-ში, რომელიც გადაღებულია ინგლისელი ავტორის, ანდრეა ლევის ამავე სახელწოდების მქონე ნოველის მიხედვით.
2010 წლიდან უილსონი მონაწეილეობას იღებდა ფსიქოლოგიურ სატელევიზიო სერიალში, „ლუთერი“-ში, სადაც იგი თამაშობდა ელის მორგანის როლს. 2014 წელს უილსონმა ელისონ ბეილის როლის შესრულება დრამატულ სატელევიზიო სერიალში, „საყვარლები“-ში დაიწყო. მან ამ სერიალის პირველ სეზონში მონაწილეობით ოქროს გლობუსიც მოიგო, როგორც საუკეთესო მსახიობი—დრამატულ სატელევიზიო სერიალებში. მან ამ სერიალში მონაწილეობის მიღება 2018 წელს, 4 სეზონის შემდეგ შეწყვიტა.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:დაბადებული 13 იანვარი
ორჯონიკიძე (ბეილაგანი)
ორჯონიკიძე (Orconikidze) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
კასტილისკარი
კასტილისკარი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სინკო-ვილიასის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 40,682096 კმ². მოსახლეობა — 254 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ფელისიტე
ფელისიტე (Félicité Island, Félicité) — სეიშელის შიდა კუნძულების ერთ-ერთი კუნძული. მდებარეობს ინდოეთის ოკეანეში, ეკუთვნის სეიშელის კუნძულების სახელმწიფოს.
გეოგრაფია
მდებარეობს 55 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთში კუნძულ მაედან. ფართობი — 2,68 კმ², მაქსიმალური სიმაღლე ზღვის დონიდან — 213 მეტრი. ფელისიტე — გრანიტის კუნძულია მკვეთრი, ციცაბო ფერდოებით.
კუნძული დაფარულია პალმის ნარგავებით, ისინი იზრდებიან, როგორც ფერდოებზე, ასევე ვაკე ადგილებში.
ისტორია
XIX საუკუნის ბოლოს, ხუთი წლის განმავლობაში კუნძულზე ცხოვრობდა პერაკის სულთანი აბდულა კუნძულ მაეზე გადასვლამდე. 1970-იან წლებამდე კუნძულზე არსებობდა ქოქოსის პლანტაციები 50 კაციანი მოსახლეობით.
ტურიზმი
კუნძულზე მდებარეობს ოთხვარსკვლავიანი ოტელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სეიშელის კუნძულების კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები კატეგორია:აფრიკის კუნძულები
გუანარეს მუნიციპალიტეტი
გუანარეს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, პორტუგესის შტატში, წარმოადგენს პორტუგესის შტატის 14 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია გუანარე, ფართობი 2008 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2013 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით გუანარეს მუნიციპალიტეტიში ცხოვრობდა 230 596 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 95,94 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პორტუგესის შტატის მუნიციპალიტეტები
გიორგი კორიფაძე
გიორგი კორიფაძე (დ. 3 ოქტომბერი, 1989) — ქართველი ფეხბურთელი, ამჟამად საჩხერის „ჩიხურას“ ნახევარმცველი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ვიტ ჯორჯიას ფეხბურთელები კატეგორია:საჩხერის ჩიხურას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 3 ოქტომბერი კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
ოტოროჰანგა
ოტოროჰანგა (Otorohanga) — ქალაქი ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ კუნძულზე. 2013 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 9138 კაცს შეადგენს. ფართობი — 2063 კმ².
გეოგრაფია
ქალაქი ოტოროჰანგა მდებარეობს უაიკატოს რეგიონში, მდინარე უაიპას ნაპირზე.
დარვინის მთიულები
დარვინის მთიულები, გალაპაგოსის მთიულები (Geospizinae) — ფრინველთა ქვეოჯახი ტანაგრისებრთა (ზოგიერთი კლასიფიკაციით — გრატასებრთა) ოჯახისა. ადრე მთიულასებრთა ოჯახს მიეკუთვნებოდა. მიიჩნევა, რომ დარვინის მთიულები წარმოიშვნენ დაახლოებით 2,3 მილიონი წლის წინ, გალაპაგოსის ერთ-ერთ კუნძულზე, ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკიდან გადმოფრენილი ფრინველების გუნდისაგან. ადაპტიური რადიაციის შედეგად, მათ დასაბამი დაუდეს 5 გვარის 18 სახეობას, რომლებიც გავრცელებული არიან გალაპაგოსისა და ქოქოსის კუნძულებზე (ქოქოსის მთიულა, Pinaroloxias inornata). ამ მთიულებმა ფართო ცნობადობა მოიპოვეს ჩარლზ დარვინის დამსახურებით, რომელმაც ისინი აღწერა როგორც ცალკეულ კუნძულებზე ბუნებრივი გადარჩევის გზით სახეობათაწარმოქმნის დამარწმუნებელი მაგალითი.
მათი სხეულის სიგრძეა 10–15 სმ, მასა 8–40 გ. სხეულის აგებულება მაგარია; ბოლო მოკლე. შეფერილი არიან მორუხო-ზეთისხილისფრად; ზოგიერთი სახეობის მამალი ნაწილობრივ ან მთლიანად შავია. ახასიათებთ მკვეთრი სახეობათაშორისი სახესხვაობა ნისკარტის სიდიდესა და ფორმაში, რაც დაკავშირებულია კვების სპეციალიზაციასთან. მაგალითად, მიწის მთიულებს (Geospiza, 9 სახეობა), რომლებიც ძირითადად თესლებითა და კაქტუსებით იკვებებიან, კონუსისებრი და მასიური ნისკარტი აქვთ; ასპუჭაკასებრ მთიულას (Certhidea olivacea), რომელიც პატარა რბილ მწერებს ჭამს — სწორი და წაგრძელებული; კოდალასებრ მეხეურ მთიულას (Camarhynchus pallidus) ხის ქერქიდან ნისკარტით დაჭერილი ოპუნციის ჩხირით ან ეკლით ამოჰყავს ნადავლი. ბუდობენ ხშირ ხეებსა და ბუჩქნარში, მათ შორის მანგროს ტყეებში. მონოგამური ფრინველებია. მამალი ხის ტოტზე ან ბუჩქში აშენებს რამდენიმე დიდი ზომის ჯამისებრ ბუდეს, რომელსაც აქვს გვერდითი შესასვლელი და სახურავი; დედალი ერთ-ერთ მათგანს ირჩევს და მშენებლობას ასრულებს. ბუდეში 4 (6-მდე) კვერცხია; დედალი კრუხობს 12 დღე. 10 სახეობა შეტანილია IUCN-ის წითელ ნუსხაში.
სქოლიო
კატეგორია:ტანაგრისებრნი
დანილოვის მონასტერი
დანილოვის მონასტერი (Данилов монастырь) — მამათა სტავროპიგიალური მართლმადიდებლური მონასტერი მოსკოვში. მონასტერი დაარსებულია XIII საუკუნეში. მდებარეობს მდინარე მოსკოვის მარჯვენა ნაპირზე.
მონასტრის აღორძინება დაიწყო 1983 წელს. ამ წლიდან იგი სტავროპიგიალურია და ამ პერიოდიდან იგი რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სასულიერო-ადმინისტრაციული ცენტრია. მის ტერიტორიაზე მდებარეობდა მოსკოვის საპატრიარქოს შიდა საეკლესიო კავშირების განყოფილება, ასევე სინოდალური რეზიდენცია, სადაც იმართებოდა წმინდა სინოდის კრებები.
მონასტერი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ლეგენდები
საეკლესიო გადმოცემა დანილოვის მონასტერს აგვიწერს, როგორც უძველეს მონასტერს მდინარე მოსკოვის ნაპირზე. გადმოცემის თანახმად იგი დააარსა მოსკოვის მთავარმა დანიელ ალექსანდრეს ძემ, თავისი მფარველი ანგელოზის დანიელ მესვეტის პატივისცემის ნიშნად. კრემლის ისტორიის მკვლევარი ალექსანდრე ვორონოვი მიუთითებს 1282 წელს, როდესაც დანიელმა თავის ძმებთან დიმიტრისთან და ანდრეასთან კონფლიქტი მოაგვარა ვლადიმირის დიდი სამთავროსთან დაკავშირებით.
სხვა ლეგენდები გადმოგვცემენ, რომ გარდაცვალებამდე თავადი ბერად აღიკვეცა და დაკრძალეს დანილოვის მონასტერში.
არსებობს გადმოცემა, რომ სწორედ დანილოვის მონასტერში დაარსდა პირველი სამთავარეპისკოპოსო მოსკოვის სამთავროში.
ისტორიული ფაქტები
არსებული მონასტერი დააარსა ან აღადგინა ივანე მრისხანემ 1560 წელს, სავარაუდოდ ყოფილი სამონასტრო ნეკროპოლის ადგილზე. ერთი წლის შემდეგ მეშვიდე საეკლესიო კრების მამათა სახელზე ეკლესია აკურთხა მოსკოვის მიტროპოლიტმა მაკარიმ.
1591 წელს, მას შემდეგ, რაც ყირიმის ხანი კაზი-გირეი მიუახლოვდა მოსკოვს, დანილოვის მონასტრის ახლოს ჩააყენეს რუსული კოლონა - გამაგრებული მოძრავი ბანაკი. 1606 წელს დანილოვის მონასტერს თავს დაესხა ივანე ბოლოტნიკოვისა და ფილიპ პაშკოვის ბანდა მეფე ვასილი შუისკის ჯარებთან ერთად. 1607 წელს დანილოვის მონასტერთან სიკვდილით დასაჯეს თვითმარქვია ილეიკო მურომეცი. ეკლესია არეულობის ხანის პერიოდში საბრძოლო მოქმედებების კერა იყო. ძლიერ დაზარალდა 1610 წელს.
XVII საუკუნის დასაწყისში გარს შემოარტყეს აგურის კედელი შვიდი კოშკით. 1710 წლისათვის ვანილოვის მონასტერი მოითვლიდა 30 ბერს, 1764 წელს - 12 ბერს წინამძღვრით, 1900 წელს კი - 17 ბერს. სერიოზულად დაზიანდა 1812 წელს ფრანგების შეჭრის შემდეგ.
პირველი დოკუმენტალური მტკიცებულება მონასტრის მიერ მიწის მფლობელობის შესახებ, განეკუთვნება 1785 წელს. XIX საუკუნის ბოლოს მონასტრის კუთვნილებაში იყო 178 დესეტინა მიწის ნაკვეთი და რამდენიმე სახლი მოსკოვში. 1805 წელს მონასტერთან ააგეს სათნოების სახლი. 1917 წლისათვის მონასტერში იყო 19 ბერი და ოთხი მორჩილი და ეკუთვნოდათ 164 დესეტინა მიწა.
1918 წელს, მონასტრის ფორმალური დახურვის შემდეგ იგი კვლავ განაგრძობდა აქტიურ სამონასტრო ცხოვრებას 1930 წლამდე. 1929 წელს მიიღეს სპეციალური დადგენილება მონასტრის დახურვის შესახებ. 1931 წელს გაანადგურეს მონასტრის ნეკროპოლისი. 1920-იან წლებში სამონასტრო წიგნები და ხელნაწერი დოკუმენტები გადაიტანეს მოსკოვის არქივში.
1930 წელს მონასტრის ტერიტორიაზე გახსნეს შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის იზოლიატორი რეპრესირებული ოჯახების ბავშვებისათვის. 1932 წლამდე ღვთისმსახურება კვლავ მიმდინარეობდა აღდგომის ეკლესიის განახლების სახელობის ეკლესიაში.
თავად დანიელის სხეული ინახებოდა მეშვიდე კრების მამათა სახელობის ეკლესიაში. 1917 წლივან 1930 წლამვე კი სამების ტაძარში. 1930 წელს გადაასვენეს აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარში. აღნიშნული ტაძრის დახურვის შემდეგ თავად დანიელის ცხედრის ბედი უცნობია.
1988 წლის 26 მარტს აკურთხეს ზემო ტაძარი მეშვივე საეკლესიო კრების სახელზე. ამავე წელს მონასტერს სტუმრობდა აშშ-ის პრეზიდენტი რონალდ რეიგანი, მისი მეუღლე და სახელმწიფო მდივანი ჯორჯ ბუში.
1988 წლის 12 ივნისს მონასტრის მოედანზე აღნიშნეს რუსეთის გაქრისტიანების 1000 წლისთავი. საზეიმო ცერემონიალს ესწრებოდა ანტიოქიის პატრიარქი ეგნატე IV, იერუსალიმის პატრიარქი დიოდორე I, მოსკოვის პატრიარქი პიმენი, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია II, რუმინეთის პატრიარქი თეოქტისტე, ბულგარეთის პატრიარქი მაქსიმე და კვიპროსის მთავარეპისკოპოსი ქრიზოსტომოს I.
ამჟამად მონასტერი არის სტავროპიგიალური, რაც იმას ნიშნავს, რომ მისი მმართველი-წინამძღვარი არის მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:რუსეთის მონასტრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
პეტრე პოპოვი
პეტრე პოპოვი (Пётр Семёнович Попов; დ. 	25 ივლისი, 1923 — გ. 1960) — საბჭოთა ჯარის ვიცე-პოლკოვნიკი, საბჭოთა ჯარის გენერალური შტაბის მთავარი სადაზვერვო სამართველოს თანამშრომელი, ამერიკის შეერთებული შტატების ცენტრალური სადაზვერვო სამართველოს პირველი მსხვილი აგენტი საბჭოთა კავშირში.
ბიოგრაფია
პეტრე პოპოვი დაიბადა 1923 წელს, კოსტომასთან ახლოს, გლეხის ოჯახში. 1942 წლის აგვისტოში წავიდა მეორე მსოფლიო ომის ფრონტზე, მიიღო ჯილდოები. მეორე მსოფლიო ომის დამთავრებისთვის, იყო მომარაგების ოფიცერი. პოპოვის ნაცნობები ახასიათებდნენ მას როგორც ჩაკეტილ, ურთიერთობის ნაკლებად მოყვარულ და ნერვოზულ ადამიანად. ამასთან ერთად, ისინი აღნიშავდნენ, რომ პოპოვი დისციპლინირებული და კარგი შემსრულებელი იყო. ომის შემდეგ, პოპოვი გახდა გენერალ ივან სეროვის დამხმარე, რომელიც იმ პერიოდში იყო გერმანიაში საბჭოთა სამხედრო ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი სამოქალაქო ადმინისტრაციის საკითხებში და ამავე დროს იკავებდა საბჭოთა კავშირის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის სახალხო კომისარის მოადგილის თანამდებობას.
თანამშრომლობა ამერიკულ დაზვერვასთან
არსებობს ორი ვერსია იმის შესახებ, თუ როგორ გადაიბირეს პოპოვი ცენტრალური სადაზვერვო სამართველოს აგენტებმა. ერთი მათგანი, რომელიც ამერიკული წარმოშობისაა, ამტკიცებს, რომ პოპოვმა თავად ჩააგდო წერილი, სადაც თანამშრომლობას შეთავაზება იყო, ვენაში ამერიკის შეერთებული შტატების ვიცე-კონსულის ავტომობილში. მეორე, დაფუძნებული თავად პოპოვის ჩვენებაზე, ამტკიცებს, რომ ვენაში იგი ცენტრალური სადაზვერვო სამართველოს ორმა აგენტმა გაიტაცა და დაემუქრა, რომ ჩუმად გადაიყვანდნენ აშშ-ში და მასზე როგორ ჯაშუშზე სასამართლოს მოაწყობდნენ, რის შემდეგაც დააძალეს, ხელი მოეწერა გადაბირების აქტზე. 1954 წლიდან პოპოვი აქტიურად თანამშრომლობდა ცენტრალურ სადაზვერვო სამართველოსთან „Grayspace“-ის ფსევდონიმის ქვეშ.
სპეციალურად პოპოვთან თანამშრომლობისთვის ცენტრალურ სადაზვერვო სამართველოში შეიქმნა სპეციალური დანიშნულების განყოფილება SR-9 (იშიფრება როგორც Soviet Russia, საბჭოთა რუსეთი), რომელიც, საბოლოო ჯამში, უხელმძღვანელებს კიდეც სამართველოს ყველა აგენტის მოქმედებას საბჭოთა კავშირში. სგანყოფილებას თავდაპირველად სათავეში ჩაუდგა ჯორჯ კაიზვალტერი. ცენტრალური სადაზვერვო სამართველო ვიცე-პოლკოვნიკ პოპოვის სამსახურს დიდად აფასებდა და მას დიდ თანხასაც უხდიდა. პოპოვმა, სამაგიეროდ, გასცა მისთვის ცნობილი ყველა საბჭოთა აგენტი ავსტრიაში და გაუმხილა ცენტრალურ სადაზვერვო სამართველოს საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის და მთავარი სადაზვერვო სამართველოს კადრების მომზადების სისტემა და ამ უწყებების ორგანიზაციული სტრუქტურა. არაერთხელ, პოპოვი აძლევდა ცენტრალურ სადაზვერვო სამართველოს ინფორმაციას ავსტრიაში მოქმედი საბჭოთა სამხედრო დაზვერვის მოქმედების ასპექტებზე. ამ ინფორმაციის მოპოვებას იგი სამსახურეობრივი მდგომარეობის ხარჯზე ახერხებდა. პოპოვმა აგრეთვე გადასცა ჯორჯ კაიზვალტერს საკმაოდ ფასეული ინფორმაცია საბჭოთა შეიარაღებასა და სამხედრო დოქტრინაზე, იმ წლების სამხედრო წესდება, ჯავშანტექნიკური დივიზიების ორგანიზაციის სქემა საბჭოთა ჯარში. გარდა ამისა, ცენტრალურმა სადაზვერვო სამართველომ ზუსტად პოპოვისგან შეიტყო, რომ 1954 წელს ქალაქ ტოცკის რაიონში საბჭოთა კავშირმა ჩაატარა პირველი სამხედრო სწავლებები ბირთვული იარაღის გამოყენებით.
დაპატიმრება და დახვრეტა
1958 წლის საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტი დაინტერესდა პოპოვისა და ავსტრიის მოქალაქის, ემილია კოხანეკის მიმოწერით (კოხანეკი პოპოვის საყვარელი იყო უკანასკნელის ავსტრიაში ყოფნის პერიოდში). პოპოვის ოპერატიული დამუშავების საქმემ მიიღო კოდური დასახელება „ბუმერანგი“, ხოლო მისმა მთავარმა ფიგურანტმა ფსევდონიმი „იუდა“. დამუშავების წინ წაწევის შემდეგ, ვიცე-პოლკოვნიკის ყოფნა გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში საბჭოთა კავშირისთვის სულ უფრო და უფრო სახიფათო ხდებოდა. 1958 წლის 24 ნოემბერს პოპოვი ბოლოჯერ შეხვდა ჯორჯ კაიზვალტერს, რის შემდეგაც მოსკოვში დაბრუნდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 1960 კატეგორია:რუსი ჯაშუშები
საქართველოს დამფუძნებელი კრების სამხედრო კომისია
საქართველოს დამფუძნებელი კრების სამხედრო კომისია — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული საბჭოს (შემდეგში პარლამენტის) და დამფუძნებელი კრების სამხედრო კომისია კანონპროექტის ავტორსა და მოწვეულ სამხედრო სპეციალისტებთან ერთად განიხილავდა ქვეყნის სამხედრო აღმშენებლობის შესახებ მისაღებ კანონებს და წარუდგენდა დამფუძნებელ კრებას. 1919 წლის 29 მარტიდან დამფუძნებელი კრების სამხედრო კომისიის წევრები იყვნენ: სოციალ-დემოკრატები: სილიბისტრო ჯიბლაძე, გრიგოლ გიორგაძე, რუბენ აუშტროვი, კონსტანტინე ანდრონიკაშვილი, ვლადიმერ ჯუღელი, ალექსანდრე დგებუაძე, ანანია სალუქვაძე, ზაქარია გურული, ანდრია ჭიაბრიშვილი, მუხრან ხოჭოლავა, ვლადიმერ ჯიბლაძე, ვიქტორ ჟღენტი. სოციალ-ფედერალისტები: სვიმონ მდივანი, იოსებ გობეჩია. ეროვნულ-დემოკრატი - პეტრე სურგულაძე. სამხედრო კომისია პერიოდულად აკომპლექტებდა მცირე სამხედრო კომისიას, რომელიც სამხედრო შენაერთების რევიზიასა და მასალებს განიხილავდა და გასცემდა რეკომენდაციებს.
გუანარიტოს მუნიციპალიტეტი
გუანარიტოს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, პორტუგესის შტატში, წარმოადგენს პორტუგესის შტატის 14 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია გუანარიტო, ფართობი 3103 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2013 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით გუანარიტოს მუნიციპალიტეტიში ცხოვრობდა 62 841 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 10,2 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პორტუგესის შტატის მუნიციპალიტეტები
ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი
აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (NSU, Naxçıvan Dövlət Universiteti) — საჯარო უნივერსიტეტი, რომელიც მდებარეობს ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში. უნივერსიტეტი დაარსდა 1967 წელს დაფუძნებული აზერბაიჯანის სახელმწიფო პედაგოგიკური ინსტიტუტის ნახიჩევანის ფილიალის ბაზაზე და დამოუკიდებელი 1990 წელს გახდა. უნივერსიტეტში 5000-მდე სტუდენტი სწავლობს, ხოლო აკადემიური პერსონალი 360 ადამიანს შეადგენს. 2003 წელს ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტმა ჯორჯ სოროსის ფონდთან „ღია საზოგადოება“ ერთად განათლების, ინფორმაციისა და სამართლის სფეროების განვითარებისთვის ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კამპუსში საგანმანათლებლო-საინფორმაციო ცენტრი გახსნა.
შერემეტიევოს საერთაშორისო აეროპორტი
შერემეტიევოს საერთაშორისო აეროპორტი (Международный аэропорт Шереме́тьево) (IATA: SVO, ICAO: UUEE) — საერთაშორისო აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ მოსკოვიდან ჩრდილო-დასავლეთით, 29 კმ-ში. აეროპორტი წარმოადგენს აეროფლოტის, Nordavia-სა და Nordwind Airlines-ის ჰაბს. 2013 წელს მგზავრების რაოდენობამ 29 256 000 კაცი შეადგინა.
ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი
ისტორია
1967 წელს გახსნილ აზერბაიჯანის პედაგოგიკური ინსტიტუტის ნახიჩევანის ფილიალში 102 სტუდენტს მხოლოდ 3 სპეციალისტი ასწავლიდა. ნახიჩევანის სახელმწიფო პედაგოგიკური ინსტიტუტი აზერბაიჯანის პედაგოგიკური ინსტიტუტის საფუძველზე 1972 წელს შეიქმნა, ხოლო 1990 წელს, აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის გადაწყვეტილებით, ნახიჩევანის სახელმწიფო პედაგოგიკური ინსტიტუტი უნივერსიტეტად გადაკეთდა.
შერემეტიევოს საერთაშორისო აეროპორტი
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები კატეგორია:საერთაშორისო აეროპორტები
ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი
ისტორია
სხვადასხვა დროს ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტს მნიშვნელოვანი ფიგურები ხელმძღვანელობდნენ, მათ შორის: ალი ალიევი (1904-1997) - ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი; საფარალი ბაბაევი (1923-2000) - გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი და ასისტენტ-პროფესორი; ისრაილ მამედოვი (1924-1995) - ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი; ისაკ მამედოვი (1925-2011) - ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი და პროფესორი; გასიმ ჰუსეინოვი (1940-...) - ქიმიურ მეცნიერებათა დოქტორი და სხვ. ამჟამად ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის სრული წევრი, ისსა ჰაბიბაილია (1949-...).
ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტმა ავტონომია და თვითმმართველობა 2002 წლის 12 ივნისს, აზერბაიჯანის პრეზიდენტის, ჰეიდარ ალიევის ბრძანების შესაბამისად მიიღო. ჰეიდარ ალიევი ოთხჯერ ეწვია უნივერსიტეტს (1974, 1992, 1999 და 2003 წლებში). უნივერსიტეტს ეწვია აზერბაიჯანის ამჟამინდელი პრეზიდენტი ილჰამ ალიევიც და ელექტრონული ბიბლიოთეკისა და კონსერვატორიის გახსნის ცერემონიას დაესწრო. ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის განვითარებას დიდ ყურადღებას უთმობს ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი მეჯლისის თავმჯდომარე, ვასიფ თალიბოვი.
სტრუქტურა
thumb|right|180px|უნივერსიტეტის ჰემინგუეის ცენტრი ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ფუნქციონირებს საბაკალავრო, სამაგისტრო და სადოქტორო პროგრამები. სამეცნიერო პერსონალის რაოდენობა 360-მდეა, მათ შორის 2 აკადემიკოსი, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის 5 კორესპონდენტი წევრი, 192 ფილოსოფიის დოქტორი და 32 მეცნიერებათა დოქტორია. უნივერსიტეტში ფუნქციონირებს რეგიონის განვითარებადი პრობლემების ლაბორატორია, რომელიც რეგიონის ისტორიას, კულტურასა და ეკონომიკას იკვლევს.
ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი არის კავკასიის უნივერსიტეტთა ასოციაციის წევრი. უნივერსიტეტი მონაწილეობს TEMPUS პროგრამის 3 საერთაშორისო პროექტში. 2012 წლიდან უნივერსიტეტი მონაწილეობს Erasmus-Mundus გაცვლით პროგრამებში. ნსუ არის აზიის უნივერსიტეტთა ასოციაციის, კავკასიის რეგიონის უნივერსიტეტთა კავშირის, ვეროპის რექტორთა კლუბისა და შავი ზღვის აუზის ქვეყნების უნივერსიტეტთა კავშირის წევრი.
საერთაშორისო ურთიერთობების განვითარებისთვის, სამეცნიერო და საგანმანათლებლო სფეროებში მიღწეული წარმატებისთვის, ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ევროპის რექტორთა კლუბმა „ათასწლეულის უნივერსიტეტის“ ტიტულით დააჯილდოვა.
სქოლიო
კატეგორია:ნახიჩევანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი კატეგორია:აზერბაიჯანის უნივერსიტეტები კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა კატეგორია:1967 წელს დაარსებული საგანმანათლებლო დაწესებულებები
სერვერა-დე-ლა-კანიადა
სერვერა-დე-ლა-კანიადა (Cervera de la Cañada, Cervera de la Canyada) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კომუნიდად-დე-კალატაიუდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 29,222058 კმ². მოსახლეობა — 260 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ცრესი
ცრესი (Cherso, Kersch, Crepsa, Χερσος, ჩერსოს) — ხორვატიის კუნძული ადრიატიკის ზღვაში. ის მდებარეობს კვარნერის უბის ჩრდილოეთ ნაწილში. კუნძულზე მოხვედრა შესაძლებელია ბორანით კრკიდან და ისტრიის ნახევარკუნძულიდან.
მისი ფართობია 405.78კმ2, რითიც ის უტოლდება მეზობელ კრკის, თუმცა მრავალი წლის მანძილზე კრკი მიიჩნეოდა ადრიატიკის უდიდეს კუნძულად. 2011 წლის მონაცემებით ცრესის მოსახლეობა შეადგენს 3,184 ადამიანს.
ცრესი და მისი მეზობელი ლოშინი ერთ დროს ერთ კუნძულს წარმოადგენდნენ, თუმცა ისინი გაყვეს არხით და ახლა ერთმანეთს ოსორის დასახლებასთან ხიდით უკავშირდებიან. ცრესის მტკნარი წყლის რესურსს მხოლოდ ტბა ვრანა წარმოადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:ადრიატიკის ზღვის კუნძულები კატეგორია:ხორვატიის კუნძულები
ითითალა
ითითალა (İtitala) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 115 კაცი.
ისტორია
ითითალა დააარსეს სოფელ ალიაბადის მცხოვრებლებმა 1860-1863 წლებში. ახლად შერჩეულ მიწაზე დასახლება დაიწყეს ინგილოებმა და „ითითალა“ დაარქვეს. უვარგისი მიწების გამო ზოგიერთი მოსახლე უკანვე დაბრუნდა ალიაბადში.
დემოგრაფია
სტა­ტისტიკური ცნობის მიხედვით, 1872 წელს ითითალაში მხო­ლოდ 36 კომლი იყო, 1886 წლის აღწერით — 68 (362 სული). 1980 წელს მითითებულია 1370 სული, ხოლო ბოლო დროის მონაცემებით ითვლიან 700 კომლს. ცხოვრობენ მაჰმადიანი ინგილოები, სუნიტები.
სოფელში მცხოვრები საგვარეულოებიდან აღსანიშნავია: ზუბეილანები (ზუბეი­შვილი), თარავალანები (თარვალი­შვილი), კაწანები (კაწა­შვილი), მატონები (მატო­­ შვილი), ჯინდრიანები (ჯინდრი­­ შვილი), შაპანები (შაპა­შვილი) და სხვ.
ალიაბადელების მიერ სხვა­დასხვა ადგილას დაარსებულ დასახლებებს შორის ითითალა ბელაქნის რაიონში ერთადერთია, რომელმაც დღემდე შეინარჩუნა ქართული ენა და ქართული სკოლა.
ღირსშესანიშნაობები
ისტორიული ძეგლებიდან ყურადსაღებია თამარის ციხე — „ფერი ყალა“, რომელიც მდებარეობს ბელაქნის რაიონში, ლაგოდეხ–შაქის მთავარი გზიდან დაახლოებით 4–5 კმ-ის დაშორებით მდინარე ბელაქნის­წყლის ხეობაში. ბელაქნის ჩრდილოეთით, მაღალი მთის კალ­თაზე უძველესი ნაგებობის ნანგრევებია, რომელსაც „წერეთელ თახთს“ (წერეთლის ტახტი) ეძახიან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
ხალხის მსახური (პარტია)
ხალხის მსახური (Слуга народу) — პოლიტიკური პარტია უკრაინაში. საპარლამენტო ფრაქცია „ხალხის მსახურის“ ლიდერია დავით არახამია. პარტიის სახელი მოდის სატელევიზიო სერიალიდან „ხალხის მსახური“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უკრაინის პოლიტიკური პარტიები
სავათისნაირნი
რესურსები ინტერნეტში
* კატეგორია:ფრინველები
ლაშა ჩიკვაიძე
ლაშა ჩიკვაიძე (დ. 4 ოქტომბერი, 1989) — ქართველი ფეხბურთელი, ამჟამად „ვარკეთილის“ მცველი. კარიერის უდიდესი ნაწილი გაატარა საჩხერის „ჩიხურაში“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:საჩხერის ჩიხურას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 4 ოქტომბერი კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
ლამუტი (იფუგაო)
ლამუტი (ოფიციალურად ლამუტის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Lamut) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი იფუგაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 26 235 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:იფუგაოს მუნიციპალიტეტები
მონსენიორ-ხოსე-ვისენტე-დე-უნდას მუნიციპალიტეტი
მონსენიორ-ხოსე-ვისენტე-დე-უნდას მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, პორტუგესის შტატში, წარმოადგენს პორტუგესის შტატის 14 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია პარაისო-დე-ჩაბასკენი, ფართობი 222 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2013 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით მონსენიორ-ხოსე-ვისენტე-დე-უნდას მუნიციპალიტეტიში ცხოვრობდა 35 198 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 95,44 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პორტუგესის შტატის მუნიციპალიტეტები
დონის როსტოვის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია
დონის როსტოვის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია (Церковь Успения Пресвятой Богородицы) — 1930-იან წლებში დანგრეული ტაძარი დონის როსტოვში. ეკლესია აღმართეს 1880-1889 წლებში. მდებარეობდა თანამედროვე მაქსიმ გორკის ქუჩისა და ეკლესიის შესახვევის გადაკვეთაზე.
ისტორია
პირველი ხის მიძინების ეკლესია დონის როსტოვში ააგეს 1764-1766 წლებს შორის. ეს იყო მესამე სასაზღვრო ბატალიონის ეკლესია. იგი მდებარეობდა ჯარისკაცების ციხესიმაგრეში ძველი კაზანის ეკლესიიდან ახლოს. 1977 წელს გენერალ-მაიორ გურიევის ინიციატივით ეკლესია დაშალეს და მისი მასალები კაზანის ეკლესიის რემონტისთვის გამოიყენეს.
XIX საუკუნის მეორე ნახევარში როსტოვში მიიღეს გადაწყვეტილება აეშენებინათ მიძინების ეკლესია იმპერატორ ალექსანდრე II-ის გამეფების 25 წლის აღსანიშნავად. თანხა ეკლესიის ასაშენებლად გამოჰყო ვაჭარმა ილია სტეფანეს ძე შუშპანოვმა და მისმა შვილმა საპატიო მოქალაქემ გავრილ ილიას ძე შუშპანოვმა. ეკლესიის საძირკველის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა 1880 წლის 27 ივნისს. ეკლესიის მშენებლობა, სავარაუდოდ მიმდინარეობდა ქალაქის არქიტექტორების ვ. იაკუნინისა და ნ. სოკოლოვის ზედამხედველობის ქვეშ. ეკლესია აკურთხეს 1889 წლის დეკემბრის დასაწყისში. ეკლესიის ასაშენებელი ადგილი შეარჩიეს სიმბოლურად: ეკლესიის შესახვევის სამხრეთით მდებარეობდა დონის როსტოვის ღვთისმშობლის შობის ტაძარი, ხოლო ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი ააშენეს ქუჩის ჩრდილოეთ ნაწილში.
მიძინების ეკლესია ააშენეს გვიანი კლასიციზმის ტრადიციების გამოყენებით ნეორუსული ელემენტების გამოყენებით. ეკლესიას ჰქონდა ხუთი გუმბათი და ორსართულიანი სამრეკლო. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხი იყო ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე, მარჯვენა (სამხრეთის) ნავი აკურთხეს გაბრიელ მთავარანგელოზის სახელზე. მარცხენა (ჩრდილოეთის) ნავი კი ნაკურთხია ანა წინასწარმეტყველის სახელზე. ეკლესიის ინტერიერი დაფარულია მხატვრობით, კანკელი მოზაიკითაა გაფორმებული. ეკლესიაში ინახება ხატი, რომელიც ეძღვნება იმპერატორ ალექსანდრე III-ის გადარჩენას სარკინიგზო კატასტროფაში 1888 წლის 17 ოქტომბერს. 1902 წელს ეკლესიასთან ააშენეს საეკლესიო სამრევლო სკოლა.
1928 წელს როსტოვის ხელისუფლებამ ეკლესია გადასცა სტაროობრიადელების თემს. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და დაანგრიეს. მის ადგილზე კი ააშენეს საცხოვრებელი სახლი როსტოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის თანამშრომლებისთვის. საეკლესიო-სამრევლო სკოლის შენობა შემორჩენილია ჩვენს დრომდე, თუმცა ძლიერადაა გადაკეთებული.
2012 წელს მაქსიმ გორკის ქუჩის რეკონსტრუქციის პერიოდში მიძინების ტაძრის ყოფილი სასაფლაოს ადგილზე აღმოაჩინეს ორი საფლავი. ერთ-ერთი ვერსიით, გვამები შეიძლება ეკუთვნოდეს ეკლესიის დამაარსებელს გავრილ ილიას ძე შუშპანოვსა და მის ცოლს.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
იორანგალა
იორანგალა (Örənqala) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	1 840 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
ოსიაურის ღვთისმშობლის ეკლესია
ოსიაურის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია დგას ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ოსიაურის დასავლეთით. აქ ძველი ეკლესიის ნანგრევები ყოფილა, რომელზეც 1990 წელს გიორგი ხარსელს აუგია დღევანდენი ეკლესია.
ეკლესია დარბაზული ტიპისაა (4,6X7,1). ნაგებია ქვიშაქვით, კუთხეებში გამოყენებულია კოზმანის ქვა.
ნახევარწრიული აფსიდის ცენტრში გაჭრილია სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს ტოლი ნიშებია. ჩრდილოეთით და სამხრეთით თითო სარკმელია. ყველა სარკმლის თაღი ნახევარწრიულია, როგორც შიგნიდან, ასევე გარედან. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. მისი თაღიც ნახევარწრიულია. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით, რომელიც კედლებს ებჯინება. გადახურვა კედლებიდან გამოყოფილია უბრალო კარნიზით. ასეთივე კარნიზით არის გამოყოფილი აფსიდი კონქისაგან.
იატაკი მოზაიკის ფილებითაა მოპირკეთებული. საკურთხევლის იატაკი ამაღლებულია დარბაზის იატაკთან შედარებით. კანკელი ხისაა და უბრალოა. შიგნითა კედლები შელესილია გაჯით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიები
მასტერტონი
მასტერტონი (Masterton, Whakaoriori) — ქალაქი ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ კუნძულზე. 2013 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 23 352 კაცს.
გეოგრაფია
მასტერტონი მდებარეობს ახალ ზელანდიაში, უელინგტონის რეგიონში. ქვეყნის დედაქალაქიდან, უელინგტონიდან დაშორებულია 100 კილომეტრით.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის ქალაქები
ნიკორთის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია
300px|მინი ნიკორთის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია — ეკლესია ხაშურის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარ ნიკორთის ტერიტორიაზე, მდინარე ტილიანას მარცხენა ნაპირზე.
ისტორია
ნიკორთის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია ცნობილი იყო ყვავის საყდრის სახელწოდებით. მდებარეობს მდინარე ტილიანას მარცხენა ნაპირზე, ნასოფლარ ნიკორთში, შემაღლებულ ფერდობზე, ირგვლივ ძველი სასაფლაოა. აქ შეიმჩნეოდა საკმაოდ მოზრდილი ნაგებობის (5,5X9) საძირკველის ნაშთები, რომელიც გაიწმინდა და მის ადგილზე აიგო ღვთისმშობლის შობის სახელობის დღევანდელი ეკლესია. ნაეკლესიარის გაწმენდისას აღმოჩნდა ძველი ნაგებობის კედლები, რომელიც შემორჩენილი იყო 0,8 მ–მდე. ნაგებობა დარბაზული ტიპისა ყოფილა აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდით.
ახალი ეკლესია იმეორებს ძველი ეკლესიის გეგმას. იგი დარბაზული ტიპის ნაგებობაა (9X5,92). ნაგებია თითქმის თანაბარ ზომიერი ქვიშაქვის გათლილი კვადრებით. ძირითად ნაგებობას დასავლეთის მხრიდან მინაშენი აქვს (2,61X3,64), რომელიც მასთან ქმნის ერთიან სივრცეს.
აბსიდში გაჭრილია სარკმელი. ასეთივე თითო სარკმელია სამხრეთის, ჩრდილოეთის და დასავლეთის მხარეს. დასავლეთის სარკმელი მინაშენი ზემოთ არის, ძირითადი ნაგებობის დასავლეთის კედელში. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს, შიგნიდან ნახევარწრიული, გარედან კი სწორკუთხა თაღით. ასეთივე შესასვლელია დასავლეთის მხრიდან მინაშენზე. მინაშენის შესასვლელის მხარზე გამოსახულია ბარელიეფი – ღვთისმშობელი ყრმით. სამხრეთის შესასვლელის თავზე ბოლნური ჯვრის ბარელიეფია. ასეთივე ჯვრებია დასავლეთისა და აღმოსავლეთის ფასადზე, სარკმელების ზემოთ.
სამხრეთისა და ჩრდილოეთის კედლები თავდება სწორკუთხა კარნიზით. ეკლესიის ჩრდილოეთით მდებარეობს ქვიშაქვით ნაგები სწორკუთხა ფორმის (5X3,5) ნაგებობის კედლის ნაშთები, რომელიც მიწის ზემოდან 0,3X0,4 მეტრზეა შემორჩენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიები
მოსკოვის წმინდა გიორგის ტაძარი
მოსკოვის წმინდა გიორგის ტაძარი (Храм Великомученика Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. იგი არის საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეტოქი. მოსკოვში ქართული დიასპორის სასულიერო ცენტრი, სადაც ღვთისმსახურება საქართველოსა და რუსეთის პატრიარქებს შორის შეთანხმების საფუძველზე მიმდინარეობს ქართულ და რუსულ ენებზე. მდებარეობს ბალშაია-გრუზინსკაიის ქუჩაზე, № 13-ში.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
1725 წელს ქართლის მეფე ვახტანგ VI თავის ამალასთან ერთად ასტრახანიდან მოსკოვში ჩავიდა, სადაც პეტრე II-მ მას სასახლის ასაშენებლად თანხა გამოუყო. სასახლის ახლოს ჩამოყალიბდა ქართული სათვისტომო, სადაც ვახტან VI-ის შვილის, გიორგი ბატონიშვილის სახსრებით, 1750 წელს ააგეს ეკლესია. მშენებლობისათვის აირჩიეს ვახტანგის შვილის სასახლის ახლოს მდებარე ადგილი. ცნობილია, რომ ადგილი შემთხვევით არ შეურჩევიათ, აქ მანამდე მდგარა იოანე ღვთისმეტყველის სახელობის ტაძარი, რომელიც დამწვარა. თავდაპირველად ქართველმა უფლისწულმა ააგო ხის ეკლესია, რომელიც 4 აპრილს სპეციალურმა კოისიამ შეამოწმა. 1750 წელს ეკლესია აკურთხა რუსეთში მაცხოვრებელმა ქართველმა მთავარეპისკოპოსმა იოსებ სამებელმა. ეკლესიის პირველ წინამძღვრად დანიშნეს დიმიტრი პეტროვი.
1779 წლის 6 იანვარს ხის ეკლესია დაიწვა, ხოლო შემორჩენილი საეკლესიო ფასეულობები შესანახად გადაიტანეს ახლოსმდებარე ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაში. ცხრა წლის შემდეგ, 1788 წლის 11 ივნისს ქართულმა მხარემ თხოვნით მიმართა მიტროპოლიტ პლატონს, რათა ნება დაერთო აეშენებინათ ქვის ეკლესია. ამავე წლის 13 სექტემბერს ნებართვა მიიღეს და დაიწყო ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა. 1870 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი ვასილევის პროექტის მიხედვით ეკლესიას მიაშენეს სამრეკლო, ხოლო 1899 წელს არქიტექტორ ვასილი სრეტენსკის პროექტის მიხედვით ააგეს ახალი აგურის ეკლესია, რუსულ-ბიზანტიურ სტილში.
1922 წლის 31 მარტს ბოლშევიკების ბრძანების შესაბამისად ეკლესიიდან გაიტანეს 150 კგ. ოქრო და ვერცხლი. სამრეკლოდან მოხსნეს ყველა ზარი, რომელთა საერთო წონაც 10 ტონა იყო.
1930 წელს ეკლესია დახურეს, ხოლო შენობა გადააკეთეს. მოხსნეს გუმბათი და სამრეკლო, გაუკეთეს სართულშორისი გადახურვა. ამ პერიოდიდან შენობაში განათავსეს კრასინის სახელობის საღამოს ელექტრომექანიკური ტექნიკუმი.
1993 წელს ტაძრის ძველი ნაწილი დაუბრუნდა ეკლესიას, ახალ ნაწილში კი დარჩა ტექნიკუმი. მრევლისათვის ეკლესიის გადაცემის მომენტიდან, რუსეთისა და საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქების შეთანხმების საფუძველზე, ეკლსიაში, რომელიც ეკუთვნის რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, ასევე მსახურობს საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის სასულიერო პირიც.
2015 წელს ტექნიკუმმა თავის ტერიტორიაც დაუთმო ეკლესიას და ქართველების მონაწილეობით წარიმართა მასშტაბური რესტავრაცია.
ამჟამად ეკლესიაში წირვა-ლოცვა მიმდინარეობს საეკლესიო სლავურ და ქართულ ენებზე. ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა. ტაძრის შენობა არის რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლი.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
ბუნებრივი გადარჩევა
ბუნებრივი გადარჩევა — მთავარი ევოლუციური პროცესი, რომლის მოქმედების შედეგადაც პოპულაციაში იზრდება რაოდენობა ინდივიდებისა, რომლებიც მაქსიმალურად არიან შეგუებულნი გარემოს (აქვთ უფრო მეტად ხელსაყრელი მახასიათებლები) მაშინ, როცა არახელსაყრელი მახასიათებლების მქონე ინდივიდების რაოდენობა მცირდება. თანამედროვე ევოლუციის სინთეთიკურ თეორიაში ბუნებრივი გადარჩევა განიხილება, როგორც ადაპტაციების განვითარებისა და სახეობათწარმოქმნის მთავარი მიზეზი. ბუნებრივი გადარჩევა არის ერთადერთი ცნობილი მიზეზი ადაპტაციების წარმოქმნისა. იგი ევოლუციის მამოძრავებელი მთავარი მექანიზმია, მაგრამ არა — ერთადერთი. არაადაპტირებულ მიზეზთა რიცხვს განეკუთვნება გენების დრეიფი, გენთა ნაკადი და მუტაციები.
ვარიაციები არსებობს ორგანიზმთა ყველა პოპულაციაში. ნაწილობრივ, ამის მიზეზი არის ინდივიდის გენომში შემთხვევითი მუტაციების წარმოქმნა, რომლებიც მემკვიდრეობითია და მომავალ თაობას გადაეცემა. ინდივიდის გენომში გარემოსთან ურთიერთობის დროს ხდება ნიშან-თვისებების ცვლილება. ინდივიდები, რომლებიც მეტად არიან მდგრადები, გადარჩებიან და დატოვებენ შთამომავლობას.
ბუნებრივი გადარჩევა მოქმედებს ორგანიზმის გარეგნულ მახასიათებლებზე, ანუ ფენოტიპზე. დროთა განმავლობაში რომელიმე კონკრეტული ფენოტიპის დიდი რაოდენობით გავრცელებამ ბუნებაში შესაძლოა გამოიწვიოს მიკროევოლუცია- ევოლუციური პროცესი, რომელიც ხასიათდება შიდასახეობრივი ტაქსონომიური ერთეულების წარმოქმნით და ასევე, მაკროევოლუცია - ევოლუციური პროცესი, რომელიც ხასიათდება გვარის ან უფრო მაღალი ტაქსონომიური ერთეულის წარმოქმნით. ხელოვნური გადარჩევისაგან განსხვავებით, რომელიც ადამიანის მიერაა გამიზნულად წარმოებული, ბუნებრივ გადარჩევას არ აქვს რაიმე წინასწარ განსაზღვრული მიმართულება, იგი შემთხვევითია.
ბუნებრივი გადარჩევა არის თანამედროვე ევოლოუციური მოძღვრების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი თეორია. 1859 წელს დარვინის მიერ გამოქეყნებულ წიგნში „სახეობათა წარმოშობის შესახებ“ აღიწერა დარვინისა და ალფრედ ვოლისის ერთობლივი ნააზრევი ბუნებრივი გადარჩევის შესახებ. ამ თეორიის გამოქვეყნებისას ჯერ კიდევ არ იყო ცნობილი მემკვიდრეობითობის თეორია. ტრადიციული დარვინის თეორია შემდეგ შეივსო კლასიკური და მოლეკულური გენეტიკის აღმოჩენებით და შეიქმნა თანამედროვე ევოლუციური სინთეზი.
ზოგადი პრინციპები
გადარჩევა ევოლუციის მძლავრი იარაღია და მრავალი მიმართულებით მოქმედებს, თუმცა, საბოლოოდ, გადარჩევა მუდმივად ახარისხებს იმ ვარიაციებს, რომლებიც მუტაციების შედეგად ყალიბდება, რათა შეირჩეს საჭირო მუტაციები ხოლო უსარგებლოები გაიცხრილოს. ნეიტრალური ვარიაციები კი თაობიდან თაობას შეუმჩნევლად გადაეცემა.
დიზაინი და მექანიზმი
ადაპტაციათა უმეტესობა, როგორიცაა გველის ჩონჩხის ფორმა, რთულია. ორგანოთა უმეტესობა აგებულია ისე, რომ მოერგოს კონკრეტულ ფუნქციას, მაგალითად, ზრდას, კვებას, დამტვერვას- რაც შესაძლებელს ხდის გადარჩენასა და გამრავლებას. ორგანიზმების ადაპტაციათა სირთულე და ცხადი დაქვემდებარება ფუნქციებისადმი არ შეიძლება წარმოშობილიყო ფიზიკური ძალების შემთხვევითი ქმედებებისაგან. სწორედ ამიტომ გაჩნდა ეჭვი, რომ ორგანიზმების განვითარება გარკვეულ კანონზომიერებას ემორჩილება. დარვინისეული ბუნებრივი გადარჩევის მექანიზმი განსაზღვრავს, თუ როგორ იცვლებიან ცოცხალი ორგანიზმები დროთა განმავლობაში და რატომ ავლენენ ამა თუ იმ თვისებას:
ბუნებრივი გადარჩევის სამი პრინციპი
პირველი პრინციპის თანახმად, ინდივიდების დიდი რაოდენობის მიუხედავად, ყველა არ არის ადაპტირებული გარემოში და შესაბამისად, ინდივიდების ერთი ნაწილი მოიპოვებს უპირატესობას მეორე ნაწილზე. სწორედ ამ განსხვავებების საფუძველზე ხდება ბუნებრივი გადარჩევა.
ბუნებრივი გადარჩევის მესამე პრინციპი შეეხება რეპროდუქტიულობის განსხვავებულ უნარს. ახალი სახეობები წარმოიშვება მაშინ, როდესაც ინდივიდის ნიშან-თვისებებში მკვეთრი ცვლილებები შეინიშნება ან იქმნება გეოგრაფიული ბარიერები, სადაც ინდივიდები იზოლირებულნი არიან სხვა გარემოსგან. შესაბამისად, ამ გარემოში უკეთ ადაპტირებული სახეობები უფრო მეტ შთამომავალს ტოვებენ, ახალ თაობებში კი კონკრეტულ ნიშან-თვისებათა მკაფიო ზრდა შეიმჩნევა.
ბუნებრივი გადარჩევის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ასპექტია მომავალ თაობაში ინდივიდების რაოდენობის ზრდა, ხოლო, მეორე მხრივ, არახელსაყრელი ნიშან-თვისებების თანდათანობითი გაქრობა. მართალია, გარკვეული ნიშან-თვისებები სასარგებლოა მოცემულ გარემოში კონკრეტული ინდივიდისთვის, მაგრამ ეს საშუალებას არ გვაძლევს ვივარაუდოთ, რომ ერთი სახეობა „უკეთესია“ მეორე სახეობაზე. ყოველ სახეობას სჭირდება გარკვეული დრო იმისთვის, რომ ადაპტაცია განიცადოს და გამოიმუშავოს ის ნიშან-თვისებები, რომელიც მას გადარჩენის საშუალებას მისცემს. ადამიანებს აქვთ უნარი, მარტივად განიცადონ ადაპტაცია ამა თუ იმ გარემო პირობებში, თუმცა არსებობს სხვა სახეობები, რომლებიც მეტად ადაპტირებულნი არიან იმ გარემოში და შესაბამისად, უკეთ აქვთ გამომუშავებული სასარგებლო ნიშან-თვისებები. მაგალითისთვის, ადამიანი გარკვეული დროით ახერხებს წყალში ყოფნას, თუმცა თევზებს დიდი დრო დასჭირდათ იმისათვის, რომ მათ გამოემუშავებინათ სხვადასხვა თვისებები, ადამიანებზე უკეთ შეგუებულიყვნენ წყალში მუდმივ ცხოვრებას. ხდება იმგვარადაც, რომ გარკვეული ნიშან-თვისებები, რომლებიც ინდივიდებს წინაპრებისგან აქვთ, იმდენად მნიშვნელოვანია ორგანიზმისთვის, რომ რაც არ უნდა სახიფათო იყოს მისი არსებობა ბუნებრივი გადარჩევის პროცესში, ვერ ხერხდება ამ არასასურველი ნიშან-თვისებების საბოლოოდ გაქრობა. მაგალითისთვის, სასულეში გადაცდენა ნამდვილად საშიშია ინდივიდისთვის, მაგრამ სხეულის ამ ნაწილს სხვა, უფრო საჭირო ფუნქცია აქვს, რომელიც სასუნთქი გზებისა და საჭმლის მომნელებელი სისტემის გადაკვეთას უკავშირდება. სწორედ ამიტომ, ყველა ხერხემლიან ცხოველს შენარჩუნებული აქვს ეს მემკვიდრეობითი ნიშან-თვისება და ევოლუციურად ვერ ხდება მკვეთრი ცვლილება.
როგორც უკვე აღვნიშნეთ, გარემო-პირობებს უდიდესი გავლენა აქვს ბუნებრივი გადარჩევის პროცესზე. ინდივიდები გამუდმებით ცდილობენ ახალი ნიშან-თვისებების შეძენას, რომელიც მათ ვერ დაიმემკვიდრეს. თუმცა არსებობენ ორგანიზმები, რომელთაც მრავალი ნიშან-თვისება აქვთ განვითარებული და ახალ გარემო-პირობებშიც მარტივად განიცდიან ადაპტაციას. იმ ინდივიდებისთვის კი, რომლებიც მარტივად ვერ ეგუებიან ახალ გარემოში გადასვლას და სწრაფ ცვლილებებს, უკვე არსებული  ნიშან-თვისებები ართულებს ან შეუძლებელს ხდის მოცემულ გარემოში ადაპტაციას. ძირითადად, ასეთი ორგანიზმები გადაშენდებიან და ადგილს უთმობენ სხვა სახეობებს. მაგალითად, გრძელკისრიანი ჟირაფები უფრო მეტად ადაპტირებულნი აღმოჩნდნენ ახალ გარემოში, რადგან ისინი მარტივად იკვებებოდნენ მაღალი ხეების ფოთლებით, შესაბამისად, შთამომავლობასაც კვებავდნენ და უფრო სწრაფად მრავლდებოდნენ, ხოლო მოკლეკისრიანი ჟირაფები ნელ-ნელა გაქრნენ. რა თქმა უნდა, გადარჩენილმა სახეობამ შთამომავლობაშიც დაიმემკვიდრა ეს ახალი ნიშან-თვისება და ბუნებრივი გადარჩევის შედეგად შეინარჩუნა არსებობა ცოცხალ სამყაროში.
ბუნებრივი გადარჩევის განსაზღვრება
მნიშვნელოვანია, რომ ბუნებრივი გადარჩევა არ გვეგონოს ევოლუციის სინონიმი. ევოლუცია შესაძლოა ბუნებრივი გადარჩევის გარეშეც მოხდეს, განსაკუთრებით კი- გენეტიკური დრეიფის წყალობით. ასევე, ბუნებრივი გადარჩევაც შეიძლება მოხდეს რაიმე ევოლუციური ცვლილების გარეშე, იმდენად, რამდენადაც ბუნებრივი გადარჩევა ინარჩუნებს თავის მთავარ ფუნქციას ოპტიმალური გენოტიპებიდან განსხვავებულების გაცხრილვით.
ერთ-ერთი განმარტების თანახმად, ბუნებრივი გადარჩევა არის ნებისმიერი მდგრადი განსხვავება შეგუებულობაში  ბიოლოგიური ერთეულების ფენოტიპურად განსხვავებულ კლასებს შორის.