cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ეთიოპიური სამზარეულო
ეეთიოპიის მართლმადიდებელი ეკლესია მოსახლეობისთვის არაერთ მარხვის პერიოდს განსაზღვრავს.მოსახლეობის უმეტესობა ოთხშაბათსა და პარასკევს არ მიირთმევს ცხოველურ პროდუქტებს, ხოლო მარხვების პერიოდში მთლიანად იკრძალავენ მათ ჭამას. ამ ფაქტმა განაპირობა ის, რომ ეთიოპიური კერძების უმეტესობა ვეგეტარიანული სტილისაა.
მიმოხილვა
ეთიოპიური ტიპური კერძი მოიცავს ინჯერას, რომელიც შედგება ძროხის ხორცის, ცხვრის ხორცის, ბოსტნეულისა და სხვადასხვა სახის პარკოსანი მცენარეებისგან, მაგალითად ოსპისაგან. სიდამას ხალხი ხშირწად იყენებს ბანანის მცენარეს სხვადასხვა საკვების დასამზადებლად. ერთ- ერთი ასეთია ქოჩო, პურის ტიპის ცომეული, რომელსაც კითფოსთან ერთად მიირთმევენ. ამ მცენარის ფესვს ფქვავენ და ამზადებემ ცხელი სასმელის სახით, რომელსაც ბულა ეწოდება (გე'ეზი: ቡላ būlā). ამ სასმელს ხშირად დაღლილებს და ავადმყოფებს ასმევენ მალე გამოსაჯანმრთელებლად. მინი|ეთიოპიური მცენარეული პური ნაწილობრივი იტალიური ოკუპაციის გამო, მაკარონი პოპულარულია ტელი ქვეყნის ტერიტორიაზე და ხელმისაწვდომია მთელ ეთიოპიაში, ნაკლებად დასახლებული ადგილების ჩათვლით. ყავა ასევე არის ეთიოპიის კულტურისა და სამზარეულოს მნიშვნელოვანი კომპონენტი. ყოველი ჭამის შემდეგ ეწყობა ყავის ცერემონია რომლის დროსაც ყავას მიირთმევენ.
ხორცის შეზღუდვები
ეთიოპიელი მართლმადიდებელი ქრისტიანები, ეთიოპიელი ებრაელები და ეთიოპიელი მუსლიმანები რელიგიური მიზეზების გამო ღორის ხორცისა და მოლუსკების ჭამას ერიდებიან. ღორის ხორცი უწმინდურად ითვლება ეთიოპიის მართლმადიდებლურ ეკლესიაში, იუდაიზმსა და ისლამში. ბევრი ეთიოპიელი თავს იკავებს გარკვეული ხორცის ჭამისგან და ძირითადად ჭამს ვეგეტარიანულ და ვეგანურ საკვებს. მარცხნივ|მინი|ეთიოპიური სანელებლები
ტრადიციული ინგრედიენტები
ბერბერი რომელიც წარმოადგენს დაფქული წიწაკისა და სხვა ცხარე ინგრედიენტების კომბინაციას, ძალიან მნიშვნელოვანი ინგრედიენტია ეთიოპიურ სამზარეულოში და მას ძალიან ხშირადაც იყენებენ. ასევე მნიშვნელოვანია ნიტერ კიბეჰი, გამდნარი კარაქი, რომელიც გაჯერებულია ჯინჯერით, ნივრით და ცხარე ინგრედიენტებით.
მიტმიტა ფხვნილისფერი სუნელების ნაზავია, რომელსაც იყენებენ ეთიოპიის სამზარეულოში. ის მოწითალო- მონარინჯისფრო ფერისაა და შეიცავს ცხარე წიწაკას (პირი პირი), იდამის თესლს, მიხაკსა და მარილს. მას ზოგჯერ აქვს სხვა სანელებლები, მათ შორის დარიჩინი.
კერძები
მინი|ვუატის სერვირება
ვუატი
ვუატის მომზადება იწყება დიდი რაოდენობით წითელი ხახვის დაკეპვით, რომელსაც შემდგომში ქვაბში ათავსებენ. ხახვის დარბილების შემდეგ ამატებენ ნიტერ კიბეჰს (ვეგეტარიანულ შემთხვევაში ბოსტნეულის ზეთს). სიცხარისთვის ვუატს უმატებენ ცხარე სოუსებს. საკვებს უმატებენ ხორცს მაგ: ძროხის ხორცი (ሥጋ, საგა), ქათმის ხორცი (ዶሮ , დორო ან დერჰო), თევზი (ዓሣ , ასა), თხის ან ცხვარის ხორცი (በግ, ბეგი ან ბეგგი). შემდეგ ეტაპზე უმატებენ პარკოსნებს, მაგალითად: როგორიცაა გაყოფილი ბარდა (ክክ, კაკი ან კიკი) და ოსპი (ምስር , მაზორი ან ბირსინი); ან ბოსტნეული, როგორიცაა კარტოფილი (ድንች , დანაჰ ) და სტაფილო, რომლებიც ვეგანურ კერძებში ხორცის მაგივრობას წევენ.
სქოლიო
კატეგორია:ეთიოპიური სამზარეულო კატეგორია:აფრიკული სამზარეულო ქვეყნის მიხედვით კატეგორია:ეთიოპიური კულტურა
სოლი
სოლი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ლენჯერის თემში (სოფლები: კაერი, ლაშთხვერი, ლემსია, ნესგუნი, სოლი, ქაშვეთი, ჰეშკილი).
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 92 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სკორძეთი
სკორძეთი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ხაიშის თემში (სოფლები: ბარჯაში, გაღმა ხაიში, ზედა ვედი, ზედა წვირმინდი, ზედა ხაიში, ზემო ვედი, თოთანი, ლალხორალი, ლახანი, ლუხი, მუხაშურა, ნაკი, ნალქორვალი, ნანყბული, სკორძეთი, ტობარი, ქედანი, ქვედა ვედი, ქვედა წვირმინდი, შგედი, ციცხვარი, ჭერი, ხაიში, ჯორკვალი).
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ლინფენი
ლინფენი (临汾市, ფინინი: Línfén) — საოლქო დონის ქალაქი შანსის პროვინციაში, ჩინეთი. მას დასავლეთიდან შენსის პროვინცია ესაზღვრება. ლინფენი გაშენებულია მდინარე ფენის (ფენხე) ნაპირებზე. საოლქო დონის ქალაქის ფართობი 20 275 კვადრატულ კილომეტრს შეადგენს. 2020 წლის ჩინეთის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, ქალაქის მოსახლეობა 3 976 481 ადამიანს შეადგენს, რომელთაგან 959 198 ქალაქის ურბანულ (ცნობილი როგორც მეტრო) ცხოვრობს. ლინფენი მთლიანი შიდა პროდუქტის მაჩვენებლით შანსის პროვინციაში მეორე ადგილს იკავებს. ქალაქი ცნობილი იყო, როგორც ფინგიანგი (平陽) გაზაფხულისა და შემოდგომის პერიოდში. 2006 წელს, ამერიკულმა ბლექსმითის ინსტიტუტმა ლინფენი ჩინეთის ათ ყველაზე მეტად დაბინძურებულ ქალაქს შორის დაასახელა.
1978 წლამდე ლინფენი ცნობილი იყო მინერალური წყლებით, სიმწვანითა და მდიდარი სოფლის მეურნეობით. ამის გამო მას „თანამედროვე ხილისა და ყვავილების ქალაქი“ ეწოდებოდა. ამის შემდეგ ლინფენი ნახშირის მოპოვებით ერთ-ერთი მთავარი ინდუსტრიული ცენტრი გახდა. მოპოვებითმა სამუშაოებმა ქალაქში გარემო, ჰაერის ხარისხი, სოფლის მეურნეობა და ჯანმრთელობა ძლიერ დააზიანა. ამასთანავე ლინფენმა მწვანე დასახლების სტატუსი დაკარგა.
ეტიმოლოგია
ლინფენს სახელწოდება მდინარე ფენის (ფენხე) გამო ეწოდა. წარსულში ქალაქი ცნობილი იყო, როგორც ძინი, ძინჭოუ და ფინგიანგი (平阳).
ისტორია
ჩინელი არქეოლოგების განცხადებით, იმპერატორი იაოს დედაქალაქი სწორედ ლინფენში მდებარეობდა. ამ ვერსიას ქალაქში იაოტოუს რაიონის არსებობით ხსნიან. ამ ყველაფრის გათვალისწინებით, ლინფენი ჩინეთის უძველეს დედაქალაქად შეგვიძლია მივიჩნიოთ.
ეს ტერიტორია ძინის სამეფოს საჰერცოგოს ცენტრს წარმოადგენდა, რასაც სახელწოდება მდინარე ძინის პატივსაცემად ეწოდა (晋水). ეს საჰერცოგო ძველი წელთაღრცხვით IV საუკუნეში განადგურდა, მაგრამ ტერიტორიას სახელწოდება ძინი კვლავ შეუნარჩუნდა. ძინის პრეფექტურა (ძინჭოუ) სწორედ თანამედროვე ლინფენის ტერიტორიაზე შეიქმნა და მას ძინი და ძინჭოუ ეწოდებოდა. მოგვიანებით ტერიტორიაზე ფინგიანგის სარდლობის არსებობის გამო ქალაქს ფინიანგი ეწოდა. მეოთხე საუკუნეში ლინფენი ლიუ ცონგის მიერ ხუნუსა და შანიუს ცენტრად ჩამოყალიბდა. XX საუკუნეში აშენდა ქალაქის კედელი, რომელსაც „მიუახლოვებელ თავდაცვით ნაგებობად“ მოიხსენიებენ.
გეოგრაფია
ლინფენი შანსის პროვინციის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს, მდინარე ფენის (ფენხე) დაბლობებზე. მას აღმოსავლეთიდან ჩანგჭი და ძინჩენგი, ხუანხე (ყვითელი მდინარე) დასავლეთიდან (რომელიც ასევე წარმოადგენს საზღვარს შენსის პროვინციასთან), ძინჭონგი და ლიულიანგი ჩრდილოეთიდან, ხოლო იუნჩენგი სამხრეთიდან. საოლქო დონის ქალაქის ადმინისტრაციული არეალი 20 275 კვადრატულ კილომეტრს მოიცავს, რაც მთლიანად პროვინციის ტერიტორიის 13 %-ს წარმოადგენს.
ლინფენის საოლქო დონის ქალაქის ტერიტორიის 29.2 % მთებს უჭირავს. ლინფენის აუზი (临汾盆地) ქალაქის 19.4 %-ს იკავებს და ირითადად ცენტრალურ ნაწილში არსებობს. ტერიტორიის ყველაზე მეტი, 51.4 % გორაკებს უჭირავს
კლიმატი
ლინფენისათვის დამახასიათებელი კონტინენტური, მუსონების გავლენით წარმოქმნილი ნახევრად უდაბნოს ჰავა (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია BSk). ქალაქში სასშუალოდ ცივი, მშრალი ზამთარია, ზაფხული კი ცხელი და ნოტიო. საშუალო თვის 24 საათიანი ტემპერატურა −2.7 °C-დან (იანვარი) 26.1 °C-მდე (ივლისი) იცვლება. ნალექიანობის საშუალო მაჩვენებელი 470 მილიმეტრია, რაც, ძირითადად, ივნისიდან სექტემბრამდე პერიოდში მოდის. ყვალზე დაბალი ტემერატურია, რაც ოდესმე ლინფენში დაფიქსირებულა −22.5 °C-ია, ყველაზე მაღალი კი 40.5 °C.
დემოგრაფია
2019 წლის მონაცემებით საოლქო დონის ქალაქში სულ 4 508 400 ადამიანი ცხოვრობს, რაც 2018 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 80 100-ითაა გაზრდილი. ქალაქის ურბანულ ნაწილში 2 414 700 ადამიანი ცხოვრობს, რის შესაბამისადაც ურბანიზაციის მაჩვენებელი 53.56 %-ია ქალაქში 28 ეთნიკური უმცირესობა ცხოვრობს: ხუეის ხალხი, მანჩუები, ტუძიები, მონღოლები, მიაოს ტომები, ჭუანგები, ის ხალხი, პუიეის ხალხი, პაი, უიღურები, კორეელები, მალაოს ხალხი, შეს ხალხი, ტიბეტელები, ლის ხალხი, ტონგები, იაოს ხალხი, ტაჯიკები, კელაოს ხალხი, ტაურები, ლახუს ხალხი, უას ხალხი, ხანები, მონკუორები, სიბები, ლისუს ხალხი, ციანგები და ძინგფოები.
სქოლიო
კატეგორია:შანსის ქალაქები კატეგორია:ლინფენი
ვერგლი
ვერგლი (Wörgl) — ქალაქი ავსტრიაში, ტიროლის ფედერალურ მხარეში, კუფშტაინის რაიონში, ბავარიის საზღვრიდან 20 კმ-ში. 2013 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 12,723 ადამიანს შეადგენს.
ვერგლი ინსბრუკსა და მიუნხენს შორის მნიშვნელოვანი სარკინიგზო გზაჯვარედინია.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ქალაქები
სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულება
300px|მინიატიურა|სან-სტეფანოს ზავის გაფორმება. სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულება — საზავო ხელშეკრულება ოსმალეთსა და რუსეთს შორის, დაიდო 1878 წლის 3 მარტს სტამბოლის მახლობლად, სან-სტეფანოში. ეს იყო პრელიმინალური (წინასწარი) ხელშეკრულება, რომლითაც დასრულდა რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომი.
ისტორია
1856 წლის 18 (30) მარტის პარიზის ტრაქტატის პირობებს რუსეთის იმპერია ვერ ეგუებოდა. 1877 წელს რუსეთის საიმპერატორო ხელისუფლებამ ჩათვალა, რომ რევანშისათვის ხელსაყრელი დრო დადგა და ომი გამოუცხადა ოსმალეთს. საომარი მოქმედებები დაიწყო ორ ფრონტზე — ბალკანეთსა და კავკასიაში. ორივე ფრონტზე რუსეთმა დიდ წარმატებებს მიაღწია. 1877 წლის ნოემბერში რუსებმა ხანგრძლივი ბრძოლების შემდეგ აიღეს პლევნა, გადალახეს ბალკანეთის მთები და 1878 წლის 8 იანვარს ანდრიანოპოლი დაიკავეს. კავკასიის ფრონტზე ოსმალეთის არმიამ ასევე ვერ გაუძლო რუსეთის შეტევას. 1878 წლის 18 ნოემბერს რუსებმა ყარსი აიღეს. აჭარაში შავი ზღვის სანაპიროს გასწვრივ დაწყებული შეტევა წარმატებით ვერ განვითარდა, რადგან რუსებმა ციხისძირი ვერ დაიკავეს. ომი ისე დასრულდა, რომ ბათუმში ისევ ოსმალთა გარნიზონი იდგა.
1878 წლის 19 თებერვალს (3 მარტს) სტამბოლთან ახლოს დაბა სან-სტეფანოში რუსეთსა და ოსმალეთს შორის დაიდო პრელიმინარული საზავო ხელშეკრულება.
სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულების მეცხრამეტე მუხლი ეხებოდა საქართველოს ისტორიულ ტერიტორიას. მეცხრამეტე მუხლის ძალით ოსმალეთს რუსეთისათვის ომის დროს დაკავებული ტერიტორიების უკან დაბრუნების სანაცვლოდ უნდა გადაეხადა ფული. ამ მიზნით განისაზღვრა თანხის ოდენობაც. სულ ომის დროს მიყენებული ზარალის ანაზღაურებისა და ტერიტორიების უკან დაბრუნების სანაცვლოდ ოსმალეთს რუსეთისათვის უნდა გადაეხადა 1410 (ათას ოთხას ათი) მლნ მანეთი. იმ ტერიტორიათა შორის, რომელიც რუსეთს დადგენილი საფასურის გადახდის შემდეგ ოსმალეთისათვის უნდა დაებრუნებინა იყო: არტაანი, ყარსი, ბათუმი, ბაიაზეთი და ტერიტორია სოღანლუღამდე. საზავო ხელშეკრულების იგივე მეცხრამეტე მუხლში დაწვრილებით იყო აღწერილი ზემოთ ხსენებული ტერიტორიის საზღვრები. თუ ოსმალეთის რუსეთს დადგენილ თანხას არ გადაუხდიდა, საზღვარი რუსეთსა და ოსმალეთს შორის შემდეგნაირად განისაზღვრებოდა: არტაანი, ყარსი, ბათუმი და ბაიაზეთი რჩებოდა რუსეთის შემადგენლობაში. საზაზღვრო ხაზი იწყებოდა შავი ზღვის სანაპიროზე და გასდევდა მდინარეების ხოფასა და ჭოროხის წყალგამყოფს, შემდეგ მიუყვებოდა მთებს, ისე რომ საზაზღვრო ხაზი ართვინის სამხრეთით გადიოდა და ასე გრძელდებოდა მდინარე ჭოროხამდე (სოფლების ალატის და ბუშაგეტის მახლობლად). აქედან სასაზღვრო ხაზი მიუყვებოდა მდინარეების თორთომისა და ჭოროხის წყალგამყოფი მთების თხემს, გადიოდა სივრი-დაღის გადასასვლელზე, საიდანაც უხვევდა სამხრეთით და მიდიოდა ზივინამდე. ზივინის გზიდან სასაზღვრო ხაზი უხვევდა დასავლეთით, გადიოდა სოფელ არდოსტსა და ხორასანზე, საიდანაც დაეშვებოდა სამხრეთით სოღანლუღის მთებამდე, შემდეგ გასდევდა ალი-დაღის მთებს და სამხრეთიდან შემოუვლიდა ბაიაზეთს. მეცხრამეტე მუხლი ცალკე არ ადგენდა არტაანის, ყარსის, ბათუმის, ბაიაზეთის და სოღანლუღამდე ტერიტორიის ფასს. ბალკანეთში და კავკასიაში ოსმალეთისათვის დასაბრუნებელი ტერიტორიების საერთო ფასი განისაზღვრა 1100 (ათას ასი) მლნ მანეთით.
სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულების დადების დროისათვის ციხისძირსა და ბათუმში ისევ ოსმალეთის გარნიზონები იდგა.
ზავმა განამტკიცა ჩერნოგორიის, რუმინეთისა და სერბეთის დამოუკიდებლობა, საგრძნობლად გააფართვოა მათი საზღვრები; ბოსნიამ და ჰერცეგოვინამ მიიღეს ავტონომია ოსმალეთის იმპერიის ფარგლებში, ბულგარეთმა – დამოუკიდებლობა და მთავრის არჩევის უფლება, თუმცა ოსმალთა ვასალად მაინც რჩებოდა. ოსმალთა ჯარი ტოვებდა ბულგარეთის ტერიტორიას და მის სანაცვლოდ 3 წლის ვადით რუსეთის ჯარი უნდა შესულიყო. ოსმალეთი კისრულობდა ვალდებულებას გაეტარებინა მთელი რიგი ადმინისტრაციული რეფორმები ოსმალეთის სომხეთში და დაეცვა სომხები ქურთებისა და ჩერქეზების შემოსევებისაგან. „ბრწყინვალე პორტა“ კისრულობდა 1400 მლნ მანეთის კონტრიბუციას. ვინაიდან ეს თანხა ოსმალეთის ფინანსურ საშუალებას აღემატებოდა, რუსეთი დაკმაყოფილდა ოსმალთა მხრიდან ზოგიერთი დათმობითა და 310 მლნ მანეთის კონტრიბუციით. აზიაში ეს ტერიტორიები იყო ბათუმი, არტაანი, ყარსი, ბაიაზიდი და სხვა.
რუსეთმა ზავის პირობებით განიმტკიცა პოზიციები ბალკანეთსა და კავკასიაში. რუსეთის ამ წარმატებებმა ინგლისისა და ავსტრია-უნგრეთის უკმაყოფილება გამოიწვია. ინგლისელებმა დაითანხმეს რუსეთი დაედო ხელშეკრულება ლონდონში (1878 წ.), რომელიც ითვალისწინებდა სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულების პირობების გადასინჯვას, რაც საბოლოოდ ბერლინის კონგრესზე (1878 წ.) მოხდა. აზიაში ალაშკერტის ველი და ბაიაზიდი ოსმალეთს დაუბრუნდა. სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულება ბულგარელი ხალხის ეროვნულ-განმათავისუფლებელ თარიღად ითვლება.
სქოლიო
კატეგორია:XIX საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები კატეგორია:ბულგარეთის ისტორია კატეგორია:სერბეთის ისტორია კატეგორია:მონტენეგროს ისტორია კატეგორია:რუმინეთის ისტორია
ხუნინის რეგიონი
ხუნინი — რეგიონი პერუში. მისი ფართობია 44,197.23 კმ². მოსახლეობა — 1,246,038 (2017 წლის მონაცემებით). რეგიონის დედაქალაქია უანკაიო. მას ესაზღვრება პერუს შემდეგი რეგიონები: დასავლეთით — ლიმა, ჩრდილოეთით — პასკო, სამხრეთით — უკალიალი, აიაკუჩო, ხოლო აღმოსავლეთით — კუსკო და უკაიალი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერუს რეგიონები
საგვიჩიო
საკუთარი სახელი საგვიჩიო შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბანდონი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინით ბანდონი შეიძლება აღნიშნული იყოს:
ჰობიტების სია
აქ წარმოდგენილია ჰობიტების, ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმის პერსონაჟების სია.
სქოლიო
Lista hobbitów Śródziemia
სალხინო (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი სალხინო შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბრიტანეთის მუზეუმი
thumb|300px|მუზეუმის ფასადი thumb|300px|[[ნორმან ფოსტერის ბრიტანეთის მუზეუმის დიდი ეზოს სახურავი]] ბრიტანეთის მუზეუმი — ადამიანის ისტორიისა და კულტურის მუზეუმი ლონდონში, გაერთიანებულ სამეფოში. მსოფლიოს უძველესი მუზეუმი დაარსდა 1753 წელს და ძირითადად შედგებოდა მეცნიერ-ფიზიკოსი სერ ჰანს სლოანის კოლექციისგან. მუზეუმი საზოგადოებისთვის პირველად გაიხსნა 1759 წლის 15 იანვარს მონტეგი-ჰაუზში, ბლუმსბერში, ამჟამინდელი მუზეუმის შენობის ადგილას.
ბრიტანეთის მუზეუმში ინახება რვა მილიონზე მეტი ექსპონატი, რომელიც დოკუმენტური ნივთმტკიცებაა ადამიანთა მოდგმის კულტურის ისტორიისა მისი დასაბამიდან დღემდე. ნიმუშთა დიდი ნაწილი მიწისქვეშა საცავში ინახება საგამოფენო ადგილის უკმარისობის გამო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს მუზეუმები
პანამის არხის რკინიგზა
მინი|პანამის არხის რკინიგზის დღევანდელი მდებარეობა პანამის არხის რკინიგზა (ინგლისური აბრევიატურა: PCRC) — რკინიგზა, რომელიც ატლანტიკის ოკეანეს პანამის გავლით აკავშირებს წყნარ ოკეანესთან. ის არის Kansas City Southern-ის და Mi-Jack Products-ის ერთობლივ მმართველობაში. რკინიგზის სიგრძე შეადგენს 76.6 კილომეტრს, ის იწყება კოლონიდან გაივლის პანამის ყელს და სრულდება ბალბოაში.
საიმონ პოსფორდი
მას შემდეგ საიმონ პოსტფორდი არაერთი მნიშვნელოვანი მუსიკალური პროექტის მონაწილეა სხვადასხვა მუსიკოსებთან ერთად: შპონგლი (რაჯა რამი), Younger Brother (ბენჯი ვოგანი, იგივე პრომეთეუსი), Celtic Cross (მარტინ გლოვერი).
პანამის არხის რკინიგზა
პანამის არხს რკინიგზის არსებობა სასიცოცხლოდ მნიშვნელობვანი იყო პანამის არხის მშენებლობის დროს. რკინიგზის მშენებლობა დაიწყო 1850 წელს და პირველმა მატარებელმა მთლიანი მარშრუტი გაიარა 1855 წლის 25 იანვარს.
საიმონ პოსფორდი
საიმონ პოსტფორდი არის ერთ-ერთი გავლენიანი ფსიქოდელიური ტრანს ლეიბლის Twisted Records-ის მფლობელი.
ლიგატურა (პოლიგრაფია)
ქართული ლიგატურები
შუა საუკუნეებში საქართველოში ხელნაწერებს ეტრატზე, ან იშვიათად ქაღალდზე წერდნენ. ეს საწერი მასალა ძნელად იშოვებოდა და ტექსტის შემოკლების მიზნით შეიქმნა პირველი ქართული ლიგატურები. ერთ-ერთი უძველეს ქართულ ლიგატურას იგივე მნიშვნელობა ჰქონდა რაც ლათინურ &-ს. იყო ასევე ორნიშნიანი უ-ს (ოჳ) ერთი ნიშნით გადმოსაცემი ლიგატურა, და სხვა.
პანამის არხის რკინიგზა
სქოლიო
კატეგორია:პანამის ისტორია კატეგორია:პანამის არხი
საიმონ პოსფორდი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისელი მუსიკოსები კატეგორია:ბრიტანელი დიჯეები კატეგორია:დაბადებული 28 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1971
ლიგატურა (პოლიგრაფია)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:წერა
ბეგი (სამხედრო)
ბეგი — მიწის ვიწრო ზოლი (დაახლოებით 10 სმ სიგანისა), რომელსაც ტოვებენ სანგრის გათხრისას თხრილსა და ყრილს შორის თხრილში მიწის ჩამოცვენის თავიდან ასაცილებლად. სანგრებსა და მაკავშირებელ თხრილებში ბეგს იყენებენ ვაზნების დასაწყობად და იდაყვების საბჯენად პირადი იარაღით სროლისას.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამხედრო თავდაცვა
ბუბა კუდავა
ბიოგრაფია
დაიბადა თბილისში 1972 წლის 25 ოქტომბერს. დაამთავრა თსუ-ის ისტორიის ფაკულტეტი (1995). თსუ-ის ქართული სახელმწიფო და სახალხო დიპლომატიის ისტორიის სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის ლაბორანტი, მეცნიერი თანამშრომელი (1994-2006), საქართველოს ისტორიის კათედრის მასწავლებელი, დოცენტი (2000-2006), ისტორიის ფაკულტეტის დეკანი (2005); ჰუმანიტალური ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე (2005), ასოცირებული პროფესორი (2006-2012); კითხულობდა ლექციებს თბილისის სასულიერო აკადემიასა და სემინარიაში (2003-2005); ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის დირექტორის მოადგილე (2006), დირექტორი 2006-2015 წლებში.
არის ისტორიის დოქტორი, დისერტაციის თემა: „დასავლეთ საქართველოს ეკლესია (IX-XI სს.)“ (2003). არის V კლასის ისტორიის სასკოლო სახელმძღვანელოს — „ჩვენი სამშობლოს მატიანე“ (2003-2010) თანაავტორი. მისი მთავარი სამეცნიერო ინტერესებია: შუა საუკუნეების საქართველოს ისტორია, ტაო-კლარჯეთის რეგიონი, საქართველოს ეკლესიის ისტორია, ისტორიული გეოგრაფია, ქართული საისტორიო და კულტურული მემკვიდრეობა საზღვარგარეთ, ქართული ხელნაწერი და საარქივო მემკვიდრეობა, ქართული პალეოგრაფია.
სამხრეთ კავკასიისა და ანატოლიის კვლევის ცენტრის დამფუძნებელი და წევრი (2003 წლიდან). ტაო-კლარჯეთში ცენტრის მიერ ორგანიზებული სამეცნიერო ექსპედიციების მონაწილე და ხელმძღვანელი (2003-2012), საგამომცემლო სერიის — „სამხრეთ კავკასია და ანატოლია“ — სარედაქციო ჯგუფის წევრი; თურქულ-ქართული ჟურნალის — ფიროსმანი ერთ-ერთი რედაქტორი (სტამბოლი, 2007-2010).
ჟურნალ „არტანუჯის“ დამფუძნებელი და რედაქტორ-გამომცემელი (1993 წლიდან), გამომცემლობა „არტანუჯის“ დამფუძნებელი (2000), დირექტორი (2000-2006). საგამომცემლო სერიების — „არტანუჯის წყაროები“, „კოლხური სერია“, „საქართველოს ეკლესიის ისტორია“, „აფხაზეთის სერია“ — მთავარი რედაქტორი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1972 კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
მალაიის კავშირი
მალიის კავშირი — მალაის სახელმწიფოთა და პენანგისა და მალაკის სრუტის დასახლებების გაერთიანება. ეს იყო ბრიტანული მალაი. კავშირის მიზანი ადმინისტრაციის გამარტივებისთვის, მალაის ნახევარკუნძულის ერთიანი მთავრობის ქვეშ გაერთიანება იყო. ეთნიკური მალაიელების წინააღმდეგობის შემდეგ, 1948 წელს კავშირის რეორგანიზაცია მოხდა, როგორც მალაიის ფედერაცია.
მალაიის კავშირის ჩამოყალიბება
მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე ბრიტანული მალაია შედგებოდა პოლიტიკის სამი ჯგუფისგან: ფედერაციული მალაის სახელმწიფოების პროტექტორატი, ხუთი დაცული არაფედერირებული მალაის სახელმწიფო და სრუტის დასახლებების სამეფო კოლონია.
1946 წლის 1 აპრილს მალაიის კავშირი ოფიციალურად გაჩნდა, მისი გუბერნატორი იყო სერ ედვარდ გენტი. იგი ერთი ადმინისტრაციის ქვეშ აერთიანებდა მალაის ფედერაციულ სახელმწიფოებს, მალაის არაფედერაციულ სახელმწიფოებს და პენანგისა და მალაკის სრუტის დასახლებებს. კავშირის დედაქალაქი იყო კუალა ლუმპური. სინგაპურის ყოფილი სრუტის დასახლება იყო ადმინისტრირებული, როგორც ცალკე სამეფო კოლონია.
1945 წლის ოქტომბერში კავშირის იდეა პირველად ბრიტანელებიდან წამოვიდა. ჯერ კიდევ 1944 წლის მაისში, მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ბრიტანეთის სამხედრო ადმინისტრაციამ გეგმები წარუდგინა ომის კაბინეტს. სერ ჰაროლდ მაკმაიკლს დაევალა იმავე თვეში მალაიის შტატის მმართველთა თანხმობის მოპოვება მალაიური კავშირისთვის. მოკლე დროში მან მოახერხა ყველა მალაის მმართველის დათანხმება. მათი შეთანხმების მიზეზები, მიუხედავად მალაის მმართველების მიერ პოლიტიკური ძალაუფლების დაკარგვისა, კამათის საგანი იყო. კონსენსუსის ძირითადი მიზეზები იყო ის, რომ მალაიზიის მმართველები მუდმივი მაცხოვრებელნი იყვნენ იაპონიის ოკუპაციის დროს, ისინი დაუცვლენი იყვნენ თანამშრომლობის ბრალდებაში და მათ ტახტიდან ჩამოგდება ემუქრებოდათ. აქედან გამომდინარე, მათი თანხმობა მიიღეს, თუმცა ეს მათი დიდი სურვილი არ ყოფილა.
მალაიის კავშირმა თანაბარი უფლებები მიანიჭა იმ ადამიანებს, რომლებსაც სურდათ მოქალაქეობის მისაღებად განაცხადის გაკეთება. მოქალაქეობის უფლება ავტომატურად მიენიჭა ადამიანებს, რომლებიც დაიბადნენ ბრიტანეთის მალაიას ან სინგაპურის რომელიმე შტატში და ცხოვრობდნენ იქ 1942 წლის 15 თებერვლამდე. ბრიტანეთის მალაიას ან სრუტის დასახლებების ფარგლებს გარეთ დაბადებულები მხოლოდ იმ შემთხვევაში მიიღებდნენ მოქალაქეობას, თუ მათი მამები იყვნენ მალაიის კავშირის მოქალაქეები და ისინი, ვინც 18 წელს მიაღწია. ასევე, ვინც ცხოვრობდა ბრიტანულ მალაიაში ან სინგაპურში 1942 წლის 15 თებერვლამდე 15 წლიდან 10 წლის განმავლობაში. მოქალაქეობის მიღების უფლებამოსილ ადამიანთა ჯგუფს უნდა ეცხოვრა სინგაპურში ან ბრიტანულ მალაიაში "განცხადების მიღებამდე 8 წლიდან 5 წლის განმავლობაში". მოქალაქეობის მსურველს უნდა ჰქონოდა კარგი რეპუტაცია, უნდა სცოდნოდა ინგლისური ან მალაიური ენა და "უნდა მიეღო მალაიის კავშირის ერთგულების ფიცი“. თუმცა, მოქალაქეობის წინადადება რეალურად არასოდეს განხორციელებულა. მოქალაქეობის წინადადების მიმართ წინააღმდეგობის გამო, იგი გადაიდო, შემდეგ შეიცვალა, რამაც ჩინელ და ინდოელ ბევრ მაცხოვრებელს გაურთულა მალაიის მოქალაქეობის მიღება.
სულთნები, მალაიზიური სახელმწიფოების ტრადიციული მმართველები, დათმობდნენ მთელ თავიანთ უფლებამოსილებას ბრიტანეთისთვის, გარდა რელიგიური საკითხებისა. მალაიის კავშირი მოექცა ბრიტანეთის გუბერნატორის იურისდიქციაში, რაც მიუთითებდა მალაის ნახევარკუნძულზე ბრიტანეთის კოლონიური მმართველობის ოფიციალურ დანიშვნას. უფრო მეტიც, სანამ სახელმწიფო საბჭოები ჯერ კიდევ ფუნქციონირებდნენ ყოფილ ფედერაციულ მალაის შტატებში, მათ დაკარგეს შეზღუდული ავტონომია, რომლითაც სარგებლობდნენ. დატოვეს მთავრობის მხოლოდ რამდენიმე ნაკლებად მნიშვნელოვანი ადგილობრივი ადმინისტრაცია და გახდნენ კუალა ლუმპურის ფედერალური მთავრობა. 1946 წელს შეიქმნა უზენაესი სასამართლო, სადაც ჰაროლდ კურვენ ვილანი იყო გამოჩენილი მთავარი მოსამართლე.
ოპოზიცია, მალაიის კავშირის დაშლა და მალაიას ფედერაციის შექმნა
მალაიელები ზოგადად ეწინააღმდეგებოდნენ კავშირის შექმნას. წინააღმდეგობა გამოწვეული იყო იმ მეთოდებით, რომლებიც სერ ჰაროლდ მაკმაიკლმა გამოიყენა სულთნების თანხმობის მოსაპოვებლად, სულთნების უფლებამოსილების შემცირებით და ემიგრანტებისთვის მოქალაქეობის მარტივად მინიჭებით. მალაიზიის გაერთიანებული ეროვნული ორგანიზაცია ან UMNO, მალაიური პოლიტიკური ასოციაცია, რომელიც ჩამოყალიბდა ბინ ჯაფარის მიერ 1946 წლის 10 მაისს, ხელმძღვანელობდა ოპოზიციას მალაიური კავშირის წინააღმდეგ. მალაიელები ასევე იკეთებდნენ თავზე თეთრ ზოლებს, რაც ნიშნავდა მათ გლოვას სულთნების პოლიტიკური უფლებების დაკარგვის გამო.
მალაიის კავშირის ინაუგურაციის შემდეგ, მალაიელებმა, UMNO-ს ქვეშ მყოფმა განაგრძეს მალაიის კავშირის წინააღმდეგობა. მათ გამოიყენეს სამოქალაქო დაუმორჩილებლობა, როგორც პროტესტის საშუალება და უარი თქვეს ბრიტანეთის გუბერნატორების თანამდებობაზე დანიშვნის ცერემონიალზე დასწრებაზე. მათ უარი თქვეს მრჩეველთა საბჭოების სხდომებში მონაწილეობაზე, რის გამოც მალაიზიის მონაწილეობა სამთავრობო ბიუროკრატიაში და პოლიტიკური პროცესი მთლიანად შეჩერდა. ბრიტანელებმა აღიარეს ეს პრობლემა და მიიღეს ზომები მალაიას მთავარი რასების მოსაზრებების გასათვალისწინებლად კონსტიტუციაში ცვლილებების შეტანამდე. მალაიის კავშირი დაიშალა და იგი შეცვალა მალაიის ფედერაციამ 1948 წლის 1 თებერვალს.
ბეგი (საფეხური)
ბეგი — მაღალი მიწის კაშხალის, რკინიგზის ყრილის, არხის ან კარიერის ფერდობზე გაკეთებული საფეხური, რომლის დანიშნულებაა მისი დაცვა ატმოსფერული წყლით წარეცხისაგან. კარიერებში არის სატრანსპორტო (სიგანე 8—15 მ) და დამცველი (სიგანე 3—5 მ) ბეგები. პირველი სანგრევს აერთებს ზედაპირთან, მეორე ჩამონგრევისაგან იცავს კარიერის გვერდებს. არსებობს აგრეთვე 7—10 მ სიგანის ბეგი, სადაც გროვდება ჩამონგრეული ქანები (ამ ქანებისაგან ბეგს პერიოდულად ასუფთავებენ).
მალაიის კავშირი
სქოლიო
კატეგორია:მალაიზია კატეგორია:აზია
ბეგი (საფეხური)
ლიტერატურა
კატეგორია:შენობა-ნაგებობები
მანაგაზოვო
მანაგაზოვო (Мәнәгәҙ; Манагазово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 87 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 21 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 81 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (96%).
სქოლიო
კატეგორია:ბალტაჩევოს რაიონის სოფლები
კალუგის ოლქი
გეოგრაფია
ოლქი მდებარეობს რუსეთის ევროპულ ნაწილში. ესაზღვრება მოსკოვის, ბრიანსკის, სმოლენსკის, ტულისა და ორიოლის ოლქები.
მოსახლეობა
2002 წლის მონაცემების მიხედვით ოლქში ცხოვრობს:
საჩინო (წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი)
საჩინო — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ზედა საჩინო, კუხეში, ნაგურუ). მდებარეობს მდინარე ინწრის (ჭანისწყლის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 240 მეტრზე. წალენჯიხიდან დაშორებულია 8 კილომეტრი, ჯვრიდან 7 კმ-ით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 838 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:წალენჯიხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ივანწმინდა
ივანწმინდა (ყოფილი წითელსოფელი) — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (მერჯევის თემი). მდებარეობს მდინარე ყვირილის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 510 მეტრი, საჩხერიდან 6 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 623 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სადადიანო სვანეთი
სადადიანო სვანეთი – დადიანების ფეოდალური საგვარეულოს კუთვნილი ტერიტორია შუა საუკუნეებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სვანეთი
ყელი (გეოგრაფია)
მინი|right|200პქ|მინი|სუეცის არხი, რომელიც კვეთს სუეცის ყელს ყელი — ხმელეთის ვიწრო ზოლი, რომელიც აერთებს ხმელეთის დიდ ნაწილებს, მაგალითად ორ კონტინენტს (სუეცის ყელი) ან 2 ქვეყნის ნაწილს (კავკასიის ყელი), ნახევარკუნძულს კონტინენტთან (პერეკოპის ყელი) ან ყოფს 2 წყალსატევს (მაგალითად: კარელიის ყელი). მასზე ზოგჯერ მოთავსებულია ტბები და სხვა გეოგრაფიული ობიექტები.
ყელი წარმოადგენს სრუტის საპირისპიროს, რომელიც განთავსებულია ხმელეთს შორის და რომელიც აერთიანებს ორ მსხვილ წყალსატევს. ყელი არხების მშენებლობის შესაფერისი ადგილია, რამეთუ მანძილი, რომელიც უნდა დაძლიოს არხმა (რადგან გახადოს შესაძლებელი წყალსატევებს შორის კავშირი) აქ უმცირესია. ამის კარგი მაგალითია სუეცისა და პანამის არხები.
აღსანიშნავია კავკასიის ყელი, რომელშიც იგულისხმება ტერიტორია, რომელიც შავსა და კასპიის ზღვებს შორისაა მოქცეული.
აზიისა და აფრიკის დამაკავშირებელი და ხმელთაშუა ზღვისა და წითელი ზღვის გამყოფი ტერიტორიას სუეცის ყელი ეწოდება, რომლის სიგანე თითქმის 116 კმ-ია. პანამის ყელი აკავშირებს ცენტრალურ ამერიკას სამხრეთ ამერიკასთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფიზიკური გეოგრაფია
ახალგაზრდა თურქების რევოლუცია
მარჯვნივ|მინი|ახალგაზრდა თურქების რევოლუცია ახალგაზრდა თურქების რევოლუცია — თურქეთის პირველი ბურჟუაზიული რევოლუცია, რომელმაც დაამხო სულთან აბდულჰამიდ II-ის დესპოტური რეჟიმი ოსმალეთის იმპერიაში და აღადგინა 1876 წლის კონსტიტუცია.
ოსმალეთის იმპერიაში ევროპის ქვეყნების ეკონომიკური და პოლიტიკური ბატონობა, ფეოდალური წყობილების გადმონაშთები აფერხებდა თურქეთის ეკონომიკურ განვითარებას, ზრდიდა გლეხობისა და ახლადწარმოქმნილი მუშათა კლასის უკმაყოფილებას. ამავე დროს მწვავდებოდა წინააღმდეგობა ოსმალეთის იმპერიაში თურქ და არათურქ ეროვნებათა შორის. ბრძოლას კონსტიტუციის აღდგენისათვის სათავეში ჩაუდგა „ერთიანობისა და პროგრესის“ საიდუმლო ორგანიზაცია, რომლის გარშემო შეიქმნა აბდულჰამიდ II-ის რეჟიმის მოწინააღმდეგე ძალების ბლოკი. რევოლუციის მომზადებასა და ჩატარების პერიოდში „ერთიანობისა და პროგრესის“ კომიტეტთან ერთად იბრძოდნენ ოსმალეთის იმპერის არათურქ ხალხთა ეროვნული ორგანიზაციები. მაგრამ არათურქ ხალხთან კავშირი „ერთიანობისა და პროგრესის“ ორგანიზაციასთან მხოლოდ დროებითი შეიძლებოდა ყოფილიყო, ვინაიდან ეს ძალები სულ სხვადასხვა მიზნებს ისახავდნენ. თუ ორგანიზაციის მიზანი იყო შეზღუდვა აბდულჰამიდ II-ის ერთპიროვნული მმართველობა, გაეძლიერებინა სახელმწიფო ცენტრალიზაცია და არ დაეშვა თურქეთის ტერიტორიების დანაწილება, არათურქი ხალხები იბრძოდნენ იმისათვის, რომ შეესუსტებინათ სახელმწიფო ცენტრალიზაცია, მიეღწიათ ოსმალეთის იმპერიიდან გამოყოფისათვის. მათთვის მიუღებელი იყო ახალგაზრდა თურქების შორის იმ დროის პოპულარული ოსმანიზმი, ასევე ისმალიზმი და თურქიზმი.
რევოლუციური მოძრაობის განვითარებაზე თურქეთში დიდი გავლენა მოახდინა რუსეთის 1905-1907 წლების რევოლუციამ, კერძოდ რევოლუციამ ამიერკავკასიაში. 1906 წელს მოხდა ოსმალეთის სამხედრო ფლოტის მეზღვაურთა აჯანყება, 1906-1907 წლების - მთავრობის საწინააღმდეგო გამოსვლები ანატოლიაში; ამავე ხანებში გაძლერდა პარტიზანული მოძრაობა მაკედონიაში და მღელვაება არაბულ ქვეყნებსაც მოედო. 1907 წელს ოსმალეთის იმპერიის ბურჟუაზიულ-რევოლუციური ირგანიზაციების პარიზის კონგრესმა, რომელშიც ახალგაზრდა თურქთა გარდა მონაწილეობდნენ თურქი ლიბერალები, სომხების პარტია დაშნაკცუტუნი და სხვა. პარტიები, ბრძოლის ერთ-ერთ ფორმად მიიჩნია შეიარაღებული აჯანყება.
ახალგაზრდა თურქების რევოლუციამ დააჩქარა რუსეთის იმპერატორის ნიკოლოზ II-ისა და და ინგლისის მეფე ედუარდ II-ის 1908 წლის შეთანხმება მაკედონიაში რეფორმების გატარების შესახებ. „ერთიანობისა და პროგრესის“ ორგანიზაციის ლიდერებმა გადაწყვიტეს დაუყონებლივ გამოსულიყვნენ აბდულჰამიდ II-ის წინააღმდეგ, ვინაიდან, მათი აზრით, მხოლოდ რეჟიმის შეცვლა გადაარჩენდა ოსმალეთის იმპერიას ტერიტორიის დანაწილების საფრთხისაგან.
აჯანყება დაიწყო ქალაქ რესენის (მაკედონია) გარნიზონმა 1908 წლის 3 ივლისს ლეიტენანტ ნიაზი-ბეის მეთაურობით. აჯანყებულებმა მოითხოვეს პარლამენტის მოწვევა. ნიაზი-ბეიმ თავის რაზმთან ერთად მაკედონიის მთებს შეაფარა თავი. მალე მას შეუერთდა მაიორ ენვერ-ბეის რაზმი. აჯანყება სწრაფად მოედო მაკედონიას და მხარდაჭერა პოვა მთელ ოსმალეთში, მის ჩასაქრობად გაგზავნილი ჯარების ნაწილი აჯანყებულთა მხარეს გადავიდნენ. 1908 წლის 23 ივლისს სულთანი იძულებული გახდა აღედგინა 1876 წლის კონსტიტუცია.
რევოლუციის გამარჯვებას ხალხი აღტაცებით შეხვდა. ბერძნების, ალბანელებისა და ბულგარელების პარტიზანულმა რაზმებმა შეწყვიტეს ბრძოლა თურქეთის ბატონობის წინააღმდეგ, ვინაიდან რევოლუციისგან ეროვნულ თავისუფლებას ელოდნენ, მაგრამ იმედი არ გაუმართლდათ. დაპირებული მიწა ვერც თურქებმა ვერ მიიღეს. ძველებურად უუფლებო დარჩა მუშათა კლასი. გაძლიერდა არათურქი მასახლეობის ეროვნული ჩაგვრა.
მიუხედავად სისუსტისა ახალგაზრდა თურქების რევოლუციამ მაინც შეაშფოთა იმპერიალისტური სახელმწიფოები.
„ერთიანობისა და პროგრესის“ ორგანიზაცია, რომელსაც თავის მხრივ აშინებდა რევოლუციის გაღრმავების პერსპექტივა, ცდილობდა ევროპის სახელმწიფოების მხარდაჭერა მოეპოვებინა. ასეთმა პოლიტიკამ ახალგაზრდა თურქებს ხალხის ფართო მასებში პოპულარობა დაუკარგა. თურქეთის 1908 წლის ბურჟუაზიული რევოლუცია არ გადაზრდილა ბურჟუაზიულ-დემოკრატიულ რევოლუციად.
ლიტერატურა
კატეგორია:რევოლუციები კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის ისტორია
ტაბივერეს მუნიციპალიტეტი
ტაბივერეს მუნიციპალიტეტი (Tabivere vald) — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, იიგევამაას მაზრაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იიგევამაას მუნიციპალიტეტები
LGA 2011
LGA 2011, აგრეთვე ცნობილი როგორცSocket R, არის CPU socket წარმოებული Intel მიერ. მან ჩაანაცვლა ინტელის LGA 1366 (Socket B) და LGA 1567 წარმადობაში მაგიდის და სერვერული პლატფორმები. . სოკეტს აქვს 2011 ვერტიკალურად განლაგებული პინები რომლებიც ებჯინება პროცესორის ქვევით განლაგებულ კონტაქტებს.
Socket R იყენებს QPI-ს რათა დაუკავშიროს პროცესორი დამატებით პროცესორებს. DMI 2.0 გამოიყენება რათა პროცესორი დაუკავშირდეს PCH-ს. მეხსიერების კონტროლერი და 40 PCIe-ს ზოლი ინტეგრირებულია პროცესორზე. მეორად პროცესორზე დამატებითი  x4 PCIe ინტერფეისი ანაცვლებს DMI ინტერფეისს. როგორც მის წინამორბედ LGA 1366 აქაც არ არის ინტეგრირებული გრაფიკების მხარდაჭერა.
სოკეტი გამოშვებულ იქნა 2011 წლის 14 ნოემბერს, და აქვს  Sandy Bridge-E მიკროპროცესორების მხარდაჭერა 4 DDR3-1600 მეხსიერების არხთან ერთად, აგრეთვე, 40× PCIe 2.0 ან 3.0 ზოლების;. LGA 2011 დედაპლატებს აქვს 4 ან 8 DIMM სლოტები რომლებიც იძლევა მაქსიმალური ოდენობის 32 GB, 64 GB, ან 128 GB ოპერატიული მეხსიერების]]. გამოყენების საშუალებას.
LGA 2011-ს აგრეთვე მომავალ Ivy Bridge-E მიკროპროცესორის მხარდაჭერა ექნება.
ჩიპსეტები
Intel X79 ჩიპსეტების ინფორმაცია შეგიძლიათ იხილოთ ქვემოთ მოცემულ ცხრილში.
სამაგიდო
სამაგიდო LGA 2011 სოკეტის პროცესორების ინფორმაციის ნახვა შეგიძლიათ ქვევით მდებარე ცხრილში.
1 X79 chipset ბაზური სათის აჩქარების საშუალებას იძლევა (bclk), ინტელი ამას CPU Strap ეძახის, შესაძლებელია 1.00x, 1.25x, 1.66x ან 2.50x აჩქარება.
სერვერები
სერვერული LGA 2011 სოკეტის პროცესორების ინფორმაციის ნახვა შეგიძლიათ ქვევით მდებარე ცხრილში.
სქოლიო
კატეგორია:CPU sockets
ხუნინის ტბა
ხუნინი (Lago Junín) — ტბა პერუში, მდებარეობს ხუნინის რეგიონში. ტბიდან 144 კილომეტრში მდებარეობს ქალაქი უანკაიო.
ტბაში ჩაედინება მდინარე მანტარო. აგებულია ჰიდოელექტროსადგური, რომელიც ყველაზე დიდია მთელს ამ რეგიონში. ტბის ფართობი შეადგენს 529,88 კმ²-ს; მდებარეობს ზღვის დონიდან 4080 მეტრზე.
Simon & Garfunkel
Simon & Garfunkel — ამერიკული დუეტი, რომელშიც შედიან პოლ საიმონი და არტ გარფანკლი. 1957 წელს ამ დუეტის სახელი იყო ”ტომი და ჯერი” და მათ ჩაწერეს რამდენიმე წარუმატებელი კომპოზიცია. 1965 წელს, ახალი სახელით, მათ წარმატება მოიპოვეს სიმღერით „The Sounds of Silence“.
დუეტი ცნობილია ორიგინალური ვოკალური ორხმიანი ჰარმონიებით და გიტარაზე დაფუძნებელი ბალადებით. ამასთან, აღსანიშნავია, რომ ორ მუსიკოსს შორის ხშირად ჰქონდა ადგილი დავას და კამათს, რაც მათ ალბომებზეც აისახა. მათი უკანასკნელი ალბომის Bridge over Troubled Water ჩაწერა ამის გამო რამდენიმეჯერ შეფერხდა.
წლების განმავლობაში დუეტი დაშლილი იყო, მაგრამ სამჯერ გაერთიანდა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია 1981 წლის ცნობილი კონცერტი ცენტრალურ პარკში, რომელსაც 750.000 მაყურებელი დაესწრო.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული როკ-ჯგუფები კატეგორია:1960-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:Simon & Garfunkel
ამადორა
ამადორა (Amadora; []) — ქალაქი პორტუგალიაში. ამადორის მუნიციპალიტეტის ცენტრი, შედის ლისაბონის რეგიონის შემადგენლობაში და დიდი ლისაბონის საქალაქო აგლომერაციაში. მდებარეობს ლისაბონიდან ჩრდილო-დასავლეთით 10 კილომეტრში. ძველი ადმინისტრაციული დაყოფის მიხედვით შედიოდა ეშტრემადურის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პორტუგალიის ქალაქები
ჟოან მირო
ჟოან მირო (Joan Miró i Ferrà; 20 აპრილი, 1893, ბარსელონა, ესპანეთი — 25 დეკემბერი, 1983, პალმა, ესპანეთი) — კატალონიელი მხატვარი, სკულპტორი და კერამისტი.
მის ნამუშევრებს მიაკუთვნებენ სიურრეალიზმს; ისინი წარმოადგენენ ქვეცნობიერის აღტკინებას, ბავშვური გულუბრყვილობის წარმოსახვის ინტერესს, ისევე როგორც კატალონიური და ესპანური სიამაყის განსახიერებას. მრავალრიცხოვან ნაწერებსა თუ ინტერვიუებში 1930 წლიდან მოყოლებული მიროს არაერთხელ განუცხადებია კონვენციური ხატვის მეთოდების მიმართ უარყოფითი დამოკიდებულება და თვითგამოხატვის თანამედროვე მეთოდების დამკვიდრების სურვილი.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანელი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 1893 კატეგორია:გარდაცვლილი 1983
ალპური ჯუჯა ორქიდეა
ალპური ჯუჯა ორქიდეა (ლათ. Chamorchis alpina) — მცენარე ორქიდეასებრთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარეებია.
გავრცელებულია ევროპაში, ალპების, კარპატებისა და სკანდინავიის მთების მაღალმთიან ადგილებში, ზღვის დონიდან 2000-2700 მ სიმაღლეზე, სუბალპურ და ალპურ სარტყლებში.
ტვებიში
ტვებიში  — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ბეჩოს თემში (სოფლები: ბაგვდანარი, გალაში, დოლასვიფი, დოლი, ლანხვრი, მაზერი, ნაშთქოლი, ტვებიში, უშხვანარი, ქართვანი, ცხეკვანი, ჭკიდანარი, ჭოხულდი).
სქოლიო
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მორგან ფრიმენი
მორგან ფრიმენი (Morgan Freeman დ. 1 ივნისი, 1937) — ამერიკელი მსახიობი, რეჟისორი და მთხრობელი. ფრიმენს მიღებული აქვს ოსკარის ნომინაციები ფილმებისთვის „ქუჩის ბიჭი“, „მის დეიზის მძღოლი“, „გაქცევა შოუშენკიდან“ და „უძლეველი“, 2005 წელს კი მოიგო პრემია ფილმით „გოგონა მილიონ დოლარად“. მას ასევე მიღებული აქვს ოქროს გლობუსი და კინომსახიობთა გილდიის ჯილდო.
ფრიმენი გამოჩნდა ბევრ სხვა კომერციულად წარმატებულ ფილმში, მათ შორისა „მიუტევებელი“, „დიდება“, „შვიდი“, „ყოვლისშემძლე ბრიუსი“, „ბეტმენი: დასაწყისი“, „ყოვლისშემძლე ევანი“, „განსაკუთრებით საშიში“, „ბნელი რაინდი“ და „რედი“.
პეტრე I (ალექსანდრიის პატრიარქი)
პეტრე I ალექსანდრიელი (Πέτρος Αλεξανδρείας) (გ. 25 ნოემბერი, 311) — ალექსანდრიის მართლმადიდებელი ეკლესიის მე-17 პაპი და პატრიარქი. წმინდანად არის შერაცხილი რომის კათოლიკური ეკლესიის, მართლმადიდებელი ეკლესიისა და კოპტური ეკლესიის მიერ. წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 25 ნოემბერი, ახალი სტილით - 8 დეკემბერი.
ბიოგრაფია
პეტრე ალექსანდრიელი ალექსანდრიაში დაიბადა და აღიზარდა. ღრმად განსწავლული მამა ალექსანდრიის სასწავლებელს განაგებდა. 300 წელს მან თავისი მასწავლებლისა და სულიერი მოძღვრისგან - წმინდა თეონასგან ალექსანდრიის ეკლესიის მესაჭეობა მიიღო. იმპერატორ დიოკლეტიანესა და მაქსიმინუსის მიერ (284-305) ქრისტიანთა დევნისას, პეტრე ალექსანდრიელი ქალაქიდან განდევნეს. მან იმპერიის მრავალი ოლქი შემოიარა, ბოლოს კი ისევ დაუბრუნდა მშობლიურ ქალაქს, რათა რთული ოერიოდის განმავლობაში პირადად ეხელმძღვანელა ალექსანდრიის ეკლესიისათვის.
დევნისა და შევიწროების მიუხედავად ალექსანდრიის ეკლესია პეტრე ალექსანდრიელის ბრძნული ხელმძღვანელობით მტკიცდებოდა და იზრდებოდა. ბოლოს იმპერატორ მაქსიმიანე გალერიუსის (305-311) ბრძანებით მღვდელმთავარი შეიპყრეს. მთელი ხალხი შეიკრიბა საპყრობილის კარებთან მღვდელმთავრის დასახმარებლად. წმინდა პეტრემ, რომელსაც სურდა, თავიდან აეცილებინა სახალხო ჯანყი და სისხლისღვრა, ხელისუფალს წერილობით შესთავაზა, ციხის უკანა კედელი გაერღვიათ და ხალხისგან ფარულად გაეყვანათ იგი სიკვდილით დასასჯელად. ღამის უკუნში წმინდა მწყემსმთავარი ქალაქის გალავანს გადაღმა გაიყვანეს და სწორედ იმ ადგილას მოჰკვეთეს თავი, სადაც ადრე წმინდა მოციქული მარკოზი დასაჯეს სიკვდილით. ეს მოხდა 311 წელს. დილით ქალაქმა შეიტყო წმიდა მღვდელმთავრის მოწამეობრივი აღსასრული. მორწმუნეებმა უფლის სათნომყოფლის ცხედარი ეკლესიაში დააბრძანეს, სამღვდელმთავრო სამოსით შემოსეს და წესის აგების დროს შემაღლებულ ადგილას დასვეს.
სქოლიო
კატეგორია:IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:ალექსანდრიის პატრიარქები კატეგორია:გარდაცვლილი 311
მატა (ბალტაჩევოს რაიონი)
მატა (Маты; Мата) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 407 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 23 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 86 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:ბალტაჩევოს რაიონის სოფლები
დანია
დანიის სამეფო არის საპარლამენტო ტიპის კონსტიტუციური მონარქია, რომლის მთავრობის ადგილსამყოფელია ქვეყნის დედაქალაქი კოპენჰაგენი. დანია უნიტარული სახელმწიფოა, თუმცა საკუთარი შიდა საკითხების მოგვარების უფლება ცენტრალური მთავრობის მიერ დელეგირებულია გრენლანდიისა და ფარერის კუნძულების მოსახლეობისადმი. ამგვარ წყობილებას დანიაში უწოდებენ rigsfælleskabet (რაც ქართულად ითარგმნება როგორც დანიის სამეფო. ფარერის კუნძულების სტატუსი განსაზღვრულია როგორც ადამიანთა საზოგადოება სამეფოს შიგნით, ხოლო გრენლანდიის მოსახლეობა - დამოუკიდებელი ერი თვითდამკვიდრების უფლებით.
დანიის ისტორია მნიშვნელოვნად არის განპირობებული მისი ადგილმდებარეობით ჩრდილოეთისა და ბალტიის ზღვებს შორის, რაც გულისხმობდა გერმანიისა და შვედეთის მიერ ბალტიის ზღვის გაკონტროლებების მცდელობების ეპიცენტრში ყოფნას, რადგანაც კილის არხის გათხრამდე ბალტიის ზღვაში მხოლოდ სამი მომცრო არხის — დანიის კარიბჭეების მეშვეობით შეიძლებოდა გადასვლა. ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში დანია ედავებოდა შვედეთსა და ნორვეგიას სკანიის ტერიტორიას, ხოლო ჰანზის კავშირს — შლეზვიგისა და ჰოლშტაინის საჰერცოგოებს. საბოლოოდ დანიამ წააგო ორივე კონფლიქტი, რის შედეგადაც სკანია დარჩა შვედეთს, ხოლო შლეზვიგ-ჰოლშტაინი გერმანიის იმპერიას. რაც შეეხება დომინიონებს, დანიამ მიიერთა გრენლანდია და ფარერის კუნძულები 1814 წელს, დანია-ნორვეგიის ერთიანი სამეფოს მოშლის შემდეგ, თუმცა დანიის მონარქი (რომელიც ასევე გაერთიანებული სახელმწიფოს მონარქიც იყო) ფლობდა კოლონიებს XIV საუკუნიდან. როგორც ფარერის კუნძულები, ასევე გრენლანდია გახდნენ დანიის სახელმწიფოს ნაწილი XX საუკუნეში, თუმცა მიიღეს შიდა საკითხების გადაწყვეტის უფლება 1948 და 1979 წლებში.
1973 წელს დანია ევროპის კავშირის წევრი გახდა, თუმცა დღემდე ევროზონის გარეთ რჩება, ამავდროულად გრენლანდიამ და ფარერის კუნძულებმა უარი თქვეს ევროპის კავშირში შესვლაზეც. სამეფო არის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის, ნატოსა და ეკონომიკური თანამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაციის დამფუძნებელი, ასევე ეუთოს წევრი. შერეული ეკონომიკისა და სოციალური სახელმწიფოს პირობებში დანიას ახასიათებს მსოფლიოში ერთ-ერთი უდიდესი სოციალური თანასწორობა და VII ადგილი მშპ-ს მიხედვით. საკმაოდ ხშირად დანიას მიიჩნევენ ყველაზე ბედნიერ და ყველაზე არაკორუმპირებულ ქვეყანად მსოფლიოში. 2011 წელს დანიას ეკავა XVI ადგილი ადამიანური განვითარების ინდექსში, III ადგილი დემოკრატიის ინდექსში და II ადგილი კორუფციის აღმოფხვრის ინდექსში. დანიური ენა საკმაოდ ახლოა შვედურსა და ნორვეგიულ ენებთან, რომლებთანაც ასევე მჭიდრო ისტორიული ფესვები აკავშირებს. დანია, შვედეთსა და ნორვეგიასთან ერთად ცნობილია როგორც „სკანდინავიის“ რეგიონის ნაწილი და ჩრდილოეთის საბჭოს წევრი.
გეოგრაფია
ქვეყანა მდებარეობს ჩრდილოეთ ევროპაში, უკავია იუტლანდიის ნახევარკუნძული და მიმდებარე კუნძულები. სახმელეთო საზღვარი აქვს გერმანიასთან.
ეკონომიკა
thumb|250პქ|right|დანია ღორის ხორცის ერთ-ერთი წამყვანი მწარმოებელია მსოფლიოში და ამ პროდუქტის უმსხვილესი ექსპორტიორი [[ევროკავშირი|ევროკავშირში. ]] დანიას გააჩნია თანამედროვე, მოწინავე და განვითარებული შერეული საბაზრო ეკონომიკა, რომელიც რეიტინგში მთლიანი შიდა პროდუქტის მხრივ ერთ სულ მოსახლეოზე მე-16 ადგილზეა და მე-5 ადგილზე ერთობლივი შიდა პროდუქტის მხრივ ერთ სულ მოსახლეზე. 1797 წელს იმპორტის ტარიფების ლიბერალიზაციამ დაასრულა მერკანტილიზმი, XIX საუკუნისა და XX საუკუნის დასაწყისის ლიბერალიზაციამ კი ჩამოაყალიბა დანიის ლიბერალური ტრადიცია საერთაშორისო ვაჭრობაში, რომელიც მხოლოდ 1930-იან წლებში დაიმსხვრა. ძლიერ დაცულია საკუთრების უფლება. ეკონომიკური თავისუფლების ინდექსის მაჩვენებლით, დანიის ეკონომიკა შეფასებულია როგორც ერთ-ერთი ყველაზე თავისუფალი. ეკონომიკა ძლიერ ეფუძნება საერთაშორისო ვაჭრობას და დანია ცნობილია თავისუფალი ვაჭრობის დამცველად ევროკავშირში. 2008 წლის მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მოხსენების, IMD-ისა და გამოცემა „ეკონომისტის“ თანახმად, დანიის ეკონომიკა მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე კონკურენტუნარიანია.
მსოფლიო ბანკის თანახმად, დანიას ევროკავშირში ყველაზე თავისუფალი შრომითი ბაზარი აქვს. დამსაქმებელს მუშის ქირაობა და დათხოვნა შეუძლია მაშინ, როცა მოესურვება; სამსახურებს შორის, უმუშევრობის კომპენსაცია საკმაოდ მაღალია. მსოფლიო ბანკი დანიას ევროკავშირში ბიზნესის ყველაზე ადვილად კეთების ადგილად მიიჩნევს. ბიზნესის წამოწყება შესაძლებელია რამდენიმე საათში, ძალიან დაბალ ფასად. დანიას კომპანიების დაბეგვრის საკმაოდ კუნკურენტუნარიანი მაჩვენებელი, 25 % აქვს. საგადასახადო სისტემა მტკიცედ ეფუძნება 25 %-იან დამატებითი ღირებულების გადასახადს, ასევე საშემოსავლო და სხვა გადასახადებს. 2011 წელს გადასახადების ზღვრული მაჩვენებელი 46 % იყო.
დანიის მოქალაქეთაგან 2,9 მლნ ადამიანი ეკონომიკურად აქტიურია. დანიას მსოფლიოში მესამეული განათლების მქონეთა მეოთხე ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი გააჩნია. 2009 წელს, მშპ საათში მუშაობისათვის მე-13 ყველაზე მაღალი იყო მსოფლიოში. მსოფლიო ბანკის მონაცემებით, დანიაში ყველაზე დაბალია ეკონომიკური უთანასწორობის მაჩვენებელი, IMF-ის თანახმად კი ყველაზე მაღალია სახელფასო მინიმუმი. 2010 წლისთვის, უმუშევრობის მაჩვენებელი 7,4 % იყო, რაც ევროკავშირის საშუალო მაჩვენებელზე (9,6 %) დაბალია.
ისტორია
მინი|Den Grundlovsgivende Rigsforsamling (დანიის კონსტიტუციის მამები, 1860–1864, ავტ. [[კონსტანტინ ხანსენი)]] დანიის სახელმწიფო ჩამოყალიბდა IX-X საუკუნეებში. 1849 წლიდან გამოცხადდა კონსტიტუციურ მონარქიად. 1940 წელს ოკუპირებული იყო გერმანიის მიერ. 1945 წელს აღიარა ისლანდიის დამოუკიდებლობა, ხოლო 1948 წელს - ფარერის კუნძულების თვითმმართველობა. 1949 წლიდან ნატოს წევრია, ხოლო 1973 წლიდან - ევროკავშირის. მარგრეტე II გახდა პირველი დედოფალი 600 წლის შემდეგ (1972). 1992 წელს საერთო სახალხო რეფერენდუმზე უარყოფილ იქნა მაასტრიხტის ხელშეკრულება. მთავრობა იძულებული გახდა გარკვეული ცვლილებები შეეტანა, რის შემდეგაც განმეორებით რეფერენდუმზე იგი მიიღეს.
მუსიკა
კოპენჰაგენსა და რამდენიმე ახლომდებარე კუნძულს აქვთ ხალხური მუსიკის მდიდარი ტრადიციები. დანიური სამეფო ორკესტრი არის მსოფლიოს ერთ-ერთი ძველი ორკესტრი. ყველაზე ცნობილი კლასიკური დანიელი კომპოზიტორია კარლ ნილსენი, განსაკუთრებით ცნობილი ექვსი სიმფონიით და ბუკების კვინტეტით. სამეფო დანიური საბალეტო დასი ქორეოგრაფ აუგუსტ ბურნონვილის ნამუშევრებზეა კონცენტრირებული. დანიელები ცნობილები არიან ჯაზისადმი ინტერესით. მსოფლიოში განთქმულია კოპენჰაგენის ჯაზ-ფესტივალი.
როკ და ბით მუსიკის ადრეულ წლებში ჯაზის პოპულარობამ იკლო. თანამედროვე პოპ და როკ სცენა ცნობილია შემდეგი დანიელი მუსიკოსებით და ჯგუფებით: Aqua, D-A-D, The Raveonettes, Michael Learns to Rock, Alphabeat, მედინა, Oh Land, Kashmir და Mew. ლარს ულრიხი, ჯგუფ „მეტალიკისესკიზი-მუსიკა“ წევრი, არის რიგით პირველი დანიელი მუსიკოსი, რომელიც როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზის წევრად იქცა.
ცნობილი დანიელები
მინი|[[ჰანს ქრისტიან ანდერსენი]]
სქოლიო
კატეგორია:ევროპის ქვეყნები კატეგორია:კონსტიტუციური მონარქიები კატეგორია:სამეფოები კატეგორია:ბალტიის ზღვის ქვეყნები კატეგორია:ევროკავშირის წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:ნატოს წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:გაეროს წევრი სახელმწიფოები
კურცჰაარი
კურცჰაარი (deutsch kurzhaar, kurz — „მოკლე“ და  haar - „ბეწვი“) — მოკლებეწვიანი მეძებარი ძაღლის ჯიში. კონტინენტურ მეძებართა შორის ფართოდაა გავრცელებული. გამოყვანილია გერმანიაში XIX საუკუნის დამლევს ადგილობრივი, ფრანგული და ესპანური მეძებრების შეჯვარებით. ექსტერიერისა და საველე თვისებების გასაუმჯობესებლად აჯვარებდნენ ინგლისურ პოინტერთან. ამავე პერიოდში მცირე რაოდენობით საქართველოშიც გავრცელდა.
კურცჰაარისთვის დამახასიათებელია მაგარი მშრალი ტიპის კონსტიტუცია, გაწონასწორებული და მოძრავი ტემპერამენტი, კარგად განვითარებული ძვალ-კუნთოვანი სისტემა. ძებნის დროს მოძრაობს ზომიერი ოთხით ან სწრაფი ჩორთით. აქვს უნივერსალური ყნოსვა, კარგად მოაქვს მოკლული ფრინველი. ხვადის სიმაღლეა 62-66 სმ, ძუსი 58-64 სმ. ყავისფერია, ზოგჯერ ყავისფერლაქებიანი ან კოპლებიანი თეთრი. საშუალოდ კურცჰაარი ცხოვრობს 12-14 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერმანული წარმოშობის ძაღლის ჯიშები
შეცოცება
მინი|300პქ|შეცოცება. ჩინეთი შეცოცება — ქანების დიზუნქტიური დისლოკაციის ერთ-ერთი სახეობა, რომელიც წარმოიქმნება დედამიწის ქერქის რღვევის დახრილი სიბრტყის (45°-ზე ნაკლები კუთხით) გასწვრივ ქანების გადაადგილებით. ამ სიბრტყის დახრის კუთხის მიხედვით შეცოცება დაყოფილია ბრტყელ-ზედაპირულად და ციცაბოდ.
ბეგი (ტიტული)
ბეგი (beg, bey — მბრძანებელი, მთავარი, ბატონი) — ბეი, გვაროვნულ და ფეოდალურ დიდკაცობის ტიტული ახლო და შუა აღმოსავლეთ ქვეყნებში. თავდაპირველად ეწოდებოდა თურქი ტომების ზედაფენის წარმომადგენლებს. X საუკუნეში ყარახანიდების ბატონობის პერიოდში ტერმინი გავრცელდა შუა აზიაში. ოქროს ურდოს ხანი უზბეკი (1312—1342) ბეგის წოდებას ანიჭებდა იმ მონღოლ ფეოდალებს — ნოინებს, რომლებიც მუსლიმანობას იღებდნენ. XI საუკუნიდან ტერმინი „ბეგი“ ახლო აღმოსავლეთში გავრცელდა. ოსმალეთში ბეგს უწოდებდნენ ადმინისტრაციულ ერთეულების — სანჯაყების მმართველებს (სანჯაყბეგი). XVI საუკუნის ბოლო მეოთხედიდან — გამაჰმადიანებულ მესხ ფეოდალებს (მაგ., ბასიანის ბეგი). ამ ტიტულს ფლობდნენ აგრეთვე ზოგიერთი კატეგორიის სახელმწიფო მოხელეები, XIX საუკუნიდან კი არმიისა და ფლოტის უფროსი ოფიცრები. ტიტული თურქეთში 1934 წელს გაუქმდა. მუსლიმანური აღმოსავლეთის ქვეყნებში „ბეგი“ სოციალური შინაარსის ტერმინი იყო — ასე მიმართავდნენ „კეთილშობილებს“ — ფეოდალებს, მოხელეებსა და სხვებს. ტუნისში 1705—1957 წლებში ბეგები იყვნენ ქვეყნის მემკვიდრეობითი მმართველები. ირანის ზოგ რაიონში ბეგის ტიტული ჰქონდათ ტომის მეთაურებს. კავკასიის თურქულენოვან ხალხებში თავად-აზნაურები იწოდებოდნენ ბეგებად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფეოდალიზმი კატეგორია:წოდებები კატეგორია:ოსმალეთის იმპერია
ოკეანოგრაფიული მუზეუმი (მონაკო)
ოკეანოგრაფიული მუზეუმი — მდებარეობს მონაკო რაიონ მონაკო-ვილში. დაფუძნდა 1910 წელს მონაკოს დიდ რეფორმატორ პრინც ალბერ I-ის მიერ.
მუზეუმში დიდი რაოდენობით ზღვის ცხოველია თავმოყრილი (ზღვის ვარსკვლავები, ცხენთევზები, კუები, მედუზები, კიბორჩხლები, კიბოსნაირნი, გველთევზასნაირნი, ზვიგენები, და მრავ. სხვა). მუზეუმის საკუთრებაშია ასევე დიდი რაოდენობით ზღვასთან დაკავშირებული საგნები, მათ შორის გემების მოდელები, ზღვის ცხოველთა ჩონჩხები, ხელსაწყოები, იარაღი და სხვა.
იოანე V (ალექსანდრიის პატრიარქი)
ბიოგრაფია
სულიერმა ღვაწლმა წმიდა მამას შორს გაუთქვა სახელი და, როდესაც ალექსანდრიის საპატრიარქო კათედრა დაქვრივდა, იმპერატორმა ჰერაკლემ (610-641) და სასულიერო პირთა დასმა მას სთხოვეს, ეტვირთა ეკლესიის მესაჭეობა. იოანე თავმდაბლობის გამო დიდხანს უარობდა, მაგრამ ბოლოს იძულებული გახდა, დათანხმებულიყო.
ოკეანოგრაფიული მუზეუმი (მონაკო)
მუზეუმის დირექტორი დიდი ხნის განმავლობაში, 1957 წლიდან მოყოლებული იყო ჟაკ კუსტო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუზეუმები კატეგორია:აქვარიუმები კატეგორია:მონაკო კატეგორია:ოკეანოგრაფია