cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვასალიტეტი
საქართველო
საქართველოში ვასალიტეტის შესატყვისი ტერმინები იყო „უფალ-მონობა“ (X ს-მდე) და „პატრონყმობა“ || „ბატონყმობა“ (X-XVIII საუკუნეებში). „უფალი“ (მამფალი, ე. ი. მამაკაცი უფალი) აღნიშნავდა სენიორს, „მონა“ (ძვ. სპარს.) - ვასალს. X საუკუნიდან უფალი შეცვალა პატრონმა (ლათ.), ხოლო მონა - ყმამ (სიტყვიდან ყრმა - ყმაწვილი). XV საუკუნიდან გვხვდება პატრონიდან ნაწარმოები ტერმინი ბატონი (შუალედური ტერმინები პატრონსა და ბატონს შორის იყო პატონი და ბატრონი). ამრიგად, ვასალიტეტის აღსანიშნავად XV საუკუნიდან პატრონყმობის პარალელურად იხმარება ტერმინი ბატონყმობა. მაინც, XVIII ს-დე გაბატონებულია „პატრონი“, „ბატონი“ შედარებით იშვიათად იხმარება. უმაღლეს სენიორს - სიუზერენს ეწოდებოდა მეფე (უფალი, მეუფე და მეფე საერთო ძირიდან ნაწარმოები ტერმინებია). სენიორალური უფლებების აღმნიშვნელი ტერმინები იყო: უფლება || უფლობა || ფლობა, მეუფება, მეფობა, პატრონობა || ბატონობა. ვასალურ ვალდებულებებს აღნიშნავდნენ ტერმინები: მონება,სამსახური, ყმობა (აქედან ყველაზე უფრო გავრცეკლებული იყო სამსახური), გვხვდება აგრეთვე სენიორისა და ვასალის აღმნიშვნელი კერძო ხასიათის ტერმინები: გამზრდელი (სენიორი) - გაზრდილი (ვასალი); მამა - მძუძე (სენიორი) - ძუძეული, ძუძუმტე (ვასალი); საკუთარი (მაღალი კატეგორიის ვასალი); წული (ვასალი), სეფეწილი (სამეფო ვასალი); წინაშემდგომელი (ვასალი); მსახური (დაბალი კატეგორიის ვასალი, შემდეგში ყმა გლეხთა ერთ-ერთი კატეგორია); კაცი (დაბალი კატეგორიის ვასალი; შემდეგში ყმა გლეხის სინონიმი); მოკიდებული (ვასალი). ეკლესიაც ფეოდალური ორგანიზაცია იყო და მასაც ჰყავდა თავისი ვასალი ფეოდალები, იქ ვასალის აღმნიშვნელი ტერმინი იყო „შვილი“, ხოლო სენიორისა „მამა“. საეკლესიო და სამონასტრო ვასალ ფეოპდალებს ეწოდებოდა: „ეკლესიისშვილი“, „საყდრისშვილი“, „მცხეთისშვილი“ (ე. ი. მცხეთის სვეტიცხოვლის ყმა ფეოდალი), „მონასტრისშვილი“, „ვარძიისშვილი“ (ე. ი. ვარძიის მონასტრის ყმა ფეოდალი), „ქვათახევისშვილი“, „შიოსშვილი“ და სხვა. ტერმინი „შვილი“ ეკლესიაში შევიდა საერო სფეროდან, სადაც ის, როგორც სოციალურ-პოლიტიკური ტერმინი, წარმოიქმნა გვაროვნული წყობილების წიაღში და გადავიდა კლასობრივ საზოგადოებაშიც. საერო სფეროში ის შეცვალა ტერმინმა მონამ (ისევე, როგორც მამა შეცვალა უფალმა).
საფარიდები
ლიტერატურა
კატეგორია:ავღანეთის ისტორია კატეგორია:ირანის ისტორია * კატეგორია:დინასტიები
ვასალიტეტი
საქართველო
ვასალიტეტის აღმნიშვნელი ზოგადი ტერმინები ქართულში იხმარებოდა აგრეთვე ფეოდალებისა და უშუალო მწარმოებლების იურიდიული ურთიერთობის აღსანიშნავადაც: უფალი აღნიშნავდა არა მარტო სენიორს, არამედ - გლეხის ბატონსაც, ასევე - პატრონი || ბატონი. მონა აღნიშნავდა ვასალსაც და ყმა გლეხსაც, ასევე ყმა.
ვასალად მიღება სრულდებოდა განსაკუთრებული ცერემონიით - დალოცვით. ვასალისათვის მიწის და თანამდებობის („ჴელის“) მიცემას ეწოდებოდა შეწყალება. შეწყალებული ვასალი სენიორისაგან მიწას იღებდა სამსახურის პირობით (ე. ი. ბენეფიციუმს). ასეთ „საჴელო მიწას“ XI-XIII საუკუნეებში ეწოდებოდა - „ საკარგავი “, ხოლო მის მფლობელს „მოსაკარგავე“ (სომხ. სიტყვიდან კარგ - ჯილდო, ჯამაგირი), სახელო და საკარგავი მიწები თანდათანობით იქცეოდა სამემკვიდრეო, უპირობო საკუთრებად - „მამულად“. სწორედ „მამული“ წარმოადგენდა საქართველოში სენიორის - ფეოდალური „სახლის“ მატერიალურ საფუძველს. სენიორიას მეფე ანიჭებდა შეუვალობას (ე. ი. იმუნიტეტს). უფალ-მონობის ხანაში (ე. ი. X ს-მდე) საქართველოში უკვე არსებობს ფეოდალური იერარქია: მეფე - „აზნაურნი დიდ-დიდნი“ - მცირე აზნაურები. პატრონყმობის ხანაში (XI-XIV სს.): მეფე - დიდებულნი, მთავარნი - აზნაურნი, პატრონყმობა || ბატონყმობის ხანაში (XV-XVIII საუკუნეები): მეფე - მთავარნი - თავადნი - აზნაურნი. საქართველოში ფეოდალური დაქუცმაცებულობა გახანგრძლივდა არახელსაყრელი საშინაო და საგარეო პირობების გამო. ამიტომ ვასალიტეტიც XIX საუკუნემდე არსებობდა. ის იყო საქართველოს ფეოდალური კლასის შინაპოლიტიკური ორგანიზაცია რუსეთთან შეერთებამდე. პატრონყმობა || ბატონყმობამ ვასალიტეტის შინაარსი დაკარგა მხოლოდ XIX საუკუნეში. ამ პერიოდში ბატონყმობა აღნიშნავდა მხოლოდ ფეოდალებისა და ყმა გლეხების ურთიერთობას.
სენიორულ-ვასალური ურთიერთობა არსებობდა სხვადასხვა ფეოდალური სახელმწიფოს შორისაც. ფეოდალურ საქართველოს XII-XIII საუკუნეებში ჰყავდა თავისი ვასალური სახელმწიფოები - ყმადნაფიცი ქვეყნები (აზერბაიჯანისა და სომხეთის ტერიტორიაზე არსებული პოლიტიკური ერთეულები), რომლებიც საქართველოს უხდიდნენ ხარკს და უწევდნენ სამხედრო დახმარებას, იყვნენ მისი პოლიტიკური გავლენის ქვეშ, საქართველოს, თავის მხრივ, იცავდა მათ გარეშე მტრებისაგან.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფეოდალიზმი
Chronologie
Chronologie — ფრანგი ელექტრონული მუსიკოს ჟან-მიშელ ჟარის 1993 წლის სტუდიური ალბომი. ალბომი აგებულია სტივენ ჰოუკინგის წიგნზე A Brief History of Time. კომპოზიციები Chronologie 4 და Chronologie 5 თავდაპირველად ჩაწერილი იქნა კომპანიის Swatch პროდუქციის რეკლამისათვის.
მუსიკალურად ეს დისკი იყო დაბრუნება ჟარის ჩვეულებრივ სტილისტიკაში, წინა ექსპერიმენტული ალბომების შემდეგ. Chronologie-ს ჟღერადობა ელექტრონული მუსიკის ახალი ტალღის პრინციპებს ეფუძნებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჟან-მიშელ ჟარის ალბომები კატეგორია:1993 წლის ალბომები
უჯრედის კედელი
მინი|უჯრედის კედლის მდებარეობა ეუკარიოტულ უჯრედში
უჯრედის კედელი — მცენარეების, აგრეთვე ბაქტერიების, ლურჯ-მწვანე წყალმცენარეებისა და სოკოების უჯრედების ზედაპირზე მოთავსებული მკვრივი გარსი.
უჯრედის კედელი განსაკუთრებით მნიშვნელოვან როლს ასრულებს: ის წარმოადგენს გარეგან ჩონჩხედს, დამცავ გარსს, უზრუნველყოფს მცენარეული უჯრედების ტურგორს; კედლის გავლით უჯრედში შედის წყალი, მარილები, ბევრი ორგანული ნივთიერების მოლეკულები.
ცხოველთა ზედაპირული უჯრედების გარეთა შრე მცენარეთა უჯრედის კედლისაგან განსხვავებით, ძალზე თხელი და ელასტიურია. ის არ ჩანს სინათლის მიკროსკოპში და სხვადასხვა პოლისაქარიდისა და ცილისგან შედგება. ცხოველთა უჯრედების ზედაპირულ შრეს გლიკოლიქსს უწოდებენ.
გლიკოლიქსი, უპირველეს ყოვლისა, გარემოსთან და ყველა მის გარემომცველ ნივთიერებასთან ცხოველთა უშუალო კავშირის ფუნქციას ასრულებს. ცხოველთა უჯრედის კედელი, რომელსაც უმნიშვნელო სისქე (1 მკმ-ზე ნაკლები) აქვს, არ ასრულებს საყრდენ როლს, როგორც ეს მცენარის უჯრედის კედლისათვის არის დამახასიათებელი. გლიკოლიქსის, ისევე როგორც მცენარეთა უჯრედის კედლის, წარმოქმნა თვით უჯრედების ცხოველქმედების შედეგად ხდება.
ალიონი
საკუთარი სახელი ალიონი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ნუკრი რევიშვილი
ნუკრი რევიშვილი (დ. 2 მარტი, 1987, ქუთაისი) — ქართველი ვეტერანი ფეხბურთელი, თამაშობდა მეკარის პოზიციაზე.
საკლუბო
ნუკრი რევიშვილმა კარიერა ქუთაისის საფეხბურთო კლუბ „ტორპედოში“ დაიწყო. მისი პირველი მწვრთნელი იყო თემურ ნადირაძე. თავდაპირველად ნუკრი „ტორპედოს“ დუბლებში გამოდიოდა, მაგრამ 2005 წელს, 18 წლის ასაკში, „ტორპედოში“ იური კვერნაძის მოსვლის შემდეგ იგი გუნდის ნომერ პირველი მეკარე გახდა. ჯამში 14 მატჩი ჩაატარა მშობლიურ გუნდში. 2006 წელს ქართველი ფეხბურთელი ყაზანის „რუბინში“ გადავიდა, მაგრამ ძალიან მცირე სათამაშო პრაქტიკა ჰქონდა – სულ 7 მატჩი ჩაატარა 3 წლის მანძილზე. 2010 წელი ნუკრისთვის უთამაშებლობისგან თავის დაღწევის და ეროვნულ გუნდში დამკვიდრების წელი გახდა. „რუბინიდან“ მაჰაჩყალაში გადმოსულმა რევიშვილმა 30 ტურიდან 14-ში დაიცვა „ანჟის“ კარი. 2011 წლის მიწურულს ნუკრიმ „ანჟი“ დატოვა და მეტი სათამაშო პრაქტიკის მიზნით ისევ რუსულ საფეხბურთო კლუბ „კრასნოდარში“ ჩაირიცხა ,სადაც უკვე თამაშობდნენ ქართველები – ოთარ მარცვალაძე და ალექსანდრე ამისულაშვილი. კრასნოდარში 2013 წლამდე დარჩა, შემდეგ გორის დილაში გადავიდა, რომელთან ერთადაც უეფა-ს ევროპის ლიგის პლეი-ოფში გავიდა, სადაც ვენის „რაპიდთან“ დამარცხდა. 2014 წლის იანვრიდან თანაგუნდელ ირაკლი მაისურაძესთან ერთად მალტურ „ვალეტაში“ გადავიდა. მალტის ჩემპიონატისა და თასის მოგების შემდეგ რევიშვილი ახალშექმნილ რუსულ კლუბ „ტოსნოში“ გადავიდა, რომელიც 2013 წელს დაარსდა და 2014-15 წლების სეზონში უკვე რუსეთის მეორე დონის ჩემპიონატში აღზევდა. მასთან ერთად „ტოსნოში“ ქართველი მცველი გიორგი ნავალოვსკიც გადავიდა, კლუბში უკვე ირიცხებოდა ასევე ქართველი, რომელსაც რუსეთის მოქალაქეობაც აქვს - მიხეილ გორელიშვილი. 2015 წლის ზამთრის სატრანსფერო ფანჯრის გაღების შემდეგ ნუკრი სარანსკის „მორდოვიას“ შეუერთდა.
სანაკრებო
რევიშვილის სანაკრებო კარიერა ახალგაზრდულ ნაკრებებში თამაშით დაიწყო, 17 წლამდელთა ნაკრებში მან 1 ოფიციალური შეხვედრა ჩაატარა, 19 წლამდელთა ნაკრებში 6, ხოლო 21 წლამდელთა ნაკრებში 7 მატჩი. ეროვნულ ნაკრებში დებიუტი 2005 წლის 8 ოქტომბერს ჰქონდა ყაზახეთის წინააღმდეგ. იმ მატჩში ნუკრიმ მშრალად დაიცვა კარი .შემდეგ იყო დიდი ხნის უთამაშებლობის პერიოდი კლუბში და აქედან გამომდინარე სანაკრებო პაუზა, თუმცა მაჰაჩყალის „ანჟიში“ კარიერის აწყობის და ნაკრებიდან გიორგი ლომაიას წასვლის შემდეგ რევიშვილი ნაკრების ნომერი პირველი მეკარე გახდა. საქართველოს ეროვნულ ნაკრებში მწვრთნელად თემურ ქეცბაიას მოსვლის შემდეგ, ნუკრი რევიშვილი საქართველოს ნაკრების ნომერ პირველი მეკარე გახდა. ევროპის ლიგაზე „დილას“ სახელით წარმატებით ასპარეზობის შემდეგ ისევ დაიბრუნა ნაკრებში პირველობა, რომელიც დროებით თბილისის „დინამოს“ მეკარის გიორგი ლორიას ხელში იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ქუთაისის ტორპედოს ფეხბურთელები კატეგორია:ყაზანის რუბინის ფეხბურთელები კატეგორია:მაჰაჩყალის ანჟის ფეხბურთელები კატეგორია:კრასნოდარის ფეხბურთელები კატეგორია:გორის დილას ფეხბურთელები კატეგორია:ვალეტას ფეხბურთელები კატეგორია:ტოსნოს ფეხბურთელები კატეგორია:სარანსკის მორდოვიას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 2 მარტი კატეგორია:საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელები ნუკრი კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
Plagiolepis arnoldii
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
Ї
Ї, ї (ჲი) — კირილური დამწერლობის ასო.
დამატებითი ინფორმაცია
აღნიშნული ასო გამოიყენება შემდეგ ენებში:
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა ასევე წარმოადგენს, გრაფემის, „І“-სა და დიაკრიტიკული ნიშნის კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირილური ასოები
ალიოხინი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ალიოხინი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ალილო
მინი|270პქ|ალილო [[თბილისი|თბილისში, 2008 წელს ]] ალილო — ქართული საწესო სიმღერა. სრულდებოდა შობის წინა ღამეს. შეიკრიბებოდა რამდენიმე კაცი (სულ მცირე 3, რადგან სიმღერა სამხმიანია), ჩამოუვლიდა ყოველ ოჯახს და სიმღერით დღესასწაულს მიულოცავდა. მასპინძელი მომღერლებს სანოვაგით ასაჩუქრებდა (აუცილებლად უნდა გაეტანებინათ კვერცხი — სიცოცხლისა და ნაყოფიერების სიმბოლო). ალილოს ტექსტებში („ოცდახუთსა დეკემბერსა“, „ჩიტი ღობეზე შემოჯდა“, „წისქვილს პური დავარიგე“ და სხვ.) გამოთქმული იყო ჯანმრთელობის, ბედნიერებისა და ბარაქიანობის სურვილი.
ალილო მთელ საქართველოში იყო გავრცელებული და ყველა კუთხეში თავისებურად ასრულებდნენ. სიმღერას წარმართული ჰანგი უდევს საფუძვლად. „ალილო“, როგორც ჩანს, მოგვიანებით დაერქვა (ალილუიასგან). ვარაუდობენ, რომ საშობაო და სააღდგომო სიმღერების საერთო სახელწოდება უნდა ყოფილიყო ჭონა.
საქართველოში ალილოს ტრადიციას მრავალწლიანი ისტორია აქვს, რომელიც საქართველოს ისტორიაში მხოლოდ ერთხელ დაირღვა — საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ. 1990 წლებში მისმა უწმიდესობამ და უნეტარესობამ ილია II-ემ აღადგინა. დღესდღეობით ალილოს ზეიმობენ სადღესასწაულო ლიტურგიის შემდეგ, როდესაც მრავალი ეკლესიის მრევლი უერთდება ალილოს მსვლელობას.
დასავლეთი ევროპა
ალილოს ტრადიცია არის დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში; მაგალითად ინგლისურენოვან სამყაროში, ეს ტრადიცია ასოცირდება tricks or treating-ის ზეიმთან, რომელიც გარკვეულწილად დაკავშირებულია ჰალოუინთან და 31 ოქტომბერს ეწყობა. შინაარსითა და ფორმით უახლოვდება ქართულ ალილოს, რადგან ამ დროს სამასკარადო კოსტიუმებში გამოწყობილი ბავშვები კალათებით ხელში დადიან კარდაკარ, მღერიან და მასპინძელს ტკბილეულს სთხოვენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ადათ-წესები კატეგორია:ქართული ხალხური სიმღერები
ვაშინგტონია
მინი|Wachingtonia filifera-ები [[ბათუმის ბოტანიკური ბაღი|ბათუმის ბოტანიკურ ბაღში]] ვაშინგტონია (Washingtonia) — მარაოფოთლებიანი პალმების გვარი. შეიცავს 2 სახეობა — Wachingtonia filifera და Wachingtonia robusta: 25 მ-მდე სიმაღლის ძალიან ლამაზი მსხვილღეროიანი პალმებია.
ველურად იზრდება სამხრეთ კალიფორნია, არიზონისა და ჩრდილოეთ-დასავლეთ მექსიკის გვალვიან რაიონებში. კულტივირებულია კავკასიის შავი ზღვის სანაპიროს (მ. შ. საქართველოს) ბაღებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:პალმები
ნიუფაუნდლენდი
მინი|ნიუფაუნდლენდის რუკა მინი|ნიუფაუნდლენდის დროშა ნიუფაუნდლენდი — კუნძული ჩრდილო ატლანტის ოკეანეში. შედის კანადის შემადგენლობაში, ასევე წარმოადგენს დიდი ბრიტანეთის დომინიონს.
უდიდესი მუნიციპალიტეტები
მოსახლეობის რაოდენობა მოცემული 2011 წლის მიხედვით:
სიმკინო (ბაშკირეთი)
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 27 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბირსკიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 127 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (75 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბირსკის რაიონის სოფლები
დიპლაანი
დიპლაანი (ოფიციალურად დიპლაანის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Diplahan; Bayan ng Diplahan) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ზამბოანგა-სიბუგაის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 32 585 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 22 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ზამბოანგა-სიბუგაის მუნიციპალიტეტები
მადრუგა (კუბა)
მადრუგა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბაში, მაიაბეკეს პროვინციაში. მდებარეობს პროვინციის აღმოსავლეთ ნაწილში, მატანსასსა და გუინესს შორის. დაარსდა 1803 წელს.
დემოგრაფია
2004 წელს, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 30 640 ადამიანს შეადგენდა. 464 კმ² ფართობზე მოსახლეობის სიმჭიდროვე იყო 66 ადამიანი კმ²-ზე.
1973 წლინდა მუნიციპალიტეტი 7 რაიონად (barrios) იყოფა.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ქალაქები
ვაშინგტონ-ნაველი
ვაშინგტონ-ნაველი (Washington Navel) — ჭიპიანი ფორთოხლის ჯიში. მის სამშობლოდ ითვლება კალიფორნია. მოჰყავთ ტენიან სუბტროპიკებში.
საქართველოში ვაშინგტონ-ნაველის მრავალი სახესხვაობაა გავრცელებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფორთოხლის ჯიშები
ქვემო არქევანი
ქვემო არქევანი (ყოფ. ქვემო ქოშაქილისი) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, მამხუტის თემში.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 769 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ამბავი სურამის ციხისა
ამბავი სურამის ციხისა — სერგო ფარაჯანოვისა და დოდო აბაშიძის ერთობლივი ნამუშევარი. გამოვიდა 1984 წელს.
სიუჟეტი
ფილმის სიუჟეტი დატვირთულია მიწიერი ვნებებით, მასში გაცხარებული ბრძოლაა მარადიულ საწყისებს შორის, როგორიცაა სიცოცხლე და სიკვდილი, კეთილი და ბოროტი, სიყვარული და სიძულვილი. კედელში ჩატანებული მშვენიერი ჭაბუკი ოდენ ციხის სიმტკიცის საწინდარი როდია, არამედ ერის ურყევი სულიერი ბურჯი და მძლავრი ეროვნული დვრიტაა, რამაც დღემდე მოატანინა თავი ქართველებს.
სქოლიო
კატეგორია:1984 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:1984 წლის ფილმები კატეგორია:სერგო ფარაჯანოვის ფილმები
Plagiolepis balestrierii
Plagiolepis balestrierii — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Plagiolepis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ბაჰლის ციხესიმაგრე
ბაჰლის ციხესიმაგრე (არაბ. بهلاء‎قلعة) — ისტორიული ციხესიმაგრე ომანის მთიანეთში. მიეკუთვნება XIII-XIV საუკუნეებს, როდესაც ყვაოდა ბაჰლას ოაზისი, ბანუ ნებჰანის ტომის მმართველობის ქვეშ.
ციხესიმაგრე ნაშენებია ალიზით და საძირკვლიდან მისი სიმაღლე 165 ფუტს შეადგენს. მის სიახლოვეს მდებარეობს XIV საუკუნის პარასკევის მეჩეთი მოქანდაკებული მიჰრაბით. 1987 წლამდე ის აღუდგენელი, ღია და დაზიანებული იყო. ამავე წელს, იუნესკომ ციხესიმაგრე მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიყვანა, მაგრამ უკვე 1988 წელს, საფრთხის ქვეშ მყოფ ძეგლთა სიაში გადაინაცვლა.
1990-იანი წლებიდან იწყება აღდგენითი სამუშაოები, რაშიც 1993-1999 წლებში, ომანის მთავრობამ 9 მლნ აშშ დოლარი დახარჯა. მთელი ამ წლების განმავლობაში, ის ხარაჩოებში ჩასმული და ტურისტთათვის დახურული რჩებოდა. 2004 წელს, იგი საფრთხის ქვეშ მყოფი ძეგლთა სიიდან ამოიღეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ომანში
სორვიხა
სორვიხა (Саруа; Сорвиха) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბირსკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 97 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბირსკიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 77 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (78 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბირსკის რაიონის სოფლები
მეჰმედი (შეჰზადე)
შეჰზადე მეჰმედი (დ. 1521, კონსტანტინოპოლი — გ. 6 ნოემბერი, 1543, მანისა) — სულთან სულეიმან I-ისა და ჰიურემ სულთნის უფროსი შვილი, მანისის სანჯაყ-ბეი 1541-1543 წლებში.
1537 წელს მეჰმედმა ძმა სელიმთან ერთად მონაწილეობა მიიღო ვენეციის ლაშქრობაში და ოსმალეთის არმიის ერთ-ერთი მეთაური იყო კორფუს ალყის დროს. მეჰმედი აგრეთვე მონაწილეობდა 1541 წლის უნგრეთის ლაშქრობაში.
1533 წელს სულთანმა სულეიმანმა უფროსი შვილი მუსტაფა დანიშნა მანისის სანჯაყ-ბეიდ. მანისა ითვლებოდა საუფლისწულო დომენად და ის ვინც იქ მსახურობდა იყო ოსმალეთის იმპერიის ტახტის მემკვიდრე. 1541 წელს სულთანმა მუსტაფა ამასიაში გააგზავნა, ხოლო მანისის სანჯაყ-ბეიდ დანიშნა მეჰმედი. ზოგიერთი ისტორიკოსის აზრით, სულეიმანს სურდა, რომ მის შემდეგ ტახტზე მეჰმედი ასულიყო, რადგან მას მუსტაფაზე ჭკვიან და ძლიერ მმართველად თვლიდა. ევლია ჩელები მეჰმედს აღწერდა, როგორც უფრო დახვეწილი თვისებებისა და მაღალი ინტელექტის მქონეს, ვიდრე თუნდაც მუსტაფა იყო.
1543 წელს მეჰმედმა მონაწილეობა კვლავ მიიღო უნგრეთის ლაშქრობაში და მამასთან ერთად მეთაურობდა ოსმალეთის არმიას ესტერგომის ალყის დროს. ამავე წელს, სანჯაყში დაბრუნების შემდეგ, მეჰმედი მოულოდნელად გარდაიცვალა. ერთი-ერთი ვერსიით იგი ყვავილმა იმსხვერპლა. ასევე, არსებობს ვერსია, რომ მეჰმედი მუსტაფას დედა, მაჰიდევრანმა მოაწამვლინა, რადგან სულეიმანი მის ტახტზე აყვანას აპირებდა. საყვარელი შვილის ხსოვნის პატივსაცემად სულეიმანმა ცნობილ არქიტექტორ სინანს სტამბოლში ააშენებინა შეჰზადეს მეჩეთი. მეჩეთი 1543-1548 წლებში შენდებოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოსმანების დინასტია კატეგორია:დაბადებული 1521 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1543 კატეგორია:შეჰზადეები
ბესტუჟევ-რიუმინი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ბესტუჟევ-რიუმინი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ალისარჩული
ალისარჩული (Carthamus tinctorius) — ერთწლოვანი კულტურული ზეთოვანი საღებავი მცენარე რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. აქვს მაღალი, სწორი, დატოტვილი ღერო და მოგრძო, ტყავისებრი, მჩხვლეტავი ფოთლები. ყლორტის წვერზე ზის მსხვილი კალათა ყვავილედი. ყვავილი ყვითელი, ნარინჯისფერი ან ნარინჯისფერ-მოწითალოა, ნაყოფი - თესლურა. თესლურები 25-30% ზეთს შეიცავს, საუკეთესო სასელექციო ჯიშები - 37%-მდე.
ყვავილის გვირგვინის ფურცლებისაგან ამზადებენ ყვითელ საღებავს, რომელიც ხალიჩების წარმოებასა და კულინარიაში იხმარება. ალისარჩულის ზეთს მზესუმზირას ზეთის მაგივრად ხმარობენ მედიცინასა და კვების მრეწველობაში, იყენებენ აგრეთვე ოლიფისა და სხვა დასამზადებლად.
ალისარჩული ხარობს წინა და მცირე აზიის ქვეყნებში, ინდოეთში. აშენებენ კავკასიაში. გვალვაგამძლეა და გვალვიან ადგილებში მზესუმზირას ნაცვლად მოჰყავთ.
ლიტერატურა
კატეგორია:რთულყვავილოვანნი
ვაშლანა
100-ზე მეტი სახეობა გავრცელებულია ევროპაში, აზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში. საქართველოში 8 სახეობა გვხვდება. მათგან აღმოსავლეთ საქართველოში გავრცელებული ბუჩქია ჩიტაკომშა (Cotoneaster racemiflora). 1 მ-მდე სიმაღლისაა. მისი ნორჩი ტოტები ქეჩისებრ შებუსვილია, დანარჩენი შიშველი და ყავისფერი ან ალუბლისფერია. ნაყოფი კაშკაშა წითელია. იზრდება ბუჩქნარებსა და ქვიან ფერდობებზე მთის შუა სარტყლამდე. ვაშლანა გვალგამძლე მცენარეა, იყენებენ ხრიოკი ფერდობების გასამწვანებლად.
წიფორი (ბოლნისის მუნიციპალიტეტი)
წიფორი (ყოფ. ზემო გულავერი) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, დარბაზის თემში.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 182 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჩვეულებრივი შინდი
ჩვეულებრივი შინდი (Cornus mas) — მცენარე შინდისებრთა ოჯახისა. საქართველოს ჭალისა და ვაკის ტყეების, მთებისწინა კალთების, განსაკუთრებით მუხნარებისა და რცხილნარების, დამახასიათებელი მცენარეა. ქვეტყეს ქმნის.
ჩვეულებრივ 3-5 მეტრის სიმაღლის ბუჩქია, თავისუფალ ადგილას პატარა, 5-7 მეტრის სიმაღლის ხედ იზრდება. ნაყოფი მრავალნაირი აქვს - ტკბილი, მჟავე, წითელი, იშვიათად ყვითელი. მოყვითალო ფერის შინდს ოქროშინდას ეძახიან. ველურ ჯიშთა შორის გამოყოფილია რამდენიმე სახესხვაობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:შინდისებრნი კატეგორია:ხილი
ბესლეთი
ბესლეთი, ბასლა — კარსტული მდინარე საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის სოხუმის მუნიციპალიტეტში. სიგრძე 15 კმ, აუზის ფართობი 81,5 კმ². სათავეს იღებს ოდიშისა და ურავის კარსტული წყაროებიდან. ერთვის შავ ზღვას ქალაქ სოხუმის ფარგლებში. 4 კმ-იანი მიწისქვეშა კარსტული გვირაბით დაკავშირებულია მდინარე კელასურთან. საზრდოობს უმთავრესად წვიმის წყლით. იცის წყალმოვარდნა შემოდგომასა და ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 3,53 მ³/წმ. მდინარეზე გადებულია ბესლეთის ხიდი, მარცხენა ნაპირზეა ბაგრატის ციხე. ჰესი.
მელენა-დელ-სური
მელენა-დელ-სური — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბაში, მაიაბეკეს პროვინციაში. პირველი დასახლებები 1768 წელს დაარსდა. 2010 წლამდე მიეკუთვნებოდა ლა-ჰაბანის პროვინციას.
ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება სან-ხოხე-დე-ლას-ლახასის, აღმოსავლეთით — გუინესის, დასავლეთით კი ბატაბანოს მუნიციპალიტეტები. მის ფარგლებში მდებარეობს ქვეყნის ერთ-ერთი უდიდესი მდინარის — მაიაბეკეს შესართავი.
დემოგრაფია
2009 წელს, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 20 646 ადამიანს შეადგენდა. 227 კმ² ფართობზე მოსახლეობის სიმჭიდროვე იყო 91 ადამიანი კმ²-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ქალაქები
ლეონტი შიოშვილი
ლეონტი შიოშვილი (დ. 23 მაისი 1967, სოფ. ალიბეგლო, კახის რაიონი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკა) — ქართველი მსახიობი.
ბიოგრაფია
1973 წელს შევიდა ალიბეგლოს შოთა რუსთაველის სახელობის საშუალო სკოლაში და დაამთავრა 1984 წელს. 1985 წელს ჩაირიცხა საქართველოს შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალურ უნივერსიტეტში. იმავე წელს გაიწვიეს სავალდებულო სამხედრო სამსახურში. 1987 წელს სამხედრო სამსახურის დამთავრების შემდეგ გააგრძელა სწავლა თეატრალურ ინსტიტუტში გია ანთაძის და გიორგი შალუტაშვილის ჯგუფში დრამისა და კინოს მსახიობის სპეციალობით, 1991 წელს დაამთავრა აღნიშნული ინსტიტუტი და წავიდა ახალციხეში მესხეთის სახელმწოფო თეატრში სამუშაოდ. 1992 წლიდან 2000 წლამდე მუშაობდა რუსთავის საბავშვო თეატრში, სადაც ითამაშა თვრამეტზე მეტი როლი. 2000–2002 წლებში მუშაობდა ჰერეთის (საინგილო) თეატრში, დირექტორისა და სამხატვრო ხელმძღვანელის თანამდებობაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1967 კატეგორია:ქართველი მსახიობები ლეონტი
სეკრეტარის კუნძული
კუნძულს იცავს ახალი ზელანდიის კონსერვაციის დეპარტამენტი.
გეოგრაფია
აქვს უხეში სამკუთხედის ფორმა. კუნძულის ზედაპირი მთიანია, მაქსიმალური სიმაღლე ზღვის დონიდან 1196 მეტრს აღწევს, რაც ყველაზე მაღალია ფიორდლანდის ეროვნული პარკის კუნძულებს შორის. კუნძული დაუსახლებელია და მოიცავს 81,4 კმ².
კუნძულზე დარეგისტრირებულია მცენარეულობათა და მათი გავრცელების სფეროს დიდი მრავალფეროვნება, რომლებიც ვარირებენ დაბლობის წიფელ-პოდოკარპიანი (Podocarpaceae) ტყეებიდან სუბალპურ ბუჩქებიან მდელოებამდე. ადგილობრივი ფაუნა ასევე შედარებით მდიდარია. კუნძულზე ბუდობს ახალზელანდიური ფაუნის რამდენიმე ფასეული წარმომადგენელი, მათ შორის გამოირჩევიან მსხვილტუჩა პინგვინი (Eudyptes pachyrhynchus), ნაცრისფერი ქარიშხალა (Puffinus griseus), ყავისფერი კივი (Apteryx australis), უეკა (Gallirallus australis), ახალზელანდიური შავარდენი, ყვითელშუბლა მხტუნავი თუთიყუში. მიუხედავად ამისა მათთვის მნიშვნელოვან საფრთხეს წარმოადგენს ყარყუმი, რომელიც შემოიყვანეს ქვეყანაში ევროპელებმა. ამიტომ კუნძულზე მიმდინარეობს მათი მუდმივი განადგურება.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის კუნძულები
სოსნოვი-ბორი (ბირსკის რაიონი)
სოსნოვი-ბორი (Сосновый Бор; Сосновый Бор) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბირსკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 55 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბირსკიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 110 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:ბირსკის რაიონის სოფლები
იმელდა (ზამბოანგა-სიბუგაი)
იმელდა (ოფიციალურად იმელდას მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Imelda; Bayan ng Imelda) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ზამბოანგა-სიბუგაის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 26 020 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ზამბოანგა-სიბუგაის მუნიციპალიტეტები
გუდალეთის ტაძარი
გუდალეთის ტაძარი – XIII-XVIII საუკუნეების სამონასტრო კომპლექსი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გუდალეთში. მდებარეობს მდინარე გუდალურას მაღალი ხევის პირას. კომპლექსში შედის: ღვთისმშობლის ტაძარი და კოშკებიანი ციხე-გალავანი.
ტაძარი
ღვთისმშობლის ტაძარი ჯვარ-გუმბათოვანი ნაგებობაა. აგებულია XIII-XIV საუკუნეების მიჯნაზე, ნაშენია თლილი ქვით, გამოყენებულია რიყის ქვა და აგურიც. ეკლესია ძლიერ დაზიანებულია: გუმბათი და კამარები ჩაქცეულია, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლები 1-2 მეტრის სიმაღლეზეა შემორჩენილი; დანგრეულია მეორე სართული (სადიაკვნისა და სამკვეთლოს თავზე), არ შემორჩენილა გუმბათქვეშა ბოძები და თაღები; ეკლესიის დასავლეთ კარიბჭის სამხრეთ კედელი მთლიანად დანგრეულია. შედარებით უკეთესად არის შემონახული აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფასადები.
ტაძარს სამი შესასვლელი აქვს - დასავლეთიდან, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან. სამივე შესასვლელი თაღოვანია. აღმოსავლეთით ღრმა ბემიანი აფსიდი ნახევარწრიულია. მის ორივე მხარეს თითო აფსიდიანი სათავსი, სამკვეთლო და სადიაკვნეა. მათ თავზე არსებული სათავსები ინტერიერს სწორკუთხა გასასვლელით უკავშირდებოდა. აქედან საკურთხევლის კონქის თავზე გამართულ სამალავშიც შეიძლებოდა მოხვედრა. აფსიდის სარკმლის ქვეშ სწორკუთხა, ხოლო მის ორივე მხარეს თითო ნახევარწრიული ნიშია. თითო სარკმელი ყოფილა აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში. მცირე ზომის თითო მრგვალი სარკმელი აქვს სამკვეთლოს, სადიაკვანესა და მათ თავზე მოთავსებულ სათავსებს. გუმბათი ეყრდნობოდა აფსიდის კედლებსა და დასავლეთით ორ თავისუფლად მდგომ ბოძს. აღმოსავლეთ ფასადის კუთხეებთან პატარა, მრგვალი, საგანგებოდ მოჩარჩოებული სარკმლების ორი რიგია, ამ ფასადს მარტივპროფილიანი, სადა ლავგარდანი აქვს. დასავლეთ ფასადზე, განიერი თაღოვანი შესასვლელის ზემოთ სარკმელი ჩუქურთმიან საპირეშია ჩასმული. ეკლესიის სამივე შესასვლელი თაღოვანი ლილვებით, ბურთულებითა და ფესტონებით ყოფილა მორთული.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Waiting for Cousteau
Waiting for Cousteau — ფრანგი ელექტრონული მუსიკოს ჟან-მიშელ ჟარის 1990 წლის სტუდიური ალბომი. იგი ეძღვნება ჟაკ კუსტოს და გამოიცა კუსტოს 80-ე დაბადების დღეს (1990 წლის 11 ივნისს). ალბომის სახელწოდება არის სემუელ ბეკეტის პიესის, გოდოს მოლოდინში სახელის შეცვლილი ვარიანტი.
ლაფნის კულტურები
ლაფნის კულტურები — მცენარეები, რომლებიც მოჰყავთ ბოჭკოს მისაღებადმათ განეკუთვნება ერთ- და მრავალწლოვანი სახეობები. ამ კულტურების ღერო (სელი, კანაფი, კენაფი, ჯუთი, რამი, ქენდარი და სხვა) და ფოთლები (აგავა, ახალზელანდიური სელი, სართავი ბანანი, დრაცენა, იუკი და სხვა) შეიცავენ ლაფნის ბოჭკოს, სამრეწველო მიზნებისათვის ლაფნის ბოჭკოსა და მის ნაწარმს სახალხო მეურნეობის ბევრ დარგში იყენებენ.
Waiting for Cousteau
ალბომის პირველ ნახევარს იკავებს მინი ციკლი „Calypso“, ხოლო „Waiting for Cousteau“, დისკის მეორე ნახევარზე მოთავსებული კომპოზიცია, არის 46-წუთიანი თავისუფალი ინსტრუმენტული პიესა, რომელიც უფრო ემბიენტის ჟანრის არის.
ლაფნის კულტურები
ლიტერატურა
კატეგორია:მცენარეები
Waiting for Cousteau
სიმღერების სია
ყველა კომპოზიციის ავტორი - ჟან-მიშელ ჟარი.
კომპოზიციების შესახებ
სასათაურო კომპოზიცია არის ემბიენტური სტილის. იგი ასევე გამოიყენებოდა გამოფენაზე Concert d'Images - ბევრად უფრო ვრცელი სახით. თავდაპირველად დაგეგმილი იყო ამ კომპოზიციის მოკლე ვერსიის პრომო-სინგლის სახით გამოცემა. ვინილის ფირფიტებსა და აუდიოკასეტებზე მისი ხანგრძლივობა სულ 22 წუთია.
სრულ ვერსიას ჟარი დრო და დრო იყენებდა ამა თუ იმ კონცერტის შესავალში.
ალბომის პირველ პრომო-დისკებზე სასათაურო კომპოზიციას Cousteau on the Beach ეწოდებოდა, მაგრამ ჟაკ-ივ კუსტო თვლიდა, რომ სანაპიროები გარემოს დაბინძურებას ემსახურება, ამიტომ სათაური შეცვლილი იქნა.
სასათაურო კომპოზიცია ასევე გამოყენებული იქნა ჟაკ-ივ კუსტოს დოკუმენტურ ფილმში Palawan : Le Dernier Refuge.
სქოლიო
კატეგორია:ჟან-მიშელ ჟარის ალბომები კატეგორია:1990 წლის ალბომები კატეგორია:Disques Dreyfus-ის ალბომები
Plagiolepis bicolor
Plagiolepis bicolor — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Plagiolepis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
დეპორტივო ლა-კორუნია (საფეხბურთო კლუბი)
საფეხბურთო კლუბი „დეპორტივო“ (Real Club Deportivo de la Coruña, Deportivo da Coruña) — ესპანური საფეხბურთო კლუბი. დაარსდა 1906 წელს, გალისიის ავტონომიური გაერთიანების ქალაქ ლა-კორუნიაში. ასპარეზობს ესპანეთის პრიმერა დივიზიონში.
1944 წლიდან საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ რიასორზე, რომელიც 34,600 მაყურებელს იტევს. ტრადიციული საშინაო ფორმა შეიცავს ლურჯ და თეთრ ზოლებს, ხოლო შორტების და გეტრების ფერი ლურჯია. „დეპორტივო ლა-კორუნიას“ აქვს დიდ ხნიანი მტრობა ადგილობრივ „სელტასთან“, მათ დაპირისპირებას გალისიური დერბი ეწოდება.
პრიმერა დივიზიონის ჩემპიონობა კლუბს მოპოვებული აქვს ერთხელ, 1999-00 წლების სეზონში, 5-ჯერ დაასრულა სეზონი მე-2 ადგილზე. 2-ჯერ გახდა ესპანეთის თასის გამარჯვებული, 1994-95 და 2001-02 წლების სეზონებში, ასევე 3-ჯერ მოიგო ესპანეთის სუპერთასი. „ლურჯ-თეთრები“ რეგულარულად იღებდნენ მონაწილეობას პრიმერა დივიზიონის გათამაშებაში ბოლო 20 წლის მანძილზე, 19 დან 16 სეზონში ასპარეზობა ცხრილის ზედა ნაწილში დაასრულეს. შედეგად „დეპორტივო“ რეგულარულად იღებდა მონაწილეობას ევროტურნირებზე, 5 სეზონი იღებდა მონაწილეობას ჩემპიონთა ლიგაზე, კლუბმა 2-ჯერ შეძლო 1/4 ფინალშ გასვლა, 2003-04 წლების სეზონში კი ნახევარფინალში გავიდა, სადაც „პორტუსთან“ დამარცხდა, ორი მატჩის ჯამში 1-0.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:დეპორტივო ლა-კორუნია
ალის განძი
ალის განძი, 1925 წელს ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფ. ალში აღმოჩენილი განძი - ვერცხლის 471 მონეტა. უმთავრესად შეიცავს XIV საუკუნის ოქროს ურდოს, აგრეთვე რეის სულთნის აჰმად ჯალაირისა და საქართველოს მეფის გიორგი VII-ის სახელით მოჭრილ ფულებს. ყველაზე ადრინდელი მონეტა დათარიღებულია 1310-ით, ყველაზე გვიანდელი - 1400-1401-ით.
ალის განძის მონეტები მნიშვნელოვანი წყაროა ოქროს ურდოსა და საქართველოს შორის XIV საუკუნეში არსებულ პოლიტიკურ-ეკონომიკური ურთიერთობათა დასადგენად. განძის ჯუჩიდური მონეტები საქართველოში დარიალის გზით შემოსულა. სოფ. ალში მონეტების ასეთი თავმოყრა იმით აიხსნება, რომ ძველად აქ საბაჟო ყოფილა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოში აღმოჩენილი განძები
ქეროლ ჩენინგი
ქეროლ ელენ ჩენინგი (Carol Channing დ. 31 იანვარი, 1921, სიეტლი, ვაშინგტონი, აშშ – გ. 15 იანვარი, 2019, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი, მომღერალი, მოცეკვავე და კომიკოსი, ცნობილია როლებით ბროდვეისა და კინომიუზიკლებში. მის პერსონაჟებს, როგორც წესი, ჰქონდათ მხურვალე ექსპრესიულობა და ადვილად ამოსაცნობი ხმა, იქნება ეს გამოხატული სიმღერით თუ კომედიური ეფექტებით.
ჩენინგმა მიიღო მთავარი როლები ფილმებში, როგორიცაა Gentlemen Prefer Blondes 1949 წელს და Hello, Dolly! 1964 წელს. ამ უკანასკნელისთვის მან მიიღო ტონის ჯილდო, როგორც საუკეთესო მსახიობმა ქალმა მიუზიკლში. იგი ნომინირებული იყო თავის პირველ ტონის ჯილდოზე 1956 წელს The Vamp-ისთვის, რასაც მოჰყვა ნომინაცია 1961 წელს ფილმისთვის Show Girl. მან მიიღო მეოთხე ნომინაცია ტონის ჯილდოზე მიუზიკლ Lorelei-სთვის 1974 წელს.
როგორც კინომსახიობმა, მან მოიპოვა ოქროს გლობუსის ჯილდო და, ასევე, ნომინირებული იყო ოსკარზე მეორეხარისხოვანი როლის საუკეთესო შესრულებისთვის ფილმისთვის Thoroughly Modern Millie (1967). მისი სხვა ფილმებია: The First Traveling Saleslady (1956) და Skidoo (1968). სატელევიზიო კარიერა მან დაიწყო გასართობ შოუებში მონაწილეობით. მან შეასრულა თეთრი დედოფალი სატელევიზიო სპექტაკლში ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1985), ასევე მას ჰქონდა შოუ 1966 წელს, სახელწოდებით "საღამო კეროლ ჩენინგთან".
ჩენინგი შეიყვანეს ამერიკის თეატრის დიდების დარბაზში 1981 წელს. ქეროლ ჩენინგი 90-იან წლებში კვლავ აგრძელებდა სამსახიობო კარიერას სპექტაკლებში, მღეროდა სიმღერებს მისი რეპერტუარიდან და უზიარებდა ისტორიებს თაყვანისმცემლებს. ის იყო ერთ-ერთი „ლეგენდა“, რომელსაც ინტერვიუ ჰქონდა მიცემული დოკუმენტარული ფილმისთვის Broadway: The Golden Age, by the Legends Who Were There. 2002 წელს მან გამოუშვა თავისი ავტობიოგრაფიული წიგნი Just Lucky I Guess, ხოლო დოკუმენტური ფილმი მის კარიერაზე Larger Than Life გამოვიდა 2012 წელს.
ადრეული წლები
ქეროლ ჩენინგი დაიბადა სიეტლში, ვაშინგტონი, 1921 წლის 31 იანვარს, ადელაიდის და ჯორჯ ჩენინგის ოჯახში. ის მათი ერთადერთი შვილია. ჩენინგი სწავლობდა სან-ფრანცისკოს Aptos Junior High School და Lowell High School-ში, რომელიც მან დაასრულა 1938 წელს. 1937 წლის ივნისში მან მოიგო ჯვაროსნების ორატორული კონკურსი და უფასო მოგზაურობა ჰავაიში დედასთან ერთად. როდესაც ის 17 წლის იყო, სახლიდან წავიდა ვერმონტის ბენინგტონის კოლეჯში სასწავლებლად. ჩენინგმა დაამთავრა დრამა ბენინგტონში.
კარიერა
ქეროლ ჩენინგი სახელოვნობო წრეებში გაიცნეს, როცა დედას ეხმარებოდა თეატრების კულისებში გაზეთების მიტანაში. მისი პირველი სამუშაო სცენაზე ნიუ-იორკში იყო მარკ ბლიცშტეინის „No for an Answer“. ის 19 წლის იყო, როდესაც გადავიდა ბროდვეიში Let's Face It!-ისთვის. მოგვიანებით, 1966 წელს, არდენი დაიქირავეს მთავარი როლის შესასრულებლად ფილმში Hello Dolly! შემდეგ იყო ფილმი Thoroughly Modern Millie. ჩენინგმა მოიგო სარა სიდონსის ჯილდო ჩიკაგოს თეატრებში მუშაობისთვის 1966 წელს.
ხუთი წლის შემდეგ, ჩენინგმა შეასრულა ერთ-ერთი გამორჩეული როლი ფილმში Lend an Ear (1948), რისთვისაც მან მიიღო თეატრის მსოფლიო პრემია და ვარსკვლავურ შემსრულებლად გამოცხადდა.
1950 წლის იანვარში, ჟურნალმა Time-მა გამოაქვეყნა ქავერ სიუჟეტი იმის შესახებ, რომ ჩენინგი გახდა ახალი ვარსკვლავი ბროდვეიზე, რასაც მოჰყვა ისტორიები ჟურნალ Life-ში 1955 და 1964 წლებში.
ჩენინგი ასევე გამოჩნდა უამრავ ფილმში, მათ შორის The First Travelling Saleslady (1956), სადაც მან მომავალ ვარსკვლავს კლინტ ისტვუდს პირველი კოცნა აჩუქა ეკრანზე, ასევე, საკულტო ფილმი Skidoo და Throughly Modern Millie. მილისთვის მან მიიღო ნომინაცია ოსკარზე საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებელი ქალის როლისთვის და მიენიჭა ოქროს გლობუსის ჯილდო საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლისთვის - კინოფილმისთვის.
პირადი ცხოვრება
ჩენინგი ოთხჯერ იყო დაოჯახებული.
კაციაანთ ეკლესია
კაციაანთ ეკლესია — ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გუდალეთის აღმოსავლეთით 1,5 კილომეტრზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია ძლიერ დაზიანებულია: გადახურვა, კონქის მნიშვნელოვანი ნაწილი და სამხრეთ-დასავლეთ კუთხე ჩამონგრეულია. აღმოსავლეთ ფასადს მთელ სიგრძეზე ბზარი გასდევს.
ეკლესია დარბაზულია (9,2 X 5,5 მ). ნაგებია ქვიშაქვის დიდი ზომის ლოდებით. შესასვლელი ორი აქვს - ჩრდილო-დასავლეთიდან და სამხრეთიდან. ერთი სარკმელი ნახევარწრიულ, არასწორი მოყვანილობის აფსიდშია, ორი (საკმაოდ მაღალი) - სამხრეთ კედელში, ერთი - ჩრდილოეთისაში. კამარა ეყრდნობა მარტივპროფილიან იმპოსტებზე დადგმულ სატრიუმფო საბჯენ და დასავლეთის კედელთან მდებარე თაღებს. სამხრეთით და ჩრდილოეთით ეკლესიაზე, მთელ სიგრძეზე, მიშენებულია ეგვტერები. ჩრდილოეთ მინაშენს ორი შესასვლელი ჰქონდა - ერთი ჩრდილოეთიდან, ეკლესიის შესასვლელის პირდაპირ, მეორე - დასავლეთიდან (ამოშენებულია). აღმოსავლეთ ფასადზე, მაღლა, მწვანე ტუფის ფილაზე გამოსახულია წრე, ხოლო დასავლეთ ფასადზე, ასევე მაღლა, მწვანე ტუფის ქვაზე - ჯვარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Plagiolepis brunni
Plagiolepis brunni — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Plagiolepis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ლეიკანგერი
ლეიკანგერი (Leikanger) — მუნიციპალიტეტი სოგნ-ოგ-ფიურანეს საგრაფოში, ნორვეგია. მდებარეობს სონგის ოლქში. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელ ლეიკანგერში, რომელიც ასევე სოგნ-ოგ-ფიურანეს ცენტრიცაა.
2007 წლის მონაცემებით, ლეიკანგერის და ჰერმანსვერკის ურბანული არეაში ჯამში 1,965 ადამიანი ცხოვრობს. ამ ურბანულ არეას ხშირად სისტრონდს უწოდბენ.
სქოლიო
კატეგორია:სოგნ-ოგ-ფიურანე
მთავარი ბიჭები
მთავარი ბიჭები — ქართული კომედიური ტელეგადაცემა მთავარი არხის ეთერში. ეთერში პირველად 2020 წელს გავიდა. გადაცემის წამყვანები არიან: ნიკა გრიგოლია, ილო ბეროშვილი და ვანიკო თარხნიშვილი.
სქოლიო
კატეგორია:მთავარი არხი
სრედნებაზანოვო
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 90 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბირსკიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 90 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას მარიელები შეადგენენ (74 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბირსკის რაიონის სოფლები
ლატრუნი
აღწერა
ბორცვებზე მდებარეობს ლატრუნის ღვთისმშობლის მონასტერი, რომელიც დაარსდა 1890 წელს კარმელიტების სამონასტრო ორდენის მიერ, დღეს მონასტერი ეკუთვნის ტრაპისტების ორდენს. ორდენის ერთ-ერთი თავისებურება ამქვეყნიურ საკითხებთან დაკავშირებიული კომუნიკაციისგან  თავშეკავება ან მინიმუმამდე დაყვანაა, ამიტომ მონასტერს ხშირად მდუმარეთა მონასტერსაც უწოდებენ.
მე -19 საუკუნის დასაწყისში, ნაპოლეონის კამპანიასთან ერთად, წმინდა მიწაზე ვაზი  ჩაიტანეს და მისი ნერგები  ლატრუნის მონასტრის ტერიტორიაზე დარგეს. მონასტერი დღემდე განთქმულია შესანიშნავი ღვინოებით, რომლებიც მზადდება მონასტრის კუთვნილ ვენახებში მოყვანილი ყურძნისგან (ნაპოლეონის ვაზისგან).
1970-იან წლებში მონასტრის კუთვნილი დაქირავებულ მიწებზე  დაარსდა  დასახლება ნევე შალომ-უაჰათ ას-სალამ, სადაც ებრაელები და არაბები ერთად ცხოვრობენ. დასახლება დაფუძნდა იმის საჩვენებლად, რომ ორ ხალხს  ერთად მშვიდობიანი თანაცხოვრება შეუძლია.
ჰასმონელთა პერიოდიდან რეგიონალური ადმინისტრაციული ცენტრი (ტოპარქიის ცენტრი)  იყო ქალაქი ემაუსი, რომელიც  გვიანდელ რომაულ და ბიზანტიურ პერიოდში ცნობილია ნიკოპოლისის სახელით. ემაუსი, ნახსენებია სახარებებში, აქ იესო   ჯვარცმის შემდეგ  ქრისტეს სამოოცდაათ მოციქულთაგან ორს გამოეცხადა:
გორაკის თავზე  ჯვაროსნების ციხესიმაგრე მდებარეობდა, რომელიც  იაფა-იერუსალიმის გზაზე დამცავი ნაგებობის ფუნქციას ასრულებდა. ციხესიმაგრე ეკუთვნოდა ტამპლიერ რაინდებს. იგი 1191 წელს  აღადგინა რიჩარდ ლომგულმა მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს. ციხესიმაგრე დაშალეს თავად ჯვაროსნებმა სალადინთან შეთანხმების საფუძველზე ( 1192 წლის იაფას ხელშეკრულება). ციხესიმაგრიდან შემორჩენილია გალავნის ნანგრევები, მისგან დასავლეთით კარიბჭის ნაშთი მდებარეობს. გალავნის ჩრდილოეთით სიმაგრის სამი რიგია.
ამ ადგილის მახლობლად გადის ტრანშეები და სანგრები,  რომლებიც პალესტინის ამ მხარეში 1915-17 წლებში პირველი მსოფლიო ომის დროს გამართულ უმძიმეს ბრძოლებზე მოწმობს თურქეთ-გერმანიის ჯარებსა და ბ რიტანეთის იმპერიის  ANZAC-ის (ავსტრალიურ-ახალი ზელანდიის კორპუსი) კორპუსს შორის. მარცხნივ|მინი|ისრაელის სატანკო ნაწილების მუზეუმის ნაწილი ისრაელის დამოუკიდებლობის ომის დროს  ტეგარტი (პოლიციის ციხე)  ლატრუნი წარმოადგენდა იორდანიის არაბული ლეგიონის ერთგვარ სიმაგრეს, რაც იერუსალიმისკენ მიმავალი გზის კონტროლის საშუალებას იძლეოდა. ებრაული ძალების სამი თავდასხმა ციხესიმაგრეზე (ლატრუნის ბრძოლები -ინგლ Battles of Latrun) ) წარუმატებელი აღმოჩნდა, რამაც გამოიწვია ეგრეთ წოდებული "ბურმას" (დერეხ ბურმა-დროებითი გზა) გრუნტის  გზის ნაჩქარევად მშენებლობის აუცილებლობა ლატრუნის გვერდის ავლით ებრაული იერუსალიმის მომარაგებისთვის. ექვსდღიანი ომის დროს ფორტი და ციხის ნაშთები იორდანელმა ჯარისკაცებმა  სიმაგრის სახით გამოიყენეს.
ლატრუნში განთავსებულია ისრაელის სატანკო ძალების მუზეუმი, ასევე მუზეუმი „მინი-ისრაელი“, სადაც მინიატურულად არის წარმოდგენილი სახელმწიფოს ყველა მთავარი ღირსშესანიშნაობა. იქვე ახლოს მდებარეობს ფრინველთა მიგრაციის კვლევის საერთაშორისო ცენტრი (ICSBM), აღმოსავლეთით არც თუ ისე შორს 700 ჰექტარი ფართობი უკავია  ისრაელის ეროვნული პარკს, რომელსაც  კანადა პარკს  (ივრ. פארק קנדה‎ არაბ: حديقة كندا‎ ) ან აიალონის პარკს უწოდებენ.
სქოლიო
კატეგორია:ისრაელის დასახლებული პუნქტები კატეგორია:ლატრუნი
Й
Й, й (IPA გამოთქმა — „ჲ“; ; ) — კირილური დამწერლობის ასო. ის ხმოვანია და შეესატყვისება ქართულ მოკლე „ი“-ს ან „ჲ“-ს.
დამატებითი ინფორმაცია
სერბულსა და მაკედონიურ დამწერლობებში მას ცვლის Ј. Й-ს გამოიყენებენ ასევე ბევრ არასლავურ ენაში.
აღნიშნული ასო გამოიყენება შემდეგ ენებში:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირილური ასოები
ამურის ზუთხი
ამურის ზუთხი (Acipenser schrenckii) — თევზი ზუთხისებრთა ოჯახისა. მტკნარი წყლის სახეობაა. სიგრძეში აღწევს 3 მეტრამდე. იწონის 160 კილოგრამამდე. გავრცელებულია მდინარე ამურის აუზში — ესტუარიდან ზემო წელამდე და შენაკადებში: შილკა, ონონი, არგუნი, ნერჩი, სუნგარი, ნონი და უსური; ძალიან იშვიათად შეინიშნება ტბა ხანკაში. მდინარეში შორ მიგრაციებს არ ახორციელებს. ქვირითს ყრის კენჭ-ქვიშიან და ქვიან ფსკერზე. ტოფობის პიკი მაისის ბოლოდან ივლისამდეა. ზრდასრულები სიცოცხლის მანძილზე ბევრჯერ ტოფობენ. დედლის შემთხვევაში ქვირითობის პერიოდულობა 4–5 წელია, მამლისა — 3–4 წელი. ბუნებაში რიცხოვნობა დაბალია. იყენებენ საჭმელად. სახეობას საფრთხეს უქმნის როგორც კანონიერი ჭერა, ისე ბრაკონიერობა. XIX საუკუნის ბოლოდან მოპოვება მნიშვნელოვნად შემცირდა. დაცვის ღონისძიებებს შორისაა მოპოვების კონტროლი, მაგ., 1923–1930, 1958–1976 წლებში და 1984 წლიდან საბჭოთა კავშირში და შემდეგ უკვე რუსეთში მისი მოპოვება აიკრძალა. შესულია CITES-ის II დანართში (1998) და ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის წითელ ნუსხაში.
სქოლიო
კატეგორია:ზუთხი
ჩიტრე
ჩიტრე (Chitré) — ქალაქი პანამაში, ერერას პროვინციაში. მდებარეობს პანამის ყურიდან 7 კილომეტრის დაშორებით, ასუეროს ნახევარკუნძულზე. სახელი „ჩიტრე“ მომდინარეობს ადგილობრივი ტომი ჩიტრასგან. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 50 684 ადამიანს შეადგენდა.
ისტორია
ჩიტრე დაარსდა 1848 წლის 19 ოქტომბერს. როდესაც 1915 წელს ერერას პროვინცია შეიქმნა, ჩიტრე მისი დედაქალაქი გახდა. 1941 წელს, არნულფო არიასის პრეზიდენტობის დროს ერერას პროვინცია ლოს-სანტოსის პროვინციას შეუერთდა და ჩიტრე მათი საერთო დედაქალაქი გახდა. რიკარდო ადოლფო დე ლა გუარდიას პრეზიდენტობის დროს პროვინციები კვლავ გაიყო და ჩიტრე ისევ ერერას პროვინციის დედაქალაქად დარჩა.
1948 წლის 19 ოქტომბერს ჩიტრეში დიდი ზარ-ზეიმით აღნიშნეს დაარსების ასი წლისთავი.
სქოლიო
კატეგორია:პანამის ქალაქები
ბურჟუაზიის მოკრძალებული ხიბლი
ბურჟუაზიის მოკრძალებული ხიბლი (Le charme discret de la bourgeoisie) — ლუის ბუნიუელის ფილმი.
ჯილდოები და ნომინაციები
ჯილდოები
ნომინაცია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1972 წლის ფილმები კატეგორია:ფრანგული ფილმები კატეგორია:ესპანური ფილმები კატეგორია:იტალიური ფილმები კატეგორია:ფრანგულენოვანი ფილმები კატეგორია:ლუის ბუნიუელის ფილმები კატეგორია:სიურრეალისტური ფილმები
იპილი (ზამბოანგა-სიბუგაი)
იპილი (ოფიციალურად იპილის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Ipil; Bayan ng Ipil) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ზამბოანგა-სიბუგაის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 89 401 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 28 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ზამბოანგა-სიბუგაის მუნიციპალიტეტები
ჭრეში
ჭრეში (ყოფ. კიპირჯიკი) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, დარბაზის თემში. მდებარეობს ქვემო ქართლის დასავლეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 900 მ. ბოლნისიდან 24 კმ.
სქოლიო
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Plagiolepis capensis
Plagiolepis capensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Plagiolepis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ვარჯაანის მთავარანგელოზის ეკლესია
ვარჯაანის მთავარანგელოზის ეკლესია – ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, ნასოფლარ ვარჯაანში, სოფელ გუდალეთის სამხრეთით 4 კილომეტრზე. თარიღდება განვითარებული ფეოდალური ხანით.
მაორი ენა
მაორი ან მაორული ენა (Te reo Māori) — მაორების, ახალი ზელანდიის აბორიგენების ენა. მაორი არის ახალი ზელანდიის მეორე ოფიციალური ენა 1987 წლიდან.
ენას ფლობს სულ მაორების 59%, ხოლო მშობლიურ ენად თვლის 14%.
ვარჯაანის მთავარანგელოზის ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია (8 X 4 მ), ნაგებია საშუალო და დიდი ზომის ნატეხი ქვით, გამოყენებულია ქვიშაქვაც. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ნალისებრი აფსიდის ღერძზე მოზრდილი სარკმელია, რომლის ქვეშ კედელზე სატრაპეზო ქვაა მიდგმული. ეკლესიაში ყოფილა მოჩუქურთმებული ხის კანკელი (ინახება კასპის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში). სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებზე წყვილი სამსაფეხურიანი პილასტრია, რომელზეც გადადის კამარის საბჯენი თაღი. სამხრეთ კედელში ორი სარკმელია. ეკლესია შელესილი და მოხატული ყოფილა. აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმლის ზემოთ ჩასმულია ცისფერი ტუფის ფილა. ლავგარდანი შირიმისაა. ეკლესიის სახურავი ორფერდაა. ეკლესიას სამხრეთით ჰქონია მინაშენი, რომელსაც შესასვლელი სამხრეთით აქვს. ეკლესიას შემოვლებული ჰქონია ქვის ოთხკუთხა გალავანი (შემორჩენილია ფრაგმენტები).
მაორი ენა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მაორი ენა კატეგორია:ახალი ზელანდიის ენები
ვარჯაანის მთავარანგელოზის ეკლესია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვარჯაანი
ვარჯაანი – ნასოფლარი კასპის მუნიციპალიტეტში, სოფელ გუდალეთიდან სამხრეთით 4 კილომეტრზე. ნასოფლარზე დადასტურებულია 4 ქრონოლოგიური ფენა: თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები ანტიკურ და ადრეფეოდალურ ხანას განეკუთვნება. განვითარებული ფეოდალური ხანისაა მთავარანგელოზის ეკლესია და სამაროვანი. გვიანდელი ფეოდალური ხანისაა უინვენტარო ქვაყუთი, რომელშიც ადამიანის ჩონჩხი ესვენა.
კონსტანტინე VII
კონსტანტინე VII პორფიროგენეტი (დ. 905, კონსტანტინოპოლი — გ. 9 ნოემბერი, 959, იქვე) — ბიზანტიის იმპერატორი 913-920 და 945-959 წლებში. მაკედონელთა დინასტიის წარმომადგენელი. 920 წლამდე მისი რეგენტები მართავდნენ ქვეყანას, 920-945 წლებში თვითონ მართავდა მხოლოდ ნომინალურად. დამოუკიდებელი მმართველობის დროიდან კონსტანტინე VII არსებითად დედაქალაქის მსახურული არისტოკრატიის ინტერესებს გამოხატავდა. ეომებოდა არაბებს. ბიზანტიის ჯარებმა მდინარე ევფრატამდე მიაღწიეს.
ზედწოდება
იმპერატორს წარმოშობის უბრალო ფესვები ჰქონდა. ის გახლდათ ბასილი I-ის შვილიშვილი, რომელმაც საფუძველი დაუდო მაკედონელთა დინასტიას ბიზანტიის იმპერიის ტახტზე.
კონსტანტინეს ზედწოდება „პორფიროგენეტი“ კი („პორფირის დარბაზში დაბადებული“) აღნიშნავდა იმ ფაქტს, რომ იგი სასახლის პორფირით მორთულ დარბაზში დაიბადა, როგორც იმპერატორის შვილი და მისი კანონიერი მემკვიდრე.
თხზულებები
მისი ინიციატივით და ზრუნვით გამოდიოდა კომპილაციური ხასიათის ენციკლოპედიური კრებულები. ავტორია რამდენიმე თხზულებისა, კერძოდ, მან დაწერა წიგნები:
წიგნები ბიზანტიის ისტორიის უძვირფასესი წყაროა, შეიცავს უაღრესად საინტერესო მასალას იმპერიის პოლიტიკური და სოციალური ისტორიის, აგრეთვე, მისი მეზობელი ხალხების შესახებ.
თხზულებები კონსტანტინე პორფიროგენეტს წარმოგვიდგენს, როგორც უაღრესად განათლებულ, საინტერესო და მრავალმხრივ პიროვნებას.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბიზანტიის იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 905 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 959 კატეგორია:მაკედონელთა დინასტია კატეგორია:X საუკუნის ბიზანტიის იმპერატორები
ნუევა-პასი
ნუევა-პასი (Nueva Paz) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბაში, მაიაბეკეს პროვინციაში. დაარსდა 1802 წელს. 2010 წელს გამოეყო ლა-ჰაბანის პროვინციას.
დემოგრაფია
მუნიციპალიტეტი იყოფა რვა რაიონად (barrios).
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ქალაქები
სიმეონ მეუდაბნოე
სიმეონ მეუდაბნოე (Simón del desierto) − ლუის ბუნიუელის ფილმი მეხუთე საუკუნის ასკეტი ბერის, სიმეონ მესვეტის შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1965 წლის ფილმები კატეგორია:ესპანურენოვანი ფილმები კატეგორია:ლუის ბუნიუელის ფილმები
ბეტელი
მინი|ბეტელის მოშენება ბანგლადეშში.ბეტელი, საღეჭი პილპილი (Piper-betle) — მცირე ზომის მცოცავი ბუჩქი პილპილისებრთა ოჯახისა. ველურად იზრდება ტროპიკულ აზიაში, სადაც მისი ცხარე და სურნელოვანი ფოთლის ნარევი პალმა ფუფალას თესლთან და მცირე რაოდენობის კირთან ერთად იხმარება საღეჭად.
ბეტელს ჩვეულებრივ ამ ნარევსაც ეძახიან. იწვევს ნერვული სისტემის აგზნებას. ბეტელი პირის ღრუს, ენას, ღრძილებსა და უხვად გამოყოფილ ნერწყვს წითლად ღებავს, კბილებს აშავებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პილპილისებრნი
სუდანის სამზარეულო
ალტ=სუდანის დროშა|საზღვარი|მინი|სუდანის დროშა ალტ=სუდანური კერძები|მინი|სუდანური კერძები სუდანის ცენტრალური ნაწილი გამოირჩევა მრავალფეროვანი კერძებით, რაც გამოწვეულია სხვადასხვა სავაჭრო ურთიერთობებით და  იმ მრავალრიცხოვანი შემოსევებით, რაც ქვეყანამ გაიარა. ვაჭრებმა სირიიდან და სხვა არაბული ქვეყნებიდან სუდანის სამზარეულოს ხმელთაშუაზღვის რეგიონის სამზარეულოების ელფერი შესძინეს. მათი მთავარი წვლილი იყო წითელი წიწაკისა და ისეთი  სანელებლების შეტანა ქვეყანაში, როგორიცაა ნიორი, წიწაკა და მრავალი სხვა. ასევე გაავრცელეს რამდენიმე ცნობილი ხორცის კერძისა და ცომეულის რეცეპტები,   ქვეყანაში შეიტანეს უამრავი ისეთი ბოსტნეული და ხილი, რომელთა შესახებ სუდანელებმა არც კი იცოდნენ. ასეთმა კულტურულმა ექსპანსიამ და სიახლემ  გავლენა მოახდინა სუდანის მრავალფეროვანი სამზარეულოს წარმოქმნაზე. ადვილადაა შესამჩნევი, რომ სამზარეულო მუდმივად იცვლება რეგიონების მიხედვით. ჩრდილოეთის რეგიონების მოსახლეობის საკვები და კერძები მკვეთრად განსხვავდება სამხრეთის რეგიონების  მოსახლეობის საკვებისაგან, რაც განპირობებულია ქვეყანაზე კულტურათაშორისი გავლენით  მისი მთელი ისტორიის განმავლობაში.
საუზმეული
საკვებში შედის ელმარარა და უმფითითი, რომლებიც მზადდება ცხვრის ქვეპროდუქტებისგან (ფილტვების, ღვიძლისა და კუჭის ჩათვლით), ხახვი, არაქისის კარაქი და მარილი. მათ ნედლად მიირთმევენ. ალტ=სუდანური ლობიოს კერძი|მინი|სუდანური ლობიოს კერძი პოპულარულია  ტა’ამია - ფალაფელის მსგავსი.ნუტისაგან მომზადებული პიურე, ფულ მადამედი, ფასოლიია (ჩასუშული ყავისფერი ან თეთრი ლობიო), ადგილობრივი შაურმა, ჩავარმა (შემწვარი ცხვრის ნაჭრები), დურა (მოხარშული სიმინდი) ძირითადი საკვები პროდუქტია. ადგილობრივ დელიკატესად ითვლება კიბდა (ღვიძლი) და შეა (ნაკვერჩხალზე მომზადებული ხორცი). ტროპიკული ხილი ყველგან ხელმისაწვდომია, ასევე ფინიკი და ლეღვი გავრცელებულია ქვეყნის ნებისმიერ კუთხეში. სასმელებიდან პოპულარულია შავი ან თეთრი ჩაი, ყოველთვის ტკბილი, ხშირად სანელებლებთან ერთდ. საფირმო სასმელია მაგარი თურქული ყავა, ასევე მიირთმევენ ჰიბისკუსის (კარკადეს) ნაყენს.