cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
თელავის წმინდა ბარბარეს ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ზვიად გამსახურდიას სანაპირო
ზვიად გამსახურდიას სანაპირო — მარჯვენა სანაპიროს მონაკვეთი თბილისში, კრწანისის რაიონში. ჰეიდარ ალიევის სანაპიროდან მეტეხის ხიდამდე. 2004 წელს იოსებ სტალინის სახელობის სანაპიროს ზვიად გამსახურდიას სახელი ეწოდა.
ლიტერატურა
გამსახურდია
კონსტანტინე ცუცქირიძის ქუჩა
კონსტანტინე ცუცქირიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი), მდებარეობს ალვანის ქუჩიდან ლადო მესხიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე ქუჩის ნაწილი დატანილია, ახლანდელი ალვანის ქუჩიდან ნიკო ლომოურის ქუჩამდე, დატანილია როგორც ტბის ქუჩა, შემდეგ პოლკის ქუჩა (ქუჩაზე იდგა გრენადერთა სამეგრელოს პოლკის პოკროვსკის ყაზარმები). ასევე შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში, ხოლო მონაკვეთი ნიკო ლომოურის ქუჩიდან ლადო მესხიშვილის ქუჩამდე შეტანილია ბალაჯარის ქუჩის სახელწოდებით. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე კი დატანილია როგორც ნამგლისა და ბალაჯარის ქუჩები. ქუჩას XX საუკუნის 60-იან წლებში ტიციან ტაბიძის სახელი ეწოდა. 70-იანი წლებიდან კი — კონსტანტინე ცუცქირიძის სახელი. აქვს ერთი შესახვევი.
ლიტერატურა
ცუცქირიძე
343-ის მანიფესტი
343-ის მანიფესტი — 343 ფრანგი ქალის მიერ ხელმოწერილი პეტიცია, რომლებიც აცხადებდნენ, რომ აბორტი ჰქონდათ გაკეთებული. მანიფესტი სამოქალაქო დაუმორჩილებლობის აქტს წარმოადგენდა, ვინაიდან საფრანგეთში აბორტი არალეგალური იყო და მანიფესტის ხელმომწერი ქალები საჯაროდ აღიარებდნენ, რომ კანონის წინაშე დასჯადი დანაშაული ჰქონდათ ჩადენილი. ისინი აბორტის ლეგალიზაციასა და კონტრაცეპტივებზე თავისუფალ წვდომას მოითხოვდნენ.
მანიფესტი სოციალ-დემოკრატიულ ყოველკვირეულ ფრანგულ ჟურნალში ლე ნუველ ობსერვატორი 1971 წლის 5 აპრილს გამოქვეყნდა. მანიფესტმა გზა გაუკვალა „ვეილის კანონის“ მიღებას, რომლის მიხედვითაც გაუქმდა სასჯელი პირველი ათი კვირის განმავლობაში ორსულობის ნებაყოფლობით შეწყვეტისთვისვის. კანონს სახელი ჯანდაცვის მინისტრის, სიმონა ვეილის, პატივსაცემად ეწოდა.
სქოლიო
კატეგორია:ფემინიზმი საფრანგეთში კატეგორია:აბორტი კატეგორია:ქალთა უფლებები
ოგოუე-მარიტიმი
ოგოუე-მარიტიმი (Ogooué-Maritime) — პროვინცია გაბონის დასავლეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი პორტ-ჟანტილი.
გეოგრაფია
პროვინციის ფართობი შეადგენს 22 890 კმ²-ს.
ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ესტუარის პროვინციას, აღმოსავლეთიდან შუა ოგოუეს და ნგუნიეს პროვინციებს, სამხრეთიდან ნიანგის პროვინციას. დასავლეთიდან პროვინციას გარს ერტყმის ატლანტის ოკეანის გვინეის ყურის წყლები.
მოსახლეობა
2013 წლის აღწერის მონაცემებით პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 157 562 ადამიანს.
პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა წლების მიხედვით:
დეპარტამენტები
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით პროვინცია დაყოფილია 3 დეპარტამენტად: right|thumb|250px|ოგოუე-მარიტიმის პროვინციის დეპარტამენტები
სქოლიო
კატეგორია:გაბონის პროვინციები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (კვირიკე დიდის 14)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს კვირიკეს დიდის ქუჩაზე (№ 14). თარიღდება XIX საუკუნის დასაწყისით.
სახლი ერთსართულიანია, დაბალი, ქუჩისპირა, აგურის ფასადი გალესილია ცემენტით. ძველებური სახე იკვეთება მხოლოდ საერთო მასაში. ფასადის მარცხენა ნახევარს სამკუთხა ფრონტონი ასრულებს, რომლის ქვემოთ, მიწის პირას, ორი თაღოვანი სარკმელია განთავსებული. სადარბაზოს კარი ძველია. იგი ხისაა, ორფრთიანი. დამუშავებულია კვეთილობით. კარი უშუალოდ, ეზოს მხარეს მდებარე, ხის აივანზე გადის, რომლის მოაჯირებიც და აფრებიც შეცვლილია. აივანზე გამომავალი ღიობეიბს თავსართები და ალათები ავთენტურია, რკალური. ეზოს, ქუჩის მხარეს, რიყის ქვის ზღუდე აკრავს.
2011 წელს, სახლს ქუჩის მხარეს ნალესობა ჩამოაცალეს, გააუქმეს შესასვლელი და ფასადის ნაწილი ცემენტით შელესეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
თელავის ძველი სახელოსნოები
თელავის ძველი სახელოსნოები — ამქრული ორგანიზაცია, ისტორიული ძეგლი, ერთ-ერთი მათგანი (დერციკების) მდებარეობდა ორიგუბის ქუჩაზე.
ისტორია
XIX საუკუნის დასასრულსა და XX საუკუნის დასაწყისში თელავში ხელოსნები ამქრულ ორგანიზაციებში ერთიანდებოდნენ. ასეთი ქალაქში რამდენიმე იყო: დერციკების (თერძების), დურგლების, მეწვრილმანეების, სირაჯების და სხვა. ზოგ მათგანს სალხინო ბაღი ჰქონდა მოწყობილი, რომელსაც ქვითკირის ზღუდე ჰქონდა შემოვლებული. ამქარში გაერთიანებული ხელოსნები, შეგირდის დასალოცად, აქ ნადიმებს მართავდნენ, ეს ხდებოდა ამქრის დღეს - ამქრობაზე. ზეიმი სამ-ოთხ დღეს გრძელდებოდა ხშირად ჩვეულებრივი მოსახლეობაც აგროვებდა ფსონს და ლხინს ამ ბაღში მართავდა. ბაღში იდგა ქვითკირის შენობა, რომლის კედლებზე ქვაში, ამქრების საქმიანობიდან გამომდინარე ნიშნები იყო აღბეჭდილი. ამასთან, ამოკვეთილი იყო ხელოსნების გვარი, სახელი და მამის სახელი.
ამგვარი სახლი დგას დერციკების ბაღში. შენობის წინ გაგრძელებულ ქვითკირის კედელში დატანებულია სამი ბრტყელი ქვა. პირველზე - 43 ხელოსნის ინიციალი და გვარია ამოკვეთილი, მეორე ქვაზე, ფერებით, ვაზია დახატული. ამასთან, მაკრატელი, ნახევარადლი, ყვავილები და წარწერაა ამოკვეთილი იქვე 13 ხელოსნის ინიციალიცაა. მესამე ქვაზე, დახატულია მუზარადი და ორი მტრედი, ქვემოთ კი 26 კაცის გვარი და ინიციალია. სამივე ქვაზე 82 ხელოსნის გვარ-სახელია ამოტვიფრული.
სირაჯების სალხინო ბაღშიმდგარი შენობა საცხოვრებლად არის გადაკეთებული. ბაღს ქვითკირის ზღუდე აქვს შემოვლებული.
მეწვრილმანეების სალხინო ბაღი მდებარეობს სირაჯების ბაღის დასავლეთით. ბაღის თავში მდგომი შენობიდან მხოლოდ კედლების ნაშთია შემორჩენილი. კედელში დატანებულ ქვაზე სასწორი და შაქრის თავია ამოკვეთილი. ქვაზე წარწერაა:
დურგლების სალხინო ბაღის ტერიტორიაზე ამჟამად წყალთა მეურნეობის შენობა დგას.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ისტორიული ძეგლები
ზარიფა ალიევა
ზარიფა აზიზ კიზი ალიევა (Zərifə Əziz qızı Əliyeva; დ. 8 აპრილი, 1923, სოფელი შაჰთაჰთი, ილიჩოვის რაიონი, ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ — გ. 15 აპრილი, 1985, მოსკოვი, სსრკ) — საბჭოთა ექიმ-ოფთალმოლოგი, აზერბაიჯანის სსრ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, პროფესორი.52
თოთხმეტი მონოგრაფიის და ასობით სამეცნიერო სტატიის, თორმეტი რაციონალიზატორული წინადადების ავტორი.
აზიზ ალიევის ქალიშვილი — აზერბაიჯანის სსრ ჯანდაცვის სახალხო კომისარის, შემდგომ დაღესტნის სსრ ობკომის პირველი მდივანი. აზერბაიჯანის მესამე პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის მეუღლე და მეოთხე პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის დედა.
ბიოგრაფია
1953 წელს ცოლად გაჰყვა ჰეიდარ ალიევს. 1955 წლის 12 ოქტომბერს მათ გაუჩნდათ ქალიშვილი სევილი, 1964 წლის 24 დეკემბერს — შვილი ილჰამი.
ისინი სარგებლობდნენ დიდი ავტორიტეტით როგორც აზერბაიჯანის სსრ-ში, ასევე საბჭოთა კავშირშიც. დაამუშავა და შემოიტანა რამდენიმე ახალი მეთოდი თვალების დაავადების  მკურნალობაში.
ზარიფა ალიევამ უმეტესი დრო გაატარა ექიმების კვალიფიკაციის ამაღლებაში აზერბაიჯანის სახელმწიფო ინსტიტუტში.
1982 წლიდან ცხოვრობდა მოსკოვში ოჯახთან ერთად. 1985 წელს გარდაიცვალა კიბოთი. დაკრძალულია მოსკოვში, ნოვოდევიჩევის სასაფლაოზე, 1994 წელს ნეშთი გადმოასვენეს ბაქოში და დაკრძალეს საპატიო დაკრძალვის ხეივანში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1985 კატეგორია:მოსკოვში გარდაცვლილები კატეგორია:აზერბაიჯანელი მედიკოსები კატეგორია:აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები
ბოლშევიზმის აგრარული პროგრამა
ბოლშევიზმის აგრარული პროგრამა — კომუნისტური პარტიის საერთო პროგრამის ნაწილი, რომელიც განსაზღვრავდა პარტიის მიზნებსა და ამოცანებს აგრარულ საკითხებში.
მინი|ვლადიმერ ლენინი
ვ. ი. ლენინი წერდა:
ლიტერატურა
კატეგორია:სსრკ სოფლის მეურნეობა კატეგორია:კომუნისტური პარტიის პროგრამები
შავნიკი
შავნიკი  — ქალაქი მონტენეგროში, შავნიკის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2003 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 570 ადამიანი.
დემოგრაფია
2003 წელს შავნიკის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 2 947 ადამიანი, ხოლო საკუთრივ ქალაქში 570.
მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონტენეგროს ქალაქები
თეთრი არწივები
თეთრი არწივები (Бели орлови / Beli orlovi) — სერბული მოხალისეთა, არარეგულარული ფორმირება, რომელიც მონაწილეობდა ხორვატიისა და ბოსნიის ომებში. 2003 წელს კანონგარეშედ გამოცხადდა სერბეთის რადიკალურ პარტიასთან კავშირების გამო, რასაც თავად თეთრი არწივები და რადიკალთა პარტიის ლიდერი ვოისლავ შეშელი უარყოფენ.
სახელი
დაჯგუფების წევრებს ხშირად უწოდებენ ჩეტნიკებს (სერბი მონარქისტი პარტიზანები), რადიკალებსა (სერბეთის რადიკალურ პარტიასთან კავშირების გამო) და შეშელისტებს (რადიკალური პარტიის ლიდერის გვარიდან). სახელი მოდის სერბეთის ეროვნული სიმბოლოდან, ორთავა თეთრი არწივიდან, რომლის სახელობის ორგანიზაცია პირველად მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მონარქისტებმა ჩამოაყალიბეს და ეწეოდნენ პარტიზანულ ომს იოსიპ ბროზ ტიტოს მთავრობის წინააღმდეგ.
ჩამოყალიბება
თეთრი არწივები მოქმედებდნენ ხორვატიისა და ბოსნიის ტერიტორიაზე, თუმცა ისინი როგორც წესი ბრძოლის შემდეგ, უკვე დაკავებული ტერიტორიის გაწმენდას ახორციელებდნენ და უშუალოდ ბრძოლებში ნაკლებად მონაწილეობდნენ.
სამხედრო დანაშაულები
იუგოსლავიის ომების განმავლობაში თეთრი არწივები და მისი მსგავსი ფორმირებები (მაგალითად სერბ მოხალისეთა გვარდია) ეთნიკური წმენდებისას შავი სამუშაოების შემსრულებლები იყვნენ – ტერიტორიის დაკავების შემდეგ სწორედ ისინი ასრულებდნენ მოსახლეობის დატერორების კამპანიას, რასაც მათ მიერ ქონების დათმობა და გაქცევა უნდა მოჰყოლოდა. სწორედ მსგავს ფორმირებებზე მოდიოდა სამხედრო დანაშაულების ლომის წილი.
ჰააგის ტრიბუნალის კვლევის მიხედვით, თეთრი არწივები მონაწილეობდნენ სერბული ფორმირებები მიერ ჩადენილი სიმხეცეებში ხორვატიისა და ბოსნიის ომებში, კერძოდ ვოჩინთან, ვიშეგრადისა და ფოჩას რეგიონებში, გაცკოსთან. და სხვა. თეთრ არწივებს ასევე ჰქონდათ საკონცენტრაციო ბანაკი არასერბებისთვის ლიეშჩეში, ბოსანსკი ბროდთან.
ორგანიზაცია კანონგარეშედ გამოცხადდა 2003 წელს, ჯგუფის ზოგიერთი წევრი გასამართლებული იქნა ამ დანაშაულებისთვის, მაგალითად მილან ლუკიჩს – უვადო, სრედოე ლუკიჩს – 30 წლით, ხოლო მიტარ ვასილევიჩს 15 წლით პატიმრობა მიესაჯათ. .
ომის შემდეგ
2010 წლის დეკემბერში იგივე სახელის მქონე დაჯგუფებამ აიღო პასუხისმგებლობა კოსოვოში მცხოვრები ბოსნიელის, შეფკო სალკოვიჩის მკვლელობაზე, ასევე ჩრდილო კოსოვოში საარჩევნო პროცესის ჩაშლის მცდელობაზე და KFOR-ის ძალებზე თავდასხმებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ხორვატიის ისტორია კატეგორია:სერბეთის ისტორია კატეგორია:იუგოსლავიის ომები კატეგორია:ტერორისტული ორგანიზაციები კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ისტორია
თავისუფალი რადიკალები
თავისუფალი რადიკალები ქიმიაში — ნაწილაკები (როგორც წესი, არამდგრადი), რომლებიც გარე ელექტრონულ შრეზე შეიცავენ ერთ ან რამდენიმე გაუწყვილებელ ელექტრონს. სხვა განმარტებით, თავისუფალი რადიკალი არის მოლეკულის ან ატომის სახეობა, რომელსაც შეუძლია დამოუკიდებლად არსებობა (ანუ ფლობს შედარებით სტაბილურობას) და ფლობს ერთ ან ორ გაუწყვილებელ ელექტრონს. გაუწყვილებელი ელექტრონი ატომურ ან მოლეკულურ ორბიტალს მარტო იკავებს. როგორც წესი, რადიკალებს აქვთ პარამაგნიტური თვისებები, ვინაიდან გაუწყვილებელი ელექტრონების არსებობა იწვევს მაგნიტურ ველთან ურთიერთქმედებას. გარდა ამისა, გაუწყვილებელი ელექტორნის არსებობას შეუძლია რეაქციული თვისებების მნიშვნელოვნად გაზრდა, თუმცა რადიკალების ეს თვისება ფართოდ ვარირებს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:რადიობიოლოგია
ლევან ხოტივარი
ლევან ხოტივარი (დ. 4 იანვარი, 1902, ქუთაისი, — გ. 14 დეკემბერი, 1980, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, სცენარისტი და კინორეჟისორი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1980). სკკპ წევრი 1947 წლიდან. ლევან ხოტივარმა დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია 1921 წელს. 1923–1925 წლებში სწავლობდა საქართველოს განათლების სახალხო კომისარიატის მიერ ჩამოყალიბებულ კინომსახიობთა სტუდიაში; 1924 წლიდან იღებდნენ კინოში. გადაღებულია 10-ზე მეტ ფილმში. როლები: თედო ბიჭი („ხანუმა“, 1926), მურთაზ ვერსაძე („ახალგაზრდობა იმარჯვებს“, 1928), გელა („მზაღო და გელა“, 1933), თედო („ნარინჯის ველი“, 1937), არისტო („მეგობრობა“, 1940) და სხვა; მეორე რეჟისორად მუშაობდა ფილმებზე: „ჯურღაის ფარი“ (1944), „ჭირვეული მეზობლები“ (1945) და სხვა. ძირითადად იღებდა კინოკომედიებს. დამდგმელი რეჟისორია ფილმებისა: „ჭრიჭინა“ (1954), „მე ვიტყვი სიმართლეს“ (1957), „განაჩენი“ (1959), „უდიპლომო სასიძო“ (1961), „ტარიელ გოლუა“ (1968), „მხიარული რომანი“ (1972), „ჩირიკი და ჩიკოტელა“ (1975, რ. ხოტივართან ერთად) და სხვა; ხოტივარის ახალი რედაქციით გამოვიდა ფილმები „ჟუჟუნას მზითევი“ (1965), „მამის მკვლელი“ (1980) და სხვა; დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 4 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1902 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1980 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:ქართველი სცენარისტები კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:საბურთალოს პანთეონში დაკრძალულები
ნინო გოგუაძე
ნინო გოგუაძე შეიძლება აღნიშნავდეს:
კუბატი
კუბატი (Cubati) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 475 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალ-პარაიბანუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 866 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 50.13 კმ²-ზე. ფართობი 136 967 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
ხარვერძი
ხარვერძი (Ovibos moschatus) — წყვილჩლიქოსანი ცხოველი ძროხისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 180 - 245 სმ, მასა 200 - 300 კგ. აქვს დიდი თავი, მოკლე ფეხები, შავ-მურა გრძელი ბეწვი; რქები ფუძესთან მსხვილია, აქვს ორივე სქესს.
გავრცელებულია გრენლანდიაში და კანადის არქტიკული არქიპელაგის კუნძულებზე. ცხოვრობს 20 - 30 სულისაგან შემდგარ ჯოგებად.
იკვებება მღიერებით, ხავსებით, ბალახეულით. რძე შეიცავს 11% ცხიმს, 5,3% ცილას და 3,6% რძის შაქარს. მაკეობა გრძელდება 9 თვეს. შობს 1 ნაშიერს. შეყვანილია ზოგიერთ არქტიკულ კუნძულებზე (შპიცბერგენი, ნუნივაკი, ნელსონი) და ალასკაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხარვერძები
ალი ნაგიევი
ალი ნაგი-ოღლუ ნაგიევი (Əli Nağı oğlu Nağıyev; დაბ. 8 ნოემბერი 1958, ბაბექის რაიონი, ნახიჩევანის ასსრ) — აზერბაიჯანელი სახელმწიფო მოღვაწე, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის მეთაური, აზერბაიჯანის ნაციონალური უშიშროების მინისტრის ყოფილი მოადგილე. გენერალ-ლეიტენანტი.
ალი ნაგიევი დაიბადა 1958 წლის 8 ნოემბერს ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის ბაბექის რაიონში. 1981 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის პედაგოგიური ინსტიტუტი (ამჟამად აზერბაიჯანის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტი). შრომითი საქმიანობა დაიწყო 1975 წელს.
კარიერა
1986 წელს სსრკ სუკ-ის უმაღლესი კურსების დასრულების შემდეგ, ალი ნაგიევი მსახურობდა საპასუხისმგებლო თანამდებობებზე აზერბაიჯანის სსრ სუკ-ისა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ნაციონალური უშიშროების სამინისტროს (არ ნუს) ოპერატიულ ქვეგანყოფილებებში. 2000-დან 2004 წლამდე იყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ნუს-ის კონტრდაზვერვის სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 2004-დან 2005 წლამდე იყო ტრანსნაცონალურ ორგანიზებულ დანაშაულთან მებრძოლი მთავარი სამმართველოს უფროსი. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2005 წლის 16 მარტის განკარგულებით ალი ნაგიევი დაინიშნა ნაციონარული უშიშროების მინისტრის პირველ მოადგილედ.
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2006 წლის 26 მარტის განკარგულებით ალი ნაგიევს მიენიჭა გენერალ-მაიორის უმაღლესი სამხედრო წოდება.
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2011 წლის 12 მაისის განკარგულებით ალი ნაგიევი დაინიშნა აზერბაიჯანის გენერალური პროკურატურასთან არსებული კორუპციასთან მებრძოლი მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილედ. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2014 წლის 5 აგვისტოს განკარგულებით ალი ნაგიევს მიენიჭა იუსტიციის III კლასის სახელმწიფოებრივი მრჩეველის უმაღლესი სპეციალური წოდება.
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2019 წლის 20 ივნისში ალი ნაგიევი დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის] უფროსად. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2019 წლის 27 ივნისში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის მეთაურს ალი ნაგიევს მიენიჭა გენერალ-ლეტენანტის უმაღლესი სამხედრო წოდება.
ჯილდოები
უშიშროების ორგანოებში მუშაობის პერიოდში ალი ნაგიევს მიენიჭა რიგი სახელმწიფო ჯილდოები და პრემიები. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2002 წლის 27 მარტის #670 ბრძანებულებით მაღალი პროფესიონალიზმისათვის, სიმამაცისა და თავდადებულობისათვის დაჯილდოვდა «აზერბაიჯანის ღირსების» ორდენით.
2005 წელს ალი ნაგიევი დაჯილდოებული იქნა მედლით «თავდადებულობისათვის». აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2018 წლის 28 სექტემბრის #514 განკარგულებით ალი ნაგიევი დაჯილდოვდა მე-3 ხარისხის ორდენით «სამშობლოს მსახურებისათვის».
ლადო მესხიშვილის ქუჩა
ლადო მესხიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი). მდებარეობს ავლაბრის მოედნიდან სამრეკლოს ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 50-იან წლებში. აღნიშნულია თბილისის 1867 წლის გეგმაზე. 1923 წლამდე ივანე ლაზარევის სახელი ერქვა, ამის შემდეგ ქუჩის ნაწილს ლადო მესხიშვილის, ხოლო მეორეს — მოსე ურიცკის სახელი ეწოდა (ამ უკანასკნელს ახლა სამრეკლოს ქუჩა ჰქვია). აქვს ერთი შესახვევი (ყოფილი ყაღიზმანის შესახვევი). 2015 წლის 30 ოქტომბერს ეთერ კაკულიას ქუჩა დაერქვა. ამავე წლის 27 ნოემბერს აღნიშნული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ქუჩას ლადო მესხიშვილის სახელი აღუდგა.
სქოლიო
მესხიშვილი
სალდუსის მხარე
სალდუსის მხარე (Saldus novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, კურზემეს რეგიონში. მხარე მოიცავს 15 თემსა და ქალაქ სალდუსს, რომელიც წარმოადგენს მხარის ადმინისტრაციულ ცენტრს.
პლავი
პლავი — ქალაქი აღმოსავლეთ მონტენეგროში, პლავის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2003 წლის აღწერის მიხედვით, ქალაქში ცხოვრობს 3 615 ადამიანი.
სალდუსის მხარე
ესაზღვრება ვაინოდეს, სკრუნდის, კულდიგის, კანდავის, ბროცენისა და აუცეს მხარეები ლატვიაში და შიაულიაის მაზრა ლიეტუვაში.
პლავი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონტენეგროს ქალაქები
სალდუსის მხარე
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას სალდუსის რაიონის ტერიტორიაზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 28 705 კაცს. მხარის ფართობია 1683,3 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
პეპელა კარები
პეპელა კარები — ავტომობილის კარები, რომელიც იღება ვერტიკალურად ზევით და გვერდით ფიქსირებულ ანჯამაზე. კარი იხსნება მაკრატელა კარების მსგავსად, თუმცა იგი მისგან განსხვავებით მკაცრად მაღლა ვერტიკალურად იღება და ოდნავ გვერდზე გადის, რაც იძლევა მანქანაში უფრო მარტივად მოხვედრის საშუალებას მეტი სივრცის და გამო.
პეპელა კარები უმრავლეს შემთხვევებში გამოყენებულია ფეშენებელურ და ძვირადღირებულ მანქანებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ავტომობილები
კახის პატარა ალავერდის ეკლესია
ძველ დროში კახი დასახლებული იყო გვარებად, ეს ტრადიცია დღესაც შენარჩუნებულია. ყოველ გვარს თავისი საყდარი ჰქონდა. XIII საუკუნეში კახში თორმეტი ეკლესია ყოფილა, რომელთა ნანგრევები მეტნაკლებობით ან ნასაყდრალი ადგილები დღესაც დაცულია. თორმეტი ეკლესიიდან ერთ-ერთი პატარა ალავერდის საყდარი კახის თავში (კაკბაშში). პატარა ალავერდი შიგა კახეთის — დიდი ალავერდის სახელზეა აგებული და მისი ნაწილია. „ესეც საალავერდოა“, იგი „იმ დიდი ალავერდის ძმაა“. ყოველი წლის 14 სექტემბერს (ძველი სტილით), ისე როგორც კახეთში — „დიდი ალავერდობა“, აქაც იმართება, იგივე „ალავერდობა“ ე.წ. „ალავერდის ხატობა“, ისეთივე წეს-ჩვეულებით.
გადმოცემა
ასეთია ხალხური გადმოცემა ამ ძეგლის შესახებ. „პატარა ალავერდის“ გუმბათიანი ტაძარი აგებულია ძველი უგუმბათო ეკლესიის ადგილზე. ეს იყო უკანასკნელი ტაძარი საინგილოს ტერიტორიაზე, რომელიც აგებულ და აღდგენილ იქნა ხალხის მიერ თავისივე სახსრებით 1888 წ. საინგილოში ყველაზე კარგად ეს „პატარა ალავერდია“ დღემდე შემონახული.
კავკასიაში მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღდგენის საზოგადოება
საზოგადოების 1910 წლის ალბომში აღნიშნული ეკლესია აღნიშნულია, როგორც ჯვართამაღლების სახელობის ეკლესია, აშენებული საზოგადოებისა და მოსახლეობის ხარჯზე.
იაპონიის საიმპერატორო არმია
იაპონიის საიმპერატორო არმია — იაპონიის იმპერიის სახმელეთო ჯარი 1868-1945 წლებში, რომელიც იმართებოდა იაპონიის საიმპერატორო ჯარების გენშტაბისა და არმიის სამინისტროს მიერ, რომლებიც, თავის მხრივ, იაპონიის საიმპერატორო ფლოტთან ერთად, ნომინალურად ემორჩილებოდნენ იაპონიის იმპერატორს. მოგვიანებით ჯარების მმართველ ამ ორ ორგანოს დაემატა მესამეც — ავიაციის გენერალური ინსპექცია.
ისტორია
იაპონიაში, ტოგუკავასა მიერ დაარსებული შოგუნთა დინასტიის 300 წლიანი მმართველობისა და ორსაუკუნოვანი მშვიდობის შემდეგ, ბოშინის ბრძოლამ მეიძის ერას დაუდო სათავე და ქვეყანაში ე.წ. ვესტერნიზაცია დაიწყო. შედეგად, სრულიად ახალი ტიპის ჯარი გაჩნდა და ის ევროპულ მოდელზე იყო დაფუძნებული. სამურაის ჯარებს ახალი შეიარაღებული ძალები - იმპერიული არმია - ანაცვლებს. ჯარისკაცები უშუალოდ იმპერატორს ემორჩილებიან, რომელმაც, თავის მხრივ, სამხედრო დაგეგმარებისა და სტრატეგიის შემუშავების მიძნით ძალაუფლება უმაღლეს პოლიტიკურ მოღვაწეებს გაუნაწილა.
იაპონური საზოგადოება ერთადერთი იყო არადასავლურ ცივილიციზაციებს შორის, რომელმაც დასავლეთის სამხედრო შეიარაღება გადმოიღო და მისი აქტიური გამოყენება დაიწყო, მოგვიანებით კი, ეს ძალა თავად დასავლეთს დაუპირისპირა. 1873 წელს იაპონიის მთავრობამ ყველა მამაკაცისთვის, რომელიც 21 წელს ზემოთ ასაკის იყო, სამწლიანი სავალდებული სამხედრო სამსახური დააწესა. მათ სამხედრო წვრთნებს, იაპონიაში განხორციელებული ე.წ. სამხედრო მისიის ფარგლებში, სამხედრო ოფიცრები უძღვებოდნენ. იაპონური არმია ნაპოლეონის სამხედრო მოდელს იყენებდა. თუმცა, 1870 წელს პრუსიის მიერ საფრანგეთზე მოპოვებული გამარჯვების შემდეგ, იმპერატორი პრუსიული მოდელით მოიხიბლა და 1886-1890 წლებში საკუთარი არმიის მოსამზადებლად გერმანელი სამხედრო მოხელეები დაიქირავა.
იმპერიული არმია პრუსიული სამხედრო მოდელის გადმოღებით პირდაპირ დაემორჩილა იმპერატორს, რომელიც უმაღლეს სამხედრო და საზღვაო ძალების მთავარსარდლად იწოდებოდა. ექვსივე რეგიონული დივიზიის ექსვსივე მეთაური შეიცვალა და შეიქმნა იმპერიული არმიის უძლიერესი სათავო შტაბი, რომელსაც შეეძლო, გადაეყენებინა მინისტრთა კაბინეტი და ხელი შეეშალა ახლის შექმნისთვის. შტაბბინის დაქვემდებარებაში შედიოდა გენერალური შტაბი, თავდაცვის მინისტრი და გენერალური ინსპექციის ორი დანაყოფი: სამხედრო წვრთნისა და ავიაციის.
იაპონიის არმიის გაწვრთნაზე იტალიელი და ნიდერლანდელი ოფიცრებიც მუშაობდნენ. ასწავლიდნენ დასავლეთის შეიარაღებისა და სამხედრო ტაქტიკის წესებს; საზღვაო ძალებს ბრიტანეთის ფლოტი წვრთნიდა, ხოლო შეიარაღებული ძალების ჩამოყალიბებაზე პასუხისმგებელი 1918-1919 წლებში ფრანგი სარდალი ჟაკ-პოლ-ფორი იყო.
იაპონიამ თავისი ჯარი 1894-1895 წლებში ჩინეთ-იაპონიისა და 1904-1905 წლებში რუსეთ-იაპონიის ომებში გამოსცადა. ამ უკანასკნელის შემთხვევაში იაპონელები თავს დაესხნენ პორტ-არტურს და პირველად გამოიყენეს მომწამვლელი აირი, ყუმბარები და ფეთქებადი ნივთიერებები. არმიამ ასევე გამოიჩინა თავი მანჯურიაში შეჭრისა და მეორე მსოფლიო ომის დროსაც. თუმცა იაპონიის საიმპერატორო არმია საბოლოოდ 1945 წელს ამერიკასთან კაპიტუალციის შემდეგ დაიშალა.
მეოცე საუკუნის შუა ხანები
მინი|255x255პქ|იაპონელი ჯარისკაცი ისვრის ხელყუმბარას, [[სოლომონის კუნძულები, 1942.]] იაპონიის საიმპერატორო არმიის გასაოცარი პროგრესი კარგად გამოჩნდა ჯერ 1930-იან წლებში ჩინეთთან გამართულ ბრძოლაში, შემდეგ კი 1941-1942 წლებში მოკავშირეთა წინააღმდეგ წარმოებულ ომში. ამ პერიოდში მას დაუმარცხებლის სტატუსი ჰქონდა. თუმცა მოკავშირეთა მიერ განხორციელებულმა კონტრშეტევამ გუადალკანალსა და ახალ გვინეაზე იაპონიის არმიაში ქაოსი გამოიწვია, ამის მიზეზი კი ის გახლდათ, რომ თანამედროვე, კარგად გაწვრთნილი ჯარი მაინც პრიმიტიულ ტრადიციებს ექვემდებარებოდა.
შეიარაღება და აღჭურვილობა
მინი|231x231პქ|იაპონელი ჯარისკაცის აღჭურვილობა და უნიფორმა მეორე მსოფლიო ომში. მარცხნივ|მინი|250x250პქ|იაპონელი სამხედროები ნაალაფარი საბჭოთა ტყვიამფრქვევით, [[ხალხინ-გოლის ბრძოლები|ხალხინ-გოლის ბრძოლა,1939 წელი.]] მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში იაპონიის საიმპერატორო არმიის ჯარისკაცების ძირითადი შაშხანა იყო გრძივმოძრავსაკეტიანი ხელით გადასატენი Type 99 Arisaka, რომელიც 7.7×58 მმ არისაკას ვაზნებს იყენებდა. იაპონელთა არსენალში ასევე იყო გერმანული (MP 18-ის ლიცენზირებული ვარიანტი, რომელიც იაპონიაში დამზადდა, 6000-მდე ერთეული) და ავსტრია-შვეიცარიისგან შესყიდული პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევები, რომლებსაც მოგვიანებით, 1942 წლიდან, იაპონური სამამულო წარმოების Type 100 პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი დაემატა (თუმცა თავდაპირველად მისი წარმოება უმნიშვნელო რაოდენობით ხდებოდა). აღსანიშნავია, რომ მეორე მსოფლიო ომში სხვა მებრძოლი მხარეებისგან განსხვავებით, იაპონიის იმპერიამ პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევების გამოყენება და წარმოება საკმაოდ გვიან დაიწყო. თვით Type 100 პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის გამოშვებაც კი 1944 წლამდე მასიური სახის არ ყოფილა. ამის მიზეზი კი იაპონელთა შეხედულება იყო, რომლის მიხედვითაც მათ არმიას პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევები არ სჭირდებოდა, რადგან ისინი Type 99 ტყვიამფრქვევებს იყენებდნენ. თითოეული იაპონური ოცეული შეიარაღებული იყო Type 99 ტყვიამფრქვევით, ყუმბარმტყორცნით Type 89, არისაკას შაშხანებითა და Type 97 ტიპის ხელყუმბარებით, რომელიც ყველა ჯარისკაცის შიეარაღებაში შედიოდა.
დამცავი აღჭურვილობის სახით იაპონელი ჯარისკაცები ატარებდნენ ჩაფხუტებს, რომლებსაც ტეცუკაბუტო ეწოდებოდა და 1932 წლიდან გამოიყენებოდა. იაპონია ომის დროს მეტალების დიდ ნაკლებობას განიცდიდა, ამიტომ ტეცუკაბუტო დაბალხარისხიანი ფოლადისგან მზადდებოდა და ჯარისკაცს ხშირად ნამხსვრევებისგან ვერ იცავდა. ჩაფხუტის ქვეშ იხურავდნენ ვარსკვლავიან კეპებს.
ზენრი
ზენრი იაპონური ტერმინია და „გახიზნულს“ ნიშნავს. ამ სახელით მოიხსენიებდნენ იმ მებრძოლებს, რომლებმაც „არასოდეს დანებების“ პრინციპით გადაწყვიტეს, რომ ფილიპინების ერთ-ერთ კუნძულზე, მთაში გახიზნულიყვნენ და ამერიკელების წინააღმდეგ პარტიზანული ბრძოლები დაიწყეს. ისინი იქვე დარჩნენ რამდენიმე წლის განმავლობაში ისე, რომ ომის დასრულებაც კი არ გაუგიათ. მათ შორის იყო ლეიტენანტი ჰიროო ონოდა. ონოდამ 30 წელი გაატარა ფილიპინების კუნძულ ლუბანგზე. ის მაიორ ტანიგუჩის, ომისდროინდელი მეთაურის, ბრძანების მიღებამდე დანებებაზე უარს ამბობდა და არ სჯეროდა ამერიკელთა მიერ ავიაციის მეშვეობით ჩამოყრილი ბროშურებისა, სადაც ეწერა, რომ ომი დასრულებული იყო და იაპონია დამარცხდა. ბოლოს, როცა ონოდამ ყოფილი მეთაურისგან ბრძანება 1974 წელს მიიღო, მან ბრძოლა შეწყვიტა.
სამხედრო დანაშაულები
იაპონია-ჩინეთის მეორე ომისა და მეორე მსოფლიო ომის მიმდინარეობისას იაპონიის საიმპერატორო არმიამ არნახული სისასტიკე გამოიჩინა და მრავალი სამხედრო დანაშაული ჩაიდინა მშვიდობიანი მოსახლეობისა და სამხედრო ტყვეების მიმართ. მათ შორის ყველაზე ცნობილი ნანკინგის ხოცვა-ჟლეტაა, რომლის დროსაც მაშინდელი ჩინეთის დედაქალაქ ნანკინგის (ნანჯინგი) მშვიდობიანი მოსახლეობის მასობრივი მკვლელობა და გაუპატიურება მიმდინარეობდა. სხვა მძიმე დანაშაულები, რომლებიც იაპონურმა არმიამ ჩაიდინა იყო გაუპატიურებები და ძალდატანებითი პროსტიტუცია, სიკვდილის მარშები, ბილოგიური იარაღის გამოყენება სამოქალაქო პირების წინააღმდეგ და სამხედრო ტყვეების მკვლელობა. საიმპერატორო არმიის მიერ ჩადენილ დანაშაულებს მრავალი მილიონი დამიანი ემსვერპლა.
ლიტერატურა
კატეგორია:იაპონიის სამხედრო ისტორია კატეგორია:იაპონიის იმპერიის შეიარაღებული ძალები კატეგორია:იაპონია მეორე მსოფლიო ომში კატეგორია:1868 წელს დაარსებულები იაპონიაში კატეგორია:1945 წელს გაუქმებულები იაპონიაში
დნმ-ის რეპარაცია
მინი|მარჯვნივ|250პქ|[[ქრომოსომა|ქრომოსომის დაზიანება]] რეპარაცია (-დან — აღდგენა) — უჯრედების განსაკუთრებული ფუნქცია, უჯრედში დნმ-ის ნორმალური ბიოსინთეზის დროს ან ფიზიკური და ქიმიური აგენტების ზემოქმედების შედეგად დაზიანებული დნმ-ის მოლეკულებში ქიმიური დაზიანებებისა და გახლეჩვების გამოსწორების შესაძლებლობა. მრავალი მემკვიდრული დაავადება დაკავშირებულია რეპარაციის სისტემის დარღვევასთან (მაგალითად, პიგმენტური ქსეროდერმა).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დნმ-ის რეპარაცია კატეგორია:დაბერება
Legend (Bob Marley and the Wailers-ის ალბომი)
სქოლიო
კატეგორია:1984 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Bob Marley and the Wailers-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Island Records-ის კომპილაციური ალბომები
კენეტ უოლცი
კენეტ ნილ უოლცი (დ. 8 ივნისი, 1924 — გ.12 მაისი, 2013 ) — ამერიკელი პოლიტოლოგი, რომელიც იყო ფაკულტეტის წევრი ორ უნივერსიტეტში: კალიფორნიის უნივერსიტეტი, ბერკლიში და კოლუმბიის უნივერსიტეტი და ამასთანავე, საერთაშორისო ურთიერთობების სფეროში ყველაზე თვალსაჩინო მეცნიერს წარმოადგენს. ის იყო როგორც მეორე მსოფლიო ომის, ასევე კორეის ომის ვეტერანი.
ფრეი-მარტინიუ
ფრეი-მარტინიუ (Frei Martinho) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 369 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალ-პარაიბანუს შემადგენლობაში.
კენეტ უოლცი
უოლცი იყო ნეორეალიზმის ან სტრუქტურული რეალიზმის ერთ–ერთი თავდაპირველი ფუძემდებელი საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიაში, მოგვიანებით მისი სახელი დაუკავშირდა თავდაცვითი ნეორეალიზმის სკოლას. უოლცის თეორიები ფართოდ  განიხილებოდა საერთაშორისო ურთიერთობების სფეროში. 1981 წელს მან გამოაქვეყნა მონოგრაფია, რომელშიც ნათქვამია, რომ ზოგიერთ შემთხვევაში ბირთვული იარაღის გავრცელებამ შეიძლება გაზარდოს საერთაშორისო მშვიდობის ალბათობა. ლესლი ჰ. გელბმა უოლცი მიიჩნია ერთ-ერთი „გიგანტად“, რომელმაც ხელი შეუწყო საერთაშორისო ურთიერთობების, როგორც აკადემიური დისციპლინის დარგის განსაზღვრას.
ფრეი-მარტინიუ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
კენეტ უოლცი
ადრეული ცხოვრება, განათლება და სამხედრო სამსახური
უოლცი დაიბადა 1924 წლის 8 ივნისს მიჩიგანში, კერძოდ ენ არბორში. ის იქ გაიზარდა და დადიოდა საშუალო სკოლაში. შემდეგ სწავლა გააგრძელა ობერლინის კოლეჯში, სადაც მან დაიწყო მათემატიკის შესწავლა, თუმცა სწავლის პროცესის შეჩერება მოუხდა შეერთებული შტატების არმიაში მსახურების გამო, 1944–46 წლებში მეორე მსოფლიო ომის დროს, სადაც იგი დამსახურების საფუძველზე პირველი ლეიტენანტი გახდა. დაამთავრა ობერლინის კოლეჯი 1948 წელს ეკონომიკის განხირთ.
1949 წელს, იგი დაქორწინდა ჰელენ ელიზაბეტ ლინდსლისზე, რომელიც ცნობილია როგორც „ჰადი“. მათ სამი შვილი შეეძინათ. კოლუმბიის უნივერსიტეტში ჩაბარების შემდეგ ეკონომიკის უმაღლესი სამაგისტრო ხარისხის მოპოვებისას, იგი გადავიდა პოლიტიკურ მეცნიერებაში, რადგან მისთვის პოლიტიკური ფილოსოფია უფრო საინტერესო იყო. მან მაგისტრის ხარისხი მიიღო ამავე დარგში 1950 წელს. ის 1950 წელს იყო ობერლინის ინსტრუქტორი. ირიცხებოდა აშშ-ს სარეზერვო არმიაში, საიდანაც მას მოუწოდეს კვლავ ემსახურა კორეის ომის დროს 1951–52 წლებში როგორც პირველ ლეიტენანტს. დაბრუნდა კოლუმბიაში და მან მიიღო დოქტორის ხარისხი.
აკადემიური კარიერა
უოლცი გახდა ლექტორი, შემდეგ ასისტენტ პროფესორი, კოლუმბიაში 1953 - 1957 წლებში. იგი გახდა კოლუმბიის ომისა და მშვიდობის კვლევების ინსტიტუტის მეცნიერთა ჯგუფის ერთ – ერთი წევრი. 1952 წლიდან 1954 წლამდე მუშაობდა როგორც მკვლევარის ასისტენტი, ხოლო- ასოცირებული მკვლევარი 1954 წლიდან.
1971 წელს უოლცმა შეიცვალა სამუშაო სივრცე და შეუერთდა კალიფორნიის უნივერსიტეტს, ბერკლი, სადაც დაინიშნა პოლიტიკურ მეცნიერების პროფესორად და იქვე გააგრძელა მოღვაწეობა ორი ათწლეულის განმავლობაში.
ამ პერიოდის განმავლობაში უოლცი ჩართული იყო სხვადასხვა კვლევებში. იგი ასოცირებული იყო ომისა და მშვიდობის კვლევების ინსტიტუტთან 1964 წლის განმავლობაში. წარმოადგენდა კოლუმბიის უნივერსიტეტის თანამშრომელს პოლიტიკურ თეორიასა და საერთაშორისო ურთიერთობებში 1959 წლიდან 1960 წლამდე ლონდონში. ის იყო ჰარვარდის უნივერსიტეტის საერთაშორისო საქმეთა ცენტრის მკვლევარი 1963–1964, 1968–1969 და 1972 წლებში. მან მიიღო ეროვნული სამეცნიერო ფონდის გრანტი 1968 წლიდან 1971 წლამდე საერთაშორისო პოლიტიკის თეორიის შემუშავების მიზნით. ის იყო გუგენჰაიმის თანამშრომელი 1976–1977 წლებში და 1977 წელს მსოფლიო პოლიტიკის შესწავლის ინსტიტუტის თანამშრომელი. იგი იყო ვუდრო ვილსონის მეცნიერთა საერთაშორისო ცენტრის თანამშრომელი 1979–1980 წლებში. შემდეგ ის იყო მკვლევარი ომის დეპარტამენტში, ლონდონის კინგსის კოლეჯში. უოლცი 1982 წელს ორი თვის განმავლობაში ასწავლიდა, პეკინის უნივერსიტეტში შემდეგ კი ასწავლიდა ფუდანის უნივერსიტეტში. იგი კითხულობდა ლექციებს აშშ-ს არაერთ ინსტიტუტში, მათ შორის შეერთებული შტატების საჰაერო ძალების აკადემიაში, ომის ეროვნული კოლეჯში, არმიის კოლეჯში და საზღვაო ომის კოლეჯში. ანალოგიურად, იგი ლექციებს კითხულობდა მსოფლიოს მრავალ სხვა ინსტიტუტში, მათ შორის ლონდონის ეკონომიკის სკოლაში, ავსტრალიის ეროვნულ უნივერსიტეტში და ბოლონიის უნივერსიტეტში.
უოლცი გადადგა თანამდებობიდან ბერკლიში და 1997 წელს დაბრუნდა კოლუმბიის უნივერსიტეტში. იქ ის გახდა შტატგარეშე პროფესორი, ასევე უფროსი ომის მეცნიერ-მკვლევარი ომისა და მშვიდობის კვლევების ინსტიტუტში.
უოლცი მსახურობდა ამერიკის პოლიტიკური მეცნიერებების ასოციაციის მდივნად 1966–1967 წლებში შემდეგ კი მის პრეზიდენტად 1987–1988 წლებში. იგი იყო საერთაშორისო კვლევების ასოციაციის ნიუ ინგლენდის განყოფილების პრეზიდენტი 1966–1967 წლებში. იყო ამერიკის ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემიის თანამშრომელი. იგი მსახურობდა რამდენიმე სამეცნიერო ჟურნალის რედაქტორთა საბჭოში.
ანალიზების დონეები
საერთაშორისო ურთიერთობებში უოლცის თავდაპირველი წვლილი იყო მისი წიგნი, რომელიც გამოქვეყნდა 1959 წელს: ადამიანი, სახელმწიფო და ომი, რომელიც ეფუძნება მის დისერტაციას, ნაშრომში კლასიფიცირებულია ომის გამომწვევი მიზეზები სამ კატეგორიად, ან ანალიზის დონეებად. უოლცი აანალიზებს ამ დონეებს, როგორც „სურათებს“ და იყენებს ერთი ან მეტი კლასიკური პოლიტიკური ფილოსოფოსის ნაწერს, თითოეული ანალიზის დონის ძირითადი საკითხების ასახვის მიზნით. თითოეულ დონეს ეთმობა ორი თავი: პირველ თავში ძირითადად აღწერილია კლასიკური ფილოსოფოსის ნაწერები ომის გამომწვევი მიზეზების სესახებ. მეორე თავში, ჩვეულებრივ, უოლცი აანალიზებს ამ სურათის სიძლიერეებს და სისუსტეებს. უოლცის მეუღლეს მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვის ამ კვლევაში, რომელიც წიგნის ადამიანის, სახელმწიფოსა და ომის საფუძველი გახდა.
პირველ სურათში ამტკიცებს, რომ ომები ხშირად გამოწვეულია კონკრეტული სახელმწიფოების მეთაურების და პოლიტიკური ლიდერების ბუნებით, როგორიცაა სახელმწიფო ლიდერები, მაგალითად, ნაპოლეონი ან უფრო ზოგადად, ომი გამოწვეულია ადამიანის ბუნებით. ეს ძირითადად შეესაბამება კლასიკურ რეალიზმს, რომელიც დომინირებდა საერთაშორისო ურთიერთობათა დისციპლინაში ადამიანის, სახელმწიფოსა და ომის შექმნის დროს, მაგრამ უოლცი მას სრულად დაუპირისპირდა თავის მომავალ წიგნში, საერთაშორისო პოლიტიკის თეორია. ომის თეორიები, რომლებიც უოლცის მეორე სურათის რუბრიკის ქვეშ მოექცა, ამტკიცებენ, რომ ომები გამოწვეულია სახელმწიფოების საშინაო მდგომარეობით. უოლცის მაგალითს წარმოადგენს ლენინის იმპერიალიზმის თეორია, რომელიც ასახავს, რომ ომის მთავარი მიზეზი არის კაპიტალისტური სახელმწიფოების მიერ ახალი ბაზრების გახსნის შექმნის აუცილებლობა, რათა გადაარჩინონ საშინაო ეკონომიკური სისტემა. დღეს დასავლურ სამყაროში უფრო ნაცნობ მაგალითს წარმოადგენს ის მოსაზრება, რომ არადემოკრატიული სახელმწიფოები, მათი შიდა რყევების გამო, იწყებენ ომებს.
შემდეგ უოლცი აფასებს პირველ ორ სურათს, როგორც ზოგადად ნაკლები გავლენის მქონეს, ვიდრე მესამე სურათს, მაგრამ მაინც აუცილებელს ომის მიზეზების გასაგებად. მესამე სურათი ვარაუდობს, რომ ომის მიზეზი სისტემურ დონეზე გვხვდება. საერთაშორისო სისტემის ანარქიული სტრუქტურა ომის ძირითადი მიზეზია. ამ კონტექსტში, „ანარქია“ არ არის განსაზღვრული, როგორც ქაოსის ან არეულობის პირობა, არამედ ამ ტერმინში იგულისხმება ისეთი სუვერენული ორგანოს არარსებობა, რომელიც დაარეგულირებს ურთიერთქმედებებს ავტონომიურ ერ-სახელმწიფოებს შორის. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, განსხვავებით საშინაო საზოგადოებისაგან, სადაც მოქალაქეებს თეორიულად შეუძლიათ დაეყრდნონ სამართალდამცავ ორგანოებს თავიანთი პიროვნებისა და ქონების დასაცავად, თუ სახელმწიფო შემოიჭრება და დახმარებას ითხოვენ „9-1-1“-ზე, დარწმუნებული ვერ იქნება მოქალაქე რომ  ვინმეს უპასუხებს. ანალოგიურად, მაშინ, როდესაც ორ მოქალაქეს აქვს დავა, მათ შეუძლიათ მიმართონ სასამართლოებს განაჩენის გამოტანისა და, რაც მთავარია, სამართალდამცავი ორგანოებს სასამართლოს განჩინების აღსრულების მიზნით, მაგრამ არ არსებობს სახელმწიფოების მიმართ ზემოაღნიშნული ორგანო, რომელსაც ძალუძს: ჩამოაყალიბოს წესები ან ყველა სახელმწიფოს კანონი, რომელიც გადაწყვეტს როგორ იმოქმედებს ის კონკრეტულ შემთხვევებში და რომელიც სახელმწიფოებს აიძულებს პატივი სცენ სასამართლოს განჩინებას. შედეგად, თუ ამ საკითხს სახელმწიფოსთვის საკმარისი მნიშვნელობა აქვს, მას შეუძლია მიაღწიოს დამაკმაყოფილებელ შედეგს მხოლოდ მისი უფლებამოსილების გამოყენებით, დაუვალდებულოს თავისი ნება სხვა სახელმწიფოებს. იმის გაცნობიერება, რომ ნებისმიერ დროს ნებისმიერ სახელმწიფოს შეუძლია შეიარაღებული ძალების გამოყენება, აიძულებს თითოეულ სახელმწიფოს ყოველთვის იყოს მზად ამ საშიშროებისთვის. ეს თემები უფრო სრულყოფილად არის გაჟღერებული საერთაშორისო პოლიტიკის თეორიაში, სადაც ავტორი აყალიბებს თეორიას, საერთაშორისო პოლიტიკაში ომის გამომწვევ ზოგად მიზეზებზე.
ნეორეალიზმი
უოლცის მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვის პოლიტიკურ მეცნიერებათა სფეროში ნეორეალიზმის შექმნისას (ან სტრუქტურული რეალიზმის  როგორც მას თავად ეძახის), საერთაშორისო ურთიერთობების თეორია ითვალისწინებს, რომ სუვერენული სახელმწიფოების ურთიერთქმედება აიხსნება მათზე განხორციელებული ზეწოლებით. საერთაშორისო სისტემის ანარქიული სტრუქტურა ზღუდავს მათ არჩევანს. ამრიგად, ნეორეალიზმი მიზნად ისახავს განმეორებადი შაბლონების ახსნას საერთაშორისო ურთიერთობებში, მაგალითად ის, თუ რატომ ჰგავდა ურთიერთობა სპარტასა და ათენს შორის ურთიერთობებს აშშ-სა და საბჭოთა კავშირს შორის, რამდენიმე მნიშვნელოვანი ასპექტით.
უოლცი ამ წიგნში არაერთხელ ხაზს უსვამს იმას, რომ იგი არ ქმნის საგარეო პოლიტიკის თეორიას, რომელიც მიზნად ისახავს კონკრეტული სახელმწიფოს ქცევის ან მოქმედებების ახსნას კონკრეტულ დროს ან მთელი პერიოდის განმავლობაში. უოლცისთვის ნეორეალიზმი იყოფა ორ ნაწილად, თავდაცვითი და შეტევითი (თავდასხმითი) ნეორეალიზმი. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე ნაწილი თანხმდება, რომ სისტემის სტრუქტურა არის ის, რაც იწვევს სახელმწიფოებს კონკურენციას ძალაუფლებისთვის, თავდაცვითი რეალიზმი მიიჩნევს, რომ სახელმწიფოების უმეტესობა ეძებს სტატუს ქვოს და აიძულებს, რომ კონცენტრირდნენ ძალაუფლების ბალანსის შენარჩუნებაზე. ამბობენ, რომ რევიზიონისტული სახელმწიფოები ერთადერთი სახელმწიფოები არიან, რომლებიც ბალანსის შეცვლას ცდილობენ. შეტევითი ნეორეალიზმი ირწმუნება, რომ ერები მეზობელ სახელმწიფოებზე ადგილობრივ ჰეგემონიას ეძებენ, რაც მეტყველებს მათ ავტორიტეტზე ადგილობრივ ურთიერთობებში მეტოქე სახელმწიფოებთან.
უოლცი ამტკიცებს, რომ თანამედროვე გეოპოლიტიკა საერთაშორისო საქმეთა სახელმწიფოში არსებობს, რომელიც შედარებულია მუდმივი საერთაშორისო ანარქიასთან. უოლცი საერთაშორისო გარემოს ანარქიას განასხვავებს საშინაო გარემოს წესრიგისაგან. საშინაო სფეროში ყველა აქტორმა შეიძლება მიმართოს და იძულებული გახადოს ცენტრალური ხელისუფლება, 'სახელმწიფო' ან 'მთავრობა', მაგრამ საერთაშორისო სფეროში, წესრიგის ასეთი წყარო არ არსებობს. საერთაშორისო პოლიტიკის ანარქია (მისი ცენტრალური აღმასრულებლის არარსებობა) ნიშნავს, რომ სახელმწიფოებმა უნდა იმოქმედონ ისე, რომ მათ უსაფრთხოებას მიაღწიონ, უპირველეს ყოვლისა, ან დაიცვან თავი რისკებისგან. მან დაწერა, რომ ეს არის პოლიტიკური ცხოვრების ფუნდამენტური ფაქტი, რომელსაც დემოკრატები და დიქტატორები ერთნაირად განიცდიან: იშვიათი შემთხვევების გარდა, მათ არ შეუძლიათ დაეხმარონ სხვებს კეთილ ნების გამოხატვის მიზნით, რადგან ისინი ყოველთვის უნდა იყვნენ მზად საკუთარი თავის დასახმარებლად. უოლცის მიერ გამოყენებულმა ტერმინმა ანარქიამ გამოიწვია ფუნდამენტური დისკურსული გარდაქმნა საერთაშორისო ურთიერთობებში. ჯეკ დონელის მიერ 2015 წელს ჩატარებულმა კვლევამ დაადგინა, რომ ტერმინი „ანარქია“ საერთაშორისო ურთიერთობების წიგნებში გამოიყენეს 1979 წლამდე საშუალოდ 6.9-ჯერ, მაგრამ  35.5-ჯერ  1979 წლის შემდეგ.
ნეორეალისტების უმეტესობის მსგავსად, უოლცი აღიარებს, რომ გლობალიზაცია ახალ გამოწვევებს უქმნის სახელმწიფოებს, მაგრამ მას არ სჯერა, რომ სახელმწიფოები შეიცვალა, რადგან ვერცერთი სხვა არასახელმწიფო აქტორი ვერ გაუთანაბრდება სახელმწიფოს შესაძლებლობებს. უოლცი ვარაუდობს, რომ გლობალიზაცია 90 – იანი წლების სუსტი თვისებაა და თუკი რამე ხდება, ამ ყველაფერმა სახელმწიფოს როლები და ფუნქციები გააფართოვა გლობალური გარდაქმნების საპასუხოდ.
ნეორეალიზმი იყო უოლცის პასუხი მასზე, რაც მან კლასიკური რეალიზმის ნაკლოვანებებად მიიჩნია. მიუხედავად იმისა, რომ ტერმინები ზოგჯერ ურთიერთშედარებით გამოიყენება, ნეორეალიზმსა და რეალიზმს აქვს მრავალი ფუნდამენტური განსხვავება. ამ ორ თეორიას შორის მთავარი განსხვავებაა ის, რომ კლასიკური რეალიზმი აყენებს ადამიანის ბუნებას, როგორც დომინირებისკენ მიდრეკილს, ომის მიზეზების ახსნისას, ხოლო ნეორეალიზმი ამცირებს ადამიანის პრეტენზიას და ამტკიცებს, რომ ანარქიის წნეხები უფრო ახდენს შედეგების ფორმირებას, ვიდრე სახელმწიფოების და დიპლომატების ადამიანური ბუნება ან ადგილობრივი მთავრობის პრეფერენციები.
უოლცის თეორია, ხაზგასმით ამბობს,რომ საერთაშორისო პოლიტიკის თეორია არ წარმოადგენს საგარეო პოლიტიკის თეორიას და ავტორი არ ცდილობს კონკრეტული სახელმწიფოებრივი ქმედებების პროგნოზირებას, მაგალითად საბჭოთა კავშირის დაშლის შესახებ. თეორია განმარტავს ქცევის მხოლოდ ზოგად პრინციპებს, რომლებიც განაგებს სახელმწიფოებს შორის ურთიერთობებს ანარქიულ საერთაშორისო სისტემაში. ქცევის განმეორებითი პრინციპები მოიცავს ძალაუფლების დაბალანსებას (თეორია დახვეწა სტივენ უოლტმა), შეიარაღების რბოლაში ინდივიდუალურად შესვლას კონკურენტულ პირობებში და შეზღუდვის განხორციელებას შედარებითი ძალის პროპორციულად.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის არმიის ოფიცრები კატეგორია:ამერიკელი ფილოსოფოსები კატეგორია:ამერიკელი პოლიტოლოგები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ფილოსოფოსები კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 12 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2013 კატეგორია:დაბადებული 1924
მადაგასკარის ბეჭედი
მადაგასკარის ბეჭედი (Sceau de Madagascar) — მადაგასკარის რესპუბლიკის სახელმწიფო სიმბოლო დამტკიცებული 1992 წელს, სოციალისტური რეჟიმის დაცემის შემდეგ. წარმოადგენს კუნძულის კონტურულ რუკას ბეჭდის ცენტრში (ორ მცირე კუნძულთან ერთად; აღწერის თანახმად ეს მცირე კუნძულები არის გლორიოზი და ტრომლენი), რომლის ქვემოთ გამოსახულია ზებუს თავი. ბეჭედში გამოყენებულია წითელი, მწვანე, ყვითელი, შავი და თეთრი ფერები. მწვანე და წითელი სხივები გამოსხივებული სახელმწიფოს რუკიდან ქმნიან მზის შთაბეჭდილებას, ასევე იგი ქმნის მოგზაურთა ხის სიმბოლოს, რომელიც მადაგასკარისთვის ტიპური მცენარეა.
ემბლემა გარსშემორტყმულია მალაგასიურ ენაზე შესრულებული წარწერით "REPOBLIKAN'I MADAGASIKARA", რაც ნიშნავს „მადაგასკარის რესპუბლიკას“. ბეჭდის ძირში დატანილია წარწერა "TANINDRAZANA - FAHAFAHANA - FANDROSOANA", რაც ითარგმნება როგორც „სამშობლო - თავისუფლება - განვითარება“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მადაგასკარის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:სახელმწიფო გერბები კატეგორია:გერბები მზის გამოსახულებით
დიმიტრი ერისთავი
დიმიტრი ერისთავი შეიძლება აღნიშნავდეს:
სალის მხარე
სალის მხარე (Salas novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, სელიის რეგიონში. მხარე მოიცავს 2 თემს. ადმინისტრაციული ცენტრი არის სოფელი სალა.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას იეკაბპილსის რაიონის ტერიტორიაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
მოჰაჩის ბრძოლა (1687)
მოჰაჩის მეორე ბრძოლა (Mohaç Muharebesi, Nagyharsányi csata) — ბრძოლა ოსმალეთისა და საღვთო რომის იმპერიის არმიებს შორის, გაიმართა 1687 წლის 12 აგვისტოს, მოჰაჩის ველზე. დასრულდა ოსმალეთის არმიის სრული მარცხით.
მოჰაჩის ბრძოლის წინაპირობა იყო 1683 წელს დაწყებული დიდი თურქული ომი, რომელიც ოსმალეთის იმპერიამ ვენაში შეჭრით წამოიწყო. 1683 წლის 12 სექტემბერს გამართულ ვენის ბრძოლაში ოსმალეთის არმია სასტიკად დამარცხდა. ამის შემდეგ, პაპ ინოკენტი XI-ის ინიციატივით შეიქმნა ანტიოსმალური კოალიცია „საღვთო ლიგა“, რომლის შემადგენლობაშიც შევიდნენ ავსტრია, ვენეცია და პოლონეთი. ოსმალეთის არმია აგრეთვე დამარცხდა 1686 წელს გამართულ ბუდის ბრძოლაში.
მოჰაჩის ბრძოლის დროს ოსმალეთის არმიის მთავარი მეთაური იყო მეჰმედ IV-ის დიდი ვეზირი სარი სულეიმან-ფაშა, ხოლო ავსტრიელთა ჯარებს კარლ ლოთარანგიელი მეთაურობდა. 1687 წლის 12 აგვისტოს დილით ავსტრიის ჯარების მარჯვენა ფლანგმა დასავლეთისკენ იწყო სვლა. სულეიმან-ფაშამ იფიქრა, რომ ეს მისი შანსი იყო და ბრძანება გასცა, რომ არმიას მთელი ძალებით შეეტია ჰაბსბურგთა მარცხენა ფლანგისთვის, რომელიც ადრინდელ პოზიციაზე რჩებოდა და მას პირადად ბავარიის მმართველი მაქსიმილიან II მეთაურობდა. ოსმალეთის არმია ფლობდა რიცხობრივ უპირატესობას მაქსიმილიან II-ის არმიასთან შედარებით, ამიტომ მაქსიმილიანმა სასწრაფოდ გაუგზავნა კურიერი კარლ ლოთარინგიელს და აცნობა, რომ საფრთხეში იყვნენ. კარლმა მაშინვე გამოგზავნა დამხმარე ძალა. დიდი ვეზირი გაოცებული იყო ოპონენტის ასეთი წინააღმდეგობით. იგი იძულებული გახდა, შეტევის შეწყვეტის ბრძანება გაეცა.
ინიციატივა უკვე ჰაბსბურგების ხელთ იყო. მათ მოახერხეს თავდაპირველ პოზიციებში დაბრუნება და გადავიდნენ კონტრშეტევაზე, რითაც მოწინააღმდეგეს დიდი დანაკარგი მიაყენეს. ეს ყველაფერი იმით დასრულდა, რომ ოსმალეთის არმიამ უკან დაიხია. ბრძოლაში გამარჯვება ჰაბსბურგებმა მოიპოვეს, თანაც ისე, რომ მხოლოდ 800 მეომარი დაკარგეს, ხოლო ოსმალებს 10,000-იანი დანაკარგი მიაყენეს. მოჰაჩის ბრძოლაში გამარჯვების შედეგად, ავსტრიამ დაიკავა სამხრეთ უნგრეთი და ტრანსილვანიის სათავადო.
ლიტერატურა
კატეგორია:1687 კატეგორია:XVII საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:ავსტრიის ისტორია კატეგორია:ავსტრიის ბრძოლები კატეგორია:საღვთო რომის იმპერიის ბრძოლები კატეგორია:დიდი თურქული ომის ბრძოლები
ბაგრატ თეიმურაზის ძე
ბაგრატ თეიმურაზის ძე (დ. 1565 – გ. 1590 წლის შემდეგ.) — ბატონიშვილი ბაგრატიონთა დინასტიიდან. იმერეთის სამეფო ტახტზე 1590 წელს აიყვანა გურიის მთავარმა გიორგი II გურიელმა
რუსი ისტორიკოსის სტანისლავ დუმინის აზრით ბაგრატი იყო თეიმურაზ ბატონიშვილის ძე და იმერეთის მეფის ბაგრატ III-ის შვილიშვილი. კირილ თუმანოვი ბაგრატს, იმერეთის უფლისწულის, ვახტანგის ძის, თეიმურაზის ვაჟად მიიჩნევდა.
ბაგრატ თეიმურაზის ძე შეიპყრო ქართლის მეფე სიმონ I-მა 1590 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1565 კატეგორია:იმერეთის სამეფოს ბაგრატიონები
დანილოვგრადი
დანილოვგრადი  — ქალაქი ცენტრალურ მონტენეგროში, დანილოვგრადის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2003 წლის აღწერის მიხედვით ქალაქის მოსახლეობაა 5 208 ადამიანი.
დემოგრაფია
მოსახლეობა:
ეთნიკური შემადგენლობა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონტენეგროს ქალაქები
კვენენგი
კვენენგი (Kweneng) — ოლქი ბოტსვანაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მოლეპოლოლე (en:Molepolole). 2011 წლის აღწერის მიხედვით ოლქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 304 549 ადამიანს.
დასახლებული პუნქტები
8000 მაცხოვრებელზე მეტი:
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ოლქი დაყოფილია 2 სუბოლქად:
სქოლიო
კატეგორია:ბოტსვანის ოლქები
ხათუნა გოგორიშვილი
ხათუნა გოგორიშვილი (დ. 4 სექტემბერი, 1964, თბილისი) — ქართველი ბიოლოგი, იურისტი და პოლიტიკოსი.
1987 დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტი, შემდეგ — სამართალმცოდნეობისა.
1982-1990 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას. 1981-1982 წლებში იყო ფიგურული სრიალის სპეცსკოლის ლაბორანტი. 1987-1991 წლებში — სოფ. კიკეთის საშუალო სკოლის ქიმია-ბიოლოგიის მასწავლებელი. 1990-1993 წლებში იყო საქართველოს მწვანეთა მოძრაობის საორგანიზაციო განყოფილების გამგე. 1993-2009 წლებში საქართველოს პარლამენტის აპარატის კომისიის წამყვანი სპეციალისტია, აპარატის უფროსი. 2003-2004 წლებში — პოლიტიკური გაერთიანება „გაერთიანებული დემოკრატები“-ს სამსახურის უფროსი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა-დემოკრატები“, საპროცედურო საკითხთა და წესების კომიტეტის თავმჯდომარე. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა-გამარჯვებული საქართველოსთვის“. საპროცედურო საკითხთა და წესების კომიტეტის თავმჯდომარე. 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“, საპროცედურო საკითხთა და წესების კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე. 2016-2020 წლებში — საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“ (2017-დან ევროპული საქართველო), საფინანსო-საბიუჯეტო კომიტეტის წევრი (2016-დან).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს VIII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი ბიოლოგები კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ხათუნა
მხიარული რომანი
მხიარული რომანი — ლევან ხოტივარის 1972 წლის ქართული მხატვრული კომედიური ჟანრის ფილმი. სცენარი ფილმისთვის დაწერეს ოთარ რაზმაძემ, ანზორ სალუქვაძემ და ლევან ხოტივარმა. ფილმის კომპოზიტორია გიორგი ცაბაძე. მთავარ როლებში მონაწილეობენ: იპოლიტე ხვიჩია, ხათუნა კოტრიკაძე და რამაზ გიორგობიანი. ფილმის პრემიერა საქართველოში შედგა 1972 წლის 1 სექტემბერს, ხოლო მოსკოვში 1974 წლის 2 იანვარს.
სქოლიო
კატეგორია:1972 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ ფილმები კატეგორია:ლევან ხოტივარის ფილმები კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით
ალფარა-დე-ბარონია
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ტივაზი
framed|ტივაზი ტივაზი (ᛏ) — ძველი გერმანული ანბანის მეჩვიდმეტე რუნა. ნიშნავს ღმერთ ტურს.
სქოლიო
კატეგორია:რუნები
კონდოლის კვირაცხოვლის ეკლესია
კონდოლის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას სოფელ კონდოლის ცენტრში, წარწერის თანახმად აშენებულია 1817 წელს.