cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გურამ პატარაია
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 14 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1928 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1983 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები გურამ კატეგორია:დიმიტრი ყიფიანი კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
ლგბტ უფლებები ლაოსში
კულტურა, ღონისძიებები და მედია
გასული საუკუნის 90-იან წლებში ლაოსში სტუმრად მყოფი გეი უცხოელები ზოგჯერ აღნიშნავდნენ უცხოელებთან დაკავშირებული ტაბუს არსებობის შესახებ, რაც ართულებდა ლაოსელებთან ურთიერთობას. ადრე ლაოსის მთავრობამ დაბლოკა ლგბტ თემატიკის ვებ–გვერდებზე წვდომა და მედიაში-დისკუსიები ლგბტ თემებზე იშვიათად მიმდინარეობს. ტოლერანტობა ლგბტ ადამიანებისთვის, როგორც ხშირად ხდება, ურბანულ ქალაქებში უფრო ძლიერია, ვიდრე სოფლის უბნებში. 2014 წელს გამოიცა განკარგულება, რომელიც კრძალავს მთავრობის ყველა პოლიტიკის კრიტიკას.
პირველი საზოგადოებრივი ლგბტ პრაიდი ლაოსში ჩატარდა 2012 წლის ივნისში, აშშ-ს საელჩოს სპორტულ მოედანზე და იყო 100 მონაწილე. საპატიო სტუმრები იყვნენ ლაოსში აშშ-ს ელჩი, კარენ სტიუარტი და ლაოსის ჯანდაცვის სამინისტროს აივ ინფექცია/შიდსის (CHAS) ცენტრის დირექტორი, ექიმი ბუნფენგ ფილავანგი. ღონისძიების ორგანიზატორები იყვნენ ლაოსელები და სამთავრობოთაშორისი ორგანიზაციები.
2015 წელს, ლაოსის პრაიდმა ლაოსში აღნიშნა ჰომოფობიის, ტრანსფობიის და ბიფობიის წინააღმდეგ ბრძოლის საერთაშორისო საერთაშორისო დღე (IDAHOT) ევროკავშირის მხარდაჭერით. ლატავან სენგდალა გახდა პირველი ტრანსგენდერი ადვოკატი, რომელიც გამოჩნდა ნაციონალურ ტელევიზიაში და ისაუბრა ლაოსში ტრანსგენდერი ქალის გამოცდილების შესახებ. 2016 წელს ევროკავშირმა კვლავ მხარი დაუჭირა ჰომოფობიის, ტრანსფობიის და ბიფობიის წინააღმდეგ ბრძოლის საერთაშორისო საერთაშორისო დღის მეორე დღესასწაულის ორგანიზებას, სადაც მონაწილეობდნენ დიპლომატიური და სამოქალაქო საზოგადოების პარტნიორები.
სქოლიო
კატეგორია:ლგბტ კატეგორია:ლაოსი
ყირიმის კალგების სია
1599–1607.
1607–1608.
1608–1608.
1608–1610.
1610–1623.
1623–1628.
1628–1631.
1631–1632.
1632–1635.
1635–1637.
1637–1641.
1641–1644.
1644–1651.
1651–1666.
1666–1671.
1678–1682.
1682–1683.
1691–1692.
1692–1699.
1699–1699.
1699–1703.
1703–1704.
1704–1707.
1707–1708.
1708–1709.
1709–1713.
1713–1716.
1716–1717.
1718–1725.
1725.1727.
1730–1733.
1733–1736.
1736–1737.
1737–1740.
1740–1741.
1741–1743.
1748–1756.
1756–1758.
1758–1758.
1758–1759.
1759–1760.
1760–1764.
1765–1767.
1767–1767.
1767–1768.
1768–1769.
1769–1770.
1771–1772.
1771–1775.
1775–1777.
1777–1778.
1778–1782.
1782–1782.
1782–1783.
ლიტერატურა
კატეგორია:გირეის დინასტია
ოთარ გოცირიძე
ოთარ დავითის ძე გოცირიძე (დ. 15 ოქტომბერი, 1919, ქუთაისი, — გ. 7 მარტი, 2010, მოსკოვი) — საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო მოხელე, გენერალ-მაიორი (1966).
დაამთავრა მოსკოვის ნიკოლოზ ბაუმანის სახელობის მანქანათსამშენებლო ინსტიტუტი (1941). მუშაობდა იჟევსკის იარაღის ქარხანაში. 1951–1953 წლებში იყო გაზეთ „კომსომოლსკაია პრავდის“ მთავარი რედაქტორის მოადგილე, 1953–1954 წლებში — საქართველოს სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის განყოფილების გამგე, 1954–1956 წლებში —  მდივანი, 1956–1963 წლებში —  აფხაზეთის ასსრ  კომუნისტური პარტიის საოლქო კომიტეტის პირველი მდივანი და საქართველოს სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტის თავმჯდომარე, 1970–1989 წლებში — საბჭოთა კავშირის საგეგმო კომიტეტის განყოფილების ხელმძღვანელი. 1991–2010 წლებში ვეტერანთა საერთაშორისო ორგანიზაციის საკოორდინაციო საბჭოს ერთ-ერთი ხელმძღვანელი და პრეზიდიუმის წევრი.
ილია ოქრომჭედლიშვილი
ილია ლაზარეს ძე ოქრომჭედლიშვილი (სერებრიაკოვი, ოქრომჭედელი) (დ. 24 აპრილი, 1838, სიღნაღი — გ. 3 იანვარი, 1898, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, ქველმოქმედი.
ბიოგრაფია
ობოლი ბავშვი თბილისში ჩამოიყვანეს და შეგირდად სავაჭრო დუქანში მიაბარეს. აქედან მოყოლებული, რასაც მიაღწია, მიაღწია დაუცხრომელი შრომით. აი რას ამბობდა მის შესახებ ილია ჭავჭავაძე: „რაც დრო შესწევდა, თვითონ შეუდგა წიგნების კითხვასა და სწავლას; არც მასწავლებელი ჰყოლია, არც ხელმძღვანელი, არც სადმე სასწავლებელი ჰღირსებია. თავისით გაიხსნა გონება იმდენად, რომ ყურადრება მიიქცია მაშინდელ ქართველ ყმაწვილკაცობისა“. ნიჭიერ ახალგაზრდას შეუგროვეს ფული და 1860 წელს პეტერბურგში გაგზავნეს. აქ ნიჭიერმა და შრომის მოყვარე ყმაწვილმა ექსტერნად ჩააბარა გამოცდები, მიიღო გიმნაზიის დამთავრების ატესტატი და ჩაირიცხა პეტერბურგის უნივერსიტეტის აღმოსავლური ენების ფაკულტეტზე. 1868 წელს ი. ოქრომჭედლიშვილმა დაამთავრა უნივერსიტეტის ქართულ-სომხური განყოფილება და წარდგენილი ნაშრომისათვის „თემურ ლენგის ლაშქრობა საქართველოში“ მიენიჭა კანდიდატის ხარისხი. გამოჩენილი მეცნიერის დავით ჩუბინაშვილის რეკომენდაციით მუშაობა დაიწყო მოსკოვის ლაზარევის ინსტიტუტში ქართული ენის მასწავლებლად, შემდეგ მოსკოვის უნივერსიტეტში ქართული ენის კათედრის დოცენტად.
ილია ოქრომჭედლიშვილი გამოირჩეოდა მედსენატობითაც. მან დიდი დახმარება გაუწია გიგო გაბაშვილს, მოსე თოიძეს, ალექსანდრე ბერიძეს და სხვებს. 1884 წელს მისი ხელშეწყობით გამოიცა „ვისრამიანი“. ასევე დიდძალი თანხა მოახმარა „ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოადოების“ წინამძრვრიანთკარის სასოფლო-სამეურნეო სასწავლებელს, ქართულ თეატრს, ქართული ხელნაწერების გამოცემას. რუსეთში ყოფნისას ილია ოქრომჭედლიშვლი მუდმივად თანამშრომლობდა ქართულ პერიოდიკაში — აქვეყნებდა სხვადასხვა ხასიათის სამეცნიერო სტატიებს და წერილებს. 1889 წელს იგი პენსიაზე გავიდა და თავისი ადგილი ახალგაზრდა ალექსანდრე ხახანაშვილს დაუთმო, თვითონ კი სამშობლოში დაბრუნდა. აქ ხელი მიჰყო პრაქტიკულ სამეურნეო საქმიანობას. სამტრედიასთან, სოფელ საჭილაოში ააგო ხე-ტყის სახერხი ქარხანა, რომელიც ქუთაისის გუბერნიაში ყველაზე დიდი და საუკეთესოდ აღწურვილი იყო. ამ საქმიდან შემოსულ ფულს ილია ოქრომჭედლიშვილი უანგაროდ ახმარდა მშობლიური კულტურის განვითარებას.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 24 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1838 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1898 კატეგორია:ქართველი ქველმოქმედები კატეგორია:სიღნაღის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
ლამარა ქოქიაური
ლამარა გიორგის ასული ქოქიაური (დ. 6 ოქტომბერი, 1948, საგარეჯო, საქართველოს სსრ) — ქართველი ეკონომისტი. ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი; არასამთავრობო ორგანიზაციის ფინანსებისა და ინვესტიციების სტრატეგიისა და პოლიტიკის ფონდის დირექტორი.
ბიოგრაფია
2009-2014 წლებში არჩეული იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სრულ პროფესორად. 1992 წელს დააფუძნა და დღემდე არის შპს ინგლისური ენის გაძლიერებული სწავლების სკოლა „ნინოს“ დირექტორი. 2005 წელს დააფუძნა და დღემდე არის არასამთავრობო ორგანიზაციის ფინანსებისა და ინვესტიციების სტრატეგიისა და პოლიტიკის ფონდის დირექტორი.
ლამარა ქოქიაური არის 228 სამეცნიერო ნაშრომის — მონოგრაფიების, სახელმძღვანელოების, სტატიების, მეთოდური შრომების და ენციკლოპედიების ავტორი აქედან 28 შრომა გამოქვეყნებული აქვს საერთაშორისო ინფაქტფაქტორის ჟურნალებში (გერმანიის, აზერბაიჯანის, აშშ, რუსეთის, საქართველოს). ლამარა ქოქიაურს სულ გამოქვეყნებული აქვს 228 ნაშრომი, აქედან 20 მონოგრაფია, 22 სახელმძღვანელო. 2010 წელს მიენიჭა სამეცნიერო დარგობრივი პრემიები „საინვესტიციო მენეჯმენტი და პოლიტიკა“ (წლის საუკეთესო სახელმძღვანელო); ფულადი ჯილდო; დიპლომი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები კატეგორია:დაბადებული 1948
აკაკი გელოვანი
აკაკი გელოვანი (დ. 28 მარტი, 1923, ლალხორალი, საქართველოს სსრ — გ. 1996) — ქართველი მწერალი და მთარგმნელი.
დაიბადა სოფელ ლალხორალში 1923 წელს. დაამთავრა თბილისის უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. პირველი წიგნი — ჰაინრიხ ჰაინეს „რჩეული ლირიკის“ თარგმანი 1954 წელს გამოსცა. აკაკი გელოვანს ეკუთვნის ლექსები (კრებ. „სვანური ბალადები“, 1963; „ეპიგრამები“, 1966), რომანები და მოთხრობები („დაფერფლილი დიდება“, 1961; „შოპენის გული“, 1961; „სვეტი ნათლისა“, 1965; „თეთნულდაი“, 1971; „სვანეთის თეთრი ქუდი“, 1976) და სხვა. მან ასევე თარგმნა გოეთეს, ფრიდრიხ შილერის, ჰაინრიხ ჰაინეს, ჰენრიკ იბსენის, შტეფან ცვაიგის, ანდრეას გრიფიუსის, აპოლონიოს როდოსელის და სხვათა თხზულებები.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები აკაკი
ანა პეტრეს ასული (პეტრე I-ის ქალიშვილი)
ანა პეტრეს ასული რომანოვა (Анна Петровна Рома́нова), შემოკლებით ანა პეტროვნა (Anna Petrowna; დ. 27 იანვარი, 1708 — გ. 4 მარტი, 1728) — რომანოვების დინასტიის წარმომადგენელი. რუსეთის იმპერატორ პეტრე I-ისა და იმპერატრიცა ეკატერინე I-ის ასული. იმპერატრიცა ელისაბედ I-ის უფროსი და. ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ კარლ ფრედერიკის მეუღლე. რუსეთის იმპერატორ პეტრე III-ის დედა.
ბიოგრაფია
ანა პეტროვნა დაიბადა 1708 წლის 27 იანვარს, მოსკოვში. იგი იყო რუსეთის იმპერატორ პეტრე I-ისა და მისი მეორე ცოლის, იმპერატრიცა ეკატერინე I-ის უფროსი ასული. მშობლები მის განათლებაზე სერიოზულად ზრუნავდნენ, ამიტომაც მშობლიური რუსულის გარდა იგი თავისუფლად მეტყველებდა ფრანგულად, გერმანულად, იტალიურად და შვედურად.
1712 წლიდანვე, როდესაც ანა სულ მცირეწლოვანი იყო, მისმა მშობლებმა მისი საზღვარგარეთ გათხოვებისთვის დაიწყეს მზადება და საქმროს ძიება. 1721 წლის 17 მარტს, იგი დანიშნეს ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ კარლ ფრედერიკზე, შვედეთის მეფის დისწულსა და დანიის მეფის შთამომავალზე. ეს ყოველივე მიმართული იყო რუსეთისა და ჰოლშტაინ-გოტორპის ალიანსის შექმნისკენ დანიის წინააღმდეგ. ამასთან, რუსები კარლ ფრედერიკს შვედეთის ტახტზე ასვლაში უნდა დახმარებოდნენ. თუმცა, 1721 წელს გაფორმდა ნიშტადის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც რუსეთს არ ჰქონდა შვედეთის საშინაო საქმეებში ჩარევის უფლება. 1724 წლის 22 ნოემბერს გაფორმდა მათი საქორწინო ხელშეკრულება. ამ ხელშეკრულების მიხედვით, ანა და კარლ ფრედერიკი უარს ამბობდნენ რუსეთის ტახტზე, რაც შემდგომში მათ შთამომავლებზეც გადავიდოდა. ეს იმიტომ მოხდა, რომ შემდგომში მათ იმპერიულ ტახტზე პრეტენზიები აღარ ჰქონოდათ.
1725 წლის იანვრიდან, პეტრე I მძიმედ დაავადდა. მან თავისთან დაიბარა ანა პეტროვნა, რათა მისთვის თავისი უკანასკნელი სურვილები გაენდო. სანამ ანა ჰოლშტაინიდან მოსკოვში ჩავიდა, პეტრეს მეტყველების უნარი უკვე დაკარგული ჰქონდა, ამიტომაც ბევრი მიიჩნევს, რომ უვაჟოდ დარჩენილ იმპერატორს ტახტის დატოვება ანასთვის უნდოდა.
პეტრეს გარდაცვალების შემდეგ ანას ქმარი, კარლ ფრედერიკი ახლად შექმნილი იმპერიული საბჭოს მეთაური გახდა, რითაც მან დიდი გავლენა მოახდინა რუსულ პოლიტიკაზე.
ანას დედამ, იმპერატრიცა ეკატერინე I-მა ისარგებლა მეუღლის გარდაცვალებითა და მამრობითი სქესის მემკვიდრის დაბადებით, სახელმწიფო გადატრიალება მოაწყო და რუსეთის ერთპიროვნული მმართველი გახდა. ამ დროს, ეკატერინეს საყვარლის ინტრიგების წყალობით, იმპერატრიცას დიდი კონფლიქტი მოუხდა კარლ ფრედერიკთან. განრისხებულმა ეკატერინე I-მა კარლ ფრედერიკიცა და ანაც გააძევა რუსეთიდან, რის შემდეგაც ისინი ქ. კილში, ჰოლშტაინში გადასახლდნენ.
კილში დასახლებისთანავე ანა დაფეხმძიმდა და 1728 წლის 21 თებერვალს ვაჟი გააჩინა, რომელსაც განსვენებული მამის პატივსაცემად პეტრე დაარქვა. გართულებული მშობიარობის შემდეგ მას ინფექცია შეეჭრა და 1728 წლის 4 მარტს, 20 წლის ანა პეტროვნა გარდაიცვალა. მისი ქმარი მეორედ აღარ დაქორწინებულა, მისი ვაჟი კი რუსეთის იმპერატორი პეტრე III გახდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 27 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1708 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1728 კატეგორია:რომანოვების დინასტია კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები კატეგორია:რუსეთის იმპერატორებისა და დიდი მთავრების ასულები კატეგორია:წმინდა ეკატერინეს ორდენის კავალრები
ამერიკა-ფილიპინების ომი
ამერიკა-ფილიპინების ომი (1899-1902) — ამერიკელების წამოწყებული ომი, ფილიპინების წინააღმდეგ.
ომის მიმდინარეობა
1889 წელს ფილიპინების არმიის ორგანიზებული წინააღმდეგობა შეწყდა და ბრძოლამ დაქსაქსული პარტიზანული სახე მიიღო. 1901 წლის გაზაფხულზე ამერიკელების ტყვედ ჩაგდებულმა ერთერთმა ბურჟუაზმა (აგინალდომ) ფილიპინელ ხალხს მოუწოდა შეეწყვიტა წინააღმდეგობა, თანაც აშშ-სადმი ერთგულების ფიცი დადო. ბურჟუაზიულ ლიდერთა უმეტესობამ აგინალდოს მაგალითს მიბაძა და უღალატა ქვეყნის ინტერესებს.
მხოლოდ 1907 წელს შეწყდა ფილიპინების ხალხის პარტიზანული ბრძოლა დამპყრობლების წინააღმდეგ. იმავე წელს ჩატარდა ასამბლეის პირველი არჩევნები და შეიქმნა ახალი ბურჟუაზიული - ნაციონალისტური პარტია, რომელმაც თავის პროგრამაში შეიტანა პარლამენტის გზით ბრძოლა ფილიპინების დამოუკიდებლობისათვის. ამ მოთხოვნამ მას მოსახლეობის ფართო ფენების მხარდაჭერა მოუპოვა, რაც ნათლად გამოვლინდა ასამბლეის არჩევნებში, როცა მან ხმების დიდი უმრავლესობა მიიღო. აღნიშნულ პარტიასთან ერთად ამ დროისათვის არსებობდნენ აგრეთვე პროამერიკული ორიენტაციის მქონე პროგრესული პარტია და სხვა ბურჟუაზიული პარტიები, რომელთა გავლენა ნაცისტურ პარტიასთან შედარებით უმნიშვნელო იყო. მასების თავიანთ მხარეზე მისამხრობად მათ ზოგჯერ თავიანთ პროგრამაში ნაწილობრივ მუშების ინტერესები და მოთხოვნებიც კი შექონდათ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1899 წლის კონფლიქტები კატეგორია:1902 წლის კონფლიქტები კატეგორია:ფილიპინების ომები კატეგორია:ამერიკის ომები
ნინო ორბელიანი
ნინო სვიმონის ასული აბაშიძე ორბელიანისა (დ. 1838, ახალქალაქი — გ. 12 მარტი, 1919, თბილისი) — ქართველი პოეტი, მსახიობი, საზოგადო მოღვაწე, ქველმოქმედი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ქართლში სოფ. ახალქალაქში თავად თარხან-მოურავების ოჯახში. ერთხანს ცხოვრობდა ქუთაისში, 14 წლისა მიათხოვეს ქუთაისელ ევგენი მაისურაძეს რომელიც მალე გარდაიცვალა. მონაწილეობდა კულტურულ-სალიტერატურო ცხოვრებაში, თეატრალურ წარმოდგენებში. 1864 წელს მეორედ გათხოვდა გრიგოლ კონსტანტინეს ძე ორბელიანზე. 1870-იან წლებში ნინო უკვე თბილისშია და ნაყოფიერ ლიტერატურულ, თეატრალურ, საზოგადოებრივ მოღვაწეობას ეწევა. გამოირჩეოდა სილამაზით, ორატორული ნიჭით.
ნინო ორბელიანისადმი ლექსები აქვს მიძღვნილი ვ. იურკევიჩს („რუს-იმერელს“).
ნინო ორბელიანის ლექსზე დაწერილი სიმღერა ვანო სარაჯიშვილის შესრულებით.
45 წელი იღვაწა ქართულ პოეზიაში. ლიტერატურულ სარბიელზე გამოვიდა XIX საუკუნის 60-იან წლებში. მრავალი ლექსის ავტორია, გამოქვეყნებული აქვს მხოლოდ ერთი მცირე მოცულობის კრებული.
ნინო ორბელიანი იყო აკაკი წერეთლის ლირიკის მიმდევარი. სტილითა და ტონით ენათესავებოდა აგრეთვე გრიგოლ ორბელიანის, ნიკოლოზ ბარათაშვილისა და ილია ჭავჭავაძის შემოქმედებას. მისი პოეზიისათვის ნიშანდობლივია სამშობლოს სიყვარული და ნათელი მომავლის იმედი.
სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში ნინო უკიდურეს სიღატაკეში, უსახლკაროდ ცხოვრობდა. ყველასგან მივიწყებული, გარდაიცვალა 1919 წლის 12 მარტს თბილისში დავრდომილთა თავშესაფარში.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1838 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1919 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები ნ
ვალდივიის კულტურა
ვალდივიის კულტურა — ერთ-ერთი უძველესი დასახლებული კულტურა, რომელიც აღირიცხა ამერიკაში. იგი წარმოიშვა ადრეული ლას-ვეგასის კულტურიდან და აყვავდა სანტა-ელენას ნახევარკუნძულზე, თანამედროვე ქალაქ ვალდივიის მახლობლად, ეკვადორში, ძვ.წ. 3500 წლიდან 1500 წლამდე.
კულტურა
მარცხნივ|მინი| ვალდივური ჭურჭელი ერთ – ერთი უძველესია ამერიკაში. ვალდივური ჭურჭელი ლა-პლატას მუზეუმში (არგენტინა). ვალდივიის კულტურის ნაშთები აღმოაჩინეს 1956 წელს ეკვადორის დასავლეთ სანაპიროზე ეკვადორელმა არქეოლოგმა ემილიო ესტრადამ, რომელმაც განაგრძო ამ კულტურის შესწავლა. ამერიკელი არქეოლოგები კლიფორდ ევანსი და ბეტი მეგერსი მას 1960-იანი წლების დასაწყისში შეუერთდნენ.
ვალდივიურ საზოგადოებაში, სახლები წრეზე, ან ცენტრალური მოედნის გარშემო ოვალურად იყო აშენებული. აღმოჩენილი არქეოლოგიური ნაშთებიდან დადგინდა, რომ ვალდივიელებს მოჰყავდათ სიმინდი, ლობიო, გოგრა, კასავა, წიწაკა და ბამბა.
ვალდივიური ჭურჭელი, ძვ. წ. 2700 წლით დათარიღებული, თავდაპირველად უხეში და პრაქტიკული იყო, მაგრამ დროთა განმავლობაში იგი მნიშვნელოვნად დაიხვეწა. ისინი, ძირითადად, იყენებდნენ წითელ და ნაცრისფერ ფერებს, გაპრიალებული მუქი წითელი ჭურჭელი დამახასიათებელია ვალდივიის პერიოდისთვის. კერამიკულ და ქვის ნამუშევრებში ვალდივიის კულტურა აჩვენებს პროგრესს, ყველაზე მარტივიდან გაცილებით რთულ ნამუშევრებამდე.
ვალდივიის დამახასიათებელი ნიშანია ვალდივიის „ვენერა“: ქალის კერამიკული ფიგურები. ვალდივიის „ვენერა“, სავარაუდოდ, გამოსახავდა ნამდვილ ადამიანებს, რადგან თითოეული ფიგურა ინდივიდუალური და უნიკალურია, რაც გამოხატულია თმის ვარცხნილობებში.
ვალდივის ხელოვნების ნიმუშები წარმოდგენილია ეკვადორში, გუაიაკილის უნივერსიტეტში.
გავლენა ვალდივიის კულტურაზე
მინი| ქალის ფიგურა; ძვ.წ 2600-1500წლები; კერამიკული; 11 x 2.9 x 1.6 სმ ; [[ბრუკლინის მუზეუმი (ნიუ-იორკი) ]] ვალდივიის კერამიკული ფაზა A, დიდი ხნის განმავლობაში ითვლებოდა, რომ სამხრეთ ამერიკაში სანაპირო კულტურების მიერ წარმოებული უძველესი ჭურჭელი იყო, ძვ. წ. 3000-2700 წლით დათარიღებული. 1960-იან წლებში მკვლევართა ჯგუფმა აღმოაჩინა მნიშვნელოვანი მსგავსება ვალდივიის არქეოლოგიური ნაშთების ჭურჭლის სტილსა და უძველესი ჯომონის კულტურის სტილს შორის, რომელიც ამ პერიოდში აქტიური იყო კუნძულ კიუსიუში, იაპონიაში. მათ შეადარეს ორივე დეკორაცია და ჭურჭლის ფორმა, გაკეთების ტექნიკა. ადრეული შუა საუკუნეების ჯომონის ჭურჭლის ნიმუშები თარიღდება10 000 წლით, მაგრამ, როგორც ჩანს, ვალდივიის ჭურჭლის სტილი საკმაოდ სწრაფად განვითარდა. 1962 წელს სამმა არქეოლოგმა, ეკვადორელმა ემილიო ესტრადამ და ამერიკელებმა კლიფორდ ევანსმა და ბეტი მეგერსმა განაცხადეს, რომ იაპონელი მეთევზეები ქარიშხლის შედეგად მოხვდნენ ეკვადორში და ამ დროს თავიანთი კერამიკა ვალდივიას გააცნეს. მათი თეორია ემყარებოდა სტილისა და ტექნიკის დიფუზიის იდეას.
მათ კონცეფციას იმ დროისთვის დაუპირისპირდნენ სხვა არქეოლოგები, რომლებიც ამტკიცებდნენ, რომ არსებობს ძლიერი ლოჯისტიკური გამოწვევები იმ იდეის საპირისპიროდ, რომ იაპონელებს შეეძლოთ გადარჩენილიყვნენ, თითქმის წელიწადნახევრიანი კანოებით მოგზაურობისას. კულტურებს 15 000 კმ აშორებთ (8000 საზღვაო მილი). მკვლევრები ამტკიცებენ, რომ ვალდივიის კერამიკა (და კულტურა) დამოუკიდებლად განვითარდა და ეს აშკარა მსგავსება მხოლოდ ტექნიკის შეზღუდვების შედეგი იყო და სიმბოლოებისა და სტილის "შემთხვევითი დაახლოება".
1970-იან წლებში, მკვლევრებმა აღმოაჩინეს  სან პედროს ჭურჭელი, ფაზა A-ის წინარე პერიოდის ნაკეთობა, რომელიც ხასიათდება ვალდივიური სტილით. ეს უფრო პრიმიტიული იყო. ზოგი მკვლევარი თვლის, რომ ჭურჭელი შეიძლება წარმოადგენდეს ჩრდილოეთ კოლუმბიის ხალხის ნახელავს, სადაც შედარებით ადრეული პერიოდით დათარიღებული ჭურჭელი იპოვნეს პუერტო ორმიგას არქეოლოგიური გათხრების ტერიტორიაზე. გარდა ამისა, ისინი თვლიან, რომ ვალდივიაში სიმინდი სავარაუდოდ შემოიტანეს მესოამერიკასთან უფრო ახლოს მცხოვრებმა ხალხებმა, სადაც ის შინაური კულტურა იყო. გარდა ამისა, სან-პედროს სტილის სხვა ჭურჭელი იპოვნეს, დაახლოებით 9 კმ-ში, მდინარის ხეობაში.
დამატებითმა კვლევებმა სანაპიროს რამდენიმე ტერიტორიაზე, მათ შორის სან-პაბლოში, რეალ ალტოში, სალანგოში, ლომა ალტაში, კოლიმსსა და სან-ლორენსო დელ მატეს შიდა ნაწილში, განაპირობა ვალდივური კულტურის მნიშვნელოვანი გადახედვა. იგი გადაკლასიფიცირდა, როგორც „ტროპიკული ტყის კულტურის“. განხორციელდა მისი კულტურის თითქმის ყველა ძირითადი ასპექტის გადახედვა.
სქოლიო
კატეგორია:ძვ. წ. IV ათასწლეული კატეგორია:ეკვადორის ისტორია კატეგორია:კოლუმბამდელი კულტურები
საინჟინროს მეორე ხიდი
საინჟინროს მეორე ხიდი (2-й Инженерный мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, ამჟამად ამოვსებულ აღდგომის არხზე (რომელიც მიედინება მდინარე ფონტანკიდან მდინარე მოკიამდე). მდინარე ფონტანკის სანაპიროზე, მიხაილოვის სასახლესთან ახლოს. ხიდის სიგრძეა - 25 მეტრი, სიგანე - 10 მ.
ისტორია
საინჟინროს მეორე ხიდი აგებულია 1824-1826 წლებში ინჟინერ პიერ-დომინიკ ბაზენისა და ე. კ. კლაპეირონის მიერ. ხიდი ერთმალიანია და ამობურცულია, ფასადებზე გაფორმებულია გრანიტის თაღებით. საინჟინროს მეორე ხიდზე დამონტაჟებულია თუჯის მოაჯირები ორიგინალური ფოტოებით და ორი წყვილი ფანარი ხიდის დასაწყისში და დასასრულში, თუჯის მოაჯირის დაწყებამდე.
საინჟნროს მეორე ხიდის რესტავრაცია მიმდინარეობდა 1952 წლიდან 1955 წლამდე და 1983 წელს.
1986 წელს დაიგეგმა აღდგომის არხის ნაწილობრივი რეკონსტრუქციის პროექტი, მაგრამ ეს ჯერ კიდევ არ განხორციელებულა.
2003 წელს სანქტ-პეტერბურგის დაარსების 300 წლისთავთან დაკავშირებით აღდგომის არხი ნაწილობრივ აღადგინეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ჯულია ტეილორი
ჯულია ტეილორი (დ. 3 ნოემბერი, 1978, ბუდაპეშტი, უნგრეთი) — უნგრელი პორნომსახიობი. მან მონაწილეობა მიიღო „Private Media Group“-ის უამრავ ფილმში. იგი ნომინირებული იყო 4 ჯილდოზე 2000-2004 წლებში, მოიგო 3 ჯილდო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 3 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:უნგრელი ქალი პორნომსახიობი კატეგორია:უნგრელი ქალი მსახიობები
ექვთიმე თაყაიშვილის არქეოლოგიური ექსპედიცია სამხრეთ საქართველოში (1907)
ექვთიმე თაყაიშვილის არქეოლოგიური ექსპედიცია სამხრეთ საქართველოში 1907 წელს, არქეოლოგიური ექსპედიცია კოლა-ოლთისში და ჩანგლში 1907 წელს — არქეოლოგიური ექსპედიცია ისტორიულ სამხრეთ საქართველოში ექვთიმე თაყაიშვილის ხელმძღვანელობით, მოეწყო 1907 წელს. ექსპედიცია მიზნად ისახავდა მოენახულებინათ და გამოეკვლიათ კოლა-ოლთისის ძეგლები და ჩანგლის ეკლესია. ექსპედიციაში შედიოდნენ:
კოლა
1907 წლის ექსპედიციის მარშრუტი შემდეგნაირი იყო: 1 ივლისს ექსპედიცია თბილისიდან ყარსში გაემგზავრა. ყარსიდან ბუღა-ტოპის უღელტეხილით ნიაკომში გადავიდნენ და პირველი ბინა კოლაში დაიდეს. შემდეგ იყო: დადაშენი, დორთქილისე, სოფელ ოკამის, ტახტოკრანის, ჯიჯორის, თურქაშენის, მუზარეთის, არგინისის, უჩ-ქილისას, კალკოსის ეკლესიები. ექსპედიციის წევრებმა ასევე დაათვალიერეს კალაჯუხის ციხე — ექვთიმეს თქმით — „ერთი საუკეთესო ძეგლი კოლას რაიონისა“.
ოლთისი
ოლთისის მხარის ბეგებმა, ხიმშიაშვილებმა, ექსპედიციას კარგი მასპინძლობა გაუწიეს, ოთხი ძმიდან ერთ-ერთი ექვთიმეს მცველად და დამხმარედაც კი დაყვებოდა. თაყაიშვილმა ხელმეორედ მოინახულა ბანას ტაძარი, რომელიც კიდევ უფრო დანგრეული და დაზიანებული დახვდა. „ასე სამწუხაროა ბედი ჩვენი დიდებული კულტურის ნაშთებისა“ — გულდაწყვეტით ჩაიწერს ბანას შემხედვარე თავის დღიურში.
ექსპედიციამ ნახა და შეისწავლა ბანას პატარა ეკლესია, სოლომონისის ციხე და სოლომონისის მღვიმის ეკლესია. კალკოსის ძველ ტაძარში კი მეცნიერის ყურადღება მეცამეტე საუკუნის ქართულმა სახარებამ მიიზიდა.
ოლთისიდან ისინი გზას ვაჩე-ძორის მიმართულებით განაგრძობენ, გზად ყურადღებას კალმახის ციხე და ვაჩე-ძორის დიდი მონასტერი იპყრობს. ექვთიმე და კალგინი ციხეზე ასვლას ვერ ახერხებენ, მხოლოდ ლიოზენი ადის კლდეზე და ციხეს ფოტოგრაფიულად აფიქსირებს. ვაჩე-ძორის მახლობელ მღვიმეში მონადირის მიერ ნაპოვნი საბუთების შეკვრიდან ექვთიმემ ძვირფასი ცნობები გადმოიწერა ერისთავთ ერისთავის, ზაზა ფანასკერტელის შესახებ.
ტაოსკარი, ფანასკერტი და 6 აგვისტოს ექსპედიცია უკვე ყარსში დაბრუნდა. შემდეგ ჩანგლის ეკლესიის სანახავად გაემგზავრნენ. 18 აგვისტოს ექსპედიციამ თავისი მუშაობა დაასრულა და 20 აგვისტოს უკვე თბილისში დაბრუნდა.
სქოლიო
კატეგორია:ექვთიმე თაყაიშვილის ექსპედიციები
დეივიდ ედუარდ ჰიუზი
1850-1854 წლებში ასწავლიდა ბარდსტაუნის კოლეჯში; ამავე კოლეჯში 1850 წლიდან იყო პროფესორი მუსიკისა და 1851 წლიდან ფიზიკის დარგში. 1855 წელს მიიღო პატენტი ასოთსაბეჭდ სატალეგრაფო აპარატზე, რომლის გამოყენება თავდაპირველად დაიწყეს აშშ-ში 1856 წლიდან, შემდეგ კი 1862 წლიდან ევროპის მრავალ ქვეყანაში, მათ შორის რუსეთშიც. სხვა გამომგონებლებისაგან დამოუკიდებლად 1878 წელს შექმნა ნახშირის მიკროფონი, ხოლო 1879 წელს — ინდუქციური სასწორი და ბგერათმზომი. ამავე წელს ჩაატარა ექსპერიმენტი ელექტრომაგნიტურ ტალღებზე, მაგრამ ვერ ახსნა მოვლენის ბუნება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ინგლისელი გამომგონებლები კატეგორია:დაბადებული 16 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1831 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1900
ღამე ნათელი
thumb|სიმღერის მელოდია ღამე ნათელი (Stille Nacht, heilige Nacht, წყნარი ღამე, წმინდა ღამე) — პოპულარული საშობაო სიმღერა, რომელიც დაწერილია 1818 წელს ავსტრიაში, ობერნდორფ-ბაი-ზალცბურგში ფრანც ქსავერ გრუბერის მიერ იოზეფ მორის ტექსტზე. 2011 წლიდან სიმღერა შეყვანილია იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. სიმღერა გერმანულიდან თარგმნილია მსოფლიოს 350-ზე მეტ ენასა და დიალექტზე და ჩაწერილია მრავალი მომღერლის მიერ ყველა მუსიკალურ ჟანრში. ითვლება მსოფლიოს ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ საშობაო სიმღერად.
სიმღერის სახელწოდება ორიგინალში, გერმანულ ენაზე — Stille Nacht, heilige Nacht — ითარგმნება, როგორც „წყნარი ღამე, წმინდა ღამე“. ფართო საზოგადოებისათვის სიმღერა აგრეთვე ცნობილია ინგლისური სახელწოდებით „Silent Night“, რაც აგრეთვე გერმანული დასახელების ზუსტი თარგმანია. მრავალ ენაზე, მათ შორის გერმანულადაც, სიმღერის სათაურად ტექსის პირველი სიტყვებია აღებული. ქართულ თარგმანში სიმღერა იწყება სიტყვებით „საოცარ წამს, იდუმალ წამს“, თუმცა სიმღერის დასახელებად შერჩეულია „ღამე ნათელი“.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიული კულტურა კატეგორია:საშობაო სიმღერები
კორდობის მუნიციპალიტეტები
300px|მინი|კორდობის მდებარეობა ესპანეთის რუკაზე კორდობის პროვინცია შედის ანდალუსიის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 76 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის (Ley reguladora de las Bases del Régimen Local) თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.
კორდობის მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან 8 კომარკაში: ალტო-გვადალკივირი, ვალიე-მედიო-დელ-გვადალკივირი, ვალიე-დე-ლოს-პედროჩესი, ვალიე-დელ-გუადიატო, კამპანია-სური, კამპანია-დე-ბაენა, კორდობა, სუბეტიკა.
კორდობის პროვინციის ფართობია 13 550 კმ² და 2020 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 782 979 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია კორდობა, რომელიც ფართობისა (1255,24 კმ²) და მოსახლეობის მიხედვით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია. ფართობით ყველაზე პატარა მუნიციპალიტეტია ფუენტე-ლა-ლანჩა (7,83 კმ²).
სქოლიო
*
ირგიზლი
ირგიზლი (Ырғыҙлы) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. ირგიზლის სოფსაბჭოს ცენტრი. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 50 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 195 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 366 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბურზიანის რაიონის სოფლები
ოთარ ონიაშვილი
ოთარ დავითის ძე ონიაშვილი (დ. 13 მაისი, 1915, თბილისი — გ. 14 აგვისტო, 1968, იქვე) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი სამშენებლო მექანიკის დარგში, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის დამსახურებული მოღვაწე.
ბიოგრაფია
1935 წელს დაამთავრა კიროვის სახელობის ამიერკავკასიის ინდუსტრიული ინსტიტუტი. 1936-1944 წლებში მუშაობდა მოსკოვისა და თბილისის საპროექტო დაწესებულებებსა და სამშენებლო ორგანიზაციებში. 1947 წლიდან ხელმძღვანელობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის ინსტიტუტში სამშენებლო მექანიკისა და კონსტრუქციების განყოფილებას. ო. ონააშვილის სამეცნიერო შრომებს, მიძღვნილს გარსების დინამიკისა და სეისმომედეგობისადმი, ფუძემდებლური მნიშვნელობა ჰქონდა ამ დარგის განვითარებაში. მან საფუძველი ჩაუყარა აგრეთვე გარსთა ტექნიკური თეორიის ქართულ სკოლას, ხელმძღვანელობდა კვლევით სამუშაოებს თაღოვანი კაშხლების გაანგარიშებისა და კიდულ სისტემათა თეორიაში. იყო სივრცითი კონსტრუქციების საერთაშორისო ასოციაციის ერთ-ერთი დამაარსებელი, მისი აღმასკომის წევრი, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის მთავარი სარედაქციო კოლეგიისა და მყარი სხეულის მექანიკის მიღწევების, ინგლისური გამოცემის სარედაქციო კოლეგიის წევრი.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები კატეგორია:დაბადებული 13 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1815 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1968 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ამიერკავკასიის ინდუსტრიული ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები
სუფსა (მრავალმნიშვნელოვანი)
სუფსა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ეკატერინა იოანეს ასული
ეკატერინა იოანეს ასული (დ. 29 ოქტომბერი, 1691, მოსკოვი — გ. 25 ივნისი, 1733, სანქტ-პეტერბურგი) — მეფის ასული, ეკატერინა იოანოვნა, იყო მეფე ივანე V ალექსის ძისა და დედოფალ პრასკოვია ფიოდორის ასული, სალტიკოვას ქალიშვილი. იმპერატრიცა ანა იოანეს ასულის უფროსი და, იმპერატორ პეტრე I-ის ძმის შვილი, იოანე VI-ის ბებია, გათხოვების შემდეგ კი — ჰერცოგინია, მეკლენბურგ-შვარინსკაია.
ადრეული წლები
დაიბადა მოსკოვში და მონათლული იქნა ჩუდოვოს მონასტერში. მეორე იყო შთამომავლობაში, რომელსაც ეკატერინა უწოდეს. მამიდა ეკატერინე, ალექსის ასულის საპატივცემულოდ, მისი ნათლიები იყვნენ ბიძია-პეტრე I, შორეული ბებია-ტატიანა, მეფის, მიხეილის ასული. ის იყო დედოფალი პრასკოვიას საყვარელი ქალიშვილი და მის შვილებს შორის გადარჩენილი უფროსი ბავშვი. ბავშვობა იზმაილოვოში გაატარა. მისი ბაბუის, მეფე ალექსეი მიხეილის ძის, ძველ საცხოვრებელში. როგორც უმცროს დებს, ანას და პრასკოვიას, მასაც ასწავლიდნენ გერმანულ და ფრანგულ ენებს, ცეკვას, კარგ მანერებს. მასწავლებლები კი იყვნენ-ივანე, ივანეს ძე ოსტერმანი (მომავალი ვიცე-კანცლერის უფროსი ძმა) და ფრანგი ეტენ რამ ბური. 1708 წელს მთელი ოჯახი გადავიდა ახალ დედაქალაქში.
თანამედროვეების თქმით, ეკატერინა იყო სრული ტანის,დაბალი,თეთრი კანით და მუქი თმით. არ ითვლებოდა ლამაზმანად, ის ყურადღებას თავისი კომუნიკაბელურობით და კეთილი ზრახვებით იპყრობდა. პეტრე პირველის სურვილით, 1716 წელს, ცოლად გაჰყვა მაკლენბურგ-შვერინსკის ჰერცოგს, კარლ ლეოპოლდს. ეს ქორწინება გამოწვეულიი იყო პოლიტიკური ზრახვებით, პეტრეს უნდოდა კავშირი მაკლენბურგთან, იმისთვის რომ დაცვა ჰყოლოდა სავაჭრო გზასთან. ასევე, მისი მიზანი იყო მეკლენბურგის საპორტო ქალაქების გამოყენება რუსული ფლოტების სადგომადად და უუზრუნველყო რუსული საქონლის გაყიდვის შესაძლებლობა სამეფოში. თავიდან, კარლ ლეოპოლდი დანიშნული იყო ეკატერინას ქვრივ დაზე, რომელიც გლოვობდა ჰერცოგ კურლიანსკის, მაგრამ მოგვიანებით,პეტრემ მას საცოლედ ეკატერინა შეურჩია. საქორწილო ცერემონიალი გაიმართა აპრილში, გდანსკიში. საქორწილო ხელშეკრულების თანახმად, ჰერცოგი ვალდებული იყო უუზრუნველყო თავისი მეუღლე თავისუფალი მართმადიდებლური მსახურებით და უნდა გადაეხადა 6000 ეფიმკი საყუთო ფული წელიწადში. პეტრე პირველი კი-ვალდებული იყო თავისი მხრიდან,ქალაქი ვისმარა დაეპყრო ჰერცოგისთვის. 1716 წელს, ლეოპოლდმა თავის თავს მიაყენა ზიანი,პეტრე პირველის უპატივცემულობის სახით, მან დაკარგა ტახტი 1728 წელს, ხოლო გარდაიცვალა დემიცის ციხე-სიმაგრეში 1747 წელს, ეკატერინეს ქორწინება შედგა უიღბლოდ. 1722 წელს, ეკატერინემ ვეღარ გაუძლო მკაცრ და სასტიკ მოპყრობას მეუღლისგან და დაბრუნდა თავის ქალიშვილთან ერთად რუსეთში. ფორმალური გაყრა არ შედგა, მაგრამ მეუღლეებს ერთმანეთი აღარ უნახავთ.
მომდევნო ცხოვრება რუსეთში
1730 წელს, საიდუმლო უზენაესმა საბჭომ განიხილა ეკატერინეს კანდიდატურა, როგორც ტახტის წარმომადგენელი, იმიტომ რომ ის იყო უფროსი ქალიშვილი მეფე იოანე V ალექსეევიჩის, მაგრამ იგი უარყვეს რადგანაც ეშონოდათ იმისი, რომ რუსეთის სახელმწიფო საქმეებში ჩაერეოდა მისი მეუღლე და ასევე ძალიან დამოუკიდებელი და ზედმეტად თავდაჯერებული ხასიათის გამო. საბოლოოდ, იმპერატორად აირჩიეს მისი უმცროსი და, რომელიც იმ დროს უზენაესმა მთავრობამ უფრო დამჯერად ჩათვალა. 1730 წლის 25 თებერვალს, (ზოგი მონაცემებით 8 მარტი) ეკატერინა იოანოვნამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა, როცა აზნაურების დიდმა ჯგუფმა, (150-დან 800 კაცამდე) რომელთა რიცხვშიც შედიოდნენ გვარდიელი ოფიცრები, გამოცხადდნენ სასახლეში იმისთვის რომ ანა ივანოვასთვის წარედგინათ თავისი მოთხვნები, კერძოდ, ეს გულისხმობდა, რომ ანას, თავადებთან ერთად, თავიდან გადაეხედა მმართველობის ფორმისათვის.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 29 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1691 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1733
სიოკენი
იმპერატორის მეუღლე სიოკენი (昭憲皇后), დაბადების სახელია მასაკო იჩიჯიო (条勝子; დ. 9 მაისი, 1849, კიოტო, იაპონია — გ. 9 აპრილი, 1914, ნამაცუ, იაპონია) — იაპონიის იმპერატორ მუცუჰიტოს მეუღლე 1869-1912 წლებში. იაპონიის იმპერატორის ქვრივი 1912-1914 წლებში.
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|309x309px|მასაკო იჩიჯიო ახალგაზრდობაში მასაკო იჩიჯიო დაიბადა 1849 წლის 9 მაისს კიოტოში. იგი იყო იჩიჯიოს დინასტიის ხელმძღვანელისა და გადამდგარი მინისტრის, ტადაკა იჩიჯიოსა და მისი ცოლის, ტამიკო სინბატას ქალიშვილი.
1867 წლის 2 სექტემბერს იგი ოფიციალურად დაინიშნა კრონპრინც მუცუჰიტოზე, რის შემდეგაც ეწოდა ჰარუკო, რაც მის ტანმორჩილებასა და სილამაზეს ასახავდა. მამამისმა იმპერატორს რძლის მზითვად 15,000 ოქროს მონეტა აღუთქვა, თავის მხრივ კი იმპერატორმა სარძლოს ყოველთვიურ პენსიად 500 ოქროს მონეტა დაუნიშნა. აღსანიშნავია, რომ ქვეყანაში არსებული არეულობის გამო აღნიშნული პირობები არასოდეს შესრულებულა. ამას დაერთო ისიც, რომ იმპერატორ კიომეის გარდაცვალების გამო ქორწილმა ერთი წლით გადაიწია. ამას დაერთო ქვეყანაში პოლიტიკური ვითარების არევაც, რასაც ქორწილის თარიღის კიდევ რამდენიმე თვით გადავადება მოჰყვა. საბოლოოდ, 1869 წლის 11 იანვარს ჰარუკო და ახალგაზრდა იმპერატორი მუცუჰიტო დაქორწინდნენ, რითაც იგი იმავე დღეს გახდა მისი კონსორტი. ქორწინების შემდეგ მას სიოკენი ეწოდა.
სიოკენი იყო იაპონიის ისტორიაში პირველი ქალი, ვინც „იმპერატორის მეუღლის“ წოდება მიიღო. მიუხედავად იმისა, რომ იგი იაპონიის იმპერატორის მეუღლე იყო და დიდ საზოგადოებრივ როლს ასრულებდა, მალევე გაირკვა, რომ სიოკენი უნაყოფო იყო. ამ დროისათვის იმპერატორს ხუთი სხვადასხვა ქალისაგან ჰყავდა 15 უკანონო შვილი, რომელთაგან უფროსი ვაჟი, კრონპრინცი ტაისიო თავის მემკვიდრედ გამოაცხადა.
იმპერატორის მეუღლე
მარცხნივ|მინი|321x321პქ|იმპერატორის მეუღლე სიოკენი 1872 წელს 1869 წლის 8 ნოემბერს იმპერატორის მეუღლემ ოფიციალურად დატოვა მშობლიური ქალაქი კიოტო და გადასახლდა დედაქალაქ ტოკიოში. უძველესი ტრადიციის მიხედვით, სიოკენი ყოველთვის ესწრებოდა იმპერატორის ოფიციალურ მიღებებს და ასრულებდა თავის წოდებრივ-წარმომადგენლობით მოვალეობებს. აღსანიშნავია, რომ იგი ყოველთვის განსაკუთრებულად ინტერესდებოდა საზღვარგარეთის ამბებით.
1886 წლის 30 ივლისს იმპერატორის მეუღლე დაესწრო პირესეს სკოლის გახსნას, სადაც იგი ტრადიციულ იაპონურ სამოსში იყო გამოწყობილი. ამავე წლის 10 აგვისტოს უცხოელ სტუმრებს იგი ევროპულ კაბაში ჩაცმული დახვდათ, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ სიოკენი დიდ ყურადღებას უთმობდა შემოსვას. აღსანიშნავია, რომ ამის შემდეგ იმპერატორის მეუღლეები ყოველთვის დასავლურ სამოსს ატარებდნენ. ამის შესახებ 1887 წლის იანვარში მემურანდუმიც კი გამოიცა. ამის მიზეზი ის გახდა, რომ ევროპული მსუბუქი კაბების ტარება უფრო ადვილი იყო ქალებისათვის ვიდრე გაშლილი და მძიმე იაპონური კიმონოსი.
რაც შეეხება დიპლომატიურ სფეროს, იმპერატორის მეუღლემ უმასპინძლა აშშ-ს პრეზიდენტ ულის გრანტს. იგი ასევე თან ახლდა იმპერატოს 1881 წელს ჰავაის კუნძულებზე ოფიციალური ვიზიტისას. ამავე წელს იგი საპატიოდ დახვდა დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის მეფე ედუარდ VII-ის ვაჟებს — ალბერტ ვიქტორსა და ჯორჯს (მომავალში მეფე ჯორჯ V), რომლებმაც მას ავსტრალიიდან ჩამოყვანილი კატები აჩუქეს. მინი|348x348პქ|იაპონიის საიმპერატორო ოჯახი 1900 წელს. მარცხნიდან მარჯვნივ: პრინცესა კანე, [[ტეიმეი|კრონპრინცესა ტეიმეი, პრინცესა ფუმი, იმპერატორი მუცუჰიტო, პრინცესა იასუ, იმპერატორის მეუღლე სიოკენი, კრონპრინცი ტაისიო და პრინცესა ცუნე. ]] 1886 წლის 26 ნოემბერს სიოკენი იმპერატორს თან ახლდა იოკუსოკაში ვიზიტისას, სადაც უნდა შეემოწმებინათ იაპონიის საიმპერატორო ფლოტისათვის დამზადებული ახალი საბრძოლო იარაღები. 1887 წლიდან იგი იმპერატორს ყველა შეხვედრაზე თან დაჰყვებოდა, რის გამოც სიოკენი დაესწრო უამრავი ახალი სკოლისა და ქარხნის გახსნას, ოფიციალურ მიღებასა და სხვა მრავალ მნიშვნელოვან ღონისძიებას. 1888 წელს, როდესაც იმპერატორი მუცუჰიტო დაავადდა, სწორედ სიოკენმა უმასპინძლა სიამის ელჩებს და მარტო დაესწრო ტოკიოს საიმპერატორო უნივერსიტეტის გახსნას.
იმპერატორის ქვრივი
1912 წლის 30 ივლისს, იმპერატორ მუცუჰიტოს გარდაცვალების შემდეგ საიმპერატორო ტახტი სიოკენის გერმა, იმპერატორმა ტაისიომ დაიკავა. მან თავის დედინაცვალს იმპერატორის ქვრივის წოდება შეუნარჩუნა და დიდი სახსრებიც გამოუყო. ამის შემდეგ სიოკენმა დატოვა ტოკიო და პროვინციაში, სოფელ ნამაცუში დასახლდა, სადაც გაატარა დარჩენილი სიცოცხლე.
საყვარელი მეუღლის გარდაცვალება ცუდად აისახა ხანში შესული სიოკენის ჯანმრთელობაზე, რის გამოც სულ წელიწადნახევარში, 1914 წლის 9 აპრილს სიოკენი გარდაიცვალა, 64 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს კიოტოში, მისი ქმრის გვერდით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 9 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1849 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1914 კატეგორია:იაპონიის იმპერატორების მეუღლეები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ეკატერინეს ორდენის კავალრები
R-Zone
R-Zone — მეხუთე თაობის პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლი, (თავდაპირველად თავზესადგამი, მოგვიანებით პორტატიული კონსოლი) წარმოებული და გამოცემული კომპანია Tiger Electronics-ის მიერ. კონსოლი წარადგინეს ამერიკის სათამაშოების საერთაშორისო გამოფენაზე 1995 წლის თებერვალში, ხოლო გამოვიდა იმავე წლის ბოლოს.
ორიგინალი R-Zone შეიცავდა თავზე გასაკეთებელ მოწყობილობას და ბატარეებზე მომუშავე განცალკევებულ სათამაშო კონტროლერს თითოეულ სათამაშო კარტრიჯს გააჩნდა საკუთარი გამჭირვალე LCD ეკრანი, რომელიც მაგრდებოდა ზემოთ აღნიშნულ მოწყობილობაზე, ისე, რომ ეკრანი პირდაპირ მოთამაშის თვალს უსწორდებოდა. კონსოლის თავდაპირველი ფასი შეადგენდა 29,99 აშშ დოლარს.
1996 წლის ბოლოს გამოვიდა კონსოლის პირველი ვარიანტი — R-Zone Super Screen, რომლის ფასი წინამორბედის მსგავსად, 29,99 აშშ დოლარი ღირდა. მას გააჩნდა ნაწილობრივ ფერადი ეკრანი, რაც ნიშნავდა იმას, რომ თამაშის დროს უკანა ფონი ფერადი იყო, ხოლო მასში ასახული ანიმაცია შავ-თეთრი. ეკრანის ზომა შესამჩნევად გაზრდილი იყო სხვა მოდელებთან შედარებით.
1997 წელს გამოვიდა კონსოლის სრულიად პორტატიული ვერსია — X.P.G. Xtreme Pocket Game, რომელიც აგრეთვე იყენებდა AAA-ბატარეებს. მალე ამას მოჰყვა მორიგი პორტატიული ვერსიის The R-Zone DataZone გამოცემა.
მიუხედავად დაბალი ფასისა, R-Zone მეტად წარუმატებელი პროდუქტი აღმოჩნდა და მისი წარმოება შეწყდა 1997 წელს. ის, აგრეთვე უარყოფითად დაახასიათეს კრიტიკოსებმა. „Chicago Tribune“-ის ჟურნალისტმა დეივიდ ჯოუნსმა „ფულისა და დროის უაზრო ხარჯვა“ უწოდა. 2008 წელს GamesRadar+-ის ჟურნალისტმა მიკელ რეპარაზმა R-Zone შეიყვანა სიაში „იმ დროში გამოსული 10 ყველაზე ცუდი კონსოლი“.
სქოლიო
კატეგორია:1990-იანების სათამაშოები კატეგორია:მეხუთე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:1995 წელს წარმოდგენილი პროდუქტები კატეგორია:1995 წელი ვიდეო თამაშებში
Dog Man Star
Dog Man Star — ინგლისური ალტერნატიული როკ-ჯგუფ Suede-ის მეორე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1994 წლის ოქტომბერში, ლეიბლზე Nude Records. ალბომი ჩაიწერა 1994 წლის დასაწყისში, ლონდონის Master Rock Studios-ში, პროდიუსერ ედ ბალერის მონაწილეობით. ეს იყო ჯგუფის უკანასკნელი ალბომი, ჩაწერილი გიტარისტ ბერნარდ ბატლერთან ერთად, მასსა და ვოკალისტ ბრეტ ანდერსონს შორის არსებული დაძაბულობების გამო, რასაც ალბომის დასრულებამდე ბატლერის წასვლა მოჰყვა.
20 წლიანი საიუბილეო ბოქს-სეტი
დისკები 1 და 2 - იგივე, რაც 2011 წლის გამოცემაში.
სქოლიო
კატეგორია:1994 წლის ალბომები კატეგორია:Suede-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ედ ბალერის პროდიუსერობით
რუსეთის იმპერიის არმია
რუსეთის იმპერიის არმია — სახმელეთო ჯარი რუსეთის იმპერიაში.
ისტორია
კიევის რუსეთის ჩამოყალიბებასთან ერთად IX საუკუნეში გაჩნდა კიევის დიდ მთავართა შეიარაღებული ძალებ, რომლის მუდმივ ბირთვს წარმოადგენდა „დრუჟინა“. დიდ ლაშქრობათა დროს გამოჰყავდათ ქალაქებისა და სოფლების ლაშქარი 15-25 ათას კაცამდე, ხოლო განსაკუთრებულ შემთხვევებში 40-60 ათას კაცამდე. ჯარის ძირითადი სახეობა იყო ქვეითი ჯარი, შეიარაღებული ხმლებით, მშვილდ-ისრებით, საბრძოლო ცულებით, ქვებსატყორცნი მანქანებით. XII-XV საუკუნეებში ცალკეულ რუსულ სამთავროებში იქმნებოდა საკუთარი დამოუკიდებელი ჯარი. XII საუკუნიდან ჯარი იყოფოდა პოლკებად. XIV საუკუნეში, ოქროს ურდოსთან ბრძოლის პერიოდში ჩამოყალიბდა ქალაქების და სასაზღვრო პუნქტების დასაცავად მომსახურე კაზაკთა კატეგორია. XII-XIV საუკუნეებში მთავარი მებრძოლი სახეობა გახდა ცხენოსანი ჯარი, თუმცა არც ქვეით ჯარს არ დაუკარგავს მნიშვნელობა. ცეცხლსასროლი იარაღი რუსულ მატიანეებში პირველად იხსენიება 1382 წელს. XIV საუკუნის ბოლოდან არტილერია გახდა შეიარაღებული ძალების ნაწილი. XV საუკუნის ბოლოს ცენტრალიზებული რუსეთის სამეფოს ჩამოყალიბებას და თათარ-მონღოლებისგან გათავისუფლებას მოჰყვა ცალკეულ სამტავროთა ჯარების კონცენტრაცია მოსკოვის დიდი მთავრის ხელმძღვანეობით. XVI საუკუნიდან რუსეთის სამეფომ საზღვრების დასაცავად და მომთაბარე ხალხებთან საბრძოლველად დაიწყო თავისუფალი კაზაკების გამოყენება. ერთდროულად ხდებოდა ხერგილის ხაზების მშენებლობა, რაც შემდგომში სასაზღვრო გამაგრებული ხაზის სისტემად გადაიქცა. შეიქმნა არმიის მართვის მთავარი ორგანო „პრიკაზები“. ცეცხლსასროლი იარაღის გავრცელებამ გამოიწვია ადგილობრივი ქვეითი ლაშქრის, ხოლო XVI საუკუნის შუა წლებიდან მუდმივი სტრელეცების ჯარის შექმნა. XVI საუკუნეში მნიშვნელოვნად გაძლიერდა არტილერია, რომელიც ორი ათას ქვემეხს ითვლიდა. 1571 წელს შეიქმნა პირველი წესდება. XVII საუკუნის 30-იან წლებში დაიწყო სამხედრო რეფორმა. დასავლეთ ევროპული არმიების მსგავსად შეიქმნა ახალი წყობის პოლკები, რომლებიც საუკუნის ბოლოს უკვე ჯარის ნახევარზე მეტს შეადგენდა და რეგულარული არმიის ჩანასახი იყო. 1682 წლის რეფორმამ სამხედრო მმართველობას ტავი მოუყარა სამ „პრიკაზში“: სათანრიგო, სარეიტარო და უცხოელთა. XVII საუკუნის ბოლოს და XVIII საუკუნის დასაწყისში პეტრე I-მა მოახდინა არმიის ძირეული რეორგანიზაცია და შექმნა რეგულარული არმია, რომლიც ოფიცერთა შემადგენლობის ბირთვი და მომზადების სკოლა გახდა ე.წ. პოტეშნიე, შემდეგ კი გვარდიული პოლკები. 1699 წლიდან დაიწყო ჯარისკაცთა რეგულარული პოლკების ჩამოყალიბება. 1705 წელს გაფორმდა რეკრუტთა გაწვევა. 1716 წელს შემოიღეს ახალი წესდება, რომლის მიხედვით არმია შედგებოდა საველე არმიის, ადგილობრივი ჯარების და რეგულარული ჯარებისგან. შეიქმნა საველე შტაბი გენერალ-კვარტმაისტერის მეთაურობით. 1712-1719 წლებში შეიქმნა საარტილერიო და საინჟინრო სკოლები. 1719 წელს არმიას სამხედრო კოლეგია ხელმძღვანელობდა. 1722 წელს დაკანონდა სამხედრო ჩინების იერარქია.
XVIII საუკუნის II ნახევარში შეიქმნა ეგერთა მსუბუქი ქვეითი ჯარი. კავალერიაში დრაგუნების გარდა ჩამოყალიბდა კირასირებისა და ჰუსართა პოლკები. 1763 წელს შეიქმნა გენერალური შტაბი. ჯარის სწავლების და აღზრდის სისტემაში ბევრი სიახლე შეიტანეს პეტრე რუმიანცევმა და ალექსანდრე სუვოროვმა. პავლე I-ის როს არმიაში შემოიღეს პრუსიული წესები. 1802 წელს შექიმნა სამხედრო სამინისტრო. 1806 წელს შეიქმნა საარტილერიო ბრიგადები, რომლებიც დივიზიებს მიამაგრეს. 1806-1810 წლებში მნიშვნელოვანი ორგანიზაციული ცვლილებები მოხდა: დივიზიებმა მუდმივი შემადგენლობა მიიღეს და კორპუსებად გაერთიანდნენ, 52-მდე გაიზარდა ეგერთა ბატალიონების რიცხვი, არტილერიია დაიყო ასეულებად (12 ქვემეხი). 1811 წელს გამოვიდა ახალი წესდება.
1812 წელს საფრანგეთ-რუსეთის ომში რუსეთის არმიამ მაღალი საბრძოლო თვისებები გამოავლინა და დაამარცხა ნაპოლეონის უძლიერესი არმია. ომის შემდეგ არმიაში დაიწყო რეაქცია, აღდგა ჯოხის დისციპლინა. ეკონომიის მიზნით არმიის ნაწილი სამხედრო დასახლებების მდგომარეობაზე გადაიყვანეს, არაქჩეევის რეჟიმმა სამხედრო ნაწილებსა და დასახლებებში გამოიწვია მღელვარება და აჯანყებები. დეკაბრისტები ითხოვდნენ არმიის რეფორმირებას. XIX საუკუნის 30-იან წლებში არმია იყოფოდა სახაზინო, ადგილობრივ და დამხმარე ჯარად. უმაღლესი სამხედრო შენაერთი იყო კორპუსი. 1832 წელს დაარსდა სამეხდრო აკადემია, რომელიც 1855 წლიდან ნიკოლოზის გენშტაბის აკადემიად გადაკეთდა. ყირიმის ომში რუსეთის იმპერიის დამარცხებამ დააჩქარა იმპერიაში ბატონყმობის გაუქმება და რეფორმების გატარება. 1855 წელს შეიქმნა საარტილერიო-საინჟინრო და 1867 წელს სამხედრო-იურიდიული აკადემიები. 1868 წელს გამოვიდა ახალი წესდება. 1874 წელს შემოღებულ იქნა საყოველთაო სამხედრო ვალდებულება. შედგენილ იქნა პირველი სამობილიზაციო განრიგი. არმია გადაკეთდა კაპიტალისტური ტიპის მასობრივ არმიად. XX საუკუნი დასაწყისისთვის რუსეთის იმპერია 12 სამხედრო ოლქად დაიყო. ამ პერიოდის რუსეთის არმია ჩამორჩებოდა მის თანამედროვე სახელმწიფოებს, ოფიცერთა შემადგენლობა დიდი ასაკისა იყო, გენერლები მოხუცები. იმპერიის ხელისუფლება არმიას ხშირად იყენებდა რევოლუციური და ეროვნული მოძრაობების ჩასახშობად.
1918 წლის თებერვალში საბჭოთა რუსეთში რუსეთის არმიის ნაცვლად შეიქმნა წითელი არმია.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის შეიარაღებული ძალები
ლენგსტონ ჰიუზი
ლენგსტონ ჰიუზი (James Mercer Langston Hughes; დ. 1 თებერვალი, 1902, ჯოპლინი, მისური — გ. 22 მაისი, 1967, ნიუ-იორკი) — აფრო-ამერიკელი მწერალი.
ჰიუზის ლექსები შთაგონებულია აფრიკული ფოლკლორით, ტრადიციული ბლუზის, სპირიჩუელზის, ბალადის მოტივებით (კრებული „ახალი სიმღერა“, 1938; „ავაზა და მათრახი“, 1967); აღსანიშნავია მისი რომანი „არც სიცილის გარეშე“ (1930), მოთხრობების კრებული „თეთრი სახლის ყაიდაზე“ (1934). ეკუთვნის პიესები, ნარკვევები, სტატიები. შეადგინა აფრიკული ლიტერატურისა და ფოლკლორის რამდენიმე ანთოლოგია.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი დრამატურგები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი პოეტები კატეგორია:აფრო-ამერიკელი დრამატურგები კატეგორია:აფრო-ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:აფრო-ამერიკელი პოეტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი დრამატურგები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის მთარგმნელები კატეგორია:ნიუ-იორკელი მწერლები კატეგორია:მისურელი მწერლები
ალილუია
ალილუია, აგრეთვე ალელუია (הַלְּלוּיָהּ, ჰალელუ-ჲაჰ — აქებდით უფალსა) — ღვთის სადიდებელი გალობა ქრისტიანულ და იუდეურ ღვთისმსახურებაში. ქრისტიანულ ღვთისმსახურებაში ეს ფრაზა ჩასართავად ითქმის ზოგიერთ ფსალმუნში (104,35; 105,45; 106,1.48; 111,1; 112,1; 113,1.9; 115,18; 116,19; 117,2; 135,1.21; 146,1.10; 147,1.20; 148,1.14; 149,1.9; 150,1.6), აგრეთვე, როგორც წმინდა სამების სადიდებელი, დაერთვის სხვადასხვა ლოცვებსა და საგალობლებს სამ-სამჯერ. ახალ აღთქმაში სიტყვა „ალილუია“ გვხვდება ოთხჯერ, იოანეს გამოცხადებაში (19,1–6).
მარხვის პერიოდში და გარდაცვლილთა მოხსენიების დღეებში, ქრისტიანულ ეკლესიაში, „ღმერთი უფალის“ საგალობლის ნაცვლად იგალობება „ალილუია“. ალილუია ყოველთვის სამოციქულოს საკითხავის შემდეგ, სახარების წაკითხვის წინ იგალობება ლიტურგიაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ქრისტიანული ტერმინები
აღბანდი
აღბანდი (Ağbənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 428 კაცი.
ისტორია
2020 წლამდე დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. 2020 წლის 22 ოქტომბერს სოფელზე კონტროლი დაამყარა აზერბაიჯანმა, რის შედეგადაც პრეზიდენტ ჰეიდარ ალიევის განცხადებით მთლიანად აზერბაიჯანი აკონტროლებს ირანთან საზღვარს.
სქოლიო
კატეგორია:ზანგილანის რაიონის სოფლები
გიორგი გახარია
გიორგი ზაურის ძე გახარია (დ. 19 მარტი, 1975, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს პრემიერ-მინისტრი 2019-2021 წლებში, 2019 წლის 8 სექტემბრამდე იყო შინაგან საქმეთა მინისტრი, ვიცე-პრემიერი და ეროვნული უსაფრთხოების საბჭოს მდივანი. პოლიტიკური პარტია „საქართველოსთვის“ თავმჯდომარე.
განათლება
1992–1994 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ისტორიის ფაკულტეტზე. 1994–1999 წლებში სწავლობდა მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. სადაც მიენიჭა პოლიტიკურ მეცნიერებათა მაგისტრის ხარისხი. 2003-2004 წლებში სწავლობდა მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტის უმაღლეს ბიზნეს სკოლაში, სადაც მიენიჭა ბიზნესის მართვის მაგისტრის ხარისხი.
პროფესიული გამოცდილება
1999-2008 წლებში მუშაობდა სხვადასხვა კერძო ორგანიზაციებში, ხელმძღვანელ პოზიციებზე. 2006-2009 წლებში იყო მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამოყენებითი ბიოტექნოლოგიის მოწვეული ლექტორი. 2008 წლის ნოემბერიდან იყო Lufthansa Service Holding AG. (LSG, Frankfurt am Main) Germany GR & ბიზნესის განვითარების დირექტორი აღმოსავლეთ ევროპაში, დსთ-ს ქვეყნებსა და რუსეთის ფედერაციაში 2013 წლის თებერვლამდე.