cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ორი ციხე-კოშკი
წიგნი III: იზენგარდის ღალატი
გზად ჯარს თავს ესხმიან ორკები, მაგრამ ხანმოკლე ბრძოლის შემდეგ იგი მაინც აღწევს ჰელმის ხრამამდე. განთიადზე მოსული განდალფი და უესტფოლდის ჯარები მათ დახმარებას გაუწევენ. ორკების და ურუკ ჰაების ურიცხვი ჯარი განადგურებული და უკუქცეულია.
თეოდენი, განდალფი, არაგორნი და სხვები მიემართებიან იზენგარდში. იქაურობა უკვე დანგრეულია ენტების მიერ - მათ ყველა ძალა გამოიყენეს, რათა სარუმანის სამფლობელო გაენადგურებინათ. ნანგრევებზე სხედან პიპინი და მერი, რომლებიც, როგორც აღმოჩნდება, მანამდე განდალფმა უკვე მოინახულა. ისინი მშვიდად შეექცევიან სარუმანის მიერ ჰობიტონიდან მოპარულ თუთუნს. ერთად ყველა მიდის იზენგარდის კოშკისკენ, რომელშიც შეხიზნებულია სარუმანი. იგი თავად გამოდის აივანზე და ცდილობს, ბოროტი სიტყვებითა და ტყუილებით მოწამლოს კოშკთან თავშეყრილების გონება, მაგრამ განდალფი, რომელიც თავისი დაბრუნების შემდეგ ბევრად ძლიერია, უძლურს ხდის მას და სარუმანი შეშინებული ქრება. უკანასკნელ წამს იგი კოშკიდან ძირს აგდებს პალანტირის ქვას. ამ ქვაში ჩახედვისას ნებისმიერს შეუძლია სხვადასხვა მოვლენის დანახვა, უპირველეს ყოვლისა კი საურონის ყურადღების მიქცევა.
ღამით დაბანაკებულ რაზმის მონაწილეებს შორს მხოლოდ პიპინს არ სძინავს. იგი ფრთხილად დგება და იხედება პალანტირში, ხედავს საურონს და იქცევს მის ყურადღებას. პიპინი შეშინებულია, ხოლო განდალფი თვლის, რომ მტერი იზენგარდისკენ გამოემართება, რადგანაც საურონმა პიპინი დაინახა.
განდალფი და პიპინი შორდებიან რაზმს და მიემართებიან მინას ტირიტში, შუახმელეთის III ეპოქის გონდორის დედაქალაქში.
წიგნი IV: მოგზაურობა მორდორში
ემინ მაილზე ხეტიალის შემდეგ ისინი ხვდებიან გოლუმს, რომელიც ცდილობს თავად დაესხას მათ თავს. მას სურს ბეჭდის დაბრუნება, მაგრამ ფროდოს ხმლით და ბეჭდით დაშინებული იგი ფიცს სდებს, რომ ჰობიტებს მორდორთან მიჰყვება.
მათი გზა გადის მკვდარ ჭაობებზე, სადაც მრავალი დაღუპული ადამიანის ცხედარია დამარხული. რამდენიმე დღის მოგზაურობის შემდეგ სემი აღმოაჩენს, რომ გოლუმი ესაუბრება საკუთარ თავს - თავისი ეგოს, რომელსაც სმეაგოლი ჰქვია, ანუ იმ არსებას, რომელიც ის იყო სანამ დეაგოლს მოკლავდა და ბეჭედს მიითვისებდა. გოლუმი ცდილობს, სმეაგოლი დაითანხმოს ფროდოს მოკვლაზე, მაგრამ სმეაგოლს, რომელიც ჯერ კიდევ სამართლიანია, ახსოვს, რომ მან ერთგულების ფიცი დადო და დაიფიცა ბეჭედზე, მისთვის ყველაზე წმინდა ნივთზე.
მორდორთან მისულები აღმოაჩენენ, რომ მასში შეღწევა არც ისე ადვილია, ამიტომაც გოლუმი სთავაზობს ფროდოს შემოვლითი გზით შესვლას. ისინი მიდიან იტილიენში, ქვეყნის ერთ-ერთ ყველაზე ლამაზ ნაწილში. გოლუმი ქრება, ხოლო ფროდო და სემი შეხვდებიან ფარამირს, ბორომირის ძმას. ფარამირი მათთან ერთად მიემართება ჰენეტ ანუნის ჩანჩქერის მიღმა დამალულ გამოქვაბულში, სადაც ჰობიტები მასზე მთელ სიმართლეს შეიტყობენ. ამასთან, მათთვის გასაკვირია, რომ ფარამირი უძლებს ცდუნებას და არ ცდილობს ბეჭდის წართმევას. იქვე, წმინდა ტბაში თევზს იჭერს გოლუმი. ფარამირი განრისხებულია, რადგანაც არავის აქვს უფლება, წაბილწოს ეს ტბა.
იგი აფრთხილებს ფროდოს, რომ მოკლავს გოლუმს და ფროდო იძულებულია, მოიტყუოს გოლუმი. მას იჭერენ და დაჰკითხავენ. მოგვიანებით ფარამირი ათავისუფლებს ფროდოს, სემს და გოლუმს, ხოლო გოლუმი ნაწყენია და საბოლოოდ დარწმუნდება იმაში, რომ უნდა მოკლას ფროდო და წაართვას მას ბეჭედი. თავდაპირველად მას სურს სემის მოცილება.
იგი შეიტყუებს ორივეს ბაბაჭუას, გიგანტური ობობის ბუნაგში. მას იმედი აქვს, რომ ბაბაჭუა გაანადგურებს ორივეს, შემდეგ კი გოლუმი მშვიდად მიითვისებს ბეჭედს. ბაბაჭუა თავისი ნესტარით აბრუებს ფროდოს. სემი იცავს მეგობარს და სასიკვდილოდ ჭრის ბაბაჭუას. მაგრამ მორდორში ესმით ხმაური. სემი იტოვებს ფროდოს ბეჭედს. ორ ორკს, შაგრატსა და გორბაგს, მიჰყავს ფროდო მორდორში. გოლუმი დაკარგულია. კარიბჭე დახურულია. სემი მის მიღმა იმყოფება და არ იცის, როგორ შეაღწიოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეჭდების მბრძანებელი კატეგორია:1954 წლის რომანები კატეგორია:ეპიკური რომანები
ადრიანე II
მინი|მარჯვნივ|ადრიანე II ადრიანე II (Hadrianus PP. II; დ. უცნობია — გ. 14 დეკემბერი, 872) —  რომის პაპი 867–872 წლებში. წარმოშობით წარჩინებული რომაული გვარიდან. დაიბადა რომში. იყო პაპ სტეფანე IV-ის ნათესავი.
გვარიდან. 842 წლიდან წმინდა მარკოზის ბაზილიკის კარდინალ-პრესვიტერია. პონტიფიკობის დასაწყისში ორი ტრაგიკული შემთხვევით იყო დამწუხრებული – სპოლეტის ჰერცოგის, ლამბერტის მიერ რომის გაძარცვისა და ამ ფაქტიდან ერთი წლის შემდეგ პირადი, ოჯახური დრამით – მისი მეუღლე და ქალიშვილი გაიტაცეს და მოკლეს. ადრიანე II ცდილობდა ეკლესიის მართვის გამტკიცებას. პაპი შეეწინააღმდეგა მეფე ლოთარს მეორე ქორწინებაზე, რომელმაც კანონიერი ცოლი მიატოვა. 869 წელს კონსტანტინოპოლის მეოთხე საეკლესიო კრებაზე, რომელიც პაპის ლეგატის თავჯდომარეობით წარიმართა, გადააყენეს კონსტანტინოპოლის პატრიარქი ფოტი I და აღადგინეს ეგნატე. ადრიანე II-მ რომში საზეიმო ვითარებაში მიიღო კირილე და მეთოდე და დალოცა მათი მისია. მან მეთოდე ეპისკოპოსად აკურთხა, დანიშნა იგი დიდი მორავიის ეპისკოპოსად და თავის ლეგატად. შემონახულია ადრიენე II-ის ბულის ტექსტი, რომელიც ამტკიცებს ღვთისმსახურების სლავურ ენაზე აღსრულებას და რამაც საფუძველი ჩაუყარა სლავურ დამწერლობას (კირილიცა). ადრიანე II-ის პაპობის დროს აიკრძალა სასულიერო პირთა ქორწინება.
ლიტერატურა
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:გარდაცვლილი 14 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 872
Holler If Ya Hear Me
„Holler If Ya Hear Me“ — ამერიკელი რეპერ ტუპაკ შაკურის სინგლი, ალბომიდან Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z.. იგი გამოვიდა 1993 წელს. სიმღერა დაიწერა სხვადასხვა ფაქტორის გავლენით, რომელთა შორის იყო: სიღარიბე, პოლიციის მხრიდან უსამართლო დამოკიდებულებას და პოლიტიკოს დენ ქუეილის კრიტიკა ტუპაკის მიმართ.
სიმღერის ოფიციალური მუსიკალური ვიდეოს სიუჟეტით, პატარა გოგონა ხდება მამის გარდაცვალების მომსწრე. წლების შემდეგ, თვითგადარჩენის მიზნით, იგი ხელში იარაღს იღებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტუპაკ შაკურის სიმღერები კატეგორია:1993 წლის სიმღერები
იასონ არაგვის ერისთავი
იასონ არაგვის ერისთავი (გ. 1688) — გიორგი არაგვის ერისთავის ძე. 1660 ვახტანგ V-მ დედოფლის სახლთუხუცესობა უბოძა. 1688 წლის ახლო ხანში შაჰის დახმარებით არაგვის საერისთავოს მეთაური გახდა. მალე ირანის წინააღმდეგ აჯანყებულმა ქართლის მეფე გიორგი XI-მ თავის ერთგულ თავადებს მოაკვლევინა.
ლიტერატურა
კატეგორია:არაგვის ერისთავები კატეგორია:გარდაცვლილი 1688
მარიენბურგის ციხესიმაგრე (ჰანოვერი)
ბმული=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2d/Panoramaaufnahme_Schloss_Marienburg_cropped.jpg/330px-Panoramaaufnahme_Schloss_Marienburg_cropped.jpg|მინი| მარიენბურგის ციხესიმაგრე მარიენბურგის ციხესიმაგრე — ნეოგოტიკური ციხე ქვემო საქსონიაში, გერმანია. მდებარეობს ჰილდესჰაიმიდან ჩრდილო-დასავლეთით 15 კილომეტრში და ჰანოვერიდან სამხრეთით დაახლოებით 30 კილომეტრში, პატენსენის მუნიციპალიტეტში, ჰანოვერის რაიონში. ციხესიმაგრე ასევე იყო ველფის საგვარეულოს საზაფხულო რეზიდენცია, რომლის დროშა, ყვითელი და თეთრი ფერებით, ფრიალებს მთავარ კოშკზე.
ისტორია
ბმული=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Marienburg_Castle_in_summer.jpg/220px-Marienburg_Castle_in_summer.jpg|მინი| მარიენბურგი ციხესიმაგრე აშენდა 1858-1867 წლებში. ის ააგეს როგორც ჰანოვერის მეფე ჯორჯ V-ის (მეფობდა 1851–1866) მეუღლის, მარი საქსენ-ალტენბურგის დაბადების დღის საჩუქარი. 1714 წლიდან 1837 წლამდე ჰანოვერში პრაქტიკულად არ არსებობდა სამეფო სასამართლო, რადგან ჰანოვერის დინასტია მართავდა ჰანოვერისა და ბრიტანეთის სამეფოებს პირადი გაერთიანებით. ასე რომ, ციხესიმაგრე ასევე აშენდა, რათა შესაფერისი საზაფხულო ადგილი ყოფილიყო ჰანოვერის დინასტიისთვის გერმანიაში.
მისი არქიტექტორი იყო კონრად ვილჰელმ ჰასე, ჰანოვერის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი არქიტექტორი. 1866 წელს პრუსიის მიერ ჰანოვერის ანექსიის გამო, მას შემდეგ, რაც სამეფო ოჯახი გადასახლა გმუნდენში, ავსტრიაში, სადაც ისინი ცხოვრობდნენ დედოფლის ვილაში და მოგვიანებით, კუმბერლენდის ციხესიმაგრეში, 80 წლის განმავლობაში ციხე იყო დაუსახლებელი. აქედან გამომდინარე, მარიენბურგი კარგად არის შემონახული, რადგან რამდენიმე რემონტი ჩაუტარდა აღდგენის შემდეგ. ერნესტ ავგუსტუსი, ბრუნსვიკის ჰერცოგი და მისი ცოლი პრუსიის პრინცესა ვიქტორია ლუიზა 1945 წელს გადავიდნენ მარიენბურგში, მას შემდეგ რაც იძულებულნი გახდნენ დაეტოვებინათ ბლანკენბურგის ციხესიმაგრე. 1954 წელს მათმა ვაჟმა, პრინცმა ერნესტ ავგუსტუს IV-მ გახსნა ციხის მუზეუმი მას შემდეგ, რაც გადავიდა კალენბერგ დემესნეში.
ციხესიმაგრე დღეს
ბმული=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/87/Schloss_Marienburg_im_herbstlichen_Abendlicht.jpg/220px-Schloss_Marienburg_im_herbstlichen_Abendlicht.jpg|მინი| მარიენბურგის ციხის სამხრეთ-აღმოსავლეთის ხედი შემოდგომაზე ციხე ეკუთვნოდა ჰანოვერის პრინც ერნსეტ ავგუსტს, მას შემდეგ რაც მამამ გადაუფორმა ციხესიმაგრე 2004 წელს, ყველა სხვა სამეფო საკუთრებასთან ერთად ჰანოვერსა და გმუნდენში. ციხესიმაგრეში განლაგებული იყო ჰანოვერის სამეფო სახლის ქონების მართვის ოფისები. მისი ნაწილები ღია იყო საზოგადოებისთვის, როგორიცაა ციხის მუზეუმი, რესტორანი, სამლოცველო და შეიძლება ქორწილების, მიღებების, კონცერტების და სხვა ღონისძიებების დაჯავშნა. 2010 წელს ციხესიმაგრეში გადაიღეს სერიალი In Your Dreams.
1000-ზე მეტი ნივთიდან, 30 შემოწირული იყო ელისაბედ II-ის მიერ, მათ შორის ჯორჯ I-ის სამეფო გვირგვინი, ხოლო ერნესტ ავგუსტმა მიაწოდა მეფის ცნობილი აუგსბურგის ვერცხლის ტახტი და 1720 წლის სხვა ვერცხლის ავეჯი, ასევე ჰანოვერის გვირგვინის სამკაულები
2018 წლის ნოემბერში, პრინცმა ერნსეტ ავგუსტმა გამოაცხადა ციხის საკუთრებაში გადაცემა ქვემო საქსონიის შტატზე, რადგან მისი შეკეთებისა და ტექნიკური ხარჯები ძალიან დიდი იყო მისთვის. ციხის სარემონტო ხარჯები, რომელიც სავსეა მშრალი ლპობით და ემუქრება არქიტექტურული პრობლემებით, შეფასებულია 27 მილიონ ევროდ. ის გეგმავდა საკუთრების გადაცემას სახელმწიფოს მიერ კონტროლირებად ფონდზე (,,ჰანოვერის მონსტრების პალატა", რომელიც დააარსა მისმა ოჯახმა 1569 წელს. ფონდი ჯერ კიდევ ფლობს ყოფილი სამეფოს სეკულარიზებული მონასტრებისა და საეკლესიო მამულების უმეტესობას), სიმბოლური გასაყიდი ფასით 1 ევრო. ნამუშევრების დარჩენილი კოლექციის შენახვა ციხეში იგეგმებოდა, რომელსაც აკონტროლებდა როგორც ოჯახი, ასევე სახელმწიფო, თუმცა, გარიგება შეჩერდა 2019 წლის გაზაფხულზე მამის მიერ საკუთრების აღდგენის მიზნით განხორციელებული სამართლებრივი მოქმედებით.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანიის ციხესიმაგრეები
ბანჯარბარუ
ქალაქი გაშენებულია სამხრეთ კალიმანტანის მთავარი გზების კვეთის ადგილას, მერატუსის მთის ძირში. ტერიტორიის 80%–ის სიმაღლე ზღვის დონიდან 0–25 მეტრს შორის მერყეობს, თუმცა ზოგიერთი ადგილი 500 მეტრს აღწევს.
ეკონომიკური საქმიანობის მთავარი ელემენტებია კერამიკა, სარესტორნო და სასტუმროების საქმე (21.7%), მომსახურება (16.3%), მშენებლობა (16.3%), მრეწველობა (15.7%) და სამთო–მოპოვებითი საქმე (8.7%), სოფლის მეურნეობის წილი 4.9%–ია.
პიქშა
პიქშა (Melanogrammus aeglefinus) — თევზი ვირთევზასებრთა ოჯახისა, მისი სიგრძე 70 სმ, მასა 3 კგ აღწევს. გავრცელებულია ატლანტის ოკეანის ბორეალურ ოლქში, ჩრდილოეთის ზღვაში (ისლანდიის ახლოს), ბარენცის ზღვის სამხრეთ ნაწილში, ნიუფაუნდლენდის მარჩხობში. ლიფსიტები ცხოვრობენ წყლის სიზრქეში, ხშირად მედუზის ქოლგის ქვეშ. პიქშა იკვებება ბენთოსით, ქაშაყისა და მოივას ქვირითით. დიდი სარეწაო მნიშვნელობა აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვირთევზასნაირნი
ჩივთქილისა
ჩივთქილისა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, წალკის მუნიციპალიტეტში. შედიოდა ხაჩკოის სასოფლო საბჭოში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1850 მ., წალკიდან 23 კმ.
გარეკახეთი
გარე კახეთი, გარეთ კახეთი, გარეკახეთი — ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე აღმოსავლეთ საქართველოში. მოიცავდა ტერიტორიას მდინარე ივრის შუა დინებაზე, ერწოდან ქიზიყამდე. ტერიტორიულად დაახლოებით ემთხვევა ახლანდელ საგარეჯოს მუნიციპალიტეტს.
ჩივთქილისა
სქოლიო
კატეგორია:წალკის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მსოფლიოს შვიდი საოცრება
thumb|276px|მსოფლიოს შვიდი საოცრება (მარცხნიდან მარჯვნივ, ზემოდან ქვემოთ): [[ხეოფსის პირამიდა, ბაბილონის დაკიდული ბაღები, ეფესოს ტაძარი, ზევსის ქანდაკება ოლიმპიაში, ჰალიკარნასის მავზოლეუმი, როდოსის კოლოსი და ალექსანდრიის შუქურა.]]
გარეკახეთი
გეოგრაფიული აღწერა
გარეთ კახეთი ანუ გარე კახეთი, გვიანდელი სახელწოდებაა და კახეთის სამხრეთ დასავლეთ ნაწილს მოიცავს. მისი ტერიტორია ვრცელდება ცივ-გომბორის ქედის თხემის დასავლეთით ივრის ხეობაში. თანამედროვე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულებიდან მასში მთლიანად შედის საგარეჯოს რაიონის დიდი ნაწილი, გურჯაანისა და გარდაბნის მუნიციპალიტეტების მცირე ნაწილები. ვახუშტი ბაგრატინონი შემდეგნაირად აღნიშნავს გარეთ კახეთის შესახებ: „ხოლო შემდგომად განდგომილებისა. ქრისტესა ჩუჲვ (1466), ქართული რნდ (154), მოისპო სახელი ჰერეთისაცა, და იწოდნენ საკუთრად კახთ მეფედ; და ჰერეთს უწოდებენ შემდგომად აწამდე განყოფით ესრეთ: გაღმა მხარს, ელისენსა, შიგნით კახეთს, ქისიყს და გარეთ კახეთს“. ამდენად, განსაზღვრულია თარიღი, საიდანაც ჰერეთის ტერიტორიაზე გამოიყო გარე კახეთი და წარმოიშვა ტერმინი. გარეთ კახეთის საზღვრები ვახუშტი ბაგრატიონს განსაზღვრული არ აქვს, მაგრამ მის მიერვე აღწერიდან და სოფლების სიიდან გარეთ კახეთის საზღვრები შემდეგნაირად წარმოგვიდგება. აღმოსავლეთი საზღვარი ქიზიყიდან ლაკბისხევზე გადის, ისე, რომ ლაკბისუბანი გარეთ კახეთში შედის. დასავლეთი საზღვარი მარტოფის ადმინისტრაციულ ერთეულს გამოყოფს, კუხეთის (ზედაზენ-იალნოს ანუ საგურამოს ქედი) ქედის გასწვრივ ჩამოუყვება მდინარე იორს, ხოლო შემდეგ სამხრეთ-დასავლეთი და სამხრეთი საზღვარი იორ-მტკვრის წყალგამყოფს მიუყვება. რაც შეეხება ჩრდილო და ჩრდილო-აღმოსავლეთ საზღვარს, იგი უჯარმის თავზე გაივლის იორ-ალაზნის წყალგამყოფზე, ანუ ცივგომბორის ქედის თხემზე ბაკურციხის ხაზამდე.
მსოფლიოს შვიდი საოცრება
მსოფლიოს შვიდი საოცრება ზოგადად მიუთითებს მთავარ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობათა რამდენიმე სიაზე. ყველაზე ძველი და განთქმული მათგან არის ძველი მსოფლიოს შვიდი საოცრება, მეგზური ძველი მსოფლიოს მოგზაურთათვის, რომელთაც სურდათ ეხილათ ყველაზე განთქმული, მასშტაბური და კარგად ცნობილი ხუროთმოძღვრული ქმნილებები.
ისტორია
ამ სიის უძველესი ვერსია ძვ. წ. II საუკუნეში შექმნა ანტიპატე სიდონელმა. როგორც ჩანს, ეს სია ემყარება ელინისტ მოგზაურთა შორის პოპულარულ მეგზურებს და მხოლოდ მიუთითებს ქმნილებებზე ხმელთაშუა ზღვის გარშემო მიწებზე, სადაც იმდროინდელ მოგზაურებს მეტ-ნაკლებად უსაფრთხოდ შეეძლოთ ემგზავრათ. ამ სიაში შესული ობიექტები საოცრებები იყო იმ კრიტერიუმით, რომ ისინი ყველაზე პოპულარული ღირსშესანიშნაობები იყო იმ პერიოდში. აღსანიშნავია, რომ ამ სიაში მხოლოდ ადამიანის მიერ აგებული ქმნილებები იყო შეტანილი, ვინაიდან ბუნებრივი საოცრებები იმ პერიოდში პოპულარული არ იყო.
გარეკახეთი
გეოგრაფიული აღწერა
როგორც სახელწოდება გვიჩვენებს, გარე კახეთი, კახეთის განაპირა მხარეა, ისე როგორც გარეთუბანი, გარეუბანი, გარეჯვარი, გარეჯა და სხვა. სახელწოდება გარეთ კახეთი დამოწმებულია, აგრეთვე იოანე ბაგრატიონის შრომებში. 1637 წლის მამულების წყალობის წიგნში „გამოღმა კახეთია“ დასახელებული, რაც გარე კახეთს შეესაბამება.
ისტორია
1930 წლის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფით გარე კახეთის რაიონი შედიოდა თბილისის ოლქში. 1933 წლის 27 ოქტომბრის დადგენილებით გარე-კახეთის რაიონს საგარეჯოს რაიონი ეწოდა.
მსოფლიოს შვიდი საოცრება
ძველი მსოფლიოს შვიდი საოცრება
ქვემოთ მოყვანილია ანტიპატეს ვერსია:
გარეკახეთი
ისტორია
XVIII საუკუნის პირველ ნახევარში ვახუშტი ბაგრატიონი გარეთ კახეთის მხარეში ასახელებს 45 დასახლებულ პუნქტს, მაგრამ მასში მითვლილი არის მარტყოფის სოფლებიც. მეცნიერის ტექსტსა და რუკებზე კი მარტყოფი ცალკე არის გამოყოფილი, ხოლო სოფლები სიაში ისინი გაერთიანებულია გარე კახეთის სოფლებში. იოანე ბაგრატიონის სოფლებში მარტყოფის სოფლები გარე კახეთშია შეტანილი.
მსოფლიოს შვიდი საოცრება
ძველი მსოფლიოს შვიდი საოცრება
ანტიპატეს თავდაპირველ სიაში ალექსანდრიის შუქურა შეცვლილი იყო ბაბილონის კედლით. ზემოთ მოყვანილი სია უკვე მე-6 საუკუნის დროინდელი ვარიანტია. ამ საოცრებათაგან დღემდეგ მხოლოდ ერთადერთი - ხეოფსის პირამიდა შემორჩა გიზაში, ეგვიპტე. დაკიდული ბაღების არსებობის დამკიცება ვერ მოხერხდა. უძველესი დოკუმენტური მასალის მიხედვით დანარჩენი ხუთი საოცრება ბუნებრივმა კატაკლიზმებმა იმსხვერპლა. ეფესოს ტაძარი და ზევსის ქანდაკება ხანძარმა გაანადგურა, დანარჩენები კი მიწისძვრამ.
გარეკახეთი
ისტორია
იოანე ბაგრატიონთან გარე კახეთში მარტყოფთან ერთად 57 პუნქტია აღნიშნული. 1930 წლის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ დაყოფაში 43 დასახლებული პუნქტია დაფიქსირებული. ვახუშტისეული ჩამოთვლილი დასახლებული პუნქტების სახელწოდებები ძირითადში ემთხვევა იოანე ბაგრატიონის მიერ ჩამოთვლილ სოფლების სახელწოდებებს. ერთადერთი პუნქტი, რომელიც აღარ ფიგურირებს, ესაა ლაკბისუბანი. ჩანს, რომ იგი XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში ნასოფლარად იქცა და ამჟამადაც ნასოფლარს ლაგბე ეწოდება.
მსოფლიოს შვიდი საოცრება
ბოლოდროინდელი საოცრებები
ძველი მსოფლიოს შვიდი საოცრების ტრადიციით მრავალი სხვა სიაც შექმნილა, რომლებიც ადამიანთა მიერ საინჟინრო მიღწევათა გარდა ბუნებრივ საოცრებებსაც შეიცავს. თუმცა ეს სიები უფრო არაფორმალურია და მათზე რაიმე კონსენსუსი არ არსებობს.
იხ. ასევე შუა საუკუნეების სამყაროს შვიდი საოცრება
გარეკახეთი
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები
მსოფლიოს შვიდი საოცრება
ტურისტული მსოფლიოს საოცრებები
შემდეგი სია შექმნილია ჰილმან უონდერსის მიერ როგორც ყველაზე პოპულარული შვიდი ტურისტული ღირსშესანიშნაობა-საოცრება:
ბუნებრივი საოცრებები
სხვა სიათა მსგავსად, არ არსებობს კონსენსუსი მსოფლიოს შვიდ ბუნებრივ საოცრებაზე, ვინაიდან არ არის შეთანხმება იმაზე თუ რამხელა უნდა იყოს ეს სია. ამგვარ სიათაგან ერთ-ერთი შექმნილი CNN-ის მიერ :
წყალქვეშა საოცრებები
ამ სიის წარმოშობის წყარო გაურკვეველია, თუმცა ის საკმაოდ ხშირად ფიგურირებს მასმედიაში და აღნიშვნის ღირსია:
ახალი შვიდი საოცრება
2006 წელს იუნესკომ გამოაქვეყნა მსოფლიოს ახალი შვიდი საოცრების სია.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო საოცრებები კატეგორია:უძველესი ისტორია კატეგორია:შენობები და ნაგებობები
ცურტავი
ცურტავი (ყოფ. ქოლაგირი) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, თამარისის თემში. მდებარეობს მდინარეების — მაშავერასა და ხრამის შესართავთან.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2116 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის ისტორიული ქალაქები კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Compsodrillia opaca
Compsodrillia opaca — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
ბარბალე იანვარაშვილი
ბარბალე (ვარვარა) ივანეს ასული იანვარაშვილი (დ.  30 დეკემბერი [ძვ. სტ. 17 დეკემბერი], 1908, ბაქო ― გ. 2000) ― ქართველი მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1965), საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1979).
ბიოგრაფია
1917–1929 წლებში სწავლობდა ბაქოს კონსერვატორიაში. 1928–1937 წლებში მუშაობდა ბაქოს ქართულ დრამატულ თეატრში, 1938-იდან თბილისის ვ. აბაშიძის სახელობის მუსიკალური კომედიის თეატრშია. მნიშვნელოვანი როლები: კეცია (შოთა მილორავას „სიმღერა თბილისზე“), თეო (გიორგი ცაბაძის „სამთა სიყვარული“), თელი (უზეირ ჰაჯიბეკოვის „არშინ მალ ალან“) და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 2000 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
ხუან კარლოს I
ხუან კარლოს I (დ. 5 იანვარი, 1938, რომი, იტალია) — ესპანეთის მეფე 1975 წლის 22 ნოემბრიდან 2014 წლის 18 ივნისამდე (ბურბონთა დინასტია). ესპანეთის სახელმწიფოს მეთაური და შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი. გენერალ-კაპიტანი. ალფონსო XIII შვილიშვილი.
1947 წელს ფრანსისკო ფრანკომ ესპანეთი გამოაცხადა მონარქიად, მაგრამ მეფის თანამდებობა ვაკანტური დარჩა. მისი გარდაცვალების შემდეგ სამეფო ტახტს დაიკავებდა ბარსელონის გრაფი ხუან კარლოსი, რომელმაც 1975 წლის 22 ნოემბერს ფრანკოს გარდაცვალების შემდეგ ესპანეთის მეფე ხდება. 2014 წლის 18 ივნისს ხუან კარლოსი ოფიციალურად გადადგა და ესპანეთის მეფე მისი ვაჟი, ფილიპე VI გახდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპანეთის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:დაბადებული 5 იანვარი კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:ტახტიდან გადამდგარი მონარქები
ჩვეულებრივი ბეიზა
ჩვეულებრივი ბეიზა, ხშირად მოიხსენება, როგორც ორიქსი ბეიზა (Oryx beisa beisa) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ორიქსების გვარისა, ბეიზას ქავესახეობა. გვარცელებულია სომალის ნახევარკუნძულსა და კენიაში. იგი მჭიდროდ არის დაკავშირებული ქოჩორ-ყურა ბეიზასთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორიქსები
იოანე VIII (პაპი)
მინი|250პქ იოანე VIII (Ioannes PP. VIII; დ. უცნობია — გ. 16 დეკემბერი, 882) — რომის პაპი 872–882 წლებში.
დაიბადა რომში. ცდილობდა გაეძლიერებინა პაპის ძალაუფლება. ეძებდა იმპერატორს, რომელიც დაიცავდა პაპს თავგასული ფეოდალებისაგან. ამ მიზნით ბიზანტიას მიმართა, რითაც თავი დაიღუპა: საწამლავი მისცეს და რადგან შხამი ვერ მოერია, თავში ჩაქუჩის ცემით მოუსწრაფეს სიცოცხლე. იგი პირველი პაპია, რომელმაც მკვლელის ხელით პოვა აღსასრული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:გარდაცვლილი 16 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 882
ფრანკფურტის ლინგვისტური წრე
ფრანკფურტის ლინგვისტური წრე — ფრანკფურტის გოეთეს უნივერსიტეტის ემპირიული ენათმეცნიერების ინსტიტუტის მუდმივმოქმედი ლინგვისტური წრე, რომელიც ძირითადად კავკასიოლოგიის სპეციალურ პრობლემებს მიმოიხილავს. დაარსდა 2010 წელს პროფესორ მანანა თანდაშვილის ინიციატივით.
ფრანკფურტის ლინგვისტური წრე დაარსდა ფაკულტატიური სემინარების ბაზაზე, რომელსაც ფრანკფურტის გოეთეს სახელობის უნივერსიტეტის ემპირიული ენათმეცნიერების ინსტიტუტში ატარებდა მანანა თანდაშვილი კავკასიური ენების კვლევაში სტუდენტთა და დოქტორანტთა აქტიურად ჩაბმის მიზნით. 2010 წლიდან სემინარი გადაიქცა მუდმივმოქმედ აკადემიურ ორგანოდ და ეწოდა ფრანკფურტის ლინგვისტური წრე. ლინგვისტური წრის სხდომები რეგულარულად იმართება ზამთრისა და ზაფხულის სემესტრების დროს, კვირაში ერთხელ (პარასკევობით) და საშუალებას აძლევს სტუდენტებსა და დოქტორანტებს სადისკუსიოდ წარმოადგინონ რეფერატები, მოხსენებები, საკურსო, სამაგისტრო და სადისერტაციო ნაშრომები.
2011 წელს ფრანკფურტის ლინგვისტურმა წრემ მანანა თანდაშვილისა და ზაქარია ფურცხვანიძის რედაქტორობით გამოსცა სამეცნიერო კრებული „Folia Caucasica“, რომელიც მიეძღვნა იოსტ გიპერტის იუბილეს. კრებულში შესულია ქართველი და უცხოელი ენათმეცნიერების სტატიები.
ფრანკფურტის ლინგვისტური წრის ერთ-ერთ მთავარ აქტივობას წარმოადგენს საზაფხულო სკოლების ორგანიზება საქართველოში. იგი თანამშრომლობს ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის უნივერსიტეტთან. 2012 და 2013 წლებში ჩატარდა ბათუმის საზაფხულო სკოლები.
ფრანკფურტის ლინგვისტური წრის ფარგლებში შემუშავდა დიდაქტიკური სცენარის „24 საათიანი სასწავლო სივრცე“ გამოყენების კონცეფცია კავკასიოლოგიის სპეციალობის სტუდენტებისათვის.
სქოლიო
კატეგორია:კავკასიოლოგია კატეგორია:ფრანკფურტის გოეთეს უნივერსიტეტი
კურშის ყურე
thumb|250px|კურშის ყურე კოსმოსიდანკურშის ყურე, კურსკის ყურე — ლაგუნა ბალტიის ზღვის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროსთან. ლიტვასა და რუსეთის კალინინგრადის ოლქში, აკვატორიის უდიდესი ნაწილი მოქცეულია რუსეთის შემადგენლობაში. ზღვისგან გამოყოფილია კურშის ცელათი. ზღვას უკავშირდება ვიწრო (390 მ) კლაიპედის სრუტით. ფართობი 1610 კმ2. სიგრძე 93 კილომეტრი, საშუალო სიგანე 17,3 კმ. სიღრმე 3,7 მეტრი, მაქსიმალური 7 მეტრი. ჩაედინება მდინარე ნემანი. ზამთარში იყინება, ზაფხულში წყლის ზედა ფენის ტემპერატურაა 25°. არის თევზის რეწვის მნიშვნელოვანი რაიონი. კურშის ყურის სანაპიროზეა ქალაქები: კლაიპედა და ნერინგა.
ფოლადაური (ბოლნისის მუნიციპალიტეტი)
ფოლადაური — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტში. ბოლნისის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე ბოლნისისწყლის (მაშავერის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 700 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქ ბოლნისიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელ ფოლადაურის მოსახლეობა შეადგენს 235 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ზინაიდა კვაჭაძე
ზინაიდა კვაჭაძე (დ. 1921, ბათუმი — გ. მარტი, 2005) — საბჭოთა პარტიული და საზოგადო მოღვაწე. საქართველოს სსრ უმარლესი საბჭოს IV–XI მოწვევების დეპუტატი.
ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ ის საქართველოს პარტიულ, საკანონმდებლო და აღმასრულებელ ორგანოებში სხვადასხვა პასუხსაგებ თანამდებობაზე მუშაობდა. სხვადასხვა წლებში იყო: კომკავშირის რაიკომის I მდივანი, საქალაქო კომიტეტის მდივანი (1955–1956), ცენტრალური კომიტეტის მდივანი (1956–1957), საქართველოს სსრ ვაჭრობის მინისტრი (1957–1962), საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე, უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის მდივანი, ქალთა რესპუბლიკური საბჭოს თავმჯდომარე (1989–2005). დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1995), საპატიო ნიშნის ორდენით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:გარდაცვლილი 2005 კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VIII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ბათუმში დაბადებულები ზ კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
880
თარიღი უცნობია
*
ბრიჯიტ ნილსენი
ბრიჯიტ  ნილსენი (დან.Brigitte Nielsen დ. 15 ივლისი, 1963, როდოვრე, დანია) — დანიელი მსახიობი, მოდელი და მომღერალი. ყველაზე მეტად ცნობილია ფანტასტიკური ჟანრის ფილმში  „წითური სონია“ შესრულებული როლით და მსახიობ სილვესტერ სტალონესთან ქორწინებით. სიმაღლის (184 სმ )და შთამბეჭდავი გარეგნობის გამო, ნილსენმა ჟურნალისტებისაგან მიიღო მეტსახელი "ამორძალი“.
ადრეული წლები
ბრიჯიტ ნილსენი (დაბ. გიტა ნილსენი) დაიბადა ქალაქ რედოვრეში, კოპენჰაგენის მახლობლად. 16 წლის ასაკში მან მიატოვა სკოლა მშობლების თანხმობით, სამოდელო კარიერის დასაწყებად. 1979 წელს იგი ჯერ საფრანგეთში, შემდეგ კი იტალიაში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც მონაწილეობდა ჩვენებებსა და მოდის ჟურნალების ფოტოსესიებში. მუშაობდა წამყვან დიზაინერებთან:   ჯორჯო არმანისთან, ჯანი ვერსაჩესათან და ჯანფრანკო ფერესთან. გამოდიოდა ნიუ-იორკის, პარიზის, მილანისა და ბერლინის მოდების ჩვენებებში.
აღიარება
მინი 1984 წელს პროდიუსერმა დინო დე ლაურენტისმა ბრიჯიტი მოდის ჟურნალის გარეკანზე ნახა  და  მიიწვია მთავარ როლზე ფანტასტიკური ჟანრის ფილმში "წითური სონია", სადაც მისი პარტნიორი იყო არნოლდ შვარცენეგერი. ბრიჯიტისათვის სადებიუტო ფილმი საკმაოდ წარმატებული აღმოჩნდა. ის მაშინვე გახდა პოპულარული. სურათის სარეკლამო კამპანიის დროს  შეხვდა „ბოევიკების“ კიდევ ერთ ვარსკვლავს სილვესტერ სტალონეს. 1985 წლის 13 დეკემბერს ნილსენმა და სტალონემ იქორწინეს მალიბუში. 1986 წელს მათ კვლავ ითამაშეს მძაფრსიუჟეტიან ფილმში "კობრა". ნილსენმა ითამაშა მოწმის როლი, რომელსაც დევნიდა მკვლელი. მთელი რიგი სკანდალების შემდეგ, წყვილი განქორწინდა 1987 წლის 13 ივლისს.
1987 წლის დეკემბერში ბრიჯიტ ნილსენი გამოჩნდა ჟურნალ Playboy- ს გარეკანზე, რისთვისაც მონაწილეობა მიიღო შიშველ ფოტოსესიაში.
1992 წელს მან გამოუშვა თავისი მეორე ალბომი „ მე ვარ ერთი ... სხვა არავინ“, მაგრამ ალბომს არ მოჰყოლია დიდი  წარმატება. მარცხნივ|მინი|[[ნენსი რეიგანი, რონალდ რეიგანი, ბრიჯიტ ნილსენი, სილვესტერ სტალონე]] ბრიჯიტი დაუბრუნდა კინოში გადაღებას, თუმცა ამჟამად ფილმების დონე უკვე გაცილებით დაბალი იყო 1980-იანი წლების შუა პერიოდში მის ნამუშევრებთან შედარებით. გასული საუკუნის 90-იან წლებში ბრიჯიტ ნილსენი თოქ-შოუს წამყვანი გახდა, რომელიც ინგლისურ ენაზე მიჰყავდა და  რომლის ტრანსლირებაც ევროპის ბევრ ქვეყანაში ხდებოდა. თოქ-შოუს საშუალებით მსახიობმა დემონსტრირება მოახდინა, რომ ის უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ ლამაზი ქალბატონი.
იტალიის ტელევიზიამ ის მიიწვია რამდენიმე პოპულარული გადაცემის წამყვანად, მათ შორის იყო სან-რემოს 1992 წლის მუსიკალური ფესტივალი.
მომდევნო წლებში კვლავ  განაგრძობდა ფილმებში თამაშს, მონაწილეობდა სატელევიზიო გადაცემებში და რეალითი შოუებში.
გინესის მსოფლიო რეკორდების წიგნის თანახმად, ბრიჯიტი ჰოლივუდის ყველაზე მაღალი მსახიობია, რომელიც მთავარ როლს ასრულებს.. იგი ამ რეკორდს  იზიარებს სიგურნი უივერთან, მარგო ჰემინგუეიმსა და ჯინა დევისთან ერთად.
მსახიობი ხუთჯერ იმყოფებოდა ქორწინებაში. ჰყავს ხუთი შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:დანიელი მსახიობები კატეგორია:დანიელი მსახიობი ქალები კატეგორია:მე-20 საუკუნის დანიელი მსახიობი ქალები კატეგორია:21-ე საუკუნის დანიელი მსახიობი ქალები კატეგორია:დანიელი მოდელები კატეგორია:დანიელი მომღერლები კატეგორია:დანიელი ტელეწამყვანები კატეგორია:სილვესტერ სტალონეს ოჯახი კატეგორია:დაბადებული 15 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1963
სმითსონის ამერიკული ხელოვნების მუზეუმი
სმითსონის ამერიკული ხელოვნების მუზეუმი (Smithsonian American Art Museum) — მუზეუმი ვაშინგტონში, რომელიც არის სმითსონის ინსტიტუტის ნაწილი. რენვიკის გალერეასთან ერთად მუზეუმი ფლობს ხელოვნების ერთ-ერთ უდიდეს კოლექციას, კოლონიური პერიოდიდან დღემდე. მუზეუმში 7000-ზე მეტი მხატვრის ნამუშევარია წარმოდგენილი. გამოფენების უმეტესობა იმართება მუზეუმის მთავარ შენობაში, ძველ საპატენტო ოფისში (ნაციონალური პორტრეტების გალერეასთან ერთად), ხოლო ხელნაკეთობების თემაზე ორიენტირებული გამოფენები იმართება რენვიკის გალერეაში.
მუზეუმი უზრუნველყოფს ელექტრონულ რესურსებით სკოლებსა და საზოგადოებას ეროვნული საგანმანათლებლო პროგრამის საშუალებით. მას აქვს შვიდი ონლაინ კვლევითი მონაცემთა ბაზა 500,000-ზე მეტი ჩანაწერით, მათ შორის ამერიკული ფერწერისა და ქანდაკების ინვენტარიზაციით, სადაც წარმოდგენილია 400,000-ზე მეტ ნამუშევარი მსოფლიოს საჯარო და კერძო კოლექციებში. 1951 წლიდან მუზეუმს აქვს სამოგზაურო საგამოფენო პროგრამა. 2013 წლის მონაცემებით მუზეუმი 2.5 მილიონზე მეტმა ვიზიტორმა მოინახულა.
ისტორია
მინი|ლუის ფონდის ამერიკული ხელოვნების ცენტრი სმისონის ამერიკული ხელოვნების მუზეუმის მესამე სართულზე თავდაპირველად მუზეუმში არ იყო დიდი რაოდენობით კოლექცია, რადგან სმითსონის მდივანი ჯოზეფ ჰენრი ამჯობინებდა სამეცნიერო კვლევაზე ორიენტირებას. კოლექცია პირველად გამოფინეს სმითსონის თავდაპირველ შენობაში. 1865 წელს ცეცხლმა გაანადგურა კოლექციის დიდი ნაწილი. შემორჩენილი ხელოვნების ნიმუშები შემდგომ ათწლეულებში გადაეცა კონგრესის ბიბლიოთეკას და კორკორანის ხელოვნების გალერეას. 1896 წელს, ნამუშევრები დააბრუნეს სმითსონში, მას შემდეგ რაც კონგრესმა გამოყო თანხა ცეცხლგამძლე ოთახის ასაშენებლად. 1906 წელს კოლექციას ეწოდა ,,ხელოვნების ეროვნული გალერეა". კოლექცია გაიზარდა სმითსონის შენობების ზრდასთან ერთად და განთავსდა სმითსონის ეროვნულ ცენტრში.
1920 წელს ხელოვნების ეროვნული გალერეა გამოეყო ეროვნულ მუზეუმს, გახდა სმითსონის საკუთარი ფილიალი, უილიამ ჰენრი ჰოლმსი კი პირველი დირექტორი. 1924 წელს არქიტექტორმა ჩარლზ ა. პლატმა შეადგინა ხელოვნების ეროვნული გალერეის წინასწარი გეგმა, რომელიც უნდა აშენებულიყო ბუნების ისტორიის მუზეუმის გვერდით. თუმცა, ეს შენობა არასოდეს აშენებულა.
1937 წელს ხელოვნების ეროვნული გალერეა გახდა სახვითი ხელოვნების ეროვნული კოლექცია (NCFA), რადგან ენდრიუ მელონი ამტკიცებდა, რომ წინა სახელი უნდა გადაეცათ ახალი დაწესებულებისთვის, რომელიც შეიქმნა მისი ხელოვნების კოლექციის შემოწირულობით.
1950-იანი წლებისთვის NCFA– მ მაინც დაიკავა მცირე ადგილი ბუნების ისტორიის მუზეუმის შენობაში. 1958 წელს, კონგრესმა საბოლოოდ NCFA–ს გადასცა შენობა, რომელიც გაიზიარა ეროვნული პორტრეტების გალერეასთან, ხოლო მუზეუმმა დაიკავა შენობის ჩრდილოეთ ნახევარი. შენობის სარემონტო სამუშაოები დაიწყო 1964 წელს.
NCFA ახალ შენობაში გაიხსნა 1968 წლის 6 მაისს. მუზეუმის გადასვლა მოხდა ცუდ დროს, რადგან სამეზობლო ერთი თვით ადრე განადგურდა მარტინ ლუთერ კინგის მკვლელობის ამბოხებით. NCFA იბრძოდა ვიზიტორების მოსაზიდად მომდევნო ათწლეულების განმავლობაში, რადგან მის გარშემო ქუჩები კვლავ ,,ბნელი და ცარიელი იყო". 199 -იანი წლების ბოლოს მუზეუმის წინ გაიხსნა MCI Center (ახლანდელი Capital One Arena).
NCFA– მ მიიღო ახალი ფილიალი 1972 წელს და გახსნა რენვიკის გალერეა, რომელიც მიეძღვნა დიზაინსა და ხელოსნობას, თეთრ სახლთან მდებარე ისტორიულ შენობაში.
1980 წელს მუზეუმმა სახელი შეიცვალა და გახდა ამერიკული ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი, რათა უკეთ განესხვავებინა იგი სხვა ფედერალური ხელოვნების მუზეუმებისაგან და ხაზი გაესვათ მუზეუმის ამერიკელი ხელოვანების ყურადღებაზე.
2000 წლის იანვარში მუზეუმი დაიხურა ოფისის შენობის დაგეგმილი სამწლიანი, 60 მილიონიანი რემონტის დასაწყებად. დახურვის დროს მუზეუმის კოლექციის საზოგადოებისთვის ხელმისაწვდომობის შესანარჩუნებლად, ბევრი ნამუშევარი გაიგზავნა სამოგზაურო გამოფენების სერიაში "Treasures to Go", სახელწოდებით ,,ისტორიაში უდიდესი მუზეუმის ტური". მუზეუმის სახელი შეიცვალა კვლავ 2000 წლის ოქტომბერში და გახდა ,,სმითსონის ამერიკული ხელოვნების მუზეუმი".
რემონტის დროს შენობის მრავალი განსაკუთრებული არქიტექტურული თვისება აღადგინეს: პორტიკები ათენის პართენონის მიხედვით, მრგვალი ორმაგი კიბე, კოლონადები, თაღოვანი გალერეები, დიდი ფანჯრები და შუქურები. შენობას დაემატა ლუნდერის კონსერვაციის ცენტრი, ლუს ფონდის ამერიკული ხელოვნების ცენტრი, ნან ტაკერ მაკევოის აუდიტორია და რობერტ და არლენ კოგოდის ეზო. იმავდროულად, მუზეუმის ოფისები, ბიბლიოთეკა და საცავი გადავიდა ახლომდებარე Victor Building-ში. რემონტს საბოლოოდ ექვსი წელი და 283 მილიონი დოლარი დასჭირდა. მუზეუმმა და პორტრეტების ეროვნულმა გალერეამ 2006 წლის 1 ივლისს გახსნეს მათი კომბინირებული შენობა, სახელწოდებით დონალდ რეინოლდსის ცენტრი ამერიკული ხელოვნებისა და პორტრეტებისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:მუზეუმები დაარსების წლის მიხედვით კატეგორია:მუზეუმები კატეგორია:მუზეუმები ამერიკაში კატეგორია:მუზეუმები ვაშინგტონში კატეგორია:მუზეუმის ტიპები კატეგორია:ხელოვნების მუზეუმები ვაშინგტონში კატეგორია:ხელოვნების მუზეუმები კატეგორია:ხელოვნების მუზეუმები ამერიკაში
ხანლიგ მუხტარის ქარვასლა
ხანლიგ მუხტარის ქარვასლა (Xanlıq Muxtar karvansarası) — შუშას სახელმწიფო ისტორიულ-არქიტექტურული ნაკრძალის კუთვნილი ეროვნული მნიშვნელობის ქარვასლა, რომელიც მდებარეობს შუშაში, მ.ფ.ახუნდოვის ქუჩის N 29-ში. ქარვასლა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტრომ დაარეგისტრირა, როგორც ეროვნული მნიშვნელობის ისტორიულ-კულტურული ძეგლი.
ქარვასლა ქალაქ შუშაში მე-18 საუკუნეში ხანლიგ მუხთარმა ააგო. მიუხედავად იმისა, რომ ხანლიქ მუხტარის შესახებ ისტორიაში ბევრი წერილობითი ცნობა არ მოიპოვება, ცნობილია, რომ ის მსახურობდა ხანის სასახლეში და იყო ქალაქის ერთ-ერთი პატივცემული ადამიანი.
მე-19 საუკუნის მიწურულს, შუშაში მოქმედი 10 ქარვასლადან ერთ-ერთი იყო ხანლიგ მუხტარის ქარვასლა.
მას შემდეგ, რაც 1992 წელს ქალაქი სომეხმა საოკუპაციო ძალებმა დაიკავეს, ქარვასლაში ისლამური ელემენტები და არაბული წარწერები შეიცვალა სომხური ჯვრით და წარწერით.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ძეგლები
მუხთარ გასიმლი
მუხთარ ალი-ოღლუ გასიმლი  — აზერბაიჯანის ჩემპიონი ფიტნესში. აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების უფროსი ლეიტენანტი, მთიანი ყარაბაღის 2020 წლის ომის მონაწილე.
სასიცოცხლო
მუხთარ გასიმლი დაიბადა 1993 წლის 23 თებერვალს, ქალაქ ბაქოში. 1999 წელს ჩაირიცხა ბაქოს 318-ე საშუალო სკოლაში. სკოლა დაამთავრა 2009 წელს. იმავე წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის ინსტიტუტში. დაამთავრა 2013 წელს, კიკბოქსინგის ბაკალავრის ხარისხით. სპორტით ადრეული ასაკიდან იყო დაინტერესებული. მონაწილეობდა მრავალ კონკურსში და დაჯილდოვდა პრიზებით. 2019 წლის 27 ოქტომბერს ფიტნესში აზერბაიჯანის ჩემპიონის წოდება მიენიჭა.
სამხედრო სამსახური
2013 წელს მუხთარ გასიმლი გაიწვიეს აზერბაიჯანის შეიარაღებულ ძალებში გადაბეის რეგიონიდან. სამსახურის გაგრძელებისას ჩაირიცხა შეიარაღებული ძალების მომზადებისა და აღზრდის ცენტრის ოფიცერთა კურსებზე. 2014 წელს ჯარიდან დაითხოვეს როგორც თადარიგის ჯარისკაცი.
მონაწილეობა ყარაბაღის მეორე ომში
აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების უფროსმა ლეიტენანტმა მუხთარ გასიმლიმ მონაწილეობა მიიღო აზერბაიჯანსა და სომხეთს შორის 2020 წლის 27 სექტემბერს დაწყებულ ომში. 2 ოქტომბერს დაიღუპა ფუზულისათვის გამართულ ბრძოლებში, თანამებრძოლების ბრძოლის ველიდან გაყვანისას. დაკრძალეს ბაქოს გალას სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 ოქტომბერი კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:დაბადებული 23 თებერვალი კატეგორია:ფუზულის რაიონი
ლევან კიკნაძე
ლევან კიკნაძე (დ. 17 იანვარი, 1906, სოფ. კვალითი, ზესტაფონის რაიონი — გ. 1988) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს III–IV მოწვევის დეპუტატი.
1932 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი ჰიდროტექნიკურ ნაგებობათა მშენებლობის სპეციალობით.
1923 წელს დაიწყო შრომითი საქმიანობა სამთო მომპოვებელ ტრესტ „ჭიათურმანგანუმში“. 1932–1946 წლებში უმაღლესი განათლების მიღების შემდგომ მუშაობდა სამშენებლო ტრესტ „კოლხეთმშენში“ სამშენებლო უბნის უფროსის მოადგილედ, საპროექტო ჯგუფის ინჟინრად, სამშენებლო უბნისა და კოლხეთის სასისტემო სამმართველოს უფროსად; 1946–1949 წლებში იყო საქართველოს სსრ წყალთა მეურნეობის სამინისტროს კაპმშენებლობის სამმართველოს უფროსი. 1949–1962 წლებში — სამშენებლო ტრესტ „კოლხეთმშენის“ მმართველი. 1962–1965 წლებში იყო საქართველოს სახალხო მეურნეობის საბჭოს კაპმშენებლობის სამმართველოში მთავარი ინჟინერი. 1965–1982 წლებში საქართველოს სსრ კვების მრეწველობის სამინისტროს მშენებარე ობიექტების დირექციის დირექტორი. ხელმძღვანელობდა მრავალი მელიორაციული სისტემისა და ჰიდროტექნიკური ნაგებობის მშენებლობას, წლების განმავლობაში ემსახურებოდა კოლხეთის დაჭაობებული მიწების დაშრობა-ათვისებას. მისი ხელმძღვანელობით სამშენებლო ტრესტ „კოლხეთმშენის“ სახელოვანმა და მაღალკვალიფიციურმა საინჟინრო-ტექნიკურმა პერსონალმა არაერთი გამარჯვება და აღიარება მოიპოვა საბჭოთა კავშირის მასშტაბით. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:დაბადებული 17 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:გარდაცვლილი 1988 კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ლ კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ინჟინრები
გარეუბანი (თბილისის უბანი)
გარეუბანი, გარეთუბანი — ფეოდალური ხანის თბილისის უბანი მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე, კალას ჩრდილოეთითა და დასავლეთით, მისი გალავნის გარეთ.
ისტორია
ქართულ ისტორიულ დოკუმენტებში გარეუბანი პირველად XVI საუკუნეში იხსენიება. დროთა განმავლობაში მისი საზღვრები იცვლებოდა. XVIII საუკუნის 20-იან წლებში ოსმალებმა გააპარტახეს გარეუბანი, აქაური მოსახლეობა კი ქალაქში გადასახლდა. ვახუშტი ბატონიშვილის მიერ შედგენილი თბილისის გეგმის (1735) მიხედვით გარეუბანი დაახლოებით ამჟამინდელ ქაშვეთის ეკლესიამდე აღწევდა. იმავე საუკუნის 60-70-იან წლებში იწყება გარეუბნის ხელახალი დასახლება. ერეკლე II-ს ბრძანებით 1783 წელს ჩატარებული აღწერის მონაცემებით გარეუბანში 550 კომლი ცხოვრობდა.
ქართლ-კახეთის სამეფოს რუსეთთან შეერთების (1801) შემდეგ ქალაქის ტერიტორია სამ ნაწილად დაიყო, ერთი მათგანი იყო გარეუბანი; ამ დროიდან გარეუბანში აგებენ ევროპული ტიპის შენობებს. უბნის ცენტრი ქმნიდა მოედანს (ახლანდელი თავისუფლების მოედანი). გარეუბნის მასობრივი განაშენიანება 1833 წლიდან ხდება, მას შემდეგ, რაც ქალაქის გეგმაზომიერი დაპროექტება დაიწყო, რამაც განაპირობა გარეუბნისა და ზოგადად, თბილისის განვითარება ჩრდილო-დასავლეთით გოლოვინის (ამჟამად რუსთაველის) პროსპექტის მიმართულებით. ამ დროისთვის გარეუბნის უკიდურესმა საზღვარმა ჩრდილოეთით ამჟამინდელი ვერის ბაღის ტერიტორიამდე მიაღწია. აქ გაშენებული იყო მეფის, დედოფლის, ბატონიშვილთა, ქალაქის მამასახლისისა და თბილელი ეპისკოპოსის ბაღები. 1859 წელს ადრინდელი ყაბახის ადგილას გაშენდა პარკი (ახლანდელი 9 აპრილის სახელობის პარკი; ყოფ. კომუნარების სახელობის პარკი). ამ დროისათვის გარეუბანი ახლანდელი კაკაბაძეების (ყოფ. გ. ლეონიძის) ქუჩამდე აღწევდა. XIX საუკუნის 60-იანი წლებიდან ქალაქის ოფიციალურ ტოპონიმიკაში გარეუბანი აღარ იხსენიება.
საზღვრები
გარეუბნის უკიდურესი ზღვარი ჩრდილოეთით იყო ახლანდელი ვერის ბაღის (ყოფ. კიროვის სახელობის პარკის) მიდამოები. XVI—XVII საუკუნეებში გარეუბნის ტერიტორია ქალაქის გალავნიდან ქაშვეთის ეკლესიამდე უკვე მჭიდროდ იყო დასახლებული. გარეუბანი იყოფოდა რამდენიმე მიკროუბნად:
ჯიმი პეიჯი
ჯეიმზ პატრიკ „ჯიმი“ პეიჯი (James Patrick „Jimmy“ Page, დ. 1944, 9 იანვარი) — ინგლისელი გიტარისტი, კომპოზიტორი და პროდიუსერი. მისი პირველი ჯგუფი იყო The Yardbirds, 1966 წლიდან 1968 წლამდე, რის შემდეგაც მან დააარსა ინგლისური როკ-ჯგუფი ლედ ზეპელინი.
ჯიმი პეიჯი Allmusic-ის (ყოფილი AMG) მიერ შეფასებულია როგორც ”ყველა დროის უდავოდ ერთ-ერთი გავლენიანი, მნიშვნელოვანი და მრავალმხრივი გიტარისტი და კომპოზიტორი როკის ისტორიაში”. 2004 წელს პეიჯმა დაიკავა მეოთხე ადგილი ჟურნალ Classic Rock Magazine-ის მიერ გამოქვეყნებულ ”გიტარის 100 ყველაზე ველური გმირის” სიაში, ხოლო ჟურნალმა Rolling Stone-მა მიანიჭა მეცხრე პოზიცია ყველა დროის 100 საუკეთესო გიტარისტს შორის. ჯიმი პეიჯი ორჯერ შეიყვანეს როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზში. პირველად 1992 წელს როგორც The Yardbirds-ის წევრი და მეორედ 1995 წელს როგორც ლედ ზეპელინის წევრი.
ადრეული წლები
პეიჯი დაიბადა ლონდონში სამრეწველო პერსონალის მენეჯერის ჯეიმზ პეიჯისა და პატრისია პეიჯის ოჯახში 1944 წელს. ის 12 წლის იყო როდესაც დაიწყო გიტარაზე დაკვრა, ის ითვლება თვითნასწავლ გიტარისტად. 13 წლის ასაკში ის კვარტეტთან ერთად გამოვიდა ბიბისის ტალანტების აღმომჩენ საბავშვო პროგრამაში 1957 წელს. მათ შეასრულეს სიმღერა Mama Don't Want To Skiffle Anymore. როდესაც პროგრამის წამყვანმა კითხა პეიჯს რისი გაკეთება სურდა მას სკოლის დამტავრების შემდეგ,პეიჯმა უპასუხა რომ სურდა ბიოლოგიის მკვლევარი, რათა აღმოეჩინა კიბოს წამალი თუ მანამდე არ მიაგნებდნენ მას.
The Yardbirds
ჯგუფის ჩამოყალიბების იდეა ამოვარდა, მიუხედავად იმისა, რომ 1966 წელს პეიჯმა, ბეკმა და მუნმა ჩაწერეს სიმღერა Beck's Bolero. ხმისჩამწერ სესიებზე მუსიკოსებთან მუშაობდა ბას გიტარისტი ჯონ პოლ ჯოუნსი. მისი თქმით, იგი მზად იყო პეიჯთან მომავალ პროექტებში მონაწილეობისათვის.
ჯგუფის The Yardbirds უკანასკნელი კონცერტი შედგა 1968 წლის ივლისში. თუმცა, ამის შემდეგ, მათ შესთავაზეს რამდენიმე კონცერტის ჩატარება სკანდინავიაში, ასე რომ ჯიმ მაკკარტიმ და კიტ რელფმა პეიჯსა და ბას-გიტარისტ კრის დრეიას საშუალება მისცეს, გამოსულიყვნენ The Yardbirds-ის სახელით მომავალშიც. პეიჯმა და დრეიამ დაიწყეს ახალი ბენდის ჩამოყალიბება. პირველ ვოკალისტად მოიაზრებოდა ტერი რიდი, მაგრამ მოულოდნელად გამოჩნდა რობერტ პლანტის კანდიდატურა. ეს იყო პეიჯისათვის უკვე ცნობილი ბირმინგემელი ვოკალისტი. პლანტი უმალ დათანხმდა შემოთავაზებაზე და თავის მხრივ, ურჩია პეიჯს მუსიკოსი ჯონ ბონემი, რომელი უკრავდა დასარტყამებზე. დრეია ამოვარდა პროექტიდან და ფოტოგრაფიით დაინტერესდა, მოგვიანებით სწორედ მან გადაიღო სურათი ლედ ზეპელინის სადებიუტო ალბომის გარეკნისათვის. ჯონ პოლ ჯოუნსი პეიჯს თავისი მეუღლის რჩევით დაუკავშირდა და ჯგუფში დაიკავა ბას გიტარისტის ვაკანტური ადგილი. 1968 წელს მათ ამ სახელით მოაწყვეს ლედ ზეპელინის 1968 წლის სკანდინავიური ტური. ცნობილია, რომ კიტ მუნსა და ჯონ ენვისტლს სურდათ ერთობლივი სუპერჯგუფი, რომელშიც პეიჯი და ბეკიც დაუკრავდნენ. მისი თქმით, ბეკი და პეიჯი დაეშვებოდნენ, როგორც ტყვიის დირიჟაბლი - სწორედ ასე აღწერდა ენტვისტლი ხოლმე ცუდ კონცერტს.
მენეჯერ პიტერ გრანტის რჩევით ჯგუფმა ამოაგდო ასო 'a' სიტყვიდან Lead (ტყვია), რათა ამერიკელებს არ წარმოეთქვათ leed.
პირადი ცხოვრება
ჯიმის პეიჯს ჰყავს ქალიშვილი სკარლეტ პეიჯი, რომელიც დაიბადა 1971 წელს. ის პროფესიით ფოტოგრაფია და პეიჯს ის გაუჩნდა მოდელ შარლოტ მარტინისგან, რომელთან ერთადაც იყო 1970-83 წლებში. მას მოფერებით ”ჩემი ლედის” ეძახდა.
1986-95 წლებში პეიჯი დაქორწინებული იყო პატრისია ეკერთან, რომელიც იყო ასევე მოდელი და ოფიციანტად მუშაობდა. მათ შეეძინათ ვაჟი ჯეიმზ პატრიკ პეიჯ III (დაიბადა 1988 წლის აპრილში)
1995 წელს პატრისიასთან განქორწინების შემდეგ მან ცოლად შეირთო ხიმენა გომეს პარატჩა. მისგან პეიჯს სამი შვილი შეეძინა
ოკულტური ინტერესი
გარეგნობის ოთხი სიმბოლო პირველად გამოჩნდა ლედ ზეპელინის მეოთხე ალბომის გარეკანზე, რაც დაკავშირებულია პეიჯის ოკულტურ დაინტერესებასთან. ეს სიმბოლოები პეიჯმა ამოიღო ცნობილი ინგლისელი ოკულტისტის და შავი მაგიის მიმდევრის ალისტერ ქროულის ნაშრომებიდან.ეს ოთხი მისტიური სიმბოლო წარმოადგენდა ჯგუფის თითოეული წევრის სიმბოლოს. საკუთარი სიმბოლო იყო ე.წ. Zoso
მეოთხე ალბომის გამოსვლის შემდგომ ტურებსა და წარმოდგენებზე პეიჯს ხშირად ჰქონდა ამოქარგული თავის სამოსზე Zoso სიმბოლო. განსაკუთრებით თვალშისაცემი იყო მის ცნობილ სამოსზე Dragon Suit, რომელიც ასევე მოიცავდა ნიშნებს: თხის რქა, მორიელი და კიბო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლედ ზეპელინის წევრები კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:ინგლისელი როკ-გიტარისტები კატეგორია:ინგლისელი როკ-მუსიკოსები
Compsodrillia petersoni
Compsodrillia petersoni — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
სურაგულოვო
სურაგულოვო (Сурағол; Сурагулово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის მელეუზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 0 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ მელეუზიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მელეუზი, რომელიც დაშორებულია 16 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:მელეუზის რაიონის სოფლები
ვლადიმერ იაშვილი (სამხედრო)
მინი|220პქ|ვლადიმერ იაშვილი ვლადიმერ მიხეილის ძე იაშვილი (დ. 15 ივლისი, 1764 ― გ. 20 ივლისი, 1815, სოფ. მურომცევო, დაკრძალულია სოფ. კოზელში, კალუგის გუბერნია) — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი. ლევან იაშვილის უფროსი ძმა. მსახურობდა ცხენოსან ათასეულში. მონაწილეობდა იმპერატორ პავლე I-ის მკვლელობაში. იმპერატორ ალექსანდრე I-ის განკარგულებით გადაასახლეს თავის მამულში (სოფ. მურომცევო, კალუგის გუბერნია). 1812 წელს სამამულო ომის დროს მიხეილ კუტუზოვის ნებართვით ჩაება ფრანგების წინააღმდეგ ბრძოლაში, მაგრამ იმპერატორ ალექსანდრე I-მა კვლავ თავის მამულში დააბრუნა.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 15 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1764 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1815 კატეგორია:მეფის მკვლელები კატეგორია:ქართველი გენერლები
ლივონიის ქრონიკები
ლივონიის ქრონიკები — აღმოსავლეთ ბალტიისპირეთის ქვეყნების ისტორიის მნიშვნელოვანი წყარო. უძველესია ჰაინრიხ ლატვიელის "ლივონიის ქრონიკა" (XIII საუკუნის I ნახევარი). XIII საუკუნის დამლევს შეადგინეს "გარითმული ქრონიკა", შემდეგ - ბ. ჰენკეს "ახალი გარითმული ქრონიკა" (XIV საუკუნის II ნახევარი), ბ. რუსოვის "ლივონიის პროვინციის ქრონიკა" (XVI საუკუნის II ნახევარი) და ი. რენერის "ლიფლანდიური ისტორიები" (XVI საუკუნის II ნახევარი). ამ ნაშრომებში ასახულია ლივონიის ორდენის არსებობის თითქმის მთელი პერიოდი. ეს არის გერმანელ რაინდთა და ლივონიის ორდენის აპოლოგია, მაგრამ მდიდარი და მრავალფეროვანი ფაქტობრივი მასალა უაღრესად ზრდის ლივონიის ქრონიკების, როგორც ისტორიული წყაროს მნიშვნელობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიეტუვის ისტორია კატეგორია:ლატვიის ისტორია კატეგორია:ესტონეთის ისტორია კატეგორია:ისტორიული დოკუმენტები
მუნიციპალიტეტი
მინი|[[პონსეს მუნიციპალიტეტის მთავრობის სახლი, პუერტო-რიკო.]] მუნიციპალიტეტი (Munizipalität < municipium) — ადგილობრივი მმართველობის ან თვითმმართველობის არჩევითი ორგანო; ზოგჯერ კი მხოლოდ საქალაქო მმართველობის ორგანოს სახელწოდება (მაგ., აშშ-სა და დიდ ბრიტანეთში). მუნიციპალიტეტს ირჩევს შესაბამისი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის (მაგ., ქალაქის, დეპარტამენტის, საგრაფოსა და სხვა) მოსახლეობა.
ლიტერატურა
* კატეგორია:ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები
კიმ კემპბელი
კიმ კემპბელი, ინგლ.Avril Phaedra Douglas 'Kim' Campbell (დ.1947 წ.) - კანადის პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე, მთავრობის თავმჯდომარე, კანადის პირველი და ერთადერთი ქალი პრემიერ-მინისტრი, უმაღლესი სასამართლოს მრჩეველთა საბჭოს თავმჯდომარე.
ბიოგრაფია
16 წლის ასაკში იგი პირველი კანადელი გოგონა გახდა, რომელიც სკოლის სტუდენტური კავშირის პრეზიდენტად აირჩიეს. უმაღლესი განათლება მან მიიღო ბრიტანეთის კოლუმბიის უნივერსიტეტში პოლიტიკური მეცნიერების პროფესიით, შემდეგ კი დოქტორის ხარისხის დასაცავად ლონდონის ეკონომიკის სკოლაში სწავლობდა.
კიმ კემპბელი 1975-81 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას საკუთარ ალმა-მატერში და ვანკუვერის კოლეჯში, კითხულობდა ლექციების კურსს პოლიტიკური მეცნიერების დარგში, 1985-86 წლებში მუშაობდა პროვინციის პრემიერის ოფისის უფროსად. როგორც პროგრესულ-კონსერვატიული პარტიის წევრი, იგი 1986 წელს არჩეული იქნა ბრიტანეთის კოლუმბიის საკანონმდებლო ორგანოს დეპუტატად, ხოლო ორი წლის შემდეგ - ფედერალური პარლამენტის თემთა პალატის წევრად. 1989 წელს კიმ კემპბელი დაინიშნა ჩრდილოეთის ტერიტორიების განვითარების და ინდიელთა საქმეების სახელმწიფო მინისტრად. მომდევნო სამი წლის განმავლობაში იგი იუსტიციის მინისტრად მუშაობდა ბრაიან მალრონის კაბინეტში, 1993 წლის იანვარში კი დაიკავა თავდაცვის და ვეტერანთა საქმეების მინისტრის პოსტი.