cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ავტოგინეფილია
სექსუალური ფანტაზიები
ბლანჩარდს მოყავს სხვადასხვა შემთხვევები, ხალხის სექსუალური ფანტაზიების ილუსტრირებისთვის, რომლებიც ამტკიცებენ ავტოგინეფილიის არსებობას: ფილიპი 38 წლის კაცი იყო როდესაც მივიდა ავტორის კლინიკაში შესაფასებლად... ფილიპმა მასტურბაცია დაიწყო პუბერტულ ასაკში, სადღაც 12—13 წლისას. პირველი სექსუალური ფანტაზია, რომელიც მან გაიხსენა, იყო ის, რომ მას ჰქონდა ქალის ტანი. მასტურბაციის დროს წარმოიდგენდა, რომ ის იყო საწოლში მწოლიარე შიშველი ქალი. მისი ფსიქიკური წარმოდგენა ფოკუსირდებოდა მის მკერდზე, ვაგინაზე, საკუთარი კანის სირბილეზე, და ა.შ. — ყველაფერი რაც ახასიათებს ქალის ტანს. ეს იყო ფილიპის რჩეული სექსუალური ფანტაზია მისი ცხოვრების განმავლობაში.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პარაფილიები კატეგორია:ტრანსგენდერული ხალხი და მათი ქცევა
კრისტიან ბეილი
კრისტიან ჩარლზ ფილიპ ბეილი (Christian Charles Philip Bale; დ. 30 იანვარი, 1974) — ინგლისელი მსახიობი. თამაშობს როგორც მაღალბიუჯეტიან, ისე დამოუკიდებელ და ხელოვნების სახლების მიერ დაფინანსებულ ფილმებში.
ბიოგრაფია
ბეილი პირველად საზოგადოებამ იხილა 13 წლის ასაკში. მან მთავარი როლი შეასრულა სტივენ სპილბერგის ფილმში „მზის იმპერია“. ის თამაშობს ინგლისელ ბიჭს, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის დროს დაიკარგა და იაპონელთა ბანაკში აღმოჩნდა.
2010 წელს მან კრიტიკოსთა დადებითი შეფასება დაიმსახურა ფილმში „მებრძოლი“ განსახიერებული როლის გამო. ამ ფილმით მან დაიმსახურა რამდენიმე ჯილდო, მათ შორის ოსკარი საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მეორეხარისხოვან როლში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:დაბადებული 30 იანვარი კატეგორია:ოქროს გლობუსის გამარჯვებულები კატეგორია:XX საუკუნის ინგლისელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ინგლისელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი გამხმოვანებლები
დელისი
დელისი — დასახლებული უბანი თბილისის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, საბურთალოს რაიონში. განლაგებულია ვაჟა-ფშაველას გამზირისა და შალვა ნუცუბიძის ქუჩის მიმდებარე ტერიტორიაზე. 1979 წლიდან მოქმედებს თბილისის მეტროპოლიტენის სადგური „დელისი“.
ისტორია
თავდაპირველი სახელი იყო „გდელისი“. ეს ტოპონიმი დადასტურებულია XVIII საუკუნის მოღვაწის იესე ოსეს ძის თხზულებასა და ვახუშტი ბატონიშვილის „პეტერბურგულ ატლასში“ (1745), სადაც №10 რუკაზე დატანილია მდ. ვერის მარცხენა მხარეს და მოიცავს ტერიტორიის მოზრდილ ნაწილს. სიტყვა „გდელისი“ ორი ცნებისაგან შედგება — „გდელი“ და „ლისი“. გდელი ძველ ქართულში გრძელის შესატყვისად იხმარებოდა, ხოლო ლისი დაჭაობებულ ფართობს ეწოდებოდა. გდელისის თავდაპირველი სახელწოდება „გდელი ლისი“ უნდა ყოფილიყო. შემდგომში ორი ერთნაირი მარცვლიდან ერთ-ერთი დაიკარგა და მივიღეთ გდელისი. გდელისი ცოცხალი ტოპონიმია XIX საუკუნეში და XX საუკუნის დასაწყისში (ხუთვერსიანი რუკა, დ. დ. პაგირევი). XIX საუკუნის ბოლოს მდ. ვერის ხეობის ნაწილში და ლისის ტბის მიდამოებში გაჩნდა აზერბაიჯანული მოსახლეობა. სავარაუდოა, რომ ამ მოსახლეობის ენობრივი თავისებურებების გამო სიტყვაში „გდელისი“ დაიკარგა თავკიდური ბგერა „გ“ და მივიღეთ ტოპონიმი „დელისი“.
დელისის ტერიტორიაზე აღმოჩენილია ენეოლითური ხანის (ძვ. წ. V ათასწლელის II ნახევარი – IV ათასწლეულის დასაწყისი) ადრინდელი სამიწათმოქმედო კულტურის არქეოლოგიური ძეგლი. გათხრები მიმდინარეობდა 1972, 1976–78 წლებში (ხელმძღვ. რ. აბრამიშვილი). გამოვლენილია ოთხკუთხა და წრიული ნაგებობანი. აღმოჩენილია თიხის ჭურჭლის ნატეხები, ობსიდიანის ანატკეც-ანამტვრევები, ბაზალტის იარაღი, ძვლის კვირისტავი, ირმის რქის ნაწილი. ძეგლის მასალას საერთო აქვს, ერთი მხრით, ქვემო ქართლისა და აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე გავრცელებულ ე. წ. შულავერ-შომუთეფეს კულტურასთან, ხოლო, მეორე მხრით — ზემო იმერეთის თანადროულ ძეგლებთან. კერამიკის მცირე ნაწილი კი მტკვარ-არაქსის კულტურულ იერს ატარებს. დელისის ძველი მოსახლეობა მისდევდა მიწათმოქმედებას, მეთუნეობას, ქვის წარმოებას, მესაქონლეობას. ოსტეოლოგიური მასალის მიხედვით, ძირითადად მოშენებული ჰყოლიათ მსხვილი რქოსანი საქონელი, აგრეთვე ღორი, ცხვარი და თხა. აქ აღმოჩენილი სპილენძ-ბრინჯაოს ნივთები ადგილობრივი წარმოებისაა, რაც იმაზე მიგვანიშნებს, რომ ეს რეგიონი ბრინჯაოს დამზადების ერთ-ერთი უძველესი კერა ყოფილა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის უბნები კატეგორია:საბურთალოს რაიონი
არნოლდ ჟვანია
არნოლდ ჟვანია (დ. 30 ივლისი, 1947, სოფ. ქვედა ჩხოროწყუ, ახლანდ. ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. ღირსების ორდენის კავალერი.
1970 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1970–1973 წლებში თბილისის აბრეშუმის საწარმოო გაერთიანების ინჟინერი, 1973–1975 წლებში აბრეშუმის საწარმოო გაერთიანების ალკკ კომიტეტის მდივანი, ჩხოროწყუს ალკკ რაიკომის მეორე მდივანი, პირველი მდივანი (1975–1979), ჩხოროწყუს კონტროლის პალატის თავმჯდომარე (1978–1980), ჩხოროწყუს აღმასკომის თავმჯდომარის მოადგილე (1980–1985), ჩხოროწყუს რაიკომის მეორე მდივანი (1985–1987), 1987-1991 წლებში ჩხოროწყუს რაიკომის პირველი მდივანი, 1993-1996 წლებში მოქალაქეთა კავშირის რაიონული ორგანიზაციის თავმჯდომარე, 1996-1999 წლებში ჩხოროწყუს გამგეობის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ჩხოროწყუს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. სარეგლამენტო და პროცედურის საკითხთა ქვეკომიტეტის თავმჯდომარე (2000–2001), სამანდატო და ეთიკის საკითხთა ქვეკომიტეტის თავმჯდომარე (2001–2004), ეუთოს საპარლამენტო ასამბლეა–საპარლამენტო დელეგაციის წევრი (2002–2004). 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. 2008–2013 წლებში შპს „ენგურჰესის" სამეთვალყურეო საბჭო წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1970) კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები არნოლდ კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
უანკუიე
უანკუიე — ბაზალტური სტრატოვულკანების ჯგუფი არგენტინაში, ჩილეს საზღვართან, ვულკან ლანინის სამხრეთით. მდებარეობს ეპულაფკენის ტბის სამხრეთით. კომპლექსის უმაღლესი მწვერვალი ზღვის დონიდან 2,139 მეტრზე მდებარეობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არგენტინის ვულკანები
ტროილიზმი
ტროილიზმი — ეროტიკული ინტერესი, რომელიც საკუთარი პარტნიორის სხვასთან სქესობრივი აქტის, ხშირად ფარულად, თვალთვალს გულისხმობს. მისი ყველაზე გავრცელებული სახეა, როდესაც მამაკაცი თავისი მეუღლის სხვა მამაკაცთან სქესობრივ აქტს ადევნებს თვალს. ეს სვინგური ცხოვრების წესის ნაწილია და მონაწილეების მიხედვით განისაზღვრება.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პარაფილიები
Change (Sugababes-ის ალბომი)
Change — ჯგუფ Sugababes-ის მეხუთე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2007 წლის 1 ოქტომბერს. ალბომი ჟანრობრივად მრავალფეროვანია, იგი შეიცავს პოპს, რიტმ-ენდ-ბლუზს და პოპ-როკს. Change პირველ პოზიციაზე ავიდა ბრიტანულ ჩარტში და პლატინის სტატუსი მიენიჭა ბრიტანეთსა და ირლანდიაში. 2007 წლის 24 სექტემბერს ალბომიდან გამოვიდა პირველი სინგლი About You Now. სიმღერა გახდა ჯგუფის მეექვსე ნომერ პირველი ჰიტი ბრიტანეთის ჩარტში. 2008 წელს About You Now იყო ნომინირებული BRIT Award-ზე, როგორც საუკეთესო ბრიტანული სინგლი.
სქოლიო
კატეგორია:Sugababes-ის ალბომები კატეგორია:2007 წლის ალბომები კატეგორია:პოპ-ალბომები
დოკუმენტური ფილმი
დოკუმენტური ფილმი – კინოხელოვნების სახეობა, რომელიც გულისხმობს რეალური ისტორიული მოვლენებისა თუ რეალური ადამიანების ასახვას (განსხვავებით მხატვრული ფილმისაგან) ფილმი რომელიც მოგვითხრობს, რეალურ ისტორიას, რეალურ პრობლემებს , ფილმი რომელიც ეხება საზოგადოებრივ საკითხებს და მათი გადაჭრის გზებს. ფილმის რომლის მიზანია საზოგადოებრივი განათლების ამაღლება და განვითარება, შეხედულებების ცვალებადობა რაიმე საკითხზე.
კატეგორია:კინემატოგრაფიული ჟანრები
(I'll Never Be) Maria Magdalena
„(I’ll Never Be) Maria Magdalena“, ცნობილი როგორც „Maria Magdalena“ — გერმანელი მომღერლის, სანდრას სიმღერა მისი სადებიუტო ალბომიდან „The Long Play“ (1985). სიმღერა, რომლის ავტორები იყვნენ ჰუბერტ კემლერი, მარკუს ლერი, მიხაელ კრეტუ და რიჩარდ პალმერ-ჯეიმზი, გამოვიდა 1985 წლის მარტში Virgin Records-ის მიერ, როგორც ალბომის წამყვანი სინგლი. ევროპაში ჩარტების ერთ-ერთი მთავარი ჰიტი აღმოჩნდა და რამდენიმე ქვეყანაში პირველ ადგილსაც მიაღწია.
ისტორია
სიმღერა პირველად გამოვიდა 1985 წლის მარტში, როგორც წამყვანი სინგლი სანდრას სადებიუტო ალბომიდან „The Long Play“. ეს იყო მისი, როგორც სოლო არტისტის, მესამე სინგლი, მაგრამ პირველი სოლო სინგლი, რომელიც გამოვიდა საერთაშორისო დონეზე. რადიოში გაშვების შესაძლებლობის მოპოვების მცდელობა თავდაპირველად წარუმატებელი იყო, რის შემდეგაც ლეიბლმა საბერძნეთის დიჯეები და მათი ტურისტული აუდიტორია ამოიღო სამიზნეში; სიმღერა ჰიტად იქცა საბერძნეთში, სადაც სინგლების ჩარტშიც მოხვდა. სამშობლოში დაბრუნებულმა ტურისტებმა სიმღერა აქაც მოითხოვეს. 1985 წლის 13 სექტემბრიდან 4 ოქტომბრამდე, ზედიზედ ოთხი კვირის განმავლობაში, გერმანიის სინგლების ოფიციალურ ჩარტში პირველ ადგილს იკავებდა. შემდეგ სინგლმა პირველი ადგილი დაიკავა ავსტრიაში, შვეიცარიაში, შვედეთში, ნორვეგიაში, ნიდერლანდებსა და ფინეთში. მან ასევე მიაღწია პირველ ადგილს გერმანიის რადიოროტაციის ჩარტში და მეხუთეს ავსტრიისაში. პანევროპულ ჩარტებში, ის იყო მე-10 და მე-20 ჰიტი, რადიოროტაციისა და გაყიდვების ჩარტებში შესაბამისად. სიმღერა პოპულარული რადიოჰიტი იყო ბრაზილიაში, ახლო აღმოსავლეთში, ჩრდილოეთ აფრიკასა და აღმოსავლეთ ევროპაში.
სიმღერა რემიქსის სახით ხელახლა გამოვიდა 1993 წელს, როგორც დამოუკიდებელი სინგლი, მაგრამ კომერციულად წარმატებული არ აღმოჩნდა, თუმცა ფინეთის საუკეთესო ათეულში და დანიის საუკეთესო ოცეულში მაინც მოხვდა. მუსიკალურმა ვებგვერდმა AllMusic-მა რეტროსპექტულად შეაფასა იგი 5 ვარსკვლავიდან 2,5-ით. 1999 წელს სიმღერის კიდევ ერთი რემიქსი გამოვიდა მხოლოდ საფრანგეთში, როგორც სარეკლამო სინგლი მისი კომპილაციური ალბომის My Favorites მხარდასაჭერად. ტრეკი კვლავ ხელახლა გაარანჟირდა სანდრას რემიქსული ალბომისთვის Reflections (2006). ორიგინალური ვერსია მოგვიანებით ნიმუშად გამოიყენეს სიმღერაში „Kings & Queens“ სანდრას მეათე ალბომიდან Stay in Touch (2012).
სქოლიო
კატეგორია:Virgin Records-ის სინგლები კატეგორია:მარიამ მაგდალინელი კატეგორია:1993 წლის სინგლები კატეგორია:1985 წლის სიმღერები კატეგორია:1985 წლის სინგლები კატეგორია:სანდრას სიმღერები
ინფექცია
მინი|[[პლაზმოდიუმის გვარის პარაზიტი, რომელიც იწვევს მალარიას.]] ინფექცია (გვიანდ. ლათ. infectio - დასნებოვნება), პათოგენური პარაზიტის შეჭრა ადამიანის ან ცხოველის ორგანიზმში და მისი დასნეულება. ორგანიზმში შეჭრისთანავე ინფექციის გამომწვევი იბუდებს გარკვეულ ორგანოებსა და ქსოვილებში. შეჭრილ პარაზიტსა და „მასპინძლის“ ორგანიზმს შორის მყარდება რთული ურთიერთზემოქმედება - ინფექციური პროცესი, რომელიც მოიცავს გამომწვევის არსებობის ახალ პირობებთან შეგუებას, გამრავლებას, პროცესის დისემინაციას, მეტასტაზების გაჩენას, დაავადებული ორგანიზმის ინტოქსიკაციას და სხვა. ინფექცია ვლინდება დაავადების მწვავე ან ქრონიკული ფორმით ანდა ინფექციის მატარებლობით. ინფექციის ფორმა დამოკიდებულია გამომწვევის თვისებებზე - ვირულენტობაზე, ეგზო- და ენდოტოქსინების გამომიშავების უნარზე, შეჭრილი გამომწვევების რაოდენობაზე და სხვა. დიდი მნიშვნელობა აქვს აგრეთვე ორგანიზმის მდგომარეობას, მის ამთვისებლობის უნარს ან ამა თუ იმ დაავადებისადმი მიდრეკილებას. ზოგიერთი გამომწვევის ორგანიზმში დაბუდება არ იწვევს პათოლოგიური პროცესის განვითარებას. ასეთ გამომწვევებს პირობით პათოგენურს უწოდებენ. მათ დიდი ხნის მანძილზე შეუძლიათ უსიმპტომოდ იარსებონ კანისა და ლორწოვანი გარსების ზედაპირზე, კუჭ-ნაწლავში და სხვაგან, ვიდრე ტრავმა, გაცივება ან სხვა ხელშემწყობი ფაქტორი არ შეუქმნის სათანადო პირობებს მაავადებელი თვისებების გამოსავლენად.
კატეგორია:ინფექციური დაავადებები
სირიციუსი (პაპი)
ლიტერატურა
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 399 კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები
დეჯონი
დეჯონი (대전) — სამხრეთ კორეაში სიდიდით მეხუთე მეტროპოლია, რომლის მოსახლეობასამხრეთ კორეის ცენტრალურ რეგიონში და ცნობილია როგორც თავისი ტექნოლოგიებითა და კვლევითი ინსტიტუტებით, ასევე მდიდარი ბუნებრივი გარემოთი (მთები, ცხელი წყლები, მდინარეები). დეჯონი მნიშვნელოვან სატრანსპორტო ქალაქს წარმოადგენს და სწრაფმავალი მატარებლით  დედაქალაქიდან დაახლოებით 50 წუთის სავალზეა.
დეჯონი წარმოადგენს სამხრეთ კორეის ერთ-ერთ ადმინისტრაციულ ცენტრს, სადაც მდებარეობს დეჯონის სამთავრობო კომპლექსი (სხვა ადმინისტრაციული ცენტრებია სეული, გვაჩეონი და სეჯონგი). . 1980-იან წლებში სამხრეთი კორეის ადმინისტრაციამ მიიღო გადაწყვეტილება გარკვეული სამთავრობო ინსტიტუტების სეულიდან (დედაქალაქი) სხვა ქალაქებში გადატანის შესახებ. დეჯონში ამჟამად 12 ეროვნული სამთავრობო ოფისი მდებარეობს, მათს შორის: კორეის საბაჟო სამსახური, მცირე და საშუალო ბიზნესის ადმინისტრაცია, სახემწიფო შესყიდვების სამსახური, სტატისტიკის ეროვნული ცენტრი, სამხედრო ძალის ადმინისტრაცია, კორეის ეროვნული სატყეო სააგენტო, კულტურული მემკვიდრეობის ადმინისტრაცია და კორეის ინტელექტუალური საკუთრების ოფისი, ასევე კორეის საპატენტო სასამართლო. Korail, კორეის წყლის რესურსებისა და კორეის სამთო და უსაფრთხოების ბეჭდვის კორპორაციების სათაო ოფისები ასევე დეჯონში მდებარეობს.
დეჯონში დღეის მდგომარეობით 23 უნივერსიტეტი და კოლეჯია განლაგებული, მათს შორის KAIST და Chungnam National University. ქალაქმა მოიპოვა "აზიის სილიკონის ველისა" და "მაღალი ტექნოლოგიების ქალაქის" სტატუსი და 2000 წელს უმასპინძლა Taejon Expo '93 და საერთაშორისო მათემატიკური ოლიმპიადებს. აქ ასევე დაფუძნებულია რამდენიმე მნიშვნელოვანი კვლევითი ინსტიტუტი.
დედეოკ ინნპოლისი (Daedeok Research and Development Special Zone) — შედგება 28 სახელმწიფოს მიერ დაფინანსებული კვლევითი და 79 კერძო კვლევითი ინსტიტუტისგან, სადაც საერთო ჯამში დასაქმებულია 2000 მკვლევარი. დეჯონში 1998 წელს დაარსდა მსოფლიო ტექნოპოლისის ასოციაცია,  მსოფლიოს სხვა სამეცნიერო ქალაქებთან საერთაშორისო თანამშრომლობის მიზნით. ასოციაცია დღეისათვის საგრძნობლად გაიზარდა და ჯამში 32 სახელმწიფოდან 67 წევრი ჰყავს, აგრეთვე აქტიურად მიმდინარეობს  თანამშრომლობა ბევრ საერთაშორისო ორგანიზაციასთან, მათ შორის იუნესკოსთან, მისი ოფიციალური საკონსულტაციო ორგანოს სტატუსით.
ისტორია
დეჯონის რეგიონში ადამიანები პირველად ქვის ხანის პერიოდში გამოჩნდნენ და სხვადასხვა დროს სტრატეგიულ სამხედრო ბაზად გამოიყენებოდა, ისეთი ადამიანების მიერ, როგორებიცაა: Baekje-ს Usul-gun, Silla- ს Bipung -gun და Hoideok-Hyeon, Yuseong-Hyeon, Deokjin-Hyeon და Jinjam-Hyeon. ჯოსეონის სამეფოს პერიოდში, ის დარჩა გონჯუ მოხას ჰოიდეოკ-ჰიონისა და ჯინჯამ-ჰიონის. 1895 წელს, ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი გადავიდა Hoideok-gun და Jinjam-gun-ის მმართველობის ქვეშ, გარდა ზოგიერთი ნაწილისა, რომელიც ეკუთვნოდა Gongju-gun-ს.
ისტორიულად, დეჯონი იყო პატარა სოფელი, მცირე მოსახლეობით, თუმცა 1905 წლიდან, მას შემდეგ რაც სეულიდან ბუსანამდე გიეონბუს რკინიგზამ დაიწყო მუშაობა, სადგური დეჯონშიც გაიხსნა. ხოლო 1926 წელს იაპონიის მთავრობის მმართველობის დროს  მოკპოსა და დეჯონს შორის აშენდა რკინიგზა და ეს უკანასკნელი მთავარ სატრანსპორტი კვანძად იქცა, რამაც მისი მოსახლეობვის ზრდაც გამოიწვია. მარცხნივ|მინი| ეუნჰაენგ-სუნჰვას სამეზობლო (კასუგა-ჩო), დაახლ.1920წ. რკინიგზის იაპონიის მმართველობის ქვეშ გაყვანის შემდგომ იაპონელებისთვის მეგობრული გარემო შეიქმნა და ბევრმა მათგანმა დაიწყო ქალაქში დასახლება. 1910 წელს ჩატარებული აღწერის შედეგად დადგინდა რომ 4350 მოსახლიდან ნახევარზე მეტი იყო იაპონელი, ხოლო 1925 წლის მონაცემებით 8861 მოსახლიდან 56%-ს იაპონელები შეადგენდნენ, რამაც გამოიწვია ქალაქზე იაპონური კულტურის დიდი გავლენა.
1932 წელს ჩუნგნამის პროვინციის დედაქალაქი გონჯუდან დეჯონში გადაიტანეს. კორეის ომის დროს კი ადრეული კონფლიქტის ეპიცენტრი იყო: დეჯონის ბრძოლა. გარდა ამისა სამხრეთ კორეის პოლიციის მიერ მოკლული მშვიდობიანი მოქალაქეების საფლავები დეჯონის მახლობლად იქნა აღმოჩენილი. აღნიშნული ფაქტი მოხვდა ალან ვინინგტონის ანტისაომარ ბროშურაში " მე ვნახე სიმმართლე კორეაში". ბროშურის შინაარსით შერცხვენილმა ბრიტანეთის მთავრობა განიხილავდა ვინინგტონის ღალატის ბრალდებით სიკვდილის დასჯას, თუმცა საბოლოოდ მხოლოდ მოქალაქეობა ჩამოართვეს.
ამის შემდგომ ცვლილებები შევიდა ქალაქის საზღვრებში და განვითარდა მისი ოფიციალური სახელებიც. 1983 წელს ახლომდებარე ქალაქი დედეოკი დაეჯონის ნაწილად იქცა. 1983 წელს ქალაქს მიენიჭა სპეციალური ქალაქის სტატუსი (ჯიხალსი), რითაც იქცა ცალკე ადმინისტრაციულ რეგიონად ჩუნგჩეონგნამ -დოსგან. 1995 წელს სამხრეთ კორეის ყველა სპეციალურ ქალაქს კვლავ დაარქვეს მეტროპოლიტენი ქალაქები, რის შედეგადაც დეჯონი დღემდე მოიხსენიება როგორც დეჯონის მეტროპოლიტენ ქალაქი (대전광역시).
1997 წელს აშენდა დეჯონის სამთავრობო კომპლექსი, რათა მჭიდროდ დასახლებულ ქალაქ სეულიდან ზოგიერთი სამთავრობო ოფისი გადატანილ ყოფილიყო. შედეგად, დეჯონის მოსახლეობა მკვეთრად გაიზარდა. თუმცა, 2013 წელს სეჯონგის სპეციალური თვითმმართველი ქალაქის აშენებით, კაპიტალის ფუნქციების გაყოფისა და დაბალანსებული ადგილობრივი განვითარების მიზნით, საჯარო დაწესებულებები, რომელთა ცენტრებიც ადრე დეჯონში იყო, სეჯონგში გადავიდა, ისევე როგორც სეულის მრავალი საჯარო დაწესებულება. ხოლო სეულის მრავალი საჯარო დაწესებულება ასევე გადავიდა სეჯონგში. მას შემდეგ რაც ქალაქ სეჯონგმა დაიწყო ინფრასტრუქტურული განვითარება, მოსახლეობამ დეჯონიდან სეჯონგში დაიწყო გადინება. 2020 წლის ივლისის მდგომარეობით, 100,000-ზე მეტმა ადამიანმა დატოვა დეჯონი და სეჯონში გადავიდა. დეჯონის მოსახლეობა კვლავ შემცირდა 2013 წელს 1,54 მილიონიდან 1,46 მილიონამდე 2022 წელს.
გეოგრაფია
მარცხნივ|მინი| საფეხმავლო ბილიკი მდინარე გაპის გასწვრივ დეჯეონი მდებარეობს N36°10'50" და N36°29'47" განედებსა და E127°14'54" და E127°33'21" გრძედს შორის სამხრეთ კორეის შუაგულთან ახლოს. ქალაქი სეულიდან დაშორებულია 167.3 კილომეტრით, ბუსანიდან 294 კილომეტრით და 169 კილომეტრით გვანგჯუდან.
ქალაქი ისტორიულად ცნობილია როგორც "დიდი ველი" და მდებარეობს დიდი წრის შიგნით, რომელიც გარშემორტყმულია რამდენიმე მთით, გერიონგსანის ეროვნული პარკით, რომელიც მდებარეობს ქალაქის დასავლეთ საზღვარზე და სობაეკის ქედის ძირში.
ქალაქის ცენტრში გადის სამი მდინარე: გაპჩეონი (갑천), იუდეუნჩეონი (유등천) და დეჯეონჩეონი (대전천). ისინი დაახლოებით სამხრეთიდან ჩრდილოეთისკენ მიედინება და უერთდება მდინარე გეუმს, რომელიც ქალაქს ჩრდილო-აღმოსავლეთით ესაზღვრება. მდინარე დეჯეონის საზღვრებს მიღმა იცვლის მიმართულებას სამხრეთ დასავლეთისკენ და საბოლოოდ გუნსანის მახლობლად, ყვითელ ზღვაში ჩაედინება.
დეჯეონი იყოფა ხუთ პოლიტიკურ გუად (ოლქად): სეოგუ (서구), დონგუ (동구), იუსეონგუ (유성구), დედეოკგუ (대덕구) და ჯუნგუ (중구).
კლიმატი
დეჯეონს აქვს მუსონური გავლენის მქონე, ოთხსეზონიანი კლიმატი, და მდებარეობს ნოტიო სუბტროპიკულ და ნოტიო კონტინენტურ კლიმატურ კლასიფიკაციებს შორის, და სეულთან შედარებით ოდნავ უფრო რბილი ტემპერატურის უკიდურესობები  გააჩნია. ზამთარი ცივი და მშრალია, საშუალო თვიური ტემპერატურა იანვარში -1.0°C -ია. ზაფხული ცხელი და ნოტიოა, აგვისტოში საშუალო თვიური ტემპერატურა 15.6 °C-ს წარმოადგენს. წლის განმავლობაში ყველაზე ძლიერი ნალექი ჩვეულებრივ კორეის მუსონების სეზონზე, ივლისიდან აგვისტომდე მოდის.
ადმინისტრაციული დანაყოფები
მარჯვნივ|მინი| დეჯეონის ადმინისტრაციული ერთეულები. დეჯეონი დაყოფილია 5 ოლქად (" გუ "):
დემოგრაფია
2022 წლის იანვრის მდგომარეობით, დაჯეონის მოსახლეობა შეადგენს 1,469,543 ადამიანს, მათ შორის 17,292 (1.2%) რეგისსტრირებული უცხო ქვეყნის მოქალაქეა. არა|მინი| მოსახლეობის რაოდენობის ზრდა
რელიგია
2005 წლის აღწერის მიხედვით, დეჯეონის მცხოვრებთა 21,8% ბუდიზმის მიმდევარია. 31,2% ქრისტიანობის (20,5% პროტესტანტიზმი და 10,7% კათოლიციზმი ). მოსახლეობის დაახლოებით 47% ძირითადად ათეისტიაი ან მიჰყვება მუიზმს და სხვა ძირძველ რელიგიებს.
Განათლება
დეჯონში არის 23 უნივერსიტეტი და კოლეჯი, რომლებშიც ერთდროულად ირიცხება დაახლოებით 90,000 სტუდენტი და საერთო ჯამში დასაქმებულია 4,000 პროფესორი.
დეჯონის ძირითადი სახელმწიფო უნივერსიტეტებს მიეკუთვნება:
მინი| ჩუნგნამის უნივერსიტეტის იურიდიული სკოლის შენობა დეჯონის ძირითადი კერძო უნივერსიტეტები:
სპეციალიზებული უმაღლესი სკოლები და აკადემიები :
ლანგელანი
ლანგელანი (Langeland) — კუნძული დანიაში, დიდი ბელტის სრუტეში. ფართობი 285 კმ²-ია, მოსახლეობა კი 2010 წლის მონაცემებით 13 277 ადამიანს შეადგენს. კუნძული აწარმოებს მარცვლეულს და ცნობილია თავის რეკრეაციული არეალებით. ახლომდებარე დიდ კუნძულ ფიუნთან დაკავშირებულია ხიდით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დანიის კუნძულები
გოთიკა (მრავალმნიშვნელოვანი)
გოთიკა შეიძლება აღნიშნავდეს:
Gotiko
ლალი ღოღელიანი
ლალი ღოღელიანი (დ. 31 მარტი, 1944, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი.
ბიოგრაფია
1967 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 31 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
აბროლოსის ეროვნული პარკი
thumb|300 px|აბროლოსის ერთ-ერთი კუნძულის ხედი აბროლოსის ეროვნული პარკი (Parque Nacional Marinho dos Abrolhos) — ეროვნული პარკი ბრაზილიის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. მდებარეობს ბაიას შტატში, ატლანტის სანაპიროზე. პარკი წარმოადგენს ხუთი კუნძულისაგან შემდგარ არქიპელაგს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრაზილიის ეროვნული პარკები
ანტონ დელვიგი
ანტონ ანტონის ძე დელვიგი (დ. 17 აგვისტო [ ძვ. სტ. 6 აგვისტო], მოსკოვი — გ. 26 იანვარი [ ძვ. სტ. 14 იანვარი] , სანქტ-პეტერბურგი) — გერმანული წარმოშობის ბარონი, რუსი პოეტი, ალექსანდრე პუშკინის საუკეთესო მეგობარი და თანაკლასელი. 1811 წელს დელვიგი შედის ცარსკოე-სელოს ლიცეუმში; თანამედროვეთა ცნობებით იგი ძალზედ ზარმაცი იყო, თუმცა ლექსების წერა ჯერ კიდევ 1814 წელს დაიწყო და მისი პირველი ნაშრომი „ევროპის მეგზურში“ დაიბეჭდა. მისი პირველი ნაწარმოები იყო ”პარიზის აღება”(1814 წელი), რომელიც მან კოალიციის ჯარების მიერ 1814 წელს პარიზის აღებას მიუძღვნა. იგი მსახურობდა ივანე კრილოვის უფროსობის ქვეშ საიმპერატორო ბიბლიოთეკაში, ხოლო თანამდებობიდან გადადგომის შემდეგ სიკვდილამდე (33 წლის ასაკში) მსახურობდა საგარეო საქმეთა სამინისტროში.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი პოეტები
ჯგუფი (გეოლოგია)
ჯგუფი, ერატემა — ზოგადი სტრატიგრაფიული სკალის ქვედანაყოფი, რომელიც აერთიანებს ერთი გეოლოგიური ერის განმავლობაში წარმოქმნილ ქანებს. ჯგუფი იყოფა სისტემებად. ამერიკულ გეოლოგიურ ლიტერატურაში ჯგუფი გულისხმობს ადგილობრივი სტრატიგრაფიული სკალის ქვედანაყოფს, რომელიც აერთიანებს რამდენიმე წყებას (ფორმაციას).
კალიფორნიის უნივერსიტეტი (ბერკლი)
კალიფორნიის უნივერსიტეტი ბერკლიში (The University of California, ან მოკლედ UC Berkeley, Berkeley, Cal) — კალიფორნიის უნივერსიტეტის ცხრა კამპუსიდან უძველესი. დაარსდა 1868 წლის 23 მარტს, მდებარეობს კალიფორნიის შტატის ქალაქ ბერკლიში და დაახლოებით 5 კმ² ფართობი უჭირავს.
ბერკლის ფიზიკოსებმა გადამწყვეტი როლი შეასრულეს მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ატომური ბომბის შემუშავებაში, ასევე ომის შემდეგ წყალბადის ბომბის შექმნაში. ბერკლის მეცნიერებმა გამოიგონეს ციკლოტრონი, გამოიკვლიეს ანტიპროტონი, გადამწყვეტი როლი ითამაშეს ლაზერის კვლევაში, ახსნეს ფოტოსინთეზის პროცესი, აღმოაჩინეს მრავალი ქიმიური ელემენტი, მათ შორის, პლუტონიუმი, ბერკლიუმი, ლორენციუმი და კალიფორნიუმი.
უნივერსიტეტი ერთ-ერთი საუკეთესოა როგორც აშშ-ში ისე მთელს მსოფლიოში. Times Higher Education World University Rankings-მა 2016 წელს კალიფორნიის უნივერსიტეტი ბერკლიში დაასახემა მეექვსე ყველაზე დიდი რეპუტაციის მქონე სასწავლებლად მსოფლიოში. იგი მესამე ადგილს იკავებს U.S. News & World Report-ის 2016 წლის კვლევაში. Academic Ranking of World Universities-ის 2015 წლის რეიტინგში კალიფორნიის უნივერსიტეტი ბერკლიში მეოთხე ადგილს იკავებს, The Center for World University Rankings-საში კი მეშვიდეს. 2016 წელს U.S. News & World Report-მა კალიფორნიის უნივერსიტეტი ბერკლიში დაასახესა საუკეთესო საჯარო სასწავლო დაწესებულებად აშშ-ში. The Washington Monthly-ის რეიტინგში იგი მეოთხეა ამერიკის უნივერსიტეტებს შორის, ხოლო Money Magazine-ის მიხედვით მეცხრე. 2014 წელს The Daily Beast-მა კალიფორნიის უნივერსიტეტი ბერკლიში მეთერთმეტე საუკეთესოდ დაასახელა შტატებში.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის უნივერსიტეტები
თელოვანის წმინდა ელიას ეკლესია
ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. ეკლესიას სამხრეთის მინაშენი მთელ სიგრძეზე მიუყვება, რომელიც მიწის დონემდეა დანგრეული. ეკლესიას ერთადერთი შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. ხუროთმოძღვრულ ძეგლს ორი სარკმელი აქვს: ერთი საკურთხევლისა და მეორე დასავლეთის მხრიდან. ტაძრის კედლებსა და კამარებზე მოხატულობის მცირე კვალი შეიმჩნევა. გარედან სადა ნაგებობას ერთადერთი სამკაული აქვს აღმოსავლეთ სარკმლის მორთულობის სახით. სარკმლის ღიობის თავზე აღმართულია მოგრძო ჯვარი და მის განაპირა არეებზე, ცენტრისაკენ მიმართული მოძრაობით გამოსახული ორი ერთნაირი ფრინველი. ფილის მარჯვენა ზედა მარჯვენა კუთხეში უფრო მომცრო ზომის ასეთივე ფრინველის გამოსახულებაა. ჯვრის მკლავების ქვევით ერთსტრიქონიანი დაქარაგმებული ასომთავრული წარწერაა მოთავსებული: დევი ბერძენიშვილი წარწერაში მოხსენიებულ თევდორეს ტაძრის ქტიტორის ან ამშენებელი ოსტატის სახელად მიიჩნევს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბუკაკე
thumb| ბუკაკის დამახასიათებელი სცენა ბუკაკე (ブッカケ; წარმოიქმნა სიტყვიდან „ბუკკაკერუ“ — წყლის შესხმა) — ჯგუფური სექსის ფორმა, როდესაც კაცების ჯგუფი მასტურბირებს და ეაკულირებს ერთ სხვა პიროვნებაზე, ხშირ შემთხვევაში — სახეზე და პირზე. ითვლება, რომ ბუკაკე იაპონიაში პორნოგრაფიაზე ცენზურული აკძალვის შედეგად წარმოიშვა: რეჟისორებმა, რომელთაც აღარ შეეძლოთ სასქესო ორგანოების გამოჩენა ეკრანზე, იძულებულნი გახდნენ მიემართათ სექსუალური აქტის ფირზე აღბეჭდვის ახალი, ეროტიკულად მიმზიდველი და ამავე დროს, იაპონიის კანონის დამცველი ტექნიკისთვის.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პარაფილიები კატეგორია:ჯგუფური სექსი კატეგორია:იაპონური სიტყვები და ფრაზები
ნანა მჭედლიძე
ნანა ბიძინას ასული მჭედლიძე (დ. 20 მარტი, 1926, ხონი — გ. 28 მარტი, 2016) — ქართველი კინორეჟისორი, სცენარისტი და მსახიობი. საქართველოს სახალხო არტისტი (1983), საქართველოს რესპუბლიკის ღირსების ორდენის მფლობელი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1926 წლის 20 მარტს ხონში. დედა — ბარბარე ფარცხალაძე, ბეტერბურგის ბესტუჟევის უმაღლესი სასწავლებლის კურსდამთავრებული, რუსულ ენას ასწავლიდა სკოლაში. მამა — ავტოსაგზაო ინჟინერი, რომლის დაპროექტებული და აშენებულია არაერთი მნიშვნელოვანი ობიექტი საქართველოში. ნანა მჭედლიძის პაპა მამის მხრიდან არის ახალმოწამე მღვდელი სიმონ მჭედლიძე, წმინდანად შერაცხული საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ. იმის გამო, რომ 1937 წელს პოლიტიკური რეპრესიების შედეგად დედა გადაასახლეს ციმბირში, ნანა და მისი უმცროსი ძმა, ბიძინა, მამამ საცხოვრებლად თბილისში გადმოიყვანა.
დაასრულა შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო (1956) და სარეჟისორო (1960) ფაკულტეტები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2016  კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:ქართველი სცენარისტები კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:ხონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ინკაუასი
მინი|250პქ|ინკაუასის ვულკანები და კრატერის ტბა ლაგუნა ვერდე, ჩილე მინი|250პქ|ინკაუასი არგენტინის მხრიდან ინკაუასი — ვულკანი სამხრეთ ამერიკაში, არგენტინა-ჩილეს საზღვარზე (კატამარკის პროვინცია, არგენტინა; ატაკამის რეგიონი, ჩილე). მისი სიმაღლეა 6,621 მეტრი.
ვულკანი მოიცავს 3.5 კმ სიგანის კალდერას და ორ სტრატოვულკანს. გააჩნია ოთხი პიროკლასტიკური კონუსი, რომლებიდანაც ამოფრქვეულ ბაზალტ-ანდეზიტურ ლავას 10 კმ² აქვს დაფარული.
სქოლიო
კატეგორია:არგენტინის ვულკანები კატეგორია:ჩილეს ვულკანები
ლუკა
მარჯვნივ|მინი| ლუკას ტაძარი ლუკა (Lucca) — ქალაქი და პროვინცია ტოსკანაში, ცენტრალურ იტალიაში, მდინარე სერჩიოს მდინარის ნაყოფიერ ვაკეზე, ლიგურიის ზღვის მახლობლად. ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს დაახლოებით 89 000 ადამიანს, ხოლო პროვინციაში ჯამში 383 957 ადამიანი სახლობს.
ქალაქ ლუკაში დაიბადა მრავალი მსოფლიო დონის კომპოზიტორი, მათ შორის ჯაკომო პუჩინი, ალფრედო კატალანი და ლუიჯი ბოკერინი.
ანტიკური ხანა
დღევანდელი ლუკას ტერიტორია დასახლებული იყო ეტრუსკების მიერ, თუმცა სავარაუდოდ ადრინდელ პერიოდში სახლობდა ლიგურიელი მოსახლეობა (საიდანაც სავარაუდოდ წარმოიშვა ქალაქის სახელწოდება). ტერიტორიის რომაელებით დასახლებამ რაიონის ქალაქად ჩამოყალიბება განაპირობა. ძვ.წ. 180 წელს მიიღო რომის კოლონიის სტატუსი.
ქალაქის ისტორიული ცენტრის დაგეგმარება რომაული ქუჩის სტილს წარმოადგენს. ძვ. წ. 56 წელს ქალაქ ლუკაში გამართულ კონფერენციაზე იულიუს კეისარმა, პომპეუსმა და კრასუსმა დაადასტურეს თავიანთი პოლიტიკური ალიანსი, რომელიც ისტორიაში პირველი ტრიუმვირატის სახელით შევიდა.
შუა საუკუნეები
მარცხნივ|მინი| Piazza dell'Anfiteatro და სან-ფრედიანოს ბაზილიკა მეექვსე საუკუნის დასაწყისში ლუკას ეპისკოპოსი იყო ირლანდიელი ბერი ფრედიანო. VI საუკუნეში ქალაქს სტრატეგიული მნიშვნელობა ჰქონდა. 553 წელს ნარსესმა ქალაქ ლუკას რამდენიმე თვით ალყა შემოარტყა. 576-797 წლებში ლომბარდებს დაქვემდებარებული ლუკას საჰერცოგოს დედაქალაქს წარმოადგენდა. ამ პერიოდისათვის ქალაქში იჭრებოდა მონეტა.
შუა საუკუნეებში ლუკას ტერიტორიაზე სახლობდნენ ებრაელები. ქალაქში მათი ყოფნის შესახებ პირველი ცნობები გვხვდება 859 წლით დათარიღებულ დოკუმენტებში. ებრაულ საზოგადოებას ხელმძღვანელობდა კალონიმოსების ოჯახი.
1057 წელს ქალაქის ეპისკოპოსად დაინიშნა ანსელმ ბაჯიო (შემდეგში პაპი ალექსანდრე II), რომელმაც მნიშვნელოვანი რეფორმები გაატარა.
გვიანი შუა საუკუნეების განმავლობაში, ლუკას ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი დინასტია იყო ალუჩინგოლების ოჯახი, რომელმაც მოახერხა ეკლესიასთან ძლიერი კავშირების დამყარება. ოჯახის წევრთა შორის პაპი ლუციუს III და კარდინალები გერარდო ალუჩინგოლი და უბერტო ალუჩინგოლი.
რესპუბლიკური პერიოდი (XII-XIX საუკუნეები)
მატილდა ტოსკანელის გარდაცვალების შემდეგ, ქალაქმა 1160 წლის წესდებით დამოუკიდებელი კომუნის შექმნა დაიწყო და თითქმის 500 წლის განმავლობაში ლუკა დამოუკიდებელი რესპუბლიკის სახით არსებობდა.
1273 წელს და 1277 წლის შემდეგ ლუკას მართავდა გველფი Capitano del popolo (ხალხის კაპიტანი) სახელად ლუჩეტო გატილუსიო. 1314 წელს შინაგანმა უთანხმოებამ საშუალება მისცა უგუჩიონ დელა ფაჯიუოლა პიზელს, თავი ლუკას ბატონად გამოეცხადებინა. ორი წლის შემდეგ ის გააძევეს და ქალაქი კასტუჩიო კასტრაკანს გადასცეს, რომელმაც ლუკა ცენტრალური იტალიის წამყვან სახელმწიფოდ აქცია და კასტრაკანის გარდაცვალებამდე კონკურენციას უწევდა ფლორენციას.
1325 წლის 22 და 23 სექტემბერს ალტოპასიოს ბრძოლაში კასტრაკანმა დაამარცხა ფლორენციის გველფები. ამისთვის იგი ლუი IV ბავარიელმა ლუკას ჰერცოგად დანიშნა. კასტრაკანის საფლავი მდებარეობს სან-ფრანჩესკოს ეკლესიაში.
1408 წელს, ლუკამ უმასპინძლა პაპ გრიგოლ XII-ის მიერ ორგანიზებულ შეხვედრას, რომელიც მიზნად ისახავდა განხეთქილების დასრულებას.
ლუკამ თავიდან, როგორც დემოკრატიულმა სახელმწიფომ, ხოლო 1628 წლის შემდეგ, როგორც ოლიგარქიამ, მოახერხა დამოუკიდებლობის შენარჩუნება ვენეციის და გენუას გვერდით.
ადრეული თანამედროვე პერიოდი
მარცხნივ|მინი|Palazzo Pfanner, ბაღის ხედი ლუკა იყო იტალიის სიდიდით მეორე ქალაქი-სახელმწიფო ვენეციის შემდეგ) რესპუბლიკური კონსტიტუციით, რომელიც დამოუკიდებელი რჩებოდა საუკუნეთა განმავლობაში.
1799 და 1800 წლებში მას ებრძოდნენ საფრანგეთისა და ავსტრიის არმიები. საბოლოოდ ფრანგებმა გაიმარჯვეს. 1805 წელს ნაპოლეონ ბონაპარტმა ლუკას რესპუბლიკა მონარქიად გარდაქმნა და ლუკას პრინცესად თავისი და ელიზა ბონაპარტი დანიშნა.
1815 წლიდან 1847 წლამდე ლუკა იყო ბურბონ-პარმის საჰერცოგო,რომლის ერთადერთი მმართველი ჰერცოგი იყო მარია ლუისა ესპანელი, რომელიც 1824 წელს პარმის ჰერცოგმა, მისმა ვაჟმა კარლოს II-მ შეცვალა. ვენის ხელშეკრულების (1815) შედეგად, 1847 წელს პარმის ჰერცოგინია მარი ლუიზის გარდაცვალების შემდეგ, პარმა დაუბრუნდა კარლო II-ს, ხოლო ლუკამ დაკარგა დამოუკიდებლობა და შეუერთდა ტოსკანის დიდ საჰერცოგოს, როგორც ტოსკანის ნაწილი, 1860 წელს გახდა სარდინიის სამეფოს ნაწილი და 1861 წლიდან იტალიის სახელმწიფოს შემადგენელი ნაწილი.
მეორე მსოფლიო ომის ბანაკი
1942 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დროს, ტყვეთა ბანაკი დაარსდა სოფელ კოლე-დი-კომპიტოში, კაპანორის მუნიციპალიტეტში, ლუკადან დაახლოებით 11 კილომეტრის დაშორებით. მისი ოფიციალური ნომერი იყო PG 60, და მას ჩვეულებრივ მოიხსენიებდნენ, როგორც PG 60 Lucca. მიუხედავად იმისა, რომ მას არასოდეს ჰქონია მუდმივი ნაგებობები და საცხოვრებლები და შედგებოდა მხოლოდ კარვებისაგან. ბანაკში ჯამში 300-ზე მეტი ბრიტანელი და მოკავშირეების სამხედრო ტყვე იყო. იტალიის სოციალური რესპუბლიკის დროს, როგორც გერმანელების მარიონეტული სახელმწიფო, იქ პოლიტპატიმრები, უცხოელები, ჩვეულებრივი პატიმრები და ებრაელები იყვნენ და ფუნქციონირებდა როგორც საკონცენტრაციო ბანაკი. 1944 წლის ივნისში პატიმრები გადაიყვანეს ბანი-დი-ლუკაში.
კულტურა
მარჯვნივ|მინი| გუინიგის კოშკი ლუკა არის მრავალი ცნობილი კომპოზიტორის სამშობლო, როგორებიც არიან: ჯაკომო პუჩინი, ნიკოლაო დორატი, ფრანჩესკო ჯემინიანი, ჯოსეფო გუამი, ლუიჯი ბოკერინი და ალფრედო კატალანი. ლუკაში დაიბადა მხატვარი ბენედეტო ბრანდიმარტე.
არქიტექტურა
ქალაქი ცნობილია მარმარილოს საბადოებით. 1900-იანი წლების დასაწყისში ხანძრის შემდეგ, ონტარიოს საკანონმდებლო ასამბლეის დასავლეთი ფრთა აღადგინეს ლუკაში მოპოვებული მარმარილოთი. დასავლეთის ფრთაზე იატაკის მოზაიკა იყო ხელით დაშენებული და მასალად გამოყენებულია ლუკას მარმარილო.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიის ქალაქები
Safri Duo
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დანიური ელექტრონული ჯგუფები კატეგორია:1990 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
სტატუა
სტატუა (statua) — ქანდაკების ერთ-ერთი ძირითადი სახეობა. ადამიანის ან ცხოველის ფიგურა, ჩვეულებრივ, დგამენ პოსტამენტზე. მცირე ფორმის სტატუებს, რომლებსაც იყენებენ ინტერიერების მოსართავად, სტატუეტებს უწოდებენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქანდაკების სახეობები
ღვიძლი
მინი|200პქ|[[ცხვარი|ცხვრის ღვიძლი]] მინი|201x201პქ|ადამიანის ღვიძლის მდებარეობა (წითლად) ღვიძლი — ორგანო რომელიც 500-ზე მეტ ფუნქციას ასრულებს. ღვიძლის მილიონობით უჯრედი გამუდმებით ამუშავებს სისხლს, რათა მისი სწორი ქიმიური შემადგენლობა უზრუნველყოს. ღვიძლის ფუნქციების დიდი ნაწილი საჭმლის მონელებას უკავშირდება. საკვებით გამდიდრებულ სისხლს ღვიძლი პირდაპირ წვრილი ნაწლავიდან იღებს, სადაც შემადგენლობას აწესრიგებს, სანამ გასუფთავებული სისხლი ჩვეულებრივ შევა მიმოქცევის სისტემაში. მასში ხდება ცილების, ცხიმებისა და ნახშირწყლების გარდაქმნა, შხამიანი ნივთიერებათა გაუვნებელყოფა, რიგი ფერმენტებისა და სხვა ნივთიერებათა, მათ შორის ნაღვლის წარმოქმნა. იგი ასევე ინახავს ვიტამინებსა და რკინას.
სითბოს გენერატორი
ღვიძლში მიმდინარე ათასობით ქიმიური რეაქციის შედეგად წარმოიქმნება სითბო, რომელიც მასში გამავალ სისხლს ათბობს. ამგვარად, ორგანიზმი ინარჩუნებს მუდმივად მაღალ შინაგან ტემპერატურას, დაახლოებით 37,8 °C-ს, რომელიც ასე შეიძლება გავზომოთ. თუ ტემპერატურა ძალიან მაღალი ან დაბალია, ეს შეიძლება ავადმყოფობის ნიშანი იყოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორგანოები
ანასტასიუს I (პაპი)
ანასტასიუს I (Anastasius PP. I.; დ. უცნობია — გ. 19 დეკემბერი, 401) — რომის პაპი 399 წლის 27 ნოემბრიდან 401 წლის 19 დეკემბრამდე. კათოლიკური ეკლესიის წმინდანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:გარდაცვლილი 19 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 401 კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები
მართუნი
მართუნი (Մարտունի) ან ხოჯავენდი (Xocavənd) — ქალაქი მთიან ყარაბაღში. მდებარეობს ყარაბაღის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, აზერბაიჯანის საერთაშორისოდ აღიარებულ ტერიტორიაზე. ხოჯავენდის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული მოწყობის მიხედვით (ფაქტობრივად ის აკონტროლებს ქალაქს), ქალაქი მართუნის რაიონის ადინისტრაციული ცენტრია. ქალაქში განთავსებულია რუსეთის ფედერაციის შეიარაღებული ძალების სამშვიდობო კონტინგენტის №13 სადამკვირვებლო პუნქტი.
Adore (ალბომი)
Adore — ამერიკული ალტერნატიული როკ-ჯგუფ The Smashing Pumpkins-ის მეოთხე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1998 წელს, ლეიბლზე Virgin. ალბომის Mellon Collie and the Infinite Sadness წარმატებისა და ერთწლიანი ტურნეს შემდეგ, Adore ითვლებოდა 1998 წლის ყველაზე სასურველ დისკად. მის ჩაწერას დაემთხვა შიდა პრობლემები ჯგუფში და ჯიმი ჩემბერლინის წასვლა. მოგვიანებით ბილი კორგენმა Adore-ს ჯგუფის დაშლა უწოდა.
მართუნი
ეტიმოლოგია
სახელწოდება „მართუნი“ მომდინარეობს სომეხი ბოლშევიკი რევოლუციონერის და ჩინოვნიკის, ალექსანდრე მიასნიკიანის სახელიდან. სახელი „ხოჯავენდი“ კი სპარსული წარმოშობისაა.
Adore (ალბომი)
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორია ბილი კორგენი.
2014 წლის CD/DVD გამოცემა
Virgin/Universal Music-ის მიერ დაწყებული ხელმეორე გამოცემების კამპანიის ფარგლებში ალბომის სპეციალური გამოცემა გამოვიდა 2014 წლის 23 სექტემბერს. მასში შეტანილი იქნა 107 დამატებითი სიმღერა, მანამდე გამოუცემელი მასალით, დემო ჩანაწერებით და Adore-ს პერიოდის სიმღერების ალტერნატიული ვერსიებით. იგი გამოვიდა რამდენიმე სახით. ესენია: ფიზიკური ყუთი 107 სიმღერით, ჩამოსატვირთი დელუქს გამოცემა 90 დამატებითი სიმღერით, 1 დისკიანი CD ვერსია და ორმაგი გრამფირფიტა ალბომის სტერეო რემასტერით.
ალბომის ამ გამოცემის რემასტერინგის ავტორია ბობ ლუდვიგი. სრულ გამოცემაში შეტანილია სტერეო და მონო ვერსიები. ბილი კორგენი აღნიშნავდა, რომ „ახალ მიქსებს შორის არის ელემენტები ორიგინალური სესიებიდან, რომლებიც ციფრულად იქნა ჩაწერილი და შენახული, მაგრამ არასოდეს იქნა გამოყენებული. მაგალითად, ბონ ჰარისის ნამუშევრები.“
მართუნი
ყარაბაღის ომი
მართუნი და თავად მართუნის რაიონი ყარაბაღის პირველი ომის ბოლო ეტაპებზე ფრონტის ქალაქად იქცა. 1992 წლის თებერვლის დასაწყისში ვაზგენ სარქისიანმა, სომხეთის მაშინდელმა თავდაცვის მინისტრმა, მონტე მელქონიანი შტაბის უფროსად დანიშნა და მართუნისა და მიმდებარე რეგიონების დაცვის ხელმძღვანელობა დაავალა. 1992 წლის 2 ოქტომბერს სომხეთის შეიარაღებულმა ძალებმა მართუნის მიმდებარე ტერიტორია აიღეს. აზერბაიჯანული წყაროს ცნობით, ომის დროს რეგიონში აზერბაიჯანელებით დასახლებული 10 სოფელი დაზიანდა. 1993 წლის ივნისში მელქონიანი ბრძოლაში დაიღუპა. ამ დრომდე ის რეგიონის მეთაურად რჩებოდა.
Adore (ალბომი)
2014 წლის CD/DVD გამოცემა
შეფუთვაში აგრეთვე წარმოდგენილია DVD ჯგუფის 1998 წლის 4 აგვისტოს ატლანტაში გამართული კონცერტის ჩანაწერით.
მართუნი
მოსახლეობა
1933 წლის 1 იანვრის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობდა 1 028 კაცი (210 კომლი), ყველა სომეხი.
Adore (ალბომი)
სქოლიო
კატეგორია:Virgin Records-ის ალბომები კატეგორია:1998 წლის ალბომები კატეგორია:The Smashing Pumpkins-ის ალბომები
მართუნი
მოსახლეობა
1989 წლის მოსახლეობის სრულიად საკავშირო აღწერის მიხედვით, მართუნში 6 998 ადამიანი ცხოვრობდა.
ისტორიული და კულტურული მემკვიდრეობა
ქალაქს აქვს კულტურის სახლი, რომელსაც ადგილობრივები "ოპერას" ეძახიან. აქვე მდებარეობს წმინდა ნერსეს დიდის ეკლესია, რომელიც 2004 წელს გაიხსნა. მართუნთან ახლოს XIX საუკუნის რუსული გევორგავანის ეკლესიაა.
ეკონომიკა
მოსახლეობა ძირითადად მუშაობს სხვადასხვა სახელმწიფო დაწესებულებებში, მისდევენ სოფლის მეურნეობასა და მეცხოველეობას. 2015 წლის მონაცემებით, მართუნს აქვს მუნიციპალური შენობა, კულტურის სახლი, ორი სკოლა, მუსიკალური სკოლა, ორი საბავშვო ბაღი, ახალგაზრდობის ცენტრი, 36 კომერციული საწარმო, ორი ქარხანა და რეგიონალური საავადმყოფო. მართუნის თემი მოიცავს სოფლებს, ქაჯავანდს და კაქავაძორს.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ქალაქები
კონსტანტინე ბაქრაძე
thumb|right|300px|კონსტანტინე ბაქრაძე კონსტანტინე (კოტე) სპირიდონის ძე ბაქრაძე (დ. 24 ნოემბერი, 1898, თბილისი — გ. 28 აპრილი, 1970, იქვე) — ქართველი ფილოსოფოსი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1969), მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1943). თბილისში მისი სახელობის ქუჩა არსებობს.
ბიოგრაფია
1918 წელს დაამთავრა თბილისის ქართული სათავადაზნაურო გიმნაზია. 1922 წელს დაამთავრა თსუ, 1923–1925 წლებში იმყოფებოდა სამეცნიერო მივლინებით გერმანიაში. მუშაობდა ჰუსერლთან, რიკერტთან, ჰაიდეგერთან. 1930 წლიდან თსუ-ს პროფესორია. წლების მანძილზე ხელმძღვანელობდა ფილოსოფიის ისტორიისა და ლოგიკის კათედრებს. კვლევის ძირითადი სფერო — ფილოსოფიის ისტორია, ლოგიკა, შემეცნების თეორია. დიდი ღვაწლი მიუძღვის გერმანული დიალექტიკის ისტორიის საკითხების დამუშავებაში. ბაქრაძე იყო ფილოსოფიური სკოლების — ნეოკანტიანელობის, ფენომენოლოგიის, პრაგმატიზმის, ეგზისტენციალიზმის ცნობილი მკვლევარი; ამ ფილოსოფიის სისტემების განხილვისას მოითხოვდა ობიექტურობისა და პარტიულობის პრინციპის დაცვას, იმანენტური სიძნელეების ანალიზს. ბაქრაძემ სიცხადე შეიტანა ფილოსოფიის ბევრი ძირითადი ცნებისა და თეორიის გაგებაში, ყოფილ სსრკ-ში ერთ-ერთმა პირველმა დასვა და თავისებურად გადაწყვიტა ფორმალურ და დიალექტურ ლოგიკას შორის დამოკიდებულების პრობლემა, დაუპირისპირდა გაბატონებულ შეხედულებას, რომელიც უარყოფდა ფორმალურ ლოგიკას. პირველმა ყოფილ საბჭოთა კავშირში გამოაქვეყნა ლოგიკის სახელმძღვანელო (1946; რუსეულ ენაზე - 1955), ჟურნ. „ვოპროსი ფილოსოფიის“ (1950, № 2) ფურცლებზე დაბეჭდილი მისი სტატიით — „ლოგიკისა და დიალექტიკის“ დამოკიდებულების საკითხისათვის დაიწყო საკავშირო დისკუსი ლოგიკის ძირეულ პრობლემებზე. ბაქრაძის შრომებში გამოკვლეულია მარქსისტული შემეცნების თეორიის ისეთი საკვანძო საკითხები, როგორიცაა ჭეშმარიტების ობიექტურობის პრობლემა, ჭეშმარიტების კრიტერიუმის პრობლემა და სხვა.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. პანთეონში მის გვერდით დასაფლავებულია მისი მეუღლე — ნინო ალექსანდრეს ასული დიასამიძე (დ. 4 აპრილი, 1898, თბილისი — გ. 27 მაისი, 1978, იქვე).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 24 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1970 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კ კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
გიორგი XII
მინიატიურა|მარიამ დედოფალი გიორგი XII (დ. 10 ოქტომბერი, 1746 — გ. 28 დეკემბერი, 1800, თბილისი) — ქართლ-კახეთის უკანასკნელი მეფე (1798—1800), ერეკლე II-ის ძე. ლიტერატურაში ზოგჯერ გიორგი XIII-ის სახელით იხსენიება.
ბიოგრაფია
აღიზარდა სამეფო კარზე. XVIII საუკუნის 60-იანი წლებიდან მონაწილეობდა სახელმწიფო საქმეებში. 1765 წელს მხარი არ დაუჭირა ერეკლე II-ის წინააღმდეგ მოწყობილი შეთქმულების მონაწილეთა მკაცრად დასჯას, რაც მამა-შვილს შორის უთანხმოების საფუძველი გახდა. ამ უკმაყოფილებას კიდევ უფრო ამწვავებდა გიორგი XII-ის დედინაცვალი დარეჯან დედოფალი, რომელიც გიორგი XII-ს საკუთარ შვილებს უპირისპირებდა. როცა ერეკლე II-ის გარდაცვალების შემდეგ, 1798 წლის იანვარში, გიორგი XII გამეფდა, იგი უკვე მძიმე ავადმყოფი იყო.
მოღვაწეობა
მისი მეფობისას ქართლ-კახეთში მეტად რთული საშინაო და საგარეო ვითარება შეიქმნა. გიორგი XII ზრუნავდა ირანელთა 1795 წლის შემოსევის შედეგად დანგრეული თბილისის აღდგენაზე. მისი ბრძანებით ჩატარდა ხალხის აღწერა და შემოიღეს ფულადი გადასახადი სამეფო სასახლის ასაგებად, მაგრამ შეკრებილი თანხა ეკლესიების კეთილმოწყობაზე დაიხარჯა. დაიწყეს სტამბის აღდგენა. გიორგი XII ცდილობდა ერეკლეს დროინდელი მორიგე ჯარის აღდგენას, ებრძოდა ქვეყანაში შემოჭრილ ირანულ წეს-ჩვეულებებს, ფიქრობდა ქართველთა და სომეხთა სარწმუნოებრივ ერთობაზე (სომხებში მართლმადიდებლური ქრისტიანობის დანერგვით). შეეცადა მოწინააღმდეგე ბატონიშვილთა პარტიის დამორჩილებას და შინაური მოღალატეების ალაგმვას, მაგრამ ვერ შეძლო.
საგარეო პოლიტიკა
საგარეო პოლიტიკაში გიორგი XII რუსეთთან ტრადიციული ურთიერთობის კურსს იცავდა. იგი მოითხოვდა 1783 წლის გეორგიევსკის ტრაქტატის შესრულებას და საქართველოში რუსეთის ჯარის შემოყვანას, რომლის დახმარებით ფიქრობდა საშინაო და საგარეო პოლიტიკურ სიძნელეებიდან თავის დაღწევას. მაგრამ რუსეთის ჯარის საქართველოში შემოსვლამ (1799 წლის 26 ნოემბერი) ვერ გამოაკეთა ქართლ-კახეთის შერყეული სახელმწიფოებრივი მდგომარეობა. ასეთ ვითარებაში გიორგი XII დათანხმდა შეეზღუდათ 1783 წლის ტრაქტატით გათვალისწინებული მეფის უფლებანი, ოღონდ მისთვის და მისი შთამომავლებისათვის მეფობა შეენარჩუნებინათ. რუსეთის მთავრობა ხედავდა ქართლ-კახეთის სამეფოში შექმნილ კრიტიკულ მდგომარეობას და ამ სამეფოს სრული გაუქმებისათვის ხელსაყრელ მომენტს ელოდა.
გიორგი XII გარდაიცვალა თბილისში 1800 წლის 28 დეკემბერს, დილის 11 საათზე, დასაფლავებულია სვეტიცხოველში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართლ-კახეთის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1746 კატეგორია:გარდაცვლილი 1800 კატეგორია:ქართლ-კახეთის სამეფოს ბაგრატიონები კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 28 დეკემბერი
შეიპყარი დროშა
შეიპყარი დროშა (Atrapa la bandera) — 2015 წლის ესპანური ანიმაციური ფილმი, რომელიც ვრცელდება ესპანური კომპანიის Paramount Pictures მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანური ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ესპანური ფილმები
მარიამ ბაქრაძე-დედაბრიშვილი
მარიამ სიმონის ასული ბაქრაძე-დედაბრიშვილი (ფსევდონიმი: დედაბერი. დ. 1869, თბილისი ― გ. 1942, იქვე) ― ქართველი ექიმი და ლიტერატორი, შიო არაგვისპირელის მეუღლე. საქართველოს დამსახურებული ექიმი (1941), მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1898).
ბიოგრაფია
სამეცნიერო და საექიმო საქმიანობასთან ერთად ეწეოდა ლიტერატურულ მოღვაწეობას: ქართულ პერიოდულ პრესაში გამოქვეყნებულია მთელი რიგი მისი საბავშვო მოთხრობებისა.
რამენი
მინი რამენი (იაპ.  (拉麺, ラーメン, [ɾaꜜːmeɴ]) i - იაპონური კერძი, ხორბლის ლაფშა ხორცის ან თევზის წვნიანში. ხშირად ემატება კვერცხი, დაჭრილი ლორი, ნორი, მისო, სოოოს სოუზი და სხვა. ითვლება სწრაფი კვების კერძად დიდი კალორიულობით არსებობს იაპონიის თითქმის ყველა რეგიონში არსებობს რამენის თავისი ვარიაცია. მათ შორის რამენი წვნიანის გარეშე - ლაფშა რაიმე სოუზით. მიეკუთვნება ასევე კორეას და ჩინეთის სამზარეულოს.
ისტორია
რამენი ჩინური ხორბლის ლაფშის იაპონური ვარიანტია. სიტყვა "რამენი" შედგება ორი იეროგლიფისგან, რომელთა ჩინური მნიშვნელობაა "ლაფშა" და "გაწელვა". ჩინეთში რამენს "იაპონურ ლანგანს" უწოდებენ, იაპონიაში კი კერძის მეორე სახელწოდებაა "ჩინური ლაფშა". არსებობს თეორია, რომ ლაფშა იაპონიაში შემოიტანეს ჩინეთში გაქცეულმა იაპონელმა პოლიტიკოსმა ტოკუგავა მიცუმუნიმ და მისმა მრჩეველმა 1860-იან წლებში, მაგრამ ეს მოსაზრება მითად ითვლება. უფრო პოპულარული თეორიაა, რომ რამენი XIX-XX საუკუნეების მიჯნაზე იაპონიაში ჩინელმა იმიგრანტებმა შემოიტანეს. პირველად რამენი ლაფშიანი წვნიანი იყო ჩინურად შემწვარი ლორით. 1900 წლისთვის მარტივი რამენის რამდენიმე ვარიანტს ჩინურ რესტორნებში ან ქუჩაში ყიდდნენ. ქუჩაში რამენის სტენდებისკენ ყურადღების მისაქცევად მუსიკას უკრავდნენ - ეს ტრადიცია დღესაც არის შემორჩენილი ჩაწერილი ხმის დაკვრის სახით. მალე რამენი პოპულარული ქუჩის საკვები გახდა. რამენის ექსპერტი ოშირო ჰოსაკი თვლის, რომ პირველი სპეციალიზირებული რამენის მაღაზია 1910 წელს გაიხსნა.
პოპულარიზაცია ომის შემდეგ
მეორე მსოფლიო ომში დამარცხების შემდეგ იაპონია ამერიკის ჯარმა დაიკავა. 1945 წელს იაპონიაში ბრინჯის ძალიან მცირე მოსავალი მოსავალი იყო, რადგან ომის დროს ბრინჯის მოყვანა უმეტესად დაპყრობილ ჩინეთში და ტაივანში გადაინაცვლა. ამერიკელი ხელისუფლების მიერ იაპონიაში ხშირად დაგვიანებით გაგზავნილი ფქვილით დამზადებული რამენი მალულად იყიდებოდა. ომის დროის ქუჩის საკვების ამკრძალველი კანონი ჯერ კიდევ ძალაში იყო და შავ ბაზარზე ფქვილის და რამენის მიწოდებას განგსტერები აკონტროლებდნენ. ამ პერიოდში დააპატიმრეს ათასობით რამენის გამყიდველი. 1950-იან წლებში კანონი დარბილდა, ამერიკელები კი მხარს უჭერდნენ ხორბლის პოპულარიზაციას - ამ ფაქტორებმა განაპირობეს აქამდე ბრინჯზე დამოკიდებულ იაპონიაში ფქვილის, ხორბლის და მათთან ერთად რამენის პოპულარიზაცია. თანდათან რამენი ცხოვრების ურბანულ სტილთან გახდა ასოცირებული.
ახალი დრო
XX საუკუნეში იაპონიაში გამოიგონეს სწრაფი მომზადების ლაფშა, რომელიც გამოკითხვის შედეგად იაპონიის მეოცე საუკუნის უდიდეს გამოგონებად დასახელდა. შესაძლებელი გახდა მიახლოვებული კერძის წუთებში დამზადება უბრალო ცხელი წყლის დამატებით. 1980-იან წლებში რამენი იაპონიის ერთ-ერთი სიმბოლო და კულტურის ნაწილი გახდა. დაიწყო რამენის რეგიონალური ვარიაციების განცალკევება, რამენის შესწავლა როგორც იაპონიაში, ასევე სხვა ქვეყნებშიც. დღეს იაპონიაში 24000-მდე სარამენეა, მათგან 5000 ტოკიოში. 1994 წელს გაიხსნა რამენის მუზეუმი. 2015 წლის დეკემბერში სარამენემ პირველად მიიღო მიშლენის ვარსკლავი.
სხვა ქვეყნებში
რამენი პოპულარულია ჩინეთში, ტაივანში, კორეაში და ჰონგ-კონგში, სადაც ისტორიულად მკაფიოდ იაპონურ კერძების გვერდით იყიდება. აზიის გარეთ რამენი განსაკუთრებულად პოპულარულია აზიურ რესტორნებში, განსამუთრებით ისეთ ადგილებში, სადაც აზიურ სამზარეულოზე დიდი მოთხოვნაა. სწრაფი მომზადების რამენი იუიდება სხვადასხვა ქვეყნის მაღაზიების დახლებზე.
წყაროები
კატეგორია:კულინარია კატეგორია: იაპონია კატეგორია:გასტრონომია
სახელზმნა
სახელზმნა — სიტყვა, რომელსაც აქვს როგორც არსებითი სახელის, ისე ზმნის ნიშნები. სახელზმნა ბრუნვიანი სიტყვაა და წინადადებაში გამოიყენება როგორც სახელი (შეიძლება იყოს სუბიექტი, ობიექტი, მეორეხარისხოვანი წევრი), ზმნასთან კი აერთიანებს ლექსიკური შინაარსი, წარმოება, გამოყენება III სერიის ფორმათათვის და წარმოქმნის ზოგი კატეგორია (გეზი, ორიენტაცია, ასპექტი და სხვა).
ეტიმოლოგია
სიტყვა ანტონ კათალიკოსმა შემოიღო და აღნიშნავს „ქმნის და ვნების“ გამომხატველ სიტყვას („წერა“, „კეთება“ ...), რომელიც სახელის ნიშნებსაც ატარებს და ზმნისაც (იმას, რაც დღეს საწყისით, მასდარით აღინიშნება). შემდგომ გრამატიკოსთა (სოლომონ დოდაშვილი, თედო ჟორდანია და სხვა) სახელზმნას არსებით სახელებში ათავსებდა, მეორე (დავით ყიფიანი და სხვა) ზმნის სისტემას მიაკუთვნებდა. აკაკი შანიძემ გააფართოვა ტერმინის ხმარების არეალი და იგი მიმღეობაზეც გაავრცელა, ნაზმნარი არსებითი სახელი კი აღნიშნა ტერმინით საწყისი; დღეისათვის სახელზმნა მოიცავს საწყისსაც და მიმღეობასაც.
სუნამო (რომანი)
thumb|right|185px|რომანის გარეკანი სუნამო — გერმანელი მწერლის პატრიკ ზუსკინდის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული ნაწარმოები. მასში მოთხრობილი ამბავი მე-18 საუკუნის საფრანგეთში ხდება. მთავარი გმირი ჟან-ბატისტ გრინუი სუნების აღქმის ფენომენალური ნიჭითაა დაჯილდოებული, მაგრამ მას არაჰუმანური მიზნებისთვის იყენებს. ამ ნაწარმოების მიხედვით რეჟისორის ტომ ტიკვერის მიერ იქნა გადაღებული იმივე სახელწოდების ფილმი 2006 წელს.
ლასტარია
მინი|250პქ|ლასტარია ლასტარია, აგრეთვე ცნობილი როგორც ასუფრე — სტრატოვულკანი სამხრეთ ამერიკაში, ანდებში, არგენტინა-ჩილეს საზღვარზე (კატამარკის პროვინცია, არგენტინა; ანტოფაგასტის რეგიონი, ჩილე). მონაცემები მისი აქტიურობის შესახებ, უცნობია. მისი სიმაღლეა 5697 მეტრი ზღვის დონიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არგენტინის ვულკანები კატეგორია:ჩილეს ვულკანები