cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მარია ტერეზია
ომი ავსტრიული მემკვიდრეობისათვის
1740 წლის დეკემბერში პრუსიის მეფე ფრიდრიხ II შეიჭრა ავსტრიის კუთვნილ სილეზიაში და მარია ტერეზიას მთელი რეგიონის დათმობა მოსთხოვა, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი მარია ამალიას მხარეს გადასვლით დაიმუქრა. მარია ტერეზიამ მინერალური წყლებით განთქმული სილეზიისათვის ბრძოლის დაწყება გადაწყვიტა. ამის შემდეგ ფრიდრიხი კომპრომისზე წავიდა და მას შესთავაზა, რომ თუ იგი რეგიონის ნაწილს მაინც დაუთმობდა, პრუსია კვლავ მის ინტერესებს დაიცავდა. ფრანც შტეფანმა ამაზე დათანხმება მოითხოვა, მაგრამ დედოფალი და მისი მრჩევლები სხა აზრზე იყვნენ. მარია ტერეზიამ სულ მალე დაარწმუნა ქმარიც, რომ სილეზიისათვის ბრძოლა ღირდა. იგი დარწმუნებული იყო, რომ შეინარჩუნებდა „ავსტრიის მთავარ სამკაულს“. ფრიდრიხთან დაწყებული ეს ომი ცნობილია, როგორც სილეზიის პირველი ომი. ფრიდრიხის ამ ნაბიჯმა საფუძველი ჩაუყარა მრავალსაუკუნოვან მტრობას ავსტრიასა და პრუსიას შორის. თავად მარია ტერეზია მას „ბოროტ კაცს“ უწოდებდა.
იმ პერიოდისათვის ავსტრია მოკლებული იყო გამოცდილ სამხედრო მეთაურებს, რადგან უმეტესი მათგანი კარლ VI-მ მოხსნა თანამდებობიდან თურქებთან დამარცხების გამო. ამ პირობებში მარია ტერეზიამ თანამდებობაზე დააბრუნა მარშალი ნაიპერგი. 1741 წლის აპრილში გამართულ მოლვიცის ბრძოლაში ავსტრიელებმა გამანადგურებელი მარცხი განიცადეს. ამრიგად, ევროპელებმა შეადგინეს ავსტრიის გადანაწილების გეგმა, რომლის მიხედვითაც ბოჰემია და ზემო ავსტრია გადაეცემოდა ბავარიას, მორავია და ზემო სილეზია დაექვემდებარებოდა საქსონიას, ქვემო სილეზიასა და დანარჩენ ავსტრიას პრუსია მიიერთებდა, ხოლო ლომბარდიას კვლავ ესპანეთი დაიბრუნებდა. ამ ამბის გახმაურებამ და ევროპელთა ანტი-ავსტრიული კოალიციის ჩამოყალიბების ამბავმა გამოიწვია ის, რომ მთელი ვენა პანიკამ მოიცვა. ფრანც შტეფანი და დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ II მარია ტერეზიას პრუსიასთან შერიგებისკენ მოუწოდებდნენ. ამის გამო იგი უხალისოდ, თუმცა მაინც დასთანხმდა მოლაპარაკებების დაწყებას.
არავინ მოელოდა, თუმცა ახალგაზრდა დედოფალმა დიდი მხარდაჭერა მიიღო უნგრეთიდან. 1741 წლის 25 ივნისს წმინდა მარტინის კათედრალში, ქალაქ პრესბურგში იგი უნგრეთის დედოფლად ეკურთხა. მან თვეები დახარჯა ამ კორონაციისთვის სათანადოდ მოსამზადებლად, რის გამოც მოლაპარაკებებს აჭიანურებდა. იმ ადამიანთა გადასაბირებლად, რომლებიც მას სქესის გამო არ ემხრობოდა მან მამაკაცის წოდებები მიიღო და გახდა ავსტრიის ერცჰერცოგი და უნგრეთის მეფე, თუმცა სახალხოდ იგი მაინც დედოფლის სახელით იყო ცნობილი. მინი|363x363პქ|ცხენზე ამხედრებული მარია ტერეზია უნგრეთის მეფის გვირგვინითა და ხმლით. ივლისისთვის დაზავების ყველა მცდელობა ჩაიფუშა. წარსულში მისი მოკავშირე საქსონიის კურფიურსტი ახლა მის ოფიციალურ მტრად იქცა, დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ II-მ კი ნეიტრალიტეტი გამოაცხადა. ამგვარ პირობებში მის მთავარ დასაყრდენად უნგრული არმია იყო. იმ ფაქტმა, რომ ათასობით უნგრელი გამოვიდა მოხალისედ, ახალგაზრდა დედოფალში აღტაცება გამოიწვია. მათი მხარდაჭერის მოსაპოვებლად მარია ტერეზია ბუდაში ლათინურად გამოვიდა სიტყვით და განაცხადა: „ჩემი და ჩემი შვილების, ასევე ჩვენი გვირგვინის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი უნგრეთის სამეფოა. ყველასგან მიტოვებულმა სწორედ განათლებულ უნგრელებში ვპოვე დახმარება...“ სიტყვის წარმოთქმისას იგი ატირდა, რამაც ხალხი კიდევ უფრო ააღელვა და დაუახლოვა მას. მოგვიანებით „მამაცი უნგრელების“ დაცვით დედასთან ჩავიდა მისი უფროსი ვაჟი და მემკვიდრეც, ერცჰერცოგი იოზეფი. ამ პერიოდში მან იმდენად დიდი პოპულარობა მოიპოვა, რომ უნგრელმა დიდებულებმა განაცხადეს, რომ მზად იყვნენ მისთვის დახოცილიყვნენ.
1742 წლის ივნისში გაფორმებული ბრესლაუს ხელშეკრულებით ავსტრიასა და პრუსიას შორის საომარი მოქმედებები შეწყდა. სილეზიური ომის დასრულების შემდეგ დედოფალმა ბოჰემიის დაბრუნება პირველ პრიორიტეტად დაისახა. იმავე წლის ზამთარში ბოჰემია ფრანგულმა ჯარებმა დატოვეს. 1743 წლის დასაწყისში კარლ ალბრეხტმა ბოჰემიაზე უარი თქვა, რის გამოც იმავე წლის 12 მაისს, პრაღაში მარია ტერეზია ბოჰემიის დედოფლად ეკურთხა.
პრუსია შეაშფოთა ავსტრიელთა სწრაფმა წინსვლამ, რის გამოც ფრიდრიხ II-მ თავისი ჯარები ბოჰემიაში შეიყვანა, რითაც დაიწყო მეორე სილეზიური ომი. 1744 წლის აგვისტოში მარია ტერეზიამ მთელი ბოჰემია გაწმინდა პრუსიელებისგან. 1745 წლის იანვარში გარდაიცვალა კარლ ალბრეხტიც. იმავე წლის მაისში ფრანგები ავსტრიულ ნიდერლანდებში შეიჭრნენ.
1745 წლის 13 სექტემბერს გერმანელებმა საღვთო რომის იმპერატორად მარია ტერეზიას ქმარი, ფრანც I შტეფანი აირჩიეს. პრუსიამ იგი იმპერატორად სცნო, 1745 წლის დრეზდენის ხელშეკრულებით კი მარია ტერეზიამ მთელი სილეზია პრუსიას დაუთმო, რითაც დასრულდა მეორე სილეზიური ომი. ომი ავსტრიული მემკვიდრეობისათვის კიდევ სამ წელს გაგრძელდა, რა დროსაც ბრძოლები მიმდინარეობდა ნიდერლანდებში, იტალიაში, ავსტრიაში, უნგრეთში, ბოჰემიასა და ჰაბსბურგთა სხვა სამფლობელოებში. რვაწლიანი კონფლიქტის დასრულების შემდეგ სილეზიაში პრუსიელები გაბატონდნენ, ამასთან, მარია ტერეზიამ პარმის საჰერცოგო ესპანეთის მეფე ფილიპე V-ის ვაჟს, ჰერცოგ ფილიპე I-ს გადაულოცა. ამასთან ერთად, საფრანგეთმა მიიერთა ავსტრიული ნიდერლანდების ნაწილი, თუმცა ლუი XV-ს მარია ტერეზიასთან სამომავლო მტრობის თავიდან აცილება სურდა, რის გამოც დაკავებული ტერიტორიები უკან დაუბრუნა.
შვიდწლიანი ომი
მარცხნივ|მინი|344x344პქ|ევროპა შვიდწლიანი ომის პერიოდში. მარია ტერეზიას სამფლობელოები დატანილია ყვითლად. 1756 წლის აგვისტოში ფრიდრიხ II საქსონიაში შეიჭრა და დაიწყო მესამე სილეზიური ომი, რომელსაც შემდგომში შვიდწლიანი ომი ეწოდა. მარია ტერეზიას სურდა, რომ ომში სილეზია შეენარჩუნებინა. ომამდე ცოტა ხნით ადრე მან გრაფი კაუნიცი ვერსალში, ლუი XV-თან გააგზავნა ელჩად. იმავდროულად დიდმა ბრიტანეთმა უარი განაცხადა მარია ტერეზიასთვის დახმარების გაწევაზე და 1756 წელს გაფორმებული უესტმინსტერის ხელშეკრულებით ფრიდრიხის მხარეს გადავიდა. საპასუხოდ იმავე წლის 1 მაისს მარია ტერეზიამ საფრანგეთთან გააფორმა ალიანსი. სულ მალე მარია ტერეზიას მიემხრო ოსმალეთის სულთანიცა და რუსეთის იმპერატრიცა ელისაბედ I-ც, რომელთაც აშფოთებდათ ბრიტანეთისა და პრუსიის გაფართოება.
1757 წლის 1 მაისს ხელი მოეწერა ვერსალის მეორე ხელშეკრულებას, რომლის მიხედვითაც ლუი XV-ს ევალებოდა ომში ავსტრიის 130,000 კაცითა და 12 მილიონი გულდენით უზრუნველყოფა. მოკავშირეები ცდილობდნენ, რომ პრუსიელები როგორმე გაეყვანათ სილეზიიდან, თუმცა ეს ადვილი საქმე არ იყო. 1756 წელს პრუსიასთან განცდილი მარცხის გამო მარია ტერეზიამ მთავარსარდალი ბრაუნი თავისი მაზლით, პრინცი შარლ ალექსანდრე ლოთარინგიელით ჩაანაცვლა.
მისი მაზლი არაკომპეტენტური სამხედრო ლიდერი აღმოჩნდა, რის გამოც იგი მალევე ჩაანაცვლეს ლეოპოლდ იოზეფ ფონ დაუნით. იმავდროულად ფრიდრიხი ახალი თავდასხმისთვის ემზადებოდა. იმავე წლის ივნისში ავსტრიელებმა გადამწყვეტი გამარჯვება მოიპოვეს კოლინის ბრძოლაში. ფრიდრიხმა ბრძოლაში ჯარების მესამედი დაკარგა, თავად კი ბრძოლიდან გაიქცა, რამაც ევროპაში მისი სახელი საგრძნობლად შეარყია. ამის შემდეგ პრუსიელები დაამარცხეს საქსონიაში, 1758 წლის 14 ოქტომბერს ბრანდენბურგში, ხოლო 1759 წლის 12 აგვისტოს ლანდეშუტთან. 1757 წელს უნგრელმა და ხორვატმა ჰუსარებმა ბერლინსაც კი შემოარტყეს ალყა, მაგრამ დამარცხდნენ. 1760 წლის აგვისტოში ავსტრიულ-რუსულმა შენაერთებმა მიწასთან გაასწორეს პრუსიული ჯარი და რამდენიმე დღით ბერლინიც დაიკავეს. ჰაბსბურგთა გამარჯვება დიდ ხანს არ გაგრძელდა, რადგან იმავე წლის 3 ნოემბერს ტორგაუს ბრძოლაში ავსტრიელები სასტიკად დაამარცხა ფრიდრიხმა. 1762 წლის იანვარში იმპერატრიცა ელისაბედი გარდაიცვალა, ტახტი კი მისმა დისწულმა პეტრე III-მ დაიკავა, რომელმაც სასწრაფოდ გაიყვანა ჯარები პრუსიიდან და ომს გამოეთიშა. რუსეთის მხარდაჭერის გარეშე დარჩენილმა მარია ტერეზიამ გააცნობიერა, რომ სილეზიას ვეღარ დაიბრუნებდა. ამის გამო ავსტრიელები მთელი ძალებით ცდილობდნენ დიდი ბრიტანეთის ახალ მეფესთან, ჯორჯ III-თან დაახლოვებასა და მისი მხარდაჭერის მოპოვებას, რომელსაც არ აინტერესებდა გერმანია. ომი 1763 წელს დასრულდა პარიზის ხელშეკრულებით. ზავის მიხედვით ავსტრიას უნდა დაეტოვებინა პრუსიის ანექსირებული მიწები. მიუხედავად იმისა, რომ სილეზია პრუსიას დარჩა, ესპანელ, პარმელ, სიცილიელ და ფრანგ ბურბონებთან მიღებული ალიანსებით ავსტრია ძალიან გაძლიერდა და ევროპაში ძალათა ახალი წონასწორობა დამყარდა.
რელიგიური ხედვები
ცნობილია, რომ მარია ტერეზია მხარს უჭერდა ბერძენ კათოლიკეებს და მათ სხვა კათოლიკეთა თანასწორებად მოიაზრებდა. მიუხედავად იმისა, რომ მარია ტერეზია, როგორც პიროვნება „ღვთისმოსავი“ იყო, მისი პოლიტიკა აშკარად თრგუნავდა სახელმწიფოში მცხოვრებ სხვა რელიგიის ადამიანებს. აღსანიშნავია ისიც, რომ მის დროს მნიშვნელოვნად შემცირდა რელიგიური დღესასწაულების რიცხვიც.
იეზუიტები
მას იეზუიტებთან რთული ურთიერთობა ჰქონდა. მარია ტერეზია სწორედ იეზუიტებმა აღზარდეს და მის შვილებსაც ისინი არა მხოლოდ ზრდიდნენ, არამედ განათლებასაც აძლევდნენ. იეზუიტთა ორდენი მისი მმართველობის პირველ წლებში დიდი ძალაუფლებით სარგებლობდა, თუმცა საბოლოოდ დედოფალი დარწმუნდა, რომ მათი საქმიანობა საფრთხეს უქმნიდა მის მონარქიულ ავტორიტეტს. საბოლოოდ, ყოველგვარი ყოყმანისა და სინანულის გარეშე, მარია ტერეზიამ გამოსცა ახალი განკარგულება, რომელმაც იეზუიტებს ჰაბსბურგთა მონარქიაში მოღვაწეობა აუკრძალა. მან პირადად მისწერა რომის პაპ კლემენტ XIII-ს, რომ მის მფლობელობაში არსებული იეზუიტთა მთელ ქონებას კონფისკაცია გაუკეთეს. მოგვიანებით, პაპმა კლემენტ XIV-მ სცადა დედოფალთან მოლაპარაკებების წამოწყება და ორდენის მის ქვეყანაში აღდგენა, მაგრამ ამაოდ.
ებრაელები და პროტესტანტები
მარცხნივ|მინი|368x368პქ|მარია ტერეზიას უფროსი ვაჟი, მემკვიდრე და თანა-მმართველი იოზეფი, 1775 წელი. მიუხედავად იმისა, რომ საბოლოოდ მარია ტერეზიამ თავი დაანება კათოლიკური ეკლესიის დაქვემდებარების მცდელობას, იგი ებრაელებსა და პროტესტანტებს სახელმწიფოსათვის საშიშებად მიიჩნევდა და აქტიურად ცდილობდა მათ განდევნას. მარია ტერეზიამ არა მხოლოდ წინაპართაგან მიიღო რწმენა, არამედ თავისი ცრურწმენებიც შეიძინა. 1777 წელს იგი ებრაელებზე წერდა:
მისი სიძულვილი ებრაელთა მიმართ იმდენად ღრმა იყო, რომ მზად იყო მათ მოსაშორებლად პროტესტანტებსაც კი შეკვროდა. ამის გამო მან ვენაში მთავარ ფინანსისტად შვეიცარიელი კალვინისტი დანიშნა, რომელიც ებრაელთა მიმართ მის შეხედულებებს იზიარებდა.
1744 წელს მარია ტერეზიამ მინისტრთა საბჭოზე ოფიციალურად წამოჭრა ავსტრიისა და ბოჰემიის მიწებიდან ებრაული მოსახლეობის გადასახლების იდეა. მის თავდაპირველ განზრახვას წარმოადგენდა ებრაელთა მასობრივი დეპორტაცია არა უგვიანეს შემდეგი წლის 1 იანვრისა. იმის გამო, რომ დევნილთა რიცხვი 50,000-ს მიაღწევდა, მან ეს ვადა ივნისამდე გადასწია. ამის მიუხედავად დეპორტაციის ბრძანებულება მხოლოდ 1748 წელს გამოიცა. მარია ტერეზიას ბრძანებით მხოლოდ პრაღიდან 20,000-მდე ებრაელი გააძევეს, მიზეზი კი ის იყო, რომ ავსტრიის მემკვიდრეობის ომის დროს ისინი ბავარიას მიემხრნენ. მალევე დეპორტაცია შეეხო მთლიან ბოჰემიასა და მორავიას. ამასთან, 1750-იანი წლებიდან მან პროტესტანტების გადასახლებასაც მიჰყო ხელი. მხოლოდ ზემო ავსტრიიდან გადაასახლეს 2,600 პროტესტანტი. აღსანიშნავია, რომ პრაქტიკულ-დემოგრაფიული მიზეზები ხელს უშლიდა პროტესტანტთა გადასახლებას. 1777 წელს მარია ტერეზიამ საბოლოოდ შეწყვიტა პროტესტანტების გადასახლება, რის გამოც სერიოზულად იკამათა თავის ვაჟ იოზეფთან, რომელიც მანამდე მისი აქტიური მხარდამჭერი იყო. მოგვიანებით იოზეფმა დედის რელიგიურ პოლიტიკას უწოდა „უსამართლო, მოჩვენებითი, შეუძლებელი, მავნე და სასაცილო“.
მისი მმართველობის მესამე ათწლეულში მისი ებრაელი კურტიეს, აბრაამ მენდელ თებენის გავლენით მარია ტერეზიამ ებრაელთა მინი|302x302პქ|1743 წელს მარია ტერეზიას მიერ გამოცემული კონფირმაცია, რომელიც სერბებს პრივილეგიებს ანიჭებდა დევნაც შეწყვიტა და მეტიც, მან ებრაელებიასთვის სახელმწიფო დაცვაც კი დააწესა. 1762 წელს დედოფალმა აკრძალა ებრაელთა იძულებითი მოქცევა ქრისტიანობაზე. უკვე 1763 წლიდან მარია ტერეზიამ აკრძალა ებრაული მოსახლეობისათვის გაცილებით მაღალი გადასახადების დაწესება. 1764 წელს გაათავისუფლეს ცილისწამების საფუძველზე დაპატიმრებული ყველა ებრაელი. მოგვიანებით იგი მხარს უჭერდა მათ კომერციულ და სამრეწველო საქმიანობას.
ურთიერთობა მართლმადიდებლებთან
მარია ტერეზიას პოლიტიკა მისი სამფლობელოების სამხრეთით მცხოვრები მართლმადიდებლური მოსახლეობისადმი განსაკუთრებული ინტერესით გამოირჩევა, რაც ეხება არა მხოლოდ რთულ რელიგიურ ვითარებას ჰაბსბურგთა მონარქიის სამხრეთ და აღმოსავლეთ ნაწილებში მხოვრებ მართლმადიდებლებს, ძირითადად სერბებსა და რუმინელებს, არამედ პოლიტიკურ კავშირებს. ჰაბსბურგთა ინტერესმა და მისწრაფებამ ბალკანური მიწების მოერთებისაკენ კიდევ უფრო დააჩქარა მუსულმანური ოსმალეთის იმპერიის დაცემა, რასაც ხელს მართლმადიდებელი ბალკანელებიც უწყობდნენ. ამის გამო მარია ტერეზია მათ არა მეტოქეებად და სახელმწიფოს მტრებად, არამედ მოკავშირეებად აღიქვამდა.
1743 წელს მარია ტერეზიას მთავრობამ გამოსცა კონფირმაცია, რომელიც ჰაბსბურგთა მონარქიის ტერიტორიაზე მცხოვრებ მართლმადიდებლებს პრივილეგიებს ანიჭებდა. ამ გზით მას სურდა ბალკანელი ქრისტიანების მიზიდვა და დაინტერესება, რათა მათ უფრო აქტიურად ებრძოლად ოსმალეთის წინააღმდეგ, ავსტრიის მხარეს. იგი დამოუკიდებლობას ანიჭებდა აღმოსავლეთის მართლმადიდებელ მიტროპოლიტებს. მისი ეს რეფორმა მრავალ წელს გაგრძელდა და მხოლოდ 1779 წელს, ილირიელი მართლმადიდებლებისათვის პრივილეგიების მინიჭებით დასრულდა. ეს დოკუმენტები არა მხოლოდ პრივილეგიებს განკარგავდა, არამედ აწესრიგებდა კათოლიკეებსა და მართლმადიდებლებს შორის თანაცხოვრების ყოველ დეტალს. მარია ტერეზიას რეფორმები და პრივილეგიები ძალაში 1868 წლამდე დარჩა, სანამ ფრანც იოზეფ I-მა სერბებსა და სხვა მართლმადიდებლებს უფლებები არ შეუზღუდა, რაც სარაევოს მკვლელობითა და იმპერიის დაშლით დაგვირგვინდა.
ინსტიტუცია
მარცხნივ|მინი|340x340პქ|დედოფალი მარია ტერეზია სამასკარადო ფორმაში, დაახლოებით 1744 წელს მსგავსად რელიგიისა, მარია ტერეზია სახელმწიფოს საკითხებშიც კონსერვატიული იყო, თუმცა ამას ხელი არ შეუშლია, რომ ავსტრიის სამხედრო და ბიუროკრატიული ეფექტურობის გასაძლიერებლად ახალი რეფორმები გაეტარებინა. მან დაასაქმა ფრიდრიხ ვილჰელმ ფონ ჰაუგვიცი, რომელმაც საიმპერატორო არმიის მოდერნიზებით შექმნა 108,000 კაციანი ჯარი, რომლის შენახვაც წელიწადში 14 მილიონი გულდენი ჯდებოდა. ამ თანხების ამოსაღებად ჰაუგვიცმა თავად-აზნაურობაც დაბეგრა, რომელსაც აქამდე არასოდეს უხდებოდა გადასახადთა გადახდა. 1749 წლიდან მარია ტერეზიამ იგი ცენტრალური ადმინისტრაციული სააგენტოს უფროსად დანიშნა, თუმცა მათი რეფორმები სრულყოფილად ვერ ვრცელდებოდა უნგრეთში, ლომბარდიასა და ნიდერლანდებში. უნგრეთის შემთხვევაში მარია ტერეზიამ გამონაკლისი დაუშვა და უნგრელი დიდებულები დაბეგვრისგან გაათავისუფლა.
შვიდწლიან ომში სილეზიის დაკარგვის გამო, სამმართველო სისტემა კიდევ ერთხელ იქნა რეფორმირებული სახელმწიფოს გასაძლიერებლად. 1761 წელს დირექტორია გადაკეთდა ავსტრიისა და ბოჰემიის კანცლერობად, რომელიც აღჭურვილი იყო დამოუკიდებელი სასამართლო და ცალკეული ფინანსური ორგანოებით. 1762 წელს მან თანამდებობაზე აღადგინა მამის დროს მოხსნილი ფინანსთა მინისტრი ჰოფკამერი. ამის პარალელურად მარია ტერეზიამ შექმნა შტატების საბჭო (Staatsrat). მათ სახელმწიფო საბჭოს არ გააჩნდა აღმასრულებელი ან საკანონმდებლო უფლებამოსილება, განსხვავებით პრუსიის მეფე ფრიდრიხ II-ის საბჭოსაგან. მისგან განსხვავებით მარია ტერეზია ყოველთვის ცდილობდა ავტოკრატიაში არ გადასულიყო.
მისი გატარებული რეფორმების დამსახურებით 1764 წლიდან სახელმწიფო ხაზინის შემოსავლები 20-დან 40 მილიონამდე გაიზარდა. მარია ტერეზიას საეკლესიო პირებისა და ნაკვეთების დაბეგვრაც სურდა, მაგრამ არ გამოუვიდა. მიუხედავად ამისა, მისი სამმართველო სისტემა ბოლომდე ინარჩუნებდა ცენტრალურობას. 1775 წლისთვის ჰაბსბურგთა მონარქიას პირველად ჰქონდა დაბალანსებული ბიუჯეტი, ხოლო 1780 წლისთვის იმპერიის შემოსავალმა 50 მილიონს მიაღწია.
მედიცინა
მინი|327x327პქ|მარია ტერეზია მას შემდეგ, რაც მარია ტერეზიამ სამეფო ექიმად ნიდერლანდელი ჟერარდ ვან შვაიტენი დანიშნა, მან მალევე დაასაქმა თავისი სხვა თანამემამულე მედიკოსებიც. ავსტრიაში გადასახლებულმა ნიდერლანდელმა ექიმებმა იქ ვენის სამედიცინო სკოლა დააარსეს. ცნობილია, რომ მარია ტერეზია აქტიურად ებრძოდა ახალი სასაფლაოების შექმნას ქვეყანაში, რის გამოც გადავსებულ და არაჰიგიენურ ძველ სასაფლაოებზე სულ უფრო მეტ ადამიანს კრძალავდნენ. ამან თავისი შედეგი მალევე გამოიღო და 1767 წელს მთელ ავსტრიას ყვავილის ეპიდემია მოედო, რომელმაც მარია ტერეზიას სამი შვილის სიცოცხლეც შეიწირა. ამის გამო მას უარყოფითი წარმოდგენა შეექმნა ავსტრიელ ექიმებზე, რის გამოც უპირატესობას ყოველთვის ნიდერლანდელებს ანიჭებდათ. 1770 წელს გამოსცა სამედიცინო შხამების გაყიდვის წესის მარეგულირებელი დეკლარაცია, რომლის მიხედვითაც უნდა აღრიცხულიყო ყველა საწამლავი, მისი გაყიდვის დრო, ადგილი, გარემოება და ვინ ვისგან იყიდა. სამ წელიწადში მანვე აკრძალა ტყვიის გამოყენება ჭურჭლისა და საჭმლის დამზადებაში. ამის შემდეგ მისივე ნებით ტყვია კალამ ჩაანაცვლა.
კანონები
ჰაბსბურგთა მთავრობის ცენტრალიზებამ მოითხოვა ერთიანი სასამართლო სისტემის შექმნაც. მანამდე ჰაბსბურგთა მონარქიაში მიწის მფლობელს ჰქონდა თავისი დაქვემდებარებულების გასამართლებისა და სიკვდილით დასჯის უფლება, თუმცა მარია ტერეზიამ გამოსცა კანონთა კრებული, რომლის მიხედვითაც ყველა საქმე ოფიციალურ სასამართლოს უნდა განეხილა. 1769 წელს გამოქვეყნდა ახალი კონსტიტუცია, რომელმაც ჩაანაცვლა შუა საუკუნეების დროინდელი სისხლის სამართლის სისტემა. მიუხედავად ამისა, ამ კონსტიტუციაშიც მიღებული იყო სიმართლისათვის წამება, ასევე ჯადოქრებისა და ერეტიკოსების სიკვდილით დასჯა. აღსანიშნავია ისიც, რომ ეს კონსტიტუცია მხოლოდ ავსტრიასა და ბოჰემიაში მოქმედებდა, უნგრეთში კი ძალა არ ჰქონდა. მარცხნივ|მინი|356x356პქ|მარია ტერეზია 1770-იანი წლების მიწურულს მარია ტერეზიას განსაკუთრებულ შეშფოთებას იწვევდა მისი ქვეშევრდომების სექსუალური მორალი. ამრიგად, 1752 წელს ჩამოაყალიბა სასიკვდილო კომისია, რათა შეეჩერებინა პროსტიტუცია, ჰომოსექსუალობა, მრუშობა და თუნდაც სქესობრივი კავშირი სხვადასხვა რელიგიის ადამიანებს შორის. ეს კომისია ძირითადად ჯაშუშებზე დაყრდნობით მუშაობდა, რომლებიც სამეფო კარზე მცხოვრებ ყველა პიროვნებას უთვალთვალებდნენ და ააშკარავებდნენ. ისინი უფლებამოსილნი იყვნენ ბანკეტი და საზეიმო ღონისძიებაც კი ჩაეშალათ, ოღონდ დამნაშავე დაეპატიმრებინათ. სასჯელთა ფორმებში შედიოდა გაროზგვა, დეპორტირება და უკიდურეს შემთხვევაში სიკვდილით დასჯა.
1776 წლიდან მარია ტერეზიას ვაჟის, იოზეფის გავლენით ავსტრიაში აღიარების მოპოვების მიზნით ადამიანის წამება ნებადართული გახდა, განურჩევლად მათი სოციალური მდგომარეობისა. მარია ტერეზიას ყოველთვის სურდა წამების გაუქმება, მაგრამ მისი აღზრდის მეთოდები უფლებას არ აძლევდა ეს გაეკეთებინა, ამიტომაც იგი უბრალოდ ნელა მიჰყვებოდა ევროპაში არსებულ იმდროინდელ ჰუმანიტარულ ნორმებს.
1749 წელს მარია ტერეზიამ დააარსა უზენაესი სასამართლო, რომელშიც საჩივრის შეტანის უფლება გლეხებსაც დართეს, თუმცა უმეტესად დამნაშავე არისტოკრატები დაუსჯელნი რჩებოდნენ.
განათლება
ავსტრიელმა ისტორიკოსმა კარლ ვოსელკამ აღნიშნა, რომ მარია ტერეზიას მიერ დანერგილი საგანმანათლებლო რეფორმები „ნამდვილად იყო დაფუძნებული განმანათლებლურ იდეებზე“. ამასთან ერთად იგი აღნიშნავს, რომ ისევე, როგორც ყველაფერი დანარჩენი, მან განათლების სისტემაც თავის აბსოლუტურ მმართველობას მოარგო. მის მიერ დაარსებულ ახალ სკოლებს კათოლიკე ბერ-მონაზვნები მართავდნენ. მის სკოლებში რეალურად დისციპლინასა და ეთიკურ სამუშაოებს უფრო დიდი დრო ეთმობოდა, ვიდრე რეალურ სწავლას. ექვსი-თორმეტი წლის ასაკიდან მისი ორივე სქესის შვილები დადიოდნენ სკოლაში და იღებდნენ განათლებას. განათლების რეფორმას განსაკუთრებით მტრულად შეხვდნენ გლეხები, რომელთა შვილებსაც ეს არ ეხებოდა. მარია ტერეზიამ მათთან უთანხმოება მარტივად მოაგვარა ყველა ამბოხებულის დაპატიმრებით. ამრიგად, ავსტრიის იმპერიის მოსახლეობის უმეტესი ნაწილი XIX საუკუნის ბოლომდე მაინც გაუნათლებელი იყო.
თავისი მხრიდან მარია ტერეზია „დიდ კომპრომისზე“ წავიდა და არა-კათოლიკეებს ნება დართოთ, რომ უნივერსიტეტში ესწავლათ. 1746 წელს ვენაში გაიხსნა „ტერეზიანის“ სამხედრო აკადემია, სადაც ასევე მხოლოდ არისტოკრატთა შვილებს შეეძლოთ სწავლა. 1754 წელს შეიქმნა მომავალი დიპლომატების მოსამზადებელი აკადემიაც. მინი|321x321პქ|მარია ტერეზია 1762 წელს. 1750-იან წლებში მან პრაღაში დააარსა „წარჩინებულ ქალთა საყოველთაო ინსტიტუტი“, რომელიც ემსახურებოდა გაუთხოვარი ავსტრიელი, ჩეხი და უნგრელი დიდებული ქალებისათვის განათლების მიცემას.
ცენზურა
მისი მმართველობა აგრეთვე ცნობილია პუბლიკაციებსა და სასწავლო პროცესებზე ცენზურის დადებით. ინგლისელმა მწერალმა ნათანიელ ვრაქსოლმა ვენაში ყოფნის დროს ასეთი რამ დაწერა:
ცენზურა განსაკუთრებით ებრძოდა ისეთ ნაწარმოებებს, რომლებიც მიიჩნეოდა, რომ კათოლიკურ წესდებას ეწინააღმდეგებოდა. აღსანიშნავია, რომ ამ საქმეში მას დიდად ეხმარებოდა დიდ განმანათლებლად წოდებული ჟერარდ ვან შვიეტენი.
გლეხთა უფლებები
მარია ტერეზია ცდილობდა გაეუმჯობესებინა დაბალი სოციალური ფნების ცხოვრების დონე, რადგან იგი პირდაპირ კავშირს ხედავდა გლეხთა ცხოვრების სტანდარტებსა და მათს პროდუქტიულობას შორის. სილეზიის მდიდარი რეგიონის დაკარგვის შემდეგ, მათ შექმნეს სხვადასხვა სუფსიდიები და სავაჭრო ბარიერები, რაც ხელს უწყობდა სილეზიური პროდუქტის ბოჰემიიდან შემოტანას. გარდა ამისა, მათ შეამცირეს ვაჭართა გილდიის პრივილეგიები. კიდევ ერთი საკითხი, რომლის მოგვარებაც მარია ტერეზიას სურდა, იყო წარჩინებულთა პრივილეგიების დარეგულირება გლეხებთან ურთიერთობაში. მიუხედავად იმისა, რომ თავიდან მას ასეთ საქმეებში ჩარევა არ სურდა, საბოლოოდ მთავრობის ყურადღებამ ფაქტობრივად აღმოფხვრა ქვეყანაში მანამდე არსებული გლეხთა ამბოხები, რომლებიც ძირითადად ჩაგვრისა და შიმშილის ნიადაგზე იყო გამოწვეული. 1770-72 წლებში ოფიციალურად აკრძალა წარჩინებულთა მიერ ძალაუფლების ბოროტად გამოყენების უფლება. მოგვიანებით მანვე გააუქმა გლეხების იძულებითი შრომა, რასაც უნგრელი თავად-აზნაურების მხრიდან დიდი პროტესტი მოჰყვა.
ოჯახური ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|321x321პქ|მარია ტერეზია ოჯახთან ერთად 1754 წელს. ოცი წლის განმავლობაში მარია ტერეზიამ თექვსმეტი ბავშვი გააჩინა, რომელთაგან მხოლოდ ცამეტმა მიაღწია ზრდასრულობამდე. მათი პირველი შვილი, ერცჰერცოგინია მარია ელიზაბეთი, მათი ქორწინებიდან ერთ წელიწადში დაიბადა. ბავშვის სქესმა იმედგაცრუება გამოიწვია, რასაც მოჰყვა მარია ანას, შემდეგ კი მარია კაროლინას დაბადება. მაშინ, როდესაც მარია ტერეზია მემკვიდრეობის შესანარჩუნებლად იბრძოდა, გააჩინა პირველი ვაჟი, რომელსაც ბიძის პატივსაცემად იოზეფი დაარქვა. ცნობილია, რომ ორსულად მყოფი მარია ტერეზია ხშირად ლოცულობდა ბავშვის სქესის გამო. მიუხედავად იმისა, რომ იგი უფროსი ვაჟი იყო, მარია ტერეზიამ თავისი საყვარელი შვილი, მარია კრისტინა თავის 25-ე დაბადების დღეზე გააჩინა. ავსტრიული მემკვიდრეობისათვის ატეხილი ომის პერიოდში მარია ტერეზიამ კიდევ ხუთი ბავშვი გააჩინა: მარია ელიზაბეთი, კარლი, მარია ამალია, ლეოპოლდი და მარია კაროლინა. ცნობილია, რომ მიუხედავად გამუდმებული ორსულობისა და მშობიარობებისა, მარია ტერეზია არასოდეს ისვენებდა და ქვეყანას ყოველთვის თავად მართავდა. იგი ომსა და შვილების გაჩენას ერთდროულად აწარმოებდა. ავსტრიული მემკვიდრეობის ომსა და შვიწლიან ომს შორის შუალედში მან კიდევ ხუთი ბავშვი გააჩინა: მარია იოჰანა, მარია იოზეფა, მარია კაროლინა, ფერდინანდი და მარია ანტონია. ხოლო უკვე შვიდწლიანი ომის განმავლობაში, 39 წლის მარია ტერეზიამ თავისი უკანასკნელი შვილი, ერცჰერცოგი მაქსიმილიან ფრანცი გააჩინა. მარია ტერეზია ირწმუნებოდა, რომ ორსულად რომ არ ყოფილიყო, ომში თავადაც იბრძოლებდა.
მარია ტერეზიას დედა, დედოფალი ელიზაბეთ კრისტინა 1750 წელს გარდაიცვალა, 59 წლის ასაკში. ოთხ წელიწადში გარდაიცვალა მისი აღმზრდელიც, მარია კაროლინა ფონ ფუხს-მოლარდი. ცნობილია, რომ ამ დროს მან ტრადიცია დაარღვია და მადლობის ნიშნად თავისი აღმზრდელი ჰაბსბურგთა საგვარეულო აკლდამაში დაკრძალა.
მცირეწლოვანი ბავშვების აღზრდის პარალელურად მარია ტერეზია აქტიურად იყო დაინტერესებული უფროსების დაქორწინებით. იგი დიდ საქორწინო მოლაპარაკებებს ხელმძღვანელობდა მთელი ევროპის მასშტაბით. როგორც სხვა მრავალმა მონარქმა, მარია ტერეზიამაც თავისი შვილები დინასტიური თამაშებისათვის გამოიყენა და ისინი საქვეყნო ბედნიერებას შესწირა. ცნობილია, რომ საზღვარგარეთ გათხოვილ ქალიშვილებს იგი აუცილებლად ყოველ კვირას უგზავნიდა წერილს. ხშირ შემთხვევაში ეს წერილები უფრო სამოქმედო გეგმა და დამოძღვრა იყო, ვიდრე თბილი, დედობრივი მოსაკითხი წერილი. მინი|319x319პქ|დაქვრივებული მარია ტერეზია 1776 წელს თავის ოჯახთან ერთად. 1767 წელს, მარია ტერეზიას სამოცდამეერთე დაბადების დღიდან სულ ორ კვირაში მისი რძალი, იმპერატრიცა მარია იოზეფა ბავარიელი გარდაიცვალა ყვავილით. მართალია თავად მარია ტერეზა და მისი უფროსი ვაჟი გადარჩნენ, მაგრამ ამავე ეპიდემიას ემსხვერპლა მისი სამი შვილი: ერცჰერცოგი კარლი, ერცჰერცოგინია მარია იოზეფა და ერცჰერცოგინია მარია იოჰანა. მარია ტერეზიამ თავისი განსვენებული ქალიშვილი მალევე ჩაანაცვლა მეორით, მარია კაროლინათი. ვინაიდან მარია იოჰანა ნეაპოლის მეფეზე იყო დანიშნული, მარია ტერეზიამ ალიანსი არ ჩაშალა და სხვა შვილი დასვა ნეაპოლისა და სიცილიის დედოფლად.
1770 წლის აპრილში მისი უმცროსი ქალიშვილი, ერცჰერცოგინია მარია ანტონია (უფრო ცნობილია, როგორც მარი ანტუანეტი) დაინიშნა საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის შვილიშვილზე, დოფინ ლუი ავგუსტზე. მარია ტერეზიამ იგი კარგი განათლებითა და ვერსალის შესაბამისი ეტიკეტით უზრუნველყო, რაც ფრანგებისთვის პრიორიტეტი იყო. მარია ტერეზია საფრანგეთში გათხოვილ ქალიშვილს ხშირად სწერდა და აკრიტიკებდა მისი სიზარმაცის, გართობის მოყვარეობისა და უშვილობის გამო, მაშინ, როდესაც მისი დანარჩენი ვაჟები და ქალიშვილები ბავშვებს მიყოლებით აჩენდნენ.
მარია ტერეზია კრიტიკულად მხოლოდ მარი ანტუანეტისადმი არ იყო განწყობილი. მას არ მოსწონდა ლეოპოლდი და მას გულცივობაში ადანაშაულებდა. მან გააკრიტიკა მარია კაროლინა პოლიტიკაში ჩარევის გამო, ფერდინანდი არაორგანიზებულობის, ხოლო მარია ამალია ამპარტავნების გამო. ერთადერთი შვილი, რომელიც ყოველთვის დედის სიყვარულითა და მხარდაჭერით სარგებლობდა, იყო მარია კრისტინა, თუმცა მანაც კი დედის მოლოდინები ერთ ასპექტში ვერ გაამართლა და ჯანმრთელი ბავშვი ვერ გააჩინა.
დარჩენილი მმართველობა
მარცხნივ|მინი|501x501პქ|დაქვრივებული მარია ტერეზია 1773 წელს. 1765 წლის 18 აგვისტოს, მაშინ, როდესაც მარია ტერეზა შვილებთან ერთად ინსბრუკში იმყოფებოდა თავისი ვაჟის, ერცჰერცოგი ლეოპოლდისა და ესპანეთის მეფე კარლოს III-ის ასულ მარია ლუისა ესპანელის ქორწილში, იმპერატორი ფრანც შტეფანი 56 წლის ასაკში გარდაიცვალა. საყვარელი მეუღლის გარდაცვალებამ საშინლად იმოქმედა მარია ტერეზიაზე. ამის შემდეგ საღვთო რომის იმპერატორი და გერმანიის მეფე მათი უფროსი ვაჟი, იოზეფ II გახდა. მგლოვიარე დედოფალმა მოკლედ შეიჭრა თმა და შავებით შეიმოსა. ცნობილია, რომ გარდაცვალებამდე იგი მხოლოდ შავი ფერის სამოსს ატარებდა. ამის გამო იგი სამუდამოდ ჩამოშორდა სამეფო კარის ცხოვრებას, თეატრსა და საზოგადოებას. ცნობილია, რომ იგი ყოველი თვის 18 რიცხვში თავის ოთახში იკეტებოდა და ტიროდა, რამაც ცუდად იმოქმედა მის ფსიქიკაზე. იგი საკუთარ მდგომარეობაზე ასეთ რამეს წერდა:
იმპერიული ტახტის დაკავებისას იოზეფი იმაზე ნაკლებ მიწებს მართავდა, ვიდრე მამამისი, რადგან მან უარი თქვა ტოსკანაზე თავისი ძმის, ლეოპოლდის სასარგებლოდ, ხოლო ტეშენი და ფალკენშტაინი კი მარია კრისტინას და მის ქმარს გადაულოცა. 1756 წლის 17 სექტემბერს მარია ტერზიამ იოზეფი თავის ახალ თანა-მმართველად გამოაცხადა და ცდილობდა ვაჟს ქვეყნის მართვაში დახმარებოდა. აქედან დაიწყო დედა-შვილის იდეოლოგიური უთანხმოება.
ავსტრიელი ისტორიკოსის, რობერტ კანის მიხედვით, მარია ტერეზია იყო საშუალო დონის მონარქი, თუმცა ინტელექტუალურ დონეზე თავის ვაჟებს, იოზეფსა და ლეოპოლდს სჯობდნიდათ. კანი ირწმუნება, რომ მას ჰქონდა მონარქისათვის დამახასიათებელი თვისებები: გულთბილობა, პრაქტიკული გონება, მტკიცე ხასიათი და სხვისი აზრის გათვალისწინების უნარი. იგი ყოველთვის ცდილობდა მოესმინა მინისტრებისა და მრჩევლებისათვის, მაშინაც კი, თუ მათ აზრს არ იზიარებდა, განსხვავებით იოზეფისგან, რომელსაც მათთან ყოველთვის დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდა.
მარია ტერეზიასა და იოზეფს ცივი და დაძაბული ურთიერთობა არ ჰქონიათ, თუმცა ხშირად კამათობდნენ მათი განსხვავებული ხასიათების გამო. ზოგჯერ იგი აღფრთოვანებული იყო მისი ნიჭითა და მიღწევებით, მაგრამ დედოფალი არც მის საჯაროდ კრიტიკას მინი|326x326პქ|მარია ტერეზია ერიდებოდა. ერთ-ერთ წერილში იგი იოზეფზე ამბობდა:
სხვა წერილებში იგი ასევე წუწუნებდა ვაჟის ხასიათზე:
მას შემდეგ, რაც 1767 წელს იოზეფმა ყვავილი მოიხადა, მარია ტერეზიამ მიიჩნია, რომ ღმერთს სურდა ის გამხდარიყო მომდევნო სუვერენი, თუმცა იმპერატორი კვლავ განაგრძობდა დედისათვის თავის არიდებას.
მიუხედავად მარია ტერეზიას დიდი პროტესტისა, იოზეფმა რუსებთან და პრუსიელებთან ერთად მოაწყო პოლონეთის პირველი გადანაწილება. მისმა სამართლიანობის გრძნობამ იგი აიძულა, რომ უარი ეთქვა მეზობელი სახელმწიფოსათვის მიწების ჩამოჭრაზე, რაც პოლონელი ერისათვის მეტად საზიანო იყო. მან თავის ვაჟს სრულიად ღიადაც განუცადა: „რა უფლება გაქვთ, რომ ძარცვავთ უდანაშაულო ერს, რომელიც აქამდე ჩვენი ერთგული მოკავშირე და დამცველი იყო?“. მას შემდეგ, რაც მეორე გადანაწილებისას მარია ტერეზიამ დაინახა, რომ პრუსიის მეფე ფრიდრიხ II და რუსეთის იმპერატრიცა ეკატერინე II ამას მის გარეშეც გააკეთებდნენ, იგი დათანხმდა პოლონური მიწების მისაკუთრებას. მესამე დანაწილებისას მარია ტერეზიამ ავსტრიას გალიციისა და ლოდომერიის უზარმაზარი მიწები მიუერთა. ამასთან დაკავშირებით ფრიდრიხმა განაცხადა: „რაც მეტს ტიროდა მეტს იღებდა“.
გარდაცვალება და მემკვიდრეობა
მარცხნივ|მინი|328x328პქ|მარია ტერეზიასა და ფრანც შტეფანის აკლდამა 2008 წლის თებერვალში ნაკლებად სავარაუდოა, რომ მარია ტერეზია ბოლომდე გამოჯანმრთელდა 1767 წელს გადატანილი ყვავილის შემდეგ. მისი თანამედროვე მატიანეები გვატყობინებენ, რომ ამის შემდეგ მას ახასიათებდა „ქოშინი, დაღლილობა, ხველა, დისტრესია, ნეკროფობია და უძილობა“. მოგვიანებით მას სისხლძარღვთა შეშუპებაც დაეწყო.
1780 წლის 24 ნოემბერს მარია ტერეზიას ჯანმრთელობის მდგომარეობა საგრძნობლად დამძიმდა. სამეფო ექიმმა მისი მდგომარეობა შემაშფოთებლად მიიჩნია, თუმცა იოზეფი ფიქრობდა, რომ იგი მალე გამოჯანმრთელდებოდა. 26 ნოემბერს მან უკანასკნელი რიტუალების ჩატარება ითხოვა, 28 ნოემბერს კი ექიმმა უთხრა, რომ მისი დრო ახლოვდებოდა. 29 ნოემბერს, 63 წლის მარია ტერეზია შვილების გარემოცვაში გარდაიცვალა. როდესაც მისი მთელი ცხოვრების დაუძინებელმა მტერმა, ფრიდრიხ დიდმა ეს ამბავი შეიტყო განაცხადა, რომ პატივს სცემდა მის ტახტსა და სქესს, და რომ თუმცა მას სამ ომში ებრძოდა, არასოდეს მიიჩნევდა თავის მტრად. მისი გარდაცვალებით შეწყდა ჰაბსბურგთა დინასტიაც, რომელიც მის სიცოცხლეშივე შაანაცვლა ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტიამ. ამის შემდეგ ავსტრიის ტახტიც იოზეფ II-მ დაიკავა, რომელმაც ერთ წელიწადში 700 განკარგულება გამოსცა, მაშინ, როდესაც მარია ტერეზია მხოლოდ 100-ს გამოსცემდა ხოლმე.
ჰაბსბურგთა ყველა მმართველთან შედარებით მარია ტერეზიას ორმოცწლიანი მმართველობა ერთ-ერთ ყველაზე წარმატებულად ითვლება. განსხვავებით სხვა ჰაბსბურგებისგან, იგი ავსტრიელების და ბოჰემიელების გარდა პატივით სარგებლობდა უნგრელებშიც. მისმა რეფორმებმა ავსტრია თანამედროვე და საერთაშორისო დონის სახელმწიფოდ აქცია. მანვე განახორციელა მმართველობის ცენტრალიზაცია, რის გამოც მას „განმანათლებელ აბსოლუტისტს“ უწოდებენ.
სრული წოდება
დაქვრივების შემდეგ მარია ტერეზიას წოდება ასეთი იყო:
''მარია ტერეზია, ღვთის ნებით, ქვრივი იმპერატრიცა რომაელებისა, დედოფალი უნგრეთისა, ბოჰემიისა, დალმაციისა, ხორვატიისა, სლავონიისა, გალიციისა, ლოდომერიისა და ა.შ. ერცჰერცოგინია ავსტრიისა. ჰერცოგინია ბურგუნდიისა, შტირიისა, კარინტიისა და კარნიოლისა. დიდი მთავარი ტრანსილვანიისა. მარკგრაფინია მორავიისა. ჰერცოგინია ბრაბანტისა, ლიმბურგისა, ლუქსემბურგისა, გელდერნისა, ვიურტემბერგისა, ზემო და ქვემო სილეზიისა, მილანისა, მანტუისა, პარმისა, პიაჩენცისა, გუასტალისა, აუშვიცისა და ზატორისა. მთავარი შვაბიისა. გრაფინია ჰაბსბურგისა, ფლანდრიისა, ტიროლისა, ენოსი, კიბურგისა, გორიციისა და გრადისკისა. მარკგრაფინია ბურგაუსი, ზემო და ქვემო ლუსატიისა. გრაფინია ნამიურისა. ქალბატონი ვენდიშის მარკისა და ნამიურისა. ქვრივი ჰერცოგინია ლოთარინგიისა და ბარისა, ქვრივი დიდი ჰერცოგინია ტოსკანისა.''
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩეხეთის მეფეები კატეგორია:უნგრეთის მეფეები კატეგორია:ხორვატიის მეფეები კატეგორია:ავსტრიის ერცჰერცოგები კატეგორია:საღვთო რომის იმპერატრიცები კატეგორია:გერმანიის დედოფლები კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:დაბადებული 13 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1717 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1780 კატეგორია:ქალი მმართველები კატეგორია:ლუქსემბურგის დიდი ჰერცოგები კატეგორია:პარმის ჰერცოგები კატეგორია:ავსტრიის პრინცესები კატეგორია:წმინდა ეკატერინეს ორდენის კავალრები კატეგორია:ლოთარინგიის ჰერცოგინიები
მიხეილ გროსვალდი
მიხეილ გროსვალდი (Михаил Григорьевич Гросвальд; დ. 5 ოქტომბერი, 1921 — გ. 16 დეკემბერი, 2007) — რუსი გეომორფოლოგი და გლაციოლოგი. გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორი (1981), პროფესორი (1992). შვედეთის მეცნიერებათა აკადემიის საპატიო დოქტორი (1993). რუსეთის ფედერაციის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (2002).
მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა გეომორფოლოგად სამეცნიერო-საწარმოო გაერთაინება „აეროგეოლოგია“-ში, 1956 წლიდან მეცნიერებათა აკადემიის გეოგრაფიის ინსტიტუტში. სხვადასხვა დროს მონაწილეობდა სამხრეთ ციმბირისა და შუა აზიის მთებში მოწყობილ ექსპედიციებში, ფრანც-იოსების მიწაზე, შპიცბერგენზე, გრენლანდიაზე, ანტარქტიდაზე, არქტიკაში და სხვა.
1939–50 წლებში მსახურობდა წითელ არმიაში. მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე. 1963 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: „ტუვის ჩრდილო-აღმოსავლეთისა და აღმოსავლეთ საიანის მომიჯნავე რაიონების თანამედროვე და ძველი გამყინვარება, ანთროპოგენური ვულკანიზმი და ნეოტექტონიკა“. 1965 წელს გადამუშავებული დისერტაცია გამოიცა წიგნის სახით „აღმოსავლეთ ტუვის მთიანეთის რელიეფის განვითარება“, რომელიც ავტორის პირველი მონოგრაფიაც გახდა.
1981 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე: „კონტინენტური შელფების საფარული მყინვარები“, რომელიც მოგვიანებით გამოიცა ორ — სრულ („კონტინენტური შელფების საფარული მყინვარები“, 1983) და შემოკლებულ („კონტინენტური შელფების გამყინვარება“, 1984) ვარიანტებში.
მიხეილ გროსვალდმა წამოაყენა ახალი კონცეფცია ზღვის აუზებისა და მათი კიდეების საფარული გამყინვარების შესახებ, რომელსაც მარინოგლაციოლოგია ეწოდა. ამერიკელ მეცნიერებთან ჯორჯ დენტონთან და ტერენს ჰიუზთან ერთად გამოყო პანარქტიკული მყინვარული საფარი, დაამტკიცა ევრაზიის არქტიკული შელფების პლეისტოცენური საფარული გამყინვარება და სხვა. 1990 წელს მიენიჭა შვედეთის მეცნიერებათა აკადემიის ლინეს დიდი ვერცხლის მედალი. რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ანდრია გრიგორიევის სახელობის პრემიის ლაურეატი (2001).
სქოლიო
კატეგორია:რუსი გეოგრაფები კატეგორია:გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორები
არჩილ გულისაშვილი
არჩილ ალექსის ძე გულისაშვილი (დ. 1 აპრილი, 1887, საგარეჯო — გ. 30 დეკემბერი, 1971, თბილისი) — ქართველი ინჟინერ-მეტალურგი, პროფესორი, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე.
ბიოგრაფია
დაიბადა მღვდლის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის გიმნაზია, ხოლო 1916 წელს პეტროგრადის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიის ფაკულტეტი პირველი ხარისხის დიპლომით. სტუდენტობის პერიოდში დაიწყო მუშაობა პუტილოვოს ქარხანაში მუშად, შემდეგ ობუხოვის ქარხანაში ოსტატად. 1914 წელს დაინიშნა რუსეთის ვაჭრობისა და მრეწველობის სამინისტროს სამთო დეპარტამენტში უმცროს ინჟინრად. 1915 წელს ამავე სამინისტროს დავალებით შეუდგა სპეციალური შენადნობის დამზადებას. 1916 წელს ხელმძღვანელობდა ეკატერინებურგის მაზრის სოფელ ბოევკაში ვოლფრამიტის საბადოებზე ელექტრომეტალურგიული ქარხნის მშენებლობას და ორგანიზაციას უწევდა ახალი შენადნობების დამზადებას ურალის საბადოებზე. აქვე კითხულობდა ლექციებს სპეციალობის მიხედვით.
1921 წელს არჩილ გულისაშვილი დაბრუნდა სამშობლოში და დაინიშნა სპეციალისტ-კონსულტანტად სახალხო მეურნეობის უმაღლეს საბჭოში, პარალელურად ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას მაშინდელ პოლიტექნიკურ სასწავლებელში როგორც დირექტორი და მასწავლებელი. 1923 წელს გამოიგონა ყურძნის საწნეხი მანქანა, რისთვისაც დაჯილდოვდა საპატიო სიგელით.
1928 წელს ა. გულისაშვილის უშუალო მონაწილეობით უნივერსიტეტს გამოეყო და ცალკე ინსტიტუტად გაფორმდა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1930 წლიდან იგი არის ამ ინსტიტუტის მეტალურგიის ფაკულტეტის დეკანი და კათედრის გამგე, ხოლო წლების მანძილზე დირექტორის მოადგილე, პრორექტორი სასწავლო-სამეცნიერო დარგში.
ა. გულისაშვილს დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქართული ტექნიკური ლიტერატურის შექმნისა და განვითარების საქმეში, კერძოდ მას ეკუთვნის პირველი წიგნი ქართულად მხაზველობით გეომეტრიაში (1927), პირველი სახელმძღვანელო მეტალურგიული პროცესების თეორიაში, „მანქანათა ნაწილები“ (ორ წიგნად). ამ და სხვა ნაშრომებმა მკვიდრის საფუძველი დაუდვეს შემდგომში ქართული ტექნიკური ლიტერატურის განვითარებას. სულ იგი ასამდე ნაბეჭდი შრომის ავტორია.
ამასთანავე არ შეიძლება არ აღინიშნოს მეცნიერის დიდი ერუდიცია და მასშტაბურობა. ბავშვობიდან გატაცებული იყო ლიტერატურით. იგი ხომ გიორგი ლეონიძის მკვიდრი ბიძაშვილი იყო. 8 წლის ასაკიდან აქვეყნებდა ლექსებს ჟურნალ „ჯეჯილში“, სისტემატურად იბეჭდებოდა ჟურნალ „ნივაში“ ნიჭიერი ქართველი სტუდენტის კრიტიკული წერილები ლიტერატურაზე, მის მიერ რუსულ ენაზე თარგმნილი ნიკოლოზ ბართაშვილის „მერანი“, მიჩნეულია ერთ-ერთ საუკეთესოდ, გატაცებული იყო ტურიზმით და ალპინიზმით. მთასვლელობაში მინიჭებული ჰქონდა პირველი ანრიგი, მეცნიერის დიდი ღვაწლი აღინიშნა ლენინის, ორი შრომის წითელი დროშის, „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით და მედლებით.
ლიტერატურა
კატეგორია: ქართველი ინჟინრები კატეგორია:დაბადებული 1 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1971 კატეგორია:საგარეჯოში დაბადებულები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
გელა მიქაძე
გელა მიქაძე (დ. 30 იანვარი, 1971, გორი) — ქართველი იურისტი, ეკონომისტი და პოლიტიკოსი.
ბიოგრაფია
გელა მიქაძე დაიბადა 1971 წლის 30 იანვარს. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიური, იურიდიული და დასავლეთ ევროპის ენებისა და ინგლისური ენის ლიტერატურის ფაკულტეტები. 1993-2001 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საპატენტო-სალიცენზიო განყოფილების ინჟინერი. 2007 წელს დააფუძნა შპს „მიქაძე, გეგეჭკორი, თაქთაქიშვილი“. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „დავით თარხან-მოურავი, ირმა ინაშვილი — საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი, გაერთიანებული ოპოზიცია“. 2019 წლის 11 მარტიდან არის საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის ფრაქცია „პატრიოტთა ალიანსი და სოციალ-დემოკრატები“-ის მდივანი. იყო საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის სათათბირო ორგანოს „ხაზინადართა საბჭო“ წევრი 2016-2018 წლებში. არის საქართველოს გოლფის ფედერაციის პრეზიდენტი. ფლობს ქართულ, ინგლისურ და რუსულ ენებს.
2021 წლის 5 იანვარს საქართველოს პარლამენტმა პატრიოტთა ალიანსის სიის სამი წევრის გელა მიქაძის, დავით ზილფიმიანისა და ფრიდონ ინჯიას სადეპუტატო უფლებამოსილება ცნო (მათ ადგილმონაცვლეობის პრინციპით ირმა ინაშვილის, გიორგი ლომიასა და გოჩა თევდორაძის ადგილები მას შემდეგ დაიკავეს, რაც მათ სადეპუტატო მანდატზე უარი თქვეს გაყალბებული არჩევნების მოტივით). შესვლასთან ერთად ისინი გაემიჯნენ „პატრიოტთა ალიანსს“ და გამოაცხადეს ახალი პარტიის „ევროპელი სოციალისტების“ შექმნა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები კატეგორია:გორში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები გ
ზაზა ლეჟავა
ზაზა ლეჟავა (დ. 11 ნოემბერი, 1956, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი, სპელეოლოგი, გეოგრაფიის აკადემიური დოქტორი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი.
ბიოგრაფია
1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი გეომორფოლოგიის სპეციალობით.
1980 წლიდან მუშაობს ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში. 1984-1988 წლებში გაიარა დაუსწრებელი ასპირანტურის კურსი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეომორფოლოგიის კათედრაზე. ზემო იმერეთის პლატოზე პირველად ჩაატარა კარსტის კომპლექსური გამოკვლევა, სადაც ბაქნური კარსტის პირობებში მიწისქვეშა კარსტული წყლების ერთიანი დონის წარმოქმნის ტენდენციასთან ერთად, გამოვლინდა დიზუნქტიური დისლოკაციებით შეპირობებული ნაპრალოვან-კარსტული ნაკადების იზოლირებული სისტემები. ტერიგენული ნალექების ლაბორატორიული კვლევის საფუძველზე დადგენილ იქნა მღვიმეებში ნალექდაგროვების თავისებურებები და სართულებრივ განლაგებულ კარსტულ სიღრუეების ევოლუციის კანონზომიერებანი. შესწავლილ იქნა პრაქტიკული საკითხები. მისი კვლევის სფერო მოიცავს კარსტის ჰიდროგეოლოგიას, გეომორფოლოგიასა და გეოქიმიას. ის აგრეთვე მუშაობს კარსტის ფორმირების და განვითარების ზოგად კანონზომიერებების დადგენაზე. სისტემატიურად მონაწილეობს სპელეოლოგიურ ექსპედიციებში, რომლებიც ითვალისწინებენ საქართველოს სხვადასხვა კირქვულ მასივებზე კარსტული პროცესების შესწავლას. შემუშავებული აქვს რამდენიმე რეკომენდაცია კარსტული წყლების სხვადასხვა მიზნებისათვის გამოყენებასთან დაკავშირებით. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო და სამეცნიერო-პოპულარული ნაშრომები. მას ეკუთვნის ფუნდამენტური ხასიათის მონოგრაფიული ნაშრომი, „ზემო იმერეთის პლატოს და მიმდებარე რაიონების კარსტი“, რომელშიც ავტორი იძლევა რეგიონის კარსტის პირველ სრულყოფილ, ჭეშმარიტად კომპლექსური სახის კვლევის შედეგებს. მიღებული აქვს საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის საპატიო სიგელი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ზემო იმერეთის და მიმდებარე რაიონების კარსტი“, დაიცვა 1993 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 11 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები ზ
დამირჩი (მრავალმნიშვნელოვანი)
დამირჩი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ოქროს რქა
thumb|300px|სტამბოლის ისტორიული ნახევარკუნძულის რუკა, სადაც ნაჩვენებია ოქროს რქისა და [[სარაიბურნუს მდებარეობა ბოსფორთან მიმართებით, ისევე როგორც ისტორიულად მნიშვნელოვანი ადგილები და სხვადასხვა უბნები.]]
ოქროს რქა (Altın Boynuz; Χρυσόκερας, ხრისოკერას; Sinus Ceratinus), იგივე ჰალიჩი (Haliç) — ზღვის წვრილი ყურე სტამბოლში, თურქეთში, რომელიც ქალაქის მნიშვნელოვანი ურბანული სანაოსნო გზა და მთავარი შესასვლელია ბოსფორში.
ეს ცნობილი ყურე წარმოადგენს რქის ფორმის ესტუარს, რომელიც უერთდება უშუალო წერტილში ბოსფორის სრუტეს, სადაც სრუტე უერთდება მარმარილოს ზღვას, რითაც იქმნება ვიწრო, იზოლირებული ნახევარკუნძული, რომლის წვერია „ძველი სტამბოლი“ (ძველი კონსტანტინოპოლი და ბიზანტიონი), ასევე კონცხი სარაიბურნუ. ოქროს რქა გეოგრაფიულად გამოყოფს სტამბოლის ისტორიულ ცენტრს დანარჩენი ქალაქისგან და ქმნის ბუნებრივ ნავსადგურს, რომელიც ისტორიულად, ათასობით წლის განმავლობაში იცავდა ბერძნულ, რომაულ, ბიზანტიურ და ოსმალურ საზღვაო-სავაჭრო გემებს.
იმ დროს, როდესაც „რქა“ გულისხმობს ყურის ზოგად ფორმას, „ოქროს“ მნიშვნელობა უფრო ბუნდოვანია, რა დროსაც ისტორიკოსები მიიჩნევენ, რომ ეს აღნიშვნა გულისხმობს ან ქალაქის სიმდიდრის წყაროს, რომელიც ყურის მეშვეობით შემოდიოდა ან რომანტიკული მხატვრული ინტერპრეტაციებით შემოსილ ყვითელი შუქით აღსავსე წყლის ფერს, რომელსაც წყალი მზეზე იღებს. ყურის ბერძნული და ინგლისური სახელები იგივე მნიშვნელობას ატარებენ, ხოლო მისი თურქული სახელწოდება ჰალიჩი, უბრალოდ ნიშნავს „ესტუარს“ და მომდინარეობს არაბული სიტყვიდან „ხალეჯ“, რაც ნიშნავს „ყურეს“.
თავისი ლეგენდარული წარსულის განმავლობაში, ოქროს რქამ გადაიტანა უამრავი მძვინვარე ისტორიული მოვლენა და მისი დრამატული მოვლენები, ხელოვნების უამრავი ნამუშევრის ნიმუში გახდა.
აღწერა
thumb|300px|1860-70 წლების ოსმალეთის პერიოდის [[სტამბოლის გერმანული რუკა, რომელიც ასახავს ოქროს რქას (სექტორი B2) და მის მდინარეებს, ალიბეიქიოისა და ქაღითჰანეს.]]
ოქროს რქა მდინარე ალიბეიქიოის და ქიაღითჰანეს ესტუარია (შესართავი). ყურე 7,5 კილომეტრის სიგრძის და 750 მეტრის სიგანისაა. მისი მაქსიმალური სიღრმე, სადაც ის ჩაედინება ბოსფორში, დაახლოებით 35 მეტრია.
დღესდღეობით, ოქროს რქაზე ხუთი ხიდია აშენებული. ზემოდან ქვემოთ მოძრაობისას (ანუ ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ), ესენია:
ისტორია
thumb|300px|[[სარაიბურნუს ხედი პერადან, სადაც ჩანს ბოსფორი (მარცხნივ), ოქროს რქის შესასვლელი (ცენტრი და მარჯნივ) და მარმარილოს ზღვა (დაშორებით) პრინცის კუნძულებით ჰორიზონტზე.]] thumb|300px|[[გალათა|გალათის (წინა პლანზე) ხედი ჰაერიდან, ისტორიული ნახევარკუნძული (ფონი) და გალათის ახალი ხიდი, რომელიც ოქროს რქაზე გადის და ერთმანეთს აკავშირებს მის ორ სანაპიროს იმ წერტილში, სადაც იგი უკავშირდება ბოსფორს (სურათის მარცხნივ) და მარმარილოს ზღვას (ისტორიული ნახევარკუნძულის უკან). სარაიბურნუ მდებარეობს ისტორიული ნახევარკუნძულის აღმოსავლეთ წვერზე. პრინცის კუნძულები კი ჰორიზონტზე ჩანს. ]]
არქეოლოგიური ძეგლები გვიჩვენებს ოქროს რქისა და მისი მიმდებარე ტერიტორიის მნიშვნელოვან ურბანულ ყოფას, რომელიც ძვ. წ. VII საუკუნით თარიღდება, ასევე აღმოჩენილია მცირე ზომის დასახლებები, რომლებიც ჯერ კიდევ ძვ. წ. 6700 წლით თარიღდება, რასაც ადასტურებს უძველესი პორტები და სავაჭრო ხომალდები, რომელიც ბოლოდროინდელი აღმოჩენების შედეგად, იენიქაფის მეტროსადგურისა და მარმარაის გვირაბის პროექტის სამშენებლო სამუშაოების დროს აღმოჩნდა.
სინამდვილეში, ოქროს რქის მიერ უზრუნველყოფილი ღრმა ბუნებრივი ნავსადგური, ყოველთვის იყო მთავარი ეკონომიკური მიმზიდველობა და სტრატეგიული სამხედრო უპირატესობა ტერიტორიის მკვიდრთათვის და აღმოსავლეთ რომაელ კოლონიზატორებისთვის, რომლებმაც „ნოვა რომა“ (ახალი რომი) დააარსეს მის სანაპიროზე, რამაც შემდგომში, ბიზანტიონში, კონსტანტინოპოლსა და ბოლოს სტამბოლში ჰპოვა განსახიერება.
ბიზანტიის იმპერიას აქ თავისი საზღვაო შტაბი ჰყავდა, ხოლო კედლები, რომელიც აშენდა ყურის სანაპიროს გარშემო, კონსტანტინოპოლს საზღვაო თავდასხმებისგან იცავდა. ოქროს რქის ჩრდილოეთი შესასვლიდან გალათას ძველ კოშკამდე დიდი ჯაჭვი იყო გაჭიმული, რომელიც ხელს უშლიდა არასასურველი გემების ნავსადგურში შესვლას. ბიზანტიელთა შორის ცნობილი, როგორც Megàlos Pyrgos (რომელიც ბერძნულად ნიშნავს „დიდი კოშკი“), ეს კოშკი 1204 წელს, ლათინთა მიერ მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრის დროს განადგურდა. 1348 წელს გენუელებმა ახალი კოშკი ააშენეს, რომელსაც უწოდეს „Christea Turris“ (ქრისტეს კოშკი), რომელიც ახლა ცნობილია, როგორც გალათას კოშკი.
ისტორიის მანძილზე, სამი მნიშვნელოვანი მოვლენა იყო, როდესაც გემებმა ყურის დამცავი ჯაჭვი ან გატეხეს ან გვერდის ავლით შევიდნენ ოქროს რქაში. X საუკუნეში კიევის რუსებმა ბოსფორიდან თავიანთი გემები ბაგირის მეშვეობით, გალათას გავლით გადაიყვანეს ოქროს რქაში, თუმცა ბიზანტიელებმა ბერძნული ცეცხლის დახმარებით დაამარცხეს ისინი. 1204 წელს, მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრის დროს, ვენეციურმა გემებმა შეძლეს ჯაჭვის გაწყვეტა ყოჩის დახმარებით. 1453 წელს, ოსმალეთის სულთანმა მეჰმედ II, რომელმაც ვერ შეძლო ჯაჭვის ძალით გაწყვეტა, მიმართა იგივე ტაქტიკას, რაც რუსებმა გამოიყენეს, რომელმაც თავისი ხომალდები გალათას გავლით, ბუქსირით გადაიყვანა ჰალიჩში.
1453 წელს, კონსტანტინოპოლის ოსმალების მიერ დაპყრობის შემდეგ, მეჰმედ II-მ კვლავ შეასახლა ბერძნები ოქროს რქის გასწვრივ, ფენერის მიმდებარედ. ბალათში კი ებრაელები კვლავ განაგრძობდნენ ცხოვრებას, როგორც ბიზანტიის დროს, თუმცა, ბევრმა ებრაელმა დატოვა ქალაქი მისი დაცემის შემდეგ. ამ ტერიტორიაზე ებრაელების ხელახლა ჩასახლება ბაიაზიდ II-ის დროს დაიწყო, როდესაც იგი მოიწვია ესპანელი ებრაელები ქალაქში საცხოვრებლად, რომლებიც ესპანეთიდან გააძევეს.
1502 წელს ლეონარდო და ვინჩიმ სულთან ბაიაზიდ II-ის სამოქალაქო საინჟინრო პროექტის ფარგლებში, ოქროს რქაზე გამავალი 240-მეტრიანი ერთმალიანი ხიდის ნახაზი წარმოადგინა. ამ ხიდთან დაკავშირებული ლეონარდოს ნახატები და შენიშვნები, ამჟამად მილანის „Museo Nazionale Scienza e Tecnologia Leonardo da Vinci“-ის მუზეუმშია ნაჩვენები. მიუხედავად იმისა, რომ ორიგინალური დიზაინის ხიდი ოქროს რქაზე არასდროს აშენებულა, 2001 წელს, ლეონარდოს დიზაინზე დაფუძნებული პატარა ხიდი აშენდა ნორვეგიის ოსის კომუნაში.
1980-იანი წლების ბოლომდე, ოქროს რქის წყლები დაბინძურებული იყო ქარხნების საწარმოო ნარჩენებით, რომლებიც ყურის სანაპიროებზე ფუნქციონირებდნენ. მას შემდეგ ოქროს რქის წყლები გაიწმინდა და ადგილობრივი თევზი, ველური ბუნება და ფლორა დიდწილად აღდგა.
დღესდღეობით, ოქროს რქის ორივე ნაპირი დასახლებულია და თითოეულ სანაპიროზე პარკებია გაშენებული. სტამბოლის სავაჭრო პალატა, ასევე მდებარეობს ყურის სანაპიროზე, როგორც რამდენიმე მუსლიმური, ებრაული და ქრისტიანული სასაფლაო. ოქროს რქის სანაპიროზეა განლაგებული სხვა დაწესებულებებიც, როგორიცაა მუზეუმები, კონგრესები და კულტურულ დარბაზები, აგრეთვე თურქეთის სამხედრო-საზღვაო ძალების დამხმარე დაწესებულებები და სხვადასხვა უნივერსიტეტების კამპუსები.
დღეს, ოქროს რქა მდიდარი ისტორიით და ბუნებრივი სილამაზით პოპულარული ტურისტული პოტენციალის უბანია, რომელსაც ყოველწლიურად 10 მილიონი საერთაშორისო დამსვენებელი სტუმრობს.
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის ესტუარები კატეგორია:ოქროს რქა კატეგორია:კონსტანტინოპოლი კატეგორია:ძველი საბეძნეთის გეოგრაფია კატეგორია:თურქეთის ნავსადგურები კატეგორია:ფათიჰი
ქანარჩაი
ქანარჩაი (Kənarçay) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 357 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუსარის რაიონის სოფლები
აინუს ტომი
აინუ — ადამიანთა ჯგუფი შორეულ აღმოსავლეთში. ამ ხალხის სახელწოდება აინუს ენაზე „ადამიანს“, „ხალხს“ ნიშნავს. ისინი მისდევენ ნადირობას, თევზაობასა და მიწათმოქმედებას. ეს ხალხი მეზობელი იაპონელებისგან, კორეელებისა და ჩინელებისგან, რომლებიც ათასწლეულების განმავლობაში მიწათმოქმედებით იყვნენ დაკავებული, მხოლოდ ნადირობითა და შემგროვებლობით არ განსხვავდებოდნენ. აინუ იყო პირველი ხალხი, რომელიც დასახლდა იაპონიის ტერიტორიაზე.
აინუს კულტურას მრავალი სახესხვაობა აქვს. ჰოკაიდოსა და სახალინის აინუ ცხოვრობენ, შესაბამისად, ჰოკაიდოსა და სახალინის ჩრდილოეთ ნაწილში. რაც შეეხება კურილიის აინუს, ზოგი იყენებს ამ ტერმინს მხოლოდ იმ აინუს აღსანიშნავად, რომელთაც ოკუპირებული აქვთ კურილიის ცენტრალური და ჩრდილოეთ კუნძულები და მათთან არ მოიაზრებენ იმ აინუს, რომლებიც ცხოვრობდნენ სამხრეთით და რომელთა ცხოვრების წესი ჰოკაიდოს მოსახლეობის მსგავსია. სხვები კი ამ ტერმინს კურილიის კუნძულზე მცხოვრებთა გამოსახატად იყენებს.
წარმომავლობა
იამატოს შთამომავლებისგან განსხვავებით, ნამდვილ აინუს უფრო ღია ფერის კანი და სხეულზე უფრო ხშირი თმა ახასიათებთ. მრავალი ადრეული კვლევის შედეგად ანთროპოლოგები ასკვნიდნენ, რომ აინუ ევროპული წარმოშობისანი იყვენ, თუმცა დნმ-ის მოგვიანებით ჩატარებულმა ტესტმა ეს ვარაუდი არ დაასტურა.
კავალი-სფორზა აინუს ჩრდილო აღმოსავლეთისა და აღმოსავლეთ აზიის გენეტიკურ ჯგუფში განიხილავს.
ანთროპოლოგი იოსებ პოველი (ნიუ-მექსიკოს უნივერსიტეტი) ეთანხმება ბრეის, ჰანთსა და ტერნერს და აინუს განიხილავს ადრეული ჯომონის ხალხის შთამომავალ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის პოპულაციად.
1893 წელს ანთროპოლოგმა არნოლდ ჰენრი სევეჯ ლენდორმა აინუ აღწერა, როგორც ევროპელების მსგავსი თვალის ჭრილის მქონე ხალხი, დიდი და წინ წამოწეული წარბის ხაზით, დიდი ყურებით, ჭარბი თმიანობით, ოდნავ შებრტყელებული კეხიანი ცხვირით, ფართო ნესტოებით, ყვრიმალის გამოკვეთილი ძვლებით, დიდი პირითა და სქელი ტუჩებით.