cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
შოროქანი
შოროქანი, მლაშე ცოცხი (ლათ. Limonium) — მცენარეთა გვარი ტყვიაბალახისებრთა ოჯახისა. უმეტესად მრავალწლოვანი ბალახებია. დიდი, მეტწილად მხოლოდ ფესვთანური ფოთლები აქვთ. ყვავილები ფერად მეწამული ან ყვითელია, შეკრებილია საგველა ყვავილედებში. საღებავი მცენარეებია. შოროქანის 300-მდე სახეობა მთელ დედამიწაზეა გავრცელებული, უმთავრესად კი აღმოსავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთიდან ცენტრალურ აზიამდე. საქართველოში გვხვდება 2 სახეობა. ლანდშაფტის შემქმნელი მცენარეა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ტყვიაბალახისებრნი
Facebook
Facebook დააარსა მარკ ცუკერბერგმა თავის კოლეჯის მეგობრებსა და საინფორმაციო მეცნიერების სტუდენტებთან, ედუარდო სავერინსა, დასტინ მოსკოვიცსა და კრის ჰაგისისთან ერთად, ჰარვარდის უნივერსიტეტის სტუდენტობის დროს.
სქოლიო
კატეგორია:ონლაინ სოციალური ქსელები კატეგორია:Facebook კატეგორია:ვებ 2.0 კატეგორია:სოციალური ქსელები
არ დაიჯერო, რომ აღარ ვარ
არ დაიჯერო, რომ აღარ ვარ — რეჟისორ გუგული მგელაძის მიერ გადაღებული ქართული მხატვრული ფილმი. კინოსტუდია ქართული ფილმის ნაწარმოები. გამოვიდა 1975 წელს.
სიუჟეტი
ფილმს საფუძვლად რეალური ამბავი უდევს. მთამსვლელებმა მეორე მსოფლიო ომის დროს დაღუპული სამხედრო ფოსტალიონის ჩანთაში გაყვითლებული სამკუთხა ბარათები იპოვნეს, წერილები 30 წლის შემდეგ დაეგზავნა ადრესატებს, რომლებიც ამ ფილმის პერსონაჟებად იქცნენ და თავიანთ დღევანდელ ცხოვრებაში ჩაგვახედეს. თითოეული ნოველა სავსეა სევდითა და იმ ადამიანური განცდებით, რომლებსაც ფილმის გმირებში გარდასულ დღეთა მოგონებანი აღძრავენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1975 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:გუგული მგელაძის ფილმები
Polyrhachis aenescens
Polyrhachis aenescens — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მარ-დელ-პლატა
მარ-დელ-პლატა — ქალაქი არგენტინაში, ბუენოს-აირესის პროვინციაში. მდებარეობს ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე, ბუენოს-აირესიდან 400 კმ-ით სამხრეთით. ქალაქი არგენტინის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი თევზის სარეწაო პორტი და უდიდესი საზღვაო კურორტია. 2010 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა შეადგენს 614,350 ადამიანს, ამ მონაცემებით, ქვეყნის სიდიდით მე-7 ქალაქია.
ესპანელთა მოსვლამდე, ეს ტერიტორია დასახლებული იყო გუნუნა-კენას ხალხით, რომელიც მაპუჩეს ხალხის მძლავრ გავლენას განიცდიდა.
გამომდინარე იქიდან, რომ მარ-დელ-პლატა არგენტინის სანაპირო რეკრეაციულ ზოლში მდებარეობს, ქალაქის მთავარ ეკონომიკურ საქმიანობას ტურიზმი წარმოადგენს. 2006 წელს მას 7 მლნ ტურისტი ეწვია. შესაბამისად, აქ მაღალ დონეზეა განვითარებული ტურისტული ინფრასტრუქტურა თავის არაერთი სასტუმროთი, რესტორნით, სამორინეთი და სხვა ტურისტული ატრაქციით. გარდა ამისა, მარ-დელ-პლატა არგენტინის მნიშვნელოვანი სპორტული ცენტრია. აქ მდებარეობს ოლიმპიური სტადიონი, რომელიც ფიფას 1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის არგენტინაში მიმდინარეობისას გაიხსნა. აქვეა ასევე 5 გოლფის მოედანი.
მინი|800პქ|ცენტრი|ქალაქის პანორამა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბუენოს-აირესის პროვინციის ქალაქები
დუმალაგი
დუმალაგი (ოფიციალურად დუმალაგის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Dumalag; Bayan ng Dumalag) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი კაპისისის პროვინციის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 30 098 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:კაპისის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
ფრანც გრილპარცერი
ფრანც გრილპარცერი (Franz Grillparzer; დ. 15 იანვარი, 1791 — გ. 21 იანვარი, 1872) — ავსტრიელი პოეტი და დრამატურგი.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიელი პოეტები კატეგორია:ავსტრიელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1791 კატეგორია:გარდაცვლილი 1872
პაულინა ვეგა
პაულინა ვეგა დიეპა (Paulina Vega Dieppa, დ. 15 იანვარი, 1993) — კოლუმბიელი მოდელი და ტელეწამყვანი. 2013 წელს ის გახდა მის კოლუმბია, 2014 წელს კი მოიპოვა მის სამყაროს ტიტული. ვეგა მეორე კოლუმბიელია, რომელმაც ეს ტიტული მოიპოვა.
ადრეული წლები
ვეგა დაიბადა ბარანკილიაში, ატლანტიკოს დეპარტამენტში, კოლუმბიაში 1993 წლის 15 იანვარს კარდიოლოგ როდოლფო ვეგა ლამასა და ლაურა დიეპოს ოჯახში. მას შვიდი დედმამიშვილი ჰყავს. ის კოლუმბიელი ტენორის, გასტონ ვეგასა და მის ატლანტიკო 1953-ის, ელვირა კასტილოს შვილიშვილია. მას ნათესაური კავშირი აქვს მის კოლუმბია 2014-თან, არიადნა გუტიერეზთან, რომელმაც მის სამყაროს 2015 წლის კონკურსზე მეორე ადგილი დაიკავა.
მის კოლუმბია 2013
ვეგამ მონაწილეობა მის კოლუმბია 2013-ზე 2013 წლის 11 ნოემბერს კარტახენაში მიიღო. ღონისძიებაზე მოდელმა ატლანტიკოს დეპარტამენტი წარადგინა. კონკუსზე გამარჯვების შემდეგ ვეგას შესაძლებლობა მიეცა თავისი ქვეყანა მის სამყაროს 2014 წლის ღონისძიებაზე წარედგინა. პაულინა ვეგას გვირგვინი წინა წლის გამარჯვებულმა, ლუსია ალდანამ გადასცა. ვეგა მეთერთმეტე მის ატლანტიკო გახდა, რომელმაც ქვეყნის საერთო ჩემპიონატში გაიმარჯვა. ის ასევე არის მეორე კოლუმბიელი ლუს მარინა სულიაგას შემდეგ (მის სამყარო 1958), რომელმაც მის სამყაროში გაიმარჯვა.
მის სამყარო 2014
მინი|პაულინა ვეგა [[მედელინი|მედელინში პოდიუმზე გამოსვლისას]] მის სამყარო 2013-მა, ვენესუელის წარმომადგენელმა გაბრიელა ისლერმა პაულინა ვეგას გამარჯვებულის გვირგვინი 2015 წლის 25 იანვარს დაადგა დორალში, ფლორიდაში. კონკურსის ფარგლებში ვეგამ 87 მონაწილეს აჯობა. ის 56 წლის განმავლობაში მეორე კოლუმბიელია ლუს მარინა სულიაგას შემდეგ, რომელმაც ეს ტიტული მოიპოვა. მას ახალი, ჩეხური კომპანიის,Diamonds International Corporation-ის მიერ დამზადებული გვირგვინი გადასცეს. ვეგას ასევე გადასცეს საპრიზო თანხა, აპარტამენტი ნიუ-იორკში, სასაჩუქრე ჩანთა, სადაც განთავსებული იყო ცნობილი დიზაინერების ფეხსაცმელები, ნიუ-იორის ფილმების აკადემიის 100 000 დოლარიანი სტიპენდია და მსოფლიოს გარშემო სამოგზაურო ხელშეკრულება. მოგზაურობისას ვეგამ ყურადღება გაამახვილა ჰუმანიტარულ პრობლემებზე და ხალხს მიაწოდა ინფორმაცია შიდსის შესახებ.
თებერვლის დასაწყისში ვეგამ მონაწილეობა მიიღო Mercedes-Benz-ის ნიუ-იორკის მოდის კვირეულზე მის ამერიკა 2014-თან და მის ახალგაზრდა ამერიკა 2014-თან ერთად. 2015 წლის 20 თებერვალს ვეგა ეწვია ინდონეზიას ადგილობრივ სილამაზის კონკურსში ჟიურის როლი შეასრულა. ის ასევე ესტუმრა ჯაკარტას და სურაბაიას.
მარტში ვეგა ფლორიდაში ჩავიდა მსოფლიოს გოლფის ჩემპიონატზე დასასწრებად. 13 მარტს, 2015 წელს ის შეუერთდა ნიუ-იორკის შტატის სენატორ ხოსე პერალტას ქალთა თვის აღსანიშნავად. 19 მარტს მოდელი გაემგზავრა ნიცაში, საფრანგეთში, სადაც ის SAGA Cosmetics-მა მიიწვია. 22 მარტს ვეგა წარსდგა კოსმოპროფის საერთაშორისო სილამაზის შოუზე ბოლონიაში, იტალიაში, ასევე იმოგზაურა მილანში. ევროპული ტურის შემდეგ ვეგა ტორონტოში გამართულ პანამერიკულ თამაშებს ეწვია.
5 ივლისს, 2015 წელს ვეგა გაემგზავრა მაჩალაში, ეკვადორში და მონაწილეობა მიიღო „ფიესტას მაჩალას“ ღონისძიებაზე. მან მიიღო სეტიფიკატი მაიორ კარლოს ფარკეს აგილერასგან და ქალაქი მაჩალა მოინახულა. მოგზაურობისას ის ასევე შეხვდა მაიორ ჯეიმი ნებოტს. 27 ივნისს, 2015 წელს მოდელი გაემგზავრა ალმათაში, ყაზახეთში, სადაც ის დაესწრო VII საოპერო ბალს და ღონისტრიების მაგისტრის მოვალეობა შეასრულა.
2015 წლის 11 ოქტომბერს, ვეგა ხელმძღვანელობდა ყოველწლიურ ესპანური დღის აღლუმს მეხუთე ავენიუზე, ნიუ-იორკში. 14-დან 17 ოქტომბრამდე მოდელი კოლუმბიაში იმყოფებოდა. იმყოფებოდა მედელინსა და პერეირაში. 2015 წლის 23 ოქტომბერს, ვეგა დაესწრო ობოლ ბავშვთა საქველმოქმედო გალას ნიუ-იორკში, 55-ე უოლ-სტრიტზე.
2015 წლის 3 ნოემბერს ვეგა დაესწრო შიდსით დაავადებულთა საქველმოქმედო ღონისძიებაზე ნიუ-იორკის ცენტრში. 2015 წლის 16 ნოემბერს პაულინა ვეგა იმყოფებოდა მის კოლუმბია 2015-ის შესარჩევ კონკურსზე კატარხენაში, კოლუმბიაში.
გერმანიის საპრეზიდენტო არჩევნები (1925)
1925 წლის გერმანიის საპრეზიდენტო არჩევნები იყო რაიხსპრეზიდენტის პირველი პირდაპირი არჩევნები. პირველი პრეზიდენტი ფრიდრიხ ებერტი 1925 წლის 28 თებერვალს გარდაიცვალა. ებერტი არაპირდაპირი გზით იყო არჩეული ნაციონალური ასამბლეის მიერ, მაგრამ ვაიმარის კონსტიტუციის მიხედვით შემდეგი პრეზიდენტი მოსახლეობას უნდა აერჩია. ორი ტურის შემდეგ პაულ ფონ ჰინდენბურგი გერმანიის მეორე პრეზიდენტი გახდა.
პაულინა ვეგა
მის სამყარო 2014
2015 წლის 8 დეკემბერს პაულინა ვეგამ დახვედრის ღონისძიება მოუწყო მის სამყაროს მონაწილეებს ლას-ვეგასში, ნევადაში. 10 დეკემბერს ვეგამ და მის სამყარო 2015-ის მონაწილეებმა მონაწილეობა მიიღეს ტრადიციულ ეროვნულ სასაჩუქრე აუქციონზე ლას ვეგასში. 2015 წლის 20 დეკემბერს ვეგამ გვირგვინით შეამკო ახალი მის სამყარო, ფილიპინების წარმომადგენელი პია ვურტცბახი ნევადას შტატში, ლას-ვეგასში.
გერმანიის საპრეზიდენტო არჩევნები (1925)
საარჩევნო სისტემა
ვაიმარის რესპუბლიკის დროინდელი კანონმდებლობის მიხედვით თუ საპრეზიდენტო არჩევნების პირველ ტურში ვერცერთი კანდიდატი ვერ მოიპოვებდა ხმების აბსულუტურ უმრავლესობას (ე. ი. ნახევარზე მეტს), ინიშნებოდა მეორე ტური, სადაც კანდიდატი, რომელიც ყველაზე მეტ ხმას მიიღებდა პრეზიდენტი ხდებოდა. მეორე ტურში დაშვებული იყო ალტერნატიული კანდიდატის ნომინირება.
პაულინა ვეგა
მის სამყარო 2014
მის სამყარო 2014-ის ტიტულის მოპოვების შემდეგ, პაულინა ვეგამ, როგორც მის სამყარომ მოინახულა შემდეგი ქვეყნები: ბაჰამის კუნძულები,კანადა, ჩილე, ჩინეთი, კოლუმბია, ყაზახეთი ეკვადორი, საფრანგეთი, ინდოეთი, ინდონეზია და იტალია. მან ასევე მოინახულა ამერიკის შეერთებული შტატები ამერიკის ზოგიერთი ქალაქი.
სქოლიო
კატეგორია:მის კოლუმბიის გამარჯვებულები კატეგორია:მის სამყაროს გამარჯვებულები კატეგორია:კოლუმბიელი მოდელები კატეგორია:დაბადებული 15 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1993
გერმანიის საპრეზიდენტო არჩევნები (1925)
შედეგები
კატეგორია:არჩევნები გერმანიაში კატეგორია:1925 წლის არჩევნები ‎
ნუევო-არაიხანი
ნუევო-არაიხანი (Nuevo Arraiján) — ქალაქი პანამაში, პანამის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 26 298 ადამიანს შეადგენს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები
Polyrhachis aerope
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
რინგშტრასე
მინი|რინგშტრასე ღამით მინი|რინგშტრასე 1872 წელს მინი|პარლამენტის შენობა რინგშტრასე (Ringstraße) — წრიული ქუჩა რომელიც ავსტრიის დედაქალაქის, ვენის ისტორიულ ცენტრს - შიდა ქალაქს უვლის გარს. ქუჩაზე არსებული ისტორიული არქიტექტურა მიეკუთვნება 1860-1890 წლებს.
ისტორია
ქუჩა აშენებულია ქალაქის გალავნის ადგილას. გალავანი XIII საუკუნის განმავლობაში რიჩარდ I-ის გამოსასყიდად მიღებული ფულით აშენდა და 1529 წელს თურქების პირველი ალყის დროს განახლდა. გალავანი არსებობდა XVIII საუკუნის მეორე ნახევრამდე.
1850 წელს ვორსტადტი (დღეისთვის II-IX უბნები) შევიდა ვენის შემადგენლობაში, რამაც გალავანი მოძრაობის დამაბრკოლებელ ბარიერად აქცია. 1857 წელს იმპერატორმა ფრანც იოსეფ I-მა გამოუშვა ცნობილი ბრძანეულება: ეს არის ჩემი სურვილი - (Es ist Mein Wille, Wikisource) რის მიხედვითაც დაანგრიეს ქალაქის კედლები და თავდაცვითი თხრილები. ახალ ქუჩს და იქ დაგეგმილ შენობებს უნდა წარმოეჩინათ ჰაბსბურგების იმპერიის სიდიადე. პრაქტიკული თვალსაზრისით ნაპოლეონ III-ის მიერ პარიზში აშენებულმა ბულვარებმა აჩვენა თუ განიერი ქუჩები რამდენად ართულებს რევოლუციური ბარიკადების მოწყობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენა
Vario LF3
thumb| right|ტრამვაი Vario LF3, ოსტრავა,  ჩეხეთი thumb| right|Vario LF3-ის მარცხენა გვერდხედი, ოსტრავა,  ჩეხეთი
Vario LF3 — ჩეხური, ნახევრადდაბალიატაკიანი,  სამსექციური ტრამვაის ვაგონის ტიპი. შეიქმნა ფირმების: Pragoimex, Krnovske opravny a strojirny და VKV Praha–ს ერთობლივი ძალებით,  ოსტრავის სატრანსპორტო გაერთიანებასთან თანამშრომლობით.
ტრამვაის მოძრავ შემადგენლობებზე მოთხოვნა ყოველწლიურად იზრდება. ამის გამო გაზრდილია მოთხოვნა დიდი ტევადობის ვაგონებზე, მაგ. როგორიცაა Tatra KT8D5, რომელთა მოდერნიზაცია წარმატებით მიმდინარეობს,  თუმცა მზარდი მოთხოვნილების მხოლოდ Tatra KT8D5–ებით დაკმაყოფილება შეუძლებელია. ზოგიერთი ქალაქის სატრანსპორტო გაერთიანებამ ამ პრობლემის გადაჭრა ძველი ვაგონების რეკონსტრუქციით და მათი დიდი ტევადობის, სამსექციურ ვაგონებად გადაკეთებით გადაწყვიტა (მაგ.: ბრნო Tatra K3R.N,  პლზენი Tatra K3R.NT). ოსტრავამ სხვა გზას მიმართა და ახალი ვაგონების, Vario LF3–ების შეძენა გადაწყვიტა.
კონსტრუქცია
Vario LF3 წარმოადგენს ცალმხრივი მართვის, რვაღერძიან,  მოტორებიან,  სამსექციურ ვაგონს,  რომლის ნაკვეთურები (სექციები) შეკავშირებულია სახსრებით,  ხოლო სახსრები შემოსილია მოქნილი,  გოფრირებული ტყავის ბურვილით. ვაგონს მარჯვენა გვერდზე აქვს ხუთი ორფრთიანი კარი. ყოველ ნაკვეთურში არის დაბალიატაკიანი ნაწილი. იატაკის ფართის 50% დაბალია (ლიანდაგის ზედაპირიდან 350 მმ). იატაკი მაღალია (860 მმ) პირველი ნაკვეთურის წინა მესამედში, ბოლო ნაკვეთურის უკანა მესამედსა და სახსრებში,  შასის ზემოდან.
Vario LF3 აღჭურვილია ფირმა Cegelec–ის წარმოების ასინქრონული ელექტროაღჭურვილობით TV Europulse (განთავსებულია სახურავზე), რესორებიანი მბრუნავი შასებით „კომფორტი“ და ნახევარპანტოგრაფით. ვაგონის დიზაინი ინგლისელ არქიტექტორ, ფრანტიშეკ პელიკანს ეკუთვნის. ელექტროაღჭურვილობის მართვა ხორციელდება კაბინის მიკროპროცესორული სისტემის, CECOMM–ის მეშვეობით.
2008 წელს აიგო ორმხრივი მართვის მქონე ვაგონი, Vario LF3/2.
გაყიდვები
2006 წლიდან აგებულია 2 ვაგონი
სქოლიო
კატეგორია:ჩეხური ტრამვაის ვაგონები
ფადლა II
ფადლა II — კახეთის მთავარი (ქორეპისკოპოსი) 918-929 წწ. ეკუთვნოდა არევმანელთა საგვარეულოს. ფადლა II-მ კახეთის სამთავროს დასავლეთ საზღვარზე ააგო ციხე ლოწობანი. მის დროს კახეთის სამთავროს შემოესია „საჯთა“ სახლიდან გამოსული ერთ-ერთი არაბი ამირა. კახეთის სამთავროს გარეპოლიტიკური ვითარების გართულებით ისარგებლა ჰერეთის მთავარმა ადარნასე პატრიკმა და უკნა დაიბრუნა კახთა ქორეპისკოპოსის კვირიკე I-ისა და აფხაზთა მეფის კონსტანტინე III-ის მიერ მიტაცებული ჰერეთის ტერიტორიები (არიში, გავაზანი და ორჭობი). 922 წელს ფადლა II დაეხმარა სომხეთის მეფეს აშოტ II ერკათს მეამბოხე უტის მოსეს წინააღმდეგ ბრძოლაში, თავისი მმართველობის ბოლო წლებში კი — აფხაზეთის მეფე გიორგი II-ს კონსტანტინე ბატონიშვილის წინააღმდეგ ბრძოლაში.
მოსე კობახიძე
მოსე კობახიძე (დ. 22 ივლისი, 1949, ჭიათურა — გ. 23 მარტი, 2002) — ქართველი თანამდებობის პირი, იურისტი, პოლიტიკოსი.
ფადლა II
სქოლიო
კატეგორია:კახეთის მთავრები
მოსე კობახიძე
1972 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ჭიათურის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
სისტემატური და ევოლუციური მიკრობიოლოგიის საერთაშორისო ჟურნალი
სისტემური ევოლუციური და მიკრობიოლოგიის საერთაშორისო ჟურნალი (ინგლ. International Journal of Systematic and Evolutionary Microbiology) — მოწინავე აკადემიური ჟურნალი მიკრობიოლოგიურ სისტემატიკაში, პირველად გამოქვეყნებული 1951 წელს. იგი ფარავს ყველა მიკროორგანიზმის, მათ შორის პროკარიოტების, სოკოების, წყალმცენარეების ტაქსონომიას, ნომენკლაურას, იდენტიფიკაციას, დახასიათებას, კულტურულ დაცულობას, ფილოგენიას, ევოლუციას და ბიომრავალფეროვნებას. სემსჟ ამჟამად გამოიცემა თვეში ერთხელ ზოგადი მიკრობიოლოგიის საზოგადოების მიერ (რიდინგი, გაერთიანებული სამეფო).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბიოლოგიური ჟურნალები კატეგორია:მიკრობიოლოგიური ჟურნალები
უილიამ მორისი
უილიამ მორისი (William Morris; დ. 24 მარტი, 1834 — გ. 3 ოქტომბერი, 1896) — ინგლისელი პოეტი და მხატვარი, რომელიც ადრევე შეეკედლა „პრერაფაელიტთა“ ჯგუფს. მოძრაობა არტს-ენდ-კრაფტსის არაოფიციალური ლიდერი.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი პოეტები კატეგორია:ინგლისელი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 1834 კატეგორია:გარდაცვლილი 1896 კატეგორია:მარქსისტი მწერლები
კუბის ჰიმნი
კუბის ჰიმნი (La Bayamesa) — კუბის ეროვნული ჰიმნი. პირველად შეასრულეს ბაიამოსთან ბრძოლის დროს 1868 წელს. პერუჩო ფიგერედო, რომელიც ბრძოლაში მონაწილეობდა წერდა და თხზავდა სიმღერას. მელოდია, რომელსაც აგრეთვე ლა-ბაიამესა ეწოდება ფიგერედომ შეადგინა 1867 წელს. 1868 წელს კუბელმა ჯარისკაცებმა ბაიამოსთან ბრძოლაში ესპანელი მთავრისგან მიიღეს კაპიტულაცია. მოზეიმე ხალხმა ფიგერედოს სთხოვა ჰიმნის შექმნა მელოდიასთან ერთად. ორი წლის შემდეგ (1870 წელს) ფიგერედო ესპანელებმა დაატყვევეს და სიკვდილით დასაჯეს.
ცეცხლეკალა
ცეცხლეკალა (ლათ. Xanthium) — ერთწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი რთულყვავილოვანთა ოჯახისა.
25 მ-მდე სახეობა მთელ დედამიწაზეა გავრცელებული. კავკასიაში გვხვდება — 6 სახეობა, საქართველოში — 4. იზრდება მდინარეებისა და თხრილების გასწვრივ, რუდერალურ ადგილებზე, ზღვისპირა სილნარებზე, ბაღ-ვენახებში, დაბლობიდან მთის შუა სარტყლამდე.
საკარანტინო სარეველებია. უფრო ცნობილია საკუთრივ ცეცხლეკალა (Xanthium spinosum) და ღორის ბირკა ( Xanthium strumarium).
ლიტერატურა
კატეგორია:რთულყვავილოვანნი კატეგორია:სამკურნალო მცენარეები
მათე ღვინიანიძე
საკლუბო
მათე 6 წლისა იყო, როცა თბილისის „დინამოში“ მიიყვანეს. ის ქუჩაში თამაშობდა მეგობრებთან ერთად და უფროსებს სჯობდა. „დინამოს“ სკოლაში ის იმდენად გაიზარდა, რომ საქართველოს ჭაბუკთა ნაკრებში მიიწვიეს, ხოლო სრულწლოვანი რომ გახდა, მოსკოვის „ლოკომოტივთან“ გააფორმა კონტრაქტი. ლოკომოტივში გადასვლამდე ღვინიანიძეს ერთი თამაშიც არ ჰქონდა ჩატარებული საქართველოს ჩემპიონატში. იური სიომინს ქართველი ძალიან მოეწონა და 5-წლიანი ხელშეკრულებაც გაფორმდა. უნივერსალური მცველი, შესაძლოა, „მეორე ასათიანი“ გამხდარიყო, მაგრამ სიომინი „ლოკომოტივიდან“ წავიდა, მისი შემცვლელის პერიოდში კი ღვინიანიძემ მხოლოდ 4 მატჩი ჩაატარა და ისიც დუბლებში.
გასაკვირი არც არის, რომ ფეხბურთელი ბედის ძებნას შეუდგა და აღმოჩნდა გერმანულ „მიუნხენ 1860“-ში, რომლის მწვრთნელმა ვალტერ შახნერმა უცებ გადაწყვიტა: „ახლავე უნდა ავიყვანოთ! ის გაგვაძლიერებს!“ აქვე ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ ღვინიანიძის ტრანსფერის წარმატებით დასრულებაში დიდი წვლილი შეიტანა საქართველოს ეროვნული ნაკრების მთავარმა მწნრთნელმა კლაუს ტოპმიოლერმა.
კუბის ჰიმნი
ტექსტი
<p align="Center"> ¡Al combate corred Bayameses,
მათე ღვინიანიძე
საკლუბო
ღვინიანიძის ტრანსფერი 100 ათასი ევრო დაჯდა. შახნერს ის ძალიან მოსწონდა. მართალია, მწვრთნელი მის გვარს ვერ გამოთქვამდა, მაგრამ მათეს ეძახდა. ქართველიც გახარებული იყო, ჩემი გუნდი ვიპოვე, გერმანიის მეორე ბუნდესლიგა საკმაოდ ძლიერია და ყოველ ვარჯიშზე ახალ-ახალს ვსწავლობო.
ქართველს კარგად მისდიოდა საქმე. მას 2011 წლამდე გაუგრძელეს „მიუნხენ 1860“-თან კონტრაქტი, 2011 წლიდან იცავს „სევასტოპოლის“ ღირსებას.
კუბის ჰიმნი
ტექსტი
que la patria os contempla orgullosa;
no temáis una muerte gloriosa,
que morir por la patria es vivir!
En cadenas vivir es vivir
en afrenta y oprobio sumido.
Del clarín escuchad el sonido;
No temáis; los feroces Iberos
son cobardes cual todo tirano
no resisten al brazo Cubano;
para siempre su imperio cayó.
¡Cuba libre! Ya España murió,
su poder y su orgullo ¿do es ido?
¡Del clarín escuchad el sonido
¡¡a las armas!!, valientes, corred!
Contemplad nuestras huestes triunfantes
contempladlos a ellos caídos,
por cobardes huyen vencidos:
por valientes, supimos triunfar!
¡Cuba libre! podemos gritar
del cañón al terrible estampido.
¡Del clarín escuchad el sonido,
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუბის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:ეროვნული ჰიმნები
ელ-კოლიაოს პროვინცია
thumb|right|250px|ელ-კოლიაოს პროვინცია. ელ-კოლიაო — პროვინცია პერუში, პუნოს რეგიონში. სამხრეთიდან ესაზღვრება ტაკნას და მოკეგას რეგიონები, ხოლო დასავლეთიდან ესაზღვრება ბოლივია. პროვინციას მცირე ნაწილი გაშენებულია ტიტიკასას ტბაზე. ელ-კოლიაოს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ლიავე. 2005 წლის აღწერის შედეგად პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 76 749 ადამიანს, საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე 13,7 ადამიანს. ელ-კოლიაოს ფართობია 5 600,51 კმ². პროვინცია იყოფა 5 რაიონად.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პუნოს რეგიონის პროვინციები
იოსიპ ბეზპალკო
იოსიპ ბეზპალკო (დ. 13 მაისი, 1881, ჩერნივცი — გ. 1950, ყაზახეთის საკონცენტრაციო ბანაკი) — უკრაინელი საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე, პუბლიცისტი, რედაქტორი. სწავლობდა ჩერნივცის გიმნაზიაში. 1899 წელს დააარსა გიმნაზიისა და სტუდენტური ახალგაზრდობის ფარული წრე. 1901–1902 წლებში იყო ბუკოვინის ეროვნული ორგანიზაციის ორგანოს — გაზეთ „ბუკოვინის“ რედაქტორი. ბუკოვინაში პირველი ამხანაგობის — „სიჩის“ დამაარსებელი და ჟურნალ „პრომინის“ (Промінь — სხივი) რედაქტორი. 1907–1908 წლებში იყო ბუკოვინის პროფკავშირების სამხარეო მდივანი. იყო უკრაინის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ბუკოვინის სამხარეო ორგანიზაციის დამაარსებელი და ხელმძღვანელი (1906–1918), ასევე გაზეთებისა „ბორბა“ (1908–1914, 1918; Борба — ბრძოლა) და „ზალიზნიჩნიკ“ (1910; Залізничник — რკინიგზელი). 1914 წლიდან აქტიურად თანამშრომლობდა უკრაინის გათავისუფლების კავშირთან ვენაში. 1915–1918 წლებში ახორციელებდა ეროვნულ-საგანმანათლებლო სააღმზრდელო სამუშაოს რუსეთის არმიის დატყვევებული სამხედრო მოსამსახურეებისთვის — უკრაინელებისთვის ზემო ავსტრიისა (ფრაიშტადტი) და გერმანიის (რაშტატი, ზალცვედელი, ვეცლარი) ბანაკებში. 1918 წელს იყო ბუკოვინაში უკრაინის ეროვნული რადის წევრი და ჩერნივცის მერი. როგორც ბუკოვინის წარმომადგენელი დელეგატი ესწრებოდა დირექტორიისა და მთავრობის საზეიმო სხდომას, რომელიც უკრაინული მიწების გაერთიანების დღესასწაულს მიეძღვნა. იყო მშრომელთა კონგრესისა (კიევი, 1919) და დასავლეთ უკრაინის სახალხო რესპუბლიკის ეროვნული რადის წევრი. 1919–1920 წლებში ბორის მარტოსის მთავრობაში იკავებდა შრომის მინისტრის თანამდებობას. 1922 წლიდან იყო უკრაინის სამეურნეო აკადემიის ხელმძღვანელი (პოდებრადი, დღ. ჩეხეთი). გამოქვეყნებული აქვს პოლიტიკური სტატიები და ძიებანი XIX–XX საუკუნეების გერმანულ-სლავური ურთიერთობების შესახებ. 1938 წელს აირჩიეს უკრაინის სიჩის კავშირის თავმჯდომარედ. 1945 წელს საბჭოთა სპეცსამსახურებმა დააპატიმრეს პრაღაში და გაგზავნეს ყაზახეთის ერთ-ერთ საკონცენტრაციო ბანაკში, სადაც დაიღუპა კიდეც.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინელი პოლიტიკოსები კატეგორია:უკრაინელი საზოგადო მოღვაწეები
ახატნის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია
მინი|300პქ ახატნის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახატანიდან ჩრდილოეთით, ტყეში. ძეგლის შემადგენლობაში შედის ორი ეკლესია.
ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა  ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია
იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია გეგმით ოდნავ მოგრძო სწორკუთხედია და აღმოსავლეთით ნახევარწრიული შვერილი აფსიდითაა დასრულებული (10.7X6 მ). ნაგებია დაუმუშავებელი ქვიშაქვითა და ქართული კვადრატული აგურით. კედლები ძირითადად ქვიშაქვისაა. კონქი, კამარა, თაღები და ლავგარდანი აგურითაა ნაწყობი. შესასვლელები სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდანაა – ნავის შუაში. ორივე კარი დასრულებულია ნახევარწრიული ტიმპანით.ჩრდილოეთ შესასვლელის წინ ორფერდა სახურავიანი, შიგნიდან ნახევრადწრიული კამარით გადახურული პატარა კარიბჭეა. აღმოსავლეთ აფსიდის ღერძზე ფართო და მაღალი თაღოვანი სარკმელია. სარკმლის ორივე მხარეს თითო მცირე სწორკუთხოვანი ნიშია.
აფსიდს თითქმის მთელ სიგრძეზე ჩამოსაჯდომი საფეხური გასდევს, რომლის შუაში სარკმლის ქვემოთ – გამოყოფილია წინამძღვრის დასაჯდომი ადგილი. ნავის გრძივი კედლები და ცილინდრული ფორმის კამარა, ერთსაფეხურიანი ორი წყვილი პილასტრითა და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღებით სამ თანაბარ ნაწილადაა დაყოფილი. თითო საბჯენი თაღია კამარის ორივე კიდეში, რომლებიც კუთხის პილასტრებზეა დაყრდნობილი. საკურთხევლის სარკმლის გარდა თითო თაღოვანი სარკმელია გრძივი კედლების აღმოსავლეთ ნაწილში და დასავლეთი კედლის ღერძზე.
ეკლესიის მოხატულობა
მოხატულობა ეკლესიის თანადროულია. საკურთხევლის კონქში წარმოდგენილია ვედრება, ქვემოთ – ეკლესიის მამები (ათი ფრონტალური ფიგურა), სარკმლის წირთხლებზე – ორი დიაკვანი. ნავის სამხრეთ კედელზე მხატვრობის სამი რეგისტრია შემორჩენილი. ზედა რეგისტრის აღმოსავლეთ ნაწილში იოანე ნათლისმცემლის შობაა გამოსახული, მის ქვემოთ – მთელი ტანით მოცემულია ორი წმინდა მეომარი. ამავე კედლის დასავლეთით ნაწილში, მეორე და მესამე რეგისტრების მთელ სიმაღლეზე ქტიტორის გამოსახულებაა. დასავლეთ კედლის მხატვრობა დაყოფილია ორ რეგისტრად. ზემოთ გამოსახულია დიდი ზომის სცენა – იერუსალიმს შესვლა.
ქვედა რეგისტრი ცალკეულ გამოსახულებებს და ერთ სცენას შეიცავს. აქვე შემორჩენილია ერთადერთი ასომთავრული წარწერა – “წ-აი ზოსიმენ”. ფასადები სხვადასხვა ფორმისა და ზომის სრულიად დაუმუშავებელი ქვიშაქვითაა ნაწყობი, რომელშიც ჩართულია თანაბარი მანძილებით დაცილებული აგურის თითო რიგიანი შრეები. ქვებს შორის დარჩენილი არეები აგურითაა შევსებული, რომელიც ზოგან შვეულად, ხოლო ზოგან თარაზულადაა განლაგებული. ერთადერთი დეკორატიული ელემენტი აგურის კომბინირებული წყობით გამოყვანილი რელიეფური ჯვარია დასავლეთის ფასადის ფრონტონზე. ფასადები სავეხუროვანი ლავგარდნითაა დასრულებული, რომლის მნიშვნელოვანი ნაწილი ჩამოშლილია.
მცირე ეკლესია
მცირე ეკლესია (8X5,9 მ), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა, ნავის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხესთან. ნახევარწრიულ აფსიდში, სწორკუთხა სარკმლის ქვემოთ კედელზე მიშენებულია ტრაპეზი. აფისიდის სამხრეთ ნახევარში მცირე სწორკუთხა ნიშია. სამხრეთ და დასავლეთ კედლებში თითო სარკმელია. კედლებზე შიგნით და გარედან ბათქაშის კვალია.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
Nmap
Nmap არის ქსელში შეერთებული კომპიუტერის ღია პორტების და  ოპერაციული სისტემის დასადგენი პროგრამა (პორტ სკანერი).
იგი არის დაწერილი Fyodor-ის მიერ. იგი ითვლება როგორც ყველაზე პოპულარული პორტ სკანერი ვინდოუსისთვის, ლინუქსისთვის, მაკ ოს X-ისთვის, BSD-ისთვის და სოლარისთვის.
მექანიზმი
ღია პორტების და ოპერაციული სისტემის დასადგენად nmap-ი იყენებს სხვადასხვა ანალიზის ტექნიკებს, TCP, IP, UDP ან ICMP პროტოკოლების მეშვეობით. იგი აგზავნის სპეციალურად დამზადებულ რეკეტებს და ადგენს თუ პასუხი რომელიმე ოპერაციული სისტემის IP ანაბეჭდს ემთხვევა.
რესურსები ინტერნეტში
nmap-ის ოფიციალური საიტი
კატეგორია:საინფორმატიკო უშიშროება
განძის კუნძული (1988 წლის ანიმაციური ფილმი)
„განძის კუნძული“ (Остров сокровищ) — რეჟისორ დავიდ ჩერკასკის მიერ 1988 წელს გამოშვებული ანიმაციური ფილმი, დაფუძნებული რობერტ ლუის სტივენსონის ამავე სახელწოდების რომანზე.
ფილმი ორი ნაწილისგან შედგება შედგება:
ფილმი გამოირჩევა მსახიობებისა და ანიმაციური კადრების შერწყმით, მუსიკალური პაუზებით, მკვეთრი იუმორით, პაროდიებით და ა.შ. აშშ-ში იგი გამოვიდა სათაურით The Return to Treasure Island (დაბრუნება განძთა კუნძულზე), 1992 წელს. ამერიკული ვერსია შემოკლებულია 34 წუთით.
მოკლე შინაარსი
მოვლენები მიმდინარეობს დაახლოებით XVIII საუკუნის შუა წლებში. ფუნდუკში სახელად ადმირალი ბენბოუ ჩნდება მეზღვაური ბილი ბონსი. მას უცნაური სტუმრები აკითხავენ. ეს იწვევს ფუნდუკის მფლობელის, ჯიმ ჰოკინსის ეჭვს. ბონსი, რომელიც რომის მოყვარულია, უჩვენებს მას საიდუმლო რუკას, რომელსაც საგულდაგულოდ მალავს თავის ოთახში. ერთ დღეს ბონსს აფრთხილებენ ე.წ. შავი ნიშნით, რომ მას სიკვდილი ელოდება. ბონსი უკვე გაფრთხილებულია ექიმ ლივსის მიერ, რომ რომის დიდი რაოდენობა მისთვის იგივეა, რაც სიკვდილი. სწორედ ეს ხდება მისი მოულოდნელი გარდაცვალების მიზეზი. ბილი იღებს რუკას და გარბის ბრისტოლში, სადაც სკვაირ ტრელონისა და ლივსის მოძებნის. ამასობაში მეკობრეები ეძებენ ბონსის რუკას.
მდიდარი ტრელონი გადაწყვიტავს, მოამზადოს ექსპედიცია, ჩავიდეს რუკაზე მითითებულ კუნძულზე და მოძებნოს განძი. იგი ქირაობს გემ ისპანიოლას. სრულიად შემთხვევით იგი გათქვამს მოგზაურობის ნამდვილ მიზეზს - მეზღვაურები კი, რომლებიც სინამდვილეში მეკობრეები არიან, გახარებულები ელოდებიან გარკვეულ დროს, რათა თავად ჩაიგდონ განძი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სსრკ-ის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:1988 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:დავიდ ჩერკასკის ფილმები
გრიგოლ რობაქიძე
გრიგოლ რობაქიძე (დ. 28 ოქტომბერი, 1882, სვირი, ქუთაისის გუბერნია ― გ. 19 ნოემბერი, 1962, ჟენევა) — ქართველი მწერალი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე, თანამედროვე ქართული ფსიქოლოგიური რომანის ერთ-ერთი ფუძემდებელი.
ბიოგრაფია
ქუთაისის გიმნაზიის დასრულების შემდეგ ჯერ ტარტუს უნივერსიტეტში (ესტონეთი) სწავლობდა, შემდეგ კი ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხით დაასრულა ლაიფციგის უნივერსიტეტი (გერმანია). გერმანიიდან 1908 წელს დაბრუნდა და მალე ქართველ სიმბოლისტთა ერთ-ერთი გამორჩეული ლიდერი გახდა. 1915 წელს იგი გახდა „ცისფერყანწელების“ ერთ-ერთი დამფუძნებელი. ამ ლიტერატურულმა დაჯგუფებამ, რომელშიც გაერთიანდნენ იმ დროისთვის პროგრესული სიმბოლისტი მწერლები და პოეტები, მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქართული სიტყვა-კაზმული მწერლობის შემდგომ განვითარებაში. 1917 წელს რობაქიძის აქტიური მონაწილეობით დაარსდა საქართველოს მწერალთა კავშირი.
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის არსებობის წლებში (1918—1921) რობაქიძე აქტიურად მონაწილეობდა დამოუკიდებელი საქართველოს საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ და ლიტერატურულ ცხოვრებაში. მაგალითად, 1919 წელს იგი იყო პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაში მონაწილეობის მისაღებად წარგზავნილი საქართველოს საპარლამენტო დელეგაციის წევრი. იმავე წელს მისი უშუალო მონაწილეობით დაფუძნდა ქართული ლეგაცია სტამბოლში.
ბოლშევიკური რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციისა და ფაქტობრივი ანექსიის შემდეგ (1921 წლის თებერვალ-მარტი) გრიგოლ რობაქიძე აქტიურად ჩაება საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელ მოძრაობაში, რისთვისაც მუდმივად განიცდიდა დევნას ბოლშევიკურ-კომუნისტური იდეოლოგიის წარმომადგენელთა მხრიდან. 1926 წელს მის რომანს „გველის პერანგი“ ქართული საზოგადოება გულგრილად შეხვდა, გერმანიაში კი ძალიან მოიწონეს და ავტორი შეაქეს. რობაქიძემ, რომელიც ფიქრობდა, რომ სამშობლოში მის ნიჭს არ აფასებდნენ, გადაწყვიტა გერმანიაში წასულიყო. პასპორტი სერგო ორჯონიკიძის დახმარებით მიიღო.
1931 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო პოლიტიკური ემიგრანტი: 1946 წლამდე ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა გერმანიაში, ხოლო 1946 წლიდან — შვეიცარიაში. იგი იყო ქართული პოლიტიკური ემიგრაციის ერთ-ერთი უთვალსაჩინოესი მოღვაწე. 1941 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე, თბილისში საფუძველი ჩაეყარა ანტისაბჭოთა შეთქმულებას, რომლის ორგანიზატორთა შორის ახალგაზრდა მწერლები, გიორგი ძიგვაშვილი და კოტე ხიმშიაშვილი იყვნენ, შეთქმულება გაიცა, გამოძიებამ კი მისი მონაწილეები გრიგოლ რობაქიძესთან კავშირში და მისგან ფაშისტური დირექტივების მიღებაში დაადანაშაულა. 1942 წელს მისი უშუალო მოღვაწეობით ემიგრაციაში დაარსდა ქართველ ტრადიციონალისტთა კავშირი და იყო ამ ორგანიზაციის ერთ-ერთი ლიდერი. კავშირის თავმჯდომარე იყო ევროპაში ბაგრატიონთა სამეფო სახლის მეთაური ირაკლი ბაგრატიონ-მუხრანელი. რობაქიძე იყო, აგრეთვე, ანტიბოლშევიკ ერთა ლიგის თვალსაჩინო მოღვაწე.
რობაქიძის პროზაზე უდიდესი გავლენა იქონია ფრიდრიხ ნიცშეს ნაშრომებმა. მის შემოქმედებას სხვა და სხვა დროს უმაღლესი შეფასება მისცეს შტეფან ცვაიგმა, რომენ როლანმა, ნიკოს კაზანძაკისმა და მსოფლიო ლიტერატურის სხვა გამოჩენილმა წარმომადგენლებმა. საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა მისმა ნაწარმოებებმა „გველის პერანგი“, „დემონი და მითოსი“, „ჩაკლული სული“, „მცველნი გრალისა “, „მეგი – ქართველი გოგონა“ და სხვა. ასევე დიდი პოპულარობა მოიპოვა გერმანულ და სხვა ენებზე რამდენიმეგზის გამოცემულმა მისმა კრებულმა „კავკასიური ნოველები“. რობაქიძე არჩეული იყო ევროპის რამდენიმე ლიტერატურული საზოგადოების წევრად. აღსანიშნავია, რომ 1960-იანი წლების დამდეგს გადაწყვეტილი იყო მისი წარდგენა ლიტერატურის დარგში ნობელის პრემიაზე, რასაც ხელი შეუშალა მწერლის გარდაცვალებამ.
გარდაცვალება
მწერალი 1962 წლის 19 ნოემბერს გარდაიცვალა ქალაქ ჟენევაში და იქვე დაიკრძალა. 1976 წელს ქართველი ემიგრანტების ნინო და კალისტრატე სალიების თაოსნობით საფრანგეთში, ლევილის სასაფლაოზე გადაასვენეს. მისი ბინა პოლიციამ დალუქა, არქივი კი ლიკვიდაციას შვეიცარიელი მეგობრების ძალისხმევით გადაურჩა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები კატეგორია:ქართველი საზოგადო მოღვაწეები კატეგორია:სიმბოლისტი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1882 კატეგორია:გარდაცვლილი 1962 კატეგორია:ცისფერყანწელები კატეგორია:ნობელის პრემიის ნომინანტები კატეგორია:ქართველი ნაციონალისტები კატეგორია:დაკრძალულები ლევილის სასაფლაოზე
ლაგერთა
ლაგერთა — ლეგენდის თანახმად, ვიკინგების მმართველი და ფარ-ქალი იყო დღევანდელი ნორვეგიიდან და ცნობილი ვიკინგი რაგნარ ლოდბროკის ერთ დროს ცოლი. მისი ზღაპარი ჩაწერა მემატიანე საქსონ გრამატიკოსის მიერ XII საუკუნეში. ისტორიკოს ჯუდიტ ჯეშის თქმით, საქსოს ზღაპრები მეომარი ქალების შესახებ ძირითადად გამოგონილია. სხვა ისტორიკოსები წერდნენ, რომ მათ შეიძლება ჰქონდეთ საფუძველი ზღაპრებში სკანდინავიური ღვთაების თორგერდის შესახებ.
მისი სახელი, როგორც საქსოს მიერ ჩაწერილი, Lathgertha, სავარაუდოდ არის ძველი ნორვეგიული Hlaðgerðr ([ˈhlɑðˌɡerðz̠]; ასევე Hlathgerth) ლათინიზაცია. იგი ასევე ჩაწერილია როგორც ლაგერტა, ლაჯერთა, ლაჯერდა ან მსგავსი.
ცხოვრება საქსო გრამატიკუსის ჩანაწერების მიხედვით
ლაგერთას ზღაპარი ჩაწერილია ქრისტიანი ისტორიკოსის საქსო გრამატიკუსის XII საუკუნის დანიის ისტორიის ნაშრომში გესტა დანორუმის მეცხრე წიგნში. გესტას მიხედვით (¶ 9.4.1–9.4.11), ლაგერთას, როგორც მეომრის კარიერა დაიწყო, როდესაც შვედეთის მეფე ფრო შეიჭრა ნორვეგიაში და მოკლა ნორვეგიის მეფე სივარდი. ფრომ გარდაცვლილი მეფის ოჯახის ქალები ბორდელში შეასახლა საჯარო დამცირებისთვის. ამის გაგონებაზე რაგნარ ლოდბროკი ჯარით მივიდა ბაბუის სვარდის შურისძიების მიზნით. ბევრი ქალი, რომლებიც ფრომ შეურაცხყო, მამაკაცის ტანსაცმლით იბრძოდა რაგნარის მხარეზე. მათ შორის მთავარი და რაგნარის გამარჯვების გასაღები იყო ლაგერთა. საქსო ყვება:"ლაჯერდა, გამოცდილი ამაზონი, რომელიც, მართალია, ქალწული იყო, მაგრამ მამაკაცის გამბედაობა ჰქონდა და წინ იბრძოდა ყველაზე მამაცთა შორის მხრებზე გადაშლილი თმებით. ყველა გაოცებული იყო მისი შეუდარებელი საქციელით, რადგან მის ზურგზე დაფრინავებული ლუქები ღალატობდა და წარმოსახავდა რომ ის ქალი იყო."
მისი გამბედაობით აღფრთოვანებული რაგნარი მას შორიდან ეგებებოდა. ლაგერთამ მოჩვენებითი ინტერესი გამოავლინა და რაგნარი ჩავიდა მისი ხელის საძებნელად და თანამგზავრებს სთხოვა დალოდებოდნენ გაულის ხეობაში. მას დაეჯახა დათვი და დიდი ძაღლი, რომელიც ლაგერტას ჰყავდა მისო სახლს დასაცავად, მაგრამ დათვი შუბით მოკლა და ძაღლი დაახრჩო. ასე მოიპოვა ლაგერტას ხელი. საქსოს ცნობით, რაგნარს ჰყავდა ვაჟი ფრიდლეიფი, ასევე ორი ქალიშვილი, რომელთა სახელები არ არის ჩაწერილი.
დანიაში სამოქალაქო ომში საბრძოლველად დაბრუნების შემდეგ, რაგნარი (რომელსაც, საქსოს თქმით, ჯერ კიდევ აღიზიანებდა, რომ ლაგერტა მხეცებს აყენებდა მის წინააღმდეგ) გაეყარა ლაგერტას, რათა დაქორწინებულიყო მეფე ჰერაუდის (Herrauðr) ქალიშვილზრ თორა ბორგარჰიორტზე (Þóra Borgarhjǫrtr). მან მრავალი თავგადასავალის შემდეგ მოიპოვა ახალი სიყვარულის ხელი, მაგრამ დანიაში დაბრუნების შემდეგ კვლავ სამოქალაქო ომი დაიწყო. რაგნარი გაიგზავნა ნორვეგიაში მხარდაჭერისთვის და ლაგერტა, რომელსაც ჯერ კიდევ უყვარდა იგი, მის დასახმარებლად 120 გემით მივიდა, საქსოს ცნობით. როდესაც ბრძოლის მწვერვალზე რაგნარის ვაჟი სივარდი დაიჭრა,ლაგერტამ კონტრშეტევით გადაარჩინა რაგნარს დღე: "ლაჯერდას, რომელსაც შეუდარებელი სული ჰქონდა, თუმცა დახვეწილი ჩარჩო, თავისი ბრწყინვალე სიმამაცით ფარავდა ჯარისკაცების რხევისკენ მიდრეკილებას. რადგან მან გაიარა და გაფრინდა მტრის უკანა მხარეს, გაუფრთხილებლად აიყვანა ისინი და ამგვარად აქცია მისი მეგობრების პანიკა მტრის ბანაკად."
ნორვეგიაში დაბრუნების შემდეგ, მან იჩხუბა ქმართან და მოკლა ის შუბის პირით. საქსო ასკვნის, რომ მან შემდეგ "მიითვისა მთელი მისი სახელი და სუვერენიტეტი, რადგან ამ ყველაზე თავხედურ ქალს უფრო სასიამოვნოდ მიაჩნდა ქმრის გარეშე მმართველობა, ვიდრე ტახტის გაზიარება მასთან".
საქსოს წყაროები
ჯუდიტ ჯეშის თქმით, საქსოს გესტას პირველ ცხრა წიგნში ზღაპრების მდიდარი მრავალფეროვნება, რომელიც მოიცავს ლაგერთას ზღაპარს, „საერთოდ განიხილება, როგორც დიდწილად გამოგონილი“. ამ ზღაპრებში რამდენიმე მეომარი ქალის გამოსახულებისას, საქსომ გამოიყენა კლასიკური ანტიკურობის ლეგენდა ამაზონების შესახებ, მაგრამ ასევე ძველსკანდინავიური (განსაკუთრებით ისლანდიური) წყაროები, რომლებიც მკაფიოდ არ არის იდენტიფიცირებული. საქსოს მიერ ქალი მეომრების გამოსახვა ასევე შეფერილია მიზოგინიით: იმდროინდელი ეკლესიის უმეტესობის მსგავსად, საქსო ქალებს მხოლოდ სექსუალურ არსებებად თვლიდა. მისთვის ვიკინგები, რომლებმაც უარი თქვეს ამ როლზე, წარმოადგენდნენ არეულობის მაგალითს ძველ წარმართულ დანიაში, რომელიც მოგვიანებით განკურნა ეკლესიამ და სტაბილურმა მონარქიამ.
ქალი, სახელად Hlaðgerðr, რომელიც მართავს Hlaðeyjar-ს, ასევე ჩნდება VI საუკუნის მეფის ჰალფდანის საგებში. იგი აძლევს მას ოც ხომალდს, რათა დაეხმაროს მისი მტრების დამარცხებაში. ჰილდა ელის დევიდსონი, გესტას შესახებ თავის კომენტარში, ასევე აღნიშნავს ლიტერატურაში არსებულ წინადადებებს იმის შესახებ, რომ ეს სახელი გამოიყენებოდა ფრანკების მიერ, მაგალითად, ლუიტგარდი ვერმანდოელის მიერ (დაახლოებით 914-978), და რომ ლაგერთას ზღაპარი შეიძლება წარმოშობილიყო ფრანკთა ტრადიციიდან.
როდესაც საქსო აღწერს ლაგერთას, როგორც "მფრინავი" (circumvolare) მტრის უკანა მხარეს, ის ანიჭებს მას ფრენის ძალას, ჯეშის მიხედვით, რაც მიუთითებს ნათესაობაზე ვალკირებთან. ზღაპარი განსაკუთრებით იხსენებს კარას, ჰელგი ჰადინჯასკატის ვალკირიის მოყვარულს, რომელიც ბრძოლაში გედის სახით დაფრინავს ჰელგის ზემოთ და მის მხარდასაჭერად შელოცვებს აკეთებს.
იდენტურობა თორგერდთან
დევიდსონი შესაძლებლად მიიჩნევს, ნორა კ. ჩადვიკის აზრს, მან მიიჩნია ძალიან სავარაუდოდ, რომ ლაგერტა იდენტურია თორგერდის (Þorgerðr Hölgabrúðr), ქალღმერთის, რომელიც ასახულია რამდენიმე ისტორიაში.
პორტრეტები მხატვრულ ლიტერატურაში
კრისტენ პრამის ისტორიული დრამა ლაგერტა (1789) ეფუძნება საქსოს ცნობას.
ქორეოგრაფმა ვინჩენცო გალეოტიმ თავისი ბალეტი Lagertha (1801), პირველი ბალეტი ნორდიული თემით, პრამის ნამუშევრებზე დააფუძნა. კლაუს შალის მუსიკაზე დადგმული ბალეტი მნიშვნელოვანი წარმატება იყო გალეოტის სამეფო თეატრისთვის. იგი ჩაფიქრებული იყო როგორც Gesamtkunstwerk, რომელიც აერთიანებს სიმღერას, პანტომიმას, ცეკვას და თავდაპირველად დიალოგ ნაწილებს.
სულ ახლახან, ლაგერთას როლი ითამაშა კეტრინ ვინნიკმა 2013 წლის სერიალ ვიკინგებში, იგი ერთ-ერთი მთავარი გმირია. ფართოდ დაფუძნებული საქსოს ანგარიშზე, სერიალი ასახავს მას, როგორც ფარ-ქალს და როგორც რაგნარის პირველ ცოლს, რომელიც მოგვიანებით მართავს როგორც დედოფალი.
სქოლიო
კატეგორია:ვიკინგები
ოზურგეთის მაზრა
ოზურგეთის მაზრა — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული რუსეთის იმპერიაში, ქუთაისის გუბერნიის შემადგენელი ნაწილი. მოიცავდა ისტორიულ-გეოგრაფიულ მხარე გურიას. შეიქმნა 1840 წელს. თავდაპირველად გურიის მაზრა ეწოდებოდა. მაზრა არსებობდა იმპერიის დაშლის შემდეგაც 1918-1921 წლებში საქართელოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში და 1921-1930 წლებში საქართველოს სსრ-ში. 1930 წელს ოზურგეთის მაზრა დაიყო ოზურგეთის, ჩოხატაურის და ლანჩხუთის რაიონებად.
ბატონყმობის პერიოდში
რუსეთის მმართველობით გამოწვეული უკმაყოფილება დიდი იყო, განსაკუთრებით გლეხობაში, რაც 1841 წლის აჯანყების ერთ-ერთი მიზეზი გახდა. ამას თან ერთვოდა ბატონყმობის პრობლემა. ერთი გლეხი ერთსადაიმავე დროს ეკუთვნოდა და ბეგარას უხდიდა 2-3 და ზოგეჯერ ოთხ ბატონს. გარდა ამისა, არსებობდა ყმის ყმობა, როცა ბატონის კუთვნილ ყმას თავის მხირვ საკუთარი ყმები ჰყავდა. გავრცელებული იყო ყმებით ვაჭრობაც. 1818 წელს, გენერალ მაიორ კურნატოვკის ცნობით, გურიის თავადები მფარველობდნენ ტყვეებით ვაჭრობას. 1840 წლებში ტყვეებით ვაჭრობდნენ არიფ-ფაშა-ოღლი, ოქროპირ-ოღლი, იუსიფ-ბექში ოღლი. ქობულეთში ტყვეთა სყიდვას ხელმძღვანელობდა გურიიდან გაქცეული ხავთასი. ტყვეებით ვაჭრობის განსაკუთრებული ცენტრი იყო ფოთი.
ყმებს ფლობდნენ ეკლესია-მონასტრებიც. 1860 წელს მხოლოდ შემოქმედის და ჯუმათის მონასტრების ყმების რაოდენობა შეადგენდა 3789 სულს, რაც იყო მაზრის მთელი მოსახლეობის 8%. 1850-1851 წლებში გამოსვლები მოაწყვეს სოფელ შემოქმედის გლეხებმა დიანოს სურგულაძისა და გოგია მამაკაიშვილის ხელმძღვანელობით. 1850 წელს საკუთარმა ყმამ მოკლა აზნაური ივანე ჟორდანია, ასევე საკუთარმა ყმებმა მოკლეს აზნაური ჟღენტი. 1862 წელს აჯანყდნენ ბახვის, აჭის, ლიხაურის, გურიანთის, მაკვანეთისა და ბაილეთის გლეხები. 1865 წლის 13 ნოემბერს ოზურგეთის მაზრაში გაუქმდა ბატონყმობა. XIX საუკუნის შუა წლებში გურიის მოსახლეობა 50 000 ადამიანს აღწევდა.
გურია ყირიმის ომში
ყირიმის ომის დროს გურია ბრძოლების ერთ-ერთი ასპარეზი იყო. 1854 წლის მაისში გურიაში ქაქუთიდან შევიდა ოსმალთა 34 ათასიანი მხედრობა. მათ მუშირ-სელიმ ფაშა სარდლობდა. კორპუსში შედიოდნენ ჰასან-ბეგი თავდგირიძე და ეგვიპტის ლივა ფაშა. გენერალ-ლეიტენანტმა ივანე ანდრონიკაშვილმა უკან დაიხია. სელიმ-ფაშა კორპუსის ერთი ნაწილით, 12 ათასი კაცით უკან დაედევნა ანდრონიკაშვილს, გადალახა მდინარე სუფსა, ბრძოლით გადაკვეთა აკეთი, მამათი, ლანჩხუთი და შეუტია თავად მაჭუტაძეების სასახლეს ნიგოითში. 27 მაისს პოდპოლკოვნიკი ნიკოლოზ ერისთავი მოულოდნელად დაესხა მათ თავს და გაიმართა ნიგოითის ბრძოლის სახელით ცნობილი შეტაკება. ერისთავმა მძიმე დარტყმა მიაყენა ოსმალებს, ბრძოლაში დაიღუპა ჰასან-ბეგი. ბრძოლა და ჰასან-ბეგ თავდგირიძის სიკვდილი ასახულია ხალხურ სიმღერაში „ხასანბეგურა“. თურქებმა მოკლულთა და დაჭრილთა სახით 3 ათასი მებრძოლი დაკარგეს, ერისთავის რაზმმა - 600. სელიმ-ფაშას ძირითადმა კორპუსმა უკან იბრუნა პირი და ჩოლოქისკენ დაიხია, მაგრამ მას ივანე ანდრონიკაშვილი წამოეწია და გაიმართა გადამწყვეტი ჩოლოქის ბრძოლა.
ფირალობა
ქუთაისის გუბერნიაში ბატონყმობის გაუქმება გამოცხადდა 1865 წლის 13 ოქტომბერს. განსხვავებით თბილისის გუბერნიისგან, აქ მემამულეებმა გლეხებს წაართვეს არა მხოლოდ მათ სარგებლობაში არსებული, არამედ მემკვიდრეობით მიღებული და ახალშეძენილი მიწებიც. ოზურგეთის მაზრაში მიწის მთელი ფონდი მებატონეთა და ხაზინის საკუთრებას წამოადგენდა. გლეხის მამულის ოდენობა 900 კვადრატულ საჟენს არ აღემატებოდა. ბატონყმობის გაუქმების შემდეგ გურიის ყველა სასოფლო საზოგადოებაში გაიხსნა სკოლა. სკოლებში სწავლების ხარისხი მაღალი არ იყო, მასწავლებლებად ძირითადად სოფლის კანცელარიის მწერლები იყვნენ.
1877-1878 წლებში გურიაში გადიოდა რუსეთ-ოსმალეთის ომის ფრონტი, რამაც მხარე კიდევ უფრო დააზარალა. ომის დროს მთელ საქართველოში რუსის ჯარის დასახმარებლად დიდი მოძრაობა და ფართო აგიტაცია-პროპაგანდა გაჩაღდა. 1876 წელს ჩამოყალიბდა ოზურგეთის მაზრის მცხოვრებთაგან შემდგარი მოხალისეთა მილიცია. ნაცვლად გაწვეული ათასი ადამიანისა, შეიკრიბა სამი ათასი მოხალისე. ცნობილია 16 ლიხაურელი გლეხი, რომლებიც მოხალისეებად ჩაეწერნენ მილიციაში და 1877 წლის 23 ოქტომბერს, ბათუმის მიმართულებით შეტევის დროს დაიღუპნენ. გურულები მონაწილეობდნენ ბრძოლებში ციხისძირის, ქობულეთის, ჩაქვის, არდაგანისა და ყარსის მიდამოებში. ბევრი გურული მილიციაში არა მხოლოდ პატრიოტული მოსაზრების გამო ეწერებოდა, არამედ იმიტომაც, რომ მილიციის წევრობა იძლეოდა უპირატესობებს. მილიციის წევრი დაცული იყო პრისტავის თვითნებობისგან, არ იხდიდა გზის საერთო ბეგარას.
ომის დასრულების შემდეგ მთავრობამ მიუხედავად დაპირებისა, არ დაშალა მილიციის რაზმი, რის გამოც მრავალი ოჯახი მუშახელის გარეშე დარჩა. შეიარაღებული გლეხობა კი პოტენციურ დამნაშავეებაად იქცა. XIX საუკუნის 80-90-იან წლებში ფართოდ გავრცელდა ფირალობა. ცნობილი ფირალები იყვნენ ნიკოლოზ მეხუზლა, სისონა დარჩია, დათულია სურგულაძე, გიორგი ჭყონია, გოგია ლომჯარია, დათა მიქელაიშვილი. 1880 წლის შემოდგომაზე, მას შემდეგ რაც პოლიციამ ვერაფერი გააწყო, ფირალებთან საბრძოლველად გაიგზავნა „მესამე ქვეითი გურიის დრუჟინის სოტნა“, რომელიც ცოტა ხანს ოზურგეთში გაჩერდა, შემდეგ კი ჯარისკაცები იმ სოფლებში ჩააყენა, სადაც ფირალები იყვნენ. ამ საშუალებით რამდენიმე ტყეში გავარდნილიც შემოირიგეს და ოთხი თვის განმავლობაში მაზრაში სიმშვიდემაც დაისადგურა, მაგრამ სიმშვიდე მალევე დაირღვა. 1882 წელს დაძაბული ვითარების გამო ოზურგეთში ჩავიდა კავკასიის ახლადდანიშნული მთავარსარდალი ალექსანდრე დონდუკოვ-კორსაკოვი. მან საზოგადოება გააფრთხილა, რომ ფირალების მფარველი სასტიკად დაისჯებოდა. ამან შედეგი გამოიღო, გუბერნატორს რამდენიმე ფირალი გადასცეს, ხოლო ორი ფირალი მოკლეს. მიუხედავად ჩატარებული ღონისძიებებისა, ფირალების რიცხვი შემცირების ნაცვლად, იზრდებოდა. 1882 წელსვე დონდუკოვ-კორსაკოვმა ოზურგეთის მაზრა ჩამოაშორა ქუთაისის გუბერნიას და ბათუმის სამხედრო გუბერნატორს განკარგულებაში გადასცა. წესრიგის აღსადგენად მაზრაში გაიგზავნა სამეხდრო გუბერნატორის განკარგულებაში მყოფი ხოპერის კაზაკთა პოლკის ორი ასეული, ხოლო ქობულეთში — ერთი ბატალიონი. ამგვარად, ფირალობის განვითარებამ გურიაში გამოიწვია სოფლებში ჯარის ჩაყენება, ეგზეკუციის გამოყენება, რაც მძიმე ტვირთად დააწვა მოსახლეობას, უფრო შეავიწროვა და ეკონომიკურად დასცა. მთავრობის მიერ გატარებულმა სასტიკმა ზომებმა დროებით შეანელა ფირალობის აღმავლობა, მაგრამ 1888 წლიდან ფირალობა ისევ ძლიერი ტემპით განვითარდა. გურია გადაიქცა ფირალების სათარეშო ასპარეზად და მთავრობის საექსპერიმენტო ადგილად. 1887 წლიდან დააწესეს ხევისთავების ინსტიტუტი, რომელსაც საზოგადოება ეჭვის თვალით უყურებდა და მალევე გადააგდეს. იმავე წლიდან შემოიღეს სალდათად გაყვანა, და სათემო დარაჯობა. ამ ზომებმა ფირალობა ვერ შეაჩერა, სამაგიეროდ ხალხი უფრო შეაწუხა. 1884 წელს ეპიკოპოსმა ალექსანდრემ გურული გალობის აღსადგენად თავისი ხარჯით გურიაში გალობის კაბინეტი დააარსა. ორი მგალობელი, მელქისედეკ ნაკაშიძე და სვიმონ მოლარიშვილი დადიოდნენ გურიის სოფლებში და ხალხს უფასოდ ასწავლიდნენ გალობას.
1888 წელს იმპერატორმა ალექსანდრე III-მ ბათუმში ყოფნისას დაათვალიერა ჯარი და განსაკუთრებით მოეწონა გურიის დრუჟინა.
სოციალ-დემოკრატიული მოძრაობა
ოზურგეთის მაზრა იყო ერთ-ერთი ყველაზე სუსტად განვითარებული და ღარიბი ნაწილი ქუთაისის გუბერნიისა. გლეხებს ვერც ბატონყმობის გაუქმებამ და ვერც საგლეხო რეფორმამ უშველა. უმიწოდ დარჩენილ გლეხს კისერზე აწვა მძიმე გადასახადები. ის იძულებული იყო, მიეტოვებინა სახლკ-კარი და სხვაგან ეძებნა სამუშაო. უმრავესობა ბათუმში მიდიოდა მუშად ნავთობგადამამუშავებელ, გემთმშენებელ ქარხნებში, ციტრუსების ბაღებში და ა.შ. ბათუმის ქარხნებში მუშათა უმრავლესობას სწორედ გურულები წარმოადგენდნენ.
სოციალური პრობლემები ხელს უწყობდა გლეხობაში სოციალ-დემოკრატიული იდეების გავრცელებას. ბათუმში მომუშავე გურული მუშები ეცნობოდნენ მარქსისტულ იდეებს, ერთიანდებოდნენ სოციალისტურ წრეებში. XX საუკუნის დასაწყისში ოზურგეთის მაზრაში დაიწყო სოციალ-დემოკრატიული მოძრაობა. 1892 წელს აღინიშნა 1 მაისი. 1902 წლიდან ჩნდება სოციალ-დემოკრატიული წრეები, ეწყობოდა გლეხთა ფარული კრებები (მიქელგაბრიელში, ჯუმათში, ძიმითში). ფართოდ ვრცელდებოდა მარქსისტული ლიტერატურა, რის გამოც მეფის მთავრობამ 1902 წელს ყველა სამკითხველო დახურა. 1902 წლის ბათუმის დემონსტრაციის შემდეგ ოზურგეთის მაზრაში არსებული მოძრაობა კიდევ უფრო გააქტიურდა. 1903 წლის მაისში ბათუმში გაიმართა გურიაში მომუშავე სოციალ-დემოკრატთა კონფერენცია,რომელსაც ხელმძღვანელობდა ალექსანდრე წულუკიძე. 1903 წელს დაარსდა გურიის გლეხთა კომიტეტი, რომელიც გლეხთა მოძრაობას ჩაუდგა სათავეში. 1904 წლის 23 მაისს გაიმართა გურულ სოციალ-დემოკრატთა მეორე კონფერენცია. სოციალ-დემოკრატიული ლიტერატურისგავრცელების მიზნით ასკანა-მთისპირში მოეწყო არალეგალური სტამბა, რომელმაც 1907 წლის 17 ივნისამდე იმუშავა. სტამბას სევასტი თალაკვაძე ხელმძღვანელობდა.
გურული სოციალ-დემოკრატები განსაკუთრებით გააქტიურდნენ რუსეთის 1905 წლის რევოლუციის დროს. 1905 წლის დასაწყისში ყველა სოფელში შეიქმნა გლეხთა ასეულები. გავრცელდა 70 ათასი პროკლამაცია „გურიის გლეხობას“. მაზრაში მიმდინარე მოვლენებს გამოეხმაურა გაზეთი „ვპერიოდი", რომლის რედაქტორიც იყო ლენინი. 1905 წლის 23 მარტის ნომერში ეწერა, რომ ოზურგეთის მაზრა მზადაა რევოლუციისთვის და მას შეუძლია 15 000 შეიარაღებული პირის გამოყვანა. თავდაპირველად გლეხებმა წამოაყენეს საკუთარი მოთხოვნები, რაც ბახვის მანიფესტის სახელითაა ცნობილი, ხოლო შემდეგ დაიწყეს შეიარაღებული ამბოხება და გამოაცხადეს გურიის რესპუბლიკა. 1906 წლის 10 იანვარს პოლკოვნიკ კრილოვის ექსპედიციამ აჯანყება უმოწყალოდ ჩაახშო.
საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ
1921 წლის 18 მარტიდან მაზრაში შეიქმნა სამაზრო რევოლუციური კომიტეტი. მაზრა დაიყო რვა რაიონად: ოზურგეთის, ნატანების, სუფსის, ლანჩხუთის, ჯუმათის, ხიდისთავის, ნაგორმის, ჩოხატაურის რაიონები. შეიქმნა სარაიონო კომიტეტები და მილიციის განსაკუთრებული რაზმი „ჩონი“ (Части Особого Назначения). რაიონული რაზმები ემორჩილებოდნენ სამაზრო კომიტეტს. მათი ძირითადი დანიშნულება იყო ბრძოლა მენშევიკებთან. 1921 წლის ივლისისთვის აღირიცხა მუშათა და გლეხთა შვილები და მოხდა მათი ჩაბმა სამხედრო სწავლებაში. „ჩონს“ თავდაპირველად ალექსანდრე ობოლაძე, შემდეგ კი ტალახაძე ხელმძღვანელობდა. „ჩონმა“ დაიწყო ნადირობა ფირალებზე და მათ იმდროინდელ ლიდერ გოგია ღლონტზე. გურიის რევკომის უფროსად ანდრო დოლიძე დაინიშნა.
თავდაპირველად ხელისუფლებამ თითქოს შემოირიგა ფირალები და მათ კურორტ ბახმაროს ყაჩაღებისგან დაცვა დაავალა. ამის გამო ღლონტის რაზმი „ბახმაროს დამცველი რაზმის“ სახელით გახდა ცნობილი, თუმცა მალე გამოჩნდა, რომ შეთანხმება მოჩვენებითი იყო. „ჩონმა“ ღლონტი და მისი თანამებრძოლები ოზურგეთში ვერ ჩაიტყუა. ღლონტი რაზმში 11 ადამიანი იყო: სიმონ თალაკვაძე, ფილიპე მეგრელაძე, მიშა დათუნაშვილი, ექვთიმე კვაშალი, კონსტანტინე ჭელიძე, ვასო ჩხაიძე, გიორგი ღლონტი, ილიკო კოტრიკაძე, ილიკო მეგრელაძე, დათიკო ერქომაიშვილი, გიორგი ლომინაძე.
1923 წლის 10 თებერვალს საშა ობოლაძეს ცრუ ცნობა მიაწოდეს, რომ გოგია ღლონტი ლიხაურის თემში, სოფელ ქაქუთში ლომჯარიებისა და ხავთასების ოჯახში ქეიფობდა. ობოლაძე ასი ცხენოსნით დაესხა თავს სოფელს და რამდენიმე სახლი გადაწვა. 12 თებერვალს, უკან, ოზურგეთისკენ დაბრუნებულ ობოლაძის ეტლს და ცხენოსნებს გოგია ღლონტი თავისი რაზმით თედორე ლომჯარიასთან ერთად დახვდა კვაჭალათში. ჩასაფრებულებმა ყუმბარები დაუშინეს ჯარს, ჯუმბარა მოხვდა ობოლაძის ეტლს, სადაც მასთან ერთად ისხდნენ ოფიცრები პლატონ ჩუბინაშვილი და პოლიკარპე სანიკიძე. ობოლაძე მისი ორივე მხლებლით ადგილზე გარდაიცვალა, გოგია ღლონტი მხარში დაიჭრა.
ობოლაძის მკვლელობამ გააძლიერა ტერორი მაზრაში. „ჩონის“ ხელმძღვანელად ვალიკო ტალახაძე დაინიშნა. საგანგებო კომისიამ 30 კაცი დახვრიტა, უმთავრესად სოფლის მასწავლებლები, რომლებსაც არც ობოლაძის და არც ღლონტის შესახებ არ გაეგონათ. 60-მდე ადამიანი დახვრიტეს ზვანში, შემდგომში ჩაის ფაბრიკის ტერიტორიაზე.
ოზურგეთის მაზრამ არსებობა შეწყვიტა 1929-30 წლებში, როცა ის ოზურგეთის, ლანჩხუთისა და ჩოხატაურის რაიონებად დაიშალა.