cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მიხეილ კვესელავა
ბიოგრაფია
1936 წელს დაამთავრა თბილისის უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი და, როგორც წარჩინებული სამი ევროპული ენის მცოდნე სტუდენტი, ასპირანტურაში დატოვეს. აქედანვე იწყებს პედაგოგიურ და სამეცნიერო მოღვაწეობას. მაგრამ სამამულო ომმა თავისი კორექტივები შეიტანა ახალგაზრდა მეცნიერის ცხოვრებაშიც. მ. კვესელავამ გაიარა ბრძოლის მძიმე და გრძელი გზა. მერე კი, როგორც კვალიფიციური გერმანისტი, თარჯიმნად მონაწილეობდა ნიურნბერგის პროცესში. შემდეგ ყოველივე ეს ასახა თავის ტრილოგიაში „ას ერგასის დღე“.
ფილოქსერა
ისტორია
თავდაპირველად ფილოქსერა გავრცელებული იყო ამერიკის კონტინენტზე. ამერიკული ვაზი, ევროპულისაგან განსხვავებით, გამოყოფს სპეციალურ ნივთიერებას, რომელიც იცავს მათ ფილოქსერასაგან. ეს მწერები ამერიკიდან ევროპაში შემოსულ გემებს შემოჰყვნენ და სრულიად გაანადგურეს ვენახები. ევროპაში მავნებლების პირველი კვალი 1863 წელს შენიშნეს. ფერმერებმა დაიწყეს მავნებლებთან ბრძოლა ნახშირბადის ბისულფიდით, რადგან ეს ნივთიერება შხამიანია ფილოქსერასათვის. ამ ნივთიერების გამოყენება მავნებლების წინააღმდეგ დამღლელი და რთული პროცესი იყო. ამიტომ, ფილოქსერასგან თავის დაცვის ერთადერთ საშუალებად იქცა მავნებლის მიმართ გამძლე ვაზის გამოყვანა. ევროპელებს შეეძლოთ, გაეხარებინათ ამერიკული ვაზი და პრობლემაც გადაწყდებოდა, მაგრამ ამერიკული ვაზის ნაყოფი ევროპულისას მეტად ჩამოუვარდება ხარისხით. გასტონ ბაზილმა წამოაყენა წინადადება ევროპული და ამერიკული ვაზის დამყნობის შესახებ და პრობლემაც გადაიჭრა.
კომოსინ-დი-სან-ფელისი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ფილოქსერა
ისტორია
XIX საუკუნის ბოლოს საქართველოში ფილოქსერავაზის სარგავ მასალას შემოჰყვა ამერიკიდან და მნიშვნელოვანი ზარალი გამოიწვია. იკვებება მხოლოდ ვაზით. ქართული ვაზის ჯიშებიდან მეტი გამძლეობით გამოირჩევა ციცქა, ჩინური, რქაწითელი, მწვანე; შედარებით სუსტია საფერავი, კრახუნა, და სხვა. ფილოქსერა საშინაო და საგარეო კარანტინის ობიექტია.
მიხეილ კვესელავა
ბიოგრაფია
ომის შემდგომ მ. კვესელავამ განაგრძო საზოგადოებრივი, სამეცნიერო და პედაგოგიური მოღვაწეობა. სხვადასხვა დროს იყო კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ დირექტორი, უცხოეთის ქვეყნებთან კულტურული ურთიერთობის საზოგადოების თავმჯდომარე, უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტის რექტორი, თეატრალური ინსტიტუტის რექტორი და სხვა. 1963 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორია და მოიხსენიება იმ პროგრესულ მასწავლებელთა შორის, რომლებმაც ახალგაზრდობას თამამად „გაუღეს დასავლური კულტურის ერთ დროს დაგმანული კარი“.
ფილოქსერა
ისტორია
ბრძოლის ღონისძიებანი: ფილოქსერაგამძლე ამერიკული საძირეებზე ევროპული ჯიშების დამყნობა, ნიადაგის ფუმიგაცია.
მიხეილ კვესელავა
ბიოგრაფია
მეცნიერის კალამს ეკუთვნის ფუნდამენტური მონოგრაფიები: „ადამ მიცკევიჩი“, „ბულგარული ლიტერატურა“, ორტომეული „ფაუსტური პარადიგმები“, „პოეტური ინტეგრალები“ და სხვა.
ფილოქსერა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახევრადხეშეშფრთიანები კატეგორია:მევენახეობა კატეგორია:მწერები
მიხეილ კვესელავა
ბიოგრაფია
დაჯილდოვებული იყო ორი სამამულო ომის ორდენით, წითელი ვარსკვლავის, „საპატიო ნიშნის“ ორდნებითა და მედლებით.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 27 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1981 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქართველი ლიტერატურათმცოდნეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში კატეგორია:საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები
გივი კვარაცხელია
გივი (გია) კვარაცხელია (დ. 11 მაისი, 1979, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, პოზიციით ცენტრალური მცველი. კარიერა დაასრულა 2015 წლის იანვარში, მისი ბოლო კლუბი იყო ბოლნისის „სიონი“.
2012 წლიდან თამაშობდა თბილისის „დინამოს“ რიგებში. 2013 წლის დეკემბერში, მან კლუბი დატოვა, მან მისი ბოლო მატჩი დინამოს რიგებში სუპერთასის შეხვედრაში საჩხერის „ჩიხურას“ წინააღმდეგ ჩაატარა. 2014 წლიდან იგი საჩხერის „ჩიხურაში“ ჩაირიცხა. სეზონის დასრულების შემდეგ გუნდი დატოვა და ბოლნისის „სიონს“ შეუერთდა, სადაც ნახევარი სეზონი ითამაშა და კარიერა დაასრულა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:სკ თბილისის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:რიგის სკონტოს ფეხბურთელები კატეგორია:ქუთაისის ტორპედოს ფეხბურთელები კატეგორია:მინსკის პარტიზანის ფეხბურთელები კატეგორია:რუსთავის მეტალურგის ფეხბურთელები კატეგორია:ბრესტის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ცხინვალის ფეხბურთელები კატეგორია:საჩხერის ჩიხურას ფეხბურთელები კატეგორია:ბოლნისის სიონის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 11 მაისი კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
ელზა სუარესი
ელზა და კონსეისაო სუარესი (Elza da Conceição Soares; დ. 23 ივნისი, 1937, რიო-დე-ჟანეირო — გ. 20 იანვარი, 2022 იქვე) — სამბას სტილის ბრაზილიელი მომღერალი, ზოგჯერ მოიხსენიება, როგორც „სამბას დედოფალი“.
დაიბადა 1937 წელს, რიო-დე-ჟანეიროს ფაველაში. 16 წლისამ მოიგო მუსიკალური კონკურსი. რამდენიმე წლის განმავლობაში გამოდიოდა კრუნერად ჰოაკიმ ჰელის ჯგუფში, შემდეგ მოგზაურობდა სხვა მუსიკოსებთან ერთად. მისი პირველი ჰიტი გახდა „Se Acaso Você Chegasse“ (1959), შემდეგ წელს ჩაწერა ამავე სახელწოდების სადებიუტო ალბომი.
1962 წელს გაემგზავრა ჩილეში, მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატში მონაწილე ბრაზილიის ნაკრების მხარდასაჭერად, სადაც ერთ-ერთ საღამოზე გაიცნო გარინჩა. როდესაც გარინჩა მეუღლეს გაშორდა, მან და ელზამ იქორწინეს. მოგვიანებით შეეძინათ ვაჟი — მანუელ დოს სანტოს გარინჩა ჟუნიორი, რომელიც 10 წლის ასაკში ავტოკატასტროფაში დაიღუპა. 1977 წელს ელზა და გარინჩა ერთმანეთს დაშორდნენ. ელზას კარიერული აღმასვლა 1950-იან წლებში დაიწყო, პიკი 1960-იან წლებში იყო, როდესაც მან რამდენიმე ჰიტი და წარმატებული ალბომი გამოუშვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრაზილიელი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:დაბადებული 23 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი    20 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი      2022
სუვოროვოს თემი
სუვოროვოს თემი (Община Суворово) — თემი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. შედის ვარნის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 8 387 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 215,88 კმ²-ს. მოიცავს 9 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სუვოროვო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვარნის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ქემალიზმი
300px|მინი|[[ექვსი ისარი]] ქემალიზმი (Kemalizm), აგრეთვე ცნობილი როგორც ათათურქიზმი (Atatürkçülük, Atatürkçü düşünce), ან ექვსი ისარი (Altı Ok) — თურქეთის რესპუბლიკის იდეალოგიის უმთავრესი ნაწილი.
ქემალიზმის რეფორმა განახორციელა მუსტაფა ქემალ ათათურქმა. იგი გულისხმობდა პოლიტიკური, კულტურული, სოციალური და რელიგიური რეფორმების ვესტერნიზაციას, მათ შორის, დემოკრატიის ჩამოყალიბებას, ქალთა სამოქალაქო და პოლიტიკურ თანასწორობას (აღსანიშნავია, რომ რეფორმის გათვალისწინებით ქალებმა არჩევნებში მონაწილეობის უფლება მიიღეს), სკოლის ეკლესიისგან გამოყოფისთვის შედეგიანად ბრძოლას, მეცნიერების განვითარებას, უფასო განათლების მხარდაჭერას და ა.შ.
ქემალიზმის ჩამოყალიბების იდეას, ჯერ კიდევ ოსმალეთის იმპერიის არსებობის დროს ჩაეყარა საფუძველი, იმ მიზნით, რომ თავიდან აეცილებინათ გარდაუვალი დამხობა. მეოცე საუკუნის დასაწყისში, ახალგაზრდა ოსმალებმა სცადეს, რომ ჩამოეყალიბებინათ ოსმალეთის ნაციონალიზმის იდეოლოგია ან ოტომანიზმი, რათა ჩაეხშოთ ეთნიკური ნაციონალიზმის განვითარება და შეეზღუდათ ისლამის გავლენა დემოკრატიაზე. ქემალიზმი თანამედროვე, მოდერნიზებული ფილოსოფიაა, რომელმაც ყველაზე მეტად შეუწყო ხელი თურქეთის რესპუბლიკის დაარსებას და შემდგომში მის განვითარებას.
იდეოლოგიას აქვს 6 უმთავრესი პრინციპი:
ქემალიზმი, თავისი არსით, წარმოადგენდა XIX საუკუნის პირველ ნახევარში დაწყებული ოსმალური რეფორმიზმის — თანზიმათის პროცესის გაგრძელებას და მის კულმინაციას, რომელიც, გარდა თანზიმათისა, შთაგონებული იყო ოსმალეთის იმპერიაში მოღვაწე ისეთი რეფორმისტული მოძრაობებით, როგორებიც იყო ახალგაზრდა თურქების და ახალგაზრდა ოსმალების მოძრაობები.
ქემალიზმი ამავე დროს, წინამორბედ რეფორმისტულ მოძრაობებზე ბევრად რადიკალური გახლდათ დამკვეთრად კორპორატისტულ ხასიათს ატარებდა. დროთა განმავლობაში, ქემალიზმი ჩამოყალიბდა იდეოლოგიურ მიმდინარეობად, რომელიც თურქული პოლიტიკის ოფიციალურ განმსაზღვრელ ფაქტორად იქცა, თუმცა მრავალი სახით და არაერთი ინტერპრეტაციით, რამაც შესაძლებელი გახადა როგორც „მემარცხენე“, ისე „მემარჯვენე“ ქემალიზმის არსებობა. დღეს, ქემალიზმი მეტწილად ასოცირებულია სახალხო რესპუბლიკურ პარტიასთან, რომელიც 1923 წელს დააარსა მუსტაფა ქემალ ათათურქმა და რომელიც, 1923-1950 წლებში თურქეთს ერთპიროვნულად მართავდა.
ფილოსოფია
ქემალიზმი, ეწოდება იდეოლოგიურ და ფილოსოფიურ მიმდინარეობას, რომლის საფუძველზეც, მრავალეროვნული ოსმალეთის იმპერიის ადგილას შეიქმნა თურქული ეროვნული სახელმწიფო და რომელიც, მოგვიანებით, მის დამაარსებლად აღიარებული მუსტაფა ქემალ ათათურქის სიკვდილის შემდეგ, ოფიციალურ სახელმწიფო იდეოლოგიად გამოცხადდა, ხოლო ათათურქის პიროვნების გარშემო, მისივე სიცოცხლეში დაწყებული პიროვნების კულტის შექმნა დასრულდა და 1951 წელს, დემოკრატიული პარტიის მიერ მიღებული კანონით „ათათურქის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულებების შესახებ“, ათათურქის ფიგურის საკრალიზაცია საკანონმდებლო დონეზეც განხორციელდა. ამავე დროს, ქემალიზმთან მიმართებაში, ხშირად ვხვდებით ურთიერთსაპირისპირო მოსაზრებებს, რომ იგი „თურქული ტიპის ფაშიზმი“ ან „თურქული ტიპის სოციალიზმია“.
ექვსი ისარი - ქემალიზმის ძირითადი პრინციპები
ქემალიზმს გააჩნია ექვსი მთავარი პრინციპი, რომლებიც ექვსი ისრის სახელით არიან ცნობილი და რომლებიც, ექვსი ისრის სიმბოლოს სახით, დღევანდელ თურქულ პარტიულ სპექტრში, ქემალისტური ტრადიციის გამგრძელებლად მიჩნეული სახალხო რესპუბლიკური პარტიის ლოგოზეც არის გამოსახული. ეს პრინციპები შემდეგია: რესპუბლიკანიზმი, სახალხოობა, ნაციონალიზმი, სეკულარიზმი, ეტატიზმი და რეფორმიზმი. მოგვიანებით, ეს პრინციპები, კონსტიტუციურად იქცა, 1937 წლის საკონსტიტუციო შესწორებამ ისინი პირველადი სახით აქცია კონსტიტუციის ნაწილად, ხოლო 1982 წლის კონსტიტუციამ, ეს პრინციპები შეიტანა კონსტიტუციაში, როგორც მუხლები, რომელთა შეცვლაც კონსტიტუციურად აკრძალულია.
რესპუბლიკანიზმი
რესპუბლიკანიზმი ქემალიზმის მთავარი პრინციპია. ქემალიზმის მიხედვით, რესპუბლიკური წყობილება, ეროვნული სახელმწიფოს მოწყობისათვის ყველაზე შესაფერისი სახელმწიფო მოწყობის ფორმაა, რომელიც უზრუნველყოფს ხალხის წარმომადგენლობას ქვეყნის მართვაში და ამავე დროს, განსხვავებით მონარქიისაგან, რომელსაც, სახალიფოს სახით, რელიგიური ელემენტებიც ჰქონდა, სრულ შესაბამისობაშია ევროპის ქვეყნებში მიღებულ, სეკულარული სახელმწიფოს მართვის მოდელებთან. რესპუბლიკა, ქემალიზმის მიხედვით, ამავე დროს, ეროვნული სუვერენობის გარანტიად უშუალოდ ხალხის ნება გვევლინება. ამასთანავე, კიდევ ერთ მიზეზად იმისა, რომ რესპუბლიკურ წყობას, განსხვავებით მონარქიულისაგან, სახალხო ლეგიტიმაცია გააჩნდა, ათათურქი მიიჩნევდა იმას, რომ საბერძნეთის წინააღმდეგ ომში, ჯარი, რომელმაც გაიმარჯვა და რომელსაც მუსტაფა ქემალ ათათურქი სარდლობდა, თურქეთის დიდ ეროვნულ მეჯლისს ექვემდებარებოდა, რომელიც წარმოადგენდა არა სულთან ან მონარქიას, არამედ ხალხს.
ამგვარად, ქემალისტურ რესპუბლიკანიზმში, ცენტრალურ როლს ასრულებს მეჯლისი, როგორც ხალხის წარმომადგენელი, რომელიც ამავე დროს ირჩევს პრეზიდენტს და პასუხისმგებელია დაამტკიცოს და აკონტროლოს მინისტრთა კაბინეტი, პრემიერ-მინისტრის ხელმძღვანელობით, რომელიც უშუალოდ მეჯლისის წინაშეა პასუხისმგებელი. თუმცა პრაქტიკაში, ეს პირდაპირი არჩევნების გზით მეჯლისის და ხელისუფლების არჩევას ყოველთვის არ გულისხმობდა. მაგალითად, სახალხო რესპუბლიკური პარტიის ერთპარტიული მმართველობის პერიოდში, 1923-1946 წლებში, საპარლამენტო არჩევნები ორ ეტაპიანი იყო. ამომრჩევლები ირჩევდნენ დელეგატებს, რომლებიც, თავის მხრივ, წარმოდგენილი სიიდან ირჩევდნენ დეპუტატებს. არჩევნების ასეთი სისტემის გამო, ერთპარტიული პერიოდის ხელისუფლებას ხშირად აკრიტიკებდნენ და აკრიტიკებენ, ხალხის რეალური მოსაზრებების იგნორირების და მათი პოლიტიკურ სისტემაში მონაწილეობის შეზღუდვის გამო.
სახალხოობა
სახალხოობა (Halkçılık), ქემალიზმის მეორე ფუნდამენტურ პრინციპს შეადგენს და მიუხედავად თარგმანის თავისებურებებისაგან, პოპულიზმის დასავლეთ ევროპული გაგებისაგან განსხვავებულია. ქემალიზმის მიხედვით, სახალხოობა, პირველ რიგში პოპულარული ლეგიტიმაციის მქონე სახელმწიფოს შექმნაა, სადაც ხელისუფლების ლეგიტიმაციის წყარო ხალხი იქნება, ხოლო სახელმწიფოს ფუნქცია, საზოგადოების თანამედროვე, პროგრესულ ნიადაგზე გარდაქმნა იყო. ქემალისტური სახალხოობის პრინციპისავე მიხედვით, თურქი ერი, მონოლითურ და უკლასო ეროვნულ ფორმაციას შეადგენდა და ამგვარად, ქემალიზმის მთავარი მახასიათებლები, განსაკუთრებით სახალხო რესპუბლიკური პარტიის ერთპარტიული მმართველობის პერიოდში, კორპორატიზმი და სოლიდარიზმი იყო.
ქემალისტური კორპორატიზმი, მეტწილად ზია გოქალფისეულ ფორმულირებას ეყრდნობოდა, რომელიც საზოგადოებას, სხვადასხვა პროფესიული და ეკონომიკური გაერთიანებების რთულ სინთეზად მოიაზრებდა, რომლებიც ერთმანეთზე საერთო საჭიროებებით და სოციალური ფაქტორებით იყვნენ გადაბმულნი. გოქალფისეული კორპორატიზმი სახალხო რესპუბლიკური პარტიის 1935 წლის პროგრამაში მოცემულ სახალხოობის განმარტებაში შემდეგნაირად აისახა:
ლაიციზმი (სეკულარიზმი)
ქემალიზმის მესამე მთავარ პრინციპს ლაიციზმი (სეკულარიზმი) წარმოადგენს. თურქული ლაიციზმი, დიდწილად ფრანგულ ლაიციზმს ემყარება და ფრანგული პოზიტივიზმის გავლენის შედეგია, რომელიც, ოსმალეთის იმპერიაში ფრანგული კულტურის პოპულარობის შედეგად, ოსმალეთის და თურქეთის პოლიტიკურ ცხოვრებაში მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა. ოფიციალურად, ქემალისტური ლაიციზმი, პოლიტიკურ ცხოვრებაში რელიგიის როლის შეზღუდვას ისახავდა მიზნად და სახალიფოს გაუქმება, სუფიური რელიგიური საძმოების მოღვაწეობის შეზღუდვა, სუფიური რელიგიური დაწესებულებების დიდი ნაწილის დახურვა, კონსტიტუციიდან სახელმწიფო რელიგიის გრაფის ამოღება, რელიგიური სამოსის აკრძალვა და მედრესეების დახურვა და მათ ნაცვლად საერო განათლების მთელი ქვეყნის მასშტაბით გავრცელება, ქემალისტური სეკულარიზაციის პროცესის მნიშვნელოვანი მოვლენები იყო. მაგრამ ქემალისტური ლაიციზმი, განსხვავებით ევროპული მოდელებისაგან, საზოგადოებრივი და პოლიტიკური ცხოვრების სეკულარიზაციასთან ერთად, რელიგიური ცხოვრების კონტროლზე სახელმწიფო მონოპოლიის დაწესების გზით, ამავე დროს ისლამის თურქიზაციას ისახავდა მიზნად.
რელიგიაზე ოფიციალური სახელმწიფო კონტროლის არსებობას ოსმალეთის იმპერიაში ხანგრძლივი ტრადიცია ჰქონდა და არსებობდა შეიხულისლამის თანამდებობაც, რომელსაც იმპერიის რელიგიურ საქმეთა კონტროლი ევალებოდა. რელიგიური ცხოვრების კონტროლზე სახელმწიფო მონოპოლიის დაწესების პირველი მცდელობები ახალგაზრდა თურქების პერიოდში დაიწყო, შეიხულისლამი მინისტრთა კაბინეტის წევრი გახდა, ხოლო რელიგიური ორგანიზაციების კუთვნილი ქონების მართვა მინისტრთა კაბინეტს დაევალა. რესპუბლიკის დაარსების და სახალიფოს გაუქმების შემდეგ, 1924 წელს, ჩამოყალიბდა რელიგიურ საქმეთა სამმართველო, რომელსაც თურქეთში რელიგიური ცხოვრების კონტროლი დაევალა. გადაიდგა ნაბიჯები ისლამის თურქიზაციისაკენ; ისლამური ლოცვისკენ მოწოდება - აზანი, რომელიც ტრადიციულად არაბულად იკითხებოდა, თურქულად ითარგმნა, თურქულადვე ითარგმნა მუჰამედის დაბადების აღსანიშნავად წაკითხული მევლიდის ტექსტებიც, მთლიანად გათურქულდა პარასკევის ქადაგებებიც. ამავე დროს, იყო შემთხვევები, როდესაც რელიგიურ საქმეთა სამმართველო ერეოდა დოქტრინის საკითხებშიც, მაგალითად, 1951 წელს, სტამბოლის ერთ-ერთი მეჩეთის იმამი, შიიზმის პროპაგანდის ბრალდებით გაათავისუფლეს.
ქემალისტური ლაიციზმი, გარკვეული დოზით ტრანსფორმაციას ექვემდებარება. მაგალითად, 1961 წელს, შეიარაღებული ძალების წარმომადგენლებით დაკომპლექტებული დროებითი მთავრობის, ეროვნული ერთობის კომიტეტის თაოსნობით მიღებულმა ახალმა კონსტიტუციამ, რელიგიურ საქმეთა სამმართველოს კონსტიტუციური სტატუსი მიანიჭა. 1927-1946 წლებში, საჯარო სკოლებიდან ამოღებული რელიგიის გაკვეთილები, 1948 წელს, არჩევითი საგნის სახით, კვლავ სახალხო რესპუბლიკური პარტიის დამსახურებით დაბრუნდა სასწავლო პროგრამაში. 1982 წელს კი, ასევე სამხედრო ხელისუფლების მიერ, რომელიც თავს ქემალისტად მიიჩნევდა და წარმოაჩენდა, რელიგიის გაკვეთილები, კონსტიტუციის ძალით, საშუალო განათლების ყველა ეტაპზე სავალდებულოდ გამოცხადდა.
რეფორმიზმი
რეფორმიზმი (inkılâpçılık) ქემალიზმის მეოთხე მთავარ პრინციპს წარმოადგენს და აუცილებლად მიიჩნევს ტრადიციული ინსტიტუციების და წყობილების, პერმანენტულ ცვლილებას, ისე, რომ ქვეყანაში არსებული სისტემა თანამედროვე ცივილიზაციასთან სრულ შესაბამისობაში იყოს. ქემალისტური ნორმების მიხედვით, ნებისმიერი სახის რეფორმა წინ გადადგმული ნაბიჯია, საიდანაც უკან დახევის შესაძლებლობა არ არსებობს. რეფორმების მონაპოვარის დაცვა, აუცილებელია იმისათვის, რომ საზოგადოებამ თანამედროვე ცივილიზაციის შესაბამის მდგომარეობას მიაღწიოს. ამგვარად, თურქეთის ორივე კონსტიტუციაში, რომლებიც ქემალისტური რეფორმების შემდეგ მიიღეს ხელისუფლებების მიერ რომლებიც საკუთარ თავს ქემალისტებად მოიაზრებდნენ, არსებობს მუხლები, რომლებიც მიზნად რეფორმების მონაპოვრად მიჩნეული კანონების დაცვას ისახავენ მიზნად.
ქემალისტური რეფორმიზმის მიხედვით, მთავარი მიზანი, თურქული საზოგადოების განვითარებული საზოგადოების დონეზე მიყვანაა და ამისათვის, დასავლური ცივილიზაციისმონაპოვარის გადმოტანა და თურქულ საზოგადოებაში დანერგვაა საჭირო, რასაც, არ არის აუცილებელი, რომ ხალხის ფართო მასები მხარს უჭერდნენ. რეფორმიზმი, თურქულ და ქემალისტურ კონტექსტში, ამავე დროს, რელიგიურ ნიადაგზე დაყოფილი თემიდან ეროვნული სახელმწიფოს მშენებლობის პროცესს და მის თანმდევ მოვლენებსაც მოიცავს. ქემალისტური რეფორმიზმი ამავე დროს, წარსულთან კავშირის გაწყვეტასაც მოიცავს, რის ფარგლებშიც, შესაძლებელია გატარდეს რადიკალური ცვლილებებიც, როგორიცაა ისეთი დიდი კულტურული მნიშვნელობის მქონე ატრიბუტიკის ცვლილება, როგორიცაა ანბანი, კალენდარი, ტრადიციული კანონმდებლობა და სხვა.
ნაციონალიზმი
ქემალიზმის მეხუთე პრინციპი ნაციონალიზმია. თურქეთის რესპუბლიკის პერიოდის ყველა კონსტიტუციაში არსებული ჩანაწერის მიხედვით, ოფიციალურად, ქემალიზმი, სამოქალაქო ნაციონალიზმია, რომლის მიხედვითაც, თურქეთის რესპუბლიკის ყველა მოქალაქე, წარმოშობის და რელიგიის მიუხედავად თურქად მიიჩნევა. თურქეთის ეთნიკური შედგენილობის გათვალისწინებით, ამგვარი დეფინიცია, ამავე დროს, კორპორატიზმის გავლენად შეიძლება იქნეს მიჩნეული, რომელიც, მიზნად თურქეთის მთელი მოსახლეობის ერთი იდენტობის ქვეშ გაერთიანებას ისახავს მიზნად. ამავე დროს, ქემალისტური ნაციონალიზმი, დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს თვითიდენტიფიკაციას, რის მაგალითადაც ათათურქის ცნობილი ფრაზა „რა ბედნიერია ის, ვისაც შეუძლია საკუთარ თავს თურქი უწოდოს!“. პრაქტიკაში ქემალისტური ნაციონალიზმი ევროპული ტიპის სამოქალაქო ნაციონალიზმისაგან განსხვავდება, რადგანაც, აგრძელებს ახალგაზრდა თურქების ტრადიციას და ქემალისტურ ნაციონალიზმშიც, თურქი ერის „საშენ მასალად“ ოსმალეთის იმპერიის მუსლიმი მილეთია აღებული. შესაბამისად, არამუსლიმი მოქალაქეები მხოლოდ იურიდიულად ითვლებიან თურქებად, პრაქტიკაში კი თანასწორუფლებიან მოქალაქეებად არ განიხილებიან. არათურქი მუსლიმი მოქალაქეები პოტენციურ თურქებად განიხილებიან და სახელმწიფო პოლიტიკა მათი, თურქული იდენტობის ფარგლებში ნებაყოფლობითი ან იძულებითი ასიმილაციაა. ამავე დროს, ქემალისტური ნაციონალიზმი, არ არის ტრადიციული გაგებით რასისტული და უფრო მეტად ეთნიცისტურ ხასიათს ატარებს, რომლის მიზანიც, ერთპარტიულ პერიოდში, ახალი ერის შექმნა იყო. რელიგიური ფაქტორისადმი დამოკიდებულებით, ქემალისტური ნაციონალიზმი მისდევს სხვა პოსტ-ოსმალური სახელმწიფოების ტენდენციას, სადაც დომინანტური ეთნიკური ჯგუფის იდენტობის ერთ-ერთ მთავარ განმსაზღვრელს ასევე რელიგია წარმოადგენდა. ოფიციალურად დეკლარირებული სეკულარიზმი, ქემალისტურ ნაციონალიზმში თურქის დეფინიციას არ ცვლის და მხოლოდ და მხოლოდ აიძულებს თურქული იდენტობის მქონე მოქალაქეებს, საზოგადოებრივ ცხოვრებაში მოერგონ სახელმწიფოს მიერ დადგენილ საზღვრებს. ასევე, თურქი, ვალდებული იყო მორგებოდა სახელმწიფოს მიერ დადგენილი რელიგიური პრაქტიკის საზღვრებს, რამაც, ისლამის რელიგიის საქმეთა სამმართველოს მიერ აღიარებული ვერსიის მიმდევრობა, სრულუფლებიანი მოქალაქეობისათვის აუცილებელ პირობად აქცია, შესაბამისად, ჩამოყალიბდა „იდეალური მოქალაქის“ ცნება, რომელიც გარკვეული ცვლილებებით, თურქულ სამეცნიერო წრეებში და მედიაში დღემდე აქტიური განხილვის საგანია და მისი ერთ-ერთი მთავარი კომპონენტი იდეალური მოქალაქის რელიგიური თვისებებია.
ქემალისტურ ნაციონალიზმში რელიგიის როლზე მიუთითებს ისიც, რომ თურქეთს და საბერძნეთს შორის მოსახლეობის გაცვლა არა ეთნიკურ, არამედ რელიგიურ ნიადაგზე განხორციელდა და  ქემალისტური ელიტის რადიკალური და უარყოფითი რეაქცია ენობრივად და ეთნიკურად თურქული მოდგმის, ქრისტიანი გაგაუზების თურქეთში გადმოსახლების მცდელობებთან დაკავშირებით.
ქემალისტური ნაციონალიზმი და ირედენტიზმი
ერთადერთი გამონაკლისი, როდესაც თურქეთმა დაარღვია სტატუს-კვოს შენარჩუნების პრინციპი და ტერიტორიული ექსპანსია განახორციელა, 1939 წელი იყო, როდესაც, თურქეთის ხელისუფლებამ, ისარგებლა იმ ფაქტით, რომ საბერძნეთი აპირებდა მიენიჭებინა დამოუკიდებლობა მის დაქვემდებარებაში მყოფი სირიისათვის და იმ ფაქტით, რომ ნაცისტური გერმანიის საფრთხის გამო საფრანგეთს არ შეეძლო თურქეთის წინააღმდეგ რაიმე სახის სამხედრო მოქმედება ეწარმოებინა და მიიერთა ალექსანდრეტას სანჯაყი, რომელზეც პრეტენზიას სირიაც აცხადებდა და მას ჰათაის პროვინცია უწოდა.
ეტატიზმი
ქემალიზმის მეექვსე და ბოლო მთავარი პრინციპი ეტატიზმია. ეტატიზმი, ქემალისტურ კონტექსტში აქცენტირებს სახელმწიფოს როლზე, როგორც ეკონომიკური და საზოგადოებრივი ცხოვრების ცენტრალურ მამოძრავებელზე. ეკონომიკაში, ინფრასტრუქტურის განვითარება და ინდუსტრიალიზაცია, სახელმწიფოს პასუხისმგებლობად და პრეროგატივად იქცა, ისე, რომ კერძო საკუთრების არსებობა მთლიანად არ გამოირიცხებოდა და ზოგიერთ შემთხვევაში, კერძო სექტორს უშუალოდ სახელმწიფოც უწევდა მხარდაჭერას. ქემალისტური ეტატიზმის მნიშვნელოვან იდეოლოგიურ კომპონენტებს შეადგენდნენ თვითკმარობის პრინციპი და სახელმწიფოს როლი მასობრივი პროფესიული განათლების დანერგვაში, რაც, პროვინციებში სასოფლო ინსტიტუტების ტიპის საგანმანათლებლო დაწესებულებების შექმნაში გამოიხატა. ამავე დროს, ეტატიზმი გამოიხატებოდა, ეკონომიკის მნიშვნელოვან, მაგრამ კერძო სექტორისათვის ნაკლებად საინტერესო ან ფინანსური საჭიროებების გამო არარენტაბელურ, მაგრამ სტრატეგიულ დარგებში, უშუალოდ სახელმწიფოს პირდაპირი მონაწილეობით ინდუსტრიული ბაზის შექმნაში.
მემარცხენე და მემარჯვენე ქემალიზმი
ქემალიზმი, როგორც იდეოლოგია, მიუხედავად ძირითადი პრინციპების არსებობისა, ერთპარტიულ პერიოდში საკმაოდ არამყარ ხასიათს ატარებდა და მისი სტატიკურ იდეოლოგიად ჩამოყალიბება მრავალპარტიული სისტემის ფორმირების და სახალხო რესპუბლიკური პარტიის ოპოზიციაში გადასვლის შემდეგ განხორციელდა. შედეგად, დღეს, შეიძლება ითქვას, რომ ქემალიზმის ორი მთავარი ინტერპრეტაცია არსებობს — მემარცხენე ქემალიზმი, რომელიც, სათავეს 1930-იან წლებში გამომავალ, ჟურნალ „Kadro“-დან იღებს და ძირითადად, მაგრამ არა ექსკლუზიურად სახალხო რესპუბლიკური პარტიის კონტექსტში, სოციალ-დემოკრატიასთან და მემარცხენე ცენტრიზმთან არის ასოცირებული,  ხოლო მის გარეთ მემარცხენე პოლიტიკასთან, რომელიც ქემალიზმს, სოციალისტური რევოლუციის პირველ ეტაპად — ბურჟუაზიულ-დემოკრატიულ რევოლუციად მოიაზრებს, ხოლო მისი შეცდომების და ნაკლულოვანებების შესწორებას ახალი თაობის რევოლუციონერების მოვალეობად მოიაზრებს.
მემარჯვენე ქემალიზმი მეტწილად ცივი ომის პერიოდის ანტიკომუნისტურ მოძრაობასთან და თურქეთის შეიარაღებული ძალების 1971 წლის 12 მარტის შემდგომ პოლიტიკასთან ასოცირდებოდა. თურქეთის შეიარაღებული ძალების პოლიტიკურ და იდეოლოგიურ ნარატივში, ქემალისტური პერიოდის პროდუქტს - 1930-იანი წლების პერიოდის მილიტარისტულ ნაციონალიზმს ეყრდნობოდა. 1980 წლის 12 სექტემბრის სამხედრო გადატრიალების შემდეგ. ახალი ხელისუფლების მიერ გამოცემული პოლიტიკური ბროშურები და პროპაგანდისტული მატერიალიც, რომელიც ქემალიზმს ეხებოდა, განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებდა ქემალიზმის შემადგენელ ნაციონალიზმის პრინციპზე და აცხადებდა, რომ ქემალიზმი პირველ რიგში ნაციონალიზმია. ამავე დროს, ქემალიზმი, მოიაზრებოდა კომუნიზმის მთავარ ანტიდოტად და ეროვნულ, ნაციონალისტურ იდეოლოგიად. თურქეთის შეიარაღებული ძალები, ამასთანავე ქემალიზმს მოიაზრებდნენ როგორც დაყოფილი საზოგადოების რთულ სიტუაციაში გამაერთიანებელ იდეოლოგიას, რომელიც, ნებისმიერი სახის პარტიულ პოლიტიკაზე მაღლა იდგა და ქვეყნის იდეოლოგიას წარმოდგენდა. 1980 წლის შემდგომი თურქეთის პოლიტიკური სისტემა, ქემალიზმის, 1980 წლის 12 სექტემბრის სამხედრო გადატრიალების ლიდერის ქენან ევრენის კუთვნილი ინტერპრეტაციის მიხედვით მოეწყო და ახლად შექმნილი სისტემა, სახალხო რესპუბლიკური პარტიის ყოფილმა ლიდერმა ბულენთ ეჯევითმა, მისი თვისებების გამო, შეადარა ჩიტს, რომელსაც მხოლოდ მარჯვენა ფრთა ჰქონდა.
ქემალიზმი დღეს
დღევანდელ თურქეთში ქემალიზმი, მიუხედავად იმისა, რომ კონსტიტუციაში ჩაწერილი მუხლები, რომლებიც მის როლს განსაზღვრავენ, კვლავ ძალაშია. ხელისუფლების და სახელმწიფოს ოფიციალურ იდეოლოგიას ფაქტობრივად აღარ წარმოადგენს და ხშირი კრიტიკის ობიექტს წარმოადგენს, როგორც სახელისუფლებო,ისე ოპოზიციური მედიაში. ქემალიზმს აკრიტიკებენ როგორც იდეოლოგიას, რომელიც მორწმუნე მუსლიმების უფლებებს ზღუდავდა, ჩაგრავდა უმცირესობებს და ხალხის სურვილის გარეშე იყო თავს მოხვეული. ამასთანავე, ბოლო პერიოდში, თურქეთის მმართველი, სამართლიანობის და აღმავლობის პარტია, ხშირად ხდება კრიტიკის საბაბი, იმ ნაბიჯების გამო, რომლებიც საზოგადოების გარკვეული ნაწილების მიერ მის „ქემალიზმზე მოქცევად“ ან „ქემალიზმთან ალიანსად“ ფასდება.
პარტიული სპექტრზე, ქემალიზმი თურქეთში წარმოდგენილია მთავარი ოპოზიციური პარტიის სახალხო რესპუბლიკური პარტიის სახით, რომელიც საკუთარ თავს 1923 წელს მუსტაფა ქემალ ათათურქის მიერ დაარსებული პარტიის მემკვიდრედ მოიაზრებს და ბულენთ ეჯევითის მიერ დაარსებული, 2002 წლის შემდეგ ძალიან დასუსტებული და მცირერიცხოვანი დემოკრატიული მემარცხენე პარტიის სახით. ორივე პარტია, ქემალიზმის მემარცხენე-ცენტრიზმის მიმდევარ ვერსიას წარმოადგენს. დემოკრატიული მემარცხენე პარტია, ქემალიზმის სუვერენისტულ და თვითკმარობისაკენ მიმართულ პრინციპებთან ერთად, ყურადღებას სოციალურ სამართლიანობაზე, საჯარო სექტორის როლზე, დოვლათის სამართლიან გადანაწილებაზე ამახვილებს ყურადღებას. სახალხო რესპუბლიკური პარტიის პროგრამა კი, ახლებურად განმარტებულ 6 ისრის პრინციპით იწყება, სადაც რესპუბლიკანიზმი განმარტებულია როგორც პლურალიზმზე და ადამიანის უფლებებზე დამყარებული, ათათურქისეული ნაციონალიზმი როგორც კულტურული მრავალფეროვნების მიმართ ტოლერანტული თანასწორუფლებიანი მოქალაქეობა, ეტატიზმი როგორც სოციალური სამართლიანობა და სამართლიანი განვითარების მოდელი, სეკულარიზმი როგორც განსხვავებული სარწმუნოებების და ცხოვრების სტილების პატივისცემაზე დაყრდნობილი, სახალხოობა როგორც ჰუმანისტური სოლიდარობის პრინციპი და ქემალისტური რეფორმიზმი/რევოლუციურობა, როგორც განმანათლებლობა და დემოკრატიული რევოლუციისკენ სწრაფვა. ამავე დროს, სახალხო რესპუბლიკური პარტიის შინაგანაწესი, ათათურქს აღიარებს მის მუდმივ ლიდერად, ხოლო პარტიის ლოგო არის წითელ ფონზე ექვსი თეთრი ისარი, რომლებიც ქემალიზმის ექვს ძირითად პრინციპს წარმოადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:თურქული ნაციონალიზმი კატეგორია:სახელმწიფო იდეოლოგიები კატეგორია:ეპონიმური პოლიტიკური იდეოლოგიები
სნუკერისტების ოფიციალური რეიტინგი 1988-1989 წლების სეზონზე
სნუკერისტების ოფიციალური რეიტინგი 1988-1989 წლების სეზონზე წარმოადგენს სნუკერისტების მიერ სეზონის განმავლობაში დაგროვებული რეიტინგული ქულების ჯამს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სნუკერისტების მსოფლიო რეიტინგი კატეგორია:1988 წელი სნუკერში კატეგორია:1989 წელი სნუკერში
ასტახოვის ჯვართამაღლების ეკლესია
ასტახოვის ჯვართამაღლების ეკლესია (Церковь Воздвижения Креста Господня) — მართლმადიდებლური ეკლესია კამენის რაიონის სოფელ ასტახოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 1914 წელს.
ეკლესიის მისამართი: 347852, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კამენის რაიონი, სოფელი ასტახოვი, საბჭოს ქუჩა № 36.
ისტორია
1792 წელს, როდესაც სტანიცა კამენსკოეში (ამჟამად კამენსკ-შახტინსკი) ააგეს და აკურთხეს ქვის კამენსკაიის ღვთისმშობლის საფარველის ეკლესია, ძველი ეკლესია, რომელიც აგებული იყო 1748 წელს, იყიდა კაზაკების პოლკოვნიკმა ივან სკასირსკიმ და გააგზავნა სლობოდა სკასირსკიაში, სადაც 1795 წელს ხელახლა ააგეს და აკურთხეს უკვე ჯვართამაღლების სახელზე. 1906 წელს სლობოდაში დაიწყო ახალი აგურის ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც ააგეს 1912 წელს. ძველი ხის ეკლესია დაშალეს და გადაეცა ხუტორ ასტახოვის მრევლს, სადაც დაიწყეს აგება 1913 წლის მშენებლობის განყოფილების გადაწყვეტილების საფუძველზე. აქაც ეკლესიამ მიიღო ჯვართამაღლების სახელწოდება. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1914 წელს და მალევე აკურთხეს კიდეც.
XVIII საუკუნის პირველ ნახევარი აგებული და რევოლუციებს, სამოქალაქო ომებსა და მსოფლიო ომს გადარჩენილი ეკლესია მოქმედია დღემდე. 1994 წლის 14 მარტის № 69 გადაწყვეტილებით ასტახოვის ეკლესია წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის ძეგლს.
ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი იოანე ელატონცევი, რომელიც დაჯილდოებულია შახტნის ეპარქიის ორდენით „შახტინის ეპარქიის წინაშე დამსახურებისათვის“.
ეკლესია ერთგუმბათიანი და ერთსაკურთხევლიანია. კანკელი სამიარუსიანია.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
დაუნორუბიცინი
მინი|მარჯვნივ|დაუნორუბიცინი დაუნორუბიცინი (, Daunorubicin) — ანტრაციკლინური ანტიბიოტიკებიდან ერთ-ერთი, ციტოსტატიკური პრეპარატი, რომელიც ცნობილია 1960-იანი წლებიდან.
პროდუცირდება Streptomyces coeruleorubidus ან Streptomyces peucetius მიკროორგანიზმებით. თრგუნავს გრამდადებითი ბაქტერიებისა და მიკობაქტერიების ზრდას, მაგრამ დაბალ აქტიურობას ავლენს გრამუარყოფითი ბაქტერიების მიმართ. გამოიყენება კიბოს ქიმიოთერაპიაში, აგრეთვე გამშვები მასალის სახით გამოიყენება სხვა ანტრაციკლური ანტიბიოტიკების წარმოებაში (დოქსორუბიცინი, ეპირუბიცინი, იდარუბიცინი და სხვა). დაუნორუბიცინის მოლეკულა შედგება ტეტრაციკლური ანტრაქინოიდურ აგლიკონ დაუნორუბიცინონისგან, რომელიც გლიკოზიდური ბმითაა დაკავშირებული ამინოშაქარ დაუნოზამინთან. სინონიმები: რუბომიცინი, რუბიდომიცინი, დაუნომიცინი.
სქოლიო
კატეგორია:ანტიბიოტიკები კატეგორია:ანტრაციკლინები კატეგორია:ინტერკალანტები
კუპირა (პერნამბუკუ)
კუპირა (Cupira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 416 მეტრზე. მიეკუთვნება პერნამბუკუს აგრარულ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბრეჟუ-პერნამბუკანუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 390 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 245.81 კმ²-ზე. ფართობი 95 156 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
იბირაჟუბა
იბირაჟუბა (Ibirajuba) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 612 მეტრზე. მიეკუთვნება პერნამბუკუს აგრარულ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბრეჟუ-პერნამბუკანუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 534 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39.74 კმ²-ზე. ფართობი 189 596 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
მანიაკჰეტა
მანიაკჰეტა (Mānyakheṭa, პრაკრიტზე Mannakheḍa, თანამედროვე Malkhed) — რაშტრაკუტების დედაქალაქი 818–982 წ.წ. მდებარეობს ინდოეთის შტატ კარნატაკას გულბარგას ოლში. ქალაქ გულბარგადან 40 კმ. მანძილზე.
დღემდე მალკედი არის ერთ–ერთი ყველაზე დიდი ცემენტის მწარმოებელი რეგიონი. დასახლება ახლა ყალიბდება, აგრეთვე, სასოფლო–სამეურნეო პროდუქციის ბიზნეს–ცენტრად. მიუხედავად იმისა, რომ წყალი იშვიათად გამოიყენება სოფლის მეურნეობაში. ამავე დროს, მალკედი არის ყველაზე დიდი მეცხოველეობის სავაჭრო ცენტრი რეგიონში.
მალკედში მდებარეობს ისტორიული ციხესიმაგრე, რომელსაც დიდი მნიშვნელობა აქვს მისი შემდგომი კულტურული განვითარებისათვის.
მანიაკჰეტა განსაკუთრებით აყვავდა მაშინ, როცა ის რაშტრაკუტების დედაქალაქი გახდა 814–968 წ.წ. მეფე ამოგჰავარშა I ცნობილია თავისი კულტურული მოღვაწეობით. ის 64 წელი მართავდა მალკედს. ის იყო პირველი ადამიანის, ვინც კლასიკურ კანადა (ენა)ზე წერდა. მისი შექმნილია კავირაჯამარგა და მრავალი სხვა ნაშრომი. ის ცდილობდა ჯაინიზმის გავრცელებას. ქალაქის, როგორც კულტურული ცენტრის არსებობა დაასრულა მეფე ჰარშამ 972–973 წ. წ.
დემოგრაფია
2001 წლის აღწერის მონაცემებით, მალკედში ცხოვრობს 2 180 კომლი. მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 11,180 ადამიანს, რომელთაგან 5,679 მამრობითი სქესის, ხოლო 5,501 მდედრობითი სქესის ადამიანია.
ტრანსპორტი
მალკედში კარგად არის განვითარებული საავტომობილო და სარკინიგზო ტრანსპორტი. დასახლება მდგომარეობს სახელმწიფო გზატკეცილზე, ქალაქ გულბარგადან 40 კილომეტრის დაშორებით. დასახლებაში მოქმედებს ასევე, სარკინიგზო სადგური.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კარნატაკის ქალაქები
კარცინომა
კარცინომა (καρκίνος — „კიბო“, ; -დან — „სიმსივნე“), კიბო — ავთვისებიანი სიმსივნის სახეობა, რომელიც ვითარდება სხვადასხვა ორგანოების ეპითელური ქსოვილის უჯრედებიდან (კანიდან, ლორწოვანი გარსიდან და სხვა შინაგანი ორგანოებიდან).
ზოგადი ცნობები
ავთვისებიანი სიმსივნეების საერთო მახასიათებელს წარმოადგენს მათი გამოხატული ქსოვილური ატიპიზმი (უჯრედების მიერ დიფერენცირების შესაძლებლობის დაკარგვა, რასაც მოსდევს ქსოვილის სტრუქტურის დაზიანება და სიმსივნეს წარმოქმნა), აგრესიული ზრდა, რაც აზიანებს, როგორც უშუალოდ ორგანოს, ასევე სხვა ახლომდებარე ორგანოებს, მიდრეკილება მეტასტაზირებისკენ, ანუ ლიმფის ან სისხლის დინებასთან ერთად მთელს ორგანიზმში სიმსივნეს უჯრედების გავრცელებისკენ, რის შედეგადაც სხვადასხვა ორგანოებში წარმოიქმნება სიმსივნეს ახალი კერები. ზრდის ტემპის მიხედვით ავთვისებიან სიმსივნეთა უმრავლესობა სჯობნის კეთილთვისებიანებს და, როგორც წესი, შეუძლია მოკლე დროში მნიშვნელოვანი ზომების მიღწევა.
სქოლიო
კატეგორია:ავთვისებიანი წარმონაქმნები კატეგორია:კარცინომები
ნიკლას მოისანდერი
ნიკლას მოისანდერი (Niklas Moisander; დ. 29 სექტემბერი, 1985) — ფინელი ფეხბურთელი, ფინეთის ეროვნული ნაკრებისა და საფეხბურთო კლუბ სამპდორიას წევრი. 2012 და 2013 წლებში დასახლედა ფინეთის საუკეთესო ფეხბურთელად.
კარიბის ზღვის მეკობრეები (ფილმების სერია)
კარიბის ზღვის მეკობრეები (Pirates of the Caribbean) — ფენტეზის და სათავგადასავლო კომედიური ჟანრის ფილმების სერია, რომლის პროდიუსერია ჯერი ბრუკჰაიმერი. იგი ეფუძნება უოლტ დისნეის ამავე სახელწოდების ატრაქციონებს. ფილმების რეჟისორები არიან გორ ვერბინსკი (1–3), რობ მარშალი (4), ხოლო იოახიმ რონინგი და ესპენ სანდბერგი იქნებიან სერიის მეხუთე ფილმის რეჟისორები. თავის მხრივ, სცენარის ავტორები არიან ტერი როსიო და ტედ ელიოტი (1–4), სტიუარტ ბიტლი (ამბავი, 1) და ჯეი უოლპერტი (ამბავი, 1), ხოლო მეხუთე ფილმის სცენარის ავტორი იქნება ჯენ ნეითენსონი.
ფილმში ძირითადად აღწერილია კაპიტან ჯეკ ბეღურას (ჯონი დეპი) თავგადასავლები. მათი მოქმედება მიმდინარეობს გამოგონილ ისტორიულ წარსულში, სამყაროში, რომელშიც ალტერნატიული რეალობა ბატონობს, ძირითად ანტაგონისტად წარმოდგენილია ბრიტანეთის იმპერია და აღმოსავლეთ ინდოეთის კომპანია, ხოლო მეკობრეები მმართველი ძალებისგან თავისუფლების სიმბოლოს წარმოადგენენ.
ფილმების სერია დაიწყო 2003 წელს პირველი ფილმის, „შავი მარგალიტის წყევლის“ გამოსვლით. წარმატების შემდეგ Walt Disney Pictures-ისგან ცნობილი გახდა, რომ გამოვიდოდა გაგრძელება ტრილოგიის სახით. ფრენჩაიზის მეორე ფილმი, „მკვდრის სკივრი“ გამოვიდა 3 წლის შემდეგ, 2006 წელს. იგი წარმატებული აღმოჩნდა და პრემიერის დღეს ფინანსური რეკორდები მოხსნა. მესამე ფილმი, „მსოფლიოს დასასრული“, 2007 წელს გამოვიდა. მეოთხე, „უცნაურ ნაპირებზე“ გამოვიდა 2011 წლის 20 მაისს, სტანდარტულ 2D, ციფრულ 3-D და IMAX 3D ფორმატებში. მან 1 მილიარდზე მეტი აშშ დოლარის ოდენობის შემოსავალი შეაგროვა და მსოფლიო კინოს ისტორიაში იქცა რიგით მერვე ფილმად ასეთი წარმატებით. დღეისთვის ფილმის ფრენჩაიზმა მსოფლიო მასშტაბით 3.72 მილიარდ დოლარზე მეტი შეაგროვა. იგი არის ყველა დროის ფილმების სერიაში რიგით მეექვსე შემოსავლიანი პროექტი. იგი აგრეთვე იყო პირველი კინო-ფრენჩაიზი, რომელშიც ერთზე მეტმა ფილმმა 1 მილიარდ დოლარზე მეტი შეაგროვა. მეხუთე ფილმი, „მკვდრები ზღაპრებს არ ჰყვებიან“ გამოვიდა 2017 წლის 17 ივლისს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Walt Disney Pictures-ის ფილმები კატეგორია:კარიბის ზღვის მეკობრეების მედია კატეგორია:ფილმები მეკობრეების შესახებ კატეგორია: ამერიკული ფილმების სერიები
ბრეგენცის საგრაფო
ბრეგენცის საგრაფო — ჩანაწერებში ნახსენებია, როგორც საღვთო რომის იმპერიის საგრაფო დაახლოებით 1043, 1160 წლებში. ბრეგენცის საგრაფოს მართავდა გრაფი, რომელსაც უდალრიხინგერი (Udalrichinger) ეწოდებოდა. 1451 წლიდან ბრეგენცის გრაფის ტიტულს ჰაბსბურგების დინასტიის წარმომადგენლები ატარებდნენ, რა დროსაც ბრეგენცი ავსტრიის საჰერცოგოსთან იყო გაერთიანებული. 1918 წლამდე ბრეგენცის გრაფის ტიტული მიჩნეული იყო, როგორც ავსტრიის იმპერატორის ტიტულის ნაწილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფორარლბერგის ისტორია კატეგორია:შვაბიის ისტორია კატეგორია:ბრეგენცი
გიორგი პაპავა
გიორგი პაპავა (დ. 16 თებერვალი, 1993, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, უზბეკური „ფახთაქორისა“ თბილისი|„დინამო თბილისისა“]] და საქართველოს ეროვნული ნაკრების საყრდენი ნახევარმცველი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ნეა სალამისის ფეხბურთელები კატეგორია:გორის დილას ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელები
სნუკერისტების ოფიციალური რეიტინგი 1989-1990 წლების სეზონზე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სნუკერისტების მსოფლიო რეიტინგი კატეგორია:1989 წელი სნუკერში კატეგორია:1990 წელი სნუკერში
ლაგოა-დუს-გატუსი
ლაგოა-დუს-გატუსი (Lagoa dos Gatos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 464 მეტრზე. მიეკუთვნება პერნამბუკუს აგრარულ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბრეჟუ-პერნამბუკანუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 615 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 69.42 კმ²-ზე. ფართობი 224 947 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
სოლტონ-სი
სოლტონ-სი (Salton Sea) — გაუდინარი მარილიანი რიფტული ტბა აშშ-ში, კალიფორნიის შტატში. იკავებს სალტონის პლაიის ყველაზე დაბალ ნაწილს. ფართობი 974 კმ². სიგანე 24 კმ, სიგრძე 56 კმ, მაქსიმალური სიღრმე 16 მ. ფართობი იცვლება ნალექების შესაბამისად. მდებარეობს ქვემო კალიფორნიის ღრმულში, ზღვის დონიდან −69 მ-ით დაბლა. ტბა შემთხვევით შექმნეს კალიფორნიის სამშენებლო კომპანიის ინჟინერებმა 1905 წელს. ტბის პირას არის დასახლებული პუნქტები. ტბას გამოსაზამთრებლად ან გასამრავლებლად 400-მდე სახეობის წყლის ფრინველი სტუმრობს. სოლტონ-სი ტურიზმის ცენტრია. აუზის მაქსიმალური ტემპერატურა 40-45°C აღწევს. მაღალი მარილიანობის მიუხედავად ტბაში გვხვდება თევზის რამდენიმე სახეობა. ძირითადი შენაკადებია: ალამო, ნიუ-რივერი და უაიტუოტერი. საზრდოობს სასოფლო-სამეურნეო წყლებით, დრენაჟული სისტემებითა და ნაკადულებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის ტბები
ჩოჩოპეს რაიონი
ჩოჩოპეს რაიონი (Distrito de Chochope) — რაიონი პერუში, ლამბაიეკეს რეგიონის ლამბაიეკეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 215 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 107 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 79.27 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლამბაიეკეს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლამბაიეკეს პროვინციის რაიონები
გიორგი ძიგვაშვილი
გიორგი ძიგვაშვილი (დ. 1917 — გ. 17 ოქტომბერი, 1942) — ქართველი პოეტი. 1941 წლის ანტისაბჭოთა შეთქმულების ერთ-ერთი ორგანიზატორი.
ბიოგრაფია
გიორგი ძიგვაშვილი 1917 წელს დაიბადა ზედა ციხესულორის უბან კეჭნარაში, (ამჟამინდელი ქალაქი ვანი), მიხაკო ძიგვაშვილისა და ნინა სანიკიძის ოჯახში. ძმასთან, პიმენთან ერთად სწავლობდა ვანის პირველ საშუალო სკოლაში, საიდანაც ძმები გარიცხეს მამის „განკულაკების“ გამო. გიორგი და პიმენი საცხოვრებლად თბილისში ბიძასთან, პალადი ძიგვაშვილთან გადავიდნენ, სადაც თათრის მოედანზე ცხოვრობდნენ და სახლში მოახერხეს განათლების მიღება. 1935 წელს გიორგი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ინგლისური ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე ჩაირიცხა.
თავის თანამედროვეების აღწერით, გიორგი მიმზიდველი გარეგნობის, ტანმორჩილი ახალგარდა იყო, მეტად კეთილი და გამორჩეულად თავმდაბალი ბუნებით. იგი ძირითადად დაკავებული იყო თარგმნით და ინგლისური ენის ცოდნის გაღრმავებით და მიუხედავად იმისა, რომ ლექსებსაც წერდა, ამას კარგა ხანი არ ამჟღავნებდა. თუმცა გიორგის ლექსებმა დიდი პოპულარობა მოიპოვეს მაშინდელ ახალგაზრდებში, როგორც კი დღის სინათლე იხილეს, მათ შორის: „შეხვედრა“, „ხევსურები არაგვის პირას“, „ღამე ოპერის ბაღში“, „სახელი“, „გაზაფხული მარაბდის სასაფლაოზე“. გიორგიმ შესანიშნავად იცოდა ინგლისური ენა და რომანტიკოსი პოეტის, რობერტ ბერნსის უამრავი ლექსი თარგმნა ქართულ ენაზე, მათ შორის — „პატიოსანი სიღარიბე“ (Is There for Honest Poverty) და „ადრეა ჩემი გათხოვება“ (I'm O'er Young To Marry Yet) — ისეთივე პოპულარობით სარგებლობდა საზოგადოებაში, როგორც მისი ლექსები და ახალგაზრდების დიდმა ნაწილმა ზეპირად იცოდა. მჭიდრო ლიტერატურული ურთიერთობა აკავშირებდა მაშინდელი თაობის ახალგაზრდა პოეტებთან — ლადო სულაბერიძესთან, ლადო ასათიანთან, რევაზ მარგიანთან, მირზა გელოვანთან და სხვებთან.
გიორგის უნივერსიტეტში სწავლისას, საბჭოთა კავშირმა წამოიწყო სამხედრო კამპანია დასავლეთ უკრაინის შემოსაერთებლად, ამ დროს უნივერსიტეტი გასამხედროებული იყო და გიორგის ლეიტენანტის ჩინი ჰქონდა. ამ ჩინით ჩააყენეს იგი წითელი არმიის რიგებში და უკრაინაში გაგზავნეს. ოპერაციები მცირე ხანს და ფაქტობრივად მსხვერპლის გარეშე დასრულდა, გიორგიც დაბრუნდა თბილისში და ძველ საქმიანობას დაუბრუნდა. არმიაში გატარებულ პერიოდზე დაწერა ლექსი „შეხვედრა დასავლეთ უკრაინაში“, რომელიც ჟურნალ „ჩვენ თაობაში“ გამოქვეყნდა.
ანტისაბჭოთა შეთქმულება
მიუხედავად შეთქმულების მონაწილეთა სიფრთხილისა, აჯანყება გაიცა. 1942 წლის 9 იანვარს დააკავეს მიხეილ იმერლიშვილი, სოლომონ იმერლიშვილი და გრიგოლ კოკილაშვილი. 11 იანვარს — შეთქმულთა დიდი ჯგუფი: ლევან თორაძე, კოტე ჯოგლიძე, შალვა შავიანიძე, გიორგი ძიგვაშვილი და ივანე ლაპიაშვილი. 1 თებერვალს — კოტე ხიმშიაშვილი.
საბჭოთა სამართალდამცავებმა სულ 33 ბრალდებული დააკავეს, ძირითადად თსუ-ს ასპირანტები და მეცნიერმუშაკები. ეჭვმიტანილები ამიერკავკასიის ფრონტის სამხედრო ტრიბუნალმა გაასამართლა.
გიორგი ძიგვაშვილს დაუპირისპირეს ერთ-ერთი გამცემი სახლთხუციშვილი, რომელიც ფარული შინსახკომის შტატგარეშე თანამშრომელი იყო. ერთ-ერთი ბრალდებულის ლევან თორაძის საგამოძიებო საქმეში წერია, რომ ძიგვაშვილის თქმით, როცა გერმანელები საქართველოში შემოვიდოდნენ, მთავრობის მეთაური გრიგოლ რობაქიძე უნდა გამხდარიყო. გამოძიების და სასამართლო პროცესის მიმდინარეობისას ბრალდებულები უარყოფდნენ ორგანიზაციის არსებობას. მიხეილ კაციტაძის და გიორგი ახობაძის თქმით, მართლაც სურდათ ორგანიზაციის შექმნა, მაგრამ პრაქტიკულად არაფერი მოუმოქმედებიათ რადგან, არ ჰყავდათ ხელმძღვანელი, რომელიც გაუძღვებოდათ, ამასთან გერმანია მოსკოვთან დამარცხდა და იოსებ სტალინის გამოსვლამ ისინი დაარწმუნა, რომ საბჭოთა კავშირის წარუმატებლობა დროებითი იყო.
1942 წლის 17 ოქტომბერს, სასამართლოს გადაწყვეტილებით სიკვდილით დასაჯეს 17 ახალგაზრდა, რომელთაც შეთქმულების ორგანიზება და მასში უშუალო მონაწილეობა დაუმტკიცდათ: გიორგი ძიგვაშვილი, კოტე ხიმშიაშვილი, კოტე ჯოგლიძე, შალვა შავიანიძე, გიორგი იმერლიშვილი, ჟორა ახობაძე, მიშა კაციტაძე, მიხეილ საბაშვილი, გიორგი ქადაგიძე, ლევან თორაძე, რომან ბატიაშვილი, თურმან შანშიაშვილი, გივი თარგამაძე, მიხეილ იმერლიშვილი, სოლომონ იმერლიშვილი, დიმიტრი ბურდიაშვილი, ზურაბ მისაბლიშვილი. შეთქმულებასთან სხვადასხვა ფორმით დაკავშირებული 13 პირი კი, ვისაც ნაკლები სიმძიმის ბრალეულობა დაუმტკიცდათ, დიდი ხნით შუა აზიაში გადაასახლეს, მათ შორის 10 წლით გადასახლება ორ, 7 წლით გადასახლება კი — ათ მსჯავრდებულს მიესაჯა. თინა გონიაშვილს, რომელიც ერთადერთი ქალი იყო ვისაც სასამართლომ გამამტყუნებელი განაჩენი გამოუტანა, 5 წლით მიუსაჯეს გადასახლება. გადასახლებულთა შორის იყვნენ იმედის მომცემი მწერლები: კიტა ბუაჩიძე, გიორგი კალანდაძე, აბო ფარესიშვილი. შეთქმულების ერთი მონაწილე, მწერალი ლადო ბალიაური გაიქცა, მაგრამ მოგვიანებით მაინც შეიპყრეს და ციმბირში გადაასახლეს, სადაც დაიღუპა. ბრალეულობა ვერ დაუმტკიცეს და სასამართლო დარბაზიდან გაათავისუფლეს მხოლოდ 3 ადამიანი: თინა თუშმალიშვილი, ლეო კვაჭაძე და გიორგი არსენიძე.
გიორგის დახვრეტის პარალელურად სამამულო ომის ფრონტზე დაიღუპა მისი უმცროსი ძმა, პიმენ ძიგვაშვილი, რომელიც ასევე იმედისმომცემ პოეტად ითვლებოდა და მისი ლექსები ვანის ადგილობრივ გაზეთ „კოლმეურნის მნათობში“ იბეჭდებოდა. შვილების დაღუპვამ მძიმედ იმოქმედა გიორგის დედაზე, რომელმაც სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა.
მემორიალი
1991 წელს, გიორგის უახლოესი მეგობრის, პოეტ ლადო სულაბერიძის თაოსნობით, გამოიცა გიორგი ძიგვაშვილის ლექსებისა და თარგმანების პირველი კრებული, სახელწოდებით — „გაზაფხული მარაბდის სასაფლაოზე“.
2002 წლის 22 ივლისს საქართველოს მწერალთა სახლში გაიხსნა საბჭოთა რეპრესიების მსხვერპლ ქართველ მწერალთა მემორიალური დაფა, რომელზეც 13 გვარია ამოკვეთილი: მემედ აბაშიძე, გერცელ ბააზოვი, ბენიტო ბუაჩიძე, პაოლო იაშვილი, ვახტანგ კოტეტიშვილი, ნიკოლო მიწიშვილი, პავლე საყვარელიძე, ტიციან ტაბიძე, დია ჩიანელი, გიორგი ძიგვაშვილი, მიხეილ ჯავახიშვილი, კოტე ხიმშიაშვილი, ოლია ოკუჯავა.
2014 წლის 10 მარტის განკარგულებით, გიორგი ძიგვაშვილის სახელი მიენიჭა ქალაქ ვანში გიორგაძის ქუჩის მეორე ჩიხს. 2016 წლის 5 აგვისტოს ქალაქ ვანში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ნაწილში დაფუძნდა გიორგი ძიგვაშვილის მემორიალური მუზეუმი, სადაც მოთავსებულია უნიკალური მასალა გიორგი ძიგვაშვილისა და 1941 წლის ანტისაბჭოთა შეთქმულების შესახებ. 2017 წელს ვანში გალაქტიონობის დღესასწაულის ფარგლებში გაიმართა გიორგი ძიგვაშვილის 100 წლის იუბილე. ამავე წლის 20 ნოემბერს პოეტის დაბადების 100 წლისთავზე, მწერალთა შემოქმედებითი კავშირმა რევაზ მიშველაძის ხელმძღვანელობით, გიორგი ძიგვაშვილი მწერალთა საზოგადოების სრულფასოვან წევრად მიიღო.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1917 კატეგორია:გარდაცვლილი 1942 კატეგორია:ვანის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
პლატონ კეშელავა
პლატონ გიორგის ძე კეშელავა (დ. 1893, ერკეთი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 18 სექტემბერი, 1963, თბილისი) — ქართველი მწერალი, კრიტიკოსი, პუბლიცისტი.
ბიოგრაფია
კეშელავას მამა იყო ნოვოროსიისკის ცემენტის ქარხნის მუშა, ხოლო დედა — დიასახლისი. ჰყავდა 7 დედმამიშვილი, თავად მეშვიდე შვილი იყო. პირველდაწყებითი განათლება სოფლის ორკლასიან სასწავლებელში მიიღო. 1907 წელს კეშელავას მამამ საწარმოო ტრავმა მიიღო, შრომის უნარი დაჰკარგა და სოფელს დაუბრუნდა. პლატონს სწავლის ფინანსური საშუალება არ ჰქონდა, ამიტომ განსაკუთრებული მონდომებით მეცადინეობდა სახლში. 1912 წელს ჩააბარა ქუთაისის სამასწავლებლო სემინარიაში და სტიპენდია მიიღო. სანაცვლოდ მას იქ უნდა ემუშავა სწავლის დასრუების შემდეგ, სადაც გაამწესებდნენ. სემინარია დაასრულა 1916 წელს და შევიდა ყაზანის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. იქ მალე მიაგნეს და სამხედრო სასწავლებელში გადაიყვანეს იუნკრად. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შედეგად გათავისუფლდა სამხედრო სასწავლებლისგან პრაპორშჩიკის ჩინით. გაამწესეს სათადარიგო პოლკში სიმბირსკში. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ აირჩიეს სამაზრო და საოლქო საბჭოებში. 1918 წელს შეიტყო მამისა და ორი ძმის გარდაცვალების შესახებ და საქართველოში დაბრუნდა. ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტის ენისა და ლიტერატურის განყოფილებაზე. პარალელურად ივანე ჯავახიშვილის დახმარებით დაიწყო მასწავლებლობა მეექვსე სამოქალაქო სკოლაში, სადაც ასწავლიდა ლიტერატურასა და ისტორიას. იყო სტუდენტთა ჟურნალ „მომავლის“ პასუხისმგებელი მდივანი. საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ მუშაობდა სხვადასხვა თანამდებობებზე ჯარში, ქალაქის საბჭოში, ხელოვნების სასახლეში. 1928-1939 წლებში იყო მწერალთა სასახლის დირექტორი. 1943-1947 წლებში. ხელმძღვანელობდა ყვარელში ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმს. მუზეუმი შეავსო მრავალი ექსპონატით და აქცია ის რესპუბლიკის ერთ-ერთ საუკეთესო კულტურულ-საგანმანათლებლო კერად.
ამასთანავე ეწეოდა კვლევით მუშაობასაც. ავტორია ნაშრომებისა: „ილია ჭავჭავაძის გენეალოგია“, „ილია ჭავჭავაძე გოგოლის მსოფლიო მნიშვნელობაზე“, „ილია ჭავჭავაძე სახელმწიფო საბჭოს წევრი 1906-0907 წლებში“, „ილია ჭავჭავაძე და არტურ ლაისტი“, „ილია შრომის შესახებ“, „ილია და ქართული თეატრი“ და სხვა. აღსანიშნავია მისი ნაშრომები: ი. ტურგენევზე, ლ. არდაზიანზე, არსენას ლექსზე, ვაჟა-ფშაველაზე და სხვა. იგი იყო კ. მარჯანიშვილის მემუარების რედაქტორი და მოლიერის პიესების თარგმანებს კრებულის წინასიტყვაობისა და შენიშვნების ავტორი.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
No Angel
No Angel — ბრიტანელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ დაიდოს სადებიუტო სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1999 წლის 1 ივნისს, აშშ-ში, მოგვიანებით კი, მსოფლიოს მასშტაბით - 2001 წლის თებერვალში. 2014 წლისთვის მსოფლიოში გაიყიდა მისი 22 მილიონზე მეტი ასლი. ბრიტანეთში იგი 2000-იანების რიგით მეორე გაყიდვადი ალბომია.
წლის საბოლოო ჩარტები
! scope="row"|ავსტრიის ალბომები (ARIA)
! scope="row"| ბრიტანეთის ალბომები (OCC)
სერტიფიცირებები
!scope="row"| ახალი ზელანდია (RIANZ)
სქოლიო
კატეგორია:დაიდოს ალბომები კატეგორია:Cheeky Records-ის ალბომები კატეგორია:1999 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:ალბომები პასკალ გაბრიელის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები რიკ ნაუელზის პროდიუსერობით
ალექსანდრა ფოცხვერაშვილი
ალექსანდრა მელიტონის ასული კელენჯერიძე-ფოცხვერაშვილი (დ. 6 მაისი, 1900, ქუთაისი — გ. 3 თებერვალი, 1986, თბილისი) — ქართველი ხალხური მუსიკის მოამაგე, რესპუბლიკის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. კომპოზიტორ კოტე ფოცხვერაშვილის მეუღლე.
ბიოგრაფია
აღიზარდა მწერლისა და კრიტიკოსის მელიტონ კელენჯერიძის ოჯახში. დაამთავრა ქუთაისის ქალთა გიმნაზია. შემდეგ სწავლობდა თბილისის საოპერო სტუდიაში. 1921 წელს მოღვაწეობა დაიწყო როგორც მომღერალმა აკადემიურ გუნდში, რომლის დამააარსებელიდა სამხატვრო ხელმძღვანელი მისი მეუღლე იყო. 1933 წელს ალექსანდრა ფოცხვერაშვილმა ჩამოაყალიბა მეჩონგურეთა ქალთა ანსამბლი. მან კომპოზიტორ ი. დუნაევსკის თხოვნით მოსკოვის სახელმწიფო აკადემიურ გუნდში ჩამოაყალიბა მეჩონგურე ქალთა კოლექტივი. მისი უშუალო ხელმძღვანელობით ჩამოყალიბდა თვითმოქმედი ანსამბლები ბათუმში, ხაშურში, გორში და რესპუბლიკის სხვა ქალაქებში. დაჯილდოვებული იყო „საპატიო ნიშნის“ ორდენით და მედლებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 6 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1986 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები