cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლევირატი
ლევირატი და საზოგადოებრივი სისტემა
ზემოთ ჩამოთვლილი მახასიათებლები არის ზოგადი და შეუძლებელია თითოეული მათგანი ახასიათებდეს უკლებლივ ყველა კულტურას, სადაც ლევირატი გვხვდება. ლევირატის არსებობა არ არის აუცილებელი და საკმარისი პირობა იმისა, რომ კულტურები ყველა ასპექტში ერთმანეთის იდენტური იქნება. მაგალითად, ზოგიერთ კულტურაში ლევირატი არის არჩევითი, როდესაც ზოგიერთში ის სავალდებულოა. შესაძლოა ქმრის ოჯახმა ქვრივი მიიღოს, როგორც მნიშვნელოვანი წევრი მათი ოჯახისა და მათი შვილის მეუღლე და არა როგორც ქონება. მაგრამ ამავდროულად, ლევირატი გავრცელებულია მხოლოდ ისეთ კულტურაში, სადაც პატრიარქატია გაბატონებული და ქალის უფლებები არის შეზღუდული. ამგვარად, მიუხედავად იმისა, რომ ყოველი საზოგადოება აღიქვამს ლევირატს განსხვავებულად და იყენებს მას განსხვავებული მიზნებისთვის, შეიძლება გამოვყოთ ზოგადი თვისებები, რომლებიც ახასიათებს ასეთი კულტურების უმრავლესობას.
ქვრივის სტატუსი
ქვრივის სტატუსი და ქვრივისგან მოლოდინები იცვლება კულტურათა შორის. ზოგ კულტურაში შესაძლოა ქვრივს ჰქონდეს ბევრი უფლება, ზოგში კი მისი მოქმედებები შესაძლოა იყოს მკაცრად შეზღუდული. როდესაც ქორწინება, უპირველეს ყოვლისა, არის შეთანხმება ორ ინდივიდს შორის, მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, ქვრივი კანონიერად თავისუფლდება ვალდებულებებისგან მისი გარდაცვლილი მეუღლისა და მეუღლის ოჯახის მიმართ. ხოლო ისეთ საზოგადოებებში, სადაც ქორწინება არის შეთანხმება ორ ოჯახს შორის, მეუღლის გარდაცვალებით ცოცხალ მეუღლეს აქვს ცოტა უფლებები და ეკისრება მრავალი ვალდებულება მისი გარდაცვლილი ქმრის ოჯახის მიმართ. უმეტეს შემთხვევაში, ამ ვალდებულებებში შედის ლევირატი, რადგან ასეთ საზოგადოებებში ქორწინება არის ქალის ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ მომხდარი მოვლენა, ხოლო ლევირატი არის კავშირი, ქალის ერთდაერთი შესაძლებლობა, რომ ჰქონდეს სექსუალური ურთიერთობა და ეკონომიკური უზრუნველყოფა მისი ქმრის სიკვდილის შემდეგ.
ისეთ საზოგადოებებში, სადაც ქალს არ აქვს რაიმე უფლება მისი მამის ქონებასა და მემკვიდრეობით არ იღებს მისი გარდაცვლილი ქმრის საკუთრებას, უშვილო ქვრივის მდგომარეობა შესაძლოა ჩაითვალოს ყველაზე შესაბრალისად. ქვრივი, რომელსაც ჰყავს მოზრდილი შვილები, მოსალოდნელია, რომ ეკონომიკურად მათზე დამოკიდებული გახდეს. საზოგადოებებში, სადაც სამუშაო არის გენდერულად მკაცრად განსაზღვრული, მისი დედისთვის მოზარდი ვაჟი შესაძლოა ჩაითვალოს, როგორც ფასეული მშრომელი. ის ქალიც, რომელსაც მცირეწლოვანი შვილები ჰყავს, ასევე უპირატესობაშია, რადგან შესაძლოა დარჩეს მისი ქმრის ოჯახში შვილების მომვლელად და ამგვარად ეკონომიკურად უზრუნველყოფილი დარჩეს. უფრო მეტიც, ზოგ საზოგადოებაში, შვილების გაჩენის შემდეგ, ქალი ოჯახის სრულუფლებიანი წევრი ხდება. ხოლო უშვილო ქვრივის უფლებები არის მკაცრად შეზღუდული, ხშირად მისი ქმრის ქონებას იღებს მისი სისხლით მონათესავე მამაკაცის(მამა, ძმა) ოჯახი, მაგრამ ეს ოჯახი არ იღებს თვითონ ქვრივს. ასეთ შემთხვევაში, ლევირატი შესაძლოა იყოს ერთადერთი შესაძლებლობა ქვრივისა, რომ შეინარჩუნოს მისი ადგილი მისი მეუღლის სისხლით მონათესავეთა ჯგუფში და ამგვარად მიიღოს სახლი და უსაფრთხოება. შედეგად, ლევირატული კავშირი შესაძლოა იქნას მიღებული არა იმიტომ, რომ ის სასურველია, არამედ ალტერნატიული გზის არარსებობის გამო.
ლევირატი სარწმუნოებაში
ლევირატი რამდენიმე წმინდა წიგნში არის განხილული.
მაგალითად, ბიბლია დეტალურად საუბრობს ლევირატის აღსრულების წესებზე, ის ასევე აღწერს იმ შემთხვევიდან გამოსავალს, როდესაც გარდაცვლილის ძმა არ თანხმდება ლევირატს. მაგრამ, ამავდროულად, ბიბლიაში არაფერია იმაზე ნათქვამი, თუ როგორ უნდა მოიქცნენ უფროსები მაშინ, როდესაც ქვრივი ამბობს უარს ლევირატზე.
"როდესაც ძმები ცხოვრობენ ერთად ჰარმონიულად და ერთ-ერთი მათგანი მოკვდება ისე, რომ არ ეყოლება ვაჟი, ქვრივი არ უნდა დაქორწინდეს უცნობზე ოჯახის გარეთ. მისი ქმრის ძმა უნდა დაქორწინდეს მასზე: მან უნდა მიიღოს ქვრივი, როგორც მისი ცოლი, და შეასრულოს შესაბამისი წესები ზედმიწევნით. პირველი ვაჟი, რომელსაც ქვრივი გააჩენს, უნდა ჩაითვალოს გარდაცვლილი ძმის შვილად. მაგრამ თუ ძმას არ მოუნდება ძმის ქვრივზე დაქორწინება, ქვრივი უნდა მივიდეს უფროსებთან(ლიდერთა საბჭო) და უნდა განუცხადოს: „ჩემი ქმრის ძმა უარს ამბობს მისი ძმის სახელის შექმნაზე ისრაელში, ის არ ასრულებს ლევირატის წესებს“. ამის შემდეგ უფროსები დაელაპარაკებიან ძმას და ეცდებიან, რომ დაარწმუნონ. და თუ მაინც მან დაიჟინა და თქვა, რომ „მე არ მინდა მასზე დაქორწინება“, მაშინ უფროსების თანდასწრებით ქვრივი უნდა მივიდეს გარდაცვლილის ძმასთან, ფეხებზე მორგებული სანდალი უნდა წაართვას ძმას და ეს სანდალი უნდა ესროლოს სახეში. ქალი ამ მოქმედებით გამოხატავს შემდეგს: ასე უნდა მოექცე იმ კაცს, რომელიც არ ააშენებს მისი ძმის სახლს. ამგვარად ძმა უნდა წავიდეს ისრაელში უსანდლო წევრიანი ოჯახის სახელით.“
ისლამური მრწამსი დეტალურად საუბრობს ქორწინების წესებზე და მათ შორის ლევირატზე. ყურანი მამაკაცს არ უკრძალავს მისი ძმის ქვრივზე დაქორწინებას. ყურანში ვკითხულობთ:
ინდუიზმის ტექსტებიც გადმოგვცემს ლევირატის შესახებ გარკვეულ ინფორმაციას. აქ ლევირატი მოიხსენიება, როგორც ნიგოია. ამ ტექსტებში აღწერილია ისეთი შემთხვევები, როდესაც ლევირატი ქალსა და ამ ქალის ქმრის ძმას შორის სრულდებოდა მაშინაც, როდესაც ქალის ქმარი ცოცხალი იყო, მაგრამ არ შეეძლო მემკვიდრეების ყოლა. ამ შემთხვევაში ლევირატული კავშირით გაჩენილი ბავშვები სოციალურად ითვლებოდა ქალის ქმრის შვილებად. ინდუიზმში, ლევირატით ქვრივი იღებს ისეთ სარგებელს, როგორიცაა ვაჟის გაჩენით გაუმჯობესებული სოციალური სტატუსი, მისი ქმრისადმი ვალდებულების შესრულება და ეკონომიკური მხარდაჭერა. ლევირატით ქვრივის კავშირი ყველაზე მისაღებია ქმრის უმცროს ძმასთან. ინდუიზმის ტექსტში ლევირატის შესახებ ვკითხულობთ შემდეგს:
„ერთი მხრივ, მამაკაცს არ უნდა ჰქონდეს სექსუალური კავშირი მისი ძმის ცოლთან, მაგრამ, მეორე მხრივ, მას უნდა ჰქონდეს სექსუალური კავშირი მისი ძმის ცოლთან, თუ მისი ძმა გარდაცვლილია...კანონიერად და ბიოლოგიურად, ადამიანი, რომელიც შენ ყველაზე მეტად გინდა, რომ ჰქონდეს სექსუალური კავშირი შენს ცოლთან, როდესაც შენ მოკვდები, არის შენი ძმა, რადგან მას აქვს შენი გენები. მაგრამ ფსიქოლოგიურად, უკანასკნელი ადამიანი, რომელიც შენ გინდა, რომ ჰქონდეს სექსუალური ურთიერთობა შენს ცოლთან მაშინაც კი, როდესაც შენ იქნები გარდაცვლილი, არის შენი ძმა დედმამიშვილური მეტოქეობის გამო.“
ლევირატის საჭიროება
ლევირატი არის ფართოდ გავრცელებული ტრადიციულ საზოგადოებებში. ასეთ საზოგადოებებში ლევირატი განაპირობებს საქორწინო სისტემის სწორად ჩამოყალიბებას. ის მნიშვნელოვან როლს თამაშობს პატრიარქალური საზოგადოებებში.ლევირატი შესაძლოა მიღებული იყოს მონოგამიურ კულტურაში, მაგრამ უმეტეს შემთხვევაში ის გვხვდება პოლიგამიურ კულტურაში. ლევირატის შესრულების წესები განსხვავდება სხვადასხვა კულტურებში და, უფრო მეტიც, ერთი კულტურისადმი მისი დამოკიდებულება შესაძლოა შეიცვალოს დროთა განმავლობაში. ლევირატის საჭიროებას განაპირობებს რამდენიმე ფაქტორი. მაგალითად, პოლიგამიის შემცირებამ შესაძლოა შეამციროს ლევირატის შემთხვევებიც. ქალის ეკონომიკური სტატუსის ცვლილებამაც შესაძლოა გამოიწვიოს ლევირატის საჭიროების ცვლილება ისეთ საზოგადოებებში, სადაც ლევირატი, უპირველეს ყოვლისა, ქალის დასაცავად ხდება. იქ, სადაც ქალს შეუძლია მიიღოს მისი გარდაცვლილი ქმრის ქონება, მას შესაძლოა არ დასჭირდეს მამაკაცი ან ვაჟი ეკონომიკური კეთილდღეობის შესაქმნელად. ამგვარად, ეკონომიკურმა ცვლილებამ შესაძლოა საშუალებას მისცეს ქვრივს, რომ იზრუნოს საკუთარ თავზე და შვილებზე.
ლევირატთან დაკავშირებული პრობლემები
ლევირატის ტრადიციის არსებობა დაკავშირებულია უარყოფით შედეგებთანაც. მაგალითად, ზოგჯერ ქალი და უფრო ხშირად მამაკაცი არ არის თანახმა ასეთი ტიპის კავშირზე. ხშირად, ლევირატი არის დაძალება ქვრივ ქალზე. ზოგ შემთხვევაში, ლევირატმა შესაძლოა წარმოქმნას სოციალური პრობლემები, განსაკუთრებით კი ქვრივისთვის. ებრაელებში, თუ ძმა, რომელმაც უნდა შეასრულოს ჯიბუმ, არის ძალიან ახალგაზრდა, ქვრივი ვალდებულია დაიცადოს მანამ, სანამ მისი ქმრის ძმა მიაღწევს საქორწინო ასაკს. არსებობს ისეთი შემთხვევებიც, როდესაც ქვრივი იმ დროისთვის აღარ არის ნაყოფიერი და მაინც იძულებულია შეასრულოს ლევირატი. გარდა ამისა არ არსებობს, რაიმე დროის შეზღუდვა ძმისთვის, თუ როდის დაქორწინდება ქვრივზე. ზემოხსენებულიც ადასტურებს იმას, რომ ახალგაზრდა მამაკაცის მიერ მისი ძმის ქვრივზე დაქორწინება ამცირებს მოსახლეობის ზრდას, რადგან, ჩვეულებრივ, ქვრივი არის ასაკოვანი მომავალ ქმართან შედარებით.
ლევირატი ისრაელში
ისტორიულად, ლევირატის ხშირი და მნიშვნელოვანი გამოხატულება არის ისრაელში. აქ ის არის ერთ-ერთი კომპლექსური სტრუქტურის მქონე ქორწინება, რომელიც დაფუძნებულია თორას, ებრაელთა წმინდა წიგნის, წესზე. ხსენებული წესის მიხედვით, იმ მამაკაცის ძმა, რომელიც უშვილოდ გარდაიცვალა, ვალდებულია იქორწინოს ქვრივზე. თუ რომელიმე მხარე, ქვრივი ან ძმა, არ დათანხმდება კლასიკურ ქორწინებაზე, ამ შემთხვევაში, ორივე იძულებულია, იმ ცერემონიაში მიიღოს მონაწილეობა, რომელსაც ჰალიზაჰს უწოდებენ და შეიცავს მხოლოდ სიმბოლური ქორწინების აქტს. თორას მიხედვით სექსუალური კავშირი მამაკაცისა მისი ძმის ქვრივთან აკრძალულია, მაგრამ ჯიბუმის შემთხვევისთვის, რომელიც არის ლევირატის მსგავსი კავშირი და გამონაკლისი და არ ემორჩილება ბიბლიურ აკრძალვას, თორა მიმდევრებს უზრუნველყოფს ნათელი განმარტებებით იმისა, თუ რას ნიშნავს ქვრივის დაცვა.
როდესაც დაქორწინებული კაცი მოკვდება ისე, რომ არ დატოვებს მემკვიდრეს, მამაკაცი ან ქალი ნებისმიერი ურთიერთობიდან, მისი ძმა და მისი ქვრივი, ვალდებულია შეასრულოს ჯიბუმ ან ჰალიზაჰი. ჯიბუმის წესების მიხედვით, ძმებად ითვლება ისინი, ვისაც საერთო მამა ჰყავთ. იმისთვის, რომ ჯიბუმ შესრულდეს, უნდა იყოს დაკმაყოფილებული შემდეგი მოთხოვნები:
თუ არც ერთი პირობა არ სრულდება არც ჯიბუმ და არც ჰალიზაჰი არ იქნება მიღებული კანონიერად. გამონაკლისები არსებობს, იმ შემთხვევისთვის, თუ რომელიმე ზემოთ ჩამოთვლილი პირობა ირღვევა.
მიუხედავად იმისა, რომ დღეს იშვიათად ხდება ლევირატი ისრაელში, მაინც იქ ყოველწლიურად 8 – 10 ლევირატული ქორწინება ფიქსირდება.
ლევირატი ქურთებში
ერთ-ერთი ყველაზე მძლავრად ლევირატი შენარჩუნებულია ქურთებში. ქურთები არის ისლამური მრწამსის ხალხი, რომლებიც ცხოვრობენ თურქეთის, აზერბაიჯანის, სომხეთის, არაბეთის ტერიტორიებზე. ქურთებში მკვეთრად არის გამოხატული პატრიარქალური წყობა. ოჯახის უფროსი წარმოადგენდა ოჯახის მოძრავი და უძრავი ქონების ერთპიროვნულ მფლობელსა და სრულუფლებიან მმართველს. ოჯახის შიგნით არსებული ქონებრივი ურთიერთობები მთლიანად არის დამოკიდებული ოჯახის უფროსზე. ქორწინების წეს-ჩვეულებებში ძალიან საინტერესოა ლევირატის წესები, რომელიც მათში ფართოდ არის გავრცელებული. თუ მამაკაცი გარდაიცვლება, მისი მეუღლე, გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ ვალდებულია ცოლად გაჰყვეს მისი ქმრის ძმას. ქურთებში ლევირატული ქორწინებისთვის საჭიროა ორივე მხარის თანხმობა, ამასთან ქვრივი ქალის თანხმობა წარმოადგენს აუცილებელ პირობას. უმცროსი ძმის ქორწინება უფროსი ძმის ქვრივზე უფრო მეტად არის გავრცელებული მოსახლეობის შედარებით შეძლებულ ფენაში.
ანთროპოლოგების აზრით, ქურთებში ლევირატის წესების არსებობა დაკავშირებულია ოჯახისთვის იმ ზარალის თავიდან ასაცილებლად, რომელიც ქვრივი რძლის მშობლიურ ოჯახში დაბრუნება გამოიწვევს. საქმე ის არის, რომ, ამ შემთხვევაში, ქვრივს ოჯახის საერთო ქონების ერთი მერვედი ნაწილი ეკუთვნის, ასევე მის საკუთრებას წარმოადგენდა მის მიერ მზითვის სახით ქმრის ოჯახში შეტანილი ქონება.
ლევირატი კენიაში
ლევირატი კენიის მრავალ საზოგადოებრივ ჯგუფში გვხვდება, ამ საზოგადოებებში შეინიშნება როგორც საერთო, ასევე განსხვავებული ნიშნები ლევირატის შესრულების დროს. მაგალითად, კენიაში არის ჯგუფი ლუო, სადაც მნიშვნელობა ენიჭება მამის ხაზს: მამაკაცის ქონება გადაეცემა მის ვაჟებს და ვაჟები მამის სახლში რჩებიან საცხოვრებლად. ქალი კი ტოვებს მისი მამის ოჯახს დაქორწინების დროს და იწყებს ცხოვრებას ქმრის ოჯახში. მას არ შეუძლია მამის სახლში დაბრუნება მანამ, სანამ ქმრის ოჯახი არ მიიღებს უკან მის მიერ გადახდილ პატარძლის საფასურს. ამ საზოგადოებაში ლევირატი არ არის აუცილებელი, ქალმა შესაძლოა უარი თქვა მასზე და ასევე შეუძლია აირჩიოს მისი გარდაცვლილი ქმრის სისხლით მონათესავე რომელიმე მამაკაცი ლევირატის შესასრულებლად. მიუხედავად ამისა, უმეტესობა ქვრივებისა თანხმდება ლევირატზე. ამ შემთხვევაში ქვრივისთვის ლევირატის უპირატესობა არის რამდენიმე: ლევირატით ქვრივი იღებს სოციალურად აღიარებულ სექსუალურ ურთიერთობას, ხოლო უშვილო ქვრივისთვის ლევირატი ასევე არის შესაძლებლობა ვაჟის ყოლისა, რომელიც იქნება მისი მზრუნველი მოხუცებულობის პერიოდში. გარდა ამისა, თუ ქვრივი ლევირატზე უარს იტყვის და მამის სახლში დაბრუნებას გადაწყვეტს, ის ვალდებულია მისი შვილები ქმრის ოჯახში დატოვოს, რადგან ბავშვები მამის ნათესავებში უნდა გაიზარდოს, ხოლო დაბრუნების შემდეგ მამის ოჯახში მისი ეკონომიკური მდგომარეობა კითხვის ნიშნის ქვეშ დგება. ამ საზოგადოებაში, ლევირატით მამაკაცი არ იღებს დიდ ეკონომიკურ სარგებელს, რადგან ქვრივს აქვს ქმრისგან მემკვიდრეობით მიღებულ მიწაზე სრული უფლება, მაგრამ უშვილო მამაკაცები თანხმდებიან მას იმიტომ, რომ ეს არის შესაძლებლობა შვილის ყოლისა.
კენიაში არის საზოგადოებები დუკაუა და ნანდი, სადაც ასევე გავრცელებულია ლევირატი. მათი საერთო დამახასიათებელი ნიშანი არის ის, რომ ოჯახური საკითხები განისაზღვრება მამის ხაზით, ხოლო განსხვავებები არის შემდეგი: მეორეჯერ დაქორწინება არ არის მიღებული ლუო და ნანდის ჯგუფებში, როდესაც დუკაუაში ეს მხოლოდ ქალის ნებაზეა დამოკიდებული. დუკაუაში ქვრივი არის გაცილებით ძლევამოსილი, ვიდრე ჯგუფ ლუოში, მაგალითად, მას შეუძლია ეკონომიკური გარანტიებით დაბრუნდეს მისი მამის სახლში.
ლევირატი ინგლისში
ინგლისის ისტორიაში, ლევირატული კავშირი იყო სამეფო მიზეზებით გამოწვეული. ამ შემთხვევაში, ლევირატის მიზანს წარმოადგენდა ქორწინების შენარჩუნება და დაცვა სამეფო საქმროების და საცოლეების საზოგადოებრივი სახელისა. მაგალითად, მეთექვსმეტე საუკუნეში უელსის პრინცის არტურის სიკვდილის შემდეგ, მისი ქვრივი დაქორწინდა არტურის უმცროს ძმაზე, მომავალ ჰენრი მერვეზე.
ლიტერატურა
al-Nisa 4:19 http://quran.com/4/19
ხუეიჭოუ
ხუეიჭოუ (惠州; ფინინი: Hùizhōu) — საოლქო დონის ქალაქი გუანდუნის პროვინციის ცენტრალურ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა. ქალაქი მდებარეობს დაახლოებით 5 კილომეტრის დაშორებით ჰონგ-კონგიდან (ოფიციალურად: ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის ჰონგ-კონგის სპეციალური ადმინისტრაციული რეგიონი). საოლქო დონის ქალაქს ესაზღვრება: გუანჯოუ დასავლეთით, შენჯენი და ტუნგკუანი სამხრეთ-დასავლეთით, შაოგუანი ჩრდილოეთით, ხეიუენი ჩრდილო-აღმოსავლეთით, შანვეი აღმოსავლეთით და ტაიას ყურე და სამხრეთ ჩინეთის ზღვა სამხრეთით. 2020 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობამ 6 042 852 ადამიანი შეადგინა და ხუეიჭოუს მინიჭებული აქვს საოლქო დონის ქალაქის სტატუსი. ხუეიჭოუს ურბანულ ნაწილში (მეტრო არეალი) 2 090 578 ადამიანია დასახლებული. მიუხედავად ამისა, ქალაქის შემადგენლობაში შემავალი ხუეიიანგის რაიონი შენჭენთან ერთად გაერთიანებულია მარგალიტის მდინარის დელტის მეგაპოლისში.
ისტორია
სუნის დინასტიის პერიოდში, ხუეიჭოუ უკვე ცნობილი იყო, როგორც ხუეიიანგის ოლქის დედაქალაქი და ის ამ რეგიონის კულტურულ ცენტრსაც წარმოადგენდა.
დასავლეთის ტბა, რომელიც ხუეიჭოუში მდებარეობს, წარსულში ცნობილი იყო როგორც ფენგის ტბა. სუნის დინასტიის იმპერიული მთავრობის პერიოდში 59 წლის სუ ში რეჟიმს ხუეიჭოუში გაექცა. როდესაც ის ფენგის ტბას ესტუმრა, მან აღმოაჩინა, რომ ტბა ხანჯოუს დასავლეთის ტბის კულტურულ ლანდშაფტს ჰგავდა. მოგვიანებით მან ტბას სახელი გადაარქვა და დასავლეთის ტბა უწოდა. საცობის პრობლემების გამო, რომელიც ტბის სხვადასხვა მხარეს მდებარე გზებზე ხშირ პრობლემას წარმოადგენდა, სუ შიმ ინვესტიცია ჩადო ორი ხიდის მშენებლობაში. დროთა განმავლობაში, ეს ორი ხიდი დასავლეთის ტბის ერთ-ერთ მთავარ ღირსშესანიშნაობად ჩამოყალიბდა.
ხუეიჭოუ მნიშვნელოვანი ქალაქი იყო კომერციულობისა და ვაჭრობის მხრივ. ეს ყოველივე XX საუკუნეში შეიცვალა ტერიტორიაზე არსებული ომების გამო. 1980-იანი წლების შემდეგ, ხუეიჭოუ მიმდებარე შენჭენისა და ტონგკუანის გზას გაჰყვა და სამრეწველო ბაზად ჩამოყალიბდა.
ისტორიული დემოგრაფია
უძველესი ჩინეთის პერიოდში ხუეიჭოუ და ხეიუენი ყოფილი ლინგნანის რეგიონის ნაწილს წარმოადგენდა. ტანის დინასტიამდელ პერიოდში ქალაქის მოსახლეობა ძირითადად პაიიუეს ხალხისაგან შედგებოდა (ჭუანგები, იაოს ხალხი, ხმოგები, ტანქები და შეს ხალხი). უმცირესობას წარმოადგენდნენ ხანები. ხუეიიანგი ოლქის მონაცემების მიხედვით (2003), იუანის დინასტიის (XIV საუკუნე) პერიოდში, თანამედროვე ხუეიჭოუს ტერიტორიაზე 45 410 ადამიანი ცხოვრობდა, სულ 9 545 ოჯახი. თანამედროვე ხუეიჭოუსა და ხეიუენში მცხოვრები პირებიდან 6 მილიონზე მეტი, იაუნის დინასტიის პერიოდის მიწურულს, მინის დინასტიისა და ცინის დინასტიის პერიოდში დასახლებული პირების შთამომავლები არიან.
მოსახლეობა
2020 წლის ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის მოსახლეობის აღწერის შედეგად, ქალაქის მუდმივმა მოსახლეობამ 6 042 852 ადამიანი შეადგინა. მოსახლეობა 2010 წლის მონაცემებთან შედარებით 1 444 450 ადამიანითაა გაზრდილი (31.43%). 2000 წლიდან 2010 წლამდე პერიოდში მოსახლეობის საშუალი ზრდა 3.64%-ს შეადგენდა. 2010 წელს 2 419 258 ადამიანი მამრობითი სქესის (52.63%), 2 177 744 კი მდედრობითი სქესის იყო (47.37%). 0-დან 14 წლამდე ასაკის პირების რიცხვმა 809 270 ადამიანი (17.6%). 15-დან 64-მდე ასაკის 3 517 928 პირი (76.53%) და 65 წელზე უფროსი 269 804 ადამიანი (5.87%) შეადგინა.
ეთნიკური შემადგენლობა
ამჟამად, საოლქო დონის ქალაქის მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი ხანებს წარმოადგენს (3 617 800 ადამიანი, 97.69%). ეთნიკური უმცირესობების რიცხვმა 85 500 პირი შეადგინა, რომელთა შორისაა: იაოსა და შეს ხალხი. ხანის მოსახლეობაში ასევე შედის ხაკასა და ხოკლოს ხალხები.
კლიმატი
ხუეიჭოუსათვის დამახასიათებელია ნოტიო სუბტროპიკული კლიმატი (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია: Cwa).
დაძმობილებული ქალაქები
ხუეიჭოუ დაძმობილებულია შემდეგ ქალაქებთან:
სქოლიო
კატეგორია:გუანდუნის ქალაქები კატეგორია:ხუეიჭოუ
გერმანიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები
გერმანიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები – ეროვნული ნაკრები, რომელიც გერმანიას წარმოადგენს რაგბის საერთაშორისო მატჩებში და ტურნირებში. IRB-ის კვალიფიკაციით განეკუთვნება მესამე იარუსის გუნდებს, რომელთაც რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე თამაშის გამოცდილება არ აქვთ. გერმანიის ნაკრები ასპარეზობს რაგბი ევროპის ჩემპიონატზე, რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე ნაკრებს არასოდეს არ უთამაშია. მათი პირველი საერთაშორისო თამაში გაიმართა 1927 წელს, როდესაც მათი მეტოქე იყო საფრანგეთის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები. გერმანიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები სისტემატურად მონაწილეობს ევროპის ერთა თასის გათამაშებაში, თუმცა რაიმე სერიოზული წარმატებისათვის მას ჯერ არ მიუღწევია. გერმანიის ეროვნული ნაკრები იმართება გერმანიის რაგბის ფედერაციის მიერ.
ევროპის ერთა თასის 2007/08 წლების სეზონზე გერმანიის ნაკრები გახდა დივიზიონ «2A-ს» გამარჯვებული, რამაც მას საშუალება მისცა მომდევნო სეზონში მონაწილეობა მიეღო პირველი დივიზიონის მატჩებში. მაგრამ გერმანელებისათვის ახალ ტურნირში კონკურენცია აღმოჩნდა საკმაოდ ძნელი, მათ დათმეს ყველა ორთაბრძოლა და სეზონის საბოლოო შედეგების მიხედვით გავარდნენ საუკეთესო ნაკრებების რიგებიდან. საფრანგეთის კლუბებში მოასპარეზე რამდენიმე მორაგბის გარდა ნაკრების მოთამაშეთა უმრავლესობას მოყვარულის სტატუსი აქვს.
გერმანიის ნაკრების ერთ-ერთი მთავარი მიღწევაა ვერცხლის მედლების მოპოვება პარიზის 1900 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების რაგბის ტურნირზე.
ნაკრების ხელმძღვანელობა აცხადებდა უკვე 2015 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპში მონაწილეობის შესახებ, მაგრამ შემდეგ ნაკრებმა მიზნად დაისახა იაპონიის 2019 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე გასვლა.
სქოლიო
კატეგორია:რაგბის ეროვნული ნაკრებები კატეგორია:გერმანიის სპორტი
ძვ. წ. 463
გარდაიცვალნენ
*
ხუან ბაუტისტა ალბერდი
ხუან ბაუტისტა ალბერდი (დ. 1810 – გ. 1884) — არგენტინელი სახელმწიფო მოღვაწე, მწერალი, ფილოსოფოსი და სოციოლოგი. თავისი წიგნით „ომის დანაშაული“ (დაწერილია 1864–1870 წლებში, პარაგვაის ომის შთაბეჭდილებით), ალბერდი შევიდა ისტორიაში, როგორც ომის მგზნებარე მოწინააღმდეგე და დედამიწაზე მშვიდობისა და ძმობის მქადაგებელი. მან ომები გამოაცხადა ბოროტმოქმედებად. ის ამ უკანასკნელს აფასებდა სამართლისა და ქრისტიანული მორალის პოზიციებიდან. მასზე დიდი გავლენა იქონია გროციუსმა.
ისტორია
ალბერდი იყო არგენტინის მაშინდელი მმართველის ხუან მანუელ დე როსასის მოწინააღმდეგე. ამიტომ, იგი გადაასახლეს 1838-წელს. ის სწავლობდა ურუგვაიში სამართალს და ასევე ცხოვრობდა ჩილესა და ევროპაში. 1852-წელს როსასის დამხობის შემდეგ ალბერდმა დაწერა წიგნი, „არგენტინის რესპუბლიკის პოლიტიკური ორგანიზაციის საფუძვლები და საწყისი წერტილები“, რომელმაც დიდი გავლენა იქონია არგენტინის კონსტიტუციაზე. მისი განცხადებით აუცილებელი იყო ფედერალური მთავრობის არსებობა და უცხოური კაპიტალებისა და იმიგრანტების მოზიდვა. მისი მიდგომა ასახული იყო წიგნ "„მართვა არის დასახლება“.
1850-იან წლებში ალბერდი იყო არგენტინის სრულუფლებიანი წარმომადგენელი პარიზში, მადრიდში, ვაშინგტონსა და ლონდონში. ის იყო პარაგვაის ომის (1864–1870) მოწინააღმდეგე, ამიტომ, 1860-იან წლებში ოფიციალური კეთილგანწყობა დაკარგა. სიცოცხლის ბოლო წლები ევროპაში გაატარა.
სქოლიო
კატეგორია:არგენტინელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:არგენტინელი ფილოსოფოსები კატეგორია:არგენტინელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ბასკი არგენტინელები კატეგორია:არგენტინელი დიპლომატები კატეგორია:ხუან ბაუტისტა ალბერდი
სინგაპურის სამზარეულო
კერძები
მარცხნივ|მინი
სინგაპურის კერძები იყოფა ხუთ კატეგორიად: ხორცი, ზღვის პროდუქტი, ბრინჯი, ლაფშა და დესერტი ან წასახემსებელი. სინგაპური ცნობილია თავისი ზღვის პროდუქტებით - კრაბი შაბი წიწაკით და კრაბი ჩილით ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სინგაპურული კერძებია მსოფლიოში, მათ ხშირად ტურისტებს სთავაზობენ. ტროპიკული ხილი სინგაპურში მთელი წლის განმავლობაშია ხელმისაწვდომი, თუმცა მისი უმეტესობა იმპორტირებულია სხვა ქვეყნებიდან. ყველაზე პოპულარული ხილია დურიანი, მაგრამ მძაფრი სუნის გამო ის აკრძალულია საზოგადოებრივ ტრანსპორტში და ზოგ საზოგადოებრივი შეკრების ადგილას. ასევე გავრცელებული ჰაინანური ბრინჯის ქათამი - მოხარშული ქათამი ჩილის სოუზით და სხვადასხვა სახეობის ლაფშა - კვერცხით, ლორით, ბრინჯით, ქოქოსით, კრევეტით და ა.შ. აზიური, განსაკუთრებით ჩინური კერძების სახელები სინგაპურში შეიძლება სხვადასხვანაირად იწერებოდეს, რადგან იეროგლიფებიდან ლათინურ ასოებში გადაყვანის ზუსტი წესი კერძების გავრცელების დროს არ არსებობდა. სასმელებიდან გავრცელებულია ლუდი, რძიანი ჩაი და ყავა. ალკოჰოლის დიდი რაოდენობის შემცველი სასმელები არ არის გავრცელებული.
ისტორია
სინგაპური მდებარეობს ინდოეთის და წყნარ ოკეამეს შორის და გარშემორტყმულია აზიის ბევრი ქვეყნით, რამაც განაპირობა მისი ეთნიკური და კულტურული მრავალფეროვნება. მსგავსი კლიმატის და მსგავსი ხელმისაწვდომი ინგრედიენტების გამო გარშემო ქვეყნების, კერძების ათვისება მარტივი იყო, თუმცა მათ რეცეპტებს უმეტესად ცვლიდნენ ადგილოვებრივების გემოვნებით. როდესაც სინგაპურში XIX საუკუნეში ვაჭრობის განვითარების მცდელობები დაიწყო, კუნძულზე დასახლდნენ მალაიზიელი, ჩინელი, ამერიკელი, მუსულმანი და ევროპელი იმიგრანტები, ასევე სინგაპური კოლონიზებული იყო ბრიტანეთის მიერ მეოცე საუკუნის შუამდე, რის შემდეგაც მეორე მსოფლიო ომის დროს იაპონიამ დაიპყრო. ყველაფერი ეს ქვეყნის მრავალფეროვანი კულტურის და სამზარეულოს საფუძველია.
სხვა ქვეყნებში
2011 წელს CNN-ის გამოკითხვაში "მსოფლიოს 50 უგემრიელესი კერძეჰი" ხალხმა ოთხი სინგაპურული კერძი აირჩია - ჰაიკანური ბრინჯის ქათამი (მე-13 ადგილი), კრაბი ჩილით (29-ე ადგილი, კატონგ ლაქსა (44-ე ადგილი) და როტი პრატა (45-ე ადგილი) . ცნობილმა მზარეულმა გორდონ რამზიმ 2016 წელს მონაწილეონა მიიღო სინგაპურული კერძების კონკურსში. მისი კრაბი ჩილით საუკეთესოდ დასახელდა, მაგრამ მან წააგო დანარჩენ ორ კატეგორიაში.
წყაროები
კატეგორია:სინგაპურის სამზარეულო
Polyrhachis subfossa
Polyrhachis subfossa — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სურთი
სურთი, ასევე სირთი (سرت) — ქალაქი ლიბიაში, ამავე სახელწოდების მქონე რაიონის დედაქალაქი. მდებარეობს სიდრის ყურის ნაპირებზე, ისტორიულ მხარე სირტიკაში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქში 75 358 ადამიანი ცხოვრობდა.
2011 წლის სამოქალაქო ომის შემდგომი პერიოდი
სურთი არის ანტიკური ქალაქი, ის ჯერ კიდევ ფინიკიის არსებობის დროს აშენდა. ლიბიაში 2011 წელს მომხდარი სამოქალაქო ომის დროს ქალაქის მოსახლეობის უმრავლესობამ დატოვა იგი. 2012 წლის აპრილისათვის ქალაქის მოსახლეობის დაახ. 70% დაუბრუნდა ქალაქს. დაიწყო ქალაქის ინფრასტრუქტურის აღდგენა, თუმცა ქალაქში დატოვებული საომარი ნარჩენები სერიოზულ საფრთხეს უქმნიდა მოსახლეობას. მოსახლეობის განცხადებით, ახალი მთავრობის წარმომადგენლები მათ ქალაქის საომარი ნარჩენებისგან სრულად გაწმენდას დაპირდნენ.
ტრანსპორტი
2008 წელს ჩინეთის სარკინიგზო კომპანიამ მოიგო ტენდერი, რის შემდეგაც მას დაევალა რკინიგზის ხაზის გაყვანა ლიბიაში. ეს სარკინიგზო მონაკვეთი გადაჭიმული იქნებოდა ელ-ხუმსიდან სურთამდე, ამ მონაკვეთის საერთო სიგრძე 352 კმ-ია. თუმცა, 2011 წელს ცნობილი გახდა, რომ ამ სარკინიგო მონაკვეთის სამშენებლო სამუშაოებს ასრულებს რუსეთის სარკინგზო გზების კომპანია.
ცნობილი პიროვნებები
ქალაქში დაიბადა და გარდაიცვალა ლიბიის ყოფილი ლიდერი მუამარ კადაფი.
სქოლიო
კატეგორია:ლიბიის ქალაქები
ვლადიმერ დეკანოზოვი
ბიოგრაფია
ვლადიმერ დეკანოზოვი დაიბადა 1898 წლის 15 ივნისს ბაქოში, ნავთობის სამმართველოს კონტროლიორის, გიორგი დეკანოზიშვილის ოჯახში. 1914 წელს დაამთავრა ბაქოს პირველი გიმნაზიის 5 კლასი, 1916 წელს — ტფილისის პირველი გიმნაზია, 1917-1919 წლებში სწავლობდა სარატოვისა და ბაქოს უნივერსიტეტების სამედიცინო ფაკულტეტებზე.
1918 წლის მარტიდან სექტემბრამდე იმყოფებოდა კავკასიის წითელი არმიის მე-6 მსუბუქი სამთო ბატალიონის რიგითად. 1918 წლის სექტემბრიდან 1919 წლის მაისამდე იყო ბაქოს ნავთობის სააქციზო სამმართველოს მე-5 მონაკვეთის კონტროლიორი. 1918 წელს მუშაობდა ბაქოს იატაკქვეშა ორგანიზაციაში, 1919 წლის ივნისიდან ოქტომბრამდე იყო ბაქოს მუსავატელთა ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს სამედიცინო რაზმის უფროსი, 1919 წლის ოქტომბრიდან დეკემბრამდე – ბაქოს ნავთობის სააქციზო სამმართველოს მე-2 მონაკვეთის უმცროსი კონტროლიორი, 1920 წლის იანვრიდან აპრილამდე – აზერბაიჯანის ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს საექსპედიციო რაზმის პრაქტიკანტი განჯაში დახმარების აღმოჩენის საქმეში.
1938 წლის 2 დეკემბერს მიენიჭა სახელმწიფო უშიშროების მესამე რანგის კომისრის წოდება.
1939 წლის 4 მაისიდან 1946 წლის 15 მარტამდე ვლადიმერ დეკანოზოვი იყო საბჭოთა კავშირის საგარეო საქმეთა სახალხო კომისრის მოადგილე (1946 წლის 21 მარტიდან 1947 წლის 19 მარტამდე — მინისტრის მოადგილე). აქ იგი ხელმძღვანელობდა ბალტიისპირეთის შემოერთებას. 1940 წლის 24 ნოემბერს დაინიშნა საბჭოთა კავშირის ელჩად გერმანიაში, სადაც 1941 წლის ივნისში გერმანიის მოსალოდნელი თავდასხმის პერიოდში უშედეგოდ ცდილობდა აუდიენციას ჰიტლერთან. 1941 წლის 22 ივნისს, დილის 4 სთ-ზე, რაიხსმინისტრმა რიბენტროპმა მას გადასცა ნოტა გერმანიის მიერ ომის გამოცხადების შესახებ. გერმანიის მთავრობამ მოახდინა დეკანოზოვის და საელჩოს პერსონალის ინტერნირება და შემდეგ საბჭოთა-თურქეთის საზღვარზე ისინი მოსკოვში დაკავებულ გერმანელ დიპლომატებზე გაცვალა. შემდეგ დაბრუნდა მოსკოვში და მუშაობა განაგრძო საგარეო საქმეთა სამინისტროში. 1943 წლის 14 ივნისს მიენიჭა საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის წოდება. იმავე წელს ვლადიმერ დეკანოზოვმა გენერალ-მაიორის სამხედრო ჩინიც მიიღო. 1947 წლის 29 სექტემბერს დაინიშნა საკავშირო მინისტრთა საბჭოსთან არსებული საზღვარგარეთ საბჭოთა ქონების მართვის სამმართველოს უფროსის მოადგილედ. ამ თანამდებობაზე 1949 წლის 29 სექტემბრამდე მუშაობდა.
1952 წლის 24 ივნისიდან 1953 წლის აპრილამდე საბჭოთა კავშირის მინისტრთა საბჭოსთან არსებული რადიომაუწყებლობის კომიტეტის წევრი იყო. სტალინის გარდაცვალების შემდეგ, 1953 წლის 15 აპრილიდან 9 ივლისამდე (თანამდებობიდან გათავისუფლდა საქართველოს სსრ კპ ცკ-ის ბიუროს 1953 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილებით) ვლადიმერ დეკანოზოვი საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა მინისტრი იყო.
1953 წლის 30 ივნისს ლავრენტი ბერიას დაპატიმრების შემდეგ, როგორც „ბერიას ბანდის წევრი“, დააპატიმრეს. იმავე წლის 23 დეკემბერს საბჭოთა კავშირის უმაღლესმა სასამართლომ მას სასჯელის უმაღლესი ზომა (ქონების კონფისკაციით და წოდებებისა და ჯილდოების ჩამორთმევით) — დახვრეტა მიუსაჯა. დახვრიტეს იმავე დღეს. ფერფლი დაკრძალეს ნოვოდონსკის სასაფლაოზე. 2000 წელს მის ნათესავებს რუსეთის უმაღლესმა სასამართლომ რეაბილიტაციაზე უარი უთხრა.
ვლადიმერ დეკანოზოვი იყო სსრკ უმაღლესი საბჭოს I-II მოწვევების დეპუტატი. საკავშირო კპ (ბ) მე-18 პარტკონფერენციაზე არჩეულ იქნა საკავშირო კპ (ბ) ცკ-ის წევრად.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 15 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1953 კატეგორია:ქართველი დიპლომატები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის პოლიტიკოსები კატეგორია:საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრები კატეგორია:სსრკ-ის I მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:სსრკ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის კვების მრეწველობის სახალხო კომისრები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის შინაგან საქმეთა მინისტრები
ლეთეთი
სქოლიო
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ცვილის ფიგურების სახლი (2005)
ცვილის ფიგურების სახლი (ინგლ. House of Wax) არის 2005 წლის საშინელებათა ფილმი, რომელიც წარმოადგენს 1953 წლის ამავე სახელწოდების ფილმის არაზუსტ რემეიკს. ეს უკანასკნელი კი სლეშერის ჟანრში გადაკეთებული ვარიანტია 1933 წლის საშინელებათა ფილმისა ცვილის ფიგურების მუზეუმის იდუმალება.
ცვილის ფიგურების სახლი დიდ ეკრანებზე 2005 წლის 6 მაისს გამოვიდა, DVD გაყიდვები კი 2005 წლის 25 ოქტომბრიდან დაიწყო. ფილმის რეჟისორია ჯაუმ კოლეტ-სერა.
მიუხედავად იმისა, რომ კომერციული თვალსაზრისით ცვილის ფიგურების სახლს წარმატება ხვდა წილად, კრიტიკოსების აზრით, ფილმი ჩავარდა, რადგან ვერ გადმოსცა 1953 წლის ვერსიის არსი. კრიტიკოსებმა ასევე განაცხადეს, რომ ერთადერთი ნაწილი ფილმში, რისი ყურებაც ნამდვილად ღირს, ესაა პერიზ ჰილტონის პერსონაჟის სიკვდილის სცენა.
სიუჟეტი
ახალგაზრდები ბრუნდებიან სახლში საფეხბურთო მატჩის შემდგომ. ისინი იძულებულნი არიან შეჩერდნენ პატარა ქალაქის - ეტლსტონის მახლობლად და დახმარებას დაელოდონ, ვინდაიდან მათი მანქანა მწყობრიდან გამოვიდა, მაგრამ მთელს ამ ქალაქში არავინაა ცვილისაგან დამზადებული ფიგურებისა და ორი მანიაკის გარდა...
ჯილდოები და ნომინაციები
ცვილის ფიგურების სახლმა საერთო ჯამში 3 ჯილდო მოიპოვა. ფილმი ნომინირებული იყო 2005 Teen Choice Awards-ზე, 2006 MTV Movie Award-ზე, მოიგო ერთი პრიზი და იყო სამჯერ ნომინირებული Golden Raspberry Awards-ზე.
ძვ. წ. 462
გარდაიცვალნენ
*
ბალკანეთის პირველი ომი
ლიტერატურა
კატეგორია:ევროპის ისტორია კატეგორია:ბალკანეთის ისტორია კატეგორია:XX საუკუნის ომები
Balkanoorlogen
აპოლინარ ჭეიშვილი
1916 წ. დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. 1930–1950 წლებში მუშაობდა თბილისის ბავშვთა საავადმყოფოს ქირურგიული განყოფილების გამგედ. ერთდროულად განაგებდა თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის პათოფიზიოლოგიის, ხოლო 1956–1970 ტრავმატოლოგიის კეთედრებს. შეისწავლიდა ნაწლავთა გაუვალობის, რეგენერაციისა და სამედიცინო კიბერნეტიკის საკითხებს. 1947 წლიდან იყო სკკპ წევრი. დაჯილდოებული იყო შრომის წითელი დროშის, „საპატიო ნიშნის“ ორდენებითა და მედლებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 7 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1893 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:ქართველი ქირურგები
ზაზუნები
ზაზუნები (Cricetinae) — ძუძუმწოვრების ქვეოჯახი მღრღნელების რიგისა. შეიცავს 57 გვარს. სახეობებიდან ყველაზე ცნობილია ჩვეულებრივი ზაზუნა (Cricetus cricetus), რომელიც სამხრეთ ციმბირსა და ჩრდილოეთ ყაზახეთში გავრცელებულია. საქართველოში პირველი 2 გვარის სახეობები გვხვდება: ამიერკავკასიური ზაზუნა (Cricetinae auratus), დაღესტნური ზაზუნა (Cricetinae raddei) და რუხი ომანა (Cricetulus migratorius). ზაზუნები წელიწადში 2-3-ჯერ მრავლდებიან, შობენ 8-8, 10-10 წრუწუნას. ზიანს აყენებენ სახალხო მეურნეობას. გადააქვთ ზოგი ინფექციური დაავადება (ტულარემია და სხვა).
ლიტერატურა
კატეგორია:მღრღნელები
ზედა სიმონეთი
ზედა სიმონეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში (თემის ცენტრი). სოფელში არის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია. სოფელში არის საჯარო სკოლა და საბავშვო ბაღი.
გეოგრაფია
მდებარეობს სიმონეთის ვაკესა და ბორცვიან მთისწინეთზე. ზღვის დონიდან 360 მეტრზე, თერჯოლიდან 15 კილომეტრი. სოფელი გაშლილია შემაღლებულ პლატოზე და ზემოდან გადაჰყურებს ყვირილას დაბლობს.
ისტორია
1716 წელს სოფელში გაიმართა სიმონეთის ბრძოლა, რომლის შედეგადაც იმერეთის მეფე გახდა გიორგი IV გურიელი. 1926 წლისთვის ზედა სიმონეთის თემი შედგებოდა ოთხი სოფლისგან და მისი მოსახლეობა შეადგენდა 5032 ადამიანს, ხოლო ფართობი 46,8 კმ²-ს.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1349 ადამიანი.
ცნობილი ადამიანები
სოფელში დაიბადა ქართველი მწერალი დავით კლდიაშვილი. ზედა სიმონეთში არის დავით და სერგო კლდიაშვილების სახლ-მუზეუმი.
სქოლიო
კატეგორია:თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ბოჭონას გამოქვაბული
ბოჭონას გამოქვაბული — არქიტექტურული ძეგლი ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვედში, აგებულია ძველი წელთაღრიცხვით XI ათასწლეულში.
აქ მოპოვებულია თხელწიბოიანი გვერდრეტუშიანი და თავირიბრეტუშირებული მიკროლამელები, მეზოლითური ეპოქისათვის დამახასიათებელი თავსწორრეტუშიანი მიკროსაფხეკები, სამკუთხა მოყვანილობის მცირე ზომის თხელ ლამელისებურ ანატკეცებზე დამზადებული საჭრისები, რიყის ქვისგან ატკეცილი ლამელები და ა.შ. აღნიშნული მასალის მიხედვით ბოჭონის გამოქვაბული ადრე მეზოლითური პერიოდით თარიღდება. ის როგორც ჩანს დროებითი სადგომი იყო, ამაზე მეტყველებს მცირერიცხოვანი ფაუნის ნაშთებიც, მათ შორის დაფიქსირდა თხა, მგელი, შველი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ძუძუმწოვრები
ძუძუმწოვრები (Mammalia) — ცხოველების კლასი ხერხემლიანების ქვეტიპისა. მათი სხეულის სიგრძე 1,5 სმ-იდან (ფუღუ) — 33 მ-ზე მეტია (ლურჯი ვეშაპი), შესაბამისად მასა — 1,5 გ-იდან, 190 ტ აღწევს. ჩვეულებრივ წაგრძელებული სხეული აქვთ, 5-5-თითიან 4 კიდურზე დაყრდნობილი. ზოგს (ცხენებსა და სხვა) ნაკლები თითი აქვს. ხელფრთიანების კიდურები ფრთებადაა გადაქცეული, ხოლო ფარფლფეხიანებისა — ფარფლებად.
ცხოვრების ნირის შესაბამისად, ძუძუმწოვრებს თევზისებური სხეული აქვს, უკანა კიდურები არ გააჩნია. კანი ბალნით აქვთ დაფარული. ვეშაპებს, ბეჰემოთს და ზოგ სხვა ძუძუმწოვრებს ბალნიანი საფარველი მეორეულად რედუცირებული აქვს. კანის წარმონაქმნებია ბრჭყალი, ჩლიქი, ფრჩხილი, რქა, ქერცლი და სხვა. ძუძუმწოვრებს აქვთ მუშკის, თებოს, ოფლისა და სხვა ჯირკვლები. მნიშვნელოვანია სარძევე ჯირკვლები, რომელთა სეკრეტით დედა კვებავს თავის ნაშიერებს.
რიგები
ძუძუმწოვრების კლასი მოიცავს შემდეგ რიგებს:
სქოლიო
* კატეგორია:ქორდიანები
Aforia circinata
Aforia circinata — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae-ს ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
Grunts
Grunts — კინოსტუდია Raging Stallion Studios-ის გეი პორნოგრაფიული ფილმი. ფილმის რეჟისორები არიან კრის უორდი და ბენ ლეონი. სამხედრო თემატიკიდან გამომდინარე ფილმი საკმაოდ მაღალბიუჯეტურია, 40 სცენითა და 12 საათიანი გადაღებული მასალით შეადგენს 250,000 აშშ დოლარს. შემქმნელებმა დაიქირავეს ისეთი მოდელები, რომელთაც ამ ფილმის გადაღებისათვის საბრძოლო გამოცდილება მიღებული ჰქონდათ ერაყში, კონკრეტულად კი რიკი სინზი.
სქოლიო
კატეგორია:გეი პორნოგრაფიული ფილმები
იტალიური ომები
300px|thumb|ჩრდილოეთი იტალია 1494 წ. იტალიური ომები 1494-1559 — სამხედრო ლაშქრობები და ომები უმთავრესად იტალიის მიწა-წყალზე. მიმდინარეობდა რამდენიმე ეტაპად. მთავარი მონაწილენი იყვნენ საფრანგეთი, ესპანეთი და „საღვთო რომის იმპერია“ (აგრეთვე დროდადრო ინგლისი, პაპი და იტალიის სახელმწიფოები), წარმოებდა იტალიაზე ბატონობისა და ევროპაში ჰეგემონობისათვის.
პირველი იტალიური ომი
იტალიური ომები წამოიწყო შარლ VIII-მ, რომელმაც როგორც ანჟუელთა მემკვიდრემ, პრეტენზია გამოაცხადა ნეაპოლის სამეფოზე. 1495 წელს შარლ VIII დაეუფლა ნეაპოლს. საფრანგეთის გაძლიერებამ შეაშფოთა, როგორც იტალია, ისე სხვა ევროპული სახელმწიფოები. ფრანგების გასაძევებლად 1495 წლის მარტში შეიქმნა ე.წ. „წმინდა ლიგა“ ანუ „ვენეციის ლიგა“, ვენეციის, მილანის, რომის პაპის, იმპერატორ მაქსიმილიან I-ისა და ფერდინანდ II არაგონელის მონაწილეობით. 1496 წლის დეკემბერში საფრანგეთი იძულებული იყო გაეყვანა გარნიზონთა ნარჩენები ნეაპოლის სამეფოდან.
მეორე იტალიური ომი
იტალიური ომები განაახლა ლუი XII-მ, რამდენიმე გამარჯვების შემდეგ 1499-1500 წწ. იგი დაეუფლა მილანის საჰერცოგოსა და მთელ ლომბარდიას. 1501-1502 წწ. საფრანგეთისა და ესპანეთის ჯარებმა დაიპყრეს ნეაპოლის სამეფო, მაგრამ მალე მათ შორის თანხმობა დაირღვა და მდინარე გარილიანოსთან ბრძოლაში (1503 წლის 29 დეკემბერი) დამარცხების შემდეგ საფრანგეთი იძულებული გახდა დაეტოვებინა ნეაპოლის სამეფო, რომელსაც ესპანეთი დაეუფლა ბლუის ხელშეკრულების საფუძველზე.
კამბრეს ლიგის ომი
200px|მინი|მარცხნივ|პაპი [[იულიუს II, რაფაელის ნახატი]] იტალიური ომების შედეგად ვენეციის რესპუბლიკა გაძლიერდა. ამან ვენეციის წინააღმდეგ აამხედრა არა მარტო საფრანგეთი და ესპანეთი, არამედ იტალიური სახელმწიფოებიც. 1508 წლის დეკემბერში პაპ იულიუს II-ის ინიციატივით შედგა ანტივენეციური, ე.წ. კამბრეს ლიგა, რომელშიც შევიდნენ პაპი, საფრანგეთი, ესპანეთი, „საღვთო რომის იმპერია“, ფლორენცია, ფერარა, მანტუა და იტალიის ზოგიერთი სხვა სახელმწიფო. 1509 წლის 14 მაისს საფრანგეთმა ანიადელოსთან დიდი გამარჯვება მოიპოვა ვენეციაზე, ხოლო ივნისში იმპერატორმა დაიპყრო ქალაქები ვერონა და ვინჩენცა. მაგრამ ვენეცია შეუთანხმდა ესპანეთსა და პაპს და მიაღწია კამბრეს ლიგის დაშლას. ამავე დროს საფრანგეთის გაძლიერებამ ჩრდილოეთ-დასავლეთ იტალიაში გამოიწვია ძალთა გადაჯგუფება: პაპ იულიუს II-ის ხელმძღვანელობით საფრანგეთის წინააღმდეგ შეიქმნა ე.წ. „წმინდა ლიგა“ (1511 წ. ოქტომბერი), რომელშიც შევიდნენ პაპი, ვენეცია, ესპანეთი, ინგლისი, და შვეიცარიის კანტონები; საფრანგეთს მიემხრნენ მოდენა და ფერარა, ფლორენციამ ნეიტრალიტეტი შეინარჩუნა. მიუხედავად იმისა, რომ ფრანგებმა უკან დაახევინეს შვეიცარიელებს და 1512 წლის თებერვალში აიღეს ბოლონია, ხოლო რავენასთან ამავე წლის 11 აპრილს დაამარცხეს ესპანელები, საფრანგეთი იძულებული გახდა 1512 წლის განმავლობაში დაეტოვებინა ლომბარდია. 1513 წლის დამლევს საფრანგეთი დაუზავდა ესპანეთს, ხოლო 1514 წლის აგვისტოში - ინგლისს.
საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-მა ტახტზე ასვლისთანავე განაახლა იტალიური ომები. ფრანგებმა ვენეციელების დახმარებით 1515 წლის 13-14 სექტემბერს, მარინიანოს ბრძოლაში სასტიკად დაამარცხეს მილანის ჰერცოგის მიერ დაქირავებული შვეიცარიელები. საფრანგეთი დაეუფლა მილანსა და პავიას, ხოლო ვენეცია - ბერგამოსა და ბრეშას. ფრანსუა I დაუზავდა პაპს და 1516 წლის ნოემბერში დადო ე.წ. „მუდმივი ზავი“ შვეიცარიის კანტონებთან. საფრანგეთ ესპანეთს შორის დადებულმა1516 წლის ნუაიონის ზავმა დაამტკიცა საფრანგეთის უფლებები მილანზე, ხოლო ესპანეთისა - ნეაპოლზე.
ფრანსუა I-ისა და კარლ V-ის პირველი ბრძოლა
200px|thumb|[[კარლ V ჰაბსბურგი|კარლ V, ესპანეთის მეფე]] ესპანეთის მეფის კარლოს I-ის არჩევას „საღვთო რომის იმპერიის“ იმპერატორად (კარლ V-ის სახელწოდებით) მოჰყვა იტალიური ომების ახალი ეტაპი. კარლ V-მ თავისი ვეებერთელა ტერიტორიებით შემორკალა მთელი საფრანგეთი და დაემუქრა მის ტერიტორიულ მთლიანობას. 1521 წელს განახლდა იტალიური ომები. 1521 წელს ბიკოკთან ფრანგების არმია, რომელშიც დაქირავებული შვეიცარიელებიც შედიოდნენ, დამარცხდა. ფრანგები დამარცხდნენ პავიის ბრძოლაშიც 1525 წლის 24 თებერვალს. ფრანსუა I ესპანელებს ტყვედ ჩაუვარდათ. 1526 წლის 14 იანვრის მადრიდის ზავით იგი იძულებული გახდა დაეთმო ესპანეთისთვის მილანის საჰერცოგო და ფრანგული სამფლობელო - ბურგონის (ბურგუნდიის) საჰერცოგო, რომელზედაც პრეტენზიას აცხადებდა კარლ V.
კონიაკის ლიგის ომი
მას შემდეგ რაც საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I გათავისუფლდა ესპანელთა ტყვეობიდან და დაბრუნდა საფრანგეთში გადათქვა თავისი პირობა და ომი განახლდა. საფრანგეთმა 1526 წლის მაისში შეადგინა კონიაკის ლიგა, რომელშიც შევიდნენ: საფრანგეთი, პაპი კლემენტ VII, ვენეცია, ფლორენცია და მილანის ჰერცოგი. 1526 წელს საფრანგეთმა იმპერიის წინააღმდეგ კავშირი შეკრა სულეიმან I კანუნთან. იმპერატორის დაქირავებულმა არმიამ 1527 წლის მაისში აიღო და ააოხრა ქალაქი რომი, პაპი ტყვედ ჩავარდა და იძულებული გახდა იმპერატორთან სეპარატული ზავი დაედო. იტალიის მოკავშირეებს ჩამოშორებულმა საფრანგეთმაც 1529 წელს კამბრეს ზავი დადო იმპერატორთან, რომლის მიხედვითაც ნეაპოლის სამეფო გამოცხადდა ესპანეთის სამფლობელოდ.
უკანასკნელი იტალიური ომი
1551 წელს ომი კვლავ განახლდა მოხუც კარლ V-სა და ანრი II-ს შორის. ფრანგებმა პიემონტში 1555 წელს დაიპყრეს კასალე, კარლ V-ის გადადგომის შემდეგ (1556 წ.) ანრი II განაგრძობდა ბრძოლას ფილიპე II-ის წინააღმდეგ. 1557 წელს საფრანგეთის არმიამ ფრანსუა გიზის სარდლობით გაილაშქრა ნეაპოლზე, სამაგიეროდ ესპანეთის არმია ნიდერლანდიდან შეიჭრა ჩრდილოეთ საფრანგეთში. 1557 წლის 10 აგვისტოს სენ-კანტენთან საფრანგეთის მძიმე დამარცხებითა და პარიზისათვის შექმნილი მუქარით ესპანეთმა აიძულა ფრანგები შეეწყვიტათ ნეაპოლზე ლაშქრობა. ხანგრძლივმა ომმა ფინანსურად გამოფიტა მებრძოლი მხარეები და აიძულა დაედოთ კატო-კამბრეზის ზავი (1559 წლის აპრილი).
შედეგები
ხანგრძლივი იტალიური ომების შედეგად საფრანგეთი გაძევებულ იქნა იტალიიდან, რომლის ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნაწილში დიდი ხნით გაბატონდა ესპანეთი. იტალია პოლიტიკურად დაქუცმაცებული დარჩა.
ფლატეს სამაროვანი
ფლატეს სამაროვანი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფლატეში, აგებულია შუა საუკუნეეში.
მაჰმადიანური სამაროვანი მდებარეობს სოფელ ფლატეს სამხრეთით, სოფელ ფლატესა და მლაშეს შორის. სამაროვანი მდებარეობს დიდი ზომის ბუნებრივ გორაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
გელიტაშვილები
გელიტაშვილი — ქართული  გვარი. გვარის ფუძეა საკუთარი სახელი გელიტა. პირველად მოიხსენიება გიორგი გელიტაშვილი 1713 წლის წყალობის წიგნში. ამავე ძირისაა გვარები: მგელიტაშვილი და გელუტაშვილი. საქართველოში 316 გელიტაშვილი ცხოვრობს. 144 კაცი და 172 ქალი. თბილისში 176, კასპში 77, გურჯაანში 35.
რესურსები ინტერნეტში
*
სტეფან ტურჩაკი
სტეფან (სტეპან) ვასილის ძე ტურჩაკი (უკრ: Степан (Стефан) Васильович Турчак; დ. 28 თებერვალი, 1938 ― 23 ოქტომბერი, 1988) ― უკრაინელი საბჭოთა დირიჟორი, პედაგოგი, სოციალისტური შრომის გმირი (1988), საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკათა კავშირის სახალხო არტისტი (1977), უსსრ-ის ტარას შევჩენკოს სახელობის სახელმწიფო პრემიისა (1980) და საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის სახელმწიფო პრემიის (1973) ლაურეატი.
ბიოგრაფია
სტეფან ტურჩაკი 1938 წლის 28 თებერვალს სოფელ მაცკოვიჩში (ფშემისლის მახლობლად, პოლონეთი) დაიბადა. ბავშვობის წლები დუბლიანში გაატარა. 1955 წელს ლვოვის ფილარეტ კოლესას სახელობის მუსიკალური-პედაგოგიური სასწავლებელი დაამთავრა. სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ სოკალის პედაგოგიურ სასწავლებელში მუსიკისა და სიმღერის მასწავლებლად მუშაობდა.
1957 წელს ჩაირიცხა ლვოვის მიკოლა ლისენკოს სახელობის კონსერვატორიაში, ნიკოლაი კოლესას სადირიჟორო კლასში, რომელიც 1962 წელს დაამთავრა. სწავლის პერიოდში, 1960-1962 წლებში ლვოვის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დირიჟორი იყო. 1962 წელს კიევში გადავიდა.
1966 წლიდან კიევის კონსერვატორიაში სიმფონიური ორკესტრისა და საოპერო-სიმფონიური სადირიჟორო კათედრის ხელმძღვანელი იყო (1973 წლიდან - დოცენტი, 1986 წლიდან - პროფესორი). გასტროლები ჰქონდა დიდ ბრიტანეთში, იაპონიაში, იტალიაში, ბულგარეთში, პოლონეთში, უნგრეთსა და ესპანეთში.
სტეფან ტურჩაკი 1988 წლის 23 ოქტომბერს (სხვა წყაროებით 23 ნოემბერს ) კიევში გარდაიცვალა. დაკრძალულია ბაიკოვის სასაფლაოზე.
Polyrhachis subfossoides
Polyrhachis subfossoides — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
Aforia crebristriata
Aforia crebristriata — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae-ს ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ტრუხილიო
საკუთარი სახელი ტრუხილიო შეიძლება აღნიშნავდეს:
გეოგრაფიული ობიექტები:
ზალუმჯანიანი
ზალუმჯანიანი — სამიჯნური-სადევგმირო ხასიათის ვრცელი რომანი, რომელშიც მოთხრობილია მეფე გულაზარის ვაჟის, ზალუმჯანის, ხიფათით აღსავსე თავგადასავალი. „ზალუმჯანიანი“ XVIII საუკუნეში გადმოქართულებული სპარსული თხზულება უნდა იყოს, თუმცა წყარო დადგენილი არ არის. მოღწეულია რამდენიმე დეფექტიანი ხელნაწერი. უცნობია აგრეთვე ქართული ვერსიის ავტორი.
ლიტერატურა
კატეგორია:სპარსული ლიტერატურა კატეგორია:ძველი ქართული ლიტერატურა
დოდიაშვილები
დოდიაშვილი — ქართული გვარი. გვარის ფუძეა საკუთარი სახელი დოდია. ამავე ძირისაა გვარები: დოდაშვილი, დოდელია, დოდოლაშვილი, დოდუა. საქართველოში 36 დოდიაშვილი ცხოცრობს, 20 კაცი და 16 ქალი. თბილისში 27, გარდაბანში 6.
რესურსები ინტერნეტში
*
ბალკანეთის მეორე ომი
მარჯვნივ|მინი|300პქ|ბალკანეთის მეორე ომი ბალკანეთის მეორე ომი (1913 წლის 29 ივნისი — 10 აგვისტო) — ბულგარეთის ომი სერბეთთან, რუმინეთთან საბერძნეთთან, ჩერნოგორიასთან და ოსმალეთთან, რომლის მიზეზი იყო მოკავშირეთა ბანაკში არსებული წინააღმდეგობანი. კონფლიქტის ძირითად საბაბად მაკედონიის ტერიტორია იქცა. სერბეთი, რომელმაც ვერ მიიღო გასასვლელი ადრეატიკის ზღვაზე, საკომპენსაციოდ თითქმის მთელ მაკედონიას ითხოვდა. მას მხარს უჭერდა საბერძნეთი და ამ შემთხვევაში უპირისპირდებოდა ბულგარეთს, რომელიც კარგავდა I ომში მოპოვებულ ტერიტორიების მნიშვნელოვან ნაწილს. საბერძნეთმა და სერბეთმა 1 ივნისს დადეს ფარული შეთანხმება ბულგარეთის წინააღმდეგ, მათ შეუერთდა რუმინეთიც, რომელიც ბულგარეთისგან დობრუჯას მოითხოვდა. 30 ივნისს ბულგარელებმა მაკედონიაში დაიწყეს შეტევა სერბებისა და საბერძნეთის ჯარების წინააღმდეგ, ბულგარელები დამარცხდნენ. 10 ივლისს ომში ჩაება რუმინეთი. ჩრდილოეთ ბულგარეთში ბულგარელების არმია არ ჰყავდათ და სოფიისკენ მიმავალ გზაზე რუმინელები წინააღმდეგობას არ ხვდებოდნენ. ბულგარეთის წინააღმდეგ ჩერნოგორიაც ამხედრდა. ანტიბულგარულ კოალიციას შეუერთდა ოსმალეთიც, რომელსაც სურდა ესარგებლა ბულგარეთის მძიმე მდგომარეობით და I ომში დაკარგული ტერიტორიის ნაწილი მაინც დაიბრუნა. მან დაარღვია 1913 წლის ლონდონის ხელშეკრულება და 21-22 ივლის დაიკავა ადრიანოპოლი. ბულგარეთი იძულებული გახდა ზავი ეთხოვა. ბუქარესტის საზავო ხელშეკრულებით (1913) მან დაკარგა ახლად შემოერთებული ტერიტორიები მაკედონიასა და თრაკიაში, აგრეთვე სამხრეთ დობრუჯა. სერბებმა მიიღეს მაკედონიის სადავო ტერიტორია, რუმინეთმა - სამხრეთ დობრუჯა; საბერძნეთმა სამხრეთ მაკედონია, ეპირი, სალონიკი, დასავლეთ თრაკიის ნაწილი და ეგეოსის ზღვის თითქმის ყველა კუნძული. 1913 წლის კონსტანტინოპოლის საზავო ხელშეკრულების საფუძველზე ოსმალეთმა დაიბრუნა ადრიანოპოლი და აღმოსავლეთ თრაკიის ნაწილი. ბალკანეთის ქეყნების გამარჯვებას ოსმალეთზე დადებითი მნიშვნელობა ჰქონდა. ბალკანეთის ხალხების განთავისუფლება ოსმალთა ბატონობისაგან ამ ნაშთების ლიკვიდაციის ყველაზე დიდი საწინდარი იყო. ბალკანეთის ომებმა კიდევ უფრო დაძაბა ურთიერთობა ანტანტას და სამთა კავშირს შორის და ამით დააჩქარა პირველი მსოფლიო ომის დაწყება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ევროპის ისტორია კატეგორია:ბალკანეთის ისტორია კატეგორია:XX საუკუნის ომები
Balkanoorlogen
ლეილა
„ლეილა“ — ქართული ლიტერატურული კრებული. გამოდიოდა თბილისში 1917 (№ 1), 1920 (№ 2), 1924 (№ 3). რედაქტორი იოსებ გრიშაშვილი, გამომცემელი — მ. ციციშვილი. კრებულში გამოქვეყნებულია იოსებ გრიშაშვილის, ალექსანდრე აბაშელის, კონსტანტინე მაყაშვილი, ვალერიან გაფრინდაშვილის, პაოლო იაშვილის, მარიჯანის, გიორგი გვაზავას, სანდრო შანშიაშვილი, კონსტანტინე ჭიჭინაძეს, სიკო ფაშალიშვილის, ილო მოსაშვილის და სხვა პოეტების ლექსები; გერონტი ქიქოძის, ლეო ქიაჩელის, ნიკო ლორთქიფანიძის, შალვა დადიანის, დემნა შენგელაიას, ნოველები. კონსტანტინე კაპანელის, ივანე გომართელის, ვახუშტი კოტეტიშვილის, ი. გრიშაშვილის წერილები, რეცენზიები და სხვა.
არარა (პარაიბა)
არარა (Arara) — ბრაზილიის ქალაქი, მდებარეობს პარაიბის შტატში. ქალაქი დაარსდა 1961 წელს.
კატეგორია:ბრაზილიის ქალაქები
ლონდონი (ონტარიო)
ლონდონი (London) — ინგლისურენოვანი ქალაქი კანადაში. მდებარეობს ონტარიოს შტატში. 2006 წლის აღწერის შედეგად აქ მცხოვრებთა რაოდენობა შეადგენს 504,559 ადამიანს, ქალაქს მე-15 ადგილი უკავია მოსახლეობის მიხედვით კანადაში, ლონდონის აგლომერაციაში ცხოვრობს 457,720 ადამიანი. ლონდონის ფართობი შეადგენს 837.9 კმ²-ს.
ქალაქის სიახლოვეს მდებარეობს ონტარიოს, ეირის და ჰუძონის ტბები, ხოლო ქალაქში მიედინება მდინარე ტემზე, მდინარის გარშემო მდებარეობს პარკები და სკვერბი, მათგან აღსანიშნავია ვიქტორიის და სპრინგბეკის პარკები.
ისტორია
ამ ტერიტორიებზე უძველესი დროიდან, სახლობდნენ ინდიელები. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, აღმოჩენილი ადამიანის ფრაგმენტები 10 ათასი წლით თარიღდება. ამ ტერიტორიებზე დასახლებული პუნქტის დაარსება გადაწყდა 1793 წელს, ეს ტერიტორია ამ პერიოდში შედიოდა ქვემო კანადის შემადგენლობაში. ლონდონი დაარსდა 1826 წელს, თავდაპირველად მას სოფლის სტატუსი ჰქონდა, 1855 წლიდან კი ლონდონი უკვე ქალაქია. ლონდონის დაარსების დროს გაერთიანებული სამეფოს მონარქი იყო ჯორჯ III.
კლიმატი
ლონდონის ყოველწლიური ნალექების რაოდენობა საკმაოდ მაღალია და ის შეადგენს 987.1 მმ-ს, ქალაქის ყველაზე ცხელი თვეებია ივლისი და აგვისტო, ხოლო ყველაზე ცივი თვეებია იანვარი და თებერვალი.
სქოლიო
კატეგორია:კანადის ქალაქები
კაკალაშვილები
კაკალაშვილი — ქართული გვარი. გვარის ფუძეა საკუთარი სახელი კაკალა. ამავე ძირით ნაწარმოებია გვარებია: კაკალაძე და კაკალია. საქართველოში 549 კაკალაშვილი ცხოვრობს — 281 კაცი და 268 ქალი. თბილისში 268, კასპში 47, გურჯაანში 40.
რესურსები ინტერნეტში
*
Polyrhachis subpilosa
Polyrhachis subpilosa — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ლეონიდ ჭეიშვილი
1924–1925 წლებში სწავლობდა თსუ-ში, 1933 წელს დაამთავრა ბერლინის (შარლოტენბურგის) უმაღლესი ტექნიკური სასწავლებელი. 1935–1945 წლებში მუშაობდა კაიზერ ვილჰელმის ქიმიურ ინსტიტუტში, 1947–1960 წლებში — სილიკატური ნაწარმის სხვადასხვა საწარმოში ტექნიკურ დირექტორად ჯერ საფრანგეთში, 1948 წლიდან კი — არგენტინაში; 1960–1962 წლებში — მეცნიერ-მკვლევარად პენსილვანიის უნივერსიტეტში (აშშ). 1963–1983 წლებში მუშაობდა ბუენოს-აირესის მინერალოგიის ინსტიტუტის სილიკატების ქიმიური განყოფილების ხელმძღვანელად. ჭეიშვილის შრომები ძირითადად შეეხება სილიკატების ქიმიურ და ტექნოლოგიურ საკითხებს (მ.შ., სილიკატების კრისტალური სტრუქტურები).
Aforia goniodes
Aforia goniodes — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae-ს ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
ბნეი-ბრაკი
ბნეი-ბრაკი (בְּנֵי בְּרַק) — ქალაქი ისრაელში, მდებარეობს თელ-ავივის რაიონში, შედის გუშ-დანის აგლომერაციაში, დაარსდა 1924 წელს. ქალაქის სტატუსი მიიღო 1950-იან წლებში. 2006 წლის მონაცემებით, მოსახლეობის რიცხვი შეადგენს 147 100 ადამიანს, რომელთა უმრავლესობა ებრაელია.
Aforia goniodes
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ძვ. წ. 461
გარდაიცვალნენ
*
სენა (მდინარე)
მდინარის სიგრძე 776 კმ-ია. სათავეს იღებს საფრანგეთის ცენტრალურ-აღმოსავლეთ ნაწილში, სენ-სენის კომუნაში, ლანგრესის პლატოზე.
აღსანიშნავია, რომ მხოლოდ პარიზში, სენაზე 37 ხიდია.