cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი (ბაქო)
ექსპოზიცია
მუზეუმში ასევე ბავშვთა სახვითი ხელოვნების ექსპოზიციაა, რომელიც ხელსუწყობს  ბავშვთა ინტერესების განვითარებას. ამის გარდა დოკუმენტური ფილმების ჩვენების ვიდეო-დარბაზი, საგამოფენო სალონი კერძო გამოფენების ორგანიზებისთვის, აგრეთვე ბიბლიოთეკა და წიგნის მაღაზია, სადაც სტუმრებს გადაეცემათ მსოფლიო ხელოვნების, არქიტექტურისა და სკულპტურის ისტორიის წიგნები.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს მუზეუმები
FFB Open
FFB Open — სნუკერის პროფესიონალურ-სამოყვარული დაბალრეიტინგული ტურნირი. წარმოადგენდა Players Tour Championship-ის ნაწილს. ტურნირი ჩატარდა მხოლოდ 2011-2012 და 2012-2013 წლების სეზონებზე. ღონისძიება დაყოფილი იყო ორ ნაწილად. პირველი ნაწილი იმართებოდა სნუკერის მსოფლიო აკადემიაში, შეფილდში (ინგლისი), ხოლო მეორე ნაწილი — Event Forum-ზე, ფიურსტენფელდბრუკში (გერმანია). ტურნირის უკანასკნელი ჩემპიონია მარკ სელბი.
სქოლიო
კატეგორია:Players Tour Championship
გიოიამთალა
სქოლიო
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
მახიარეთის კოშკი
მახიარეთის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ მახიარეთში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
სოფელში შემავალი გზის მარცხნივ, შემაღლებულ ადგილზე შემორჩენილია მრგვალი კოშკის დასავლეთ კედლის ნანგრევი. სამშენებლო მასალა ადგილობრივი წარმოშობის ფლეთილი ქვაა. კედლის სიმაღლე 2 მეტრს აღწევს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის კოშკები
კორეცი
კორეცი (Корець) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს რივნეს ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 7428 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:რივნეს ოლქის ქალაქები
მახიარეთის ნაგებობა და კოშკი
მახიარეთის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ მახიარეთში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
გურამ ყორანაშვილი
გურამ ყორანაშვილი (დ. 	22 თებერვალი, 1940, ბორჯომი) — ქართველი  ისტორიკოსი.
მახიარეთის ნაგებობა და კოშკი
სოფელში შემავალი გზის მარცხნივ, შემაღლებულ ადგილზე შემორჩენილია მრგვალი კოშკის დასავლეთ კედლის ნანგრევი. სამშენებლო მასალა ადგილობრივი წარმოშობის ფლეთილი ქვაა. კედლის სიმაღლე 2 მეტრს აღწევს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის კოშკები
გურამ ყორანაშვილი
1965 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ილია ჭავჭავაძის საზოგადოება“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:დიმიტრი ყიფიანის პრემიის მფლობელები კატეგორია:დიმიტრი ყიფიანი
რევაზ შავიშვილი
რევაზ შავიშვილი (დ. 29 მაისი, 1955, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფიზიკოსი.
ომარაანის მეორე ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
რევაზ შავიშვილი
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „11 ოქტომბერი“.
Snoop's Upside Ya Head
„Snoop's Upside Ya Head“ — სნუპ დოგი დოგის პირველი სინგლი მეორე ალბომიდან Tha Doggfather. იგი გამოვიდა 1996 წლის 14 სექტემბერს, ბრიტანეთში. სიმღერაში გამოყენებულია Gap Band-ის „I Don't Believe You Want to Get Up and Dance (Oops)“-ის სემპლები და ჩარლი უილსონის (Gap Band) სპეციალურად ჩაწერილი ვოკალები.
სქოლიო
კატეგორია:1996 წლის სიმღერები კატეგორია:სნუპ დოგის სიმღერები კატეგორია:1996 წლის სინგლები
ალგეთის ქუჩა
ალგეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ხარფუხი); სოღანლუღის შესახვევიდან გიორგი მერჩულის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც შესახვევი. 20-იან წლებში ქუჩა გახდა. ალგეთის ქუჩის N1-ში განთავსებულია იოსებ გრიშაშვილის ბიბლიოთეკა-მუზეუმი.
ომარაანის ეკლესია
ტერმინი ომარაანის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს:
თოლენჯის ღვთისმშობლის ეკლესია
თოლენჯის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თოლენჯის ჩრდილოეთით, 0,5 კილომეტრზე, მთის წვერზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (6,1x4,5 მეტრი). ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილია ნახევარწრიული აფსიდის სამხრეთ ნახევარი და დასავლეთ კედლის ნაწილი (სიმაღლე 1,8 მეტრი). აფსიდის შემორჩენილ ნაწილში სწორკუთხა ნიშია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Bullet for My Valentine
Bullet for My Valentine — უელსური მეტალ-ჯგუფი ბრიჯენდიდან, ჩამოყალიბებული 1998 წელს. მასში შედიან: მეთიუ ტაკი (წამყვანი ვოკალი, რიტმული გიტარა), მაიკლ პეჯეტი (წამყვანი გიტარა, ბეკ-ვოკალი), მაიკლ თომასი (დასარტყმელი საკრავები) და ჯეიმი მათიასი (ბას-გიტარა). ჯგუფის ყოფილი წევრები არიან ბასისტები ნიკ კრენდლი და ჯეისონ ჯეიმზი.
თავდაპირველად ჯგუფს Jeff Killed John ერქვა. იგი ასრულებდა მეტალიკის და ნირვანას სიმღერების ქავერ ვერსიებს. მან აგრეთვე ჩაწერა ექვსი, შემდგომში გამოუცემელი სიმღერა. აქედან ორი სიმღერა მოგვიანებით გადამუშავდა Bullet for My Valentine-ისთვის. ფინანსური სირთულეების გამო კოლექტივმა სახელწოდება შეიცვალა, ისევე, როგორც მუსიკალური მიმართულება. 2002 წელს მან Sony BMG-სთან კონტრაქტი გააფორმა. ჯგუფის ჟღერადობაზე გავლენა იქონია მეტალიკის, Iron Maiden-ის და Slayer-ის შემოქმედება. დღეს Bullet for My Valentine ითვლება კარდიფის მუსიკალური სცენის ნაწილად.
ჯგუფის სადებიუტო სტუდიური ალბომი The Poison ბრიტანეთში 2005 წლის 3 ოქტომბერს გამოვიდა, ხოლო აშშ-ში, ვალენტინობაზე, 2006 წლის 14 თებერვალს. იგი Billboard 200-ის 128-ე პოზიციაზე მოხვდა. RIAA-სგან ალბომმა ოქროს სტატუსი მიიღო. ჯგუფი გამოვიდა Download Festival-ზე და Kerrang! XXV-ზე, აგრეთვე გამართა ტურნე Rob Zombie-სტან. ჯგუფის მეორე სტუდიური ალბომი Scream Aim Fire გამოვიდა 2008 წლის 29 იანვარს და მოხვდა Billboard 200-ის პირველ პოზიციაზე. მესამე ალბომი, Fever, გამოვიდა 2010 წლის 26 აპრილს და Billboard-ში მესამე ადგილზე მოხვდა. 2013 წლის 8 თებერვალს გამოვიდა ჯგუფის მეოთხე სტუდიური ალბომი, Temper Temper, Billboard 200-ში სადებიუტო მე-13 ადგილით. აშშ-ში გაყიდულია Bullet for My Valentine-ის მილიონი, ხოლო მსოფლიოში - 5 მილიონზე მეტი ალბომი. იგი Kerrang! Awards-ის ყველაზე წარმატებული ბრიტანული ჯგუფია, მიღებული სამი ჯილდოთი.
სქოლიო
კატეგორია:უელსური მძიმე მეტალ ჯგუფები კატეგორია:უელსური მეტალკორ ჯგუფები კატეგორია:1998 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები კატეგორია:Jive Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:RCA Records-ის შემსრულებლები
შახტის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი
შახტის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (Шахтинский краеведческий музей) — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი ქალაქ შახტიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმის შენობა წარმოადგენს XIX საუკუნის არქიტექტურულ ძეგლს. მუზეუმი დაარსდა 1966 წელს, ხოლო გაიხსნა 1967 წლის 18 მაისს.
მუზეუმის მისამართი: 346500, როსტოვის ოლქი, ქალაქი შახტი, შევჩენკოს ქუჩა № 149.
ისტორია
შახტინის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი მდებარეობს ქალაქის ცენტრში, ძველ შენობაში, რომელიც აგებულია 1886 წელს. ამჟამად შენობას აქვს არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. 1896 წლიდან შენობაში მუშაობდა ალექსანდრას სამრევლო სკოლა, რომელსაც სახელი ეწოდა დედოფალ ალექსანდრას პატივსაცემად იმპერატორ ნიკოლოზ II-ისა და დედოფალ ალექსანდრა თედორეს ასულის კორონაციის დროს. სკოლა 1907 წლამდე იყო სანიმუშო. შენობის ცენტრალურ ნაწილში გუმბათოვანი წერია, რაც მუზეუმში სიძველის ატმოსფეროს ქმნის.
შახტის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი როსტოვის ოლქის ერთ-ერთი უმსხვილესი მუზეუმია. მისი ძირითადი ფონდი მოიცავს დაახლოებით 13 000 ექსპონატს. მუზეუმში თავმოყრილია უძველესი ხატები და ფოტოგრაფიები, სხვადასხვა პერიოდის ისტორიული დოკუმენტები და მოქალაქეების პირადი ნივთები. თავის დროზე სსრკ-ის სამხატვრო აკადემიამ საჩუქრად გაუგზავნა 200 ნახატი.
მუზეუმში მოქმედებს თემატური დარბზები: „ძველი ქალაქი“, „მეშჩანის ცხოვრება“, „ქალაქის საბრძოლო დიდება“, „დონის მხარის ბუნება“. მუზეუმის სურათების გალერეაში გამოფენილია, გრაფიკა, ფერწერა, გამოყენებითი ხელოვნება და სხვ. იმართება მუსიკალური და პოეტური საღამოები. შეხვედრები ცნობილ ადამიანებთან.
2015 წლის ნოემბერში დამწვარი ქვანახშირის მრეწველობის ისტორიის მუზეუმის ეზოდან ადმინისტრაციამ მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში გადაიტანა სამუზეუმო ექსპონატი — ლენინის ძეგლი. მომავალში განიხილება მისი აღდგენა. შახტის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმთან მოქმედებს პოეტ ალექსი ნედოგონოვის (1914-1948 წწ.) სახელობის ლიტერატურული გაერთიანება. პოეტი წარმოშობით სწორედ ამ ქალაქიდან იყო.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის მუზეუმები
ზალ მაჰმუდ-ფაშა
ზალ მაჰმუდ-ფაშა (გ. 1580, სტამბოლი) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე.
მაჰმუდ-ფაშა დაიბადა ბოსნიაში. მოგვიანებით, იგი სულთან სულეიმან I-ის კარზე მოხვდა. ერთ-ერთი ვერსიით, იგი ემსახურებოდა ოსმალეთის იმპერიის დიდ ვეზირს, დამატი რუსტემ-ფაშას. 1553 წელს, მან სულთნის ბრძანებით მოკლა ოსმალეთის იმპერიის ტახტის მემკვიდრე შეჰზადე მუსტაფა.1566 წელს, მაჰმუდ-ფაშა დაინიშნა ანატოლიის გუბერნატორად.
ზალ მაჰმუდ-ფაშა გარდაიცვალა 1580 წელს, სტამბოლში. დაკრძალულია ეიუფის სასაფლაოზე. მისი ბრძანებით, ცნობილმა არქიტექტორმა სინანმა ააგო მისი სახელობის მეჩეთი.
1572 წელს, მაჰმუდ-ფაშა დაქორწინდა სულთან სელიმ II-ის ქალიშვილზე, შაჰ სულთანზე). ამ ქორწინების შემდეგ იგი გახდა ოსმანების დინასტიის სიძე „დამატი“.
სქოლიო
კატეგორია:ანატოლიის ფაშები კატეგორია:გარდაცვლილი 1580
ეგონ ბარი
ეგონ კარლ-ჰაინც ბარი (Egon Karl-Heinz Bahr) (დ. 18 მარტი 1922, ტრეფურტი, საქსონია, გერმანია — გ. 19 აგვისტო 2015, ბერლინი, გერმანია) — გერმანელი ჟურნალისტი და პოლიტიკოსი, გერმანიის სოციალურ-დემოკრატიული პარტიის წევრი. 1972-1974 წლებში გახლდათ გერმანიის საგანგებო დავალებათა ფედერალური მინისტრი, 1974-76 წლებში მუშაობდა გერმანიის ეკონომიკური თანამშრომლობის ფედერალური მინისტრის თანამდებობაზე. 1972-დან 1990 წლამდე ეგონ ბარი გერმანიის ბუნდესტაგის წევრი იყო.
ეგონ ბარის სახელს უკავშირდება 1970-იან წლებში კანცლერ ვილი ბრანდტის მიერ დაწყებული აღმოსავლეთის პოლიტიკის შემუშავება და განხორციელება. ვილი ბრანდტის კაბინეტში ეგონ ბარი სახელმწიფო მდივნის ფუნქციებს ასრულებდა.
ბარი მნიშვნელოვანი ფიგურა იყო მრავალჯერად მოლაპარაკებებში არა მხოლოდ აღმოსავლეთ და დასავლეთ გერმანიას, არამედ გერმანიასა და საბჭოთა კავშირს შორის. აღმოსავლეთის პოლიტიკის წარმოებაში თავისი როლის გარდა, ბარს გავლენა ჰქონდა საერთაშორისო ორგანიზაციების მუშაობაზეც. მისი მონაწილეობით გაფორმდა მოსკოვის ხელშეკრულება, ვარშავის ხელშეკრულება და შემდეგ 1972 წლის ძირითადი ხელშეკრულებები ორ გერმანულ სახელმწიფოს შორის.
ადრეული წლები და საქმიანობა
ეგონ ბარი დაიბადა ტრეფურტში, პრუსიის საქსონიის პროვინციაში, ჰედვიგ და კარლ ბარების ოჯახში. მამა სკოლის პედაგოგი გახლდათ. 1940 წელს საშუალო განათლების მიღების შემდეგ ეგონ ბარმა სწავლა განაგრძო ბერლინში, სამრეწველო სპეციალისტად, რეინმენტალ-ბორსიგის შეიარაღების კორპორაციაში. მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942-1944 წლებში, ბარი მსახურობდა ნაცისტური შეიარაღებული ძალების - ვერმახტის შემადგენლობაში. ხოლო შემდეგ, როგორც კადეტი ირიცხებოდა კიტცინგენის საჰაერო სამხედრო სასწავლებლის სასწავლო კურსებზე, სადაც პრობლემები შეექმნა მისი ბებიის ებრაული წარმოშობის გამო. მალევე ბარი საეჭვო პერსონად მიიჩნიეს და გაათავისუფლეს სამხედრო დაწესებულებიდან. ბარი სამუშაოდ კვლავ რაინმეტან-ბორსინგის კორპორაციაში დაბრუნდა, სადაც შეიარაღების მაკონტროლებელი მუშის პოზიციაზე საქმიანობდა.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ბარი ჟურნალისტად მუშაობდა „Berliner Zeitung“-ში, დასავლეთ ბერლინის ერთ-ერთ ყველაზე მაღალტირაჟიან, ყოველდღიურ გაზეთში. მოგვიანებით კიდევ ორ პერიოდულ ჟურნალში დაიწყო მოღვაწეობა. მომავალი მინისტრი გახლდათ დასავლეთ ბერლინური გამოცემების „Allgemeine Zeitung“-ისა და „Tagesspiegel“-ის კორესპონდენტი. 1950-1960 წლებში ეგონ ბარი იყო „გერმანიის ამერიკული სექტორის რაიდომაუწყებლობის“ (RIAS) ბონის ბიუროს მთავარი კომენტატორი. 1959 წელს ბარი გაემგზავრა განაში, სადაც გერმანიის საელჩოში პრეს-ატაშედ მსახურობდა. 1984-1994 წლებში ბარი გახლდათ ჰამბურგის უნივერსიტეტის მშვიდობის კვლევისა და უსაფრთხოების პოლიტიკის ინსტიტუტის დირექტორი, 1984 წელს აირჩიეს უმაღლესი სკოლის საპატიო პროფესორად.
პოლიტიკური კარიერა
1972-1990 წლებში ბარი ბუნდესტაგის (გერმანიის პარლამენტის) წევრი იყო. იგი პირდაპირ აირჩიეს 1976-1980 წლებში, როგორც შლეზვიგ-ფლენსბურგის საარჩევნო ოლქის წარმომადგენელი; შემდეგ არჩევნებში იგი აიარჩიეს გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის პროპორციული სიიდან. ბარი ასევე მსახურობდა განიარაღების და შეიარაღების კონტროლის საპარლამენტო ქვეკომიტეტის თავმჯდომარედ. 1980 წელს კი ბარი შვედეთის პრემიერ-მინისტრის - ოლოფ პალმეს თავმჯდომარეობით შექმნილი განიარაღებისა და უსაფრთხოების დამოუკიდებელი კომისიის წევრი გახდა. კომისიამ გამოაქვეყნა თავისი დასკვნები 1982 წლის მოხსენებაში, სახელწოდებით „საერთო უსაფრთხოება“. მოხსენების რეკომენდაციებში იყო ცენტრალურ ევროპის ბირთვული დერეფნის ჩამოყალიბების კონცეფციაც. 1989 წლის 1 ნოემბერს გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ოფიციალური ორგანოსთვის, Vorwärts-სთვის მიცემულ ინტერვიუში, ბარმა აღნიშნა: „უფლის სახელით, მოდით შევწყვიტოთ ოცნება და ჭორაობა, მოთქმა, ტირილი გერმანიის ერთიანობის შესახებ“ - ამ სტატიის დაბეჭვდიდან რვა დღის შემდეგ, 1989 წლის 9 ნოემბერს, ბერლინის კედელი დაეცა და გერმანია გაერთიანდა. ბერლინის კედლის დაცემიდან ხუთი დღის შემდეგ გერმანიის სწრაფი გაერთიანების იდეას ბარმა „ბოდვა“ უწოდა. ბარმა, ცივი ომის დასრულების შემდეგ, არაერთი სტატია გამოაქვეყნა, რომელიც გერმანიის საგარეო პოლიტიკის მომავალს აღწერდა. კერძოდ მას სჯეროდა, რომ გერმანიასა და ევროპას დიდი გავლენა ჰქონდა მსოფლიოზე, როგორც - „ცივილიზაციურ ძალას“ – „Zivilmacht-ს“. 1991 წელს ბარმა გერმანიის სამშვიდობო კორპუსის შექმნაში დიდი როლი ითამაშა. 2005 წელს - Frankfurter Allgemeine Zeitung- თან ინტერვიუში ბარმა აღიარა, რომ, როგორც მოზარდმა, მან იგრძნო „გარკვეული სიამაყე“, როცა პოლონეთი, საფრანგეთი, დანია და ნორვეგია სწრაფად დაიპყრო გერმანულმა ვერმახტმა.
ჯილდოები
1973 წელს ბარს მიენიჭა „Bundesverdienstkreuz“ - „ღირსების ფედერალური ჯვარი“. 2002 წელს ბერლინის საპატიო მოქალაქედ დაასახელეს. 2007 წელს ბარს მიენიჭა ვილი ბრანდტის პრემია, გერმანულ-ნორვეგიული Willy-Brandt-Foundation-ის მიერ, ხოლო 2008 წელს გიოტინგენის მშვიდობისა და მარიონ დონჰოფის პრემია. ბარი საპატიო დოქტორად დაასახელეს 2008 წელს ციტაუ-გიორლიცის საერთაშორისო უმაღლეს სკოლაში. ევროპის გაერთიანების პროცესისადმი მისი სამსახურის აღიარებისთვის. 2010 წლის იანვარში მან მიიღო ჩრდილოეთ-რაინ ვესტფალიის ღირსების ორდენი.
ოჯახი
ეგონ ბარის დედა ებრაული წარმოშობის იყო. ბარის მამას, სკოლის პედაგოგს სასწავლო დაწესებულების ადმინისტრაცია აიძულებდა, რომ ცოლი მიეტოვებინა. მასწავლებელმა წნეხის მიუხედავად მაინც მოახერხა ქორწინების შენარჩუნება.
ეგონ ბარი 1945 წელს დაქორწინდა დოროთეა გრობზე, რომელთან ერთადაც მას ერთი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი ჰყავს. 1977 წლიდან ისინი ერთად აღარ ცხოვრობდნენ, თუმცა, კვლავ რჩებოდნენ ოფიციალურ ქორწინებაში. ეგონ ბარს კიდევ ერთი ქალიშვილი ჰყავს გერმანელი ფელეტონისტისა და ლიტერატურული კრიტიკოსისგან, კარენა ნიჰოფისგან. 1977-2002 წლებში ბარი ქრისტინა ლეონჰარდთან ერთად ცხოვრობდა. 2011 წელს ბარი, 89 წლის ასაკში ხელმეორედ დაქორწინდა და ცოლად პედაგოგიკის პროფესორი ადელჰაიდ ბონემან-ბიონერი მოიყვანა.
აბრევის ეკლესია
აბრევის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ აბრევში, „საკორინთლოს“ მიდამოებში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
სასაფლაოს ტერიტორიაზე მდებარე დარბაზული ეკლესია რიყის ქვითაა ნაგები. ის გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობისაა. აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აბსიდით. აბსიდის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი, რომლის ძირში დგას ტრაპეზის ქვა. აბსიდის ჩრდილოეთ და სამხრეთ მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშაა. კონქი სფერულია, სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. ეკლესიის ცილინდრული კამარის საბრჯენი თაღი იმპოსტებს ეყრდნობა. სამხრეთის შესასვლელი არქიტრავულია. ეკლესიას სამხრეთიდან აქვს თანადროული მინაშენი, რომელსაც გადახურვა კამაროვანი ჰქონდა. ამჟამად კამარა მრავალ ადგილას ჩამონგრეულია. ჩრდილოეთ კედელზე გადასულია კედლის თაღი, რომელიც კუთხის პილასტრებს ებჯინება. საბურავი ჩამოცვენილია, კედლები ბევრ ადგილას გამონგრეულია, დაზიანებულია მინაშენიც.
ლიტერატურა
კატეგორია: ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
იყალთოს კვირაცხოვლის ეკლესია
იყალთოს კვირაცხოვლის ეკლესია— არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს სოფელ იყალთოს განაპირას, იყალთოს სამონასტრო კომპლექსის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 1 კმ-ზე. თარიღდება VII საუკუნით.
ეკლესია ორნავიანია, შენობის გეგმის გარეგან სწორკუთხედში (5,8 X 5,6 მ) კედლით გამიჯნული, ორი ნავია ჩაწერილი, რომლებიც ერთმანეთს ამ კედელში მოწყობილი კარით უკავშირდება, ეკლესიის მთავარ ნავს გეგმის სამხრეთ მონაკვეთი უჭირავს. იგი, მეორე ნავთან შდარებით, თითქმის ორჯერ უფრო განიერია და შესამჩნევად მაღალი. ეკლესიას შესასვლელი ჩრდილოეთიდან აქვს - ჩრდილოეთ ნავის ჩრდილოეთ კედლის შუა არეში. იგი ორთაღიანი ყოფილა - სვეტით თაღებს შორის. ამჟამად სვეტის კვალი აღარ ჩანს. შემორჩენილია თაღების მხოლოდ განაპირა წირთხლები. ეკლესია ძირითადად ნაგებია მოზრდილია ზომის, რიყის ქვით. ქვა, ფორმისა და ზომის მიხედვით, მეტ-ნაკლებად შერჩეულია. თუმცა, ხშირ შემთხვევაში, ისინი არ წარმოქმნიან სწორხაზოვნად გამავალ რიგებს. ქვებს შორის დარჩენილი არეები წვრილი, რიყის ქვით, ნატეხი ქვითა და დუღაბითაა შევსებული, კედლების ზედაპირი შიგნიდან და გარედან გასწორებულია ბათქაშით, რომელიც ქვებს შორის ავსებულ არეებს ავსებს და მათი ზედაპირის მნიშვნელოვან ნაწილსაც ფარავს. შენობის გარეთა კუთხეები საგანგებოდ შერჩეული და ერთმანეთზე კარგად მორგებული, რიყის ქვის ლოდებითაა ამოყვანილი. მთავარი ნავი საკუთრივ ეკლესიის აღმოსავლეთით დასრულებულია საკურთხევლის ნახევარ წრიული აფსიდით, რომელიც გრძივი კედლებიდან ორსაფეხურიანი მხრებითაა გამოყოფილი. მხრები დაგვირგვინებულია მაღალი სწორხაზოვანი პროფილის (თარო და ცერად ჩამოკვეთილი სიბრტყე) შირიმის კაპიტელებით სამხრეთით მდებარე ორივე კაპიტელზე შემორჩენილია მათზე დაყრდნობილი თაღის წყობის მცირე ნაწილი. აფსიდის ღერძზე გაჭრლილია ვიწრო, მაღალი, სარკმელი რომელსაც შიგნიდან და გარედან ნახევარწრიული თავი აქვს. თითო,ოღონდ გაცილებით დაბალი სარკმელი, სამხრეთ და დასავლეთ კედლებშიცაა. დასავლეთ სარკმელი (ქვედა ნახევარი ამოშენებულია) ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული, სამხრეთისას კი ზედა ნაწილი, შიგნიდან და გარედან, მონგრეული აქვს და მისი გადახურვის ფორმა არ დგინდება. აღმოსავლეთ სარკმლის ორივე მხარეს, სარკმლის ძირიდან დაახლოებიით 0,7 მ-ით დაბლა, მოწყობილია თითო ოთხკუთხა ნიშა, ქვემოთ კი, კედლებთან, კუბური ფორმის ტრაპეზი დგას.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ფილიპ ვიშნიჩი
ფილიპ ვიშნიჩი (Филип Вишњић / Filip Višnjić; დ. 1767, გორნია-ტრნოვა, ოსმალეთის იმპერია (თანამედროვე ბოსნია და ჰერცეგოვინა) — გ. 1834, ვიშნიჩევო, ავსტრიის იმპერია (თანამედროვე სერბეთი)) — სერბი პოეტი და გუსლეზე დამკვრელი. მისი რეპერტუარი მოიცავს 13 ორიგინალურ ეპიკურ პოემას, სადაც აღწერილია სერბების პირველი აჯანყება ოსმალეთის იმპერიის წინააღმდეგ. მას ასევე შექმნილი აქვს ოთხი ინტერპრეტირებული ეპოსი სერბეთის ისტორიის სხვადასხვა პერიოდიდან.
უგლიევიკის მიმდებარე სოფელში დაბადებული ვიშნიჩი რვა-ცხრა წლის ასაკში ყვავილის ინფექციით დაავადდა და მხედველობა დაკარგა. მან ოჯახი ადრეულ ასაკში დაკარგა. 20 წლის ფილიპმა დაიწყო გუსლეზე დაკვრის შესწავლა და დაინტერესდა ეპიკური პოეზიით. ის წლების განმავლობაში დაეხეტებოდა ბალკანეთის ტერიტორიაზე და შემწეობას ითხოვდა. მისმა გადმოცემის უნარმა მრავალი წარჩინებული დააინტერესა და ვიშნიჩი 1797 წელს შეძლებული ოჯახის წარმომადგენელზე დაქორწინდა. 1809 წელს იგი ცოლ-შვილთან ერთად სერბეთში გადასახლდა, სადაც სერბეთის პირველი აჯანყება იხილა. იგი გამოდიოდა სამხედრო ბანაკებში, აჯანყებულების მორალურად გასაძლიერებლად და ქმნიდა ეპიკურ ლექსებს აჯანყების ისტორიის შესახებ. ოსმალებმა 1813 წელს აჯანყება ჩაახშეს, რის გამოც ფილიპი იძულებული გახდა ცოლ-შვილთან ერთად ავსტრიის იმპერიის მიერ კონტროლირებად სირმიაში, მდინარე სავას ჩრდილოეთით დასახლებულიყვნენ.
1815 წელს ფილიპის ეპიკური ლექსები გამოქვეყნდა სერბული ეპიკური პოეზიის კრებულში, რომელიც ვუკ კარაჯიჩმა შეადგინა. ის სირმიაში ცხოვრობდა 1834 წლამდე, გარდაცვალებამდე. სოფელ გრკის, სადაც ვიშნიჩი ოჯახთან ერთად გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა პოეტის პატივსაცემად სახელი გადაერქვა და ვიშნიჩევო ეწოდა. ცნობილმა სერბმა სწავლულმა და ელინისტმა, მილოშ ჯურიჩმა ფილიპ ვიშნიჩს სერბი ჰომეროსი უწოდა.
შემოქმედება
thumb|მარცხნივ|ფილიპ ვიშნიჩის [[ქანდაკება კრუშევაცში]] ვიშნიჩი არ იყო ისეთივე წარმოატებული ბარდი, როგორებიც მისი თანამედროვეები იყვნენ. მას შექმნილი აქვს 13 ორიგინალურ ეპიკურ პოემა და ოთხი ინტერპრეტირებული ეპოსი. მისი ყველა შემორჩენილი პოემა დაიწერა სერბეთის პირველი აჯანყების დროს. მისი ნამუშევრები აჯანყებას აღწერს და პოემებში მოქმედება გამოგონილი პირების გარშემო ვითარდება. მთავარი თემას ოსმალეთის იმპერიის წინააღმდეგ ბრძოლა წარმოადგენს. ვიშნიჩის 13 ორიგინალური ეპიკური პოემიდან ათში მოქმედება ხდება პოდრინიეში, მდინარე დრინას მიმდებარე ტერიტორიაზე. საერთო ჯამში, მისი ოპუსი შედგება 5 001 სტრიქონისაგან.
მემკვიდრება
ყოველ ნოემბერს, გორნია ტრნოვა მასპინძლობს კულტურულ დემონსტრაციას სახელწოდებით Višnjićevi dani (ვიშნიეჩევი დანი, ვიშნიჩის დღეები). მასში მონაწილეობას იღებენ მწერლები, თეორეტიკოსები და პოეტები. ასევე ეწყობა სერბული მართლმადიდებლური მოხსენიება. 1994 წელს, გორნია ტრნოვაში დაიდგა სპეციალური სამახსოვრო დაფა, რომელიც აღნიშნავდა ვიშნიჩის დაბადების ადგილს. ბიელინას მუნიციპალურ ბიბლიოთეკას ამშვენებს ფილიპისა და მისი შემოქმედების სამახსოვრო დაფა. მის პატივსაცემად სოფელ გრკის, რომელშიც ვიშნიჩმა ცხოვრების უკანასკნელი წლები გაატარა, ეწოდა ვიშნიჩევო. სერბეთსა და სერბთა რესპუბლიკაში მრავალ სკოლასა და ქუჩას ეწოდება ფილიპ ვიშნიჩის სახელი. მეორე მსოფლიო ომის დროს გამოშვებულ 50 დინარიანზე გამოსახული იყო ვიშნიჩი. თანამედროვე ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მისი გამოსახულება გამოჩნდა 20 კონვერტირებადი მარკის ღირებულების კუპიურაზე, როემლიც სერბთა რესპუბლიკაში გამოიყენება.
სერბეთის მეცნიერებისა და ხელოვნების აკადემიამ 1993 წელს ფილიპ ვიშნიჩი შეიყვანა „ყველა დროის 100 გამოჩენილ სერბს“ შორის.
სქოლიო
კატეგორია:სერბი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1767 კატეგორია:გარდაცვლილი 1834 კატეგორია:XIX საუკუნის პოეტები კატეგორია:XVIII საუკუნის მწერლები კატეგორია:ბოსნიელი მწერლები
ბიძაჩემი იონა
ბიძაჩემი იონა — ჯემალ ქარჩხაძის იუმორისტული მოთხრობა. პირველად გამოქვეყნდა 1987 წელს, კრებულში სახელწოდებით – "ანტონიო და დავითი".
მოთხრობის მთავარი პერსონაჟი, რომლის სახელს ნაწარმოების ბოლომდე ვერ ვიგებთ, ბრუნდება მშობლიურ ქალაქში და იხსენებს თავის უცნაურ ბიძას, იოანას, რომელმაც ხალხს თავი უჩვეულო და აბსურდული ცხოვრებით დაამახსოვრა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯემალ ქარჩხაძის ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული მოთხრობები
მარია ანტონია ფერნანდა ესპანელი
მარია ანტონია ფერნანდა ესპანელი (María Antonia Fernanda de España; Maria Antonia Fernanda di Spagna; დ. 17 ნოემბერი, 1729, სევილია, ესპანეთის სამეფო — გ. 19 სექტემბერი, 1785, ტურინი, სარდინიის სამეფო) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ფილიპე V-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ ისაბელ ფარნეზეს ნაბოლარა ქალიშვილი. სარდინიის დედოფალი 1773-85 წლებში როგორც ვიტორიო ამადეო III-ის მეუღლე. სარდინიის ორი მეფის, კარლო ემანუელე IV-ისა და ვიტორიო ემანუელე I-ის დედა.
ესპანეთის ინფანტა
ფრანგულ და ესპანურ სამეფო კარებს შორის იგეგმებოდა ორმაგი დინასტიური ქორწინება, რის მიხედვითაც მარია ანტონია ცოლად გაჰყვებოდა საფრანგეთის დოფინ ლუი დე ბურბონს, ხოლო მარია ანტონიას ძმა, ინფანტი ფილიპე ცოლად შეირთავდა საფრანგეთის პრინცესა ლუიზ ელიზაბეტ ფრანგს. დედოფალი ისაბელ ფარნეზე ამ ქორწინებას დათანხმდა, თუმცა დაჟინებით მოითხოვდა, რომ სანამ მარია ანტონია მოწიფულ ასაკამდე არ მიაღწევდა არ გაეთხოვებინათ. ინფანტას ხელს ასევე ითხოვდა საქსონიის კურფიურსტის ვაჟიც. 1739 წელს შედგა ინფანტი ფილიპესა და ლუიზ ელიზაბეტ ფრანგის ქორწინება, ასაკთა გათვალისწინებით კი საფრანგეთის დოფინ ლუი დე ბურბონს მარია ანტონიას უფროსი და, ინფანტა მარია ტერეზა რაფაელა ესპანელი მიათხოვეს. 1745 წელს მარია ტერეზა რაფაელა გარდაიცვალა. მომავალ წელს მისმა ძმამ, ესპანეთის მეფე ფერდინანდ VI-მ ლუისა და მარია ანტონიას ქორწინების საკითხი წამოჭრა, თუმცა ლუი XV-მ ეს წინადადება უარყო, როგორც ინცესტი. ამის ნაცვლად მეფე ლუიმ თავისი ვაჟს მიათხოვა მარია ჟოზეფა საქსონიელი.
სავოიის ჰერცოგინია
1750 წლის 12 აპრილს მადრიდში შედგა მარია ანტონიასა და სავოიის ჰერცოგ ვიტორიო ამადეო III-ის ქორწინება, რომელიც სარდინიის მეფე კარლო ემანუელე III-ის ვაჟი იყო. ეს ქორწინება ფერდინანდ VI-მ სარდინიასთან კავშირის გასამყარებლად გამოიყენა, რომელიც მიმართული იყო ავსტრიის მემკვიდრეობისთვის ატეხილ ომში ჰაბსბურგების წინააღმდეგ. როგორც საქორწინო საჩუქარი, ვიტორიო ამადეომ ახალ მეუღლეს ნება დართო ტურინის სამეფო სასახლე თავისი გემოვნებით გაერემონტებინა, რისთვისაც მას საუკეთესო არქიტექტორი დაუქირავა. მარია ანტონიას ესპანელებმა მზითვში 3 500 000 პიემონტური ლივრი და მილანის საჰერცოგოს ნახევარი გაატანეს.
ქორწინება უიღბლო იყო და ორივე მათგანი სიცოცხლის ბოლომდე უსიყვარულოდ და უხალისოდ ცხოვრობდა. მათი ბედნიერი ცოლ-ქმრობა მხოლოდ ბანკეტებზე ცეკვით გამოიხატებოდა. სავოიის ახალმა ჰერცოგინიამ ქვეყანაში უმკაცრესი ესპანური ეტიკეტი და დისციპლინა შემოიტანა. იგი ძალიან რელიგიური, ცივი და მორცხვი იყო. მან თორმეტი შვილი გააჩინა, რომელთაგან სამი მცირეწლოვანი გარდაიცვალა, გადარჩენილთაგან კი მხოლოდ ორს შეეძინა შვილები. მისი შთამომავლები არიან რუმინეთის, ლუქსემბურგის, პარმისა და ავსტრიის მონარქები.
სარდინიის დედოფალი
1773 წელს გარდაიცვალა მარია ანტონიას მამამთილი, სარდინიის მეფე კარლო ემანუელე III, რის შემდეგაც მარია ანტონია და მისი ქმარი სარდინიის მეფე-დედოფალი გახდნენ. მიუხედავად ამისა, 1741 წლიდან მოყოლებული, რაც მისი დედამთილი, დედოფალი ელიზაბეთ ტერეზა ლოთარინგიელი დაიღუპა, მარია ანტონია ისედაც იყო სარდინიის პირველი ლედი. 1775 წელს მისი უფროსი ვაჟი კარლო ემანუელე დააქორწინეს საფრანგეთის მეფე ლუი XVI-ის დაზე, პრინცესა მარი კლოტილდ ფრანგზე. მარი კლოტილდი და მარია ანტონია მალევე ძალიან დაახლოვდნენ. დედოფალი მარია ანტონია გარდაიცვალა 1785 წლის 19 სექტემბერს, დაკრძალეს ქალაქ ტურინის სუპერგის ბაზილიკაში, ვიტორიო ამადეო ცოლის სიკვდილიდან 11 წელიწადში გარდაიცვალა.
წინაპრები
მარია ანტონია ფერნანდა ესპანელის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 17 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1729 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1785 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:სარდინიის დედოფლები კატეგორია:სავოიის ჰერცოგინიები კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები
The Cambridge History of Iran
The Cambridge History of Iran — მრავალტომიანი კვლევა ირანის ისტორიის შესახებ, გამოიცა ბრიტანეთში Cambridge University Press-ის მიერ. შვიდივე ტომი მოიცავს ირანის ისტორიას, ისტორიულ გეოგრაფიას, არამხოლოდ თანამედროვე ირანის მაშტაბით, არამედ მომიჯნავე ტერიტორიებსაც, სადაც, უძველესი დროიდან დღევანდელ დღემდე, ირანული მოდგმის ტომები სახლობდნენ.
ისტორია
პირველი ტომი გამოიცა 1968 წელს, ხოლო უკანასკნელი 1989 წელს. ირანის ისტორიისა და კულტურის კვლევის იდეა 1959 წელს არტურ ჯ. არბერს გაუჩნდა. სერია შედგება შვიდი ტომისგან. ტომი III ტომი გამოიცა ორ ნაწილად.
ქვემო გრუს წმინდა გიორგის ეკლესია
ქვემო გრუს წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო გრუში. აგებულია შუა საუკუნეებში. ნანგრევებად ქცეული ეკლესია მდებარეობს სასაფლაოზე. მისი კედლები შემორჩენილია 1-1,5 მეტრის სიმაღლეზე. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია დიდი ზომის ფლეთილი ქვა. გეგმით სწორკუთხა ეკლესიის აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო სწორკუთხა ნიშაა დატანებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კოსტოპილი
კოსტოპილი (Костопіль) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს რივნეს ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 31159 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:რივნეს ოლქის ქალაქები
MobyGames
MobyGames — კომერციული ვებსაიტი, რომელიც ახარისხებს, როგორც ახალ, ასევე ძველ ვიდეო თამაშებს. MobyGames დაარსდა 1999 წლის 1 მარტს სკოლის მოსწავლეების ჯიმ ლეონარდის, ბრაინ ჰირტისა და დევიდ ბერკის მიერ. საიტი შეიცავს ვრცელ მონაცემთა ბაზას. ვებსაიტის მიზანი არის შქმნას ხარისხიანი კითხვა-პასუხის რეჟიმი (FAQ), რათა ყურადღებით მოახდნოს ყველა სჭირო ინფორმაციის კატალოგიზაცია კომპიუტერული თამაშების შესახებ, ხოლო შემდეგ შესთავაზოს მომხმრებელს ხარისხიანი FAQ-ის სახით. 2016 წლის მონაცემით, საიტი შეიცავს ინფორმაციას 190 სათამაშო პლატფორმის შესახებ, (არკადული თამაშები, კონსოლები, კომპიუტერები, სოციალური ქსელების საიტები, პორტატული კომპიუტერები, და მობილური ტელეფონები) და ასევე ინფორმაციას 100,000  ვიდეო თამაშის შესახებ.
აღწერა
მობიგეიმსზე ინფორმაცია თამაშების შესახებ იმყოფება რელაციურ მონაცემთა ბაზაში, რაც საშუალებას აძლევს მომხმარებლებს მიიღონ საჭირო ინფორმაცია სხვადასხვა გზით. თამაშების ინფორმაციის გარდა, მონაცემთა ბაზაში ინახება ინფორმაცია თამაშების დეველოპერებისა და გამომცემლების შესახებ.
ბაზის კიდევ ერთი განსაკუთრებული თვისება არის თამაშების დაჯგუფება სერიების მიხედვით. მაგალითად, სერია Ultima-ის ყველა ნაწილი თავმოყრილია ერთ ჯგუფში. დარეგისტრირებული მომხმარებლის უპირატესობა არის ის, რომ მას შესაძლებლობა აქვს შეაფასოს თამაში მობიგეიმსის მონაცემთა ბაზაში.
მობიგეიმსში შედის თითქმის ყველა ხელმისაწვდომი ინფორმაცია თამაშებზე. თამაშის ყოველი გვერდი შესაძლოა შეიცავდეს რეცენზიებს, შეფასებებს, გეიმპლეის სურათებს, რჩევებს, ჩიტ-კოდებს, პროდუქტების რეკლამებსა და მაღაზიების ლინკებს, სადაც შესაძლებელი არის თამაშების შეძენა.
ისტორია
საიტი დაარსდა 1999 წლის 1 მარტს სკოლის მოსწავლეების ჯიმ ლეონარდსის, ბრაინ ჰირტისა და დევიდ ბერკის მიერ. დევიდ ბერკი შემოუერთდა დამაარსებელთა ჯგუფს 18 თვის შემდეგ, თუმცა, ამის მიუხედავად, იგი ითვლება საიტის ერთ-ერთ დამფუძნებლად.
თავდაპირველად, მობიგეიმსზე თავსდებოდა DOS-სა და Windows-ის თამაშები, მაგრამ 2000 წლის 1 მარტს საიტმა დაამატა რამდენიმე პლატფორმა. 2004 წელს, მომხმარებელთა მოთხოვნით, საიტის მონაცემთა ბაზას დაემატა ZX Spectrum-ის თამაშების სია და 2005 წლის მონაცემით, საიტზე მოიძებნებოდა ZX Spectrum-ის დაახლოებით 1000-მდე თამაში.
მოგვიანებით დაემატა ისეთი პლატფორმების მხარდაჭერა როგორებიც არის MSX, Amstrad CPC, TRS-80, Palm OS, Windows Mobile, Java ME, Xbox 360 და Gizmondo.
2006 წელს დაემატა შემდეგი პლატფორმები: Atari 8-bit, Commodore PET, Macintosh, Channel F, Magnavox Odyssey, CD-i, Dragon 32/64, iPod, PlayStation 3, Wii.
2010 წლის ზაფხულს, მობიგეიმსი შეისყიდა GameFly-მა გაურკვევლი თანხის სანაცვლოდ. , ხოლო 2013 წლის 18 დეკემბერს შეძენილი იქნა GameFly-ის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ონლაინ თამაშების მონაცემთა ბაზები კატეგორია:ვიდეო თამამაშების მიმოხილველი აგრეგატორები
ევანესენსის დისკოგრაფია
ევანესენსმა გამოუშვა სამი სტუდიური ალბომი, ერთი საკონცერტო ალბომი, სამი EP, 11 სინგლი და 11 მუსიკალური ვიდეო. ჯგუფმა 25 მილიონზე მეტი ჩანაწერი გაყიდა.
ევანესენსი შეიქმნა 1995 წელს ემი ლისა და ბენ მუდის მიერ. ჯგუფი ადგილობრივი პოპულარობით იღებდა სიამოვნებას, სანამ 2003 წელს ალბომ Fallen-ს გამოსცემდა. Fallen კომერციულ წარმატებად იქცა. ალბომიდან გამოვიდა სინგლები, ქცეული ჰიტებად - Bring Me to Life, Going Under, My Immortal, Everybody's Fool. ალბომმა ბილბორდ 200-ის ჩარტებში მე-3 ადგილი დაიკავა, მსოფლიო მასშტაბით კი მისი 17 მილიონზე მეტი ასლი გაიყიდა. ევანესენსმა ალბომის დამსახურებით 2004 წელს ორი გრემის ჯილდო მიიღო.
Evanescence მათი მესამე სტუდიური ალბომია, რომელიც გამოშვებულ იქნა 2011 წლის 11 ოქტომბერს. სადებიუტო კვირაში ისიც ბილბორდ 200-ის ჩარტების ლიდერი გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:ევანესენსი კატეგორია:დისკოგრაფიები
ქვემო ხოდაშნის მესამე ნაეკლესიარი
ქვემო ხოდაშნის მესამე ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი. მდებარეობს სოფელ ქვემო ხოდაშნის სამხრეთით, 1,5 კმ-ზე, მთაზე. მოვაკებულ ადგილას. შემორჩენილია ქვაყრილის სახით. თარიღდება შუა საუკუნეებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
თოლენჯის წმინდა გიორგის ეკლესია
თოლენჯის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თოლენჯის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 400 მეტრზე, თოლენჯის ხევის მარჯვენა ნაპირზე, გორდის ფერდობზე. ამჟამად მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილია მხოლოდ საძირკვლის ნაშთი. ნაგები ყოფილა რიყისა და ნატეხი ქვით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
იზაბელა პარმელი
იზაბელა პარმელი (Isabel de Parma, Isabella di Parma, Isabella von Parma; დ. 31 დეკემბერი, 1741 — გ. 27 ნოემბერი, 1763) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. პარმის ჰერცოგ ფილიპე I-ისა და ლუიზა ელიზაბეტ ფრანგის ასული. 18 წლის ასაკში ცოლად შერთეს ავსტრიის ერცჰერცოგ იოზეფ ავსტრიელს, რომელთანაც იზაბელა ბედნიერი არ ყოფილა. ავსტრიის სამეფო კარზე მას ახლო ურთიერთობა ჰქონდა თავის მულ მარია კრისტინასთან. იზაბელა გადაჰყვა საშინლად გართულებულ მშობიარობას.
ადრეული ცხოვრება
მინი|მარცხნივ|მცირეწლოვანი იზაბელა დედასთან ერთად იზაბელა დაიბადა 1741 წლის 31 დეკემბერს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის ინფანტ ფილიპესა და მისი მეუღლის, პრინცესა ლუიზა ელიზაბეტ ფრანგის პირველი შვილი. მამის მხრიდან მისი ბებია-ბაბუა ესპანეთის მეფე ფილიპე V და მისი მეორე ცოლი, დედოფალი ისაბელ პარმელი, ხოლო დედის მხრიდან საფრანგეთის მეფე ლუი XV და მისი ცოლი, დედოფალი და პოლონეთის პრინცესა მარია ლეშჩინსკა. იზაბელას მშობლების ქორწინება საერთოდ არ ყოფილა ბედნიერი, რასაც ისიც დაერთო, რომ მომდევნო 10 წლის მანძილზე იგი მათი ერთადერთი შვილი იყო. მალე იზაბელას მამა დედის მემკვიდრეობის წყალობით პარმის, პიაჩენცისა და გუასტალას ჰერცოგი ხდება და ცოლ-შვილთან ერთად იტალიაში გადასახლდა. იზაბელა ძალიან ახლოს იყო დედასთან, 1759 წელს კი მისმა სახადით გარდაცვალებამ გაანადგურა იგი. დედის მსგავსად, თავად იზაბელაც ძალიან ახალგაზრდა გარდაიცვალა.
ქორწინება
1760 წელს პარმის საჰერცოგოსა და ავსტრიის იმპერიის სამეფო კარებს შორის შედგა ორმაგი დინასტიური ქორწინება. ამ დროს იზაბელა ცოლად გაჰყვა საღვთო რომის იმპერატორ ფრანც I-ისა და ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზიას უფროს ვაჟ იოზეფს, მათი ასული მარია ამალია კი იზაბელას ძმაზე დაქორწინდა. მარიონეტული ქორწინების შემდეგ იზაბელა ავსტრიაში ჩავიდა, სადაც 1760 წლის 6 ოქტომბერს, 18 წლის ასაკში იგი ცოლად გაჰყვა ერცჰერცოგ იოზეფ ფონ ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელს. იოზეფი ძალიან ცდილობდა შეეყვარებინა თავისი ახალგაზრდა მეუღლე, თუმცა არ გამოსდიოდა. ქორწინებიდან სულ რამდენიმე თვეში, იზაბელა ღრმა მელანქოლიაში ჩავარდა.
ურთიერთობა მარია კრისტინასთან
ვენის სამეფო კარზე იზაბელა დიდ დროს არა თავის ქმართან, არამედ მულთან, ერცჰერცოგინია მარია კრისტინასთან ატარებდა, რომელიც მოგვიანებით ტეშენის ჰერცოგ ალბერტ საქსონიელს მიათხოვეს. ორი ქალბატონის ურთიერთობა არ ყოფილა პლატონური და ის უფრო ჰომოსექსუალური იყო. როგორც აღმოჩნდა, ისინი ლესბოსელები იყვნენ. ორი წლის მანძილზე, მათ ერთმანეთს ორასზე მეტი წერილი მისწერეს, რომლებიდანაც ვიგებთ მათი ურთიერთობის შესახებ.
იზაბელასა და მარია კრისტინას ურთიერთობას კიდევ უფრო აღრმავებდა მათი საერთო ინტერესები, რომლებიც მათ მუსიკისა და ხელოვნებისადმი გააჩნდათ. ყოველდღიურად ისინი ერთად რამდენიმე საათს ატარებდნენ, ხოლო როცა ერთად არ იყვნენ წერილებს წერდნენ. აღსანიშნავია, რომ ამ წლების მანძილზე მარია კრისტინა ძალიან ბედნიერი და სიცოცხლით სავსე ჩანდა, მაშინ, როცა იზაბელა პირიქით, უფრო პასიური და მელანქოლიური გახდა. ცნობილია, რომ იზაბელა ხშირად ფიქრობდა და ოცნებობდა კიდეც სიკვდილზე.
ერთ-ერთ წერილში, იზაბელამ თავის მულს მისწერა:
ეს ამბავი მხოლოდ იზაბელასა და კრისტინას გარდაცვალების შემდეგ, მათი საიდუმლო სკივრების გახსნის შემდეგ გამოაშკარავდა, სადაც ისინი საგულდაგულოდ ინახავდნენ ზემოთხსენებულ წერილებს.
ორსულობა და დეპრესია
იზაბელამ ამავდროულად შესანიშნავად იცოდა ვინ იყო და რომ მას აუცილებლად მოეთხოვებოდა სამეფო ტახტის მემკვიდრის გაჩენა. მიუხედავად ყველაფრისა, მან შეძლო თავისი ჰომოსექსუალური მოთხოვნილებებისა და მეუღლესთან არსებული დისკომფორტის უკან გადაწევა და რამდენჯერმე დაორსულება.
ქორწინებიდან სულ ერთ წელიწადში, 1761 წლის ბოლოს, იზაბელა პირველად დაფეხმძიმდა. მას საშინლად რთული ორსულობა ჰქონდა, რა დროსაც განიცდიდა ფიზიკურ ავადმყოფობებს, უკიდეგანო სევდასა და სიკვდილის დაუოკებელ შიშს. ახალგაზრდა და უდარდელი იოზეფი, ვერაფერს ხვდებოდა თავისი ცოლის უბედურების შესახებ. 1762 წლის 20 მარტს, ცხრათვიანი ფიზიკური და ფსიქოლოგიური სტრესის შემდეგ იზაბელამ გოგონა გააჩინა, რომელსაც მისი დედამთილის პატივსაცემად მარია ტერეზია დაარქვეს. ბავშვის გაჩენიდან ექვს კვირაში იზაბელა კვლავ დაორსულდა.
1762 აგვისტოში და 1763 წლის იანვარში, იზაბელამ ნაადრევი მშობიარობით მკვდარი ბავშვები გააჩინა, რამაც იგი ღრმა დეპრესიაში ჩააგდო. შესაძლოა ითქვას, რომ ორსულობებმა მას ფსიქიკური პრობემები გაუჩინა და ღრმა დეპრესიაშიც ჩააგდო, რომლიდანაც მთელი დარჩენილი ცხოვრება ვეღარ გამოვიდა.
1763 წელს, უკვე მეოთხედ დაორსულებულ, ექვსი თვის ფეხმძიმე იზაბელას სახადი შეეყარა. ამავე წლის 22 ნოემბერს მან გოგონა გააჩინა, რომელსაც მარია კრისტინა დაარქვა თავისი მულის პატივსაცემად, თუმცა ბავშვი ძალიან სუსტი იყო და დაბადებიდან სულ რამდენიმე საათში გარდაიცვალა.
გარდაცვალება და მას შემდეგ
იზაბელა 1763 წლის 27 ნოემბერს, შკოინურგის სასახლეში გარდაიცვალა 21 წლის ასაკში. მას მეოთხე მშობიარობის შემდეგ ინფექცია შეეჭრა, რასაც შვილის დაკარგვით გამოწვეული ტკივილით დაერთო, რაც მისმა დასუსტებულმა სხეულმა ვეღარ გადაიტანა. მისი დედამთილის ბრძანებით, იგი ყველა კათოლიკური წესის დაცვით დაკრძალეს ვენის საიმპერატორო აკლდამაში. ცოლის გარდაცვალების შემდეგ, იოზეფი ღრმა დეპრესიაში ჩავარდა, რომლიდან გამოსვლასაც რამდენიმე წელი შეალია.
მიუხედავად ყველაფრისა, იოზეფს მისგან ფაქტიურად მემკვიდრე არ დარჩენია, რის გამოც მისმა დედ-მამამ მისთვის მეორე ცოლის ძებნა დაიწყეს. მათ მალევე იპოვნეს შესაბამისი კანდიდატი, გერმანელი პრინცესა მარია იოზეფა ბავარიელის სახით, რომელთანაც იოზეფს მემკვიდრე მაინც არ შეეძინა. 1765 წელს, იზაბელას გარდაცვალებიდან ორ წელიწადში გარდაიცვალა ფრანც I-ც, რის შემდეგაც იოზეფი საღვთო რომის იმპერატორი ხდება იოზეფ II-ის სახელით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 31 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1741 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1763 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები კატეგორია:ყვავილით გარდაცვლილები
ჰიტლერიუგენდი
250პქ|მინი|ჰიტლერიუგენდის უნიფორმა ჰიტლერიუგენდი (Hitlerjugend; ახალგაზრდა ჰიტლერელები) — ნაციონალ-სოციალისტური პარტიის ახალგაზრდული ორგანიზაცია. გაწევრიანებული იყო 8.7 მილიონი ადამიანი, რომელთა 98 %-ს შეადგენდნენ გერმანელები.
ორგანიზაციის დაარსება
ნაცისტური მოძრაობის დაარსებისთანავე ახალგაზრდული მოძრაობის შექმნას უდიდესი ყურადღება ეთმობოდა. ადოლფ ჰიტლერი ამას ხაზს განსაკუთრებით უსვამდა. 1926 წელს მოიერიშეთა რაზმის (SA) ახალგაზრდული მიმდინარეობა გაჩნდა. მისი ლიდერი ბალდურ ფონ შირახი იყო. შირახის პროექტით, ორგანიზაცია გასამხედროებული უნდა ყოფილიყო, რომლის წევრებსაც ყავისფერი უნიფორმა ეცმებოდათ. ისინი გადიოდნენ როგორც სამხედრო, ისე იდეოლოგიურ მომზადებას. წევრები მხოლოდ ვაჟები 10-დან 18 წლამდე შეიძლება ყოფილიყვნენ. 1926 წელს ჰიტლერიუგენდის შექმნა ოფიციალურად გამოცხადდა. 250პქ|მინი|ჰიტლერიუგენდის დროშა
სანიმუშო კერპები
ჰიტლერიუგენდმა აქტიური მოქმედება ვაიმარის რესპუბლიკის ბოლო წლებში დაიწყო. მისი წევრები თავს ესხმოდნენ ებრაულ დუქნებს, არბევდნენ ებრაელთა მაღაზიებს, ფიზიკურად უსწორდებოდნენ პოლიტიკურ ოპონენტებს, უწინარეს ყოვლისა, კომუნისტებსა და სოციალ-დემოკრატებს. ყავისფერ უნიფორმაში გამოწყობილი ყმაწვილები ფიურერის დავალებას პირნათლად ასრულებდნენ. ისინი მალე გადაიქცნენ ძალადობისა და უკანონობის სიმბოლოდ. მაღაზიებისა და დუქნების დარბევას პოლიციელთა უკურეაქცია მოჰყვა. ჰიტლერიუგენდის რამდენიმე წევრი დააპატიმრეს. სასამართლოს გადაწყვეტილებით, ქუჩაში ყავისფერი უნიფორმით სიარული აიკრძალა. ამის შემდეგ ახალგაზრდა ჰიტლერელებმა ყავისფერი უნიფორმა მეყასბის სამოსით შეცვალეს. წინსაფრი ქვეშ ყველა მათგანს დანა ჰქონდა დამალული. დანით შეიარაღბული ახალგაზრდა ფანატიკოსები თავს ესხმოდნენ ყველას, ვინც ანტიეროვნულად მიიჩნეოდა. ისინი თავს დაესხნენ კომუნისტების მიტინგს. რამდენიმე კომუნისტი დაჭრეს, სხვები სასტიკად სცემეს. კომუნისტები საპასუხო თავდასხმისთვის მოემზადნენ. ორმოცდაათამდე კომუნისტი, რომლებიც დანებითა და ხელკეტებით იყვნენ შეიარაღებულნი, თავს დაესხნენ ხუთ ჰიტლერელ ახალგაზრდას, რომლებიც სააგიტაციო ფურცლებს არიგებდნენ. წითლების დანახვისთანავე ჰიტლერელებმა თავს გაქცევით უშველეს. მხოლოდ ერთი მათგანი, ჰერბერტ ნორკუსი არ გაიქცა და ბოევიკებს შეებრძოლა. მან ერთ-ერთ თავდამსხმელს დანა გამოსტაცა და მუცელში გაუყარა. ამან სხვები შეაკრთო. ჰერბერტს თავისუფლად შეეძლო გაქცევა, მაგრამ ამის ნაცვლად ის დანით შეიარაღებულ თავდამსხმელებს ყიჟინით ეძგერა. მან ოთხი კაცი მოკლა, სამი კი მძიმედ დაჭრა. ბოევიკებმა ნორკუსი მოკლეს. ნაციონალ-სოციალისტური პრესა იტყობინებოდა ,რომ მას 32 ჭრილობა მიაყენეს. იგი ჰიტლერმა გმირად გამოაცხადა და საზეიმოდ დაკრძალა. მოგვიანებით, როცა ნაცისტები ხელისუფლებაში მოვიდნენ, მის ბიოგრაფიას სკოლაში ასწავლიდნენ. ნორკუსზე 1933 წელს მხატვრული ფილმიც გადაიღეს, რომელიც გებელსმა მოიწონა. 250პქ|მინი|16 წლის ჰიტლერიუგენდელის დაჯილდოება
ომი დიდი გერმანიისთვის
1939 წელს გერმანიისთვის ბრძოლაში ჰიტლერიუგენდიც ჩაება. მისი წევრები აგროვებდნენ თბილ ტანსაცმელებს ჯარისკაცებისთვის, მუშაობდნენ ჰოსპიტალებში სანიტრებად, გოგონები მედდად მუშაობდნენ. სტალინგრადის მარცხის შემდეგ გერმანიის მდგომარეობა გართულდა. გარდაუვალი კატასტროფის თავიდან ასაცილებლად ხელისუფლებამ სახალხო ლაშქარი შექმნა. ჯარში 16-დან 60 წლამდე მოქალაქეებს იწვევდნენ. ახალგაზრდა ნაცისტების უმრავლესობა ბრზოლის ველზე დაეცა. ომის უკანასკნელ წლებში ჰიტლერის ბრძანებით ფრონტზე უკვე ბიჭუნებსაც აგზავნიდნენ. ყოველ მათგანს ჰიტლერიუგენდის სკოლა ჰქონდა გავლილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაციზმი
ეგორ გაიდარი
მინი|ეგორ გაიდარი ეგორ გაიდარი (დ. 19 მარტი, 1956, მოსკოვი, რსფსრ, სსრკ — გ. 16 დეკემბერი, 2009, უსპენსკოე, მოსკოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია) — რუსი რეფორმატორი, სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, ეკონომისტი. ეკონომიკური მეცნიერებების დოქტორი.
1990-იანი წლების დასაწყისში რუსეთში ჩატარებული ეკონომიკური რეფორმების ერთ-ერთი უმთავრესი ხელმძღვანელი, ინიციატორი და იდეოლოგი. 1991-1994 წლებში იკავებდა მნიშვნელოვან თანამდებობებს რუსეთის მთავრობაში, 1992 წელს, ივნის-დეკემბერში იყო რუსეთის ფედერაციის მთავრობის თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელი. მონაწილეობას იღებდა ბელოვეჟსკის შეთანხმების შედგენაში. გაიდარის ხელმძღვანელობის ქვეშ რუსეთში დაიწყო გადასვლა გეგმიური ეკონომიკიდან საბაზროზე; მოხდა ფასების ლიბერალიზაცია, საგადასახადო სისტემის რეორგანიზაცია, საგარეო ვაჭრობის ლიბერალიზაცია; დაიწყო პრივატიზაცია.
1993 წლის საკონსტიტუციო კრიზისის დროს სახელისუფლებო ძალების ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა. ჩეჩნეთის პირველი ომის დროს ანტისაომარი მიტინგების ორგანიზატორი. პარტიების „რუსეთის დემოკრატიული არჩევანი“ და „მემარჯვენე ძალების კავშირი“ დამფუძნებელი და ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. ფრაქცია „რუსეთის არჩევანის“ ერთ-ერთი ხელმძღვანელი სახელმწიფო დუმას პირველ მოწვევაში, მესამე მოწვევაში კი დეპუტატი მემარჯვენე ძალების კავშირიდან. მონაწილეობას იღებდა საგადასახადო და საბიუჯეტო კოდექსების შედგენასა და სტაბილიზაციური ფონდის კანონის შექმნაში.
ეკონომიკური პოლიტიკის ინსტიტუტის დამაარსებელი და დირექტორი. ეკონომიკასთან დაკავშირებული არაერთი პუბლიკაციის, რამდენიმე მონოგრაფიის ავტორი.
დამოკიდებულება გაიდარის მიმართ სხვადასხვანაირია. მისი მომხრეები მიიჩნევენ, რომ მისი 1992 წლის რეფორმების ხარჯზე მოხდა სამოქალაქო ომისა და მასობრივი შიმშილის თავიდან აცილება და შეიქმნა საძირკველი ეკონომიკის მომავალი ზრდისთვის. გაიდარის ოპონენტები ადანაშაულებენ მას და მის რეფორმებს მოქალაქეთა ცხოვრების დონის ვარდნასა და ეკონომიკის მიზანმიმართულ განადგურერბაში. აგრეთვე არსებობს ნეიტრალური ხედვა, რომელიც ითვალისწინებს მისი მოღვაწეობის როგორც დადებით, ასევე ნეგატიურ ასპექტებს. გაიდარის ხსოვნა უკვდავყოფილია რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის ბრძანებით.
იცოდა ესპანური, ინგლისური და სერბულ-ხორვატიული ენები.
მუშაობა მთავრობაში
გაიდარის მთავრობაში დანიშვნას ხელი შეუწყო მისმა კავშირმა რსფსრ-ს სახელმწიფო მდივან გენადი ბურბულისთან. ზუსტად ბურბულისმა დაარწმუნა ელცინი, გაიდარისთვის და მისი გუნდისთვის რეფორმების პროგრამის შემუშავება დაევალებინა.
1991 წლის სექტემბერში გაიდარის ჯგუფმა დაიწყო მუშაობა რეფორმების პროექტზე მე-15 აგარაკზე, არხანგელსკში. ოქტომბერში ელცინი შეხვდა გაიდარს და გადაწყვიტა მთავრობის ფორმირება მისი გუნდის საფუძველზე მოეხდინა. გაიდარს უნდეა ეხელმძღვანელა კაბინეტის მუშაობისთვის და პასუხისმგებელი ყოფილიყო მთლ ფინანსურ-ეკონომიკურ ბლოკზე.
გადადგომა
1992 წლის 1 დეკემბერს გაიხსნა სახალხო დეპუტატთა მეშვიდე ყრილობა. ორ დეკემბერს ეგორ გაიდარი რუსეთის ფედერაციის თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებლის როლში გამოვიდა დეპუტატთა წინაშე და წარადგინა თავისი პრეზენტაცია ეკონომიკურ რეფორმებზე. დეპუტატების წინაშე სიტყვით გამოსვლისას, გაიდარმა შეაჯამა მთავრობის მუშაობის ძირითადი შედეგები. თქვენ გახსოვთ დისკუსიების ტონალობა წინა წლისშემოდგომაზე აქაც და პრესაშიც, ჩვენსაშიც და უცხოურშიც. განიხილავდნენ არა იმას, რამდენად შემცირებოდა 1992 წლის ტანკების თუ სხვა საქონლის წარმოება. საუბარი მიდიოდა მასობრივი შიმშილის, სიცივის, სატრანსპორტი სისტემების პარალიზებაზე, სახელმწიფოსა და საზოგადოების ნგრევაზე. არაფერი ასეთი არ მოხდა. შიმშილის და სიცივის საფრთხე არ დგას. ჩვენ გავიარეთ რეფორმებთან ადაპტაციის ეს ურთულესი პერიოდი დიდი სოციალური კატაკლიზმების გარეშე.
თავისი მთავრობის ძირითად წარუმატებლობად გაიდარი მიიჩნევს ფინანსური სტაბილიზაციის ვერ ჩატარებას და მაღალი ინფლაციის შენარჩუნებას.
1992 წლის 9 დეკემბერს პრეზიდენტმა ბორის ელცინმა წამოაყენა ეგორ გაიდარის კანდიდატურა მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პოსტზე; ეს თანამდებობა ვაკანტური იყო 1991 წლის სექტემბრიდან, ივანე სილაევის გადადგომის შემდეგ. 9 დეკემბრამდე ცოტა ხნით ადრე, პრეზიდენტის შეთავაზებით, სახალხო დეპუტატთა ყრილობამ დაამტკიცა კანონპროექტი, რომლის თანახმადაც თავდაცვის, შინაგან საქმეთა და საგარეო საქმეთა მინისტრების დანიშვნა უზენაესი საბჭოს თანხმობით უნდა მომხდარიყო. თავად გაიდარის თქმით, ეს იყო შეთანხმება ოპოზიციურ ძალებთან, რომლებსაც ამ კანონპროექტის სანაცვლოდ მისიკანდიდატურისთვის მხარი უნდა დაეჭირათ. მის დასამტკიცებლად საჭირო იყო 521 დეპუტატის ხმა, მაგრამ მას მხოლოდ 467-მა დაუჭირა მხარი. მის წინააღმდეგ გამოვიდა 486 დეპუტატი.
გაიდარის კანდიდატურის ჩაგდების შემდეგ, ელცინმა მკაცრად გააკრიტიკა სახალხო დეპუტატთა ყრილობა, თუმცა, მაინც წავიდა დათმობაზე და საბოლოო ჯამში, მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პოსტზე სამი კანდიდატურა შეიტანა. ესენი იყვნენ ვიქტორ ჩერნომირდინი, ეგორ გაიდარი და იური სკოკოვი. საბოლოო ჯამში, ელცინმა ამ სამიდან ჩერნომირდინი დატოვა, რომელსაც ყრილობამ ნდობა გამოუცხადა. ჩერნომირდინის დამტკიცების შემდეგ, გაიდარმა დაკარგა ყველა დაკავებული პოსტი მთავრობაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2009 კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები კატეგორია:რუსი ეკონომისტები კატეგორია:ედემით გარდაცვლილები
მიხეილ ღლონტი
მიხეილ ღლონტი (დ. 25 მარტი, 1858, ოზურგეთის მაზრა, ქუთაისის გუბერნია — გ. სექტემბერი 1924) — ქართველი გენერალი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა ელისავეტგრადის კავალერიის იუნკერთა სასწავლებელი. ჯარში მსახურობდა 1879 წლიდან. კორნეტი (1886). პორუჩიკი (1890). შტაბსროტმისტრი (1895). როტმისტრი (1898). ესკადრონის უფროსი. იყო რუსეთ-იაპონიის 1904-1905 წლების ომის მონაწილე ომში დაიჭრა და მიიღო ძლიერი კონტუზია. ასეულის მეთაური. 1909-1914 წლებში მსახურობდა ნიჟეგოროდის მე-17 დრგუნთა პოლკში. 1910 წლის 31 მაისს მიენიჭა პოლკოვნიკიდ წოდება. 1910-1914 წლებში იყო კავკასიის მე-7 სათადარიგო საკავალერიო პოლკის უფროსი. 1914-1916 წლებში კავკასიის მე-2 სათადარიგო ბრიგადის უფროსის თანაშემწე, შემდეგ უფროსი. გენერალ-მაიორი (1917 წარჩინებისთვის). დაჯილდოებული იყო ორდენებით: წმ. ანას მე-3 ხარისხის, წმ. სტანისლავის მე-2 ხარისხის ხმლებით, წმ. ვლადიმირის მე-4 ხარისხის ხმლებითა და ბაბთით, „გიორგის იარაღით“. 1918 წლიდან ქართულ ჯარში მსახურობდა. მეთაურობდა პოლკს. 1921 წელს ემიგრაციაში არ წავიდა. მონაწილეობდა 1924 წლის ანტისაბჭოთა აჯანყების მომზადებაში. იყო „დამოუკიდებლობის კომიტეტის“ სამხედრო კომისიის წევრი. აჯანყების შემდეგ დააპატიმრეს. დაიღუპა პატიმრობისას.
რადივილივი
სქოლიო
კატეგორია:რივნეს ოლქის ქალაქები
ლუიზა შაკიაშვილი
ლუიზა შაკიაშვილი (დ. 13 მარტი, 1942, კარდანახი, ახლანდ. გურჯაანის მუნიციპალიტეტი — გ. 1 მარტი, 2012) — ქართველი პოლიტიკოსი, რეჟისორი.
დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი.
1966–1992 წლებში იყო საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის სახელმწიფო კომიტეტის რეჟისორის თანაშემწე, რეჟისორი. 1983–1985 წლებში პოლიტპატიმარი. 1992–1995 წლებში საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „მშვიდობა“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები