cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ეტიკეტი იაპონიაში
ჭამა და სმა
უხეშად არ მიიჩნევა თეფშზე ნარჩენების ქონა. პირიქით, კერძის მთლიანად დასრულება, განსაკუთრებით ბრინჯის, მიუთითებს იმაზე, რომ ადამიანი კმაყოფილია და ამიტომ აღარ სურს, მიირთვას მეტი. ბავშვებს განსაკუთრებულად მოუწოდებენ ბრინჯის ყოველი მარცვლის ჭამას. საკვები უნდა დაღეჭოთ დახურული პირით.
მიუღებელია სიარულის დროს საზოგადოებაში ჭამა ან სმა.
კბილის ჩხირების გამოყენების დროს პირი მეორე ხელით უნდა დაიფაროს. საჯაროდ ცხვირის მოწმენდა უხეშად ითვლება, განსაკუთრებით რესტორანში. ცემინების დროს თავაზიანობად ითვლება ცხვირის ხელით დაფარვა.
საჭმლის ჩხირები
საჭმლის ჩხირებს იყენებდნენ იაპონიაში ნარას პერიოდის შემდეგ (710-794). არსებობს უამრავი ტრადიცია და დაუწერელი წესი ჩხირების გამოსაყენებლად. თუ ჭამის დროს სხვას უნდა გადასცეთ საჭმელი (საეჭვო პრაქტიკა საზოგადოებაში), მან ეს საჭმელი უნდა აიღოს საკუთარი ჩხირებით.
სტუმრად მისვლა
მარცხნივ|მინი|შესასვლელთან იაპონიაში ვინმეს სახლში მიპატიჟება საპატიოდ ითვლება. ბევრი იაპონელი თვლის, რომ მათი სახლები ძალიან მოკრძალებულია სტუმრების გასართობად. ფეხსაცმელს შიგნით არ ატარებენ - ვინაიდან იაპონელებს არ სურთ, რომ იატაკი დალაქავდეს მიწით, ქვიშით ან მტვრით, რომელიც შეიძლება ფეხსაცმლის ძირზე იყოს დამაგრებული. უბრალოდ წინდების ტარება მისაღებია არაფორმალურ სიტუაციებშიც. შიშველი ფეხები მისაღებია ახლო მეგობრის მონახულებისას, მაგრამ არა სხვა შემთხვევებში. ასევე არსებობს ცალკეული ჩუსტები, რომლებიც გამოიყენება აბაზანის გამოყენებისას, ჰიგიენური მიზეზების გამო.
პანაშვიდები
მინი| ტრადიციული „კოდენ-ბუკურო“ იაპონელებს დაკრძალვაზე მიაქვთ ფული, სახელწოდებით kōden სპეციალური დაკრძალვის შესაფუთი კონვერტებით „kōden-bukuro“  ან პატარა უბრალო თეთრი კონვერტებით.
სავიზიტო ბარათები
სავიზიტო ბარათების გაცვლა უნდა მოხდეს ფრთხილად, შეხვედრის დაწყებისთანავე. ბარათები არ უნდა დააგდოთ მაგიდასთან. ბარათები უნდა მიიღოთ ორივე ხელით და ერთი წუთით შეისწავლოთ, შემდეგ ფრთხილად დადოთ მიმღების სავარძლის მაგიდაზე ან ღიმილით მოათავსოთ სავიზიტო ბარათის განყოფილებაში. საჭიროების შემთხვევაში, შეიძლება იკითხოთ, თუ როგორ გამოითქმის ვინმეს სახელი. ბარათები არასოდეს არ უნდა ჩადოთ ჯიბეში ან საფულეში. სავიზიტო ბარათები უნდა განაწილდეს საბარათეში.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონური კულტურა
სერგეი ტრეტიაკოვი
სერგეი ტრეტიაკოვი (დ. 8 ივნისი, 1892, გულდიგა — გ. 9 აგვისტო, 1939) — ლატვიაში დაბადებული რუსი დრამატურგი და მწერალი, ფუტურისტი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა რიგის გიმნაზია და მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი 1915 წელს. 1913 წელს დაიწყო ლიტერატურული მოღვაწეობა. იყო რუსეთის სამოქალაქო ომის მონაწილე 1918-1920 წლებში. განიცადა ვლადიმერ მაიაკოვსკის ზეგავლენა. 1919 წელს ვლადივოსტოკში გამოქვეყნდა მისი ლექსების პირველი კრებული. თანამშრომლობდა შორეული აღმოსავლეთის სხვადასხვა გაზეთების რედაქციებთან. 1922 წლიდან მოსკოვში რედაქტორობდა ჟურნალებს „ნოვი ლეფ“ და „ლიტერატურა მირავოი რევოლუციი“, მუშაობდა მიერხოლდთან, რომელმაც დადგა მისი პიესა „იღრიალე ჩინეთო“. პროლეტკულტის თეატრში სერგეი ეიზენშტეინმა დადგა მისი პიესები: „ზოგჯერ ბრძენიც მოტყუვდება“, „გესმის მოსკოვო?“ და „აირწინაღები“. 1924-1925 წლებში კითხულობდა რუსული ლიტერატურის კურსს პეკინის უნივერსიტეტში.
1927 წელს მიიწვიეს საქართველოს „სახკინმრეწვში“ ლიტერატურული განყოფილების კონსულტანტად. მისი სცენარით გადაღებულია ფილმები: „ელისო“ (ნიკოლოზ შენგელაია, 1926), „ჯიმ შვანთე“ (მიხელ კალატოზიშვილი, 1930) და „ხაბარდა“ (მიხეილ ჭიაურელი, 1931).
აზერბაიჯანის ეკონომიკის სამინისტრო
აზერბაიჯანის ეკონომიკისა და მრეწველობის სამინისტრო (Azərbaycan Respublikasınin İqtisadiyyat və Sənaye Nazirliyi) — ცენტრალური აღმასრულებელი ორგანო, რომელიც ქმნის და ახორციელებს სახელმწიფო პოლიტიკას სოციალურ-ეკონომიკური განვითარების სფეროში, მათ შორის მაკროეკონომიკის, ვაჭრობის, ინვესტიციების მოზიდვის, მეწარმეობის განვითარების, სახელმწიფო საკუთრების პრივატიზაციის. მართვის, მონოპოლების შეზღუდვისა და კონკურენციის განვითარება. 2008 წლის 31 ოქტომბრიდან სამინისტროს ხელმძღვანელია შაჰინ მუსტაფაევი.
ისტორია
2001 წლის 30 აპრილს, სახელმწიფო ქონების სამინისტროს, ეკონომიკის სამინისტროს, სახელმწიფო ანტიმონოპოლური კომიტეტის და მეწარმეების, ვაჭრობის სამინისტროსა და უცხოური ინვესტიციების სააგენტოს საფუძველზე, პრეზიდენტ ჰეიდარ ალიევის ბრძანებით შეიქმნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო.
სახელმწიფო ადმინისტრირების სტრუქტურის გასაუმჯობესებლად, 2013 წლის 22 ოქტომბერს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო ეკონომიკისა და მრეწველობის სამინისტროდ გადაკეთდა.
ხელმძღვანელობა და სტრუქტურა
ეკონომიკური განვითარების მინისტრი არის შაჰინ მუსტაფაევი. მინისტრის მოადგილეები არიან სევინჯ ჰასანოვა, ნიაზიაზი საფაროვი, საჰილ ბაბაევი და საჰიბ მამედოვი.
სამინისტროს აპარატში შედის შემდეგი სტრუქტურები:
სამინისტროში მოქმედებს ეროვნული მეწარმეობის დახმარების ფონდი, რომლის აღმასრულებელი დირექტორი არის შირზად აბდულაევი.
სამინისტროს მოვალეობები
სამინისტროს ძირითადი მოვალეობებია:
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის სახელმწიფო უწყებები
სნუკერის სეზონი 1981-1982
სნუკერის სეზონი 1981-1982 — სნუკერის პროფესიონალური ტურნირების სერია 1981-1982 წლებში. მიმდინარეობდა 1981-1982 წლებში. სეზონის ორი ტურნირი, დიდი ბრიტანეთის ჩემპიონატი და მასტერსი მოიგო ინგლისელმა სტივ დეივისმა, ხოლოდ სეზონის მთავარი ტურნირი — მსოფლიო ჩემპიონატი — ჩრდილოეთირლანდიელმა ალექს ჰიგინსმა.
ოფიციალური რეიტინგი
ქვემოთ მოცემულია 1981-1982 წლების მსოფლიო რეიტინგის ტოპ-16 სნუკერისტი. ეს მოთამაშეები ავტომატურად მონაწილეობდა ტურნირების ფინალურ სტადიებში და მოწვეულნი იყვნენ მასტერსზე.
სქოლიო
კატეგორია:სნუკერის სეზონები კატეგორია:1981 წელი სნუკერში კატეგორია:1982 წელი სნუკერში
ჰაღთანაკი
ჰაღთანაკი (Հաղթանակ) — სოფელი სომხეთში, ტავუშის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 600 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 180 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტავუშის პროვინციის სოფლები
Ilosaarirock (ალბომი)
Ilosaarirock (აგრეთვე ცნობილი როგორც Transmission 10.1) — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ Porcupine Tree-ს საკონცერტო ალბომი, რომელიც გამოიცა 2009 მარტში. იგი მიიღეს მხოლოდ კლუბის Blank Planet წევრებმა, არაკომერციული გამოცემის სახით. დისკში შეტანილია ჯგუფის სრული გამოსვლა, ჩაწერილი ფესტივალზე Ilosaarirock (ფინეთი), 2007 წლის 14 ივლისს. ჩანაწერი აღებულია ფინეთის ეროვნული რადიოს ეთერიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Porcupine Tree-ს საკონცერტო ალბომები კატეგორია:2009 წლის საკონცერტო ალბომები
დემიიანკა (ვოლოგდის ოლქი)
დემიიანკა (Демьянка) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 3 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 49 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 6 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: ნოვიშკი, ოსეევსკაია, პანფილკა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ობლივსკაიის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი
ობლივსკაიის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (Обливский краеведческий музей) — მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი როსტოვის ოლქის ობლივსკის რაიონის სოფელ ობლივსკაიაში. მდებარეობს ვაჭარ დემენტიევის ძველ სახლში.
ისტორია
ობლივსკაიის მხარეთმცონეობის მუზეუმი დაარსდა 1994 წელს. მისი გახსნა მიუძღვნეს ქალაქის 250-ე წლის იუბილეს. მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის წინამორბედი იყო № 2 სკოლის მუზეუმი, რომელსაც წლების განმავლობაში ქმნიდა რსფსრ-ის დამსახურებული მასწავლებელი ვერა ფილეს ასული ავსეცინა. 1994 წელს სასკოლო მუზეუმის რამდენიმე ექსპონატი საჩუქრად გადაეცა მხარეთმცოდნეობის მუზეუმს.
მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში შეგიძლიათ გაეცნოთ სტანიცა ობლივსკაიის და ობლივსკის რაიონის ისტორიას, შეგიძლიათ ნახოთ ყოფა-ცხოვრების ამსახველი ძველი ნივთები და ფოტოები, ადგილობრივი მხატვრების ნახატები, სახვითი ხელოვნების ნიმუშები, გერბარიუმები, გარეული ცხოველებისა და ფრინველების ფიტულები და სხვადასხვა საგნები, რომლებიც შეგროვებულია ენთუზიასტების მიერ და გადაცემული მუზეუმზე. მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის ფონდი ამჟამად მოიცავს 2 000 ექსპონატს. ობლივსკის რაიონის მოსახლეობა ყოველწლიურად ავსებს მუზეუმის ფონდს, მათ მოაქვთ კაზაკების ცხოვრების ამსახველი ძველი ნივთები, ფოტოები, წიგნები, გაზეთები, ჟურნალები. მუზეუმის თანამშრომლბი მართავენ ექსკურსიებს, კითხულობენ ლექციებს მხარის ისტორიის შესახებ, აწყობენ გამოფენებსა და ფოტოგამოფენებს, რომლებიც ეძღვნება ობლივსკის რაიონს.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის მუზეუმები
ვლადიმერ ტრიანდაფილოვი
ვლადიმერ ტრიანდაფილოვი (დ. 14 მარტი, 1894, ყარსის ოლქი — გ. 12 ივლისი, 1931) — საბჭოთა სამხედრო მოღვაწე და თეორეტიკოსი. იყო პირველი მსოფლიო ომისა და რუსეთის სამოქალაქო ომის მონაწილე. 1918 წელს შეუერთდა წითელ არმიას. 1923 წელს დაამთავრა წითელი არმიის სამხედრო აკადემია. 1923-1931 წლებში მუშაობდა ამავე აკადემიაში. იყო საბჭოთა არმიის გენშტაბის უფროსი. დაიღუპა საავიაციო კატასტროფის დროს.
კოალიციური მთავრობა
ასეთი ტიპის მთავრობები, როგორც წესი, გვხვდება საპარლამენტო მმართველობის სისტემებში, როდესაც აღმასრულებელი ხელისუფლების დაკომპლექტება ევალება პარლამენტს.
კოალიციური მთავრობა იქმნება მაშინ, როდესაც საპარლამენტო არჩევნების შედეგად ვერც ერთი პარტია ვერ იღებს საკმარისი ხმებისა და, შედეგად, საკმარისი მანდატების რაოდენობას იმისათვის, რომ ერთპიროვნულად გაიტანოს კანონპროექტები და / ან დააკომპლექტოს მთავრობის შემადგენლობა. შედეგად, ვერ იქმნება საპარლამენტო უმრავლესობა და შეუძლებელი ხდება ერთპარტიული მთავრობის შექმნა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მთავრობა კატეგორია:პოლიტიკა
ანა ჟენევიევა დე ბურბონი
ანა ჟენევიევა დე ბურბონი (Anne Geneviève de Bourbon; დ. 28 აგვისტო, 1619 — გ. 5 აპრილი, 1679) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ანრი II-ისა და შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსის პირველი შვილი. ლუნევილის ჰერცოგინია. აქტიურად ერეოდა საფრანგეთში მიმდინარე სამოქალაქო ომში და მონაწილეობა მიიღო ფრონდაში.
ადრეული ცხოვრება
ანა ჟენევიევა დაიბადა 1619 წლის 28 აგვისტოს შატო დე ვენსენში, საფრანგეთში. იგი იყო კონდეს პრინც ანრი II-ისა და მისი მეუღლის, შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსის პირველი შვილი და ერთადერთი ქალიშვილი. როდესაც იგი დაიბადა, მისი მშობლები ვენსენში პატიმრები იყვნენ, ვინაიდან ისინი მარშალ დ'ანკრეს აუმხედრდნენ, რომელიც დედა-დედოფალ მარია მედიჩის ფავორიტი იყო, რომელიც თავის მხრით თავისი ვაჟის, მცირეწლოვან მეფე ლუი XIII-ის რეგენტი იყო.
მისი დაბადებიდან მალევე მისი მშობლები გაანთავისუფლეს, რის შემდეგაც ისინი პარიზში, სამეფო კარზე დაბრუნდნენ, სადაც აღიზარდა და მიიღო განათლება ანა ჟენევიევამ. 1632 წელს კარდინალ რიშელიეს წინააღმდეგ გამოსვლის გამო დააპატიმრეს ბიძამისი ანრი დე მონმორანსი, 1635 წელს კი ფრანსუა დე მონმორანსიც. მალევე რიშელიე დაუმარცხებელი გახდა, მიუხედავად იმისა, რომ მის წინააღმდეგ თვით დედოფალი, დედა-დედოფალი და მეფის ძმაც კი იბრძოდნენ.
"მშვიდობისა და შეთანხმების ქალღმერთი"
მინი|მარცხნივ|ანა ჟენევიევა დე ბურბონი 1642 წელს ანა ჟენევიევა ცოლად გაჰყვა ლუნევილის ჰერცოგ ანრი ორლეანელს, რომელიც ასევე ნორმანდიის გუბერნატორიც იყო და გარდა ამისა, ქორწინებამდე ორი წლით ადრე დაქვრივდა. მათი ქორწინება ბედნიერი არ ყოფილა. ჯერ დედა-დედოფალ მარია მედიჩის, შემდეგ კარდინალ რიშელიეს, საბოლოოდ კი ლუი XIII-ის1643 წელს გარდაცვალებით საფრანგეთში ძალათა თანაფარდობა მთლიანად შეიცვალა. ტახტზე ხუთი წლის ლუი XIV ავიდა, რომლის რეგენტიც დედამისი, დედა-დედოფალი ანა ავსტრიელი გახდა, რომელიც კარდინალ მაზარინის გავლენის ქვეშ იყო და მთლიანად თავისი გვარის, ჰაბსბურგთა დინასტიის სასარგებლო რეფორმებს ატარებდა საფრანგეთში. თავდაპირველად ანა ჟენევიევა და მისი ქმარი სამეფო ოჯახის ერთგული იყო და მეტიც, 1643-46 წლებში მათ არაერთ ბრძოლაში მიიღეს მონაწილეობა სამეფო ოჯახის სასარგებლოდ. ამის გამო დედა-დედოფალმა ანრის ნემურის ჰერცოგობაც უბოძა. სწორედ ამ დროს ანრიმ საყვარელი გაიჩინა ჰერცოგინია დე შევრეზის სახით.
ფრონდა
სულ მალე თავად ანა ჟენევიევამაც გააბა რომანი ჰერცოგ დე ლა როშეფუკოლდთან, რომელიც გამოჩენილი დიდგვაროვანი და მწერალი იყო. სწორედ ამ დროს, დედა-დედოფლის ცუდი მმართველობით უკმაყოფილო ფრანგი დიდგვაროვნები დიდ აჯანყებას აწყობდნენ, რომლის მოთავეც თავად მეფის ბიძა, ორლეანის ჰერცოგი გასტონ დე ბურბონი და მისი ქალიშვილი იყვნენ. ანა ჟენევიევა ამ შეთქმულებაში მისი უმცროსი ძმის, კონტის პრინც არმანის გავლენით ჩაერთო. ისტორიაში ეს მოვლენა ცნობილია "ფრონდას" სახელით. შეთქმულებაში თითქმის მთლიანი არისტოკრატია იყო ჩართული, რასაც მალევე შეუერთდა ანა ჟენევიევას ქმარი და მისი საყვარელი შევრეზიც. მიუხედავად ყველაფრისა, სამეფო ოჯახმა მოახერხა შეთქმულების ჩახშობა და შეთქმული დიდგვაროვნების გაძევება და სიკვდილით დასჯა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 28 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1619 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1679 კატეგორია:ბურბონები
შამბოიაკუს რაიონი
შამბოიაკუს რაიონი (Distrito de Shamboyacu) — რაიონი პერუში, სან-მარტინის რეგიონის პიკოტის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 240 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 637 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 415.58 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-მარტინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პიკოტის პროვინციის რაიონები
რობერტო ანჟუელი
რობერტო ანჟუელი (Roberto d'Angiò), მეტსახელად ბრძენი (il Saggio; დ. 1276 ― გ. 20 იანვარი, 1343, ნეაპოლი, იტალია) ― ანჟუს დინასტიის წარმომადგენელი. ნეაპოლის მეფე 1309 წლიდან გარდაცვალებამდე. მეფე კარლო II-ისა და დედოფალ მარია უნგრელის ძე. დედოფალ ჯოვანა I-ის პაპა.
ბიოგრაფია
რობერტო დაიბადა 1276 წელს ნეაპოლში. იგი იყო ნეაპოლის მეფე კარლო I-ის უფროსი ძის, პრინცი კარლო ანჟუელისა და მისი მეუღლის, პრინცესა მარია უნგრელის მესამე შვილი და მეორე ვაჟი. „ სიცილიის მწუხრის “ დროს, როცა ამბოხებულმა სიცილიელებმა თავიანთ მეფედ პედრო III არაგონელი გამოაცხადეს, ბრძოლისას რობერტოს მამა ესპანელებმა ტყვედ ჩაიგდეს და კატალონიაში გამოკეტეს. უკვე 1285 წელს კარლო I გარდაიცვალა და მეფე რობერის ტყვეობაში მყოფი მამა, კარლო II გახდა. ნეაპოლელებმა მისი გამოხსნა მხოლოდ 1288 წელს მოახერხეს.
მას შემდეგ, რაც 1295 წელს რობერტოს უფროსი ძმა, პრინცი კარლ მარტელი გარდაიცვალა, მისმა ძმისწულმა უნგრეთის ტახტის სანაცვლოდ უარი თქვა ნეაპოლიტანურ მემკვიდრეობაზე, რამაც რობერტო ტახტის პირველ მემკვიდრედ აქცია. მალევე, სიცილიასთან მშვიდობის მოსაპოვებლად რობერტომ ცოლად შეირთო სიცილიისა და არაგონის მეფის ასული ვიოლანტე. მიუხედავად ამისა, სიცილიისათვის ომი 1302 წლამდე გაგრძელდა, რა დროსაც გაფორმდა კალტაბელოტას ხელშეკრულება, რის მიხედვითაც ანჟუს დინასტიამ სიცილია სამუდამოდ დაკარგა.
ვულპეშტი
ვულპეშტი (Vulpeşti) — სოფელი მოლდოვაში, უნგენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 93 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1466 ადამიანს შეადგენდა.
რობერტო ანჟუელი
ბიოგრაფია
1309 წლის მაისში, მამის გარდაცვალების შემდეგ, ნეაპოლის მეფე რობერტო გახდა. იგი პროვანსში ფრანგმა პაპმა კლემენტ V-მ მეფედ აკურთხა. აღსანიშნავია, რომ იგი აქტიურად იყო ჩაბმული იტალიური სამეფო-სამთავროების პოლიტიკურ ცხოვრებაში. 1311 წლიდან იგი ეწინააღმდეგებოდა საღვთო რომის იმპერატორ ჰაინრიხ VII-ის იტალიაში შესვლას და 1312 წელს ასევე გაუწია წინააღმდეგობა მის მიერ რომის აღებას. იმპერატორ ჰაინრიხის გარდაცვალების შემდეგ, იტალიური კავშირების გასაძლიერებლად მან ალიანსი გააფორმა მილანის მმართველ მატეო ვისკონტისთან და ვერონის მმართველ კარგრანდე დელა სკალასთან. რობერტოს გავლენები განსაკუთრებით მას შემდეგ გაიზარდა, რაც 1313 წელს რომის პაპმა იგი რომის სენატორად გამოაცხადა, რის შემდეგაც 1318 წელს იგი გენუის, 1319 წელს კი ბრეშას მბრძანებელიც, ხოლო 1314 წელს მთელი იტალიის საიმპერატორო ვიკარი გახდა.
ვულპეშტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგენის რაიონის სოფლები
რობერტო ანჟუელი
ბიოგრაფია
რობერტო მთელი ცხოვრების განმავლობაში ებრძოდა საღვთო რომის იმპერატორებს და ხელს უშლიდა მათ იტალიაში ფეხის მოკიდებაში. 1328 წელს გააბრუნა იტალიაში შეჭრილი ლუდვიგ IV ბავარიელი, 1330 წელს კი აიძულა იოანე ბოჰემიელი, რომ დაეტოვებინა ჩრდილოეთ იტალია. რობერტოს ჰეგემონობას იტალიაში მხოლოდ სიცილიაში გაბატონებული არაგონელები უშლიდნენ ხელს.
როდესაც 1336 წელს სალუზოს მემკვიდრეობისათვის დავა ატყდა მანფრედ V-სა და მის ძმისწულ ტომასო II-ს შორის, კონფლიქტში რობერტო ჩაერია მანფრედის სასარგებლოდ. ტომასოს დასამხობლად მან სალუზოს ალყა შემოარტყა. რობერტომ მოახერხა ქალაქის აღება, გადაწვა და გაძარცვა, მეტიც, მან ტომასო ტყვედ აიყვანა და დიდი გამოსასყიდის სანაცვლოდ გაათავისუფლა.
დარჩენილი ცხოვრება რობერტომ თავის მეუღლესთან, დედოფალ სანჩიასთან ერთად, ნეაპოლის აღმშენებლობასა და აყვავებას მოახმარა.
ოჯახი
1297 წლის 23 მარტს რომში რობერტომ ცოლად შეირთო არაგონის მეფე პედრო III-ისა და დედოფალ კონსტანცია სიცილიელის ქალიშვილი, ინფანტა ვიოლანტე არაგონელი, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი:
მას შემდეგ, რაც ვიოლანტე 1302 წელს გარდაიცვალა, რობერტო 1304 წლის 17 ივნისს მეორედ დაქორწინდა. ამჯერად მისი რჩეული მაიორკის მეფე ხაიმე II-ისა და დედოფალ ესკლარამუნდა დე ფუას ასული, პრინცესა სანჩია მაიორკელი იყო, რომელიც მისი დედოფალი გახდა, მაგრამ მასთან შვილი არ ჰყოლია.
ცნობილია, რომ თავისი საყვარლის, კანტელმა კანტელმოსაგან რობერტოს კიდევ სამი უკანონო შვილი ჰყავდა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1276 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1343 კატეგორია:ანჟუს დინასტია კატეგორია:ნეაპოლის მეფეები კატეგორია:XIV საუკუნის ევროპის მონარქები
ლადვი (პრაღის მეტრო)
ლადვი (Ládví) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს C ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2004 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
თოქათი
თოქათი (Tokat) — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ თურქეთში, შავი ზღვის რეგიონში, თოქათის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2012 წლის აღწერის მონაცემებით, თოქათში ცხოვრობს 132,437 ადამიანი. თოქათს აქვს მერია და ჰყავს მერი — ეიუფ ეროღლუ. ქალაქში მდებარეობს თურქეთის ერთ-ერთი ცნობილი თოქათის აეროპორტი.
თოქათს აღმოსავლეთით, დასავლეთითა და ჩრდილოეთით ესაზღვრება საკუთარი პროვინციის ქალაქები. სამხრეთ-დასავლეთით ესაზღვრება არტოვა და იეშილიურთი, ჩრდილო-დასავლეთით — თურჰალი, დასავლეთით — პაზარი, ჩრდილოეთით — ერბაა, ჩრდილო-აღმოსავლეთით — ნიკსარი და აღმოსავლეთით — ალმუსი. თოქათს სამხრეთით ესაზღვრება სივასის პროვინცია.
ისტორია
თოქათის ისტორიული სახელწოდებაა "ევდოკია". მისი ისტორია ხეთების ეპოქიდან იწყება. შუა საუკუნეებში ევდოკია შედიოდა ბიზანტიის იმპერიაში. შემდეგში აღმოჩნდა თურქ-სელჩუკების ხელში. ევდოკია ოსმალეთის იმპერიაში შევიდა სულთან მურად II-ის მმართველობის პერიოდში, მე-15 საუკუნის პირველ ნახევარში. ის ოსმალეთში რჩებოდა მისი საბოლოოდ რუქიდან გაქრობამდე, ხოლო ოსმალეთის დაშლის შემდგომ, შედის თურქეთის რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სარჰი
სარჰი (Sarh, ساره) — მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით ჩადის მეოთხე ქალაქია ნჯამენის,მუნდუს და აბეშეს შემდეგ. შუა შარის რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლია აღწერის მონაცემებით შეადგენს 97 224 ადამიანს. მდებარეობს დაახლოებით 550 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით ჩადის დედაქალაქ ნჯამენიდან, მდინარე შარის ნაპირზე, ზღვის დონიდან 353 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქში ძველთაგანვე ყველაზე უფრო მეტ მაცხოვრებლებს შეადგენდა სარას ეთნიკური ჯგუფი, რომლებიც ამ დასახლებულ პუნქტს სარჰს ეძახდნენ და ეს სახელი დღესაც ოფიციალურია ქალაქისათვის.
1990 წელს სარჰში აღინიშნა მენინგოკოკური ინფექციის ეპიდემია.
სქოლიო
კატეგორია:ჩადის ქალაქები
ჩურუხის რაიონი
ჩურუხის რაიონი (Distrito de Churuja) — რაიონი პერუში, ამასონასის რეგიონის ბონგარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 372 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 272 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 8.16 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 33.34 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ბონგარის პროვინციის რაიონები
Australopithecus afarensis
Australopithecus afarensis, ავსტრალოპითეკ-აფარენსისი — გადაშენებული ჰომინიდური სახეობა, რომელიც დედამიწაზე სახლობდა 3,9-2,9 მილიონი წლის წინ. ავსტრალოპითეკ აფარენსისს ჰქონდა თხელი აღნაგობა, რითაც ჰგავდა შედარებით ახალგაზრდა ავსტრალოპითეკ აფრიკანუსს. ავსტრალოპითეკ აფარენსისი ნაკლებად ჰგავს იმ დროის რომელიმე ცნობილ პრიმატს. მეტად სავარაუდოა, რომ იგი თანამედროვე ადამიანის რომელიმე უცნობი წინაპრის ახლო ნათესაური ჯგუფი ან პირდაპირი წინაპარი იყოს.
ავსტრალოპითეკ აფარენსისის ყველაზე ცნობილი ნამარხი დონალდ იოჰანსონმა და მისმა კოლეგებმა აღმოაჩინეს და იგი არის 3,2 მილიონი წლის წინანდელი არასრული ჩონჩხი, რომელსაც ლუსი დაარქვეს (დონალდი და კოლეგები თავიანთი აღმოჩენის აღსანიშნავად The Beatles-ის ცნობილ სიმღერას „Lucy in the Sky with Diamonds“ უსმენდნენ).
ბოლო დრომდე ცნობილი ყველაზე ადრეული ჰომინინი, რომელიც საკმარის სადიაგნოსტიკო ანატომიურ მტკიცებულებას წარმოადგენდა, შესაძლებელი იყო რომ ავსტრალოპითეკ აფარენსისი ყოფილიყო. არსებობს ნამარხები, რომლებიც აღმოჩენილია ეთიოპიაში, ტანზანიასა და კენიაში, რომელთა უმრავლესობაც დათარიღებულია 2,9-3,9 მილიონი წლებით. ნამარხების ახალი აღმოჩენები, რომლებიც ძველია ან უფრო ძველი ვიდრე აფარენსისი, გაკეთდა ეთიოპიაში, კენიასა და ჩადში. ეს ნიმუშები, რომლებიც საკმარისად განსხვავებულია აფარენსისიგან უკვე დასახელდა ახალ სახეობად. იგი მოიცავს შემდგომს: Ardipithecus ramidus ეთიოპიიდან, რომელიც დათარიღებულია 4,4 მილიონი წლის წინანდელ ნიმუშად, Australopithecus anamensis კენიიდან, რომელიც დათარიღებულია დაახლოებით 4,2-3,9 მილიონი წლის წინანდელ ნიმუშად და Australopithecus bahrelghazali ჩადიდან, რომელიც დათარიღებულია დაახლოებით 3-3,5 მილიონი წლის წინანდელ ნიმუშად.
პირველი აფარენსისის ნამარხი აღმოაჩინეს 1970-იან წლებში. მათი თავდაპირველი ინტერპრეტაცია საკმაოდ საკამათო იყო და ასევე საკამათო საკითხად რჩება დღემდე, თუმცა შედარებით უფრო მცირე მასშტაბებით. მაშინ როდესაც უამრავი ანთროპოლოგი იღებს წიაღისეული ნიმუშების სიმრავლეს, რომლებიც მიეკუთვნება აფარენსისს და მართლაც წარმოადგენს ერთ სქესობრივად დიმორფულ სახეობას, ნაწილი მაინც მიიჩნევს, რომ ეს ნამარხი ორ ან უფრო მეტ სახეობას მიეკუთვნება. დიდი ხნის განმავლობაში აფარენსისთან დაკავშირებით არსებობდა ვარაუდი იმის შესახებ, რომ იგი წარმოდგენილი იყო დამფუძნებელი სახეობის ჰომინინურ ჯგუფად და ყველა მოგვიანებით განვითარებული სახეობის წინაპრად. ეთიოპიის ჰომინინების ნამარხი აღმოჩენილია 1970-იანი წლებში, ამ ქვეყნის ისეთ რეგიონში სადაც საერთაშორისო გუნდი მუშაობდა, ფრანგი პალეონტოლოგისა და ადამიანის წარმოშობის ინსტიტუტის წარმომადგენლის დონალდ იოჰანსონის მეთაურობით. ასეულობით აღდგენილი ნამარხი მოიცავდა ძირითადად თავის ქალის და კბილების ფრაგმენტებს (მაგრამ არა სრულ თავის ქალას). ამ ნამარხებიდან ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო ნაწილობრივი ჩონჩხის, სახელად „ლუსის“ აღმოჩენა. ამასთანავე მის მახლობლად კიდევ 13 ინდივიდის ჩონჩხების ნაწილები აღმოჩნდა, რომლებსაც მალევე „პირველი ოჯახი“ ეწოდა. თავიდანვე აშკარად ჩანდა, რომ ინდივიდთაგან ზოგი დიდი ზომისა იყო, ზოგი კი შედარებით მცირე.
ამ რეგიონში სამუშაოები გაგრძელდა ადრეულ 1980-იან წლებამდე, მაგრამ შემდეგ თითქმის ერთი დეკადის განმავლობაში შეწყვეტილი იყო. დონალდ იოჰანსონისა და მისი კოლეგების უახლესმა კვლევებმა ჰადარისა და ავაშის რეგიონებში კიდევ არაერთი ნიმუში გამოააშკარავა, მათ შორის პირველი სრულყოფილი თავის ქალაც, რომლის შესახებ ინფორმაცია 1993-1994 წლებში გამოქვეყნდა, ამ სამუშაოებში ჩართული იყო კალიფორნიის ბერკელეის უნივერსიტეტიც.
გარდა ძვლოვანი ნამარხებისა, ასევე გამოაშკარავდა 30 იარდის სიგრძის ფეხის ნაკვალევის კვალი, რომელიც ადამიანის ნატერფალს ჰგავს და სამ ბიპედალურ არსებას ეკუთვნის. ეს ნაკვალევი დაახლოებით 3,6 მილიონი წლის წინანდელია და ვულკანურ მიდამოებშია შემორჩენილი. ის წარმოადგენს ერთ-ერთ ძალზე მნიშვნელოვან ერთგვარ რელიქვიას ადამიანთა პრეისტორიიდან, რომელზეც აღბეჭდილია სამი ჰომინიდის ცხოვრების მცირე მომენტი. ნაკვალევზე შესაძლებელია იმის გარჩევა, რომ ერთ-ერთი მათგანი უცბად გაჩერდა, შებრუნდა აღმოსავლეთით (სავარაუდოდ გახედა ვულკანს რომელიც იფრქვეოდა), შემდეგ გასწორდა და განაგრძო გზა.
იოჰანსონი და ვაითი აღწერენ ავსტრალოპითეკ აფარენსისს როგორც ბევრად უფრო პრიმიტიულ არსებას დანარჩენ ჰომინიდებთან შედარებით. მათივე აღწერით აფარენსისს ჰქონდა ძლიერ პრიმატული გამომეტყველება კისრის ზემოთ მაგრამ ძალზე წააგავდა ადამიანს კისრის ქვედა ნაწილებით. მათში შეიმჩნევოდა ძლიერი სქესობრივი დიმორფიზმი (მამრები ბევრად დიდი ზომისანი იყვნენ ვიდრე მდედრები). იოჰანსონისა და ვაითის აზრით ავსტრალოპითეკ აფარენსისი ყველა დანარჩენი ჰომინიდის წინაპარი იყო.
აღმოჩენის ადგილები
ავსტრალოპითეკ აფარენსის ნამარხები მხოლოდ აღმოსავლეთ აფრიკის ტერიტორიაზეა აღმოჩენილი.
მიუხედავად იმისა, რომ მისთვის ყველაზე ტიპურ ჰაბტატად მიჩნეულია ლაეტოლი (ტანზანია), ნამარხები ყველაზე ხშირად აღმოჩენილია ჰადარში (აფარის რეგიონი, ეთიოპია), მათ შორის აქ არის ნაპოვნი „ლუსი“ და ასევე „პირველი ოჯახი“ (ნაპოვნი AL333 ლოკაციაზე). სხვა ლოკაციები, სადაც ავსტრალოპითეკ აფარენსის ნამარხებია ნაპოვნი არის: ომო, მაკა, ფეჯე და ბელოდელიე ეთიოპიაში, ასევე კობი, ფორა და ლოთაგამი კენიაში.
ანატომია
მინი|მარცხნივ|200პქ|ავსტრალოპითეკ აფარენსისის თავის ქალა
ჩონჩხის მორფოლოგია და გადაადგილება
გაიმართა მრავალი სხვადასხვა დებატები ავსტრალოპითეკ აფარენსისის საყრდენ-მამოძრავებელი აპარატის ქცევის თავისებურების შესახებ. ზოგიერთი კვლევა კი გვთავაზობს, რომ აფარენსისი იყო განსაკუთრებული ორფეხა არსება, მაშინ როდესაც დანარჩენი არსებები იყვნენ ნაწილობრივ ხის მკვიდრი და ხეზე მაცხოვრებები არსებები. ხელების ანატომია, ფეხის და მხრების სახსრები უამრავ სხვადასხვა შემთხვევაში ემხრობა უკანასკნელ ინტერპრეტაციებს. ზოგადად, ბეჭების მორფოლოგია გვესახება, როგორც მაიმუნისმაგვარი და ძალიან განსხვავებულია თანამედროვე ადამიანებისგან. თითის გამრუდება და ფეხის თითების ძვლები მიახლოებულია თანამედროვე ეპოქის მაიმუნისმაგვარ არსებებთან და ასევე ძალზედ დამაფიქრებელია მათი უნარი ეფექტურად დაიჭირონ ტოტები და აცოცდნენ მასზე. გარდა ამისა, ტერფის დიდი თითის დაკარგვამ და ამასთანავე  უნარმა ფეხით მოეზიდათ ან ჩაბღაუჭებოდნენ ტოტს გახდა წინარე ფაქტორები იმისა, რომ აფარენსისს უკვე აღარ შეეძლო ცოცვა.
თარანჯელოზი
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსური მითოლოგია
Australopithecus afarensis
ლუსის ისტორია
ლუსი აღმოაჩინეს დონალდ იოჰანსონმა და ტომ გრეიმ 1974 წლის 24 ნოემბერს, ეთიოპიაში. ისინი დიდი ხნის განმავლობაში ეძებდნენ ნამარხებს. იოჰანსონმა შესთავაზა ტომს ალტერნატიული მარშრუტით ეხელმძღვანელათ ხევამდე. ამ მომენტში მან შენიშნა პროქსიმალური წინა მხრის ძვალი და სწრაფადვე მოახდინა მისი იდენტიფიცირება, როგორც ჰომინიდის სხეულის ნაწილისა. ცოტა ხნის შემდგომ მან შენიშნა კეფის (თავის ქალა) ძვლის, შემდეგ ბარძაყის, ზოგიერთი ნეკნის, მენჯისა და ქვედა ყბის არტეფაქტები. ორი კვირის შემდგომ, მრავალ-საათიანი გათხრების, სკრინინგისა და დახარისხების შემდგომ აღმოაჩინეს რამდენიმე ასეული ძვლის ფრაგმენტები, რომელიც 40 %-ით ერთი ჰომინიდის ჩონჩხს მიეკუთვნება.
24 ნოემბრის გვიან ღამეს მეცნიერები აღნიშნავდნენ წარმატებას, ყველა აღფრთოვანებული იყო საკმაოდ რთული ჰომინიდის ჩონჩხის აღმოჩენით. ისინი სვამდნენ, ცეკვავდნენ და მღეროდნენ The Beatles-ის სიმღერას „Lucy in the Sky With Diamonds“. იმ ღამით არავის დაამახსოვრდა როდის ან ვისგან მიიღო ჩონჩხმა სახელწოდება. სახელი ლუსი ზემოთ ხსენებულ ჩონჩხს დღემდე შემორჩა.
ტერმინი ჰომინიდი კავშირშია ზოოლოგიურ ოჯახ Hominidae-თან, რომელიც მოიცავს ადამიანის შემდგომ წარმოშობილ ყველა სახეობას, სადაც გამოყოფილია აფრიკის მაიმუნისებრთა საგვარეულო, მასში წამყვანი როლი უკავია და ყველა სახეობას მოიცავს ავსტრალოპითეკსა და ჰომოს გვარის წარმომადგენლებს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს სახეობები ერთმანეთისგან მრავალმხრივ განსხვავდება, ჰომინიდები ერთმანეთისგან იზიარებენ მახასიათებლების მთელ კომპლექტს, რომლებიც მათ ჯგუფს განსაზღვრავენ. ყველაზე თვალსაჩინო ამ თვისებებს შორის არის ბიპედალური გადაადგილება და თავდაყირა სიარულის მანერა.
როგორც თანამედროვე ადამიანის ჩონჩხში ასევე ლუსის ძვლებიც გვაძლევს მტკიცებულებას და ნათლად მიუთითებს იმ ფაქტზე, რომ ის ნამდვილად ბიპედი იყო. მისი დისტალური ბარძაყი გვისახავს ბიპედობის რამდენიმე უნიკალურ მახასიათებელს. ღერო დახრილია მუხლის ერთობლივ ზედაპირზე, რომელიც საშუალებას აძლევს ბიპედს მოახდინოს დაბალანსება ერთი ფეხით გადააადგილების დროს. ჩვენს არ გვაქვს ინფორმაცია პატელარული ტუჩის შენარჩუნების შესახებ, რომელსაც უნდა დაეცვა მუხლზედა ფინჯანი მისი კუთხიდან გადააადგილებისაგან. მისი ძვლოვანი ეპიფიზის გამონაშვერი გალხდათ დიდი და შესაბამისად შეეძლო ადაპტირება დამატებით წონასთან, რომელიც იწვევს ოთხი კიდურიდან ორ კიდურზე გადასვლას. თავისმხრივ მენჯის ძვალი წარმოადგენს ბიპედობასთან ადაპტირების ნათელ მაგალითს. მთელი დანარჩენი სტრუქტურის რეკონსტრუქცია მოხდა, რათა შესაძლებელი გამხდარიყო თავდაყირა პოზიციაში გადააადგილება ასევე ადგილი ჰქონდა საჭიროებას დაბალანსირებულიყო ერთი კიდურის მაგისტრალური მდგომარეობა თითოეული ნაბიჯის გადადგმისას. მის ტერფზე არსებული კოჭის ძვალი გვაძლევს მტკიცებულებას კონვერგენტული დიდი ფეხის თითის არსებობისა, რომელიც ფაქტობრივად შეეწირა მანიპულაციურ შესაძლებლობებს ეფექტური ბიპედალური გადაადგილებისა. მისი მალები წარმოადგენს მორიგ მტკიცებულებას ხერხემლის გამრუდებისა. მათთვის აუცილებელი იყო მუდმივად თავდაყირა პოზიციაში გადააადგილება.
ჩვენს ხელთ არსებული მტკიცებულებები მიუთითებს იმაზე, რომ ჰადარში აღმოჩენილი მასალები ისევე, როგორც ნამარხები რომლებიც აღმოჩენილია იმავე პერიოდში უბრალოდ განსხვავებულ ტერიტორიებზე აღმოსავლეთ აფრიკაში, მიეკუთვნება ერთ სქესობრივად დიმორფულ სახეობას, რომელიც ცნობილია როგორც ავსტრალოპითეკ აფარენსისი. ჰადარში აღმოჩენილი არტეფაქტების ზომაში განსხვავება საკმაოდ ნათელია. აქ გვხვდება დიდი ზომის ძლიერი სქესის წარმომადგენლის სხეული და შედარებით მცირე ზომის სუსტი სქესის წარმომადგენლის სხეული, შესაბამისად მათი ერთმანეთისგან გამორჩევა საკმაოდ მარტივი პროცესი იყო. ლუსი რა თქმა უნდა ნათელია, რომ მიეკუთვნება მცირე ზომის ჯგუფის წარმომადგენლებს.
ლუსის სიკვდილის რაიმე მიზეზი დადგენილი არ არის. ერთ-ერთი მცირე სამხილთაგან, რაც გვაქვს არის მკვდარი ორგანიზმების მჭამელების შესამჩნევი ნაკლებობა. ტიპურ შემთხვევებში, როდესაც არსება მოკლულია მტაცებლის მიერ და შემდეგ გადამუშავებული გვამის მჭამელი ორგანიზმების მიერ, მის ძვლებს ეტყობა ღეჭვის, მტვრევისა და ღრღნის კვალი. ხშირად დაკარგულია გრძელი ძვლების დაბოლოებები, ხოლო ბუნები ხშირად დამტვრეულია (რაც მტაცებელს აძლევს საშუალებას მიაღწიოს ძვლის ტვინამდე). ამის კონტრასტულად ლუსის ძვლებს თითქმის არ აღენიშნება არანაირი დაზიანება. ერთადერთი მსგავსი რამ შეიმჩნევა მის მარცხენა ბოქვენის ძვლის ზედა ნაწილზე ნახვრეტის სახით. ეს მიიჩნევა დაზიანებად, რომელიც ობიექტს მიადგა უშუალოდ სიკვდილის დროს. თუ ეს დაზიანება მოხდა მაშინ, როდესაც ის ახალი გარდაცვლილი იყო და ძვლები ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო, მაშინ ეს შესაძლოა სულაც არ უკავშირდებოდეს მის სიკვდილს.
მისი ასაკის შესახებ ინფორმაციის მიღება რამდენიმე ინდიკატორის მიხედვით შეიძლება. მისი მესამე სიბრძნის კბილი ამოვარდნილი და გაცვეთილია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ის სრულად მოზრდილი და ზრდასრული ინდივიდი იყო. მისი ყველა ძვალი გამომდნარი, ერთმანეთზე გადაბმული იყო, ხოლო მისი თავის ქალა სრულად შეკრული, რაც მიუთითებს მისი ჩონჩხის დასრულებულ, სრულყოფილ განვითარებაზე. მის მალებს ეტყობა დეგენერაციული დაავადების კვალი, მაგრამ ეს ყოველთვის არ ასოცირდება ხანდაზმულობასთან. ყველა ეს ინდიკატორი, ერთად აღებული მიგვანიშნებს იმაზე, რომ ლუსი იყო ახალგაზრდა მაგრამ სრულად ჩამოყალიბებული და ზრდასრული, როდესაც დაასრულა სიცოცხლე.
ადამიანის წარმოშობის ინსტიტუტს აქვს ლუსის ძვლების დუბლიკატები, რომლებიც დამზადდა ინსტიტუტის ჩამოსხმისა და ძერწვის ლაბორატორიებში. „ნამდვილი“ ლუსი ინახება სპეციალურად შექმნილ სეიფში, რომელიც მდებარეობს პალეოანთროპოლოგიურ ლაბორატორიაში, ეთიოპიის ეროვნულ მუზეუმში, ქალაქ ადის-აბებაში (ეთიოპია). იმის გამო, რომ საკმაოდ იშვიათი და მტვრევადია განამარხებული ობიექტების უმრავლესობა, მათ შორის ჰომინიდები, შაბლონები ხშირად მზადდება ორიგინალი ნამარხების გამოყენებით. შაბლონები შემდეგ გამოიყენება დეტალური კოპიების შესაქმნელად, რომლების გამოყენებაც შემდგომ შესაძლებელია სასწავლო, გამოკვლევებისა თუ საგამოფენო დანიშნულებით. ჰომინიდური ფორმირება ჰადარში იყოფა სამად. ლუსი ნაპოვნია ამათგან ყველაზე მაღალში. მართალია ნამარხების პირდაპირი დათარიღება შეუძლებელია, მაგრამ ის ადგილები სადაც ისინია ნაპოვნი ხშირად შეიცავს ვულკანურ ამონაფრქვევებსა და ნარჩენებს, მათი დათარიღება კი შესაძლებელია 40ar/39ar (argon-argon) დათარიღების ტექნიკით. ამ თარიღებით შეიარაღებით და პალეომაგნეტიკის, პალეონტოლოგიური თუ სედიმენტოლოგიური კვლევების მხარდაჭერით, მკვლევრებს შეუძლიათ ნამარხი მოათავსონ თარიღის ჩარჩოებში საკმაოდ დიდი სიზუსტით. ლუსის ასაკი მიჩნეულია, რომ ნაკლებია 3,18 მილიონ წელზე.
მინი|ავსტრალოპითეკ აფარენსისი, ჩონჩხის რეკონსტრუქცია მიუხედავად იმ ფაქტისა, რომ რამდენიმე ასეული განამარხებული ძვალი იპოვნეს ლუსის ნამარხის ლოკაციის მიდამოებში, არ ყოფილა ძვლების გამეორება (ერთი და იმავე ტიპის ორი სხვადასხვა ძვალი). ყველაზე პატარა და უმნიშვნელო ძვლისაც კი თავისთავად გაამცდარებდა მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ ეს ძვლები მხოლოდ ერთ ინდივიდს ეკუთვნოდა (ლუსის), მაგრამ ძვლების მსგავსი გამეორება ლუსის შემთხვევაში არ აღმოჩენილა. ყველა ძვალი ეკუთვნის ერთ ინდივიდს, ისინი ერთი და იგივე სახეობის წარმომადგენელს ეკუთვნის. მათი ზომები პროპორციულობაში მოდის ერთმანეთთან საიმისოდ, რომ ისინი ერთ ჰომინიდს ეკუთვნოდეს. ამას გარდა, კიდევ ერთი ფაქტორი რაც ზემოთ ხსენებულ მოსაზრებას ამყარებს (ლუსის, როგორც ერთი ინდივიდის შესახებ), ის არის, რომ ეს ძვლები ერთიანობაშია განვითარების ეტაპის მიხედვითაც, ანუ ისინი ზუსტად ერთნაირად არიან განვითარებულნი (თავისთავად ცხადია, თითოეული მათგანი საკუთარ კონკრეტულ ჭრილში). ცოცხალი ლუსი დაახლოებით 106,68 სმ სიმაღლის იქნებოდა გამართულ პოზაში, ხოლო მისი წონა შეადგენდა დაახლოებით 27-29 კილოგრამს.
ლუსი  ჩონჩხის რეკონსტრუქცია
უამრავი თვისება აფარენსისის ჩონჩხში ამტკიცებს იმას, რომ ისინი ორ ფეხზე მოსიარულეები იყვნენ, დამატებით გარკვეული მკვლევრები გვთავაზობენ თეორიას იმის შესახებ, რომ ბიპედალობა განვითარდა დიდი ხნით ადრე აფარენსისამდე. საერთო ჯამში მენჯის ძვლის ანატომია ბევრად უფრო მსგავსია ადამიანისა, ვიდრე მაიმუნისმაგვარისა. თეძოს პირები არის მოკლე და ფართო. გავის ძვალი ფართოა და ზუსტად მენჯ-ბარძაყის სახსრის პირდაპირაა მოთავსებული. მტკიცებულება იმისა, რომ მათ აქვთ ძლიერი დანართი მუხლზე გამშლელებისა, ნათელია. მიუხედავად იმისა, რომ მენჯის ძვალი არ არის მთლად ადამიანის მენჯის ძვლის მსგავსი (როგორ საგრძნობლად ფართო ან გაშლილი ლატერალურად ორიენტირებულ თეძოს პირებთან ერთად) ეს თვისებები მიანიშნებს სტრუქტურაზე, რომელიც შესაძლოა მიჩნეული იყოს რადიკალურ გარდაქმნად ორფეხიანობის მნიშვნელოვანი ხარისხისა ცხოველების საყრდენ რეპერტუარში.
ასევე მნიშვნელოვანია ის ფაქტიც, რომ ბარძაყის ძვლის კუთხეები მიმართულია მუხლისკენ. ეს თვისება შესაძლებლობას მისცემდა ფეხს დაცემულიყო ან ჩამოწეულიყო სხეულის შუახაზისკენ, რაც ასევე არის სერიოზული ინდიკატორი ნამდვილი ორფეხა არსებების მოძრაობისა. ფეხის განსაკუთრებულობა ასევე გამოიხატება მოძრავ ფეხის დიდ თითში, რაც საკმაოდ რთულია, თუ არა შეუძლებელი რომ ჩაუბღაუჭო ტოტებს უკანა კიდურებით. მოძრავი უკანა კიდურების დაკარგვამ ასევე გაზარდა რისკი ჩვილის დაცემისა ან ჩამოვარდნისა, გამომდინარე იქიდან, რომ პრიმატები როგორც წესი ატარებენ საკუთარ ჩვილებს მანამ, სანამ ისინი თავად არ შეძლებენ გადაადგილებას. მეორე წყვილი მოძრავი უკანა კიდურების გარეშე ჩვილი ვერ შეინარჩუნებს საკუთარ წონასწორობას და სავარაუდოა რომ დასჭირდება მშობელი დედის დახმარება. ჩვილის ტარების პრობლემა გამრავლდებოდა თუკი დედას ასევე მოუწევდა რომ ამძვრალიყო ხეებზე. ფეხის ძვლები ასევე მიანიშნებს ბიპედალობაზე.
კომპიუტერული სიმულაციები, დინამიური მოდელირებით ჩონჩხის ინერციული თვისებებისა და კინემატიკისა, გვაძლევს ვარაუდს იმის შესახებ, რომ აფარენსისს შეეძლო იმ გზით და იმგვარად გადაადგილება, როგორც თანამედროვე ადამიანი გადაადგილდება, მაგრამ არ შეეძლოთ ისე გადაადგილება როგორც შიმპანზეებს. თავდაყირა სიარული იქნებოდა ბევრად უფრო ეფექტური, ვიდრე ზურგში ან მუხლებში მოხრილი სიარული, რომელსაც თავის მხრივ ორმაგი ენერგია დასჭირდებოდა.
მდედრი აფარენსისის რეკონსტრუქცია
მაჯის საკეტი მექანიზმის არსებობა შესაძლოა გვაძლევდეს ვარაუდს იმის შესახებ, რომ  ისინი სახსრის გამოყენებით გადააადგილდებოდნენ. მხრის სახსარი ასევე ბევრად უფრო ორიენტირებულია თავის ქალის მიმართ, ვიდრე თანამედროვე ადამიანისა, მაგრამ იგი მსგავსია დღევანდელი მაიმუნებისა, რომელიც შეთავსებულია  შედარებით გრძელ მხრებთან რასთან დაკავშირებითაც არსებობს აზრი, რომ აფარენსისს სწორედ ასეთი მხრის სახსარი უნდა ჰქონოდა. მიჩნეულია რომ ამის არეკვლა გაამძაფრა უნარმა ემოძრავებინათ მხრები თავს ზემოთ ცოცვის დროს. გარდა ამისა თავის ქალის სკანირება ნათელს ჰფენს არხისა და სხეულის ლაბირინთულ მორფოლოგიას, რომელიც არ არის ხელშემწყობი ფაქტორი სათანადო ბიპედალური გადაადგილებისათვის.
ბიპედალების თავდაყირა მოძრაობა მიჩნეულია, რომ წარმოიშვა სახსარზე დაყრდნობით მოღუნულად მოძრაობით, იმ წესით რა წესსაც შიმპანზეები და გორილები გამოიყენებენ რათა გადააადგილდნენ, მაგრამ ისეთი ნამარხები როგორიცაა ორორინ ტუგენენსისი მიუთითებს რომ ბიპედალობა დაახლოებით 5-8 მილიონი წლის წინ წარმოიშვა, დაახლოებით იმავე პერიოდში როდესაც გენეტიკური კვლევები გვაძლევდა ვარაუდს წრფივი წარმოშობის გაყრის შესახებ შიმპანზეებსა და ადამიანებში. თანამედროვე მაიმუნები და მათი წინაპრები გვიჩვენებენ ჩონჩხის ადაპტაციას თავდაყირა ხეზე ცოცვაში და გამართულად სიარულში რომელიც შემოგვთავაზეს რომ თავდაპირველად წარმოიშვა როგორც ხეზე საცხოვრებელთან ადაპტაციაში.
სუმატრაში თანამედროვე ორანგუტანგების კვლევა გვიჩვენებს, რომ მაიმუნები იყენებენ 4 ფეხს, როდესაც გადაადგილდებიან დიდ, სტაბილურ ხეებზე და მაშინ, როდესაც ქანაობენ შედარებით მცირე ზომის ხის ტოტებზე, მაგრამ ისინი ბიპედალები არიან და ინარჩუნებენ  ფეხებს გამართულ მდგომარეობაში, როდესაც იყენებენ მოქნილ, პატარა, დიდი რაოდენობის ტოტებს ზომით 4 დიამეტრის ქვემოთ, მაშინ როდესაც ისინი ასევე იყენებენ მხრებს რათა შეინარჩუნონ ბალანსი და ჰქონდეთ დამატებითი მხარდაჭერა. ეს მათ საშუალებას აძლევს მოწყვიტონ ხილი ან გადაინაცვლონ მეორე ხეზე.
კლიმატის ცვლილებამ დაახლოებით 10-11 მილიონი წლის წინ გავლენა იქონია აღმოსავლეთ და ცენტრალური აფრიკის ტყეებში ჩამოყალიბების პერიოდზე, სადაც ტყის მიწების გახსნამ ხელი შეუშალა ხის ფიცრულით გადაადგილებას. ასეთ დროს პროტო-ჰომინინებმა შეძლეს მიეღოთ თავდაყირა სიარულის ქცევის მანერა და დაეწყოთ მზარდი სახმელეთო მიმოსვლა, მაშინ როდესაც გორილასა და შიმპანზეს წინაპრები აგრძელებდნენ სპეციალიზაციას ვერტიკალურ ხის ფესვებსა და ლიანებზე ასვლაში, სხეულის მოხრილ მდგომარეობაში, რასაც საბოლოო ჯამში ისინი მიჰყავს სახსარზე დაყრდნობით გადააადგილებამდე მინიმალური მასშტაბებით. ეს დიფერენცირებული განვითარების ფარგლებში დიდი ჰომინიდების საზოგადოებასთან ერთად გამოიწვევდა იმას, რომ აფარენსისი მიიღებდა ჩვევას თავდაყირა გადააადგილებისა ფართო სახმელეთო მიმოსვლაში, მაშინ როდესაც ის ჯერ კიდევ იყენებს მხრებს, რომელიც კარგად არის ადაპტირებული პატარა ხეებზე ასვლაში. მიუხედავად ამისა პროტო-ჰომინინების, გორილებისა და შიმპანზეების წინაპრები იყვნენ უახლოესი ნათესაური კავშირის მქონენი და აგრეთვე იზიარებდნენ ანატომიურ თავისებურებებსაც, მათ შორის შერწყმულ მაჯის ძვალსაც, რომელიც შეიძლება ვივარაუდოთ  რომ სახსრით გადააადგილებისას გამოიყენებოდა ადამიანის წინაპრების მიერ.
სხვა კვლევები ცხადყოფს, რომ თავდაყირა ხერხემლის და პირველ რიგში ვერტიკალური სხეულის გეგმა პრიმატებში თარიღდება ადრეული მიოცენის, ადრეული ადამიანის მსგავს პრიმატებში. ცნობილი განამარხებული ნაშთები გვხვდება აფრიკაში საიდანაც ვიგებთ რომ ავსტრალოპითეკი წარმოადგენს ჯგუფს, საიდანაც თანამედროვე ადამიანის წინაპარი გაჩნდა. როგორც ჩვეულებრივ გამოიყენება ტერმინი „ავსტრალოპითეკი“ მოიცავს ყველა ადრეული ჰომინინის ნამარხს, რომელიც დათარიღებულია 7-2,5 მილიონი წლის წინანდელ ნამარხებად. ავსტრალოპითეკები გადაშენდნენ ამ პერიოდის შემდგომ.
ქცევა
გადაშენებული სახეობის სოციალური ქცევისა და ჩვევების რეკონსტუქცია საკმაოდ რთულია, მაგრამ მათი სოციალური წყობა დიდად ჩამოჰგავს თანამედროვე პრიმატებისას. ერთ-ერთი მსგავსებაა სხვაობა სხვადასხვა სქესის ინდივიდების ტანის ზომებში (სქესობრივი დიმორფიზმი). სქესობრივი დიმორფიზმის ხარისხი მამრ და მდედრ ავსტრალოპითეკებს შორის განხილვისა და დებატების საგანია. ზოგიერთი მოსაზრებით მამრი ავსტრალოპითეკის სხეული არსებითად აღემატებოდა მდედრისას. თუ სქესობრივი დიმორფიზმსა და სოციალური ჯგუფის სტრუქტურას შორის დამოკიდებულებას მივუსადაგებთ ავსტრალოპითეკ აფარანსისს როგორც სოციალურ ჯგუფს მაშინ მივიღებთ დასკვნას, რომ ამ სახეობის წარმომადგენლები ცხოვრობდნენ პატარა ჯგუფებად, რომელშიც ერთიანდებოდნენ მამრი ლიდერი და რამდენიმე მდედრი. სხვა კვლევების შედეგები აჩვენებს, რომ მამრებსა და მდედრებს შორის იყო არსებითი გადაფარვა ზომების მიხედვით. ეს და კბილების ზომის შემცირება არის საბაბი იმის სავარაუდოდ, რომ ავსტრალოპითეკებში იყო მონოგამია (ერთცოლიანობა). მამრები შესაძლოა დაკავებული ყოფილიყვნენ შემგროვებლური საქმიანობით. ამით გამოწვეულმა ტვირთის ტარების საჭიროებამ შესაძლოა გამოიწვია ევოლუციის მიმართვა ბიპედალიზმისკენ (ორფეხიანობა). 2010 წლამდე მიიჩნეოდა, რომ ავსტრალოპითეკ აფარანსისები არ იყენებდნენ რაიმე სახის ქვის იარაღს, თუმცა შემდგომმა კვლევებმა აჩვენა, რომ ისინი საკვებად იყენებდნენ სხვადასხვა ცხოველების ხორცს, რომელსაც ქვის იარაღით ანაწევრებდნენ. ამ აღმოჩენამ დაამტკიცა, რომ ჰომინიდური არსებები გაცილებით უფრო ადრე იყენებდნენ ქვის იარაღს ვიდრე ეს 2010 წლამდე იყო ცნობილი.
ავსტრალოპითეკ აფარენსის ნიმუშები
მინი|LH4, ყბის ნიმუში AL 200-1 – ზედა სასა და კბილები, ნაპოვნი 1974 წლის ოქტომბერში.
დაკავშირებული ნაშრომი
შემდგომი აღმოჩენებით აფარში, მათ შორის არაერთი ძვლის აღმოჩენით N333 ლოკაციაში, ბევრად გაიზარდა შესაბამისი პერიოდის აღმოჩენილი ნამარხების რაოდენობა. რამაც საბოლოოდ იოჰანსონი და ვაითი მიიყვანა იმ აზრამდე, რომ კობი ფორას და აფარის ჰომინინები ერთსა და იმავე პერიოდს მიეკუთვნებიან. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ ლუსი არ იყო ერთადერთი ინდივიდი, რომელმაც განივითარა ბიპედალიზმი და ბრტყელი სახე.
2001 წელს მივ ლიკიმ წამოაყენა კიდევ ერთი სახეობის არსებობის შესახებ მოსაზრება, რომელსაც კენიათროპუს პლატიოპსი უწოდა. ამას საფუძვლად ედო ნამარხი თავის ქალის (KNM WT 40000) აღმოჩენა. აღმოჩნდა, რომ ამ ნამარხსაც ბრტყელი სახე აქვს, მაგრამ ნარჩენები ძლიერ დანაწევრებულია. მას ასევე აქვს არაერთი სხვა მსგავსი მახასიათებელი ავსტრალოპითეკ აფარენსისის ნარჩენებთან. ჯერჯერობით ეს ერთადერთი აღმოჩენაა ამ სახეობის შესახებ, ხოლო რაც შეეხება მისი არსებობის სავარაუდო პერიოდს, ის ემთხვევა ავსტრალოპითეკ აფარენსისისას.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრალოპითეკები
ჰონგ-კონგის კულტურული ცენტრი
ჰონგ-კონგის კულტურული ცენტრი (Hong Kong Cultural Centre ან HKCC, 香港文化中心) — მრავალმხრივი კულტურული კომპლექსი, მდებარე ჰონგ-კონგის რაიონში ჩიმ შა ჩუი. დაარსებულია ბრიტანული ჰონგ-კონგის ყოფილი საქალაქო საკრებულოს მიერ, ყოფილი კოლონიის გადასვლით ჩინურ სუვერენიტეტში აღმოჩნდა ჰონგ-კონგის კულტურის დეპარტამენტის მფარველობის ქვეშ. აქ ტარდება სხვადასხვა სახის კულტურული ღონისძიებები — კონცერტები, თეატრალური დადგმები, ფესტივალები და გამოფენები. ჰონგ-კონგის კულტურული ცენტრის მშენებლობა დაიწყო 1984 წელს, ოფიციალურად ცენტრი გაიხსნა 1989 წლის 8 ნოემბერს.
გეოგრაფია
ჰონგ-კონგის კულტურული ცენტრი მდებარეობს ნახევარკუნძულ კოულუნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ყოფილი კოულუნის სადგურის მოედნის მაგივრად — კოულუნ-კანტონის სარკინიგზო გზის ბოლო გაჩერება. ჩრდილოეთიდან კულტურული ცენტრი შემოსაზღვრულია ქუჩით სალისბერი-როუდი, მისგან აღმოსვალეთიდ მდებარეობს ჰონგ-კონგის კოსმოსის მუზეუმი და ჰონგ-კონგის ხელოვნების მუზეუმი, სამხრეთიდან ცენტრი შემოსაზღვრულია რიყეთი და ყურე ვიქტორიას წყლით, დასავლეთიდან - საბორნე Star Ferry-ის პიერით. ჰონგ-კონგის კულტურული ცენტრის და საბორნე პიერს შორის აღმართულია საათის კოშკი — ეს არის ყველაფერი რაც შემორჩა კოულუნსის სადგურიდან.
ჰონგ-კონგის კუნძულიდან კულტურულ ცენტრამდე მისვლა შესაძლებელია ბორანით Star Ferry და Kowloon Motor Bus-ის კომპანიის ავტობუსებით (ავტობუსების ბოლო გაჩერება საბორნე პიერთანაა). ასევე ფეხით მისასვლელ ტერიტორიაზეა ჰონგ-კონგის მეტროპოლიტენის სადგურები. უახლოესი დიდი პარკირება არის კომპლექსში ჰარბორ სითი.
ისტორია
უკვე 1970 წელს გამოჩნდა პირველი მიმართვა საჯარო საქალაქო საკრებულოსთვის, ითხოვნდნენ კოულუნში ახალი კულტურული ცენტრის მშენებლობას. 1974 წელს მართველობამ ოფიციალურად გამოაცხადა კულტურული ცენტრის პროექტის შესახებ და განსაზღვრეს მისი მდებარეობა — კოულუნის ძველი სადგურის ტერიტორია. როგორც მაშინ იგეგმებოდა 1975 წელს უკვე უნდა დაწყებულიყო მშენებლობა. თუმცა, პროექტი ფინანსურ პრობლემებს შეხვდა და დროებით გადადებულიყო. 1978 წელს კულტურული ცენტრის პროექტი ჰონგ-კონგის საქალაქო საკრებულოს მიერ კვლავ იყო გადამოწმებული და მიიღო უმაღლესი პრიორიტეტი. მაგრამ, მშენებლობის შეფასება გაიზარდა 190 მილიონი დოლარიდან 474 მილიონ დოლარამდე და პროექტი კვლავ გადადეს რაღაც დროის მანძილზე. 1984 წელს საბოლოოდ დაწყებულმა მშენებლობამ, ისტორიული შენობის კოულუნის სადგურის დამსხრევამ, გამოიწვია სერიოზული დებატები და უკმაყოფილება ჰონგ-კონგის საზოგადოებაში.
1989 წლის 8 ნოემბერს ჩატარდა ჰონგ-კონგის კულტურული ცენტრის ოფიციალური გახსნის ცერემონია, სადაც როგორც საპატიო სტუმრები იმყოფებოდნენ უელსის პრინცი ჩარლზი და პრინცესა დაიანა. ამის გარდა, წარდგენილი იყო უნიკალური ორგანო ავსტრიული კომპანიის Rieger Orgelbau დაფასებული 10 მილიონი დოლარით.
2014 წელს მასიური პროტესტების დროს ტერიტორია ჰონგ-კონგის კულტურული ცენტრის ირგვლივ გახდა ერთ-ერთი მთავარი ადგილი დემოკრატიული ოპოზიციების და რეჟიმით უკმაყოფილო სტუდენტების შეკრებისთვის.
სტრუქტურა
მინი
ასევე კულტურული ცენტრის ძირითად შენობაში არის ჰოლი, სადაც ყოველთის გამოდის ჰონგ-კონგის ჩინური ორკესტრი, უმნიშველო მასშტაბის სამი საგამოფენო ზონა , 11 სარეპეტიციო და სავაჯიშო დარბაზი, საბავშვო ცენტრი გუნდური სიმრერისა და საშემსრულებლო ხელოვნების, წიგნების და სუვენირების მაღაზია, კაფე. აღმოსავლეთიდან კულტურულ ცენტრს უკავშირდება ადმინისტრაციული შენობა, რომელშიც იფუძნება საგამოფენო გალერეა, შეხვედრების, სემინარების და კონფერენციების დარბაზები, ჰონგ-კონგის ფილარმონია, ფილარმონიის საზოგადოება, სხვადასხვა ადმინისტრაციული და ბიზნეს მომსახურება კულტურული ცენტრისა და რამდენიმე რესტორნის.
ცენტრის ირგვლივ არის რამდენიმე ღია ტერიტორია (სკვერი ფანტანებით სასაათო კოშკის წინ, მთავარი კიბე ადმინისტრაციული შენობის წინ, რიყე პიერით), რომელზედაც ყოველთვის ტარდება სხვადასხვა ღონისძიებები ღია ცის ქვეშ — კონცერტები,ორკესტრების და თეატრალური ჯგუფების გამოსვლები, კინოჩვენებები დიდ ეკრანზე.
სქოლიო
კატეგორია:თეატრები კატეგორია:თეატრები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:ოპერები
ჯეფ ფლეიკი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:აშშ-ის სენატორები კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები კატეგორია:დაბადებული 31 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1962
კისლოვსკოეს პეტრესა და პავლეს ეკლესია
კისლოვსკოეს პეტრესა და პავლეს ეკლესია (Церковь Петра и Павла) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, კამენსკის საქალაქო ოლქის სოფელ კისლოვსკოეში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1832-1846 წლებში. სვერდლოვსკის ოლქის მთავრობის 2001 წლის 28 დეკემბრის № 859-ПП დადგენილების მიხედვით მიენიჭა რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს კამენსკის ეპარქიას.
ისტორია
პირველი ხის ეკლესია კისლოვსკოეში ააგეს 1746 წელს და ტობლოსკის მიტროპოლიტის ანტონის ლოცვა-კურთხევით აკურთხეს პეტრე და პავლე მოციქულების სახელზე. ძველი ხის ტაძრის შენობა გაყიდეს შადრინის მაზრის სოფელ ულუგუშსკოეში.
1832 წელს ააგეს ქვის, სამსაკურთხევლიანი ეკლესია მრევლის ფინანსებით და ადგილობრივი გლეხის მოისეია ტიხონის ასული მელნიკოვას აქტიური მონაწილეობით, რომელმაც მთელი თავისი ცხოვრება დაუკავშირა ტაძრის მშენებლობას. მთავარი ტაძარი აკურთხეს პერმის ეპისკოპოსის არკადის მეშვეობით 1846 წლის 29 ივნისს.
1879-1882 წლებში ტაძარი გადააკეთეს, ერთ ახალ ცივ ეგვტერთან ერთად ააგეს მეორე თბილი ეგვტერი, რომელიც 1879 წლის 11 ნოემბერს აკურთხა ეკატერინბურგის ეპისკოპოსმა მოდესტმა უფლის მირქმის სახელზე. ასევე ააშენეს თბილი, მარცხენა ეგვტერი, რომელიც ასევე ეკატერინბურგის ეპისკოპოსმა მოდესტმა აკურთხა 1882 წლის 29 ივნისს ღვთისმშობლის შობის სახელზე.
XX საუკუნის დასაწყისში მთავარ ტაძარში იყო ოთხიარუსიანი, მოოქროვილი კანკელი, ხოლო შიდა კედლები შეღებილი იყო ზეთის საღებავებით. ეგვტერები შელესილი იყო და შეთეთრებული. ტაძარი გადახურული იყო თუნუქით. 1888 წელს მთავარ ტაძარში აღსავლის კარი შეცვალეს ახლით. ადგილობრივი ხატები გადაწერეს, ძველები კი განაახლეს. ტაძარში ინახება საწინამძღვრო, ვერცხლის ჯვარი, რომელიც დამზადებულია 1788 წელს. გარდა ჩვეულებრივი ღვთისმსახურებისა ტაძარში წელიწადში ორჯერ იმართება ლიტანიობა: 6 აგვისტოსა და ამაღლების დღესასწაულზე.
საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა 1937 წელს, ხოლო 1990 წელს დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.
კარლ პეისონელი
კარლ პეისონელი (Claude-Charles de Peyssonnel დ. 1727 — გ. 1790) — ფრანგი პოლიტიკოსი, დიპლომატი და სწავლული. 1753-57 წლებში იყო ყირიმის კონსული. 1787 წელს გამოვიდა მისი ორტომიანი თხზულება „ტრაქტატი შავი ზღვის ვაჭრობის შესახებ“, რომელშიც დეტალურად იყო აღწერილი ჩერქეზეთის საექსპორტო და საიმპორტო ვაჭრობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1727 კატეგორია:გარდაცვლილი 1790 კატეგორია:ფრანგი დიპლომატები
სანტა-ანა (პამპანგა)
სანტა-ანა (ოფიციალურად სანტა-ანას მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Santa Ana) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი პამპანგის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 61 537 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 14 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:პამპანგის მუნიციპალიტეტები