cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჟაკ ოფენბახი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1819 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1880 კატეგორია:XIX საუკუნის კლასიკური კომპოზიტორები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი კომპოზიტორები კატეგორია:XIX საუკუნის მამაკაცი მუსიკოსები კატეგორია:მონმარტრის სასაფლაოზე დაკრძალულნი კატეგორია:გერმანელი კლასიკური მუსიკის კომპოზიტორები კატეგორია:ფრანგი კომპოზიტორები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი კლასიკური მუსიკის კომპოზიტორები კატეგორია:გერმანელი ოპერის კომპოზიტორები კატეგორია:გერმანელი რომანტიკოსი კომპოზიტორები კატეგორია:ფრანგი დირიჟორები კატეგორია:მამაკაცი ოპერის კომპოზიტორები
ფიჯი 2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ფიჯიმ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეათედ იასპარეზა 2000 წელს, ავსტრალიის ქალაქ სიდნეიში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ფიჯი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ოკეანეთის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ნიურნბერგის მეტროპოლიტენი
thumb|right|200px|U2 ხაზის მატარებელი სადგურ Ziegelstein-ზე thumb|right|200px|U3 ხაზის DT3-მატარებელი სადგურ Gustav-Adolf-Straße-ზე ნიურნბერგის მეტროპოლიტენი (U-Bahn Nürnberg) — მეტროპოლიტენის სისტემა გერმანიის ქალაქ ნიურნბერგში. პირველი ხაზი გაიხსნა 1972 წლის 1 მარტს. 2007 წლის მონაცემებით ნიურნბერგის მეტროპოლიტენი შედგება 2 მოქმედი და ერთი აშენებული, მაგარამ არაექსპლუატირებული ხაზისგან. ხაზი U1 ნიურნბერგს აკავშირებს მეზობელ ქალაქ ფიურტთან. მოქმედ ხაზთა სიგრძე შეადგენს 38 კმ-ს და შედგება 49 სადგურისაგან. საშუალოდ დღიური მგზავრთა ნაკადი 316 000 ადამიანია. U3 ხაზი გაიხსნა 2008 წელს.
ისტორია
II მსოფლიო ომამდე
მეტროს პირველი გეგმა ნიურნბერგში ჯერ კიდევ 1925 წელს გაჩნდა, როდესაც ნიურნბეგელმა ინჟინერმა, ოსკარ ფრეიტაგმა, წამოაყენა წინადადება ნიურნბეგიდან ფიურტამდე (Ludwigsbahn) მიმავალი სარკინიგზო გზა გადაეტანათ მიწისქვეშ. პარალელურად არსებული ტრამვაის გზები კონკურენტად არ იყო მიჩნეული, რადგან მიწიშქვეშ გამავალი გზა უფრო სწრაფი გადაადგილების საშუალებას იძლეოდა. ამასთან იგეგმებოდა სარკინიგზო გზების გაგრძელება პლერერადან (გერ. Plärrer) ნიურნბერგის მთავარ სადგურამდე. ეს პროექტი ვერ განხორციელდა, ტექნიკური სირთულეებისა და ფინანსების უკმარისობის გამო. ნიურნბერგის მეტროს წინამორბედად იქცა ტრამვაის გზები, რომელიც მიწისქვეშ იქნა გადატანილი ნაციონალ-სოციალიზმის დროს (1938 წ.). ალერსბერგშტრასისა და ბეიერნშტრასის რეგიონებში გზები მიწისქვეშ გადაიტანეს, რათა ხელი არ შეეშალათ აღლუმებისა და მნახველებისათვის „ნსდაპ“-ის (NSDAP) სხდომებისას.
მიწისქვეშა ტრამვაიდან სრულყოფილ მეტრომდე
1956 წელს პროფესორმა მაქს ფეიხტინგერმა ულმიდან წამოაყენა წინადადება ტრამვაის გზები, პლერიდან მთავარ სადგურამდე, გადაეტანათ მიწისქვეშ, მაგრამ ქალაქის საბჭოსგან უარი მიიღო. 1962 წელს პროფესორ ვოლტერ ლამბერტს დაავალეს ნიურნბერგის სატრანსპორტო სისტემის კონცეფცის შემუშავება. მიწისქვეშა ტრამვაის აშენებაზე 1963 წელს შეთანხმდნენ, რის შემდეგაც 1963 წლის 24 აპრილს ქალაქის საბჭომ გასცა განკარგულება, შეექმნათ ისეთი სისტემა, რომლის სრულყოფილ მეტროპოლიტენად გარდაქმნაც შესაძლებელი იქნებოდა.
თუმცაღა 1965 წლის ნოემბერს გადახედეს ამ გადაწყვეტილებას და შეცვალეს. სრულყოფილი მეტროპოლიტენის აშენება ამჯობინეს. მეტწილად ეს გადაწყვეტილება ქალაქდაგეგმარების სამმართველოს უფროსის ჰანს ფონ განფსტენგელის დამსახურებაა. მან გააკრიტიკა ლამბერტის კონცეფცია და უმჯობესად მიიჩნია კლასიკური მეტროს მშენებლობა. ასევე მნიშვნელოვან ფაქტორს წარმოადგენდა, ფინანსური მხრდაჭერა ფედერალური სამმართველოს (მშენებლობის ღირებულების 50 %) და ბავარიის ხელისუფლების (ნიურნბერგის მეტროპოლიტენის დაფინანსება მიუნხენის მსგავსად) მხრიდან.
ხაზთა თავდაპირველი კონცეფცია
1971 წელს ქალაქის საბჭომ შეიმუშავა ხაზთა შემდეგი კონცეფცია:
ხაზები
ნიურნბერგის მეტროპოლიტენის სისტემა შედგება 2 მოქმედი და 1 აშენებული, მაგრამ არაექსპლუატირებული ხაზისგან. მოქმედია ხაზებია U1 და U2, რომელთა საერთო სიგრძე 31 კმ.-ია. აქედან 25,6 კმ. გადის მიწისქვეშ, 4,4 კმ. კი - ესტაკადებზე.
ხაზი U1 და U11
ხაზი U1 (Fürth Klinikum — Langwasser Süd) — ნიურნბერგის მეტროპოლიტენის ყველაზე გრძელი და პოპულარული ხაზია. იგი აკავშირებს ნიურნბერგის რეგიონ Langwasser-ს ქალაქ ფიურტის კლინიკასთან. ხაზზე განლაგებულია 26 სადგური. საერთო სიგრძე 17 კმ-ია. მგზავრობის დრო — 34 წთ.
ხაზი U11 (Messe — Eberhardshof) — დამატებითი ხაზი, რომელიც პიკის საათებში მიმართულია ყველაზე დატვირთულ რეგიონზე U1. ორშაბაითდან პარასკევამდე პიკის საათებში U11-ის მატარებლები დადიან Langwasser Süd-დან Eberhardshof-მდე, საიდანაც ბრუნდებიან Langwasser Süd-მდე, როგორც U1. დანარჩენ დროს U11-ის მატარებლები დადიან Gostenhof-დან Hasenbuck-მდე და უკან. U1 დატვირთულობის მიხედვით იცვლება U11-ის მარშრუტი.
ხაზი U2 და U21
ხაზი U2 (Röthenbach — Flughafen) — საერთო სიგრძე 13 კმ. ხაზზე განლაგებულია 16 სადგური. მგზავრობის დრო — 22 წთ. პიკის საათებში, განსაკუთრებით მთავარი სადგურიდან Rathenauplatz-მდე, მატარებლები ხშირად გადავსებულია. ხაზი აკავშირებს ქალაქის სამხრ.-დას. ნაწილს აერომთან, მთავარი სადგურის გავლით. ხაზი განსაკუთრებულია იმით, რომ აკავშირებს მთავარ და ჩრდილო-აღმოსავლეთ სადგურებს, რომელთა შორისაც არ არსებობს სარკინიგზო გზა და ერთი სადგურიდან მეორემდე მოხვედრა მხოლოდ მეტროთია შესაძლებელი. ხაზის გასწვრივ განლაგებულია მრავალი ნიუნბერგული მუზეუმი, სადემონსტრაციო და დასასვენებელი ადგილები.
ხაზი U21 (Röthenbach — Ziegelstein) — საერთო სიგრძე 11 კმ. ხაზზე განლაგებულია 15 სადგური. მგზავრობის დრო 20 წთ. ასეთი მატარებლები პიკის საათებში დადიან სადგურ Ziegelstein-მდე, Ziegelstein-დან Röthenbach-მდე კი განაგრძობს U2, რათა 2 ხაზის ერთი და იმავე მარშრუტით არ დააბნიონ მგზავრები.
სადგურები
2007 წლის 27 მარტის მონაცემებით ნიურნბერგის მეტროპოლიტენში 40 მოქმედი სადგურია. მათგან 26 ეკუთვნის U1-ს და 16 U2-ს, 2 სადგური (მთავარი სადგური და პლერრერი) მიეკუთვნება ორივე ხაზს და იძლევა გადაჯდომის საშუალებას.
აღჭურვილობა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის მეტროპოლიტენები მეტროპოლიტენი
ანტონ მაუვე
ანტონ რუდოლფ მაუვე (დ. 18 სექტემბერი, 1838 — გ. 5 თებერვალი, 1888) — ნიდერლანდელი რეალისტი, რომელიც ჰააგის სკოლის ერთ-ერთი მთავარი წევრი და წარმომადგენელი იყო. მისი ნახატები გაირჩევა წარწერით 'A. Mauve ან მონოგრამით 'A.M.'. ფერების გამოყენების დიდოსტატი, რომელმაც შემდგომში დიდი გავლენა მოახდინა საკუთარი ცოლის ბიძაშვილზე, ნიდერლანდელ პოსტიმპრესიონისტ მხატვარზე — ვინსენტ ვან გოგზე.
მაუვეს ნახატების უმრავლესობაზე გამოსახულია ადამიანები და ცხოველები ბუნებაში. მაგალითისათვის, მის ნამუშევარში დილის გასეირნება, რომელიც რეიკსმუზეუმში ინახება, გამოსახულია სამი დახვეწილი ცხენოსანი, რომლებიც სანაპიროსაკენ მიემართებიან. ეს ნახატი ნათელი მაგალითია მხატვრის რეალისტური სტილისა, რომელზეც დახატული ფონი, ქვიშა, ცხენები, და მამაკაცები რეალისტურადაა გამოსახული.
მის ყველაზე მეტად ცნობილ ნახატებზე გამოსახულია გლეხები მინდვრებიში. განსაკუთრებით პოპულარული იყო ცხვრების ფარის ამსახველი მისი ნახატი, განსაკუთრებით ამერიკელი შემსყიდველებისთვის, იმდენად რომ ნახატაბს - ცხვრების მოსვლას და ცხვრების წასვლას შორის ფასები საგრძნობლად იმატებდა.
ცხოვრება და შემოქმედება
thumb|left|დილის გასეირნება სანაპიროზე (1876), ზეთი, ტილო, [[რეიკსმუზეუმი |alt=a group of well dressed equestrians, the lady riding sidesaddle, descend at a leisurly pace from the dunes to the beach at Scheveningen towards the bathing huts, their horses leaving droppings in the sand]]
ანტონ მაუვე დაიბადა 1838 წელის 18 სექტემბერს ზანდამში, ნიდერლანდების ქალაქში, ჩრდილოეთ ჰოლანდიის პროვინციაში. მისი დაბადებიდან ერთი წლის შემდეგ, მამამისი ვილემ კარელ მაუვე, მენონიტების კაპლანი, გააგზავნეს ჰაარლემში, პროვინციის უდიდეს ქალაქში, სადაც ანტონ მაუვე გაიზარდა.
ის იყო მხატვარ პიტერ ფრედერიკ ვან ოსის შეგირდი, რომელსაც ის ვოტერ ვერშურმა მიაბარა. განვითარების პროცესში ის აქტიურად მუშაობდა პოლ გაბრიელთან ერთად, ხატავდნენ ბუნებას, რეგულარულად რჩებოდნენ ერთად და მუშაობდნენ ოსტერბეკში. ის იყო ჯოზეფ ისრაელისა და ვილემ მარისის მეგობარი.
სიცოცხლის უკანასკნელი ორი წელიწადი მაუვემ ლარენში გაატარა, რეგიონში, რომელიც გარს აკრავს ჰილვერსუმს. მხატვრების ჯგუფმა, რომელიც ამ ტერიტორიაზე ცხოვრობდა, და რომელსაც ეკუთვნოდნენ ჯოზეფ ისრაელი და ალბერტ ნეუჰუისი, ლარენის სკოლის და ჰეტ გოის რეგიონის წარმომადგენლებად მიხსენიებიან, ტერიტორიისა, რომელიც ამერიკის შეერთებული შტატების მსგავსად ტრიალ მინდორს წარმოადგენს. მაუვემ მრავალი მხატვრის შემოქმედებაზე მოახდინა გავლენა, მათ შორის შოტლანდიელ რობერტ მაკგრეგორზე (1847-1922).
მაუვე მოულოდნელად არნემში 1888 წლის თებერვალში გარდაიცვალა.
ურთიერთობა ვინსენტ ვან გოგთან
მაუვემ იქორწინა ვინსენტ ვან გოგის ბიძაშვილზე არიეტე სოფია ჯეანეტე კარბენტუსზე, და სწორედ ანტონ მაუვე გახდა ერთ-ერთი პირველი შთაგონების წყარო და გავლენა ვინსენტისთვის, რომელიც მას აღმერთებდა. ის ვინსენტის დაახლოებით 152 წერილშია მოხსენებული. ეს სწორედ მისი მნიშვნელოვანი გავლენის ნათლი მაგალითია.
1881 წლის ბოლომდე ვინსენტმა მაუვეს სტუდიაში სამი თვე გაატარა სწორედ ამ პერიოდში დაიწყო ხატვა ვინსენტმა მაუვეს ზედამხედველობით და დახმარებით, თავდაპირველად ზეთის შემდეგ კი აკვარელის საღებავებით (მოგვიანებით ფანქარსა და ნახშრში ხატვაზე კონცენტრირდა). მაუვე აგრძელებდა ვინსენტთან მუშაობას, აძლევდა მას დულს საღებავების საყიდლად და სახელოსნოს დასაქირავებლად, მაგრამ მოგვიანებით მისადმი უყურადღებობა გამოიჩინა და მისი რამდენიმე წერილი უპასუხოდ დატოვა.
1882 წლის 7 მაისით დათარიღებულ, თავისი ძმისადმი, თეო ვან გოგისადმი მიწერილ წერილში ვინსენტი მისა და მაუვეს მიმოწერას ძალიან სამწუხაროს უწოდებს, კონკრეტულად წერილს, რომელშიც მაუვემ განუცხადა ვინსენტს, რომ მათი ურთიერთობა და ტანამშრომლობა დასრულებული იყო. ამასთან მაუვე ვინსენტს ახასიათებს როგორც არასასიამოვნო პერსონაჟს. ვან გოგი ამ ამბავმა ძალიან დაამწუხრა
"ხალხს ჩემში ეჭვი ეპარება... ეს ჰაერშია... მე რაღაც უნდა დავმალო... ვინსენტი რაღაცას მალავს რაც არ უნდა გამომჟღავნდეს.. კარგით ჯენტლმენებო გეტყვით – თქვენ რომლებსაც გაქვთ კულტურისა და მანერების უდიდესი საცავი, და სწორედ ამის გათვალისწინებით, ეს ასეა – რა არის უფრო კულტურული, უფრო სენსიტიური, უფრო მამაკაცური რომ მიატოვო ქალი ან შეიძინო მიტოვებული"
სინამდვილე იყო ის, რომ მათ უყვარდათ ერთმანეთი, და ამის შესახებ ანტონ მაუვემაც გაიგო. ეს არის ერთ ერთი ვარაუდი იმის შესახებ თუ რატომ გაწყვიტა მაუვენ ურთიერთობა ვინსენტთან, თუმცა ამას ვინსენტის წერილებიც არ აღწერს დეტალურად, უნდა გავითვალისწინოთ ისიც, რომ მათი ურთიერთობა უკვე დაძაბული იყო. მიუხედავად ამისა, ვან გოგი ყოველთვის აფასებდა მაუვეს ხელოვნებას, მისი ნახატები კვლავაც დარჩა ვინსენტის საყვარელ ნამუშევართა სიაში, ეს გრძნობა კი უფროგაღრმავდა მას შემდეგ, რაც მისი უეცარი სიკვდილის ამბავი შეიტყო.
"ახლა აქ, მაგალითად, ამ მომენტისთვის, მემაქვს 6 ნახატი, რომლებზეც მბზინვარე ხილის ხეებია გამოსახული. და ერთი, რომელიც მე სახლში წავიღე შეიძლება შემთხვევით შენთან აღმოჩნდეს — მასზე გამოსახუია მიტოვებული ხეხილის ბაღი, წნელის ღობე და ორი აყვავებული ატმის ხე, ვარდისფერი მბრწყინავი ლურჯი ცის წინააღმდეგ, თეთრი ღრუბლებით, მზის ამოსვლისას. შეიძლება ნახო კიდეც ეს ნახატი, სანამ გადავწყვვიტამ მის იეტ მაუვესთვის გაგზავნას. მე დავაწერე ნახატს: „სინიორ დე მაუვე ვინსენტი და თეო“."
მაუვეს დედა ველიზაბეტ მარგარეტა ჰირშიგი იყო ანტონ ჰირშიჰის ბიძაშვილი, ახალგაზრდა ნიდერლანდელი არტისტი,რომელიც ვინსენტთან ბინას ქირაობდა აუბერგ რავუხში, ვან გოგის უკანასკნელი თვეების პერიოდში.
გამორჩეული ნამუშევრები
thumb|პეიზაჟი საქონლით thumb|ფარის დაბრუნება, ლარენი
სქოლიო
კატეგორია:ნიდერლანდელი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 18 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1838 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1888
ელ კლასიკო
1902 წელს გაიმართა პირველი ელ კლასიკო „სანტიაგო ბერნაბეუზე“, სადაც ბარსელონელებმა მადრიდის რეალის ფეხბურთელები დაამარცხეს ანგარიშით 3-1. დღემდე, სულ ჩატარდა 236 ოფიციალური მატჩი, საიდანაც 95 „რეალმა“ მოიგო, 92 – „ბარსელონამ“, ხოლო 49 შეხვედრაში საყაიმო ანგარიში დაფიქსირდა. არაოფიციალურ შეხვედრებში ეს გუნდები ერთმანეთს სულ 34-ჯერ დაუპირისპირდნენ, საიდანაც „ბარსელონამ“ 20 შეხვედრაში იმარჯვა, 4-ში „რეალმა“, ხოლო 10 შეხვედრაში საყაიმო ანგარიში დაფიქსირდა.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის საფეხბურთო დერბები კატეგორია:ბარსელონა (საფეხბურთო კლუბი) კატეგორია:რეალ მადრიდი (საფეხბურთო კლუბი)
მილანა ტერლოევა
მილანა ზაიდინოვნა ბახაევა (Милана Зайдиновна Бахаева; დ. 30 დეკემბერი, 1979; ჩეჩნეთი, უკეთ ცნობილია ფსევდონიმით მილანა ტერლოევა) — ჩეჩენი ჟურნალისტი და 2006 წლის ფრანგული ბესტსელერის Danser sur les Ruines - Une jeunesse tchétchène-ის ავტორი. ჩეჩნეთის მეორე ომის დროს ლტოლვილი მილანა იყო გროზნოს უნივერსიტეტის რვა ჩეჩენი სტუდენტიდან ერთ-ერთი რომელმაც 2003 წელს საზღვარგარეთ სწავლა არჩია. მაგისტრის ხარისხი აიღო ჟურნალისტიკის განხრით უნივერსიტეტში, Institut d'Études Politiques de Paris, 2006 წელს.
ბიოგრაფია
ჩეჩენი ჟურნალისტი და ავტორი მილანა ბახაევა დაიბადა პატარა სოფელ ორეხოვოში, ჩეჩნეთის დედაქალაქ გროზნოს დასავლეთით 60 კილომეტრში, ინგუშეთის საზღვართან და ცხოვრობდა მშობლებთან და ბებიასთან ერთად, რომლებიც გადაურჩნენ ჩეჩნების იძულებით დეპორტაციას ცენტრალურ აზიაში 1944 წლის 23 თებერვალს. როგორც ბავშვი საბჭოთა კავშირში იზრდებოდა, ოჯახი შედარებით შეძლებული იყო, მაგრამ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდგომ მზარდმა კრიმინალმა მილანას ოჯახიც დააზიანა. 1993 წლის იანვრის ერთ ღამეს ვიღაცამ დატოვა დიდი რკინის ყუთი ოჯახის ზღურბლთან. შიგნით იყო მოკლული მილანას მამის ცხედარი.
1994 წლის 11 დეკემბერს ჩეჩნეთის პირველი ომის დაწყების შემდეგ, მილანამ და მისმა ოჯახმა პირველად შეაფარეს თავი სარდაფს და ცხოვრობდნენ წყლისა და ელექტროენერგიის გარეშე. მის სოფელში მდგომარეობა კიდევ უფრო გაუარესდა, ამიტომ ოჯახმა თავის შეფარება გროზნოში გადაწყვიტა, რომელიც უკვე დანგრეული იყო ქალაქის ალყის შემდეგ. ოჯახი ორეხოვოში დაბრუნდა 1996 წლის ომის დასასრულს და აღმოაჩინეს, რომ მათი სახლები სასტიკად იყო გაძარცული, ხოლო მის სახლში მცხოვრებ რუს ჯარისკაცებს დაცინვის მიზნით დაბინძურებული ჰქონდათ ყველაფერი.
მეორე ჩეჩნეთის ომის დაწყებისთანავე მილანამ და მისმა ოჯახმა ასობით ათას სხვა ლტოლვილთან ერთად ინგუშეთს შეაფარეს თავი. ექვსი თვის შემდეგ იგი დაბრუნდა გროზნოში და ჩაირიცხა გროზნოს მძიმედ დაზიანებულ უნივერსიტეტში, სწავლობდა ფრანგულ ენას ევროპაში სწავლის გაგრძელების ოცნებიტ. ის ცდილობდა გამხდარიყო ჟურნალისტი, რათა შეძლებოდა სამართლიანობის აღსრულება, განსაკუთრებით კონფლიქტის მსხვერპლთათვის. ფრანგი სტუდენტების ჯგუფმა, რომლებიც ეწინააღმდეგებოდნენ ჩეჩნეთის ახალ ომს, 2003 წლის მარტში ჩამოაყალიბეს ორგანიზაცია Etudes Sans Frontières. 1997 წელს ჩეჩნეთის პრეზიდენტმა ასლან მასხადოვმა მიმართა დასავლურ ქვეყნებს, დაეშვათ ჩეჩენი სტუდენტები თავიანთ უნივერსიტეტებში, რადგან ის ოცნებობდა ლიბერალურად ორიენტირებულ ლიდერებზე, რომლებიც შეძლებდნენ აღედგინათ ომით განადგურებული საზოგადოება. იმ დროს მხოლოდ მედრესმა და პაკისტანმა გახსნა კარი ჩეჩნებისთვის. იმ სექტემბრისთვის ორგანიზაციამ დააფინანსა რვა ჩეჩენი სტუდენტი, მათ შორის იყო მილანა, რომელმაც სწავლა საფრანგეთში გააგრძელა.
პარიზის პოლიტიკის ინსტიტუტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის სტუდენტი, მილანა გამოირჩეოდა კარგი აკადემიური მოსწრებით, მან ინსტიტუტში სწავლა 2006 წელს დაამთავრა. 2004 წლის აგვისტოში, იგი ასევე მუშაობდა საერთაშორისო ტირაჟირებულ ფრანგულ გაზეთებში მონდი და Courrier International. მოგვიანებით დაუმეგობრდა ჟურნალისტ ანა პოლიტკოვსკაიას. ერთხელ Hachette Livre, უდიდესი გამომცემლობა საფრანგეთში, დაუკავშირდა მილანას, რათა მას ომებში მიღებული გამოცდილების შესახებ დაეწერა და მან დაწერა თავისი ავტობიოგრაფია Danser sur les ruines - Une jeunesse tchétchène (ცეკვავენ ნანგრევებზე - ჩეჩენი ახალგაზრდობა), რომელიც აღწერს იმ დარბევას, სადაც მისი ოჯახის მრავალი წევრი ტყვედ ჩავარდა. ავტობიოგრაფიაში ასევე ისაუბრა პარიზში მოგზაურობის და Sciences Po-ში სტუდენტობის შესახებ.
მიუხედავად მრავალი სამუშაო შეთავაზებისა პარიზში, მილანამ გადაწყვიტა, რომ გროზნოში დაბრუნებულიყო. 2007 წლის მონაცემებით, მუშაობს ჩეჩნეთში ევროპული კულტურული ცენტრის შექმნაზე, და ასევე მეორე წიგნზე ჩეჩენ ქალებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეჩნები კატეგორია:რუსი ჟურნალისტები კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:ჩეჩენი მწერლები კატეგორია:ჩეჩენი ჟურნალისტები
გაიოზ კანდელაკი
1967 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი (ავტოინჟინერი), ხოლო 1976 წელს მოსკოვის ხელოვნების მუშაკთა კვალიფიკაციის ამაღლების ინსტიტუტი.
1968-1971 წლებში დააარსა საქართველოს ახალგაზრდული შემოქმედების კლუბი, იყო მისი პრეზიდენტი. 1974-1977 წლებში თეატრ „მეტეხი“-ს დირექტორი. 1978-1980 წლებში — საკავშირო და საერთაშორისო ჯაზ-როკ ფესტივალის დამაარსებელი და ორგანიზატორი. 1989 წელს სსრკ-ში პირველი ჯაზ-ფესტივალის ორგანიზატორი (თბილისში, „Госконцерт“-თან ერთად). 1977-1982 წლებში საქართველოს ფილარმონიის დირექტორი. 1977-1982 წლებში — ჯაზ-ფესტივალის ჟიურის წევრი (თბილისი, ვარშავა, ზამოშნი, პოლონეთი). 1982-1987 წლებში თბილისის გრამფირფიტების ჩამწერი სტუდია „მელოდია“-ს დირექტორი. 1987-2006 წლებში თბილისის კოტე მარჯანიშვილის სახელობის დრამატული თეატრის გენერალური დირექტორი, პარალელურად მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის კინომსახიობთა თეატრის მთავარი კონსულტანტი, ამავე წლიდან მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის ხელოვნების საერთაშორისო ფესტივალის „საჩუქარი“ იდეის ავტორი, დამაარსებელი, პროდიუსერი. თბილისის ჯაზ-ფესტივალის ორგანიზატორი, „ისტერნ-პრომოუშენის“ მრჩეველი. 1997 წლიდან თბილისის მუნიციპალური სახელმწიფო ორკესტრის „ბიგ-ბენდი“-ს დამაარსებელი და მთავარი კონსულტანტი. 2006 წლიდან რადიო 104.3 „სინდიკატი“-ს მუსიკალური რეპერტუარის ავტორი. ვარშავის საერთაშორისო ფესტივალის „ჯაზ-ჯამბორეს“ ვერცხლის მედალის მფლობელი (1980).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ხელოვნების მუშაკები კატეგორია:დაბადებული 27 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2018) კატეგორია:თბილისში დაბადებულები გ კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1967) კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
პლასიბო (ჯგუფი)
პლასიბო (Placebo) — ინგლისური ალტერნატიული როკ-ჯგუფი, ჩამოყალიბებული ლონდონში 1994 წელს, ვოკალისტ და გიტარისტ ბრაიან მოლკოს და გიტარისტ-ბასისტ სტეფან ოლსდალის მიერ. ჯგუფს მოგვიანებით შეუერთდა დრამერი რობერტ შულცბერგი, რომელიც 1996 წელს სტივ ჰიუიტის მაგივრად მივიდა. ჰიუიტი 2007 წელს ჯგუფიდან გაუშვეს და სტივენ ფორესტით ჩანააცვლეს. უკანასკნელი ჯგუფიდან 2015 წელს წავიდა.
პლასიბო ცნობილია ორსქესიანი იმიჯით და მუსიკალური შინაარსით. დღემდე მას გამოცემული აქვს შვიდი სტუდიური ალბომი. ყოველი მათგანი მოხვედრილა გაერთიანებული სამეფოს საუკეთესო ოცეულებში და მსოფლიო მასშტაბით გაყიდულა 11 მილიონზე მეტი ასლით.
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანული ალტერნატიული როკ-ჯგუფები კატეგორია:1990-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2000-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2010-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:1994 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
გიორგი ქოზიბელი
ღირსი გიორგი ქოზიბელი — ქრისტიანული ეკლესიის წმინდანი. მისი ხსებნების დღეა - ძვ.სტ. 8 იანვარი (ახ. სტ. 21 იანვარი).
დაიბადა კუნძულ კვიპროსზე. მშობლების სიკვდილის შემდგომ გაემგზავრა პალესტინაში წმინდა ადგილების მოსალოცად, რის შემდეგადაც ის მდ. იორდანესა და იერუსალიმს შორის მდებარე ქოზიბის მონასტრის საძმოში დაემკვიდრა. გარკვეული დროის შემდეგ მარხვის, ლოცვისა და მღვიძარების მოყვარული მამა ბერებმა იღუმენად აირჩიეს. ღირსი მამა მშვიდობით მიიცვალა ღრმა სიბერეში VII საუკუნეში.
Neivamyrmex gradualis
Neivamyrmex gradualis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Neivamyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ecitoninae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
კოპანის დეპარტამენტი
კოპანის დეპარტამენტი (Departamento de Copán) — ჰონდურასის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში. დედაქალაქია სანტა-როსა-დე-კოპანი. ცნობილია თავისი თამბაქოთი და სიგარებით.
დეპარტამენტის ტერიტორიაზე მდებარეობს კოლუმბამდელი არქეოლოგიური ძეგლი კოპანი — მაიას ცივილიზაციის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ქალაქი.
2015 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 382,722 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 3 203 კმ²-ია.
კოპანის დეპარტამენტი 23 ადმინისტრაციულ მუნიციპალიტეტადაა დაყოფილი.
სქოლიო
კატეგორია:ჰონდურასის დეპარტამენტები
ჯორჯ ჯულიან ჰარნი
thumb|right|ჯორჯ ჯულიან ჰარნი ჯორჯ ჯულიან ჰარნი (დ. 17 თებერვალი, 1817, დეპტფორდი — გ. 9 დეკემბერი, 1897, რიჩმონდი, სარის საგრაფო) — ინგლისის მუშათა მოძრაობის მოღვაწე, ჩარტიზმის მემარცხენე ფრთის ერთ-ერთი ლიდერი.
ლიტერატურა
კატეგორია:რევოლუციონერები კატეგორია:დაბადებული 17 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1817 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1897
მაია მანია
მაია მანია  (დ. 1957, თბილისი)  — ქართველი არქიტექტორი, ისტორიკოსი, ხელოვნებათმცოდნე. არქიტექტურის ისტორიკოსი, ხელოვნებათმცოდნეობის კანდიდატი, პროფესორი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2018).
გიორგი ჩუბინაშვილის სახელობის ქართული ხელოვნების ისტორიისა და ძეგლთა დაცვის კვლევის ეროვნული ცენტრის მთავარი მეცნიერ თანამშრომელი. მაია მანიას სამეცნიერო კვლევის სფეროა თბილისის და სხვა ქართული ქალაქების საერო არქიტექტურა. თბილისის სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის განყოფილების ასოცირებული პროფესორი, 2005 წლიდან აკადემიაში მიჰყავს თბილისისა და სხვა ქართული ქალაქების არქიტექტურის ისტორიის კურსი. საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ფონდის ექსპერტ-არქიტექტორი. ბეთლემის უბნის კონსერვაციის გეგმა-ჩარევის სახელმძღვანელო პრინციპები, მეცნიერ-კონსულტანტი, პროექტი დაამუშავა ICOMOS საქართველომ, UNESCO-ს კულტურული მემკვიდრეობის დივიზიის და ნორვეგიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დაფინანსებით (2005).
ბუტლეგური ჩანაწერი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მუსიკალური ინდუსტრია
მაია მანია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი ხელოვნებათმცოდნეები კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2018) კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ტუშფა
მინი|250პქ|ადგილი სადაც მდებარეობდა ქალაქი ტუშფა ტუშფა (Tuşpa; Տուշպա) — ძველი ქალაქი, ურარტუს სამეფოს დედაქალაქი მისი აყვავების პერიოდში. მდებარეობდა ვანის ტბის აღმოსავლეთ სანაპიროზე. თანამედროვე ქალაქ ვანის დასავლეთით, ვანის ტბის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. ქალაქის არქიტექტურის მთავარ ელემენტს წარმოადგენს ვანის კლდეები, სადაც მდებარეობდა ურარტუს მეფეების რეზიდენცია. რუსა II-ის (ძვ. წ. 685 - 645) მმართველობის პერიოდში დედაქალაქი გადატანილ იქნა რუსახინილში, ხოლო ტუშფა კვლავ ურარტუს ქალაქია, ძვ. წ. 590 წლამდე, მანამ სანამ ურარტუს გაანადგურებდნენ მიდიელები.
სქოლიო
კატეგორია:ურარტუს ქალაქები კატეგორია:თურქეთის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:ყოფილი დედაქალაქები კატეგორია:ისტორიული ქალაქები
კიკეთი
კიკეთი — სოფელი თბილისში, მთაწმინდის რაიონში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ განშტოებაზე, ზღვის დონიდან 1200 მ. სოფელთან დგას ხუროთმოძღვრების ძეგლი კაბენი.
ისტორია
წყაროებში პირველად იხსენიება XVIII საუკუნეში. გადმოცემით, სოფელში ცხოვრობდა ცხრა ძმა ხერხეულიძე. 1961 წელს კიკეთში გაითხარა ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის სამაროვანი. 2007 წლამდე სოფელი ექვემდებარებოდა გარდაბნის მუნიციპალიტეტის კოჯრის თემს. 2007 წლიდან დაექვემდებარა ქალაქ თბილისის დიდგორის რაიონს, 2013 წლის თბილისის ტერიტორიული რეფორმის შემდეგ გადავიდა მთაწმინდის რაიონის შემადგენლობაში.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 207 კაცი.
კურორტი
კიკეთი ადგილობრივი მნიშვნელობის საბავშვო კურორტია. იცის ზომიერად რბილი ზამთარი, თბილი და მშრალი ზაფხული. სეზონი - ზაფხული.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ისტორიული სოფლები თბილისის ტერიტორიაზე კატეგორია:საქართველოს კურორტები
Neivamyrmex guerinii
Neivamyrmex guerinii — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Neivamyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ecitoninae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ფიჯი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ფიჯიმ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთერთმეტედ იასპარეზა 2004 წელს, საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
თეო ანგელოპულოსი
თეოდოროს „თეო“ ანგელოპულოსი (Θεόδωρος Αγγελόπουλος; დ. 27 აპრილი, 1935 — გ. 24 იანვარი, 2012) — ბერძენი რეჟისორი, სცენარისტი და პროდიუსერი. მსოფლიოს არაერთი კინოფესტივალის ლაურეატი და გამარჯვებული. ბერძნული კინემატოგრაფიის თვალსაჩინო კინოხელოვანი, მსოფლიო კინოს ერთ-ერთი საუკეთესო, გავლენიანი და პატივცემული რეჟისორი. მისი ფილმები უჩვენეს მსოფლიოს ყველა მნიშვნელოვან საერთაშორისო კინოფესტივალზე. ანგელოპულოსის ნამუშევრები 6-ჯერ მოხვდა კანის კინოფესტივალის ძირითად პროგრამაში.
თეოდოროს ანგელოპულოსი დაიბადა 1935 წლის 27 აპრილს საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში. სწავლობდა სამართალს. მოგვიანებით სამხედრო სამსახურის გავლის შემდეგ გაემგზავრა ქალაქ პარიზში, სადაც სწავლობდა სორბონის უნივერსიტეტში. IDHEC-ის გამო სასწავლებელი მიატოვა. 1964 წელს საბერძნეთში დაბრუნდა, სადაც მუშაობა დაიწყო ჟურნალ „დემოკრატიული არჩევანი“-ს ჟურნალისტად და კინოკრიტიკოსად.
1968 წელს შექმნა პირველი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი. 1970-იან წლებში დადგა სამნაწილიანი ფილმი, რომელიც მიეძღვნა XX საუკუნის საბერძნეთის ისტორიას. ცნობილი იყო თავისი სტილით, რომლისთვისაც დამახასიათებელია შენელებული თხრობა და გრძელი კადრები. 1995 წელს მიენიჭა საპატიო დოქტორის ხარისხი ბრიუსელის უნივერსიტეტში, 2001 წელს ესექსის უნივერსიტეტში, 2008 წელს დასავლეთ მაკედონიის უნივერსიტეტში, ხოლო 2009 წელს ეგეოსის უნივერსიტეტში.
არაერთი ჯილდოს გამარჯვებულია. 1988 წელს ვენეციის კინოფესტივალზე მიენიჭა „ვერცხლის ლომი“ გადაღებული ფილმისთვის „პეიზაჟი ნისლში“. 1995 წელს კანის კინოფესტივალზე ფილმისთვის „ულისეს მზერით“ მიენიჭა გრან-პრი, ხოლო 1998 წელს მიენიჭა „ოქროს პალმის რტო“ ფილმისთვის „მარადისობა და ერთი დღე“.
თეოდოროს ანგელოპულოსი გარდაიცვალა 2012 წლის 24 იანვარს ავტოსაგზაო შემთხვევისას 76 წლის ასაკში. ავტოსაგზაო შემთხვევა ქალაქ კერაცინში მოხდა. ანგელოპულოსი თავისი ფილმის „სხვა ზღვის“ გადასაღებ მოედანზე მიიჩქაროდა, როცა მას მოტოციკლი დაეჯახა. ეს ფილმი მისი ტრილოგიის ბოლო ნაწილი უნდა გამხდარიყო. კრიტიკულ მდგომარეობაში მყოფი რეჟისორი საავადმყოფოში გადაიყვანეს, თუმცა მისი გადარჩენა ექიმებმა ვერ მოახერხეს.
სქოლიო
კატეგორია:ბერძენი კინორეჟისორები კატეგორია:ბერძენი სცენარისტები კატეგორია:დაბადებული 27 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012
შტიპი
შტიპი (Штип) — ქალაქი ჩრდილოეთ მაკედონიის აღმოსავლეთში, აღმოსავლეთ რეგიონში. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 43 652 კაცი.
ისტორია
შტიპი მაკედონიის ერთ-ერთი ისტორიული ქალაქია. იგი ისტორიულ დკუმენტებში პირველად მოიხსენიება I საუკუნეში ასტიბოს სახელით. მოგვიანებით ბულგარელმა სლავებმა უწოდეს შტიპი. IX საუკუნიდან ქალაქი ბულგარეთის შემადგენლობაშია. მომდევნო საუკუნეებში ქალაქი ბიზანტიელების და სერბეთის (1330 წლის შემდეგ) ხელშია. XIV საუკუნიდან 1912 წლამდე კი ოსმალეთის იმპერიის კუთვნილებაა. ოსმალებმა მას ისტიპი (იშტიპი) უწოდეს. XIX საუკუნეში ქალაქი ოსმალური ტერიტორიულ-ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრია. 1812 წელს ბალკანეთის პირველი ომის დროს ქალაქი ბულგარელებმა გაათავისუფლეს ოსმალებისაგან, ხოლო 1913 წელს ბალკანეთის მეორე ომის შედეგად სერბეთის ხელში გადავიდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის ქალაქები
ედირნეს პროვინცია
მოსახლეობა 382,222 ადამიანი (2007), უდიდესი ქალაქია ედირნე
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის პროვინციები
პოლონეთის სამეფო (1916-1918)
პოლონეთის სამეფო ან არაოფიციალურად პოლონეთის სარეგენტო სამეფო (Regencyjne Królestwo Polskie, Regentschaftskönigreich Polen) — მარიონეტული სახელმწიფო, დაარსებული 1916 წლის 5 ნოემბრის აქტის საფუძველზე და ცნობილ იქნა გერმანიისა და ავსტრო-უნგრეთის იმპერიების მიერ. შეიქმნა ყოფილი რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში არსებული პოლონეთის სამეფოს ფარგლებში (მაგრამ განუსაზღვრელი საზღვრებით) და არსებობდა როგორც გერმანიის სახელმწიფო-სატელიტი. პოლონეთის სახელმწიფოებრიობის იდეა ვერასდროს ვერ პოულობდა მხარდაჭერას გერმანიაში და ფაქტობრივად მიზანმიმართული იყო პოლონური ძალების საომარ მოქმედებებში ჩართვისაკენ. პოლონეთის სამეფო, როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფო, არ არსებობდა მაგრამ, ის გახდა მომავალი დამოუკიდებელი პოლონური სახელმწიფოს ბირთვი, რომელიც ცნობილია როგორც მეორე რესპუბლიკა thumb|left|10 [[პოლონური მარკა|პოლონური მარკის ბანკნოტა, 1917]]
სამეფოს შექმნა
ორივე იმპერატორის დეკლარაციამ სარეგენტო საბჭოს შექმნის შესახებ (Rada Regencyjna), შეზღუდა გერმანიის ძალაუფლება ოკუპირებულ ტერიტორიებზე და ნება დართეს არჩეულიყო ახალი მონარქი. იმ პირებს შორის ვისაც ყველაზე მეტი შანსი ჰქონდათ გამხდარიყვნენ პოლონეთის მეფე, იყო ავსტრიელი - კარლ სტეფან ჰაბსბურგი (Karol Stephan), რომლის ორივე ქალიშვილი გათხოვილნი იყვნენ პოლონელ არისტოკრატებზე: თავადი ოლგერდ ჩარტორიისკი და იერონიმ რაძივილი. ერცჰეროგი მზად იყო მიეღო გვირგვინი, მაგრამ როგორც ავსტრიის საიმპერატორო სახლის წევრს მას სჭირდებოდა ნებართვა საიმპერატორო სახლის თავისგან - იმპერატორ კარლოს I-ისაგან, რომელსაც თვითონ სურდა პოლონეთის გვირგვინის მიღება.
პოლონური ენის გამოყენება განათლების და პოლიტიკურ დაწესებულებებში (აკრძალული რუსეთის მიერ 1830 წლის პოლონური და 1863 წლების აჯანყების შემდეგ) აღდგენილ იქნა სამეფოს მთელ ტერიტორიაზე. ცენტრალური ქვეყნები თანახმა იყვნენ შექმნილიყო პოლონური არმია (Polnische Wehrmacht), რომელიც შექმნილი იყო ომში გერმანიაზე დასახმარებლად, მაგრამ მობილიზაცია რომელსაც ატარებდა პოლკოვნიკი ვლადისლავ სიკორსკი, ვერ ნახა მხარდაჭერა პოლონელებს შორის და ძალიან უმნიშვნელო შედეგებით დამთავრდა: სარეგენტოს დასრულების დროს სამეფოს ჰყავდა 5000 ჯარისკაცი. სამეფოს გააჩნდა საკუთარი ფულის ერთეული, პოლონური მარკა, და კონსტიტუცია, რომელიც მიღებულ იქნა 1917 წლის 12 სექტემბერს (მონარქია, ორპალატიანი პარლამენტი, აპოლიტიკური მინისტრები).
გერმანული პოლიტიკის მიზნები
გერმანიის პოლიტიკის მიზანი იყო პოლონეთის სიმდიდრის ექსპლუატაცია მისი შემდგომი გერმანიზაციით. განზრახული იყო შეემცირებინათ პოლონური მოსახლეობა შიმშილითა და მძიმე შრომით, შემდგომში პოლონეთიდან გერმანული პროვინციის შექმნით. გერმანული ოკუპაციის დროს პოლონელები ექვემდებარებოდნენ იძულებით შრომას და საკვებისა და ქონების კონფისკაციას.
თუმცა შექმნისთანავე პოლონეთის სამეფო ავსტრიასთან უნდა შესულიყო უნიაში, ავსტრო-უნგრეთი თვითონ სულ უფრო დამოკიდებული ხდებოდა გერმანიისაგან რამაც ხაზი გადაუსვა ამ გეგმებს. გერმანია პოლონეთის ეკონომიკაზე, ნედლეულზე და პოლონეთის სამეფოს არმიაზე მთლიანად აწარმოებდა კონტროლს. ამ პოლონეთის «ავტონომიის» საზღვრები უნდა შეცვლილიყო გერმანიის სასარგებლოდ. გერმანელი თანამდებობის პირები მოითხოვდნენ ეგრეთ წოდებულ «პოლონეთის სასაზღვრო ზოლს», რომელიც გამოიწვევდა პოლონეთის ტერიტორიის დიდი ნაწილის ანექსიას. 1916 წლის ბოლოს გერმანია აპირებდა პოლონური ტერიტორიების თითქმის 30,000 კვადრატულ კილომეტრის ანექსიას. ამ მიწებზე უნდა დაესახლებინათ ეთნიკური გერმანელები, ხოლო პოლონელები უნდა გადაესახლებინათ. ასეთ გეგმებს თავაზობდნენ პოლონეთის გერმანული უმცირესობა, რომლებიც ცხოვრობდნენ ლოძის რაიონში. ისინი აპროტესტებდნენ 5 ნოემბრის აქტს და მოითხოვდნენ გერმანიის მთავრობისაგან პოლონეთის დასავლეთის ანექსიას.
დროებითი სახელმწიფო საბჭო
მარცხნივ|thumb|250px|დროებითი საბჭოს პირველი სხდომა - 1917 წლის 14 იანვარი
დროებითი სახელმწიფო საბჭო შეიქმნა 1916 წლის 6 დეკემბერს, საოკუპაციო ხელისუფლების მიერ, შეიქმნა როგორც საკონსულტაციო ორგანო კანონმდებლობისა და სახელმწიფო დაწესებულებების შექმნის მხრივ. საბჭომ მუშაობა დაავალა ალბერტ ნიემოჟოვსკის, დანიშნა გვირგვინის მარშალად. დროებითი საბჭოს წევრი გადადგა 1917 წლის 25 აგვისტოს, ფიცის კრიზისის გამო. 1917 წლის 28 აგვისტოს დროებითი სახ.საბჭოს დროებითი კომიტეტი, რომელიც შედგებოდა ძოზეფ მიკულოვსკისაგან (პომერანიე), სტანისლავ ბუკოვიეცკისაგან და კაზიმეჟ ნატანსონისაგან აგრძელებდნენ მუშაობას საოკუპაციო ძალებისაგან სასამართლო ხელისუფლების - 1917 წ. 1 სექტემბერი გადმოღებაზე - და განათლების გადმოღებაზე - 1917 წ. ოქტომბერი. დროებითი სახ. საბჭოს სხვა მიღწევები იყო ჯანდაცვის ორგანიზაცია, პოლონურის გამოყენება ადგილობრივი თვითმართველობის ორგანოებში და განათლების სისტემაში.
პოლონეთის სამეფოს რეგენტები
მინი|მარჯვნივ|პოლონეთის სამეფოს რეგენტები, მარცხნიდან: ი. ოსტროვსკი, ა. კაკოვსკი, თავადი ლუბომირსკი პოლონური არმიის ოფიცრებთან ფორმალურად მონარქის არჩევამდე პოლონეთის სამეფოს მართავდა სარეგენტო საბჭო, რომელიც შედგებოდა სამი წევრისაგან:
სარეგენტო საბჭო ფაქტობრივად არაფერს არ მართავდა და არ ჰქონდა საშუალება აერჩია მონარქი; რეალური ძალაუფლება პოლონეთში ეკუთვნოდა გერმანიის გენერალ-გუბერნტორს განს (ჰანს) ჰარტვიგ ფონ ბეზელერს. 1918 წლის 11 ნოემბერს, გერმანიის კაპიტულაციის დღეს პირველ მსოფლიო იმში სარეგენტო საბჭომ მთელი ხელისუფლება გადასცა იუზეფ პილსუდსკის და სამი დღეს შემდეგ გამოცხადდა დაშლილად.
სქოლიო
კატეგორია:პოლონეთის ისტორია კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:გერმანია-პოლონეთის ურთიერთობები კატეგორია:ყოფილი სახელმწიფო-კლიენტები
ნადარბაზევი (გორის მუნიციპალიტეტი)
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 203 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სლავა მეტრეველი
სლავა მეტრეველი (დ. 30 მაისი, 1936, სოჭი, აზოვ-შავიზღვისპირეთის მხარე — გ. 7 იანვარი, 1998, თბილისი, საქართველო) — ქართველი და საბჭოთა ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. იცავდა მოსკოვის „ტორპედოს“, თბილისის „დინამოსა“ და საბჭოთა კავშირის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ღირსებას. 1960 წლის ევროპის ჩემპიონი და 1964 წლის ევროპის ვიცე-ჩემპიონი საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1962 წლის ჩილეს, 1966 წლის ინგლისის და 1970 წლის მექსიკის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1960), საქართველოს სსრ დამსახურებული მწვრთნელი (1976), საპატიო ნიშნის ორდენისა (1966) და ღირსების ორდენის (1996) კავალერი.
ბიოგრაფია
სლავა მეტრეველი 1936 წლის 30 მარტს ქ. სოჭში დაიბადა. 15 წლის ასაკში დაიწყო ფეხბურთის თამაში ლ. სარქისოვისა და კ. გავრილიდის ხელმძღვანელობით. იმ წლებში სსრ კავშირის თითქმის ყველა უძლიერესი საფეხბურთო გუნდი წინასასეზონო მზადებას შავიზღვისპირეთში გადიოდა. ამდენად, სპეციალისტებს დიდი არჩევანი ეძლეოდათ, მათ შორის ადგილობრივი ნიჭიერი მოზარდების წრიდანაც. სწრაფი და ტექნიკური სოჭელი დამწყები ფეხბურთელი პირველებმა გორკის „ტორპედოს“ მესვეურებმა შენიშნეს და სლავაც ვოლგისპირეთში გაემგზავრა. თუმცა, იქ დიდხანს არ დარჩენილა — უკვე შემდეგი გაზაფხულიდან იგი მოსკოვის „ტორპედოში“ გადავიდა, სადაც მალე დაიმკვიდრა ადგილი ძირითად შემადგენლობაში. ჩინებული პარტნიორების ვალენტინ ივანოვის, ედუარდ სტრელცოვის, ვალერი ვორონინის, ბორის ბატანოვისა და სხვათა მხარდამხარ სლავამ სსრ კავშირის პირველობის ოქროსა და ორი ვერცხლის მედალი მოიპოვა, დაეუფლა ქვეყნის თასს.
1963 წელს თბილისის „დინამოში“ გადმოსული თავდამსხმელი ჰარმონიულად შეეწყო უკვე ჩამოყალიბებულ გუნდს და ორგანულად შეავსო ანსამბლი, რომელშიც ისეთი ოსტატები გამოდიოდნენ, როგორებიც იყვნენ შოთა იამანიძე, მიხეილ მესხი, ვლადიმერ ბარქაია, ზაურ კალოევი, ილია დათუნაშვილი, გიორგი სიჭინავა, მურთაზ ხურცილავა. „დინამოში“ ჩატარებულ მეორე სეზონშივე სლავა მეტრეველი მონაწილე გახდა ქართული ფეხბურთისათვის ისტორიული მატჩისა, რომელშიც „დინამომ“ სსრ კავშირის ჩემპიონატის ოქროს მედლები კლუბის არსებობის მანძილზე პირველად მოიპოვა.
შემდეგ იყო სსრ კავშირის ნაკრებთან ერთად მოგებული ევროპის თასი, მონაწილეობა მსოფლიოს ორ პირველობასა და ევროპის ჩემპიონატში, კიდევ ორი ბრინჯაოს მედალი „დინამოსთან“ ერთად. როგორც მშობლიურ კლუბში, ისე ნაკრებში, მეტრეველი გამოირჩეოდა უმაღლესი ოსტატობით, რომელსაც საფუძვლად ედო ფილიგრანული ტექნიკა, სისწრაფე, გოლის ალღო. სსრ კავშირის ნაკრების მიერ სამხრეთ ამერიკაში გამართული ტრიუმფალური ტურნეს შემდეგ, რომლის მსვლელობაშიც გუნდმა შთამბეჭდავი გამარჯვებები მოიპოვა — ლათინოამერიკული პრესის აღფრთოვანებული რეცენზიებით აღინიშნა. არგენტინელებთან მეტრეველმა იმდენად კარგად ითამაშა, რომ უმდიდრესი კლუბები მზად იყვნენ მის შესაძენად სოლიდური თანხები გაეღოთ. სპრინტერული სისწრაფისა და უმაღლესი ინდივიდუალური ტექნიკის მქონე ფორვარდი ათწლეულის მანძილზე რჩებოდა საბჭოთა ფეხბურთის უძლიერეს მარჯვენა გარემარბად. მისი გარღვევები ყველაზე გამოცდილ მცველთათვისაც კი გადაუჭრელ ამოცანას წარმოადგენდა. აღსანიშნავია ისიც, რომ, როდესაც თბილისის „დინამოს“ ინტერესებიდან გამომდინარე, იგი ცენტრალური თავდამსხმელის პოზიციაზე გადაიყვანეს, მეტრეველმა აქაც უმაღლესი ოსტატობა გამოავლინა.
სპორტული კარიერის დასრულების შემდეგ სლავა მეტრეველი თბილისის „დინამოს“ მწვრთნელად მუშაობდა. გამორჩეული სპორტული მიღწევებისათვის სხვა აღიარებებთან და ჯილდოებთან ერთად მას სსრ კავშირის დამსახურებული ოსტატისა და საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელის წოდება მიენიჭა, ხოლო 1996 წელს ქვეყნის წინაშე განსაკუთრებული დამსახურებისათვის მთავრობის განკარგულებით ღირსების ორდენი გადაეცა.
სანაკრებო კარიერა
1958–1966 წლებში საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 48 შეხვედრას ატარებს და 11 ბურთი გააქვს.
რიგით მეორე გოლის ავტორი ევროპის ჩემპიონატების გათამაშების ისტორიაში. სლავა მეტრეველმა აღნიშნული გოლი 1958 წლის 28 სექტემბერს უნგრეთის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ მატჩის მე-20 წუთზე გაიტანა. შეხვედრა მოსკოვში, ლენინის სახელობის ცენტრალურ სტადიონზე გაიმართა და მას ასი ათასზე მეტი გულშემატკივარი დაესწრო. ეს იყო ევროპის თასის პირველი გათამაშების მერვედფინალური ორმატჩიანი ეტაპის პირველი დაპირისპირება, რომელიც საბჭოთა ნაკრების გამარჯვებით, ანგარიშით — 3–1 დასრულდა.
1960 წლის 10 ივლისს, „პარკ დე პრენსის“ სტადიონზე, ევროპის თასის პირველი გათამაშების ფინალში, იუგოსლავიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ, შეხვედრის 49-ე წუთზე გაიტანა გოლი და ანგარიში გაათანაბრა. აღნიშნულმა გოლმა გადამწყვეტი გარდატეხა შეიტანა თამაშში. ისტორიული ფინალი საბჭოთა ნაკრებმა დამატებით დროში, მატჩის 113-ე წუთზე ვიქტორ პონედელნიკის მიერ მიხეილ მესხის გადაცემის შედეგად გატანილი გამარჯვების მომტანი გოლით ანგარიშით — 2–1 მოიგო და ევროპის თასს დაეუფლა.
მიღწევები
thumb|right|287პქ|მარჯვნ. მესამე: სლავა მეტრეველი. 1962
საინტერესო ფაქტები
thumb|left|150პქ|[[საბჭოთა კავშირის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები|ეროვნულ ნაკრებში ]]
ითვლება ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს ქართველ ფეხბურთელად. როგორც ფეხბურთელი სარგებლობდა გამორჩეული საერთო-სახალხო სიყვარულითა და პოპულარობით. მიხეილ მესხთან ერთად, იგი იყო ერთ-ერთი პირველთაგანი ქართველ ფეხბურთელთა შორის, ვისი თამაშითაც მსოფლიო საფეხბურთო სამყარომ გაიცნო ქართული ფეხბურთი.
პირველი ქართველი ფეხბურთელი, რომელმაც ფიფა-ს მსოფლიოს ნაკრების შემადგენლობაში ითამაშა.
1964 წლის 18 ნოემბრის „ოქროს მატჩის“ მონაწილე და ერთი გოლის ავტორი.
იმავე 1964 წელს დაასახელეს საქართველოს საუკეთესო სპორტსმენად.
1966 წელს საქართველოს სპორტულ ჟურნალისტთა ფედერაციამ მოაწყო ტრადიციული საახალწლო ანკეტა რესპუბლიკის ათი საუკეთესო სპორტსმენის გამოსავლენად. გამოკითხვის შედეგად საუკეთესოთა ათეულში ფეხბურთელთაგან მხოლოდ სლავა მეტრეველი მოხვდა.
მოზდოკის ივერიის ღვთისმშობელი
thumb|მოზდოკის ივერიის ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედი ხატი მოზდოკის ივერიის ღვთისმშობელი — სასწაულმოქმედად შერაცხილი ღვთისმშობელის ხატი, ათონის ივერიის ღვთისმშობლის ხატის ასლი.
სლავა მეტრეველი
საინტერესო ფაქტები
1968 წელს თბილისის „დინამოს“ სტადიონის რადიორედაქციამ გამოაცხადა კონკურსი-კითხვარი, რომელსაც უნდა გამოევლინა საქართველოს ფეხბურთელთა სიმბოლური ნაკრები 1921 წლიდან 1968 წლამდე. რადიორედაქციამ მიიღო 780 საკონსკურსო წერილი. მიღებული წერილების საფუძველზე სლავა მეტრეველი 732 ხმით აღნიშნული სიმბოლური ნაკრების შემადგენლობაში მოხვდა. გამოკითხვის შედეგად, საქართველოს 1921–1968 წლების სიმბოლურ ნაკრებში შევიდნენ: მეკარე: ვლადიმერ მარღანია; მცველები: ვლადიმერ ელოშვილი, ნიაზ ძიაპშიპა, მურთაზ ხურცილავა, გივი ჩოხელი; ნახევარმცველები: გიორგი სიჭინავა, შოთა იამანიძე; თავდამსხმელები: სლავა მეტრეველი, ბორის პაიჭაძე, ავთანდილ ღოღობერიძე, მიხეილ მესხი.
მოზდოკის ივერიის ღვთისმშობელი
ისტორია
ეს ხატი ეკუთვნოდა სახელგანთქმულ ქართველ მეფე თამარს, რომელიც განსაკუთრებულად იმით გამოირჩეოდა, რომ კავკასიის მთიელთა შორის ქრისტიანობის გავრცელებას ცდილობდა. მრავალი ჩერქეზი წარმართის მოქცევისა და გაქრისტიანების შემდეგ თამარ მეფემ მათ ივერიის ღვთისმშობლის ხატი გაუგზავნა. თამარის დროიდან 1768 წლამდე ხატი იმყოფებოდა მთებში, სადაც მრავალი სასწაულით განდიდდა. ის უვნებლად გადაურჩა ორ ხანძარს, როდესაც მთლიანად დაიწვა ტაძარი, რომელშიც იგი იმყოფებოდა. 1768 წელს იმპერატრიცა ეკატერინე II განკარგულებით მთიანი ოსეთის მკვიდრი ჩრდილოელები მთებიდან თერგის გასწვრივ ჩამოსახლდნენ და თან ივერიის ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედი ხატი ჩამოიტანეს. მოზდოკის ეპისკოპოსი ლიტანიით გამოვიდა ღვთისმშობლის ხატთან შესახვედრად და მის წინაშე პარაკლისი აღასრულა, სურდა, ხატი თან წაეღო და ტაძარში მოეთავსებინა, მაგრამ იმ ურემში შებმული ხარები, რომელზედაც ხატი იყო დაბრძანებული, ადგილიდან არ იძვროდნენ. ხალხი ბრბოებად მიდიოდა, რათა თაყვანი ეცა ხატისთვის. ღვთის ამგვარი მოწყალებით გახარებული მოსახლეობა ისწრაფოდა, რომ სამლოცველო აეგო და ივერიის ღვთისმშობლის ხატი მასში დაებრძანებინა.
სლავა მეტრეველი
საინტერესო ფაქტები
გაზეთ „სარბიელის“ ინიციატივით, 1998 წელს გულშემატკივრებმა (გამოკითხვაში მონაწილეობა მიიღო 837-მა მკითხველმა) საქართველოს XX საუკუნის საუკეთესო ფეხბურთელი, მწვრთნელი და სიმბოლური ნაკრები დაასახელეს. გამოკითხვის შედეგად სლავა მეტრეველი (მიხეილ მესხისა და ბორის პაიჭაძის შემდეგ) საქართველოს XX საუკუნის მესამე საუკეთესო საუკეთესო ფეხბურთელად დასახელდა.
მის სახელს ატარებს სოჭის ცენტრალური სტადიონი, სადაც ასევე გახსნილია მისი სახელობის მემორიალური დაფა. 2014 წელს „რუსეთში ქართველთა კავშირის“ სოჭის ფილიალის თაოსნობით ქალაქის ცენტრალურ სტადიონზე სლავა მეტრეველის ძეგლი გაიხსნა.
თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა.
2016 წლის 8 ივნისს, გრიბოედოვის თეატრის მცირე დარბაზში სპორტული ჟურნალისტის, მწერლისა და ფოტოგრაფის დემიკო ლოლაძის წიგნის „სლავა მეტრეველი — ოცნების ფეხბურთელი“ პრეზენტაცია გაიმართა. პრეზენტაციის დაწყებამდე თეატრის ფოიეში სლავა მეტრეველისადმი მიძღვნილი ფოტოგამოფენა მოეწყო, სადაც წარმოდგენილი იყო 27 უნიკალური ფოტო მეტრეველთა ოჯახის პირადი არქივიდან.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1998 კატეგორია:საბურთალოს პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები სლავა კატეგორია:მოსკოვის ტორპედოს ფეხბურთელები კატეგორია:1962 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:გრიგორი ფედოტოვის კლუბის წევრები კატეგორია:1966 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1970 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1960 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:ევროპის ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:ქართველი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:თბილისის დინამოს მწვრთნელები კატეგორია:გორის დილას მწვრთნელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
ბულბულის სახლ-მუზეუმი (შუშა)
ბულბულის სახლ-მუზეუმი შუშაში (Bülbülün ev-muzeyi) — ბაქოში ბულბულის მემორიალური მუზეუმის ფილიალი, რომელიც მდებარეობს ქალაქ შუშაში.
ისტორია
1982 წლის 31 აგვისტოს შუშას სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომმა მიიღო გადაწყვეტილება შენობის სახლ-მუზეუმად გადაქცევის შესახებ. 1982-1983 წლებში შენობა გარემონტდა, შეიქმნა სამუზეუმო ექსპოზიცია, ტერიტორიაზე აშენდა ადმინისტრაციული შენობა. ექსპოზიცია მოიცავდა ბავშვთა და საოჯახო ფოტოებს, პირად ნივთებს, სპექტაკლების პლაკატებს (1925–1926), ასევე მომღერლის შემოქმედებით, კვლევით, სასწავლო და სოციალურ საქმიანობას.
სახლ-მუზეუმმა საქმიანობა შეწყვიტა 1992 წლის მაისში, როდესაც ქალაქი სომხეთის შეიარაღებული ძალების კონტროლის ქვეშ მოექცა. იმ პერიოდში შენობა ნაწილობრივ განადგურდა, ექსპონატების ბედი უცნობია. სახლის ეზოში არსებული ბიუსტი დაზიანდა.
მუზეუმის აღდგენითი სამუშაოები 2021 წელს დაიწყო. გამაგრდა ყველა მზიდი კედლის საძირკველი. სახლ-მუზეუმის ბაღის ნაკვეთი პირვანდელი იერსახის შენარჩუნებით აღდგა. ფასადზე მომღერლის ბრინჯაოს პორტრეტი რეკონსტრუირებულია.
გაკეთდა მომღერლის ახალი ბიუსტიც, რომელიც ეზოში დამონტაჟდა; ხოლო ძველი ბიუსტი, რომელიც ვანდალიზმის შედეგად დაზიანდა, დარჩა თავდაპირველ ადგილას ხელუხლებლად. 2021 წლის 29 აგვისტოს მუზეუმი ხელახლა გაიხსნა. გახსნის ცერემონიას ესწრებოდნენ აზერბაიჯანის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი, პირველი ლედი მეჰრიბან ალიევა, ასევე ბულბულის ვაჟი, აზერბაიჯანის ელჩი რუსეთში, აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი ფოლად ბულბულოღლუ.
სქოლიო
კატეგორია:სახლები შუშაში
ევროპის საბჭო
ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეა
2022 წლის 25 თებერვალს ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეამ რუსეთის ფედერაციას წევრობიდან გაურიცხავად შეუჩერა წარმომადგენლობითი უფლებები რუსეთ-უკრაინის ომის დროს უკრაინაში სამხედრო შეჭრის გამო. ამავე წლის 15 მარტს რუსეთმა ევროსაბჭოს შეატყობინა, რომ ტოვებს ორგანიზაციას. თუკი რუსეთი ნებაყოფლობით გავა საბჭოდან, გასვლის თარიღად მიიჩნევა მომავალი წლის 1 იანვარი. მაგრამ ევროპის საბჭოს მინისტრთა კომიტეტს შეუძლია თავისი გადაწყვეტილებით შეუწყვიტოს მოსკოვს წევრობა იმ თარიღიდან, რომელსაც თვითონ დაადგენს. 16 მარტს ევროპის საბჭოს მინისტრთა კომიტეტმა საგანგებო სხდომაზე რუსეთი ევროპის საბჭოდან გარიცხა.
2022 წლის 17 მარტს ევროპის საბჭომ ბელარუსთან ურთიერთობები შეაჩერა, რის მიზეზად ევროპის საბჭოს მინისტრთა კომიტეტი ასახელებს ბელარუსის აქტიურ ჩართვას უკრაინის წინააღმდეგ მიმდინარე რუსეთის აგრესიაში.
სქოლიო
* კატეგორია:სტრასბური კატეგორია:საერთაშორისო ორგანიზაციები
როი ჰაროდი
როი ფორბზ ჰაროდი ჰეროდი (დ. 13 თებერვალი, 1900, ლონდონი — გ. 8 მარტი, 1978, ჰოლტი) — ინგლისელი ეკონომისტი, ჯონ კეინზის მოწაფე და მიმდევარი.
სერგეი მელიკოვი
სერგეი ალიმოვიჩ მელიკოვი (Сергей Алимович Меликов; დ. 12 სექტემბერი, 1965, მოსკოვის ოლქი, საბჭოთა კავშირი) ― რუსი, ეთნიკურად ლეზგი პოლიტიკოსი და სამხედრო ლიდერი, დაღესტნის რესპუბლიკის მეთაურის როლის შემსრულებელი 2020 წლის 5 ოქტომბრიდან, ხოლო ოფიციალური მეთაური 2021 წლის 14 ოქტომბრიდან.
როი ჰაროდი
დაამთავრა ოქსფორდის უნივერსიტეტი (1922). აქვე კითხულობდა ეკონომიკის კურსს (1929–1937 და 1946–1967). 1942–1945 წლებში იყო საადმირალოს მრჩეველი სტატიკურ საკითხებში, 1947–1950 — გაეროს ქვეკომისიის წევრი დასაქმებისა და განვითარების სტაბილურობის საკითხებში, 1952–1953 — საერთაშორისო სავალუტო ფონდის ეკონომიკის მრჩეველი. ჰაროდის ძირითადი შრომები ეხება ეკონომიკის ზრდის, ფულის თეორიის, კაპიტალიზმის სავალუტო სისტემისა და სხვა პრობლემებს. ჰაროდი უგულებელყოფდა კაპიტალისტურ კვლავწარმოების რეალურ პროცესს და მისთვის დამახასიათებელ წინააღმდეგობებს.
სერგეი მელიკოვი
ბიოგრაფია
სერგეი მელიკოვი დაიბადა 1965 წლის 12 სექტემბერს ორეხოვო-ზუიევოში, მოსკოვის ოლქში.
როი ჰაროდი
ლიტერატურა
კატეგორია:ინგლისელი ეკონომისტები კატეგორია:დაბადებული 13 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1978
სერგეი მელიკოვი
ბიოგრაფია
1986 წელს მელიკოვმა დაამთავრა სარუტოვის უმაღლესი სამხედრო სარდლობის შინაგანი ძალების წითელი დროშის სკოლა, მზვერავის სპეციალობით. სარატოვის სამხედრო სკოლის დამთავრების შემდეგ იგი სამხედრო სამსახურში წავიდა ოფიცრის ჩინით უკრაინასა და მოლდოვაში, სადაც იგი ლვოვსა და ოდესაში მსახურობდა. მელიკოვი მალევე გახდა კომუნისტური პარტიის წევრიც.
1994-1996 წლებში მელიკოვი ჩეჩნეთის პირველ ომში მსახურობდა, რის შემდეგაც დაიწყო მისი სამხედრო კარიერის წინსვლა. 2002 წლის ივნისში იგი დივიზიის მეთაური ხდება.
2016 წლის 28 ივლისს სერგეი მელიკოვი გაათავისუფლეს სრულუფლებიანი წარმომადგენლის თანამდებობიდან და დანიშნეს რუსეთის ფედერაციის ეროვნული გვარდიის ჯარების ფედერალური სამსახურის დირექტორის პირველ მოადგილედ და რუსეთის ეროვნული გვარდიის მთავარსარდლად. პრეზიდენტის ბრძანებულებით, იმავე წლის 12 აგვისტოს იგი გათავისუფლდა უშიშროების საბჭოს წევრობიდან.
ასევე 2016 წლის 26 აგვისტოს იგი პრეზიდენტმა კოლონელი გენერლის ჩინით დააჯილდოვა. უკვე 2017 წელს RBC-მ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ მელიკოვი დაღესტნის რესპუბლიკის შემდეგ მეთაურად განიხილებოდა.
2021 წლის 14 ოქტომბრიდან სერგეი მელიკოვი დაღესტნის რესპუბლიკის რიგით მე-5 მეთაური გახდა.
ოჯახი
მელიკოვი ეთნიკურად ლეზგია. მამამისი, ალიმ ნურ-მაგომედოვიჩი (1932-2012), კოლონელი და ბრიგადის კომანდირი იყო, ხოლო დედამისი, ტატიანა ნიკოლაევნა, პროფესიით მასწავლებელი იყო. მისი უფროსი ძმა, მიხეილი (დ. 1958), მაიორ-გენერალია.
სერგეის მეუღლე, გალინა ანატოლიევნა მელიკოვა, სამხედრო ექიმია. ცოლის პირველი ქორწინებიდან სერგეი მელიკოვს გერიც ჰყავდა, დიმიტრი ალექსანდროვიჩ სერკოვი (1981-2007), რომელიც სამხედრო მისიისას გარდაიცვალა. ამის გამო 2007 წლის დეკემბერში სერკოვს რუსეთის ფედერაციამ გმირის წოდება მიანიჭა. თავად სერგეის კი მეუღლისაგან ერთი ვაჟი ჰყავს, მიხეილი, რომელმაც 2018 წელს დაამთავრა სამხედრო სასწავლებელი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:მოსკოვში დაბადებულები კატეგორია:დაღესტნის რესპუბლიკის მეთაურები კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები
Neivamyrmex guyanensis
Neivamyrmex guyanensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Neivamyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ecitoninae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები