cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ალისა ბრიტანელი
ოჯახის მომვლელი
სულ რამდენიმე თვეში დიდი ბრიტანეთის სამეფო ოჯახში კიდევ ერთი ტრაგედია დატრიალდა. 1861 წლის 14 დეკემბერს თავად პრინცი ალბერტი გარდაიცვალა, 42 წლის ასაკში. საყვარელი მეუღლის გარდაცვალებამ გაანადგურა დედოფალი ვიქტორია და იგი ღრმა დეპრესიაში ჩააგდო, რის გამოც უდიდესი პასუხისმგებლობა ისევ ალისაზე გადავიდა. მან თავის ძმას უელსში საიდუმლოდ გაუგზავნა ტელეგრაფა და ამცნო მამის დაღუპვის შესახებ. საიდუმლოდ იმიტომ, რომ დედოფალმა მას ედუარდის მოწვევა აუკრძალა, რადგან ალბერტის გარდაცვალებაში მას ადანაშაულებდა. ამასთან, პრინცის დაღუპვის შემდეგ სამეფო კარზე ხანგრძლივი გლოვის პერიოდი დაიწყო. დედოფალი ვიქტორია შემდეგი ექვსი თვე ისეთ ღრმა დეპრესიაში იყო, რომ მოვალეობებს ვერ ასრულებდა, ამიტომაც ალისამ შეითავსა მისი არაოფიციალური მდივნის მოვალეობებიც და ფაქტობრივად დედოფლის უფლება-მოვალეობებით მართავდა დიდი ბრიტანეთის იმპერიას ამ ექვსი თვის განმავლობაში. ამ დროის განმავლობაში ალისა ხვდებოდა მინისტრებს, ხელს აწერდა დოკუმენტებს და ასრულებდა დედოფლის ყველა მოვალეობას, რაშიც მას მისი უმცროსი და, პრინცესა ლუიზა ეხმარებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ პრინცესა ჰელენიც ცდილობდა დების დახმარებას, მას ეს საქმე არ გამოსდიოდა.
საქორწინო მოლაპარაკებები
მარცხნივ|მინი|372x372პქ|პრინცესა ალისა 1861 წლის ივნისში 1858 წელს, პრინცესა ვიქტორიას ერთობ სარფიანად გათხოვების შემდეგ, უკვე 1860 წლიდან, დედოფალმა ვიქტორიამ ალისას დაქორწინებაზეც დაიწყო ფიქრი. შესაძლოა ითქვას, რომ დედოფალი ვიქტორია იყო მსოფლიოში ერთ-ერთი პირველი მონარქი, რომელმაც განაცხადა, რომ მისი შვილები სიყვარულით დაოჯახდებოდნენ. ეს იმას არ ნიშნავდა, რომ მათ ნებისმიერ პიროვნებაზე დაქორწინება შეეძლოთ, არამედ დედოფალი შეარჩევდა რამდენიმე კანდიდატს, მათგან კი თავად უნდა აერჩიათ. მალევე დედოფალმა თავის პრუსიის სამეფო კარზე გათხოვილ უფროს ქალიშვილს დაავალა, რომ ალისასთვის შესაფერისი უცოლო ევროპელი პრინცების სია შეედგინა. პრინცესა ვიქტორიამ ბევრი იშრომა და უმცროსი დისთვის ორი დიდი კანდიდატი შეარჩია. პირველი ეს იყო ნიდერლანდების მეფე ვილემ III-ისა და დედოფალ სოფია ვიურტემბერგელის უფროსი ვაჟი, ორანის პრინცი ვილემი, ხოლო მეორე კი თავად ვიქტორიას ქმრის, პრინცი ფრიდრიხის ბიძაშვილი, პრინცი ალბერტ პრუსიელი იყო, პრინცი ალბერტისა და პრინცესა მარიანა ნიდერლანდელის ვაჟი, მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ III-ის უფროსი ვაჟი. მინი|368x368პქ|პრინცი ლუდვიგი 1860 წელს ორანის პრინცმა თავიდანვე გამოთქვა უკმაყოფილება და არ მოისურვა ალისაზე დაქორწინება, თუმცა მშობლების ძალდატანების გამო ვილემი უინძორის სასახლეში ჩავიდა. აქ დედოფალმა ვიქტორიამ ის და ალისა ერთმანეთს შეახვედრა, თუმცა ქორწინებაზე პრინცესის მხრიდანაც უარი წამოვიდა, რადგან პრინცი თავისთვის შეუფერებლად მიიჩნია. მიუხედავად ორმხრივი უარისა, დედოფალი ვიქტორია და დედოფალი სოფია გაცხარებულ მოლაპარაკებებს აწარმოებდნენ. ვიქტორიას ძალიან უნდოდა, რომ ალისა ნიდერლანდების დედოფალი გამხდარიყო, სოფიას კი სურდა ბრიტანეთთან ალიანსი შეექმნა. ამ ქორწინებას მიემხრო ალისას მამაც, რომელიც ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო იმ დროისათვის, რადგან მათმა სიძემ, პრინცმა ფრიდრიხმა განაცხადა, რომ მისი ბიძაშვილი ალბერტი ალისასთვის შეუფერებელი იყო.
ამგვარად, პრუსიელებთან და ნიდერლანდელებთან ჩაშლილი მოლაპარაკებების შემდეგ ალისასთვის ახალი საქმრო იპოვეს, პრინცი ლუდვიგ ჰესენელის სახით. იგი იყო ჰესენის დიდ ჰერცოგ ლუდვიგ III-ის ძმისწული. ვინაიდან დიდი ჰერცოგი უშვილო იყო, პრინცი ლუდვიგი ტახტის პირველი მემკვიდრე ხდებოდა. აღსანიშნავია, რომ ეს კანდიდატურაც ალისას დამ, ვიქტორიამ წამოაყენა. სასიძოს შესაფასებლად პრინცესა ვიქტორია თავად გაემგზავრა ბერლინიდან ჰესენში, სადაც მას გულთბილად დახვდა ლუდვიგის და, პრინცესა ანა. აღსანიშნავია, რომ ვიქტორიას იმდენად მოეწონა ანა, რომ მოგვიანებით იგი უელსის პრინც ედუარდის ერთ-ერთი საცოლეც კი გახდა. გარდა პრინცესა ანასი, ვიქტორიაზე საკმაოდ დადებითი შთაბეჭდილება დატოვა როგორც ლუდვიგმა, ისე მისმა ძმამ, პრინცმა ჰაინრიხმა. ამის გამო, 1860 წელს ორივე პრინცი მიიწვიეს უინძორში, სადაც პირველად სწორედ დედოფალმა შეათვალიერა მომავალი სასიძოები. ვინაიდან დედოფალსაც ორივე ძმა ძალიან მოეწონა, საბოლოო არჩევანი ალისაზე იყო. საბოლოოდ, პრინცესა ალისამ თავისი არჩევანი პრინც ლუდვიგზე შეაჩერა, რომელიც ძალიან მოეწონა. მალევე, მან პრინცისგანაც მიიღო საპასუხო გრძნობა.
ნიშნობა და ქორწინება
მარცხნივ|მინი|341x341პქ|პრინცესა ალისა 1861 წელს. დედოფლისაგან თანხმობის მიღების შემდეგ, 1861 წლის 30 აპრილს პრინცესა ალისა პრინც ლუდვიგზე დაინიშნა. დედოფალმა ვიქტორიამ დაარწმუნა დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრი, ლორდი პალმერსტონი, რომ ალისასთვის გათხოვების შემდეგ ყოველთვიური პენსიის სახით 30,000 ფუნტი მიეცა (2020 წლის მდგომარეობით უდრის 2,820,000 £). მიუხედავად იმისა, რომ ეს საკმაოდ სოლიდური თანხა იყო, პრინცმა ალბერტმა მაინც უკმაყოფილოდ აღნიშნა, რომ „ამ თანხით მას დიდი საქმეების კეთება არ შეეძლება.“ პრინცი ალბერტი ფიქრობდა, რომ თუკი მისი უფროსი ქალიშვილი ვიქტორია, პრუსიისა და გერმანიის მომავალი დედოფალი, ბერლინის მდიდრულ სამეფო კარზე გაჭირვებით ცხოვრობდა, გაღატაკებულ დარმშტადტში ალისას ეს თანხა კიდევ უფრო არ ეყოფოდა. ამასთან ერთად, დარმშტადტში მდებარე დიდი ჰერცოგის სასახლე ალისასთვის შეუფერებელი იყო. ამის გამო დედოფალმა ქორწილამდე ახლის აშენება მოითხოვა, თუმცა დარმშტადტის ღარიბი მოსახლეობა ამას ვერ გასწვდა. დედოფლის ასეთმა მოთხოვნებმა დარმშტადტელებს ალისა ჯერ კიდევ მანამდე შეაძულა, სანამ ქალაქში ჩავიდოდა. მინი|389x389პქ|პრინცესა ალისა თავის საქორწინო კაბაში, 1862 წელი. ნიშნობასა და ქორწილს შორის არსებულ შუალედში, 1861 წლის 14 დეკემბერს პრინცი ალბერტი გარდაიცვალა. მწუხარებაში ჩავარდნილმა დედოფალმა ქორწილი გადადო. გახანგრძლივებული გლოვის გამო, ბრიტანელებმა ვერ მოახერხეს პრინცესის ქორწილისათვის ჯეროვნად მომზადება, განსხვავებით პრინცესა ვიქტორიას ა და პრინცი ფრიდრიხის პომპეზური ქორწილისგან. 1862 წლის 1 ივლისს ალისა და ლუდვიგი დაქორწინდნენ ოსბორნის სახლის სასადილო ოთახში, რომელიც სახელდახელოდ გადააკეთეს სამლოცველოდ. ქორწილში დედოფალი ვიქტორია უხალისოდ იყო, ისევე, როგორც ალისას ძმები. იგი საკურთხევლამდე ბიძამისმა, საქსენ-კობურგ-გოთას ჰერცოგმა ერნესტ II-მ მიიყვანა. პრინცესას სულ ოთხი მეჯვარე ჰყავდა, აქედან სამი მისი და იყო (პრინცესა ჰელენი, პრინცესა ლუიზა და პრინცესა ბეატრისი), ხოლო ერთი მისი მული, პრინცესა ანა ჰესენელი. ცერემონიისას პატარძალს უბრალო, ძალიან სადა თეთრი კაბა ეცვა, ხელში ფორთოხლისფერი მინდვრის ყვავილების თაიგული ეკავა, ხოლო თავზე ფატის დასაჭერად დიადემა ჰქონდა მოთავსებული. დედოფალი ვიქტორია, რომელიც ჯვრისწერას სავარძელში მჯდომი, ძაძებში გამოწყობილი ესწრებოდა, მთელი ცერემონიის განმავლობაში ცდილობდა ცრემლების შეკავებას. ჯვრისწერისას პირდაპირ ატირდნენ ალისას ძმები, პრინცი ედუარდი და პრინცი ალფრედი. ამ დღეს ოსბორნში საშინელი ამინდი დაემთხვა და ძლიერმა ქარმა ეზოში გაკეთებული დეკორაციები მთლიანად მოშალა. ამის გამო დედოფალმა ვიქტორიამ თავის უფროს ქალიშვილთან, ბერლინში გაგზავნილ წერილში ალისას ქორწილზე დაწერა: „ეს უფრო დაკრძალვა იყო, ვიდრე ქორწილი“. მოგვიანებით პრინცი ალფრედიც წერდა: „ეს იყო ყველაზე სევდიანი დღე ჩემს ცხოვრებაში.“ მშობლებისგან სახსოვრის სახით დედოფალმა ვიქტორიამ ალისას ოქროს ბრილიანტისთვლიანი სამაჯური აჩუქა. მის სხვა საქორწინო საჩუქრებს შორის იყო ტიარაც, რომელიც ალისას მამამისმა დაუტოვა. ამ ცერემონიას საფრანგეთის ელჩმა ჟერარ ნოელმა უწოდა: „თანამედროვე ეპოქის ყველაზე სევდიანი ქორწილი“. ამის გამო ზეიმი შუადღის ოთხი საათისთვის უკვე დასრულებული იყო, რის შემდეგაც წყვილი სენ-კლერში გაემგზავრა თაფლობის თვეში. წყვილს თან გაჰყვა ლედი ჩერჩილი, გენერალი სეიმური და ბარონი უესტერველერი.
როგორც ცნობილია, ქორწინების შემდეგ ალისა დედას გაუუცხოვდა, რაც დედოფალს არ მოსწონდა. მაშინ, როცა ვიქტორია წყვილს სენ-კლერში ეწვია, ალისა ცდილობდა, რომ თავისი ბედნიერება დედისათვის დაემალა, რადგან ფიქრობდა, რომ იგი მისი ბედნიერების გამო ეჭვიანობდა.
დარმშტადტში დასახლება
მარცხნივ|მინი|395x395პქ|პრინცესა ალისა და პრინცი ლუდვიგი 1863 წლის მაისში ალისა და ლუდვიგი 1862 წლის 12 ივლისს გემით ჩავიდნენ გერმანიის ქალაქ ბინგენში, სადაც მიუხედავად კოკისპირული წვიმისა, ხალხი დიდი ზეიმით დახვდათ. მას შემდეგ, რაც ქალაქის ოფიციალურ პირებს გაეცნენ, პრინცმა და პრინცესამ ერთად ისაუზმა, შემდეგ კი მატარებლების სადგურისკენ წავიდნენ. ბინგენიდან ისინი მატარებლიც მაინცამდე ჩავიდნენ, სადაც სასაუზმოდ შეჩერდნენ და მალევე განაგრძეს გზა. რაინის ხეობისა და გუსტავსბურგის გავლის შემდეგ, ახლადდაქორწინებულები ჩავიდნენ ჰესენის დიდი საჰერცოგოს დედაქალაში — დარმშტადტში. აქაურები წყვილს დიდი ენთუზიაზმით შეეგებნენ. ამასთან დაკავშირებით ალისა დედას სწერდა: „მე მჯერა, რომ ხალხი ასე გულთბილად არასდროს არავის დახვედრია.“ ასევე პრინცესა ჰელენი, რომელიც დას თან ახლდა ქალაქში შესვლისას, დედოფალს ასეთ რამეს სწერდა: „არაფერი შეიძლება იმაზე უფრო მომხიბლავი იყოს, როგორიც მისი დარმშტადტში შესვლა იყო.“ მიუხედავად კარგი დახვედრისა, პრინცესა ალისას დიდი დრო დასჭირდა ახალ გარემოსთან შესაგუებლად. მას გამუდმებით ენატრებოდა სახლი და ვერ წარმოედგინა, რომ ინგლისი ასე შორს იყო, რომ აღარც მამამისი იყო ცოცხალი და რომ ვეღარ შეძლებდა დედის დამშვიდებას. ამასთან დაკავშირებით დედოფალი ვიქტორია ჟურნალისტებთან ინტერვიუში ამბობდა:
ალისას დარმშტადტში ჩასვლის შემდეგ ნათელი გახდა, რომ დიდ ჰერცოგს არ სურდა მისთვის ახალი სასახლის აგება, როგორც ამას ბრიტანელები მოითხოვდნენ. ამის მიზეზი ის იყო, რომ ჰესენს არ ჰქონდა ახალი სასახლის მშენებლობისათვის საჭირო სახსრები. მან წყვილს დარმშტადტის ძველ უბანში აჩუქა სახლი, რომელიც თხელი კედლებითა და ცუდი გათბობის სისტემით გამოირჩეოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ახალი გარემო ალისასთვის შეუფერებელი იყო, იგი ცდილობდა არსებულთან შეგუებას და ჰესენში დამკვიდრებას. სამეფო კარის მხატვარ პაულ ვებერისაგან მან მალევე ისწავლა ხატვა, რაც მის ერთ-ერთ საყვარელ თავშესაქცევად იქცა.
1863 წელს პრინცესა ალისამ დატოვა ჰესენი და დიდ ბრიტანეთში დაბრუნდა, რათა დასწრებოდა თავისი ძმის, უელსის პრინც ედუარდისა და პრინცესა ალექსანდრა დანიელის ქორწინებას, რომელიც იყო დანიის მეფე კრისტიან IX-ისა და დედოფალ ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელის ასული, ასევე და რუსეთის იმპერატრიცა დაგმარ დანიელისა, საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და დანიის მეფე ფრედერიკ VIII-ისა. ალექსანდრა ასევე დეიდად და მამიდად ერგებოდა რუსეთის, დანიის, შვედეთის, საბერძნეთის, ნორვეგიისა და სხვა მრავალი ევროპული სახელმწიფოს მონარქს, მათ შორის ალისას მომავალ სიძეს, იმპერატორ ნიკოლოზ II-ს. მინი|პრინცესა ალისა 1860-იან წლებში ამ ვიზიტისას, 1863 წლის 5 აპრილს ალისამ თავისი პირველი შვილი, პრინცესა ვიქტორია ალბერტა ელისაბედ მატილდა მარია გააჩინა. ვინაიდან ბავშვის მონათვლას ვერ გადადებდნენ, ალისა ქალიშვილთან ერთად სასწრაფოდ დააბრუნეს დარმშტადტში, რის გამოც ვერ მოახერხა ძმის ქორწილზე დასწრება. ამის შემდეგ ალისასა და დედამისს შორის ურთიერთობა ძალიან დაიძაბა, რაც მათი სიცოცხლის ბოლომდე გაგრძელდა. ჰესენში ჩასვლიდან მალევე, 1863 წლის მაისში დიდმა ჰერცოგმა ლუდვიგ III-მ ალისასა და მის ქმარს დარმშტადტის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში ახალი რეზიდენცია აჩუქათ კრანიხშტაინის სასახლის სახით. აქ იგი მეორედ დაორსულდა და 1864 წლის 1 ნოემბერს გააჩინა მეორე გოგონაც, პრინცესა ელიზაბეთის სახით, რომელსაც ოჯახში „ელას“ უწოდებდნენ. ალისამ გადაწყვიტა, რომ თავისი ქალიშვილი ძუძუთი გამოეკვება, რამაც დიდად შეაწუხა დედოფალი ვიქტორია. დედოფლის უკმაყოფილებას ისიც აღრმავებდა, რომ ლუდვიგთან და ქალიშვილებთან ერთად ბედნიერად მცხოვრები ალისა საერთოდ აღარ ჩადიოდა ინგლისში.
ავსტრია-პრუსიის ომი და შედეგები
ომის პერიოდში ალისა და ლუდვიგი ხშირად კონტაქტობდნენ. იგი ქმარს მეტი სიფრთხილისკენ მოუწოდებდა. როდესაც პრუსიელებმა დარმშტადტი დაიკავეს, ქალაქში საშინელი პანიკა დაიწყო, რა დროსაც ალისას ლუდვიგის გაგზავნილი ჯარისკაცები იცავდნენ. სწორედ მათ უზრუნველყვეს პრინცესისა და მისი ჩვილი ბავშვის დედაქალაქიდან საიდუმლოდ გაყვანა. რამდენიმე კვირაში ლუდვიგმა შეტყობინება მიიღო, რომლის მიხედვითაც ჰესენი და პრუსია დაზავდნენ. ისინი დარმშტადტში მხოლოდ ამის შემდეგ დაბრუნდნენ. ამის შემდეგ წყვილი ქალაქის საავადმყოფოს ეწვია და მოინახულა დაჭრილები. ვინაიდან ალისა ფლორენს ნაიტინგეილის ახლო მეგობარი იყო, მისი ფონდიდან პრინცესამ დიდი შემოწირულობა მიიღო, რომელიც ჰესენში ახალი ჰოსპიტალების გახსნას მოხმარდა, სადაც ომში დაჭრილებს უფასოდ მკურნალობდნენ. მინი|316x316პქ|პრინცესა ალისა დაახლოებით 1875 წელს. მიუხედავად ომის დასრულებისა და დადებული ზავისა, ჰესენში პრუსიული ჯარები განლაგდა, რაც ალისას ძალიან აწუხებდა. მისი და მისი დის, პრინცესა ვიქტორიას დამსახურებით ოფიციალურმა ბერლინმა ჰესენში ახალი რკინიგზა გაიყვანა და დამატებით, ომის დროს მიყენებული ზარალის ასანაზღაურებლად კომპენსაციის სახით სამი მილიონი ფლორინიც გადაუხადეს. როგორც შემდგომში დედასთან მიწერილი წერილებიდან გაირკვა, პრინცესა ვიქტორია ძალიან ღელავდა თავისი დის „დაჩაგრული პოზიციის“ გამო და ყველაფერს აკეთებდა ამის შესამსუბუქებლად. ალისას მდგომარეობაზე გავლენა იქონია რუსეთის იმპერატორმა ალექსანდრე II-მაც, რომელმაც პრუსიის მეფეს მოსთხოვა ლუდვიგ III-ისა და მისი მემკვიდრეებისათვის შეენარჩუნებინა დიდი ჰერცოგის ტახტი. ეს უფრო იმან გამოიწვია, რომ ალექსანდრე II-ის მეუღლე, რუსეთის იმპერატრიცა მარია ალექსანდროვნა იყო ალისას ქმრის მამიდა, რამაც დიდი ალბათობით გადამწყვეტი როლი შეასრულა ამ საქმეში. მიუხედავად ყველაფრისა, ალისა გაანაწყენა იმ ფაქტმა, რომ პრინცესა ვიქტორია ჩავიდა ჰომბურგში, რომელიც ომამდე ჰესენს ეკუთვნოდა, ომის შემდეგ კი — პრუსიას.
რელიგიური რწმენა
პრინცესა ალისა გერმანიაში ჩასვლიდან მალევე დამეგობრდა თეოლოგ დავიდ ფრიდრიხ შტრაუსთან. იმ პერიოდში იგი ჯერ კიდევ საკამათო და უარყოფითი ფიგურა იყო. 1835 წელს მან გამოაქვეყნა თავისი ნაშრომი „იესოს ცხოვრება“, რომელიც იმას ამტკიცებდა, რომ იესოს სასწაულები არაეფექტური მითებია და რომ ბიბლია არ შეიძლება სიტყვასიტყვით იქნეს განმარტებული, როგორც ღვთის სიტყვა. ეს ნაშრომი კათოლიკურმა, მართლმადიდებლურმა და ლუთერანულმა ეკლესიებმა მაშინვე გამოაცხადეს ერესად. რამდენადაც ცნობილია, ალისას შეხედულებები შტრაუსისას ემთხვეოდა. პრინცესა მიიჩნევდა, რომ თანამედროვე, ანუ ვიქტორიანული საზოგადოება ღმერთს „ადრეული ქრისტიანებისაგან განსხვავებულად“ წარმოიდგენდა. ამის გამო ალისა და შტრაუსი თანამშრომობდნენ, რის გამოც იგი ხშირად სტუმრობდა სასახლეს, რაც პრინც ლუდვიგს დიდად არ მოსწონდა. 1870 წელს შტრაუსს სურდა, რომ ვოლტერისეული რამდენიმე ლექცია ალისასთვის მიეძღვნა, თუმცა შეეშინდა. თეოლოგისა და პრინცესის ურთიერთობის ამბავმა თავად გერმანიისა და პრუსიის დედოფალ ავგუსტას ყურამდეც მიაღწია (ალისას დის, ვიქტორიას დედამთილი), რომელმაც ჰესენის პრინცესას „ ათეისტი “ შეარქვა.
დარჩენილი ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|348x348პქ|პრინცესა ალისა 1873 წლის 29 მაისს ალისას ოჯახში ტრაგედია დატრიალდა. მისი 2 წლის ვაჟი, პრინცი ფრიდრიხი ფანჯრიდან, 20 ფუტის სიმაღლიდან გადავარდა და გარდაიცვალა. ვინაიდან დედისაგან ალისას ჰემოფილიის გენი ჰქონდა, რომელიც ყველა თავის შვილსა და შვილიშვილს გადასცა, მართალია ბავშვი დაცემის შემდეგ გონს მოვიდა, მაგრამ სისხლდენა ვერაფრით შეუჩერეს და გარდაიცვალა. ცნობილია, რომ შვილის სიკვდილის შემდეგ ალისა ღრმა დეპრესიაში ჩავარდა, რომლიდანაც ბოლომდე არასოდეს გამოსულა. ამ ამბიდან ორ თვეში მან დედოფალ ვიქტორიას ასეთი რამ მისწერა:
თავად დედოფალ ვიქტორიას შვილიშვილის, რომელიც არასოდეს ენახა, გარდაცვალება დიდად არ განუცდია, რადგან სამეფო კარი მთლიანად კონცენტრირებული იყო ალისას ძმის, პრინცი ალფრედისა და დიდ მთავარ მარია ალექსანდროვნა რომანოვას ქორწინებაზე, რომელიც იყო რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე II-ისა და იმპერატრიცა მარია ალექსანდროვნას ასული და ამასთან იმპერატორ ალექსანდრე III-ის და. ვინაიდან იმპერატორმა ქალიშვილის ინგლისში, შესამოწმებლად გაგზავნაზე უარი თქვა, ალფრედი და მარია ერთმანეთს შუაში — გერმანიაში შეხვდნენ. ალისამ მხარი დაუჭირა ამ ქორწინების იდეას და დედასთან გაგზავნილ წერილში კიდევ აღნიშნა, თუ როგორ ენატრებოდა ფრიდრიხი.
ფრიდრიხის გარდაცვალებამ ალისა კიდევ უფრო დააახლოვა თავის დანარჩენ შვილებს. 1875 წელს მან გლოვა დაასრულა და კვლავ შეუდგა თავისი წოდებრივ-წარმომადგენლობითი მოვალეობების შესრულებას. ასევე აქტიური ურთიერთობა შეინარჩუნა რეფორმატორ ოქტავია ჰილთან. თუმცაღა, ამ წლების განმავლობაში ალისას ქმართან ურთიერთობა გაუფუჭდა. საშვილოსნოს არეში გახშირებული ტკივილების გამო, 1876 წელს იგი ბრიტანეთში გაემგზავრა სამკურნალოდ, სადაც იგი თავის საყვარელ ბალმორიალის სასახლეში გაჩერდა. იმავე წლის 3 ოქტომბერს მან ლუდვიგს სასოწარკვეთილი წერილი გაუგზავნა:
ალისას და ლუდვიგის, როგორც დიდი ჰერცოგისა და ჰერცოგინიის დარმშტადტში დაბრუნებას დიდი ზეიმი მოჰყვა ქალაქში, რასაც არ იგი არ მოელოდა. ამასთან, ახალ წოდებასთან ერთად მან მთელი რიგი მოვალეობებიც მიიღო, რაც როგორც დედოფალთან გაგზავნილი წერილიდან ირკვევა, მას „ძალიან აშინებდა“. ალისა ცდილობდა, რომ როგორმე შეესრულებინა Landesmutter-ის (გერმანულად ნიშნავს „ხალხის დედას“) ფუნქცია, თუმცა რბილი ხასიათის გამო არ გამოსდიოდა. ასევე დედოფალ ვიქტორიასთან გაგზავნილი წერილიდან ირკვევა, რომ მისი მოვალეობები იყო „იმაზე გაცილებით მეტი, ვიდრე შეეძლო“. მის მდგომარეობას კიდევ უფრო არამყარს ხდიდა თავისი ქმრის ბიცოლის, წინამორბედი დიდი ჰერცოგის ქვრივის, მატილდა კაროლინა ბავარიელის მიერ გავრცელებული ჭორები. ამის პარალელურად, „სიმხდალის“ გამო დედისაგან ალისამ კრიტიკით აღსავსე წერილი მიიღო, რამაც საშინლად იმოქმედა მასზე. არსებული მდგომარეობით ალისა იმდენად უბედური იყო, რომ ქმარს ასეთი რამ მისწერა:
მიუხედავად იმისა, რომ ალისას სურდა ხელოვნებასა და მეცნიერებაში ჩართულიყო, მას თავისი მოვალეობების ტვირთი და საზოგადოებრივი პროტოკოლი ამის საშუალებას არ აძლევდა. 1877 წელს ალისამ შობაზე დიდი დღესასწაული მოაწყო, რომელიც განსაკუთრებით თავის უმცროს ქალიშვილებს — ალიქსსა და მარიას მიუძღვნა. ოჯახური მოვალეობებით გადაღლილი ალისა 1878 წლის იანვარში თავისი დისწულის, პრინცესა შარლოტა პრუსიელის ქორწილში დასასწრებად ჩავიდა ბერლინში, სადაც მოინახულა და და განიტვირთა. 1878 წლის შემოდგომაზე დედოფალმა ვიქტორია ალისა და მისი ოჯახი თავისთან მიიწვია დასასვენებლად, სადაც დედა-შვილი საბოლოოდ შერიგდა.
უკანასკნელი თვეები და გარდაცვალება
მარცხნივ|მინი|322x322პქ|ალისა ქმართან და შვილებთან ერთად 1878 წელს გერმანიას დიპტერიის ეპიდემია მოედო, იმავე წლის ნოემბერში კი ჰესენის დიდი ჰერცოგის ოჯახშიც შეაღწია. ალისას უფროსი ქალიშვილი, პრინცესა ვიქტორია 5 ნოემბრის საღამოს ძლიერი კისრის ტკივილს უჩიოდა, იმავე საღამოს კი ექიმებმა მას დიპტერიის დიაგნოზი დაუსვეს. მეორე დილით ექიმებმა დიპტერიის დიაგნოზი დაუსვეს ალისას დანარჩენ შვილებს: ალიქსას, მარიას, ირინესა და ერნესტს. სულ მალე დაინფიცირდა ლუდვიგ IV-ც. პრინცესა ელიზაბეთი ერთადერთი ბავშვი იყო, რომელიც არ დაავადებულა, ამიტომაც მათ იგი სასწრაფოდ გააგზავნეს პრინცესა ელიზაბეთ პრუსიელთან, ალისას დედამთილთან, რომელიც სამეფო კარისგან შორს ცხოვრობდა.
მემკვიდრეობა
მინი|263x263პქ|ალისას მემორიალი უაითის კუნძულზე არსებულ ქალაქ უიპინგჰეიმის წმინდა მილდრედის ეკლესიაში, დიდი ბრიტანეთი.ს 1869 წელს ალისამ დარმშტადტში დააარსა ალის-ჰოსპიტალი, რომელშიც ქალაქის ავადმყოფებსა და ომში დაშავებულებს მისი ხარჯებით მკურნალობდნენ. ეს ჰოსპიტალი მისი გარდაცვალების შემდეგ ძლივსღა არსებობდა და მცირედი შემოწირულობებით განაგრძობდა მუშაობას. 1953 წელს აქ მისმა შვილიშვილმა, ერლმა ლუდვიგ მონბატენმა ლექცია წაიკითხა. მისი ლექციის ძირითადი ნაწილი სწორედ ალისას მიეძღვნა, რა დროსაც განაცხადა: „მისთვის უმთავრეს ღირებულებად ყოველთვის ადამიანი რჩებოდა, რომელთათვისაც იგი თავდადებული იყო და ცდილობდა მათ ყველანაირად დახმარებოდა ომსა თუ გაჭირვებაში.“ ალისას სახელობისა და მის მიერ დაარსებულ დაწესებულებათა სიაში შედის „ალისას ქალთა ორგანიზაცია“ და „ინდუსტრიული საზოგადოება“, რომლებიც მიმართულნი იყვნენ ქალებში განათლების დონის ამაღლებისაკენ. ეს ორგანიზაცია უზრუნველყოფდა ქალების პროფესიულ გადამზადებასაც, თუმცა მხოლოდ ორი განხრა ჰქონდა: საექთნო და სამასწავლებლო.
შთამომავლობა
ალისას შთამომავლებმა დიდი როლი შეასრულეს მსოფლიოს ისტორიაში. მისი მეოთხე ქალიშვილი, ალიქსი ცოლად გაჰყვა რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ II-ს და რუსეთის უკანასკნელი იმპერატრიცა გახდა ალექსანდრა ფეოდოროვნას სახელით. სწორედ ალისას გენით გადასცა მან თავის ვაჟს, ცარევიჩ ალექსეის ჰემოფილიის გენი. მოგვიანებით, 1918 წელს ბოლშევიკებმა ალექსანდრაცა და მისი ქმარ-შვილიც ბოლშევიკებმა დახვრიტეს. ასევე მათ მოკლეს ალისას კიდევ ერთი ქალიშვილი, პრინცესა ელიზაბეთი, რომელიც ასევე რუსეთის საიმპერატორო კარზე იყო გათხოვილი. ასევე ალისას შვილიშვილი იყო ინდოეთის უკანასკნელი გუბერნატორი ლუდვიგ მონბატენი და თავად შვედეთის დედოფალი ლუიზა მონბატენი, თუმცა მისი გენი შვედეთის მეფეებს არ აქვთ, ვინაიდან დედოფალ ლუიზას შვილები არ ჰყოლია. გარდა ამისა, სწორედ ალისას შვილიშვილია საბერძნეთისა და დანიის პრინცი, ედინბურგის ჰერცოგი ფილიპე, დიდი ბრიტანეთის დედოფალ ელისაბედ II-ის ქმარი, რომლის ხაზითაც ალისას შთამომავლები არიან უელსის პრინცი ჩარლზი, კემბრიჯის ჰერცოგი უილიამი და სასექსის ჰერცოგი ჰენრი. ასევე მის პატივსაცემად ერქვა სახელი ჰერცოგი ფილიპეს დედას, პრინცესა ალისა ბატენბერგელს, რომელიც ალისას უფროსი ქალიშვილის, პრინცესა ვიქტორიას შვილი იყო.
გერბი
ცენტრი|მინი|361x361პქ|ალისას სამეფო გერბი. აღსანიშნავია, რომ ბევრი სხვა დიდგვაროვნისგან განსხვავებით, ქორწინებისა და ტიტულების დამატების შემდეგ მისი გერბი არ შეცვლილა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 25 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1843 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1878 კატეგორია:ბრიტანეთის პრინცესები კატეგორია:საქსენ-კობურგის და გოთას დინასტია (გაერთიანებული სამეფო)
ალ-ჰაჯიბის ნაჰია
ალ-ჰაჯიბი (არაბ. ناحية الحاجب‎‎) — სირიის ალეპოს მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ალ-ჰაჯიბი პროვინციაში დაახლოებით 10 408 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 260,16 კმ².
პიედრასი
პიედრასი (Piedras) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ტოლიმის დეპარტამენტში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტოლიმის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მსოფლიო ჩემპიონატი სნუკერში 2002
მსოფლიო ჩემპიონატი სნუკერში 2002 (2002 World Snooker Championship, აგრეთვე ცნობილია, როგორც 2002 Embassy World Snooker Championship — სპონსორის სახელწოდების მიხედვით) — მთავარი ტურნირი სნუკერის სამყაროში. ჩატარების ადგილი — შეფილდი, კრუსიბლის თეატრი (ინგლისი). ტურნირის გამარჯვებული გახდა პიტერ ებდონი, რომელმაც ფინალში დაამარცხა სტივენ ჰენდრი ანგარიშით 18:17.
შიშლის რაიონი
შიშლი (Şişli) — სტამბოლის 39 რაიონიდან ერთ-ერთია. მდებარეობს ქალაქის ევროპულ მხარეს, ესაზღვრება ბეშიქთაშს აღმოსავლეთში, სარიერს ჩრდილოეთში, ეიუფს და ქაღითჰანეს დასავლეთში და ბეიოღლუს რაიონს სამხრეთში. 2009 წელს, შიშლის მოსახლეობა 316.058 კაცს შეადგენდა.
ისტორია
1800-იან წლებამდე, შიშლი ითვლებოდა ქალაქგარედ, გამოიყენებოდა სანადიროდ და სოფლის მეურნეობისთვის და დასვენებისთვის. იგი შეიქმნა, როგორც საშუალო კლასის საცხოვრებელი რაიონი ოსმალეთის იმპერიის ბოლო და თურქეთის რესპუბლიკის ადრეული წლების განმავლობაში (მე-19 და მე-20 საუკუნეებში). ფრანგულ კულტურას დიდი გავლენა ჰქონდა ამ პერიოდში და ამიტომ შიშლის ფართო გამზირს აქვს ევროპული სახეს; დიდი ქვის შენობები, მაღალი ჭერით და რკინის აივნით, პატარა ლიფტები კიბეებს შუა და ასე შემდეგ. შიშლის მოსახლეობის სავაჭრო საშუალო კლასი შედგებოდა ებრაელებისგან, ბერძნებისგან და სომხებისგან, ასევე თურქებისგან, შიშლიში ბევრი სახლი აშენდა ბიოღლუს 1873 წლის ხანძრის შემდეგ. დღესდღეობით ბევრი ადგილობრივი სომხური სათვისტომოს ოჯახი ცხოვრობს შიშლის ქურთულუშის სამეზობლოში. ეს ადგილი ასევე პოპულარული იყო ლევანტინელებს შორის, რომლებიც სავაჭრო ოჯახები იყვნენ ამ პერიოდში. შიშლი იზიდავდა ბევრ ემიგრანტებს საბერძნეთიდან და ბალკანებიდან. მე-19 საუკუნის ბოლოს, შიშლი იყო ერთ-ერთი პირველი ტერიტორია, რომელსაც მიეწოდა დენი და ბუნებრივი აირი, აგრეთვე გაიყვანეს ტრამვაის ხაზი. ამ პერიოდში აქ ასევე აშენდა დიდი საავადმყოფო.
მსოფლიო ჩემპიონატი სნუკერში 2002
ფინალი
პიტერ ებდონი 18:17 სტივენ ჰენდრი
შიშლის რაიონი
ისტორია
1920 წელს თურქეთის რესპუბლიკის დაფუძნების შემდეგ, უფრო და უფრო დიდი შენობები აშენდა ფართო გამზირების გასწვრივ, როგორიცაა ჰალასკარგაზის გამზირი (Halaskargazi Caddesi), რომელიც არის ძირითადი გზა და გადის შიშლის შუაში, თავისი პატარა არკებით, მაღალი შენობების ქვემოთ მაღაზიებით, ბინებით და ოფისებით. რესპუბლიკის დროს, ტერიტორია ჯერ კიდევ საშუალო კლასის რეზიდენცია იყო, ხოლო მოვაჭრეები გახდნენ მწერლებად და პოეტებად, ასევე შიშლიმ შეიძინა თეატრები, კაფეები და სხვა კულტურული კეთილმოწყობა. 1950 წელს შიშლიში აშენდა სასტუმრო Hilton Istanbul Bosphorus. 1950 წლიდან მოყოლებული ანატოლიის მოსახლეობამ დაიწყო გადაადგილება სტამბოლის მიმართულებით სამუშაოდ. უმეტეს შემთხვევაში, ისინი უკანონოდ აშენებდნენ სახლებს თავისთვის, იმ მიწებზე, რომლებიც მთავრობის საკუთრებაში იყო, ასე გაჩნდა გეჯექონდუები (ფაველები).
შიშლის ცენტრი დღეს
დღეს, როდესაც შიშლის მდიდარი ელიტა გადავიდა საცხოვრებლად ქალაქგარეთ, გრანდიოზული გამზირის დიდ შენობებში განლაგებულია ოფისები, ბანკები და სავაჭრო ცენტრები. 1970-იან წლებში ყველაზე ძველი შენობები დაანგრიეს და ააშენეს ახლები, რომლებიც ალბათ ნაკლებად აღსანიშნავია თავისი სტრუქტურით. გამზირის უკანა ქუჩები კვლავ საცხოვრებელია და ბევრი სამუშაო კლასის ოჯახები და სტუდენტები, აქ ცხოვრობენ. შიშლი დღეს სტამბოლის ერთ-ერთი ცენტრალური რაიონია, რომელიც იზიდავს ბევრ ტურისტს.
მსოფლიო ჩემპიონატი სნუკერში 2002
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონატი სნუკერში კატეგორია:2002 წელი სნუკერში
შიშლის რაიონი
ბიზნესი და შოპინგი
როგორც ქალაქის ცენტრალური რაიონი, მას კარგად ემსახურება საზოგადოებრივი ავტოტრანსპორტი და სხვა ინფრასტრუქტურა, შიშლი არის სავაჭრო ცენტრი, ბევრი სავაჭრო ცენტრებით. მთავარი გზის მეშვეობით შიშლი უკავშირდება ცათამბჯენების მიკრორაიონებს: მეჯიდიექოის, გაირეთეფეს და ლევენთს, ხოლო მთელი გზა აშენებულია საოფისე შენობებით. ევროპის უმსხვილესი და მსოფლიოში სიდიდით მეორე (ურბანული ტერიტორია) სავაჭრო ცენტრი — ჯევაჰირ სტამბოლი (Cevahir İstanbul), მდებარეობს აქ. შიშლიში ასევე ბევრი ცნობილი ძვირი მაღაზიები მდებარეობს. ძირითადად, ისინი მდებარეობენ ელეგანტური და მომხიბლავი ნიშანთაშის ტერიტორიაზე. პარკინგი რაიონის ყველაზე დიდი პრობლემაა, განსაკუთრებით შიშლის ვიწრო ქუჩებში.
შიშლის რაიონში მდებარეობს ასევე ბევრი პრესტიჟული სკოლები და დერსანები (dersane), აგრეთვე რამდენიმე ცნობილი უმაღლესი სასწავლებელი და საღამოს და შაბათის სკოლები, სადაც ხალხი მოდის უმაღლესი სასწავლებლის მისაღებ გამოცდებზე მოსამზადებლად ან ინგლისურის სასწავლოდ.
არსებობს ბევრი ცნობილი კაფეები და რესტორნები, მათ შორის სწრაფი კვების ობიექტები სტუდენტებისა და მყიდველებისთვის.
საინტერესო ადგილები
thumb|[[ტრამპ ტაუერ სტამბოლი (2010), ევროპაში პირველი ტრამპის შენობა.]]
სქოლიო
კატეგორია:სტამბოლის რაიონები
სან-ხოსე-მირანდა
სან-ხოსე-მირანდა (San José Miranda) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, სანტანდერის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.381 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 731 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 55.66 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 85 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
𐕚
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალბანური ასოები (კავკასია)
გიორგი დოკვაძე
გიორგი დოკვაძე (დ. 22 დეკემბერი, 1997, საჩხერე) — ქართველი სპორტსმენი (ძალოსნობა), ჭაბუკებს (U20) შორის ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2016, 56 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ძალოსნები
ჰურაითანის ნაჰია
ჰურაითანი (არაბ. ناحية حريتان‎‎) — სირიის ალეპოს მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ჰურაითანი პროვინციაში დაახლოებით 67 745 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 232,76 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ტეცკანი
ტეცკანი (Teţcani) — სოფელი მოლდოვაში, ბრიჩენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 146 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 776 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრიჩენის რაიონის სოფლები
კრივოი-როგის მეტროტრამი
300px|thumb|სადგური „ზარიჩნა“ კრივოი-როგის მეტროტრამი ანუ კრივიი-რიჰის მეტრო, Криворізьке метро — ნაწილობრივ მიწისქვეშა სწრაფი მსუბუქი სარელსო სატრანსპორტო სისტემა რომელიც ემსახურება ქალაქ კრივიი-რიჰს (კრივოი-როგს), მოსახლეობის რაოდენობით სიდიდით მეშვიდე ქალაქს უკრაინაში.
იმის გამო რომ მისი სადგურების ნაწილი კლასიკურ საბჭოთა ტიპის მიწისქვეშა მეტროს სადგურებს წარმოადგენს, ხოლო მოძრავ შემადგენლობად გამოიყენება ჩვეულებრივი ტრამვაის ვაგონები, მას მეტროტრამს უწოდებენ, კრივი-რიჰის მეტროტრამის ხაზი მთლიანად გამოყოფილია სხვა, ჩვეულებრივი ტრამვაის ხაზებისგან და ქალაქის დანარჩენი ტრანსპორტისგან.
საბჭოთა პერიოდი
კრივიი-რიჰის მეტროტრამის პროექტი შეიქმნა 1972 წელს ხარკოვის ინსტიტუტში «УкркоммунНИИпроект», 1974 წლის ივნისში დაიწყო სამშენებლო სამუშაოები რომელშიც ჩართული იყო სსრკ-ს 40-მდე ორგანიზაცია. მეტროტრამის ერთადერთი ხაზის პირველი მონაკვეთი გაიხსნა 1986 წლის 26 დეკემბერს სადგურებით: „მაიდან პრაცი“, „ჟოვტნევა“, „მაიდან არტიომა“ და სრულდებოდა დროებითი მოსაბრუნებელი მარყიჟით სადგურ „მუდრიონასთან“.ხაზს ემსახურებოდა 7 მატარებელი (2-3 ტრამვაის ვაგონისგან შემდგარი შემადგენლობები). ხაზის მეორე რიგი გვირაბების დატბორვისა და ფინანსური კრიზისის გამო დაგვიანებით გაიხსნა 1988 წლის 13 თებერვალს, ეს სადგურებია: „ბუდინოკ რად“, ცალი ლიანდაგით სადგურამდე „ძერჟინსკა“. 1989 წლის 2 მაისს გაიხსნა სადგურები: „პროსპეკტ მეტალურჰივ“, „კილცევა“.
ვილიაფრანკა
ვილიაფრანკა (Villafranca) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რიბერა-აგრა-არაგონის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 46,43 კმ². მოსახლეობა — 2883 კაცი (2020 წ.).
კრივოი-როგის მეტროტრამი
დამოუკიდებლობის პერიოდი
1992 წელს დაიწყო მესამე რიგის მშენებლობა ჩრდილოეთის მიმართულებით. ახალი ხაზი ოფიციალურად გაიხსნა 1999 წლის 26 ოქტომბერს. ახალ მონაკვეთზე 4 სადგურიდან მოქმედებდა მხოლოდ 2: „ზარიჩნა“ და „ინდუსტრიალნა“, შუალედური სადგურები დარჩა მშენებლობის ეტაპზე და ასევე ჩატარდა სადგურ „მაიდან პრაცი“ რეკონსტრუქცია. ახალი მონაკვეთი ძველს მიუერთდა ისე, რომ საჭირო გახდა ახალი, № 2 მარშრუტის დანიშვნა. ახალ მონაკვეთზე მოსახვედრად ტრამვაის შემადგენლობებს უწევთ სადგურ „მაიდან პრაცისთვის“ გვერდის ავლა (სადგურ „მაიდან პრაცის“ ბაქანი მდებარეობს მთავარი ხაზის გვერდით, მოსაბრუნებელ წრეზე). 2000 წლის 19 ივნისს გაიხსნა სადგური „ელეკტროზავოდსკა“. 2001 წლის 19 მაისს — სადგური „მისკა ლიკარნია“. სადგური „ვოვნოპრიადილნა“ დაკონსერვდა. 2007 წლის 28 თებერვალს სადგურ „ჟოვტნევას“ გადაერქვა სახელი და ეწოდა „იმენი ჰუტოვსკოჰო“. 2012 წელს დაიწყო მეტროტრამის ინტეგრაცია დანარჩენ ტრამვაის ქსელთან და სადგურ „კილცევასთან“ ის დამატებითი ლიანდაგით მიუერთდა ჩვეულებრივი ტრამვაის ქსელს, რის შემდეგაც შეიქმნა ახალი მარშრუტი. 2012 წლის აგვისტოში მოხდა სადგურ „კილცევას“ რეკონსტრუქცია და ჩასხდომა-გადმოსხდომა ხდება ერტი ბაქნიდან. შექიმნა ახალი მარშრუტი #3 „ზარიჩნა“ - „კილცე კმკ“. 2016 წელს დეკომუნიზაციის კანონის მიღების შემდეგ სახელი შეეცვალა სამ სადგურს: „იმენი ჰუტოვსკოჰო“ გახდა „სონიაჩნა“; „მაიდან არტიომას“ (არტიომ სერგეევის სახელობის) დაერქვა „ვეჩირნი ბულვარ“; სადგურ „ძერჟინსკას“ (ფელიქს ძერჟინსკის სახელობის) დაერქვა „მუდრიონა“.
ვილიაფრანკა
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
კრივოი-როგის მეტროტრამი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: კონკურს „ვიკიგაზაფხული 2022-ის“ სტატიები კატეგორია: ტრამვაის ქსელები ქალაქების მიხედვით კატეგორია: ტრანსპორტი უკრაინაში‎
პეტროვკა (სტერლითამაქის რაიონი)
პეტროვკა  (Петровка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 61 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 48 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 48 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (88%).
სქოლიო
კატეგორია:სტერლითამაქის რაიონის სოფლები
პალას დინასტია
300px|მინი|პალას იმპერია პალას დინასტია (ბანგლა: পাল pal) — შუა საუკუნეების ბუდისტი მონარქები ბენგალიასა და ბიჰარიში. დინასტიის მეორე შტო მთავრობდა სახელმწიფო კამარუპაში 900 -1100 წწ. დინასტიის დამაარსებელი გოპალა, დარანატის ცნობით, არჩეულ იქნა 750 წელს არჩეულ იქნა ქალაქ გაურში საერთო კრებაზე. მისმა მემკვიდრეებმა განავრცეს ქვეყანა ჩრდილოეთით პენჯაბამდე, დასავლეთით კამბეის ყურემდე. მოგვიანებით, ჩრდილოეთით პალას იმპერიის გაფართოება შეაჩერეს რაშტრაკუტებმა და პრატიხარებმა. ბენგალიის მმართველმა პალას დინასტიის უკანასკნელმა წარმომადგენელმა 1147 წელს დაკარგა სამეფო.
ისტორიაში პალას საგვარეულო შევიდა როგორც ბუდიზმის მფარველი. სწორედ ამ საგვარეულომ გაავრცელა ბუდიზმი ტიბეტში. პალას მფარველობის ქვეშ ბუდიზმის სკოლამ განიცადა აყვავება ნეპალში. მათ მიერ აგებულმა ბუდისტურმა ძეგლებმა ნგრევა განიცადეს ჩრდილოეთ ინდოეთში ისლამის შემოსვლის შემდეგ. შემორჩენილი ძეგლებიდან აღსანიშნავია სტუპა და პაჰარპურეს ბიჰარა. ეს უკანასკნელი წარმოადგენს მსოფლიოს ლულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ინდური დინასტიები კატეგორია:ინდოეთის ისტორია კატეგორია:სახელმწიფოები ინდოეთის ისტორიაში კატეგორია:ყოფილი იმპერიები კატეგორია:აზიის ისტორიული სახელმწიფოები
კარლინდა
კარლინდა (Carlinda) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 290 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტა-ფლორესტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 990 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.59 კმ²-ზე. ფართობი 2 393 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ღანდურის ნაჰია
ღანდურა (არაბ. ناحية غندورة‎‎) — სირიის ალეპოს მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ღანდურა პროვინციაში დაახლოებით 17 314 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 290,95 კმ².
ჯეიჰუნ ჰაჯიბეილი
ჯეიჰუნ ჰაჯიბეილი (Ceyhun Əbdül Hüseyn oğlu Hacıbəyli; 1891 წლის 3 თებერვალი, შუშა — 1962 წელი, პარიზი) — აზერბაიჯანელი პუბლიცისტი და საზოგადოებრივი მოღვაწე, აზერბაიჯანული ემიგრაციის წარმომადგენელი, ცნობილი აზერბაიჯანელი კომპოზიტორის უზიერ ჰაჯიბეკოვის ძმა.
ბიოგრაფია
ჯეიჰუნ ჰაჯიბეილი დაიბადა 1891 წელს ქალაქ შუშა. შუშაში დაამთავრა რუსულ-თათრული სკოლა და სწავლა გააგრძელა ბაქოში. შემდგომ გაემგზავრა სანქტ-პეტერბურგის საიმპერატორო უნივერსიტეტში იურიდიულ ფაკულტეტზე სწავლის გასაგრძელებლად. პეტერბურგის შემდეგ, ჰაჯიბეილი მიემგზავრება საფრანგეთში, პარიზში აბარებს სორბონის უნივერსიტეტში. XX საუკუნის დასაწყისში ჯეიჰუნ ჰაჯიბეილი აქტიურად თანამშრომლობს ბაქოურ პრესასთან. გაზეთებში «კასპია», «ირშარდი» და «ტარაგში» გამოცემული სტატიების გარდა ის აგრეთვე დაკავებული იყო რუსულენოვანი ბაქოში გამოშვებული გაზეთი «აზერბაიჯანი»-ის რედაქტირებით.
აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის შექმნის შემდგომ ჰაჯიბეილი დაინიშნა გაზეთ «აზერბაიჯანი»-ის — მთავრობის ოფიციალური ბეჭვდითი ორგანოს რედაქტორად. 1919 წელს ალიმარდან-ბექის ხელმძღვანელობით წარმოდგენილი აზერბაიჯანის დელეგაციის შემადგენლობაში ჯეიჰუნ ჰაჯიბეილი გაემგზავრა საფრანგეთში ვერსალის მსოფლიო კონფერენციაში მონაწილეობის მისაღებად. 1920 წელს, როდესაც აზერბაიჯანის დემოკრატიულმა რესპუბლიკამ შეწყვიტა არსებობა, ის არ დაბრუნდა აზერბაიჯანში და სიცოცხლის ბოლომდე ცხოვრობდა საფრანგეთში, სადაც აზერბაიჯანის ისტორიისა და კულტურის პროპაგანდის აქტიური საქმიანობა გააჩაღა. აზერბაიჯანელი პოეტების: ვილადის, ნაბატის, კასუმბექის, ზაქირასა და სხვათა უამრავი ლექსი ითარგმნა მის მიერ ფრანგულ ენაზე. მის კალამს ეკუთვნის მთელი რიგი სტატიები, დაწერილი სხვადასხვა ფილოლოგიურ და ლიტერატურათმცოდნეობის თემაზე («ხაფიზ შირაზი», «ფირდოუსის ცხოვრება», «აზერბაიჯანელი პოეტი ქალები» და სხვანი). საფრანგეთში ცხოვრების განმავლობაში ჰაჯიბელიმ გამოაქვეყნა თავისი სტატიები სხვადასხვა ფრანგულ ჟურნალებსა და გაზეთებში, უშუალო მონაწილეობას ღებულობდა რადიო «თავისუფლების» აზერბაიაჯნული რედაქციის შექმნაში. აქტიურად თანამშრომლობდა კავკასიურ საზღვარგარეთულ პრესაში, შედეგად პარიზში დაარსებულ ჟურნალ «კავკაზ»-თან, რომელიც შემდგომ პარიზში და მიუნხენში გამოდიოდა ჟურნალი «აზერბაიჯანი»-ის სახით. 1925 წელს დიად ფრანგულ ლოჟაში პარიზულ ლოჟაში კავკასიის წარმომადგეენელთათვის შექმნილ საზოგადოებაში «ოქროს საწმისი», მასონად იქნა ნაკურთხი.
ჰაჯიბეილი არის ბევრი საავტორო ნოველებისა და მოთხრობების, აზერბიაჯანის ისტორიის, ენისა და ლიტერატურისადმი მიძღვნილი სამეცნიერო შრომებისა და სტატიების ავტორი. მისი ნოველა «ჰაჯი კარიმის დილა» გამოქვეყნებული იყო გაზეთ «კასპიაში». აგრეთვე ის იყო კვლევების «ბაბეკი და არანის უძველესი სახელმწიფო», «ქალაქების ბაქოსა და ბარდის ისტორია», ირანელი პოეტების ა. ფირდოუსისა და შირაზის შემოქმედებისადმი მიძღვნილი სტატიების ავტორი. ერთ-ერთი ყველაზე ძვირფასი მისი შრომებიდან არის «ყარაბახის დიალექტისა და ფოლკლორის» კვლევა, რომელიც გამოცემული იყო პარიზში «ორი სამყაროს ჟურნალში» 1934 წელს. ამ ჟურნალის გვერდებზე დატანილ იქნა მისი კიდევ ორი შრომა: «აზერბაიჯანის ისტორიიდან. აბასკული აგა ბაკიხანოვი» და «სსრკ ინტელექტუალური პოტენციალი». ჯეიჰუნ ჰაჯიბეილის განსაკუთრებული
ყურადღება მიიზიდა ქალთა თვითგამოვლინებისა და თანასწორობის პრობლემებმა, მათმა როლმა საზოგადოებრივ საქმიანობასა და სოციალურ ბრძოლაში. 1959 წელს სსრკ-ს შესწავლის ინსტიტუმა მიუნხენში გამოაქვეყნა მისი კვლევის შედეგები — წიგნი დასახელებით «ანტიისლამური პროპაგანდა და მისი მეთოდები აზერბაიჯანში». ჯეიჰუნ ჰაჯიბეილი გარდაიცვალა 1962 წელს პარიზში და იქვე იქნა დაკრძალული.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული არისტოკრატია კატეგორია:აზერბაიჯანელი მთარგმნელები კატეგორია:აზერბაიჯანელი მწერლები კატეგორია:აზერბაიჯანელი ჟურნალისტები კატეგორია:აზერბაიჯანელი დიპლომატები კატეგორია:ფრანგი ფილოლოგები
ნიკა დონღვანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1999 კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები
პლანადასი
პლანადასი (Planadas) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ტოლიმის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 442 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 446 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტოლიმის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
კაპიტან-დი-კამპუსი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 953 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.5 კმ²-ზე. ფართობი 592 167 კმ²-ია.
𐕛
— კავკასიის ალბანეთის დამწერლობის ასო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალბანური ასოები (კავკასია)
დენიელ ბეშიელ უორნერი
დენიელ ბეშიელ უორნერი (Daniel Bashiel Worner; დ. 19 აპრილი 1815, მერილენდი, აშშ — გ. 1 დეკემბერი 1880, ლიბერია) — ლიბერიის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ქვეყნის მესამე პრეზიდენტი 1864-1868 წლებში და მეხუთე ვიცე-პრეზიდენტი 1860-1864 წწ.
ბიოგრაფია
დენიელ უორნერი დაიბადა აშშ-ში, მერილენდის შტატში, აფრო-ამერიკელის ოჯახში. მისი მამა ყოფილი მონა იყო, რომელმაც თავისუფლება მოიპოვა უორნერის დაბადებამდე ერთი წლით ადრე.
უორნერის დაბადების თარიღი უცნობია, ზოგიერთი წყარო მიუთითებს 1815 წლის 19 აპრილს. ამერიკული საკოლონიზაციო საზოგადოების მიხედვით იგი ცხრა წლისა იყო, როდესაც 1823 წელს მისი ოჯახი დასახლდა ლიბერიაში. ამ მონაცემებით მისი დაბადების წლად შესაძლებელია მივიჩნიოთ 1814 წელი.
როგორც ლიბერიული ელიტის წარმომადგენელი, იგი იყო ლიბერიის წარმომადგენელთა პალატისა და ლიბერიის სენატის წევრი. 1877 წელს გახდა ამერიკული საკოლონიზაციო საზოგადოების აგენტი.
დენიელ ბეშიელ უორნერი არის ლიბერიის ეროვნული ჰიმნის ავტორი, რომელიც ოფიციალურად მიიღეს 1847 წელს დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ.
პრეზიდენტობა
უორნერის საქმიანობის მთავარი საზრუნავი იყო კავშირების დამყარება ადგილობრივ მოსახლეობასთან. მან მოაწყო პირველი ექსპედიცია ჯუნგლებში ბენჟამინ ანდერსონის მეთაურობით.
1868 წელს ანდერსონი გაიგზავნა ლიბერიის სიღრმეში ადგილობრივ მეფე მუსარდოსთან ხელშეკრულების დასადებად. გზადაგზა იგი აკეთებდა ჩანაწერებს, აღწერდა მოსახლეობას და ბუნებრივ რესურსებს. ანდერსონის ინფორაციაზე დაყრდნობით ლიბერიის მთავრობამ დაამყარა კონტროლი ლიბერიის შიდა ტერიტორიებზე.
კასტელუ-დუ-პიაუი
კასტელუ-დუ-პიაუი (Castelo do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 239 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 336 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.01 კმ²-ზე. ფართობი 2 035 193 კმ²-ია.
კეტრინ ლავ ნიუტონი
კეტრინ ლავ ნიუტონი (Kathryn Love Newton; დაიბადა 8 თებერვალს, 1997 წელი, ორლანდო, ფლორიდა, აშშ) - ამერიკელი მსახიობი. იგი ცნობილია როლებში, როგორც ლუიზა ბრუკსი, CBS- ის კომედიურ სერიალში გარი გაუთხოვარი (2008–2010), აბიგაილ კარლსონი HBO– ს საიდუმლოებით მოცულ დრამატულ სერიალში დიდი პატარა ტყუილები (2017–2019) და ალი პრესმანი Netflix-ის დრამატულ სერიალში საზოგადოება (2019), იგი ასევე ცნობილია კლერ ნოვაკის როლში სერიალ ზებუნებრივში (2014–2018) და ჯოანი კლარკის როლში სერიალებში Halt and Catch Fire (2016–2017). ნიუტონმა ასევე ითამაშა კომედიურ ფილმში ცუდი მასწავლებელი (2011), საშინელებათა ფილმში პარანორმალური მოვლენა 4 (2012), რისთვისაც მიიღო ახალგაზრდა შემსრულებლის ჯილდო. ის ასევე არის კომედიურ დრამატულ ფილმში Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017), კომედიური ფილმში Blockers (2018), დრამატული ფილმში ბენი დაბრუნდა (2018), სამეცნიერო – ფანტასტიკა საიდუმლოებით მოცულ კომედიაში Pokémon Detective Pikachu (2019) და კომედიური ფილმი Freaky (2020)
ადრეული ცხოვრება და კარიერა
ნიუტონი დაიბადა ორლანდოში, ფლორიდის შტატში, რობინისა და დევიდ ნიუტონების ოჯახში. მან კარიერა ოთხი წლის ასაკში დაიწყო, მისი დებიუტი შედგა სერიალში All My Children, კოლბი მარიან ჩენდლერის როლში - 2001 წლიდან 2004 წლამდე. ამასობაში, მან ასევე ითამაშა ორ მოკლემეტრაჟიან ფილმში, Abbie Down East (2002) და Bun -Bun (2003). 2008 წელს ნიუტონმა შეასრულა ლუიზა ბრუკსის როლი CBS სატელევიზიო სერიალში გარი გაუთხოვარი. როდესაც იგი თორმეტი წლის იყო, მისი ოჯახი გადავიდა ლოს-ანჯელესში, სადაც იგი სწავლობდა ნოტრემის სახელობის საშუალო სკოლაში. 2010 წელს ნიუტონმა მოიგო ორი ახალგაზრდა შემსრულებლის ჯილდო "სატელევიზიო კომედიის საუკეთესო შესრულებისთვის" და "სერიალის საუკეთესო შესრულება (კომედია ან დრამა)" - გარი გაუთხოვარისთვის. ნიუტონმა ითამაშა ჩეიზ რუბინ-როსის როლი 2011 წელს ფილმში ცუდი მასწავლებელი კამერონ დიასთან ერთად. მას ჰქონდა მთავარი როლი, 2012 წლის ფილმში პარანორმალური მოვლენა 4 და მოიგო ჯილდო ახალგაზრდა შემსრულებლის 34-ე დაჯილდოებაზე ამ ფილმისთვის. მე -10 სეზონიდან მას ჰქონდა განმეორებითი როლი კლერ ნოვაკის როლში ფილმ ზებუნებრივიში. 2017 წელს ნიუტონი გამოჩნდა HBO -ს სერიალში დიდი პატარა ტყუილები. მას ასევე ჰქონდა მთავარი როლები ფილმებში T hree Billboards Outside Ebbing, Missouri და ბენი დაბრუნდა. ნიუტონი თამაშობს ლუსის როლს 2019 წლის ბლოკბასტერში Pokémon Detective Pikachu. იგი ასევე ასრულებს მთავარ როლს Netflix- ის საიდუმლოებით მოცულ დრამატულ სერიალში საზოგადოება, რომლის პრემიერა შედგა 2019 წლის 10 მაისს. 2020 წელს მან ითამაშა საშინელებათა კომედიურ ფილმში Freaky. ის ასევე გამოჩნდება ფილმში „ პატარა სრულყოფილი ნივთების რუკა “, რეჟისორი იან სამუელსი.
პირადი ცხოვრება
ნიუტონი ბავშვობიდან თამაშობს გოლფს. მან ტურნირებში თამაში 8 წლის ასაკში დაიწყო. ნიუტონმა დაამთავრა ნოტრემის საშუალო სკოლა 2015 წელს. იგი იყო ნოტრემის უმაღლესი სკოლის გოგოების გოლფის გუნდის წევრი. მას ჰყავს სამი პუდელი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 8 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები
სანტაკარა
სანტაკარა (Santacara) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რიბერა-აგრა-არაგონის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 34,3 კმ². მოსახლეობა — 870 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
მაჰმუდქენდი
მაჰმუდქენდი (Mahmudkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შარურის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 3 950 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:შარურის რაიონის სოფლები
ფიულანე ხათუნი
ფიულანე ხათუნი (დ. 1496 — გ. 1550 ) — ოსმალეთის სულთნის სულეიმან I-ის პირველი ხარჭა. შეჰზადე მაჰმუდის დედა.
სან-ხუან-დე-ხირონი
სან-ხუან-დე-ხირონი (San Juan de Girón) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, სანტანდერის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 720 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 135 531 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 199.02 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 681 კმ²-ია.
ფიულანე ხათუნი
ბიოგრაფია
ფიულანე ხათუნის ზუსტი წარმოშობა უცნობია. სულეიმანის ჰარემში მაშინ აღმოჩნდა, როდესაც ის სარუჰანის სანჯაყ-ბეი იყო. 1512 წელს სულეიმანს და ფიულანეს შეეძინათ ვაჟი, შეჰზადე მაჰმუდი. მაჰიდევრან სულთნის ჰარემში მოსვლის შემდეგ, ფიულანე აღარ იყო სულეიმანის ფავორიტი ხარჭა. უფრო მეტიც, სულეიმანმა თავის მემკვიდრედ შეჰზადე მუსტაფა გამოაცხადა, რომელიც მაჰიდევრანისგან შეეძინა.
სან-ხუან-დე-ხირონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ფიულანე ხათუნი
ბიოგრაფია
1521 წლის 19 ოქტომბერს შეჰზადე მაჰმუდი ყვავილის ეპიდემიით გარდაიცვალა. ფიულანე ხათუნი ძველ სასახლეში გაგზავნეს, სადაც გაატარა უკანასკნელი დღეები.
სქოლიო
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერია კატეგორია:დაბადებული 1496 კატეგორია:გარდაცვლილი 1550
თომას ბეკეტი
მინი|250პქ|თომას ბეკეტი [[კენტერბერის კათედრალის ვიტრაჟზე]] თომას ბეკეტი (Thomas Becket; დ. 21 დეკემბერი, 1119 (ან 1120), ლონდონი, ინგლისის სამეფო — გ. 29 დეკემბერი, 1170, კენტერბერის კათედრალი) — კენტერბერის არქიეპისკოპოსი 1162 წლიდან გარდაცვალებამდე. იგი რომის კათოლიკური ეკლესიისა და ანგლიკანური საზოგადოების წმინდანია. რომის პაპის მხარდაჭერით ებრძოდა ინგლისის მეფეს, ჰენრი II-ს, რომელსაც ინგლისის სამეფო ძლიერების შესუსტებისა და ეკლესიის უფლებებისა და პრივილეგიების გაზრდის გამო დაუპირისპირდა. მოკლეს მეფის მომხრეებმა, პირდაპირ ტაძარში. სიკვდილის შემდეგ მისი კანონიზაცია პაპმა ალექსანდრე III-მ მოახდინა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1119 კატეგორია:დაბადებული 21 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 29 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1170 კატეგორია:კენტერბერის ეპისკოპოსები კატეგორია:დაბადებული 1120
ტრებისეუცი
ტრებისეუცი (Trebisăuţi) — სოფელი მოლდოვაში, ბრიჩენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 213 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 063 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრიჩენის რაიონის სოფლები
პრადო (ტოლიმა)
პრადო (Prado) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ტოლიმის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 605 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 448 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტოლიმის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
პეროქსიძმარმჟავა
პეროქსიძმარმჟავა — ორგანული ნაერთი ქიმიური ფორმულით CH3CO3H. არის უფერო სითხე დამახასიათებელი მჟავე სუნით, ჰგავს ძმარმჟავის სუნს, არის ძალიან კოროზიული ნივთიერება. პეროქსიძმარმჟავა უფრო სუსტი მჟავაა ვიდრე ძმარმჟავა, რომლის pKa არის 8,2.
წარმოება
პეროქსიძმარმჟავის მიღების ინდუსტრიული მეთოდი მდგომარეობს აცეტალდეჰიდის ავტოდაჟანგვაში: ის წარმოქმნის ძმარმჟავას წყალბადის პეროქსიდით და ძლიერი მჟავა კატალიზატორით:
უსაფრთხოება
პეროქსიძმარმჟავას აქვს ძლიერი კოროზიული თვისება, ამიტომაც ის იწვევს კანის, თვალების და სასუნთქი სისტემის გაღიზიანებას.
სქოლიო
კატეგორია:ორგანული ნივთიერებები კატეგორია:მჟავები
Ultima Underworld: The Stygian Abyss
Ultima Underworld: The Stygian Abyss — პირველი პირის მოქმედებითი როლური ვიდეო თამაში, რომელიც შექმნა Blue Sky Productions-მა (შემდგომში Looking Glass Studios) და გამოსცა Origin Systems-მა 1992 წლის მარტში. თავდაპირველად განკუთვნილი იყო DOS-ის ოპერაციული სისტემისთვის, მაგრამ მოაგვიანებით პორტირებული იქნა FM Towns და NEC PC-98, Windows Mobile და PlayStation-ის პლატფორმებზე.
მოქმედება ვითარდება „Ultima“-ს სერიის ფენტეზის სამყაროში, კერძოდ დიად სტიგიურ უფსკრულში (Great Stygian Abyss) — უზარმაზარი მიწისქვეშეთი, რომელიც ინახავს გაუჩინარებული უტოპიური ცივილიზაციის ნარჩენებს. მოთამაშე აკონტროლებს ავატარს, (სერიის მთავარი პროტაგონისტი), რომელიც ჩადის მიწისქვეშეთში ბარონის მოტაცებული ქალიშვილის მოსაძებნად.
პროექტმა მიიღო მაღალი შეფასებები მიმოხილველებისგან და აღიარებულია ერთ-ერთ საუკეთესოდ ვიდეო თამაშების ისტორიაში. 1992 წელს Origins Award-მა, 1992 წელს დაასახელა საუკეთესო ფენტეზი და სამეცნიერო ფანტასტიკურ ვიდეო თამაშად. მან დიდი გავლენა მოახდინა RPG ჟანრის თამაშების დეველოპერებზე და შთაგონების წყაროდ იქცა კომპანიების Bethesda Softworks და Valve Corporation-ის დიზაინერებისთვის. მისი გავლენით, ასევე შეიქმნა სერიები “Deus Ex“ და „BioShock. საერთო განხილვების საიტზე GameRankings ფლობს 80%.
ის კომერციულად წარუმატებელი აღმოჩნდა, რამაც Origin System-ს აიძულა შეემცირებინა მარკეტინგული ხარჯები თამაშისთვის. თუმცა, დრო და დრო, მისი პოპულარობა გაიზარდა და საბოლოოდ გაყიდვებმა 500,000 ეგზემპლარს მიაღწია. 1993 წლის იანვარში გამოვიდა სიკველი „Ultima Underworld II: Labyrinth of Worlds“. შემუშავაებაში იმყოფება თამაში „Underworld Ascendant“, რომელიც იქნება ორივე ნაწილის გაგრძელბა.
სქოლიო
კატეგორია:1992 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:როლური ვიდეო თამაშები კატეგორია:მოქმედებითი როლური ვიდეო თამაშები კატეგორია:DOS-ის თამაშები კატეგორია:Origins Award-ის გამარჯვებულები კატეგორია:PlayStation-ის თამაშები კატეგორია:ერთმოთამაშიანი ვიდეო თამაშები კატეგორია:Ultima კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკური ვიდეო თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები სქესის არჩევის შესაძლებლობით კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Windows Mobile Professional-ის თამაშები
პეტროპავლოვკა (სტერლითამაქის რაიონი)
პეტროპავლოვკა  (Петропавловка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 12 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 32 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (78%).
Monster Movie (ალბომი)
Monster Movie — გერმანული როკ-ჯგუფ Can-ს სადებიუტო სტუდიური ალბომი, გამოცემული 1969 წელს. ალბომში თავმოყრილია ფსიქოდელიური როკის, ბლუზის, თავისუფალი ჯაზის, მსოფლიო მუსიკის და სხვა ჟანრების მუსიკა, ნაწილობრივ შთაგონებული Velvet Underground-ით, რაც განსაკუთრებით ნათელია სიმღერაში „Father Cannot Yell“.
Monster Movie ჩაიწერა მას შემდეგ, რაც პირველი სტუდიური ჩანაწერების გამოცემაზე არც ერთი ლეიბლი დათანხმებულა.
𐕜
— კავკასიის ალბანეთის დამწერლობის ასო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალბანური ასოები (კავკასია)
მაბატლის ნაჰია
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
აზერბაიჯანის ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი
მუზეუმი დაფუძნდა 1936 წელს და 1943 წელს აზერბაიჯანის თეატრალური და დეკორატიული ხელოვნების ერთ-ერთი დამფუძნებელი, ცნობილი აზერბაიჯანის თეატრის მხატვრის რუსტამ მუსტაფაევის საპატივცემულოდ დასახელდა.