cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კალამბა (ლაგუნა)
ლაგუნის მასშტაბით კალამბა პირველ ადგილზეა მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით. მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელი 2 600 ადამიანია 1 კვ. კმ-ზე. კალამბა პროვინციაში მე-5 ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული ტერიტორიაა სან-პედროს, ბინიანის, კაბუიაოსა და სანტა-როსას შემდეგ. 2014 წლის ქალაქებისა და მუნიციპალიტეტის ინდექსის საერთო რეიტინგის მიხედვით კალამბა ფილიპინების ქალაქებს შორის მე-18 ადგილზეა კონკურენტუნარიანობის მაჩვენებლით, ხოლო კალაბარსონის რეგიონის მასშტაბით პირველ ადგილს იკავებს. კალამბა ცნობილია როგორც კალაბარსონის უმდიდრესი ქალაქი.
კალამბა ფილიპინების ეროვნული გმირის, ხოსე რისალის მშობლიური ქალაქია.
ეტიმოლოგია
ქალაქის სახელწოდება წარმოიშვა ტაგალური სიტყვიდან kalamba, რაც ფართოპირიან თიხის ტაპაიანს აღნიშნავს (ასევე მოიხსენიება როგორც ბალანგა ან ბანგა). ქალაქის სახელწოდების წარმომავლობა ასახულია მთავარ მოედანზე მდებარე კალამბის ქილის ძეგლით და ქალაქის გერბზეც რისალის სახის მქონე წყლის ჭურჭლია გამოსახული.
ისტორია
კალამბის უძველეს ნაწილად სუკოლის ბარანგაი მიიჩნევა, სადაც პირველი დასახლებები დღემდე შემორჩენილია. ესპანელების ჩასვლის შემდეგ მთელი ტერიტორია ჰასიენდად გადაკეთდა და ტაბუკოს შემადგენლობაში (დღევანდელი კაბუიაო) შევიდა. კალამბა დამოუკიდებელი პუებლო 1742 წლის 28 აგვისტოს გახდა, ხოლო 1770 წელს ქალაქის სტატუსი მიიღო. 1813 წელს კალამბა დომინიკელი ბერების ხელში აღმოჩნდა, რომლებმაც ამერიკული რეჟიმის დროს ჰასიენდები ადგილობრივ მოსახლეობას მიჰყიდეს.
მეორე მსოფლიო ომის დროს იაპონელთა მიერ ქალაქის ოკუპაციისას საიმპერიო შეიარაღებულმა ძალებმა კალამბაში ხოცვა-ჟლეტა მოაწყვეს, რასაც 2 000 სამოქალაქო პირის სიცოცხლე ემსხვერპლა.
შვიდწლიანი პროცესის შემდეგ, 9024-ე რესპუბლიკური აქტის („კანონი კალამბის მუნიციპალიტეტის ლაგუნის პროვინციის შემადგენელ ქაალქად გარდაქმნისა და ქალაქ კალამბად ცნობის შესახებ“) საფუძველზე კალამბა ლაგუნის პროვინციის მეორე შემადგენელი ქალაქი გახდა. 9024-ე რესპუბლიკურ აქტს პრეზიდენტმა გლორია მაკაპაგალ-აროიომ 2001 წლის 5 მარტს მოაწერა ხელი. 2001 წლის 21 აპრილს საარჩევნო კომისიის ხელმძღვანელობით პლებისციტი ჩატარდა, რომლის დროსაც მოსახლეობის 77.33%-მა კალამბის შემადგენელ ქალაქად გამოცხადებას დაუჭირა მხარი.
2003 წლის 28 ოქტომბერს პრეზიდენტმა გლორია მაკაპაგალ-აროიომ ხელი მოაწერა 246-ე აღმასრულებელ ბრძანებას, რომლის მიხედვითაც კალაბარსონის რეგიონის რეგიონულ ცენტრად კალამბა გამოცხადდა.
გეოგრაფია
კალამბა ჩამქრალი ვულკანის, მაკილინგის მთის ჩრდილოეთ ფერდობებზეა გადაჭიმული. ქალაქს ჩღდილოეთიდან კაბუიაო ესაზღვრება, აღმოსავლეთიდან — ლოს-ბანიოსი, სამხრეთიდან — ბატანგასი, ტანაუანი და სანტო-ტომასი და ტალისაის მუნიციპალიტეტი, დასავლეთით — კავიტეს პროვინცია, ტაგაიტაი და სილანგის მუნიციპალიტეტი. ლაგუნა-დე-ბაი, ქვეყნის უდიდესი ტბა ქალაქის ჩრდილო-აღმოსავლეთ საზღვარს აყალიბებს. პროვინციული დედაქალაქი, სანტა-კრუსი კალამბიდან 37 კმ-ით აღმოსავლეთით მდებარეობს.
კალამბის ფართობი 14 950 ჰექტარია. ფართობის მიხედვით იგი ლაგუნის პროვინციაში მეორე ქალაქია სან-პაბლოს შემდეგ.
ქაალქი პოლიტიკურად 54 ბარანგაიდ იყოფა.
კლიმატი
კალამბა ტორპიკული მუსონური კლიმატის სარტყელში მდებარეობს, რომლისთვისაც მოკლე მშრალი სეზონი და გრძელი წვიმების სეზონია დამახასიათებელი. მშრალი სეზონი იანვრიდან აპრილამდე გრძელდება, ხოლო წელიწაი დანარჩენი პერიოდი ნალექების მაღალი რაიოდენობით ხასიათდება.
ადგილობრივი მმართველობა
ფილიპინების სხვა ქალაქების მსგავსად კალანგაში აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაურის როლს მერი ასრულებს. ვიცე-მერი საკანონმდებლო ორგანოს, საქალაქო საბჭოს თავმჯდომარეობს და დროებითი ვაკანსიის დროს მერის უფლებამოსილებებს ასრულებს. საკანონმდებლო ორგანო 12 წევრისგან შედგება: 10 დეპუტატი მოსახლეობის მიერ აირჩევა, ხოლო ორი ex-officio მოხელე ახალგაზრდული საბჭოს პრეზიდენტი და ბარანგაების ასოციაციის თავმჯდომარეა. 2019-2022 წლებში კალამბის მერი ჯასტინ მარკ ჩიპეკო, ხოლო ვიცე-მერი როსელერ ჰ. რისალია.
11078-ე რესპუბლიკური აქტის მიღების შემდეგ კალამბა ლაგუნის მეორე რაიონს გამოეყო და კალამბის დამოუკიდებელი რაიონი შეიქმნა.
სქოლიო
კატეგორია:კალამბა (ლაგუნა) კატეგორია:ლაგუნის პროვინციის ქალაქები კატეგორია:ფილიპინების ქალაქები
ჰაზრა (გაბალა)
ჰაზრა (Həzrə) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —   	324 კაცი.
მოსკოვის სამების ხიდი
სამების ხიდი (Троицкий мост) — მოსკოვის ერთ-ერთი უძველესი ქვის ხიდი, რომელიც მდებარეობს მდინარე ნეგლინაიაზე და არის ერთადერთი გადარჩენილი ხიდი რომელმაც ჩვენს დრომდე მოაღწია. ერთმანეთთან აკავშირებს კუტაფიის კოშკსა და მოსკოვის კრემლის სამების კოშკს.
ისტორია
მოსკოვის ისტორიკოსის ივან ზაბელინის აზრით, სამების ხიდის პირველი ქვის ვარიანტი სავარაუდოდ ააგეს ჯერ კიდევ 1367 წელს, კრემლის კედლის აგების თანადროულად. მისი ვარაუდი დაფუძნებულია 1475 წლის ისტორიულ დოკუმენტზე, რომელშიც მოხსენიებულია „დიდი ქვის ხიდი“.
ცხრათაღოვანი აგურის ხიდი ააგეს 1516 წელს იტალიელი არქიტექტორის ალევიზ ფრიაზინის პროექტის მიხედვით, თანამედროვე კრემლის კედლების ამოყვანის პარალელურად. მას მაშინ ეწოდებოდა რიზოპოლოჟენის ხიდი. ეს სახელი ამჟამად სამების ჭიშკარს ეწოდება.
სამების ხიდი აკავშირებდა მოსკოვის კრემლის რაიონს სავაჭრო და ხელოსანთა ცენტრ ბელი-გოროდიბელი-გოროდთან.
XVI-XVIII საუკუნეებში სამების ხიდის ახლოს განთავსებული იყო დიდი რაოდენობით სავაჭრო მაღაზიები.
სამების ხიდი არაერთხელ გადააკეთეს. პირველი მნიშვნელოვანი ცვლილებები ხიდმა განიცადა 1793 წელს. 1876 წელს ხიდი გაარემონტეს. 1901 წელს კიდევ ერთხელ გადააკეთეს და მიიღო ის სახე რა სახიტაც ჩვენამდეა შემორჩენილი. 1975 წელს ხიდი გაარემონტეს და გაათავისუფლეს სამხრეთ-დასავლეთის ფასადი მიშენებებისაგან.
დიდი სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობს XX საუკუნის 70-იან წლებში და ასევე 2000 წლიდან.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის ღირსშესანიშნაობები
ერეგლი (ზონგულდაქის პროვინცია)
ერეგლი (Ereğli) — საპორტო ქალაქი ჩრდილოეთ თურქეთში, ზონგულდაქის პროვინციაში. გაშენებულია შავი ზღვის სანაპიროზე. 2012 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 102,828 ადამიანი. ქვეყანაში ქვანახშირისა და მანგანუმის მადნის მოპოვების ერთ-ერთი მთავარი ცენტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთის ქალაქები
Anna F.
1996–2008: ადრეული ცხოვრება
ვაპელი დაიბადა ავსტრიის ქალაქ ფრიდბერგში. მან სიმღერა ბავშვობაში დაიწყო. ვაპელმა გრაცში ისწავლა ინგლისური და იტალიური ფილოსოფია და ლიტერატურა და დასვენების დღეებში მუშაობდა ATV-ში.
2009–2011: კარიერის დასაწყისი
2009 წლის ზაფხულში ანა იყო ლენი კრავიცის ევროპული ტურნეს გამხსნელი. მან მოიგო „ამადეუსის ავსტრიული მუსიკის ჯილდო 2009“, „პოპის“ კატეგორიაში.
2010 წლის 5 თებერვალს გამოაქვეყნა სადებიუტო ალბომი „For Real“. ალბომმა ავსტრიის მუსიკალურ ჩარტებში დაიკავა მესამე ადგილი და მიიღო ოქროს სერტიფიკატი. ვაპელმა მოაწყო ტური მთელი ავსტრიის მასშტაბით.
2012–დღემდე: სამსახიობო დებიუტი და მუსიკალური კარიერის განვითარება
2012 წელს ვაპელი საცხოვრებლად პრენცლაუზერ-ბერგში, ბერლინში გადავიდა. ის შეუერთდა მუსიკალურ ლეიბლს Polydor/Island (Universal Music Group). 2013 წლის აგვისტოში გამოუშვა სიმღერა „DNA“ და დაანონსა რომ ეს იქნებოდა მისი ალბომის „King in the Mirror“ პირველი სიმღერა. მუსიკალური ვიდეო 2013 წლის 3 აგვისტოს გამოვიდა. მან სიმღერა შეასრულა იან ბოიერმანის ტელეგადაცემაში „Lateline“.
ალბომი „King in the Mirror“ 2014 წლის თებერვალში გამოვიდა. ვაპელმა გახსნა ჯეიმზ ბლანტის ტური ავსტრიაში, გერმანიაში, იტალიასა და შვეიცარიაში.
2015 წლის ევროვიზიაზე ავსტრიის წარმომადგენლის შერჩევის პროცესში, ის იყო მუსიკოსთა მწვრთნელი. ამ პერიოდში ის იყო „ORF“-ის გუნდის წევრი და აქტიურად იღებდა მონაწილეობას წარმომადგენლის შერჩევის პროცესში.
2017 წელს ანნამ ჩაწერა ახალი ალბომი პროდიუსერ დანიელ ბრანდტთან ერთად, რომელთანაც იმ პერიოდში სასიყვარულო ურთიერთობა ჰქონდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:ავსტრიელი მომღერლები კატეგორია:ავსტრიელი მსახიობები
უანიპაკის რაიონი
უანიპაკის რაიონი (Distrito de Huanipaca) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის აბანკაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3150 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 515 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 10.4 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 432.62 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:აბანკაის პროვინციის რაიონები
ლედისმიტი (უისკონსინი)
ლედისმიტი (Ladysmith) — ქალაქი აშშ-ში. უისკონსინის შტატში. შედის რასკის ოლქის შემადგენლობაში.
ფართობი 11,89 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რასკის ოლქის ქალაქები
ალექსანდრა გერასიმენია
ალექსანდრა გერასიმენია (Аляксандра Віктараўна Герасіменя Алекса́ндра Ви́кторовна Герасиме́ня; ლაცინკა: Aliaksandra Viktaraŭna Hierasimienia / Aleksandra Gerasimenya; დ. 31 დეკემბერი, 1985) — ბელარუსი ვეტერანი მოცურავე. დაიბადა 1985 წლის 31 დეკემბერს, ბელორუსიის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ქალაქ მინსკში. ოლიმპიადის ორგზის ვერცხლის პრიზიორი (2012) 50 და 100 მეტრზე თავისუფალი სტილით ცურაობაში. 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ბრინჯაოს მედალის პრიზიორი 50 მეტრზე თავისუფალი სტილით ცურაობაში. მსოფლიო ჩემპიონი (2011 წელს) 100 მეტრზე თავისუფალი სტილით ცურაობაში, მსოფლიო ჩემპიონი (25 მეტრი). ევროპის ჩემპიონი (2010 წელს) 50 მეტრზე ზურგზე ცურვაში და სამგზის უნივერსიადის ჩემპიონი 50 მეტრზე თავისუფალი სტილით ცურვაში (ბელგრადი 2009, შენჟენი 2011 და ყაზანი 2013).
საცურაო კარიერა
კარიერის განმავლობაში გამოდიოდა ბელარუსი სახელით. 2003 წელს დაისაჯა და მიიღო ორწლიანი დისკვალიფიკაცია აკრძალული ნივთიერება ნორანდროსტერონის მიღების გამო, გერასიმენიამ დაბრუნების შემდეგ მოიგო ოქროს მედალი, როგორც ევროპის, ისე მსოფლიო ჩემპიონატზე.
2011 წელს მოიპოვა ოქროს მედალი ცურვის მსოფლიო ჩემპიონატზე, 100მ თავისუფალ სტილში.
2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე გერასიმენიამ მოიპოვა ვერცხლის მედლები 50 და 100 მეტრზე თავისუფალი სტილით ცურაობაში.
კარიერის მანძილზე გერასიმენია ასპარეზობდა ცურვის ორ სახეობაში, თავისუფალი სტილით ცურვასა და ზურგით ცურვაში. მისი მწვრთნელები იყვნენ ელენა კლიმოვა და ოლგა იასკევიჩი.
პოლიტიკური აქტივობა
ბელარუსის საპრეზიდენტო არჩევნების შემდგომ დაწყებული 2020 წლის ბელარუსის საპროტესტო გამოსვლების დროს იყო ოპოზციის მიერ მართული ბელარუსის საკონოორდინაციო საბჭოს შექმნილი ორგანიზაციის, ეროვნული ანტი-კრიზისული მენეჯმენტის წევრი და პასუხისმგებელი პირი სპორტსა და ახალგაზრდულ საკითხებში.
სქოლიო
კატეგორია:ბელარუსი მოცურავეები
სორსჩაი
სორსჩაი (Sorsçay) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 302 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
დიომა
დიომა (Дёма; ; აგრეთვე: Күгиҙел) — მდინარე რუსეთში, ბაშკირეთსა და ორენბურგის ოლქში. მდინარე ბელაიის მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 535 კმ, აუზის ფართობი 12 800 კმ². საერთო ვარდნა დაახლოებით 267 მ. სათავე აქვს ობშჩი-სირტის ჩრდილო კალთაზე, სოფელ ალიოშკინოს ჩრდილო-აღმოსავლეთით 2 კილომეტრში. კალაპოტი დაკლაკნილია. მიედინება ფართო ხეობაში. ორენბურგის ოლქის ტერიტორიაზე ღებულობს პირველი თანრიგის 28 შენაკადს, რომელთაგან 11 მდინარეს აქვს 10 კილომეტრზე მეტი სიგრძე. მთავარი შენაკადებია: დიდი იზიაქი, თიათერი, სადაკი და უდრიაქი. ბაშკირეთის ტერიტორიაზე გაედინება დაახლოებით 420 კილომეტრზე. ამ მონაკვეთზე მდინარე ძირითადად თოვლის წყლით იკვებება. ლანდშაფტები წარმოდგენილია ფართოფოთლოვანი და მეორეული წვრილფოთლოვანი ტყეებით. მდინარის ნაპირზეა ქალაქი დავლეკანოვო, სანატორიუმი „იუმატოვო“, ტურბაზა „ვოსხოდი“. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავში 35 მ³/წმ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაშკირეთის მდინარეები კატეგორია:ორენბურგის ოლქის მდინარეები
ულქენ-სარიობა
ულქენ-სარიობა (Үлкен Сарыоба) — ტბა ყაზახეთში, აყმოლის ოლქის არშალის რაიონში, მდინარე იშიმის აუზში, სოფელ სარიობადან 5 კმ-ით დასავლეთით.
ტბის ფართობია 15,17 კმ², სიგრძე 6,2 კმ, სიგანე 3,6 კმ. საშუალო სიღრმე შეადგენს 2,1 მ-ს.
XX საუკუნის შუა წლებში შეუერთდა ქიში-სარიობას. გაზაფხულობით რამდენიმე მცირე მდინარე ჩადის ტბაში. წყალი სუფთაა, წყალქვეშა მცენარეულობა ნაპირიდან 50–100 მ-ის მოშორებით გვხვდება. გაზაფხულზე წყლის დონე იზრდება, ნორმალურ წლებში 0,4–0,5 მ-ით იწევს ზევით, ხოლო უხვნალექიან წლებში — 1,0–1,2 მ-ით. იყინება, ყინულის საფარი 0,7–0,8 მ-ს აღწევს, მკაცრ ზამთარში — 1 მ-ს. მაღალია წყლის მინერალიზაცია. არ გამოიყენება სასმელად.
სქოლიო
კატეგორია:არშალის რაიონის ტბები
ათეისტური სარეკლამო კამპანია
ათეისტური სარეკლამო კამპანია — დიდი ბრიტანეთისა და სხვა ქვეყნების საზოგადოებრივ ტრანსპორტზე განთავსებული ათეისტური მიმართულების მქონე რეკლამები, რომელიც ევანგელისტური ეკლესიის მიმდევრების ანალოგიური რეკლამის საპასუხოდ განთავსდა.
აქციის დაწყებიდან სამ დღეში £100 000-მდე შეგროვდა, რის საშუალებითაც შეძლეს კამპანიის წარმოება მთელი ბრიტანეთის მასშტაბით. აქცია 2009 წლის 6 იანვარს დაიწყო — დიდი ბრიტანეთის მასშტაბით 800 ავტობუსი გაუშვეს. ამასთან ერთად, დაიგეგმა ლონდონის მეტროში ცნობილი ათეისტების ციტატების გამოსახულებიანი 1000 სარეკლამო დაფის განთავსება და ოქსფორდ-სტრიტზე ორი LCD მონიტორის დამონტაჟება, რომლებზეც კამპანიის მხარდამჟერი სარეკლამო რგოლები გავიდოდა.
აშშ
ბრიტანული კამპანიით შთაგონებულმა, ამერიკის ჰუმანისტურმა ასოციაციამ ანალოგიური აქცია განახორციელა ვაშინგტონშიც 2008 წლის ნოემბერში, სლოგანით: „რატომ გჯერათ ღმერთის? უბრალოდ იყავით გულმოწყალე სიკეთის სახელით.“ ორგანიზაცია „Freedom From Religion Foundation“-მა საავტობუსო კამპანია აშშ-ში სხვადასხვა ათეისტური ციტატებით 2009 წლის თებერვალში განახორციელა.
ავსტრალია და ოკეანეთი
ორგანიზაცია „Atheist Foundation of Australia“ შეეცადა საავტობუსო კამპანიის განხორციელებას სლოგანით: „ათეიზმი — გონების ზეიმი“, თუმცა სარეკლამო სააგენტომ აქციის ჩატარებაზე უარი განაცხადა.
მოგვიანებით, ტასმანიის ჯგუფი შეეცადა ანალოგიური აქციის ჩატარებას, მაგრამ აქაც სარეკლამო სააგენტომ, რომელიც სახელმწიფოს დაქვემდებარებაში იყო, უარი განაცხადა.
სქოლიო
კატეგორია:სარეკლამო კამპანიები კატეგორია:ათეიზმი
სიუპირიორი (უისკონსინი)
სიუპირიორი  (Superior) — ქალაქი აშშ-ში. უისკონსინის შტატში. შედის დაგლასის ოლქის შემადგენლობაში.
2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 27 244 კაცს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 737,1 კაცი/კმ².
ფართობი 144,13 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაგლასის ოლქის ქალაქები
ლამბრამის რაიონი
ლამბრამის რაიონი (Distrito de Lambrama) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის აბანკაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3111 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 043 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9.67 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 521.62 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:აბანკაის პროვინციის რაიონები
სინგაპურის პარლამენტი
სინგაპურის რესპუბლიკის პარლამენტი (Parliament of the Republic of Singapore, Parlimen Singapura, 新加坡共和国国家议会, சிங்கப்பூர் நாடாளுமன்றம்) — სინგაპურის საკანონმდებლო ორგანო პრეზიდენტთან ერთად. პარლამენტი დაარსებულია ვესტმინსტერის სისტემის მიხედვით. პარლამენტი ერთპალატიანია და შედგება პარლამენტის არჩეული დეპუტატებისაგან და აგრეთვე პარლამენტის არა წევრებისა და პარლამენტის დანიშნული წევრები. 2015 წლის არჩევნების შემდეგ მე-13 მოწვევის პარლამენტში აირჩიეს 89 დეპუტატი. პარლამენტის პირველ სესიაზე დანიშნეს 9 დეპუტატი. ახლადარჩეული პარლამენტის პირველი შეკრება გაიმართა 2016 წლის 15 იანვარს.
ისტორია
1819 წლიდან (როდესაც დაარსდა თანამედროვე სინგაპური) 1867 წლამდე პერიოდში საკანონმდებლო ორგანო იყო ბრიტანეთის მთავრობა ინდოეთში და გაერთიანებული სამეფოს პარლამენტი. მას შემდეგ, რაც სრუტის დასახლებები (მალაკა, პენანგი და სინგაპური) გახდა ბრიტანეთის იმპერიის კოლონია, ამ ფუნქციის შესრულება დაეკისრა დასახლებათა საკანონმდებლო საბჭოს, რომელიც არ იყო არჩეული ორგანო. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სრუტის დასახლებები დაიშალა და სინგაპური გახდა თვითმმართველი კოლონია, რომელსაც ჰქონდა საკუთარი საკანონმდებლო საბჭო. 1948 წელს, კონსტიტუციაში შეიტანეს ცვლილებები, რომელიც საბჭოში ექვსი ადგილის არჩევის საშუალებას იძლეოდა. ამავე წელს გაიმართა ქვეყანაში პირველი დემოკრატიული არჩევნები. კიდევ ერთი კონსტიტუციური ცვლილების შედეგად, რომელიც განხორციელდა 1955 წელს, არჩეული დეპუტატების რაოდენობა 25-მდე გაიზარდა, ხოლო მომდევნო საპარლამენტო არჩევნებში გაიმარჯვა სინგაპურის მუშათა პარტიამ და მისი ლიდერი დავიდ საულ მარშალი გახდა ქვეყნის პირველი მთავარი მინისტრი. 1959 წლის საყოველთაო არჩევნებში გაიმარჯვა სახალხო მოქმედების პარტიამ, ხოლო მისი ლიდერი ლი კუან იუ დაინიშნა ქვეყნის პრემიერ-მინისტრად. სინგაპურმა დიდი ბრიტანეთისაგან დამოუკიდებლობა მოიპოვა და 1963 წელს შეუერთდა მალაიზიას, მაგრამ 1965 წლის 9 აგვისტოს გახდა დამოუკიდებელი რესპუბლიკა და მის საკანონმდებლო ორგანოს ეწოდა სინგაპურის პარლამენტი.
ხელმძღვანელობა
პარლამენტის სპიკერს აქვს სრული პასუხისმგებლობა პარლამენტის ხელმძღვანელობასთან, მის სამდივნოსთან და ხელმძღვანელობს პარლამენტის სხდომებზე. მუდმივად არჩეული კომიტეტები იქმნება გარკვეული მოვალეობების შესასრულებლად და დროდადრო იქმნება სპეციალური საარჩევნო კომისიები.
ფუნქციები
პარლამენტის ძირითდი ფუნქციაა საკანონმდებლო აქტების შექმნა, კონტროლი სახელმწიფო ფინანსებზე, სამინისტროებისა და მთავრობის პასუხისმგებლობის უზრუნველყოფა. პარლამენტის უფლებამოსილების ვადაა ხუთი წელი, რის შემდეგაც პარლამენტი ავტომატურად წყვეტს მუშაობას. საპარლამენტო არჩევნები უნდა გაიმართოს სამი თვის განმავლობაში.
პარლამენტის სხდომის ქვორუმია დეპუტატთა საერთო რაოდენობის 1/4, სპიკერის ჩათვლის გარეშე.
შემადგენლობა
2015 წლის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ სახალხო მოქმედების პარტია ფლობს 83 მანდატს, მუშათა პარტია 6 მანდატს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინგაპურის პოლიტიკა
არწივი (შუახმელეთი)
არწივები ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში — ფრინველები, რომლებიც მანუეს მაცნეები იყვნენ. დიდ არწივებს შორის იყვნენ არწივები, რომლებიც ადამიანებს, ელფებსა და ჯადოსნებს ეხმარებოდნენ ბოროტებასთან ბრძოლისას. სწორედ მათ უწოდებდნენ მანუეს არწივებს.
ეს არსებები შუახმელეთში ვალინორიდან გამოაგზავნეს, რათა თავდაპირველად გადასახლებული ნოლდორებისთვის ეყარაულათ, ისევე, როგორც მორგოთისთვის. ყველა მნიშვნელოვანი ამბავი მანუესთან მიდიოდა.
პირველი ეპოქა
მანუეს ბრძანებით თორონდორი, არწივთა მბრძანებელი, თვალს ადევნებდა თანგოროდრიმს, ვულკანურ მთას ანგბანდის თავზე. თორონდორი დაეხმარა ფინგონს მაედროსის გადარჩენაში. მოგვიანებით არწივები კრისაეგრიმს ადევნებდნენ თვალს, რომელიც ექორიადის ნაწილი იყო, გონდოლინში. ისინი მეფე ტურგონის მეგობრები იყვნენ და ახლომდებარე მთებიდან მორგოთის მზვერავებს აძევებდნენ. მათი ძალისხმევით ორკები ვერც კი უახლოვდებოდნენ ახლო მთებსა  თუ ბრითიაქის ფონს, რომელიც სამხრეთით მდებარეობდა. ტუორის მოსვლის შემდგომ დაზვერვა გაორმაგდა და მტერი კვლავ ვერ პოულობდა გონდოლინს. ამგვარად გონდოლინმა ელფთა დამალულ სამეფოთა შორის ყველა დიდ ხანს იარსება. როდესაც გონდოლინი საბოლოოდ დამარცხდა, არწივები იცავდნენ გამოძევებულებს და აძევებდნენ ორკებს, რომლებიც ხალხს თავს დაესხნენ კირით თორონათზე.
თორონდორი იყო სწორედ ის არწივი, რომელმაც მორგოთის სახეს ფინგოლფინთან ბრძოლის შემდეგ ეცა და სამუდამო ნაიარევები დაუტოვა. მანუემ ფინგოლფინის გვამი ექორიათში ჩააბრძანა, სადაც გმირი ფინგონმა დაკრძალა.
პირველი ეპოქის ბოლოს მომხდარი რისხვის ომისას არწივები იბრძოდნენ ვალარებთან, ელფებთან და ედანებთან ერთად. დრაკონების გამოჩენის შემდეგ ყველა დიდი ფრინველი თორონდორის მეთაურობით ეარენდილს შეუერთდა და ასე განადგურდა დრაკონთა დიდი ნაწილი.
ზახარ ეფიმენკო
ზახარ ეფიმენკო ((Захар Єфименко), (Zahar Efimenko) დ. 3 ივლისი, 1985, მაკიივკა, უკრაინის სსრ, სსრკ) ― უკრაინელი მოჭადრაკე, დიდოსტატი (2002), სპორტის დამსახურებული ოსტატი, უკრაინის ჩემპიონი 2006 წელს. უკრაინის ნაკრების შემადგენლობაში 2010 წლის ოლიმპიური ჩემპიონი.
ბიოგრაფია
2005 წლის იანვარ-თებერვალში Gibraltar Chess Festival-ზე პირველ-მეხუთე ადგილები გაიყო. აგვისტო-სექტემბერში რივნეში უკრაინის ჩემპიონატზე ფინალში გავიდა, თუმც ალექსანდ არეშჩენკოსთან 2,5:3,5 დამარცხდა და ვერცხლს დასჯერდა. ნოემბერ-დეკემბერში ხანტი-მანსიისკში ფიდეს მსოფლიოს თასზე მესამე ეტაპამდე მივიდა. გათამაშებაში ეფიმენკო 128 მონაწილეს შორის რეიტინგით 51-ე იყო და ფრანსისკო ვალეხომ პონსმა გამოაგდო 1:3. 2006 წელს პოლტავაში უკრაინის ჩემპიონი გახდა, ფინალში იური დროზდოვსკი დაამარცხა 1,5:0,5. 2007 წლის სექტემბერში მენის კუნძულზე გამართულ საერთაშორისო ტურნირზე პირველ-მეექვსე ადგილები გაინაწილა. 2008 წელს ევროპის საკლუბო ჩემპიონატზე კიევის PVK-ს შემადგენლობაში გუნდურ ბრინჯაოს დაეუფლა. 2009 წელს ხანტი-მანსიიკში ფიდეს მსოფლიოს თასზე პირველივე ეტაპზე დაასრულა ასპარეზობა. იგი რეიტინგით 37-ე იყო და ჯილბერტო მოლოსთან დამარცხდა 0,5:1,5. 2010 წლის მარტში რიეკაში ევროპის ინდივიდუალურ ჩემპიონატზე 5 პარტია მოიგო, 6 ყაიმით ითამაშა, მეოთხე ადგილზე დაასრულა გამოსვლა და მედლამდე ნახევარი ქულა დააკლდა. მაისში სარაევოში ბოსნიის საერთაშორისო ტურნირზე ვიქტორ ბოლოგანთან ერთად პირველ-მეორე ადგილები გაიყო. 2011 წლის ივნისში კიევში უკრაინის ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედალი მოიგო. შეჯიბრი წრიული სისტემით ჩატარდა და ზახარმა 11 პარტიიდან 3 იმარჯვა, 8 ყაიმით დაასრულა. აგვისტო-სექტემბერში ხანტი-მანსიისკში ფიდეს მსოფლიოს თასზე მესამე ეტაპამდე მივიდა. იგი 29-ე ნომრად იყო განთესილი და რუსლან პონომარიოვთან დამარცხდა 1,5:2,5. დეკემბერში ევროპის საკლუბო ჩემპიონატზე სანკტ-პეტერბურგის კლუბ „სპეტის“ შემადგენლობაში გუნდურ ოქროს მედალს დაეუფლა. იგი მეოთხე დაფაზე თამაშობდა, 2 მოიგო, 4 ყაიმით დაასრულა და ინდივიდუალურად მეხუთე ადგილს დასჯერდა. მომდევნო წელს იგივე კლუბის შემადგენლობაში გუნდური ვერცხლი და ინდივიდუალური ბრინჯაოი აიღო. 2013 წლის ივლისში აბუ დაბის საჭადრაკო ფესტივალზე პირველ-მეოთხე ადგილებზე გავიდა. 2014 წელს „Qatar Masters Open 2014“-ის ტურნირზე მეექვსე ადგილი დაიკავა. ვროცლავში ევროპის ჩემპიონატზე ელვისებურ ჭადრაკში მეშვიდე ადგილს დასჯერდა. ევროპის საკლუბო ჩემპიონატზე ინდივიდუალური ვერცხლი აიღო, გუნდი კი მეცხრეზე გავიდა.
2015 წლის ივლისში „კარენ არსიანის მემორიალზე“ მე-4-7 ადგილები გაინაწილა. დეკემბერში ლვივში უკრაინის ჩემპიონატზე ანდრეი ვოლოკიტინთან და მარტინ კრავცივთან ერთად 7 ქულით პირველზე გავიდა, თუმც დამატებითი მაჩვენებლებით ბრინჯაო მიიღო. ცხოვრობს მუკაჩევოში. thumb|ალექსანდრ არეშჩენკო. ფიდეს მსოფლიოს თასზე. 2013 წელი
უკრაინის ნაკრები
უკრაინის ნაკრების შემადგენლობაში 2003-2013 წლებში რვა დიდ ტურნირზე გამოვიდა, სამ საჭადრაკო ოლიმპიადაზე, ოთხ ევროპის და ერთ მსოფლიოს გუნდურ ჩემპიონატებზე. ოლიმპიადაზე ერთხელ გუნდური ოქრო და ინდივიდუალური ვერცხლი მოიგო, მსოფლიოზე და ევროპაზე კი თითო გუნდური ბრინჯაო. სულ ნაკრების შემადგენლობაში 60 პარტია ჩაატარა და 35 ქულა შესძინა, აქედან 18 მოიგო, 8 წააგო და 34 ყაიმით დაასრულა. შედეგიანობა 58%.
ოჯახი
ეფიმენკო 2015 წლის 25 აპრილს ქალთა შორის ფიდეს საერთაშორისო ოსტატ მარია ტანციურაზე დაქორწინდა.
სქოლიო
კატეგორია:მოჭადრაკეები კატეგორია:ჭადრაკი კატეგორია:უკრაინელი მოჭადრაკეები კატეგორია:ჭადრაკის დიდოსტატები კატეგორია:3 ივლისი კატეგორია:1985 წელი სპორტში კატეგორია:უკრაინელი სპორტსმენები
თურქული ტოპონიმები სომხეთში
thumb|220px|1903 წლის [[ერევნის გუბერნია|ერევნის გუბერნიის რუკა თურქულენოვანი ტოპონიმებით]] თურქული ტოპონიმების გადარქმევა სომხეთში — პროცესი, რომელიც მიზნად ისახავდა, თურქული ტოპონიმის მქონე დასახლებების სახელწოდების გადარქმევას, წარმოებული სომხეთის სსრ-ს და სომხეთის მთავრობების მიერ, XX-XXI საუკუნეებში. ეს პროცესი დაიწყო 1924 წელს, რომელიც მჭიდროდ დაკავშირებული იყო შიდა პოლიტიკურ პროცესებთან, როგორიცაა სომხების რეპატრიაცია (დაბრუნება) სახზღვარგარეთიდან სსრკ-ში და აზერბაიჯანელების გადასახლება სომხეთიდან მტკვარ-არაქსის დაბლობზე.
ტოპონიმის შეცვლის რამდენიმე მეთოდი არსებობდა: ტოპონიმის თარგმნა, დასახელების ნახევრის თარგმნა ან ჰიბრიდული გადათარგმნა, ლინგვისტური გადაკეთება, ტოპონიმის სრული შეცვლა.
თურქული ტოპონიმების გაჩენა სომხეთში
thumb|right|150px|შაჰ აბას I სომხები — თანამედროვე სომხეთის ძირძველი მოსახლეობის შთამომავლებია, ხოლო არაქსის ველი — სომხეთის სახელმწიფოს ისტორიული ცენტრია. ზუსტად იქ იყო დიდი სომხეთის დედაქალაქები, ხოლო შუა საუკუნეებში, ასევე ბაგრატიდების სომხეთის დედაქალაქებიც — ერვანდაშატი, არმავირი, არტაშატი, ვაღარშაპატი (ასევე, სომხების სასულიერო ცენტრი 303-484 წლებში, და ისევ 1441 წლიდან), დვინი (ასევე სომხების სასულიერო ცენტრი 484-931 წლებში) და ანისი. ყველა ეს ქალაქი, უძველესი სომხური კულტურის განვითარების, ძირითადი ცენტრებია.
XI საუკუნიდან დაწყებული, სომხეთის ტერიტორიაზე შემოიჭრნენ თურქი-სელჩუკები — თანამედროვე მცირე აზიელი, კავკასიელი და ბალკანელი თურქების წინაპრები. სომხეთის დაპყრობა, 1064 წელს დაიწყო და 1071 წელს, მანასკერტის ბრძოლაში სელჩუკების გამარჯვებით დასრულდა. სელჩუკთა შეჭრა, სომხური ეთნიკური ჯგუფისთვის დიდი უბედურების ტოლფასი იყო, რაც გამოიწვია სომხების დიდი ნაწილის ემიგრაცია. ამ მომენტიდან, სომხეთის მთიანეთზე, რომელიც მოიცავს კავკასიის ნაწილს, დაიწყო სომხების და ქურთების გაძევების მრავალსაუკუნოვანი პროცესი. სომხეთში თურქების შემოსევის ახალი ტალღა დაკავშირებული იყო მონღოლების შემოსევასთან, ხოლო შემდეგ თემურლენგის შემოსევასთან. ამავე დროს, სომხურ მიწებს ადგილობრივი მოსახლეობისგან ართმევდნენ და ჩამოსულ მომთაბარე მოსახლეობას აძლევდნენ. თუმცა, ჯერ მონღოლების შემოჭრის პოქაში, მარკო პოლო აღნიშნავდა, რომ სომხური მოსახლეობა სჭარბობს მთელ სომხეთის ისტორიულ ტერიტორიაზე, სივასიდან მუღანამდე.
1603 წელს, აბას I-ის ორგანიზებით, აღმოსავლეთ სომხეთიდან სპარსეთის სიღრმეში, სომხების მასობრივი გადასახლება დაიწყო. გადასახლების დროს, გაანადგურეს დიდი სომხური ქალაქი ჯუგა (ახლანდელი ჯულფა, ნახიჩევანში), რომელიც აბრეშუმით ვაჭრობის მსოფლიო ცენტრი იყო. შემდგომ, ქალაქის გადასახლებული მკვიდრნი, ისპაანის სომხური გარეუბანი დააარსეს — „ახალი ჯუგა“. ზუსტად ამ მოვლენამ გამოიწვია სომხური მოსახლეობის მკვეთრი შემცირება აღმოსავლეთ სომხეთში.
მუდმივი დამანგრეველი ომები სპარსეთსა და ოსმალეთის იმპერიებს შორის, ასევე მათმა „გადამწვარი მიწის“ პოლიტიკამ, გამოიწვია სომხეთის მოსახლეობის მკვეთრი შემცირება. სანამ მოიწევდა ოსმალეთის ჯარი, სპარსელებმა გადაასახლეს ასობით ათასი ადამიანი, შედეგად ამ ტერიტორიაზე ჩასახლდა თურქული ტომები. არსენი საფაროვის თქმით, თუ ტერიტორიის გადაცემა ხდება ადგილობრივი მოსახლეობის მოსპობით, მაშინ სრულიად იცვლება რეგიონის „კულტურული ლანდშაფტი“ და ტოპონიმები. ამ მოსაზრებას ემხრობა რუსი მკვლევარი ივან შოპენიც, რომელიც იმაზე მიუთითებს, რომ ჩამოსული თურქი მომთაბარე ტომები როდესაც ვერ ადგენდნენ დასახლების ძველ სახელწოდებას, მაშინ ისინი ახალ სახელს აძლევდნენ დასახლებას. სომხური მოსახლეობის ფართომასშტაბიანი გადასახლებით და ამ ტერიტორიაზე თურქულენოვანი მომთაბარე ტომების ჩასახლებით, რადიკალურად შეიცვალა რეგიონის ეთნიკური შემადგენლობა და მისი კულტურული ლანდშაფტი. დასახლებების ძველი სომხური ტოპონიმიკა ნაწილობრივ დარჩა, მაგრამ ადაპტირებული ან მთლიანად შეცვლილი თურქულზე.
ტოპონიმების გაჩენის აზერბაიჯანული ვერსია
მსოფლიო საისტორიო მეცნიერების აზრით, თურქები კავკასიაში ჩვენს წელთაღრიცხვამდე არ გამოჩენილან. 630 წლის აპრილში, დასავლეთ თურქულმა სახაკანომ თავს დაესხა სომხეთს, ხოლო VII-VIII საუკუნეებში, თანამედროვე სომხეთის ტერიტორიასა და აღმოსავლეთ თურქეთის მცირე ნაწილში, რამდენიმეჯერ შეიჭრა ხაზართა სახაკანოს ჯარი, მაგრამ მნიშვნელოვანი რაოდენობით თურქები აქ XI საუკუნემდე არ დასახლდნენ. თურქები, პირველად მასობრივად დასახლდნენ თანამედროვე სომხეთის ტერიტორიაზე XI საუკუნეში, სელჩუკების შეჭრით, როდესაც ჩამოსული თურქი მომთაბარე ტომებმა შეცვალეს რეგიონის ეთნიკური სურათი, რაც შეამცირა სომხური და ქურთული მოსახლეობა. ეს სათავე ჩაუყარა XI-XIII საუკუნეებში, აზერბაიჯანელი მოსახლეობის ფორმირებას, რომელიც XV საუკუნეში დასრულდა.
აზერბაიჯანული თვალსაზრისით, რომელიც მარტო აზერბაიჯანში არსებობს, თურქები რეგიონის ყველაზე ძველი მოსახლეობაა და შესაბამისად, თურქული ტოპონიმები სომხეთის ტერიტორიაზე, ჯერ ურარტუს (ძვ. წ. IX-VI საუკუნეებში) დროიდან გაჩნდა. საბირ ასადოვის თქმით, თვითონ სიტყვა ურარტუს თურქული ფესვი აქვს, სადაც „ურ/ური“ — „გორას“, ხოლო „ართ“ „პლატოს, მთას“ ნიშნავს. იგი ასევე აცხადებს, რომ არარატის ვაკის და სევანის ტბის რეგიონის რიგი ადგილების დასახელება, რომელიც ასახულია ურარტუს წარწერებში, თურქული (აზერბაიჯანული) წარმოშობისაა. მისი აზრით, თურქულიდან „არ“ - „წითელი“ წარმოიშვა სომხეთის სახელი. დიდი სომხეთის დედაქალაქის, არტაშატის სახელიც, ასევე თურქულიდან გაჩნდა, სადაც „არტ“ აქვს „ფერდობი, ქედი, ზურგი, მთა“ მნიშვნელობა და „შატ“ — „კლდოვანი ბორცვი, შესართავი, მთის ამაღლება, მდინარის განშტოების ადგილი“. ასევე სახელწოდება „დვინი“, მისი განცხადებით, გამომდინარეობს თურქული „დაბან“-იდან, რაც „გორას, უღელტეხილს“ ნიშნავს. ასადოვის თქმით: „სომხეთის ყველა ისტორიული ძეგლი და მისი ტოპონიმები, ამტკიცებს, რომ ათასობით წლის განმავლობაში, აზერბაიჯანელები ამ ტერიტორიის ძირითადი მოსახლეობა იყო“. ასადოვის მოსაზრებით, „აზერბაიჯანული ტოპონიმების“ ჩანაცვლება „სომხური ტოპონიმებით“, ცალსახად „ტოპონიმების გენოციდია“, რომლის შემდეგ მოხდა აზერბაიჯანელი ხალხის გენოციდი.
გ. გაებულაევიც ასევე მიიჩნევს, რომ ტოპონიმები აღნიშნული პტოლემეს მიერ, V საუკუნის ქართულ წყაროებში მოცემული ტოპონიმები, ეთნონიმები და ტოპონიმები, მოცემული VII საუკუნის სომხურ გეოგრაფიაში და ასე შემდეგ, მიუთითების იმაზე, რომ ეს ტოპონიმები სამხრეთ კავკასიაში თურქული წარმოშობისაა, რომელიც გაჩნდა სკვითების და საკების ტომის შეღწევასთან ერთად, სადაც იგი ამ ტომებს თურქულენოვანს უწოდებს, მიუხედავად იმისა, რომ მსოფლიოს მეცნიერებაში ისინი ცალსახად ირანულენოვანად ითვლებიან. ასე, გეიდულაევი მიიჩნევს თურქულ ტოპონიმებად: „უძველეს თურქულ ეთნო-ტოპონიმებს: ალბანი (I-II ს.), ბალასაქანი (III ს.), ქემაჰია (II ს.), კანგარი (V ს.), ჩოლი (V ს.), ხუნანი (V ს.), გარგარი (V ს.), შაქე (VII ს.), ტერტერი (VII ს.), განჯა (VIII ს.), სადაც ასახულია თურქულენოვანი ტომების სახელები: ალბანი, საქი, კამაკი, კანგარი, ჩოლი, ჰუნი, გარგარი, პეჩენეგი, ტერტერი, კანდჟეკი“. თუმცა, თანამედროვე მეცნიერება, კავკასიელ ალბანელებს ცალსახად განიხილავენ კავკასიურენოვან ტომებად, ლეკების ნათესავად.
ტოპონიმების გადარქმევა XX საუკუნეში
250px|thumb|ერევნის გუბერნიის აღმოსავლეთი ნაწილი, თურქული ტოპონიმებით.
XVII საუკუნიდან საუკუნის დასაწყისამდე, აღმოსავლეთ სომხეთის მოსახლეობის უმრავლესობას მუსლიმები წარმოადგენდნენ — აზერბაიჯანელები და ქურთები, ხოლო XIX საუკუნის ბოლოს მათ უმრავლესობას აზერბაიჯანელები წარმოადგენდნენ. ჯაფარ გიასი და იბრაჰიმ ბოზიელი თავის წიგნში „Armenian acts of cultural terrorism“ (კულტურული ტერორიზმის სომხური აქტები), აღნიშნავს, რომ XX საუკუნის დასაწყისში, სომხეთის ტერიტორიაზე არსებული 2310 გეოგრაფიული დასახელებიდან 2000 თურქული წარმოშობისაა, რომელიც კორკოდიანის წიგნშიც, „საბჭოთა სომხეთის მოსახლეობა“ (1932) მოცემულია.
სომხეთის სსრ-ში ტოპონიმების შეცვლის აქტი, მჭიდროდ იყო დაკავშირებული სსრკ-ს შიდა პოლიტიკურ პროცესებთან. 1924-1930 წლებში, შეცვალეს დაახლოებით 80 ტოპონიმი. ტოპონიმების შეცვლის მიზეზი, 1935 წლის 3 იანვრის ოფიციალური გადაწყვეტილებით დამტკიცდა. ოფიციალურ ბრძანებაში ტოპონიმების შეცვლის მიზეზი ახსნილია მათი რელიგიური წარმოშობით, ფეოდალური წარსულით და ა.შ. გარდა ამისა, ბევრი ტოპონიმი განმეორდებოდა ორ ან მეტ ტერიტორიაზე, რაც ართულებდა პოსტის და სხვა განყოფილებების საქმიანობას. ტოპონიმების შეცვლის მზარდმა აქციამ, დაფიქსირდა ომისშემდგომ წლებშიც (1946-1950 წწ.), რომლის ერთ-ერთი მიზეზი, 1945 წლის ნოემბერში, სომხების მასობრივი რეპატრიაცია იყო. 1946-1948 წლებში ახლო აღმოსავლეთიდან, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკიდან, და დასავლეთ ევროპიდან, დაახლოებით 90 000 სომეხი ჩამოვიდა. აღსანიშნავია, რომ სომხეთის პირველი პრეზიდენტი ლევონ ტერ-პეტროსიანიც ამ გადმოსახლების დროს ჩამოვიდა სომხეთში.
სხვა სოციალურ-პოლიტიკური პროცესი, რომელიც დაკავშირებულია ტოპონიმების შეცვლასთან, სომხეთიდან აზერბაიჯანელი მოსახლეობის გადასახლება იყო. გადასახლების ბრძანება, 1948 წლის 10 მარტრს სსრკ-ს მინისტრთა საბჭომ მიიღო, რომლის მიხედვითაც, აზერბაიჯანელი მოსახლეობა სომხეთის სსრ-დან აზერბაიჯანის სსრ-ში გადაასახლეს. ამ გეგმის მიხედვით, დაახლოებით 100 000 ადამიანი „ნებაყოფლობით“ უნდა გადასხლებულიყო. თვითონ გადასახლების პროცესი შეიცავდა სამ სტადიას: 10 000 ადამიანი 1948 წელს, 40 000 ადამიანი 1949 წელს, 50 000 ადამიანი 1950 წელს.
left|300px|thumb|ერევნის გუბერნიის ნოვობაიაზეტსკის და ალექსანდროპოლსკის მაზრის 1899 წლის რუკა, თურქული ტოპონიმებით. 1947 წლის 23 დეკემბრის სსრკ-ის მინისტრთა საბჭოს № 4083 დადგენილების ერთ-ერთ პუნქტში წერია:
1967-1968 წლებში, მკვეთრად გაიზარდა ტოპონიმების შეცვლის შემთხვევები, როდესაც შეიცვალა 50-ზე მეტი ტოპონიმი. 1980-იან წლების ბოლოსთვის, სომხეთის სსრ-ის ტერიტორიაზე, დარჩენილი იყო 152 აზერბაიჯანული სოფელი თურქული ტოპონიმით.
მიუხედავად იმისა, რომ თურქული ტოპონიმების უმრავლესობა საბჭოთა კავშირის დროს შეიცვალა, „დეთურქიზაციის“ მთლიანი პროცესი სომხეთის დამოუკიდებლობის პირველ წლებში დასრულდა. მთლიანობაში, 1924 წლიდან 1988 წლამდე, სომხეთის სსრ-მ 600-ზე მეტი ტოპონიმი შეცვალა. უძრავი ქონების სახელმწიფო საკადასტრო კომიტეტის უფროსის მანუკ ვარდანიანის ცნობით, 2006 წელს კიდევ 57 დასახლებას შეეცვალა სახელი. 2007 წლისთვის, იგეგმებოდა კიდევ 21 დასახლებისთვის სახელის შეცვლა.
ჰიდრონიმები
thumb|[[სევანის ტბა|გოქჩას ტბა Blackie & Sons ატლასზე (ედინბურგი) 1882 წელი]] 107 ჰიდრონიმიდან 71 (66 %) ჰიდრონიმი შეცვალეს. მათ ნაწილს ჰქონდა თურქული წარმოშობა, რაც წყალთანაა დაკავშირებული: -ჩაი (მდინარე), -გიოლი (ტბა), -ბულახი (წყარო), -სუ (წყალი). აქედან 26 შეცვალეს სახელის სომხური ექვივალენტიდ. ასე -გიოლი შეცვალეს -ლიჩ-ით (12 ტოპონიმიდან სახელში გიოლით 11 შეცვალეს ლიჩ-ზე), -ბულახი შეცვალეს ახბიურ-ით (4 ტოპონიმი სახლეში -ბულახით 2 შეცვალეს ახბიურით და მხოლოდ ერთი რუსული -როდნიკი-თ), ხოლო -სუ სომხური -ჯურ-ით. სხვა სიტუაცია იყო თურქული -ჩაი-თ. 9 ტოპონიმიდან, მხოლოდ ერთი შეცვალეს სომხური -გეტ-ით. ხოლო დარჩენილი 8 ტოპონიმს ახალი სახელი მოიფიქრეს. მთლიანობაში, ტოპონიმების შეცვლის მეთოდი, ოთხ კატეგორიად შეგვიძლია დავყოთ:
ასე, შეცვლილი ჰიდრონიმების ნახევარზე მეტს, ძველი ტოპონიმის ელემენტი გააჩნია.
ორონიმები
315 ორონიმიდან 164 (52%) ორონიმს ტოპონიმი შეუცვალეს. ორონიმების შემთხვევაში, გამოირჩევიან შემდეგი თურქული ტოპონიმები: -დაღ (მთა) — 17 შემთხვევა, -თეფე (ბორცვი) — 9 შემთხვევა, -გაია (კლდე) — 4 შემთხვევა. თურქული ტოპონიმები, შემდეგი მეთოდით შეცვალეს: 17 ტოპონიმიდან -დაღ-ით 10 შეცვალეს სომხური ექვივალენტიდ -სარ; 6-დან 9 ტოპონიმი -თეფე-თი შეცვალეს როგორც -სარ-ით, ისე -ბლურ-ით; ასევე ყველა 4 -გაია შეცვალეს -კარ-ად. როგორც ჰიდრონიმების შემთხვევაში, აქაც შეგვიძლია გამოვყოთ ტოპონიმების შეცვლის 4 კატეგორია:
აზერბაიჯანის პოზიცია
თანამედროვე აზერბაიჯანელი ავტორები, სომხეთის მიერ თურქული ტოპონიმების შეცვლას, „კულტურული ტერორიზმის“ და „ლინგვისტური გენოციდის“ კვალიფიკაციას აძლევენ.
შეცვლილი თურქული ტოპონიმები
აზერბაიჯანელი ავტორების ცნობით, 1924-1991 წლებში, სომხეთში შემდეგი თურქული ტოპონიმები შეიცვალა:
სქოლიო
კატეგორია:თურქული ენა კატეგორია:სომხეთის ისტორია კატეგორია:სომხეთის გეოგრაფია
Blue (ჯონი მიჩელის ალბომი)
Blue — კანადელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ ჯონი მიჩელის მეოთხე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1971 წელს. ალბომი Billboard 200-ის #15, ხოლო ბრიტანეთის ალბომების ჩარტში - #3 პოზიციამდე ავიდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჯონი მიჩელის ალბომები კატეგორია:1971 წლის ალბომები კატეგორია:Reprise Records-ის ალბომები
Zeebo
Zeebo იყო ბიუჯეტური პლატფორმა და მისი თანამედროვე სისტემებისაგან განსხვავდებოდა დაბალი ტექნიკური მახასიათებლებით. ამასთანავე გათვლილი იყო სტანდარტულ ტელევიზორებზე მისაერთებლად, HDTV-ის მხარდაჭერის გარეშე.
სისტემა, მთლიანად ორიენტირებული იყო თამაშების ციფრული სახით გავრცელებაზე მობილური კავშირის ტექნოლოგიის მეშვეობით. დეველოპერთა აზრით, ამგვარი მიდგომა ხელს შეუშლიდა მეკობრეებს არალიცენზირებული კონტენტის გავრცელებაში, აგრეთვე მათი თქმით, კონსოლის ძლიერ მხარეს წარმოადგენდა მისი მარტივად გამოყენება, აგრეთვე კონსოლისა და თამაშების სიიაფე. მისი მხარდაჭერის მზადყოფნა გამოთქვეს ისეთმა მსხვილმა კომპანიებმა როგორებიცაა Electronic Arts, Activision, Namco, Capcom, Sega და id Software.
მისი თავდაპირველი ფასი ბრაზილიაში შეადგენდა 499 ბრაზილიურ რეალს (დაახლოებით 200 დოლარი), ხოლო მექსიკაში 2,499 მექსიკურ პესოს (დაახლოებით 205 დოლარი). თამაშების ღირებულება არ აღემატებოდა 10 აშშ დოლარს. სულ კონსოლზე გამოვიდა 57 თამაში, რომელთა უმეტესობა მოიცავდა მობილური ტელეფონებისა და სხვა კონსოლების თამაშების გადაკეთებულ ვერსიებს, მათ შორის — „FIFA 09“, Resident Evil 4, „Crash Bandicoot Nitro Kart 3D“, „Galaxy on Fire“ და „Rally Master Pro.“ იგი გამოიყენებდა ორი სახის სათამაშო კონტროლერს — სტანდარტულ გეიპადს სახელად „Z-Pad“ და უსადენო კონტროლერს სახელად „Boomerang“, რომელსაც გააჩნდა მოძრაობის დეტექტორის ფუნქცია. მასზე აგრეთვე ხელმისაწვდომი იყო კლავიატურა ინტერნეტში გამოყენებისთვის.
დაბალი ფასის მიუხედავად, Zeebo-მ ვერ შეძლო პოპულარობის მოხვეჭა მომხმარებლებში. მიჩნეულია კომერციულ ჩავარდნად — საერთო ჯამში გაიყიდა 300,000 ასლის ოდენობით. კონსოლის წარმოება შეწყდა 2011 წლის 30 ნოემბერს.
სქოლიო
კატეგორია:ARM-ზე დაფუძნებული კონსოლები კატეგორია:სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:მეშვიდე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:2009 წელს წარმოდგენილი პროდუქტები კატეგორია:2000-იანების სათამაშოები კატეგორია:2010-იანი წლების სათამაშოები
კონსტანტინოს II
კონსტანტინოს II (Κωνσταντίνος Βʹ, კონსტანტინოს II, ; დ. 2 ივნისი 1940 — გ. 10 იანვარი, 2023) — საბერძნეთის მეფე 1964 წლიდან 1973 წლამდე, მონარქიის გაუქმებამდე.
იგი მეფედ დაინიშნა მამის, მეფე პავლეს (პაულოსი), გარდაცვალების შემდეგ 1964 წლის მარტში. იმავე წლის შემდეგ იგი დაქორწინდა დანიის პრინცესა ანა-მარიაზე, რომელთანაც ხუთი შვილი შეეძინა. მიუხედავად იმისა, რომ ახალგაზრდა მონარქის მოღვაწეობას თავდაპირველად ხელსაყრელად მიიჩნევდნენ, მისი მეფობა მალე სადავო გახდა: კონსტანტინოს მონაწილეობამ 1965 წლის ივლისის აპოსტასიაში გამოიწვია არეულობა მოსახლეობის ნაწილებს შორის და გაამძაფრა მიმდინარე პოლიტიკური არასტაბილურობა, რომელიც დასრულდა 1967 წლის 21 აპრილის პოლკოვნიკთა გადატრიალებით.
გადატრიალება წარმატებით დასრულდა. კონსტანტინოსმა, როგორც სახელმწიფოს მეთაურმა, დატოვა მისი პოსტი. მანევრირებისათვის მცირე შესაძლებლობა ჰქონდა, რადგან მას არ ჰყავდა ერთგული სამხედრო ძალები, რომელზეც დაყრდნობას შეძლებდა. შედეგად, იგი უხალისოდ დათანხმდა 1967-1974 წლების საბერძნეთის სამხედრო ხუნტის ინაუგურაციას იმ პირობით, რომ შეიქმნებოდა სამოქალაქო მინისტრების შემადგენლობა. 1967 წლის 13 დეკემბერს, ხუნტის წინააღმდეგ წარუმატებელი კონტრშეტევის შემდეგ კონსტანტინოსი იძულებული გახდა დაეტოვებინა ქვეყანა და გაქცეულიყო. იგი დარჩა (ოფიციალურად) ქვეყნის მეთაურად დევნილობაშიც, მაგრამ ხუნტამ, საბერძნეთის რესპუბლიკის 1973 წლის 29 ივლისს ჩატარებული რეფერენდუმით, გააუქმა მონარქია. გაჩნდა კითხვები ამ რეფერენდუმის ვალიდურობასთან დაკავშირებით: იყო თუ არა ზეწოლა ამომრჩევლების მიმართ. ამიტომ ჩატარდა ახალი რეფერენდუმი 1974 წელს დემოკრატიის აღდგენის შემდეგ. ეს მეორე რეფერენდუმი ჩატარდა ხუნტის დაცემის შემდეგ, როგორც 1974 წლის საბერძნეთის რესპუბლიკის რეფერენდუმი ამავე წლის 8 დეკემბერს და დაადასტურა მონარქის გაუქმება და საბერძნეთის მესამე რესპუბლიკის დამყარება. კონსტანტინოსს საბერძნეთში საარჩევნო კამპანიაში დაბრუნების საშუალება არ მისცეს. დათანხმდა პლებისციტის შედეგები.
ადრეული წლები
კონსტანტინოსი დაიბადა ფსიქიკოსის სასახლეში, ფსიქიკოსში, ათენის გარეუბანში. ის იყო მეფე გეორგიოს II-ის ძმისშვილი და ასევე მეფის ძმისა და მემკვიდრის, გვირგვინოსანი პავლეს მეორე შვილი და ერთადერთი ვაჟი. მისი დედა იყო ჰანოვერის პრინცესა ფრედერიკა. კონსტანტინოსის უფროსი და, ესპანეთის დედოფალი სოფია, ესპანეთის გადამდგარი მეფის ხუან კარლოს I- ის მეუღლეა, ხოლო მისი უმცროსი და, პრინცესა ირენე, არასოდეს ყოფილა დაქორწინებული.
კონსტანტინოსი მხოლოდ ერთი წლის იყო, როდესაც ფაშისტური იტალია და ნაცისტური გერმანია შეიჭრნენ საბერძნეთში, შემდეგ კი მან ოთხი წლის განმავლობაში გადასახლებაში გაატარა ეგვიპტეში და კეიპ – ტაუნში, სამხრეთ აფრიკაში, (სადაც დაიბადა მისი და ირენე) ოჯახთან ერთად. იგი ოჯახთან ერთად საბერძნეთში დაბრუნდა 1946 წელს. მეფე გეორგიოსი გარდაიცვალა 1947 წელს, ხოლო კონსტანტინოსის მამა გახდა ახალი მეფე, კონსტანტინოსი გახდა გვირგვინოსანი პრინცი. მან განათლება მიიღო მოსამზადებელ სკოლაში, შემდეგ კი სწავლა განაგრძო პანსიონატში (ალექსანდრიის ვიქტორიის კოლეჯში, ეგვიპტეში, სადაც მის თანაკლასელებში შედიოდნენ იორდანიის მეფე ჰუსეინი და მსახიობი ომარ შარიფი).
კონსტანტინოსი მსახურობდა საბერძნეთის შეიარაღებული ძალების სამივე ფილიალში, დაესწრო საჭირო სამხედრო აკადემიებს. იგი ასევე დაესწრო ნატოს საჰაერო ძალების სპეციალურ იარაღის სკოლას გერმანიაში, ასევე ათენის უნივერსიტეტში, სადაც მან გაიარა კურსები სამართლის სკოლაში. ის არის სოლინგის საერთაშორისო ასოციაციის საპატიო წევრი და  დრაკონის საერთაშორისო ასოციაციის საპატიო პრეზიდენტი.
კონსტანტინოსი საკმაოდ ძლიერი სპორტსმენია. 1960 წელს, 20 წლის ასაკში, მან მოიგო ოლიმპიური ოქროს მედალი მცურავთა შორის ( დრაკონის კლასი ), რომელიც იყო პირველი ბერძნული ოქროს მედალი მცურავთა შორის სტოკჰოლმის 1912 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის შემდეგ. ის ასევე ძლიერი მოცურავე იყო და კარატეში შავი ქამარი ჰქონდა, გატაცებულია სქუაშით, და ცხენოსნობით. 1963 წელს კონსტანტინოსი გახდა საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის (IOC) წევრი. იგი გადადგა 1974 წელს, რადგან იგი აღარ იყო ბერძნული მკვიდრი და გახდა IOC საპატიო წევრი.
მეფობა
1964 წლის მარტში მეფე პავლე გარდაიცვალა სიმსივნით, ხოლო 23 წლის კონსტანტინოსმა მიიღო სამეფო მემკვიდრეობა. იქამდე კი, კონსტანტინოსი დაინიშნა ავადმყოფი მამის რეგენტად. იმავე წლის შემდეგ იგი დაქორწინდა დანიის პრინცესა ანა-მარიაზე, რომელთანაც საბოლოოდ ხუთი შვილი შეეძინა. კონსტანტინოსის ხედვები ემთხვეოდა ცენტრისტი გეორგიოს პაპანდრეუს შეხედულებებს, რომელიც გახდა პრემიერ-მინისტრი. მიუხედავად იმისა, რომ მეფესა და პაპანდრეუს შორის კარგი ურთიერთობა იყო, მოკლე ხანში ეს მდგომარეობა შეიცვალა. კონსტანტინოს მონაწილეობამ 1965 წლის ივლისის აპოსტასიაში, გამოიწვია უკმაყოფილება ბერძნულ მოსახლეობაში და გაამწვავა მიმდინარე პოლიტიკური არასტაბილურობა, რომელიც დასრულდა 1967 წლის 21 აპირილის შავი პოლკოვნიკების გადატრიალებაში.
ბერძნული დიქტატურა 1967–1974
არჩევნები იყო დაგეგმილი 1967 წლის 28 მაისს,რომელშიც ყველა ცენტრისტების გამარჯვებას ელოდა. შეერთებული შტატების დიპლომატის ჯონ დეის თქმით, ამერიკელები წუხდნენ, რომ ჯორჯ პაპანდრეუს სიბერის გამო, ანდრეას პაპანდრეუს ძალიან მძლავრი როლი ექნებოდა შემდეგ მთავრობაში, მაგრამ შავი პოლკოვნიკების გადატრიალება წარმატებით დასრულდა: კონსტანტინოსმა, როგორც სახელმწიფოს მეფემ, დატოვა მისი პოსტი და დათანხმდა ხუნტის ინაუგურაციას. 1967 წლის 13 დეკემბერს, ხუნტის წინააღმდეგ წარუმატებელი კონტრშეტევის შემდეგ კონსტანტინოსი იძულებული გახდა დაეტოვებინა ქვეყანა და გაქცეულიყო. იგი დარჩა (ოფიციალურად) ქვეყნის მეთაურად დევნილობაშიც, სანამ ხუნტამ საბერძნეთის რესპუბლიკის 1973 წლის 29 ივლისს ჩატარებული რეფერენდუმით არ გააუქმა მონარქია. გავლენიანმა პოლიტიკოსმა, გეორგიოს პაპადოპულოსმა უარყო ეს შედეგი და თავი პრეზიდენტად გამოცხადა, თუმცა სამხედრო რეჟიმმა მის წინააღმდეგაც მოაწყო ბუნტი გენერალ დიმიტრი იოანიდისის მეთაურობით და პრეზიდენტი ჩაანაცვლეს გენერალ ფაიდონ გიზიკისით.
დემოკრატიის აღდგენა და რეფერენდუმი
1974 წელს ხუნტის დამხობის შემდეგ, ჩატარდა ახალი რეფერენდუმი. 1974 წლის საბერძნეთის რესპუბლიკის რეფერენდუმმა, ამავე წლის 8 დეკემბერს, დაადასტურა მონარქის გაუქმება და დაამყარა საბერძნეთის მესამე რესპუბლიკა. კონსტანტინოსს არც ამჯერად მიეცა საბერძნეთში დაბრუნების უფლება და იგი დათანხმდა რეფერენდუმის შედეგებს.
გადასახლება
კონსტანტინოსი გადასახლებაში იმყოფებოდა თითქმის ორმოცი წლის განმავლობაში რესპუბლიკის სასარგებლოდ ხმის მიცემის შემდეგ. იგი საშინლად იმედგაცრუებული იყო საბერძნეთში დაბრუნებით და იქ აღარ დაბრუნებულა 1981 წლის თებერვლამდე, როდესაც მთავრობამ მხოლოდ რამდენიმე საათის განმავლობაში დაბრუნების საშუალება მისცა, რათა დასწრებოდა დედის, დედოფალ ფრედერიკას დაკრძალვას, ყოფილი სამეფო ოჯახის სასაფლაოზე, ტატოის სასახლესთან. მინი|კონსტანტინოსი და მისი მეუღლე მცირეწლოვან შვილებთან, თეოდორასა და ფილიპოსთან, ალან უორენის ფოტო. 1986
მოხუცებულობა
მონარქიის გაუქმების შემდეგ, კონსტანტინოსმა არაერთხელ თქვა, რომ იგი ცნობს საბერძნეთის რესპუბლიკას, კანონებს და კონსტიტუციას. მან ჟურნალ Time-ს განუცხადა:
2004 წელს კონსტანტინოსი საბერძნეთში დროებით დაბრუნდა ათენის ოლიმპიური თამაშების დროს, როგორც საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის წევრი. 2004 წლის 24 დეკემბერს კონსტანტინოს და ანა-მარია და ყოფილი სამეფო ოჯახის წევრები ეწვივნენ ათენის საპრეზიდენტო რეზიდენციას (ყოფილი სამეფო სასახლე), სადაც კონსტანტინოსი შეხვდა პრეზიდენტ კოსტის სტეფანოპოლოს.
გაზეთ „ვიმას“ სახელით ჩატარებული 2007 წლის კვლევის თანახმად,რომლის დროსაც გამოკითხეს 2,040 ოჯახი, მხოლოდ 11.6% -მა დაუჭირა მხარი კონსტიტუციურ მონარქიას. გამოკითხულთა ნახევარზე მეტი, 50.9%, თვლიდა, რომ ხუნტას დიქტატურამ საბერძნეთს სარგებელი მოუტანა.
2008 წლის პეკინისა და 2012 წლის ლონდონის ოლიმპიადის დროს, კონსტანტინოსი, საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის საპატიო წევრის როლში იყო, ოფიციალური ცერემონიების წამყვანას. იგი არის ნაოსნობის საერთაშორისო ფედერაციის ღირსების თანათავმჯდომარე, ნორვეგიის მეფე ჰარალდ V- თან ერთად, 1994 წლიდან.
კონსტანტინოსი Box Hill School– ის მფარველი და პატრონია ინგლისის სამხრეთ ნაწილში.
ქორწინება და შვილები
1964 წლის 18 სექტემბერს, ბერძნული მართლმადიდებლური ცერემონიის თანხლებით, ათენის ტაძარში, იგი დაქორწინდა დანიის პრინცესა ანა-მარზე. მათ ჰყავთ 5 შვილი:
სქოლიო
კატეგორია:1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:საბერძნეთის მეფეები კატეგორია:საბერძნეთის პოლიტიკა კატეგორია:საბერძნეთის მთავრობა კატეგორია:საბერძნეთის ისტორია კატეგორია:პოლიტიკური თანამდებობის პირები საბერძნეთში
ებრაელთა მიმართ ეპისტოლე
100px|მინიატიურა|წმინდა მოციქული პავლე ებრაელთა მიმართ ეპისტოლე — პავლე მოციქულის 14 ეპისტოლიდან ერთ–ერთი. ეპისტოლეთა რიგით ჩამონათვალში მას ბოლო, მე–14 ადგილი უკავია. იგი ერთ–ერთი უდიდესია ეპისტოლეთა შორის და შედგება 13 თავისაგან. ეპისტოლის ავტორი საბოლოოდ დადგენილი არ არის, მაგრამ რადგან დიდ მსგავსებას იჩენს პავლე მოციქულის სინაგოგებისა და სინედრიონის მიმართ წარმოთქმულ სიტყვებთან, უკვე IV ს-დან მისი ავტორობა დასავლეთში პავლე მოციქულს მიეწერება.
ამ ეპისტოლით პავლე მოციქული მიმართავს იუდეველთაგან მოქცეულ ქრისტიანებს, რომლებიც მხარს უჭერდნენ სატაძრო მსახურების ზოგიერთ ძველ აღთქმისეულ ფორმას, რაც იუდეურ სჯულზე დაბრუნების საშიშროებას ქმნიდა, ანდა უკეთეს შემთხვევაში ახლისა და ძველის აღრევის საშიშროებას (საქ. 21,18-24). ქრისტიანობის წმინდა სულიერი ხასიათი არ შეესაბემოდა იმას, რასაც ისრაელნი მოელოდნენ მესიის სამეფოდან. ამ ქმედებას ფაქტობრივად ქრისტიანობა დაჰყავდა იუდეური სექტის დონემდე.
ავტორი ქრისტიანობისა და იუდაიზმის შედარებითი ანალიზით ამტკიცებს ქრისტიანობის უპირატესობას იუდაიზმზე, რომელიც, ავტორია აზრით, მხოლოდ მოსამზადებელი ეტაპი იყო სულიერებისა და ჭეშმარიტი რწმენის აღთქმისათვის. ქრისტე უმაღლესია კაცსა და ღმერთს შორის ყველა ძველი აღთქმის შუამავალზე, რომელმაც თავისი სისხლით გვიჩვენა ძალა და მნიშვნელობა გამომხსნელი რწმენისა. ეპისტოლის მიზანია, დამოძღვროს რწმენაში მერყევნი და არამტკიცენი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახალი აღთქმის პერსონაჟები კატეგორია:ქრისტეს თორმეტი მოციქული კატეგორია:სასულიერო მწერლობა კატეგორია:ეგზეგეტიკა კატეგორია:ქრისტიანობა კატეგორია:ეპისტოლეები კატეგორია:ბიბლია კატეგორია:ახალი აღთქმა
ტრიპოლის ალყა (1289)
ტრიპოლის დაცემა — ჯვაროსანთა სახელმწიფოს, ტრიპოლის საგრაფოს (დღევანდელი ლიბანი) დაპყრობა და განადგურება მუსლიმ მამლუქთა მიერ. ბრძოლა 1289 წელს გაიმართა და ჯვაროსნული ლაშქრობების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მოვლენა იყო, რადგან ქალაქი ჯვაროსანთა ერთ-ერთი უმთავრესი დასაყრდენი იყო ახლო აღმოსავლეთში. ეს მოვლენა წარმოდგენილია გადარჩენილ ილუსტრაციაზე, რომელიც შემორჩენილია ფრაგმენტულ მანუსკრიპტზე, ეგრეთ წოდებულ „კოჩარელის კოდექსზე“, იგი შექმნილია 1330-იან წლებში ქალაქ გენუაში. სურათზე გამოსახულია გრაფინია ლუსია და ტარტუსის ეპისკოპოსი ბარტელმი მანსელი (სამოციქულო სკამი მიიღო 1278 წელს), ციხესიმაგრის ცენტრში სხდომა იმერთება, ხოლო კალაუნის ჯარისკაცები ხოცავენ ხალხს, რომლებიც ნავსადგურისაკენ და ახლომდებარე წმინდა თომას კუნძულისაკენ გარბიან.
კონტექსტი
მართალია ტრიპოლის საგრაფო დაარსდა, როგორც ჯვაროსნული სახელმწიფო და მისი მთავარი რელიგია ქრისტიანობა იყო, მაგრამ 1260-იანებიდან იგი მონღოლთა იმპერიის ვასალური სახელმწიფო გახდა, როდესაც ბოემონდ VI-მ მისი მამინაცვლის — ჰეთუმ I-ის (კილიკიის სომეხთა სამეფოს მეფე) გავლენით მორჩილება გამოუცხადა მათ. ტრიპოლიდან დამხმარე ძალა ჩავიდა მონღოლებითვის ბაღდადის ალყის დროს 1258 წელს, აგრეთვე 1260 წელს ისინი ხელმეორედ დაეხმარნენ მონღოლებს სირიაში შეჭრისას, რამაც ტრიპოლსა და მაჰმადიანურ სამყაროს შორის ურთიერთობა დაძაბა.