cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლოიდ ოსტინი
ნომინაცია და დანიშვნა
2020 წლის 7 დეკემბერს ცნობილი გახდა, რომ პრეზიდენტი ჯო ბაიდენი თავდაცვის მდივნის პოსტზე ლოიდ ოსტინის კანდიდატურას წარადგენდა. ბაიდენმა, რომელიც ობამას ადმინისტრაციაში ვიცე-პრეზიდენტი იყო, ოსტინი ცენტრალური სარდლობის მეთაურობის დროს გაიცნო და მისი ბრიფინგების და მოხსენებების მოსმენის შემდეგ მის მიმართ ნდობა ჩამოუყალიბდა. ყოფილი თავდაცვის მდივნის, ჯიმ მატისის მსგავსად, ოსტინს თანამდებობაზე დასამტკიცებლად კონგრესის მხრიდან თანხმობა ესაჭიროებოდა, რადგან აშშ-ის კოდექსის მე-10 ნაწილი აქტიური სამხედრო სამსახურის შემდეგ 7 წლიან მოსაცდელ პერიოდს ითვალისწინებს, ვიდრე პირი თავდაცვის მდივნად დაინიშნება.
ოსტინის წარდგენა და ზემოხსენებული მუხლის აცილების მოთხოვნა, რომელიც მას ახლდა თან, კონგრესში შეშფოთების საფუძველი გახდა, რაც სამხედრო-სამოქალაქო ურთიერთობებისთვის მსგავსი პრეცედენტის პოტენციურ შედეგებს უკავშირდებოდა. ყოფილმა თავდაცვის მდივანმა რობერტ გეიტსმა და ყოფილმა სახელმწიფო მდივანმა, კოლინ პაუელმა ოსტინის მხარდამჭერი განცხადებები გამოაქვეყნეს. დემოკრატი სეთ მოლტონი კანდიდატურის წინააღმდეგ გამოვიდა.
სენატის სამხედრო კომიტეტში მოსმენა 2021 წლის 19 იანვარს გაიმართა. 21 იანვარს კონგრესი 7-წლიანი მოთხოვნის აცილებას დათანხმდა. 22 იანვარს იგი 93 ხმით 2-ის წინააღმდეგ თანამდებობაზე დაამტკიცეს (წინააღმდეგ წავიდნენ რესპუბლიკელი სენატორები ჯოშ ჰოული და მაიკ ლი). შედეგად, ლოიდ ოსტინი პირველი აფროამერიკელი თავდაცვის მდივანი გახდა.
პირადი ცხოვრება
ოსტინი დედამ აღზარდა, რომელიც მორწმუნე კათოლიკე იყო და რწმენას თავადაც მისდევს. იგი დახასიათებულია, როგორც ძლიერ ჩაკეტილი პიროვნება, რომელსაც ერაყში სამსახურის დროს სძულდა მედიასთან საუბარი და საკუთარ თავს მესამე პირში მოიხსენიებდა ხოლმე.
ოსტინი და მისი მეუღლე, შარლინ დენიზ ბენერ ოსტინი 40 წელზე მეტია, დაქორწინებული არიან. შარლინი საქველმოქმედო ადმინისტრაციაში მუშაობდა და იყო პერდიუს უნივერსიტეტის სამხედრო ოჯახების კვლევის ინსტიტუტის დირექტორთა საბჭოს წევრი. ლოიდ ოსტინი მისი ორი ვაჟის მამინაცვალია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ამერიკელი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:აშშ-ის არმიის გენერლები კატეგორია:აშშ-ის თავდაცვის მდივნები
არარატის ქუჩა
არარატის ქუჩა — ქუჩა თბილისში,  ჩუღურეთის რაიონში (ავლაბარი); გელათის ქუჩიდან არმაზის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები. აქვს 1 შესახვევი.
ლიტერატურა
კატეგორია: ჩუღურეთის  რაიონის ქუჩები
თეოდიცეა
თეოდიცეა — რელიგიურ-ფილოსოფიური მოძღვრება, რომელიც მიხედვითაც ღვთის სიკეთე, სამართლიანობა და ყოვლისშემძლეობა თრგუნავს და ამარცხებს ქვეყნად არსებულ ბოროტებასა და უსამართლობას. ტერმინ თეოდიცეას იყენებენ სხვადასხვა რელიგიაში, თითქმის ყველა თეოლოგიურ სისტემაში და ზოგიერთ რელიგიურ-ფილოსოფიურ მოძღვრებაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:რელიგია
ნიჟნი-ნოვგოროდის ხარების მონასტერი
ნიჟნი-ნოვგოროდის ხარების მონასტერი (Благовещенский монастырь) — უძველესი მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდში. დაარსებულია XIII საუკუნის დასაწყისში. მდებარეობს მდინარე ოკის ნაპირზე, ვოლგასთან მისი შეერთების ადგილთან ახლოს. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.
ისტორია
მონასტერი 1221 წელს დააარსეს ვლადიმირ-სუზდალის დიდმა მთავარმა იური ვსევოლოდის ძემ და ვლადიმირის ეპისკოპოსმა სიმონმა ქალაქის დაარსებასთან დაკავშირებით. 1229 წელს ერზიანელების თავადმა პურგაზმა გაანადგურა და მთლიანად გადაწვა მონასტერი, დახოცა ბერები. ასი წლის შემდეგ მონასტერი აღორძინდა, მაგრამ 1369 წლის მკაცრ ზამთარში შენობების დიდი ნაწილი დაინგრა და მოსახლეობა დაიღუპა.
მონასტრის აღორძინება დაკავშირებულია XIII საუკუნეში მოღვაწე მიტროპოლიტ ალექსისთან. წყაროების მიხედვით იგი ოქროს ურდოსაკენ მიმავალი ეწვია ნიჟნი-ნოვგოროდს. ლეგენდის თანახმად ალექსი მიტროპოლიტი დასასვენებლად შეჩერდა მდინარე ოკის ნაპირზე მდებარე წყაროსთან, დანგრეული ხარების მონასტრის ახლოს. განადგურებული მონასტრის ხილვამ ალექსისზე ცუდად იმოქმედა და ღმერთს დაპირდა: თუ ოქროს ურდოდან წარმატებით დაბრუნდებოდა ამ მონასტერს აღადგენდა ღვთისმშობლის ხარების სახელზე. ოქროს ურდოდან მიტროპოლიტი დიდი პატივით გამოისტუმრეს, რადგან მან განკურნა თათართა ხანის ჯანიბეკის მეუღლე, რუსეთი კი ერთი გამანადგურებელი თავდასხმისაგან გადაარჩინა. მიტროპოლიტმა პირობა აღასრულა და მონასტერი აღადგინა.
აღდგენილ მონატერზე ზრუნავდა გენერალ ალექსი ერმოლოვის პირდაპირი წინაპარი ოსიპ ერმოლოვი, რომელიც მონასტერში ყოველი სტუმრობისას ბერებს გარკვეულ თანხას ჩუქნიდა. 1631 წელს ოსიპ ერმოლოვი გარდაიცვალა.
1649 წელს ეკლესიაში დაამონტაჟეს ოთხიარუსიანი კანკელი.
XVIII საუკუნეში მონასტერში აღმოაჩინეს XII-XIII საუკუნეების კონდაკების ჩანაწერი, რომელსაც ხარების კონდაკი ეწოდა. იგი რუსული ჰიმოგრაფიის უძველესი ძეგლია. 1880-იან წლებში მონასტერს არქიტექტორ რობერტ კილევეინის ხელმძღვანელობით ჩაუტარდა რესტავრაცია.
ოქტომბრის რევოლუციისა და ხელისუფლებაში ბოლშევიკების მოსვლის შემდეგ მონასტერი დახურეს. 1948-2005 წლებში მონასტერში განთავსებული იყო ნიჟნი-ნოვგოროდის პლანეტარიუმი. მონასტრის აღორძინება დაიწყო 1993 წლიდან. თავვაპირველად მონასტერში გაიხსნა სასულიერო სასწავლებელი, რომელიც ორი წლის შემდეგ, წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით სასულიერო სემინარიად გადაკეთდა. მისი პირველი რექტორი გახდა კირილე პოკროვსკი.
აღდგენილ მონასტერში 2007 წელს დააყენეს მარმარილოს კანკელი.
2009 წლის 7 აპრილს, ხარების დღესასწაულზე მონასტერში აკურთხეს ხატი, რომელზეც გამოსახული იყო ბიბლიური პერსონაჟები: აბელი, ისააკი, ნოე, სეთი, ენოქი და აბრაამი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
ლევან კაჭარავა
ლევან კაჭარავა (დ. 15 ივლისი, 1968 – გ. 24 ივნისი, 2022 ) — ქართველი ბიზნესმენი, კომპანია „Silk Road Group“-ის თანადამაარსებელი.
ბიოგრაფია
ლევან კაჭარავა დაიბადა და გაიზარდა თბილისში. დაამთავრა 53-ე საშუალო სკოლა 1986 წელს. 1986—1992 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში, ფერწერის ფაკულტეტზე.
1995–1996 წლებში ლევან კაჭარავამ გიორგი რამიშვილთან ერთად დააფუძნა ახალი კომპანია „Silk Road Group“, რომლის სამეთვალყურეო საბჭოს წევრიც იყო. კომპანია თანამშრომლობდა ისეთ კომპანიებთან, როგორებიცაა: „TOTAL“, „ELFE“, „VITOL“, „ARMOGAR“, „ADDAX-ORYX GROUP“. იმავე წლებში „Silk Road Group“ აფართოებს თავის ბიზნეს არეალს: აფუძნებს ბანკს, ინტერესების სფერო მოიცავს ასევე ბორჯომის მინერალური წყლების წარმოებას, თბილისსა და ბათუმში სასტუმროების მშენებლობას, უძრავ ქონებას, გაყინული პროდუქციის სამაცივრე საწყობებს.
2006 წლიდან კაჭარავა გამოეყო „Silk Road Group-ს“ და დააარსა კომპანიების ჯგუფი „MULTIPLEX“, რომლის ძირითადი საქმიანობის სფეროებია ენერგეტიკა და ლოჯისტიკა.
2008 წელს პარტნიორებთან ერთად გამოისყიდა სახელმწიფოსგან თბილისის წყლის კომპანია. 2008 წელს, ჰოლანდიაში მან დააფუძნა ჰოლდინგი, „Multiplex Petrolia“ Logistics Solutions BV.
2013 წლის დასაწყისში, კაჭარავამ ნიდერლანდებში დააფუძნა ჰოლდინგი, „Multiplex Logistics Solutions BV“. კომპანია ახორციელებს ბაქოში ჰოვსანის პორტის ოპერირებას და ფლობს ტრანსპორტის ინფრასტრუქტურას, რომლის მეშვეობით ახორციელებს საზღვაო, საავტომობილო და სარკინიგზო გადაზიდვებს საქართველოდან და საქართველოს გავლით ცენტრალურ აზიაში.
სანტა-ტერეზა-დუ-უესტი
სანტა-ტერეზა-დუ-უესტი (Santa Tereza do Oeste) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 749 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კასკაველის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 332 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31.67 კმ²-ზე. ფართობი 326 190 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
შარლ დე ვალუა (1459-1496)
შარლ დე ვალუა (Charles de Valois; დ. 1459 — გ. 1 იანვარი, 1496) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ანგულემის გრაფ ჟან ორლეანელისა და გრაფინია მარგარიტა დე როანის ვაჟი. საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-ისა და ნავარის დედოფალ მარგარიტას მამა. იგი იყო ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-ისა და ვალენტინა ვისკონტის შვილიშვილი, რითაც იგი საფრანგეთის მეფე შარლ V-ისა და მილანის ჰერცოგ ჯან გალეაცო ვისკონტის შვილთაშვილად ერგებოდა. სწორედ ამის გამო შესძლო მისმა ვაჟმა, 1515 წელს საფრანგეთში გამეფება.
ოჯახი
1488 წლის 16 თებერვალს, შარლი დაქორწინდა სავოიის ჰერცოგ ფილიპო II-ისა და მარგარიტა დე ბურბონის ასულზე, 11 წლის ლუიზა სავოიელზე, რომელთანაც სულ ორი შვილი შეეძინა:
შარლს ასევე ჰყავდა საყვარელი, ანტუანეტა დე პოლინიაკის სახით, რომელიც მისი ცოლის ფრეილინა იყო. მას ანტუანეტასთან ორი ქალიშვილი ჰყავდა:
მას ასევე ჰყავდა ერთი უკანონო ქალიშვილი ჟანა დე ლა კონტთან:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1459 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1496 კატეგორია:ვალუები
საბინიანიგო
საბინიანიგო (Sabiñánigo, Samianigo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 586,80 კმ². მოსახლეობა — 9185 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უესკის მუნიციპალიტეტები
ჭივჭავი (გვარი)
ჭივჭავი (Spinus) — ფრინველთა გვარი მთიულასებრთა ოჯახისა. ცნობილია 20 სახეობა, რომელთა უმრავლესობა დასავლეთ ნახევარსფეროშია გავრცელებული, ევრაზიაში მხოლოდ ორი სახეობა გვხვდება — ჭივჭავი (S. spinus) და ტიბეტური ჭივჭავი (S. thibetanus).
ყველა ეს სახეობა ძველი კლასიფიკაციით შედიოდა Carduelis გვარში. მოგვიანებით, ბირთვული და მიტოქონდრიული დნმ-ის თანმიმდევრობაზე ჩატარებული ფილოგენეტიკური კვლევების მიხედვით, ისინი გამოიყვნენ ცალკე გვარში. ტიბეტური ჭივჭავი ადრე კანარის ჩიტების გვარში იყო გაერთიანებული.
ლათინური სახელი Spinus პირველად გერმანელმა ნატურალისტმა კარლ ლუდვიგ კოხმა შემოიტანა 1816 წელს.
სქოლიო
* კატეგორია:მთიულასებრნი
ბოკერონი (ჩირიკი)
ბოკერონი (Boquerón) — ქალაქი პანამაში, ჩირიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3881 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ჩირიკის პროვინციის დასახლებული პუნქტები
სვეტის ეკლესია
სვეტის ეკლესია — შუა საუკუნეების ეკლესია სოფ. სვეტთან (Seyitler), ისტორიულ კლარჯეთში (ახლანდელი თურქეთის ართვინის პროვინცია). განადგურებული.
მასზე არსებული უადრესი ცნობები ა. პავლინოვის 1888 წლის ექსპედიციის მასალებშია. ტაძარი იყო უჩვეულო მოყვანილობის – უგუმბათო ტეტრაკონქი. მისი ცენტრალური ნაწილი იყო დასავლეთ-აღმოსავლეთის ღერძზე ოდნავ წაგრძელებული დარბაზი, გადახურული ცილინდრული კამარით. მას ოთხივე მხრიდან აფსიდები უკავშირდებოდა. ჩრდ. და სამხრ. აფსიდებს გვერდებზე მცირე სათავსოები ჰქონდა. შენობის სტრუქტურა ჩაწერილი იყო 16-წახნაგაში, რომლის ცენტრშიც ამოიზრდებოდა ორი ქანობით გადახურული შუა ცალნავიანი მოცულობა.
ტეტრაკონქზე მცირე ცნობა დატოვა პრ. უვოროვამ. ვარაუდობენ, რომ ტეტრაკონქის ნაშთია „ქილისე ქაფის“ (სიტყვასიტვყვით: კარის ეკლესია) სახელით ცნობილი ნანგრევები სოფლის შემაღლებულ ადგილას.
ენტონი ბლინკენი
ენტონი ჯონ ბლინკენი (Antony John Blinken), ასევე ტონი ბლინკენი (Tony Blinken; დ. 16 აპრილი, 1962) — ამერიკელი საჯარო მოხელე და დიპლომატი. 2015-2017 წლებში მსახურობდა ბარაკ ობამას ადმინისტრაციის სახელმწიფო მდივნის მოადგილედ და ეროვნული უსაფრთხოების მრჩევლის მოადგილედ (2013-2015 წწ.). აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი 2021 წლის 20 იანვრიდან.
2001–2002 წლებში ბლინკენი იყო სტრატეგიული და საერთაშორისო კვლევების ცენტრის მკვლევარი, შეერთებული შტატების სენატის დემოკრატების თანამშრომელთა კოორდინატორი 2001-2008 წლებში და ბარაკ ობამას ტრანზიციული გუნდის წევრი 2008 წლის ნოემბრიდან 2009 წლის იანვრამდე.
2009 - 2013 წლებში ბლინკენი თეთრ სახლში მუშაობდა. 2002 - 2008 წლებში ბლინკენს ეკავა შეერთებული შტატების სენატის საგარეო კომიტეტის დემოკრატების თანამშრომელთა კოორდინატორის თანამდებობა. კლინტონის ადმინისტრაციის დროს ბლინკენს ეკავა სხვადასხვა მაღალი თანამდებობი სახელმწიფო დეპარტამენტსა და ეროვნული უშიშროების საბჭოში.
ობამას ადმინისტრაციის დასრულების შემდეგ ბლინკენი CNN-ის გლობალურ ანალიტიკოსად მუშაობდა. 2020 წლის ნოემბერში ჯო ბაიდენმა, აშშ-ის არჩეულმა პრეზიდენტმა, ბლინკენი სახელმწიფო მდივნის პოსტზე წარადგინა.
2021 წლის 19 იანვარს აშშ-ის სენატშის საგარეო საქმეთა კომიტეტის წინაშე მოსმენისას რესპუბლიკელმა სენატორმა კენტუკის შტატიდან, რენდ პოლმა, რომელიც ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციის ღია კარის პოლიტიკას უკვე წლებია ეწინააღმდეგება, სახელმწიფო მდივნობის კანდიდატს საქართველოს ნატოში წევრობის შესახებაც კითხვა. ბლინკენმა განაცხადა, რომ ის საქართველოს წევრობას ემხრობა, თუ „ქვეყანა წევრობის კრიტერიუმს დააკმაყოფილებს და ჩვენს საერთო უსაფრთხოებაში წვლილს შეიტანს“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1962 კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ამერიკელი დიპლომატები კატეგორია:აშშ-ის სახელმწიფო მდივნები
ბაშქიოი (მურღული)
ბაშქიოი (თურქ. Başköy; ქართ. ბაშქიოი) — სოფელი თურქეთში. მდებარეობს შავი ზღვის რეგიონის ართვინის პროვინციის მურღულის რაიონში.
სქოლიო
კატეგორია:მურღულის რაიონის სოფლები
ჟუპანია
კატეგორია:ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები
ალექს ჯეიმზი
სტივენ ალექსანდერ „ალექს“ ჯეიმზი (Steven Alexander "Alex" James; დ. 21 ნოემბერი, 1968) — ინგლისელი მუსიკოსი და სიმღერების ავტორი. იგი აგრეთვე ჟურნალისტი და ყველის ტექნოლოგია. ჯეიმზი ცნობილია, როგორც ალტერნატიული როკ-ჯგუფ Blur-ის გიტარისტი, თუმცა სხვა პროექტებშიც მონაწილეობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:ალტერნატიული როკ-ბასისტები კატეგორია:ინგლისელი ფერმერები კატეგორია:Blur-ის წევრები კატეგორია:ინგლისელი როკ ბას-გიტარისტები კატეგორია:ბრიტპოპ-მუსიკოსები კატეგორია:Parlophone-ის შემსრულებლები
აშიქიუზეიირი
აშიქიუზეიირი (Aşıküzeyir) — სოფელი პოსოფის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 90 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ პოსოფიდან 18 კილომეტრში. 2019 წლის მონაცემებით სოფელში 20 ადამიანი ცხოვრობს.
სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ხევათი.
სქოლიო
კატეგორია:პოსოფის რაიონის სოფლები
ყარაჩუხი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ნახიჩევანის სოფლები
ვისოკოვოს ღვთისმშობლის მიძინების მონასტერი
ვისოკოვოს ღვთისმშობლის მიძინების მონასტერი (Высоковский Успенский монастырь) — მამათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კოვერნინის რაიონის სოფელ ვისოკოვოში. მდებარეობს მდინარე დიდი უტრუსის მაღალ ნაპირზე, ნიჟნი-ნოვგოროდიდან 160 კმ-ში. დაარსებულია 1784 წელს. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს გოროდეცკის ეპარქიას.
ვისოკოვოს ღვთისმშობლის მიძინების მონასტერი ერთ-ერთი იმ მონასტერთაგანია რომელიც ხასიათდება კლასიციზმის პერიოდის საინტერესო არქიტექტურით.
ისტორია
დონელი კაზაკი გრიგორი ივანოვი 38 წლის ასაკში წავიდა სტაროობრიადულ კომაროვსკის სკიტეში, სადაც მან მიიღო სახელწოდება გერასიმე და ცხოვრობდა 10 წელი. 1784 წელს ბერ პაისთან ერთად იგი განდეგილის ცხორებას შეუდგა მდინარე უტრუსის ტყიან ნაპირზე. ახალ დასახლებას ეწოდა ვისოკოვოს სკიტე, ახლომდებარე სოფლის სახელის მიხედვით. ვისოკოვოს სკიტეში ნელ-ნელა თავი მოიყარეს ღვთისმსახურებმა. მალევე მიირეს გადაწყვეტილება აეშენებინათ ხის სამლოცველო სახლი. 1800 წლისათვის აქ უკვე 50 მაცხოვრებელი მოითვლებოდა.
1804 წლის 10 აგვისტოს წმინდა სინოდმა გამოიტანა დადგენილება ვისოკოვოს სკიტეში სამლოცველოს ეკლესიად გადაკეთებისა და კურთხევის შესახებ. ამ პერიოდისათვის სკიტეში ცხოვრობდა 18 მღვდელი და 168 მორჩილი.
1807 წლის 7 ივნისს კოსტრომის სასულიერო კონსისტორიის დადგენილებით მიიღეს ეკლესიის კურთხევის ნებართვა. ამავე წლის 13 აგვისტოს შედგა პირველი ხის ეკლესიის კურთხევის ცერემონია.
1820 წლიდან იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა მონასტერს ვისოკოვოს ღვთისმშობლის მიძინების სახელი უწოდა.
მონასტრის ტერიტორიაზე დააარსეს სამი ეკლესია: მიძინების ეკლესია, ნიკოლოზის ეკლესია და წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია.
1910 წელს ეკლესიაში ითვლებოდა სამი მღვდელმონოზონი, ერთი დიაკვანი, ოთხი ბერი და 14 მორჩილი.
1929 წელს მონასტერი დახურეს. მის ტერიტორიაზე გაიყვანეს ასფალტის გზა, ხოლო მოედანზე ააგეს მაღაზიები. მონასტრის შენობა გადასცეს კოლექტივს. მიძინების მონასტერში ინახავდნენ თივას, სამების ეკლესიაში ხისგადამამუშავებელი საწარმო გახსნეს, წინამძღვრის სახლში კოლმეურნეობის კანტორა და საცხოვრებელი ოთახები. კოლექტივის გადატანის შემდეგ სამონასტრო შენობა მიტოვებული აღმოჩნდა.
1979 წელს გორკის საოლქო აღმასკომის გადაწყვეტილებით შემონახული არქიტექტურული ანსამბლი სახელმწიფო დაცვის ქვეშ აიყვანეს, როგორც არქიტექტურის ძეგლი, ხოლო 1995 წელს მიანიჭეს რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
1996 წლიდან იწყება მონასტრის აღორძინება. 2000 წლის 19-20 აპრილის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით ეკლესიაში სამონასტრო ცხოვრება აღსდგა.
2002წელს ეკლესიის წინამძღვრად ალექსანდრე ლუკინის დანიშვნის შემდეგ იწყება მონასტრის აქტიური აღდგენა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
დიმიტრი არაყიშვილის ქუჩა
დიმიტრი არაყიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (ვაკე); ილია ჭავჭავაძის გამზირიდან ტიციან ტაბიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. მანამდე აქ იდგა აგურის ქარხნები, რაც ასევეა დატანილი თბილისის 1934 წლის გეგმაზეც. შემდეგ სამგორის ქუჩა დაერქვა. 1953 წელს დიმიტრი არაყიშვილის სახელი ეწოდა. აქვს 1 ჩიხი.
ლიტერატურა
არაყიშვილი
აღჯაიაზი (ლაჩინი)
აღჯაიაზი (Ağcayazı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
სალიენტ-დე-გალიეგო
სალიენტ-დე-გალიეგო (Sallent de Gállego, Sallent de Galligo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 162,10 კმ². მოსახლეობა — 1477 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უესკის მუნიციპალიტეტები
ვარსკვლავთშორისი სივრცე
ვარსკვლავთშორისი სივრცე (ვშს) — მატერია, რომელიც არსებობს სივრცეში ვარსკვლავურ სისტემებს შორის გალაქტიკაში. ეს მატერია მოიცავს აირს იონურ, ატომურ და მოლეკულურ ფორმაში, ასევე მტვერსა და კოსმოსურ სხივებს. ის ავსებს ვარსკვლავთშორის სივრცეს და გლუვად ირევა გარშემო არსებულ გალაქტიკათშორის სივრცეში. ელექტრომაგნიტური გამოსხივების ფორმაში ენერგია, რომელიც იმავე მოცულობას იკავებს, ვარსკვლავთშორისი გამოსხივების ველია.
ვარსკვლავთშორისი სივრცე გაჯერებულია მრავალი ფაზით, რომელიც განირჩევა მატერია იონურია, ატომური თუ მოლეკულური, და ტემპერატურითა და სიმკვრივით. ვარსკვლავთშორის სივრცეში ძირითადად შედის წყალბადი, რომელსაც მოჰყვება ჰელიუმი ნახშირბადის, ჟანგბადისა და აზოტის მცირე რაოდენობით. ამ ფაზებს შორის თერმული წნევები უხეშ წონასწორობაშია ერთმანეთთან. მაგნიტური ველები და ტურბულენტური მოძრაობები ასევე წარმოქმნის წნევას ვშს-ში და ჩვეულებრივ დინამიკუად თერმულ წნევაზე ბევრად მნიშვნელოვანია.
ყველა ფაზაში ვარსკვლავთშორისი სივრცე უკიდურესად გათხელებულია. ვშს-ს გრილ და მკვრივ რეგიონში მატერია ძირითადად მოლეკულურ ფორმაშია და მისი სიმკვრივე 106 მოლეკულაა კუბურ სანტიმეტრზე, ხოლო ცხელ, დიფუზურ რეგიონებში მატერია უმეტესად იონიზირებულია და სიმკვრივე 10-4 იონია კუბურ სანტიმეტრზე. შედარებისთვის, ერთ კუბურ სანტინეტრ ჰაერში 1019 მოლეკულაა, ხოლო ლაბორატორიაში არსებულ ვაკუუმის კამერაში —1010. ვშს-ს მასის 99% აირის ნებისმიერი ფორმაა, ხოლო დანარჩენი 1% მტვერია. აირის ატომების 91% წყალბადია, 9% კი ჰელიუმს უკავია. სულ რაღაც 0,1% უკავია წყალბადსა და ჰელიუმზე მძიმე ელემენტებს, რომლებსაც ასტრონომიაში „მეტალები“ ეწოდება. მასით 70% წყალბადს უკავია, 28% ჰელიუმს და 1,5% „მეტალებს“. წყალბადი და ჰელიუმი თავდაპირველი ნუკლეოსინთეზის შედეგია, ხოლო მათზე მძიმე ელემენტები ვშს-ში ძირითადად ვარსკვლავური ევოლუციის შედეგად წარმოქმნილია.
ვარსკვლავთშორისი სივრცე გადამწყვეტ როლს თამაშობს ასტროფიზიკაში, რადგან მას შუალედური როლი აქვს ვარსკვლავურ და გალაქტიკურ მასშტაბებზე. ვარსკვლავები ვშს-ს ყველაზე მკვრივ რეგიონებში, მოლეკულურ ღრუბლებში წარმოიქმნება და ვშს-ს ავსებს მატერიითა და ენერგიით პლანეტური ნისლეულებით, ვარსკვლავური ქარებითა და ზეახალი ვარსკვლავებით. ეს ურთიერთქმედება ვარსკვალვებსა და ვშს-ს შორის საშუალებას იძლევა, განისაზღვროს ტემპი, რომლითაც გალაქტიკა მის აიროვან შიგთავსს მოიხმარს და, აქედან გამომდინარე, მისი ვარსკვლავთწარმომქმნელი პროცესების ხანგრძლივობას.
2013 წლის 12 სექტემბერს ნასამ ოფიციალურად განაცხადა, რომ „ვოიაჯერ 1-მა“ ვარსკვლავთშორის მიაღწია 2012 წლის 25 აგვისტოს. ის ერთადერთი და პირველი ხელოვნური ობიექტია, რომელმაც ეს მოახერხა. ვარსკვლავთშორისი პლაზმა და მტვერი შეისწავლება მისიის დასრულებამდე, 2025 წლამდე.
სქოლიო
კატეგორია:ასტრონომია
ბრაიან ო’დრისკოლი
ბრაიან ჯერალდ ო’დრისკოლი (დ. 21 იანვარი, 1979, დუბლინი) — ირლანდიელი მორაგბე, რომელმაც მთელი თავისი კარიერა გაატარა დუბლინის ლენსტერში. მისი სათამაშო პოზიცია იყო შუამარბი. 2003-2012 წლებში იყო ირლანდიის ნაკრების კაპიტანი. 2005 წელს უკაპიტნა ბრიტანელ და ირლანდიელ ლომებს. ო’დრისკოლი მიიჩნევა ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო მოთამაშედ.
ყველაზე მეტი სანაკრებო კეპის მქონე მორაგბეთა სიაში ო’დრისკოლი მეოთხეა. მას ირლანდიის ნაკრებში 133 მატჩი აქვს ჩატარებული, ხოლო „ლომებში“ — 8. მის ანგარიშზეა 46 სანაკრებო ლელო და დღემდე ირლანდიის ნაკრების საუკეთესო მელელოვეა. ამ მაჩვენებლით ის მერვეა მსოფლიოში, ხოლო პირველი — შუამარბებს შორის.
ო’დრისკოლს ასევე ეკუთვნის 6 ერის გათამაშების რეკორდიც 26 დადებული ლელოთი. ის არის საუკეთესო მელელოვე ჰეინიკენის თასზე (30 ლელო) ირლანდიელებს შორის. 2006, 2007 და 2009 წლებში ო’დრისკოლი 6 ერის ჩემპიონატის საუკეთესო მოთამაშედ დასახელდა.
2016 წლის 17 ნოემბერს ო’დრისკოლი შეიყვანეს მსოფლიო რაგბის დიდების ხევანში. ამჟამად ის მუშაობს BT Sport და ITV Sport ტელევიზიებისთვის როგორც რაგბის ანალიტიკოსი.
ტრეს-ბარას-დუ-პარანა
ტრეს-ბარას-დუ-პარანა (Três Barras do Paraná) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 392 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კასკაველის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 824 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23.45 კმ²-ზე. ფართობი 504 171 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბოკეტე (ჩირიკი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ჩირიკის პროვინციის დასახლებული პუნქტები
უაჩოკოლპის რაიონი (უანკაველიკა)
უაჩოკოლპის რაიონი (Distrito de Huachocolpa) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის უანკაველიკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 956 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 255 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 336.28 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უანკაველიკის პროვინციის რაიონები
ალბანეთის ტრანსპორტი
445x445px|right|thumb|ალბანეთის ავტომაგისტრალების ქსელი ალბანეთში სატრანსპორტო საშუალებები ბოლო ორი დეკადის განმავლობაში მეტწილად შეიცვალა. ძირითადად განახლდა ქვეყნის ინფრასტრუქტურა. გზის ინფრასტრუქტურის, საზოგადოებრივი ტრანსპორტისა და საჰაერო მგზავრობის გაუმჯობესებამ ქვეყნის შიგნით გადაადგილება ბევრად მარტივი გახადა. ამ განახლებებმა დიდი გავლენა იქონია ალბანეთის ეკონომიკაზე, რომელიც ბოლო ათწლეულის განმავლობაში დიდად იყო დამოკიდებული სამშენებლო ინდუსტრიაზე.
ისტორია
ძველი მსოფლიოს დროიდან თანამედროვე ალბანეთის ტერიტორია მნიშვნელოვანი გზაგასაყარი იყო, მაგალითად რომაელების გზა Via Egnatia ადრიატიკის საზღვაო ტერიტორიას აერთებდა ბიზანტიასთან (მოგვიანებით კონსტანტინოპოლი). ალბანეთის გზების სიგრძე გაორმაგდა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სამი ათწლეულის განმავლობაში და 80-იანი წლებისთვის მთელი ქვეყნის შორეული მთები გზით დაუკავშირდა დედაქალაქ ტირანასა და ადრიატიკისა და იონის ზღვების ნავსადგურებს.
პირველი რკინიგზა ალბანეთში იყო შახტისა და სამხედროებისთვის იყო განკუთვნილი, აშენდა 1917 და 1930 წლებში. ახლანდელი რკინიგზის მშენებლობა დაიწყო 1947 წელს და დღევანდელ სიგრძეს - 677 კმ-ს მიაღწია 1987 წელს. რკინიგზის ქსელი ადრიატიკის ზღვასთან არსებული დურესის პორტიდან სამი მიმართულებით იშლება - 1) ჩრდილოეთით - ალბანეთისა და მონტენეგროს საზღვრამდე, 2) სამხრეთით - ბალშსა და პორტ ვლორაში, 3)აღმოსავლეთით - პოგრადეცი მაკედონიის საზღვართან.
პოსტ-კომუნისტური პერიოდი
ალბანეთში კომუნისტურ პერიოდის განმავლობაში (1944-1990) მოქალაქეებს საკუთარი მანქანის ქონა ეკრძალებოდათ, საზოგადოებრივი ტრანსპორტი კი ცუდ მდგომარეობაში იყო. 1990 წელს ალბანეთის დედაქალაქი ტირანა პატარა ქალაქი იყო 300 000 მოსახლეობით. ქალაქის ქუჩები არ იყო გადატვირთული და მოქალაქეები ძირითადად ფეხით ან ველოსიპედით გადაადგილდებოდნენ. საზოგადოებრივი ტრანსპორტის ერთადერთ სახეობას - ავტობუსს მხოლოდ მაშინ იყენებდნენ თუ 1 საათზე მეტხანს იყო საჭირო მგზავრობა.
90-იანების შემდეგ ტირანას მოსახლეობამ 800 000 გადააჭარბა, რაც ძირითადად ურბანიზაციამ გამოიწვია. დღეს ქალაქში ქვეყნის 1/3 ცხოვრობს. ამ პერიოდის განმავლობაში მანქანების რაოდენობამ ძალიან მოიმატა - ქალაქის ცენტრის მცხოვრებლების 2/3 მანქანას ფლობს. აქედან გამომდინარე ხშირია საცობები, რაც ფეხით მოსიარულეებს პრობლემებს უქმნის.
90-იანი წლების ალბანეთის გზები დაბალი შემოსავლების მქონე სამხრეთ-აღმოსავლეთი აზიისა და სუბსაჰარული ქვეყნებისა დონეზე იყო. სახელმწიფო სუბსიდირებითა და უცხოური ფონდების დახმარებით სახელმწიფო გზების მდგომარეობა გაუმჯობესდა.
აქანთაში (მურღული)
აქანთაში  (Akantaş) — სოფელი თურქეთში. მდებარეობს შავი ზღვის რეგიონის ართვინის პროვინციის მურღულის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	168 კაცი.
ალბანეთის ტრანსპორტი
საჰაერო ტრანსპორტი
thumb|right|250px|ტირანას საერთაშორისო აეროპორტი [[Tirana International Airport.]] ტირანას საერთაშორისო აეროპორტი ერთადერთი საერთაშორისო აეროპორტია ალბანეთში. 1995-97 წლებში აშენდა, 2001 წელს კი დედა ტერეზას სახელი დაერქვა. 2005 წელს აეროპორტი გერმანულ კომპანია Hochtief AirPort-ის ხელში გადავიდა 20 წლით. შეთანხმების მიხედვით გერმანულ კომპანიას უნდა ეზრუნა აეროპორტის ინფრასტრუქტურის განვითარებაზე. აეროპორტის შენობაში უფასო WiFi მოქმედებს, გასასვლელთან ახლოს ქირავდება ავტომანქანები. აეროპორტთან მუშაობს ავტობუსები, ტაქსები და საინფორმაციო ცენტრები.
აქანთაში (მურღული)
სქოლიო
კატეგორია:მურღულის რაიონის სოფლები
Holland & Holland
Holland & Holland (ჰოლანდ-ჰოლანდი, შემოკლებით Н&Н) — სანადირო თოფების ერთ-ერთი უძველესი და უმსხვილესი მწარმოებელი ბრიტანული კომპანია, რომლის შტაბ-ბინა მდებარეობს ლონდონში. კომპანია დააარსა ჰარის ჰოლანდმა 1835 წელს ლონდონში.
ალბანეთის ტრანსპორტი
რკინიგზა
საერთო სიგრძე: 447 კმ thumb|250px|HSH დურესი-ტირანას ხაზის მატარებელი მეზობელ ქვეყნებთან დამაკავშირებელი ხაზები:
Holland & Holland
კომპანია დაკავებულია ძვირადღირებული სანადირო თოფების, პრესტიჟული სანადირო აქსესუარებისა და ტყვია-წამლის წარმოებით.
ალბანეთის ტრანსპორტი
წყლის ტრანსპორტი
ალბანეთის მთავარი პორტებია: დურესი, ვლორა, სარანდა, შენგინი. 1983 წლისთვის ალბანეთში იყო ბორანი, სატვირთო და სამგზავრო გემები დურესიდან ტრიესტემდე (იტალია). thumb|310px|ალბანეთის უდიდესი პორტი დურესში
Holland & Holland
სქოლიო
კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს კომპანიები
ალბანეთის ტრანსპორტი
საზოგადოებრივი ტრანსპორტი
ალბანეთის საზოგადოებრივი ტრანსპორტი ძირითადად ხასიათდება ფურგონების გამოყენებით, რაც მინიბუსების ფუნქციას ასრულებს. მათ არ აქვთ განრიგი, გადაადგილდებიან როცა მგზავრების საჭირო რაოდენობა შეიკრიბება. მგზავრობის ფასი შეთანხმებითაა. ასევე ქუჩებში გვხვდება ავტობუსები. ქვეყნის დედაქალაქს, ტირანას ჯერ არ აქვს ავტობუსების სადგური და გაჩერებები. მინიბუსები და ავტობუსები მგზავრებს უჩერებენ სხვადასხვა განკუთვნილ ადგილას.
მიუხედავად ზოგადად არსებული უარყოფითი განწყობისა, რომელიც ალბანეთში ტრანსპორტის გარშემო არსებობს, მძღოლების უმრავლესობა მაინც ახერხებს თავი აარიდოს საგზაო უბედურ შემთხვევებს. ალბანეთში საგზაო წესები ხშირად ირღვევა: მძღოლები ყურადღებას არ აქცევენ გაჩერების ნიშნებს, დიდი სისწრაფის მოძრაობენ ქალაქის შიგნით, გზის არასწორ მხარეს მოძრაობენ და ა.შ.
საგზაო ტრანსპორტის რაოდენობა
რეგისტრირებული ტრანსპორტის რაოდენობა, 2013:
სქოლიო
კატეგორია:ტრანსპორტი ალბანეთში
აშიქზიულალი
აშიქზიულალი (Aşıkzülali) — სოფელი პოსოფის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 80 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ პოსოფიდან 6 კილომეტრში. 2019 წლის მონაცემებით სოფელში 221 ადამიანი ცხოვრობს.
სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა წურწყაბი.
სქოლიო
კატეგორია:პოსოფის რაიონის სოფლები
ნიჟნი-ნოვგოროდის სახელმწიფო ბანკი
ნიჟნი-ნოვგოროდის სახელმწიფო ბანკი (Нижегородское Государственного банка) — ნეორუსულ სტილში შესრულებული არქიტექტურული ძეგლი ნიჟნი-ნოვგოროდში. მდებარეობს ბოლშაია-პოკროვსკაიის ქუჩაზე ნომერ 26-ში, ქართველების ქუჩის კუთხეში. მშენებლობა მიმდინარეობდა 1911-1913 წლებში და მიეძღვნა რომანოვების დინასტიის სამეფო ტახტზე 300 წლის მეფობის წლისთავს.
ანსამბლის შემადგენლობაში შედის მთავარი შენობა, საცხოვრებელი სახლი თანამშრომლებისათვის, ყალბი ღობე კარიბჭეებით, საათი-სამრეკლო და საცავი.
ისტორია
1911 წელს ბანკის საბჭომ გამოაცხადა კონკურსი ბანკის შენობის ასაგებად. პირველი პრემია და მშენებლობის ხელმძღვანელობა მოიგო არქიტექტორმა ვლადიმირ პოკროვსკიმ. მისი დამხმარეები კი იყვნენ ალექსი შჩუსევი, ალექსანდრ გოგენი და ნ. ვეშნიაკოვი.
შენობის ისტორიული პროტოტიპები არიან როსტოვის მიტროპოლიტის სასახლე. მოსკოვის კრემლის ტერემნის სასახლის აივანი, ნოვგოროდ-ფსკოვის არქიტექტურა - საცხოვრებელი სახლი.
მშენებლობა დაიწყო 1911 წლის 5 მაისს. საზეიმოდ საფუძველი ჩაუყარეს 1911 წლის 1 ივნისს, ხოლო გახსნა მოხდა 1913 წლის 14 მაისს. მთავარი კორპუსის აგება დაჯდა 398 832 რუბლი. საათი-სამრეკლო 1 744 რუბლი.
ძეგლის ამჟამინდელი მდგომარეობა კარგია, დანაკარგი უმნიშვნელოა რუსეთის გერბი ფრონტონზე, შეცვალა საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის სახელმწიფო გერბმა.
საინტერესო ფაქტები
1913 წლის 17 მაისს შენობაში სტუმრად იყო რუსეთის უკანასკნელი იმპერატორი ნიკოლოზ II, რომელიც მოგზაურობდა ვოლგის გასწვრივ. ამის შესახებ მან დღიურში ჩაწერა:
ლიტერატურა
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
ესერო
ესერო (Yésero, Yesero) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 30,20 კმ². მოსახლეობა — 57 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უესკის მუნიციპალიტეტები
ყარახანბეილი (ნახიჩევანი)
ყარახანბეილი (Qaraxanbəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქალაქ ნახიჩევანში. მოსახლეობა შეადგენს — 	 	2 353კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:ნახიჩევანის სოფლები
დეივ რაუნტრი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:ალტერნატიული როკ-დრამერები კატეგორია:Blur-ის წევრები კატეგორია:ინგლისელი როკ-დრამერები კატეგორია:ბრიტპოპ-მუსიკოსები კატეგორია:Parlophone-ის შემსრულებლები
მერკოსური
მერკოსური (Mercado Común del Sur, Mercado Comum do Sul, გუარ. Ñemby Ñemuha) — სუბ-რეგიონული ბლოკი სამხრეთ ამერიკაში, რომელშიც შედიან არგენტინა, ვენესუელა, ბრაზილია, ურუგვაი და პარაგვაი. ასოცირებული ქვეყნებია ჩილე, ბოლივია, კოლუმბია, ეკვადორი და პერუ. დამკვირვებელი სახელმწიფოებია ახალი ზელანდია და მექსიკა.
ორგანიზაციის მიზანია თავისუფალი ვაჭრობისა ხელშეწყობა და ხალხის, საქონლისა და ვალუტის თავისუფალი მოძრაობა. ოფიციალური ენებია ესპანური, პორტუგალიური და გუარანი. დაარსების დღიდან, ორგანიზაცია მრავალჯერ განახლდა, შესწორდა და შეიცვალა. ამჟამად ის სრული საბაჟო კავშირი და სავაჭრო ბლოკია. მერკოსური და ანდების საზოგადოება სამხრეთ ამერიკის ინტერგრაციის უწყვეტი პროცესის ძირითადი კომპონენტებია, ორივე მათგანს კი სამხრეთ ამერიკის ერთა კავშირი აერთიანებს.
ისტორია
მერკოსური 1991 წელს ასუნსიონის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიქმნა, რომელიც 1994 შესწორდა და განახლდა ოურუ-პრეტუს ხელშეკრულებით.
მერკოსური სათავეს იღებს 1985 წელს, როდესაც არგენტინის პრეზიდენტმა რაულ ალფონსინმა და ბრაზილიის პრეზიდენტმა ჟოზე სარნეიმ ხელი მოაწერეს არგენტინა-ბრაზილიის ინტეგრაციისა და ეკონომიკური თანამშრომლობის პროგრამას ანუ PICE-ს (Programa de Integração e Cooperação Econômica Argentina-Brasil, Programa de Integración y Cooperación Económica Argentina-Brasil).
2004 წლის საპრეზიდენტო სამიტზე მიღწეულ იქნა შეთანხმება მერკოსურის პარლამენტის დაფუძნების თაობაზე, რომელიც 2009 წელს შეიკრიბა.
2012 წლის 31 ივლისს ორგანიზაციის სრულუფლებიანი წევრი გახდა ვენესუელა, მას შემდეგ, რაც ძალადობისა და მერკოსურის დემოკრატიის შესახებ მუხლის დარღვევისათვის წევრის სტატუსი დროებით შეუჩერდა პარაგვაის. წევრობის ხელშეკრულებისთვის ვენესუელას 2006 წლის 17 ივნისს ჰქონდა ხელი მოწერილი.
2013 წლის ივლისში, მერკოსურის ქვეყნების პრეზიდენტებმა (არგენტინა, ვენესუელა, ბრაზილია, ურუგვაი, პარაგვაი) პარაგვაისათვის წევრობის შეჩერებული სტატუსის აღდგენა გადაწყვიტეს, მას შემდეგ, რაც 2013 წლის 15 აგვისტოს ქვეყანაში ახალი პრეზიდენტი — ორასიო კარტესი აირჩიეს. თუმცა, პარაგვაიმ ორგანიზაციაში დაბრუნებაზე უარი განაცხადა მანამ, სანამ როტაციული თავმჯდომარეობა ვენესუელას ეკავა (2014 წლის ივლისამდე). პარაგვაი სავაჭრო ბლოკში ვენესუელის შესვლას აპროტესტებდა და აცხადებდა, რომ ახალი წევრის მიღება მხოლოდ ერთსულოვანი პოზიციის საფუძველზე იყო შესაძლებელი და ამტკიცებდა, რომ მსგავსი გადაწყვეტილება არაკანონიერი იყო იმ დროს, როდესაც პარაგვაის წევრის სტატუსი ჰქონდა შეჩერებული.
2012 წლის 7 დეკემბერს, ბოლივიის პრეზიდენტმა ევო მორალესმა ხელი მოაწერა პროტოკოლს, რომელიც ბოლივიას ბლოკის სრულუფლებიან წევრობას ჰპირდება, თუმცა ასეთი შეთავაზება ძალაში მხოლოდ განხილვისა და საკანონმდებლო დასტურის შემდეგ შევა.
წევრი სახელმწიფოები
მერკოსური 5 სუვერენული სახელმწიფოსაგან შედგება: არგენტინა, ვენესუელა, ბრაზილია, ურუგვაი და პარაგვაი.
პარაგვაის სენატის მიერ პრეზიდენტ ფერნანდო ლუგოს იმპიჩმენტის შემდეგ, ამ ქვეყანას მერკოსურის წევრობა შეუჩერდა, რის შემდეგაც, 2012 წლის 31 ივლისს, ორგანიზაციის სრულუფლებიან წევრად მიიღეს ვენესუელა. ოთხი წლის მანძილზე, ვენესუელა სრულად მიიღებს სავაჭრო ბლოკის რეგულაციებს.
ამჟამად, ორგანიზაციის სამუშაო ქვეჯგუფებია: კომერციული საკითხები, საბაჟო საკითხები, ტექნიკური სტანდარტები, ვაჭრობასთან დაკავშირებული საგადასახადო და მონეტარული პოლიტიკა; სახმელეთო და საზღვაო ტრანსპორტი; ინდუსტრიული და ტექნოლოგიური პოლიტიკა; აგრარული პოლიტიკა; ენერგოპოლიტიკა; მაკროეკონომიკური პოლიტიკის კოორდინაცია; შრომის, დასაქმებისა და სოციალური დაცვის საკითხები.
სამუშაო ქვეჯგუფების შეხვედრები კვარტალში ერთხელ, მოძრავად იმართება ყველა წევრ ქვეყანაში, ანბანის მიხედვით ან საერთო ბაზრის ჯგუფის ადმინისტრაციის ოფისში. სამუშაო ქვეჯგუფების საქმიანობა ორ ეტაპად იყოფა: მომამზადებელ და დასკვნით ეტაპებად. გადაწყვეტილების მიღების ეტაპი ექსკლუზიურად ეკუთვნის წევრი სახელმწიფოების ოფიციალურ წარმომადგენლებს.
სასაქონლო ვაჭრობა
მერკოსურის შიდა სასაქონლო ვაჭრობა (ვენესუელის გამოკლებით) 1991 წლიდან 2010 წლამდე 10 მლრდ აშშ დოლარიდან 88 მლრდ დოლარამდე გაიზარდა. მთლიანი რიცხვის 43%-ს ბრაზილია და არგენტინა იჭერენ.
სქოლიო
კატეგორია:სავაჭრო ბლოკები კატეგორია:მერკოსური კატეგორია:საერთაშორისო ორგანიზაციები კატეგორია:სამხრეთი ამერიკა
დამარი (მურღული)
დამარი  (Damar) — სოფელი თურქეთში. მდებარეობს შავი ზღვის რეგიონის ართვინის პროვინციის მურღულის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 807 კაცი.
ებრა-დე-ბასა
ებრა-დე-ბასა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 90,90 კმ². მოსახლეობა — 142 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უესკის მუნიციპალიტეტები
ბალგიოზიუ (პოსოფის რაიონი)
სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ჩრდილეთი.
სქოლიო
კატეგორია:პოსოფის რაიონის სოფლები
ბურიკა
ბურიკა (Burica) — ქალაქი პანამაში, ჩირიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 516 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ჩირიკის პროვინციის დასახლებული პუნქტები
ყარღალიყი (ნახიჩევანი)
ყარღალიყი (Qarağalıq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქალაქ ნახიჩევანში.
არაბთა გაერთიანებული საამიროების პრემიერ-მინისტრი
არაბთა გაერთიანებული საამიროების პრემიერ-მინისტრი — არაბთა გაერთიანებული საამიროების მთავრობის მეთაური. ის ხელმძღვანელობს მინისტრთა საბჭოს, რომელიც იკრიბება კვირაში ერთხელ დედაქალაქში, აბუ-დაბიში. პირველი პრემიერ-მინისტრი დაინიშნა 1971 წლის კონსტიტუციის თანახმად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: არაბთა გაერთიანებული საამიროები
არლის ხედი, ბაღების ყვავილობა
არლის ხედი, ბაღების ყვავილობა — ჰოლანდიელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული 1889 წლის გაზაფხულზე, ზეთის საღებავებით ტილოზე, ერთ-ერთი ნახატთაგანი, რომელიც მან არლში ცხოვრებისას დახატა.
ნახატის აღწერა
ის წარმოაჩენს ხედს არხის გასწვრივ, არლის ისტორიული ცენტრისაკენ, სადაც მდეობარეობს წმინდა ტროფიმეს ეკლესია და ნოტრ-დამ-ლე-მაჟორი მის მარცხნივ, რასაც ემატება ზუავეს ლეგიონის საცხოვრბელი.
გამოფენები
ვინსენტ ვან გოგის ეს ნახატი ერთ-ერთია იმ ნამუშვრებს შორის, რომელიც გამოფენილ Les XX-ის გამოფენაზე ბრიუსელში 1890 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:1889 წლის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
თეოსკეპასტოსის მონასტერი
ყოვლადწმინდა თეოსკეპასტოსის მონასტერი (Παναγία Θεοσκέπαστος; სიტყვ. „ყოვლადწმინდა ღვთისაგან-დაცული“; Kızlar Monastery) — ყოფილი ქალთა მართლმადიდებლური მონასტერი თურქეთში, ქალაქ ტრაპიზონში. მდებარეობს მინთრიონის გორაზე. შემოზღუდულია დამცავი გალავნით. მონასტერი დაარსდა ტრაპიზონის იმპერატორი ალექსი III-ის (მმართ 1349–1390) მმართველობის პერიოდში. ხანგრძლივი ისტორიის განმავლობაში მრავალჯერ გადაკეთდა და საბოლოო სახე XIX საუკუნეში მიიღო.
ისტორია
კლდეში ნაკვეთი გამოქვაბული თავდაპირველად სავარაუდოდ მითრას კულტს უკავშირდებოდა. შემდეგ ის ალბათ ფუნქციონიერებას ეკლესიის სახით განაგრძნობდა იქამდე, სანამ თეოსკეპასტოსის მონასტერს შემოუერთდებოდა, რომელიც სავარაუდოდ ალექსი III-ს დედამ ირინამ (გ. 1382) დააარსა. მონასტერში დაკრძალული იყო ალექსი III-ის ვაჟი ანდრონიკე (გ. 1376), მანუელ III (გ. 1417) და ალექსი IV (გ. 1429), ამ უკანასკნელის ნეშტი შემდეგ წმ. ქრისოკეფალოსის ეკლესიაში გადაასვენეს.
1609 წლისთვის გამოქვაბულის ეკლესიაში მოღვაწეობდა ხუთამდე ბერი, რომლებიც მონასტრის კედლის მიღმა ცხოვრობდნენ.
1758-9 წლებში ტრაპიზონის ფაშასა და დერებეგებს (ხევისთავები) შორის არსებულ დაპირისპირებისას, ქალაქ ტრაპიზონის ცენტრალური და ქვემო ნაწილი, წმ. ევგენიოსის ეკლესია და თეოსკეპასტოსის მონასტერის ჩათვლით, წარმოადგენდა ერთგვარ გამაგრებას ფაშასა და იანიჩრების წინააღმდეგ, რომლებიც ქალაქის ციტადელში იყვნენ გამაგრებულნი.
1843 წლის რესტორაციების პერიოდში ის სამონაზვნო ეკლესიად გადაიქცა.
1843 წლამდე მონასტერი მოიცავდა მოხატულ გამოქვაბულის ეკლესიას, ზოგიერთ დამოუკიდებელ სამონასატრო ქსელებს და დანგრეულ დარბაზს. მოგვიანებით მონასტრის წინამძღვარმა დააზიანა კარგად შემონახული ალექსი III-ის ფრესკა მეუღლესთან თეოდორა კანტაკუზენესთან და ირინასთან. თავდაპირველი პორტრეტი სამწუხაროდ ჩანაცვლდა თეოდორა, ალექსი III-ის და ანდრონიკეს ფიგურებით.
მშენებლობა თეოსკეპასტოსის მონასტერში XIX საუკუნის ნახევრამდე გრძელდებოდა. მონასტრის ტერიტორიას ვრცელი ნაწილი დაემატა (სავარაუდოდ 1889 წლის შემდეგ) ეზოს ჩრდილოეთ მხარეს. სამრეკლო აიგო დარბაზის გვერდით. გამოქვაბულ-ეკლესიის ჩრდილო-აღმოსავლეთში პატარა სამლოცველო აიგო. სამლოცველოს გუმბათი და გუმბათის ყელი ჩამოშლილია. კომპლექსის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში ტრაპიზონის მიტროპოლიტი კონსტანტიოსის მიერ (1830-79) აიგო წმ. კონსტანტინეს ეკლესია.
1916 წელს რუსმა ოფიცერმა სერგეი მინტსლოვმა გამოიკვლია ეკლესია, როგორც ჩანს ამ დროისთვის ჯერ კიდევ იყო შესამჩნევი ალექსი კომნენოსის და მისი მეუღლის ხატ-პორტრეტი. მან ასევე აღნიშნა რომ სამონაზვნო ქსელი ბორცვზე იყო განლაგებული.
ბრაიერი და ვინდფილდი აღნიშავს, რომ ეკლესიის კედლის მოხატულობა შემონახული იყო და ის ჭვარტლის ვრცელი მასის ქვეშ იყო დაფარული. 1980-იანებისთვის ფრესკები ძლიერ დაზიანდა.
სარესტავრაციო სამუშაოები
1970 წელს მონასტერი ადგილობრივი ბავშვთა საავადმყოფოს კონტროლის ქვეშ იყო. 1978 წელს, თურქეთის ტურიზმის მინისტრმა ნაგებობა დააკონსერვა სამომავლო სარესტავრაციო სამუშაოებისთვის. ფიქსირდებოდა ვანდალიზმის შემთხვევები.
2006 წელს მონასტერში დაიწყო გათხრითი სამუშაოები. 2007 წელს ტრაპიზონის მერმა მოამზადა პროექტი მონასტრის ხელოვნების ცენტრად გადაქცევის შესახებ.
მონასტრის რესტავრაცია დაიწყო 2014 წელს. რესტავრაცია გეგმად ისახავდა გამოქვაბულში ნაკვეთ ეკლესიის და ფრესკების აღდგენას. რესტავრაცია დაახლოებით 1.6 მილიონი თურქული ლირა დაჯდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქრისტიანული არქიტექტურა კატეგორია:ტრაპიზონის იმპერია კატეგორია:ბიზანტიური არქიტექტურა
ვლადიმიროვსკაიის მიძინების ტაძარი
ვლადიმიროვსკაიის მიძინების ტაძარი (Успенский храм) — მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოსულინის რაიონის სოფელ ვლადიმიროვსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.
მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კრასნოსულინის რაიონი, სტანიცა ვლადიმიროვსკაია.
ისტორია
სტანიცა ვლადიმიროვსკაიის მიძინების ტაძარი იყო პირველი მართლმადიდებულური ტაძარი თანამედროვე კრასნოსულინის რაიონის ტერიტორიაზე.
მიძინების ტაძარი ააგეს 1830 წელს ვლადიმიროვსკაიის დასახლებული პუნქტის დაარსებამდე. იგი მდებარეობდა ნოვოივანოვკაში, რომელიც შემდეგ შევიდა სტანიცა ვლადიმოროვსკაიის შემადგენლობაში.
1874 წელს სტანიცაში გადაწყვიტეს აეგოთ ახალი ეკლესია, ძველი მორები კი გაყიდეს 1877 წელს ხუტორ სვინარევში. ახალი ეკლესია ააგეს 1874 წელს კაზაკ სტეფანე შევირევის სახსრებით. ახალი ეკლესია ასევე იყო ხისა, აგებული ქვის ფუნდამენტზე. ეკლესია იყო ერთსაკურთხევლიანი. მშენებლობა დაჯდა 18 500 რუბლი.
ეკლესია იდგა მოსკოვი-კავკასიის დამაკავშირებელ გზაზე, რომელიც მოსკოვსა და სანქტ-პეტერბურგს აკავშირებდა დონთან, ყუბანთან და კავკასიასთან. ამის გამო მასთან ახლოს აშენდა სახლი ტურისტებისათვის. სახლში თავის დროზე შეჩერებულან ალექსანდრე პუშკინი, ნიკოლოზ I და ალექსანდრე II, რომლებმაც მოინახულეს მშენებარე მიძინების ტაძარი.
XIX საუკუნის დასასრულსა და XX საუკუნის დასაწყისში მიძინების ტაძარის მრევლში მოქმედებდა სამრევლო სკოლები: ვლადიმოროვსკაიის, პროხოროვსკო-კუნდრიუჩენსკის, კალინოვსკო-ოსიპოვსკაიის. სკოლა მუშაობდა დონის ეპარქიისა და ადგილობრივი მრევლის სახსრებით.
სამოქალაქო ომის პერიოდში ვლადიმიროვსკაიის მოსახლეობა ბოლშევიკების წინააღმდეგ გამოვიდნენ, ჩამოაყალიბეს ცხენოსანთა პოლკი. ეს გახდა სოფლის მოსახლეობის რეპრესიების მიზეზი. აქ სამჯერ მოხდა კაზაკების დაშლა და მათი რეპრესირება.
XX საუკუნის 20-იან წლებში მიძინების ტაძარი დაიხურა. იგი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში გამოიყენებოდა როგორც საწყობი.
მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, გერმანული ოკუპაციის პერიოდში, 1942 წელს ეკლესია კვლავ გაიხსნა ღვთისმსახურებისთვის. ეკლესია ხელმეორედ დაიხურა 1950-იან წლებში - მასში განათავსეს კულტურის სახლი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ხორვატიის ისტორია
მინი|[[ხორვატიის გერბი]] ხორვატია ისტორიაში პირველად VIII საუკუნის მიწურულს საჰერცოგოს სახით ჩნდება, ხოლო X საუკუნეში სამეფოს სახით. XII საუკუნიდან ის წარმოაგდენდა სახელმწიფოს საკუთარი მმართველით (ბანი) და პარლამენტით, თუმცა ემორჩილებოდა პირდაპირ ემორჩილებოდა უნგრეთის სამეფოს და ავსტრიას.
XV-XVII საუკუნეები გამოირჩეოდა ოსმალეთის იმპერიასთან ბრძოლებით. XX საუკუნეში იუგოსლავიაში გაერთიანების შემდეგ დამოუკიდებლობა მოიპოვა 1991 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
*
თეოდორე აბუკურა
თეოდორე აბუკურა — (დ. 740, ედესა — გ. 820) — ბიზანტიელი საეკლესიო მწერალი და ფილოსოფოსი. დაწყებითი განათლება მიიღო ედესაში. ბერად აღიკვეცა საბას ლავრაში, სადაც წლების განმავლობაში იყო წინამძღვარი. იქ გაეცნო იოანე დამასკელის ლიტერატურულ მემკვიდრეობას და გახდა მისი ტანამოაზრე. დიდი პოპულარობა მოიპოვბა მწვალებელთა წინააღმდეგ პოლემიკით. შეურიგებლად ებრძოდა ისლამს, იუდიზმს და ქრისტიან ერეტიკოსებს. VIII სუაკუნის ბოლოს აკურთხეს ხარანის ეპისკოპოსად. IX საუკუნის დასაწყისში მიიწვიეს სომხეთში ანტიქალკედონელებთან გამართულ საჯარო დებატებში მონაწილეობისთვის. 813-833 წლებში მონაწილეობდა ხალიფა ალ-მამნუნის კარზე გამართულ რელიგიურ დისკუსიებში. მისი შრომებია „ეპისტოლე სასომხეთოისა მწვალებელთა მიმართ, წარზავნილი ნეტარისა თომაის მიერ იერუსალიმისა პატრიარხისა“ და „ თუ ვითარ სათანადო არს გულისხმის-ყოფაი საღმრთოისა და გარეშისა ფილოსოფოსობისა სიტყუათაი“. წერდა არაბულად, მაგრამ მისი ნაშრომები ქრისტიანულმა სამყარომ გაიცნო ბერძნული თარგმანების მეშვეობით. XI-XII საუკუნეებში მისი შრომები ქართულად თარგმნა არსენ იყალთოელმა. ეს თარგმანები დაცულია „დოგმატიკონში“.
პავოლ ჰოხშორნერი
პავოლ ჰოხშორნერი (დ. 7 სექტემბერი, 1979, ჩეხოსლოვაკია) — სლოვაკი სლალომ-კანოეისტი C-2 კატეგორიაში, რომელმაც 2000, 2004 და 2008 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე მოიპოვა ოქროს მედლები, ხოლო 2012 წელს ბრინჯაოს დასჯერდა. გარკვეული დროის განმავლობაში იყო საკუთარი ძმის, პიტერ ჰოხშორნერის თანაგუნდელი.
ჰოხშორნერს 10 გზის აქვს მოგებული მსოფლიო ჩემპიონატი, საკუთარ ტყუპისცალთან ერთად, რაც რეკორდია ყველა კატეგორიაში.
ევროპის ჩემპიონატზე მოპოვებული აქვს ჯამში 16 მედალი (აქდან 10 ოქრო, 3 ვერცხლი და 3 ბრინჯაო).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:სლოვაკი კანოეისტები კატეგორია:დაბადებული 7 სექტემბერი
უფლისციხის დიდეზოიანი სახლი
უფლისციხის დიდეზოიანი სახლი — არქიტექტურულ-არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის ნაქალაქარ უფლისციხეში, მთავარი ქუჩის დასავლეთ  კიდეზე, თარიღდება ელინისტური ხანის დასაწყისით დასავლეთის (30X20,5 მეტრი) ოთახების სამივე ჯგუფი მთლიანად კლდეშია ამოკვეთილი. იგი წარჩინებულთა საცხოვრებელი უნდა ყოფილიყო. შენობა დაზიანებულია: გამოფიტულია კედლებისა და გადახურვის ზედაპირი. არ შემორჩენილა ეზოს სამხრეთით და ჩრდილოეთით მდებარე ოთახების წინა კედელი, ჩრდილოეთ ოთახის გამყოფი კედლები, სამხრეთ  ოთახების აღმოსავლეთ კედელი და გადახურვა, ეზოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ  კუთხე მთლიანად, ღია დარბაზისა და მის უკან მდებარე ოთახის გამყოფი კედელი. ნაგებობას ეტყობა მრავალი გადაკეთებისა და შეკეთების კვალი. XVII საუკუნეში ჩატარებული გადაკეთებით შენობა იქცა სოფლის ოჯახის საცხოვრებლად. მიუხედავად მრავალი სახეცვლილებისა კომპლექსს მაინც აქვს შენარჩუნებული ძირითადი არქიტექტურული სახე.
დასავლეთის ოთახები განლაგებულია დიდი ეზოს სამხრეთ მხარეს და ასიმეტრიულია ეზოს და შენობის მთავარი ღერძის მიმართ. კომპლექსის წამყვანი ელემენტია ღია დარბაზი, რომელიც აღმოსავლეთით, ქუჩიდან ეზოში შესასვლელის პირდაპირ მდებარეობს. იგი საზეიმო თუ სარიტუალო დანიშნულებისა უნდა ყოფილიყო. დარბაზი შედგება მაღალი კამაროვანი ოთახისგან. ოთახს ფასადის კედელი არა აქვს და გახსნილია თაღოვანი ღიობით, რომლის ორივე მხარეს, ეზოს კუთხეებში, ამოყვანილია მაღალი, კონქით გადახურული ნიშები. დარბაზის ცენტრში ამოკვეთილია გულდასმით დამუშავებული წრიული ფორმის ორმო სარიტუალო დანიშნულებისა უნდა იყოს. გადაკეთების დროს ღია დარბაზი ხის სართულშუა გადახურვით გაუყვიათ ორ სართულად (გრძივ კედლებზე შემორჩენილია კოჭების ჩასადგმელი ოთხ-ოთხი ბუდე). პირველ სართულზე გაუკეთებიათ დიდი ოთახი, რომლის ფართობის გადიდების მიზნით შეუღრმავებიათ დარბაზის გრძივი კლდის კედლები და დარბაზის ფასადის წინ გადაუტანიათ ქვით ნაშენი კედელი. მეორე სართულზე, ღია დარბაზის ფარგლებში, ლოჯიაა, ლოჯიის წინ, ღია აივანი.