cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
თუბა ბუიუქუსთუნი
პირადი ცხოვრება
2011 წლის 28 ივლისს, მან ცნობილ თურქ მსახიობზე ონურ საილაქზე იქორწინა. მათი ქორწინების ცერემონიალი პარიზში შედგა. 2012 წელს, წყვილი ორი ტყუპი გოგონას მაია და ტოპრაკის მშობლები გახდნენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქი მსახიობები კატეგორია:თურქი მოდელები კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:დაბადებული 5 ივლისი
შეიხ ჰეიდარი
შეიხ ჰეიდარი (სპარს. شیخ حیدر; დ. 1459 — გ. 9 ივლისი, 1488) — სეფევიეს ორდენის შეიხი 1460–1488 წლებში. შეიხის ტიტული მიიღო 1 წლის ასაკში, მამამისის, შეიხ ჯუნეიდის მკვლელობის შემდეგ. გაიზარდა არდებილში.
ჰეიდარმა 1476 წელს ცოლად შეირთო უზუნ-ჰასანის ქალიშვილი- მართა, რომელთანაც შეეძინა შეიხ ალი, იბრაჰიმ მირზა და ირანის მომავალი შაჰი, ისმაილ I.
გამუდმებით ებრძოდა შირვან-შაჰს, ფარუხიასარს. 1478 წელს ალყა შემოარტყა შემახას, თუმცა ვერ აიღო, 1479–1484 წლებში 5-ჯერ უშედეგოდ გაილაშქრა ბაქოზე. ავტორიტეტით სარგებლობდა შიიტ მუსლიმებში, განსაკუთრებული ურთიერთობა ჰქონდა თურქმენ ყიზილბაშებთან. მისი ბრძანებით 1480–1482 წლებში შიიტები რამდენიმეჯერ შეესივნენ კახეთს.
შიოვგიარ აბდულაევი
შიოვგიარ ჯამილის ძე აბდულაევი (Şövqiyar Cəmil oğlu Abdullayev; დ. 5 აპრილი, 1969, ნარიმანლი, ბასარგეჩარი, სომხეთის სსრ — გ. 27 აგვისტო, 1992, ჰეივალი, ქალბაჯარი, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების სამხედრო მოსამსახურე, აზერბაიჯანის ეროვნული გმირი, დაიღუპა ყარაბაღის ომში.
ცხოვრება
შიოვგიარ აბდულაევი დაიბადა 1969 წლის 5 აპრილს, ძველი გოიჩის მხარეში, დღევანდელი ბასარგეჩარის რაიონის სოფელ ნარიმანლიში. 1986 წელს, დაამთავრა სოფელ ნარიმანლის საშუალო სკოლა წარჩინებით. ჩააბარა აზერბაიჯანის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. პირველი კურსის დამთავრების შემდეგ, გაიწვიეს სამხედრო სამსახურში. 1989 წელს დაასრულა სამხედრო სამსახური მონღოლეთში და დაბრუნდა ბაქოში.
ომში მონაწილეობა
1992 წელს, მთიანი ყარაბაღის ომის დაწყებისას ჩაირიცხა ჯარში. დაინიშნა აღდამში ორგანიზებულ ტანკთა ბრიგადის მეთაურად. მისმა სატანკო ბრიგადამ დისლოცირდა სოფელ აბდალ-გულაბლისთან. მონაწილეობა მიიღო მძიმე ბრძოლებში სოფელ პაპრავანდში, პირჯამალში, არანზამინში და სხვა სოფლებში. 1992 წლის 23 აგვისტოს, მისმა სატანკო ბრიგადამ სოფელ გულაბლის მიმდებარე სტრატეგიული სიმაღლის პოზიციიდან მოიხსნა და საეჭვოდ გაიგზავნა აღდარაში, სოფელ დრამბონის დაცვის მიზნით. უმოკლეს დროში, მისმა სატანკო ბრიგადამ სოფელ დრამბონში სომხურ-რუსული გაერთიანებული წინააღმდეგობა გატეხეს და სოფელი გაათავისუფლეს. სოფელ დრამბონის ბრძოლაში მარტო დარჩენილი შიოვგიარ აბდულაევის ტანკს რამდენჯერმე ცეცხლი გაუხსნეს. ჭრილობა მიიღო ორივე ფეხში, რის შემდეგაც ის მოათავსეს აღდამის სამხედრო ჰოსპიტალში. სრული გამოჯანმრთელებისთვის გარკვეული დრო იყო საჭირო, თუმცა, აბდულაევმა შემდგომი მკურნალობის ჩატარებაზე უარი განაცხადა და კვლავ დაბრუნდა ბრძოლის ველზე. 1992 წლის 27 აგვისტოს, მძიმე ბრძოლაში გადაარჩინა თავისი მებრძოლები ტყვეობას და თვითონ დაიღუპა.
ჯილდოები
აზერბაიჯანის პრეზიდენტის 1993 წლის 5 თებერვლის №457 ბრძანებით, შიოვგიარ აბდულაევს დაღუპვის შემდეგ, მიენიჭა „აზერბაიჯანის ეროვნული გმირის“ წოდება.
დაასაფლავეს ქალაქ ბაქოში, გმირთა ხეივანში, 1992 წლის 29 აგვისტოს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 5 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:აზერბაიჯანელი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:აზერბაიჯანის ეროვნული გმირები
უხილავი ქარი
უხილავი ქარი — ირაკლი მეტრეველის რომანი. გამოქვეყნდა 2017 წელს გამომცემლობა „აზრის“ მიერ.
სიუჟეტი
სამხედრო რეპორტიორი, რომელიც 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს შეიარაღებულ კონფლიქტს აშუქებდა, საომარი მოქმედებების დასრულებისთანავე საფრანგეთში მიემგზავრება, რათა ომზე ფიქრს გაექცეს და „ცოტა ხნით მაინც შეეკედლოს იმ ეფემერულ რეალობას, ადამიანი მოგზაურობისას რომ ქმნის“. ამავე დროს, პარიზში საფრანგეთის დაზვერვის ყოფილი მაღალჩინოსნის დახმარებით ერთ მის საოჯახო საიდუმლოს უნდა აეხადოს ფარდა.
პარიზის ქუჩებში ხეტიალი, ადამიანების და მათი ისტორიების მოგონებაში გადახლართული წარსული და აწმყო, დროით როგორც სიტყვებით თამაში, რენატა ტებალდის ფოტო, მჭკნარი ფოთოლი, ფარშავანგი, ბეღურა, ყვავი, ჭკა, მტრედი, იხვი, შაშვი, ბუ, მერცხალი, თოლია, აფრიკული თუთიყუში, კადმოსი და მეფე ლირი, იტალო კალვინო და ჰომეროსი, „დონ კიხოტი“ და მარსელ პრუსტი, მოლუსკის ნიჟარები და ლუის ბუნუელი, ქარი პირის და ზურგის, ქარი, რომელსაც ჩვენ არ ვხედავთ... და საიდუმლო, რომელსაც პაზლივით, ნაწილ-ნაწილ ვერ ამოხსნი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული რომანები კატეგორია:2017 წლის რომანები
როშეშანა
როშეშანა — ებრაელთა ახალი წელი მთვარის კალენდრის მიხედვით აღინიშნება თიშრის (სექტემბრის-ოქტობრის) თვეში, მოსავლის აღების დროს, ითვლება ახალი სამეურნეო წლის დასაწყისად. ამ დღესასწაულს ხშირად აღნიშნავდნენ თბილისელი ებრაელები.
საახალწლო სუფრაზე აუცილებელია ცხვრის ან ხბოს თავი, პური (ნამგალა კვერი), მაჭარი, ფინიკი, წითელი ჭარხალი,ვაშლი, ლეღვი, ნამცხვარი, მორწმუნეები ამ დღეს თეთრად იმოსებოდნენ და ერთმანეთს ულოცავდნენ პურში ჩაწობილი პურით. მეორე დღეს ასრულებენ წყლის კურთხვის რიტუალს. რვა დღის მერე, თიშრის მეათე დღეს ქიფური, ცოდვების მიტევების ცერემონიალი, ოჯახის უფროსი თითოეულ ოჯახის წევრს თავზე შემოახვევს ქაფარას, სანაცვო ფრინველს ქალს დედალი, კაცს მამალი. მზის ჩასვლისას ყველა ოჯახში ინთებოდა სანთელი და იწყებოდა მარხვა.
სახალწლო ციკლის მესამე ეტაპი არის კარვობა, იწყებოა ქიფიურიდან 5 დღის შემდეგ და 9 დღე გრძელებოდა. ამის შემდეგ სინაგოგაში ან სახლში პატარა ქოხს რთავდნენ და დროს შიგ ატარებდნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ებრაული კულტურა
ვარციხის წყალსაცავი
ვარციხის წყალსაცავი — წყალსაცავი დასავლეთ საქართველოში, იმერეთის მხარის ბაღდათის, წყალტუბოს, თერჯოლისა და ზესტაფონის მუნიციპალიტეტებში. ფართობი 5,1 კმ², წყლის მოცულობა 4,6 მლნ. მ³. მოწყობილია მდინარე რიონზე, ხანისწყლისა და ყვირილის შესართავებთან. აღმოსავლეთით ესაზღვრება აჯამეთის აღკვეთილი. წყალსაცავს ერთვის მდინარეები ყვირილა და ხანისწყალი. წყალსაცავი მნიშვნელოვნად განაპირობებს მდინარის ნაპირების ეროზიას. გამოიყენება ენერგეტიკული მიზნებისათვის.
სქოლიო
კატეგორია:იმერეთის მხარის წყალსაცავები
სნუკერისტების ოფიციალური რეიტინგი 2012-2013 წლების სეზონზე
სნუკერისტების ოფიციალური რეიტინგი 2012-2013 წლების სეზონზე წარმოადგენს სნუკერისტების მიერ სეზონის განმავლობაში დაგროვებული რეიტინგული ქულების ჯამს.
სქოლიო
კატეგორია:სნუკერისტების მსოფლიო რეიტინგი კატეგორია:2012 წელი სნუკერში კატეგორია:2013 წელი სნუკერში
ოქროს გლობუსი საუკეთესო ორიგინალური სიმღერისთვის
ოქროს გლობუსი საუკეთესო ორიგინალური სიმღერისთვის — ოქროს გლობუსის დაჯილდოების ერთ-ერთი ნომინაცია. პირველად გაიცა 1962 წელს, ხოლო ყოველწლიიურად გაიცემა 1965 წლიდან. ჯილდო გადაეცემათ მხოლოდ ფილმისთვის დაწერილი სიმღერების ავტორებს, შესრულება მხედველობაში რ მიირება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც შემსრულებელი თანაავტორია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოქროს გლობუსის ჯილდოები
ალტუ-პიკირი
ალტუ-პიკირი (Alto Piquiri) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 500 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმაუარამის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 179 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.74 კმ²-ზე. ფართობი 447 666 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ნორტჰაიმის რაიონი
ნორტჰაიმის რაიონი (Landkreis Northeim) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ნორტჰაიმი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 1266,87 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 139 857 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 110 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 1 55.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები
ჩამაკის რაიონი
ჩამაკის რაიონი (Distrito de Chamaca) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის ჩუმბივილკასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 754 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 993 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 10 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 674.19 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუსკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩუმბივილკასის პროვინციის რაიონები
გიორგი მირუაშვილი
გიორგი მირუაშვილი (დ. თარიღი უცნობია, გორი) — ქართველი სპორტსმენი (სამბო). ახალგაზრდებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ვერცხლის მედლის მფლობელი (2015, რიგა, ლატვია). საერთაშორისო ტურნირის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2017, ყაზახეთი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გორში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სამბისტები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
დივინი-დუ-სან-ლორენსუ
დივინი-დუ-სან-ლორენსუ (Divino de São Lourenço) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 680 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალეგრის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 516 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 25.97 კმ²-ზე. ფართობი 173 881 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპირიტუ-სანტუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ალი-საბიე
ალი-საბიე (علي صبيح, Ali Sabieh) — ჯიბუტის სიდიდით მეორე ქალაქი. იგი მდებარეობს დაახლოებით 75 კმ-ში სამხრეთ-დასავლეთით ქვეყნის დედაქალაქ ჯიბუტიდან და 10 კმ-ში ჩრდილოეთით ეთიოპიის საზღვრიდან. ის განლაგებულია გრანიტის მთებით ყოველი მხრიდან გარშემორტყმულ ფართო ველზე. ქალაქს ემსახურება ადის-აბება — ჯიბუტის რკინიგზის სადგური.
ისტორია
ალი-საბიეს დასახლება მოიცავს რამდენიმე საუკუნეს. შუა საუკუნეებში იმყოფებოდა იფატის და ადალის სასულთნოების ხელისუფლების ქვეშ. ძველი ლეგენდის თანახმად, ქალაქის თანამედროვე ტერიტორია დაფარული იყო ხეებით და ბუჩქნარით. ქალაქ ზეილასკენ მიმავალი მომთაბარე მოგზაურები აქ ჩერდებოდნენ წყლის დასალევად. 1894 წელს, ისას ხალხის მმართველ სომალელ სულთნებთან რამდენიმე შეთანხმებებზე ხელმოწერის შემდეგ საფრანგეთმა დაამყარა პროტექტორატი რეგიონზე, რომელსაც დაერქვა საფრანგეთის სომალი.
1942 წლის დეკემბერში ბრიტანეთის არმია შეიჭრა საფრანგეთის სომალის ტერიტორიაზე და დაახლოებით 2000 ჯარისკაცით ბრიტანეთის და საფრანგეთის ჯარმა დაიკავა ქალაქი. 1977—1978 წლებში ოგადენში ომის დამთავრების შემდეგ, ალი-საბიეში, ქალაქ დიკილისთან ერთად, შემოვიდა ეთიოპიიდან დევნილი დაახლოებით 8000 ისას ტომის ხალხი.
გეოგრაფია
ალი-საბიე მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთი ნაწილის ხეობაში. ქალაქი იმყოფება მთიანი ადგილის ჩაკეტილ ხეობაში. ის იმყოფება ზღვის დონიდან 756 მეტრ სიმაღლეზე. ამ სიმაღლის შედეგად ქალაქში და მის შემოგარენში გაცილებით უფრო რბილი კლიმატია, ვიდრე ჯიბუტის სანაპირო ზონის ქალაქებში, სადაც ამინდი ჩვეულებრივ ცხელია.
დემოგრაფია
2012 წელს ალი-საბიეს მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა დაახლოებით 24 456 ადამიანს, რომელთაგან უმრავლესობას შეადგენენ ისას ხალხის წარმომადგენლები.
ტრანსპორტი
დღეისათვის ქალაქში არსებობს ასფალტირებული გზები. მყარსაფარიანი გზების დიდი უმრავლესობა აშენებულია საფრანგეთის კოლონიალური მმართველობის დროს. ადგილობრივმა ხელისუფლებამ შეაკეთა ზოგიერთი გზის მონაკვეთები, მაგრამ დანარჩენი უბნები დღემდე შეუკეთებელია. ქალაქში მოძრაობს ავტობუსები და ტაქსები, რომლებიც ასევე დადიან ჯიბუტის სხვა ქალაქებში. ეთიოპია-ჯიბუტის რკინიგზამ, რომელიც აშენებულია 1894 და 1915 წლებს შორის კოლონიალურ პერიოდში, შეაერთა ქალაქი ადის-აბებასთან.
სქოლიო
კატეგორია:ჯიბუტის ქალაქები
ვესელკა (ნოვი-სანჟარის რაიონი)
ვესელკა (Веселка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ნოვი-სანჟარის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 51 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნოვი-სანჟარის რაიონის სოფლები
სათარა
სათარა (დ. 1828 — გ. 1891) — ძველ თბილისში სახელგანთქმული სახალხო მომღერალი, ნიკოლოზ ბარათაშვილის მეგობარი. ერთ-ერთი პირველი თბილისელი სახელოვანი მომღერალი იყო, რომელიც გამოვიდა ახალგახსნილი „მანეჟის თეატრის“ სცენაზე (1845). თავისი სიმღერით მას არაერთი თბილისური კონცერტი დაუმშვენებია. ერთ-ერთი პირველი გამოვიდა ქარვასლის ახლად აგებულ თეატრშიც ვირტუოზ-პიანისტის ს. შიფის კონცერტზე. სათარამ საკუთარი სოლო კონცერტები გამართა თბილისის თეატრში 1853 და 1860 წლებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1828 კატეგორია:გარდაცვლილი 1891 კატეგორია:თბილისელები კატეგორია:ქართველი მომღერლები
ოლდენბურგის რაიონი
ოლდენბურგის რაიონი (Landkreis Oldenburg) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ვილდესჰაუზენი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 1.063,07 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 125 731 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 118 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 4 58.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები
მერაბ ქავთარაძის ქუჩა
მერაბ ქავთარაძის ქუჩა —  ქუჩა თბილისში  ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი). ცოტნე დადიანის ქუჩიდან ახალქალაქის ქუჩამდე. უსახელო მონაკვეთს მერაბ ქავთარაძის სახელი ეწოდა 1995 წელს.
ალექსანდრე ბერიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ალექსანდრე ბერიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ლაშა მიქავა
ლაშა მიქავა (დ.  უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი). შეზღუდულ შესაძლებლობათა მქონე ახალგაზრდებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის მედლის პრიზიორი (2019, ლატრაკი, საბერძნეთი). შმმ ახალგაზრდებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის მფლობელი (2018, სოფია, ბულგარეთი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:ქართველი მკლავჭიდელები
საგუბერნიო მმართველობა
საგუბერნიო მმართველობა — ადმინისტრაციული ორგანო თბილისსა და თბილისის გუბერნიაში. მისი წინამორბედი იყო 1802 წლის 2 იანვარს შექმნილი „საქართველოს უზენაესი მთავრობის აღმასრულებელი ექსპედიცია“, რომელიც გუბერნიის ადმინისტრაციული მმართველობის ორგანო იყო. იგი ატარებდა ეკონომიკურ, ფინანსურ და სოფლის მეურნეობის ღონისძიებებს გუბერნიის მასშტაბით. 1840 საგუბერნიო მმართველობა გარდაიქმნა და ეწოდა საქართველო-იმერეთის საგუბერნი მმართველობა. 1847 წლის 13 თებერვალს ეწოდა თბილისის საგუბერნიო მმართველობა და განაგებდა საქალაქო ცხოვრების ყველა დარგს. თბილისის თვითმმართველობის აღმოცენების შემდეგ (1975) კონტრლს უწევდა მის საქმიანობას. გაუქმდა 1919 წლის 22 თებერვალს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ისტორია
შირლი ჩისჰოლმი
შირლი ანიტა ჩისჰოლმი (Shirley Chisholm; დ. 30 ნოემბერი, 1924 — გ. 1 იანვარი, 2005) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, განმანათლებელი და მწერალი. 1968 წელს გახდა პირველი აფრო-ამერიკელი ქალი, რომელიც აირჩიეს აშშ-ის კონგრესში. ის 1969-1983 წლებში 7 ვადის განმავლობაში ნიუ-იორკის მე-12 საარჩევნო რაიონს წარმოადგენდა. 1972 წელს ჩისჰოლმი გახდა პირველი შავკანიანი საპრეზიდენტო კანდიდატი, რომელიც მთავარმა პარტიამ წამოაყენა და პირველი ქალი, რომელიც დემოკრატიული პარტიის საპრეზიდენტო ნომინაციისთვის იბრძოდა. 2005 წელს, მისი გარდაცვალების შემდეგ, მიენიჭა თავისუფლების საპრეზიდენტო მედალი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ამერიკელი ქრისტიანები კატეგორია:ამერიკელი ფემინისტები კატეგორია:აფრო-ამერიკელი ქალები კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:დაბადებული 30 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2005 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 იანვარი
კოლკემარკის რაიონი
კოლკემარკის რაიონი (Distrito de Colquemarca) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის ჩუმბივილკასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 575 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 493 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 21 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 449.49 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუსკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩუმბივილკასის პროვინციის რაიონები
ასტანი
ასტანი — სოფელი ირანში, რუდბარ-რურალის რაიონში, დამღანის ცენტრალურ ოლქში, სემნანის ოსტანში. 2006 წლის მონაცემებით სოფელი ცხოვრობს 305 ადამიანი (89 ოჯახი).
ვეტხალივკა
ვეტხალივკა (Ветхалівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ჰადიაჩის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 192 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰადიაჩის რაიონის სოფლები
ალტონია
ალტონია (Altônia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 310 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმაუარამის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 516 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31.01 კმ²-ზე. ფართობი 661 560 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
საჰლე-ვორკ ზევდე
საჰლე-ვორკ ზევდე (ሳህለወርቅ ዘውዴ; დ. 21 თებერვალი, 1950, ადის-აბება, ეთიოპია) — ეთიოპიელი დიპლომატი და პოლიტიკური მოღვაწე. ეთიოპიის მე-4 პრეზიდენტი 2018 წლის 25 ოქტომბრიდან. პირველი ქალი ეთიოპიაში, რომელმაც აღნიშნული თანამდებობა დაიკავა. პრეზიდენტად აირჩია ეთიოპიის პარლამენტმა 2018 წლის 25 ოქტომბერს. ზევდე მანამდე მუშაობდა დიპლომატად და იყო გაეროს გენერალური მდივნის ანტონიუ გუტერეშის სპეციალური წარმომადგენელი აფრიკის კავშირში, გაეროს გენერალური მდივნის მოადგილე აფრიკის საკითხებში.
განათლება
საჰლე-ვორკ ზევდე სწავლობდა ბუნების მეცნიერებებს მონპელიეს უნივერსიტეტში (საფრანგეთი). იგი თავისუფლად საუბრობს ამჰარულ, ფრანგულ და ინგლისურ ენებზე.
კარიერა
საჰლე-ვორკ ზევდე არის ეთიოპიის დიპლომატიური სამახურის ვეტერანი. იგი 1989-1993 წლებში მუშაობდა სენეგალში ელჩად, რომლის აკრედიტაციაც ვრცელდებოდა მალის, კაბო-ვერდეს, გვინეა-ბისაუს, გამბიისა და გვინეის ტერიტორიაზე. 1993 წლიდან 2002 წლამდე იგი იყო ეთიოპიის ელჩი ჯიბუტიში და განვითარების საკითხებში სამთავრობოთაშორისო ორგანოს მუდმივი წარმომადგენელი. მოგვიანებით იგი მუშაობდა საფრანგეთში ელჩად, იუნესკოში მუდმივ წარმომადგენლად. 2002-2006 წლებში იყო ელჩი ტუნისში და მაროკოში.
საჰლე-ვორკე ზევდე მუშაობდა გაეროში სპეციალურ წარმომადგენლად და ხელმძღვანელობდა გაეროს გაერთიანებულ წარმომადგენლობას ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში, სადაც ის ქალთა უფლებების დაცვისათვის იბრძოდა. მოგვიანებით მას ასევე ეკავა მთელი რიგი მაღალი თანამდებობები, მათ შორის ეთიოპიის მუდმივი წარმომადგენელი იყო აფრიკის კავშირში და გაეროს ეკონომიკურ კომისიაში აფრიკისათვის, ასევე მუშაობდა ეთიოპიის საგარეო საქმეთა სამინისტროში აფრიკის საქმეთა გენერალურ დირექტორად.
2011 წელს იგი გაეროს გენერალურმა მდივანმა პან გი მუნმა დანიშნა გაეროს ნაირობის განყოფილების გენერალურ დირექტორად. იგი იყო პირველი ადამიანი, რომელმაც დაიკავა გენერალური მდივნის მოადგილის თანამდებობა.
2018 წლის 25 ოქტომბერს აირჩიეს ეთიოპიის პრეზიდენტად და გახდა პირველი ქალი ამ თანამდებობაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ეთიოპიის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 21 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:ქალი პრეზიდენტები კატეგორია:ეთიოპიელი პოლიტიკოსი ქალები
ანატოლი დუროვის მუზეუმი
ანატოლი დუროვის მუზეუმი (Музей А. А. Дурова) — საცირკო ხელოვნებისი მუზეუმი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობს ანტონ გლუშკოს შესახვევში № 44-ში. მუზეუმი გახსნილია ცხოველების ცნობილი გამწვრთნელის, დუროვების საცირკო დინასტიის ყველაზე ცნობილი წარმომადგენლის ანატოლი ანატოლის ძე დუროვის პატივსაცემად. შედის ტაგანროგის სახელმწიფო ლიტერატურული და ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალის შემადგენლობაში.
აღწერა
1926 წელს, უკვე რუსეთშიც და საზღვარგარეთაც ცნობილი ცხოველების გამწვრთნელი ანატოლი დუროვი მრავალრიცხოვან ოჯახთან (ცოლი, მშობლები, ორი და თავის ოჯახებთან ერთად) და ცხოველებთან საცხოვრებლად გადავიდნენ ტაგანროგში. ტაგანროგში მათ ჰქონდათ ორი სახლი: შევჩენკოს ქუჩის № 107-ში და ამავე ქუჩაზე № 111-ში. 1928 წელს მსახიობი ტრაგიკულად დაიღუპა იჟევსკში. მისი ოჯახი კვლავ ტაგანროგში ცხოვრობდა კიდევ 12 წლის განმავლობაში.
1987 წელს მათ საცხოვრებელ სახლსი გაიხსნა ანატოლი დუროვისადმი მიძღვნილი გამოფენა. შენობა, რომელშიც მდებარეობს მუზეუმი, აგებულია მოდერნის სტილში. იგი აგებულია 1900 წელს. მისი ფასადი ასევე შეიცავს ტრადიციული რუსული სტილის ელემენტებს. ფასადის კუტხეები რუსტირებულია. შენობა აგებუულია თეთრი და წითელი აგურისაგან.
მუზეუმის ექსპოზიცია მოგვითხრობს დუროვის შემოქმედებით გზაზე, ცხოველების წვრთნის მეთოდებზე, მრავალრიცხოვან საზღვარგარეთულ გასტროლებზე. ცენტრალური დარბაზის შუაში მინი არენაა მოწყობილი, რომელიც იმეორებს ანატოლი დუროვის ერთ-ერთ გამოსვლას. მინის ვიტრინებში შენახულია დოკუმენტური მასალა, რომელიც დაკავშირებულია დუროვების ოჯახთან. განსაკუტრეით აღსანიშნავია სხვადასხვა ძველი ფოტოგრაფია.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის მუზეუმები
ოსნაბრიუკის რაიონი
ოსნაბრიუკის რაიონი (Landkreis Osnabrück) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ოსნაბრიუკი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 2.121,59 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 359 449 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 169 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 4 59.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები
ჰუკბალაჰაპის აჯანყება
ჰუკბალაჰაპის აჯანყება — ჰუკბალაჰაპის პროკომუნისტურად განწყობილი გლეხებისა და ყოფილი ჯარიკაცების ანტისამთავრობო აჯანყება. ჰუკბალაჰაპის შეიარაღებული ნაწილი 1946-1954 წლებში ფლობდა ფილიპინების კუნძულ ლუსონის ცენტრალურ ნაწილს. აჯანყებას ხელმძღვძღვანელობდა ლუის ტარუკი, ხოლო მისი მოადგილე იყო კასტრო ალეხანდრინო. 1950 წელს აჯანყებულებმა მიაღწიეს წარმატებებს, მაგრამ 1954 წელს, ერთი წლის წინ არჩეულმა პრეზიდენტმა რამონ მაგსაისმა აჯანყება ჩაახშო აშშ-ის სამხედრო ძალების დახმარებით.
კომუნისტური მიმდინარეობის შეიარაღებული მოძრაობა ლუსონში ჩამოყალიბდა 1930-იან წლებში,  ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც ფილიპინები აშშ-ის კოლონია იყო. მოძრაობა განსაკუთრებით გაძლიერდა 1942 წელს იაპონიის მიერ ქვეყნის ოკუპაციის შემდეგ. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ ჰუკბალაჰაპი აკონტროლებდა ლუსონის ძირითად ნაწილს, მაგრამ ქვეყანაში აშშ-ის ჯარის დაბრუნების შემდეგ იძლებულები გახდნენ თვითლიკვიდაცია გამოეხადებინათ და ემოქმედათ არალეგალურად.
სქოლიო
კატეგორია:ფილიპინების ისტორია კატეგორია:ცივი ომი
შალვა ღამბაშიძის ქუჩა
ლიტერატურა
ღამბაშიძე
ორბელიანების კუნძული
ორბელიანების კუნძული — ახალი ბაღი მეიდნისა, მადათოვის კუნძული, ყოფილი კუნძული თბილიში, ორბელიანთუბანში, მტკვარზე. მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე ესაზღვრებოდა გარეთუბანი, მარცხენა სანაპიროზე კი სოფელი კუკია. ადრინდელი სახელია "ახალი ბაღი მეიდნისა" მეიდანთან სიახლოვის გამო. თავდაპირველად ეკუთვნოდა ქართლის სამეფო კარს. 1751 წელს ქართლის მეფემ თეიმურაზ II-მ სარდალ რევაზ ორბელიანს უწყალობა "გარეთუბანს მეიდნის პირზედ… სახასო სასახლის ადგილი" თავისი მიმდებარე ტერიტორიითურთ, რის შემდეგაც ამ უბანს სა კუნძულს ორბელიანების სახელი ერქვა XX საუკუნის 20-30-იანი წლებამდე. შემდეგ კუნძული ორბელიანებისაგან იყიდა ვ. მადათოვმა. მიუხადავათ იმისა რომ XIX საუკუნის მე-2 ნახევარში კუნძული ქალაქის საკუთრება იყო ოფიციალურად თუ არაოფიციალურად. დოკუმენტებში იგი მადათოვის კუნძულის სახელითაა ცნობილი და მოხსენიებული. ასევე იხსენიება იგი მხატვრულ ნაწარმოებებში.
ორბელიანების კუნძულზე XIX საუკუნის მე-2 ნახევრიდან იდგა სხვადასხვა სახის და დანიშნულების ნაგაბობები, ძირითადად სამხ. საწყობი, ციოგჰაუზი, იგი აღალის გასაჩერებელი ადგილიც იყო. მ. ვორონცოვის დროს კუკიისა და გარეუბნის შესაერთებლად დაიწყო ქვითკირის ბურჯებზე შემდგარი ხიდების მშენებლობა (1850-1853) იმ ადგილას, სადაც მტკვარი ორად იტოტებოდა და ორბელიანების კუნძული მდებარეობდა. მტკვარზე აგებული ორი ხიდის შესაერთებლად ადგილი რომ აეწიათ, ორბელიანების კუნძულზე დიდძალი მიწა დაყარეს, რის შედეგადაც გაჩნდა ახალი ქუჩა, რის გაყოლებითაც გარდიგარდმო, დაიდგა სავაჭრო დუქნები და ფარდულები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მტკვარი
გრძელდინგა ჩვეულებრივი დელფინი
გრძელდინგა ჩვეულებრივი დელფინი (Delphinus capensis) — ძუძუმწოვარი ცხოველი დელფინისებრთა ოჯახისა. ჩვეულებრივ დელფინთა სახეობა. მოკლედინგა ჩვეულებრივ დელფინთან (D. delphis) შედარებით უფრო შეზღუდულ სივრცეებშია გავრცელებული. ბინადრობს ტროპიკული და უფრო თბილი ტემპერატურის მქონე სანაპირო წყლებში. გავრცელების სივრცე მოიცავს დასავლეთდა სამხრეთ აფრიკას, სამხრეთ ამერიკის დასავლეთის დიდ ნაწილს, ცენტრალური კალიფორნიიდან ცენტრალურ მექსიკამდე სივრცეს, პერუს სანაპიროს, იაპონიის, კორეისა და ტაივანის ირგვლივ სივრცეებსა და ომანის მახლობელ წყლებს. შემჩნეულია უკიდურეს ჩრდილოეთშიკუნძულ ვანკუვერთანაც. ბინადროვენ წყალარჩხ, თბილი ტემპერატურის მქონე სანაპირო წყლებში. ცხოვრობენ ტროპიკულ და სუბტოპიკულ რეგიონებში.
ფიზიკური დახასიათება
გრძელდინგა ჩვეულებრივი დელფინი საშუალო ზომისაა, თუმცა ბოთლდინგა დელფინზე უფრო პატარაა. ზრდასრულები 1.9-2.5 მეტრის სიგრძის არიან და 80-დან 235 კგ-მდე იწონიან. მამრები უფრო გრძელები და უფრო მძიმეები არიან. გამოირჩევიან უჩვეულო ფერებით. ზურგი მუქი ფერის აქვთ, ხოლო მუცელი - თეთრი, თუმცა წინ ღია ნაცრისფერი, ყვითელი და ოქროსფერი, ხოლო უკან მუქი ნაცრისფერი დაჰკრავთ. ექოლოკაციისთვის წრიული ფორმის მელონს იყენებენ. ზედა და ქვედა ყბაზე 60-60 პატარა, ბასრი კბილები აქვს. გრძელდინგა ჩვეულებრივ დელფინს დელფინისებრთა შორის ყველაზე მეტი კბილი აქვს.
ტაქსონომია
გრძელდინგა ჩვეულებრივი დელფინი ჩვუელებრივი დელფინების გვარს, Delphinus-ის ოჯახს და დეფინისებრთა რიგს მიეკუთვნება. 1990-იანი წლების შუა ხანებამდე Delphinus-ის ოჯახის შიგნით სხვადასხვა ფორმა ერთმანეთისგან გამოყოფილ სახეობად არ მიიჩნეოდა, მაგრამ ყველა ინდივიდი D. delphis-ის სახეობებს მიეკუთვნებოდა. 1994 წელს ეს სახეობები ჰეინინმა და პირინმა გამოიკვლიეს, ხოლო შემდეგ კინგსტონმა და როსელმა დაამტკიცეს, რომ ისინი სხვადასხვა სახეობას წარმოადგენდნენ. დღეისთვის Delphinus-ის ოჯახში ორი სახეობა გამოიყოფა: მოკლედინგა ჩვეულებრივი დელფინი (D. delphis) და გრძელდინგა ჩვეულებრივი დელფინი. გრძელდინგა ჩვეულებრივდელფინს მოკლედინგა ჩვეულებრივ დელფინზე უფრო გრძელი დინგი და როსტრუმი აქვს.
ზოგჯერ ინდო-წყნარ ოკეანურ ჩვეულებრივ დელფინს სხვა სახეობას (D. tropicalis) მიაკუთვნებენ, თუმცა უმთავრესად მაინც გრძელდინგა ჩვეულებრივი დელფინის ფორმად მიიჩნევენ.
ქცევა
გრძელდინგა ჩვეულებრივ დელლფინს ასობითდა ათასობით წევრთან ერთად ცხოვრება შეუძლია. ჩვეულებრივ ამ დიდი ჯგუფების შიგნით უფრო მცირე, 10-დან 30 ინდივიდამდე, ერთნაირი სქესისა და ასაკის სუბჯგუფები ყალიბდება. ზოგჯერ გრძელდინგა ჩვეულებრივი დელფინები სხვა სახეობებთან ამყარებენ კავშირს. ახასიათებთ კომპლექსური თამაში და უკბილო ვეშაპისებური ქცევაც, აგრეთვე ზედაპირთან ახლოს ვეშაპისებრთა ქცევები და საჰაერო აკრობატიკა.
გრძელდინგა ჩვეულებრივი დელფინი პატარა თევზებით, როგორიცაა სარდინები, ქაფშიასებრნი, სციენისებრნი და სხვ. ზოჯერ პატარა თავფეხიანებითაც იკვებებიან, როგორიცაა რვაფეხები და კალმარები, უფრო იშვიათად კი პატარა კიბორჩხალებითა და კიბოსნაირებით. შეუძლიათ წყლის ქვეშ 900 მეტრის სიღრმეზე ჩასვლა და 8 წუთის განმავლობაში სუნთქვის შეკავება.
სქოლიო
კატეგორია:1828 წელს აღწერილი ძუძუმმწოვრები კატეგორია:ირანის ფაუნა კატეგორია:პერუს ძუძუმწოვრები კატეგორია:მადაგასკარის ძუძუმწოვრები კატეგორია:არგენტინის ძუძუმწოვრები კატეგორია:ბრაზილიის ძუძუმწოვრები კატეგორია:ჩინეთის ძუძუმწოვრები კატეგორია:იაპონიის ძუძუმმწოვრები კატეგორია:ინდოეთის ძუძუმწოვრები
თრელის სამაროვანი
მინი|თრელიგორები თრელის სამაროვანი — ადრინდელი ბრინჯაო-ფეოდალური ხანის ძეგლი დიღმის მასივში, საქართველოს სამხრეთ გზის გასწვრივ, თრელიგორების ნასახლარის სამხრეთ ბორცვების აღმოსავლეთიდან (ხელმძღვანელობდა 1969-1985 წლებში რ. აბრამიშვილი, 1985 წლიდან მ. აბრამიშვილი). გათხრილია ორასამდე სამარხი.
თრელის სამარხოვანი წარმოადგენს თრელიგორებსა და მის მახლობლად არსებული დასახლების ერთ-ერთ სასაფლაოს. აქაურ მოსახლეობას ეკუთვნოდა აგრეთვე საფურცვლის, ჩალიპირაგორების, ვაშლიჯვრისა და დიღმის მასივის ტერიტორიაზე არსებული სხვა სამარხოვნები. თრელის სამარხოვანის ყველაზე ადრეული სამარხები მტკვარ-არაქსის კულტურის სხვადასხვა პერიოდს განეკუთვნება. მათ შორის უძველესია ძვ. წ II ნახევრის ორმოსამარხები. III ათასწლეულის პირველი ნახევრიდან თრელის სამარხოვანზე ჩნდება ქვის წრეებით გარშემორტყმული ქვაყრილიანი ორმოსამარხები. ამ ტიპის სამარხები გაბატონებულია გვიანი ბრინჯაოს ხანის ჩათვლით. ძვ. წ III ათასწლეულის I ნახევარში ერთ-ერთ სამარხში დადასტურებულია მიცვალებულზე წითელი საღებავის (ჟანგმიწის) დაყრა. თრელის სამარხზე მტკვარ-არაქსის კულტურის ბოლო პერიოდს განეკუთვნება ღრმა დასაკრძალავორმოიანი ყორღანული სამარხი თრელის სამარხოვანის მტკვარ-არაქსის კულტურული სამარხების ინვენტარი მხოლოდ კერამიკული ნაწარმითაა წარმოდგენილი. თიხის ჭურჭელი ხელით არ არის ნაძერწი. მათგან ადრეულები მორუხო-მოწითალოდაა გამომწვარი, ხოლო ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის ბოლო საფეხურების კერამიკა კი შავპრიალაზედაპირიანი და ვარდისფერსარჩულიანია. შუა ბრინჯაოს ხანის ინჰუმაციურ სამარხებში მიცვალებულები დაკრძალულია თავით ჩრდილოეთ-დასავლეთისკენ. ამავე ხანის ბოლოს (ძველი წელთაღრიცხვით II ათასწლეულის შუა ხანები) დადასტურებულია კრემაციაც. ერთ შემთხვევაში თვით სამარხიცაა დამწვარი. შუა ბრინჯაოს ხანის სამარხებში ორივე სქესის მიცვალებულები მარჯვენა გვერდზე არიან დაკრძალული. გვიან ბრინჯაოს ხანიდან რკინის ფართო ათვისების ხანის ჩათვლით (ძვ. წ. II ათასწლეულის II ნახევარში — ძვ. წ. I ათასწლეულის I ნახევარში). მიცვალებულებს კრძალავდნენ თავით ჩრდილოეთისკენ. ამ პერიოდიდან დაწყებული მამაკაცები დამარხულია მარჯვენა გვერდზე, ხოლო ქალები — მარცხენაზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის არქეოლოგიური ძეგლები
დორის-დუ-რიუ-პრეტუ
დორის-დუ-რიუ-პრეტუ (Dores do Rio Preto) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 770 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალეგრის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 397 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 40.16 კმ²-ზე. ფართობი 159 297 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპირიტუ-სანტუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ფაასალელეაგა
ფაასალელეაგა (სამოური ენა — Fa'asaleleaga) — სამოას ადმინისტრაციული ოლქი, რომელიც მდებარეობს სავაის კუნძულის აღმოსავლეთ ვაწილში. ოლქის ფართობია — 266 კმ². ოლქის მოსახლეობის რაოდენობა 2011 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს — 13 736 ადამიანს. ადმინისტრაციული ცენტრია — სოფელი საფოტულაფაი, სადაც ოლქის ბელადები ატარებენ სხდომებს ფუიფატუ მალაეში.
ფაასალელეაგაში ცხოვრობენ კლან მალიეტოას წარმომადგენლები, ამიტომ ოლქი მჭიდროდ დაკავშირებულია ტუამასაგას ოლქთან. საფოტულაფაის უხუცესების აზრს მუდამ ითვალისწინებენ ტუამასაგას მალიეს უხუცესები მალიეტოას ტიტულის მფლობელის არჩევისას. საფოტულაფაის ასევე აქვს მჭიდრო კავშირი სოფელ სალეაულასთან (გაგაემაუგას ოლქი).
ოლქის ტერიტორიაზე მდებარეობს სოფელი საპაპალი, სადაც 1830 წელს შემოვიდა ჯონ უილიამსი, პირველი ქრისტიანი მისიონერი სამოას არქიპელაგზე. სოფელი საპაპალი აშენდა კლან მალიეტოას წევრების მიერ 1750 წელს, როდესაც იქ გადასახლდა მალიეტოა ტია. ზუსტად აქ 1830 წელს მალიეტოა ვაიინუპო შეხვდა კუნძულზე მოსულ ჯონ უილიამსს.
XX საუკუნეში ოლქის კიდევ ერთი სოფელი — სალელოლოგა — გახდა ცნობილი, როგორც სავაჭრო ცენტრი და სავაის კუნძულის ყველაზე დიდი პორტი.
სქოლიო
კატეგორია:სამოას ოლქები
მიხაილოვკა (აბზელილოვოს რაიონი)
მიხაილოვკა  (Михайловка; Михайловка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 103 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტაშბულატოვო, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (70%).
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
კრისტოფერ რობინი (ფილმი)
კრისტოფერ რობინი (ინგლ. Christopher Robin) — ამერიკული ფანტასტიკური კომედიურ-დრამატული ფილმი, რომლის რეჟისორია მარკ ფორსტერი, სცენარის ავტორები ალექს როს პერი, ტომ მაკარტი და ალისონ შრედერი. ფილმი შთაგონებულია ალან ალექსანდრ მილნისა და შეპარდის ვინი პუჰის წიგნებიდან და წარმოადგენს დისნეის ამავე სახელწოდების ფრენჩაიზის გაცოცხლებულ ვარიანტს. ფილმში მთავარ როლს ასრულებს იუან მაკგრეგორი, ხოლო მისი მეუღლის, ეველინის როლს ჰეილი ატველი. ფილმში ასევე მონაწილეობენ: ჯუმ ქამინგსი, ბრედ გარეტი, ნიკ მოჰამედი, პიტერ კაბალდი, სოფი ოკონედო, სარა შინი და ტობი ჯოუნსი. ფილმი მოგვითხრობს კრისტოფერ რობინის ისტორიას, რომელიც კარგავს წარმოსახვის უნარს, ერთადერთ გზას, რომლითაც თავის მეგობარს, ვინი-პუჰს უკავშირდება.
ვინი პუჰის გაცოცხლებული ვარიანტის შექმნის შესახებ 2015 წლის აპრილში გამოცხადდა, ხოლო ფორსტერი დამტკიცდა დირექტორის პოსტზე 2016 წლის ნოემბერში. მაკგრეგორმა ხელი მოაწერა კრისტოფერ რობინის როლს 2017 წლის აპრილში და ძირითადი გადაღებები დაიწყო იმავე წლის აგვისტოში გაერთიანებულ სამეფოში და გაგრძელდა ნოემბრამდე.
კრისტოფერ რობინის პრემიერა შედგა ბირბანკში, კალიფორნიაში, 2018 წლის 30 ივლისს. აშშ-ში ფილმი გამოვიდა 2018 წლის 3 აგვისტოს, Walt Disney Studios Motion Pictures– ის მიერ. ფილმის მთლიანმა შემოსავალმა 197 მილიონ დოლარს გადააჭარბა და გახდა ყველაზე შემოსავლიანი ფილმი დისნეის ვინი პუჰი-ს ფრანჩაიზში. ფილმმა კრიტიკოსების მხრიდან ზოგადად დადებითი შეფასებები მიიღო, რომლებიც აქებდნენ მსახიობთა შესრულებას, მუსიკალურ გაფორმებას და ვიზუალურ ეფექტებს. ფილმმა მიიღო ოსკარის ნომინაცია საუკეთესო ვიზუალური ეფექტებისთვის კატეგორიაში ოსკარის 91-ე დაჯილდოებაზე.
განვითარება
2003 წელს, სახლი პუჰის კუთხეში-ით ინსპირირებულმა ბრიგამ ტეილორმა, დისნეის მიაწოდა იდეა ვინი პუჰის შესახებ, რომელიც ზრდასრული კრისტოფერ რობინის შესახებ იქნებოდა. ამასთან, იმ პერიოდში პუჰის სხვა პროექტების გამო, ეს მოსაზრება არ განიხილეს. 2015 წელს, კრისტინ ბური ტეილორმა დაარწმუნა, რომ პროექტზე მუშაობა დაეწყო. შედეგად ამ ორმა პიროვნებამ პროექტზე მუშაობა 2015 წელს დაიწყო.
2015 წლის 2 აპრილს, Walt Disney Pictures- მ გამოაცხადა, რომ მუშავდებოდა ანიმაციის გაცოცხლებული ვარიანტი, რომელიც შექმნილი იქნებოდა ვინი პუჰის ფრანჩაიზის პერსონაჟების მიხედვით, რომელიც მსგავსი სახის იქნებოდა, როგორიცაა: 2010 წლის ალისა საოცრებათა ქვეყანაში, 2014 წლის მალეფისენტი და 2015 კონკია. ალექს როს პერი დაიქირავეს სცენარის შესაქმნელად. 2016 წლის 18 ნოემბერს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ სტუდიამ დაიქირავა მარკ ფორსტერი რეჟისორის პოსტზე და ფილმს კრისტოფერ რობინი უწოდეს. ფილმს ექნებოდა „ჯადოსნური რეალიზმის ძლიერი ელემენტები და იგი მოიცავს ემოციურ მოგზაურობასა გულისამაჩუყებელ თავგადასავალს". 2017 წლის 1 მარტს ტომ მაკარტი დაიქირავეს არსებული სცენარის დასარედაქტირებლად.
გადაღებები
ფილმის ძირითადი გადაღებები დაიწყო 2017 წლის აგვისტოს დასაწყისში, გაერთიანებულ სამეფოში და დასრულდა 2017 წლის 4 ნოემბერს. ფილმის სცენების უდიდესი ნაწილი გადაიღეს აშდაუნის ტყეში, ასევე უინძორის დიდ პარკში, შეპერტონის კინოსტუდიებში და დოვერის სანაპიროზე.
მუსიკალური გაფორმება
ჯოჰან ჯოჰანსონი დაიქირავეს ფილმისთვის მუსიკალური კომპოზიციის შესაქმელად, გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე, 2018 წლის 9 თებერვალს. ფილმი ეძღვნება მის ხსოვნას. მუსიკალური კომპოზიცია საბოლოოდ შექმნა ჯონ ბრაიონმა და ჯეფ ზანელიმ.
სქოლიო
კატეგორია:ფილმები მეორე მსოფლიო ომზე კატეგორია:ფილმები ვინი პუჰის შესახებ კატეგორია:ამერიკული კომედიურ-დრამატული ფილმები კატეგორია:მარკ ფორსტერის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:2018 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული საბავშვო ფენტეზი ფილმები კატეგორია:ამერიკული საბავშვო სათავგადასავლო ფილმები კატეგორია:Walt Disney Pictures-ის ფილმები
ვეჩირკი
ვეჩირკი (Вечірки) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის პირიატინის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 382 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პირიატინის რაიონის სოფლები
თბილისის კვირაცხოვლის ეკლესია
თბილისის კვირაცხოვლის ეკლესია — მდებარეობს ჩუღურეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, არსენალთან არსებული დიდხევის მარცხენა ნაპირზე, რკინიგზის ხაზთან, შემაღლებულ ადგილას (ბორცვზე). 41.70375°N, 44.80961°W
ამჟამად დაკარგული აქვს ეკლესიის სახე, გადაკეთებულია საცხოვრებელ შენობად. კვირაცხოვლის ეკლესიის აგების ზუსტი თარიღი ცნობილი არ არის. ვახუშტის თბილისის 1735 წლის გეგმაზე №63-ით აქვს დატანილი „კვირაცხოველი“. 1800 წლის თბილისის გეგმაზე №11-ითაა დატანილი. კვირაცხოვლის ეკლესია XIX საუკუნის 80-იან წლების დასაწყისში ჯერ კიდევ არ ყოფილა აღდგენილი. XIX საუკუნის 90-იან წლებში კვირაცხოვლის ქართული ეკლესია შეიძინეს ახალ კუკიაზე, რკინიგზის გადაღმა მცხოვრებმა ასურელებმა, რომლებმაც აღადგინეს ეკლესია. თბილისის 1913 წლის გეგმაზე №249 დატანილია წმინდა თომას ეკლესია. XX საუკუნის 20-იანი წლებიდან ეკლესია გააუქმეს. ეკლესიასთან იყო სასაფლაო.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ეკლესიები
კოსტა-რიკის ქვის ბურთები
კოსტა-რიკის ქვის ბურთები (Esferas de piedra de Costa Rica) — 300-დე ისტორიამდელი ქვის სფერო (პეტროგლიფი) კოსტა-რიკაში, მდინარე დიკვისის შესართავთან. კოსტა-რიკის წყნარი ოკეანის სანაპიროზე. სფეროები დიკის კულტურას. განეკუთვნება. ქვები დამზადებულია გაბროს, კირქვისა ან ქვიშაქვისაგან. ქვების დიამეტრი 0,7 მეტრიდან იწყება და 2,57 მეტრით მთავრდება. ყველაზე მძიმე ბურთის წონა შეადგენს 16 ტონას.
პირველი ბურთი აღმოაჩინეს 1930-იან წლებში ხილის კომპანიის მუშებმა ბანანის პლანტაციის გასუფთავებისას. ადგილობრივების გადმოცემის თანახმად ქვის შუაგულში ოქრო უნდა ყოფილიყო, მუშებმა ქვები დატეხეს და გაანადგურეს. ხილის კომპანიის ხელმძღვანელობის ჩარევით ვანდალიზმი შეაჩერეს. მოგვიანებით კომპანიის დირექტორის ქალიშვილმა პეტროგლიფების შესახებ მონოგრაფია დაწერა.
1940-იან წლებში ქვის ბურთების შესწავლა დაიწყო ჰარვარდის უნივერსიტეტის არქეოლოგმა სამუელ ლოტროპმა და მათზე სტატია გამოაქვეყნა არქეოლოგიურ ჟურნალში. ტურისტების მოზიდვის მიზნით დაიწყეს პეტროგლიფების გადატანა ჯინგლებიდან ქალაქის მოედნებსა და მუზეუმებში. ამჟამად მხოლოდ 6 ქვის ბურთი დევს აღმოჩენის ადგილზე. დანარჩენები განთავსებულია კოსტა-რიკის მუზეუმებში, ასევე ვაშინგტონში და კემბრიჯში.
2014 წლის 23 ივნისს დიკის კულტურის ქვის ბურთები შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ანტონ სუროჟელი
მინი|მიტროპოლიტი ანტონი სუროჟელი მიტროპოლიტი ანტონი სუროჟელი (Митропролит Антоний Сурожский; საერო სახელი ანდრეი ბორისის ძე ბლუმი; Андрей Борисович Блум; დ. 19 ივნისი, 1914 — გ. 4 აგვისტო, 2003) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპისკოპოსი, ფილოსოფოსი და მქადაგებელი. აბერდინის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი, კემბრიჯის ღვთისმეტყველების ფაკულტეტის საპატიო დოქტორი, მოსკოვისა და კიევის სასულიერო აკადემიათა საპატიო დოქტორი.
ბიოგრაფია
ანდრეი ბლუმი დაიბადა 1914 წლის 19 ივნისს, ლოზანაში, შვეიცარიაში. დედის მხრიდან, მისი ძმისშვილი იყო ცნობილი კომპოზიტორი ალექსანდრე სკრიაბინი. ბავშვობა რუსეთსა და ირანში გაატარა. მისი ოჯახი 1923 წელს გადასახლდა ევროპაში. დაამთავრა სორბონის უნივერსიტეტის ბიოლოგიური და სამედიცინო ფაკულტეტი.
1939 წლიდან ფრონტის ხაზზე საფრანგეთის არმიის ქირურგად მსახურობდა. 1943 წლის 16 აპრილს აღკვეცეს ბერად და უწოდეს სახელად ანტონი. საფრანგეთის ოკუპაციის წლებში აგრძელებდა ქირურგობას ანტიფაშისტურ, წინააღმდეგობის მიწისქვეშა ორგანიზაციაში. სამედიცინო კარიერა გააგრძელა 1948 წლამდე, მანამ სანამ მიტროპოლიტმა სერაფიმე ლუკიანოვმა ხელი არ დაასხა მღვდლად.ხელდასხმის შემდეგ მამა ანტონი მსახურობდა ლონდონის რუსულ მართლმადიდებლურ ტაძრებში. 1957 წელს შედგა მისი საეპისკოპოსო ქიროტონია და დაინიშნა მოსკოვის საპატრიარქოს დასავლეთ ევროპის ეგზარქატის ვიკარად. 1966 წლიდან აყვანილი იქნა მიტროპოლიტის ხარისხში და დაინიშნა მოსკოვის საპატრიარქოს დასავლეთ ევროპის ეგზარქოსად. მიტროპოლიტი ანტონი გარდაიცვალა 2003 წლის 4 აგვისტოს, ლონდონში. დასაფლავებულია ბრომპტონის სასაფლაოზე, ლონდონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 19 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1914 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2003 კატეგორია:სასულიერო მოღვაწეები
საკანონო ჯარიმა
საკანონო ჯარიმა — იხდიდა დამნაშავედ ცნობილი პირი ეკლესიის სასარგებლოდ. შუა საუკუნეებში საქართველოში, კერძოდ თბილისში საეკლესიო სასამართლოს ექვემდებარებოდა სისხლის სამართლის გარკვეული საქმეები. მკვლელობისთვის დამნაშავე ეკლესიას უხდიდა საკანონო ხარს. საკანონოდ ერთი ხარი უნდა გაეღო უზიარებლად გარდაცვლილის ჭირისუფალსაც. ჯვარდაუწერელი ცოლქმრული თანაცხოვრების შემთხვევაში ქმარს საკანონო ჯარიმის სახით ორი ხარი, ღორი და ცხვარი უნდა გადაეხადა და ა.შ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ქართული სამართალი კატეგორია:სასჯელები
სალეკო
სალეკო — ლეკთა დაქირავებული ჯარის ქირისთვის განკუთვნილი საგანგებო სახელმწიფო გადასახადი. დაწესებული იყო XVIII საუკუნის II ნახევარში. სალეკო შერეული ხასიათის (ფულადი, ნატურალური) გადასახადი იყო და მისი ოდენობა მტკიცედ არ განისაზღვრებოდა. თბილისის მცხოვრებნი სალეკოდ უმეტესწილად ფულს იხდიდნენ.
ოსტეროდეს რაიონი
ოსტეროდეს რაიონი (Landkreis Osterode am Harz) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ოსტეროდე. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 635,99 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 77 850 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 122 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 1 56.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები
ლეოპოლდ I ლოთარინგიელი
ლეოპოლდ I ლოთარინგიელი (Léopold Ier de Lorraine, Leopold von Lothringen), მეტსახელად კეთილი (le Bon; დ. 11 სექტემბერი, 1679, ინსბრუკი, ტიროლი, ავსტრია — გ. 27 მარტი, 1729, ლუნევილი, ლოთარინგია, საფრანგეთი) — ლოთარინგიის, ბარისა და ტეშენის ჰერცოგი 1690-1729 წლებში. ჰერცოგ შარლ V-ისა და ელეანორა ავსტრიელის ვაჟი. საღვთო რომის იმპერატორ ფრანც I შტეფანის მამა და ავსტია-უნგრეთის იმპერატორთა წინაპარი.
ადრეული ცხოვრება
ლეოპოლდი დაიბადა 1679 წლის 11 სექტემბერს ინსბრუკში, ავსტრიაში. იგი იყო ლოთარინგიის დევნილი ჰერცოგის, შარლ V-ისა და მისი ცოლის, ელეანორა ავსტრიელის უფროსი ვაჟი. მას შემდეგ, რაც 1661 წელს, საფრანგეთმა მეორედ მოახდინა ლოთარინგიის ოკუპაცია, მათი ოჯახი ავსტრიაში გაიქცა. მას სახელი დედამისის ძმის, საღვთო რომის იმპერატორის, უნგრეთის, ავსტრიის, ხორვატიისა და ბოჰემიის მეფე ლეოპოლდ I-ის პატივსაცემად დაარქვეს, რომელმაც შეიფარა ისინი.
ლეოპოლდი დედასა და დასთან ერთად იზრდებოდა ინსბრუკის სასახლეში, რა დროსაც მამამისი ძირითადად ვენის დაცვაზე იყო გადართული, რომლის აღებასაც ცდილობდნენ ოსმალები.
1690 წელს მამამისი გარდაიცვალა და ათი წლის ლეოპოლდ I-მა მემკვიდრეობით მიიღო ოკუპირებული ლოთარინგიისა და ბარის ჰერცოგობა. დედამისი, ერცჰერცოგინია ელეანორა ცდილობდა შეესრულებინა მეუღლის სურვილები და ვაჟისათვის მემკვიდრეობა დაებრუნებინა. ელეანორამ დახმარებისათვის რაიხსტაგს მიმართა. ამის შემდეგ ლეოპოლდი გაიგზავნა ვენაში, სადაც მას სამხედრო განათლება უნდა მიეღო. აქ მას ზედამხედველობას თავად იმპერატორი უწევდა. ვენაში იგი თავის ბიძაშვილებთან, იოზეფთან და კარლთან ერთად იზრდებოდა (მომავალში იმპერატორები იოზეფ I და კარლ VI). იმავე წელს, იგი გახდა ოქროს საწმისის ორდენის კავალერი.
მამის მსგავსად, ლეოპოლდიც ავსტრიის საიმპერატორო არმიაში მსახურობდა. 1694 წელს, თოთხმეტი წლის ასაკში მან მონაწილეობა მიიღო ტიმიშოარას ალყაში (თანამედროვე რუმინეთი). ამ ამბიდან სამ წელიწადში, მან რაინის არმიის კომანდირობა მიიღო.
ლოთარინგიის ჰერცოგი
მარცხნივ|მინი|357x357პქ|ჰერცოგი ლეოპოლდი 1703 წელს 1697 წლის 30 ოქტომბერს, ევროპაში მიმდინარე ცხრაწლიანი ომი დასრულდა რიისვიკის ზავით, რითაც საფრანგეთის მეფე ლუი XIV იძულებული გახდა საღვთო რომის იმპერიაში ოკუპირებული მიწები დაეთმო.
ზავის პირობების მიხედვით, ფრანგული ოკუპაციისგან განთავისუფლდა ლოთარინგიაც, როგორც ამას ლეოპოლდის დედა იმედოვნებდა. აღსანიშნავია, რომ ამ ზავის დადებიდან და ლოთარინგიაში დაბრუნებიდან სულ ერთ თვეში, ელეანორა ავსტრიელი გარდაიცვალა. 1698 წლის 17 აგვისტოს, ჰერცოგი ლეოპოლდი ტრიუმფალურად შევიდა ნანსში (ლოთარინგიის დედაქალაქი). მან დააბრუნა გაქცეული ლოთარინგიელი დიდებულები და განახორციელა საჰერცოგოს ჯარების რეორგანიზაცია. მისი ხანგრძლივი მმართველობის დასასრულს ლოთარინგია საკმაოდ დაცული და აყვავებული საჰერცოგო იყო.
თავის საგარეო პოლიტიკაში ლეოპოლდი ყველანაირად ცდილობდა კარგი ურთიერთობები დაემყარებინა მეზობლად მდებარე მოძლიერებულ საფრანგეთთან, რომელსაც ნებისმიერ დროს შეეძლო ლოთარინგიის ხელახლა ოკუპირება. ამ მიზნით, 1698 წლის 13 ოქტომბერს, ფონტენბლოს სასახლეში, პარიზში, ლეოპოლდ I-მა ცოლად შეირთო მეფე ლუი XIV-ის ძმის, ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ I-ისა და მისი მეორე ცოლის, ელიზაბეთ შარლოტა კურპფალცელის ქალიშვილი — ელიზაბეტ შარლოტ ორლეანელი. გარდა საფრანგეთთან დაახლოვებისა, მისი ახალგაზრდა მეუღლე საოცრად მომხიბვლელი და განათლებული იყო, რასაც დაემატა 900,000 ლივრი მზითვის სახით. ელიზაბეტ შარლოტი მეტად მზრუნველი მეუღლე და დედა აღმოჩნდა, ვინაიდან მათ თხუთმეტი შვილი შეეძინათ. აღსანიშნავია, რომ მათი სამი შვილი 1711 წელს, ერთ კვირაში დაიღუპა ჩუტყვავილას გამო.
მიუხედავად ლეოპოლდის უზადო მცდელობისა, მისი დედაქალაქი, ნანსი მაინც დაიპყრო უცხოურმა ჯარებმა ესპანური მემკვიდრეობის ომის დროს. დატყვევების შიშით, ლეოპოლდმა თავისი ოჯახი ლუნევილში გახიზნა. მოგვიანებით ლუნევილი გახდა მისი რეზიდენცია, რომელიც მან იმდენად ააღორძინა, რომ ევროპელები ლუნევილის შატოს „ლოთარინგიის ვერსალს “ უწოდებდნენ. მინი|345x345პქ|ლეოპოლდის მეუღლე, ელიზაბეტ შარლოტ ორლეანელი 1703 წელს ლეოპოლდმა შემოიღო ახალი კონსტიტუცია, რომელიც ძირითადად მთავრობის საკითხებს არეგულირებდა. ამის შემდეგ კოცონზე დაწვით ისჯებოდა მხოლოდ ისეთი დანაშაულები, როგორებიცაა ჯადოქრობა, ფულის გაყალბება, ყაჩაღობა და „სექსუალური აქტი ბუნების სურვილის წინააღმდეგ“ (იგულისხმება ჰომოსექსუალური კავშირი). აგრეთვე ცოცხლად დაწვით ისჯებოდა ეკლესიის ქონების მოპარვა. იგი ცდილობდა, რომ თავისი უფროსი ქალიშვილი ელიზაბეტ შარლოტა რემირემონტის აბატისად დაენიშნა, რითაც პაპ კლემენტ XI-ის გულს მოიგებდა, თუმცა პრინცესა მოულოდნელად დაიღუპა 1711 წელს.
ლეოპოლდის ოჯახური მდგომარეობა მას შემდეგ დაიძაბა, რაც 1706 წელს ბოვო-კრაონის პრინცესა ანა მარგარიტა ლინევილთან გააბა რომანი. სიტუაცია მხოლოდ მას შემდეგ ჩაწყნარდა, რაც ელიზაბეტ შარლოტ ორლეანელმა დედის რჩევით მათ რომანზე თვალის დახუჭვა დაიწყო.
1708 წელს მისი ბიძაშვილის, ჰერცოგ კარლო III გონძაგას უვაჟოდ გარდაცვალების შემდეგ, ლეოპოლდმა, როგორც კარლო I-ისა და ვინჩენცო I-ის შთამომავალმა, პრეტენზია განაცხადა მონფერატოს ჰერცოგობაზე. ამის საპირისპიროდ, ლეოპოლდის ბიძაშვილმა, საღვთო რომის იმპერატორმა იოზეფ I-მა მონფერატო სავოიის ჰერცოგს გადასცა, მის სანაცვლოდ კი ლოპოლდს ტეშენის ჰერცოგობა უბოძა.
1710 წელს ლეოპოლდი და მისი მეუღლე, ელიზაბეტ შარლოტ ორლეანელი პარიზში ჩავიდნენ, რათა დასწრებოდნენ მისი ძმისწულის, ლუიზ ელიზაბეტ ორლეანელის ქორწინებას ბერის ჰერცოგიზე, რომელიც ლუქსემბურგის სასახლეში შედგა. ვიზიტისას ლეოპოლდი, როგორც უცხოელი მთავარი, დიდი პატივით მიიღეს.
1719 წელს ლეოპოლდმა თავისი ბიძაშვილისგან, შარლ ანრი ვედემონელისგან იყიდა ლინი-ან-ბარუას რეგიონი. მისი მმართველობისას ლოთარინგიას კარგი ურთიერთობა ჰქონდა მეზობელ სახელმწიფოებთან, რამაც მას უსაფრთხოების გარანტია მისცა. ასევე მის მმართველობას მიეწერება ბატონ-ყმობის გაუქმებისკენ მიმართული არაერთი რეფორმა.
1721 წელს მან თავისი მემკვიდრე, ლეოპოლდ კლემენტი ავსტრიაში გააგზავნა სამხედრო განათლების მისაღებად. მას სურდა, რომ იმპერატორ კარლ VI-თან უერთიერთობები გაემყარებინა თავისი ვაჟის მის ქალიშვილ მარია ტერეზიაზე დაქორწინებით. მიუხედავად იმისა, რომ ლეოპოლდ კლემენტი 1723 წელს გარდაიცვალა, მოლაპარაკებები არ შემწყდარა, რადგან ლეოპოლდმა იგი თავისი მეორე ვაჟით, ფრანც შტეფანით მალევე ჩაანაცვლა. ამ მიზეზით ფრანც შტეფანი გაემგზავრა ავსტრიაში, სადაც 1736 წლის 14 თებერვალს იგი დაქორწინდა მარია ტერეზია ავსტრიელზე. ვინაიდან კარლ VI-ს ვაჟი მემკვიდრე არ ჰყავდა, მარია ტერეზია გახდა მისი მემკვიდრე, რითაც ფრანც შტეფანი საღვთო რომის იმპერატორად გვევლინება. მისი და მარია ტერეზიას კავშირით შეიქმნა ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტია, რომელიც 1918 წლამდე მართავდა ავსტრია-უნგრეთის იმპერიას.
1725 წელს ლეოპოლდი ცდილობდა თავისი ქალიშვილი ანა შარლოტა დაექორწინებინა საფრანგეთის ახალგაზრდა მეფე ლუი XV-ზე, თუმცა საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრმა ლუი ანრი I-მა ხელი შეუშალა მათ კავშირს და ლუი XV პოლონეთის მეფე სტანისლავ I- ის ასულ მარია ლეშჩინსკაზე დააქორწინა. ამის შემდეგ, ელიზაბეტ შარლოტმა სცადა მისი მითხოვება თავის ძმისწულზე, ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-ზე, რომლის ცოლი, ავგუსტა ბადენ-ბადენელიც ახალი გარდაცვლილი იყო, მაგრამ ჰერცოგმა მეორე ქორწინება აღარ ისურვა. სწორედ ამიტომ, მათ ანა შარლოტა რემირემონტისა და ეზენის აბატისად დასვეს.
1729 წლის მარტში ლეოპოლდი ცხელებით დაავადდა, რამაც ამავე წლის 27 მარტს მისი გარდაცვალება გამოიწვია. ამ დროს იგი 49 წლის იყო. აღსანიშნავია, რომ მისმა ვაჟმა, ფრანც შტეფანმა ლოთარინგიის საჰერცოგო საფრანგეთს გადასცა საღვთო რომის იმპერატორად აღიარების სანაცვლოდ, ლუი XV-მ კი ლოთარინგიის ჰერცოგად თავისი სიმამრი, სტანისლავ ლეშჩინსკი დასვა, რომელიც იყო უკანასკნელი ჰერცოგი, ლოთარინგიის ისტორიაში. 1766 წელს, სტანისლავის გარდაცვალების შემდეგ ლოთარინგია საბოლოოდ მიუერთდა საფრანგეთს, რითაც სამუდამოდ დასრულდა მისი დამოუკიდებელი არსებობა.
გუასუი
გუასუი (Guaçuí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 590 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალეგრის შემადგენლობაში.
ლეოპოლდ I ლოთარინგიელი
შვილები
ლეოპოლს თავის ერთადერთ მეუღლესთან ჰყავდა სულ თხუთმეტი შვილი:
გუასუი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 27 851 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 59.47 კმ²-ზე. ფართობი 468 343 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპირიტუ-სანტუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ლეოპოლდ I ლოთარინგიელი
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 11 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1679 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1729 კატეგორია:ლოთარინგიის ჰერცოგები კატეგორია:ოქროს საწმისის ორდენის კავალრები
დაკები
250პქ|მინი|მარჯვნივ|დაკების სახელმწიფო [[ბერებისტას მმართველობისას, ძვ. წ. 82 წელი.]] დაკები (Daci) — გეტებთან ახლომონათესავე ჩრდილოეთ თრაკიულ ტომთა ჯგუფი.
უძველესი ავტორების (სტრაბონი, კეისარი, პლინიუს უფროსი და სხვ.) გადმოცემით მათ დაიკავეს მიწები დუნაის ჩრდილოეთით კარპატების განშტოებებამდე, ე. ი. ძირითადად ტრანსილვანიის (დღევანდელი რუმინეთი) ტერიტორია. ყველაზე მეტად დასახლდნენ და განავითარეს ოლტენიისა და ბანატის რაიონები. ბერძნული წყაროები მოიხსენიებენ ძვ. წ. V საუკუნიდან. მისდევდნენ მიწათმოქმედებას და მესაქონლეობას, იცოდნენ მეთუნეობა და მეტალურგია. ვაჭრობდნენ ბერძნულ-რომაულ სამყაროსთან, სარგებლობდნენ ბერძნულ-მაკედონური და რომაული ტიპის სამონეტო სისტემით.