cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მცენარეების დაცვა
სარეველებთან ბრძოლის ბიოლოგიური მეთოდები
ჰერბიციდებს იგივე დაემართა, რაც ინსექტიციდებს: უფრო სელექტიური და ნაკლებად ტოქსიკური აგენტების მოთხოვნილებამ კვლავ მიიზიდა ბრძოლის ბიოლოგიური მეთოდების მიმართ ყურადღება. თუმცა აღმოჩნდა, რომ ამ კუთხით პარაზიტულ სოკოებს უფრო დიდი პერსპექტივა გააჩნიათ, ვიდრე მწერებს. თუ მაგალითად გვექნებოდა საშუალება მიგვეღწია ამა თუ იმ სარეველას ძლიერი დაზიანება რომელიმე დაავადების საშუალებით, მაშინ ეს უზრუნველყოფდა ნათესებში ამ სარეველას სრულ აღმოფხვრას. ამ მეთოდის წარმატებული გამოყენების მაგალითია - აშშ-ს სამხრეთ ნაწილში ბრინჯის მინდვრებზე სარეველა Aeschynomene-თან ბრძოლა. ეს სარეველა მნიშვნელოვნად ამცირებს მოსავლიანობას, ბრინჯთან მათი თესლის ნარევი კი ამ ბრინჯს გასაყიდად უვარგისს ხდის. სარეველა Aeschynomene-თან ბრძოლა შესაძლებელია 2,4,5-T - ს დახმარებით, მაგრამ ეს სრულ ეფექტს არ იძლევა; ამის გარდა, 2,4,5-T - ს შეუძლია თვით ბრინჯის და მასთან ახლოს მზარდი სხვა კულტურების დაზიანება, იმ მავნებლური მოქმედების გამოკლებით, რაზეც უკვე ზევით ვილაპარაკეთ. მოხერხდა Colletotrichum gleosporioides-ს სოკოს მაღალსპეციფიკური რასის მოძებნა, რომელიც აინფიცირებს Aeschynomene-ს, მაგრამ არ შეუძლია სხვა მცენარეების ინფიცირება. ამ სოკოს სპორებს ახლა მრეწველური მეთოდებით (ფერმენტერებში) იღებენ, რომლის დროსაც მათი გამოსავალი ასეულობით კილოგრამებში იზომება. ამ სპორების (10 მლნ/მლ; 95ლ/ჰა) სუსპენზიების საშუალებით ნათესების შესხურება გვაძლევს შესაძლებლობას მთლიანად გავანადგუროთ Aeschynomene. დამაიმედებელი შედეგები მიღებულ იქნა ასევე სოკო Cercospora rodmanii-ს ექსპერიმენტებში გამოყენებით წყლოვან სუმბულთან ბრძოლაში. ეს მცენარე ძალიან სწრაფად ვრცელდება და მნიშვნელოვნად აბინძურებს წყლის გზებს ტროპიკებსა და სუბტროპიკებში. ბრძოლის ასეთი მეთოდი სავარაუდოდ გავრცელდება სულ უფრო და უფრო დიდი რიცხვის სარეველების განადგურებისთვის იმ პირობით, თუ ჩვენ შევძლებთ პარაზიტული სოკოების შესაბამისი რასების პოვნას, რომლებიც ამ სარეველებს აზარალებენ, მაგრამ უვნებელნი იქნებიან კულტურული მცენარეებისა და ველური მეზობელი მცენარეულობისთვის. მავნებლებთან, პათოგენებთან და სარეველებთან ბრძოლის იმ მეთოდების გამოყენებით, რომლებიც ბუნებრივმა სისტემებმა მიგვითითა, აშკარად შევძლებთ სოფლის მეურნეობის მაღალი პროდუქტიანობის უზრუნველყოფას სელექციური დაცვის საფუძველზე, რომელიც არანაირ ზიანს არ აყენებს ადამიანსა და ეკოსისტემის სხვა კომპონენტებს.
კატეგორია:მცენარეთა ეკოლოგია
წიწამურის ქუჩა
წიწამურის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); გიორგი ჭყონდიდელის ქუჩიდან ცოტნე დადიანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. დატანილია თბილისის 1934 წლის გეგმაზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
ლალიონის შესახვევი
ლალიონის შესახვევი — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია), სოლომონ ქურდიანის ქუჩიდან გიორგი გურგენიძის შესახვევამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია: ჩუღურეთის რაიონის ქუჩები
ანისის საეპისკოპოსო
ანისის საეპისკოპოსო — ერთ-ერთი საეპისკოპოსო ფეოდალურ საქართველოში, სამცხე-საათაბაგოში.
საეპისკოპოსოს საზღვრები
XVI საუკუნის დოკუმენტის, სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის, ცნობით, ანელის სამწყსო მთელი ზარიშტიანი, შირვოინი და ბაღასბერეთი იყო. ამ საბუთში ჩამოთვლილ 13 ეპისკოპოსში ანელი მეათე ადგილზეა დასახელებული.
გუდნი იოჰანესონი
გუდნი თორლასიუს იოჰანესონი (Guðni Thorlacius Jóhannesson; დ. 26 ივნისი, 1968, რეიკიავიკი, ისლანდია) — ისლანდიის უნივერსიტეტის პროფესორი, ისტორიკოსი, მთარგმნელი, გაიმარჯვა 2016 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში .
სქოლიო
კატეგორია:ისლანდიის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:ისლანდიელი ისტორიკოსები კატეგორია:ისლანდიელი მთარგმნელები კატეგორია:დაბადებული 26 ივნისი
ჯვარბოსელის ციხე-სახლი
ჯვარბოსელის ციხე-სახლი — ციხე-სახლი ახმეტის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ნასოფლარ ჯვარბოსელის ტერიტორიაზე (ომალოს თემში), ნასოფლარის განაპირას. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
შენობა ხუთსართულიანია, ოთხკუთხა პრიზმის ფორმის - ზემოთკენ შევიწროვებული. ნაგებია ფიქლით. წყობა მშრალია. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავი და სართულშუა გადახურვა, დანგრეულია მეხუთე სართულის სამხრეთ კედლის დიდი ნაწილი, დაბზარულია სამხრეთ კედელი და ნგრევის პირამდეა მისული.
პირველი სართულის (8 X 7,5 მ) დასავლეთ კედელში ვიწრო და დაბალი თაღოვანი შესასვლელია გაჭრილი, ჩრდილოეთ კედელში - ერთი სათოფური და ორი მცირე ზომის თაღოვანი ნიში. სამხრეთ კედელში კი, სამი თაღოვანი ნიშია. მეორე სართულის დასავლეთ და სამხრეთ კედლებში ორ-ორი სათოფურია, აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში - სამ-სამი. მესამე სართულის დასავლეთ კედელში შეისრულთაღოვანი კარი და ერთი სათოფურია, აღმოსავლეთ კედელში თაღოვანი სარკმელი და ერთი სათოფური. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში კი, ორ-ორი სათოფური. მეოთხე სართულის აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში ორ-ორი სათოფურია. სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო სარკმელი და თითო სათოფური. მეხუთე სართულზე სათოფურების გარდა სალოდეებიცაა. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში თითო სალოდეა, დანარჩენ ორში - ორ-ორი. სათოფურებიდან ოთხი დასავლეთ კედელშია, სამი აღმოსავლეთ კედელში, ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში კი, ორ-ორი.
კოშკის სართულშუა გადახურვა ხის კოჭებზე ყოფილა გამართული. შემორჩენილია კოჭების საყრდენი ბუდეები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები კატეგორია:თუშეთის ციხესიმაგრეები
აშუღი ჰუსეინ სარაჩლი
აშუღი ჰუსეინ სარაჩლი (Aşıq Hüseyn Saraçlı; დ. 1916 – გ. 1987), ნამდვილი სახელი ჰუსეინ ყურბან ოღლი ჰასანოვი — XX საუკუნის აზერბაიჯანელი აშუღი, აშუღთა სკოლის ერთ-ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენელი.
ჰუსეინ ჰასანოვი დაიბადა 1916 წელს სოფელ სარაჩლიში. ადრეული ასაკიდან განიცდიდა აშუღური ხელოვნებისადმი, დასტანამისადმი და საზზე დაკვრისადმი სიყვარულს. ახალგაზრდა ჰუსეინის პირველი მასწავლებელი იყო აშუღი ისმაილი. მოგვიანებით ის დადიოდა თავისი დროის სხვა თვალსაჩინო აშუღთან გუშჩუ იბრაჰიმთან. სწავლება გააგრძელა პოეტებთან ნაისთან და სარვან ბაირამთან (ორივე სოფელ ფახრალოდან იყვნენ). აშუღი ჰუსეინ სარაჩლი უკრავდა საზზე, წერდა ლექსებს და კითხულობდა დასტანებს.
აზერბაიჯანისა და საქართველოს რადიოსა და ტელევიზიის ფონდებში შენახულია პუსეინ სარაჩლის ჩანაწერები. ისინი გამოიყენება აზერბაიჯანის ხელოვნების ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტის მეცადინეობებზე. 60 წლისთავისადმი მიძღვნილ იუბილეზე მას მიენიჭა საქართველოს «კულტურის დამსახურებული მოღვაწის» სახელი. ჰუსეინ სარაჩლი გარდაიცვალა 1987 წელს, 71 წლის ასაკში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:გარდაცვლილი 1987 კატეგორია:აზერბაიჯანული მუსიკა კატეგორია:ქართველი მუსიკოსები
ზნაურის ღვთისმშობლის ეკლესია
ზნაურის ღვთისმშობლის ეკლესია  — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა თიღვის მუნიციპალიტეტის დაბა ზნაურში. აგებულია ადრეულ საუკუნეებში. დარბაზული ეკლესია აგებულია სხვადასხვა ზომის ფლეთილი ქვით. ნაგებობა გეგმით სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით დასრულებულია ნალისებრი აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. ჩრდილოეთით და სამხრეთით სწორკუთხა ნიშებია. აბსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია ვიწრო შვერილებით.
სამხრეთ კედელში გაჭრილია ვიწრო, თაღოვანი სარკმელი. შეისრულთაღიანი შესასვლელიც სამხრეთიდანაა. კარი ნაოთხალია. შესასვლელის თავზე სწორკუთხა ნიშია. აღმოსავლეთ სარკმელს ლილვი აჩარჩოებს. სარკმლის თავზე ჩადგმულ კვადრზე ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა.
ეკლესიას ეტყობა გვიანდელი შეკეთება-გადაკეთების კვალი. ადგილობრივ მოსახლეობას ეკლესია შიფერით გადაუხურავს. კამარა და კონქი ჩამოქცეულია. კედლები დაბზარულია. ეკლესიის გარშემო მიწის დონე აწეულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიღვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ანტონინ ზაპოტოცკი
დაიბადა ჩეხი სოციალ-დემოკრატის ლადისლავ ზაპოტოცკის ოჯახში. 1921 წელს კლემენტ გოტვალდთან ერთდ გახდა ჩეხოსლოვაკიის კომუნისტური პარტიის ერთ-ერთი დამაარსებელი. გოტვალდის გარდაცვალების შემდეგ ქვეყნის პრეზიდენტია გარდაცვალებამდე.
გარდაიცვალა 1957 წლის 13 ნოემბერს.
ელისაბედ წერეთელი
ელისაბედ გიორგის ასული წერეთელი (დ. 1857 — გ. 4 იანვარი, 1942, თბილისი) — ქართველი  მეცენატი ქალი. იყო სალომე ერისთავის ასული წერეთელის (გ. 4 იანვარი, 1900, დაბა საჩხერე, დაკრძ. ჯრუჭის მონასტერში) რძალი.
ბიოგრაფია
1909 წელს ელისაბედ წერეთლის ინიციატივით საჩხერეში გაიხსნა ქალთა ორწლიანი სასწავლებელი. საჩხერეში მისი თაოსნობით აშენდა ეკლესია, სადაც მისი როგორც ქტიტორის ფრესკა არსებობს საჩხერის წმინდა ნინოს სახელობის საკათედრო ტაძარში.
ელისაბედის სახელს უკავშირდება საჩხერეში პირველი ბიბლიოთეკა-სამკითხველო, კლუბი, თეატრალური საზოგადოების ჩამოყალიბება, საავადმყოფო, მდინარე ყვირილაზე ხის ხიდის მშენებლობა, ვიწროლიანდაგიანი რკინიგზა და რკინიგზის სადგურის შენობა.
საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ ქონება ჩამოართვეს, თვითონ კი თბილისში ცხოვრობდა. 1942 წლის 4 იანვარს, 85 წლის ასაკში, საავადმყოფოში გარდაიცვალა, იქიდანვე გამოასვენეს და დაკრძალეს ვერის სასაფლაოზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი მეცენატები კატეგორია:დაბადებული 1857 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1942 კატეგორია:ვერის სასაფლაოზე დაკრძალულები კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
ნორმანბი
ნორმანბი (Normanby Island), ზოგჯერ დუაუ (Duau Island) — ვულკანური კუნძული სოლომონის ზღვაში. დ’ანტრკასტოს კუნძულების ნაწილია, რომელიც ეკუთვნის პაპუა-ახალ გვინეას. კუნძულის ფართობია — 1040 კმ². ადმინისტრაციულად მიეკუთვნება რეგიონ პაპუას პროვინცია მილნ-ბეის. კუნძულზე მთავარი დასახლებული პუნქტია ესა'ალა.
გეოგრაფია
ნორმანბის კუნძული ყველაზე სამხრეთი კუნძულია დ’ანტრკასტოს კუნძულების ჯგუფში. კუნძულს აქვს არასწორი გაჭიმული ფორმა. კუნძული გაჭიმულია სიგრძეში მიმართულებით ჩრდილო-დასავლეთი — სამხრეთ-აღმოსავლეთი 73 კმ-ზე, სიგანით 4 — 28 კმ. . კუნძულის რელიეფი და ლანდშაფტი მრავალფეროვანია. კუნძულის ყვრლაზე მაღალი წერტილია უსახელო მაღლობი, სიმაღლით 1158 მ, რომელიც მდებარეობს კუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთში პრევოსტის ქედზე. უახლოესი კუნძულებიდან გამოყოფილია დოუსონის სრუტით (3 კმ კუნძულ ფერგუსონამდე) და გოშენის სრუტით (18 კმ კუნძულ ახალ გვინეამდე). პლეისტოცენის ეპოქაში კუნძულზე არსებობდნენ აქტიური ვულკანები.
კუნძულის კლიმატი სუბეკვატორული მუსონურია. თვის საშუალო ტემპერატურა იმყოფება ინტერვალში 20 — 33 °С, მაღლობ ადგილებზე — უფრო დაბალია. ნოტიო სეზონი — მარტ-ოქტომბერში. ნალექების წლის საშუალო რაოდენობაა 4500 — 5500 მმ (10 000 მმ-მდე უაჰოლას რაიონში ). ნალექების დიდი რაოდენობის გამო ფართოდ გავრცელებულია პირველადი ტროპიკული ტყეები. მეორადი ტყეები წარმოდგენილია უპირველეს ყოვლისა მოსახლეობის ბაღებით. სანაპიროს გასწვრივ გავრცელებულია ქოქოსის პალმა.
ისტორია
პირველი ევროპელი, რომელიც ეწვია კუნძულს იყო ინგლისელი კაპიტანი ჯონ მორზბი. 1873 წელს გემ Basilisk ის შეჩერდა კუნძულთან, რომელსაც ავსტრალიის შტატის კუინზლენდის მაშინდელი გუბერნატორის, ნორმანბის მარკიზის, ჯორჯ ფიპსის პატივსაცემად დაარქვა სახელი.
მოსახლეობა
კუნძულის ყველაზე დიდი დასახლებული პუნქტი და ასევე მისი ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ესა'ალა, რომელიც მდებარეობს კუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში.
სქოლიო
კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის კუნძულები
ლეონ ორბელი
ლეონ ორბელი (Լևոն Աբգարի Օրբելի) (დ. 9 ივლისი, 1882 – გ. 9 დეკემბერი, 1958) — სომეხი ფიზიოლოგი, სამედიცინო სამსახურის გენერალ-პოლკოვნიკი, მეცნიერი. ის იყო სსრკ-სა და სომხეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მეცნიერთა აკადემიიის პროფესორი. ლეონ ორბელი ფიზიოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორი გახდა 1950 წელს.
ორბელმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ევოლუციური ფიზიოლოგიის განვითარებაში. მან ამ თემასთან დაკავშირებით მრავალი ექსპერიმენტი ჩაატარა. თეორეტიკულ მეცნიერებაზე და ევოლუციურ ფიზიოლოგიაზე 200-ზე მეტი ნაშრომი დაწერა და 130-ზე მეტი საგაზეთო სტატია.
კარიერა
მინი|მარცხნივ|ლეონ ორბელი ლეონ ორბელი დაიბადა სომხეთში ქალაქ წაღკაძორში. 1899 წელს მან დაამთავრა თბილისის გიმნაზია და სწავლა განაგრძო საქტ-პეტერბურგის საიმპერატორო სამხედრო-სამედიცინო აკადემიაში. როდესაც ლეონი მეორე კურსზე სწავლობდა მან მუშაობა დაიწყო ივანე პავლოვის (1849–1936) ლაბორატორიაში. შემდეგი ოცდათხუთმეტი წლის განმავლობაში ორბელის ცხოვრება და სამეცნიერო კარიერა მჭიდროდ იყო დაკავშირებული ივანე პავლოვის ნაშრომებთან.
ორბელმა სამხედრო-სამედიცინო აკადემია 1904 წელს დაასრულა და კრონშტადტის ნიკოლაის საავადმყოფოში (სანქტ-პეტერბურგის საზღვაო საავადმყოფო) დაიწყო ინტერნად მუშაობა. ამან ორბელს შესაძლებლობა მისცა გაეგრძელებინა თავისი ექსპერიმენტალური საქმიანობა პავლოვის ლაბორატორიაში.
ორბელის სამეცნიერო კარიერა რუსეთის წამყვან ფიზიოლოგიურ ცენტრებში წარიმართა. ლეონი პავლოვს 1907 შეუერთდა, მაშინ როდესაც პავლოვი გარემოს რეფლექსებზე თავის კვლევას ასრულებდა. 1907 წლიდან 1920 წლამდე ორბელი იყო პავლოვის ასისტენტი ფიზიოლოგიის დეპარტამენტში ექსპერიმენტული მედიცინის განხრით.
1918-1946 წლებში ლეონ ორბელი იყო პიტერ ლესგაფთის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ფიზიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი. 1920 წლიდან 1931 წლამდე ორბელი იყო სანქტ-პეტერბურგის პირველი სამედიცინო ინსტიტუტის, ხოლო 1925 წლიდან 1950 წლამდე სამხედრო-სამედიცინო აკადემიის ფსიქოლოგიის ლექტორი. 1943 წლიდან 1950 წლამდე ლეონი იყო სამხედრო-სამედიცინო ინსტიტუტის ხელმძღვანელი.
ორბელი ორი წლის განმავლობაში მუშაობდა საზღვარგარეთ: გერმანიაში იუალდ ჰერინგთან (1834-1918) ერთად, ინგლისში ჯონ ნიუპორტ ლენგლაისთან (1852–1925) და ჯოსეფ ბერკროფტთან (1872–1947) ერთად, ხოლო ნეაპოლში მუშაობდა მარინეს ბიოლოგიურ სადგურში. 1936 წელს პავლოვის სიკვდილის შემდეგ ორბელი, უკვე რუსეთის გამორჩეული მეცნიერი, დანიშნეს პავლოვის ინსტიტუტის ხელმძღვანელად. 1939 წლიდან 1946 წლამდე ის იყო ბიოლოგიური მეცნიერების დეპარტამენტის დეკანი და სსრკ-ს სამეცნიერო აკადემიის (დღეს რუსეთის მეცნიერებათა აკადემია) ვიცე-პრეზიდენტი.
განა 1968 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
განამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეოთხედ იასპარეზა 1968 წელს, მექსიკის დედაქალაქ მეხიკოში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1968 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:განა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ვაგაი
ვაგაი (Вагай) — მდინარე რუსეთში, ტიუმენის ოლქში; ირტიშის მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 555 კმ, აუზის ფართობი 23 ათ. კმ². მიედინება დასავლეთ ციმბირის ვაკის სამხრეთ ნაწილში. უმთავრესად იკვებება თოვლის წყლით. გაზაფხულზე იცის ძლიერი წყალდიდობა, ზაფხულში მარჩხი ხდება. წყლის საშუალო წლიური ხარჯია 20,6 მ³/წმ სოფელ ჩერნოესთან, 8,23 მ³/წმ სოფელ ნოვოვიიგრიშნაიასთან. იყინება ნოემბრის დასაწყისში, ლღვება აპრილის შუა რიცხვებში. მთავარი შენაკადია აშლიკი (მარცხენა). სანაოსნოა ქვემო დინებაში. ხეობა მჭიდროდაა დასახლებული. ვაგაის შესართავში (დღ. ერმაკის ყურეში) დაიღუპა ერმაკ ტიმოთეს ძე.
სქოლიო
კატეგორია:ტიუმენის ოლქის მდინარეები კატეგორია:ირტიშის შენაკადები
მახირ დარზიევი
მახირ დარზიევი (Mahir Dərziyev; დ. 4 აგვისტო, 1957, ყაზახი, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ) — აზერბაიჯანელი წარმოშობის ქართველი პოლიტიკოსი, ისტორიკოსი და პედაგოგი. საქართველოს პარლამენტის ორი მოწვევის  2012 და 2016   წევრი.
ბიოგრაფია
1980-1981 წლებში იყო თბილისისა და რუსთავის გამწმენდი ნაგებობების ზეინკალი. 1982 წელს რუსთავის საშუალო სკოლის სამხედრო საქმის მასწავლებებელი. 1982-1992 წლებში ასწავლიდა ისტორიას მარნეულის ერთ-ერთ სკოლაში. 1991-2003 წლებში იყო განჯის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ლექტორი. 1998-2002 წლებში მარნეულის საკრებულოს წევრი. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს VIII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:აზერბაიჯანელი პედაგოგები კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
შაპეკო
შაპეკო (Chapecó) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 670 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 183 530 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 293.15 კმ²-ზე. ფართობი 626 057 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
აღვერანი
აღვერანი (Աղվերան) — მთიანი კურორტი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში, სოფელ არზაკანის ტერიტორიაზე, სოფელ ბუზაკანის ჩრდილოეთით. მდებარეობს მდინარე რაზდანის მარჯვენა შენაკად მდინარე დალარზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
კატექოლი
კატექოლი, ასევე ცნობილია როგორც პიროკატექოლი ან 1,2-დიჰიდროქსიბენზოლი — ორგანული ნივთიერება ქიმიური ფორმულით. არის ბენზოლდიოლების ორთო იზომერი; უფერო, კრისტალური ნივთიერება, მისი კრისტალები წყალში ხსნადია.
სინთეზი
კატექოლს იღებენ წყალბადის პეროქსიდით ფენოლის ჰიდროქსილაციით
სქოლიო
კატეგორია:ორგანული ნაერთები
კამპესტრი-დუ-მარანიანი
კამპესტრი-დუ-მარანიანი (Campestre do Maranhão) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მიეკუთვნება მარანიანის შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პორტუ-ფრანკუს შემადგენლობაში.
კარის საეპისკოპოსო
კარის (ყარსის) საეპისკოპოსო — ერთ-ერთი საეპისკოპოსო ფეოდალურ საქართველოში, სამცხე-საათაბაგოში.
საეპისკოპოსოს საზღვრები
XVI საუკუნის დოკუმენტის, სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის, ცნობით, კარელის სამწყსო მთელი ყარსია, კოლისა და ოლთისის საზღვრამდე, ხოლო გამოღმა გაგჩევანი და კაღზევანი. ამ საბუთში ჩამოთვლილ 13 ეპისკოპოსში კარელი მეთერთმეტე ადგილზეა დასახელებული.
ლამის ქუჩა
ლამის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (სვანეთისუბანი); დიღომბარის ქუჩიდან დავით ბერიაშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე ქუჩის დასაწყისი, დიღომბარის ქუჩიდან ლამის I შესახვევამდე, დატანილია როგორც ლამის ქუჩა, ხოლო ბოლო მონაკვეთი როგორც ლამის II ქუჩა. აქვს 3 შესახვევი (II შესახვევი — ყოფილი ლამის შესახვევი) და 2 ჩიხი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩუღურეთის რაიონის ქუჩები
მიხაილოვკა (სკვორჩიხინის სოფსაბჭო)
მიხაილოვკა (Михайловка; Михайловка) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება სკვორჩიხინის სოფსაბჭოს. მდებარეობს მდინარე ბელაიის ნაპირზე. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 28 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 46 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 3 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
ბატიკალოა
ბატიკალოა — ქალაქი და ნავსადგური შრი-ლანკის რესპუბლიკაში. 2011 წლის მონაცემებით ქალაქში 92 ათასე მეტი ადამიანი ცხოვრობს. გაშენებულია ლაგუნაში მდებარე კუნძულზე, კუნძულ შრი-ლანკის აღმოსავლეთ სანაპიროსთან, რომელსაც უკავშირდება რკინიგზით, ხიდით, ჯებირით და ბორნით. წარმოადგენს სასოფლო-სამეურნეო ცენტრს. ქალაქში განვითარებულია თევზჭერა და მეტეოროლოგია.
ლიტერატურა
კატეგორია:შრი-ლანკის ქალაქები
ლამისყანის ქუჩა
ლამისყანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ლოტკინი); წერონისის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნეში. ადრე ლოტკინის დასახლების V ქუჩა ერქვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
ზონკარის დარბაზი
ზონკარის დარბაზი — არქიტექტურული ძეგლი,საკულტო ნაგებობა ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზონკარში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
დარბაზი დგას. ძეგლი ნაგებია რიყისა და ფლეთილი ქვით სქელ დუღაბზე. ნაგებობა გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს. ჩრდილოეთი კედლის სიმაღლე 2 მეტრს აღწევს, დანარჩენი კედლები შემორჩენილია 4-5 მეტრზე. დასავლეთის, სამხრეთის და აღმოსავლეთის კედლებში სწორკუთხა ნიშებია მო-თავსებული. არქიტრავული შესასვლელი დასავლეთიდანაა. სამხრეთი კედელი ცე-ნტრში გამონგრეულია. მიწის დონე ძალიანაა აწეული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
აწრისხევის წმინდა მარიამის ეკლესია
აწრისხევის წმინდა მარიამის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ აწრისხევში, მდინარე პატარა ლიახვის მარჯვენა ნაპირზე, შემაღლებულ ბორცვზე. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ეკლესია ნაგებია სხვადასხვა ზომის ფლეთილი ქვით, სქელ დუღაბზე. გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია დიდი თაღოვანი სარკმელი. ჩრდილოეთით და სამხრეთით თითო თაღოვანი ნიშაა. აბსიდა დარბაზისაგან გამოყოფილია შვერილებით. ნახევარსფერული კონქი ხისაა. ხისავე სატრიუმფო თაღი კრონშტეინებს ეყრდნობა. გრძივი კედლები შემორჩენილია 8-9 მეტრის სიმაღლეზე. კედლებს წყვილი პილასტრი თითქმის თანაბარ ნაწილებად ჰყოფს. პილასტრების კაპიტელებს კამარის საბრჯენი თაღი ეყრდნობოდა. შემორჩენილია თაღის ქუსლი. მაღალი თაღოვანი სარკმლები სიმეტრიულადაა განლაგებული. სარკმლის თაღები სოლისებრი ქვებითაა გადაყვანილი. მთლიანად შებათქაშებული ინტერიერი, ამჟამად დაფერილია ცისფერი საღებავით. ბათქაში მრავალ ადგილას ჩამოცვენილია. იატაკი მიწურია. ეკლესიას თაღოვანი შესასვლელები დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. სამხრეთის შესასვლელის ღერძზე ქვის ფილაზე ჯვრის გამოსახულებაა. ჯვრის ქვემოთ მხედრული წარწერაა, რომელიც დაზიანების გამო არ იკითხება. დასავლეთიდან ეკლესიას თაღოვანი, სამსართულიანი სამრეკლო აქვს, რომლის თაღებით გახსნილი პირველი სართული ეკლესიის კარიბჭედაა გამოყენებული. სამრეკლო ნაგებია თლილი ქვის ღვინისფერი კვადრებით. თაღები ეყრდნობა სწორკუთხა სვეტებს. აღმოსავლეთი და ჩრდილოეთი ფასადები სრულიად სადაა. კარნიზი მარტივპროფილიანია. ეკლესია დგას ერთსაფეხურიან ცოკოლზე. საბურავად თუნუქია გამოყენებული. კამარა ჩამოქცეულია. კედლებზე მცენარეებია ამოსული. სამრეკლოს საბურავი დაზიანებულია.
აგოსტინა სეგატორი ტამბურინის კაფეში
აგოსტინა სეგატორი ტამბურინის კაფეში — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული 1887 წელს, ზეთის საღებავებით, ტილოზე. აგოსტინა სეგატორი პარიზში მდებარე ტამბურინის კაფის მფლობელი იყო. კაფე პარიზელი ხელოვანი ხალხის თავშეყრის ადგილს წარმოადგენდა, ადგილი სადაც ისინი ეცნობოდნენ ერთმანეთის შემოქმდებას. ვან გოგს ძირითად შემთხვევბში არ შეეძლო კაფეში საჭმლის ყიდვა უფულობის გამო, ამიტომ ის ნახატებით იხდიდა. შემდეგ სწორედ ამ ნახატებით მოირთო რესტორანი. ვინსენტმა კაფეში გამოფინა მისი იაპონური გრავიურების კოლექციაც. ეს ვინსენტისა და აგოსტინას ახლო ურთიერთობის ხარჯზე ხდებოდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ვინსენტი გაკოტრდა და კრედიტორების მიერ მისი ნახატების კონფისკაცია მოხდა, კაფემ მოწყენილი იერსახე მიიღო.
ვან გოგი პარიზში
1886 წელს ვან გოგმა ნიდერლანდები დატოვა და ძმასთან, თეო ვან გოგთან ერთან პარიზში სამუდამოდ საცხოვრებლად გაეგზავნა. ის პარიზში შევიდა როგორც მორცხვი, მოღუშული, ამოუცნობი პიროვნება, რომლის ხასიათიც პერსონალური და რთულად შესაცვლელი იყო, ერთმა კრიტიკოსმა მას „მარტოხელა ჩიტიც“ კი უწოდა. მალევე ის უახლოვდება პარიზელ ხელოვანთა საზოგადოებას და გარკვეულწილად პოპულარობასაც იხვეჭს. ამ პერიოდში ვინსენტი ახალი სტილის შემოშავებას იწყებს, ხმარობს ახალ, განსხვავებულ ფერებს და სწავლობ მხატვრების სამხატვრო ტექნიკებს. სწორედ ამ ახალი სტილის ნიმუშია აგოსტინა სეგატორი ტამბურინის კაფეში
სქოლიო
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:1887 წლის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
განა 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
განამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეხუთედ იასპარეზა 1972 წელს, დასავლეთ გერმანიის ქალაქ მიუნხენში. ამ თამაშებზე მათ მხოლოდ ერთი ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:განა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
აშშ-ის სენატის არჩევნები კალიფორნიაში (1950)
აშშ-ის სენატის არჩევნები კალიფორნიაში ჩატარდა ურთიერთბრალდებებისა და დადანაშაულებების ფონზე. რესპუბლიკელმა რიჩარდ ნიქსონმა დაამარცხა დემოკრატი ჰელენ გეჰეგან დაგლასი, რომელიც კანდიდატი გახდა მას შემდეგ, რაც მოქმედმა სენატორმა, შერიდან დოუნიმ გადაწყვიტა გამოთიშოდა პრაიმერს და აღარ ეყარა კენჭი სენატისთვის. როგორც ნიქსონმა, ისევე დაგლასმა დათმეს თავიანთი ადგილები წარმომადგენელთა პალატაში ამ არჩევნებში მონაწილეობის მისაღებად.
ასევე, ორივე მათგანმა განაცხადა თავისი კანდიდატურის შესახებ 1949 წლის ბოლოსთვის. 1950 წლის მარტში, დოუნი გამოეთიშა პრაიმერს, რის შემდეგაც Los Angeles Daily-ის გამომცემი, მანჩესტერ ბოდიმ განაცხადა კანდიდატურის შესახებ. ბოდი დუგლასს იხსენიებდა, როგორც მემარცხენეს და იყო პირველი, ვინც ის და ნიუ-იორკელი კონგრესმენი ვიტო მარკანტონიოს (მას კომუნისტობას ედავებოდნენ) ერთმანეთს შეადარა. ბოდი, ნიქსონი და დაგლასი როგორც დემოკრატიული, ისევე რესპუბლიკური პარტიის პრაიმერში მონაწილეობდნენ.
მოგვიანებით ნიქსონს აკრიტიკებდნენ მისი შტაბის მიერ გამოყენებული ტაქტიკის გამო; იგი, საპასუხოდ, იცავდა საკუთარ მოქმედებებს; მან აგრეთვე დაამატა, რომ დაგლასის აზრი სხვადასხვა საკითხებზე ძალიან მემარცხენე იყო კალიფორნიელი ამომრჩევლისთვის. რაც შეეხება დაგლასის დამარცხების მიზეზებს, სახელდება მისდამი მცირე მხარდაჭერა პრეზიდენტ ჰარი ტრუმენის ადმინისტრაციიდან, ისევე როგორც ამომრჩეველთა მოუმზადებლობა აერჩიათ ქალი 1950 წელს.
სიტუაცია არჩევნებამდე და კანდიდატები
მოქმედი სენატორი, პროფესიით იურისტი და შტატში ცნობილი როგორც ლიბერალი შერიდან დოუნი პირველად 1938 წელს აირჩიეს. იქამდე, 1934 წელს, იგი იყო ვიცე-გუბერნატორობის კანდიდატი (გუბერნატორობის კანდიდატი იყო ეფთონ სინქლერთან). სენატში არჩევის შემდეგ, დოუნის შეხედულებები უფრო მემარჯვენე გახდა; იგი აგრეთვე დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა კორპორაციულ ინტერესებს. მანჩესტერ ბოდი, Los Angeles Daily News-ის გამომცემელი და რედაქტორი დაიბადა კარტოფილის ფერმაზე ვაშინგტონის შტატში. 1926 წელს მან შეიძინა გაკოტრებული Daily News და იგი პერიოდულ გამოცემად აქცია. იგი უზიარებდა მკითხველებს საკუთარ აზრებს საკუთარ სვეტში, რომელსაც Thinking and Living („ფიქრი და ცხოვრება“). იგი უფრო რესპუბლიკელებისკენ იხრებოდა, თუმცა ფრანკლინ რუზველტის „ახალი კურსის“ დიდი მხარდამჭერი იყო. 1934 წელს Daily News-მა მხარი არ დაუჭირა სინქლერ-დოუნის გუბერნატორულ კანდიდატურას, თუმცა, ბოდიმ მოიხსენია სინქლერი როგორც „ბრწყინვალე ადამიანი“ და კანდიდატ სინქლერს გაზეთის პირველ გვერდზე სვეტიც უბოძა.
რიჩარდ ნიქსონი და ჰელენ დაგლასი დიდ პოლიტიკაში 1940-იანი წლების შუა პერიოდში ჩაებნენ. დაგლასი იყო „ახალი კურსის“ მხარდამჭერი დემოკრატი, ყოფილი მსახიობი და საოპერო მომღერალი და მსახიობ მელვინ დაგლასის მეუღლე. 1945 წლიდან, იგი წარმოადგენდა კალიფორნიის მე-14 საარჩევნო ოლქს. ნიქსონი გაიზარდა მუშათა კლასის ოჯახში უიტერში. 1946 წელს მან დაამარცხა ჯერი ვურისი და მოიპოვა ადგილი აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატაში, სადაც სახელი გაითქვა ანტი-კომუნისტური აქტივობით.
1940-იან წლებში, კალიფორნიაში მიგტანტთა დიდი რაოდენობა დასახლდა, მოსახლეობა 55 პროცენტით გაიზარდა. 1950 წლის მონაცემებით, იმ კალიფორნიელებიდან, რომლებიც რომელიმე პარტიაში შედიოდნენ, 58,4% დემოკრატი იყო და მხოლოდ 37,1% რესპუბლიკელი. თუმცა, კალიფორნიაში თანამდებობათა უმრავლესობა ეკავათ რესპუბლიკელებს. მათ შორის იყვნენ გუბერნატორი ერლ უორენი და სენატორი უილიამ ნოულანდი. საარჩევნო კამპანიის მსვლელობისას, ნიქსონსაც და დუგლასსაც ადანაშაულებდნენ, რომ მათ მიერ დაფიქსირებული პოზიცია სხვადასხვა კანონპროექტებში ძალიან ჰგავდა ნიუ-იორკელი კონგრესმენის, ვიტო მარკანტონიოსას. მარკანტონიო, იმ დროისათვის ერთადერთი კონგრესმენი ამერიკელ მუშათა პარტიიდან, აღმოსავლეთ ჰარლემს წარმოადგენდა. მას კომუნისტობას აბრალებდნენ, თუმცა, იგი ბრალდებებს უარყოფდა; იგი იშვიათად საუბრობდა საბჭოთა კავშირზე ან კომუნიზმზე და არ უჭერდა მხარს კომუნისტური პარტიის აკრძალვას, რადგანაც თვლიდა, რომ ამგვარი ქმედებები უფლებათა ბილს და აშშ-ის კონსტიტუციას არღვევდა. იგი ყოველთვის ეწინააღმდეგებოდა წარმომადგენელთა პალატის ანტი-ამერიკული საქმიანობის კომიტეტის (ნიქსონი ამ კომიტეტის წევრი იყო) მიერ მოთხოვნილი „კონგრესის უპატივცემულობის“ მინიჭებას.
კამპანიის პირველი ეტაპები
დაგლასმა არ მიიღო პარტიის ჩინოვნიკების რჩევა, დაეცადა 1952 წლამდე, როდესაც არჩევნებში მონაწილეობის მიღება რესპუბლიკელ სენატორ ნოულანდს მოუწევდა. დაგლასის კამპანიის ერთ-ერთი უმთავრესი პრობლემა თავიდანვე თანხების მიზიდვა იყო; მისი მეგობარი და დამხმარე, ედ ლიბექი თვლიდა, რომ საჭირო იყო დაახლოებით $150,000 (1,8 მილიონი დოლარი დღევანდელი კურსით).
1949 წლის 5 ოქტომბერს, დულლასი რადიოში გამოვიდა სიტყვით და საკუთარი კანდიდატურა წამოაყენა. იქვე, მან იერიში მიიტანა დოუნიზე; მოქმედ სენატორს იგი უმოქმედოს, დიდი ბიზნესის მარიონეტს და სანავთობო კომპანიების ინტერესების გამტარს უწოდებდა. კამპანიის მენეჯერად დაგლასმა დაიქირავა ჰაროლდ ტიპტონი. დაგლასი თვლიდა, რომ დიდი განსხვავება მის და ნიქსონის (რომელიც რესპუბლიკელთა პრაიმერის ფავორიტად მიიჩნეოდა) პოზიციებში ამომრჩეველს მისკენ [დაგლასისკენ] მიიზიდავდა. ამავე დროს, დოუნი, რომელსაც ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული პრობლემები ჰქონოდა, არ იყო ბოლომდე ჩამოყალიბებული, ეყარა თუ არა კენჭი კიდევ ერთი ვადისთვის აშშ-ის სენატში. საბოლოოდ, დეკემბრის დასაწყისში, იგი გამოვიდა სიტყვით სადაც საკუთარი კანდიდატურა წამოაყენა და გააკრიტიკა დაგლასი. პრაიმერში აგრეთვე ჩაება ერლ დესმონდი, კალიფორნიის სენატის წევრი საკრამენტოდან, რომელიც მსოფლთმხედველობით დოუნისთან იყო ახლოს.
1950 წლის იანვარში, დაგლასმა გახსნა კამპანიის შტაბ-ბინა ლოს-ანჯელესსა და სან-ფრანცისკოში. ეს მიუთითებდა იმაზე, რომ იგი არ აპირებდა უკან დახევას და პრაიმერიდან გასვლას. დოუნიმ დუგლასს დებატები შესთავაზა, თუმცა, დაგლასმა, რომელიც კარგი მოდებატე არ იყო, უარი განაცხადა. ორივე კანდიდატი ერთმანეთს პრეტენზიებს პრესისა და რადიოს საშუალებით უყენებდა; დოუნი ხშირად ამბობდა, რომ მისი ოპონენტის პოზიცია ექსტრემისტულ ხასიათს ატარებდა.
დაგლასმა საკუთარი კამპანია ფორმალურად 28 თებერვალს წამოიწყო, თუმცა, ეს ამბავი გადაფარა ჭორებმა, რომ იგი აღარ აპირებდა კენჭისყრას; დაგლასმა ამ ყველაფერს პრესის ყურადღების მისაქცევად დოუნის მიერ წამოწყებული პოლიტიკური მანევრები უწოდა. 29 მარტს, დოუნიმ, რომლის შედეგიც გამოკითხვებში არ იყო კარგი, განაცხადა რომ აღარ აპირებდა კენჭისყრას და მხარი დაუჭირა Los Angeles Daily-ს გამომცემელ მანჩესტერ ბოდის. თავის განცხადებაში, სენატორმა აღნიშნა, რომ ჯანმრთელობის მდგომარეობიდან გამომდინარე, არ აპირებდა „პირადი და აგრესიული ხასიათის კამპანიის წარმართვას დაგლასის ბიწიერი და არაეთიკური პროპაგანდის“ წინააღმდეგ.
კაროლინა (მარანიანი)
კაროლინა (Carolina) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 148 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პორტუ-ფრანკუს შემადგენლობაში.
აშშ-ის სენატის არჩევნები კალიფორნიაში (1950)
კამპანიის პირველი ეტაპები
ბოდიმ საჭირო დოკუმენტაცია შემდეგ დღეს შეავსო — საბუთების მიღების ბოლო დღეს. მის კანდიდატად დაყენების პეტიციას ხელი მოაწერეს ფლეტჩერ ბრაუნმა, რესპუბლიკური პარტიის წევრმა და დოუნის კამპანიის მენეჯერმა უილ როჯერსმა. ბოდის კანდიდატურას მხარს უჭერდნენ შტატის დემოკრატიული პარტიის ლიდერები და ნავთობის სფეროს წარმომადგენლები. ისინი მას კანდიდატობას ჯერ კიდევ 1946 წელს სთხოვდნენ, თუმცა, მაშინ ბოდიმ უარი თქვა. მოგვიანებით, მან განაცხადა, რომ 1950 წელს პრაიმერში ჩართვის მიზეზი იყო ის, რომ ეს მისთვის გამოწვევა იქნებოდა და საინტერესო ხალხს შეხვდებოდა. დაგლასი, ბოდი და ნიქსონი მონაწილეობას იღებდნენ როგორც დემოკრატიული, ისევე რესპუბლიკური პარტიის პრაიმერში.
კაროლინა (მარანიანი)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 959 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.72 კმ²-ზე. ფართობი 6 441 კმ²-ია.
აშშ-ის სენატის არჩევნები კალიფორნიაში (1950)
კამპანიის პირველი ეტაპები
დოუნის გამოთიშვას გამომცემელის სასარგებლოდ დაგლასმა იაფფასიანი ფანდი უწოდა; დუგლასს არ უცდია დოუნისთან (რომელიც აპრილიდან ბეთესდას საზღვაო საავადმყოფოში იმყოფებოდა) ურთიერთობის გაუმჯობესება. ოპონენტის ცვლილებამ დაგლასისთვის როგორც პოზიტიური, ისევე ნეგატიური ეფექტი იქონია. პრაიმერში აღარ იღებდა მონაწილეობას მოქმედი სენატორი, თუმცა, მას აღარ დაუჭერდა მხარს Daily News — ერთ-ერთი იმ დიდი გამოცემებიდან, რომელიც, შეიძლებოდა, მას გვერდში დადგომოდა.
კაროლინა (მარანიანი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
აშშ-ის სენატის არჩევნები კალიფორნიაში (1950)
ბოდი დაგლასის წინააღმდეგ
ბოდის ათკვირიანი კამპანიის პირველი თვის განმავლობაში, იგი და დაგლასი ერთმანეთის კრიტიკისგან თავს იკავებდნენ. ბოდის კამპანია წარმოაჩენდა მას როგორც ძელურ ქოხში დაბადებულ ადამიანს და ხაზს უსვამდა მის სამხედრო სამსახურს პირველი მსოფლიო ომის დროს. კამპანიის სლოგანი იყო "Manchester Boddy, the Democrat Every Body wants". ბოდი აგრეთვე ამახვილებდა ყურადღებას იმაზე, რომ იბრძოდა „პატარა ადამიანისთვის“; მისი აზრით, საშუალო ამერიკელს ვერც ხელისუფლება და ვერც პროფკავშირები ამჩნევდა. ბოდის კამპანია, რომელიც დაგვიანებულად დაიწყო, არაორგანიზებულობითაც გამოირჩეოდა. კანდიდატი არ იყო დიდად ქარიზმატული და ნაკლებად ჰქონდა განთქმული სახელი, როგორც ორატორს.
კამპანიაში არსებული სიმშვიდე შეწყდა 1950 აპრილის ბოლოსთვის, როდესაც ბოდის Daily News-მა და მასთან დაკავშირებულმა გაზეთებმა მოიხსენიეს დაგლასი როგორც „ნათლად ვარდისფერი“ და „ვარდისფერი ღრმა წითელი ჩრდილით“. დაგლასი, ძირითადად, არ აქცევდა ყურადღებას ბოდის შეტევებს; ბოდი, თავის მხრივ, არ ჩერდებოდა; ასე, თავის სვეტში, მან დაწერა რომ დაგლასი იყო „პატარა წითელი უმცირესობის“ ნაწილი, რომელიც არჩევნების გამოყენებით აპირებდა კომუნისტური იერიში მიეტანა შეერთებულ შტატებზე. ბოდის ერთ-ერთი პუბლიკაცია წითელი მელნითაც იყო დაბეჭდილი, სადაც ეწერა, რომ დაგლასი „ხშირად ერთიანდებოდა ცნობილ ექსტრემისტ რადიკალ, ნიუ-იორკელ ვიტო მარკანტონიოსთან იმ ხმისმიცემებზე, რომლებიც უფრო საბჭოთა რუსეთის ინტერესებს ემსახურებიან, ვიდრე შეერთებული შტატების“.
3 მაისს, კონგრესმენმა ჯორჯ სმათერსმა დაამარცხა სენატორი კლოდ პეპერი და მოიპოვა დემოკრატიული პარტიის კანდიდატობა. სმათერსის ტაქტიკა ოპონენტის მაქსიმალურ დისკრედიტაციას ითვალისწინებდა: მან პეპერს ზედმეტსახელი, „წითელი პეპერი“ შეარქვა; მისი კამპანია არიგებდა ბროშურებს სახელით „სენატორ კლოდ პეპერის წითელი აღრიცხვა“, რომელშიც აგრეთვე პეპერის და ვიტო მარკანტონიოს ფოტო იყო. სმათერსის გამარჯვებიდან მალევე, რესპუბლიკელმა სენატორმა კარლ მუნდტმა, რომელიც იმ დროისთვის წარმომადგენელთა პალატაში, ანტი-ამერიკული საქმიანობის კომიტეტში ნიქსონთან ერთად მუშაობდა, კოლეგას წერილი გაუგზავნა: „ჩემი აზრით, თუ ჰელენი ამ შემოდგომაზე შენი მეტოქე იქნება, რაღაც ამდაგვარმა კარგად შეიძლება იმუშავოს“. დაგლასმა პეპერის მარცხი „დიდ ტრაგედიად“ მიიჩნია. მან აგრეთვე დაამატა: „რამდენად ბიწიერი კამპანია წარიმართა მის წინააღმდეგ“ და აღნიშნა, რომ „საშინელებაა ფიქრი იმ ფსკერზე, რომელშიც ადამიანები [მიზნის მისაღწევად] ჩავლენ“.
სენატორი დოუნი 22 მაისს კვლავ ჩაერია პრაიმერში, როდესაც რადიოთი ბოდის მხარდასაჭერად გამოვიდა. მან განაცხადა, რომ დაგლასი არ იყო საკმარისად კვალიფიცირებული სენატორობისთვის. თავისი გამოსვლა სენატორმა ასე დაამთავრა: „მის მიერ მიცემული ხმები სხვადასხვა კანონპროექტებზე გვაჩვენებს ძალიან ცოტა მუშაობას, უმნიშვნელო გავლენა კანონპროექტებზე და რაიმე სოლიდური მიღწევის არარსებობას. ის, რომ ქალბატონი დაგლასი დღემდე აგრძელებს პროპაგანდისა და ცნობადობის თბილ აბაზანაში ბანაობას, არ უნდა იყოს დამაბნევეი ამომრჩევლისთვის და არ უნდა ფარავდეს რეალურ ფაქტებს“.
პრაიმერში (და არჩევნებში) მოსაგებად დაგლასმა ინოვაცია შემოიტანა — მცირე ვერტმფრენი, რომლითაც ის კალიფორნიის სხვადასხვა ქალაქებში დაფრინავდა. ეს იდეა დაგლასმა გადმოიღო ტეხასელი სენატორის, ლინდონ ჯონსონისგან, რომელმაც აგრეთვე გამოიყენა ამგვარი ხერხი 1948 წლის არჩევნებში. ვერტმფრენი დაგლასმა იქირავა პალო ალტოში მდებარე კომპანიისგან, რომლის მფლობელებიც რესპუბლიკელთა მხარდამჭერები იყვნენ. ისინი იმედოვნებდნენ, რომ დაგლასის გავლენით მოახერხებდნენ თავდაცვის სამინისტროსთან ტექნიკის მიწოდებაზე კონტრაქტის დადებას.
აპრილის დასაწყისში, გამოკითხვების თანახმად, ნიქსონს ჰქონდა დემოკრატთა პრაიმერში გამარჯვების შანსი, რაც უკვე ავტომატურად უზრუნველყოფდა მის არჩევას. მოსაგებად, ნიქსონმა გაუგზავნა წერილები დემოკრატ ამომრჩევლებს. ბოდიმ ნიქსონი ამ ქმედებისთვის გააკრიტიკა, თუმცა, კონგრესმენმა უპასუხა, რომ ამომრჩევლებს უნდა ჰქონდეთ ტრუმენის ადმინისტრაციისთვის უნდობლობის გამოსახატად რესპუბლიკელისთვის ხმის მიცემის საშუალება. მალევე, ნიქსონთან დაკავშირებულმა ჯგუფმა, „დემოკრატები ნიქსონისთვის“ დაიწყო აქტიური კამპანია დემოკრატ ამომრჩეველთა რიგებში — ისინი არიგებდნენ ფლაერებს, სადაც არ იყო მითითებული ნიქსონის პოლიტიკური კუთვნილება და სთხოვდნენ ამომრჩეველს, როგორც „ერთი დემოკრატი მეორეს“ მიეცათ ხმა კონგრესმენისთვის. ბოდის რეაქციამ არ დააყოვნა: თავის გაზეთში მან ნიქსონს საკუთარი თავის დემოკრატად გასაღებაში დასდო ბრალი. ამავე საკითხზე რეკლამა გამოუშვა „ვეტერანთა დემოკრატიულმა კომიტეტმა“ — ისინი აფრთხილებდნენ ამომრჩეველს, რომ ნიქსონი არა დემოკრატი, არამედ რესპუბლიკელი იყო. ურთიერთბრალდებებმა არანაირი სარგებელი მოუტანა არც ნიქსონს და არც ბოდის; 6 ივნისს დაგლასმა დემოკრატთა პრაიმერში გაიმარჯვა და მთლიანობაში, ორივეზე მეტი ხმა მიიღო.
რესპუბლიკელთა პრაიმერი
1949 წლის შუაში, ნიქსონი, რომელსაც ძალიან უნდოდა პოლიტიკური კარიერის განვითარება, თავს იკავებდა სენატის არჩევნებში ჩარევას მანამ, სანამ არ დარწმუნდებოდა, რომ პრაიმერში გამარჯვებას მოახერხებდა. წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელთა პერსპექტივებს ნიქსონი სკეპტიკურად უყურებდა, ვერ ხედავდა ძლიერ პრო-რესპუბლიკულ ტრენდს და წერდა: „სერიოზული ეჭვი მაქვს, ოდესმე თუ მოვახერხებთ გზის გაკვლევას ძალაუფლებამე. მე პირადად ვერ ვხედავ დიდ აზრს წარმომადგენელთა პალატაში დარჩენაში, თუნდაც კარგი ოლქიან, თუ ჩვენ ვიქნებით ხმაურიანი, მაგრამ უშედეგო უმცირესობა“.
1949 წლის აგვისტოს ბოლოში, ნიქსონმა დაიწყო არაპოლიტიკური გამოსვლების სერია ჩრდილოეთ კალიფორნიაში, სადაც იგი ნაკლებად იყო ცნობილი. ნიქსონს აინტერესებდა, რამდენად კარგად მიიღებდნენ მის კანდიდატურას, თუკი იგი გადაწყვეტთა არჩევნებში მონაწილეობის მიღებას. საბოლოო ჯამში, უახლოესი მრჩეველთა არაერთი თხოვნის შემდეგ, ოქტომბერში ნიქსონმა გადაწყვიტა მიეღო მონაწილეობა არჩევნებში. კამპანიის მენეჯერად მან დაიქირავა მიუერი ჩოტინერი, რომელმაც წარმატებულად წარმართა გუბერნატორ ერლ უორენის და სენატორ ნოულანდის კამპანიები და მცირე მონაწილეობა მიიღო ნიქსონის წარმომადგენლად არჩევაში 1946 წელს.
თავისი კანდიდატურის შესახებ ნიქსონმა 3 ნოემბერს, რადიოს საშუალებით გამოაცხადა და დაახასიათა არჩევნები, როგორც რეფერენდუმი თავისუფალ საზოგადოებასა და სახელმწიფო სოციალიზმს შორის. კამპანიის მენეჯერის, ჩოტინერის ფილოსოფია პრაიმერისთვის იყო ნიქსონზე ფოკუსირება და სხვა კანდიდატების იგნორირება. პრაიმერის მსვლელობისას, ნიქსონი არ ეწეოდა ნეგატივზე აგებულ კამპანიას; მისი ბიოგრაფის, ირვინ გელმანის თქმით, დემოკრატიულ პარტიაში არსებულმა „საომარმა მდგომარეობამ“ რაიმე ნეგატიურის გამოყენება უსარგებლო გახადა. 1949 წლის ბოლო და 1950 წლის დასაწყისი ნიქსონმა მიუძღვნა შტატის მომცველი კამპანიის ორგანიზებას და თანხების მიზიდვას. ეს ტაქტიკა, საბოლოო ჯამში, წარმატებული აღმოჩნდა.
ნიქსონის რეპუტაცია დიდწილად დაფუძნებული იყო მის მოღვაწეობაზე წარმომადგენელთა პალატის ანტი-ამერიკული საქმიანობის კომიტეტში, განსაკუთრებით კი ელჯერ ჰისის საქმეში. განმეორებითი სასამართლო პროცესი ჰისზე, რომლის საქმეზეც 1949 წლის ივლისსში სასამართლომ ვერდიქტი ვერ გამოიტანა, დიდი საფრთხე იყო ნიქსონის კამპანიისთვის; ჰისის გამართლების შემთხვევაში, ნიქსონის კანდიდატურა, როგორც მთელი პოლიტიკური კარიერა, სერიოზული რისკისა და საფრთხის ქვეშ ექცეოდა. 1950 წლის 21 იანვარს სასამართლომ ჰისი დამნაშავედ ცნო, ნიქსონმა კი ასობით წერილი მიიღო, რომლებშიც მხარდამჭერები მას ულოცავდნენ; წერილი მათ შორის გამოაგზავნა ჰერბერტ ჰუვერმა, იმ დროისთვის ერთადერთმა ცოცხალმა ექს-პრეზიდენტმა.
20 მარტს, ნიქსონი ოფიციალურად დარეგისტრირდა ორივე პარტიის პრაიმერში და ორი კვირის შემდეგ დაიწყო მოგზაურობა შტატში ყვითელი მანქანით, რომლის ორივე მხარეს დიდი ასოებით ეწერა "Nixon for U.S. Senator" („ნიქსონი აშშ-ის სენატისთვის“). იმ დროინდელი მედიასაშუალებების თანახმად, ტურისას ნიქსონი აპირებდა „კამპანიის წარმართვას ქუჩებში და საერთოდ ყველგან, სადაც კი ხალხის შეგროვებას მოახერხებდა“. ცხრაკვირიანი ტურის განმავლობაში, ნიქსონი ეწვია კალიფორნიის ორმოცდათვრამეტივე რაიონს; დღეში იგი სიტყვით ექვსჯერ ან რვაჯერ გამოდიოდა. მისი მეუღლე, პეტ ნიქსონი საჯარო გამოსვლებისას მის გვერდით იდგა და არიგებდა სათითეებს, რომლებზეც ნიქსონის არჩევის მოწოდებები და სლოგანი "Safeguard the American Home" („დავიცვათ ამერიკული სახლი“) იყო. კამპანიის დასრულებისთვის, პეტ ნიქსონმა 65,000 სასთითეზე მეტი დაარიგა.
ნიქსონის ერთ-ერთი გამოსვლა მოისმინა დაგლასის მხარდაჭერმა და მოგვიანებით, კონგრესის წევრს წერილიც მისწერა:
სერიოზული ოპონენტების გარეშე დარჩენილმა ნიქსონმა ადვილად გაიმარჯვა რესპუბლიკელთა პრაიმერში. ბოდიმ და დაგლასმა მეორე და მესამე ადგილი დაიკავეს.
კანდიდატთა ერთად გამოჩენა
მართალია, დუგლასსა და ნიქსონს შორის შორის დებატები არ ჩატარებულა, არჩევნებამდე ისინი ერთმანეთს ორჯერ შეხვდნენ. პირველი შეხვედრა შედგა სან ფრანცისკოში, Commonwealth Club-ში, სადაც ნიქსონმა ამოიღო 100 დოლარის ფასის მქონე, რომელიც მან „ელეანორ რუზველტისგან“ მიიღო. ჩეკს მოჰყვებოდა წერილიც: „ძალიან მინდა, ათჯერ მეტი [თანხა] ყოფილიყო. გისურვებ[თ] წარმატებებს“. აუდიტორია შოკირებული იყო იმით, რომ ელეონორ რუზველტი, ყოფილი პრეზიდენტის ფრანკლინ რუზველტის ქვრივი, ცნობილი თავისი ლიბერალური შეხედულებებით, ნიქსონის მხარდამჭერი იყო და მის კამპანიას თანხას ურიცხავდა. მალევე, ნიქსონმა ახსნა, რომ წერილი გამოგზავნილი იყო ოსტერ ბეიდან (ნიუ-იორკის შტატი), ხოლო ელეანორ რუზველტი, რომელმაც წერილი გამოაგზავნა, იყო ელეანორ ბატლერ რუზველტი, ყოფილი პრეზიდენტის, თეოდორ რუზველტის უფროსი ვაჟის ქვრივი. აუდიტორიამ სიცილი დაიწყო, ხოლო დაგლასმა მოგვიანებით დაწერა, რომ დაიბნა და სიტყვით კარგად ვერ გამოვიდა. რამდენიმე დღის შემდეგ, ჩოტინერმა აღნიშნა, რომ ბოდიმ ვერ მოახერხა შეხვედრას დასწრებოდა; [შეხვედრის შედეგებიდან გამომდინარე] დუგლასსაც სურდა, რომ იქ თვითონაც არ ყოფილიყო.
მეორედ კანდიდატები ბევერლი-ჰილზში შეხვდნენ. ნიქსონის მრჩევლის, ბილ არნოლდის თანახმად, დაგლასმა დააგვიანა და ნიქსონის საუბრის დროს მოვიდა. [დაგლასის გამოსვლისას] ნიქსონმა დემონსტრაციულად დახედა საათს, რითიც აუდიტორიაში სიცილი გამოიწვია. სიცილი გაგრძელდა, მას შემდეგ რაც ნიქსონი ყველანაირად აჩვენებდა საკუთარ უკმაყოფილებას დაგლასის გამოსვლისას; სიცილმა დაგლასის შეცბუნება გამოიწვია. გამოსვლის დასრულების შემდეგ, დაგლასმა დატოვა დარბაზი ისე, რომ ნიქსონის საუბარი აღარ მოისმინა.
ომი კორეაში, ბრძოლა კალიფორნიაში
პრაიმერის მიერ გამოწვეული „ჭრილობა“ დემოკრატიულ პარტიაში არა და არ ხორცდებოდა. მიუხედავად პრეზიდენტ ჰარი ტრუმენის მოწოდებისა, ბოდის მხარდამჭერები არ ჩქარობდნენ დაგლასის კამპანიაში ჩართვას. ამავე დროს, დაგლასის მხარდასაჭერად კალიფორნიაში ჩასვლაზე უარს ამბობდა. თვითნ ტრუმენიც, რომელიც განაწყენებული იყო გუბერნატორობის კანდიდატ ჯეიმზ რუზველტზე, რომელიც მოუწოდებდა დემოკრატებს 1948 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებისთვის ტრუმენის კანდიდატურა არ წამოეყენებინათ. გარდა ამისა, თანხების მოზიდვა კვლავ რჩებოდა პრობლემა დაგლასისთვის, რომლის ფინანსური მხარდაჭერაც ძირითადად პროფკავშირებიდან მოდიოდა. პრაიმერიდან ერთი კვირის გასვლის შემდეგ, ნიქსონის კამპანიამ ჩაატარა კონფერენცია, სადაც უნდა განეხილათ სტრატეგია ნოემბრის არჩევნებისთვის. მათ გადაწყვიტეს, რომ $197,000-ის (დღეს $2,400,000) მოგროვება საკმარისი იქნებოდა. თავისი წვლილი ამ თანხის მოგროვებაში შეიტანა კენედის ოჯახმა — კონგრესმენი ჯონ ფიცჯერალდ კენედი, ნიქსონის პოლიტიკური ოპონენტი და მისი მომავალი მოწინააღმდეგე საპრეზიდენტო არჩევნებში კალიფორნიას ეწვია და ნიქსონს მამამის, ჯოზეფ კენედის სახელით $1000-ის ღირებული ჩეკი გადასცა. ჯონ კენედიმ აღნიშნა, რომ მას არ შეეძლო ნიქსონისთვის ღია მხარდაჭერა გამოეხატა, თუმცა, არ იქნებოდა განაწყენებული, თუ დაგლასი მსახიობობას დაუბრუნდებოდა. ჯოზეფ კენედიმ მოგვიანებით დაამატა, რომ ფული ნიქსონს დაგლასის კომუნისტობის გამო მისცა.
ნიქსონის პოზიცია ძირითად შემთხვევებში სასარგებლო იყო მსხვილი კორპორაციებისთვის და ფერმებისთვის, დაგლასის კი არა. აქედან გამომდინარე, ნიქსონმა დიდი შემოწირულობა მიიღო ამ ჯგუფებისგან. ნიქსონი ემხრობოდა ტაფტის და ჰარტლის აქტს, რომლის მიღებასაც ეწინააღმდეგებოდნენ პროფკავშირები; დაგლასი მის გაუქმებას უჭერდა მხარს. დაგლასი თვლიდა, რომ მოთხოვნა, რომლის თანახმადაც ფედერალური მთავრობის მიერ სუბსიდირებული წყალი მხოლოდ 160 (0,65 კვ.კმ) აკრზე ნაკლები ფართობის ფერმებს შეეძლოთ მიეღოთ; ნიქსონი ამ მოთხოვნის გაუქმების მომხრე იყო.
როდესაც ივნისის ბოლოში კორეის ომი დაიწყო, დუგლასს და მის დამხმარეებს არ სურდათ დაცვით მდგომარეობაში ყოფილიყვნენ, ამიტომ, დაგლასმა პირველმა მიიტანა იერიში და ნიქსონი დაადანაშაულა იმაში, რომ მან მარკანტონიოსთან ერთად მხარი დაუჭირა ევროპისთვის დახმარების განახევრებას, ხოლო სამხრეთ კორეისთვის საერთადოც დახმარებაზე უარის თქმას. მოგვიანებით, ჩოტინერმა აღნიშნა, რომ ეს კამპანიის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მომენტი იყო:
ნიქსონმა დაგლასის გამოსვლა გააპროტესტა და განაცხადა, რომ დახმარებას მხარი არ დაუჭირა იმიტომ, რომ იქ ტაივანი არ იყო ხსენებული, ხოლო ტაივანის დამატების შემდეგ, პოზიცია შეცვალა. რაც შეეხება ევროპის საკითხს, ნიქსონის ბიოგრაფის, სტიფენ ემბროსის თანახმად, ნიქსონი იყო მარშალის გეგმის იმდენად ცნობილი მხარდამჭერი, რომ დაგლასის მიერ წამოყენებული ბრალდებები უაზრო იყო.
ნიქსონმა გააცნობიერა, რომ „კალიფორნიის ბრძოლის“ უმთავრესი თემა კომუნიზმი უნდა ყოფილიყო. მისმა შტაბმა დაიწყო დაგლასის მიერ მიცემული ხმების აღწერის შემოწმება. ვაშინგტონის რესპუბლიკელებმა გააგზავნეს კალიფორნიაში ინფორმაცია, რომ 247-ჯერ მარკანტონიოს და დაგლასის პოზიცია დაემთხვა, ხოლო 11-ჯერ — არა. ნიქსონის ბიოგრაფი, კონრად ბლეკი თვლის, რომ ნიქსონის ფოკუსირება კომუნიზმზე მიზნად ისახავდა „დაგლასის დაშორებას მისი ძლიერი მხარეებისგან — გულწრფელი და მიმზიდველი ქალბატონი, რომელიც მამაცად იბრძვის იმ პრინციპებისთვის, რომელიც მისაღები იქნებოდა ამერიკელთა უმრავლესობისთვის, თუ მათ სწორად შეფუთავდნენ... და აქცენტის გადატანას იმ თემებზე, სადაც დაგლასი ვერ გაიმარჯვებდა“. 20 წლის შემდეგ ჩოტინერმა განაცხადა, რომ ხმის მიცემის აღწერის გადახედვის იდეა მარკანტონიოს იდეა იყო; ის უკმაყოფილო იყო იმით, რომ დაგლასი ბოლომდე არ უჭერდა მხარს მის იდეებს და პროექტებს.
კორეის ომის საზოგადოებრივი მხარდაჭერა კომუნიზმის მიმართ სიბრაზეში გადაიზარდა და ნიქსონმა დაიწყო მისი და სენატორ მუნდტის კანონპროექტის მიღების პროპაგანდირება; კანონპროექტი გაამკაცრებდა კომუნისტებზე და კომუნისტურ პარტიაზე დაწესებულ შეზღუდვებს და აკრძალვებს. დაგლასი არ მიემხრო ნიქსონს; იგი თვლიდა, რომ უკვე არსებობდა ეფექტიანი კანონმდებლობა, რომელიც, საჭიროების შემთხვევაში, მოახერხებდა კომუნისტური საფრთხის ნეიტრალიზებას და ნიქსონის კანონპროექტი სამოქალაქო თავისუფლებებს ზღუდავდა. რადგანაც კანონპროექტის მიღება გარანტირებული იყო, დუგლასს სთხოვდნენ მისთვის მხარი დაეჭირა, რაც მას პოლიტიკურ საფარველს მისცემდა. დაგლასმა უარი თქვა და უგულვებელყო კოლეგის, წარმომადგენელთა პალატის წევრის, ჩესტერ ჰოლიფილდის გაფრთხილება, რომ კანონპროექტის საწინააღმდეგოდ ხმის მიცემის შემთხვევაში, იგი [დაგლასი] ვერ მოახერხებდა ამომრჩევლისთვის საკუთარი პოზიციის სწრაფად ახსნას და რომ ნიქსონი ამას თავის სასარგებლოდ გამოიყენებდა. დაგლასი იყო ერთ-ერთი იმ 20 წარმომადგენლისგან (მათ შორის იყო მარკანტონიო), რომელმაც კანონპროექტს მხარი არ დაუჭირა; მიღების შემდეგ, პრეზიდენტმა ტრუმენმა კანონპროექტს ვეტო დაადო, თუმცა, კონგრესმა იგი მარტივად დაძლია; კვლავ, დაგლასი იყო მათ შორის, ვინც მხარი დაუჭირა ვეტოს შენარჩუნებას. ვეტოს დაძლევიდან მალევე, დაგლასი რადიოთი გამოვიდა და განაცხადა, რომ იდგა პრეზიდენტ ჰარი ტრუმენის, გენერალური პროკურორის ჰოვარდ მაკგრათის და გამოძიების ფედერალური ბიუროს დირექტორის, ედგარ ჰუვერის გვერდით კომუნიზმთან ბრძოლაში.
ვარდისფერი ფურცლის გამოჩენა
10 სექტემბერს, ელეონორ რუზველტი, პრეზიდენტ ფრანკლინ რუზველტის ქვრივი, ეწვია კალიფორნიას, რათა მონაწილეობა მიეღო შვილისა და დაგლასის საარჩევო კამპანიებში. დუგლასს იმედი ჰქონდა, რომ ყოფილი პირველი ლედის ვიზიტი არჩევნებში გარდამტეხი აღმოჩნდებოდა. დემოკრატთა ერთ-ერთ თავშეყრაზე, რომელზეც ელეანორ რუზველტიც იმყოფებოდა, ნიქსონის ხალხმა დაარიგა ვარდისფერი ფლაერები, რომელთა სათაურიც იყო „დუგლას-მარკანტონიოს ხმისმიცემის აღწერა“. ფლაერში ერთმანეთს ადარებდნენ მარკანტონიოსა და დაგლასის ხმისმიცემის აღწერას (ძირითადად ეროვნული უსაფრთხოების სფეროში) და მათ ერთმანეთისგან განურჩეველს უწოდებდნენ. ამავე დროს, ფლაერში ეწერა, რომ ნიქსონი „დუგლას-მარკანტონიოს ღერძის“ საწინააღმდეგო პოზიციას აფიქსირებდა ხოლმე. ფლაერში აგრეთქვე გამოთქმული იყო აზრი, რომ დაგლასის სენატში გაგზავნა არაფრით იქნებოდა განსხვავებული მარკანტონიოს არჩევისგან და დასმული იყო კითხვა, ნუთუ ეს სურდათ კალიფორნიელებს. მალევე, ფლაერი ცნბილი გახდა, როგორც „ვარდისფერი ფურცელი“. ჩოტინერმა მოგვიანებით აღნიშნა, რომ ფერის არჩევა მოხდა სტამბაში: „რაღაც მიზეზით, იმ მომენტისთვის, ეს ფერი ჩვენთვის შესაფერისი ჩანდა“. პირველ ეტაპზე დაიბეჭდა 50,00 ფლაერი, თუმცა, მალევე, ნიქსონის კამპანიამ შეუკვეთა კიდევ 500.000, რომელთა ძირითადი ნაწილიც უფრო დასახლებულ სამხრეთ კალიფორნიაში დარიგდა.