cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მაღრაანის ღვთაების ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია, რომელსაც სამხრეთიდან (მთელ სიგრძეზე) თანადროული მინაშენი ეკვრის (9,2 X 9,2 მ). შენობა აგებულია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით. წყობაში აქა-იქ შირიმია ჩართული. კედლები შიგნიდან და გარედან მობათქაშებულია. შესასვლელები დასავლეთიდან და სამხრეთიდანაა. გარედან ორივე კარს ხის თარაზული გადახურვა (შემორჩენილია ძელების ბუდეები) ჰქონია. შიგნით სამხრეთ კარი სწორკუთხაა, დასავლეთისა - თაღოვანი. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომლის ღერძზე მაღალი თაღოვანი სარკმელია, სარკმლის ორივე მხარეს - თითო მცირე სწორკუთხა ნიში. სამხრეთ ნიშის ზემოთ, სარკმლის ძირის დონეზე ოდნავ მაღლა, მოწყობილია მცირე სამალავი. აფსიდის მხრების ხაზზე აგებული აგურის კანკელი გვიანდელია. დარბაზის გრძივი კედლების შუაში თითო ორსაფეხურიანი პილასტრია, რომლებსაც ეყრდნობა როგორც საბჯენი, ისე შესაბამისი კედლის ყრუ თაღები. საბჯენი თაღი შეისრულია, კედლის თაღები - ნახევარწრიული. დარბაზი გადახურულია შეისრული კამარით. 200px|მინი|ეკლესიის სამრეკლო დასავლეთ კედლის ღერძზე და გრძივ კედლების აღმოსავლეთ ნაწილში თითო თაღოვანი სარკმელია. ეკლესიის ფასადებიდან ლავგარდანი მხოლოდ გრძივ ფასადებს ჰქონია. ლავგარდანი (შემორჩენილია ნაწილობრივ) თაროსებრია, ნაწყობია ნატეხი ქვით. მინაშენი ეკლესიას წყობის გადაბმით უკავშირდება. მოგვიანებით მისი დასავლეთ ნაწილი მოუნგრევიათ და გეგმით კვადრატული (5 X 5 მ), ორსართულიანი სამრეკლო აუგიათ. სამრეკლოს პირველი სართული ოთხივე მხარეს, ოთხ ოთხკუთხა ბურჯებზე დაყრდნობილი შეისრული თაღებით ყოფილა გახსნილი. მოგვიანებით აღმოსავლეთ და სამხრეთ თაღები მთლიანად ამოუშენებიათ, ხოლო დასავლეთ თაღის ამოშენებულ ნაწილში სწორკუთხა შესასვლელი მოუწყვიათ. აღმოსავლეთ თაღში ჩაშენებული კედელი მთლიანად ფარავს მინაშენში შესასვლელს, რის გამოც ახლა მინაშენში შესვლა მხოლოდ აღმოსავლეთ სარკმლიდან შეიძლება. სართული გადახურულია არაწესიერი ფორმის, დადაბლებული პროპორციების, სხმული კამარით, რომელსაც წვერში წრიული შეღრმავება აქვს. იატაკში მოზრდილი ქვევრია ჩაფლული. მეორე სართული აგურით არის ნაგები. იგი რვაწახნაგა ფანჩატურია, რომლის თითოეულ წახნაგში თითო შეისრულთაღოვანი მაღალი ღიობია. თაღები გარედან მოქცეულია კედლის მცირედ შეღრმავებულ სწორკუთხა არეებში. მეორე სართული პირველზე დაბალია და გადახურულია ნახევარსფერული გუმბათოვანი კამარით. სამრეკლო დასრულებულია მაღალი, საფეხუროვანი ლავგარდნით. იგი კუთხურად და ჩვეულებრივად დაწყობილი აგურის რიგების მონაცვლეობისგან შედგება. გალავანი ქვითკირისაა. მისი ჩრდილოეთ და დასავლეთ კედლების ნაწილი ფერდობის საყრდენი კედლების როლს ასრულებს. გალავანს ორი შესასვლელი ჰქონდა: აღმოსავლეთიდან (შემორჩენილია მხოლოდ ერთი წირთხლი) და დასავლეთიდან, კარიბჭიდან. კარიბჭე გალავნის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეშია ჩართული. იგი გეგმით სწორკუთხაა, აღმოსავლეთით და დასავლეთით თითო შეისრული კარი აქვს. ნაგებია ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. წყობაში აქა-იქ შირიმის უსწორმასწორო, მოზრდილი ქვებიცაა ჩართული. შესასვლელთა თაღები ნაგებია აგურით. სამხრეთ კედლის შუა ნაწილში ჩაშენებულია ნახევარწრიული ბუხარი, რომლის გვერდებზე თითო სწორკუთხა ნიში. მსგავსი ნიში ჩრდილოეთ კედელშიცაა. ჩრდილოეთ კედლის დასავლეთ კუთხეში მცირე შეღრმავებაა (მეორე სართულზე ასასვლელი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
იოსებ გოგიტიძე
იოსებ (სოსო) რევაზის ძე გოგიტიძე (დ. 31 მაისი 1962, ქობულეთი) — გენერალ-მაიორი (1994 წ.), აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის სახელმწიფო უშიშროების მინისტრი (1993-2004 წწ.).
ბიოგრაფია
1991 წელს დაამთავრა ქ. როსტოვის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტი რუსეთში. ამავე წელს სამსახური დაიწყო აჭარის შინაგან საქმეთა სამინისტროში უზენაესი საბჭოსა და მთავრობის დაცვის ქვეგანყოფილების უფროსად. 1993 წლის ოქტომბერში დაინიშნა აჭარის შინაგან საქმეთა მინისტრის პირველ მოადგილედ. 1993 წლის ნოემბრიდან 2004 წლის მაისამდე იყო აჭარის სახელმწიფო უშიშროების მინისტრი. დაჯილდოებული იყო ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის (1996 წ.) და ღირსების (1997 წ.) ორდენებით. აჭარის ავტონომიის მეთაურის, ასლან აბაშიძის გადადგომის შემდეგ საქართველო დატოვა.
ხელისუფლებიდან ჩამოშორების შემდეგ გოგიტიძეს ბრალად ედებოდა 1993-2004 წლებში ასლან აბაშიძესთან ერთად უკანონო შეიარაღებული ფორმირების შექმნა, თენგიზ ასანიძესთვის თავისუფლების უკანონოდ აღკვეთა, ასევე პირთა ჯგუფთან ერთად აჭარის უშიშროების სამინისტროს კუთვნილი 2.2016.67 ლარის მითვისება, 2004 წლის 2 მაისს ასლან აბაშიძესთან და სხვა პირებთან ერთად ტერორისტული აქტების ორგანიზება. 2016 წელს ბათუმის საქალაქო სასამართლომ გოგიტიძე დამნაშავედ სცნო და დაუსწრებლად განუსაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 12 წლით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1962 კატეგორია:დაბადებული 31 მაისი კატეგორია:ქობულეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი გენერლები იოსებ კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
ჟანა I ნავარელი
ჟანა I ნავარელი (Joana I.a Nafarroakoa, Jeanne I de Navarre; დ. 14 იანვარი, 1273, შამპანი, საფრანგეთი — გ. 2 აპრილი, 1305, შატო დე ვენსენი, საფრანგეთი) — ბლუას დინასტიის წარმომადგენელი. ნავარის მეფე ანრი I-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ ბლანშ არტუელის ქალიშვილი. ნავარის დედოფალი და შამპანის გრაფინია 1274-1305 წლებში. აგრეთვე იყო საფრანგეთის დედოფალი 1285-1305 წლებში, როგორც ფილიპ IV-ის მეუღლე. საფრანგეთისა და ნავარის სამი მეფის, ლუი X-ის, ფილიპ V-ისა და შარლ IV-ის, აგრეთვე ინგლისის დედოფალ იზაბელა ფრანგის დედა.
ადრეული წლები
ჟანა დაიბადა 1273 წლის 14 იანვარს შამპანში. იგი იყო ბლუას დინასტიის წარმომადგენელი, ნავარის მეფე და შამპანის გრაფ ანრი I-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ბლანშ არტუელის ერთადერთი შვილი. მისი დაბადებიდან ერთ წელიწადში მამამისი გარდაიცვალა, რის გამოც, ჯერ კიდევ ჩვილი ჟანა, ნავარის დედოფალი და შამპანის გრაფინია გახდა. დედამისი, დედა-დედოფალი ბლანშ არტუელი მისი მეურვე და რეგენტი გახდა. უამრავი უცხოელი მონარქი ცდილობდა ნავარის დედოფლის მცირეწლოვანებით ესარგებლათ და მისი ტახტი ჩაეგდოთ ხელში, რის გამოც ბლანშ არტუელი იძულებული გახდა შვილთან ერთად საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ის მფარველობაში შესულიყო.1274 წლიდან მოყოლებული ბლანში და ჟანა საფრანგეთის სამეფო კარზე ცხოვრობდნენ, 1275 წელს კი ჟანა და ნიშნეს მეფე ფილიპის უფროს ვაჟ ფილიპზე. ამის შემდეგ ჟანა და ფილიპე ერთად იზრდებოდნენ და ცხადია მისი მმართველობა ნავარაში გაცილებით უსაფრთხო გახდა. რეალურად ჟანა ნავარაში მთელი ბავშვობის მანძილზე ერთხელაც კი არ ჩასულა.
საფრანგეთის დედოფალი
11 წლის ასაკში, დედოფალი ჟანა და საფრანგეთის პრინცი ფილიპი 1284 წლის 16 აგვისტოს დაქორწინდნენ. სულ რაღაც ერთ წელიწადში, 1285 წლის 5 ოქტომბერს კი გარდაიცვალა მეფე ფილიპ III, ტახტზე ჟანას ქმარი ფილიპ IV ავიდა, რითაც ჟანა საფრანგეთის დედოფალიც გახდა. მათ ქორწინებაში შვიდი შვილი შეეძინა, რომელთაგან მხოლოდ სამი ვაჟი და ერთი გოგონა გადარჩა ცოცხალი. მისი სამივე ვაჟი მოგვიანებით საფრანგეთისა და ნავარის მეფე გახდა, ხოლო მისი ქალიშვილი ინგლისის დედოფალი იყო.
დედოფალი ჟანა არ იყო აღწერილი, როგორც მსუქანი და მოუქნელი, როგორც სხვა დედოფლები, იგი განსაკუთრებული სილამაზით გამოირჩეოდა, რაშიც მისი ქალიშვილი ძალიან ჰგავდა. რაც შეეხება მის ხასიათს, ის გაბედული, კრეატიული და ძალიან გონიერი ქალი იყო.
ჟანა, როგორც საფრანგეთის დედოფალი ძალიან წარმატებული იყო. იგი კარგი გუნებისა და გარეგნობის ქალი იყო, რომელმაც საფრანგეთის ტახტს არაერთი მემკვიდრე აჩუქა, გარდა ამისა იყო ძალიან კეთილი და საოცარი ურთიერთობა ჰქონდა მეფესთან, ზემოთ ხსენებული ფაქტებიდან გამომდინარე იგი ხალხს ძალიან უყვარდა. ვინაიდან წყვილი ღრმა ბავშვობიდანვე ერთად იზრდებოდა, ისინი ერთმანეთთად ძალიან ახლოს იყვნენ, ფილიპს უყვარდა ის და პატივს სცემდა მას. მათი ასეთი დიდი ემოციური დამოკიდებულებისდა მიუხედავად, არცერთი მათგანი არასდროს არ სწვევია ნავარას. 1294 წელს ნავარის რეგენტად ფილიპმა და ჟანამ თავიანთი უფროსი ვაჟი, პრინცი ლუი დანიშნეს, რასაც მან კარგად გაართვა თავი. თავად ჟანას საერთოდ არ ჰქონდა გავლენა საფრანგეთის პოლიტიკაზე, იგი მხოლოდ მაშინ ერთვებოდა საქმეში, როცა საქმე ნავარაზე, ან შამპანზე მიდგებოდა.
1305 წელს დედოფალმა ჟანამ პარიზში დააარსა ნავარის სახელობის ძალიან ცნობილი კოლეჯი.
ნავარის დედოფალი და შამპანის გრაფინია
მართალია ჟანა ნავარის დედოფალი და ასევე შამპანისა და ბრიეს გრაფინია გარდაცვალებამდე იყო, თუმცაღა მას შემდეგ, რაც იგი 1284 წელს ფილიპზე დაქორწინდა, შესაძლოა ითქვას, რომ შამპანი და ბრიე მთლიანად მამამთილს, ფილიპ III-ს გადასცა, როგორც მზითვი.
როგორც არაერთხელ ავღნიშნეთ, დედოფალი ჟანა არც ერთხელ არ ყოფილა ნავარაში, რის გამოც ნავარის სამეფოს თავიდან გარკვეული პერიოდი დედამისი მართავდა, შემდეგ კი მისი ქმრისა და მამამთილის მიერ დანიშნული ასევე ფრანგი გუბერნატორები. თავად ნავარელებს, დიდად არ მოსწონდათ ის ამბავი, რომ საკუთარ სამშობლოში მათ ფრანგები მართავდნენ. ნაცვლად იმისა, რომ ჟანას ნავარელთა მხარი დაეჭირა და თავად დაეწყო ქვეყნის მართვა, იგი ფრანგების მხარეს იყო. ის თამამად აცხადებდა, რომ ფრანგი იყო და უკიდურესი საჭიროების შემთხვევაში ნავარის ტახტსაც დასთმობდა, თუ ამით საფრანგეთისას შეინარჩუნებდა. იგი შორიდან ადევნებდა თვალ-ყურს ნავარაში მიმდინარე მოვლენებს და მხოლოდ ერთხელ ჩაება მის მართვაში, როცა მისი გამოსახულებიანი ნავარული მონეტები მოჭრეს. იგი არასდროს მიახლოვებია ნავარის სამეფოს უფრო ახლოს, ვიდრე 1300 წელს, როდესაც ქმართან ერთად კარკასონში ჩავიდა.
ჟანა გაცილებით უფრო აქტიური იყო, როგორც შამპანის მმართველი. ეს იმით იყო გამოწვეული, რომ შამპანი ფრანგული რეგიონი იყო, გაცილებით უფრო მდიდარი იყო და აგრეთვე სტრატეგიული თვალსაზრისითაც უფრო მნიშვნელოვან ადგილას მდებარეობდა. ფილიპე IV-მ ცოლს თავად მიანდო ამ რეგიონის მართვა და არც იქ ხშირ ვიზიტებზე ეუბნებოდა უარს. 1297 წელს ჟანამ შამპანში დიდი ჯარები შეკრიბა და მეზობელ ბარის დამოუკიდებელ საჰერცოგოს ომი გამოუცხადა. მართალია შამპანელებმა გაიმარჯვეს, მაგრამ ბარი მაინც ვერ დაიპყრეს. ეს იყო პირველი და უკანასკნელი მომენტი, როდესაც მან დამოუკიდებლად მიიღო გადაწყვეტილება სახელმწიფო მართვის საკითხებში.
დედოფალი ჟანა 1305 წლის 2 აპრილს, 32 წლის ასაკში გარდაიცვალა მშობიარობისას, თუმცა მან მკვდარი ბავშვი დაბადა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 14 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1273 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1305 კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები კატეგორია:ნავარის მეფეები კატეგორია:ქალი მმართველები კატეგორია:XIV საუკუნის ევროპის მონარქები
Hellados
Hellados — ნოდარ დუმბაძის მოთხრობა. სხვადასხვა დროს გამოქვეყნდა მწერლის მოთხრობების კრებულებში.
მოთხრობის შესახებ
ნაწარმოებში ნათლად ჩანს ორი მოზარდის – იანგულისა და ჯემალის ბრძოლა თვითდამკვიდრებისათვის. თუმცა მათი პაექრობა არასდროს სცილდება ადამიანურობის საზღვრებს და ყველაზე მძაფრ და გადამწყვეტ მომენტებში პერსონაჟები არ ჰკარგავენ ერთმანეთის პატივისცემისა და დაფასების უნარს. „სამშობლო უფრო ღრმადაა, უფრო შიგნით“ – ამბობს ბერძენი იანგული და სწორედ ეს განცდა ეძახის მას სოხუმისკენ დასაბრუნებლად, როცა მამასთან და უამრავ ადამიანთან ერთად, გემით საბერძნეთში მიმავალი საბედისწერო გადაწყვეტილებას იღებს.
შინაარსი
იანგული იყო ბერძენი, რომელიც სოხუმში ცხოვრობდა. აქვე ცხოვრობდა ჯემალიც დეიდასთან ერთად. ჯემალის გამოჩენამდე იანგული იყო უბნის ყოჩი. ის ყველა ბავშვს ართმევდა სხვადასხვა ნივთს, რომელსაც ისევ მათთან ასაღებდა. შემდეგ ამ ფულზე ეთამაშებოდა მათ და სახლში ჯიბეებგამოტენილი ბრუნდებოდა. ერთხელ იანგული და ჯემალი ერთმანეთს შეხვდნენ. იანგულის ჯემალის გაძარცვაც მოუნდა, მაგრამ ვერაფერს გახდა. ასე იმიტომ მოხდა, რომ ჯემალიც საკმაოდ ღონიერი იყო და იანგულიმ მას ვერაფერი დააკლო. ისინი თითქმის ყოველდღე ჩხუბობდნენ. ბოლოს კი დამეგობრდნენ. იანგულის გულზე ამოსვირინგებული ჰქონდა „HELLADOS“ (ბერძნ. ელადა), რაც მხოლოდ ჯემალმა იცოდა. ერთ დღეს სოხუმელი ბერძნების წასაყვანად გემი გამოემართა. იანგულის არ უნდოდა წასვლა, მაგრამ მამამისმა ძალით წაიყვანა ის. იანგულის წასვლიდან მესამე დღეს მეთევზეებმა მდინარეზე გამორიყული გვამი იპოვეს. ჯემალიც იქვე იყო და სანახავად მივიდა. უცებ მას თავზარი დაეცა მან გარდაცვლილის მკერდზე ამოიკითხა „HELLADOS“.
ეკრანიზაცია
1979 წელს გამოვიდა მისი ეკრანიზაცია.
სქოლიო
კატეგორია:ნოდარ დუმბაძის ნაწარმოებები კატეგორია:ქართული მოთხრობები
გორდა (ბალეტი)
შექმნის ისტორია
250px|მინიატიურა|გორდა – ვახტანგ ჭაბუკიანი „გორდას“ პრემიერა თბილისის ზ. ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრში 1949 წლის 30 დეკემბერს გაიმართა. „საჯარო განხილვას“ (ასე ეწერა აფიშაზე „პრემიერის“ ნაცვლად) თეატრისა და ხელოვნების მოღვაწენი, მუსიკოსები და ქორეოგრაფები ესწრებოდნენ; ვახტანგ ჭაბუკიანის ახალ სპექტაკლს მათ მაღალი შეფასება მისცეს.
ბალეტის ლიბრეტოზე ოთარ ეგაძე და ვახტანგ ჭაბუკიანი მუშაობდნენ და მას საფუძვლად დაედო დანიელ ჭონქაძის მოთხრობა „სურამის ციხე“. ლიბრეტოს მიხედვით, თავდაპირველად, ბალეტს „დარდია“ ერქვა, თუმცა მოგვიანებით დამდგმელმა ჯგუფმა სახელწოდება შეცვალა და აქცენტი  ახალგაზრდა მოქანდაკის სახელზე გააკეთა. მთავარის გმირის სახელი გორდა ბალეტის სახელწოდებად იქცა.
ამ დროს ვახტანგ ჭაბუკიანი უკვე ცნობილი მოცეკვავე და ქორეოგრაფია, რომელიც თბილისში დაბრუნების შემდეგ ახალ ბალეტებზე მუშაობს, იდგმება ანდრია ბალანჩივაძის „მთების გული“ და გრიგოლ კილაძის „სინათლე“.
საპრემიერო სპექტაკლის მხატვრობა ახალგაზრდა სცენოგრაფს ფარნაოზ ლაპიაშვილს ეკუთვნოდა, დამდგმელი დირიჟორი კი დიდიმ მირცხულავა იყო. გორდას მთავარ პარტიას თავად ვახტანგ ჭაბუკიანი ცეკვავდა, ირემას — ვერა წიგნაძე,   ჯავარას კი  — ირინე ალექსიძე; მამიას როლში ზურაბ კიკალეიშვილი გამოდიოდა. ბალეტის პირველ დადგმაში განსაკუთრებულად გამოირჩეოდნენ თამარ ჭაბუკიანის („ალალმე“), მარია ბაუერის („ინდური ცეკვა“), მარია გრიშკევიჩის („ზანგების ცეკვა“) მიერ შესრულებული ცეკვები.
ბალეტმა 1951 წელს სსრკ სახელმწიფო პრემია მიიღო, 1957 წელს კი მისი მეორე რედაქციის პრემიერა გაიმართა (გორდა – ზურაბ კიკალეიშვილი, ირემა – ვერა წიგნაძე, ჯავარა – ლილიანა მითაიშვილი, მამაია – რევაზ მაღალაშვილი).
1973 წელს თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში გაჩენილმა ხანძარმა მთლიანად გაანადგურა თეატრის რეპერტუარის ყველა სპექტაკლის მხატვრობა და კოსტიუმები. ხელმძღვანელობას თავიდან მოუხდა აღედგინა რამდენიმე სპექტაკლი. მათ შორის იყო  ბალეტი „გორდა“, რომლის კიდევ ერთი პრემიერა პუბლიკას 1974 წლის ივლისში პროფკავშირების კულტურის სასახლეში ელოდა. სწორედ ეს შენობა იქცა თეატრის გარეშე დარჩენილი ხელოვანების თავშესაფრად. 1985 წელს თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში მოხდა „გორდას“ ახალი რედაქციის დადგმა. სპექტაკლის მხატვრობა ივანე ასკურავას ეკუთვნოდა, სადირიჟორო პულტთან რევაზ ტაკიძე იდგა, მთავარ პარტიებს კი ასრულებდნენ ზაქარია ამონაშვილი და ნუკრი მაღალაშვილი (გორდა), ალა აბესაძე და ვიქტორია ლაფერაშვილი (ირემა), ლია ბახტაძე (ჯავარა).
„გორდას“ ბოლო აღდგენა თეატრში  1996 წელს განხორციელდა, რომელიც ზურაბ კიკალეიშვილს ეკუთვნოდა. აღდგენილ სპექტაკლში მთავარ პარტიებს თეატრის სოლისტები ვასილ ახმეტელი (გორდა), იური სოროკინი (მამია), ლია ბახტაძე (ჯავარა), ქეთევან მუხაშავრია (ირემა) ასრულებდნენ. ამ რედაქციის ბოლო სპექტაკლი 2002 წელს გაიმართა, მას შემდეგ „გორდა“ თეატრში აღარ ყოფილა წარმოდგენილი.
250px|მინიატიურა|ირემა – ვერა წიგნაძე 250px|მინიატიურა|ნინო ანანიაშვილი „გორდას“ რეპეტიციაზე 2004 წლიდან საბალეტო დასის ხელმძღვანელი უკვე ნინო ანანიაშვილია. დანიშვნის შემდეგ ანანიაშვილი თეატრისა და ქართული ბალეტისათვს მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებას იღებს - თანდათან აღადგინოს თეატრის რეპერტუარში ვახტანგ ჭაბუკიანის შემოქმედებითი მემკვიდრეობა. პირველი სპექტაკლი, რომელიც დაიდგა ა. კრეინის „ლაურენსია“ იყო (ნუკრი მაღალაშვილის რედაქცია. 2007 წელი). ნინო ანანიაშვილმა „ლაურენსია“ საკუთარი რედაქციით  მინსკის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის სცენაზე დადგა (2014). შემდეგ კი „გორდას“ დროც მოვიდა. ბალეტის აღდგენას ნინო ანანიაშვილი თავად ხელმძღვანელობდა, მას ეკუთვნის ლიბრეტოს განახლებული ვერსია და ბალეტის ქორეოგრაფიული რედაქცია. „გორდას“ ახალ  დადგმაზე მუშაობდა შემოქმედებითი ჯგუფი - ლილიანა მითაიშვილი და ლალი კანდელაკი,  ეკატერინე შავლიაშვილი (დამდგმელი ქორეოგრაფის ასისტენტები),  რევაზ ტაკიძე (დამდგმელი დირიჟორი),  დავით მონავარდისაშვილი (დამდგმელი მხატვარი), ანა კალატოზიშვილი (კოსტიუმების მხატვარი), ჯესტერ კენინგსბორო (დამდგმელი მხატვარი); სტუდია „ოპიოს“ ავტორობით შეიქმნა ვიდეო ანიმაციები. მთავარ პარტიებს საპრემიერო სპექტაკლში თეატრის სოლისტები ლალი კანდელაკი, ნინო სამადაშვილი, ნუცა ჩეკურაშვილი, ეკატერინე სურმავა, დავით ანანიაშვილი და ფილიპ ფედულოვი იცეკვებენ.
პრემიერიდან 67 წლის შემდეგ დავით თორაძის „გორდა“ დაუბრუნდა თბილისის ოპერისა და ბალეტის განახლებული, რესტავრირებული თეატრის სცენას. „გორდას“ პრემიერა 2016 წლის 12 თებერვალს გაიმართა.
პირველი მოქმედება
ახალგაზრდა მოქანდაკე გორდა მეფის ასულს ფარულად ეტრფის და კლდეში  მის პორტრეტს აქანდაკებს. შემორბიან გოგონები, მათ შორისაა თავადის ასული ჯავარა, რომელსაც თავდავიწყებით უყვარს გორდა. იგი დარწმუნებულია, რომ ვაჟი ქვაში მის პორტრეტს კვეთს.
გაისმის ბუკის ხმა: მეფე და მისი ასული ირემა ნადირობენ. ირემა დაღონებულია - არწივმა მისი საყვარელი მიმინო მოიტაცა, მეფის ამალიდან კი ვერავინ შეძლო ფრინველის გათავისუფლება. ამას მხოლოდ ირემაზე შეყვარებული გორდა ახერხებს. ირემა თვალს მოკრავს, რომ გორდა კლდეზე მის სახეს აქანდაკებს. მეფის ასულს ერთი ნახვით შეუყვარდება ჭაბუკი და გადარჩენილ მიმინოს მას უძღვნის საჩუქრად.
თავადი მამია შეყვარებულია ირემაზე და შურით უყურებს მეტოქის წარმატებას. გორდას სიმამაცით აღტაცებული მეფე ნადირობის მონაწილეებს სასახლეში ეპატიჟება.
ჯავარას, რომელიც შორიდან უცქერდა გორდასა და ირემას შეხვედრას, ეჭვი გაუჩნდა და გორდას მიერ გამოკვეთილ ქანდაკებაში  მეფის ასული შეიცნო. სასოწარკვეთილი ქალიშვილი გორდას სიყვარულში გამოუტყდება.ჯავარა ირემას ნაჩუქარ მიმინოს კლავს. ქალის სისასტიკით აღშფოთებული გორდა მას მარტო ტოვებს.
გორდას, როგორც საუკეთესო მსროლელს, წილად ხვდა პატივი მეფის დესპანი იყოს. ირემა დარდით აცილებს გორდას სახიფათო მისიის შესასრულებლად და საკუთარ ავგაროზს ატანს თან.
მეორე მოქმედება
ხალიფას სასახლეში ლხინი იმართება. ხალიფა მოუთმენლად ელის ცნობას საქართველოდან. შემოჰყავთ ქართველთა დესპანები. გორდა  ხალიფას  მეფის  პასუხს გადასცემს, რომლის   გაცნობის შემდეგ ხალიფა ბრძანებს  სიკვდილით დასაჯონ  ქართველი ელჩები. უთანასწორო ბრძოლაში ქართველები იღუპებიან. სიკვდილს მხოლოდ გორდა გადაურჩება, რომელიც კლავს ხალიფას და ზღვაში გადაეშვება.
მძიმე და მომქანცველი გზის შემდეგ გორდა მთაზე ნაცნობ მონასტერს დაინახავს და ხვდება რომ უკვე სამშობლოშია.
გავიდა ხანი. გორდა და ირემა საკუთარ შვილთან – პატარა ბადრისთან ერად ბედნიერად ცხოვრობენ. მაგრამ მოულოდნელად სამწუხარო ამბავს იგებენ – უკვე მესამედ ინგრევა ციხე-სიმაგრის კედელი, რომელიც გარეშე მტრებისგან ქვეყნის დაცვის ერთადერთი საშუალებაა. მშენებლები ვერ ხსნიან ნგრევის მიზეზს. მეფე გორდას და მამიას რჩევისთვის სახელგანთქმულ მკითხავ-წინასწარმეტყველთან გზავნის. მკითხავი-წინასწარმეტყველი ჯავარა აღმოჩნდება, რომელიც მაშინვე იცნობს გორდას. ჯავარა გახარებულია - შურისძიების დრო დაუდგა. იგი მამიას გადასცემს ისარს, რომლითაც ოდესღაც გორდამ არწივი მოკლა. „ციხე-სიმაგრე იმ შემთხვევაში აშენდება, თუ ამ ისრის პატრონის ვაჟს კედელში ჩააშენებენ“ - ამბობს მკითხავი. მამია გადის, ჯავარა კი აჩერებს გორდას, რომელიც ვერ ცნობს მას და საკუთარ თავს ახსენებს.
მეფის ბრძანებით მეომრები ისრებს ათვალიერებენ. მამიას მიერ მოტანილი ისარი გორდასი აღმოჩნდება. განსაცდელი დაუდგათ პატარა ბადრის მშობლებს.
ქვეყანას ამ დროს ისევ მტერი შემოესია. გორდა სალაშქროდ მიდის. ხალხი მეფისგან მოითხოვს შეასრულოს ჯავარას წინასწარმეტყველება, რათა თავი დაიცვან მტრისაგან. ჯავარა ირემას ხელიდან  გამოგლეჯს  შვილს და ციხე-სიმაგრისკენ მიჰყავს, რომ კედელში ჩაატანონ.
გორდა მოწინააღმდეგის მხედართმთავარს კლავს. დამარცხებული მტერი იარაღს ყრის. გორდას სიმამაცემ სამშობლო განსაცდელისგან, პატარა ბადრი კი - სიკვდილისგან იხსნა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ბალეტი
ედუარდ ნალბანდიანი
ედუარდ ნალბანდიანი (Էդվարդ Նալբանդյան; დ. 16 ივლისი, 1956) — სომეხი დიპლომატი და სომხეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი 2008—2018 წლებში.
კარიერა
1992–1998 წლებში, ედუარდ ნალბანდიანი ეგვიპტეში მოღვაწეობდა სომხეთის ელჩად. 1999 წელს, იგი საფრანგეთის ელჩად დანიშნეს. ამ თანამდებობასთან ერთად, იგი ვატიკანის, ისრაელის და ანდორას ელჩიც იყო. სერჟ სარქისიანის პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ, 2008 წლის 14 აპრილს, ნალბანდიანი სომხეთის საგარეო საქმეთა მინისტრად დაინიშნა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:სომეხი პოლიტიკოსები
რაზვანი
რაზვანი (Rəzvan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 12  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
ისაბელ პორტუგალიელი
ისაბელ პორტუგალიელი (Isabel de Portugal; დ. 24 ოქტომბერი, 1503, ლისაბონი, პორტუგალია — გ. 1 მაისი, 1539, ტოლედო, ესპანეთი) — ავისის დინასტიის წარმომადგენელი. პორტუგალიის მეფე მანუელ I-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ მარია არაგონელის უფროსი ქალიშვილი. ცოლად გაჰყვა თავისსავე დეიდაშვილს, ესპანეთის, იტალიისა და საღვთო რომის იმპერატორ კარლ V-ს. მეუღლის გერმანიაში ყოფნის პერიოდში 1529-1532, 1535-1536 და 1538-1539 წლებში იყო ესპანეთის რეგენტი.
ისაბელი იყო ლეგენდარული მონარქების, ისაბელ I კასტილიელისა და ფერდინანდ II არაგონელის შვილიშვილი. ისაბელი ბევრ რამეში ჰგავდა მათ. სწორედ მათმა მოღვაწეობამ მოახდინა დიდი გავლენა მის პოლიტიკურ ცხოვრებაზე. იგი აღიარებული იყო როგორც ძალიან ლამაზი ქალი, ასევე იყო სათნო, ღრმადმორწმუნე კათოლიკე და კარგი პოლიტიკოსი. სწორედ მისი პოლიტიკის წყალობით გადაურჩა ესპანეთი საღვთო რომის იმპერიის მარწუხებს. იგი ასევე იყო დედა ესპანეთისა და პორტუგალიის გამაერთიანებელი ფილიპე II-ისა.
ადრეული ცხოვრება
ისაბელი დაიბადა 1503 წლის 24 ოქტომბერს, პორტუგალიის დედაქალაქ ლისაბონში. იგი იყო პორტუგალიის მეფე მანუელ I-ისა და მისი მეორე ცოლის, მარია არაგონელის პირველი საერთო შვილი, ვინაიდან მამამისს პირველი ცოლისგან უკვე ჰყავდა ვაჟი. 1506 წლიდან ისაბელი პორტუგალიის ტახტის მემკვიდრედ ცხადდება, ვინაიდან მისი ორივე ძმა დაიღუპა. სწორედ ამან და კიდევ იმან, რომ პორტუგალიის მეფის ასული იყო, ისაბელი ევროპის ერთ-ერთი ყველაზე სასურველი პატარძალი გახდა.
ისაბელმა პორტუგალიაში დედასთან და და-ძმებთან ერთად ბედნიერი ბავშვობა გაატარა. იგი საუკეთესო განათლებას იღებდა ელვირა დე მენდოზას ზედამხედველობით. ისაბელი თანდათან ყალიბდებოდა ლამაზ და ჭკვიან ქალად. იგი სწავლობდა ლათინურ, ესპანურ და ფრანგულ ენებს, ქრისტიანულ დოგმებსა და რენესანსულ ხელოვნებას. გარდა ამისა მას ჰქონდა საკუთარი უმდიდრესი ბიბლიოთეკა, საიდანაც მას ყველა წიგნი რამდენჯერმეც კი ჰქონდა წაკითხული. მას განსაკუთრებულად სასულიერო ხასიათის წიგნები იზიდავდა. მას ასევე ძალიან უყვარდა ჯირითი.
ნიშნობა კარლ V-ზე
მარცხნივ|მინი|ისაბელ პორტუგალიელი ისაბელის დედამ, დედოფალმა მარია არაგონელმა თავის ქმარს, მეფე მანუელს მკაცრად განუცხადა, რომ ისაბელი მხოლოდ მეფეზე, ან მეფის მემკვიდრეზე გათხოვდებოდა. ასეთ შემთხვევაში, ისაბელის საქმროდ ყველაზე იდეალური კანდიდატი მისი ღვიძლი დეიდაშვილი, კარლ ჰაბსბურგი იყო, რომელიც მარია არაგონელის უფროსი დის, დედოფალ ხუანა კასტილიელისა და მისი ქმრის, მეფე ფილიპე I-ის უფროსი ვაჟი იყო. კარლი ერთდროულად საღვთო რომის იმპერიის, ესპანეთისა და სხვა მრავალი სახელმწიფოს ტახტის მემკვიდრე იყო. ეს ქორწინება იდეალური შესაძლებლობა იყო ესპანეთ-პორტუგალიის ალიანსის გასამყარებლად.
თუმცა კარლის ფლანდრიელი მრჩევლები, განსაკუთრებით კი ვილჰელმ კროი დარწმუნებული იყო, რომ პორტუგალიის ნაცვლად, ესპანეთს ინგლისთან ალიანსი უფრო წაადგებოდა. კარლისა და ისაბელის კიდევ ერთი დეიდა, დედოფალი კატალინა არაგონელი გათხოვილი იყო ინგლისის მეფე ჰენრი VIII-ზე, რომელთაც ერთი ქალიშვილი და მემკვიდრე, პრინცესა მერი ტიუდორი ჰყავდათ. მრჩევლები კარლს სწორედ მერიზე ქორწინებას ურჩევდნენ, რომელიც კარლზე 16 წლით უმცროსი იყო და ამ დროს ჯერ კიდევ ჩვილი იყო. თუმცა კარლის მერიზე ქორწინებით ინგლისის საფრანგეთთან ალიანსი გაუქმდებოდა, რაც ესპანელებს დიდად დაეხმარებოდა. მიუხედავად ამისა, კარლმა საბოლოოდ მაინც ისაბელზე ქორწინება არჩია. ქორწინებამდე კი მისი ქანდაკება შეუკვეთა, რათა კარგად ენახა, ვისზე ქორწინდებოდა.
1525 წელს, როდესაც მერის უკვე წამოიზარდა, კვლავ დაიწყო კარლთან ქორწინების მოლაპარაკებები. თუმცა მერი უკვე აღარ ითვლებოდა ტახტის მემკვიდრედ, რადგან ჰენრის ვაჟის გაჩენა სურდა. ამრიგად თუკი ინგლისის ტახტსაც ვერ მიიღებდა, რაღაში სჭირდებოდა ჯერ კიდევ ბავშვზე დაქორწინება, რომელიც მას კიდევ რამდენიმე წელი შვილსაც ვერ გაუჩენდა კარლს. სწორედ ამიტომ და კიდევ მრავალი სხვა მიზეზის გამო გადაწყდა კარლისა და ისაბელის ქორწინება. ისაბელს მერისთან შედარებით უამრავი უპირატესობა ჰქონდა, იგი კარლის ასაკის იყო (მხოლოდ სამი წლით იყო უმცროსი), მასთან ქორწინებით დასრულდებოდა პორტუგალიასთან დავა, ისაბელმა შესანიშნავად იცოდა ესპანური ენა და ტრადიციები და ასევე მზითვში 900 000 პორტუგალიურ ოქროს მონეტას ატანდნენ. ამ მზითვით თავისუფლად გადაიჭრებოდა კარლის ეკონომიკური პრობლემა, რომელიც მას იტალიური ომების გამო შეექმნა. საბოლოოდ შედგა პორტუგალიისა და ესპანეთის სამეფო კარებს შორის ორმაგი დინასტიური ქორწინების ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ისაბელი ცოლად კარლს მიჰყვებოდა, ხოლო ისაბელის ძმა, უკვე პორტუგალიის მეფე ჟუან III ცოლად ირთავდა კარლის დას, პრინცესა ეკატერინე ავსტრიელს.
საღვთო რომის იმპერატრიცა და ესპანეთის დედოფალი
მინი|295x295პქ|ისაბელ პორტუგალიელი და [[კარლ V, შესრულებულია პეტერ პაულ რუბენსის მიერ 1555 წელს]] 1526 წლის იანვარში ისაბელ პორტუგალიელი ესპანეთში გაემგზავრა. ესპანეთ-პორტუგალიურ საზღვარზე მისვლისთანავე მას მიეგებნენ კალაბრიის ჰერცოგი, ტოლედოს არქიეპისკოპოსი და ბეხარის ჰერცოგი, რომლებმაც მათი მომავალი დედოფალი სევილიაში წაიყვანეს, სადაც მას კარლი ელოდებოდა. ისაბელი სევილიაში მარტში ჩავიდა, ერთი კვირის შემდეგ კი იგი კარლს შეხვდა. მიუხედავად იმისა, რომ მათი ქორწინების თავდაპირველი მიზეზი წმინდა წყლის პოლიტიკა იყო, კარლს დანახვისთანავე შეუყვარდა თავისი ულამაზესი მეუღლე, ისაბელსაც მალევე გაუჩნდა ანალოგიური გრძნობა კარლის მიმართ. 11 მარტს, შუაღამისას, სევილიის ალკასარში კარლ ესპანელი და ისაბელ პორტუგალიელი დაქორწინდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ იმპერატორობის გამო კარლი ხშირად არ იყო ესპანეთში, მათი ქორწინება საკმაოდ ბედნიერი იყო, რადგან ორივე მეუღლე ერთმანეთის ერთგული და მოსიყვარულე იყო. ბედნიერმა წყვილმა თაფლობის თვე გრანადაში მდებარე ალჰამბრას სასახლეში გაატარეს, სადაც ისინი კარგ დროს ატარებდნენ და ხშირად იცინოდნენ. ამგვარი გამართლება პოლიტიკური ქორწინებებისას, ძალიან იშვიათი იყო.
თავისი რეგენტობის პერიოდში, ისაბელი ესპანეთში მოგზაურობდა. ტოლედოსა და სევილიაში არსებული ძალიან ცხელი ამინდის გამო იგი ავილაში გადავიდა, სადაც მას მალარია შეეყარა. მალარიისაგან მალევე განიკურნა და თავისი გზა განაგრძო. იგი ესტუმრა ტოლედოს, ვალიადოლიდს, სევილიას, ბარსელონას და ბოლოს მაიოკაზეც გადავიდა. ისაბელი მნიშვნელოვან ცვლილებას კარლის გარეშე არასოდეს ახორციელებდა. ისინი ძალიან ხშირად სწერდნენ ერთმანეთს წერილებს. ერთხელად იმპერატორმა თვეების განმავლობაში არ მისწერა წერილი, რის შემდეგაც "გაღიზიანებულმა" ისაბელმა მისწრა და მოსთხოვა, მაქსიმუმ ორ დღეში ერთხელ მაინც მომწერე წეილიო. როდესაც აცნობეს, რომ წლების განშორების შემდეგ კარლი ესპანეთში დაბრუნდაო, დედოფალმა დიდი წვეულება გამართა. კარლი მალევე გაბრუნდა უკან და ისაბელი კვლავ მარტო დარჩა შვილებთან და მრჩევლებთან ერთად. ამის შემდეგ იგი ასკეტურ ცხოვრებას შეუდგა.
ისაბელი ასევე ცნობილია როგორც საოცარი და თავდადებული დედა. იგი თვითონ მეთვალყურეობდა შვილების უმაღლესი განათლებით უზრუნველყოფას და ღრმადმორწმუნე კათოლიკეებად აღზრდას. განსაკუთრებულად თავის ვაჟზე, მომავალში მეფე ფილიპე II-ზე, ზრუნავდა, რომელსაც თავად ისაბელმა ასწავლა პორტუგალიური ენა.
ჯანმრთელობა
ისაბელას ყოველთვის აწუხებდა ტერტიანული შეშუპებები, რომელიც შემდგომში ქრონიკულ დაავადებად ექცა. გარდა ამისა მან რამდენჯერმე გადაიტანა მალარია, რამაც მისი ჯანმრთელობა სერიოზულად შეარყია. გარდა ამისა მან შვიდჯერ იმშობიარა, რომელთაგან ხუთი წარმატებით დასრულდა, ხუთი ბავშვიდან კი ორი მალევე დაიღუპა. მან ასევე ორჯერ განიცადა მუცლის მოშლა. ამას ემატებოდა კარლთან მუდმივი განშორება და მარტოობა, რამაც ცუდად იმოქმედა მის ფსიქიკაზე. თუმცა ბევრი ისტორიკოსი მიიჩნევს, რომ სწორედ მარტოობამ იმოქმედა მის ჯანმრთელობაზე ყველაზე უფრო დამღუპველად.
გარდაცვალება და შემდეგ
მარცხნივ|მინი|კარლისა და ისაბელის საფლავი [[ესკორიალი|ესკორიალში, მათ უკან კი ჩანს კარლის დების საფლავები]] 1539 წელს ისაბელი მეშვიდედ დაფეხმძიმდა, მაგრამ ორსულობის მესამე თვეზე მას მუცელში გაუსაძლისი ტკივილები დაეწყო, რასაც მკვდარი ვაჟი გაჩენა მოჰყვა. ამ ამბიდან სულ ორ კვირაში, 1539 წლის 1 მაისს, 35 წლის ისაბელი გარდაიცვალა. იმპერატორი კარლი მეუღლის გარდაცვალებამ მთლიანად გაანადგურა. თავდაპირველად ისაბელი გრანადაში, ალჰამრას სასახლეში დაკრძალეს კარლის სურვილით, სადაც მათ თაფლობის თვე გაატარეს. დაკრძალის შემდეგ კარლი ორი თვით მონასტერში გამოიკეტა, სადაც ცოლს გლოვობდა და მისი სულისათვის ლოცულობდა. ისაბელის გარდაცვალებამ საშინლად იმოქმედა მის ახლო მეგობარზე, ფრანსისკო ბორჯიაზე, რომელმაც მისი დაკრძალვის დღეს დაიფიცა, რომ სხვა ბატონს აღარასოდეს ემსახურებოდა. 1541 წელს, მას შემდეგ რაც ფრანსისკოს ცოლიც დაიღუპა, იგი განუდგა საერო ცხოვრებას და იეზუიტთა ორდენში მღვდლად გაწევრიანდა. მინი|ტიციანის "ლა გლორია", რომელიც ერთ-ერთია ისაბელის იმ პორტრეტთაგან, რომლებიც კარლმა მისი გარდაცვალების შემდეგ შეუკვეთა ისაბელის გარდაცვალებით გამოწვეული ტკივილი კარლს არასდროს არ განელებია. იგი მთელი დანარჩენი ცხოვრება მხოლოდ შავი ფერის სამოსს ატარებდა. კარლმა ისაბელის სახელის უკვდავსაყოფად, 1540 წელს ფლანდრიელ კომპოზიტორ თომას ქრევლიონს ისაბელზე რექვიემის დაწერა დაავალა. აგრეთვე ესპანეთის დედაქალაქ მადრიდში, კარლის ბრძანებით გაკეთდა ისაბელის მემორიალი. 1545 წელს კი ასევე ფლანდრიელ კომპოზიტორ ნიკოლას პაიენს ისაბელზე კიდევ ერთი რექვიემის დაწერა უბრძანა.
1543 წელს კარლმა თავის საყვარელ მხატვარს — ტიციანს ისაბელის ძველ პორტრეტზე დაყრდნობით მისი ახალი პორტრეტების შექმნა უბრძანა. ტიციანმა პირველად შექმნა მისი ცნობილი ტილო ლა გლორია, რომელზეც ისაბელი და სხვა სამეფო ოჯახის წევრები ზეციურ მეუფეს მუხლმოყრილნი ევედრებიან შეწყალებას, ამას მოჰყვა 1548 წელს იმპერატრიცა ისაბელის პორტრეტი. 1555 წელს კი პეტერ პაულ რუბენსმა ტიციანის ტილოებზე დაყრდნობით შექმნა კარლისა და ისაბელის ერთობლივი პორტრეტი. მას შემდეგ კი რაც კარლი ტახტიდან გადადგა და მონასტერში წავიდა, თან მხოლოდ ისაბელის პორტრეტები წაიღო.
1574 წელს, მას შემდეგ რაც ისაბელის ვაჟმა ფილიპე II-მ თავისი ესკორიალის სასახლის მშენებლობა დაასრულა, ისაბელისა და კარლის ცხედრები ესკორიალში გადაასვენა და მათ ოქროს აკლდამა გაუკეთა, რომელზეც მათი ოქროს ქანდაკებებია აღმართული. ფილიპეს სურდა, რომ ესპანეთის ყველა მეფე და დედოფალი აქ დაკრძალულიყო, რაც ასეც მოხდა. მან ასევე გადმოასვენა თავისი მამიდების, ელეონორ და მარია ავსტრიელების ცხედრები, რომლებიც ისაბელისა და კარლის უკან დაკრძალა.
1580 წელს ისაბელის ძმიშვილი, პორტუგალიის მეფე სებასტიან I მოკლეს. ამით ავისების დინასტია სამუდამოდ შეწყდა. ფილიპემ კი, ვინაიდან დედის მხრიდან პორტუგალიის სამეფო ოჯახს ეკუთვნოდა, პორტუგალიის ტახტიც მიიღო, რითაც შეიქმნა იბერიის უძლიერესი უნია, რომელიც 1640 წელს ფილიპე IV-ის მმართველობისას დაიშალა.
წინაპრები
ისაბელ პორტუგალიელის წინაპრები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1503 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1539 კატეგორია:ესპანეთის დედოფლები კატეგორია:საღვთო რომის იმპერატრიცები კატეგორია:ავისები კატეგორია:ნეაპოლის დედოფლები კატეგორია:სიცილიის დედოფლები კატეგორია:სარდინიის დედოფლები კატეგორია:მილანის ჰერცოგინიები კატეგორია:ბურგუნდიის ჰერცოგინიები კატეგორია:გერმანიის დედოფლები კატეგორია:ავსტრიის დედოფლები კატეგორია:პორტუგალიის ინფანტები კატეგორია:ქალი რეგენტები კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები კატეგორია:ესკორიალის მეფეთა პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ესპანეთის რეგენტები
სნუკერის სეზონი 1999-2000
სნუკერის სეზონი 1999-2000 — სნუკერის პროფესიონალური ტურნირების სერია 1999-2000 წლებში. მიმდინარეობა — 23 ივლისი 1999 — 6 მაისი 2000. სეზონის სამი მთავარი ტურნირის გამარჯვებულები: დიდი ბრიტანეთის ჩემპიონატი — მარკ უილიამსი (უელსი), მასტერსი — მეთიუ სტივენსი (უელსი), მსოფლიო ჩემპიონატი — მარკ უილიამსი (უელსი). ქვემოთ მოყვანილია სეზონის განმავლობაში გამართული შეჯიბრების განრიგი. სულ გაიმართა 22 შეჯიბრი.
ოფიციალური რეიტინგი
ქვემოთ მოცემულია 1999-2000 წლების მსოფლიო რეიტინგის ტოპ-16 სნუკერისტი. ეს მოთამაშეები ავტომატურად მონაწილეობდა ტურნირების ფინალურ სტადიებში და მოწვეულნი იყვნენ მასტერსზე.
სქოლიო
კატეგორია:სნუკერის სეზონები კატეგორია:1999 წელი სნუკერში კატეგორია:2000 წელი სნუკერში
საბუის ნათლისმცემლის მეორე ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გიურარმუთი
გიურარმუთი (Gürarmut) — სოფელი პოსოფის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 91 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ პოსოფიდან 10 კილომეტრში. 2019 წლის მონაცემებით სოფელში 92 ადამიანი ცხოვრობს.
სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ყველისწყალი (კოლისწყალი).
სქოლიო
კატეგორია:პოსოფის რაიონის სოფლები
კაპერნაუმი (ფილმი)
კაპერნაუმი — 2018 წლის ლიბანური დრამატული ფილმი, რეჟისორი ნედინ ლაბაკი და პროდიუსერი ხალედ მუზანარი. სცენარი დაწერეს ლაბაკიმ, ჯიჰად ჰოჯეილიმ და მიშელ კესერვანმა ლაბაკის, ჰოჯეილის, კესერვანის, ჟორჟ ხაბაზისა და ხალედ მუზანარის მოთხრობის მიხედვით. ფილმი, სირიელი ლტოლვილი მსახიობის მონაწილეობით, აღწერს 12 წლის ბავშვის ცხოვრების ბედს ბეირუთში. ფილმი მოთხრობილია მოკლე რეტროსპექციული ეპიზოდების დახმარებით, სადაც ყურადღება გამახვილებულია ზეინის ცხოვრებაზე, ეთიოპიელ ემიგრანტ რაჰილისთან და მის ახალშობილ ვაჟთან - იონასთან შეხვედრამდე.
ფილმის დებიუტი გაიმართა 2018 წლის კანის კინოფესტივალზე, სადაც იგი წარდგენილი იყო ოქროს პალმის შესარჩევ კონკურსზე  და მიიღო ჟიურის პრიზი. 2018 წლის 17 მაისს კანში პრემიერის შემდეგ ფილმმა 15 წუთიანი ოვაცია მიიღო. ფილმის ფართო წარდგენა დაიწყო 2018 წლის 20 სექტემბერს.
ფილმმა კრიტიკოსების მოწონება დაიმსახურა, რომლებმაც განსაკუთრებით შეაქეს ლაბაკის რეჟისურა, ალ რაფიას შესრულება და ფილმის „დოკუმენტურის მსგავსი რეალიზმი“. ფილმი იყო ნომინირებული ოსკარის საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის ოსკარის 91-ე დაჯილდოების ცერემონიაზე.
კაპერნაუმი არის ყველაზე შემოსავლიანი არაბული ფილმი და შუა აღმოსავლეთის ყველა დროის ყველაზე შემოსავლიანი ფილმი.
სიუჟეტი
12 წლის ზეინ ელ ჰაჯი, ბეირუთის ღარიბული უბნიდან, ხუთწლიან პატიმრობას იხდის რუმიეს ციხეში, მას შემდეგ, რაც მან დაჭრა ის, ვისაც იგი „ბიძაშვილს“ უწოდებს. არც ზეინმა და არც მისმა მშობლებმა არ იციან მისი დაბადების ზუსტი თარიღი, რადგან მათ ოფიციალური დაბადების მოწმობა არასოდეს მიუღიათ. ზეინი წარდგენილია სასამართლოს წინაშე, რომელმაც გადაწყვიტა მიიღოს სამოქალაქო სარჩელი მისი მშობლების წინააღმდეგ, მისი დედის, სუადისა და მამის, სელიმის, წინააღმდეგ. მოსამართლის კითხვაზე, თუ რატომ სურს, უჩივლოს მშობლებს, ზეინი პასუხობს „იმიტომ, რომ მე დავიბადე“ (ან, უფრო სწორედ, „იმიტომ, რომ შენ გყავდი მე“). იმავდროულად, ლიბანის ხელისუფლება მუშაობს მიგრანტ მუშაკთა ჯგუფთან, მათ შორის არის ახალგაზრდა ეთიოპიელი ქალი, სახელად რაჰილი.
შემდეგ რეტროსპექციის დახმარებით სიუჟეტი იწყება რამდენიმე თვის უკან განვითარებული მოვლენებიდან და გრძელდება ზეინის დაპატიმრებამდე. ზეინი მშობლებთან ცხოვრობს და სულ მცირე, შვიდი და-ძმის მოვლაზე ზრუნავს, რომლებიც სკოლაში წასვლის ნაცვლად ფულს გამოიმუშავებენ სხვადასხვა სქემების დახმარებით. იგი ყალბი რეცეპტებით ყიდულობს ტრამადოლის აბებს მრავალი აფთიაქიდან, რომლებსაც ისინი ატენიანებენ ფხვნილით და ყრიან ტანსაცმელში, რომელსაც მისი ძმა ყიდის ნარკომანებზე ციხეში. ზეინი ასევე მუშაობს ასადისთვის, ოჯახის მეპატრონისა და ადგილობრივი ბაზრის დახლის მფლობელისათვის. ერთ დილას ზეინი ეხმარება თავის 11 წლის დას საჰარს, დამალოს პირველი მენსტრუალური ციკლის დაწყების მტკიცებულებები, იმის შიშით, რომ ის ასადზე იქორწინებს, თუ მისი მშობლებმა აღმოაჩენენ, რომ მას უკვე შეუძლია დაორსულება. მარცხნივ|მინი| შესასვლელი ლუნა პარკში, რას ბეირუთში, სადაც ზეინი ხვდება რაჰილს. ზეინი გეგმავს საჰართან ერთად გაქცევას და ახალი ცხოვრების დაწყებას. ამასთან, მისი ეჭვები მართლდება, რადგან მისი მშობლები ორი ქათმის სანაცვლოდ დააქორწინებენ საჰარის ასადთან. მშობლებზე გაბრაზებული ზეინი გარბის და მიემგზავრება ავტობუსით, სადაც ხვდება ადამიანი ობობის კოსტუმში გამოწყობილ მოხუცს, რომელიც თავს „ტარაკანას“ უწოდებს. ტარაკანა კაცი გადმოვიდა ავტობუსიდან რას ბეირუთში, ლუნა პარკში და ზეინი მას მიჰყვება, დღის დანარჩენ ნაწილს კი პარკში ატარებს. ეშმაკის ბორბალზე ყოფნისას ზეინი ულამაზეს მზის ჩასვლას ხედავს და ტირილს იწყებს. მოგვიანებით, ზეინი ხვდება რაჰილს, ეთიოპიელ მიგრანტ მუშაკს, რომელიც პარკში დამლაგებლად მუშაობს. იგი მოწყალედ ეცხადება ზეინს და თანახმაა, რომ მასთან ერთად იცხოვროს თავის თუნუქის სადარბაზოში, სანაცვლოდ, ზეინმა რაჰილის სამსახურში ყოფნისას მის ჩვილ ვაჟ იონას უნდა მოუაროს.
ერთ დღეს ზეინი გაიცნობს ახალგაზრდა გოგონას, სახელად მეისუნს. მეისუნი სირიელი ლტოლვილია და ირწმუნება, რომ ასპრო დაპირდა შვედეთში გაგზავნას. ზეინი ითხოვს, რომ ასპრომ ისიც გაგზავნოს შვედეთშიც და ასპროც თანხმდება. თუ ზეინი მას იონას გადასცემს. ზეინი უკმაყოფილოდ ეთანხმება და ასპრო მას ეუბნება, რომ ლტოლვილის სტატუსის მისაღებად გარკვეული ფორმის იდენტიფიკაცია დასჭირდება. ზეინი ბრუნდება მშობლებთან და ითხოვს მისცენ მას პირადობის დამადასტურებელი საბუთი, რაზეც სიცილით ეუბნებიან, რომ მათ არა აქვთ ბავშის პირადობის დამდასტურებელი დოკუმენტი. წასვლამდე ზეინმა გაიგო, რომ საჰარი ცოტა ხნის წინ გარდაიცვალა ორსულობასთან დაკავშირებული სირთულეების გამო. გაბრაზებული ზეინი იპარავს დანას და ასადს ჭრის. მას აპატიმრებენ და უსჯიან ხუთწლიან პატიმრობას რუმიეს ციხეში.
ციხეში ყოფნისას ზეინი გაიგებს, რომ სუადი ორსულადაა და აპირებს ბავშვს სახელად საჰარი დაარქვას. ზეინი დაუკავშირდა მასმედიას და უთხრა, რომ დაიღალა მშობლების მიერ ბავშვების უგულებელყოფით და აპირებს უჩივლოს მშობლებს კიდევ ერთი შვილის გაჩენის სურვილის გამო, რადგან ისინი ბავშვებზე ზრუნვას ვერ შეძლებენ. როდესაც მოსამართლე ეკითხება, რა სურს მშობლებისგან, ის ამბობს: ზეინი ასევე ამტკიცებს, რომ ასპროს ბავშვები უკანონოდ აჰყავს და ცუდად ექცევა მათ. ასპროს სახლის დარბევის შემდეგ, იპოვნიან იონასს და ის დაუბრუნდება რაჰილს.
ზეინს უღებენ ფოტოს მისი პირადობის მოწმობისთვის. ფოტოგრაფი მას ეხუმრება - „ეს შენი პირადობის მოწმობაა და არა  გარდაცვალების მოწმობა“ და ზეინი იღიმის.
სქოლიო
კატეგორია:Sony Pictures Classics-ის ფილმები კატეგორია:არაბულენოვანი ფილმები კატეგორია:2018 წლის ფილმები
რვო
რვო (Rvo) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,462 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
რედოვანი
რედოვანი (Redován, Redovà) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ალიკანტეს პროვინციის ვეგა-ბახა-დელ-სეგურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 9,4 კმ². მოსახლეობა — 7926 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები
ქორიონი
მინი| ქორიონი (chorion — გარსი, მომყოლი) — ფრინველების, ქვეწარმავლების, ძუძუმწოვრების, მათ შორის ადამიანის განვითარების ადრეულ სტადიაზე წარმოშობოლი გარეთა ჩანასახოვანი გარსი. ქორიონის საშუალებით ჩანასახი გარემოდან იღებს ჟანგბადს, ძუძუმწოვრები კი საკვებ ნივთიერებებსაც. ამასთან ერთად ქორიონით ხდება ნივთიერებათა ცვლის პროდუქტების და ნახშირორჟანგის გაცემა. ადამიანისა და ძუძუმწოვრების ქორიონი დაფარულია ხაოებით, რომლებშიც ჩაიზრდება ჩანასახის სისხლძარღვები. ქორიონის ხაოები ჩაინერგება საშვილოსნოს კედელში და ქმნის პლაცენტას.
ქორიონს ასევე უწოდებენ უხერხემლოთა და ზოგი უმდაბლესი ხერხემლიანის კვერცხების მეორეულ გარსს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ემბრიოლოგია კატეგორია:ცხოველების ანატომია
სატრა
სატრა (Сатра) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 19 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 27 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (70%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
გაგი მარგველაშვილი
გაგი მარგველაშვილი (დ. 30 ოქტომბერი, 1996) — ქართველი ფეხბურთელი. „ბათუმის დინამოს“ მცველი. უთამაშია საქართველოს 17, 19 და 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:საბურთალოს ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 30 ოქტომბერი კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
პოკროვსკოეს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია
ეკლესიის მისამართი:346830, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ნეკლინოვის რაიონი, სოფელი პოკროვსკოე, ფრუნზეს ქუჩა № 86.
ისტორია
მდინარე მიუსზე, ტაგანროგის ახლოს 1769 წელს ზაპოროჟიელმა კაზაკებმა და სახაზინო გლეხებმა დააარსეს სამი სლობოდა — ქვემო (ნიკოლაევკა), შუა (ტროიცკოე) და ზემო (პოკროვსკოე).
1782 წელს ზემო სლობოდაში ააგეს ხის ეკლესია, რომელიც აკურთხეს ღვთისმშობლის კვართის დღესასწულის დღეს მისსავე სახელზე, ამის შემდეგ ამ სოფელს ეწოდა პოკროვსკოე (Покров - კვართი). ხის ეკლესია იდგა XX საუკუნის დასაწყისამდე. ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1879 წელს. ეკლესია ააგეს ხელოვნურად მოსწორებულ ბორცვზე, სოფელ პოკროვსკოეს ცენტრში. მისი ვერანდა გადაჰყურებდა მდინარე მიუსის ხეობას. ეკლესია აკურთხეს 1892 წელს.
ეკლესია ააგეს არქიტექტორ კონსტანტინე ტონის პროექტის მიხედვით. ნაგებობას გააჩნია სამი საკურთხეველი, შემოღობილია რკინის ღობით.
1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს, მის შენობაში კი 1936 წელს განათავსეს კლუბი. დიდი სამამულო ომის წლებში შენობას დაეცა ბომბი და დაინგრა. გადარჩენილ ფუნდამენტზე ომის შემდეგ ააგეს ორსართულიანი შენობა, სადაც განთავსდა პარტიის რაიონული კომიტეტი. ჯერ კიდევ 1944 წელს სოფელ პოკროვსკოეში აღსდგა ღვთისმსახურება, მაგრამ ახლა უკვე სხვა ადგილზე, ფრუნზეს ქუჩაზე მდებარე სახლში, რომელიც ხელისუფლებამ გადასცა მრევლს ეკლესიის განსათავსებლად. ყოფილი ეკლესიის შენობის ადგილზე განთავსდა რაიონის კომკავშირი, შემდეგ - პიონერთა სახლი, ხოლო ბოლოს კლასგარეშე საქმიანობის ცენტრი.
1989 წელს სოფლის მოსახლეობა შეთანხმდა ახალი ეკლესიის შექმნაზე, ან ახალ ან ძველ ადგილზე. ახალი ეკლესიის ასაშენებლად რაიონის ადმინისტრაციამ მხოლოდ 1999 წელს გადასცა შენობა. 2001 წლის მაისში ეკლესიის წინამძღვრად დანიშნეს გენადი ჟურკინი და ამავე წელს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსის პანტელეიმონის კურთხევით დაიწყეს შენობის რეკონსტრუქცია. 2003 წლის გაზაფხულზე ეკლესიაში დაიწყო ღვთისმსახურება. 2004 წელს სოფლის მოსხლეობის შემოწირულობებით ააშენეს ახალი სამრეკლო, რომელზეც დაკიდეს შვიდი ზარი, მათ შორის ყველაზე დიდი იყო 400 კგ. ამავე წლიდან ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა. 2007 წელს შესასვლელის თავზე დააშენეს სამრეკლო, ხოლო 2009 წელს დაიწყეს გუმბათის დადგმა, რომელიც დაასრულეს 2011 წელს. 2012-2013 წლებბის განმავლობაში დასრულდა ყველანაირი სამუშაო.
ზიპლინგენი
ზიპლინგენი (Sipplingen) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციული ოლქის შემადგენლობაში, ბოდენზეეს რაიონში. თემის ფართობია 4,28 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 2 113 ადამიანს.
ელიზბარ გოგიტიძე
ელიზბარ შაბანის ძე გოგიტიძე (დ. 20 სექტემბერი (3 ოქტომბერი), 1907, ქობულეთი, — გ. 1997, ოდესა) — ქართველი მეზღვაური, შორეული ნაოსნობის კაპიტანი.
ბიოგრაფია
1931 წელს დაამთავრა ოდესის საზღვაო სასწავლებელი, შემდგომ კი ლოიდის (Lloyd) საზღვაო სასწავლებელი (დიდი ბრიტანეთი). 1931–35 წლებში მუშაობდა შავი ზღვის ფლოტის გემებზე კაპიტნის თანაშემწედ, კაპიტნად. II მსოფლიო ომის დროს გადაჰქონდა ტვირთი ამერიკის შეერთებული შტატებიდან საბჭოთ კავშირის ნავსადგურებში. ტრანსატლანტიკურ საერთაშორისო საზღვაო სივრცეში, პირველი კაპიტანი იყო საბჭოთა კავშირიდან, რომელსაც უფლება ჰქონდა ლოცმანის გარეშე შესულიყო მსოფლიოს ნებისმიერ საზღვაო ნავსადგურში. იყო გემების „როსიის“, „ლატვიისა“ და „შოთა რუსთაველის“ კაპიტანი, ხოლო 1988 წლიდან – კაპიტან-დამრიგებელი შავი ზღვის ფლოტში. 1960 წელს რეჟისორმა რამაზ ჭიაურელმა მასზე შექმნა დოკუმენტური ფილმი „კაპიტანი გოგიტიძე“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1907 კატეგორია:დაბადებული 20 სექტემბერი კატეგორია:ქობულეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 1997 კატეგორია:ქართველი მეზღვაურები ელიზბარ
კორეის ფონდი
კორეის ფონდი (한국국제교류재단) — საჯარო დიპლომატიის არაკომერციული ორგანიზაცია, რომელიც 1991 წელს დაარსდა. კორეის ფონდის მიზნებია ხელი შეუწყოს კორეის გაცნობასა და დაამყაროს მეგობრული ურთიერთობები საერთაშორისო საზოგადოებასთან. ფონდი ახორციელებს სხვადასხვა პროექტებს სამხრეთ კორეასა და უცხო ქვეყნებს შორის ურთიერთგაგების გასაღრმავებლად.
სქოლიო
კატეგორია:1991 წელს დაარსებული ორგანიზაციები კატეგორია:კორეისტიკა
ბელენეს თემი
ბელენეს თემი (Община Белене) — თემი ჩრდილოეთ ბულგარეთში. შედის პლევენის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 9 891 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 285.05 კმ²-ს. მოიცავს 6 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბელენე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პლევენის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
1905 წლის რევოლუცია აფხაზეთში
1905 წლის რევოლუცია აფხაზეთში — 1905 წლის რევოლუციის ნაწილი, რუსეთის იმპერიის სოციალ-ეკონომიკური და კულტურული პოლიტიკის წინააღმდეგ მიმართული საპროტესტო მოქმედებების ერთობლიობა, რომელთაც სოხუმის ოკრგუში ახორციელებდნენ ქართველი და აფხაზი სამოქალაქო თუ პოლიტიკური აქტივისტები.
წინაპირობები
XX საუკუნის დასაწყისი რუსეთის იმპერიისათვის ფართომასშტაბიანი რევოლუციების ერა იყო. კონტინენტურ ევროპაში ყველაზე დიდი იმპერია მწვავე ფინანსურ და პოლიტიკური კრიზისის წინაშე იდგა. ათწლეულების განმავლობაში დაგროვებული და გადაუჭრელი პრობლემები რიგითი მოქალაქეების, გლეხების, მუშების და XIX საუკუნის ბოლო ათწლეულში წარმოშობილი პოლიტიკური ჯგუფების მხრიდან პერმანენტულ პროტესტს იწვევდა.
1905 წლის 22 იანვარს რუსეთის იმპერიის ცენტრში სანქტ-პეტერბურგში, თეთრ სასახლესთან მართმადიდებლური ეკლესიის მღვდელს გიორგი გაპონის (ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც საიდუმლო პოლიციის აგენტად) ხელმძღვანელობით წამოწყებულმა მუშათა გაფიცვამ სათავე დაუდო რუსეთის პირველ დემოკრატიულ რევოლუციას. რევოლუციის დასაწყისშივე ხელისუფლების წინააღმდეგ იმპერიის მასშტაბით 400 000 ათასამდე მუშა გაიფიცა და მოითხოვა პოლიტიკური გარდაქმნების დაწყება.
პროტესტის მონაწილეები იმპერატორ ნიკოლოზ II-საგან მოითხოვდნენ საარჩევნო სისტემის დემოკრატიზაციასა და საკანონმდებლო ორგანოს მოწვევას, კონსტიტუციის შემუშავებას, მიწის, შრომის, განათლების, თვითმმართველობისა და ეკონომიკური რეფორმების გატარებას, ძალადობრივი საპოლიციო და სადამსჯელო სისტემის გაუქმებას, საეკლესიო რეფორმის გატარებასა და საეკლესიო გადასახადის გაუქმებას, ჯარში გაწვევის წესისა და ვადების ცვლილებას და ა. შ.
პეტერბურგში დაწყებული რევოლუცია მალე მოედო ქართულ ადმინისტრაციულ ერთეულებსაც, რევოლუციონერთა ძირითადი პოლიტიკური მოთხოვნები ქართულ ქალაქებსა და სოფლებში ისეთივე იყო, როგორც იმპერიის დედაქალაქში, თუმცა წარმოიშვა სპეციფიკური მოთხოვნები, რომელიც დაკავშირებული იყო ადგილობრივ საჭიროებებთან და პრობლემებთან.
საქართველოში დემოკრატიულმა რევოლუციამ ფართოდ გაიდგა ფესვები. მუშათა და გლეხთა მასშტაბური გამოსვლები ეწყობოდა თბილისისა და ქუთაისის გუბერნიებისა და ბათუმის ოლქის თითქმის ყველა მაზრასა და ქალაქში.
მოძრაობის ხელმძღვანელები სოხუმის ოკრუგში
1905 წლის რევოლუცია საკმაოდ აქტიურად მიმდინარეობდა აფხაზეთშიც. სოხუმის ოკრუგში რევოლუციის ძირითად ეპიცენტრებს ქალაქი სოხუმი და გუდაუთა წარმოადგენდა. სოხუმში რევოლუციური მოძრაობის სათავეში რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის ბათუმის კომიტეტის სოხუმის ჯგუფი იმყოფებოდა, რომელსაც აფხაზი თავადი, შემდგომში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აქტიური პოლიტიკოსი, სოხუმის ოკრუგის მთავრობის თავმჯდომარე და დამფუძნებელი კრების დეპუტატი, არზაყან ემუხვარი ედგა. სოხუმში რევოლუციური მოძრაობის სათავეში იდგნენ სოციალ-დემოკრატები, შემდეგში საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები, ცნობილი მასწავლებელი ელეონორა ტერ-ფარსეგოვა-მახვილაძე, ლავროსი კიღურაძე, სამსონ მაღნარიძე, ვასო გორდელაძე და ლევან გოთოშია, იოსებ კვარაცხელია.
1904-1905 წლების მიჯნაზე აფხაზეთში სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ორგანიზაციებისა და რევოლუციური მოძრაობის ფორმირებაში მონაწილეობდა სოხუმის კლასიკური გიმნაზიის მოსწავლე, შემდეგში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სახალხო გვარდიის მეთაური და დამფუძნებელი კრების წევრი, ვალიკო ჯუღელი. რევოლუციურ მოძრაობაში მონაწილეობის გამო ჯუღელი გიმნაზიიდან და ოკრუგიდან გააძევეს.
გუდაუთაში რევოლუციურ მოძრაობას სოციალ-დემოკრატი, შემდგომში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი ვასილ გურჯუა ხელმძღვანელობდა.
რევოლუციური მოძრაობის მოქმედებები სოხუმის ოკრუგში
სოხუმის რევოლუციურ მოძრაობებში ელეონორა ტერ-ფარსაგოვას ხელშეწყობით აქტიურად იყვნენ ჩართული სოხუმელი მოსწავლეები და მასწავლებლები. გაფიცვების დროს ქალაქის ბულვარსა და ქუჩებში მოსწავლეები ასრულებდნენ მარსელიეზასა და სხვა რევოლუციურ სიმღერებს. მარსელიეზას შესრულებისას სიტყვათა წყობაში სისხლიანი მეფის წარმოთქმისას იყენებდნენ იმპერატორ ნიკოლოზის სახელს.
1905 წლის ოქტომბერში იმპერატორი ნიკოლოზ II იძულებული გახდა დასთანხმებოდა რევოლუციის მონაწილეებსა და დემოკრატიული რეფორმების დაწყების ბრძანება გაეცა. იმპერატორმა 1905 წლის 17 ოქტომბერს მანიფესტი გამოსცა, რომლითაც მოქალაქეებს მიწის, შრომის, განათლების, ნაციონალურ და დემოკრატიულ რეფორმებს ჰპირდებოდა. მანიფესტის თანახმად რუსეთის იმპერიაში დემოკრატიულად აირჩევდნენ საკანონმდებლო ორგანოს, სრულიად რუსეთის სახელმწიფო სათათბიროს, რომელის გარეშეც იმპერატორი და მთავრობის მინისტრები ვერ მიიღებდნენ ვერც ერთ მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებას. მანიფესტის თანახმად რევოლუციური მოძრაობის მონაწილეთა წინააღმდეგ არ გატარდბეოდა სადამსჯელო ღონისძიებები.