cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
27 ევტერპე
thumb|300px|ასტეროიდი ევტერპეს ორბიტა, და მისი ადგილმდებარეობა მზის სისტემაში 01.01.2009 -თვის. Рисунок NASA JPL Small Body Orbit Viewer applet 27 ევტერპე (27 Euterpe) — ასტეროიდი ასტეროიდების მთავარი სარტყელიდან. აღმოჩენილია 8 ნოემბერს 1853 წ. ინგლისელი ასტრონომის ჯონ ჰინდის მიერ ლონდონში, დიდ ბრიტანეთში. ასტეროიდს სახელი მიენიჭა ევტერპეს, ლირიკული პოეზიისა და მუსიკის მუზის პატივსაცემად.
ასტეროიდი არ კვეთავს დედამიწის ორბიტას, და მზის ირგვლივ ბრუნავს 3,60 იულიანური წელი.
შენიშვნები
კატეგორია:ასტეროიდები
ვახტანგ VI-ის სტამბა
ვახტანგ VI-ის სტამბა — პირველი ქართული სტამბა. დაარსდა 1708-1709 წლებში თბილისში, მტკვრის მარცხენა ნაპირას სპეციალურად აგებულ შენობაში.
სტამბის გამმართველად ვახტანგ VI-მ რუმინეთიდან მოიწვია ანთიმოზ ივერიელის ნამოწაფარი, უნგრო-ვლახელი ოსტატი მიხაი იშტვანოვიჩი. პირველი წიგნი, რომელიც დაისტამბა იყო „სახარება“. 1709-1712 წლებში დაიბეჭდა 11 დასახელების წიგნი, რომელთა შორისაც განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს „სწავლულ კაცთა“ მიერ „ვეფხისტყაოსნის“ მეცნიერულად დადგენილი ტექსტი, ვახტანგ VI-ის რედაქციითა და კომენტარებით (1712). 1713 წლიდან 1720 წლის მიწურულამდე სტამბაში დაიბეჭდა მხოლოდ 5 წიგნი. ამ პერიოდში წიგნების გამოცემა შემცირდა ვახტანგ VI-ის ქირმანში გადასახლების გამო.
1721-1722 წლებიდან კვლავ დაიწყო სტამბაში წიგნების ბეჭდვა-გამოცემის აღორძინება: დაისტამბა ვახტანგ VI-ის მიერ თარგმნილი „ქმნულების ცოდნის წიგნი“ ანუ „აიათი“, ხოლო 1722 „ჟამნი“, რის შემდეგაც სტამბამ არსებობა შეწყვიტა. სულ სტამბაში დაიბეჭდა 19 დასახელების წიგნი, რომელთა ბეჭდვისა და გამოცემის ხარისხი ისეთივეა, როგორც ევროპის სტამბებში გამოცემული წიგნებისა. სტამბას ჰქონდა რამდენიმე ფორმის შრიფტი: ქართული ხუცური (ასომთავრული, ნუსხური), მხედრული, ბერძნული და ლათინური; ერთსა და იმავე დროს იყენებდნენ როგორც შავს, ისე წითელ საღებავს. წიგნებში ჩართულია სურათები (გრავიურით). ტექნიკური შესრულების ყოველი მხარე — კარგი ქაღალდი, ჩინებული აკინძვა და შეკაზმვა იმდროინდელი ხელოვნების შედევრია. სტამბაში მოღვაწეობდნენ ცნობილი ოსტატები: ნ. ორბელიანი, იგივე ნ. თბილელი (ს. ორბელიანის ძმა), გერმანე მღვდელმონაზონი, კვიპრიანე სამთავნელი და სხვანი.
სომალელები
მინი|სომალელი მამა[[კაცი, ტრადიციული თავსაბურავით (ტაქია).]] სომალელები — სომალში, ეთიოპიის სასაზღვრო რაიონებში, აგრეთვე კენიასა და სხვა ქვეყნებში მცხოვრები ხალხი. საერთო რაოდენობა დაახლოებით 15-17 მილიონი კაცი. ენა განეკუთვნება ქუშიტურ ენებს. რელიგია — სუნიტური მიმართულების ისლამი. სომალის ნახევარკუნძულის შიგა რაიონებში ინარჩუნებენ გვაროვნულ-ტომობრივი ყოფის ელემენტებს. სომალელების ძირითადი საქმიანობაა მესაქონლეობა (აქლემი და მსხვილფეხა რქოსანი საქონელი). ასევე მიწათმოქმედება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიოს ხალხები *
მამიტიპო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:გუნა-იალის დასახლებული პუნქტები
Polyrhachis creusa
Polyrhachis creusa — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ბიბლიოთეკა
მინი|[[ჰალიფაქსის ცენტრალური ბიბლიოთეკა.]] ბიბლიოთეკა ( — წიგნი; — საცავი) — კულტურულ-საგანმანათლებლო და დამხმარე სამეცნიერო დაწესებულება, ბეჭდვით ნაწარმოებთა საზოგადოებრივი სარგებლობის ორგანიზატორი. სისტემატურად კრებს ბეჭდვითს ნაწარმოებებს, იცავს მათ, უწევს პროპაგანდას და გასცემს მკითხველებზე, ატარებს აგრეთვე საინფორმაციო-ბიბლიოგრაფიულ მუშაობას.
ბიბლიოთეკების ისტორია საქართველოში
საქართველოში ბიბლიოთეკების ისტორია უკავშირდება მონასტრების საქმიანობას. ეკლესია-მონასტრების დაარსებისთანავე წიგნსაცავის შექმნაზე ზრუნავდნენ. ყველა ეკლესია-მონასტერს თავისი წიგნსაცავი ჰქონდა. ბიბლიოთეკებს ძირითადად შემოწირული წიგნები შეადგენდნენ. X საუკუნეში უკვე მოწესრიგებული ჩანს წიგნების დაცვის, სარგებლობისა და აღნუსხვა-აღწერის საქმე. წიგნით სარგებლობა მხოლოდ საცავში შეიძლებოდა. დიდ კულტურულ-სამწიგნობრო ცენტრებს, რომლებიც გრიგოლ ხანძთელის თაოსნობით VIII-IX საუკუნეებში ტაო-კლარჯეთში შეიქმნა, თავისი ბიბლიოთეკა ჰქონდა.
ლიტერატურა
*
გრიგოლ კონიაშვილი
გრიგოლ ალექსანდრეს ძე კონიაშვილი (დ. 1850, თბილისი, — გ. 1912 წლის შემდეგ, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1910). გენერალ ალექსანდრე კონიაშვილის მამა.
სამხედრო სამსახურში ირიცხებოდა 1869 წლიდან. მსახურობდა კავკასიის სამხედრო ოლქში, ყუბის 155-ე ქვეით პოლკში. მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომში. 1910 წელს დაითხოვეს ჯარიდან გენერალ-მაიორის წოდების მინიჭებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1850 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები
Paramount Pictures
მინი|250პქ|კომპანიის ლოგო მინი|250პქ|right Paramount Pictures Corporation (პარამაუნტ პიქჩერზ კორპორეიშენი) — ამერიკული კომპანია, რომელიც კინოფილმების წარმოებითა და გავრცელებით არის დაკავებული. კომპანია მდებარეობს ჰოლივუდში, კალიფორნია. დაარსდა 1912 წელს ადოლფ ზუკერის მიერ, როგორც Famous Players Film Company და უძველესი კინომწარმოებელი კომპანიიაა აშშ-ში. ამჟამად კომპანიას ფლობს კონგლომერაცია ViacomCBS.
კატეგორია:კინომწარმოებელი კომპანიები კატეგორია:აშშ-ის კომპანიები
ვახტანგ VI-ის სამართლის წიგნთა კრებული
ვახტანგ VI-ის სამართლის წიგნთა კრებული — ვახტანგ ბატონიშვილის ბრძანებით შექმნილი საკოდიფიკაციო კომისიის მიერ 1705-1708 წლებში შედგენილი კანონთა კრებული; შეიცავს შესავალსა და შვიდ საკანონმდებლო ძეგლს:
მოსეს სამართლის ქართული ვერსია წარმოადგენს გამონაკრებს „მეორე სჯულიდან“ (5, 13-27) და შეიცავს 52 მუხლს. კანონთა ტექსტი აღებულია არა თანამიმდევრობით, არამედ გამოკრებითა და შემოკლებით.
კრებულის მეორე ნაწილი „სამართალი ბერძული“, რომელშიც გადმოცემულია მათე ბლასტარის ალფაბეტური სინტაგმისა და კონსტანტინე არმენოპულოსის „ექვსწიგნეულის“ შემოკლებული სამართლის დებულებები და ნორმები, აგრეთვე სხვა წყაროებიდან გამონაკრები.
კრებულის მესამე ნაწილს შეადგენს „სამართალი სომხური“, რომელიც 2 ნაწილისაგან შედგება: სირიულ-რომაული სამართლის ქართული ვერსია (მმ. 1-150) და მხითარ გოშის სამართლის წიგნის ქართული ვერსია. მხითარ გოშის სამართლის წიგნის (მმ. 151-431) სომხური ტექსტის ბევრი მუხლი ქართულში შემოკლებულია და გაერთიანებულია ან, პირიქით, დედნის ერთი მუხლი დაყოფილია რამდენიმე მუხლად, ქართულად თარგმნილი არ არის სამართლის წიგნის შესავლის I - VII და IX - XI თავები, აგრეთვე მთელი რიგი მუხლები. ამავე დროს ქართულ ვერსიაში არის ისეთი მუხლები და ჩანართები, რომლებიც სომხურ დედანში არ მოიპოვება. მხითარ გოშის სამართლის წიგნი შედგენილია XII-XIII საუკუნეების მიჯნაზე.
კრებულის მეოთხე ნაწილია კათალიკოსთა სამართალი, რომელიც კ. კეკელიძის აზრით, შედგენილია 1543-1549 წლებში. საკანონმდებლო კრებაში მონაწილეობდნენ ქართლის კათოლიკოსი მალაქია, აფხაზეთის კათოლიკოსი ევდემონ და „ყოველნი ებისკოპოზნი აფხაზეთისანი“. კათოლიკოსთა სამართალი დასავლეთ საქართველოს საეკლესიო სჯულმდებლობას წარმოადგენს, მაგრამ იგი აღმოსავლეთ საქართველოშიც მოქმედებდა.
კრებულის უკანასკნელ, მეშვიდე ნაწილს შეადგენს „სამართალი ბატონისშვილის ვახტანგისა“, რომელიც შედგენილია 1705-1708 წლებში და შეიცავს შესავალსა და 270 მუხლს. ვახტანგის სამართლის წიგნის ძირითადი წყაროა ქართული ჩვეულებითი სამართალი. კანონთა შედგენისას გათვალისწინებულია კრებულში შესული უცხოური სამართლის წიგნებიც.
ვახტანგ VI-ის სამართლის წიგნთა კრებულის უძველეს ნუსხად ითვლება ხელნაწერთა ინსტიტუტის S - 3683 ხელნაწერი, რომელიც თვით ვახტანგის მიერ არის რედაქტირებული. 1711 წლამდე უნდა იყოს გადაწერილი აგრეთვე კრებულის Q - 575 ნუსხაც. სხვა ნუსხები გვიანდელია. კრებული თარგმნილია რუსულ და ევროპულ ენებზე. კრებული ორჯერ გამოიცა რუსულად (Сборник законов грузинского царя Вахтанга VI, 1828 და 1887). 1914 ოლივერ უორდროპმა ინგლისურად თარგმნა გიორგი ბრწყინვალის ძეგლის დადება, ხოლო 1934-1939 წლებში სტრასბურგის უნივერსიტეტის პროფესორმა ჟ. კარსტმა ფრანგულ ენაზე 5 წიგნად გამოაქვეყნა გიორგი ბრწყინვალის, ბექა-აღბუღასა და ვახტანგის სამართლის წიგნები, რომელთაც ვრცელი მუხლობრივი კომენტარი დაურთო.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ქართული სამართალი
გამოღმა ბოსლევი
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 397 ადამიანი.
ღირსშესანიშნაობები
სოფელში შემორჩენილია VII საუკუნის სამეთვალყურეო კოშკის ნანგრევები და XII საუკუნის ციხე. სოფელში დგას XVII საუკუნის მეორე ნახევრის ეკლესია, რომელიც წმინდა გიორგის სახელობისაა. ეკლესია გუმბათიანია.
ლოკე იუპანკი
thumb|right|200px|ლოკე იუპანკი
ლოკე იუპანკი (Lloq'e Yupanki ან Lluqi Yupanki) — საპა ინკა (დაახლ. 1260), ინკების სახელმწიფოს მესამე მმართველი, სინჩი როკას შვილი და მაიტა კაპაკის მამა. მიეკუთვნება ურინის დინასტიას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინკები კატეგორია:ინკების მმართველები
ნუნცია
ნუნცია (ნუნციუსი) (იტალ. Nunzio, ლათ. Nuntius - წარგზავნილი), რომის პაპის დიპლომატიური წარმომადგენელი იმ სახელმწიფოში, რომლებთანაც ვატიკანს დამყარებული აქვს დიპლომატიური ურთიერთობები. თანახმად ვენის კონვენციისა დიპლომატიური ურთიერთობების შესახებ (1961) ნუნცია, ისევე როგორც ელჩი, მიეკუთვნება საოქმო ურთიერთობებში ყველაზე მაღალი დონის დიპლომატიური წარმომადგენლობის მეთაურის კატეგორიას. უმრავლეს კათოლიკურ ქვეყნებში ნუნციუსი წარმოადგენს დიპლომატიური კორპუსის დუაინეს რწმუნების სიგელის გადაცემის თარიღის მიუხედავად.
კატეგორია:ქრისტიანობა კატეგორია:დიპლომატია
Polyrhachis croceiventris
Polyrhachis croceiventris — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
მარჯნის რიფი
thumb|right|230px|[[დიდი ბარიერული რიფის მარჯანი]] მარჯნის რიფი (ინგლ. coral reef) — წყალქვეშა ან ნაწილობრივ წყალქვეშა კირქვული გეოლოგიური სტრუქტურა. წარმოადგენს მარჯნის პოლიპებისა და წყალმცენარეების კოლონიურ გაერთიანებას, რომელსაც ზღვის წყლიდან კირქვის გამოყოფის უნარი აქვს. იქმნებიან ტროპიკულ ზღვების წყალმარჩხ ადგილებში. მსოფლიოში მარჯნის რიფების საერთო ფართობი 600 ათ. კმ²-ს აღემატება.
მარჯნის პოლიპები
მარჯნის პოლიპები ოკეანის დონის ზევით კუნძულებივით გამოჩნდება ხოლმე მიქცევის დროს.
მარჯნის პოლიპები დიდ გროვებად ცხოვრობენ 50 მ-მდე სიღრმეზე. ისინი ემაგრებიან ზღვის მყარ ფსკერს და იზრდებიან ზევითკენ, ვრცელდებიან სიგანეში, ქმნიან წაგრძელებულ რიფებს, პატარა დაბალ რგოლისებრი ფორმის კუნძულებს — ატოლებს. მარჯნის პოლიპებს ოკეანის წყალში ცხოვრება შეუძლიათ არა ნაკლებ + 20 ტემპერატურის დროს, ამიტომ მარჯნის კუნძულები გვხვდება მხოლოდ ცხელი სარტყლის ზღვებში, ჩ. გ. 30 და ს. გ. 30 შორის. thumb|270px|მარჯნის რიფები ([[მიკრონეზია)]] მარჯნის ნაგებობანი დამაჯერებლად ადასტურებენ, რომ ოკეანის ფსკერის ზოგიერთი ნაწილი ზევით იწევს, ზოგი კი იძირება.
მარჯნის რიფების ერთ-ერთი გადაუჭრელი პრობლემაა მათი ფერის ცვლა. დაზიანებულ რიფებს ცვლიან სიმბიოზური წყალმცენარეები, რომლებიც ღია ფერით ღებავენ ამ უკანასკნელს. შედეგად კოლონიებში იქმნება ღია მოთეთრო მონაკვეთები. თუმცა ეს მონაკვეთები წყალმცენარეებს მთლიანად არ არიან მოკვეთილები. ზოგიერთ შემთხვევაში შესაძლებელია სიმბიოზური წყალმცენარეების ნაწილობრივი აღდგენა ან მათი ახალი სახეობების გაჩენა.
მარჯნის რიფები ქმნიან მსოფლიო ოკეანის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ეკოსისტემას. მათი მთავარი განსაკუთრებულობა მდგომარეობს უჩვეულოდ მაღალ პროდუქტიულობაში. მარჯნის პოლიპები ზღვებისა და ოკეანეების თბილ წყლებში ცხოვრობენ. დაკვირტვით გამრავლებისას კვირტები დედის სხეულზე რჩებიან და კოლონიას წარმოქმნიან. კოლონია ცხოვრობს როგორც ერთი ორგანიზმი: მას საერთო ნაწლავის ღრუ აქვს და თითოეული წევრის მიერ მოპოვებული საკვები თანაბრად ნაწილდება მთელ კოლონიაში. მარჯნის პოლიპების არაუჯრედოვანი შრე კიროვანი ნივთიერებებითაა წარმოქმნილი. კოლონიის ზრდის დროს ძველი თაობები იხოცებიან. რჩება ჩონჩხი, რომელიც წყალქვეშა ჯებირებს წარმოქმნის, რაც ხშირად გემების დაღუპვის მიზეზი ხდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოკეანოლოგია კატეგორია:ეკოსისტემა
ქაზიმ ქოიუნჯუ
ქაზიმ ქოიუნჯუ (თურქ. Kâzım Koyuncu, დ. 7 ნოემბერი, 1971 — გ. 25 ივნისი, 2005) — ლაზი პოლიტოლოგი და მუსიკოსი, რომლის მოღვაწეობამაც დიდი როლი ითამაშა თურქეთში მცხოვრები ლაზების კულტურული ღირებულებების აღდგენა და შენარჩუნებაზე.
ბავშვობა
დაიბადა 1971 წელს 7 ნოემბერს ხოფის ილჩეში, სოფელ პანჭოლში (ამჟამინდელი იეშილ ქოი ანუ მწვანე სოფელი). ბავშვობიდან გამოირჩეოდა მუსიკის სიყვარულით, 13 წლის გიტარაზე უკრავდა. სწავლობდა თურქეთის ნაციონალური მუსიკის ცენტრში „იაშარა ტურნანა“. ჩააბარა სტამბოლის უნივერსიტეტში პოლიტოლოგიის ფაკულტეტზე. საინტერესო და გამორჩეული სტუდენტი იყო, მაგრამ მისი აზრები თანატოლებისას არ ემთხვეოდა. 20 წლის ქაზიმი სწავლას წყვეტს და თავს მუსიკას უძღვნის. მას მეგობრები დინას ეძახდნენ, ეს სახელი ახალგაზრდა მომღერალსაც ძალიან უყვარდა.
შემოქმედება
1992 წელს ალი ელვერთან ერთად ქმნის როკ-ჯგუფს „დიმეინ“. მოგვიანებით დიდი ყურადღებას უთმობს ლაზური მუსიკის პოპულარიზაციას, თუმცა აქაც ვერ ღალატობს როკს და მსმენელს ლაზური მუსიკის და როკის სინთეზს სთავაზობს. 1993 წელს მამედ ალი ბარიშ ბეშლისთან ერთად აყალიბებს ჯგუფს „ზუღაში ბერეფი“ (ზღვის შვილები). ეს იყო მსოფლიოში პირველი ლაზური როკ-ანსამბლი. ჯგუფმა ლაზურად იმღერა, მაშინ როცა სხვა ენაზე სიმღერა ძალიან რთული იყო. ქაზიმ ქონიუჯუს ყოველთვის ეამაყებოდა მისი ეთნიკური წარმოშობა და მისი დამალვის აუცილებლობასაც ვერ ხედავდა. 1995 წელს ზღვის შვილებმა პირველი ალბომი გამოუშვა, რომელსაც საკმაოდ უცნაური სახელი „ვა მიშქუნან“ (არ ვიცით) დაარქვა, ალბომში 8 ლაზური სიმღერა შევიდა. ალბომი დიდი პოპულარობით სარგებლობდა თურქეთში და განსაკუთრებით თინეიჯერებში. ჯგუფი გაჩერებას არ აპირებდა 1998 წელს გამოვიდა ალბომი სახელწოდებით „იგზას“ (გზაში), იგი წლის ერთ-ერთ საუკეთესო ნამუშევრად აღიარეს. 2000 წელს ჯგუფი დაიშალა, მის ისტორიაში 130 კონცერტი და ორი ალბომი დარჩა.
სოლო კარიერა
ჯგუფის დაშლის შემდეგ ქაზიმი მარტო აგრძელებს მოღვაწეობას, ხშირად ესწრება ლაზური კულტურული ორგანიზაციების შეკრებებს, მაგრამ აქტიურობა არ ახასიათებს, უფრო კარგი მსმენელია ვიდრე ლიდერი. მომღერალი ქმნის პროექტს სამი სინგლით „სოლკინ სოიუტ“. 2002 წელს პირველი სოლო ალბომი „ვია“ (ზღვის ტალღებზე მონავარდე) გამოდის, ხოლო 2004 წელს მეორე ალბომი „ჰაიდე“. ქაზიმის მოსასმენად თაყვანისმცემლები სხვადასხვა სოფლებიდან ჩამოდიან. იგი სცენაზე თავისუფლად გრძნობს თავს და ამის შემჩნევა არც მსმენელს უჭირს. მომღერალი ფუატ საკასთან, ვოლკან კანაკომთან და ბაიარ შაჰინთან ერთად მონაწილოებას იღებს სატელევიზიო პროექტში „შავი ზღვის მუსიკა“.
საქართველო
2003 წლის აგვისტოში ქაზიმ ქოიონჯუ საქართველოში ჩამოდის. საქართველოში მომღერალს განსაკუთრებულ შეხვედრას უწყობენ, რაც წარუშლელ შთაბეჭდილებას ტოვებს მომღერლის გულში. ის ხშირად იხსენებს საქართველოში მოგზაურობას და გამართულ კონცერტებს მეგობრებთან და ოჯახის წევრებთან, მისი ემოციები და მიღებული სიამოვნება ყველასთვის ნათელი ხდება. იგი ქართველ ხალხს ძმებს უწოდებს და გაკვირვებულია სტუმართმოყვარეობით და ქართველების მუსიკალურობით.
უკანასკნელი წლები
მას ხშირად უწოდებდნენ მომღერალ „ბულბულს“. მის მიერ ნამღერი „სელემინა“, რომელიც თურქეთში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა კოლხური კულტურის გამოძახილია. 2005 წელს ქაზიმს ექიმები ფილტვის კიბოს დიაგნოზს უსვამენ. 33 წლის ქაზიმი ავადმყოფობას არ ნებდებოდა, თმაგაცვენილი მიდიოდა კონცერტებზე და მსმენელს არ ღალატობდა, ავადმყოფობის პერიოდში დაწერა ჰიმნი საფეხბურთო კლუბ ტრაბზონსფორისთვის. 2005 წლის 25 ივნისს მომღერალი გარდაიცვალა. მისი ცხედარი ტრაპიზონში გადაასვენეს, სადაც 60 ათასი ადამიანი დახვდა. ქაზიმ ქოიუნჯუ მშობლიურ სოფელ პანჭოლაში ერთ-ერთი მთის კალთაზე დაკრძალეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქი როკ-მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული  7 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1972 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2005 კატეგორია:ლაზი მუსიკოსები
რკინიგზის არის თრეშ მეტალი
რკინიგზის არის თრეშ მეტალი (ან უბრალოდ რკინიგზის არის თრეში) — თრეშ მეტალის რეგიონული განშტოება, რომელიც გამოიყენება 1980-იან წლებში დაარებული იმ ჯგუფების მიმართ, რომლებიც დაარსდნენ და საერთაშორისო აღიარება მოიპოვეს სან-ფრანცისკოს რკინიგზის არის მიდამოებში,კალიფორნიაში. სამხრეთ ფლორიდასთან ერთად ეს სცენა ხშირად მოიხსენიება, როგორც მთლიანად თრეშ მეტალისა და დეზ მეტალის დასაბამი. ამ განშტოების წარმომადგენლები არიან ისეთი ჯგუფები, როგორებიცაა:
სქოლიო
კატეგორია:მძიმე მეტალის ჟანრები კატეგორია:თრეშ მეტალი
ეკლესიების კომპლექსი ადგილ „ბეჯნაზარში“
რესურსები ინტერნეტში
1. https://memkvidreoba.gov.ge/objects/immovable/immovableObject?id=39427
არგენტინა 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
არგენტინამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთექვსმეტედ იასპარეზა 1984 წელს, აშშ-ის ქალაქ ლოს-ანჯელესში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:არგენტინა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ზემო კოდისწყაროს სასახლე
მინი|კოშკი ზემო კოდისწყაროს სასახლე — არქიტექტურული კომპლექსი, მდებარეობს საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მისგან დასავლეთით 17 კმ-ში მდებარე სოფელ ზემო კოდისწყაროს ჩრდილოეთით, სასაფლაოსთან. თარიღდება XVI საუკუნით. კომპლექსის შემადგენლობაში შედის სასახლე, კოშკი, ეკლესია და რამდენიმე ნაგებობა.
ისტორია
სასახლის კომპლექსს 2006 წელს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სასახლე
მინი|სასახლის ნანგრევები სასახლე გეგმით სწორკუთხაა (30 X 17 მ). ნაგებია ძირითადად აგურით. წყობაში გამოყენებულია რიყის ქვაც, რომლის რიგები აქა-იქ ენაცვლება აგურისას. კამარები და საბჯენი თაღები მთლიანად აგურით ყოფილა ნაწყობი. შემორჩენილია მხოლოდ პირველი სართულის კედლების ნაწილები. სადგომები ორ მწკრივადაა განლაგებული. წინა მწკრივში ოთხი ოთახია, უკანაში — სამი. წინა მწკრივის ოთახები ბევრად უფრო ღრმაა. ოთხივეს გრძივი ღერძი მართობულია შენობის გრძივი ღერძისა. უკანა მწკრივის ოთახებიდან შუა ძლიერ დაგრძელებულია შენობის გრძივი ღერძის გასწვრივ, განაპირა ოთახები კი, თითქმის კვადრატულია. ყველა ოთახში ბუხარი და შეისრულთაღიანი ორსართულიანი ნიშებია. შემორჩენილია შეისრული საბჯენი თაღების ნაწილები. საბჯენი თაღები ორივე მწკრივის გრძელ დარბაზებში ერთმანეთისაგან არათანაბარი მანძილითაა დაშორებული, რომელთაგანაც განაპირებს, განივი კედლებიდან გადმოყვანილი ორ-ორი პერპენდიკულარი საბჯენი თაღი ერყწმის. კედლების ზედაპირის დამუშავება-მორთულობის არავითარი კვალი აღარ ჩანს. შენობის უკანა მწკრივის შუა ოთახის ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნახევარზე და აღმოსავლეთ კედელზე, კამარებს ზემოთ, შემორჩენილია რიყის ქვის სრულიად დაუმუშავებელი კედელი (სიმ. 1,7 მ). იგი ალბათ სხვენს ეკუთვნოდა.
კოშკი
მინი|კოშკის შესასვლელი მინი|ქვის კიბე კოშკის შიდა კედელზე კოშკი (8 X 7,6 მ) სასახლის აღმოსავლეთითაა 20-25 მეტრზე, ნაგებია რიყის ქვით. შესასვლელი პირველ სართულზეა ჩრდილოეთიდან. ამ მეოთხე სართულზე თითო სარკმელია, ხოლო მესამეზე — ორი. ყოველ სართულზე თითო თაღოვანი ბუხარი და ოთხი-ექვსი სათოფურია, რომლებსაც გადახურვა და ძირი ჰორიზონტალური აქვს. სართულშუა გადახურვა ხის ყოფილა, ორმაგი. კოჭების საყრდენ ბუდეებში შემორჩენილია მათი დანახშირებული ნაწილების ბოლოები. პირველი, მეორე და მესამე სართულები ერთმანეთს უკავშირდებოდა კედლებს აყოლებული ქვის კიბით, ხოლო მეოთხე სართულს — ხის მიდგმული კიბით. კოშკი შიგნით და გარედან შელესილია. გადახურული ყოფილა ორფერდა სახურავით. არქეოლოგიური დაზვერვების დროს აიკრიფა შორენკეცებისა და კრამიტის ნამტვრევები.
ეკლესია
ეკლესია, დგას სასახლის აღმოსავლეთით, 100 მეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5.3 X7.6 მ), ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვის ირეგულარული წყობით. კედლები შიგნით და გარედან მობათქაშებული ყოფილა. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია კამარა, კონქის მნიშვნელოვანი ნაწილი და განივი კედლების ზედა ნაწილები. თითქმის მთლიანადაა დანგრეული გრძივი კედლები. შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან ჰქონია. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე და დასავლეთ კედელში თითო სწორკუთხა სარკმელია. აფსიდში, სარკმლის ორივე მხარეს, თითო პატარა სწორკუთხა ნიშია.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ქასრ-ამრა
ქასრ-ამრა (قصر عمرة) — უდაბნოში მდებარე ციხესიმაგრე თანამედროვე იორდანიის აღმოსავლეთ ნაწილში. აშენდა VIII საუკუნეში (სავარაუდოდ 711–715 წ.წ.) ომაიანების ხალიფა უალიდ I-ის მიერ, რომელიც იმ დროისთვის რეგიონში ყველაზე დაწინაურებულ ძალას წარმოადგენდა. ქასრ-ამრა ადრეული ისლამური კულტურისა და არქიტექტურის ყველაზე მნიშვნელოვან მაგალითად მიიჩნევა.
შენობა დიდი ციხესიმაგრის კომპლექსის ნარჩენებს წარმოადგენს, ძირითადად მისი საძირკვლის. როგორც ჩანს, ის სამხედრო მიზნებს არ ემსახურებოდა. აღსანიშნავია, რომ შენობაში, შემორჩენილია ფრესკები – ნადირობის სცენა, შიშველი ქალი და სააბაზანო ოთახის თავზე ზოდიაქოს ნიშნები. სწორედ ამ ფრესკების გამო, 1985 წელს იუნესკომ ძეგლი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შიეტანა.
ნანგრევები იორდანიის აღმოსავლეთ–დასავლეთის დამაკავშირებელ მაგისტრალზე მდებარეობს, ამანის სიახლოვეს და წარმოადგენს პოპულარულ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იორდანიაში
ავთანდილ ჩხიკვიშვილი
ავთანდილ ჩხიკვიშვილი (დ. 25 ივლისი, 1949 — ) ქართველი მწერალი, პუბლიცისტი.
ეკუთვნის მოთხრობების კრებული „დრო“ (1978); “გაზეთის მეოთხე გვერდზე” (1981) პიესები: „მოსაწყენი დღეების ქრონიკა“ (1976), „გზა“ (1979); მხატვრული და დოკუმენტური ფილმების სცენარები: ექვსი თოვლიანი დღე (1986), ქართული მეღვინეობის პოპულარიზაციისთვის შექმნილი ეთნოგრაფიული ფილმი - საწნახელი(1984). 2000 წელს ავთანდილ ჩხიკვიშვილი დაჯილდოვებულ იქნა ღირსების ორდენით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ა
სომალი ენა
მინი|ვარდისფერით აღნიშნულია სომალის გავრცელების არეალი სომალი ენა (სომალი: Af Soomaali) — სემიტურ-ქამიტურ ენათა ოჯახის ქუშიტურ ჯგუფში შემავალი ენა. გავრცელებულია სომალის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, ეთიოპიის აღმოსავლეთსა და კენიის ჩრდილო-აღმოსავლეთში. სომალი ენაზე ლაპარაკობს დაახლოებით 10-16 მლნ კაცი. ძირითადი დიალექტებია ისააკი, ისა, დაროდი, ჰავია და დიგილი. დამწერლობა ეფუძნება ლათინურ ანბანს (1973 წლიდან).
ლიტერატურა
კატეგორია:სომალი ენა
იტალიის გეოგრაფია
მინი|იტალია, ხედი [[კოსმოსიდან]] იტალია — ქვეყანა სამხრეთ ევროპაში ხმელთაშუა ზღვის ცენტრალურ ნაწილში, აპენინის ნახევარკუნძულსა და მიმდებარე კუნძულებზე. ქვეყნის საერთო ფართობია 301 230 კმ². იტალიის ტერიტორიის შემადგენლობაშია ალპების სამხრეთული ფერდობები, პადანის ვაკე, აპენინის ნახევარკუნძული ასევე სიცილია, სარდინია და მრავალი პატარა კუნძული.
საზღვრები და სანაპირო ზოლი
მინი|იტალიის [[ტოპოგრაფია|ტოპოგრაფიული რუკა]] იტალიის სახმელეთო საზღვრის საერთო სიგრძეა — 1899,2 კმ. საზღვრის დიდი ნაწილი გადის ალპების სხვადასხვა ნაწილში. იტალიას ექვსი სახმელეთო მეზობელი ჰყავს, ესენია:
აქედან ვატიკანი და სან-მარინო მდებარეობს იტალიის ტერიტორიაზე და წარმოადგენს სუვერენულ სახელმწიფო-ანკლავს.
მას ასევე აქვს საზღვაო საზღვრები ბალკანეთის ქვეყნებთან, ესენია: იტალიის სანაპირო ზოლის სიგრძეა — 7 600 კმ. მას გარს აკრავს: ხმელთაშუა, ადრიატიკის, ტირენის, ლიგურიის და იონიის ზღვები.
მინერალური რესურსები
საწვავის სასარგებლო წიაღისეული წარმოდგენილია ბუნებრივი აირის და ნავთობის სახით, რომლის მარაგები მდებარეობს პადანის ვაკეზე და აპენინის მთისწინეთში, ასევე კუნძულ სიცილიაზე (პროვინცია რაგუზა). იტალიის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში სარდინიაში და ალპებში (აოსტას ველი) მოიპოვება ქვანახშირი. ცენტრალური აპენინებში მოიპოვება მურა ნახშირი
მადნის ძირითადი მარაგები შემოიფარგლება უძველესი მეტამორფიზმულ კომპლექსებში: სარდინიაში არსებობს ტყვიის, თუთიის და რკინის საბადოები. რკინა ასევე მოიპოვება ელბაზე და ტოსკანის რკინის საბადოებში. იტალიას გააჩნია ვერცხლისწყლის დიდი მარაგი, კუნძულ სიცილიაზე არსებობს გოგირდის დიდი საბადოები. აბრუცის, აპულიის და გარგანოს ნახევარკუნძულზე კარსტული ღრმულები შეიცავს ბოქსიტებს, კალაბრიაში და სიცილიაში მიოცენური ნალექები შეიცავს ქვის მარილს. აპენინის ჩრდილოეთ ნაწილში (ტოსკანა) არსებობს მსოფლიოში სახელგანთქმული კარარის მარმარილოს საბადოები, რომელიც გამოიყენება შენობების მოსაპირკეთებლად და ქანდაკებების შესაქმნელად. სხვა რესურსებს შორის აღსანიშნავია: კალიუმის კარბონატი, ბარიტი, აზბესტი, პემზა და პირიტი.
რელიეფი
მინი|[[მონ-ბლანის ხედი ვალე-დ-აოსტადან]] იტალია მთიანი ქვეყანაა. ჩრდილოეთით ვრცელდება ალპები, ნახევარკუნძულოვან იტალიას იკავებს აპენინის მთები. მათ შორის კი პადანის ვაკეა. მთიანია სარდინიაც და სიცილიაც.
მთები
იტალიის დაახლოებით 1/3 ტერიტორია უჭირავს მთებს. ქვეყნის სამხრეთში მდებარეობს ალპების სამხრეთული ფერდობები, რომლის უმაღლესი წერტილია მთა მონბლანი (4808 მ). დასავლეთ ალპებში იტალიის ტერიტორიაზე გამოიყოფა ლიგურიის ალპები და ზღვისპირა ალპები, შემდეგ ჩრდილო აღმოსავლეთით გადაჭიმულია კოტის, გრაის, პენინის და ლეპონტინის ალპები. მთის სისტემის ამ ნაწილში ციცაბო ფერდობები გაყოფილია ვიწრო და ღრმა ხეობებით. ცენტრალურ ალპებში მდებარეობს მთა ორტლერი (3899 მ) ასევე მყინვარები, ძირითადად ბერნინის, ადემელოს და ორტლესის მთის მასივებში. ამ ნაწილში გამოიყოფა ბერგამოს, დოლომიტის, იულიუსის ალპები.
ვაკეები
ალპებიდან სამხრეთში არის პადანის ვაკე, რომლის გავლით მიედინება მდინარე პო. ვაკე დახრილია ჩრდილოეთით ადრიატიკის ზღვისკენ. ალპების და აპენინის ძირში ვაკის სიმაღლე ზღვის დონიდან 200—500 მეტრია, მდინარის პოს გასწვრივ არის დაჭაობებული ვაკე, რომელიც ზღვის დონიდან 50—100 მეტრზეა.
კლიმატი
thumb|200px|[[მყინვარი მიაჟი]] იტალია მდებარეობს ხმელთაშუაზღვიურ სუბტროპიკულ ზონაში, ამასთან ზღვის გავლენას აძლიერებს ალპები, რომელიც არის ბარიერი ჩრდილოეთის და დასავლეთის ქარებისათვის.
ალპურ (ყველაზე ჩრდილოეთ) ზონაში კლიმატი კონტინენტალური ხასიათისაა. ალპების ძირში ივლისის საშუალო ტემპერატურაა 20—22 °С. დასავლეთ ნაწილში საშუალო წლიური ტემპერატურა 7,4 ° C, და ნალექის საშუალო წლიური რაოდენობა - 660 მმ. აღმოსავლეთი ნაწილი ნაკლებად თბილია და მაღალი ტენიანობით გამოირჩევა, საშუალო ტემპერატურაა 6.6 ° C და ნალექის საშუალო წლიური რაოდენობა 1055 მმ. აოსტას ხეობა (დასავლეთი ზონა) მუდმივად თოვლითაა დაფარული. თოვლის საფარი იწყება 3110 მ-დან, ხოლო იულიუსის ალპებში 2545 მ-დან. შემოდგომაზე და ზამთარში, ცხელი მშრალი ფიონი, რომელიც უბერავს შვეიცარიიდან ან ავსტრიიდან, ზოგჯერ იწვევს ტემპერატურის მკვეთრ ზრდას ზოგიერთ ხეობებში (აოსტა, სუზა). ალპების აღმოსავლეთ ნაწილში შემოჭრილი მშრალი და ცივი ქარი ბორა ზოგჯერ აღწევს 200 კმ / სთ. ზაფხულში ნალექი წვიმის სახით მოდის მაღალ რაიონებში, ხოლო შემოდგომაზე და გაზაფხულზე გადაადგილდება კლიმატური ზონის კიდეებში. თოვლი მოდის მხოლოდ ზამთარში, ნალექების რაოდენობის (3, 10 მ) დამოკიდებულია წელიწადზე ან სანაპიროსთან სიახლოვეზე. მთისწინეთში უფრო დიდი თოვლი მოდის ვიდრე მაღალმთიან რაიონებში. მაღალმთიან რეგიონებში, ხშირია ყინვები -15-20 ° C-მდე. რეგიონში მდებარე ტბები არბილებენ ადგილობრივ კლიმატს, იანვარში საშუალო ტემპერატურა მილანში 1 ° C უტოლდება, ხოლო სალოში, ტბა გარდაზე - 4 ° C. იტალიის ალპებში მდებარეობს რამდენიმე ასეული მყინვარი, როგორიცაა მიაჟი (მონბლანი მასივში) და კალდერონე.
პადანის ვაკეზე კლიმატი გარდამავალია სუბტროპიკულიდან ზომიერში —  ცხელი ზაფხულითა და მკაცრი ზამთარით, რომელიც რბილდება აღმოსავლეთ სანაპიროსკენ მოძრაობის დროს. ტურინში, საშუალო ტემპერატურა ზამთარში არის - 0,3 ° C, ზაფხულში - 23 ° C. წვიმს, ძირითადად სეზონებს შორის და ნალექები მატულობს ზღვის დონიდან სიმაღლის ზრდასთან ერთად. მცირე რაოდენობის თოვლი ეცემა მაღალი ვაკეებზე. საშუალო წლიური ტემპერატურა ვენეციაში არის 13,6 ° C, ანკონაში - 16 ° C, ხოლო ბარიში - 17 ° C. ნალექები მცირე რაოდენობით მოდის - 750 მმ ვენეციაში, 650 მმ ანკონაში და 600 მმ ბარიში.
აპენინებში ზამთრის სიმკაცრე განპირობებულია სიმაღლით, ნალექები თოვლისა და წვიმის სახით ზომიერია (ზოგიერთი ადგილების გარდა). ციკლონი შუა ზამთარში იწვევს ამინდის ხშირ ცვლილებებს. ურბინოში საშუალო წლიური ტემპერატურა არის — 12,1 ° C და ნალექების რაოდენობა 890 მმ, ხოლო პოტენცეში 12,5 ° C და 1000 მმ. აპენინის აღმოსავლეთ ფერდობებზე და ნახევარკუნძულის შიდა რაიონებში მოდის 600-800 მმ ნალექი წელიწადში, სიცილიის და სარდინიის შიდა რაიონებში - 500 მმ-ზე ნაკლები.
ტირენიის ზღვის სანაპიროს გასწვრივ ლიგურიის რივიერაში ტემპერატურაზე და ნალექებზე გავლენას ახდენს ზღვა. სან-რემოში ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობაა 680 მმ, სპეციაში უფრო მეტი ნალექი მოდის, ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობაა - 1150 მმ. ადრიატიკის სანაპირო ძირითადად უფრო ცივი და მშრალია ვიდერე ტირენიის ზღვის სანაპირო.
მაღალმთიანი კალაბრია და სიცილია გარშემორტყმულია ხმელთაშუა ზღვით და ამიტომ ტემპერატურა აქ უფრო მაღალია,ვიდრე ჩრდილოეთ ნაევრაკუნძულის მთებში. შიდა რაიონებში ზამთარში იშვიათად წვიმს, ნალექები უფრო მეტად სიცილიის დასავლეთ და ჩრდილოეთ ნაწილში მოდის. რეჯო-დი-კალაბრიაში საშუალო წლიური ტემპერატურა და ნალექები შეადგენს 18,2 ° C და 595 მმ, პალერმოში - 18 ° C და 970 მმ. ჩრდილოეთ აფრიკის მხრიდან ხშირად უბერავს ცხელი და ძალიან ტენიანი ქარი სიროკო, რომელიც ჰაერს ათბობს 40-45 ° C-მდე.
წყლის რესურსები იტალიაში
thumb|220px|left|მდინარე [[პო (მდინარე)|პო ტურინში]] 2005 წლის მონაცემებით იტალია ფლობს 175 კმ³ განახლებად წყლის რესურსებს, საიდანაც წელიწადში გამოიყენება 41,98 კმ³ (18 % კომუნალურ სექტორში, 37 % მრეწველობის სექტორში და 45 % სოფლის მეურნეობის სექტორში)
მდინარეები
იონიის ზღვაში ჩაედინება მდინარეები: ბრადანო, აგრი, კრატი, ბაზენტო, სინი.
ტბები
thumb|220px|[[ლომბარდია|ლომბარდიის მყინვარული წარმოშობის ტბები: ლაგო-მაჯორე, ლუგანო, კომო და იზეო ]]
გაღმა ბოსლევი
გაღმა ბოსლევი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში (ბოსლევის თემი). მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე, მდინარე ყვირილის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 500 მეტრი, ზესტაფონიდან 18 კილომეტრი.
იტალიის გეოგრაფია
ტბები
მთლიანად იტალიის ტერიტორიაზე მდებარეობს დაახლოებით 1500 ტბა, საიდანაც უმრავლესობა — პატარა მთის ტბებია, რომელიც ჩამოყალიბდა ბოლო 25 ათასი წლის განმავლობაში მყინვარების გავლენის ქვეშ. ტბების უმრავლესობა მდებარეობს ლომბარდიის ალპების მთისწინეთში: გარდა (ყველაზე დიდი ტბა იტალიაში), ლაგო-მაჯორე, კომო, იზეო და ლუგანო. ამ ტბებზე არის ნახევრად ხმელთაშუაზღვიური კლიმატი და გარშემორტყმულია ზეთისხილის და ციტრუსის ხეებით.
გაღმა ბოსლევი
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 271 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფლები
იტალიის გეოგრაფია
ტბები
აპენინის ნახევარკუნძულზე ფართობით მნიშვნელოვანი ტბები მდებარეობს ჩამქრალი ვულკანების კრატერებში: ბოლსენა, ალბანეთის ტბა, ბრაჩანო და ნემი.
იტალიის ტერიტორიაზე არსებული სხვა მნიშვნელოვანი ტბებია: ტრაზიმენო (ყველაზე დიდი ტბა აპენინის ნახევარკუნძულზე), ომოდეო (კუნძულ სარდინიაზე).
ფლორა
იტალიის ალპური ნაწილი შეიძლება დაიყოს სამ ზონად. 800 მ-მდე მთის ფართოფოთლოვანი ტყეა (კორპის მუხა, ევროპული ზეთისხილი, პირამიდული კვიპაროზი, წყავი, წაბლი, იფანი, ნეკერჩხალი). 1800 მ-მდე მთებში ტყის ყავისფერ ნიადაგზე გავრცელებულია წიფლის ტყეები, რომელიც ნელ-ნელა გადადის წიწვოვან ტყეებში (ლარიქსი, ნაძვი). ყველაზე მაღალ მესამე ზონაში იზრდება ბუჩქები (როდოდენდრონები, მყარი მურყანი და ღვია), გარდამავალი მდელოებში, რომელიც დაფარულია ბალახებით (მათ შორის ისლისებრნი) და ველური ყვავილებით. კიდევ უფრო მაღლა ხარობს ისლი; თოვლის ხაზის ქვეშ იზრდება მრავალი ხავსი და ლიქენები.
პადანის ხეობაში ნიადაგი ალევიურია, ადრე აქ წარმოდგენილი იყო მუხის ტყეები, მდელოები და ბუჩქები, ახლა პრაქტიკულად ყველა მცენარეულობა შეიცვალა კულტურული მცენარეებით (ხორბალი, სიმინდი, კარტოფილი, ბრინჯი და შაქრის ჭარხალი). კარგად მორწყულ ადგილებში იზრდება ვერხვი, ხოლო უფრო მმშრალ ადგილებში გავრცელებულია ისლისებრნი.
აპენინის, სიცილიის და სარდინიის ყავისფერ ნიადაგზე, ვულკანურ ნიადაგზე და რუხ ნიადაგიან ადგილებში 500—600 მ სიმაღლემდე ფლორა წარმოდგენილია მარადმწვანე ქვის და კორპის მუხის ჭალებით, სანაპიროსთან ახლოს გავრცელებულია იტალიური ფიჭვი, ზეთისხილი, ოლეანდრე, ფისტის ხე და ალპური ფიჭვი. 1000—1500 მეტრ სიმაღლეზე დომინირებს მუხის, წიფლის და წაბლის ტყეები, ხოლო 2000 მ-დან წიწვოვანი-ფოთლოვანი ტყეებია (წიფელი, ფიჭვი, ნაძვი და სოჭი). ასევე შემორჩენილია ძველი ტყის ნარჩენები, სადაც წარმოდგენილია თეთრი იფანი, თეთრი ალვის ხე და ჩრდილოეთის ჭადარი. წიფლის ტყეები ფართოდაა წარმოდგენილი კალაბრიაში (ლა-სილას, ასპრომონტეს მთის მასივში) და აპულიაში, თეთრი სოჭი და სხვადასხვა ფიჭვნარი გავრცელებულია აბრუციში და კალაბრიაში. სამხრეთ იტალიაში გვხვდება იტალიური მურყანი, სიცილიაში სიცილიური სოჭი. სიცილიის მტკნარ წყლებში გავრცელებულია პაპირუსი.
2005 წლისთვის სახნავი მიწა შეადგენდა ქვეყნის ტერიტორიის 26,41 პროცენტს, 9,09 პროცენტზე მუდმივად მოჰყავდათ მარცვლეული.
ფაუნა
ცხოველები ბინადრობენ ძირითადად მთაში. ალპებსა და აპენინებში ბინადრობს: ზაზუნა, ველური კატა, თეთრყელა კვერნა, ტყის კვერნა, ყარყუმი და სინდიოფალა. უფრო დიდი ძუძუმწოვრებიდან ალპებში ბინადრობენ იბექსი, არჩვი, შველი, ფოცხვერი, მელა და მგელი, აბრუციში ბინადრობს მურა დათვი. გავრცელებულია ასევე კურდღელი და ციყვი. სარდინიაში ბინადრობს ირემი, მუფლონი და გარეული ღორი.
იტალიის ტერიტორიაზე ბინადრობს ფრინველთა 400-მდე სახეობა, მათ შორის მთის როჭო, შავი როჭო და მთის არწივი. იტალიის ტერიტორიაზე რეპტილიები წარმოდგენილია გველგესლების და ამფიბიების სახით (ალპური სალამანდრა და ალპური ტრიტონი). მტკნარ წყლებში ბინადრობს კუმჟა, ზუთხი და გველთევზა.
იტალიის ეროვნული პარკები
ეროვნული პარკები საერთო ფართი დაახლოებით 200 ჰექტარია (1969). ალპურ ეროვნული პარკებში გრან-პარადიზოში და სტელვიოში, ასევე ასევე აპენინის აბრუციში დაცულია მაღალმთიანი ლანდშაფტები, მყინვარები, ალპური ფლორისა და ფაუნის წარმომადგენლები. ჩირჩეოს ეროვნული პარკი ტირენიის სანაპიროზე შეიქმნა მუხის და ფიჭვის ტყეების, ჯუჯა პალმების და დიუნის შესანარჩუნებლად.
მდებარეობს ზომიერი სარტყლის ტყის ზონისა (ჩრდ-ით) და სუბტროპიკული სარტყლის (სამხრ-ით) ფარგლებში. მის ბუნებაზე დიდ გავლენას ახდენს ხმელთაშუა ზღვა. ნაპირი სუსტადაა შეჭრილ-შემოჭრილი, ცოტაა მოხერხებული უბე. ველაზე მეტადაა აპენინის ნ.-კ-ის სამხრ. სანაპირო. სანაპირო ხაზის სიგრძეა დაახლოებით 7,5 ათ. კმ. ტერიტორიის დაახლოებით 4/5 უჭირავს მთებსა და მაღლობებს. ჩრდილოეთით გადაჭიმულია ალპები (მთა მონბლანი, 4807 მ - იტალიის - უმაღლესი წერტილი), მის სამხრ - ით, აპენინის ნახ. კუნძულის გასწვრივ, თითქმის 1200 კმ - ზე გადაჭიმულია აპენინები (მთა კორნო, 2914 მ), ეტნა (3340 მ), სტრომბოლი, ვულკანო. შუა და სამხ. იტალიაში ხშირია მიწისძვრა (მესინის - 1908, სიცილიის - 1968). სასარგებლო წიაღისეულიდან აღსანიშნავია ქვანახშირი, ლიგნიტი, ნავთობი, ბუნებრივი აირი, ტყვიის, თუთიისა, და რკინის მადანი, ბოქსიტი, პირიტი, ვერცხლისწყლის მადანი, გოგირდი, მარმარილო. ჰავა იტალიის დიდ ნაწილში სუბტროპიკულია, ხმელთაშუა ზღვისა, პადანის ვაკეზე, - სუბტროპიკულიდან ზომიერში გარდამავალი. ზაფხული ცხელი იცის და მშრალი. მდინარეთა ქსელი ყველაზე ხშირია ჩრდ. ნაწილში, სადაც გადის იტალიის უდიდესი მდინარე პო (სიგრძე 652 კმ.) პადანის ვაკეზე მიედინება მდინარეები: ადიჯე, ბრენტა, პიავე, ტალიამენტო, რენო და სხვ. აპენინის ნახ. კუნძულის უდიდესი მდინარეებია: არნო, და ტიბრი. დიდი ტბების უმეტესობა (გარდა, კომო, ლაგო - მაჯორე და სხვ.) ლომბარდიის ალპების მთისწინეთშია, აპენინის ნ. - კ-ის უდიდესი უდიდესი ტბებია: ბოლსენა, ბრაჩანო და სხვ. ალპებში 800 მ-მდე მთის ფართოფოთლოვანი ტყეა, 800 - იდან 1800 მ-მდე - წიფლნარი და წიწვნარია მთა-ტყის ყომრალ და ნეშომპალა ნიადაგებზე; მაღლა - ბუჩქნარი, სუბალპ, და ალპ. მდელოები მთა - მდელოს ნიადაგზე, თხემურ, ნაწილში გაშიშვლებული კლდეები და შვავებია. აპენინებში სიცილიასა და სარდინიაში 500-600 მ-მდე მარადმწვანე ქვამუხის, კორპის მუხის, მინიისა და ალეპოს ფიჭვის კორომები და ბუჩქნარია უმთავრესად ყავისფერ ნიადაგზე, მაღლა, 1000-1500 მ-მდე ჭარბობს მთის ფართოფოთლოვანი ტყეები ყავისფერ და მთის მურანიადაგებზე. ცხოველები შემორჩენილია მხოლოდ მთაში. ალპებსა და აპენინებში ბინადრობს არჩვი, ველური კატა, კვერნა, ქრცვინი, ცენტრაურ აპენინებში - მურა დათვი. გავრცელებულია: კურდღელი, ციყვი, ფრინველთა 400 - მდე სახეობა. ბევრია ქვეწარმავალი და თევზი. ფართობი - 301.230 კვ.კმ. საზღვრები: საზღვაო - 4.852 კმ; სახმელეთო - 1.703 კმ. ბუნება: გეოგრაფიული რაიონები - ალპები, აპენინები, პოს ველი. უმაღლესი მწვერვალები (მ) - გრან პარადიზო 4.061, მონბლანი 4.807 (ნაწილობრივაა იტალიაში); მთავარი მდინარეები (კმ) - პო 652, ადიჯე 410, ტევერე 405; მთავარი ტბები (კვ.კმ) - გარდა 370, მაჯიორე 170 (სულ 212), კომო 146, ტრაზიმენო 128; მთავარი კუნძულები (კვ.კმ) - სიცილია 25.426, სარდინია 23.813, ელბა 223 კვ.კმ; კლიმატი – ხმელთაშუაზღვის, კონტინენტური, ალპური. ბუნებრივი რესურსები - ვერცხლისწყალი, მარმარილო, გოგირდი, ბუნებრივი აირის და ნავთობის მცირე რეზერვები, თევზი, ქვანახშირი, სასოფლო-სამეურნეო მიწები.
კატეგორია:იტალიის გეოგრაფია
კალინოგი
სქოლიო
კატეგორია:ილოილოს პროვინციის მუნიციპალიტეტები
ვახუშტი ბაგრატიონის უფსკრული
ვახუშტი ბაგრატიონის უფსკრული — კარსტული წარმონაქმნი აფხაზეთში, ბერჭილის ქედზე (არაბიკის მასივის დასავლეთი განშტოება), ზღვის დონიდან 2125 მ-ზე. გამომუშავებულია ქვედაცარცის სქელშრეებრივ კირქვებში. გამოკვლეული ნაწილის სიღრმე 160 მ. სიგრძე 413 მ, სიღრმე 250 მ, ფართობი 560 მ², მოცულობა 4400 მ³.
უფსკრული ღრმა ჭებისა და დამრეცფსკერიანი დერეფნებისაგან შედგება. გამოიყოფა შემდეგი დარბაზები: „თოვლიანი“, „ყინულის ჭაღიანი“, „თაღოვანი“, „ქვათაცვენის“, „მარგალიტების“ და სხვ. სახელობისა. ქიმიური ნალექებიდან გვხვება: მინიატურული სტალაქტიტები, ოოლითებისა და პიზოლითების მდიდარი ბუდები, კალციტის ფენები; მექანიკურიდან – ადგილობრივი წარმოშობის კლასტური მასალა; კრიოლოგიურიდან – თოვლი, ფირნი, თოვლის მეტამორფიზმით წარმოშობილი მიწისქვეშა მყინვარი. თოლვ-ყინულის საერთო მასაა 1300 მ³. ჰავა სტატიურ-დინამიურია. ზაფხულში დღისით ჰაერის მასა შიგნიდან გარეთ მოძრაობს. ჰაერის ტემპერატურა და აბსოლუტური სინოტივე ზაფხულობით მცირდება სიღრმეში, სამაგიეროდ მატულობს შეფარდებითი სინოტივე. მღვიმე მშრალია, წყალდიდობა არ არის მოსალოდნელი, გვხვდება ინფილტრაციის კერები. შესაძლებელია მაცივრად გამოყენება. უფსკრულში ჩასასვლელად აუცილებელია სპელეოლოგიური საჭურველი.
მღვიმე აღმოჩენილი და გამოკვლეულია ვახუშტი ბაგრატიონის სახ. გეოგრაფიის ინ-ტის მიერ 1961 (ხელმძღვანელი ლევან მარუაშვილი). სახელი ეწოდა ვახუშტი ბატონიშვილის პატივსაცემად.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს უფსკრულები
ფარეხა
ფარეხა — სოფელი სამხრეთ აღმოსავლეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, ვარხანის თემში.
რომის პაპი
რომის პაპი (ლათ. Papa < ბერძ. Papas — მამა) — კათოლიკური ეკლესიისა და ვატიკანის სახელმწიფოს მეთაური. რელიგიური ტრადიციის მიხედვით რომის პაპი ითვლება მოციქულ პეტრეს მემკვიდრედ, ქრისტეს წარმომადგენლად („ქრისტეს ვიკარად“) და ეკლესიის ხილულ წინამძღვრად. ამჟამინდელი პაპი ფრანცისკე არის პეტრე მოციქულის 266-ე მემკვიდრე. კარდინალთაგან რომის პაპს კონკლავი ირჩევს მთელი სიცოცხლის ვადით, 1523 წლიდან (კლიმენტ VII) 1978 წლამდე (იოანე-პავლე II) რომის პაპად პრაქტიკულად მხოლოდ იტალიელებს ირჩევდნენ. იტალიელთა გარდა მთელი ისტორიის მანძილზე არსებობდნენ ფრანგი (19-ჯერ), ბერძენი (15-ჯერ), სირიელი (7-ჯერ), ესპანელი (7-ჯერ), გერმანელი (6-ჯერ), ეგვიპტელი (ალექსანდრიიდან, 2-ჯერ), ინგლისელი, პოლონელი, პორტუგალიელი და ჰოლანდიელი პაპები.
ფარეხა
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 17 ადამიანი.
რომის პაპი
რომის პაპის ხელისუფლება შეუზღუდავია, მისი საეკლესიო პრიმატი ემყარება ვატიკანის I საეკლესიო კრების (1869-1870) გადაწყვეტილებას, ხოლო ეკლესიის მმართველობაში ნომინალურად მონაწილეობს ვატიკანის II საეკლესიო კრების (1962-1965) დადგენილების შესაბამისად (ეპისკოპოსთა კოლეგია). 1965 წელს შექმნილ ეპისკოპოსთა სინოდს მხოლოდ სათათბირო ხმის უფლება აქვს. რომის პაპი იწვევს მსოფლიო საეკლესიო კრებებს, ამტკიცებს მათ დადგენილებებს, ანიჭებს კარდინალის წოდებას; ამტკიცებს ეპისკოპოსებს, მას ექვემდებარებიან მონაზვნური ორდენების გენერლები.
ფარეხა
სქოლიო
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფლები
რომის პაპი
რომის პაპის რეზიდენცია ვატიკანშია. იგი ვატიკანის შეუზღუდავი გამგებელია, ატარებს საკუთარ საშინაო და საგარეო პოლიტიკას თავისი ლეგატების, ენციკლიკებისა და ეპისკოპოსთა მეშვეობით. სხვადასხვა ქვეყნებში რომის პაპი გავლენას ახდენს კათოლიკური პარტიების, პროფკავშირების და საერო ორგანიზაციების მოღვაწეობაზე.
იხილეთ აგრეთვე
*
ვალეს წმინდა იოანე ნათლისმცემელის ეკლესია
ვალეს წმინდა იოანე ნათლისმცემელის ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია ვალეში. აგებულია 2002-2003 წლებში.
მცირე ერთნავიანი ეკლესია (გარე ზმომებია 5,3X7,1 მ.) შიგნიდან აფსიდით, გარედან კი სწორკუთხაა, მინაშენისა და კარიბჭის გარეშე. ეკლესია მდებარეობს ღია ველზე. ნაგებია ნაცრისფერი და სხვადასხვა ტონალობის მოწითალო ტუფით. გარშემო მოშანდაკებულია ბაზალტის ფილებით. შესასვლელი ერთი აქვს დასავლეთიდან, სარკმელი სამი — თითო-თითო აღმოსავლეთის, სამხრეთისა და ჩრდილოეთის კედლებშია გაჭრილი. აფსიდი გრძივ კედლებს უშუალოდ, საფეხურის გარეშე აგრძელებს. აფსიდში საკურხევლის სარკმლის გვერდებზე ორი სწორკუთხა ნიშია, რომლებიც იატაკიდან იწყება. ტაძრის დარბაზი პილასტრებისა და საბჯენი თაღის გარეშეა და ცილინდრული კამარიტ არის გადახურული. ფასადი სადაა, გრძივ ფასადზე თითო თაღოვანი სარკმელი ცენტრშია გაჭრილი. სარკმლებს და შესასვლელს გლუვი ლილვები შემოუყვება.
ფასადებს გრეხილი ლილვებითა და მათ შორის ორბაფთიანი წნული ორნამენტით შედგენილი კარნიზი ასრულებს. ორქანობიანი სახურავი შემოსილია კრამიტით.
სეჩურის პროვინცია
thumb|right|250px|სეჩურას პროვინცია. სეჩურა — პროვინცია პერუში, პიურის რეგიონში. დასავლეთიდან ესაზღვრება წყნარი ოკეანე, ხოლო სამხრეთიდან ლამბაიეკეს რეგიონი. სეჩურას პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სეჩურა. 2005 წლის აღწერის შედეგად პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 6 369,93 ადამიანს, საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე 7,4 ადამიანს. სეჩურას ფართობია 6 369,93 კმ². პროვინცია იყოფა 6 რაიონად. სეჩურას პროვინციის სტატუსი მიენიჭა 1993 წლის 23 დეკემბერს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პიურის რეგიონის პროვინციები
ვალეს წმინდა იოანე ნათლისმცემელის ეკლესია
ტაძარს დასავლეთ ფასადზე კარის ზემოთ, სწორკუთხა ქვაზე ამშვენებს ცხრასტრიქონიანი წარწერა:
ეკლესიის სამხრეთ-დასავლეთით სალოცავ ნიშად და სასანთლედ სარკმლის თაღოვანი ნაწილის ქვა დევს გარდამავალი ხანისათვის დამახასიათებელი ჰორიზონტალურ კიდეებიანი თავსართით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კონცეპტუალური ალბომი
ლიტერატურა
კატეგორია:ალბომების სახეობები კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები
აბანოს კომპლექსი
აბანოს კომპლექსი — კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი საქართველოში, იმერეთის მხარეში, ქუთაისის მუნიციპალიტეტში. აბანოს კომპლექსის ქუთაისის ნაქალაქარის აკროპოლისში შემავალი ნაგებობაა, რომელიც მე-5-6 სს. თარიღდება. აბანოს კომპლექსი მოიცავს საკუთრივ აბანოს, წყლის აუზს- რეზერვუარს, შეშის საწყობს და გართობა-დასვენებისთვის განკუთვნილ სასტუმროს. აბანო თავიდან ანფილადური ტიპის ნაგებობა ყოფილა, რომელიც მე-6 საუკუნეში სამჯერ გადაუკეთებიათ. აბანო დასავლეთ-აღმოსავლეთის ხაზზეა დამხრობილი.თავდაპირველი სიგრძე 12.4 მ, სიგანე კი - 6,7 მ-ია. განახლების შემდეგ კომპლექსის ფართობი 1000 კვმ-მდე გაიზარდა. აბანო ქვითკირითაა ნაგები და კირქვის კვადრებით შეპერანგებული. კედლების სიგანე 0.51-0.65 მ შორის მერყეობს. სიმაღლეში 1.3 მ-დეა შემორჩენილი. ნაგებობა თავდაპირველად 7 განყოფილებისგან შედგებოდა: გასათბობი განყოფილება (ჰიპოკაუსტი), სამხრეთის მკლავის აბაზანა, ჩრდილოეთის მკლავის აბაზანა, საქვაბე, ცხელი აბანო (კალდარიუმი), თბილი აბანო (ტეპიდარიუმი), ცივი აუზი. განახლების შემდეგ დაემატა კიდევ ერთი ცივი აუზი, გასახდელი (აპოდიტერიუმი) და ნახევარწრიული აბაზანა. აბანოდან ნახმარი წყალი საკანალიზაციო ღვარსადენი არხებით გაედინებოდა. აბანოს გასახდელთან იყო დაკავშირებული გართობა-დასვენებისთვის განკუთვნილი სასტუმრო განყოფილება, რომელიც ორსართულიანი უნდა ყოფილიყო. აბანოდან ჩრდილო-დასავლეთით 20 მეტრში აგებულია წყლის აუზი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქუთაისის არქეოლოგიური ძეგლები
ახალგაზრდა კომპოზიტორის მოგზაურობა
„ახალგაზრდა კომპოზიტორის მოგზაურობა“ — რეჟისორ გიორგი შენგელაიას 1984 წლის ისტორიულ–რევოლუციური ფილმი. ფილმის მოქმედება ხდება 1905 წლის რევოლუციის დამარცხების შემდეგ, როცა რეაქციული ძალები თარეშობენ და სპობენ პროგრესულისა და თავისუფალი სულის გამოვლინების ყოველივე ცდას. ადამიანებს სურთ თავი დააღწიონ ჩიხს, მაგრამ შიშით დათრგუნულთ თვით ხელის განძრევა არ ძალუძთ და გამუდმებით ვიღაცის მოლოდინში არიან. ამიტომაც არის, რომ ხალხური სიმღერების შესაკრებად ჩამოსული კომპოზიტორი შეთქმულების ორგანიზატორი გონიათ. ფილმი 1986 წელს საუკეთესო რეჟისურისათვის დაჯილდოვდა „ვერცხლის დათვით“ დასავლეთ ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალზე; 1987 წელს კი მიენიჭა ბრიტანეთის კინოინსტიტუტის პრიზი წლის საუკეთესო ფილმისათვის.
სიუჟეტი
ახალგაზრდა მუსიკოს ნიკუშა ჩაჩანიძეს (ლევან აბაშიძე) მისი მასწავლებელი ერთ-ერთ სოფელში გააგზავნის ექიმთან წერილის მისატანად. მუსიკოსიც დათანხმდება და სოფელში გაემგზავრება. გზაზე წყაროსთან შეჩერდება და წააწყდება ნაცემ კაცს, რომელიც შემდგომ ექიმის მეგობარი აღმოჩნდება. ექიმი ელიზბარ ხეთეველი (ზურაბ ყიფშიძე) ნიკუშას უმასპინძლებს და დააბინავებს. თან წერილის შინაარს გაუმხელს. წერილის ავტორის თქმით ნიკუშას მისწრაფებები და სურვილები იმ დროისთვის არახელსაყრელი და ძლიერ სახიფათოა, ამიტომ ის თავის მეგობარს, ხეთეველს სთხოვს შეაცვლევინოს კომპოზიტორს აზრი. ექიმი ვერას გახდება ნიკუშას აზრის წინააღმდეგ. ამავდროულად მისი ძმა შალვა (რუსლან მიქაბერიძე) გადაეკიდება ნიკუშას და მუდმუვად ეკითხება, თუ რა დააბარა მისმა მასწავლებელმა. გაკვირვებული ნიკუშა პასუხს შუაღამეს გასცემს, რის შემდეგაც შალვა ცხენით სოფელს დატოვებს.
მეორე დილას დაღუპულ შალვას ჟანდარმები მოიყვანენ. დატირების დროს ოთახში შემოვა ლეკო თათაშელი (გია ფერაძე), რომელსაც ექიმი დაავალებს ნიკუშას უსაფრთხო ადგილას წაყვანას. ლეკო მოქმედი რევოლუციონერი დაიჯერებს, რომ ნიკუშა თბილისელი მეამბოხეა და ასე აცნობს მის თავს მთელს სოფელს. ამის გამო მათ ჟანდარმები დაუწყებენ დევნას. რამდენიმე სახლის გამოცვლის შემდეგ ისინი ქალბატონის გურანდუხტის (ქეთევან ორახელაშვილი) მამულს მიადგებიან, სადაც ლეკო თათაშელი გამოთვრება და ორი დღით გაითიშება. გურანდუხტი ლეკოს აღარ მიენდობა და და თავის მოურავს უბრძანებს ნიკუშას თავად იტარიელთან მიყვანას. ლეკო გამოიღვიძებს და წინააღმდეგობას გაუწევს, თუმცა თოკით დააბამენ და დატოვებენ.
დავით იტრიელი (ჭაბუა (მზეჭაბუკ) ამირეჯიბი) და მისი შვილები ნიკუშას თბილად მიიღებენ, დააპურებენ და შეპირდებიან, რომ მოსავლის აღების შემდეგ თბილისს გაამგზავრებენ. ამავე დღეს მათ ჟანდარმები ესტუმრებიან და სუფრის გაშლას უბრძანებენ. მეორე დღეს ნიკუშა სახლში მარტო დარჩება. მთელი ოჯახი მუშაობს, სოფლელები კი ფერისცვალებას აღნიშნავენ. ეზოში ახალგაზრდა მუსიკოსს კვლავ ლეკო დახვდება, რომელიც შესთავაზებს დღესასწაულზე წასვლას. ნიკუშა მოქეიფეების სიმღერის ჩაწერას დაიწყებს, როდესაც ხანძარი გაჩნდება და ჟანდარმები გამოჩნდებიან. ორივე მათგანს დაიჭერენ და დაკითხავენ. ლეკო თავს ჩამოიხრჩობს. თუმცა ვინც კი მათ ინახულეს, უკლებლივ ყველას დაიჭერენ და დასახვრეტად წაიყვანენ. ერთ-ერთი იტრიელის თხოვნით ნიკუშას გააპარებენ, თუმცა მის ადგილას უბრალო გლეხი აღმოჩნდება, რომელსაც დასახვრეტად წასული ჟანდარმები გზაზე წააწყდებიან.
სქოლიო
კატეგორია:1984 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:1984 წლის ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:გიორგი შენგელაიას ფილმები
Polyrhachis cryptoceroides
Polyrhachis cryptoceroides — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მულატუპო
მულატუპო (Mulatupo) — ქალაქი პანამაში, გუნა-იალის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 452 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:გუნა-იალის დასახლებული პუნქტები
ვახუშტის მწვერვალი
ლიტერატურა
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მთები კატეგორია:სვანეთის კავკასიონის მთები
ჯულიო მაზარინი
ჯულიო მაზარინი (დაბადების სახელი: ჯულიო რაიმონდო მაძარინო Jiulio raimondo Mazzarino ; საფრანგეთში ცნობილი, როგორც ჟიულ მაზარენი Jules Raymond Mazarin ; დ. 14 ივლისი, 1602; პეშინა, იტალია — გ. 9 მარტი, 1661; ვინსენე, საფრანგეთი) — საფრანგეთის სახელმწიფო მოღვაწე, კარდინალი, იტალიელი აზნაურის შვილი.
პაპ ურბან VIII- სთვის პაპის დიპლომატის თანამდებობაზე მუშაობის შემდეგ, მაზარინმა თავისი დიპლომატიური მომსახურება შესთავაზა კარდინალ რიშელიეს და 1640 წელს გადავიდა პარიზში. რიშელიეს გარდაცვალების შემდეგ, მაზარინმა დაიკავა თავისი ადგილი პირველ მინისტრად, ხოლო ამის შემდეგ, 1643 წელს ლუი XIII-ს გარდაცვალების შემდეგ მაზარინი მსახურობდა მთავრობის მეთაურად ანა ავსტრიელისათვის, რომელიც ახალგაზრდა ლუი XIV-ის რეგენტი იყო და პასუხის აგებდა მეფის განათლებაზე, ვიდრე სრულწლოვანების ასაკს არ მიაღწევდა.
მაზარინის უფლებამოსილების პირველ წლებში აღინიშნა ოცდაათწლიანი ომის დროს სამხედრო გამარჯვებები, რომელიც მან გამოიყენა საფრანგეთის მთავარ ევროპულ ძალად და ვესტფალიის მშვიდობის დასამყარებლად (1646 – 1648). ანა ავსტრიელისა და მაზარინის აღზევებამ გამოიწვია მათ წინააღმდეგ მიმართული აჯანყება, რომელსაც „ფრონდა“ უწოდეს და რომელსაც პარიზის საპარლამენტო აზნაურები ხელმძღვანელობდნენ (1648- 1649). 1648 წლის პირველ ფრონდას მოჰყვა „მეორე ფრონდა“, რომელიც დაიწყო პარიზში 1650 წელს და გაგრძელდა 1653 წლამდე. მეორე ფრონდას ხელმძღვანელობდა ლუი II (კონდეს პრინცი), რომელიც თავისი მთავარი მოკავშირის მტერი გახდა. მაზარინმა ანა ავსტრიელი და ლუი XIV პარიზიდან გაიყვანა, დროებით თავისი ბაზა გერმანიაში გადაიტანა. გენერალმა ტურენმა ლუი XIV-სა და მაზარინის ერთგულმა წარმომადგენელმა, დაამარცხა კონდეს პრინცი, ხოლო მაზარინი ტრიუმფალურად დაბრუნდა პარიზში 1653 წელს.