cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მეორე სამრეწველო რევოლუცია
რკინიგზა
მინი|300x300პქ| სარკინიგზო მოძრავი ქარხანა [[დონეცკი|დონეცკში, 1887 წ. ]] 1860-იანი წლებიდან ფოლადის წარმოების ზრდა ნიშნავდა, რომ რკინიგზა საბოლოოდ შეიძლება აშენებულიყო ფოლადისგან, კონკურენტულ ფასად. იგი გაცილებით გამძლე მასალაა და მან მუდმივად შეცვალა სარკინიგზო სტანდარტი და ასე მნიშვნელოვანია ისიც, რომ მისი უფრო დიდი სიმტკიცის გამო, ახლა უკვე შეიძლებოდა რელსების გადახრა. ნაჭედი რკინა იყო რბილი და შეიცავდა ნაკლოვანებებს, რომლებიც გამოწვეული იყო ნარჩენებით. რკინის რელსებს ასევე არ შეეძლო მძიმე ლოკომოტივების მხარდაჭერა და ზიანდებოდა ჩაქუჩს დარტყმით. პირველი, ვინც შექმნა მტკიცე რელსები ფოლადისგან და არა რკინისგან იყო რობერტ ფორესტერ მუშეტი, DarkHill Ironworks-დან, 1857 წელს.
ელექტროფიკაცია
ელექტრული ენერგიის ათვისების თეორიული და პრაქტიკული საფუძველი ჩაუყარა მეცნიერმა და ექსპერიმენტალისტმა მაიკლ ფარადეიმ. თავისი კვლევით, მაგნიტური ველი გამტარის გარშემო, ფარადეიმ დაამკვიდრა ელექტრომაგნიტური ველის კონცეფციის საფუძვლები ფიზიკაში ფიზიკაში. ელექტრომაგნიტური მბრუნავი მოწყობილობებისგამოგონება იყო ელექტროენერგიის პრაქტიკული გამოყენების საფუძველი ტექნოლოგიაში. მარჯვნივ|მინი| აშშ-ს პატენტი # 223898: ელექტრო ნათურა. გაიცა 1880 წლის 27 იანვარი. მარცხნივ|მინი| AC ძრავის სამფაზიანი მბრუნავი მაგნიტური ველი. სამი ბოძი ერთმანეთთან არის დაკავშირებული ცალკეულ მავთულზე. თითოეული მავთული ფაზაში 120 გრადუსს ატარებს. ისრებით ნაჩვენებია მაგნიტური ძალის ვექტორები. სამი ფაზა დღეს გამოიყენება კომერციის და ინდუსტრიის სფეროებში. 1881 წელს სერ ჯოზეფ სვანმა, პირველი შესაძლო ინკანდესენტური ნათურის გამოგონება. დაახლოებით 1200 ნათურა მიეწოდა სავოის თეატრს, რომელიც ლონდონის ქალაქ ვესტმინსტერში მდებარეობდა. იგი იყო პირველი თეატრი და მსოფლიოში პირველი საზოგადოებრივი შენობა, რომელიც მთლიანად განათდება ელექტროენერგიით. სვენის ნათურა უკვე 1879 წელს გამოიყენეს მოსელის ქუჩის გასანათებლად, რომელიც ნიუკასლში მდებარეობდა. სწორედ ეს იყო მსოფლიოში პირველი ელექტრო განათების ინსტალაცია. ამან წარმოქმნა ინდუსტრიის და სახლის ელექტრიფიკაციის ეტაპი. პირველი მასშტაბური ცენტრალური დისტრიბუციის ქარხანა გაიხსნა ჰოლბორნ ვიიადუქტში, ლონდონში, 1882 წელს მოგვიანებით კი პერლ სტრიტ სადგურზე, ნიუ იორკში. ელექტროფიკაციამ ასევე დაუშვა ელექტრო ქიმიკატების, მაგალითად ალუმინის, ქლორის, ნატრიუმის ჰიდროქსიდის და მაგნიუმის იაფი წარმოება.
ქაღალდის წარმოება
პირველი ქაღალდის დასამზადებელი მანქანა იყო ფორდნინერ აპარატი, რომელიც ააწყვეს სილი და ჰენრი ფორდნირერებმა. იგი განთავსდა ლონდონში. 1800 წელს მატიას კოპსმა, რომელიც მუშაობდა ლონდონში, გამოიკვლია ქაღალდის დასამზადებლად ხის გამოყენების იდეა და ბეჭდვის ბიზნესი ერთი წლის შემდეგ დაიწყო. ამასთან, მისი საწარმო წარუმატებელი იყო იმ დროს არარელევანტური ფასის გამო.
ნავთობი
ნავთობის ინდუსტრია, როგორც წარმოება, ასევე გადამუშავება, დაიწყო 1848 წელს შოტლანდიაში, პირველი ნავთობის სამუშაოებით. ქიმიკოსმა ჯეიმზ იანგმა შექმნა მცირე ბიზნესი. მან გარდაქმნა და დახვეწა ნედლი ზეთი 1848 წელს. იანგმა დაადგინა, რომ ნელი დისტილაციით მას შეეძლო მისგან არაერთი სასარგებლო სითხე მიეღო, რომელთაგან ერთ-ერთად მან "პარაფინის ზეთი" დაასახელა, რადგან დაბალ ტემპერატურაზე, იგი გადაიზარდა პარაფინის ცვილის მსგავს ნივთიერებად. 1850 წელს ახალგაზრდამ შექმნა პირველი ჭეშმარიტად კომერციული ნავთობის სამუშაოები და შექმნა პირველი ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა მსოფლიოში ბასგეიტში. პარაფინი საწვავად მოხმარებისთვის და მყარი პარაფინი არ იყიდებოდა 1856 წლამდე.
სქოლიო
კატეგორია:რევოლუციები ტიპის მიხედვით კატეგორია:თანამედროვე გაერთიანებული სამეფოს ისტორია კატეგორია:ევროპის უახლესი ისტორია კატეგორია:XX საუკუნე ტექნოლოგიაში კატეგორია:XIX საუკუნე ტექნოლოგიაში კატეგორია:ტექნოლოგიების ისტორია კატეგორია:მრეწველობის ისტორია კატეგორია:ინდუსტრიული რევოლუცია
პეტერგოფის კაპელა
პეტერგოფის კაპელა (Капелла) — უმოქმედო მართლმადიდებლური ტაძარი პეტერგოფში, ალექსანდრიის პარკში. აგებულია 1831-1834 წლებში.
ისტორია
1829 წელს, კოტეჯის მშენებლობის დასრულების შემდეგ დადგა კარის ეკლესიის აგების აუცილებლობა. ადგილი მომავალი ეკლესიისათვის შეარჩია თავად იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა.
გეგმა და ფასადების პროექტი შეასრულა ცნობილმა გერმანელმა ხუროთმოძღვარმა კარლ ფრიდრიხ შინკელმა. მშენებლობის მეთვალყურეობას კი ახორციელებდა არქიტექტორი ადამ მენელასი, რომლის გარდაცვალების შემდეგ, 1831 წლის სექტემბრიდან მისი როლი შეითავსა იოსებ შარლემანმა.
ეკლესიის საძირკვლის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა 1831 წლის 24 მაისს, რომელიც შეასრულა იმპერატორის მოძღვარმა ნიკოლოზმა. 1834 წლის ზაფხულში ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა და ამავე წლის 3 ივლისს შედგა ტაძრის საზეიმო კურთხევის ცერემონია. აკურთხეს ალექსანდრე ნეველის სახელზე. კურთხევის ცერემონია კვლავ პროტოპრესვიტერმა ნიკოლოზმა წარმართა.
ტაძარი იყო იმპერატორების ოჯახის კარის ეკლესია, ღვთისმსახურება მასში მხოლოდ ზაფხულის განმავლობაში აღევლინებოდა.
1918 წელს ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა. 1920 წელს შენობაში გახსნეს მუზეუმი, მაგრამ მალევე დახურეს. 1933 წელს მისი კაპიტალური რემონტის შემდეგ შენობაში განათავსეს პარკ ალექსანდრიის ისტორიის მუზეუმი.
მეორე მსოფლიო ომის დროს კაპელა მნიშვნმელოვნად დაზარალდა. 1970-1999 წლებში მიმდინარე სარესტავრაციო სამუშაოების დასრულების შემდეგ მასში კვლავ მუზეუმი გაიხსნა.
შენობა აკურთხეს, მაგრამ მასში ღვთისმსახურება არ მიმდინარეობს. 2003 წელს ეკლესიის შენობას კვლავ სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაუტარდა, რომლის დასრულების შემდეგ 2006 წლის 4 ივნისს ეკლესია საზეიმოდ აკურთხა სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტმა ვლადიმირ კოტლიაროვმა.
2006 წლის 26-27 სექტემბერს შენობაში დასვენებული იყო იმპერატრიცა მარია თევდორეს ასულის ნეშტი, რომელიც ჩამოასვენეს დანიიდან რათა დაეკრძალათ სანქტ-პეტერბურგის პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პეტერგოფის ტაძრები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კუსარქიშლახი
კუსარქიშლახი (Kusarkyshlakh) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ხაჩმაზის   რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაჩმაზის რაიონის სოფლები
ა̈
მინი|ქართული დამწერლობის ასო სვანური ენისათვის ა̈ — დამატებითი ასო ქართული დამწერლობისათვის. წარმოადგენს ქართული ასო „ა“-სა და დიაკრიტიკული ნიშანის უმლაუტის ერთობლიობას. გამოიყენება სვანურ ენაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ასოები
პრეზიდენტი-სარნეი
პრეზიდენტი-სარნეი (Presidente Sarney) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბაიშადა-მარანიენსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 165 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23.7 კმ²-ზე. ფართობი 724 154 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
სიპაკირა
სიპაკირა (Zipaquirá) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კუნდინამარკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.892 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 100 038 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 515.66 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 194 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუნდინამარკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ლარის რაიონი
ლარის რაიონი (Distrito de Lari) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კაილიომის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3.330 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1.370 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.6 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 384.02 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კაილიომის პროვინციის რაიონები
Peter Criss
Peter Criss — პიტერ კრისის, ამერიკული მძიმე როკ-ჯგუფ Kiss-ის დრამერის 1978 წლის სოლო-ალბომი. იგი იყო ჯგუფის წევრების მიერ გამოცემულ სოლო-ალბომებს შორის მესამე. გამოვიდა 1978 წლის 18 სექტემბერს. ჩაწერილია ვინი პონსიას პროდიუსერობით. უკანასკნელმა შემდგომში აგრეთვე იმუშავა Kiss-ის ალბომებზე Dynasty (1979) და Unmasked (1980).
ალბომი შედის Kiss-ის ოფიციალურ დისკოგრაფიაში.
სქოლიო
კატეგორია:1978 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:Casablanca Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ვინი პონსიას პროდიუსერობით კატეგორია:პიტერ კრისის ალბომები კატეგორია:Electric Lady Studios-ში ჩაწერილი ალბომები კატეგორია:Sunset Sound Recorders-ში ჩაწერილი ალბომები
ფაგოციტები
ფაგოციტები — იმუნური სისტემის უჯრედებია, რომლებიც ორგანიზმს უცხო აგენტების, ბაქტერიებისა და დაბერებული უჯრედების შთანთქმით (ფაგოციტოზით) იცავენ. მათი სახელწოდება წარმოიქმნა ბერძნული სიტყვით phagein „კვება“ და სუფიქსით -cyte, რომელიც ბიოლოგიაში "უჯრედს" ნიშნავს. ისინი მნიშვნელოვანია ინფექციებთან ბრძოლისთვის და პოსტინფექციური იმუნიტეტისთვის. ფაგოციტოზი მნიშვნელოვანია მთელი ცხოველური სამყაროსთვის და კარგად არის განვითარებული ხერხემლიანებში. ფაგოციტები და ფაგოციტოზი, როგორც საჭმლის მონელების მეთოდი ცხოველებში პირველად აღმოაჩინა ი. მეცნიკოვმა 1882 წელს ზღვის ვარსკვლავის მატლების შესწავლისას. 1908 წელს მან ნობელის პრემია მიიღო ფიზიოლოგიაში უჯრედული იმუნიტეტის თეორიის შექმნისთვის. ფაგოციტები ბევრ ორგანიზმთა სახეობაში გვხვდება; ბევრი ამება ძალიან ჰგავს მაკროფაგს ქცევის ბევრ დეტალში, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ ფაგოციტები ევოლუციის ადრეულ ეტაპზე გაჩნდნენ.
ადამიანისა და ცხოველების ფაგოციტები იყოფიან "პროფესიონალ" და "არაპროფესიონალ" ფაგოციტებად ფაგოციტოზის ეფექტურობის მიხედვით. პროფესიონალ ფაგოციტებს მიეკუთვნებიან: ნეიტროფილები, მონოციტები, მაკროფაგები, დენდრიტული უჯრედები და პოხიერი უჯრედები. პროფესიონალი ფაგოციტები არაპროფესიონალებისგან განსხვავდებიან იმით, რომ მათ ზედაპირზე გააჩნიათ სპეციალური რეცეპტორები, რომლითაც უცხო ობიექტებს - მაგალითად ბაქტერიებს ამოიცნობენ. ნორმაში ზრდასრული ადამიანის 1 ლირტი სისხლი შეიცავს დაახლოებით 2,5—7,5 მილიარდ ნეიტროფილებს, 200—900 მილიონ მონოციტებს.
ინფექციის დროს სპეციალური ქიმიური სიგნალები იზიდავენ ფაგოციტებს იმ ადგილისკენ, სადაც პატოგენმა ორგანიზმში შეაღწია. ამ სიგნალებს გამოაფრქვევენ თვით ბაქტერიები ან ის მაკროფაგები, რომლებიც უკვე ჩაერთნენ პროცესში. ფაგოციტები ქემოტაქსისის საშუალებით გადაადგილდებიან. როდესაც ფაგოციტები ბაქტერიებთან კონტაქტს ამყარებენ, მათი რეცეპტორები ერთმანეთს უკავშირდება. ასეთი კავშირის შედეგია ფაგოციტების მიერ ბაქტერიების შთანთქმა. ზოგი ფაგოციტი შეღწეულ პათოგენებს ოქსიდანტებისა და აზოტის ოქსიდით ანადგურებს. ფაგოციტოზის შემდეგ მაკროფაგებსა და დენდრიტულ უჯრედებს ანტიგენის წარდგენის უნარი გააჩნიათ - პროცესი, როდესაც ფაგოციტები ანტიგებურ მასალას კვლავ ზედაპირზე გადაადგილებენ და ასეთ მდგომარეობაში იმუნური სისტემის სხვა უჯრედებს წარუდგენენ. ზოგი ფაგოციტი ლუმფურ კვანძებში გადაადგილდება და ანტიგენს ლიმფოციტებს წარუდგენს. ეს პროცესი მნიშვნელოვანია იმუნიტეტის ფორმირებისთვის. ამის მიუხედავად, ბევრი პათოგენური მიკროორგანიზმი მდგრადია ფაგოციტოზის მიმართ.
კილიაკოლიოს მუნიციპალიტეტი
კილიაკოლიოს მუნიციპალიტეტი (Quillacollo) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის კილიაკოლოს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 142 724 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 566 კმ²-ია.
ფაგოციტები
ისტორია
ერთი წლის შემდეგ მეჩნიკოვი მიკროსკოპის ქვეშ სწავლობდა მტკნარი წყლის კიბოსნაირთა დაფნიას. მან აღმოაჩინა, რომ სოკოვანი სპორები, რომლებიც დაფნიას უტევდნენ, ფაგოციტების მიერ იყო განადგურებული. შემდეგ ის ძუძუმწოვრების სისხლის თეთრ უჯრედებს სწავლობდა და აღმოჩინა, რომ მათ Bacillus anthracis განადგურება შეუძლიათ. ამ პროცესს მან ფაგოციტოზი დაარქვა. მეჩნიკოვი მიიჩნევდა, რომ ფაგოციტოზი - ეს არის მიკროორგანიზმების საწინააღმდეგო პირველადი დაცვა.
კილიაკოლიოს მუნიციპალიტეტი
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
ფაგოციტები
ისტორია
1903 წელს ალმორტ რაიტმა აღმოაჩინა, რომ ფაგოციტოზში მონაწილეობენ სპეციფიკური ანტისხეულები და მათ ოფსონინები დაარქვა. მეჩნიკოვი (პაულ ერლიხტან ერთად) 1908 წელს ნობელის პრემიით დაჯილდოვდა.
კილიაკოლიოს მუნიციპალიტეტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ფაგოციტები
ისტორია
იმის მიუხედავად, რომ ამ აღმოჩენების მნიშვნელობამ აღიარება მოიპოვა მეოცე საუკუნის დასაწყისში, ფაგოციტისა და იმუნური სისტემის სხვა კომპონენტების ურთიერთქმედება არ იყო ცნობილი 1980 წლამდე. კატეგორია:იმუნოლოგია კატეგორია:ციტოლოგია
ლამანი (ხაჩმაზი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაჩმაზის რაიონის სოფლები
დავით ღონღაძე
დავით ღონღაძე (დ. 8 სექტემბერი, 1920, თბილისი — გ. 2006) — ქართველი ფიზიკოსი.
1942 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი.
საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ფიზიკის დეპარტამენტის პროფესორი.
წლების მანძილზე ეწეოდა სამეცნიერო მოღვაწეობას საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ფიზიკის დეპარტამენტში, 1971-1984 წლებში მუშაობდა ზოგადი და თეორიული ფიზიკი კათედრის გამგედ, 1994 წელს ფიზიკის კათედრის მეცნიერ-კონსულტანტად, 1972-1979 წლებში იყო სსრკ უმაღლესი სკოლების სამეცნიერო მეთოდ საბჭოს წევრად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ფიზიკოსები კატეგორია:დაბადებული 8 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 2006
სანტა-ელენა (მარანიანი)
სანტა-ელენა (Santa Helena) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბაიშადა-მარანიენსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 39 110 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.94 კმ²-ზე. ფართობი 2 308 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
Гә
გამოთქმა
აფხაზურ ენაში მის წარმოსათქმელად, საარტიკულაციო აპარატით ასო „გ“ უნდა წარმოვთქვათ ისე, რომ ბგერა წამოვიდეს ხორხიდან. საბოლოოდ, ბგერას ეძლევა „გუ“-ს მსგავსი ჟღერადობა.
დამატებითი ინფორმაცია
აღნიშნული დიგრაფი გამოიყენება შემდეგ ენებში:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირილური დიგრაფები
ქანთრის დიდების დარბაზში შესული შემსრულებლების სია
მინი|250პქ|[[ქანთრის დიდების დარბაზი და მუზეუმი|ქანთრის დიდების დარბაზის როტონდა, ნეშვილი, ტენესი]]
საკაბის მუნიციპალიტეტი
საკაბის მუნიციპალიტეტი (Sacaba) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის ჩაპარეს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 179 847 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 707 კმ²-ია.
ქანთრის დიდების დარბაზში შესული შემსრულებლების სია
ანიშნულ სიაში წარმოდგენილია ქანთრის დიდების დარბაზში შემავალი ადამიანების და ჯგუფების სია. 2019 წლის მონაცემებით, დიდების დარბაზს ჰყავს 139 წევრი, რომელთა შორის 20 ქალია (17 სოლო შემსრულებელი). როი როჯერსი იმით არის უნიკალური, რომ იგი ორგზის იქნა შეყვანილი: პირველად როგორც ჯგუფ Sons of the Pioneers-ის წევრი, ხოლო მეორედ როგორც სოლო შემსრულებელი.
1963
ამ წელს არ დამატებულა არცერთი წევრი
საკაბის მუნიციპალიტეტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ქანთრის დიდების დარბაზში შესული შემსრულებლების სია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული ქანთრი მუსიკა კატეგორია:ქანთრის დიდების დარბაზში შემავალი შემსრულებლები კატეგორია:Country Music Association-ის წევრები
ბენზილის სპირტი
ბენზილის სპირტი, ფენილკარბინოლი — უმარტივესი არომატული სპირტი ქიმიური ფორმულით C6H5CH2OH. ბენზილის სპირტი სუსტი სასიამოვნო სუნის მქონე უფერო სითხეა, მისი დუღილის ტემპერატურაა 205.3°C დნობისა კი — -15.2°C, კარგად იხსნება ორგანულ გამხსნელებში. თავისუფალი ბენზილის სპირტი ან მისი ბენზომჟავა, სალიცილმჟავა და ძმარმჟავა ეთერები შედის ეთერზეთების (მაგალითად ჟასმინის, მიხაკის, პერუს ბალზამისა და სხვ.) შედგენილობაში. ბენზიდინის სპირტს იღებენ ბენზილქლორიდის გასაპვნით ტუტის თანაობისას:
სქოლიო
კატეგორია:სპირტი
ლუტის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კაილიომის პროვინციის რაიონები
სომხური ხელოვნება
სომხური ხელოვნება — ხელოვნების უნიკალური ფორმა, რომელიც შეიქმნა ბოლო ხუთი ათასწლეულის განმავლობაში, რა პერიოდშიც სომეხი ხალხი ცხოვრობდა სომხეთის მთიანეთში. სომხური არქიტექტურა და მინიატურული მხატვრობა სომხურ ხელოვნებაში დომინირებდა და საუკუნეების განმავლობაში ეტაპობრივად ვითარდებოდა. სომხური ხელოვნების სხვა ფორმებია ქანდაკება, ფრესკა, მოზაიკა, კერამიკა, ლითონის ნაკეთობები, გრავიურა და ქსოვილები, განსაკუთრებით სომხური ხალიჩები.
პრეისტორიული სომხეთი ურარტუს კულტურას წარმოადგენდა რკინის ხანაში, რომელიც გამოირჩეოდა ადრეული ლითონის ქანდაკებებით, ხშირად ცხოველებით. შემდეგ რეგიონს ხშირად ეწინააღმდეგებოდნენ სპარსეთის, მესოპოტამიის და ანატოლიის მიმდებარე რეგიონების მსხვილი იმპერიები, რომლებსაც სომხური ხელოვნებაზე დიდი გავლენა ჰქონდათ. სომხებმა ძალიან ადრე მიიღეს ქრისტიანობა და შეიმუშავეს აღმოსავლური ქრისტიანული ხელოვნების საკუთარი ვარიანტი, ხატებით, წიგნებით, სომხური მინიატურებთა და მათი ეკლესიებისა და მონასტრების ორიგინალური არქიტექტურით.
სომხები სპეციალიზირდნენ ხელოვნებასა და ხელოსნობაში, როგორიცაა ხალიჩების ქსოვა.
სომხური ხელოვნების ისტორიის შესწავლა
სომხური ხელოვნების შესწავლა მე -20 საუკუნის დასაწყისში დაიწყო. სომხური ხელოვნების ცნობილი მეცნიერები იყვნენ კათოლიკოსი გარეგინ ჰოვსეპიანი და პროფესორი სიარპიე დერ ნერსესიანი. თანამედროვე სამყაროში, ჟან-მიშელ ტიერი და პროფესორი დიკრან კუიმჯიანი სომხური ხელოვნების გამოჩენილი მკვლევარები არიან.
არქიტექტურა
პირველი სომხური ეკლესიები აშენდა წმინდა გრიგოლ განმანათლებლის სიცოცხლეში, ძველი, წარმართული ტაძრების ადგილებზე და სომხური წინაქრისტიანული ხუროთმოძღვრების ზოგიერთ ასპექტს ბაძავდა.
კლასიკური და შუა საუკუნეების სომხური არქიტექტურა დაყოფილია ოთხ ცალკეულ პერიოდად.
პირველი პერიოდი, მე –4 – მე –7 საუკუნეებიდან, დაიწყო სომხეთის გაქრისტიანებით და დასრულდა სომხეთში არაბების შემოსევების შემდეგ. ადრეული ეკლესიები ძირითადად მარტივი ბაზილიკები იყო, ზოგი გვერდითი აფსიდით. არაბთა შემოსევების დროს ჩამოყალიბდა უმეტესობა, რაც დღეს ჩვენ ვიცით, როგორც კლასიკური სომხური არქიტექტურა.
მეორე პერიოდი მე –9 – მე –11 საუკუნეებამდე გაგრძელდა. სომხურმა ხუროთმოძღვრებამ განიცადა აღორძინება ბაგრატიდების დინასტიის პატრონაჟით, მრავალი შენობით აღმართული ანისა და ვანის ტბის რეგიონებში: ეს მოიცავდა როგორც ტრადიციულ სტილს, ასევე ახალ ინოვაციებს. ამ პერიოდში შემუშავდა ორნამენტებით მოჩუქურთმებული სომხური ხაჩკარები. ამ დროის განმავლობაში აშენდა მრავალი ახალი ქალაქი და ეკლესია, მათ შორის ახალი დედაქალაქი ვანის ტბაზე და საკათედრო ტაძარი აკდამარის კუნძულზე. ამ ტაძრის დროს ანის ტაძარიც დასრულდა. ამ დროს დაარსდა პირველი უდიდესი მონასტრები, როგორიცაა ჰაღპატი და ჰარიჭავანკი. ეს პერიოდი სელჩუკების შემოსევების გამო დასრულდა.
მინიატურები
ხელნაწერები სომხეთში ძირითადად V – XVII საუკუნეებს შორის იწარმოებოდა. მინიატურების განვითარება მე -13 საუკუნეს უკავშირდება და ტოროსი როსლინის სახელს, რომელიც შუასაუკუნეების ყველაზე გამოჩენილ სომხურ ხელნაწერთა განმანათლებლად ითვლება. ხელნაწერთა უმრავლესობა დაიკარგა და სომხურ განათებულ ხელნაწერთა კვლევებისადმი მეცნიერული მიდგომა მხოლოდ მე -20 საუკუნის მეორე ნახევარში შეიმუშავეს.
სკულპტურები
თითოეული კულტურა ფლობს გარკვეულ ორიგინალურ ელემენტს, რომელიც ხდება მთელი ეროვნული კულტურის სიმბოლო. სომხეთში ასეთი სიმბოლოა ”ხაჩკარი, ე.წ. ჯვარედინი ქვები, სომხეთის ძეგლები, რომლებიც მსოფლიოში არსად გვხვდება. სიტყვა ,,ხაჩკარს" ორი სომხური ფესვი ქმნის: ,,ხაჩ" (ჯვარი) და ,,კარ" (ქვა). სომხეთს უწოდებენ ,,ქანების ქვეყანას" და მდიდარი მემკვიდრეობა აქვს, როდესაც საქმე ეხება ქანდაკებებს. ზოგიერთი ქანდაკება თარიღდება ჯერ კიდევ სომხეთის ერის ჩამოყალიბებამდე. ასეთი ქანდაკებები შექმნეს იმპერიებმა, რომლებიც რეგიონში არსებობდა თანამედროვე პერიოდამდე. ამის კარგი მაგალითია ,,ხაჩკარი", რომელიც უძველესი რელიგიური ქანდაკებები იყო. ამ უძველესი ქანდაკებების გარდა, სომხეთში ასევე არის უამრავი ომისშემდგომი ქანდაკება, რომლებიც აჩვენებს თანამედროვეობის გავლენას და ასევე მიღებულ უცხო ტრადიციების.
სქოლიო
კატეგორია:სომხური ხელოვნება კატეგორია:ხელოვნება ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:ხელოვნება ევროპაში ქვეყნის მიხედვით
მავრიტანიის დროშა
მავრიტანიის დროშა — ჩრდილო-დასავლეთ აფრიკაში მდებარე სახელმწიფოს, მავრიტანიის ეროვნული სიმბოლო. დროში თავდაპირველი ვერსია 1959 წლის 1 აპრილს მიიღეს, რომელიც მოქტარ ულდ დადას ბრძნებით დამთკიცდა და შემდგომ 1961 წლის 22 მაისის კონსტიტუციით დაინერგა. 2017 წლის 5 აგვისტოს, პრეზიდენტ მოჰამედ ულდ აბდელ აზიზის ინიციატივით გაიმართა რეფერენდუმი, რომელიც მიზნად ისახავდა ეროვნული დროშის შეცვლა, ასევე სენატის გაუქმებას და სხვა საკონსტიტუციო ცვლილებების განხორციელებას. რეფერენდუმი წარმატებული იყო და დროშის ცვლილებები, რომელიც არსებულ დროშას ორი წითელი ზოლის დამატებას გულისხმობდა, ახალი დროშა 15 აგვისტოს მიიღეს.
2017 წლის ცვლილება
პრეზიდენტ მოჰამედ ულდ აბდელ აზიზის მიერ, 2017 წლის 5 აგვისტოს ჩატარებული რეფერენდუმი დაგეგმილი სხვა საკონსტიტუციო ცვლილებებს შორის, ეროვნული დროშის შეცვლასაც გულისხმობდა. ცვლილებების თანახმად, არსებულ დროშას (1959-2017) ორი წითელი ზოლი დაემატა, ერთი ზედა ნაწილში და მეორე ქვედა ნაწილში, რომელიც ასახავს იმ დაღუპულების სისხლს, რომლებიც საფრანგეთისგან ქვეყნის დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლისას დაიღუპნენ.
სქოლიო
მავრიტანია კატეგორია:მავრიტანიის ეროვნული სიმბოლოები
ლეჯეთი (ხაჩმაზი)
ლეჯეთი  (Ləcət) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ხაჩმაზის   რაიონში.
კატარის დემოგრაფია
კატარის მოსახლეობამ 2016 წელს შეადგინა 2,6 მილიონი ადამიანი, მათ შორის 80 % უცხოელია. უცხოელების უმრავლესობა არიან ინდოეთიდან, ირანიდან, პაკისტანიდან, ერაყიდან, ნეპალიდან, ბანგლადეშიდან და შრი ლანკიდან. ისინი მუშაობენ მშენებლობაზე და უფრო ცუდ გარემოში.
ლეჯეთი (ხაჩმაზი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაჩმაზის რაიონის სოფლები
კატარის დემოგრაფია
კატარელები არიან მუსლიმები და საკმაოდ ინარჩუნებენ ტრადიციებს.
ნავთობის აღმოჩენის შემდეგ ქვეყანაში იმატა ურბანიზაციამ და დღეს 90 % ცხოვრობს დოჰაში ან მის გარეუბნებში, რამაც ჩრდილოეთ ნაწილის მოსახლეობის დაცლა გამოიწვია.
ისლამი
კატარი ერთ-ერთი პირველი ქვეყანაა, სადაც ისლამი შემოიტანეს მეშვიდე საუკუნიდან.
კატარის სახელმწიფო რელიგიაა - ისლამი. კატარელების უმრავლესობა სუნიტია და 10 % მუსლიმებისა შიიტი.
ცენტრალური მეჩეთი არის მოჰამედ ბინ აბდულ უაჰაბის სახელობის მეჩეთი, დაფნას უბანში.
ისლამური განათლების მიღება შესაძლებელია კატარის ყველა დიდ უნივერსიტეტში.
მოსახლეობის 67,7 % ამ რელიგიის მიმდევარია.
ქრისტიანობა
ქრისტიანების უმეტესობა არის ევროპიდან, ამერიკიდან, აზიიდან, ახლო აღმოსავლეთიდან და აფრიკიდან ჩამოსულები. ისინი წარმოადგენენ მოსახლეობის 13,8 %-ს.
2005 წელს, კატარის მთავრობამ მიწის ნაკვეთი გადასცა ზოგ ქრისტიანულ ჯგუფებს დოჰას გარეუბანში, რომ აეშენათ ეკლესიები.
უმეტესობა კათოლიკეა ან პროტესტანტია.
ინდუიზმი
მოსახლეობის 13,8 % ამ რელიგიის მიმდევარია და მათი უმეტესობა ნეპალიდან ან ინდოეთიდანაა.
სქოლიო
კატეგორია:დემოგრაფია ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:კატარის დემოგრაფია
სიმონ ქვარიანი
სიმონ ქვარიანი (დ. 13 აპრილი, 1868, ქუთაისი — გ. 14 იანვარი, 1946) — ქართველი ისტორიკოსი, მწერალი, პუბლიცისტი.
დაამთავრა მონპელიეს უმაღლესი აგრონომიული სასაწავლებელი.
1894–1896 წლებში მსახურობდა თბილისში ამიერკავკასიის რკინიგზის სამმართველოში; 1901 წლიდან მოღვაწეობდა სალიტერატურო სარბიელზე; ათავსებდა წერილებს ქართულ–რუსულ ჟურნალ–გაზეთებში; 1907–1912 წლებში მასწავლებლობდა ქუთაისში; 1918 წელს მენშევიკურმა მთავრობამ მიიწვია ფინანსთა სამინისტროში მდივნად; 1921–1923 წლებში მსახურობდა ბათუმში საგარეო ვაჭრობის განყოფილებაში საქმეთა მმართველად და სამხედრო საზღვაო სასწავლებელში ქართულ–ფრანგული ენის ლექტორად; 1923 წელს თბილისში ფინსახკომში სავალიუტო განყოფილების ინსპექტორად, შემდეგ მესამე შემნახველ სალაროს გამგედ; 1925-1930 წლებში შინვაჭრობის კომისარიატში, საქართველოს ფინსახკომში, საქართველოს წყალთა სამმართველოში, საქართველოს მიწსახკომში; ავტორია ისტორიული თხზულებებისა: „ქართველი ერის უძველესი კულტურა და როლი მსოფლიო ისტორიაში“ (1901), „ხეთი და ნაირი“ (1909), „საქართველოს ისტორია“ (1917); მას ეკუთვნის ასევე მოთხრობები: „ანჟელინა“, „ცაცინა“, „შოთა რუსთაველი“; პუბლიცისტური თხზულებები; წერილები ქართული ლიტერატურის და სოფლის მეურნეობის საკითხებზე; რომანი „დიდი მოურავი“ (1937, თბილისი).
1930 წელს მიიღო შრომის გმირის წოდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1868 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1946 კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
ა̄
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „ა“-სა და „დიაერეზი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც მაკრონის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ასოები
საკაბამბის მუნიციპალიტეტი
საკაბამბის მუნიციპალიტეტი (Sacabamba) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის ესტებან-არსეს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 5 540 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 188 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
სან-ბენტუ (მარანიანი)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 40 736 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 88.74 კმ²-ზე. ფართობი 459 070 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჩინური საბრძოლო ხელოვნებები
კლასიფიკაცია „ჩრდილოეთ - სამხრეთის“ პრინციპით
დამკვიდრებულია აზრი, რომ ჩრდილოეთის სტილებისთვის დამახასიათებელია ფართო მაღალი პოზიციები, ფეხით დარტყმების დიდი რაოდენობა, მრავალრიცხოვანი გადაადგილებები, იმ დროს როცა სამხრეთის სტილები ხასიათდება დაბალი პოზიციებით, მცირე მოძრაობით, ეყრდნობა ძირითადად ხელებით მოქმედებებს. თუმცა არსებობს მრავალი სტილი როგორც ჩრდილოეთში, ისე სამხრეთში, რომელიც აბსოლუტურად არ ჯდება ამ სქემაში.
კლასიფიკაცია წარმოშობის სამი ცენტრის („შაოლინი, უდანი, ემეი“) მიხედვით
ლეგენდები გადმოგვცემენ, რომ არსებობს უშუს სტილების წარმოშობის სამი ცენტრი: ბუდისტური მონასტერი სუნშან შაოლინი ხებეის პროვინციაში, დაოსური ტაძრების კომპლექსი უდანის მთებში ხებეის პროვინციაში და ბუდისტური და დაოსური მონასტრები ემეის მთებში სიჩუანის პროვინციაში. თუმცა ამ სქემაში არ ჯდება მრავალრიცხოვანი სტილი, რომლებიც არ წარმოშობილან არცერთში ამ სამ ცენტრთაგან.
კლასიფიკაცია სამი მდინარის („ხუანხე, იანცზი, ჩჟუნცზიანი“) ხეობის მიხედვით
აღნიშნული კლასიფიკაცია შეიქმნა 1909 წელს შანხაიში დაფუძნებული ასოციაცია „ცზინუს“ მიერ; აღნიშნულმა ასოციაციამ პირველმა მიმართა უშუს სისტემატური მეცნიერული შესწავლის მცდელობას. თუმცა მოცემულ სქემაში არ ჯდება სტილები გავრცელებული იმ რეგიონებში, სადაც არც ერთი ამ მდინარეთაგან არ მიედინება.
სტილებად დაყოფა
სტილად დაყოფა რომლებიც უპირატესობას ანიჭებენ შორ დისტანციაზე ბრძოლას – „ჩანცუანი“ (长  拳), და სტილები რომლებიც უპირატესობას ანიჭებენ ახლო დისტანციაზე ბრძოლას – „დუანდა“  (短 打). აღნიშნულ სქემებში არ ჯდება სტილები, რომლებიც აწარმოებენ ბრძოლას როგორც ახლო, ისე შორ დისტანციაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სპორტი ჩინეთში
მარალ რაჰმანზადე
მარალ იუსიფ ყიზი რაჰმანზადე (Maral Yusifqızı Rəhmanzadə); (1916—2008) — აზერბაიჯანელი გრაფიკოსი, აზერბაიჯანის სსრ-ს სახალხო მხატვარი (1964), მირზა ფათალი ახუნდოვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1965).
ბიოგრაფია
მარალ რაჰმანზადე 1916 წლის 23 ივლისს ბაქოში დაიბადა. 1930-1933 წლებში აზერბაიჯანის სახელმწიფო სამხატვრო ტექნიკუმში სწავლობდა. 1934-1940 წლებში სწავლა განაგრძო ვ. ი. სურიკოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო სამხატვრო ინსტიტუტში. რაჰმანზადე - პირველი აზერბაიჯანელი ქალია, რომელმაც პროფისიული სამხატვრო განათლება მიიღო. იგი განსაკუთრებით პროდუქტიულად მუშაობდა გრაფიკის ჟანრში. მარალ რაჰმანზადე პირველი მხატვარი იყო, რომელიც ნავთობსაბადოებზე სამუშაოდ წავიდა. მენავთობეების გვერდით ყოფნისას, აკვირდებოდა რა მათ ყოველდღიურ ყოფას, კასპიის პეიზაჟებს, ესტაკადების მშენებლობას, ნავთობის რეზევუარებს, კოშკებს, ნავთობის ამოხეთქვას ხატავდა. ნახატებზე და აკვარელებზე, რომლებიც მან საანგარიშო გამოფენაზე წარმოადგინა უმეტესად კასპიის მენავთობეთა შრომითი ყოფისათვის დამახასიათებელი ეპიზოდები იყო გამოსახული.
რაჰმანზადეს ილუსტრირებული აქვს თარგმანების გამოცემები: პუშკინის „ევგენი ონეგეინი“, ლერმონტოვის „ჩვენი დროის გმირი“. 1950-იანი წლების ბოლოს რაჰმნაზადემ ფერადი ლითოგრფაიების სერია შექმნა სახელწოდებით „ბაქო“. ამ ფურცლებზე გამოსახულია ქალაქის პარკები, მოედნები, საზღვაო ნავთობრეწვის პანორამები. სერია „ბაქო“ პირველად 1958 წელს აჩვენეს მოსკოვში აზერბაიჯანის ლიტერატურისა და ხელოვნების დეკადის ფარგლებში ჩატარებულ გამოფენაზე. ამ დროს რაჰმანზადე ჩეხოსლოვაკიისადმი მიძღვნილ ავტოლითოგრაფიებზე მუშაობდა. მომდევნო წლებში იგი ლინოგრავიურის ტექნიკაზე მუშაობდა. ამ ტექნიკით შესრულებელული პირველი ნამუშევრები მან ორი ახალი ქალაქის - სუმგაითისა და რუსთავის გიგანტურ ქარხნებს მიუძღვნა. ორი სერიიდან ყოველი მეორე შედგება ექვსი ინდუსტრიული და ქალაქური პეიზაჟებისაგან და წარმოების მოწინავეთა ორ-ორი პორტრეტისაგან. 1960-იან წლებში მხატვარი აზერბაიჯანის შორეულ რაიონებში იმყოფებოდა. ამის შედეგად ფერადი ლინოგრავიურების ახალი სერიები - „ჩემი ქვეყანა“ და „აზერბაიჯანი“ გაჩნდა. 1956 წელს ბაქოში მამედ საიდ ორდუბადის ისტორიული რომანი „მახვილი და კალამი“ რაჰმანზადეს ილუსტრაციებით გამოიცა. 1963 წელს მან აკადემიური გამოცემა „აზერბაიჯანული ზღაპრების“ ილუსტრაციები შექმნა.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები კატეგორია:აზერბაიჯანის დიდების ორდენის კავალრები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
სან-ბენიტოს მუნიციპალიტეტი
სან-ბენიტოს მუნიციპალიტეტი (San Benito) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის პუნატის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 13 500 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 132 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
Paul Stanley
Paul Stanley — პოლ სტენლის, ამერიკული მძიმე როკ-ჯგუფ Kiss-ის რიტმული გიტარისტის და წამყვანი ვოკალისტის 1978 წლის სოლო-ალბომი. იგი იყო ჯგუფის წევრების მიერ გამოცემულ სოლო-ალბომებს შორის მეოთხე. Paul Stanley ერთადერთია Kiss-ის ალბომებს შორის, რომელშიც შეტანილია მხოლოდ ორიგინალური მასალა, ვინაიდან ჯინ სიმონსის, პიტერ კრისის და ეის ფრეილის იმავე წლის ალბომებში შეტანილია თითო სიმღერა, რომელიც სხვა შემსრულებელს ეკუთვნის.
ალბომი შედის Kiss-ის ოფიციალურ დისკოგრაფიაში.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი – პოლ სტენლი, გარდა სიმღერების 2, 3 და 5, თანაავტორი – მიკელ იაპი.
სქოლიო
კატეგორია:1978 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:Casablanca Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები პოლ სტენლის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები ჯეფ გლიქსმენის პროდიუსერობით კატეგორია:პოლ სტენლის ალბომები კატეგორია:Electric Lady Studios-ში ჩაწერილი ალბომები
სნუკერი
მარჯვნივ|მინი|300px|სნუკერი სნუკერი (snooker) — ბილიარდის სახესხვაობა. ძირითადად გავრცელებულია დიდ ბრიტანეთში. XX საუკუნის 70-იანი წლებიდან თამაში პოპულარული გახდა პრაქტიკულად მთელ მსოფლიოში, განსაკუთრებით ევროპასა და ჩინეთში. მთავარი ტურნირი — მსოფლიო ჩემპიონატი (ტარდება ყოველწლიურად).
მაკის რაიონი
მაკის რაიონი (Distrito de Maca) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კაილიომის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3.262 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1.307 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 227.48 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კაილიომის პროვინციის რაიონები
მახმუდობა
მახმუდობა (Mahmudoba) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ხაჩმაზის   რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაჩმაზის რაიონის სოფლები
სანტივანიესის მუნიციპალიტეტი
სანტივანიესის მუნიციპალიტეტი (Santiváñez) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის კაპინოტის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 6 717 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 297 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ა̄̈
მინი|ქართული დმწერლობის ასო სვანური ენისათვის ა̄̈ — დამატებითი ასო ქართული დამწერლობისათვის. წარმოადგენს ქართული ასო „ა“-სა და დიაკრიტიკული ნიშნების მაკრონისა და უმლაუტის ერთობლიობას. გამოიყენება სვანურ ენაში.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, „ა“-სა და დიაკრიტიკული ნიშნების ერთობლიობას, რომელიც შემდეგნაირად ჩაიწერება:
გური ოტობაია
გური ოტობაია, ნამდვილი სახელი და გვარი გულადი ფეტელავა (დ. 6 სექტემბერი, 1952, ოტობაია, გალის რაიონი) — ქართველი პოეტი და ჟურნალისტი.
1975 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები
სან-ჟუან-ბატისტა (მარანიანი)
სან-ჟუან-ბატისტა (São João Batista) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 69 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბაიშადა-მარანიენსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 920 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 28.84 კმ²-ზე. ფართობი 690 683 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბელა-ვისტა-დუ-ტოლდუ
ბელა-ვისტა-დუ-ტოლდუ (Bela Vista do Toldo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 752 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კანოინიასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 004 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11.16 კმ²-ზე. ფართობი 538 133 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
თურქმენეთის ისტორია
თურქმენეთის ისტორია მოიცავს თურქმენეთის არსებობის პერიოდს უძველესი პერიოდიდან დღემდე. თურქმენეთის ისტორია არსებობას ძვ.წ. 2000 წლის წინ იწყებს, რა დროსაც იგი ირანელთა ერთ-ერთ ტომებრივ გაერთიანებას წარმოადგენდა. თავდაპირველად იგი აქემენიანთა სპარსეთის შემადგენლობაში შევიდა, რა დროსაც თურქმენები ზოროასტრიზმზე მოექცნენ. ამის შემდეგ ალექსანდრე მაკედონელმა დაიმორჩილა ისინი.
საუკუნეთა მანძილზე, თურქმენეთი ხელიდან ხელში გადადიოდა. სხვადასხვა პერიოდში, იგი იყო პართიის, ეფთალიტების, ჰუნების, სარმატების, სასანიანთა ირანის, არაბებისა და მონღოლთა იმპერიის შემადგენლობაში. თურქმენეთის, როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფოს ჩამოყალიბებაზე გადამწყვეტი როლი ითამაშა სელჩუკებისა და ოღუზი თურქების შემოსევებმა, რა დროსაც თურქმენებმა ისლამი მიიღეს და „თურქმენის“ სახელწოდება. ამის შემდეგ ამ ტერიტორიამ გადაიტანა თემურ ლენგის მარბიელი ლაშქრობები და საბოლოოდ რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა.
1917 წლის რუსეთის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ თურქმენეთში სოციალისტური წყობა დამყარდა და საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკად გამოცხადდა, რის შემდეგაც შევიდა სსრკ-ში. 1991 წელს, სსრკ-ს დაშლის შემდეგ თურქმენეთმა დამოუკიდებლობა აღიდგინა და საფარმურათ ნაიზოვის თაოსნობით გამოცხადდა მისი დემოკრატიული რესპუბლიკა, რომელსაც იგი 2006 წლამდე მართავდა.
ისტორია
მინი|293x293პქ|2500-1500 წლის წინ დამზადებული [[ბაქტრია|ბაქტრიელი პრინცესის სკულპტურა, რომელიც აღმოაჩინეს თურქმენეთის ტერიტორიაზე. ინახება ლოს ანჯელესის ხელოვნების მუზეუმში. ]] თურქმენეთის ტერიტორიაზე პირველი დასახლებები დაახლოებით ძვ.წ. 2000 წლის წინ გაჩნდა. ეს ადგილები ირანულმა და ყაზახეთიდან წამოსულმა თურქულმა ტომებმა აითვისეს, სადაც მათ მარტივად მოახერხეს ერთმანეთთან ასიმილაცია. პირველი ისტორიული ჩანაწერები თურქმენეთის შესახებ აქემენიანთა სპარსეთში გვხვდება, სადაც აღწერილია სპარსეთის მეფის მიერ კასპიის ზღვის მიმდებარე მიწების შემოერთება. სპარსელთა რამდენიმე საუკუნიანი ბატონობის შემდეგ, ამ ტერიტორიებს იმორჩილებს ალექსანდრე მაკედონელი. მისი ნაადრევი დაღუპვის შემდეგ თურქმენეთის ტერიტორია ჯერ სელევკიდების, შემდეგ კი პართიის ხელში გადავიდა. ამის პარალელურად თურქმენეთში ზოროასტრიზმი და ბუდიზმი იწყებს გავრცელებას.
V-VI საუკუნეში თურქმენეთი ჯერ ჰუნებმა მოაოხრეს, შემდეგ კი ეფთალიტების სახელმწიფოს დაქვემდებარებაში გადავიდა. VII საუკუნეში თურქმენეთი თურქთა სახაკანოს შემადგენლობაში შედის, თუმცა მათი პოზიციები მალევე შესუსტდა და ეს ტერიტორია სასანიანთა ირანის იმპერიამ მიიერთა. თურქმენეთში სასანიანთა ბატონობა დიდ ხანს არ გაგრძელებულა, ვინაიდან ისინი მალევე ჩაანაცვლეს არაბებმა.
სწორედ ამ პერიოდში იწყებს სათავეს თურქმენებში ისლამის გავრცელება, რაც საბოლოოდ ოღუზი თურქებისა და სელჩუკების მმართველობის პერიოდში დასრულდა. XII-XIII საუკუნეებში თურქმენეთს, ისევე როგორც მთელ აზიას მონღოლები იპყრობენ. ამ პერიოდში ქვეყანაში გაძლიერდა ბუდიზმის გავლენა, მაგრამ მან ვერ მოახერხა ისლამის გადაწონა. მონღოლთა უღლის გადაგდების შემდეგ, თურქმენეთში კვლავ გრძელდებოდა მომთაბარეთა თარეში, რის შემდეგაც იგი ხვარაზმის შემადგენლობაში შედის. XIV საუკუნეში ქვეყანას თემურ ლენგის დამანგრეველი შემოსევის გადატანა მოუხდა, რამაც წელში გაწყვიტა ისედაც დასუსტებული თურქმანული ხალხები.
XV საუკუნეში თურქმენეთის მიმართულებით ყაზახი თურქების ახალი ტალღა დაიძრა, რომელმაც მარტივად გაიარა ასიმილაცია და აქ ადგილობრივებად დამკვიდრდნენ. უკვე XVI საუკუნეში მათ ორი თურქმანული სახელმწიფო — ჭადორი და სალორი შექმნეს. ჭადორი მალევე გახდა უზბეკთა ხაკანის ვასალი და მის მფარველობაში შევიდა, სალორი კი სეფიანების ირანმა მოიერთა. სეფიანებისა და უზბეკების ბატონობა 200 წელს გაგრძელდა, რის შემდეგაც დაიწყო რუსეთის იმპერიის მიერ შუა აზიის დაპყრობის პროცესი, რომელიც XVIII საუკუნიდან იღებს სათავეს. რუსებმა შეამცირეს უზბეკთა გავლენა თურქმენებზე, თუმცაღა თურქმენები წინააღმდეგობას უწევდნენ მათ.
XIX საუკუნიდან რუსეთსა და თურქმენებს შორის უკვე აშკარა ბრძოლა იწყება. ამავე საუკუნის მეორე ნახევარში რუსებმა დაიკავეს თითქმის მთელი კასპიის ზღვა, ყაზახეთი და უზბეკეთი, რაც უადვილებდათ თურქმენეთში შეჭრას. 1881 წელს გოკ-ტეპეს ბრძოლაში რუსულმა არმიამ სასტიკად დაამარცხა თურქმენების ლაშქარი, რა დროსაც დაიღუპა 150,000 თურქმენი. ამ ბრძოლის შემდეგ თურქმენეთი საბოლოოდ შევიდა რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში, რვა წლის შემდეგ კი მას ოფიციალურად მიენიჭა გუბერნიის სტატუსი. 1895 წელს რუსეთმა და დიდმა ბრიტანეთმა თურქმენეთი გადაინაწილეს.
1916 წელს, ტედენში მოხდა იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის წინააღმდეგ მიმართული აჯანყება. 1918 წელსვე, 1,200 თურქმენის მხარდაჭერით თურქმენეთში ბოლშევიკები შევიდნენ. მათ ისარგებლეს რუსეთში არსებული არეულობითა და ბრიტანელთა მხარდაჭერით და შექმნეს თურქმენეთის დამოუკიდებელი მთავრობა. მომდევნო წელს თურქმენეთი ბრიტანელებმა დატოვეს, რასაც მოჰყვა რუსების მიერ აშხაბადისა და კრასნოვოდიცკის დაკავება. 1925 წელს თურქმენეთი სოციალისტურ რესპუბლიკად გამოაცხადეს და სსრკ-ში იძულებით შეიყვანეს. ამ პერიოდში, მის დედაქალაქ აშხაბადს ლენინი დაარქვეს. 1920-1923 წლებში თურქმანეთის უზარმაზარი ტერიტორია რუსებმა ხუთ სხვადასხვა რესპუბლიკად გაყვეს: თურქმენეთი, ყაზახეთი, უზბეკეთი, ტაჯიკეთი და ყირგიზეთი. ამის შემდეგ ეს ერთეულები აღარ გაერთიანებულა.
1990 წელს თურქმენეთში რუსულის ნაცვლად თურქმენული გამოცხადდა ოფიციალურ ენად. 1990 წლის 22 აგვისტოს, თურქმენეთის უზენაესმა საბჭომ ქვეყნის დამოუკიდებლობა ოფიციალურად გამოაცხადა, რასაც მოჰყვა ქვეყნის ისტორიაში პირველ პრეზიდენტად საფარმურათ ნაიზოვის არჩევა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თურქმენეთის ისტორია კატეგორია:აზიის ისტორია ქვეყნის მიხედვით
საბინა შიხლინსკაია
საბინა ალექსანდრეს ასული შიხლინსკაია (დ. 26 აპრილი, 1962, ბაქო) — აზერბაიჯანელი მხატვარი, დამოუკიდებელი კურატორი. ცხოვრობს და მუშაობს ბაქოში, აზერბაიჯანი.
ბიოგრაფია
საბინა შიხლინსკაია დაიბადა და ცხოვრობს ბაქოში, აზერბაიჯანში. აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირის წევრია. მას აქვს აზერბაიჯანის დამსახურებული მხატვრის წოდება. შიხლინსკაია თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმებისა და კოლექციების საერთაშორისო კომიტეტის წევრია. სამხატვრო განათლება მიიღო ვ. მუხინის სახელობის ლენინგრადის უმაღლეს სამხატვრო-სამრეწველო სასწავლებელში მონუმენტური ფერწერის ფაკულტეტზე, ასევე აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტში.
შემოქმედება
1938 წლიდან აქტიურად აწყობს გამოფენებს საზღვარგარეთ. საბინა შიხლინსკაიას ზოგიერთი ნამუშევარი - ფერწერა, გრაფიკა, ფოტო და ვიდეო ინსტალაციები - სახელმწიფო და კერძო კოლექციებშია დაცული: ტრეტიაკოვის სახელმწიფო გალერაში (რუსეთი), თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმში (ბაქო, აზერბაიჯანი), HumaKabakci-ის კოლექციაში (თურქეთი) და სხვ. 1993 წლიდან 50-ზე მეტი გამოფენისა და პროექტის კურატორია აზერბაიჯანსა და საზღვარგარეთ. 1996 წელს მისი ინიციატივით დამოუკიდებელი სამხატვრო ჯგუფი „ლაბირინთი“ შეიქმნა. 1999-2005 წლებში ჯგუფ „ლაბირინთისა“ და უცხოელ მხატვართა მონაწილეობით შიხლინსკაია ხუთ ლანდ-არტ სიმპოზიუმს და პრეზენტაციას კურირებდა აზერბაიჯანში. 2007 წელს შიხლინსკაია 52-ე ვენეციის (იტალია) ბიენალეზე პირველი აზერბაიჯანული პავილიონის კურატორი იყო. 2008 წელს იგი კურირებდა გამოფენას «USSR-remix», მოგვიანებით, იმავე წელს «USSR-remix» ნაჩვენები იქნა დრეზდენის ხელოვნების მუზეუმში (გერმანია), თანამედროვე აზერბაიჯანული ხელოვნების საგამოფენო პროექტს «StepsofTime» აგრეთვე შიხლინსკაია  კურირებდა. 2009 წელს საბინა შიხლინსკაიამ ბაქოში თანამდროვე ხელოვნებაში გენდერული თემატიკისადმი მიძღვნილი საერთაშორისო ფორუმი - „ქალწულის კოშკი“ ჩაატრა, რომელიც მოიცავდა კონფერენციასა და გამოფენას «ToBe a Woman» გაეროს ცენტრალურ ოფისში მდებარე თანამედროვე ხელოვნების ცენტრში. 2010 წელს განაგრძო გენდერული თემატიკა და კურირებდა ვიდეო არტის «Openly» — «ToBe a Woman» საერთაშორისო გამოფენას სტამბულში, პროექტ - „სტამბული 2010 - ევროპის კულტურული დედაქალაქი“-ს ფარგლებში. 2010 წელს შიხლინსკაიამ თანამედროვე აზერბაიჯანული ხელოვნების წარმოდგენის მიზნით «USSR-remix»-ის ახალი ვერსიის დამატების პრეზენტაცია გამართა ნორვეგიაში თანამედროვე ხელოვნების ცენტრში.
„შიშველი“, საბინა შახლინსკაიას ნამუშევრები, 1987. თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი. ბაქო. ფოტო.
ქალები სომხეთში
მინი|365x365პქ|სომეხი გოგონა ისპაჰანიდან ტრადიციულ ტარაზის სამოსში ქალები სომხეთში — მდედრობითი სქესის წარმომადგენლები, რომლებიც სომხეთის რესპუბლიკაში ცხოვრობენ. სომხეთში ქალებს ოფიციალურად აქვთ გარანტირებული გენდერული თანასწორობა სომხეთის რესპუბლიკის დაარსებიდან (1991 წლიდან). ამან ქალებს საშუალება მისცა აქტიურად ჩაერთონ სომხური ცხოვრების ყველა სფეროში. სომეხმა ქალებმა პოპულარობა მოიპოვეს გასართობ, პოლიტიკურ და სხვა სფეროებში.
ტრადიციული სტატუსი
მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთმა ნაციონალისტმა ფემინისტმა მე -20 საუკუნის დასაწყისიდან დღემდე შეიმუშავა ძველი სომხური საზოგადოება და სამართალი, როგორც ქალის მეგობრული დამოკიდებულება, პრაქტიკულად არ არსებობს არანაირი მტკიცებულება ამის შესახებ. მხითარ გოსის კოდექსი, რომელიც XII საუკუნით თარიღდება, ცდილობდა ქალთა სტატუსის ადრინდელი დონიდან ამაღლებას, თუმცა კოდექსი აშკარად ითვალისწინებს მამაკაცთა ბატონობას და კრძალავს განქორწინებას, თუნდაც ოჯახური ძალადობის ან ოჯახური გაუპატიურების შემთხვევაში. მისი ყველაზე პროგრესული ელემენტები, როგორც ჩანს, საზოგადოებაში არასოდეს ყოფილა გამოყენებული და მე -18 და მე -19 საუკუნეებში, როგორც უცხო, ასევე შიდა ინფორმაციის თანახმად, ტრადიციულ სომხურ საზოგადოებაში ქალთა დაბალი მდგომარეობა იყო. დაქორწინებული ქალები ქმრების ოჯახის ვირტუალურ მონად ცხოვრობდნენ, თუმცა ასაკის მატებასთან ერთად მდგომარეობა გაუმჯობესდა. ქორწინების პირველი წლის განმავლობაში მათ არ ჰქონდათ უფლება, ვინმესთან ესაუბრათ, გარდა ქმრისა და ეკრძალებოდათ სახლიდან გასვლა. ახალგაზრდა სომეხმა პატარძლებმა შექმნეს ჟესტების ენა, სახელწოდებით ჰარნსერენ, რომელიც ითარგმნება როგორც ,,პატარძლის ენა". ეს ჟესტებზე დაფუძნებული ჟესტების ენაა, რომელიც შეიქმნა დაქორწინებული სომეხი ქალების მიმართ დუმილის წესის წინააღმდეგ. ზოგიერთ სოფელში ეს შეზღუდვები გაგრძელდა პირველი შვილის გაჩენის შემდეგაც და შესაძლოა მათ ათ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში გაგრძელებულიყო. ქალის თვითმკვლელობა უფრო ხშირი იყო, ვიდრე მამაკაცის თვითმკვლელობა, რაც საპირისპიროა დასავლეთის მდგომარეობისგან.
სომხურ საზოგადოებაში ქალთა დაბალი პოზიციის მიუხედავად, სომხური სამოციქულო ეკლესია უფრო მეტ შესაძლებლობას აძლევდა ქალებს, დაეკისრებინათ სასულიერო როლები, ვიდრე სხვა ქრისტიანულ ტრადიციებში. აღმოსავლეთის მართლმადიდებლებისგან განსხვავებით, ისინი კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდნენ განქორწინებას და შედეგად განქორწინების მაჩვენებელი ტრადიციულ სომხეთში ყოველთვის იყო ყველაზე დაბალი ქრისტიანულ სამყაროში.
ქალთა ძალადობა
ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის მონაცემებით, 2002 წელს სომეხი ქალების 10% -დან 60% -მდე განიცდიდა ოჯახურ ძალადობას. მონაცემების გაურკვევლობა განპირობებული იყო სომხეთში ოჯახური ძალადობის არასაკმარისად რეპორტაჟით. ნათქვამია, რომ არასაკმარისი ანგარიშგება ხდება ოჯახური ძალადობის, როგორც კერძო ოჯახის საკითხისადმი მოპყრობის გამო. სომხეთში არ არსებობს კარგად დამკვიდრებული კანონები საშინაო აგრესიისა და გენდერული ცრურწმენების წინააღმდეგ. გარდა ამისა, ქმართან განქორწინება - თუნდაც შეურაცხმყოფელი - იწვევს ,,სოციალურ სირცხვილს", ხოლო ქალების ოჯახები, რომლებიც განქორწინებას ითხოვენ ან აცხადებენ, რომ ოჯახური ძალადობა სირცხვილია. სხვა ხელშემწყობი ფაქტორებია სომეხი ქალების განათლების ნაკლებობა ან დაბალი დონე მათი უფლებების შესახებ და როგორ დაიცვან თავი ძალადობისგან.
პოლიტიკური სტატუსი
2007 წლის მაისში, საკანონმდებლო განკარგულების საშუალებით, რომელიც ცნობილია როგორც ,,გენდერული კვოტების კანონი", უფრო მეტი სომეხი ქალი წაახალისეს ჩაერთონ პოლიტიკაში. იმ წელს მხოლოდ შვიდმა ქალმა დაიკავა საპარლამენტო თანამდებობები. ამ პოლიტიკოს ქალთა შორის იყო ჰრანუშ ჰოკობიანი, სომხეთის ნაციონალური ასამბლეის ყველაზე გრძელვადიანი წევრი. სომხეთის მთავრობაში ქალთა შედარებით ნაკლებობამ განაპირობა ის, რომ სომეხი ქალები უცხოელ დამკვირვებლებს ,,ყველაზე ნაკლებად წარმოდგენილთა შორის" და ,,მსოფლიოში ყველაზე დაბალთა შორის" მიიჩნევენ. ხშირად მათი საზოგადოებრივ სფეროში შესვლა ფასდება მხოლოდ მაშინ, როდესაც ისინი ასახავენ ქალის იდეალის იმიჯს, რომელიც ემყარება სოციალურ მოლოდინს, რაც კვლავ ბარიერს უქმნის ქალების პოლიტიკურ, სოციალურ და ეკონომიკურ ხელმისაწვდომობას . 2015 წელს არპინე ჰოვანისიანი გახდა პირველი სომეხი ქალი, რომელსაც ეკავა იუსტიციის მინისტრის თანამდებობა სომხეთში, ეს როლი მან 2017 წლამდე შეასრულა. ოვანისიანი ასევე არის პოლიტიკოსი და იურისტი.
სქოლიო
კატეგორია:გენდერი სომხეთში
ნანუკა ჟორჟოლიანი
ნანუკა (ნანა) ჟორჟოლიანი (დ. 26 ივნისი, 1979, თბილისი) — ქართველი ჟურნალისტი, ტელეწამყვანი და პოლიტიკოსი.
ბიოგრაფია
ნანუკა (ნანა) ჟორჟოლიანი დაიბადა 1979 წლის 26 ივნისს. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. 1999 წელს დაიწყო მუშაობა გადაცემა „ალიონში“, „პირველ არხზე“. 2001 წელს გადავიდა ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ზე. მუშაობდა პოლიტიკური სიახლეების მიმართულებით. 2008 წელს იყო რეპორტიორი რუსეთ-საქართველოს ომში. 2009 წლიდან 2019 წლამდე ჰქონდა საავტორო გადაცემა „ნანუკას შოუ“, რომელიც 2009-2012 წლებში იმედზე, ხოლო 2013-2019 წლებში რუსთავი 2-ზე გადიოდა. 2019 წლიდან გადავიდა „მთავარ არხზე“ სადაც მიჰყავს გადაცემა „სხვა ნანუკა“. ასევე, 2005-2007 წლებში იყო ნატოს საინფორმაციო ცენტრის დირექტორი. 2020 წლის 23 სექტემბერს „ძალა ერთობაშიამ“ წარადგინა წყალტუბოს, სამტრედიის, ვანისა და ხონის მაჟორიტარობის კანდიდატად. მან ხმების 31,52 % (25 806) მიიღო და მეორე ადგილი დაიკავა.
განქორწინებულია. ჰყავს ორი შვილი: მარიამ გეგუჩაძე და საბა კოდუა.
შინაოტის მუნიციპალიტეტი
შინაოტის მუნიციპალიტეტი (Shinahota) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის ტირაკეს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 14 245 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი - კმ²-ია.
ალბერტო ფერნანდესი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:არგენტინელი პოლიტიკოსები კატეგორია:არგენტინის პრეზიდენტები
შინაოტის მუნიციპალიტეტი
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
სომხური კათოლიკური ეკლესია
მინი|286x286პქ|სომხური კათოლიკური ეკლესიის ემბლემა სომხური კათოლიკური ეკლესია (სომხურად: Հայ Կաթողիկէ Եկեղեցի, ჰაია კატოვიკე ეკვეცი; ლათინურად: Ecclesia armeno-catholica) — კათოლიკური ეკლესიის ერთ – ერთი აღმოსავლური მიმდინარეობა. რელიგიის მიმდევრები აღიარებენ რომის პაპის უზენაესობას და სრულ კავშირში არიან რომის კათოლიკურ ეკლესიასთან. სომხური კათოლიკური ეკლესია რეგულირდება აღმოსავლეთის ეკლესიათა კანონით.
სომხური კათოლიკური ეკლესიის ხელმძღვანელი არის კილიკიელი სომეხი კათოლიკოს-პატრიარქი, რომლის მთავარი საკათედრო ტაძარი და სამყოფელი წმინდა ელიას და წმინდა გრიგოლ განმანათლებლის ტაძარია ბეირუთში. სომხური კათოლიკური ეკლესია დამოუკიდებელ ეკლესიად გამოცხადდა 1740 წლის 26 ნოემბერს. მას სამწყსოები აქვს სომხეთში, ლიბანში, სირიაში, ეგვიპტეში, ერაყში, ირანში, თურქეთში, რუმინეთში, უნგრეთში, ავსტრიაში, საფრანგეთში, იტალიაში, საბერძნეთში, საქართველოში, აშშ-ში და სამხრეთი ამერიკის კონტინენტზე.
ევროპის სომეხმა კათოლიკეებმა დიდი როლი შეასრულეს სომხური კულტურისა და არმენოლოგიის განვითარებაში. ამ მხრივ განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა ვენეციის და ვენის მხითარისტების მოღვაწეობას.
ისტორია
ქალკედონის 451 წლის საეკლესიო კრებამ პრობლემები შეუქმნა სომხურ ეკლესიას, რომელმაც ოფიციალურად გაწყვიტა ურთიერთობა პროქალკედონურ ეკლესიებთან დვინის მე-3 კრების შედეგად, 610 წელს. ჯვაროსნული ლაშქრობების დროს, კილიკიის სომეხთა სამეფოს ეკლესია კათოლიკურ ეკლესიას შეუერთდა, თუმცა კავშირი დიდხანს არ გაგრძელებულა. კავშირი მოგვიანებით აღდგა ფერარა-ფლორენციის საეკლესიო კრების შედეგად 1439 წელს, მაგრამ საუკუნეების განმავლობაში არანაირი რეალური შედეგი არ მოჰყოლია.
სომეხთა ნაწილმა რელიგია შეიცვალა და კათოლიკე გახდა, მაგრამ რაიმე განსაკუთრებული მახასიათებლის არ არსებობის გამო ისინი, ფაქტობრივად, ლათინებად იქცნენ. ჩინეთში მცხოვრები სომხების ნაწილი, რომლების ბეიჯინგში ცხოვრობდნენ ჯონ მონტეკორვინოს ლიდერობით კათოლიკეებად მოინათლნენ. ჩინეთის ქალაქ ქუანჟოუში ასევე არსებობს სომეხი კათოლიკეების დასახლება. 288x288px|მინი|მარჯვნივ|სომხური კათოლიკური ტაძარი ბეირუთში, ლიბანში1740 წელს აბრაამ-პიერ I არძივიანი, რომლემაც რელიგია შეიცვალა და კათოლიკე გახდა, აირჩიეს სისის (თანამედროვე კოზანი) პატრიარქად. ორი წლის შემდეგ პაპმა ბენედიქტ XIV- მ ოფიციალურად დააარსა სომხური კათოლიკური ეკლესია. 1749 წელს სომხური კათოლიკური ეკლესიის სახელზე აშენდა მონასტრები ბზუმარში, ლიბანი. სომეხთა გენოციდის დროს, 1915–1918 წლებში ეკლესიის წევრები მიმოიფანტნენ მეზობელ ქვეყნებში, ძირითადად ლიბანსა და სირიაში.