cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნორმან ბეიტსი
Universal Studios-ის მიერ წარმოებული ფრენჩაიზისგან განსხვავებით, ნორმანი ბლოხის მომდევნო რომანებში მთავარი ანტაგონისტი არ არის და ჩანაცვლებულია მიმბაძველი მკვლელებით, რომლებიც ნორმანის პიროვნებას მისი სიკვდილის შემდეგ („ფსიქო II“, 1982 წ.) ირგებენ. მიჩნეულია, რომ ნორმან ბეიტსი უისკონსინელი მკვლელით, ედ გეინით არის შთაგონებული. ბლოხმა განაცხადა, რომ „ფსიქოს“ წერა გეინის შესახებ ინფორმაციის გაგებამდე ჰქონდა დაწყებული და გაოგნებული იყო, თუ „როგორ განასახიერებდა მის მიერ გამოგონილი პერსონაჟი ედ გეინს როგორც თვალსაჩინო ქმედებებით, ისე აშკარა მოტივებით.“
პერსონაჟის დახასიათება
1959 წლის რომანში, მის 1960 წლის ეკრანიზაციასა და 1990 წლის პრიკველში ნაჩვენებია, რომ ნორმანზე დედამისი (ნორმა ბეიტსი) ემოციურად ძალადობდა; ასწავლიდა, რომ სექსუალური კავშირი ცოდვა იყო და ყველა ქალი (მის გარდა) მეძავი იყო. რომანსა და 1990 წლის პრიკველში იგრძნობა, რომ მათი ურთიერთობა შესაძლოა ინცესტური ყოფილიყო.
ნორმანის მამის გარდაცვალების შემდეგ, ის და დედამისი ერთად ცხოვრობდნენ, „თითქოს მთელ სამყაროში მათ გარდა სხვა არავინ არის“. როცა ნორმანმა ზრდასრულ ასაკს მიაღწია, დედამისი შეხვდა ჯო კონსიდაინს (ჩეტ რუდოლფი ფილმში „ფსიქო IV: დასაწყისი“) და მასზე დაქორწინებას გეგმავდა. კონსიდაინმა ნორმა მოტელის გახსნაში დაარწმუნა. ნორმანმა ეჭვიანობა დაიწყო და ისინი სტრიქნინით მოკლა. მან მომხდარი მკვლელობა-სუიციდის სახით შენიღბა, თითქოს ნორმამ კონსიდაინი მოკლა და შემდეგ თავი მოიკლა. მალევე მას განუვითარდა იდენტურობის დისოციაციური აშლილობა და დედამისის პიროვნება მოირგო, რათა მისი მოკვლით გამოწვეულ სინანულის გრძნობას გაქცეოდა. მას მემკვიდრეობით ერგო მოტელი და სახლი, რომლის სარდაფშიც დედამისის ცხედარს ინახავდა.
ბლოხი ნორმანის მრავალ პიროვნებას აჯამებს მისთვის ჩვეული კალამბურებით: „ნორმანი“, ბავშვი, რომელიც დედას საჭიროებს; „ნორმა“, მესაკუთრე დედა, რომელიც კლავს ყველას, ვინც მისი არსებობის ილუზიას საფრთხეს უქმნის; და ბოლოს „ნორმალი“, სრულიად ფუნქციონირებადი ზრდასრული ადამიანი, რომელიც უხალისოდ აგრძელებს ყოველდღიურ ცხოვრებას. „ნორმა“ დომინირებს და ამცირებს „ნორმანს“ იმდენად, რამდენადაც სიცოცხლეში აკეთებდა; უკრძალავს, რომ მის გარდა დამოუკიდებელი ცხოვრება ჰქონდეს და მკვლელობაზეც არ იხევს უკან მაშინ, როცა ნორმანს ქალი მიიზიდავს. „ნორმა“ და „ნორმანი“ საუბარს ნორმანის საშუალებით ახერხებენ, რომელიც საკუთარ თავსა და ნორმას ცხედარს დედამისის ხმით ელაპარაკება, ხოლო როცა „ნორმა“ მის სხეულს სრულიად ეპატრონება, ნორმანი დედამისის ტანსაცმელს იცვამს.
„ფსიქო“ (რომანი და ფილმი)
ბლოხის 1959 წლის რომანსა და ჰიჩკოკის 1960 წლის ფილმში, მარიონ კრეინი (ჯანეტ ლი), ახალგაზრდა ქალი, რომელმაც უფროსისგან ფული მოიპარა, ღამის გასათევად ბეიტსის მოტელში ჩერდება. ნორმანი მოიხიბლება და მორცხვობით სთავაზობს, რომ სახლში მასთან ერთად ივახშმოს. „დედა“ განრისხდება და ნორმანს მისი მოკვლით ემუქრება იმ შემთხვევაში, თუ სახლში შემოუშვებს. ნორმანი მას სძლევს და ყველაფრის მიუხედავად, მარიონთან ივახშმებს, მაგრამ მასზე ბრაზდება, როცა მან დედამისის ფსიქიატრიულ დაწესებულებაში მოთავსება შესთავაზა. როცა მარიონი თავის ოთახში შხაპის მისაღებად ბრუნდება, ნორმანი ხვრელიდან უთვალთვალებს, რომელიც მან კედელში თავად გახვრიტა. „დედა“ კონტროლს მოიპოვებს და მარიონს საშხაპეში დანით კლავს. როცა ნორმანი გონს მოდის და დანაშაულს აღმოაჩენს, რომელიც მისი აზრით, დედამისმა ჩაიდინა, მარიონის ცხედარს, ფულს და ბარგს მანქანაში ჩადებს და ახლომდებარე ჭაობში ჩაძირავს. „დედა“ ასევე კლავს კერძო დეტექტივს, მილტონ არბოგასტს (მარტინ ბალსამი), რომელიც რამდენიმე დღის შემდეგ მარიონის უფროსმა დაიქირავა.
ნორმანს საბოლოოდ დაიჭერენ, როცა მარიონის და, ლილა (ვერა მაილზი) და შეყვარებული, სემ ლუმისი (ჯონ გავინი), მოტელში მარიონის მოსაძებნად მიდიან. როცა ნორმანი მათ განზრახვას მიხვდება, ის სემს გათიშავს და ლილას აედევნება, რომელმაც სახლში მისის ბეიტსის ცხედარს მიაკვლია. „დედას“ პიროვნებად გარდასახული ნორმანი მას თავს ესხმის, თუმცა გონს მოსული სემი მას აჩერებს და საბოლოოდ, პოლიცია ნორმანს აკავებს. ნორმანს შეშლილად გამოაცხადებენ და დაწესებულებაში გზავნიან, სადაც მის გონებას „დედა“ სრულიად დაეპატრონება: ის „გადაიქცა“ დედამისად.
„ფსიქო II“
ბლოხის რომანის 1982 წლის გაგრძელებაში „ფსიქო II“, ნორმანი მონაზონს კლავს და ფსიქიატრიული კლინიკიდან გაიქცევა. გზად გამვლელ მანქანას გაჰყვება და მძღოლის მოკვლას შეეცდება, თუმცა ვერ მოახერხებს. ეს გამოიწვევს ავარიას, რომელსაც მძღოლი გადაურჩება, თუმცა ნორმანი იღუპება. ამასობაში, ექიმი ადამ კლაიბორნი, რომელმაც ნორმანის ცხედარი აღმოაჩინა, მის პიროვნებას მოირგებს და ხალხის ხოცვას იწყებს.
„ფსიქოს სახლი“
ბლოხის მეორე რომანის 1990 წლის გაგრძელებაში „ფსიქოს სახლი“, ნორმანი ბეიტსის მოტელში ანიმაციის სახით ეკრანზე ჩნდება, თავად მოტელი კი ტურისტულ ატრაქციონად არის გადაკეთებული.
„ფსიქო: სანატორიუმი“
ჩეტ უილიამსონის 2016 წლის გაგრძელებაში „ფსიქო: სანატორიუმი“, ექიმი ფელიქს რიდი ცდილობს ნორმანის კატატონიური მდგომარეობიდან გამოყვანას. „სანატორიუმში“ ვხვდებით ახალ პერსონაჟს, რობერტ ნიუმანს, ნორმანის ტყუპისცალ ძმას, რომლებიც დაბადებისას ერთმანეთს დააშორეს, რადგან ექიმის განცხადებით რობერტს გონებრივი დაზიანება გააჩნდა. როცა ნორმანი და რობერტი ერთმანეთს იცნობენ, ნორმანი მასში სიბნელეს იგრძნობს, რომელიც იმაზე უფრო ღრმაა, ვიდრე თავად ნორმანს ჰქონდა.
„ფსიქო II“
ორიგინალი ფილმის პირველ გაგრძელებაში „ფსიქო II“, დაკავებიდან 22 წლის შემდეგ ნორმან ბეიტსს, რომელიც განკურნებულია, დაწესებულებიდან ათავისუფლებენ. ის შეხვდება და უყვარდება მარი ლუმისი (მეგ ტილი), მარიონ კრეინის დისშვილი. იდუმალებით მოცული მკვლელობების მთელი რიგი სერიები და დედამისისგან მიღებული შეტყობინებები ნორმანის ფსიქიკას ნელ-ნელა არყევს. გაირკვევა, რომ ეს ყველაფერი მარის დედის, ლილა ლუმისის მოწყობილია, რომელიც ნორმანის ჭკუიდან გადაყვანას და ფსიქიატრიულ დაწესებულებაში დაბრუნებას ცდილობს. ნამდვილი მკვლელი კი აღმოჩნდება ნორმანის თანამშრომელი, ემა სპული (კლოდია ბრაიარი). ვიდრე ნორმანი ამას გაიგებს, მარი ლუმისს პოლიცია კლავს, რომელიც დედამისის ცხედრის პოვნის შემდეგ ნორმანის მოკვლას აპირებდა. რეალურად ლილა კრეინი მისის სპულმა მოკლა. როცა სპული ნორმანს ეუბნება, რომ ის მისი ნამდვილი დედაა, ნორმანი მას კლავს და მის ცხედარს შეინახავს, ხოლო „დედას“ პიროვნება ისევ ბრუნდება.
„ფსიქო III“
1986 წლის ფილმში „ფსიქო III“, რომელშიც სიუჟეტი წინა ფილმის მოვლენებიდან ერთი თვის შემდეგ ხდება, ნორმანი წარუმატებლად ებრძვის „დედას“ დომინირებას. ის გაიცნობს სასიყვარულო ინტერესს, მორინ კოილს (დაიანა სკარუიდი), რომელსაც ბოლოს „დედა“ კლავს. ფილმში, მისის სპულის ცხედარი პირველად ხელმოცარულმა მუსიკოსმა დუან დუკმა (ჯეფ ფეიი) აღმოაჩინა, რომელსაც ნორმანი კლავს, რადგან ამ აღმოჩენით მის დაშანტაჟებას აპირებდა. ტრეისი ვენეიბლი (რობერტა მაქსველი), ნორმანის საქმით დაინტერესებული ჟურნალისტი, გაარკვევს, რომ სპული სინამდვილეში ნორმანის დეიდა, ნორმა ბეიტსის და იყო, რომელსაც ნორმანის მამა შეუყვარდა და მოკლა, რადგან მან ნორმა აირჩია. სპულმა შემდეგ ნორმანი მოიტაცა და სჯეროდა, რომ ის მისი შვილი იყო, თუმცა მას აპატიმრებენ და ფსიქიატრიულ დაწესებულებაში გზავნიან, ხოლო ნორმანს დედამისთან აბრუნებენ.
„დედა“ ნორმანს ტრეისის მოკვლას ავალებს, თუმცა ნორმანი მისის სპულის ცხედარს გაანადგურებს, რათა თავი დააღწიოს მის კონტროლს. ამის შემდეგ მას აკავებენ და დაწესებულებაში აბრუნებენ.
„ფსიქო IV: დასაწყისი“
„ფსიქო IV: დასაწყისი“ (1990 წ.), სერიების ბოლო ფილმი, მეორე და მესამე ფილმებში აღწერილ ამბავს თავდაყირა აყენებს. აქ ნაჩვენებია, რომ ნორმანის მამა ფუტკრებმა მოკლეს, რითაც ქრება ემა სპულის არსებობა. ამ ფილმში ნორმანი დაწესებულებიდან გამოდის და ცოლად მოჰყავს საავადმყოფოს ერთ-ერთი ფსიქოლოგი, სახელად კონი (დონა მიტჩელი). როცა ის დაორსულდება, ნორმანი კონის დედამისის სახლში შეიტყუებს და მის მოკვლას შეეცდება, რათა სამყაროს მასსავით „დაწყევლილი“ ადამიანი არ მოევლინოს; ფილმიდან ნათელი ხდება, რომ მისის ბეიტსი (ოლივია ჰასი) დაავადებული იყო შიზოფრენიითა და ნარცისული პიროვნების აშლილობით, რაც ნორმანს მემკვიდრეობით ერგო. მას ბოლო წუთს გული მოულბება და დედამისის სახლის დაწვას გადაწყვეტს, რათა მის წარსულს თავი დააღწიოს. ამ პროცესში მას ეჩვენება „დედა“ და მისი რამდენიმე მსხვერპლი. ნორმანი სახლის განადგურებისას კინაღამ იღუპება. საბოლოოდ, ის თავისუფალია დედამისის ხმისგან, რომელიც გამოშვებას ითხოვდა. ამ ფილმში ენტონი პერკინსმა ნორმან ბეიტსის როლი უკანასკნელად შეასრულა; ჰენრი ტომასმა კი თინეიჯერი ნორმანი განასახიერა.
„ბეიტსის მოტელი“ (ფილმი)
1987 წლის სატელევიზიო ფილმში სახელად „ბეიტსის მოტელი“, ნორმანი ფსიქიატრიული დაწესებულებიდან არასოდეს გამოდის. ის იქ უმეგობრდება ალექს უესტს (ბად კორტი), რომელმაც მამინაცვალი მოკლა. ხანდაზმული ნორმანი სიკვდილის წინ მას ანდერძით უტოვებს მოტელსა და სახლს.
„ბეიტსის მოტელი“ (ტელესერიალი)
ტელესერიალი „ბეიტსის მოტელი“, 1960 წლის „ფსიქოს“ თანამედროვე პრიკველი, რომელშიც სიუჟეტი თანამედროვე პერიოდში ვითარდება, ასახავს ახალგაზრდა ნორმან ბეიტსის (ფრედი ჰაიმორი) ცხოვრებას დედამისთან (ვერა ფარმიგა), ნორმასთან ერთად. სერიალში ნორმანს ჰალუცინაციები და გათიშვები ემართება, ხოლო „დედას“ პიროვნებად ჯერ კიდევ ნორმას სიცოცხლეში გარდაისახება. ის დისოციაციურ მდგომარეობაში კლავს მოძალადე მამას, სემს, რის შემდეგაც ნორმა მის დასაცავად არიზონადან თეთრი ფიჭვის ყურეში, ორეგონში გადაიყვანს. სერიალში ასევე არიან ნორმას მეორე ვაჟი, ნორმანის ნახევარძმა დილან მასეტი (მაქს ტირიოტი) და მისი სასიყვარულო ინტერესი, ნორმანის კლასელი ემა დეკოდი (ოლივია კუკი), რომელიც დაავადებულია კისტური ფიბროზით.
„დედად“ გარდასახული ნორმანი კლავს ბლერ უოტსონს (კიგენ კონორ ტრეისი), მის ერთ-ერთ მასწავლებელს, რომელმაც ის შეაცდინა; ბრედლი მარტინს (ნიკოლა პელცი), გოგონა, რომლის მიმართაც ნორმანს გრძნობები გააჩნდა და ოდრი ელის დეკოდის (კარინა ლოგი), ემას დედა. ნორმანის ფსიქიკური მდგომარეობით შეშფოთებული ნორმა მას ფსიქიატრიულ დაწესებულებაში მოკლე დროით მოათავსებს. იქ ყოფნისას ნორმანს ახსენდება, თუ როგორ გააუპატიურა ნორმა მამამისმა მისი თანდასწრებით; ნაგულისხმებია, რომ მის ფსიქიკას სწორედ ამ ტრავმამ მიაყენა ზიანი.
როცა ნორმანის ფსიქიკური მდგომარეობა უარესდება, ნორმა ქორწინდება ქალაქის შერიფზე, ალექს რომეროზე (ნესტორ კარბონელი), რათა მისი დაზღვევით ნორმანის ფსიქიატრიულ დაწესებულებაში მოთავსება მოახერხოს. მიუხედავად იმისა, რომ ქორწინების თავდაპირველი მიზანი ფინანსებთან იყო დაკავშირებული, მათ საბოლოოდ ერთმანეთი უყვარდებათ. როცა ნორმანი ფსიქიატრიული დაწესებულებიდან გამოდის და ქორწინების შესახებ გაიგებს, მეტისმეტად ეჭვიანობს და ცდილობს დედამისისა და საკუთარი თავის მოკვლას ნახშირბადის მონოოქსიდით. რომერო ბეიტსების სახლში დროულად მიდის და დედა-შვილის გადარჩენას შეეცდება, თუმცა მხოლოდ ნორმანის გადარჩენას მოახერხებს. რომერო სიმართლეს გაიგებს და ნორმანზე შურისძიებას დაიფიცებს, თუმცა ცრუმოწმეობისთვის აპატიმრებენ. ამასობაში, ნორმანი, რომელიც დედამისის დაკარგვას ვერ უძლებს, მის ცხედარს ამოთხრის და ექმნება იმის ილუზია, რომ ის ისევ ცოცხალია.
ორი წლის შემდეგ, ნორმანი მოტელს მარტო განაგებს და სახლში ნორმას ცხედართან ერთად ცხოვრობს, რომელსაც სარდაფში გაყინულს ინახავს. ის და „დედას“ პიროვნება ერთად ცხოვრობენ ისე, თითქოს მათ გარდა ამ ქვეყნად არავინ არსებობდეს. „დედა“ ნორმანის პრობლემებს აგვარებს, მაგალითად ის კლავს რომეროს მიერ გამოგზავნილ დაქირავებულ მკვლელს და თავიდან იშორებს ნორმანის ბიძას, კელებს, რომელმაც სიმართლე გაიგო. ნორმანს უყვარდება მედელინ ლუმისი (იზაბელ მაკნელი), რომელიც ნორმას ძალიან ჰგავს, და რომელსაც მეუღლე, სემი (ოსტინ ნიკოლსი) ღალატობს. „დედა“ ეჭვიანობას იწყებს, ნორმანის სხეულს დაეპატრონება, ნორმას ტანსაცმელს ჩაიცვამს და ჰომოსექსუალთა კლუბში მამაკაცთან სექსი აქვს. ნორმანს საბოლოოდ უჩნდება ეჭვი, რომ „დედა“ რეალური არ არის, რომელიც უდასტურებს, რომ ის თავად ნორმანმა შექმნა თავის გონებაში, რათა გამკლავებოდა და დაევიწყებინა ისეთი მოვლენები, რასაც ვერ გადაიტანდა, მაგალითად, მამამისის ძალადობას.
დილანი ნორმანის სანახავად ბრუნდება, როცა ნორმას გარდაცვალების შესახებ შეიტყობს. ისინი ჩხუბს დაიწყებენ და „დედა“ მის მოკვლას შეეცდება. შეძრწუნებულმა ნორმანმა საკუთარი თავის შესაჩერებლად 911-ზე დარეკა და სემის მკვლელობა აღიარა. როცა ნორმანი ციხეშია, შერიფი გრინი (ბრუკ სმიტი) მისი სხვა მსხვერპლების სხეულებს იპოვის, და ბრალდებას ამ მკვლელობებისთვისაც უყენებს. როცა ნორმანი სასამართლოს მოლოდინშია, რომერო, რომელიც ციხიდან გაიქცა, ნორმანს საპყრობილედან გაიტაცებს. ისინი ტყეში წავლენ, სადაც ნორმანმა ნორმას ცხედარი გადამალა მას შემდეგ, რაც პოლიციამ მისი სახლის ჩხრეკა დაიწყო. „დედა“ რომეროს თავისივე იარაღით კლავს, რომელიც სიკვდილის წინ ეუბნება, რომ მან საკუთარი დედა მოკლა. როცა ნორმანი საბოლოოდ დაიჯერებს, რომ ნორმა მან მოკლა, „დედა“ მას სამუდამოდ ემშვიდობება, რადგან სიმართლის გაგების შემდეგ მის დასაცავად საჭირო აღარ არის.
მარტო დარჩენილი ნორმანი რეალობასთან ყოველგვარ კავშირს კარგავს. მისი გონება თეთრი ფიჭვის ყურეში გადმოსვლის შემდეგ მომხდარ მოვლენებს სრულიად ივიწყებს და წარსულში ბრუნდება. ის ნორმას ცხედარს მანქანაში ჩასვამს და სახლში მიდის, თუმცა სჯერა, რომ დედამისი ცოცხალია და მასთან იგივე დიალოგს მართავს, რაც მოტელში პირველად გადმოსვლის დროს ჰქონდათ. მოგვიანებით, ნორმანი დილანს „ოჯახურ ვახშამზე“ იწვევს, ხოლო სავახშმო მაგიდასთან ნორმას ცხედარი დასვამს. როცა დილანი ნორმანს ეუბნება, რომ ნორმა მკვდარია, ის დილანს აიძულებს, რომ იარაღით სასიკვდილო ჭრილობა მიაყენოს. ნორმანს სიკვდილის წინ ეჩვენება დედამისი, რომელსაც ეხუტება, რის გამოც დილანს მადლობას უხდის.
დახასიათება
რომანში „ფსიქო“ ნორმან ბეიტსის პერსონაჟი დაფუძნებულია ორ ადამიანზე. პირველი იყო რეალური მკვლელი ედ გეინი, რომელთანაც გამოგონილ შეხვედრაზე ბლოხმა 1962 წელს დაწერა „ედ გეინის სასაკლაო“. . მეორე ადამიანი კი არის კელვინ ბეკი, „ფრანკენშტეინის სასახლის“ გამომცემელი, რაც არაერთმა პირმა დაადასტურა, მათ შორის ნოლ კარტერმა (ლინ კარტერის მეუღლე), კრის სტრეინბრენერმა და თავად ბლოხმა.
ნორმან ბეიტსის დამახასიათებელი თვისებები რომანსა და ფილმში კონკრეტული ასპექტებით განსხვავდება. რომანში, ნორმანი 40 წელს გადაცილებული, დაბალი, ჭარბწონიანი და ულამაზო მამაკაცია, ხოლო ფილმში — 20 წელს გადაცილებული, მაღალი, სუსტი და სიმპათიური. გავრცელებული ინფორმაციით, ფილმზე მუშაობისას ჰიჩკოკს სურდა, რომ მაყურებლებს ნორმანისადმი სიმპათიის გრძნობა გაჩენოდათ და პერსონაჟი მოსწონებოდათ. რომანში ნორმანი „დედას“ პიროვნებად დალევისა და გათიშვის შემდეგ გარდაისახება; ხოლო ფილმში პიროვნებებს ფხიზელ მდგომარეობაშიც იცვლის. და ბოლოს, რომანში „დედას“ პირველი მსხვერპლი მარი კრეინია, თუმცა ფილმში „დედამ“ მარიონის მოკვლამდე ორი მკვლელობა ჩაიდინა.
რომანში ნორმანი კარგად განსწავლულია ოკულური და ეზოთერიკული მწერლების, როგორებიც არიან პეტრე უსპენსკი და ალისტერ კროული, ნაშრომებში. მან იცის, რომ „დედას“ არ მოსწონს მწერლების ანტირელიგიური განწყობა.
შესრულება
რობერტ ბლოხის რომანის ჰიჩკოკის ეკრანიზაციასა და მის სამ გაგრძელებაში ნორმანის როლს ენტონი პერკინსი ასრულებს. პერკინსმა 1976 წელს გადაცემის „შაბათ ღამეს პირდაპირ ეთერში“ ეპიზოდის რამდენიმე სკეტჩში შეასრულა ნორმან ბეიტსის როლი, მათ შორის საგანმანათლებლო ვიდეოში სახელად „სასტუმროს მენეჯმენტის სკოლა ნორმან ბეიტსთან ერთად“. მან ნორმანის როლი ასევე შეასრულა 1990 წლის სატელევიზიო რეკლამაში. ნორმანის როლი ფსიქოს 1998 წლის ვერსიაში შეასრულა ვინს ვონმა, ხოლო კურტ პოლმა, რომელიც პერკინსის დუბლიორი იყო ფილმებში „ფსიქო II“ და „ფსიქო III“, ნორმანის როლი შეასრულა ფილმში „ბეიტსის მოტელი“. პერკინსის შვილმა, ოზმა განასახიერა მცირეწლოვანი ნორმანი ფილმში „ფსიქო II“. ჰენრი ტომასმა შეასრულა ახალგაზრდა ნორმანის როლი ფილმში „ფსიქო IV: დასაწყისი“. ფრედი ჰაიმორმა განასახიერა ნორმანი ტელესერიალში „ბეიტსის მოტელი“. ამ როლისთვის ის ორჯერ წარდგა კრიტიკოსთა არჩევანის დაჯილდოებისა და სატურნის პრემიის ნომინაციებზე და მოიპოვა 2017 წლის ხალხის არჩევანის ჯილდო.
კომიქსები
ნორმანი ჩნდება 1992 წლის კომიქსში, რომელიც დაფუძნებულია 1960 წლის ფილმზე „ფსიქო“, ხოლო გამოშვებულია Innovation Publishing-ის მიერ. მიუხედავად იმისა, რომ კომიქსი წარმოადგენს ჰიჩკოკის ფილმის ადაპტაციას, ნორმანის პიროვნება ბლოხის ორიგინალი რომანზე არის დაფუძნებული: შუახნის, ჭარბწონიანი, გამელოტებული მამამაკაცი. კომიქსის მხატვარმა ფილიპ ეჩევარიამ ახსნა, რომ ნორმანის ფილმისეული ვერსია ენტონი პერკინსის მოთხოვნის გამო არ აირჩიეს.
სქოლიო
კატეგორია:პერსონაჟები XX საუკუნის ამერიკულ რომანებში კატეგორია:სუიციდის მცდელობა მხატვრულ ნაწარმოებში კატეგორია:ნამდვილ ადამიანებზე დაფუძნებული გამოგონილი პერსონაჟები კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები კალიფორნიიდან კატეგორია:1959 წელს შექმნილი ლიტერატურული პერსონაჟები კატეგორია:იდენტურობის დისოციაციური აშლილობით დაავადებული პერსონაჟები კატეგორია:გამოგონილი ტრანსვესტისტები კატეგორია:სასტუმროს გამოგონილი მფლობელები კატეგორია:პატრიციდი ლიტერატურაში კატეგორია:გამოგონილი სერიული მკვლელები კატეგორია:ბავშვზე ძალადობის გამოგონილი მსხვერპლები კატეგორია:მატრიციდი მხატვრულ ლიტერატურაში კატეგორია:ბოროტმოქმედი მამაკაცები საშინელებათა ფილმში კატეგორია:ტელეპერსონაჟები საშინელებათა ჟანრში კატეგორია:ბოროტმოქმედი მამაკაცები ლიტერატურაში კატეგორია:მამაკაცი პერსონაჟები ტელევიზიაში კატეგორია:მოზარდი პერსონაჟები ტელევიზიაში კატეგორია:ფსიქოს (ფრენჩაიზი) პერსონაჟები
იუზბაშილარი
იუზბაშილარი (Yuzbashilar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
გროდნოს ძველი ციხესიმაგრე
ძველი ციხესიმაგრე — ციხესიმაგრე გროდნოში.
ისტორია
პირველი თავდაცვითი ნაგებობა აშენდა რუსი მთავრების მიერ IX საუკუნეში. XIII საუკუნეში გროდნო (გოროდნა) ლიტვის დიდი სამთავროს ნაწილი გახდა შემდეგი ათასწლეულის დასაწყისიდან, გახდა სამიზნე ჯვაროსნების მრავალრიცხოვანი თავდასხმების. 1391 წელს ციხესიმაგრე გახდა ვიტოვტის ერთ-ერთ ძირითად რეზიდენციად, რომელიც 1398 წელს ხის ციხესიმაგრის ნაცვლად ააშენა ქვის გოთური ციხესიმაგრე ხუთი კოშკით. ეს შენობა შენახულია დღემდე.
დაახლოებით ამავე დროს, ციხესიმაგრეს ტერიტორიაზე აშენდა ე.წ. ქვედა ეკლესია. არქეოლოგების ვარაუდით, იგი აგებული იყო იგივე ტექნოლოგიით, როგორც ბორისოგლებსკის ეკლესიაა აშენებული, ასევე იგივე არქიტექტორებით. მშენებლობის სპეციფიკა გამოიხატებოდა იმაში, რომ უზარმაზარი ლოდები იყო გაყოფილი ნახევრად და აგურთან ერთად დატანილი იყო კედელზე, ციხის გარე ნაწილზე. ეს ეხმარებოდა სამშენებლო მასალების დაზოგვაში, ასევე კედლის შემდგომ გაძლიერებაში. ქვედა ეკლესიის ფუნდამენტი და კედლების ნარჩენები დღესდღეობით ღიაა მნახველებისთვის.
1655 წელს ციხესიმაგრე მთლიანად გაანადგურდა რუსეთის ჯარების მიერ რუსეთ-პოლონეთის 1654-1667 წლების ომის დროს. ციხესიმაგრე თავიდან ააშენა ლიტვის კანცლერმა და გროდნოს ხელმძღვანელმა ქშიშტოპ ზიგმუნდ პაკმა. 1678 წლიდან, ციხესიმაგრეში იმართებოდა ყოველი მესამე ჟეჩ პოსპოლიტას სეიმის სხდომა. XVIII საუკუნის დასაწყისში, ჩრდილოეთის ომის დროს შვედებმა გადაწვეს და მას შემდეგ აღარ დაბრუნებია თავისი ღირებულება.
XVIII საუკუნის შუაში აშენდა გროდნოს ახალი ციხესიმაგრე და ძველმა შეწყვიტა თავისი ფუნქციის შესრულება. ჟეჩ პოსპოლიტას დანაწილების და გროდნოს რუსეთის იმპერიის მიერ შეერთების შემდეგ, XIX საუკუნეში იგი აღადგენილ იქნა, როგორც სამეფო ყაზარმები.
დღეს ციხესიმაგრეში განთავსებულია გროდნოს ისტორიულ და არქეოლოგიური მუზეუმის მთავარი ექსპოზიცია. შემოშავებულია ციხესიმაგრის რეკონსტრუქციის პროექტი, რომლის შედეგად ის მიიღებს სტეფანე ბატორის დროინდელ ფორმას, მუშაობა დაიწყო 2015 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ბელარუსის ციხესიმაგრეები
სესილი ნევილი
სესილი ნევილი (Cecily Neville; დ. 3 მაისი, 1415, დურჰეიმი, ინგლისი — გ. 31 მაისი, 1495, ჰერტფორდშირი, ინგლისი) — ინგლისელი არისტოკრატი, ნევილების გვარის წარმომადგენელი. იორკის ჰერცოგინია როგორც რიჩარდ პლანტაგენეტის მეუღლე. ინგლისის ორი მეფის: ედუარდ IV-ისა და რიჩარდ III-ის დედა. ვარდების ომის ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა.
ბიოგრაფია
სესილი ნევილი დაიბადა 1415 წლის 3 მაისს დურჰეიმში, ჩრდილოეთ ინგლისში. იგი იყო უესტმორლენდის ერლ რალფ ნევილისა და მისი მეუღლის, ჯოან ბეფორტის ნაბოლარა ქალიშვილი. დედის მხრიდან იგი იყო ინგლისის მეფე ედუარდ III-ისა და დედოფალ ფილიპა ენოელის პირდაპირი შთამომავალი.
1424 წელს ცხრა წლის სესილი დანიშნეს 13 წლის იორკის ჰერცოგ რიჩარდ პლანტაგენეტზე. მომავალ წელს რალფ ნევილი გარდაიცვალა, თუმცა ნიშნობა არ ჩაშლილა. 1429 წლის ოქტომბერში სესილი ნევილი რიჩარდ პლანტაგენეტზე დააქორწინეს, რითაც იგი იორკის ახალი ჰერცოგინია გახდა. მათი პირველი შვილი, ანა იორკელი, ქორწინებიდან ათი წლის შემდეგ დაიბადა, რის შემდეგაც სესილიმ კიდევ თერთმეტი ბავშვი გააჩინა.
1441 წელს მისი მეუღლე რუანში, საფრანგეთში გადასახლდა, სადაც ემილი და მისი შვილებიც გაჰყვნენ. ამის გამო მათი მომდევნო შვილი და ინგლისის მომავალი მეფე ედუარდ IV საფრანგეთში, კერძოდ კი რუანში დაიბადა. 1453 წელს, ინგლისელების ასწლიან ომში დამარცხების შემდეგ რიჩარდი და სესილი ინგლისში დაბრუნდნენ. ომში დამარცხებასა და უზარმაზარი მიწების დაკარგვას ხალხი და დიდებულები ჭკუასუსტ მეფე ჰენრი VI-ს აბრალებდნენ, რის გამოც პარლამენტმა ქვეყნის მმართველობა სესილის ქმარს, რიჩარდ იორკელს ჩააბარა, რასაც მტრულად შეხვდა დედოფალი მარგარიტა ანჟუელი. მთელ ამ დაპირისპირებებს 1455 წელს ინგლისის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე სისხლის მღვრელი სამოქალაქო ომის — ვარდების ომის დაწყება მოჰყვა.
1460 წელს დედოფალ მარგარიტას ბრძანებით რიჩარდ იორკელს თავი მოჰკვეთეს. სულ მალე დიდებულთა უმეტესობა იორკების მხარეს გადავიდა და 1461 წელს სესილის უფროსმა ვაჟმა, ედუარდ IV-მ დაიკავა ინგლისის ტახტი, ჩამოგდებული მეფე ჰენრი და დედოფალი მარგარიტა კი შოტლანდიაში გაიქცნენ. მიუხედავად იმისა, რომ სესილი უკვე ინგლისის დედა-დედოფალი იყო, იგი თავის ვაჟთან ახლოს არ ყოფილა, რის გამოც რეალური ძალაუფლება არც არასდროს ჰქონია.
სესილი ნევილი უარყოფითად შეხვდა თავისი ვაჟის, ედუარდ IV-ის ქორწინებას ინგლისელ დიდგვაროვან ელიზაბეთ ვუდვილზე, რომელიც ყველაფერთან ერთად განათხოვარი და ორშვილიანიც იყო. სესილისა და მის ძმისწულს, ლორდ უორვიკს სურდათ, რომ ედუარდი საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ის ცოლის დაზე, პრინცესა ბონა სავოიელზე დაქორწინებულიყო, რითაც საფრანგეთთან მშვიდობა დამყარდებოდა, თუმცა მისმა სპონტანურმა ქორწინებამ ფრანგებთან ურთიერთობა კიდევ უფრო გააფუჭა. ამის გამო სესილის სძულდა როგორც ელიზაბეთი, ისე მისი ოჯახის წევრები, რაც დედა-შვილს შორის დაპირისპირების საბაბად იქცა.
მოგვიანებით სესილიმ მოახერხა და თავისი ორივე ვაჟი: ჯორჯიც და რიჩარდიც დააქორწინა თავისი ძმისწულის, უორვიკის ქალიშვილებზე: იზაბელ და ანა ნევილებზე. შემდეგში ლორდი უორვიკი გადასახლებაში მყოფ დედოფალ მარგარიტა ანჟუელს შეეკრა და 1469 წელს ედუარდ IV-ის წინააღმდეგ აჯანყება მოაწყო, რომელიც მეფემ ადვილად ჩაახშო. მიუხედავად ამისა, მარგარიტამ და უორვიკმა 1470 წელს ჩამოაგდეს ედუარდი და ტახტზე კვლავ ჰენრი VI დასვეს. 1471 წელს ედუარდმა ჩამოაგდო ჰენრი, სიკვდილით დასაჯა უორვიკი, ბრძოლაში მოკლა მარგარიტას ერთადერთი ვაჟი და შემდგომში ტაუერში მოკლა მეფე ჰენრიც.
1478 წელს სესილის ვაჟმა, ჯორჯ კლარინსელმა მეორედ სცადა თავისი ძმის წინააღმდეგ აჯანყება, რის გამოც ედუარდმა იგი სიკვდილით დასაჯა. ცნობილია, რომ სესილი ყველანაირად ეცადა მისი განაჩენის გაუქმებას და ამ თხოვნით მან დედოფალ ელიზაბეთსაც კი დაუჩოქა, თუმცა ამაოდ. 1483 წელს ედუარდ IV-ც გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მისმა მცირეწლოვანმა ვაჟმა, ედუარდ V-მ დაიკავა. მოგვიანებით სესილისა და ანა ნევილის წაქეზებით, მისმა ვაჟმა რიჩარდმა ტაუერში გამოკეტა ედუარდ IV-ის ვაჟები და შემდგომში ისინი დაახოცინა, რის შემდეგაც ინგლისის მეფე თავად გახდა რიჩარდ III-ის სახელით. ამრიგად, სესილი ინგლისის მეორე მეფის დედა გახდა, თუმცა ეს დიდ ხანს არ გაგრძელებულა. 1485 წელს რიჩარდ III ბოსვორტსის ბრძოლაში მოკლა ჰენრი ტიუდორმა, რომელმაც თავი მეფედ გამოაცხადა ჰენრი VII-ის სახელით და ცოლად სესილის შვილიშვილი, ელისაბედ იორკელი შეირთო.
პროტესტის ნიშნად სესილი ნევილმა დატოვა ინგლისი და თავის ქალიშვილ მარგარეტთან გადასახლდა ბურგუნდიაში. მოგვიანებით სესილი თავის ქალიშვილ მარგარეტსა და რძალთან, ელიზაბეთ ვუდვილთან ერთად გეგმავდა შეთქმულების მოწყობას და ჰენრი VII-ის დამხობას, მის ნაცვლად კი ტახტზე ედუარდ IV-ის გადარჩენილი ვაჟის დასმას, რომელიც როგორც შემდეგში გაირკვა თვითმარქვია იყო. ამის გამო ელიზაბეთ ვუდვილი მეფემ სიცოცხლის ბოლომდე გამოკეტა მონასტერში.
ცნობილია, რომ სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში სესილი ნევილი თავისი შვილიშვილის, დედოფალ ელისაბედ იორკელის მოწვევით დაბრუნდა ინგლისში, თუმცა სამეფო კარზე არასოდეს მისულა. იგი ჰერტფორდშირში დასახლდა, სადაც გაატარა უკანასკნელი წლები და გარდაიცვალა 1495 წლის 31 მაისს, 80 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 3 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1415 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1495 კატეგორია:იორკის ჰერცოგინიები
Veni, vidi, vici
Veni, vidi, vici (ლათინურიდან: „მივედი, ვნახე, გავიმარჯვე“) — ლათინური ფრთიანი გამოთქმა, რომელიც აპიანეს თანახმად ეკუთვნის იულიუს კეისარს, რომელმაც აღნიშნული სიტყვები გამოიყენა რომის სენატში ძვ. წ. 47 წელს, მას შემდეგ რაც გაიმარჯვა ფარნაკე II-ის წინააღმდეგ გამართულ ზელასთან ბრძოლაში. ფრაზა გამოიყენა სწრაფი გამარჯვების აღსანიშნავად.
აღნიშნულ სიტყვებზე საუბრობს პლუტარქე თავის „პარალელურ ბიოგრაფიებში“ და გაიუს სვეტონიუს ტრანკვილუსი „თორმეტი კეისრის ცხოვრებაში“. პლუტარქე წერს, რომ ეს სიტყვები კეისარმა გამოიყენა ერთ-ერთ წერილში, რომელიც თავის მეგობარ ამანციუსს მისწერა რომში. სვეტონიუსის მიხედვით კი კეისარმა ეს სამი სიტყვა წარწერის სახით ამოჰკვეთა პონტოში ტრიუმფის დროს.
სქოლიო
კატეგორია:ლათინური ტერმინები და ფრაზები
ბაიგაზინო
ბაიგაზინო (Байғаҙы) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. ბაიგაზინოს სოფსაბჭოს ცენტრი. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 28 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სიბაიდან 146 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 360 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბურზიანის რაიონის სოფლები
რაჯასტანის ციხესიმაგრეები
რაჯასტანის ციხესიმაგრეები — ციხესიმაგრეების კომპლექსი რაჯასტანის შტატში (ინდოეთი), მოიცავს ექვს, დიდებულ ციხესიმაგრეს: ჩიტორგარჰის, ამბერის, კუმბალგარჰის, რანთამბორეს, გაგრონისა და ჯაისალმერის ციხესიმაგრეებს. სიმაგრეების ეკლექტიკური არქიტექტურა მეტყველებს რაჯპუტის სამეფოების (ყვაოდნენ VIII საუკუნიდან XVIII საუკუნემდე), სიძლიერეზე. თავდაცვითი კედლებით შემოსაზღვრულია დიდი საქალაქო და სავაჭრო ცენტრები, სასახლეები და სხვა შენობები, მათ შორის ტაძრები. სწორედ საფორტიფიკაციო ნაგებობათა მიღმა იქმნებოდა კულტურა - მუსიკა, ხელოვნება, მიმდინარეობდა სწავლა-განათლება.
ამ კედლებში მოქცეულმა ზოგიერთმა საქალაქო ცენტრმა დღემდე მოაღწია, ისევე როგორც ბევრმა ტაძარმა და სხვა საკრალურმა ნაგებობებმა. ადგილობრივები ციხესიმაგრეების დასაცავად ბუნებრივ საშუალებებსაც იყენებდნენ: ბორცვები, უდაბნოები, მდინარეები და ხშირი ტყეები კარგად იცავდა სიმაგრეებს.
რაჯასტანის ციხესიმაგრეების წყლის მომარაგების უძველესი სიტემები დღესაც მწყობრშია და გამოიყენება. .
ჩიტორგარჰის ციხესიმაგრე
ჩიტორგარჰის ციხესიმაგრე რაჯასტანის ყველაზე დიდი ციხესიმაგრეა. მას VII საუკუნიდან XVI საუკუნემდე რაჯპუტის დინასტია მართავდა. გადაჭიმულია 180 მეტრი სიმაღლისა და 280 ჰექტარი ფართობის ბორცვზე. ციხესიმაგრეში გაედინება მდინარე ბერაჩი.
კუმბჰალგარჰის ციხესიმაგრე
კუმბჰალგარჰი არის მევარის ციხესიმაგრე რაჯასტანის რაჯამანდის მუნიციპალიტეტში. აშენდა რანა კუმბჰას მიერ XV საუკუნეში და გაფართოვდა XIV საუკუნეში. იგი გახდა ისეთი მიუწვდომელი სიმაგრე, რომ მხოლოდ ერთხელ დაეცა, ისიც წყლის დეფიციტის გამო. ციხესიმაგრე ზღვის დონიდან 1100 მეტრზე მდებარეობს, ხოლო შემომზღუდავი კედლის სიგრძე 36 კილომეტრია. ფრონტალური კედელი 15 ფუტი სისქისაა. აქ 360-ზე მეტი ტაძარია. რაჯასტანის ციხესიმაგრეებიდან კუმბჰალგარჰის ციხესიმაგრე ფართობით ერთ-ერთი ყველაზე დიდია და მოიცავს 268 ჰექტარს.
რანთამბორეს ციხესიმაგრე
სიმაგრე ჩაუჰან რაჯპუტის მეფე საპალდაკშამ 944 წელს დააარსა. რანთამბორეს ციხესიმაგრემ, როგორც ამბობენ, სახელწოდება მიიღო ორი, მომიჯნავე გორაკის სახელწოდებების - რანისა და თამბორეს შეერთებით.
სიმაგრე მოიცავს 102 ჰექტარ ფართობს, დამცავი კედლის სიგრძე 5,4 კილომეტრია. ადვილად მისადგომი ციხის ჩრდილოეთის მხარეა. შესასვლელი ციცაბო აღმართს მიუყვება. სასახლეს ოთხი კარიბჭე იცავს: ნაულახა პოლი, ჰათი პოლი, განეშ პოლი და ანდჰერი პოლი. ზიგზაგისებრი გზის ბოლო ჭიშკარს სასახლის ეზოში შევყავართ, რომლის მიღმაც ტაძრები და სხვა ნაგებობებია.
გაგრონის ციხესიმაგრე
გაგრონის ციხესიმაგრე მდებარეობს ჯჰალავარიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 10 კმ-ში, მდინარეების ალუსა და კალი-სინდჰის შესართავთან და თარიღდება VII-VIII საუკუნეებით. მოიცავს ვინდჰიანის ციცაბო პლატოს მთელ მონაკვეთს, დაახლოებით 23 ჰექტარს. სიმაგრეს სამი მხრიდან მდინარე შემოზღუდავს.
ჯაისალმერის ციხესიმაგრე
ჯაისალმერის ციხესიმაგრე არის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ციხესიმაგრე მსოფლიოში. მდებარეობს რაჯასტანის შტატის ქალაქ ჯაისალმერში. აშენდა 1156 ბჰატი რაჯპუტის მმართველის რაო ჯაისალის მიერ, სწორედ მისგან მოდის აქაურობის სახელიც. დიდ თარის უდაბნოში, ტრიკუტის ბორცვზე ამაყად დგას ოქროსფერი სიმაგრე, რომელსაც უამრავი ბრძოლა გადაუტანია. მისი მასიური ყვითელი ქვიშაქვის კედლები დღის განმავლობაში მოწითალო-ყავისფერია, მზის ჩასვლისას და შემდეგ სიმაგრე ოქროსფერ შეფერილობას იღებს. ამის გამო, იგი ასევე ცნობილია როგორც „ოქროს ციხე“. სიმაგრეს „სონარ-ქვილასაც“ უწოდებენ, რადგან ციხე ქალაქის გულში მდებარეობს და არის ერთ-ერთი ყველაზე თვალწარმტაცი ძეგლი რაიონში.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ინდოეთში
Ӄ̆
Ӄ̆, ӄ̆ — გაფართოებული კირილური დამწერლობის ასო, წარმოადგენს კირილური ასო „К“-სა და დიაკრიტიკული ნიშანის ს ერთობლიობას. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „Ӄ“-სა და „“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კოკეირალი
კოკეირალი (Coqueiral) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვარჟინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 289 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31.36 კმ²-ზე. ფართობი 296 163 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
Regulate... G Funk Era, Pt. II
Regulate... G Funk Era, Pt. II — ამერიკელი რეპერ უორენ ჯის სადებიუტო EP. იგი გამოიცა 2015 წლის 6 აგვისტოს, ლეიბლზე G-Funk Entertainment. იგი არის რეპერის პირველი სოლო პროექტი 2009 წელის The G Files-ის შემდეგ და 1994 წლის Regulate...G Funk Era-ს გაგრძელება. EP-ში გამოყენებულია ჩანაწერები, შექმნილი ნეიტ დოგის მონაწილეობით, უკანასკნელის გარდაცვალებამდე.
სქოლიო
კატეგორია:2015 წლის EP-ები კატეგორია:უორენ ჯის ალბომები
ვახტანგ ნინუა
ვახტანგ ნინუა (დ. 19 სექტემბერი, 1916, ბაქო — გ. 30 დეკემბერი, 1982) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი. საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1958). საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1967).
დაიბადა ბაქოში 1916 წლის 19 სექტემბერს. მამამისი, დავით ნინუა, შეძლებული პიროვნება იყო. მას ბაქოში ორი ნავთობსარეწი და კონიაკის ქარხანა ჰქონდა, სადაც თავისი სახელობის კონიაკს უშვებდა. სწავლობდა ბათუმის მანქანათმშენებლობის ტექნიკუმში. 1941 წელს დაამთავრა თბილისის კინოსტუდიის სამსახიობო სკოლა. მეორე მსოფლიო ომის დროს 31-ე საავიაციო ქარხანაში ცვლის უფროსად მუშაობდა. 1946 წლიდან მუშაობდა კინოსტუდიაში „ქართული ფილმი“, ხოლო 1948 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იყო კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრის მსახიობი. აღსანიშნავია მისი მოღვაწეობა ქართულ ესტრადაზეც.
პირველი მეუღლე ნატალია ინაშვილი ფილმ „ბედნიერი შეხვედრის“ გადაღებების დროს ქობულეთში გაიცნო, ნატალია კავშირგაბმულობის სამინისტროს თანამშრომელი იყო, შეძლებული, მაგრამ რეპრესირებული ოჯახის შვილი. წყვილი 30 წლიანი ქორწინების შემდეგ დაშორდა, ვახტანგმა მეორე მეუღლე მეგი კვერენჩხილაძე შეირთო, რომელიც ასევე ქობულეთში გაიცნო და პირველ ცოლთან განქორწინებამდეც ჰქონდა ურთიერთობა. პირველი ქორწინებიდან ორი ქალიშვილი ეყოლა — მარიკა და მანანა, მეორედან — ვაჟი, ოთარი.
გარდაიცვალა 1982 წლის 30 დეკემბერს, დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 19 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
ლუი დე ვალუა (1397-1415)
ლუი დე ვალუა (Louis de Valois; დ. 22 იანვარი, 1397 — გ. 18 დეკემბერი, 1415) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და დედოფალ იზაბელა ბავარიელის ვაჟი. გაინის ჰერცოგი და საფრანგეთის დოფინი 1401-15 წლებში.
ბიოგრაფია
ლუი დაიბადა 1397 წლის 22 იანვარს საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის ვაჟი. ვინაიდან იგი შუათანა ვაჟი იყო, თავდაპირველად ატარებდა მხოლოდ გაინის ჰერცოგის წოდებას და იზრდებოდა დედის მეთვალყურეობის ქვეშ. 1401 წლის 13 იანვარს მისი უფროსი ძმა, შარლი გარდაიცვალა, რის გამოც საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრე, ანუ დოფინი სწორედ ლუი ხდება. ვინაიდან დოფინი მცირეწლოვანი იყო, მას არ გააჩნდა საკუთარი სახაზინო, ან სხვა რაიმე ფონდები, რის გამოც იგი მთლიანად დედის ხარჯზე ცხოვრობდა. როგორც ცნობილია, ლუის შემოსავალ-გასავალს მისი ბიძა, ჟან დე ბერი აკონტროლებდა.
1403 წლის 26 აპრილს, მეფე შარლმა გამოაცხადა, რომ მისი გარდაცვალების შემთხვევაში ტახტს ტრადიციულად დოფინი დაიკავებდა, რომლის მცირეწლოვანებიდან გამომდინარე რეგენტად არა დედოფალი, არამედ მეფის ბიძებიდან რომელიმე (ლუი დ'ორლეანი, ლუი დ'ანჟუ, ჟან დ'ბერი და ჟან ბურგუნდიელი) დაინიშნებოდა. ამავე წლის 28 აპრილს შარლ VI დასთანხმდა თავისი ბიძაშვილის, ნევერის გრაფ ჟან I-ის ასულ მარგარიტა ნევერელის ქორწინებას ლუი დე ვალუაზე. 1404 წლის 30 იანვარს მეფემ შვიდი წლის ლუის იზაბელა ბავარიელისაგან გამოყოფილი შემოსავლები გაუხსნა.
1404 წლის 30 აგვისტოს ბურგუნდიისა და საფრანგეთის სამეფო ოჯახებს შორის შედგა ორმაგი დინასტიური ქორწინება: საფრანგეთის დოფინმა ლუი დე ვალუამ ცოლად შეირთო პრინცესა მარგარიტა ნევერელი, ხოლო შაროლუას გრაფმა ფილიპ ბურგუნდიელმა იქორწინა საფრანგეთის პრინცესა მიშელ დე ვალუაზე. 1405 წელს ლუის სიმამრმა ბურგუნდიის ჰერცოგი ხდება, რომელსაც მასზე გავლენის მოხდენით სურდა საფრანგეთში თავისი გავლენების გაძლიერება. 1405 წელვე, ორლეანის ჰერცოგმა ლუი I-მა დედოფალ იზაბელა ბავარიელთან ერთად დოფინი მოიტაცა, რათა თავის მხარეზე გადმოებირებინათ. განრისხებულმა ჟან I (ლუის სიმამრი და ბურგუნდიის ჰერცოგი) პარიზზე ალყის მიტანით დაემუქრა დედოფალს, რომელმაც მალევე გაანთავისუფლა საკუთარი ვაჟი. მთელი მომდევნო წლების მანძილზე, სხვადასხვაგვარი გზებით, ბურგუნდიელები და ორლეანელები, ცდილობდნენ დოფინის გადაბირებას.
არმანიაკებსა და ბურგუნდიელებს შორის მიმდინარე სამოქალაქო ომის დროს, ლუიმ დიდი გამარჯვებები მოიპოვა 1409 წელს შარტრთან, 1410 წელს ოქსინთან და 1411 წელს ისევ შარტრთან. 1407 წლიდან დოფინი მთლიანად ბურგუნდიის ჰერცოგის გავლენის ქვეშ ექცევა, რომელიც მას საკუთარი ამბიციების დასაკმაყოფილებლად და მტრებთან საბრძოლველად იყენებდა.
1415 წლის ოქტომბერში, ლუი არ იყო წარმოდგენილი აზენკურის ბრძოლაში, რადგან მამასთან ერთად იგი რუანთან იდგა. იგი გარდაიცვალა 1415 წლის 18 დეკემბერს რუანთან, იგი ჩასაფრებულმა ინგლისელებმა მოკლეს, 18 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 22 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1397 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1415 კატეგორია:ვალუები კატეგორია:საფრანგეთის დოფინები კატეგორია:ტახტის მემკვიდრეები რომლებმაც ვერ შეძლეს ტახტზე ასვლა
არასარი
სქოლიო
კატეგორია:არასარი კატეგორია:ტუკანისებრნი
ნოე ყიფიანი
ნოე ყიფიანი (დ. 27 იანვარი, 1887, სოფ. ყუმისთავი, წყალტუბოს რაიონი — გ. 15 ნოემბერი, 1965) — ქართველი გეოლოგი, სორბონის უნივერსიტეტის საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა ფაკულტეტის ლიცენციატი, საქართველოს მუზეუმის და მასთან არსებული ბიბლიოთეკის დირექტორი 1919-1923 წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი გეოლოგები კატეგორია:საქართველოს ეროვნული ბიბლიოთეკის დირექტორები კატეგორია:წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ნ
Gibson
Gibson Brands, Inc. (ადრე Gibson Guitar Corp) — ამერიკული კომპანია, რომელიც აწარმოებს ელექტრო, აკუსტიკურ და ბას-გიტარებს, ასევე მუსიკალურ აპარატურას. დაარსდა კალამაზუში, მიჩიგანის შტატში. შტაბ-ბინა მდებარეობს ნეშვილში, ტენესში. კომპანიის ადრინდელი სახელწოდება იყო Gibson Guitar Corp., ხოლო ამჟამინდელი სახელი Gibson Brands, Inc. მიიღო 2013 წლის 11 ივნისს.
კომპანია დააარსა ორვილ გიბსონმა 1902 წელს სახელწოდებით Gibson Mandolin-Guitar Mfg. Co. Ltd., სადაც თავდაპირველად იწარმოებოდა მანდოლინები. სწორედ მათ შეიმუშავეს პირველი არკტოპ-გიტარები, აგრეთვე 1930-იან წლებში კომპანიამ დაიწყო ფლეტტოპ-გიტარების წარმოება. 1944 წელს გიბსონი შეიძინა კომპანია Chicago Musical Instruments-მა.
კომპანია ყიდის სხვადასხვა სახის გიტარებს, რომელთა შორისაა მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი გიტარები: Gibson Les Paul, Gibson SG, Gibson ES, Gibson Archtop, Gibson Explorer, Gibson Flying V და ა.შ. ის აგრეთვე ყიდის გიტარებს სხვადასხვა სავაჭრო ნიშნის ქვეშ. გიტარების გარდა, გიბსონი აწარმოებს სამომხმარებლო ტექნიკას მისი შვილობილი კომპანიების მეშვეობით, ისევე როგორც სხვადასხვა აუდიო აღჭურვილობას.
1969-1986 წლებში მას ფლობდა Norlin Corporation. 1986 წელს ის კვლავ წინა მფლობელმა შეიძინა. გიბსონი არის კერძო კომპანია, რომელსაც ფლობს კომპანიის თავმჯდომარე და აღმასრულებელი დირექტორი ჰენრი ჟუსკიევიჩი და კომპანიის პრეზიდენტი დევიდ ბერიმანი.
სქოლიო
კატეგორია:Gibson Guitar Corporation კატეგორია:ბანჯოს მწარმოებელი კომპანიები კატეგორია:ბას-გიტარის მწარმოებელი კომპანიები კატეგორია:1902 წელს დაარსებული ამერიკული კომპანიები კატეგორია:1902 წელს დაარსებული მწარმოებელი კომპანიები კატეგორია:1902 წელი მუსიკაში
შავწვერა
250px|მინიატიურა|შავწვერა. 1736 წლის ნამუშევარი ედუარდ ტიჩი (Edward Teach; უფრო უკეთ ცნობილი, როგორც შავწვერა (Blackbeard) დ. 1680 — გ. 22 ნოემბერი, 1718)  —  ინგლისელი მეკობრე, რომელიც თავის საქმიანობას ეწეოდა ვესტ-ინდოეთსა და ამერიკის კოლონიების აღმოსავლეთ სანაპიროებზე. ცოტა რამაა ცნობილი მისი ადრეული ცხოვრების შესახებ. სავარაუდოდ დაიბადა ინგლისის ქალაქ ბრისტოლში. შესაძლოა იგი კეპერი გემების მეზღვაური იყო დედოფალ ანას ომის დროს, სანამ ბაჰამების კუნძულ ნიუ-პროვიდენსზე დასახლდებოდა, რომელიც კაპიტან ბენჯამინ ჰორნიგოლდის ბაზას წარმოადგენდა. მის ეკიპაჟს შავწვერა დაახლოებით 1716 წელს შეუერთდა. მავალ მეკობრულ აქტში გამოჩენილ სიმამაცისათვის ჰორნიგოლდმა ის თავის მიერ დატყვევებული კარპაჭის მეთაურად დანიშნა. შემდეგში მათი ფლოტი კიდევ რამდენიმე გემით გაიზარდა, რომელთაგან ერთ-ერთს ხელმძღვანელობდა სტიდ ბონეტი, მაგრამ 1717 წლის ბოლოსთვის, ჰორნიგოლდი მეკობრეობას შეეშვა და თან ორი ხომალდი წაიყვანა.
ტიჩმა შეიპყრო ფრანგი ვაჭრების გემი, რომელსაც სახელი შეუცვალა, Queen Anne's Revenge უწოდა და 40 ქვემეხით აღჭურვა. ამის შემდეგ ის სახელგანთქმული მეკობრე გახდა, მისი მეტსახელი კი მომდინარეობს მისი თხელი შავი წვერისა და საზარელი სილუეტისგან. როგორც მონაცემებშია აღნიშნული, მტრების შესაშინებლად ქუდის ქვეშ მას აალებადი პატრუქი ეყენა. მან მეკობრეთა ალიანსი ჩამოაყალიბა და სამხრეთ კაროლინის პორტის — ჩარლსტონის ბლოკირება მოახდინა. მას შემდეგ, რაც Queen Anne's Revenge-ის მგზავრები გამოისყიდეს, მან გემი ჩრდილოეთ კაროლინის ქალაქ ბოფოტრის მახლობლად მეჩეჩზე შესვა. ამის შემდეგ ის ჩრდილოეთ კაროლინის ქალაქ ბატში დასახლდა და სამეფო პატიებას დათანხმდა. თუმცა, სულ მალე ის კვლავ ზღვაში დაბრუნდა და ვირჯინიის გუბერნატორ ალექსანდრ სპოტსვუდის ყურადღება მიიპყრო. სპოტსვუდმა მეკობრის შესაპყრობად ჯარისკაცებისა და მეზღვარუების მოპილიზება მოახდინა, რაც მათ 1718 წლის 22 ნოემბერს შეძლეს კიდეც. მძვინვარე ბრძოლის დროს, ტიჩი და მისი ეკიპაჟის რამდენიმე წევრი მოკლა მეზღვაურთა მცირე შენაერთმა, რომელსაც მეთაურობდა ლეიტენანტი რობერტ მეინარდი.
ტიჩი საშინელ ზემოქმედებას ახდენდა და საკუთარი თავის საზარელ სურათს ხატავდა იმ ხალხზე, რომელთაც ის აყაჩაღებდა. მიუხედავად ასეთი ტირანული სურათისა, დღესდღეობით არ არსებობს არანაირი ცნობა იმის შესახებ, რომ მას ოდესმე მოეკლას ან დაესახიჩრებინოს მის მიერ შეპყრობილნი. სიკვდილის შემდეგ, შავწვერა მეკობრული თემატიკის მრავალი ლიტერატურული მიმდინარეობის შთაგონების წყაროდ იქცა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1680 კატეგორია:გარდაცვლილი 22  ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1718 კატეგორია:მეკობრეები კატეგორია:ბაჰამის კუნძულები
ლოს-ალგარობოსი
ლოს-ალგარობოსი (Los Algarrobos) — ქალაქი პანამაში, ჩირიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 260 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პანამის ქალაქები კატეგორია:ჩირიკის პროვინციის დასახლებული პუნქტები
სალკაუასის რაიონი
სალკაუასის რაიონი (Distrito de Salcahuasi) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის ტაიაკახის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 150 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 811 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 32 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 117.98 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანკაველიკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაიაკახის პროვინციის რაიონები
სტეფანე ელიაძე
სტეფანე ელიაძე (დ. 1884, უჩხო, ოზურგეთის მაზრა — გ. უცნობია) — ქართველი სოციალ-დემოკრატი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული საბჭოს წევრი.
ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში, ორკლასიანი დაწყებითი განათლება მიიღო ოზურგეთის მაზრის სოფელ შემოქმედის ორკლასიან სკოლაში. განათლების მიღების შემდეგ სამუშაოდ გადადის ბათუმში, სადაც სტამბის მუშა ხდება, სწავლობს ასოთამწყობის პროფესიას. 1915 წელს სამუშაოდ გადმოდის თბილისში, ხდება სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის მენშევიკური ფრაქციის აქტიური წევრი. წლების განმავლობაში იყო ბეჭდვითი საქმის მუშათა პროფესიული კავშირის გამგეობის წევრი.
1918 წელს იყო საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სიით, მცირე ხნით შედიოდა საბჭოს იურიდიულ კომისიაში. დამოუკიდებლობის პერიოდში აქტიურ საქმიანობას ეწეოდა სოციალ-დემოკრატიული პარტიის პრესაში, თანამშრომლობდა გაზეთ „ერთობასთან“. იყო საავადმყოფოთა სარევიზიო კომისიის წევრი. 1919 წლის თებერვალში სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით მონაწილეობას იღებდა დამფუძნებელი კრების არჩევნებში, თუმცა მანდატი ვერ მოიპოვა, საკანდიდატო სიაში 123-ე იყო. 1920 წლის აგვისტოდან ალექსანდრე ლომთათიძესა და ივანე გომართელთან ერთად შედიოდა სოციალ-დემოკრატების მიერ გამოცემულ აგრარული პროფილის გაზეთ „სოფლის მუშის“ სარედაქციო კოლეგიაში. 1921 წელს საბჭოთა ხელისუფლების მიერ დაპატიმრებული იყო მეტეხის ციხეში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1884 კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრები კატეგორია:ელიაძეები
ზიუმიურხანი
ზიუმიურხანი (Zümürxan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 307 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
И́
И́, и́ — კირილური დამწერლობის ასო „И“ დიაკრიტიკული ნიშანი — აკუტით. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.
დამატებითი ინფორმაცია
აღნიშნული გრაფემა გამოიყენება მაშინ, როდესაც სიტყვაში უნდათ И ხმოვანზე გააკეთონ ინტონაციის გამახვილება.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „И“-სა და „აკუტი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კატეგორია:კირილური ასოები
The Album (დიჯეი დადოს ალბომი)
The Album — იტალიელი მუსიკოს დიჯეი დადოს 1996 წლის სადებიუტო ალბომი. გამოვიდა ლეიბლზე ZYX Music. ალბომიდან გამოიცა რამდენიმე სინგლი, მათ შორის - „საიდუმლო მასალების“ თემის რემიქსი, რომელიც ბრიტანეთის ჩარტში #8 პოზიციას იკავებდა.
სქოლიო
კატეგორია:1996 წლის სადებიუტო ალბომები
ლუდერიცი
ლუდერიცი (Lüderitz) — მეთევზეთა პატარა ქალაქი და სავაჭრო პორტი ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე ნამიბიაში, ადმინისტრაციული თვალსაზრისით მიეკუთვნება კარასის რეგიონს. ქალაქში 2011 წლის აღწერით ცხოვრობს 12 537 ადამიანი. ფართობი — 15,3 კმ². დაარსდა 1883 წელს.
გეოგრაფია
thumb|left|250px|ქალაქის ხედი თვითმფრინავიდან ლუდერიცი მდებარეობს ნამიბიის სანაპიროს ერთადერთ კლდოვან მონაკვეთზე. დანარჩენი სანაპირო ზოლი ჩრდილოეთში მდინარე კუნენედან სამხრეთში მდინარე ორანჟიმდე შედგება უდაბნოს ქვიშისაგან. ქალაქი მდებარეობს ნამიბის უდაბნოსა და ატლანტის ოკეანეს შორის, ოკეანის ქარებისადმი ღია ჰქვიან სანაპირო ბორცვებზე, ლუდერიცის უბის სიღრმეში. იმავე დასახელების ფართე კლდოვანი ნახევარკუნძული და ბევრი მცირე უბე და ყურე გამოყოფს ლუდერიცის უბეს ოკეანესგან. სამი მცირე კუნძული — პინგვინის, სელაპის და ფლამინგოს — მდებარეობს უბის საზღვრებში. მეოთხე კუნძული — ზვიგენის, რომელიც უშუალოდ ქალაქის წინ მდებარეობს, დღეისათვის ნაპირთან ყრილის საშუალებითაა შეერთებული და გადაქცეულია კონცხად, რომელიც გამოჰყოფს ქალაქის პორტს დანარჩენი უბეებისაგან.
ლუდერიციდან ჩრდილოეთით და სამხრეთით კიდევ 12 მომცრო კუნძული მდებარეობს ოკეანის სანაპიროს გასწვრივ. ისინი ცნობილია საერთო სახელწოდებით — პინგვინების კუნძულები, თუმცა ზოგჯერ მათ გუანის კუნძულებსაც ეძახიან. ყველა მათგანზე არ არის შენარჩუნებული პინგვინების კოლონია, მაგრამ აქ დღემდე აგროვებენ გუანოს მნიშვნელოვან რაოდენობას, რადგანაც ზღვის ფრინველები, კერძოდ ჩვამასებრნი და რეგვენასებრნი, ბუდობენ ყველა ირგვლივ მდებარე კუნძულებზე. კუნძულები მცენარეულობისგან შიშველი და უნაყოფოა, მხოლოდ რამდენიმე ბუჩქი ხარობს პოზეშენის კუნძულზე, რომელიც კუნძულებში ყველაზე დიდია და მისი ფართობი შეადგენს დაახლოებით 90 ჰა-ს.
ქალაქს იქით ქვეყნის სიღრმეში მიემართება ავტოგზა. ქალაქიდან დაახლოებით 10 კმ-ში ის გადის ქალაქ-მოჩვენება კოლმანსკოპის გვერდით, რომელიც დაარსდა იმ ადგილას, სადაც პირველად იქნა აღმოჩენილი ალმასი. მოგვიანებით, როდესაც გამოილია ალმასები, ქალაქი მოსახლეობისგან დაიცალა. შემდეგ ავტოგზა გაივლის უდაბნოს; შემდეგი ადამიანებით დასახლებული ადგილია — სოფელი აუსი, რომელიც მდებარეობს 125 კმ-ით აღმოსავლეთით. ნახევარკუნძულის კიდეზე ერთმანეთზე მიდგმული ქალაქის შენობებისა და შუქურის გარდა, ირგვლივ მყოფი გარემო თითქმის არ განსხვავდება იმისგან, რასაც უყურებდა ბარტოლომეუ დიაში, რომელიც ამ ნაპირს ესტუმრა 1487 წელს.
ისტორია
პორტუგალიელი ზღვაოსანი ბარტოლომეუ დიაში კეთილი იმედის კონცხთან ცურვის დროს 1487—1488 წლებში ევროპელთაგან პირველი გადავიდა უბეში, რომელსაც მან დაარქვა წმინდა ქრისტოფორის ყურე (Golfo de São Cristovão), თავისი ფლაგმანი გემის სახელის პატივსაცემად. ცურვის გაგრძელებამდე, პორტუგალიელებმა ნაპირზე აღმართეს (ამ ადგილს დღეისათვის ჰქვია Diaz Point) ტრადიციული ქვის ჯვარი გერბით (პადრანი), როგორც იმის ნიშანი, რომ ეს ნაპირი შეუერთდა პორტუგალიის სამეფო გვირგვინის სამფლობელოებს. ორიგინალური ჯვარი განვლილი ასწლეულების განმავლობაში მნიშვნელოვნად დაზიანდა გამოფიტვით და 1929 წელს იგი შეიცვალა მისივე კოპიით. ქარებისგან გამოფიტული, თითქმის გამოუცანი ორიგინალი დღეისათვის ინახება კეიპტაუნის (სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა) მუზეუმში.
მოგვიანებით კარტოგრაფებმა ეს ადგილი მონიშნეს, როგორც ანგრა-დუშ-ილიეუში (Angra dos Ilheos, «კუნძულების უბე»), ხოლო შემდეგ — ანგრა-პეკენა (Angra Pequena, «მცირე უბე»). შემდგომი ოთხი ასწლეულის განმავლობაში ამ ადგილებს არ წვევიან ევროპელები. უნაყოფო სანაპირო, რომელსაც პრაქტიკულად არ გააჩნდა მოსახერხებელი ნავსაყუდელი (უფრო ჩრდილოეთით მდებარე უოლფიშ-ბეის უბის გარდა) და ქვეყნის შიდა რაიონში მდებარე პრაქტიკულად დაუსახლებელი უდაბნო ევროპული კოლონიალური სახელმწიფოების არანაირ ინტერესს არ წარმოადგენდა. მხოლოდ XIX საუკუნის შუა პერიოდში, ხანმოკლე დროის განმავლობაში ამ ნაპირებს სტუმრობდნენ ვეშაპისდამჭერები და გუანოს მომპოვებლები, რომლის განსაკუთრებით მდიდარი მარაგი მუშავდებოდა კუნძულ იჩაბოზე. მაგრამ ეს ბუმი დიდ ხანს არ გაგრძელებულა და გუანოს მარაგის ამოწურვის შემდეგ სანაპირო ისევ უკაცრიელი გახდა. thumb|right|225px|ადოლფ ლუდერიცი 1883 წელს ანგრა-პეკენას ყურეში გადმოვიდა ბრემენელი თამბაქოს მოვაჭრე ადოლფ ლუდერიცი. თავის კომპანიონ ჰენრიხ ფოგელზანგთან ერთად მათ ადგილობრივი ორლამების (ჰოლანდიელ-აფრიკელი მეტისები, რომლებიც ცხოვრობდნენ კონტინენტის სიღრმეში) წინამძღვრისგან — იოზეფ ფრედერიქსისგან სანაპიროზე შეიძინეს მიწის ნაკვეთი, რომელიც გადაჭიმული იყო 40 მილის სიგრძეზე ნაპირის გასწვრივ და 20 მილზე სიღრმეში. ამ ნაკვეთზე მათ დააარსეს სავაჭრო ფაქტორია.
მიწის ნაკვეთის ფართობზე, დაახლოებით 2600 კმ² ორლამების წინამძღვარმა გერმანელებისგან მიიღო 100 ფუნტი ოქროთი და 250 შაშხანა. მაგრამ შეთანხმების დადების შემდეგ გამყიდველს აუხსნეს, რომ სიგრძის ერთეულის განსაზღვრაში ადგილი ჰქონდა არა ინგლისურ (1,8 კმ), არამედ პრუსიულ მილს, რომელიც 7,5 კმ-ის ტოლი იყო, და შედეგად შეძენილი მიწის ნაკვეთის ზომები იყო 300 კმ×150 კმ, ხოლო ფართობი 45 000 კმ². ეს ეშმაკური კომბინაცია ისტორიაში შევიდა «მილებით თაღლითობის» სახელით.
1884 წლის 24 აპრილს ადოლფ ლუდერიცმა გერმანიის ხელისუფლებისგან თავისი სამფლობელოებისთვის შეძლო მიეღო უსაფრთხოების გარანტიები, ხოლო ანგრა-პეკენას ყურეში, რომელსაც დაერქვა ლუდერიცის ყურე, გაჩნდა ამავე დასახელების მეთევზეთა მცირე დასახლება. ის იყო გერმანული კოლონიალური გავლენის გავრცელების პირველი რგოლი სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკაში. ადოლფ ლუდერიცმა, ეს ერთი შეხედვით არავის მიწა მოიპოვა იმ იმედით, რომ იქ იპოვიდა სასარგებლო წიაღისეულს, მაგრამ შეუპოვარმა და ძვირადღირებულმა ძიებებმა ვერ მოიტანა შედეგი. ადოლფ ლუდერიცი გახდა ბანკროტი და იძულებული გახდა მიეყიდა თავისი უზარმაზარი მამული გერმანული სამხრეთაფრიკული კოლონიალური საზოგადოებისთვის. 1886 წელს ადოლფ ლუდერიცი ორანჟის მდინარეში მიმდინარე გეოლოგიური დაზვერვის ექსპედიციის დროს უგზო-უკვლოდ დაიკარგა. 1880-იანი წლების ბოლოს კოლონიალურმა საზოგადოებამ, რომელმაც ვერ შეძლო კოლონიის ეფექტიანი მმართველობა, ის გერმანიის ხელისუფლებას გადასცა უშუალო მმართველობაში. thumb|left|250px|ლუდერიცის უბე 1900 წელს უმნიშვნელო და საკმაოდ შეზღუდული სამეურნეო გამოცოცხლება დაიწყო პატარა ქალაქ ლუდერიცში 1904 წელს, როდესაც აქ განლაგდნენ გერმანული კოლონიალური ქვედანაყოფის ჯარის სამხედროები, რომლებიც ომობდნენ აჯანყებულ ნამას ტომის ხალხთან. იმ დროიდან ქალაქმა მოიპოვა სამწუხარო სახელი საკონცენტრაციო ბანაკის გამო, რომელიც აშენდა სანაპიროსთან ახლოს მდებარე ზვიგენის კუნძულზე. ამ ბანაკში დამწყვდეული ჰყავდათ ორლამის და ნამას ტომის წარმომადგენლები, რომლებიც ოჯახებთან ერთად იყვნენ დატყვევებულები მათი აჯანყების ჩახშობის დროს. ორი ათასზე მეტი ტყვიდან აუტანელი ჰიგიენური და კლიმატური პირობების გამო ცოცხალი გადარჩა მხოლოდ 450 ადამიანი. ქვეყანაში მომუშავე გერმანელი მისიონერების მხრიდან არსებული ზეწოლის შემდეგ ბანაკი დაიკეტა და გადატანილი იქნა ქვეყნის შიდა რაიონებში.