cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რაჯშაჰი
კულტურა და განათლება
ქალაქის უნივერსიტეტი დაარსებულია 1953 წელს. საერთოდ, ქალაქში მრავალი კოლეჯია, რომელთა უმრავლესობა 1880-ანი წლებიდან ფუნქციონირებს. განათლების სფეროს ემსახურება შემდეგი სასწავლებლები:
ეკონომიკა
რაჯშაჰში, ძირითადად, განვითარებულია შაქრის წარმოების მრეწველობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბანგლადეში კატეგორია:ბანგლადეშის ქალაქები კატეგორია:აზია კატეგორია:აზიის ქალაქები
ნიკა ხარაზიშვილი
ნიკა ხარაზიშვილი (დ. 17 ივნისი, 2001) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო), ძიუდოში ჭაბუკებს შორის საქართველოს ჩემპიონი (2018, 90 კგ) და ვერცხლის პრიზიორი (2017, 81 კგ). სამბოში ჭაბუკებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის  ვერცხლის პრიზიორი (2016, 78 კგ)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2001 კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები კატეგორია:დაბადებული 17 ივნისი კატეგორია:ქართველი სამბისტები
ЩӀ
ЩӀ, щӀ — კირილური დამწერლობის დიგრაფი. გამოიყენება ყაბარდოული ენებში.
კატეგორია:კირილური დიგრაფები
მარია ტერეზია ავსტრიელი (1801-1855)
მარია ტერეზია ავსტრიელი (Maria Theresia von Österreich, Maria Teresa d'Austria; დ. 21 მარტი, 1801, ვენა, ავსტრია — გ. 12 იანვარი, 1855, ტურინი, იტალია) — ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტიის წარმომადგენელი. ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ფერდინანდო III-ისა და ლუიზა მარია ნეაპოლელის ქალიშვილი. კარინიანოს პრინცესა 1817-1831 წლებში და სარდინიის დედოფალი 1831-1849 წლებში როგორც კარლო ალბერტო I-ის მეუღლე. გაერთიანებული იტალიის პირველი მეფის, ვიტორიო ემანუელე II-ის დედა.
ბიოგრაფია
მარია ტერეზიას დაბადებიდან ერთ წელიწადში დედამისი მშობიარობას გადაჰყვა, რის შემდეგაც მამამისს მეორე ცოლი აღარ შეურთავს.
1814 წელს, ნაპოლეონის ჩამოგდების შემდეგ ევროპაში ძველი საზღვრები აღდგა და ფერდინანდოსაც დაუბრუნდა ტოსკანის ტახტი, რის შემდეგაც იგი თავის შვილებთან ერთად ფლორენციაში გადასახლდა. 1817 წლის 30 სექტემბერს, ფლორენციაში შედგა მარია ტერეზიასა და კარინიანოს პრინც კარლო ალბერტო სავოიელის ქორწინება.
1820-22 წლებში მარია ტერეზიამ ზედიზედ ორი ვაჟი გააჩინა. ამას მალევე მოჰყვა მესამე გოგონას დაბადება, თუმცა იგი ჩვილობაში გარდაიცვალა. 1824 წელს სარდინიის უშვილო მეფე კარლო ფელიჩე I-მა თავის მემკვიდრედ საკუთარი ბიძაშვილი, ანუ კარლო ალბერტო სავოიელი დაასახელა. 1831 წელს კარლო ფელიჩე უშვილოდ გარდაიცვალა, რის შემდეგაც კარლო ალბერტო I და მარია ტერეზია სარდინიის მეფე-დედოფალი გახდნენ.
1849 წელს, ქმრის გარდაცვალების შემდეგ იგი სარდინიის დედა-დედოფალი გახდა. მარია ტერეზია იმდენად განიცდიდა მეუღლის გარდაცვალებას, რომ საჯაროდ საერთოდ აღარ გამოდიოდა და მთელ დღეებს საკუთარ ოთახში ატარებდა. დარჩენილი ცხოვრება ტურინის სამეფო კარზე გაატარა, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1855 წლის 12 იანვარს, 53 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს კარლო ალბერტოს გვერდით, სუპერგის ბაზილიკაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 21 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1801 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1855 კატეგორია:ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელები კატეგორია:სარდინიის დედოფლები კატეგორია:ავსტრიის პრინცესები კატეგორია:დედა დედოფლები
ლიუთფი ზადე
ლიუთფი ზადე (Lütfəli Rəhim oğlu Ələsgərzadə ლიუთფალი რაჰიმის ძე ალასკერზადე; დ. 4 თებერვალი 1921, ბაქო, აზერბაიჯანი — გ. 6 სექტემბერი 2017, ბერკლი, აშშ) — აშშ-ში მოღვაწე აზერბაიჯანელი მათემატიკოსი, პროგრამისტი, ელექტროინჟინერი, ხელოვნური ინტელექტის მკვლევარი და კალიფორნიის ბერკლის უნივერსიტეტის ინფორმატიკის ემერიტუს-პროფესორი.
ზადე ცნობილი იყო არამკაფიო მათემატიკის ჩამოყალიბებით და მასთან დაკავშირებული კონცეფციებით: არამკაფიო სიმრავლე, არამკაფიო ლოგიკა, არამკაფიო ალგორითმები, არამკაფიო სემანტიკა, არამკაფიო ენები, არამკაფიო მართვა, არამკაფიო სისტემები, არამკაფიო ალბათობა, არამკაფიო მოვლენები და არამკაფიო ინფორმაცია.
ზადე ევრაზიული აკადემიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი წევრი იყო.
ცხოვრება და კარიერა
ლიუთფი ზადე 1921 წელს ბაქოში, აზერბაიჯანის სსრ-ის დედაქალაქში დაიბადა, როგორც ლიუთფი ალასკერზადე. მამა, ირანის აზერბაიჯანელი არდებილიდან, რაჰიმ ალასკერზადე, ჟურნალისტი იყო ირანიდან და დედა, რუსი ებრაელი, ასევე ირანის მოქალაქე ფანია კორენმანი იყო, პედიატრი ოდესიდან. ამ პერიოდში, საბჭოთა მთავრობა უცხოელ კორესპონდენტებს კარგად ეპყრობოდა და ოჯახი მშვიდად ცხოვრობდა ბაქოში. ზადე სამი წლის განმავლობაში დაწყებით სკოლაში სწავლობდა, რაზეც მან აღნიშნა, რომ „ჩემი აზროვნებისა და ჩემი თავლსაზრისზე, მნიშვნელოვანი და ხანგრძლივი გავლენა მოახდინა, საგნებთან მიმართებაში“.
1931 წელს, როდესაც ზადე ათი წლის იყო, მისი ოჯახი თეირანში, ირანის დედაქალქში, მამის სამშობლოში გადავიდა საცხოვრებლად. ზადე სასწავლოდ ალბორცის კოლეჯში ჩაირიცხა, რომელიც პრესვიტერიანულ მისიონერულ სკოლას წარმოადგენდა, სადაც მომდევნო რვა წლის განმავლობაში სწავლობდა. ის ამავე კოლეჯში შეხვდა თავის მომავალ მეუღლეს, ფაიას. ზადე ამბობს, რომ მასზე „ღრმად გავლენა მოახდინის“ „ძალიან ღირსეულმა, არაჩვეულებრივმა, პატიოსანმა და სასარგებლო“ მისიონერებმა ამერიკის შეერთებული შტატებიდან, რომლებიც ხელმძღვანელობდნენ კოლეჯით. „ჩემთვის ისინი საუკეთესონი იყვნენ, რაც შეიძლება გეპოვნა ამერიკის შეერთებულ შტატებში — ხალხი შუა დასავლეთიდან, ძლიერი ფესვებით. ისინი მართლაც კარგი სამარიტელები იყვნენ — სხვების სასარგებლოდ საკუთარი თავის გასაწირად მზა ხალხი. ასე, რომ ეს დიდი გავლენა იქონია ჩემზე და სურვული გამიჩინა, მეცხოვრა შეერთებულ შტატებში.“ ამ დროის განმავლობაში, ზადეს უკვე რამდენიმე პატენტი გადაეცა.
1943 წელს, ზადე გადაწყვიტა ემიგრირებულიყო შეერთებულ შტატებში და გაიმგზავრა ფილადელფიაში კაიროდან, მას შემდეგ, რაც თვეების დაგვიანებით ელოდებოდა სათანადო საბუთებს ან სწორ გემებს. იგი, 1944 წლის შუა რიცხვებში ჩავიდა აშშ-ში და ჩააბარა მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიის ინსტიტუტში (MIT), ასპირანტურაზე. შეერთებულ შტატებში, მან თავისი სახელი შეცვალა ლიუთფი ალასკერ ზადეზე.
ზადე ათი წლის განმავლობაში ასწავლიდა კოლუმბიის უნივერსიტეტში, 1957 წელს კი გახდა სრული პროფესორი. 1959 წლიდან ასწავლიდა კალიფორნიის ბერკლის უნივერსიტეტში. 1965 წელს, ზადემ გამოაქვეყნა თავისი ფუძემდებელი ნაშრომი არამკაფიო სიმრავლეებზე, სადაც მან დეტალურად წარმოადგინა არამკაფიო მათემატიკის თეორიის კომპლექტი. 1973 წელს, მან თავისი არამკაფიო ლოგიკის თეორია წარადგინა.
პირადი ცხოვრება და შეხედულებები
ზადეს უწოდებდნენ „ნაციონალიზმიდან სწრაფად გადამდგარი და დაჟინებით გადასული უფრო ღრმა საკითხების გადაწყვეტაზე ცხოვრებაში“, რომელმაც ერთ-ერთ ინტერვიუში განაცხადა: „საკითხი არ არის იმაში ნამდვილად ვინ ვარ მე: ამერიკელი, რუსი, სპარსი, აზერბაიჯანელი ან რაიმე სხვა. მე ყველა ამ ერის და კულტურისა მატარებელი ვარ და მათ შორის საკმაოდ კომფორტულად ვგრძნობ თავს.“ მან იგივე ინტერვიუში აღნიშნა: „სიჯიუტე და შეუპოვრობა. ნუ გეშინიათ დაპირისპირების. ესაა თურქული ტრადიცია და ეს არის ჩემი ხასიათიც, მე ძალიან მკაცრი ვარ, ეს ალბათ სასარგებლო იყო არამკაფიო ლოგიკის განვითარებისთვის.“ მან თავისთავი უწოდა: „ამერიკელ, მათემატიკურად ორიენტირებულ, სპარსული წარმოშობის ელექტროინჟინრად, რომელიც რუსეთში დაიბადა.“
ზადე დაქორწინებულიყო ფაი ზადეზე, რომლებსაც საერთო ორი შვილი ჰყავდათ — სტელა ზადე და ნორმან ზადე.
ზადე, 2017 წლის 6 სექტემბერს, კალიფორნიის შტატის ქალაქ ბერკლში, თავის სახლში 96 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იგი დაკრძალულია აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში, სადაც დაიბადა. მის დაკრძალვას ესწრებოდა „მაღალი რანგის ადამიანები“, მათ შორის აზერბაიჯანის პრეზიდენტი. გარდაცვალებამდე ერთი თვით ადრე, თეირანის უნივერსიტეტმა გამოსცა არასწორი ინფორმაცია, რომ ზადე გარდაიცვალა, მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგ უნივერსიტეტმა ბოდიში მოიხადა არასწორი ინფორმაციისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი მათემატიკოსები კატეგორია:ამერიკელი მათემატიკოსები კატეგორია:აზერბაიჯანელი პროგრამისტები კატეგორია:ამერიკელი პროგრამისტები კატეგორია:ამერიკელი ლოგიკოსები კატეგორია:თეირანის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ЫӀ
ЫӀ, ыӀ — კირილური დამწერლობის დიგრაფი. გამოიყენება რუთულური, წახური ენებში.
კატეგორია:კირილური დიგრაფები
მოსკოვის ვლაქერნის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია
მოსკოვის ვლაქერნის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (Церковь Влахернской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ვიხინო-ჟულებინოს რაიონში. ეკლესიას ეწოვება ვლაქერნის ღვთისმშობლის ხატის სახელი, რომელიც შემონახულია დღევანდელ დღემდე. ხატი კონსტანტინოპოლიდან რუსეთში ჩაიტანეს XVII საუკუნეში.
ეკლესიის ეგვტერები ნაკურთხია ალექსანდრე ნეველისა და სერგი რადონეჟელის სახელზე.
ისტორია
პირველი ხის ტაძარი კუზმინკაში ააგეს 1716-1720 წლებში ვლაქერნის ღვთისმშობლის ხატის დასაცავად, ხატისა, რომელიც XVII საუკუნის შუა წლებში მამულის მფლობელებმა სტროგანოვებმა გავასცეს მეფე ალექსი მიხეილის ძეს.
ამჟამად მოქმედი მოქმედი ქვის შენობის მშენებლობა ადრეული კლასიციზმის სტილში დაიწყეს 1759 წელს. მშენებლობის ორგანიზატორი იყო მამულის ახალი მფლობელი მიხეილ გოლიცინი. მშენებლობა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა როდიონ კაზაკოვი, დასრულდა 1784-1787 წლებში. ტაძარი 1812 წელს გაანადგურეს ნაპოლეონის ჯარებმა. ტაძრის აღდგენას ხელმძღვანელობდა შვეიცარიელი არქიტექტორი დომენიკო ჟილიარდი. აღდგენილი ტაძარი ხელახლა აკურთხეს 1813 წელს.
XIX საუკუნის შუა წლებში სამრეკლოზე დაკიდეს საათი, ხოლო მთავარი ტაძარი და მისი ეგვტერები მოაპირკეთეს ახალი მამარილოს კანკელით, რომლის მხატვრობაც ეკუთვნის მიხაილ ბიკოვსკის.
1929 წელს, დახურვის შემდეგ შენობას დააშენეს მესამე სართული აივნით. ტაძრის შიგნით განათავსეს საერთო საცხოვრებელი, შემვეგ სასწავლო უნივერსიტეტის კანტორა. კედლებში გამოჭრეს ახალი ფანჯრები. სამრეკლო დაანგრიეს. შენობის გარემონტება დაიწყეს 1990-იან წლებში, მას შემდეგ, რაც ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები
Юь
Юь, юь — კირილური დამწერლობის დიგრაფი. გამოიყენება ჩეჩნური ენებში.
კატეგორია:კირილური დიგრაფები
სამხრეთ-დასავლეთი კავკასიის დროებითი ეროვნული მთავრობა
სამხრეთ-დასავლეთი კავკასიის დროებითი ეროვნული მთავრობა (Güneybatı Kafkas Geçici Milli Hükûmeti, Cenub-ı Garbi Kafkas Hükûmet-i Muvakkate-i Milliyesi, Cənub-Qərbi Qafqaz Cümhuriyyəti) ან ყარსის რესპუბლიკა — მცირე ხნით არსებული დროებითი მთავრობა, რომელიც დაფუძნდა ყარსში (ჩრდილო-დასავლეთ თურქეთი). ჩამოყალიბდა 1918 წლის 1 დეკემბერს, პირველი მსოფლიო ომისა და მუდროსის დროებითი ზავის შემდეგ. გაუქმდა 1919 წლის 19 აპრილს, როდესაც დიდმა ბრიტანეთმა მოახდინა მისი ოკუპაცია. ზოგიერთი ისტორიკოსი მიიჩნევს, რომ ოსმალეთის იმპერიის მარიონეტულ სახელმწიფოს წარმოადგენდა.
მთავრობა, ფახრ ალ-დინ პირიოღლუს ხელმძღანელობით, საკუთარ ტერიტორიად მიიჩნევდა განსაკუთრებით მუსლიმებით დასახლებულ ყარსისა და ბათუმის რეგიონებს, ერევანის რეგიონის ნაწილს, აგრეთვე ახალციხისა და ახალქალაქის ოლქებს. პრაქტიკული თვალსაზრისით, მთავრობა შემოიფარგლებოდა ყარსის პროვინციით და არსებობდა ბრიტანული მმართველობის პარალელურად, რომელიც შეიქმნა ანტანტის მიერ ამიერკავკასიის ინტერვენციის დროს.
წინაპირობები
1918 წლის 30 ოქტომბერს ხელმოწერილი მუდროსის ზავის პირობებით, ოსმალეთის იმპერიის შეიარაღებულმა ძალებმა დატოვეს კავკასიის ტერიტორიები, რომლებიც ომამდე რუსეთის იმპერიას ეკავა. 1918 წლის 4 დეკემბრისთვის ოსმალეთის ძალებმა დაიწყეს დახევა 1877 წლამდე არსებულ სასაზღვრო ზოლისკენ, მაგრამ ყარსის ოლქიდან არმიის გამოყვანა ორი თვე გაჭიანურდა.
ამ გაჭიანურების მთავარი მიზეზი იყო პრო-თურქული დროებითი მთავრობის შექმნა სადავო პროვინციებში, რომლებიც ოსმალეთის ჯარის გასვლის შემდეგ სავარაუდოდ საქართველოს და სომხეთს შეუერთდებოდნენ. „ეროვნული ისლამური საბჭოები“ იქნა ჩამოყალიბებული ყარსის პროვინციის მთავარ დასახლებულ ცებტრებში — ოლთუში, კაღიზმანში, იგდირში, არდაჰანში, სარიკამისსა და საკუთრივ ყარსშიც, აგრეთვე იმ მიმდებარე ტერიტორიებზეც, სადაც ცხოვრობდა თურქულენოვანი ან მუსლიმი ხალხი (მათ შორის ბათუმში, ახალციხესა და ახალქალაქში).
ყველაზე მნიშვნელოვანი საბჭო იყო „ყარსის ისლამური საბჭო“, რომელიც 1918 წლის 5 ნოემბერს ჩამოყალიბდა. დეკემბერში მისი სახელი გადაკეთდა „ეროვნული საბჭო“-დ, ხოლო 1919 წლის იანვარში — „ყარსის ეროვნული საბჭო“-დ, საბოლოოდ 1919 წლის მარტში ჩამოყალიბდა „სამხრეთ-დასავლეთი კავკასიის დროებითი ეროვნული მთავრობა“. მან მოითხოვა უფლებამოსილება მთლიან ყარსის ოლქზე, აგრეთვე თურქულენოვანი და მუსლიმი მოსახლეობით დასახლებულ ტერიტორიებზე, რომლებიც ბათუმსა და ნახიჩევანს შორის მდებარეობდა. გარდა აზერბაიჯანისა, ეს მიწები მთლიანად მოიცავდა ოსმალთა არმიის მიერ დატოვებულ ტერიტორიებს.
დაარსება
სამხრეთ-დასავლეთ ამიერკავკასიის მოსახლეობის მთავარი ნაწილი მუსლიმი იყო და ცდილობდა აზერბაიჯანთან შეერთებას. თუმცა საქართველომ დააბრკოლა აზერბაიჯანთან მუსლიმების შეერთება, რადგან ეს მას შავ ზღვაზე გასასვლელს მისცემდა. შედეგად, 1918 წლის 27 სექტემბერს ყარსში ჩამოყალიბდა მუსლიმური ეროვნული კომიტეტი ესად ოქთაი ბეის ხელმძღვანელობით, რომელიც ავტონომიის ან დამოუკიდებლობის მომხრე იყო საქართველოს, სომხეთისა და აზერბაიჯანის ახლადჩამოყალიბებული დემოკრატიული რესპუბლიკების მსგავსად.
1918 წლის 1 დეკემბერს, ყარსის ყრილობამ ცალმხრივად გამოაცხადა სამხრეთ-დასავლეთ კავკასიის რესპუბლიკის (Cenubî Garbi Kafkas Cumhuriyeti) დამოუკიდებლობა და მის პირველ პრეზიდენტად ჯიჰანგირზადე იბრაჰიმ ბეი აირჩია. ჩამოყალიბდა 70-წევრიანი მეჯლისი. ახლადგამოცხადებულმა რესპუბლიკამ პრეტენზიები წამოაყენა ყარსის, ბათუმის, ახალციხის, ახალქალაქის, შარურისა და ნახიჩევანის ოლქებზე, აზერბაიჯანმა ამ პრეტენზიებს მხარი დაუჭირა. ეს არ მოეწონათ მეზობლებს, მაგალითად სომხებს, სამაგიეროდ ბრიტანეთისგან მიიღო გარანტია, რომ საქართველო და სომხეთი არანაირ პრეტენზიებს არ წარადგენდნენ ამ ტერიტორიაზე, სანამ არ მოგვარდებოდა ეს საკითხი პარიზის მშვიდობის კონფერენციაზე.
ამ სახელმწიფოში დიდი გავლენით სარგებლობდა სერვერ ბეგ ათაბაგი (სამცხე-საათაბაგოს მთავრების შორეული ჩამომავალი). 1919 წლის იანვარში სერვერ ბეგმა ანტიქართული აჯანყების ორგანიზება შეძლო, აიღო ახალციხე. ოსმალეთი და გაერთიანებული სამეფო თითქოს მხარს უჭერდნენ ამ ანტიქართულ მთავრობას, ამიტომ მას იმედი გაუჩნდა, რომ „პარიზის სამშვიდობო კონფერენცია ყარსის რესპუბლიკას აღიარებდა, ლეგიტიმურ საფუძველს შეუქმნიდა. მაგრამ მას შემდეგ, რაც საქართველოს ჯარმა დაამარცხა აჯანყებულთა ლაშქარი, ბრიტანეთმა პოზიცია შეიცვალა.
1919 წლის 13 იანვარს 60-კაციანი სომეხთა დელეგაცია გაიგზავნა ყარსში ბრიტანელთა ბრძანებით, რათა სომეხი პოლიტიკოსი — სტეფან ყორღანოვი დაემტკიცებინათ ყარსის მმართველის თანამდებობაზე. რესპუბლიკის პარლამენტმა ეს წინადადება არ მიიღო და სომხებთან შემდგომ მოლაპარაკებებზეც უარი განაცხადა. ამის შემდეგ მხარეებს შორის ძალადობრივი ფაქტები მკვეთრად გაიზარდა.
ახლადარჩეული პარლამენტი 17 იანვარს შეიკრიბა და მიიღო 18-პუნქტიანი კონსტიტუცია (Teskilâtı Esasiye Kanunu). ქალებმა მიიღეს ხმის მიცემის უფლება, ყარსი დედაქალაქად აირჩიეს, თურქული ენა ოფიციალურ ენად გამოცხადდა. 27 მარტს დაამტკიცეს ახალი მთავრობა. მან იაპონიის იმპერიულ მთავრობას მიმართა ცნობის თხოვნით.
დაშლა
მას შემდეგ, რაც ომი გაჩაღდა ერთი მხრივ სამხრეთ-დასავლეთ კავკასიის დროებით ეროვნულ მთავრობასა და მეორე მხრივ საქართველოსა და სომხეთს შორის, ბრიტანეთის ძალებმა უილიამ მონტგომერი ტომსონისაგან მიიღეს ბრძანება მოეხდინათ ყარსის ოკუპაცია 1919 წლის 19 აპრილს. მათ ჩაშალეს საპარლამენტო შეხვედრა, დააპატიმრეს 30 პარლამენტარი და მთავრობის წევრები. პატიმრებიდან 11 ჯერ ბათუმში გადაიყვანეს, შემდეგ სტამბოლში, ხოლო იქიდან 2 ივნისს მალტაში გადაასახლეს. ყარსი სომხეთის კონტროლის ქვეშ გადავიდა, ართვინი — საქართველოს, ხოლო ბათუმში ბრიტანული სამხედრო ადმინისტრაცია განლაგდა (1920 წლის ივლისს შეუერთდა საქართველოს).
სქოლიო
კატეგორია:გამქრალი რესპუბლიკები კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:აზიის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა კატეგორია:რუსეთის იმპერიის დაშლის შედეგად შექმნილი სახელმწიფოები
ვილიანუევა-დე-აესკოა
ვილიანუევა-დე-აესკოა (Villanueva de Aezcoa; Hiriberri) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის აუნიამენდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 21,3 კმ². მოსახლეობა — 100 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ორხევი
ორხევი — მდინარე თბილისში, მტკვრის მარცხენა შენაკადი. მიედინება ივრის ზეგანზე. წარმოიქმნება მდინარეების ფორაქაანთხევისა და თეთრიხევის შეერთებით, კახეთის გზატკეცილთან. მტკვარს ერთვის გარდაბნის გზატკეცილის მახლობლად. სიგრძე — 14 კმ, აუზის ფართობი — 33,8 კმ². საზრდოობს წვიმის, თოვლისა და მიწისქვეშა წყლით. გაზაფხულზე, ზაფხულსა და შემოდგომაზე იცის წყალმოვარდნა, ზამთარში — წყალმცირობა. მდინარე ორხევის მარცხენა მხარეს გაშენებულია თბილისის უბნები — ორხევი, ალექსეევკა; მარჯვენა მხარეს — ვარკეთილი და ნავთლუღი-II.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის მდინარეები კატეგორია:მტკვრის შენაკადები
Ӏу
Ӏу, ӏу — კირილური დამწერლობის დიგრაფი. გამოიყენება ყაბარდოული ენებში.
კატეგორია:კირილური დიგრაფები
Яь
Яь, яь — კირილური დამწერლობის დიგრაფი. გამოიყენება ინგუშური, ჩეჩნური ენებში.
ბეგენიაში
ბეგენიაში (Бәгәнәш) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
Яь
კატეგორია:კირილური დიგრაფები
ბეგენიაში
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 290 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 36 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 36 კმ-ით.
ბაია (უნგრეთი)
ბაია (Baja) — ქალაქი სამხრეთ უნგრეთში, დუნაის მარცხენა ნაპირზე, ბაჩ-კიშკუნის მედიეში. მოსახლეობა 37,707 მცხოვრები (2009). ქვეყნის მნიშვნელოვანი სატრანსპორტო კვანძი: რკინიგზის ხაზები, ნავმისადგომი, ხიდი დუნაიზე. ქალაქში განვითარებულია საფეიქრო, ხის დასამუშავებელი მრეწველობები.
ბეგენიაში
სქოლიო
კატეგორია:სტერლითამაქის რაიონის სოფლები
ზანზიბარის არქიპელაგი
ზანზიბარის არქიპელაგი (Funguvisiwa ya Zanzibar, Zanzibar Archipelago) — არქიპელაგი ინდოეთის ოკეანეში აფრიკის აღმოსავლეთ სანაპიროსთან, ავტონომია ტანზანიის შემადგენლობაში.
გეოგრაფია
ყველაზე დიდი კუნძულებია: ზანზიბარი, პემბა და მაფია. არქიპელაგის ყველაზე დიდი ქალაქია — ზანზიბარი (კუნძულ ზანზიბარზე, 501 459 მოსახლე (2012 წელი)). კლიმატი თბილი და საკმაოდ ნოტიოა.
ისტორია
მიოცენამდე არქიპელაგი წარმოადგენდა აფრიკის კონტინენტის ნაწილს. პირველი გამოკვეთილი ცნობები მის შესახებ ჩნდება X საუკუნეში, როდესაც აქ მოვიდნენ სპარსელები შირაზიდან. ადგილობრივი მაცხოვრებლები დღემდე საკუთარ თავს ეძახიან «შირაზის», თუმცა სპარსი დასახლებულები საკმაოდ მალე შეერივნენ ადგილობრივ მაცხოვრებლებში. ეს მათ მოიტანეს ზანზიბარში ისლამი. დღეისათვის მუსულმანები შეადგენენ მოსახლეობის დაახლოებით 88 %-ს, დანარჩენები — ადგილობრივი აფრიკული კულტების თაყვანისმცემლები და ქრისტიანებია.
შუა საუკუნეებში ზანზიბარზე გავრცელდა ტყვეებით ვაჭრობა, რომლებსაც იჭერდნენ აფრიკის ჯუნგლებში. დროთა განმავლობაში მონებით ვაჭრობა ხელთ იგდეს ომანელმა ვაჭრებმა, რომლებმაც შეადგინეს ადგილობრივი არისტოკრატიის ბირთვი. XVI საუკუნეში ზანზიბარი შედიოდა პორტუგალიის კოლონიალური სამფლობელოების შემადგენლობაში, მომბასასა და ორმუზთან ერთად. XVII საუკუნის შუაში ომანელმა არაბებმა გადაიტანეს დარტყმა, რომელიც მათ მიაყენა ევროპელი კოლონიზატორების გამოჩენამ და დაიწყეს მათი გამოდევნა ინდოეთის ოკეანის დასავლეთი ნაწილიდან. თუმცა, ზანზიბარზე სულთანის ხელისუფლება ჯერ კიდევ დიდი ხანი რჩებოდა ნომინალური.
ზანზიბარის სასულთნო
1853 წლისთვის ომანის სულთანებიდან ყველაზე უძლიერესმა — საიდ იბნ სულთანმა, დაამყარა კონტროლი აფრიკის სანაპიროების მნიშვნელოვან რაიონებზე და გადაიტანა თავისი დედაქალაქი მასკატიდან ზანზიბარზე. კუნძული ადიოდა ახალ სიმაღლეებზე, რომელიც დაკავშირებული იყო სპილოს ძვალზე და მონებზე გაზრდილ მოთხოვნებზე — საქონელზე, რომლებიც შემოდიოდა ადგილობრივ ბაზარზე აფრიკიდან. სულთანის დროს ზანზიბარზე მიმდინარეობდა ფართე მშენებლობა; კუნძულის არქიტექტურული ძეგლები შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
1861 წელს ზანზიბარის სასულთნო გამოეყო ომანის სასულთნოს, ხოლო 1890 წელს ის გახდა დიდი ბრიტანეთის პროტექტორატი.
1964 წლის დასაწყისში ბრიტანეთის ხელისუფლებამ გადასცა ზანზიბარი არაბეთის სულთანს, და უკვე ერთი კვირის შემდეგ ზანზიბარი გამოცხადდა დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ. ბრიტანელების წასვლის შემდეგ კუნძულზე დაიწყო აჯანყება: შავკანიანებმა არ მოინდომეს მომავალშიც დარჩენილიყვნენ არაბების ხელქვეითებად და ჩამოაგდეს ისინი. რევოლუციას თან მოჰყვა არაბების, ინდოელების და ევროპელების მკვლელობა.
ზანზიბარი ტანზანიის შემადგენლობაში
1964 წელს ზანზიბარის და ტანგანიიკის ხელისუფლებმა ხელი მოაწერეს შეთანხმებას ერთიანი სახელმწიფოს — ტანზანიის (სახელწოდება სიტყვების — «ტანგანიიკა» და «ზანზიბარი» კომბინაციაა) შექმნის შესახებ.
ზანზიბარის არქიპელაგი ნახევრადავტონომიაა ტანზანიის შემადგენლობაში ადმინისტრაციული ცენტრით ქალაქ ზანზიბარში. 2005 წლიდან ზანზიბარს აქვს საკუთარი დროშა, პარლამენტი, ასევე არსებობს საკუთარი პრეზიდენტი. 2010 წლის 3 ნოემბრიდან ალი მოჰამედ შეინი.
სქოლიო
კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ტანზანიის კუნძულები
ბადრი ხასაია
ბადრი ხასაია (დ. 24 სექტემბერი, 1975 ან 1979, ქუთაისი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), მსოფლიოს თასის მფლობელი (2004), ევროპის ჩემპიონი ახალგაზრდებს შორის (1999), და მსოფლიოს ჩემპიონატის მესამე პრიზიორი (1998). ევროპის ჩემპიონატის გამარჯვებული (2002, სეინაიოკი, ფინეთი, 74 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 სექტემბერი კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში კატეგორია:დაბადებული 1975
შირვან-აფშერონის არქიტექტურული სკოლა
შირვან-აფშერონის არქიტექტურული სკოლა (Şirvan-Abşeron memarlıq məktəbi) — ერთ-ერთი არქიტექტურული სკოლაა, რომელიც განვითარებული იყო თანამედროვე აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე შუასაუკუნეთში, ძირითადად ისტორიულ შირბანში. დაარსდა დაახლოებით VIII—IX სს. აღმავლობის ხანას განიცდიდა XI—XV სს.
სკოლა აერთიანებდა შირვანშაჰების კუთვნილ ტერიტორიებზე არსებულ არქიტექტურულ სტილებს. შირვან-აბშერონის სკოლისათვის ტრადიციულია ქვის კედლების დაწყობის კონტრასტი მცირედ გამოყენებადი არქიტექტურული ელემენტებით. შირვან-აბშერონის სკოლისათვის დამახასიათებელ თავისებურებას წარმოადგენს თავდაცვითი კედლების დამუშავების თავისებური სტილი. ბაქოს (1078წ.) მუჰამედის მეჩეთის მინარეთი ამ პროცესის მნიშვნელოვან ნიმუშს წარმოადგენს. ამ ძეგლში გამოიხატა, როგორც თავდაცვისთვის მძიმე ქვების გამოყენება, ასევე მათი დეტალების დამუშავება, კიტაბეს სახით.
შირვან-აფშერონის სკოლის ფასეული ნაგებობები, ვერ შემორჩა ჩვენამდე შემახაში. სამაგიეროთ ბაქოში და მის მიმდებარე ოლქებში, დერბენტში, გაბალის რაიონის სოფელ ხაზრაში, ქალაქ გობუსტანში დღემდე დგანან XII—XV სს. და ამშვენებენ თავისი არქიტექტურით გარემოს. შირვან-აბშერონის სკოლის ძეგლებს შორის შეიძლება ჩამოვთვალოთ შირვანშაჰთა სასახლის კომპლექსი ბაქოში, საბაილის ციხე-სიმაგრე, ქალწულის კოშკი ან ყიზყალასი, დირი ბაბას მავზოლეუმი ქალაქ გობუსტანში.შირვან-აბშერონის სკოლის ზოგიერთ ნიმუშებზე ასახულია ფსევდონიმები („შამახი“, „შამაკი“, „შირვანი“).
ლიტერატურა
კატეგორია:აზერბაიჯანის არქიტექტურა
ლიტვის სახელმწიფოს წარმომადგენლობა და საკონსულო საქართველოში
მინი|ლიტვის სახელმწიფოს წარმომადგენლობის მემორიალური დაფა, კოტე მარჯანიშვილის 45-ში|300პქ ლიტვის სახელმწიფოს წარმომადგენლობა და საკონსულო საქართველოში — ლიტვის სახელმწიფოს ოფიციალური წარმომადგენლობა საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში 1918-1921 წლებში. მდებარეობდა თბილისში, ამჟამინდელი კოტე მარჯანიშვილის ქუჩაზე, N 45-ში.
დაფუძნდა 1918 წლის 30 აგვისტოს, როგორც ლიტვის სახელმწიფოს დროებითი წარმომადგენლობა საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. მას ხელმძღვანელობდა პრანას დაილიდე. საქართველოს ხელისუფლება პატივისცემით ეკიდებოდა ლიტვის დროებით წარმომადგენლობას და მას შეძლებისდაგვარად ეხმარებოდა. ლიტვის რესპუბლიკის კონსულად საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში დაინიშნა პ. დაილიდე. 1921 წლის იანვრის მიწურულს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დე-იურედ აღიარება დასავლეთ ევროპის წამყვან სახელმწიფოთა მხრიდან 6 თებერვალს ოფიციალურად მიულოცა ჩვენი ქვეყნის მთავრობას ლიტვის კონსულმა პ. დაილიდემ, რომელიც მთავრობის სასახლეში ნოე ჟორდანიას ეწვია.
საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციისა და იძულებითი გასაბჭოების შემდეგ, ლიტვის სახელმწიფოს წარმომადგენლობამ თბილისში საქმიანობა მცირე ხანს კიდევ განაგრძო. ლიტვის მთავრობამ თბილისში გამოგზავნა თავისი სრულუფლებიანი სავაჭრო წარმომადგენელი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
ჯოჯოს საყდარი
ჯოჯოს საყდარი — ძველად ასე უწოდებდნენ თბილისელები მეტეხის კლდეში გამოკვეთილ გამოქვაბულს. პლატონ იოსელიანის ცნობით, გამოქვაბული VI საუკუნეში საქართველოში ქრისტიანობის საქადაგოდ მოსული 13 ასურელ მამათაგან ერთ-ერთის-ეკლესიის მიერ წმინდანად აღიარებული-დავითის დროებითი ადგილსამყოფელი ყოფილა. აქედან გადასახლებულა იგი გარეჯის უბანში, სადაც მონასტერი დააარსა. მამა დავითის გარდაცვალების შემდეგ მის მოწაფეს, დოდოს გამოქვაბულში სამლოცველო-საჟამნო მოუწყვია. შემდგომში თითქოს „დოდოს საყდარი“ დამახინჯებულა და „ჯოჯოს საყდრად“ ქცეულა. პლატონ იოსელიანისვე მოწმობით, მისი ახალგაზრდობის ხანაში, აღდგომა დღეს, აქ ჯერ კიდევ დადიოდნენ მლოცველები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის არქიტექტურული ძეგლები
ხამეს როდრიგესი
ხამეს დავიდ როდრიგეს რუბიო (James David Rodríguez Rubio; დ. 12 ივლისი, 1991, კუკუტა) — კოლუმბიელი ფეხბურთელი. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც ხამესი. „ევერტონისა“ და კოლუმბიის ეროვნული ნაკრების შემტევი ნახევარმცველი. 2014 წლის ბრაზილიისა და 2018 წლის რუსეთის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე კოლუმბიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.
2014 წელს ის მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო ფეხბურთელად იყო მიჩნეული.
ფეხბურთის სპეციალისტების საყოველთაო შეფასებით, იგი ერთ-ერთი გამორჩეული მოთამაშეა როგორც ფიზიკური მომზადების, ასევე, ტექნიკური და ტაქტიკური თვალსაზრისით, როგორც გამთამაშებელს (ე. წ. ფლეიმეიქერს) და შემტევ ნახევარმცველს გააჩნია მოედნის საუცხოო ხედვა — შეტევის ორგანიზების როგორც საწყის, ისე დასკვნით ფაზებში. გუნდის ლიდერისთვის დამახასიათებელ თვისებებთან, მათ შორის, გამორჩეულ ბრძოლისუნარიანობასა და გამძლეობასთან ერთად — ხასიათდება აგრეთვე, მეტოქეთათვის მოულოდნელი, სწრაფი, არაორდინალური და ეფექტიანი გადაწყვეტილების მიღების უნარით, რასაც ხშირად გადამწყვეტი წარმატება მოუტანია მისი გუნდისთვის. ფლობს ძლიერ და ზუსტ დარტყმას. მიიჩნევენ თავისი თანამემამულის, ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო კოლუმბიელი ფეხბურთელის — კარლოს ვალდერამას ღირსეულ მემკვიდრედ.
საკლუბო კარიერა
კოლუმბიური „ენვიგადოსა“ და არგენტინული „ბანფილდის“ შემდეგ ხამეს როდრიგესი 2010 წელს პორტუგალიური ფეხბურთის ერთ-ერთ ყველაზე სახელოვან კლუბში — „პორტუში“ აგრძელებს საკლუბო კარიერას, სადაც 2012 წელს პორტუგალიის პრიმეირა ლიგის წლის საუკეთესო მოთამაშედ სახელდება. მას გადაეცა პორტუგალიური ოქროს ბურთი და ყველაზე ახალგაზრდა ფეხბურთელი გახდა, რომელმაც ეს პრიზი მიიღო.
2013 წელს როდრიგესი „პორტუდან“ 45 მილიონ ევროდ „მონაკოში“ გადავიდა და მეორე ყველაზე ძვირადღირებული ფეხბურთელი გახდა კოლუმბიის ისტორიაში რადამელ ფალკაოს შემდეგ და ერთ-ერთი უძვირესი მსოფლიო ფეხბურთის ისტორიაში.
ფრანგული კლუბის შემადგენლობაში ხამეს როდრიგესმა საფრანგეთის ჩემპიონატის 2013–2014 წლის სეზონის 34 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა. „მონაკოს“ მაისურით კოლუმბიელმა ლეგიონერმა 9 გოლი გაიტანა და 12 საგოლე გადაცემა გააკეთა.
2014 წლის მუნდიალის შემდეგ, მადრიდის „რეალმა“ და „მონაკომ“ ხამეს როდრიგესის ტრანსფერის თაობაზე შეთანხმებას მიაღწიეს. მადრიდის კლუბმა „მონაკოს“ 80 მლნ ევრო გადაუხადა. ამ ტრანსფერით გახდა ყველა დროის უძვირესი კოლუმბიელი ფეხბურთელი, რომელმაც ესპანეთის ყველაზე ტიტულოვან კლუბთან ექვსწლიან კონტრაქტს მოაწერა ხელი.
2017 წლის 11 ივლისს ოფიციალურად გამოცხადდა მადრიდის „რეალსა“ და მიუნხენის „ბაიერნს“ შორის მიღწეული შეთანხმება, რომლის მიხედვით „ბაიერნმა“ ხამეს როდრიგესის ორწლიანი იჯარის სანაცვლოდ 13 მლნ ევრო გადაუხდა ესპანურ კლუბს.
სანაკრებო კარიერა
კოლუმბიის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში ის პირველად 2011 წელს 20 წლამდელთა გუნდში გამოჩნდა კაპიტნის რანგში, ტულონის საერთაშორისო საფეხბურთო ტურნირზე. ამის შემდეგ, როდრიგესი ასევე კაპიტანი იყო 2011 წლის ფიფა-ს ოც წლამდელთა მსოფლიო ჩემპიონატზე, რამაც მას გუნდის რეგულარული წევრობა მოუპოვა. გარდა ამისა, იგი 2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატზე სათამაშოდ შეარჩიეს. რადამელ ფალკაოს ტრავმამ როდრიგესი კოლუმბიის საკვანძო მოთამაშედ აქცია. 2019 წლის 26 მარტის მონაცემებით 2011 წლიდან კოლუმბიის ეროვნული ნაკრების ღირსება მან 70 შეხვედრაში დაიცვა და 22 ბურთი გაიტანა
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:კოლუმბიელი ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ბანფილდის ფეხბურთელები კატეგორია:პორტუგალიის პრიმეირა ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:პორტუს ფეხბურთელები კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები კატეგორია:მონაკოს ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:მადრიდის რეალის ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:მიუნხენის ბაიერნის ფეხბურთელები კატეგორია:პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ევერტონის ფეხბურთელები კატეგორია:2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:2015 წლის კოპა ამერიკის ფეხბურთელები კატეგორია:2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
რუმინეთის გერბი
რუმინეთის გერბი — რუმინეთის რესპუბლიკის ეროვნული სიმბოლო დროშასთან და ჰიმნთან ერთად. მიიღეს 1992 წლის 10 სექტემბერს. გერბის მთავარი ელემენტია ოქროს არწივი, რომელსაც ნისკარტით უჭირავს ჯვარი, ხოლო კლანჭებით სკიპტრა და ხმალი. გერბის ძირითადი ფერებია სითელი, ლურჯი და ყვითელი, რომლებიც წარმოადგენილა რუმინეთის დროშაზე.
აღწერა
ფარი, რომელიც გამოსახულია არწივზე იყოფა 5 ნაწილად, თითოეულ მათგანს აქვს თავისი სიმბოლური დატვირთვა.
ისტორია
რუმინეთის გერბი პირველად მიიღეს 1859 წელს, როდესაც ალექსანდრუ იოან კუზამ გააერთიანა ორი რუმინული სახელმწიფო მოლდავია და ვლახეთი. ამ პერიოდში ორი ჰერალდიკური სიმბოლო, ოქროს არწივი და ძროხის თავი, ოფიციალურად გაერთიანდა.
1866 წელს, მას შემდეგ რაც, კაროლ I აირჩიეს რუმინეთის თავადად, ფარი დაიყო ოთხ ნაწილად. დამოუკიდებლობისათვის ომის შემდეგ ფარზე დაემატა მეხუთე ნაწილი, დელფინები, დობრუჯის სიმბოლო, ხოლო 1922 წელს, ტრანსილვანიის რუმინეთის შემადგენლობაში შესვლის შემდეგ, ერთ-ერთ მეოთხედში დაემატა შავი არწივი, შვიდი ციხესიმაგრე, მზე და მთვარე.
1948 წელს კომუნისტების ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ გერბი შეიცვალა. აღნიშნულმა გერბმა სამჯერ განიცადა ცვლილება, პირველად 1948 წელსვე, მეორედ 1952 წელს, ხოლო მესამედ 1966 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინეთის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:სახელმწიფო გერბები კატეგორია:გერბები არწივის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები ლომის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები ხარის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები ჯვრის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები მზის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები მთვარის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები ვარსკვლავის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები ხმლის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები შენობების გამოსახულებით კატეგორია:გერბები სკიპტრის გამოსახულებით კატეგორია:გერბები დელფინის გამოსახულებით
კუჩინსკის საიუბილეო ქათამი
კუჩინსკის საიუბილეო ქათამი — სახორცე-მეკვერცხული მიმართულების ქათმის ჯიში. გამოყვანილია მოსკოვის ოლქის სანაშენო ქარხანა „კუჩინსკში“ რუსული თეთრი, ნიუ-ჰემფშირის, როდ-აილენდის, ავსტრალორპის, თეთრი პლიმუთროკისა და ლივნური ჯიშების შეჯვარებით. სახელი შეირჩა ქარხნის 25-ე წლისთავთან (1954) დაკავშირებით, დამტკიცებულია 1990 წელს. მამლების შებუმბვლა წითელია, ფაფარი და წელი ოქროსფერი, მკერდი და კუდი შავი; დედლები ღია წითლები არიან, ოქროსფერი ფაფრით. არსებობს ოქროსფერი ან მურა შეფერილობის სახესხვაობები. დღე-ღამის წიწილები ყავისფერი ღინღლით არიან დაფარული; დედალს მუქი ფრთები აქვს, მამალს — უფრო ღია. მამლის ცოცხალი მასაა 3,5–3,7 კგ, დედლისა 2,6–2,7 კგ. კვერცხმდებლობა 180–200 ცალი წელიწადში. თითოეული იწონის 59–61 გ, ნაჭუჭი ღია ყავისფერია. კრუხობის ინსტიქტი სუსტადაა განვითარებული. კუჩინსკის საიუბილეო ქათმის ხორცი შეიცავს დიდი რაოდენობით ცილას (25%-ზე მეტს მკერდის კუნთებში), გამოირჩევა გემოს მაღალი ხარისხით. ამტანი ჯიშია, კარგად ეგუება სხვადასხვა კლიმატურ პირობებს, პოპულარობით სარგებლობს მოყვარულ მეფრინველეებში, გავრცელებულია დსთ-ის ქვეყნებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქათმის ჯიშები
I Want It All
„I Want It All“ — ბრიტანული როკ-ჯგუფ Queen-ის სიმღერა და სინგლი 1989 წლის ალბომიდან The Miracle. მისი ავტორია ბრაიან მეი. იგი გამოვიდა 1989 წლის 2 მაისს. ბრიტანეთის სინგლების ჩარტში სიმღერა მესამე პოზიციაზე მოხვდა.
მუსიკალური ვიდეო
სიმღერის მუსიკალურ ვიდეოში ჯგუფი ჩნდება სტუდიაში, რომელშიც ჰალოგენური განათებაა გამოყენებული. ვიდეოს რეჟისორია დევიდ მალეტი. DVD-ის Greatest Video Hits 2 კომენტარებში ბრაიან მეი და როჯერ ტეილორი იხსენებენ, რომ ფრედი მერკურის ჯანმრთელობა ამ პერიოდში უკვე შესუსტდა. ვიდეოში იგი წვერით ჩნდება.
სქოლიო
კატეგორია:1989 წლის სიმღერები კატეგორია:1989 წლის სინგლები კატეგორია:Queen-ის სიმღერები
კაროლ I
კაროლ I (Karl I. von Hohenzollern-Siegmaringen, Carol I, დ. 20 აპრილი, 1839, ზიგმარინგენი, გერმანია — გ. 10 ოქტომბერი, 1914) — რუმინეთის თავადი („დომნიტორი“)  (1866—1881), ხოლო შემდეგ, 1881 წლიდან რუმინეთის პირველი მეფე. მიეკუთვნებოდა ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენების გერმანულ კათოლიკურ დინასტიას (პრუსიის მმართველ პროტესტანტი ჰოენცოლერნების მონათესავე დინასტია), თავად კარლ ანტონის შვილი.
გერმანიის გენერალ-ფელდმარშალი (20 აპრილი 1909), რუსეთის გენერალ-ფელდმარშალი (17 სექტემბერი 1912).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინეთის მეფეები კატეგორია:ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენები კატეგორია:დაბადებული 20 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1839 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1914
ამირტიურბა
ამირტიურბა (Əmirtürbə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის  მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 378 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:მასალის რაიონის სოფლები
ვალკარლოსი
ვალკარლოსი (Valcarlos; Luzaide) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის აუნიამენდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 44,66 კმ². მოსახლეობა — 323 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ბელსკოე (ბაშკირეთი)
ბელსკოე  (Бельское) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 1 114 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 20 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:სტერლითამაქის რაიონის სოფლები
Alba gu bràth
Alba gu bràth (Alba gu bràth) — შოტლანდიურ-გელური გამოთქმა. გამოთქმის მთქმელი გამოხატავს საკუთარ ერთგულებას შოტლანდიის მიმართ. იდიომატურად ინგლისურ ენაზე ხშრად ითარგმნება, როგორც Scotland forever („შოტლანდია სამუდამოდ“), თუმცა gu bràth გელურ ენაზე ნიშავს „ბოლო ჟამამდე“ და გამოთქმის ზუსტი თარგმანი არის „შოტლანდია ბოლო ჟამამდე“. აღნიშნულ იდიომატურ თარგმანს შეესაბამება საქართველოს გაუმარჯოს. გამოთქმა ხშირად გამოიყენება, როგორც შოტლანდიის დამოუკიდებლობის კამპანიის სლოგანი. 1995 წლის მელ გიბსონის ფილმში „მამაცი გული“ უილიამ უოლესი გაუძღვება შოტლანდიელ მეომრებს სტირლინგის ხიდის ბრძოლაში ამ შეძახილით.
სქოლიო
კატეგორია: დევიზები
ტყიანი ქედი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ქედები
გროზნოს ბრძოლა (1994-1995)
გროზნოს პირველი ბრძოლა — რუსეთის არმიის შეჭრა და შემდგომ ჩეჩნეთის დედაქალაქ გროზნოს დაპყრობა ჩეჩნეთის პირველი ომის პერიოდში. თავდასხმა 1994 წლის დეკემბრიდან 1995 წლის მარტამდე გაგრძელდა, რამაც გამოიწვია ქალაქის სამხედრო ოკუპაცია რუსეთის არმიის მიერ და შეკრიბა ჩეჩენი ერების დიდი ნაწილი ჯოხარ დუდაევის მთავრობის გარშემო.
თავდასხმას ძალიან დიდი მსხვერპლი მოჰყვა რუსეთის მხრიდან მას მორალის თითქმის სრული დაშლა მოჰყვა რუსულ ძალებში. მათ კიდევ ორი თვე დასჭირდათ ებრძოლათ და შეეცვალათ ტაქტიკები, სანამ გროზნოს ხელში ჩაგდებას მოახერხებდნენ. ამ ბრძოლამ დიდი ნგრევა და მსხვერპლი გამოიწვია მშვიდობიან მოსახლეობაში. ეს ბრძოლა ყველაზე მძიმე ბომბდამშენი კამპანია იყო ევროპაში მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ.
ტაქტიკა
უპირატესობა ჰქონდათ ჩეჩენ მებრძოლებს - იყვნენ მოტივირებულები, იცნობდნენ რელიეფს. როგორც საბჭოთა კავშირის მოქალაქეები, ისინი ლაპარაკობდნენ და სწავლობდნენ რუსულ ენაზე; ბევრი საბჭოთა შეიარაღებულ ძალებში მსახურობდა. ბევრ მათგანს (მათ რუს მოწინააღმდეგეებს) საბჭოთა ფორმა ჰქონდა. ჩეჩნური ქვედანაყოფები დაყოფილი იყო საბრძოლო ჯგუფებად, რომლებიც ოცი პერსონალისგან შედგებოდა, ქვე-დაყოფილი სამ ან ოთხკაციანი სახანძრო ჯგუფებად. სახანძრო გუნდი შედგებოდა ტანკსაწინააღმდეგო ქვემეხისგან, რომელიც ჩვეულებრივ შეიარაღებული იყო რუსული წარმოების RPG-7 ან RPG-18– ით, ტყვიამფრქვევით და შაშხანით. გროზნოში რუსული ჯავშანმანქანების განადგურების მიზნით, მრავალი მონადირე-მკვლელი სახანძრო ჯგუფი კოორდინირებდა. სნაიპერები და ტყვიამფრქვევები სტრატეგიულ ტერიტორიებზე იყვნენ განლაგებულები.
ჩეჩენი მებრძოლების უმეტესობა იყო არარეგულარული და მილიციელი, რომელიც მუშაობდა მათ მეთაურთან (ხშირად მხოლოდ მეომრად), რაც ართულებს გროზნის შტაბის უფროსის, პოლკოვნიკ ასლან მასხადოვის ეფექტურ კოორდინაციას. ჩეჩნეთის ძალებს (მათ შორის უცხოელი მოხალისეები, მათ შორის უკრაინელი ნაციონალისტების ჯგუფი) ჰქონდათ შეზღუდული მძიმე იარაღი, მათ შორის მუჭა T-62 და T-72 ტანკი. მძიმე იარაღის უმეტესობას რეგულარული ძალები იყენებდნენ.
დანაკარგები
სამხედრო დანაკარგები უცნობია, მაგრამ სავარაუდოდ, ორივე მხრიდან ათასობით დაღუპული და დაჭრილი ადამიანია. ოფიციალურად გამოქვეყნებული მონაცემები რუსეთის დანაკარგების შესახებ იყო 1,376 ადამიანი დაიღუპა და 408 დაიკარგა, მაგრამ რეალური რიცხვები, სავარაუდოდ, უფრო დიდი უნდა იყოს. დუდაევის თანახმად, მხოლოდ საახალწლო შეტევის შედეგად 4000 რუსი ჯარისკაცი დაიღუპა (1500 ადამიანის უფლებათა დამცველი რუსი).
რაც შეეხება მშვიდობიან მოსახლეობას, რუსეთის სათათბიროს კომისარი ადამიანის უფლებების საკითხებში სერგეი კოვალევი და ადამიანის უფლებების საკითხებში რუსეთის პრეზიდენტის ბორის ელცინის თანაშემწე, რომლებიც გროზნოში იმყოფებოდნენ საბრძოლო მოქმედებების დროს, დაახლოებით 27,000 ადამიანი გარდაიცვალა. ხუთი კვირის ბრძოლებმა საბოლოო ჯამში ქალაქის მოსახლეობის 6% შეიწირა.
წყაროების შეფასებით, სამოქალაქო მსხვერპლთა დიდი ნაწილი 1994 წლის დეკემბრიდან 1995 წლის მარტამდე დაიღუპა. შეჭრიდან თებერვლის შუა რიცხვებამდე 25,000 – დან 30,000-მდე სამოქალაქო დაღუპვა.
ანატოლ ლივენი, რომელიც ბრძოლის დროს გროზნოში იმყოფებოდა, თავის წიგნში „ჩეჩნეთი: რუსული ძალის საფლავი” გარდაცვლილი მშვიდობიანი მოსახლეობის რიცხვს 5000-მდე ამცირებს.
Human Rights Watch– ის მოხსენებაში დაგმობილია განადგურებული დაბომბვები და დაბომბვები რუსული ძალების მიერ მშვიდობიანი მოსახლეობის წინააღმდეგ, სახმელეთო ჯარების მიერ სამოქალაქო მოსახლეობის მუდმივი სამიზნე და სამი საავადმყოფოს, ერთი ბავშვთა სახლისა და მრავალი ბაზრის განადგურება. მათივე შეფასებით მინიმუმ 350,000 ადამიანი იძულებული გახდა დაეტოვებინა რეგიონი კონფლიქტის გამო.
სქოლიო
კატეგორია:XIX საუკუნის ომები კატეგორია:ჩეჩნეთ-რუსეთის დაპირისპირებები კატეგორია:ჩეჩნეთის პირველი ომი
მარენ მერსენი
მარენ მერსენი (Marin Mersenne, Marin Mersennus, le Père Mersenne; დ. 8 სექტემბერი, 1588 — გ. 1 სექტემბერი, 1648, პარიზი) — ფრანგი ფიზიკოსი, მათემატიკოსი, თეოლოგი და მუსიკის თეორიტიკოსი.
ბიოგრაფია
დაიბადა სოფელ უაზეში, გლეხის ოჯახში. საშუალო განათლება მიიღო ლა-ფლეშის იეზუიტთა კოლეგიუმში, ხოლო შემდეგ შევიდა ფრანცისკელთა ბერების სკოლაში. იგი მრავალმხრივი მეცნიერი იყო. მერსენმა თავისი კვალი დატოვა ფიზიკაში, მათემატიკაში, ჰიდრო-აეროდინამიკასა და საერთოდ საფრანგეთის მეცნიერების განვითარებაში. მას ეკუთვნის ბგერის სიჩქარის პირველი და საკმაოდ ზუსტი ექსპერიმენტალური გაზომვა. მერსენი სწავლობდა საქანის რხევის კანონებსა და სითხის მოძრაობას, მაგრამ გარდა ამისა მერსენის შემოქმედებაში კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია მისი ფართო მიმოწერა და ურთიერთობა იმ დროისთვის წამყვან მეცნიერებასთან. მერსენიც მოღვაწეობის პერიოდში სამეცნიერო ჟურნალები ჯერ კიდევ არ გამოდიოდა. სიახლეთა და აზრთა გაცვლა-გამოცვლის მოთხოვნილება კი სულ უფრო და უფრო იზრდებოდა. ამის გამო ჟურნალის როლს მეცნიერებისათვის მიმოწერა ასრულებდა. გამოჩენილი ფრანგი ფიზიკოსი ჯონ ბერნალი აღნიშნავდა, რომ „მერსენის ბინა მის გარდაცვალებამდე ფრანგული მეცნიერების ჭეშმარიტ ცენტრს წარმოადგენდა“. მერსენთან თავს იყრიდა ინფორმაცია ყოველი მეცნიერული სიახლის შესახებ, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ეს სიახლე მთელი ევროპისათვის გახდებოდა ცნობილი. ერსენთან ისეთი ცნობილი მეცნიერები იკრიბებოდნენ, როგორებიც იყვნენ: უ. რობერვალი, ბ. პასკალი, ჟ. დეზორმი და მრავალი სხვა. სწორედ აქ ხდებოდა აზრთა გაცვლა გამოცვლა და ნაშრომების გარჩევა. მოგვიანებით 1666 წელს, მერსენის წრიდან შეიქმნა პარიზის მეცნიერებათა აკადემია, რასაც ხელი ჟან-ბატისტ კოლბერიმ შეუწყო.
მერსენის ნაშრომებს შორის ყველაზე დიდ ინტერესს იწვევს ექსპერიმენტალური გამოკვლევა აკუსტიკაში. გალილეისა და ბეკონის მსგავსად, მერსენი აკვირდებოდა ტონის სიმაღლის დამოკიდებულებას რხევის რიცხვთან. მან ბევრი ცდა განახორციელა და საბოლოოდ ჩამოაყალიბა შემდეგი კანონი: ერთგვაროვანი სიმების რხევათა რიცხვი, სიმების ტოლი სიგრძისა და სისქის შემთხვევაში, ისე ეფარდება ერთმანეთს, როგორც კვადრატული ფესვები მათი დაჭიმულობებიდან; სიმების ერთნაირი სისქისა და დაჭიმულობის შემთხვევაში ეს ფარდობა სიმების სიგრძეების უკუპროპორციულია, ხოლო სიმების ტოლი სიგრძეებისა და დაჭიმულობის შემთხვევაში ფარდობა სიმების სისქეებიდან კვადრატული ფესვის უკუპროპორციულია. სწორედ ამ კანონებით გამოიყვანა მერსენმა ტონებისათვის აბსოლუტური რხევათა რიცხვი. მეორე აღმოჩენა მან აკუსტიკაში გააკეთა, თუმცა მან ეს კარგად ვერ შეასაფა. კერძოდ, მან შენიშნა, რომ ერთ ჟღედად სიმს შეუძლია გამოიწვიოს მეორე სიმის ჟღერადობა იმ შემთხვევაში, თუ ეს უკანასკნელი მისგან ოქტავით განსხვავდება. აქედან გამომდინარე სიმს შეუძლია გამოსცეს მისთვის უჩვეულო სხვა მაღალი ტონი. არც მერსენმა და არც გალილეიმ ამ ობერტონებს საკმარისი ყურადღება არ მიაქციეს (გალილეიმ ეს მოვლენა მერსენისაგან დამოუკიდებლად შენიშნა).
აღსანიშნავია რომ მერსენის წიგნი — „უნივერსალური ჰარმონია“ (იგი მიჩნეულია აკუსტიკაში პერველ მეცნიერულ ნაშრომად) გამოიცა 1636 წელს, ესეიგი გალილეო გალილეის ნაშრომის გამოცემამდე ორი წლით ადრე. ეს ორი ნაშრომი ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი კვლევების საფუძველზეა შექმნილი, თუმცა ცნობილია, რომ მერსენს და გალილეის ერთმანეთთან მჭიდრო კონტაქტი ჰქონდათ. სწორედ მერსენმა გამოსცა გალილეის მექანიკა ფრანგულ ენაზე იტალიურად გამოცემამდე ორი წლით ადრე.
მერსენის ერთ-ერთ მნიშნელოვან დამსახურებად მიიჩნევა ის, რო მან ცდით გაზომა ბგერის გავრჩელების სიხშირე ჰაერში. მერსენი შეეცადა გაერკვია ჰიდროსტატიკის ზოგიერთი საკითხი. 1644 წელს გამოცემულ ნაშრომში ის მექანიკის გვერდით ჰიდროსტატიკის საკითხებსაც განიხილავს. იგი ამ შრომაში აღნიშნავს, რომ ბრტყელ-ჰორიზონტალურ ზედაპირზე წყლის წონა ტოლია იმ წყლის სვეტის წონისა, რომელსაც ფუძედ აღნიშნული ზედაპირი აქვს, ხოლო მის სიმაღლეს წარმოადგენს ამ ზედაპირიდან წყლის თავისუფალ ზედაპირამდე დაშორება. აღნიშნულ შრომაში მერსენი ასევე ეხება ჰიდროსტატიკის და ჰიდროდინამიკის სხვა საკითხებსაც. სითხეების მოძრაობის შესწავლის საკითხში იგი ისეთივე დასკვნამდე მივიდა, როგორც ტორიჩელი.
მერსენმა იყო პირველი, ვინც დააწესა პრემია საუკეთესო მეცნიერულ ნაშრომზე. ამ პრემიამ საფრანგეთის მეცნიერთა დიდი აღმავლობა გამოიწვია.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ფიზიკოსები კატეგორია:ფრანგი მათემატიკოსები
ათჯალარი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ათჯალარი  შეიძლება აღნიშნავდეს:
იულია უფროსი
იულია უფროსი (დ. 30 ოქტომბერი, ძვ. წ. 39 — გ. ახ. წ. 14), ასევე, ცნობილია, როგორც იულია კესარის ფილია ან იულია ავგუსტა ფილია (IVLIA•CAESARIS•FILIA ან IVLIA•AVGVSTI•FILIA) — რომის პირველი იმპერატორის, ავგუსტუსის ქალიშვილი და ერთადერთი ბიოლოგიური შვილი. შემდგომში, ავგუსტუსმა თავისი ახლობელი ოჯახებიდან რამდენიმე მამაკაციც იშვილა. იულია იმპერატორს თავისი მეორე ქორწინებიდან, სკრიბონიასაგან ეყოლა. იგი იმავე დღეს დაიბადა, როდესაც მამამისი დედამისს გაეყარა, რადგანაც ლივიაზე დაქორწინება სურდა.
ცხოვრების ადრეული წლები
ძვ. წ. 39 წლისთვის, იულიას დაბადებისას, ავგუსტუსს ჯერ კიდევ არ ჰქონდა მიღებული ტიტული „ავგუსტუსი“ და მისი სახელი იყო „გაიუს იულიუს კეისარი დივი ფილიუსი“, თუმცა ისტორიკოსები ძვ. წ. 27 წლამდე მას მაინც ოქტავიანეს უწოდებენ. ამ დროისათვის იულია 11 წლის იყო. ოქტავიანე იმავე დღეს გაეყარა იულიას დედას, სკრიბონიას, როდესაც ის დაიბადა და მალევე წამოიყვანა მისგან. ოქტავიანე, რომაული ჩვეულების თანახმად, იულიაზე სრულ მშობლიურ კონტროლს ამტკიცებდა. როდესაც იულია უკვე საკმარისად გაიზარდა, რომ ესწავლა როგორ გამხდარიყო არისტოკრატი, იგი დედინაცვალთან, ლივიასთან გაიგზავნა საცხოვრებლად. როგორც ჩანს, მისი განათლების პროცესი მკაცრი და გარკვეულწილად, ძველმოდურიც იყო. სვეტონიუსი გვაწვდის ცნობას, რომ იულიას, დამატებით, დართვასა და ქსოვასაც ასწავლიდნენ. მაკრობიუსი აღნიშნავს „მის სიყვარულს ლიტერატურისა და დიდი კულტურისადმი, რაც მარტივად მოდის საოჯახო საქმეებში“.
ძვ. წ. 37 წელს, როდესაც იულია ჯერ კიდევ ძალიან პატარა იყო, ოქტავიანეს მეგობრებმა, გაიუს მეცენატმა და მარკუს ვიფსანიუს აგრიპამ ხელშეკრულება გააფორმეს მის დიდ მეტოქესთან, მარკუს ანტონიუსთან. იგი დაიბეჭდა ჩანართითურთ, რომლის მიხედვითაც, ანტონიუსის 10 წლის ვაჟი, მარკუს ანტონიუს ანტილუსი იულიაზე უნდა დაქორწინებულიყო, რომელიც მაშინ სულ ორი წლის იყო.
პირველი ქორწინება
რამდენადაც იგი პერიოდის ყველაზე არისტოკრატიული ქალი იყო, იულიას მოლოდინები ფოკუსირებული იყო ქორწინებაზე და შედეგად, ოჯახისათვის მოკავშირეთა შეძენაზე. ოჯახმა იგი, ბევრი რომაელი გოგონას მსგავსად, ადრეულ სიყმაწვილეში გაათხოვა. ძვ. წ. 25 წელს 14 წლის ასაკში, იულია თავის მამიდაშვილზე, მარკუს კლავდიუს მარცელუსზე დააქორწინეს, რომელიც მასზე სამი წლით უფროსი იყო. მარცელუსი ძვ. წ. 23 წლის სექტემბერში გარდაიცვალა, როდესაც იულია 16 წლის იყო. წყვილს შვილები არ შესძენია.
აგრიპასთან ქორწინება
ძვ. წ. 21 წელს 18-ს ახლად მიღწეული იულია დაქორწინდა მარკუს ვიფსანიუს აგრიპაზე, კაცზე, რომელიც მოკრძალებული ოჯახიდან იყო, თუმცა ისე აღზევდა, რომ ავგუსტუსის ყველაზე სანდო გენერალი და ახლო მეგობარი გახდა. როგორც ამბობდნენ, ავგუსტუსმა ეს ნაბიჯი, ნაწილობრივ, მეცენატის რჩევით გადადგა, რომელიც მას ეუბნებოდა, რომ „შენ აგრიპა იმდენად განადიდე, რომ ის ან შენი სიძე უნდა გახდეს, ან უნდა მოკვდეს“. რამდენადაც აგრიპა იულიაზე 25 წლით უფროსი იყო, ეს ტიპური მოწყობილი ქორწინება იყო, იულია კი მამამისის დინასტიურ გეგმებში მხოლოდ პაიკის როლს ასრულებდა. არსებობს ცნობა, რომ ამ პერიოდში იულია აგრიპას ვინმე სემპრონიუს გრაკქუსთან ღალატობდა, რომელთანაც მას ხანგრძლივი სასიყვარულო ურთიერთობა აკავშირებდა (ტაციტუსი მას „მუდმივ საყვარელს“ უწოდებს). ეს სავარაუდო მრუშობების პირველი სერია იყო. სვეტონიუსის მიხედვით, იულიას ოჯახურმა მდგომარეობამ ვერ შეაკავა იგი დაორსულებულიყო ტიბერიუსისაგან, ავგუსტუსის გერისგან. ამ თემაზე ჭორები ფართოდ გავრცელდა.
ახალდაქორწინებულები რომში მდებარე ვილაში ცხოვრობდნენ. აგრიპასა და იულიას ქორწინებიდან ხუთი შვილი ეყოლათ: გაიუს კეისარი, ვიფსანია იულია (აგრეთვე, იცნობენ იულია უმცროსის სახელითაც), ლუციუს კეისარი, ვიფსანია აგრიპინა (აგრეთვე, იცნობენ აგრიპინა უფროსის სახელითაც; იმპერატორ კალიგულას დედა) და აგრიპა პოსტუმუსი (იგი აგრიპას სიკვდილის შემდეგ დაიბადა). ძვ. წ. 20 წლის ივნისიდან ძვ. წ. 18 წლის გაზაფხულამდე აგრიპა გალიის გუბერნატორი იყო და სავარაუდოდ, მას იულიაც გაჰყვა ამ ალპებსიქითა ქვეყანაში. მათი ჩასვლიდან მცირე ხნის შემდეგ, დაიბადა გაიუსი, ძვ. წ. 19 წელს კი — ვიფსანია იულია. იტალიაში დაბრუნების შემდეგ, წყვილს ეყოლა მესამე შვილი — ლუციუსი.
ძვ. წ. 17 წელს ავგუსტუსმა იშვილა ახალდაბადებული ლუციუსი და სამი წლის გაიუსი. იგი პირადად ზრუნავდა მათ განათლებაზე და მიუხედავად იმისა, რომ ძვ. წ. 12 წელს აგრიპა გარდაიცვალა, 4 წლამდე, იმპერატორმა მაინც არ იშვილა თავისი შვილიშვილი, ბიჭების უმცროსი ძმა — აგრიპა პოსტუმუსი, სანამ იულია არ გადაასახლეს და სანამ გაიუსიც და ლუციუსიც არ დაიხოცნენ.
ნიკოლოზ დამასკელი და იოსებ ფლავიუსი გადმოგვცემენ, რომ აგრიპას ცოლობისას, იულია მასთან შესახვედრად მიემართებოდა, როდესაც იგი ტროაში წყალდიდობაში მოყვა და კინაღამ დაიხრჩო. აგრიპა გაშმაგდა და ადგილობრივებს 100 000 დრაქმიანი ჯარიმა დააკისრა. ეს ჯარიმა მძიმე დარტყმა იყო, თუმცა აგრიპასთან გასასაჩივრებლად მიმართვა ვერავინ გაბედა. მხოლოდ მოგვიანებით, იუდეის მეფე ჰეროდე მივიდა აგრიპასთან მოსაბოდიშებლად, რის შემდეგაც მან ჯარიმა გააუქმა. ძვ. წ. 16 წლის გაზაფხულზე აგრიპამ და იულიამ აღმოსავლეთ პროვინციებში მოგზაურობა დაიწყეს, სადაც ისინი ჰეროდესაც ეწვივნენ. ძვ. წ. 14 წლის ოქტომბერში წყვილი ათენში ჩავიდა, სადაც მათ მეოთხე შვილი, აგრიპინა ეყოლათ.
ზამთრის შემდეგ, ოჯახი იტალიაში დაბრუნდა. იულია მალევე დაორსულდა, თუმცა მისი ქმარი ძვ. წ. 12 წლის მარტში მოულოდნელად გარდაიცვალა კამპანიაში, 51 წლის ასაკში. იგი ავგუსტუსის მავზოლეუმში დაკრძალეს. იულიამ ქმრის პატივსაცემად, მეხუთე შვილს, მარკუსს, პოსტუმუსი დაარქვა. იგი აგრიპა პოსტუმუსის სახელითაა ცნობილი. ბავშვის დაბადებიდან დაუყოვნებლივ, სანამ იულია ჯერ ისევ გლოვობდა, ავგუსტუსმა მას საქმრო შეურჩია და თავის გერზე, ტიბერიუსზე დააქორწინა.