cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რუბენ I
კილიკიის სომეხთა სამეფოს შექმნა
რუბენი 60-70 წლის ასაკში გარდაიცვალა 1095 წელს. დაკრძალულია კასტალონის მონასტერში.
ცოლი და მემკვიდრე
რუბენის ცოლის სახელი უცნობია. მისი პირველი შვილი და მისი მემკვიდრე კონსტანდინ I იყო, გარდა ამისა მისი შვილი იყო ტოროს ედესკიც.
სქოლიო
კატეგორია:კილიკიის სომეხთა სამეფოს მეფეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1095
მარია პია სავოიელი
მარია პია სავოიელი (Maria Pia di Savoia, Maria Pia de Saboia; დ. 16 ოქტომბერი, 1847 — გ. 5 ივლისი, 1911) — სარდინიის (შემდგომში იტალიის მეფე) მეფე ვიტორიო ემანუელე II-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ ადელაიდა ავსტრიელის ქალიშვილი. 1862 წლის 6 ოქტომბერს ლისაბონში ცოლად შერთეს პორტუგალიის მეფე ლუიშ I-ს. 1889 წლამდე ატარებდა პორტუგალიის დედოფლის წოდებას. იგი იყო პორტუგალიის მეფე კარლუშ I-ის დედა. მისმა ნათლიამ, რომის პაპმა პიუს IX-მ მას ოქროს ვარდის ორდენი გადასცა. იგი აგრეთვე იყო წმინდა იზაბელის ორდენის კავალერი.
ბიოგრაფია
მარია პია დაიბადა 1847 წლის 16 ოქტომბერს, სარდინიის სამეფოს დედაქალაქ ტურინში. იგი იყო მეფე ვიტორიო ემანუელე II-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ ადელაიდა ავსტრიელის ქალიშვილი. მისი და, მარია კლოტილდა მიათხოვეს საფრანგეთის პრინც ნაპოლეონ ბონაპარტეს, ხოლო მისი ძმები — უმბერტო I იტალიის, ხოლო ამადეო I ესპანეთის მეფე გახდა. მარცხნივ|მინი|353x353პქ|დედოფალი მარია პია 1865 წელს
დედოფალი
1862 წლის 6 ოქტომბერს მარია პია მიათხოვეს პორტუგალიის მეფე ლუიშ I-ს. როგორც დედოფალი, მარია პია ძალიან ექსტრავაგანტური და ქველმოქმედი იყო. მან იმდენი საქველმოქმედო საქმიანობა გააკეთა პორტუგალიელებისთვის, რომ მათ დედოფალს "ქველმოქმედი ანგელოზი" და "ღარიბთა დედა" დაარქვეს. 1865 წლიდან მოყოლებული თითქმის ყოველ კვირა სასახლეში მასკარადებს მართავდა. ხოლო როდესაც პარლამენტმა დედოფალს ხარჯების შემცირებისკენ მოუწოდა, მან განაცხადა:
მისი დედოფლობის პერიოდში, ლისაბონის სასახლეში ყოველდღიურად საოცარი ბანკეტები და ძალიან პომპეზური მიღებები იმართებოდა, რაც სამეფო ხაზინას ძირს უთხრიდა.
როგორც დედოფალი, მარია პია პოლიტიკაში არ ერეოდა, თუმცა 1870 წელს სალდანას ჰერცოგ ჟაო კარლუშთან დიდი განხეთქილება მოუვიდა, რა დროსაც მან ჟაოს უთხრა:
ქვრივი დედოფალი
1889 წლის 19 ოქტომბერს მეფე ლუიშ I გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე მათი ვაჟი კარლუშ I ავიდა და მარია პია დედა-დედოფალი გახდა. იგი კვლავ ძალიან აქტიურ პირად დარჩა და ხშირად მართავდა ბანკეტებს. როდესაც მისი ვაჟი და რძალი, ანუ მეფე-დედოფალი ქვეყანაში არ იყვნენ, მარია პია რეგენტად მუშაობდა. 1908 წლის 1 თებერვალს აჯანყებულმა პორტუგალიელემბა მეფე კარლუში მოკლეს და მონარქია დაამხეს. მარია პია იძულებული გახდა სამშობლოში დაბრუნებულიყო. 1910 წელს მეფე მანუელ II რევოლუციით პორტუგალიის ტახტიდან ჩამოაგდეს, რის შემდეგაც პორტუგალია საბოლოოდ ჩამოყალიბდა რესპუბლიკად. მარია პია კვლავ იტალიაში რჩებოდა, სადაც 1911 წლის 5 ივლისს, 63 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 16 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1847 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1911 კატეგორია:პორტუგალიის დედოფლები კატეგორია:სავოიელთა დინასტია კატეგორია:დედა დედოფლები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები
დიკ პერი
რიჩარდ „დიკ“ პერი (დ. 22 დეკემბერი, 1942, კენტფორდი, საფოლკი, ინგლისი) — ინგლისი საქსოფონისტი.
გარდა იმისა, რომ მონაწილეობდა სხვადასხვა ჯგუფისა და მუსიკოსის პროექტებში, ყველაზე მეტად ცნობილია, როგორც ჯგუფ პინკ ფლოიდის საქსოფონისტი ალბომებზე The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here და The Division Bell. მონაწილეობდა ამ ალბომების თანმხლებ ტურნეებში და დევიდ გილმორის 2001-2002 წლების აკუსტიკურ კონცერტებში, ისევე, როგორც მის 2006 წლის ტურნეში. გამოვიდა პინკ ფლოიდთან ერთად Live 8-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:ინგლისელი საქსოფონისტები
ფარსმის კოშკი
ფარსმის კოშკი — კოშკი მდებარეობს ახმეტის მუნიციპალიტეტში, თუშეთში, ნასოფლარ ფარსმის განაპირას, ჩრდილო-დასავლეთით. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
შენობა ოთხსართულიანია (სიმაღლე 16,5 მ), ოთხკუთხა პრიზმის ფორმისაა და ზემოთკენ მკვეთრად ვიწროვდება. ნაშენია ფიქლით - მკვრივად. წყობა მშრალია. ძეგლი დაზიანებულია: ჩამოშლილია მეორე და მესამე სართულების გადახურვა, რომლებიც ხის კოჭებზე ყოფილა გამართული. შესასვლელი პირველ სართულზე დასავლეთიდან, მიწიდან 3 მეტრის სიმაღლეზეა. კარი ბრტყელი თაღითაა გადახურული. კარის ორივე მხარეს თითო, შიგნიდან თაღოვანი და გარეთკენ მკვეთრად დავიწროვებული სათოფურია მოწყობილი. მსგავსი ორ-ორი სათოფურია აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ კედელში, ხოლო ერთი - სამხრეთ კედელში. სართული გადახურულია ჯვაროვანი კამარით, რომელშიც, სამხრეთ-დასავლეთ კუთხესთან, მოწყობილია მეორე სართულზე ასაძვრომი ხვრელი. II სართულის დასავლეთ კედელში მოწყობილია დაბალი, შეისრულთაღიანი სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს, თითო, შიგნიდან თაღოვანი და გარეთკენ მკვეთრად დავიწროვებული, სათოფურია. მსგავსი ორ-ორი სათოფურია დანარჩენ კედლებში. III სართული მეორის ანალოგიურადაა გადაწყვეტილი. IV სართულის ოთხივე კედლის შუაში ქვის კონსოლებზე დაყრდნობილი სწორკუთხა მაშიკულია, რომელთა ზემოთ შეისრულთაღიანი სარკმელი - „სამზირი“ გრძელდება. მაშიკულების გვერდებზე თითო სათოფურია.
კოშკი გადახურულია საფეხურებიანი პირამიდისებრი სახურავით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები
Irmandades da Fala
წარმოშობა
1915 წელს, მადრიდში მცხოვრები გალისიელი მწერალი აურიელო რიბალტა გალისიური ენის დაცვის მოწოდებით გამოვიდა. 1916 წლის 5 იანვარს, გაზეთში La Voz de Galicia, ანტონ ვილარ პონტემ დაიწყო გალისიური ენის მეგობრების ლიგის დაფუძნების კამპანია. 1916 წლის მარტში მან გამოსცა: გალისიური ნაციონალიზმი: ჩვენი რეგიონალური აღიარება, სადაც ის გამოდიოდა გალისიური ენის დაცვის აღიარების და გამოყენების მოთხოვნით.
პოლიტიკური პროგრამა
1918 წლის ნოემბრის ლუგოს კონგრესზე მათ მიიღეს პროგრამა:
ლიტერატურა
კატეგორია:ესპანეთის ისტორია კატეგორია:ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანებები
ადგილის დედა (გომბორი)
ადგილის დედა — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გომბორის ჩრდილოეთით სამიოდე კილომეტრზე. განეკუთვნება სავარაუდოდ გვიანდელ შუა საუკენეებს.
ეკლესია დარბაზულია (5,78X4,32 მეტრზე), ნაგებია სხვადასხვა ზომის, სრულიად დამუშავებული, ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. ქვები, ზომისა და ფორმის მიხედვით, შერჩეული არ არის. ისინი შემთხვევით არის დაწყობილი რის გამოც წყობა ქაოსურია.
ძეგლი თითქმის მთლიანადაა დანგრეული. მისგან მხოლოდ აფსიდი დგას, თუმცა, ისიც შუაშია განგრეული. გვერდები გადმოხრილია ცენტრისაკენ და ნგრევის პირასაა მისული. დანარჩენი კედლები მიწის დონიდან 0,5-1 მეტრზეა შემორჩენილი. მთავარი შემოსასვლელის სამხრეთ კედლის შუა ნაწილი, ხოლო დასავლეთ კედლის სამხრეთი ნახევარი აკლია. ინტერიერში ამოსულია ხეები და დაახლოებით 1 მეტრ სიმაღლეზე, ნანგრევებითა და მიწითა ამოვსებული.
შესასვლელი (გასუფთავების გარეშე კვალი არ ჩანს) ეკლესიას სამხრეთით ჰქონია. დარბაზი იმდენად მოკლეა, რომ მისი განივი ღერძი, დაახლოებით 1 მეტრით, აღემატება გრძივ ღერძს. აფსიდი ნახევარწრიულია, მასში განიერი, გარეთკენ შევიწროვებული სარკმელია გაჭრილი. მის ორივე მხარეს კი სიმეტრიულად განლაგებული მცირე ზომის, ორი ოთხკუთხა ნიშაა მოწყობილი. ნაშთებიდან ჩანს, რომ სარკმელი თაღოვანი ყოფილა.
ეკლესიის შემორჩენილ კედლებს საფასადე წყობა თითქმის მთლიანად აქვს ჩამოცვენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
კატარინა იაგელონი
კატარინა იაგელონი (Katarzyna Jagiellonka, Kotryna Jogailatė, Katarina Jagellonica; დ. 1 ნოემბერი, 1526, კრაკოვი, პოლონეთი — გ. 16 სექტემბერი, 1583, სტოკჰოლმი, შვედეთი) — იაგელონთა დინასტიის წარმომადგენელი. პოლონეთის მეფე სიგიზმუნდ I-ისა და დედოფალ ბონა სფორცას ქალიშვილი. შვედეთის დედოფალი 1568-1583 წლებში და ფინეთის ჰერცოგინია 1562-1583 წლებში როგორც იოჰან III-ის პირველი ცოლი. პოლონეთისა და შვედეთის მეფე სიგიზმუნდ III-ის დედა.
პოლონეთის პრინცესა
კატარინა დაიბადა 1526 წლის 1 ნოემბერს კრაკოვში. იგი იყო პოლონეთ-ლიტვის მეფე სიგიზმუნდ I-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ ბონა სფორცას ნაბოლარა ქალიშვილი. მას სამი უფროსი და და ერთი უფროსი ძმა ჰყავდა. მისი და-ძმები იყვნენ: უნგრეთის დედოფალი იზაბელა იაგელონი, პოლონეთ-ლიტვის მეფე სიგიზმუნდ II, ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგინია სოფია იაგელონი და პოლონეთის დედოფალი ანა იაგელონი.
მან ბავშვობა და-ძმებთან ერთად ფუფუნებაში გაატარა, რა დროსაც დედის მეთვალყურეობის ქვეშ იღებდა მკაცრ კათოლიკურ განათლებას.
ფინეთის ჰერცოგინია
წყვილი ტყვეობიდან მხოლოდ 1567 წელს გაანთავისუფლეს, რის გამოც მათი მესამე შვილი, პრინცესა ანა უკვე თავისუფლებაში დაიბადა. მიუხედავად ყველაფრისა, წყვილი მეფისაგან თავს შორს იჭერდა, რის გამოც ისინი სამეფო კარზე არ ცხოვრობდნენ.
შვედეთის დედოფალი
1568 წელს ფსიქიკურად არასტაბილურმა ერიკ XIV-მ იოჰანის როლის თამაში გადაწყვიტა, რითაც თავად იოჰანმა მშვენივრად ისარგებლა, მოაწყო მეფისაგან შევიწროვებული დიდებულების ამბოხი და ერიკი ჩამოაგდო. ამავე წლის 30 სექტემბერს იოჰან III-მ თავი მეფედ გამოაცხადა, რითაც კატარინა შვედეთის დედოფალი გახდა. ერიკმა დარჩენილი ცხოვრება ტყვეობაში გაატარა, სადაც საბოლოოდ იოჰანის ბრძანებით მოკლეს.
როგორც შვედეთის დედოფლის, კატარინას ცხოვრებაში დიდ როლს ასრულებდა კათოლიკური რელიგია. იგი ღრმად მორწმუნე ქალი იყო, რომლის ქმედებებიც ხშირად ფანატიზმში გადადიოდა. ამის გამო, მას დიდი გავლენა ჰქონდა თავის ლუთერან ქმარზე, რომელიც მთელი ცხოვრება ისწრაფვოდა კათოლიკობისკენ. იგი ქვეყანაში აქტიურ კათოლიკურ პროპაგანდას ეწეოდა. მასვე მიეწერება სტოკჰოლმში პირველი იეზუიტური მონასტრის აშენება.
დედოფალ კატარინას დიდი ამბიციები ჰქონდა. მას სურდა პოლონეთის ტახტზე თავისი ვაჟის დასმა და ლივონიისა და ესტონეთის შვედეთისათვის მიერთება (რაც შემდეგში მართლაც მოხდა). აღსანიშნავია, რომ იგი თავის ვაჟს ჭეშმარიტ კათოლიკედ ზრდიდა, რამაც განაპირობა ის, რომ სიგიზმუნდს შვედეთში არამყარი მმართველობა ჰქონდა.
1587 წელს კატარინას ოცნება ახდა და პოლონეთ-ლიტვის მეფე მისი ვაჟი, სიგიზმუნდ III გახდა, რომელმაც 1592 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ შვედეთის გვირგვინიც მიიღო.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1526 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1583 კატეგორია:იაგელონები კატეგორია:შვედეთის დედოფლები
რუბენ III
რუბენ III  (Ռուբեն Գ; დ. 1145 — გ. 6 მაისი, 1187) — კილიკიის სომეხთა სამეფოს მეცხრე ლორდი. (კილიკიის ლორდები ასევე იწოდებიან „მთის ლორდებად“) რუბენი კილიკიის სომეხთა სამეფოს 1175 წლიდან 1187 წლამდე მართავდა, ტახტი მლეჰისგან მიიღო, მისი სიკვდილის შემდეგ კი ლორდი ლევონ II გახდა.
რუბენის მმართველობის პერიოდში კილიკიის სომეხთა სამეფოს მჭიდრო კავშირი ჰქონდა ჯვაროსნებთან. ისტორიკოსები რუბენს აღწერენ როგორც სამართლიან და ღვთისმოსავ პრინცს, რომელსაც უამრავი სიკეთე ჩაუდენია.
ცოლი და შვილები
რუბენის ცოლი თორონის დედოფალი ზაბელი იყო
სქოლიო
კატეგორია:კილიკიის სომეხთა სამეფოს მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1145 კატეგორია:გარდაცვლილი 1187 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 მაისი
ლაგუნასის რაიონი (ალტო-ამასონასი)
ლაგუნასის რაიონი (Distrito de Lagunas) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის ალტო-ამასონასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 149 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 827 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 6 086 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეტოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ალტო-ამასონასის პროვინციის რაიონები
Г̌
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „Г“-სა და „აკუტი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კატეგორია:კირილური ასოები
კორდობა (კინდიო)
კორდობა (Córdoba) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კინდიოს დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.770 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 238 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 58.2 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 90 კმ²-ია.
რომის XI ლეგიონი
რომის XI ლეგიონი (ლათ: Legio XI) — რომის რესპუბლიკის სამხედრო ლეგიონი. დაარსდა ძვ. წ. 58 წელს, უცნობია თუ რამდენი ჯარისკაცი შედიოდა მის შემადგენლობაში, ლეგიონში დაახლოებით 6 000 ჯარისკაცი მსახურობდა. ლეგიონი აქტიური იყო ძვ. წ. 45 წლამდე.
ამალი
ამალი (حركة أمل) — ლიბანის შიიტური პოლიტიკური პარტია. პარტია ჩამოყალიბდა 1975 წლის დასაწყისში, როგორც შეიარაღებული ფრაქცია „ჩაგრულთა მოძრაობა“. მოძრაობის დამაარსებელი და მისი ლიდერი 1978 წლამდე იყო მუსა სადრი.
მოძრაობა უფრო მეტად აქტიურია ლიბანის სამხრეთ ნაწილში და ბეირუთის სამხრეთის კვარტალებში, სადაც შიიტური მოსახლეობა უმრავლესობას შეადგენენ.
მოღვაწეობის ისტორია
მოძრაობა აქტიურად მონაწილეობდა ლიბანის სამოქალაქო ომის პერიპეტიებში. ისრაელის ლიბანში შეჭრის პერიოდში ამალის მილიცია პალესტინის წინააღმდეგობის მოძრაობასთან ერთად აქტიურად მონაწილებდა ისრაელის თავდაცვის ძალებისა და სამხრეთ ლიბანის არმიის წინააღმდეგ.
1983 წლის 16 სექტემბერს ლიბანის მთავრობის მიერ მიღებული № 153 კანონის თანახმად, რომელიც პოლიტიკურ მოძრაობებს უკრძალავდა გასამხედროებული ფორმირებების ჩამოყალიბებას, ლიბანის არმიაში რამდენიმე შეიარაღებული აჯანყება მოხდა მოძრაობა ამალის მიერ. 1983 წლის 25 სექტემბერს საუდის არაბეთის წარმომადგენლის შუამავლობით ლიბანის მთავრობას, ამალს, ეროვნული ხსნის ფრონტსა და ლიბანის ფრონტს შორის ხელი მოაწერეს შეთანხმებას ცეცხლის შეწყვეტისა და ეროვნული შერიგების საბჭოს ფორმირების შესახებ.
მაგრამ 1984 წლის იანვარ-თებერვალში მოხდა ახალი შეტაკება ამალის მოძრაობასა და სამთავრობო ძალებს შორის, რამაც საბრძოლო შეტაკებების სახე მიიღო. 1985 წლის ბოლოს სირიის შუამავლობით დამასკში მოამზადეს შეთანხმება ქვეყნის სამ წამყვან სამხედრო ძალას (ამალი, ლიბანის პროგრესიულ-სოციალისტური პარტია, ლიბანის ძალები) შორის, მაგრამ გადატრიალებამ ხელი შეუშალა ხელშეკრულების ხელმოწერას.
1987 წლის დასაწყისში ამალი პალესტინის დანაყოფებთან კონფლიქტშია, მოგვიანებით შიიტებზე გავლენის დასამყარებლად ბრძოლა მიმდინარეობს ჰეზბოლასა და ამალის მოძრაობას შორის.
სამხედრო ფორმირება
1975 წლის დასაწყისში ამალის მილიციის შემადგენლობაში იყო 1 500 - 3 000 მძიმედ შეარაღებული აქტივისტი. 1980-იანი წლების შუა პერიოდში მათი რიცხვი 14 000-მდე გაიზარდა, რომელთაც შეიარაღებაში ჰქონდათ არტილერია და ჯავშანტექნიკა.
1990 წელს, ლიბანის სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ გასამხედროებული ფორმირება ამალი დაიშალა, მისი VI ბრიგადა დაუბრუნდა ლიბანის არმიის შემადგენლობას. 1991 წლის სექტემბერში კიდევ 2 800 წევრი შევიდა შეიარაღებული ძალების შემადგენლობაში.
პოლიტიკური გავლენა
მოძრაობა ამალს 1990 წლიდან მუდმივად ჰყავს წარმომადგენელი ქვეყნის პარლამენტში. 2000 წელს ლიბანის პარლამენტში აირჩიეს ამალის ცხრა წევრი, მათ ჩამოაყალიბეს საკუთარი ფრაქცია, ხოლო მოძრაობის ლიდერი ნაბიჰ ბერი გახდა პარლამენტის თავმჯდომარე. 2004 წელს ამალს უკვე 14 ადგილი, ხოლო 2006 წელს - 15 ადგილი ერგო 128 კაციან პარლამენტში. 2009 წლიდან კი მისი 13 წევრია პარლამენტის რიგებში.
სქოლიო
კატეგორია:ლიბანის პოლიტიკური პარტიები
ენ ჩემბერლენი
ენ ჩემბერლენი (Anne Chamberlain; დ. 1883 — გ. 12 თებერვალი, 1967) — ნევილ ჩემბერლენის ცოლი 1911–1940 წლებში. ქმართან ერთად ეყოლა ორი შვილი. ენ ჩემბერლენი გარდაიცვალა 1967 წლის 12 თებერვალს.
კატეგორია:დაბადებული 1883 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრების ცოლები
ტოლათსოფლის სამაროვანი
ტოლათსოფლის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტოლათსოფლის განაპირას, სამხრეთით, განეკუთვნება Xl-Xlll საუკუნეებს. 1967 წელს, სადაზვერვო გათხრები ჩაატარა ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ერწო-თიანეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელძღვანელი რ. რამიშვილი). გამოვლინდა დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ დამხრობილი სამი ორმოსამარხი და ერთი ქვისსამარხი. ინვენტარი არ აღმოჩნდა (ერთ-ერთ დანგრეულ სამარხში ნაპოვნია მინის ინკრუსტირებელი მძივი, რომელიც ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში).
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ალიაგიში
ალიაგიში (Алъяғыш) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ასკინოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 94 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკინოდან დაშორებულია 40 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 82 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასკინოს რაიონის სოფლები
მოდუ
მინი|ხუნუს გავლენის სფერო მოდუს მმართველობის დასაწყისში. მოდუ შანიუ ან მოდე (冒頓單于; დ. დაახლ. ძვ.წ. 234 — გ. ძვ. წ. 174) — ხუნების მეოთხე მმართველი და ხუნუს იმპერიის დამაარსებელი. ის ხუნუს მმართველი ძვ. წ. 209 წელს მამამისის მკვლელობის შემდეგ გახდა.
მოდეს მმართველობა გრძელდებოდა ძვ. წ. 209-დან ძვ. წ. 174-მდე. თავიდან ის მამამისის ტოუმანის ჯარის ხელმძღვანელი იყო, ხოლო მამის მკვლელობის შემდეგ გახდა შანიუ და ხუნუს მეფე. მისი სამფლობელო დღევანდელი მონღოლეთის ტერიტორიის გარშემო იყო გაერთიანებული. მან გააერთიანა მონღოლეთის ველების მომთაბარე ტომები და გადაიქცა მეზობელი ცინის დინასტიის მნიშვნელოვან საფრთხედ. ხუნის იმპერია წარმოადგენდა თავისი დროის უდიდეს გაერთიანებას. მისი აღმოსავლეთ საზღვარი იყო მდინარე ლიაოხზე, დასავლეთი საზღვარი პამირის მთიანეთი, ხოლო ჩრდილოეთით ბაიკალამდე აღწევდა.
ის მისმა შვილმა ლაოშანმა შეცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:მონღოლეთის ისტორია
ძაბრიანი ობობები
ძაბრიანი ობობები (Agelenidae)  —  ფეხსახსრიან ცხოველთა ოჯახი ობობასნაირთა კლასისა. საშუალო ან პატარა ცხოველები არიან, სხეული დაფარული აქვთ ფრთისებრი ბეწვებით. ცნობილია 500 სახეობა, საქართველოში რეგისტრირებულია 14, მათ შორის ორსქესიანი, ლაბირინთის ობობა, საქართველოში ნაპოვნია თ. მხეიძის მიერ. მეორე სახეობა —  Agelena taurica  —  საქართველოში ყველგან გვხვდება ჩაისა და ციტრუსოვან ბუჩქებზე, დიდი რაოდენობით ანადგურებს მავნე მწერებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ობობები
კორეა იაპონიის მმართველობის ქვეშ
კორეა 1910-დან 1945 წლამდე იაპონიის კოლონია იყო. ამ დროს მას არ გააჩნდა სუვერენიტეტი, ძალაუფლება ნახევარკუნძულზე ჰქონდა იაპონიის გენერალ-გუბერნატორს. კოლონიური პერიოდი გამორჩეული იყო მაღალი ეკონომიკური ზრდის ტემპით, თანამედროვე კორეული კულტურის აღმოჩენით, კორეული ინდუსტრიის საფუძვლების ფორმირებით. ამავდროულად, ამ პერიოდის პირველ და ბოლო ათწლეულებში, კოლონიურმა ხელისუფლებამ გაატარა მკაცრი ავტორიტარული პოლიტიკა მოსახლეობის მიმართ და მთელი პერიოდის განმავლობაში კორეელები დისკრიმინაციას განიცდიდნენ. კოლონიზაციის პერიონი მეორე მსოფლიო ომის დროს იაპონიის კაპიტულაციის შემდეგ დასრულდა.
ცენტრალური ადმინისტრაცია
კოლონიზაციის პერიოდში უმაღლესი საკანონმდებლო და აღმასრულებელი ხელისუფლება იაპონელ გენერალ-გუბერნატორს ეკუთვნოდა. მას ნიშნავდნენ ტოკიოდან. 1919 წლამდე ამ თანამდებობის დაკავება შეეძლო მხოლოდ სამხედრო პირს, ხოლო 1919-დან სამოქალაქო წარმომადგენელსაც. რეალურად კი თანამდებობაზე მხოლოდ ერთი გენერალ-გუბერნატორი, საიტო მაკოტო, არ იყო სამხედრო პირი.
უმაღლეს საკანონმდებლო აქტად კორეაში გენერალ-გუბერნატორის განკარგულება იყო.
გენერალ-გუბერნატორთან ერეთად ფუნქციონირებდა ადმინისტრაციული აპარატი, რომელსაც ხელმძღვანელობდა გენერალური ინსპექტორი და აღმასრულებელი ხელისუფლების საქმიანობას ახორციელებდა. ორჯერ ამ უწყების რეორგანიზების საფრთხეც დადგა - 1919 და 1943 წლებში.
ამას გარდა, მთელი კოლონიალიზმის პერიოდში, კორეაში ფუნქციონირებდა მრჩეველთა საბჭო, რომლის წევრებიც იყვნენ ცნობილი და გავლენიანი კორეელები. ამასთან, მრჩეველთა საბჭოს მხოლოდ კანონგამხილველი უფლებამოსილება ჰქონდა და რეალურ გავლენას არ ახდენდა პოლიტიკაზე.
ადგილობრივი ადმნისტრაცია
სამეტი პროვინციის სათავეში იდგა გუბერნატორი, რომელიც გენერალ-გუბერნატორის დაქვემდებარებაში იყო და რომელსაც იაპონიის მთავრობა ნიშნავდა. გუბერნატორებად იყვნენ როგორც იპონელები, ასევე კორეელები.
სასამართლო ხელისფულება
კოლონიზებულ კორეაში არსებობდა სამი საფეხურის სასამართლო: ადგილობრივი, სააპელაციო და უზენაესი. თავიდან საქმე განიხილებოდა ადგილობრივ სასამართლოში, რომელსაც, ჩვეულებრივ, ერთ მოსამართლე განიხილავდა, თუმცა თუ სამოქალაქო დავის საგანი 1000 იენზე მეტი იყო, მოსამართლეთა რიცხვი სამამდე იზრდებოდა. ადგილობრივი სასამართლოს განაჩენის გასაჩივრება შესაძლებელი იყო სამ სააპელაციო სასამართოში, რომელთა გადაწყვეტილებების გასაჩივრება თავისმხრივ კორეის უზენაეს სასამართლოში იყო შესაძლებელი. სააპელაციო სასამართლოს კოლეგია სამი მოსამართლისგან შედგებოდა, ხოლო უზენაესის - ხუთი. მოსამართლეთა დიდი უმრავლესობა ეთნიკურად კორეელი იყო.
რელიგია
კორეაში არსებობდა სამი ოფიციალურად აღიარებული რელიგია: შინტოიზმი, ბუდიზმი და ქრისტიანობა.
სინტოიზმი
შინტოიზმი იაპონური იმპერიის ოფიციალური რელიგია იყო, ამიტომაც კოლონისტურმა მთავრობამ ხელი შეუწყო კორეელების შინტოიზმზე მოქცევას. ქვეყანაში ააშენეს შინტოს სალოცავები, რომელთაგან ერთ-ერთი იყო კორეული შინტოისტური სალოცავი სეულში.
სქოლიო
კატეგორია:გაუქმებული 1945 წელს კატეგორია:იაპონიის იმპერია კატეგორია:ომებსშორისი პერიოდის ყოფილი სახელმწიფოები
ნახშირბადის მონოოქსიდი
მინი| მინი| ნახშირჟანგი ან ნახშირბადის მონოოქსიდი — ქიმიური ნივთიერება არის მხუთავი აირი, ფორმულით CO, ნახშირბადის ჟანგბადთან ნაერთი; ოქსიდი C (II), უსუნო, უფერული აირი. ნახშირჟანგი გამოყო ფრანგმა ექიმმა დე ლასონმა 1776 წელს ხის ნახშირის თუთიის ჟანგთან გახურებისას. წყალში მცირედ იხსნება, სიმკვრივე 1,25 კგ/კუბურ მეტრთან. იწვის ჰაერზე და გამოყოფს სითბოს დიდი რაოდენობით. მრეწველობაში ნახშირჟანგს ღებულებენ გავარვარებულ ნახშირზე ნახშირორჟანგის ან წყლის ორთქლის ურთიერთქმედებით. ოთახის ტემპერატურაზე ნახშირჟანგი ქიმიურად ინერტულია, მაღალ ტემპერატურაზე კატალიზატორების თანაობისას ადვილად შედის სხვადასხვა რეაქციაში. მრეწველობაში იყენებენ სპირტების, ნახშირწყალბადების, ალდეჰიდების და სხვათა სინთეზში.
ნახშირჟანგი ძლიერი საწამლავია. ნახშირჟანგს აქვს უნარი ოქსიდჰემოგლობინიდან გამოდევნოს ჟანგბადი და წარმოქმნას კარბოქსიჰემოგლობინი, რაც იწვევს ორგანიზმში ჟანგბადის მიმოცვლის მოშლას. შენობაში მისი დასაშვები კონცენტრაციაა 0,02 მგ/ლ.
ვერონის სამაროვანი
ვერონის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ვერონის მკვიდრის ხ. ჭინჭარაულის საკარმიდამო ნაკვეთში. განეკუთვნება ძვ. წ. VIII-VII საუკუნეებს.
ნახშირბადის მონოოქსიდი
ლიტერატურა
კატეგორია: ქიმიური ნივთიერებები კატეგორია:აირები კატეგორია:ქიმიური ნაერთები კატეგორია:ნახშირბადის ოქსიდები
ვერონის სამაროვანი
სამაროვანზე 1974 წელს კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, მიწის ზედაპირიდან 40-50 სანტიმეტრის სიღრმეზე, გათხარა სამი ორმოსამარხი. დაზიანების გამო არ მოხერხდა სამარხების ზომებისა და დამხრობის დადგენა. სამივე სამარხს, სავარაუდოდ, ქვის ყრილი ჰქონდა და ერთ-ერთი ორმოსამარხის დასავლეთ ნახევარში აღოჩნდა: ექვსი ადამიანის თავის ქალა; ქვიშანარევი თიხისგან დამზადებული, მოყავისფრო-მოწითალოდ გამომწვარი, ნაცრისფერკეციანი, მრავალმუცლიანი და ბრტყელძირიანი ცალყურა ხელადა; სუფთად განლექილი თიხისაგან დამზადებული, ნაცრსიფერკეციანი, მოწითალო ფერის ხელადის ძირ-გვერდის ფრაგმენტი; რკინის მასრაგახსნილი შუბისპირი; ბრინჯაოს ბრტყელი ფირფიტის სამი რგოლი, ბრინჯაოსავე საკინძი, რომელსაც კონუსისებრი თავი და მრგვალგანიკვეთიანი, თავსიკენ გამსხვილებული ღერო აქვს. სამარხში ასევე აღმოჩნდა მსხვილფეხა საქონლის ძვლებიც.
მეორე სამარხში დადასტურდა ნაცრისფრად გამომწვარი, წვრილმარცლოვანი ქვიშანარევი თიხისაგან დამზადებული დერგის ფრაგმენტები. ბრინჯაოს საკინძი, რომლის თავი ვედრების პოზიციაში მყოფი ადამიანის ფიგურითაა შემკული.
მესამე სამარხში შემორჩენილი იყო ბარძაყის ძვლის ფრაგმენტები და მრგვალმასრიანი, რკინის შუბისპირი - მასრაზე ნახვრეტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
კეისონ ფომვიხანი
კეისონ ფომვიხანი (ໄກສອນ ພົມວິຫານ, დ. 13 დეკემბერი, 1920 — გ. 21 ნოემბერი, 1992) — ლაოსის პოლიტიკური მოღვაწე. ლაოსის ერთ-ერთი ლიდერი 1975-1992 წლებში. ლაოსის სახალხო რევოლუციური პარტიის ლიდერი 1955 წლიდან, ლაოსის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკის (ლსდრ) პრემიერ-მინისტრი 1975-1991 წლებში და პრეზიდენტი 1991-1992 წლებში.
ბიოგრაფია
კეისონ ფომვიხანი დაიბადა ვიეტნამელი მამის, ნგუენ ტრი ლოანისა და ლაოსელის დედის შერეულ ოჯახში. დაბადებისას მისი სახელი იყო ნგუენ კაი სონგი. სწავლობდა ვიეტნამში. თავდაპირველად ლიცეუმში, ხოლო მოგვიანებით ჰანოის უნივერსიტეტში. 1942 წელს მონაწილეობდა იაპონელი ოკუპანტებისა და ფრანგი კოლონიზატორების წინააღმდეგ ბრძოლაში. ამავე 1942 წელს გახდა ინდოჩინეთის კომუნისტური პარტიის წევრი.
1947 წელს ხელმძღვანელობდა წინააღმდეგობის მოძრაობას ლაოსის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რაიონებში. 1950 წლიდან წინააღმდეგობის მთავრობის თავდაცვის მინისტრია.
1975 წლის 8 დეკემბერს ფომვიხანი გახდა ლაოსის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრი. 1982 წლიდან მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე. კეისონის მთავრობამ კურსი აიღო სოციალიზმისაკენ, ქვეყანა კი ნეიტრალურ სახელმწიფოდ გამოაცხადა. დაიწყო და ქვეყანაში განახორციელა კოლექტივიზაცია და ინდუსტრიალიზმი. 1986 წელს გამოაცხადეს „ახალ პოლიტიკურ მექანიზმზე“ („ჩინ ტააკან მაი“) გადასვლა. 1988 წელს მიიღეს აქტი ინვესტიციების წახალისებაზე და კანონი უცხოურ ინვესტიციებზე.
1991 წელს კეისონ ფომვიხანი ლაოსის სახალხო-რევოლუციური პარტიის თავმჯდომარე გახდა. დაიკავა ქვეყნის პრეზიდენტის თანამდებობა და აღნიშნულ პოსტზე დარჩა გარდაცვალებამდე, 1992 წლის 21 ნოემბრამდე.
ოჯახი
მისი შვილი, სანაიაჰაკ ფომვიხანი 41 წლის ასაკში აირჩიეს ლაოსის სახალხო რევოლუციური პარტიის ცენტრალურ კომიტეტში პარტიის მერვე ყრილობაზე და მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება, თუმცა იგი გარდაიცვალა ადრეულ ასაკში 2013 წელს 45 წლის. მისი მეორე შვილი ხაისომფონე ფომვიხანი (დ. 10 ოქტომბერი, 1954) იყო ეროვნული ასამბლეის ვიცე-პრეზიდენტი.
სქოლიო
კატეგორია:ლაოსის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 13 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:ლაოსის პრემიერ-მინისტრები
3 მაისის კონსტიტუცია
3 მაისის კონსტიტუციის სახელით ცნობილია პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობის კონსტიტუცია, რომელიც 1791 წლის 3 მაისს ვარშავის სამეფო სასახლეში სეიმის მიერ იქნა მიღებული. იგი ევროპის პირველ კონსტიტუციად ითვლება მისი თანამედროვე გაგებით. ამავე დროს, იგი მსოფლიოს მეორე კონსტიტუციაა აშშ-ის 1787 წლის 17 სექტემბრის კონსტიტუციის შემდეგ და ქრონოლოგიურად მცირედ წინ უსწრებს საფრანგეთის 1791 წლის 3 სექტემბრის კონსტიტუციას.
3 მაისის კონსტიტუციის პატივსაცემად 3 მაისი პოლონეთის ეროვნულ დღესასწაულადაა გამოცხადებული. 2007 წლიდან კი ეს დღე ლიეტუვაშიც სახელმწიფო დღესასწაულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:პოლონეთის კონსტიტუციები კატეგორია:ლიეტუვის კონსტიტუციები კატეგორია:პოლონეთის ისტორია კატეგორია:ლიეტუვის ისტორია
Twice (ჯგუფი)
Twice (ჰანგული 트와이스; იაპონურად: トゥワイス) — სამხრეთ კორეული ჯგუფი, რომელიც JYP Entertainment-ისა და რეალითი შოუ Sixteen-ის საშუალებით ჩამოყალიბდა. ჯგუფი შედგება ცხრა წევრისგან: ნაიონი, ჯონგიონი, მომო, სანა, ჯიჰიო, მინა, დაჰიუნი, ჩეიონგი და ჩუი. ჯგუფის დებიუტი შედგა 2015 წლის 20 ოქტომბერს EP-თ The Story Begins.
Twice-მა პოპულარობა მოიპოვა 2016 წელს სინგლით „Cheer Up“: სიმღერა Gaon Digital Chart-ის მიერ ნომერ პირველად დასახელდა და გახდა წლის საუკეთესო სინგლი. ასევე, მოიგო ნომინაციაში - „წლის სიმღერა“ ორ მაჟორულ მუსიკალურ დაჯილდოებაში — Melon Music Awards და Mnet Asian Music Awards. Twice-ის შემდეგმა სინგლმა „TT“, მესამე EP-დან Twicecoaster: Lane 1 ოთხი კვირის განმავლობაში 4 ტოპ ადგილი დაიკავა. ეს EP ყველაზე გაყიდვადი K-pop გოგონათა ჯგუფის ალბომი იყო 2016 წელს, რომლის 305,852 ასლი გაიყიდა წლის ბოლომდე. დებიუტიდან 19 თვის განმავლობაში, Twice-მა 1.2 მილიონი თავიანთი ოთხი EP-სა და ალბომის ერთეული გაყიდა.
ჯგუფის ოფიციალური დებიუტი იაპონიაში 2017 წლის 28 ივნისს, Warner Music Japan-ის დახმარებით პირველი ალბომის #Twice-ის გამოშვებით შედგა. ალბომმა მეორე ადგილი დაიკავა Oricon Albums Chart-ში და გაიყიდა მისი 136,157 ასლი გამოშვებიდან შვიდი დღის განმავლობაში, ეს იაპონიაში ერთი კვირის გამოშვებული K-pop ალბომის გაყიდვების ყველაზე დიდი მაჩვენებელია. ამას მოჰყვა Twice-ის პირველი მაქსი-სინგლის One More Time -ის ოქტომბერში გამოშვება. 250,000 ერთეულის გაყიდვით Twice გახდა პირველი კორეული გოგონათა ჯგუფი, რომელმაც პლატინუმ სერტიფიკაცია მიიღო იაპონიის ხმისჩამწერი ინდუსტრიის ასოციაციის (RIAJ)-ის მიერ ორივე ალბომისა და CD სინგლისთვის. Twice-ს მესამე ადგილი უკავია ტოპ მუსიკოსის კატეგორიაში Billboard Japan-ის 2017 წლის ბოლოს რეიტინგში.
კონცერტები და ტურები
მარჯვნივ|მინი|Twice KCON LA-ზე, ივლისი 2016.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთ კორეული ჯგუფები კატეგორია:JYP Entertainment-ის შემსრულებლები კატეგორია:2015 წელს დაარსებული ჯგუფები
Ғ̌
Ғ̌, ғ̌ — კირილური დამწერლობის ასო „Ғ“ დიაკრიტიკული ნიშანი — აკუტით. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „Ғ“-სა და „აკუტი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კატეგორია:კირილური ასოები
თოხლიაურის მესამე ეკლესია
თოხლიაურის მესამე ეკლესია, კერპის საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, სამიოდე კილომეტრის მოშორებით, ნასოფლარ შავქედის სამხრეთით, 300 მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზეულია, 7,8 მეტრი 4,5 მეტრზე. საშენ მასალად გამოყენებულია რიყის ქვა, თუმცა წყობაში ალაგ-ალაგ გამოყენებულია შირიმიც.
ეკლესია დაზიანებულია, კონქთან ერთად შემორჩენილია აფსიდიც, ჩრდილოეთ კედელი 1 მეტრზეღაა შემორჩენილი შემორჩენილი, არც დასავლეთ კედლის ჩრდილოეთ ნაწილი აღემატება 1 მეტრს. აფსიდა ნახევარწრიულია, ის გადახურულია შემცირებული პროპორციების მქონე კონქით. აფსიდის ღერძზე გაჭრილია შეისრულთაღოვანი სარკმელი, საიდანაც დღემდე მხოლოდ თაღი შემორჩა. სარკმლის ორთივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია. ინტერიერი შელესილი ყოფილა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ფილანდია (კინდიო)
ფილანდია (Filandia) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კინდიოს დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.828 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 510 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 114.77 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 109 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კინდიოს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ვივის ტბა
ვივის ტბა (Виви) — მტკნარწყლიანი ტბა რუსეთში. მდებარეობს კრასნოიარსკის მხარის ევენკიის რაიონში. მოიცავს მისგან გამომდინარე მდინარე ვივის ხეობის ზემო ნაწილს. ვივის ტბა მდებარეობს პუტორანის პლატოს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ტბის ნაპირებზე მუდმივი დასახლებები არ არის. ტბა მდიდარია თევზით. ფართობი 229 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კრასნოიარსკის მხარის ტბები
რომის XII ლეგიონი
რომის XII ლეგიონი (ლათ: Legio XII Fulminata) — რომის რესპუბლიკის, მოგვიანებით კი რომის იმპერიის სამხედრო ლეგიონი. დაარსდა ძვ. წ. 57 წელს, უცნობია თუ რამდენი ჯარისკაცი შედიოდა მის შემადგენლობაში, სავარაუდოდ ლეგიონში 3 500 ჯარისკაცი მსახურობდა. ლეგიონი აქტიური იყო ძვ. წ. 45 წლამდე.
სომხეთის საპარლამენტო არჩევნები (1919)
სომხეთის საპარლამენტო არჩევნები 1919 — პირველი და ერთადერთი ჩატარებული საპარლამენტო არჩევნები სომხეთის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, რომელიც 1919 წლის 21 და 23 ივნისს გაიმართა. არჩევნებში სრული უპირატესობით გაიმარჯვა სომხეთის რევოლუციურმა ფედერაციამ და 80-დან 72 ადგილი მოიპოვა. აღნიშნულ არჩევნებს ბოიკოტი გამოუცხადეს ჰუნჩაკებმა და პოპულისტებმა. არჩევნებზე ამომრჩეველთა გამოცხადებამ 71.2% შეადგინა.
სქოლიო
კატეგორია:1919 წლის არჩევნები კატეგორია:სომხეთის არჩევნები
ერნესტ სოლვე
ერნესტ გასტონ იოსეფ სოლვე (დ. 16 აპრილი, 1838 — გ. 26 მაისი, 1922) — ბელგიელი ქიმიკოსი და ფილანთროპი.
21 წლამდე ის მუშაობდა ბიძის ქიმიურ საწარმოში. 1861 წელს მან აღმოაჩინა ე.წ. სოლვეს პროცესი, რომელიც სოდის მიღების ერთ-ერთ მთავარ პროცესად იქცა. მან დააარსა კომპანია Solvay S.A. და 1972 წელს კიდევ უფრო გააუმჯობესა მეთოდი და დააპატენტა.
1903 წელს მან დააარსა ფიზიკის და ქიმიის სოლვეს საერთაშორისო ინსტიტუტი, ხოლო 1911 წელს, მისი დაფინანსებით გაიმართა სოლვეს პირველი კონფერენცია, რომელშიც მონაწილეობას იღებდნენ მაქს პლანკი, ერნესტ რეზერფორდი, მარი სკლოდოვსკა-კიური, ანრი პუანკარე და ალბერტ აინშტაინი, ხოლო თავმჯდომარე იყო ჰენდრიკ ლორენცი. მას შემდეგ სოლვეს კონფერენცია პერიოდულად იმართება.
ის ორჯერ იქნა არჩეული ბელგიის სენატში ლიბერალური პარტიის სიით. გარდაიცვალა 1922 წელს, 84 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1838 კატეგორია:გარდაცვლილი 1922 კატეგორია:ბელგიელი ქიმიკოსები კატეგორია:ბელგიელი ფილანთროპები
კლარენდონის კონსტიტუცია
კლარენდონის კონსტიტუცია — დიდი ბრიტანეთის კანონდებლობების ნაწილი. 1164 წელს ინგლისის მეფე ჰენრი II-ის მიერ გატარებული საკანონდემბლო პროცედურების კონპლექსი. კონსტიტუცია შედგებოდა 16 სექციისაგან და წარმოადგენდა ეკლესიის, რომის პაპის ძალაუფლების და საეკლესიო პრივილეგიების შემცირების მცდელობას ინგლისში. ჰენრი II-ის წინამორბედის, სტეფან ბლუელის (1135–1154), მმართველობისას ჩამოყალიბებულ ანარქიაში ესკლესიამ ისარგებლა სამეფოს სისუსტით და გაზარდა საკუთარი იურისდიქცია. კონსტიტუცია ინგლისში აღდგენდა ჰენრი I-ის დროს არსებულ იურიდიულ წეს-ჩვეულებებს, კათოლიკურ საეკლესიო წეს-ჩვეულებებს და ნორმანულ დაპყრობამდე არსებულ ინგლისის კანონის ნაწილებს.
კონსტიტუციამ სახელი აიღო კლარენდონის სასახლისაგან, რომელიც სამეფო სანადორო ლოჟა იყო და მდებარეობდა ვილტშაიერში.
მიზნები
კონსტიტუცის უპირველესი მიზნი იყო „კრიმინალი სასულიერო პირების“ ან ისეთი სასულიერო პირების არსებობის პრობლემების გადაჭრა, რომლებმაც სერიოზული დანაშაულები ჩაუდინეს, თუმცა საეკლესიო სასამართლოების მიერ „სამღვდელოებით სარგებლობის“ მიხედვით იქნენ გასამართლებულნი. სამეფო სასამართლოებისაგან განსხვავებით ამ საეკლესიო სასამართლოებში მკაცრად იყო ლიმიტირებული სასჯელების სიმკაცრე, და სწორედ ამიტომ, უმეტეს შემთხვევებში სერიოზული დანაშაულის ჩამდენი პირიც კი შეიძლება გათავისუფლებული ყოფილიყო; კერძოდ, სისხლის დაღვრა დაშვებული იყო. სასულიერო სასამართლოებში მკველობის ჩამდენი სასულიერო პირების საქმეების უმეტესობა სრულდებოდა მკვლელის მხოლოდ სასულიერო სამსახურიდან დახოვნით, ხოლო სამეფო სასამართლოში მვლელები დასახიჩრებით ან სიკვდილით ისჯებოდნენ.
თავდაპირველად ისტორიკოსები ფიქრობდნენ, რომ ჰენრი II-ეს სურდა ყველა სასულიერო პირის მეფის სასამართლოში დასჯა, თუმცა ეს იდეა, როგორც ფრედერიკ უილიამ მეიტლენდმა დაამტკიცა, არასწორი იყო. ფრედერიკ უილიამ მეიტლენდზე დაყრდნობით გატარებული იქნა უფრო კონფლექსური შეთანხმება, რომლის მიხედვით აღიარეს, რომ ყველა საქმე თავდაპირველად მეფის სასამართლოში უნდა იყოს გნიხილულიყო.
თუ ბრალდებული პირი დაამტკიცებდა, რომ ის იყო სასულიერო პირი მისი საქმე განსახილველად საეკლესიო სასამართლოში გადავიდოდა, მეფის სასამართლოს ოფიცრების თანდასწრებით. თუ დამნაშავეს ბრალი დაუმტკიცდებოდა, ოფიცერი მას მეფის სასამართლოში დააბრუნებდა, დამნაშავის სასულიერო სამსახურიდან დათხოვნის შემდეგ, სადაც დამნაშავეს სხვა კრიმინალების მსგავსად, ადეკვატურად დასჯიდნენ.
მეფე ეწინააღმდეგებოდა და არასაკმარესად მიაჩნდა მძიმე დანაშაულებზე სასჯელად მიღებული ჯარიმები, სამსახურიდან დათხოვის და საეკლესიო გარიცხებით დასჯების მეთოდებს, რომლებსაც სასულიერო სასამართლოები არ სცდებოდნენ. მთავარეპისკოპოსი „სამღვდელოებით სარგებლობის“ პრინციპედით კამათობდა რომ იდვივიდიუალური ადამიანის ჯერ სამსაუხიდან დათხოვნა, ხოლო შემდეგ სიკვდილით დასჯა ამ პირის ორჯერ დასჯა იყო ერთი დანაშაულისათვის. დაქვეთების შემდეგ პირი კარგავდა ყველა უფლებას და თუ კიდევ დამატებით ჩაიდენდა რაიმე დანაშაულს, მაშინ ის სიკვდილით დაისჯებიდა ისე, როგორც ყველა სხვა მძიმე დანაშაულის ჩამდენი პირები.
შედეგები
ტომას ბეკეტი, კანტერგურის მთავარეპისკოპოსი 1162-1170 წლებში, ეწინააღმდეგებოდა კონსტიტუციას, ხოლო განსაკუთრებით არ მოსწონდა „კრიმინალი სასულიერო პირების“ მიზეზი. ამის შედეგად ინგლისის მეფე ჰენრი II-ის ბრძანებით ტომას ბეკეტი გაასამართლეს ნორთჰამპტონის სასამართლოში, ბეკეტი ოჯახთან ერთად გადასახლებაში საცხოვრებლად წავიდა. ყველა ეპისკოპოსი ეთანხმებოდა კონსტიტუციას მანამ, სამნამ ის რომის პაპმა არ უარყო. ბეკეტმა უარყო საკუთარი არგუმენტები, ეს ცნობილი გახდა როგორც ბეკეტის სკანდალი, რომლის გამწვავებამაც თავად ბეკეტის მკვლელობა გამოიწვია 1170 წლის 29 დეკემბერს. მეფე ჰენრი კი, მკვლელობის შემდგომ, იძულებული გახდა გაეუქმებინა სკანდალის ორი უმნიშვნელოვანესი მიზეზი, რაც მიდიოდა კანონური სამართლის წინააღმდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისის კონსტიტუციური კანონები კატეგორია:ინგლისის ისტორია კატეგორია:კათოლიციზმი ევროპაში კატეგორია:კათოლიციზმი ქვეყნის მიხედვით
ფარსმის ციხე-სახლი
ფარსმის ციხე-სახლი — ციხე-სახლი მდებარეობს ახმეტის მუნიციპალიტეტში, თუშეთში, ნასოფლარ ფარსმაში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. სახლი (6,4 X 6,35 მ, სიმაღლე 7,2 მ) სამსართულიანია, ნაგებია ფიქლით. სახლის ყოველ სართულს თითო დამოუკიდებელი შესასვლელი აქვს. სართულები ერთმანეთთან საძრომი ხვრელებითაა დაკავშირებული.
I სართულის დასავლეთ კედლის გასწვრივ საქონლის ბაგაა. II სართულზე სამხრეთ და აღმოსავლეთ კედლებში ორ-ორი სარკმელია, შუაში - ფიქალი ქვის კერა. კერასთან ორი ზურგიანი სკამი დგას, ჩრდილოეთ კედელთან - გრძელი კიდობანი, ხოლო დასავლეთ კედლის გასწვრივ - კიდობანი და რამდენიმე ხის კასრი. III სართულზე აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში ორ-ორი, ხოლო ჩრდილოეთისაში ერთი სათოფურია. ამ სართულზე სამხრეთ კედლის ცენტრალურ ნაწილში დიდი, სწორკუთხა ღიობია (2,25 X 1,85 მ).
სართულშუა გადახურვა ხის კოჭებზეა მოწყობილი. იატაკი მიწისაა. სახლს ფიქლის ორფერდა სახურავი აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები
დრეზდენის კარლ მარია ფონ ვებერის სამუსიკო უმაღლესი სკოლა
დრეზდენის კარლ მარია ფონ ვებერის სამუსიკო უმაღლესი სკოლა (Hochschule für Musik Carl Maria von Weber Dresden) — უმაღლესი სპეციალური პროფესიულ-საგანმანათლებლო დაწესებულება დრეზდენში, რომელსაც სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტატუსი გააჩნია.
სამუსიკო სასწავლებელი დაარსებული იქნა 1856 წლის 1 თებერვალს როგორც კერძო კონსერვატორია, და მხოლოდ მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ მოიპოვა მან უმაღლესი სასწავლო დაწესებულების სტატუსი.
დღესდღეობით დრეზდენის კარლ მარია ფონ ვებერის სამუსიკო უმაღლეს სკოლაში 600 სტუდენტი სწავლობს.
რესურსი ინტერნეტში
კატეგორია:საქსონიის უმაღლესი სასწავლებლები
ამიროვო (ასკინოს რაიონი)
ამიროვო  (Әмир) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ასკინოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 304 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკინოდან დაშორებულია 40 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ჩერნუშკა, რომელიც დაშორებულია 137 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასკინოს რაიონის სოფლები
შოიხცერია
შოიხცერია, შეიხცერია (Scheuchzeria) — მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი შოიხცერიასებრთა ოჯახისა. იზრდება 10-30 სმ-მდე. ყვავილები ორსქესიანია, წვრილი, მომწვანო. 1-2 სახეობა გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ცივ და ზომიერ სარტყლებში. აღსანიშნავია ჭაობის შოიხცერია (Scheuchzeria palustris). ტორფის წარმომქმნელი მცენარეა.
კლდის გუმბათი
220px|მინიატიურა|ძველი იერუსალიმის განლაგების გეგმა კლდის გუმბათი, იგივე გუმბათი კლდეზე (არაბ. مسجد قبة الصخرة‎‎ — მასჯიდ კუბატ ას-საჰრა; ივრ. ‏ כיפת הסלע‏‎‎‎) — მეჩეთი, წმინდა ტაძარი დაარსებული ძველ ქალაქ იერუსალიმში ტაძრების მთაზე. მდებარეობს მსოფლიოში უძველესი მუსლიმური ტაძრის - ალ-აქსას სიახლოვეს. ისლამური არქიტექტურის ერთ-ერთი პირველი ძეგლია. ტაძარი მდიდარია არაბესკებითა და მოზაიკური ორნამენტებით. მისი მშენებლობა დაიწყო ომაიანების სახალიფოს ხალიფა აბდ ალ-მალიქ იბნ მარვანის ბრძანებით 685 წელს და დასრულდა 691 წელს. ტაძრის გუმბათი წარმოადგენს ისლამური არქიტექტურის ერთ-ერთ უძველეს ნიმუშს. ის ითვლებოდა ”იერუსალიმის ყველაზე ცნობილ ნაგებობად”. მისი არქიტექტურა და მოზაიკა უტოლდებოდა ბიზანტიური სასახლეებისა და ეკლესიების სიდიადეს. მისი რვაკუთხოვანი გუმბათი, შესაძლოა, განიცდიდეს ბიზანტიურ გავლენას. კერძოდ, ის ძალიან წააგავს ბიზანტიურ წმ. მარიას ტაძარს, რომელიც აგებული იყო 451-458 წ.წ. და მდებარეობდა იერუსალიმი - ბეთლემის გზაზე. გუმბათი აღიმართა VII საუკუნის ბოლოს, როცა თანამედროვე გაგებით მეჩეთის სახე ჯერ კიდევ არ იყო ჩამოყალიბებული.
შოიხცერია
ლიტერატურა
კატეგორია:შოიხცერიასებრნი
კლდის გუმბათი
თუმცა კუბატ ას-საჰრა (კლდის გუმბათი) და ხალიფა ომარის მეჩეთი - ალ-აქსა ორი სრულიად განსხვავებული ისლამური ტაძარია, მაგრამ ისინი შეადგენს ხარამ ალ-შარიფის (ტაძრების მთის) ერთიან არქიტექტურულ კომპლექსს. პოპულარულ ლიტერატურაში ამ ორ ნაგებობას ზოგჯერ შეცდომით ურევენ ერთმანეთში.
მდებარეობა
კლდის გუმბათი მდებარეობს პლატფორმის ცენტრში, რომელსაც ინგლისურ ენაზე უწოდებენ ტაძრების მთას, ხოლო არაბულ ენაზე - ალ-ჰარამს (ალ-შარიფს). იგი აშენდა მეორე იუდაისტური ტაძრის ადგილას, რომელიც დაინგრა იუდეის ომის დროს, რომაელთა მიერ იერუსალიმის აღებისას ძვ. წ. 70 წელს.
ისლამის თანახმად, ხალიფა ომარ იბნ ალ-ხატაბს (579-644 წ.წ.) მისმა მეგობარმა, ებრაელმა რაბინმა ქააბ ალ-აქბარმა, რომელმაც ისლამი მიიღო, ურჩია ღამით მოგზაურობა. ეს სასწაული მითითებულია ყურანში. ჰადისების მიხედვით, მოგზურობა შედგა იერუსალიმში ებრაელთა ყოფილ ტაძარში.
პრეისლამური პერიოდი
კლდის გუმბათი მდებარეობს იმ ადგილას, სადაც გადმოცემის თანახმად, ებრალთა პირველი და მეორე ტაძარი მდებარეობდა. მეორე ტაძარი დაინგრა ძვ. წ. 70 წელს რომაელთა მიერ. რომაელებმა აქ ააგეს მათი მთავარი ღვთაების იუპიტერის ტაძარი. ბიზანტიურ ეპოქაში იერუსალიმი პირველ რიგში ქრისტიანული იყო. შესაბამისად, აქ მოდიოდა ათი ათასობით მომლოცველი, რათა საკუთარი თვალით ეხილა და შეეგრძნო ქრისტიანობის პირველი აკვანი და ადგილები, სადაც იესო დადიოდა.
კონსტრუქცია და ზომები
კლდის გუმბათი აიგო VII საუკუნეში ხალიფა აბდ ალ-მალიქ იბნ მარვანის ბრძანებით 685-691 წ.წ. ამის შემდეგ ტაძარი დიდხანს რჩებოდა ხელუხლებელი პირვანდელი სახით.
მისი არქიტექტურა და მოზაიკა იმეორებდა ირგვლივ მდებარე ბიზანტიური ეკლესიებისა და სასახლეების ნიმუშებს. ტაძარის მშენებლობას ხელმძღვანელობდა ორი არქიტექტორი - რაჯა იბნ ჰაივა ბეიტ-შეანიდან და იაზიდ იბნ სალიამი იერუსალიმიდან.
არქიტექტორმა ფრედერიკ ჰეტერვუდმა XIX საუკუნეში შექმნა ამ ტაძრის დეტალური ნახაზები, რომელიც მანამდე არ არსებობდა და ამ საქმეს მან სრული ექვსი კვირა მოანდომა.
ებრაული უნივერსიტეტის პროფესორი გოიტენი ამტკიცებდა, რომ ეს ტაძარი შეიქმნა მრავალი სხვა რელიგიის სათაყვანსაცემო უმშვენიერესი შენობების საკონკურენტოდ. თვით როტონდის ფორმა, განსაკუთრებით, კუბატ ას-საჰრა უცხოა ისლამისათვის. ვარაუდობენ, რომ ეს იყო ცდა თავის დროის ქრისტიანული გუმბათების მეტოქეობისა.
ას კრესუელი თავის წიგნში კლდის კუმბათის გეგმის შესახებ წერს, რომ ტაძრის გუმბათის დიამეტრი წარმოადგენს 20,20 მ., ხოლო სიმაღლე 20,48 მ. სტრუქტურა წარმოადგენს რვაკუთხოვან ფუძეს, რომელიც მოიცავს ხის გუმბათს. იგი დამონტაჟებულია შემაღლებულ ადგილზე და შედგება 16 კუთხისა და სვეტისაგან. შიდა ფასადი შესრულებულია ფაიფურისაგან. სარკეები, ასევე, წარმოადგენს რვაკუთხოვან კონსტრუქციას. თითოეული მათგანის ზომაა დაახლოებით 60 ფუტი (18 მ) სიგანეში და 36 ფუტი (11 მ) სიმაღლეში. გუმბათი და გარე კედლები შეიცავს უამრავ ფანჯარას.
ჯვაროსნები
1099 წელს ჯვაროსანთა მიერ იერუსალიმის აღების შემდეგ კლდის გუმბათი გადაეცა ავგუსტინელებს, რომლებმაც ის გარდაქმნეს ეკლესიად, ხოლო ალ-აქსას მეჩეთი გადააქციეს სამეფო სასახლედ. ტამპლიერებმა, ვინც თვლიდა, რომ კლდის გუმბათი აგებული იყო სოლომონის ტაძრის საძირკველზე, თავიანთ შტაბად გადააქციეს ალ-აქსა XII საუკუნის დიდ მანძილზე. "Темплум Domini", როგორც ისინი უწოდებდნენ კლდის გუმბათს, განთავსებული იყო ორდენის დიდი მაგისტრის ოფიციალურ ბეჭედზე.
აიუბიდები და მამლუქები
1187 წლის 2 ოქტომბერს სალადინმა დაიბრუნა იერუსალიმი და კლდის გუმბათი ისევ მუსულმანური სალოცავი გახდა. მის გუმბათზე დადგმული ჯვარი ისლამის სიმბოლო ნახევარმთვარით შეიცვალა. სალადინის დისშვილმა ალ-მალიკ ალ-მუაზამ ისამ განახორციელა ტაძრის რესტავრაცია, მიუმატა მას ფრთები ალ-აქსას მეჩეთისაკენ.
ოტომანთა იმპერია (1517-1917)
სულთან სულეიმანის მეფობის დროს (1520-1566) ტაძრის გუმბათი გადაიხურა ფილებით. ამ შრომას 7 წელი დასჭირდა.
ტაძრის შიდა მხარე მთლიანად მოპირკეთდა უხვი მოზაიკით, რომელშიც გამოყენებული იქნა ძირითად მასალად ფაიანსი და მარმარილო. მოზაიკის ნაწილი ტაძრის დასრულებიდან რამდენიმე ასწლეულის შემდეგაც დაემატა.
ტაძრის გვირგვინი შეიცავს წარწერებს. კონქის ზედა ნაწილში XVI საუკუნეში სულეიმან დიდის დროს დაიწერა სურა აი-სინი, ხოლო ალ-ისრა კიდევ უფრო ზედა ნაწილში.
კლდის გუმბათის მახლობლად 1620 წელს თურქებმა ააგეს წინასწარმეტყველის კოშკი, ხოლო ტაძარს ფართომასშტაბიანი განახლება ჩაუტარდა 1817 წელს სულთან მეჰმედ II-ის დროს.
ბრიტანული მანდატის ქვეშ
1917 წელს ბრიტანული მანდატის დროს პალესტინაში დიდ მუფტად დაინიშნა ჯალ ამინ ალ-ჰუსეინი. მისი აქტიურობით აღდგა იერუსალიმის კლდის გუმბათი და ალ-აქსას მეჩეთი.
1927 წლის 11 ივლისს მიწისძვრის შედეგად მეჩეთი ძლიერ დაზიანდა.
1955 წელს იორდანიის მთავრობის მიერ დაიწყო ტაძრის აღდგენის გრძელვადიანი პროგრამა, რომელშიც ჩაერთო თურქეთი და რამდენიმე არაბული ქვეყანა. ისინი დიდ თანხებს რიცხავდნენ ტაძრის აღდგენის ფონდში. სამუშაოები ითვალისწინებდა სულეიმან დიდის პერიოდის ფილების გამოცვლას, რომელიც ძლიერ იყო დაზიანებული წვიმების შედეგად. რესტავრაციის ძირითადი ნაწილი დასრულდა 1964 წლის აგვისტოში. 1965 წელს კლდის გუმბათის გადახურვით-აღდგენითი სამუშაოების დარჩენილი ნაწილიც დასრულდა. ტაძარი გადახურულ იქნა ალუმინის მრავალწლიანი გამოყენების გამძლე სახურავით, რომელიც იტალიაში დამზადდა. სახურავმა მთლიანად შეცვალა არსებული ექსტერიერი.
რამდენიმე საათში ტაძრის გუმბათზე ისრაელის დროშა აღიმართა, მაგრამ 1967 წელს ექვსდღიანი ომის შემდეგ ებრაელებმა მოშე დაიანის ბრძანებით დროშა ჩამოხსნეს რელიგიური ნდობისა და მშვიდობის შენარჩუნების მიზნით. ტაძარი და მთლიანად ტაძრების მთა გადაეცა სამართავად მუსლიმებს.
1993 წელს გუმბათს კვლავ ჩაუტარეს რესტავრაცია იორდანიის მეფე ჰუსეინის მიერ 8,2 ($) მილ. შემოწირულობის გაღების წყალობით, რისთვისაც მეფემ ლონდონში ერთ-ერთი საკუთარი სახლი გაყიდა რესტავრაციისათვის საჭირო 80 კგ. ოქროს შესაძენად.
კლდის გუმბათი გამოსახულია ირანის სახელმწიფო ფასიანი ქაღალდის - 1000 რიალის ბანკნოტის რევერსზე.
ვიზიტები
დღეისათვის კლდის გუმბათის ოფიციალური მფლობელია იორდანია.
ХХ საუკუნის შუახანებამდე ტაძრების რაიონში ყოფნა არამუსლიმებს ეკრძალებოდათ. 1967 წლიდან მოხდა ამ წესის გაუქმება, დარჩა გარკვეული შეზღუდვები. მაგ: არამუსლიმებს ეკრძალებათ მთაზე ლოცვა, რაიმე რელიგიური ატრიბუტის ტარება გარდა მუსლიმურისა, ან რაიმე ნივთის ტარება ებრაული წარწერებით.
ისრაელის პოლიცია ვალდებულია უზრუნველყოს წესრიგი ამასთან დაკავშირებით. უსაფრთხოების შესანარჩუნებლად, ისრაელის პოლიცია აწესებს შეზღუდვებს პალესტინის მცხოვრებთათვის. ტაძრების მოსალოცად პალესტინის მოსახლეობას იერუსალიმში უშვებენ მხოლოდ მუსლიმურ დღესასწაულებზე. დასავლეთ სანაპიროს პალესტინელი მამაკაცები უნდა იყვნენ 35 და მეტი წლისა, რომ მიიღონ ნებართვა ტაძრის მოსალოცად. ეს შეზღუდვები არ ეხება იმ პალესტინელებს, რომლებიც არიან ისრაელის მოქალაქეები ან გააჩნიათ ოფიციალური ნებართვა ისრაელის სახელმწიფოში ცხოვრებაზე.
არამუსლიმისათვის შეზღუდვა არსებობს გადაადგილებაზე რაიონში ღამის 2:30 სთ-ის შემდეგ, შეზღუდვებია აგრეთვე, პარასკევს და შაბათს და რელიგიურ დღესასწაულებზე სახლიდან გამოსვლასა და თავისუფლად მოძრაობაზე. ტაძრების მთაზე მოსახვედრად ვიზიტორები გადიან მკაცრ შემოწმებას.
რელიგიური მნიშვნელობა
ებრაული ტრადიციის თანახმად, აქ მდებარეობს ქვა, რომელზედაც წინასწარმეტყველი აბრაამი მსხვერპლად სწირავდა საკუთარ ვაჟს, ისააკს. ყურანში მსხვერპლის ამბავში დასახელებული არ არის შვილი, მაგრამ მრავალი მუსლიმის აზრით, ეს შვილი არის არა ისააკი, არამედ ისმაილი.
გუმბათის კედლებზე არის მოზაიკური წარწერები ყურანიდან. მეცნიერთა მოსაზრებით, ეს წარწერები და მოზაიკური მორთულობანი აშკარად ხაზს უსვამს ქრისტიანობასთან ჭიდილს. ამავე დროს, ყურანშივე ხაზგასმულია, რომ იესო იყო ჭეშმარიტი წინასწარმეტყველი და მხევალ მარიამის ვაჟი.
წარწერები შესრულებულია ჰიჯრის 72 წელს (ან 691-692 წ.წ.). ისტორიკოსთა ნაწილის აზრით, ეს ის თარიღია, როდესაც დასრულდა გუმბათის მშენებლობა.
არსებობენ ჯგუფები და მოძრაობებო, რომელთაც სურთ გადაიტანონ კლდის გუმბათი მექაში და მის ადგილას ააგონ იერუსალიმის მესამე ტაძარი, მაგრამ თვლიან, რომ ეს გამოიწვევს საშინელ ძალადობას. ბევრი ებრაელი რელიგიური მოღვაწის აზრით, ებრაელთა მესამე ტაძარი უნდა აღდგეს მესიანურ ერაში, ხოლო ქრისტიანები მიიჩნევენ, რომ ეს მოვლენა გახდება არმაგედონისა და მეორედ მოსვლის წინაპირობა.
არქიტექტურული თავისებურებანი
კლდის გუმბათმა გავლენა მოახდინა მთელ რიგ არქიტექტურულ ძეგლებზე. მისი შთაგონებით შეიქმნა ისეთი მშვენიერი ნაგებობანი, როგორიცაა, მაგ: წმინდა ჯაკომოს რვაკუთხოვანი ტაძარი იტალიაში, სულთან სულეიმანის მავზოლეუმი სტამბოლში, რვაკუთხოვანი მავრიტანული სტილის აღორძინების პერიოდის სინაგოგა ბუდაპეშტში და ახალი სინაგოგა ბერლინში, გერმანია.
ქრისტინებს დიდხანს სჯეროდათ, რომ კლდის გუმბათმა გაიმეორა იერუსალიმის ტაძრის სტილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისლამური არქიტექტურა კატეგორია:691 კატეგორია:არაბული არქიტექტურა კატეგორია:გუმბათი კატეგორია:ისლამი იერუსალიმში კატეგორია:VII საუკუნის შენობა-ნაგებობანი კატეგორია:სარაინდო ორდენები კატეგორია:ტამპლიერები კატეგორია:ოქტაგონალური შენობები კატეგორია:იერუსალიმის სალოცავები
სენერბორგის მუნიციპალიტეტი
სენერბორგის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი (დანიურად კომუნა) დანიაში, სამხრეთ დანიის რეგიონში. ესაზღვრება გერმანიას. მუნიციპალიტეტის ფართობი შეადგენს 496 კმ²-ს, ხოლო მოსახლეობა — 75 264 ადამიანს (2014). ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სენერბორგი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთ დანიის რეგიონის მუნიციპალიტეტები
ხენოვო (კინდიო)
ხენოვო (Génova) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კინდიოს დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.308 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 293 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 31.18 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 298 კმ²-ია.