cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კალციუმი
კალციუმი ორგანიზმში
კალციუმი - როგორც მაკროელემენტი გავრცელებულია მცენარეებში, ცხოველებში და ადამიანში. ადამიანისა და სხვა ორგანიზმებში მისი უმეტესი ნაწილი განლაგებულია მის ჩონჩხში და კბილებში ფოსფატების სახით. სხვა და სხვა ფორმის კალციუმის კარბონატისაგან შედგება უხერხემლოთა (მარჯნის პოლიპები, მოლუსკები, ღრუბლები) ჯგუფის ჩონჩხი. კალციუმის იონები იღებენ სისხლის შედიდებაში მონაწილეობას, ასევე უზრუნველყოფენ მის ოსმოტიკურ წნევას. ასევე ის როგორც უნივერსალური მეორადი შუამავალი არეგულირებს სხვა და სხვა უჯრედების შიდა პროცესებს - კუნთების შეკვეცას, ეკზოციტოზი, მათ შორის ჰორმონების და ნეირომედიატორების შეკვეცა და სხვა. ადამიანია უჯრედის ციტოპლაზმაში კალციუმის კონცენტრაციაა - 10-7 მოლი, უჯრედშორის სითხეში - 10-3 მოლი. მოთხოვნილება კალციუმზე დამოკიდებულია წლოვანებაზე. ზრდასრულისათვის დღეღამეში საჭირო ნორმაა - 800-1000 მილიგრამი, ბავშვებისათვის - 600-900 მგ, ძალიან მნიშვნელოვანია ჩონჩხის ზრდის ინტენსივობა. ორგანიზმში კალციუმის უდიდესი ნაწილი რძის პროდუქტებით ხვდება, დანარჩენი კი ხორცზე, თევზზე და ზოგ მცენარეზე (ლობიო, ცერცვი და სხვა) მოდის. კალციუმის მიმოცვლაში დიდი მნიშვნელობა აქვს მაგნიუმს მისი ნაკლებობის შემთხვევაში ხდება კალციუმის ძვლებიდან გამორეცხვა, და ილექება თირკმლებში ქვების სახით. კალციუმის ათვისებას ხელს უშლის ასპირინი, მჟაუნას მჟავა და ესტროგენების წარმოებულები. მათი კალციუმთან ნაერთები წყალში უხსნადია და ილექება ასევე ქვების სახით. კალციუმისა და ვიტამინ D დიდი რაოდენობა იწვევს ჰიპერკალცემიას. სისხლში კალციუმის ნაკლებობა იწვევს ძარღვის გადაფსკვნებს და კიდურების ტკივილს, ზრდის დეფექტს და შეკრულობას. მაქსიმალური დღეღამური დასაშვები (უვნებელი) დოზაა - 1500-1800მგ.
ჰილასი
მინი|მარჯვნივ|330პქ|ჰილასი და [[ნიმფები]] ჰილასი — ჰერაკლეს საყვარელი ჭაბუკი, მეგობარი, მსახური და საჭურველთმტვირთველი, მისი მხლებელი არგონავტების ლაშქრობაში. დრიოპთა მეფის თეიოდამანტის და ნიმფა მენოდიკეს შვილი, ულამაზესი ყმაწვილი. იგი ჰერაკლემ მაშინ წაიყვანა, როდესაც დრიოპებმა ხარი მოჰპარეს და უეცრად შემოაკვდა ყმაწვილის მამა, რომელიც კუშტად შეხვდა. ჰილასი ჰერაკლემ გაზარდა და შვილივით უვლიდა. არგონავტები რომ მიზიას მიადგნენ, ჰერაკლე გადატეხილი ნიჩბის სანაცვლო ნაძვის საძებნელად გაეშურა ტყეში, ჰილასი კი წყაროზე წავიდა. იქ ნიმფებს მოეწონათ, მორევში ჩაითრიეს და მის ძებნაში ჰერაკლე არგონავტებს ჩამორჩა. კიოსის მოსახლეობა ისე დააფრთხო ჰერაკლემ, რომ ჰილასი გააღმერთეს, ტყე-ღრეში დადიოდნენ და დაკარგულ ჭაბუკს უხმობდნენ.
ნიკანდრეს თანახმად, პონტოს სრუტეში ქარიშხალი ამოვარდა, ღუზა ჩაუშვეს, ჰერაკლემ ხალხი დაასვენა, ჰილასი ასკანიოსის წყალზე წავიდა, იქ იმავე მდინარის ნიმფებმა შეიყვარეს, წყალში გადააგდეს და მერე ექოდ აქციეს, რომ ჰერაკლე ვერ ეპოვა. ჰერაკლე დიდხანს ეძებდა, მაგრამ ბოლოს სალაშქროდ მაინც წავიდა, იქ კი პოლიფემე დატოვა. პოლიფემე ძებნაში მოკვდა, ხალხი კი ყოველწლიურად ამ ნაკადთან სამგზის ძახილით უხმობდა ჰილასს, სამ გამოძახილს უსმენდა და მერე მსხვერპლს სწირავდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია კატეგორია:არგონავტები
ბანაბა
ბანაბა ან ოკეანის კუნძული (Banaba) — კირიბატის მცირე კუნძული წყნარ ოკეანეში, რომელიც გილბერტის კუნძულების დასავლეთით და აღმოსავლეთით ნაურუს ტერიტორიული წყლების საზღვარზე მდებარეობს, ასევე ესაზღვრება საფრანგეთის პოლინეზიას (კუნძული მაკატეა). კუნძულის სიგრძე — 3,2 კმ-მდე, ფართობი — 6,39 კმ². კუნძულის ინგლისური დასახელებაა — «ოშენ» (Ocean), კირიბატულ ენაზე — ბანაბა. კუნძული პრაქტიკულად მთლიანად განადგურდა ფოსფატების მოპოვების დროს. კუნძულის მოსახლეობაა — 295 ადამიანი (2010), რომლებიც ცხოვრობენ მეჩხერი მცენარეულობით დაფარულ იმ რაიონში, რომელიც არ დაზიანებულა ფოსფატების მოპოვების დროს. მეორე მსოფლიო ომის დროს კუნძულის მოსახლეობის დიდი ნაწილი გადაასახლეს კუნძულ რამბიზე (ფიჯი). ისინი, ვინც კუნძულზე დარჩნენ, დღემდე ინარჩუნებენ თავის ტრადიციებს და არ წყვეტენ კავშირებს რამბიზე გადასახლებულ ნათესავებთან. კუნძული ძალიან საინტერესოა ეკოლოგებისათვის, იმიტომ, რომ აქ შესაძლებელია სამთომომპოვებელი წარმოების საქმიანობის შედეგების ნახვა. კუნძულზე მოსახვედრად აუცილებელია კუნძულის საბჭოს ნებართვის მიღება.
გეოგრაფია
thumb|left|300px|ბანაბა კოსმოსიდან thumb|left|300px კუნძული ბანაბა მდებარეობს 600 კმ-ში სამხრეთ-დასავლეთით ატოლ ტარავადან. ეს საკმაოდ იზოლირებული კუნძულია, რომელიც დაშორებულია გილბერტის კუნძულებს ასობით კილომეტრით. ბანაბა — კირიბატის რესპუბლიკის ყველაზე მაღალი კუნძულია, მისი მაქსიმალური სიმაღლე — 81 მეტრია. წარმოშობით — ამოწეული ატოლი. ფოსფატების საბადოების ექსტენსიური დამუშავება აქ მიმდინარეობდა 1979 წლამდე. ეს საბადოები, რომლის დანიშნულებაც იყო მისი გადამუშავება მინერალური სასუქის მისაღებად, მიეყიდა ავსტრალიას და ახალ ზელანდიას დაბალ საბაზრო ფასად, რამაც ხელი შეუწყო მის სასოფლო სამეურნეო ეკონომიკის განვითარებას. საინტერესოა ის ფაქტიც, რომ ზუსტად 1979 წელს კირიბატის უნდა მიეღო დამოუკიდებლობა.
საწყისი 6 კმ² ნაყოფიერი ტროპიკული მიწიდან დარჩა მხოლოდ 0,6 კმ² საბადოების გადამუშავების შედეგად ხელუხლებელი ფართი, სადაც დღეისათვის ცხოვრობს კუნძულ ბანაბას დარჩენილი მოსახლეობა. 1996 წლის ოქტომბერში კუნძულის მოსახლეობა გაიზარდა 500 კაცამდე, რამდენიმე ადგილობრივი სახელისუფლო პირისა და მათი ოჯახის წევრების ჩათვლით. ბოლო მონაცემებით 2001 წელს ძლიერი გვალვის გამო მოსახლეობის ნაწილი გადასახლდა კუნძულ რამბიზე (ფიჯი), ამიტომ დღეისათვის ბანაბას კუნძულზე ცხოვრობს დაახლოებით 300 ადამიანი.
ადრეული პერიოდიდან მეორე მსოფლიო ომამდე
თავისი იზოლაციის გამო კუნძული ბანაბა ევროპელი ზღვაოსნებისათვის დიდი ხნის განმავლობაში რჩებოდა უცნობი. კუნძულის ადრეული ისტორიის შესახებ საკმაოდ ცოტა რემეა ცნობილი. მისი მაცხოვრებლები ირწმუნებიან, რომ მათი წინაპრები იყვნენ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიიდან წამოსულები. მეცნიერები კი კამათობენ იმ პერიოდის ადამიანის ადრეულ მიგრაციაზე. სავარაუდოდ, კუნძულ ბანაბას პირველი დასახლებულები იყვნენ შავკანიანები (ანუ ბატაბატა), რომლებსაც ჰქონდათ დანარჩენი მელანეზიელების ფიზიკური თვისებები. კუნძულის ხალხური თქმულებებით ბანაბას პირველი დასახლებულები, როგორც ყველა გილბერტის კუნძულისა, მოვიდნენ ვანუატუდან. ესენი იყვნენ კუნძულ ტაბვევას მთავარი დასახლების «დაუნდობელი ხალხი» — მანგატი. ისინი მშვენივრად ფლობდნენ საბრძოლო ხელოვნებას და მაგიას. მათი საზღვაო მოგზაურობების შესახებ არანაირი წერილობითი დამამტკიცებელი საბუთი არ არსებობს, მაგრამ სავარაუდოდ ისინი იყვნენ კუნძულებიდან გადმოსახლებულთა დიდი ნაკადის ნაწილი.
ამ ხალხის ბანაბას კუნძულზე დატოვებული მთავარი არქეოლოგიური რელიქტი ქვის დაბალი პირამიდებია, რომელიც მდებარეობს კუნძულის ძველ რეზიდენციასა და სოფელ ბუაკონიკაის შორის. სავარაუდოდ, ეს იყო საფლავები. ერთ-ერთ პირამიდაზე, მანეაბასთან ახლოს სოფელ ტე აკაში ღრეჩოებიდან შეიძლება ორი ადამიანის თავის ქალის დანახვა.
მრავალი წლის შემდეგ კუნძულ ბანაბაზე მოცურდა რამდენიმე ადამიანი კუნძულ ახალი გვინეიდან. ისინი გაჩერდნენ სოფელ ტაბვევაში და მათ იცნობდნენ, როგორც აურიარიის ბავშვებს. როგორ გაჩნდნენ ისინი კუნძულზე ცნობილი არ არის, მაგრამ, სავარაუდოდ მათ გზა აერიათ. ისინი არ იბრძოდნენ კუნძულზე დომინირებისთვის ადგილობრივ მაცხოვრებლებთან, უბრალოდ ნელა-ნელა ავიწროვებდნენ მათ აღმოსავლეთისკენ და ჩრდილოეთისკენ. ბოლოს და ბოლოს, მჭიდრო ურთიერთობებისა და ადგილობრივ მაცხოვრებლებთან ქორწინების გამო, მათ გაიყვეს ტაბვევა ტე კარიად (მათი ნაწილი, რომელიც გამოირჩეოდა ნაყოფიერი მიწით და შედგებოდა 8 სოფლისაგან) და ტე კარიეტად (ნაკლებად ნაყოფიერი მიწის ნაწილი და შედგებოდა 7 სოფლისაგან). შემდგომში მოსახლეობის ზრდის გამო დაარსდა აონოანეს და ტოაკირას ოლქები. ტე კარიას და ტე კარიეტას მოსახლეობა ცხოვრობდა თანხმობაში, ამის დამადასტურებელია სოფლები, რომელშიც ცხოვრობდა ამ ორი ოლქის მაცხოვრებელი ხალხი, მაგალითად, აურაკეია და მარაკეი.
გვალვების პერიოდამდე, რომელიც კუნძულზე დაიწყო 1873 წელს და გრძელდებოდა 3 წლის განმავლობაში, კუნძულის ძირძველი მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 2000 ადამიანს. ისინი ძირითადად დაკავებული იყვნენ თევზჭერით, მიწის დამუშავებით, ქოქოსის პალმის, პანდანუსის და ველური ნუშის მოშენებით. ღამ-ღამობით ტარდებოდა სხვადასხვა რიტუალები. კუნძულზე ყოველთვის არსებობდა მტკნარი წყლის დეფიციტი. კუნძულზე გვალვების დროს შრებოდა წყალსატევები, ხოლო წვიმიან პერიოდში მათ ყურადღებას აქცევდნენ ქალები. კუნძულზე წყალსატევებს ეძახდნენ «Banga-bangas»-ს. წყლის სათავეები იყო კლდეებში და ისე ღრმად, რომ მათთან მიღწევა შეუძლებელი იყო, მხოლოდ 1900 წელს ფოსფატების მოპოვებასთან დაკავშირებით ბრიტანელი მეშახტეების ჩამოსვლამ ეს სათავეები გახადა მიღწევადი. 1873—1875 წლებში სამწლიანი გვალვის პერიოდში ავიტამინოზის გამო დაიღუპა კუნძულის მოსახლეობის უმეტესობა და მან შეადგინა 400 ადამიანი.
თვითონ ელისი არწმუნებდა ადგილობრივ მოსახლეობას და უხუცესებს, რომ აშენდებოდა მტკნარი წყლის საცავები მათი უკმარისობის შემთხვევაში. სხვა შემთხვევაში, მათ შეეძლოთ მტკნარი წყლის მიღება ზღვის წყლიდან კონდენსატორების დახმარებით. კომპანიის ინტერესების დასაცავად ელისმა ჩათვალა აუცილებლად აღემართა ბრიტანეთის დროშა ბანაბას კუნძულზე, რაც ხაზს გაუსვავდა, რომ ეს ტერიტორია იყო ბრიტანეთის იმპერიის სამფლობელო, თუმცა თვითონ ელისს ეს უფლებამოსილება არ გააჩნდა. 1900 წლის 28 აგვისტოსათვის კუნძულის მოსახლეობას უკვე მოპოვებული ჰქონდა რამდენიმე ტონა ფოსფატი. საბადოებზე სამუშაოდ მუშები ჩაიყვანეს ჰავაის კუნძულებიდან. თვითონ ბრიტანეთის მთავრობა ჩქარობდა ოფიციალურად მოეხდინა კუნძულის ანექსია. ამ საქმეში კომისიის მეთაურად დაინიშნა ადმირალი ტაპერი, რომელმაც აღმართა დიდი ბრიტანეთის დროშა კუნძულზე 1901 წლის 28 სექტემბერს. 1902 წელს წყნარი ოკეანის კუნძულების კომპანიას ეწოდა წყნარი ოკეანის ფოსფატების კომპანია (The Pacific Phosphate Company), რომლის კაპიტალმა მიაღწია £250 000, ხოლო დივიდენდება 1903 წლიდან 1907 წლამდე — 27 %-ს. კუნძულზე ყოველწლიურად მოდიოდნენ უფრო და უფრო მეტი უცხოელები, შედეგად კუნძულზე დაარსდა საკუთარი პოლიცია. ფოსფატის მოპოვების ოპერაციებისათვის კუნძულზე სპეციალურად აიგო გემი «პასიფიკ ქუინი». ფოსფატის მოპოვების ზრდასთან დაკავშირებით ადგილობრივი მოსახლეობა კომპანიისთვის ხელის შემშლელი გახდა, რადგანაც ის უარს ამბობდა ხელი მოეწერა კონტრაქტზე, რომელიც ეხებოდა ფოსფატების შემდგომ მოპოვებას. მოსახლეობა ასევე ხშირად ეკითხებოდა კომპანიის ხელმძღვანელობას, როდის აღდგებოდა ნარგავები, რომლებიც განადგურდა ფოსფატების მოპოვების შედეგად. 1909 წლისთვის უკვე მიწის 240 აკრი დაიფარა ზოლებით ფოსფატების შახტებისაგან. კუნძულზე ხელუხლებელი დაეჩა მხოლოდ 0,98 კმ² მიწა, რომელზეც ცხოვრობდა კუნძულის მოსახლეობა და სადაც მოჰყავდათ სხვადასხვა სასოფლო სამეურნეო კულტურები. მოსახლეობას კიდევ აღარ უნდოდა კომპანიისთვის მიეცა კუნძულის არც ერთი სანტიმეტრი. საქმე მიდიოდა კონფლიქტისაკენ, რომელიც არ დარჩა შეუმჩნეველი ლონდონისათვის. შედეგად 1913 წელს კუნძულზე დასახელდა ახალი კომისიონერი — კ. ელიოტი.
კუნძული მეორე მსოფლიო ომის დროს
მეორე მსოფლიო ომის საბრძოლო მოქმედებები ბანაბას და ნაურუს კუნძულებზე დაიწყო გერმანელი მფრინავების შეტევებით 1940 წელს. იაპონელთა პირველი შეტევა ასევე განხორციელდა კუნძულ ბანაბაზე. ამერიკულ საზღვაო ბაზა პერლ-ჰარბორზე შეტევიდან რამდენიმე საათის შემდეგ იაპონელებმა კუნძულზე ჩამოაგდეს 6 ბომბი. ამ შეტევას არ მოჰყოლია მსხვერპლი და შენობების ნგრევა, მაგრამ მომდევნო დღეს განახლდა კუნძულის დაბომბვა, რის შედეგადაც დაინგრა ახალი სამთავრობო შენობა, მექანიკური საამქრო და ბრიტანული ფოსფატების კომპანიის შენობა (British Phosphate Commission). როგორც ცნობილია, ბანაბას კუნძულის რადიოსადგური იყო გილბერტის კუნძულების სანაპირო დაცვის მთავარი სადგური. ამიტომ ვარაუდობენ, რომ იაპონიის ავიაციის საჰაერო შეტევების ძირითადი მიზანი იყო ამ რადიოსადგურის განადგურება. მიუხედავად ამისა, ის გადაურჩა დაზიანებას და განაგრძობდა მუშაობდას იაპონელთა კუნძულზე გადასხდომისა და მის დაპყრობამდე.
1941 წლის ივლისში იაპონიასთან ომის მოლოდინში ავსტრალიის და ახალი ზელანდიის მთავრობებმა კუნძულ ბანაბაზე მომუშავე ბრიტანეთის ფოსფატების კომისიის ყველა თანამშრომლის ცოლების და შვილების ევაკუაცია მოახდინეს. მათ წასაყვანად მოცურდნენ ავსტრალიის სავაჭრო გემები «ვიტო» და «კენილვორტი», რომელთაც იცავდა შეიარაღებული სავაჭრო კრეისერი «ვესტრალია». დეკემბერში იაპონელთა შეტევების შემდეგ მიიღეს გადაწყვეტილება გაეგრძელებინათ დანარჩენი ევროპელების ევაკუაცია. გილბერტის, ელისის და ბანაბას კუნძულების მოსახლეობა ყველამ დაივიწყა, რადგან ჩათვალეს, რომ იაპონელთა მიერ მათი დაპყრობის შემდეგ ისინი განსაკუთრებით არ დაზარალდებოდნენ. თებერვლის ბოლოს ფრანგულმა ესმინეცმა «ლა ტრიომფანმა» მოახდინა ევროპელების ევაკუაცია კუნძულებიდან ბანაბა და ნაურუ.
1941 წლის 24 აგვისტოს იაპონიის ფლოტის მთავარსარდალმა ადმირალმა იამამოტომ, ბრძანება გასცა მეოთხე ფლოტილიას დაეპყრო კუნძულები აბემამა, ბანაბა და ნაურუ. 24 აგვისტოს 24-ე საჰაერო ფლოტილიის ცხრა თვითმფრინავმა დაბომბა კუნძული ბანაბა, ხოლო ორმა ესმინეცმა «არიაკემ» და «იუგურემ» მათ საარტილერიო ცეცხლი გაუხსნა. 26 აგვისტოს ესმინეც «იუგურედან» კუნძულზე გადასხდა იაპონიის ჯარი.
იაპონიის ჯარების მიერ კუნძულის დაპყრობამ გამოიწვია ადგილობრივი მოსახლეობის ცხოვრების გაუარესება. კუნძულის დაპყრობიდან სულ ცოტა ხანში იაპონელებმა დაიწყეს მისი გამაგრება ადგილობრივი მოსახლეობის მონური შრომის ხარჯზე.
იაპონელებმა დაიპყრეს კუნძული ბანაბა იმიტომ, რომ არ შეეშვათ იქ თავისი მოკავშირეები. ამ მოვლენებამდე ცოტა ხნით ადრე ფოსფატების საბადოებზე ბრიტანეთის ფოსფატების კომისიის პერსონალმა მოაწყო საბოტაჟი, ამ დროს იაპონელებს არც უცდიათ დაეპყროთ საბადო. იაპონელების ოკუპაციის მიზანი იყო მხოლოდ სტრატეგიული ხასიათის. იაპონელებმა საჩქაროდ გაამაგრეს კუნძული, შექმნეს მოედნები ზარბაზნებისათვის და სატყუარები ნაპირზე, მოწინააღმდეგის კუნძულზე გადმოსხდომის საწინააღმდეგოდ. კუნძულ ბანაბაზე არ არსებობდა პორტი, ასევე არც უცდიათ აეშენებინათ აეროდრომი, ამიტომ კუნძული გახდა იზოლირებული ციხე-სიმაგრე იაპონელთათვის არანაირი განსაკუთრებული პრაქტიკული საჭიროების მქონე.
როგორმე რომ შეემსუბუქებინათ საკვების დეფიციტი კუნძულზე, მისი მაცხოვრებლები გადაჰყავდათ სხვა კუნძულებზე, მიუხედავად იმისა, რომ არსებობდა დიდი საფრთხე გემების განადგურებისა. მოსახლეობის უმრავლესობა გადაიყვანეს კუნძულ ნაურუზე, ნაწილი კი ტარავაზე ან კუსაიეზე (კაროლინის კუნძულები). ყველა ქალი და ბავშვი გადაასახლეს კუნძულიდან. იაპონელებმა დატოვეს მხოლოდ 150 მამაკაცი, რომლებიც ეხმარებოდნენ საკვების მოპოვებაში. მაგრამ იაპონიის კაპიტულაციის შემდეგ 1945 წლის აგვისტოში, კუნძულის ყველა მაცხოვრებელი დაყვეს 6 ჯგუფად, ხოლო შემდეგ დახვრიტეს.
როდესაც კუნძულ ბანაბაზე გადასხდნენ მოკავშირეები, მათ კუნძულზე აღმოაჩინეს მხოლოდ იაპონელები, რომლებმაც ადგილობრივ მოსახლეობაზე მათ უთხრეს, რომ ისინი ევაკუირებულნი იყვნენ. სიმართლე მალე გაირკვა, როცა ერთადერთი გადარჩენილი 28 წლის ნიკანაუ კაბუნარე გამოვიდა სამალავიდან. მასაც ესროლეს, მაგრამ იაპონელებმა შეცდომით ჩათვალეს, რომ ის მოკვდა. სინამდვილეში ტყვია მას არ მოხვედრია, მან თავი მოიმკვდარუნა და მთელი სამი თვე იმალებოდა გამოქვაბულში. ის იქიდან მხოლოდ ღამით, ჩუმად გამოდიოდა საკვების საშოვნელად.
თავიდან იაპონელებს ბრალი დასდეს კუნძულის მოსახლეობის მკვლელობაში, ეყრდნობოდნენ იმას, რომ ეს გაკეთებული იყო იმისთვის, რათა მხოლოდ მათ შეძლებოდათ კუნძულის ღარიბი საკვების და წყლის რესურსების გამოყენება.
მეთაური ოფიცერი — სუძუკი ნაოომი წარდგა სასამართლოს წინაშე, როდესაც რაბაულას (ახალი გვინეა) ავსტრალიელი სამხედროების ინიციატივით დაიწყო სასამართლო პროცესი სამხედრო დანაშაულების სფეროში 1946 წლის აპრილში. სუძუკი ნაოომის და უმცროს ოფიცერს ნარა იოსიოს ბრალი წაუყენეს 1945 წლის 20 აგვისტოს კუნძულ ბანაბას ადგილობრივი მოსახლეობის მკვლელობაში.
იაპონელმა ოფიცრებმა არ აღიარეს საკუთარი თავი მკვლელობაში დამნაშავედ, მაგრამ ამის მიუხედავად ეს ორი ოფიცერი სასამართლომ დამნაშავედ სცნო და მიუსაჯა მათ ჩამოხრჩობა. ამის შემდეგ სუძუკიმ მოსახლეობის მკვლელობის მთელი პასუხისმგებლობა აიღო თავის თავზე და სასამართლოს სთხოვა შეეწყალებინათ იოსიო, რადგანაც ის მხოლოდ მის ბრძანებებს ასრულებდა. საბოლოოდ ნარა იოსიოს მიუსაჯეს 25 წელი ციხეში პატიმრობა, სუძუკი ნაოომი კი ჩამოახჩეს.
ფოსფატებით ვაჭრობის შედეგები
ბანაბას კუნძულის მოსახლეობა ყოველთვის გამოდიოდა ფოსფატების მოპოვების სამუშაობის წინააღმდეგ და თვლიდნენ მას უკანონოდ. როდესაც კუნძულზე მიწა ყველას აღარ ყოფნიდა, კუნძულელები გადაასახლეს კუნძულ რამბიზე ფიჯიში 1947 წელს (სადაც ისინი იძულებული იყვნენ ეყიდათ მიწა საკუთარი ფულით). ზოგიერთი დაბრუნდა უკან კუნძულ ბანაბაზე.
ომის დამთავრებისთანავე ბრიტანეთის ფოსფატების კომისიამ კუნძულ ბანაბაზე განაახლა ფოსფატების მოპოვება. როგორც იტყობინებოდნენ, 1950 წელს მან ექსპორტი გაუკეთა 276 ათასი ტონა ფოსფატის ნედლეულს წელიწადში ავსტრალიაში და ახალ ზელანდიაში.
კუნძულ ბანაბას უხუცესთა საბჭომ გადაწყვიტა, რომ მათ უნდა ჩაეტარებინათ რაიმე მოქმედება, რომ შეეჩერებინათ მათი კუნძულის ძარცვა, და მოეთხოვათ კომპენსაცია ბრიტანეთის ფოსფატების კომისიისაგან ან თვითონ ბრიტანეთია სამეფო გვირგვინისაგან. ავსტრალიაში და ახალ ზელანდიაში გაიგზავნა კუნძულის წარმომადგენლები — პასტორი ტიტო და პასტორი ტებუკე. იქ კომპენსაციაზე უარის მიღების შემდეგ გაემართნენ ლონდონში, სადაც დაიქირავეს ადვოკატი და დედოფლის გადამდგარი კონსული, რომლებიც შემდგომში გაემგზავრენ კუნძულ რამბიზე და ბანაბაზე. საქმეზე მოსმენა დაიწყო 1976 წლის 8 აპრილს დიდი ბრიტანეთის უმაღლეს სასამართლოში. სასამართლო პროცესი ბანაბის მოსახლეობას დაუჯდა £750 000. პროცესი გრძელდებოდა 221 დღე, შეგროვდა 10 000 დოკუმენტი. ბანაბის მოსახლეობა თხოულობდა კომპენსაციას თანხით £6 მილიონი და ფოსფატების მოპოვებისას განადგურებული ხეების დარგვას. ამ საქმემ მასობრივი საინფორმაციო საშუალებების ყურადღება მიიპყრო. მოსამართლეს დასჭირდა 4 თვე, რომ გამოეტანა ვერდიქტი, რომელიც არ ითვალისწინებდა რაიმე გადაწყვეტილებას ბანაბას მოსახლეობის სასარგებლოდ. საქმე გადაეცა დიდი ბრიტანეთის მთავრობას. უმოკლეს ვადაში ნაპოვნი იქნა 1913 წლის შეთანხმების ტექსტი წყნარი ოკეანიის ფოსფატების კომპანიასა და კუნძულის მოსახლეობას შორის, რომელშიც კუნძულ ბანაბას მიწის მფლობელები ნებას იძლეოდნენ ფოსფატების მოპოვების სამუშაოებზე, ხოლო შეთანხმების ტექსტში ეწერა შემდეგი სიტყვები: «სადაც კი შესაძლებელი იქნება».
1977 წლის მაისში თანამეგობრობის ქვეყნებთან კონსულტაციის შემდეგ დაადგინეს, სამი ქვეყნის მთავრობა (დიდი ბრიტანეთი, ავსტრალია და ახალი ზელანდია) გამოყოფს 10 მილიონ ავსტრალიურ დოლარს. ეს თანხა გამოყენებული იქნება ფონდის შესაქმნელად, რომელიც ბანაბის მოსახლეობის შემოსავლებს და თანხას მთლიანად დაიცავს, რომელიც ყოველწლიურად გამოეყოფა კუნძულ რამბის ხელმძღვანელთა საბჭოს და გამოიყენება კუნძულ ბანაბას მოსახლეობის ინტერესებისთვის. კუნძულ ბანაბას მოსახლეობას მიეცა უსაფრთხოებისა და სამართლიანობის გარანტია დაკარგული მიწების ნაცვლად. კუნძულელები ძირითადად დასახლდნენ კუნძულ რამბიზე, მიღებული კომპენსაცია დაიხარჯა განათლებაზე და ბავშვების სწავლაზე სუვაში და ავსტრალიაში. კუნძულ ბანაბაზე ბრიტანეთის ფოსფატების კომისიას არასდროს არ დაურგია ხეები.
გილბერტის კუნძულების მთავრობას თანხა გამოუყო დიდმა ბრიტანეთმა. ყველა ეს თანხა მიდიოდა სახელმწიფო ანაკრებების დეპარტამენტში სარეზერვო ფონდების გასათანაბრებლად, რომელთა შემოსავლებიც წავიდა მთავრობის ფოსფორიტული წლების შემდგომ მიმდინარე ხარჯებში. ამ თანხის მცირე ნაწილი დაიხარჯა კუნძულ ბანაბაზე.
ბანაბის კუნძულის კულტურა და ენა ძირითადად ისეთია, როგორიც კირიბატელი ხალხის, თუმცა არსებობს მნიშვნელოვანი განსხვავებებიც. შედეგად კუნძულ ბანაბას მოსახლეობა ითხოვს დამოუკიდებლობას.
დამოუკიდებლობა და ფოსფატების მოპოვების განახლება
კუნძულ ბანაბის მოსახლეობა თვლის, რომ კირიბატი არასდროს არ მიანიჭებს მათ დამოუკიდებლობას, იმიტომ რომ მათ იმედი აქვთ კუნძულზე ფოსფატების მოპოვების სამუშაოების განახლებისა, რაც წინა წლებში იყო რესპუბლიკის ძირითადი შემოსავალი. 1990 წელს ავსტრალიური სამთომომპოვებელი კომპანია გამოვიდა მოხსენებით კუნძულ ბანაბაზე ფოსფატების მოპოვების განახლების შესაძლებლობის შესახებ. მოხსენებაში ნათქვამი იყო კადმიუმის მაღალი დონის შესახებ (თანამეგობრობის ქვეყნების სტანდარტების შესაბამისად), რის გამოც მოპოვებული ნედლეულის ექსპორტირება შესაძლებელი იქნებოდა მხოლოდ «მესამე სამყაროს» ქვეყნებში. ამ ფაქტორთან და სამთომომპოვებელი მოწყობილობების მაღალ ცვეთასთან დაკავშირებით მოპოვების განახლება ეკონომიურად არახელსაყრელია.
2000 და 2001 წლებში კირიბატის რესპუბლიკის მთავრობამ კუნძულ ბანაბაზე განაახლა გამოკვლევა ფოსფატების მოპოვებაზე ახალზელანდიურ სამთომომპოვებელ კომპანიასთან ერთობლივად. კუნძულის ის მოსახლეობა, რომლებიც დღეისათვის კუნძულ რამბიზე ცხოვრობენ, კატეგორიულად უარს ამბობდა სამუშაოების განახლებაზე. სამწუხაროდ, კუნძულზე არსებული ფოსფატების რაოდენობის გამო მათი მოპოვების სამუშაოების განახლება საკმაოდ შესაძლებელია. მეორე საინტერესო ფაქტი რჩება ის, რომ კუნძულზე მიწების რეკულტივიზაციის შემთხვევაში ამოღებული უნდა იქნეს ფოსფატების ყველა დარჩენილი მარაგი. ანუ, არსებობს აზრი, რომ შეიძლება გამოყენებული იქნეს არსებული მარაგები მიწების რეკულტივიზაციის ხარჯების დასაფარად და ქვეყნის ინფრასტრუქტურის პრობლემების გადასაწყვეტად.
სპეციალისტების აზრით კუნძულ ბანაბასთვის დამოუკიდებლობის არმიცემის მეორე მიზეზი ისაა, რომ ეს კუნძული — ერთადერთი მაღალი კუნძულია კირიბატის შემადგენლობაში, რომელიც არ არის ატოლი. გლობალური დათბობისა და მსოფლიო ოკეანის დონის შესაძლო აწევის პირობებში ეს რესპუბლიკაში ერთადერთი ხმელეთის ნაწილია, რომელსაც არ ემუქრება ჩაძირვა. იმ შემთხვევაშიც კი თუ ოკეანის დონე აიწევს 18 მეტრზე, კუნძული მაინც არ ჩაიძირება: დარჩება კიდევ 30 მეტრი უმაღლეს წერტილამდე.
კუნძულის პრობლემაა ხშირი გვალვები.
თანამედროვე სიტუაცია კუნძულზე
ფიჯიზე კუნძულ რამბის ხელმძღვანელთა საბჭო ყოველთვიურად გამოყოფს კუნძულ ბანაბასათვის დახმარებას $12 000 რაოდენობით. კირიბატის რესპუბლიკის სამთავრობო ასამბლეაში არსებობს 2 წარმომადგენელი კუნძულ ბანაბიდან. კუნძულის მოსახლეობა ასევე არ კარგავს მომავალში დამოუკიდებლობის მიღების იმედს. მიუხედავად იმისა, რომ კუნძულის მოსახლეობას აქვს საზოგადოებრივი სტატუსი, მათ მაინც არანაირად არ შეუძლიათ აკონტროლონ თავისი მიწები და მომავალი. კუნძულის მეორე მთავარი საკითხია ჯანდაცვა და განათლება.
მოსახლეობა
ბანაბის მოსახლეობა დაახლოებით 300 კაცია. 1995-2005 წლებში პოპულაცია შემცირდა, თუ 1995 წლის აღწერით კუნძულის მოსახლეობა 339 კაცი იყო 2005 წლის აღწერით 301 კაცამდე შემცირდა, ხოლო 2010 წლის აღწერით — 295 კაცამდე. მოსახლეობა ცხოვრობს სამ სოფელში, რომელთაგან 2010 წლისათვის ყველაზე დიდია უმვა და ცხოვრობს კუნძულის მთლიანი მოსახლეობის ნახევარზე ცოტათი მეტი — 155 ადამიანი. მეოთხე სოფელი ბუაკონიკაი მიტოვებულია.
კუნძულ ბანაბას ენა
კუნძულ ბანაბას მოსახლეობა დამნაშავედ გრძნობს საკუთარ თავს იმაში, რომ დაივიწყეს საკუთარი მშობლიური ენა. კუნძულზე ფოსფატების საბადოების გახსნას მოჰყვა იქ პირველი მისიონერების ჩასვლა. 1890-იანი წლების ბოლოს კუნძულზე მოხვდა კაპიტანი ვოკაპი, რომელიც იყო ამერიკული მისიონერული საზოგადოების წარმომადგენელი. კუნძულის მითოლოგიაში არსებობს მონათხრობი ამ ადამიანის ან წინასწარმეტყველის მოსვლის შესახებ, ამიტომ მოსახლეობამ უცბათვე მიიღო ის სარწმუნოება, რომელსაც ის ქადაგებდა.
კაპიტანმა გადათარგმნა ბიბლია კირიბატულ ენაზე და ხელს უწყობდა ადგილობრივ მოსახლეობას ამ ენის შესწავლაში, რათა მათ შეძლებოდათ წაეკითხათ ღმერთის სიტყვები. შედეგად კუნძულის ახალგაზრდა მოსახლეობამ დაივიწყა მშობლიური ენა.
ძველი ბავშვთა დასაძინებელი სიმღერის სიტყვები კუნძულ ბანაბას ენაზე შეიძლება მოიძებნოს დელტონის საოჯახო კოლექციაში, რომელიც არსებობდა კუნძულზე 1921 წელს. ეს სიტყვები ღრმად შესწავლილია გილბერტული ენის სპეციალისტებისა და კუნძულის უფროსი ასაკის ადამიანების მიერ. ლინგვისტებმა ამ სიმღერაში შეავსეს აზრობრივი სიცარიელები, მაგრამ უფროსი ასაკის ადამიანები ამტკიცებენ, რომ ეს ბავშვთა დასაძინებელი სიმღერა დაწერილია მათ ძველ ენაზე. მაგრამ ამის არანაირი დამტკიცება არ არსებობს, რადგანაც კუნძულ ბანაბას ენას არ ჰქონდა წერითი ფორმა. მიუხედავად ამისა, კუნძულის ერთ-ერთ ცეკვაში — ტე კარანგე, ხალხი სიმღერას მღერის ენაზე, რომელიც მათ არ ესმით.
ბავშვთა დასაძინებელი სიმღერის სიტყვები ფონეტიკურად გამოსახულია დელტონის ოჯახის მიერ, მაგრამ ერთი წლის შემდეგ ინგლისურად თარგმანისას ნამდვილი წარმოთქმა დამახინჯდა.
დღეისათვის კუნძულზე ლაპარაკობენ კირიბატულ ენაზე, თუმცა აქვთ განსხვავებული დიალექტი, სადაც შეინიშნება კირიბატული ენისთვის უჩვეულო სიტყვები, რაც ლინგვისტთა აზრით იმითაა განპირობებული რომ, კუნძულზე გავრცელებული იყო დამოუკიდებელი ენა, რომელიც დროთა განმავლობაში ჩაანაცვლა კირიბატულმა.
კუნძულ ბანაბას ცეკვები
ცეკვები — ერთ-ერთი ყველაზე მთავარი ასპექტია კუნძულ ბანაბას კულტურაში, რომელიც დიდად ასახავს დედამიწის ამ ნაწილის ისტორიულ წარსულს. ცეკვების ტრადიციები საკმაოდ მკაცრია, მაგალითად, კოსტუმები ისეთივეა, როგორიც იყო 100 წლის წინ. კუნძულის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ცეკვაა — ტე კარანგა. ცეკვების დროს მიღებულია კუნძულ ბანაბას ძველ ენაზე სიმღერების მღერა, რომლებიც დღეისათვის დაკარგულია. კუნძულის მაცხოვრებლები წყნარ ოკეანეში მუდამ ითვლებოდნენ საუკეთესო მოცეკვავეებად, მაგრამ ფინანსური სიძნელეების გამო ისინი იშვიათად გამოდიან თავისი პატარა სამშობლოს საზღვრებს გარეთ. თუმცა, მაგალითად, 1970-იან წლებში სიდნეის ოპერის გახსნის ცერემონიაზე მიწვეული იყო ზუსტად ამ კუნძულის მოცეკვავეები.
სქოლიო
კატეგორია:კირიბატის კუნძულები
გელბახიანი
საკუთარი სახელი გელბახიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
სიგნალთა საერთაშორისო კოდექსი
სიგნალთა საერთაშორისო კოდექსი (International Code of Signals) ― სიგნალთა და კოდთა საერთაშორისო სისტემა, რომელსაც გემები ნავიგაციის უსაფრთხოებასთან და სხვა საკითხებთან დაკავშირებით მნიშვნელოვანი შეტყობინებების გადასაცემად იყენებენ. სიგნალები შეიძლება გადაიცეს ფლაგშტოკზე აღმართული დროშებით, სასიგნალო სანათი ხელსაწყოთი, სადროშო სემაფორით, რადიოტელგრაფით ან რადიოტელეფონით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაცია კატეგორია:საზღვაო უსაფრთხოება კატეგორია:საზღვაო კომუნიკაცია
InFiné by JMJ
InFiné by JMJ — ფრანგი ელექტრონული მუსიკოს ჟან-მიშელ ჟარის მიერ შედგენილი კომპოზიციების კომპილაციური ალბომი. მასში შეტანილია ლეიბლ InFiné-ს მუსიკოსთა ჩანაწერები. კრებული გამოიცა 2013 წელს და შედგენილი იქნა ლეიბლის თხოვნით.
სქოლიო
კატეგორია:ჟან-მიშელ ჟარი კატეგორია:2013 წლის კომპილაციური ალბომები
პუერტო-პრინსესა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტოპონიმი პუერტო-პრინსესა შეიძლება აღნიშნავდეს:
489
თარიღი უცნობია
*
მეჰმეტ შოლი
ტიტულები
საკლუბო:<br\>საკონტინეტთაშორისო თასი — 2001 <br\> ჩემპიონთა ლიგა — 2001<br\> უეფას თასი — 1996 <br\> გერმანიის ჩემპიონატი — 1994, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003, 2005, 2006 <br\> გერმანიის თასი — 1998, 2000, 2003, 2005, 2006 <br\> გერმანიის ლიგის თასი — 1997, 1998,1999, 2000, 2004
სანაკრებო:<br\>ევროპის ჩემპიონი — 1996
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:დაბადებული 16 ოქტომბერი კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:კარლსრუეს ფეხბურთელები კატეგორია:მიუნხენის ბაიერნის ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1996 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1999 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები კატეგორია:2000 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ნუში
ნუში (Amygdalus) — მცენარეთა ქვეგვარი ვარდისებრთა ოჯახის ქლიავისებრთა ქვეოჯახისა. ცნობილია 40-მდე სახეობა, რომელიც გავრცელებულია ხმელთაშუაზღვისპირეთიდან ცენტრალურ აზიამდე. კავკასიაში იზრდება 7 სახეობამდე, საქართველოში კი მხოლოდ 2. მათგან ერთი — ჩვეულებრივი ნუში (Prunus communis) კულტივირებულია. მისი სიმაღლე 10 მ აღწევს. აქვს თეთრი ან მოვარდისფრო ყვავილი. არჩევენ მის ტკბილ და მწარეთესლიან, თხელ და სქელნაჭუჭა ფორმებს. თესლი შეიცავს გლუკოზიდ ამიგდალინს, რომელიც ტკბილ ფორმებში ოდნავ შეიმჩნევა. გავრცელებულია მთის შუა სარტყლამდე. მისი გაველურებული ფორმები ქმნის რაყას. მეორე სახეობა, ენდემური ქართული ნუში (Prunus georgica), ბუჩქია, რომლის სიმაღლე 1-1,5 მ აღწევს. გამოირჩევა კაშკაშა ვარდისფერი ყვავილებით. იზრდება აღმოსავლეთ საქართველოში, ქმნის რაყას, მისი დიდი მასივებია გარეკახეთში, სოფელ სათაფლესთან (წარსულში მალხაზიანი, კრასნოგორსკი, აზამბური) და ქოჩორას მთის დასავლეთ კალთებზე ხევებში. გვხვდება ქართლშიც — ქარელთან, ტირიფონის ველზე სოფელ ხურვალეთთან, სამთავისთან, კასპთან. მისი გამოყენება შეიძლება ფერდობების გასამაგრებლად, ატმის, ტკბილი ნუშის, ქლიავისა სხვა კურკოვანი მცენარეების საძირედ.
2010 წლის მონაცემებით მსოფლიოში იწარმოება 2.51 მილიონი ტონა, მათ შორის ყველაზე დიდი მწარმოებელია ამერიკის შეერთებული შტატები — 1.41 მილიონი ტონა წელიწადში. ნაყოფი გამოიყენება საკონდიტრო მრეწველობაში ნუშის ზეთის გამოსახდელად — ღვინის შესაფერავად, კონიაკის წარმოებაში. ნუშის ზეთს ხმარობენ კულინარიაში, პარფიუმერიასა და მედიცინაში, ნუშის ქატოს - კოსმეტიკაში.
სქოლიო
კატეგორია:კურკოვანები კატეგორია:ქლიავი კატეგორია:ხეხილი
გერსამია
საკუთარი სახელი გერსამია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
Asperdaphne tasmanica
Asperdaphne tasmanica — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
პოლიფემე (ლაპითი)
პოლიფემე — ლარისელი ლაპითი, ელატეს (ილატის) ან პოსეიდონის და ჰიპეიას ძე, ჰერაკლეს დის ლაონომეს ქმარი, კენევსის ძმა, არგონავტი, ილატიდად წოდებული გმირი. როდესაც მიზიაში ჰერაკლემ საყვარელი მხლებელი ჰილასი დაკარგა და მის ძებნაში ტყე-ღრეს ძრავდა, პოლიფემეც მეგობარს და ცოლისძმას ახლდა, მანვე შეატყობინა ჰილასის დაკარგვა. ჭაბუკის ძებნის დროს არგონავტებმა ცურვა განაგრძეს და გმირები მიზიაში დატოვეს. პოლიფემემ დააარსა ქალაქი კიოსი და დაიღუპა ხალიბებთან შეტაკებაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია კატეგორია:არგონავტები
გუმეროვო (ბლაგოვეშერსკის რაიონი)
გუმეროვო (Ғүмәр; Гумерово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვეშჩენსკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 59ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბლაგოვეშჩენსკიდან დაშორებულია 47 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ზაგოროდნაია, რომელიც დაშორებულია 60 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (87%).
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვეშჩენსკის რაიონის სოფლები
T-70
T-70 — საბჭოთა მსუბუქი მსუბუქი ტანკი მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, შემუშავებული 1941 წელს გორკის საავტომობილო ქარხანაში (ГАЗ). მას უნდა ჩაენაცვლებინა მისი წინამორბედი მსუბუქი სადაზვერო ტანკი T-60 და ასევე T-50 მსუბუქი ტანკი, ამავე დროს გამოდიოდა T-80 ტიპის მსუბუქი ტანკი, რომელიც იყო T-70-ის 3 კაციანი ვერსია, ქვემეხისთვის ამ ტანკზე მუშაობდა 2 ტანკისტი მაშინ როდესაც T-70 - ში მხოლოდ 1 ტანკისტი მუშაობდა ქვემეხზე, თუმცა ეს ვარიანტი ძალიან მცირე რაოდენობით გამოვიდა, ამის გარდა გამოუშვეს ექსპერიმენტული ვერსია T-90, რომელიც იყო თვითმავალი საზენიტო დანადგარი და ჰქონდა 2 შეწყვილებული საზენიტო ტყვიამფრქვევი, რომელიც დაყენებული იყო T-70-ის შასზე. გააჩნდა 1 45მმ ქვემეხი 45 ჭურვის ამუნიციით და 1 7,62მმ ტყვიამფრქვევი. მისი ეკიპაჟი შედგებოდა მხოლოდ და მხოლოდ 2 ტანკისტისგან, მძღოლისა და მეთაურისგან, რომელიც ერთად 2 სამუშაოს აკეთებდა : 1) დამიზნება 2) დატენვა. ჯავშანი სხვა დანარჩენი მსუბუქი ტანკებისგან განსხვავებით უფრო კარგად დაჯავშნული იყო: წინიდან ჰქონდა 60მმ ჯავშანი, გვერდებზე 45მმ და ზემოდან 10მმ.
პროდუქციის ისტორია
1942 წელს საბჭოთა გენერლები მიიჩნევდნენ, რომ წითელ არმიაში არ იყო საკმარისი მსუბუქი ტანკები, თუმცა T-34 დიდი რაოდენობით ფიგურირებდა, ამ ტანკს უმეტესი გერმანული ტანკი ვერაფერს აკლებდა, მაგრამ მცირე ქარხნები, რომლებსაც არ შეეძლოთ მსგავსი საშუალო და მძიმე ტანკების გამოშვება რჩებოდნენ უმოქმედოთ, ამიტომაც პირადად ნიკოლა ასტოვს დაევალა შეექმნა ახალი მსუბუქი ტანკი, რადგან მისი წინამორბედ T-60-ს ჰქონდა ძალიან მსუბუქი ქვემეხი, ხოლო T-50 კი ძალიან მცირე რაოდენობით გამოვიდა.
No. 38 ქარხანამ ნიკოლა ასტროვის ხელმძღვანელობით დაიწყო ახალ ტანკზე მუშაობა.
მის პირველ მოდელებს ჰქონდათ GAZ-202-ის ძრავა, რომელიც იყო მუხლუხთან ძალიან ახლოს და სწორედ ეს იყო მისი პირველი და უმთავრესი პრობლემა, თუმცა ეს მალევე აღმოფრქვეს და გამოუშვეს ახალი T-70M, რომელსაც ეს პრობლემა აღარ აწუხებდა, გარდა ამისა მას შეეცვალა ქვემეხი, ხოლო კალიბრი იგივე დარჩა, თუმცა კოშკურას მოუხსნეს შედუღებული ჯავშნის ფურცლები და გადაიტანეს შასზე.
მალევე 1942 წელს გამოვიდა ახალი საბჭოთა თვითმავალი საარტილერიო დანადგარი SU-76, რომელიც იყო ამ ტანკის შასზე, რომელიც იყო გადაკეთებული და იყო ბევრად უფრო გრძელი და ჰქონდა 2×GAZ-203 ტიპის ძრავა. ეს ტანკი იწარმოებოდა ნომერ 37-ე ქარხანაში, მაშინ როდესაც მისი წინამორბედი ნომერი 38 იწარმოებოდა და 1942 წელს მთლიანად ჩაანაცვლა T-60 ტიპის მსუბუქი ტანკები, ხოლო 1943 წელს მისი წარმოება შეწყდა და საერთო ჯამში გამოვიდა 8,226 ეგზემპლიარი.
მსუბუქი ტანკების დაცემა
ქვემეხზე ერთი კაცი, როგორც თითქმის ყველა საბჭოთა მსუბუქ ტანკში, იყო ძალიან დიდი შეცდომა, რადგან მეთაურს უჭირდა თან დამიზნება და თან ქვემეხის დატენვა. ამ მსუბუქი ტანკების ძირითადი მიზანი კი იყო დაზვერვაც და ქვეითების მხარდაჭერა, თუმცა როდესაც SU-76 გამოვიდა, მან აჯობა მსუბუქ ტანკებს ქვეითების მხარდაჭერაში, რადგან ის ისროდა მათზე შორს და თან მისი ქვემეხი მომაკვდინებელი იყო ნებისმიერი გერმანული ტანკისთვის, ამიტომაც მას უკვე ერთი ფუნქცია დაკარგული ჰქონდა სულ მალე კი აღმოჩნდა, რომ ჩვეულებრივ დაჯავშნულ ავტომობილს უფრო კარგად და სწრაფად შეეძლო დაეზვერა ნებისმიერი ობიექტი, ვიდრე ტანკს.
1943 წლის ნოემბერში საბჭოთა არმიის რეორგანიზაცია მოხდა და დაემატა ახალი T-34/85, რომელიც მთელი ომის პერიოდში გამოდიოდა, მსუბუქი ტანკები კი გადაკეთდა თვითმავალ საარტილერიო დანადგარებად, თუმცა ამით მსუბუქ ტანკებზე მუშაობა არ შეჩერებულა და მუშაობდნენ მცურავ ტანკზე, შედეგად კი მიიღეს 1954 წელს PT-76, რომელიც დღემდე ბევრი ქვეყნის შეიარაღებაშია.
T-90
რეალურად საბჭოთა თვითმავალი საზენიტო არტილერია 1942 წელს ჩამოყალიბდა, მაშინ როდესაც პირველად გამოვიდა T-60 და დაუყენეს 2 შეწყვილებული საზენიტო ტყვიამფრქვევი დშკ, ამის შემდეგ კი გამოვიდა ახალი ZSU-37, რომელსაც 1 მძიმე ტყვიამფრქვევი ეყენა და განთავსებული იყო SU-76-ის შასზე. ამავდროულად შეიქმნა T-90, თუმცა მხოლოდ საცდელ ვერსიად დარჩა.
როქსან გეი
როქსან გეი (დ. 15 ოქტომბერი, 1974) — ამერიკელი მწერალი, პროფესორი, რედაქტორი და სოციალური კომენტატორი, რომელიც The New York Times-ის ბესტსელერი ესეების კრებულის „ცუდი ფემინისტი“ (2014) ავტორია. მისი სხვა ცნობილი წიგნებია: რომანი „An Untamed State“ (2014), მოთხრობათა კრებული „რთული ქალები“ (2017) და მემუარი „შიმშილი“ (2017).
გეი ოთხი წლის მანძლზე აღმოსავლეთ ილინოისის უნივერსიტეტში ასისტენტი პროფესორი იყო, რის შემდეგაც პერდიუს უნივესტიტეტში ინგლისურის ასოცირებული პროფესორის თანამდებობა მოიპოვა. 2018 წელს გეიმ შეწყვიტა პერდიუში სწავლება და იელის უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი გახდა.
გეი The New York Times-ის კონტრიბუტორი, ონლაინ ჟურნალის The Rumpus რედაქტორი და გამომცემლობის Tiny Hardcore Press დამაარსებელია.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
გეი ნებრასკის შტატის ქალაქ ომაჰაში ჰაიტური წარმოშობის ოჯახში დაიბადა. მან საშუალო განათლება ნიუ-ჰემფშირში ფილიპს ჰექსტერის აკადემიაში მიიღო. გეიმ ესეების წერა თინეიჯერობის ასაკში დაიწყო. მის შემოქმედებაზე დიდი გავლენა მოახდინა სექსუალურმა ძალადობამ, რომელიც მან 12 წლის ასაკში მეგობარი ბიჭისა და მისი მეგობრებისგან განიცადა.
გეიმ იელის უნივერსიტეტში ჩააბარა, თუმცა მალევე 44 წლის ინტერნეტით გაცნობილ მამაკაცთან ურთიერთობის მიზნით სწავლა შეწყვიტა და არიზონაში გადავიდა, საიდანაც მშობლებმა ერთი წლის შემდეგ დააბრუნეს. გეიმ საბაკალვრო საფეხურზე სწავლა ნორვიჩის უნივერსიტეტში დაასრულა, რის შემდეგაც ნებრასკის უნივერსიტეტში შემოქმედებითი წერის მაგისტრის ხარისხი მოიპოვა. 2008 წელს გეიმ მიჩიგანის ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტში ჩააბარა, რომელიც 2010 წელს რიტორიკულ დე ტექნოლოგიურ კომუნიკაციებში დოქტორის ხარისხით დაამთავრა. მისი სადისერტაციო ნაშრომის სათაური იყო „სუბიექტის პოზიციის შეცვლა: ახალი დისკურსი სტუდენტების, როგორც მწერლების და ინჟინერიის სტუდენტების, როგორც ტექნიკური კომუნიკატორების შესახებ.“
კარიერა
გეის სამწერლო დებიუტი 2011 წელს მოთხრობათა კრებულით „Ayiti“ შედგა. 2014 წელს მან ორი წიგნი გამოსცა: რომანი „An Untamed State“ და ესეების კრებული „ცუდი ფემინისტი“. ჟურნალმა ტაიმმა მის შესახებ დაწერა: „გეის წერის სტილი უბრალო და მიზანმიმართულია. იგი უშუალოდ უპირისპირდება იდენტობისა და პრივილეგიების კომპლექსურ პრობლემებს, თუმცა მისი მსჯელობა ყოველთვის გასაგები და ადვილად მისაწვდომია.“
ცუდი ფემინისტი
გეის ესეების კრებული „ცუდი ფემინისტი“, რომელიც 2014 წელს გამოიცა და საყოველთაო აღიარება მოიპოვა, The New York Times-ის ბესტსელერი გახდა.. წიგნი როგორც კულტურულ, ასევე პოლიტიკურ პრობლემებზეც ამახვილებს ყურადღებას. ჟურნალ ტაიმის რეცენზენტმა მას „ადამიანად ყოფნის სახელმძღვანელო უწოდა.“ გეიმ ჟურნალთან ინტერვიუში ისაუბრა იმის შესახებ, თუ რა გავლენას ახდენს ფემინიზმი მის ცხოვრებაზე და თავისი, როგორც ფემინისტის, როლი განმარტა: „კრებულში თავმოყრილ თითოეულ ესეში ვცდილობ გამოვხატო, თუ რა გავლენას ახდენს ფემინიზმი ჩემს ცხოვრებაზე. ეს წიგნი უბრალოდ გვიხატავს, თუ რას ნიშნავს ქალად ყოფნა ამ სამყაროში. კრებული არა მხოლოდ ფემინიზმის, არამედ ჰუმანურობისა და ემპათიის შესახებაა.“
ჟურნალი The Guardian-ის კრიტიკოსმა ესეების კრებულის შესახებ დაწერა: „ონლაინდ დისკუსიებისგან განსხვავებით, სადაც უკიდურეს და მკვეთრად პოლარიზებულ პოზიციებს ვხვდებით, გეის წერის სტილი დახვეწიული და დისკუსიური ხასიათით გამოირჩევა. იგი განსხვავებულ შეხედულებებსაც აღიარებს, რის პარალელურადაც საკუთარ პოზიციას თანდათანობით ამყარებს.“
ვაკანდას სამყარო
2016 წლის ივლისში როქსან გეი და პოეტი იონა ჰარვი შავი ავაზას სერიის მარველის კომიქსის ვაკანდას სამყარო ავტორებად გამოცხადდნენ, რითაც ისინი მარველის სამყაროს პირველი შავკანიანი ქალი ავტორები გახდნენ. კომიქსის სერიის შექმნა ექვსი ნომრის გამოცემის შემდეგ გაყიდვების დაბალი მაჩვენებლის გამო შეწყდა. მათ შორის გეი ხუთი ნომრის ავტორია.
რთული ქალები
გეის მოთხრობათა კრებული „რთული ქალები“ 2017 წელს გამოიცა. წიგნი ქალების შესახებ მოგვითხრობს, რომლებიც საზოგადოების ფართო სპექტრისგან განსხვავებული ცხოვრებით ცხოვრობენ. თითოეული მოთხრობა განსხვავებულ პერსონაჟზე და მის ტრამულ გამოცდილებაზე ან საზოგადოებრივი ნორმებისგან განსხვავებულობაზე მოგვითხრობს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:დაბადებული 15 ოქტომბერი
ბერმუდო I
ბერმუდო I (Bermudo I; დ. დაახლ. 750 — გ. 797) — ასტურიის მეფე 789–791 წლებში.
ბერმუდო მეფე აურელიუსის უმცროსი ძმა და ქრონიკების მიხედვით დიაკვანი იყო. 789 წელს მეფე მაურეგატო გარდაიცვალა, ასტურიელი თავადების თხოვნით ბერმუდომ მონასტერი დატოვა და მეფე გახდა. ეს იყო გოთური სამართლის დარღვევის პირველი შემთხვევა, რომელიც უკრძალავდა სასულიერო პირებს მეფობას.
ბერმუდომ, უპირველეს ყოვლისა, ალავაში გადახვეწილი ალფონსო, ფრუელა I-ის ვაჟი დაიბარა და არმიის მხედარმთავრად დანიშნა. ალფონსოს მიერ არაბების რამდენიმეჯერ დამარცხების შემდეგ, ბერმუდომ 791 წელს მის სასარგებლოდ უარი თქვა ტახტზე და მინისტრი გახდა.
გარდაიცვალა 797 წელს, დაკრძალულია ოვიედოში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 797
პუნსალმაგიინ ოჩირბატი
ბიოგრაფია
კომუნისტური მმართველობის დროს მუშაობდა ინჟინრად, შემდგომ ხდება ენერგეტიკისა და გეოლოგიის მინისტრი, ბოლოს კი საშინაო ვაჭრობის მინისტრი. 1990 წლის 21 მარტს ხდება სახალხო ხურალის თავმჯდომარე და ქვეყნის თავი. 1990 წლის 3 სექტემბერს, პალამენტის სხდომაზე, თითქმის ყველა პოლიტიკური პარტიის მხარდაჭერით, არჩეულ იქნა მონღოლეთის პირველ პრეზიდენტად. 1993 წლის 6 ივნისს, არჩეულ იქნა მეორე ვადით. მიუხედავად ოჩირბატის დიდი პოპულარობისა, მმართველმა პარტიამ პარტიული გაზეთის რედაქტორის ადგილზე ლ.ტუდევის კანდიდატურა წარადგინა. ეს ფაქტი გამოიყენეს ოპოზიციურმა პარტიბმა: ნაციონალ-დემოკრატებმა და სოციალ-დემოკრატებმა და ოჩირბატი მათი პარტიის სახელით წარდგა საპრეზიდენტო არჩევნებზე. მიუხედავად პარტიის გამოცვლისა ოჩირბატმა მოიპოვა ხმათა 57,8%. მისი პრეზიდენტობის ვადა ამოიწურა 1997 წლის 20 ივნისს.
ოჯახი
ორჩიბათი დაოჯახებულია და ჰყავს ორი შვილი.
კატეგორია:მონღოლეთის პრეზიდენტები კატეგორია:მონღოლი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:დაბადებული 23 იანვარი
შოთა მესხია
შოთა მესხია (დ. 27 აპრილი, 1916, ობუჯი, ახლანდ. წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი — გ. 15 მაისი, 1972, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1955), პროფესორი (1957), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1967), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1967). იყო „საქართველოს ისტორიის ნარკვევების“ II ტომის რედაქტორი.
ბიოგრაფია
1937 წელს დაამთავრა თსუ ისტორიის ფაკულტეტი. მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში. 1943 წლიდან მოღვაწეობდა თსუ საქართველოს ისტორიის კათედრაზე. 1956 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო საქართველოს ისტორიის კათედრის გამგე, ისტორიის ფაკულტეტის დეკანი (1961 წლიდან).
შოთა მესხია იკვლევდა შუა საუკუნეების საქართველოს ისტორიის ისეთ საკვანძო პრობლემებს, როგორიცაა: ფეოდალური საქართველოს სოციალ-ეკონომიკური და პოლიტიკური განვითარების საფეხურები (საქართველოს ისტორიის პერიოდიზაცია), ქალაქები და საქალაქო წყობილება ფეოდალურ საქართველოში, რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობების ისტორია, ქართული წყაროთმცოდნეობა და ისტორიოგრაფია, საქართველოს ისტორიის სწავლების მეთოდიკა და სხვა. ამ პრობლემებს მან მიუძღვნა თავისი ნაშრომები: „ქალაქები და საქალაქო წყობილება ფეოდალურ საქართველოში“ (რუსულ ენაზე), „საქალაქო კომუნა შუა საუკუნეების თბილისში“, „დავით აღმაშენებელი“, „ძლევაი საკვირველი“ (მიენიჭა სიმონ ჯანაშიას სახელობის პრემია (1974)) და სხვა. მან გამოსცა საისტორიო წყარო „ძეგლი ერისთავთა“, მასალები შუა საუკუნეების საქართველოს ეკონომიკური ისტორიის, კლასობრივი ბრძოლისა და სამოხელეო წყობის შესახებ. მას ეკუთვნის წყაროთმცოდნეობითი და ისტორიოგრაფიული ხასიათის გამოკვლევები ძველი ქართველი ისტორიკოსების: ლეონტი მროველის, დავით აღმაშენებლის და თამარის ისტორიკოსების, ვახუშტი ბატონიშვილის, თეიმურაზ ბაგრატიონის, ნიკოლოზ დადიანის შესახებ. მონოგრაფია თავისი მასწავლებლის, გამოჩენილი ქართველი ისტორიკოსის სიმონ ჯანაშიას ცხოვრებასა და სამეცნიერო მოღვაწეობაზე.
შოთა მესხია თანაავტორია საქართველოს ისტორიის დამხმარე სახელმძღვანელოსი (1958), აგრეთვე საქართველოს ისტორიის საშუალო სკოლის სახლემძღვანელოებისა, თბილისის ისტორიის, საქართველოს ისტორიის ნარკვევების II და III ტომებისა. მისი მეცნიერულ-პოპულარული ნარკვევები საქართველოს ისტორიაზე გამოქვეყნდა რუსულად დაუცხო ენებზე (ინგლისურად, ფრანგულად, გერმანულად).
შოთა მესხიას პირადი არქივი დაცულია ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში. არქივი შემოსწირეს მისმა ქალიშვილებმა მანანა და მარინე მესხიებმა 2009 წლის 6 თებერვალს.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტები კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული 27 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1972 კატეგორია:წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
მონტევისტა
მონტევისტა (ოფიციალურად მონტევისტის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Montevista; Bayan ng Montevista) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი დავაო-დე-ოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 46 558 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 20 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:დავაო-დე-ოროს მუნიციპალიტეტები
ექვთიმე აღმსარებელი (კერესელიძე)
ღირსი ექვთიმე აღმსარებელი (ერისკაცობაში ევსტათე კერესელიძე; დ. 1865, სადმელი — გ. 1944, ზედაზენი) — საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე ძველი სტილით 20 იანვარი (ახ. სტ. 2 თებერვალი).
ბიოგრაფია
მინი|მარცხნივ|ესტატე კერესელიძე ბერად აღკვეცამდე დაიბადა 1865 წელს რაჭაში, სოფელ სადმელში, სოლომონ და მართა კერესელიძეების ოჯახში.
სამოქალაქო მოღვაწეობა
სადმელის სამრევლო სასწავლებლის დასრულების შემდგომ რაჭაში არსებული მძიმე ეკონომიკური პირობების გამო თხუთმეტი წლის ესტატე ჯერ ქუთაისში ცხოვრობდა, შემდეგ კი თბილისში გადავიდა, სადაც ერთ-ერთი სასტუმროს მზარეულის თანაშემწედ დაიწყო მუშაობა. ევსტატემ იქ გაიცნო ილია ჭავჭავაძის მოურავი, მაქსიმე შარაძე. მათ სხვა მორწმუნე ახალგაზრდებთან ერთად თბილისში დააარსეს უფასო „საღმრთო წიგნთ-საკითხავი“, რომლის მიზანი მოსახლეობაში მართლმადიდებელი სარწმუნოების განმტკიცება და ძველი ქართული საეკლესიო გალობის შესწავლა და გავრცელება იყო. „საღმრთო წიგნთ-საკითხავს“ ხელმძღვანელობას უწევდა მღვდელმთავარი ალექსანდრე (ოქროპირიძე). ძველ ქართულ საეკლესიო გალობას სწავლობდნენ ცნობილი მგალობლის, თავად მელქისედეკ ნაკაშიძისაგან, რომელიც ათონის მთის ქართველთა სავანეში იყო განსწავლული.
1890 წლიდან მაქსიმე შარაძემ და ევსტატე კერესელიძემ ილია ჭავჭავაძის დახმარებით შეიძინეს სტამბა, რომლის საშუალებითაც ინტენსიურად შეუდგნენ საღმრთო წიგნების ბეჭდვასა და გავრცელებას. მაქსიმეს და ესტატეს მიმოწერა ჰქონდათ ათონის მთაზე ქართველთა სავანის ბერ-მონაზვნებთან და მათგან მონასტრის წიგნთსაცავიდან გადმოწერილ წმიდანთა ცხოვრებასა და ქადაგებებს იღებდნენ, ბეჭდავდნენ და უფასოდ ავრცელებდნენ. ოცდახუთი წლის განმავლობაში დასტამბეს ოთხიათასამდე სასულიერო შინაარსის სხვადასხვა გამოცემა.
1891 წელს მაქსიმესა და ევსტატეს ცნობილმა მუსიკოსმა ფილიმონ ქორიძემ ევროპული სანოტო დამწერლობა შეასწავლა. ესტატეს განსაკუთრებული ნიჭი და ლამაზი კალიგრაფია აღმოაჩნდა და ამიტომ ფილიმონ ქორიძემ მას დაავალა საგალობელთა სანოტო ხელნაწერების გადათეთრება.
რუსეთის მიერ საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის ძალადობით გაუქმებას სავალალო შედეგები მოჰყვა — გაიძარცვა და განადგურდა საქართველოს უძველესი ეკლესიის ფასდაუდებელი საუნჯის უდიდესი ნაწილი. ქართული საეკლესიო გალობაც გარდაუვალი საფრთხის წინაშე დადგა. ძველი საგალობო დამწერლობის მცოდნენი დღითიდღე მცირდებოდნენ და მრავალსაუკუნოვანი მუსიკალური საგანძური სამუდამოდ იკარგებოდა. მეუფე გაბრიელის (ქიქოძე) თაოსნობით 1884 წელს ქუთაისში დაარსებულმა ქართული გალობის აღმდგენმა კომიტეტმა შეკრიბა ძველი ქართული გალობის მცოდნე სასულიერო პირები და ერისკაცნი. ფილიმონ ქიქოძემ ათასობით საგალობელი გადაიტანა ნოტებზე, რომელიც საკუთარი ხარჯებით დაბეჭდეს ესტატე კერესელიძემ და მაქსიმე შარაძემ.
1907 წელს, წმინდა ილია მართლის მოწამეობრივი აღსასრულიდან ექვსი თვის თავზე გარდაიცვალა გარდაიცვალა მაქსიმე შარაძე. ეს უდიდესი დანაკარგი ესტატე კერესელიძისათვის აუნაზღაურებელი დარჩა, დაღონებულ ესტატეს განსაცდელი უერთგულესი მეგობრის დაკარგვისთანავე ეწვია.
1908 წელს გარდაიცვალა მაქსიმე შარაძე. მთელი ოცდაათი წლის ნაშრომი, ათეულობით ხელნაწერი, ევსტატეს პასუხისმგებლობაში დარჩა. ევსტატეს უძვირფასესი ხელნაწერების ნაწილი ჩამოართვეს. სანოტო კრებულები საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წიგნთსაცავში მოხვდა, რომლის ხელმძღვანელი იმხანად წმიდა ექვთიმე თაყაიშვილი იყო.
ევსტატე კერესელიძემ მალე ჟურნალ „შინაური საქმეების“ რედაქტორის მღვდელმოწამე სვიმონ მჭედლიძის დახმარებით სტამბა და ხელნაწერები ქუთაისში გადაიტანა. იქ ევსტატემ კვლავ სცადა სანოტო კრებულების დაბეჭდვა, მაგრამ უბინაობის გამო გაიძარცვა ყუთები, სადაც დაბეჭდილი ფურცლები ინახებოდა და დამწუხრებულმა მხოლოდ რამდენიმე მათგანს მიაგნო ქუთაისის ბაზარში ხორცის შესახვევ ქაღალდებში. 1911 წელს კერესელიძემ საგალობლები მღვდელ რაჟდენ ხუნდაძეს მიაბარა შესანახად. უკან დაბრუნებისას, ხუნდაძემ არასაკმარისად მიჩნია კერესელიძის მიერ მისთვის გადახდილი თანხა და საგალობლების დაბრუნებისას ამოჭრა ის ფურცლებზე, რომლებსეც მის მიერ ნაგალობევი იყო ჩაწერილი. კერესელიძეს ისღა დარჩენოდა, ნაწილ-ნაწილ ეთხოვა რაჟდენ ხუნდაძისგან საგალობლები და ხელახლა გადაეწერა ისინი.
ბერად აღკვეცა
ევსტატე კერესელიძემ საბოლოოდ აირჩია მონაზვნობის გზა. იმ დროს ევსტატეს მოძღვარი იყო ღირსი ალექსი (შუშანია). 1912 წლიდან იმერეთის ეპისკოპოს გიორგის (ალადაშვილი) კურთხევით ევსტატე კერესელიძე მორჩილად განწესდა გელათის მონასტერში, ხოლო ამავე წლის 23 დეკემბერს ევსტათე მონაზვნად აღიკვეცა და ღირსი ექვთიმე მთაწმინდელის პატივსაცემად უწოდეს ექვთიმე.
1913 წლის მაისში ექვთიმეს დიაკვნად დაასხეს ხელი. ამ დროიდან დაიწყო მამა ექვთიმეს ყველაზე დაძაბული მოღვაწეობა, მან გადაწყვიტა, ზედმიწევნით მოეწესრიგებინა ფილიმონ ქორიძის ნოტებზე გადატანილი საგალობლები და ტიპიკონის მიხედვით გაეწყო. გელათის მონასტერში ღვთისმსახურება საეკლესიო ტიპიკონის სრული დაცვით სრულდებოდა. ამა საშუალება მისცა ექვთიმეს ტიპიკონის მიხედვით გაეწყო საგალობლები. ამისთვის მრავლად შეიძინა სანოტო ფურცლები და შეუდგა ხელნაწერი ნოტების მოწესრიგებასა და გადათეთრებას.
ქუთაისში ი. კილაძის სტამბაში ექვთიმემ მუსიკოს ნიკო შარაბიძის თხოვნით ააწყო და გამოსაცემად მოამზადა „ქართულ ეროვნულ სამხმიან სიმღერათა კრებული, ნოტების მოკლე განმარტებით“, ასევე კომპოზიტორ კოტე ფოცხვერაშვილის ჰიმნი „დიდება“, რომელიც 1918-1921 და 1991-2004 წლებში საქართველოს სახელმწიფო ჰიმნი იყო.
1917 წელს მამა ექვთიმე იმერეთის ეპისკოპოს გიორგის მიერ ხელდასხმულ იქნა მღვდელ-მონაზვნად. 1918 წელს დამოუკიდებელი საქართველოს სახელმწიფო ჰიმნი, მისი ავტორის - კოტე ფოცხვერაშვილის თხოვნით, მამა ექვთიმემ დასტამბა.
1921 წელს კომუნისტური ხელისუფლების მოსვლისთანავე მამა ექვთიმე დააპატიმრეს, როგორც ახალი წყობისათვის არასაიმედო პიროვნება. თუმცა, ბრალდების არქონის გამო რამდენიმე თვეში იგი გაათავისუფლეს. გელათის ბერ-მონაზვნები ყოველდღე ელოდნენ დარბევას. ექვთიმე ამ წლებშიც აგრძელებდა საგალობელთა კრებულებზე მუშაობას. — „მე ამაში ვპოულობ დიდ სიმდიდრეს, ეს ოქრო-ვერცხლზე და თვალ-მარგალიტზე ზე უძვირფასესი საუკუნო საუნჯეა!.. მე წამოდგენილი მაქვს ჩემი თავი, როგორც ოქროსმჭედელი და თვალ-მარგალიტის დამლაგებელი! მე ხანდახან გაკვირვებაში მოვდივარ: ვინ მოუშვა ჩემამდე ეს ძვირფასი სიმდიდრე, რომ მე უღირსი ამაში ხელს ურევ!“ — წერდა ექვთიმე.
1924 წელს კომკავშირლებმა დაანგრიეს ქუთაისის წმიდა მეფის, დავით აღმაშენებლის სახელობის საკათედრო ტაძარი. იმავე წელს დახვრიტეს ქუთათელ-გაენათელი მიტროპოლიტი ნაზარი ერთგულ სასულიერო პირებთან ერთად.
მინი|მარცხნივ|[[ზედაზნის მონასტერი|ზედაზნის მონასტრის იღუმენი ექვთიმე 1930-იანი წლები]]
მამა ექვთიმე იძულებული გახდა დაეტოვებინა ქუთაისი, გელათი და ხელნაწერები თბილისში, შედარებით უსაფრთხო ადგილას გადაეტანა. იმ პერიოდიდან მღვდელმონაზონი ექვთიმე განწესებულ იქნა სვეტიცხოვლის ტაძარში, სადაც საგულდაგულოდ გადამალა სასწაულებრივად გადარჩენილი ხელნაწერები.