საქართველოს_სამოციქულო_ავტოკეფალური_მართლმადიდებელი_ეკლესია
V-XVIII საუკუნეები
VI-VII საუკუნეებში საქართველოს ეკლესიის იერარქებს ჰქონდათ მიმოწერა რომის პაპთან და იერუსალიმის პატრიარქთან სარწმუნოების საკითხებზე. პირველად საქართველოს ეკლესია რელიგიურ პოლემიკაში ჩაერთო 506 წელს დვინის საეკლესიო კრებაზე, რომელშიც საქართველოს 24 ეპისკოპოსი მონაწილეობდა გაბრიელ მცხეთელის მეთაურობით. კრებამ დაგმო ნესტორიანელობა და მიიღო ზენონ კეისრის დიოფიზიტ-მონოფიზიტთა შემარიგებელი ჰენოტიკონი. VI საუკუნის განმავლობაში საქართველოს ეკლესია შემრიგებლური პოზიციიდან აშკარა დიოფიზიტობისკენ იხრებოდა. VI საუკუნის დამდეგისთვის ეკლესიაში ეპისკოპოსთა რიცხვი 33-ს შეადგენდა, VII საუკუნის დამდეგს კი 35-ს. VI საუკუნეში საქართველოს ტერიტორიაზე ჩავიდა 13 ასურელი მამა. მათ აღმოსავლეთ საქართველოს ტერიტორიაზე შექმნეს მონასტრების ქსელი და საფუძველი ჩაუყარეს მონასტრულ ცხოვრებას. ასურელი მამების მოღვაწეობას მოჰყვა იბერიაში დიოფიზიტობის გაძლიერება. VII საუკუნეში ქართლის ეკლესიამ კირონ I-ის მეთაურობით საბოლოოდ გააკეთა არჩევანი დიოფიზიტობის სასარგებლოდ, რასაც მოჰყვა 604-609 წლების საეკლესიო განხეთქილება კავკასიაში. დაპირისპირების ფონზე საქართველოს ეკლესიამ დააკანონა ქართულ ენაზე მღვდელმსახურება სასაზღვრო რეგიონებში, სადაც შერეული მოსახლეობა იყო, როგორიც იყო, მაგალითად, გოგარენე. 620-იანი წლების ბოლოს ჰერაკლე კეისარმა ილაშქრა საქართველოში. კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს იურისდიქციაში შევიდა. შავიზღვისპირა ტერიტორიებზე მყოფი 3 ოლქი: გუდაყვის (გუდავის), საისინის (ცაიშის) და როდოპოლი­სის (ვარდციხის) ოლქები. VI-VII საუკუნეებში განვითარდა საეკლესიო არქიტექტურა. მცხეთის მახლობლად, წმინდა ნინოს მიერ აღმართული ჯვრის ადგილას აიგო ჯვრის ტაძარი. ესაა ცენტრალურგუმბათოვანი ნაგებობა, რომლის ინტერიერი თანაბარმკლავებიან ჯვარს გამოხატავს. ჯვრის ტაძრის ასლების სახით აიგო ატენის სიონი და ძველი შუამთა. VIII საუკუნეში არაბობამ გამოიწვია მარტიროლოგიური ლიტერატურის განვითარება. დაიწერა თხზულებები აბო თბილელის, კონსტანტი კახის და გობრონის მარტვილობათა შესახებ. საქართველოს ეკლესიას არ შეხებია ამ პერიოდში წარმოშობილი ხატმებრძოლეობა. პირიქით, ვითარდებოდა ხატწერა, მონუმენტური ფერწერა, მოზაიკის, ბარელიეფის, ქვაჯვარების და ტიხრული მინანქრის ხელოვნება. არ შეწყვეტილა საეკლესიო არქიტექტურის განვითარება. შენდებოდა ახალი ტაძრები სამშვილდის სიონი და გურჯაანის და ვაჩნაძიანის ყველაწმინდები, ბიჭვინთისა და მოქვის ტაძრები. IX საუკუნიდან მნიშვნელოვან როლს ასრულებდნენ ქართველთა სამეფოში დაარსებული მონასტრები ხანძთა, შატბერდი და სხვები. საქართველოსა და უცხოეთის ქართულ მონასტრებში სკრიპტორიუმების ჩამოყალიბებამ საფუძველი დაუდო ხელნაწერი წიგნების გაფორმების და კალიგრაფიის ხელოვნებას. იმ პერიოდის ჩვენამდე მოღწეული ნიმუშებია ადიშისა და ჯრუჭის ოთხთავები. X საუკუნეში დაიწყო ბრძოლა საქართველოს ერთიანი სამეფოს ფორმირებისთვის. ეკლესიის წიაღში ჩამოყალიბდა საქართველოს გაერთიანების ფორმულა, რომ საქართველოა ყველგან, სადაც წირვა-ლოცვა ქართულად აღესრულება. შეიქმნა ისტორიული თხზულება „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“, რომელიც ასახავს საქართველოს ისტორიას დასაბამიდან VII საუკუნემდე გაქრისტიანებაზე აქცენტით. X საუკუნიდან დაიწყო პალესტინურის ნაცვლად ადგილობრივი ტიპიკონის გამოყენება. X საუკუნეში მიქაელ მოდრეკილმა შექმნა ჰიმნოგრაფიული კრებული, რომელშიც თარგმნილ ტექსტებთან ერთად შევიდა ქართული ძეგლებიც. ის გამოიყენებოდა ლიტურგიკული გალობის სახელმძღვანელოდ. ითარგმნებოდა და იქმნებოდა დოგმატურ-პოლემიკური თხზულებები. სინას, ათონის, შავი მთების, პეტრიწონის და იერუსალიმის მონასტრები აკავშირებდნენ საქართველოს ეკლესიას მთელ სამყაროსთან. იოანე, ექვთიმე და გიორგი ათონელების, ეფრემ მცირის, იოანე ზოსიმეს და სხვათა დამსახურებით ქართულად ითარგმნებოდა ქრისტიანული აზროვნების თითქმის ყველა მიღწევა. ათონელ მამათა თარგმანების მეშვეობით ქართული საეკლესიო პრაქტიკა იერუსალიმურიდან კონსტანტინოპოლის წესზე გადავიდა. X საუკუნეში ქართულ ენაზე არსებობდა ორიგინალური კრებული მცირე სჯულისკანონი, რომელიც შეადგინა ექვთიმე მთაწმინდელმა. მოგვიანებით არსენ იყალთოელმა თარგმნა „დიდი სჯულისკანონი“, რომელიც დღემდე საქართველოს ეკლესიის მართვის ძირითადი კანონია.