cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Via Campesina
ორგანიზაცია
La Vía Campesina-ს წევრები 81 ქვეყნიდან არიან, რომლებიც 9 რეგიონში ორგანიზდებიან. საერთაშორისო საკოორდინაციო კომიტეტში ყოველ რეგიონს ერთი კაცი და ერთი ქალი, ხოლო ყოველ კონტინენტს ― ერთი ახალგაზრდა წარმოადგენს, რომლებსაც შესაბამისი რეგიონის წევრი ორგანიზაციები ირჩევენ. მოძრაობის წევრია 182 ლოკალური და ეროვნული ორგანიზაცია, რომლებიც მსოფლიოს 200 მილიონამდე ფერმერს წარმოადგენენ.
მენსერის მიხედვით (2008), La Via Campesina ტრანსნაციონალური მოძრაობის მონაწილეობით დემოკრატიად გარდაქმნისა და წარმატების მაგალითია მისი საორგანიზაციო მოდელისა და სამართლიანი წარმომადგენლობის უზრუნველყოფის სახით.
შეხვედრები
ყოველი რეგიონის წარმომადგენლები საშუალოდ ოთხ წელიწადში ერთხელ ხვდებიან საერთაშორისო კონფერენციაზე. შეხვედრები ჩატარდა მონსში (1993), ტლასკალაში (1996), ბენგალურუში (2000), სან-პაულოში (2004), მაპუტუში (2008), ჯაკარტასა (2013) და დერიოში (2017). საერთაშორისო სამდივნო მის ცენტრალურ ადგილმდებარეობას საერთაშორისო კონფერენციაზე მიღებული გადაწყვეტილების შესაბამისად. 1993-996 წლებში სამდივნო ბელგიაში იყო, 1997-2004 წლებში ― ჰონდურასში, 2005-2013 წლებში კი ― ინდონეზიაში. 2013 წლიდან სამდივნო ჰარარეში, ზიმბაბვეში მდებარეობს. ამჟამინდელი გენერალური კოორდინატორი ელიზაბეთ მპოფუა.
ქალთა ჩართულობა
მოძრაობის საწყის ეტაპზე გენდერის საკითხი იგნორირებული იყო. მანაგუის დეკლარაციის ― La Via Campesina-ის წინამორბედის ― ხელმოწერისას, რვავე წარმომადგენელი კაცი იყო. გლეხი ქალები უფრო აქტიურად ტლასკალაში გამართულ საერთაშორისო კონფერენციაზე ჩაერთნენ და ქალთა უფლებების საკითხი წამოწიეს წინა პლანზე. შეხვედრაზე ქალთა უფლებებისა და გენდერული საკითხების კომიტეტის შექმნა გადაწყდა, რომელიც საბოლოოდ Vía Campesina-ის ქალთა კომისიის სახით ჩამოყალიბდა. კომისიის წევრი ქალები აქტიურად იყვნენ ჩართული სურსათის სუვერენიტეტის პროექტის მომზადებაში, რომელიც 1996 წლის სურსათის მსოფლიო სამიტზე წარადგინეს.
სქოლიო
კატეგორია:ანტიგლობალისტური ორგანიზაციები კატეგორია:1992 წელს დაარსებული ორგანიზაციები კატეგორია:საზოგადოებრივი მოძრაობები კატეგორია:ბუნების დაცვის ორგანიზაციები
ხუნწი (მარტვილის მუნიციპალიტეტი)
ხუნწი — თემი და ყოფილი სოფელი მარტვილის მუნიციპალიტეტში, აერთიანებს სოფლებს: ლეციცხვაიე, ზემო ხუნწი და ქვემო ხუნწი. 2014 წლის აღწერით თემის მოსახლეობა 1 256 კაცს შეადგენდა. ხუნწის თემში დაიბადა ცნობილი რევოლუციონერი, საბჭოთა პოლიტიკური მოღვაწე მიხა ცხაკაია.
ლიტერატურა
კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
კრივოლაკი
კრივოლაკი (Криволак) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ნეგოტინოს თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 100 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 021 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ნეგოტინოს თემის სოფლები
სომხეთის პრემიერ-მინისტრი
სომხეთის პრემიერ-მინისტრი — სომხეთის მთავრობის მეთაური. კონსტიტუციის მიხედვით მისი უფებამოსილებაა გააკონტროლოს მთავრობისა და მინისტრების საქმიანობა. პრემიერ-მინისტრს ნიშნავს პრეზიდენტი, თუმცა უნდობლობის გამოცხადება შეუძლია პარლამენტსაც.
იერუსალიმი (რომანი)
იერუსალიმი — შვედი მწერალი ქალის, სელმა ლაგერლოფის, რომანი, რომელიც ორ ნაწილად დაიბეჭდა 1901 და 1902 წლებში. რომანში მეცხრამეტე საუკუნის რამდენიმე თაობაა წარმოდგენილი. ძირითადად ფოკუსირდება დალარნაში მცხოვრებ რამდენიმე ოჯახზე და შვედი ემიგრანტების საზოგადოებაზე იერუსალიმში. ამბავი 1896 წელს ნიოშის (Nås) მრევლის რეალურ ემიგრაციას ეხება.
ლიტერატურა
კატეგორია:სელმა ლაგერლოფის რომანები კატეგორია:1901 წლის ლიტერატურული ნაწარმოებები კატეგორია:შვედური ლიტერატურა კატეგორია:1901 წლის შვედური რომანები კატეგორია:1902 წლის შვედური რომანები კატეგორია:შვედურენოვანი რომანები
OnePlus 5
OnePlus 5 — ჩინური კომპანია OnePlus-ის მიერ 2017 წლის 20 ივნისს წარმოდგენილი სმარტფონი. მოდელს უნდა წოდებოდა OnePlus 4, მაგრამ ციფრი ოთხი ჩინეთში ითვლება უიღბლო ციფრად. OnePlus 5 არის OnePlus 3 მოდელის მემკვიდრე.
კამერა
DxoMark-მა OnePlus 5-ის კამერა 87 ქულით შეაფასა, ეს iPhone 7-ის მიერ მიღებულ შეფასებაზე მეტია.
გამოხმაურება
OnePlus 5-ის დიზაინმა გამოიწვია კრიტიკა iPhone 7-ის დიზაინთან მსგავსების გამო.
მომხმარებლები უჩიოდნენ „ჟელეს ეფექტს“ — გვერდზე ჩამოყოლის („დასქროლვის“) დროს ეკრანის გამოსახულება იდღაბნებოდა. კომპანიამ განაცხადა, რომ აღნიშნული პრობლემა არ არის ეკრანის დეფექტი.
ხელმისაწვდომობა
კომპანიის გენერალური დირექტორის კარლ პეის თქმით, OnePlus 5 გახდა კომპანიის ყველაზე გაყიდვადი სმარტფონი, რომელმაც გაყიდვების შიდა რეიტინგში ჩაანაცვლა OnePlus 3T-ის გაყიდვები.
ინდოეთში გაყიდვების სასტარტო კვირას OnePlus 5-მა დაამყარა გაყიდვების რეკორდი Amazon-ის პლატფორმაზე.
2017 წლის ნოემბერში ნოემბერს OnePlus-ის ინდური ქვედანაყოფის გენერალურმა დირექტორმა ვიკას აგარვალმა განაცხადა, რომ OnePlus 5-ის წარმოება შეჩერებულ იქნა რადგან კომპანია გადაერთო მოდელი OnePlus 5T-ის წარმოებასა და გაყიდვაზე.
სქოლიო
კატეგორია:მობილური ტელეფონები კატეგორია:სმარტფონები
დონაუშტადტბრიუკე (ვენის მეტრო)
დონაუშტადტბრიუკე (Donaustadtbrücke) — ვენის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს U2 ხაზზე და შედგება 2 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2010 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენის მეტროსადგურები
სტოუნუოლის ოლქი
სტოუნუოლის ოლქი (Stonewall County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ასპერმონტი. შეიქმნა 1876 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
მიხა ცხაკაია
მიხეილ (მიხა) ცხაკაია (დ. 4 მაისი, 1865, ხუნწი, სენაკის მაზრა — გ. 19 მარტი, 1950, მოსკოვი, რუსეთის სფსრ) — ქართველი საბჭოთა რევოლუციონერი და პოლიტიკური მოღვაწე.
ბიოგრაფია
1886-1897 წლებში რევოლუციურ მოღვაწეობას ეწეოდა ლესიჭინეში, თბილისში, ბათუმსა და ქუთაისში. 1892-1893 წლებში იყო მესამე დასის ერთ-ერთი დამაარსებელი. 1898-1900 წლებში ცხოვრობდა და მოღვწეობდა ეკატრინოსლავში, სადაც აქტიურად მონაწილეობდა ადგილობრივი რსდმპ ადგილობრივი კომიტეტის შექმნასა და საქმიანობაში. 1900-1902 წლებში იყო დაპატიმრებული. 1903-1905 წლებში იყო რსდმპ კავკასიის კომიტეტის წევრი. მუშაობდა თბილისში, ბაქოში, ბათუმში, ქუთაისსა და ჭიათურაში. იყო რსდმპ III ყრილობის დელეგატი 1905 წელს, სადაც გამოვიდა სიტყვით საქართველოში გლეხთა მოძრაობის შესახებ. 1905 წლის ოქტომბერში მონაწილეობდა პეტერბურგში მუშათა დეპუტატების საბჭოების მუშაობაში, ნოემბერში კი იყო ბაქოს საბჭოს ერთ-ერთი მონაწილე. 1906-1907 წლებში მონაწილეობდა თბილისის პროფკავშირების ცენტრის მუშაობაში. 1907 წელს იყო რსდმპ V ყრილობის და II ინტერნაციონალის VII კონგრესის დელეგატი. 1907-1917 წლებში იყო ემიგრაციაში ჟენევაში.
1917 წლის აპრილში ლენინთან ერთად დაბრუნდა რუსეთში, მონაწილეობდა რსმდპ VII კონფერენციაში, ფილიპე მახარაძესთან ერთად ხელმძღვანელობდა გაზეთ „ბრძოლას“. 1917 წლის მაისიდან იყო ბოლშევიკების ერთ-ერთი ხელმძღვანელი კავკასიაში. 1919 წლის ივნისში საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობამ დააპატიმრა. 1920 წლიდან შევიდა საქართველოს სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის შემადგენლობაში. 1921-1922 წლებში იყო საქართველოს სსრ-ს წარმომადგენელი რსფსრ-ში. 1923-1930 წლებში იყო ამიერკავკასიის სფსრ-ის ცაკის პრეზიდიუმის ერთ-ერთი თავმჯდომარე, 1923-1924 და 1929-1930 წლებში იყო საქართველოს სსრ ცაკის პრეზიდიუმის თავმჯდომარე.
დაკრძალულია თბილისში. მის საპატივცემულოდ სახელი ცხაკაია ჰქონდა მინიჭებული 1935-1989 წლებში ქალაქს სენაკს და სენაკის მუნიციპალიტეტს.
კობა კიკაბიძე
კობა კიკაბიძე (დ. 15 ოქტომბერი, 1954) — ქართველი პოლიტიკოსი.
1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „11 ოქტომბერი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
კომედი არხი
კომედი არხი — ქართული იუმორისტული სატელევიზიო არხი. დაარსდა 2012 წლის 1 დეკემბერს. არხი დააფუძნა სატელევიზიო კომპანია რუსთავი 2-მა, რომელიც დღემდე კომედი არხის მფლობელია. თავდაპირველად არხი დაარსდა 2011 წლის მარტში ახალი არხის სახელწოდებით, თუმცა მოგვიანებით 2012 წლის 1 დეკემბრიდან რეკონსტრუქციის შემდეგ არხი განახლდა, არხს შეეცვალა სახელიც და ფორმატიც. 2018 წელს არხი დაიხურა, მაგრამ 2019 წლის 6 მაისს მაუწყებლობა განაახლა.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ტელეკომპანიები კატეგორია:რუსთავი 2 კატეგორია:კომედი არხი კატეგორია:სატელევიზიო არხები
იერუსალიმის ალყა (1099)
იერუსალიმის ალყა — პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის ერთ-ერთი უკანასკნელი მოქმედება. მიმდინარეობდა 1099 წლის 7 ივნისიდან 15 ივლისამდე, ჯვაროსნებსა და ფატიმიანებს შორის. იერუსალიმის აღებით ასრულდა რომის პაპის მოწოდება — ქრისტეს საფლავი გათავისუფლებული იქნა მუსლიმებისგან.
წინაპირობა
ანტიოქიის აღების შემდეგ პაპის ლეგატი ადემარ დე მონტილი გარდაიცვალა. ბოემონდ I-მა ანტიოქია მის სამფლობელოდ გამოაცხადა, ბალდუინ ბულონელი ედესაში დარჩა. რაიმუნდ IV ამით უკმაყოფილო იყო და სურდა გზის გაგრძელება, ამიტომაც 1098 წლის მიწურულს გაემართა სამხრეთით და ალყა შემოარტყა მაარს. იმავე წლის ბოლოს რაინდების და ქვეითების მცირე რაოდენობა გაემართა იერუსალიმისკენ. საბოლოოდ 1099 წლის 13 იანვარს დაიწყო სვლა იერუსალიმისკენ, ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროს გაყოლებით. მათ მეთაურობდნენ რობერტ II ნორმანდიელი და ტანკრედ გალილეელი.
გზაში ჯვაროსნებმა ალყა შემოარტყეს არქას, მაგრამ აღება ვერ შეძლეს და 13 მაისს გზა გააგრძელეს. იერუსალიმის მმართველმა იფთიკარ ად-დავლამ, იცოდა მათი მიზანი და ჯვაროსნებს მშვიდობა შესთავაზა იმ პირობით, რომ ისინი არ გააგრძელებდნენ გზას იერუსალიმისკენ. მაგრამ ეს შეთავაზება იგნორირებული იქნა. აქედან გამომდინარე მან იერუსალიმის ყველა ქრისტიანი მოსახლე ქალაქიდან გააძევა. ამის შემდეგ ჯვაროსნებს არავითარი წინააღმდეგობა არ შეხვედრიათ იერუსალიმის მიმართულებით მსვლელობისას.
ალყა
13 ივნისის შეტევა მარცხით დამთავრდა. მოიმატა წყურვილისა და შიმშილისაგან გამოწვეულმა პრობლემებმა. ამ დროს ორი გენუის გემი შევიდა იაფის პორტში. ჯვაროსნებმა ააგეს საალყო მანქანები და მოემზადნენ საბოლოო შეტევისთვის, რადგან შეიტყვეს იერუსალიმისკენ მომავალი ფატიმიანთა არმიის შესახებ და საკვებიც მალე ამოიწურებოდა.
უკასასკნელი შეტევა
ჯვაროსანთა მთავარ საჭიროებას წარმოადგენდა საალყო კოშკების ნაკლებობა, იერუსალიმის შემოგარენიც მთლიანად გაჩეხილი იყო, ამიტომაც საჭირო გახდა 400 ერთეული ხის სამარიიდან ჩამოტანა. ამ მასალის საშუალებით აშენდა 50 ფუტის სიმაღლის ორი კოშკი და სხვადასხვა საალყო მანქანა (ტრებუშეები, კატაპულტები და სხვ.). გილერმო ემბრიაკოს მეთაურობით იაფაში ჩასული გემებიც დაშალეს და ახალი მანქანები ააგეს.
ჯვაროსნებმა შეტევა 14 ივლისის ღამეს დაიწყეს. პირველი კოშკი ქალაქს სამხრთიდან მიადგა, ხოლო მეორე ჩრდილო-დასავლეთიდან. მუსლიმებმა იციდნენ, რომ თუ ერთი კოშკი მაინც მიაღწევდა კედლებამდე, ქალაქი დაეცემოდა. პირველ კოშკს ესროლეს ცეცხლოვანი ისრები და ზეთის ქოთნები, სანამ იგი ბოლომდე არ დაიწვა. ერთადერთ დარჩენილ კოშკს და მასში მჯდომ ჯარისკაცებს მეთაურობდა ჰერცოგი გოტფრიდი. გოტფრიდის კოშკი ორი საათის შემდეგ მიადგა ქალაქის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში მდებარე კედლის სუსტ ადგილს. გესტას გადმოცემით ქალაქში პირველები შეიჭრნენ ფლანდრიელი ძმები ქალაქ ტურნედან, სახელად ლეთალდი და ენგელბერტი. მათ მიჰყვა გოტფრიდი, მისი ძმა ევსტასი, ტანკრედი და მათი ჯარისკაცები. მალე ქალაქში რაიმონდის არმიაც შევიდა.
შედეგები
იერუსალიმის აღების შემდეგ, გოტფრიდმა უარყო მეფის წოდება და მიიღო „ქრისტეს საფლავის მცველი“-ს (Advocatus Sancti Sepulchri) ტიტული.
რაიმონს გადასცეს დავითის კოშკი. 1 აგვისტოს აირჩიეს იერუსალიმის პირველი ლათინი პატრიარქი. 5 აგვისტოს აღმოჩენილი იქნა „სიცოცხლის ძელი“ ანუ ჯვარი, რომელზეც ქრისტე აწამეს. 12 აგვისტოს გოტფრიდმა ასკალონის ბრძოლაში დაამარცხა ფატიმიანები, რითაც საბოლოოდ იქნა აცილებული იერუსალიმის დაკარგვა.
სქოლიო
კატეგორია:პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის ბრძოლები კატეგორია:XI საუკუნის ბრძოლები
სიხჩეკის ციხე
სიხჩეკი — ციხე თურქეთში. მდებარეობს ერზურუმის პროვინციაში, ოლთისის რაიონის სოფელ სიხჩეკში; ზღვის დონიდან 1680 მეტრზე. ნაგებია კირით. კომპლექსი მოიცავს კოშკს, ეკლესიასა და ძირითადი კონსტრუქციის ნანგრევებს.
მდებარეობს სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით, 400 მ-ში, მაღალ და ციცაბო კლდეზე. ციხე ძირითადად გაშენებულია კლდოვან ტერასებზე. კლდის თხემზე კოშკია. ციხის ჩრდილოეთით, ფერდობზე, სავარაუდოდ, ძველი სამაროვანია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თურქეთის ციხესიმაგრეები კატეგორია:ქართული არქიტექტურული ძეგლები საზღვარგარეთ
კურია (სოფელი)
კურია (Курија) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ნეგოტინოს თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 210 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 216 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ნეგოტინოს თემის სოფლები
გრობინიის მხარე
გრობინიის მხარე (Grobiņas novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში, კურზემეს რეგიონში. მხარე მოიცავს 4 თემს და ერთ ქალაქს, ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი გრობინია.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას ლიეპაიის რაიონის ტერიტორიაზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 10 220 კაცს. მხარის ფართობია 490,2 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
ფორდის თეატრი
თეატრი მოგვიანებით გამოიყენებოდა როგორც საწყობი. 1893 წელს ჩამოინგრა და დაიღუპა 22 ადამიანი. იგი გარემონტდა და 1968 წელს კვლავ თეატრის სტატუსით გაიხსნა. ფორდის თაეატრი აღიარებულია, როგორც ეროვნული ისტორიული ძეგლი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის შენობა-ნაგებობები
სოლექის ციხე
სოლექი, სოლფორექი — ციხე თურქეთში. მდებარეობს ართვინის პროვინციაში, იუსუფელის რაიონის სოფელ ერსისში; ზღვის დონიდან 730 მეტრზე. ნაგებია კირით. შემორჩენილია ნანგრევები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თურქეთის ციხესიმაგრეები კატეგორია:ქართული არქიტექტურული ძეგლები საზღვარგარეთ
ინკა-უიუ
250px|მინი|ინკა-უიუ ინკა-უიუ — ქვებისგან შემდგარი სტრუქტურა პერუში, პუნოს რეგიონის პუნოს პროვინციაში, ჩუკუიტოს რაიონში, არქეოლოგიურ ძეგლ ჩუკუიტოზე. წარმოადგენს ჩამწკრივებული ქვებისგან წარმოქმნილ მართკუთხა სტრუქტურას. მდებარეობს სანტო-დომინგოს ეკლესიის სიახლოვეს. სულ ჩამწკრივებულია სოკოს ფორმის 86 გამოკვეთილი ქვა, რომელთა სიმაღლე ხუთი ფუტია. არქეოლოგიური შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ ქვები უძველესია და ადგილობრივ საბადოებს მიეკუთვნება, თუმცა არსებობს მოსაზრებაც, რომ ისინი სხვა ადგილებიდანაა მოტანილი. სტრუქტურა პირველად 195-იან წლებში, შემდეგ კი 1960-იან წლებში გათხარეს.
ძეგლის დანიშნულება ჯერ ისევ უცნობია. ზოგიერთი მოსაზრებით, ის ნაყოფიერების ტაძარი იყო, სადაც შესაბამისი რიტუალებიც ტარდებოდა. აღნიშნული ვარაუდი ძირითადად პენისის ფორმის ქვების გამო მომდინარეობს, რომლებიც ცისკენაა მიმართული, ინკების მზის ღმერთ ინტისა და დედამიწის ქალღმერთ პაჩამამასაკენ. პერუს კულტურის ეროვნული ინსტიტუტის მიერ, ინკა-უიუს ეროვნული მემკვიდრეობის სტატუსი აქვს მინიჭებული.
სქოლიო
კატეგორია:პერუს არქეოლოგიური ძეგლები
ფილოდენდრონი
ფილოდენდრონი (ლათ. Philodendron) — მცენარეთა გვარი ნიუკასებრთა ოჯახისა. ლიანებია. მცენარის ყველა ნაწილი შეიცავს რძეწვენს.
250-ზე მეტი სახეობა გავრცელებულია ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკის ტროპიკებში. ზოგჯერ უმართებულად მონსტერასაც ფილოდენდრონს უწოდებენ.
სააფთიაქო კუნძულის ფერისცვალების ტაძარი
სააფთიაქო კუნძულის ფერისცვალების ტაძარი (Храм Преображения Господня на Аптекарском острове) — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1840-1845 წლებში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
ისტორია
1839 წლის 21 დეკემბერს ნიკოლოზ I-მა დაამტკიცა ერთსაკურთხევლიანი ქვის ეკლესიის პროექტი, რომელიც გათვლილი იყო 360 ადამიანზე, ხოლო აგებული ბიზანტიურ-ბერძნულ სტილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა ოტხი წელი და დასრულვა 1845 წელს. ამავე წლის 16 სექტემბერს მოხდა ტაძრის კურთხევა უფლის ფერისცვალების სახელზე.
1905 წლისათვის ეკლესიასთან მოქმედებდა სამრევლო საძმო და ბავშვთა თავშესაფარი.
დაფის კუნძულები
დაფის კუნძულები (Duff Islands, პილენი Taumako) — მომცრო კუნძულების ჯგუფი, რომლებიც მდებარეობენ სანტა-კრუსის კუნძულებიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ასევე ცნობილია, როგორც უილსონის კუნძულები (Wilson Islands). ადმინისტრაციულად შედის მელანეზიური სახელმწიფო სოლომონის კუნძულების ტემოტუს პროვინციის შემადგენლობაში.
სააფთიაქო კუნძულის ფერისცვალების ტაძარი
ისტორია
ეკლესია დახურეს 1923 წელს, ხოლო 1930 წლისათვის მასში განათავსეს სპორტკლუბი. 1930 წლის 15 აპრილს ეკლესია გადააკეთეს სანქტ-პეტერბურგის ელექტროტექნიკური უნივერსიტეტის ელექტროფიზიკური აკუსტიკის ლაბორატორიას. დიდი სამამულო ომის დროს მასში განათავსეს ბალტიის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის მეთაურთა შტაბი.
დაფის კუნძულები
გეოგრაფია
დაფის კუნძულები მოიცავს: ფართობი — 14 კმ².
სააფთიაქო კუნძულის ფერისცვალების ტაძარი
ისტორია
2006 წლის 31 მარტს მიიღეს გადაწყვეტილება ფერისცვალების ეკლესიის სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიისათვის გადაცემის შესახებ. 2003 წლიდან ტაძარში რეგულარულად მიმდინარეობს ღვთისმსახურება.
დაფის კუნძულები
ისტორია
დაფის კუნძულებს სახელი დაერქვა მისიონერული გემის — დაფის (Duff) პატივსაცემად, რომლის კაპიტანი იყო ჯეიმზ უილსონი, რომელმაც კუნძულები აღმოაჩინა 1797 წელს.
სააფთიაქო კუნძულის ფერისცვალების ტაძარი
ლიტერატურა
Орлов В. Поэт и город: Александр Блок и Петербург. Л.: Лениздат, 1980. С. 73.
დაფის კუნძულები
მოსახლეობა
კუნძულების ძირითად მოსახლეობას წარმოადგენენ პოლინეზიელები, რომლებიც ლაპარაკობენ პილენის ენაზე.
სააფთიაქო კუნძულის ფერისცვალების ტაძარი
ლიტერატურა
კატეგორია:კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
დაფის კუნძულები
ეკონომიკა
ადგილობრივი მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობაა — სოფლის მეურნეობა და თევზჭერა.
კუნძულებზე საერთოდ არ არსებობს ავტოგზები, ტელეფონები და ელექტროგაყვანილობა. გარე სამყაროსთან კონტაქტი ხორციელდება მხოლოდ პატარა რადიოს და იშვიათი სატვირთო გემების დახმარებით.
კატეგორია:სოლომონის კუნძულების კუნძულები კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ოკეანეთის კუნძულები
დონაუმარინა (ვენის მეტრო)
დონაუმარინა (Donaumarina) — ვენის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს U2 ხაზზე და შედგება 2 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2010 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენის მეტროსადგურები
გურამ გვეტაძე
გურამ ივანეს ძე გვეტაძე (დ. 24 ნოემბერი, 1931, გურჯაანი, საქართველოს სსრ — გ. 22 მარტი, 2019) — ქართველი ოპერმუშაკი, საქართველოს სსრ-ის შინაგან საქმეთა მინისტრი, გენერალ-ლეიტენანტი.
ბიოგრაფია
გურამ გვეტაძე დაიბადა 1931 წლის 24 ნოემბერს, ქ. გურჯაანში, მოსამსახურის ოჯახში. 1950 წელს დაამთავრა ქ. თბილისის რკინიგზის მე-7 საშუალო სკოლა და იმავე წელს ჩაირიცხა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მექანიკა-მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტზე, რომელიც 1955 წელს დაამთავრა. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ განაწილებით მუშაობა დაიწყო კიროვის სახელობის თბილისის ჩარხმშენებელ ქარხანაში, ინჟინერ-კონსტრუქტორად, შემდეგ კი აირჩიეს კომკავშირის კომიტეტის მდივნად. 1956-1963 წლებში მუშაობდა საქართველოს კომკავშირის ცენტრალური კომიტეტის ინსტრუქტორად, საქართველოს სახალხო მეურნეობის საბჭოს მანქანათმშენებლობის სამმართველოს ინჟინრად და კომკავშირის საქალაქო კომიტეტის ინსტრუქტორად.
1963 წლის 18 ოქტომბრიდან 1965 წლის 30 ივნისამდე იყო საქართველოს კპ ქ. თბილისის ლენინის რაიონული კომიტეტის მდივანი. გურამ გვეტაძე 1965 წლის 30 ივნისიდან 1969 წლის 16 ივნისამდე მუშაობდა საქართველოს საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვის სამინისტროს მილიციის სამმართველოს უფროსის მოადგილედ, ხოლო 1969 წლის 16 ივნისიდან 1972 წლის 22 აგვისტომდე — საქართველოს სსრ შსს სოციალისტური საკუთრების დატაცებისა და სპეკულაციის წინააღმდეგ ბრძოლის სამმართველოს უფროსად. 1969 წლის 16 ივნისიდან 1976 წლის 20 ივლისამდე იყო საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა სამინისტროს კოლეგიის წევრი. 1972 წლის 22 აგვისტოდან 1976 წლის 20 ივლისამდე მუშაობდა საქართველოს შს მინისტრის მოადგილედ. 1975 წლის 31 ოქტომბერს მიენიჭა მილიციის გენერალ-მაიორის წოდება. 1976 წლის 20 ივლისიდან 1977 წლის 8 თებერვლამდე იყო საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ადმინისტრაციული ორგანოების განყოფილების უფროსის მოადგილე, ხოლო 1977 წლის 8 თებერვლიდან ამავე განყოფილების უფროსი. 1979 წლის 26 მაისიდან 1986 წლის 21 იანვრამდე გურამ გვეტაძე იყო საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა მინისტრი. 1986 წლის 28 იანვრიდან 1987 წლის 7 აგვისტომდე მუშაობდა საქართველოს კპ ცკ-ის პირველი მდივნის თანაშემწედ სამობილიზაციო საქმეში. 1982 წლის 17 თებერვალს მიენიჭა შინაგანი სამსახურის გენერალ-ლეიტენანტის წოდება. შს ორგანოებში მუშაობის პერიოდში წახალისებულ იქნა 24-ჯერ. 1986 წლიდან 1992 წლამდე გურამ გვეტაძე მუშაობდა საქართველოს საგეგმო კომიტეტის მეორე განყოფილების უფროსად, 1992-1996 წლებში — საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მოადგილედ, ძალოვანი უწყებების დაფინანსების საკითხთა კურატორად. 2002 წელს გურამ გვეტაძე მუშაობდა საქართველოს ვეტერანთა საქმეების სახელმწიფო დეპარტამენტის თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ.
გურამ გვეტაძე საქართველოს კპ თბილისის ლენინის რაიკომისა და ბიუროს წევრი (16.03.1963 — 27.01.1966), საქართველოს კპ ცკ-ის წევრი (24.01.1981-დან). იყო ასევე თბილისის მშრომელთა დეპუტატების ლენინის რაიონული საბჭოს X მოწვევის დეპუტატი (21.03.1965 — 19.03.1967), საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს IX-XI მოწვევების დეპუტატი (15.06.1979 — 24.02.1985).
გამოცემული აქვს წიგნები:
გურამ გვეტაძე დაჯილდოებულია სხვადასხვა სახელმწიფო ჯილდოთი, მათ შორის ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენითა და მედლებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 11 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1931 კატეგორია:გარდაცვლილი 2019 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 მარტი კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის შინაგან საქმეთა მინისტრები კატეგორია:გურჯაანში დაბადებულები
გიორგი კიკნაძე (პოლიტიკოსი)
გიორგი კიკნაძე (დ. 10 ნოემბერი, 1928) — ქართველი პოლიტიკოსი.
1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ჭიათურის მაჟორიტარი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1928 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
თეიმურაზ ხაჩიშვილი
თეიმურაზ (თემურ) ხაჩიშვილი (დ. 5 იანვარი, 1961, რუსთავი, საქართველოს სსრ) — ქართველი, საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ერთ-ერთი მონაწილე, „მხედრიონის“ ერთ-ერთი ხელმძღვანელი, საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრი, გენერალ-მაიორი.
ბიოგრაფია
თეიმურაზ ხაჩიშვილი დაიბადა 1961 წლის 5 იანვარს ქ. რუსთავში, მოსამსახურის ოჯახში. 1977 წელს დაამთავრა რუსთავის მე-2 საშუალო სკოლა. 1984-1988 წლებში სწავლობდა თეატრალურ ინსტიტუტში, ორგანიზატორ-მეთოდისტის სპეციალობით. იყო მოსკოვის კულტურის ინსტიტუტის ხარისხის მაძიებელი.
თემურ ხაჩიშვილი აქტიურ მონაწილეობას იღებდა საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელ მოძრაობაში. იბრძოდა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის. ის იყო შეიარაღებული დაჯგუფება „მხედრიონის“ ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. 1992 წლის 11 მაისიდან 25 ნოემბრამდე მუშაობდა საქართველოს რესპუბლიკის საინფორმაციო-სადაზვერვო სამსახურის თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ. 1992 წლის 25 ნოემბრიდან 1993 წლის 10 სექტემბრამდე თემურ ხაჩიშვილი იყო საქართველოს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მინისტრი. 1993 წლის 20 ოქტომბრიდან 1995 წლის 8 სექტემბრამდე მუშაობდა საქართველოს უშიშროების მინისტრის მოადგილედ. 1993 წლის 9 დეკემბერს მიენიჭა პოლიციის გენერალ-მაიორის წოდება.
კრიმინალური ბიოგრაფია
თეიმურაზ ხაჩიშვილი სამჯერ იყო ნასამართლევი. 1979 წლის 21 ივნისს თბილისის საქალაქო სასამართლომ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 228-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გაასამართლა და 5 წლით თავისუფლების აღკვეთა შეუფარდა. 1998 წლის 10 ნოემბერს საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ თ. ხაჩიშვილი გაასამართლა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 65-ე; 78-ე; 17-67-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, 67-ე მუხლის მე-4 ნაწილის 17-104 მუხლით; 104-ე მუხლით; 209-ე პრიმის მე-2 ნაწილით. განესაზღვრა 15 წლით თავისუფლების აღკვეთა (აქედან 8 წელი საპყრობილეში მოხდით). შეწყალებულ იქნა 2002 წლის 5 ივლისს საქართველოს პრეზიდენტის #929 განკარგულებით და გათავისუფლდა პატიმრობიდან. გათავისუფლების შემდეგ თეიმურაზ ხაჩიშვილმა დააფუძნა პოლიტიკური მოძრაობა „დათვი“. 2004 წლის 25 აპრილს რუსთავის საქალაქო სასამართლოს ბრძანებით დაპატიმრებულ იქნა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 236-ე მუხლის პირველი ნაწილის (იარაღის უკანონო ტარებისა და შენახვა) ბრალდებით. მოგვიანებით ის გაათავისუფლეს, რის შემდეგაც მან საქართველო დატოვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 5 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრები კატეგორია:კრიმინალები კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები
საგანძური (რომანი)
საგანძური — სელმა ლაგერლოფის 1904 წლის რომანი. მოთხრობაში აღწერილი ამბავი XVI საუკუნეში, ბოხუსლენში, ვითარდება და მოგვითხრობს ტყვეობიდან გაქცეული შოტლანდიელების ჯგუფის შესახებ. გაქცეულები ერთ-ერთი ოჯახის განძის სკივრის მოპარვას დააპირებენ, რის შემდეგაც ერთ-ერთ მძარცველს ოჯახის ერთადერთი გადარჩენილი თავდავიწყებით უყვარდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:სელმა ლაგერლოფის რომანები კატეგორია:შვედური ლიტერატურა კატეგორია:1904 წლის შვედური რომანები კატეგორია:ფილმებად ადაპტირებული რომანები კატეგორია:შვედურენოვანი რომანები
გულბენეს მხარე
გულბენეს მხარე (Gulbenes novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში, ვიძემეს რეგიონში. მხარე მოიცავს 13 თემს და ქალაქ გულბენეს, რომელიც არის ადმინისტრაციული ცენტრი.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას გულბენეს რაიონის ტერიტორიაზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 25 073 კაცს. მხარის ფართობია 1876,1 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
ქლოი მორტო
ქლოი მორტო (დ. 19 სექტემბერი, 1989) — ფრანგი მსახიობი და მოდელი. 2009 წელს გახდა „მის საფრანგეთი“. ამავე წელს დაიკავა მე-6 ადგილი კონკურსში „მის სამყარო“. 2009 წელს იყო მესამე მეორეადგილოსანი კონკურსში „მის მსოფლიო“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მის საფრანგეთის გამარჯვებულები კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:დაბადებული 19 სექტემბერი კატეგორია:ფრანგი მოდელები კატეგორია:ფრანგი მსახიობები
BBC One
BBC One — ბრიტანული ტელერადიოკომპანია BBC-ის მთავარი ტელეარხი, რომელმაც მაუწყებლობა 1936 წლის 2 ნოემბერს დაიწყო BBC Television Service-ის სახელით და წარმოადგენდა პირველ რეგულარულ სატელევიზიო სერვისს მაღალი ხარისხის გამოსახულებით. 1960 წელს BBC TV დაერქვა, ხოლო 1964 წელს, როცა BBC-იმ კიდევ ერთი არხი, BBC2 გაუშვა, BBC TV ცნობილი გახდა, როგორც BBC1, ხოლო 1997 წლიდან ამჟამინდელი სახელით მოქმედებს.
არხის წლიური ბიუჯეტი დაახლოებით £1.14 მილიარდს შეადგენს. ამჟამად ის ყველაზე ყურებადი ტელეარხია გაერთიანებული სამეფოს მასშტაბით (მოსახლეობის დაახლოებით 22% ) და წინ უსწრებს თავის ტრადიციულ კონკურენტს რეიტინგის საკითხში, ITV-ს.
სქოლიო
კატეგორია:სატელევიზიო არხები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს ტელეკომპანიები
ლიპა (ნეგოტინოს თემი)
ლიპა  (Липа) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ნეგოტინოს თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 447 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ნეგოტინოს თემის სოფლები
სატონის ოლქი
სატონის ოლქი (Sutton County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. სონორა. შეიქმნა 1887 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
შტადიონი (ვენის მეტრო)
შტადიონი (Stadion) — ვენის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს U2 ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2008 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენის მეტროსადგურები
ვარდისფერი როზელინი
ვარდისფერი როზელინი — ფრინველი  ბეღურასნაირთა ოჯახის წარმოამდგენელი. ძირითადად ბინადრობს ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ციმბირის ტაიგას ტყეების ზონაში, აღმოსავლეთით შანტარის კუნძულებისა და სახალინისკენ. რუსეთში იგი, ძალიან იშვიათ მფრინავ სახეობას წარმოადგენს, აქ შეგიძლიათ იხილოთ გვიან შემოდგომაზე ან ზამთარში. ციმბირის როზელინის მამრი ინდივიდი უეჭველად განისაზღვრება ყელის და შუბლზე მარგალიტისებრი ნიშის არსებობით, აგრეთვე ზურგზე და ფრთებზე შედარებით ჭრელი ზოლით. გარდა ამისა, ციმბირულ როზელინს არ აქვს გამოხატული ყვითელი ფერი, როგორც წესი, დამახასიათებელია სხვადასხვა ფერებით. მამრი არის ძირითადად ვარდისფერი ფერის, მოყავისფრო ზურგით. ფრთაზე აქვს თეთრი ზოლი, მდედრი კი მოწითალო ფერით და ნაცრისფერი ზურგით ხასიათდება.
პირველად ეს ფრინველი აღწერა 1776 წელს გერმანელმა ზოოლოგმა პიტერ სიმონ პალასმა.
ალპური ზონის დამახასიათებელი ფრინველი, კავკასიაში ზაფხულში გვხვდება დაახლოებით ზღვის დონიდან 2,000 მეტრზე, ზამთარში მისი არეალი ჩვეულებრივ არ აღემატება 500 მეტრს. ეს სახეობა იშვიათია. ფრინველი აკეთებს არარეგულარულ სეზონურ მიგრაციას ვერტიკალური მიმართულებით, რაც დამოკიდებულია მთებში თოვლის რაოდენობით. ციმბირული როზელინი არის საკმაოდ სწრაფი და მომთაბარე ფრინველი, რომლებიც ხშირად მოგზაურობენ მთისწინეთში მოგზაურობის დროს.
ზამთარში, ამ სახეობის ფრინველები იკვებებიან კენკრით, კერძოდ კუნელით.
ფრინველების ბუდე მოწყობილია კლდეების ნამსხვრევებს ან ქვებს შორის ალპურ ზონაში. იგი აგებულია ყლორტებისგან, მშრალი ბალახისა და ფესვებისგან, ზოგჯერ ფოთლებით. ღრმა უჯრა მჭიდროდ არის გაფორმებული მატყლის, თმის ან მცენარეული ბოჭკოებით.
სიმღერა ხმოვანი, მელოდიურია, მაგრამ მთლიანობაში ის საკმაოდ მარტივი და მოკლეა, თითქოს სასტვენის ბგერებს მოგვაგონებს. ჩიტები მღერიან აგვისტოს დასაწყისამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: კავკასია
ბუშიზმი
მინი|ჯორჯ ბუში გამოდის სიტყვით. 15 სექტემბერი, 2006 ბუშიზმი (Bushism) — გამოთქმა ამერიკული ინგლისური ენიდან, რომელიც აღნიშნავს სასაცილო ან კომიკურ ფრაზებს, ისევე როგორც სიტყვებს ამერიკის შეერთებული შტატების 43-ე პრეზიდენტის, ჯორჯ ბუში უმცროსის გამოსვლებიდან.
ამერიკელები ბუშიზმზე
შეერთებული შტატების მოქალაქეები ირონიულად აცხადებენ:
ჩვენ იმდენად მაგრები ვართ, რომ შეგვიძლია ჩვენს თავს ორი ბუშის ნება მივცეთ.
სქოლიო
კატეგორია:იუმორი
ლატვიის სეიმი
ლატვიის სეიმი (Saeima) — ლატვიის ერთპალატიანი პარლამენტი. შედგება 100 დეპუტატისაგან, რომელსაც ირჩევენ რიგის, ვიძემეს, ლატგალიის, ზემგალესა და კურზემეს საარჩევნო ოლქებიდან 4 წლის ვადით. კონსტიტუციის თანახმად არჩევნები ტარდება ოქტომბრის პირველ შაბათს. არჩევნების სისტემა პროპორციულია. 2010 წლიდან სეიმის თავმჯდომარეა სოლვიტა აბოლტინია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლატვიის პოლიტიკა
სანქტ-პეტერბურგის წმინდა მარიამის ფინური ეკლესია
სანქტ-პეტერბურგის წმინდა მარიამის ფინური ეკლესია (Финская церковь Святой Марии) — მოქმედი ლუთერანული ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1803-1805 წლებში გოტლიბ პაულსენის პროექტის მიხედვით.
ისტორია
პირველი ევანგელისტურ-ლუთერანული საზოგადოება თანამედროვე სანქტ-პეტერბურგის ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა 1630-იან წლებში ქალაქ ნიენში და შედიოდა შვედეთის ლუთერანული ეკლესიის დაქვემდებარებაში. ძირითადად იგი იყო გაერთიანებული შვედურ-ფინური საზოგადოება.
ჩრდილოეთის ომის შედეგად ინგერმანლანდია რუსეთს გადაეცა, მოსახლეობის ნაწილი სანქტ-პეტერბურგში გადასახლდა. მათ შეკრებები დაიწყეს 1703 წლიდან და იკრიბებოდნენ კერძო პირის, პასტორ იაკობ მაიდელინის სახლში.
1734 წელს ანა იოანეს ასულმა საზოგადოებას აჩუქა მიწის ნაკვეთი თანამედროვე ბოლშაია-კონიუშნაიას ქუჩაზე, სადაც ააშენეს პირველი ხის ჯვარგუმბათოვანი ეკლესია, რომელიც ამავე წლის 19 მაისს აკურთხეს წმინდა ანას სახელზე.
1745 წელს შვედური და ფინური საზოგადოება გაიყო, თუმცა ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა ერთ ეკლესიაში. 1767 წელს ეკლესია გადავიდა ფინური საზოგადოების დაქვემდებარებაში.
1805 წლის 12 დეკემბერს, იმპერატორ ალექსანდრე I-ის დაბადების დღეზე აკურთხეს ეკლესია წმინდა მარიამის სახელზე. ახალ ეკლესიაში ძველი ეკელსიიდან გადაიტანეს ჭაღი, რომელიც დამზადებული იყო იუველირ ზაქარია დეიხმანის მიერ.
1878 წელს იყო მცდელობა შეეგროვებინათ თანხები ახალი ტაძრის ასაგებად, მაგრამ საკმარისი თანხის აგროვება ვერ მოხერხდა. ასევე იყო მცდელობა 1899 წელს. არქიტექტორმა კ. კერკოვიუსმა შეიმუშავა კიდეც ახალი ეკელსიის პროექტი, მაგრამ აღნიშნული გეგმაც ვერ განხორციელდა.
წმინდა მარიამის ეკლესიასთან მოქმედებდა ბავშვთა სახლი ბიჭებისთვის 34 ბავშვზე, რომელიც ააგეს 1886 წელს, ასევე ბავშვტა სახლი გოგონებისათვის, რომელიც გახსნეს 1859 წელს, სახლი ღარიბებისათვის 309 ადგილზე, რომელიც დააარსეს 1885 წელს და სკოლა. მრევლს ასევე ეკუთვნოდა მიტროფანოვის სასაფლაოს ფინურ ნაწილში მდებარე სამლოცველო, რომლის პროექტიც 1868 წელს შეადგინა არქიტექტორმა ფ. მელგრენმა და სამლოცველო სახლი ისტორიულ რაიონ ლახტაში.
წმინდა მარიამის ეკლესიაში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა კვირაობით და დღესასწაულებში, დღეში სამჯერ. ზამთრობით - ასევე ოთხშაბათობით.
ლენინგრადის საოლქო აღმასკომის დადგენილების თანახმად 1938 წლის 21 აპრილს წმინდა მარიაის ეკლესია დაიხურა, ხოლო მისი შენობა გადაეცა ერმიტაჟს.
1940 წელს ეკლესია გადააკეთეს სამშენებლო სამმართველოს საერთო საცხოვებლად.
1970 წლიდან ეკლესიის შენობაში განთავსებული იყო „ბუნების სახლი“.
თანამედროვეობა
1990 წელს პასტორ არვო სურვოს ძალისხმევით აღორძინდა და კვლავ დარეგისტრირდა წმინდა მარიამის ლუთერანული სამრევლო.
1990-იანი წლების დასაწყისში ეკლესიასთან მოქმედებდა საკვირაო სკოლა 80 ბავშვისთვის, ბავშვთა საეკლესიო ქორო, ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა ფინურ და რუსულ ენებზე, ასევე სხვა ფინურ-უგორულ ენებზე. მორწმუნე ფინელების სახსრებით სოფელ პესოჩნოეში მოეწყო პანსიონატი მოხუცებისთვის.
მრევლის ბრძოლა ეკლესიის დაბრუნებისათვის წარმატებით დასრულდა 1994 წელს. ამის შემდეგ დაიწყო ფინანსების შეგროვება რესტავრაციისათვის. 1999 წელს დაიწყო ტაძრის რესტავრაცია ს. ივანოვისა და ე. ლონკის პროექტის მიხედვით. ეკლესია აღადგინეს ფინელი ლუთერანების ფინანსური მხარდაჭერით, რომლებმაც ამ საქმისათვის შეაგროვეს 20 მლნ ფინური მარკა.
2002 წლის სექტემბერში საეკლესიო სამმართველოს გადაწყვეტილებით წმინდა მარიამის ეკლესია ეპისკოპალური ანუ საკათედრო გახდა.
არქიტექტურა
1871 წელს არქიტექტორმა კ. ანდერსონმა ნაწილობრივ გადააკეთა ტაძარი: ინტერიერში მეორე ქორო დაამატა, მთავარი ფასადის კუთხის ფანჯრები კი კარებად გადააკეთა.
1890-იან წლებში ტაძრის მთავარ ფასადზე ასევე მცირე ცვლილებები შეიტანა არქიტექტორმა ლეონტი ბენუამ.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ლუთერანული ეკლესიები კატეგორია:ინგრიის ეკლესიები
ხოსე პლასიდო კამანიო
ხოსე მარია პლასიდო კამანიო ი გომეს-კორნეხო (დ. 5 ოქტომბერი, 1837, გუაიაკილი, ეკვადორი — გ. 31 დეკემბერი, 1901) — ეკვადორის პრეზიდენტი.
ბიოგრაფია
ხოსე კამანიო დაიბადა ქალაქ გუაიაკილში. ის იყო ესპანელი მკვლევრის ხაკინტო კამანიოს შვილიშვილი. იგი სწავლობდა კანონს და ღვთისმეტყველებას სასულიერო სემინარიაში, რომელიც მდებარეობდა თავის საცხოვრებელ ქალაქში, ხოლო მან განათლება მიიღო ქალაქ კიტოში. შემდგომში ხოსე კამანიო იყო ქალაქ გუაიაკილის მერი. იგი ასევე იყო პროგრესისტების ლიბერალური კათოლიკური პარტიის წევრი.
ეროვნული ხელშეკრულების დაიდებამდე, 1883 წლის 11 ოქტომბერს ხოსე კამანიო აირჩიეს დროებით პრეზიდენტად, ხოლო საბოლოოდ იგი პრეზიდენტად გამოცხადდა 1884 წლის 17 თებერვალს.
მკვლელობის მიზნით ხოსე კამანიოს თავს დაესხნენ 1886 წელს, იგი ძლივს გადაურჩა სიკვდილს, როდესაც ის თავის დასაცავად მდინარეში გადახტა. პრეზიდენტობის შემდგომ, ხოსე კამანიო იყო ელჩი ამერიკის შეერთებულ შტატებში, 1889 წლიდან 1890 წლამდე.
რაევსკის სახლი
რაევსკის სახლი (Усадьба Раевского) — ისტორიული შენობების კომპლექსი პუშკინში. აგებულია 1855-1886 წლებში. მიეკუთვნება ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიას. სახლი მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე № 34-ში, ორანჟერეის ქუჩის კუთხეში.
ისტორია
რაევსკის კარ-მიდამო ააგეს ორი ისტორიული მიწის ნაკვეთის ტერიტორიაზე. კუთხის ნაკვეთზე (№ 311) 1820-იანი წლებისათვის განლაგებული იყო სასახლის მეცეცხლურის ტეპლოვის სახლი.
XIX საუკუნის შუა წლებში მიწის ნაკვეთის მფლობელი გახდა ა. ი. ილინი, დიდი თავადის კონსტანტინე ნიკოლოზის ძის კამერდინერი. მეზობელ ნაკვეთს (№ 310) ფლობდა სასახლის მრჩეველი ი. ა. ბაკინოვსკი, რომლისთვისა 1855 წელს ი. ა. მონიგეტის პროექტით ააშენეს ქვის ორსართულიანი სახლი (ახლა სახლი № 36). 1882 წლისათვის ორივე მიწის ნაკვეთი იყიდა გენერალ-მაიორმა მ. ნ. რაევსკიმ. მეორე სახლი რაევსკისთვის (ახლა სახლი № 34) ააგეს 1886 წელს ილინის ყოფილი მიწის ნაკვეთზე არქიტექტორ ა. ფ. ვიდოვის პროექტის მიხედვით. პირველი სახლი რამვენადმე გააფართოვეს, იგი გააგრძელეს აღმოსავლეთით.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ახალმა კომუნისტურმა ხელისუფლება მოახდინა ორივე სახლის ნაციონალიზაცია. თავიდან ორივე სახლი დაიკავა პირველი საგანმანათლებლო კოლონიის საბავშვო ბაღმა, 1928 წლიდან კი სახლები საცხოვრებელი გახდა. დიდი სამამულო ომის შემდეგ კუთხის სახლში განათავსეს КГБ-ს რაიონული ქვედანაყოფი, ხოლო მარჯვენა სახლში საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის რაიონული კომიტეტი. ამჟამად ორივე სახლში განთავსებულია შინაგან საქმეთა რაიონული სამმართველო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კიმბანგიზმი
350px|მინი|კიმბანგისტური ეკლესიის მიმდევრები ლისაბონში აღნიშნავენ აღდგომას 25 მაისს (თარიღი გადაიტანეს ეკლესიის დამაარსებლის [[სიმონ კიმბანგუს შვილის სალომონ დიალუნგანას დაბადების დღეზე)]] კიმბანგიზმი („დედამიწაზე იესო ქრისტეს სპეციალური წარმომადგენლის სიმონ კიმბანგუს ეკლესია“ Eglise de Jésus Christ sur la Terre par Son Envoyé Spécial Simon Kimbangu) — კონგოელთა პროტესტანტული რელიგიური მიმდინარეობა. დაარსდა 1921 წელს სიმონ კიმბანგუს მიერ.
ისტორია
სიმონ კიმბანგუ დაიბადა ბელგიის კონგოში (ამჟამად კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა) ანიმისტების ოჯახში. ახალგაზრდობაში მიიღო ქრისტიანობა და მუშაობდა ბაპტისტურ მისიაში. 1921 წელს საკუთარი თავი გამოაცხადა აფრიკის შავკანიანებში იესო ქრისტეს მოციქულად, დაიწყო ქადაგება და შეკრიბა დიდი რაოდენობის მიმდევრები. კიმბანგუ უარყოფდა ასკეტურ ცხოვრებას, ჯადოქრობას, რიტუალურ ცეკვებს, ალკოჰოლს და თამბაქოს, ასევე შეუწყნარებლობას თეთრი კოლონიზატორების მიმართ და მოუწოდებდა მიმდევრებს სამოქალაქო დაუმორჩილებლობისაკენ.
კიმბანგუ ბელგიის კონგოს ხელისუფლებამ დააპატიმრა და მიუსაჯეს სამუდამო პატიმრობა. მოძრაობამ არსებობა განაგრძო იატაკქვეშეთში. 1951 წელს კიმბანგუ გარდაიცვალა. მოგვიანებით მისი ცხედარი გადაასვენეს მშობლიურ სოფელ ნკამბაში, რომელიც მოგვიანებით კიმბანგიზმის წარმომადგენლებმა გამოაცხადეს წმინდა ადგილად და უწოდეს ნკამბა-ახალი იერუსალიმი. ბელგიის კონგოს ხელისუფლებამ კიმბანგიზმი აღიარა 1959 წელს. 1969 წლიდან კიმბანგიზმი ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს წევრია.
იდეოლოგია
ძირითად იდეოლოგია დამყარებულია პურიტანიზმის იდეებზედა კრძალავს ძალადობას, მრავალცოლიანობას, ჯადოქრობას, ცეკვას, ალკოჰოლსა და თამბაქოს. ქვეყნის ისტორიაში კიმბანგისტებმა პირველად წამოაყენეს მოწოდება „კონგო - კონგოელებისათვის“ და გამოაცხადეს სამოქალაქო დაუმორჩილებლობა კოლონისტების მიმართ.
ბავშვებს ნათლავდნენ 12 წლის შემდეგ. სხვა საეკლესიო საიდუ,ოებას წარმოადგენდა ქორწინება, მღვდლობა და ზიარება. ზიარება შეიძლებოდა წელიწადში მხოლოდ სამჯერ შობას, აღდგომას და მოციქულ კიმბანგუს გარდაცვალების დღეს.
1990 წლის მონაცემებით ეკლესიის მიმდევარია 5 მლნ ადამიანი, საიდანაც 4 მლნ ცხოვრობს კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, ხოლო 1 მლნ მეზობელ ქვეყნებში. თანამედროვე პერიოდში (2000 წ.) კიმბანგიზმის მიმდევართა საერთო რაოდენობა 6,5 მლნ-მდეა გაზრდილი.
კონსტანტინე ქავთარაძე (მხატვარი)
მინი|კოტე ქავთარაძე. 1911 წ. კონსტანტინე (კოტე) ზურაბის ძე ქავთარაძე (დ. 1879, თბილისი, – გ. 22 იანვარი, 1941, ლენინგრადი, ახლანდ. სანქტ-პეტერბურგი) — ქართველი ფერმწერი, გრაფიკოსი, მხატვარი-რესტავრატორი.
სწავლობდა თბილისში ჰენრიხ ჰრინევსკისთან (1897–1900), შემდეგ ნატიფი ხელოვნების წამახალისებელი კავკასიური საზოგადოების სკოლაში (პედაგოგები: გიგო გაბაშვილი, ოსკარ შმერლინგი; 1900–1902), ლუდვიგ ლონგოს სტუდიაში (1902–1904). შემდეგ მონაცვლეობით ცხოვრობდა თბილისსა და პეტერბურგში, სადაც საბოლოოდ 1917 წელს დამკვიდრდა. 1911 წლიდან მონაწილეობდა თბილისში გამართულ სხვადასხვა გამოფენაში. მის ნამუშევრებს შორის აღსანიშნავია საქართველოს მცხოვრებთა ტიპაჟების, ქართველ საზოგადო მოღვაწეთა პორტრეტები, ეთნოგრაფიული ჩანახატები, პეიზაჟები; ქმნიდა ილუსტრაციებს თბილისისა და პეტერბურგის ჟურნალ-გაზეთებისთვის. 1920-იან წლებიდან 1934 წლამდე რუსული მუზეუმის ეთნოგრაფიული განყოფილების ამიერკავკასიის ხალხთა ყოფის ნივთების რესტავრატორი, 1934–1941 — საბჭოთა კავშირის ხალხთა ეთნოგრაფიის მუზეუმის მხატვარ-რესტავრატორი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1879 კატეგორია:გარდაცვლილი 1941 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მხატვრები კ
კრიაუ (ვენის მეტრო)
კრიაუ (Krieau) — ვენის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს U2 ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2008 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენის მეტროსადგურები
ენ ბრედსტრიტი
ენ ბრედსტრიტი (Anne Bradstreet; ქალიშვილობაში დადლი (Dudley); დ. 20 მარტი, 1612 — გ. 16 სექტემბერი, 1672) — ჩრდილოეთ ამერიკის გამოჩენილი ინგლისელი პოეტი და პირველი მწერალი, რომლის ნაშრომებიც ინგლისის ჩრდილოეთ ამერიკულ კოლონიებში დაიბეჭდა. ბრედსტრიტი პირველი პურიტანი ფიგურაა ამერიკულ ლიტერატურაში.
ბრედსტრიტი მდიდარი პურიტანის ოჯახში, ნორთჰემპტონში, ინგლისში დაიბადა. ის განსწავლული მეცნიერი ქალი იყო, რომლის შემოქმედებაზეც დიდი გავლენა მოახდინა გიიომ დიუ ბარტასის შრომებმა. ბრედსტრიტი რვა შვილის დედა და ახალი ინგლისის საზოგადოების საჯარო მოხელის მეუღლე იყო. ის სხვა მოვალეობების შესრულების პარალელურად წერდა. მისი ადრეული ნაშრომები გიიომ დიუ ბარტასის სტილში იკითხება, მაგრამ შემდგომი ნაწერები მისი პოეზიის უნიკალურ სტილში გარდაისახა. პოეტის ნაწარმოებთა ცენტრში მისი, როგორც დედის როლი, ცხოვრებისეულ გამოწვევებთან ბრძოლა და ქალის პურიტანული ბედისწერა მოექცა.
მის გვიან პოემებში დახატული პორტრეტის მიხედვით, ბრედსტრიტი აღწერილია, როგორც „განათლებული ინგლისელი ქალი, მოსიყვარულე ცოლი, მოსიყვარულე დედა, მასაჩუსეტსის პრინცესა, სულით პურიტანი და მგრძნობიარე პოეტი“. ბრედსტრიტის პოემების პირველი კრებული „The Tenth Muse Lately Sprung Up in America“ გახდა, რომელიც 1650 წელს დაიბეჭდა (ერთადერთი ნაშრომი, რომელიც ბრედსტრიტის სიცოცხლეშივე გამოიცა). წიგნს, როგორც ძველ სამყაროში, ისე ახალ სამყაროშიც დადებითად შეხვდნენ. პოეტის სიკვდილის შემდეგ, 1678 წელს, მისი კიდევ ერთი წიგნი დაიბეჭდა, რომელშიც სხვა პოემებთან ერთად, ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი პოემაც — „ჩემს ძვირფას და მოსიყვარულე ქმარს“ შევიდა.
ადრეული წლები
ენი ნორთჰემპტონში, ინგლისში, 1612 წელს დაიბადა, ლინკოლნის საგრაფოს სტიუარდის თომას დადლისა და დოროთი იორკის ოჯახში. ოჯახური მდგომარეობიდან გამომდინარე, ბრედსტრიტი თავისი დროისთვის განსწავლული ქალი იყო — სწავლობდა ისტორიას, რამდენიმე ენასა და ლიტერატურას. 16 წლის ასაკში, ის საიმონ ბრედსტრიტზე დაქორწინდა. მოგვიანებით ბრედსტრიტის მამაცა და ქმარიც მასაჩუსეტსის ყურის კოლონიის (1628-1691) გუბერნატორები გახდნენ. 1630 წელს, ქმართან და მშობლებთან ერთად, ბრედსტრიტი უინტროფის ფლოტის ერთ-ერთი გემით, „არბელა“-თი, სხვა პურიტანებთან ერთად ამერიკაში ემიგრაციაში წავიდა. ამერიკის მიწაზე 1630 წლის 14 ივნისს დადგეს ფეხი. გუბერნატორ ჯონ ენდეკოტისა და სხვა ახალმოსახლეთა ავადმყოფობისა და შიმშილი გამო, ისინი პიონერთა სოფელში დიდხანს არ დარჩენილან. უმრავლესობა მალევე სანაპიროს გასწვრივ, ჩარლზთაუნისკენ (მასაჩუსეტსი) გაემართა, რათა მცირე გაჩერების შემდეგ, მდინარე ჩარლზის გაყოლებით კვლავ სამხრეთისაკენ გადაადგილებულიყვნენ და ბორცვთა ქალაქი (ბოსტონი) დაეარსებინათ.
ბრედსტრიტის ოჯახი მალევე გადასახლდა დღევანდელი კემბრიჯის (მასაჩუსეტსი) ტერიტორიაზე. 1632 წელს ენის პირველი შვილი, სემიუელი შეეძინა. მიუხედავად სუსტი ჯანმრთელობისა, ენის 8 შვილი ეყოლა და კომფორტული სოციალური მდგომარეობაც ჰქონდა. 1640-იანი წლების დასაწყისში, საიმონმა ექვსი შვილის დედა, ორსული ცოლი კიდევ ერთხელ იფსვიჩიდან ანდოვერ პარიშიში გადასახლებაზე დაიყოლია. ჩრდილოეთ ანდოვერი 1646 წელს სტივენსებმა, ოსგუდებმა, ჯონსონებმა, ფარნუმებმა, ბარკერებმა და ბრედსტრიტებმა სხვა ოჯახებთან ერთად დააარსეს. ენის და მისი ოჯახი ჩრდილოეთ ანდოვერის ძველ ცენტრში დასახლდა.
ენის მამაც და ქმარიც 1636 წელს, ჰარვარდის დამაარსებლებს შორის იყვნენ. მისი ორი ვაჟი — სემიუელი და საიმონი კი, ამ უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები არიან.
ბრედსტრიტი 60 წლის ასაკში, 1672 წლის 16 სექტემბერს, ტუბერკულოზით, ჩრდილოეთ ანდოვერში გარდაიცვალა. მისი საფლავის ზუსტი მდებარეობა ბოლომდე გარკვეული არ არის. ენის გარდაცვალებიდან 4 წლის შემდეგ, საიმონ ბრედსტრიტი ხელმეორედ დაქორწინდა ქალზე, რომელსაც ასევე ენის (გარდინერი) ერქვა. საიმონი, 1697 წელს გარდაიცვალა და სალემში დაკრძალეს.
სქოლიო
კატეგორია:ფემინისტი მწერლები კატეგორია:ბრიტანელი ფემინისტები კატეგორია:ამერიკელი პურიტანები კატეგორია:ბრიტანელი მწერლები კატეგორია:ბრიტანელი პოეტები კატეგორია:პოეტი ქალები
ვესნა პუსიჩი
ვესნა პუსიჩი (Vesna Pusić; დ. 25 მარტი, 1953) — ხორვატიელი პოლიტიკური მოღვაწე. 2011 წლის 23 დეკემბრიდან 2016 წლის 22 იანვრამდე ხორვატიის საგარეო საქმეთა მინისტრი ზორან მილანოვიჩის მემარცხენე-ცენტრისტულ მთავრობაში.
პოლიტიკურ ასპარეზზე გამოვიდა 1990-იან წლებში. სამჯერ ზედიზედ იყო საბორის წევრი. შეეცადა დაეკავებინა ხორვატიის პრეზიდენტის თანამდებობა, მაგრამ საპრეზიდენტო არჩევნებში მიიღო ხმების მხოლოდ 7,25 %.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხორვატიის საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:ხორვატი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:დაბადებული 25 მარტი
ნკამბა
ნკამბა, ასევე ნკამბა-ახალი იერუსალიმი — სოფელი კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, მდებარეობს ცენტრალური კონგოს პროვინციაში.
სოფელში დაიბადა რელიგიური მიმდინარეობის კიმბანგიზმის ფუძედებელი სიმონ კიმბანგუ. ნკამბაში მდებარეობს კიმბანგიზმის ეკლესიის მთავარი ტაძარი. ტაძართან ახლოს მდებარეობს დამფუძნებელი „მამის“ სიმონ კიმბანგუსა და მისი სამი შვილის მავზოლეუმი.
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის გეოგრაფია
ანზორ კილაძე
ანზორ კილაძე (დ. 7 მაისი, 1936, ლანჩხუთი — გ. 21 სექტემბერი, 2009, ოზურგეთი) — ქართველი პოლიტიკოსი და სოფლის მეურნეობის მუშაკი.
1961 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი.
ეწეოდა პარტიულ-სამეურნეო საქმიანობას. 1992–1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ლანჩხუთის მაჟორიტარი). საარჩევნო ფორმა: მაჟორიტარი დეპუტატი, არჩეული № 7.61 ლანჩხუთის საარჩევნო ოლქიდან. იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის ფრაქცია „ნეიტრალების“ წევრი (1993–1995). 1993-1994 წლებში იყო ლანჩხუთის რაიონის გამგებელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ლანჩხუთში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 21 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2009 კატეგორია:საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი სოფლის მეურნეობის მუშაკები
ნემსის კონცხი
thumb|right|250px|გეოგრაფიული პოზიცია ნემსის კონცხი, აგულიასი, აგულიაში (Kaap Agulhas, Cape Agulhas, Cabo das Agulhas) — უკიდურესი წერტილი აფრიკის სამხრეთში, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე.
ამაღლებულია 140 მეტრზე. მდებარეობს 155 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთში კეთილი იმედის კონცხიდან, შეადგენს ცელას დაბოლოებას, რომელიც მიემართება კაპის მიწიდან. მთავრდება სამხრეთი განედის 34° 51' და აღმოსავლეთის გრძედის 20° 00' არსებულ შუქურასთან.
ნემსის კონცხის სამხრეთით კეთილი იმედის კონცხიდან ალგოას უბემდე გადაჭიმულია 840 კმ სიგრძის ქვიშოვანი მეჩეჩი, რომელიც წარმოადგენს სამხრეთი სანაპიროს წყალქვეშა გაგრძელებას და აღწევს სამხრეთი განედის 37 °-ს, ანუ სანაპიროს სამხრეთიდან 240 კმ-ს. 36 °-ით ვიწროვდება, იღებს კონუსის ფორმას, რომელიც წყლის დონის მრავალწლოვან საშუალო მაჩვენებელზე მაღლდება 112—130 მეტრით და მკვეთრად ეშვება სიღრმეში 340—380 მეტრზე. ეს წყალქვეშა ტერასა, რომელსაც ჰქვია აგულიასის მეჩეჩი საშიშია მეზღვაურებისთვის უმნიშვნელო სიღრმისა და ინდოეთის ოკეანიდან ატლანტის ოკეანისკენ სწრაფი დინების გამო (ნემსის კონცხის დინება), რომელიც წარმოქმნის ძლიერ ტალღებს, რაც ხდება გემების ხშირი ჩაძირვის მიზეზი.
ამ ადგილმა XV საუკუნეში პორტუგალიელი მეზღვაურებისგან სახელად მიიღო L’Agulhas, ახლოდან ზღვაში შემჩნეული მაგნიტური ანომალიის გამო (agulha — ნემსი, მოცემულ შემთხვევაში — კომპასის მაგნიტური ისარი). ამ ადგილას კომპასი უჩვენებდა მუდამ ჩრდილოეთისაკენ. XIX საუკუნის ბოლოს აქ მაგნიტური გადახრა იყო დასავლეთისკენ და შეადგენდა 30 °-ს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის გეოგრაფია კატეგორია:აფრიკის კონცხები კატეგორია:სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის კონცხები
შარლოტ ტერნერ სმითი
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი პოეტები კატეგორია:ინგლისელი რომანისტები
ზარნავა
ზარნავა (Zərnava) — სოფელი აზერბაიჯანში, მთიანი შირვანის რეგიონის ისმაილის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 872 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისმაილის რაიონის სოფლები
პეპელიშტე (ნეგოტინოს თემი)
პეპელიშტე (Пепелиште) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ნეგოტინოს თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 136 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 070 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ნეგოტინოს თემის სოფლები
ბაქოს ექსპო-ცენტრი
გახსნის დღიდან ბაქოს ექსპო-ცენტრში არაერთი გამოფენა გაიმართა, მათ შორის: „კასპიის ნავთობი და ბუნებრივი აირი 2010“, „BakuBuild-2010“, „Bakutel 2010“, „ავტოშოუ 2011“ და ა.შ.