cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ელიზაბეტ დე ვალუა
მარიონეტული ქორწინება, ტრაგედია და გამგზავრება
1559 წლის მაისში პარიზში დიდი ესპანური დელეგაცია ჩავიდა, თუმცა თავად ფილიპე მასში არ შედიოდა. ვინაიდან ამ დროს ესპანეთის მეფე სხვა უფრო მნიშვნელოვანი საკითხებით იყო დაკავებული, საფრანგეთში თავის წარმომადგენლად ჰერცოგი ალბა გაუშვა. 1559 წლის 22 ივნის ნოტრ-დამში შედგა ელიზაბეტისა და ფილიპე II-ის მარიონეტული ქორწინება, სადაც ფილიპეს როლი ჰერცოგმა ალბამ მოირგო. ცხადია ყოველივე ამის შემდეგ რამდენიმე კვირიანი დიდი ზეიმი გაიმართა, სადაც წარმოდგენილი იყო გასართობი ტურნირები, თამაშები, ბანკეტები და ა.შ. მარცხნივ|მინი|302x302პქ|ანრი II-ის საბედისწერო ტურნირი სწორედ ერთ-ერთი ასეთი გასართობი ტურნირისას, 30 ივნისს მეფე ანრი II-მ გამოაცხადა, რომ თავადაც სურდა მასში მონაწილეობა და ბრძოლაში აქამდე დაუმარცხებელი შოტლანდიელი ლორდი მონტგომერი გამოიწვია. ამ ამბამდე ცოტა ხნით ადრე ანრის ნოსტრადამუსმა უწინასწარმეტყველა, რომ იგი ქალიშვილის ქორწილში, ტურნირზე დაიღუპებოდა მესამე შერკინებისას. პირველმა ორმა შერკინებამ ჩვეულებრივად ჩაიარა, თუმცა როდესაც მესამე შეტაკების დრო დადგა მისმა საყვარელმა, დიანა დე პუატიემ მას სთხოვა უარი ეთქვა ბრძოლაზე, რამაც მეფემ უარი განაცხადა. სწორედ ამ შერკინებისას მონტგომერიმ მეფეს თვალში შუბი გაუყარა, რომელიც შუაზე გადატყდა. ანრი ცხენიდან გადმოვარდა და სასწრაფოდ გადაიყვანეს მის საძინებელში. მალევე მან მხედველობა დაკარგა, მაგრამ კვლავ ცოცხლობდა, თუმცა 9 ივლისი ახლოვდებოდა, ამ დღეს კი მისი დისა და სავოიის ჰერცოგის ქორწილი იყო დანიშნული. ანრიმ ისინი მაინც დააქორწინა, მეორე დღეს, 1559 წლის 10 ივლისს კი გარდაიცვალა. ამრიგად ელიზაბეტის ქორწილში მამამისი დაიღუპა, რამაც რეალურად სამეფო ოჯახის წევრები დიდად არ დაადარდიანა.
ახლა უკვე დედა-დედოფალი ეკატერინე მედიჩი ყველაფერს აკეთებდა იმისათვის, რომ თავისი საყვარელი, უფროსი ქალიშვილის საფრანგეთიდან წასვლა მაქსიმალურად გადაედო. იგი გამუდმებით ახერხებდა მიზეზის მოძებნას და ელიზაბეტის საფრანგეთში დაკავებას. სამშობლოში ყოფნის ბოლო თვეები ესპანეთის ახალმა დედოფალმა დედასთან ერთად გაატარა. თუმცაღა მას სამუდამოდ არ შეეძლო საფრანგეთში დარჩენა, რის გამოც 1559 წლის 18 ნოემბერს ელიზაბეტმა დიდ ამალასთან ერთად დატოვა პარიზი. ეკატერინე მედიჩი მას ბლუამდე მიჰყვა, თუმცა შემდეგ უკვე გზის გაგრძელება ფიზიკურად ვეღარ შესძლო. ბლუაში ისინი ერთი კვირით შეჩერდნენ, სადაც ეკატერინე ელიზაბეტს გამოემშვიდობა. როგორც ჩვენთვისაა ცნობილი, თავისი გულცივობით სახელგანთქმულმა ეკატერინემ ამ დროს თავი ვერ შეიკავა და გამომშვიდობებისას ატირდა. ეკატერინე მანამდე გაჰყურებდა ქალიშვილის ეტლს სანამ მისი დანახვა შეეძლო. დედა-დედოფალმა იცოდა, რომ ამის შემდეგ თავის უსაყვარლეს გოგონას ვეღარ ნახავდა, თუმცა მათ შეინარჩუნეს ძალიან აქტიური მიმოწერა და კონტაქტი. მოგვიანებით ეკატერინემ განაცხადა:
ნამდვილი ქორწინება გვადალახარაში
მინი|468x468პქ|დედოფალი ელიზაბეტ ვალუა, შესრულებულია ალონსო სანჩეს კოელოს მიერ 1560 წელს ესპანეთისაკენ მიმავალი ელიზაბეტის ამალაში ფრანგებსა და ესპანელებს შორის დიდი განხეთქილება მოხდა, მაგრამ მან მაინც მოახერხა მათი დაშოშმინება. მიუხედავად ყველაფრისა, ელიზაბეტმა სასწრაფოდ გაუგზავნა ფილიპეს წერილი, სადაც ატყობინებდა, რომ გზას განხეთქილების გამო მეტად ვეღარ აგრძელებდა და გვადალახარაში უწევდა შეჩერება. 4 თებერვალს ელიზაბეტი მენდოსას დიდებული ოჯახის სასახლეში დაბინავდა.
ფილიპე თავის მეუღლეს პირველად სწორედ აქ შეხვდა. მკაცრი ესპანური ეტიკეტის თანახმად ფილიპე დაჩოქებას და ელიზაბეტის ხელზე ამბორს აპირებდა, თუმცა დედოფალმა იგი შეაჩერა და გადაეხვია, რამაც ყველას დიდი გაოცება გამოიწვია.
ესპანეთში ახლად ჩასულ ელიზაბეტს ესპანელებმა მალევე სახელი შეუცვალეს და ისაბელი შეარქვეს, რაც თავისებურად ელიზაბეტის ესპანური ვარიანტია. თავდაპირველად ელიზაბეტს მეუღლისადმი შიში ჰქონდა, რადგან ფილიპე 14 წლის ელიზაბეტზე 18 წლით უფროსი იყო. ასევე მანამდე მას ორი მეუღლე ჰყავდა, რომლებიც ადრეულ ასაკში დაიღუპნენ და ყველაფერ ამას ემატებოდა ფილიპეს შეშლილი ვაჟი, რომელიც ადრე ელიზაბეტის საქმრო იყო. ახალ დედოფალს სამეფო კარის ახალგაზრდა მანდილოსნები უარყოფითად დახვდნენ. ისინი აპროტესტებდნენ და ეწინააღმდეგებოდნენ მათ, რადგან ახლა მეფე უკვე მათ ყურადღებას აღარ აქვევდა. მალე ფილიპემ თავისი ძველი საყვარელი — ისაბელ დე ოსორიოც კი მიატოვა. მიუხედავად ყველაფრისა, ქარიზმატულმა, ცეცხლოვანი ხასიათისა და საკმაოდ ეშხიანი გარეგნობის მქონე დედოფალმა მაინც მოახერხა მდგომარეობის დასტაბილურება.
1560 წლის 2 თებერვალს გვადალახარაში შედგა მათი ნამდვილი და პომპეზური ქორწინება. იგი დიდად კმაყოფილი დარჩა ყოველივეთი და ეკატერინე მედიჩისთან გაგზავნილ ერთ-ერთ წერილში თავის თავს „მსოფლიოში ყველაზე იღბლიან გოგონას“ უწოდებს. თავად ფილიპე კი სრულიად ღიად და დაუფარავად გამოხატავდა აღფრთოვანებას თავისი ახალი ლამაზი და გონიერი მეუღლით. ფილიპეს მასში განსაკუთრებულად მისი დახვეწილი და ელეგანტური ფრანგული მანერები მოსწონდა, აგრეთვე აფასებდა ელიზაბეტის საოცარ გემოვნებასა და მის ფრანგულ გარდერობს, რომელიც ეკატერინე მედიჩიმ გაატანა ესპანეთში.
საზეიმო შესვლა ტოლედოში და თაფლობის თვე
სანამ იგი საკუთრივ დანიშნულების ადგილას მივიდოდა, მანამდე პამპლონაში შეიარა, რომლის ნახვაც ყოველთვის სურდა. ესპანეთის მეფისა და მისი მესამე ცოლის ქორწინება 1560 წლის 4 თებერვალს გვადალახარაში შედგა. წყვილმა აქ რამდენიმე დღე დაჰყო, რის შემდეგაც დედაქალაქ მადრიდისკენ დაიძრნენ.
14 თებერვალს წყვილი ტოლედოსთან ახლოს მდებარე პატარა სოფელში ჩავიდა. სამეფო ამალა ამ სოფელში რამდენიმე დღით დარჩა. პირველი ორი დღე ფილიპეც იქ დარჩა, თუმცა შემდეგ ელიზაბეტი ამალასთან ერთად იქ დატოვა, თავად კი ტოლედოში გაემგზავრა, რათა თვალ-ყური ედევნებინა მისი ახალი მეუღლის დახვედრის მზადებისთვის. მადრიდში ჩასულმა ფილიპემ ტოლედოში თავისი და, დონა ხუანა ავსტრიელი მიავლინა, რათა ელიზაბეტთან ყოფილიყვნენ. ხუანა ელიზაბეტის წინაშე თავისი ფრეილინებითურთ იმ დღესვე წარსდგა. ისინი მალევე დამეგობრდნენ, თუმცა ელიზაბეტი განსაკუთრებულად დაუახლოვდა ალბას ჰერცოგინიასა და პრინცესა დე ებოლის, რომლებიც მთელი დარჩენილი ცხოვრება მისი საუკეთესო მეგობრები იყვნენ. ამავე საღამოს ფილიპმა თავისი საყვარელი ქვეშევრდომი პრინცი დე ებოლი თავის მეუღლესთან გააგზავნა და თავისივე ხელით ნაწერი წერილი გაატანა. ამ წერილით მეფე დედოფალს ატყობინებდა, რომ ქალაქში საზეიმო შესვლისათვის მზადება უკვე დასრულებული იყო და მეორე დილისათვის უკვე შეეძლო იქ ჩასვლა.
ქალაქ ტოლედოს ესპანელები კვირების მანძილზე რთავდნენ თავიანთი ახალი დედოფლის დასახვედრად, ამ დიდ და რთულ პროცესს კი ფილიპეს დები — მარია და ხუანა უძღვებოდნენ. ტოლედოს ქუჩებში ვერცხლისაგან ჩამოსხმული თაღები იდგა, რომლებზეც შემოხვეული იყო ელიზაბეტის საყვარელი შროშანები. ყველა სახლსა და მოედანზე ჩამოკიდებული იყო ვალუას დინასტიის გერბები, რომლის გვერდითაც ეკიდა ჰაბსბურგების დროშა და აგრეთვე დიდი შავი არწივი ყვითელ ფონზე, რაც ფილიპეს მამის, იმპერატორ კარლ V-ის სიმბოლო იყო. ქალაქის ქუჩებში სამი ათასი კავალერისტი იდგა, რათა მოულოდნელობები გამოერიცხათ. ზემოთ ხსენებული კავალერისტები კი შემოსილნი იყვნენ სტანდარტულ მი-პარტის კოსტიუმებში, რომლებზეც უნგრეთის სამეფოს გერბი იყო ამოქარგული. როდესაც ქალაქის კარიბჭე გახსნეს და მასში დედოფალმა ელიზაბეტმა თავისი ამალით შემოაბიჯა ყველამ დაიჩოქა, წინ კი რამდენიმე მამაკაცი გამოვიდა, რომლებმაც იგი დანიშნულების ადგილამდე მიაცილეს.
ელიზაბეტი სამეფო რეზიდენციაში მივიდა, სადაც ფილიპე და მისი ოჯახის წევრები დახვდნენ. მან გაიცნო თავისი ორი მული — მარია და ხუანა, აგრეთვე მარიას ქმარი, ავსტრიის ერცჰერცოგი მაქსიმილიანი და მათი ქალიშვილი ანა, რომელიც დონ კარლოსზე იყო დანიშნული. გაცნობითი ხასიათის ოფიციალური ნაწილის დასრულების შემდეგ დიდი წარმოდგენა დაიდგა. სპეციალურად ამისათვის, არანხუესიდან და ტოლედოდან შეკრიბეს საუკეთესო მოცეკვავეები. მოცეკვავე ქალებმა უამრავი სხვადასხვა ცეკვა შეასრულეს, დაწყებული ძველი ესპანური ხანჯლებიანი ცეკვით, დასრულებული არაბული მუცლის ცეკვებით. ისინი მწვანე ხავერდის კოსტიუმებში იყვნენ შემოსილნი, რომლებიც ოქროს კანტებითა და შავი ველვეტებით იყო გაფორმებული. ამის შემდეგ გამოვიდნენ მუსიკოსი მამაკაცები, რომლებმაც დედოფალ ჩამოსვლის აღსანიშნავად სიმღერა მიუძღვნეს.
ყოველივე ამის დასრულების შემდეგ დაიწყო ახალი დედოფლისა და ესპანელი წარჩინებულების ერთმაანეთთან შეხვედრა. ცხადია პირველები სასულიერო წოდებისა და წმინდა ინკვიზიციის აღმსრულებლები იყვნენ, რომლებმაც თავიანთი კეთილგანწყობის გამოსახატავად ელიზაბეტს არაბული შავი ულაყი აჩუქეს. მათ შემდეგ დედოფალთან მივიდა 70 მღვდელი კალატრავას, წმინდა იაგოსა და ალკანტერას ორდენებიდან, ამას კი მოჰყვა კასტილიის სამეფო საბჭოს კონსულთა აუდიენცია, რომელთაც მარკიზი დე მონდეხარი ხელმძღვანელობდა. მარცხნივ|მინი|333x333პქ|ფილიპე II-ისა და ელიზაბეტ ვალუას ერთობლივი პორტრეტი ეკატერინე მედიჩის მოგონებების წიგნიდან, რომელშიც ყველა ოჯახის წევრის პორტრეტი ჰქონდა სასულიერო წოდების შემდეგ დედოფალს შეხვდა ფილიპეს უახლოესი მრჩეველი პრობლემატური იტალიის საკითხებში, ჰერცოგი დე ფრანკავილა. ამის შემდეგ მის წინაშე წარსდგნენ ესპანელი ოფიცრები, რომლებმაც დედოფალს დაჩოქილებმა შეჰფიცეს ერთგულება და ზუსტად ისეთივე ცხენი აჩუქეს, როგორიც ფილიპეს დედას, განსვენებულ დედოფალ ისაბელ პორტუგალიელს ჰყავდა. ცნობილია, რომ ამ შეხვედრების დროს ელიზაბეტს მუქი ლურჯი ხავერდის კაბა ეცვა, რომელსაც ოქროს წვრილი კანტები ჰქონდა შემოვლებული, კისერთან და სამკლაურებთან კი უძვირფასესი ბეწვი ჰქონდა მიკერებული.
ყოველივე ამის შემდეგ, რაც ზემოთ ხსენებული ოფიციალური შეხვედრები დასრულდა, დედოფალი ელიზაბეტ პუერტა დე ბისაგრას ციხესიმაგრესთან წაიყვანეს, რომლის შესასვლელ კედელზეც ამოტვიფრული იყო ერთმანეთზე გადაჯვარედინებული F (ფილიპეს სახელის პირველი ასო) და I (ელისაბეტის ესპანური სახელის, ისაბელის პირველი ასო). ამ ციხესიმაგრეში დიდი ნადიმი გაიმართა, სადაც ელიზაბეტის გვერდით კარდინალი მენდოსა და მედინას ჰერცოგი ისხდნენ. მათ გარდა სუფრასთან ისხდნენ სხვა უმაღლესი რანგის ესპანელი არისტოკრატები, როგორებიც არიან: ინფანტადოს, ალბას, ოსუნასა და ბრაუნშვაიგის ჰერცოგები, აგრეთვე ონატეს, ბენევენტეს, ნავას, ანგუილასისა და კომარეს გრაფები.
ნადიმის შემდეგ ელიზაბეტის საზეიმო მსვლელობა ტოლედოში გაგრძელდა. თუმცაღა იგი ვისარგას თაღოვან პორტალთან შეაჩერეს, რადგან იქ მოქმედი უმკაცრესი წესები მასში ქალის ფეხის დადგმას კრძალავდა, გარკვეული გამონაკლისის გარდა. ტოლედოს მაიორმა და კონეტაბლმა ელიზაბეტს მოწიწებით სთხოვეს, რომ ფიცი დაედო, რომლის მიხედვითაც პატივს მიაგებდა პორტალის მიღმა მოქმედ წესებს და მხოლოდ ამის შემდეგ შესძლებდა იგი შიგნით შესვლას. მართალია მას ეს ამბავი დიდად არ ესიამოვნა, მაგრამ ფიცი მაინც დადო და მსვლელობა გაგრძელდა.
თავად ფილიპე ამ ოფიციალურ მსვლელობებს ნაკლებად ესწრებოდა. იგი უფრო მეტად დაკავებული იყო ტოლედოს ალკასარის სასახლის კეთილმოწყობით, სადაც წყვილმა თავიანთი ქორწინების პირველი თვეები გაატარა.
ტოლედოს ალკასარში პირველი შესვლისას ფილიპეს ბრძანებით სამეფო ოჯახის ყველა წევრი სასახლის კიბეებზე შეეგება ელიზაბეტს, გარდა დონ კარლოსისა. მას ამჯერადაც ფსიქიკური შეტევა ჰქონდა და თავის ოთახში გამოკეტილი საწოლში იწვა. თუმცაღა ნაცვლად დონ კარლოსისა ელიზაბეტს დონ ხუან ავსტრიელი შეეგება, რომელიც ფილიპეს მამის, იმპერატორ კარლ V-ის უკანონო ვაჟი იყო.
რაც შეეხება დონ კარლოსს, რამდენიმე დღის შემდეგ იგი მომჯობინდა და დედინაცვალთან შესახვედრად გაემართა. იგი მუხლებზე დაეცა და ხელზე ეამბორა დედოფალს, ელიზაბეტმაც გულთბილად მიიღო მისი ასეთი მისალმება. მომდევნო დღეების განმავლობაში ელიზაბეტმა დიასახლისის როლი კარგად მოირგო და სამეფო ოჯახის მართვა დაიწყო. ცნობილია, რომ მომდევნო ორი თვის მანძილზე იგი გამუდმებულ ზეიმებს მართავდა სამეფო კარზე.
20 თებერვალს, მისი ტოლედოში გრანდიოზული შესვლიდან ექვს დღეში ელიზაბეტს საფრანგეთის ელჩი ეწვია. ამ დროისათვის ფილიპე სასახლეში არ იმყოფებოდა, მაგრამ ელჩმა დაასკვნა, რომ დედოფალი ძალიან დიდ დროს უთმობდა მეგობარ ქალბატონებთან ერთად ცეკვასა და ალკოჰოლურ სასმელებს. ამავე ღამეს ელიზაბეთმა საოცარი ცხელებითა და უჩვეულო წყურვილით გაიღვიძა, მეორე დილას კი სახე და კიდურები მთლიანად გამონაყარით ჰქონდა დაფარული და საშინელ ტკივილს გრძნობდა. მიუხედავად იმისა, რომ არსებობდა გადადების საფრთხე, ფილიპე მის საწოლთან იჯდა და მანამდე არ მოსცილდა, სანამ ექიმმა არ მოსთხოვა გასვლა. ექიმმა დიაგნოზი მალევე დაუსვა, ეს ჩუტყვავილა იყო. თუმცაღა დედოფალი ძალიან მალე გამოჯანმრთელდა და სახეზეც არ დარჩენია ნაწიბურები.
პირველი წელი
მინი|276x276პქ|დედოფალი ელიზაბეტ ვალუა, შესრულებულია სოფონისბა ანგისოლას მიერ მას შემდეგ რაც ესპანეთის მეფე-დედოფალმა ტოლედო დატოვეს, ისინი დედაქალაქ მადრიდის არანხუესის სამეფო სასახლეში დაბინავდნენ. ელიზაბეტ ვალუამ ესპანეთის სამეფო კარის არისტოკრატებზე კარგი შთაბეჭდილება დატოვა. თუმცაღა ჩასვლისთანავე მიხვდა, რომ მას ბევრი კონკურენტი ჰყავდა. როგორც ცნობილია, ძალზედ ცეცხლოვანი ხასიათის მქონე ელიზაბეტმა თავის პალატებში დაიბადა ფილიპეს საყვარელი მარია დე ოსორიო, რომელიც შესაძლოა ითქვას მისი ბავშვობის სიყვარული იყო. დედოფალი საკმაოდ მკაცრად ესაუბრა მარიას, რის შემდეგაც ფილიპეს იგი სამეფო კარიდან გააძევებინა. ყოველივე ეს ეკატერინე მედიჩის რჩევა იყო, რომელმაც მთელი ცხოვრება ქმრის საყვარლის ჩრდილში განვლო და არ სურდა მისი ქალიშვილიც ასევე ყოფილიყო.
რენესანსულ საფრანგეთში დაბადებულმა და აღზრდილმა ელიზაბეტმა ესპანეთში ფრანგული წეს-ჩვეულებების გავრცელება დაიწყო. მას ძალიან უყვარდა აზარტული თამაშები, პიკნიკები, ჯირითი, ძვირადღირებული სასმელები და რაც მთავარია ბალ-მასკარადები. ცხადია თანდათანობით მან შესძლო და ყოველივე ეს ესპანელებისათვის ჩვეულებად აქცია.
თავიდან ელიზაბეტს ესპანეთში ძალიან გაუჭირდა. მას ძალიან ენატრებოდა საფრანგეთი, ოჯახი და საკუთარი სახლი, თუმცა ასევე გულმოდგინედ მუშაობდა იმ საკითხზე, რომ შეჩვეულიყო თავის ახალ ამპლუას — ესპანეთის დედოფლობას.
ახალმა დედოფალმა ესპანელებზე კარგი შთაბეჭდილება მოახდინა. ყველა აღფრთოვანებული იყო მისი სილამაზით, დახვეწილი ნაქუთებით, მუქი თვალებით, კეთილშობილური სახითა და საოცრად ელეგანტური ფიგურით, რაც მას ბავშვის გაჩენის შემდეგაც არ დაერღვა.
1560 წლის თებერვალში ელიზაბეტი წითურათი დაავადდა, დიდ ხნიანი მკურნალობის შემდეგ კი ძლივს გამოკეთდა, თუმცა მის დასუსტებულ ორგანიზმს წითურა მალევე შეუბრუნდა. ამის გამო დედოფალი ძირითადად საწოლში იწვა. ფილიპე II მთელი ამ ხნის მანძილზე გვერდიდან არ შორდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ თავისუფლად შეიძლებოდა წითურა მასაც გადასდებოდა, ფილიპე ელიზაბეტის საწოლს არ შორდებოდა და უვლიდა მას. ელიზაბეტი მისი ამგვარი ქმედებით გაოცებული იყო და ნელ-ნელა გადალახა თავდაპირველი შიში რომელიც ქმრის მიმართ ჰქონდა. ამის შემდეგ, მთელი მომდევნო წლები ელიზაბეტი თავისი ქმრის ყველაზე სანდო პირი იყო, რომელთანაც ის პოლიტიკურ პრობლემატურ საკითხებს არჩევდა და რჩევას ეკითხებოდა ხოლმე. ვენეციის ელჩი ჯოვანი სორანტი დედოფალ ელიზაბეტზე ამბობდა:
ფილიპე II ძალიან წინდახედული და გულქვა კაცი იყო. ახალგაზრდა ფრანგი ცოლის ზემოქმედებით კი ის გადაიქცა მხიარულ და მოსიყვარულე ქმრად. ისინი ერთი შეხედვით ხვდებოდნენ რაც სურდა მის მეუღლეს. ელიზაბეტი ცდილობდა დაევიწყებინა თავისი ბავშვობა, თავისი მშობლების უიღბლო ქორწინება და ყოფილიყო ერთგული და სამაგალითო მეუღლე. ფილიპეს მართალია თავისი ცოლი ძალიან უყვარდა და განსხვავებით წინა ცოლებისგან, იგი ელიზაბეტს არასდროს ღალატობდა, მაგრამ ოჯახური ცხოვრება მისთვის მეორე ადგილზე იყო. იგი სულით ხორცამდე მონარქი იყო. მას შეეძლო მთელი დღეები სამხედრო სვლების დაგეგმარებაში, უცხოელებთან მოლაპარაკებებსა და პოლიტიკური გადაწყვეტილებების მიღებაში გაეტარებინა.
იგი გარდა თავისი გერის დონ კარლოსისა და მაზლ დონ ხუანისა, აგრეთვე ძალიან ახლოს იყო ფილიპეს ნახევარ-დის, პარმის ჰერცოგინია მარგარეტ ავსტრიელის ვაჟ ალესანდრო ფარნეზესთან, რომელიც ესპანეთში სამხედრო განათლებას იღებდა.
მოულოდნელი თავდასხმა
ერთი წლის შემდეგ ესპანეთის დედოფალმა ელიზაბეტ ვალუამ ახალი სახლი და ბედნიერება იპოვნა. მართალია მას ძალიან უყვარდა გართობა, თუმცა არა აღვირახსნილი. მას უყვარდა ტყეში პიკნიკები, რომელთაც თავის საყვარელი  ესპანელი ქალბატონების გარემოცვაში აწყობდა ხოლმე. მის კიდევ ერთ საყვარელ საქმიანობას წარმოადგენდა რელიგიური და სამეფო კარის ღონისძიებები. ცნობილია, რომ მას ძალიან აინტერესებდა ესპანური სიწმინდეები, რის გამოც მან მოგზაურობა და მათი მოლოცვა განიზრახა. მარცხნივ|მინი|357x357პქ|დედოფალი ელიზაბეტი 1561 წელს, შესრულებულია ანტონიო მურის მიერ დედოფალი ელიზაბეტი ყოველთვის თბილად და გულწრფელად ესალმებოდა ხალხს. როდესაც გამოსვლა იყო, ცხადია მას უამრავი მცველიც ახლდა ხოლმე, მაგრამ ხალხი ყოველთვის კეთილად იყო განწყობილი მის მიმართ და „მშვიდობისა და სიკეთის ისაბელს“ უწოდებდნენ. აგრეთვე ელიზაბეტმა დაარღვია ტრადიცია, რომლის მიხედვითაც ხალხში სამეფო ოჯახის წევრ ქალბატონებს სახე დაფარული უნდა ჰქონოდათ. იგი საზოგადოებაში ყოველთვის ღია სახით ჩნდებოდა, შემდგომ კი უბრალო ადამიანებს უხაროდათ მისი ხილვა და ტრაბახობდნენ კიდევაც, რომ დედოფალი ნახეს. სწორედ ერთ-ერთი ასეთი ხალხში გასვლისას ელიზაბეტს სახიფათო რამ შეემთხვა.
ერთ ჩვეულებრივ დღეს, მზის ჩასვლისას ელიზაბეტმა თან იახლა ჰერცოგინია ალბა, კონდესა დე ურუენა და სხვა ქალბატონები, მათთან ერთად ეტლჩი ჩაჯდა და სანტა კლარას მონასტრისკენ გაემართა, რათა იქ მყოფი მონაზვნებისთვის შესაწირი გადაეცათ. გასვლისას ელიზაბეტს მოულოდნელად შეუერთდა მისი მული, დონა ხუანაც. ხუანამ იგრძნო, რომ წინ ცხელი ღამე იქნებოდა, რის გამოც მათ შესთავაზა, რომ არა მთავარი კარიბჭიდან, არამედ ბაღის მხრიდან გასულიყვნენ, რომელიც ტყეზე გადიოდა და შედარებით გრილი ადგილი იყო. რაღათქმაუნდა დედოფალი ამას დასთანხმდა.
ელიზაბეტი და ჰერცოგინია ალბა, რომლებიც განუყრელი და საუკეთესო მეგობრები იყვნენ, ისე საუბრობდნენ, თითქოს ეტლში მხოლოდ ისინი ყოფილიყვნენ. გზად კიდევ უფრო დაცხა, რის გამოც ელიზაბეტსა და ხუანას მარაოების გამოყენება დასჭირდათ. მალევე ხუანას ბრძანებით სამეფო ეტლი წასახემსებლად შეჩერდა.
წახემსების შემდეგ მათ გზა განაგრძეს. მონასტრამდე კიდევ რამდენიმე საათის სავალი იყო დარჩენილი, რომლის უმეტესი ნაწილიც ქალბატონებმა სიცილსა და სასიამოვნო საბრებში გაატარეს. უეცრად სასიამოვნო ექსკურსია ჩაიშალა და ეტლმა ბრძანების გარეშე სვლა შეანელა, ბოლოს კი გაჩერდა. უეცრად ეტლს ყაჩაღთა რაზმი ეტლს გარს შემოერტყა. მათ გადმოყარეს ქალბატონების ბარგი, თავად დედოფალი კი მიწაზე გადაათრიეს.
დონა ხუანამ და ჰერცოგინია ალბამ დედოფლის გადათრევისას ყაჩაღებს დიდი წინააღმდეგობა გაუწიეს, რის გამოც ელიზაბეტი ეტლის ბორბალზე ცუდად მიენარცხა. მართალია მას რაიმე მნიშვნელოვანი დაზიანება არ ჰქონია, მაგრამ უკიდურესად შეშინებული იყო. ქალბატონებმა ყაჩაღებს ძვირფასეულობა გაატანეს, დედოფალი ეტლში დააბრუნეს და სასახლეში დაბრუნდნენ. ელიზაბეტი მის პალატებში გადაიყვანეს, სადაც მალევე მივიდნენ სამეფო კარის ექიმები და ქირურგები. მკურნალობისას კარი გაიხსნა და მასში განრისხებული ფილიპე შემოვიდა.
ფილიპემ ამ შემთხევის შესახებ თავის სამეფო საბჭოში განაცხადა. ექიმებმა მეფეს განუცხადეს, რომ დედოფალი დიდად დაშავებული არ იყო, თუმცა ასეთი სტრესის შემდეგ დასვენებას ურჩევდნენ. ამის შემდეგ ოთახში მხოლოდ დედოფალი, მეფე და კონდესა დე ურუენა დარჩნენ, რაზეც მეფემ გაიცინა კიდევაც, თუმცა ელიზაბეტს ასეთ შორ მანძილებზე მარტო გამგზავრება აუკრძალა.
ეს თავდასხმა ტოლედოსთან მოხდა, რის შემდეგაც ელიზაბეტს შესძულდა ეს ქალაქი, რაც შემდგომში გადამწყვეტი ფაქტორი გახდა დედაქალაქის ტოლედოდან მადრიდში გადატანისას.
დედოფლობა
მიუხედავად იმისა, რომ ელიზაბეტი უკვე მსოფლიოში უძლიერესი და უმდიდრესი სახელმწიფოს დედოფალი იყო, იგი ჯერ კიდევ გარდატეხის ასაკში იყო და შესაბამისად მოზარდთათვის დამახასიათებელი სიზარმაცე და პატივმოყვარეობაც ახასიათებდა. იგი ყოველთვის ძალიან გვიან მიდიოდა დასაძინებლად და ძალიან იშვიათად ჭამდა. ფილიპემ თავის საყვარელ მეუღლეს ყოველთვიურ პენსიად ოთხმოცი ათასი დუკატი დაუნიშნა. ელიზაბეტს ამდენი ფულიც კი არ ჰყოფნიდა, რის გამოც მალევე ასი ათას დუკატამდე გაუზარდა, მაგრამ ამისდა მიუხედავად ელიზაბეტის ვალები 1565 წლისათვის ასრვა ათას დუკატს შეადგენდა. მინი|412x412პქ|ელიზაბეტ ვალუა 1565 წელს, ხელში უკავია ფილიპეს მინიატურული პორტრეტი ახალგაზრდა და სიცოცხლით სავსე ელიზაბეტი ძალიან დიდ თანხებს ხარჯავდა ცეკვის ოსტატურად სწავლასა და მოდურად ჩაცმაზე. ცნობილია, რომ მას ერთი და იგივე კაბა ორჯერ არასოდეს ეცვა. გარდა ამისა იგი ძალიან აზარტულიც იყო და შეიძლება ითქვას, რომ დედოფალი ხშირად მთელ დღეებს სამაგიდო აზარტულ თამაშებს უთმობდა, როგორებიცაა კარტი, ბანქო და სხვა კამათლიანი თამაშები. ზოგჯერ თამაშებში მთელ ფულს აგებდა და ვალის გასასტუმრებლად ფილიპესგან მალულად სესხულობდა ფულს თავისი მეგობარი ქალბატონებისგან. როგორც უკვე ავღნიშნეთ მას ძალიან უყვარდა კარგად ჩაცმა. 1565 წლის ნათლისღების დღესასწაულზე მხოლოდ მისი კაბა ორმოცდაათი ათასი დუკატი ღირდა.
ფილიპე ამით შექმნილ უხერხულობას ითმენდა და თვალს ხუჭავდა. ცნობილია ისიც, რომ ელიზაბეტის ფრანგ და ესპანელ მსახურებს შორის გამუდმებული დაპირისპირება იყო. თავიდანვე მისი რამდენიმე ფრანგი მსახური უკან გაბრუნდა, მაგრამ დარჩენილებსა და ესპანელებს შორის გამუდმებული შუღლი კვლავ გრძელდებოდა. 1562 წლამდე ფილიპეს მათი ქორწინების კონსუმირება არ მოუხდენია, რადგან თვლიდა, რომ ამისთვის ელიზაბეტი ჯერ კიდევ პატარა იყო. მათ სხვადასხვა ოთახებში ეძინათ, თუმცა მეფეს უყვარდა იგი და მის ბევრ თვისებას აფასებდა. როდესაც ფილიპე დროებით არაგონში გაემგზავრა, ელიზაბეტი თან არ წაუყვანია. წასვლის წინ მან გამოსცა ბრძანებულება, რომელიც მის დაბრუნებამდე უნდა ყოფილიყო მოქმედებაში. ბრძანებულების თანახმად ელიზაბეტს თავისი პალატების დატოვება მხოლოდ დღეში ორჯერ შეეძლო, ისიც სადილსა და ყოველდღიურ მესაზე დასასწრებად. აგრეთვე ცნობილია, რომ დედოფალი შუა დღის ორი საათის შემდეგ არასდროს არ იღებდა სტუმრებს, თავის ოთახს კი საღამოს 10 საათზე კეტავდა. აღსანიშნავია, რომ სენ-ბოვეს აბატი, ელიზაბეტზე ამ პერიოდში ასეთ რამეს წერდა:
ფილიპე არაგონში ცხრა თვით გაემგზავრა. ამ დროს ელიზაბეტმა გადაწყვიტა ესპანურის მასწავლებელი დაექირავებინა, რათა ქმრის დაბრუნებამდე ესპანურად მეტყველება უფრო დაეხვეწა. ამ დროის მანძილზე ელიზაბეტი ძალიან მორჩილი და მშვიდი გახდა. ფილიპე უკან 1564 წლის მაისში დაბრუნდა, რის შემდეგაც წყვილს შორის ურთიერთობა გაუმჯობესდა. დაბრუნებიდან რამდენიმე თვეში ფილიპე დედოფალმა არანხუესის სასახლის ბაღში პიკნიკზე მიიწვია, სადაც მან თავისი ორსულობა ახარა. ელიზაბეტს ორსულობის ჩვეულებრივი სიმპტომები ჰქონდა, როგორებიცაა დიარეა, გამუდმებული სისუსტე და პატარა ტკივილები თავის არეში.
ამავე წლის აგვისტოში, მადრიდში დიდი ზეიმი იმართებოდა, რომელსაც დედოფალი აუცილებლად უნდა დასწრებოდა. თუმცაღა წასვლის წინ დედოფალმა საშინელი ტკივილი იგრძნო მუცლის არეში, რასაც ცხვირიდან სისხლდენაც დაერთო. მან სასწრაფოდ იხმო თავისი ფრეილინა ეუფრასია დე გუსმანი, რომელიც ასევე ორსულად იყო. მალევე დედოფალმა მეფეს წერილი გაუგზავნა, სადაც ვითარება გააცნო და უთხრა, რომ ზეიმს ვეღარ დაესწრებოდა. აღელვებული ფილიპე მალევე მასთან გაჩნდა. ამ დროს ელიზაბეტს ნაადრევი მშობიარობა დაეწყო. მან ორი ტყუპი, თუმცა მკვდარი გოგონა გააჩინა. ამან დედოფალზე საშინლად იმოქმედა. მომდევნო სამი კვირის მანძილზე იგი საწოლიდან არ დგებოდა და არც არავის უშვებდა თავის ოთახში.
ელიზაბეტზე, როგორც ესპანეთის დედოფალზე, პიერ დე ბურდეილი წერდა:
ვიზიტი სამშობლოში
მარცხნივ|მინი|291x291პქ|ელიზაბეტ ვალუას პორტრეტი, შესრულებულია სოფონისბა ანგისოლას მიერ 1565 წელს ელიზაბეტის დედამ საფრანგეთსა და ესპანეთს შორის სამიტის იდეა გამოთქვა. ეკატერინე მედიჩის სურდა, რომ პირისპირ შეხვედროდა ფილიპეს და რელიგიურ პრობლემებთან დაკავშირებით ემსჯელა, ამასთან ერთად კი სურდა, რომ თავისი ქალიშვილი მარგარიტა და ვაჟი ანრიც, როგორმე დაენათესავებინა ფილიპესათვის. ფილიპემ სასტიკი უარი განუცხადა ეკატერინეს, რომელსაც პროტესტანტი ჰუგენოტების მიმართ ტოლერანტული პოლიტიკის გატარება სურდა. მან უარი განაცხადა სამიტზე დასწრებაზე. ფილიპე თავის საფრანგეთში გაგზავნილ წერილში იუწყებოდა, რომ სამიტზე მხოლოდ ელიზაბეტს გაუშვებდა, ისიც მხოლოდ იმ პირობით, თუ იქ ჰუგენოტები არ იქნებოდნენ.
სემიტი დაგეგმილი იყო 1565 წლის ზაფხულში, ესპანეთ-საფრანგეთის სასაზღვრო ქალაქ ბაიონში. დედოფალმა ეკატერინემ ამ შეხვედრისათვის სამზადისში 7 000 დუკატი დახარჯა. ელიზაბეტს სურდა დიდი ხნის უნახავ ოჯახზე შთაბეჭდილება მოეხდინა, რის გამოც მან საუცხოო კაბა შეაკერინა და სპეციალურად ამ დღისთვის დაამზადებინა სრულიად ახალი სამკაულები. თავად ელიზაბეტს ეს ყოველივე 80, 000 დუკატი დაუჯდა, მაშინ როცა ფილიპეს ამისთვის მხოლოდ 15, 000 ჰქონდა გამოყოფილი.
ელიზაბეტი ბაიონში გრანდიოზულად შევიდა. იგი შეხვდა ეკატერინეს, თავის დას, პრინცესა მარგარიტას და უმცროს ძმებს — შარლ IX-ს, ანრისა და ფრანსუას. მათ ერთმანეთში ძვირფასი საჩუქრები გაცვალეს, დაიდგა ბალეტი, წყნარი პიკნიკი, იმიტირებული ბრძოლა და დიდი სპექტაკლი მდინარე ბიდასოასთან. ყოველივე ამის შემდეგ ელიზაბეტსა და ეკატერინეს შორის მოლაპარაკებები დაიწყო. ელიზაბეტი მთლიანად ფილიპეს მხრიდან და მისი სიტყვებით საუბრობდა. დედოფალმა ეკატერინემ აღნიშნა, თუ როგორ ესპანელივით იქცეოდა, ეცვა და ლაპარაკობდა მისი გოგონა. ელიზაბეტს უკვე თითქმის აღარაფერი შერჩენოდა ფრანგული. თავად ფილიპე ამ მოლაპარაკებებს სერიოზულად არასდროს უყურებდა. ამ სამიტის შემდეგ ეკატერინემ საფრანგეთში ჰუგენოტების სასტიკი დევნა დაიწყო. ფილიპემ თავის ნაცვლად ელიზაბეტის გაშვებით ნათლად მიანიშნა ეკატერინეს, რომ ეს სამიტი ოჯახური შეკრება უფრო იყო, რომლის დასრულების შემდეგაც ელიზაბეტი კვლავ ესპანეთის სამეფო კარს დაუბრუნდა.
ოცნება მემკვიდრეზე და გოგონების დაბადება
ელიზაბეტის ცხოვრებაში დადგა ცვლილებების დრო. მას გაუჩნდა ცხოვრების მიზანი, თავს თავისუფლად გრძნობდა. ქმარს სახელმწიფო საქმეებში ეხმარებოდა.ახალგაზრდა ფრანგი პრინცესა გარდაიქმნა კეთილგანწყობილ, ღვთისნიერ და შემწყალებელ ესპანეთის დედოფლად. რომელსაც პირველ ადგილზე ეყენა ხალხის კეთილდღეობა. ეკატერინე ქალიშვილის გათხოვებამდე იმედოვნებდა მეგობრულ ურთიერთობას საფრანგეთის და ესპანეთს შორის. იგი შოკირებული იყო, მოვლენის ასეთი განვითარებით, და იგი თავის წერილებში აღნიშავდა, რომ თავისი შვილი იყო ნამდვილი ესპანელი, რაზეც ელიზაბეტმა ერთ-ერთ თავის წერილშო უპასუხა:
ელიზაბეტა კონცენტრირებული იყო, თავის დედოფლობის როლზე და ცდილობდა შეესრულებინა თავისი მოვალეობა.მისი ძირითადი საზრუნავი იყო ტახტის მემკვიდრის დაბადება მაგრამ, თავისი სუსტი აღნაგობის გამო ვერ შეძლო ამის შესრულება. მინი|258x258პქ|ესპანური ბრინჯაოს მონეტა დედოფალ ელიზაბეტის გამოსახულებით დონ კარლოსის უცნაური და ხშირად სადისტური ქცევები არ მოსწონდა ელიზაბეტს და ცდილობდა მის დახმარებას. 1560 წელს საფრანგეთიდან მოვიდა ცნობები, რომ ელიზაბეტის ძმა, მეფე ფრანსუა II გარდაიცვალა, მისი ქვრივი მერი სტიუარტი შოტლანდიაში დაბრუნდა, მეფე ელიზაბეტის უმცროსი ძმა, 10 წლის შარლ IX, ხოლო რეგენტი ეკატერინე მედიჩი გახდა. ამრიგად საფრანგეთში ყველაფერი შეიცვალა. ეკატერინეს ფრანკო-ესპანური ალიანსის განსამტკიცებლად თავისი გეგმები ჰქონდა, რასთან დაკავშირებითაც ელიზაბეტს წერილებს უგზავნიდა, რომელშიც ეწერა, რომ სურდა დონ კარლოსისა და მერის დაქორწინება. ეს ფილიპეს გაუხარდა კიდეც, რადგან მერიზე ქორწინებით მისი ვაჟი ხომ შოტლანდიას ხელში ჩაიგდებდა. თუმცა თავად მერიმ როგორც კი შეიტყო კარლოსის პრობლემების შესახებ ქორწინებაზე სასტიკი უარი თქვა. ამის სანაცვლოდ ეკატერინემ ელიზაბეტს შესთავაზა კარლოსისა და მისი უმცროსი დის, მარგარიტა ვალუას ქორწინება, მაგრამ ფილიპემ ამაზე უარი თქვა.
1566 წელს საზეიმოდ გამოაცხადეს, რომ დედოფალი ელიზაბეტი ორსულად იყო. იმის გამო, რომ მუცლის მოშლა, ან მკვდარი ბავშვის თავიდან დაბადება თავიდან აეცილებინათ ელიზაბეტმა საფრანგეთიდან წამოყვანილი თავისი ექიმები შემოირტყა გარს, ფილიპემ კი მას ესპანელი ექიმები მიუჩინა. ცხადია ფრანგ და ესპანელ ექიმებს შორის შუღლი ჩამოვარდა. ფრანგულ მხარეს წარმოადგენდნენ მატიე ვინსენტი, მონგაიონი და ბარგენსი, ხოლო ესპანურს ოლივარესი და ხიტერესი. იმის გამო, რომ დედოფლის ჯანმრთელობა დელიკატური იყო, ექიმებს შორის დაძაბულობა მატულობდა და ყველა ერთმანეთს აბრალებდა. ის ფაქტი, რომ ელიზაბეტი უპირატესობას თავის თანამემამულე ექიმებს ანიჭებდა, ესპანელებს ძალიან აღიზიანებდათ.
ერთ დღეს, როდესაც ფილიპე სამეფო კარიდან წასული იყო, დედოფალმა თავის ფავორიტ დოქტორ ვინსენტს სთხოვა რომ მისთვის დედამისის რეცეპტით ემკურნალა, რომელსაც ეკატერინე მედიჩი თავისი ორსულობებისას იყენებდა და საკმაოდ წარმატებული მეთოდიც იყო. ყოველივე ეს გულისხმობდა სამკურნალო, ცხელ წყლებში აბაზანის მიღებას. ცხადია ექიმმაც დედოფლის ფრეილინას, კონდესა დე ურუენას მისთვის ასეთი აბაზანის მომზადება სთხოვა.
კონდესა დაინტერესდა ზუსტად როგორ უნდა მოემზადებინა აბაზანა და ელიზაბეტს ჰკითხა თუ ვისგან მიეღო რჩევა, მან კი უპასუხა, რომ დოქტორი ვინსენტი გაუწევდა კონსულტაციებს და რომ სხვა ექიმთან არ მისულიყო. სამკურნალო აბაზანის მიღების შემდეგ დედოფალთან დონ ხუან მარინკე გამოცხადდა (რომლის ვალდებულებას სამეფო კარზე პროტოკოლის მკაცრი დაცვის უზრუნველყოფა იყო), რომელმაც ელიზაბეტს მოახსენა, რომ დედოფლის პირადი ექიმი მხოლოდ ესპანელი შეიძლებოდა ყოფილიყო, რაც იმას ნიშნავდა, რომ იგი მას ვინსენტთან მკურნალობას უკრძალავდა.
საბოლოოდ სიტუაცია ისე დარეგულირდა, რომ ვინსენტს მიეცა დედოფლისთვის მხოლოდ აბაზანის მომზადებისთვის ეხელმძღვანელა, რადგან მან ასევე იცოდა თმის მოვლის ფარული მეთოდებიც, თუმცა მას დედოფალთან მისვლა ესპანელი ექიმის გარდა არ შეეძლო. ვინსენტი იძულებულიყო დაჰყოლოდათ, რადგან ფილიპე დონ ხუან მარინკეს ემხრობოდა, ელიზაბეტს კი მათ წინააღმდეგ არაფერი შეეძლო. მარცხნივ|მინი|279x279პქ|ელიზაბეტის გოგონები: მარცხნივ ისაბელ კლარა ეუხენია, ხოლო მარჯვნივ კატალინა მიკაელა ორი დღის შემდეგ, დედოფალმა სადილად შავი პუდინგი (რომელიც სისხლიან ძეხვს შეიცავს) მიირთვა, რომელიც ესპანეთის სამეფო კარზე უმაღლეს დელიკატესად ითვლებოდა. მომდევნო დილით ელიზაბეტმა დაიჩივლა, რომ თავის საშინელი ტკივილი და უცნაური შეგრძნებები ჰქონდა. დედოფლის პალატებში სასწრაფოდ შეკრიბეს როგორც ფრანგი, ისე ესპანელი ექიმები, მათ შორის დოქტორი ვინსენტიც. საბოლოოდ მხოლოდ ვინსენტმა შესძლო მისი გადარჩენა კუჭის ამორეცხვით. როგორც ჩანს, პუდინგი ან მოწამლული იყო, ან სულაც არასწორად მომზადებული, რამაც კინაღამ ორსული ელიზაბეტის სიცოცხლე შეიწირა.
ამის შემდეგ ვინსენტი დედოფლის საყვარელი ექიმი გახდა, მაგრამ დონ ხუანის წყალობით მათ მალულად უწევდათ ხოლმე შეხვედრა. როდესაც ვინსენტს ელოდა, ელიზაბეტი კონდესა დე ურუენასაც კი უშვებდა, შემდეგ ექიმი მის საყვარელ სამკურნალო აბაზანას უმზადებდა ელიზაბეტს, რაც მას ძალიან აბედნიერებდა.
საბოლოოდ სამკურნალო აბაზანებმა შედეგი გამოიღო და 1566 წლის 12 აგვისტოს ქალაქ სეგოვიაში მდებარე ვასლანის სასახლეში ელიზაბეტმა ჯანმრთელი გოგონა გააჩინა, რომელსაც ისაბელ კლარა ეუხენია დაარქვეს. ამით ელიზაბეტმა დაამტკიცა, რომ ჯანმრთელი ბავშვის გაჩენა შეეძლო და ესპანეთსაც შეშლილი დონ კარლოსის გარდა უკვე ჰყავდა მემკვიდრე. ცნობილია, რომ ამ მშობიარობას თავად ფილიპეც ესწრებოდა და ცოლს გვერდიდან არ შორდებოდა. სულ რამდენიმე თვეში, 1567 წლის იანვარში დედოფალი კვლავ დაფეხმძიმდა. ამავე 1567 წლის 10 ოქტომბერს მან თავისი მეორე ჯანმრთელი გოგონა გააჩინა, სახელად კატალინა მიკაელა. უნდა ითქვას, რომ ფილიპეს მეორე გოგონას დაბადებამ იმედი ძალიან გაუცრუა, რის გამოც იგი პატარა კატალინას ნათლობას არც კი დაესწრო. მიუხედავად ყველაფრისა, თავად ელიზაბეტს ძალიან უყვარდა თავისი გოგონები და ცდილობდა, რაც შეიძლებოდა მეტი დრო გაეტარებინა მათთან.
უკანასკნელი თვეები, გარდაცვალება და შემდეგ
მეორე ქალიშვილის გაჩენიდან მალევე ელიზაბეტი კვლავ დაორსულდა. 1568 წლის 18 იანვარს, ფილიპემ, რომელსაც ტახტის სხვა ორი მემკვიდრე უკვე ჰყავდა ფსიქიკურად გაუწონასწორებელი დონ კარლოსი დააპატიმრებინა. როდესაც დედოფალმა დონ კარლოსის დაპატიმრების ამბავი გაიგო, გულწრფელად, ცხარე ცრემლით ატირდა და განაცხადა, რომ მართალია იგი ჩვეულებრივი არ იყო, მაგრამ სიკეთის მეტი მისთვის არაფერი გაუკეთებია. მომდევნო რამდენიმე დღის მანძილზე ელიზაბეტი თავის ოთახში იყო გამოკეტილი და ტიროდა. იგი უკვე დეპრესიის პირას იყო. თუმცაღა იგი თანდათან მდგომარეობიდან გამოვიდა. მან ორსულობის მთელი დარჩენილი პერიოდი დასვენებაში, კარტით თამაშში, ხუმრობებსა და გართობაში გაატარა. ამავე წლის 28 ივლისს დონ კარლოსი საპყრობილეში დიზინტერიით გარდაიცვალა. უკვე სექტემბრიდან კი ელიზაბეტის ჯანმრთელობის მდგომარეობა სერიოზულად გაუარესდა. იგი გამუდმებით გაღიზიანებული და შეშინებული იყო, რასაც მისივე ჩივილებით მარცხენა მხარეს გაუსაძლისი ტკივილები ერთვოდა. უკანასკნელ დღეებში მას ეს ტკივილები იმდენად გაეზარდა, რომ აღარც ძილი და აღარც ჭამა შეეძლო. მინი|337x337პქ|1858 წელს ევგენი ისაბეის მიერ შესრულებული ელიზაბეტ ვალუას გარდაცვალების სცენა, როდესაც მას ბოლო მშობიარობა ეწყება და ზეციდან ანგელოზები მოდიან მის წასაყვანად 1568 წლის 3 ოქტომბერს, კვირა დღეს დედოფალს საშინლად გართულებული მშობიარობა დაეწყო. სამეფო კარის ყველა ექიმი სასწრაფოდ გაჩნდა მის პალატაში, თავად ელიზაბეტი კი ფილიპეს მოყვანას ითხოვდა. უკანასკნელ წუთებში გაწამებული ელიზაბეტი მას ევედრებოდა, რომ მათი ქალიშვილებისათვის მიეხედა და მის ძმას, ანრის დახმარებოდა საფრანგეთში გასამეფებლად. ელიზაბეტმა ასევე უთხრა, რომ მან იცოდა, რომ დიდი ხნის სიცოცხლე აღარ ჰქონდა დარჩენილი, რის გამოც ბოლო პერიოდის მანძილზე გამუდმებით ლოცულობდა და ამავეს სთხოვდა ფილიპესაც - მისი სულისათვის ლოცვას. ამ სიტყვების შემდეგ ფილიპე მუხლებზე დაეცა. დიდი ტანჯვის შემდეგ ელიზაბეტმა გოგონა გააჩინა, რომელიც მკვდარი იყო, სულ ერთ საათში კი 23 წლის ელიზაბეტიც გარდაიცვალა.
24 ოქტომბერს ელიზაბეტის სახელზე საფრანგეთის სამეფო კარზე პარაკლისი გადაიხადეს. იგი მადრიდში დაკრძალეს, თავის მკვდარშობილ ქალიშვილთან ერთად. საფრანგეთის ელჩი, ეკატერინე მედიჩისთან გაგზავნილ წერილში წერდა, რომ ფილიპე მის კუბოსთან მუხლებზე დაცემული ტიროდა და შემდეგი ორი კვირა ოთახიდანაც კი არ გამოდიოდა. ეკატერინემ ფილიპეს სამძიმარი წერილი გაუგზავნა, სადაც მის ტკივილს იზიარებდა და ეუბნებოდა, რომ მისი უკანასკნელი ნუგეში ელიზაბეტის მიერ გაჩენილი ორი გოგონა იყო. ამის შემდეგ, მალევე ეკატერინემ ფილიპეს შესთავაზა ექორწინა მის უმცროს ქალიშვილ მარგარიტაზე, რათა ალიანსი არ გამწყდარიყო. მართალია ფილიპემ უარი თქვა მარგარიტაზე, მაგრამ სულ ორ წელიწადში, 1570 წელს ცოლად შეირთო თავისივე დის, ასევე დაქვრივებულ მარია ესპანელის უფროსი ასული ანა ავსტრიელი, რომელთანაც საბოლოოდ შეეძინა ესპანეთის მომავალი მეფე ფილიპე III.
1573 წლის 7 ივნისს ფილიპემ ელიზაბეტისა და დონ კარლოსის ნაშტები გადაასვენა მადრიდში, ახლად აგებულ ესკორიალის სამეფო საძვალეთში. 1654 წელს ფილიპე II-ისა და ანა ავსტრიელის შვილიშვილმა, ესპანეთის მეფე ფილიპე IV-მ ესკორიალის რესტავრაციისას, ელიზაბეტის საფლავს ახალი აკლდამა გაუკეთა. ელიზაბეტის ნაშტებს კიდევ ერთხელ მოუწია ტრანსპორტირება, როდესაც ესკორიალი კიდევ ერთხელ განახლდა. რესტავრაციის შემდეგ კი კვლავ მის აკლდამაში დააბრუნეს.
მას შემდეგ რაც 1589 წელს ელიზაბეტის ძმა, მეფე ანრი III უშვილოდ დაიღუპა, მან თავის მემკვიდრედ მარგარიტა და მისი ქმარი დაასახელა. ამას ფილიპეს მხრიდან დიდი პროტესტი მოჰყვა. 1598 წლამდე იგი საფრანგეთის ტახტისათვის იბრძოდა, როგორც განსვენებული ელიზაბეტის მეუღლე. მას ტახტზე მისი და ელიზაბეტის უფროსი ქალიშვილის, ისაბელ კლარა ეუხენიას დასმა ჰქონდა განზრახული. ზოგადად ტახტი მართლას ისაბელს ეკუთვნოდა, რადგან იგი მეფე ანრი II-ის ყველაზე უფროსი შვილიშვილი იყო, თუმცა საფრანგეთში მოქმედი სალიკური კანონის თანახმად ქალს ტახტზე ასვლის უფლება არ ჰქონდა, რის გამოც ფილიპეს საბოლოოდ დაზავება მოუწია.
გლოვა და დაკრძალვა
გარდაცვლილი ელიზაბეტის ცხედარი იმ დღესვე განბანეს და ბალზამირება გაუკეთეს, რის შემდეგაც იგი მას მისი საყვარელი კაბა ჩააცვეს და შავი ხავერდის სუდარაში გაახვიეს, რომელზეც მისივე გერბი იყო ამოქარგული. ამის შემდეგ მისი სხეული გამოსაგლოვად უკვე მზად იყო. იგი კუბოში ჩააწვინეს და სასახლის სამლოცველოში დაასვენეს, სადაც ავე მარიას უკვე გალობდნენ შავ სამოსში გამოწყობილი სტიქაროსნები. იმ სამლოცველოს შესასვლელში, სადაც ელიზაბეტი ესვენა, ჩამოკიდებული იყო ვალუას დინასტიის გერბი, ხოლო მისი კუბოს გარშემო უამრავი სანთელი და მისი საყვარელი შროშანები ეწყო.
შუა დღისას უკვე მგლოვიარედ გამოწყობილმა ესპანურმა არისკოკრატიამ და უცხოურმა დელეგაციებმა იწყეს მოსვლა. მის კუბოსთან ძალიან ბევრი ადამიანი გულწრფელად ტიროდა, განსხვავებით სხვა მონარქებისაგან, რომელთათვისაც ხშირად მსახიობების დაქირავება ხდებოდა საჭირო, რათა ვინმეს ეტირა. საფრანგეთის ელჩმა ბრანტომმა განაცხადა: „არასდროს მინახავს ერთად ასე დამწუხრებული ამდენი ხალხი. უამრავი ადამიანის ტირილისა და დაუსრულებელი მოთქმისაგან ოთახში ძალიან მძიმე ჰაერი იყო. დედოფალი მათი ყველას სიყვარულისა და თაყვანისცემის მთავარ ობიექტად იქცა, რომელთანაც ზოგიერთი პატივისცემის ნიშნად კვლავ აკეთებს რევერანსს.“ სამგლოვიარო ცერემონიას ესწრებოდნენ დედოფლის ოჯახის წევრები და ფრეილინები, მადრიდის სასულიერო პირები, რელიგიური ორდენების წარმომადგენლები, უამრავი ესპანელი არისტოკრატი მამაკაცი და ქალბატონი, უცხოელი ელჩები და მადრიდის სამხედრო გუბერნატორი.
კათოლიკური წესის მიხედვით ელიზაბეტის დაკრძალვამდე მასთან ვინმეს უნდა გაეთია ღამეები. ამის მსურველი იმდენად ბევრი ადამიანი აღმოჩნდა, რომ ის სამლოცველო, რომელშიც დასვენებული იყო დედოფლის ცხედარი, ყველა მსურველს არ ეყო, რის გამოც იგი სხვა უფრო დიდ სამლოცველოში გადაასვენეს. მთელი იმ დღეებისა და ღამეების მანზილზე, სანამ მას დაკრძალავდნენ სტიქაროსნები და მგალობლები შეუწყვეტლივ გალობდნენ და ასრულებდნენ რეკვიემებს. რამდენიმე დღეში გამოსათხოვარი პერიოდი დასრულდა და მისი დაკრძალვის დროც დადგა. დედოფალი ოქროს კუბოში ჩაასვენეს და ისე გაასვენეს სამლოცველოდან. როდესაც კუბო სასახლის ზღურბლს მიუახლოვდა ატყდა დიდი ზარების რეკვა და იარაღის გრუხუნი. ელიზაბეტის სასახლეს საშინელი ტირილით მიჰყვებოდა მისი საუკეთესო მეგობარი - ალბას ჰერცოგინია.
მის სასახლეზე გადაფენილი იყო ლურჯი ხავერდის ნაჭერი, რომელზეც ოქროს კანტი იყო ჩემოვლებული და რომლის ცენტრშიც მისი სამეფო გერბი იყო ამოქარგული. კუბოს თავზე ელიზაბეტის სადედოფლო გვირგვინი იდო, მის პირდაპირ კი წმინდა წყლით სავსე პატარა ლარნაკი.
შავ ძაძებში გამოწყობილი ალბას ჰერცოგინია გვერდიდან არ შორდებოდა ელიზაბეტის სასახლეს. მას კი უკან ელიზაბეტის სხვა ფრეილინები, მეგობრები და მისი მული ხუანა მისდევდა, რომლებიც იმდენად ხმამაღლა და შემზარავად ტიროდნენ, რომ მთელი მადრიდის ქუჩებში ისმოდა ეს ხმა. საბოლოოდ ისე მოხდა, რომ ტირილმა რეკვიემისა და სამღვდელოების ხმაც კი გადაფარა. საბოლოოდ არქიეპისკოპოსმა ბრძანება გასცა, რომ ყველას დაეტოვებინა ტერიტორია, ვინც ელიზაბეტის ახლობელი არ იყო, რათა არსებული ჭყლეტვა ცოტა მაინც შემსუბუქებულიყო.
სამეფო კარის პროტოკოლის დამცველებს დიდად არ მოსწონდათ ალბას ჰერცოგინიისა და სხვა ქალების გადამეტებული გლოვა, რის გამოც ფილიპეს მათი გაძევება სთხოვეს, თუმცა ამაზე უარი განაცხადა.
ამ დიდ ცერემონიაში საშინლად დამწუხრებული ფილიპეც მონაწილეობდა თავის ნახევარ-ძმასთან, დონ ხუან ავსტრიელთან და საუკეთესო მეგობარ დონ ერნანდო დე ტოლედოსთან ერთად. ეს სამი ადამიანი ძალიან ნელა მიჰყვებოდა დედოფლის სასახლეს და გზად განუწყვეტლივ ლოცულობდნენ.
ფილიპეს სურდა, რომ ესპანეთის ყველა მეფე და დედოფალი ესკორიალის სამეფო მავზოლეუმში დაეკრძალა, რომლის მშენებლობაც ამ დროისათვის ჯერ დასრულებული არ იყო, რის გამოც ელიზაბეტი დროებით ლა დესკალსას რეალის კათედრალში დაკრძალა. დედოფლის კუბო თავდაპირველად არსოს, ნაქსურას, მედინასა და ოსუნას ჰერცოგებს მიჰქონდათ, რომლებსაც შემდგომში ჩინჩონის, ალბას, დე პოსას და აგილარის ჰერცოგები შეენაცვლნენ.
ქუჩებში შავი ფერის ნაჭრები იყო ჩამოკიდებული, ხოლო როდესაც მსვლელობა დაიწყო ყველა მადრიდელი ქუჩაში გამოვიდა ამ ყველაფრის სანახავად. ელიზაბეტის დაკრძალვის უდიდესი ცერემონიალი მონაზონმა, დონა ინეს დე ბორჯიამ დაგეგმა და ცხადია ისიც გათვალა, თუ როგორ უნდა ემართა ქუჩაში გამოსული ხალხის დიდი მასა, რომელთა შესაკავებლადაც 1000 ოფიცერი ჩააყენა ქუჩებში. მინი|354x354პქ|ფილიპე II-ის, მისი პირველი ცოლის, პრინცესა მარია პორტუგალიელის, დონ კარლოსისა და ელიზაბეტ ვალუას ერთიანი განსასვენებელი ესკორიალში როდესაც ელიზაბეტის ცხედარი უკვე კათედრალში მიასვენეს მისი აკლდამაში ჩასვენება და შესაბამისი ლოცვების წაკითხვაღა დარჩა. ფილიპემ ამ ცერემონიაზე დასწრების ნება მხოლოდ უაღრესად ახლო პირებს დართო, რომლებიც იყვნენ: დონა ხუანა ავსტრიელი, ჰერცოგინია ალბა, დონ ხუან მანრიკე, პაპის ნუნციო კანტანეო, კარდინალი ესპინოსა, საფრანგეთის ელჩი, პორტუგალიის ელჩი დონ ფრანსისკო პერეირა, ოსუნას ჰერცოგი, არკოს ჰერცოგი, მედინას ჰერცოგი, აგილარის მარკიზი, ალბას ჰერცოგი, ჩინჩონის ჰერცოგი, დონ ენრიკე დე რიბერა, დონ ანტონიო დე ლა კუევა და თავისი დის, იმპერატრიცა მარია ესპანელის ვაჟები - ერცჰერცოგი რუდოლფი და მატიასი.
როდესაც სასახლე გახსნეს და სუდარა მოაშორეს, რათა აკლდამაში დაესვენებინათ, გარდაცვლილი ელიზაბეტი და მისი მკვდარი გოგონა გამოჩნდნენ. ალბას ჰერცოგინიამ სპეციალურად ამ მომენტისთვის წამოღებული სუნამო გააპკურა, რათა ბალზამის სპეციფიკური სუნი დაეფარა. ასევე ამისათვის იყო აკლდამაში უამრავი სურნელოვანი ყვავილი და სანთელი. ელიზაბეტი აკლდამაში ჩაასვენეს და დალუქეს, რითაც ცერემონია დასრულდა. მთელ ამ დაკრძალვასა და სამგლოვიარო პერიოდს აღწერდა ფილიპეს პირადი მემატიანე მარტინ დე გალუცა, რომლის ნაწერებმაც უცვლელად მოაღწია ჩვენამდე. აკლდამის სახურავის დაფარებით ცერემონია დასრულდა და ხალხიც დაიშალა.
მომდევნო ცხრა დღის მანძილზე მადრიდის ყველა ეკლესიაში მხოლოდ დედოფლის სულისათვის ლოცულობდნენ. ყველაფერზე ფილიპეს და, დონა ხუანა ზრუნავდა, რომლის წყალობითაც სასახლეში ყოველ დილასა და საღამოს რამდენიმე თვის მანძილზე ტარდებოდა ელიზაბეტის მოსაგონებელი მესა. მთელი ცხრა დღის მანძილზე ფილიპე მარტო იყო გამოკეტილი და ლოცულობდა, იგი ოთახიდან მხოლოდ იმისათვის გამოდიოდა, რათა სამეფო სამლოცველოში დღეში ორჯერ მესას დასწრებოდა. ამ მომდევნო ცხრა დღის განმავლობაში ქვეყანაში ყველაფერი შეჩერდა და მთელი ესპანეთის უზარმაზარი იმპერიის მასშტაბით საყოველთაო გლოვა გამოცხადდა.
18 ოქტომბერს ქალაქ ატოჩას ღვთისმშობლის სახელობის ტაძარში,  აღევლინა დედოფლის სულის ხსნის საზეიმო მესა, რამაც შედარებით შვება მოჰქვარა ფილიპეს. ეს ყველაზე გამორჩეული და ბრწყინვალე ცერემონია იყო. კუერკას ეპისკოპოსი მესის დასრულების შემდეგ საოცრად ორატორული სიტყვით გამოვიდა და დედოფალზე ისაუბრა. ამ ცერემონიის მსგავსი ანალოგები ჩატარდა ტოლედოში, სანტიაგოსა და სეგოვიაშიც, აგრეთვე ესპანეთის სხვა მრავალ ტაძარში. 24 ოქტომბერს კი ელიზაბეტის სამშობლოში, ნოტრ-დამის კათედრალში მისი კიდევ ერთი მოსაგონარი წირვა-ლოცვა აღევლინა. ამგვარად, ესპანეთის დედოფალმა საკმარისზე მეტი პატივისცემა დაიმსახურა მისი ახლობლებისა და ქვეშევრდომებისგან.
ცნობილია, რომ ესპანელებმა ელიზაბეტს „la reyna de la paz y de la bondad“, ანუ „მშვიდობისა და კეთილშობილების დედოფალი“ შეარქვეს.
ლეგენდა
ელიზაბეტის გარდაცვალების შემდეგ, ისევე როგორც ბევრ სხვა მონარქზე ხალხმა უამრავი ლეგენდა შეთხზა, რომელთაგან ერთმა განსაკუთრებული ინტერესი და აღფრთოვანება ჰპოვა საზოგადოებაში. ამ ლეგენდის თანახმად, ელიზაბეტს სასიყვარულო ურთიერთობა ჰქონდა თავის გერ დონ კარლოსთან. ვინაიდან ისინი მანამდეც დანიშნულები იყვნენ, ეს ლეგენდა უფრო ადვილად დასაჯერებელი იყო.
დონ კარლოსი სულითა და ხორცით ავადმყოფი იყო, ვინაიდან იგი რამდენიმე თაობის მანძილზე ინცესტური ქორწინებების ნაყოფი იყო, თუმცა არსებობს ვერსია, რომ იგი პატარაობაში მძიმე დაცემის შემდეგ შეიშალა.
ელიზაბეტი დიდ დროს ატარებდა კარლოსთან, ცდილობდა მიეღო მონაწილეობა მის ტრაგიკულ ცხოვრებაში.დროთა განმავლობაშიგაჩნდა ორ აახალგაზრდას შორის მიუხედავად ასაკის სხვაობისა ღრმა გრძონა ურთიერთთანაგრძნობა. ელიზაბეტმა დააახლოვა მამა შვილი, გააუმჯობესა მათი ურთიერთობა. მეორე გოგონას დაბადების შემდეგ ის იყო აღშფოთებული იმ ამბით, რომ კარლოსი ფილიპეს მიერ იქნა დაპატიმრებული. ელიზაბეტი თავის საძინებელში ჩაიკეტა და რამდენიმე დღის განმვალობაში ტიროდა. დონ კარლოსი გარდაიცვალა ოთხი თვით ადრე ვიდრე ელიზაბეტი.
მიუხედავად სასიყვარულო ისტორიისა დედინაცვალსა და მის ავადმყოფ გერს შორის, ეს უფრო მეგობრული და პლატონური იყო, ვიდრე ისეთი, როგორადაც შემდგომში მწერლებმა წარმოაჩინეს. მხოლოდ გვიან მიენიჭა მას სასიყავრულო რომანის ისტორია და დაიწერა მასზე რამდენიმე რომანი და ოპერა.
ხელოვნების პატრონაჟი
მინი|335x335პქ|[[ალონსო სანჩეს კოელო|ალონსო სანჩეს კოელოს მიერ, დაახლ. 1579-96 წლებში შესრულებული ესპანეთის სამეფო ოჯახის ვახშმობის პორტრეტი. დაუკვეთა ფილიპე II-მ და მასზე გამოსახული პირების უმეტესობა ამ დროს გარდაცვლილი იყო და მათი სახეები სხვა პორტრეტებიდან გადმოხატეს. პორტრეტზე გამოსახულნი არიან (მარცხნიდან მარჯვნივ): ისაბელ კლარა ეუხენია, მისი ქმარი, ერცჰერცოგი ალბერტ VII ავსტრიელი, დედოფალი ანა ავსტრიელი (ფილიპეს მეოთხე ცოლი), თავად ფილიპე II, დედამისი, დედოფალი ისაბელ პორტუგალიელი, იმპერატორი კარლ V, ხოლო მის გვერდით, მაგიდის ცენტრში ზურგით ზის ელიზაბეტ ვალუა.]] თავისი ნახევრად იტალიური წარმომადვლობის გამო ელიზაბეტს ძალიან უყვარდა ხელოვნება. ჯერ კიდევ ღრმა ბავშვობიდანვე უკვეთავდა თავის პორტრეტებს. იგი განსაკუთრებულად პატივს სცემდა ფერწერასა და მუსიკას.
სანამ გათხოვდებოდა, დედასთან ერთად საფრანგეთში ეწეოდა მხატვრებისა და მსახიობების მფარველობას, მათთვის შესაბამისი პირობების შექმნასა და ნიჭის გამოვლენაში დახმარებას. მისი საყვარელი მხატვარი იყო ფრანსუა კოლუეტი, რომელმაც მალე თავი ეკატერინე მედიჩისაც მოაწონა და სამეფო კარის მხატვარი გახდა. საფრანგეთში ცხოვრების პერიოდში შექმნილი ელიზაბეტის ყველა პორტრეტი სწორედ ფრანსუას ეკუთვნოდა.
მას შემდეგ რაც ესპანეთში გადასახლდა მან თავისი საქმე განაგრძო. ესპანეთში ჩასვლიდან მალევე მან გაიცნო ისტორიაში ერთ-ერთი პირველი ქალი მხატვარი, წარმოშობით იტალიელი ფერმწერი სოფონისბა ანგისოლა. მალევე ელიზაბეტ ვალუას ხელშეწყობით იგი ესპანეთის სამეფო კარის მხატვარი გახდა. მან დედოფლის დიდი ნდობა მოიპოვა, რომელიც აღფრთოვანებული იყო სოფონისბას შემოქმედებით. იგი მრავალი წლის მანძილზე იყო სამეფო კარის მხატვარი, თუმცა მას შემდეგ რაც ელიზაბეტი გარდაიცვალა მან სამუდამოდ დატოვა ესპანეთი.
გარდა ანგისოლასი, ელიზაბეტი ასევე მფარველობდა გამოჩენილ ესპანელ მხატვარ ანტონიო მურს, რომელმაც მალევე მოაწონა თავი როგორც ელიზაბეტს, ისე ფილიპეს. დედოფალი დიდი სიამოვნებით აფინანსებდა ანტონიოსა და მის მსგავს ნიჭიერ ადამიანებს, რათა ახალი შედევრები შეესრულებინათ.
ოპერა
ფრიდრიხ შილერის ნაწარმოებზე დაყრდნობით იტალიელმა კომპიზიტორმა ჯუზეპე ვერდიმ 1867 წელს დაწერა თავისი სახელგანთქმული ოპერა „დონ კარლოსი“, რითაც შემდგომში სახელი გაითქვა. ოპერაში აღწერილია დონ კარლოსის, ფილიპესა და ელიზაბეტის სასიყვარულო სამკუთხედი, თუ როგორ უნდათ ახალგაზრდა შეყვარებულებს ერთად ყოფნა, მაგრამ დესპოტი ფილიპეს გამო ამას ვერ ახერხებენ, საბოლოოდ კი ეს ოპერა ისევე ტრაგიკულად სრულდება როგორც რეალურად მოხდა — ჯერ კარლოსი დაიღუპა, შემდეგ კი ელიზაბეტი.
ვერდის „დონ კარლოსი“ დღემდე წარმატებით იდგმება მთელი მსოფლიოს საოპერო დასების მიერ. მათ შორის ქართულმა საოპერო დასმა დიდი წარმატებით დადგა საფრანგეთში, სადაც ელიზაბეტ ვალუას როლი თამარ ივერმა შეასრულა. ასევე წარმატებით დაიდგა ეს ოპერა ბავარიაში პაატა ბურჭულაძის თაოსნობით, სადაც ელიზაბეტის როლი მარიამ გაუჩმა მოირგო.
1850 წელს ანტონიო ბუცოლას დაწერილი აქვს ოპერა სახელით „ელისაბეტა დი ვალუა“. ყველა ზემოთ ხსენებული ნაწარმოები არის ერთ თემაზე, თუ როგორ უყვართ ელიზაბეტსა და კარლოსს ერთმანეთი და როგორი ტრაგიკული აღსასრული აქვს მათ რომანს. მართლაც ბევრი ვარაუდობს, რომ მათ უყვარდათ ერთმანეთი და ისინი ფილიპემ დააშორა და სწორედ ამიტომ გამოკეტა მან კარლოსი საპყრობილეში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1545 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1568 კატეგორია:ვალუები კატეგორია:ესპანეთის დედოფლები კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები კატეგორია:სარდინიის დედოფლები კატეგორია:მილანის ჰერცოგინიები კატეგორია:სიცილიის დედოფლები კატეგორია:ნეაპოლის დედოფლები კატეგორია:ბურგუნდიის ჰერცოგინიები კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები კატეგორია:ესკორიალის ინფანტების პანთეონში დაკრძალულები
როვენკი
როვენკი (Ровеньки) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 47852 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ლუჰანსკის ოლქის ქალაქები
ლაპობლასიონი
ლაპობლასიონი (Lapoblación) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ესტელია-ოქსიდენტალის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 20,65 კმ². მოსახლეობა — 122 კაცი (2020 წ.).
გალინა გრესელ-კოშუტი
გალინა ალექსანდრეს ასული გრესელ-კოშუტი (დ. 12 სექტემბერი, 1909, ალექსანდროპოლი, ახლანდ. გიუმრი, სომხეთი, — გ. 4 აგვისტო, 2008, თბილისი) — არქიტექტორი, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1967).
ლაპობლასიონი
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
გალინა გრესელ-კოშუტი
დაამთავრა საქართველოს საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტი 1933 წელს. როგორც არქიტექტორ-დამპროექტებელი მონაწილეობდა თბილისში ცენტრალური სტადიონისა (1934–1935) და მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტის ფილიალის (1935–1936) დაპროექტების ბოლო სტადიაზე. ძირითადად მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტში „საქქალაქმშენსახპროექტი“ (1936–1941, 1944–1976). მის მიერ განხორციელებული მთავარი პროექტებია: საბავშვო ბაღი ოზურგეთში (1948), საცხოვრებელი სახლები თბილისში, ახმეტაში, კაჭრეთში; მდ. ლიახვის სანაპირო გორში (1948), სასტუმრო მესტიაში (1953), ავტოვაგზალი თბილისში (სანაპიროზე, 1954), საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სანატორიუმი გაგრაში (1970, გივი ჯაფარიძესთან ერთად) და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1909 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები
გონგო
გონგო (Government-organized non-governmental organization, მთავრობის მიერ შექმნილი არასამთავრობო ორგანიზაცია) - ორგანიზაცია, რომელიც შექმნილია ან დაფინანსებულია სახელმწიფოს მიერ სამოქალაქო საზოგადოებისა ან სამოქალაქო ჯგუფების არსებობის ან ქცევის ილუზიის შექმნის მიზნით საკუთარი პოლიტიკური ამოცანების მისაღწევად ქვეყნის შიგნით ან საერთაშორისო ასპარეზზე. ტერმინი გონგო ჩამოყალიბდა 1980-იან წლებში და პირველად გვხვდება ინდონეზიურ არასამთავრობო ორგანიზაციებთან მიმართებაში. ქართულ ენაში დამკვიდრებული ტერმინი გონგო შექმნილია ინგლისური აკრონიმის (Government-organized non-governmental organization) პირდაპირი გადმოტანის შედეგად.