cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მაუდ უელსელი
ნორვეგიის დედოფალი
ნორვეგიაში გადასვლიდან პირველ წლებში, ის და მისი ქმარი ხშირად იღებდნენ ფოტოებს ნორვეგიულ სამოსში და ძალზედ ერთობოდნენ ადგილობრივი ზამთრის სპორტით, როგორიცაა თხილამურებით სრიალი. ამას ისინი იმიტომ აკეთებდნენ, რომ ნორვეგიელებს უცხოელებად არ წარმოედგინათ. მაუდი ვერ იტანდა ოფიციალურ მიღებებს, მაგრამ მაინც ყოველთვის ესწრებოდა მათ, რაც დედოფლის ერთ-ერთი მთავარი მოვალეობა იყო. იგი ყოველთვის ცდილობდა ასეთი შეხვედრები თავისი სამკაულებითა და სამოსით გაეხალისებინა. დედოფალი ასევე აქტიურ ქველმოქმედებას ეწეოდა, რა დროსაც იგი ძირითადად ბავშვებსა და უპატრონო ცხოველებს პატრონობდა. ამას გარდა, იგი დიდად მფარველობდა მხატვრებსა და მუსიკოსებს. მისი მრავალი პროექტიდან აღსანიშნავია Dronningens Hjelpekomité (დედოფლის მოწყალების კომიტეტი) პირველი მსოფლიო ომის დროს. მაუდ უელსელი აქტიურად აფინანსებდა ახალ ფემინისტურ ორგანიზაციებს და ხშირად აწყობდა სამხატვრო გამოფენებს, საიდან შესული ფულითაც იგი მზრუნველობა მოკლებულ ბავშვებს ეხმარებოდა. 1921 წელს მისი ხელშეწყობით მოეწყო მსოფლიოში ერთ-ერთი პირველი ფოტოგამოფენა. დედოფალი მაუდი ზედამხედველობას უწევდა ამ პროექტებს, რომელთა შთაგონებასაც ლონდონში გამართული ღონისძიებები წარმოადგენდა. მინი|291x291პქ|დედოფალი მაუდი 1913 წელს ქმარ-შვილთან ერთად მაუდი თავის ნამდვილ სახლად ყოველთვის ბრიტანეთს მოიაზრებდა, რის შემდეგაც დედოფლად გახდომის შემდეგაც კი, იგი ყოველ წელს სტუმრობდა მშობლიურ ბრიტანეთს. თავისი ვიზიტებისას, იგი ძირითადად სანდრინგეიმისა და აპლეტონის სასახლეებში რჩებოდა. ამასთან, მას ნორვეგიაც ძალიან მოსწონდა, განსაკუთრებით მისი ზამთრის სპორტის გამო. ამის გამო, მან მხარი დაუჭირა თავისი ერთადერთი ვაჟის ნორვეგიელად აღზრდას. მან კარგად ისწავლა თხილამურებით სრიალი და თავის ნორვეგიულ რეზიდენციაში ბაღები ინგლისური სტილით მოაწყო. იგი აღწერილია როგორც მეტად საჯარო პირი, თუმცა მხოლოდ ერთეულ ადამიანებთან შეეძლო ბოლომდე გახსნა და ხუმრობა. მას დიდი გავლენა ჰქონდა მეუღლისა და სამეფო კარზე. იმ გარეომოებაში, რომ მაუდი სამეფო კარზე დომინანტი იყო, მას საზოგადოებრივი როლი ნაკლებად ჰქონდა.
დედოფალი მაუდი დიდ ბრიტანეთს 1937 წელს, თავისი ძმისწულის, ჯორჯ VI-ის კორონაციისას ესტუმრა, რომელის უესტმინსტერის სააბატოში შედგა. იგი კორონაციისას სამეფო ლოჟაში იჯდა თავის რძალთან, ქვრივ დედოფალ მარია ტეკელთან და მის ქალიშვილ მერისთან ერთად.
მაუდს ასევე დიდი რეპუტაცია ჰქონდა მოდის სფეროშიც, სადაც იგი საყოველთაოდ იყო აღიარებული გემოვნებიან ქალად. 2005 წელს, ალბერტისა და ვიქტორიას მუზეუმში გაიმართა ელეგანტური ისტორიული ნივთების გამოფენა, სადაც მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა მაუდის სამოსს. აღსანიშნავია, რომ ამ გამოფენაზე სპეციალურად მისთვის იყო გამოყოფილი ცალკე ადგილი, რომელსაც ერქვა „ნორვეგიის დედოფალ მაუდის გარდეროვი (1896-1938)“.
გარდაცვალება
მარცხნივ|მინი|დედოფალ მაუდის ძეგლი ოსლოს სამეფო რეზიდენციის ბაღში 1938 წლის ოქტომბერში მაუდი ბრიტანეთში ჩავიდა, სადაც იგი თავის რეზიდენციაში გაჩერდა. აქ იგი მოულოდნელად ძალიან ცუდად გახდა, რის გამოც სასწრაფოდ გადაიყვანეს ლონდონის საექთნო სახლში. აქ მას 1938 წლის 16 ნოემბერს მუცლის ოპერაცია ჩაუტარდა. ამის გამო, მეფე ჰოკონ VII დაუყოვნებლივ გაემგზავრა ნორვეგიიდან და ლონდონში, თავისი მეუღლის საწოლთან მივიდა. მიუხედავად იმისა, რომ მაუდმა ოპერაცია წარმატებით გადაიტანა, იგი სრულიად მოულოდნელად გარდაიცვალა 20 ნოემბერს, გულის უკმარისობით. ამ დროს იგი 68 წლის იყო და მის 69-ე დაბადების დღემდე სულ ექვსი დღე იყო დარჩენილი. აღსანიშნავია, რომ იგი დედამისის, დედოფალ ალექსანდრა დანიელის გარდაცვალების ზუსტად მეცამეტე წლისთავზე გარდაიცვალა. ამ დროს, ნორვეგიულმა გაზეთებმა კანონი დაარღვიეს და მეფის ნებართვის გარეშე ამცნეს ხალხს დედოფლის გარდაცვალების შესახებ.
მისი ცხედარი ნორვეგიის სამეფო ფლოტის ესკადრის ფლაგმანმა გადაასვენა ოსლოში, სადაც ნორვეგიაში, ოსლოს კათედრალში დაკრძალეს. დედოფალი მაუდ უელსელი იყო ედუარდ VII-ისა და ალექსანდრა დანიელის შვილებიდან უკანასკნელი გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 26 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1869 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1938 კატეგორია:ბრიტანეთის პრინცესები კატეგორია:ნორვეგიის დედოფლები კატეგორია:საქსენ-კობურგის და გოთას დინასტია (გაერთიანებული სამეფო) კატეგორია:ვიქტორიასა და ალბერტის ორდენის კავალრები
ჩერნოვკა (ბაშკირეთი)
ჩერნოვკა  (Черновка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 126    ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 8 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (99%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
სრედნეე (ვოლოგდის ოლქი)
სრედნეე (Среднее) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 1 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 72 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 21 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: დორა, ტეკუტოვო, მაკუტინო.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
დმანისის შემოერთება (1124)
დმანისის შემოერთება — დავით აღმაშენებლის სამეფო ხელისუფლების მიერ საქართველოს ფეოდალური მონარქიის გაძლიერება-ცენტრალიზაციისათვის გატარებული ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ღონისძიება.
ქვემო ქართლში ორი მნიშვნელოვანი ცენტრი არსებობდა — სამშვილდე და დმანისი. 1110 წელს დავითმა სამშვილდე შემოიმტკიცა, ჯერი დმანისზე მიდგა. დიდგორის ბრძოლაში მუსლიმური კოალიციის შეკრებაში დმანისელმა დიდვაჭრებმა და წარჩინებულებმა გადამწყვეტი როლი ითამაშეს. მართალია, დმანისი თავისი მასშტაბებით თბილისს ჩამოუვარდებოდა, მაგრამ მასაც ამირა განაგებდა და დამოუკიდებელ პოლიტიკას აწარმოებდა. ქართული მიწა-წყლიდან ეს იყო ბოლო ქალაქი, რომელიც ჯერ კიდევ არ იყო ერთიანი ქართული მონარქიის საზღვრებში მოქცეული.
1123 წლის ზაფხულში, შირვანში ლაშქრობის შემდეგ, დავით აღმაშენებელი დასავლეთ საქართველოში გადავიდა და მცირე ხანს დაასვენა ლაშქარი. მემატიანის თქმით, მეფეს შემოდგომა გეგუთში გაუტარებია, 1124 წლის მარტში კი დავითი ქართლში გადმოვიდა და დმანისზე გაილაშქრა. როგორც ჩანს, დასავლეთ საქართველოში ყოფნისას მეფე საგანგებოდ ამზადებდა დმანისის შემოერთების ოპერაციას. ასეთი მნიშვნელოვანი ქალაქის დაუფლება ადვილი არ იყო და ამისათვის წინასწარი სამზადისიც ჩატარდებოდა.
1124 წლის მარტში დავით აღმაშენებელმა დმანისი აიღო. მემატიანე მშრალად მიუთითებს — „აიღო ქალაქი დმანისი“. როგორც ჩანს, ქალაქის დასაუფლებლად დიდი ბრძოლები არ გამართულა. შესაძლებელია, ყოველმხრივ შევიწროებულ დმანისელებს თავიანთი ნებითაც ეღიარებინათ ერთიანი საქართველოს მეფის უზენაესობა. დმანისი სამეფო ქალაქად გამოცხადდა. დავითის მემკვიდრეები დიდ ყურადღებას უთმობდნენ მის განვითარებას — აშენებდნენ ტაძრებს, სასახლეებს.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ისტორია
ჰაირაბეტოვის სახლი
ჰაირაბეტოვის სახლი (Дом Гайрабетова) — უძველესი სამსართულიანი სახლი ცენტრალურ ტაგანროგში. განეკუთვნება ისტორიისა და არქიტექტურის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლებს. ამჟამად მასში განთავსებულია ანტონ ჩეხოვის სახელობის ტაგანროგის პედაგოგიური ინსტიტუტის უცხო ენათა ფაკულტეტი.
მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 66.
ისტორია
1861 წელს დონის ნახიჩევანელმა ვაჭარმა მარკ ჰაირაბეტოვმა მიიღო გააწყვეტილება აღედგინა თავისი ორსართულიანი სახლი პეტროვის ქუჩაზე. სახლის განახლება მიმდინარეობდა ქალაქ ტაგანროგის პირველი არქიტექტორის მიხეილ პეტროვის (1867-1873 წწ.)  მიერ. სახლს ზემოდან დააშენეს ერთი სართული, ფასადი გააფორმეს რვა სვეტით, რომელიც სრულდებოდა სამკუთხა ფრონტონით. პირველი სართული გააფორმეს რელიეფური ქვებით.
ჰაირაბეტოვის სახლის გაყიდვამდე პირველ სართულზე მოქმედებდა ტაგანროელებში საკმაოდ პოპულარული კაფე „ტრატორია“. 1860 წლიდან სახლი გამოიყენებოდა კომერციული შეხვედრებისათვის, ხოლო შემდეგ საზოგადოებრივი შეხვედრებისათვის. სახლის ნაწილი ეკავა ფეხსაცმელების მაღაზიას (უფროსი ტ. ი. ილენკო), მამაკაცის ქუდებისა და შლიაპების მაღაზიას (უფროსი ი. ლევი), ველოსიპედების, საკერავი მანქანებისა და სხვა სახის მაღაზიებს (უფროსი ი. როზენშტეინი). ასევე შენობაში მოქმედებდა ა. კარელინის თამბაქოს მაღაზია და ჩაის მაღაზია.
პირველი მსოფლიო ომი დროს სახლში მოქმედებდა ლაზარეთი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ შენობაში მოქმედებდა: პროფკავშირის მუშაკთა სახლი, ატამანთა პოლკის კლუბი და მუზეუმი, საგუბერნიო კურსები და სხვ.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობაში მოქმედებდა კვების ტექნიკუმი, ხოლო 1955 წლიდან შენობას იკავებს პედაგოგიური ინსტიტუტი.
ჰაირაბეტოვების სახლი განეკუთვნება ისტორიისა და არქიტექტურის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლების კატეგორიას.
ამჟამად ჰაირაბეტოვების სახლში განთავსებულია ანტონ ჩეხოვის სახელობის ტაგანროგის პედაგოგიური ინსტიტუტის უცხო ენათა ფაკულტეტი.
არქიტექტურა
შენობამ თანამედროვე სახე მიიღო 1861 წლის გადაკეთების შედეგად. სახლის ფასადზე დაამატეს რვა სვეტისგან შემდგარი კოლონა, რომელიც სრულდება სამკუთხედი ფრონტონით. პირველი სართული რუსტიკებითაა გაფორმებული. შენობის ცენტრალურ ნაწილს დაშენებული აქვს მესამე სართული. ფანჯრის ღიობები სწორკუთხაა. მეორე სართულზე ფანჯრებს ამშვენებს სანდრიკები.
ქუჩის მხრიდან შენობას აქვს რამდენიმე შესასვლელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ნამესტი-რეპუბლიკი (პრაღის მეტრო)
ნამესტი-რეპუბლიკი (Náměstí Republiky) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს B ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1985 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
კიოში კუროსავა
კიოში კუროსავა (黒沢 清; დ. 19 ივლისი, 1955) — იაპონელი კინორეჟისორი, სცენარისტი, კინოკრიტიკოსი და ტოკიოს ხელოვნების უნივერსიტეტის პროფესორი. მიუხედავად იმისა, რომ რეჟისორს მრავალ ჟანრში უმუშავია, იგი ყველამე მეტად იაპონურ ჰორორში შეტანილი წვლილითაა ცნობილი.
ზედაზნის ციხის აღება
კახეთ-ჰერეთის შემოერთებისათვის ბრძოლაში დავით აღმაშენებელმა პირველად ზედაზნის ციხეზე მიიტანა იერიში. ეს იყო კახეთ-ჰერეთის სამეფოს ერთ-ერთი სტრატეგიული პუნქტი, რომელიც შიდა ქართლიდან მიმავალ ძირითად გზას კეტავდა. ამ დროს ზედაზენი ძაგან აბულეთისძეს ეკუთვნოდა, რომელიც კახეთის მეფეს მორჩილებდა. 1103 წელს დავითმა ზედაზნის ციხე წაართვა კვირიკე IV-ს. ძაგანმა, თავისი ძმის, წილკნელი ეპისკოპოსის — მოდისტოსის მხარდაჭერით სცადა დავითის წინააღმდეგ გამოსვლა, მაგრამ დამარცხდა და შიომღვიმის მონასტერს შეაფარა თავი. მონასტრის საძმომ ურჩი ფეოდალი თავად გადასცა საქართველოს მეფეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ბრძოლები
კიოში კუროსავა
ბიოგრაფია
კიოში კუროსავა 1955 წლის 19 ივლისს ქალაქ კობეში დაიბადა. მან ფილმების გადაღება დამამთავრებელ კლასებში დაიწყო. სკოლის დამთავრების შემდეგ იგი რიკიოს უნივერსიტეტში ჩაირიცხა, სადაც გამოჩენილი კინოკრიტიკოსის, შიგეჰიკო ჰასუმის ხელმძღვანელობით სწავლობდა. უნივერსიტეტში კორუსავა ფილმებს რვა მილიმეტრიან ფირზე იღებდა. მან ანაზღაურებადი სარეჟისორო საქმიანობა 1980-იანი წლებიდან დაიწყო. 1981 წელს მისი ფილმი „შიგარამი გაკუენ“ პიას კინოფესტივალზე ოშიმას პრემიაზე იყო ნომინირებული. 1983 წელს კუროსავამ პირველი მხატვრული ფილმი გადაიღო. მას პოპულარობა 1992 წლის ფილმმა „მცველი ჯოჯოხეთიდან“ მოუტანა.
1990-იანი წლების დასაწყისში კუროსავამ სანდენსის ინსტიტუტის კონკურსში ორიგინალური სცენარით სახელწოდებით „ქარიზმა“ გაიმარჯვა და სტიპენდია მოიპოვა, რამაც საშუალება მისცა აშშ-ში კინოგანათლება მიეღო.
საერთაშორისო აღიარება კურასავამ პირველად 1997 წელს კრიმინალური თრილერით „წამალი“ მოიპოვა. იმავე წელს რეჟისორმა ორი თრილერი – „გველის გზა“ და „ობობას თვალები“ – გადაიღო. ორივე ფილმში მთავარ როლს შოუ აიკავა ასრულებს.
1999 წელს კუროსავამ დეტექტიური ფილმი „ქარიზმა“ გადაიღო, რომელშიც მთვარ როლს კოძი იაკუშო თამაშობს. 2000 წელს რეჟისორმა მარკ მაკშეინის რომანის „წვიმიანი შუადღის სეანსი“ კინოადაპტაცია სახელწოდებით „სეანსი“ გადაიღო. მისი მომდევნო ფილმი „პულსი“ 2001 წელს გამოვიდა.
კუროსავა სარეჟისორო მოღვაწეობას 2005 წელს ფილმით „სხვენი“ დაუბრუნდა. მას მოჰყვა „ანგარიშწორება“ 2006 წელს.
2008 წელს კუროსავამ „ტოკიოს სონატა“ გადაიღო, რომელთან დაკავშირებითაც კრიტიკოსებმა აღნიშნეს, რომ რეჟისორი „ტიპური ჰორორიდან საოჯახო დრამის ჟანრში გადავიდა“.
2012 წელს კუროსავამ ხუთნაწილიანი სატელევიზიო დრამა „სასჯელი“ გადაიღო.
2013 წელს გამოვიდა რეჟისორის სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის დრამა „ნამდვილი“, რომელშიც მთავარ როლებს ტაკერუ სატო და ჰარუკა აიასე ასრულებენ. იმავე წელს კუროსავამ რომის მე-8 კინოფესტივალზე ფილმისთვის „მეშვიდე კოდი“ საუკეთესო რეჟისორის ნომინაციაში გაიმარჯვა. კანის კინოფესტივალის იმავე ნომინაციაში რეჟისორმა 2015 წელს ფილმისთვის „მოგზაურობა სანაპიროსკენ“გაიმარჯვა.
2016 წელს, ბერლინის 66-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე რეჟისორის ახალი თრილერის სახელწოდებით „უცნაური“ პრემიერა შედგა.
2020 წელს ფილმისთვის „ჯაშუშის ცოლი“ ვენეციის 77-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე კუროსავამ ვერცხლის დათვი საუკეთესო რეჟისორისთვის მიიღო.
სტილი და გავლენები
სარეჟისორო სტილის მიხედვით კორუსავას ხშირად სტენლი კუბრიკსა და ანდრეი ტარკოვსკის ადარებენ, თუმცა მას ამ რეჟისორთა გავლენა არასოდეს აღუნიშნავს. ერთ-ერთი ინტერვიუში მან განაცხადა, რომ მისი კინოხედვის ჩამოყალიბებაზე დიდი გავლენა მოახდინეს ალფრედ ჰიჩკოკმა და იასუძირო ოძუმ.
2009 წელს კუროსავამ ისაუბრა იმის შესახებ, თუ რატომ თამაშობს მსახიობი კოძი იაკუშო მისი ფილმების უმრავლესობაში: „ჩვენ მსგავსი ღირებულებები და გრძნობები გვაკავშირებს, ერთი თაობის წარმომადგენლები ვართ და სწორედ ამიტომ მიყვარს მასთან ერთად გადაღებაზე მუშაობა.“
ტიმ პალმერის მიხედვით, კიოში კუროსავას ფილმები ერთი მხრივ, მასობრივი ჟანრის ფორმებითა და მეორე მხრივ, ეზოთერულ და ინტელექტუალურ აბსტრაქციას შორის თავისებური პოზიციით გამოირჩევა. რეჟისორი თავის ნამუშევრებში გარემოსდაცვითი პრობლემებით დაინტერესებას ამჟღავნებს. მის ფილმებში ხშირად გვხვდება ღია სივრცეების, მიტოვებული შენობებისა და ტოქსიკური ნივთიერებებით დაბინძურებული გარემოს კადრები.
როკიოს ხელოვნების უნივერსიტეტის სტატიაში კორუსავა აღნიშნავს, რომ კინოკრიტიკოსმა ჰასუმი შიგეჰიკომ, რომელსაც მენტორს უწოდებს, მის კინოკარიერაზე უდიდესი ზეგავლენა მოახდინა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:დაბადებული 19 ივლისი კატეგორია:იაპონელი კინორეჟისორები კატეგორია:საშინელებათა ფილმების რეჟისორები კატეგორია:იაპონელი სცენარისტები
სინეშტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგენის რაიონის სოფლები
ვაჰაგნ ხაჩატურიანი
ვაჰაგნ ხაჩატურიანი (Վահագն Խաչատրյան; დ. 22 აპრილი, 1959, სისიანი, სომხეთის სსრ) — სომეხი პოლიტიკოსი. სომხეთის პრეზიდენტი 2022 წლის 3 მარტიდან.
1992-1996 წლებში, მას ერევნის მერის თანამდებობა ეკავა, 1995-1999 წლებში პარლამენტის წევრია, ხოლო 1996-1998 წლებში — პრეზიდენტის მრჩეველი. 2021 წლის აგვისტოდან მაღალტექნოლოგიური მრეწველობის მინისტრის თანამდებობა უკავია. 2000 წელს მან დააარსა სამოქალაქო საზოგადოებისა და დემოკრატიის ცენტრი. ამჟამად, ხაჩატურიანი სომხეთის ეროვნული კონგრესის წევრია.
2022 წელს სომხეთის პარლამენტმა ქვეყნის პრეზიდენტის პოსტზე ვაჰაგნ ხაჩატურიანის კანდიდატურა წარადგინა. 2022 წლის 3 მარტს აირჩიეს ქვეყნის პრეზიდენტად.
Internet Speculative Fiction Database
Internet Speculative Fiction Database (ISFDB) — სამეცნიერო ფანტასტიკის და მასთან დაკავშირებული ჟანრების, ფენტეზის და საშინელებათა ლიტერატურის ბიბლიოგრაფიული მონაცემთა ბაზა. ISFDB წარმოადგენს მოხალისეთა ძალისხმევის შედეგს, სადაც დარეგისტრირებულ მომხმარებლებსაც შეუძლიათ რედაქტირების განხორციელება.
ვაჰაგნ ხაჩატურიანი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:სომეხი პოლიტიკოსები კატეგორია:ერევნის მერები
Internet Speculative Fiction Database
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული საიტები კატეგორია:ბიბლიოგრაფიული ცნობარები და მონაცემთა ბაზები კატეგორია:ონლაინ მონაცემთა ბაზები კატეგორია:1995 წელს დაარსებული საიტები
ტაკაბამბის რაიონი
ტაკაბამბის რაიონი (Distrito de Tacabamba) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის ჩოტის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 18 347 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 347 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 93 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 196.25 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩოტის პროვინციის რაიონები
რიჩარდ მეთისონი
რიჩარდ ბერტონ მეთისონი (Richard Burton Matheson; დ. 20 თებერვალი, 1926 — გ. 23 ივნისი, 2013) — ამერიკელი მწერალი და სცენარისტი, რომელიც ძირითადად ქმნიდა ფენტეზი და საშინელებათა ჟანრის ნაწარმოებებს. მისი ყველაზე განთქმული ნამუშევარია 1954 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკური საშიენელებათა რომანი „მე ვარ ლეგენდა“, რომლის მოტივებზეც გადაღებულია ოთხი ფილმი: „უკანასკნელი ადამიანი დედამიწაზე“ (1964), „ადამიანი ომეგა“ (1971) „მე ვარ ლეგენდა“ (2007) „მე ვარ ომეგა“ (2007). ის ტელესიერიალის „ბინდის ზონა“ 16 ეპიზოდის სცენარის ავტორია.
მეთისონი დაიბადა 1926 წლის 20 თებერვალს, ალენდეილში, ნიუ-ჯერსი, ნორვეგიელი ემიგრანტების ოჯახში. 8 წლის იყო როდესაც მშობლები ერთმანეთს გაშორდნენ, რის შემდეგაც იზრდებოდა დედასთან ბრუკლინში, ნიუ-იორკში. ადრეულ ასაკში მასზე გავლენა იქონია კენეთ რობერტსის ფილმმა „დრაკულა“. პირველი მოთხრობა დაწერა 8 წლის ასაკში, რომელიც გამოქვეყნდა ადგილობრივ გაზეთში „The Brooklyn Eagle“. ბრუკლინის ტექნიკური სკოლის დამთვარების შემდეგ მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში, რის შესახებაც მოგვიანებით, 1960 წელს დაწერა ავტობიოგრაფიული რომანი „უწვერო მეომრები“.
1971 წელს შედგა მეთისონის მოთხრობის, „დუელის“ ეკრანიზაცია, რომლის სცენარისტი თავად არის, ხოლო რეჟისორია სტივენ სპილბერგი.
სიცოცხლის განმავლობაში გადაღებული იქნა მწერლის რომანებზე დაფუძნებული რამდენიმე ფილმი. მეთისონს მიღებული აქვს სხვადასხვა ჯილდოები, მათ შორის ფენტეზის მსოფლიო პრემია და ბრემ სტოკერის პრემია. 2010 წელს შეყვანილი იქნა სამეცნიერო ფანტასტიკის დიდების დარბაზში.
სქოლიო
კატეგორია:რიჩარდ მეთისონი კატეგორია:დაბადებული 20 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2013 კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი საშინელებათა ჟანრის მწერლები კატეგორია:ამერიკელი სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის მწერლები კატეგორია:ნორვეგიელი ამერიკელები
ნაბოპალასარი
ნაბოპალასარი (აქად: Nebû-apal-usur; დ. ძვ.წ. 658 - ძვ.წ. 605) — ნეო-ბაბილონური იმპერიის მეფე, რომელმაც მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ასურეთის იმპერიის დაშლაში, ასურეთის ბოლო ძლიერი მეფის ასურბანიფალის გარდაცვალების შემდეგ. იგი მართავდა ბაბილონს ოცი წლის მანძილზე, ძვ.წ. 626 წლიდან ძვ.წ. 605 წლამდე. წარმოშობით ქალდეველი, მსახურობდა ასურეთის ჯარში მთავარსარდლად. შემდეგ გახდა ბაბილონეთის მეფისნაცვალი. ძვ. წ. 626 წელს ქურუმებსა და სავაჭროარისტოკრატიაზე დაყრდნობით აუჯანყდა ასურეთს და თავი ბაბილონის მეფედ გამოაცხადა. 620 წელს აიღო ურუქი, 615 წელს ნიფური. შეკრა კავშირი მიდიის მეფე კიაქსარესთან. 612 წელს მათ გართიანებული ძალებით აიღეს ასურეთის დედაქალაქი ნინევია.
რესურსები ინტერნეტში
ნაბოპალასარის ცილინდრი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 658 კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 605 კატეგორია:ბაბილონის მეფეები
ალექსანდრე კარტოზია
ალექსანდრე (ალიკო) კარტოზია (დ. 	8 იანვარი, 1959, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი   ფილოლოგი, მეცნიერი.
1981 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი.
1981–1982 წლებში იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მთარგმნელი; 1985–1988 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორის თანაშემწე; 1985–1988 ამავე უნივერსიტეტის ზოგადი ენათმეცნიერების კათედრის მეცნიერ-თანამშრომელი; 1989 წლიდან თსუ გერმანული ფილოლოგიის კათედრის გამგე; 1997–1998 წლებში საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის დირექტორი; 1998–2004  საქართველოს განათლების მინისტრი. 2004 წლიდან ცხოვრობს ბერლინში, გერმანია. არის ოდერის ფრანფურტის იადრანის უნივერსიტეტის სოციალური ლინგვისტიკის კათედრის ლექტორი. ბერლინში თანამრომლობს ლიტერატურულ სახლებთან და ატარებს სემინარებს თარგმანის თეორიაში. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
1986 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:საქართველოს ეროვნული ბიბლიოთეკის დირექტორები კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის განათლების მინისტრები
იუდით ვარგა
იუდით ვარგა (უნგრ. Varga Judit; დ. 10 სექტემბერი, 1980, მიშკოლცი, უნგრეთი) — უნგრელი იურისტი, პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე. წევრია პარტიისა ფიდესი — უნგრეთის სამოქალაქო კავშირი. უნგრეთის მოქმედი იუსტიციის მინისტრი 2019 წლის 12 ივლისიდან. უნგრეთის სახელმწიფო მდივანი უნგრეთის პრემიერის ოფისში ევროკავშირის საკითხებში  2018-2019 წლებში.
ბიოგრაფია
იუდით ვარგა დაიბადა 1980 წლის 10 სექტემბერს ქალაქ მიშკოლცში (უნგრეთი).
1993-1999 წლებში სწავლობდა მიშკოლცში ავასის გიმნაზიაში. 1999-2004 წლებში 2002-2004 წლებში სწავლობდა მიშკოლცის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. გახლდათ რესპუბლიკური სტიპენდიანტი.
იუდით ვარგამ  2003 წელს მიიღო Erasmus -ის ეკონომიკის და ეკოლოგიის  უმაღლესი სკოლის ნიურტინგენ-ჰაისლინგენის სტუდენტური ინიციატივის სტიპენდია.
მომავალი პოლიტიკოსი აქტიურად  იყო დაკავებული სპორტით. იგი 2001-2004 წლებში გახლდათ უნივერსიტეტის მეორე დივიზიონის კალათბურთის გუნდის (NB I.B) კაპიტანი. 2004 წელს მან წარჩინებით დაამთავრა მიშკოლცის უნივერსიტეტი (Summa cum laude). იუდითი ასევე გატაცებული იყო მუსიკით 2005-2009 წლებში გახლდათ ბუდაპეშტის უნივერსიტეტის საკონცერტო ჯგუფის წევრი.
2009 წელს წარმატებით ჩააბარა გამოცდა ადვოკატის ლიცენზიის მოსაპოვებლად.
2004 წლის სექტემბრიდან 2005 წლის ოქტომბრამდე იუდითმა სტაჟირება გაიარა იურიდიულ ფირმა Freshfields Bruckhaus Deringer-ში ბუდაპეშტში, 2005 წლის ნოემბრიდან 2006 წლის აგვისტომდე —ფირმა  Hogan & Hartson-ში ბუდაპეშტში, 2006 წლის სექტემბრიდან 2009 წლის აგვისტომდე სტაჟირებას გადიოდა ბუდაპეშტის რეგიონალურ სასამართლოში, ცენტრალურ სასამართლოში და  პეშტის რაიონულისასამართლოში.
2009 წლის აგვისტოდან იუდით ვარგა მუშაობდა ევროპარლამენტის დეპუტატის პოლიტიკურ მრჩევლად: იანოშ ადერის ოფისში, სანამ ეს უკანასკნელი 2012 წლის მაისში   არ აირჩიეს უნგრეთის პრეზიდენტად. შემდეგ მუშაობდა ერიკ ბანკის ოფისში 2014 წლის მაისამდე, ხოლო შემდეგ — დიერდია ჰელვენის ოფისში.
2018 წლის 22 მაისს მან  პრემიერ-მინისტრის აპარატში მიიღო სახელმწიფო მდივნის თანამდებობა ევროკავშირის საკითხებში. 2019 წლის 11 ივლისს, პრემიერ-მინისტრის ვიქტორ ორბანის წინადადებით, პრეზიდენტმა იანოშ ადერმა იუდით ვარგა დანიშნა ორბანის მეოთხე მთავრობის იუსტიციის მინისტრად, მან შეცვალა ლასლო ტროჩანი. ევროკავშირის საქმეები კვლავ მის კომპეტენციაში შედის. მისი ეგიდით შეიქმნა ციფრული თავისუფლების სამუშაო ჯგუფი, რომლის მთავარი მიზანია ტექნოლოგიური კომპანიების საქმიანობის გამჭვირვალობა. იგი ასევე განიხილავს უნგრეთის სამართლებრივი კონკურენტუნარიანობის გაზრდას, როგორც შემდგომ პრიორიტეტს. დანიშვნის შემდეგ მან რამდენიმე განცხადებაში ხაზგასმით აღნიშნა, რომ მისი მიზანია გააძლიეროს ოჯახებისა და ბავშვების დაცვის სამართლებრივი სისტემა არასამთავრობო ორგანიზაციების ჩართულობით. ამის განსავითარებლად მან შექმნა სამუშაო ჯგუფების სერია კანონმდებლობის ჰარმონიზაციის მიზნით ძალადობის მსხვერპლთა დასახმარებლად. იგი აგრეთვე გახლავთ კორონავირუსის ეპიდემიასთან საბრძოლველად პრემიერ-მინისტრის მიერ შექმნილი საგანგებო სიტუაციების მარეგულირებელი ჯგუფის წევრი.
იუდით ვარგა ფლობს ინგლისურ, გერმანულ, ფრანგულ და ესპანურ ენებს.
პირადი ცხოვრება
იუდით ვარგა დაოჯახებულია. მისი მეუღლე გახლავთ პიტერ მაგიარი (Magyar Péter). წყვილს სამი შვილი ჰყავს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1980 კატეგორია:დაბადებული 12 ივლისი კატეგორია:უნგრელი პოლიტიკოსები კატეგორია:უნგრელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:უნგრეთის იუსტიციის მინისტრები
დალი ფიროსმანაშვილი
დალი ფიროსმანაშვილი (დ. 9 იანვარი, 1948, სოფ. გამარჯვება, ახლანდ. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი — გ. 30 ნოემბერი, 2022) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა აღნიშნულ უნივერსიტეტში, საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში, საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში, არქეოლოგიური კვლევის ცენტრში, ღია ცისქვეშა მუზეუმში. საქართველოს დემოგრაფიული საზოგადოების საბინაო საკითხთა კომიტეტის თავმჯდომარე. 1990–1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:გარდაცვლილი 2022 კატეგორია:დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ნოემბერი კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ნაროდნი-ტრშიდა (პრაღის მეტრო)
ნაროდნი-ტრშიდა (Národní třída) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს B ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1985 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
ნავაჰო
ნავაჰო (ნავაჰოს ენაზე — Diné ან Naabeehó) — ინდიელი ხალხი, რომლებიც უმთავრესად აშშ-ს ტერიტორიაზე ცხოვრობენ. ნავაჰოს ენა მიეკუთვნება ატაბასკურ ენებს. ნავაჰო — ჩრდილოეთ ამერიკის ერთ-ერთი ყველაზე უფრო მრავალრიცხოვანი ინდიელი ხალხი — დაახლოებით 311 ათასი ადამიანი (2015 წელი).
დემოგრაფია და ენა
ნავაჰოს მოსახლეობა 1864 წლის ინფორმაციით იყო დაახლოებით 16 000_დან 20 000-მდე. ისინი თანდათან იზრდებოდნენ და 1945 წლის მონაცემებით მათი მოსახლეობა იყო სადღაც 55 000. 1988 წლის მონაცემებით კი მათმა რიცხვმა დაახლოებით 200 000 მიაღწია. ნავაჰოლების ენა არის აპაჩების ენის ერთ-ერთი განშტოება, რომელიც თავის მხრივ ათაბასკური ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელია.
კულტურა
აპაჩესა და ნავაჰოს (Navajo) წინაპრებმა უახლოესი ათასი წლის განმავლობაში, შეიცვალეს საცხოვრებელი ადგილი. მანამდე ისინი ცხოვრობდნენ ახლანდელი კანადისა და ალასკის დასავლეთ მხარეში და გადავიდნენ ამერიკის შეერთებული შტატების სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. მათ ძირითად საქმიანობას წარმოადგენდა ნადირობა მაგრამ ნავაჰოელებისათვის ეს მეტწილად მიწათმოქმედება იყო. იქიდან გამომდინარე, რომ ისინი ეძებდნენ ადგილს, რომელიც იქნებოდა მათთვის ყველაზე უკეთ მორგებული, საბოლოოდ გადაწყვიტეს ზემოდხსენებულ ადგილას დასახლებულიყვნენ, თუმცა ეს ტერიტორია გამოირჩეოდა მკაცრი გარემოთი, რომელიც უდაბნოს ტიპის ქვიშიანი ადგილი იყო. აქ იშვიათად და ზოგან საერთოდ არ მოიპივებოდა წვნიანი მცენარეები, ამის ერთ-ერთი ძირითადი მიზეზი მცირე ნალექიანობა იყო. თითოეულ არსებას, როგორც ცხოველური ისე მცენარეული წარმოშობისას, უხდებოდა შეგუება მოცემულ გარემოსთან. გამონაკლისი არც ადამიანები ყოფილან. ბუნებრივია, გარემოს ცვლილება და მასთან შეგუების პროცესი რაღაც გავლენას ახდენს თავად ამ ადამიანთა კულტურაზე, ამას მოჰყვა გარკვეული წესების ერთობლიობის და რიტუალური ჩვეულებების შემოღება, ცვლილება. რა თქმა უნდა აქაც გვხვდება ასეთი სიახლეები კულტურული განვითარების თვალსაზრისით.
ზემოდხსენებული მიზეზებიდან გამომდინარე, კულტურული ანთროპოლოგები ნავაჰოს ხალხის აღსაწერად, ძირითადად, ამახვილებენ ყურადღებას დროის იმ მომენტიდან, როდესაც მოხდა მათი ერთი ადგილიდან მეორე ადგილზე გადასვლა. მათ უნდა ეშოვათ საკვები, მორგებოდნენ მკაცრ კლიმატურ პირობებს, ეპოვნათ თავშესაფარი და სხვა, ამ ყველაფერმა კი მათი ყოველდღიური ჩვევების ცვლილება გამოიწვია. ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ნაწილი ნავაჰოს კულტურისა არის ქვიშის მხატვრობა, რომელიც დღესდღეობით ძალიან პოპულარულია და ითვლება ხელოვნების მნიშვნელოვან ნაწილად.
ქვიშის ნახატები
დღესდღეობით უამრავ ადამიანს ვერ გაურკვევია ნავაჰოელებისათვის ქვიშის მხატვრობა ხელოვნების ნიმუშია თუ რელიგიური ცერემონიის ნაწილი, მაგრამ ყველა თანხმდება ერთ საკითხზე, ის ყველაფერი კულტურის ნაწილია, იმ კულტურისა, რომელიც ნაწილობრივ გარემო პირობებმა ჩამოაყალიბა, მათმა თავიანთი რწმენა-წარმოდგენები გარემოსთან შერწყმით შექმნეს.
მათთვის რა მნიშვნელობა აქვს ამ ნახატებს? ნახატების შესრულება რატომ ხდებოდა ქვიშის გამოყენებით და არა ჩვეულებრივი, ტრადიციული გზით? კიდევ სხვა უამრავი კითხვა გაუჩნდება ამ კულტურით დაინტერესებულ ადამიანს. პირველ რიგში, აუცილებელია ახსნილ იქნას მათი მნიშვნელობა. ქვიშის ნახატების დამზადება დაკავშირებული არის თავად ადამიანთა ჯანმრთელობის აღდგენასთან და მათი საშუალებით განკურნების ცერემონიის შესრულებასთან. მაგრამ, რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს ამ ნახატის შესრულება ყველას არ შეუძლია, იმიტომ რომ მას რელიგიური მნიშვნელობა გააჩნია. ეგრეთ წოდებული ნავაჰოელ „მომღერალს“ (singer) აქვს უფლება შექმნას ნახატი ასისტენტების დახმარებით. ეს „მომღერლები“ ძირითადად მამაკაცები არიან და იშვითად ქალები. ასეთი ნახატები სხვადასხვაგვარია ზოგი მცირე ზომის არის ზოგი კი საკმაოდ დიდია. მათი ზომა და სხვადასხვა მახასიათებელი დამოკიდებულია თავად დაავადების ტიპზე. აქ არის დაახლოებით 1000 ქვიშის ნახატი და რაც არ უნდა გასაოცარი იყოს ერთი და იმავე ნახატს ზუსტად ერთი და იმავე გზით აკეთებენ.
ნახატის შექმნის პროცესი
თავდაპირველად პროცესი იწყება სხვადასხვა ფერის ქვის შეგროვებით, შემდეგ მათ ფქვავენ და „მომღერალი“ არჩევს ადგილს სადაც ქვიშის ნახატს დაამზადებს. ასეთი ადგილი, ძირითადად, არის მათი ეგრეთ წოდებული ქოხის ტიპის სახლი, ხის მორებისაგან ან უფრო ხშირად წნელისაგან აგებული და თიხის გამოყენებით გამაგრებული საცხოვრებელი სახლი. შემდეგ იწყება უშუალოდ ნახატის დამზადება. სხვადასხვა ფერის ქვის ფხვნილის გამოყენებით ნახატი იქმნება უშუალოდ „მომღერლის“ მეთვალყურეობის ქვეშ. ნახატი შეიძლება იყოს სულ რაღაც რამდენიმე ათეული სანტიმეტრი სიგანის, რომელიც დამზადებასაც მცირე ადამიანთა რაოდენობა სჭირდება და ასევე ერთი ან რამდენიმე საათი, ან კიდევ, შესაძლოა ის იყოს რამდენიმე მეტრი სიგანის და მას დასჭირდეს ათეული ადამიანის რესურსი დასასრულებლად და წაიღოს მთელი დღე.
ნახატის შექმნის მიზანი
ახლა ცოტა რამ ვთქვათ თავად გამოჯანმრთელების ცერემონიაზე. ნახატის დასრულების შემდეგ ადამიანი ვისი გამოჯანმრთელებისთვისაც შესრულდა ნახატი, მოძრაობს მასზე და ჯდება ცენტრში. ეს ყველაფერი მათი წარმოდგენით განასახიერებს „ადგილს, სადაც ღმერთები მოდიან და მიდიან“, ეს ყველაფერი კი ემსახურება იმას, რომ ყოველგვარმა უბედურებამ დატოვოს ადამიანის სხეული და მასში დაბრუნდეს კეთილდღეობა. ამის შემდეგ, ეს ადამიანი, სავარაუდოდ, უკვე გამოჯანმრთელებული ტოვებს ნახატს, შემდეგ კი სხვები ქვიშას წაისმევენ საკუთარ სხეულზე, ისინი ფიქრობენ, რომ ამ ქცევით თავიანთ სხეულშიდაც აძლიერებენ კეთილდღეობის განცდას. როდესაც ეს ცერემონია დასრულდება აუცილებელია ნახატი განადგურდეს და დაუბრუნდეს ბუნებას, ისინი ნახატს ანადგურებენ იმ მიმართულების საწინააღმდეგოდ, რომელი მიმართულებითაც იქმნებოდა ის.
„მომღერლები“
დღესდღეობით ნავაჰოელებში „სინგერები“ არ არიან იმ პროპორციით, რა პროპორციითაც იყვნენ ადრე. ამის რამდენიმე მიზეზს გამოყოფენ: უპირველეს ყოვლისა უნდა ვთქვათ ის, რომ მეცადინეობა ადამიანისა, რომელიც შემდეგ „სინგერი“ უნდა გახდეს, მოიცავს, როგორ უკვე ვთქვით, დაახლოებით 1000 ქვიშის ნახატის დამახსოვრებას, ამ ყველაფერს კი ართულებს უნიკალური შესრულების წესი, კონკრეტული ნახატის ერთი და იმავე შესრულების წესი. შემდეგი და მეტად თავისებური მეცადინეობის სტილი არის ინგივიდუალური სწავლება, ანუ ერთ ჯერზე, მხოლოდ ერთ სტუდენტს შუძლია აითვისოს მოცემული პროფესია. კიდევ ერთი დამაბრკოლებელი ფაქტი არის, მრავალწლიანი სწავლება, რომელიც შესაძლოა 15 წელსაც კი გაგრძელდეს. ზემოდხსენებული მიზეზები მნიშვნელოვნად ამცირებს იმ ადამიანთა რიცხვს, რომლებიც მომავალში „მომღერლები“ უნდა გახდნენ, რათა მოიპოვონ უფლება ანსეთი ნახატების შესასრულებლად.
რელიგია თუ ხელოვნება
როგორც უკვე ვისაუბრეთ, ნავაჰოს ქვიშის მხატვრობა არ წარმოადგენს ხელოვნების მუდმივ ნიმუშს, თუმცა თავად ნავაჰოელების გარკვეული ნაწილი სულაც უარყოფს ასეთი ნახატების რაიმე საერთოს ქონას ხელოვნებასთას. XX საუკუნის დასაწყისიდან იწყება არა დროებითი არამედ მუდმივი ქვიშინ ნახატების გამოჩენა. ამავე საუკუნის 30-ანი წლებიდან აქტიურად იწყება წებოთი დაფარულ ფიცრისა და ფერადი ქვიშის ფხვნილის საშუალებით მუდმივი ქვიშის ნახატის შექმნა, რომლებსაც შესაძლოა ხელოვნების მუზეუმებში წავაწყდეთ.
ნავაჰოელები მიიჩნევენ, რომ თუ ხელოვანი გააკეთებს ზუსტ ასლს ქვიშის ნახატის ორიგინალისა, რაღაც ცუდი აუცილებლად მოხდება. ამიტომ ისინი ამ უბედურების თავიდან ასაცელებლად იყენებენ შემდეგ ხერხს: გობელინზე შესრულებული ნახატი ზუსტ ასლს არ წარმოადგენს იმ ნახატისა, რომელსაც ისინი განკურნების ცერემონიის ჩასატარებლად იყენებენ, ანუ ის მცირედით მაინც არის შეცვლილი. ერთ-ერთი ნავაჰოელი „მომღერალი“ ჰოსტინ კლაჰი დაკავებული იყო მსგავსი საქმიანობით, ერთხელაც მას ტურისტმა სთხოვა მისთვის დაემზადებინა „მუდმივი ნახატი“, რაზეც საბოლოოდ დათანხმდა, მაგრამ მყიდველს სთხოვა, „რომ არასოდეს არ დაედო იატაკზე და არ გაევლო მასზე“.
ხელოვნება, ზეიმი
ნავაჰოელებს ასევე ახასიათებთ ხელოვნებისათვის სხვადასხვა საინტერესო ნივთის შექმნა. მათ აქვთ სხვადასხვა დღესასწაულები და ისინი ძირითადად რაღაც კონკრეტულ საქმიანობას ეწევიან, რომელიც ამ დღისათვის არის მიძღვნილი. მათ აქვთ ამ კულტურისათვის დამახასიათებელი: პოეზია, სიმღერები სამოსი და უამრავი სხვა. ნავაჰოელებისათვის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანია აღნიშვნა დღის, როდესაც მასშტაბურად მიმდინარეობს მზადება ხალიჩებისა და ფარდაგების, რომლებსაც ქალები ამზადებენ, ასევე ისინი ქმნიან „მშრალ ნახატებს, რომელიც ნამდვილად რთული ჩანაფიქრისაა, თავისი შესრულბის ტექნიკიდან გამომდინარე. ასეთი ნახატების შექმნა იმითაც არის საინტერესო, რომ ისინი ცერემონიის დასრულებისთანავე ნადგურდებიან. თუმცა აქ არის ისეთი ნახატები, რომლებიც არ ნადგურდება და წარმოადგენს ეგრეთ წოდებულ „მუდმივ ნახატებს“.
წარმოდგენები იმქვეყნიურ ცხოვრებაზე
ზოგადად ნავაჰოელები ძალიან შეშინებულები არიან ადამიანის სიკვდილის შემდგომ სიცოცხლის თემაზე. მათი აზრით გარდაცვლილი ადამიანი სასწრაფოდ უნდა დაიკრძალოს ყოველგვარი ცერემონიის გარეშე, რომელზეც დასწრება, დაკვირვება, შეუძლიათ ახალგარდაცვლილი ადამიანის ახლო ნათესავებს. ამდენად მათი შეხედულება იმქვეყნიური ცხოვრების შესახებ არ არსი ფორმირებული, მას არ აქვს საბოლოოდ ჩამოყალიბებული სახე. ასევე მათ არ აქვთ კონკრეტული იდეა იმქვეყნიური სასჯელისა და დასაჩუქრების შესახებ. ნავაჰოელები არიან ერთ-ერთი დიდი ჯგუფი ადგილობრივი ამერიკელებისა, რომელსაც საკუთარი ენა და უამრავი მახასიათებლები გააჩნიათ და ეს არის ხალხი, რომელთა კულტურა ანთროპოლოგების მიერ არსი საკმაოდ კარგად შესწავლილი.
ავტოფარეხი ნოვორიაზანსკის ქუჩაზე
ავტოფარეხი ნოვორიაზანსკის ქუჩაზე (Гараж на Новорязанской улице) — რუსული ავანგარდული არქიტექტურის ძეგლი, აშენებულია 1926-1929 წლებში, მოსკოვის ნოვორიაზანცევის ქუჩაზე, არქიტექტორ კონტანტინ მელნიკოვისა და ინჟინერ ვლადიმერ შუხოვის პროექტის მიხედვით, როგორც სატვირთო მანქანების ავტოფარეხი.
მკაცრ, ლაკონიურ, მონუმენტურ ფასადზე და კიჩოსეულ თანხვედრაში, წრიულ და მართკუთხა ელემენტით, შენობის ფასადზე იკითხება კონსტრუქტივიზმის თვისებები.
ავტოფარეხის აღწერა
ავტოფარეხს, გეგმით გააჩნია გიგანტური ნალის ფორმა. შენობას ასეთი უჩვეულო ფორმა შეარჩია მელნიკოვმა, იქიდან გამომდინარე, რომ მშენებლობისთვის მას სამკუთხედის ფორმის არასახარბიელო ტერიტორია გამოყვეს. არქიტექტორების მიერ დამუშავებული ავტოფარეხის ნალისებრი ფორმა, საშუალებას აძლევდა მაქსიმალური რაოდენობის სატვირთო მანქანების განთავსებას ტერიტორიაზე, ასევე მათი თავისუფალი შემოსვლის და გასვლის საშუალებას.
ნოვორიაზანსკის ქუჩაზე გამოდის შენობის ექსპრესიული ფასადი. შენობის ზედა ნაწილში მოქცეული ფასადის მრგვალი ფანჯრები კონსტრუირებულია დიდი და ვერტიკალურად წაგრძელებული, მართკუთხა ფანჯრებით, რომელიც მოქცეულია ადმისიტრაციული შენობის გვერდებში, რომელიც განლაგებულია ცენტრში. პროექტის მიხედვით, ფასადის ნახევრადმრგვალ შვერილში განლაგებული იყო ჭიშკარი, რომელიც უზრუნველყოფთა შენობაში თავისუფალ შესვლა-გამოსვლას (დღეისთვის შემორჩენილია მარტო ჭიშკარი).
ავტოფარეხის მეტალური გადახურვა ინჟინერ ვ. გ. შუხოვმა შეიმუშავა.
ავტოფარეხის ისტორია
1948 წლის 19 ოქტომბერს, ავტოფარეხის ბაზაზე გაიხსნა მოსგორტრანსის მე-4 საავტობუსო პარკი. გახსნისთვის, ავტოფარეხში განლაგებული იყო „ЗИС-8“ და „ЗИС-16“ 115 ავტობუსი, რომელიც გადმოეცა მესამე პარკიდან, განლაგებული ბახმეტიევის ავტოფარეხში. 1949 წლის ოქტომბერში, პარკს გადაეცა „ЗИС-154“ ტიპის ავტობუსები, ხოლო 1955-1957 წელს, პარკს რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა და განლაგდა დამატებით „ЗИЛ-158“ ტიპის ავტობუსებიც. 1961 წლის ბოლოს, პარკში „ЗИЛ-158“ ტიპის 395 ავტობუსი იყო განლაგებული, საერთო ტევადობით 250 ადგილი. 2003 წლის იანვრისთვის, პარკი ემსახურებოდა შემდეგ მარშრუტებს: № 7, 14, 15, 17, 21, 36, 46, 74, 79, 83, 122, 125, 131, 141, 211, 231, 237, 254, 615, 617, 620, 645, 676, 703, 723, 773, 773к, 783, 792, 792к, 811. 811к.
2014 წლამდე, ნოვორიაზანსკის ქუჩის ავტოფარეხში განლაგებული იყო მე-4 საავტობუსო პარკი. ავტოფარეხის შენობის შიდა და გარე პერიმეტრზე ბოლო ათწლეულებში გაშენებულია სხვადასხვა მინაშენი, რაც ამახინჯებს შენობის ისტორიულ იერსახეს. დღეისთვის, ამ შენობაში განლაგებულია ნოვოკოსინსკის საავტობუსო-ტროლეიბუსის პარკის ფილიალი, რომელიც თავისთვის მიიღო ამ პარკის ნომერი და დამატებით მე-9 სატროლეიბუსო ხაზიც.
1997 წელს, მოსკოვის საქალაქო დუმამ მიიღო დადგენილება, რომლის მიხედვით ავტოფარეხის შენობა შევიდა ისტორიულ და კულტურულ ძეგლთა სიაში, პრივატიზაციის უფლებით.
2005 წლის თებერვალში, მოსკოვის მთავრობის მიერ მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვით დაიწყო ახალი საექაპლუატაციო ფილიალების მშენებლობა, პარკის გადატანის მიზნით.
ლიტერატურა
(Хан-Магомедов С. О. Константин Мельников. — М.: Архитектура-С, 2006. — 296 с. — ISBN 978-5-9647-0095-1.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის ავტოფარეხები კატეგორია:მოსკოვის ღირსშესანიშნაობები
სტუპინო (აბაკანოვოს სასოფლო დასახლება)
სტუპინო (Ступино) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 5 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 51 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 9 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: კუკსინო, ოსეევსკაია, დემიიანკა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ფუქსია
ფუქსია (Fuchsia) — მცენარეთა გვარი ონაგრასებრთა ოჯახისა. ბუჩქები ან პატარა ხეებია. გრძელყუნწიანი დაკიდებული ყვავილი და კენკრა ნაყოფი აქვთ.
100-მდე სახეობა გავრცელებულია ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში, რამდენიმე — ახალი ზელანდიისა და ტაიტის კუნძულებზე. ბევრ სახეობას დეკორატიულ მცენარედ ამრავლებენ.
ოთო ნემსაძე
ოთო ნემსაძე (დ. 18 ივნისი, 1989, გორი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მომღერალი, რომელმაც საქართველოს 2019 წლის ევროვიზიაზე წარადგინა სიმღერით „სულ წინ იარე“. 2019 წლის 3 მარტს გაიმარჯვა „საქართველოს ვარსკვლავში“. ცნობილი გახდა 2010 წელს „ჯეოსტარის“ მეხუთე სეზონში გამარჯვების შემდეგ. მონაწილეობდა პროექტ „უკრაინის ხმაში“ და დაიკავა მეორე ადგილი. 2017 წელს ბენდი „ლიმბო“, რომლის წევრიც არის იგი, წარსდგა ევროვიზიაზე და დაიკავეს მე-10 ადგილი, მათ შეასრულეს სიმღერა „Dear God“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:გორში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:ევროვიზიის კონკურსანტები
ტოკმოჩეს რაიონი
ტოკმოჩეს რაიონი (Distrito de Tocmoche) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის ჩოტის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 248 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 914 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 222.38 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩოტის პროვინციის რაიონები
ჩორნი-კლიუჩი (ბელორეცკის რაიონი)
ჩორნი-კლიუჩი (Чёрный Ключ) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 29 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელორეცკიდან დაშორებულია 46 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (90%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
ანრი I ფლანდრიელი
ანრი I ფლანდრიელი (Henri de Flandre) ან ანრი დე ენო (Henri de Hainaut; დ. დაახლ. 1176, ვალანსიენი — გ. 11 ივნისი, 1216, თესალონიკე) — ლათინთა იმპერატორი 1206–1211 წლებში, ბოდუენ I-ის ძმა. აქტიურ მონაწილეობას იღებდა მეოთხე ჯვაროსნულ ლაშქრობაში. მას შემდეგ, რაც ბოდუენი ადრიანოპოლის ბრძოლაში დაატყვევეს, ანრი იმპერიის რეგენტად დაინიშნა, ბოდუენის გარდაცვალების შემდეგ კი — ახალ იმპერატორად. კორონაცია 1206 წლის 20 აგვისტოს შედგა. დაამარცხა მის წინააღმდეგ გამოსული თესალონიკის სამეფო, რომელსაც ტამპლიერებიც ეხმარებოდნენ, ამ უკანასკნელებს ჩამოართვა ციხესიმაგრეები (რავენიკა, ზეტუნი). ზეობის დიდი ნაწილი კალოიანთან და თეოდორე I-თან ბრძოლაში გაატარა. მოგვიანებით ებრძოდა ბორილს, რომელიც ფილიპოპოლის ბრძოლაში დაამარცხა. აწარმოებდა წარმატებულ კამპანიებს ნიკეის იმპერიის წინააღმდეგ. დიდ მოწყალებას იჩენდა ბერძენი მოსახლეობის წინაშე. წინააღმდეგობას უწევდა რომის პაპ ინოკენტი III-ს, რომელსაც მართლმადიდებელი სამღვდელოების დატყვევება და მათი ტაძრების დახურვა სურდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლათინთა იმპერატორები კატეგორია:დაბადებული 1176 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1216
სკულენი
სკულენი (Sculeni) — სოფელი მოლდოვაში, უნგენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 59 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 792 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგენის რაიონის სოფლები
ცენტრალური პლატოს რეგიონი
ცენტრალური პლატოს რეგიონი (Plateau-Central) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს ჩრდილო-დასავლეთში.
გეოგრაფია
რეგიონს ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან — აღმოსავლეთ-ცენტრალური და სამხრეთ-ცენტრალური რეგიონები, სამხრეთ-დასავლეთიდან — ცენტრალური რეგიონი, აღმოსავლეთიდან — დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი, ჩრდილო-დასავლეთიდან — ჩრდილოეთი რეგიონი.
გეოგრაფიულად რეგიონი მოიცავს ბურკინა-ფასოს ცენტრში მდებარე ცენტრალური პლატოს ზეგანს.
მოსახლეობა
რეგიონის მოსახლეობა ძირითადად შედგება მოსის ხალხისაგან. ადგილობრივი მაცხოვრებლების უმრავლესობის რელიგიაა — ისლამი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 3 პროვინციად:
ეკონომიკა
რეგიონის მოსახლეობის მთავარი საქმიანობაა — სოფლის მეურნეობა.
კულტურა
რეგიონში კულტურულ ფასეულობებს წარმოადგენენ ლაონგოს სკულპტურების პარკი და ეროვნული მანეგას მუზეუმი.
სქოლიო
კატეგორია:ბურკინა-ფასოს რეგიონები
რობერტინები
მინი|რობერტინების გენეაოლოგიური ხე (ბესანკონის მუნიციპალური ბიბლიოთეკა, XIV საუკუნე). რობერტელთა ოჯახის სახელწოდება წარმოდგება საკუთარი სახელი რობერტისგან, რომელსაც ბევრი მისი წარმომადგენელი ატარებდა. ამ ფრანკი დიდგვაროვნების ძალაუფლება განმტკიცებული იყო ნოისტრიაში. დინასტია ცნობილია არა იმდენად სამეფო მდგომარეობის არამდგრადობით, რამდენადაც „უნარით, უარი თქვან გვირგვინზე რათა განიმტკიცონ საკუთარი პოზიცია“ სამეფოში და მართონ ფაქტობრივად. ტახტზე ავიდა ოჯახის სამი წევრი: ედი, იგივე ოდონი 888 წელს, მისი ძმა რობერტ I 922 წელს და ამ უკანასკნელის შვილიშვილი ჰუგო კაპეტი 987 წელს. მისი შთამომავლები იწოდებიან კაპეტინგებად და უწყვეტად მეფობდნენ საფრანგეთში 987-დან 1792 წლამდე (805 წლის განმავლობაში). შემდეგ, 1815–1848 წლებში (33 წლის განმავლობაში). ასევე 888–1848 წლებში რობერტინების ოჯახი უმნიშვნელოვანეს პოლიტიკურ როლს თამაშობდა საფრანგეთში.
რობერტინების ისტორია და გენეალოგია
რობერტინების ოჯახის წარმოშობა დიდი ხნის განმავლობაში უცნობი იყო, რამაც ხელი შეუწყო მრავალი ვარაუდის გავრცელებას. არსებობს ვერსია, რომ რობერტ ძლიერი იყო შილდებრანის აგანტური შთამომავალი, მაგრამ ეს თეორია ამჟამად უარყოფილია. XX საუკუნეში რამდენიმე ისტორიკოსის შრომებზე დაყრდნობით ჩამოყალიბდა რამდენიმე თეორია, რომლებიც შესაძლოა იყოს სარწმუნო. კაპეტინგების წინაპრები აყალიბებენ ოჯახურ ჯგუფს უკანასკნელი მეროვინგების მომსახურე პირებთან ერთად. სურათზე წარმოდგენილი დაფა კიდევ ერთი მტკიცებულებაა რობერტინების საგვარეულო ხაზთან დაკავშირებული მოსაზრებისა.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიოს სამეფო დინასტიები
ოქტეაბრისკოე (დონდუშენის რაიონი)
ოქტეაბრისკოე (Octeabriscoe) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 199 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 47 ადამიანს შეადგენდა.
როსტისლავი (გონტი)
უნეტარესი როსტისლავი (ერისკაცობაში — ონდრეი გონტი; დ. 25 იანვარი, 1978, სნინა, ჩეხოსლოვაკია) — ჩეხეთისა და სლოვაკეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაური 2013 წლის 9 დეკემბრიდან.
დაიბადა 1978 წლის 25 იანვარს სნინაში, სლოვაკეთში (იმჟამინდელი ჩეხოსლოვაკია). სკოლა დაამთავრა 1996 წელს. 2002 წელს დაამთავრა პრეშევოს უნივერსიტეტის მართლმადიდებლური საღვთისმეტყველო ფაკულტეტი. 2002 წელს სწავლობდა არისტოტელეს სახელობის თესალონიკის უნივერსიტეტში.
2012 წლის ოქტომბერში აღყვანილ იქნა იღუმენის ხარისხში. 2012 წლის 18 ნოემბერს ხელდასხმულ იქნა პრეშევოს კათედრის ეპისკოპოსად. 2013 წლის 9 დეკემბერს არჩეულ იქნა ჩეხეთის მიწებისა და სლოვაკეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსაყდრედ. 2014 წლის 11 იანვრიდან ეკლესიის წინამძღოლია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:ჩეხეთისა და სლოვაკეთის მიტროპოლიტები
სუმინო (ჩერეპოვეცის რაიონი)
სუმინო (Сумино) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 4 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 49 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 6 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: რუჟბოვო, ჟდანოვსკაია, ანაშკინო.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
კარლოვო-ნამესტი (პრაღის მეტრო)
კარლოვო-ნამესტი (Karlovo náměstí) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს B ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1985 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
კოკე (მრავალმნიშვნელოვანი)
კოკე შეიძლება აღნიშნავდეს:
შიგაევო (ბაშკირეთი)
შიგაევო  (Шығай) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 571   ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელორეცკიდან დაშორებულია 50 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (97%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
ზენიცა-დობოის კანტონი
გეოგრაფია
მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში. კანტონის ადმინისტრაციული ცენტრია ზენიცა. კანტონი შედგება 12 თემისაგან. 2003 წლისათვის კანტონის მოსახლეობის 83,6 % %-ს შეადგენდნენ ბოსნიელები, ხოლო - 13 %-ს ხორვატები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის კანტონები
ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია პლატფორმების მიხედვით
აქ წარმოდგენილია ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია ინდივიდუალური პლატფორმების მიხედვით.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია
არტაშეს გეღამიანი
არტაშეს გეღამიანი (Արտաշես Գեղամյան; დ. 2 დეკემბერი, 1949, ერევანი, სომხეთის სსრ) — სომეხი პოლიტიკოსი და ერევნის ყოფილი მერი.
ბიოგრაფია
არტაშეს გეღამიანი დაიბადა 1949 წლის 2 დეკემბერს, ერევანში, სომხეთის სსრ. 1966 წელს, მან დაამთავრა ჩეხოვის საშუალო სკოლა, 1971 წელს კი - ერევნის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1972 წელს, იგი შეუერთდა საბჭოთა კავშირის კომუნისტურ პარტიას, 1989-1990 წლებში კი - ერევნის მერის თანამდებობა ეკავა.
1990 წელს, გეღამიანმა კომუნისტური პარტია დატოვა. 1995-1999 წლებში, იგი სომხეთის ეროვნული კრების მოადგილე იყო. 1997 წელს, მან ჩამოაყალიბა პარტია „ეროვნული ერთიანობა“ და გახდა მისი ლიდერი. 2003 წლის სომხეთის საპრეზიდენტო არჩევნებში, არტაშეს გეღამიანმა წარადგინა თავისი კანდიდატურა და მოიპოვა ხმათა 16.9%.
2008 წლის სომხეთის საპრეზიდენტო არჩევნებში, გეღამიანმა კვლავ მიიღო მონაწილეობა და საბოლოო ოფიციალური შედეგებით დაიკავა მეშვიდე ადგილი ხმათა 0.27%-ის მოპოვებით.
პირადი ცხოვრება
არტაშეს გეღამიანი ქორწინებაშია. ჰყავს ორი ვაჟი და შვილიშვილები.
სქოლიო
კატეგორია:ერევნის მერები კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:სომეხი პოლიტიკოსები კატეგორია:სსრკ-ის პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 2 დეკემბერი
სტოლნიშენი (უნგენის რაიონი)
სტოლნიშენი (Stolniceni) — სოფელი მოლდოვაში, უნგენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 77 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 879 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგენის რაიონის სოფლები
Creedence Clearwater Revival
Creedence Clearwater Revival  (შემოკლებით „Creedance" ან „CCR") — 1960-იან და 1970-იან წლებში აქტიური ამერიკული როკ-ჯგუფი. ჯგუფის წევრები იყვნენ: ჯონ ფოგერტი (მთავარი ვოკალი, მთავარი გიტარა, სიმღერების უმეტესობის ავტორი), ტომ ფოგერტი (აკუსტიკური გიტარა), სტიუ კუკი (ბასი) და დაგ კლიფორდი (დასარტყმელი საკრავები). ჯგუფის მუსიკალური სტილი მოიცავდა რუტს როკსა და სვომპ როკს. მიუხედავად მათი ჩრდილოური წარმომავლობისა, ჯგუფის მუსიკა სამხრეთული როკის სტილშია გადაწყვეტილი. მათს შემოქმედებაში ასახულია როგორც სამხრეთ ამერიკული კულტურის ისეთი ელემენტები, როგორებიცაა მისისიპი და ბეიუ, ისე სოციალური და პოლიტიკური საკითხები, მაგალითად ჯგუფის ერ-ერთი სიმღერა ვიეტნამის ომის შესახებაა.