cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მშვიდობიანი რევოლუცია
საბჭოთა პოლიტიკა აღმოსავლეთ ბლოკის მიმართ
გლასნოსტის (გახსნილობა) პოლიტიკის ინიცირებამ და პერესტროიკის (ეკონომიკური რესტრუქტურიზაციის) იდეების აუცილებლობით შეპყრობილმა გორბაჩოვმა, 1989 წლის ივლისში, ნება დართო ვარშავის პაქტის ერებს საკუთარი პოლიტიკური და ეკონომიკური რეფორმები გაეტარებინათ.
საბჭოთა ბლოკის ქვეყნების საშინაო საქმეებში ჩაურევლობის პოლიტიკა ოფიციალურად გამოცხადდა საბშოთა კავშირის მიდგომად გორბაჩოვის მიერ 1989 წლის 26 ოქტომბერს გაკეთებული განცხადებასთან, რომლის მიხედვითაც ის აცხადებდა, რომ: „საბჭოთა კავშირს არ აქვს არანაირი მორალური ან პოლიტიკური უფლება, ჩაერიოს აღმოსავლეთ ევროპისა და მეზობლების საქმეებში“. ეს გახლდათ მოხსენიებული, როგორც სინატრას დოქტრინა, გორბაჩოვის სპიკერის - გენადი გერასიმოვის მიერ, რომელმაც ხუმრობით თქვა: „თქვენ იცით ფრენკ სინატრას სიმღერა, „მე ეს გავაკეთე ჩემი გზით?“ უნგრეთი და პოლონეთი ყველაფერ ამას თავისი გზით გააკეთებენ.“
Ეკონომიკური სიტუაცია
აღმოსავლეთ გერმანიის ეკონომიკა უფრო ძლიერი იყო ვიდრე აღმოსავლეთ ბლოკის სხვა ქვეყნების და იგი ყველაზე წარმატებული იყო CMEA-ს ქვეყნებს შორის. ეს იყო საბჭოთა კავშირის ყველაზე მნიშვნელოვანი სავაჭრო პარტნიორი, თუმც ის ძალიან დაქვემდებარებულ პოზიციაში იმყოფებოდა. ეს იყო ტექნოლოგიის წმინდა ექსპორტიორი. მისი საერთო ენა, კულტურული და პირადი კავშირები დასავლეთ გერმანიასთან დაეხმარა ეკონომიკის გაძლიერებაში. მისი ვაჭრობა დასავლეთ გერმანიასთან შეადგენდა დასავლეთის ქვეყნების მთლიანი ვაჭრობის 50-60 %-ს.
აღმოსავლეთ გერმანიის მუშები იღებდნენ მეტ შემოსავლებს, ვიდრე სხვა კომუნისტური ქვეყნების წარმომადგენლები. მათ უკეთესი საცხოვრებელი ჰქონდათ, ვიდრე კომუნისტური ქვეყნების უმეტესობას, მაგრამ ისინი საკუთარ თავს ადარებდნენ დასავლეთ გერმანელებს, რომლებიც ბევრად უკეთესები იყვნენ და ეს უკმაყოფილების კიდევ ერთი მიზეზი იყო.
არჩევნების გაყალბება
პრაქტიკაში, გდრ-ის არჩევნები არ იყო რეალური არჩევანი, რომელიც შედგებოდა იმ მოქალაქეების მიერ, რომლებიც კენჭს უყრიდნენ „ნაციონალური ფრონტის“ კანდიდატების წინასწარ შერჩეულ სიას. ნაციონალური ფრონტი, თეორიულად, პოლიტიკური პარტიების ალიანსი იყო, მაგრამ მათ ყველას აკონტროლებდა SED პარტია, რომელიც მართავდა ვოლსკამაერს (აღმოსავლეთ გერმანიის საკანონმდებლო ორგანო). არჩევნების შედეგები, ზოგადად, დაახლოებით 99%-იანი „დიახ“ იყო წარმოდგენილი სიის სასარგებლოდ. ამასთან, 1989 წლის 7 მაისის არჩევნებამდე გაჩნდა მთავრობის მხრიდან ეჭვი, რომ მოქალაქეები უკმაყოფილების ღია ნიშნებს გამოხატავდნენ. ამის გამო, SED შეშფოთებული იყო იმის გამო, რომ შეიძლება დიდი რაოდენობის „არა“ მიეღოთ არჩევნებზე. გაიზარდა „Ausreiseantrag-ის“ განაცხადების რაოდენობა (ქვეყნიდან გასვლის ნებართვა) და გაიზარდა უკმაყოფილება საბინაო პირობებისა და ძირითადი პროდუქტების დეფიციტის გამო.
ტიანანმენის მოედნის პროტესტი
აღმოსავლეთ გერმანელებს თვალს ადევნებდნენ ახალ ამბებს ტიანანმენის მოედნის დემოკრატიულ დემონსტრაციასთან დაკავშირებით 1989 წლის აპრილიდან ივნისის ჩათვლით, დასავლეთ გერმანიის სატელევიზიო გადაცემების მეშვეობით. როდესაც ჩინეთის რეჟიმმა სასტიკად დაშალა მიტინგი 3-4 ივნისს, რამდენიმე ასეული და შესაძლოა რამდენიმე ათასი მომიტინგე დაიღუპა. ამან შეშფოთება გამოიწვია აღმოსავლეთ გერმანიის ახალ საპროტესტო მოძრაობაზე, რომელიც მაისში არჩევნების გაყალბების წინააღმდეგ იყო შექმნილი. „ჩვენ ძალიან გვეშინოდა ჩინური გამოსავლის ჩახშობის გამეორების შესაძლებლობის გამო,“ - აცხადებდა ლაიფციგში მდებარე ნიკოლაიკირშის პასტორი კრისტიან ფუჰერი.
SED-ის ოფიციალური მხარდამჭერი გაზეთი - Neues Deutschland-მა, მხარი დაუჭირა ჩინეთის ხელისუფლების განხორციელებულ ზომებს. გერმანიის სახალხო კონგრესმა გამოაცხადა, რომ ეს იყო „კონტრრევოლუციური ძალების მარცხი“. სამოქალაქო უფლებების 16 აქტივისტი აღმოსავლეთ ბერლინში დააპატიმრეს ჩინეთის მთავრობის ქმედებების გაპროტესტების დროს.
ბერლინის კედლის დაცემა და საზღვრის გახსნა
მინი| რიგი Wartha-ს საზღვართან, [[თიურინგია. 1989 წლის 10 ნოემბერი. აღმოსავლეთ გერმანელების ვიზიტი დასავლეთ გერმანიაში. ]] მას შემდეგ, რაც უნგრეთმა და ჩეხოსლოვაკიამ უფლება მისცეს აღმოსავლეთ გერმანელებს თავიანთი საზღვრებით დასავლეთისაკენ გადასულიყვნენ. ვერაფერი გააკეთა ამის შესაჩერებლად გდრ-ის მთავრობამ. 4-5 ნოემბერს, ბერლინის კედლის გახსნამდე შაბათ-კვირას, 50 000-ზე მეტმა ადამიანმა დატოვა ქვეყანა. 1989 წლის 9 ნოემბრის საღამოს გამართულ პრესკონფერენციაზე, პარტიის ოფიციალურმა წარმომადგენელმა გუნტერ შაბოვსკიმ განაცხადა, რომ აღმოსავლეთ გერმანელებს შეეძლოთ თავისუფლად ემოგზაურათ ბერლინის კედლის იქით.
სქოლიო
კატეგორია:80-90 იანი წლების გერმანია კატეგორია:გერმანია კატეგორია:რევოლუციები კატეგორია:აჯანყებები გერმანიაში კატეგორია:გერმანიის თანამედროვე ისტორია
მინჩენი-დე-ჟოსი
მინჩენი-დე-ჟოსი (Mincenii de Jos) — სოფელი მოლდოვაში, რეზინის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 190 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 377 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეზინის რაიონის სოფლები
კარლენ მკრტიჩიანი
კარლენ მკრტიჩიანი (Կառլեն Մկրտչյան; დ. 25 ნოემბერი, 1988) — სომეხი ფეხბურთელი. თამაშობს სომხეთის ნაკრებში და რუსეთის პრემიერლიგის კლუბ „ანჟიში“.
კარიერა
კარლენმა კარიერა სომხურ „პიუნიკში“ დაიწყო, ასევე თამაშობდა უკრაინაში და ყაზახეთში. 2013 წელს რუსეთში გადაბარგდა და „ანჟისთან“ 3 წლიანი კონტრაქტი გააფორმა.
მკრტიჩიანი სომხეთის ნაკრებში 2008 წლიდან თამაშობს, მისი დებიუტი მალტის ნაკრებთან შედგა. პირველი გოლი კი 2012 წელს ლიტვის წინააღმდეგ გაიტანა.
პირადი ცხოვრება
ნაკრებში პირველი გოლის შემდეგ მკრტიჩიანი უკრაინაში დაქორწინდა. მისი ცოლი კარლენის თანაგუნდელ გევორგ ხაზარიანის კლასელი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1988 კატეგორია:სომეხი ფეხბურთელები კატეგორია:დონეცკის მეტალურგის ფეხბურთელები კატეგორია:მაჰაჩყალის ანჟის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 25 ნოემბერი
იერუსალიმის ალყა (1244)
იერუსალიმის ალყა — მეექვსე ჯვაროსნული ლაშქრობაში ქრისტიანთა წარმატების საპირისპიროდ რევანშის აღების დასაწყისი. გაიმართა 1244 წლის 15 ივლისს.
საღვთო რომის იმპერატორი ფრიდრიხ II გაუძღვა მეექვსე ჯვაროსნულ ლაშქრობას საღვთო მიწაზე 1228 წელს და იერუსალიმის მეფედ თავისი ცოლი დედოფალი იოლანდა იერუსალიმელი გამოაცხადა, რომელმაც მემკვიდრეობით მიიღო ტიტული იერუსალიმის დედოფალი დედამისისგან, მარია მონტფერატისგან.
ფრიდრიხ II-ის არმიის ზომა და რეპუტაცია ისლამურ სამყაროსთან, იყო საკმარისი, რომ ისევ დაებრუნებინა იერუსალიმი, ბეთლემი, ნაზარეთი და სხვა მეზობელი ციხესიმაგრეები ძალადობის გარეშე. ისინი იყვნენ ხელშეკრულებით აიუბიდ სულთან ალ-ქამილის ხელში. თუმცა, იერუსალიმი დიდი ხნით ქრისტიანთა ხელში არ დარჩენილა.
აიუბიდმა მოიწვია ხვარაზმელთა კლანი, რომ დაეპყრო ქალაქი. ქალაქის ალყის დროს 1244 წლის 15 ივლისს, ხვარაზმელებმა მთლიანად გაანადგურეს იერუსალიმი. მეშვიდე ჯვაროსნული ლაშქრობის მეთაურს ლუი IX-ს უნდოდა ამ ხოცვა-ჟლეტისათვის რევანშის აღება.
ორი მხიარული ბატი
„ორი მხიარული ბატი“ (Два весёлых гуся) — მოკლემეტრაჟიანი ნახატი მულტფილმი, სამსიუჟეტიანი მულტიპლიკაციური ალმანახის — „მხიარული კარუსელის“ (№ 2) მესამე სიუჟეტი. გადაღებულია 1970 წელს სტუდია სოიუზმულტფილმის მიერ. რეჟისორი — ლეონიდ ნოსირიევი.
ეფუძვნება უკრაინული ხალხური ხელოვნების ნიმუშად ჩათვლილ იუმორისტულ უკრაინულ ხალხურ სიმღერას (სხვა წყაროებით — რუსულს). .
სახელით „ორი მხიარული ბატი“ გამოიცა რამდენიმე წიგნი ბავშვებისათვის, რომლებშიც შესული იყო ეს სიმღერა. „ორი მხიარული ბატი“ ითვლება  იმ წიგნთა რიცხვში, რომლებიც არამხედველი ბავშვებისთვისაა რეკომენდებული, მათთვის გამოვიდა სპეციალური გამოცემა, რომლის გვერდებზეც პლასტიკური ზედდებებია.
ამ სიმღერაზე დაიდგა საბავშვო აუდიტორიაზე გათვლილი სპექტაკლები, აგრეთვე საბავშვო თოჯინების წარმოდგენები.
საქართველოს სახალხო განათლების სამინისტრო
საქართველოს სახალხო განათლების სამინისტრო — საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, ამიერკავკასიის სახალხო განათლების სამინისტროს ნაცვლად, შეიქმნა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის განათლების სამინისტრო.
ისტორია
განათლების მინისტრად დაინიშნა სოციალისტ-ფედერალისტი გიორგი ლასხიშვილი. ახალმა მინისტრმა გააუქმა აგრეთვე ამიერკავკასიის სასწავლო ოლქი, თბილისისა და ქუთაისის გუბერნიების სახალხო სკოლათა დირექციები, თბილისის ქალთა ინსტიტუტი, თბილისის სამხედრო გიმნაზია (კადეტთა კორპუსი) და დაიწყო სასწავლო დაწესებულებათა რეორგანიზაცია.
სამინისტროში დაწესდა სამი თანამდებობა:
ადგილობრივ სკოლათა მეთვალყურეობისათვის სამინისტრომ, დატოვა სახალხო სკოლების ინსპექტორთა ინსტიტუტი. სამინისტროში ფუნქციონირებდა საბჭო, რომელშიც შედიოდნენ: მინისტრი, მისი ამხანაგი (მოადგილე), სამი მთავარგამგე, სამინისტროს კანცელარიის დირექტორი, ქალაქისა და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის წარმომადგენელი, აგრეთვე ის პირები, რომელთა მოწვევას მინისტრი დაინახავდა საჭიროდ. სამინისტროს კანცელარიაში მსახურობდა 19 კაცი. კანცელარიის დირექტორი იყო ვუკოლ ბერიძე, საქმისმწარმოებელი მაქსიმე ბერძნიშვილი. საქმის წარმოება სრულდებოდა სახელმწიფო ენაზე. სამინისტროს შტატები დამტკიცდა საქართველოს პარლამენტის მიერ 1918 წლის 6 სექტემბერს. სულ სამინისტროში 56 თანამშრომელი მუშაობდა, რომელთაგან ბევრი მეცნიერი, მწერალი და საზოგადო მოღვაწე იყო. სამინისტროს თანამშრომელთა შორის იყვნენ: ვუკოლ ბერიძე, დიმიტრი უზნაძე, გრიგოლ რობაქიძე, გიორგი ჭუმბურიძე, ალექსანდრე მიქაბერიძე, კონსტანტინე აბაშიძე, მაქსიმე ბერძნიშვილი. განათლების მინისტრად 1920-1921 წლებში შეთავსებით იყვნენ ჯერ შინაგან საქმეთა მინისტრი ნოე რამიშვილი, შემდეგ კი სამხედრო მინისტრი გრიგოლ ლორთქიფანიძე.
სამინისტრომ სკოლების გაეროვნების დასასრულებლად დააარსა 2 კომისია, რომელთაც დაევალა ახალი ტიპის საშუალო და დაბალ სკოლათა პროგრამების შემუშავება. განათლების სამინისტროს მთავრობისაგან გამოეყო 10-მილიონიანი ფონდი. დაიწყო სავალდებულო პირველდაწყებითი სწავლების განხორციელება. დაბალ სკოლათა გაეროვნება დაიწყო ჯერ კიდევ ამიერკავკასიის კომისარიატმა და იგი 1918 დასრულდა, მომდევნო ორ წელს განხორციელდა სხვა ტიპის სკოლების გაეროვნებაც. ამ მიზნის უკეთ განსახორციელებლად სამინისტრომ შექმნა დროებითი საზაფხულო კურსები მასწავლებლებისათვის. კურსებთან დაარსდა სატერმინოლოგიო სექციები, რომელთაც შეიმუშავეს სხვადასხვა საგნის ტერმინები რესპუბლიკის სკოლებში სახელმძღვანელოების გამოცემამდე. ტექნიკური ტერმინოლოგიის შედგენაზე მუშაობდა რუსუდან ნიკოლაძე. გაეროვნებასთან ერთად, რომელიც ითვალისწინებდა ძირითადი სასწავლო პროგრამების ქართულად სწავლებას, მთავრობამ ეროვნულ უმცირესობებს დაუტოვა საკუთარ ენაზე სწავლების უფლება, ამასთან, ეროვნულ უმცირესობათა სკოლებში აუცილებელ საგნად ჩაითვალა ქართული ენა და ლიტერატურის, საქართველოს ისტორიისა და გეოგრაფიის სწავლება.
სამინისტრომ დააარსა საგამოცდო კურსები თბილისსა და ქუთაისში იმ მასწავლებელთა პროფესიული დონის გამოსავლენად, რომელთაც არ ჰქონდათ სრული უმაღლესი განათლების დამადასტურებელი ცნობები, მაგრამ სკოლებში ასწავლიდნენ. სამინისტრომ ყურადღება მიაქცია ახალი სკოლების გახსნას, ერობებისთვის ადგილობრივ სკოლათა გადაცემას, რათა მეტი ყოფილიყო სკოლისადმი ყურადღება. 1918-1919 წლებში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის განათლების სამინისტროს შემადგენლობაში შედიოდა შემდეგი სასკოლო-საგანმანათლებლო დაწესებულებები: თბილისის უნივერსიტეტი, ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი, პოლიტექნიკუმი, კონსერვატორია, თბილისის ობსერვატორია, კავკასიის მუზეუმი, საოსტატო ინსტიტუტი, საოსტატო სემინარია, ვაჟთა გიმნაზია, ქალთა გიმნაზია, რეალური სასწავლებლები, საკომერციო სასწავლებლები, სატეხნიკო სასწავლებელი, სახელოსნო სასწავლებელი, უმაღლესდაწყებითი სასწავლებელი, დაწყებითი სკოლა (1460), კერძო საშუალო სკოლა (50).
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
OnePlus 8
OnePlus 8 და OnePlus 8 Pro — ჩინური კომპანია OnePlus-ის მიერ Android-ის ბაზაზე წარმოებული სმარტფონები. ორივე მოდელი წარმოადგინეს 2020 წლის 14 აპრილს ონლაინ-პრეზენტაციის ფარგლებში. სერია OnePlus 8 წარმოადგენს სერია OnePlus 7-ის შთამომავალს. სერიის ყველა მოდელს გააჩნია მობილური კავშირგაბმულობის სტანდარტ 5G-ის მხარდაჭერა.
2020 წლის ივნისში OnePlus 8 Pro-მ დაიკავა მე-2 ადგილის AnTuTu-ს რეიტინგში. DisplayMate-მა დააჯილდოვა OnePlus 8 Pro კატეგორიაში "Best Smartphone Display".
ინდოეთში OnePlus 8 Pro-ს პირველი პარტია გაყიდვების დაწყებიდან რამდენიმე წუთში გაიყიდა.
აუდიო
პორტალმა DxOMark „OnePlus 8“-ის ხმა 68 ქულით შეაფასა, ხოლო „OnePlus 8 Pro“-მ მოაგროვა 67 ქულა. საერთო აუდიოს რეიტინგში მოდელებმა დაიკავეს მე-11 და მე-12 ადგილები.
ვერსიები Verizon და T-Mobile
OnePlus 8 5G UW (Verizon) და OnePlus 8 5G (T-Mobile) არის ვერსიები აშშ-ის ბაზრისთვის; OnePlus 8 სერიაში მხოლოდ მათ აქვთ მინიჭებული წყლისა და მტვერისაგან დაცვის სერტიფიკატი IP68.
ვერსია 5G UW გამოშვებულია ერთობლივად ამერიკულ უსხვილეს მობილურ ოპერატორ Verizon-თან. ეს ვერსია ყველაზე სწრაფია OnePlus 8-ს სერიაში, რადგან მას გააჩნია Ultra Wideband-მხარდაჭერა — კომპანია Verizon-ის სპეციალური ზესწრაფი 5G-ის ვერსია. ვერსია 5G (T-Mobile) ექსკლუზიურად იყიდება მხოლოდ T-Mobile-ის მაღაზაიათა ქსელში.
რენტგენის ეფექტი
OnePlus 8 Pro ახალი სმარტფონის კამერის ფოტოქრომატულ ფილტრს აღმოაჩნდა რენტგენის ეფექტი. იგი გამჭვირვალეს ხდის რამდენიმე ტიპის პლასტიკს და ტანსაცმელს. პრივატულობის დარღვევის შესახებ ნაგატიური შეფასებების დიდი ტალღის გამო, OnePlus-მა გამორთო ფილტრი ჯერ ჩინურ ვერსიებში, შემდეგ კი მთელს მსოფლიოში.
რამდენიმე ხნის შემდეგ კომპანიამ შესაძლებელი გახადა ფილტრის ჩართვა OxygenOS 10.5.9 განახლებაში.
სქოლიო
კატეგორია:მობილური ტელეფონები კატეგორია:სმარტფონები
ალი ჰაიდარ კარაევი
ალი ჰაიდარ კარაევი (Əliheydər Ağakərim oğlu Qarayev; დ. 20 ივლისი, 1896, ან 1894, შემახი — გ. 24 აპრილი, 1938) — აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკისა და საბჭოთა აზერბაიჯანის პოლიტიკური მოღვაწე. სოციალ-დემოკრატიული „ჰუმეტის“ ფრაქციის ლიდერი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული საბჭოს წევრი.
ბიოგრაფია
დაწყებითი და საშუალო განათლება მიიღო შემახის რეალურ სასწავლებელსა და ბაქოს რუსულ სკოლაში. სწავლობდა ნოვოჩერკასკის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში, თუმცა სტუდენტურ მოძრაობაში მონაწილეობის გამო გარიცხეს ინსტიტუტიდან. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ, იყო შემახის მუშათა და ჯარისკაცთა საბჭოს თავმჯდომარე.
1918 წლის ოქტომბერში, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტში აზერბაიჯანელთათვის გამოყოფილი კვოტით გახდა პარლამენტის წევრი. 1918 წლის 5 ნოემბრის, სხდომაზე მოითხოვა მისი სადეპუტატო უფლებამოსილების შეჩერება, რადგანაც არ იცოდა ქართული ენა და ვერ იღებდა მონაწილეობას კანონშემოქმედებითობაში, მისივე განცხადებით, არ უნდოდა მოეტყუებინა ის ადამიანები, ვინც პარლამენტის წევრად დაასახელა. 1919-1920 წლებში იყო აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის საკანონმდებლო ორგანოს წევრი. სოციალ-დემოკრატიული ფრაქციას „ჰუმეტის“ ლიდერი. აზერბაიჯანის პარლამენტში ყოფნისას გამოირჩეოდა სომხეთთან სამშვიდობო მოლაპარაკებების და დათმობის პოლიტიკის ლობირებით, რის გამოც, მმართველი „მუსავატის“ პარტია და მისი ლიდერები მოღალატედ მოიხსენიებდნენ.
აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის გასაბჭოებისას, ბოლშევიკთა მხარე დაიკავა და მალევე დაწინაურდა. იყო აზერბაიჯანის რევკომის წევრი, აზერბაიჯანულენოვანი გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქტორი, შემდგომში გახდა შრომის სახალხო კომისარი, მოგვიანებით კი — სამხედრო და საზღვაო საქმეთა კომისარი. იყო ბაქოს ქალაქის აღმასკომის მდივანი. დაჯილდოვდა შრომის წითელი დროშის ორდენით. ბერიას რეკომენდაციითა და სტალინის ბრძანებით, როგორც შპიონაჟში ბრალდებული, დააპატიმრეს და დაახვრიტეს ბაქოში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 20 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1938 კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრები კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსები
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სამხედრო ავიაცია
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სამხედრო ავიაცია — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის შეიარაღებულ ძალებს კავკასიის ფრონტის საავიაციო ტექნიკიდან მემკვიდრეობით რამდენიმე ათეული ფრანგული, ბრიტანული და რუსული წარმოების საფრენი აპარატი დარჩა.
თვითმფრინავები ძირითადად მოძველებული „ფარმან-7“ „ფარმან-16“, „მორანპა-რასოლის“, „ვუაზენის“, „ლებედ-12“, ერთძრავიანი და ორძრავიანი „კოდრონის“ და „ნიუპო-რ-21“-ის ტიპის იყო. მათი ნაწილი ან პირველ მსოფლიო ომამდე აიგო, ან კიდევ მსოფლიო ომის პირველ წლებში. აღნიშნულ თვითმფრინავებზე დამონტაჟებული იყო მოძველებული „გნომ“-ის, „რონ“-ის და „სალსონის“ ტიპის ძრავები, რომელთა საფრენოსნო რესურსი არათუ ამოწურული იყო, არამედ პრაქტიკაში მათი გამოყენება რამდენჯერმე აღემატებოდა ძრავების საათობრივად განსაზღვრულ შესაძლებლობას. ზოგ შემთხვევაში მფრინავთა გამოუცდელობის, ან სხვა მიზეზების გამო 1918 წელს ავარია განიცადა 18-მა აპარატმა, საიდანაც 4 მთლიანად გამოვიდა მწყობრიდან; 1919 წელს მოხდა 32 ავარია და 6 აეროპლანი ვეღარ აღადგინეს, 1920 წლის იანვრიდან სექტემბრამდე კი 29 საავიაციო შემთხვევის შემდეგ 7 საფრენი აპარატის აღდგენა ვერ მოხერხდა.
საავიაციო შემთხვევებს ემსხვერპლნენ მფრინავები: საავიაციო ასეულის მეთაურის მოვალეობის დროებითი შემსრულებელი მაიორი ნიკოლოზ მაყაშვილი, ლეიტენანტი პროკლე კილტავა, პოდპორუჩიკი გრიგოლ მალაშხია. 1920 წლის დასაწყისში, მას შემდეგ, რაც ბოლშევიკებმა დაიკავეს ჩრდილოეთ კავკასია, მოხალისეთა არმიის მეექვსე ავიარაზმის თეთრგვარდიელმა მფრინავებმა მარტის თვეში თავს თბილისში გადმოფრენით უშველეს. „სოფ-ვიჩ-ქემალის” F.1 მოდელის 4 აეროპლანი ქართული არმიის საავიაციო პარკს შეუერთდა 1920 წლის ივლისში საქართველომ იტალიაში, „ანსალდოს“ ქარხანაში შეიძინა 10 ერთეული SVA-10 ტიპის თანამედროვე აეროპლანი.
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის საავიაციო შენაერთს 1918-1921 წლებში მეთაურობდა პოლკოვნიკი მიხეილ მაჭავარიანი. საქართველოს შეიარაღებული ძალები აეროპლანებს მის მიერ წარმოებულ თითქმის ყველა კონფლიქტში იყენებდა. ქართული აეროპლანები ზვერავდნენ და ბომბავდნენ მოწინააღმდეგის პოზიციებს, თუმცა ავიაციის სრულფასოვნად გამოყენება მაინც ვერ ხერხდებოდა საწვავ-საპოხი მასალების ნაკლებობის და საფრენი აპარატების დიდი ნაწილის სიძველის გამო.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
Incredible Expanding Mindfuck
Incredible Expanding Mindfuck, აგრეთვე ცნობილი როგორც I.E.M. — მუსიკოს სტივენ უილსონის მუსიკალური პროექტი. იგი ძირითადად კრაუტროკისა და ფსიქოდელიური როკის ჟანრის არის და იყენებს 1960-იანი და 1970-იანი წლების ექსპერიმენტული როკის ელემენტებს.
ისტორია
I.E.M.-ს სტივენ უილსონი ინტერვიუებში იშვიათად განიხილავს. ალბომების ბუკლეტებზე ასევე მცირე ინფორმაციაა მითითებული. Incredible Expanding Mindfuck არის ერთგვარი სახუმარო მინიშნება Porcupine Tree-ს ადრეულ პრომო მასალაზე, სადაც აღწერილი იყო Porcupine Tree-ს გამოგონილი ისტორია, ხოლო Incredible Expanding Mindfuck მითითებული იყო, როგორც დაკავშირებული პროექტი.
უილსონის ნამუშევრები I.E.M.-ის ფარგლებში წარმოადგენს Porcupine Tree-ს ადრეული ფსიქოდელიური ჟღერადობის ექსპერიმენტების გაგრძელებას. უილსონის თქმით, პროექტის მუსიკაზე გავლენა იქონია Sun Ra-ს მსგავს შემსრულებელთა კოსმოსურმა ჯაზმა.
I.E.M.-ის ნამუშევრები უფრო ექსპერიმენტულია, ვიდრე Porcupine Tree-ს და თითქმის მთლიანად ინსტრუმენტულია. თითქმის ყველა ინსტრუმენტზე უკრავს უილსონი, თუმცა ჩაწერაში მის გარდა Bark Psychosis-ის ყოფილი დრამერი მარკ სიმნეტიც მონაწილეობდა.
პროექტის პირველი ალბომი იყო I.E.M., გამოცემული 1996 წელს ლეიბლ Delerium Records. მას მოჰყვა შეზღუდული რაოდენობით გამოცემული An Escalator to Christmas. დრო და დრო გამოდიოდა შემდგომი ალბომები, ნაკლებად გამოკვეთილი პრომო კამპანიის თანხლებით.
I.E.M.-ის უკანასკნელი, ახალი მუსიკით დაკომპლექტებული ალბომი გამოიცა 2001 წელს (თუმცა 2005 წლის კომპილაციაში I.E.M. 1996-1999 შეტანილი იყო მანამდე გამოუცემელი მასალაც). I.E.M.-ის აქტიურობამ იკლო და უფრო აქტიური გახდა უილსონის სხვა პროექტები - Porcupine Tree, Blackfield და Bass Communion, ისევე, როგორც No-Man და უილსონი, როგორც სოლო შემსრულებელი.
4 დისკიანი კომპილაცია ალბომებით I.E.M., An Escalator to Christmas, Arcadia Son და I.E.M. Have Come for Your Children ლეიბლ ToneFloat-ზე 2000 წლის ივნისში გამოვიდა, 2000 ასლის ოდენობით. იგი აღწერილია, როგორც „I.E.M.-ისადმი პატივისცემა და ამავე დროს, დამშვიდობება“. ყოველი დისკი შეფუთულია იაპონური სტილის მინი გრამფირფიტის ტიპის შეფუთვაში. კომპილაციას ახლავს კარლ გლოვერის მიერ შექმნილი 60 გვერდიანი ბუკლეტიც.
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანული ექსპერიმენტული ჯგუფები კატეგორია:სტივენ უილსონი
მაო დუნი
ალტ=მაო დუნი|მინი|მაო დუნი მაო დუნი (ჩინ. 矛盾),ნამდვილი სახელი— შენ იან ბინი (ჩინ. 沈雁冰, 4 ივლისი 1896, ცინჯენი, ძეციანის პროვინცია -27 მარტი.1981) —მე –20 საუკუნის   ჩინელი საზოგადო მოღვაწე, ესეისტი, ჟურნალისტი, რომანისტი და დრამატურგი.,კულტურის კრიტიკოსი და კულტურის მინისტრი (1949–65), ის თანამედროვე ჩინეთის ერთ – ერთი ყველაზე ცნობილი მემარცხენე რეალისტი ნოველისტია.
ბიოგრაფია
ალტ=მაო დუნის მემორიალი თავის მშობლიურ ქალაქ ვუჟენში|მინი|მაო დუნის მემორიალი თავის მშობლიურ ქალაქ ცინჯენში ალტ=მაო დუნის ბრინჯაოს ბიუსტი|მარცხნივ|მინი|მაო დუნის ბრინჯაოს ბიუსტი ალტ=მაო დუნის რეზიდენციის ეზო.|მინი|მაო დუნის რეზიდენციის ეზო. მაო დუნმა მიიღო კლასიკირი და თანამედროვე განათლება. 1913 წელს იგი ჩაირიცხა პეკინის უნივერსიტეტის მოსამზადებელ განყოფილებაზე,სადაც სწავლობდა ჩინურ და დასავლურ ლიტერატურას. ფინანსური სირთულეების გამო, იგი იძულებული გახდა 1916 წლის ზაფხულში სწავლა მიეტოვებინა. 1916 წლიდან მუშაობდა შანხაის გამომცემლობებში. ფსევდონიმად აირჩია სახელი "მაო დუნი" (ჩინ. 矛盾), რაც ნიშნავს "წინააღმდეგობას".
1920-1922 წლებში იგი ხელმძღვანელობდა ჟურნალს "Xiaosho Yuebao", იყო 1921 წელს ლიტერატურის შემსწავლელი საზოგადოების ერთ-ერთი დამაარსებელი. 1920 წელს იგი შეუერთდა კომუნისტურ პარტიას შანხაიში. იყო  1924-27  წლების რევოლუციის მონაწილე. სალიტერატურო ასპარეზზე გამოვიდა პუბლიცისტური და ლიტერატურულ-კრიტიკული სტატიებით. მისი პირველი მხატვრული ნაწარმოებია „დაბნელება“ (1927-28). ამავე დროს, მაო დუნი მონაწილეობდა ჩიანგ კაი-შიკის ჩრდილოეთ ექსპედიციაში (1926–28), მთავარი მიზანი ქვეყნის გაერთიანება იყო 1928-30 იაპონიაში ემიგრაციაში ყოფნისას განაგრძობდა შემოქმედებით მოღვაწეობას. ემიგრაციიდან დაბრუნების შემდეგ გახდა ჩინეთის მემარცხენე მწერლების ლიგის ერთ-ერთი წამყვანი წევრი. ასევე ასრულებდა პუბლიცისტის, ლიტერატურის კრიტიკოსის, კრიტიკოსისა და მთარგმნელის როლს. თარგმნიდა უცხოელი მწერლების ნაწარმოებებს ჩინურად.
როდესაც   ჩინეთმა დაიწყო ომი იაპონიასთან და იგი აქტიურად მონაწილეობდა  მოძრაობაში იაპონიის აგრესიის წინააღმდეგ. 1940 წელს იგი იძულებული გახდა ემიგრაციაში წასულიყო ჰონგ -კონგში.
1949 წელს კომუნისტური მთავრობა მოვიდა სათავეში. მაო დუნი 1949-64 წლებში იყო მაო ძედუნის მდივანი,  სრულიად ჩინეთის ლიტერატურის და ხელოვნების ასოციაციის თავმჯდომარის მოადგილე, ჩინეთის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე და კულტურის მინისტრი.
მაო დუნმა დააარსა ყოველთვიური ჩინური ლიტერატურის ჟურნალი, რომელიც ყველაზე პოპულარული გახდა დასავლეთის მკითხველების შორის. 1964 წელს იგი გაათავისუფლეს მინისტრის თანამდებობიდან იდეოლოგიური არეულობის გამო. კულტურული რევოლუციის დროს იდევნებოდა. შემდეგ რეაბილიტაცია ჩაუტარდა. 1970-იან წლებში იგი გახდა საბავშვო ჟურნალის რედაქტორი და დაიწყო მუშაობა  მემუარებზე. მაო დუნი გარდაიცვალა 27 მარტს, 1981 წ. მისი გავლენა ჩინურ ლიტერატურაზე დღემდე გრძელდება, რადგან მწერალთა წახალისებისათვის  თავისი დანაზოგებით შექმნა ფონდი  სახელწოდებით მაო დუნის  ლიტერატურული სტიპენდია.
შრომები
მთელი ცხოვრების განმავლობაში, მაო დუნს გამოქვეყნებული აქვს 100-ზე მეტი პუბლიკაცია, მათ შორის მოთხრობები, რომანები, თეორიები და ა.შ.
მისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევრებია „Ziye“ რომანი, რომელიც ასახავს ცხოვრებას კოსმოპოლიტურ შანხაიში და „გაზაფხულის აბრეშუმის ჭიები“.
ავტორია  3 დიდი მოთხრობისგან შემდგარი „სოფლური ტრილოგიისა“ (1932-34), რომანებისა „განთიადის წინ“ (1933), „დაშლა“ (1942), „წრთობა“ (დაუმთავრებელია) და სხვა. მაო დუნის შემოქმედებაში აისახა ჩინეთის ცხოვრების მნიშვნელოვანი ეტაპები და მოვლენები. აღსანიშნავია მისი წიგნები „აღფრთოვანება“ (1959), „ისტორიისა და ისტორიული დრამის შესახებ“ (1962).
საქართველოს კომუნისტური პარტია (მრავალმნიშვნელოვანი)
საქართველოს კომუნისტური პარტია შეიძლება აღნიშვნადეს:
კატეგორია:საქართველოს კომუნისტური პარტია
ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი
ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი (Спасо-Преображенский собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდის სორმოვოს რაიონში. მდებარეობს შჩერბაკოვის ქუჩაზე. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1898-1900 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.
ისტორია
მინი|მარცხნივ|ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი საბჭოთა პერიოდში. წინა პლანზე — კინოთეატრი „სორმოვო“
ტაძარი გათვლილი იყო ორი ათას მრევლზე, მაგრამ მოგვიანებით ტევადობა გაიზარდა. ტაძრის შიგნით დააყენეს ექვსიარუსიანი კანკელი, რომელის სრულდება ჯვრით. ხოლო აღსავლის კარსა და სამლოცველო დარბაზს შორის შვიდი მარმარილოს სვეტია. კომპლექსის შენობების ნაწილია ეკლესიის გარშემო მდებარე სამრევლო საცხოვრებელი, სანათლავი და რამდენიმე სამეურნეო ნაგებობა.
1927 წელს ეკლესია დახურეს, გადახადეს სახურავი და მოახდინეს საეკლესიო ჭურჭლის კონფისკაცია. თავდაპირველად მიიღეს გადაწყვეტილება ტაძრის აფეთქების შესახებ, მაგრამ შემდეგ გადაწყვეტილება შეცვალეს და მასში გახსნეს ბავშვთა კულტურის სახლი, ხოლო მოგვიანებით საწყობი და მაცივარი. 1990 წლისთვის ტაძარი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და მოგვიანებით გაარემონტეს.
სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
მარია ბერძენი
მარია ბერძენი (Μαρία της Ελλάδας; დ. 3 მარტი, 1876, ათენი, საბერძნეთი — გ. 14 დეკემბერი, 1940, ათენი, საბერძნეთი) — გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას ასული. რუსეთის დიდ მთავარ გიორგი მიხაილოვიჩის მეუღლე 1900 წლიდან მის გარდაცვალებამდე. საბერძნეთის მეფე კონსტანტინოს I-ის და, რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის ბიძაშვილი და ედინბურგის ჰერცოგ ფილიპეს მამიდა.
ბიოგრაფია
პრინცესა მარია დაიბადა 1876 წლის 3 მარტს ათენში. იგი იყო საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნა რომანოვას შუათანა შვილი და უმცროსი ქალიშვილი. ვინაიდან მამამისის მამა დანიის მეფე კრისტიან IX იყო, მარიას დაბადებიდანვე ჰქონდა საბერძნეთისა და დანიის პრინცესის წოდება. დედის გავლენით იგი სხვა დედმამიშვილების მსგავსად მართლმადიდებლად მოინათლა. მარცხნივ|მინი|327x327პქ|პრინცესა მარია და დიდი მთავარი გიორგი მიხაილოვიჩი, 1896 წელი. მშობლიური ბერძნულის გარდა პრინცესა მარიას თავისუფლად შეეძლო საუბარი ინგლისურ, ფრანგულ და გერმანულ ენებზე, მოგვიანებით, ქორწინებასთან დაკავშირებული საჭიროებების გამო იგი იძულებული გახდა რუსულიც ესწავლა. მას ასევე ასწავლიდნენ ხატვას, ეტიკეტს, გეოგრაფიას, ისტორიას, მათემატიკასა და ლიტერატურას. გარდა ამისა, მას შეეძლო ფორტეპიანოზე დაკვრა, ცხენით ჯირითი და სიმღერა.
1882 წელს იგი ოჯახთან ერთად მოგზაურობდა გერმანიაში, 1886 წელს კი პირველად ეწვია რუსეთს. შემდეგი ორი წელი მან პაპა-ბებიასთან გაატარა დანიის სამეფო კარზე, სადაც იგი თავის მამიდაშვილებს, რუსეთის დიდ მთავარ ქსენია ალექსანდროვნასა და ბრიტანეთის პრინცესა ვიქტორიას ძალიან დაუახლოვდა.
1896 წლის აპრილში 20 წლის მარიამ ათენის ოლიმპიურ თამაშებზე სერბეთის მეფე ალექსანდრე I გაიცნო. იგი მისით მალევე მოიხიბლა და პრინცესას ხელი სთხოვა, თუმცა მარიას აზრით იგი „მახინჯი“ იყო, ამიტომაც უარი უთხრა. ამასთან, 1895 წლის შემოდგომაზე იგი რუსეთს მეორედ ესტუმრა, სადაც გაიცნო თავისი ბიძაშვილი, დიდი მთავარი გიორგი მიხეილის ძე რომანოვი, იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის შვილიშვილი. ნათესაური კავშირის მიუხედავად, მათ ერთმანეთი მალევე შეუყვარდათ და 1896 წლის 4 აპრილს ნიშნობის შესახებაც გამოაცხადეს. 1900 წლის 12 მაისს კუნძულ კორფუზე მდებარე ვენეციურ ციხესიმაგრეში მარია და გიორგი საბოლოოდ დაქორწინდნენ, ამ დროს იგი 24 წლის იყო, ხოლო მისი ქმარი 37-ის.
წყვილმა თაფლობის თვე იტალიასა და ავსტრია-უნგრეთში მოგზაურობაში გაატარა. ჯერ ნეაპოლში ჩავიდნენ, შემდეგ ვენაში, იქიდან ვარშავაში გადავიდნენ, საბოლოოდ კი სანქტ-პეტერბურგსაც მიადგნენ, სადაც ისინი იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის კარზე დასახლდნენ. ცნობილია, რომ ამ პერიოდში მარია ნუმიზმატიკით დაინტერესდა და მონეტების შეგროვება დაიწყო, რომელიც დღეისათვის ალექსანდრე III-ის მუზეუმში ინახება. მოგვიანებით მარიამ ქმართან ერთად იმოგზაურა დანიაში, ინგლისში, გერმანიაში, საფრანგეთსა და იტალიაში. მალევე მათ ყირიმში შავი ზღვის ნაპირას პატარა სახლი შეიძინეს და მარიას თხოვნით, იგი ინგლისურ სტილში გააფორმეს. მინი|282x282პქ|პრინცესა მარია დედასა და მეორე ქმართან ერთად 1920 წელს 1913 წელს შეთქმულებმა მარიას მამა, მეფე გეორგიოსი მოკლეს, რამაც საშინლად იმოქმედა მარიაზეც და მთელს მის ოჯახზეც. ამ ფაქტის შემდეგ მარიას დედამ დატოვა საბერძნეთი და მშობლიურ რუსეთს დაუბრუნდა, სადაც იგი მარიამ შეიფარა. ამ ამბებიდან სულ მალე, 1914 წელს იწყება პირველი მსოფლიო ომიც და ვითარება საშინლად იძაბება რუსეთშიც, სადაც 1917 წელს რევოლუციონერებმა დაამხეს იმპერატორი ნიკოლოზ II, რომელიც მარიას მამიდაშვილად ერგებოდა. ისიც და სხვა წარჩინებულებიც თავიდან უარს აცხადებდნენ რუსეთის დატოვებაზე, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ქვეყნის სათავეში ბოლშევიკები მოდიან სიტუაცია კიდევ უფრო მძიმდება. 1918 წელს მათ დახვრიტეს იმპერატორი ნიკოლოზი, მისი ცოლი, ხუთი შვილი და მისი ძმაც. ამ ფაქტის შემდეგ მარიამ დედასთან, ქალიშვილებთან და მამიდასთან, იმპერატრიცა მარია ფიოდოროვნასთან ერთად სასწრაფოდ დატოვა რუსეთი, თუმცა სამშობლოს დატოვებაზე უარი თქვა მისმა ქმარმა, რომელიც 1919 წლის 28 იანვარს ბოლშევიკებმა დახვრიტეს. მარიამ ოჯახის წევრებთან ერთად თავი თავის მამიდაშვილთან, დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ V-თან შეაფარა, სადაც იგი დიდი პატივით მიიღო მისმა მამიდამ, დედოფალმა ალექსანდრა დანიელმა.
მარია იძულებული გახდა ბრიტანეთში დარჩენილიყო, რამეთუ საბერძნეთში ვერ ბრუნდებოდა იმიტომ, რომ 1917 წელს დაამხეს მისი ძმის მმართველობაც, ტახტზე კი მისი ძმისწული ალექსანდროსი დასვეს, რომელიც მხოლოდ მარიონეტის როლს ასრულებდა პრემიერ-მინისტრ ვენიზელოსის ხელში, რომელმაც სამეფო ოჯახის ყველა წევრი გააძევა ქვეყნიდან (მათ შორის მარიაც) გარდა თავად მეფისა და მისი ცოლისა. 1920 წელს ალექსანდროსი უბედური შემთხვევისას დაიღუპა და ვინაიდან მას ვაჟი არ დარჩა, ტახტზე ისევ მარიას ძმა, კონსტანტინოსი ავიდა, რის შემდეგაც მარია და მისი ოჯახი ათენს უბრუნდება.
საბერძნეთში დაბრუნებული მარია იცნობს ბერძენ ადმირალ პერიკლე იოანიდოსს, მასთან დაახლოვებას იწყებს და 1922 წლის 16 დეკემბერს ქორწინდება კიდეც მასზე. წყვილმა თაფლობის თვე ფრანკფურტში, გერმანიაში გაატარა, რის შემდეგაც საბერძნეთში დაბრუნდნენ, მაგრამ 1924 წელს ათენში კიდევ ერთი სახელმწიფო გადატრიალება მოხდა, რის გამოც იძულებულები გახდნენ კვლავ ემიგრაციაში წასულიყვნენ. ისინი ამჯერადაც ბრიტანეთში გაემგზავრნენ.
1926 წლიდან პრინცესა მარია ქმართან ერთად საცხოვრებლად რომში გადავიდა, სადაც ცხოვრობდნენ სამეფო ოჯახის სხვა გამოძევებული წევრებიც. აქ იგი მებაღეობითა და მემუარების წერით იყო დაკავებული. 1933 წელს იგი შეერთებულ შტატებსაც ეწვია. მოგვიანებით, საბერძნეთში მონარქია კვლავ აღდგა, რის გამოც მას სამშობლოში დაბრუნების ნება დართეს. იგი გარდაიცვალა 1940 წლის 14 დეკემბერს ათენში, 64 წლის ასაკში, საბერძნეთ-იტალიის ომის დროს, მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში. დაკრძალულია ათენში, ტატოის სასახლეში.
შვილები
მარიას პირველი ქმრისაგან სულ ორი გოგონა შეეძინა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 3 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1876 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1940 კატეგორია:გლუქსბურგები კატეგორია:საბერძნეთის პრინცესები კატეგორია:დანიის პრინცესები
Hyper Hyper
Hyper Hyper — გერმანული ჯგუფ სკუტერის სიმღერა. გამოვიდა 1994 წლის 26 მაისს, როგორც პირველი სტუდიური ალბომის ...and the Beat Goes On! სინგლი.
სიმღერაში ვოკალისტი ეიჩ პი ბაქსტერი ახსენებს დიჯეებს, რომელთა შორის არიან: Westbam, მარუშა, სტივი მეისონი, The Mystic Man, DJ Dick, კარლ კოქსი, The Hooligan, Cosmic, Kid Paul, Dag, მაიკ ვან დაიკი, იენს ლისატი, ლენი დი, სვენ ვათი, მარკ სპუნი, მარკო ზაფარანო, Hell, პოლ ელსტაკი, მეიტ გალიკი, როლანდ კასპერი, სილვი,, Miss Djax, იენს მალშტედტი, ტანითი, ლორენ გარნიე, Special, Pascal F.E.O.S., გერი დი, სკოტი და გიზმო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1994 წლის სინგლები კატეგორია:1994 წლის სიმღერები კატეგორია:სკუტერის სიმღერები
ფოქრ-მანთაში
ფოქრ-მანთაში (Փոքր Մանթաշ) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 960 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 431 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 273 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 8.9 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
მაჟიტ გაფურის სახელობის ბაშკირეთის დრამატული თეატრი
მაჟიტ გაფურის სახელობის ბაშკირეთის დრამატული თეატრი (Башкирский государственный академический театр драмы имени Мажита Гафури; Мәжит Ғафури исемендәге Башҡорт дәүләт академия драма театры) — ბაშკირეთის ეროვნული პოეტის მაჟიტ გაფური სახელობის თეატრი მის დედაქალაქ უფაში. თეატრს საფუძველი ჩაეყარა 1919 წლის 4 დეკემბერს სტერლითამაქში, რომელიც ბაშკირეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის დედაქალაქი იყო. მისი პირველი სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო ვალიულა მორტაზინ-იმანსკი. 1922 წელს თეატრი გადაიტანეს უფაში, სადაც მას უფას სახელმწიფო თეატრის თათარ-ბაშკირული დასი შეუერთდა. მას 1935 წლიდან აკადემიური დრამატული თეატრის სტატუსი აქვს, ხოლო 1971 წელს მაჯიტ გაფურის სახელობის გახდა და თეატრის წინ „მაჯით გაფურის“ ძეგლი დაიდგა.
ისტორია
დიდი ხნის განმავლობაში მისი დასი ყალიბდებოდა სხვა და სხვა ისეთი პროფესიული და ნახევრად პროფესიული სასცენო ასოციაციებიდან როგორიც იყო: „Сайяр“, „Нур“, „Ширкэт“, „Фажига вэ мосэккин исламия“ წითელი არმიის თეატრები.
ადრეულ წლებში თეატრის რეპერტუარში შედიოდა შემდეგი ნაწარმოებები: 1920-ში დაიდგა სულეიმანოვის მიერ „Salawat-batyr” და „Akshan-batyr”, ტუიკინის მიერ „სამშობლოს მეფე"; 1922-ში ბურანგოლოვმა დადგა „Ashkadar” და „Alpamysha”, იულტიმ „Maktymykhylu” და „Karagul”, იბრაგიმოვმა „Zulkhabira"; ასევე იდგმებოდა სხვა და სხვა თათარი მწერლების პიესები, მათ შორის: ფაიზის „Galiyabanu”, ქამალის „უბედური ახალგაზრდა კაცი", იშკაკის „საქორწილო კონტრაქტი", ამირხანის „უთანასწორი", ბურნაშის „თაჰირი და ზუჰრა", საიფი-კაზანის „მტრები".
ამის გარდა იდგმებოდა კლასიკური ნაწარმოებები რუსულ ენაზე: ნიკოლოზ გოგოლის „გამომცდელი", ალექსანდრე ოსტროვსკის „საქმიან ადგილას", ალექსანდრ სუხოვო-კობილინის „კრეჩინსკის ქორწილი", სოფოკლეს ოიდიპოს მეფე, მოლიერის „მნიშვნელობა" და „უხალისო მკურნალი".
1922 წელს თეატრი უფაში გადავიდა. სადაც მას ბაშკირეთის სახელმწიფო დრამატული თეატრის თათრული დასი შეუერთდა. 1935 წელს, თეატრმა აკადემიურის სტატუსი მიიღო.
1930-იან და 1940-იან წლებში იდგმებოდა სპექტაკლები ბაშკირების ისტორიის შესახებ: „სალავათი და პუგაჩევი" ინანის მიერ, „სალავათი" მურთაზინ-იმანსკის მიერ, „ინიკაი და ილდიკაი" გაბიტოვის მიერ, „ბაშკირული ქორწილი" და „შაურა" ბურანგულოვის მიერ, „შავსახიანები" მაჯიტ გაფურის მიერ, „კარლუგები" ბიკბაის მიერ.
1991 წელს, თეატრს ხელმძღვანელობდა საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტი გიული მიბარიაკოვა.
2000 წელს ხანძრის შემდეგ თეატრის შენობა განაახლეს.
თეატრმა 2019 წლის სექტემბერში 100 წლის საიუბილეო თეატრალური სეზონი გახსნა.
თეატრის შენობა მდებარეობს 1932 წელს დანგრეული აღდგომის ტაძრის ადგილზე.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის თეატრები
We Work the Black Seam
„We Work the Black Seam“ — ინგლისელი მომღერალ და მუსიკოს სტინგის სიმღერა ალბომიდან The Dream of the Blue Turtles. იგი გამოიცა სინგლის სახით, 1986 წელს, მხოლოდ გერმანიაში. სინგლი ჩარტებში არ მოხვედრილა.
სქოლიო
კატეგორია:სტინგის სიმღერები კატეგორია:1985 წლის სიმღერები კატეგორია:1986 წლის სინგლები
მინჩენი-დე-სუსი
მინჩენი-დე-სუსი (Mincenii de Sus) — სოფელი მოლდოვაში, რეზინის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 250 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 386 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეზინის რაიონის სოფლები
საქართველოს სახალხო გვარდიის მთავარი შტაბი
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სახალხო გვარდიის მთავარი შტაბი — 1918 წლის 2 ივლისს საქართველოს ეროვნული საბჭოს მიერ მიღებული კანონის თანახმად, გვარდიის უმაღლესი მმართველი ორგანო იყო მთავარი შტაბი, რომელსაც მთავრობის თავმჯდომარე შტაბის მიერ წარმოდგენილი კანდიდატებისაგან ირჩევდა. მთავარი შტაბი რეგიონებში რეგიონალური შტაბების მეშვეობით ფუნქციონირებდა. სახალხო გვარდიის გაწვევა შეეძლო მთავრობის თავმჯდომარეს. თუ მისთვის შეუძლებელი იყო ამ უფლებით სარგებლობა, გვარდიის გაწვევის უფლება ჰქონდა ეროვნული საბჭოს თავმჯდომარეს. 1919 წლის 19 დეკემბერს მიღებული ახალი კანონის თანახმად, კიდევ უფრო დაკონკრეტდა გვარდიის დეტალები. სახალხო გვარდიის მმართველ ორგანოდ დარჩა მთავარი შტაბი, რომელიც შედგებოდა 21 წევრისაგან, მათ ირჩევდა გვარდიის ყრილობა ერთი წლის ვადით და ამტკიცებდა მთავრობა: მთავარი შტაბი პირდაპირ ექვემდებარებოდა რესპუბლიკის მთავრობას, მთავრობის თავმჯდომარის საშუალებით; მთავრობის სხდომებზე გვარდიის წარმომადგენელს ჰქონდა სათათბირო ხმა. წინა კანონისაგან განსხვავებით, მთავარ შტაბს ემორჩილებოდა საოლქო შტაბები, ხოლო ამ უკანასკნელს სარაიონო შტაბები. სარაიონო შტაბებს ერთი წლის ვადით ირჩევდა ადგილობრივი რაიონის გვარდიელთა საზოგადო კრება, ხოლო საოლქო შტაბს ამავე ვადით მთელი ოლქის გვარდიელთა კრება, რასაც საბოლოოდ მთავარი შტაბი ამტკიცებდა.
ათბასარის აეროპორტი
ათბასარის აეროპორტი (IATA: ATX, ICAO: არა) — აეროპორტი ყაზახეთში. მდებარეობს ქალაქ ათბასარიდან ჩრდილოეთით 5 კმ-ში. ეს არის მცირე გრუნტის საფარიანი ასაფრენ-დასაფრენი ბილიკი მცირე სადგომითა და ორი შენობით.
სქოლიო
კატეგორია:ყაზახეთის აეროპორტები
Ꙉ
Ꙉ, ꙉ — ძველი კირილური ასო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირილური ასოები
პაკ სო ჯუნი
პაკ სო-ჯუნი (박서준), ნამდვილი სახელი პაკ იონ-გიუ (박용규, დ.16 დეკემბერი, 1988, სეული, სამხრეთი კორეა) — სამხრეთ კორეელი მსახიობი. ცნობილი გახდა შემდეგი კორეული ტელესერიალებიდან:„მომკალი, განმკურნე“ (2015), „ის იყო ლამაზი“ (2015) და „ჰვარანი“ (2016-2017).
ბიოგრაფია
პაკ სო-ჯუნი დაიბადა 16 დეკემბერს, 1988 წელს სეულში, სამხრეთი კორეა. ბავშვობაში თამაშობდა ბეისბოლს, თუმცა მის ოცნებას მსახიობის კარიერა წარმოადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 16 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1988 კატეგორია:სამხრეთ კორეელი მსახიობები
მემარცხენეობა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლიტიკური სპექტრი
ახალი კუკია
ახალი კუკია — კუკიის მიკროუბანი. XIX საუკუნის 40–50-იან წლებში ჩუღურეთიდან და ავლაბრიდან დაიწყო მოსახლეობის მასობრივი გადასვლა კუკიაზე დასასახლებლად, რის შედეგადაც ახლანდელი არნოლდ ჩიქობავას ქუჩის გადაღმა, ჩრდილოეთით და ჩრდილო-აღმოსავლეთით, გაჩნდა ახალი დასახლება. 80–90-იან წლებში ახალმა კუკიამ დაიკავა რკინიგზის გადაღმა, ძველი ნაძალადევისა და კუკიის სასაფლაოს მიმდებარე ტერიტორია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის უბნები
ნადიკვარი
ნადიკვარი — კულტურისა და დასვენების პარკი ქალაქ თელავში. მდებარეობს ქალაქის აღმოსავლეთ ნაწილში არსებულ ბორცვზე. პარკის ჩრდილოეთ ნაწილიდან იშლება ქალაქის ჩრდილო-აღმოსავლეთის ხედი, რომელიც გრძელდება ალაზნის ველზე კავკასიონის მთებამდე.
სახელწოდების წარმოშობასთან დაკავშირებით არის ვერსია, რომ მისი სახელი დაკავშირებულია მცენარე დეკასთან. ვარაუდობენ, რომ ამ ადგილზე ხარობდა დეკა. ადგილი თავდაპირველად იწოდებოდა, როგორც „ნადეკარი“, ხოლო დროთაგანმავლობაში შეიცვალა და მიიღო დღევანდელი სახელწოდება.
კატეგორია:საქართველოს პარკები კატეგორია:თელავი
ჰოლოკოსტი ალბანეთში
ჰოლოკოსტი ალბანეთში — ებრაელთა დევნა და თვალთვალი ალბანეთის ტერიტორიაზე ნაცისტებისა და მისი მოკავშირეების მიერ ებრაელთა საკითხის საბოლოოდ გადასწაყვეტად პოლიტიკის ცარჩოებში ჰოლოკოსტის პერიოდში. თავდაპირველად იტალიის, შემდეგ კი გერმანიის მიერ ალბანეთის და მისი მიმდებარე ტერიტორიების ოკუპაციისას ასობით ებრაელი იქნა დეპორტირებული სიკვდილის ბანაკებში და მოკლული.
ებრაელები ალბანეთში მეორე მსოფლიო ომამდე
1930 წლის აღწერის მონაცემების მიხედვით, ალბანეთში ცხოვრობდა 34 ებრაელი. 1937 წელს დარეგისტრირებული იყო ებრაელთა თემი 300 ადამიანის რაოდენობით.
ალბანეთი ებრაელების მიმართ გამოირჩეოდა ტოლერანტობით. 1934 წელს აშშ-ს ელჩი ალბანეთში ჰერმან ბერნშტეინი წერდა: - ალბანეთში ებრაელთა დისკრიმინაციის კვალიც კი არ არის, სადაც არ არსებობს რელიგიური შეზღუდვები და სიძულვილი, თუმცა თავად ალბანეთი სამი რელიგიის ქვეყანაა.
1927 წელს ალბანელი ებრაელების დიდი ნაწილი ცხოვრობდა ქალაქ კორჩაში, ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 1938 წლის შემდეგ გერმანიიდან და ავსტრიიდან ლტოლვილი ებრაელები დასახლდნენ ტირანასა და დურესში.
იტალიელთა ოკუპაცია
1930-იან წლებში ალბანეთი იმყოფებოდა იტალიის ძლიერი ზეგავლენის ქვეშ. 1939 წლის 25 მარტს იტალიელმა დიქტატორმა ბენიტო მუსოლინიმ ალბანეთის მეფე ზოგუ I-ს წაუყენა ულტიმატუმი - მიეღო იტალიის სამხედრო პროტექტორატი. მეფის უარის შემდეგ, 1939 წლის 7 აპრილს იტალიის ჯარები შეიჭრნენ ალბანეთში და მოახდინეს მისი ოკუპაცია. ამ სახით იტალიამ აღადგინა პირველი მსოფლიო ომის დროს არსებული პროტექტორატი ალბანეთზე. იტალიის ოკუპაციის შემდეგ 1941 წელს იუგოსლავიის ალბანელებით დასახლებული ნაწილები მიუერთეს პროტექტორატს „დიდ ალბანეთს“, კერძოდ კოსოვო.
ლტოლვილთა ნაწილი და დაახლოებით 200-მდე ადგილობრივი ებრაელი გადაიყვანეს კავაიეს ბანაკში, თუმცა ისინი არ გადასცეს გერმანელებს. ზოგიერთი ალბანელი ჩინოვნიკი დაეხმარა ებრაელებს ყალბი პირადობის მოწმობის აღებაში.
1941—1942 წლებში სერბეთიდან გამოქცეული ებრაელები (ძირითადად, ბელგრადიდან), აგრეთვე ლტოლვილები გერმანიიდან, ავსტრიიდან, პოლონეთიდან ცხოვრობდნენ პრიშტინაში, პრიზრენსა და უროშევაცში - იტალიელთა ბატონობის ქვეშ. კოსოვოში დაახლოებით 150 ებრაელი დაექვემდებარა პრევენციულ დაკავებას. იტალიური ოკუპაცია ალბანეთში გრძელდებოდა 1943 წლამდე, სანამ თავად იტალია ომიდან არ გამოვიდა საერთოდ. ამ დრომდე იტალიელი სამხედროები ებრაელ ტყვეებს არ გადასცემდნენ გერმანელებს, როგორც გამონაკლისი, არსებობს ერთი შემთხვევა, როცა 1942 წლის 14 მარტის იტალიელმა კარაბინერებმა, სხვადასხვა მონაცემებით 51-60 ებრაელამდე ლტოლვილი გადასცეს გერმანელებს, რომლებიც შემდეგში მოკლული იქნენ საიმიშტეს ტყვეთა ბანაკში.
გერმანელთა ოკუპაცია
იტალიის ომიდან გამოსვლის შემდეგ 1943 წლის სექტემბერში გერმანულმა ჯარებმა მოახდინეს თითქმის მთელი ალბანეთის ოკუპაცია.
1944 წლის აპრილში დაპატიმრებულ იქნა 281 ებრაელი პრიშტინაში ეს-ესის ალბანური დივიზია „სკანდერბეგის“ ჯარისკაცთა მიერ. ისინი გერმანელებმა გადაიყვანეს ბერგენ-ბელზენის ბანაკში. სულ ალბანეთიდან დაახლოებით 400 ებრაელი იქნა დეპორტირებული ბერგენ-ბელზენში. ცოცხალი გადარჩა მხოლოდ 100-მდე ალბანელი ებრაელი. არსებობს მოსაზრება, რომ ალბანელებმა გადაარჩინეს თითქმის ყველა ებრაელი. თუმცა დანიელ რომანოვსკი მიუთითებს, რომ ე.წ. „დიდი ალბანეთის“ ტერიტორიაზე მოვედრილი ებრაელების საერთო რაოდენობის 2/3 დაიღუპა. გერჰარდ გრიმის შეფასებით, გერმანელთა ოკუპაციის თითქმის 14 თვის მანძილზე „დიდი ალბანეთიდან“ დეპორტირებულ იქნა 591 ებრაელი.
ებრაელთა ნაწილი წავიდა პარტიზანულ შენაერთებში და ებრძოდა ოკუპანტებს. პეპე ბირო კანტოსი მსახურობდა ადგილობრივ პარტიზანულ შენაერთში, ომის შემდეგ კი ის გახდა ალბანეთის არმიის ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი რანგის ოფიცერი. ასევე, პარტიზანთა შორის იბრძოდნენ დარიო ჟაკ არტიტი, დავით კოენი, რუბენ ჟაკი, იოზიფ ბივასი და სხვები.
ებრაელთა გადარჩენა
მრავალმა ალბანელმა დაეხმარა ებრაელებს და გადაარჩინა დეპორტაციის საფრთხეს. სტუდენტი რეფიკ ვესელი დაეხმარა ებრაელი ლტოლვილების - მანდელების ოჯახს, იუგოსლავიიდან. მოშე მანდელმა ალბანეთში გახსნა ფოტომაღაზია და დაიქირავა 16 წლის რეფიკი. როდესაც 1943 წელს გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში მანდელების ოჯახს, მის მეუღლეს და შვილებს დაემუქრა დეპორტაციის საფრთხე, ვესელმა გადამალა უფროსები, ხოლო ბავშვები გადასცა მუსლიმებს აღსაზრდელად ომის დასრულებამდე. რეფიკის მშობლები მალავდნენ თავის სოფელში არა მხოლოდ უფროს მანდელებს, არამედ სხვა ებრაელებსაც. ებრაელებს ეხმარებოდა თვით მარიონეტული ხელისუფლების პრემიერ-მინისტრი, მუსტაფა მერლიკა კრუიაც კი. 2016 წლის 1 იანვრისათვის ალბანეთში 75 ადამიანს ისრაელის კატასტროფისა და გმირობის ინსტიტუტის - იად ვა-შემ-ის მიერ მიენიჭა მსოფლიო წმინდანის სახელი ებრაელთა გადარჩენისათვის. მკვლევარები ალბანელთა დამოკიდებულებას ებრაელების მიმართ ხსნიან ღირსების კოდექსით - „ბესა“, რომელიც მოითხოვს დახმარების აღმოჩენას სტუმრისათვის - არ დაუშვან მისი გადაცემა მტრისათვის.
ხსოვნა ჰოლოკოსტის შესახებ
1990 წლამდე ალბანეთის პოლიტიკური და კულტურული კარჩაკეტილობის გამო აქ არანაირი კვლევა არ მიმდინარეობდა ებრაელთა ისტორიის შესახებ. პირველი სამეცნიერო სტატია ებრაელ-ალბანელთა ურთიერთობებზე ომის პერიოდში გამოქვეყნდა 1990 წელს ისტორიკოს აპოსტოლ კოტანის (ინგ. Apostol Kotani) მიერ, ხოლო მისი მონოგრაფია ამ თემაზე გამოვიდა მხოლოდ 1995 წელს.
2008 წელს ტირანაში ჩატარადა ბარ-ილანის უნივერსიტეტთან არსებული ფინკლერის სახელობის ჰოლოკოსტის კვლევის ინსტიტუტის, ტირანის უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტის და ჰოლოკოსტის მემორიალ იად-ვა-შემის” შემსწავლელი საერთაშორისო ინსტიტუტის მიერ ორგანიზებული სამეცნიერო კონფერენცია ალბანელების მიერ ებრაელთა გადარჩენის ისტორიის შესახებ. 2010 წლის დასაწყისისსათვის ეუთოს არ ჰქონდა ინფორმაცია ალბანეთში ჰოლოკოსტის მსხვერპლთა ხსოვნის დღისადმი.
2007 წელს იერუსალიმის მემორიალ «იად-ვა-შემში» - გაიხსნა რამდენიმე ათეული ალბანელ „მსოფლიოს მართალთა“ შესახებ მიძღვნილი ექსპოზიცია., რომლის საფუძველი გახდა ამერიკელი ფოტოგრაფის ნორმან გერშმანის ნამუშევრები. ანალოგიური გამოფენა ჩატარდა 2013 წელს ნიუ-ჯერსიში  (აშშ). გერშმანი რეგულარულად გამოდის თავისი ნამუშევრების პრეზენტაციით ალბანეთის სხვადასხვა აუდიტორიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალბანეთი კატეგორია:ალბანეთის ისტორია კატეგორია:ჰოლოკოსტი
ფოქრ-სარიარი
ფოქრ-სარიარი (Փոքր Սարիար) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 970 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 247 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 22 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 11.3 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
ოამარუ
ოამარუ (Oamaru, Te Oha-a-Maru) — ქალაქი ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ ოტაგოს რაიონში, სამხრეთ კუნძულზე. 2013 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 13 044 კაცს შეადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის ქალაქები
დარგავსი
დარგავსი — სოფელი ჩრდილოეთ ოსეთის რესპუბლიკის გარეუბან - ალანიაში. დარგავსკი ამ სოფლის დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრია. მდებარეობს პრიგოროდის რაიონის სამხრეთ ნაწილში, მდინარე გიზელდონის მარჯვენა ნაპირზე, მთის ხეობის ცენტრში. იგი მდებარეობს ქალაქ ვლადიკავკაზის სამხრეთ-დასავლეთით 37 კმ-ში. სოფლის სახელის წარმოშობას მრავალი ახსნა აქვს, ასე მაგალითად ოსურად დურგუუსი (ხეობის კარიბჭეს ან დამცველს) აღნშნავს.
ტერიტორია, სადაც სოფელი მდებარეობს, დასახლებული იყო ბრინჯაოს ხანიდან. აქ აღმოაჩინეს უამრავი არქეოლოგიური ძეგლი, მათ შორის ალანიის სამარხი, რომელიც დათარიღებულია ძველი წელთაღრიცხვის I ათასწლეულით.
შუა საუკუნეებში დარგავსი იყო საზოგადოების ფორმირების ერთ-ერთი მთავარი ცენტრი. ისტორიული და გენეალოგიური ტრადიციების თანახმად, აქ ცხოვრობდა ცარევიჩ თაგა, კლანებისა და გვარების წინაპარი, რომლებიც მიეკუთვნებოდნენ აღმოსავლეთ ოსეთის ზემო კლასს. დარგავებიდან მოდიოდა ოსეთის მრავალი კეთილშობილი (ალდარული) გვარი.
სოფელი ძალზედ მდიდარია სხვადასხვა არქიტექტურული ძეგლით, იგი განსაკუთრებით ცნობილია საბრძოლო კოშკებითა და "მიცვალებულთა ქალაქით" მდინარე ულაგდონის ნაპირზე დგას მამსუროვის კოშკი (ოსეთი. მუსგ), რომლის სიმაღლეა 16 მეტრი.
მიუხედავად იმისა, რომ კოშკის ზედა ნაწილი განადგურებულია, იგი შთაბეჭდილებას ახდენს მისი ზომით და ქვის ხარისხით. თაღოვანი შესასვლელი მდებარეობს 2 მეტრის სიმაღლეზე.
ალიკოვის კოშკი მაღლა დგას "მიცვალებულთა ქალაქზე", სოფლიდან რამდენიმე კილომეტრში, რამინირაგის მთის ფერდობზე. ეს კოშკი აკონტროლებდა დარგავების შესასვლელს გენალდონის ხეობიდან. კოშკი ძლიერ დაზიანდა მიწისძვრის შედეგად 1923 წელს.
დარგავში შემორჩენილია შემდეგი არქიტექტურული ძეგლები: ტაროევსის კომპლექსი, სახმანოვის ციხე (გალუანი), ჯიბილოვის კოშკი, სასიევის კოშკი, ბაიმატოვის კოშკი და განანა.
სოფელ დარგავსის გარეთ არის ალანური ნეკროპოლი, რომელსაც ეწოდება "მიცვალებულთა ქალაქი". იგი მოიცავს 99 სხვადასხვა სამარხს და კრიპტს. ზოგიერთი წყაროს ცნობით, ეს კრიპტოგრაფიული უძველესი ნაშთები XII საუკუნით თარიღდება, თუმცა ზოგი ამბობს, რომ უძველესი საძვალე თარიღდება XIV საუკუნით, ზოგის ვარაუდით კი XVI თარიღდება. კომპლექსის უკან არის კოშკი, თუმცა მისი ზედა ნაწილი დღეს განადგურებულია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: კავკასია
დინამოს სტადიონი (უფა)
მოედანზე არის ხელოვნური საფარი, რომლის გამოყენებაც შესაძლებელია წელიწადის ნებისმიერ დროს. სტადიონის კომპლექსი ასევე მოიცავს სარბენ ბილიკს, სიმაღლეზე ხტომის სექტორს, ჩოგბურთის კორტებს და საერთაშორისო დონის სპორტულ დარბაზს. 2012 წელს სტადიონზე დამონტაჟდა გათბობის სისტემა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის საფეხბურთო სტადიონები კატეგორია:უფა (საფეხბურთო კლუბი)
Ѽ
Ѽ, ѽ — ძველი კირილური ასო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირილური ასოები
ნისტრენი
ნისტრენი (Nistreni) — სოფელი მოლდოვაში, რეზინის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 139 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რეზინის რაიონის სოფლები