cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ალექსანდრე ჯანელიძის გეოლოგიის ინსტიტუტი
ცნობები
ამჟამად გეოლოგიის ინსტიტუტში ფუნქციონირებს 5 სამეცნიერო განყოფილება: 1. სტრატიგრაფიისა და პალეონტოლოგიის (ხელმძღვანელი აკადემიკოსი მ. კაკაბაძე); 2. ტექტონიკისა და რეგიონული გეოლოგიის (ხელმძღვანელი აკადემიკოსი ე. გამყრელიძე); 3. პეტროლოგიის, მინერალოგიის, ლითოლოგიისა და გეოქიმიის (ხელმძღვანელი აკადემიკოსი დ. შენგელია); 4. ვულკანოლოგიისა და სასარგებლო წიაღისეულის გეოლოგიის (ხელმძღვანელი აკადემიური დოქტორი გ. ვაშაკიძე); 5. გარემოს დაცვის (ხელმძღვანელი აკადემიური დოქტორი ვ. გვახარია).
კვლევის შედეგებს აფასებს ინსტიტუტის სამეცნიერო საბჭო (თავმჯდომარე: აკადემიკოსი ე. გამყრელიძე).
გარდა სამეცნიერო საქმიანობისა, ინსტიტუტი ახორციელებს აგრეთვე, გამოყენებითი ხასიათის სამუშაოებს. კერძოდ: საქართველოში სამოქალაქო და სამხედრო ობიექტების (ჰესები, ავტომაგისტრალები, რკინიგზა, გვირაბები და სხვ.) მშენებლობის საპროექტო ტერიტორიების კომპლექსური გეოლოგიური შესწავლას, საქართველოს ტერიტორიის სხვადასხვა პროფილისა და მასშტაბის, მათ შორის მეტალური და არამეტალური სასარგებლო წიაღისეულის, სპეციფიკური დეტალიზებული მსხვილმასშტაბიანი ციფრული რუკების შედგენას; თბილისის მიდამოების ახალგაზრდა რღვევების შესწავლას სეისმურ დარაიონებასთან დაკავშირებით; მეწყერსაშიში უბნების გამოყოფას დასახლებულ პუნქტებსა და ქალაქებში; სხვადასხვა დატვირთვის გეოტურისტული მარშრუტებისა მეგზურების შედგენას საქართველოს ტერიტორიისთვის; საექსპერტო და საკონსულტაციო მომსახურებას გეოლოგიის სხვადასხვა მიმართულებით; საქართველოს ტერიტორიის ამგები ქანებისა და მინერალების მონოგრაფიული ატლასის შედგენას (ფერადი, განმარტებებით) და სხვ. გეოლოგიური კვლევის კომპლექსურ ლაბორატორიაში ხორციელდება მრავალპროფილიანი ანალიტიკური მომსახურება მომხმარებელთა ფართო სპექტრისთვის (გეოლოგიის დარგის სხვადასხვა მიმართულება, ნავთობისა და გაზის ძებნითი სამუშაოები, ქიმია, გეოქიმია, საინჟინრო გეოლოგია, გარემო, ნიადაგთმცოდნეობა, სამშენებლო მასალების სექტორი, მინისა და კერამიკის გადამუშავება და სხვ.).
გეოლოგიური ინსტიტუტის რამდენიმე თაობის მიერ ჩატარებულმა სამეცნიერო კვლევებმა ქართულ გეოლოგიურ სკოლას საერ­თა­შორისო აღიარება მოუპოვა. მსოფლიოში აღიარებული მეცნიერის, აკადემიკოს ვიქტორ ხაინის მიხედვით: “Трудно переоценить значение вклада грузинской геологической школы, трех ее поколении, в геологию не только Грузии, но и Кавказа и даже всего Альпийско-Гималайского пояса”.
ინსტიტუტში მუშაობს 74 თანამშრომელი, რომელთა შორის 39 მეცნიერია. მეცნიერულ შტატს წარმოადგენს 7 მეცნიერებათა დოქტორი, 32 მეცნიერებათა კანდიდატი (აკადემიური დოქტორი), 7 დოქტორანტი და 7 მაგისტრი. ინსტიტუტში მოღვაწეობს საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის 3 აკადემიკოსი და 2 აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი კატეგორია:საქართველოს სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტები
პოპოვკა (კანტემირის რაიონი)
პოპოვკა (Popovca) — სოფელი მოლდოვაში, კანტემირის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 158 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანტემირის რაიონის სოფლები
ვილიანუევა-დე-ლას-კრუსესი
ვილიანუევა-დე-ლას-კრუსესი (Villanueva de las Cruces) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების უელვის პროვინციის ანდევალოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 34 კმ². მოსახლეობა — 387 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უელვის მუნიციპალიტეტები
კორეის პროვინციები
პროვინციები (დო) იყო კორეის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები კორიოს დინასტიის მმართველობიდან, მას წინ უძღოდა დაყოფა „ჩუ“ და „მოკი“, რომელმაც სათავე სილას პერიოდში დაიდო.
ისტორია
სილას სახელმწფოს არსებობისას, 668-935 წლებში, კორეა ცხრა „ჩუდ“ იყო დაყოფილი. სიტყვა ჩუ ჩინური ენიდანაა გადმოსული, რომელშიც ის პროვინციის აღმნიშვნელად გამოიყენება. ძველ კორეაში ეს სიტყვა აღნიშნავდა როგორც პროვინციებს, ასევე პროვინციათა დედაქალაქებს.
935-936 წლებში, როცა კორიომ სილა და პექჩე დაიპყრო, ახალი სამეფო დაიყო ერთ სამეფო და თორმეტ ადმინისტრაციულ რაიონად, რომელიც შემდგომში ათ პროვინციად („დო“) იქნა დაყოფილი. 1009 წელს სამეფოში განხორციელებული ცვლილებების შედეგად გაჩნდა ხუთი პროვინცია და ორი რაიონი, ხოლო სამეფო რაიონი კვლავ შენარჩუნდა. სახელი „დო“ ნასესხებია ჩინურისგან.
1392 წლიდან ქვეყანის მართვა ჩოსონის დინასტიამ დაიწყო და 1413 წელს, კორეა კვლავ რვა პროვინციად დაიყო. პროვიციათა საზღვრები მთლიანობაში ემთხვეოდა კორეის გეოგრაფიულ და დიალექტურ რეგიონებს. ახლა ისინი ცნობილია კორეის რვა პროვინციის სახელით. 1895 წელს, კაბოს რეფორმის შემდეგ, ქვეყანა დაიყო ოცდასამ რაიონად („ბუ“), რომელიც შემდეგ ცამეტ პროვინციად იქცა.
კოგურიოს პროვინციები
892 წელს კიონ ჰვონმა დააარსა სამეფო, რომელიც დღეს ჰუპექჩეს სახელითაა ცნობილი (სილას სამხრეთ-დასავლეთით). 918 წელს კი მეფე ვანგონმა კორიოს სამეფო დააარსა (დედაქალაქის ჩრდილო-დასავლეთით). 935 წელს კორიომ დაიპყრო სილას დარჩენილი ნაწილი და 936-ში კი ჰუპექჩე. სონაკი ძალიან გაიზარდა და კოგურიო დაერქვა. ტეჩომ კოგურიოს სამეფოს ტერიტორიის დაპყრობით კორიო გააფართოვა კორეის ნახევარკუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთამდე. კედელი იყო აშენებული მდინარე იალუცზიანის ჩრდილო-დასავლეთიდან იაპონიის ზღვამდე სამხრეთ-აღმოსავლეთით, კოგურიოსა და ჩრდილო-აღმოსავლეთის ტერიტორიების საზღვართან.
ქვეყნას ერთი დედაქალაქი და სამი ქალაქი ჰქონდა: ტონგიონი - თანამედროვე კიონჯუ და სილას ყოფილი დედაქალაქი, ნამიონი - სეული და სოიონი - ფხენიანი.
თავიდანვე ქვეყანა გაყოფილი იყო ერთ სამეფო და თორმეტ ადმინისტრაციულ რაიონად.
მალევე თორმეტი რაიონი ათ პროვინციად გადანაწილდა. კვანედო მოიცავდა შემდეგ რაიონებს: იანჯუ, ჰვანჯუ, კვანჯუ და ჰედუ; ჩონვონდოში შედიოდა ჩონჯუ და ჩჰუნჩონი; ჰანამდო შეცვალა კონჯუმ; კანამდო გახდა ჩონჯუ; იონამდო - სანჯუ; სანამდო - ჩინჯუ და ჰეიანდო ჩაანაცვლა ნაჯუ და სონჯუ; დანარჩენი სამი პროვინცია იყო იონდონდო, პანბანდო და პესოდო.
1009 წელს ათი პროვინცია შეიცვალა ხუთად და ორ ოლქად.
ჩოსონის პროვინციები
1413 წელს, კორეა, რომელსაც იმ დროს ჩოსონი ეწოდებოდა, დაყოფილი იყო რვა პროვინციად:
1895 წელს, კორეა დაიყო ოცდასამ რაიონად, რომელთაგან თითოეულს საკუთარი დედაქალაქის სახელი დაერქვა. მიუხედავდ ამისა, მომდევნო წელს პროვინციების სისტემა კვლავ იქნა აღდგენილი.
1896 წელს, პროვინციების სისტემა აღდგა და მანდ 1945 წლამდე იარსება. ხუთი პროვინცია კი სამხრეთ და ჩრდილოეთ ნაწილებად გაიყო: ჩოლადო, ჰამგიონდო, პჰიონანდო, კიონსანდო და ჩჰუნჩჰონდო.
ცამეტი პროვინცია: კანვონდო, კიონგიდო და სხვა.
დინამო (მოსკოვის მეტრო)
დინამო (Динамо) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ზამოსკვორეცკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1938 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მეტროსადგურები
პარკოს რაიონი
პარკოს რაიონი (Distrito de Parco) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ხაუხის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 435 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 623 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 49 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 32.82 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ხაუხის პროვინციის რაიონები
ტურპაის რაიონი
ტურპაის რაიონი (Distrito de Turpay) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის გრაუს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3440 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 777 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14.85 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 52.34 კმ²-ია.
მარიამ მირიანაშვილი
მარიამ მირიანაშვილი (დ. 26 ნოემბერი, 1953, ოიმიაკონი, იაკუტია, რუსეთი) — ქართველი  ექიმი, პოლიტიკოსი.
1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 26 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები
თბილისის ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრი
თბილისის ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრი — საქართველოში წამყვანი სამეცნიერო-კვლევითი და საორგანიზაციო-მეთოდური ცენტრი ონკოლოგიაში, სამედიცინო რადიოლოგიასა და რენტგენოლოგიაში. დაარსდა როგორც ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრი 1997 წელს ონკოლოგიის და სამედიცინო რენტგენო-რადიოლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტების რესპუბლიკურისა და თბილისის ონკოლოგიური დისპანსერების გაერთიანებით. ცენტრს ხელმძღვანელობდა პროფესორი ლ. შარაშიძე (1977–88), 1988 წლიდან ცენტრის დირექტორი იყო რ. ვეფხვაძე, ხოლო 1999 წლიდან ცენტრში შექმნილი ( სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე — პრეზიდენტი. 1993 წლიდან ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრი, ატარებს ა. ღვამიჩავას სახელს. ცენტრის სტრუქტურაშია 18 კლინიკური, 6 ექსპერიმენტული განყოფილება, 9  დიაგნოსტიკური ლაბორატორია. ცენტრი მუშაობს შემდეგ - პრობლემატიკაზე; ავთვისებიანი სიმსივნის ეტიოპათოგენეზი, სიმსივნური დაავადების დიაგნოსტიკა, ავთვისებიანი სიმსივნის ქირურგიული, კომბინირებული და კომპლექსური მკურნალობა, სიმსივნის საწინააღმდეგო ახალი შენაერთების შემუშავება, ავთვისებიანი სიმსივნის ეპიდემიოლოგია და კიბოს საწინააღმდეგო ბრძოლის ორგანიზაცია, სამედიცინო რადიოლოგიისა და რენტგენოლოგიის მეცნიერული საფუძვლები.  სხვადასხვა ლოკალიზაციის სიმსივნეების ადრეული დაგნოსტიკისა და ჩატარებული მკურნალობის ეფექტურობის შეფასებისთვის დანერგილია რამდენიმე კომპლექსური ბიოქიმიური ტესტი. სიმსივნის ეპიდემიოლოგიისა და სიმსივნის საწინააღმდეგო ბრძოლის ორგანიზაციის აქტუალური საკითხების შესწავლის საფუძველზე შემუშავებულია რიგი რეკომენდაციები და ღონისძიებები. საქართველოს მოსახლეობის ავადობისა და სიკვდილიანობის შესწავლამ გამოავლინა ავთვისებიანი სიმსივნის გავრცელება სამხარეო პათოლოგიათა ადმინისტრაციული რაიონებისა  და ეთნიკური ჯგუფების მიხედვით. დამუშავებულია ქალთა ღრმა პროფილაქტიკური გასინჯვის ახალი ორეტაპიანი ფორმა, რომელიც მიმართულია ქალთა გენიტალიის კიბოსწინარე დაავადებებისა და კიბოს ადრეული გამოვლენისთვის. მასობრივი პროფილაქტიკური გასინჯვისთვის შემუშავებული და დანერგილია სარძევე ჯირკვლის კიბოს ადრეული ფორმების დროს თერმოდიაგნოსტიკის მეთოდი ელექტრონულ-გამოთვლითი მანქანების გამოყენებით. ტარდება მეცნიერული კვლევა სამედიცინო რენტგენო-რადიოლოგიაში. კერძოდ, თერმოგრაფიის როლის შესწავლა სხივური თერაპიის დაგეგმარებისა და კორექტირებისთვის. ონკოლოგიის ნაციონალურ ცენტრში შემუშავებული და დანერგილია რეკონსტრუქციული ოპერაციები. ექსპერიმენტული ონკოლოგიის განყოფილებაში, პირველად მსოფლიოში, მიღებულია მაიმუნების საყლაპავის, კუჭის, თირკმლების და ნერვული სისტემის სიმსივნის მოდელები. შვილი, ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრს დამყარებული აქვს საერთაშორისო კონტაქტები სანქტ-პეტერბურგის ონკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტთან იტალიის ქალაქ გენუის ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრთან, გერმანიის ტიუბინგენის უნივერსიტეტის ბავშვთა კლინიკასთან და აშშ-ის კიბოს ნაციონალურ ცენტრთან.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის განათლების ცენტრები
ვილიანუევა-დე-ლოს-კასტილიეხოსი
ვილიანუევა-დე-ლოს-კასტილიეხოსი (Villanueva de los Castillejos) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების უელვის პროვინციის ანდევალოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 264 კმ². მოსახლეობა — 2825 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უელვის მუნიციპალიტეტები
ყარავალი (შემახა)
ყარავალი  (Qaravəlli) — სოფელი აზერბაიჯანში, შემახის რაიონში.მოსახლეობის რაოდენობა—1146 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შემახის რაიონის სოფლები
ბოიაკა (ბოიაკა)
ბოიაკა (Boyacá) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.352 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 947 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 48 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 103.06 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სალმანასარ IV
სალმანასარ IV — ასურეთის მეფე ახალი ასურული პერიოდის დროს. სალმანასარ IV სამეფო ტახტზე ადად-ნირარი III-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 783 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 773 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე აშურ-დან III ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
ბექაას ხეობა
300პქ|მინი|მარჯვნივ|ქარაუნის ტბა ბექაას ხეობა, ან ბეკაას ხეობა (وادي البقاع) — ნაყოფიერი ხეობა აღმოსავლეთ ლიბანში. იგი ქვეყნის მთავარ სასოფლო-სამეურნეო რეგიონს წარმოადგენს. აგრეთვე ვითარდება ინდუსტრია, რომელიც ძირითადად დაკავშირებულია მიწათმოქმედებასთან.
პავლო ფროლოვი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უკრაინის მე-9 მოწვევის უმაღლესი რადის წევრები კატეგორია:დაბადებული 1 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1976
ბექაას ხეობა
ბექაა მდებარეობს ბეირუთიდან აღმოსავლეთით, 30 კმ-ის (19 მილი) მოშორებით. ხეობას დასავლეთიდან ესაზღვრება ლიბანის ქედი, ხოლო აღმოსავლეთიდან ანტილიბანი. იგი წარმოადგენს დიდი რიფტული ხეობის უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილს. რიფტული ხეობა ვრცელდება სირიიდან წითელ ზღვამდე. ბექაას ხეობა სიგრძეში 120 კმ (75 მილი), ხოლო სიგანეში 16 კმ-ია (9,9 მილი). ახასიათებს ხმელთაშუა ზღვის კლიმატი: ნალექიანი, ზოგჯერ თოვლიანი ზამთარი და მშრალი, თბილი ზაფხული.
ძვ. წ. I საუკუნეში, როდესაც რეგიონი რომის იმპერიის ნაწილს წარმოადგენდა, ბექას ხეობა ლევანტის რომაული პროვინციის მარცვლეულის მთავარი წყარო იყო. დღეს ხეობა ლიბანის სახნავ-სათესი მიწების 40%-ს შეადგენს. ხეობის ჩრდილოეთით, მისი მწირი ნალექის და ნაკლებად ნაყოფიერი ნიადაგის გამო, გამოიყენება ძირითადად საძოვარ მიწად. აქ განვითარებულია მომთაბარე მწყემსობა, რომელსაც ძირითადად სირიელი მიგრანტები მისდევენ. უფრო სამხრეთი, შედარებით ნაყოფიერი ნიადაგია, რის გამოც აქ განვითერებულია ხორბლის, სიმინდის, ბამბის და ბოსტნეული კულტურების მეურნეობა, აგრეთვე მევენახეობა და ხეხილის ბაღები. მისი ცენტრია ზაჰლა. ხეობაში ასევე აწარმოებენ ჰაშიშს და ოპიუმებს, რომლებიც ექსპორტზე გადიან უკანონო ვაჭრობით. 1957 წლიდან გამარტივდა სახნავ-სათესი მიწების ირიგაცია, რადგან ლიტანის ჰიდროელექტროსადგურის აშენების შემდეგ დაიწყო სარწყავი არხების გაყვანა (წყალსაცავია ტბა ქარაუნი).
მუჰაფაზები და ქალაქები
ზაჰლა არის ბექაას მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრი და უდიდესი ქალაქი. ბეირუთ-დამასკოს ავტომაგისტრალი ხეობას შუაზე ჰყოფს. ზაჰლი მოსახლეობის უმრავლესობა ქრისტიანია, მათ შორის არიან მალკიტური ბერძნულ-კათოლიკური ეკლესიის, ბერძნული მართლმადიდებლური ეკლესიის, მარონიტული კათოლიკური ეკლესიის წარმომადგენლები. ხეობის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს ქალაქი ანჯარი. მისი მოსახლეობის უმეტესობა სომეხია. ქალაქში შემორჩენილია არაბული ნანგრევები.
ბექაას მუჰაფაზის ჩრდილოეთ ნაწილისა და ბაალბექ-ჰერმელის მუჰაფაზის ტერიტორიაზე მცხოვრებთა უმრავლესობა ლიბანელი შიიტია, გამონაკლისია ქალაქი დიერ-ელ-აჰმარი, რომლის მოსახლეობა ქრისტიანია. ბაალბექ-ჰერმელის მუჰაფაზაში ქრისტიანები და სუნიტები უმცირესობას შეადგენენ. ისინი ძირითადად ჩრდილოეთ ნაწილში — სირიის საზღვართან ახლოს ცხოვრობენ.
ხეობის სამხრეთ და დასავლეთ რეგიონების მოსახლეობა რელიგიურად შერეულია; არიან მუსლიმები, ქრისტიანები და დრუზები. ქალაქი ჯუბ-ჯანინი, რომლის მოსახლეობა 12 000 კაცს შეადგენს, მდებარეობს ხეობის შუა ნაწილში. აქ უმრავლესობა სუნიტია.
სქოლიო
* კატეგორია:დიდი რიფტული ხეობა კატეგორია:ლიბანის ხეობები
პორუმბეშტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანტემირის რაიონის სოფლები
ბრემენელი მუსიკოსები (ანიმაციური ფილმი)
მინიატიურა
ბრემენელი მუსიკოსები (Бременские музыканты — საბჭოთა ანიმაციური ფილმი. გამოვიდა 1969 წელს. რეჟისორი - ინესა კოვალევსკაია.
ფილმი ეფუძნება ძმები გრიმების ამავე სახელწოდების ზღაპარს. იგი არის ნახატი ფილმი, მუსიკალური ელემენტებით, რომელთა კომპოზიტორია გენადი გლადკოვი. სიმღერები შესრულებულია ოლეგ ანოფრიევის მიერ (გარდა პრინცესას და ვირის პერსონაჟებისა). აგრეთვე გამოიცა გრამფირფიტა ფილმში შეტანილი სიმღერების ჩანაწერებით, რომლის ტირაჟმა ორ წელიწადში 28 მილიონამდე მიაღწია. .
ოთხი წლის შემდეგ გამოვიდა ამ ფილმის გაგრძელება, ბრემენელი მუსიკოსების კვალზე, ხოლო 2000 წელს - ახალი ბრემენელები.
ჩანაწერები
მხარე 1 მხარე 2
სქოლიო
კატეგორია:სსრკ-ის ანიმაციური სერიალები კატეგორია:1969 წლის ანიმაციური ფილმები
ბრემენელი მუსიკოსების კვალზე
მინიატიურა|კადრი ფილმიდან - მეფე, პრინცესა და გენიალური გამომძიებელი
ბრემენელი მუსიკოსების კვალზე (По следам бременских музыкантов — საბჭოთა ანიმაციური ფილმი. გამოვიდა 1973 წელს. რეჟისორი - ვასილი ლივანოვი. სცენარის ავტორები არიან იური ენტინი და ვასილი ლივანოვი.
იგი არის 1969 წლის ანიმაციური ფილმის ბრემენელი მუსიკოსები გაგრძელება. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი ეფუძნება ძმები გრიმების ამავე სახელწოდების ზღაპარს, მისი სიუჟეტი ორიგინალურია.
ფილმის მუსიკალური ელემენტების კომპოზიტორია გენადი გლადკოვი. აგრეთვე გამოიცა გრამფირფიტა ფილმში შეტანილი სიმღერების ჩანაწერებით.
2000 წელს გამოვიდა ფილმის გაგრძელება - ახალი ბრემენელები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სსრკ-ის ანიმაციური სერიალები კატეგორია:1973 წლის ანიმაციური ფილმები
ინდონეზიური სამზარეულო
ინდონეზიური სამზარეულო — ერთ-ერთი გამორჩეული აზიური სამზარეულო. ინდონეზიის ეროვნული სამზარეულო წარმოადგენს ამ ქვეყნის მცხოვრებ ხალხთა კულინარიული ტრადიციების ერთობლიობას. იგი შედგება რამდენიმე მიმართულებით, რომლებიც გარკვეულ ეროვნულობაში იყო თანდაყოლილი, მაგრამ თანდათანობით ნაციონალური აღმოჩნდა.
ნასი გორენგი ინდონეზიურ სამზარეულოში ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ინდონეზიური საჭმელია, ძირითადად შეხვდებით როგორც ქუჩის საჭმელების ბაზრობებზე, ასევე ხუთ ვარსკვლავინი რესტორნების მენიუებში. ნასი გორენგს ამზადებენ, როგორც ბოსტნეულით, ასევე ზღვის პროდუქტეებითა და ქათმით. ინდონეზიური სამზარეულოე ერთ-ერთი გამორჩეული სამზარეულოა, უგემრიელესი კერძების ფართო არჩევანია ამ ქვეყნის სამზარეულოში, მათ შორის ასევე გამორჩეულია: გადო-გადო (მიწის თხილის სოუსის სალათი) - ეს არის რამდენიმე სახით მოთუშული ბოსტნეული. ძირითადად კვერცხთან, ტოფუსთან და ფერმენტირებული სოიოს ორცხობილასთან ერთადაც. ევროპული სამზარეულოს ნაირსახეობას წარმოადგენს პილმენი შიმეი, რომელიც არის თევზის შიგთავსით. ინდონეზიური სამზარეულოს მთავარ და გამორჩეულ კერძს წარმოადგენს კალიო უდანგ დან ქუმი, მის უმთავრესს ინგრედიენტს კრევეტები და კალმარი წარმოადგენს. ძირითადად მომზადებულია ლიმონის ფოთლებით, ჯინჯერითა და ქოქოსის რძით. ეს უკანასკნელი კერძს განსაკუთრებულ არომატსა და გემოს ანიჭებს.
ინდონეზიური სამზარეულო სიცხარითაც ძალზედ გამორჩეულია, აქ ჩვენ ვხვდებით სამბალს, ჩილის სოუსს. ინდონეზიური კეტჩუპი, რომელიც სიცხარეში ჩინურ წიწაკას არ ჩამოუვარდება.
ინდონეზიური სამზარეულოს კერძები ხშირად წარმოდგენილია საკმაოდ რთული არომატებით, რომელიც შეიძინა გარკვეული ინგრედიენტების და სანელებლების ნარევიდან. ინდონეზიურ კერძებს აქვთ მდიდარი არომატი; ყველაზე ხშირად გამოყენებულია ქონდარი. ინდონეზიელთა უმეტესობა უპირატესობას ანიჭებს ცხელ და ცხარე საჭმელს.
ვეგეტარიანელობა ინდონეზიაში კარგად არის წარმოდგენილი, რადგან არსებობს ვეგეტარიანული კერძები, ხორცის შემცვლელების ფართო არჩევანით წარმოდგენილი.
არქიპელაგიურ ერში, ზღვის პროდუქტები უხვად არის, მას ჩვეულებრივ იყენებენ ინდონეზიელი მაცხოვრებლები სანაპირო რაიონებში. თევზი განსაკუთრებით პოპულარულია აღმოსავლეთ ინდონეზიის რეგიონებში, სადაც ადამიანების უმეტესობა მეთევზეობით არის დაკავებული.
ბრინჯი თანამედროვე ინდონეზიის ყველა კლასისთვის არის და ის ცენტრალურ ადგილს იკავებს ინდონეზიურ კულტურაში. ინდონეზიურ სამზარეულოში ვხვდებით: ქოქოსის რძეში მოხარშული ბრინჯი; მოხარშული ბრინჯი ქოქოსის რძით და ცედრათი; ბრინჯის კრეკერი; ბრინჯის ღვინო და შემწვარი ბრინჯი.
როგორც მაჰმადიანური უმრავლესობის ქვეყანა, ინდონეზიელი მუსულმანები იზიარებენ ისლამურ კანონებს, რომლებიც კრძალავს ალკოჰოლურ სასმელებს. თუმცა, უძველესი დროიდან, არქიპელაგში ადგილობრივი ალკოჰოლური სასმელები მაინც იყო ცნობილი. აქ ჩვენ ვხვდებით პალმის ღვინოს, ასევე ინდონეზიაში პოპულარულია ბალიზიური ბრინჯის ღვინო.
პიერ რენოდელი
პიერ რენოდელი (Pierre Renaudel; დ. 19 დეკემბერი, 1871, ნორმანდია — გ. 1 აპრილი, 1935, პალმა-დე-მალიორკა) — ფრანგი სოციალისტი. საფრანგეთის პარლამენტის წევრი. მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის ერთ-ერთი ლიდერი.
ბიოგრაფია
განათლება მიიღო საექიმო სასწავლებელში. ახალგაზრდობიდანვე ჩართული იყო პოლიტიკურ საქმიანობაში. 1899 წელს შეუერთდა საფრანგეთის სოციალისტურ პარტიას. მარსელ სამბასთან ერთად იყო რადიკალური მემარცხენე ბლანკისტური სოციალ-რევოლუციური ფრაქციის (პარტიის) ლიდერი. წლების განმავლობაში პარტიის დავალებით ეწეოდა პროპაგანდისტულ საქმიანობას. აქტიურად მონაწილეობდა საფრანგეთის სოციალისტური პარტიისა და სოციალისტური ინტერნაციონალის კონგრესებში. 1906 წლიდან იყო საფრანგეთის სოციალისტური პარტიის მთავარი პოლიტიკური გამოცემის „l’Humanité“-ს რედაქტორი. 1914 წელს ფრანგ სოციალისტთა ლიდერის, ჟან ჟორესის, მკვლელობის შემდეგ, გახდა ჟურნალის დირექტორი და პარტიის ლიდერი. 1914 წელს არჩეულ იქნა საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკის პარლამენტის წევრად. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ აგრძელებდა აქტიურ პოლიტიკურ საქმიანობას სოციალისტურ პარტიასა და სოციალისტურლამენტო არჩევნებში. მხარს უჭერდა რუსეთის იმპერიის მცირე ერთა დამოუკიდებლობის იდეას. პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე საქართველოს დელეგაციის ხელმძღვანელი ნ. ჩხეიძე რენოდელს მოიხსენიებს როგორც ყველაზე ერთგულ მეგობარს, რომელიც ეხმარება ფრანგ და ევროპელ სოციალისტებთან კავშირების დამყარებაში. 1920 წელს როგორც მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის წევრი, იმყოფებოდა საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. საქართველოს მოქალაქეებს საზეიმო მიტინგებზე სიტყვით მიმართა თბილისსა და გურჯაანში. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ ჟურნალ „La Vie Socialiste”-ში, რომელსაც თავადვე რედაქტორობდა, არაერთი დადებითი სტატია გამოაქვეყნა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შესახებ. საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ აკრიტიკებდა საბჭოთა საოკუპაციო რეჟიმს. დახმარებას უწევდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დევნილ მთავრობას. XX საუკუნის 20-30-იან წლებში აგრძელებდა აქტიურ პოლიტიკურ საქმიანობას, 1924-1935 წლებში იყო საფრანგეთის პარლამენტის წევრი, 1932 წლიდან ნეო-სოციალისტური მიმართულების ჯგუფის ლიდერი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1871 კატეგორია:დაბადებული 19 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1935 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 აპრილი კატეგორია:ფრანგი პოლიტიკოსები
ვილკაბამბის რაიონი (აპურიმაკი)
ვილკაბამბის რაიონი (Distrito de Vilcabamba) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის გრაუს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2780 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 213 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 152.2 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 7.97 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:გრაუს პროვინციის რაიონები
ანატოლი გორგოშიძე
ანატოლი გორგოშიძე (დ. 1944, ოზურგეთი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მათემატიკოსი, ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი.
ბიოგრაფია
1969 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი, გამოთვლითი მათემატიკის სპეციალობით. 1966–1969 წლებში იყო საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა აკადემიის გამოთვლითი ცენტრის უმცროსი მეცნიერი და რიგითი თანამშრომელი. 1969–1971 წლებში — ქალაქ მოსკოვში მდებარე საბჭოთა კავშირის რადიოტექნიკური მრეწველობის ცენტრალური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის სტაჟიორი ინჟინერი. 1971–1974 წლებში — ამავე ინსტიტუტის ასპირანტი თეორიული და ექსპერიმენტული რადიოფიზიკის სპეციალობით. 1974–1978 წლებში — საბჭოთა კავშირის რადიოტექნიკური მრეწველობის ცენტრალური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერი და თანამშრომელი, ხოლო 1978–1986 წლებში — ლაბორატორიის ხელმძღვანელი. 1986–1997 წლებში იყო სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტ „ტალღას“ ექსპერიმენტულ-კვლევითი კომპლექსის უფროსი. 1986–1997 წლებში კითხულობდა ლექციებს საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში, ხოლო 1997 წლიდან — საქართველოს საბაჟო აკადემიაში. 1997 წლიდან არის საქართველოს საზღვრის დაცვის დეპარტამენტის განვითარების სამმართველოს უფროსი, საქართველოს სასაზღვრო მონიტორინგის სისტემა „იორის“ მთავარი კონსტრუქტორი.
2002 წელს მიიღო საქართველოს სახელმწიფო პრემია, მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში ქვეყნის თავდაცვისუნარიანობის განმტკიცების საქმეში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისათვის. 2003 წელს იყო მონტერეის საერთაშორისო სწავლების ინსტიტუტის სტაჟიორი.
ბელორუსკაია (მოსკოვის მეტრო, ზამოსკვორეცკაია)
ბელორუსკაია (Белорусская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ზამოსკვორეცკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1938 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მეტროსადგურები
ლა-ვილუენია
ლა-ვილუენია (La Vilueña, La Viluenya) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კომუნიდად-დე-კალატაიუდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 8,607059 კმ². მოსახლეობა — 62 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
აშურ-დან III
აშურ-დან III — ასურეთის მეფე ახალი ასურული პერიოდის დროს. აშურ-დან III სამეფო ტახტზე სალმანასარ IV-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 772 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 755 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე აშურ-ნირარი V ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
რიკრანის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ხაუხის პროვინციის რაიონები
ჰაანხესი
ჰაანხესი — ძველი ეგვიპტის დედოფალი მეჩვიდმეტე დინასტიიდან, ეგვიპტის მეორე გარდამავალი პერიოდის დროს. ჰაანხესი ეგვიპტის ფარაონის სეხემრე-ჰერუჰირმაატ ინტეფის მეუღლე იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები კატეგორია:ეგვიპტის მეჩვიდმეტე დინასტიის დედოფლები
მანიჩ-გუდილო
მანიჩ-გუდილო (Маныч-Гудило) — დიდი მარილიანი ტბა რუსეთში, ყალმუხეთის, სტავროპოლის მხარისა და როსტოვის ოლქის ტერიტორიებზე. მდებარეობს კუმა-მანიჩის ღრმულის ცენტრალურ ნაწილში, ზღვის დონიდან 12,8 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 344 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 8 მ. გადაჭიმულია სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ჩრდილო-დასავლეთისაკენ. ნაპირები დაჭაობებულია. სანაპირო ხაზი ძლიერ არის შეჭრილ-შემოჭრილი. ტბიდან გამოედინება მდინარე მანიჩი, რომელიც ერთვის მდინარე დონს. საზრდოობს თოვლის წყლით. წყლის დონე მაღალია მარტსა და მაისში, დაბალია ოქტომბერ-დეკემბერში. არ იყინება ყოველ წელს, იძგიფება საშუალოდ 2,5 თვე. არის რამდენიმე კუნძული. ყველაზე დიდი კუნძულები განლაგებულია ტბის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. აღსანიშნავია კუნძულები ვოდნი და პტიჩი. მანიჩ-გუდილო რელიქტური წარმოშობისაა; წარმოადგენს დიდი წყალსატევის რელიქტს, რომელიც ისტორიამდელ დროში აერთებდა კასპიისა და შავ ზღვებს. მანიჩ-გუდილოდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით განლაგებულია მარილიანი ტბები პატარა მანიჩი და მწარე-მლაშე ტბა მანიჩი. 1930-იან წლებში შევიდა პროლეტარსკის წყალსაცავის შემადგენლობაში. ტბის სიახლოვესაა დასახლებული პუნქტები. 1994 წლის 13 სექტემბრიდან ტბა დაცულია რამსარის კონვენციით.
სქოლიო
კატეგორია:ყალმუხეთის ტბები კატეგორია:სტავროპოლის მხარის ტბები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ტბები
ბრისენიო (ბოიაკა)
ბრისენიო (Briceño) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.207 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 669 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 54.47 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 49 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ვიქტორ კრატასიუკი
ვიქტორ კრატასიუკი (დ. 30 იანვარი, 1951, ფოთი — გ. 18 მარტი, 2003, ფოთი) — საბჭოთა სპორტსმენი (ნიჩბოსნობა, ბაიდარა). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1972). 1972 წლის მიუნხენის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი (ორადგილიანი ბაიდარა); სსრკ ორგზის ჩემპიონი (1971, 1972) და მესამე პრიზიორი (1971). ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალერი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2003 კატეგორია:ფოთში დაბადებულები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები
თბილისის რესტორნები
XIX საუკუნის II ნახევარში და შემდეგაც თბილისში მრავლად იყო რესტორნები. ხშირად ერთსა და იმავე ადგილას არსებული რესტორანი დროთა განმავლობაში იცვლიდა სახეს. ისეთ რესტორანს ძველი დროისთვის რომ გაეძლოს და დღესაც ფუნქციონირებდეს, ვეღარ შეხვდებით. ძველ რესტორნებში ამჟამად სხვადასხვა დანიშნულების დაწესებულება-ორგანიზაციებია განთავსებული, რესტორნებსაც რესტორნებთან არავითარი კავშირი აღარ აქვთ. თბილისის ცნობილი რესტორნები იყო: „ოდესსკაია“ (1846, ალექსანდრეს მოედანი); დიუბეკის (1846), ფელიეტის (1846) — ერევანსკის (ახლანდელი თავისეფლების) მოედანი. ბლიუშეს (1851) — ნიკოლოზის მოედანი; ხარინის რუსული ტრაქტირი (1851) დიდი — (ერევანსკის მოედანი); ფინკეს 1851 — ატამანის ახლანდელი ლადო გუდიაშვილის ქუჩა; ფინკეს (1855) — განის, ახლანდელი გალაკტიონის ქუჩა. ორთაჭალის ბაღში იდგა რესტორანი „ელდორადო“, მთაწმინდაზე კი — „განდეგილი“. თუ XIX-XX საუკუნეების დამდეგს თბილისის ძველ უბნებში საქეიფო და დროის გასატარებელი ადგილი ისევ დარაბიანი დუქნები და სარდაფები იყო, თბილისის ახლანდელ უბნებში ჯერ „რესტორაციის“, მოგვიანებით კი რესტორნის სახელით იხსნებოდა ახალ-ახალი დროის სატარებელი და გასართობი სახლები. აღსანიშნავია, რომ თავდაპირველად თბილისში აგებულ სასტუმროებს თან ჰქონდათ რესტორნები. სასტუმროების პირველი სართული მერე და მერე დაეთმო რესტორნებს. მაგალითად, სასტუმრო „ორიენტის“ პირველი სართული ჯერ სავაჭრო მაღაზიებს ეჭირათ. მათი ადგილი რესტორნებმა მოგვიანებით დაიკავა. სასტუმროების გარდა, რესტორნები თბილისის ახალ უბნებშიც საცხოვრებელი სახლების სარდაფებში იყო განთავსებული — „სიმპატია“, „სიცოცხლე“, „გემო“ და ა. შ. ორთაჭალის ბაღების გარდა თბილისელები ზაფხულის ცხელ დღეებში XIX-XX მიჯნაზე საქეიფოდ და გასართობად მიეშურებოდნენ ჯერ კიდევ ქალაქიდან მოშორებით მდებარე „მუშთაიდის ბაღში“. XIX საუკუნეში თბილისში ჩამოსული ერთი მოგზაური მოგვითხრობს:
XIX-XX საუკუნეების მიჯნაზე მუშთაიდის ბაღი თბილისელმა მოქალაქემ გორგიჯანიძემ შეისყიდა და ამის შემდეგ ბაღს ხშირად გორგიჯანიძის ან გორგიჯანოვის ბაღსაც ეძახდნენ. ძველი პრესის ფურცლებზე ხშირად ქვეყნდებოდა ასეთი განცხადება:
ლიტერატურა
* კატეგორია:გართობა საქართველოში კატეგორია:თბილისის დასვენების ცენტრები
ლუკრეციუსი
ტიტუს ლუკრეციუს კარუსი (ლუკრეციუსი) (დ. ძვ. წ. 99 — გ. ძვ. წ. 55) — ძვ. წ. I საუკუნის რომაელი პოეტი და ფილოსოფოსი. სახელი გაითქვა ფუნდაენტური ფილოსოფიური ნაშრომით De rerum natura (საგანთა ბუნება).
ბიოგრაფია
ტიტუს კარუს ლუკრეციუსი დაიბადა ძვ. წ. 99 წელს. იგი ითვლება მატერიალიზმის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ მხარდამჭერად.
ლუკრეციუსი სხვებისგან გამოირჩეოდა იმით, რომ მას სხვადასხვა შეხედულებები და პოზიციები ჰქონდა ღმერთების რწმენის შესახებ. სულის უკვდავებისა და ღმერთების რწმენის შემუშავებაში, ლუკრეციუსი მნიშვნელოვან როლს სიზმრებს აკისრებდა და ყველას შთააგონებდა, სწორი ახსნა მიეცათ მისთვის. სიკვდილის წინაშე შიშის გასაფანტავად მან თქვა „სიკვდილი მაშინ მოვა, როცა ჩვენ აღარ ვიქნებით“.
ლუკრეციუსის პოზიცია ღმერთებისა და ცრურწმენების გაგებაში ანტიმითოლოგიურ-ანტირელიგიურია, თუმა იგი ათეისტიც არ ყოფილა. ლუკრეციუსი ცდილობდა შემოქმედი და პროვინციული ღმერთის უარყოფას. იგი მეტად მკაცრი მებრძოლის როლში გამოდიოდა კერპთაყვანისმცემლობისა და კერპთმსახურების წინააღმდეგ. მას უმეცრებით გამოწვეულ ბოროტებად მიაჩნდა კერპებისათვის, ქანდაკებებისათვის, მსხვერპლშეწირვის ტრადიციის გადაცემა ადამიანთა მოდგმაში.
ნაწარმოებები
ლუკრეციუსი ავტორია პოემის „საგანთა ბუნება“. რომელშიც განხილულია ატომისტური თეორიის გავრცელება და ადამიანის წარმოშობის საკითხები. პოემა 6 წიგნისაგან შედგება:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომაელი პოეტები კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 99 კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 55
პომპეის უკანასკნელი დღე
პომპეის უკანასკნელი დღე — ისტორიული ჟანრის ნახატი. ავტორი — კარლ ბრიულოვი. დაიხატა 1830–1833 წლებში. ინახება სახელმწიფო რუსულ მუზეუმში. ნახატის ზომაა 456,5 × 651 სმ. დახატულია ვულკან ვეზუვის ამოფრქვევის თემაზე, რომელიც ძვ. წ. 79 წელს მოხდა. აღსანიშნავია, რომ ენ ნახატი დაიხატა იმ პერიოდამდე, სანამ რუსეთში ნეოკლასიციზმი, ხოლო საფრანგეთში რომანტიზმი წინა პლანზე წამოიჭრებოდა.
წინაპირობა
ამ ნახატის დახატვის წინაპირობაა რომაული ქალაქი პომპეი, რომელიც ვულკანმა მთლიანად გაანადგურა.
სქოლიო
კატეგორია:1833 წლის ნახატები კატეგორია:კარლ ბრიულოვის ნახატები
იენიქენდი (შემახა)
იენიქენდი  (Yenikənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, შემახის რაიონში.
სქოლიო
კატეგორია:შემახის რაიონის სოფლები
ბრაბანტის საჰერცოგო
ბრაბანტის საჰერცოგო — საღვთო რომის იმპერიის სახელმწიფო, რომელიც დაარსდა 1183. იგი განვითარდა ბრაბანტის ლანდგრავიატისგან და ჩამოაყალიბა ისტორიული ნიდერლანდები, რომელიც 1430 წლიდან ბურგუნდიის ნიდერლანდების ნაწილი იყო, ხოლო 1482 წლიდან ჰაბსბურგების ნიდერლანდების შემადგენლობაში შედიოდა, სანამ ის ჰოლანდიის აჯანყების შემდეგ დაიშლებოდა.
გეოგრაფია
მარცხნივ|მინი|ბრაბანტის ტერიტორია [[1477 წელს]] ბრაბანტის საჰერცოგო (ზედსართავი სახელი:Brabantian ან Brabantine) ისტორიულად დაყოფილი იყო ოთხ ნაწილად, თითოეულს თავისი დედაქალაქი ჰქონდა. ოთხი დედაქალაქი იყო: ლევენი, ბრიუსელი, ანტვერპენი და ჰერტოგენბოსი. ქალაქ ჰერტოგენბოსის დაარსებამდე, მეოთხე დედაქალაქი იყო ტიენენი.
მისი ტერიტორია არსებითად შედგებოდა ბელგიის თანამედროვე დღევანდელი სამი პროვინციისგან — ფლამანდიის ბრაბანტი, ვალონიის ბრაბანტი და ანტვერპენის პროვინცია; ბრიუსელის რეგიონი და დღევანდელი ჰოლანდიის პროვინციის — ჩრდილოეთ ბრაბანტია ძირითადი ნაწილი. მისი უმთავრესი ქალაქები იყო ბრიუსელი, ანტვერპენი, ლეუვენი, ბრედა, ჰერტოგენბოსი, ლერი და მეხელენი.
ბრაბანტის ლომი
მინი| ბრაბანტის საჰერცოგოს გერბი ავსტრიის ერცჰერცოგის, [[ალბერტ VII ავსტრიელის საზეიმო დაკრძალვის დროს]] დღევანდელი, თანამედროვე ბელგიის დროშა თავის ფერებს იღებს ბრაბანტის გერბიდან:შეიარაღებული სიასამურის მსგავსი ლომი (ოქროს ლომი შავ მინდორზე, წითელი კლანჭებითა და ენით). ლომის სიმბოლო სავარაუდოდ პირველად გამოიყენა ლოივეინის ძემ, ლამბერტ I-მა, რომლის მმართველობა გრძელდებოდა 1003-1015 წლებში. ლომი გამოსახულია ხელმწიფის 1306 წლის ქალაქ კერპენის ბეჭედზე ლიმბურგის წითელ ლომთან ერთად. დღემდე, ბრაბანტიული ლომი, წარმოადგენს პირველ ჰერალდიულ მუხტს, რომელიც გამოსუახული იყო როგორც ფლამანდიის, ვალონის ბრაბანტისა და ჰოლანდიის პროვინციის, ჩრდილოეთ ბრაბანტის გერბებზე.
ისტორია
რეგიონის სახელს კაროლინგიან შაირი პირველად მოიხსენიებს, როგორც pagus Bracbatensis, რომელიც მდებარეობს მდინარეების შელდას და დაილს შორის. 843 წლის ვერდენის ხელშეკრულების ძალაში შესვლამდე ეს ტერიტორია იყო ლოთარინგიის ნაწილი იმ ხანმოკლე პერიოდის განმავლობაში, როცა შუა-ფრანკთა სამეფო არსებობდა. საბოლოოოდ, იგი გადავიდა აღმოსავლეთ ფრანკთა სამეფოს შემადგენლობაში 880 წლის რიბემონის ხელშეკრულების მიხედვით.
ადრეულ რომაულ პერიოდში, ამავე მხარეში ცხოვრობდნენ ნერვიები, ბელგიური ტომი. ისინი გაერთიანდნენ რომის პროვინცია ბელგიკაში და ითვლებოდნენ, რომ როგორც კელტური, ასევე გერმანული კულტურულული თვისებების მატარებლად. რომის იმპერიის ხანის მიწურულს რეგიონი დაიპყრეს გერმანელმა ფრანკებმა.
ლოივენი
959 წელს აღმოსავლეთ გერმანიის ფრანკთა მეფემ ოტო I-მა გოდფრის, იულიხის ძეს, აუმაღლა წოდება და ქვემო ლორეინის გრაფად დანიშნა. 962 წელს საჰერცოგო გახდა წმინდა რომის იმპერიის განუყოფელი ნაწილი, სადაც გოდფრის მემკვიდრეები, კერძოდ არდენ-ვერდუნების დინასტიის წარმომადგენლები (გრაფების გვარი) აგრეთვე მართავდნენ ბრაბანტის გაუს. აქ ლოივენის ძალაუფლება გაიზარდა, როდესაც ლამბერტ I-მა (წვეროსანმა) ცოლად შეირთო გერბერგა, ქვემო ლორენის გრაფის, ჩარლზის ქალიშვილი, და, შესაბამისად, მიიღო ბრიუსელის ოლქი. დაახლოებით 1024 წელს სამხრეთ ბრაბანტი დაეცა რეჯინარ V მონთან ბრძოლის (თავდაპირველად ბერგენი, მოგვიანებით ჰაინაუთი) შემდეგ. შედეგად, დასავლეთის საიმპერატორო მიწები მდინარე შელდეს სანაპირომდე გადავიდა ფრანგი ჰერცოგის — ბალდვინ V ფლანდერსის დაქვემდებარების ქვეშ 1059 წელს. 1085 წელს, ლოთარინგიის გრაფ პალატინ ჰერმან II-ის გარდაცვალების შემდეგ, საღვთო რომის იმპერატორმა ჰაინრიხ IV-მ მდინარეების — დანდრისა და ზენეს შორის არსებული ტერიტორიის, როგორც ბრაბანტის ერთ-ერთი ლანდგრავიატის, კონტროლი დააკისრა ლოივენისა და ბრიუსელის გრაფს, ჰენრი III-ს.
დაახლოებით ასი წლის შემდეგ, 1183/1184 წლებში, იმპერატორმა ფრიდრიხ I-მა ბარბაროსამ ფორმალურად ჩამოაყალიბა ბრაბანტის საჰერცოგო და შექმნა ბრაბანტის ჰერცოგის მემკვიდრეობითი წოდება ჰენრი I ბრაბანტელის სასარგებლოდ, რომელიც ლოივენის გრაფის, გოდფრი III-ის შვილი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ საწყისი სახელმწიფო ჯერ კიდევ საკმაოდ მცირე იყო და შემოიფარგლებოდა მდინარეების დენდერსა და ზენეს შორის არსებული ტერიტორიით, რომელიც მდებარეობს ბრიუსელის დასავლეთით — XIII საუკუნიდან მოყოლებული, მისი სახელი ჰერცოგების კონტროლის ქვეშ მყოფ მთელ ტერიტორიას ეწოდებოდა.
1190 წელს, გოდფრი III-ის გარდაცვალების შემდეგ, ჰენრი I ასევე გახდა ქვედა ლოთარინგიის ჰერცოგი. ამ დროისთვის ტიტულს უკვე დაკარგული ჰქონდა ტერიტორიული ავტორიტეტის უმეტესი ნაწილი. პროტოკოლის თანახმად, ამის შემდეგ მის ყველა მემკვიდრეს უწოდეს ბრაბანტისა და ქვემო ლოთარინგის ჰერცპგი (რომელთაც ხშირად უწოდებდნენ ლოთიერს ჰერცოგებს).
მას შემდეგ, რაც მოხდა ვორინგენის ბრძოლა 1288 წელს, ბრაბანტის ჰერცოგებმა ასევე მოიპოვეს ლიმბურგის საჰერცოგოს და ოვერმაასის მიწები (მდინარე მაასის მიმდებარე ტერიტორია). 1354 წელს ბრაბანტის ჰერცოგმა ჯონ III-მ თავისუფლების ქართიის გამოქვეყნებით მოსახლეობას და თავის მსახურებს თავისუფლება მიანიჭა.
ბურგუნდიისა და ჰაბსბურგის ნიდერლანდები
1430 წელს ქვემო ლოთარინგიის, ბრაბანტისა და ლიმბურგის საჰერცოგოები მემკვიდრეობით მიიღო ფილიპ III ბურგუნდიელმა და ბურგუნდიის ნიდერლანდების ნაწილი გახადა.
1477 წელს ბრაბანტის საჰერცოგო ჰაბსბურგების სახლის ნაწილი გახდა, რაც მარია ბურგუნდიელის ქორწინების „მზითევი“ იყო. იმ დროს საჰერცოგოს ტერიტორია ვრცელდებოდა ლუტრედან, სამხრეთით ნიველედან ჰერტოგენბოსიმდე, ხოლო მისი დედაქალაქი იყო ლოივენი. ბრაბანტის შემდგომი ისტორია ჰაბსბურგის ჩვიდმეტი პროვინციის ისტორიის ნაწილია. მინი|ბრაბანტის საჰერცოგო მე-15 საუკუნეში
ოთხმოცწლიანი ომი და ბრაბანტის დაყოფა
მინი| Novissima et Accuratissima Brabantiae Ducatus Tabula (ბრაბანტის საჰერცოგოს „ზუსტი“ რუკა; ჰედრიკ ჰონდიუსი ([[1629)]]
ტერიტორიას გადაუარეს 1794 წელს საფრანგეთის რევოლუციის დროს, ხოლო ოფიციალური ანექსია საფრანგეთმა 1795 წელს მოახდინა. ბრაბანტის საჰერცოგო დაიშალა და ტერიტორიის რეორგანიზაცია და დიო-ნეტეს და დაილის დეპარტამენტებადგადაქცევა მოჰყვა (დღევანდელი ანტვერპენის პროვინცია).
1815 წელს, ნაპოლეონ ბონაპარტის დამარცხების შემდეგ, ვენის კონგრესზე შეიქმნა ნიდერლანდების გაერთიანებული სამეფო. ნიდერლანდებს დაუბრუნდა სამი ძველი პროვინცია, როგორც ჩრდილოეთ ბრაბანტი, ანტვერპენი და სამხრეთი ბრაბანტი. ეს ორი უკანასკნელი თანამედროვე ბელგიის ნაწილი გახდა, როდესაც იგი შეიქმნა 1830 წელს. სამხრეთ ბრაბანტი გახდა უბრალოდ ბრაბანტის პროვინცია.
ბრაბანტის ქალაქები
ბრაბანტს ჰქონდა როგორც გალავნით გამაგრებული, ისე უგალავნო ქალაქები. უგალავნო ქალაქებს არ ჰქონდათ კედლების აშენების უფლება. ვაჭრობა დაიშვებოდა გალავნებიან რაიონებში და, როგორც წესი, ამ უფლების დაშვების შედეგად მოხდა მოსახლეობის ბევრად უფრო დიდი ზრდა და ძირითადი სოფლების და შემდგომ ქალაქების განვითარება. უკედლო ქალაქებს ასევე ჰქონდათ ბაზრების გამართვის უფლება, რომლებსაც მართავდნენ ქალაქის დიდ მოედნებზე. ეს მათ განასხვავებს მათი მიმდებარე სოფლებისგან, რომლებსაც არ ჰქონდათ ბაზრების გამართვის უფლება და არ ფლობდნენ საბაზრო მოედნებს. უგალავნოდ გაყოფნა იმას ნიშნავდა, რომ ამ ადგილების ზოგიერთი ნაწილი ჰოლანდიური რევოლუციისა და სხვავ ომებისგან მძიმედ დაზიანდა.
სქოლიო
კატეგორია:ნიდერლანდები კატეგორია:ნიდერლანდების ისტორია კატეგორია:ბელგია კატეგორია:ბელგიის ისტორია კატეგორია:საჰერცოგოები
ლა-საიდა
ლა-საიდა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის რიბერა-ბახა-დელ-ებროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 17,269342 კმ². მოსახლეობა — 447 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ნეგუშები
ნეგუშები (Петровићи-Његоши) — დინასტია მონტენეგროში, ქვეყანას მართავდნენ 1697-1918 წლებში. მათი სახელწოდება მომდნარეობს ნეგუშების ტომიდან. ნეგუშების პირველი წარმომადგენლები მიტროპოლიტები (ვლადიკები) იყვნენ. ფლობდნენ სასამართლო და საერო ხელისუფლებას. დინასტიის დამაარსებელი დანილო I აქტიურად ებრძოდა ოსმალეთს და პოლიტიკური ურთიერთობა დაამყარა რუსეთთან. 1918 წელს დიდმა სახელმწიფო სკუპშჩინამ ნეგუშები გადააყენა და მონტენეგრო სერბეთს შეურთდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მონტენეგროს ისტორია
მაიაკოვსკაია (მოსკოვის მეტრო)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მეტროსადგურები
ვირუნდოს რაიონი
ვირუნდოს რაიონი (Distrito de Virundo) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის გრაუს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3845 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 998 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 8.52 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 117.19 კმ²-ია.
ჰეკენუჰეჯეტი
ჰეკენუჰეჯეტი — ძველი ეგვიპტის დედოფალი მეოთხე დინასტიიდან, ეგვიპტის ძველი სამეფოს პერიოდის დროს. ჰეკენუჰეჯეტი ეგვიპტის ფარაონის ხეფრენის მეუღლე და სეხემკარეს დედა იყო.
აშურ-ნირარი V
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
ქრისტინა სიფუენტესი
მარია ქრისტინა სიფუენტეს კუენკასი (María Cristina Cifuentes Cuencas, დ.1 ივლისი, 1964) — ესპანელი პოლიტიკოსი, იურისტი, ესპანეთის სახალხო პარტიის წევრი. მადრიდის ასამბლეის დეპუტატი 1991-2018 წლებში; ესპანეთის მთავრობის წარმომადგენელი მადრიდის ავტონომიურ გაერთიანებაში 2015-2018 წლებში. 2017-2018 წლებში ხელმძღვანელობდა პარტიის რეგიონალურ განყოფილებას.
ბიოგრაფია
მან დაამთავრა მადრიდის უნივერსიტეტ კომპლუტენსეს იურიდიული ფაკულტეტი. პოლიტიკური კარიერა დაიწყო „სახალხო ალიანსში“ მრჩევლად ყოფნით. 1987 წელს ის მონაწილეობდა ევროპის პარლამენტის არჩევნებში.
1900 წელს მიიღო სამუშაო კომპულუტენსეს უნივერსიტეტის ადმინისტრაციაში. 1995-1999 წლებში იკავებდა მიგელ ანტონიო კაროს საუნივერსიტეტო კოლეჯის დირექტორის თანამდებობას, ამავე წლებში იყო „Radiotelevisión Madrid“ დირექტორთა საბჭოს წევრი. იგი აგრეთვე იყო ახალად შექმნილი, მეფე ხუან კარლოსის სახელობის უნივერსიტეტის ადმინისტრაციული საბჭოს წევრი. 1995-2003 წლებში გახლდათ მადრიდის ავტონომიური გაერთიანების კულტურული საბჭოს წევრი.
1991 წელს იგი მონაწილეობდა მადრიდის ასამბლეის არჩევნებში სახალხო პარტიის სახელით და არჩეულ იქნა მადრიდის რეგიონალურ პარლამენტში, სადაც მან დეპუტატის თანამდებობაზე 26 წელი დაჰყო. ამ დროის განმავლობაში იგი პარლამენტის ფრაქციებში განსხვავებულ ადგილებს იკავებდა, ხოლო 2005-2012 წლებში ასამბლეის თავმჯდომარის პირველი მოადგილეც იყო.
2013 წლის აგვისტოში იგი მოძრაობდა პასეო-დე-ლა-კასტელიანაზე მადრიდში, მოტოციკლეტით, რომელსაც არ ჰქონდა გავლილი ტექნიკური დათვალიერება და გახდა ავტოსაგზაო შემთხვევის მონაწილე, რის შედეგადაც დაიზიანა მკერდის კუნთი და მოიტეხა ხუთი ნეკნის ძვალი.
2015 წელს მაისში ქრისტინა, მადრიდის ასამბლეის არჩევნებზე, იყო სახალხო პარტიის საარჩევნო სიის სათავეში. 2015 წლის 24 ივნისს პალომო ადრადოსმა, ასამბლეის თავმჯდომარემ სიფუნტესის კანდიდატურა წამოაყენა მადრიდის ავტონომიური გაერთიანების თავმჯდომარის თანამდებობაზე, რამაც 65 თანხმობა და 64 საწინააღმდეგო ხმა მიიღო. იგი დანიშნულ თანამდებობაზე საქმიანობას 2015 წლის 25 ივნისს შეუდგა.
2018 წლის მარტში სიფუენტესი სკანდალში გაეხვია, რომელიც დაკავშირებული იყო მის მიერ მეფე ხუან კარლოსის სახელობის უნივერსიტეტში, ბიზნესის ადმინისტრირების მაგისტრის გამოცდებში მიღებულ შეფასებათა ფალსიფიკაციასთან, 2011-2012 წლებში. სააგენტო „Eldiario-ს“ ჟურნალისტებმა გაარკვიეს, რომ ის არ ცხადდებოდა მეცადინეობებზე, არ ესწრებოდა გამოცდებს და ასევე არ დაუცავს სადიპლომო ნაშრომი. შედეგად კი ერთ-ერთმა პედაგოგმა, ვისი ხელმოწერას სიფუენტესის სადიპლომო ნაშრომს ერთვოდა, განაცხადა, რომ ის გაყალბებული იყო. უნივერსიტეტის რექტორმა განაცხადა, რომ ის ორმა ადამიანმა შეიყვანა შეცდომაში ქრისტინას სადიპლომოზე დასწრების ფაქტთან დაკავშირებით. უნივერსიტეტების რექტორების კონფერენციამ აღიარა დარღვევები აღნიშნულ საქმეში.
მაკომპრომიტირებელმა ინფორმაციამ სიფუენტესის მაგისტრის დიპლომის შესახებ, იგი აიძულა 2018 წლის 28 აპრილს დაეტოვებინა მადრიდის ავტონომიური გაერთიანების თავმჯდომარის თანამდებობა. აგრეთვე, ამავე წლის აპრილში გავრცელებული იყო 2011 წლის ვიდეო ჩანაწერი, მისი ვიცე-პრეზიდენტობისას, თუ როგორ მოხდა მისი დაკავება ერთ-ერთი სავაჭრო ცენტრის დაცვის სამსახურის მიერ, სავარაუდო ქურდობის ფაქტთან დაკავშირებით, რასაც თან ერთვოდა ხმოვანი მუქარა, რომ მის მიმართ მადრიდის ასამბლეაში უნდობლობას გამოაცხადებდნენ. ამავე წლის 8 მაისს მან დეპუტატის თანამდებობაც დატოვა და ოფიციალურად განაცხადა, რომ პოლიტიკურ კარიერას ასრულებდა.
სიფუენტესი №51-ე საგამოძიებო სასამართლომ განჩინებით დაიბარა ჩვენების მისაცემად დიპლომის ნიშნების ფალსიფიკაციის საქმეში თანამონაწილეობასთან დაკავშირებით, თუმცა იგი ავადმყოფობის მიზეზით სხდომაზე არ გამოცხადებულა.
2019 წლის ოქტომმბერში ქრისტინა გამოჩნდა სატელევიზიო პროგრამაში „Ya es mediodía“, როგორც პანელური დისკუსიების მონაწილე. მას გაფორმებული აქვს კონტრაქტი „Mediaset-თან“ და მონაწილეობს მის ორ გასართობი ხასიათის შოუში.
პირადი ცხოვრება
სიფუენტესს ჰყავს ქმარი, ფრანცისკო ხავიერ აგილარი და ორი შვილი, ქრისტინა და ხავიერი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:ესპანელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ესპანელი იურისტები კატეგორია:ესპანეთის სახალხო პარტიის წევრები კატეგორია:მადრიდის ასამბლეის დეპუტატები
სპორტი ბაჰრეინში
ბაჰრეინში სპორტის მრავალი სახეობაა გავრცელებული. ქვეყანაში ყველაზე პოპულარული სპორტის სახეობა ფეხბურთია. სხვა ტრადიციული-პოპულარული სპორტის სახეობებში შედის: კალათბურთი, ხელბურთი და ფრენბურთი. სპორტის ისეთმა სახეობებმა, როგორებიც არიან: ცხენით ჯირითი, შერეული საბრძოლო ხელოვნება და რაგბი, პოპულარობა ბოლო რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში მოიპოვეს.
ფეხბურთი
ბაჰრეინს აქვს საკუთარი საშინაო პროფესიონალური საფეხბურთო ლიგა, სახელად ბაჰრეინის პრემიერ ლიგა. მასში წარმოდგენილია 10 საფეხბურთო კლუბი, რომლებიც თრომლებიც ერთმანეთს სეზონში 2 ჯერ უპირისპირდებიან, ამგვარად თითოეულ გუნდს სულ 18 თამაში აქვს სეზონში. საშინაო ჩემპიონატის გამარჯვებულები კვალიფიკაციას იღებენ AFC თასის გათამაშებაში.
ბუენავისტა (ბოიაკა)
ბუენავისტა (Buenavista) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 903 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 759 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 51.88 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 111 კმ²-ია.
სპორტი ბაჰრეინში
ფეხბურთი
ლიგა იყენებს დაწინაურებისა და დაქვეითების სისტემას ბაჰრეინის კლასიფიკაციის ლიგასთან (ბაჰრეინის მეორე საფეხურის საფეხბურთო ლიგასთან). ისევე როგორც სხვა საფეხბურთო ლიგებში, სეზონი ჩვეულებრივ სექტემბერში იწყება და მთავრდება მაისში. ლიგის პირველი სეზონი ჩატარდა 1952 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ თამაშები ტარდება საშინაო და გასვლითი წესით, თითქმის ყველა თამაში ბაჰრეინის ეროვნულ სტადიონზე ტარდება.
ბოლო ადგილზე გასული კლუბი ბოლოდან მეორე ადგილზე გასულ კლიბთან პლეიოფ/დაქვეითების მატჩს მართავს. ლიგის ისტორიაში ყველაზე წარმატებული კლუბი არის ალ-მუჰარაკ SC. 2011-12 წლების ჩემპიონია კლუბი რიფა.
კალათბურთი
ბაჰრეინს აქვს პროფესიონალური საკალათბურთო ლიგა, რომელიც 11 კლუბისაგან შედგება.
ლიგის გარდა ქვეყანაში ტარდება საკალათბურთო თასი (ზაინ ბაჰრეინის საკალათბურთო თასი), რომელშიც მონაწილეობას ორი საუკეთესო გუნდი იღებს. თასის გამარჯვებული წარადგენს ბაჰრეინს აზიის კლუბების საკალათბურთო ჩემპიონატში.
ლიგასა და თასს სპონსორია ზაინი.
რაგბი
ბაიჰრეინში შვიდკაცა და სრულ რაგბის თამაშობენ. ქვეყანას ჰყავს ეროვნული შვიდკაცა რაგბის ნაკრები. ბაჰრეინის რაგბის საფეხბურთო კლუბი პირველად 1970 წელს, როგორც ადგილობრივი ბრიტანული კლუბის ფილიალი, დაარსდა. ქვეყანას აქვს საკუთარი რაგბის ლიგა. ბაჰრეინს ასევე ჰყავს საკუთარი ეროვნული შვიდკაცა რაგბის გუნდი.
კრიკეტი
ქვეყანაში პროფესიონალურ კრიკეტს მართავს ბაჰრეინის კრიკეტის ასოციაცია. სპორტი განსაკუთრებით პოპულარობით სარგებლობს სამხრეთ აზიიდან დასახლებულ ხალხში. ბაჰრეინს ჰყავს ეროვნული კრიკეტის ნაკრები, რომელიც პირველად საერთაშორისო ტურნირზე გამოჩნდა „ACC Trophy“-ში, 2004 წელს, სადაც ისინი პირველ რაუნდს ვერ გაცდნენ. 2006 წლის აგვისტოში მათ კვლავ მიიღეს აღნიშნულ ტურნირში მონაწილეობა, სადაც გაცილებით შედეგი დააფიქსირეს (ტურნირი მე-6 ადგილით დაასრულეს). ფინალში ავღანეთის დამარცხებით, წლის დასაწყისში მათ ACC ახლო აღმოსავლეთის თასი მოიპოვეს.
სქოლიო
კატეგორია:სპორტი ბაჰრეინში
წუნა და წრუწუნა
ფილმში ჟღერს სიმღერები, დაწერილი კომპოზიტორ მერი დავითაშვილის მიერ.
სიუჟეტი
წრუწუნას უყვარდება წუნა, მაგრამ წუნას იტაცებს ბატონი. წრუწუნა, მეგობრებთან ერთად, აწყობს აჯანყებას და ბატონს ჩამოაგდებს, ხოლო წუნას - ათავისუფლებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1955 წლის ფილმები კატეგორია:1955 წლის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ქართული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ანიმაციური ფილმები
აბდი-დარუნი
აბდი-დარუნი (Abdidarun majmuasi) — მემორიალური, საკულტო და სასულიერო-საგანმანათლებლო დანიშნულების კომპლექსი სამარყანდის ძველ სასაფლაოზე, უზბეკეთი. აგებულია XII-XX საუკუნეებში IX საუკუნეში მოღვაწე ისლამის სამართალმცოდნის აბდ-ალ მაზედინის საფლავზე. ანსამბლის უძველეს ნაწილს წარმოადგენს XII საუკუნის მავზოლეუმი, რომლის გარშემოც სხვავასხვა დროს ააგეს ხანაყა, მეჩეთი და მედრესე. ანსამბლის ძირეული რესტავრაცია, რომელიც ცვლიდა ანსამბლის გარე ხედს, განხორციელდა XV, XIX და XX საუკუნეებში. აბდი-დარუნის ანსამბლი ითვლება ცენტრალურ აზიაში ისლამი ერთ-ერთ ყველაზე წმინდა ადგილად.