cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვარაო
კანოეს შექმნის შესახებ
ჰაბური ჯერ კიდევ პატარა იყო, როდესაც ოგრმა მამამისი მოკლა. ავი სულისგან გაქცევისას, დემბა წაიყვანეს ბავშვი და თავიანთ ხალხთან დაბურნება ცადეს. მაგრამ ოგრმა დააშინა ისინი, რომ ნუტრიას მიწებამდე ჩაასწრებდა, ამიტომ ქალებს თავშესაფრის ძიება ხე-ბაყაყ-ქალ ვაუტას სახლში მოუხდათ. ვაუტას წყალობით ბიჭი ჯადოსნურად გაიზარდა. ვაუტამ უთხრა ყმაწვილს, რომ თავად იყო მისი მშობელი დედა. ამ გაუგებრობის გამო ჰაბურის ინცესტი ჰქონდა თავის ნამდვილ და მეორე დედასთან (დეიდასთან). ჰაბურიმ სიმართლე ამ საზარელი დანაშაულის შესახებ ნუტრიასგან, დედის ნათესავებისგან, შეიტყო. ის ფაქტი რომ გაუცნობიერებლად შესცოდა, მის დანაშაულს ვერ შეამსუბუქებდა. სინდისის ქენჯნამ ჰაბური უმიზნო მოხეტიალედ აქცია. მას მხოლოდ ერთი აზრი უტრიალებდა გონებაში: თავი დაეღწია ვერაგი ბაყაყი-ქალისგან.
უნებლიე ინცესტი და დარღვეული წესერიგის აღდგენის სურვილი კანოეს შექმნის მთავარი მოტივაცია გახდა. ჰაბურიმ ჯერ ცვილის გამოყენბა სცადა, შემდეგ მანაკას ყლორტებისა და ქერქის, ბოლოს კი კაჩიკამოს  ხის ტანისგან დამზადება მოიფიქრა. ნაძალადევი დედები და მათი შვილი გაიქცნენ ბაყაყი-ქალისგან, ჩაუარეს ნუტრიას მიწებს და თავიანთი კანოეთი დედამიწის უკიდურეს ჩრდილოეთ წერტლში მივიდნენ. აქ მოსფლიო მთა ნაპირამაზე  ჩამოსხდნენ და დარჩნენ სამუდამოდ თავიანთ ტრაგიკულ მარტოსულობაში.
კანოე და ნიჩაბი კი დედამიწის ცენტრში დაბრუნდა, როგორც ახალი დასაბამიერი წყვილი, რათა დამკვიდრებულიყო ჭაობის ინდიელებთან, რომლებიც იქ გამოჩენილიყვნენ ამასობაში. კანოე გველ დაუარანიდ  გადაიქცა, ხოლო ნიჩაბი მის მამრ მეწყვილედ. დაუარანი გახდა პირველი მღვდელი-შამანი  დედამიწაზე. თუმცა ის და მისი მეწყვილე დავის გამო დაშორდნენ. დაუარანი უკიდურეს სამხრეთში წავიდა, სადაც მსოფლიო მთა კაროშიმო  იყო. შემდეგ დაუარანი წამოვიდა იქიდან, რათა სამუდამოდ დამკვიდრებულიყო, როგორც ზამთრის მზე: მისი სული აისში ცხოვრობს, ხოლო სხეული დაისში. ნიჩაბი ჭაობის ინდიელებთან დარჩა.
სქოლიო
კატეგორია:ვენესუელის ეთნიკური ჯგუფები კატეგორია:სურინამის ეთნიკური ჯგუფები
დივან-ხანე (შირვანშაჰების სასახლე)
დივან-ხანე (Divanxana) — შირვანშაჰების სასახლის ანსამბლის ნაწილი. მდებარეობს ბაქოში, იჩერი-შეჰერში.
გარდა სასახლისა და დივან ხანისა, კომპლექსში ასევე შედის შირვანშაჰთა სამარხი, სასახლის მეჩეთი მინარეთით, აბანო და სეიდ იაჰია ბაკუვის მავზოლეუმი. სასახლის კომპლექსი აშენდა XIII-XVI საუკუნეებში.
ისტორია
დივან-ხანეს XV საუკუნით ათარიღებენ. მის მემორიალურ მნიშვნელობაზე მეტყველებს აკლდამა-მიწისქვეშეთი და ლაპიდარული წარწერა შესასვლელში (ყურანი, სურა 10, ლექსები 26 და 27).
დივან-ხანეს დანიშნულების რამდენიმე ვერსია არსებობს. თვლიან, რომ ის გემთმშენებლობის, მისაღები და სახელმწიფო რჩევის შენაბა, ასევე მავზოლეუმი.
დივან-ხანეს ერთ-ერთ შესასვლელზე შენარჩუნებულია წარწერები არაბულ ენაზე.
ისტორიკოსი სარა აშურბეილი აღნიშნავს, რომ ეს შენობა შესაძლოა ყოფილიყო საფლავი, თუმცა წყაროების მიხედვით, ყიზილბაშებმა საფლავის ნაშთები დაწვეს და იქ დაკრძალეს ხალილ ულლა I.
ორიგინალური არქიტექტურული სტრუქტურის წარმოშობას აკავშირებენ ადრე ისლამურ დასაფლავების ტრადიციასთან. ს. აშურბეილი თვლის, რომ დივან-ხანეს ტერიტორია ადრეისლამურ პერიოდში იყო წმინდა ადგილი (ითვლება, რომ თასის ფორმის ღარები მსახურობდა ცხოველების სამსხვერპლო სისხლის ავსებისთვის).
არქიტექტურა
დივან-ხანე სამი მხრიდან ისროვანი არკადითაა შეღობილი. საკომპოზიციო ცენტრში დგას რვაწახნაგოვანი როტონდა-პავილიონი. ღია არკადითაა გარშემორტყმული დარბაზის როტონდა. ელიფტიკური საფარი ოდნავ მბრუნავი ზედაპირით დაცულია გარედან ქვის გუმბათით. როტონდის დასავლური ფასადი გაფორმებული და მორთულია არაბესკების პორტალებით. ბრტყელი კედლები მოხატულია ორნამენტებით. პორტალს მივყავართ წინკარამდე, რომელიც უკავშირდება დარბაზს და სხვა ოთახებს.
მშენებლობის მასშტაბი კოორდინაციას უწევს ყველა არქიტექტურულ ელემენტებსა და დეტალებს. ორდერის სვეტი ინდივიდუალურ ხასიათს ატარებს და წარმოადგენს როტონდის კომპოზიციის საერთო რგოლს. დივან-ხანეს განასხვავებს კომპოზიციის სრულყოფილება. აქ ჩაეყარა საფუძველი აზერბაიჯანის არქიტექტურის ახალ სტილისტურ ტენდენციას.
მთავარ შესასვლელთან დგას სტალაქტიტის ნახევრად გუმბათი და იგი მორთულია ხალიჩებით. მოხატულობა წარმოადგენს ლეღვისა და ყურძნის ფოთლების გადაწვნას. ქუფიზე არსებული წარწერები კი რთულ გეომეტრიულ ორნამენტებს ჰგვანან. დივან-ხანეს მშენებლობა არ იყო დასრულებული. გუმბათოვანი სასახლე და შესასვლელში არსებული ქვის ჩუქურთმა აზერბაიჯანული ხელოვნების შედევრად ითვლება.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობა ანბანის მიხედვით კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები აზერბაიჯანში კატეგორია:ისლამური არქიტექტურა კატეგორია:აზერბაიჯანის არქიტექტურა კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:ბაქოს მუზეუმები
მაია აზარაშვილი
მაია აზარაშვილი (დ. 6 აპრილი, 1964, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრ კავშირი) — ქართველი და საბჭოთა მძლეოსანი, სპრინტერი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1988).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1964 წლის 6 აპრილს თბილისში. თავდაპირველად მშობლებმა გადაწყვიტეს ტანვარჯიშის სექციაზე მიეყვანათ, თუმცა მწვრთნელებმა ამ სახეობისთვის მაიას შედარებით მეტი სიმაღალის გამო ურჩიეს არა ტანვარჯიშზე, არამედ ჩოგბურთზე უფრო ეფიქრათ. მათივე რჩევით ჩოგბურთის კორტებს მიაკითხეს. ორი წელიწადი გაიოზ საბანაშვილთან ივარჯიშა.
1975 წლის ზაფხულში ჩოგბურთელები საწვრთნელ შეკრებაზე თიანეთში იმყოფებოდნენ. იქვე „სპორტის დედოფლის“ წარმომადგენლებიც ვარჯიშობდნენ. ნორმატივების ჩაბარებისას მაია აზარაშვილმა ყველა მძლეოსანს, მათ შორის ვაჟებსაც, აჯობა. მძლეოსანთა მწვრთნელმა გოგი გოზალიშვილმა მაშინვე შეამჩნია მაიას განსაკუთრებული სპორტული მონაცემები და მისი შემდგომი დაოსტატების საქმე ითავა.
ვარჯიშის დაწყებიდან რამდენიმე თვეში „ლოკომოტივის“ სტადიონზე თანატოლებს შორის პირველი ადგილი დაიკავა თბილისის პირველობაზე. კვარცხლბეკზე ასვლამ მასზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და იმ დღიდან უფრო სერიოზულად მოეკიდა მეცადინეობებს.
1980 წელს ხარკოვში ზამთრის საკავშირო პირველობა გაიმართა. 200 მეტრზე პირველი ადგილი დაიკავა. იმ დროს გაიცნო მთელი კარიერის განმავლობაში თავისი უშუალო კონკურენტი რუსი გალინა მალჩუგინა, ასევე, მარინა ჟიროვა. ამ სამეულმა სეულში 4x100 მეტრზე რბენაში ბრინჯაო მოიპოვა.
საერთაშორისო ტურნირებზე ასპარეზობდა საქართველოს სახელით. 1988 წლის სეული ოლიმპიური თამაშების ბრინჯაოს პრიზიორი (4x100 ესტაფეტა). 1986 წლის საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი. 1988 წლის საბჭოთა კავშირის თასის მფლობელი. კეთილი ნების თამაშების ვიცე-ჩემპიონი (1986, 200 მ). მძლეოსანმა 1988 წელს კიევში გამართულ საკავშირო თასის გათამაშებაში 100 მეტრი 11,08 წამში (14 აგვისტო), ხოლო 200 მეტრი 22,24 წამში (16 აგვისტო) დაფარა. ორივე შედეგი დღემდე საქართველოს რეკორდია.
1988 წელს, სეულის ოლიმპიადაზე 200 მეტრზე სპრინტშიც იასპარეზა, სადაც ფინალში VII ადგილი დაიკავა. აღსანიშნავია, რომ ქართველი მძლეოსანი 1988 წელს მძლეოსნობის საერთაშორისო ფედერაციამ (AIIF) სპორტის განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის თავისი ორდენით დააჯილდოვა. მაია აზარაშვილი ასევე იყო 1996 წლის ატლანტის ოლიმპიადის მონაწილე.
1996 წლიდან არის საქართველოს მძლეოსნობის ეროვნული ფედერაციის გენერალური მდივანი. ღირსების ორდენის კავალერი.
2014 წლის 11 სექტემბერს საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტროს გადაწყვეტილებით, მას საქართველოს სპორტის რაინდის წოდება მიენიჭა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 6 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მძლეოსნები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
ანტისოციალური პიროვნების აშლილობა
ანტისოციალური პიროვნების აშლილობა არის განსაზღვრულია, როგორც აშლილობის სახელი ფსიქიკური დარღვევების დიაგნოსტიკურ და სტატისტიკურ სახელმძღვანელოში (DSM). დისოციაციური პიროვნების აშლილობა (დპა) არის მსგავსი ან ექვივალენტი კონცეფტი, რომელიც განხილულია დაავადებებათა და მასთან დაკავშირებულ ჯანმრთელობის პრობლემების საერთაშორისო სტატისტიკური კლასიფიკაციაში (ICD), რომელშიც ნათქვამია, რომ დიაგნოზი შეიცავს ანტისოციალური პიროვნების აშლილობას. ორივე სახელმძღვანელო წარმოადგენს მსგავს, მაგრამ არა იდენტურ კრიტერიუმებს დიაგნოზისთვის. ასევე, ორივე სახელმძღვანელო აცხადებს, რომ ეს დიაგნოზები მოიცავს, ან უკვე მოხსენიებულია, როგორც ფსიქოპათია ან სოციოპათია, მაგრამ განსხვავებები აღინიშნა ფსიქოპათიისა და ანტისოციალური პიროვნების აშლილობის კონცეფციებს შორის, მრავალი მკვლევარი ამტკიცებს, რომ ფსიქოპათია არის აშლილობა, რომელიც ნაწილობრივ ემთხვევა, მაგრამ განსხვავდება ასპა-სგან. .
ნიშნები და სიმპტომები
ანტისოციალური პიროვნების აშლილობა ხასიათდება მორალის, სოციალური ნორმების, სხვისი უფლებებისა და გრძნობების ქრონიკული იგნორირებით. ამ აშლილობით დაავადებულ ინდივიდებს, როგორც წესი, პრობლემა არ ექნებათ სხვათა მავნე გზებით გამოყენებასთან საკუთარი სიამოვნების ან  სარგებლის მიზნით. ისინი ხშირად მანიპულირებენ და ატყუებენ სხვებს — ზედაპირული ხიბლით, დაშინებით ან ძალადობით. ისინი ამჟღავნებენ ქედმაღლობას და სხვებზე დაბალი წარმოდგენა აქვთ. ისინი არ ნანობენ თავიანთ მავნე ქცევებს. უპასუხისმგებლობა არის ამ აშლილობის ბირთვული მახასიათებელი: მათ შეიძლება ჰქონდეთ მნიშნვლოვანი სირთულეები სტაბილური სამსახურის შენარჩუნებასთან, ისევე როგორც, მათი სოციალური და ფინანსური ვალდებულებების შესრულებასთან. ამ აშლილობით დაავადებული პირები ხშირად მისდევენ ექსპლუატაციურ, არაკანონიერ ან პარაზიტულ ცხოვრების წესს.
ანტისოციალური პიროვნების აშლილობის მქონე პირები ხშირად არიან იმპულსურები და წინდაუხედავები, ვერ ითვალისწინებენ ან უგულებელყოფენ საკუთარი ქცევების შედეგებს. მათ შეიძლება არაერთხელ უგულებელყონ საკუთარი და სხვათა უსაფრთხოება და საკუთარი თავი და სხვები საფრთხეში ჩააგდონ. ისინი ხშირად აგრესიულები და მტრულები არიან და ავლენენ არასტაბილურ ტემპერამენტს, ახასიათებთ მოულოდნელი აგრესიის გამოხატვები. მიდრეკილება აქვთ ნივთიერებებზე დამოკიდებულებისკენ — სხვადასხვა ფსიქოატიური ნივთიერებების ავად გამოყენება გავრცელებულია ასპა-ს მქონე პირებში. ამ ქცევას ისინი მიჰყავთ კანონთან ხშირ კონფლიქტამდე. ბევრ ასპა-ს მქონე ადამიანს აქვს ანტისოციალური ქცევებისა და კრიმინალური დარღვევების ვრცელი ისტორიები.
ამ აშლილობისას შეიმჩნევა პრობლემები ინტერპერსონალურ ურთიერთობებში. მიკუთვნება და ემოციური კავშირები არის სუსტი და პირადი ურთიერთობები ხშირად ეფუძნება მანიპულაციას, ექსპლუატაციასა და სხვათა ბოროტად გამოყენებას. მიუხედავად იმისა, რომ მათ უმეტესწილად არ აქვთ პრობლემა ურთიერთობების ჩამოყალიბებისას, მათ სირთულეები შეიძლება გაუჩნდეთ ამ ურთიერთობების შენარჩუნებისას. ურთიერთობები ოჯახის წევრებთან ხშირად დაძაბულია მათი ქცევებისა და ხშირი პრობლემების გამო.
DSM 5
ამერიკული ფსიქიატრიის ასოციაციის "ფსიქიკური დარღვევების დიაგნოსტიკური და სტატისტიკური სახელმძღვანელოს" მეოთხე გამოცემა (DSM IV-TR) განსაზღვრავს ანტისოციალურ პიროვნების აშლილობას (B კლასტერი): ანტისოციალური პიროვნების აშლილობა (ასპა) ექცევა დრამატულ/მერყევ პიროვნებათა აშლილობის კლასტერში, ე.წ. B კლასტერი.
ICD-10
ანტისოციალური პიროვნების აშლილობა (ასპა) ექცევა დრამატულ/მერყევ პიროვნებათა აშლილობის კლასტერში, ე.წ. B კლასტერი. ჯმო-ს დაავადებებათა და მასთან დაკავშირებული ჯანმრთელობის პრობლემების საერთაშორისო სტატისტიკური კლასიფიკაციის მეათე გამოცემა (ICD-10) შეიცავს დიაგნოზს დისოციური პიროვნების აშლილობა (F60.2) ICD აცხადებს რომ ეს დიაგნოზი მოიცავს "ამორალურ, ანტისოციალურ, ასოციალურ, ფსიქოპათიურ და სოციოპათიურ პიროვნებებს". თუმცა, ეს აშლილობა არ არის სინონიმური ყოფაქცევით აშლილობასთან, ქცევითი აშლილობის დიაგნოზმა ბავშვობაში ან მოზარდობის პერიოდში შეიძლება განამტკიცოს დისოციალური პიროვნების აშლილობის დიაგნოზი. ასევე, პერსისტენტული გაღიზიანებოდობა, როგორც ასოცირებული თვისება.
ICD-10-ის მოთხოვნის თანახმად ნებისმიერი სპეფიციკური პიროვნების აშლილობის დიაგნოზი ასევე უნდა აკმაყოფილებდეს ზოგადი პიროვნების პათოლოგიის კრიტერიუმებს.
ფსიქოპათია
ფსიქოპათია ხშირად განსაზღვრულია, როგორც პიროვნების აშლილობა, რომელიც ხასიათდება ანტისოციალური ქცევით, ემპათიისა და სინანულის შემცირებული უნარიანობითა და ცუდი ქცევის კონტროლით. ფსიქოპათია არ არის ოფიციალური დიაგნოზის სახელი არც DSM-ში და არც ICD-ში, თუმცა ორივე სახელმძღვანელო განმარტავს, რომ მათი დიაგნოზები მოიცავს ფსიქოპათიას და სოციოპათიას.
DSM-ი განმარტავს, რომ ფსიქოპათია მოიაზრება ასპა-ს დიაგნოზში, თუმცა, ამ აზრის კრიტიკოსები ამბობენ, რომ ასპა არ შეიძლება მოხსენიებულ იქნას ფსიქოპათიის სინონიმურად, ვინაიდან მათი დიაგნოსტიკური კრიტერიუმები ერთმანეთს ზუსტად არ ემთხვევა.
ლატვიური სიმღერისა და ცეკვის ფესტივალი
ლატვიური სიმღერისა და ცეკვის ფესტივალი (Vispārējie latviešu Dziesmu un Deju svētki) — მსოფლიოში ერთ ერთი უდიდესი სამოყვარულო საგუნდო და ცეკვის ფესტივალი, რომელიც ლატვიელებისთვის მნიშვნელოვან კულტურულ და სოციალურ მოვლენას წარმოადგენს.
ანტისოციალური პიროვნების აშლილობა
სხვა
თეოდორე მილონის თანახმად ანტისოციალურ პიროვნებას ხუთი სუბტიპი აქვს:
ლატვიური სიმღერისა და ცეკვის ფესტივალი
2008 წლიდან ეს ფესტივალი როგორც ერთ ერთი ბალტიისპირეთის სიმღერების ფესტივალი არის იუნესკოს კაცობრიობის ზეპირი და არამატერიალური მემკვიდრეობის შედევრების სიაში.
ანტისოციალური პიროვნების აშლილობა
კომორბიდულობა
ასპა ხშირად თანაარსებობს შემდეგ მდგომარეობებთან:
ლატვიური სიმღერისა და ცეკვის ფესტივალი
ლატვიური სიმღერის ფესტივალი 1873 წლიდან როგორც წესი ყოველ ხუთ წელიწადში ერთხელ ტარდება. 1948 წელს დაემატა ლატვიური ცეკვის ფესტივალის ნაწილი. ფესტივალის განმავლობაში ასევე ტარდება: ფოტო გამოფენები, ხალხური რეწვისნიმუშების გამოფენა გაყიდვები, საორკესტრო კონცერტები და ასევე იმართება სადღესასწაულო აღლუმი.
ანტისოციალური პიროვნების აშლილობა
სქოლიო
კატეგორია:კრიმინოლოგია კატეგორია:B კლასტერი კატეგორია:ფსიქიატრია კატეგორია:ფსიქოლოგია კატეგორია:ფსიქოპათია კატეგორია:პათოლოგია კატეგორია:სოციალური პათოლოგია კატეგორია:დარღვევა კატეგორია:აშლილობა კატეგორია:პიროვნების აშლილობა კატეგორია:პიროვნება
ლატვიური სიმღერისა და ცეკვის ფესტივალი
ფესტივალზე მოსახვედრად ფესტივალებს შორის ტარდება შეჯიობრებები და მცირე ფესტივალები. დამატებითი ფესტივალები გაიმართა 2001 და 2011 წლებში. ორივე ეძღვნებოდა რიგის დაარსების მნიშვნელოვან იუბილეებს.
მთლიანობაში ფესტივალის ეგიდით გამართულ ღონისძიებებში დაახლოებით 40000 შემსრულებელი მონაწილეობს, ხოლო დამსწრეების რაოდენობა 2018 წელს შეადგენდა დაახლოებთ 500000 ადამიანს. კაპელა სიმღერაზე აქცენტით მღერიან როგორც ხალხურ ასევე კლასიკურ საგუნდო სიმღერებს, თუმცა ბოლო დროს რეპერტუარში თანამედროვე პოპულარული სიმღერებიც შევიდა.
1960-იანებიდან ალტერნატიული ხუთ წლიანი ციკლით და შესაბამისი მასშტაბით ტარდება ლატვიის სასკოლო ახალგაზრდული სიმღერისა და ცეკვის ფესტივალი.
ისტორია
ხალხური სიმღერების ფესტივალების ტრადიცია ბევრ ევროპულ ქვეყანაში XIX საუკუნის პირველი ნახევრიდან იღებს, მოგვიანებით ფესტივალების ორგანიზე ბალტიისპირელმა გერმანელებმაც დაიწყეს. პირველი ნაბიჯები ლატვიაში დიკის სამრევლოში ჩატარებული სიმღერების დღეების სახით 1864 წელს გადაიგა, რომელიც 1873 წელს რიგაში სრულმასშტაბიანი სიმღერის ფესტივალით გაგრძელდა. პირველ ფესტივალზე 1,003 მომღერალი და 30 ორკესტრის მუსიკოსი მონაწილეობდა. მას შემდეგ ფესტივალი ერთადერთხელ 1895 წელს ჩატარდა რიგის გარეთ ელგავაში.
1940 წელს საბჭოთა კავშირის მიერ ლატვიის ოკუპაციისა და მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ფესტივალები ლატვიის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში გრძელდებოდა. იმ პერიოდში ფესტივალი განიცდიდა საბჭოთა საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის იდეოლოგიის ძლიერ გავლენას და საოკუპაციო ძალისთვის ხოტბის შესასხმელად გამოიყენებოდა. ფესტივალი იმართებოდა ხუთ წელიწადში ერთხელ, ქვეყნის საბჭოთა კავშირთან მიერთების იუბილის თარიღებში. 1973 წელს ჩატარდა მისი ასი წლის იუბილის აღსანიშნავად, ხოლო 1977 წელს ოქტომბრის რევოლუციის ბრილიანტის იუბილის აღსანიშნავად. ოროვე ღონისძიება დაკავშირებულია ლატვიის პირველი ეროვნული გამოღვიძების ასი წლისთავთან.
ოკუპაციის პერიოდში ფესტივალს ასევე გადასახლებებში მყოფი ადამიანებიც ატარებდნენ თავიდან ევროპაში გაფანტულ მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ დევნილთა ბანაკებში, ძირითადად გერმანიის დასავლეთ ზონებში. შემდგომ: ამერიკის შეერთებულ შტატებში, კანადაში და ავსტრალიაში. მრავალი ცნობილი დირიჟორი მონაწილეობდა იმ პერიოდში ჩატარებულ კონცერტებში. დღეისთვის საზღვარგარეთ ფესტივალები კანადაში და ამერიკაში ყოველ ოთხ წელიწადში ერთხელ მონაცვლეობით ტარდება.
სქოლიო
კატეგორია:გართობა ლატვიაში კატეგორია:ლატვიის ხელოვნება კატეგორია:ვოკალური და გუნდური მუსიკალური ორგანიზაციები კატეგორია:XIX საუკუნეში დაარსებულები კატეგორია:XIX საუკუნე მუსიკაში
დონდარლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
დონდარლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
კახიბიო (კაუკა)
კახიბიო (Cajibio) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კაუკის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 34.818 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 747 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაუკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
პელინია (სადგური)
პელინია (Pelinia) — სოფელი მოლდოვაში, დროკიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 155 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 0 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დროკიის რაიონის სოფლები
ოგუსტ რაში
ოგუსტ რაში (August Rush) — 2007 წლის ამერიკული მუსიკალური დრამატული ფილმი, რომლის რეჟისორია კირსტენ შერიდანი, ხოლო პროდიუსერი — რიჩარდ ბარტონ ლუისი. სიუჟეტი 11 წლის მუსიკალური ნიჭით დაჯილდოებულ ბავშვზეა, რომელიც ობოლთა თავშესაფრიდან ნიუ-იორკში თავისი ბიოლოგიური მშობლების მოსაძებნად გაიქცევა. ის საკუთარი ვინაობის საიდუმლოს ნელ-ნელა ფარდას ხდის, რა დროსაც მას დედამისი დაეძებს, ამ უკანასკნელს კი — მამამისი. ოგუსტს ამ მოგზაურობისას მრავალი სხვადასხვა ხმა და რიტმი ჩაესმის და ქმნის ვრცელ ინსტრუმენტალურ ნაწარმოებს — „ოგუსტის რაფსოდია“.
სიუჟეტი
1995 წელს ჩელისტი ლილა ნოვაჩეკი სწავლობს ჯულიარდის სკოლაში და ცხოვრობს მამამისის მკაცრი წესების ქვეშ. ამავდროულად, ლუის კონელი არის ირლანდიური როკ-ჯგუფის წამყვანი მომღერალი. ისინი ერთმანეთს შეხვდებიან და ღამეს ერთად გაატარებენ, თუმცა კავშირის შენარჩუნებას ვერ შეძლებენ. ერთ დღესაც ლილა გაიგებს, რომ ორსულადაა. მამამისთან ჯერ კიდევ დაუბადებელი ბავშვის გამო კამათის შემდეგ, ლილას მანქანა ეჯახება, რის გამოც ექიმებს მშობიარობის ნაადრევი დაწყება უწევთ. როცა ლილა უგონოდაა, მამამისი ბავშვს გასაშვილებლად ჩააბარებს და ლილას ეუბნება, რომ იგი დაიღუპა.
თერთმეტი წლის შემდეგ ბავშვი ობოლთა თავშესაფარში ცხოვრობს ევან ტეილორის სახელით, სადაც მას სოციალურ მუშაკს, რიჩარდ ჯეფრისს ჩააბარებენ. ევანი მუსიკალური გენიოსია, ავლენს სავანტის მსგავს შესაძლებლობებს და აქვს უნიკალური სმენა, რის გამოც მას ხშირად ჩაგრავენ. ევანი დარწმუნებულია, რომ მისი მშობლები მას იპოვიან, რის გამოც ნიუ-იორკში გაიქცევა და როგორც თავად ამბობს, „მუსიკას მიჰყვება“ იმ იმედით, რომ ის მას თავის ოჯახთან მიიყვანს. ის იპოვის ბიჭს, სახელად არტურს, რომელიც ვაშინგტონის სკვერის პარკში ფულისთვის გიტარაზე უკრავს. ევანი მას გაჰყვება სახლში, მიტოვებულ თეატრში, სადაც გაიცნობს „ჯადოქარ“ უოლესს, ქედმაღალ და აგრესიულ მოხეტიალეს, რომელიც ამავდროულად მუსიკოსია და უსახლკარო და გაქცეულ ბავშვებს ქუჩის შემსრულებლობას ასწავლის. ევანი ჯადოქრის გიტარაზე, როქსანაზე (Gibson J150ec) დაუკრავს. ჯადოქარი იმდენად მოიხიბლება მისი ნიჭით, რომ ვაშინგტონის სკვერის პარკში საკუთარ ადგილს უთმობს და თავის გიტარას აძლევს. ის ევანს ასევე სასცენო სახელს, „ოგუსტ რაშს“ აძლევს და კლუბებში მის პოპულარიზაციას ცდილობს. როცა ჯადოქარი ჯეფრისის მიერ გაქცეული ევანის შესახებ გაკრულ პოსტერებს დაინახავს, მათ ჩამოხევს იმ იმედით, რომ ევანს თავისთვის დაიტოვებს.
ამ დროს ლუისი სან-ფრანცისკოში ცხოვრობს, ხოლო ლილა ჩიკაგოში მუსიკის მასწავლებლად მუშაობს. ლუისი თავის ძმებს დაუკავშირდება და ლილას მოძებნას შეეცდება. ლილას მამამისის სიკვდილის წინ დაურეკავენ, რომელიც გამოუტყდება, რომ მისი ვაჟი ცოცხალია, რის გამოც ლილა მომაკვდავ მამას ტოვებს და შვილის ძებნას დაუყოვნებლივ იწყებს.
ლუისი ჩიკაგოში ლილას ბინაში მიდის, სადაც მეზობელს დაელაპარაკება, რომელიც შეცდომით ეუბნება, რომ ის გათხოვდა და ახლა თაფლობის თვეზეა წასული. იმედდაკარგული ლუისი ნიუ-იორკში აღმოჩნდება, სადაც თავისი ჯგუფის ხელახლა შეკრებას შეეცდება. როცა ჯეფრისი ჯადოქარს და არტურს ქუჩაში შეხვდება, ეჭვი შეეპარება, რის შემდეგაც პოლიცია თეატრში შეიჭრება, სადაც ჯადოქარი და მისი „შვილები“ ცხოვრობენ. ევანი პოლიციას დაუსხლტება და გაიხსენებს ჯადოქრის რჩევას, რომ მისი ნამდვილი სახელი არავის გაუმხილოს. ევანი (ახლა უკვე „ოგუსტი“) თავს ეკლესიას შეაფარებს, სადაც დაუმეგობრდება პატარა გოგონას, სახელად ჰოუპს, რომელიც მას პიანინოს და ნოტებად ჩაწერილ მუსიკას წარუდგენს. ჰოუპი ოგუსტს და მის შესაძლებლობებს პასტორს აჩვენებს, რომელიც მას ჯულიარდში მიიყვანს, სადაც თავისი ნიჭით მასწავლებლებს კიდევ ერთხელ განაცვიფრებს. ოგუსტის საშინაო დავალებებიდან და ჩანაწერებიდან ნელ-ნელა რაფსოდია აღმოცენდება.
ნიუ-იორკში დაბრუნებული ლილა ჯეფრის ოფისში მიდის, სადაც იგი დაადგენს, რომ ევანი/ოგუსტი მისი შვილია. მისი ძებნისას, ლილა ჩელოს დაკვრას განაახლებს და იღებს შემოთავაზებას, რომ ფილარმონიულ ორკესტრთან ერთად ცენტრალ-პარკში გამართულ კონცერტზე დაუკრას. იმავე კონცერტზე რაფსოდიის შესასრულებლად ოგუსტს აირჩევენ. მიუხედავად ამისა, რეპეტიციის დროს ჯადოქარი ჩაერევა, თავს ოგუსტის მამად გაასაღებს და მას წაიყვანს.
კონცერტის დღეს ოგუსტი ვაშინგტონის სკვერში თავის ადგილას უკრავს, ხოლო ჯადოქარი გეგმავს მის შეუმჩნევლად ტარებას ქვეყნის გარშემო დასაკრავად. ოგუსტი ლუისს შეხვდება, თუმცა ერთმანეთის შესახებ არ იციან. ისინი გიტარაზე დუეტს შეასრულებენ. ოგუსტი ლუისს თავისი დილემის შესახებ მოუყვება, რომელიც ამხნევებს, რომ კონცერტზე წავიდეს. იმავე საღამოს ოგუსტი არტურის დახმარებით ჯადოქარს მეტროდან დაუსხლტება და კონცერტისზე გაემართება. ლუისი თავის ჯგუფთან ერთად დაკვრის შემდეგ აბრაზე ლილას სახელს დაინახავს და დაუყოვნებლივ პარკში წავა. ჯეფრისი იპოვის სარეკლამო ბროშურას, რომელზეც ევანის სურათია და წერია „ოგუსტ რაში“, რის გამოც ისიც კონცერტზე გაემართება.
მუსიკა
დაწერა: ვენ მონისონი, შეასრულა: ჯონატან რის-მაიერსი დაწერა: Chris Trapper, შეასრულა: ჯონატან რის-მაიერსი დაწერა: მარკ მანჩინა და კაკი კინგი, შეასრულა: კაკი კინგი დაწერა: მაიკლ ჰეჯესი, შეასრულა: კაკი კინგი დაწერა: Impact Repertory Theatre, შეასრულა: ჯემი სიმონა ნეში და Impact Repertory Theatre წარდგენილი ოსკარის ნომინაციაზე დაწერა: ეიტერ პერეირა, შეასრულა: ეიტერ პერეირა და დაგ სმიტი დაწერა: ჯ. სტივენსი, შეასრულა: ჯონ ლეჯენდი დაწერა და შეასრულა: Five for Fighting დაწერა: არტურ ჰერცოგ უმცროსი და ბილი ჰოლიდეი, შეასრულა: კრის ბოტი და პაულა კოლი შეასრულა: ლეონ ტომას III დაწერა: მარკ მანჩინა
მიღებული შეფასებები
„ოგუსტ რაშმა“ კრიტიკოსებისგან სხვადასხვა შეფასებები მიიღო. 2020 წლის ივნისისთვის, ფილმს Rotten Tomatoes-ზე 37% დადებითი შეფასება აქვს, ჯამში 10-დან 4.83 ქულით. Metacritic-ზე ფილმმა 100-დან 38 ქულა მოიპოვა 27 კრიტიკოსზე დაყრდნობით, რაც „ზოგადად უარყოფით შეფასებაზე“ მიუთითებს.
USA Today-ის მიმოხილვაში კლაუდია პუგმა განაცხადა, რომ „ოგუსტ რაში ყველასთვის არ არის, მაგრამ მოგეწონება თუკი დანებდები მის საოცარ ამბავს მუსიკალური და ვიზუალური პოეზიის შესახებ.“ The Hollywood Reporter-მა ფილმი დადებითად შეაფასა და დაწერა „ამბავი არის მუსიკოსების და იმის შესახებ, თ როგორ აკავშირებს მუსიკა ადამიანებს, ასე რომ, მარკ მანჩინასა და ჰანს ციმერის მუსიკა დაუჯერებელ ამბავს პოეტურ მოქნილობას სძენს.“
ჯილდოები
სხვადასხვა შეფასებების მიუხედავად, „ოგუსტ რაში“ მუსიკისთვის მოიწონეს. სიმღერა „Raise It Up“ წარდგა ოსკარის მე-80 დაჯილდოების ნომინაციაზე საუკეთესო ორიგინალური სიმღერის კატეგორიაში.
სქოლიო
კატეგორია:2007 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ამერიკული მუსიკალური დრამატული ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ნიუ-იორკში გადაღებული ფილმები კატეგორია:ნიუ-ჯერსიში გადაღებული ფილმები კატეგორია:ფილმები ნიუ-იორკის შესახებ კატეგორია:ფილმები ჩიკაგოს შესახებ კატეგორია:ფილმები სან-ფრანცისკოს შესახებ კატეგორია:ფილმები 1995 წლის შესახებ კატეგორია:ფილმები 2006 წლის შესახებ კატეგორია:Warner Bros.-ის ფილმები
აფანდილარი (მრავალმნიშვნელოვანი)
აფანდილარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ილიჩევკა (ფლორეშტის რაიონი)
ილიჩევკა (Iliciovca) — სოფელი მოლდოვაში, ფლორეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 170 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 473 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფლორეშტის რაიონის სოფლები
ჰაჯიმაჰმუდლუ
ჰაჯიმაჰმუდლუ (Hacımahmudlu) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ევლახის  რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
პოლონური წითელი ჯიში
მსხვილი რქოსანი საქონლის პოლონური წითელი ჯიში — სარძეო მიმართულების ჯიში. გამოყვანილია XIX საუკუნის ბოლოს–XX საუკუნის დასაწყისში ადგილობრივი საქონლის გადარჩევის გზით და ჩართვითი შეჯვარების საშუალებით დანიურ და ჩრდილოფრისლანდიურ წითელი ჯიშების კუროებთან. ფერად სხვადასხვა ელფერის წითელია, ხშირად თეთრი ნიშნები აქვს მუცელზე. კუროს მასა სანაშენო ფერმებში — 620–700 კგ, ფურისა — 350–450 კგ. მონაწველი — 3000–3500 კგ რძე წელიწადში, უდიდესი 6000 კგ-მდე. რძის ცხიმიანობაა 3,8–3,9%. ნაკლავის გამოსავალი — 48–51%. ჯიში მოშენებულია უმთავრესად პოლონეთში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსხვილი რქოსანი საქონლის ჯიშები
კალდონო (კაუკა)
კალდონო (Caldono) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კაუკის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35.864 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1535 კმ²-ია.
ასადაბადი (იარდიმლი)
ასადაბადი  (Əsədabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის იარდიმლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,137 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იარდიმლის რაიონის სოფლები
ყირიმის ოლქი
ყირიმის ოლქი (Крымская область; Кримська область) — ადმინისტრაციული ერთეული ყირიმის ნახევარკუნძულზე. ფართობი 27 ათ. კმ². 1946 წლის 25 ივნისიდან 1954 წლის 26 აპრილამდე შედიოდა რუსეთის საბჭოთა ფედერაციული სოციალისტური რესპუბლიკის შემადგენლობაში, ხოლო 1954 წლის 26 აპრილიდან 1991 წლის 19 ივნისამდე — უკრაინის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციულ ცენტრს წარმოადგენდა ქალაქი სიმფეროპოლი. ოლქის ტერიტორიაზე განვითარებული იყო სოფლის მეურნეობა; მთავარი დარგები იყო მევენახეობა, მებაღეობა, მემინდვრეობა და სხვა. წარმოადგენდა ტურიზმის რაიონს.
ყირიმის ოლქი დაჯილდოებული იყო ლენინის ორდენით (1958) და შრომის წითელი დროშის ორდენით (1970).
ფეგედეუ
ფეგედეუ (Făgădău) — სოფელი მოლდოვაში, ფლორეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 252 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 64 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფლორეშტის რაიონის სოფლები
არხანჰელსკე (იასინუვატის რაიონი)
არხანჰელსკე (Архангельське) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს დონეცკის ოლქის იასინუვატის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 285 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იასინუვატის რაიონის სოფლები
პადრი-მარკუსი
2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 6657 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24,47 კმ²-ზე. ფართობი 272 035 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
პერვომაისკოე (დროკიის რაიონი)
პერვომაისკოე (Pervomaiscoe) — სოფელი მოლდოვაში, დროკიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 178 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 814 ადამიანს შეადგენდა.
ავჩადულანი
ავჩადულანი  (Əvçədulan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის იარდიმლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 409 კაცი.
პერვომაისკოე (დროკიის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დროკიის რაიონის სოფლები
ავჩადულანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იარდიმლის რაიონის სოფლები
კალოტო (კაუკა)
კალოტო (Caloto) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კაუკის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 33.009 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 397.21 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაუკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
FreeOTP
FreeOTP — პროგრამული ტოკენი თავისუფალი და ღია საწყისი კოდით, რომელიც გამოიყენება ორფაქტორიანი აუთენტიკაციისთვის. აქვს HOTP და TOTP ალგორითმების მხარდაჭერა. ტოკენის დამატება შესაძლებელია QR-კოდის სკანირებით ან ხელით, ტოკენის კონფიგურაციის გაწერის გზით. პროგრამის ტექნიკურ მხარდაჭერას ახორციელებს Apache 2.0 ლიცენზიით კომპანია Red Hat. ხელმისაწვდომია Android და iOS ოპერაციულ სისტემებზე.
სქოლიო
კატეგორია:აუთენტიკაციის საშუალებები კატეგორია:კომპიუტერთან წვდომის კონტროლი
პაის-ლანდინი
პაის-ლანდინი (Paes Landim) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 193 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 059 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.11 კმ²-ზე. ფართობი 401 378 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
UTC+09:30
450px|right|thumb|UTC+09:30 მსოფლიოს სასაათე სარტყელის რუკაზე: ფორთოხლისფერი — UTC+09:30-ის ზონა [[ზამთარი|ზამთარში (აპრილი—ოქტომბერი) სამხრეთ ნახევარსფეროში; ღია-ყვითელი — UTC+09:30-ის ზონა მთელი წლის განმავლობაში]]
UTC+09:30 — სასაათო სარტყელი, რომელიც გამოიყენება შემდეგ სახელმწიფოებსა და ტერიტორიებზე:
რესურსები ინტერნეტში
UTC+09:30
არხემივკა
არხემივკა (Архемівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის პირიატინის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 96 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პირიატინის რაიონის სოფლები
ფინდიქლიქიშლაყი
ფინდიქლიქიშლაყი (Fındıqlıqışlaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის იარდიმლის რაიონში.
სქოლიო
კატეგორია:იარდიმლის რაიონის სოფლები
ფთორიდი
ფთორიდი — ფთორის ანიონი (უარყოფითად დამუხტული იონი). ფორმულა F- (ასევე წერენ როგორც [F]-). მისი მარილების უმეტესობა თეთრი ან უფეროა, აქვთ მწარე გემო და არ აქვთ სუნი. ფთორიდებს გააჩნიათ სუსტი ტუტე თვისებები, წყალში ნაწილობრივ დისოცირდებიან, კონცენტრირებული ფთორიდი კოროზიულია და კანზე მოხვედრისას იწვევს მის დაზიანებას.
სქოლიო
კატეგორია:ფთორი კატეგორია:ფთორიდები კატეგორია:არაორგანული ნივთიერებები კატეგორია:ანიონები
როტვაილი
როტვაილი — ქალაქი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის მხარეში. მოსახლეობა 24,440 ადამიანს შეადგენს. ამ ქალაქში გამოიყვანეს როტვეილერის ჯიშის ძაღლი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის ქალაქები
მელო
მელო (Melo) — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ურუგვაიში. სერო-ლარგოს დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ქალაქი დაარსდა 1795 წელს და ეწოდებოდა ნუესტრა-სენიორა-დე-გუადალუპე. ჯერ კიდევ ქვეყნის დამოუკიდებლობამდე მიიღო მცირე ქალაქის სტატუსი. 1895 წელს კი - ქალაქის სტატუსი.
სქოლიო
კატეგორია:ურუგვაის ქალაქები
კვიპროსის სამეფო
კვიპროსის სამეფო — წარმოადგენდა 1192–1489 წლებში კვიპროსზე არსებულ ჯვაროსნების სამეფოს. მას ფრანგი ლუზინიანების დინასტია განაგებდა. მის შემადგენლობაში 1361–1373 წლებში შედიოდა ანთალია, ხოლო 1361–1448 წლებში კორიკოსიც.
კვიპროსის მონარქების სია
ლუზინიანების დინასტია:
კორინტო (კაუკა)
კორინტო (Corinto) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კაუკის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 29.267 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 320 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაუკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
გარვანქა
გარვანქა (Garvankə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის იარდიმლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 584 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იარდიმლის რაიონის სოფლები
პეტრენი
პეტრენი (Petreni) — სოფელი მოლდოვაში, დროკიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 115 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 077 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დროკიის რაიონის სოფლები
საფნაქერანი
საფნაქერანი (Səpnəkəran) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,481 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენქორანის რაიონის სოფლები
არხიპივკა (ლოხვიციის რაიონი)
არხიპივკა (Архипівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ლოხვიციის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 22 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლოხვიციის რაიონის სოფლები
ტანვარჯიშის ეროვნული არენა
ტანვარჯიშის ეროვნული არენა (Milli Gimnastika Arenası) —  არენა ჰეიდარ ალიევის გამზირზე, ბაქოში. არენა გათვლილია 9 000 ადგილზე.
მშენებლობა
ეროვნული ტანვარჯიშის არენა მდებარეობს 24 ათასი კვადრატული მეტრის ტერიტორიაზე. მას 2009 წელს საფუძველი ჩაუყარა აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა. 2014 წლიდან არენა აქტიურად ფუნქციონირებს. შენობის დეველოპერია PASHA Construction LLC, ხოლო არქიტექტორი Broadway Malyan. სამშენებლო პროექტის დირექტორი ფილ ბენსონია. ტანვარჯიშის არენის გარდა შენობა განკუთვნილია სხვა შეჯიბრებების ჩასატარებლად, ასევე კონცერტებისა და სხვა კულტურული ღონისძიებების. მომავალში იგეგემება არენის ადგილების გაზრდა, რომელიც 9600-მდე ავა.
სტრუქტურა
შენობა ხუთსართულიანია. კომპლექსს აქვს ორი დამხმარე ნაგებობა, ასევე სასადილო ოთახი და კვების პროდუქტების გადამამუშავებელი ერთეული, რომელზეც VIP ლოჟები მდებარეობს. ასევე ტანვარჯიშის არენაზე არის ოთახები მედიის წარმომადგენლებისთვის. გარდა ამისა, კომპლექსი მოიცავს სასტუმროს. სამხრეთ ნაწილში არის საჰაერო გუმბათი, რომელიც განკუთვნილია ვარჯიშისთვის. დარბაზის საერთო ფართია 6000 კვ.მ.
ღონისძიებები
2014 — აზერბაიჯანის მხატვრული ტანვარჯიშის 21-ე ჩემპიონატი
2014 — ევროპის ჩემპიონატი მხატვრულ ტანვარჯიშში
2014 — ტაეკვანდოს მსოფლიო ჩემპიონატი
2015 — აზერბაიჯანის ღია ჩემპიონატი ტანვარჯიშის დისციპლინებში
2015 — პირველი ევროპული თამაშის ფარგლებში ჩატარდა შეჯიბრებები მხატვრულ და სპორტულ ტანვარჯიშში
2017 — ბატუტზე ხტომის ახალი ოლიმპიური ციკლის  პირველი მსოფლიო თასი
2017 — მსოფლიო ჩემპიონატი მამაკაცთა და ქალთა ატლეტური ტანვარჯიშის FIG სერიაში
2017 — ისლამური სოლიდარობის თამაშების ფარგლებში ჩატარდა შეჯიბრებები მხატვრულ და ათლეტურ ტანვარჯიშში
2018 — ევროპის ბატუტზე, მინი ბატუტზე ხტომის 26-ე ჩემპიონატი
2018 — ძიუდოს მსოფლიო ჩემპიონატი.
სქოლიო
კატეგორია:სპორტული დარბაზები კატეგორია:ტანვარჯიში ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:სპორტული დარბაზები ბაქოში კატეგორია:ტანვარჯიში აზერბაიჯანში
ჩერნიშიოვის აგარაკი
ჩერნიშიოვის აგარაკი (Чернышёва дача) — გრაფი ჩერნიშიოვების აგარაკი პეტერგოფის გზაზე, ამჟამად მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის საზღვრებში. ძეგლის გარშემო განლაგებულია პარკი ალექსანდრინო, რომელსაც სახელი ეწოდა უკანასკნელი რევოლუციამდელი მფლობელის ალექსანდრე შერემეტიევის პატივსაცემად.
ისტორია
XVIII საუკუნის დასაწყისში, როდესაც გზის პირას მდებარე მიწის ნაკვეთები განაწილდა მშენებლობისათვის, ამჟამინდელი პარკ ალექსანდრინოს ადგილზე მდებარეობდა პეტრე I-ის უმცროსი დის ნატალია ალექსის ასულის კარ-მიდამო, რომელიც მას ეკუთვნოდა 1714 წლიდან. XVII საუკუნის ბოლოს აქ განთავსებული იყო ორი ხუტორის მიწები საერთო სახელით პიატკელე. 1716 წელს პრინცესა ნატალია გარდაიცვალა და მიწის ნაკვეთი ორად გაიყო.
პირველი, აღმოსავლეთით მდებარე, გადაეცა ზაქარია მიშუკოვს. ეს კარ-მიდამო შემონახული იყო ჯერ კიდევ 1930-იან წლებამდე.
მეორე, დასავლეთი ნაწილი გადაეცა სენატორს, ყოფილ ელჩს კონსტანტინოპოლში პეტრე ტოლსტოის. 1760-იან წლებში ამ ნაწილის მფლობელი გახდა ივან ჩერნიშიოვი. მან თავისი ქალაქგარე სახლის ასაშენებლად მიმართა ფრანგ არქიტექტორს ჟან-ბატისტ ვალენ-დელამოტს, რუსული კლასიციზმისათვის ახალ წარმომადგენელს. ეს სასახლე შემონახულია დღევანდელ დღემდე.
მეორე მსოფლიო ომის დროს ჩერნიშიოვის აგარაკი ფრონტის წინა ხაზზე მდებარეობდა და ძლიერ დაზიანდა. 1960-იან წლებში მთავარი შენობა შეაკეთეს მიხეილ პლოტნიკოვის პროექტის მიხედვით. ამჟამად ამ შენობაში განთავსებულია ბავშვთა სამხატვრო სკოლა.
პატუს-დუ-პიაუი
პატუს-დუ-პიაუი (Patos do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 105 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.12 კმ²-ზე. ფართობი 751 598 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
დამირჩილარი (გუბადლი)
დამირჩილარი (Dəmirçilər) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
ელ-ტამბო (კაუკა)
ელ-ტამბო (El Tambo) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კაუკის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 50.000 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 3.280 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კაუკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
პოპეშტი-დე-ჟოსი
პოპეშტი-დე-ჟოსი (Popeştii de Jos) — სოფელი მოლდოვაში, დროკიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 138 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 902 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დროკიის რაიონის სოფლები
გენდარა (იარდიმლი)
გენდარა  (Gendərə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის იარდიმლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 380 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იარდიმლის რაიონის სოფლები
იონ-ვოდე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფლორეშტის რაიონის სოფლები
დეშდაჰათი
დეშდაჰათი (Deşdahat) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
მუშაობა ავტორის გარეშე (ფილმი)
მუშაობა ავტორის გარეშე(: Werk ohne Autor, ლიტ. 'Work Without Author', ამერიკულ კინოგაქირავებაში: ( Never Look Away) "არასდროს მოაცილო მზერა") - 2018 წელს გამოსული გერმანული რომანტიკული დრამა, გადაღებული ფლორიან ჰენკელ ფონ დონერსმარკის მიერ. ფილმი აგებულია გერმანელი მხატვრის გერჰარდ რიხტერის ბიოგრაფიაზე. ფილმი ოსკარის ორ ნომინაციაზე იყო წარდგენილი.
სიუჟეტი
1937 წელი, დრეზდენი. ფილმის მთავარ გმირ, პატარა ბიჭუნა კურტ ბარნერტს ულამაზესი დეიდა ელიზაბეთი მუზუემში წაიყვანს და ხელოვნებას აცნობს. ერთხელაც სახლში დეიდას პიანინოს დაკვრისას ისტერიული შეტევები დაეწყება და ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში დააწვენენ. ელიზაბეტი კურტს დაარიგებს რომ არასოდეს მოწყვიტოს მზერა, რადგან ყველაფერი რაც სიმართლეა, თავისი სილამაზე აქვს. რასაც კურტი მთელი ცხოვრების მანძილზე დაიხსომებს. ნაცისტთა ექიმ, პროფესორ კარლ ზებანდის დასკვნის საფუძველზე ელიზაბეტს „შიზოფრენიის“ დიაგნოზს დაუსვავ და მოკლავენ. ომის დასრულების შემდეგ ზებანდს რუსები ტყვედ ჩაიგდებენ, თუმცა შსსკ-ს მაიორის მურავიოვის მშობიარე ცოლს საკუთარი სურვილით გადაარჩენს და ისიც გაათავისუფლებს. კარლი შეიცლის სახელს და გდრ-ში გააგრძლებს საქმიანობას. კურტი, სოციალისტურ რეჟიმში, მხატვრობას სწავლობს და ელიზაბეტს გაიცნობს, რომელიც ექიმ ზებანდის შვილია. თუმცა არ იცის რომ მისი დეიდის დაღუპვაშია დამნაშავე. ვერც კარლი ხვდება კურტის ვინაობას, მაგრამ წინააღმდეგია მისი და ელიზაბეტის ურთიერთობის. ცოტა ხანში უკვე გენერალი მურავიოვი კარლს დაიბარებს და ეტყვის რომ მოსკოვში გადაყავთ და ვეღარ დაიფარავს, რის გამოც ექიმი დასავლეთ გერმანიაში გარბის. მალე კურტიც მიხვდება რომ სოციალისტურ რეალიზმში საკუთარ ნიჭს ვერ გამოვლენს და 1961 წელს ელიზაბეტასთან ერთად ისიც დასავლეთში გარბის. ის დიუსელდორფში, სამხატვრო აკადემიაში ჩააბარებს, სადაც სრული თავისუფლებაა შემოქმედებაში. მისი ლექტორი კურტში დიდ ნიჭს აღმოაჩენს და ურჩევს ნიჭი სწორად წარმართოს. ცოტა ხანში კურტი გაზეთში ნახავს სტატიას, ზებანდის უფროსის, ნაცისტების ექიმის დაპატიმრების შესახებ, მუზა გაეხსნება და საკუთარი მოსაზრებით ძველი შავ-თეთრი სურათების დახატვას იწყებს. ერთად დახატავს დეიდა ელიზაბეტის და კარლს. როცა კარლი ნახავს ამ ნამუშევარს, მიხვდება ვინც არის კურტი და გადაიკარგება. რამდენიმე წლის შემდეგ, უკვე პოპულარული მხატვარი, კურტი პერსონალურ გამოფენას ატარებს და ჟურნალისტები მისგან ინტერვიუს იღებენ, იქვე კი მისი ცოლი ელიზაბეტი, შვილთან ერთად დგას. კურტი მიხვდება რომ შეუძლია თამამად უყუროს წარსულს და საკუთარ ხმას მისწვდეს.
რესურსები ინტერნეტში
https://www.imdb.com/title/tt5311542/
https://www.sonyclassics.com/neverlookaway/
https://www.rottentomatoes.com/m/never_look_away
ვალტერ შურღაია
ვალტერ შურღაია (დ. 20 მაისი, 1944) — ქართველი პოლიტიკოსი.
ბიოგრაფია
აქვს საშუალო განათლება. 1980 წლიდან იყო ტროლეიბუსის მძღოლი ქ. თბილისში, კოოპერატივ „სინთეზის“ წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1992 წელს, გამსახურდიას საწინააღმდეგო პუტჩის შემდეგ აგრძელებდა ბრძოლას სამხედრო და სახელმწიფო საბჭოების წინააღმდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:ქართველი მეამბოხეები
არხიპივკა (ნოვჰოროდ-სივერსკის რაიონი)
არხიპივკა (Архипівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქის ნოვჰოროდ-სივერსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 288 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნოვჰოროდ-სივერსკის რაიონის სოფლები
ტიბეტური მასტიფი
ფართოძვლიანი და დიდთავა, მასიური ტიბეტური მასტიფი ევროპის, ამერიკის და იაპონიის მრავალი მეცხვარე და მებრძოლი ჯიშის და ზენენჰუნდის წინაპარია. მისი შენახვა ძნელი არ არის, ის თავაზიანად გულგრილია და შეიძლება უბრალოდ სიცოცხლით დატკბეს, თუმცა თავგამოდებით დაიცავს იმას, რაც საკუთარ სახლად და თავის ტერიტორიად მიაჩნია. ტიბეტურ მასტიფს აქვს გრძელი, სწორი, გლუვი ბალანი, რომლის შეფერილობა შეიძლება იყოს ნაცრისფერი, ოქროსფერი, შავი-ხორბლისფრიტ, ყავისფერი, შავი. ის ვერ ეგუება ქალაქის პირობებში ცხოვრებას. კარგად უძლებს სიცივეს, ბალანს განსაკუთრებული მოვლა სჭირდება, კარგი მოდარაჯეა, სჭირდება დამატებითი ფიზიკური დატვირთვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეცხვარე და მოდარაჯე ძაღლები კატეგორია:ტიბეტური წარმოშობის ძაღლის ჯიშები
პაულისტანა
პაულისტანა (Paulistana) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 354 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 785 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.04 კმ²-ზე. ფართობი 1 969 955 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჰირტოპი (ფლორეშტის რაიონი)
ჰირტოპი  (Hîrtop) — სოფელი მოლდოვაში, ფლორეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 178 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 805 ადამიანს შეადგენდა.
ტუჩა
ტუჩა, გოჭალა ტუჩა ან ჭრელი ტუჩა (Triplophysa strauchii, ადრე Nemachilus strauchi) — თევზი გოჭალასებრთა ოჯახისა (ადრე შედიოდა ხლაკუნასებრთა ოჯახის გოჭალას გვარში, შემდეგ — ბალიტორასებრთა ოჯახში). სხეული თითისტარასნაირი ფორმისაა; ზურგსა და გვერდებზე შავი მომრგვალებული ლაქები აქვს. სხეულის სიგრძეა 25 სმ, მასა 120 გ. ბინადრობს ბალხაშის, სასიქოლის, ისიქ-ქოლის, ზაისანის ტბების და მდინარე ტარიმის აუზში; ისიქ-ქოლში გვხვდება განსაკუთრებული ქვესახეობა. უპირატესობას ანიჭებს ჟანგბადით მდიდარ ტბებს, ჩერდება ფსკერზე. ქვირითს (18–47 ათ. ცალი) დებს მცენარეთა ღეროებზე და კენჭებზე. რეწვის ობიექტია.
ჰირტოპი (ფლორეშტის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფლორეშტის რაიონის სოფლები
ტუჩა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Triplophysa
დურასნო
დურასნო (Durazno) — ქალაქი ცენტრალურ ურუგვაიში. დურასნოს დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ქალაქი დაარსდა 1821 წელს და ეწოდებოდა სან-პედრო-დე-დურასნო. 1906 წელს მიიღო ქალაქის სტატუსი.
სქოლიო
კატეგორია:ურუგვაის ქალაქები
საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
ბიბლიოთეკის დაარსებას ქართული საზოგადოების დიდი მხარდაჭერა ჰქონდა, რომელმაც 1848 წელს ახლადდაარსებულ საჯარო ბიბლიოთეკას 1842 წელს დიმიტრი ყიფიანის ინიციატივით თბილისში გახსნილი „კერძო საამხანაგო ბიბლიოთეკის“ ფონდი გადასცა. საჯარო ბიბლიოთეკის დაკომპლექტების საქმე დაევალა მეფისნაცვლის კანცელარიის მოხელეს, გავრილ ტოკარევს და გადაწყდა, რომ ბიბლიოთეკა დაკომპლექტებულიყო წმინდა კავკასიოლოგიური ლიტერატურით. ამ საქმეში მას დიდი დახმარება გაუწია საქართველოში მყოფმა ფრანგმა მოგზაურმა დიუბუა დე მონპერემ.
ეროვნული ბიბლიოთეკის პირველი კორპუსი
საჯარო ბიბლიოთეკის I კორპუსი - ყოფილი სათავადაზნაურო ბანკი ანუ ქართული ბანკი (ლ. გუდიაშვილის ქ. N3) 1913-16 წლებში აშენდა არქიტექტორ ანატოლი კალგინისა და მხატვარ ჰენრიხ ჰრინევსკის პროექტით, ფასადის დეკორი ნეოფიტე, ვლადიმერ და ლავრენტი აგლაძეების მიერ არის შესრულებული. ნაგებობა ძველი ქართული ხუროთმოძვრული მოტივების გამოყენების ერთ-ერთი ყველაზე სრულყოფილი ნიმუშია, რომელმაც დიდი როლი შეასრულა მომდევნო პერიოდის ქართული არქიტექტურის განვითარებაში.
მსხვილ ბურჯებზე დაყრდნობილი ღრმა გალერეა-ლოჯია, ლ. გუდიაშვილის ქუჩის მხარეს, ისევე, როგორც გვერდითი გალერეა და კუთხეში აღმართული კოშკი, მოჩუქურთმებული სარკმლები და ორნამენტული რომბები ნაგებობის საზეიმო ხასიათს განაპირობებს. აღსანიშნავია ინტერიერიც: ვესტბიულისა და ყოფილი საოპერაციო დარბაზის (დღეს სამკითხველო დარბაზი) კამარათა მოხატულობა, ქვის მოაჯირის მოდერნის სტილისათვის დამახასიათებელი დენადი ფორმები და სხვ.
ეროვნული ბიბლიოთეკის მეორე კორპუსი
ბიბლიოთეკის II კორპუსი, ყოფილი ვოლგა-კამის ბანკის განყოფილება (ლ. გუდიაშვილის ქ. N5), 1915 წელს ააგო არქიტექტორმა გ. კოსიაკოვმა.
ეროვნული ბიბლიოთეკის მესამე კორპუსი
ბიბლიოთეკის III კორპუსი, ყოფილი სახელმწიფო ბანკის კანტორა (ლ. გუდიაშვილის ქ. N7), მიხეილ ოჰანჯანოვისა და რ. გოლენიშჩევის პროექტით აშენდა 1910 წელს. იგი ერთ-ერთი საუკეთესოა თბილისის მოდერნის სტილით ნაგებ საზოგადოებრივ შენობათა შორის.
მოდერნის (არ-ნუვო) სტილზე მეტყველებს ფასადის განაპირას მოქცეული პორტალის მორთულობა - გიგანტური რუსტრირებული კოლონების ფიგურული კაპიტელები, ტალღოვანი ზღუდარის სკულპტურული დეკორი, ტალღოვანი ფრონტონი არწივის ჰორელიეფური გამოსახულებით და სხვ. მოდერნის ნიშნევს ატარებს ინტერიერიც (არქიტექტურული ელემენტების დენადი ფორმები, ვირაჟული გადახურვა).
ისტორია
1859 წლისათვის საჯარო ბიბლიოთეკის ფონდი შედგებოდა 13.260 ტომისაგან 19 ენაზე. ფონდების გაზრდასთან ერთად კანცელარიის შენობა აღარ აკმაყოფილებდა ბიბლიოთეკის მოთხოვნილებებს და საჭირო გახდა ბიბლიოთეკის შენობის აშენება. 1847 წელს მთავარმართებელმა მიხეილ ვორონცოვმა თხოვნით მიმართა ცნობილ ქართველ პოეტსა და საზოგადო მოღვაწეს, ვახტანგ ორბელიანს, თავისი სახსრებით აეგო საჯარო ბიბლიოთეკისათვის შენობა, რასაც ვახტანგ ორბელიანი დაეთანხმა და 1851 წელს შენობა საჯარო ბიბლიოთეკას გადაეცა. 1850 წელს მიხაილ ვორონცოვმა ბიბლიოთეკარად მოიწვია მოსკოვში არსებული რუმიანცევის მუზეუმის წამყვანი თანამშრომელი ლუდვიგ დე სან-ტომა, რომელმაც რამდენიმე თვე იმუშავა. შემდეგ ჯანმრთელობის გაუარესების გამო მან სამუშაო ადგილი თავის შვილს გადაულოცა, რომელიც 1857 წლამდე ხელმძღვანელობდა ბიბლიოთეკას. 1852 წლის ივნისიდან მიხაილ ვორონცოვის განკარგულებით საცენზურო კომიტეტს დაევალა კავკასიის ფარგლებში დაბეჭდილი ყველა გამოცემის ორი ეგზემპლარი, როგორც სავალდებულო ცალი, გადასცემოდა საჯარო ბიბლიოთეკას.
ვორონცოვის განკარგულებით 1852 წლამდე წიგნით სარგებლობისათვის ბიბლიოთეკა ღია იყო დილის 10 საათიდან 4 საათამდე, 1852 წლიდან კი დღის პირველი საათიდან დაბინდებამდე. 1868 წელს კავკასიის მეფისნაცვლის გამგებლობაში არსებული დაწესებულებების რეორგანიზაციის შედეგად თბილისის საჯარო ბიბლიოთეკა და კავკასიის მუზეუმი მმართველობის ერთ სისტემაში გაერთიანდა და ეწოდა „კავკასიის მუზეუმი და ტფილისის საჯარო ბიბლიოთეკა“.
1869 წელს დაიწყო ბიბლიოთეკის ახალი შენობის მშენებლობა კავკასიის მუზეუმიდან 60-იოდე მეტრის დაშორებით. 1871 წელს ბიბლიოთეკა ახალ შენობაში გადავიდა. კავკასიის მუზეუმის და ტფილისის საჯარო ბიბლიოთეკის ლეგენდარული დირექტორის, გუსტავ რადეს გარდაცვალების შემდეგ ბიბლიოთეკის დაკომპლექტების და, საერთოდ, ფუნქციონირების საქმე აირია. 1913 წლის 3 დეკემბერს ტფილისის საჯარო ბიბლიოთეკა კავკასიის მუზეუმის სამეცნიერო ბიბლიოთეკად გარდაიქმნა და მთლიანად შეერწყა კავკასიის მუზეუმს. 1914 წელს კავკასიის მუზეუმის ახალი შენობის მშენებლობის გამო ბიბლიოთეკა დაიხურა, ფონდები კი ყუთებში ჩაალაგეს და 10 წელი სარდაფებში ინახებოდა.
1929 წელს ბიბლიოთეკას გადაეცა ყოფილი სათავადაზნაურო ბანკის შენობის ნაწილი (დღეს I კორპ.) 1931 წელს სამკითხველო დარბაზები გაიხსნა მკითხველთათვის. 1937 წელს ბიბლიოთეკას გადაეცა 1880-1927 წლებში მოქმედი ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ბიბლიოთეკის წიგნადი ფონდი, რომელმაც შეავსო საჯარო ბიბლიოთეკის ფონდი და გახადა იგი ეროვნული ნაბეჭდი ერთეულის ყველაზე სრულყოფილი კოლექციის მფლობელად. 1939 წელს დასრულდა ბიბლიოთეკის წიგნადი ფონდების გენერალური სისტემატური და ანბანური კატალოგების შედგენა. ბიბლიოთეკა 1957 წლიდან აწარმოებს საერთაშორისო წიგნთგაცვლას. 1953 წელს ბიბლიოთეკას გადაეცა მიმდებარე შენობა (დღეს II კორპუსი), ხოლო 1987 წელს იმავე ქუჩაზე არსებული ყოფილი სააქციო ბანკის შენობა (დღეს III კორპუსი). 1971 წელს დაიწყო ბიბლიოთეკის წიგნთსაცავის კორპუსის მშენებლობა (დამთავრდა 1977 წელს).
1989 წელს ბიბლიოთეკამ შეიძინა პირველი პერსონალური კომპიუტერი, 1990 წლიდან დაიწყო ელექტრონული კატალოგის წარმოება. 2001 წელს შეიქმნა ბიბლიოთეკის ერთიანი კომპიუტერული ქსელი.
1955 წლიდან 1990 წლამდე სახელმწიფო რესპუბლიკური ბიბლიოთეკის სახელწოდებით ფუნქციონირებდა. 1990 წელს ეწოდა საქართველოს ეროვნული ბიბლიოთეკის სახელი, საქართველოს პრეზიდენტის 1996 წლის 25 დეკემბრის ბრძანებულებით გადავიდა საქართველოს პარლამენტის დაქვემდებარებაში და ეწოდება „საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა“. 2000 წლიდან ბიბლიოთეკა ილია ჭავჭავაძის სახელობისაა.