cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ო. ჰენრი
გარდაცვალება
ო. ჰენრის პოპულარობა ამის შემდეგ კიდევ უფრო გაიზარდა. როდესაც მისმა ბიოგრაფმა ფსევდონიმის უკან რეალური ადამიანი წარმოაჩინა, ო. ჰენრის უკვე საერთაშორისო აღიარება ეწვია. მწერლის წარმატების გაზიარება მის ქალიშვილსა და მეორე მეუღლეს ხვდათ წილად.
ო. ჰენრის პრემია
1918 წელს დაწესდა ო. ჰენრის სახელობის ყოველწლიური ლიტერატურული პრემია (O. Henry Award) საუკეთესო მოთხრობისთვის. ამ პრემიის გადაცემის პირველი ცერემონია 1919 წელს ჩატარდა.
ო. ჰენრის სახელობის პრემიის მიღება შეუძლიათ ამერიკელ და კანადელ მწერლებს იმ მოთხორბებისთვის, რომლებიც გამოაქვეყნეს აშშ-ის ანდა კანადის ჟურნალებში. კონკურსში მონაწილე თხზულებები კრებულის (The O. Henry Prize Stories) სახით გამოიცემა. ამ საპატიო ჯილდოს მფლობელები სხვადასხვა წელს გახდნენ: უილიამ ფოლკნერი, ჯონ აპდაიკი, ვუდი ალენი, სტივენ კინგი და სხვ.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1862 კატეგორია:გარდაცვლილი 1910 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:XIX საუკუნის ფსევდონიმიანი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ფსევდონიმიანი მწერლები
შუადღის ლამაზმანი (ფილმი)
სიუჟეტი
იგი გადმოსცემს საშუალო კლასის, ბურჟუაზიის წარმომადგენელი ქალის, დიასახლისის ამბავს. ქალი ცხოვრობს მეუღლესთან ერთად, რომელიც მის მიმართ გულგრილია. ამიტომ ქალი დღისით, როცა ქმარი სამსახურში მიდის, მეძავად მუშაობს საკუთარი სექსუალური ფანტაზიების დაკმაყოფილების მიზნით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლუის ბუნიუელის ფილმები კატეგორია:1967 წლის ფილმები კატეგორია:ფრანგულენოვანი ფილმები კატეგორია:ფრანგული ფილმები კატეგორია:რომანებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:ფილმები პროსტიტუციის შესახებ კატეგორია:სიურრეალისტური ფილმები
კონსტანტინე მარკოვი
კონსტანტინე კონსტანტინეს ძე მარკოვი (Марков, Константин Константинович; დ. 20 მაისი [ძვ. სტ. 7 მაისი], 1905, ვიბორგი — გ. 18 სექტემბერი, 1980, მოსკოვი) — რუსი გეოგრაფი. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1970). რსფსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1966). სკკპ წევრი 1948 წლიდან.
ბიოგრაფია
კონსტანტინე მარკოვი დაიბადა ქალაქ ვიბორგში. 1921–1926 წლებში სწავლობდა ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1926 წელს დაამთავრა უნივერსიტეტი. შემდეგ რამდენიმე წელი მუშაობდა ასპირანტურაში. იმთავითვე მარკოვის შეხედულებებზე დიდი გავლენა მოახდინეს გამოჩენილმა მეცნიერებმა: ლევ ბერგმა, მიხეილ ტეტიაევმა, დიმიტრი ნალივკინმა, იაკობ ედელშტეინმა, ალექსანდრე ფერსმანმა და სხვა.
1940 წლამდე მუშაობდა ლენინგრადში (ლენინგრადის უნივერსიტეტი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის გეოლოგიისა და გეოგრაფიის ინსტიტუტები). 1940 წლიდან მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პალეოგეოგრაფიის კათედრის პროფესორია, 1946 წლიდან — გამგე.
მონაწილეობდა ლენინგრადის ოლქსა და კარელიაში, პამირსა და ტიან-შანში, კუნძულ ვრანგელზე, კოლის ნახევარკუნძულზე, კავკასიაში, ციმბირში, ანტარქტიკაში (სამჯერ) ჩატარებულ ექსპედიციებში. მონაწილეობა მიიღო აგრეთვე ოკეანურ ექსპედიციებში. იმოგზაურა ევროპასა და აშშ-ში. ავტორია 400-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომისა, მათ შორის 32 მონოგრაფიისა. ძირითადად მოღვაწეობდა გეომორფოლოგიისა და პალეოგეოგრაფიის დარგში. გასული საუკუნის ფიზიკური გეოგრაფიის ერთ-ერთი ცნობილი მკვლევარი.
აღსანიშნავია, რომ კონსტანტინე მარკოვმა პირველმა დაადგინა პალეოგეოგრაფიის როგორც გეოგრაფიის მეცნიერების სისტემის განუყოფელი ნაწილი. აკადემიკოს ინოკენტი გერასიმოვთან ერთად გაატარა ოკეანეებისა და მათი სანაპიროების პალეოგეოგრაფიული ანალიზირება. განავითარა გლაციოლოგიისა და გეომორფოლოგიის საფუძვლები. მარკოვმა გამოყო გეომორფოლოგიის სრულიად ახალი დარგი — პლანეტური გეომორფოლოგია (რომელიც განიხილავს დედამიწის რელიეფის უმსხვილეს ნაკვეთებს რეგიონულ ასპექტში). კონსტანტინე მარკოვის მთავარი შრომები მიეძღვნა სსრკ ტერიტორიაზე მეოთხეული პერიოდის გამოკვლევას, გეოგრაფიულ კვლევაში ისტორიული პრინციპების დანერგვას, ფიზიკური გეოგრაფიისა და გეომორფოლოგიის ზოგადი თეორიის საკითხებს, გეოგრაფიულ მოვლენათა მეტაქრონულობის საკითხს და სხვა.
პოლონეთისა და ხორვატიის გეოგრაფიული საზოგადოების საპატიო წევრი. ლოძის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი. მარკოვს ანტარქტიკის ატლასის შექმნაში მონაწილეობისათვის მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია (1971).
მინიჭებული აქვს სემიონოვ ტიან-შანსკის სახელობის ოქროს მედალი. მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლომონოსოვის სახელობის ორგზის პრემიის ლაურეატი, დაჯილდოებულია ოქტომბრის რევოლუციის ორდენითა და 2 შრომის წითელი დროშის ორდენით.
სქოლიო
კატეგორია:საბჭოთა გეოგრაფები კატეგორია:რუსი გეოგრაფები კატეგორია:გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის კავალრები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:კუნცევოს სასაფლაოზე დაკრძალულები
ავა მარი დუვერნეი
ავა მარი დუვერნეი (დ. 24 აგვისტო, 1972) — ამერიკელი კინორეჟისორი და ყოფილი კინოპუბლიცისტი. მიღებული აქვს ემის ჯილდო, ბრიტანული აკადემიის კინო და ტელე ჯილდოები, აგრეთვე იგი წარდგენილი იყო ოსკარსა და ოქროს გლობუსზე.
დუვერნეის სარეჟისორო დებიუტი 2010 წელს ფილმით „I Will Follow“ შედგა. 2012 წელს მან თავისი მეორე სრულმეტრაჟიანი ფილმისთვის „Middle of Nowhere“ სანდენსის კინოფესტივალის ჯილმო მოიპოვა, რითაც ამ ჯილდოს მფლობელი პირველი ფერადკანიანი ქალი გახდა.
2014 წელს დუვერნეიმ გადაიღო ბიოგრაფიული ფილმი მარტინ ლუთერ კინგის შესახებ „Selma“ (2014), რომელმაც მას საუკეთესო რეჟისორის კატეგორიაში ოქროს გლობუსის ნომინაცია და საუკეთესო ფილმის კატეგორიაში ოსკარის ნომინაცია მოუტანა. იგი პირველი აფრო-ამერიკელი ქალია, რომელიც ამ ჯილდოებზე იყო წარდგენილი. დუვერნეის შემადგენლობაში გამორჩეული ადგილი უკავია Netflix-ის დოკუმენტურ ფილმს „მეცამეტე“ (2016), რომელიც ოსკარზე იყო წარდგენული და ასევე დისნეის ფენტეზი ფილმს „გარღვევა დროში“ (2018).
მისი საატელევიზიო შემოქმედებიდან ყველაზე ცნობილია OWN-ის დრამატული სერიალი „Queen Sugar“ (2016) და Netflix-ის ორი სერიალი: When They See Us (2019), რომელიც 1989 წელს ნიუ-იორკის ცენტრალურ პარკში მომხდარ ინციდენტზეა დაფუძნებული და „Colin in Black & White“ (2021), რომელიც ნაციონალური საფეხბურთო ლიგის მოთამაშე კოლინ კეპერნიკის თინეიჯერობის წლებზე მოგვითხრობს.
2017 წელს დუვერნეი ტაიმის მსოფლიოში ყველაზე გავლენიანი 100 ადამიანის სიაში შევიდა. 2020 წელს იგი კინემატოგრაფიული ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემიის მმართველთა საბჭოში, რეჟისორთა განყოფილების წევრად აირჩიეს.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
ავა მარი დუვერნეი დაიბადა 1972 წლის 24 აგვისტოს კალიფორნიის ქალაქ ლონგ-ბიჩში. გაზარდეს დედამ, დარლენ სექსტონმა, რომელიც პედაგოგი იყო და მამინაცვალმა, მიურეი მეიმ. ავას ბიოლოგიური მამის, ჯოსეფ მარსელ დუვერნეის, გვარი ლუიზიანური კრეოლური წარმოშობისაა.
ავა კალიფორნიის ქალაქ ლინვუდში გაიზარდა. მას ოთხი დედმამიშვილი ჰყავს.
საზაფხულო არგადეგების დროს ავა მამინაცვლის ბავშვობის სახლს სტუმრობდა ხოლმე, რომელიც ალაბამას შტატში, ქალაქ სელმას სიახლოვეს მდებარეობს. მისი თქმით, სწორედ ამ ზაფხულის არდადეგების გამოცდილებამ მოახდინა გავლენა „სელმას“ გადაღებაზე.
1990 წელს დუვერნეიმ ქალაქ ლეიკვუდის წმინდა იოსების საშუალო სკოლა დაასრულა, რის შემდეგაც იგი კალიფორნიის უნივერსიტეტში ინგლისურ ლიტერატურაშა და აფრო-ამერიკულ კვლევებს სწავლობდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1972 კატეგორია:აფრო-ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:აფრო-ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:აფრო-ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ქალი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინორეჟისორები კატეგორია:კალიფორნიელი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინოპროდიუსერები
ლეონორ ანენბერგი
ლეონორ კონ ანენბერგი (Leonore Cohn Annenberg; დ. 20 თებერვალი, 1918 – გ. 12 მარტი, 2009), ასევე ცნობილი როგორც ლი ანენბერგი, — ამერიკელი ბიზნესმენი, დიპლომატი და ქველმოქმედი. იყო შეერთებული შტატების უფროსი პროტოკოლის თანამდებობაზე 1981 წლიდან 1982 წლამდე. ანენბერგი დაქორწინებული იყო ვალტერ ანენბერგზე, რომელიც იყო აშშ-ს ელჩი გაერთიანებულ სამეფოში და ასევე გაზეთის გამომცემელი. ლეონორი ასევე იყო Annenberg Foundation-ის თავმჯდომარე და პრეზიდენტი 2002 წლიდან 2009 წლამდე.
დაიბადა ნიუ-იორკში და გაიზარდა ლოს ანჯელესში, დაამთავრა სტენფორდის უნივერსიტეტი. მას შემდეგ, რაც მისი პირველი ორი ქორწინება განქორწინებით დასრულდა, იგი დაქორწინდა ცნობილ ბიზნესმენ ვალტერ ანენბერგზე, რომელიც დაინიშნა აშშ-ს ელჩად გაერთიანებულ სამეფოში 1969 წელს, პრეზიდენტ რიჩარდ ნიქსონის დროს. ელჩის მეუღლის როლში, ლეონორი ხელმძღვანელობდა ელჩის ოფიციალური რეზიდენციის რემონტს. ანენბერგებმა დიდი წვლილი შეიტანეს რონალდ რეიგანის 1980 წლის საპრეზიდენტო კამპანიაში და მისი ინაუგურაციის შემდეგ ლეონორი დაინიშნა პროტოკოლის უფროსად, რითაც იგი პასუხისმგებელი გახდა პრეზიდენტის, ვიცე პრეზიდენტისა და სახელმწიფო მდივნის კონსულტირებაში დიპლომატიურ პროტოკოლთან დაკავშირებულ საკითხებში.
ანენბერგები იყვნენ ფილანტროპები, ისინი ფულს სწირავდნენ საგანმანათლებლო დაწესებულებებს და საქველმოქმედო ღონისძიებებს.
ადრეული ცხოვრება და ოჯახი
ლეონორ კონი დაიბადა ებრაულ ოჯახში ნიუ-იორკში, 1918 წლის 20 თებერვალს, მაქსველისა და კლარა კონის ოჯახში. მეტსახელად „ლი“, მისი მამა ტექსტილის ბიზნესს აწარმოებდა. შვიდი წლის იყო, როცა დედა გარდაეცვალა. ის და მისი უმცროსი და იზრდებოდნენ Fremont Place- ში, ლოს ანჯელესის უმაღლესი კლასის უბანში, ისინი ბიძამისმა ჰარი კონმა, Columbia Pictures- ის დამფუძნებელმა გაზარდა. ლეონორი და მისი უმცროსი და, ჯუდიტი, დადიოდნენ პასადენას პეიჯის გოგონების პანსიონატში. ჰარი კონის მეუღლემ, როუზმა, გოგონები ქრისტიანებად აღზარდა.
ლეონორ კონმა 1940 წელს დაამთავრა სტენფორდის უნივერსიტეტი ბაკალავრის ხარისხით. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ იგი დაქორწინდა ბელდონ კეტლემანზე, რომლის ოჯახიც ფლობდა უძრავ ქონებას და ეროვნული პარკირების ქსელს; მათ შეეძინათ ქალიშვილი, დიანა, მაგრამ ქორწინება რამდენიმე წლის შემდეგ განქორწინებით დასრულდა. 1946 წელს იგი დაქორწინდა მულტიმინიორელ ლუის როზენსტიელზე, შენლის ალკოჰოლური სასმელების დისტილერიის შემქმნელზე, წყვილს შეეძინა ქალიშვილი, სახელად ელიზაბეტი; ეს ქორწინებაც განქორწინებით დასრულდა.
ის და ვალტერ ანენბერგი, მაშინდელი The Philadelphia Inquirer-ის რედაქტორი, შეხვდნენ 1950 წელს ფლორიდაში გამართულ წვეულებაზე, ისინი მომდევნო წელს დაქორწინდნენ.
ელჩის ცოლი
1969 წელს მისი მეუღლის გაერთიანებულ სამეფოში შეერთებული შტატების ელჩად დანიშვნის შემდეგ, ანენბერგმა ბრძანა ოცდათხუთმეტოთახიანი Winfield House- ის, ელჩის ოფიციალური ლონდონის რეზიდენციის განახლება. პროექტის ჯამური ღირებულება იყო დაახლოებით 1 მილიონი აშშ დოლარი და დასრულებას ექვსი თვე დასჭირდა. ლონდონში ყოფნისას ლეონორმა დააარსა კოვენტ გარდენის ამერიკელი მეგობრები, ორგანიზაცია, რომელიც შექმნილია აშშ-სა და დიდ ბრიტანეთს შორის კეთილგანწყობის გასაძლიერებლად.
მოგვიანებით ცხოვრება
მარცხნივ|მინი| ლეონორი და უოლტერ ანენბერგი პრეზიდენტ [[რონალდ რეიგანი|რონალდ რეიგანთან და ნენსი რეიგანთან ერთად, 1988 წელი.]] ვალტერ ანენბერგი გარდაიცვალა 2002 წლის 1 ოქტომბერს, 94 წლის ასაკში. ანენბერგი ჩაენაცვლა მის ქმარს და გახდა ანენბერგის ფონდის თავმჯდომარე და პრეზიდენტი. ეს არის ორგანიზაცია, რომელიც დაარსდა მისი გარდაცვლილი მეუღლის მიერ და აფინანსებს არაკომერციულ ორგანიზაციებს, ასევე საგანმანათლებლო ინსტიტუტებსა და ხელოვნების პროგრამებს. მან სიკვდილამდე განაგრძო ფულის შემოწირულობა ღირსეული საქმეებისთვის მეცნიერების, განათლებისა და ხელოვნების სფეროებში. 2006 წელს ჟურნალმა Forbes-ის მიხედვით, ყველაზე მდიდარ ადამიანებს შორის 382-ე ადგილზე გავიდა. ანენბერგი, 2007 წელს, იყო 165-ე ყველაზე მდიდარი ადამიანი შეერთებულ შტატებში, Forbes-ის მიხედვით, 2,5 მილიარდი დოლარის ქონებით. ანენბერგი 2007 წლის მაისში გაემგზავრა ვაშინგტონში, დედოფალ ელისაბედ II-ის სახელმწიფო ვახშამზე დასასწრებად, რომელსაც მასპინძლობდა პრეზიდენტი ჯორჯ ბაში. მომდევნო თვეში მან მიიღო პრესტიჟული ფილადელფიის ჯილდო.
სიკვდილამდე ანენბერგი გახდა რიჩარდ ნიქსონის ფონდის და სამეფო ხელოვნების აკადემიის საპატიო წევრი.
გარდაცვალება
ლეონორ ანენბერგი ცხოვრობდა რანჩო მირაჟში, კალიფორნიაში, როდესაც 2009 წლის 12 მარტს, 91 წლის ასაკში გარდაიცვალა. ოჯახის წარმომადგენლის თქმით, ლეონორ ანენბერგი ეიზენჰაუერის სამედიცინო ცენტრში ბუნებრივი სიკვდილით გარდაიცვალა. მისი გარდაცვალების დროს ანენბერგი ჯანმრთელობა შედარებით გაუარესებული იყო.
მისი გარდაცვალების შემდეგ, განცხადებები გაავრცელეს ყოფილმა პრეზიდენტმა ჯორჯ ბუშმა და ბარბარა ბუშმა, ისევე როგორც ყოფილმა პირველმა ლედი ნენსი რეიგანმა, რომელმაც ანენბერგს „ძვირფასი და დიდი ხნის მეგობარი“ უწოდა და შეაქო მისი ქველმოქმედება: „წარუშლელი ანაბეჭდი დატოვა შეერთებული შტატების განათლებაში“.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკის ფილოსოფიური საზოგადოების წევრები კატეგორია:ქალი მილიარდერები კატეგორია:ხელოვნებისა და მეცნიერების ამერიკული აკადემიის წევრები კატეგორია:კალიფორნიელი რესპუბლიკელები კატეგორია:აშშ-ის ბანოვანები კატეგორია:ამერიკელი მილიარდერები კატეგორია:გარდაცვლილი 2009 კატეგორია:დაბადებული 1918
50 საუკეთესო მოთამაშე NBA-ს ისტორიაში
50 საუკეთესო მოთამაშე ნაციონალურ საკალათბურთო ასოციაციაში (NBA) არჩეული იქნა 1996 წელს, მაშინ როდესაც ლიგას 50 წელი გაუხდა არსებობის. ეს 50 მოთამაშე, არჩეული იქნა მედია წევრების, ყოფილი მოთამაშეების და მვწრთნელების ხმის მიცემის საშუალებით, ასევე ახლანდელი და ყოფილი გენერალური მენეჯერების ხმებით. დამატებით არჩეული იქნა ცალკეული სეზონის საუკეთესო 10 გუნდი და 10 საუკეთესო მთავარი მწვრთნელი. 50 მოთამაშეს მინიმუმ კარიერის ნახევარი ნაწილი უნდა ეთამაშა NBA-ში.
შემადგენლობა გამოცხადებული იქნა NBA რწმუნებული დევიდ სტერნის მიერ 1996 წლის 29 ოქტომბერს, გრანდ ჰაიტის სასტუმროში - ნიუ-იორკში, ყოფილ კომოდორის სასტუმროში, რომელშიც პირველი NBA ნაბიჯები დაიწყო 1946 წლის 6 ივნისს. 47 მოთამაშე 50-იდან შეიკრიბა კლივლენდში, ოჰაიოს შტატში ამ ამბის აღსაღნიშნად 1997 წლის NBA All Star სტარის შესვენებაზე. სამო მოთამაშე ვერ ესწრებოდა ამ წვეულებას: პიტ მერევიჩი, რომელიც გარდაიცვალა 1988 წელს; შაკილ ონილი, რომელსაც მუხლის ტრავმა აღმოაჩნდა და ჯერი ვესტი, რომელსა ყურის ინფექცია ჰქონდა და ვერ შეძლო გაფრენა. გამოცხადების მომენტში, 11 მოთამაშე ჯერ კიდევ აქტიური იყო: ონილი იყო უკანასკნელი აქტიური NBA მოთამაშე, რომელმაც საბოლოოდ დაასრულა კარიერა 2010-2011 წლის სეზონში.
50 საუკეთესო მოთამაშე NBA ისტორიაში
thumb|left|upright|[[უილტ ჩემბერლინი, შეყვანილი იქნა 50 საუკეთესო მოთამაშეს შორის NBA ისტორიაში.|alt=A black basketball player, wearing red and white pants and blue jersey and holding a basketball, stands with his right leg up]] 11 მოთამაშე (ჩარლზ ბარკლი, კლაიდ დრექსლერი, პატრიკ იუვინგი, მაიკლ ჯორდანი, კარლ მელოუნი, შაკილ ონილი, ჰაკიმ ოლეიუვონი, რობერტ პერიში, სკოტი პიპენი, დევიდ რობინსონი და ჯონ სტოკტონი) კვლავ აქტიურები იყვნენ გამოცხადების 1996-1997 წლების პერიოდში. მათ შორის ონილი იყო უკანასკნელი აქტიური მოთამაშე NBA-ში, რომელმაც 2010-11 წლის სეზონში დაასრულა კარიერა. ყოველი არჩეული კალათბურთელი (გარდა შაკილ ონილისა) იყო შეყვანილი ნეისმიტის ხსოვნისადმი პატივსაცემად მიძღვნილ კალათბურთის დიდების დარბაზში. ახლანდელი კალათბურთის დიდების დარბაზის წესების თანახმად, მოთამაშეს მინიმუმ 5 წელი უნდა ჰქონდეს დანებებული თავი თამაშისთვის, ვიდრე ექნება საშუალება, რომ შეყვანილი იყოს, ამ წესის თანახმად, შაკილ ონილის შეყვანა ვერ მოხერხდება 2017 წლამდე. ლენი უილკინსი არის ერთადერთი წევრი ამ მოთამაშეებში, რომელიც როგორც მოთამაშე, ასევე მწვრთნელის რანგით არის შესული. ''აღნიშვნა: სტატისტიკა განახლდება სეზონის დასრულებისას. ბოლო მონაცემები: 2010-11 წლის სეზონის დასრულება.''
10 საუკეთესო მწვრთნელი NBA ისტორიაში
50 საუკეთესო მოთამაშის არჩევასთან ერთად, ლიგამ ასევე აირჩია 10 საუკეთესო მწვრთნელი NBA ისტორიაში. სია შედგა ტელეწამყვანების მიერ, რომლებიც NBA მიჰყავდათ მრავალი წლის განმავლობაში. ყოველი მათგანი (10 მწვრთნელი) იყო ცოცხალი ამ გამოცხადების დროს, ხოლო მათ შორის 4 მათგანი: ფილ ჯექსონი, დონ ნელსონი, პეტ რაილი და ლენი უილკინსი იყვნენ აქტიურები მწვრთნელის რანგში. გამოცხადების შემდეგ 3 მათგანი გარდაიცვალა: რედ ჰოლცმენი 1998 წელს, რედ ორბეხი 2006 წელს და ჩაკ დელი 2009 წელს. ჯექსონი იყო უკანასკნელი აქტიური მვწრთნელი ამ 10 მწვრთნელიდან, რომელმაც ამ პოსტიდან გადადგომის შესახებ 2010-11 წლის სეზონის დასრულების შემდეგ განაცხადა. დონ ნელსონი არის ერთადერთი წევრი ამ 10 მწვრთნელს შორის, რომელსაც არასდროს მოუგია NBA ჩემპიონობა მწვრთნელის რანგში, თუმცა შეძლო ამ ტიტულის მოგება 5-ჯერ როგორც მოთამაშემ. უილკინსი კი ერთადერთი წევრია ამ მწვრთნელებს შორის, რომელიც ასევე არჩეული იქნა 50 საუკეთესო მოთამაშეს შორის.
10 საუკეთესო გუნდი NBA ისტორიაში
thumb|right|upright|[[პეტ რაილი]] 50 წლისთავისთვის მიძღვნილ დღესასწაულზე, ასევე არჩეული იქნა 10 საუკეთესო გუნდი NBA ისტორიაში, შედგენილი იქნა მედია წამყვანების მიერ, რომლებიც დიდი ხნის მანძილზე აქტუალურად აშუქებდნენ NBA 50-წლიანი ისტორიის მანძილზე. არჩეული ისეთი გუნდები იყვნენ, რომლებმაც კონკრეტულ სეზონში ბრწყინვალე სეზონი ჩაატარა. ყოველმა მათგანმა შეძლო NBA ჩემპიონის ტიტულის მოპოვება, ხოლო რეგულარული სეზონი მინიმუმ 60 მოგებით დაასრულა. 1995-96 წლების ჩიკაგო ბულზმა კი საუკეთესო შედეგი აჩვენა და რეგულარულ სეზონში 72 გამარჯვება მოიპოვა.
30 გუნდიდან (გამოცხადების მომენტში 29 გუნდი იყო) 6 გუნდი იქნა არჩეული: ბოსტონ სელტიქსი, ჩიკაგო ბულზი, ლოს-ანჯელეს ლეიკერსი და ფილადელფია სიქსერსი ორჯერ იყვნენ არჩეულები, ხოლო თითო-თითო გუნდად შეყვანილი იქნა დეტროიტ პისტონსი და ნიუ-იორკ ნიქსი.
6 მოთამაშე არის 2 გუნდით შესული: უილტ ჩემბერლინი 1966-67 წლის სიქსერსით და 1971-72 წლის ლეიკერსით; ჯეიმზ ედვარდსი, დენის როდმანი და ჯონ სალიე 1988-89 წლის პისტონსში და 1995-96 წლის ბულზში. მაიკლ ჯორდანი და სკოტი პიპენი კი 2-ჯერ ბულზის გუნდში 1991-92 და 1995-96 წლის გუნდებში. ასევე აღსანიშნავია სამი პიროვნების სახელი, რომლებიც როგორც მოთამაშე, ისე მწვრთნელის რანგში არიან შესული ამ სიაში: კეი სი ჯონსი როგორც სელტიქსის მოთამაშე 1964-165 წელს და როგორც მწვრთნელი 1985-86 წლებში; ბილი კანინჰემი როგორც სიქსერსის მოთამაშე 1966-67 წლებში და როგორც მწვრთნელი 1982-83 წლებში; პეტ რაილი როგორც ლეიკერსის მოთამაშე 1971-72 წლებში და როგორც მწვრთნელი 1986-87 წლებში; ასევე ერთადერთი მწვრთნელია ფილ ჯექსონი, რომელიც ბულზს 1989-1998 წლებში ედგა სათავეში და ორი სხვადასხვა შემადგენლობით შეძლო ამ სიაში შესვლა. ასევე აღსანიშნავია რომ ჯექსონი იყო ნიქსის მოთამაშე 1969-70 წლებში, თუმცა სეზონი გაუცდა ტრავმის გამო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნაციონალური საკალათბურთო ასოციაცია
Cerapachys hondurianus
Cerapachys hondurianus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
პოლად ბილბილოღლუ
პოლად ბულბულოღლუ (Polad Bülbüloğlu; დ. 4 თებერვალი, 1945 წელი, ბაქო, აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი მომღერალი, მსახიობი, პოლიტიკოსი და დიპლომატი. ბილბილოღლუ ცნობილი გახდა საბჭოთა კავშირში ჯაზ-პოპ სიმღერებით. ის ძირითადად მღერის რუსულად და აზერბაიჯანულად.
მისი სამი სიმღერა გახდა წლის სიმღერა და მას მიღებული აქვს მრავალი პრესტიჟული ჯილდო საბჭოთა კავშირში. ბილბილოღლუ ტენორია. 1990-იანი წლების ბოლოს ბულბულოგლუმ დაიწყო პოლიტიკური კარიერა. ის გახდა აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კულტურის მინისტრი და ამჟამად არის აზერბაიჯანის ელჩი რუსეთში.
2017 წელს ის იყო იუნესკოს გენერალური დირექტორობის ერთ-ერთი კანდიდატი. მან კანდიდატურა მოხსნა 10 ოქტომბერს მას შემდეგ, რაც არჩევნების პირველ ტურში მიიღო მხოლოდ 2 ხმა.
ბიოგრაფია
პოლად ბილბილოღლუ დაიბადა 1945 წლის 4 თებერვალს ბაქოში, აზერბაიჯანის სსრ. მისი მამა იყო მურტუზა რზა ოღლუ მამედოვი (1897– 1961), ცნობილი აზერბაიჯანელი საოპერო მომღერალი. ბიბლილოღლუს დედა იყო ადელაიდა მამედოვა (1922– 2015), რომელიც გარდაცვალებამდე იყო ბულბულის მუზეუმის დირექტორი. ადელაიდა იყო რზა გასიმოვის ქალიშვილი, ხოლო დედამისი ქეთევანი იყო ქართული დიდგვაროვნების, ვეზირიშვილების ოჯახიდან.
პოლადი სწავლობდა ფორტეპიანოზე დაკვრას მუსიკალურ სკოლაში და შემდეგ სწავლა განაგრძო ბაქოს მუსიკის აკადემიაში. 17 წლის ასაკში მან დაწერა რამდენიმე სიმღერა. 1982 წელს ბილბილოღლუ გახდა აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ეროვნული არტისტი. მან მონაწილეობა მიიღო საბჭოთა ტელევიზიის გადაცემაში და ფესტივალში წლის სიმღერა და ოთხჯერ მოიპოვა მთავარი პრიზი. მის სიმღერებს, ასრულებდნენ მუსლიმ მაგომაევი, იოსებ კობზონი და ლევ ლეშჩენკო. 1969 წელს ბილბილოღლუ გახდა სსრკ-ს კომპოზიტორთა კავშირისა და სსრკ-ს კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი. მან შექმნა მუსიკა ოცზე მეტი მხატვრული ფილმისთვის და შეასრულა რამდენიმე მთავარი როლიც. პოლად ბილბილოღლუ მუშაობდა რუს რეჟისორ ედუარდ სმოლნთან.
ბილბილოღლუს აქვს ვარსკვლავი მოსკოვის შემსრულებელთა მოედანზე, რომელიც გაიხსნა 2000 წელს. მან მიიღო ხელოვნების ისტორიის დოქტორის წოდება აზერბაიჯანის კულტურის ეროვნული აკადემიაში და არის საპატიო პროფესორი აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტში. პოლადის ბილბილოღლუს ვაჟი, თეიმურ პოლად ოღლუ ბილბული, დაიბადა 1975 წელს. ის არის მოსკოვის პეტრე ჩაიკოვსკის სახელობის სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრის მუსიკოსი და რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული არტისტი.
ბილბილოღლუ ხელმძღვანელობდა აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის სასცენო ანსამბლს (1976 წლიდან) და აზერბაიჯანის ეროვნულ ფილარმონიულ ორკესტრს რამდენიმე წლის განმავლობაში (1987 წლიდან), და 1988 წელს გახდა აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კულტურის მინისტრი. 1995 წელს იგი შეუერთდა აზერბაიჯანის ეროვნულ კრებას. 2006 წელს პოლადმა დატოვა კულტურის მინისტრის პოსტი და გადავიდა მოსკოვში, სადაც დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ელჩად რუსეთის ფედერაციაში. 2017 წელს პოლად ბულბილოღლუმ იყარა კენჭი იუნესკოს გენერალური დირექტორის არჩევნებზე, მაგრამ მალევე მოხსნა კანდიდატურა.
Lasioglossum spinolae
Lasioglossum spinolae — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1892 წელს.
კროიაჩევო
კროიაჩევო (Кроячево) — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის არდინოს მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 122 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
ადგილობრივ კროიაჩევოს საკმეტოში, რომლის შემადგენლობაშიც შედის კროიაჩევო, კმეტის (უხუცესის) თანამდებობას ასრულებს ბარიშ ჯემილოვ ახმედოვი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — რესმი მეჰმედ მურადი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
ზარწუფა
ზარწუფა — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გალის მუნიციპალიტეტში (ოტობაიის თემი), სამურზაყანოს დაბლობზე. ზღვის დონიდან 5 მ, გალიდან 30 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
სქოლიო
კატეგორია:ოტობაიის თემის სოფლები
ჯეკ პიკენი
ჯეკ პიკენი დაბადებული 1880 წელს იყო შოტლანდიელი ფეხბურთელი. პიკენმა კარიერა დაიწყო ბოლტონში, შემდეგ გადავიდა პლიმუსში. 1905 წელს შედგა მისი ტრანსფერი მანჩესტერ იუნაიტედში. მანჩესტერში მან 113 მატჩი ითამაშა და გაიტანა 39 გოლი.
კატეგორია:შოტლანდიელი ფეხბურთელები
Little L
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Jamiroquai-ს სიმღერები კატეგორია:2001 წლის სიმღერები კატეგორია:2001 წლის სინგლები
ლეონის პროვინცია
thumb|250px ლეონი (Provincia de León) — პროვინცია ესპანეთში, კასტილია და ლეონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში.
პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 500,200 ადამიანს (2008 წლის მონაცემებით), რომლის ერთი მეოთხედი ცხოვრობს მის დედაქალაქ ლეონში. ამინდი ზამთრის განმავლობაში ცივია და მშრალი.
კატეგორია:ესპანეთის პროვინციები
ჰინუხი
ჰინუხი, ჰინოხი (Хенох, ჰინუჴ, დიდ. — ჰინ. ჰინუჴო) — სოფელი რუსეთში, დაღესტნის რესპუბლიკის წუნტის რაიონში. დასახლებულია ერთ-ერთი დიდოური ტომით, ჰინუხელებით (საკუთარი სახელწოდება — ჰინუზიბე). 2014 წლის მდგომარეობით სოფელში ცხოვრობდა 559 ადამიანი. 2014 წელს სოფელში მოხდა დიდი ხანძარი.
სქოლიო
კატეგორია:დაღესტნის სოფლები
ალისმერეთი
ალისმერეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ბაღდათის მუნიციპალიტეტში, ნერგეეთის თემში. მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ხანისწყლის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 600 მეტრი, ბაღდათიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 5 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მუშრიბი
ლიტერატურა
კატეგორია: თანამდებობები ძველ საქართველოში
Deep Cuts, Volume 2 (1977–1982)
Deep Cuts, Volume 2 (1977–1982) — ინგლისური როკ ჯგუფ Queen-ის კრებული. მასში შეტანილია ჯგუფის მიერ 1977-1982 წლებში ჩაწერილი კომპოზიციები, რომლებიც, სხვადასხვა მიზეზით, არ არის ცნობილი Queen-ის ჰიტებად. დისკი გამოვიდა 2011 წლის 27 ივნისს, ალბომების News of the World, Jazz, The Game, Flash Gordon და Hot Space ახალი რემასტერინგების პარალელურად.
სქოლიო
კატეგორია:2011 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Queen-ის კომპილაციური ალბომები
არაგუის მუნიციპალიტეტი
არაგუის მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა, 2007 წლის მონაცემებით, შეადგენს 32 558 ადამიანს. ხოლო ფართობი — 2 624 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ანსოატეგის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჯამბაზები (ფილმი)
ჯამბაზები (I clowns) — ფედერიკო ფელინის 1970 წლის ტელეფილმი. მთავარ როლს თავად ფელინი ასრულებს. ბავშვობაში ფელინი ცირკით იყო გატაცებული და ერთხელ მოხეტიალე ცირკთან ერთად გაიპარა კიდეც. მოგვიანებით სწორედ ეს ასახა მან ფილმში „ჯამბაზები“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1970 წლის ფილმები კატეგორია:იტალიური ფილმები კატეგორია:იტალიურენოვანი ფილმები კატეგორია:ფედერიკო ფელინის ფილმები
Lasioglossum spinosum
Lasioglossum spinosum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1982 წელს.
სქოლიო
spinosum
მუშური (მრავალმნიშვნელოვანი)
მუშური შეიძლება აღნიშნავდეს:
მენაღმე ჩრჩილები
მენაღმე ჩრჩილები — მწერები ქერცლფრთიანთა რიგისა. განვითარების დიდ პერიოდს ფოთლის პარენქიმაში ატარებენ. მატლი იკვებება ფოთლის პარენქიმით და არ აზიანებს ზედა და ქვედა ეპიდერმისს, რის გამოც იქმნება სხვადასხვა ფორმის იზოლირებული გარემო, რომელსაც „ნაღმი“ ეწოდება. საქართველოში განსაკუთრებით დიდი ზიანი მოაქვს ვაშლის მენაღმე ჩრჩილებს. ვაშლის ფოთლის ქვედა მხარეს მენაღმე ჩრჩილებს, ციცქნა  მენაღმე ჩრჩილებს და სხვა.
ბრძოლის ღონისძიებანი: მავნებლის მატლების გამოჩენისთანავე ფოსფორორგანული კონტაქტური (სიღრმული) მოქმედების პრეპარატების შესხურება (განმეორებით 10-12 დღის შემდეგ).
ლიტერატურა
კატეგორია:ქერცლფრთიანები
Cerapachys humicola
Cerapachys humicola — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cerapachys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Cerapachyinae-ს ქვეოჯახს. .
ფანჯრის ბეგარა
მინი|ამოქოლილი ფანჯრები [[ედინბურგი|ედინბურგში]] ფანჯრის ბეგარა (ინგლ. window tax) — გადასახადი, რომელიც მნიშვნელოვანი სოციალური, კულტურული და არქიტექტურული ძალა იყო ინგლისის, შოტლანდიისა და შემდგომში დიდი ბრიტანეთის სამეფოში XVII და XVIII საუკუნეებში. ამ პერიოდის სახლებს ბეგარის გამო აგურით ამოშენებული ფანჯრები აქვს.
ისტორია
გადასახადი შემოიღეს 1696 წელს მეფე უილიამ III-ის პერიოდში და მისი დანიშნულება გადამხდელის დაბეგვრა იყო მისი შეძლების მიხედვით, წინააღმდეგობრივი საშემოსავლო გადასახადის იდეის გარეშე. იმ პერიოდში, მრავალი ბრიტანელი საშემოსავლო გადასახადის წინააღმდეგი იყო, ვინაიდან მათი რწმენით კერძო შემოსავლების გამხელა პირად საქმეებში მთავრობისგან მიუღებელ ჩარევას წარმოადგენდა, რაც მათი პირად თავისუფლებას საშიშროებას უქმნიდა. შედეგად, პირველი საშემოსავლო გადასახადი ბრიტანეთში გვიან XVIII საუკუნემდე არ შემოუღიათ და ეს საკითხი დიდი წინააღმდეგობის საგნად რჩებოდა XIX საუკუნემდე.
ფანჯრის ბეგარა შემოღებისას ორი ნაწილისგან შედგებოდა: ფიქსირებული ბეგარა 2 შილინგი ყოველ სახლზე და ცვლადი ბეგარა ფანჯრების რაოდენობაზე 10 ფანჯრის ზემოთ. საკუთრება, რომელსაც ათიდან 20 ფანჯრამდე ჰქონდა, ოთხ შილინგს იხდიდა, ხოლო 20 ფანჯარაზე მეტი კი რვა შილინგს. დასაბეგრი ფანჯრების რაოდენობა 1766 წელს შეიცვალა შვიდით, ხოლო 1825 წელს კი რვით. ფიქსირებული გადასახადი შეიცვალა ცვლადით საკუთრების ღირებულების მიხედვით 1778 წელს. ადამიანები, რომლებიც გადასახადს არ ექვემდებარებოდნენ ეკლესიისა და სიღარიბის გამო, ფანჯრის გადასახადისგან თავისუფალი იყვნენ. ფანჯრის გადასახადი საკმაოდ ადვილი შესაფასებელი იყო და რაიმე სერიოზულ ჩარევას პირად საქმეებში არ საჭიროებდა. რაც უფრო დიდი იყო სახლი, მით მეტი ფანჯარა უნდა ჰქონოდა მას, და, შესაბამისად, მფლობელიც უფრო მეტ გადასახადს გადაიხდიდა.
მიუხედავად ამისა, ეს გადასახადი არაპოპულარული იყო, ვინაიდან მას აღიქვამდნენ, როგორ გადასახადს "სინათლესა და ჰაერზე".
შოტლანდიაში ფანჯრის ბეგარა შემოიღო უილიამ პიტ უმცროსმა 1780-იან წლებში ედინბურგის საფინანსო უბანში. "პიტის სურათების" (ამოშენებული ფანჯრები ზედ დახატული ჯვარედინი ჩაჩოებით) ხილვა დღემდე შეიძლება შარლოტის მოედანზე.
სქოლიო
კატეგორია:გადასახადები გაერთიანებულ სამეფოში კატეგორია:ჯორჯის ეპოქა კატეგორია:ინგლისის ისტორია კატეგორია:შოტლანდიის ისტორია
ვიქტორ ჯორბენაძე
ვიქტორ (ბუცა) ჯორბენაძე (დ. 28 ივლისი, 1924, თბილისი — გ. 1999, იქვე) — ქართველი არქიტექტორი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არქიტექტორი
ბიოგრაფია
1947 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი არქიტექტურის სპეციალობით. მუშაობდა „თბილქალაქპროექტში“. 1980-იან წლებში მუშაობდა როგორც დამოუკიდებელი არქიტექტორი. ძირითადი ნამუშევრები: სასაფლაო კომპლექსი და პანთეონი საქართველოს საზოგადო მოღვაწეებისთვის მუხათგვერდში, რიტუალების სასახლე ბოჭორმის ქუჩაზე (1985, არქიტექტორ ვაჟა ორბელაძესთან ერთად),  სასტუმრო „ხიბლი“ კ. გამსახურდიას პროსპექტზე (1985), პროფკავშირების საერთო საცხოვრებელი ვაკე-საბურთალოს რაიონში (1986), ილია ჭავჭავაძის მუზეუმი ყვარელში (1979, არქიტექტორ ქეთა კობახიძესთან ერთად), სასტუმრო ონში და სხვა. მნიშვნელოვანი ნამუშევარია თბილისის ქორწინების სახლი. აქვს სამეცნიერო გამოკვლევა ჯვრის პროპორციებზე. არის მრავალი კონკურსის მონაწილე და გამარჯვებული. მისი ინიციატივით და სახსრებით ჩამოყალიბდა მუზეუმი „ქალაქური ინტერიერის მუზეუმი XIX საუკუნისა“ ყოფილ რუისის ქუჩაზე, რომელსაც ახლა ვიქტორ ჯორბენაძის ქუჩა ჰქვია.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები კატეგორია:საბჭოთა არქიტექტორები კატეგორია:დაბადებული 28 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 1999 კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1947) კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ვიქტორ
ჰარი მოგერი
ჰარი მოგერი (Harry Moger; დ. სექტემბერი, 1879 — გ. 16 ივნისი, 1927) — ინგლისელი ფეხბურთელი, მეკარე. მან თავი გამოიჩინა „მანჩესტერ იუნაიტედში“ თამაშით. „მანჩესტერის“ მაისურით ჩატარებული აქვს 242 მატჩი. მოგებული აქვს ინგლისის ასოციაციის თასი და ინგლისის ლიგა.
ტენესი უილიამსი
თომას ლანიერ უილიამს III (Thomas Lanier „Tennessee“ Williams III; დ. 26 მარტი, 1911 — გ. 25 თებერვალი, 1983), უკეთ ცნობილი ფსევდონიმით ტენესი უილიამსი — წამყვანი ამერიკელი და მსოფლიოს ერთი-ერთი უმნიშვნელოვანესი მწერალი-დრამატურგი. მეტსახელი ტენესი მას სკოლის მეგობრებმა შეარქვეს სამხრეთული აქცენტისა და მამამისის ტენესის შტატიდან წარმოშობის გამო. დრამებისთვის „ტრამვაი სახელად სურვილი“ 1948 წელს და „კატა თუნუქის გახურებულ სახურავზე“ 1955 წელს მას პულიცერის ჯილდოები აქვს მიღებული. ამ ჟანრის კრიტიკოსთა მტკიცებით უილიამსის ნაშრომები სამხრეთის გოთურ სტილს ეკუთვნის.
ბიოგრაფია
ტენესი ვილიამსის ოჯახს ბევრი უსიამოვნება თუ უბედურება გადახდა თავს, რაც უილიამსის შემოქმედების ლეიტმოტივი გახდა. ის კოლუმბუსში, მისისიპი, დაიბადა, თუმცა 3 წლის ასაკში ოჯახი იმავე შტატის ქალაქ კლარკსდეილში გადასახლდა. 1918 წელს ოჯახი ისევ გადადის ამჯერად სენტ-ლუისში, მისური. მამამისი, კორნელიუს უილიამსი, მოგზაური ფეხსაცმელების გამყიდველი იყო, რომელიც რაც დრო გადიოდა და ბავშვები იზრდებოდნენ, მით უფრო მკაცრი და აუტანელი ხდებოდა. ტენესის დედა, ედვინა უილიამსი, ასევე სამხრეთიდან იყო წარმოშობით და საკმაოდ გულჩათხრობილი ქალი იყო.
უილიამსმა მისი პირველი სახალხოდ შესრულებული სცენარი „კაირო, შანჰაი, ბომბეი!“ 1935 წელს დაწერა, რომელიც პირველად ამავე წელს მემფისში, ტენესი, დაიდგა.
მრავალი წლის განმავლობაში უილიამსი ნიუ-ორლეანის, ლუიზიანა, ფრანგულ კვარტალში ცხოვრობდა. აქ ის პირველად 1939 წელს გამდმოვიდა. 1947 წელს აქ დაწერა მან „ტრამვაი სახელად სურვილი“.
ტენესი ახლოს იყო მის დასთან, როუზ უილიამსთან. ამ უკანასკნელს მასზე დიდი ზეგავლენა მოუხდენია. ის ელეგანტური, ტანადი ლამაზმანი იყო, რომელსაც ნერვული შეტევები აწუხებდა და რომელსაც მოგვიანებით შიზოფრენიის დიაგნოზი დაუსვეს. სულიერად ავადმყოფმა როუზმა თითქმის მთელი საკუთარი ზრდასრული ცხოვრება საგიჟეთში გაატარა. მასზე თერაპიის განხორციელების რამდენიმე წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ როუზის მშობლებმა გადაწყივტეს მისთვის პრეფრონტალური ლობოტომიის ოპერაცია გაეკეთებინათ. 1943 წელს ვაშინგონში ჩატარებლი ოპერაცია ცუდად წარმიმართა და როუზი დარჩენილი ცხოვრება ნახევრად ცნობიერება დაკარგული არსებობდა.
როუზის უბედურება ტენესისთვის დიდი დარტყმა იყო, რომელმაც ვერასდროს აპატია საკუთარ მშობლებს ოპერაციის ჩატარებაზე უფლების გაცემა. ეს შესაძლოა მისი ალკოჰოლიზმის გამომწვევი ერთ-ერთი ფაქტორი ყოფილიყო. მისი მრავალი სცენარისთვის დამახასიათებელი „შეშლილი გმირი“ შესაძლოა საკუთარი დის ზეგავლენა ყოფილიყოს.
ტენესის სცენარების პერსონაჟები ხშირად განიხილება როგორც საკუთარი ოჯახის წევრების პირდაპირი რეპრეზენტაცია. ლორა ვინგფილდი დადგმაში „The Glass Menagerie“ მის დას წააგავს. ზოგიერთი ბიოგრაფის ცნობით ბლანშ დიუბუას პერსონაში დრამაში „სურვილის ტრამვაი“ ასევე მისი დის განსახიერებაა. ლობოტომიის მოტივი ჩნდება დადგმაში „უეცრად, გასულ ზაფხულს“. ამანდა ვინგფილდი დადგმაში „The Glass Menagerie“ ასევე დედამისის წარმოსახვაა. მის პერსონაჟთა უმრავლესობა ავტობიოგრაფიულია, მათ შორის ტომ ვინგფილდი „The Glass Menagerie“-ში და სებასტიანი „უეცრად, გასულ ზაფხულს“-ში. მსახიობი ენ მიჩემი ტენესის ახლო მეგობარი იყო და მრავალი როლი აქვს შესრულებული მის დადგმებში.
საკუთარ მემუარებში დრამატურგი აღნიშნავს, რომ სექსუალურად აქტიური მოზარდობის ჟამს გახდა. თუმცა მისი ბიოგრაფი ლილ ლევერიხი მიუთითებს რომ ეს მხოლოდ მის გვიან 20-იან წლებში მოხდა. მისი ფიზიკური და ემოციური ურთიერთობა საკუთარ მდივანთან ფრენკ მერლოსთან 1947 წლიდან 1961 წლამდე გრძელდებოდა და მის ემოციურ სტაბილურობასა და პროდუქტიულობას უზრუნველჰყობდა, რამაც შესაძლებლობა მისცა მისი საუკეთესო ნამუშევრები შეექმნა. მერლო უილიამსის მრავალი დეპრესიის დამაბალანსებელი იყო, განსაკუთრებით კი პანიკური შიშისა, რომ უილიამსი საკუთარი დის მსგავსად თავადაც გაგიჟდებოდა. მერლო 1961 წელს კიბოს დაავადების გამო გარდაიცვალა, რამაც უილიამსი ღრმა, თითქმის ათწლიან, დეპრესიაში ჩააგდო.
ტენესი უილიამსი 71 წლის ასაკში, 1983 წლის 25 თებერვალს გარდაიცვლილი იპოვეს ნიუ-იორკის ერთ-ერთ სასტუმროში. მიზეზად დასახელდა უბედური შემთხვევა - ბოთლის სახურავი გადასცდა. თუმცა ზოგიერთის (მათ შორის მისი ძმის) ცნობით ის მოკლულ იქნა. საპირისპიროდ, პოლიციის ანგარიშში მითითებულია, რომ სიკვდილი წამლის დოზის გადამეტებასთან უნდა იყოს დაკავშირებული, ვინაიდან მისი სხეულის ქვეშ ცარიელი წამლის ბოთლი იპოვეს.
დაკრძალულია კლავარის სასაფლაოზე სენტ-ლუისში, მისური, მიუხედავად მისი სურვილისა დაეკრძალათ ზღვაში დაახლოებით იმავე ადგილას სადაც პოეტი ჰარტ კრეინი იყო, რომელსაც ის საკუთარ ყველაზე დიდ შთაგონებად მიიჩნევდა. საკუთარი ლიტერატურული უფლებები სევანის სამხრეთის უნივერსიტეტს დაუტოვა, ბაბუამისის, უოლტერ დეკინის პატივსაცემად, რომელიც ამ უნივერსიტეტის კურსდამთავრებული იყო. მისი ფონდები დღეს შემოქმედებითი მწერლობის პროგრამას აფინანსებს.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი დრამატურგები კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 1983
თეოფანე დავითაია
თეოფანე ფარნას ძე დავითაია (დ. 15 სექტემბერი [ძვ. სტ. 2 სექტემბერი], 1911, ეკი, სენაკის მუნიციპალიტეტი — გ. 29 ივნისი, 1979, თბილისი, საქართველო) — ქართველი გეოგრაფი, კლიმატოლოგი და აგრომეტეოროლოგი. სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1951), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1960), პროფესორი (1961), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1966). სანქტ-პეტერბურგისა (1950–1951) და მოსკოვის (1955-1961) უნივერსიტეტების პროფესორი; ვახუშტის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის დირექტორი (1962–1979); საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების პრეზიდენტი (1970-1979); საერთაშორისო გეოგრაფიული კავშირის ვიცე-პრეზიდენტი (1972-1979). საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრი 1939 წლიდან.
ბიოგრაფია
თეოფანე დავითაია დაიბადა 1911 წლის 15 სექტემბერს, სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფელ ეკში. 1927 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა ქალაქ ფოთში და იქვე მოეწყო შავ მუშად. 1928 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში შესვლის შემდეგ, სწავლასთან ერთად მუშაობდა თბილისის გეოფიზიკური ობსერვატორიის ამინდის ბიუროში. ჯერ კიდევ ლენინგრადის მემცენარეობის სრულიად საკავშირო ინსტიტუტის ასპირანტურაში სწავლის დროს თეოფანე დავითაიამ მრავალი წინადადება წამოაყენა სამეცნიერო მუშაობის ორგანიზაციის შესახებ. მან ასპირანტურა გაიარა თანამედროვე აგროკლიმატოლოგიის ერთ-ერთი ფუძემდებლის გიორგი სელიანინოვის ხელმძღვანელობით. 1936 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია: „ვაზის კლიმატური ზონები სსრკ-ში“, რომელიც მონოგრაფიის სახით გამოიცა 1938 წელს. ნაშრომში პირველად იქნა მოცემული ვაზის აგროკლიმატური დახასიათება, დასაბუთებულია ეკოლოგიურად და თეორიულად ვაზის გავრცელების დამოკიდებულება კლიმატურ პირობებთან. მონოგრაფიას რამდენიმეჯერ მიენიჭა პრემია და 1948 წელს ზოგიერთი საკითხის დამატებით, მეორედ გამოიცა.
1940 წელს აირჩიეს სრულიად საკავშირო გეოგრაფიული საზოგადოების სარევიზიო კომისიის თავმჯდომარედ. 1951-1959 წლებში მუშაობდა მოსკოვში საბჭოთა კავშირის მინისტრთა საბჭოსთან არსებულ ჰიდრომეტეოროლოგიური სამსახურის მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილედ სამეცნიერო ნაწილში, 1962 წლამდე კი — პროგნოზების ცენტრალური ინსტიტუტის აგროკლიმატოლოგიის განყოფილების უფროსად.
სამეცნიერო მოღვაწეობა
თეოფანე დავითაიას ძირითადი სამეცნიერო გამოკვლევები ეხება ზოგად და სასოფლო-სამეურნეო კლიმატოლოგიას, აგრომეტეოროლოგიასა და სოფლის მეურნეობის გეოგრაფიას, სარწყავი მელიორაციის თეორიას, კლიმატისა და ამინდის არასასურველ ფაქტორებთან ბრძოლის მეთოდების დასაბუთებას, ბუნების გარდაქმნასა და დაცვის პრობლემებს. ყირიმისათვის დავითაიამ პირველად დაადგინა ჰაერის ტემპერატურის ინვერსიის არსებობა წლის თბილ პერიოდში, რომელიც გამოწვეულია ბრიზული ცირკულაციის გავლენით ზღვიდან სხვადასხვა მანძილით დაშორებულ ყირიმის მთების სამხრეთ კალთებზე. მონაწილეობა მიიღო მრავალტომეული კაპიტალური გამოცემის „სსრკ ამპელოგრაფიის“ მომზადებაში. 1958-1959 წლებში ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის მიწვევით თეოფანე დავითაია მუშაობდა საბჭოთა სწავლულების ჯგუფთან ერთად ჩინეთის ბუნებრივი დარაიონების პრობლემებზე. ამ პერიოდში მან მოამზადა და შემდგომ ქალაქ პეკინში ჩინურ ენაზე გამოიცა მონოგრაფია „კლიმატი და სოფლის მეურნეობა“, აგრეთვე სახელმძღვანელო უმაღლესი სასწავლებლებისათვის „აგრომეტეოროლოგია“ (თანაავტორობით). მონაწილეობას იღებდა საერთაშორისო სამეცნიერო კონგრესებში. მისი ძალისხმევით საზღვარგარეთ არაერთგზის წარმოაჩინა ჰიდრომეტეოროლოგიური მეცნიერება. ქალაქებს ლონდონში, მეხიკოში, დელსა და მონრეალში არჩეული იყო შესაბამისად, მეტეოროლოგიის, ჰიდროლოგიის, გლაციოლოგიისა და ოკეანოლოგიის სექციის ხელმძღვანელად. დიდ ყურადღებას უთმობდა ბუნების გარდაქმნასა და დაცვას, ადამიანის სამეურნეო მოღვაწეობის გავლენას კლიმატის შეცვლაზე. თეოფანე დავითაია იკვლევდა აგრეთვე ცნობილი რუსი კლიმატოლოგისა და გეოგრაფის ალექსანდრე ვოეიკოვის მეცნიერულ მემკვიდრეობას ჰიდრომეტეოროლოგიის დარგში.
1964-1965 წლებში თეოფანე დავითაია მუშაობდა კუბის მეცნიერებათა აკადემიაში, სადაც ხელმძღვანელობდა ქვეყნის ბუნებრივ რესურსთა შემსწავლელ საბჭოთა მეცნიერ-კონსულტანტების ჯგუფს. საბჭოთა და კუბელი მეცნიერების დამსახურებით 1970 წელს ესპანურ და რუსულ ენებზე გამოიცა კაპიტალური „კუბის ნაციონალური ატლასი“. ატლასზე მუშაობის პირველ წლებში თეოფანე დავითაიამ დაამუშავა კუბის მრავალწლიანი მეტეოროლოგიური დაკვირვებანი და ი. ტრუსოვთან ერთად მოამზადა მონოგრაფია „კუბის კლიმატური რესურსები“, რომელიც გამოქვეყნდა ესპანურ ენაზე ქალაქ ჰავანაში 1965 წელს. ნაშრომმა მიიღო მაღალი შეფასება მიიღო მთელ რიგ გამოქვეყნებულ რეცენზიებში, მათ შორის აშშ-ში. 1965 წელს კუბის მეცნიერებათა აკადემიამ ჰავანაში მიაკუთვნა გეოგრაფიული ინსტიტუტის თანადამაარსებლის ტიტული და მას ჩაბარდა კუბის ცხოვრებაში ამ დიდი მოვლენის აღსანიშნავი სათანადო დიპლომი. სამეცნიერო მივლინებებში იმყოფებოდა მრავალ ქვეყანაში, მათ შორის ირლანდიაში, ჩინეთში, კუბაში, აშშ-სა და ბრაზილიაში. 1967-1968 წლებში აშშ-ის უისკონსინის უნივერსიტეტის მიწვევით თეოფანე დავითაია კითხულობდა ლექციების კურსს კლიმატოლოგიისა და აგრომეტეოროლოგიის თანამედროვე პრობლემებზე, ამერიკის სამეცნიერო ჟურნალებში აქვეყნებდა შრომებს, აგრეთვე დაწერა მონოგრაფია „კლიმატის სასოფლო-სამეურნეო შეფასების მეთოდები“. საერთაშორისო გეოგრაფიული კავშირის მიწვევით აქტიურ მონაწილეობას იღებდა ნიგერიის რეგიონალური გეოგრაფიის კონფერენციის მუშაობაში.
თეოფანე დავითაია არჩეული იყო უცხოეთის მრავალი ქვეყნის სამეცნიერო საზოგადოების წევრად. კითხულობდა ლექციებს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში (აშშ, ბელგია, ბრაზილია, ბულგარეთი, იაპონია, ინგლისი, ინდოეთი, ირლანდია, კანადა, კუბა, მექსიკა, ნიგერია, პოლონეთი, რუმინეთი, საბერძნეთი, საფრანგეთი, შვედეთი, შვეიცარია, ჩეხოსლოვაკია, ჩინეთი, ახალი ზელანდია, ავსტრალია, პორტუგალია და სხვა). თეოფანე დავითაია იყო ალექსანდრე ჯავახიშვილის მოწაფე. აღსანიშნავია, რომ XX საუკუნის 70-იან წლებში, მაშინდელი საკავშირო მთავრობის მიერ შემოთავაზებული იყო გალი-ზუგდიდის რაიონებში ატომური ელექტროსადგურის მშენებლობის იდეა, თუმცა თეოფანე დავითაიამ მეცნიერულ დონეზე, არგუმენტირებულად უარყო ამ იდეის განხორციელების მიზანშეწონილობა. 1978 წელს ხელმძღვანელობდა იუნესკოს №6/1 პროექტის შედგენას — „ადამიანი და ბიოსფერო“. დიდი მუშაობა გასწია საერთაშორისო გეოფიზიკური წლის მომზადებისა და ჩატარებისათვის.
თეოფანე დავითაია იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის წევრი და დედამიწის შემსწავლელ მეცნიერებათა განყოფილების თავმჯდომარე; სსრ კავშირის მთავარი ჰიდრომეტეოროლოგიური სამსახურის უფროსის მოადგილე; იყო ჟურნალ „მეტეოროლოგია და ჰიდროლოგიის“ მთავარი რედაქტორი, ჟურნალ „სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის მოამბის, გეოგრაფიული სერიის“ რედკოლეგიის წევრი. 1966 წელს საქართველოს კომუნისტური პარტიის 23 ყრილობამ თეოფანე დავითაის აირჩია საქართველოს კპ ცკ წევრობის კანდიდატად.
თეოფანე დავითაიას სახელს ატარებს თბილისის ერთ-ერთი ქუჩა ვაზისუბანში. სენაკის მუნიციპალიტეტშის სოფელ ეკში გახსნილია თეოფანე დავითაიას სახლ-მუზეუმი. მის სახელს ატარებდა სანაოსნო თბომავალი „აკადემიკოსი დავითაია“. სსიპ ქალაქ ფოთის N1 საჯარო სკოლას მინიჭებული აქვს თეოფანე დავითაიას სახელი.
ჯილდოები
მინიჭებული აქვს სამჯერ ალექსანდრე ვოეიკოვის პრემია (ორჯერ 1956 და 1966 წლებში), სრულიად საკავშირო სასოფლო-სამეურნეო გამოფენის დიდი ვერცხლისა (1962) და ოქროს (1964) მედლები. 1971 წელს მიენიჭა საქართველოს სსრ სახელმწიფო პრემია, 1972 წელს კუბის მეცნიერებათა აკადემიის საპატიო დიპლომი და დიდი ოქროს მედალი. 1973 წელს კუბის ეროვნული ატლასის შექმნაში მონაწილეობისათვის მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია, ხოლო 1976 წელს სსრკ გეოგრაფიული საზოგადოების დიდი ოქროს მედალი. აგრეთვე დაჯილდოებულია მეორე მსოფლიო ომის „საპატიო ნიშნით“. 1980 წელს აირჩიეს კუბის სპელეოლოგიური საზოგადოების საპატიო წევრად (გარდაცვალების შემდეგ).
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:საბჭოთა გეოგრაფები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:სენაკის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი კლიმატოლოგები
You Give Me Something (Jamiroquai-ს სიმღერა)
You Give Me Something — ბრიტანული ფანკ-ჯგუფ Jamiroquai-ს სიმღერა და სინგლი. გამოვიდა 2001 წელს. შეტანილია ალბომში A Funk Odyssey.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Jamiroquai-ს სიმღერები კატეგორია:2000 წლის სიმღერები კატეგორია:2001 წლის სინგლები
მიხეილ კუტუზოვი
ბიოგრაფია
ნაპოლეონთან ომში კუტუზოვმა მალოიაროსლავეცთან ფრანგებს კალუგისაკენ მიმავალი გზა გადაუკეტა, რითაც აიძულა ნაპოლეონი გაძარცვული სმოლენსკის გზით დაეხია უკან. 1813 წელს კუტუზოვმა მონაწილეობა მიიღო პოლონეთისა და პრუსიის ტერიტირიაზე ნაპოლეონის ჯარების განადგურებაში. გარდაიცვალა გერმანიის ქალაქ ბუნცლაუში. შემდგომში იგი პეტერბურგში, ყაზანის ტაძარში გადაასვენეს.
კატეგორია:რუსეთის ფელდმარშლები კატეგორია:რუსეთის ეროვნული გმირები კატეგორია:დაბადებული 1745 კატეგორია:გარდაცვლილი 1813
გორბაჩოვი
საკუთარი სახელი გორბაჩოვი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
გაუჩო
250px|მინიატიურა|[[არგენტინა|არგენტინელი გაუჩო]] 250px|მინიატიურა|არგენტინელი გაუჩოს ფოტო. გადაღებულია [[პერუში, 1868 წელს. ]] გაუჩო (Gaucho; gaúcho) — ტერმინი, რომლითაც მოიხსენიებენ სამხრეთ ამერიკის პამპასებში, გრან-ჩაკოსა და პატაგონიის ველებზე მაცხოვრებლებს. ისინი ძირითადად განაწილებულნი არიან სამხრეთ ბრაზილიის, არგენტინის, ურუგვაის, პარაგვაის, აღმოსავლეთ და სამხრეთ ბოლივიისა და სამხრეთ ჩილეს ტერიტორიებზე. ბრაზილიაში, გაუჩოები რიუ-გრანდი-დუ-სულის შტატის ძირითად გენეტიკურ შტოს წარმოადგენენ.
გაუჩო ჩრდილოამერიკული კოვბოის დაახლოებით ეკვივალენტურია. სიტყვა „კოვბოის“ მსგავსად, ჩილეურ ტერმინ უასოს, კუბურ გუახიროს, ვენესუელურ და კოლუმბიურ ლიანეროს ან მექსიკურ ჩაროს უფრო მეტი დატვირთვა XIX საუკუნეში ჰქონდა, ვიდრე დღეს. გაუჩოები ძირითადად სასოფლო არეალების მოსახლეები არიან, რომლებიც საქონელს უვლიან და ნადირობენ, რაც მათი ძირითადი ეკონომიკური საქმიანობაა.
ტერმინის წარმოშობასთან დაკავშირებით რამდენიმე კონფლიქტური ჰიპოთეზა არსებობს. ის შესაძლოა მომდინარეობდეს მაპუჩეს სიტყვა კაუჩოსგან (მაწანწალა) ან კეჩუას სიტყვა უაჩუსგან (ობოლი), რომელმაც ამერიკულ ესპანურსა და ბრაზილიურ პორტუგალიურში განსხვავებული სიტყვა გაუჩო წარმოშვა. ტერმინის გამოყენება წერილობით წყაროებში პირველად არგენტინის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვების წლებშია (1816) დაფიქსირებული.
სქოლიო
კატეგორია:არგენტინის ეთნიკური ჯგუფები კატეგორია:ბრაზილიის დემოგრაფია კატეგორია:ურუგვაის დემოგრაფია კატეგორია:პარაგვაის დემოგრაფია კატეგორია:ბოლივიის დემოგრაფია
Lasioglossum splendidulum
Lasioglossum splendidulum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1895 წელს.
სქოლიო
splendidulum
Cerapachys imerinensis
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
დმანისი (მრავალმნიშვნელოვანი)
დმანისი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ლატინკა
ლატინკა (Латинка) — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის არდინოს მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 16 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
ლატინკა ემორჩილება უშუალოდ მუნიციპალიტეტს და არ ჰყავს საკუთარი კმეტი.
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — რესმი მეჰმედ მურადი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არდინოს მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
ჟან-ლიუკ გოდარი
ჟან-ლიუკ გოდარი (Jean-Luc Godard [ʒɑ̃lyk gɔˈdaʀ]; დ. 3 დეკემბერი, 1930, პარიზი — გ. 13 სექტემბერი, 2022, პარიზი, საფრანგეთი) — ფრანგი და შვეიცარიელი კინორეჟისორი, მსახიობი, სცენარისტი და პროდიუსერი; მიიჩნევა „ფრანგული ახალი ტალღის“ (Nouvelle Vague) ერთ-ერთ დამფუძნებლად.
ბიოგრაფია
დაიბადა პარიზში, ფრანგი-შვეიცარიელი მშობლების ოჯახში. სწავლობდა შვეიცარიის ქალაქ ნიონში, რომერის ლიცეუმში, შემდეგ კი სორბონში, ეთნოგრაფიას.
1950 წლიდან დაიწყო მოღვაწეობა კინოში. სორბონში გოდარი დაუახლოვდა ახალგაზრდა კინორეჟისორთა და თეორეტიკოსთა ჯგუფს, რომლებთან ერთადადც ჩაუაყარა საფუძველი „ახალ ტალღას“. ორსონ უელსის „ეშმაკის მიერ ხელდასმულის“ გავლენით, გოდარმა გადაიღო მისი პირველი, მთავარი სრულმეტრაჟიანი ფილმი „უკანასკნელ ამოსუნთქვაზე“ (1960), ჟან-პოლ ბელმონდოსა და ჯინ სებერგის მონაწილეობით. ფილმმა ნათლად გამოხატა „ფრანგული ახალი ტალღის“ სტილი და გააერთიანა ციტატა პოპ-კულტურის რამდენიმე ელემენტიდან, განსაკუთრებულად ამერიკული კინო.
გოდარის ფილმები ჰოლივუდის კინემატოგრაფიაში დამკვიდრებული კლიშეების გამოწვევა იყო და მას ხშირად ახალი ტალღის კინორეჟისორთაგან ყველაზე რადიკალურად მიიჩნევდნენ. მისი ფილმები გამოხატავენ მის პოლიტიკურ იდეოლოგიას ისევე როგორც მის ცოდნას კინოს ისტორიისა. ასევე, მისი ფილმები ხშირად ეგზისტენციალიზმისა და მარქსისტული ფილოსოფიის ციტირებას ახდენს. მისმა რადიკალურმა შეხებამ კინოს ჩვეულ ფორმასთან, პოლიტიკამ და ფილოსოფიამ, ის აქცია „ფრანგული ახალი ტალღის“ ყველაზე გავლენიან კინორეჟისორად. ის ინსპირაცია იყო ისეთი სხვადასხვაგვარი რეჟისორებისა როგორებიც არიან კვენტინ ტარანტინო, მარტინ სკორსეზე, ბერნარდო ბერტოლუჩი, არტურ პენი, რიჩარდ ლინკლეიტერი, გრეგ არაკი, ჯონ ვუ, მაიკ ფიგისი, რობერტ ოლტმენი, სტივენ სოდერბერგი, რიჩარდ ლესტერი, ჯიმ ჯარმუში, რაინერ უერნერ ფასბინდერი, ბრაიან დე პალმა, ოლივერ სტოუნი და კენ ლოუჩი. 2002 წელს პუბლიკაცია „Sight and Sound“-ის ამომრჩეველთა ხმის მიცემით, ყველა დროის 10 საუკეთესო რეჟისორს შორის გოდარი რიგით მესამე ადგილით შეაფასეს.
გარდაიცვალა 2022 წლის 13 სექტემბერს 91 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი რეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 1930 კატეგორია:დაბადებული 3 დეკემბერი კატეგორია:პარიზის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ფრანგი სცენარისტები კატეგორია:ფრანგი მარქსისტები კატეგორია:ფრანგი კომუნისტები კატეგორია:ფრანგი კინოპროდიუსერები კატეგორია:მარქსისტი მწერლები კატეგორია:ფრანგი კინორეჟისორები კატეგორია:ფრანგულენოვანი კინორეჟისორები კატეგორია:საპატიო ოსკარის კავალრები კატეგორია:გარდაცვლილი 13 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2022
ოუშენ ტერმინალი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ოუშენ ტერმინალი შეიძლება აღნიშნავდეს:
გურამ რჩეულიშვილი
გურამ მიხეილის ძე რჩეულიშვილი (დ. 4 ივლისი, 1934, თბილისი — გ. 23 აგვისტო, 1960, გაგრა) — ქართველი მწერალი.