cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კიევის ისტორია
ეტიმოლოგია
ტოპონიმმა „კიევმა“ მეცნიერებაში ერთაზროვანი ახსნა ვერ ჰპოვა. ისტორიული ხელნაწერის თანახმად ქალაქის სახელი მისი დამაარსებელის სახელიდან მოდის. XII საუკინის დასაწყისის ნაწარმოებში „თავდაპირველ ნაწარმოებში“ ნათქვამია რომ კიევი სამი ძმის კიის, შჩეკის, ხორივის და მათი და ლიბედის დაარსებულია, როგორც პოლონთა (აღმოსავლეთ პოლონელები) ტომის ცენტრად. სახელი უფროსი ძმის საპატივსაცემლოდ ეწოდა. ქალაქი იმ დროს სამთავრო კარისგან და კოშკისგან შედგებოდა. იგივე ლეგენდის ვარიანტი ჰყავს მოყვანილი სომეხ ავტორს ზენობ გლაკს ნაწარმოებში „ტარონის ისტორია“, სადაც ნათქვამია კუარას (კიევის) დაარსების შესახებ პოლუნების (პოლონების) ქვეყანაში კუარის, მენტეის და ხერეანის მიერ.
ხალხური ეტიმოლოგია კიევის დასახელებას ხსნის იმით, რომ მისი პირველი მაცხოვრებლები იყვნენ მუშები (მეკიანეები), რომლებიც დნეპრზე გადასასვლელს ემსახურებოდნენ. გადასვლელი ფსკერზე ჩამაგრებულ ბოძებზე (კიებზე) ხეფენილს წარმოადგენდა. მსგავსი ტოპონიმები სხვა სლავურ მიწებზეც არის გავრცელებული (მაგალითად სოფელი კიიევო ხორვატიაში, კუავიის ოლქი პოლონეთში). ჰარვარდის მეცნიერი ომელიან პრიცაკი ამ ტოპონიმის წარმოშობას თურქულ ან ებრაულად თვლიდა. არსებობს აგრეთვე არზი რომ ქალაქი ხაზარების მიერ არის დაარსებული, ამ აზრს გ. ვერნადსკი იზიარებდა.
ადრეული ისტორია
არქეოლოგიური გათხრების შედეგები ადასტურებენ, რომ ჯერ კიდევ V-VII საუკუნეებში დნეპრის მარჯვენა ნაპირზე არსებობდნენ დასახლებები, რომლებსაც ზოგი მკვლევარი ქალაქური ტიპის დასახლებად მიიჩნევს. ამ მიდამოებში აღმოჩენილ იქნა გამაგრებების, საცხოვრებლების ნარჩენები, V-VII საუკუნის კერამიკა, იმპერატორ ანასტასი I-ის (491-518) და იუსტინიანე I-ის (527-565) ბიზანტიური მონეტები, ამფორები და მრავალრიცხოვანი იუველირული ნაკეთობები. ეს კონცეპცია, გამყარებული 1983 წელს კიევის 1500 წლისთავის აღნიშვნით, ფართოდ აღიარებულად მიიჩნევა. თუმცა, „საიუბილეო კონცეპციის“ საპირისპიროდ ისტორიკოსების და არქეოლოგების მნიშვნელოვანი ნაწილი, ისევე როგორც ადრე, ეყრდნობიან რა არქეოლოგიურ მონაცემებს მიიჩნევს, რომ კიევის როგორც ქალაქის წარმოშობა მიმდინარეობდა IX და X საუკუნეების მიჯნაზე ; ამასთან ვერ ხედავენ საფუძველს ქალაქის გენეტიკურ მემკვიდრეობაზე V-VIII საუკუნებიის დასახლებებთან. მათი აზრით მხოლოდ X საუკუნეში შეერთდნენ ცალკეული დასახლებები და შექმნეს ქალაქური ტიპის დასახლება.
სქოლიო
კატეგორია:კიევის ისტორია
მარტინ ჰანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენესუელელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1964
აინშტაინი
ტერმინს აინშტაინი შეიძლება ჰქონდეს ერთ-ერთი შემდეგ მნიშვნელობათაგანი:
ბი ჯიზი
ბი ჯიზი (Bee Gees) — ძმებ გიბების ტრიო, რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდნენ: ბარი გიბი (წამყვანი ვოკალი), რობინ გიბი (მეორე წამყვანი ვოკალი) და მორის გიბი (კლავიშებიანი საკრავები, გიტარა). რობინი და მორისი (გარდაცვლილი 2003 წელს) ტყუპები იყვნენ. სამივე დაიბადა მენის კუნძულზე, ინგლისურ ოჯახში. ბავშვობაში ყველა ცხოვრობდა მანჩესტერში (ინგლისი), შემდეგ — ავსტრალიაში, სადაც დაიწყო მათი მუსიკალური კარიერა. მსოფლიო მასშტაბით ტრიო ცნობილი გახდა ბრიტანეთში, პროდიუსერ რობერტ სტიგვუდთან ურთიერთობის შემდეგ.
ტრიოს სახით კოლექტივმა 2003 წლამდე იარსება. 2003 წელს გარდაიცვალა მორის გიბი, ხოლო 2012 წელს - რობინ გიბი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1960-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:1970-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:1980-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:1990-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2000-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2010-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:ინგლისური როკ-ჯგუფები კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:ბი ჯიზი კატეგორია:იუნისეფის კეთილი ნების ელჩები
ნაწილაკი
ნაწილაკი — დამხმარე სიტყვა ან მორფემა, რომელსაც სიტყვის (ან წინადადების) მნიშვნელობაში დამატებითი ელფერი შეაქვს და აღნიშნავს მოლაპარაკის დამოკიდებულებას სათქმელთან.
ქართულ ენაში ნაწილაკები გადმოსცემენ კითხვას (განა, ნუთუ, ხომ), მიმართებას (-ც: რომელი-ც), განუსაზღვრელობას (-მე, რომელი-მე), უკუთქმას (არ, ვერ, ნუ), სხვათა სიტყვას (-ო, -თქო, -მეთქი), დადასტურებას (ჰო, კი, დიახ) და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეტყველების ნაწილები
329
თარიღი უცნობია
*
პიეტიზმი
thumb|ფილიპ იაკობ შპენერი (1635–1705) პიეტიზმის დამფუძნებელი.
პიეტიზმი – (ლათ. pietas ღვთისმოსაობა) ერთ-ერთი მიმდინარეობა ლუთერანულ ეკლესიაში; წარმოიშვა მე-17 ს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პროტესტანტიზმი კატეგორია:ქრისტიანობა
Solenopsis reichenspergeri
Solenopsis reichenspergeri — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
პერ კაპიტა
პერ კაპიტა (ლათ. Per capita - ყოველ სულზე/თავზე ) — როგორც წესი მიუთითებს საშუალოდ თითო ადამიანზე რაიმე სტატისტიკურ მონაცემზე, როგორიცაა მაგ. შემოსავალი (პერ კაპიტა ეშპ - ერთ სულზე გაანგარიშებული ერთობლივი შიდა პროდუქტი).
ტერმინი ასევე გამოიყენება ანდერძებში და მიუთითებს ყველა ბენეფიციარისთვის მემკვიდრეობის თანაბარ ნაწილებად გაყოფას.
სქოლიო
კატეგორია:ლათინური ტერმინები და ფრაზები კატეგორია:სოციალური სტატისტიკა
მუხრანის ბრძოლა
მუხრანის ბრძოლა 1582 — ბრძოლა ქართლისა და ოსმალეთის ლაშქარს შორის. ქართლის მეფე სიმონ I სპარსელთა მხარდაჭერით იბრძოდა აღმოსავლეთ საქართველოდან ოსმალთა მთლიანად განდევნისათვის. ქართლისა და კახეთის სამეფოების ლაშქარმა ალყა შემოარტყა თბილისს. ოსმალეთის სულთანმა არზრუმისა, დიარბექირისა და ჩილდირის ბეგლარბეგებს დაავალა აღმოეჩინათ დახმარება თბილისის გარნიზონისათვის. აგვისტოს ბოლოს ოსმალთა 20 ათასიანი არმია ახალქალაქში ჩავიდა. აქ ოსმალებს ჩილდირის ბეგლარბეგი მანუჩარ II (იგივე მუსტაფა) შეუერთდა. ოსმალთა ლაშქარი მანუჩარ II-ის რჩევით ბორჯომის ხეობაზე გავლით მუხრანის ველზე დაბანაკდა. ამ დროს იმერეთის, ოდიშისა და გურიის ლაშქარმა ოსმალთა ბრძანებით ქართლის სამეფო დაარბია. სიმონ I თავს დაესხა მუხრანთან დაბანაკებულ მტერს და სასტიკად დაამარცხა იგი. გადარჩენილმა ოსმალებმა ძლივს მიაღწიეს თბილისამდე. ქართველთა ლაშქარს დიდძალი ნადავლი და თბილისისათვის გათვალისწინებული ხაზინა ჩაუვარდა ხელთ. სამცხეში დაბრუნებულმა ოსმალებმა მარცხი მანუჩარს დააბრალეს და მისი შეპყრობა დააპირეს, მაგრამ მანუჩარმა და მისმა მხლებლებმა ბრძოლით გააღწიეს ოსმალთა ბანაკიდან. სამცხის ათაბაგი ისევ გაქრისტიანდა და სამცხეში ოსმალთა წინააღმდეგ ბრძოლას ჩაუდგა სათავეში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ბრძოლები კატეგორია:XVI საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:ოსმალეთის ბრძოლები კატეგორია:მუხრანი
Umbrella
Umbrella Corporation (ქოლგა) — გამოგონილი სამხედრო და ფარმაცევტული კორპორაცია, რომელიც თამაშობს გადამწყვეტ როლს „Resident Evil“-ის ვიდეო თამაშებისა და კინოფილმების სერიაში. სიუჟეტზე დაყრდნობით, კორპორაცია წარმოადგენს ევროპაში ბაზირებულ ერთ-ერთ უდიდეს ფარმაცევტულ კონგლომერატს. „ამბრელამ“ ოფიციალურად შეიმუშავა სამკურნალო წამლების ფართო სპექტრი, კოსმეტიკური და, ასევე საკვები პროდუქტები. „Umbrella“ თავის თავში მოიცავს რამდენიმე კარგად დაცულ და შენიღბულ ბაზებს, ხომალდებს და საკუთარ ხელოვნურ თანამგზავრებს. ამას გარდა, კომპანია დაკავებული იყო ბიოლოგიური იარაღის შექმნით და წარმატებით ჰყიდდა ტერორისტულ და სამთავრობო ორგანიზაციებზე, რაც წარმოადგენდა კორპორაციის შემოსავლის ძირითად წყაროს. მან თავისი კვლევების ფარგლებში შეიმუშავა სამი განსაკუთრებით საშიში მუტაგენური ვირუსი: T-ვირუსი, G-ვირუსი და T-ვერონიკა. ერთ-ერთი კვლევის დროს მოხდა ავარია და ვირუსის გაჟონვა, რამაც ქალაქ რაკუნ-სიტის მოსახლეობა აქცია სისხლის მსმელ ზომბებად და მათი უმეტესი ნაწილი განადგურდა. საბოლოოდ მთავრობამ ქალაქის აფეთქების ბრძანება გასცა.
„ამბრელას“ ლოგო შედგება რვაკუთხედისგან და მოიცავს წითელ და თეთრ ფერებს, რაც მოგვაგონებს გახსნილ ქოლგას. ასევე წითელი სეგმეტების ერთობლიობა წარმოადგენს მალტის ჯვარს — მალტის ორდენის (ჰოსპიტალიერების) რაინდთა სიმბოლო.
სქოლიო
კატეგორია:Resident Evil-ის თამაშები კატეგორია:გამოგონილი კომპანიები
მადაგასკარის პრეზიდენტი
thumb|150px|მადაგასკარის დროშამადაგასკარის პრეზიდენტი — მადაგასკარის სახელმწიფოს მეთაური. ირჩევს მოსახლეობა 5 წლის ვადით.
მადაგასკარის პრეზიდენტების სია
1 დ. რაცირაკასა და მ. რავალომანანას შორის ხელისუფლებისათვის ბრძოლა მიმდინარეობდა 22 თებერვლიდან 5 ივლისამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მადაგასკარი კატეგორია:აფრიკის ქვეყნების პრეზიდენტები *
ბესო სოლომანაშვილი
ბესო სოლომანაშვილი (დ. 14 აგვისტო, 1964, თბილისი) — ქართველი მწერალი, კინორეჟისორი და სცენარისტი.
ბიოგრაფია
ბესო სოლომანაშვილი დაიბადა 1964 წლის 14 აგვისტოს, თბილისში.
1987 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიის ფაკულტეტი, ხოლო 1996 წელს კი შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს ინსტიტუტის კინოფაკულტეტი (გიორგი შენგელაიას სახელოსნო).
1988-1990 წლებში მუშაობდა ომალოს სკოლაში ფიზიკისა და მათემატიკის მასწავლებლად; 1996-2000 წ.წ. - ტელეფილმების სტუდიაში გადაცემა „სატელევიზიო კინოდარბაზის“ რეჟისორად; 2003-2016 წწ. - ტელეკომპანია „იმედის“ მთავარ რეჟისორად; 2017 წ. იყო საზოგადოებრივი არხისთვის მხატვრული სერიალის „ვაკანსია მკვლელის თანამდებობაზე“ დამდგმელი რეჟისორი; 2018-2020 წწ. - სერიალის „ჩემი ცოლის დაქალების“ რეჟისორი.
ბესო სოლომანაშვილი კარგად იცნობს საქართველოს ძველ და უახლეს ისტორიას, რაც მის ნაწარმოებებშიც ვლინდება.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი კინორეჟისორები კატეგორია:ქართველი სცენარისტები კატეგორია:ქართველი კინოპროდიუსერები კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:დაბადებული 14 აგვისტო კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საბას პრემიის ლაურეატები
სკიკდის პროვინცია
200პქ|მინი|მარჯვნივ|სკიკდას მდებარეობა ალჟირში სკიკდა (არაბულად: ولاية سكيكدة) — პროვინცია (ვილაიეთი) ალჟირში, ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე. მისი დედაქალაქია სკიკდა. პროვინციის ფართობია 4,026 კმ². 2008 წლის მონაცემებით, პროვინციაში ცხოვრობს 904,195 ადამიანი.
პროვინცია იყოფა 13 რაიონად. რაიონები თავის მხრივ იყოფიან 38 კომუნად (ან მუნიციპალიტეტად).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალჟირის პროვინციები
Solenopsis richardi
Solenopsis richardi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ალფრედ აინშტაინი
ალფრედ აინშტაინი (დ. 30 დეკემბერი. 1880, მიუნხენი — გ. 13 თებერვალი. 1952, ელ-სერიტო, კალიფორნია) — გერმანელი მუსიკის ისტორიკოსი და კრიტიკოსი. მოღვაწეობდა მიუნხენში, შემდეგ ბერლინში. 1933 დატოვა ფაშისტური გერმანია. ცხოვრობდა ჯერ ინგლისში, შემდეგ იტალიაში, 1939-იდან კი აშშ-ში; 1945 მიიღო ამერიკის მოქალაქეობა.
აინშტაინი მრავალი ნაშრომის ავტორია, მათ შორის აღსანიშნავია მონოგრაფიების სერია "გერმანელი მუსიკოსების ცხოვრება" (1914-იდან), "მუსიკის ისტორია" (1917), "ჰაინრიხ შიუტცი" (1925), "რომანტიზმის ეპოქის მუსიკა" (1947), "მოცარტი, მისი ხასიათი. მისი შემოქმედება" (1945-1953), "იტალიური მადრიგალი" (3 ტომად, 1949) და სხვ.
ზოგიერთი წყაროს მიხედვით იგი ითვლებოდა ალბერტ აინშტაინის ბიძაშვილად, ხოლო სხვები თვლიან რომ მათი ნათესაობა არ არის დადასტურებული ,
ქვედრულა
ქვედრულა — მდინარე საქართველოში. სათავე აქვს მაღრან-დვალეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 3075 მ სიმაღლეზე. სოფელ ქვედრულასთან მარჯვნიდან ერთვის მდინარე ჯეჯორას. სიგრძე 19,6 კმ, აუზის ფართობი 48,7 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა გაზაფხულზე და ზაფხულის პირველ ნახევარშია, წყალმცირობა — ზამთარში, ზაფხულსა და შემოდგომაზე — წვიმებით გამოწვეული წყალმოვარდნები. საშუალო წლიური ხარჯი 1,45 მ³/წმ.
ლიტერატურა
კატეგორია:რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის მდინარეები კატეგორია:შიდა ქართლის მხარის მდინარეები
ვილი სანიოლი
ვილი დევიდ ფრედერიკ სანიოლი (Willy David Frédéric Sagnol; დ. 18 მარტი, 1977, სენ-ეტიენი, საფრანგეთი) — ფრანგი მწვრთნელი და ვეტერანი ფეხბურთელი. საქართველოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მთავარი მწვრთნელი.
სანიოლის პროფესიონალური საფეხბურთო კარიერა დაიწყო 1995 წელს საფრანგეთის ლიგა 1-ის კლუბ „სენტ-ეტიენში“. 1997-2000 წლებში თამაშობდა ფრანგულ კლუბ „მონაკოში“. კარიერის უმეტესი წლები გაატარა გერმანულ კლუბ „ბაიერნში“ (2000-2009).
მისი დებიუტი საფრანგეთის ეროვნულ ნაკრებში შედგა 2000 წლის 15 ნოემბერს თურქეთის ნაკრების წინააღმდეგ გამართულ მატჩში, სადაც საფრანგეთმა თურქეთის ნაკრებს 4-0 სძლია. საფრანგეთის ნაკრების შემადგენლობაში ყოფნისას მონაწილეობა მიიღო მსოფლიოს 2002, ევროპის 2004, მსოფლიოს 2006 და ევროპის 2008 წლის ჩემპიონატებში.
საფეხბურთო კარიერის დასრულების შემდეგ სანიოლმა სამწვრთნელო საქმიანობას მიჰყო ხელი. 2011-2014 წლებში იყო საფრანგეთის ნაკრების ტექნიკური დირექტორი. 2013 წელს დაინიშნა საფრანგეთის 21-წლამდელთა ნაკრების მთავარ მწვრთნელად; 2014-2016 წლებში „ბორდოს“ მთავარი მწვრთნელი; 2017 წელს ბაიერნის მწვრთნელის ასისტენტი. იმავე წლიდან, კარლო ანჩელოტის კლუბიდან წასვლის შემდეგ სანიოლი ბაიერნის მთავარი მწვრთნელის მოვალეობას ასრულებდა. 2021 წელს საქართველოს ეროვნული ნაკრების მწვრთნელად დაინიშნა.
საკლუბო
მონაკო
ბაიერნი
სანაკრებო
საფრანგეთი
ნინო სალუქვაძე
ნინო სალუქვაძე (დ. 1 თებერვალი, 1969, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი, მიზანში მსროლელი, საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1988). სამგზის ოლიმპიური მედლის მფლობელი — ოქროსა და ვერცხლის მედლები მოიპოვა 1988 წელს საბჭოთა კავშირის გუნდში ასპარეზობისას, ხოლო ბრინჯაოს მედალი 2008 წელს საქართველოს გუნდში (პეკინის ოლიმპიადაზე).
ნინო 19 წლის იყო 1988 წელს ზაფხულის ოლიმპიადაზე ოქროსა და ვერცხლის მედლების მოპოვებისას ქალთა შორის მიზანში სროლაში ასპარეზობისას 25 და 10 მეტრი ნიშნულიდან. 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის დროს საქართველოსა და რუსეთს შორის ომი მიმდინარეობდა, როდესაც ნინო სალუქვაძე რუს მსროლელ ნატალია პადერინას ეჯიბრებოდა; სალუქვაძემ ბრინჯაოს, ხოლო პადერინამ ვერცხლის მედალი მოიპოვა. პოდიუმზე ორივემ ერთმანეთი გადაკოცნა და ორ მთავრობას ომის შეწყვეტისკენ მოუწოდა.
ვახტანგ გორგასლის სახელობის II და III ხარისხის ორდენების (2003, 1999), ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენის (2018), ღირსების ორდენისა (1993, 2008) და საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის ორდენის (2003) კავალერი. მიღებული აქვს საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის საიუბილეო მედალი (1999).
2016 წელს ცოტნე მაჭავარიანი და ნინო სალუქვაძე გახდნენ პირველი დედა-შვილი, რომლებმაც ერთ ოლიმპიურ თამაშებზე ერთად იასპარეზეს.
საინტერესო ფაქტები
1990 წლის დეკემბერში სპორტულმა ჟურნალისტებმა ნინო სალუქვაძე საქართველოს მეორე საუკეთესო სპორტსმენად დაასახელეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:დაბადებული 1 თებერვალი კატეგორია:ქართველი ტყვიის მსროლელები კატეგორია:ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენის კავალრები კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალრები
ანტონიო გაუდი
ბავშვობა
გაუდი დაიბადა ტარაგონას რეგიონში, კატალონია, 1852 წელს. ზუსტი დაბადების ადგილი უცნობია, თუმცა ცნობილია, რომ დაბადებიდან მეორე დღეს ქალაქ რეუსში მონათლეს. მისი მშობლები ფრანსესკ გაუდი სერა და ანტონია კორნეტ ბერტრანი ლითონის მჭედლების ოჯახებიდან იყვნენ წარმოშობით.
ხუთი შვილიდან ყველაზე უმცროსი გაუდი ბავშვობაში თანატოლებთან თამაშს გაურბოდა იშიაზის გამო (ზოგიერთი ცნობით ხელის კიდურების ართრიტი ჰქონდა და თამაში არ შეეძლო). ავადმყოფობის გამო ფეხით იშვიათად დადიოდა და სახლიდან გასვლისას ვირით მგზავრობდა ხოლმე. შინ ხშირად ყოფნის გამო გაჩენილ თავისუფალ დროს ბუნებაზე დაკვირვებას უთმობდა. სწორედ ამ ფაქტს მიაწერენ მის მკვეთრად ჩამოყალიბებულ ბუნების დაკვირვებისა და ანალიზის უნარს.
უმაღლესი განათლება
ბარსელონაში არქიტექტურის უმაღლეს სკოლაში (Escola Tècnica Superior d'Arquitectura) სწავლისას 1873-77 წლებში გაუდის მხოლოდ საშუალო ნიშნები ჰქონდა. ხუთწლიანი მუშაობის შემდეგ 1878 წელს არქიტექტორის წოდება მიენიჭა. გაუდის დიპლომის ხელმოწერისას ელის როგენტს უთქვამს "Qui sap si hem donat el diploma a un boig o a un geni: el temps ens ho dirà" ("ვინ იცის ამ დიპლომს სულელს ვაძლევთ თუ გენიოსს: დრო გვიჩვენებს''). ახალგაზრდა არქიტექტორმა უმალ დაიწყო პროექტებზე მუშაობდა და ამ სკოლასთან კავშირში დარჩა მთელი მისი ცხოვრება.
ადრეული კარიერა
left|thumb|250px|გაუდის სამუშაო მაგიდა საგრადაში left|thumb|250px|ლე კაპრიჩო, კანტაბრია ევროპაში ამ პერიოდში ნეოგოტიკური სტილი ყვაოდა და ახალგაზრდა გაუდი აღფრთოვანებით აკვირდებოდა ნეოგოტიკის ენთუზიასტების, ფრანგი არქიტექტორისა და მწერლის ვიოლე ლე დიუკის (XIX ს. გოტიკური ტაძრების უმნიშვნელოვანესი რესტავრატორი, მას ეკუთვნის პარიზის ღვთისმშობლის ტაძრის აღდგენის პროექტი) და ინგლისელი კრიტიკოსის და ხელოვნებათმცოდნის ჯონ რასკინის, იდეებს. მათ მიერ გამოქვეყნებული დეკლარაცია "დეკორატიულობა — არქიტექტურის საწყისი" სრულიად შეესაბამებოდა გაუდის საკუთარ ჩანაფიქრებსა და წარმოდგენებს, რომელიც მის შემოქმედებაში მოგივანებით სრულიად განუმეორებელ იერს იძენს.
ადრეული შემოქმედების პერიოდში, რომელზეც გავლენას ბარსელონის არქიტექტურა და ასევე ესპანელი არქიტექტორი მარტორელი ახდენს, შენდება მისი პირველი, უხვად დეკორირებული, ადრეულ მოდერნთან დაკავშირებული, მისი პროექტები: "სტილისტური ტყუპები" - მორთული ვისენსის სახლი (ბარსელონა) და უჩვეულო "ელ კაპრიჩო" (კომილიასი, კანტაბრია); ასევე კომპრომისული ფსევდობაროკოს სტილის კალვეტის სახლი (ბარსელონა) - ერთადერთი შენობა, რომელიც მისი სიცოცხლის პერიოდში ქალაქელებმა მიიღეს და შეიყვარეს. ასევე რამდენიმე პროექტი მკაცრ გოტიკურ, თითქმის ციხე-კოშკისმაგვარ, სტილში: წმინდა ტერეზას მონასტრის სკოლა (ბარსელონა), ტანჟერში ფრანცისკანელების მისიის შენობის განუხორციელებელი პროექტი; ნეოგოტიკური საეპისკოპო სასახლე ქალაქ ასტროგში (კასტილია ი ლეონი), ბოტინესის სახლი (ლეონი).
თუმცა ახალგაზრდა არქიტექტორის ჩანაფიქრებისთვის გადამწყვეტი გამოდგა მისი შეხვედრა ეუსები გუელთან (Eusebi Guell Bacigalupi), რომელმაც მისი არჩევანი გაუდიზე შეაჩერა, თუმცა ამ უკანასკნელს ჯერ საკმარისი პროფესიული გამოცდილება არ ჰქონდა, და რომელიც მოგვიანებით მისი ახლო მეგობარი და მფარველი გახდა.
ამ ტექსტილის მაგნატს, კატალონიის უმდიდრეს ადამიანს, რომლისთვისაც ესთეტიკა უცხო არ იყო, შეეძლო საკუთარი თავისთვის ნებისმიერი ოცნების ასრულება, გაუდიმ კი ის მიიღო სანაცვლოდ, რაზეც ნებისმიერი ხელოვანი ოცნებობს — თვითგამოხატვის თავისუფლება ფასთაღრიცხვაზე შეხედვის აუცილებლობის გარეშე.
ანტონიომ გუელის ოჯახისთვის შეასრულა სააგარაკო სახლის პავილიონის პროექტი ბარსელონასთან; ღვინის სარდაფი გარაფში; გუელის კოლომის (სანტა კოლომა დე სერველიო) სამრეკლო და აკლდამა; ფანტასტიკური გუელის პარკი (ბარსელონა).
thumb|300px|სახლი მილა, ბარსელონა მალე გაუდი გამოდის XIX საუკუნის ეკლექტიზმის ჩარჩოებში დომინირებული ისტორიული სტილების ზეგავლენიდან, ომს უცხადებს სწორ ხაზებს და სამუდამოდ სახლდება მრუდი ზედაპირების სამყაროში, საკუთარი, უშეცდომოდ ცნობადი სტილის ჩამოსაყალიბებლად.
ფაბრიკანტის სახლი ბარსელონაში "Palau Güell" - ნამდვილი სასახლე - იყო ხელოვანის საჩუქარი მეცენატისთვის. მისი დამთავრების შემდეგ გაუდი-ი-კორნეტი უკვე აღარ იყო უსახელო მშენებელი. პირიქით, ის მალე ყველაზე მოდური არქიტექტორი გახდა ბარსელონაში — "პრაქტიკულად ხელმიუწვდომი ფუფუნება". ბარსელონის ბურჟუაზიისთვის გაუდი აშენებდა ერთმანეთზე უჩვეულო სახლებს, რომელთაგან ყველაზე გამორჩეული ალბათ ეს ორია: სივრცე, რომელიც იბადება და ვითარდება, ფართოვდება და მოძრაობს, როგორც ცოცხალი მატერია — მილას სახლი; ცოცხალი მთრთოლვარე არსება, სიზმარეული ფანტაზიის ნაყოფი — ბატლოს სახლი.
შემკვეთებს, რომლებიც მზად იყვნენ მშენებლობაზე ნახევარი ქონება დაეხარჯათ, სწამდათ არქიტექტორის გენიალობის, რომელიც სრულიად ახალ გზას იკვლევდა არქიტექტურაში.
პროექტების ქრონოლოგია
thumb|სახლი ვისენსი, 1885. thumb|300px|გაუდის დაუსრულებელი შედევრი - საგრადა ფამილია.
საგრადა ფამილია
1891 წელს, როცა გაუდი 30 წლის იყო, წმინდა იოსების თაყვანისმცემელთა საზოგადოებამ შესთავაზა მას განეგრძო 1882 წელს დაწყებული წმინდა ოჯახის (საგრადა ფამილია) ტაძრის მშენებლობა, პროექტი, რომელსაც გაუდიმ შემდეგ მისი ბოლო 15 წელი დაუთმო.
გაუდი ოცნებობდა XX საუკუნის ტაძრის მშენებლობაზე, რომელშიც ის ხორცს შეასხამდა მთელ საკუთარ არქიტექტურულ ცოდნას, სარწმუნოების სიმბოლიკის რთულ სისტემასა და მისი საიდუმლოებების ვიზუალურ ახსნას. ეს ტაძარი მისთვის თავსმოხვეული იდეა გახდა. საკუთარ თავში განმარტოებული გაუდი სულ უფრო ექსცენტრიული ხდებოდა და დღითიდღე უფრო მეტად სჯეროდა საკუთარი მესიანური დანიშნულების; ცხოვრობდა საკუთარ განმარტოებულ სახელოსნოში, რომელიც სამშენებლო მოედანზე მდებარეობდა, და მხოლოდ დროდადრო გამოდიოდა "ქუდით ხელში" ტაძრის მშენებლობისთვის სახსრების მოსაზიდად (შემოწირულობები მშენებლობის ფინანსირების ერთადერთი წყარო იყო, ამიტომაც გრძელდებოდა ის ასე დიდ ხანს).
გაუდი ღრმა კათოლიკე იყო, იმდენად, რომ მის ბოლო წლებში სრულიად მიატოვა საერო სამსახური და ცხოვრება კათოლიციზმსა და მის საგრადა ფამილიას მიუძღვნა. პროექტით ტაძარს 18 კოშკი უნდა ჰქონოდა, 12 თორმეტი მოციქულისთვის, 4 ოთხი ნათლისმცემლისთვის, ერთი მარიამისა და ერთი იესოსთვის. პროექტის დასრულება უდროოდ გარდაცვალების გამო ვერ მოასწრო. ვინაიდან წინასწარი მონახაზების გარეშე მხოლოდ საკუთარი წარმოსახვის საფუძველზე მუშაობდა, მისმა თანამშრომლებმა ტაძრის დასრულება ვერ მოახერხეს. ამჟამად საგრადა ფამილიას რესტავრაცია უკეთდება, თუმცა აშკარაა განსხვავება მის ნამუშევარსა და გვიანდელ დამატებას შორის. სწორედ ამ მუშაობის ამგვარი სტილის გამო შეარქვეს ესპანელებმა გაუდის "ღმერთის არქიტექტორი".
გვიანი წლები
thumb|left|სახლი [[კასა ბატლიო, 1906.]] ტაძრის პროექტის დაწყებიდან მცირე ხანში მისი ოჯახის წევრები და მეგობრები ერთმანეთის მიყოლებით გარდაიცვალნენ. მისი პროექტების განხორციელება შენელდა. მისი ოჯახის ყველაზე ახლო წევრი, ძმისშვილი როზა ეგეა 1912 წელს გარდაიცვალა, ორ წელიწადში მას მიჰყვა მისი ერთგული თანამშრომელი ფრანსესკ ბერენგერ მესტრესი. ამ ორი ტრაგედიის შემდეგ ბარსელონაში მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობა იწყება. ლა საგრადა ფამილიას მშენებლობა შენელდა, ხოლო ლა კოლონია გუელისა კი სრულიად შეწყდა. ოთხ წელიწადში ევსები გუელი, მისი პატრონი, გარდაიცვალა.
შესაძლოა მოვლენათა ამ სამწუხარო მიმდევრობის გამო შეიცვალა გაუდი. ის გაურბოდა ჟურნალისტებს და სურათის გადაღებაზე უარს აცხადებდა. კარჩაკეტილი გაუდი მხოლოდ მისი შედევრის განხორციელებით იყო დაკავებული.
1926 წლის 7 ივნისს ანტონიო გაუდის ტრამვაი დაეჯახა. მისი გაცვეთილი ტანსაცმლისა და ცარიელი ჯიბეების გამო ტაქსის მძღოლებმა არ ისურვეს მისი საავადმყოფოში გადაყვანა, იმის შიშით, რომ ის გადაყვანის თანხას ვერ გადაიხდიდა. საბოლოოდ საავადმყოფოში მიყვანისას დაშავებული ხელოვანი ვერავინ იცნო, სანამ მეორე დღეს მისმა მეგობრებმა არ იპოვეს იგი. უკეთეს საავადმყოფოში გადაყვანა გაუდიმ იუარა - "ჩემი ადგილი აქ არის, ღარიბებს შორის" ,- უთქვამს მას. ის ხუთ დღეში, 1926 წლის 12 ივნისს გარდაიცვალა. მის სიკვდილს ნახევარი ბარსელონა გლოვობდა. შესაძლოა, სწორედ ამიტომ მისი დაკრძალვისთვის ყველაზე შესაფერისი ადგილი - მისი დაუსრულებელი შედევრი, ლა საგრადა ფამილია, შეირჩა.
სტილი
thumb|200px|გაუდისეული თაღი და სპირალისებური კიბე. გაუდის პირველი ნამუშევრები გოტიკურ და ტრადიციულ ესპანურ არქიტექტურულ სტილშია შესრულებული, თუმცა ის მალევე ავითარებს საკუთარ გამორჩეულ სკულპტურულ სტილს. ფრანგ არქიტექტორ იუჟინ ვიოე-ლე-დუკს, რომელიც გოტიკური არქიტექტურის ფორმებით მუშაობდა, დიდი გავლენა მოუხდენია გაუდიზე. თუმცა მოსწავლემ მასწავლებელ არქიტექტორს აჯობა და საკუთარი უკიდურესად ორიგინალური - არასწორხაზოვანი და ფანტასტიურად ჩახლართული - ფომები შექმნა. მის ზოგიერთ უდიდეს ნამუშევარს, განსაკუთრებით კი ლა საგრადა ფამილიას, თითქმის ჰალუცინაციური გავლენა აქვს მნახველზე.
ტრენსადის ტექნიკის გამოყენებით გაუდი ხშირად ზედაპირებს დამსხვრეული ფილების საშუალებით რთავდა.
არქიტექორის შემოქმედებას არტ-ნუვო (მოდერნი) არქიტექტურას მიაწერენ, რომელიც თანამედროვე არქიტექტურის განმპრობებელი ადრეული სტადია იყო. თუმცა მის მიერ ორთოგონალური ხაზების ნაცვლად ბიომორფული ფორმების ათვისებამ მას საკუთარი, თვითმყოფადი კატეგორია მიანიჭა. მისი სტილი მოგვიანებით გამოძახილს პოულობს ავსტრიელ არქიტექტორ ფრიდენსრაიხ ჰუნდერტვასერში (1928-2000).
მიუხედავად იმისა, რომ საყოველთაოდ გენიოსად არის აღიარებული, არსებობს ჰიპოთეზა, რომ გაუდი ფერებს ვერ არჩევდა და მხოლოდ ჟოზეფ მარია ჟუჟოლთან (მასზე 27 წლით უმცროსი არქიტექტორი, რომელსაც გაუდი გენიოსს უწოდებდა) თანამშრომლობით შეძლო მან მისი გენიალური ნამუშევრების შექმნა.
მნიშვნელოვანი პროექტები
thumb|250px|პარკი გუელი, ბარსელონა
საინტერესო ფაქტები
thumb|250px|"სამხეცე" სახლის სახურავზე.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანელი არქიტექტორები კატეგორია:დაბადებული 1852 კატეგორია:გარდაცვლილი 1926
ოპიუმის ომები
მინი|ჩინეთის სამხედრო ჯონკების განადგურება. ჯ. დუნკანი ([[1843)]] ოპიუმის ომები — სამხედრო კონფლიქტი ჩინეთში მე-19 საუკუნეში დასავლეთის ძალებსა და ცინის იმპერიას შორის. საომარი მოქმედებების ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი იყო ვაჭრობასთან დაკავშირებული უთანხმოება ჩინეთთან, კერძოდ ოპიუმის დიდი რაოდენობით გაყიდვასთან, რაც ცინის იმპერიაში აკრძალული იყო. ომების სახელწოდებაც აქედან მომდინარეობს.
ოპიუმის ომები მოიცავდა ორ კონფლიქტს:
ოპიუმის  პირველი ომი —  1840 — 1842 წლების ომი;
ოპიუმის მეორე ომი —  1856 — 1860 წლების ომი.
ოპიუმის პირველი ომი
ოპიუმის პირველი ომი 1840— 1842 წლებში მიმდინარეობდა დიდ ბრიტანეთსა და ცინის იმპერიას შორის. ომის წინაპირობა გახლდათ ამ ორ ქვეყანას შორის სავაჭრო ბალანსის დარღვევა ჩინეთის სასარგებლოდ. ჩინეთის პოლიტიკა მდგომარეობდა იმპერიის უცხოური გავლენისგან დაცვაში. საქონელი, რომელიც მოთხოვნადი იყო ჩინეთში და შეეძლო სავაჭრო ბალანსის გათანაბრება და ბრიტანელებისთვის დიდი მოგების მოტანა, იყო ოპიუმი, მაგრამ მისი გაყიდვა აიკრძალა იმპერატორის ბრძანებით.
ოპიუმის კონტრაბანდა გრძელდებოდა რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში, სანამ ჩინეთმა მკაცრი ზომების მიღებით არ მოუღო ბოლო 1830-იან წლებში. ჩინეთის ბაზრის ნარკოტიკებისგან დაცვის პოლიტიკის გატარებით, 1839 წლის დეკემბერში იმპერატორმა დახურა ქვეყნის ბაზარი ინგლისის და ინდოეთის ყველა ვაჭრისა და კონტრაბანდისტისთვის. 1839 წლის 4 სექტემბერს კოვლუნში  გაიმართა საზღვაო ბრძოლა, შედეგად დიდმა ბრიტანეთმა  1840 წლის აპრილში ცინის იმპერიას ომის გამოუცხადა. ომის მხარდასაჭერად გამოვიდა ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტი.
ბრიტანეთის ტაქტიკის საფუძველი იყო ფლოტის მანევრირება, სანაპირო სიმაგრეების დაბომბვა, სწრაფი დესანტი და პორტებისა და საწყლოსნო გზების ბლოკადა. ცინის იმპერია იცავდა ციხესიმაგრეებს მრავალრიცხოვანი, თუმცა მოძველებული, არტილერიის გამოყენებით, აგებდა ბარიერებს მდინარეებზე და ახორციელებდა შეტევებს ინგლისურ გემებზე. ომის დროს ბრიტანულმა ჯარებმა აჩვენეს თავიანთი ფლოტისა და არტილერიის მნიშვნელოვანი უპირატესობა, მაღალი მანევრირება და ორგანიზებულობა. ჩინეთის ჯარებმა, მათ შორის ელიტარულ მანჯურიის რაზმებმა, ვერ შეძლეს სერიოზული წინააღმდეგობის გაწევა, რაც გამოწვეული იყო არტილერიის (განსაკუთრებით საველე არტილერიის) არასაკმარისი მომზადებით, კომბინირებული შეიარაღების მომზადების სისუსტით და არმიის დაბალი ზნეობით. ომის ძირითად ბრძოლებში ბრიტანელთა დანაკარგი შედარებით ნაკლები იყო დაღუპულების და დაჭრილების სახით, მაგრამ ამ უკანასკნელმა უფრო მნიშვნელოვანი ზარალი განიცადა ცხელი კლიმატისა და ტროპიკული დაავადებების გავრცელების გამო.
1840 წლის ზაფხულის ბოლოს ინგლისური გემები პეკინის უშუალო სიახლოვეს იმყოფებოდნენ. შეშინებული იმპერატორი დაოგუანგი წავიდა მოლაპარაკებაზე და მიიღო ბრიტანელების პირობები, რომლებმაც გემები სამხრეთში დააბრუნეს. თუმცა 1840 წლის დეკემბერში იმპერატორმა გადაიფიქრა და ბრიტანელების წინააღმდეგ ახალი ძალები გადაისროლა. ბრიტანეთის ჯარებმა საპასუხო დარტყმა მიაყენეს. გუბერნატორმა, იმპერატორის ნების საწინააღმდეგოდ, დააკმაყოფილა ბრიტანეთის მოთხოვნები, მათ შორის კუნძულ ჰონგ კონგის ინგლისისთვის გადაცემა. ბრძოლა გაგრძელდა 1841 წლის მაისამდე, როდესაც ჩინეთის ფლოტის დამარცხების შემდეგ ზავი დაიდო.
1841 წლის აგვისტოში დიდმა ბრიტანეთმა გაგზავნა ახალი ძალები ჩინეთში და ახალი შეტევები დაიწყო. 1842 წელს ინგლისებელმა დაიკავეს ჰონგ-კონგი, დინხაი, ნინბო, სიამინი, შანხაი, ჯეძიანი. მიუახლოვდნენ ნანკინს. ამავდროულად, ჩინეთის წყლებში აშშ- სა და საფრანგეთის სამხედრო ესკადრები გამოჩნდნენ.
1842 წლის 29 აგვისტოს, გადამწყვეტი გამარჯვებების შემდეგ დიდმა ბრიტანეთმა ცინის იმპერიას თავს მოახვია   თავისთვის მომგებიანი ნანკინის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად დიდ ბრიტანეთს გადაეცა ჰონგ-კონგი, ჩინეთს დაეკისრა უდიდესი კონტრიბუცია, დაახლოებით 21 მლნ დოლარი. ჩინეთის რამდენიმე პორტი (გუანჯოუ, სიამინი, ფუჯოუ, ნინბო, შანხაი) გაიხსნა სავაჭროდ ევროპელებისათვის.
ინგლისმა ოპიუმის გაყიდვიდან შემოსავლის გიგანტური წყარო მიიღო. ცინის იმპერიაში დაიწყო სახელმწიფოს შესუსტების ხანგრძლივი პერიოდი და სამოქალაქო არეულობა, შედეგად ქვეყანა  ევროპული ძალების კაბალაში აღმოჩნდა. დაიწყო ნარკომანიის სწრაფი გავრცელება, მოსახლეობის მასობრივი დეგრადაცია და  გადაშენება.
ოპიუმის პირველი ომი გახდა ცინის დინასტიის დაცემის დასაწყისი.
ოპიუმის მეორე ომი
მინი|შარლ კუზენ-მონტაბანს მიჰყავს საფრანგეთის ჯარები ბრძოლაში ოპიუმის მეორე ომში 1856-1860 წლებში იბრძოდნენ ბრიტანეთი და საფრანგეთი ცინის იმპერიის წინააღმდეგ. ინგლისი ცდილობდა გაეხსნა გზა ჩინეთის შიდა პროვინციებისკენ, დაეპყრო მისი მდინარის პორტები. 1851 წელს ჩინეთში დაიწყო სამოქალაქო ომი: ცინის იმპერიის ტერიტორიაზე გამოჩნდა მანჯურიის მთავრობისადმი მტრულა განწყობილი ტაიპინის სახელმწიფო, რომელსაც უცხოელი ვაჭრები და მისიონერები იყენებდნენ იმპერიასთან საბრძოლველად დასავლური სახელმწიფოების ფორმალური ნეიტრალიტეტით.
1854 წელს დიდმა ბრიტანეთმა, საფრანგეთმა და აშშ- მ სცადეს გადაეხედათ 1841-42 წლების ხელშეკრულებებისთვის, მოითხოვეს შეუზღუდავი ვაჭრობის უფლება მთელ ჩინეთში და ოფიციალური ნებართვა ოპიუმით ვაჭრობისთვის, მაგრამ პოლიტიკურმა ინტრიგებმა არ გამოიწვია სასურველი შედეგი. ამიტომ, 1856 წლის ოქტომბერში ყირიმის ომის დასრულების შემდეგ, დიდმა ბრიტანეთმა ახალი ომი წამოიწყო ჩინეთში. საფრანგეთი მალე შეუერთდა ინგლისს. რუსეთი, ტერიტორიული დათმობების სანაცვლოდ, სამხედრო დახმარებას უწევდა ცინის იმპერიას. 1857 წლის დეკემბერში ინგლის-საფრანგეთის ჯარებმა ალყა შემოარტყეს ქალაქ კანტონს და მოითხოვეს შეთანხმების ხელმოწერა ჩინეთისთვის მძიმე პირობებით. ჩინეთის მთავრობამ ეს მოთხოვნები არ მიიღო. სპასუხოდ ინგლის-საფრანგეთის ჯარებმა აიღეს და გაანადგურეს ქალაქი. 1860 წელს გაერთიანებულმა ინგლის-საფრანგეთის არმიამ გადამწყვეტი დამარცხება მიაყენა მანჯურიულ-მონღოლურ ჯარებს და დაემუქრა პეკინს.
1860 წლის 24-25 ოქტომბერს ხელი მოეწერა პეკინის ხელშეკრულებებს, რომლის მიხედვითაც ცინის იმპერიას დაეკისრა დიდი  კონტრიბუცია, გახსნა ტიანძინი საგარეო ვაჭრობისთვის, დაუშვა ჩინელების, როგორც ფაქტობრივი მონური სამუშაო ძალის გამოყენება დიდი ბრიტანეთის და საფრანგეთის კოლონიებში. ამ მომენტიდან კოულუნის ნახევარკუნძულის სამხრეთი ნაწილი დიდ ბრიტანეთს გადაეცა და რუსეთმა მიიღო უსურიის ოლქი. უფრო მეტიც, ეს უკანასკნელი ფორმალურად არ ეკუთვნოდა ჩინეთს, იყო მანჯურიის დინასტიის მემკვიდრეობითი ნაკრძალი, რომელსაც  თავისი შეხედულებისამებრ განკარგავდა და ზღუდავდა ამ ტერიტორიაზე ჩინურ დასახლებებს გასული ორი საუკუნის განმავლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:ჩინეთის ომები კატეგორია:საფრანგეთის ომები კატეგორია:დიდი ბრიტანეთის ომები კატეგორია:კოლონიალური ომები კატეგორია:ოპიუმის ომები
იოანე ოქროპირის ცხოვრება (H-2124)
საწერ მასალად გამოყენებულია ეტრატი. შეიცავს 257 ფურცელს, რომელთა ზომებია 15X12 სანტიმეტრი. ნაწერია კალიგრაფიული ნუსხური დამწერლობით, ყავისფერი მელნით; სათაური შესრულებულია სინგურითა და ასომთავრულით. რვეულებრივი სათვალავისათვის გამოყენებულია ქართული და ბერძნული ასოები, რომლებიც შავი და წითელი მელნითაა დეკორირებული. ტექსტს ახლავს იოანე ოქროპირის მინიატიურა.
წმინდა იოანე ოქროპირის ცხოვრების ეს ხელნაწერი დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის H ფონდში (H-2124)
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული სასულიერო ხელნაწერები კატეგორია:ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის H ფონდი კატეგორია:X საუკუნის ხელნაწერები
სკოლოპენდრისებრნი
სკოლოპენდრისებრნი (ლათ. Scolopendromorpha) — ფეხსახსრიანების რიგი ტუჩფეხიანების კლასისა. მათი სხეულის სიგრძე 30 სმ-ს აღწევს. აქვთ ბრტყელი სხეული, რომელიც შედგება თავისა და ტანისაგან. ტანი დაყოფილია სეგმენტებად. ტანის პირველ სეგმენტზე წყვილი მძლავრი ყბაფეხია, რომლის ფუძესთან შხამიანი ჯირკვლებია მოთავსებული. ჯირკვლების არხი ბრჭყალისებრ წვერში იხსნება. დანარჩენ სეგმენტებზე თითო ფეხია. სკოლოპენდრები მტაცებლები არიან, იკვებებიან უხერხემლო და წვრილი ხერხემლიანებით. აქტიურები არიან ღამით. გიგანტური სკოლოპენდრას ნაკბენი ადამიანსაც კლავს. გვხვდებიან უმთავრესად ტროპიკებსა და სუბტროპიკებში. ყოფილ სსრკ-ს ტერიტორიაზე მხოლოდ სამხრეთით ( ყირიმი, კავკასია, სამხრ. უკრაინა, წინაკავკასია, შუა აზია). ყველა სკოლოპენდრისებრნი დებს კვერცხს. მათ დაბადებისთანავე იმდენივე ფეხი აქვთ, რამდენიც ზრდასრულებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფეხსახსრიანები
Centipede
Solenopsis richteri
Solenopsis richteri — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
პურიტანები
ხშირად ტერმინში გადატანითი მნიშვნელობით იგულისხმება ადამიანები, რომელებიც მკაცრად (ხშირად მოჩვენებითად) იცავენ ზნეობას.
ლიტერატურა
კატეგორია:პროტესტანტული კონფესიების განშტოებები
À
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა ასევე წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „A“-სა და „გრავისი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კლავიატურა
კომპიუტერის კლავიატურაზე წარმოადგენს შემდეგი სიმბოლოების ერთობლიობას:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლათინური ასოები
ნიკ მეისონი
ნიკოლას (ნიკ) ბერკლი მეისონი (Nicholas Berkeley Nick Mason; დ. 27 იანვარი, 1944, ბირმინგემი, ინგლისი) — ინგლისელი მუსიკოსი, უფრო მეტად ცნობილი, როგორც პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის დრამერი. ნიკი ჯგუფის ერთადერთი წევრია, რომელმაც დაუკრა ყველა ალბომზე და ყველა კონცერტზე. ცნობილია, რომ 2010 წლისთვის ჯგუფს მსოფლიო გაყიდული ჰქონდა 250 მილიონ ალბომამდე, აქედან 75 მილიონი - აშშ-ში. მიუხედავად იმისა, რომ თავად პინკ ფლოიდის რამდენიმე კომპოზიციის ავტორია, იგი აგრეთვე არის სხვა მასალის თანაავტორი - მაგალითად, სიმღერების „Echoes“ და „Time“.
2012 წლის 26 ნოემბერს მეისონმა არქიტექტურის და შენობების სკოლის სპეციალურ ცერემონიაზე მიიღო დოქტორის საპატიო წოდება უესტმინსტერის უნივერსიტეტისგან, თავისი არქიტექტურული განათლებისთვის.
პინკ ფლოიდი
მეისონმა დაუკრა ჯგუფის ყველა სტუდიურ ალბომზე, 1967 წლიდან მოყოლებული, მიუხედავად იმისა, რომ ცნობილია, რომ ალბომში A Momentary Lapse of Reason მისი წვლილი მინიმალურია.
მას მთლიანად ეკუთვნის კომპოზიციები The Grand Vizier's Garden Party Parts 1-3 (Ummagumma-დან) და Speak to Me (ალბომიდან The Dark Side of the Moon).
მას ასევე აქვს გამოშვებული ორი სოლო-ალბომი (ორივე, როგორც თანამშრომლობა სხვა მუსიკოსებთან), რამდენიმე წიგნი ავტომანქანებზე და მისივე დაწერილი პინკ ფლოიდის ოფიციალური ბიოგრაფია Inside out, რომელიც აგრეთვე აუდიო-წიგნის სახით არის ჩაწერილი.
საკრავები
ნიკ მეისონის დასარტყმელი საკრავები გადაღებულია ყველაზე ადრეულ კადრებში ჯგუფთან ერთად. ჩანს, რომ იგი იყენებდა Premier-ის დოლებს. ამ პერიოდის კინოკადრებში მეისონი იყენებს სეტებს, შემდგარს როგორც ექვსი, ასევე შვიდი დოლისგან. მეისონი ყოველთვის იყენებდა ერთ ბას-დოლს, სამუშაო დოლს, ორ ტომ-ტომს. ერთი ქვედა ტომი ან მეორე ბას-დოლი ყოველთვის შეადგენდნენ მეექვსე/მეშვიდე ნაწილს.
პინკ ფლოიდის სადებიუტო ალბომის The Piper at the Gates of Dawn ჩაწერისას პროდიუსერმა ნორმან სმითმა ჩაის პრისახოცები მეისონის დასარტყმელი საკრავების თავებზე მოათავსა.
დაახლოებით მაშინ, როდესაც დეივიდმა ჯგუფში სიდი შეცვალა, მეისონს დასარტყმელი საკრავებზე ეწერა სიტყვები Pink და Floyd. ეს მაგალითად, კარგად ჩანს Ummagumma-ს უკანა მხარეს. იგივე დასარტყმელი სეტი ჩნდება ჯგუფის ამ პერიოდის სატელევიზიო გამოსვლების დროს.
1970 წელს მეისონი გადაერთო შვიდნაწილიან Ludwig-ზე. მასშ შედიოდა 22 და 24 დუიმიანი ბას-დოლები, 12 და 14-იანი ტომ-ტომები, 14 და 16 დუიმიანი ქვედა ტომები და 16 დუიმიანი სამუშაო დოლი. მეისონის აღჭურვილობაში აგრეთვე შედიოდა 16, 18, 20 და 22 დუიმიანი Zildjian-ის თეფშები და 12 დუიმიანი ჰაი-ჰეტი. ეს კონფიგურაცია ჩანს ჯგუფის 1970 წლის ჩანაწერში, რომელიც KQED-ის სტუდიაში მომზადდა. იგი აგრეთვე ფილმში Live At Pompeii ჩნდება.
The Dark Side of the Moon-ის საკონცერტო შესრულებების დროს დასარტყმელი საკრავებზე დამაგრებული იყო 10 მიკროფონი. ჯგუფის მიქს-პულტზე ყველა ეს არხი ერთ არხად იქცეოდა. ტურნეს In The Flesh პერიოდში (ალბომი Animals) ყოველი მიკროფონი noise gate-ის ეფექტში იყო გატარებული, რათა მინიმალური ხმაური მიეღოთ. მეისონი, როგორც მუსიკოსი, ცნობილია, როგორც ხმოვანი ეფექტების ავტორი. მან „Time“-ის ჩაწერის დროს საკუთარი ინიციატივით გამოიყენა როტო-ტომები (ისინი შესავალში ჟღერს). ვინაიდან ამ შესავალში აკორდების ცვლა მიმდინარეობს, როტო-ტომების აწყობაც შესაბამისად მიმდინარეობდა.
The Wall-ის ჩაწერისას და საკონცერტო გამოსვლების დროს მეისონი იყენებდა Ludwig-ის სტანდარტულ სეტს. მასში შედიოდა: ოთხი ტომ-ტომი (12x8, 13x9, 14x14, 16x16 დუიმი). მეისონმა აგრეთვე შეცვალა დასარტყმელი საკრავები და ერთ ბას-დოლზე გადაერთო. სეტს აგრეთვე დაემატა Ludwig-ის დოლი Black Beauty და Paiste-ს თეფშები. დასარტყმელი საკრავების თავების სახით გამოიყენებოდა Remo-abbasador-ები.
ალბომის A Momentary Lapse of Reason ჩაწერისას გამოიყენებოდა Ludwig-ის და Simmons-ის ელექტრონული დასარტყმელი საკრავები. 1987-1989 წლების კონცერტებზე გამოიყენებოდა: Ludwig-ის სეტი, Paiste-ს თეფშებით, Simmons SDX-ის ელექტრონული დოლებით, Drum Workshop-ის პედლებით, Remo-ს თავებით.
The Division Bell-ის, კერძოდ Marooned-ის ჩაწერისას მეისონი იყენებდა Drum Workshop-ის შავი ფერის სეტს. მასში შედიოდა Ludwig-ის შავი ტომ-ტომები. 1994 წლის ტურნეს დროს გამოიყენებოდა Drum Workshop-ის დოლები და სხვა დამატებითი ტექნიკა, ისევე, როგორც Paiste-ს თეფშები, Remo-ს თავები, Pro Mark-ის დასარტყმელი ჯოხები და Yamaha DTS-70-ის პულტი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:ნიკ მეისონი კატეგორია:პინკ ფლოიდის წევრები კატეგორია:ინგლისელი დრამერები კატეგორია:ინგლისელი პროდიუსერები კატეგორია:დაბადებული 27 იანვარი
მალავის პრეზიდენტი
მალავის პრეზიდენტი — მალავის სახელმწიფოს მეთაური. ირჩევს მოსახლეობა 5 წლის ვადით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მალავი კატეგორია:აფრიკის ქვეყნების პრეზიდენტები *
330
მოვლენები
კონსტანტინე დიდმა რომის იმპერატორის ტახტი რომიდან კონსტანტინოპოლში გადაიტანა
თარიღი უცნობია
*
Brain Damage (სიმღერა)
„Brain Damage“ — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის სიმღერა ალბომიდან The Dark Side of the Moon. მისი ავტორია როჯერ უოტერსი. თავდაპირველად სიმღერას „Lunatic“ ეწოდებოდა.
სიმღერაში საუბარია შეშლილობაზე, რაზეც, უოტერსის თქმით, ასევე გავლენა იქონია სიდ ბარეტის თემატიკამ.
როჯერ უოტერსი:
ალბომზე The Dark Side of the Moon და საკონცერტო შესრულებების დროს კომპოზიცია ყოველთვის წარმოდგენილია ალბომის უკანასკნელი სიმღერის, „Eclipse“ თანხლებით.
მუსიკალური ვიდეო
ჯგუფის კონცერტებზე სიმღერას თან ახლდა ვიდეოპროექცია, სადაც ცნობილ პოლიტიკოსებს აჩვენებდნენ, კურიოზულ სიტუაციებში. იგივე კადრები მოხვდა ბარი ჩეტინგტონის მიერ შედგენილ პრომო ფილმში „Brain Damage/Eclipse“. სულ 1974-1975 წლებში ამ ვიდეოების სამი სხვადასხვა ვერსია შეიქმნა.
1994 წელს რგოლი განახლდა და მასში შეიძლებოდა ბილ კლინტონისა და ბორის ელცინის ხილვაც. მსგავსი ვიდეორგოლები 2006-2008 წლებში, როჯერის ტურნეში The Dark Side Of The Moon Live გამოიყენებოდა - განახლებული ვიდეოპროექციების სახით, სადაც უახლესი პერიოდის პოლიტიკოსები ფიგურირებდნენ.
როჯერი სიმღერას ასრულებდა 1984/1985, 1987, 1999-2002, 2006-2008 და 2016-2017 წლების კონცერტებზე. ჯგუფი სიმღერას ასრულებდა 1972, 1973, 1974, 1975 და 1994 წლებში. დევიდ გილმორი სიმღერას სოლო კონცერტებზე არ ასრულებდა.
სძლისპირნი და ღვთისმშობლისანი (A-603)
მინიატიურა|300პქ|სძლისპირნი და ღვთისმშობლისანი სძლისპირნი და ღვთისმშობლისანი (A-603) — X საუკუნის ქართული ხელნაწერი წიგნი. შინაარსობრივად წარმოადგენს ჰიმნოგრაფიულ კრებულს. მასში მკვეთრადაა აღნიშნული სადეკლამაციო-ლიტურგიკული ნიშნები, რომლებიც, თანამედროვე თვალსაზრისით, სანოტო სისტემის ადრეულ ეკვივალენტად ითვლება. ხელნაწერში არსებული ეს ნიშნები X საუკუნეში ქართული საეკლესიო მუსიკის განვითარების მყარ სისტემაზე მიუთითებს.
ხელნაწერი გადაწერილია კალიგრაფ იორდანეს მიერ. საწერ მასალად გამოყენებულია ეტრატი. შეიცავს 229 ფურცელს, რომელთა ზომებია 17,2X11,3 სანტიმეტრი. ნაწერია ნუსხური დამწერლობით; დასაწყისი ასოები, სათაურები, ძლისპირთა გარკვეული ჯგუფის სახელწოდებები შესრულებულია სინგურით.
ძლისპირნი და ღვთისმშობლისანი ინახება საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდში (A-603)
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული სასულიერო ხელნაწერები კატეგორია:ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდი კატეგორია:X საუკუნის ხელნაწერები
გრავისი
კატეგორია:ტიპოგრაფია კატეგორია:დიაკრიტიკული ნიშნები
Solenopsis robusta
Solenopsis robusta — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
რიჩარდ დოკინსი
კლინტონ რიჩარდ დოკინსი (Clinton Richard Dawkins, დ. 26 მარტი, 1941) — ბრიტანელი ევოლუციური ბიოლოგი, ეთოლოგი და მწერალი, ოქსფორდის უნივერსიტეტის ახალი კოლეჯის საპატიო წევრი და იმავე უნივერსიტეტის მეცნიერების საზოგადო გააზრების პროფესორი (Professor for Public Understanding of Science) 1995-2008 წლებში. 1976 წელს გამოცემული წიგნით „ეგოისტი გენი“ (The Selfish Gene) მოახდინა ევოლუციის გენზე ორიენტირებული ხედვის პოპულარიზაცია. მიღებული აქვს არაერთი აკადემიური და ლიტერატურული ჯილდო.
წიგნში „ეგოისტი გენი“ დოკინსი ამტკიცებს, რომ ცოცხალ არსებათა ევოლუცია მიდინარეობს რეპლიკაციის უნარის მქონე ერთეულების დიფერენციალური გადარჩენის სახით. წიგნით „განვრცობილი ფენოტიპი“ (The Extended Phenotype, 1982) ევოლუციურ ბიოლოგიაში შემოიტანა მნიშვნელოვანი კონცეფცია, რომლის მიხედვითაც გენის ფენოტიპური ეფექტები არ მთავრდება ორგანიზმით (სხეულით), არამედ განივრცობა გარემოშიც, რისი მაგალითიცაა თახვის მიერ აგებული ჯებირები. ამ ორ წიგნში, ასევე, შემოიტანილია ტერმინი „მიმი“ (meme).
დოკინსი ათეისტია. იგი ცნობილია რელიგიის, კრეაციონიზმის და გონიერი შემოქმედის კონცეფციის მძაფრი საჯარო კრიტიკით. 1986 წელს დაწერა „ბრმა მესაათე“ (The Blind Watchmaker), სადაც ილაშქრებს მესაათის ანალოგიის წინააღმდეგ, რომელიც ხშირად გამოიყენება ზებუნებრივი შემოქმედის არსებობის დასამტკიცებლად ბიოლოგიური ორგანიზმების კომპლექსურობიდან გამომდინარე. საწინააღმდეგოდ ამისა, იგი ევოლუციურ პროცესებს აღწერს, როგორც „ბრმა“ მესაათის მოქმედებას, რადგან რეპროდუქცია, მუტაცია და ბუნებრივი გადარჩევა გონივრული ხელმძღვანელობის გარეშე მიმდინარეობს. 2006 წელს დოკინსმა გამოსცა წიგნი „ღმერთი, როგორც დელუზია“ (The God Delusion), სადაც ამტკიცებს, რომ ზებუნებრივი შემოქმედი თითქმის უეჭველად არ არსებობს, ხოლო რელიგიური რწმენა დელუზიაა. იმავე წელს დააფუძნა რიჩარდ დოკინსის ფონდი კეთილგონიერებისა და მეცნიერებისათვის (Richard Dawkins Foundation for Reason and Science).
ადრეული ცხოვრება
კლინტონ რიჩარდ დოკინსი დაიბადა 1941 წლის 26 მარტს ბრიტანეთის კენიის დედაქალაქ ნაირობიში. დოკინსმა, მოგვიანებით, სახელი კლინტონი ცალმხრივი შეთანხმებით გააუქმა. მისი მშობლები იყვნენ ჯინ მერი ვივიანი (ქალიშვილობის გვარი ლედნერი; 1916–2019) და კლინტონ ჯონ დოკინსი (1915–2010), ბრიტანეთის კოლონიური სამსახურის საჯარო მოხელე სოფლის მეურნეობის სფეროში ნიასალენდში (თანამედროვე მალავი). მამა წვრილი თავადაზნაურობის წარმომადგენელი იყო ოქსფორდშირიდან. იგი მეორე მსოფლიო ომის დროს სამეფო მსროლელთა აფრიკულ პოლკში გაიწვიეს და ინგლისში 1949 წელს დაბრუნდა, როცა დოკინსი რვა წლისა იყო. მამას მემკვიდრეობით ჰქონდა მიღებული და კომერციულად ამუშავებდა მამულს ოქსფორდშირში, სახელწოდებით ოვერ ნორტონ პარკი. დოკინსი ოქსფორდში ცხოვრობს და ჰყავს უმცროსი და, სარა.
მშობლები დაინტერესებული იყვნენ ბუნებისმცოდნეობით და დოკინსის შეკითხვებს მეცნიერულად პასუხობდნენ ხოლმე. დოკინსი თავის ბავშვობას აღწერს, როგორც „ჩვეულებრივ ანგლიკანურ აღზრდას“. იგი თავს ქრისტიანად მიიჩნევდა თინეიჯერობის შუა წლებამდე, როდესაც დაასკვნა, რომ ევოლუციის თეორია ცოცხალი სამყაროს კომპლექსურობის უკეთესი ახსნა იყო და დაკარგა ღმერთის რწმენა. იგი ამბობს: „მთავარი მიზეზი, რის გამოც ჯერ კიდევ რელიგიური ვიყავი, იყო ცოცხალი სამყაროს კომპლექსურობა, რომელიც ჩემზე დიდ შთაბეჭდილებას ახდენდა და ვფიქრობდი, რომ მას შემოქმედი უნდა ჰყოლოდა. მე ვფიქრობ, იმის გააზრება, რომ დარვინიზმი გაცილებით უკეთესი ახსნა იყო, აღმოჩნდა ის, რამაც საფუძველი გამოაცალა შემოქმედის არგუმენტს. და ამან სიცარიელეში დამტოვა.“ ათეიზმის ეს გააზრება და დასავლური კულტურის ქვეშ აღზრდა ერთობლიობაში აქცევს დოკინსს, მისივე აღწერით, „კულტურულ ქრისტიანად“ და „კულტურულ ანგლიკანად“.
განათლება
1949 წელს, ინგლისში დაბრუნებისას რვა წლის დოკინსი უილტშირის ჩეფინ გროუვის სკოლაში შევიდა, ხოლო შემდეგ, 1954-დან 1959 წლამდე ნორთჰემპტონშირში, აუნდლის სკოლაში დადიოდა. აუნდლის სკოლა ტიპური ინგლისური საჯარო სკოლა იყო ანგლიკანური ეთოსით, ხოლო დოკინსი სკოლის ლონდიმერის ფაკულტეტში ირიცხებოდა. აუნდლში სწავლის დროს პირველად წაიკითხა ბერტრან რასელის „რატომ არა ვარ ქრისტიანი“. 1962 წელს წარმატებით დაამთავრა ოქსფორდის ბალიოლის კოლეჯი ზოოლოგიის სპეციალობით. კოლეჯში მისი უშუალო ხელმძღვანელი ნობელიანტი ეთოლოგი, ნიკოლაას ტინბერგენი იყო.
დოკინსმა იმავე კოლეჯში განაგრძო კვლევითი ასპირანტურა ტინბერგენის ხელმძღვანელობითვე, 1966 წელს ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხიც მიიღო და მომდევნო ერთი წელი იქვე ეწეოდა კვლევით საქმიანობას ასისტენტის რანგში. ტინბერგენი მოწინავე მკვლევარი იყო ცხოველთა ქცევის დარგში, განსაკუთრებით, ინსტინქტის, სწავლის და არჩევანის სფეროებში; დოკინსის კვლევებიც ამ პერიოდში ცხოველთა მიერ გადაწყვეტილების მიღების მოდელებს ეხებოდა. 1989 წელს ოქსფორდის უნივერსიტეტისგან მეცნიერების დოქტორის ხარისხი მიიღო.
სწავლება
1967–1969 წლებში კალიფორნიის უნივერსიტეტში (ბერკლი) ზოოლოგიის ასისტენტ-პროფესორი იყო. ამ პერიოდში უნივერსიტეტის სტუდენტები და პროფესორები აქტიურად ეწინააღმდეგებოდნენ ვიეტნამში მიმდინარე ომს და ომის საწინააღმდეგო დემონსტრაციებსა და აქტივობებში დოკინსიც იყო ჩართული. 1970 წელს ოქსფორდის უნივერსიტეტში ლექტორის რანგში დაბრუნდა. 1990 წელს ზოოლოგიის დოცენტი (რიდერი) გახდა. 1995 წელს დაინიშნა ოქსფორდის უნივერსიტეტის მეცნიერების საზოგადო გააზრების პროფესორად. აღნიშნული თანამდებობა ჩარლზ სიმონიმ დააფუძნა და მისივე თქმით, პირს, რომელიც მას დაიკავებდა, „მოეთხოვებოდა მნიშვნელოვანი წვლილის შეტანა რომელიმე სამეცნიერო სფეროს ფართო საზოგადოებისთვის გაცნობაში“. პოსტზე პირველი პროფესორი, დამფუძნებლისვე სურვილით, რიჩარდ დოკინსი გახდა, რომელსაც ეს თანამდებობა 2008 წლამდე ეკავა.
1970 წლიდან ოქსფორდის ნიუ-კოლეჯის წევრია, ამჟამად, საპატიო ტიტულით. ჩატარებული აქვს ბევრი ლექცია, მათ შორის, ჰენრი სიჯუიკის მემორიალური ლექცია (1989), ერაზმუს დარვინის პირველი მემორიალური ლექცია (1990), მაიკლ ფარადეის ლექცია (1991), ტომას ჰენრი ჰაქსლის მემორიალური ლექცია (1992), ირვინის მემორიალური ლექცია (1997), ტინბერგენის ლექცია (2004), და ტანერის ლექციები (2003). 1991 წელს ჩაატარა სამეფო საზოგადოების ლექციები ბავშვებისთვის თემაზე „გაზრდა ამ სამყაროში“ (Growing Up in the Universe). სხვადასხვა დროს იყო რამდენიმე ჟურნალის რედაქტორი, Encarta Encyclopedia-ს და ევოლუციის ენციკლოპედიის (Encyclopedia of Evolution) მრჩეველ-რედაქტორი. არის სეკულარული ჰუმანისტების საბჭოს ჟურნალ Free Inquiry-ს მიმომხილველი და ჟურნალ Skeptic-ის რედაქტორთა საბჭოს წევრი მისი დაფუძნების დღიდან.
დოკინსი სხვადასხვა დროს ჟიურის რანგში იყო მიწვეული ისეთ განსხვავებულ დაჯილდოებებზე, როგორიცაა სამეფო საზოგადოების ფარადეის ჯილდო და ბრიტანეთის აკადემიის სატელევიზიო ჯილდო (BAFTA). იყო ბრიტანეთის მეცნიერების განვითარების ასოციაციის ბიოლოგიურ მეცნიერებათა განყოფილების პრეზიდენტი. 2004 წელს ოქსფორდის ბალიოლის კოლეჯმა დააწესა დოკინსის პრემია, რომელიც გაიცემა „განსაკუთრებული კვლევისთვის ეკოლოგიასა და იმ ცხოველთა ქცევასთან დაკავშირებით, რომელთა კეთილდღეობასა და გადარჩენას, შესაძლოა, საფრთხე ემუქრებოდეს ადამიანთა მოქმედებების გამო“. 2008 წლის სექტემბერში დატოვა პროფესორის თანამდებობები და გამოაცხადა, რომ გეგმავდა „დაეწერა წიგნი ახალგაზრდებისთვის, რომელშიც გააფრთხილებდა მათ, არ დაეჯერებინათ „ანტი-მეცნიერული ზღაპრებისთვის“.
2011 წელს შეუერთდა ლონდონის ჰუმანიტარული მეცნიერებების ახალი კოლეჯის პროფესორთა შემადგენლობას, კერძო უნივერსიტეტისა, რომელიც ენტონი გრეილინგმა დააფუძნა. კოლეჯი 2012 წლის სექტემბერში გაიხსნა.
ევოლუციური ბიოლოგია
დოკინსი ყველაზე მეტად ცნობილია ევოლუციაში გენის, როგორც გადარჩევის მთავარი ერთეულის პოპულარიზაციით. ეს ხედვა მან ყველაზე ნათლად გადმოსცა ორ წიგნში:
დოკინსი ყოველთვის სკეპტიკურად იყო განწყობილი ისეთი ევოლუციური პროცესების არსებობის მიმართ, რომლებიც ორგანიზმის შემგუებლობის გაზრდაზე არ ახდენს გავლენას, აგრეთვე, გენზე უფრო „მაღალ“ დონეებზე მიმდინარე გადარჩევის მიმართ. განსაკუთრებულად სკეპტიკურად უყურებს ჯგუფური გადარჩევის როგორც პრაქტიკულ შესაძლებლობას, აგრეთვე მის მნიშვნელობას ალტრუიზმის ახსნისათვის.