cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გდანსკის ყურე
ყურეს ერთვის მდინარე ვისლა და სხვა მრავალი პატარა თუ საშუალო მდინარე. ყურეს ნაპირზე მდებარეობს მნიშვნელოვანი პორტები: გდინია, გდანსკი, ბალტიისკი. ადმინისტრაცულად ყურე ეკუთვნის რუსეთსა და პოლონეთს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბალტიის ზღვის ყურეები
გელა ნიკოლაიშვილი
გელა ნიკოლაიშვილი (დ. 27 მარტი, 1958, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, იურისტი.
1981 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი, ხოლო 1999 წელს იურიდიულ–ფსიქოლოგიური ინსტიტუტი.
1981-1992 წლებში იყო მცხეთის ხელოვნებისა და ისტორიულ–არქიტექტურულ მუზეუმ–ნაკრძალის ექსკურსიამძღოლი, მეცნიერ თანამშრომელი, სწავლული მდივანი, სამეცნიერო განყოფილების გამგე. 1983-1985 წლებში იყო ანტისაბჭოთა აგიტაცია-პროპაგანდის ბრალდებით იყო პოლიტპატიმარი. 1992 წელს იყო საქართველოს ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის წამყვანი სპეციალისტი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ილია ჭავჭავაძის საზოგადოება“. 1996-1999 წლებში იყო საქართველოს პარლამენტის ადამიანის უფლებათა და ეროვნულ უმცირესობათა საკითხების ექსპერტ–კონსულტანტი. არის ავტორი წიგნებისა: „ადამიანის უფლებები საქართველოში“ (1998), „როგორ დავიცვათ საკუთარი უფლებები“ (1999), „საქართველოს ციხეები“ (2001), „შევაჩეროთ წამება“, „პოლიცია და საზოგადოება“ (2003), „ადამიანის უფლებები საქართველოში 2005-2006“, „ფასადური დემოკრატია საქართველოში“ (2008), „დემოკრატიის შუქურა (მითი და რეალობა)“ (2009).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 27 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
ნიჟნი-ნოვგოროდის ყველაწმინდის ეკლესია
ნიჟნი-ნოვგოროდის ყველაწმინდის ეკლესია (Всесвятская церковьа) —  მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.
სახელწოდება
ისევე როგორც სასაფლაოს ეკლესიების უმრავლესობას მასაც ყველაწმინდის სახელი ჰქვია, თუმცა მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მთავარანგელოზების პეტრესა და პავლეს სახელზე.
ისტორია
ნიჟნი-ნოვგოროდის ყველაწმინდის (ან პეტრეპავლეს) ეკლესია იყო პირველი ეკლესია ნიჟნი-ნოვგოროდის ისტორიაში. რუსეთის ქალაქების რეგულარული რეკონსტრუქცია დაიწყო 1763 წელს. 1775 წელს მოსკოვისა და პეტერბურგის ქვის მშენებლობის კომისიის დადგენილების თანახმად ქალაქ ნიჟნი-ნოვგოროდის ბარბარეს ქუჩაზე საერთო სასაფლაოსათვის გამოიყო თავისუფალი ადგილი, სადაც ჩადგეს მცირე ზომის სამლოცველო და შემოავლეს ღობე. 1781 წელს ააგეს პეტრე-პავლეს ეკლესია გუბერნის პირველი არქიტექტორის იაკობ ანანინის პროექტის მიხედვით. მთავარანგელოზების, პეტრესა და პავლეს სახელზე მთავარი საკურთხეველი მხოლოდ 1785 წელს აკურთხეს.
საბჭოთა პერიოდში ეკლესიის შენობაში განთავსებული იყო კინოთეატრი „პიონერი“. ეკლესია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მრევლს დაუბრუნდა 1990-იან წლებში.
არქიტექტურა
ეკლესიის შენობა შეიცავს ბაროკოს არქიტექტურული სტილის ელემენტებს. სამრეკლო საბჭოთა პერიოდში დაანგრიეს. მის ადგილზე 2014 წელს ააგეს ახალი, ორიარუსიანი სამრეკლო. ფანჯრის თამასები გამოყვანილია აგურისაგან. ეკლესია XVIII საუკუნის მეორე ნახევრის რუსული ბაროკოს არქიტექტურული სტილის ერთადერთი შემონახული ნიმუშია ნიჟნი-ნოვგოროდში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
ევროპული სოლიდარობა
ევროპული სოლიდარობა (Європейська солідарність) — პოლიტიკური პარტია უკრაინაში. მისი ფესვები მოდის საპარლამენტო ჯგუფი „სოლიდარობიდან“ რომელიც 2000 წლიდან არსებობდა უმაღლეს რადაში, და მას შემდეგ არსებობა განაგრძო სხვადასხვა ფორმით, როგორც პეტრო პოროშენკოს პოლიტიკურმა გუნდმა. 2014 წლის უკრაინის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ თავისი მაშინდელი სახელწოდებით „პეტრო პოროშენკოს ბლოკი“ მოიპოვა 132 მანდატი 423 ადგილიან რადაში და პირველი ადგილი დაიკავა.
2015 წლის აგვისტოში პარტიაში გაერთიანდა „უკრაინის დემოკრატიული ალიანსი რეფორმებისათვის“ (უდარი). 2019 წლის მაისში „უდარი“ გამოეყო პარტიას. 2017 წლის ოქტომბრის მონაცემებით პარტიას 30 000-მდე წევრი ჰყავს. პარტიის წევრებად არ მიიღებიან ვიქტორ იანუკოვიჩის „რეგიონების პარტიის“ ყოფილი წევრები. 2019 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ 25 მანდატი მოიპოვა, აქედან 23 პროპორციული, ხოლო 2 მაჟორიტარული სისტემით.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის პოლიტიკური პარტიები
ალბერტ ზაფი
ალბერტ ზაფი (Albert Zafy; დ. 1 მაისი, 1927, ამბილუბე, მადაგასკარი — გ. 13 ოქტომბერი, 2017, სენ-პიერი, საფრანგეთი) — მადაგასკარელი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე. მადაგასკარის პრეზიდენტი 1993-1996 წლებში.
1992 წლის არჩევნებში პირველ ტურში მიიღო ხმების 45 %, მეორე ტურში კი 66,74 % და დაამარცხა მოქმედი პრეზიდენტი დიდიე რაცირაკა. 1993 წლის ივნისში მისმა მომხრეებმა ურავლესობა მოიპოვეს პარლამენტშიც. 1996 წელს რაცირაკას მომხრეებმა მოაწყვეს საპროტესტო დემონსტრაცია ზაფის ხელისუფლების წინააღმდეგ. ეროვნულმა ასამბლეამ მისი იმპიჩმენტის საკითხი დააყენა და 4 სექტემბერს უზენაესი სასამართლოც დაეთანხმა იმპიჩმენტს. 5 სექტემბერს გადადგა და დაინიშნა ახალი არჩევნები. 29 დეკემბერს გამართულ არჩევნების მეორე ტურში მიიღო ხმების 49,29 % და დამარცხდა დიდიე რაცირაკასთან.
აქტიურ პოლიტიკურ მოღვაწეობას ეწეოდა თანამდებობიდან გადადგომის შემდეგაც.
სქოლიო
კატეგორია:მადაგასკარის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1927 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2017
გიუნცბურგის ბრძოლა
მინი|გიუნცბურგის ბრძოლის რუკა გიუნცბურგის ბრძოლა — ბრძოლა საფრანგეთის იმპერიასა და ჰაბსურგის მონარქიას შორის 1805 წლის 9 ოქტომბერს მდინარე დუნაისთან მდებარე ქალაქ გიუნცბურგთან.
გიუნცბურგის ბრძოლა ულმის კამპანიის და მესამე კოალიციის ომის შემადგენელი ნაწილი იყო.
ბრძოლაში საფრანგეთის მხრიდან მონაწილეობას იღებდა 8 ათასი ჯარისკაცი, ჰაბსბურგის მონარქიის მხრიდან კი 7 ათასი ჯარისკაცი. ბრძოლის ველზე მოწინააღმდეგები სამ ხაზად განლაგდნენ და ერთმანეთს ცეცხლი გაუხსნეს. ავსტრიელები ცდილობდნენ ფრანგებისთვის გზა გადაეჭრათ ხიდისაკენ რათა მათ ზურგში არ აღმოჩენილიყვნენ. ამისათვის, მათ ხიდები დაუყონებლივ გაანადგურეს. ელჰინგენის ხიდს რომელსაც ავსტრიელების VI კორპუსი იცავდა ტყვედ ჩავარდა და ხიდი ფრანგებმა დაიკავეს. ამით ისარგებლეს მათ და წინ წაიწიეს. ფრანგების მიერ ხიდის დაკავება ავსტრიელებისთვის დიდი დანაკლისი იყო. ავსტრიელებმა ბრძოლაში დაკარგეს 2 ათასი ჯარისკაცი, ფრანგებმა კი 700. მნიშვნელოვანმა დანაკარგებმა ავსტრიელების ბრძოლისუნარანობა შეასუსტა და ბრძოლაში დმარცხდნენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნაპოლეონის ომების ბრძოლები კატეგორია:საფრანგეთის ბრძოლები კატეგორია:ავსტრიის ბრძოლები კატეგორია:XIX საუკუნის ბრძოლები
ნიკოლა იურიშიჩი
200px|thumb|ნიკოლა იურიშიჩი ბარონი ნიკოლა იურიშიჩი (Miklós Jurisics; დ. 1490 — გ. 1545) — ხორვატი თავადაზნაური, ჯარისკაცი და დიპლომატი.
ბიოგრაფია
ნიკოლა იურიშიჩი დაიბადა ხორვატიის ქალაქ სენში.
1522 წლისთვის იურიშიჩი ფერდინანდ I ჰაბსბურგის ჯარების ოფიცრად იხსენიება. ამ დროს ის ხორვატიის ციხეებს ოსმალთა იმპერიის შემოტევისგან იცავდა, რომელთაც სულეიმან I მეთაურობდა და ვენისკენ მიემართებოდა. 1522-1526 წლებში იურიშიჩმა რაინდობა მიიღო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1490 კატეგორია:გარდაცვლილი 1545 კატეგორია:ხორვატი ბარონები კატეგორია:ხორვატი თავადაზნაურები კატეგორია:უნგრელი თავადაზნაურები კატეგორია:ავსტრიელი თავადაზნაურები კატეგორია:ჰაბსბურგი ხორვატები
საპოპემა
საპოპემა (Sapopema) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 759 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილოეთ პიუნეირუ-პარანაენსის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იბაიტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 736 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.94 კმ²-ზე. ფართობი 677 609 კმ²-ია.
ვარდისუბნის აღდგომის ეკლესია
მინი|ვარდისუბანი.აღდგომის ეკლესია ვარდისუბნის აღდგომის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ ვარდისუბნის სამხრეთით, დაახლოებით 1 კილომეტრზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ერთადერთი შესასვლელი ეკლესიას დასავლეთიდან აქვს. კარის ღიობი კვადრატული აგურითაა გამოყვანილი, გადახურულია შეისრული თაღით და გარედან კედლის სიბრტყეში საფეხურით შეღრმავებულ, სწორკუთხა არეშია ჩასმული. ეკლესიის დარბაზე მოკლეა, აღმოსავლეთით მას შეერთვის ნახევარწრიული აფსიდი, რომლის ცენტრში დაბალი, ოთკუთხა სარკმელია გაჭრილი. ერთი, თარაზულად გადახურული სარკმელი ჩრდილოეთ კედლის აღმოსაველეთ ნაწილშია. აფსიდში, სარკმლის სამხრეთით და ჩრდილოეთით თითო, მცირე ზომის, ოთკუთხა ნიშაა. მოწყობილია გრძივი კედლების აღმოსავლეთ კიდეშიც იატაკიდან 1,4 მეტრის სიმაღლეზე. დარბაზის გრძივი კედლები და კამარა, ერთსაფეხურიანი პილასტების წყვილითა და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღით ორ, თანაბარ ნაწილად იყოფა. ეკლესიის ფასადები სადაა, მოკლებულია ყოველგვარ მორთულობას.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვახანის დერეფანი
მინი|ვახანის დერეფანი ვახანის დერეფანი — ტერიტორიის ვიწრო მონაკვეთი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ავღანეთში. მონაკვეთი შეჭრილია ჩინეთში და ტაჯიკეთს გამოყოფს პაკისტანისგან. დერეფანი მდებარეობს პამირის მთიანეთსა (ჩრდილოეთით) და ყარაყორუმს (სამხრეთით) შორის. მისი სიგრძეა 350 კილომეტრი, ხოლო სიგანე მერყეობს 13–65 ფარგლებში. ამ მაღალი მთებიდან სათავეს იღებენ მდინარეები ფანჯი და პამირი რომელთა შეერთებითაც ამუდარიას იქმნება. 2010 წლის აღწერით ვახანის დერეფანში დაახლოებით 12 000 ადამიანი ცხოვრობდა.
გეოგრაფია
მინი|[[ზორქოლი, დიდი პამირი, 2 მაისი, 1874, აკვარელი, თომას ედვარდ გორდონი ]] ვახანის დერეფანი წარმოადგენს ბადახშანის პროვინციის პანდალს. დერეფნის ჩრდილოეთ საზღვარს წარმოადგენს მდინარე პამირი, დასავლეთს ტბა ზორქოლი ხოლო აღმოსავლეთით პამირის მთიანეთის მწვერვალები. დერეფნიდან ჩრდილოეთით მდებარეობს ტაჯიკეთის მთიანი ბადახშანის ავტონომიური ოლქი. სამხრეთიდან დერეფანი შემოსაზღვრულია ჰინდუქუშის და ყარაყორუმის მაღალი მთებით. ბაროგილით და ირშადის უღელტეხილით ის უკავშირდება პაკისტანის პროვინციებს: ხაიბერ-პახტუნხვა და გილგიტ-ბალტისტანი. დერეფნის სიმაღლე აღმოსავლეთით არის 4,923 მეტრი ხოლო დასავლეთით 3,037.
ისტორია
დერეფანი დიდი ბრიტანეთსა და რუსეთის იმპერიას შორის დიდი თამაშის სახელით ცნობილი პოლიტიკური მოვლენების შედეგად წარმოიშვა. იმპერიებს შორის 1873 წელს დადებულმა ხელშეკრულებამ ჩრდილოეთით გაყო ისტორიული ვახანის რეგიონი და რუსეთ-ავღანეთის საზღვრად მდინარეები პამირი და ფანჯი გამოაცხადა, ხოლო სამხრეთით 1893 წელს დადებული დურანდის ხაზის შეთანხმებით დადგინდა საზღვარი ბრიტანეთის ინდოეთსა და ავღანეთს შორის. შედეგად ორ იმპერიას შორის შეიქმნა ავღანეთის შემადგენლობაში შემავალი ბუფერული ზონა, რომელსაც მეოცე საუკუნეში ვახანის დერეფანი ეწოდა.
დერეფანი ერთი საუკუნის წინ დაიხურა და იქ არ არის თანამედროვე გზები. იქ არის მხოლოდ 1960-იანებში აგებული გრუნტის გზა იშკაშიმიდან სარჰადამდე. იაკობ ტოუსენის მოსაზრებით, დერეფანი ნარკოტიკების ჩინეთში შესატანად გამოიყენება, თუმცა გზის მდგომარეობის გათვალისწინებით მთიანი ბადახშანის ავტონომიური ოლქიდან ან პაკისტანიდან შეტანილ რაოდენობასთან შედარებით უმნიშვნელო იქნება.
ავღანეთის მთავრობამ რამდენიმეჯერ მიმართა ჩინეთის მთავრობას თხოვნით, რომ გაეხსნათ ვახანის კორიდორის საზღვარი. მათი მტკიცებით ეს იქნებოდა ეკონომიკური სტიმულის მატარებელი და თალიბანთან ბრძოლისთვის რესურსის შეტანის ახალი გზა. ჩენეთი აღნიშნულ მოთხოვნას მის სინძიანის რეგიონში (რომელიც ესასღვრება დერეფანს) მიმდინარე არეულობების გამო არ დათანხმდა.
სქოლიო
კატეგორია:ავღანეთის გეოგრაფია
Up the Khyber
„Up the Khyber“ — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის სიმღერა. იგი არის რიგით მეოთხე კომპოზიცია 1969 წლის ალბომზე More.
მუსიკა
კომპოზიცია წარმოადგენს ვრცელ სოლოს დასარტყმელ საკრავებზე, ფორტეპიანოზე დაძაბული და ორგანზე აკვიატებული შესრულებით და ფირის არატიპიური ეფექტებით. იგი გრძელდება დაახლოებით 2 წუთს და 12 წამს. ეს არის პინკ ფლოიდის ერთადერთი სიმღერა, რომლის ავტორებად მითითებულები არიან მხოლოდ მეისონი/რაიტი.
კომპოზიციის სახელწოდება ერთგვარი ხუმრობაა, ვინაიდან Khyber კოკნის რითმული სლენგის ნაწილია, სადაც ხაიბერის გასასვლელი დუნდულს ნიშნავს.
საკონცერტო ვერსია
სიმღერა სრულდებოდა ცოცხლად ოდნავ შეცვლილი ფორმით The Man and The Journey-ის ფარგლებში, სადაც „Doing It“ ეწოდებოდა. იგი აგრეთვე სრულდებოდა „Interstellar Overdrive“-ის ნაწილის სახით.
The Man and The Journey
„Up the Khyber“ შეადგენდა „Doing It“-ის ნაწილს. სხვა მსგავსი კომპოზიციებია „Syncopated Pandemonium“, „The Grand Vizier's Garden Party (Entertainment)“, „Party Sequence“ და „Skins“.
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის სიმღერები კატეგორია:1969 წლის სიმღერები
ცხავერის პირველი ნასოფლარი
ცხავერის პირველი ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცხავერის ჩრდილო ნაწილში, მთის ფერდობზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. გამოვლინდა რამდენიმეიარუსიანი ხელოვნური ტერასა. ზედაპირულად აიკრიფა წითლად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები. ნასოფლარზე შემორჩენილია XlX საუკუნის წმინდა გიორგის დარბაზული ეკლესიის ნანგრევები.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
დვანის მეშვიდე ნასოფლარი
დვანის მეშვიდე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ დვანში, ადგილ წინაუბანში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. მიწის ხვნის დროს წლების მანძილზე ვლინდება წითლად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები, სქელკეციანი დიდი ზომის ქვევრისა და წისქვილის ქვის ფრაგმენტები. შენობათა შემორჩენილი საძირკვლის ნაშთები ნაგებია რიყის ქვის მშრალი წყობით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
იზრაელანდია
იზრაელანდია (Israelândia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 378 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იპორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 887 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5 კმ²-ზე. ფართობი 577 482 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
აგულიასის ქვაბული
მინი|აგულიასის ქვაბული აგულიასის ქვაბული, ნემსა კონცხის ქვაბული — ფსკერის დადაბლება ინდოეთისა და ატლანტის ოკეანეების საზღვარზე, სამხრეთ აფრიკის კონტინენტალურ ფერდობზე, კროზეს პლატოსა და აფრიკა-ანტარქტიკის ქედს შორის. სიგრძე 1100 კმ, სიგანე 1000 კმ-მდე. მაქსიმალური სიღრმე 6000 მ-მდე. გრუნტი — წითელი თიხები.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამხრეთ აფრიკის გეოგრაფია კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის წყალქვეშა ქვაბულები კატეგორია:ატლანტის ოკეანის წყალქვეშა ქვაბულები
პულკოვოს სმოლენსკის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია
პულკოვოს სმოლენსკის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (Церковь Смоленской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 2011-2016 წლებში. ძველი შენობა განთავსებული იყო სოფელ პულკოვოში და დაანგრიეს დიდი სამამულო ომის დროს 1943 წელს.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
ისტორია
ტაძარი პირველად მოხსენიებულია 1500 წელს. აღწერის წიგნის მონაცემებით აქ მდებარეობდა ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის ეკლესია, რომელიც განადგურებულა XVII საუკუნეში, შვედების მმართველობის პერიოდში.
1749 წლის 25 ოქტომბერს სლობოდა ბოლშოე-პულკოვოში მთავარეპისკოპოსმა თეოდოსი იანკოვსკიმ აკურთხა ხის ეკლესია. 1755-1757 წლებში ტაძარი განაახლეს ხანძრის შემდეგ და აკურთხეს 1757 წლის 8 აგვისტოს. კურთხევის ცერემონია შეასრულა ეპისკოპოსმა სილვესტერ კულიაბკომ. ახალ ტაძარში გადაიტანეს ხატების ნაწილი და კანკელი ზეციური სასწაულის ეკლესიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეგვტერიდან. ტაძარი დაშალეს 1793 წელს.
ახალი ტაძრის აშენების შესახებ გადაწყვეტილება დაიბადა, სავარაუდოდ, 1782 წელს. 1783 წლის 10 ივნისს იმპერატორმა ეკატერინე II-მ გამოყო მიწის ნაკვეთი ახალი ტაძრის ასაშენებლად, 11 ივნისს კი აკურთხეს ტაძრის მშენებლობა.
ტაძარი ააგეს არქიტექტორ ჯაკომო კვარნეგის პროექტის მიხედვითა და ხაზინის ფინანსებით, რომელიც გამოჰყო იმპერატორმა.
ტაძარი საზეიმოდ აკურთხეს 1785 წელს. 1831 წელს ეკლესიის გალავანთან ააშენეს ქვის სამრეკლო. 1908 წელს ტაძარში მიმდინარეობდა რემონტი.
საბჭოთა პერიოდში ტაძარი დახურეს 1938 წელს. სამრეკლოც და ტაძრის შენობაც საფუძვლამდე დაანგრიეს დიდი სამამულო ომის დროს საბჭოთა არმიის კონტრშეტევის დროს.
2009 წელს ტაძრის ფუნდამენტზე დაამონტაჟეს ხის ჯვარი. 2011 წლის 10 აგვისტოს ტაძრის ადგილზე პირველად აღევლინა ლოცვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცარსკოე-სელოს ტაძრები
კუკურუზენი-დე-სუსი
კუკურუზენი-დე-სუსი (Cucuruzenii de Sus) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 161 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 569 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორჰეის რაიონის სოფლები
ალაგონი (მუნიციპალიტეტი)
ალაგონი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის რიბერა-ალტა-დელ-ებროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 24,216599 კმ². მოსახლეობა — 7154 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
პაგანის სამეფო
250px|მინი|[[პაგანი, სამეფოს დედაქალაქი]] პაგანის სამეფო — ბირმელების პირველი სახელმწიფო XI-XIII საუკუნეებში. დააარსა ანორათამ, რომელმაც გააერთიანა, ახლანდელი მიანმარის თითქმის მთელი ტერიტორია. 1057 წლიდან პაგანებმა შემოიერთეს მონების სახელმწიფოები (სამხრეთ ბირმა) და გახდნენ ერთ-ერთი უდიდესი სახელმწიფო სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში. ადმინისტარციულ-ეკონომიური ცენტრი იყო ჩაუნეს ოლქი - ბრინჯის ბეღელი. ვაჭრობდა ჩინეთთან, ციელონთან და ინდოეთთან. სახელმწიფო რელიგია იყო ბუდიზმი. ქვეყანაში ინტენსიურად აშენებდნენ ტაძრებს (დაახლოებით 5 ათასი ტაძარი და პაგოდა), განსაკუთრებით ჩანზიტის გამგებლობის (1084-1112 წწ.) დროს. XIII საუკუნეში პანდების სახელმწიფოს ჩამოშორდა მონათა ქვეყნის სამხრეთი ნაწილი. 1283 წელს, მონღოლთა ცხენოსანი ჯარის მიერ კაუნგსინესთან განადგურების შემდეგ პაგანებმა შეწყვიტეს არსებობა.
ფაეტონი (გვარი)
ფაეტონი (Phaeton) — ფრინველთა გვარი ფაეტონისებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 70–90 სმ, მასა 230–500 გრამი, ფრთების შლილი 90–100 სმ. აქვთ მოკლე, სუსტი და აპკიანი ფეხები. თავი დიდია, ნისკარტი კონუსისებრი, ფრთები გრძელი და მახვილი. შეფერილობა თეთრია, დაჰკრავს ვარდისფერი ან ყვითელი ელფერი, მოხატულია ნაწილობრივ შავად. ცნობილია 3 სახეობა, რომლებიც ერთმანეთისაგან განსხვავდებიან შეფერილობის დეტალებით, ნისკარტისა და კუდის ფერით. მშვენივრად ფრენენ, კარგად ცურავენ, დადიან გაუბედავად. ბინადრობენ ტროპიკული განედების სანაპირო აკვატორიაში. იკვებებიან თევზით, თავფეხიანი მოლუსკებით, დიდი ზომის კიბოსნაირებით. ნადირობის დროს ჯერ ზღვის თავზე დაფრინავს, შემდეგ კი სწრაფად ახდენს პიკირებას და ყვინთავს ერთ მეტრზე და უფრო ღრმად. აღნიშნულია კლეპტოპარაზიტიზმი (საკვებს ართმევენ სხვა თევზიჭამია ფრინველებს). წყვილებად ან 3–6-წყვილიან გუნდებად ბუდობენ კლდეების ნაპრალებსა და ნიშებში. ერთადერთ კვერცხზე ორივე პარტნიორი კრუხობს 40–46 დღის განმავლობაში. ბარტყი ნახევრად წიწილოვანი ტიპისაა, დაფარულია ხშირი რუხი ღინღლით, 80–100 დღის შემდეგ ფრენას იწყებს. ფაეტონების ნათესაური კავშირები დისკუსიის საგანია; ადრე ოჯახი შედიოდა ვარხვისნაირთა რიგში, დღეისათვის გამოყოფილია ცალკე რიგში — Phaethontiformes.
პაგანის სამეფო
ლიტერატურა
კატეგორია:მიანმარის ისტორია
ბერსერკერი
250px|მინი|მარჯვნივ ბერსერკერი (ძვ. სკანდ. — berserkr) — ძველგერმანულ და ძველსკანდნინავიურ საზოგადოებაში მეომარი, რომელიც თავს ოდინს უძღვნიდა. ბრძოლების წინ ბერსერკერები აგრესიულ მდგომარეობაში შედიოდნენ. ბრძოლებში ისინი სისასტიკით, არაადამიანური ძალით, სწრაფი რეაქციითა და ტკივილისადმი უგრძნობელობით გამოირჩეოდნენ.
სიტყვა ბერსერკერი მოდის ძველისლანდიური სიტყვიდან berserkr, რაც ნიშნავს ან „დათვის ტყავს“, ან „ტანსაცმლის გარეშეს“ (ber — შეიძლება აღნიშნავდეს როგორც „დათვს“, ისევე „შიშველს“; — serkr აღნიშნავს „ტყავს“, „აბრეშუმს“).
არსებობს თეორიები, რომლის თანახმადაც ბერსერკერის აგრესიულობას ნარკოტიკული საშუალებები იწვევდა, ისეთები როგორებიცაა, ამანიტას ნახარში ან დიდი რაოდენობით ალკოჰოლი. ისინი მხოლოდ უზენაეს ღმერთს, ოდინს სცემდნენ თაყვანს და მათთვის ვალჰალაში მოხვედრა უდიდესი პატივი იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვიკინგები კატეგორია:სკანდინავიური მითოლოგია
კერეკები
კერეკები — მცირე ეთნიკური ჯგუფი რუსეთში. 2002 წლის აღწერით კერეკად დაასახელა თავისი თავი მხოლოდ 8 ადამიანმა. კერეკები საკუთარ თავს უწოდებენ ანკალგაკკუს. ჩუქჩები მათ უწოდებენ კერეკიტს, აქედან წარმოსდგა დღეს მიღებული სახელწოდება. კერეკები ცხოვრობენ ჩუქჩების გარემოცვაში და მათი მხრიდან განიცდიდნენ უძლიერეს ასიმილაციას.
კერეკები ძველთაგანვე განსახლდნენ ბერინგის ზღვისა და ჩუკოტკის ზღვის სანაპიროზე, ანადირის ლიმანიდან მდინარე ოპუკის შესართავამდე (კამჩატკის გეოგრაფიული საზღვრის ჩრდილოეთამდე). არქეოლოგიური მონაცემები მოწმობენ, რომ ძველი კერეკების დასახლებების კვალი აღინიშნება სამხრეთითაც, კამჩატკაზე ოლიუტორის კონცხამდე. კერეკები აწარმოებდნენ დამდგარი ცხოვრების წესს, საქმიანობდენ თევზჭერით, ფრინველებზე, ზღვის და ბეწვიან ცხოველებზე ნადირობით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ხალხები კატეგორია:აზიის ხალხები კატეგორია:გადაშენების პირას მყოფი ხალხები
მავრიკი (კუნძული)
მავრიკი (Mauritius, Île Maurice) — კუნძული ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ ნაწილში. მავრიკის რესპუბლიკის ძირითადი ნაწილი, რომლის დედაქალაქია — პორტ-ლუი. 2011 წლის აღწერით კუნძულის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს — 1 196 383 ადამიანს (2010).
გეოგრაფია
thumb|left|კუნძულის ტოპოგრაფიული რუკა მავრიკის კუნძული შედის მასკარენის კუნძულების შემადგენლობაში. კუნძულის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 1865 კმ²-ს.
კუნძულის დიდ ნაწილს უკავია თითქმის მოსწორებული ზეგნები. ყველაზე უფრო მაღალი წერტილი — პითონ-დე-ლა-რივიერ-ნუარის მთა მდებარეობს ზღვის დონიდან 826 მეტრზე.
კლიმატი ტროპიკული ზღვის. თებერვლის თვის საშუალო ტემპერატურა შეადგენს + 23 °C, აგვისტოს თვის — + 19 °C. ნალექების წლის საშუალო რაოდენობა გადანაწილებულია არათანაბრად — 1500 მმ-დან (მთის რაიონებში) 5000 მმ-მდე (სანაპირო რაიონებში).
ისტორია
მავრიკი იყო კოლონიალური იმპერიების ბრძოლის საგანი: კუნძული სხვადასხვა დროს ეკუთვნოდა პორტუგალიას (1507—1513 წლებში), ნიდერლანდებს (1638—1710 წლებში), საფრანგეთს (1710—1810 წლებში) და ბრიტანეთის იმპერიას (1810—1968 წლებში), რის შემდეგადაც მიიღო დამოუკიდებლობა.
სქოლიო
კატეგორია:მავრიკის კუნძულები კატეგორია:აფრიკის კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
გენერლების პუტჩი
გენერლების პუტჩი — ალჟირში მდებარე ფრანგული ჯარის ნაწილების აჯანყება პრეზიდენტ დე გოლის პოლიტიკის წინააღმდეგ, რომელიც მიზნად ისახავდა ალჟირისათვის დამოუკიდებლობის მინიჭებას. აჯანყება მიმდინარეობდა 1961 წლის 21 აპრილიდან 26 აპრილამდე. პუტჩისტებმა სათანადოდ ვერ შესძლეს საკუთარი ქმედებების კოორდინაცია. გენერლების პუტჩი მარცხით დამთავრდა, ხოლო მათი ლიდერები დააპატიმრეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის ისტორია კატეგორია:ალჟირის ისტორია
მიურეი ბუკჩინი
მიურეი ბუკჩინი (Murray Bookchin) (დ. 14 იანვარი, 1921 — გ. 30 ივლისი, 2006) — ამერიკელი სოციალური თეორეტიკოსი, ავტორი, ორატორი, ისტორიკოსი და პოლიტიკის ფილოსოფოსი, ეკოლოგიზმის პიონერი. ბუკჩინმა ანარქიზმის, ლიბერტარიანული სოციალიზმისა და ეკოლოგიზმის ფარგლებში ჩამოაყალიბა და განავითარა სოციალური ეკოლოგიისა და ურბანული დაგეგმარების თეორია. მას ეკუთვნის ორ აეულზე მეტი წიგნი პილიტიკის, ფილოსოფიის, ისტორიის,ურბანული საკითებისა და ეკოლოგიის შესახებ. მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანია ჩვენი სინთეტური გარემო (1962), პოსტ-დეფიციტური ანარქიზმი (1971), თავისუფლების ეკოლოგია (1982) და ურბანიზაცია ქალაქების გარეშე (1987). 1990-იანი წლების ბოლოს თანამედროვე ანარქისტული მოძრაობების აპოლიტიკურმა დამოკიდებულებამ იმედი გაუცრუვა, საკუთარ თავს ანარქისტად აღარ მოიხსენიებდა და საკუთარი ლიბერარული სოციალისტური იდეოლოგია, სახელად კომუნალიზმი შეიმუშავა.
ბუკჩინი მოწინავე ანტი-კაპიტალისტი იყო და საზოგადოების ეკოლოგიურ და დემორატიულ დეცენტრალიზაციას უჭერდა მხარს. 1960-იანი წლებიდან მოყოლებული მისმა იდეებმა გავლენა მოახდინა სოციალისტურ მოძრაობებზე: მათ შორის ახალ მემარცხენეობაზე, ანტიატომურ მოძრაობასა და ანტიგლობალიზაციურ მოძრაობაზე, უახლეს დროში კი როჟავას ავტონომიური რესპუბლიკის (სირიის ქურთისტანი) დემოკრატიულ კონფედერალიზმზე. ბუკჩინი ამერიკის მწვანეთა მოძრაობისა და ბარლინგტონისმწვანეების ცენტრალური ფიგურა იყო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2006 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ისტორიკოსები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ისტორიკოსები კატეგორია:ამერიკელი ანარქისტები კატეგორია:ამერიკელი ათეისტები კატეგორია:ამერიკელი ენვირონმენტალისტები კატეგორია:ამერიკელი ლიბერტარიანელები კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკური აქტივისტები კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკის ფილოსოფოსები კატეგორია:ამერიკელი სოციალისტები კატეგორია:ამერიკელი აკადემიკოსები კატეგორია:ანარქო-კომუნისტები კატეგორია:ანტიფაშისტები კატეგორია:ენვირონმენტალისტი ფილოსოფოსები კატეგორია:ენვირონმენტალისტი მწერლები კატეგორია:ანარქიზმის ისტორიკოსები კატეგორია:ებრაელი ამერიკელი ისტორიკოსები კატეგორია:ებრაელი ანარქისტები კატეგორია:ებრაელი ათეისტები კატეგორია:ებრაელი ფილოსოფოსები კატეგორია:ებრაელი სოციალისტები კატეგორია:მემარცხენე ლიბერატიანელები კატეგორია:ლიბერტარიანელი სოციალისტები
ჯარგვალი
ჯარგვალი — გაუთლელი მორებისაგან აგებული ნაგებობა. საქართველოს ტერიტორიაზე დასტურდება III ათასწლეულიდან. ტყიან რაიონებში ჯარგვალურად აშენებდნენ სახლს, წისქვილს, ხულას, ბეღელს, ხიდის ბურჯებს, საქონლის სადგომს. არსებობს ჯარგვალის 2 სახე: 1. ძირთული ჯარგვალი — გრძელი მორებით ნაშენი, მიწურიატაკიანი, ყავრით ან ისლით გადახურული ორფერდსახურავიანი და ორსათავსიანი ნაგებობა. ერთ სათავსს იყენებდნენ ადამიანის საცხოვრებლად, მეორეს - საქონლის სადგომად. 2.ზედშედგმული ჯარგვალი — ორსართულიანი ძელური ნაგებობა. პირველ სართულს მთლიანად სამეურნეო დანიშნულებით იყენებდნენ, მეორეს - საცხოვრებლად.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს არქიტექტურა
ალბან ბერგი
ალბან იოჰანეს მარია ბერგი (Alban Maria Johannes Berg; ; დ. 9 თებერვალი, 1885 – გ. 24 დეკემბერი, 1935) — ავსტრიელი კომპოზიტორი, ვენის მეორე სკოლის წარმომადგენელი. მისი შემოქმედებითი სტილი აერთიანებდა რომანტიკულ ლირიციზმს და თორმეტტონიან ტექნიკას. მიუხედავად იმისა, რომ მის მიერ დატოვებულ ნაწარმოებთა სია არც ისე ვრცელია, იგი ფართოდ განიხილება, როგორც XX საუკუნის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანეს კომპოზიტორი, რომლის გამოხატვის სტილიც „ემოციებისა და სტრუქტურების მთელ სამყაროს მოიცავდა“.
ბერგი ვენაში დაიბადა და იქვე ცხოვრობდა. კომპოზიცია 15 წლის ასაკიდან დაიწყო. 1904-1911 წლებში არნოლდ შონბერგთან სწავლობდა კონტრაპუნქტს, ჰარმონიას და მუსიკის თეორიას; მისგან აითვისა განვითარებადი ვარიაციებისა და სერიალისტური ტექნიკის მეთოდები. ბერგის უმნიშვნელოვანესი ნაწარმოებებია ოპერები ვოცეკი (1924) და ლულუ (1935, დაასრულეს მისი გარდაცვლების შემდეგ), კამერული პიესები ლირიკული სიუიტა და კამერული კონცერტი, აგრეთვე, სავილიონო კონცერტი. შექმნილი აქვს არაერთი არტ-სიმღერა (Lied). სხვადასხვა მოსაზრების თანახმად, მან სერიალისტურ კომპოზიციაში ადამიანური ღირებულებები შეიტანა და მისი ნაწარმოებები უფრო ემოციურია, ვიდრე შონბერგისა.
ბერგი 1935 წელს, სეპსისით გარდაიცვალა.
ადრეული წლები
ბერგი ვენაში დაიბადა. იგი იოჰანა და კონრად ბერგების ოთხი შვილიდან მესამე იყო. მამა, კონრად ბერგი, წარმატებული ბიზნესმენი იყო და ვენასა და მის შემოგარენში უძრავ ქონებას ფლობდა. ოჯახის ფინანსური სიტუაცია მისი გარდაცვალების შემდეგ (1900) მკვეთრად გაუარესდა. ამ ფაქტმა განსაკუთრებით მძიმედ იმოქმედა ახალგაზრდა ბერგზე, რომელსაც მე-6 და მე-7 კლასის განმეორებით გავლა დასჭირდა, რათა გამოცდები ჩაებარებინა. სკოლაში მუსიკაზე მეტად ლიტერატურა აინტერესებდა და 15 წლის ასაკამდე კომპოზიცია არ უცდია; ამ ასაკში შეუდგა მუსიკალურ თვითგანათლებას. 1902 წლის 4 დეკემბერს მისი ოჯახის მოსამსახურეს, მარი შოიხლს, რომელიც ბერგჰოფში, კარინტიაში მდებარე მათ მამულში მუშაობდა, ბერგისგან ქალიშვილი შეეძინა. ქალი ბერგზე 15 წლით უფროსი იყო.
ბერგის ფორმალური მუსიკალური განათლება 1904 წელს დაიწყო, როცა შონბერგის სტუდენტი გახდა. მასთან კონტრაპუნქტს, მუსიკის თეორიას და ჰარმონიას სწავლობდა. 1906 წლისთვის მუსიკის სწავლას უკვე მთელ დროს უთმობდა და 1907 წლიდან კომპოზიციის შესწავლაც დაიწყო. მისი სტუდენტობისდროინდელი კომპოზიციებიდან აღსანიშნავია საფორტეპიანო სონატის ხუთი მონახაზი, ასევე, სიმღერები, მათ შორის შვიდი ადრინდელი სიმღერა, რომელთაგანაც სამი მისი საჯაროდ შესრულებული პირველი კომპოზიციები იყო ვენაში ჩატარებულ კონცერტზე, რომელზეც შონბერგის სხვა მოსწავლეების ნაწარმოებებიც შეასრულეს.
ზემოხსენებული მონახაზები ბერგის საფორტეპიანო სონატის სახით დაგვირგვინდა (Op. 1, 1907–1908); იგი ერთ-ერთ ყველაზე სერიოზულ „პირველ ნაწარმოებს“ წარმოადგენს კლასიკურ მუსიკაში. ბერგი შონბერგთან 6 წელი, 1911 წლამდე სწავლობდა. შონბერგის სწავლებებს შორის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი იყო მოსაზრება „განვითარებადი ვარიაციის“ შესახებ, რაც გულისხმობდა, რომ მუსიკალური კომპოზიციის ერთიანობა დამოკიდებულია იმაზე, რომ მისი ყველა ასპექტი ერთი ძირითადი იდეიდან მომდინარეობდეს. ბერგმა ეს სწავლება თავის სტუდენტებსაც გადასცა, მათ შორის, თეოდორ ადორნოს, რომელიც წერს: „მთავარი პრინციპი, რომელსაც ის გადმოგვცემდა, ვარიაცია იყო: ყველაფერი რაღაც ერთისგან განვითარებული, მაგრამ, ამავე დროს, განსხვავებული უნდა ყოფილიყო“. საფორტეპიანო სონატა ამის მაგალითია – მთელი მუსიკა წარმოებულია შესავალში მოცემული კვარტული იდეისგან და პირველი ფრაზისგან.
ინოვაცია
საუკუნის დასასრულის (fin de siècle) ბობოქარ წლებში ბერგი ვენის ელიტური კულტურული წრის წევრი იყო. ამავე წრეს მიეკუთვნებოდნენ მუსიკოსები ალექსანდრ ფონ ზემლინსკი და ფრანც შრეკერი, ფერმწერი გუსტავ კლიმტი, მწერალი და სატირიკოსი კარლ კრაუსი, არქიტექტორი ადოლფ ლოსი და პოეტი პეტერ ალტენბერგი.
1906 წელს ბერგი შეხვდა ჰელენ ნაჰოვსკის (1885-1976), მდიდარი ოჯახის ქალიშვილს (ჭორების თანახმად, იგი იმპერატორ ფრანც-იოზეფ I-ს და ანა ნაჰოვსკის უკანონო კავშირის ნაყოფი იყო). მიუხედავად ქალის ოჯახის ღია წინააღმდეგობისა, ისინი 1911 წლის 3 მაისს დაქორწინდნენ.
1913 წელს, ავადსახსენებელ „სკანდალურ კონცერტზე“ (Skandalkonzert), შონბერგის დირიჟორობით შესრულდა ბერგის ორი ალტენბერგის სიმღერა (1912). სიმღერების ტექსტი ერთმანეთთან დაუკავშირებელ პოეტურ აფორიზმებზეა აგებული და უზარმაზარი ორკესტრის თანხლებით სრულდება. პერფორმანსმა დიდი არეულობა გამოიწვია და მისი შეწყვეტა გახდა საჭირო. შედეგად, ბერგმა ნაწარმოები უკან გამოითხოვა და სრული სახით ისინი 1852 წლამდე ვეღარ შესრულდა, მთლიანი პარტიტურა კი მხოლოდ 1966 წელს გამოიცა.
1915-1918 წლებში ბერგი ავსტრო-უნგრეთის არმიაში მსახურობდა. 1917 წელს, შვებულების დროს, დააჩქარა მუშაობა თავის პირველ ოპერაზე ვოცეკი (Wozzeck). I მსოფლიო ომის შემდეგ იგი ვენაში დასახლდა, სადაც მოსწავლეებს კერძოდ ამეცადინებდა. ასევე, შონბერგს კერძო მუსიკალური პერფორმანსების საზოგადოების მართვაში ეხმარებოდა, რომლის მიზანიც ახალი და უცნობი მუსიკის მოსამზადებლად და შესასრულებლად იდეალური გარემოს შექმნა იყო.
ვოცეკის წარმატება და ლულუს დაწყება
ამ პერიოდის სხვა ნაწარმოებებიდან აღსანიშნავია ლირიკული სიუიტა (1926), რომელშიც, როგორც მოგვიანებით აღმოჩნდა, რთული ციფრული კოდები იყო ჩადებული, რომელიც საიდუმლო სასიყვარულო ურთიერთობას ეხებოდა; პოსტ-მალერული სამი პიესა ორკესტრისთვის (რომელიც ჯერ კიდევ 1915 წელს იყო დასრულებული, მაგრამ მხოლოდ ვოცეკის შემდეგ შესრულდა) და კამერული კონცერტი (Kammerkonzert) (1923–25) ვიოლინოს, ფორტეპიანოს და 13 სასულე საკრავისათვის. ეს უკანასკნელი ისე კომპლექსურად არის დაგეგმარებული, რომ ბულეზმა ბერგის ყველაზე მკაცრი ნაწარმოები უწოდა. ისიც შეიცავს უამრავ ციფრულ კოდს, რომელიც მხოლოდ კომპოზიტორის გარდაცვალების შემდეგ იქნა გაშიფრული.
ბოლო წლები (1930-1935)
1930-იან წლებში მუსიკალური სამყაროს ცხოვრება ვენაშიც და გერმანიაშიც სულ უფრო რთული ხდებოდა, რისი მიზეზიც ზრდადი ანტისემიტიზმი და ნაცისტური კულტურული იდეოლოგიის გაძლიერება იყო, რომელიც მოდერნიზმს გმობდა. დევნის მიზეზი შეიძლება გამხდარიყო ებრაული წარმოშობის პირთან უბრალო კავშირიც კი, ბერგის „დანაშაული“ კი, ამ შემთხვევაში, ებრაელ შონბერგთან სწავლა და ურთიერთობა იყო. მისი მუსიკის შესრულების შესაძლებლობები სულ უფრო გაიშვიათდა, ცოტა ხნის შემდეგ კი მისი მუსიკა დეგრადირებული მუსიკის (Entartete Musik) სიაში შეიტანეს და ფაქტობრივად, აკრძალეს.
1932 წელს ბერგმა და მისმა მეუღლემ კარინტიაში, ვერტერზეს სამხრეთ ნაპირზე იზოლირებული საცხოვრებელი შეიძინეს, სახელად Waldhaus, სადაც მას სიმშვიდეში მუშაობის საშუალება მიეცა. უმეტეს დროს ლულუს და სავილიონო კონცერტს უთმობდა. 1934 წლის ბოლოს ბერგი პოლიტიკურ ინტრიგებში აღმოჩნდა ჩათრეული, რომელიც ვენის სახელმწიფო ოპერის ხელმძღვანელის პოსტზე კლემენს კრაუსის ჩანაცვლებას შეეხებოდა.
რამდენადაც ნაცისტური რეჟიმის მიერ, რომლებიც ხელისუფლებაში 1933 წელს მოვიდნენ, მისი ნაწარმოებების შესრულება სულ უფრო ხშირად იკრძალებოდა, ბერგს სურდა, დარწმუნებული ყოფილიყო, რომ ოპერის ახალი დირექტორი მოდერნისტული მუსიკის მხარდამჭერი იქნებოდა. თავდაპირველად ლულუს პრემიერა ბერლინის სახელმწიფო ოპერაში იგეგმებოდა, სადაც ერიხ კლაიბერი, რომელმაც 1925 წელს, იქვე, ვოცეკის პრემიერა იდირიჟორა, ბერგის მუსიკის მხარდაჭერას განაგრძობდა, თუმცა, ახალი ოპერის აქ შესრულების პერსპექტივა სულ უფრო დიდი ეჭვის ქვეშ დგებოდა და 1934 წლის გაზაფხულზე ბერლინის ხელისუფლებამ მასზე უარი თქვა. კლაიბერის მიერ ლულუს სიმფონიური სიუიტის შესრულება 1934 წლის 30 ნოემბერს მისი გადადგომის განცხადებაც იყო კულტურაში პოლიტიკის ჩარევის გამო პროტესტის ნიშნად. ვენის სკოლის მუსიკოსებისთვის მუსიკის შესრულების შანსები ვენაშიც კი ძალიან შემცირდა.
ლულუს გაორკესტრება ბერგმა მოულოდნელი (და ფინანსურად ძალიან დროული) შეკვეთის გამო შეწყვიტა: რუსული წარმოშობის ამერიკელმა მევიოლინემ, ლუის კრასნერმა, 1934 წელს სავიოლინო კონცერტი შეუკვეთა. ეს ღრმად მელანქოლიური, ელეგიური ნაწარმოები, რომელიც უჩვეულო სისწრაფით დაიწერა და მხოლოდ კომპოზიტორის გარდაცვალების შემდეგ შესრულდა, ბერგის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ნაწარმოებია. ბოლო პერიოდის სხვა ნაწარმოებების მსგავსად მასში გამოყენებულია შონბერგის დოდეკაფონიური ტექნიკის ბერგისეული ადაპტაცია, რომლის საშუალებითაც წარმოებული სერიალისტური პასაჟები ტონალობის შეგრძნებას იწვევს, მათ შორისაა ციტირებები სხვადასხვა პერიოდის ტონალური მუსიკიდან (მაგალითად, ბახის ქორალიდან და კარინტიული ხალხური სიმღერებიდან). სავიოლინო კონცერტი ეძღვნება „ანგელოზის ხსოვნას“, რომელშიც მანონ გროპიუსი, არქიტექტორ ვალტერ გროპიუსის და ალმა მალერის გარდაცვლილი ქალიშვილი იგულისხმება.
გარდაცვალება
ბერგი ვენაში, 1935 წლის შობის ღამეს, 50 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მიზეზი სისხლის მოწამლვა იყო, რომელიც, სავარაუდოდ, ზურგზე არსებულმა ფურუნკულმა გამოიწვია, რომელიც, თავის მხრივ, ნოემბერში მიღებული მწერის ნაკბენის შედეგი უნდა ყოფილიყო. იგი ვენაში, ჰიცინგის სასაფლაოზე დაკრძალეს.
გარდაცვალებამდე ბერგმა ლულუს სამი აქტიდან მხოლოდ პირველი ორის გაორკესტრება მოასწრო. დასრულებული აქტების პრემიერა წარმატებით შედგა ციურიხში, 1937 წელს. არსებობდა მესამე მოქმედების გაორკესტრების მონახაზი, თუმცა, ჰელენ ბერგმა, სხვადასხვა მიზეზის გამო, მისი გაორკესტრების დასრულება აკრძალა. ამის გამო, გაორკესტრების დასრულება მისგან ფარულად ფრიდრიხ ცერას შეუკვეთეს. 1979 წელს, ჰელენ ბერგის გარდაცვალებიდან ცოტა ხნის შემდეგ, მისი პრემიერა პარიზში, ბულეზის დირიჟორობით განხორციელდა. დასრულებული ოპერა მალევე შევიდა მსოფლიო საოპერო რეპერტუარში. ვოცეკთან ერთად იგი თანამედროვე კლასიკური მუსიკის ერთ-ერთ საეტაპო ნომუშად ითვლება.
მემკვიდრეობა
ბერგი ჰიცინგის სასაფლაოზე, საპატიო სამარხშია დაკრძალული (ჯგუფი 49, №24F). 1969 წელს მისი სახელი ეწოდა ქუჩას ვენაში, ჰიცინგის რაიონში; მისი სახელობის ქუჩა არსებობს ტრაჰუტენის მუნიციპალიტეტშიც, სადაც მისი ვილა მდებარეობს. 2016 წელს ვენის სახელმწიფო ოპერის წინ მისი სახელობის მემორიალი გაიხსნა, რომლია ავტორია ვოლფ დ. პრიქსი. 1990 წელს მისი სახელი უწოდეს ასტეროიდს (4528) Berg. 1971 წელს დაარსდა ალბან ბერგის კვარტეტი, რომელიც დაშლამდე (2008) მსოფლიოში ერთ-ერთ წამყვან სიმებიან კვარტეტად ითვლებოდა.
შემოქმედება
ბერგის შემოქმედებაში გაერთიანებულია მალერისეული გვიანი რომანტიზმისა და შონბერგის თავისუფალი ატონალობის (მოგვიანებით, დოდეკაფონიის) გავლენები. მიუხედავად იმისა, რომ საკუთარ თავს, შონბერგის მსგავსად, ყოველთვის „სწორად გაგებული ძველი ტრადიციის“ გამგრძელებლად მიიჩნევდა, იგი XX საუკუნის მუსიკაში ერთ-ერთ უდიდეს ინოვატორად ითვლება. მისი ნამუშევრები, რომლებიც ერთ დროს დიდ წინააღმდეგობას წააწყდა, დღეს კლასიკურ მოდერნიზმად ითვლება და აღფრთოვანებას იწვევს სტრუქტურული ერთიანობისა და პერსონალური ექსპრესიის დამახასიათებელი კომბინაციით.
ვოცეკი
ვოცეკი არის ოპერა სამ მოქმედებად, რომელიც დაფუძნებულია გეორგ ბიუხნერის დრამა ვოიცეკის (Woyzeck) ფრაგმენტზე. ოპერაზე მუშაობა ბერგმა 1921 წელს დაასრულა, ხოლო მისი სამი ნაწყვეტის შესრულებამ 1924 წელს მას პირველი საჯარო აღიარება მოუტანა. 1925 წლის 14 დეკემბერს, 137 რეპეტიციის შემდეგ ბერლინის სახელმწიფო ოპერის ახლადდანიშნულმა ახალგზრდა დირექტორმა, ერიხ კლაიბერმა მისი პრემიერა დიდი წარმატებით იდირიჟორა. დღესდრეობით ვოცეკი ოპერის ისტორიაში ერთ-ერთ საეტაპო ნიმუშად და XX საუკუნის ერთ-ერთ უმნიშნელოვანეს მუსიკალურ ნაწარმოებად ითვლება, განსაკუთრებით, 1945 წლის შემდეგ, როცა მან საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა. ოპერა ბევრი მნიშვნელოვანი დირიჟორის რეპერტუარში შედიოდა, მათ შორის იყო კარლ ბემი, რომელიც ვენის სახელმწიფო ოპერაში მას რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში დირიჟორობდა. ამ პერიოდში, კრიტიკოსებისა და პუბლიკის მოსაზრებით, ბას-ბარიტონი ვალტერ ბერი მთავარი როლის იდეალურ შემსრულებლად ითვლებოდა. აღიარებული სპექტაკლები და ჩანაწერები აქვთ გაკეთებული კლაუდიო აბადოს და პიერ ბულეზსაც. სხვადასხვა დროს ოპერაზე მუშაობდნენ მნიშვნელოვანი რეჟისორები, მათ შორის, ოსკარ ფრიც შუ, ლუკა რონკონი და პატრის შერო. XX საუკუნის ბოლოს და XXI საუკუნის დასაწყისში მთავარი როლის ერთ-ერთ აღიარებულ შემსრულებლად გერმანელი ბარიტონი, ფრანც გრუნდჰებერი ითვლება.
ლულუ
ლულუ არის ბერგის დაუსრულებელი ოპერა სამ მოქმედებად, რომელიც ფრანკ ვედეკინდის ორ დრამას, Erdgeist-ს და პანდორას ყუთს ეყრდნობა. დაუსრულებელი ფორმით (პირველი ორი აქტი და სიმფონიური სიუიტის ბოლო ნაწილები) 1937 წელს ციურიხში შესრულდა. მესამე მოქმედების მუსიკა დაწერილი იყო და გაორკესტრების მონახაზიც არსებობდა, დასრულებას კი ჰელენ ბერგი ჯერ არნოლდ შონბერგის, ხოლო მოგვიანებით, ანტონ ვებერნისგან და ალექსანდერ ფონ ზემლინსკისგან იმედოვნებდა, თუმცა, სამივე მათგანმა უარი განაცხადა, რის შემდეგაც მან დასრულების სხვა მცდელობები აკრძალა. მისგან ფარულად, Universal Edition-მა გაორკესტრების დასრულება ფრიდრიხ ცერას შეუკვეთა, რომელმაც მუშაობა 1962 წელს დაასრულა. 1976 წელს ჰელენ ბერგი გარდაიცვალა, სამი წლის შემდეგ კი, 1979 წლის 24 თებერვალს ნაწარმოების სრული ვერსიის პრემიერა პარიზის ნაციონალურ ოპერაში პიერ ბულეზმა იდირიჟორა.
საორკესტრო ნაწარმოებები
სხვა მნიშვნელოვანი ნაწარმობებიდან აღსანიშნავია სამი პიესა ორეკსტრისათვის (op. 6, 1914), კამერული კონცერტი, საკონცერტო არია ღვინო (Le Vin) შარლ ბოდლერის ტექსტზე და სავიოლინო კოცენრტი.
სავიოლინო კონცერტო ვოცეკთან ერთად მის ყველაზე ცნობილ ნაწარმოებს წარმოადგენს. 1934 წლის გაზაფხულზე იგი ამერიკელმა მევიოლინემ, ლუის კრასნერმა შეუკვეთა. 1935 წლის აპრილში ბერგმა ვალტერ გროპიუსის და ალმა მალერის 18 წლის ქალიშვილის, მანონ გროპიუსის გარდაცვალების შესახებ შეიტყო. ნაწარმოების მიძღვნაც „Dem Andenken eines Engels (ანგელოზის ხსოვნას)“ სწორედ მას ეხება. კონცერტის პრემიერა კომპოზიტორის გარდაცვალების შემდეგ, 1936 წლის 19 აპრილს, ბარსელონას მუსიკალურ ფესტივალზე შედგა ჰერმან შერხენის დირიჟორობით. ეს ნაწარმოები კომპოზიტორის ერთგვარ რექვიემად იქცა.
ნაწარმოებების სია
1984 წლის შემდეგ, თავდაპირველ წყაროებზე დაყრდნობით, ალბან ბერგის ფონდმა მისი ნაწარმოებების სრული კატალოგი გამოსცა, ისტორიულ-კრიტიკული გამოცემის სახით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრიელი კომპოზიტორები
აგულის ქედი
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის ქედები
გვერძინეთის მეორე კოშკი
გვერძინეთის მეორე კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ გვერძინეთის დასავლეთით, მდინარე ძამის დასავლეთ ნაწილზე. თარიღდება XVI საუკუნით. კოშკი იცავდა გზას, იგი პირამიდულია. დამწვარი კოჭების და გაწითლებული შიდა კედლების ნაშთები მოწმობს რომ კოშკი ხანძარმა დააზიანა. გადარჩენილია სამი სართული. შესასვლელი მეორე სართულის აღმოსავლეთ კედელშია გაჭრილი. პირველი სართული ყრუკედლებიანი დამხმარე სათავსია, მეორე სართულის ჩრდილოეთ და დასავლეთ კედლებში და სანახევროდ დანგრეულ მესამე სართულის სამ კედელში თითო სათოფურებია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ჯაო ძიიანი
მინი|ჯაო ძიიანი
ჯაო ძიიანი (დ. 17 ოქტომბერი, 1919, ხუასიანის მაზრა, ხენანის პროვინცია — გ. 17 იანვარი 2005, პეკინი) — ჩინელი პოლიტიკური მოღვაწე. ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს პრემიერი 1980-1987 წლებში. 1987-1989 წლებში ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის გენერალური მდივნი.
ანტიიაპონური და განმათავისუფლებელი ომების დროს იყო ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ხებეის, შანდუნისა და ხენანის პროვინციების სამაზრო, რაიონული და პროვინციის კომიტეტების მდივნის მოადგილე და მდივანი. 1951 წელს გაგზავნეს გუანდუნის პროვინციაში აგრარული რეფორმის ჩატარების ხელმძღვანელობისათვის. იყო ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის სამხედრო ქვებიუროს მდივნის მოადგილე, მდივანი, შემდეგ ჩინეთის კომუნისტური პარტიის გუანდუნის პროვინციის კომიტეტის პირველი მდივანი. 1967 წელს ყველა თანამდებობიდან გაანთავისუფლეს. 1971 წელს მიიღო რეაბილიტაცია. 1973 წლიდან ჩინეთის კპ ცკ-ის წევრი. 1975-დან 1980 წლის აპრილამდე ჩინეთის კპ სიჩუანის პროვინციის კომიტეტის პირველი მდივანი. 1979-დან ჩინეთის კპ ცკ-ის პოლიტბიუროს წევრი. 1980 წლის თებერვლიდან ჩინეთის კპ ცკ-ის პოლიტბიუროს მუდმივი კომიტეტის წევრი. 1980 წლის აპრილ-სექტემბერში ჩინეთის სახალხო  რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს პრემიერის მოადგილე.
იყო წამყვანი რეფორმატორი. მხარს უჭერდა საბაზრო ეკონომიკას. ჩამოაცილეს თანამდებობას ტიანანმინის მოედანზე სტუდენტთა 1989 წლის გამოსვლების მხარდაჭერის გამო. სიცოცხლის ბოლო 15 წელი შინაპატიმრობაში გაატარა. გარდაიცვალა პეკინის ერთ-ერთ საავადმყოფოში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩინელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 17 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2005
ივოლანდია
ივოლანდია (Ivolândia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 637 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იპორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 663 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.12 კმ²-ზე. ფართობი 1 257 კმ²-ია.
მუჰამედ III (შირვანი)
ბიოგრაფია
ისტორიულ წყაროებში მუჰამედ III პირველად 917 წელს მოიხსენიება, როდესაც აბუ ტაჰირ იაზიდმა ლაიზანშაჰად და ტაბასარანშაჰად დანიშნა. 948 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ, მუჰამედმა შირვანშაჰის თანამდებობა დაიკავა, ერთ-ერთი შვილი — აჰმადი ლაიზანის მმართველად, ხოლო მეორე — ჰაისამ იბნ მუჰამედი ტაბასარანშაჰად დანიშნა.
948-956 წლებში, მუჰამედ III მუდმივად არბევდა იმ ტერიტორიებს, რომელთა მოსახლეობის რელიგიაც ისლამისგან განსხვავდებოდა. მულიმურ წყაროებში, ადამიანებს, რომელთა რელიგიაც ისლამი არ იყო, ურწმუნოებად იხსენიებდნენ.
გარდაცვალება
956 წლის 4 ივნისს, მუჰამედ III ყვავილას დაავადებით გარდაიცვალა. თუმცა, არსებობს მეორე ისტორიული წყარო, რომლის მიხედვითაც, იგი საკუთარმა ვეზირმა — იბნ ალ-მარაღმა მოწამლა.
მისი გარდაცვალების შემდეგ, შირვანშაჰის თანამდებობა აჰმადმა დაიკავა.
სქოლიო
კატეგორია:შირვანშაჰები კატეგორია:გარდაცვლილი 956
ალარბა
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
კუკურუზენი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორჰეის რაიონის სოფლები
კონსტანტინ დანილი
კონსტანტინ დანილი (Константин Данил / Konstantin Danil, Constantin Dănilă; 1798 — 15 მაისი, 1873) — XIX საუკუნის სერბი მხატვარი. ის მეტად ცნობილია თავისი პორტრეტებითა და რელიგიური ნამუშევრებით. დანილი ბიდერმაიერის მიმდინარეობის ყველაზე მნიშვნელოვან სერბ მხატვრად ითვლება.
ბიოგრაფია
ჩვიდმეტი წლის ასაკში მან თეოდოროვიჩის სასწავლებელი დატოვა და ვენის სამი აკადემიკოსიდან ერთ-ერთის ატელიეში დაიწყო მუშაობა. მოგვიანებით მუშაობდა თემიშვარში. დანილი დაესწრო პორტრეტისტების გაკვეთილებს, მოგვიანებით კი ჩააბარა ვენისა და მიუნხენის სამხატვრო აკადემიებში. მან გამონახა დრო, იმოგზაურა ბანათსა და ერდელში (ტრანსილვანია) და შექმნა ნახატები. დანილმა თავი გამოცადა თითქმის ყველა ჟანრში და ხატა: პორტრეტები, პეიზაჟები, ყვავილების ნახატები, თანამედროვე ცხოვრების სცენები და ნატურმორტები. მიუნხენიდან კონსტანტინი გადავიდა ველიკი ბეჩკერეკში (თანამედროვე ზრენიანინი), სადაც კვლავ თეოდოროვიჩის სტილით ხატავდა. ცოტა ხნის შემდეგ ზრენიანინი მისი მუდმივი საცხოვრებელი ადგილი გახდა.
thumb|პავლე იაგოდიჩის პორტრეტი, რომელიც კონსტანტინ დანილმა შექმნა. ნახატი არის „იუგოსლავური პორტრეტების“ სერიის ნაწილი ის დაქორწინდა გერმანელ დიდგვაროვან სოფია დელიზე 1827 წელს. დანილმა ასევე დახატა ადგილობრივი დიდგვაროვანი მამაკაცი, კარაცსონი, როდესაც ის ბანათის მეფისნაცვალი გახდა. ამ ნამუშევრის წყალობით დანილის პოპულარობა თანდათან გაიზარდა.
მან დიდი დრო გაატარა სამხედრო ფრონტზე, რა პერიოდშიც მან შექმნა ძველი აღთქმის ილუსტრირებული ვერსია.
1834-დან 1873 წლამდე დანილი ჰქმნიდა ბიდერმაიერის სტილის ნამუშევრებს. იგი მუშაობდა საკუთარ ატელიეში ველიკი ბეჩკერეკში, მეფე დუშანის ქუჩა 37-ში, სადაც მრავალი სერბი შეგირდი ჰყავდა. მათ შორის იყვნენ: პოეტ-მხატვარი ჯურა იაკშიჩი, ასევე ხელოვანი ლაზარ ნიკოლიჩი, რომელმაც მისი მასწავლებლის ბიოგრაფია დაწერა.
დანილი სერბი მართლმადიდებელი იყო. 1872 წელს გარდაიცვალა მისი ცოლი სოფია დელი, ხოლო ერთი წლის შემდეგ, 1873 წლის 13 მაისს კონსტანტინ დანილი ველიკი ბეჩკერენში (თანამედროვე ზრენიანინი) გარდაიცვალა.
მემკვიდრეობა
დანილს მოიხსენიებენ როგორც ტექნიკის ოსტატს და მის პორტრეტები შექმნილია პერსონაჟებსა და ფიგურებზე განსაკუთრებული დაკვირვებით. ამის მიუხედავად, მისი გარდაცვალებიდან მცირე ხნის განმავლობაში საზოგადოებამ მისი სახელი დაივიწყა და პოპულარობა XX საუკუნის დასაწყისში აღიდგინა. ამ პერიოდში მას თანამედროვე სერბული სკოლის ოსტატთა შორის მოიხსენიებდნენ.
თემიშვარში, დანილის ცხოვრების ადრეულ ეტაპზე მოღვაწეობის გამო სამი ქვეყანა: რუმინეთი, ავსტრია და უნგრეთი აცხადებს, რომ დანილი შესაბამისად რუმინელი, ავსტრიელი და უნგრელია.
კონსტანტინ დანილი შეყვანილია „ყველა დროის 100 გამოჩენილ სერბს“ შორის.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1798 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1873 კატეგორია:სერბი მხატვრები კატეგორია:XIX საუკუნის მხატვრები
ოღმიკი
ოღმიკი (Հողմիկ) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 800 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 487 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 348 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.4 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
ოროჩები
მინი|ოროჩების საცხოვრებლის ადგილიმდებარეობა იაპონიის ზღვის მახლობლად 1851 წლის რუკის მიხედვით ოროჩები — ხაბაროვსკის მხარის მკვიდრი მოსახლეობა. ოროჩებს აკუთვნებენ ტუნგუს-მანჯურიულ სამხრეთულ (მანჯურიულ) ქვეჯგუფს.
ბარა-დუ-ჟაკარე
ბარა-დუ-ჟაკარე (Barra do Jacaré) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 480 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილოეთ პიუნეირუ-პარანაენსის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟაკარეზინიუს შემადგენლობაში.
ოროჩები
XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ოჩორებს ეკავა ვრცელი ტერიტორია იაპონიის ზღვის სანაპიროზე — დე კასტრიდან ჩრდილოეთით მდინარე ბოტჩის სათავემდის სამხრეთით. აქ იყო ოჩორების 47 მუდმივი დასახლება (გასსა), თითოეულ მათგანში ცხოვრობდა 2-3 ოჯახობა (15-18 ადამიანი). XIX საუკუნის დასასრულს ოროჩები გადასახლდნენ ამურსა და ხუნგარზე. შედეგად ჩამოყალიბდა ხუთი ტერიტორიული ჯგუფი, განსხვავებულნი კულტურის განსაკუთრებულობით: ამურის, ხუნგარიის, ტუმინის, პრიმორიის (ხადინსკაის) და კოპინის.
ბარა-დუ-ჟაკარე
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 727 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23.56 კმ²-ზე. ფართობი 115 724 კმ²-ია.
ოროჩები
ამჟამად ოჩორები ცხოვრობენ უმეტესწილად ხაბაროვსკის მხარის სავგავანისა და ვანინის რაიონებში. პატარა ჯგუფი ცოხვოვრობს კომსომოლსკისა და პრიმორისკის მხარეშიც.
ბარა-დუ-ჟაკარე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ოროჩები
1989 წლის სსრკ-ის საყოველთაო აღწერის მიხედვით საქართველოში 1 ეთნიკურად ოროჩი ცხოვრობდა.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ხალხები კატეგორია:აზიის ხალხები კატეგორია:გადაშენების პირას მყოფი ხალხები
ნიჟნი-ნოვგოროდის შობის ეკლესია
ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის კრების ეკლესია (Церковь Собора Пресвятой Богородицы), უფრო მეტად ცნობილია შობის ეკლესიის სახელით (Рождественская церковь) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.
ისტორია
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1696 წელს, სმოლენსკის ეკლესიის კურთხევიდან ორი წლის შემდეგ. მშენებლობა 1701 წელს თითქმის დამთავრებული იყო, მაგრამ გაჩნდა ხანძარი. ეკლესია აღადგინა ვაჭარ გრიგორი სტროგანოვის ცოლმა მარია იაკოვლევის ასულმა. დასრულებული ეკლესია 1719 წელს აკურთხა ნიჟნი-ნოვგოროდისა და ალატირის მთავარეპისკოპოსმა პიტირიმმა (1719-1738 წწ.).
1722 წელს ეკლესია დახურა პეტრე I-მა, დახურული იყო მის გარდაცვალებამდე ანუ 1725 წლამდე. შობის ეკლესია არაერთხელ ვაიწვა (1768, 1782, 1788 წწ.). 1807-1812 წლებში ალექსანდრე სტროგანოვმა მას კაპიტალური რემონტი ჩაუტარა. ასევე კაპიტალურად მოხდა რესტავრირება 1870-1880 წლებში.
2008 წელს ქვეყნის მაშინდელმა პრემიერ-მინისტრმა ვლადიმირ პუტინმა ეკლესიას გადასცა ქრისტეშობის ხატი. ხატი გაქრა ეკლესიიდან 2004 წლის 22 ოქტომბერს სხვა 18 ხატთან ერთად. 2007 წელს ხატი ესტონეთში იყიდა კოლექციონერმა და დააბრუნა რუსეთში. რადგან იგი დაკარგული ნივთეის კატალოგში აღმოაჩინა, მიიღო გადაწყვეტილება დაებრუნებინა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის.
არქიტექტურა
ეკლესია ორიარუსიანია. ზემოთ განთავსებულია სამაფსიიანი საკურთხეველი, სამლოცველო დარბაზი, სატრაპეზო და პარტერი. ეკლესია ხუთგუმბათიანია.