cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მესოამერიკის ქრონოლოგია
აცტეკები
აცტლანიდან წასვლა მოხდა XII საუკუნის პირველ ათწლეულებში (1311). გამოთვლები დამყარებულია დოკუმენტებზე, რომელიც ცნობილია, როგორც „მოგზაურობების ზონარი“ (Tira de la Peregrinación) ან ბოტურინის კოდექსი, რომელშიც ხალხების მიგრაციის მნიშვნელოვანი მოვლენები იწერებოდა ნაუას კალენდრის მიხედვით. ბევრი ხეტიალის შემდეგ, XIV საუკუნეში, აცტეკები მივიდნენ მეხიკოს ველზე. ისინი მდინარეების პირას (როგორებიცაა კულუაკანი და ტიზაპანი) რამდენიმე ადგილას დასახლდნენ, სანამ მოეწყობოდნენ მეხიკოს კუნძულზე, ტესოსომოკის, ტეჰპანეკასის მეფის, მფარველობის ქვეშ. აცტეკების ნაწილმა მიგრაცია განიცადა შორეული სამხრეთით, თანამედროვე სალვადორის ტერიტორიაზე, და ამგვარად შეიქმნა პიპილების ერი ცენტრ კუსკატლანით. ტენოჩტიტლანი დაარსდა 1325 წელს, როგორც ასკაპოცალკოს მოკავშირე, მაგრამ არანაკლებ ერთი საუკუნის შემდეგ, 1430 წელს, მეჰიკები ასკაპოცალკოს წინააღმდეგ ომში გაერთიანდნენ ტესკოკოსა და ტლაკოპანთან და დაამარცხეს მტერი. ამ გამარჯვებას მოჰყვა აცტეკების სამთა კავშირის შექმნა, რომელიც ჩაანაცვლა ძველი გაერთიანება (მოიცავდა კოატლინჩანსა და კულუაკანს), რომელსაც ტეკპანეკასა განაგებდა.
ცეროდენა რაინდები
სიუჟეტი
ახალგაზრდა პედაგოგ ქეთევანს მოსწავლეებთან მუდმივი კონფლიქტი აქვს, რის გამო სკოლის სამუდამოდ მიტოვებაც კი გადაწყვიტა. მაგრამ საზაფხულო არდადეგების შესახებ ბავშვების ნამუშევრების წაკითხვის შემდეგ ბევრ რამეს სხვა თვალით შეხედავს.
მესოამერიკის ქრონოლოგია
აცტეკები
200px|thumb|მექსიკის დაპყრობა, 1521 წელი
ცეროდენა რაინდები
სიუჟეტი
ფილმი საკავშირო კინოეკრანზე გამოსვლისას 5,4 მილიონმა საბჭოთა მაყურებელმა ნახა
მესოამერიკის ქრონოლოგია
აცტეკები
სამთა კავშირის არსებობის ადრეულ სტადიაზე აცტეკები ექსპანსიურ პოლიტიკას მისდევდნენ, რისი მეშვეობითაც მესოამერიკის დიდი ნაწილი დაიპყრეს. მხოლოდ რამდენიმე რეგიონმა შეძლო დამოუკიდებლობის შენარჩუნება: ტლასკალა (ნაუა), მესტიტლანი (ოთომი), ტეოტიტლან-დელ-კამინო (კუიკაპეკები), ტუტუტეპეკი (მისტეკები), ტეუანტეპეკი (საპოტეკები) და ჩრდილო-დასავლეთი ტერიტორიები, რომლებიც ტარასკების სახელმწიფოს კონტროლის ქვეშ იყვნენ. სამტა კავშირის მიერ დაპყრობილი ტერიტორიები ტენოჩტიტლანს ხარკს უხდიდა, გადასახადები ფიქსირდებოდა კოდექსში, რომელიც ცნობილია მატრიკულა-დე-ლოს-ტრიბუდოსის (Matrícula de los tributos) სახელით. ამ დოკუმენტში უთითებდნენ ყოველი ნივთის ტიპსა და რაოდენობას.
ცეროდენა რაინდები
სქოლიო
კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ქართული ფილმები კატეგორია:1963 წლის ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ ფილმები კატეგორია:ფილმები ბავშვების შესახებ
მესოამერიკის ქრონოლოგია
აცტეკები
აცტეკების იმპერია 1521 წელს ერნან კორტესის მეთაურობით დაიპყრეს ესპანელებმა, მათი მოკავშირეების, ტლასკალისა და ტოტონაკების, დახმარებით. მესოამერიკის დაპყრობა დასრულდა 1697 წელს, როდესაც ესპანელებმა გაძარცვეს და გადაწვეს ტაიასალი.
სქოლიო
კატეგორია:არქეოლოგიური კულტურები კატეგორია:მექსიკის ისტორია კატეგორია:არქეოლოგია მექსიკაში კატეგორია:კოლუმბამდელი ამერიკა მესოამერიკა
საქასრია
საქასრია — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ბორითის თემი). მდებარეობს მდინარე ძირულის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 420 მეტრი. ხარაგაულიდან 25 კილომეტრი. სოფელში მოიპოვება საშენი მასალები.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 323 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მანათობელი დიოდები
thumb|შუქდიოდები შუქდიოდი ან მანათობელი დიოდი (ინგლ. light-emitting diode, LED) — ნახევრადგამტარი მოწყობილობა, რომელიც არაკოჰერენტულ სინათლეს ასხივებს მასში მუდმივი ელექტრული დენის გატარების დროს. გამოსხივებული შუქი მდებარეობს სპექტრის ვიწრო ნაწილში და მისი ფერის მახასიათებლები დამოკიდებულია ნახევრადგამტარში გამოყენებული ნივთიერების ქიმიურ შემადგენლობაზე. პირველი შუქდიოდი, რომელიც გამოასხივებდა ადამიანისთვის ხილულ შუქს, 1962 წელს შექმნა ნიკ ჰოლონიაკმა. იმ დროისთვის ის მუშაობდა მკვლევარად კომპანიაში General Electric Company.
კატეგორია:ოპტიკური ელექტრონიკა
იტამარ ფრანკუ
ბიოგრაფია
იტამარ ფრანკუ დაიბადა სალვადორიდან რიო-დე-ჟანეიროში მიმავალ გემზე. სახელი იტამარ მიიღეს ორი სიტყვის შეერთებით, იტა გემის სახელწოდება, რომელზეც დაიბადა და მარ ( Mar პორტუგალიურად „ზღვა“). იგი გაიზარდა და განათლება მიიღო მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტ ჟუის-დი-ფორაში. აქვე 1955 წელს მიიღო ინჟინერის დიპლომი.
კარიერა
1967–1971 და 1973–1974 წწ. იყო ჟუის-დი-ფორას მერი. თანამდებობიდან გადადგა რათა მონაწილეობა მიეღი ფედერალური სენატის არჩევნებში, მალევე გახდა ბრაზილიის დემოკრატიული მოძრაობის პარტიის (Movimento Democrático Brasileiro), სამხედრო რეჟიმის ოფიციალური ოპოზიციის, მთავარი ფიგურა. 1982 წელს ხელახლა აირჩიეს სენატის წევრად.
1989 წელს მიატოვა ლიბერალური პარტია, რომლის წევრიც 1986 წელს გახდა. სულ მალე შეუერთდა შედარებით მცირერიცხოვან ეროვნული რეკონსტრუქციის პარტიას, რომლის რიგებიდანაც  1990 წელს გახდა პრეზიდენტ ფერნანდუ კოლორის ვიცე-პრეზიდენტი. 1992 წელს პრეზიდენტი კოლორი კორუფციაში დაადანაშაულეს და იძულებული იყო იმპიჩმენტამდე გადამდგარიყო თანამდებობიდან. 1992 წლის2 ოქტომბრიდან 29 დეკემბრამდე, კოლორის იმპიჩმენტის გამოცხადებამდე, ფრანკუს დროებითი პრეზიდენტის სტატუსი ჰქონდა, ხოლო 29 დეკემბრიდან იგი ბრაზილიის 33-ე პრეზიდენტი გახდა.
პრეზიდენტობის შემდეგ
პრეზიდენტის ტანამდებობის დატოვების შემდეგ გახდა ბრაზილიის სრულუფლებიანი და საგანგებო ეჩი პორტუგალიაში, ხოლო 1998 წელს ბრაზილიის ელჩი ამერიკის ქვეყნების ორგანიზაციაში. 1998 წელს აირჩიეს მინას-ჟერაისის შტატის გუბერნატორად, ხოლო 2003 წელს ბრაზილიის ელჩია იტალიაში. 2010 წელს აირჩიეს და 2011 წლის იანვრიდან დაიკავებს სენატორის თანამდებობას.
სადამ ჰუსეინი
სადამ ჰუსეინ აბდ ალ-მეჯიდ ალ-თიქრითი (صدام حسين عبد المجيد التكريتي; დ. 28 აპრილი, 1937, ელ-აუჯა, ერაყი — გ. 30 დეკემბერი, 2006, ბაღდადი, ერაყი) — ერაყის პრეზიდენტი 1979–2003 წლებში.
ბიოგრაფია
სადამ ჰუსეინი დაიბადა მეცხვარის ოჯახში, პატარა სოფელ ელ-აუჯაში, რომელიც მდებარეობს თიქრითიდან სამხრეთით 13 კილომეტრში. მამამისი მის დაბადებამდე ექვსი თვით ადრე დაიკარგა. მალევე კიბოსგან მისი 13 წლის ძმაც დაიღუპა. ამის შემდეგ სადამი იზრდებოდა დედის ძმასთან.
დედა ხელმეორედ დაქორწინდა, საიდანაც სადამს სამი ნახევარძმა შეეძინა. მამინაცვალი - იბრაჰიმ ალ-ჰასსანი ცუდად ექცეოდა. 10 წლის ასაკში სადამმა დატოვა ოჯახი და დაბრუნდა ბაღდადში ბიძასთან. მისი მომავალი მეუღლის მამა იყო მორწმუნე სუნიტი მუსლიმანი, ასევე 1941 წლის ინგლის-ერაყის ომის ვეტერანი. მოგვიანებით მისი ნათესავები თიქრითიდან მისი უახლოესი მრჩევლები გახდნენ. ბიძამისის დახმარებით დაამთავრა სკოლა ბაღდადში. სკოლის შემდეგ სამი წელი სწავლობდა ერაყის იურიდიულ სასწავლებელში, რომელიც მიატოვა 1957 წელს, 20 წლის ასაკში, რათა შეერთებოდა რევოლუცურ მოძრაობას. ამ პერიოდში ის მუშაობდა სკოლაში მასწავლებლად.
სქოლიო
კატეგორია:ერაყელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ერაყის პრეზიდენტები კატეგორია:დიქტატორები კატეგორია:დაბადებული 28 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2006 კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი პრეზიდენტები
ბამბიქულა
ბამბიქულა (Salvia aethiopis L.) — 20-100 სმ სიმაღლის მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარე. მთელი მცენარე მოფენილია თეთრი, მატყლისებური ბეწვით, ძირიდანვე დატოტვილია. ფესვთანური ფოთლები როზეტულია, კვერცხისებური ან რომბისებურ-ელიფსური. კიდეებზე არათანაბრად ამოღრღნილი, დანაოჭებული ზეპადირით. ღეროსეული ფოთლები პატარაა, სულ ზედა ფოთლები ღერომხვევია, გულისებური ფორმის. ყვავილედი სწორად მდგომი საგველაა. გვირგვინი თეთრი ფერისაა. იზრდება სტეპებში, ველებზე, ხნულებსა და ქვიან ადგილებში.
გავრცელებულია თითქმის მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს ევროპასა და ახლო აღმოსავლეთს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბალახოვანი მცენარეები კატეგორია:ორლებნიანნი კატეგორია:ტუჩოსანნი
Anochetus orchidicola
Anochetus orchidicola — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Anochetus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Anochetus
ბრილის სამაროვანი
ბრილი — მრავალფენიანი არქეოლოგიური ძეგლი საქართველოში, ონის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს რიონის ხეობაში, სოფელ ღების ჩრდილო-დასავლეთით 11 კმ-ზე, ზღვის დონიდან 1600 მ. სიმაღლეზე.
შემორჩენილია შუა საუკუნეების ნასოფლარი, ციხე-კოშკი, ეკლესიის კედელი. XV საუკუნემდე ეკუთვნოდა სვანეთს, ხოლო შემდეგ გადაეცა რაჭის საერისთავოს.
ის წარმოადგენს მდინარე რიონის და მისი შენაკადის, ზოფხიტურის, წყალთაშუა ტერასას. სწორკუთხოვანი სამკუთხედი მოყვანილობის ვაკე აღმოსავლეთით და სამხრეთით მაღალი ფლატეებით ეშვება მდინარეთა კალაპოტისკენ, დასავლეთ ნაპირს კი გასდევს ქედი. 1939-1961 წლებში არქეოლოგიურმა გათხრებმა (მიმდინარეობდა ხანგამოშვებით, ხელმძღვანელი გ. გობეჯიშვილი) გამოავლინა ნამოსახლარები და სამაროვნები. მეტალურგიის წარმოების ნაშთები შუა ბრინჯაოს ხანიდან ანტიკური ხანის დასასრულამდე (ძვ. წ. XVIII—ახ. წ. IV სს.). სამაროვანი აღმოჩენილია ტერასის სამხრეთ–დასავლეთ კუთხეში. დამოწმებულია აქ მიცვალებულთა დაკრძალვა უწყვეტად ბრინჯაოს ხანიდან III-IV საუკუნეებამდე.
ორმოსამარხებსა და ქვაყუთებში (ძვ. წ. XVIII—ახ. წ. IV სს.) კიდურებმოკვეცილი თითო ან ორ-ორი მიცვალებული იყო ჩასვენებული. ძვ. წ. XIV—ძვ. წ. XIII საუკუნეებში არსებობდა აგრეთვე, კოლექტიური აკლდამები, ხოლო ძვ. წ. XIV- ძვ. წ. V საუკუნეებში — საკრემაციო მოედნები. ძვ. წ. XVIII-XIV საუკუნეებში სამარხებში აღმოჩნდა ბრინჯაოს ყუამილიანი ცულები, მასრაგახსნილი შუბები, ფოთლისებური სატევრები, ცხოველთა ქანდაკებები, მრავალნაირი საკინძი, ოვალური სასაფეთქლები, დუგმისებური კავები, ჭვირული მძივსაკიდები და სხვა. აღსანიშნავია ლითონის მხატვრული ნაწარმი: ცხვრის თავის სტილიყებული გამოსახულებებით შემკული ცულები, წყვილი დათვის ქანდაკება და სხვა. ძვ. წ. XIII—ძვ. წ. VIII საუკუნეებში სამარხებში აღმოჩნდა ბრინჯაოს კოლხური ცულები, ფართოქედიანი სატევრები, სწორკუთხა აბზინდები, ხვეული სამაჯურები, საკისრე რგოლები, ნამგალი, თოხი, ლითონისა და თიხის ჭურჭელი, ვერძის ქანდაკებები, ძაღლის ქანდაკება და გველის გამოსახულებანი. ვრილის მოსახლეობა ცხოვრობდა ქვის შენობებში. მისდევდა მესაქონლეობას, სპილენძის მოპოვება-დამუშავებას. მჭიდრო ეკონომიკური და კულტურული კავშირი ჰქონდა ახალნდელი დიგორის, ზზემო იმერეთის, შიდა ქართლის ჩრდილოეთ ზოლის და თრიალეთის მოსახლეობასთან.
ძვ. წ. VIII-VII საუკუნეებში იარაღი (ცულები, მახვილები, დანები, ლაგმები) უმთავრესად რკინისაგან მზადდებოდა, ხოლო სამკაული, ჭურჭელი, ცხენის აკაზმულობის ნაწილები და მხატვრული ნაწარმი — ბრინჯაოსაგან.
ანტიკური ხანის სამარხებში (ძვ. წ. VI—ახ. წ. IV სს.) აღმოჩნდა ოქროსა და ვერცხლის საკისრე რკალები, სხივებიანი საყურეები, ბრინჯაოს ჭვირული აბზინდები, ქარვისა და ფერადი მინის მძივები, ეგვიპტური იეროგლიფებით შემკული სკარაბეები, ბერძნული მახაირას ტიპის რკინის მახვილები, სატევრები, აკინაკები, სკვითური ტიპის ბრინჯაოს ისრისპირები. ადრინდელი ანტიკური ხანის სამარხებში აღმოჩნდა ფერადი მინის არიბალოსი და სურნელოვანი სითხით სავსე ამფორისკი. აგრეთვე ბერძნული შავლაქიანი სკიფოსის ნატეხები. აღმოჩენილი მასალა მოწმობს, ბრილის მოსახლეობის კავშირს ანტიკურ სამყაროსთან. ძვ. წ. დასასრულს ვრცელდება ქართული ოქროს მონეტები, რაც სასაქონლო-ფულადი ურთიერთობისა და ვაჭრობის განვითარებაზე მიუთითებს.
სქოლიო
კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
სერბეთი და ჩერნოგორია
{{ინფოდაფა ყოფილი ქვეყანა Srbija i Crna Gora
ისტორია
1991-92 წლებში ერთაშორისი ურთიერთობების გამწვავების შედეგად დაიშალა იუგოსლავიის ს.ფ.რ., რომელიც 1945 წლიდან არსებობდა. მისი შემადგენლობიდან გავიდნენ სლოვენია, ხორვატია, ბოსნია და ჰერცეგოვინა და ჩრდილოეთი მაკედონია. 1992 წელს სერბეთმა და ჩერნოგორიამ შექმნეს საკავშირო სახელმწიფო, რომელსაც სათავეში ჩაუდგა სლობოდან მილოშევიჩი, მაგრამ საერთაშორისო თანამეგობრობამ იგი არ ცნო ყოფილი ფედერაციის სამართალმემკვიდრედ. მილოშევიჩის ნაციონალისტური პოლიტიკის საპასუხოდ 1998 წელს გართულდა ვითარება ეთნიკური ალბანელებით დასახლებულ კოსოვოს ავტონომიაში, რომელიც საომარ მდგომარეობაში გადაიზარდა. ხანგრძლივი მოლაპარაკებებისა და გაფრთხილებების მიუხედავად აქ გრძელდებოდა ეთნიკური წმენდა. ამიტომ 1999 წელს ამ პროცესში ჩაერთო ნატოს შეიარაღებული ძალები, რომლებმაც განახორციელეს სერბეთის ქალაქების საავიაციო დაბომბვები. ამჟამად კოსოვოს ტერიტორიაზე შეყვანილია ნატოს სამშვიდობო ძალები, თუმცა მდგომარეობა კვლავ ფეთქებადსაშიშია. კოსოვო ფორმალურად სერბეთის ნაწილია, თუმცა ფაქტობრივად გაეროს მმართველობის ქვეშ მყოფ საერთაშორისო პროტექტორატს წარმოადგენს. 2000 წლის სექტემბერში გაყალბებული საპრეზიდენტო არჩევნებისა და მასობრივი სახალხო გამოსვლების შემდეგ სერბეთის ხელისუფლებაში ოპოზიციონერი ვოისლავ კოშტუნიცა მოვიდა. 2003 წლის თებერვალში იუგოსლავიის სკუპშინამ გამოაცხადა ახალი სახელმწიფოს - სერბეთის და ჩერნოგორიის კავშირის დაფუძნება. მანამდე ორივე რესპულიკის პარლამენტებმა დაამტკიცეს ახალი კავშირის კონსტიტუცია.
მემკვიდრეობა
კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ყოფილი სლავური სახელმწიფოები
Now What?!
Now What?! — ჯგუფ Deep Purple-ის მეცხრამეტე სტუდიური ალბომი. იგი გამოიცა 2013 წლის 26 აპრილს. ალბომის პროდიუსერია ბობ ეზრინი. ალბომის გამოსვლას მიეძღვნა სპეციალური საიტი. ეს არის ჯგუფის პირველი სტუდიური ალბომი, შვიდწლიანი პაუზის შემდეგ, 2005 წლის ბოლოს ალბომის Rapture of the Deep გამოსვლის შემდეგ.
2013 წლის 26 თებერვალს ცნობილი გახდა ალბომის სათაური. გარდა ამისა, ცნობილი გახდა, რომ სიმღერები „Hell to Pay“ და „All the Time in the World“ გამოვიდოდა სინგლზე, 29 მარტს. 7 ივნისს სინგლის სახით გამოიცა „Vincent Price“. მასში შეტანილი იქნება გამოუცემელი სიმღერა „First Sign of Madness“, ორი სიმღერა Rapture of the Deep-ის იშვიათი გამოცემიდან და „Vincent Price“-ის მუსიკალური ვიდეო.
ალბომის ორი სიმღერა ეძღვნება ჯგუფის თანადამაარსებელ ჯონ ლორდს, რომელიც 2012 წლის ივლისში გარდაიცვალა. ესენია „Uncommon Man“ და „Above and Beyond“. მასში ჟღერს სტრიქონი „Souls having touched are forever entwined“ (ერთმანეთს შეხებული სულები სამუდამოდ გადაწნულია). „Uncommon Man“ ნაწილობრივ დაიწერა კლასიკური კომპოზიციის „Fanfare for the Common Man“ გავლენით. მასში ჟღერს სინთეზატორით შექმნილი ფანფარას თემა, რომელიც დონ ეირის ეკუთვნის.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები: დონ ეირი, იენ გილანი, როჯერ გლოვერი, სტივ მორსი, იენ პეისი და ბობ ეზრინი, გარდა მითითებულისა.
სქოლიო
კატეგორია:2013 წლის ალბომები კატეგორია:Deep Purple-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ბობ ეზრინის პროდიუსერობით კატეგორია:Edel AG-ის ალბომები
არმაზის ღვთისმშობლის ეკლესია
მინი|ეკლესია არმაზის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია მდებარეობს მცხეთის რკინიგზის სადგურიდან 3 კილომეტრზე, მდინარე არმაზისწყლის მარჯვენა ნაპირზე. აგებულია XII საუკუნის მეორე ნახევარში. ეკლესიას დასავლეთით კარიბჭე ეკვრის, ჩრდილოეთით — მინაშენი. კარიბჭის ჩრდილოეთით საძვალეა.
ეკლესია, კარიბჭე და მინაშენი ნაგებია ნატეხი ქვითა და აგურით, საძვალე — რიყისა და ნატეხი ქვით, აგური ნახმარია დეკორატიული მიზნით. წყობა ირეგულარულია.
ღვთისმშობლის ეკლესია დარბაზულია (14,2 X 8,2 მ), შესასვლელი დასავლეთიდანაა. შიდა სივრცე გაშლილია; განიერი საკურთხეველი და მის წინ ბემა კიდევ უფრო ზრდის სივრცეს. კამარის საბჯენი თაღი პილასტრებს ეყრდნობა. განივ კედლებში თითო სარკმელია, ჩრდილოეთისაში — ორი.
კარიბჭეს (3,6 X 5,19 მ) დასავლეთით ღია შესასვლელი აქვს, რომლის შეისრული თაღი აგურით ამოყვანილ ფიგურულ სვეტებს ეყრდნობა.
მინაშენი (10,8 X 3,2 მ) აფსიდიანია. კამარის აღმოსავლეთ ნაწილი უფრო მაღალია, ვიდრე დასავლეთისა; სამხრის მხარეს კამარა ეკლესიის ჩრდილოეთ ფასადთან ამოყვანილ ვიწრო (0,27 მ) კედელს ეყრდნობა. აფსიდის ღერძზე და დასავლეთ კედელში თითო სარკმელია, ჩრდილოეთ კედელში — ორი.
მინი|სამრეკლო საძვალე (3,7 X 3,6 მ) გუმბათოვანია, ოდნავ წაგრძელებული ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ. შესასვლელი დასავლეთითაა. აფსიდი ნახევარწრეზე ნაკლებია. შესასვლელის თავზე მოთავსებული იყო ფილა ათსტრიქონიანი ასომთავრული წარწერით (დაცულია საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში). წარწერა ეკლესიის თანადროულია. პალეოგრაფიული ანალიზითა და წარწერაში მოხსენიებული ისტორიული პირების მოხედვით იგი 1150-1178 წლებით დათარიღდა. ოთხივე ნაგებობა ცალცალკეა აგებული XII საუკუნის მეორე ნახევარში.
ეკლესიის დასავლეთით დგას სამრეკლო. აგებულია XVI-XVII საუკუნეებში. ნაშენია ნატეხი ქვითა და აგურით. ნაგებობა ორსართულიანია. ქვედა სართულის (მოგვიანებით დახურულ სათავსად გადაუკეთებიათ) კამარა შეისრულია. მეორე სართული - რვაწახნაგა ფანჩატური რვა ღია თაღით — გადახურულია კამარით. მოგვიანებით სამრეკლოსათვის სათავსი მიუშენებიათ.
კარტოგრაფია
მინი|260პქ|right|ილუსტრირებული რუკა thumb|right|260px|მერკატორის მიერ შექმნილი ევროპის რუკა კარტოგრაფია — მეცნიერება ობიექტური სინამდვილის საგნებისა და მოვლენების კონკრეტული სივრცის და მისი დროის მიხედვით ცვალებადობის შესახებ. ეს კონკრეტული სივრცე, როგორც სინამდვილის საგნებისა და მოვლენების ურთიერთგანლაგების წესრიგი, სამგანზომილებიანი, დროში ცვალებადი კონტინუუმია.
მისი სახისათვის კარტოგრაფია იყენებს სპეციფიკურ ხელოვნურ ნიშნობრივ სისტემას - „რუკის ენას“ და სპეციფიურ მეთოდს - კარტოგრაფიულ მოდელირებას. კარტოგრაფიული შემეცნების შედეგს წარმოადგენს საკვლევი სინამდვილის კარტოგრაფიული მოდელი, რასაც მეცნიერებაში და საზოგადოებრივ პრაქტიკაში რუკა ეწოდება.
ისტორია
კარტოგრაფია, როგორც სამეცნიერო დარგი, XVIII საუკუნეში ჩამოყალიბდა, თუმცა მისი ფესვები შორეულ წარსულს განეკუთვნება. აღორძინების ეპოქაში (XV საუკუნის მეორე ნახევარი, XVI საუკუნე) კარტოგრაფია კლავდიუს პტოლომეს გეოგრაფიული და ასტრონომიული წარმოდგენების საფუძველზე ვითარდებოდა. მაშინდელ გეოგრაფიულ გამოცემებში (პტოლომეს „გეოგრაფიული სახელმძღვანელო“ 8 წიგნად, XVI-XVII საუკუნეების ჰოლანდიური ატლასები) ტექსტური წერილობითი მასალა და რუკები ერთად იყო წარმოდგენილი, ერთმანეთს ავსებდნენ და მონაცვლეობდნენ; ზღვაოსნობისათვის საჭირო ზოგი რუკა კი ცალკე იბეჭდებოდა.
კარტოგრაფია საქართველოში
კარტოგრაფია საქართველოში, რომლის ფესვები საუკუნეების სიღრმეში იკარგება, ფეხდაფეხ მისდევდა მეცნიერების განვითარების მაგისტრალურ ხაზს. ვახუშტი ბატონიშვილი ამ მოვლენების შუაგულში ტრიალებდა. თავისი დაუცხრომელი შემოქმედებითი მოღვაწეობით მან ღირსეული წვლილი შეიტანა ამ ფუნდამენტური დარგის განვითარებაში.
საქართველოს პირველი რუკები შუასაუკუნეებში შეიქმნა. XVIII საუკუნის დასაწყისში სულხან-საბა ორბელიანმა საფრანგეთში ჩაიტანა ქართული კარტოგრაფიული მასალები, რაც საფუძვლად დაედო 1723 წელს პარიზში გამოცემულ „კავკასიისა და კასპიისპირეთის რუკას“, რომლის ერთ-ერთ ავტორად თვით სულხან-საბა ორბელიანია აღიარებული. 1737 წელს კი ტიმოთე გაბაშვილმა შეადგინა იმერეთის (დასავლეთ საქართველოს) რუკა.
ვახუშტი ბაგრატიონის კარტოგრაფიული მოღვაწეობა, როგორც შენიშნავს ლევან მარუაშვილი (1956), საფუძვლად დაედო კავკასიაში კარტოგრაფიის განვითარების განსაზღვრულ ეპოქას — 1735 წლიდან XIX საუკუნის დასაწყისამდე, რითაც ამ რთული რეგიონის კარტოგრაფიის საქმეში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა. ვახუშტიმ შეადგინა საქართველოს ატლასები, რომელთა ორიგინალები თბილისის არქივებშია დაცული.
კარტოგრაფია რუსეთში
პირველი რუსეთში საერთო რუკა, სახელწოდებით „დიდი მონახაზი“ (Большой чертежъ) შეიქმნა XVI საუკუნეში. ვერც დედანმა და ვერც 1627 წლის ასლმა ჩვენამდე ვერ მოაღწია. მინი|რემეზოვის მიერ შედგენილი რუკის ნაწილი XVII საუკუნეში ბოიართა დუმის დაკვეთით, ტობოლელმა სემიონ რემეზოვმა იმოგზაურა ტობოლსკის გუბერნიაში. 1667 წელს მის მიერ შეიქმნა და დაიბეჭდა ციმბირის მიწების პირველი რუკები.
რუსეთის ძველი რუკებიდან ცნობილია 1614 წელს ამსტერდამში შექმნილი ლათინურენოვანი და 1631 და 1651 წლებში შექმნილი ორი რუსულენოვანი რუკა, რომლებიც ასლებს წარმოადგენენ. რა თქმა უნდა ეს უკანასკნელი სამი რუკა ძველი ფომრბისაგან წინგადადგმული ნაბიჯი იყო მაგრამ იყო ბევრი უზუსტობები გაპარული.
გამგზავრებისას გეოდეზისტებს ეძლეოდათ სამუშაო ინსტრუქცია, რომლითაც ირკვევა რომ: გადაღებები წარმოებდა მაზრების მიხედვით, კოორდინატების დასადგენად ნაწილობრივ გამოიყენებოდა უკვე არსებული, ობიექტების დიდი ნაწილი დაიტანებოდა გამოკითხვის შედეგად.
აღნიშნული სამუშაოებს კურირებდა მმართველი სენატი, სადაც გროვდებოდა შექმნილი რუკები, თავიანთ ჟურნალებთან ერთად, რომლებსაც ობერ-მდივანის კირილოვის რედაქტორებით, დადგენილი წესით ერთმანეთთან აერთებდნენ. კირილოვის რედაქტორობით გამოიცა რამდენიმე რუკა, თუმცა მის მიერ საგნის სუსტი ცოდნის გამო, კარტოგრაფია ვერ იქნა აყვანილ სათანადო სიმაღლელზე.
1726 წელს პეტრე პირველის მოწვევით რუსეთში ჩამოვიდა ფრანგი ასტრონომი ნიკოლოზ-იოსებ დელილი, რომელიც თავის ძმასთან ლუდოვიკო დელილ დე-ლა-კროერთან ერთად შეუდგა აღნიშნული მისიის ხორცშესხმას. 1726 წელის დეკემბრის თვეში იმპერატრიცა ეკატერინე I-ის ბრძანებით 1721 წელს შექმნილი რუკები წარედგინა ძმებ დელილებს. არსებული რეკების გადახედვით გადაწყდა რომ პირველ ეტაპზე აუცილებელი იყო შეექმნათ გრძედები და განედების, რომლებზეც დაიტანებოდა მოძიებული წერტილების კოორდინატები. კოორდინატების თავიდან ასათვლელად გადაწყდა ექსპედიციაში გაეშვათ ლუდოვიკო დელილი, მაგრამ მან მოლოდინი ვერ გაამართლა. მის მიერ 3 წლის განმავლობაში შეგროვდა 14-მდე კოორდინატი და მისი ათვლის სისტემა გაცილებით უფრო მცდარი იყო ვიდრე რუსი გეოდეზისტებისა.
დელილის მიერ შექმნილი რუსეთის გენერალური რუკა იგეგმებოდა რომ უნდა ყოფილიყო 50 ვერსი მასშტაბის, ხოლო ათვლის წერტილად უნდა ყოფილიყო სანქტ-პეტერბურგი, ამიტომ გადაწყდა აღნიშნული წერტილის კოორდინატის ზუსტი გაანგარიშება.
1738 წელს რუსეთის კარტოგრაფიაში კრილოვისა და ძმებ დელილების პარალელურად გამოძნდა ტატიშჩევი, რომლის მოთხოვნითაც გადაწყდა რომ კრილოვის დაქვემდებარებაში არსებულ გეოდეზისტებს კვალიფიკაცია აემაღლებინათ მეცნიერებათა აკადემიაში, რათა ასტრონომიული სიზუსტით ეწარმოებინათ ტოპოგადაღებები.
1739 წელს ბრძანებით გადაწყდა რომ არსებული და მომავალში შექმნილი რუსეთის რუკებს თავი უნდა მოეყარა რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიაში, რომლისთვისაც სპეციალურად შეიქმნა გეოგრაფიის დეპარტამენტი.
1745 წელს დარსრულდა დელილის მიერ დაწყებული რუსეთი გენერალური რუკა. აღნიშნულ რუკაზე მუშაობამ სათავე დაუდო რუსეთის კარტოგრაფიის ახალ განვითარებას, ეწყობოდა ასტრონომიული ექსპედიციები, იხვეწებოდა ტოპოგადაღებები, რუკამ ნელ ნელა მიიღო რელიეფის კონტურები და სხვა.
თანამედროვე კარტოგრაფია
მთელი სინამდვილის შესაბამისად, კარტოგრაფია და რუკები ორ - დედამიწისეულ და კოსმოსურ ჯგუფად იყოფა. პირველში შედის გეოგრაფიული კარტოგრაფია და გეოგრაფიული რუკები, მეორეში - ასტრონომიული კარტოგრაფია და ასტრონომიული რუკები. რეალური სინამდვილის კონკრეტულ სივრცეს აქვს გარკვეული სტრუქტურა. მისი ელემენტებია ათვლის სივრცითი სისტემა, და მის მიმართ ურთიერთგანლაგების დროში ცვალებად წესრიგში მყოფი საგნები და მოვლენები.
შესაბამისი სტრუქტურა აქვს იმავე სინამდვილის კარტოგრაფიულ გამოსახულებასაც (რუკას). გეოგრაფიული კარტოგრაფიისთვის ათვლის სივრცით სისტემად მიჩნეულია დედამიწის საკოორდინატო ბადე - გრადუსთა ბადე, რომლის გამოხატულება სიბრტყეზე - კარტოგრაფიული ბადე - გეოგრაფიული რუკის მათემატიკურ საფუძველს წარმოადგენს და მიიღება გარკვეული კარტოგრაფიული პროექციის დახმარებით.
გეოგრაფიული სინამდვილის საგნების (მაგ., ოკეანეები და ხმელეთი, მდინარეთა ქსელი, რელიეფი, დასახლებული ადგილები და სხვ.) მოვლენების (მაგ., ატმოსფეროში მიმდინარე პროცესები, ზედაპირული ჩამონადენი, და სხვ.) მოსახლეობის ეროვნული შემადგენლობის, განათლებისა, და ა.შ. გამოსახულებებს კარტოგრაფიული ბადის მიმართ ზუსტად ისეთივე განლაგება აქვს რუკაში, როგორც სინამდვილეში. ეს არის სინამდვილის კარტოგრაფიული მოდელის უნიკალური თავისებურება, რაც მას დიდ მეცნიერულ და პრაქტიკულ მნიშვნელობას ანიჭებს.
გეოგრაფიული კარტოგრაფიისთვის მნიშვნელობა აქვს გეოდეზიის მონაცემებს დედამიწის ფორმისა და ზომების შესახებ, საყრდენი წერტილების კოორდინატებსა და აეროფოტოტოპოგრაფიული გადაღების მასალას, რომელთა საფუძველზე მიიღება დედამიწის ყველა რუკის პირველწყარო — ტოპოგრაფიული რუკა. ამ თვალსაზრისით შედის კარტოგრაფია ტექნიკურ მეცნიერულ ციკლში, ხოლო სიმანდვილის გარკვეული მხარის კარტოგაფიული მეთოდით გამოკვლევის პროცესში იგი უკავშირდება საბუნებისმეტყველო და საზოგადოებრივ მეცნიერებებს, რომლებსაც თავისი შემეცნების საგნის შინაარსის გარდა, საგნის სივრცითი თავისებურებებიც აინტერესებს. ამ კავშირის საფუძველზე იქმნება სპეციალური სამეცნიერო კარტოგრაფიული დისციპლინები (მაგ., გეოლოგიური კარტოგრაფია, გეომორფოლოგიური კარტოგრაფია, ეკონომიკური კარტოგრაფია) და მათი განმაზოგადებელი დისციპლინა — თემატიკური კარტოგრაფია.
რესურსები ინტერნეტში
* კატეგორია:გეოგრაფიის დარგები
ცელესტინ I
thumb|right|150px|ცელესტინ I ცელესტინ I (Caelestinus PP.I; დ. უცნობია — გ. 27 ივლისი, 432) — რომის პაპი 422-432 წლებში. კათოლიკური და მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი. კათოლიკური ეკლესია მოიხსენიებს 27 ივლისს, ხოლო მართლმადიდებლური — 21 აპრილს.
ბიოგრაფია
ცელესტინის ადრეულ ცხოვრებაზე ბევრი რამაა გაურკვეველი, თუმცა ცნობილია რომ ის რომაელი იყო, ხოლო მამამისს — პრისკუსი ერქვა. მან კარგი განათლება მიიღო, შესანიშნავად იცოდა ფილოსოფია, მაგრამ ყველაზე გულმოდგინედ წმინდა წერილს სწავლობდა. გულმოწყალებამ და საღვთო წერილის ცოდნამ წმინდა მამას საყოველთაო ავტორიტეტი და სიყვარული მოუპოვა. პაპის, ბონიფაციუს I-ის (418-422) გარდაცვალების შემდეგ ცელესტინე რომის კათედრაზე აირჩიეს.
ამ დროს აღმოცენდა ნესტორის ერესი. 431 წელს რომის ადგილობრივ კრებაზე, სადაც ცელესტინ I-მა დელეგატები გაგზავნა, დაიგმო ერესი.
ცელესტინ I ნესტორიანობას გმობდა კონსტანტინოპოლისა და ანტიოქიის ეკლესიებისადმი გაგზავნილ ეპისტოლეებშიც.
ცელესტინ I გარდაიცვალა 432 წელს 27 ივლისს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 432 კატეგორია:V საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები
ლიგეია (გაზეთი)
ლიგეია — ქართული გაზეთების „რევოლუციური ნობათისა“ და „შრომის“ ორკვირეული ლიტერატურული დამატება. გამოდიოდა 1918 წელს ქუთაისსა და თბილისში. გამოვიდა № ა და № ბ. ალმანახის რედაქტორი უცნობია. სახელი ეწოდა ედგარ პოს პოემის „ალ–არააფის“ პერსონაჟი ქალის მიხედვით. დაბეჭდილია გ. ტაბიძის, ხ. ვარდოშვილის, ვ. გაფრინდაშვილის, შ. კარმელის, გ. ცეცხლაძის, ი. გრიშაშვილის, კ. ნადირაძის ლექსები; ნ. მიწიშვილის, დ. ჩიანელის და კნუტ ჰამსუნის მინიატურები. დაბეჭდილია ედგარ ალან პოს ყორანიც.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
ვერცხლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ვერცხლი არის ნახევრადძვირფასი ლითონი. მაგრამ სხვა მნიშვნელობითაც იყენებენ.
მუსიკა
კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი
Серебро (значения)
გომი (ონის მუნიციპალიტეტი)
გომი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კედელას ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე გომრულას (რიონის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 1190 მეტრზე, ქალაქ ონიდან დაშორებულია 12 კილომეტრით.
სოფელში შემორჩენილია შუა საუკუნეების ეკლესიის „დოშვერა მთავარანგელოზის“ ნანგრევები.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 44 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ლიგინოპტერისი
ლიგინოპტერისი (Lyginopteris) — ნამარხ მცენარეთა გვარი თესლოვანი გვიმრების კლასი ლიგინოდენდრონისებრთა ოჯახისა.
კარბონული და პერმული პერიოდების მცენარეა. ჰქონდა წვრილი (4 სმ-მდე დიამეტრის) დატოტვილი ლიანასმაგვარი ქაცვებიანი ღერო. თესლოვანი გვიმრების (ფარულთესლოვანი მცენარეების შორეული წინაპრების) ყველაზე უფრო რესტავრირებული წარმომადგენელია, რის გამოც მკვლევართა ყურადღებას იმსახურებს.
Ralf und Florian
Ralf und Florian (რალფი და ფლორიანი) — გერმანული ელექტრონული ჯგუფ Kraftwerk-ის მესამე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა გერმანიაში, 1973 წელს და ჩაიწერა პროდიუსერ კონი პლანკის დახმარებით.
დისკი ჩაწერილია დამატებითი მუსიკოსების დახმარების გარეშე და გამოცემულია მხოლოდ გრამფირფიტებსა და არალეგალურ კომპაქტ-დისკებზე.
სიმღერების სია
შენიშვნა: კომპოზიციების სათაურების ინგლისურენოვანი თარგმანები აღებულია ლეიბლის Vertigo მიერ 1975 წელს გამოცემული ფირფიტიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Kraftwerk-ის ალბომები კატეგორია:1973 წლის ალბომები კატეგორია:Vertigo Records-ის ალბომები კატეგორია:Philips Records-ის ალბომები
ვაშლისუნა
ვაშლისუნა (Primula algida) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. ფოთლები მოგრძო-ნიჩბისებურია ან მოგრძოუკუკვერცხისებური, შევიწროებულია მოკლეფრთიან ყუნწში ან მჯდომარეა. კიდეებზე უთანაბროდ დაკბილული. ფირფიტის ზედა მხარეზე წვრილყუნწიანი ჯირკვლებითაა მოფენილი, ქვედა მხარე დაფარულია ნაფიფქით ან შიშველია. საყვავილე ღერძი წვრილია, 25 სმ-მდე. ყვავილედი თავაკისებური ქოლგაა. გვირგვინი იისფერი ან ვარდისფერია, ფურცლები ღრმად არის ამოკვეთილი, ძირში მუქი ყვითელი ლაქაა. სუბალპური და ალპური სარტყლების მცენარეა, იზრდება ჩამონაზვავებზე, ნაკადულებთან, ქვიან ადგილებში. გავრცელებულია მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიას, მცირე აზიას, ირანს, ციმბირს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ორლებნიანნი კატეგორია:ფურისულასებრნი
Anochetus oriens
Anochetus oriens — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Anochetus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
Microsoft Paint
Microsoft Paint — ოპერაციულ სისტემა Windows-ში ჩაშენებული პროგრამა, რომელშიც შესაძლებელია უბრალო, ან რთული ნახატების შექმნა. ეს ნახატები შესაძლებელია იყოს შავ-თეთრი ან ფერადი. შესაძლებელია ამობეჭდოთ თქვენი ნახატი, ან დასვათ იგი თქვენს დესკტოპზე (სამუშაო მაგიდაზე), ან ჩააკოპიროთ სხვა დოკუმენტში. Paint-ის გამოყენება შესაძლებელია დასკანირებული ფოტოების სანახავად და დასარედაქტირებლად.
პროგრამის ინტერფეისი
ფანჯრის მარცხენა კიდეში მდებარეობს ხატვის იარაღების პანელი, მის ქვემოთ — ხაზვის ტიპის ჩარჩო. ფანჯრის ქვედა ნაწილი უკავია ფერთა პალიტრის პანელს (ინტერფეისის განლაგება დამოკიდებულია Windows-ის ვერსიაზე).
ხატვის იარაღის პანელი შედგება გამოსახულებასთან სამუშაო შემდეგი ინსტრუმენტებისაგან: ფანქარი, ფუნჯი, სწორი ხაზი, მრუდი და რკალი, მართკუთხედი, მომრგვალებული მართკუთხედი, მრავალკუთხედი, წრიული ფიგურა, აეროზოლის ბალონი, საშლელი, საღებავის ქილა, პიპეტი, მასშტაბი, ნახატში ტექსტის ჩასმა, მართკუთხა და ფიგირული მონიშვნები.
Paint-ში შესაძლებელია მუშაობა შემდეგი გაფართოების ფაილებთან: .gif, .jpg, .tif, .png და .bmp.
ლიტერატურა
კატეგორია:1985 წლის პროგრამული უზრუნველყოფა კატეგორია:მატრიცული გამოსახულების რედაქტორები კატეგორია:Windows-ის კომპონენტები
სენ-ჟერმენის საზავო ხელშეკრულება
ტერმინი სენ-ჟერმენის საზავო ხელშეკრულება შეიძლება აღნიშნავდეს:
სერბაისი
სერბაისი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ვახანის თემი). მდებარეობს მდინარე ვახანისწყლის (ჩხერიმელის მარცხენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 560 მეტრი. ხარაგაულიდან 17 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 165 ადამიანი.
ანტონი (გიორგაძე)
მიტროპოლიტი ანტონი (ერისკაცობაში — ალექსი გიორგაძე; დ. 17 მარტი, 1866, ქუთაისი — გ. 18 სექტემბერი, 1918, ქუთაისი) — ქართველი საეკლესიო და საზოგადო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
ალექსი გიორგაძე 1866 წელს დაიბადა ქუთაისში, მედავითნის ოჯახში. 1878 წელს ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში მიაბარეს. ამის შემდეგ 1882 წელს სწავლა გააგრძელა თბილისის სასულიერო სემინარიაში, რომელიც 1888 წელს პირველი ხარისხის დიპლომით დაამთავრა. ალექსის ორივე სასწავლებელში იმერეთის ეპისკოპოსი გაბრიელ ქიქოძე პატრონობდა და სწავლის ქირასაც უხდიდა.
გარდა საეკლესიო საქმეებისა, ეპისკოპოსი ანტონი, აქტიურად იყო ჩაბმული ქვეყანაში მიმდინარე ეროვნულ პროცესებში. მას მჭიდრო ურთიერთობა ჰქონდა იმჟამინდელი ინტელიგენციის წარმომადგენლებთან და საზოგადო მოღვაწეებთან. ეპისკოპოსი ანტონი 1899 წლიდან იყო „ქართველთა შორის წერა–კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების“ ნამდვილი წევრი.
1903 წელს, მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, მამა ალექსიმ კიევის სასულიერო აკადემიაში ჩააბარა, 1904 წლიდან სწავლა გააგრძელა სანქტ-პეტერბურგის სასულიერო აკადემიაში და პარალელურად საიმპერატორო არქეოლოგიის ინსტიტუტშიც ჩააბარა. 1906 წელს, სწავლის პერიოდში, მამა ალექსი ბერად აღიკვეცა და ანტონი უწოდეს. 1907 წელს სასულიერო აკადემია ღვთისმეტყველების კანდიდატის ხარისხით დაამთავრა და საქართველოში დაბრუნებას აპირებდა, მაგრამ ეგზარქოს ნიკონის კურთხევით ქალაქ ვიატკაში გააგზავნეს, სადაც სასულიერო სემინარიის ინსპექტორად დანიშნეს. ამ დროს ვიატკაში ბევრი გადასახლებული ქართველი ცხოვრობდა, რომელთაც მამა ანტონი ყველანაირად ეხმარებოდა და ამხნევებდა.
1907 წლიდან მამა ანტონი სმოლენსკის სასულიერო სემინარიის ინსპექტორად გადაიყვანეს და დროდადრო რექტორის მოვალეობასაც ასრულებდა. 1909 წელს სამკერდე ოქროს ჯვრით დაჯილდოვდა. ერთი წლის შემდეგ წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით მამა ანტონი დავითგარეჯის წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის მამათა მონასტრის წინამძღვრად დაინიშნა.
1910 წელს მამა ანტონს სმოლენსკის ეპისკოპოსმა თეოდოსიმ არქიმანდრიტის წოდება მიანიჭა და როგორც კი იქაური საქმეები მოაწესრიგა სამშობლოში დაბრუნდა. მას ქართლ–კახეთის მონასტრების მთავარხუცესობა დაევალა და დროებით რუსული მონასტრების მთავარხუცესობა და ქვათახევის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის მონასტრის წინამძღვრობაც შეუთავსეს.
1911 წელს არქიმანდრიტი ანტონი თბილისის მაცხოვრის ფერისცვალების სახელობის მამათა მონასტრის წინამძღვრად გადაიყვანეს და წმინდა სინოდმა გორის ეპარქიის მღვდელმთავრად გამოარჩია.
1912 წელს სანქტ–პეტერბურგის ყოვლადწმინდა სამების სახელობის საკათედრო ტაძრის წმინდა ალექსანდრე ნეველის სახელობის ლავრაში ეპისკოპოსად დაასხეს ხელი და საქართველოს ეგზარქოსის მესამე ქორეპისკოპოსად დანიშნეს. იმავე წელს საქართველო–იმერეთის სინოდალური კანტორის წევრად აირჩიეს და წმინდა ვლადიმერის III ხარისხის ორდენით დააჯილდოვეს. 1914 წელს სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძრის რესტავრაციის კომიტეტისა და საეკლესიო მუზეუმის წევრად აირჩიეს. 1916 წელს საქართველოს ეგზარქოსის მეორე ქორეპისკოპოსად დაინიშნა და წმინდა ანას I ხარისხის ორდენი ეწყალობა.
ეპისკოპოსი ანტონი აქტიურად იყო ჩაბმული საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენის საქმეში. 1917 წელს საქართველოს ეკლესიის დროებითმა მმართველობამ იგი დეკანოზ კალისტრატე ცინცაძესთან ერთად სანქტ–პეტერბურგში მოლაპარაკებებზე გააგზავნა.
1917 წელს საქართველოს სამოციქულო ეკლესიის პირველ საეკლესიო კრებაზე მეუფე ანტონი ქუთათელ ეპისკოპოსად გამოარჩიეს და სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძარში მიტროპოლიტის წოდება მიანიჭეს.
1917 წლის 17 ოქტომბერს მიტროპოლიტი ანტონი ქუთაისში ჩავიდა. მას დიდძალი სამღვდელოება და საზოგადოების წარმომადგენლები დახვდნენ.
ქუთათელი მიტროპოლიტი ანტონი 1918 წლის 18 სექტემბერს უეცრად გარდაიცვალა და დაკრძალულია ქუთაისის წმინდა დავით აღმაშენებლის სახელობის საკათედრო ტაძარში, რომელის 1924 წელს ბოლშევიკებმა დაანგრიეს და მისი საფლავი დღემდე დაკარგულად ითვლება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები კატეგორია:დაბადებული 17 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1866 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1918 კატეგორია:გიორგაძეები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:წმინდა ანას I ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ვლადიმერის III ხარისხის ორდენის კავალრები
ერე
ერე (Ærø) — დანიის კუნძული ბალტიის ზღვაში. ადმინისტრაციულად მიეკუთვნება სამხრეთ დანიის რეგიონს. კუნძულის ფართობი 88 კმ²-ია, მოსახლეობა კი 2010 წლის მონაცემებით 6 669 ადამიანს შეადგენს.
ერეს სიგრძე დაახლოებით 30 კმ-ია, სიგანე 8 კმ. ლანდშაფტში ჭარბობს ბორცვები. კუნძულზე სამი პატარა ქალაქია, რომელთა შორის უდიდესია მარსტალი 2 340 მოსახლით. ასევე წარმოდგენილია 14 სოფელი და რამდენიმე ფერმერული მეურნეობა.
კუნძული პოპულარულია ფეხით ხეტიალის მოყვარულთა შორის.
ბარბარეთის ეკლესია
300px|მარჯვნივ|მინი|წმ. ბარბარეს ეკლესია '''მცხეთის წმ. ბარბარეს ეკლესია''' — ეკლესია საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში. დგას მცხეთის ჩრდილო-დასავლეთით, განაპირა გორაკზე, შიომღვიმისკენ მიმავალი სამანქანო გზის მარცხნივ.
სამსაფეხურიან ცოკოლზე შემომდგარი დარბაზული (8,15 X 4,45 მ) ეკლესია რამდენიმე წლის წინ აღუდგენიათ. ნაგებობა არ არის გადატვირთული საფასადე მორთულობით და გამოირჩევა კარგად დამუშავებული ქვიშაქვის კვადრების წყობითა და დახვეწილი პროპორციებით. კარგად თლილი ქვებით იყო ნაწყობი ინტერიერის კედლებიც. ერთადერთი არქიტრავული შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. მყუდრო დარბაზი, რომელიც ნათთება ვიწრო სარკმლებით, აღმოსავლეთისკენ სრულდება საკურთხევლის ნახევარწრიული აბსიდით, რომელშიც იატაკიდან დაწყებული მაღალი თაღოვანი ნახევარწრიული ნიშებია მოწყობილი. ამგვარი არქიტექტურულ-გეგმარებითი ელემენტი, ინტერიერის თლილი ქვით მოპირკეთებასთან ერთად ეკლესიის თარიღს X-XI სს-ის მიჯნით შემოფარგლავს. დასავლეთ ფასადზე სარკმლის ზემოთ ჰქონდა ორსტრიქონიანი ასომთავრული წარწერა რომელზეც გაირჩევა მხოლოდ სახელი სტეფანე. ეკლესიის სამხრეთ-დასავლეთით, ერთ-ერთი მოსახლის ეზოში აღმოჩნდა ალიზის აგურით ნაგები ადრექრისტიანული ხანის სასიმაგრო კედლის ნაშთები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ლიგოზომა
ლიგოზომა (Lygosoma) — ხვლიკების გვარი სცინკისებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძე 30 სმ აღწევს. კიდურები რედუცირებული აქვთ ნაწილობრივ ან მთლიანად; ზოგი ლიგოზომის სხეული გველისმაგვარია. გვარში 100-მდე სახეობაა. ფართოდ არიან გავრცელებული აფრიკაში, ავსტრალიაში, სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში, პოლინეზიასა და ცენტრალურ ამერიკაში. ბინადრობენ ტყეებსა და ბუჩქნარებში, ზოგი — ქვებს შორის, კლდეებზე, ზღვის სანაპიროებზე, ზოგჯერ — მაღლა მთაში. იკვებებიან მწერებით და პატარ-პატარა უხერხემლოებით. უმრავლესობა კვერცხმდებია, მხოლოდ ზოგიერთია კვერცხცოცხლადმშობი.
ლიტერატურა
კატეგორია:სცინკისებრნი
კვინიხიძე
საკუთარი სახელი კვინიხიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ანტე ტრაუე
ბიოგრაფია
ანტე ტრაუეს სასცენო კარიერა მას შემდეგ დაიწყო, რაც მან სკოლის ერთ-ერთ სპექტაკლში ჟანა დ’არკი ითამაშა. 16 წლის ასაკში გაიმარჯვა მთავარი როლის შესრულებისთვის კონკურსში „West End Opera“ (ჰიპ-ჰოპის მიუზიკლში). ოთხი წლის განმავლობაში ანტე გასტროლებს ატარებდა გერმანიაში, შემდეგ ევროპასა და ნიუ-იორკში.
გარკვეული დროის შემდეგ ტრაუე გამოჩნდა რამდენიმე სატელივიზიო ფილმში: „კლეინრუპლინი სამუდამოდ“, „ბერლინი ზღვასთან“ და „ფანტომური ტკივილი“. ყველაზე მეტად პოპულარული გახდა მას შემდეგ, რაც ითამაშა ფანტასტიკურ თრილერში „პანდორუმი“. . ამ ფილმის შემდეგ ანტე ტრაუე პოპულარული გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1981 კატეგორია:დაბადებული 18 იანვარი
შავი ობელისკი (რომანი)
შავი ობელისკი (Der schwarze Obelisk) 一 გერმანელი ავტორის, ერიხ მარია რემარკის რიგით მეთერთმეტე რომანი, რომელიც, თავდაპირველად, 1956 წელს გამოქვეყნდა. ნაწარმოები ასახავს 1920-იანი წლების დასაწყისში არსებულ, ჰიპერინფლაციისა და მზარდი ნაციონალიზმის ფონზე მყოფ, გერმანიის მძიმე სურათს.
ნაწარმოების პროტაგონისტი ოცდაათი წლის მამაკაცი ლუდვიგია და, ისევე, როგორც მისი მეგობრების უმეტესობა, ის პირველი მსოფლიო ომის ვეტერანია. მიუხედავად იმისა, რომ მის მოწოდებას ლიტერატურა წარმოადგენს და პოეზიისკენ მიისწრაფვის, ის საკუთარი მეგობრის, გეორგის საფლავის ქვების ფირმაში საქმდება. ის ცდილობს, დამატებითი ჯამაგირი რეპეტიტორად მუშაობითა და ადგილობრივი ფსიქიატრიულის ეკლესიაში ორღანზე დაკვრით გამოიმუშაოს. აქტივობათა ამ მრავალფეროვნების წყალობით, ლუდვიგი ურთიერთობას ამყარებს საკუთარ ქალაქსა და მიმდებარე დასახლებებში არსებულ გერმანულ მოსახლეობასთან. ამ ინტერაქციათა ფონზე ვეცნობით იმ ძირითად ნიშნებს, რომელიც იმ პერიოდისთვის იყო დამახასიათებელი, მაგალითად ბიზნესმენთა ნაწილი ცდილობს ძველი პრინციპების დაცვასა და გაკოტრებას, ნაწილი სპეკულირებს აქციებზე, იყენებს არსებულ სისტემას და მდიდრდება კონტრაბანდული, ავანტიურული გზებით. გარდა ამისა, ვეცნობით ომის ვეტერანებს, ზოგი უაღრესად აკრიტიკებს იმ ძველ, ომამდელ ტენდენციებს, რომელმაც ისინი წარუმატებელი ომის მომსწრე გახადა, ზოგი კი, პირიქით, მისტიროდა ძველ სამხედრო წესრიგს და გადაიქცა ნაციონალისტად, მათი ამ იდეოლოგიით ჩამოყალიბება კი ადოლფ ჰიტლერის აღმავლობის ფონზე უფრო და უფრო ძლიერდებოდა.
რომანში დიდი ადგილი ეთმობა პერსონაჟის ქალებთან ურთიერთობას. ორი ქალბატონი ტოვებს ლუდვიგს მხოლოდ იმიტომ, რომ მას არ შეუძლია გახდეს იმ სამყაროს ნაწილი, რომელშიც სიხარბე და ფული მეფობს. მან „სუფთად“ დარჩენა არჩია, რადგან ის საკუთარი იდეალებისგან განსხვავებული ცხოვრების წესით ვერ იცხოვრებდა. მესამე ქალი, რომელიც, ალბათ, ყველაზე გარდამტეხ ფიგურას წარმოადგენდა მთავარი გმირისთვის, არის ჟენევიევ ტერჰოვენი, რომელსაც ის ფსიქიატრიულ დაწესებულებაში შეხვდება. მას შიზოფრენია სჭირდა, სწორედ ეს იყო მისი აქ ყოფნის მიზეზი, უმეტესად კი ის საკუთარ თავს აღიქვამდა არა როგორც ჟენევიევს, არამედ მოიხსენიებდა საკუთარ თავს სახელით 一 „ისაბელა“. ლუდვიგი უფრო და უფრო ხდება მასზე დამოკიდებული, მის მიმართ ძლიერ მიჯაჭვულობას გრძნობს და სწორედ მასთან აკავშირებს „სუფთა სიყვარული“, რადგან, მისი აზრით, ჟენევიევი სამყაროს განსხვავებულად ხედავდა.
სტრიქონს წიგნიდან, „ერთი ადამიანის სიკვდილი ტრაგედიაა, მრავლის კი 一 სტატისტიკა“, რომელიც თავდაპირველად სწორედ ამ რომანში გამოჩნდა, ხშირად, შეცდომით, მიაწერენ საბჭოთა ლიდერის, იოსებ სტალინის სახელს.
სქოლიო
კატეგორია:1954 წლის რომანები კატეგორია:ერიხ მარია რემარკის რომანები
პეტრე ანოხინი
პეტრე კუზმას ძე ანოხინი (Пётр Кузьмич Анохин; დ. 26 იანვარი, 1898, ცარიცინი, რუსეთი — გ. 5 მარტი, 1974, მოსკოვი, რუსეთი) — რუსი ფიზიოლოგი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1966). ივანე პავლოვის მოწაფე, ორგანიზმის ფუნქციური სისტემის თეორიის შემქმნელი. ფუნქციური სისტემის თეორიის მეშვეობით შეიმუშავა ტვინის მუშაობის უნივერსალური მოდელი, განავითარა ორგანიზმის ფუნქციის თვითრეგულაციის იდეა. მოსკოვის ფიზიოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინტიტუტს მიანიჭეს მისი სახელი. დაჯილდოებულია ი. პავლოვის ოქროს მედლით (1968).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსი ფიზიოლოგები კატეგორია:რუსი მედიკოსები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:ლენინური პრემიის ლაურეატები
აბანო (ქარელის მუნიციპალიტეტი)
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 239 ადამიანი.
ისტორია
სოფელი აბანო ერთ-ერთი უძველესი სოფელია მდინარე დასავლეთის ფრონის ხეობაში. ამას მოწმობს აქ არსებული მატერიალური კულტურის ძეგლები. კერძოდ, აბანოს კოლექცია, ძველი ნამოსახლარი, სამაროვანი და ციხე-კოშკის ნაშთები, რომლებიც ციხიანას ბორცვზე მდებარეობენ, ბრინჯაოს, რკინის და გვიანფეოდალური ხანით თარიღდებიან. დღევანდელი სოფლის ჩრდილოეთ, დასავლეთ და ჩრდილო-დასავლეთ მხარეს მიკვლეულია ფეოდალური და გვიანფეოდალური ხანის სამი ნამოსახლარი.
სახელწოდება სოფელმა მიიღო მის ტერიტორიაზე არსებული სამკურნალო წყლის გამო, რომელსაც ოდითგანვე იყენებს ამ მხარის მოსახლეობა სხვადასხვა დაავადებებისაგან განსაკურნავად. "აბანოს დის თბილი წყალი, ჰკურნავს ქარით დახუთულს და ბუგრსა-მუწუკსა", წერდა თავის ცნობილ ნაშრომში ვახუშტი ბატონიშვილი.
ისტორიულ წყაროებში აბანო მოხსენიებულია XVI საუკუნეში, ამირეჯიბების მიერ ულუმბის მონასტრისათვის შეწირული ყმა-მამულის ნუსხაში. 1608 წ. მეფე ლუარსაბ II-მ იგი ბოქაულთუხუცეს დავით დავითიშვილს უბოძა. ამ დროიდან მოყოლებული აბანო ყოველთვის ბაგრატიონ-დავითიშვილების კუთვნილი სოფელი იყო. 1615 წელს ლუარსაბი კვლავ უმტკიცებს დავითიშვილებს აბანოს. არსებული დოკუმენტების მიხედვით იგი მოზრდილი სოფელი ყოფილა. 1715 წელს რუისის საეპისკოპოსოს აღწერის დავთრით აქ 31 კომლს უცხოვრია, რაც იმ დროისთვის არც თუ ცოტა იყო. ყოფილა ასევე მრავალი გაუქმებული ოჯახი იმ დროისთვის.
ლეკიანობის გამო XVIII საუკუნის 20-30-ანი წლებიდან მოყოლებული ფრონის ხეობის სხვა დასახლებულ პუნქტებთან ერთად აბანომაც დიდი უბედურება განიცადა. 1798 წლის 18 სექტემბრით დათარიღებული ერთ-ერთი განჩინებიდან, რომელიც დავითიშვილების გაყრის საქმეს ეხება ჩანს, რომ სოფლის მოსახლეობა 80 წელიწადში ხუთ კომლამდე შემცირებულა. ქართლ-კახეთის 1799 წლის აღწერის მასალების მიხედვით კი ირკვევა, რომ სოფელში საუკუნის ბოლოს უკვე აღარცერთი კომლი არ ცხოვრობდა.
XIX საუკუნის დასაწყიდიდან აბანო კვლავ აღდგენილა. 1818 წლის მასალებით აბანოში მცხოვრები ხუთი კომლიდან, რომლებიც მთლიანად ბაგრატიონ-დავითიშვილებს ეკუთვნოდათ, ოთხი ოჯახი კოკოლაშვილები იყო, ერთი კი სებისკვერაძე. კოკოლაშვილები, რომლებიც აბანოს ძველი მკვიდრნი იყვნენ 1859 წელს მიქელაძეებად დაეწერენ. 1818-1830 წლებში სოფელში დასახლდნენ აზნაურები: ციმაკურიძე, ჩიკოიძე და ლომიძე, 1859 წელს შალუტაშვილი. 1886 წელს სოფლის მოსახლეობას მიუღწევია 31 კომლისათვის. ის ამ დროისთვის სოფელი აბანო შედიოდა წაღვლის სასოფლო საზოგადოებაში.
ღირსშესანიშნაობები
აბანოში ორი არქიტექტურული ძეგლია:
სქოლიო
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სერბეთ-ბულგარეთის ომი
300პქ|მინი|ბულგარეთის გაერთიანება და სერბეთ-ბულგარეთის ომი სერბეთ-ბულგარეთის ომი — ომი დაიწყო 1885 წლის 14 ნოემბერს და დასრულდა იმავე წლის 28 ნოემბერს, ბულგარეთის სრული გამარჯვებით. საბოლოო საზავო ხელშეკრულება გაფორმდა 1886 წლის 19 თებერვალს ბუქარესტში. ამ ომში ბულგარეთის გამარჯვების შემდეგ ევროპის სახელმწიფოებმა აღიარეს ბულგარეთის გაერთიანება.
ომის მიზეზები
ომის დაწყების გამომწვევი მიზეზი იყო, ბულგარეთის და აღმოსავლეთ რუმელიის რესპუბლიკის გაერთიანება, რომლის წინააღმდეგაც გამოდიოდნენ როგორც რუსეთი ასევე ავსტრო-უნგრეთი და სერბეთი. სამივე მათგანი ბულგარეთის გაერთიანებაში ხედავდა ბალკანეთში გავლენის დაკარგვის საფრთხეს. ავსტრო-უნგრეთის ხელისუფლება აქეზებდა სერბეთის მეფეს მილან IV ობრენოვიჩს და პირდებოდა გამარჯვების შემთხვევაში მნიშვნელოვან ტერიტორიულ ზრდას დასავლეთ ბალკანეთში, ასევე ბელგრადში იმედოვნებდნენ, რომ ოსმალეთი ომში დახმარებას აღმოუჩენდა სერბეთს და შეეცდებოდა რამდენიმე წლის წინ დაკარგული ტერიტორიების დაბრუნებას (რაც არ გამართლდა), სერბეთის ხელისუფლებას ეიმედებოდა ასევე რუსეთის რომელთანაც მჭიდრო ურთიერთობა აკავშირებდა და რომელიც განაწყენებული იყო იმით რომ ბულგარეთი რუსეთის სურვილის საწინააღმდეგოდ მაინც გაერთიანდა.
საომარი მოქმედებების დაწყების მიზეზი გახდა სასაზღვრო კონფლიქტი მდინარე ტიმოკზე, სადაც სერბეთ-ბულგარეთის საზღვარი გადიოდა. რამდენიმე წლის განმავლობაში მდ.ტიმოკმა კალაპოტი შეიცვალა და სერბი მესაზღვრეები ბულგარულ მხარეს აღმოჩნდნენ, ბულგარელების მოთხოვნის მიუხედავად, რომ სერბები გადასულიყვნენ მდინარის მეორე მხარეს სერბებმა არ ისურვეს მოთხოვნის შესრულება, მაშინ ბუგარელებმა ძალით დაატოვებინეს ტერიტორია სერბებს, რაც გახდა კიდეც ფორმალურად ომის დაწყების მიზეზი.
სერბეთი ომის წინ
სერბეთის არმია ომის დაწყებისას ფაქტობრივად ყველა მონაცემით (არტილერიის გარდა) სჯობდა ბულგარეთისას, სერბები შეიარაღებული იყვნენ თანამედროვე ტექნიკით ასევე მიღებული ჰქონდათ დიდი საბრძოლო გამოცდილება ოსმალეთთან წარმოებულ ბოლო ორ ომში და ჰყავდათ მაღალკვალიფიციური გენერლები და ოფიცრები. თუმცა არსებობდა მნიშვნელოვანი პრობლემებიც კერძოდ ის, რომ სერბ მეომრებს ჯერ კიდევ არ ჰქონდათ სათანადო დონეზე ათვისებული ახალი შეიარაღება და არ იცოდნენ მისი გამოყენება, ასევე მილან IV ომის დაწყებისას გამოსცა ბრძანება რომ მოეხდინათ მხოლოდ პირველი კლასის ქვეითების მობილიზება (30 წლამდე ახალწვეულები) რითაც დაუკარგა სერბეთის არმიას შესაძლებლობა გამოეყენებინა ომებში გამოცდილი ვეტერანები. ომის დაწყების მომენტში სერბეთში არსებობდა ბევრი საშინაო პრობლემა რაც არ იძლეოდა საშუალებას მომხდარიყო სრული კონცენტრაცია საომარ მოქმედებებზე. მთავარი შეცდომა მილან IV იყო ის, რომ როდესაც საომარი მოქმედებების დაწყების შესახებ დეკლარაცია გამოსცა, მასში ეწერა რომ სერბები მიდიოდნენ ბულგარელების დასახმარებლად თურქების წინააღმდეგ საომრად, როდესაც რეალობა განსხვავებული აღმოჩნდა სერბეთის არმიაში გაუგებრობამ იჩინა თავი.
ბულგარეთი ომის წინ
ბულგარეთის არმია განსხვავებით სერბეთისგან არ იყო შეიარაღებული თანამედრომე ტექნიკით და მხოლოდ არტილერიით სჯობდა თავის მოწინააღმდეგეს. სიტუაციას ართულებდა ისიც რომ ბულგარეთის გაერთიანების შემდეგ რუსეთს და ბულგარეთს შორის წარმოიშვა კონფლიქტი, განაწყენებულმა რუსებმა ბულგარეთიდან ყველა თავისი ოფიცერი და გენერალი გაიწვიეს, შეიქმნა ისეთი სიტუაცია რომ ახლად შექმნილ ბულგარეთის არმიაში არ იყვენენ ოფიცრები რომლებსაც კაპიტანზე უფრო მაღალი წოდება ექნებოდათ, ამიტომაც ამ ომს ხშირად „კაპიტნების და გენერლების ომს“ უწოდებენ. კიდევ უფრო ართულებდა მდგომარეობას ისიც, რომ ბულგარეთის არმიის უმთავრესი ძალები ოსმალეთის საზღვართან იმყოფებოდნენ (თუმცა ომის დაწყებიდან 5-6 დღეში ბულგარელებმა შეძლეს ამ ძალების ომის წინა ხაზზე გადასროლა). ბულგარეთის არმიას სერბეთისგან განსხვავებით ჰქონდა მაღალი საბრძოლო სულისკვეთება და შემართება დაეცვათ ბულგარეთი, არ დაეშვათ მათი სამშობლოს ხელახალი დაპყრობა და დანაწილება.
ომის მსვლელობა
მინი|[[ალექსანდრ ბატენბერგი სილვინიცას ბრძოლის დროს.]] სერბებმა საზღვარი 14 ნოემბერს გადაკვეთეს და დაიწყეს შეტევის განვითარება ბულგარეთის ტერიტორიის სიღრმეში, მაგრამ შეტევა სწრაფად შეჩერდა როდესაც სერბები მიადგნენ ქალაქ სილვინიცას 16-19 ნოემბერს სერბეთის არმია წარუმატებლად უტევდა ბულგარელების პოზიციებს, ამავე დროს ტიმოკის დივიზიამ ალყაში მოაქცია ქალაქი ვიდინი თუმცა ვერავითარი წარმატების მიღწევა ვერ შეძლო და უკვე ომის დასრულების შემდეგ, 29 ნოემბერს მოხსნა ალყა ქალაქს და სერბეთში დაბრუნდა. სილვინიცასთან განცდილი მარცხის შემდეგ სერბებმა უკან დახევა დაიწყეს და უკვე 24 ნოემბერს სერბეთის ტერიტორიაზე დაბრუნდნენ. ბულგარელებმა კი კონტრშეტევა წამოიწყეს ქალაქ პიროტის მიმართულებით 26-27 ნოემბერს გაიმართა პიროტის ბრძოლა სადაც ბულგარელებმა ბრწყინვალე გამარჯვება მოიპოვეს სერბებზე და აიძულეს ისინი დაეტოვებინათ პიროტი, სერბები ნიშში გამაგრდნენ, ბულგარელებმა კი დაიწყეს მზადება ნიშის იერიშისთვის. თუმცა 28 ნოემბერს ავსტრო-უნგრეთის ელჩი სერბეთში შეხვდა ბულგარელ სამხედროებს და გააფრთხილა, რომ თუ ისინი განაგრძობდნენ საბრძოლო მოქმედებებს მათ უკვე ავსტრია-უნგრეთის არმიასთან მოუწევდათ ბრძოლა. ავსტრია-უნგრეთთან ომის თავიდან აცილების მიზნით ბულგარელებმა შეწყვიტეს საბრძოლო მოქმედებები და დაბრუნდნენ თავიანთ ტერიტორიაზე, სერბები ომის დასრულების მიუხედავად მაინც ცდილობდნენ აეღოთ ვიდინი და ზავის დადების დროს თავისთვის უფრო მომგებიანი პირობები მიეღოთ.
საზავო ხელშეკრულება
ცეცხლის შეწყვეტის ხელშეკრულება გაფორმდა 7 დეკემბერს, საბოლოო საზავო ხელშეკრულება კი 1886 წლის 19 თებერვალს ბუქარესტში.
საზავო ხელშეკრულებას არავითარი ტერიტორიული ცვლილებები არ მოუხდენია, სერბეთ-ბულგარეთის საზღვარი გავიდა კვლავ იქ სადაც გადიოდა, მაგრამ ბუქარესტის სამშვიდობო ხელშეკრულებით მოხდა ბულგარეთის გაერთიანების აღიარება ევროპის წამყვანი სახელმწიფოების მიერ რაც ბულგარეთისთვის დიდი გამარჯვება იყო.