cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გიორგი ასათიანი
ბიოგრაფია
ასათიანის ფილმებისათვის დამახასიათებელია კადრის ზუსტი კომპოზიცია, კინომასალის ორიგინალური შერჩევა, მხატვრულობა. ამასთან ასათიანი შესანიშნავი კინოჟურნალისტია. მისი ფილმები საინტერესო და სასარგებლოა შემეცნებითი თვალსაზრისითაც. სხვა ფილმებია: „აყვავებული საქართველო“ (1957), „ბრიუსელი“ (1958), „მაროკო“ (1962), „უძველესი კულტურის ქვეყანა“ (1963; ლომონოსოვის პრემია, 1964), „შეხვედრა საბერძნეთთან“, „ერთი დღე ბუენოს-აირესში“ (ორივე 1964), „ესპანეთის ძიებაში“ (1973) და სხვა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მათ შორის რამდენიმე ორდენი.
დაკრძალულია თბილისში, საბურთალოს საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
რურუა (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი რურუა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ნატრიუმის ქლორიდი
სქოლიო
კატეგორია:ნატრიუმი კატეგორია:ქლორიდები კატეგორია:მარილები
რურუა (მრავალმნიშვნელოვანი)
კატეგორია:ქართული გვარები
პიონერ 11
პიონერ 11 (Pioneer 11) — ამერიკული კოსმოსური ზონდი, რომლის მთავარ ამოცანასაც იუპიტერისა და სატურნის შესწავლა წარმოადგენდა. იგი პირველი კოსმოსური აპარატია, რომელმაც სატურნს ჩაუფრინა და მისთვის ფოტოების გადაღება შეძლო. გარდა ამისა, პიონერ 11 გახდა მეორე ზონდი, რომელმაც საკმარისი სიჩქარის განვითარება და მზის მიზიდულობის დაძლევა მოახერხა.
პიონერ 11-ს ვოიაჯერის ორივე ზონდმა გაასწრო.
აპარატთან ბოლო კომუნიკაცია 1995 წლის 30 სექტემბერს შედგა, ხოლო ინფორმაცია უკანასკნელად იმავე წლის 24 ნოემბერს გამოიგზავნა.
კონსტრუქცია
აპარატს ენერგიას რადიოიზოტოპური თერმოელექტრო გენერატორი აწვდიდა. გაშვების მომენტში გენერატორის მაქსიმალური სიმძლავრე 155 ვატს შეადგენდა.
სამუშაო მდგომარეობაში პიონერ 11 სამი მეტრის სიმაღლეს აღწევდა, ხოლი მისი მთავარი ანტენის დიამეტრი 2,75 მეტრს შეადგენდა.
გარდა ცარიელი მასისა, აპარატზე დაახლოებით 30 კილოგრამი სამეცნიერო აღჭურვილობა იყო განთავსებული. საერთო ჯამში, გაშვების მომენტში პიონერ 11-ის მასა დაახლოებით 260 კილოგრამს შეადგენდა. განსხვავებით პიონერ-10-სა, პიონერ 11-ზე ინდუქციური მაგნიტომეტრია დამონტაჟებული.
„პიონერ 11“ 1973 წლის აპრილში გაეშვა.
ისტორია
მინი|პიონერ 11-ის მიერ აღბეჭდილი იუპიტერი.
მინი|პიონერ 11-ის მიერ აღბეჭდილი სატურნი მისი სისტემის დატოვებისას.
მისიის დასასრული
1995 წელს ნასასთვის ცნობილი გახდა, რომ აპარატზე არც ერთი სამეცნიერო მოწყობილობა აღარ მუშაობდა, შესაბამისად აპარატის გათიშვა გადაწყდა. პიონერ 11-თან უკანასკნელი პირდაპირი კომუნიკაცია 1995 წლის 30 სექტემბერს დამყარდა, მიუხედავად აპარატის გათიშვისა, მეცნიერები კვლავ აგზავნიდნენ მასთან სიგნალს 2 კვირაში ერთხელ 2 საათით. საბოლოოდ, 1995 წლის 24 ნოემბერს პიონერ 11-მა უკანასკნელად გამოაგზავნა შეგროვებული ინფორმაცია. მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ აპარატი კიდევ რამდენიმე წელი აგზავნიდა სუსტ სიგნალს, თუმცა დედამიწისა და აპარატს შორის არსებული მანძილის გათვალისწინებით, სიგნალის მიღება ვერ ხერხდებოდა.
აპარატის სავარაუდო მომავალი
მოსალოდნელია, რომ დაახლოებით 926 ათასი წლის შემდეგ აპარატი ვარსკვლავთა გროვას - Messier 26-ს ჩაუფრენს, ხოლო 4 მილიონი წლის შემდეგ არწივის თანავარსკვლავედის მახლობლად ჩაიფრენს.
პიონერის ანომალია
ორივე პიონერზე დაკვირვებისას, აღმოაჩნდა, რომ გარდა სხვადასხვა ციური სხეულის მიზიდულობისა, აპარატები ფრენის ტრაექტორიას უცნობი ძალის გავლენის შედეგადაც იცვლიან. მეცნიერები მრავალი წლის განმავლობაში იკვლვედნენ ამ ფენომენს, თუმცა უკანასკნელ წლებში გამყარდა მოსაზრება იმის შესახებ, რომ აპარატების ფრენის ტრაექტორიის ცვლილება თავად აპარატებიდანვე გამოსული სითბური გამოსხივების შედეგია.
სქოლიო
კატეგორია:კოსმოსური ხომალდები
საწყალი ადამიანები
საწყალი ადამიანები (Бедные люди) — რუსი მწერლის, ფიოდორ დოსტოევსკის პირველი რომანი. დაწერილია 1844-1845 წლებში.
საწყალი ადამიანები ეპისტოლური რომანის ჟანრში აღწერს ურთიერთობას ასაკით უფროს, დაბალ ჩინოვნიკ მაკარ დევუშკინსა და ახალგაზრდა მკერავ ქალ ვარვარა დობროსელოვას შორის, რომლებიც შორეული ნათესავები არიან. ისინი ერთმანეთს ნაზ წერილებს სწერენ, ქალის მხრიდან ესაა მგრძნობიარე თაყვანისცემა ნათესაობის გამო, კაცის მხრიდან კი ქალის ერთგულების, თბილი მეგობრობის გამო; მათ უნდათ ცხოვრება მაღალ საზოგადოებაში, რისკენაც დამამცირებელი სიღარიბე უბიძგებთ. მათ იდილიას დარღვევს ფული და შესაძლებლობა.
არაკეთილსინდისიერი ვაჭარი პოულობს გამოუცდელ გოგონას და მას, როგორც თავის დიასახლისს და თავდებს ქირაობს. ერთხელაც აგზავნის მას მამულში, სადღაც მინდორზე, ამ დროს კი დევუშკინი სიღარიბესა და ტკივილს ალკოჰოლით უმკლავდება. ამბავის ძირითადი სიუჟეტია ღარიბი ხალხის ბრძოლა საკუთარი ღირსების შეგრძნების ნაკლებობასთან. საფრთხეები და განადგურება იწვევს მათი შინაგანი თავისუფლების დაკარგვას, სრულ დამოკიდებულებას სოციალურ მოთხოვნილებებზე და ინდივიდუალურობის გაქრობას. დოსტოევსკი აჩვენებს თუ როგორ კავშირშია სიღარიბე და დამოკიდებულება შინაგანი საფრთხის საძირკველთან, ღირსების შეგრძნების გაუკუღმართებასთან, რას თავის მხრივ იწვევს შინაგან და გარეგან დანაკარგებს.
სქოლიო
კატეგორია:დოსტოევსკის ნაწარმოებები კატეგორია:1846 წლის რომანები
იაშჩილანი
იაშჩილანი – მაიას ცივილიზაციის უძველესი ქალაქი თანამედროვე მექსიკაში. მდებარეობს ჩიაპასის შტატში, მდინარე უსუმაკინტას ხეობაში. გვიან კლასიკურ პერიოდში, იაშჩილანი იყო ყველაზე უძლეველი ქალაქი უსუმაკინტას გასწვრივ, თავის მთავარ მეტოქე ქალაქ პიედრა-ნეგრასთან ერთად.
იაშჩილანის დაქვემდებარებაში შედიოდა სხვა მრავალი პატარა ქალაქი. დღეისათვის იაშჩილანი ცნობილია უცნაური ნაგებობებითა და პირამიდებით, რომლებზეც ამოტვიფრული იეროგლიფებიც ქალაქის მმართველი დინასტიის შესახებ მოგვითხრობს.
სქოლიო
კატეგორია:მექსიკის არქეოლოგიური ძეგლები
ჯუმბერ ლეჟავა
ჯუმბერ ლეჟავა (დ. 23 ივლისი, 1939 — გ. 25 ივლისი 2014) — ქართველი სპორტსმენი, მოგზაური და რეკორდსმენი.
დაიბადა თბილისში. 1966 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ინჟინერ-ელექტრიკოსის სპეციალობით. 1987 წელს გადატანილი მუცლის ღრუს მძიმე ოპერაციის შემდეგ შეიმუშავა ვარჯიშების საკუთარი სისტემა. 1990-1992 წლებში დაამყარა მსოფლიო და გინესის რეკორდები ჰორიზონტალური მდგომარეობიდან მკლავებზე აზიდვებში (რამდენიმე გაუმჯობესებით, უკანასკნელად 2001 წ.).
1993 წლის 13 აგვისტოდან 2002 წლის 3 ნოემბრამდე ველოსიპედით იმოგზაურა მსოფლიოს გარშემო: 3333 დღის განმავლობაში გადალახა აზიის, ავსტრალია-ოკეანეთის, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკის, ევროპისა და აფრიკის 234 ქვეყანა და დამოკიდებული ტერიტორია, 2-ჯერ ეწვია ანტარქტიდას; გადაიღო 50.000-ზე მეტი ფოტო-კადრი და 200 სთ-ზე მეტი ვიდეო ფირი; შექმნა მოგზაურობის 7.000 გვერდიანი დღიური.
გარდაიცვალა 2014 წლის 25 ივლისს.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მოგზაურები კატეგორია:დაბადებული 23 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2014 ჯუმბერ
Isodaphne perfragilis
Isodaphne perfragilis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
არიმო
არიმო (Arimo) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, ბანოკის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 355 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიდაჰოს ქალაქები
იტო ჰირობუმი
thumb|იტო ჰირობუმი უფლისწული იტო ჰირობუმი (伊藤 博文 Itō Hirobumi, დ. 16 ოქტომბერი, 1841 — გ. 26 ოქტომბერი, 1909) — იაპონელი სახელმწიფო მოღვაწე, კორეის რეზიდენტ-გენერალი, იაპონიის ოთხგზის პრემიერ-მინისტრი (პირველი, მეხუთე, მეშვიდე და მეათე) და გენრო. იტო მოკლა ან იუნ-გეუნმა, კორეის აქტივისტმა, რომელიც იაპონიის იმპერიის მიერ კორეის ანექსიის მოწინააღმდეგეთა მოძრაობის წევრი იყო. ირონიულად, იტოს მკვლელობამ კორეის კოლონიზაციის პროცესის ბოლო სტადიის დაჩქარება გამოიწვია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონიის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:იაპონელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 16 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1841 კატეგორია:გარდაცვლილი  26 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1909
ბალამკუ
thumb|200px|ფრიზი ბალამკუში ბალამკუ (Balamkù) — მაიას ეპოქის მცირე ნანგრევები მექსიკაში. მდებარეობს მაიას ქალაქ კალაკმულიდან 65 კილომეტრში, კამპეჩეს შტატში, გვატემალის საზღვართან.
ბალამკუ ცნობილი გახდა 1990 წელს. კარგად შემონახული კედლის ფრიზის საშუალებით. ფრიზი მდებარეობდა ერთ-ერთი ნაგებობის ქვედა ნაწილში.კარგადაა ასევე შემონახული ორიგინალური წითელი საღებავი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მექსიკის არქეოლოგიური ძეგლები
ალასკა
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის შტატები
ოლღა გურამიშვილი
იყო წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების, ამიერკავკასიის ქალთა ინსტიტუტის, საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფო საზოგადოების ღირსეული წევრი.
გვარის წარმომავლობა
XV საუკუნის მიწურულს ზემო ქართლიდან — მესხეთიდან გურამ ზევდგინიძეს, ლტოლვილ დიდგვაროვანს, კახთა მეფემ ალექსანდრემ გადასცა „ქვეყანა ხარკისა“ — ტერიტორია, ზედაზნიდან არაგვის გაყოლებით ავჭალამდე, რაც შემდგომში გურამიშვილთა გვარის შტოს ფუძემდებელი ფაქტორი გახდა, ხოლო „ხარკის ქვეყანა“ შემდგომში საგურამოდ მოინათლა.
ბიოგრაფია
ოლღა თადეოზის ასული გურამიშვილი — ჭავჭავაძისა დაიბადა 1842 წლის 12 მარტს, ქვემო ავჭალაში. როგორც ქვემო ავჭალის მიქელ — მთავარანგელოზის ეკლესიის 1842 წლის მეტრიკული წიგნი იუწყება: „ქვემო ავჭალის მცხოვრებ თავად თადეოზ გურამიშვილს და მის კანონიერ მეუღლეს ელისაბედ გიორგის ასულს,ორთავე მარლთმადიდებლური სარწმუნოების მქონეთ, დაებადათ ქალიშვილი ოლღა 12 მარტს და მონათლულ იქნა 20 მარტს მღვდელ პლატონ ემევის მიერ, ნათლია — თბილისელი აზნაურის იოსებ მესხიშვილის თანდასწრებით.“ (ხელნ. ინსტ., ი. ჭავჭავაძის პირადი საარქივო ფონდი №704) ოლღას მამა — თადეოზ ზაალის ძე გურამიშვილი (1800-1875 ), საგურამოელი ამაყი და ქართლის ერთ-ერთი უმდიდრესი მემამულე, მარიამ ციციშვილის, საქართველოს უკანასკნელი დედოფლის დედის დისწული. ოლღას დედა — ელისაბედ გიორგის ასული (სამწუხაროდ,გვარი დღემდე უცნობია) ნაადრევად გარდაიცვალა. თადეოზ გურამიშვილს მისგან ორი ასული — ეკატერინე და ოლღა დარჩა.
განათლება
1854 წლის 1 საქტემბერს ოლღა გურამიშვილი ჩაირიცხა ამიერკავკასიის კეთიშობილ ქალთა ინსტიტუტში, თბილისში, სადაც შეისწავლა საღვთო სჯული, მსოფლიო ისტორია, გეოგრაფია, არითმეტიკა, რუსული, ფრანგული და მშიბლიური ქართული ენა; გარდა ამისა, წერა, ცეკვა, ფერწერა და ყველა საგანში ფრიადზე სწავლისა და მისაბაძი ყოფა-ქცევის წყალობით 1856 წლის სექტემბერში წარმატებით გადავიდა მომდევნო კლასში, მაგრამ იმავე წლის 7 დეკემბერს მამის სურვილით სასწავლებლისთვის თავი მიანებებინეს.
მომავალ მეუღლესთან დაახლოება
წარჩინებული მამიდის ოჯახში მყოფი ოლღა გურამიშვილი თბილისის მაშინდელი მაღალი საზოგადოების წრეში ტრიალებდა და ყურადღებით ადევნებდა თვალს „ცისკრის“ გამოცემაში გაჩაღებულ „მამათა და შვილთა“ ბრძოლას! ეს ის პერიოდია, როდესაც პეტერბურგიდან ახლადდაბრუნებული ილია ჭავჭავაძე სამშობლოში საკუთარ ადგილს იმკვიდრებს. ილიას და ოლღას დაახლოება ემთხვევა „საქართველოს მოამბის“ პუბლიკაციის ასპარეზს. კერძოდ, 1863 წლის იანვარს, რაც თავის მხრივ, მიუთითებდა ეროვნულ-გამანთავისუფლებელი მოძრაობის ახალი ძალებით განახლებას. ოლღა გურამიშვილში ილიამ დაინახა თავისი მომავალი მეუღლისა და მძიმე ჭაპანის ერთგულად გამზიარებლის სახე და პირველსავე წერილში, მიძღვნილი ოლღასადმი, რომელიც 1863 წლის 8 თებერვლით თარიღდება, იმ ხანისთვის ჯერ კიდევ გამოუცემელ „საქართველოს მოამბის“ კრიტიკოსობას სთავაზობს. შედგომში ოლღა ერთ-ერთ წერილში (თარიღი — 1863 წელი, 2 აპრილი) ამგვარ რამეს წერს: „''ჩემდა სანუგეშოდ, ჩემდა სიცოცხლედ — ეს შენი წიგნებიდანაა და მინამ პირში სული მიდგას ამით ვასიამოვნებ, რომ მე ვიყავი ესე წელიწადი სრული ბედნიერი. ამას ვიტყვი, რომ ჩემისთანა ბედნიერი არამგონია ვინმე ყოფილიყოს, მაგრამ სოფელი და ჟამი გრძელი ყოფილა. ეს წიგნები ჩემთან დაიმარხებიან, მე რომ მოვკვდები.''“ (ხელნ. ინსტ., ილიას ფონდი №226). როგორც ჩანს, ოლღამ სატრფოსთან მიმოწერის შესახებ თავის დას, ეკატერინეს გაუმხილა. აღელვებული ოლღა 1863 წლის 14 მარტს ილიას ატყობინებს: „''საშინლად ვნანობ, რომ ვუთხარი ჩენს დასა, მომიტევე ჩემი უფიქრელი დანაშაულება. იმედი მაქვს თვით, რომ ჩემი სიცოცხლე მომიტევებს და თუ ამაღამ მოვახერხე, შემოვთვლი და მოხვალ. შენ გენაცვალე, საშინლად ვნანობ, მაგრამ რაღა გაეწყობა''“ (ხელნ. ინსტ., ილიას ფონდი, №273).
ილიასთან თანაცხოვრება
ილიას თანამოსაგრეები შიშობდნენ, რომ მათი მედროშის კარს მომდგარი ჯვრისწერა პირდაპირ ხელის შემშლელი იქნებოდა „საქართველოს მოამბის“ გამოცემისა. თუმცა ილიასთვის „საქართველოს მოამბე“ უკვე შობილი პირმშოა, რაზეც დიდი სიხარულით უზიარებდა ჯერ კიდევ ჯვარდაუწერელ მეუღლეს, ოლღას: „''გუშინწინ კეკე ბარათაშვილიც დამელაპარაკა შენზე. მე ვუთხარი, რომ უკვე ჯვარდაწერილი ვარ, ცოლი ფეხმძიმედა მყავს და მალე მეყოლება ვაჟიშვილი, რომელსაც სრულიად წინასწარ „საქართველოს მოამბე“ დავარქვი მეთქი.''“ ილია ჭავჭავაძესა და ოლღა გურამიშვილის ჯვრისწერა საიდუმლოდ, 1863 წლის 10 აპრილს (და არა 21 აპრილს(!), როგორც ლიტერატურაში დღემდეა გავრცელებული) თბილისში, თბილისის სამების ეკლესიაში ჩატარდა. ილიას მხრიდან ჯვრისწერას ესწრებოდნენ — „საქართველოს მოამბის“ თანამშრომელი, დავით ყიფიანი და ნიკოლოზ ჭავჭავაძე, ხოლო ოლღას მხრიდან — ფლიგელ–ადიუტანტი ვიცე-პოლკოვნიკი ილია ჩოლოყაშვილი და „კოლეჟის ასესორი“ სულხან თუმანიშვილი. ჯვარი დასწერა მღვდელმა ნიკოლოზ არდაზიანმა, რომელმაც საეკლესოი წიგნში შემდეგი რამ ჩასწერა: „''1863 წ. №21, 10 აპრილს. სასიძო თავადი ილია გრიგორის ძე ჭავჭავაძე, მართლმადიდებელი სარწმუნოების მქონებელმა იქორწინა პირველი ქორწინებითა, 25 წლისა. სასძლო თავად თადეოზ გურამიშვილის ქალი ოლღა, მართლმადიდებელი სარწმუნოების მქონებელმა იქორწინა პირველი ქორწინებითა, 20 წლისა...''“ (იხ. ხელნ. ინსტ., ილიას ფონდი, №5) აღსანიშნავია, რომ „საქართველოს მოამბემ“ 1 წელი იარსება და მხოლოდ 12 ნომრით შემოიფარგლა. მთელი ამ ხნის მანძილზე ილიას გვერდით იდგა მეუღლე ოლღა, რომელიც ყველანაირად უწყობდა ხელს ჟურნალის გამოცემაში. თავად ილია, რა თაქმა უნდა, დიდად აფასებდა და ანგარიშს უწევდა ოლრას ნიჭიერებას და ლიტერატურულ გემოვნებას. ჯერ კიდევ 1863 წლის 15 მარტით დათარიღებულ წერილში, ჯერ კიდევ ჯვარდაუწერელი ილია თამამად უმხელს სატრფოს თავის ლიტერატურულ ფსევდონიმს — „ჯუმბერიძე“–ს. ილიას თანამებრძოლისა პირველი ბიოგრაფის გროგოლ ყიფშიძის თქმით: „ოლღა აღმოჩნდა ყოვლად კეთილი, სათნო ხასიათის ადამიანი, ქველის მოქმედი, ყოველის კეთილის თანამგრძნობელი, დიდად მოსიყვარულე, თავისი სახელოვანი ქმრის და მაღმერთებელი მისის ნიჭისა“ (მ. გედევანიშვილის გამოცემა, თბილისი, 1914 ., გვ.XXXI). ოლღასადმი თავისი დიდი სიყვარული და პატივისცემა ილიამ იმითაც ცხადყო, რომ სწორედ მას უძღვნა არაერთი ლექსი და რაც ყველაზე მთავარია, პოემა — „განდეგილი“.
კარგი დედაკაცობა
ოლღა სიცოცხლის ბოლომდე ერთგულად მისდევდა ილიას მიერ მისდამი მიწერილ მცნებებს: „''დედობა, ცოლობა და დობა დიდი საქმე არ არის. ეს ზოგი ბუნების საქმეა, ზოგი გარემოებისა. საქმე კარგი დედაკაცობაა, ქალს სხვა ბევრი რამ მოვალეობა აწევს საზოგადოების და ქვეყნის წინაშე''“. მართლაც,ოლღა ქართველი ერის კარგი დედაკაცობის განსახიერებად იქცა, რომელსაც ერის წინაშე არაერთი მოვალეობა ეკისრა: ის იყო ქართველთა შორის წერა — კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრი, ამიერკავკასიის ქალთა ინსტიტუტის მზრუნველთა საბჭოს წევრი, საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფო საზოგადოების წევრი, 1895-1906 წწ. ქართველ ქალთა საქველმოქმედო საზოგადოების თავმჯდომარე, აგრეთვე ხელმძღვენელობდა ქალთა ჭრა — კერვის სკოლას, ეხმარებოდა ღარიბ მოსწავლეთა შემწეობის თბილისის გუბერნიის თავად-აზნაურთა საზოგადოებას.
სამარადისო განსასვენებელი
მინი|მარჯვნივ|ოლღა გურამიშვილის საფლავი [[მთაწმინდის პანთეონი|მთაწმინდის პანთეონში]] თითქმის 20 წელი იცოცხლა ოლღა ჭავჭავაძემ ილიას სიკვდილის შემდეგ და ღრმად მოხუცი, 1927 წლის 25 აპრილს აღესრულა, 85 წლის ასაკში. ქართველმა ერმა 29 აპრილს მთაწმინდაზე,იქ, სადაც ყოველთვის ესწრაფვოდა დაკრძელვას, დიდებული მეუღლის გვერდით მიუჩინა განსასვენებელი. ოლღას დიდბუნოვნება და საქები ადამიანობა კიდევ უფრო გამოიკვეთა მაშინ, როდესაც ილიას მკვლელებს სიკვდილით დასჯა გადაუწყვიტეს. მან უმაღლეს მთავრობას თხოვნით მიმართა — მკვლელები შეეწყალათ, იმიტომ, რომ თავად ილია სასტიკი წინააღმდეგი იქნებოდა სიკვდილით დასჯისაო. იოსებ იმედაშვილმა, ცნობილმა ქართველმა მწერალმა და საზოგადო მოღვაწემ, შემდეგი სიტყვები წარმოსთქვა ოლღა გურამიშვილი-ჭავჭავაძის დაკრძალვაზე: „...ახლა მიწას ვაბარებთ მე-19 საუკუნის მეორე ნახევრის საქართველოს დიდი ჭირისუფლის, ქართველი ხალხის წინამძღოლის და საიმედო პატრონის ილია ჭავჭავაძის ცხოვრების თანამგზავრს, მის ღირსეულ მეუღლესა და თანამზრახველს ოლღა თადეოზ გურამიშვილის ასულს, ვინაც მასთან ერთად სწია ქართველი ერის მძიმე ჭაპანი, და თავისი მეუღლის ნარ-ეკლით მოფენილ ცხოვრებასა და სისხლიან სიკვდილს უმწიკვლო ზვარაკად შეეწირა...“
საინტერესო ფაქტი
კოხტა აბაზი, პიროვნება, რომელიც აღიზარდა გიმნაზიისა და სტუდენტობის წლებში ილია ჭავჭავაძესთან ერთად, ილიას პირველ გატაცებაზე (ოლღას გამოჩენამდე წლებით ადრე) დასძენს: „''ილიას პირველი სატრფო იყო ვინმე ტერ-ასატუროვისა. ილია იქნებოდა ესე 13-14 წლისა. მისი სატრფოს მშობლები სცხოვრობდნენ თამამაშევის ქარვასლის მე-2 სართულში.ხშირად მივუახლოვდებოდით ხოლმე მე და ილია მის ღვთაების სარკმელს და იქიდანაც ღიმილით გადმოგვხედამდა ხოლმე პატარა ქალი. ეს სიყვარული, თუკი სიყვარულად ჩაითვლებოდა, იყო ნამდვილი პლატონური. საზოგადოდ ილია მეტად ადვილად „აინთებოდა“ ხოლმე, მაგრამ გულის ცეცხლი არც ისე ხანგრძლივი იყო ხოლმე''.“
რესურსები ინტერნეტში
განდეგილი — ერთ-ერთი ლექსი, რომელიც ოლღა გურამიშვილს უძღვნა ილია ჭავჭავაძემ lib.ge
კატეგორია:დაბადებული 1842 კატეგორია:გარდაცვლილი 1927 კატეგორია:მთაწმინდის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები
რუხაძე
საკუთარი სახელი რუხაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We?
Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We? — ჯგუფ The Cranberries-ის სადებიუტო ალბომი. ალბომში შეტანილი სიმღერების ტექსტები და მუსიკა ეკუთვნით დოლორეს ო'რიორდანს და ნოელ ჰოგანს. სიმღერები 5, 10-11 დაწერილია მხოლოდ ო'რიორდანის მიერ. ირლანდიურ ჩარტში დისკი #9 ადგილზე მოხვდა.
სქოლიო
კატეგორია:1993 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:The Cranberries-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები სტივენ სტრიტის პროდიუსერობით კატეგორია:Island Records-ის ალბომები
კონსუელო ველასკეს ტორესი
კონსუელო  ველასკეს  ტორესი (ესპან. Consuelo Velázquez Torres; დ. 21 აგვისტო, 1916 სიუდად- გუსმანი, ხალისკოს შტატი, მექსიკა — გ. 22 იანვარი, 2005, მეხიკო) — მექსიკელი პიანისტი და კომპოზიტორი, რომელიც ძირითადად ცნობილია როგორც ავტორი სიმღერისა „ბესამე მუჩო“ (Bésame mucho).
ადრეული წლები
ისააკ ველასკეს დელ ვალეს (Velázquez del Valle) და მარია დე ხესუს ტორეს ორტიზ დე ველასკესის (Torres Ortiz de Velázquez) ქალიშვილი  კონსუელო ველასკესი დაიბადა 1924 წლის 21 აგვისტოს სიუდად- გუსმანში, მექსიკაში. გოგონა ოჯახთან ერთად გვადალახარაში ცხოვრობდა. მან პიანინოზე დაკვრა 4 წლის ასაკში დაიწყო. ექვსი წლიდან მუსიკას სწავლობდა რამონ სერატოს მუსიკალურ სკოლაში. შეისწავლა ფორტეპიანო, დაიწყო სიმღერების შექმნა. ველასკესი 6 წლის ასაკში უკვე დიდ სცენაზეც გამოდიოდა. იგი მოგვიანებით სასწავლებლად გაემგზავრა მექსიკის დედაქალაქ მეხიკოში და სწავლა განაგრძო მექსიკის ეროვნულ კონსერვატორიაში, სადაც სიმღერების წერას მოჰკიდა ხელი და, ამავდროულად, ცნობილი პიანისტი გახდა. 1938 წელს მისი სადებიუტო სოლო კონცერტი   მეხიკოში გაიმართა ხელოვნების სასახლეში.
სიმღერა „ბესამე მუჩო“
კონსუელო ველასკესმა სიმღერა Bésame mucho( ესპ. მაკოცე ბევრი)  მან 40-იანი წლების დასაწყისში დაწერა, ენრიკე გრანადოსის ოპერა "გოიესკის" არიის შთაგონებით. სიმღერამ დიდი პოპლარობა მოიპოვა. 1944 წლიდან შესრულდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში. მათ შორის  ჯიმი დორსის ორკესტრის მიერ.
1999 წელს „ბესამე მუჩო“  ერთადერთი მექსიკური სიმღერა გახდა, რომელიც აშშ – ს ჰიტ-პარადში მთელი სამი თვის განმავლობაში პირველ ადგილს ინარჩუნებდა. ის საუკუნის სიმღერად აღიარეს.
ესპანურ ენაზე დაწერილი "ბესამე მუჩო" 20 -ზე მეტ ენაზე ითარგმნა და სხვადასხვა ინტერპრეტაციით მსოფლიოს საუკეთესო ჯგუფებმა და მომღერლებმა შეასრულეს. მას სხვადასხვა დროს სხვადასხვა სტილში ასრულებდნენ ისეთი დიდი მომღერლები, როგორიცაა პლასიდო დომინგო, ელვის პრესლი, ხოსე კარერასი, ჯგუფი “ბითლზი” და ა.შ. ის დღემდე ინარჩუნებს პოპულარობას.
ამ სიმღერამ ავტორს უდიდესი პოპულარობა მოუტანა. ის ჰოლივუდში ლეგენდარულ უოლტ დისნეისთან შესახვედრად მიიწვიეს და მის ფილმ “უოლტ დისნეიზე” თანამშრომლობაზეც დათანხმდა.
კონსუელო ველასკესის სხვა ცნობილი სიმღერებია "მიყვარს და იცოცხლე" (Amar y vivir), "კაჩიტო", "იყავი ბედნიერი" (Que seas feliz). კომპოზიტორის კარიერის გარდა,  კონსუელო ველასკესი ზოგჯერ თამაშობდა ფილმებში - როგორც მსახიობი ("კარნავალის ღამე", რეჟისორი ჯულიო სარასენი, 1938, საბჭოთა ოსკაროსანი ფილმი – “ მოსკოვს ცრემლების არ სჯერა”) და პიანისტი.
1979-1982 წლებში. კონსუელო ველასკესი იყო მექსიკის კონგრესის დეპუტატთა პალატის წევრი. მრავალი ეროვნული და საერთაშორისო პრემიის ლაურეატი, მისი მშობლიური ქალაქის- სიუდად- გუსმანის საპატიო მოქალაქე (1981წ.).
პირადი ცხოვრება
კონსუელო ველასკესი  ცოლად გაჰყვა  მარიანო რივერა კონდესს, რომელიც 6 წელი მისი თაყვანისმცემელი იყო. მათ შეეძინათ ორი ვაჟი: მარიანო რივერა ველასკესი და სერხიო რივერა ველასკესი.
კონსუელო ველასკესი გარდაიცვალა რესპირატორული დაავადებისაგან გამოწვეული გართულებებით  მეხიკოს საავადმყოფოში, სადაც მკურნალობდა 2004 წლის ნოემბრიდან   მას შემდეგ, რაც იგი დაეცა და სამი ნეკნი მოიტეხა. იმავე წელს მემორიალური დაფა განათავსეს იმ სახლში, სადაც   ცნობილი სიმღერების ავტორი დაიბადა.
გარე ბმულები
==სქოლიო==
კატეგორია:დაბადებული 21 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2005 კატეგორია:XX საუკუნის მექსიკელი ქალი მუსიკოსები კატეგორია:XX საუკუნის მექსიკელი კომპოზიტორები კატეგორია:მექსიკელი ქალი კომპოზიტორები
ვეძათხევი
ვეძათხევი — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში. ჭონქაძის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ჭალახევის (არყალის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 980 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 18 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
იო
thumb|250px|იო იო — იუპიტერის თანამგზავრი, ყველაზე ახლო პლანეტასთან გალილეის მიერ აღმოჩენილ ოთხ თანამგზავრთა შორის. გამოირჩევა მძლავრი ვულკანური აქტივობით.
იო აღმოაჩინა გალილეო გალილეიმ 1610 წელს, მისი ისტორიაში პირველი ტელესკოპის მეშვეობით. თანამგზავრის აღმოჩენაზე პრეტენზიას ასევე აცხადებდა გერმანელი ასტრონომი სიმონ მარიუსი, რომელიც იოს 1609 წელს აკვირდებოდა, თუმცა ეს აღმოჩენა დროულად ვერ გამოქვეყნდა.
სახელწოდება „იო“ შემოთავაზებული იქნა სწორედ მარიუსის მიერ 1614 წელს, თუმცა დიდი ხნის განმავლობაში არ გამოიყენებოდა. გალილეიმ მის მიერ აღმოჩენილი ოთხი თანამგზავრი „მედიჩის პლანეტებით“ მოიხსენია და მათ მიმდევრობის მიხედვით ნომრები მიუჩინა. იო აღინიშნებოდა, როგორც იუპიტერის პირველი თანამგზავრი. სახელწოდება „იო“ საყოველთაო მხოლოდ XX საუკუნის შუა წლებიდან გახდა.
თანამგზავრის სახელი მომდინარეობს ძველ ბერძნული მითოლოგიის პერსონაჟიდან: იო ერქვა ულამაზეს ქალიშვილს, რომელიც ზევსს (იუპიტერს) უყვარდა.
Iwaoa
Iwaoa — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
გრამიტონ ასათიანი
მინი|„Xenia Daily Gazette“, 1966 წლის 25 ოქტომბერი.
გრამიტონ ყაფლანის ძე ასათიანი (დ. 19 ივნისი [ძვ. სტ. 6 ივნისი], 1895, სოფ. ტვიში, ახლანდელი ცაგერის რაიონი ― გ. 5 თებერვალი, 1979, თბილისი) — ქართველი გინეკოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1946), პროფესორი (1946). საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1960).
ბიოგრაფია
1927 წელს დაამთავრა თსუ-ის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1945–1948 წლებში განაგებდა დაღესტნის სამედიცინო ინსტიტუტის მეანობა-გინეკოლოგიისა და პათანატომიის კათედრებს. 1953–1968 წლებში ხელმძღვანელობდა საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს მეანობა-გინეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის სამეანო განყოფილებას. შეისწავლა ენდომეტრიუმის (საშვილოსნოს შინაგანი გარსი) ასაკობრივი ცვლილებანი ფოლიკულური ჰორმონების მოქმედებასთან დაკავშირებით და გონორეული ვაგინიტი. შექმნა ორი გინეკოლოგიური იარაღი.
გრამიტონ ასათიანის შვილი ექიმი გედეონ (გედი) ასათიანი მეორე მსოფლიო ომში მონაწილეობდა, ომის დასრულების შემდგომ კი გაიქცა აშშ-ში და აღარ დაბრუნებულა საბჭოთა კავშირში. გედეონ ასათიანი დაკარგულად ითვლებოდა, მხოლოდ 1957 წელს ცნობა მიუვიდა ბატონ გრამიტონს, რომ იგი ცოცხალი იყო და იმყოფებოდა აშშ-ში. 1966 წელს მიიღო ნებართვა იმდროინდელი მთავრობისგან და აშშ-ში შვილის სანახავად წავიდა. ამის შესახებ სტატია დაიწერა ამერიკულ გაზეთში „Xenia Daily Gazette“, 1966 წლის 25 ოქტომბერს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:დაბადებული 19 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1895 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1979 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები გრამიტონ
დეკლო
დეკლო (Declo) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, კასიის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 343 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიდაჰოს ქალაქები
კრეიგ არმსტრონგი
კრეიგ არმსტრონგი (* 1958 (1959), გლაზგო, შოტლანდია) — შოტლანდიელი კომპოზიტორი, თანამედროვე საორკესტრო მუსიკის, ელექტრონიკის და კინოფილმების მუსიკის ავტორი. არმსტრონგს ბევრი ფილმის მუსიკაზე უმუშავია, რომელთა შორისაა: "მულენ რუჟი", "რეი", "რომეო და ჯულიეტა" და ბევრი სხვა. გამოშვებული აქვს კრიტიკოსების უმაღლესი შეფასების მქონე ოთხი სოლო ალბომი. ამასგარდა, იგი ტრიოს "The Dolls"-ის პიანისტია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:შოტლანდიელი კომპოზიტორები
ენდი გარსია
ენდი გარსია (Andrés Arturo García Menéndez; დ. 12 აპრილი 1956, ბეხუკალი — კუბა) — ამერიკელი მსახიობი, კინორეჟისორი და კინოპროდიუსერი. პრემია ALMA-ს ნომინანტი (2007 წ.) საუკეთესო სარეჟისორო ნამუშევრისთვის ფილმისთვის „დაკარგული ქალაქი“.
ბიოგრაფია
ერთ-ერთი საუკეთესო როლი შეასრულა ფილმში „მოდილიანი“, სადაც იტალიელი მხატვრის ამადეო მოდილიანის სახე განასახიერა. მნიშვნელოვანი იყო ასევე მისი როლები ფილმებში: „ამნეზია“, „ჰაერი ,რომლითაც ვსუნთქავ“ და სხვ.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი რეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:დაბადებული 12 აპრილი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ტელემსახიობები
ლიეტუვის შრომის პარტია
შრომის პარტია (Darbo partija, DP) — მემარცხენე-ცენტრისტული პოლიტიკური პარტია ლიეტუვაში. დააარსა რუსმა მილიონერმა ვიქტორ უსპასკიხმა 2003 წელს, საპარლამენტო არჩევნებამდე ერთი წლით ადრე. პარტიის რიგებში ძირითადად გაწევრიანებულები არიან ნაკლებადცნობილი ლიეტუველი პოლიტიკოსები, რომელთა შორის 10 ოფიციალური მილიონერია.
პარტიამ 2004 წლის ევროპარლამენტის არჩევნებში მოიპოვა განსაცვიფრებელი წარმატება: ლიეტუვისთვის კუთვნილი 13 ადგილიდან 5 მანდატი შრომის პარტიას ერგო.
2004 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ მიიღო 141-კაციანი ლიეტუვის სეიმის 39 მანდატი და ჩამოაყალიბა ყველაზე მსხვილი საპარლამენტო ფრაქცია. პარტიის ვიცე-პრეზიდენტი ვიქტორას მუნტიანასი პარლამენტის აჩევნების შემდეგ გახდა ლიეტუვის სეიმის თავმჯდომარის მოადგილე. შრომის პარტია სამთავრობო კოალიციაშია სოციალ-დემოკრატებთან და სოციალ-ლიბერალებთან.
10 ნოემბერს დასრულდა მოლაპარაკებები ოთხპარტიიან კალიციას შორის პორტფელების განაწილების შესახებ მომავალ მთავრობაში. სოციალ-დემოკრატებისა და ახალი კავშირის კოალიციამ მიიღო პრემიერ-მინისტრისა და კიდევ 13-დან 7 მინისტრის პორტფელი, ასევე მათ დაიკავეს სეიმის თავმჯდომარის თანამდებობაც, ხოლო შრომის პარტიამ და გლეხთა კავშირი და პარტია ახალი დემოკრატებმა მიიღეს 6 პორტფელი. შრომის პარტიის წევრებს ერგოთ მეურნეობის, შინაგან საქმეთა, იუსტიციის, ჯანმრთელობის დაცვისა და კულტურის მინისტრთა პორტფელები, ხოლო გლეხთა კავშირსა და პარტია ახალ დემოკრატებს სოფლის მეურნეობისა.
2005 წლის ივნისში ლიეტუვის მეურნეობის მინისტრმა ვიქტორ უსპასკიხმა დაწერა განცხადება გადადგომის შესახებ და იგი გადაყენებულ იქნა პრემიერ-მინისტრის მიერ, მას მერე, რაც სამსახურებრივი ეთიკის კომისიამ განაცხადა, რომ მინისტრმა სახელმწიფო სამსახურში დაარღვია კერძო და საზოგადოებრივი ინტერესების შეთანხმების შესახებ კანონი.
2006 წლის პარლამენტის უმრავლესობის გადაწყვეტილებით (94 მომხრე, 11 წინააღმდეგი) თანამდებობას ჩამოაშორეს თავმჯდომარე არტურას პაულაუსკასი სეიმის კანცელარიაში თანამდებობის ბოროტად გამოყენების სკანდალური ფაქტების გამომჟღავნების გამო. პარლამენტის თავმჯდომარედ კი აირჩიეს მისივე მოადგილე შრომის პარტიის წევრი ვიქტორას მუნტიანასი, რომელიც სულ მალე თავის ჯგუფთან ერთად გავიდა პარტიის რიგებიდან და ჩამოაყალიბა სახალხო დემოკრატიული პარტია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიეტუვის პოლიტიკური პარტიები
რჩეულიშვილი
საკუთარი სახელი რჩეულიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ქართული გვარები
პავლე ზაზაძე
პავლე ზაზაძე (დ. 1900 — გ. 1989) — ქართველი ბიზნესმენი და ქველმოქმედი.
დაიბადა 1900 წელს ადიგენის რაიონის სოფელ უდეში აზნაურ სიმონ ზაზაძისა და არალიდან უდეში გამოთხოვილი ელისაბედ ვარდიძის მრავალშვილიან ოჯახში.
1913 წელს ოქტომბერში პავლე ზაზაძე ბიძამ (დედის მხრიდან) სტამბოლის ქართული კათოლიკური მონასტრის მღვდელმა შალვა ვარდიძემ სტამბოლში წაიყვანა, ქართველ კათოლიკეთა მონასტერთან არსებულ ვაჟთა სასწავლებელში განათლების მისაღებად. I მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე სტამბოლში ცხოვრება აირია, სკოლები დაიხურა, ბევრი მოსწავლე გერმანიასა და პოლონეთში გახიზნეს. პავლე კი ბიძის რჩევით თურქეთში დარჩა საქართველოსთან ახლოს, სამშობლოში დაბრუნების იმედით.
პავლე ზაზაძე სამშობლოში ვეღარ დაბრუნდა. I მსოფლიო ომს, ოსმალეთის იმპერიის დაცემით შექმნილ მძიმე ვითარებას საქართველოში ბოლშევიკების შემოსვლაც ზედ დაერთო და საქართველოსთან ყოველგვარი კავშირი გაწყდა. მოგვიანებით პავლეს სამშობლოდან მალულად გადმოსული ძმები – ლევანი და ალიოზი ესტუმრნენ, პავლემ ახალდაწყებული საქმეები ვეღარ მიატოვა. ძმები კი სამშობლოში მალულად ვეღარ დაბრუნდნენ. საბჭოთა ჯარისკაცებმა ისინი საზღვარზე დააკავეს და დახვრიტეს, ოჯახზე კი მძიმე რეპრესიები განხორციელდა.
სტამბოლის ქართველ კათოლიკეთა მონასტერთან არსებული ვაჟთა სასულიერო სასწავლებლის დახურვის შემდეგ, პავლემ ორი წელი ნათესავთან იმუშავა, სავაჭრო საქმე შეისწავლა, თანხა დააგროვა, სავაჭრო ადგილი შეიძინა და სულ მალე სტამბოლში ცნობილი პიროვნება გახდა.
იმ პერიოდში სტამბოლში ფერიქოის უბანში, მამა პეტრე ხარისჭირაშვილის მიერ 1861 წელს დაარსებულ ქართველთა სავანეში ორი მონასტერი მოქმედებდა – მამათა და დედათა. დედათა მონასტრის წინამძღვარი გახლდათ ანა (ელისაბედ) ბეჟანიძე (წარმოშობით ბათუმიდან), რომელიც დედათა მონასტერთან არსებულ ქართულ–ფრანგულ ქალთა სასწავლებელსაც ხელმძღვანელობდა. ანა ბეჟანიძესთან იზრდებოდნენ მისი ობოლი დისშვილები ალექსანდრე და მარი (მარიამ) ჩილინგარიშვილები. სწორედ მარიამზე იქორწინა პავლემ და შეეძინათ სიმონი და ანიტა.
პავლე ზაზაძე მართალია სასულიერო ცხოვრებას არ გაჰყოლია, მაგრამ ძალიან ახლოს იყო სტამბოლის ქართველთა სავანესთან. დროთა განმავლობაში მონასტრის მესვეურები ხანში შევიდნენ და მათი რიცხვიც შემცირდა. მონასტრის წინამძღვარნი ხშირად ევედრებოდნენ ევროპისა და ამერიკის ქვეყნებში ლტოლვილ ქართველებს – ეპატრონათ სტამბოლის ქართველთა სავანისთვის, მაგრამ მხოლოდ პავლე ზაზაძე აღმოჩნდა ამ სავანის მეთვალყურე, მზრუნველი და გარდაცვლილთა საფლავების პატრონი.
მონასტრის საკმაოდ ვრცელ მიწებზე ბევრს ეჭირა თვალი, კანონიც ხშირად იცვლებოდა და ამ საკუთრების დაცვაც ძნელდებოდა, თუმცა ზაზაძეთა ოჯახის ძალისხმევით ყველაფერი ხელუხლებლად შენარჩუნდა. 1960 წელს უთვისტომო ადამიანთა დახმარებისათვის ვატიკანმა პავლე ზაზაძეს „კომანდატორის“ წოდება მიანიჭა.
პავლე ზაზაძის ფირმა "ზაზა" ათამდე ფაბრიკას ფლობდა და სხვადასხვა პროფილით მუშაობდა. 1957 წელს პავლე ზაზაძის ბიზნესს მძიმე დრო დაუდგა და ერთმანეთის თანმიმდევრობით დაიხურა საფეიქრო, პარფიუმერიის, საპნისა და სათადარიგო ნაწილების საწარმოები, თუმცა მამა–შვილმა დაკარგულის დაბრუნება შეძლო და დღემდე  სამართლებლების მწარმოებელი „ZAZA“ თურქეთში პირველი ფირმაა.
1988 წელს სარფის კარის გახსნის ამბავი დიდი სიხარული იყო უკვე დაუძლურებული მოხუცისათვის. 1989 წელს აგვისტოში პავლე ზაზაძე გარდაიცვალა, დასაფლავებულია სტამბოლში.
ფერიქოის ძველ უბანში მდებარე ქართველთა სავანეში, ეკლესიის ერთ–ერთ შიდა კედელზე მოთავსებულია საპატიო დაფა, რომელიც გვამცნობს, რომ 1966-1989 წლერბში სავანის მრევლის – კათოლიკეთა საზოგადოების თავმჯდომარე იყო პავლე ზაზაძე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:გარდაცვლილი 1989 კატეგორია:ქართველები თურქეთში
კაბახი
thumb|230px|right|ნიღბების ტაძარიthumb|230px|right|ნიღბების ტაძარი (დეტალი)
კაბახი — მაიას ცივილიზაციის არქეოლოგიური ძეგლი თანამედროვე მექსიკის ტერიტორიაზე, იუკატანის შტატში. სახელწოდება მომდინარეობს მაიას ენიდან და ნიშნავს "ძლიერ ხელს". მისი ალტერნატიული სახელია კაბაუაკანი.
ეს ტერიტორია დასახლებული იყო ძვ. წ. III საუკუნეში. აქ არსებული არქიტექტურის უმრავლესობა აგებულია ჩვ.წ. VII-XI საუკუნეებში. კაბახი მოსახლეობის მიერ მიტოვებულ იქნა ჯერ კიდევ მაშინ, სანამ იუკატანს ესპანელები დაიპყრობდნენ.
კაბახის ყველაზე ცნობილი სტრუქტურაა ე.წ. "ნიღბების სასახლე", რომლის ფასადიც დეკორირებულია წვიმის ღმერთი ჩააკის ასამდე ქვის ნიღბით. წვიმის ღმერთის ეს ნიღბები მრავლადაა ახლომდებარე სხვა სტრუქტურებზეც.
კომპლექსი კიდევ მრავალ მაიას სტილის სასახლეს შეიცავს, პატარ-პატარა დაბალ შენობებსა და პირამიდა-ტაძრებს.
კაბახი პირველად 1843 წელს აღწერეს მეცნიერებმა ჯონ ლოიდ სტეფენსმა და ფრედერიკ კატერვუდმა.
1993 წელს კაბახი იუკატანის სახელმწიფო პარკად გამოცხადდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მექსიკის არქეოლოგიური ძეგლები
ტანკახი
ტანკახი, Tancah  — მაიას ცივილიზაციის ყოფილი ქალაქი მექსიკაში. მდებარეობს თანამედროვე მექსიკის შტატ კინტანა-როოში, მაიას ქალაქ ტულუმიდან რამდენიმე კილომეტრში.
პირველი შენობების ნაწილი აგებულია გვიან კლასიკურ, ხოლო ნაწილი პოსტკლასიკურ პერიოდში (დაახ. 770—1200 წწ.), რამდენიმე — მომდევნო ორას წელიწადში. ბევრ გვიან კლასიკურ ძეგლზე გამოსახულია ფრესკები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მექსიკის არქეოლოგიური ძეგლები
ღორის შიფრი
ღორის შიფრი (pigpen cipher, ალტერნატიულად მოიხსენიება, როგორც მასონური შიფრი, ფრიმასონის შიფრი, ნაპოლეონის შიფრი და ტიკ-ტაკ-ტოს შიფრი) — გეომეტრიული, მარტივად  ჩანაცვლებადი შიფრი, რომელიც ცვლის ასოებს სიმბოლოებით, რომლებიც არის ბადის ფრაგმენტები. მაგალითი გვიჩვენებს ასოების მინიჭების ერთ-ერთ გზას.
უსაფრთხოება
სიმბოლოების ასოების ნაცლად გამოყენება არ წარმოადგენს დაბრკოლებას კრიპტოანალიზისთვის და ეს სისტემა სხვა მარტივი მონოანბანური ჩანაცვლების სქემების იდენტურია. შიფრის სიმარტივიდან გამომდინარე ის ხშირად შედის საბავშვო წიგნებში, შიფრებისა და საიდუმლო წერის შესახებ ინფორმაციის მიწოდებისათვის.
ისტორია
ღორის შიფრი მიჩნეულია უძველეს შიფრად და ნათქვამია, რომ წარმოიშვა ებრაული რაბინებიდან. ტომპსონი წერს, რომ არსებობს მტკიცებულება, რომელიც ვარაუდობს, რომ ტამპლიერები ქრისტიანული ჯვაროსნული ლაშქრობები ს დროს იყენებდნენ ღორის შიფრს.
Parrangen & Parrangan წერენ რომ ის გამოიყენა ინდივიდმა, რომელიც შესაძლოა მასონი ყოფილიყო „მე-16 საუკუნეში მისი პირადი ნაწერების გადასარჩენად.”
1531 წელს კორნელიუს აგრიპამ აღწერა როზენკროიცერული შიფრის ადრეული ფორმა, რომელიც მან მიაწერა არსებულ, ებრაულ კაბალისტურ ტრადიციას. ესაა სისტემა, რომელსაც მოგვიანებით ავტორებმა უწოდეს „მაღაროს კამერების კაბალა“. ამ შიფრის ვარიაციები გამოიყენებოდა როზენკროიცერული ძმობისა და მასონების მიერ, მაგრამ მასონები ისე ხშირად იყენებდნენ ღორის შიფრს, რომ მას ხშირად მასონების შიფრსაც კი უწოდებდნენ. ჰისინი ამტკიცებს, რომ ეს შიფრი გამოიგონეს მასონებმა. მათ მისი გამოყენება დაიწყეს მე-18 საუკუნის დასაწყისში, რათა შეენარჩუნებინათ თავიანთი ჩანაწერები ისტორიისათვის და ასევე კავშირის შესანარჩუნებლად ლოჟის ლიდერებს შორის. შემორჩენილია მასონების საფლავის ქვები, რომლებზეც გამოყენებულია სისტემა გრავიურისათვის. ყველაზე ძველი მასონის საფლავი, რომელიც გახსნეს 1697 წელს, შეიცავს ღორის შიფრს, რომელიც ასე იშიფრება - „გახსოვდეს სიკვდილი“("remember death").
ჯორჯ ვაშინგტონის არმიას ჰქონდა დოკუმენტაცია ამ სისტემის შესახებ, ანბანის რანდომიზირებულ ფორმასთან ერთად. ამერიკის სამოქალაქო ომის დროს სისტემას იყენებდნენ პატიმრები ამერიკის კონფედერაციულ ციხეებში.
მაგალითი
ქვემოთ ნაჩვენებია ღორის შიფრით დაწერილი ტექსტის გაშიფრული ვერსია. ის ასე ინმარტება - "Mark's the spot"- „მარკი სამიზნეა“
ვარიანტები
ამ სისტემის ძირითადი ელემენტებია ბადე და წერტილები, ზოგიერთი სისტემა იყენებს X-ებს, მაგრამ მათი გადაკეთება შესაძლებელია. ერთ-ერთი ხშირად გამოყენებული მეთოდი აწესრიგებს სიმბოლოებს, როგორც ეს ნაჩვენებია ზემოთ გამოსახულების ბადეში. სხვა ხშირად გამოყენებული სისტემა იყენებს სიმბოლოებს ბადის სახით. პირველი ბადის ასოებს არ აქვთ წერტილი, მეორის ასოებს აქვთ თითო-თითო წერტილი, ხოლო მესამეს ასოებს აქვთ ორ-ორი წერტილი, ამ უკანასკნელის კიდევ ერთი ვარიაციაა ნიუარკის შიფრი, რომელიც წერტილების ნაცვლად იყენებს ერთიდან სამამდე მოკლე ხაზს. არსებობს სხვა სისტემაც, რომელსაც იყენებდნენ მე-17 საუკუნეში როზენკრეისელები, იყენებდნენ ცხრაუჯრიან ერთ ბადეს და ერთიდან სამამდე წერტილს უჯრედში, ასე რომ ანბანის პირველი სამი ასო იქნებოდა ზედა მარცხენა ნაწილში, რასაც მოჰყვებოდა DEF და GHI პორველ ხაზზე, შემდეგ JKL, ,MNO, PQR მეორე ხაზზე და STU, VWX ,YZ  მესამეზე. როდესაც დაშიფრული კოდის წაკითხვა გვინდა, უნდა გავითვალისწინოთ რომ წერტილები ნებისმიერ უჯრაში მიგვანიშნებს თუ რას ნიშნავს სიმბოლო. მეტად რთული სისტემები იყენებენ არასტანდარტულ ანბანის ფორმას, როგორიცაა მისი პირიქით დაწერა ბადეში ან სრულიად რანდომიზირებული ასოების თანმიმდევრობით.
ტემპლარის შიფრი— შიფრი რომელიც გამოიყენებოდა ტამპლიერების მიერ და იყენებს მალტეზის ვარიანტს. Maltese Cross არის სავარაუდოდ შიფრი, რომელსაც იყენებდნენ მე-18 საუკუნის ნეოტამპლარები (თავისუფალი მასონები) და არარელიგიური ტამპლიერ რაინდთა ორდენი მე-17-მე-18 საუკუნეებში ჯვაროსნული ლაშქრობების დროს.
აუძხა
აუძხა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ანუხვის თემი), მდინარე ფსირცხის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 480 მ, შავი ზღვიდან 5 კმ, გუდაუთიდან 27 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ანუხვის თემის სოფლები
ტიმოთესუბანი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ტიმოთესუბანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
რცხილაძე
საკუთარი სახელი რცხილაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები
აქ წარმოდგენილია მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანთა სია ანბანურად.
სქოლიო
კატეგორია:მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები
დიღომი
საკუთარი სახელი დიღომი შეიძლება აღნიშნავდეს დიღმის ველზე გაშენებული დასახლებებიდან ერთ-ერთს:
იხილეთ აგრეთვე:
ჰავაის შტატი
ლიტერატურა
კატეგორია:აშშ-ის შტატები
Lordi
Lordi (ლორდი) — ფინური ინგლისურენოვანი როკ-ჯგუფი ჰარდ-ენ-ჰევის ჟანრში. დააარსა 1996 წელს ტომი პუტაანსუუმ (Mr. Lordi). ჯგუფი იმით არის ცნობილი, რომ ასრულებს სიმღერებს მონსტრთა და ეშმაკთა კოსტუმებში, და მათი სიმღერები საშინელებების თემატიკაზეა დაწერილი. Lordi არის 2006 წლის ევროვიზიის სიმღერის კონკურსის გამარჯვებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფინური ჯგუფები კატეგორია:ევროვიზიის გამარჯვებულები კატეგორია:ევროვიზიის კონკურსანტები კატეგორია:მძიმე მეტალ ჯგუფები
სააკაშვილი
საკუთარი სახელი სააკაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
Iwaoa reticulata
Iwaoa reticulata — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
უინჩესტერი
უინჩესტერი (Winchester) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, ლიუისის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 340 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიდაჰოს ქალაქები
UTC-01:00
thumb|500px|UTC−01:00: ლურჯი (დეკემბერი), ნარინჯისფერი (ივნისი), ყვითელი (მთელი წელი), ღია ზურჯი - ზღვის ტერიტორიები UTC−01:00 — სასაათო სარტყელი, რომელიც ვრცელდება შემდეგ რეგიონებში:
რესურსები ინტერნეტში
UTC-01:00
სააკაძე
საკუთარი სახელი სააკაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
სოფელი
კატეგორია:ქართული გვარები
გურამ ასათიანი
გურამ ლევანის ძე ასათიანი (დ. 12 აგვისტო, 1928, თბილისი — გ.   28 ივნისი, 1982, იქვე) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, კრიტიკოსი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი.
ბიოგრაფია
გაიზარდა ცნობილი მწერლის ლევან ასათიანის ოჯახში. სწავლობდა ჯერ თბილისის, შემდეგ კი მოსკოვის უნივერსიტეტში, სადაც მან დაამთავრა ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1955 წლიდან ქართულ და რუსულ პრესაში იბეჭდებოდა ასათიანის კრიტიკული წერილები თანამედროვე ლიტერატურის აქტუალურ პრობლემებზე. 1956 წელს საქართველოში დაბრუნდა. იყო „ლიტერატურნაია გაზეტას“ საკუთარი კორესპონდენტი საქართველოში, კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ სასცენო განყოფილების გამგე, შ. რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, ახალი ქართული ლიტერატურის განყოფილების გამგე, ხოლო 1977 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე „ლიტერატურნაია გრუზიას“ მთავარი რედაქტორი. 1977 წელს მონოგრაფიისათვის „ვეფხისტყაოსნიდან“ „ბახტრიონამდე“ მიენიჭა ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი. სხვადასხვა დროს იგი იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის პრეზიდიუმის წევრი, ჟურნალების „ლიტერატურნოე ობოზრენიეს“, „ცისკრის“, ალმანახ „კრიტიკის“, გაზეთ „ლიტერატურული საქართველოს“ რედკოლეგიის წევრი, საქართველოს მწერალთა კავშირთან არსებული აფხაზური ლიტერატურის საბჭოს თავმჯდომარე, სსრკ მწერალთა კავშირთან არსებული კრიტიკის საბჭოს წევრი. მასვე ეკუთვნის ნ. ბარათაშვილის შემოქმედებისადმი მიძღვნილი მონოგრაფიული გამოკვლევა და გ. ტაბიძის, ტ. ტაბიძის, პ. იაშვილის, გ. ლეონიძის, ს. ჩიქოვანის, ი. აბაშიძის, გ. რჩეულიშვილის ლიტერატურული პორტრეტები. 1965 წლიდან 1980 წლამდე ხელმძღვანელობდა შ. რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის XIX საუკუნის ქართული ლიტერატურის განყოფილებას.
თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი კრიტიკოსები კატეგორია:ქართველი ლიტერატურათმცოდნეები კატეგორია:დაბადებული 12 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1928 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები გურამ
ჩანაწერები მიწისქვეშეთიდან
ჩანაწერები მიწისქვეშეთიდან (Записки из подполья) — რუსი მწერლის, ფიოდორ დოსტოევსკის 1864 წელს გამოცემული რომანი. ბევრი მას პირველ ეგზისტენციალისტურ რომანად მიიჩნევს.
რომანი შედგება ერთმანეთისგან სტილისტურად საკმაოდ განსხვავებული ორი ნაწილისგან: პირველი მათგანი ესსეს მსგავსია, მეორე კი თხრობითია და ნოველას წააგავს. მთავარი გმირი და პირველ პირში მთხრობელია უსახელო, 40 წლის ჩინოვნიკი. მისი ცხოვრებისეული სიტუაციიდან მხოლოდ ისაა ცნობილი, რომ მან დატოვა სამსახური, ცხოვრობს სანქტ-პეტერბურგის გარეუბნის ერთ-ერთ სარდაფში, აქვს მწირი საარსებო შემოსავალი და მოკრძალებული მემკვიდრეობა. პირველი თავი ეხება მის მოსაზრებებს საზოგადოებაზე და მის ხასიათს. საკუთარ თავს ახასიათებს როგორც უზნეოს, ღატაკსა და უგვანოს; მისი პოლემიკისა და მჭერმეტყველების მთავარი მიზანია „თანამედროვე ადამიანი“ და თვითშექმნილი საზოგადოება, რომელსაც ის მკაცრად და ცინიკურად აფასებს, მის მიმართ გამოხატავს აგრესიასა და შურისმაძიებლურ განცდებს. საკუთარი დაღმასვლა მას ბუნებრივად და აუცილებლობად მიაჩნია. ამავე დროს, ის ხაზს უსვამს, რომ არ გეგმავს ამ ჩამაწერების გასაჯაროებას. მთხრობელი არაერთხელ მიმართავს აუგად მოხსენიებულ საზოგადოებას, რომელთა კითხვებითაც ის საკუთარი პოზიციების ჩამოყალიბებას ცდილობს.
მეორე ნაწილში ის განსხვავებულად ყვება, თავისი ცხოვრების ძველ ამბებს, რომლებსაც ბრალი მიუძღვით მის კარიერულ წარუმატებლობაში, ისევე როგორც პირად და სასიყვარულო ცხოვრებაში. მაგალითად, იგი ყვება თუ როგორ შეხვდა ძველ, სკოლისდროინდელ მეგობრებს, რომლებსაც მისგან განსხვავებით ცხოვრებამ მეტად გაუმართლად, მოწინავე პოზიციებზეც არიან და მას დიდი შემწყნარებლობით იღებენ. მისი აგრესია ამჯერად საკუთარი თავისკენ მიემართება და ცდილობს უფრო მეტად დაამციროს საკუთარი თავი. ამავე დროს, ის საკუთარ თავს დაბალი კლასის საზოგადოებას არ მიაკუთვნებს: წარმოიდგენს, რომ მას შეუძლია გადაარჩინოს ღარიბი მეძავი ლიზა და უარი თქვას საკუთარი თავის დაცინვაზე, იმ დროს როცა ლიზა სწორედ მასზე ამყარებს იმედებს. ნაწარმოებს დოსტოევსკი მოკლე კომენტარს ურთავს, სადაც აღნიშნავს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ყველა პერსონაჟი და ისტორია გამოგონილია, მსგავსი მოქმედება შესაძლოა მოხდეს არა მხოლოდ თანამედროვე საზოგადოებაში, არამედ ხშირად იგი გარდაუვალია.
„ჩანაწერები მიწისქვეშეთიდან“ ძალიან გავლენიანი აღმოჩნდა ფილოსოფოსთათვის. მანვე დიდი გავლენა მოახდინა მოდერნისტულ ლიტერატურაზე.
სქოლიო
კატეგორია:დოსტოევსკის ნაწარმოებები კატეგორია:1864 წელს დაარსებული ბეჭდვითი გამოცემები
ლუკ დე იონგი
ლუკ დე იონგი (დ. 27 აგვისტო, 1990, ეგლი, შვეიცარია) — ნიდერლანდელი ფეხბურთელი. ესპანეთის ლა ლიგის „ბარსელონასა“ და ნიდერლანდების ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების თავდამსხმელი. ნათამაშები აქვს ნიდერლანდების 19 და 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებებში.
ტიტულები
პსვ: (5)
სევილია: (1)
ინდივიდუალური
სქოლიო
კატეგორია:ბარსელონის ფეხბურთელები კატეგორია:ნიდერლანდელი ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 27 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:მენხენგლადბახის ბორუსიას ფეხბურთელები კატეგორია:დე გრააფსხაპის ფეხბურთელები კატეგორია:ტვენტეს ფეხბურთელები კატეგორია:ერედივიზიის ფეხბურთელები კატეგორია:ეინდჰოვენის პსვ-ს ფეხბურთელები კატეგორია:ნიუკასლ იუნაიტედის ფეხბურთელები
UTC-00:25
UTC−00:25 — იყო სასაათო სარტყელი ირლანდიაში 1916 წლამდე. 1916 წლის შემდეგ, ირლანდია გადავიდა UTC±00:00 სასაათო სარტყელზე. ამ დროზე ირლანდია იყო 1858 წლიდან. UTC-00:25 აგრეთვე უწოდებდნენ დუბლინის სტანდარტულ დროს.
რესურსები ინტერნეტში
UTC-00:25
იზმაილი
იზმაილი (უკრ.: Ізмаїл; რუს. და ბულგ.: Измаил; რუმ.: Ismail; თურქ.: İşmasıl ან Hacidar; ასევე Ismail) — ისტორიული ქალაქი მდინარე დუნაის სანაპიროსთან ოდესის ოლქში, უკრაინის სამხრეთ-დასავლეთი. იზმაილსკი რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. გეოგრ. კოორდ. 45°21′N, 28°50′E.
იზმაილი დუნაის დელტაზე უკრაინის უდიდესი პორტია. ამგვარად, ის საკვები პროდუქტების გადამუშავების ინდუსტრიის ცენტრია და პოპულარული რეგიონული ტურისტული ღირსშესანიშნაობა. აქვე განლაგებული უკრაინის საზღვაო ძალების ბაზა და უკრაინის საზღვაო დაცვის ქვედანაყოფი. იზმაილის რეგიონული ბუნებრივი ტყე-პარკიც აქ მდებარეობს. ქალაქის მოსახლეობა ამჟამად 85000-ს შეადგენს, რომელთა შორისაცაა 43% რუსები, 38% უკრაინელები, 10% ბესარაბიელი ბულგარელები, ხოლო დანარჩენი — მოლდოველები.
სქოლიო
კატეგორია:ოდესის ოლქის ქალაქები კატეგორია:ოსმალეთის ციხე-სიმაგრეები კატეგორია:ქალაქები დუნაიზე
ზანდუკი
ზანდუკი (ყოფ. ნათიანი) — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში. გუდამაყრის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს გუდამაყრის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1360 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 61 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 22 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
საბა
საკუთარი სახელი საბა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
მომოტომბო
მომოტომბო (Momotombo) — მოქმედი სტრატოვულკანი ნიკარაგუაში. სიმაღლე 1297 მ. ვულკანი გაწოლილია ტბა მანაგუას ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროსთან, ქალაქ ლეონიდან აღმოსავლეთით 36 კმ-ში (პირდაპირი ხაზით). მნიშვნელოვანი ამოფრქვევა დაფიქსირდა 1610 წელს.
ვულკანს გააჩნია კონუსისებრი, სიმეტრიული ფორმა. მომოტომბო წარმოადგენს ნიკარაგუის ერთ-ერთ სიმბოლოს. ხშირად ვულკანი გამოსახულია ღია ბარათებზე, ასანთის კოლოფებზე და სხვა. იგი გამოსახული იყო ასევე ნიკარაგუის გერბზე 1854 წელს.
მომოტომბოს უკანასკნელი სეისმური აქტივობა შეიმჩნეოდა 2005 წელს. 2015 წლის 3 დეკემბერს გავრცელდა ინფორმაცია 110 წლიანი პაუზის შემდეგ ვულკანის გააქტიურების შესახებ. 2015 წლის 2 დეკემბერს მომოტომბო ამოიფრქვა. ვულკანი ისროდა ლავასა და ფერფლს. ნიკარაგუაში ვულკანის გამო განგაში გამოცხადდა.
სქოლიო
კატეგორია:ნიკარაგუის ვულკანები
ედფუს ტაძარი
ისტორია
ედფუ რამდენიმე სხვა ტაძართან ერთად პტოლემეების ეპოქაში აიგო. ესენია დენდერა, ესნა, კომ ომბო, და ფილიე. მისი მასშტაბურობა გარკვეულწილად იმ დროის მდიდრული ცხოვრების ამსახველია. ტაძრის აგება დაიწყო ძვ. წელთ. -ით 237 წლის 23 აგვისტოს. თავდაპირველად იგი შედგებოდა სვეტებიანი დარბაზისგან ორი გადამკვეთი განივი დარბაზისაგან და ეკვდერებით გარსშემორტყმული ნავისგან. მშენებლობა პტოლემე III-ის მეფობის დროს დაიწყო და დასრულდა პტოლემე XII-ის მეფობაში 57 წელს ძვ. წელთ. -ით. ამჟამინდელი ტაძრის ადგილას ადრე უფრო მცირე ზომის სალოცავი იდგა, რომელიც აგრეთვე ჰორუსს ეკუთვნოდა. თუმცა იგი აღმოსავლეთ-დასავლეთის ღერძზე იყო ორიენტირებული და არა ჩრდილო-სამხრეთის, როგორც მის ადგილას აშენებული ედფუს ახლანდელი ტაძარი. პილონის ნანგრევები ამჟამინდელი ედფუს აღმოსავლეთით შემორჩენილა; გადარჩენილი წარწერები გვამცნობს, რომ იგი აიგო ახალი სამეფოს მბრძანებლების, რამზეს I, სეტი I და რამზეს II-ის დროს.
ტაძრის უძველესი ნაწილია მონაკვეთი საზეიმო დარბაზიდან საკურთხევლამდე. მისი აგება პტოლემე III-ემ დაიწყო ძვ. წ.აღრ. 237 წლის 23 აგვისტოს და მისმა ვაჟმა პტოლემაიოს IV ფილოპატორმა დაასრულა. ჰიპოსტილური დარბაზი პტოლემაიოს VII-ემ დაამატა (145-116 ძვ. წ.აღრ.) ხოლო პილონი პტოლემაიოს IX-ემ (88-81ძვ. წ.აღრ.). ბოლო შტრიხები პტოლემე XII-ემ დაამატა 57 წელს ძვ. წელთ. -ით. პტოლემე IX-ეს მიერ აგებული 37 მ. სიმაღლის პილონი ერთ-ერთი უდიდესია ეგვიპტეში. მისი რელიეფები გამოსახავენ გვიანდელ პტოლემეების მეფეს ნეო დიონისოს (პტოლემე VIII), რომელიც თავის მტრებს ანადგურებს ჰორუს უფროსის წინაშე.
სამხრეთიდან პილონს რომ შევყურებთ არ უნდა გამოგვრჩეს შობის სახლის კოლონადიანი სტრუქტურა, სადაც ძველად კორონაციის ყოველწლიური დღესასწაული იმართებოდა ჰორუსის იგივე მოქმედი ფარაონის ღვთაებრივი შობის სახით. უკანა კედელზე აქ ნახავთ რელიეფებს, - ისიდა ძუძუს აწოვებს ყრმა ჰორუსს. შობის სახლი გვიანდელი ბერძნულ-რომანული ეპოქის დანამატია და უძველეს ფარაონულ ტაძრებში არ გვხვდება.
პილონის მიღმა ვრცელი მსხვერპლშეწირვის ეზოა. მომლოცველი ერი აქ ჰორუს თავის მსხვერპლს სწირავდა. ეზოს სამი მხრიდან კოლონადა არტყავს და საზეიმო რელიეფებითაა მორთული. რელიეფული კომპოზიცია პილონის შიდა კედლებზე იწყება და ეზოს კედელს წრეს არტყავს. იგი მშვენიერ შეხვედრას გამოსახავს, როცა ჰატორის გამოსახულება დენდერიდან ედფუში ჩამოჰქონდათ ჰორუსთან შესახვედრად.