cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
დუმაგვეტე
განათლება
ქალაქის ყველაზე ცნობილი უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება სილიმანის უნივერსიტეტია. იგი პირველი პროტესტანტული უნივერსიტეტია ფილიპინებში და პირველი ამერიკული უნივერსიტეტი აზიაში. უნივერსიტეტის რამდენიმე შენობა ღირსშესანიშნაობადაა აღიარებული, მათ შორისაა: სილიმანის ბორცვი, ჰიბარდის ბორცვი, კატიპუნანის ბორცვი, ლუსის აუდიტორია და სილიმანის მთავარი ბიბლიოთეკა, რომელიც ფილიპინების ერთ-ერთი უდიდესი ბიბლიოთეკაა.
სქოლიო
კატეგორია:დუმაგვეტე კატეგორია:აღმოსვლეთ ნეგროსის ქალაქები კატეგორია:ფილიპინების პროვინციული დედაქალაქები კატეგორია:ფილიპინების საუნივერსიტეტო ქალაქები
კორფუს სრუტის ინციდენტი
კორფუს სრუტის ინციდენტი - შედგება სამი ცალკეული მოვლენისგან, რომლებიც მოიცავს სამეფო საზღვაო გემების ოპერაციებს კორფუს სრუტეში, რომელიც მოხდა 1946 წელს. კორფუს სრუტის ინციდენტი ცივი ომის ადრეულ ეპიზოდად ითვლება. პირველი ინციდენტის დროს სამეფო საზღვაო გემებმა ცეცხლი წაიღეს ალბანეთის ციხესიმაგრეებიდან. მეორე ინციდენტის დროს სამეფო საზღვაო ძალების გემებს თავს დაესხნენ მაღაროებში და მესამე ინციდენტი მოხდა, როდესაც სამეფო საზღვაო ძალებმა ჩაატარეს მაღაროების გასუფთავების ღონისძიებები კორფუს სრუტეზე, ალბანეთის საზღვაო ტერიტორიაზე. ამის გამო ალბანეთმა პრეტენზია გამოთქვა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციასთან.
ინციდენტების ამ სერიამ კორფუს სრუტის საქმე გახსნა, სადაც გაერთიანებული სამეფო ალბანეთის სახალხო რესპუბლიკის წინააღმდეგ გამოდიოდა იუსტიციის საერთაშორისო სასამართლოში. სასამართლომ მიიღო გადაწყვეტილება, რომლის თანახმად, ალბანეთს გაერთიანებული სამეფოსთვის 844 000 £ უნდა გადაეხადა. ეს თანხა 2015 წლის პირობებში უდრის 30 მილიონ ფუნტს. ინციდენტების გამო, ბრიტანეთმა, 1946 წელს, შეწყვიტა მოლაპარაკებები ალბანეთთან, რომელიც მიზნად ისახავდა ორ ქვეყანას შორის დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარებას. დიპლომატიური ურთიერთობები მხოლოდ 1991 წელს აღადგინეს.
ისტორია
ინციდენტები დაიწყო 1946 წლის 15 მაისს, როდესაც სამეფო საზღვაო ძალების ორმა ხომალდმა (HMS Orion და HMS Superb), გადაკვეთეს კორფუს სრუტე, სანაპიროს წინასწარი შემოწმებისა და გასუფთავების შემდეგ. გადაკვეთის დროს ისინი ალბანეთის სანაპიროზე მდებარე ციხე-სიმაგრეებისგან წამოსული ცეცხლის ქვეშ მოიქცნენ. მიუხედავად იმისა, რომ გემებს მატერიალური ზიანი არ მისდგომიათ და ამ ყველაფერს მსხვერპლი არ მოჰყოლია, ბრიტანეთმა გამოაცხადა ოფიციალური მოთხოვნა, რომ ალბანეთის მთავრობას საჯაროდ მოეხადა ბოდიში მათთვის. თუმცა, ალბანეთის მთავრობას ბოდიში არ მოუხდია. მათ განაცხადეს, რომ ბრიტანული გემები უკანონოდ შეიჭრნენ ალბანეთის საზღვაო ტერიტორიაზე.
მეორე ინციდენტი უფრო სერიოზული იყო. 1946 წლის 22 ოქტომბერს სამეფო ფლოტის შემადგენლობაში შედიოდა კრეისერები HMS Mauritius და HMS Leander და გამანადგურებლები HMS Saumarez და HMS Volage, რომელთაც ნაბრძანები ჰქონდათ კორფუს არხის ჩრდილოეთით გავლა და ალბანელთა რეაქციის შემოწმება. ეკიპაჟს დაევალა, რომ მოსალოდნელ შეტევაზე რეაგირება მოეხდინა. მინი|HMS Leander
მინი|HMS Orion
მათ ალბანეთის სანაპიროს ახლოს ჩაუარეს, რადგან მიიჩნევდნენ, რომ იქ იყო მაღაროების თავისუფალი ზონა, რომელსაც მავრიკი ხელმძღვანელობდა. HMS saumarez-იც მჭიდროდ მიჰყვებოდა. სარანდას ყურის მახლობლად, სამ საათამდე, გამანადგურებელი საუმარესი გაიჭედა მაღაროში და მძიმედ დაზიანდა. HMS volage-ს დაევალა, რომ წაეყვანა საუმარესი ბუქსირით, სამხრეთით, კორფუს პორტისკენ.
დაახლოებით 4:16 სთ-ზე, ბუქსირების დროს, გამანადგურებელი ვოლაჟიც(volage) გაიჭედა მაღაროში და დიდი დაზიანება მიიღო. ორივე გემის წინა კორპუსი მთლიანად ააფეთქეს. არახალსაყრელი ამინდის პირობებში, ვიწრო სრუტიდან ორივე გემის გამოყვანა მეტისმეტად რთული აღმოჩნდა, მაგრამ თორმეტი საათის შემდეგ, ორივე გემმა მოახერხა კორფუს ნავსადგურამდე მიღწევა. ინციდენტის დროს 50 კაცი დაიღუპა და 42 კი დაშავდა.
დაღუპულთაგან უმეტესობა საუმარესის ეკიპაჟს ეკუთვნოდა. ალბანეთის სანაპირო ბატარეებმა ამ ინციდენტის დროს არ გაისროლეს. საზღვაო ხომალდი მიუახლოვდა ადგილს, რომელზეც ფრიალებდა ალბანეთის დროშა და თეთრი დროშა. ვინაიდან ალბანეთს იმ დროისთვის შესაბამისი გემები არ ჰყავდა, მაღაროებს 1946 წლის 20 ოქტომბერიდან, Mljet და Meljine მაღაროელები უძღვებოდნენ ალბანეთის თხოვნით.
ბრიტანეთის პენსიების მინისტრმა ინციდენტის დროს დაშავებულ ინვალიდებსა და დაღუპულთა ქვრივებს დაუნიშნა სრული სამხედრო პენსია.
ასევე იქ იმყოფებოდა ფრანგი საზღვაო ოფიცერი, რომელიც ხმელთაშუა ზღვის ზონის გამგეობის მოწვევით მოქმედებდა როგორც დამკვირვებელი. თვითმფრინავის გადამზიდავი (HMS Ocean), კრეისერი და სხვა ხომალდები უზრუნველყოფდნენ დაფარვას. ოცდაორი მაღარო აღმოაჩინეს და გამოჭრეს წყალქვეშა გემსაბმელებით.ამოჭრილი მაღაროებიდან ორი გაიგზავნა მალტაში შემდგომი შემოწმებისთვის.
შემდეგ გაირკვა, რომ მაღაროები გერმანული წარმოშობისა იყო, მაგრამ ისინი თავისუფალი არ იყო ჟანგისა და საზღვაო წარმონაქმნებისგან. ისინი ახლად შეღებილი იყვნენ და მათი წყალქვეშა გემსაბმელი კაბელები იყო სრულიად ახალი შეზეთილი. დაასკვნეს, რომ მაღაროები საუმარესისა(Saumarez) და ვოლჟის(Volage) შემოჭრამდე ცოტა ხნით ადრე იქნა დაფარული. Volage- დან მაღაროების ფრაგმენტის ანალიზებით დადასტურდა, რომ ეს მაღაროები იყო მალტას მაღაროების მსგავსი.
მესამე ინციდენტის შემდეგ, ალბანეთის პრემიერ მინისტრმა ენვერ ჰოჯამ, გააგზავნა ტელეგრამა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში, სადაც ის გამოთქვამდა პრეტენზიას სამეფო საზღვაო ძალების მიერ ალბანეთის სანაპირო ზოლში შემოჭრის შესახებ.
შედეგები
1946 წლის 9 დეკემბერს ბრიტანეთმა წერილი გაუგზავნა ალბანეთის მთავრობას, რომელშიც ადანაშაულებდა ალბანეთს მაღაროების განთავსებაში და მოითხოვდა ანაზღაურებას მაისისა და ოქტომბრის ინციდენტების გამო. ბრიტანეთმა მოითხოვა პასუხი თოთხმეტი დღის განმავლობაში და ასევე აღნიშნა, რომ ალბანეთის უარყოფითი პასუხის შემთხვევაში, ეს საკითხი გაეროს უშიშროების საბჭოს გადაეცემოდა. ალბანეთის მთავრობამ თავის პასუხში, რომელიც ბრიტანელებმა მიიღეს 1946 წლის 21 დეკემბერს, უარყო ბრიტანეთის ბრალდებები და აღნიშნა, რომ მთელი ეს საკითხი ეხებოდა ყველა იმ ქვეყანას, რომელთაც არ სურდათ ალბანეთსა და ბრიტანეთს შორის ურთიერთობების ნორმალიზება. ფაქტობრივად, საბერძნეთიდან და სხვა ქვეყნებიდან წამოსულმა გემებმა ჩაიდინეს დანაშაული იმ მიდამოებში, სადაც მოგვიანებით მაღაროები აღმოაჩინეს.
ბრიტანეთის მთავრობა ამ პასუხით არ დაკმაყოფილებულა და საბოლოოდ საქმე იუსტიციის საერთაშორისო სასამართლომდე მიიყვანა, რადგან ვერ შეძლო უსაფრთხოების საბჭოს ჩარევა ამ საკითხში. ეს იყო პირველი სამართალწარმოება, რომელიც განიხილა საერთაშორისო სასამართლომ, 1949 წლის დეკემბერში სასამართლომ ბრიტანელებს მიანიჭა 843,947 ფუნტი ან 2,009,437 აშშ დოლარი. მას შემდეგ, რაც მაღაროები ახლოს იყო ალბანელების სანაპიროებთან, ვერ მოახერხდა ბრიტანელების ინფორმირება საფრთხის შესახებ. სასამართლომ ასევე უარყო გაერთიანებული სამეფოს მიერ შემუშავებული არგუმენტები და დაადგინა, რომ ბრიტანეთის მიერ განხორციელებული მაღაროების გაწმენდის ოპერაციები საცალო ვაჭრობის დროს, ალბანეთის წინასწარი თანხმობის არარსებობის შემთხვევაში, უკანონო იყო.
ალბანეთის მთავრობამ უარი თქვა სასამართლოს მიერ დაკისრებული ანაზღაურების გადახდაზე. ამის სანაცვლოდ კი ბრიტანელებმა ალბანეთის კუთვნილი 1574 კილოგრამი ოქრო მიისაკუთრეს. გაძარცვული ოქრო მეორე მსოფლიო ომის დროს, ინახებოდა ინგლისის ბანკის სარდაფებში.
ცივი ომის დასრულებისთანავე, 1992 წელს ალბანეთის სახალხო სოციალისტურმა რესპუბლიკამ შეწყვიტა არსებობა. დიპლომატიური ურთიერთობები დამყარდა 1991 წელს 29 მაისს. მალევე, 1992 წლის 8 მაისს, ბრიტანეთმა და ალბანეთმა განაცხადეს, რომ მიაღწიეს შეთანხმებას კორფუს არხის საქმესთან დაკავშირებით, ერთობლივად განაცხადეს, რომ "ორივე მხარე გამოთქვამდა სინანულს კორფუს არხის ინციდენტის შესახებ 1946 წლის 22 ოქტომბერს". მხოლოდ 1996 წელს ხანგრძლივი მოლაპარაკებების შემდეგ, ოქრო საბოლოოდ დაუბრუნდა ალბანეთს მას შემდეგ, რაც შეთანხმდნენ, რომ გადაიდო 2,000,000 აშშ დოლარი დაგვიანებული ანაზღაურებისთვის.
ენვერ ჰოჯა, თავის მოგონებებში იოსებ სტალინთან პირველი შეხვედრის შესახებ, წერს, რომ მთელი საქმე ბრიტანელებმა გაიტაცეს, როგორც საბაბი, ქალაქ ჩარტაში სამხედრო ჩარევისთვის. მან ასევე თქვა, რომ იონიის ზღვაში არასდროს უნახავს მაღაროები. გერმანელებმა ააფეთქეს მაღაროები ომის დროს. მან გააკრიტიკა სამეფო საზღვაო ძალების განლაგება და თქვა, რომ არ ყოფილა მიზეზი იმისა, რომ ეს გემები გადიოდნენ თავიანთი ნაპირის გასწვრივ, მათ არ მოუწოდებიათ ასეთი მოძრაობის შესახებ. ჰოჯამ ასევე აღწერა მოვლენები, როგორც ”უპრეცედენტო პროვოკაცია ჩვენს ქვეყანაში ”. მინი|იოსებ სტალინი 2009 წლის 2 ნოემბერს, ამერიკელი და ალბანელი მკვლევარების ჯგუფმა გამოაცხადა, რომ მათ აღმოაჩინეს ის, რაც მათი აზრით, არის HMS volage-ს წინა კორპუსის სეგმენტები კორფუს არხში, დაახლოებით ორმოცდაათი მეტრის წყლის ქვეშ. 2013 წლის მაისში, არქეოლოგიური ჟურნალის სპეციალური გამოცემა სახელწოდებით "გემების გზავნილები" გაეცნო ახალ აღმოჩენებს. ალბანეთის საზღვაო კვლევების ცენტრის დირექტორმა, აერონ ტარმა მოიძია კადრები კალიფორნიის გაერთიანებული სამეფოს ეროვნული არქივიდან ინციდენტის შესახებ, სადაც ნაჩვენებია HMS volage, რომელიც ძალიან ახლოს იყო სანაპიროსთან, როდესაც ინციდენტი მოხდა. ეს აზრი კიდევ უფრო გაამყარა ოკეანისა და ატმოსფერული ადმინისტრაციის (NOAA) საზღვაო მემკვიდრეობის დირექტორმა ჯეიმზ დელგადომ. მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ ნგრევა მოხდა HMS Volage–ის გამო.
საერთაშორისო სამართალი
კურფუს სრუტის საქმეზე იუსტიციის საერთაშორისო სასამართლომ განაჩენი გამოიტანა. აღნიშნა, თუ რატომ არის გამართლებული ჩარევა ტერიტორიული სუვერენიტეტის დარღვევაში. გაერთიანებული სამეფოს განცხადებით, ეს გამართლებულია 1946 წლის 12 და 13 ნოემბერს ალბანეთის საზღვაო ტერიტორიაზე შესვლასთან დაკავშირებით.
სსჯ-მ უპასუხა, რომ სასამართლო ვერ მიიღებს თავდაცვის ამგვარ ზომებს. დამოუკიდებელ სახელმწიფოებს შორის ტერიტორიული სუვერენიტეტის პატივისცემა საერთაშორისო ურთიერთობების აუცილებელი საფუძველია. საერთაშორისო სამართლის უზრუნველსაყოფად, სასამართლომ უნდა განაცხადოს, რომ ბრიტანეთის საზღვაო ძალების მოქმედება წარმოადგენდა ალბანეთის ტერიტორიული სუვერენიტეტის დარღვევას.
სქოლიო
კატეგორია:1946 წელი ალბანეთში კატეგორია:15 მაისი კატეგორია:სრუტეები კატეგორია:კონფლიქტები კატეგორია:ალბანეთის ისტორია კატეგორია:ისტორია კატეგორია:იოსებ სტალინი კატეგორია:სასამართლოები კატეგორია:გადაწყვეტილებების მიღება კატეგორია:სუვერენიტეტი კატეგორია:შედეგები
ფიგერუელასი
ფიგერუელასი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის რიბერა-ალტა-დელ-ებროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 16,991502 კმ². მოსახლეობა — 1262 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
რიუ-ბრანკუ (მატუ-გროსუ)
რიუ-ბრანკუ (Rio Branco) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 180 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟაურუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 070 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.01 კმ²-ზე. ფართობი 562 836 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
პრიმორსკი (უკრაინა)
პრიმორსკი (Приморськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ზაპორიჟიის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 12183 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ზაპორიჟიის ოლქის ქალაქები
ფრანჩესკა პიჩინინი
ფრანჩესკა პიჩინინი (Francesca Piccinini; დ. 10 იანვარი, 1979) — იტალიელი ფრენბურთელი, რომელიც ოთხჯერ (2000, 2004, 2008 და 2012 წლებში) გამოდიოდა იტალიის სახელით ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. 2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონი. ორ-ორჯერ მოიგო ევროპის ჩემპიონატის ოქროსა და ვერცხლის მედლები. მას ნაკრებში დებიუტი 1995 წლის 10 ივნისს ჰქონდა აშშ-ის წინააღმდეგ. ფრანჩესკამ მას შემდეგ გადაწყვიტა გამხდარიყო ფრენბურთელი რაც უყურა იაპონურ ანიმეს Attack No 1, რომელიც ქალ სპორტსმენებზე იყო და იტალიის ტელევიზიით წინა საუკუნის ოთხმოციან წლებში გადიოდა.
ფრანჩესკა თავისი კარიერის უდიდესი ნაწილი გაატარა იტალიურ საფრენბურთო გუნდ ვოლეი ბერგამოში. მისი წარმატებული კარიერა ამ გუნდს უკავშირდება. 2009-2010 სათამაშო წელს გახდა ყველაზე ღირებული მოთამაშე, მას შემდეგ რაც მისმა გუნდმა საფრენბურთო ჩემპიონთა ლიგა მოიგო. საერთო ჯამში კი მას მოგებული აქვს ჩემპიონთა ლიგა ექვსჯერ, აქედან ხუთჯერ ვოლეი ბერგამოს შემადგენლობაში, იტალიის ჩემპიონატი ოთხჯერ, იტალიის სუპერთასი სამჯერ და იტალიის თასი ორჯერ.
2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, იტალიის ნაკრები გახდა მსოფლიო ჩემპიონი, დაამარცხა რა აშშ-ის ფრენბურთის გუნდი 3:2. ეს იყო იტალიური გუნდის პირველი და ჯერჯერობით ბოლო მსოფლიო ჩემპიონობა. პიჩინინი თავის გუნდთან ერთად თამაშობდა 2014 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე. იტალიის ნაკრები მეოთხე ადგილზე გავიდა მას შემდეგ, რაც წაააგო მესამე ადგილისთვის ბრძოლა ბრაზილიის ნაკრებთან ანგარიშით 2-3.
2016 წელს ის კვლავ „ყველაზე ღირებული მოთამაშე“ გახდა, როდესაც მისმა გუნდმა „პომი კასამაიორემ“, 2015-2016 წლების სეზონში ჩემპიონთა ლიგის ტიტული მოიპოვა. ფინალში იტალიურა გუნდმა თურქული „ვაკიფბანკ სტამბული“ დაამარცხა.
ჰებრონი
ჰებრონი, ელ-ხალილი (חֶבְרוֹן, الخليل) — ქალაქი მდინარე იორდანეს დასავლეთ ნაპირზე. პალესტინის ჰებრონის პროვინციის დედაქალაქი. მდებარეობს იერუსალიმიდან სამხრეთით 30 კმ-ში, ზღვის დონიდან 927 მეტრზე. 2006 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 166 000 პალესტინელი და 1 200 ებრაელი, რომლებიც ცხოვრობენ ისტორიულ ებრაულ კვარტალში. ჰებრონის ტერიტორიის 80 % მდებარეობს პალესტინის ეროვნული ადმინისტრაციის, ხოლო 20 % - ისრაელის არმიის კონტროლის ქვეშ.
ქალაქში მდებარეობს ჰებრონის უნივერსიტეტი და პალესტინის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტი.
ჰებრონი მსოფლიოს ერთ-ერთი უძველესი ქალაქია, მდებარეობს ისტორიულ პროვინცია იუდეაში. იუდაიზმში ითვლება მეორე წმინდა ქალაქად იერუსალიმის შემდეგ. ჰებრონში ყველაზე ცნობილი ადგილია პატრიარქების გამოქვაბული, რომელიც სიწმინდეს წარმოადგენს იუდეველების, მუსლიმებისა და ქრისტიანებისათვის.
ისტორია
ძვ. წ. 1300 წლამდე ჰებრონი იყო ქანაანის კულტურის ცენტრი, რეფაიმების საცხოვრებელი ადგილი.
ებრალების მიერ ქანაანის დაპყრობის შემდეგ გახდა იუდეის ტომის შემადგენელი ნაწილი და გადაეცა ხალების ოჯახს.
ებრაელი მოსახლეობა უწყვეტად ცხოვრობდა ჰებრონში სამი ათასწლეულის განმავლობაში - ძვ. წ. XIII საუკუნიდან 1929 წლამდე.
ჰებრონი გახდა მეფე დავითის პირველი დედაქალაქი ძვ. წ. 950 წელს. ჰებრონში დავითის შვილმა აბსალომმა თავი მეფედ გამოაცხადა და დაიწყო აჯანყება საკუთარი მამის წინააღმდეგ. რობოამის დროს ქალაქი გაამაგრეს,როგორც ერთ-ერთი მთავარი ქალაქი სამხრეთ იუდეაში.
ბაბილონის ტყვეობის პერიოდში ქალაქში დასახლდნენ იდუმეიელები. შემდეგ შევიდა ხასმონეის სამეფოს შემადგენლობაში, ხოლო ჰეროდე I დიდის და მისი შვილების დროს იყო იუდეის და შემდეგ რომის პროვინცია იუდეის შემადგენლობაშია, რომელსაც შემდეგ ეწოდა პალესტინა.
პირველ მსოფლიო ომამდე ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაშია, ხოლო ომის შემდეგ ბრიტანეთის სამანდატო ტერიტორიაა.
ბრიტანეთის ხელისუფლებამ ყურადღება არ მიაქცია არაბი ლიდერების მოწოდებას ებრაელთა განადგურების შესახებ, რამაც გამოწვია ებრაელების დარბევა ქალაქში. დაიღუპა 67 ებრაელი, ასობით ებრაელი დაშავდა. ებრაული საავადმყოფო ვეით-ხადასა, სადაც მკურნალობდა ქალაქის მთელი მოსახლეობა, დაარბიეს და დაანგრიეს. 1936 წელს ჰებრონიდან ებრაული მოსახლეობა გადაასახლეს.
1948-1967 წლებში ჰებრონი იორდანიის ოკუპაციის ქვეშ იყო. ექვსდღიანი ომის დროს გადავიდა ისრაელის კონტროლის ქვეშ.
1968 წელს საინიციატივო ჯგუფმა, რომელსაც სათავეში ედგა რაბინი მოშე ლევინგერი მიიღო გადაწყვეტილება აღედგინა ებრაული ადგილები ჰებრონში. დროთა განმავლობაში აღდგა სამი ებრაული კვარტალი: აბრაამ-ავინი, ბეით-ხადასა და ტელ-რუმეიდა. დღესდღეობით აქ ცხოვრობს 650 ადამიანი.
ებრაული ჰებრონის აღდგენაში დიდი როლი ითამაშა რეპატრიანტმა სსრკ-დან ბენციონ ტავგერმა. მისი ძალებით აღადგინეს სინაგოგა და ძველი ებრაული სამლოცველო.
თანამედროვე მდგომარეობა
1997 წელს ჰებრონის ხელშეკრულების მიხედვით ქალაქი გაიყო ორ ნაწილად: H1 და H2. სექტორი H1, რომლის შემადგენლობაში იყო ქალაქის 80 % და ცხოვრობდა 120 000 პალესტინელი, დაექვემდებარა პალესტინის ადმინისტრაციას. სექტორი H2, სადაც ცხოვრობდა 30 ათასი პალესტინელი, გადავიდა ისრაელის არმიის კონტროლის ქვეშ. სექტორიდან სექტორში გადასვლა შეიძლება ისრაელის ნებისმიერი საკონტროლო-გამშვები პუნქტიდან. ჰებრნში დროდადრო წარმოიქმნება შეიარაღებული მრელვარების კერები ისრალეის არმიას, ებრაელებსა და არაბებს შორის.
პატრიარქების გამოქვაბული
ქალაქის ერთ-ერთი წმინდა ადგილია პატრიარქების გამოქვაბული, სადაც მონოთეისტური ტრადიციის მიხედვით დაკრძალულია ადამი და ევა. ასევე ბიბლიური პერსონაჟები აბრაამი და სარა, ისააკი და რებეკა, იაკობი და ლეა. ამჟამინდელი შენობა განეკუთვნება ჰეროდე I დიდის პერიოდს.
დღესდღეობით შენობაში აღევლინება როგორც ებრაული, ასევე მუსულმანური ღვთისმსახურება.
სქოლიო
კატეგორია:ისრაელის ქალაქები კატეგორია:პალესტინის ქალაქები
იაბლონეც-ნად-ნისოუ
ისტორია
ქალაქი წერილობით წყაროებში პირველად იხსენიება 1356 წელს. XIX საუკუნის ბოლოს ვაჭრობისა და მრეწველობის განვითარების გამო დაიწყო ქალაქის სწრაფი ზრდა. 1888 წელს იაბლონეც-ნად-ნისოუ მიუერთდა სარკინიგზო ქსელს, ხოლო 1900 წელს ქალაქში გაიყვანეს ტრამვაი (იხ. ლიბერეცი-იაბლონეცის ტრამვაი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხეთის ქალაქები
ხორვატული აპოქსიომენოსი
ხორვატული აპოქსიომენოსი (Hrvatski Apoksiomen) — ძვ. წ. II ან I საუკუნის ანტიკური ბერძნული ბრინჯაოს ქანდაკება. ის 1996 წელს ხორვატიაში ზღვის ფსკერზე ლოშინიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით კუნძულ ველე-ორჟულეს მახლობლად აღმოაჩინეს. ის წარმოადგენს ათლეტის - აპოქსიომენოსის ქანდაკებას, რომელიც სხეულიდან სპეციალური ხელსაწყოთი - სტრიგილით მტვერს და ოფლს იწმენდს.
მას შემდეგ, რაც 1999 წელს ქანდაკება ზღვიდან ამოიტანეს მას საფუძვლიანი რესტავრაცია ჩაუტარდა. ქანდაკება დამთვალიერებლებისთვის ხელმისაწვდომი 2006 წელს გახდა. ის დღეისთვის არსებული აპოქსიომენოსის სტატუებიდან ყველაზე კარგად შემონახულია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ელინიზმი კატეგორია:ბალკანეთის ისტორია კატეგორია:ხორვატიის ისტორია
ზაზა კანდელაკი
ზაზა კანდელაკი (დ. 28 იანვარი, 1958, თბილისი) — ქართველი დიპლომატი, თანამდებობის პირი, ისტორიკოსი, მეცნიერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ჯონ აბრაჰამი
ალტ=ჯონ აბრაჰამი|მინი|ჯონ აბრაჰამი ჯონ აბრაჰამი (დ. 17 დეკემბერი, 1972) — ინდოელი მსახიობი, პროდიუსერი, ფოტომოდელი, საფეხბურთო კლუბ NorthEast United FC-ის მფლობელი.ის ვეგეტარიანელი და ცხოველთა უფლებების აქტიური დამცველია.
ბიოგრაფია
მარცხნივ|მინი ჯონ აბრაჰამი დაიბადა 1972 წლის 17 დეკემბერს, მუმბაიში, შერეული რელიგიური და ეთნიკური წარმოშობის ოჯახში. მსახიობის მამა პროფესიით არქიტექტორია.ის მალაიელი სირიელი ქრისტიანია კერალადან ხოლო დედა -ირანელი, წარმოშობით გუჯარათიდან. აბრაჰამის ზოროასტრული სახელია „ფარჰანი“, მაგრამ მას ნათლობისას ჯონი დაარქვეს.მას ჰყავს უმცროსი ძმა ალან აბრაჰამი. მსახიობი თავს სულიერ პიროვნებად თვლის, მაგრამ არ აღიარებს რამე განსაკუთრებულ რელიგიას. იგი ათეისტია. ჯონმა დაამთავრა ჯაი ჰინდას კოლეჯი ეკონომიკის ბაკალავრის ხარისხით 1991 წელს გაიმარჯვა  მამაკაცთა შორის სილამაზის ნაციონალურ კონკურსში, შემდეგ წარადგინა ქვეყანა საერთაშორისო კონკურსში Gladrags Manhunt Contest ფილიპინებზე,სადაც მეორე ადგილის მფლობელი გახდა. სამოდელო კარიერა დაიწყო პენჯაბელი მომღერლის Jazzy B -ის კლიპის გადაღებით.
კინოდებიუტი შედგა 2003 წელს გადარებულ ფილმში „ოცნების ბნელი მხარე“, რისთვისაც იყო ნომინირებული პრემიაზე Filmfare Award მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის. კრიტიკოსებმა დადებითად შეაფასეს მისი თამაში  დიპ მეტას ფილმში „წყალი“. 2006 წელს გამოვიდა ოთხი ფილმი მსახიობის მონაწილობით: „წარსულის ტყვე“, „ტაქსი No 9211”, „მამა“ და „ქაბულის ექსპრესი“.ორ მათგანს დიდი კომერციული წარმატება ხვდა წილად.
2014 წელს აბრაამმა დააარსა  საფეხბურთო კლუბი  NorthEast United FC-, რომელიც გუვაჰატიში მდებარეობს და რვა შტატს წარმოადგენს ინდოეთის სუპერლიგაში. როგორც მფლობელი, აბრაამი აქტიურად არის ჩართული კლუბის მენეჯმენტში. კლუბის თავმჯდომარეა მისი მეუღლე, პრიია რუნჩალი
პირადი ცხოვრება
ფილმის „ოცნების ბნელი მხარე“  გადაღებების დროს ჯონ აბრაამი ხვდებოდა პარტნიორს ბიპაშა ბასუს. წყვილი დიდი პოპულარობით სარგებლობდა, მაგრამ 2011 წელს ისინი დაშორდნენ
2014 წელს ჯონმა იქორწინა ინდური წარმომავლობის ამერიკელ  პრიია რუნჩალზე, რომელიც  ფინანსური ანალიტიკოსი და  ბანკირია.
სქოლიო
კატეგორია:მსახიობები ეროვნების მიხედვით კატეგორია:მსახიობები კონტინენტის მიხედვით კატეგორია:ინდოელი მსახიობები კატეგორია:ინდოელი პროდიუსერები
ილია კალანდაძე
ილია კალანდაძე (დ. 18 ნოემბერი, 1960, დაბა ლაითური, ახლანდ. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 13 აპრილი, 2015) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.
1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი და მოსკოვის სამთო-ქიმიური ნედლეულის სახელმწიფო ინსტიტუტის ასპირანტურა. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2015 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ეკონომისტები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები ი
უოკეშო (უისკონსინი)
უოკეშო (Waukesha) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში.
2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 70 718 კაცს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 2,850.4 კაცი/კმ².
ფართობი 64,93 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის ქალაქები
ალექსანდრეს ბაღის ობელისკი
ალექსანდრეს ბაღის ობელისკი (Обелиск в Александровском саду) — ობელისკი მოსკოვში. მდებარეობს ალექსანდრეს ბაღში, მოსკოვის კრემლის კედელთან ახლოს. თავდაპირველი, ე. წ. რომანოვების ობელისკი შესრულებული იყო სერგეი ვლასევის პროექტის მიხედვით და აღმართეს 1914 წლის 10 ივლისს ბაღის შესასვლელთან. ობელისკი მიეძღვნა რომანოვების დინასტიის ტახტზე ასვლის 300 წლისთავს, რომელიც წინა წელს აღნიშნეს.
ძალიან მალევე ოქტომბრის რევოლუციიდან ობელისკის ელემენტების დემონტაჟის და ბარელიეფების მოხსნის შედეგად ობელისკი გადააკეთეს გამოჩენილი მოაზროვნეების ძეგლ-ობელისკად, რომლებმაც თავიანთი წვლილი შეიტანეს მუშათა კლასის გათავისუფლებაში და გახდა ახალი სახელმწიფოს პირველი მონუმენტური ძეგლი.
2013 წელს რომანოვების 400 წლისთავთან დაკავშირებით მონუმენტი აღადგინეს, თავდაპირველი ძეგლი პრაქტიკულად დაიკარგა.
იმპერიის პერიოდი
მინი|200პქ|მარცხნივ|რომანოვების ობელისკი 1914—1918 წლებში. ვლასიევის შესრულებულმა ობელისკის პროექტმა მეორე პრემია დაიმსახურა რომანოვების 300 წლისთავისადმი მიძღვნილი პროექტების კონკურსზე. მისი დამონტაჟების თანხა ქალაქის ბიუჯეტიდან გაიღეს.
საზეიმო საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1914 წლის 18 აპრილს. პირველი ქვა ჩადო ვიქტორ ბრიანსკიმ, მეორე - ალექსანდრე ადრიანოვმა, მესამე - თავადმა ნიკოლოზ ოდოევსკი-მასლოვმა. ობელისკის საზეიმო გახსნა კი გაიმართა 1914 წლის 10 ივნისს (მასში სამეფო ოჯახს წარმომადგენლებს მონაწილეობა არ მიუღიათ).
ობელისკი დადგეს ზემო ბაღში მთავარი შესასვლელის მოედანზე. იგი შედგებოდა ორი ნაწილისაგან. ოთხკუთხა ფინური გრანიტის ობელისკი სრულდებოდა ორთავიანი არწივის გამოსახულებით, ხოლო სტელის თავში რომანოვების გერბი იყო გამოსახული. ქვემოთ კი ეწერა რომანოვების დინასტიის წარმომადგენელი მეფეებისა და იმპერატორების სახელები მიხეილ თედორეს ძიდან დაწყებული ნიკოლოზ II-თი დამთავრებული (არ ეწერა მხოლოდ ივანე VI, იმპერატრიცა ანას შემდეგ ეგრევე იმპერატრიცა ელისაბედი ეწერა). კუბის ფორმის პოსტამენტზე გამოსახული იყო წმინდა გიორგი და მის გარშემო რუსეთის იმპერიის გუბერნიების გერბები.
საბჭოთა პერიოდი
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლებამ მიიღო მონუმენტალური პროპაგანდის ლენინური გეგმა, რომლის საფუძველზეც გაანადგურეს ყველა ის ძეგლი, რომელიც მეფის ხელისუფლებასთან იყო კავშირში. ალექსანდრეს ბაღის ობელისკი არ დაუნგრევიათ, იგი გადააკეთეს და იქცა სოციალისტური და კომუნისტური მოძრაობის ლიდერების ძეგლად.
1918 წლის აგვისტო-სექტემბერში მოსკოვის აღმასკომის დადგენილების საფუძველზე არქიტექტორმა ნიკოლაი ვსევოლოჟსკიმ ობელისკი ასე გადააკეთა: წვერში არსებული არწივი მოხსნა ; გერბები მოხსნა (გერბის ფარები შეინარჩუნეს); წმინდა გიორგის მაგივრად წააწერეს „Р. С. Ф. С. Р.“, მის ქვემოთ კი დევიზი „პროლეტარებო ყველა ქვეყნისა შეერთდით“; მეფეთა სახელები მოაშორეს და მათ ადგილზე 19 სოციალისტისა და კომუნისტის სახელი დააწერეს. გვარები ქრონოლოგიურად არ არის დალაგებული. ჯერ წერია მარქსი და ენგელსი, შემდეგ გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სამი დამაარსებელი (ვილჰელმ ლიბკნეხტი, ფერდინანდ ლასალი და ავგუსტ ბებელი), ხოლო შემდეგ XVI საუკუნისა და შემდეგი პერიოდის სოციალისტური უტოპიზმის მოღვაწეები. სია მთავრდება ხუთი რუსული გვარით, ესენი არიან სხვადასხვა პოლიტიკური მიმდინარეობების წარმომადგენლები, მათ შორის ბოლშევიზმის ოპოზიციენერებიც (მაგალითად: ნაროდნიკი ნიკოლაი მიხაილოვსკი, ანარქისტი მიხეილ ბაკუნინი და მენშევიკი გიორგი პლეხანოვი). არცერთი ბოლშევიკის გვარი სტელაზე არ იყო.
1966 წელს ძეგლი გადაიტანეს ზემო ბაღის ცენტრში, მის ადგილზე კი დადგეს რობესპიერის ძეგლი. მაგრამ მალევე ეს ძეგლი ააფეთქა უცნობმა პირმა.
რეკონსტრუქცია
2013 წელს რომანოვების 400 წლისთავთან დაკავშირებით მონუმენტი აღადგინეს, თუმცა თავდაპირველი ძეგლი პრაქტიკულად დაიკარგა.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ფომბუენა
ფომბუენა (Fombuena, Fuent Buena) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-დაროკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 26,373334 კმ². მოსახლეობა — 60 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ანდრიანამპუანიმერინა
ანდრიანამპუანიმერინა (Andrianampoinimerina; დ. 1745 — გ. 1810) — იმერინის სამეფოს პირველი მეფე. რადამა I დიდის მამა, რომელმაც მადაგასკარი გააერთიანა ერთიან სახელმწიფოდ.
ადრეული წლები
ანდრიანამპუანიმერინა დაიბადა დაახლოებით 1745 წელს იმერინის სამეფოს ტერიტორიაზე, მადაგასკარის კუნძულზე. ის იყო ოჯახში მესამე შვილი. მამამისი ანდრიამიარამანჯაკა იყო წარჩინებული გვარის წარმომადგენელი და მეფე ანდრიამასინაბალუნას ოთხი შვილიდან ერთ-ერთის, ანდრიაციმიტოვიამინანდირანას შთამომავალი იყო. ანდრიანამპუანიმერინას დედა, რანავალუნანანდრიამბელუმასინა ასევე წარჩინებული გვარიდან იყო, კერძოდ ჩრდილოეთ იმერინის მეფის, ანდრიანჯაფის და იყო. დაბადებისას მას უწოდეს რამბუასალამა, რაც სიტყვასიტყვით ნიშნავდა „ძაღლივით ჯანმრთელს“. მალაგასიელები მიიჩნევდნენ, რომ ასეთი სახელები ბავშვს ავი თვალისგან იცავდა.
პრინც რამბუასალამმა ბავშვობა გაატარა და განათლება მიიღო იკალოეში, რომელიც იმ დროს იმერინის სამეფოს დედაქალაქი იყო. ის სწავლობდა კოსმოლოგიას, ასტრონომიას და მითოლოგიას კერძოდ, მალაგასიურ ენაზე. მან შეიძინა ცოდნა მედიცინის, საბრძოლო ხელოვნების, სტრატეგიის, ეკონომიკის და მუსიკის სფეროებში. შესაძლოა მას შეეძლო დაეკრა ვალოჰაზე, რომელიც მალაგასიელების ეროვნული ხალხური ინსტრუმენტია. 12 წლის ასაკში რამბუასალამა განათლების ახალ დონეზე გადავიდა და ამბოჰიმანგაში სტრატეგიის და ეკონომიკის შეწავლა გააგრძელა.
ხელისუფლებაში მოსვლა
რამბუასალამა სამეფო ტახტზე 1787 წელს ავიდა 40 წლის ასაკში, როდესაც ტახტზე შეცვალა მამამისი ანდრიამიარამანჯაკა. ამის პარალელურად მან მოაწყო აჯანყება თავისი ბიძის, ჩრდილოეთ მადაგასკარის მეფის, ანდრიანჯაფის წინააღმდეგ. როდესაც ანდრიანჯაფი ქვეყნიდან გაიქცა, რამბუასალამმა თავის თავს სამეფო სახელი — ანდრიანამპუანიმერინა უწოდა, რომელიც სიტყვასიტყვით „მმართველი მადაგასკარის გულში“ ნიშნავდა. სამეფოს დატოვების შემდეგ, კუნძულის სამხრეთ ნაწილში გამაგრებული ანდრიანჯაფი კლვავ აგრძელებდა ახალი მეფის წინააღმდეგ ბრძოლას. გაჭიანურებული კონფლიქტი მათ შორის დამთავრდა მხოლოდ 1790 წელს, როდესაც წინა მმართველი გარდაიცვალა (შესაძლოა მოკლეს).
მიწების გაერთიანება
1792 წელს ანდრიანამპუანიმერინამ ქალაქი ანტანანარივუ დაიპყრო და დედაქალაქი იქ გადაიტანა. ამის შემდეგ დაიწყო მალაგიელი ხალხების და ტომების გაერთიანება ანტანანარივუს გარშემო ერთ სახელმწიფოდ. ახალი ტერიტორიების შეერთების აქტების დიდი ნაწილი ჩატარდა უსისხლოდ, რაც მეტწილად განპირობებული იყო ახალი მმართველის დიპლომატიით და შორსმჭვრეტელობით. ზოგერთ შემთხვევაში საკუთარი მიზნის მისაღწევად ანდრიანამპუანიმერინა შედიოდა პოლიტიკურ ქორწინებებში (იმ დროს იმერინის მოსახლეობა იყო პოლიგამური), უკიდურეს შემთხვევაში კი, როდესაც სხვა გზა არ იყო, მიმართავდა ომს.
პოლიტიკა და ოჯახი
თავის საზოგადოებრივ მოღვაწეობაში, ანდრიანამპუანიმერინამ სამოქალაქო, სისხლის სამართლის, მიწის საკუთრებისა და ფინანსური კოდექსების შემოღებით, შეცვალა მადაგასკარის საზოგადოება. მიწის საკუთრების კოდექსის მიხედვით, მთელი მიწები სახელმწიფოს ხელში აღმოჩნდა. მეფემ აგრეთვე ხელი შეუწყო სახელმწიფოს სახალხო მურნეობის განვითარებას: ეხმარებოდა კაშხალებისა და არხების მშენებლობას, შემოიღო გადასახადები და მოსაკრებელი. ანდრიანამპუანიმერინამ შექმნა მადაგასკარის ისტორიაში პირველი რეგულარული არმია — ფოლოალინდაჰი („100,000 ჯარისკაცი“). მაგრამ მიუხედავად ამის სახელმწიფოში იყო ოპოზიცია, რომელშიც შედიოდნენ არა მარტო წარჩინებულები, არამედ ანდრიანამპუანიმერინას ოჯახის წევრები, კერძოდ მისი დედის ნათესავები და მისი ძმა გადაყენებული მეფე ანდრიანჯაფი.
ანდრიანამპუანიმერინას სამი შვილიდან, მხოლოდ სამეფოს მომავალი მეფე რადამა I გადარჩა. სხვა ორი შვილი რამავოლაჰი და რეკოტოვეჰინი შეთქმულებაში მონაწილეობის გამო, მამის ბრძანებით 1808 წელს მოკლეს.
ანდრიანამპუანიმერინამ თავის მიზნებზე განაცხადა, რომ აპირებდა გამხდარიყო მთელი მადაგასკარი მფლობელი, მაგრამ მან ვერ შეძლო გაეერთიანებინა ხალხები, რომლებიც სანაპიროებზე ცხოვრობდნენ. მისი სურვილი აღასრულა მისმა ვაჟმა რადამა I-მა, რომელმაც საბოლოოდ მან გააერთიანა მთელი კუნძული თავისი გვირგვინის გარშემო და მადაგასკარი ევროპელებისთვის სავაჭრო ქვეყანად აქცია.
სქოლიო
კატეგორია:იმერინის მონარქები კატეგორია:დაბადებული 1745 კატეგორია:გარდაცვლილი 1810
აბანკაის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:აბანკაის პროვინციის რაიონები
ტაჯიკეთის ეკონომიკა
ტაჯიკეთი აგრარულ-ინდუსტრიული ქვეყანაა. დამოუკიდებლობის წლების განმავლობაში დასაქმების სტრუქტურა მნიშვნელოვნად შეიცვალა, მოხდა ეკონომიკის ინდუსტრიალიზაცია. ქვეყნისთვის სამრეწველო-აგრარული სტატუსის მიღება უზრუნველყოფს ტაჯიკეთის რესპუბლიკის ეროვნული განვითარების სტრატეგიის განხორციელებას 2030 წლამდე. 2000 წლიდან სტაბილური ეკონომიკური ზრდა 5-7% იყო. 1991 - 2013 წლებში სოფლის მეურნეობაში დასაქმებულთა წილი შემცირდა 36% -დან 19% -მდე, ხოლო მრეწველობაში დასაქმებულთა წილი 21% -დან 51% -მდე გაიზარდა, მშენებლობაში ეს შემცირდა 8% -დან 3% -მდე, მომსახურების სექტორში 35% -დან 27% -მდე.
ფინანსები
2015 წლის 1 იანვრისთვის რესპუბლიკაში 17 ბანკი იყო: 4 ადგილობრივი ბანკი და 13 უცხოური კაპიტალის მონაწილეობით. 2005 წლის ბოლოს, რესპუბლიკის ბანკების საწესდებო კაპიტალში უცხოელი პირების მონაწილეობისთვის ადრე შემცირებული მარგინალური კვოტი საბოლოოდ გაუქმდა. შედეგად, 2014 წელს ქვეყანაში უკვე იყო 6 ბანკი 100% უცხოური კაპიტალით.
ენერგეტიკა
ჰიდროელექტრო სადგურები ტაჯიკეთის ენერგო სექტორის საფუძველია, რომლებიც უმეტესად მდინარე ვახშზე, პიანჯსა და სიდრიაში მდებარეობენ. უმსხვილესი ჰიდროელექტრო სადგურებია: ნურეკი, როგუნი და კირარაუმი. საკუთარი ენერგეტიკული ბაზის გამო, სადგურები ქვეყნის საჭიროებების მხოლოდ 50% აკმაყოფილებს. ამიტომაც ტაჯიკეთის ბევრი სოფელი დღემდე ელექტრო ენერგიის გარეშეა.
ტრანსპორტი
ქვეყნის მთავარ სატრანსპორტო საშუალებას ავტომობილი წარმოადგენს. ბოლო წლებში აშენდა საავტომობილო გვირაბები ოზოდი, იტიკლოლი და შაჰრისტანი. 1926-1929 წლებში აშენდა პირველი ტერმეზ-დუშანბეს რკინიგზა.
შიდა ვაჭრობა
რესპუბლიკაში საცალო ვაჭრობა საკუთრების სამ ფორმას ეკუთვნის: კერძო, სახელმწიფოსა და კოოპერატიულს. 2011 წელს, საცალო ბრუნვის 97.3% აღირიცხა კომერციულ ვაჭრობაზე (ძირითადად არაორგანიზებულ ბაზარზე), კოოპერატივისა და სახელმწიფო ვაჭრობისთვის შესაბამისად - 1.3% და 1.4%.
მოსახლეობის შემოსავლები
2017 წელს, საარსებო მინიმუმი თვეში 250 სომონია, რომელიც 31 დოლარია.
სქოლიო
კატეგორია:ტაჯიკეთის ეკონომიკა
სალტუ-დუ-სეუ
სალტუ-დუ-სეუ (Salto do Céu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 300 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟაურუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 908 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.23 კმ²-ზე. ფართობი 1 752 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
Nina Ricci
ნინა რიჩი (Nina Ricci) — ფრანგული სამოდელო სახლი.
ისტორია
ნინა რიჩის ისტორია დაიწყო 1932 წელს. მისი დამაარსებელი იყო მარი ადელანდ ნეი, რომელმაც გვარი „რიჩი“ ქმრისგან მიიღო.
მამა – ფეხსაცმლის მკერავი, ბიზნესის განვითარების მიზნით ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა მონტე–კარლოში. მაგრამ გადასვლიდან ცოტა ხანში იგი გარდაიცვალა ისე, რომ ვერ შეძლო ოჯახისთვის დაეტოვებინა საარსებო საშუალება. 1895 წელს 12 წლის უმამოდ დარჩენილი მარი იწყებს სვლას წარმატებული კარიერისკენ.
ბავშვობიდანვე გოგონა ოცნებობდა მოდური ტანსაცმლის კერვაზე. იგი ეწყობა მოსწავლედ სამკერვალო ფაბრიკაში. საკუთარი დიზაინით შექმნილი შლაპები თავიდანვე დიდ წარმატებას ჰპოვებს მოდის მიმდევარ ქალბატონებში. 14 წლის ასაკში მარი (მომავალში ნინა რიჩი), თავის უფროს დასთან და დედასთან ერთად მუშაობს გალანტერიის მაღაზიაში, საღამოს კი – სწავლობს მკერავის ხელობას.
გარკვეული პერიოდის შემდეგ მარი ნელი ქირაობს მკერავებს, რომლებსაც აკერინებს ტანსაცმელს საკუთარი ესკიზებით. 1905 წელს მისი მოდელებით ინტერესდებიან პარიზის მსხვილი სამოდელო სახლები და აძლევენ მას მსხვილ შეკვეთებს.
ერთხელ, ავტობუსის გაჩერებაზე გოგონა შემთხვევით ხვდება ყვავილების გამყიდველს – ლუი რიჩის. ასე ხდება მარი ნელი - ნინა რიჩი (Nina Ricci). ეს ქორწინება არ აღმოჩნდა წარმატებული და ცოტა ხანში ნინა სცილდება მეუღლეს და რჩება მარტო. ამის შემდეგ იგი აგრძელებს დაუღალავად მუშაობას და განაგრძობს კარიერულ წინსვლას. ქორწინებიდან მას რჩება შვილი – რობერტი.
ნინას მოდელები აბსოლუტურად განსხვავდება სხვა მოდელებისაგან. მას უყვარს უზორები და თბილი ფერები. ყვავილები, რომლებიც მოდელებში ფიგურირებს სხვადასხვა სახით. რიჩის მოდელები გამოირჩევა რომანტიულობით და ზომიერი სექსუალურობით. სამოდელო სახლის ძირითადი კლიენტები არიან მაშინდელი ბურჟუაზიული წრის წარმომადგენლები. 1939 წელს მის სამკერვალოში დასაქმებულია 450 მკერავი. 1950 წელს ნინა შორდება სამოდელო სახლის საქმეებს და გადასცემს კომპანიას სამართავად თავის შვილს – რობერტს.
სწორედ რობერტის ხელმძღვანელობის პერიოდში სამოდელო სახლი ნინა რიჩი იქცევა იმპერიად, რომელიც გადის 130 ქვეყნის ბაზარზე. ზომიერი ფასები და ექსტრავაგანტური მოდელები სწრაფად იხვეჭს უზარმაზარ წარმატებას მთელს მსოფლიოში.
რობერტი წარმატებით ითავსებს მხატვრის და ბიზნესმენის თვისებებს. როგორც პროფესიონალი მოდის სამყაროში იგი ლოგიკურად მიდის დასკვნამდე, რომ "ნინა რიჩის" ქალის იმიჯითვის სრულყოფილებისთვის აუცილებელია შესაფერისი არომატი, ხოლო როგორც კომერსანტი ხვდება, რომ ეს ნაბიჯი კომპანიას დამატებით შემოსავალს მოუტანს.
1946 წელს გამოდის კომპანიის პირველი არომატი – "Соеur Joie".ორი წლის შემდეგ გამოდის " ნინა რიჩის" სუნამო – L`Air du Temps, რომელსაც კომპანიისთვის მოაქვს ძალიან დიდი წარმატება. ორივე სუნამოს ფლაკონი შექმნილია რობერტის ბავშვობის მეგობრის მარკ ლალიკის მიერ. როგორც ამბობენ სუნამო L`Air du Temps  შეიქმნა საყვარელი ქალისათვის. დღესაც, ყველა 5 წამში ვიღაც, სადღაც ყიდულობს ამ სუნამოს თავისი საყვარელი ქალბატონისთვის.
1970 წლის 30 ნოემბერს 87 წლის ასაკში ნინა რიჩი გარდაიცვალა.
1979 წელს კომპანია გადავიდა პარიზის ერთ–ერთ პრესტიჟულ კვარტალში მონტან ავენიუზე. კომპანიას გააჩნდა საკუთარი ცენტრი პარიზთან ახლოს. მხოლოდ ეს ერთი განყოფილება ამარაგებდა ნინა რიჩის სუნამოებით მთელს მსოფლიოს. ავტომატიზირებულ ცენტრში ხდებოდა მხოლოდ სუნამოს ჩამოსხმა ფლაკონებში. სხვა დანარჩენი სამუშაო სრულდებოდა ხელით.
1980-იანი წლების ბოლოს გაიხსნა ბუტიკი მამაკაცებისთვის – Ricci Club და 1989 წელს გამოვიდა პირველი სუნამო მამაკაცებისთვის. ამავე პერიოდში ნინა რიჩის საათების გამოშვება დაიწყო.
1988 წელს რობერტ რიჩი გარდაიცვალა და კომპანია გადავიდა ნინას შვილობილის – ჟილ ფუშის ხელში.
1998 წლის ნოემბერში ნინა რიჩიმ საათების წარმოების ლიცენზია გრძელვადიანი კონტრაქტით გადასცა შვეიცარულ კომპანიას Time Avenue SA.
იმავე 1998 წელს კომპანია გაერთიანდა Group Puig–თან, რომელიც მდებარეობდა ბარსელონაში და ესპანეთის ბაზარზე გახდა ლიდერი სუნამოების წარმოების სფეროში.
ახალი კომპანიის პრეზიდენტი გახდა 42 წლის მარიანო პუიგი. ასეთი რეფორმები ნინა რიჩისთვის საკმაოდ წარმატების მომტანი გახდა. შენარჩუნებული იქნა პროდუქციის ელეგანტურობა და გამოიკვეთა ახალი ნიუანსები თანამედროვე, აქტიური ადამიანების ყურადღების მისაქცევად.
ფადარქიშლაქი
ფადარქიშლაქი (Padarqışlaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   	 	1 247 კაცი.
გიორგი ვაჩნაძე
გიორგი ვაჩნაძე (დ. 13 ივლისი, 1967, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი.
ბიოგრაფია
ბაბუა, ანატოლი ვაჩნაძე პიანისტი იყო. მამამ, იური ვაჩნაძემ, „ნიჭიერთა ათწლედი“ დაამთავრა ვიოლინოს განხრით, თუმცა მუსიკას აღარ გაჰყვა. პროფესიით ფიზიკოსი, ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა კანდიდატი, პედაგოგი, პუბლიცისტი, 1994 წლიდან ამერიკის რადიოსადგურ „თავისუფლების“ კორესპოდენტი თბილისში, ცნობილი მელომანი და მუსიკალურ გადაცემათა ავტორია.
გიორგი ვაჩნაძე თავდაპირველად სწავლობდა №9 მუსიკალურ სკოლაში (პედაგოგი ლ. ბახტაძე). 1986 წელს დაამთავრა თბილისის ცენტრალური სამუსიკო სკოლა და სწავლა განაგრძო ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორიაში (ვ. შიუკაშვილის კლასი). 1990 წელს (მეოთხე კურსიდან) სასწავლებლად გადავიდა აშშ-ში, ნიუ-იორკის მენეს-კოლეჯში — „Mannes College The New School for Music“ (დაამთავრა 1994), პედაგოგი ა. არონოვი (ფორტეპიანო); ასევე დაამთავრა ინდიანას შტატის „Indiana University South Bend“-ის მაგისტრატურა და ასპირანტურა, პედაგოგი: ლექსო თორაძე.
გიორგი ვაჩნაძე არაერთი საერთაშორისო კონკურსის ლაურეატია: 1994 — ჯინა ბახაუერის სახელობის კონკურსი (სოლტ-ლეიკ-სითი) (IV ადგილი); 1996 — ალაბამას კონკურსი; 1997 — ნიუ-იორკის, ცინცინატის კონკურსი; 1998 — პალმ-ბიჩის დახურული კონკურსი.
1999 წელს შედგა გიორგი ვაჩნაძის საკონცერტო დებიუტი ნიუ-იორკის ლინკოლნ-ცენტრის „ალისტული-ჰოლში“. ამ დროიდან ეწევა წარმატებულ საკონცერტო მოღვაწეობას: აშშ, კანადა, დიდი ბრიტანეთი, ნიდერლანდები, საფრანგეთი, ფინეთი, იტალია, ისრაელი, რუსეთი, იაპონია, ტაივანი, ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკა და სხვა. მონაწილეობს პრესტიჟულ საერთაშორისო ფესტივალებში: სანქტ-პეტერბურგი „თეთრი ღამეები“, თბილისი „აღდგომიდან ამაღლებამდე“, ჰოლივუდის, რავინიას, სტრესას, როტერდამის, „მიკელის“ (ფინეთი), ზალცბურგის, მაჯიოს, გილმორის, ვუდსტოკის, სტრავინსკის, წყნარი ოკეანის სიმფონიური ორკესტრის რახმანინოვის და სხვა. ედინბურგის ფესტივალზე მიიღო გაზეთ „Scottish Herald“-ის ჯილდო „ჰერალდ ენჯელი“. მონაწილეობა აქვს მიღებული ჰოლანდიის, BBC-სადა NPR-ის გადაცემებში, შექმნილი აქვს ჩანაწერები Sony-სადა Excelsior-ის ხმის ჩამწერ სტუდიებში.
გიორგი ვაჩნაძე არის „Stienway“–ს არტისტი, ჩიკაგოს დეპოლის უნივერსიტეტის პედაგოგი, 2010 წლიდან ასოცირებული პროფესორი და საფორტეპიანო კათედრის გამგე, მას ჰყავს საერთაშორისო კონკურსის ლაურეატი ბევრი სტუდენტი.
სხვადასხვა კონკურსებზე მიღებულმა ჯილდოებმა, მსოფლიოს ცნობილ სიმფონიურ ორკესტრებთან და დირიჟორებთან საუკეთესო საკონცერტო დარბაზებში გამოსვლამ მუსიკოსს საერთაშორისო აღიარება მოუტანა. დღეს პიანისტი შემოქმედებით ზენიტში იმყოფება. ის ერთნაირად ფლობს ყველა სტილისა და ჟანრის მუსიკას.
მუსიკალური კრიტიკოსი და მწერალი ფაბიონ ბოუერსი (Faubion Bowers) კლასიკურ მუსიკალურ ჟურნალ „American Record Guide“-ში წერს: დენიელ კარიაგა, „Los Angeles Times“-ში:  პატრიკ მინორი, „Listener“-ში:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1967 კატეგორია:ქართველი მუსიკოსები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ვასილივკა
ვასილივკა (Василівка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ზაპორიჟიის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 14134 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ზაპორიჟიის ოლქის ქალაქები
ქუსნათი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ქუსნათი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ვალდებულებები (კრედიტორული დავალიანება)
ვალდებულებები (კრედიტორული დავალიანება) - საწარმოს მიმდინარე პერიოდის მოვალეობაა, რომელიც წარმოიქმნება წარსული სამეურნეო მოვლენების შედეგად და რომლის შესრულება გულისხმობს საწარმოს ეკონომიკურ სარგებელში განივთებული რესურსების გასვლას საწარმოდან.
ბუღალტრული ანგარიშები
დამატებითი ანგარიშები:
რასინი
რასინი (Racine) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში.
ვალდებულებები (კრედიტორული დავალიანება)
ლიტერატურა
კატეგორია:საბუღალტრო აღრიცხვა კატეგორია:ფინანსური აღრიცხვა
რასინი
2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 78 860 კაცს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 5 094,3 კაცი/კმ². ფართობი 48,4 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის ქალაქები
ლაზა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ლაზა შეიძლება აღნიშნავდეს:
Lacoste
ისტორია
მინი|
1923 წელს რენე ლაკოსტმა მოიგო დევისის ჩემპიონატი. რის შედეგადაც, გადმოცემის თანახმად, მწვრთნელთან დადებულ სანაძლეოში (ჩემპიონატის მოგებაზე) მოიგო ნიანგის ტყავისგან დამზადებულ ჩემოდანი. სწორედ ამის გამო შეარქვეს მეტსახელად "ნიანგი" (ალიგატორი). მისმა ახლობელმა რობერტ ჯორჯმი იტაცებს იდეს და უხატავს მას ნიანგს, რომელიც 1927 წელს ამერიკაში ჩატარებულ ჩემპიონატში ამოქარგული იქნა რენეს მაისურზე, რომლითაც იგი ღებულობს შეჯიბრებაში მონაწილეობას. მან მოიგო ეს შეხვედრა. რენეს მიერ პირველად მსოფლიოში სპორტულ მოედანზე ჩაცმულმა მოსახერხებელმა მოკლე სახელოიანმა ტრიკოტაჟის მაისურმა მთელს მსოფლიოში მოიპოვა პოპულარობა.
1933 წელს რენე ლაკოსტმა სპორტში მნიშვნელოვანი წარმატებების მიღწევის შემდეგ (10 გზის "დიდი შლემის" ჩამპიონატის გამარჯვებული) დაამთავრა თავის სპორტულ კარიერას და იმ დროისთვის საფრანგეთში ყველაზე დიდი ტრიკოტაჟის ფაბრიკის მმართველთან ანდრე ჟილესთან ერთად აფუძნებს ახალ ბრენდს, რომელსაც არქმევს თავის სახელს – ლაკოსტ.
ახალი კომპანიის მიერ შექმნილი პირველი პროდუქტი იყო, უკვე ცნობილი, ტენისის თეთრი პერანგი მწვანე ნიანგით. ამავე დროს ბრენდი ლაკოსტ მუშაობდა სხვა სახეობის სპორტული მაისურების დამზადებაზე.
1951 წლიდან კომპანია ლაკოსტმა გააფართოვა თავის პროდუქციის ასორტიმენტი და დაიწყო თეთრის გარდა ფერადი სპორტული მაისურების წარმოებას. 1952 წელს ლაკოსტის მაისური გაგზავნილი იქნა ამერიკაში როგორც "პროფესიონალი სპორტსმენის სიმბოლო". ამერიკაში მაისურმა სწრაფად მოიპოვა პოპულარობა. თანაც მნიშვნელოვანი იყო ისიც, რომ პროდუქცია იკერებოდა ამერიკული ზომების სისტემით ყველაზე პატარა ზომებშიც. 1963 წელს კომპანია ლაკოსტის მართველობა გადადის მისი შვილის ბერნარდ ლაკოსტის ხელში. ამის შემდეგ ლაკოსტის ლოგო ამშვენებს ფირმის მიერ გამოშვებულ ყველა პროდუქციას: სპორტული ტანსაცმელს, სპორტული ინვერტარს, პარფიუმერიას, სათვალეების ჩანთებს, საათებს, ფეხსაცმელს და სხვა აქსესუარებს.
70–იან წლებში ლაკოსტი ხდება ძალიან პოპულარული ბრენდი მთელს მსოფლიოში. ყველაფერი, რაც იქმნებოდა სამოდელო სახლ ლაკოსტში მომენტალურად იძენდა საოცარ პოპულარობას.
სპორტული ბრენდიდან ლაკოსტი გადაიქცა ყოველდღიურ, ყველასთვის მოსახერხებელ, მოდურ ბრენდად.
2005 წელს კომპანიის დიზაინერი და სამოდელო სახლის დირექტორი კრისტოფ ლემერი ცვლის ბრენდის ემბლემას და ნიანგი ხდება ვერცხლისფერი.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგული კომპანიები კატეგორია:1933 წელს დაარსებული კომპანიები კატეგორია:სპორტული ბრენდები
დავით კაპანაძე (პოლიტიკოსი)
დავით კაპანაძე (დ. 16 თებერვალი, 1967, ლაგოდეხი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
1991 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტი, სპეციალობით ავტომატიზაცია და კომპლექსური მექანიზაცია მანქანათმშენებლობაში. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი). 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ლაგოდეხის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1967 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ლაგოდეხში დაბადებულები დ
ჩაკოჩეს რაიონი
ჩაკოჩეს რაიონი (Distrito de Chacoche) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის აბანკაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3433 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 213 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 6.52 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 186.1 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:აბანკაის პროვინციის რაიონები
Surfer Rosa
Surfer Rosa — ამერიკული ალტერნატიული როკ-ჯგუფ Pixies-ის სადებიუტო სტუდიური ალბომი (წინა, Come On Pilgrim იყო EP). გამოვიდა 1988 წელს ლეიბლზე 4AD.
Surfer Rosa მუსიკალური კრიტიკოსების ერთ-ერთი საყვარელი ალბომია, რომელიც საუკეთესო ალბომების მრავალ სიაში მოხვედრილა. კურტ კობეინი აღიარებდა, რომ მან მოახდინა გავლენა Nevermind-ზე. ნაწილობრივ, ამ მიზეზით In Utero ნირვანამ Surfer Rosa-ს პროდიუსერ და ხმის ინჟინერ სტივ ალბინისთან ერთად ჩაწერა.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - ბლეკ ფრენსისი, გარდა მითითებულისა.
სქოლიო
კატეგორია:1988 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:4AD-ს ალბომები კატეგორია:Elektra Records-ის ალბომები კატეგორია:Pixies-ის ალბომები
კატეგორია:ალბომები სტივ ალბინის პროდიუსერობით
ციმლიანსკის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი
ციმლიანსკის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (Цимлянский районный краеведческий музей) — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი ქალაქ ციმლიანსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1998 წელს, ხოლო გაიხსნა 1982 წლის 5 მაისს.
ისტორია
ციმლიანსკის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი დაარსდა 1998 წლის 16 თებერვალს. თავისი შექმნის საწყის პერიოდში, მუზეუმმა მასალები შეაგროვა ციმლიანის რაიონის სამხედრო და შრომის დიდების შესახებ. ამჟამად, ფონდების დაკომპლექტების დროს, განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა არქეოლოგიურ ძეგლებს და იმ ექსპონატებს, რომელზეც ილუსტრირებულია სტანიცა ციმლიანსკის ისტორია, ადგილობრივი ადამიანების ცხოვრებისა და ყოფის ამსახველი კადრები.
მთელი სამუზეუმო ექსპონატები ერთიანდება ექვს კოლექციაში: „არქეოლოგია“, „მატერიალური წყაროები“ (რომლებშიც შედის მეტალის, ხის, მინის, კერამიკის, ქსოვილების, ქვის, პლასტმასის, ზოოლოგიური და ბიოლოგიური მასალები, ანთროპოლოგიური კოლლექცია), „ფერწერული წყაროები“ (ფერწერა, გრაფიკა, ხატები, სკულპტურა), „ნუმიზმატიკა“ (მონეტები, ორდენები, მედლები, ჟეტონები, ნიშნები, პლაკატები, მარკები, ქაღალდის ფულები, განძები), „იარაღი“ (ცივი და ცეცხლსასროლი), „წერილობითი წყაროები“ (ხელნაწერი და ბეჭდვითი დოკუმენტები, იშვიათი წიგნები, ფოტოგრაფია, ღია ბარათები).
2017 წლის დასაწყისის მონაცემებით სამუზეუმო ფონდი მოიცავს 5 437 სამუზეუმო ექსპონატს, რომელიც ასახავს სტანიცა ციმლიანსკისა და მისი რაიონის ისტორიულ წარსულს, ქალაქ ციმლიანსკის ისტორიას, ციმლიანსკის ჰიდროელექტროსადგურის ისტორიას, ევრაზიის სტეპის ევოლუციას. ყოველწლიურად მუზეუმი იღებს 9 000 დამთვალიერებელს. ციმლიანსკის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში ყოველწლიურად იმართება აქცია „ღამე მუზეუმში“, ასევე მუზეუმში რეგულარულად იმართება სხვადასხვა სახის გამოფენები.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის მუზეუმები
პატრიარქ გერმოგენის ძეგლი
პატრიარქ გერმოგენის ძეგლი (Памятник патриарху Гермогену) — ბრინჯაოს ქანდაკება მოსკოვის ცენტრში, რომელიც აღმართულია მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის მეორე პატრიარქის გერმოგენის პატივისცემის ნიშნად. ძეგლის გახსნა მოხდა 2013 წლის 25 მაისს ალექსანდრეს ბაღში, ცენტრალური არსენალის კოშკის პირდაპირ. ძეგლის დადგმის ინიციატორი იყო რუსეთის პატრიარქი კირილე.
ისტორია
ძეგლის დადგმის იდეა დაიბადა ჯერ კიდევ XIX საუკუნის დასაწყისში, მას შემვეგ, რაც წითელ მოედანზე დადგეს მინინისა და პოჟარსკის ძეგლი. ჩანაფიქრის მიხედვით, გერმოგენის ძეგლი, რომლის როლიც რუსეთის ისტორიის არეულობის ხანაში, თავისი მასშტაბებით ახლოს იყო კუზმა მინინისა და დიმიტრი პოჟარსკის წვლილთან, უნდა დაედგათ იმ ტერიტორიაზე, სადაც დღეს განთავსებულია ლენინის მავზოლეუმი.
ძეგლის დადგმის საკითხმა მეროედ თავი იჩინა 1910-იანი წლების დასაწყისში, როდესაც პატრიარქ გერმოგენის ძეგლის დადგმას 1910 წელს დათანხმდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სინოდი. 1913 წელს გერმოგენი წმინდანად შერაცხეს. იდეის რეალიზაციას ხელი შეუშალა ჯერ პირველმა მსოფლიო ომმა, ხოლო შემდეგ ოქტომბრის რევოლუციამ.
2008 წლის 27 ივნისს რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ფილოსოფიის ინსტიტუტში გაიმართა მრგვალი მაგიდა, რომლის ორგანიზატორი იყო საზოგადოებივი მოძრაობა „სახალხო კრება“, ლიტერატურულ-ფილოსოფიური ჯგუფი „ბასტიონი“, რეგიონალური საზოგადოებრივი ორგანიზაცია „ბოროდინო-2012“ და კონსერვატიული ჟურნალისტიკის ლიგა. მრგვალ მაგიდაზე მოხდა გერმოგენის ძეგლის დადგმის ინიცირება. მაშინვე დაიწყო პირველი ნაბიჯების გადადგმა მონუმენტის დასადგმელად ფინანსური მხარდაჭერისთვის.
2012 წლის 3 მარტს ძეგლის მომავალ ადგილზე პატრიარქმა კირილემ დააყენა მემორიალური ქვა. ამის შემდეგ გამოაცხადეს კონკურსი ძეგლის საუკეთესო ვარიანტის გამოსავლენად. კონკურსზე სულ წარმოადგინეს 79 ვარიანტი. პროექტის კონკურსში გაიმარჯვა შემოქმედებითმა კოლექტივმა რუსეთის სახალხო მხატვრის სალავატ შჩერბაკოვისა და რუსეთის დამსახურებული არქიტექტორის იგორ ვოსკრესენსკის  ხელმძღვანელობით.