cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონი
ბიოგრაფია
მისი გარდაცვალებით, მომდევნო სამი წლის მანძილზე ესპანეთი ფაქტობრივად მემკვიდრის გარეშე იყო დარჩენილი, რის შემდეგაც ალფონსო XIII-ს ვაჟი შეეძინა. მერსედესის მეორე ვაჟი ფერდნანდო, მისი გარდაცვალებიდან სულ ერთ წელიწადში დაიღუპა. მისი ქვრივი, პრინცი კარლოსი კი ხელახლა დაქორწინდა ფრანგ პრინცესა ლუიზ ორლეანელზე, მათი შვილი კი ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ის დედის მამა გახდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 11 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1880 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1904 კატეგორია:ესპანეთის ბურბონები კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:ესპანეთის ინფანტები კატეგორია:ტახტის მემკვიდრეები რომლებმაც ვერ შეძლეს ტახტზე ასვლა კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:ესკორიალის ინფანტების პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ასტურიის პრინცები
მარტინის ოლქი (ტეხასი)
მარტინის ოლქი (Martin County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. სტენტონი. შეიქმნა 1876 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
კინდუ
კინდუ (Kindu) — ქალაქი ჩრდილოეთ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, მანიემის პროვინციაში. მდებარეობს მდინარე კონგოს დასავლეთ ნაპირზე.
2010 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობაა 172 321.
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ქალაქები
კოტი (შოლდენეშტის რაიონი)
კოტი (Cot) — სოფელი მოლდოვაში, შოლდენეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 68 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 397 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შოლდენეშტის რაიონის სოფლები
ქალაჯიხი (ისმაილი)
ქალაჯიხი  (Qalacıq) — სოფელი აზერბაიჯანში, მთიანი შირვანის რეგიონის   ისმაილის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —   1,752 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისმაილის რაიონის სოფლები
დავით ფაცინაშვილი
დავით ფაცინაშვილი (დ. თარიღი უცნობია, გორი) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა). ჭაბუკებს შორის საერთაშორისო ტურნირის ოქროს მედლის მფლობელი (2019, ხარკივი, უკრაინა). ევროპის ზაფხულის ახალგაზრდული ოლიმპიური ფესტივალის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2019, ბაქო, აზერბაიჯანი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გორში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
კავთისხევის მესამე ნასახლარი
კავთისხევის მესამე ნასახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ კავთისხევის დასავლეთით, ოთხი კილომეტრის მანძილზე, ადგილ მლაშეების დასავლეთით, 500 მეტრზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ზედაპირულად იპოვება კერამიკა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ჩამიწება
მინი ელექტრული ჩამიწება, დამიწება — მანქანების, აპარატების, ხელსაწყოებისა და მისთანა ელექტრული შეერთება მიწასთან. დანიშნულების მიხედვით განასხვავებენ დამცავ ჩამიწებას (ადამიანებს იცავს ელექტრული დენით დაზიანებისაგან, მაგ., ელექტრული მანქანებისა და აპარატების კორპუსების ჩამიწება) და მუშა ჩამიწებას (მაგ., ტრანსფორმატორების ან რადიოტექნიკური ანტენების ნეიტრალური წრედების ჩამიწება). ჩამიწება ხდება ჩამამიწებლის (ფოლადის მილები, ზოლები და ა. შ.) დახმარებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ელექტროუსაფრთხოება კატეგორია:ელექტროენერგეტიკა
დივიზა-ნოვა
დივიზა-ნოვა (Divisa Nova) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 877 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალფენასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 763 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26.56 კმ²-ზე. ფართობი 216 955 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
საშინელებათა ვიდეო თამაშების სია
ეს არის '''საშინელებათა ვიდეო თამაშების სია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვიდეო თამაშების სიები თემების მიხედვით კატეგორია:საშინელებათა ვიდეო თამაშები
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2000: ჯგუფი C
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2000: ჯგუფი C — ევრო 2000-ის ჯგუფური ეტაპი. თამაშები გაიმართა 13-21 ივნისს.
კაბალო
კაბალო (Kabalo) — ქალაქი ჩრდილოეთ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, ტანგანიიკის პროვინციაში.
2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობაა 58 332 კაცი.
კონგოს მეორე ომის პერიოდში ქალაქში მიმდინარეობდა გადამწყვეტი ბრძოლები.
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ქალაქები
ნიკო ფიროსმანის ქუჩა
ნიკო ფიროსმანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ოქროსუბანი). ფიროსმანის მოედნიდან ვაგზლის მოედნამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 40-50-იან წლებში. აღნიშნულია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე მოლოკნების II ქუჩის სახელით. 1900-დან მოლოკნების, 30-იანი წლებიდან ნიკო ფიროსმანის სახელი ჰქვია.
ნიკო ფიროსმანის ქუჩა აგრეთვე არსებობს სამგორის რაიონში (ორხევის დასახლება). იოანე პეტრიწის ქუჩიდან გიორგი სააკაძის ქუჩამდე.
რესურსები ინტერნეტში
ფიროსმანი
სასახლის სანაპირო
სასახლის სანაპირო (Дворцовая набережная) — მდინარე ნევის მარცხენა ნაპირის გასწვრივ მდებარე სანაპირო სანქტ-პეტერბურგში. სანაპიროზე მდებარეობს ერმიტაჟი და რუსული მუზეუმი.
სახელწოდების ისტორია
XVIII საუკუნის დასაწყისში ერქვა ფოსტის სანაპირო. 1738 წლიდან ზემო სანაპიროს ქუჩა. 1740-1790-იან წლებში მილიონერთა სანაპირო. 1778 წლიდან კი ოფიციალურად ეწოდა სასახლის სანაპირო. 1923 წელს უწოდეს 9 იანვრის სანაპირო. 1944 წელს დაუბრუნდა ისტორიული სახელწოდება.
მშენებლობის ისტორია
XVIII საუკუნის დასაწყისში მდინარე ნევის ჭაობიანი სანაპირო არ იყო გამაგრებული, მშენებლობა მიმდინარეობდა ნაკვეთების სიღრმეში, ამგვარად სანაპირო დაახლოებით გადიოდა მილიონერთა ქუჩისა და ახლანდელი ნევის სანაპიროს ცენტრში და მას ზემო სანაპირო (Верхней набережной) ერქვა მაგრამ,  1716 წელს მიწის ნაკვეთების გაფართოების გამო მან წაინაცვლა ჩრდილოეთით.
1761 წელს ეკატერინე II გადაწყვიტა დედაქალაქის განახლება. პირველ პლანზე წამოიწია ურბანული დაგეგმარების ამოცანები, ამ დროს შეიქმნა პეტერბურგისა და მოსკოვის ქვის სტრუქტურით აღმშენებლობის კომისია, რომლის მთვარი არქიტექტორი იყო იური ფელტენი. პეტერბურგის შეცვლის პირველი ღონისძიებებიდან ერთ-ერთი იყო ნევის ხის სანაპიროს შეცვლა ქვის ფირფიტებით. 1762 წლის ივნისში გამოიცა განკარგულება: „პეტერბურგში ყველა სასახლის, ბაღის და სახელმწიფო სახლების წინ სანაპირო ზოლი უნდა იყოს გაკეთბული ქვისგან“.
სანაპიროს მშენებლობა გაგრძელდა 1780 წლამდე.
ჯოვანი ბატისტა რე
ჯოვანი ბატისტა რე ( დ. 30 იანვარი, 1934, ბრეშა, იტალია) — იტალიელი სასულიერო მოღვაწე, რომის კათოლიკური ეკლესიის კარდინალ-ეპისკოპოსი, ვატიკანის სახელმწიფოს დიპლომატი, კარდინალთა კოლეგიის ვიცე-დეკანი 2017 წლის 10 ივნისიდან 2020 წლის 18 იანვრამდე, კადინალთა კოლეგიის დეკანი 2020 წლის 18 იანვრიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:იტალიელები კატეგორია:დაბადებული 30 იანვარი კატეგორია:კარდინალები
ფამა (მინას-ჟერაისი)
ფამა (Fama) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალფენასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 350 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 27.32 კმ²-ზე. ფართობი 86 024 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბაქოს ბულვარი
ბაქოს ბულვარი (Dənizkənarı Milli Park, ასევე ცნობილი როგორც ეროვნული პარკი) — 1909 წელს ბაქოს სანაპიროს პარალელურად დაარსებული ესპლანადა. ბულვარის ისტორია იწყება ბაქოს ნავთობბარონების მიერ კასპიის ზღვის გასწვრივ სასახლეების მშენებლობით.
მდებარეობა
ბაქოს ბულვარი გადაჭიმულია კასპიის ზღვის სამხრეთი ყურის პარალელურად. პარკი ბაქოს თავისუფლების მოედნიდან იწყება და ქალაქის ძველ ნაწილამდე გრძელდება. 2012 წელს ახალი ბულვარი 3.75 კმ-ით დაგრძელდა და სახელმწიფო დროშის მოედნამდე გადაიჭიმა. 215 წელს პარკს აღმოსავლეთით 2 კმ-ის სიგრძის თეთრი ბულვარი დაემატა და საერთო ჯამში, ბიბიჰეიბათის ჩათვლით, 26 კმ-ის სიგრძის გახდა.
რუსეთის იმპერიის პერიოდი
1900 წელს მუნიციპალიტეტის სამებაღეო საბჭომ ზღვის სანაპიროს გასწვრივ ხეებისა და ბუჩქების დარგვა გადაწყვიტა. პოლონელმა ინჟინერმა, ქაზიმიერზ სკურევიჩმა 20 მეტრის სიფართის სანაპირო ზოლი შექმნა იმ მცენარეთათვის, რომლებიც ბაქოს ძალიან ცხელ, მშრალ და ქარიან კლიმატს უძლებდნენ.
1909 წელს ბაქოს მუნიციპალიტეტის მშენებლობის დეპარტამენტის ხელმძღვანელმა, მამად ჰასან ჰაჯინსკიმ პარკი 60 000 რუბლის ღირებულების პროექტით კიდევ უფრო გააფართოვა. პარკი ჩრდილოეთით გაფართოვდა და გამიზნული იყო ახალი საშუალო კლასის დასვნეებისთვის. საუკეთესო დიზაინის შესარჩევად, ჰაჯინსკიმ ბაქოს არქიტექტორთა შორის შეჯიბრი გამართა. იმ პერიოდში არქიტექტორთა უმრავლესობა ბაქოს ნავთობბარონებისთვის სასახლეების მშენებლობით იყო დაკავებული, რის გამოც ჰაჯინსკის მხოლოდ სამმა არქიტექტორმა წარუდგინა გეგმა. გამარჯვებულ პროექტს „ვარსკვლავი“ ერქვა და აბანოებს, მდიდრულ რესტორნებსა და 12 პავილიონს მოიცავდა.
XX საუკუნის დასაწყისამდე გამზირის ერთ მხარეს სასახლეები იყო აშენებული, ხოლო მეორე მხარეს სანაპირო ესაზღვრებოდა. გამზირზე ხეები არ იყო დარგული. ნიადაგის ხარისხის გასაუმჯობესებლად ტონობით ნაყოფიერი მიწა გადმოიტანეს. მაქოს მერმ, რ. რ. ჰოვენმა, რომელსაც მდიდრი მეწარმეები უჭერდნენ მხარს, 1880-იან წლებში ბრძანება გამოსცა, რომლის მიხედვითაც ირანიდან ბაქოს ნავსადგურებში შესულ ყველა გემს ნაყოფიერი მიწა უნდა ჩაეტანა. ეს იყო „გადასახადი“ ბაქოს ნავსადგურებით სარგებლობისა და ნავთობით დატვირთვის უფლების მოსაპოვებლად. მცირე ხანში საკმარისი რაოდენობის მიწა დაგროვდა.
1910-იან წლებში ბულვარი SOCAR-ის წრიდან „Phenomenon“-მდე (არქიტექტორი იოზეფ პლოშკო, 1912) გადაიჭიმა.
საბჭოთა პერიოდი
საბჭოთა პერიოდში ბულვარში მდებარე კაზინო თოჯინების თეატრად გადაკეთდა, რომელიც დღემდე ფუნქციონირებს. მალე ბულვარი ბაქოს საერთაშორისო საზღვაო ნავსადგურამდე გადაიჭიმა.
1936 წელს ბულვარში საპარაშუტო კოშკი აიგო. 1960-იან წლებში მომხდარი უბედური შემთხვევის გამო კოშკიდან პარაშუტით გადმოხტომა აიკრძალა. დღეისთვის კოშკი ბულვარის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობაა.
ბულვარში მდებარე ბაქოს საბანაო სახლი ყურეში დაბინძურებული წყლისა და ცუდი მოვლის გამო 1950-იან წლებში დაიკეტა. 1950-1060-იან წლებში ბულვარში კაფეები, საზაფხულო კინოთეატრი და სხვა დასასვენებელი ადგილები გაიხსნა. 1970-იან წლებში ბულვარი როგორც დასავლეთით, ისე აღმოსავლეთით გაფართოვდა. 1980-იან წლებში პარკს არასწორად მართავდნენ და ცუდად უვლიდნენ. მდგომარეობა იქამდე მივიდა, რომ ზღვის დონემ მოიმატა და პარკის ბუჩქებისა და ხეების ნაწილმა წყლის მარილიანობის გამო კვდომა დაიწყო. დღეისთვის, კასპიის ზღვის დონე იკლებს.
დამოუკიდებლობის პერიოდი
1999 წელს აზერბაიჯანის ყოფილი პრეზიდენტის, ჰეიდარ ალიევის გადაწყვეტილებით ბულვარი ეროვნულ პარკად გამოცხადდა. სტატუსმა კასპიის ზღვის ნავთობით მდიდარი სივრცეების ნავთობით დაბინძურებული ადგილების გაწმენდასა და გარემოსდაცვითი ღონისძიებების გატარებას შეუწყო ხელი. 2009 წლისთვის ბულვარის გასართობ პარკში 28 გასართობი ატრაქციონი იყო. უსაფრთხოების მიზნით ძველი კრუსელები ახალი იტალიური და გერმანული კარუსელებით ჩაანაცვლეს.
2008 წელს საპარაშუტო კოშკი განახლდა და ამჟამად ქარის სიჩქარეს, დროს, თარიღსა და ჰაერისა და წყლის ტემპერატურას აჩვენებს.
ბულვარის ტერიტორიაზე გასართობი პარკი, იახტ-კლუბი, მუსიკალური შადრევანი და არაერთი ძეგლი მდებარეობს. მისი დარსებიდან 100 წლისთავი 2009 წელს აღინიშნა, თუმცა ბულვარის დაარსების ზუსტი თარიღი დაუდგენელია.
ღირსშესანიშნაობები
2010 წელს ბაქოში შოპინგისა და დასასვენებელი ტურიზმის სამთავრობო საჯარო-მმართველობითი პოლიტიკის ფარგლებში ესპლანადაზე მრავალგანყოფილებიანი სავაჭრო ცენტრი, ბაქოს ბიზნეს ცენტრი და ხუთგანზომილებიანი კინოთეატრი გაიხსნა.
2011 წელს ევროვიზიის სიმღრის კონკურსზე გამარჯვების შემდეგ, 2012 წელს ბაქოს ბულვარი სახელმწიფო დროშის მოედნამდე გაფართოვდა. 2011 წლის მაისამდე სახელმწიფო დროში მოედანზე აღმართული აზერბაიჯანის დროშის ბოძი მსოფლიოში ყველაზე მაღალი იყო. სახელმწიფო დროშის მოედანზე მდებარე ბაქოს შუშის დარბაზში გაიმართა 212 წლის ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი.
ბულვარი საჯარო შეხვედრების, კულტურული ყრილობების, დღესასწაულების, ცერემონიების, პარადებისა და კონცერტების მთავარი ადგილია. უკანასკნელ ხანებში ბაქოს ბულვარი ახალი წლის აღსანიშნავ უმთავრეს ადგილად იქცა.
ბულვარის ზღვისპირა ოფისი
აზერბაიჯანის პრეზიდენტის 2018 წლის 10 იანვრის ბრძანების შესაბამისად, ბულვარის ბუნებრივი ლანდშაფტის, ისტორიული იერსახის შენარჩუნების, დლორით მდიდარი სივრცის განვითარების, ბულვარის დაცვისა და სოციალური და კულტურული ღონისძიებების უზრუნველსაყოფად მინისტრთა კაბინეტის მეთვალყურეობის ქვეშ ბულვარის ზღვისპირა ოფისი დაარსდა. 2016 წლის იანვრიდან ოფისის ხელმძღვანელი ილგარ მუსტაფაიევია.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს ბაღები და პარკები კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
თამაზ კიკნაძე
თამაზ ზაქარიას ძე კიკნაძე (დ. 1 იანვარი, 1936, თბილისი, — გ. 27 აგვისტო, 1991, თბილისი) — ქართველი გეოლოგი, სპელეოლოგი, გეოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში. კარსტოლოგიის განვითარებაში შეტანილი წვლილისათვის დაჯილდოვდა ჩეხოსლოვაკიის სპელეოლოგთა საზოგადოების ოქროს მედლით (1987).
ბიოგრაფია
თამაზ ზაქარიას ძე კიკნაძე დაიბადა 1936 წლის 1 იანვარს სამხედრო მოსამსახურის ოჯახში. თბილისის მუშა-ახალგაზრდობის მე-4 საშუალო სკოლის დამთვრებისთანავე (1954), ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტზე ინჟინერ-გეოლოგის სპეციალობით. უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში (1951–1959) პარალელურად მუშაობდა კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“ რეჟისორის ასისტენტად, ინკასატორად „თბილკანაწყალტრესტში“, მონტიორად „თელასში“, მხატვრის შეგირდად და მხატვარ-გამფორმებლად საქართველოს სსრ კულტურის სამინისტროს საწარმოებში ინჟინერ-გეოლოგად „საქსახწყალპროექტში“, ამავე წელს გადაიყვანეს საქართველოს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სპელეოლოგიური კომისიის სწავლულ მდივნად. პარალელურად მუშაობდა ბოტანიკის ინსტიტუტში ინჟინერ-გეოლოგად. 1964–1966 წლებში კი საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბიოლოგიის განყოფილების სწავლულ მდივნად. 1966–1982 წლებში გადაიყვანეს საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარის თანაშემწედ. 1978-1982 წლებში შეთვსებით მუშაობდა ალ. ჯანელიძის სახელობის გეოლოგიის ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად.
1978 წლიდან იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმთან არსებული სპელეოლოგიური საბჭოს თავმჯდომარე. არჩეული იყო სპელეოლოგთა საერთაშორისო კავშირის მღვიმეთა დაცვისა და გამოყენების კომისიის ბიუროს წევრად და ამავე კავშირის კარსტის ჰიდროქიმიის კომისიის წევრად, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის კარსტული კომისიის წევრად და სხვა.
1971 წელს, ქალაქ პერმის უნივერსიტეტში დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია — „არაბიკის კირქვული მასივის კარსტი“. 1986 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია — „მთიანი ქვეყნების კარსტის ჰიდროგეოლოგია“.
1982 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იყო ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში დირექტორის თანამდებობაზე. მის მეცნიერულ სფეროს კარსტოგენეზისა და სპელეოგენეზის პრობლემატური საკითხების კვლევა წარმოადგენდა.
წლების განმავლობაში მუშაობდა არაბიკის კირქვული მასივის კარსტის და მთიანი ქვეყნების კარსტის ჰიდროლოგიის საკითხებზე.
თამაზ კიკნაძის ხელმძღვანელობითა და მონაწილეობით აღმოჩენილია მსოფლიოს უღრმესი წყალშემცველი (2300 მ სიღრმის) სისტემა გაგრის ქედზე. იყო სპელეოლოგთა მრავალი საერთაშორისო კონგრესის, კონფერენციის და სიმპოზიუმის მონაწილე და მომხსენებელი. ხელმძღვანელობდა საკავშირო დელეგაციას სპელეოლოგთა საერთაშორისო კონფერენციებზე: ჩეხოსლოვაკიაში (1964), საფრანგეთში (1969).
თამაზ კიკნაძე არის 80 სამეცნიერო ნაშრომის და 8 მონოგრაფიის, 22 სამეცნიერო — პოპულარული წიგნის ავტორი და რედაქტორი. ქართულ თუ უცხოურ პერიოდულ გამოცემებში, დაიბეჭდა მისი ასზე მეტი სამეცნიერო-პოპულარული, მხატვრული სტატია. მისმა შრომებმა დიდი წვლილი შეიტანა მთის კარსტის აგებულებისა და ევოლუციის შესახებ წარმოდგენის ჩამოყალიბებაში. დაადგინა კარსტული წყლების მოძრაობის, კვების და განტვირთვის ძირითდი კანონზომიერებები, დაამუშავა ზონალურობის განზოგადებული სქემა და შექმნა ახალი მიმართულება - მთის კარსტის მიწისქვეშა წყლების სწავლებანი. მან მსოფლიოში პირველმა დაამუშავა კარსტული დენუდაციის ჩამონადენის სიდიდისა და წყლის ტემპერატურას შორის კავშირის მათემატიკური მოდელი. კარსტულ-სპელეოლოგიური კვლევით გამოავლინა პალეოგეოგრაფიული ინფორმაციის მიღების ახალი შესაძლებლობები. მისი შრომების შედეგები გამოყენებული იყო ტრანსკავკასიის რკინიგზის ტექნიკური რეკონსტრუქციის შედგენაში, შავი ზღვის საკურორტო ზონის წყალმომარაგების გასაუმჯობესებლად, ტურიზმისთვის კარსტული მღვიმეების კეთილმოწყობისთვის და სხვა.
თამაზ კიკნაძე იყო საბჭოთა კავშირის სპელეოლოგიური ასოციაციის თავმჯდომარის მოადგილე, საერთაშორისო სპელეოლოგიურ კავშირში სსრკ-ის მუდმივი წარმომადგენელი და ამ კავშირის ოკეანოლოგიის, ატმოსფეროს ფიზიკისა და გეოგრაფიის საბჭოს წევრი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბიოსფეროსა და ეკოლოგიური კვლევების კომისიის წევრი, სსრკ-კუბის მეგობრობის საზოგადოების წევრი და სხვა.
იყო მთელი რიგი ქვეყნების უნივერსიტეტების საპატიო დოქტორი. 1990 წელს თსუ-ის სამეცნიერო საბჭოს დადგენილებით არჩეულ იქნა გეომორფოლოგიისა და გეოეკოლოგიის კათედრის პროფესორის თანამდებობაზე.
თამაზ კიკნაძე გარდაიცვალა 1991 წლის 27 აგვისტოს. დაკრძალულია, საბურთალოს საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი გეოლოგები კატეგორია:გეოლოგიურ-მინერალოგიურ მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:საბურთალოს პანთეონში დაკრძალულები
კავთისხევის ნასახლარი და სამაროვანი
კავთისხევის ნასახლარი და სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ კავთისხევში, ცემენტის კარიერის დასავლეთით, ოთხი კილომეტრის მანძილზე, მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე, წყალსაქაჩთან. ნასახლარზე გამოვლინდა ქვევრები და რელიეფურსარტყლიანი ყელწიბოიანი დოქები. სამაროვანი მდებარეობს ნასახლარის დასავლეთით, 50 მეტრის მანძილზე, ხევს გაღმა. ორივე თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. მოპოვებული მასალა ინახება კასპის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
გიორგი ლეონიძის ქუჩა
გიორგი ლეონიძის ქუჩა  — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (სოლოლაკი). თავისუფლების მოედნიდან პაოლო იაშვილის ქუჩამდე. ალ. პიშჩევუჩის თბილისის გეგმის (1785) მიხედვით ამ ადგილას ყოფილა „ერეკლეს ბაღი“. ქუჩა წარმოიქმნა XIX საუკუნის I ნახევარში. ადრე მთის ქუჩა ერქვა, 1843 წლის შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც სოლოლაკის ქუჩა, 1922 წელს აღმასკომის ქუჩა დაერქვა, ასევეა დატანილი თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. 1935 წელს — სერგეი კიროვის, 1990 გიორგი ლეონიძის სახელი ეწოდა (იგი ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა).
ქუჩის ხუროთმოძღვრული სახე XIX საუკუნის დასასრულს და XX საუკუნის დასაწყისში ჩამოყალიბდა. სახლების უმეტესობა რენესანსულ-ბაროკული სტილისაა. ცალკეულ შენობათაგან საინტერესოა ახლანდელი ბანკის შენობა (1913, არქიტექტორი მიხეილ ოჰანჯანოვი „მოდერნი“). ქუჩაზეა   აკაკი ხორავას სახელობის მსახიობის სახლი, XIX საუკუნის დასასრულის და XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები. აქვს 1 ჩიხი.
ლიტერატურა
ლეონიძე
ალაოტრა
ალაოტრა (Lac Alaotra) — მადაგასკარის უდიდესი ტბა. მდებარეობს ტუამასინის პროვინციაში, ჩრდილო-ცენტრალურ პლატოზე, ზღვის დონიდან 750 მ სიმაღლეზე. მისი აუზი შედგება წყალმარჩხი მტკნარწყლიანი ტბებისა და მარშებისაგან, რომლებიც გარშემორტყმულია ხშირი მცენარეულობით. ბრინჯის მოყვანის მნიშვნელოვანი ცენტრია. ქმნის ველური ბუნების მდიდარ ჰაბიტატს, რომელიც შეიცავს ზოგიერთ იშვიათ და საფრთხეში მყოფ სახეობებს და აგრეთვე მნიშვნელოვან თევზსაჭერ მიწა-წყლებს. ტბა და მის მიდამოებში არსებული ვეტლენდების ფართობია 7,223 კმ², რომელშიც გაერთიანებულია ჰაბიტატის გავრცელების ადგილები, ღია წყალი, ლია, მარშები და ბრინჯის მდელოები. საკუთრივ ტბის ფართობი 900 კმ² უდრის, მაქსიმალური სიღრმე 1,5 მ. 2003 წლის თებერვალში გამოცხადდა საერთაშორისო მნიშვნელობის ვეტლენდად რამსარის კონვენციის ფარგლებში.
დიდების სვეტი
დიდების სვეტი (Колонна Славы) — სანქტ-პეტერბურგში სამების ტაძრის წინ აღმართული ძეგლი რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომის მოვლენებისა და მონაწილეების პატივისცემის ნიშნად.
ალაოტრა
თევზის სახეობა Oreochromis macrochir ალაოტრაში ინტროდუცირებული იქნა კონტინენტური ნაწილიდან 1954 წელს და მალევე გავრცელდა. ტბის ირგვლივ არსებული ბორცვები უწინ ტყეებით იყო შემოსილი, რომელიც შემდეგ სამეურნეო ფართების მიზნით გაასუფთავეს. ბორცვების ფერდობებზე მიმდინარე ეროზიული პროცესები იწვევს სედიმენტაციას, რომელიც მალევე ხდება გაქრობადი. მშრალ სეზონში ტბის სიღრმე მხოლოდ 60 სმ-ია.
დიდების სვეტი
ისტორია
1886 წელს, რუსეთ-ოსმალეთის ომის შემდეგ, როდესაც რუსეთმა ბულგარეთი იხსნა ოსმალეთის შემოტევისგან, სანქტ-პეტერბურგის სამების ტაძრის ჩრდილოეთ ფასადის წინ აშენდა დიდების სვეტი. სვეტის საძირკველი აგებული იყო 140 ქვემეხის ლულისაგან, რომელიც გამოიყენეს ოსმალების წინააღმდეგ ომის დროს. მონუმენტი რვა მეტრის სიგრძის იყო და ზემოდან ფრთიანი ფიგურა ედგა, რომელსაც ერთ ხელში მუხის ტოტების გვირგვინი და მეორე ხელში პალმის ტოტები ეჭირა. შიგნით რკინის სპირალური ფორმის კიბეები იყო. სვეტს გარედან 10 ქვემეხის ლულა ფარავდა. 1929 წელს, საბჭოთა მთავრობამ მონუმენტი დაშალა და ფულის სანაცვლოდ მიჰყიდა გერმანიას.
ალაოტრა
მეტი ბრინჯის მდელოების შესაქმნელად ადგილობრივებმა ტბის ირგვლივ არსებული ლიები დაწვეს. სწორედ ამ ადგილებში ბინადრობს ენდემური ალაოტრის ბაბმუკის ლემური (Hapalemur alaotrensis), რომელიც გავრცელებულია 220 კმ² ფართობზე ლიებში და ბოლო წლებში მათი პოპულაცია შემცირდა 60%-ით, 7500 ინდივიდიდან 3000-მდე, რაც განპირობებული იყო ჰაბიტატის დაკარგვითა და აგრეთვე ნადირობით.
დიდების სვეტი
ისტორია
1969 წელს სვეტის ადგილზე დაამონტაჟეს ვასილი სტასოვის ძეგლი, რომელიც იყო ტაძრის არქიტექტორი. ბიუსტის დადგმა მიეძღვნა არქიტექტორის 200 წლის იუბილეს. ბიუსტი მაღალ მეტალის კვარცხლბეკზე იდგა, ხოლო გარშემო გაშენებული იყო სკვერი.
ალაოტრა
ბევრია წყლის ფრინველი, რომელთაგან აღსანიშნავია საფრთხეში მყოფი მადაგასკარული გარეული იხვი (Anas melleri), მადაგასკარული ყვინთია (Aythya innotata) და აწ გადაშენებული ალაოტრის მურტალა (Tachybaptus rufolavatus).
დიდების სვეტი
ისტორია
2004 წელს, ორიგინალ გეგმაზე დაყრდნობით, მონუმენტი აღადგინეს. სვეტის საძირკველი აგებულია ზუსტი 128 თურქული ქვემეხის ლულის ასლისგან, რომელიც დაამზადა კომპანია Novolipetsk Steel-მა. მოგვიანებით ლულები და მეტალის დანარჩენი ნაწილები სანქტ-პეტერბურგს საჩუქრად გადაეცა 300 წლის იუბილეზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები
ალაოტრა
ალაოტრის ტბაზე გაედინება მდინარე ამბატო, რომელიც ერთვის ინდოეთის ოკეანეს.
სქოლიო
კატეგორია:მადაგასკარის ტბები
იზაბელ ლოთარინგიელი
იზაბელ ლოთარინგიელი (Isabelle de Lorraine; დ. 1400 — გ. 28 თებერვალი, 1453) — შატენუას დინასტიის წარმომადგენელი. ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ II-ის ასული. 1419 წელს ცოლად გაჰყვა ანჟუს ჰერცოგ რენეს, რომელიც 1435 წელს ნეაპოლის მეფე გახდა. იზაბელი გახდა მამამისის მემკვიდრე და ლოთარინგიის ჰერცოგინია 1435-53 წლებში.
ბიოგრაფია
იზაბელი იყო ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ II-ისა და მისი მეუღლის, ჰერცოგინია მარგარეტე პფალცელის ასული. 1410 წელს მისი ძმების გარდაცვალებამ იზაბელი ტახტის მემკვიდრედ აქცია. სწორედ ამიტომ, მას მისცეს საუკეთესო განათლება. იგი აღწერილია როგორც ფრთხილი, გონებამახვილი, მამაცი და ხასიათდებოდა კრიზისულ სიტუაციებში უაღრესი გამძლეობით.
1419 წლის 24 ოქტომბერს იგი დაოქრწინდა მაინის ჰერცოგ რენე ანჟუელზე, რომელიც საფრანგეთის მეფის ცოლის ძმა იყო. იზაბელს რენეს მფლობელობაში მყოფი ბარის საჰერცოგო, ხოლო რენეს ლოთარინგია სურდა. მომავალში კი მათმა შთამომავლებმა ეს ორი საჰერცოგო გააერთიანეს.
1431 წლის 25 იანვარს მამის გარდაცვალების შემდეგ იზაბელი ლოთარინგიის ჰერცოგინია გახდა, თანამმართველად კი რენე დაინიშნა. თუმცაღა მალევე მის ტახტზე პრეტენზია მისმა ბიძაშვილმა ანტუან დე ვედემონმა განაცხადა, რომელსაც მხარს ბურგუნდიის ჰერცოგი ფილიპ III-ც უჭერდა. დიდი ბრძოლების შემდეგ 1434 წელს იზაბელმა და ანტუანმა დაზავება შესძლეს, იზაბელმა კი ტახტი შეინარჩუნა.
1434 წელს მისი ქმარი ანჟუს ჰერცოგი გახდა, 1435 წლის 2 თებერვალს კი რენე ნეაპოლის ტახტზეც ადის, რითაც იზაბელი ნეაპოლის დედოფალი ხდება. ამის შემდეგ წყვილი ნეაპოლში გადასახლდა, ლოთარინგია და მათი დომენონი საჰერცოგოები კი რეგენტს ჩააბარეს. მათთვის ადვილი არც ნეაპოლის ტახტის შენარჩუნება ყოფილა, ვინაიდან ამაში მათ არაგონის მეფე ალფონსო V ეცილებოდათ. თუმცაღა რენესა და იზაბელს მხარს თავად რომის პაპი უჭერდათ, რის გამოც ალფონსომ მათი დამხობა ვერ მოახერხა.
1440 წელს ლოთარინგიაში არსებული დაძაბული სიტუაციის გამო წყვილმა ნეაპოლი დატოვა. 1441 წელს მათ საბოლოოდ დაამარცხეს მეამბოხე ანტუანი, რომელსაც ტახტზე პრეტენზიები კვლავ ჰქონდა. ყოველივე ამის შემდეგ რენე და იზაბელი საფრანგეთის მეფე შარლ VII-სა და დედოფალ მარია ანჟუელს ესტუმრნენ, რომლებიც რენეს და და სიძე იყვნენ. სწორედ ამ დროს იზაბელმა გაიცნო შარლის ლეგენდარული საყვარელი აგნეს სორელი, რომელიც იმით იყო სახელგანთქმული, რომ ცალი მკერდი სულ შიშვლად ჰქონდა. 1445 წელს ისინი კვლავ ლოთარინგიაში გაემგზავრნენ, სადაც იზაბელმა თავის რეგენტად თავისი უფროსი ვაჟი, ჟანი დანიშნა.
1453 წლის 28 თებერვალს 53 წლის იზაბელი გარდაიცვალა, ლოთარინგიის ჰერცოგი კი მისი ვაჟი ჟან II გახდა. მისი გარდაცვალებიდან სულ ერთ წელიწადში რენე მეორედ დაქორწინდაა ჟანა დე ლავალზე, თუმცა ქორწინება უშვილო იყო.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1400 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1453 კატეგორია:ლოთარინგიის ჰერცოგინიები კატეგორია:ლოთარინგიის ჰერცოგინიები კატეგორია:ნეაპოლის დედოფლები კატეგორია:ქალი მმართველები კატეგორია:ქალი რეგენტები
სერგეი კრივცოვი
სერგეი ანდრიის ძე კრივცოვი (Сергій Андрійович Кривцов; დ. 15 მარტი, 1991) — უკრაინელი ფეხბურთელი, გამოდის დონეცკის „შახტარისა“ და უკრაინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების რიგებში. თამაშობს მცველის პოზიციაზე.
საერთაშორისო კარიერა
კრივცოვი იყო უკრაინის 21 და 19 წლამდელთა ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებების წევრი. ის იყო 19 წლამდელთა ნაკრების წევრი 2009 წელს გამართულ 19-წლამდელთა ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატზე. მისი დებიუტი ეროვნულ ნაკრებში შედგა 2011 წლის 6 სექტემბერს, ჩეხეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წინააღმდეგ. შეხვედრა უკრაინელთა გამარჯვებით 4–0 დასრულდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:დონეცკის შახტარის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:უკრაინელი ფეხბურთელები
კავთისხევის ნასახლარი
ტერმინი კავთისხევის ნასახლარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ლივია დრუზილა
მინი|ლივია დრუზილა ლივია დრუზილა (დ. 30 იანვარი, ძვ. წ. 58/59 — გ. ახ. წ. 29) — რომაელი პატრიცი ქალი, კეისარ ავგუსტუსის მესამე და უკანასკნელი ცოლი. გამოირჩეოდა ავგუსტუსის მიმართ ერთგულებით და იყო მისი გავლენიანი მრჩეველი. ყოველნაირად ცდილობდა პირველი ქორწინებიდან მისი ვაჟის, ტიბერიუსისთვის ავგუსტუსის მემკვიდრეობა უზრუნველეყო და ამისთვის პოტენციური კონკურენტების დაღუპვასაც არ ერიდებოდა. მისმა შვილიშვილმა, იმპერატორმა კლავდიუსმა ლივიას კულტი შექმნა. როგორც იულიუს-კლავდიუსების დინასტიის წევრი, ახ. წ. 14 წლიდან ოფიციალურად იულია ავგუსტად (Julia Augusta) იწოდებოდა.
ადრეული წლები და პირველი ქორწინება
ლივია დრუზილა დაიბადა ძვ. წ. 59 ან 58 წელს. მამამისი, მარკუს ლივიუს დრუზუს კლაუდიანუსი სენატორი იყო, დედა, ავფიდია კი — მაგისტრატ მარკუს ავფიდიუს ლურკოს ქალიშვილი. დაახლოებით ძვ. წ. 43 წელს ლივია ცოლად შერთეს ბიძაშვილს, ტიბერიუს კლავდიუს ნერონს, რომელიც ლივიას მამასთან ერთად ოქტავიანე ავგუსტუსის წინააღმდეგ იბრძოდა. მათი პირველი შვილი, მომავალი იმპერატორი ტიბერიუსი, ძვ. წ. 42 წელს დაიბადა. ორი წლის შემდეგ, რომის მეორე ტრიუმვირატის მიერ დევნილი ცოლ-ქმარი იძულებული გახდა ჯერ სიცილიაზე, შემდეგ საბერძნეთში გაქცეულიყო. ამნისტიის შემდეგ, ძვ. წ. 39 წელს ლივია, რომელიც ამ დროს მეორე შვილს (მომავალში ნერონ კლავდიუს დრუზუსი) ელოდა, რომში დაბრუნდა და ის ოქტავიანეს წარუდგინეს. ამ უკანასკნელმა აიძულა ტიბერიუს კლავდიუს ნერონი განქორწინებულიყო და იულიაზე თავად იქორწინა ძვ. წ. 38 წლის 17 იანვარს.
ავგუსტუსის მეუღლე
ოქტავიანე ავგუსტუსთან 51-წლიანი თანაცხოვრების განმავლობაში ლივია ყოველთვის ინარჩუნებდა მეუღლის პრივილეგირებული მრჩევლის მდგომარეობას და ჰქონდა იმდროინდელი რომაელი ქალისთვის უჩვეულოდ დიდი პოლიტიკური გავლენა. ძვ. წ. 35 წელს ავგუსტუსმა ლივიას უპრეცედენტო პატივი — ქალის საკუთარი ფინანსების მართვისა და განკარგვის უფლება მიანიჭა და მის პატივსაცემად ძეგლი დაუდგა. მიუხედავად სიმდიდრისა და ძალაუფლებისა, ლივიას ჩაცმისა და მორთულობის მოკრძალებული სტილი, მეუღლისა და ოჯახის ერთგულება მისაბაძ მაგალითად ითვლებოდა რომში. ამასთან, ლივიას ჰყავდა ერთგული კარისკაცების საკუთარი წრე და ხელს უწყობდა პროტეჟეების პოლიტიკურ თანამდებობებზე დაწინაურებას.
ავგუსტუსს პირდაპირი მემკვიდრე მამრობითი ხაზით არ ჰყოლია, ლივიასთან კი მას შვილი საერთოდ არ შეძენია. ამიტომ ლივია ცდილობდა ძალაუფლება საკუთარ ვაჟებს — ტიბერიუსსა და დრუზუსს რგებოდათ. დრუზუსი ავგუსტუსის ერთგული სარდალი და მისი საყვარელი დისშვილის, ანტონიას ქმარი იყო. მისი შვილები იყვნენ ცნობილი მხედართმთავრები: გერმანიკუსი, ლივილა და მომავალი იმპერატორი, კლავდიუსი. ტიბერიუსმა ცოლად იულია, ავგუსტუსის ერთადერთი ქალიშვილი (სკრიბონიასგან) შეირთო და, საბოლოოდ, ახ. წ. 4 წელს ავგუსტუსის მემკვიდრედ დასახელდა.
მოარული ხმებით, ლივიას ხელი ერია ტიბერიუსის შესაძლო კონკურენტების და მეტოქეების სიკვდილში. მათ შორის ასახელებდნენ ავგუსტუსის დისშვილ მარცელუსს, მისსავე შვილიშვილებს — გაიუსს, ლუციუს კეისარს და აგრიპა პოსტუმუსს, ასევე ლივიას საკუთარ შვილიშვილს — გერმანიკუსს. არაა სარწმუნო ჭორი, რომ ავგუსტუსის სიკვდილიც ახ. წ. 14 წლის 19 აგვისტოს ლივიას მიერ მოწამლულმა ლეღვებმა გამოიწვია. ავგუსტუსმა თავისი ქონების მესამედი ლივიას, ორი მესამედი კი ტიბერიუსს უანდერძა. მისივე ანდერძით ლივია იულიუს-კლავდიუსების დინასტიის წევრად იყო შერაცხული „ავგუსტას“ საპატიო წოდებით. ამ დროიდან ლივია იულია ავგუსტად იწოდებოდა. რომის შემდეგი იმპერატორი ლივიას შვილი, ტიბერიუსი გახდა.
უკანასკნელი წლები
მინი|ლივია და ტიბერიუსი (ქანდაკება [[პესტუმიდან, ესპანეთის ეროვნული არქეოლოგიური მუზეუმი)]] ტიბერიუსის მმართველობის დასაწყისში ლივია ინარჩუნებდა თავის ძალაუფლებას და გავლენას. მან დიდი როლი შეასრულა ავგუსტუსის გაღმერთებაში და მისი კულტის დაკვიდრებაში. შემდგომ წლებში დედასა და შვილს შორის ურთიერთობა დაიძაბა. ტიბერიუსმა, რომელსაც აღარ სურდა ამბიციური დედის ზეგავლენის ქვეშ ყოფნა, უარი უთხრა სენატს ლივიასთვის „სამშობლოს დედის“ (Mater Patriae) ტიტულის მინიჭებაზე. ანალოგიური წოდება („სამშობლოს მამა“, Pater Patriae) მიაკუთვნეს ავგუსტუსს, თუმცა თვით ტიბერიუსმა მისთვის შეთავაზებულ ამ ტიტულზე უარი განაცხადა. მას შემდეგ, რაც, 26 წელს, ტიბერიუსი რომიდან კუნძულ კაპრიზე გადასახლდა, დედა-შვილის ურთიერთობა კიდევ უფრო იშვიათი და ცივი გახდა. ლივია 22 წელს დასნეულდა და ტიბერიუსმა იგი რომში მოინახულა. 29 წელს, როდესაც ავადმყოფი ლივია გარდაიცვალა, ტიბერიუსი მოუცლელობის მომიზეზებით კაპრიზე დარჩა და რომში დედის დაკრძალვაზე სიტყვის წარმოსათქმელად თავისი ძმის შვილიშვილი, კალიგულა მიავლინა. ტიბერიუსმა ასევე აკრძალა სენატის მიერ დედისთვის მინიჭებული საკულტო წოდებების გამოყენება და გააუქმა მისი ანდერძი.
ლივიას გარდაცვალებიდან 13 წლის შემდეგ, 42 წელს, მისმა შვილიშვილმა, იმპერატორმა კლავდიუსმა გარდაცვლილი ბებია ღვთაებად გამოაცხადა და მას ყველა საპატიო ტიტული აღუდგინა.
გოძილა (1998 წლის ფილმი)
„გოძილა“ (Godzilla) — 1998 წლის ამერიკული ფილმი, რომლის რეჟისორი და თანასცენარისტია როლანდ ემერიხი. მისი მთავარი პერსონაჟია გოძილა, Toho-ს ფრენჩაიზიდან. ეს არის საერთო ჯამში ამ ურჩხულის შესახებ გადაღებული 23-ე ფილმი და პირველი გოძილას შესახებ, რომელზეც ჰოლივუდურმა სტუდიამ იმუშავა. „გოძილაში“ მთავარ როლებს ასრულებენ: მეთიუ ბროდერიკი, ჟან რენო, მარია პიტილო, ჰენკ აზარია, კევინ დანი, მაიკლ ლერნერი და ჰარი შირერი. ფილმი შეიქმნა კომპანიების Centropolis Entertainment, Fried Films, Independent Pictures და TriStar Pictures მიერ. TriStar იყო მისი დისტრიბუტორი კინოგაქირავებაში, ხოლო Sony Pictures Entertainment — სახლის მედიაფორმატების. „გოძილა“ არის პირველ შემთხვევა, როდესაც პროდიუსერი დევლინი და ემერიხი მუშაობდნენ ინტელექტუალურ საკუთრებაზე, რომელზეც უფლებას თავად არ ფლობდნენ. სურათი ეძღვნება ფრენჩაიზის პროდიუსერ და შემქმნელ ტომოიუკი ტანაკას, რომელიც ფილმის წარმოების პერიოდში გარდაიცვალა.
ლივია დრუზილა
უკანასკნელი წლები
ლივიას ცნობილი ვილა გათხარეს რომის ჩრდილოეთით. მასში გამოვლენილი ფრესკები წალკოტის გამოსახულებით რომის ეროვნულ მუზეუმშია დაცული. ვილის ტერიტორიაზე აღმოჩნდა ასევე პრიმა-პორტის ავგუსტუსი, ავგუსტუსის ყველაზე ცნობილი სკულპტურული გამოსახულება.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 58 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 კატეგორია:I საუკუნის რომაელები
გოძილა (1998 წლის ფილმი)
„გოძილა“ კინოთეატრებში გამოვიდა 1998 წლის 20 მაისს. მისმა შემოსავალმა აშშ-ში 136, ხოლო მსოფლიო მასშტაბით – 379 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა, აქცია რა შტატებში წლის რიგით მეცხრე , ხოლო მსოფლიო მასშტაბით – მესამე ყველაზე შემოსავლიან ფილმად. მიუხედავად კომერციული წარმატებისა, მისი შემოსავალი მაინც „საშუალოდ“ ითვლებოდა და ფილმი იმ პერიოდში კომერციულ ჩავარდნად 1999 წელს „გოძილამ“ მიიღო „ოქროს ჟოლო“, „ყველაზე ცუდმა რიმეიკის ან გაგრძელების“ და „ყველაზე ცუდი მსახიობი ქალის“ ნომინაციებში, ნომინირებული იყო რა აგრეთვე „ყველაზე ცუდი სურათის“, „ყველაზე ცუდი რეჟისორის“ და „ყველაზე ცუდი სცენარის“ კატეგორიებში. ამ ფონზე ფილმის გაგრძელების გადაღების გეგმა შეიცვალა და სანაცვლოდ გამოვიდა ანიმაციური ტელესერიალი.
სქოლიო
კატეგორია:1998 წლის ფილმები კატეგორია:როლანდ ემერიხის ფილმები კატეგორია:ფილმები გოძილაზე კატეგორია:TriStar Pictures-ის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები
მეისონის ოლქი (ტეხასი)
მეისონის ოლქი (Mason County) — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. მეისონი. შეიქმნა 1858 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ტეხასის ოლქები
დარახველიძე
კატეგორია:ქართული გვარები
კოტიუჟენიი-მარი
კოტიუჟენიი-მარი (Cotiujenii Mari) — სოფელი მოლდოვაში, შოლდენეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 223 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 335 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შოლდენეშტის რაიონის სოფლები
ხავერდის კაბა
ხავერდის კაბა — მიხეილ ჯავახიშვილის მოთხრობა. ავტორმა ის 1909 წლებში, ევროპაში მოგზაურობის დროს დაწერა. მოთხრობის სიუჟეტი სოფელში ვითარდება სადაც ახალგაზრდა გლეხი პეტრე ცოლს დაასაფლავებს. ამის შემდეგ მას ფსიქოლოგიური აშლილობა და მოჩვენებები დაეწყება.
მწკრივი (გრამატიკა)
მწკრივი — ზმნის ფორმათა ისეთი ჯგუფი, რომელშიც გაერთიანებულია მხოლოდ პირისა და რიცხვის მიხედვით განსხვავებული ფორმები. მწკრივში მყოფი ფორმები ერთმანეთისგან განსაკუთრებული ნიშნებით არ განირჩევიან, ისინი განსხვავდებიან მხოლოდ ზმნის დაბოლოებით. ახალ ქართულ სალიტერატურო ენაში გამოყოფილია 11 მწკრივი, რომლებიც სამ ჯგუფად, ანუ სამ სერიად იყოფა. აქედან, პირველი სერია 6 მწკრივს აერთიანებს, მეორე — ორს, ხოლო მესამე — სამს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ენა კატეგორია:გრამატიკა
დეცენტრალიზაცია
დეცენტრალიზაცია — პროცესი, რომლის საშუალებითაც ორგანიზაციის საქმიანობა, განსაკუთრებით ის, რაც დაგეგმვასა და გადაწყვეტილების მიღებას ეხება, გადანაწილებულია ან დელეგირებულია ცენტრალური სამმართველო მდებარეობიდან ან ჯგუფიდან პერიფერიულ ნაწილებზე.
ისტორია
მარცხნივ|მინი| [[ალექსის დე ტოკვილი ]] სიტყვა „ცენტრალიზაცია“ პირველად გამოიყენეს საფრანგეთში 1794 წელს, როდესაც საფრანგეთის რევოლუციის შემდგომმა საფრანგეთის დირექტორიის  ლიდერებმა შექმნეს ახალი სამთავრობო სტრუქტურა. თავად სიტყვა „დეცენტრალიზაცია“ კი გამოყენებულ იქნა 1820-იან წლებში. „ცენტრალიზაცია“ წერილობით ინგლისურ ენაში გამოჩნდა 1800-იანი წლების პირველ მესამედში. დეცენტრალიზაციის შესახებ ინფორმაციაც ასევე პირველად ჩნდება ამ წლების განმავლობაში. 1800-იანი წლების შუა პერიოდში ალექსის დე ტოკვილი წერდა, რომ საფრანგეთის რევოლუცია დაიწყო „დეცენტრალიზაციისკენ ბიძგით ... [მაგრამ საბოლოოდ გახდა,] ცენტრალიზაციის გაფართოება“. 1863 წელს პენსიონერმა ფრანგმა ბიუროკრატმა მორის ბლოკმა დაწერა სტატია სახელწოდებით „დეცენტრალიზაცია“ ფრანგული ჟურნალისთვის, რომელშიც მიმოიხილავდა მთავრობის დინამიკასა და ბიუროკრატიულ ცენტრალიზაციას და საფრანგეთის ბოლოდროინდელ მცდელობებს მთავრობის ფუნქციების დეცენტრალიზაციის საკითხში.
იდეები თავისუფლებისა და დეცენტრალიზაციის შესახებ ლოგიკურ დასკვნებამდე მიიტანეს XIX და XX საუკუნეებში ანტისახელმწიფოებრივმა პოლიტიკურმა აქტივისტებმა, რომლებიც საკუთარ თავს   „ანარქისტებს“, „ლიბერტარიანებს“ და დეცენტრალისტებსაც კი უწოდებენ. ტოკვილი იყო ადვოკატი, რომელიც წერდა: პიერ-ჟოზეფ პრუდონი (1809–1865), გავლენიანი ანარქისტული თეორეტიკოსი  წერდა:
XX საუკუნის დასაწყისში ამერიკის საპასუხო რეაქცია ეკონომიკურ სიმდიდრესა და პოლიტიკურ ძალაუფლების ცენტრალიზაციაზე იყო დეცენტრალისტური მოძრაობა. მან დაადანაშაულა ფართომასშტაბიანი ინდუსტრიული წარმოება საშუალო დონის მაღაზიების მეპატრონეებისა და მცირე მწარმოებლების განადგურებაში და ხელი შეუწყო საკუთრების გაზრდას და მცირე მასშტაბის ცხოვრების დაბრუნებას. დეცენტრალისტურმა მოძრაობამ მოიზიდა ისეთი სამხრეთელი აგრარიკები, როგორებიც იყვნენ რობერტ პენ უორენი, ასევე ჟურნალისტი ჰერბერტ აგარი. ახალი მემარცხენე და ლიბერტარიანელი პირები, რომლებიც მომდევნო წლებში იდენტიფიცირდნენ სოციალურ, ეკონომიკურ და ხშირად პოლიტიკურ დეცენტრალიზმთან ერთად, იყვნენ: რალფ ბორსოდი, ვენდელ ბერი, პოლ გუდმანი, კარლ ოგლსბი, კარლ ჰესი, დონალდ ლივინგსტონი, კირკპატრიკ სალიინგი და მიურეი ბუკჩინი.
სისტემური მიდგომა
მინი| ცენტრალიზებული და დეცენტრალიზებული სისტემების გრაფიკული შედარება ისინი, ვინც სწავლობენ დეცენტრალიზაციის განხორციელების მიზნებსა და პროცესებს, ხშირად იყენებენ სისტემურ თეორიულ მიდგომას. გაეროს განვითარების პროგრამის ერთ-ერთი მოხსენება ეხება დეცენტრალიზაციის თემას, სადაც ნათქვამია: „მთლიანი სისტემური პერსპექტივა, დონეების, სფეროების, დარგებისა და ფუნქციების ჩათვლით, საზოგადოების დონეს მიიჩნევს როგორც შესავალ წერტილს, სადაც განვითარების მიზნების ჰოლისტიკური განსაზღვრებებია თავად ხალხისგან წარმოქმნილი და სადაც ყველაზე პრაქტიკული სწორედ მათი მხარდაჭერა. იგი ითვალისწინებს მრავალდონიან ჩარჩოებს და განგრძობადი ინტერაქციის სინერგიულ პროცესს და ამ ციკლის განმეორებას მიიჩნევს როგორც, კრიტიკულად საჭიროს დეცენტრალიზებულის სისტემის მთლიანობის შესანარჩუნებლად მისი სტაბილური განვითარებისთვის.“
მიზნები
დეცენტრალიზაცია ნებისმიერ სფეროში არის რეაგირება ცენტრალიზებული სისტემების პრობლემებზე. მთავრობაში დეცენტრალიზაცია ყველაზე შესწავლილ თემატიკას წარმოადგენს და განიხილება ისეთი პრობლემების გადაჭრის გზად როგორებიცაა: ეკონომიკური ვარდნა, მთავრობის  უუნარობა, დააფინანსოს ესა თუ ის მომსახურება, მოთხოვნადი მომსახურების არასათანადოდ შესრულება და  უმცირესობათა საჭიროებების დაკმაყოფილება ადგილობრივ მმართველობაში. ზოგადად არაეფექტიანი, არადემოკრატიული, ზედმეტად ცენტრალიზებული სისტემების მქონე სახელმწიფოებში საჯარო სექტორის ლეგიტიმურობა შესუსტებულია და გლობალური საერთაშორისო ზეწოლაც ხორციელდება. შემდეგი ოთხი მიზანი ან ამოცანა ხშირად არის აღწერილი დეცენტრალიზაციის ანალიზის სხვადასხვა დონეებში: ჩართულობა, მრავალფეროვნება, ეფექტიანობა და კონფლიქტების გადაწყვეტა.
პოლიტიკური
პოლიტიკური დეცენტრალიზაცია ნიშნავს ეროვნული მთავრობების უფლებამოსილების შემცირებას პოლიტიკის შემუშავების მხრივ. ეს პროცესი ხორციელდება რეფორმატორი ინსტიტუტის მიერ, რომელიც მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების მიღების ავტონომიის დელეგირებას ახდენს სუბნაციონალურ დონეზე, ან მოქალაქეებს ანიჭებს უფლებას აირჩიონ უფრო დაბალი დონის თანამდებობის პირები, როგორც ადგილობრივი, ისე რეგიონალური წარმომადგენლები. ქვეყნიდან გამომდინარე, მან შეიძლება მოითხოვოს საკონსტიტუციო ან ნორმატიული რეფორმები, ახალი პოლიტიკური პარტიების განვითარება, საკანონმდებლო ორგანოს გაზრდა, ადგილობრივი პოლიტიკური ერთეულების შექმნა და საადვოკატო ჯგუფების წახალისება.
ადმინისტრაციული
ადმინისტრაციული დეცენტრალიზაციის ოთხი ძირითადი ფორმა არსებობს.
ლიბერტარიანული სოციალიზმი
ლიბერტარიანული სოციალიზმი არის პოლიტიკური ფილოსოფიის ჯგუფი, რომლებიც ხელს უწყობენ არაიერარქიულ, არაბიუროკრატიულ საზოგადოებას კერძო საკუთრების გარეშე, წარმოების საშუალებებში. ლიბერტარიანელი სოციალისტები თვლიან, რომ დღევანდელი პირადი პროდუქტიული ქონება საერთო ან საზოგადოებრივ ნივთებად გადაქცევაა. ლიბერტარიული სოციალიზმი ეწინააღმდეგება სოციალური ორგანიზაციის იძულებითი ფორმებს. იგი ხელს უწყობს თავისუფალ ასოციაციას მთავრობის ადგილზე და ეწინააღმდეგება კაპიტალიზმის ისეთ სოციალურ ურთიერთობებს, როგორიცაა სახელფასო შრომაა. ტერმინი ლიბერტარიანული სოციალიზმი ზოგი სოციალისტის მიერ გამოიყენებს თავიანთი ფილოსოფიის დიფერენციაციისათვის სახელმწიფო სოციალიზმისგან და ზოგის მიერ, როგორც მემარცხენე ანარქიზმის სინონიმად.
შესაბამისად, ლიბერტარიანელი სოციალისტები თვლიან, რომ „ძალაუფლების განხორციელება ნებისმიერი ინსტიტუციონალიზებული ფორმით - იქნება ეს ეკონომიკური, პოლიტიკური, რელიგიური თუ სექსუალური - სასტიკად აქცევს როგორც ძალაუფლების მატარებელს, ისე მას, ვისზედაც იგი ახორციელებს“. ზოგადად, ლიბერტარიანელი სოციალისტები თავიანთ იმედებს ამყარებენ პირდაპირი დემოკრატიის დეცენტრალიზებულ საშუალებებში, როგორიცაა ლიბერტარიანული მუნიციპალიტეტი, მოქალაქეთა შეკრებები ან მუშათა საბჭოები. ლიბერტარიანელი სოციალისტები მკაცრად კრიტიკულნი არიან იძულებითი ინსტიტუტების მიმართ, რაც ხშირად იწვევს მათ ლეგიტიმურობაზე უარის თქმას ანარქიზმის სასარგებლოდ. ადრესატები გთავაზობენ ამის მიღწევას პოლიტიკური და ეკონომიკური ძალაუფლების დეცენტრალიზაციის გზით, რაც, ძირითადად, გულისხმობს ყველაზე ფართომასშტაბიანი კერძო საკუთრების და საწარმოს სოციალიზაციას. ლიბერტარიანული სოციალიზმი უარყოფს ეკონომიკურად მნიშვნელოვანი კერძო საკუთრების ფორმების უმეტესობის ლეგიტიმურობას, კაპიტალისტური საკუთრების ურთიერთობებს განიხილავს, როგორც ბატონობის ფორმებს, რომლებიც ანტაგონისტურია ინდივიდუალური თავისუფლებისათვის.
თავისუფალი ბაზარი
ბრიუს ოუენის თქმით, ეს არ ნიშნავს რომ ყველა ფირმა უნდა იყოს თანაბრად დეცენტრალიზებული. იგი წერს: „ბაზრები ანაწილებენ რესურსებს დეცენტრალიზებულ აქტორებს შორის. დროის უმეტეს ნაწილში, ბაზრები ძალიან ეფექტიანად მუშაობს, მაგრამ არსებობს მრავალი საკითხი, რომლის მიხედვითაც ფირმები უკეთესად მოქმედებენ ჰორიზონტალური და ვერტიკალური ინტეგრაციის სხვადასხვა ხარისხით.“ გარდა ამისა, იგი წერს, რომ „ჰორიზონტალურად ან ვერტიკალურად გაფართოების ეკონომიკური სტიმულირება, ჩვეულებრივ, მაგრამ არა ყოველთვის, ეს არის თავსებადი სოციალური ინტერესის გათვალისწინებით, მომხმარებელთა კეთილდღეობის მაქსიმალური გაზრდის მიზნით“. როდესაც ეს არ ხდება, შესაძლოა, საჭირო გახდეს რეგულაცია.
კრიტიკა
დეცენტრალიზაციის შემაფერხებელი ფაქტორები მოიცავს ადგილობრივ ადმინისტრაციის ან ტექნიკურად სუსტ შესაძლებლობებს, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს არაეფექტიანი მომსახურება. ხშირად არასაკმარისია ფინანსური რესურსები ადგილობრივი პასუხისმგებლობების შესასრულებლად, განსაკუთრებით საწყის ფაზაში, როდესაც მათ ეს  ყველაზე მეტად სჭირდებათ. რესურსები არათანაბრადაა განაწილებული. გარდა ამისა, დეცენტრალიზაციამ შეიძლება ეროვნული პოლიტიკის კოორდინაცია ძალიან გაართულოს. არსებობს საშიშროება, რომ ადგილობრივმა ელიტებმა ფუნქციები ხელში ჩაიგდონ. ამასთანავე, დეცენტრალიზაცია შეიძლება არ იყოს ისეთი ეფექტიანი, როგორც სტანდარტიზებული, რუტინული, ქსელურ პირციპზე დაფუძნებული სერვისები, იმ განსხვავებით. თუ შრომის ან რესურსების შესყიდვაში მასშტაბური ეკონომიკა იკარგება, დეცენტრალიზაციის ხარჯები შეიძლება გაიზარდოს და ცენტრალური მთავრობებიც დაკარგავენ კონტროლს ფინანსურ რესურსებზე.
მოგვარების გზები
ლიტერატურაში მოცემულია შემდეგი რვა ძირითადი წინაპირობა, რომლებიც უნდა იყოს უზრუნველყოფილი დეცენტრალიზაციის განხორციელებისას, რათა თავიდან იქნას აცილებული „დეცენტრალიზაციის საფრთხეები“:
მაშადუ (მინას-ჟერაისი)
მაშადუ (მინას-ჟერაისი) (Machado) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალფენასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 38 688 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 66.03 კმ²-ზე. ფართობი 38 688 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ყალინჩახი
ყალინჩახი (Qalınçaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, მთიანი შირვანის რეგიონის   ისმაილის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  1,965 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისმაილის რაიონის სოფლები
ნინო ჩხეიძე
სახელი და გვარი ნინო ჩხეიძე შეიძლება გულისხმობდეს შემდეგს:
კაბინდა (კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა)
კაბინდა  (Kabinda) — ქალაქი ჩრდილოეთ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, მონგალის პროვინციაში.
2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობაა 219 154 კაცი.
კონგოს მეორე ომის პერიოდში ქალაქი განადგურდა საომარი მოქმედებების გამო. ქალაქზე ორი წლის განმავლობაში ალყა ჰქონდათ შემორტყმული რუანდელებს, მაგრამ რჩებოდა კონგოს მთავრობის კონტროლის ქვეშ.
ქვემო ხეთი
ისტორია
ქვემო ხეთი შედიოდა ნანეიშვილების სასოფლო საზოგადოებაში. 1870-იან წლებში სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 117 კომლს. სოფელთან ახლოს, საწაბლიოს ქედის ძირში, ჭყორენძუისწყლის შენაკადზე, რომელსაც ჭილაძის წყალს ეძახიან, შემორჩენილი იყო თლილი ქვით ნაგები კვადრატული ფორმის აუზი, რომელსაც ჭილაძის სათევზავი ჰქვია. ის ეკუთვნოდა საჯავახოს მფლობელ ჭილაძეებს. სოფელში იდგა წმინდა გიორგის სახელობის ქვის ვრცელი ეკლესია
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 380 ადამიანი.
ეკონომიკა
სოფელში მოქმედებდა ღვინის ქარხანა. გავრცელებული კულტურებია სიმინდი და ვაზი, კერძოდ ცოლიკოური. სოფელი ასფალტირებული გზით უკავშირდება დაბა ჩოხატაურს, საავტობუსო მიმოსვლით უკავშირდება ჩოხატაურს, ბათუმს, სამტრედიას, თბილისს. სოფელში არის საბავშვო ბაღი.
სქოლიო
კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კოდმანის კოშკი
კოდმანის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ კოდმანის თავში, მდინარე ძამის მარჯვენა ტოტის მარცხენა ნაპირზე, სალი კლდის თავზე. თარიღდება XVIII საუკუნით. კოშკი (4,2X3,9 მეტრზე) სადარაჯოა. ნაგებია ნატეხი ქვით. სართულშუა გადახურვა ხის იყო. კოშკს კუთხეები მომრგვალებული აქვს. შემორჩენილია (ნაწილობრივ) ორი სართული. ორივე სართულის კედლებში სათოფურებია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის კოშკები
გიორგი ზუმბაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
გიორგი ზუმბაძე  შეიძლება აღნიშნავდეს:
ნახიჩევანის ხანების სასახლე
ნახიჩევანის ხანების სასახლე — წარმოადგენს XVIII საუკუნის ისტორიულ-არქიტექტურულ ძეგლს ქალაქ ნახიჩევანში. XX საუკუნის დასაწყისამდე იგი ნახიჩევანელი ხანების საცხოვრებელს წარმოადგენდა. XVIII საუკუნის ბოლოს სასახლე ააშენა ქელბალი-ხან კენგერლიმ, ნახიჩევანის ბოლო ხანის ეხსან ხანის მამამ. ისტორიული ცნობებით ეს სასახლე აშენდა 1780 წელს, იგი მიეკუთვნება აზერბაიჯანული ხუროთმოზღვრების მარგალიტებს. ამ სასახლის კომპლექსის ზოგიერთი ნაწილი ჩვენ დრომდე შემორჩა. ხანები და ხანების შთამომავლები ცხოვრობდნენ აქ 1920 წლამდე. სასახლე ორსართულიანია. თავის დროს სასახლე შედგებოდა ორი ნაწილიდან. სამხრეთ ნაწილს ადმინისტრაციული დატვირთვა ჰქონდა, მიმდინარეობდა კრებები და ხდებოდა სტუმრების მიღება, ხოლო ჩრდილო ნაწილში ცხოვრობდა ხანის ოჯახი.
ნახიჩევანის ხანების სასახლე ძველი დროიდან იზიდავდა მოგზაურებისა და დიპლომატების ყურადღებას. იგი მოიხსენიება აღმოსავლეთმცოდნეების, სამხედროებისა და დიპლომატების დღიურებში და მემუარებში, რომლებიც სტუმრობდნენ ნახიჩევანს XIX საუკუნეში.
1989 წელს ნახიჩევანის ხანების სასახლე გადაკეთდა ხალიჩის მუზეუმად.
ფოტოები
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა კატეგორია:აზერბაიჯანის მუზეუმები კატეგორია:ისლამური არქიტექტურა კატეგორია:სამეფო რეზიდენციები
დისიმილაცია
დისიმილაცია, განმსგავსება (dissimilatio < dissimilis — არამსგავსი, განსხვავებული) — ერთი სიტყვის ორი ერთმანეთის მსგავსი ან ერთგვარი ბგერიდან ერთ-ერთის შეცვლა, რითაც მატულობს განსხვავება მათ შორის; ამის შედეგად შესაძლოა დაიკარგოს ცვლილი ბგერა. დისიმილაცია ასიმილაციის (დამსგავსების) საწინააღმდეგო პროცესია. ის შეიძლება იყოს როგორც პროგრესული და რეგრესული, ასევე კონტაქტურიც და დისტანციურიც.
მაგალითი: ლბილი → რბილი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ენა კატეგორია:ფონოლოგია
მალტის თასი
მალტის თასი (Malta Cup) — სნუკერის პროფესიონალური ტურნირი. 2004/05 წლების სეზონიდან მოყოლებული შეტანილია პროფესიონალური შეჯიბრებების სიაში. 2009 წელს არარეიტინგულობის გამო დაკარგა მიმზიდველობა და კალენდრიდან ამოვარდა.
სქოლიო
კატეგორია:მალტის თასი
შურის მაძიებელი
შურის მაძიებელი — მიხეილ ჯავახიშვილის მოთხრობა. ავტორმა ის 1923 წელს გამოაქვეყნდა და მისი შემოქმედების მეორე პერიოდის ერთ–ერთი პირველი ნამუშევარია. მოთხრობის სიუჟეტი 20–იანი წლების თბილისში ვითარდება.ქაიხოსრო ღართიშვილს მისი უფროსი ლევან ნარიშვილი მოატყუებს და ფულს დააკარგვინებს. ქაიხოსროს ცოლს, მაიკოს მასზე შურისძიება უნდა, თუმცა ქმარი წინააღმდეგია. საბოლოოდ ისინი ამ გეგმის შესრულებას გადაწყვეტენ. ხანჯლით შეიარაღებული მაიკო ერთ–ერთ კლუბში შეხვდება ლევანს, თუმცა მასთან გასაუბრების შემდეგ მოკვლის ნაცვლად სახლში გაყვება და მისი საყვარელი გახდება..
რატი ფერაძე
რატი ფერაძე (დ. თარიღი უცნობია,  ზესტაფონი) — ქართველი სპორტსმენი (სამბო). ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის მფლობელი. ეს ჩემპიონატი ჩატარდა 2002 წელს კუნეოში (იტალია).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სამბისტები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
რუსეთის პრეზიდენტის თანამდებობიდან გადაყენება
რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის იმპიჩმენტი (თანამდებობიდან გადაყენება) — პარლამენტის მიერ ინიცირებული იურიდიული პროცედურა, რომელიც ითვალისწინებს სახელმწიფოს მეთაურისთვის ყველა უფლებამოსილების ჩამორთმევას. იმპიჩმენტის მცდელობა იყო სამჯერ, ორჯერ 1993 წელს და 1999 წელს; სამივეჯერ პირველი პრეზიდენტის, ბორის ელცინის წინააღმდეგ. სამივეჯერ, იმპიჩმენტის გამოცხადება ვერ მოხერხდა. იმპიჩმენტის ინიციატორებად სამივე შემთხვევაში ელცინის ოპოზიციაში მყოფი ძალები (განსაკუთრებით კომუნისტები) გამოდიოდნენ.