cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გურქები
პოსტკოლონიური პერიოდი
გურქებმა, როგორც მინიმუმ 15 წელი უნდა იმსახურონ არმიაში, რომ მიიღონ პენსია. სამსახურის მაქსიმალური ვადაა 30 წელი. სამხედრო სამსახურის გავლის შემდეგ დემობილიზებული გურქები ბრუნდებიან ნეპალში. უკანასკნელ წლებში ზოგიერთი გურქა აღწევს ბრიტანეთის სამხედრო უწყებებიდან დაინიშნოს ისეთივე პენსია, შეღავათები და პრივილეგიები, როგორიც გააჩნიათ თავად ბრიტანელ ვეტერანებს.
2006 წლის ივლისიდან ინგლისის ხელისუფლება დიდი ბრიტანეთის მოქალაქეობას ანიჭებს იმ გურქებს და მათ შთამომავლობას, რომლებიც ბრიტანეთის არმიის შემადგენლობაში მსახურობდნენ იმპერიის ყოფილი კოლონიების (მალაიზია, სინგაპური, ჰონგ-კონგი) ტერიტორიაზე. მათი რაოდენობა ბრიტანეთის საემიგრაციო სამსახურის ცნობით, შეადგენს 140 ათას ადამიანს.
2001 წლიდან გურქები მუდმივ საფუძველზე მსახურობენ ავღანეთის ჰელმანდის პროვინციაში. ამ დროის მანძილზე მათ მოკლულთა და დაჭრილთა სახით დაკარგეს სულ 14 ადამიანი.
აშშ–ს სამხედრო–საზღვაო ფლოტი გურქებს იღებს ბაჰრეინში ამერიკული სამხედრო ბაზების დაცვის სამსახურში.
გურქების სამხედრო წოდებათა სისტემა
აქამდე მოქმედი წესების თანახმად, გურქთა ნებისმიერი წოდების ოფიცერი უფლებრივად ბრიტანეთის შესაბამისი ოფიცრის წოდებაზე დაბლა იდგა. მაგალითად, გურქ ოფიცრებს შეეძლოთ მხოლოდ გურქთა დანაყოფების ხელმძღვანელობა ბრიტანეთის არმიაში. ამჟამად ეს წესები შეცვლილია და გურქების სამხედრო წოდებები გათანაბრებულია ბრიტანეთის არმიის შესაბამის სამხედრო წოდებებთან.
თორი: რაგნაროკი
„თორი: რაგნაროკი“ — 2017 წლის ამერიკული სუპერგმირული ფილმი Marvel Comics-ის პერსონაჟ თორის შესახებ. იგი გადაიღო Marvel Studios-მა, Walt Disney Studios Motion Pictures-ის დისტრიბუციით. „თორი: რაგნაროკი“ არის „თორის“ და „ბნელი სამყაროს“ გაგრძელება და რიგით მეჩვიდმეტე ფილმი Marvel-ის კინოსამყაროში. გადაღებული ტაიკა ვაიტიტის მიერ, ფილმი ეფუძნება ერიკ პირსონის, კრეიგ კაილის და კრისტოფერ იოსტის სცენარს. როლებს ასრულებენ კრის ჰემსვორთი, ტომ ჰიდლსტონი, კეიტ ბლანშეტი, იდრის ელბა, ჯეფ გოლდბლუმი, ტესა თომპსონი, კარლ ურბანი, მარკ რუფალო და ენტონი ჰოპკინზი. ამ ფილმში თორი დატყვევებულია პლანეტა საკაარზე და უნდა დაიხსნას თავი, რათა გადაარჩინოს მშობლიური ასგარდი ჰელასგან და მოსალოდნელი რაგნაროკისგან.
ფილმის პრემიერა გაიმართა ლოს-ანჯელესში 2017 წლის 10 ოქტომბერს. კინოგაქირავებაში იგი გამოვიდა 3 ნოემბერს, 3D, IMAX და IMAX 3D ფორმატებში. მან ძირითადად დადებითი შეფასებები მიიღო და მრავალი კრიტიკოსის მიერ აღიარებული იქნა „თორის“ სერიის საუკეთესო ნამუშევრად. არანაკლებ აღფრთოვანებული შეფასებები მიენიჭა ვაიტიტის რეჟისურას, მსახიობებს, მოქმედებით სცენებს, საუნდტრეკს და იუმორს. ფილმის შემოსავალმა 739.2 მილიონი აშშ დოლარი მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:2017 წლის ფილმები კატეგორია:Marvel-ის კინოსამყაროს ფილმები კატეგორია:2017 წლის 3D ფილმები
რემედიოსი (კოლუმბია)
რემედიოსი (Remedios) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 576 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 675 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 985 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სუვათი
სუვათი (Suvat) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
გენდერი
გენდერი (gender; genus — გვარი) — სოციალური სქესი, განსხვავება კაცსა და ქალს შორის, რომელიც განპირობებულია არა ბიოლოგიური, არამედ სოციალური მოცემულობით (სპეციფიკური სოციალური ფუნქციები საზოგადოებაში, კულტურული სტერეოტიპები და ა.შ.). ბიოლოგიური სქესისგან განსხვავებით, გენდერი სოციალურ განზომილებას წარმოადგენს — ერთგვარ სოციოკულტურულ ფენომენს, რომელიც ასახავს კაცად და ქალად ყოფნის თავისებურებებს ამა თუ იმ საზოგადოებაში. მაგალითად, ზოგ საზოგადოებაში კაცს შეიძლება ჰქონდეს სოციალური როლი, რომელიც ტრადიციულად ქალის როლად მიიჩნევა (მაგ. ბავშვების მოვლა და დიასახლისობა), მაგრამ ეს ქცევა მას ფიზიკურად ნაკლებად „მამაკაცურს“ სულაც არ ხდის. კაცისა და ქალის სოციალურ როლებს თავად საზოგადოება ქმნის, მისთვის დამახასიათებელი კულტურული ნორმებითა და ფასეულობებით.
ეს ტერმინი იხმარება სოციალურ მეცნიერებებში ადამიანის სქესობრივი კუთვნილების სოციო-კულტურული ასპექტის აღსანიშნავად. გენდერი არის სქესობრივი განსხვავების სოციალური ორგანიზაცია; ანუ არის ქცევის კულტუროლოგიური მახასიათებელი, რომელიც დადგენილია საზოგადოებაში და შეესატყვისება მოცემულ სქესს კონკრეტულ კულტურულ დროსა და სივრცეში. ინგლისურ ენაში „Sex“ ნიშნავს სქესს, ხოლო „Gender“ — შეიძლება განვიხილოთ როგორც „სოციო-სქესი“. ორივე ცნება გამოიყენება საზოგადოების ჰორიზონტალური სოციო-სქესობრივი სტრატიფიკაცისათვის და განსხვავდება ვერტიკალური — კლასობრივი, წოდებრივი და სხვ. სტრატიფიკაციისაგან. „Sex“ აღნიშნავს ბიოლოგიურ სქესს და აჯამებს ბიოლოგიურ განსხვავებებს ქალსა და კაცს შორის; გენდერი — სოციალური კონსტრუქტია, რომელიც აღნიშნავს ქცევის თავისებურებებს და სოციალურ სტრატეგიას. ზოგიერთი მკვლევარი თვლის, რომ „Sex“ და გენდერი ადამიანის ცხოვრების სხვადასხვა პოლუსზე იმყოფებიან.
სქესი საწყისი პოზიციაა, რომლითაც ადამიანი იბადება; მას ბიოლოგიური ფაქტორები განაპირობებენ. ესენია: ჰორმონალური სისტემა, ბიოქიმიური პროცესების მიმდინარეობის თავისებურება, გინეკოლოგიური და ანატომიური განსხვავება და სხვა. გენდერი სხვაგვარი კონსტრუქციაა — ეს არის ადამიანის სქესობრივი კუთვნილების მიხედვით საზოგადოებაში მისი სოციალიზაციის ერთგვარი დასკვნითი კონსტრუქცია. სწორედ გენდერი და არა სქესი განსაზღვრავს ქალის და კაცის ფსიქოლოგიურ ნიშნებს, შესაძლებლობებს, მოღვაწეობის სფეროს, პროფესიას, საქმიანობას და ემყარება აღზრდის სისტემას, ტრადიციას და წეს-ჩვეულებებს, სამართლებრივსა და ესთეტიკურ ნორმებს.
მუჰამად ხუდაბანდა
მუჰამად I იგივე მუჰამად ხუდაბანდა (‎ დ. 1532 — გ. 1595 ან 1596) — სეფიანების მეოთხე წარმომადგენელი. ირანის შაჰი 1578–1587 წლებში. ტახტზე ავიდა ძმის, ისმაილ II-ის გარდაცვალების შემდეგ. თამაზ I-ისა და სულთან ბეგუმ მავსილუს ვაჟი.
ტახტზე ასვლამდე
დაიბადა 1532 წელს, თავრიზში, მამამისის, შაჰ-თამაზ I-ის მმართველობის პერიოდში. 4 წლის ასაკში იგი ჰერათის მმართველად დაინიშნა. მისი მცირეწლოვნების გამო ქალაქს განაგებდა მისი ყიზილბაში მასწავლებელი, რომელმაც მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ქალაქის განვითარებაში. 1572 წელს მუჰამად-მირზა დაინიშნა შირაზის მმართველად. 1576 წელს, შაჰ თამაზის გარდაცვალების შემდეგ, იგი ერთ-ერთ მემკვიდრედ ითვლებოდა, მაგრამ ტახტი საბოლოოდ მისმა უმცროსმა ძმამ, ისმაილმა დაიკავა. მან სიკვდილით დასაჯა თავისი 5 ძმა, მაგრამ მუჰამადი ამ შემთხვევაში გადაურჩა სიკვდილს. 1577 წელს, შაჰ ისმაილი მოწამლეს და გარდაიცვალა. მისი გარდაცვალების დროისთვის, მუჰამადი შირაზში იმყოფებოდა. 1578 წლის დასაწყისში, მუჰამად-მირზა ოფიციალურად გახდა ირანის შაჰი მუჰამად I-ის სახელით.
მმართველობის პერიოდი
მუჰამადს ჰქონდა უფრო რბილი ხასიათი ვიდრე მის ძმას, მაგრამ ამასთან ერთად იყო უნებისყოფო, სწორედ ამიტომ, ისმაილის წინააღმდეგ შეთქმულება მისმა დამ მოაწყო. 1578 წელს, ოსმალეთის იმპერიის სულთანმა, მურად III-მ, განაახლა ომი ირანთან, რომელიც გაგრძელდა 1590 წლამდე. პირველად, ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი მუსტაფა ლალა-ფაშა შეიჭრა ირანში და დაიპყრო აზერბაიჯანის ნაწილი. ზაფხულის ბოლოსთვის დაეცა შირვანი, რის შედეგადაც ოსმალებმა კონტროლი დაამყარეს კასპიის ზღვის დასავლეთ სანაპიროს მნიშვნელოვან ნაწილზე. 9 აგვისტოს ირანი დამარცხდა ჩილდირის ბრძოლაში, ხოლო 24 აგვისტოს მუსტაფა ლალა-ფაშამ აიღო თბილისი.
1579 წელს ოსმალებმა იერიში მიიტანეს აზერბაიჯანსა და სომხეთზე, მაგრამ ოსმალთა არმიის მეთაური ადილ გირაი ხანი მუჰამადის ვაჟმა, ჰამზა-მირზამ აიყვანა ტყვედ და მალევე ყაზვინში სიკვდილით დასაჯა. ოსმალეთის იმპერიის სხვა არმია, რომელსაც ოზდემიროღლუ ოსმან-ფაშა და ფერჰად-ფაშა მეთაურობდნენ, შეიჭრა ირანში და 1585 წელს აიღო თავრიზი, რომელიც იმდროინდელი ირანის დედაქალაქი იყო. მუჰამდმა მათ დასამარცხებლად კვლავ ჰამზა-მირზა გაუშვა, მაგრამ ახალგაზრდა უფლისწული ამ კამპანიის დროს დაიღუპა და თავრიზი ოსმალეთის იმპერიის ხელში კიდევ 20 წლის განმავლობაში რჩებოდა.
ოსმალებთან ომის პარალელურად, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სპარსელებს თავს ესხმოდნენ პარტიზანი უზბეკები. 1585 წელს მათ მთლიანი ხორასანი დაიკავეს,1580-იან წლებში  იმპერია კატასტროფულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. მისი ტერიტორია 1586 წლისათვის 952,000კმ² იყო, რაც თანამედროვე ირანის ტერიტორიასთან შედარებით თითქმის 2-ჯერ ნაკლებია.
დამხობა
1587 წელს, ირანში კიდევ ერთი შეთქმულება მოაწყვეს, მაგრამ ამჯერად შაჰ მუჰამადის წინააღმდეგ. ირანში თვლიდნენ, რომ უკვე დრო იყო მუჰამადი შეეცვალა მის ვაჟს, აბასს. იგი ტახტიდან ჩამოაგდეს და გამოკეტეს ციხეში, სადაც 8-9 წელი იცხოვრა და გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:სპარსეთის მონარქები კატეგორია:დამხობილი მონარქები კატეგორია:დაბადებული 1532 კატეგორია:გარდაცვლილი 1596 კატეგორია:სეფიანთა დინასტია
ბერენ საათი
ალტ=ბერენ საათი|მინი|ბერენ საათი ბერენ საათი (თურქ..Beren Saat დ. 26 თებერვალი, 1984, ანკარა, თურქეთი) — თურქი კინომსახიობი.
2013 წელს ჟურნალმა GQ (Gentlemen’s Quarterly) Turkey-  მას მიანიჭა "წლის ქალის" წოდება.
ბიოგრაფია
ბერენ საათი დაიბადა 1984 წლის 26 თებერვალს ანკარაში: მამა - ჰუსეინი - ფეხბურთელი, დედა - აილა - მასწავლებელია. ჰყავს უფროსი ძმა, ქემი საათი (დ. 1979 წელს). ბერენი სწავლობდა ანკარის TED უმაღლეს კოლეჯში, შემდეგ ჩაირიცხა ანკარის ბილქენთის უნივერსიტეტში მენეჯმენტის სპეციალობით.
ბერენი გატაცებულია ვოკალით. ფლობს ესპანურ და ინგლისურ ენებს მსახიობი დამსახურებულად ატარებს "თურქეთის ალმასის" ტიტულს.
სტუდენტობისას ბერენი მონაწილეობდა დამწყები მსახიობების კონკურსში. ერთ-ერთ ასეთ კონკურშში გაიმარჯვა და მიიღო სადებიუტო როლი თურქულ ტელევიზიაში. ამას მოჰყვა მთავარი როლები სხვადასხვა ტელესერიალებში. ნამდვილი წარმატება ბერენს მოუტანა სერიალ „აკრძალულ სიყვარულში“ შესრულებულმა ბიჰთერის როლმა. სერიალი მოგვითხრობს ორი ახალგაზრდის-ბიჰთერისა და ბეჰლულის (კივანჩ თათლითუგი) სიყვარულზე. ბიჰთერის როლმა მსახიობს მოუტანა თურქეთის ერთ-ერთი ყველაზე პრესტიჟული ჯილდო „ოქროს პეპელა“ 2009 და 2010 წლებში. ამას მოჰყვა როლი სერიალში „რაში ედება ბრალი ფატმაგულს?“სადაც ბერენმა  ასევე მთავარი როლი შეასრულა. ხსენებული ტელესერიალი ეხება ქალთა სოციალურ პრობლემებს თურქეთში. მაყურებელს მოუთხრობს უბრალო პროვინციელი გოგონას-ფატმაგულის ისტორიას, რომელიც ძალადობის მსხვერპლი გახდა.
2012 წლის სექტემბრის ბოლოს გამოვიდა ირანელი რეჟისორის ბახმან გობადის დრამა "მარტორქების სეზონი", სადაც ბერენი თამაშობდა   მონიკა ბელუჩისთან ერთად. 2013 წლიდან ბერენმა შეასრულა ერთ-ერთი  მთავარი როლი ამერიკული სერიალის  „შურისძიების“ თურქულ ვერსიაში. ბერენ საათს ფილმში პარტნიორობა გაუწია ცნობილმა თურქმა
მსახიობმა მერთ ფირატმა. ბერენ საათი 2008 წლიდან 2014 წლამდე ყველაზე მაღალანაზღაურებადი მსახიობი იყო თურქეთში. 2015 წლის დეკემბრიდან 2016 წლის ივნისამდე ბერენმა ითამაშა მთავარი როლი სერიალში "ბრწყინვალე საუკუნე: ქოსემ სულთანი".
2016 წლის აგვისტოში ბერენმა ოფიციალურად დაადასტურა სერიალიდან წასვლა. კონტრაქტის გაწყვეტის ძირითადი მიზეზი იყო მსახიობის სურვილი, დედა გამხდარიყო.
2019 წლიდან მსახიობი მთავარ როლს ასრულებს Netflix- ის ორიგინალურ სერიალში "საჩუქარი".
პირადი ცხოვრება
მოგვიანებით, 2007 წლიდან 2009 წლამდე, იგი სამოქალაქო ქორწინებაში იმყოფებოდა მსახიობ ბულენტ ინალთან. ინალთან დაშორების შემდეგ, ბერენს 2 ​​წლის ურთიერთობა ჰქონდა რეჟისორ ლევენტ სემერჯისთან, მაგრამ წყვილი ერთმანეშს დაშორდა სერიალის - „რაში ედება ბრალი ფატმაგულს?“ გადაღებისას.
2014 წლის 29 ივლისს ლოს-ანჯელესში, ბერენმა იქორწინა ცნობილ თურქ მომღერალზე, კენან დოგულუზე.
ბერენი აქტიურად მონაწილეობს სხვადასხვა სოციალურ პროექტებში. ეწევა საქველმოქმედო საქმიანობას.
სქოლიო
კატეგორია:თურქი მსახიობები
ავლუს ჰირციუსი
ავლუს ჰირციუსი (Aulus Hirtius; დ. დაახლ. ძვ. წ. 90 – გ. ძვ. წ. 43) — რომის რესპუბლიკის კონსული ძვ. წ. 43 წელს და მწერალი სამხედრო საკითხებზე.
დაახლოებით ძვ. წ. 58 წლიდან იგი იულიუს კეისრის ლეგატი იყო და ძვ. წ. 50 წელს პომპეუსთან ელჩობის მოვალეობასაც ასრულებდა. მოხსენების თანახმად, ძვ. წ. 49 წლის 10 იანვარს კეისრის მიერ რუბიკონის გადალახვისა და იტალიაში შეჭრის მომდევნო ღამეს ჰირციუსმა კეისართან, სალუსტუსთან, ოპიუსთან, ბალბუსსა და სულპიციუს რუფუსთან ერთად ისადილა.
სამოქალაქო ომის დროს იგი ესპანეთში მსახურობდა. ძვ. წ. 48 წელს ჰირციუსი, შესაძლოა, ტრიბუნი ყოფილიყო, ძვ. წ. 47 წელს კი ანტიოქიაში იმყოფებოდა. ძვ. წ. 46 წელს პრეტორად მსახურობდა, მომდევნო წელს კი ტრანსალპური გალიის გუბერნატორის თანამდებობა ეკავა.
თავდაპირველად მარკუს ანტონიუსის მხარდამჭერ ჰირციუსს წარმატებით ლობირებდა ციცერონი, რომელიც მისი პირადი მეგობარი იყო და მანაც ერთგულება სენატორთა პარტიას გამოუცხადა. ამის შემდეგ იგი არმიასთან ერთად მარკუს ანტონიუსზე თავდასასხმელად გაიგზავნა, რომელსაც იმ დროისათვის მუტინისათვის ჰქონდა ალყა შემორტყმული. პანსასა და ოქტავიანესთან (მომავალი იმპერატორი ავგუსტუსი) ერთად, ჰირციუსმა ანტონიუსი აიძულა უკან დაეხია, თუმცა თავად ბრძოლაში მოკლეს 25 ან 27 აპრილს. მას საჯარო დაკრძალვით მიაგეს პატივი პანსასთან ერთად, რომელიც მისი სიკვდილიდან რამდენიმე დღის შემდეგ გარდაიცვალა.
ჰირციუსმა კეისრის ნამუშევარს „ჩანაწერები გალიის ომზე“ რვა წიგნი დაუმატა და სავარაუდოდ, მისივე დაწერილია „ჩანაწერები ალექსანდრიის ომზე“. ანტიკურ პერიოდში ისიც ეგონათ, რომ ჰირციუსის დაწერილი იყო „ჩანაწერები აფრიკის ომზე“ და „ჩანაწერები ესპანეთის ომზე“, თუმცა როგორც დღესაა მიჩნეული, ამ შემთხვევაში იგი უფრო რედაქტორი იყო. ჰირციუსის მიმოწერა ციცერონთან ცხრა წიგნად გამოქვეყნდა, თუმცა ჩვენამდე არ მოუღწევია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 90-იანები კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 43 კატეგორია:ძვ. წ. I საუკუნის რომაელები კატეგორია:ძვ. წ. I საუკუნის მწერლები კატეგორია:რომის რესპუბლიკის კონსულები კატეგორია:თანამდებობაზე ყოფნისას გარდაცვლილი რომის კონსულები
ლურჯ-თეთრი ფაიფური
250px|მინი|მინის დინასტიის ლურჯ-თეთრი ფაიფური ლურჯ-თეთრი ფაიფური (青花) — თეთრი თიხის ფაიფური, რომელიც გაფორმებულია ლურჯი საღებავით, განსაკუთრებით გამოიყენება კობალტის ოქსიდი. საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ფაიფურის ფონდში მრავლად არის თეთრ ფონზე ლურჯი კობალტით მოხატული ჭურჭელი, ე. წ. ლურჯ-თეთრი ფაიფური.
იმპორტული (ირანული) კობალტისგან განსხვავებით, რომელიც მუქი ლურჯი ფერისა იყო, ჩინური კობალტი ღია ლურჯი ფერისა ან მონაცრისფროა. კობალტით შემკული მონოქრომული ფაიფური მინისა და ცინის ხანაშიც მზადდებოდა. ფაიფური ლურჯი ჭიქურსქვედა მოხატულობით ძალიან პოპულარული იყო, როგორც ჩინეთში, ისე მის ფარგლებს გარეთ. საექსპორტო ფაიფურის დიდი ნაწილი სწორედ ლურჯად მოხატული ფაიფურისგან შედგებოდა. ლურჯი კობალტით შემკული ჭურჭლის მოხატვის თემატიკა საკმაოდ მრავალფეროვანია: დრაკონი, ცილინი, ფენიქსი, სხვადასხვა ცხოველი, ფრინველი, თევზი და სხვ. ხშირად გამოსახავდნენ პეიზაჟებსაც. ჩინური ფერწერის პეიზაჟი ევროპულისაგან განსხვავდება. ჩინელი მხატვრები პეიზაჟს, ევროპელების მსგავსად, ნატურიდან კი არ „წერდნენ“, არამედ ნანახს თავიანთი აღქმის „პრიზმაში“ ატარებდნენ და ისე გადმოჰქონდათ ტილოზე, ფაიფურზე, აბრეშუმზე და სხვ. ფაიფურზე გამოსახული პეიზაჟები კარგადაა შეხამებული ფაიფურის ნივთის ფორმასთან.
ძნელია ზუსტად თქმა ვისთვის მზადდებოდა ეს ჭურჭელი - ადგილობრივი მუსლიმანი ჩინელებისთვის, თუ სპარსეთში გასატანად. „ხაყანად“ ჩინეთის იმპერატორს მოიხსენიებდნენ, როგორც ჩინელი მუსლიმანები, ისე ირანელები. აღნიშნული წარწერა დაუმთავრებელია. როგორც ჩანს ჩინელმა ოსტატმა, რომელმაც ეს წარწერა გამოიყვანა, სპარსული დამწერლობა და ენა არ იცოდა. მან წარწერა გამოსახა მხოლოდ იმისთვის, რომ ლანგარსა და ბადიას სპარსული ელფერი მისცემოდა. ალბათ, ოსტატს ხელში ირანულ ენაზე დაწერილი ტექსტი ეჭირა, საიდანაც იმ რაოდენობის ასოები გადმოწერა, რამდენიც დეკორის სილამაზის უზრუნველსაყოფად ჩათვალა საჭიროდ. ჩინურ ფაიფურზე ირანული ფორმებისა და მოტივების გაჩენა არ არის გასაკვირი. ჩინეთს ოდითგანვე ჰქონდა სავაჭრო ურთიერთობები უცხოეთის ქვეყნებთან. ჯერ კიდევ ტანის ხანაში ჩინეთის სამხრეთში უცხოელ ვაჭართა (არაბთა, ირანელთა, ბერძენთა, ებრაელთა) კოლონიები აღმოცენდა. განვითარებული იყო, როგორც საზღვაო ისე სახმელეთო ვაჭრობა. ირანში სახმელეთო საქარავნო გზის „დიდი აბრეშუმის გზის“ მეშვეობით დიდი რაოდენობით ჩინური საქონელი შემოდიოდა. დიდი აბრეშუმის გზა თავრიზის გავლით ჩინეთს დასავლეთ ევროპის ქვეყნებთან აკავშირებდა. ჩინელი თუ ირანელი ვაჭრები, რომლებსაც ჩინეთიდან ირანში ფაიფური შეჰქონდათ, ირანელი დიდებულებისაგან შეკვეთებსაც კი იღებდნენ და საგანგებოდ მათთვის ამზადებდნენ ფაიფურს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფაიფური კატეგორია:ჩინური ფაიფური
არიფ მარდინი
არიფ მარდინი (დ. 15 მარტი, 1932, ისტამბული, თურქეთი — გ. 25 ივნისი, 2006, ნიუ-იორკი, ნიუ-იორკის შტატი, აშშ) — თურქი-ამერიკელი მუსიკის პროდიუსერი. იგი განსხვავებული სტილის (ჯაზი, როკი, სოული, დისკო და კანტრი) ასობით სხვადასხვა ხელოვანთან მუშაობდა. იგი Atlantic Records-ისთვის 30 წლის განმავლობაში (როგორც პროდიუსერი, სტუდიოს მენეჯერი ვიცე პრეზიდენტი) მუშაობდა. მუშაობდა Queen-ის, ბი ჯიზისთან, ჰოლ & ოატესთან, ანიტა ბაკერთან, არეთა ფრანკლინთან, დიონე ვარვიკთან, დონი ჰასავეისა & რობერთა ფლაკთან, ბეტე მიდლერთან, ჩაკა ხანთან, ლაურა ნუროსთან, ფილ კოლინსთან, დანიელ როდრიგესთან და ნორაჰ ჯონსთან. მარდინს მიენიჭა თერთმეტი გრემის ჯილდო.
ადრეული კარიერა
მარდინი დაიბადა ისტამბულში, ცნობილ ოჯახში, რომლებშიც შედიოდნენ ოსმალეთის იმპერიისა და თურქეთის რესპუბლიკის სახელმწიფო მოხელეები, დიპლომატები და ლიდერები სამოქალაქო, სამხედრო და ბიზნეს სექტორში. მისი მამა ნავთობის ბენზინგასამართი სადგურების ქსელის თანამფლობელი იყო.
მისი დის მეშვეობით იგი შეხვდა ჯაზის კრიტიკოს კუნეიტ სერმეტს, რომელმაც მარდინი თავიდან ამ მუსიკით დააინტერესა ხოლო შემდგომ მისი მენტორიც გახდა. სტამბოლის უნივერსიტეტში ეკონომიკისა და კომერციის ფაკულტეტზე სწავლის დასრულების შემდეგ, მარდინი ლონდონის ეკონომიკის სკოლაში სწავლობდა. საკუთარი დის მუსიკის ჩანაწერებისა და ჯაზის გავლენით, იგი აგრეთვე იყო წარმატებული არანჟერი და ორკესტის შემსრულებელი, თუმცა რასოდეს ფიქრობდა საკუთარი კარიერის მუსიკასთან დაკავშირებას.
თუმცა, მისი ბედი შეიცვალა 1956 წელს, მას შემდეგ, რაც ანკარაში გამართულ კონცერტზე ამერიკელი ჯაზის მუსიკოსებს დიზი გილესპსსა და კვინსი ჯონსს შეხვდა. მან სამი დემო კომპოზიცია გაუგზავნა თავის მეგობარ ტაჰირ სურს, რომელიც მუშაობდა რადიოსადგურზე (ამერიკაში). სურამ ეს კომპოზიციები ქვინი ჯონსს მიუტანა და მარტინი, ბერკლის მუსიკის კოლეჯში (ბოსტონში), ქვინი ჯონსის სტიპენდიის პირველი მიმღები გახდა. 1958 წელს ის და მისი საცოლე ლატიფი სტამბოლიდან ბოსტონში გადავიდნენ. 1961 წელს სწავლის დასრულების შემდეგ, იგი ბერკლეში ერთი წელი ასწავლა, ხოლო შემდეგ საცხოვრებლად ნიუ-იორკში გადავიდა რათა საკუთარი იღბალი გამოეცადა. მოგვიანებით, არიფ მარდიანი ბერკლის „რწმუნებული“ გახდა და საპატიო დოქტორანტის ჯილდო მიიღო.
პირადი ცხოვრება
არიფის მეუღლე, რაფიტი (1924-2013), დრამატურგი იყო. მეორე ქალიშვილი, ნაზან ჯოფრე, ძმასთან ერთად მუშაობს. ჯო მარდინმა შექმნა დოკუმენტური ფილმი მამის შესახებ, სახელწოდებით The Great Ears in Town: The Arif Mardin Story, რომელიც 2010 წლის 15 ივნისს გამოვიდა. დოკუმენტური ფილმის რეჟისორი დუგ ბირო იყო. პირველი ჩვენება გაიმართა ნიუ იორკში, 2010 წლის 15 ივნისს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2006 კატეგორია:თურქი მუსიკოსები კატეგორია:ამერიკელი მუსიკოსები
აკაკი ბელიაშვილის ქუჩა
აკაკი ბელიაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიღომი); აკაკი ბაქრაძის ქუჩიდან ჯორჯ ბალანჩინის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 60-იან წლებში. 1963 წლიდან აკაკი ბელიაშვილის სახელი ჰქვია.
ლიტერატურა
ბელიაშვილი
მატაუასის რაიონი
მატაუასის რაიონი (Distrito de Matahuasi) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის კონსეფსიონის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 262 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 072 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 210 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 24.74 კმ²-ია.
დიზახლი
დიზახლი (Dizaxlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —   	525 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაბალის რაიონის სოფლები
რეტირო (ანტიოკია)
რეტირო (Retiro) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.165 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 974 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 273 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
განის ეროვნული პარკების სია
განას 21 დაცული ტერიტორიის ვრცელი სისტემა აქვს, რომელიც მოიცავს 7 ეროვნულ პარკს, 6 რესურსების აღკვეთილს, 2 ველური ბუნების ნაკრძალს, 1 ბუნების მკაცრ აღკვეთილს და 5 სანაპირო ვეთლენდს.
სქოლიო
კატეგორია:განის ეროვნული პარკები
ეპისტოლე წმ. მოციქულისა იოანესი (მესამე)
180px|მინიატიურა|იოანე ღვთისმეტყველი '''ეპისტოლე წმ. მოციქულისა იოანესი (მესამე)''' — წმინდა იოანეს მესამე ეპისტოლე, რომლითაც მან მიმართა თავის თანამემამულეებს, ქრისტეს მცნებათა ამღიარებელ ყველა მორწმუნეს ქრისტოლოგიის სხვადასხვა საკითხებზე. ავტორი არის იოანე მახარებელი, რომლის კალამს აგრეთვე ეკუთვნის ოთხთავის ერთ–ერთი წიგნი – იოანეს სახარება. მას ზოგჯერ მოიხსენიებენ იოანე ღვთისმეტყველადაც.
ეპისტოლე შესულია ახალი აღთქმის წიგნებში და წარმოადგენს კათოლიკე ეპისტოლეთა ერთ–ერთ წერილს (ეპისტოლეს).
ეპისტოლეს შინაარსი
მესამე ეპისტოლე შედგება ერთი თავისაგან. იოანე ღვთისმეტყველის მესამე ეპისტოლე უფრო პირადული ხასიათისაა, ვიდრე პირველი ორი. იგი ასევე გამიზნულია ეკლესიის მთლიანობის შესანარჩუნებლად, ხაზგასმულია ცალკეულ ხუცესთა სხვა ხუცესებზე თვითამაღლების ბოროტება, აღნიშნულია მორწმუნეთა დაყოფა სასულიერო და საერო პირებად. მესამე ეპისტოლეში ლაპარაკია ყოველი ადამიანის, როგორც ადგილობრივი ეკლესიის წევრის, პირადი მოვალეობის შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახალი აღთქმის პერსონაჟები კატეგორია:ქრისტეს თორმეტი მოციქული კატეგორია:სასულიერო მწერლობა კატეგორია:ეგზეგეტიკა კატეგორია:ქრისტიანობა კატეგორია:ეპისტოლეები კატეგორია:ბიბლია კატეგორია:ახალი აღთქმა
თარხანლი
თარხანლი (Tərxanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
FH-227-ის კატასტროფა ანდებში
ისტორია
მეორე დღეს პილოტმა გზა განაგრძო. ამჯერად მან კურსი შეცვალა და დანიშნულების ადგილამდე ჩაფრენა შემოვლითი გზით (მენდოზა-კურიკო-სანტიაგო) გადაწყვიტა, რაც საშუალებას მისცემდა, დაბალ სიმაღლეზე ეფრინა.
თვითმფრინავში 45 ადამიანი იმყოფებოდა. ახალგაზრდები მხიარულობდნენ და შეჯიბრებისთვის ემზადებოდნენ. მოულოდნელად ამინდი გაუარესდა, რამაც ხილვადობა თითქმის ნულამდე დაიყვანა. პილოტს დიდი პრობლემა შეექმნა — მას წარმოდგენა არ ჰქონდა, სად იმყოფებოდა. აღმოჩნდა, რომ თვითმფრინავი 5 ათასი მეტრის სიმაღლის ანდების ერთ-ერთი მწვერვალისკენ მიფრინავდა. როცა შეცდომა შეამჩნიეს, უკვე დაგვიანებული იყო.
შეჯახება საშინელი აღმოჩნდა. ორად გაპობილი თვითმფრინავის წინა ნაწილი თოვლზე სრიალს განაგრძობდა. იქმნებოდა შთაბეჭდილება, რომ სადაცაა, საბედისწერო შეჯახება უნდა მომხდარიყო. თუმცა თვითმფრინავი თოვლში ცხვირით ჩაესო და შეჩერდა.
პირველი დღეები
45 მგზავრიდან 12 დაიღუპა. გადარჩენილთათვის პირველი დღე განსაკუთრებით მძიმე გამოდგა. ისინი აღმოჩნდნენ უდაბურ ადგილას, რომლის კლიმატი ურუგვაელთათვის სრულიად უცხო იყო. მზე დღის ოთხ საათზე ჩავიდა და თითქმის 15 საათს არ ამოსულა. ამას ერთვოდა ძლიერი სიცივე და ჰაერის უკმარისობა. პირველი ღამის გადატანა ყველამ ვერ შეძლო. დაიღუპა კიდევ 5 ადამიანი.
მეორე დღეს ურუგვაელებს ზემოდან თვითმფრინავის ხმა მოესმათ, რომელმაც ისინი ვერ შეამჩნია. უნდა ითქვას, რომ სამძებრო სამუშაოებში სწრაფად ჩაერთნენ ურუგვაის, არგენტინისა და ჩილეს სამაშველო დანაყოფები, მაგრამ თვითმფრინავის კარკასის თეთრი ფერის გამო მისი შემჩნევა თოვლში პრაქტიკულად შეუძლებელი აღმოჩნდა. გადარჩენილები იმედს მაინც არ კარგავდნენ, მაგრამ მათი იმედები მალევე გაქარწყლდა — მცირე რადიოგადამცემით შეიტყვეს, რომ სამძებრო სამუშაოები მალე შეწყდებოდა და მათ დაღუპულებად მიიჩნევდნენ.
იძულებითი კანიბალიზმი
ამ ტრაგედიის ერთ-ერთი მონაწილე კარლიტოს პაესი იხსენებს: — როცა ნანდო პარადოს საკვები მარაგის ამოწურვის შესახებ უთხრეს, მან უნებლიეთ წამოიძახა, რომ მზად იყო შეეჭამა პილოტები, რადგან ყოველივე, რაც მათ შეემთხვათ, სწორედ პილოტების ბრალი იყო. ამ ვარიანტის განხილვა ყველასთვის მიუღებელი აღმოჩნდა, მაგრამ შიმშილმა და სიცოცხლის შენარჩუნების მძაფრმა სურვილმა ეს საკითხი მალე კვლავ დასვა დღის წესრიგში და თანაც მკაცრად. მდგომარეობას მხოლოდ ის ართულებდა, რომ დაღუპულები მათი ოჯახის წევრები ან მეგობრები იყვნენ.
პირველი, ვინც ძალა მოიკრიბა და ამის გაკეთება შეძლო, იყო რობერტო კანეზა, მან პირველმა მოაჭრა გვამს ხორცის რამდენიმე ნაჭერი. ამის შემდეგ, სიკვდილის პირას მისულნი, წინასწარ იძლეოდნენ უფლებას, რომ გარდაცვალების შემთხვევაში გადარჩენილებს მათი გვამები საკვებად გამოეყენებინათ.
ზვავი
ანდები ცნობილია თოვლის ხშირი ჩამოწოლით. გადარჩენილებმა არაფერი იცოდნენ იმის შესახებ, რომ ჩამოვარდნილი თვითმფრინავი სწორედ ზვავსაშიშ ზონაში იმყოფებოდა. ზვავის ჩამოწოლა ყოველ წუთს იყო მოსალოდნელი. მეთვრამეტე დღეს, საღამო ჟამს გაისმა კიდეც შემზარავი გრუხუნი. ეს იყო უხვი თოვლის ჩამოწოლის ხმა. თოვლი პირდაპირ თვითმფრინავის კაბინაში შევარდა და რამდენიმე წამში იქაურობა ამოავსო. პირველი, ვინც თოვლისაგან თავის დაღწევა შეძლო, როი ჰარლი იყო. მას მოჰყვა კარლიტოს პაესიც. გადარჩენილებმა სწრაფად დაიწყეს თოვლიდან მეგობრების ამოყვანა, მაგრამ მსხვერპლი მაინც საგრძნობი აღმოჩნდა — ზვავის შედეგად 8 ადამიანი დაიღუპა. ცოცხალი მხოლოდ 19 დარჩა. თოვლმა მათ გარეთ გასასვლელი ჩაუხერგა. მიუხედავად დიდი მსხვერპლისა, ზვავმა დადებითი როლიც შეასრულა — თვითმფრინავს ღია მხარე ჩაუხერგა, საიდანაც სიცივე აღარ შემოდიოდა. ისიც “კარგი” იყო, რომ მიეცათ კიდევ 8 გვამი... მათი შემწეობით, დაახლოებით თვე-ნახევრით შეეძლოთ არსებობის გახანგრძლივება.
ხსნის გზა
ერთ-ერთი გადარჩენილი ნანდო პარადო ხვდებოდა, რომ უბედურებიდან თავის დაღწევის გზა თვითონვე უნდა მოეძებნათ, რადგან სხვაგვარად ყველანი დაიღუპებოდნენ. მის ამ სურვილს ისიც აძლიერებდა, რომ ჯერ კიდევ ხელუხლებელ გარდაცვლილთა შორის მისი დედა და დაც იყო; თუ ვერ გაბედავდნენ გადარჩენის გზის საძებნელად წასვლას, მათი შეჭმაც გარდაუვალი გახდებოდა. პარადო ხვდებოდა იმასაც, რომ მარტო წასვლა თვითმკვლელობის ტოლფასი იქნებოდა. ამიტომ ის თანამგზავრს ეძებდა. მასთან ერთად წასვლა მხოლოდ რობერტო კანეზამ და ანტონიო ვისენტინიმ გაბედეს. წასვლის წინ მეგზურებს კარლიტოს პაესმა საძილე ტომრები დაუმზადა, რომელიც მან სავარძლების საზურგეებისგან შეკერა. ჩანთები აავსეს რამდენიმე დღის სამყოფი ხორცით და გზას გაუდგნენ.
ჯგუფის მეთაურობა ნანდო პარადომ ითავა. ის ამხნევებდა და ყველანაირად ეხმარებოდა ღონემიხდილ მეგობრებს. საღამოობით მორაგბეები სვლას წყვეტდნენ და საძილე ტომრებში ითბუნებოდნენ. სამი დღის სიარულის შემდეგ ვისენტინი საკმაოდ დაუძლურდა. ნანდო პარადომ სთხოვა, უკან დაბრუნებულიყო. ვისენტინის უარი არ უთქვამს. ის უკან გაეშურა და მშვიდობიანად დაბრუნდა თვითმფრინავთან. გზა მხოლოდ პარადომ და კანეზამ განაგრძეს. ნელ-ნელა გაყინულ ფერდობებს სიმწვანე ჩაენაცვლა, იგრძნობოდა ტემპერატურის მომატებაც, მაგრამ ეს მთლად სასიკეთოდ არ წაადგათ — სითბოში ხორცმა სწრაფად დაიწყო გაფუჭება.
მგზავრობის მეცხრე დღეს მაიტენესის ხეობას მიადგნენ. მორაგბეებს აქ გაჩერებამ მოუწიათ, რადგანაც დიზენტერიით დაავადებულ კანეზას სიარულის ძალა აღარ შესწევდა. მხოლოდ მომდევნო დღეს განაგრძეს წინსვლა. მალე დაინახეს, რომ მდინარის პირას ძროხა ძოვდა ბალახს. მათ სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა - მიხვდნენ, რომ სადღაც ახლოს დასახლებული პუნქტი უნდა ყოფილიყო.
ათი დღის სიარულის შემდეგ მათ თითქმის 65 კილომეტრი ჰქონდათ გავლილი. კატასტროფიდან 70-ე დღეს მდინარის მეორე მხარეს მათ ჩილელი ფერმერი, სერხიო კატალანო შენიშნეს. მაგრამ მოხდა ისე, რომ მდინარის ხმაურის გამო მას ხმა ვერ მიაწვდინეს. უკიდურესი დაუძლურების გამო, გადაცურვასაც ვერ შეძლებდნენ. მეორე დღეს იგივე მამაკაცი კვლავ გამოჩნდა. ნანდომ მას ხელი დაუქნია. უცნობმა გონიერება გამოიჩინა - მორაგბეებს ქვას გამობმული ქაღალდი და ფანქარი გადაუგდო. ახალგაზრდებმა ფურცელზე დაწერეს თავიანთი უბედურების ამბავი და უკანვე გადაუგდეს. წერილი წაიკითხა თუ არა, სერხიო კატალანომ ხელით ანიშნა ახალგაზრდებს, რომ მაშველებს მოიყვანდა. წასვლის წინ მან მცირეოდენი პური და ყველიც გადაუგდო ურუგვაელებს. უცნობმა მამაკაცმა დაპირება შეასრულა. მაშველები მოვიდნენ და სიკვდილმაც უკან დაიხია. გადარჩენილთა სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. მაშველებმა ნანდოს უთხრეს, რუკაზე ეჩვენებინა ის ადგილი, სადაც მისი მეგობრები იყვნენ. მას შემდეგ, რაც ნანდომ ადგილმდებარეობა მიუთითა მაშველებს, ისინი გაოცდნენ, მითითებული ადგილი არგენტინის ტერიტორია იყო, ხოლო ისინი ჩილეში იმყოფებოდნენ.
კატასტროფის ადგილას დარჩენილებმა რადიოგადამცემით შეიტყვეს, რომ ანდებში ჩამოვარდნილი თვითმფრინავიდან ორი გადარჩენილი ადამიანი აღმოაჩინეს. ამ სასიხარულო ამბების მომსმენნი ცრემლს ვერ იკავებდნენ, რადგანაც მათი ტანჯვა დასასრულს უახლოვდებოდა. მცირე ხანში ვერტმფრენების ხმაც გაისმა, რომელთაც მეგზურად ნანდო პარადო მოჰყვებოდა. ყველანი გამოვიდნენ დამტვრეული თვითმფრინავიდან და სიხარულით შეეგებნენ. იმავე დღეს ყველას შველა ვერ მოხერხდა, მხოლოდ ნაწილი გადაიყვანეს უსაფრთხო ადგილას. მეორე დღეს კი დარჩენილებიც იხსნეს.
ცხოვრება გადარჩენის შემდგომ
ანდებიდან სამშობლოში დაბრუნებულებს გაზეთებში ხვდებოდათ შემზარავი სტატიები, სადაც მათ კანიბალიზმში ადანაშაულებდნენ. თუმცა მათ ადგილას საკუთარი თავის წარმოდგენა არავის სურდა. გადარჩენილები როგორც ანდებში, ისე სამშობლოშიც, ვაჟკაცურად უმკლავდებოდნენ მათდამი აგორებულ ზიზღს.
კარლიტოს პაესი იხსენებს: “აქ ყველა ცდილობს ცოცხლად შეჭამოს ახლობელი. ჩვენ კი იქ ერთმანეთისადმი გვქონდა წმინდა და მეგობრული გრძნობები. “ყველაფერს დავთმობდი, რათა იგივე განმეცადა”, — ამ სიტყვებით პაესმა ცილისმწამებლებს ნამდვილი გმირობის ფასი დაანახვა.
ყოველი წლის 22 დეკემბერს, 571-ე რეისის გადარჩენილი მგზავრები იკრიბებიან და 72 დაუსრულებელ დღეს იხსენებენ. ამით ისინი დაღუპულ მეგობრებს მიაგებენ პატივს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავიაკატასტროფები
მბამუ
მბამუ (M’Bamou) — დაუსახლებელი კუნძული მდინარე კონგოში, კონგოს რესპუბლიკა. შეიქმნა მალებოს ტბაში. მისგან სამხრეთით მდებარეობს ქალაქი კინშასა, დასავლეთით — ბრაზავილი. კუნძულის აღმოსავლეთი ნაწილი დაფარულია ხეების მჭიდრო მასივით. იყო სადავო ტერიტორია კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და კონგოს რესპუბლიკას შორის. კუნძულის ფართობია — 180 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კონგოს რესპუბლიკის კუნძულები კატეგორია:მდინარის კუნძულები
ბა-ბეს ეროვნული პარკი
ბა-ბეს ეროვნული პარკი (Vườn Quốc Gia Ba Bể) — დაცული ტერიტორია ვიეტნამის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში, ბაკ-კანის პროვინციაში. შეიქმნა მტკნარი წყლის ტბისა (ბა-ბეს ტბა) და გარშემორტყმული კირქვისა და მარადმწვანე ტყეების დასაცავად. მდებარეობს დედაქალაქ ჰანოიდან დაახლოებით 240 კმ-ის დაშორებით.
მდებარეობა
ბა-ბეს ეროვნული პარკი მდებარეობს ბაკ-კანის პროვინციაში, ჰანოიდან 240 კმ-ის დაშორებით. პროვინციის დედაქლაქ ბაკ-კანიდან ეროვნული პარკი 70 კმ-თაა დაშროებული, ხოლო ქალაქ ჩო-რადან 14 კმ-ით.
ფლორა და ფაუნა
ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე 27 სახეობის ღამურა და 65 სახეობის ძუძუმწოვარია შემჩნეული, მათ შორის: ჩინური პანგოლინი (Manis pentadactyla), მსუქანი ლორი (Nycticebus coucang), რეზუსი, ჰიმალაიური დათვი, წავი და სხვ. ბა-ბეს ეროვნულ პარკში ბინადრობს 233 სახეობის ფრინველი, 43 სახეობის რეპტილია და ამფიბია, მათ შორის: სამეფო კობრა და ვიეტნამური სალამანდრა. ბა-ბეს ტბაში 106 სახეობსი თევზია დაფიქსირებული. პარკი ცნობილია პეპლების სახეობებითაც - აქ 354 სახეობის პეპელაა აღწერილი.
ლანდშაფტი
პარკის ჩრდილოეთით პიონგის გამოქვაბული მდებარეობს. მთავარი მღვიმე 50 მეტრის სიმაღლისა და 300 მეტრის სიგრძისაა. მღვიმეში 18 სახეობის ღამურა ბინადრობს. „ზღაპრული გუბურა“ კლდოვანი აუზია, რომელიც კირქვოვან წარმონაქმნებს შორის მდებარეობს და სუფთა წყლითაა სავსე. მდინარე ნანგზე დაუ დანგის ჩანჩქერი წარმოიქმნება. იგი დინებების ნაკადისგან შედგება, რომელიც თითქმის ერთ კილომეტრზეა გადაჭიმული. ქვრივი კუნძული პატარა, კონუსის ფორმის კუნძულია ტბის სამხრეთ ნაწილში.
ეროვნული პარკი და ინფრასტრუქტურა
ბა-ბეს ეროვნული პარკი 1992 წელს დაარსდა და 10 048 ჰექტარი ფართობი უკავია. პარკის ტერიტორიაზე საინფორმაციო ცენტრი, საოჯახო სასტუმროები, ტბის მენეჯმენტის სადგური და ეკოლოგიური კვლევის სადგური მდებარეობს.
სქოლიო
კატეგორია:ვიეტნამის ეროვნული პარკები კატეგორია:1992 წელს დაარსებული დაცული ტერიტორიები კატეგორია:რამსარის ძეგლები ვიეტნამში
შურისმაძიებლები (კომიქსები)
შურისმაძიებლები (Avengers) — სუპერგმირული გუნდი Marvel Comics-ის გამოცემებეში. პირველად გამოჩნდა ამავე სახელწოდების 1963 წლის კომიქსში. მისი შემქმნელები არიან სტენ ლი და ჯეკ კირბი. შურისმაძიებლები წარმოადგენენ წინა გუნდის, ყველა-გამარჯვებულის (Timely Comics-იდან) განახლებას.
გუნდის თავდაპირველი წევრები იყვნენ ადამიანი ჭიანჭველა, ჰალკი, რკინის კაცი, თორი და ბზიკი. მეორე ნომრისთვის ადამიანი ჭიანჭველა გახდა გიგანტი. კაპიტანი ამერიკა მეოთხე ნომერში ყინულში გაიჭედა და გუნდს შეუერთდა მხოლოდ გაცოცხლების შემდეგ. ცვალებადი შემადგენლობა კომიქსების სერიის დამახასიათებელ ნიშნად იქცა, თუმცა მუდმივი დარჩა ის, რომ გუნდი ებრძოდა ისეთ მტერს, რომელსაც ერთი გმირი ვერ გაუმკლავდებოდა. მასში აგრეთვე შედიოდნენ ადამიანები, ზეადამიანები, ანდროიდები, უცხოპლანეტელები, ზებუნებრივი არსებები და ყოფილი მტრებიც კი.
გარდა კომიქსების და რამდენიმე ტელესერიალის, გუნდი აგრეთვე გამოჩნდა 2012 წლის „შურისმაძიებლებში“ (რეჟ. ჯოს უიდონი). ფილმმა საბოლოოდ რეკორდი დაამყარა, სადებიუტო კვირაში 207.4 მილიონი აშშ დოლარის შემოსავლით. მეორე ფილმი, „შურისმაძიებლები: ულტრონის ეპოქა“, გამოვიდა 2015 წელს. 2018 წელს დაგეგმილია ფილმის „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ გამოსვლა, ხოლო ჯერჯერობით უსათაურო გაგრძელება 2019 წლის 3 მაისს გამოვა.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული კომიქსების პერსონაჟები
დონეცკის ეროვნული უნივერსიტეტი
დონეცკის ეროვნული უნივერსიტეტი (Донецький національний університет, Donetsk National University) — უმაღლესი სასწავლებელი უკრაინის ქალაქ ვინიცაში. დაარსდა 1937 წლის 15 ივლისს ქ. დონეცკში. თავდაპირველად არსებობდა დონეცკის პედაგოგიური ინსტიტუტი, რომელიც 1965 წელს გახდა დონეცკის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ხოლო 2000 წელს ჩამოყალიბდა სასწავლებელი ამჟამინდელი სახელწოდებით - დონეცკის ეროვნული უნივერსიტეტი.
2014 წელს აღმოსავლეთ უკრაინაში დაწყებული შეიარაღებული დაპირისპირების გამო სასწავლებელი იძულებული გახდა დონეცკიდან ვინიცაში გადასულიყო.
უნივერსიტეტის გამოჩენილი კურსდამთავრებულები არიან: ივან ძიუბა (აკადემიკოსი, უკრაინის კულტურის ყოფილი მინისტრი), გრიგორ ნემირია (პოლიტიკოსი, უკრაინის ყოფილი ვიცე-პრემიერი) და ვასილ სტუსი (პოეტი, საბჭოთა დისიდენტი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უკრაინის უნივერსიტეტები
თორნიკი
თორნიკი, თორნიკე ან თორნიკიოსი (Τορνίκιος ან Τορνίκιος; Թոռնիկ, თორნიკ) — ქართულ – სომხური წარმომავლობის მქონე არისტოკრატიული საგვარეულო ბიზანტიის იმპერიაში. ბაგრატუნების დინასტიის ტარონის განშტოება.
X საუკუნის შუა წლებიდან საგვარეულოს წარმომადგენლები იმპერიის პოლიტიკურ საკითხებში აქტიურად ერთვებიან, ხოლო X საუკუნის ბოლო და XI საუკუნის დასაწყისიდან იკავებენ უმაღლეს სამხედრო წოდებებს და უმნიშვნელოვანეს როლს ასრულებენ იმპერიის სამხედრო და პოლიტიკურ საკითხებში. XII საუკუნეში ძირითადად პოლიტიკური თანამდებობები უკავიათ, ხოლო XIII საუკუნიდან საგვარეულო უფრო მეტად დაწინაურდა, რისი მიზეზიც სხვა გავლენიან არისტოკრატიულ ოჯახებთან, ძირითადად კი პალეოლოგოსებთან დინასტიური ქორწინებები გახდა.
აპოგანემი
საგვარეულოს დამაარსებლად ტარონის მთავრის ძმა, აბუ ღანიმი, იგივე აპოგანემი ითვლება, რომელმაც X საუკუნეში ბიზანტიის იმპერიის მფარველობა მიიღო და იმპერიის კარზე დაახლოებულს მალევე პროტოსპათარიოს, შემდეგ კი პატრიკიოსის ტიტულიც კი უბოძეს.
თორნიკე პატრიკი
აპოგანემის ძე, თორნიკეც პატრიკიოსის ტიტულს ატარებდა. თორნიკეს გარდაცვალების შემდეგ, მისი ცოლი და შვილი ნიკოლასი, ბიზანტიის იმპერატორის რომანოზ I ლაკაპენოსის (მმ. 920–944) მითითებითა კონსტანტინოპოლში დასახლდნენ, სადაც მათ იმპერიის პოლიტიკურ სცენაზე გამოჩენის საშუალება მიეცათ.
საგვარეულოს პირველი მნიშვნელოვანი წევრები: ნიკოლას თორნიკი, პატრიციელი თორნიკეს ძე და ლეონ თორნიკი, სავარაუდოდ ასევე თორნიკეს ძე, კონსტანტინე VII პორფიროგენეტის (მმ. 913–959) მხარდაჭერთა შორის ფიქსირდებიან, როდესაც ამ უკანასკნელმა 945 წელს ძალაუფლება ხელში ჩაიგდო.
იოანე (ვარაზ-ვაჩე)
ერმიტაჟში შემონახულ ბეჭედში ნახსენებია სტრატეგოსი იოანე (ვარაზ–ვაჩე) თორნიკი, რომელიც იოანის, ანუ თორნიკე ერისთავის ძმის (იოანე მთაწმიდელის) სახელს ატარებდა. ბიზანტიელი ისტორიკოსი, იოანე სკილიცეც ასევე ახსენებს „იბერიელ ვარაზვაჩეს“, რომელიც 1038 წლებში ედესას განაგებდა.
კონტოლეონი
კიდევ ერთი თორნიკი, სახელად კონტოლეონი 1017 წელს იტალისი კატეპანოა.
ლეონ თორნიკი
ამ გვარის ყველაზე გამოჩენილი წევრი კონსტანტინე IX მონომახის (მმ. 1042–1055) ძმისშვილი, ადრიანოპოლელი ლეონ თორნიკია, რომელიც საიმპერატორო ტახტზეც კი აცხადებდა პრეტენზიას. მიქაელ ატალიატეს თანახმად, სანამ ლეონი აჯანყდებოდა, ის მელითენეს სტრატეგოსი, ხოლო მიქაელ ფსელოსის თანახმად, რომელიც ლეონს ახასიათებს „ძლიერ, ამაყ და ამბიციურ“ პიროვნებად, ის იბერიის თემის სტრატეგოსი იყო. უფრო მეტიც, ვარაუდობენ რომ ის ასევე დასავლეთ სხოლის დომესტიკოსიც იყო. 1047 წელს, მისმა მომხრეებმა დაიკავეს ადრიანოპოლი და კონსტანტინოპოლის აღებაც სცადეს. აჯანყება წარუმატებელად დასრულდა, ლეონი დასაჯეს და იმავე წლის შობა დღეს თვალები დასთხარეს, რის შემდეგაც სავარაუდოდ მალევე გარდაიცვალა.
კოთერციზი
1071 წელს კოთერციზ თორნიკი მანასკერტის ბრძოლაში უზების (ოღუზების) დანაყოფს სარდლობდა.
პეტროს თორნიკი
1078 წელს სტრატეგოსებს შორის დაპირისპირებაში ჩანს ვინმე პეტროს თორნიკი, რომელიც ალექსი კომნენოსს, შემდეგ იმპერატორ ნიკეფოროს III–ს (მმ. 1078–1081) მომხრეა ბასილაკეს წინააღმდეგ. სავარაუდოდ ის ლეონ თორნიკის საგვარეულოდან უნდა იყოს, რადგან მისი მეტსახელი მაკედონელი ადასტურებს მის კუთვნილებას თორნიკთა საგვარეულოს ადრიანოპოლის განშტოებასთან კავშირს.
გიორგი თორნიკი
XII საუკუნეში თორნიკები დროებით ქრებიან იმპერიის პოლიტიკური ასპარეზიდან და საუკუნის ბოლოსკენ ისევ ჩნდებიან. ამ დროისთვის კარგად ცნობილი წევრია გიორგი თორნიკი, რომელიც კონსტანტინოპოლში ფსალმუნების და სახარების მასწავლებელია. მას შემდეგი ეკლესიური თანამდებობები ეკავა: ჯერ იყო ანოტატორი საპატრიარქო სეკრეტარიატში, შემდეგ კი ეფესოს სამიტროპოლიტოში (1155). გიორგი თორნიკი აქტიური სასულიერო პირი იყო, ის მხარს უჭერდა ეკლესიების გაერთიანებას, იმ პირობით თუ კონსტანტინოპოლის უზენაისობას სცნობდნენ. ის იყო ასევე აქტიური მეცნიერი და მწერალი. მისი ნაშრომები, განსაკუთრებით კი წერილები უხვ მასალას მოიცავს მის ცხოვრებაზე და იმ პერიოდის ეფესოელ ხალხზე.
დემეტრიოსი
XII საუკუნიდან თორნიკების საგვარეულოს წევრებმა დაიბრუნეს უმაღლესი პოლიტიკური თანამდებობი და აქტიურად ერთვებოდნენ ბიზანტიის პოლიტიკურ სცენაზე. საუკუნის ბოლო მესამედში დემეტრიოს თორნიკი, რომელმაც დრომის ლოგოთეტი და ველუმის კრიტესის თანამდებობები მიიღო.
კონსტანტინე დემეტრიოსის ძე
დემეტრიოსის ძე კონსტანტინე თორნიკი, იმპერატორი ალექსი III ანგელოსის (მმ. 1195–1203) მართველობის დროს, კონსტანტინოპოლის ეპარქი გახდა და მამის გარდაცვალების შემდეგ (სავარაუდოდ 1201 წელს) დრომის ლოგოთეტის თანამდებობა მიიღო.
ევტიმიოსი დემეტრიოსის ძე
დემეტრიოსის მეორე ძე ევტიმიოსი იყო დიაკვანი, პოემების მწერალი და რიტორიკოსი.
დემეტრიოს კონსტანტინეს ძე
კონსტანტინეს ძე, დემეტრიოს თორნიკი თეოდორე I ლასკარისის (მმ. 1204–1222) კარზე მესაზონი იყო. მოგვიანებით ის მეგას დომესტიკოსს ანდრონიკოს პალეოლოგოსის დისშვილზე დაქორწინდა.
კონსტანტინე დემეტრიოსის ძე
დემეტრიოსის ძე, კონსტანტინე თორნიკი იოანე III დუკა ვატაცეს (მმ. 1222–1254) კარზე მეგას პრიმიკერიოსის თანამდებობას იღებს, რომელიც, პალეოლოგოსებთან ნათესაური კავშირის გამო თეოდორე II ლასკარისის (მმ. 1254–1258) მმართველობის დროს დაკარგა. თუმცა თანამდებობაზე აღადგინეს იმპერატორის გარდაცვალების შემდეგ, როდესაც მისი ქალიშვილი მეგას დომესტიკოს იოანე პალეოლოგოსზე (მიხეილ VIII–ის ძმა, 1259–1282) დაქორწინდა. 1259 წელს მიიღო სებასტოკრატორის თანამდებობა. მისი მეორე ქალიშვილი იოანე ანგელოსზე დაქორწინდა (მიქაელ II–ის ძე 1231–1271). კონსტანტინოპოლის გათავისუფლების შემდეგ (1261) საგვარეულოს წევრები დედაქალაქში დაბრუნდნენ. 1264 წელს კონსტნატინე ქალაქის ეპარხად გვევლინება, ხოლო 1266 წელს თესალონიკის კეფალატიკუნად.
ანდრონიკოს თორნიკი კომნენოსი
კონსტანტინე სებასტოკრატის კიდევ ერთი ძმა, ანდრონიკოს თორნიკი კომნენოსი, მედიატორი 1259 წელს, გარდაიცვალა ჭირის ეპიდემიის შედეგად.
კონსტანტინე თორნიკი პალეოლოგოსი
საგვარეულოს მნიშვნელოვან წევრებს შორის იყო კონსტანტინე თორნიკი პალეოლოგოსი, რომელსაც 1326 წელს ეკავა დრუნგარიოსის თანამდებობა.
დემეტრიოს თორნიკი პალეოლოგოსი
კონსტანტინეს ძე დემეტრიოს თორნიკი პალეოლოგოსი ასევე ფლობდა დრუნგარიოსის თანამდებობას. 1337 და 1339 წლებში ის კონსტანტინოპოლის კეფალატიკუნია.
ანდრონიკოს თორნიკი კომნენოს დუკა პალეოლოგოსი
ანდრონიკოს თორნიკი კომნენოს დუკა პალეოლოგოსი იმპერატორი ანდრონიკე II პალეოლოგოსის (მმ. 1282–1328) მმართველობის დროს ატარებდა პარაკოიმომენოსის წოდებას. 1325 წელს მონაწილეობდა ანდრონიკე III–ის და დედოფალი ანა სავოიელის დაქორწინების საკითხში. ცხოვრების მიწურულს (1328 წლიდან) გახდა ბერი.
სქოლიო
კატეგორია:თორნიკი
ბესარიონ ბელინსკის ქუჩა
ბესარიონ ბელინსკის ქუჩა — ქუჩა თბილისში,  მთაწმინდის რაიონში (ვერე); მიხეილ ზანდუკელის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 60-იან წლებში. ადრე აგურის ქუჩა ერქვა (აქ მდებარე აგურის ქარხნების გამო). დატანილია თბილისის 1867 წლის გეგმაზე. 1898 წელს, ბესარიონ ბელინსკის გარდაცვალებიდან 50-ე წლისთავზე, ქუჩას უწოდეს მისი სახელი. დატანილია თბილისის 1904 წლის გეგმაზე. ადრე იწყებოდა ახლანდელი მერაბ კოსტავას ქუჩიდან. 1992 წლიდან ქუჩის ქვედა მონაკვეთს, მერაბ კოსტავას ქუჩიდან მიხეილ ზანდუკელის ქუჩამდე, 1989 წლის 9 აპრილს დაღუპული თამარ ჭოველიძის სახელი დაერქვა. ქუჩაზე არის XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები.
ლიტერატურა
ბელინსკი
რიონეგრო (ანტიოკია)
რიონეგრო (Rionegro) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.057 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 101 046 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 196 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მიტოს რაიონი
მიტოს რაიონი (Distrito de Mito) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის კონსეფსიონის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 286 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 598 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 63 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 25.21 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კონსეფსიონის პროვინციის რაიონები
ჯორლუ
ჯორლუ (Corlu) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში.
მეგრული კუპატი
მეგრული კუპატი — კუპატის მეგრული ვარიანტი. კარგად არის ცნობილი საქართველოში, მისი სფეციფიკური საგემოვნო თვისებების გამო, რაც განპირობებულია იმით, რომ ტრადიციულად ცხოველები თავისუფლად ყავთ გაშვებული და კვებავენ ბუნებრივი  საკვებით ტყეებში, თხილის ბაღებში, ასევე აძლევენ ხილს, განსაკუთრებით — მსხალს.
კუპატის ტრადიციული მეთოდით მომზადება იწყება საშუალო სისქის ნაწლავის შერჩევით. ნაწლავს კარგად გარეცხავენ. ხორცის ყველა ნაჭერს მოხარშავენ და წვრილ ნაწილებად დაჭრიან. ჯერ შეურევენ საკაზმს, შემდეგ სხვა ინგრედიენტებს. ნარევს ათავსებენ სიგრილეში 3-4 საათი. შემდეგ მზა მასას ნაწლავებში კარგად ტენიან და ორივე მხრიდან ბაწრით შეკრავენ. გარედან უსვამენ წითელ წიწაკას, ქონდარს და ძმრის ნარევს და კიდებენ შესაბოლად, დაახლოებით 3-10 დღე. შესაბოლად უმჯობესია თხემლა, რომლის ბოლიც უკეთეს ფერს სძენს საბოლოო პროდუქტს. ტრადიციულად, პროდუქტს ინახავენ გრილ ადგილას და მოიხმარენ მთელი წლის განმავლობაში. მირთმევენ შემწვარს. სამეგრელოში კუპატი ნათლისღების სადღესასწაულო სუფრის ნაწილია. როდესაც კუპატს გასაყიდად აწარმოებენ, იყენებენ ხორცის სხვა ნაწილებსაც (მაგალითად, ხბოს ნაწლავებს, ან ღორის მჭლე ხორცს). ზოგჯერ პროდუქტს ბოლავენ საბოლავ კამერებში, რაც პროდუქტის დამზადების პროცესს აჩქარებს, თუმცა თავდაპირველ გემოს უცვლის.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული სამზარეულო
ალმოდოვარ-დელ-რიო
ალმოდოვარ-დელ-რიო (Almodóvar del Río) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კორდობის პროვინციის ვალიე-მედიო-დელ-გვადალკივირის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 174 კმ². მოსახლეობა — 7932 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კორდობის მუნიციპალიტეტები
ევგენი კონოპლიანკა
ევგენი ოლეგის ძე კონოპლიანკა (დ. 29 სექტემბერი, 1989, კიროვოგრადი, უსსრ) — უკრაინელი ფეხბურთელი, რომელიც გამოდის „სევილიასა“ და უკრაინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. თამაშობს ნახევარდაცვის ფლანგზე. მისი პროფესიონალური კარიერა დაიწყო დნეპროპეტროვსკის „დნიპროში“ 2007 წელს. დროთა განმავლობაში ის გუნდის ლიდერად ჩამოყალიბდა და 2015 წელს უეფა-ს ევროპის ლიგის ფინალში მიიღო მონაწილეობა, სადაც მის მომავალ კლუბთან („სევილია“) დამარცხდა, ანგარიშით 3-2. 2015 წლის ივლისში ევგენი კონოპლიანკას „დნიპროსთან“ კონტრაქტი დაუსრულდა და ესპანურ გუნდში უფასოდ გადავიდა.
დნიპრო
კონოპლიანკა 17 წლის ასაკში დნეპროპეტროვსკის „დნიპროს“ ასაკობრივ გუნდში გადავიდა. 2006 წლის ზამთარში კი „დნიპროს“ მეორე გუნდში დააწინაურეს, სადაც თავდაპირველად ხელფასი 300 დოლარი ჰქონდა. კონოპლიანკას დებიუტი პირველ გუნდში შედა 2007 წლის 26 აგვისტოს უჟგოროდის „ზაკარპატიას“ წინააღმდეგ (0-0). მან 83-ე წუთზე ჯაბა კანკავა შეცვალა. პირველი გოლი კი 2010 წლის 28 თებერვალს გაიტანა ლუგანსკის „ზორიას“ კარში (2-2).
ევგენი კონოპლიანკა თანდათან „დნიპროს“ წამყვან ფეხბურთელად ჩამოყალიბდა და გრანდების ყურადღება მიიპყრო. 2014 წლის იანვარში მისი „ლივერპულში“ გადასვლა 16 მილიონი გირვანქა სტერლინგის სანაცვლოდ თითქმის გადაწყვეტილი იყო, თუმცა შეთანხმება ბოლო მომენტში გაუქმდა.
2014-2015 წლების სეზონი წარმატებული გამოდგა უკრაინული კლუბისთვის, რაშიც მთავარი როლი ევგენი კონოპლიანკამ შეასრულა. „დნიპრომ“ უკრაინის პრემიერ ლიგაში ასპარეზობა მე-3 ადგილზე დაასრულა, ხოლო უეფა-ს ევროპის ლიგაზე ფინალში გასვლა მოახერხა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:უკრაინელი ფეხბურთელები კატეგორია:დნიპროპეტროვსკის დნიპროს ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:სევილიის ფეხბურთელები კატეგორია:2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 29 სექტემბერი
ენობრივი პოლიტიკა ლატვიაში
ლატვიის კონსტიტუციის მე-4 და 114-ე მუხლები ქმნის საფუძველს ლატვიის ენობრივი პოლიტიკის შესახებ, ლატვიის ოფიციალურ სახელმწიფო ენად გამოცხადებს, ეთნიკური უმცირესობების უფლებების დამტკიცება მათი ენების შენარჩუნებისა და განვითარების შესახებ. ლივონური ენა ოფიციალურად კანონში აღიარებულია, როგორც „ადგილობრივი (ავტოქტონი) მოსახლეობის ენა“, მაგრამ ლატგალური წერილობითი ენა დაცულია, როგორც „ლატვიური ენის ისტორიული ვარიანტი“. ყველა სხვა ენა უცხოურ ენად ითვლება სახელმწიფო ენის შესახებ კანონით (ოფიციალური ენის კანონი სხვა თარგმანებში). ლატვია უზრუნველყოფს ეროვნული უმცირესობების საგანმანათლებლო პროგრამებს რუსულ ენაზე (პირველი ენა მოსახლეობის ერთი მეოთხედისთვის), პოლონური, ებრაული, უკრაინული, ესტონური, ლიეტუვური და ბელარუსული.
სამართლებრივი ჩარჩო
მინი|267x267პქ|სწავლებამ ლატვიურ ენაზე თანდათან გაზარდა თავისი წილი [[1999– 2006 წლებში]] ოფიციალური ენა ლატვიაში არის ლატვიური; ეს სტატუსი განისაზღვრა 1988 წელს. 1989 წლის „ენების შესახებ“ კანონში შესწორებებმა გააძლიერა ლატვიური ენა. ყველა სხვა ენა, მათ შორის მშობლიური ლივონიური ენა, განისაზღვრება როგორც უცხო ენა 1999 წლის ოფიციალური ენის შესახებ კანონის მე-5 ნაწილში. 3.3 პუნქტი ადგენს, რომ „სახელმწიფომ უნდა უზრუნველყოს ლატვიური ჟესტების ენის განვითარება და გამოყენება ხალხთან ურთიერთობისთვის. სმენის დაქვეითებით'“.
1998 წლიდან ლატვიური ენის ოფიციალური სტატუსი იწერება კონსტიტუციაში (მუხლი 4); კონსტიტუციის თავში ადამიანის უფლებები, 2002 წლიდან მითითებულია ლატვიურ ენაზე ხელისუფლებისგან პასუხის მიღების უფლება (104-ე მუხლი). მოქმედი ოფიციალური კანონის შესახებ კანონში ცვლილებები არ შეიტანეს მისი მიღების შემდეგ, 1999 წელს (2017 წლის მდგომარეობით). 1995 წელს ლატვიამ ხელი მოაწერა, ხოლო 2005 წელს დაამტკიცა ევროპის საბჭოს ეროვნული უმცირესობების დაცვის ჩარჩოს კონვენცია. მისი რატიფიცირებისას, ლატვიის საიმამ (პარლამენტმა) გააკეთა ორი განცხადება (რეზერვირებად), რაც შეზღუდავს მე-10 და მე-11 მუხლების შესრულებას. 2008 წლისთვის ლატვია არ აპირებდა რეგიონალური ან უმცირესობათა ენების ევროპული ქარტიის ხელმოწერას.
ენობრივი პოლიტიკა ხორციელდება მრავალი ინსტიტუტის მიერ: ენის სახელმწიფო კომისია (პრეზიდენტის დაქვემდებარებაში მყოფი) ამზადებს წინადადებებს ამ სფეროში; სახელმწიფო ენის ცენტრი (იუსტიციის სამინისტროს დაქვემდებარებაში) ახორციელებს კონტროლს, აწესებს ჯარიმებს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევებისთვის და თარგმნის საერთაშორისო მნიშვნელობის დოკუმენტებს, ლატვიის ენის სააგენტო (განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს დაქვემდებარებაში) უზრუნველყოფს კონსულტაციებს და შესაძლებლობებს ლატვიური ენის შესწავლისთვის, აანალიზებს ენობრივ მდგომარეობას.
ბექა ლომთაძე
ბექა ლომთაძე (დ. 23 ნოემბერი, 1991, ქუთაისი,  იმერეთი) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა), მსოფლიო ჩემპიონი (2019, ნურ-სულთანი, ყაზახეთი 61 კგ), ევროპის ჩემპიონატის ორგზის ვერცხლის მედლის მფლობელი (2019, ბუქარესტი, რუმინეთი; 2020, რომი, იტალია, 61 კგ). იგი არის სხვადასხავა საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1991 კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები თავისუფალ სტილში ბ
ენობრივი პოლიტიკა ლატვიაში
საერთაშორისო რეკომენდაციები
1999 წელს ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციამ ეროვნული უმცირესობების საკითხთა უმაღლესმა კომისარმა დაადგინა, რომ ლატვიის ახალი ენის კანონი „არსებითად შეესაბამება ლატვიის საერთაშორისო ვალდებულებებსა და ვალდებულებებს“. 2000 წელს მან განაცხადა, რომ მთავრობის რეგულაციები „არსებითად შეესატყვისებოდა კანონს და ლატვიის საერთაშორისო ვალდებულებებს“, მაგრამ რომ „კონკრეტული საკითხების გადახედვა მოხდება ლატვიის მიერ ეროვნული უმცირესობების დაცვის ჩარჩო კონვენციის რატიფიცირების საფუძველზე“. რატიფიცირება მოხდა 2005 წელს.