cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რემსი მაკდონალდი
ბიოგრაფია
პირველი მსოფლიო ომის დროს გამოდიოდა რადიკალური პაციფისტური მოწოდებებით და ეწეოდა ანტისაომარ პროპაგანდას. ომის შემდგომ პერიოდში აქტიურად საქმიანობდა სოციალისტურ ინტერნაციონალში. იმოგზაურა საბჭოთა რუსეთში. 1920 წლის სექტემბერში, სხვა ევროპელ სოციალისტებთან ერთად, რამსეი მაკდონალდი ეწვია საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას. იმოგზაურა საქართველოს სხვადასხვა რეგიონში, სიტყვით გამოვიდა საგარეჯოსა და ტყიბულის მიტინგებზე. საქართველოში ყოფნისას შეხვდა ბრიტანეთის წარმომადგენელ პოლკოვნიკ სტოუკს და საქართველოსათვის დახმარება სთხოვა. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შესახებ არაერთი სტატია და მოხსენება გამოაქვეყნა. ერთ-ერთი მთავარი წერილი კი გაზეთ „ნეიშენში“ გამოქვეყნდა, სადაც წერს: საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის საბჭოთა რუსეთის მიერ ოკუპაციის შემდეგ, სხვა ევროპელ სოციალისტებთან ერთად, აპროტესტებდა აღნიშნულ ქმედებას და გარკვეულ დახმარებას უწევდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დევნილ მთავრობას.
1920-იან წლებში იყო თემთა პალატის ლიდერი. 1924 რამსეი მაკდონალდი დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრი გახდა. წარუმატებელი მმართველობისა და პოლიტიკური კრიზისის შემდეგ, 10 თვეში გადადგა, 1929-1931 წლების განმავლობაში მეორედ ჩაუდგა სათავეში ლეიბორისტულ მინისტრთა კაბინეტს, მმართველობის ეს პერიოდი „დიდ დეპრესიას“ დაემთხვა და არცთუ წარმატებული გამოდგა. 1931-1935 წლებში ხელმძღვანელობდა ეროვნული მთავრობას, ეროვნული ლეიბორისტული ორგანიზაციისა და კონსერვატიული პარტიის შემადგენლობით, თუმცა წარუმატებლად. 1937 ჯანმრთელობის პრობლემების გამო, საზღვაო ლაინერით გაემგზავრა სამოგზაუროდ, გარდაიცვალა ატლანტის ოკეანეში, ჩაუტარდა კრემაცია, თავდაპირველად დაკრძალეს ვესტმინისტერში, შემდეგ კი მშობლიურ მხარეში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1866 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ბრიტანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს ლეიბორისტული პარტიის ლიდერები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:ფაბიანური საზოგადოების წევრები კატეგორია:ინტერნაციონალის წევრები
კოდრეანკა
კოდრეანკა (Codreanca) — სოფელი მოლდოვაში, სტრეშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 149 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 066 ადამიანს შეადგენდა.
გომარეთის ღვთისმშობლის ეკლესია
გომარეთის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი. მდებარეობს საქართველოში, დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ გომარეთში.
გომარეთის ღვთისმშობლის ეკლესია 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:დმანისის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
უკანამხარის საცხოვრებელი სახლი
უკანამხარის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ უკანამხარის ცენტრალურ ნაწილში. ეკუთვნის ი. მნათობიშვილს. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ნაგებია ნატეხი ქვით. ტიხრები წნულია, რომელთა ნაწილი შელესილია მიწანარევი პატივით. სახლი ორსართულიანია. პირველ სართულზე საცხოვრებელ-სამეურნეო სათავსი (7 x 6,4 მეტრი) და სახლზე სამხრეთიდან მოგვიანებით მიშენებული საცხოვრებელი ოთახია (5,6 x 4,2 მეტრი). ოთახს სამხრეთით ერთი კარი და ორი სარკმელი აქვს. საცხოვრებელ-სამეურნეო სათავსში შესასვლელი დასავლეთიდანაა. სათავსის ჩრდილო ნაწილი საქონლისთვისაა განკუთვნილი, აქ იატაკი ფიცრულია. სამხრეთ ნაწილში საცხოვრებელია და მიწური იატაკი აქვს. შუაში გამართულია კერა, რომლის თავზეც ერთმანეთზე გარდიგარდმო დალაგებული ძელებით გვირგვინია შექმნილია. გვირგვინს კვამლის გასასვლელი და ოთახის გასანათებელი ხვრელი (ერდო) აქვს. აღმოსავლეთ კედელში ტიხრებიანი გრძელი ნიშია. საცხოვრებელ ნაწილს დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან ეკვრის ქვის კედლებით შემოზღუდული სამეურნეო დანიშნულების ფარდული, რომლის იატაკზე ფიქლის ფილებია მოგებული. მეორე სართულზე კალო და ფარდულია. სართულშუა გადახურვა და სახურავი ხის კოჭებს ეყრდნობა. სახურავი მიწურბანიანია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
კირა კოსარინი
კირა ნიკოლ კოსარინი (Kira Kosarin, დ. 7 ოქტომბერი, 1997) — ამერიკელი მსახიობი. ცნობილია ფიბი სანდერმენის როლით Nickelodeon-ის ტელესერიალ „სანდერმენებში“.
ადრეული წლები და კარიერა
ადრეული ასაკიდან კირა დადიოდა ცეკვაზე და ტანვარჯიშზე. სწავლობდა ბალეტს ბოკას ბალეტის თეატრში და დადიოდა პაინ-კრესტის სკოლის საშუალო სკოლაში. მისი მშობლები იყვნენ ბროდვეის არტისტები. დედამისი იყო მსახიობი, ხოლო – მამამისი მუსიკალური ხელმძღვანელი, პროდიუსერი და დირიჟორი, ამიტომ ის გაიზარდა სიმღერასა და ცეკვა-თამაშში. კამერასთან ქცევის სემინარზე დასწრების შემდეგ მას შეუყვარდა სატელევიზიო მსახიობობა და 2011 წელს გადაწყვიტა წასულიყო ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში, რათა კარიერა ტელესივრცეში გაეკეთებინა.
კირა კოსარინი წარდგენილი იყო 2015 წლის „საბავშვო არჩევნის ჯილდოზე“ საყვარელი სატელევიზიო მსახიობი ქალის კატეგორიაში, მაგრამ ჯილდო მიიღო ლორა მარანომ. ის ისევ იყო წარდგენილი „საბავშვო არჩევნის ჯილდოზე“ 2016 და 2017 წელს ამავე კატეგორიაში და კვლავ ვერ მოიგო, თუმცა მან და მისმა გუნდმა თავიანთი „სანდერმენებიდან“ მოიგეს ჯილდო საყვარელი სატელევიზიო შოუს კატეგორიაში.
კირას აქვს არხი YouTube-ზე, სადაც ის აქვეყნებს ქავერებს და საკუთარ სიმღერებს.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1997
ლია გომელაური
ლია იოსების ასული გომელაური (დ. 8 იანვარი, 1947, თბილისი) — ქართველი პათოფიზიოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1999), პროფესორი (2004).
ბიოგრაფია
1972 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1991–1999 წლებში იყო თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ცენტრალური სამეცნიერო-კვლევითი ლაბორატორიის უფროსი მეცნიერ მუშაკი. 1999–2005 წლებში — საქართველოს სახელმწიფო სამედიცინო აკადემიის პათოფიზიოლოგიის კათედრის გამგე. 2005–2006 — ამავე აკადემიის ფუნდამენტური მედიცინის კათედრის გამგე. 2009 წლიდან არის პ. შოთაძის სახელობის თბილისის სამედიცინო აკადემიის პათოლოგიის დეპარტამენტის სრული პროფესორი. გომელაურის სამეცნიერო შრომები ეხება — ვეგეტატიური ფუნქციების ცენტრალურ სარეგულაციო მექანიზმებს. გომელაური 1996 წლიდან არის ივ. ბერიტაშვილის სახელობის ფიზიოლოგთა საზოგადოებისბის წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი პათოფიზიოლოგები კატეგორია:დაბადებული 8 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1947 ლ
ივანე გომელაური
ივანე მიხეილის ძე გომელაური (დ. 10 სექტემბერი, 1867, სოფ. მირზაანი, ახლანდ. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი — გ. 8 ნოემბერი, 1951, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე და მწერალი.
ბიოგრაფია
1944 წელს სახალხო განათლების დარგში თვალსაჩინო დამსახურებისთვის ივანე გომელაურს საქართველოს სსრ სკოლის დამსახურებული მასწავლებლის წოდება მიენიჭა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1867 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1951 კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი მწერლები ი კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები
კლიუჩევოი-ლოგი
კლიუჩევოი-ლოგი (Шишмәлеҡул) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ასკინოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 29 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკინოდან დაშორებულია 55 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ჩერნუშკა, რომელიც დაშორებულია 142 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასკინოს რაიონის სოფლები
ბერლინის ხელშეკრულება (1715)
ბერლინის ხელშეკრულება — სამშვიდობო ხელშეკრულება, დაიდო 1715 წლის 2 მაისს, ჩრდილოეთის ომის მიმდინარეობის პერიოდში. მან დააკავშირა ჯორჯ I, როგორც ჰანოვერის კურფიურსტი დანია-ნორვეგიასთან, თავის მხრივ, შვედეთის დომინიონის ბრემენ-ვერდენის გადაცემით, რომლის ოკუპაციაც მოხდა დანიის მიერ. ხელშეკრულებით, დანია და ჰანოვერი შეუერთდნენ რუსულ-პრუსიულ კოალიციას, რომელიც დაარსდა შვედტის ხელშეკრულებით. დანია დაარწმუნეს, რომ გამარჯვებისათვის ჯერ შტრალზუნდი უნდა დაეპყრო.
ზურაბ ქათამაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
ზურაბ ქათამაძე შეიძლება აღნიშნავდეს:
მუსიკა დამოუკიდებელ საქართველოში
1919 წლის 5 თებერვალს თბილისის ოპერის თეატრის სცენაზე დაიდგა დ. არაყიშვილის ოპერა „თქმულება შოთა რუსთაველზე“. ამით დაიწყო ქართული ეროვნული ოპერის სცენური ისტორია. 1919 წლის 21 თებერვალს თბილისის ოპერის სცენაზე პირველად დაიდგა ზ. ფალიაშვილის „აბესალომ და ეთერი“. 1919 წლის 11 დეკემბერს თბილისის საოპერო თეატრის სცენაზე შედგა პირველი ქართული კომიკური ოპერის, ვ. დოლიძის „ქეთო და კოტეს“ პრემიერა. ოპერამ საყოველთაო აღიარება მოიპოვა და პოპულარობით ქართული მუსიკის ყველა სხვა დიდი მასშტაბის ნაწარმოებს გადააჭარბა. 1919 წლიდან გასაბჭოებამდე სრულდებოდა კ. ფოცხვერაშვილის მიერ შექმნილი დამოუკიდებელი საქართველოს პირველი რესპუბლიკის ჰიმნი „დიდება“. 1919 წელს „ქართული ფილარმონიული საზოგადოება“ „ქართულ სამუსიკო საზოგადოებად“ გადაკეთდა, გაიხსნა მისი ფილიალები სოხუმსა და თელავში, მოეწყო ფოლკლორული ექსპედიციები, შეიქმნა ქართული მუსიკალური სასწავლებელი, დ. არაყიშვილისა და ქართველი მომღერლების ორგანიზებით დაარსდა პირველი საოპერო სტუდია, რომლის თანამშრომლებმაც ქართულად თარგმნეს ა. რუბინშტეინის „დემონი“, ჟ. ბიზეს „კარმენი“ და შ. გუნოს „ფაუსტი“. საოპერო სტუდიის პირველი ნამუშევარი იყო დ. ჩიმაროზას ოპერა „საიდუმლო ქორწინება“. იმ პერიოდში თბილისის საოპერო თეატრის სცენაზე დაიდგა პირველი ქართული ბალეტებიც: „ბახუსის დღესასწაული“ (1919 წელს) და „სიყვარულის ნექტარი“ (1920 წელს). ბალეტების ავტორი იყო პირველი ქართველი კომპოზიტორი ქალი, მოდერნისტი თ. ვახვახიშვილი. მნიშვნელოვანი პერიოდია ქართული გალობისა და ხალხური მუსიკისთვისაც: 1918 წელს მ. ბალანჩივაძისა და კ. ფოცხვერაშვილის ინიციატივით, თბილისში, ერთი თვით, იწვევენ ნ. კონტრიძის მგალობელთა გუნდს, ერქომაიშვილებისა და გ. ბაბილოძის საოჯახო ანსამბლს და ძ. ლოლუას გუნდს. 1918 წელს აფხაზეთში (ოჩამჩირეში) ხალხური სიმღერის გუნდს ქმნის ლოტბარი კ. პაჭკორია. 1919 წლის 5 იანვარს. ქართულ კლუბში გამართული კონცერტის მეორე განყოფილებაში, დედაქალაქში პირველად, მსმენელის წინაშე წარმატებით გამოდის დები თარხნიშვილების გუნდი. იმ დროისთვის პოპულარული მუსიკის ჟანრშიც იყო სიახლეები. 1920 წელს თბილისში ბოშური რომანსის პირველი ქართველი შემსრულებლის — თ. წერეთლის სადებიუტო კონცერტი ჩატარდა. დამოუკიდებლობის წლებში საგარეჯოში გასართობ წარმოდგენებს მართავდა მომავალში ევროპაში ცნობილი მოხეტიალე მუსიკოსი და მომღერალი, მევიოლინე ი. ქურხული. მნიშვნელოვანი არტისტები მოღვაწეობდნენ საოპერო ხელოვნებაშიც. 1918-1921 წლებში თბილისის ოპერის სცენაზე გამოდიოდნენ ცნობილი მომღერლები: სოპრანოები — ო. ბახუტაშვილი-შულგინა, ო. კალანდაძე აღასოვისა, ს. ღაბაშიძე, დ. ოქროპირიძე; ტენორებივ. — სარაჯიშვილი, ა ჭუმბურიძე და ი. ფხალაძე; ბარიტონები — ს. ინაშვილი, ნ. ელიოზიშვილი, გ. ქურხული, მ. თარხნიშვილი, გ. ვენაძე (ინაშვილი) და გ. ქარცივაძე; ბანები — ვ. ლორთქიფანიძე და ე. იმერლიშვილი. 1920 წელს საქართველოში ჩამოვიდა და თბილის სახალხო ოპერის თეატრში იმღერა მსოფლიოში ცნობილმა ქართველმა ტენორმა — მ. ნანობაშვილმა (მიშელ დარიალმა). მას ბენეფისიც გადაუხადეს და აირჩიეს „ქართველ მუსიკოს მომღერალთა კავშირის“ თავმჯდომარედ. დაიდგა იპოლიტოვ-ივანოვის ოპერა „ღალატი“, რომელიც ქართულ ენაზე კ. ფოცხვერაშვილმა თარგმნა. „ქართულ ფილარმონიულ სამუსიკო სასწავლებელში“ პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა ქართული სავიოლინო საშემსრულებლო სკოლის ფუძემდებელი, მევიოლინე და კომპ. ა. ყარაშვილი. საქართველოს ფარგლებს გარეთაც წარმატებით მოღვაწეობდნენ ქართველი მუსიკოსები.
ევროპაში მოღვაწე ქართველმა კომპოზიტორმა და პიანისტმა ე. ჯაბადარმა 1918 წელს (ზოგიერთი ცნობით — 1919 წელს) ვენაში დაამთავრა მუშაობა სამმოქმედებიან ოპერაზე „გულნარა“. მოგვიანებით (1924 წელს), „გულნარა“ პარიზის გრანდ-ოპერის რეპერტუარში შეიტანეს. ვენის კონსერვატორიაში სწავლობდა და კონცერტებში მონაწილეობდა თ. გოცირიძე. იტალიისა და ევროპის სხვადასხვა ქალაქების საოპერო სცენებზე გამოდიოდა მომღერალი ქალი, კოლორატურული სოპრანო, ემიგრანტი ე. თარხნიშვილი. 1920 წლიდან იყო ცნობილი იტალიელი ტენორის და პიანისტის ა. დე ვიტას მეუღლე. მან მილანში დააარსა სალონი, სადაც იკრიბებოდნენ მსოფლიოში ცნობილი ხელოვანები: პ. მასკანი, ე. კარუზო, ტ. რუფფა და ასევე უცხოეთში მოღვაწე ქართველი მუსიკოსები. გერმანიის ქ. დარმშტატის საოპერო თეატრის წამყვანი სოლისტი იყო კოლორატ. სოპრანო მ. ნიჟარაძე. თბილისს ეწვია და სასტუმრო „ნოეს“ საკონცერტო დარბაზში მოწყობილ კონცერტში მიიღო მონაწილეობა. რუსეთში მოღვაწეობდა კომპზიტორი ზაქარია ფალიაშვილის ძმა — დირიჟორი ი. ფალიაშვილი. კანონზომიერია, რომ სწორედ ხანმოკლე პოლიტიკური დამოუკიდებლობის წლებმა გამოავლინა ყველაზე უკეთ ქართული მუსიკის ის მიღწევები, რომელსაც საფუძველი ჩაუყარეს მეცხრამეტე საუკუნის მეორე ნახევრიდან მოღვაწე მუსიკოსებმა: ლ. აღნიაშვილმა, ხ. სავანელმა, ა. მიზანდარმა, ფ. ქორიძემ და სხვა. დამოუკიდებელ საქართველოში აღსრულდა მრავალი თაობის სურვილი ქართული ეროვნული ოპერის შექმნისა, გამოიკვეთა ქართული მუსიკის განვითარების გზები, აღორძინდა ტრადიციული გალობა და მრავალხმიანი სიმღერა, გაჩნდა როგორც მოდერნისტული ექსპერიმენტული პროფესიული მუსიკის პირველი ნიმუშები, ასევე აღმოცენდა მსუბუქი საესტრადო მიმართულებებიც. ქართულ მუსიკას საერთაშორისო ასპარეზზე გასვლის შესაძლებლობაც გაუჩნდა. როგორც საქართველოში, ასევე ევროპისა თუ აშშ-ის სხვადასხვა ქალაქებში მოღვაწე მუსიკოსების წარმატებამ ცხადყო, რომ, ქართული კულტურის სხვა დარგებთან ერთად, ქართული მუსიკაც სრულყოფილ ადგილს იმკვიდრებდა ცივილიზებული სამყაროს სივრცეში, თუმცა გასაბჭოების ტრაგიკულმა ხვედრმა ამ შესაძლებლობის განხორციელებას ხელი შეუშალა და მძიმე დაღი დაასვა ქართული მუსიკის შემდგომ განვითარებას. ნოვაციებით აღსავსე XX საუკუნის საუკეთესო ათწლეულები საქართველომ, სამწუხაროდ, წითელი ტერორის ქვეშ გაატარა. თუმცა დამოუკიდებლობის წლებში მიღწეულმა წარმატებებმა ისეთი მყარი პროფესიული საფუძველი ჩაუყარა აღორძინებულ ქართულ მუსიკას, რომ მათი აღმოფხვრა თვით საბჭოთა რეჟიმმაც კი ვერ შეძლო. 1918-1921 წლების საუკეთესო პერიოდად შევიდა, და ასეთად დარჩება კიდეც, ახალი ქართული მუსიკის ისტორიაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
ავთანდილ ჩალაძე
ავთანდილ ჩალაძე (დ. 15 თებერვალი, 1935, თბილისი) — ქართველი ინჟინერ-მშენებელი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი მიმოსვლის გზათა ინჟინრის სპეციალობით.
1961–1970 წლებში იყო „საქჰიდროენერგომშენის“ ტრესტის ენგურჰესის საგზაო-სამშენებლო სამმართველოს უფროსი. 1970 წელს — თბილისი-აეროპორტის ავტოსტრადის მშენებლობის უფროსი. 1971–1974 წლებში — საგზაო-სამშენებლო სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 1974–1978 წლებში — „იჟმშენის“ სამმართველოს, ხოლო 1978–1986 წლებში — ჟინვალჰესის მშენებლობის უფროსი. 1986 წლიდან კონცერნ ტრანსპორტის სამინისტროს სამშენებლო სამმართველო „კავგვირაბმშენის“ უფროსი. 1992–2001 წლებში – სააქციო საზოგადოება კონცერნი „საქგვირაბმშენის“ პრეზიდენტი. 2001–2008 წლებში — ღია სააქციო საზოგადოება „საქგვირაბმშენი-XXI“-ის გენერალური დირექტორი. 2003 წელს ღსს სკ „ალფა-პლიუსის“, 2008 წლიდან შპს სკ „მამისონის“ გენერალური დირექტორი.
მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მათშორის: საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ღირსების სიგელი, რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული მეგზევის სამკერდე ნიშანი (2004), სათბობ-ენერგეტიკული კომპლექსის დამსახურებული მუშაკის (2005), საქართველოს დამსახურებული ჰიდროენერგეტიკოსისა (2007) და დამსახურებული მშენებლის (2007) წოდება, ღირსების ორდენი.
კაკაბეთის კავთის წმინდა გიორგის ეკლესია
კაკაბეთის კავთის შმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კაკაბეთიდან 3 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია 7,1 მეტრი 4,9 მეტრზე, ნაგებია რიყის ქვით, ნატეხი ქვითა და შირიმით. შესასვლელი დასავლეთიდანაა, კარი სწორკუთაა. აღმოსავლეთის ნახევარწრიულ აფიდში გაჭრილია განიერი ოთხკუთხა სარკმელი, რომელიც ორივე მხარეს თითო თითო ოთხკუთხა ნიშია მოწყობილი. სარკმლის ქვემოთ კი ოთხკუთხა ტრაპეზია მიდგმული.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კოჟუშნა
კოჟუშნა (Cojuşna) — სოფელი მოლდოვაში, სტრეშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 86 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 006 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტრეშენის რაიონის სოფლები
დიმიტროვგრადის თემი (ბულგარეთი)
დიმიტროვგრადის თემი (Община Димитровград) — თემი სამხრეთ ბულგარეთში. შედის ხასკოვოს ოლქში. თემის მოსახლეობაა 55 179 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 567.6 კმ²-ს. მოიცავს 27 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი დიმიტროვგრადი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხასკოვოს ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ჰეთუმ II
ჰეთუმ II (Հեթում Բ; დ. 1266 — გ. 17 ნოემბერი, 1307) — კილიკიის სომეხთა სამეფოს (აგრეთვე ცნობილი როგორც „პატარა სომხეთი“) მმართველი, რომელიც ტახტზე სამჯერ ავიდა (1289 წლიდან 1293 წლამდე, 1295 წლიდან 1296 წლამდე და 1299 წლიდან 1303 წლამდე). ლევონ III-ს შვილი და ჰეთუმიანების დინასტიის წარმომადგენელი. მისი მეფობის პერიოდში კილიკიის სომეხთა სამეფო მონღოლეთის იმპერიის დაქვემდებარებაში შედიოდა. 1293, 1296 და 1303 წელს მემკვიდრეებად შესაბამისად შვილები თოროს III, სმბატი და შვილიშვილი ლევონ IV დატოვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კილიკიის სომეხთა სამეფოს მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1266 კატეგორია:გარდაცვლილი 1307 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ნოემბერი
მორონის რაიონი
მორონის რაიონი (Distrito de Morona) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის დატემ-დელ-მარანიონის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 130 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 658 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.62 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 10 777 კმ²-ია.
პჰანომ რუნგის ისტორიული პარკი
პჰანომ რუნგი (ტაი:พนมรุ้ง) სრული სახელი — პრასატ ჰინ პჰანომ რუნგი (ტაი: ปราสาทหินพนมรุ้ง; პჰანომ რუნგის ქვის სასახლე) — კამბუჯადეშას ინდური სატაძრო კომპლექსი, რომელიც ზღვის დონიდან 402 მეტრის სიმაღლეზე, ჩამქრალი ვუკანის რკალში მდებარეობს. პჰანომ რუნგი მდებარეობს ტაილანდში, ისანის რეგიონის ბურირამის პროვინციაში და აგებულია იმ პერიოდში, როდესაც სისაკეტის პროვინცია კჰმერების სოციალ-პოლიტიკური გავლენის ქვეშ იყო. კომპლექსი აგეულია ქვიშქვისა და ლატერიტისგან და X-XIII საუკუნეებით თარიღდება. კომპლექსი ინდუისტურ სამლოცველოს წარმოადგენდა, ღმერთ შივასადმი იყო მიძღვნილი და კაილაშის მთას, შივას ზეციურ საბინადროს განასახიერებდა.
ტაილანდის კულტურის სამინისტროს დაქვემდებარებაში მყოფი სახვითი ხელოვნების დეპარტამენტმა 17 წლის მანძილზე (1971-1988) კომპლექსის რესტავრაცია მოახდინა. 1988 წლის 21 მაისს პარკი ოფიციალურად გახსნა პრინცესა მაჰა ჩაკრი სირინდჰორნმა. 2005 წელს ტაძარი გაერთიანებული ერების განათლების, მეცნიერებისა და კულტურის ორგანიზაციამ მსოფლიო მემკვიდრეობის კანდიდატთა ნუსხაში შეიტანა.
არქიტექტურა
სამდონიანი ქვედა საფეხუროვანი კიბის შემდეგ კვარედინი ფორმის პლატფორმაა, რომელიც მთავარი ტაძრის პირველ მწვერვალს წარმოადგენს. მარჯვნივ ჩრდილოეთით ფლაბ ფლა, იგივე თეთრი სპილოს სახლია. გადმოცემით, პავილიონში მეფეები და სამეფო ოჯახის წევრები რიტუალების წინ ტანსაცმელს იცვლიდნენ. ამის შემდეგ სამეფო ოჯახის წარმომადგენლები პროცესიის ბილიკს მიუყვებოდნენ, რომელიც პარკის ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი ელემტია. პროცესიის ბილიკი 160 მეტრის სიგრძისაა და ქვიშაქვისგან აგებული 70 ბოძი ესაზღვრებოდა, რომელთა თავშიც ლოტოსის კვირტები იყო მოთავსებული. თვითონ ბილიკი ლატერიტისგანაა აგებული.
ბილიკი ნაგების სამი ხიდიდან პირველისკენ მიემართება. XII საუკუნეში აგებული ხუთთავიანი გველები ოთხივე მიმართულებით იყურებიან. ხიდი სამოთხისა და ჯოჯოხეთის დაკავშირების წარმოდგენაა. ნაგების ხიდი დაკავშირებულია ზედა საფეხუროვან კიბესთან, რომელიც ხუთად იყოფა. ყოველ მათგანს კუთხეებში ტერასები აქვს. ბოლო ტერასა ფართოა და ლატერიტისგანაა აგებული. მას ჯვარედინი ფორმა და ოთხი პატარა აუზი აქვს. ორი საფეხურის მოშორებით ნაგების მეორე ხიდია, რომელსაც პირველის მსგავსი ფორმა აქვს, თუმცა უფრო პატარაა. ეს გალერეა ნაგების მესამე და ბოლო ხიდს უკავშირდება, რომელიც პირველი ხიდის მსგავსია, თუმცა უფრო მომცრო ზომის.
უკანასკნელი ტერასა გარე გელერაში გადის. სავარაუდოდ, ის კრამიტით გდახურული ხის გალერეა უნდა ყოფილიყო, მაგრამ მხოლოდ ლატერიტის ნრჩენებია შემორჩენილი. გარე გალერეიდნა შიდა გალერეაში მოხვედრაა შესაძლებელი, რომელიც გრძელ და ვიწრო ოთახებდ იყოფა.
მესამე ხიდი პირდაპირ მთავარი სამლოცველოსკენ მიემართება. მცირე ოთახისა და ფლიგელის ბოოში მთავარი კოშკი მდებარეობს. ორი პორტიკი ყველა მიმართულებით გადის. შიდა სამლოცველოში ლინგამი, შივას ღვთაებრივი სიმბოლო უნდა ყოფილიყო მოთავსებული, თუმცა ამჟამად მხოლოდ „სომასუტრაა“ შემორჩინილი, რომელიც რელიგიური რიტუალების დროს წყლის დასაღვრელად გამოიყენებოდა. შესასვლელები ლინტელებითა და ინდუისტური რელიგიური ამბების გმაოსახულებებითაა (მაგ: მოცეკვავე შივასა და ხუთი იოგის) მორთული. სამხრეთის შესასვლელთან ქვიშქვის ქანდაკება დგას.
გარდა მთავარი კოშკისა, კომპლექსი სხვა ნაგებობებსაც მოიცავს. X საუკუნეში აგურისგან აგებული ორი სამლოცველო კოშკისგან ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს. კოშკის სამხრეთ-დასავლეთით კიდევ ერთი, მცირე სამლოცველოა აგებული. სამლოცველო XI საუკუნეში ქვიშაქვისგანაა აგებული. პრანგ ნოის მხოლოდ ერთი, აღმოსავლეთის შესასვლელი აქვს. სამლოცველო კვადრატული ფორმისაა, მაგრამ კუთხეების მოყვანილობის გამო წრიული მოყვანილობის ჩანს. ორი მთვარი კოშკი სამხრეთ-აღმოსავლეთითა და ჩღდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს. ნაგებობებს მართკუთხა ფორმა და თითო შესასვლელი აქვთ. ისინი XIII საუკუნეშია აგებლი და წმინდა მანუსკრიპტების შესანახად გამოიყენებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის ისტორიული პარკები კატეგორია:ტაილანდის ტურისტული ღირსშესანიშნაობები
ზელენოგრადის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი
ზელენოგრადის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი (Еврейский музей и центр толерантности) — ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი მოსკოვის ქალაქ ზელენოგრადში. მუზეუმი მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: 103575, მოსკოვი, ზელენოგრადი, გოგოლის ქუჩა № 11-გ.
ისტორია
ზელენოგრადის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი გაიხსნა 1969 წელს ქალაქ ზელენოგრადის მოსახლეობის ინიციატივით. რაიონში დიდი სამამულო ომის პერიოდში მიმდინარეობდა მძიმე ბრძოლები. ომის კვალიი შენახულია, როგორც მოსახლების მეხსიერებაში ასევე ქალაქის შემოგარენში. მოსახლეობის მიერ ომთან დაკავშირებული მასალების შეგროვება გახდა მუზეუმის დაარსების საფუძველი. თავდაპირველად მუზეუმი განთავსებული იყო ქალქის სამოთახიან ბინაში. შემდეგ მას გადაეცა შენობა გოგოლის ქუჩაზე.
1984 წელს მუზეუმმა მიიღო სახელწოდება „სახალხო“, ხოლო 1992 წლიდან - სახელმწიფო.
მუზეუმის ექსპონატების რაოდენობაა 23 200 ერთეული, მათ შორის 12 200 ძირითად ფონდშია. მუზეუმის კოლექციის შემადგენლობაში შედის სამხედრო-ისტორიული მინიატურა „რუსეთის არმიის მუნდირის განვითარების ისტორია“, ქვის ხანის არქეოლოგიური საგნები, მათ შორის ქსოვილები და ნაკეთობები. მუზეუმში დაცულია მარშალ გიორგი ჟუკოვისა და მიხეილ კატუკოვის პირადი ნივთები.
მუზეუმში არის სამეცნიერო ბიბლიოთეკა, სურათების გალერეა. მუზეუმის თანამშრომლები გამოსცემენ შრომების კრებულს „მხარის ისტორიის ნარკვევები“, ალბომებს და კატალოგებს.
მუზეუმში იმართება თემატური ექსკურსიები „ჩვენი სამშობლოს ისტორია“, „მოსკოვის დაცვის უკანასკნელი საზღვარი“, „იქ სადაც დაიღუპა უცნობი ჯარისკაცი“, „რუსეთის არმიის მუნდირის განვითარების ისტორია“, „ჩვენი ქალაქი“, ქალაქ ზელენოგრადის მხატვრებისა და დიზაინერების გამოფენები.
2014 წელს მუზეუმში მიმდინარეობდა რეორგანიზაცია, რომლის განმავლობაშიც მუზეუმს შეუერთდა „საგამოფენო დარბაზი ზელენოგრადი“, რომელიც ადრე ცალკე ორგანიზაცია იყო. რეორგანიზაციის შემდეგ მუზეუმის სრულ სახელწოდებაა „ქალაქ მოსკოვის კულტურის სახელმწიფო საბიუჯეტო განყოფილება, ზელენოგრადის მუზეუმი“.
1977-2016 წლებში მუზეუმის დირექტორი იყო ტატიანა ვიზბული, ხოლო 2016 წლიდან მუზეუმის დირექტორია დენის ჩილიკინი.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის მუზეუმები კატეგორია:რუსეთის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმები
გორდონი (აშლენდის ოლქი)
გორდონი (Gordon) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში. შედის ეშლენდის ოლქის შემადგენლობაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 283 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.0 კაცი/კმ². ფართობი 277,1 კმ².
გეოგრაფია
აშშ-ის ბიუროს აღწერის მონაცემებით, ქალაქის ფართობი 277.1 კმ²-ს შეადგენდა, აქედან ხმელეთს ფართობია 270,5 კმ², ხოლო წყალს 6,6 კმ² უჭირავს.
სქოლიო
კატეგორია:აშლენდის ოლქის ქალაქები
კლიუჩი (ასკინოს რაიონი)
კლიუჩი  (Ключи) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ასკინოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 170 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკინოდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 132 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასკინოს რაიონის სოფლები
შერიფ-ბეგ ხიმშიაშვილი
მინი|შერიფ-ბეგ ხიმშიაშვილი შერიფ-ბეგი, შერიფ ხიმშიაშვილი (დ. 1829 — გ. 1892, პეტერბურგი) — დიდი თავადი, ზემო აჭარის უკანასკნელი მთავარი, გენერალ-მაიორი, საზოგადო მოღვაწე, აჰმედ-ფაშას ძე. ბათუმისათვის ბრძოლაში დიდი მნიშვნელობა ენიჭებოდა აჭარის ბეგების მიერ დაკავებულ პოზიციას. მათ შორის ყველაზე ძლიერი შერიფ-ბეგ ხიმშიაშვილი მტკიცედ ადგა რუსეთის ორიენტაციას და აჭარის საქართველოსთან შეერთების გზას.
მას შემდეგ, რაც ოსმალეთის იმპერიამ აჭარელ ბეგებს უფლებები შეუმცირა, ბეგებმა დაიწყეს რუსეთისაკენ ლტოლვა იმ იმედით, რომ რუსეთში მცხოვრები ქართველი თავადები უფრო დაწინაურებულ მდგომარეობაში იმყოფებოდნენ. შერიფ-ბეგი, განსაკუთრებით ხელს უწყობდა რუსეთს აჭარის დაბრუნების საქმეში. მან რუსეთ-ოსმალეთის უკანასკნელი ომის დროს ზემო-აჭარის მთავარმა, ოსმალეთს ზურგი აქცია და რუსეთს ერთგულება გამოუცხადა და როგორც გავლენიანმა პირმა, რუსეთის ჯარს დიდად გაუადვილა ამ აჭარის შემოერთება. მისი ეს დამსახურება უყურადღებოდ არ დარჩა რუსეთის მთავრობის მხრიდან და როდესაც 1880 წელს პეტერბურგში ჩავიდა რუსეთის იმპერატორმა მიიღო სიტყვებით: „არ დავივიწყებ ომის დროს შენს მიერ გაწეულ სამსახურსო“. ამ დროს შერიფ-ბეგი რუსის სახელმწიფო სამსახურში შტაბ-ოფიცრის ხარისით იყო. დაენიშნა პენსია მისი ხარისხის შესაფერისი. თანაც გამოეცხადა, რომ „თუ ვინიცობაა, აჭარა ისევ ოსმალთ დარჩა და თქვენ იძულებულ იქმენით აქაურობა დატოვოთ, მაშინ რაც ამ მხარეში მამული გაქვთ, იმდენივე მამული მოგეცემათ რუსეთის იმპერიაში“. შერიფ-ბეგის მამული იყო: ყარსის ოლქში 400 დესეტინა საშენი ტყე, შიგ ყარსშივე სავაყუფო (მეჩეთებისათვის შეწირული), დუქნები, აჭარის სავაყუფო (საეკლესიო), სოფლები: ხულო, დიდაჭარა, დოსხევი, ალმე და საზაფხულო საძოვრები. ყოველივე ამას ოსმალეთის სულთნების ფირმანებით და ქართველ მეფეთა მიერ ბოძებულ გუჯარებით ფლობდნენ შერიფ-ბეგის წინაპარნი და როგორც მათი კანონიერი მემკვიდრე, ფლობდა აგრეთვე შერიფ ბეგიც.
აჭარა რუსეთმა დაიპყრო თუ არა, რუსეთის მთავრობის წინაშე სარჩელი აღძრა შერიფ-ბეგმა — ჩემი მამულები რუსეთის კანონის თანახმად დამიმტკიცეთო. იმავე ხანებში კომისია შედგა ახლად შემოერთებული ტერიტორიის სამამულო კითხვათა გამოსაკვლევად. 1883 წელს ამ კომისიამ, განიხილა აჭარის სამამულო საქმეებიც და დაადგინა: აჭარის ყველა მამულები ოსმალების ხელში სახელმწიფო ქონებას წარმოადგენდა და მაშასადამე ახლაც სახელმწიფო ქონებად უნდა დარჩესო. შერიფ-ბეგის საკუთრებად მარტო 16 დესეტინა მიწა ცნეს. 1889 წელს მთავრობას თავიდან მიმართა თხოვნით თავისი მამულების შესახებ, მაგრამ 1892 წელს გენერალ-მაიორის ხარისხით გარდაიცვალა ისე რომ სიცოცხლეში არაფერს არ მოსწრებია.
შერიფ-ბეგი პეტერბურგში გარდაიცვალა და ანდერძის თანახმად, მისი ნეშტი შვილებმა აჭარაში სოფელ ქოჩახში გადმოასვენეს.
ოჯახი
შერიფ ბეგს დიდი ოჯახი ჰყავდა. დარჩა 20 შვილი (11 ვაჟი და 9 ქალი).
ძეები: 1) აბას ბეგი, მილიციის მაიორი (გ. 1890), 2) მურთაზ-ბეგი (გ. 1876, ხულოში), 3) ისა-ბეგი, მილიციის მაიორი, ახალციხის მაზრის დისტანციის უფროსი, 4) ჯემალ-ბეგი არმიის კავალერიის როტმისტრი, 5) ზექერია-ბეგი, 6) თემურ-ბეგი, 7) ყაია-ბეგი, 8) მუსტაფა-ბეგი, 9) ჰაშიშ-ბეგი, 10) ჯაფარ-ბეგი, 11) იზეთ-ბეგი.
ქალიშვილები: 1) ილდიზ-ხანუმა (გათხოვდა სტამბოლში), 2) ნიზამა-ხანუმა (შავშეთში გათხოვდა ნური-ბეგ ხიმშიაშვილზე), 3) ზეინაბ-ხანუმი (შავშეთში გათხოვდა), 4) სონა-ბატი (ბატი, ე. ი. ბატონი), 5) ვერა-ბატი, 6) ასია-ბატი, 7) ნეუ-ჰიბა-ბატი, 8) სარა-ბატი, 9) ფატიმა ბატი.
ზოგიერთი ცნობით შერიფ-ბეგი პეტერბურგში მის ორ ვაჟთან (ისა-ბეგი და ჯემალ-ბეგი) ერთად ქრისტიანულად მოინათლა.
შერიფ ბეგის ყველაზე ახალგაზრდა მეუღლე, რუსეთის მეფე ალექსანდრე III მეუღლის, მარია ფეოდოროვნას ბიძაშვილი იყო. მარია ფეოდოროვნა კი ინგლისის დედოფლის ვიქტორიას და იყო. გერმანელი მეუღლისაგან შეეძინა ქალიშვილი — ვერა-ბატი, რომელიც 1890 წელს იონა მეუნარგიას მოანათვლინა. ისინი სხალთაში არიან დასაფლავებულნი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1829 კატეგორია:გარდაცვლილი 1892 შ კატეგორია:რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები
ჩალაუბნის კოშკი
ჩალაუბნის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩალაუბნის ჩრდილო–აღმოსავლეთით 2,5 კილომეტრზე, ნასოფლარ ჩალაუბნის ტერიტორიაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
კოშკი (6x5,2 მეტრი) გეგმით კვადრატს მიახლოებული სწორკუთხედია, ზემოთკენ შევიწროებული, შემორჩენილია სამი სართული და IV სართულის კედლების მცირე ნაწილი.
ნაგებია რიყის ქვის ირეგულარული წყობით. გარეთა კუთხეების წყობაში გაცილებით მოზრდილი ქვებია გამოყენებული, კედლები შიგნით და გარედან შებათქაშებულია.
კოშკის ერთადერთი შესასვლელი I სართულზე – სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. კარს გარედან აგურით გამოყვანილი შეისრული თაღი ეხურა (შემორჩენილია თაღის აღმოსავლეთ გვერდი), შიგნიდან კი – ხის მოზრდილი ძელი, კარის წირთხლებში საურდულე ხვრელებია. სართულის აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში, ერთმანეთის სიმეტრიულად, ორ–ორი ფართო სწორკუთხა ნიშაა, რომლებსაც ფიცრული გადახურვა ჰქონია. სართულის ჩრდილოეთ კედლის შუაში აგურით ნაწყობი გეგმით ნახევარწრიული, შეისრულთაღოვანი ბუხარია. სართულის მნიშვნელოვანი ნაწილი ამოვსებულია მიწითა და კედლებიდან ჩამონაშალი ქვებით.
II სართულისთვის დამახასიათებელია სათოფურების სიმრავლე. სართულის აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში სამ–სამი ცალმაგი სათოფურია, ხოლო დანარჩენ ორში – ორ–ორი.
III სართულის თითოეულ კედელში ორ–ორი შეწყვილებული სათოფურია.
IV სართულის შემორჩენილ კედლებში არავითარი საბრძოლო თუ არქიტექტურული ელემენტის კვალი არ შეიმჩნევა.
სართულშუა გადახურვა ხის ყოფილა (შემორჩენილია კოჭების ჩასადგმელი ბუდეები).
გარედან კოშკის კედლები სადაა, ყოველგვარ მორთულობას მოკლებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ზემო ყანდაურის ღვთისმშობლის ეკლესია
ზემო ყანდაურის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ყანდაურის განაპირას, ნაზიაანთ უბანში. თარიღდება XIX საუკუნით.
ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. აგებულია რიყის წვრილი ქვით. კედლების საპირე წყობაში ერთმანეთისგან თანაბარი მანძილებით დაშორებული, აგურის ორ-ორი რიგით გამოყვანილი, ჰორიზონტალური შრეებია ჩართული; გარეთა კუთხეები და კარ-სარკმლების ღიობები მთლიანად აგურითაა ნაწყობი. შენობა დგას რიყის ქვით ნაწყობ ერთსაფეხურიან ცოკოლზე.
ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს - სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. ორივე შიგნიდან და გარედან ბრტყელი თაღითაა გადახურული. ღიობში კი, ხის სწორკუთხა ალათაა ჩადგმული, რომლის ზემოთ დაჩენილი არე აგურის წყობითვეა შევსებული.
შიდა სივრცე ვრცელია, აღმოსავლეთით იგი დასრულებულია აფსიდით, რომელიც დარბაზის გრძივ კედლებს მხრების გარეშე შეერთვის. აფსიდს გეგმით არასრული, ნახევარწრის ფორმა აქვს და დარბაზის იატაკის მიმართ ოცდაათიოდე სანტიმეტრითაა შემაღლებული. აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი, ჩრდილოეთ ბოლოსთან კი, ღრმა ნიშაა, რომელიც, როგორც ეს შემორჩენილი ნაშთებიდან ჩანს, თაღოვანი ყოფილა. საკურთხევლის სარკმლის გარდა, შიდა სივრცეს გრძივ კედლებში გაჭრილი კიდევ ორი თაღოვანი სარკმელი აშუქებს. სამივე სარკმლის თაღი, ისევე როგორც შესასვლელთა თაღები, შესაბამის ღიობს განით ოდნავ აღემატება, რის გამოც, თაღების ქუსლების დონეზე, დაახლოებით, 4-5 სანტიმეტრი სიგანის საფეხური იქმნება. სამივე სარკმელში ხის, სწორკუთხა ალათის კვალია შემორჩენილი. ჩრდილოეთ კედელში გაჭრილი სარკმლის რაფა ხისაა, თარაზული. სარკმლის ქვეშ გამოყვანილია მისივე ტოლი სიგანის, ღრმა ნიშა. კიდევ ერთი, მაგრამ გაცილებით მცირე ზომის ნიშა, აფსიდის ჩრდილოეთ კიდესთანაა, იატაკიდან დაახლოებით 2,2 მეტრ სიმაღლეზე. სავარაუდოდ, ადრე მასში ჩასმული იყო წარწერიანი ქვა.
ნაგებობას აშკარად ეტყობა მოგვიანებით ჩატარებული რემონტის კვალი, რომლის დროსაც საკურთხევლის ბაქანი აუმაღლებიათ და რამდენადმე წინ წამოუწევიათ. დარბაზის იატაკი მოგებულია სხვადასხვა ზომის აგურით, მათ შორის უხვადაა პროფილირებული აგურები. აგურით ყოფილა მოგებული საკურთხევლის ბაქანიც. ხუროთმოძღვრული ნიშნებით ჩანს, რომ ეკლესია შიგნით ხის კამარით იყო გადახურული. რაც ამ პერიოდის ძეგლებში არცთუ ისე იშვიათია.
ეკლესიის ფასადები სადაა. მორთულობის ძირითადი ელემენტია აგურის წყობის შეღრმავებით გამოყვანილი, საფეხუროვან პოსტამენტებზე დაყრდნობილი ჯვრები, რომლებიც მუქი წითელი ფერით იყო დაფარული.
აღმოსავლეთ ფასადი საკურთხევლის სარკმლის გადამხურავი თაღის სიმაღლემდეა შემორჩენილი. კედელი დგას მთლიანად რიყის ქვით ნაწყობ ცოკოლზე. ფასადს მთელ სიგანეზე გასდევს ნაწყობი აგურის რამდენიმე ჰორიზონტალური შრე, რომლებიც თანაბრად ანაწევრებს კედლის ზედაპირს.
სამხრეთ ფასადი დანაწევრებულია აგურით ნაწყობი, პილასტრისმაგვარი ექვსი შვერილით, რომლებიც მას თითქმის მთელ სიმაღლეზე აუყვება და თანაბარი სიგანი შვიდ არედ ყოფს. დასავლეთიდან მეორე არეში შესასვლელია მოქცეული, მეოთხეში კი - სარკმელი.
დასავლეთ ფასადზე, კარიბჭის ორივე მხარეს, ერთიმეორის ზემოთ, განლაგებულია ორ-ორი შეღრმავებული ჯვარი. მათგან ქვედა ნაწილში განლაგებული ორივე ჯვარი დაყრდნობილია სამსაფეხუროვან პოსტამენტზე. აქვს ვიწრო, სამყურით დაბოლოებლი მკლავები და მუქი წითელი ფერითაა შეღებილი. ზედა ნაწილში განთავსებული ჯვრები კი, თითქმის ტოლმკლავაა. მათი მკლავები, ქვედა ჯვრების მკლავებთან შედარებით, ბევრად უფრო განიერია და სწორად მოხაზული ბოლოები აქვს. შეღრმავებული ნაწილი კი, წვერზე დაყენებული, კვადრატული ფიგურებითაა გაფორმებული.
ჩრდილოეთ ფასადი მნიშვნელოვანი დანაკარგებითაა მოღწეული. ფასადის დასავლეთ ნაწილში მოწყობილია განიერი, მაღალი სარკმელი, რომლის დასავლეთ კიდესთან ახლოს გამოყვანილია, სამსაფეხუროვან პოსტამენტზე დაყრდნობილი შეღრმავებული ჯვარი.
2012 წელს ეკლესია აღადგინეს. ინტერიერის გაწმენდის შემდეგ, აფსიდში, დასავლეთ კედლის მთელ სიგრძეზე, და სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნახევარში, გამოჩნდა ძველი ადრე ამ ადგილას არსებული ეკლესიის კედლების ნაშთები, რომლებიც განახლებული ეკლესიის კედლებშია ჩართული.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კეპრიანა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტრეშენის რაიონის სოფლები
თეჯისის მენჰირი
თეჯისის მენჰირი — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი. მდებარეობს ქვემო ქართლის მხარეში წალკის მუნიციპალიტეტში, სოფელ თეჯისში.
ისტორია
სოფელში მდებარეობს ორი ეკლესია — წმინდა ნიკოლოზი და აია კონსტანტინი, რომელნიც ნაგებია დიდი ზომის ქვებით, და მათ გარშემო კი მეგალითური წყობის ქვის გალავანია გარშემოვლებული. აია კონსტანტინის ცენტრში — შიგ ეკლესიაში  დგას დიდი ზომის მენჰირი, რომელზედაც ქრისტიანულ ხანაში ჯვარი ამოუტიფრავთ.
მენჰირი წმინდა კონსტანტინეს ეკლესიაში დგას, მისი (სიმაღლე — 3.80 მ  ძირის გარშემოწერილობა 2.50 მ). ნაგებობა იმდენად პატარაა, რომ მონოლითის შიგნით შეტანა შეუძლებელია, როგორც ჩანს, ეკლესია მენჰირს გარედან შემოაშენეს.ეკლესიის მახლობლად წრიული წყობის მეგალითური ნაგებობებია.
მენჰირიყველაზე მარტივი მეგალითური ნაგებობა. წარმოადგენს ვერტიკალურად მდგარ ლოდს, რომლის სიმაღლე ზოგჯერ 20 მეტრს აღწევს. მენჰირის დანიშნულება ჯერჯერობით დადგენილი არ არის, თუმცა ზოგიერთი არქეოლოგის აზრით ისინი დაკრძალვის რიტუალთან იყვნენ დაკავშირებულნი. ასევე არსებობს მოსაზრება, რომ ეს ლოდები დადგმული იქნა რაღაც მნიშვნელოვან თარიღთან დაკავშირებით, ან როგორც სასაზღვრო ნიშანი. ეს ქვები მთელ მსოფლიოშია გაბნეული. სხვადასხვა სიმაღლის, ერთეული ან ჯგუფურად განლაგებული. ევროპაში, აფრიკაში და აზიაში გვხვდება, მაგრამ ყველაზე მეტი დასავლეთ ევროპაშია. ისინი პრეისტორიოული ხანის სხვადასხვა პერიოდებშია აშენებული და წარმოადგენენ დიდი მეგალითური კულტურის ნაწილს, რომელიც ყვაოდა ვეროპაში და მის ფარგლებს გარეთაც. ბოლოდროინდელი მონაცემებით, მენჰირები — 7 ათასი წლის წინანდელია.
თეჯისის მენჰირი 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
რესურსები ინტერნეტში
მენჰირი
სქოლიო
კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები კატეგორია:წალკის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ხათური ენა
ხათური ენა, პროტოხეთური ენა — წარმოადგენდა ცენტრალური და აღმოსავლეთ ანატოლიის ჩრდილოეთ ოლქებში გავრცელებული უძველესი მკვიდრი მოსახლეობის, პროტოხეთების ენას, რომელიც არ განეკუთვნება ინდოევროპულ ან სემიტურ ენათა ოჯახს. ინდოევროპულ ხეთურ-ლუვიურ ენებზე მოლაპარაკე ტომების მცირე აზიაში გადმოსახლების შემდეგ, ძვ. წ. III ათასწლეულის ბოლოს, ხათური ენა განდევნა ახლად ჩამოსახლებულმა ინდოევროპულმა ტომების ენებმა (ხეთურმა, ფალაურმა), რომლებმაც ხათურის, სუბსტრატული ენის მძლავრი გავლენა განიცადეს.
რიტუალური ხასიათის მცირერიცხვოვანი ტექსტები ხათურ ენაზე გვხვდება საკუთრივ ხეთურ ტექსტებს შორის, სადაც ისინი მოხსენიებულია როგორც hattili, ე.ი „ხათურად“  შესრულებული პასაჟები. ამ ტექსტების ფრაგმენტული ხასიათის გამო ძნელია ხათური ენის გრამატიკულ სტრუქტურისა და ლექსიკის რამდენადმე სრული აღდგენა. საზოგადოდ ხათური პრეფიქსული ტიპის აგლუტინაციური ენაა, რომელიც გარკვეულ სტრუქტურულ-ტიპოლოგიურ მსგავსებას ავლენს მთელ რიგ კავკასიურ ენებთან (განსაკუთრებით აფხაზურ-ადიღურ და ქართველურთან).
ფრედერიკსბორგის ხელშეკრულება
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:XVIII საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
სტარო-კალინკინის ხიდი
სტარო-კალინკინის ხიდი (Старо-Калинкин мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს კოლომენსკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 65,6 მეტრი, სიგანე - 30 მ. ქალაქის ხიდმშენებლობის კულტურის ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუში.
მდებარეობა
ხიდი მდებარეობს მდინარე ფონტანკის შესართავთან. ხიდიდან მარცხნივ მდებარეობს სტარო-პეტერგოფის პროსპექტი, ხოლო ახლოსვეა ციოლკოვსკის ქუჩა. მარჯვენა ნაპირზე მდებარეობს რეპინის მოედანი და ლოცმანის ქუჩა.
უახლოესი მეტროსადგურია (1,7 კმ) — „ნარვსკაია“.
ისტორია
1733 წლიდან ამ ადგილზე მოქმედებდა ხის მრავალმალიანი გასახსნელი ხიდი, რომელიც გადაჭიმული იყო ორ მდინარეზე: ფონტანკაზე და ყრუ მდინარეზე. ხიდის სიგრძე 250 მეტრს აღწევდა.
1786-1788 წლებში ხიდი გადააკეთეს მდინარე ფონტანკის ტიპური ხიდების პროექტის მიხედვით. პროექტი შეათანხმეს ინჟინრებთან პეტრე სუხტელენთან და ივან გერარდთან.
ხიდი ტიპიურია მდინარე ფონტანკისთვის, მდინარის წყალი გაედინება ორ გრანიტის თაღში.
1907-1908 წლებში ტრამვაის ხაზის გაყვანასთან დაკავშირებით ხიდი გააფართოეს 30 მეტრამდე.
2013 წლის ოქტომბრიდან 2014 წლის აპრილამდე ხიდზე მიმდინარეობდა გზის მოპირკეთების სარემონტო სამუშაოები, გამოიცვალა ტრამვაის რელსები და კომუნიკაცია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მზის სიკაშკაშე
მზის სიკაშკაშე (L☉) — გამოსხივების ნაკადის (გამოსხივებული ენერგია ფოტონების სახით) საზომი ერთეული, რომელსაც ასტრონომები ვარსკვლავების სიკაშკაშის გასაზომად იყენებენ. ერთი მზის სიკაშკაშე ტოლია ამჟამინდელი მზის სიკაშკაშის ინტენსივობის, რომელიც 3,846 x 1026 ვატი ან 3,846 x 1033 ერგი/წამია. ეს არ მოიცავს მზის ნეიტრინულ სიკაშკაშეს, რომელიც 0,023L☉-ს დაამატებდა ამ მნიშვნელობას. მზე სუსტად ცვალებადი ვარსკვლავია და, აქედან გამომდინარე, მისი სიკაშკაშე ფლუქტუირებს. ყველაზე დიდი ფლუქტუაცია არის 11 წლიანი მზიური ციკლი (მზის ლაქის ციკლი), რომელიც იწვევს პერიოდულ ცვალებადობას დაახლოებით ±0.1%-ს. უკანასკნელი 200-300 წლის მანძილზე ნებისმიერი სხვა ცვალებადობა ამაზე ბევრად ნაკლებია.
განსაზღვრა
მზის სიკაშკაშე დაკავშირებულია მზის გამოსხივებასთან (მზიური მუდმივა), რომელიც დედამიწაზე არსებული ხელსაწყოებით ან ორბიტაზე მყოფი ხელოვნური თანამგზავრებით იზომება. მზის გამოსხივება პასუხისმგებელია ორბიტალურ ძალდატანებაზე, რომელიც მილანკოვიჩის ციკლებს იწვევს, ეს კი დედამიწაზე ყინულოვან ციკლებს განსაზღვრავს. დედამიწის ზედა ატმოსფეროში არსებულ საშუალო გამოსხივებას ზოგჯერ მზიურ მუდმივას უწოდებენ — I☉. გამოსხივება განისაზღვრება სიმძლავრით ერთეულოვან ფართობზე, ამიტომ მზის სიკაშკაშე (მზის მიერ გამოსხივებული მთელი ენერგია) არის დედამიწაზე მიღებული გამოსხივება (მზიური მუდმივა) გამრავლებული იმ სფეროს ფართობზე, რომლის რადიუსი არის 1 ასტრონომიული ერთეული:
სადაც A არის მანძილის საზომი ერთეული (ასტრონომიული ერთეულის მნიშვნელობა მეტრებში) და k არის მუდმივა (მისი მნიშვნელობა ერთთან ძალიან მიახლოებულია), რომელიც ითვალისწინებ იმ ფაქტს, რომ მზესა და დედამიწას შორის მანძილი ზუსტად ერთი ასტრონომიული ერთეული არ არის.
სქოლიო
კატეგორია:საზომი ერთეულები ასტრონომიაში კატეგორია:სიმძლავრის საზომი ერთეულები კატეგორია:მზე კატეგორია:ვარსკვლავური ასტრონომია
პასტასის რაიონი
პასტასის რაიონი (Distrito de Pastaza) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის დატემ-დელ-მარანიონის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 120 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 148 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.69 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 8 918 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეტოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:დატემ-დელ-მარანიონის პროვინციის რაიონები
რომან მახარაძე
რომან მახარაძე (დ. 15 სექტემბერი, 1929, ჩოხატაურის რაიონი, სოფელ სამება — გ. 22 დეკემბერი, 1998) — ქართველი ფერმწერი, გრაფიკოსი, ილუსტრატორი, კინოს მხატვარი.
ბიოგრაფია
რომან მახარაძე დაიბადა 1929 წლის 15 სექტემბერს, ჩოხატაურის რაიონის სოფელ სამებაში, კაპიტო მახარაძისა და პისტი ქურიძის მრავალშვილიან ოჯახში, სადაც 3 ვაჟი და 4 ქალი იზრდებოდა. უფროსი მათ შორის ოფელია პროფესიით ეკონომისტი, წლების განმავლობაში მუშაობდა თბილისის წიგნის ფაბრიკაში; მომდევნო, ვაჟა, 1941 წელს წავიდა სამამულო ომში, საიდანაც აღარ დაბრუნებულა; ქალიშვილი ელენე თბილისის ბავშვთა ინტერნატში მსახურობდა ექთნად; ვალიდა – პროფესიით ფილოლოგი, რუსული ენისა და ლიტერატურის სპეციალისტი იყო; ნაზი – ახალაზრდა ასაკში გარდაიცვალა; უმცროსი ვაჟი – რევაზი, გეოფიზიკის ინსტიტუტის წამყვანი მეცნიერ–თანამშრომელი იყო.
1949 წელს რომან მახარაძე ჩაირიცხა თბილისის სამხატვრო აკადემიის ფერწერის ფაკულტეტზე, სადაც ასწავლიდნენ ცნობილი პედაგოგები: მოსე თოიძე, ალექსანდრე ციმაკურიძე, კორნელი სანაძე. 1955 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის პეიზაჟის კლასი. მისი სადიპლომო ნამუშევარი იყო „საბავშვო ბაღი“ (ხელმძღვანელი კორნელი სანაძე). 1955 წელს დაოჯახდა. მეუღლე – ელენე ნებიერიძე, პროფესიით ფილოლოგი, წლების განმავლობაში მუშაობდა მასწავლებელთა დახელოვნების ინსტიტუტში განყოფილების გამგედ. 1957 წელს შეეძინათ პირმშო – გიორგი, 1960 წელს – ირაკლი, ხოლო 1963 წელს – ზაზა. გიორგი პროფესიით ფიზიკოსია, ირაკლი — ამჟამად აბბა ალავერდელი მიტროპოლიტი დავითი, განათლებით არქიტექტორი, ზაზა კი — სამთო სპეციალისტი.
1958–66 წლებში რომან მახარაძე მუშაობდა კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“ დამდგმელ მხატვრად. გააფორმა ხუთი მხატვრული ფილმი. 1966—68 წლებში საქართველოს ტელესტუდიის დამდგმელი მხატვარია. 1967 წლიდან საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრია. 1968–78 წლებში გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველოს“ უფროსი მხატვრული რედაქტორია, 1978—82 წლებში — გამომცემლობა „ხელოვნების“  უფროსი მხატვრული რედაქტორი, 1982 წლიდან გარდაცვალებამდე კი მუშაობდა ქართულ ენციკლოპედიაში უფროს მხატვრულ რედაქტორად. გაფორმებული აქვს ათეულობით წიგნი, რომელთაგან რამდენიმე აღინიშნა ჯილდოებით.
წარმატებული იყო რომან მახარაძის პერსონალური გამოფენა, რომელიც თბილისში 1985 წელს, ქართული ენციკლოპედიის გამომცემლობის შენობაში გაიმართა. გამოფენამ თავისებურად შეაჯამა რომან მახარაძის შემოქმედება როგორც ფერწერის, ისე წიგნის გრაფიკის დარგში. აღსანიშნავია მისი მონაწილეობა აკვარელის გამოფენაზე გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში.
ივაილოვგრადის თემი
ივაილოვგრადის თემი (Община Ивайловград) — თემი სამხრეთ ბულგარეთში. შედის ხასკოვოს ოლქში. თემის მოსახლეობაა 6 414 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 813.47 კმ²-ს. მოიცავს 50 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ივაილოვგრადი.
რომან მახარაძე
ბიოგრაფია
რომან მახარაძის ნამუშევრები დაცულია შალვა ამირანაშვილის სახელობის ხელოვნების მუზეუმში, რამდენიმე სურათი მისი უწმინდესობის, საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქის, ილია II-ის პირადი საკუთრებაა, ასევე ბევრია წარმოდგენილი კერძო კოლექციებში.
ივაილოვგრადის თემი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხასკოვოს ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ნიკოლოზ გომელაური (კერამიკოსი)
ნიკოლოზ ვლადიმერის ძე გომელაური (დ. 18 ნოემბერი, 1918, სიღნაღი — გ. 11 ნოემბერი, 1961, თბილისი) — ქართველი  კერამიკოსი. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1958).
ბიოგრაფია
1942 წელს დაამთავრა თბილ. სამხატვრო აკადემია. მისი პედაგოგები იყვნენ დ. ციციშვილი, ბ. შებუევი, ა. ფიცხელაური, ზ. პ. მაისურაძე. 1942-1944 წლებში გომელაური სიღნაღის დრამატული თეატრის მთავარი მხატვარი იყო. 1947 წლიდან პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. 1945 წლიდან მონაწილეობდა მხატვართა საერთაშორისო გამოფენებში (კერამიკოსთა საერთაშორისო გამოფენა, ჟენევა, 1945). გომელაური ქართული პროფესიული კერამიკის ერთ-ერთი ფუძემდებელია. მან ქართული კერამიკა გაამდიდრა ახალი ტექნიკური პროცესებით, შეისწავლა ბრინჯაოსა და ანტიკური ეპოქის კერამიკა, რომელიც შემოქმედებითად გამოიყენა თავის საქმიანობაში. გომელაური ძირითადად ქმნიდა დეკორაციულ ლარნაკებსა და კერამიკულ ქანდაკებებს. ნამუშევრები: ფიალები (1953), ყვავილების ლარნაკი (1958), ჭინჭილა (1960), დოქი (1961) და სხვ. გომელაურის შემოქმედებამ გარკვეული როლი ითამაშა ქართული მხატვრული პროფესიული კერამიკის განვითარების საქმეში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1918 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1961 კატეგორია:ქართველი კერამიკოსები ნ
ჟინვალის კვირაცხოვლის ეკლესია
ჟინვალის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, დაბა ჟინვალის ჩრდილოეთით, 0,5 კილომეტრზე, ბიჩნიგაურების უბნის სასაფლაოზე. თარიღდება IX-X საუკუნეებით. განახლებულია გვიანდელ შუა საუკუნეებში.
ეკლესია დარბაზულია. თავდაპირველი ნაწილი რიყის ქვის სწორი რიგებითაა ნაგები, მოგვიანებით განახლებული ნაწილი - აგურით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. აღმოსავლეთით ოდნავ ნალისებრი აფსიდია, რომლის ღერძზე ქვის ფილებით ბრტყლად გადახურული სარკმელია. ერთი ასეთივე სარკმელია სამხრეთ კედელშიც. აფსიდში, სარკმლის ორივე მხარეს, თითო სწორკუთხა ნიშია. კონქის თაღი კვერცხისებრი ფორმისაა, დაყრდნობილია შირიმის მარტივი პროფილის იმპოსტებზე. კვერცხისებრი ფორმისაა კამარაც. აღმოსავლეთის ფასადზე სარკმლის ღიობი ზემოთ თანდათან ვიწროვდება და დასრულებულია შირიმის ერთ ქვაში გამოკვეთილი თაღით. თაღის ზემოთ რელიეფური თავსართია, რომელსაც ბოლოებთან ჰორიზონტალური გადანაკეცები აქვს. სამხრეთის ფასადზე შესასვლელის თაღი სადა არქივოლტითაა მორთული, რომელიც ორსაფეხურიან იმპოსტებზეა დაყრდნობილი. შესასვლელის ზემოთ და გვერდებზე აგურის წყობით გამოყვანილია თითო შეღრმავებული ჯვარი. აგურის საფეხურებიანი ლავგარდნის მხოლოდ ფრაგმენტებია შემორჩენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კოროლევო (ასკინოს რაიონი)
კოროლევო  (Королёв) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ასკინოს რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასკინოს რაიონის სოფლები
ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელი
ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელი (Louise von Hessen-Kassel, Louise af Hessen-Kassel; დ. 7 სექტემბერი, 1817 — გ. 29 სექტემბერი, 1898) — დანიის დედოფალი 1863-98 წლებში როგორც კრისტიან IX-ის მეუღლე. იგი იყო დანიის მეფე კრისტიან X-ის, ნორვეგიის მეფე ჰაკონ VII-ის, ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ V-ის, რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ II-ისა და საბერძნეთის მეფე კონსტანტინე I-ის ბებია.
ადრეული ცხოვრება და მემკვიდრეობა
ლუიზა დაიბადა 1817 წლის 7 სექტემბერს კასელში, გერმანიაში. იგი იყო ჰესენ-კასელის პრინც ვილჰელმისა და მისი მეუღლის, პრინცესა ლუიზა შარლოტა დანიელის ქალიშვილი.
როგორც დანიის მეფე ფრედერიკ V-ის შვილთაშვილი და კრისტიან VIII-ის დისწული, ლუიზა დანიის სამეფო ტახტის ერთ-ერთი მთავარი მემკვიდრე იყო. მემკვიდრეთა სიაში მის წინ ცხადია არაერთი ადამიანი იყო, თუმცა მათი უმეტესობა ხანდაზმული, უშვილო, ან ორივე ერთად იყო. ტახტის პირველი მემკვიდრე, კრისტიან VII-ის ერთადერთი ვაჟი უნაყოფო იყო, ამიტომაც ტახტის შემდეგ მემკვიდრეებად კრისტიანის და-ძმები და მათი შვილები სახელდებოდნენ. მიუხედავად ამისაა, სალიკური სამართლის მიხედვით ტახტი ლუიზას არ ეკუთვნოდა, ხოლო იმ ფაქტზე დაყრდნობით, რომ ის და მისი ძმები არ იყვნენ ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი, მემკვიდრეთა რიგში ცვლილებები მოხდა და კრონპრინც ფრედერიკის შემდეგ, პირველ მემკვიდრედ მეფე ფრედერიკ II-ის შთამომავალი, გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი კრისტიან შლეზვიგ-ჰოლშტაინელი დასახელდა.
ქორწინება
მარცხნივ|მინი|333x333პქ|ლუიზა და მისი ქმარი, კრისტიანი ლუიზას ამბიციური დედის გავლენით, 1842 წლის 26 მაისს, კოპენჰაგენში ლუიზა დაქორწინდა ტახტის მეორე მემკვიდრეზე, ანუ კრისტიან შლეზვიგ-ჰოლტაინელზე. 1848 წელს, ფრედერიკ VII-ის გამეფების შემდეგ იგი პირველ მემკვიდრედ გამოცხადდა და დიდი მიწები გადაეცა. კრისტიანი და ლუიზა ერთმანეთს კარგად შეეწყვნენ. იგი ყველანაირად უწყობდა ხელს ტახტისაკენ გზის გაკვალვაში. მათ მშვიდი და ბედნიერი ოჯახი შექმნეს. ამ ქორწინების შემდეგ, ლუიზას დედამ და ძმებმა უარი თქვეს დანიის ტახტზე არსებულ თავიანთ უფლებებზე.