cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ტალინის უნივერსიტეტი
ისტორია
ტალინის უნივერსიტეტის წინამორბედი, ტალინის პედაგოგთა სემინარია 1919 წელს დაარსდა. ტალინის უნივერსიტეტი თანამედროვე სახით ჩამოყალიბდა 2015 წლის 18 მარტს, ტალინში მდებარე რამდენიმე უნივერსიტეტისა და კვლევითი ინსტიტუტის გაერთიანების შედეგად. გაერთიანებამდე არსებულ სასწავლო დაწესებულებებს შორის იყო: ესტონეთის აკადემიური ბიბლიოთეკა (1946), ბალტიისპირეთის კინოსა და მედიის სკოლა (1992 / 1997), ესტონეთის ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ინსტიტუტი (1988), ისტორიის ინსტიტუტი (1946) და ტალინის პედაგოგიური უნივერსიტეტი (1919 / 1952 / 1992). 2015 წელს ტალინის უნივერსიტეტში გატარდა სტრუქტურული რეფორმა, რომლის თანახმადაც მისი 20-ზე მეტი სტრუქტურული ერთეული ექვს სკოლად გადააკეთეს.
კამპუსი
ტალინის უნივერსიტეტის მთავარი კამპუსების შენობებს ლათინური სახელწოდებები აქვს.
Nova (ნოვა, ლათინურიდან: ახალი) — ყოფილი ბალტიისპირეთის კინოსა და მედიის სკოლა. ის მოიცავს ინდივიდულაურ და ჯგუფურად სამუშაო ოთახებს, დარბაზებს ლექციებისთვის, ინოსტუდიას, სატელევიზიო სტუდიას, ხმის სტუდიებს, კინოთეატრს, კომპიუტერებისა და სამონტაჟო ოთახებს. მისი მშენებლობა დასრულდა 2012 წელს და დააპროექტეს მასზე მუშაობდნენ არქიტექტორები კარლი ლუიკი, მარია კასკი და რალფ ლოიოკე.
Mare (მარე, დათინურიდან: ზღვა) — მოწყობილია შენობაში შეღწეული შუქის ოპტიმიზაციისთვის. მისი მშენებლობა 2006 წელს დასრულდა. არქიტექტორები იყვნენ: მატიას აგაბუსი, ეერო ენდიარვი, რაულ იიარგი, პრიიტ პენტი და ილლიმარ ტრუვერკი.
Astra (ასტრა, ლათინურიდან: ვარსკვლავი) — უნივერსიტეტის ერთ-ერთი უახლესი შენობა. ამ შენობაში განთავსებულია ლაბორატორიები. ის დააპროექტა იგნარ ფიუკმა და მშენებლობა 2012 წელს დასტულდა.
Silva (სილვა, ლათინურიდან: ტყე) — აშენდა 1982 წელს და ის საბჭოთა კავშირის არქიტექტურული სტილის ერთ-ერთი ნიმუშია. შენობის არქიტექტორი ესტერ ლიიბერგი იყო.
Vita (ვიტა, ლათინურიდან: სიცოცხლე) — აშენდა 2020 წელს და მასში განთავსებულია ბუნებისმეტყველებისა და ჯანმრთელობის სკოლა და აქ არის განთავსებული უნივერსიტეტის სპორტული გუნდები. მის დიზაინზე იმუშავეს: მარია კასკმა, რალფ ლოიოკემ, კაისა სიმონმა და პელლე-სტენ ვიიბურგმა.
საერთაშორისო ურთიერთობები
სხვადასხვა უნივერსიტეტთან კავშირის დამყარება ტალინის უნივერსიტეტის ერთ-ერთი მთავარი მიზანია, რაც გავლენას ახდენს სასწავლო დაწესებულების განვითარებასა და პრიორიტეტებზე. უნივერსიტეტი სტუდენტებს სთავაზობს ინგლისურენოვან აკადემიურ პროგრამებს სწავლის ყველა დონეზე, საერთაშორისო სტუდენტებისთვის კი არსებობს მოკლევადიანი სასწავლო კურსები. 2021 წლის მონაცემებით, ტალინის უნივერსიტეტმა საერთაშორისო სტუდენტების პროცენტული მაჩვენებლით მესამე ადგილი დაიკავა ბალტიის ქვეყნებში. ის მცირედით უსწრებს ტარტუს უნივერსიტეტს და ჩამორჩება ტალინის ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტს. საერთაშორისო ფაკულტეტი მთლიანი ფაკულტეტის 13%-ს შეადგენს. ამ მაჩვენებლით ის ასევე შედის ევროპისა და ცენტრალური აზიის 15 საუკეთესო უნივერსიტეტს შორის.
ტალინის უნივერსიტეტს ამჟამად აქვს 40-მდე საუნივერსიტეტო ხელშეკრულება გაფორმებული ევროპის, იაპონიის, ჩინეთის, რუსეთისა და სხვა ქვეყნების უნივერსიტეტებთან. ევროკავშირის ტერიტორიაზე არსებულ 200-მდე უნივერსიტეტში ტალინის უნივერსიტეტიდან ერასმუსის გაცვლითი პროგრამა მუშაობს. სასწავლო დაწესებულებაში ასევე ეწყობა ზამთრისა და ზაფხულის სკოლები, დაახლოებით 300 მონაწილით 50 ქვეყნიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ტალინის უნივერსიტეტი კატეგორია:ტალინი კატეგორია:ესტონეთის უნივერსიტეტები
დუზ-ბილიჯი
დუზ-ბილიჯი (Düz Bilici) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაბრანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შაბრანის რაიონის სოფლები
ცივილიზაციათა შეჯახება
ცივილიზაციების შეჯახება — კონცეფცია, რომლის მთავარ იდეას, წარმოადგენს აზრი, რომ ხალხის კულტურული და რელიგიური იდენტობა იქნება კონფლიქტის მთავარი წყარო ცივი ომის შემდგომ მსოფლიოში. ამერიკელი პოლიტოლოგი სემუელ პ. ჰანტინგტონი ამტკიცებდა, რომ მომავალი ომები უნდა ყოფილიყო არა ქვეყნებს, არამედ კულტურებს შორის. ეს აზრი მან გამოთქვა 1992 წელს ჩატარებულ ლექციაში. იდეა თანდათან დაიხვეწა და გადაიქცა სტატიად 1993 წელს ჟურნალ ფორინ აფეარზ-ში, მისი ყოფილი სტუდენტის ფრენსის ფუკუიამას 1992 წელს გამოქვეყნებული წიგნის, ისტორიის დასასრული და ბოლო ადამიანი საპასუხოდ. მოგვიანებით ჰანტინგტონმა გააფართოვა თავისი დისერტაცია 1996 წლის წიგნში „ცივილიზაციების შეჯახება და მსოფლიო წესრიგის გარდაქმნა“.
თავად ფრაზა ადრე გამოიყენეს ალბერ კამიუმ, 1946 წელს, ირიალ ჯეინსმა ანალიზში 1988 წელს, ბერნარდ ლუისმა 1990 წელს დაწერილ სტატიაში „მუსლიმური მძვინვარების ფესვები“ და მაჰდი ელ მანდრამ 1992 წელს გამოცემულ წიგნში „La première guerre civilisationnelle“. ჯერ კიდევ უფრო ადრე, ეს ფრაზა გვხვდება 1926 წლის ბასილ მათეუსის წიგნში, რომელიც ეხებოდა შუა აღმოსავლეთს: ახალგაზრდა ისლამის სვლა: სწავლა ცივილიზაციების შეჯახებისას. ეს გამოთქმა გამომდინარეობს „კულტურების შეტაკებიდან“, რომელიც უკვე გამოყენებულია კოლონიური პერიოდისა და მშვენიერი ეპოქის დროს.
ჰანტინგტონმა თავისი ნააზრევი დაიწყო ცივი ომის შემდგომ პერიოდში გლობალური პოლიტიკის ბუნების შესახებ მრავალფეროვანი თეორიების კვლევით. ზოგი თეორეტიკოსისა და მწერლის მტკიცებით, ადამიანის უფლებები, ლიბერალური დემოკრატია და კაპიტალისტური თავისუფალი საბაზრო ეკონომიკა გახდა ერთადერთი იდეოლოგიური ალტერნატივა ომის შემდგომი ცივი ომის სამყაროში. კერძოდ, ფრენსის ფუკუიამა ამტკიცებდა, რომ მსოფლიომ მიაღწია „ისტორიის დასასრულს“.
ჰანტინგტონის აზრით, როდესაც იდეოლოგიის ასაკი დასრულდება, სამყარო იმ ნორმალურ მდგომარეობას დაუბრუნდება, რომელიც ხასიათდება კულტურული კონფლიქტით. თავის დისერტაციაში იგი ამტკიცებდა, რომ მომავალში კონფლიქტის მთავარი ღერძი იქნება კულტურული ხაზების გასწვრივ. იგი მიიჩნევს, რომ განსხვავებული ცივილიზაციების კონცეფცია, როგორც კულტურული თვითმყოფადობის უმაღლესი წოდება, სულ უფრო სასარგებლო გახდება კონფლიქტის პოტენციალის ანალიზში. 1993 წლის ფორინ აფეარზ-ის სტატიის ბოლოს „ცივილიზაციების შეჯახება?“ ჰანტინგტონი წერს, რომ „ეს არ არის ცივილიზაციებს შორის კონფლიქტები სასურველი მიზნის მისაღწევად. ეს არის აღწერითი ჰიპოთეზა, თუ როგორი შეიძლება იყოს მომავალი.“
ამასთან, ცივილიზაციების შეჯახება, ჰანტინგტონისთვის, წარმოადგენს ისტორიის განვითარებას. წარსულში მსოფლიო ისტორია ძირითადად ეხებოდა მონარქებს, ერებსა და იდეოლოგიებს შორის ბრძოლას, მაგალითად დასავლურ ცივილიზაციაში. მაგრამ ცივი ომის დასრულების შემდეგ, მსოფლიო პოლიტიკა გადავიდა ახალ ფაზაში, რომლის დროსაც არადასავლური ცივილიზაციები აღარ არიან დასავლური ცივილიზაციის ექსპლოატაციის მიმღები, ისინი გახდნენ დამატებითი მნიშვნელოვანი აქტორები, რომლებიც დასავლეთთან ერთად ქმნიან და ცვლიან მსოფლიო ისტორიას.
ჰანტინგტონის ნაშრომი ცივილიზაციათაა შეჯახების შესახებ
ჰანტინგტონი ამტკიცებს, რომ ცივი ომის დასრულების შემდეგ გლობალური კონფლიქტის ტენდენციები სულ უფრო და უფრო ვლინდება ამ ცივილიზაციურ განყოფილებებში. ომები, მაგალითად, იუგოსლავიის დაშლის შემდეგ, ჩეჩნეთში, ინდოეთსა და პაკისტანს შორის, ცივილიზაციათაშორისი კონფლიქტის მტკიცებულება იყო. იგი ასევე ამტკიცებს, რომ დასავლეთის ფართო რწმენა დასავლეთის ფასეულობებისა და პოლიტიკური სისტემების უნივერსალურობის შესახებ, გულუბრყვილოა და რომ მუდმივი დაჟინებით მოითხოვს დემოკრატიზაციას და ამგვარი „უნივერსალური“ ნორმები სხვა ცივილიზაციებს აღიზიანებს და მათ ანტაგონიზებას ახდენს. ჰანტინგტონი ხედავს, დასავლეთს არ სურს მიიღოს ეს მოცემულობა, რადგან მან ააშენა საერთაშორისო სისტემა, დაწერა თავისი კანონები და ამ ყველაფერს მისცა ფორმა გაეროს სახით.
ჰანტინგტონი განსაზღვრავს ეკონომიკური, სამხედრო და პოლიტიკური ძალაუფლების მთავარ ცვლას დასავლეთიდან მსოფლიოს სხვა ცივილიზაციებში, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია ის, ასახელებს ორ „კონკურენტ ცივილიზაციას“ სინიციზმს (ჩინელები) და ისლამს.
ავტორის აზრით, აღმოსავლეთ აზიის სინიცისტური ცივილიზაცია კულტურულად ამტკიცებს საკუთარ თავს და მის ღირებულებებს დასავლეთთან შედარებით, მისი სწრაფი ეკონომიკური ზრდის გამო. კერძოდ, იგი თვლის, რომ ჩინეთის მიზნებია, მოახდინოს საკუთარი რეგიონალური ჰეგემონიის ხელახალი დაფიქსირება და რეგიონის სხვა ქვეყნები „ბენდვაგონის ეფექტით“ (ბენდვაგონის ეფექტის დროს ადამიანები ისე იქცევიან და ფიქრობენ, როგორც იქცევა და ფიქრობს უმრავლესობა. ტერმინი მომდინარეობს მუსიკალური ბენდის გადამყვანი ვაგონიდან, რომელში ჩასხდომაც ყველას სურდა) გახდებიან ჩინეთთან დაახლოებულები, განსხვავებით ინდივიდუალიზმით და პლურალიზმით გამორჩეული დასავლეთისგან. რეგიონალური ძალები, როგორიცაა ორი კორეა და ვიეტნამი, გაითვალისწინებენ ჩინეთის მოთხოვნებს და გახდებიან ჩინეთის უფრო მომხრე, ვიდრე წინააღმდეგი. ამიტომ ჰანტინგტონი თვლის, რომ ჩინეთის აღზევება ერთ-ერთ მნიშვნელოვან პრობლემას და ყველაზე ძლიერ გრძელვადიან საფრთხეს უქმნის დასავლეთს, რადგან ჩინეთის კულტურული არსი ეჯახება ამერიკულ სურვილს აღმოსავლეთ აზიაში რეგიონალური ჰეგემონიის არარსებობის გამო.
ჰანტინგტონი ამტკიცებს, რომ ისლამურმა ცივილიზაციამ განიცადა მოსახლეობის მასობრივი აფეთქება, რაც განაპირობებს არასტაბილურობას, როგორც ისლამის საზღვრებში, ისე მის ინტერიერში, სადაც ფუნდამენტალისტური მოძრაობები სულ უფრო პოპულარული ხდება. მანიფესტაციები იმის შესახებ, რასაც ის „ისლამურ აღდგომას“ უწოდებს, მოიცავს 1979 წლის ირანის რევოლუციას და სპარსეთის ყურის პირველ ომს. ალბათ, ყველაზე საკამათო განცხადებაა, რომელიც ჰანტინგტონმა ფორინ აფეარზის სტატიაში გამოთქვა, რომ „ისლამს აქვს სისხლიანი საზღვრები“. ჰანტინგტონი თვლის, რომ ეს იმ მრავალი მიზეზის შედეგია, რომელთა შორისაა მუსლიმი ახალგაზრდების ზრდა და მოსახლეობის ზრდა და მრავალი ცივილიზაციის სიახლოვე ისლამურთან, მათ შორის სინური, მართლმადიდებელი, დასავლური და აფრიკული.
ჰანტინგტონი ხედავს ისლამურ ცივილიზაციას, როგორც ჩინეთის პოტენციურ მოკავშირეს, ორივეს უფრო რევიზიონისტული მიზნები აქვს და ბევრი საერთო აქვს სხვა ცივილიზაციებთან, განსაკუთრებით დასავლეთთან. კერძოდ, იგი განსაზღვრავს ჩინურ და ისლამურ საერთო ინტერესებს იარაღის გავრცელების, ადამიანის უფლებების და დემოკრატიის სფეროებში, რომლებიც ეწინააღმდეგებიან დასავლეთის მოქალაქეებს და გრძნობს, რომ ეს ის სფეროებია, სადაც ორი ცივილიზაცია ითანამშრომლებს.
რუსეთი, იაპონია და ინდოეთი არიან ის, რასაც ჰანტინგტონი უწოდებს „ცვალებად ცივილიზაციებს“, რომლებმაც შეიძლება მხარი დაუჭირონ ორივე მხარეს. მაგალითად, რუსეთი შეტაკებებს აწარმოებს ბევრ მუსლიმურ ეთნიკურ ჯგუფთან მის სამხრეთ საზღვარზე (მაგალითად, ჩეჩნეთი), მაგრამ - ჰანტინგტონის თანახმად - თანამშრომლობს ირანთან, რათა თავიდან აიცილოს მუსლიმურ-მართლმადიდებლური ძალადობა სამხრეთ რუსეთში და ეხმარება ნავთობის გადინებას. ჰანტინგტონი ამტკიცებს, რომ წარმოიშობა „სინო-ისლამური კავშირი“, რომელშიც ჩინეთი უფრო მჭიდროდ ითანამშრომლებს ირანთან, პაკისტანთან და სხვა სახელმწიფოებთან, რათა გაზარდოს მისი საერთაშორისო პოზიცია.
ჰანტინგტონი ასევე ამტკიცებს, რომ ცივილიზაციური კონფლიქტები „განსაკუთრებით გავრცელებულია მუსლიმებსა და არამუსლიმებს შორის“, რაც განსაზღვრავს „სისხლიან საზღვრებს“ ისლამურ და არაისლამურ ცივილიზაციებს შორის. ეს კონფლიქტი თარიღდება იმ თარიღით, რამდენადაც ისლამის პირველი დარტყმა განხორციელდა ევროპაში, მისი საბოლოოდ განდევნა იბერიის დაპყრობაში, ოსმალეთის თურქების თავდასხმები აღმოსავლეთ ევროპასა და ვენაში და ისლამური ერების ევროპული იმპერიული დაყოფა 1800-იან და 1900-იან წლებში.
ჰანტინგტონი ასევე თვლის, რომ ამ კონფლიქტში მონაწილე ზოგიერთი ფაქტორი არის ის, რომ როგორც ქრისტიანობა (რომელზეც დასავლური ცივილიზაცია ემყარება), ისევე ისლამი არიან მისიონერული რელიგიები, რომლებიც ცდილობენ სხვათა მოქცევას. ორივე არის უნივერსალური, „ყოვლისმომცველი“ რელიგიები, იმ გაგებით, რომ ორივე მხარის აზრით, მხოლოდ მათი რწმენაა სწორი. ჰანტინგტონის მიერ დასავლურ-ისლამურ შეტაკებაში მონაწილე ბოლოდროინდელი ფაქტორები არის ისლამური აღორძინება და დემოგრაფიული აფეთქება ისლამში, რომელიც დასავლური უნივერსალიზმის ფასეულობებთან არის დაკავშირებული, ანუ ის შეხედულება, რომ ყველა ცივილიზაციამ უნდა მიიღოს დასავლური ფასეულობები - ეს არის აღმაშფოთებული ისლამური ფუნდამენტალისტებისთვის. ყველა ეს ისტორიული და თანამედროვე ფაქტორი გაერთიანდა, ჰანტინგტონმა მოკლედ დაწერა თავის საგარეო საქმეთა სტატიაში და წიგნში.
რატომ მოხდება ცივილიზაციების შეჯახება
ჰანტინგტონი გთავაზობთ ექვს განმარტებას, თუ რატომ მოხდება ცივილიზაციების შეჯახება:
ანკო-უალიოს რაიონი
ანკო-უალიოს რაიონი (Distrito de Anco-Huallo) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის ჩინჩეროსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3204 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 898 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 280.15 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 38.9 კმ²-ია.
ცივილიზაციათა შეჯახება
დასავლეთი დანარჩენის წინააღმდეგ
ჰანტინგტონი ვარაუდობს, რომ მომავალში მსოფლიო პოლიტიკის ცენტრალურ ღერძს წარმოადგენს კონფლიქტი დასავლურ და არადასავლურ ცივილიზაციებს შორის, [სტიუარტ ჰოლის] ფრაზით, „დასავლეთი და დანარჩენი“. ის გვთავაზობს ზოგადი მოქმედებების სამ ფორმას, რომელთა განხორციელება შეუძლია არადასავლურ ცივილიზაციას დასავლეთის ქვეყნების საპასუხოდ.
ანკო-უალიოს რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩინჩეროსის პროვინციის რაიონები
ცივილიზაციათა შეჯახება
წინააღმდეგობრივი ცნებები
ბოლო წლების განმავლობაში, ცივილიზაციათა შორის დიალოგის თეორია, პასუხი ჰანტინგტონის ცივილიზაციის შეჯახებაზე, მოექცა საერთაშორისო ურთიერთობის ყურადღების ცენტრში. კონცეფცია თავდაპირველად ავსტრიელმა ფილოსოფოსმა ჰანს კუშლერმა დაწერა ნაშრომში კულტურული იდენტურობის შესახებ (1972). იუნესკოსადმი გაგზავნილ წერილში კუშლერმა განაცხადა, რომ გაეროს კულტურულმა ორგანიზაციამ უნდა მიიღოს საკითხი „ცივილიზაციათა შორის სხვადასხვა დიალოგის“ დაწყების თაობაზე. 2001 წელს ირანის პრეზიდენტმა მოჰამედ ხათამმა წარმოადგინა კონცეფცია გლობალურ დონეზე. მისი ინიციატივით, გაერომ 2001 წელი გამოაცხადა „გაეროს ცივილიზაციათა შორის დიალოგის წლად“.
სქოლიო
კატეგორია:კულტურული გეოგრაფია კატეგორია:იდენტურობის პოლიტიკა კატეგორია:პოლიტიკური თეორიები კატეგორია:პოლიტოლოგიური თეორიები კატეგორია:გეოპოლიტიკური მეტოქეობა კატეგორია:საერთაშორისო ურთიერთობების თეორია კატეგორია:წიგნები ცივილიზაციებზე
ყარა ნურუ
ყარა ნურუ (Qara Nuru) — სოფელი აზერბაიჯანში,  საათლის რაიონში.მოსახლეობის რაოდენობა 5737 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საათლის რაიონის სოფლები
ცისფერგულა
ცისფერგულა, კურკურა (Luscinia svecica) — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. მამალს ზურგი მურა აქვს, კუდი — შავნარევი წითური, გული ლურჯი — თეთრ- ან წითურხალიანი. დედალი უფრო ბაცია. გავრცელებულია ევროპასა და აზიაში, ზამთრობს სამხრეთ აზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში. საქართველოში ბუდობს მცირე კავკასიონზე, ვერტიკალურად აღწევს ზღვის დონიდან 2100 მ. მაისში დებს 4-7 კვერცხს; ინკუბაცია გრძელდება 2 კვირას. იკვებება მწერებითა და კენკრით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბეღურასნაირნი
აბაიშვილები
აბაიშვილები (მხ. რ. აბაიშვილი) — ქართული გვარი. თავდაპირველად ძირითადად გავრცელებული იყო გორის, ონისა და ამბროლაურის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე; დღეისათვის — თბილისში, ქუთაისში. წარმოდგება საკუთარი სახელიდან „აბა“. ამავე ძირის გვარებია: აბაიაძე, აბაიძე, აბაშვილი.
1995 წლისთვის საქართველოში ცხოვრობდა 446 აბაიშვილი. 2019 წელს ფიქსირდება 401.
სქოლიო
*
ზაღალთი
ზაღალთი (Zağaltı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ვასერბერგფირსტი
ვასერბერგფირსტი (Wasserbergfirst) — მთა გლარნის ალპებში, შვეიცარიის შვიცის კანტონში, მოუტათალის მუნიციპალიტეტის სამხრეთით. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2 341 მეტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
კარმე ჩაკონი
კარმე ჩაკონ ი პიკერასი (Carme Chacón i Piqueras, დ.13 მარტი, 1971 - გ.9 აპრილი, 2017, მადრიდი) — ესპანელი პოლიტიკოსი, იურისტი და ლექტორი. კატალონიის სოციალისტური პარტიის წევრი. 2008 წლის აპრილიდან 2011 წლის დეკემბრამდე ხოსე ლუის საპატეროს უწყებაში იკავებდა ესპანეთის თავდაცვის მინისტრის თანამდებობას.
ფუზურასურ III
ფუზურასურ III — ასურეთის მეფე. ფუზურასურ III სამეფო ტახტზე აშურ-ნირარი I-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 1503 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 1479 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე ელილ-ნასირ I ავიდა.
კარმე ჩაკონი
ბიოგრაფია
კარმე ჩაკონი დაიბადა 1971 წლის 13 მარტს, ესპულაგას-დე-ლობრეგატში, ბარსელონა, მეხანძრის, ბალთაზარ ჩაკონისა და კატალონიელი იურისტის ესტერ პიკერასის ოჯახში.
მან იურიდიული განათლება მიიღო ბარსელონის უნივერსიტეტში, შემდეგ სწავლა განაგრძო ასპირანტურაზე იორკის უნივერსიტეტის იურიდიულ სკოლაში, ლავალისა და კინგსტონის უნივერსიტეტებში. 1994-2004 წლებში იყო საკონსტიტუციო სამართლის ლექტორი ჟირონის უნივერსიტეტში.
ფუზურასურ III
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
კარმე ჩაკონი
ბიოგრაფია
1994 წელს იგი შეუერთდა კატალონიის სოციალისტურ პარტიას. 2000 წლიდან იყო ესპანეთის პარლამენტის ქვედა პალატის დებუტატი და წარმოადგენდა ბარსელონის პროვინციას; 2004-2007 წლებში ასრულებდა პალატის თავმჯდომარის ფუნქციებს.
ხელისუფლების რეორგანიზების შედეგად კარმემ 2007 წლის 6 ივლისს ჩაანაცვლა საბინაო მინისტრი მარია ტრიუხილო. 2008 წლის აპრილიდან 2011 წლის დეკემბრამდე იყო ესპანეთის თავდაცვის მინისტრი და იყო პირველი ქალი აღნიშნულ თანამდებობაზე. იგი პოზიციაზე დანიშვნისას შვიდი თვის ორსული იყო, ამიტომაც დეკრეტის პერიოდში მის ფუნქციებს შინაგან საქმეთა მინისტრი, ალფრედო პერეს რუბალკაბა ასრულებდა. თანამდებობაზე ყოფნისას ჩაკონმა კოსოვოდა გამოიყვანა ესპანეთის ჯარი და დაიწყო მათი გამოყვანა ავღანეთიდანაც. 2011 წელს ესპანეთის კონგრესის დეპუტატებმა მისი სახელის მქონე კანონი მიიღეს სამხედრო მოსამსახურეთა უფლებებისა და ვალდებულებების შესახებ.
მინი|მარცხნივ|ჩაკონი ავღანეთში, [[2010]]
2011 წელს საპარლამენტო არჩევნებში ესპანეთის სოციალისტური მუშათა პარტიის დამარცხების შემდეგ კარმე ჩაკონმა საკუთარი თავი პარტიის გენერალური მდივნის თანამდებობაზე წამოაყენა და ამ არჩევნებში 2012 წლის 4 თებერვალს ალფრედო პერეს რუბალკაბესთან დამარცხდა ოცდაორი ხმით.
2013 წლის 28 აგვისტოს დატოვა პარლამენტის დეპუტატის თანამდებობა, რადგანაც გადავიდა აშშ-ში, მაიამიში, საგანმანათლებლო საქმიანობის განსახორციელებლად.
2014 წელს პარტიის კონგრესის შემდეგ დაიკავა საერთაშორისო ურთიერთობათა მდივნის თანამდდებობა.
2016 წლის 26 ივნისს მან უარი განაცხადა არჩევნებში პარტიის სიით დეპუტატად წარდგენაზე. იგი მაიამიში შეუერთდა იურიდიულ ფირმას Cajal Abogados, რომელშიც შემდგომ მუშაობდა. პარტიის აღმასრულებელი ორგანოდან მისი წასვლა განპირობებული იყო, იმ დროინდელი, პარტიის გენერალური მდივნის, პედრო სანჩესის თანამდებობიდან გადადგომის პროვოცირებით. ჩაკონი იყო იმ ჩვიდმეტ წევრთაგან, რომლებიც ამავე მიზეზით გადადგნენ თანამდებობებიდან. საბოლოოდ კი სანჩესმა ადგილი 2016 წლის 1 ოქტომბერს დატოვა.
პირადი ცხოვრება
2007-2016 წლებში იგი ქორწინებაში იყო ჟურნალისტ მიგელ ბაროსოსთან, რომლისგანაც ჰყავდა ვაჟიშვილი - მიგელი. ჩაკონს ჰქონდა გულის თანდაყოლილი დეფექტი, რაც დექსტროკარდიასა და ანტრიოვენტრიკულარულ ბლოკადაში გამოიხატებოდა, რის გამოც ადრეული ასაკიდან კარდიოსტიმულატორს სულ თან ატარებდა. იგი თავის ავადმყოფობას არ მალავდა და ამაზე ისეთ გადაცემებშიც საუბრობდა როგორიცაა „La Marató“. სწორედ ამ პრობლემის გამო იგი გარდაცვლილი იპოვეს 2017 წლის 9 აპრილს, თავის საცხოვრებელ ბინაში, მადრიდში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:ესპანელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:კატალონიელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ესპანელი იურისტები კატეგორია:იორკის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ესპანეთის თავდაცვის მინისტრები კატეგორია:გარდაცვლილი 9 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 2017
ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაცია
ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაცია — საქართველოს სატრანსპორტო სააგენტო 2005 წლიდან 2011 წლამდე, რომელშიც ერთიანდება საავტომობილო ტრანსპორტი, სამოქალაქო ავიაცია და საზღვაო ტრანსპორტი. სააგენტო თავდაპირველად დაექვემდებარა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს, ხოლო შემდეგ საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტროს. სააგენტოს ჰქონდა საკუთარი სათავო ოფისი თბილისში.
2011 წლის თებერვალში, ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაცია დაიყო: საავტომობილო ტრანსპორტის, სამოქალაქო ავიაციის და საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოებად, რომელთაგან თითოეული არის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი და ექვემდებარება საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს.
დეპარტამენტები
კატეგორია:სატრანსპორტო სააგენტოები
სინკენ ჰოპი
სინკენ ჰოპი (Zinken Hopp, ნამდვილი სახელი სიგნე მარი ბროკმანი, Signe Marie Brochmann, დ. 9 იანვარი 1905, ულენსვანგი — გ. 3 სექტემბერი 1987, ბერგენი) — ნორვეგიელი მწერალი, პოეტი, დრამატურგი, უფრო მეტად ცნობილი, როგორც საბავშვო ლიტერატურის ავტორი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ულენსვანგში (ჰორდალანდი, ნორვეგია). იყო ჟურნალისტ დიდერიკ ჰეგერმან ბროხმანის (1879–1955) და მარგიტ ჰაგენის (1896–1962) შვილი, აგრეთვე ოდ ბროხმანის და, ბოდვარ ფრედრიკ იოჰანეს ბროხმანის (1852-1930) შვილიშვილი და გეორგ ბროხმანის ძმისწული. ზედმეტსახელი სინკენ ბავშვობიდან გაჰყვა.
როგორც მწერლის, მისი დებიუტი 1930 წელს შედგა, ლექსების კრებულებით „გუვერნიორი ქალის ლექსები“ და „მთის ფერდობის ხედი“. ორივე მისი ნამდვილი სახელ-გვარით გამოიცა, თუმცა ფსევდონიმი სინკენ ჰოპი გამოიყენა უკვე შემდეგი წიგნების, „სამზარეულოს წიგნი“, „...რაოდენ უცნაური არ უნდა იყოს!“ და „ოთხ კედელს შორის“ შემთხვევაში. 1948 წელს გამოსცა სატირული რომანი „ჯილდო ქველმოქმედებისთვის“, რომელიც კრიტიკოსებმა დადებითად შეაფასეს. ყველაზე დიდი წარმატება მოუტანა ორმა საბავშვო რომანმა, „ჯადოსნური ცარცი“ და „იუნი და სოფუსი“.
ამასთან, ჰოპი არის ნორვეგიული კულტურის რამდენიმე წარმომადგენლის შესახებ ბიოგრაფიული წიგნის ავტორი. მანვე ნორვეგიულად თარგმნა „ალისა საოცრებათა ქვეყანაში“, „ქარი ტირიფებში“, „პიტერ პენი“ და „ექიმი დულიტლი“.
2005 წელს, მწერლის დაბადებიდან 100 წლის აღსანიშნავად ნორვეგიაში გამოიცა დიდი კრებული მისი ნაწარმოებებით.
პირადი ცხოვრება
მწერლის მეუღლე იყო აინარ მაიდელ ჰოპი.
სქოლიო
კატეგორია:ნორვეგიელი მწერლები კატეგორია:საბავშვო მწერლებო კატეგორია:დაბადებული 1905 კატეგორია:გარდაცვლილი 1987
სიათა
სიათა — ყოფილი სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში.
სქოლიო
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
პრაქტიკული აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი
პრაქტიკული აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი (Институт практического востоковедения, (რუსული აბრევიაციით ИПВ) — უმაღლესი პროფესიული განათლების არასახელმწიფო საგანამანმანათლებლო დაწესებულება, რომელიც დაფუძნებულ იქნა აღმოსავლეთმცოდნეობითი განათლებისა და მეცნიერების თანაქმედების ფონდის მიერ 1993 წელს. ინსტიტუტი მდებარეობს მოსკოვში.
პრაქტიკული აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში შეასწავლიან შემდეგ ენებს: არაბული, ვიეტნამური, ინდონეზიური, ჩინური, კორეული, მალაიზიური (მალაიური), თურქული, ჰინდი, იაპონური ენები. აქვე ფუნქციონირებს მოსამზადებელი კურსები.
ინსტიტუტის 30 მასწავლებლიდან 5 პროფესორია, ხოლო 21 დოცენტი. მასწავლებელთა უმეტესობა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აზიისა და აფრიკის კურსდამთავრებულები არიან, რომელთაგან არაერთი ორივე სასწავლო დაწესებულებაში ასწავლის შესაბამის დარგებს.
სტუდენტები ინსტიტუტის დასრულებისთანავე იღებენ აღმოსავლეთმცოდნეობის, აფრიკანისტიკის ბაკალავრის ხარისხს, ხოლო 2007 წელს ინსტიტუტში გაიხსნა მაგისტრატურა, რომელიც აკრედიტებულია 2009 წლიდან.
პრაქტიკული აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი მჭიდროდ თანამშრომლობს აღმოსავლეთის ქვეყნების უმაღლეს სასწავლებლებთან, რის გამოც სტუდენტებს საშუალება ეძლევათ ენობრივი სტაჟირება გაიარონ შესასწავლი ენის ქვეყანაში. ზოგ ქვეყანაში (ვიეტნამი, კორეა, ირანი, თურქეთი) აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის სტუდენტები უფასოდ სწავლობენ ორმხრივი სახელმწიფოთაშორისო შეთანხმებების საფუძველზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის უმაღლესი სასწავლებლები კატეგორია:აღმოსავლეთმცოდნეობის სკოლები
ამირხანლი (შაბრანის რაიონი)
ამირხანლი (Əmirxanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაბრანის რაიონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:შაბრანის რაიონის სოფლები
ლიტვის დიდი სამთავროს სამოქალაქო ომი (1432-1438)
ლიტვის დიდი სამთავროს სამოქალაქო ომი — შეიარაღებული კონფლიქტი პოლონეთის სამეფოსა და მის ვასალ ლიტვის დიდ სამთავროს შორის, რომელიც დაიწყო სვიდრიგაილოს დიდ მთავრად არჩევის შემდეგ.
სვიდრიგაილოს მიერ ლიტვის დიდი სამთავროს დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლამ პოლონეთთან ურთიერთობები გაართულა. სიტუაცია კიდევ უფრო დაიძაბა მას შემდეგ რაც პოლონელებმა დაიკავეს პოდოლია. მალევე დაიწყო შეიარაღებული კონფლიქტი, რომელშიც სვიდრიგაილოს მხარეს ჩაებნენ ტევტონთა ორდენის რაინდები, რომელთაც უკვე ომი ჰქონდათ გამოცხადებული პოლონეთთან.
კონფლიქტმა სამოქალაქო ომის სახე მიიღო 1432 წელს, მას შემდეგ, რაც პოლონელების დახმარებით სამთავროს ტახტის კანდიდატმა სიგიზმუნდმა სვიდრიგაილო გარდაცვლილად გამოაცხადა და დაიკავა მისი ადგილი.
სამოქალაქო ომის აქტიური ფაზა გაგრძელდა 1435 წლამდე, როდესაც ვილკომირის გადამწყვეტ ბრძოლაში სვდრიგაილოს და მისი მომხრეების არმია დაამარცხეს სიგიზმუნდის მომხრეთა არმიამ. სვიდრიგაილოს ჯარები საბოლოოდ დაამარცხეს 1437 წელს.
სიგიზმუნდი ხელისუფებაში დარჩა 8 წლის განმავლობაში, 1440 წელს იგი შეთქმულებმა მოკლეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამოქალაქო ომები კატეგორია:ლიეტუვის ისტორია კატეგორია:პოლონეთის ისტორია
რონინი
რონინი — უბატონო სამურაი ფეოდალურ იაპონიაში 1185–1868 წლების განმავლობაში. რონინი ატარებდა ორ ხმალს. რონინთა რაოდენობა განსაკუთრებით გაიზარდა ედოს პერიოდში სიოგუნის მმართველობისას. ბევრი რონინი მდიდარი ფეოდალების დაქირავებულ მცველებადაც მსახურობდა. ასევე ბევრიც კრიმინალში იყო გახვეული სხვადასხვა ქალაქებსა თუ სოფლებში. ბევრი მათგანი ასევე ფლობდა საროსკიპოებს და ეწეოდა რეკეტს. სიტყვა რონინი ნიშნავს „ტალღის კაცს“ და მისი პირდაპირი მნიშვნელობა არის „უსახლკარო, მოხეტიალე კაცი“.
ლიტერატურა
კატეგორია:იაპონიის ისტორია
ქეთევან მაღალაშვილი
მინი|მარჯვნივ|[[ალექსანდრე წუწუნავა, ქეთევან მაღალაშვილი, დიმიტრი შევარდნაძე. 1930 წელი]] ქეთევან კონსტანტინეს ასული მაღალაშვილი (დ. 7 აპრილი, 1894, ქუთაისი — გ. 30 მაისი, 1973, თბილისი) — ქართველი ფერმწერი-პორტრეტისტი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვარი (1961). მისი მეუღლე იყო დიმიტრი შევარდნაძე.
ბიოგრაფია
საშუალო განათლება თბილისში მიიღო. 1911 წელს შევიდა სახვითი ხელოვნების წამახალისებელი კავკასიის საზოგადოების სკოლაში, სადაც მას ასწავლიდნენ მოსე თოიძე და იაკობ ნიკოლაძე.
1915 წელს სწავლა განაგრძო მოსკოვის ფერწერის, ძრწვისა და ხუროთმოძღვრების სკოლაში. აქ მისი ხელმძღვანელები იყვნენ ცნობილი მხატვრები და პედაგოგები კ. კოროვინი და ნ. კასატკინი. 1917 წელს დაბრუნდა სამშობლოში და მუშაობა დაიწყო ბიბლიოთეკარად. აქ იგი შეხვდა ცნობილ მოღვაწეს დიმიტრი შევარდნაძეს, რომლის რჩევითაც მხატვარი ქალი დაინტერესდა ქართველ მოღვაწეთა პორტრეტების შექმნით.
1923 წელს საქართველოს განათლების კომისარიატს გაგზავნილი ყავა საფრანგეთში მხატვრული ხელოვნების დასახვეწად. პარიზსში იგი ოსტატდება კოლაროსის აკადემიაში.
1926 წელს ქეთევენ მაღალაშვილი სამშობლოს დაუბრუნდა შემდგარ ოსტატად. იგი მუშაობას იწყებს ხელოვნების მუზეუმში, სადაც დიდი სერიოზულობითა და მაღალი პროფესიონალიზმით იღებს საქართველოს სხვადასხვა ტაძრებში ძველი ქართული ფრესკების და მოზაიკების პირებს.
დაჯილდოვეული იყო შრომის წითელი დროშის და ორი „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით და მედლებით.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვრები კატეგორია:ქართველი ქალები კატეგორია:დაბადებული 7 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1894 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1973 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები ქ
არაბლარი (შაბრანის რაიონი)
არაბლარი  (Ərəblər) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაბრანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შაბრანის რაიონის სოფლები
ტურ-დ’აი
ტურ-დ’აი (Tour d'Aï) — მთა შვეიცარიაში, ბერნის ალპების დასავლეთ ნაწილში, ვოს კანტონში. გადაჰყურებს ლეიზანის მუნიციპალიტეტს. მდებარეობს ტურ-დე-მეიანის მთის მახლობლად.
მთა ადვილი დასალაშქრია. ასვლა შესაძლებელია ჩრდილოეთ კალთიდან, საფეხმავლო ბილიკით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
შამბიეთი
შამბიეთი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში.
ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (Самбиат).
სქოლიო
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სამხრეთი ლეიტე
სამხრეთი ლეიტე (ტაგ: Timog Leyte; სებ: Habagatang Leyte) — პროვინცია ფილიპინებში, აღმოსავლეთ ვისაიასის რეგიონში. პროვინციის დედაქალქია მაასინი. სამხრეთი ლეიტე დამოუკიდებელ პროვინციად 1959 წელს ჩამოყალიბდა. იგი სამი საკანონმდებლო რაიონისგან შედგება. სამხრეთ ლეიტეს შემადგენლობაში შედის კუნძული ლიმასავა, სადაც ზოგიერთი წყაროს ცნობით პირველი კათოლიკური მესა გაიმართა და შესაბამისად, ფილიპინებში რომაული კათოლიციზმის დაბადების ადგილად მიიჩნევა.
2015 წლის აღწერით პროვინციის მოსახლეობა 421 750 ადამიანს შეადგენს. სამხრეთი ლეიტე რეგიონის 6 პროვინციას შორის მეორე ყველაზე მცირერიცხოვანი პროვინციაა.
2017 წლის სექტემბერში ფილიპინების წარმომადგენელთა პალატის წევრმა, როჯერ მერკადომ პროვინციის სახლწოდების Leyte del Sur-ად გადარქმევის შესახებ კანონპროექტი წარადგინა.
წინაკოლონიური ხანა
ლეიტეს კუნძულს ერთ დროს მაირეტე ერქვა, რაც „ეტეს მიწას“ ნიშნავს. ისტორიული თემი, რომელსაც დატუ ეტე მეთაურობდა, დღევანდელი ტაკლობანისა და მიმდებარე ქალაქების ტერიტორიაზე სახლობდა. აღმოსავლეთ ვისაიასის რეგიონში იგი უძველესი ქალაქი-სახელმწიფო იყო. ესპანელების მიერ კოლონიზებამდე ლეიტეს აღმოსავლეთი ნაწილი ანიმისტი ვარაიების სამყოფს, ხოლო დასავლეთი ნაწილი ინდუისტი-ბუდისტი ვისაიანური ჯგუფების სამყოფელს წარმოადგენდა.
ესპანური ხანა
ესპანელმა მკვლევარმა, რიუ ლოპეს დე ვილალობოსმა კუნძულზე ფეხი 1543 წელს დადგა და მას Las Islas Felipinas უწოდა. მას შემდეგ რაც ესპანელებმა სებუში მმართველობა დაამყარეს, ლეიტე და სამარში მის შემადგენლობაში შევიდა. 1595 წელს იეზუიტებმა კარიგარაში მისიონერები გაგზავნეს, რომლებმაც 1 წლის შემდეგ პალოში, კიდევ ერთი წლის შემდეგ კი ორმოკში დააფუძნეს მისიები. 1735 წელს ლეიტე და სამარი სებუს გამოეყო და დამოუკიდებელ პროვინციად ჩამოყალიბდა, რომლის დედაქალაქადაც კარიგარა გამოცხადდა. 1768 წელს ლეიტე და სამარი ორ დამოუკიდებელ პროვინციად გაიყო.
ლეიტეს გაყოფა
1923 წლის 27 მარტს 3117-ე აქტით ლეიტეს დასავლეთ (Occidental Leyte) და აღმოსავლეთ (Oriental Leyte) ლეიტედ გაყოფა იყო შეთავაზებული, თუმცა ფილიპინების გენერალ-გუბერნატორმა კანონი არ მიიღო. 1959 წლის 22 მაისს 2227-ე რესპუბლიკური აქტის საფუძველზე ლეიტეს მესამე საკანონმდებლო რაიონი ცალკე პროვინციად, სამხრეთ ლეიტედ ჩამოყალიბდა.
ღვარცოფები
2003 წლის დეკემბერში, სან-ფრანსისკოს მუნიციპალიტეტში მომხდარი ღვარცოფის შედეგად 200 ადამიანი დაიღუპა.
2006 წლის 17 თებერვალს ძლიერი წვიმების გამო სამხრეთ ლეიტეში მომხდარი ღვარცოფებისა და მცირე მიწისძვრის შედეგად სენტ-ბერნარდის მუნიციპალიტეტი დაზიანდა. ღვარცოფის შედეგად ასეულობით ადამიანი დაიღუპა და უამრავი კომერციული და საცხოვრებელი შენობა-ნაგებობა განადგურდა.
გეოგრაფია
სამხრეთი ლეიტე იმავე სახელწოდების კუნძულის სამხრეთ ნაწილში მდებარეობს. პროვინციის ჩრდილოეთით ლეიტე მდებარეობს, აღმოსავლეთით — სურიგაოს სრუტე, სამხრეთით — ბოჰოლის ზღვა, ხოლო დასავლეთით — კანიგაოს არხის გადახმა ბოჰოლის პროვინცია. პროვინციის ფართობი 1 798.61 კმ²-ია. პროვინციის ცენტრალურ ნაწილში ღრმად იჭრება სოგოდის ყურე.
კლიმატი
სამხრეთი ლეიტე ორ კლიმატურ სარტყელშია მოქცეული. კორონასის კლიმატის კლასიფიკაციით, პროვინციაში II და IV ტიპის კლიმატია გაბატონებული.
II ტიპის კლიმატის დროს მშრალი სეზონი არ არის მკვეთრად გამოხატული, ხოლო ნალექების მაქსიმუმი გამოკვეთილია და ნოემბრიდან იანვრამდე პერიოდში ფიქსირდება. ამ ტიპის კლიმატი პროვინციის აღმოსავლეთ ნახევარში დომინირებს და სოგოდის, ლიბაგონის, ლილოანის, სან-ფრანსისკოს, პინტუიანის, სან-რიკარდოს, სენტ-ბერნარდის, სან-ხუანის, ანაჰავანის, ჰინუნდაიანის, ჰინუნანგანისა და სილაგოს მუნიციპალიტეტებს მოიცავს. მეორე მხრივ, IV ტიპის კლიმატის დროს ნალექიანობა მთელი წლის მანძილზე ფიქსირდება. ამ ტიპის კლიმატი პროვინციის დასავლეთ ნაწილშია გაბატონული და ქალაქ მაასინს და მაკროჰონის, პადრე-ბურგოსის, მალიტბოგის, ტომას-ოპუსის, ბონტოკისა და სოგოდის (მცირე ნაწილს) მუნიციპალიტეტებს მოიცავს.
2004 წელს პროვინციაში მაქსიმალური ტემპერატურა 30.95 °C (87.71 °F) და მინიმუმი 24.09 °C (75.36 °F) დაფიქსირდა. საშუალო ტემპერატურა 25.24 °C (77.43 °F) იყო. პროვინციაში წელიწადის განმავლობაში წვიმიანი დღეების რაოდენობა საშუალოდ 163-ია, ხოლო ნალექების საშუალო წლიური მაჩვენებელი 1 729.2 მმ.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთი ლეიტე კატეგორია:ფილიპინების პროვინციები კატეგორია:1959 წელს დაარსებული ქვეყნები და პროვინციები
კოჩარკასის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩინჩეროსის პროვინციის რაიონები
გენერალური გეგმა
გენერალური გეგმა (შემოკლებით გენგეგმა, იგივე მასტერ-პლანი საერთაშორისო პრაქტიკაში ) — ქალაქთმშენებლობაში კონკრეტული ტერიტორიის ან დარგის განვითარების ამსახველი, გენერალიზებული დოკუმენტი. ის თანაბრად გამოიყენება როგორც საჯარო, ისე კერძო სექტორში და წარმოადგენს სივრცითი და/ან სტრატეგიული დაგეგმვის არაფორმალურ ინსტრუმენტს, რომელიც წინ უსწრებს სხვა ფორმალურ ინსტრუმენტებს (მაგ. მიწათსარგებლობის გეგმებს, დარგობრივ გეგმებს). თუმცა ზოგიერთი ქვეყნის სივრცითი მოწყობის სისტემაში (რუსეთი; კალიფორნია, აშშ) გენგეგმას უნიფიცირებული სახით ფორმალურ ინსტრუმენტადაც იყენებენ, ხოლო ზოგიერთ იურისდიქციაში ამ სახელით მიწათსარგებლობის გეგმას მოიხსენიებენ. გენერალური გეგმა შესაძლებელია გამოყენებულ იქნას როგორც ქალაქგეგმარებითი სტრატეგიების, ისე ცალკეული სამოქმედო წინადადებების გასავითარებლად. ის შეიძლება დამუშავდეს არქიტექტურული კონკურსის გზითაც (მაგალთად: ჰამბურგის პორტ-ქალაქის განაშენიანების კონცეფცია) და საჯარო მონაწიელობისა და მოქალაქეთა ღია ჩართულობის გზითაც.
გენერალური გეგმა შესაძლებელია დამუშავდეს სივრცითი დაგეგმვის ყველა დონეზე (სახელმწიფო, რეგიონი, თვითმმართველობა, დასახლება, დასახლების ნაწილი: რაიონი, უბანი, კვარტალი, სამეზობლო). ქვეყნების უმეტესობაში გენგეგმის გამოხაზვის/შედგენის პროცედურები სამართლებრივად განსაზღვრული არ არის, განსხვავებით მიწათსარგებლობის გეგმებისგან, რომელთაც კონკრეტული სამართლებრივი შინაარსი გააჩნიათ და აქედან გამომდინარე — გამოხაზვის ერთგვაროვანი წესიც. სწორედ ამიტომ ქალაქგეგმარებითი გადაწყვეტების დამუშავების და/ან გამოხაზვის დროს გენგეგმის ფორმასა და შემადგენლობაში პირი შეზღუდული არ არის და ეს მთლიანად ქალაქგეგმარებით ამოცანებზეა დამოკიდებული. მსგავსად ამისა, პირი თავისუფალია გენგეგმის განახლებასა და მასში ცვლილებების შეტანაში. გენგეგმა შესაძლებელია შედგებოდეს ტექსტური ინფორმაციისგან და/ან გრაფიკული ინფორმაციისგან (გეგმები, ნახაზები და არქიტექტურული გამოსახვის სხვა ფორმები).
საქართველო
thumb|თბილისის (საბჭოთა პერიოდის) გენერალური გეგმა, 1970 – 2000 წწ.
სხვა ქვეყნები
მინი|[[ვოშინგტონის გენგეგმის არქიტექტურული გამოსახვა გრაფიკაში, 1903]]
გაჯი-ქარაჩაი
გაჯი-ქარაჩაი (Gadzhi-Karachay) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაბრანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შაბრანის რაიონის სოფლები
ელილ-ნასირ I
ელილ-ნასირ I — ასურეთის მეფე. ელილ-ნასირ I სამეფო ტახტზე ფუზურასურ III-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 1479 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 1466 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე ნურ-ილი ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
შუაცხვირი
შუაცხვირი — ყოფილი სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში.
სქოლიო
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
მათე აბულაძე
მათე აბულაძე (დ. 30 ივლისი, 2000) — ქართველი ფეხბურთელი. თამაშობს ქუთაისი „ტორპედოს“ რიგებში. თამაშობს მცველის პოზიციაზე. მისი დებიუტი შედგა 2019 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 2000 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ქუთაისის ტორპედოს ფეხბურთელები
ყარაჯალარი (საათლი)
ყარაჯალარი  (Qaracalar) — სოფელი აზერბაიჯანში,  საათლის რაიონში.მოსახლეობის რაოდენობა 976 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საათლის რაიონის სოფლები
თორა-ბორა
თორა-ბორა ან თურა-ბურა (პუშტუ توره بوړه‎ — „შავი მღვიმე“) ცნობილია აგრეთვე, როგორც სპუნგარი (პუშტუ سپین غر‎ — „თეთრი მღვიმე“ ) — გამოქვაბულთა კომპლექსი, რომელიც მდებარეობს ავღანეთის აღმოსავლეთით ნანგარჰარის პროვინციაში პაჩირ-ვა-აგამის რაიონში საფედხოტის (დარი — „თეთრი მთები“) ქედზე, ჯალალაბადიდან სამხრეთ-დასავლეთით, ჰაიბერის გადასასვლელიდან დაახლოებით 50-ე კმ-ზე და პაკისტანის ჩრდილოეთით დასახლებული პუნქტებიდან დაახლოებით 10 კმ-ში.
ცნობილია, როგორც რადიკალური ისლამისტური მოძრაობა თალიბანის და საერთაშორისო ტერორისტულ ორგანიზაცია ალ-ქაიდას ბანაკი თალიბანის რეჟიმის მმართველობის დროს, 80-ან წლებში ავღანეთის ომში მოჯაჰედების მიერ გამაგრებული რაიონი, აგრეთვე, საერთაშორისო უსაფრთხოების ძალების (ISAF) მოქმედების რაიონი
თორა-ბორას მთებში საფედხოტის ქედების მიმდებარე რაიონში მდებარეობს კარსტული მღვიმეები, რომლებიც წარმოქმნილია კირქვის ბუნებრივი დაშლის შედეგად.
ციხე-სიმაგრე
„გამაგრებული ტერიტორია“, „სამხედრო ბაზა“. ავღანეთის ოპოზიციის, ავღანელი მოჯაჰედების სამხედრო ფორმირებების მნიშვნელოვანი სტრატეგიული  საყრდენი პუნქტი და საუღელტეხილო ბაზა გრძელვადიანი სამხედრო მოქმედებებისათვის. ის შედიოდა მოჯაჰედების „აღმოსავლეთ გაერთიანების დაჯგუფების“ კუთვნილებაში, „პეშევარის შვიდეულის“ ერთ-ერთი ლიდერის, მსხვილი საველე მეთაურის მოჰამედ იუნუს ჰალესის პასუხისმგებლობის ზონაში. ეს ადგილი მდებარეობს ავღანეთის რესპუბლიკის აღმოსავლეთ ნაწილში, ავღანელი მოჯაჰედების პარტიზანული მოძრაობის გადამწყვეტი ადგილი და მნიშვნელოვანი „გასაღები“ პაკისტანთან მოსაზღვრე რაიონში. .
ის იყო მნიშვნელოვანი სამხედრო-სტრატეგიული ობიექტი ავღანეთის ომი (1979-1989) და თალიბანის მოძრაობის დროს. საფორტიფიკაციო ნაგებობა ძლიერი თავდაცვითი კომუნიკაციით, ნაგებობებითა და გამაგრებებით. მართვის (ურთიერთმოქმედების) ერთიანი გეგმის მიხედვით ორგანიზებული, რომლის მიზანი იყო მოწინაღმდეგის ძალებთან ხანგრძლივი თავდაცვითი მოქმედება.
გამოიყენებოდა საერთაშორისო ტერორისტების მიერ უსამა ბინ ლადენის მეთაურობით. ასევე, თალიბანის მოძრაობის დროს მოლა ომარის მეთაურობით, მოჰამედ იუნუს ჰალესის და პუშტუნების ტომის სხვა საველე მეთაურების მიერ. ასევე, იყენებდა მას ჩრდილოეთის ალიანსი სტაბილური თავდაცვითი მოქმედებისათვის და დასავლეთ ანტითალიბანური კოალიციის ჯარები.
მდებარეობს მაღალ ქედზე, რომლის სიმაღლეა 4000 მ (ზღვის დონიდან), ქალაქ ჯალალაბადიდან 85 კმ-ზე სამხრეთით, ნანგარხარის პროვინციაში, ავღანეთ-პაკისტანის სასაზღვრო ზონაში. წარმოადგენს 400მ-მდე სიღრმის გვირაბების ლაბირინთს მრავალრიცხოვანი დარბაზებით, შესანახი სათავსოებით, საცხოვრებელი ოთახებით, თავშესაფრებით, სამალავი ბუნკერებით, იარაღისა და საბრძოლო მასალების საწყობებით, რომელთა საერთო სიგრძე შეადგენს 25 კმ. მეტს.
გამაგრებული თორა-ბორა მოჯაჰედებისათვის ავღანეთის ომის დროს იყო სამიდან ერთ-ერთი ყველაზე მსხვილი სამხედრო ბაზა. დანარჩენი ორი: „ჯავარა“ და „კოკარი-შარშარი“ მდებარეობს ირანის საზღვართან.
თავისი არსებობის მანძილზე თორა-ბორას ციხესიმაგრე რამდენიმეჯერ იქნა აღებული მოწინააღმდეგის მიერ. მათ შორის ერთ-ერთი სამხედრო ოპერაცია ჩატარდა 1980 წელს ავღანეთის ომის დროს. საბჭოთა კავშირის სპეცდანიშნულების ჯარებმა 66-ე მოტომსროლელი ბრიგადის დახმარებით პირველად აიღეს ციხე-სიმაგრე, მაშინ ის მსოფლიოსთვის ჯერ კიდევ უცნობი ადგილი, მაგრამ უკვე საიდუმლოებებით მოცული ბაზა იყო. ასევე, 2001 წლის დეკემბერში აღებულ იქნა იგი დასავლეთის ანტითალიბანური კოალიციის მიერ, რომელსაც მხარს უჭერდა თალიბების წინააღმდეგ მიმართული საერთაშორისო მოძრაობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავღანეთის მღვიმეები
პექტუსანი
პექტუსანი, ბაითოუშანი — პოტენციურად მოქმედი ვულკანი ჩანბაიშანის ქედზე. აღმართულია ჩინეთსა და კორეის სახალხო დემოკრატიულ რესპუბლიკას შორის. მანჯურია-კორეის მთების, მანჯურიისა და კორეის ნახევარკუნძულის უმაღლესი წერტილია. სიმაღლე 2744 მ. აგებულია უმთავრესად თეთრი პემზით, საიდანაც მოდის სახელწოდებაც. კრატერში ტიანჩის ტბაა. პექტუსანზეა მდინარეების სუნგარის, ტუმინძიანის და იალუძიანის სათავეები. 1959 წელს ვულკანის კორეულ ნაწილში შეიქმნა კორეის უდიდესი ნაკრძალი, ხოლო ჩინეთის მხარეს დაარსდა ბუნებრივი რეზერვატი. 1979 წელს ისინი გაერთიანდნენ საერთაშორისო ბიოსფერულ ნაკრძალში. ვულკანის ყველაზე მაღალი ნაწილი წელიწადში 8 თვით დაფარულია თოვლით. 1800 მ-მდე კალთები დამრეცია. ცნობილია ვულკანის 1597, 1668 და 1702 წლებში მომხდარი ამოფრქვევები. უკანასკნელი ამოფრქვევა მოხდა 1903 წელს, რომელსაც თან სდევდა აფეთქება ამოტყორცნილ ქვებთან და აირებთან ერთად. პექტუსანი ნიშნავს „თეთრთავა მთას“. ჩინეთსა და ჩრდილოეთ კორეაში მიჩნეულია წმინდა მთად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის ვულკანები კატეგორია:ჩრდილოეთ კორეის ვულკანები კატეგორია:წმინდა მთები
ბაკუ
thumb|155px|right|ბაკუ (ავტორი [[კაცუსიკა ჰოკუსაი).]]
ბაკუ (獏) — იაპონურ მითოლოგიურ პანთეონში ბინადარი ზებუნებრივი არსება სიზმრებისა და კოშმარების მხვრელი. ბაკუს დიდი ისტორია გააჩნია იაპონურ ხელოვნებასა და ფოლკლორში, ცოტა ხნის წინ კი აქტიურად გამოჩნდა ანიმეებსა და მანგებში. დღეისათვის, იაპონურ სიტყვა ბაკუს ორი მნიშვნელობა გააჩნია. ერთი მნიშვნელობის ქვეშ იგულისხმება სიზმრებისა და კოშმარების მხვრელი მითოლოგიური არსება, ხოლო მეორე მნიშვნელობის ქვეშ - ტაპირი (მაგალითად, მალაიზიური ტაპირი). ბოლო დროის განმავლობაში, მხატვრების მიერ, ბაკუს გამოსახვის სტილმა ძლიერ იცვალა სახე. ხალხური ჩვეულების თანახმად, იაპონიაში მიაჩნდათ, რომ კოშმარების შემდეგ გაღვიძებისას, სამჯერ უნდა წარმოეთქვათ „ბაკუ კურაე!“ – „ბაკუ შეჭამე!“.
ისტორია და აღწერილობა
იაპონური, ტრადიციული, კოშმარების მხვრელი, ბაკუ, ჩინური ფოლკლორიდან და კორეული, მითოლოგიური, პულგასარიდან მომდინარეოს. იაპონელებისთვის, მის შესახებ მურომატის ეპოქიდანაა ცნობილი (XIV—XV სს.). XVII საუკუნის იაპონურ ხელნაწერში, სანკაი იბუცუ (山海異物), ბაკუ აღწერილია, როგორც ჩინური მითოლოგიური ქიმერა სპილოს ხორთუმით, მარტორქის თვალებით, ხარის კუდითა და ვეფხვის თათებით. იგი ადამიანებს ბოროტებისა და ეპიდემიებისგან იცავდა (კოშმარებისგან დაცვა, კი მის შესაძლებლობებში არ შედიოდა). 1791 წლით დათარიღებულ ხის მუსიკალურ ინსტრუმენტზე (Woodblock) ბაკუ-სიზმრების მხვრელი გამოსახულია: სპილოს თავით, ხორთუმითა და ეშვებით, რქებითა და ვეფხვის ბრჭყალებით. ბაკუ სპილოს თავით, ეშვებითა და ხორთუმით კლასიკურ ერაში ხასიათდებოდა (მეიძის ერამდე), ასე გამოისახებოდა სალოცავებსა და ტაძრებში. ლაფკადიო ჰერნი, მეიძის ერაში (1902), ბაკუს ზემოთ აღწერილი გარეგნობით ახასიათებდა და ამავდროულად მის შესაძლებლობებს კოშმარებისგან დაცვასაც მიაწერდა. ლეგენდების თანახმად, ბაკუ, კეთილი არსებაა, რომელიც არა მხოლოდ კოშმარებთან გამკლავებაში ეხმარება ადამიანებს, არამედ მისი მასპინძლისთვის იღბალი მოაქვს და წინასწარმეტყველება შეუძლია. მაგრამ, თუ ბაკუ შეთავაზებული სიზმრით ვერ დაკმაყოფილდა იგი კარგ სიზმრებთან ერთად, სამუდამოდ წაიღებს ყველანაირ იმედსა და მშვიდ ძილს. საბედნიეროდ ასეთი შემთხვევები ძალიან ცოტა ყოფილა, ვინაიდან ბაკუ კეთილი, ბავშვების მოსიყვარულე არსებაა და ყოველთვის მზადაა მათ დასახმარებლად და კოშმარებისგან გასათავისუფლებლად. იაპონური ფოლკლორის თანახმად, დიდი ხნის წინათ ბაკუს ტყავი სასურველ ნადავლს წარმოადგენდა. ის, ვინც ქიმერას მოკვლას და მისი ტყავისგან მოსასხამის შეკერვას შეძლებდა სამუდამოდ განთავისუფლდებოდა კოშმარებისგან და ბოროტი სულების ზემოქმედებისგან დაცული იქნებოდა. დროთა განმავლობაში, ბაკუზე ნადირობამ აზრი დაკარგა ვინაიდან, საკმარისია ბაკუ საძინებელში გამოსახო და ოჯახის ყველა წევრი დაცული იქნება კოშმარებისგან.
ბაკუ თანამედროვე კულტურაში
1980-იანი წლებიდან მანგასა და ანიმეში წარმოგვიდგება არა როგორც ვეფხვისა და სპილოს ქიმერა, არამედ როგორც ზოოლოგიური ტაპირი. მაგალითად შესაძლებელია მოყვანილ იქნეს რუმიკო ტაკაჰასის მანგა, Urusei Yatsura (1995) და ჰარუჰიკო მიკიმოტოს Marionette Generation. ასევე მამორუ ოსიის ანიმე Beautiful Dreamer. ბაკუ ტაპირის იერითაა წარმოდგენილი მულტსერიალ პოკემონებშიც. რაც შეეხება მასასი კისიმოტოს მანგას, ნარუტო, ბაკუ თავისი მითოლოგიური იერითაა წარმოდგენილი. მაგრამ ყველა თანამედროვე ბაკუ/იუმეკუი ტაპირის სახით არ არის ნაჩვენები. სატოსი კონას ანიმაციურ ფილმში, „პაპრიკა“, ქალღმერთი გოგონა Dreamtime-დან - ბაკუ-იუმეკუია. ჰაკასე მიძუკის მანგაში Ba_ku (2007) და სინა მასიბის Nightmare Inspector: Yumekui Kenbun (2008), ბაკუ საერთოდ არ წააგავს ტაპირს. კოშმარების მხვრელი, ტაპირის მსგავსი, ბაკუ პოულარობით სარგებლობს არაიაპონურ კულტურაშიც. ქრისტიან ჰარისონის წიგნში „The Dream Eater” მოთხრობილი ბიჭზე, იუკიოზე, რომელიც შემთხვევით გადააწყდა ბაკუს და თავისთან, სოფელში წაიყვანა. იგი წარმოდგენილია ნილ გეიმანის იაპონურ მითოლოგიაზე დაფუძნებულ ნოველაშიც, „The Dream Hunters”. ბაკუ ასევე ნახსენებია ტელესერიალ „ზებუნებრივის მე-11 სეზონის მე-16 სერიაში.
რესურსები ინტერნეტში
http://darkbook.ru/baku-pozhiratel-snov-v-yaponskoy-mifologii
ვიგოზერო
ვიგოზერო, ვიგოზეროს წყალსაცავი (Выгозеро) — წყალსაცავი რუსეთში, კარელიის რესპუბლიკაში. შეიქმნა 1933 წელს თეთრი ზღვა-ბალტიის არხის მშენებლობის დროს ვიგოზეროსა და მდინარე ქვემო ვიგის წყლის შეგუბებით. ზედაპირის ფართობი 1143 კმ² (საკუთრივ ვიგოზეროსი 560 კმ²), მაქსიმალური სიღრმე 18 მ. სანაპირო ხაზი შეჭრილ-შემოჭრილია. ტბაში სულ 529 კუნძულია, რომელთა საერთო ფართობია 126 კმ². საზრდოობს თოვლისა და წვიმის წყლით. წყლის დონის რყევა 0,5–1,3 მ. იყინება ოქტომბრის ბოლოსა და ნოემბრის დასაწყისში, ყინულძვრა შუა მაისშია. ერთვის მდინარეები: ზემო ვიგი, ვოჟმა, სეგეჟა და ონდა. გამოედინება მდინარე ქვემო ვიგი, რომელიც მთლიანად დარაბვულია. არეგულირებს სეზონურ ჩამონადენს სანაოსნო და ენერგეტიკული მიზნით. განვითარებულია თევზჭერა. გვხვდება თევზის 11 სახეობა, რომელთაგან ძირითადი სარეწაო მნიშვნელობისაა კაპარჭინა, ევროპული ჭაფალა, წერი, ღლაბუტა, ქორჭილა და ნაფოტა. ამჟამად ტბაში აკლიმატიზებულია ჩვეულებრივი ფარგა. ვიგოზეროს აღმოსავლეთ ნაპირზეა ქალაქი სეგეჟა.
უაკანის რაიონი
უაკანის რაიონი (Distrito de Huaccana) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის ჩინჩეროსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3075 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 200 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 19.49 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 472.12 კმ²-ია.
განდოვი (შაბრანის რაიონი)
განდოვი  (Gəndov) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაბრანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შაბრანის რაიონის სოფლები
ეფრემოვო-სტეფანოვკის სტეფანე პირველმოწამის ეკლესია
ეფრემოვო-სტეფანოვკის სტეფანე პირველმოწამის ეკლესია (Церковь Стефана Архидиакона) — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ტარასოვის რაიონის სლობოდა ეფრემოვო-სტეფანოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესია აგებული იყო 1773-1774 წლებში.
ხანგრძლივი პარლამენტი
მინიატიურა|პარლამენტის სხდომა ხანგრძლივი პარლამენტი (Long Parliament) — გაერთიანებული სამეფოს პარლამენტის სახელწოდება 1640-1652 და 1659-1660 წლებში. დაშალა ოლივერ კრომველმა. 511 წევრიდან 91 წარმოადგენდა საგრაფოებს, 4 - უნივერსიტეტებს, ხოლო დანარჩენები ქალაქებს. პარლამენტს წევრებს შორის იყვნენ ლუციუს კერი და ჯონ პიმი.
ეფრემოვო-სტეფანოვკის სტეფანე პირველმოწამის ეკლესია
ისტორია
პირველი ხის ეკლესია სლობოდაში ააშენეს 1774 წელს, დონის კაზაკთა ატამანის სტეფან ეფრემოვის ძალოსხმევით. ეკლესიას გაააჩნდა ერთი საკურთხეველი არქიდიაკონ სტეფანეს სახელზე ნაკურთხი. მოგვიანებით იგი დაშალეს და გადააგზავნეს ხუტორ ბოკოვში. ამასთან ერთად მის ადგილზე 1864 წელს კაზაკთა მამასახლისის ალექსანდრე ეფრემოვის სახსრებით ააგეს ქვის ეკლესია. ტაძარს ჰქონდა ხის თაღები, გადახურული იყო თუნუქის ფირფიტებით, ჰქონდა სამრეკლო და ქვის ღობე. ახალ ეკლესიას გააჩნდა სამი საკურთხეველი: მთავარი — არქიდიაკონ სტეფანეს სახელზე, მეორე — ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ხოლო მესამე — ღვთისმშობლის სახელზე.
ეკლესიას ეკუთვნოდა საყარაულო სათავსო და სათავსო სკოლისათვის ერთი ოთახით. ორივე შენობა ასევე ქვის იყო და გადახურული თუნუქის ფირფიტებით. ეკლესიაში დადიოდნენ გარშემო დასახლების მაცხოვრებლები, ეს დასახლებები იყო: კალუშკინა, სლობოდა კურნაკოვო, სლობოდა კრივოროჟე, სლობოდა პოზდევოი და სლობოდა ბოლშინსკი. 1894 წლის 26 ივნისს სტეფანე პირველმოწამის ეკლესიას მიაწერესდასახლება ლიუტოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (აგებული 1886 წელს), რომელიც მდებარეობდა 20 ვერსის დაშორებით.
სიმონ მდივანი
სიმონ (სვიმონ) მდივანი (სხვა სახელი სოსიკო მდივანი) (დ. 20 ოქტომბერი, 1876,  ხონი — გ.   13 დეკემბერი, 1937, სოშო) —  ქართველი პოლიტიკოსი, დიპლომატი, საქართველოს ეროვნული საბჭოს და დამფუძნებელი კრების წევრი და თავმჯდომარის მოადგილე, ბოლშევიკ და საქართველოს სსრ-ის ერთ-ერთი ლიდერის ბუდუ მდივანის ძმა.
ეფრემოვო-სტეფანოვკის სტეფანე პირველმოწამის ეკლესია
ისტორია
რუსეთის სამოქალაქო ომის შემდეგ, 1924 წელს, ეკლესია დახურეს. 1935 წელს მოხსნეს ზარი, ნაგებობას იყენებდნენ ხორბლის საწყობად, მოგვიანებით კი — კლუბად. დროთა განმავლობაში ეკლესია მიატოვე და დავიწყებას მიეცა. 2010-იან წლებში ადგილობრივი მცირე მრევლის ძალებით დაიწყო ეკლესიის აღდგენის პროცესი.
ხანგრძლივი პარლამენტი
ხანგრძლივი ეწოდა პარლამენტს, რომელიც მოიწვია ჩარლზ I-მა 1640 წლის 3 ნოემბერს ეპისკოპოსების ომის შემდეგ. მას ეს სახელი ეწოდა იმის გამო, რომ მიიღო კანონი, რომლის ძალითაც პარლამენტის დათხოვნა შეეძლო მხოლოდ თავად დეპუტატებს. დეპუტატები კი არ ეთანხმებოდნენ მის დაშლას სტიუარტების რესტავრაციამდე. ხანგრძლივი პარლამენტი მოწვეული იყო 1640-1649 წლებში. 1649 წელს პარლამენტიდან გააძევეს დეპუტატი-პრესბიტერიანელები, დარჩენილ შემადგენლობას ეწოდა ხანგრძლივი პარლამენტის კუდი.