cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კოტ-დ’ივუარის სამზარეულო
მინი|268x268პქ|რიზ-გრასი, ტრადიციული კოტ-დ’ივუარული კერძი კოტ-დ’ივუარის სამზარეულო (Cuisine ivoirienne) — ტრადიციული კოტ-დ’ივუარული კერძების ერთობლიობა, რომელიც ემყარება მარცვლეულ კულტურებს, ღორისა და ქათმის ხორცს, თევზსა და ზღვის პროდუქტებს, ახალ ხილს, ბოსტნეულსა და სანელებლებს. იგი ძალიან ჰგავს დასავლეთ აფრიკის სხვა სახელმწიფოების, განსაკუთრებით კი მეზობლების გასტრონომიებს. კოტ-დ’ივუარი მსოფლიოში კაკაოს ერთ-ერთი უდიდესი მწარმოებელია. მას ასევე დიდი რაოდენობით პალმის ზეთი და ყავა გააქვს ექსპორტზე.
მთავარი კერძები
მარცხნივ|მინი|254x254პქ|ალოკო კოტ-დ’ივუარულ სამზარეულოში განსაკუთრებულად დიდი ადგილი უკავია კასავასა და ბანანს. სიმინდის ფქვილი, რომელსაც ადგილობრივები აიტიუს უწოდებენ, გამოიყენება სიმინდის ბურთების მოსამზადებლად, რომელიც ერთ-ერთი მთავარი კერძია ამ ქვეყანაში. საჭმელების მზადებისას აგრეთვე აქტიურად გამოიყენება არაქისი. კიდევ ერთი კოტ-დ’იუვარული ტრადიციული კერძია ატიეკე, რომელიც მზადდება გახეხილი კასავით და გემოთი ძალიან ჰგავს კუსკუსს. სწრაფი კვების საჭმელებიდან ყველაზე პოპულარულია ალოკო, პალმის ზეთში შემწვარი მწიფე ბანანი, ხახვისა და ჩილის სანელებლებით. როგორც წესი, მას როგორ მთავარ კერძს ისე არასოდეს მიირთმევენ და ატანენ სხვა საჭმელს, ძირითადად კი მოხარშულ კვერცხს. მინი|248x248პქ|კოტ-დ’ივუარული ლოკოკინა კოტ-დ’ივუარში შემწვარი თევზი და შემწვარი ქათამი ყველაზე პოპულარული არავეგეტარიანელური კერძებია. აღსანიშნავია, რომ ქვეყანაში ყველაზე პოპულარული საჭმელია მჭლე, უცხიმო, შემწვარი ციცარი. ზღვის პროდუქტებიდან გავრცელებულია ტუნა, სარდინები და ხამანწკები. როგორც კოტ-დ’ივუარში, ისე მთელს დასავლეთ აფრიკაში გავრცელებული საჭმელია შებოლილი თევზი.
კიდევ ერთი ტრადიციული და პოპულარული კერძია მაფია, არაქისის სოუსში შემწვარი ხორცი. აღსანიშნავია კეჟენოუც, ცოტა სითხეში, დალუქულ ქვაბში მოხარშული ქათმის ხორცი და ბოსტნეული. ამ ტექნიკით კოტ-დ’ივუარელები ცდილობენ, რომ მაქსიმალურად შეინარჩუნონ ქათმის ხორცის არომატი. ჭურჭელი, რომელიც სპეციალურად ამ კერძისთვისაა შექმნილი, ეწოდება კანარი. როგორც წესი, იგი დაბალ ცეცხლზე, ან სულაც ღუმელში მზადდება.
ბევრი ამას ფრანგული კულინარიის გავლენად მიიჩნევს, რომელიც საფრანგეთის მეორე იმპერიის პერიოდში უნდა დამკვიდრებულიყო, თუმცა ადგილობრივებს ძალიან უყვართ ლოკოკინები და მათ ერთობ აფასებენ. ვინაიდან კოტ-დ’ივუარში ლოკოკინის არაერთი სახეობა ბინადრობს, მათი მოპოვება მარტივადაა შესაძლებელი. როგორც წესი, კოტ-დ’ვუარელები ლოკოკინას გრილზე წვავენ და შემდეგ სპეციალური სოუსით მიირთმევენ.
ხილ-ბოსტნეული
კოტ-დ’ივუარში დიდი რაოდენობით მანდარინს, მანგოს, ქოქოსს, გრავიოლასა და ე.წ. „ვნების ხილს“ მოიხმარენ. ასევე, ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ბოსნეულია ბადრიჯანი, რომელსაც მრავალ კერძში იყენებენ. ფუფუ არის ტრადიციული კერძი, რომელსაც ამზადებენ ბანანის პიურისა და პალმის ზეთისაგან, ხოლო ფუტუ ბანანის პიურისა და იამისაგან კეთდება. ფუტუში ბანანთან ერთად შეიძლება ასევე გამოყენებულ იქნეს თხილი, ან კაკალი.
გომბო-ფრე კიდევ ერთი კოტ-დ’ივუარული ვეგეტარიანული კერძია, რომელიც მზადდება ბამიის, პალმის ზეთისა და პომიდვრისგან. მას მიირთმევენ როგორც ალკოჰოლურ სასმელებთან, ისე რიზ-გრასთან (ხორციანი და ცხიმიანი კოტ-დ’ივუარული ფლავი) ერთად.
აღსანიშნავია ატიეკეც, რომელიც მზადდება გახეხილი კასავის მოხარშული რბილობებისაგან და აქვს კუსკუსის მსგავსი შესახედაობა. ხასიათდება მსუბუქი გემოთი, თუმცა ხშირად ვისკთან ერთად მიირთმევენ. იგი ასევე პოპულარულია წიწაკასთან, ან ბულიონთან ერთად.
ლიტერატურა
კატეგორია:კოტ-დ’ივუარის სამზარეულო
საფონოვკა (დუვანის რაიონი)
საფონოვკა (Сафоновка; Сафоновка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დუვანის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 42 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ მესიაგუტოვოდან დაშორებულია 80 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სულეია, რომელიც დაშორებულია 155 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:დუვანის რაიონის სოფლები
ყირიმის სახანოს ანექსია რუსეთის იმპერიის მიერ
მინი|236x236პქ|[[ეკატერინე II-ის მოსვლა ფეოდოსიაში 1787 წლის 27 მაისს (ყირიმის ანექსიის შემდეგ).]] ყირიმის ტერიტორია, რომელსაც წინათ აკონტროლებდა ყირიმის სახანო, რუსეთის იმპერიამ ანექსიის გზით შეიერთა 1783 წლის 19 აპრილს (ძველი სტილით, 8 აპრილს). ანექსიამდე პერიოდი აღინიშნებოდა ყირიმის საქმეებში რუსეთის ჩარევით, ყირიმელი თათრების აჯანყებების სერიებით და ოსმალთა წინააღმდეგობით. ანექსია გაგრძელდა 134 წელიწადს რუსეთის იმპერიის მმართველობის ქვეშ და დასრულდა 1917 წლის რევოლუციით.
რუსეთის სამოქალაქო ომის დროს ხელიდან ხელში გადასვლის შემდეგ, ყირიმში ბოლშევიკების მმართველობა დამყარდა 1921 წელს, როცა ნახევარკუნძული ჯერ გახდა რუსეთის სფსრ-ის, ხოლო შემდეგ სსრკ-ის ნაწილი. 1954 წელს ის გადაეცა უკრაინის სსრ-ს, რომელმაც, თავის მხრივ, დამოუკიდებლობა მოიპოვა 1991 წელს საბჭოთა კავშირის კრახის შემდეგ. რუსეთის ფედერაციამ ყირიმის ანექსია კიდევ ერთხელ განახორციელა 2014 წლის მარტში, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ანექსია არ არის აღიარებული საერთაშორისო მასშტაბით.
დამოუკიდებელი ყირიმი (1774-1776 წწ.)
რუსეთის მიერ რუსეთ-ოსმალეთის 1768-1774 წლების ომში ოსმალთა დამარცხებამდე, უმეტესწილად ყირიმელი თათრებით დასახლებული სახანო, იყო ოსმალეთის იმპერიის ნაწილი. ქუჩუკ-კაინარჯის ზავის მიხედვით, რომელიც ომის შედეგი იყო, ოსმალეთის იმპერია იძულებული გახდა დაეთმო თავისი სუვერენიტეტი სახანოზე და მისთვის რუსეთის გავლენის ქვეშ დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ ყოფნის უფლება მიეცა. ყირიმში თათრებს დამოუკიდებლობის არავითარი სურვილი არ ჰქონდათ და ამჟღავნებდნენ ძლიერ ემოციურ კავშირს ოსმალთა იმპერიასთან. ზავის დადებიდან 2 თვეში, სახანოს ხელმძღვანელობამ ელჩები გააგზავნა ოსმალებთან და სთხოვა მათ "დამოუკიდებლობის პირობების განადგურება". ელჩებმა თქვეს, რომ, რადგანაც რუსი მეომრები რჩებოდნენ იენი-კალესა და ქერჩში, სახანო ვერ ჩაითვლებოდა დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ. მიუხედავად ამისა, ოსმალებმა უარით გაისტუმრეს ეს მოთხოვნა, იმიტომ, რომ არ უნდოდათ რუსეთთან შეთანხმების დარღვევა. იმ არეულობაში, რაც მოჰყვა თურქების დამარცხებას, თათრების ლიდერმა, დევლეტ გირეიმ უარი განაცხადა ხელმოწერილი ზავის მიღებაზე. რუსებთან ყუბანში ომის დროს, მან გადაკვეთა ყირიმისკენ მიმავალი ქერჩის სრუტე და დაიკავა ქალაქი კაფა (თანამედროვე ფეოდოსია). შედეგად, დევლეტ გირეი დაეუფლა ყირიმის სამეფო ტახტს. მიუხედავად რუსეთის წინააღმდეგ მისი მოქმედებებისა, რუსეთის იმპერატრიცა ეკატერინე დიდმა დევლეტი ხანად აღიარა.
თუმცა, ამავე დროს, ის ამზადებდა თავის რჩეულს, შაჰინ გირეის, რომელიც ეკატერინეს სამეფო კარზე ცხოვრობდა. რაც დრო გადიოდა, დევლეტის მმართველობა უფრო გამოუსადეგარი ხდებოდა. 1775 წლის ივლისში, დევლეტიმ გააგზავნა ელჩების ჯგუფი კონსტანტინოპოლში, რათა მოლაპარაკებები გაემართა ოსმალეთის იმპერიაში ყირიმის სახანოს ხელახლა შეყვანის თაობაზე. ეს მოქმედება იყო "ქუჩუკ-კაინარჯის ზავის" პირდაპირი დარღვევა. დევლეტიმ მოუწოდა კიდეც ოსმალებს უარი ეთქვათ საზავო ხელშეკრულების გაგრძელებაზე. ცნობილმა დიპლომატმა აჰმედ რესმი ეფენდიმ, რომელმაც მონაწილეობა მიიღო ხელშეკრულების შედგენაში, უარი განაცხადა სახანოს ნებისმიერი სახის დახმარებაზე, რადგანაც არ სურდა რუსეთთან კიდევ ერთი საშინელი ომის დაწყება. ეკატერინე დიდმა ბრძანება გასცა ყირიმში შეჭრის თაობაზე 1776 წელს. მისმა ძალებმა მალევე დაამყარეს კონტროლი პერეკოპზე, ნახევარკუნძულის შესასვლელთან. 1777 წლის იანვარში რუსების მხარდაჭერილმა შაჰინ გირეიმ გადაკვეთა ყირიმის სრუტე ისევე, როგორც ეს დევლეტიმ გააკეთა. დევლეტიმ გააცნობიერა თავისი მარცხი, უარი თქვა სამეფო ტახტზე და გაიქცა კონსტანტინოპოლში. ამდენად, შაჰინი გახდა მარიონეტული ხანი, რამაც ნახევარკუნძულის მუსლიმი მოსახლეობის გაღიზიანება გამოიწვია. ამ სიახლის გაგებისას, ოსმალების სულთანმა აბდულ ჰამიდ I-მა აღნიშნა, რომ "შაჰინი არის იარაღი. რუსეთის მიზანი კი არის ყირიმის აღება". შაჰინი, რომელიც იყო გირეის (ანუ თავისივე) მმართველი პალატის წევრი, შეეცადა სახანოს "მოდერნიზებისთვის" რეფორმების სერია გაეტარებინა. ეს მოიცავდა ძალაუფლების ცენტრალიზაციის მცდელობას ხანის სასარგებლოდ, "ავტორიტარული" მმართველობის დაწესებას, როგორც ეს იყო რუსეთში. წინათ, ძალაუფლება ნაწილდებოდა სხვადასხვა კლანის ლიდერებს შორის, რომელთაც ერქვათ "ბეიები". ის, აგრეთვე, შეეცადა დაეწესებინა სახელმწიფო გადასახადი, გაწვეული და ცენტრალიზებული ჯარი და ოსმალთა ტრადიციულ რელიგიაზე დაფუძნებული სამართლებრივი სისტემა ჩაენაცვლებინა სამოქალაქო კანონით. ეს რეფორმები, რომელიც მიზნად ისახავდა ოსმალოთა ძველი წესრიგისთვის ძირის გამოთხრას, ყირიმის მოსახლეობამ შეიძულა.
ყირიმის აჯანყებები (1777-1782 წწ.)
მინი| ევროპა რუსეთის მიერ ყირიმის ანექსიის შემდეგ და [[შავი ზღვა|შავი ზღვის ჩრდილოეთ სანაპირო რუსეთის კონტროლის ქვეშ.]] იმპერატრიცა ეკატერინეს განკარგულებით, შაჰინმა რუსებს ნახევარკუნძულზე დასახლების უფლება მისცა. მოსახლეების ეს ჯგუფი გაიგზავნა იენი-კალეში, რომელიც შაჰინის ხანად დანიშვნის შემდეგ, რუსული კონტროლის ქვეშ რჩებოდა. ადგილობრივი მაცხოვრებლები ერთად შეიკრიბნენ, რათა რუსებისთვის დასახლების საშუალება არ მიეცათ, და აუჯანყდნენ შაჰინს. შაჰინმა თავისი ახალგაწვეული ჯარი გააგზავნა აჯანყების ჩასახშობად, მაგრამ იხილა, თუ როგორ გადადიოდნენ ისინი ამბოხებულების მხარეს. აჯანყება მალევე მოედო მთელს ნახევარკუნძულს და ამბოხებულებმა მიაღწიეს შაჰინის სასახლეს ბახჩისარაიში. აჯანყების ფონზე, კონსტანტინოპოლში გადასახლებულმა ყირიმელებმა დაიწყეს ზეწოლა ოსმალოთა ხელმძღვანელობაზე, რათა მათ ემოქმედათ. ოსმალებმა კი ფლოტი გააგზავნეს ყირიმში იმის საჩვენებლად, რომ თითქოს "ქუჩუკ-კაინარჯის ზავის" შენარჩუნებას ცდილობდნენ. თუმცა, რუსეთმა მყისიერად იმოქმედა. რუსული ძალები იენი-კალეში მივიდნენ 1778 წლის თებერვალში და ჩაახშვეს აჯანყება, სანამ იქ ოსმალების ფლოტი გამოჩნდებოდა. ხოლო როდესაც მარტში იქ ფლოტმა მიაღწია, მათ არცერთი ამბოხებული აღარ დახვდათ. მოხდა მცირე შეტაკება ოსმალებსა და აკიტარის (თანამედროვე სევასტოპოლი) რუს მეზღვაურებს შორის, რის შედეგადაც ფლოტი "იძულებული" იყო დაეტოვებინა ტერიტორია. შაჰინი ხანის თანამდებობაზე აღადგინეს. ოსმალებსა და რუს მეზღვაურებს შორის მცირე შეტაკებები გაგრძელდა 1778 წლის ოქტომბრამდე, და ოსმალოთა ფლოტი დამარცხებული დაბრუნდა კონსტანტინოპოლში.
მომდევნო წლების მანძილზე, შაჰინი ეცადა სახანოს რეფორმირების გაგრძელებას. მისი რეფორმების პროგრამის მიმართ მხარდაჭერა მცირე იყო და ის სერიოზულად შეარყია იმპერატრიცა ეკატერინეს გადაწყვეტილებამ ყირიმის სახანოს საზღვრებს გარეთ, აზოვის ზღვის ჩრდილოეთ ნაპირებზე პონტოელი ბერძნების გადასახლების შესახებ. ეს ქრისტიანი თემი, ყირიმის სავაჭრო კლასის არსებითი ნაწილი იყო და ყველაზე დიდი მონდომებით უჭერდა მხარს შაჰინის რეფორმებს. მათმა გადასახლებამ შესამჩნევი ზიანი მიაყენა ყირიმის ეკონომიკას და კიდევ უფრო შეასუსტა ხანის პოზიცია. ყირიმში მარცხის აღიარებით, ოსმალთა იმპერიამ ხელი მოაწერა "აინალი კავაკის კონვენციას" 1779 წლის დასაწყისში. შეთანხმებაში ოსმალებმა შაჰინი ყირიმის ხანად აღიარეს, პირობა დადეს, რომ აღარ შეიჭრებოდნენ ყირიმში და დათანხმდნენ იმას, რომ ყირიმი უნდა ყოფილიყო რუსული გავლენის ქვეშ მოქცეული. ყირიმელებს აღარ უნდა ჰქონოდათ ოსმალთა მხარდაჭერის მოლოდინი. ამდენად, შაჰინმა განაგრძო რეფორმები და თანდათანობით ჩამოაცილა თათრები პოლიტიკური გავლენისთვის საჭირო პოზიციებს. მცირე დროით, ყირიმში მშვიდობა შენარჩუნდა.
1781 წელს სახანოს მთავრობიდან თათრების გარიყვამ ახალი აჯანყება გამოიწვია. სხვადასხვა კლანის ლიდერები და მათი ძალები ტამანში შეიკრიბნენ. 1782 წლის აპრილში, შაჰინის ჯარის დიდი ნაწილი მიემხრო აჯანყებულებს და შეუერთდა მათ ტამანში. კომუნიკაცია ამბოხებულ ლიდერებსა (მათ შორის, შაჰინის ორ ძმას) და ყირიმის ადმინისტრაციულ ელიტას შორის კვლავ მიმდინარეობდა. რელიგიურმა (ულამა) და იურიდიულმა (ქადი) მოხელეებმა, რომლებიც ოსმალთა ძველი წესრიგის მნიშვნელოვანი წარმომადგენლები იყვნენ, ღიად დააფიქსირეს თავიანთი ანტიპათია შაჰინის მიმართ. ამბოხებულთა რაზმებმა შეუტიეს კაფას 1782 წლის 14 მაისს (ძველი სტილით, 3 მაისს). შაჰინის ძალები უმალვე დამარცხდნენ და შაჰინი იძულებული გახდა გაქცეულიყო რუსების მიერ კონტროლირებად ქერჩში. ამბოხებულთა ლიდერებმა ხანად აირჩიეს შაჰინის ძმა, ბაჰადირ გირეი და აღიარების მოსაპოვებლად ოსმალთა მთავრობას გაუგზავნეს შეტყობინება. თუმცა, დიდი დრო არ იყო გასული, რაც იმპერატრიცა ეკატერინემ შაჰინის ჩასანაცვლებლად გააგზავნა პრინცი გრიგორი პოტიომკინი. რუსებს არავითარი სერიოზული წინააღმდეგობა არ შეხვედრიათ და ბევრმა აჯანყებულმა უკან დაიხია ქერჩის სრუტისკენ. ამდენად, შაჰინმა კიდევ ერთხელ შეინარჩუნა ხანის პოზიცია 1782 წლის ოქტომბერში. თუმცა, ამ დროისთვის, მან დაკარგა ის მოწონება, რაც ჰქონდა, როგორც ყირიმელების, ისე იმპერატრიცა ეკატერინეს თვალში. შაჰინის მრჩევლისადმი წერილში, ეკატერინე წერდა: "მან უნდა შეწყვიტოს თავისი შოკისმომგვრელი და სასტიკი საქციელი და ამით არ მისცეს საბაბი ყირიმელებს ახალი აჯანყებისთვის". როცა რუსი მეომრები შევიდნენ ნახევარკუნძულზე, იმპერიამ იქ დაიწყო შავი ზღვის პორტის მშენებლობა. პორტის ადგილად შეარჩიეს ქალაქი აკიტარი, რომელიც იქნებოდა ახლადშექმნილი შავი ზღვის ფლოტის ნავსაყუდელი. თუმცა, შაჰინ გირეის თანამდებობაზე ყოფნასთან დაკავშირებული გაურკვევლობა ზრდიდა პრინცი პოტიომკინის მიმართ ანექსირებული ყირიმის მხარდაჭერას.
ანექსია
მინი| ყირიმის ანექსიის გამოცხადება 1783 წლის 19 აპრილს (ძველი სტილით, 8 აპრილს). 1783 წლის მარტში პრინცმა პოტიომკინმა რიტორიკულად წააქეზა იმპერატრიცა ეკატერინე, რათა მას განეხორციელებინა ყირიმის ანექსია. ყირიმიდან დაბრუნებულმა, მას უთხრა, რომ ბევრი ყირიმელი "სიხარულით" შეეგებებოდა რუსულ მმართველობას. ამ ახალი ამბებით წაქეზებულმა იმპერატრიცა ეკატერინემ გამოსცა ყირიმის ანექსიის შესახებ განკარგულება 1783 წლის 19 აპრილს (ძველი სტილით, 8 აპრილს). თათრებს ანექსიისთვის წინააღმდეგობა არ გაუწევიათ. ამბოხებიდან წლების გასვლის შემდეგ, ყირიმელები განიცდიდნენ რესურსებისა და ნებისყოფის ნაკლებობას ბრძოლის გასაგრძელებლად. ბევრმა დატოვა ნახევარკუნძული და გადავიდა ანატოლიაში. გრაფი ალექსანდრე ბეზბოროდკო, იმპერატრიცას მაშინდელი ახლო მრჩეველი, თავის დღიურში წერდა, რომ რუსეთი იძულებული იყო განეხორციელებინა ყირიმის ანექსია:
ეს შეხედულება რეალობისგან ძალზედ შორს იყო. "დამოუკიდებელი" ყირიმი არსებობდა მარიონეტული რეჟიმის სახით და ოსმალები პატარა როლს თამაშობდნენ ყირიმელთა აჯანყებებში. ყირიმი რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა "ტავრიდის ოლქის" სახელით. იმავე წელს, ცოტა მოგვიანებით, ოსმალთა იმპერიამ რუსეთთან ერთად ხელი მოაწერა შეთანხმებას, რომლითაც ოსმალებმა აღიარეს ყირიმისა და სახანოს მფლობელობაში არსებული სხვა ტერიტორიების დაკარგვა. 1783 წლის 28 დეკემბერს ხელმოწერილ შეთანხმებასთან დაკავშირებით მოლაპარაკებებს მართავდა რუსი დიპლომატი იაკოვ ბულგაკოვი. ამ ფორმალურ შეთანხმებას მოიხსენიებენ, როგორც "კონსტანტინოპოლის ხელშეკრულებას (1784 წ.)".
ტრიპ-ჰოპი
ტრიპ-ჰოპი (Trip hop) — მუსიკალური ჟანრი, აგრეთვე ცნობილი როგორც ბრისტოლური ჟღერადობა. ეს ჟანრი წარმოიშვა 1990-იან წლებში, ელექტრონული მუსიკისგან, როდესაც მოხდა ჰიპ-ჰოპისა და ჰაუსის ჟანრების შეთავსება. ჟანრის მნიშვნელოვანი წარმომადგენლები არიან: Massive Attack, Portishead, DJ Shadow და ტრიკი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტრიპ-ჰოპი კატეგორია:მუსიკის ჟანრები
ჰარაპა
ჰარაპა (ინგ."Harappa") — ძველინდური ქალაქი. ჰარაპას ცივილიზაციის (ძვ.წ. 3 ათასი — მე-XVII/მე-XVI ს.ს.) ერთ-ერთი მთავარი ცენტრი. განლაგებულია მდინარე რავის ძველ კალაპოტთან პაკისტანში, საჰივალის ოლქში (თანამედროვე პენჯაბის ტერიტორია).
„ჰარაპა“ არ წარმოადგენს ქალაქის თავდაპირველ სახელწოდებას. ეს სახელი მან მიიღო თანამედროვე ქალაქ ჰარაპადან, რომელიც განლაგებულია ნაქალაქარიდან 6 კმ. მანძილზე. თანამედროვე ჰარაპა არის ბრიტანული კოლონიზაციის დროიდან შემორჩენილი სარკინიგზო სადგური, რომლის მოსახლეობა შეადგენს დაახლოებით 15 ათას ადამიანს.
ძველი ჰარაპა აღმოჩნდა 1920-იან წლებში და იმ დროიდან დღემდე აქ მიმდინარეობს არქეოლოგიური გათხრები. ქალაქის ნანგრევები ბრინჯაოს ეპოქისაა. ის თავის დროზე ერთ-ერთი გამაგრებული და მძლავრი ქალაქი ყოფილა, რომლის მოსახლეობა შეადგენდა დაახლოებით 23,5 ათას ადამიანს. ძველი ქალაქი ძალიან დაზიანებულია ბრიტანეთის კოლონიზაციის პერიოდიდან, როდესაც მისი აგურები გამოიყენებოდა  ლაჰორ—მულტანის რკინიგზის  მშენებლობაში.
ამ ადგილას იგეგმებოდა დიდი გასართობი პარკის მშენებლობა, რომელიც 2005 წელს გადაიდო, მას შემდეგ, რაც მშენებლობის ადრეულ ეტაპზე მრავალი არქეოლოგიური არტეფაქტი იქნა აღმოჩენილი. გამოჩენილი პაკისტანელი არქეოლოგის აჰმედ ჰასან დანის მიმართვის შედეგად პაკისტანის კულტურის სამინისტრომ მიიღო გადაწყვეტილება ქალაქის აღდგენის შესახებ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰარაპას ცივილიზაცია კატეგორია:აზიის დაკარგული ქალაქები კატეგორია:პაკისტანი კატეგორია:არქეოლოგია
ფიცუილიამის მუზეუმი
მინი| წმინდა გემინიანუსი, სიმონ მარტინის პენტაპტიქიდან (დაახლ. [[1284– 1344)]] ფიცუილიამის მუზეუმი — კემბრიჯის უნივერსიტეტის ხელოვნებისა და სიძველეების მუზეუმი. ის მდებარეობს ტრამპინგტონის ქუჩაზე, ფიცუილიამის ქუჩის მოპირდაპირედ, კემბრიჯის ცენტრში. მუზეუმი დაარსდა 1816 წელს რიჩარდ ფიც უილიამის, მე-7 ვიკონტი ფიც ვიილიამის (1745-1816) სურვილით და მოიცავს დასავლეთ ევროპაში სიძველეებისა და თანამედროვე ხელოვნების ერთ-ერთ საუკეთესო კოლექციას. მუზეუმის ექსპონატები ინახავს მსოფლიო ისტორიასა და ხელოვნებას ანტიკურობის ხანიდან დღემდე, კოლექციებში ნახევარ მილიონზე მეტი ნივთი და ნამუშევარია. მუზეუმის საგანძური მოიცავს სხვადასხვა ცნობილი გამორჩეული მხატვრების ნამუშევრებს, მათ შორის: კლოდ მონეს, პაბლო პიკასოს, პეტერ პაულ რუბენსის, ვინსენტ ვან გოგის, რემბრანდტის, პოლ სეზანის, ვან დიკისა და კანალეტოს ნამუშევრებს. საზოგადოებისთვის მუზეუმის მონახულება წლის ნებისმიერ დროს უფასოა.
ფონდი და შენობები
მარცხნივ|მინი| მუზეუმის შესასვლელი დარბაზის ხედი მუზეუმი დაარსდა 1816 წელს ბიბლიოთეკისა და რიჩარდ ფიც ვილიამის ხელოვნების კოლექციის მემკვიდრეობით. ანდერძში შედიოდა 100,000 ფუნტი სტერლინგი „რათა შეიქმნას კარგი მნიშვნელოვანი მუზეუმის საცავი“. ფიცუილიამის მუზეუმი ახლა დაახლოებით შეიცავს 500,000 -ზე მეტ ნივთს და არის გაერთიანებული სამეფოს ერთ-ერთი საუკეთესო მუზეუმი. კოლექცია თავდაპირველად განთავსდა პერსეს სკოლის შენობაში თავისუფალი სკოლის შესახვევში. იგი 1842 წელს გადაიტანეს კემბრიჯის ცენტრალურ ძველ სკოლებში, სადაც იქამდე განთავსებული იყო კემბრიჯის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკა.
"დამფუძნებლის შენობა" აშენდა 1837-1843 წლებში, გიორგი ბასევის დიზაინით, დასრულებული ჩარლზ რობერტ კოკერელის მიერ. ახალ შენობას საფუძველი ჩაუყარა ჟილბერტ აინსლიმ, 1837 წელს. მუზეუმი გაიხსნა 1848 წელს. ედუარდ მიდლტონ ბარის შესასვლელი დარბაზი დასრულდა 1875 წელს. 1912 წელს ჩარლზ ბრინსლი მარლეიმ უნივერსიტეტს გადასცა კიდევ ერთი დიდი ანდერძი, მათ შორის იყო 80,000 ფუნტი სტერლინგი და 84 ნახატი მისი პირადი კოლექციიდან. 1931 წელს სამხრეთ-აღმოსავლეთით მუზეუმს დაემატა ორი სართული, აღნიშნული გაფართოება დააფინანსა ქორტაულდის ოჯახმა. დაფინანსების შედეგად, მუზეუმის სივრცე გაფართოვდა, ხოლო მკვლევართა ჯგუფს ადგილზე მუშაობის შესაძლებლობა მიეცათ.
კოლექცია
მარცხნივ|მინი| [[ანტინოე|ანტინოეს ბიუსტი ]] მუზეუმს აქვს ხუთი განყოფილება: სიძველეები; გამოყენებითი ხელოვნება; მონეტები და მედლები; იშვიათი ხელნაწერები და ნაბეჭდი წიგნები; ეს ერთად მოიცავს ძველი ეგვიპტის, ნუბიის, საბერძნეთისა და რომის სიძველეებს, რომან-ეგვიპტურ ხელოვნებას, დასავლეთ აზიურ ექსპონატებს და კვიპროსის ხელოვნების ახალ გალერეას; ინგლისურ და ევროპულ ჭურჭელსა და მინას, ავეჯს, საათებს, აბჯარს, ჩინურ, იაპონურ და კორეულ ხელოვნებას, ხალიჩებსა და მონეტებს; მედლებს; ლიტერატურულ და მუსიკალურ ხელნაწერებს და იშვიათ ნაბეჭდ წიგნებს; მუზეუმში დაცულია ცნობილი მხატვრის ნახატები, მათ შორის სიმონ მარტინის, დომენიკო ვენესიანოს, ტიციანის, ვერონეზეს, პეტერ პაულ რუბენსის, ვან დიკის, ვან გოიენის, ფრანს ჰალსის, კანალეტოს, უილიამ ჰოუგართის, თომას გეინსბოროს, ჯონ კონსტებელის, კლოდ მონეს, ეგარ დეგას, პიერ ოგიუსტ რენუარის, პოლ სეზანისა და პაბლო პიკასოს და მე-20 საუკუნის მშვენიერ კოლექციას, მინიატურებს, ნახატებს, და ანაბეჭდებს. სიძველეთა კოლექციის საყურადღებო ნამუშევრებს შორის არის რელიეფი პერსეპოლისიდან. მინი| [[უილიამ ბლეიკი|უილიამ ბლეიკის " უძველესი დღეების " ასლი, 1794 წელი]]
ეგვიპტური კოლექცია
ეგვიპტური გალერეები ფიცვილიამის მუზეუმში 2006 წელს ხელახლა გაიხსნა, ორწლიანი, 1.5 მილიონი ფუნტი სტერლინგის პროგრამის განახლების და კვლევის შემდეგ. ეგვიპტური გალერეების განახლებამ მუზეუმს საშუალება მისცა რომ საზოგადოებისთვის მეტი ეგვიპტური სიძველე ეჩვენებინა, რომელიც იქამდე ფიცუილიამის მიწისქვეშა საცავეებში ინახებოდა. ეგვიპტური გალერეები მუზეუმის ყველაზე პოპულარულ ექსპონატებს შორისაა. ეს კოლექცია ვიზიტორებს საშუალებას აძლევს რომ ძველი ეგვიპტის ცხოვრების შესახებ მეტი რამ გაიგონ.
ნახატები
მუზეუმს აქვს ნახატებისა და ესკიზების ფართო კოლექცია, მათ შორისაა მხატვრების, კლოდ მონეს, პიკასოს, რუბენსის, ვინსენტ ვან გოგის, პოლ სეზანის, ეგარ დეგას, რემბრანდტის, ვან დიკის, კანალეტოს, კონსტებლისა და პიერ ოგიუსტ რენუარის ნამუშევრები. მას ასევე აქვს უილიამ ტერნერის ნახატების ვრცელი კოლექცია, აღნიშნულ კოლექციას სათავე ჯონ რესკინმა 1861 წელს დაუდო, როდესაც მუზეუმს რენუარის 25 ნახატი გადასცა. მოგვიანებით, სერ სიდნეი კოკერელმა, რომელიც იმ დროს მუზეუმის დირექტორი იყო, შეიძინა ტერნერის რვა ნახატი.
მუზეუმის პრერაფაელიტური ნახატების კოლექცია მოიცავს ფორდ მედოქს ბრაუნის 1855 წელს დახატულ ნახატს, ინგლისის უკანასკნელს, რომელიც ბრიტანეთში მე-8 უდიდეს ნახატადაა მიჩნეული.
მუზეუმში ბევრი ისეთი ნივთი ინახება რომელიც კემბრიჯის უნივერსიტეტის კოლეჯებს ეკუთვნის, მათ შორისაა იმპრესიონისტული ნახატების მნიშვნელოვანი კოლექცია, რომელიც ეკუთვნის უნივერსიტეტის King's College-ს, აღნიშნული კოლექცია მოიცავს პოლ სეზანის მოტაცებას და ჟორჟ სერას კვირა დღის შუადღე კუნძულ ლა გრანდ ჯატში. მრავალჯერ გადასცეს მუზეუმს ნახატები უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულებმა და უბრალოდ დონორებმა, მაგალითად, ეკონომისტმა მაინარდ კეინსმა მუზეუმს გადასცა მისი პირადი კოლექცია, მათ შორის სეზანის ნახატი, ნატურმორტი ვაშლით, რომელიც მან 1918 წელს იყიდა.
სქოლიო
კატეგორია:კემბრიჯის მუზეუმები კატეგორია:მუზეუმები კატეგორია:მუზეუმები კემბრიჯში კატეგორია:დეკორატიული მუზეუმები კატეგორია:უნივერსიტეტის მუზეუმები კატეგორია:სამხატვრო მუზეუმები და გალერეები კემბრიჯში
პროტესტანტიზმი
thumb|[[მარტინ ლუთერი]] პროტესტანტიზმი protestans — ქრისტიანობის სამი მთავარი განშტოებიდან ერთ-ერთია და წარმოადგენს რამდენიმე მსხვილი მიმდინარეობის და ბევრი დამოუკიდებელი ეკლესიის ერთობლიობას, რომლებიც წარმოშობით დაკავშირებულნი არიან შუა საუკუნეებში კათოლიკური ეკლესიის რეფორმაციასთან. პროტესტანტიზმი გულისხმობდა მანამდე გავრცელებული რელიგიური თეორიების და დგომების ცვლილებას, საღვთო გადმოცემის, ეკლესიის მამების და თვით ეკლესიის ავტორიტეტში დაეჭვებას. სახელი მომდინარეობს ლათინური სიტყვიდან protestari რაც დაწუნებას, საწინააღმდეგო აზრის გამოთქმას ნიშნავს.
პროტესტანტიზმი იზიარებს საერთო ქრისტიანულ მოძღვრებას ღმერთის არსების, მისი სამბუნებოვნების, სულის უკვდავების, სამოთხისა და ჯოჯოხეთის შესახებ, თუმცა უარყოფს კათოლიციზმის სწავლებას განსაწმენდლზე. პროტესტანტიზმისთვის ამოსავალია ოთხი პუნქტი
ამჟამად მსოფლიოში 900 მილიონამდე პროტესტანტია, აქედან 350 მილიონი აფრიკაში, 120 მილიონი ევროპაში, 80 მილიონი ლათინურ ამერიკაში, 65 მილიონი აზიაში და 10 მილიონი ავსტრალიასა და მიმდებარე კუნძულებზე.
ისტორია
რეფორმაციის წინამორბედებად ინგლისელი ჯონ უიკლიფი და ჩეხი იან ჰუსი მიიჩნევიან. უიკლიფი XIV საუკუნეში ცხოვრობდა. მისი ქადაგება და იდეები კათოლიკური ეკლესიის როგორც თეორიული, ასევე, განსაკუთრებით, პრაქტიკული ნორმების წინააღმდეგ იყო მიმართული. ის უარყოფდა წმინდანების და ხატების თაყვანისცემას, აღსარებას, ზიარების ტრადიციულ გაგებას, განსაწმენდელს. მისი მიზანი იყო მოციქულების დროინდელი სიმარტივისკენ მიბრუნება, რაც გამოიხატება ეპისკოპალური ეკლესიის პრესვიტერიანულ ეკლესიად გადაქცევის სურვილში. ეს ნიშნავდა ყველა საეკლესიო თემის დამოუკიდებლობას ეპისკოპოსის იურისდიქციის გარეშე, ეკლესიის მმართველობითი ცენტრების გაუქმებას. ამ მოსაზრებათა გასამყარებლად უიკლიფმა 1382 წელს ახალი აღთქმა ინგლისურ ენაზე თარგმნა. უიკლიფი მკაცრად გააკრიტიკეს, მაგრამ მან რეფორმატორულ იდეებს გზა გაუკვალა.
უიკლიფის იდეები ინგლისში მოსწავლე ჩეხმა სტუდენტებმა სამშობლოში ჩაიტანეს, სადაც მან იან ჰუსის მოღვრებაში ჰპოვა გავრცელება. იან ჰუსმა უიკლიფის იდეები გაითავისა და ეკლესიის რეფორმირებაზე დაიწყო ქადაგება. მისი მოღვაწეობა ჩეხური ნაციონალიზმის აღზევებს პერიოდს დაემთხვა. ჩეხები საღვთო რომის იმპერიის წინააღმდეგ გამოდიოდნენ. იმპერატორმა სიგიზმუნდ I-მა და პაპმა მარტინ V-მ მოიწვიეს კონსტანცის საეკლესიო კრება, სადაც იან ჰუსი, მისი მიმდევარი იერონიმე პრაღელი ერეტიკოსებად შერაცხეს და კოცონზე დაწვა მიუსაჯეს. ერეტიკოსად გამოცხადდა ჯონ უიკლიფიც.
10cc
ამჟამად ჯგუფი აღდგენილია გულდმენის მიერ, როგორც საკონცერტო კოლექტივი, თუმცა გულდმენი ჯგუფის პირველი შემადგენლობიდან დარჩენილი ერთადერთი წევრია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:10cc კატეგორია:ინგლისური არტ-როკ ჯგუფები კატეგორია:1970-იანი წლების ჯგუფები კატეგორია:1972 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
პროტესტანტიზმი
ისტორია
1517 წლის 31 ოქტომბერს გერმანელმა ბერმა მარტინ ლუთერმა ვიტენბერგის ეკლესიის კარზე მიაჭედა 95 თეზისი. ეს იყო კათოლიკური ეკლესიის და რომის პაპის კრიტიკის შემცველი 95 პუნქტი, რამაც სათავე დაუდო ახალ მოძრაობას. გერმანიის პარალელურად ულრიხ ცვინგლის ხელმძღვანელობით რეფორმაცია დაიწყო შვეიცარიაში. რადიკალი რეფორმატორებისა და კათოლიკების დაპირისპირებას გერმანიაში მოჰყვა ორწლიანი „გლეხთა ომი“ (1524-1526). 1526 წელს ლუთერის მომხრე გერმანელი თავადების რაიხსტაგმა შეაჩერა ვორმსის ედიქტის მოქმედება. თუმცა 1529 წელს მეორე რაიხსტაგმა გააუქმა ეს დადგენილება, რასაც 5 თავადის და თოთხმეტი გერმანული ქალაქის პროტესტი მოჰყვა. აქედან წარმოსდგა ტერმინი „პროტესტანტი“.
ახალმა მიმდინარეობამ სწრაფად მოიცვა ევროპის ჩრდილოეთ ნაწილი და საფრანგეთი. შეშფოთებულმა კათოლიკურმა ეკლესიამ საფრანგეთში იარაღი გამოიყენა ახალი მიმდინარეობის წინააღმდეგ, რასაც თან დინასტიური ინტრიგები დაერთო, 1562-1598 წლებში მიმდინარეობდა ომი რომელიც ისტორიაში „ჰუგენოტების ომის“ სახელით შევიდა. შედეგად ჰუგენოტებმა მიიღეს სამხრეთ საფრანგეთში ცხოვრების უფლება, თუმცა მათი გავლენა საფრანგეთში მკვეთრად შემცირდა.
დაპირისპირება საერთოევროპულ, ე.წ. 30-წლიან (1618-1648 წლები) ომში გადაიზარდა, რომელიც დასრულდა ვესტფალიის ზავით. შედეგად კათოლიკეები, პროტესტანტები და კალვინისტები უფლებრივად გათანაბრდნენ.
პროტესტანტული ეკლესიები
საღვთო წერილისადმი თავისუფალმა მიდგომამ გამოიწვია პროტესტანტულ ეკლესიათა დაშლა და ახალი დენომინაციების წარმოშობა. თავდაპირველად დაარსდა ეკლესიები დამაარსებელთა სახელების მიხედვით: ლუთერანობა, ცვინგლიანობა და კალვინიზმი. მათ მალე დაემატა სხვადასხვა სახელწოდების, თეორიის და პრაქტიკის ეკლესიებიი
ახალი პროტესტანტული ეკლესიები ლუთრეის, ცვინგლის და კალვინის აღმსარებლობას ბევრ საკითხში დაუპირსპირდნენ. უპირველეს ყოვლისა ეს ეხებოდა ბავშვთა ნათლობას და სახელმწიფოში ეკლესიის როლს. ახალი პროტესტანტები ბავშვებს არ ნათლავენ და სახელმწიფოსთან ეკლესიის ინტეგრაციის წინააღმდეგ გამოდიან. ისინი მხარს უჭერენ აქტიურ მისიონერულ საქმიანობას და ძველი, ლიტურგიკული პროტესტანტიზმისგან თავისუფალ ქადაგებას. პროტესტანტულ ეკლესიებს საერთო აქვთ საღვთო წერილის ინტერპრეტაცია ავტორიტეტების გარეშე, სარწმუნოების სიმბოლოების ერთგულება, სამების რწმენა.
XIX-XX საუკუნეებში აღმოცენდა ულტრაპროტესტანტული ეკლესიები (ორმოცდაათიანელები, ქარიზმატული მოძრაობა). XIX-XX საუკუნეებში შიქმნა საერთაშორისო გაერთიანებები, რომლებმაც ერთმანეთს დააკავშირეს მონათესავე პროტესტანტული დენომინაცი: 1867 წლის ლამბერტის კონფერენცია, 1875 წლის რეფორმატორული ეკლესიის მსოფლიო ალიანსი, 1881 წლის სმოფლიო მეთოდისტული კრება, 1905 წლის ბაპტისტების მსოფლიო კავშირი, 1925 წელს მენონიტების მსოფლიო კონფერენცია, 1947 წელს მსოფლიო ლუთერაბნული ფედერაცია.
თანამედროვე პროტესტანტიზმში არსებობს გაერთიანებული ეკლესიები, რომლებიც სხვადასხვა პროტესტანტული ეკლესიის შერწყმის შედეგად წარმოიშვია. ასეთებია ევანგული ეკლესია გერმანიაში (ლუთერანები და რეფორმატორები), კანადის ეკლესიის გაერთიანება (პრესვიტერიანელები, მეთოდისტები, კონგრეგაციონალისტები), ქრისტეს ეკლესიის გაერთიანება აშშ-ში (კონგრეგაციონალისტები, რეფორმატორები), ავსტრალიის გაერთიანებული ეკლესია (მეთოდისტები, პრესვიტერიანელები, კონგრეგაციონალისტები).
საყოველთაო მღვდლობის პრინციპი
პროტესტანტული ეკლესიების უმრავლესობას სწამს, რომ ყოველ მონათლულ ქრისტიანს შეუძლია ღმერთთან ურთიერთობა შუამავლის გარეშე, აქვს ქადაგების და ღვთისმსახურების უფლება. ამით პროტესტანტიმში გაუქმებულია სხვაობა სასულირო და საერო პირებს შორის და გამარტივებულია საეკლესიო იერარქია. პროტესტანტიზმი ასეეე უარყოფს მონაზვნობას. მიუხედავად ამისა, შენარჩუნებულია მცირე ფორმალური იერარქია. მღვდლები და პასტორები გადიან პროფესიულ მომზადებას. ზოგან დაშვებულია მონასტრების არსებობაც კომუნების სახით.
პროტესტანტულ ეკლესიებს საეკლესიო წყობის სამი სახე აქვთ: ეპისკოპალური, პრესვიტერიანული და კონგრეგაციონალისტური. ეპისკოპალურ ეკლესიაში ერთ ტერიტორიაზე მცხოვრები მორწმუნმეები ეპისკოპოსის მიერ იმართებიან. პრესვიტერიანულ წყობაში ცალკეული, ერთმანეთთან ახლოს მყოფი ეკლესიები ქმნიან ერთობას ანუ პრესვიტერიას. კონგრეგაციონალიზმში თითოეული ცალკე საეკლესიო ერთობა დამოუკიდებელია. თანამედროვე პროტესტანულ ეკლესიებს ეროვნულ დონეზე აქვთ რაიმე გაერთიანება, თუმცა ამორგანიზაციების როლი განსხვავებულია, ზოგიერთი მათგანი მნიშვნელოვან ძალაუფლებას ფლობს, ხოლო ზოგს მხოლოდ საინფორმაციო და საკონსულტაციო ფუნქცია აქვს.
ღვთისმსახურება
ღვთისმსახურება გამარტივებულია, აქცენტი კეთდება ქადაგებასა და წმინდა წერილის კითხვაზე. ანგლიკანურ და ლუთერანულ ეკლესიებში მსახურება კათოლიკური მესის მსგავსად, თუმცა გამარტივებულად აღესრულება. კვაკერები და ხსნის არმია უარყოფს ნებისმიერი სახის მსახურებას. მსახურება აღესრულება ეროვნულ ენაზე. ზოგიერთი ეკლესია, მაგალითად ლუთერანული, განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს ზიარებას. აღინიშნება ძირითადი სახარებისეული დღესასწაულები. პროტესტანტების სამლოცველო სახლები მოწყობილია სადად, ხატების და ქანდაკებების გარეშე. ეკლესიის შესაძლოა განთავსებული იყოს ნებისმიერ შენობაში.
თეოლოგია
პროტესტანტიზმის თეოლოგიის ფორმირება მოხდა XVII საუკუნეში. მან რამდენიმე საფეხური გაიარა. XVI საუკუნის ორთოდოქსული თეოლოგიის წარმომადგენლები იყვნენ მარტინ ლუთერი, ულრიხ ცვინგლი და ჟან კალვინი. XVIII-XIX საუკუნეებში განვითარდა პროტესტანტიზმის ლიბერალური თეოლოგია, რომელსაც წარმოადგენდნენ შლაიერმახერი, ტროლჩი და ჰარნაკი. პირველი მსოფლიო ომის დროს წარმოიშვა „კრიზისის თეოლოგია“ (ბარტი, ტილიხ, ბურტმანი), ხოლო მეორე მსოფლიო ომის დროს გავრცელდა ახალი რადიკალური თეოლოგია (ბონჰიოფერი). პროტესტანტიზმის თეოლოგია გადმოცემულია შემდეგ დოკუმენტებში: 1563 წლის ჰაიდელბერგის კატეხიზმო, 1580 წლის თანხმობის წიგნი, 1618-1619 წლების დორტის სინოდის კანონი და 1633-1649 წლების ვესტმისტერული რწმენის დოქტრინა.
კლასიკური პროტესტანტიზმისთვის დამახასიათებელია მკაცრი დამოკიდებულება რწმენის, ხსნის, საიდუმლოების, ეკლესიის მიმართ. ის ყურადღებას ამახვილებდა საეკლესიო ცხოვრების გარეგნულ, რიტუალურ მხარეზეც. გვიანდელმა მიმდინარეობებმა შექმნეს საკუთარი დოქტრინები. მაგალითად, ადვენტისტები აღიარებენ ელენ უაითის წინასწარმეტყველებას, ორმოცდაათიანელები ყურადღებას აქცევენ გლოსოლალიას და სხვა.
პროტესტანტობის გავრცელება
დღევანდელ დღეს პროტესტანტიზმი წამყვან პოზიციებზეა სკანდინავიის ქვეყნებში (შვედეთი, ნორვეგია, ფინეთი), აშშ-ში, გერმანიასა და გაერთიანებულ სამეფოში, ნიდერლანდებში, კანადაში, შვეიცარიაში. თანამედროვე პროტესტანტიზმის კერაა აშშ, სადაც განთავსებულია ბაპტისტების, ადვენტისტების და სხვა პროტესტანტული ეკლესიების ცენტრები.
პროტესტანტიზმი ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან რელიგიათა შორისაა, რომლებიც დღევანდელ დღესაც სწრაფად იზრდება რაოდენობაში. მაგალითად: XX სსაუკუნის ბოლო წლებსა და XXI საუკუნის დასაწყისში პროტესტანტი გახდა ბრაზილიის მოსახლეობის 15-20%, ჩილეს მოსახლეობის 15-25%, გვატემალის მოსახლეობის მესამედი და სამხრეთ კორეის მოსახლეობის თითქმის ნახევარი. პროტესტანტიზმი მიიღო შუა აზიის 500 000-მდე მუსლიმმა.
დამაარსებლები და ცნობილი პროტესტანტი ღვთისმსახურები
XVI საუკუნიდანვე ჩამოყალიბდა პროტესტანტიზმის სამი მიმდინარეობა. მათი დამაარსებლები იყვნენ მარტინ ლუთერი, ულრიხ ცვინგლი და ჟან კალვინი. მათ ბევრი საერთო და განსხვავებული მოსაზრება ჰქონდათ. მათ აერთიანებდათ უარის თქმა საეკლესიო ავტორიტეტებზე. ლუთერის მოძღვრება ძირითადად გავრცელდა ბალტიისპირეთში, გერმანიასა და სკანდინავიაში, ჟან კალვინისა – შვეიცარიაში, ნიდერლანდებში, საფრანგეთსა და ბრიტანეთში, ხოლო ცვინგლის მოძღვრების გავრცელება შვეიცარიით შემოიფარგლა.
იი (ფინეთი)
იი (Ii) — მუნიციპალიტეტი ოულუნკაარის ქვერეგიონში, ფინეთში. მდებარეობს ბოტნიის ყურის სანაპიროზე, მდინარე იიოკის შესართავთან. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 849 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 2 872.44 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.34 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. იი კუივანიემის მუნიციპალიტეტს 2007 წლის 1-ელ იანვარს შეერწყა. ახალი მუნიციპალიტეტის სახელწოდება იი დარჩა, თუმცა კუივანიემის გერბი შენარჩუნდა. იი ფინეთის მასშტაბით ყველაზე მოკლე სახელის მქონე დასახლებაა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ოსტრობოტნიის მუნიციპალიტეტები
კანადა 1968 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1968 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:კანადა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
არხაჯის ბალახი
მინი|არხაჯის ბალახი არხაჯის ბალახი (Suaeda altissima) — ერთწლოვანი ბალახოვანი მცენარე ჯიჯლაყასებრთა ოჯახისა. აქვს წვნიანი ფოთლები და 2 მ-მდე სიმაღლის ღერო, რომელიც ხშირად ხევდება.
მლაშობურაა, იზრდება უმეტესად უდაბნოსა და ნახევრად უდაბნოში დამლაშებულ ადგილებში (ბიცობიან ნიადაგზე). გავრცელებულია ხმელთაშუა ზღვის ქვეყნებში, ირანში, შუა აზიასა და მონღოლეთში.
არხაჯის ბალახი გამოიყენება სოდის მისაღებად. ყლორტებისა და ფოთლებისაგან ზოგან მხალს ამზადებენ. თესლი შეიცავს 16% ზეთს. მოყონვის შემდეგ არხაჯის ბალახს საქონელი ჭამს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჯიჯლაყასებრნი
ოსკარის 29-ე დაჯილდოება
ოსკარის 29-ე დაჯილდოების ცერემონია — საუკეთესო ფილმებისა და კინოხელოვანების რიგით 29-ე დაჯილდოება კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემიის პრემიით.
ნომინაციები და ჯილდოები
ნომინაციათა რაოდენობა
გამარჯვებათა რაოდენობა
კატეგორია:ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიები
413
თარიღი უცნობია
*
პუდასიარვი
პუდასიარვი (Pudasjärvi) — მუნიციპალიტეტი ოულუნკაარის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 7 551 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 5 867.23 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.34 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ოსტრობოტნიის მუნიციპალიტეტები
პოლტავის ოლქი
thumb|250px
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უკრაინის ოლქები
ნახურზოუ
ნახურზოუ, სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში (ათარის თემი), შავიზღვისპირა დაბლობზე. ზღვის დონიდან 100 მ, ოჩამჩირიდან 35 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ათარის თემის სოფლები
ფიჩხისბოგირი
ფიჩხისბოგირი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (გიორგეთის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე კაბალის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 260 მეტრი, ლაგოდეხიდან 20 კილომეტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სხალთა (ისტორიული სოფელი)
სხალთა — ისტორიული  სოფელი სამხრეთ საქართველოში, ახლანდელი სოფელი მაჭატიის (ახალქალაქის მუნიციპალიტეტი) ახლოს. წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVI საუკუნეში.
სემერიკოვკა
სემერიკოვკა (Семериковка; Семериковка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დუვანის რაიონში.
სქოლიო
კატეგორია:დუვანის რაიონის სოფლები
ლითიუმი
ლითიუმი (Lithium < λίθος; ქიმიური სიმბოლო — ) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეორე პერიოდის, პირველი ჯგუფის (მოძველებული კლასიფიკაციით — პირველი ჯგუფის მთავარი ქვეჯგუფის, Iა) ქიმიური ელემენტი. მისი ატომური ნომერია 3, ატომური მასა — 6.94, tდნ — 180.50 °C, tდუღ — 1330 °C, სიმკვრივე — 0.534 გ/სმ3; ლითიუმი მოვერცხლისფრო-მოთეთრო, რბილი, პლასტიკური და მსუბუქი ლითონია; ბუნებრივი ლითიუმი შედგება ორი სტაბილური იზოტოპისაგან: (7.59 %) და  (92.41 %). ხელოვნური გზით მიღებულია ლითიუმის არამდგრადი ნუკლიდები, რომელთა მასური რიცხვი მერყეობს 3-13-ის შუალედში; მიეკუთვნება ტუტე ლითონებს.
აღმოჩენის ისტორია
აღმოჩენილია 1817 წელს შვედი ქიმიკოსის ი. არფვედსონის მიერ პეტალიტის მინერალში, ხოლო ლითონური ლითიუმი პირველად მიიღო ინგლისელმა ქიმიკოსმა ჰ. დეივიმ 1818 წელს.
იზოტოპები
ლითიუმი ბუნებაში გავრცელებული ელემენტია. მისი ატომური მასა მერყეობს 6.938-6.997 შორის (სხვა ცნობით — 6.9387-6.9959 შორის ) და გვხვდება მისი ორი სტაბილური იზოტოპის და  სახით. (საშუალო ატომური მასა — 6.01512289), მისი ხვედრითი წილი ბუნებრივ ლითიუმში ვარირებს 1.9-7.8 % შორის, ხოლო (საშუალო ატომური მასა — 7.016 003 44), კი — 92.2-98.1 %. მეცნიერებმა ბუნებაში წყალსა და ხმელეთში ლითიუმის ორივე იზოტოპის ატომური მასების შეჯამების შედეგად დაადგინეს, რომ ბუნებრივ ლითიუმში შედგებოდა 7.59 %, ხოლო  — 92.41 %.
სტანდარტული ატომური მასა
ლითიუმი ჰალოგენებთან ურთიერთქმედებისას წარმოქმნის ჰალოგენიდებს (მაგალითად ლითიუმქლორიდი), გოგირდთან გახურებისას — სულფიდს, ხოლო წყალბადთან — ლითიუმის ჰიდრიდს, აზოტთან 250 °C-ზე წარმოქმნის ნიტრიდს , ფოსფორთან უშუალოდ არ ურთიერთქმედებს. ლითიუმის ნახშირბადთან გახურებისას მიიღება კარბიდი, სილიციუმთან — სილიციდი.
ლითიუმის ნაერთებს ძირითადად ღებულობენ ლითიუმის შემცველი მადნების გამდიდრებით და მიღებული კონცენტრატების ჰიდრომეტალურგიული გადამუშავებით. ძირითად სილიკატურ მინერალს — სპოდუმენს — ამუშავებენ სულფატური, გოგირდმჟავური და სხვა მეთოდებით.
ლითონურ ლითიუმს ღებულობენ ლითიუმისა და კალიუმის ქლორიდების ნარევის ნალღობის ელექტროლიზით 400-460 °C (კომპონენტების წონითი შეფარდებაა 1:1).
ლითიუმს ძირითადად ბირთვულ ენერგეტიკაში იყენებენ. ლითიუმის იზოტოპი ერთადერთი საწარმოო ნედლეულია ტრიტიუმის წარმოებისათვის. თხევად ლითიუმს იყენებენ თბოგადამტანად ურანულ რეაქტორებში, ლითიუმის ნაერთებს კი — სილიკატურ მრეწველობაში, პლასტიკური საცხების მისაღებად და სხვა. ფართოდ არის ცნობილი ლითიუმის შემცველი ალუმინის შენადნობები (აერონი და სკლერონი), რომლებსაც სიმსუბუქის, სიმტკიცის, პლასტიკურობისა და კოროზიამედეგობის გამო ავიამშენებლობაში იყენებენ. ლითიუმი ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი იშვიათი ელემენტია.
გამოყენების სხვა სფეროები
ელექტრული და ელექტრონული მოწყობილობები: ლითიუმი გამოიყენება ლითიუმის ბატარეების დამზადებისას ანოდად. ასევე შექმნილია ბატარეები, რომელიც შეიცავენ ლითიუმის იონს. ცნობილია ლითიუმ-რკინის ფოსფორბატარეები და ნანომეტრული ბატარეები. ლითიუმის ნიობატი (ნიობიის მჟავას მარილი) გამოიყენება ტელეკომუნიკაციების საშუალებებში, როგორიცაა მობილური ტელეფონები და ოპტიკური მოდულატორები.
უტაიარვი
უტაიარვი (Utajärvi) — მუნიციპალიტეტი ოულუნკაარის ქვერეგიონში, ფინეთში. მდებარეობს ოულუდან 58 კმ-ის და კაიაანიდან 125 კმ-ის დაშორებით. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 533 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 1 736.73 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.52 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ოსტრობოტნიის მუნიციპალიტეტები
ვანდომის მოედანი
ვანდომის მოედანი (Place Vendôme), ადრე „ლუი დიდის“ მოედანი (Place Louis le Grand) — ერთ-ერთი პარიზის ხუთ სამეფო მოედანთაგან. მდებარეობს პარიზის ოპერის თეატრის სიახლოვეს პირველ მუნიციპალურ ოლქში. მოედანი გაშენდა 1699 წელს არქიტექტორი ჟიულ არდუენ-მანსარის პროექტით ლუი XIV-ის პატივსაცემად. სახელი მოედანს სეზარ ვანდომის პატივსაცემად დაერქვა. მოედანს ამშვენებს კლასიციზმის სტილში ნაგები შენობები, რომლებიც 1720 წელს აიგო.
ვანდომის მოედნის ცენტრში აღმართულია 44-მეტრიანი ვანდომის სვეტი ნაპოლეონის ქანდაკებით, რომის ტრაიანეს სვეტის მსგავსად.
ვანდომის 15 ნომერში მდებარეობს 1898 წელს სეზარ რიცის მიერ გახსნილი ფუფუნებით განთქმული სასტუმრო რიცი. 1979 წლიდან რიცი ეგვიპტის მილიარდერ მოჰამედ ალ-ფაიედს ეკუთვნის, პრინცესა დაიანასთან გარდაცვლილი დოდი ალ-ფაიედის მამას. სწორედ ამ სასტუმროდან გავიდა ალ-ფაიედის მერსედესი იმ ღამეს, როდესაც დ’ალმას მოედნის ქვეშ ისინი ავტოავარიაში დაიღუპნენ.
ვანდომის 12 ნომერში 1849 წელს გარდაიცვალა შოპენი. ამავე შენობაში ნაპოლეონ III-მ მისი მომავალი მეუღლე ევგენია გაიცნო.
ვანდომის მოედანზე მდებარეობს მოდების სახლი შანელის შტაბ-ბინა.
კატეგორია:პარიზის არქიტექტურა კატეგორია:პარიზის მოედნები
არხილოსკალოს პირველი სამაროვანი
ძეგლი 1937 წელს შეისწავლა გ. ნიორაძემ. სამაროვანი დაზიანებული იყო სარწყავი არხის მშენებლობის გამო. სამაროვანზე აღმოჩნდა ინდივიდუალური ორმოსამარხები (სიღრმე 0,7-1,5 მ). გამოვლინდა ქვევრის გვერდით ანატკეცზე დაკრძალული ბავშვის ჩონჩხიც. ორმოსამარხებში მიცვალებულები ესვენა კიდურებში კეცილი, იშვიათად გაშოტილი, ჩატანებული ჰქონდათ თიხის ჭურჭელი, სხვადასხვა სახის სამკაული და იარაღიც. თიხის ჭურჭელი ღია მოწითალო და მუქი მოშავოა. ორივე ფერის ჭურჭელი ერთად ყოფილა სამარხებში. ჭურჭლის უმთავრესი სახეებია: თუნგულები, ხელადები, მათარები, თასები, ჩაფები, ბარძიმები, თეფშები და სხვა. განსაკუთრებული მოხდენილობით გამოირჩევა გრძელნისკარტიანი, საწურიანი ცალყურა და სამყურას ფოთლისებრი პირის მქონე ტანდაბალი, გვერდზე ყურმიძერწილი ხელადები, დაბალი ორყურა თასები, სამფეხა თეფში, ტანდაბალი ჭინჭილა მუცელზე მოკლე და წვრილი მილით და სხვა. სამკაულთა შორისაა მინის, პასტის, გიშრის, ბრინჯაოს, სარდიონისა და ტოპაზის მძივები: ბრინჯაოს სამაჯურები, რომელთაც ერთიმეორეზე გადასული თავები აქვს. აღმოჩნდა აგრეთვე მოღუნული და გრძელი დანები, რკინის სასხლავი და ა. შ.
ლიტერატურა
კატეგორია:დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ეროვნული კონვენტი
ეროვნული კონვენტი (Convention nationale) — საკანონმდებლო ორგანო საფრანგეთის რევოლუციის პერიოდში; ქვეყანას მართავდა 1792–1795 წლებში და შეუზღუდავი ძალაუფლება ჰქონდა.
წინარეისტორია
1792 წლის 10 აგვისტოს, დამფუძნებელმა კრებამ მეფეს უფლებამოსილება შეუჩერა და 26 აგვისტოსა და 2 სექტემბერს ჩატარებული არჩევნების შედეგად 20 სექტემბერს ჩამოყალიბდა ეროვნული კონვენტი. მან მეორე დღესვე მონარქია გააუქმა, 22 რიცხვში კი საფრანგეთი რესპუბლიკად გამოაცხადა.
უფლებამოსილება
კონვენტის ხელში თავმოყრილი იყო საკანონმდებლო, ასევე აღმასრულებელი და ნაწილობრივ სასამართლო ხელისუფლებაც. მის მოქმედებას კანონი არ ზღუდავდა. აღმასრულებელი ხელისუფლება 15 კომიტეტს შორის ნაწილდებოდა. მათ შორის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი საზოგადოებრივი გადარჩენისა (Comité du salut public) და საზოგადოებრივი უსაფრთხოების (Сomité de la sûreté générale) კომიტეტები იყო. მათ შეეძლოთ ნებისმიერი ადამიანის რევოლუციურ ტრიბუნალზე გაყვანა. პირველ მათგანს 1794 წლის 1 აპრილის შემდეგ ასევე ემორჩილებოდა 12 კომისია, რომლებიც ფაქტობრივად სამინისტროების ფუნქციებს ასრულებდნენ.
ქრონოლოგია
მინი|ეროვნულ კონვენტზე [[ლუი XVI|ლუი XVI-ის დაკითხვა]] კონვენტის აბსოლუტურ უმრავლესობას ე.წ. „ჭაობი“ წარმოადგენდა, რომელსიც დამოუკიდებლად არ მოქმედებდა და ჟირონდელებსა და მონტანიერებს შორის მერყეობდა. თავიდანვე ცნობილი გახდა, რომ ამ ორ ჯგუფს შორის დაპირისპირება გარდაუვალი იქნებოდა. პირველი უთანხმოება მათ შორის სექტემბრის ხოცვა-ჟლეტვაში დამნაშავეთა დასჯის საკითხმა გამოიწვია, ჟირონდელებმა ოპონენტები დიქტატურის დამყარების მცდელობაში დაადანაშაულეს. მათი პოზიციები კიდევ უფრო დაშორდა ერთმანეთს ლუი XVI-ის დასჯასთან დაკავშირებით, რომელიც 1793 წლის 21 იანვარს გილიოტინაზე გაიყვანეს. თანდათან კონვენტში მონტანიერები გაძლიერდნენ, რომელთაც მხარს პარიზის მოსახლეობა უჭერდა. ჟირონდელების პოზიციები კი რეგიონებში იყო მყარი.
ვანდეის აჯანყებამ კონვენტს მკაცრი ზომების გატარებისკენ უბიძგა. შემოიღო სიკვდილით დასჯა ყველა ემიგრანტისა და რესპუბლიკის ერთგულებაზე დაუფიცებელი მღვდლებისთვის, თუკი ისინი ერთი კვირის განმავლობაში არ დატოვებდნენ საფრანგეთს. ასევე გამოიცა დეკრეტი სამღვდელოებისა და არისტოკრატიის განიარაღების შესახებ. შეიქმნა რევოლუციური კომიტეტები „საეჭვოების“ გასაკონტროლებლად. 10 მარტს რევოლუციური ტრიბუნალები ჩამოყალიბდა მოღალატეების, მეამბოხეების, არმიის არაკეთილსინდისიერი მომმარაგებლებისა და ფულის გამყალბებლების დასასჯელად 1 აპრილს გამოცემული დეკრეტით იმუნიტეტი მოეხსნა დეპუტატს, თუკი ის რესპუბლიკის მტრებთან კავშირში იქნებოდა ეჭვმიტანილი. ტერორის ეს პოლიტიკა კონვენტის საზოგადოებრივი გადარჩენისა და საზოგადოებრივი უსაფრთხოების კომიტეტების საშუალებით ხორციელდებოდა.
1793 წლის წლის ბოლოს დაპირისპირება დაიწყო მონტანიერებს შორის. კერძოდ ჟან რენე ებერსა (ებერისტები) და ჟორჟ ჟაკ დანტონს (დანტონისტები) ერთნი აჯანყებულთა წინააღმდეგ რეპრესიების გაგრძელებას ითხოვდნენ, მეორენი კი ამის წინააღმდეგ გამოდიოდნენ. ორივეს წინააღმდეგ მაქსიმილიან რობესპიერი გამოვიდა და ამ დაპირისპირების შედეგად ჯერ ებერს შემდეგ კი დანტონს მოუწია ეშაფოტზე ასვლა. რობესპიერი ერთპიროვნული მმართველი გახდა. მას მალე დაუპირისპირდნენ კონვენტის წევრები რადგან შიშობდნენ, რომ მის მიერ დანერგილი ტერორი მათაც შეიწირავდა. ამას შედეგად თერმიდორული გადატრიალება მოყვა. რობესპიერი სიკვდილით დასაჯეს.
თერმიდორის შემდეგ
უპირველეს ყოვლისა მმართველი კომიტეტების შემადგენლობა შეიცვალა და მათ უფლებებლი შეეკვეცათ. 1794 წლის ნოემბერში დაიკეტა იაკობინელთა კლუბი, კონვენტში დაბრუნდა 73 ჟირონდელი დეპუტატი. ერთ-ერთი უსასტიკესი კომისარი ჟან-ბატისტ კარე სასამართლოს გადაეცა. გაუქმდა რამდენიმე დეკრეტი მათ შორის არისტოკრატიისა და დაუფიცებელი მღვდლების განდევნის შესახებ, ასევე 1793 წლის გადაწყვეტილება ჟირონდელთა ლიდერების კანონგარეშე გამოცხადების შესახებ.
პარიზის მოსახლეობის ნაწილმა 1795 წლის 1 აპრილს კონვენტის აღება სცადა თუმცა ამას შედეგად, პირიქით რამდენიმე მონტანიერი დეპუტატის დაპატიმრება მოყვა. იგივე განმეორდა 20 მაისს, ამჯერად ბრბომ კონვენტში შესვლა მოახერხა. ხელისუფლებამ საპასუხოდ პარიზში ჯარი შეიყვანა და 10 000 კაცი დააპატიმრა. ეშაფოტზე აიყვანეს უკანასკნელი მონტანიერები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის ისტორია
მაქსიმილიან II (ბავარია)
ბიოგრაფია
მაქსიმილიან II ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი იყო. მისი მეუღლე იყო პრუსიელი პრინცესა მარია.
21 წლის ასაკში ჯერ კიდევ კრონპრინცმა მაქსმა შეიძინა ჰოენშვანგაუს ნანგრევები და სასახლის აგება დაიწყო. სასახლე მისი მემკვიდრის, ლუდვიგის სასახლეების შთაგონების წყარო გახდა.
1848 წელს მამის ტახტიდან გადადგომის შემდგომ იგი ბავარიის მეფე გახდა. საგარეო პოლიტიკური კურსი გერმანიის კავშირში ბავარიის დამოუკიდებლობის შენარჩუნება იყო. ქვეყნის საშინაო პოლიტიკაში მისთვის მნიშვნელოვანი იყო კულტურისა და მეცნიერების განვითარების ხელშეწყობა. მის მიერ მიუნხენის უნივერსიტეტში მოწვეულ იქნენ გერმანიის ცნობილი პროფესორები (მათ შორის იუსტუს ფონ ლიბინგი), რომლებთან ერთად 1854 წლიდან მეფე ყოველკვირეულად სიმპოზიუმებს მართავდა.
მის მიერ დაარსებულ იქნა მაქსიმილიანეუმი, საზოგადოება რომელიც ნიჭირერ პიროვნებათა მეცენობას ეწეოდა. დრეს მაქსიმილიანეუმის შენობაში ბავარიის ლანდტაგი ატარებს სხდომებს. მაქსიმილიან II მფარველობდა ასევე ბავარიულ სახალხო ხელოვნებას და ჩვეულებებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბავარიის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 28 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1811 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1864
414
თარიღი უცნობია
*
გიორგი გეგელაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)
გიორგი გეგელაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს:
არხიპოვი
საკუთარი სახელი არხიპოვი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
'Hours...'
'Hours...'  — ინგლისელი მუსიკოს დეივიდ ბოუის 21-ე სტუდიური ალბომი, გამოცემული 1999 წელს.
ალბომში შეტანილი მასალის დიდი ნაწილი გამოყენებული იყო თამაშში Omikron — The Nomad Soul. ამ თამაშის თავისებურება ის არის, რომ მისი პერსონაჟები არიან ბოუი, მისი მეუღლე იმენი, გიტარისტი რივზ გებრელსი და ბას-გიტარისტი გეილ ენ დორსი.
ალბომისადმი მეტი ინტერესისათვის ბოუის ოფიციალურ გვერდზე ჩატარდა კონკურსი, რომელიც მიზნად ისახავდა სიმღერის „What’s Really Happening?“ ინსტრუმენტული ვერსიისათვის ტექსტის შექმნას. გამარჯვებული ტექსტი ჩაწერილი იქნა და სიმღერაც ასეთი სახით გამოიცა.
დისკში შეტანილ სიმღერას „Thursday's Child“ დიდი წარმატება ხვდა წილად - როგორც სინგლის, ასევე მუსიკალური ვიდეოს სახით გამოსვლის შემდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:1999 წლის ალბომები კატეგორია:დეივიდ ბოუის ალბომები კატეგორია:Virgin Records-ის ალბომები
ნაჭარმაგევი
ნაჭარმაგევი — ერთ-ერთი სამეფო რეზიდენცია შუა საუკუნეების საქართველოში; ახლანდელი სოფ. კარალეთის (გორის რაიონი) ადგილზე. ნაჭარმაგევის სასახლესთან არის დაკავშირებული X-XIII საუკუნეების საქართველოს ბევრი პოლიტიკური და სამხედრო მოვლენა: 1110 წელს ნაჭარმაგევში შეყარა დავით აღმაშენებელმა ლაშქარი, როდესაც თრიალეთში თურქ-სელჩუკთა შემოსევა აცნობეს; დემნა უფლისწულის შეთქმულების დამარცხების შემდეგ ნაჭარმაგევში შეიკრიბა დარბაზი და გიორგი III-მ თავის თანამოსაყდრედ თამარი გამოაცხადა (1178); აქვე წარდგა თამარის წინაშე მეფის ხელისუფლების წინააღმდეგ აჯანყებული (1191) მისი ყოფილი მეუღლე იური ანდრიას ძე; 1225 ნაჭარმაგევში შეყარა მეფე რუსუდანმა ლაშქარი ჯალალედინის წინააღმდეგ გასალაშქრებლად. შემდგომ საუკუნეებში საქართველოს პოლიტიკური სიძლიერის დაქვეითებასთან ერთად ნაჭარმაგევის სამეფო რეზიდენცია თანდათან დავიწყებას მიეცა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს სასახლეები კატეგორია:სამეფო რეზიდენციები კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
სიკიიაზი (დუვანის რაიონი)
საკიიაზი (Һикәяҙ; Сикияз) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დუვანის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 773 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ მესიაგუტოვოდან დაშორებულია 10 კილომეტრით.
სქოლიო
კატეგორია:დუვანის რაიონის სოფლები
აგარა (ახალციხის მუნიციპალიტეტი)
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 348 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
415
თარიღი უცნობია
*
ვაასა
სქოლიო
კატეგორია:ფინეთის ქალაქები კატეგორია:ოსტრობოტნიის მუნიციპალიტეტები
ცხრიდან მეშვიდე
ცხრიდან მეშვიდე (Seven of Nine), იგივე ანიკა ჰანსონი (Annika Hansen) — „ვარსკვლავური გზის“ პერსონაჟი. მონაწილეობს სერიალში ვარსკვლავური გზა: ვოიაჯერი.