cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჰანან აშრაუი
საზოგადოებრივ-პოლიტიკური კარიერა
ამ საქმიანობის წყალობით ჰანანმა პგო-ს აღმასკომის ყურადღება მიიპყრო. 1991 წელს მადრიდში გაიმართა სამშვიდობო კონფერენცია პალესტინა-ისრაელის კონფლიქტის დარეგულირების საკითხებზე, სადაც იგი დელეგაციის ოფიციალურ წარმომადგენლად დაინიშნა.
1996 წელს ჰანან აშრაუი არჩეული იქნა პალესტინის საკანონმდებლო საბჭოს დეპუტატად იერუსალიმიდან. იმავე წელს ის განათლების მინისტრად დაინიშნა იასირ არაფატის მიერ შექმნილ მინისტრთა კაბინეტში, მაგრამ ორი წლის შემდეგ თანამდებობიდან გადადგა კორუფციის წინააღმდეგ პროტესტის ნიშნად. მან ჩამოაყალიბა არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელიც მშვიდობის, სამართლის და პალესტინელთა თვითგამორკვევის უფლებების საკითხებზე მუშაობს.
2001 წელს ჰანან აშრაუი დაინიშნა კაიროში მდებარე საერთაშორისო ორგანიზაცია "არაბული ლიგის" შტაბ-ბინაში ინფორმაციის და საზოგადოებრივი პოლიტიკის კომიტეტის თავმჯდომარედ.
ექს-ფინანსთა მინისტრ სალამ ფაიიადთან ერთად 2005 წელს მან შექმნა პოლიტიკური პარტია "მესამე გზა", რომელიც პალესტინელთა ელექტორატის წინაშე წარდგა, როგორც დომინანტი ორგანიზაციების "ჰამასის" და "ფათჰის" პოტენციური ალტერნატივა. არჩევნებზე მან უმნიშვნელო წარმატება მოიპოვა, თუმცა თავად აშრაუი კვლავ დეპუტატად იქნა არჩეული.
საკუთარი სურვილით მან 2020 წელს დატოვა პგო-ს აღმასრულებელი კომიტეტი, სადაც ის პირველი ქალი მოღვაწე იყო.
ამჟამინდელი საქმიანობა
ჰანან აშრაუი მონაწილეობს სხვადასხვა ორგანიზაციების საქმიანობაში საბჭოს წევრის ან მრჩევლის რანგში:
საპატიო წოდებები
სხვადასხვა ქვეყნებში სასწავლო დაწესებულებებმა ჰანან აშრაუის მიანიჭეს საპატიო დოქტორის წოდება:
წიგნი
ჰანან აშრაუიმ 1995 წელს დიდი წარმატებით გამოსცა წიგნი This Side of Peace: A Personal Account, რომელშიც საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ასპარეზზე საკუთარ გამოცდილებას ის მკითხველს უზიარებს.
ოჯახი
1975 წელს ჰანანი დაქორწინდა იერუსალიმში მცხოვრებ ემილ აშრაუიზე. წყვილს ორი ქალიშვილი ჰყავს.
რესურსები ინტერნეტში
გვერდი ტვიტერში
სქოლიო
კატეგორია:პალესტინელი პოლიტიკოსები კატეგორია:პალესტინის ტერიტორიები კატეგორია:პალესტინელები კატეგორია: დაბადებული 1946
გაგური
გაგური — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, აკეთის თემში (სოფლები: გაგური, ზემო აკეთი, ქვემო აკეთი, ჭანჭათი). მდებარეობს მდინარე აცაურის ნაპირებზე, სუფსის მარჯვნივ, გურიის სერის სამხრეთით, ზღვის დონიდან 250 მ. სოფელში არის ხელოვნური გამოქვაბული.
გამოქვაბული
გამოქვაბული „ეშმაკის საყდარი“ აღწერილი აქვს თედო სახოკიას. ის იწყებოდა გურიის სერის ერთი ბორცვის აღმოსავლეთის კალთიდან. შესასვლელი ბალახებით დაფარული იყო, ნიადაგი კი ქვანარევი. გვირაბის შიგნით უკვე მხოლოდ წითელი მიწა იყო, ადამიანის მიერ სწორად გამონათხარი. გამოქვაბულის დანიშნულება მოსახლეობის გახიზვნა იყო.
ნინიაშვილი
საკუთარი სახელი ნინიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებას:
კატეგორია:ქართული გვარები
ლუშანი
ლუშანი (ჩინ. 廬山), ძველ დროში ცნობილი როგორც კუანგლუ — მთის მასივი და ეროვნული პარკი ჩინეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. შედის ჩინეთის ათი ყველაზე ცნობილი მთის სიაში. ამ ოვალური ფორმის მასივის სიგრძე 25 კმ-ია, სიგანე 10 კმ, უმაღლესი მწვერვალი ზღვის დონიდან 1 474 მეტრზე მდებარეობს.
მასივი ასზე მეტ მწვერვალსა და უამრავ ჩანჩქერს მოიცავს. კლიმატი კონტინენტურია, ცხელი ზაფხულითა და თბილი ზამთრით. ნალექების საშუალო წლიური მაჩვენებელი 1050 მმ-ია. მწვერვალები წელიწადის 200 დღის განმავლობაში ღრუბლებშია გახვეული.
პარკის ტერიტორიაზე რამდენიმე ბუდისტური სკოლა და ტაძარი მდებარეობს.
1996 წელს, იუნესკომ ლუშანის ეროვნული პარკი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის მთები კატეგორია:წმინდა მთები კატეგორია:ჩინეთის ეროვნული პარკები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩინეთში
მანდა
მანდა შეიძლება იყოს:
პიაიატ-ჰიამეს მუნიციპალიტეტები
პიაიატ-ჰიამეს (Päijät-Häme; Päijänne-Tavastland) რეგიონი 1 ქვერეგიონს მოიცავს, რომელიც 9 მუნიციპალიტეტად იყოფა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:პიაიატ-ჰიამეს მუნიციპალიტეტები
Cataulacus tardus
Cataulacus tardus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cataulacus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
ჩეზარე II გონძაგა
ჩეზარე II გონძაგა (Cesare II. Gonzaga; დ. 1592, მანტუა — გ. 26 თებერვალი, 1632, ვენა) — გუასტალას ჰერცოგის ფერანტე II-ის ვაჟი და მემკვიდრე 1630–1632 წლებში. მისი მეუღლე იყო იზაბელა ორსინი, რომელთანაც ჰყავდა ვაჟი, მემკვიდრე ფერანტე III (1618–1678).
Cataulacus tardus
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ჩეზარე II გონძაგა
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1592 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1632 კატეგორია:გონძაგა
დან-დიუ-სალანტენი
დან-დიუ-სალანტენი (Dent du Salantin) — მთა შაბლეს ალპებში, შვეიცარიაში. მდებარეობს ვალეს კანტონში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2 482 მეტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
.gp
.gp — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) გვადელუპესთვის.
რესურსები ინტერნეტში
gp კატეგორია:კომუნიკაციები გვადელუპეში
Toppdomän
ხალა (პური)
ხალა — არის ებრაული ტრადიციული დაწნული სადღესასწაულო პური. ჩალას პურს მიირთმევენ შაბათსა და დღესასწაულებზე. გარედან დაბრაწული, შიგნიდან კი ტკბილი და ჰაეროვანია.
ეტიმოლოგია
ცნობილია, რომ ეს სიტყვა პირველად აშკენაზელმა ებრაელებმა გამოიყენეს XV საუკუნეში ავსტრიაში პურის დასახელების მიზნით და გავრცელდა აღმოსავლეთ ევროპაში XVII საუკუნეში. ადრე ამ პროდუქტს „berhes“, ან ზოგად სიტყვას „lehamim“ უწოდებდნენ, ხოლო სიტყვა „chala“ გამოიყენებოდა მღვდლების სასარგებლოდ გამოყოფილი ნაწილის აღსანიშნავად.
ამ პურს სხვა სახელები და სახობები აქვს ევროპის ქვეყნებში, ასე მაგალითად სამხრეთ გერმანიაში ამზადებენ მსგავს პურს რომლის შემადგენლობაში არ არის კარაქი და კვერცხი. დასავლეთ გერმანიაში მას ეძახიან „დაზერი“ და „დაჩერი“. ასევე უნგრეთში, უნგრული „ბარჰესი“, ლიეტუვური და ლატვიური „კიტკე“, სლოვაკური „ვიანოკა“, სომხური „ქორეგი“, ბერძნული „ცურეკი“, პოლონური „ჩაკა“, პოლონეთში დიდ სადღესასწაულო ჩალას „კოილეტშს“ უწოდებენ. მსგავს პურებში ბევრი ასევე შეიცავს კარაქს და რძეს.
ოდესღაც ხალას უწოდებდნენ ცომის პატარა ნაჭერს, რომელიც შესაწირავად ტაძარში მიჰქონდათ. მას აცხობდნენ და მიირთმევდნენ მღვდლები – ამის უფლება მხოლოდ მათ ჰქონდათ.
დამზადება
ხალას ტრადიციულ რეცეპტში შედის მრავალი კვერცხი, თეთრი ხორბლის ფქვილი, წყალი, შაქარი, მარილი, საფუარი. ცომს შემოახვევენ და აძლევენ საჭირო ფორმას, რის შემდეგაც მას ათქვეფენ კვერცხით ისე, რომ გამოცხობისას ოქროსფერი პრიალა ქერქი მიიღონ. თავზე ხშირად ასხურებენ ყაყაჩოს თესლს ან სეზამის თესლს.
სიმბოლიზმი
ჰალა ღრმად სიმბოლური კულინარიული პროდუქტია. ჩალას განსხვავებულ ფორმას აქვს თავისი მნიშვნელობა: ნაქსოვი პიგტეილი ნიშნავს სიყვარულს, ხოლო ცომის სამი ზოლი პიგტეილში, თითოეული განასახიერებს ცალკეულ კონცეფციას: სიმართლე, მშვიდობა და სამართლიანობა.
სქოლიო
კატეგორია:პური კატეგორია:ებრაული სამზარეულო
ბენკის და მონიუმენტის სადგურები
კატეგორია:ცენტრალური ხაზის სადგურები კატეგორია:ნორთერნის ხაზის სადგურები კატეგორია:წრიული ხაზის სადგურები კატეგორია:დისტრიქტის ხაზის სადგურები კატეგორია:ცენტრალური ხაზის სადგურები კატეგორია:ვატერლოო-ენდ-სიტის ხაზის სადგურები კატეგორია:დოკლენდსის მსუბუქი რკინიგზის სადგურები
ოფიცერთა სახლი
ოფიცერთა სახლი — თბილისის არტისტული წრისათვის („კრუუჟოკი“) (რუსთაველის გამზირი N16) 1916 წელს აიგო არქიტექტორ დავიდ ჩისლიევის პროექტით. შენობა ევროპული ნეოკლასიციზმის ნიმუშია.
შენობა გრძივად მიჰყვება გამზირს, ბესიკის ქუჩის კუთხესთან კი მომრგვალებულია. პირველი სართული რუსტირებულია და ფართო სწორკუთხა ღიობებით არის დანაწევრებული. ვარდისფერი ქვით მოპირკეთებულ გამზირისპირა ფასადზე სამკუთხა ფრონტონით დაგვირგვინებული ფართო რიზალიტი გამოიყოფა. ფასადს რუხი ქვის გიგანტური სადა პილასტრები ანაწევრებს. ქვის გიგანტური პილასტრებით არის გამოყოფილი ნაგებობის მომრგვალებული კუთხეც, რომლის აივნების შემკულობა (დორიული სვეტები II სართულზე; მოქანდაკე იაკობ ნიკოლაძის შესრულებული კარიატიდები III სართულზე) და მძლავრი ანტაბლემენტი არსებითია შენობის მხატვრული ხასიათისთვის.
ამჟამად შენობაში განთავსებულია: გალარეა TMS, საქართველოს ხალხური სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო აკადემიური ანსამბლი „ერისიონი“ და სხვ.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:რუსთაველის გამზირი
ხრუშჩოვის დათბობა
ხრუშჩოვის დათბობა (хрущёвская о́ттепель) — პერიოდი 1950-იანი წლების ბოლოსა და 1960-იანების დასაწყისში, როდესაც საბჭოთა კავშირში რეპრესიები და ცენზურა საგრძნობლად შერბილდა. ტერმინი ეკუთვნის ილია ერენბურგს, რომელმაც ეს სიტყვა პირველად მის 1954 წლის რომანში „დათბობა“ („Оттепель“) გამოიყენა. წიგნმა იმ პერიოდის საზოგადოებაში სენსაცია გამოიწვია.
დათბობის გენეზისი ხრუშჩოვის მიერ პარტიის საიდუმლო მე-20 სხდომაზე (1956 წლის თებერვალი) წარმოთქმული სიტყვა იყო „პერსონალურ კულტსა და მის შედეგებზე“. ამ გამოსვლაში ხრუშჩოვმა დაგმო სტალინი და მის მიერ საბჭოთა კავშირში განხორციელებული რეპრესიები. სიტყვის დასრულებისა და 1956 წლის 5 მარტს მისი სახალხოდ გამოქვეყნების შემდეგ ქვეყანაში დაიწყო სტალინის დიდი წმენდის შედეგად გადასახლებულთა და მოკლულთა ოფიციალური რეაბილიტაციის ტალღა. ასევე შერბილდა ცენზურა სიტყვის თავისუფლებაზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის ისტორია
Cataulacus taylori
Cataulacus taylori — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cataulacus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
პიანისტი (მემუარები)
პიანისიტი (Śmierć miasta) — ვარშაველი ებრაელის, პოლონელი მუსიკოსისა და კომპოზიტორის ვლადისლავ შპილმანის მოგონებების წიგნი. დღიური მეორე მსოფლიო ომის დამთავრებისთანავე 1946 წელს დაიწერა. სოციალისტურ პოლონეთში ის საბჭოთა ცენზურამ აკრძალა და ხელახლა მხოლოდ 1997 წელს გამოიცა. დღიურის მიხედვით რომან პოლანსკიმ გადაიღო ფილმი პიანისტი, რომელმაც სამი ოსკარი დაიმსახურა. მოგონებების ავტორი მოღვაწეობდა პოლონეთის რადიოში.
ჩანაწერებში აღწერილია ომის პირველი დღეები, ვარშავის დაცვა, საკუთარი ოჯახისა და ირგვლივ მყოფი ხალხის ყოფა-ცხოვრება.
სქოლიო
კატეგორია:პოლონური წიგნები
სირაქლემა (გაზეთი)
სირაქლემა – ქართული შემეცნებით–გასართობი გაზეთი. გამოდიოდა 1996–1999 წლებში დაგამოსცემდა ლიტერატორთა რესპუბლიკური ცენტრი. მასში ძირითადად იბეჭდებოდა ე.წ. კაიფვორდები, ასევე ინტერვიუები ქართული კულტურის წარმომადგენლებთან. „სირაქლემაში“ ქვეყნდებოდა ქართველი კარიკატურისტების ზაალ სულაკაურისა და ვახტანგ კუციას ნამუშევრები.
კატეგორია:საქართველოს გაზეთები კატეგორია:ქართულენოვანი გაზეთები
ბენო გორდეზიანი
ბენიამინ (ბენო) პავლეს ძე გორდეზიანი (დ. 13 მარტი, 1894, სოფ. საკაო, ქუთაისის გუბერნია — გ. 22 ივლისი, 1975, თბილისი) — ქართველი მხატვარი, მწერალი, პუბლიცისტი. მისსავე თქმით, იყო „ქართული ფუტურიზმის ერთ-ერთი მთავარი ორგანიზატორი“.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1894 წლის 13 მარტს სოფელ საკაოში, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია. გორის სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში, თბილისში განათლების უმაღლეს კურსებს გადიოდა. 1925 წელს გორდეზიანი სწავლობდა მოსკოვში „ვხუტემასში“ (ВХУТЕМАС), 1928 წელს სწავლას აგრძელებდა იმ ხანად ახლად გახსნილ თბილისის სახალხო უნივერსიტეტში. 1926 წლიდან თბილისში დაბრუნების შემდეგ მუშაობა დაიწყო კვლავ სახელმწიფო გამომცემლობაში. 1921-1930 წლებში ასევე მუშაობდა მუშათა და გლეხთა ინსპექციის სახალხო კომისარიატში, კულტურისა და პოლიტიკური განათლების განყოფილებაში; სახვითი ხელოვნების განყოფილების გამგედ სახელმწიფო გამომცემლობაში. 1932 წლიდან იყო ქართველ საბჭოთა მხატვრთა კავშირის წევრი და კავშირთან არსებული კრიტიკოსთა სექციის წევრი.
იბეჭდებოდა და ცალკე წიგნებად გამოდიოდა მისი როგორც ორიგინალური, ისე თარგმნილი ნამუშევრები. („ნიკო ფიროსმანიშვილი“, „ხელოვნება განსაცდელშია“, „რატომ არ არის ყველა ნივთი ერთფერი“, „ქართველი მწერლები“ (წიგნი-ალბომი) და სხვა.)
II მსოფლიო ომის დროს მუშაობდა სხვადასხვა სააგიტაციო ლიტერატურის და პოლიტიკური პლაკატების გამოცემებში და წიგნის დიზაინში.
1922 წლიდან გორდეზიანი მემარცხენე ფუტურისტების ჯგუფ „H2SO4“-ის წევრი და მისი იდეოლოგიის თანამიმდევრული გამტარებელი იყო. იყო ამავე ჯგუფის ექსტრავაგანტური და სკანდალური საჯარო გამოსვლების ერთ-ერთი აქტიური მონაწილე. 1924 წელს ჯგუფის წევრებთან ერთად გამოუშვა ამავე სახელწოდების ჟურნალი, რომელიც გამოირჩეოდა წყობით, დიზაინითა და შინაარსით ზოგადად იმ პერიოდის ფუტურისტული და დადაისტური ბეჭდვითი პროდუქციისაგან.
ჩამოვთვლით ჟურნალის ავტორებს, ე. ი. H2SO4-ის ჯგუფის წევრებს იმ საინტერესო მინაწერებით, რომელიც გაუკეთებია უცნობს ჟურნალის სატიტულო გვერდზე თითოეული ავტორის გვარის გასწვრივ. შემდეგ პოეტს იოსებ გრიშაშვილს ის ბაზარზე შეუძენია და ამჟამად ჟურნალი მის ბიბლიოთეკა-მუზეუმში ინახება.
1925 წელს „H2SO4“-მა გამოსცა კიდევ ერთი ჟურნალი „ლიტერატურა და სხვა“, შემდეგ კი, უკვე 1926 წლიდან შეწყვიტა არსებობა. მიუხედავად იმისა, რომ 1927 წელს გამოჩნდა მემარცხენეთა ახალი თაობა, 1928 წლისთვის მემარცხენეული იდეოლოგია თანდათან იმდენად შესუსტდა, რამდენადაც სახელოვნებო ამბოხი და რევოლუცია ხელოვნებაში სულ უფრო არასასურველი გახდა. ამავე პერიოდში, ნიკოლოზ ჩაჩავას ბენო გორდეზიანისადმი მიწერილ წერილში შეიმჩნევა რუსული ფრაზა „ожидание опасностей и риск“ (საშიშროების მოლოდინი და რისკი).
მრავალი წელი ბენო გორდეზიანი ქართულ შრიფტზე მუშაობდა. ეს ჯერ კიდევ „H2SO4“-ის წევრობის დროს დაწყებული პროექტი იყო, თავისი არსით ფუტურისტული. მაშინ ის წერდა: „ანბანი – ხმის გადმომცემი ნიშანი. თანამედროვე ნიშანის საწყისი არის ბუნება (სოფელი). ქალაქი განვითარებული ტეხნიკით იძლევა ისეთ ხმებს, რომლის გამომთქმელი ნიშანი ჯერ არ გაკეთებულა“.
1947 წელს დაარსდა ქართული შრიფტის მუდმივი კომიტეტი, სადაც ბენო ხელმძღვანელობდა მეცნიერულ კვლევით ლაბორატორიას. 1949 წელს შექმნა ქართული შრიფტის ახალი გარნიტური „მკაფიო“. 1957 წელს შექმნა ახალი შრიფტი სახელწოდებით „ვიწრო გარნიტური“. 1952 წლიან გამოვიდა მისი მონოგრაფიები და გამოკვლევანი: იოსებ შარლემანზე, გრიგოლ ტატიშვილზე, დავით ქუთათელაძეზე, ქართულ მხედრულ შრიფტზე, მიხაი ზიჩზე, ქართულ გრაფიკაზე და სხვა საკითხებზე. 1954 წელს მთავრობის დადგენილებით მიენიჭა ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის წოდება, დაჯილდოვდა მედლით „შრომითი მამაცობისთვის“ და ქების სიგელით. 1958 წლებში მუშაობდა „პირველი ქართული გრაფკული გამოსახულებების“ თემაზე.
1960-იანი წლების დასაწყისში სტუდიაში მომხდარი ხანძრის გამო მისი ნამუშევრები განადგურდა. დღეისთვის მოაღწია მხოლოდ პუბლიკაციებმა, რამდენიმე გრაფიკულმა და ორმა ფერწერულმა ნამუშევარმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 13 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1894 კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 ივლისი ბენიამინ
ჰურიები
thumb|აქლემებზე ამხედრებული ჰურიები მე-15 საუკუნის სპარსული ხელნაწერის მიხედვით ჰურიები (حورية „შავთვალები“) — სამოთხის ბინადარი მშვენიერი ქალწულები, ხმატკბილი ფერიები, რომლებიც ყურანის მიხედვით მაჰმადიანთა სამოთხეში მოხვედრილ ნეტართა სულებს ართობენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ისლამი კატეგორია:არაბული სიტყვები და ფრაზები კატეგორია:ღვთაებები, სულები და მითური არსებები კატეგორია:ისლამური ესქატოლოგია
Something
Something — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის სიმღერა. იგი შეტანილია ალბომში Abbey Road, რომელიც გამოვიდა 1969 წელს. სიმღერის ავტორია ჯორჯ ჰარისონი. სიმღერა ასევე გამოიცა სინგლზე „Come Together“.
„Something“ არის რიგით მეორე ჯგუფის იმ სიმღერების სიაში, რომელთა საკუთარი ვერსიები სხვა მუსიკოსებს შეუსრულებიათ.
სქოლიო
კატეგორია:The Beatles-ის სიმღერები კატეგორია:1969 წლის სიმღერები
ნინიძე
საკუთარი სახელი ნინიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებას:
კრუპანის თემი
კრუპანის თემი (Крупањ) — თემი სერბეთში, შედის მაჩვანის ოლქში.
თემის მოსახლეობა შეადგენს 18 722 ადამიანს (2007 წლის აღწერის მონაცემები), მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 55 ადამ./კმ². თემის ფართობი — 342 კმ².
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კრუპანი. კრუპანის თემი შედგება 23 დასახლებული პუნქტისგან, მათი საშუალო ფართობია 14.9 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სერბეთის თემები
ჰეინოლის ქვერეგიონი
ჰეინოლის ქვერეგიონი (Heinolan seutukunta) ― ფინეთის პიაიატ-ჰიამეს რეგიონის ყოფილი ქვერეგიონი.
სქოლიო
კატეგორია:ფინეთის ყოფილი ქვერეგიონები კატეგორია:პიაიატ-ჰიამეს გეოგრაფია
საიბაი
საიბაი (Saibai Island) — ტორესის სრუტის კუნძულებიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს ავსტრალიისა და კუნძულ ახალი გვინეას შორის.
მოსახლეობა 337 კაცს (2006 წლის მონაცემებით). კუნძულის მთავარ სოფელში, რომელიც მდებარეობს ჩრდილო-დასავლეთით, ცხოვრობს 171 კაცი. მეორე სოფელი, ჩურუმი, მდებარეობს სამხრეთ-დასავლეთში და მისი მოსახლეობა შეადგენს 128 კაცს.
გეოგრაფია
საიბაი წარმოადგენს პატარა დაბლობ კუნძულს, რომელიც მდებარეობს ტორესის სრუტის ჯგუფის კუნძულების ჩრდილოეთ ნაწილში, კუნძულ ახალი გვინეის (პაპუა-ახალი გვინეის ტერიტორია) სანაპიროსთან ახლოს, რომლისგანაც დაშორებულია ვიწრო სრუტით (4 კმ). კუნძულიდან ჩრდილო-დასავლეთით მდებარეობს კუნძული ბოიგუ, ავსტრალიის ყველაზე ჩრდილოეთით მდებარე დასახლებული კუნძული. კუნძულის ფართობი შეადგენს 107,9 კმ²-ს. სანაპირო ზოლის სიგრძე — 53,9 კმ. კუნძულის სიგრძე — დაახლოებით 20 კმ, სიგანე — 6 კმ.
კუნძული ფორმირებულია ალუვიონური ნალექებისგან, რომლებიც სრუტეში მოხვდნენ ახალი გვინეის მდინარეებიდან და თანდათან შეეთვისნენ მარჯნის პლატფორმას. იმის გამო, რომ კუნძული დაბლობია (უმაღლესი წერტილი აღწევს მხოლოდ 3 მეტრს), საიბაის ტერიტორიის მნიშვნელოვანი ნაწილი დაჭაობებულია. საიბაის ცენტრალური ნაწილი დააშრეს და გამოიყენება სასოფლო-სამეურნეო კულტურების მოსაყვანად (უპირატესად ტარო). მან უზრუნველყო აქტიური ვაჭრობა სრუტის სხვა კუნძულებთან, ასევე ახალ გვინეასთან.
კუნძულის ზედაპირი წარმოდგენილა ალუვიონური დაბლობებით და დაჭაობებული ადგილების დიდი რაოდენობით. საიბაიზე ხშირია წყალდიდობები.
მოქმედებს აეროდრომი.
ისტორია
1871 წელს, ლონდონის მისიონერთა საზოგადოების მისიონერების მოსვლით, კუნძულის მოსახლეობამ მიიღო ქრისტიანობა.
1913 წელს საიბაის კუნძულზე გამოჩნდა კარგოს კულტი, რომელმაც გასტანა 1914 წლამდე.
1948 წელს, დიდი წყალდიდობის შემდეგ, კუნძულელთა მნიშვნელოვანი ნაწილი გადაასახლეს ავსტრალიის კონტინენტურ ნაწილზე, სადაც 1954 წელს საიბაიდან გადმოსახლებულებმა დააარსეს დასახლება ბამაგა.
მოსახლეობა
2006 წლის მონაცემებით კუნძულის მოსახლეობის რიცხვი შეადგენდა 337 ადამიანს. მათ შორის 315 ადამიანი იყო ავსტრალიის ძირძველი მოსახლეობის წარმომადგენელი: 305 ადამიანი — ტორესის სრუტის კუნძულელი, 3 ადამიანი — ავსტრალიელი აბორიგენი. ადგილობრივი მოსახლეობის სასაუბრო ენაა კალა-ლაგავ-ია (2006 წელს ამ ენაზე საუბრობდა 196 ადამიანი). კუნძულიდან გადმოსახლებულთა მნიშვნელოვანი ნაწილი ცხოვრობს ბამაგას დასახლებაში, კეიპ-იორკის ნახევარკუნძულზე.
Cataulacus tenuis
Cataulacus tenuis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cataulacus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
.gq
.gp — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ეკვატორული გვინეისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
gp კატეგორია:კომუნიკაციები ეკვატორულ გვინეაში
Toppdomän
საერთაშორისო კონვენცია საზღვაო ძიება-გადარჩენის შესახებ
საერთაშორისო კონვენცია საზღვაო ძიება-გადარჩენის შესახებ (The International Convention on Maritime Search and Rescue; შემოკლებით, SAR Convention) ― საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციის კონვენცია საზღვაო უსაფრთხოების შესახებ. კონვენცია ზღვაზე ძიება-გადარჩენის სამუშაოების იურიდიული ჩარჩოს ნაწილია.
საერთაშორისო კონვენცია საზღვაო ძიება-გადარჩენის შესახებ 1979 წლის 27 აპრილს მიიღეს. ძალაში შევიდა 1985 წლის 22 ივნისს.
კონვენციის დამატებებია საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციის რეზოლუციები MSC.70(69) და MSC.155(78). პირველი დამატება 1998 წელს მიიღეს, ხოლო მეორე ― 2004 წელს.
2022 წლის ოქტომბრისთვის კონვენციის წევრია 114 სახელმწიფო.
ზემო აკეთი
ზემო აკეთი — სოფელი გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, აკეთის თემში (სოფლები: გაგური, ზემო აკეთი, ქვემო აკეთი, ჭანჭათი). მდებარეობს გურიის სერის სამხრეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 240 მ., ლანჩხუთიდან 9 კმ. სოფელში არის თიხნარი მიწა. სოფელში დგას XIX საუკუნის აკეთის წმინდა გიორგის ეკლესია. სოფელში არის საჯარო სკოლა.
სქოლიო
კატეგორია:ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Wind of Change
Wind of Change (ქართ. - „ცვლილების ქარი“) — როკ-ბალადა, რომელიც დაიწერა გერმანული როკ-ჯგუფ სკორპიონსის ვოკალისტმა კლაუს მაინემ. სიმღერა შევიდა ჯგუფის 1990 წლის ალბომში Crazy World. 1991 წელს ის გერმანიის ჩარტების სათავეში მოექცა, ხოლო შემდეგ, ევროპის 7 ქვეყნის ტოპ-ათეულში დიდი ხნის განმავლობაში პირველ ადგილზე იყო.
ეს სიმღერა გახდა გერმანიის რეუნიფიკაციის არაოფიციალური ჰიმნი და გერმანელი ხალხის თავისუფლების სიმბოლო.
„I follow the Moskva,
Down to gorky park,
Listening to the wind of change.
An August summer night,
Soldiers passing by,
Listening to the wind of change...“
რაც ქართულად ასე ითარგმნება:
„მე მივყვები მდინარე მოსკოვს
გორკის პარკისაკენ,
და ვუსმენ ცვლილების ქარს.
აგვისტო, ზაფხულის ღამეა,
ჩაიარეს ჯარისკაცებმა,
და მე ვუსმენ ცვლილების ქარს...“
როგორც კლაუს მაინე ამბობს ინტერვიუში, მას ამ სიმღერის დაწერის იდეა მოუვიდა 1989 წელს, როდესაც ჯგუფი სკორპიონსი იმყოფებოდა მოსკოვში მოსკოვის მშვიდობის ფესტივალზე.
1991 წელს სიმღერა სინგლის სახით გამოიცა. საერთოდ ჯამში, მსოფლიოს მასშტაბით მისი 6 მილიონი ასლი გაიყიდა.
ასეთი პოპულარობის შემდეგ სკორპიონსმა ჩაწერა სიმღერის რუსული და ასევე ესპანური ვერსია. სიმღერის საკონცერტო ვერსია შესულია სკორპიონსის 1995 წლის საკონცერტო ალბომში Live Bites. იგი ასევე შეტანილია ჯგუფის 2000 წლის ალბომში Moment of Glory, რომელიც არის სკორპიონსის და ბერლინის ფილარმონიული ორკესტრის ერთობლივი კონცერტის ჩანაწერი.
2005 წელს სატელევიზიო ქსელის ZDF-ს მაყურებლების მიერ Wind of Change დასახელებულ იქნა, როგორც საუკუნის სიმღერა.
ასევე ის ითვლება ყველა დროის ყველაზე გაყიდვად სინგლად გერმანიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სკორპიონსის სიმღერები კატეგორია:1990 წლის სიმღერები კატეგორია:1991 წლის სინგლები
ემილ ზოლა
ემილ ფრანსუა ზოლა (Émile François Zola; დ. 2 აპრილი, 1840 — გ. 29 სექტემბერი, 1902) — გავლენიანი ფრანგი მწერალი, ნატურალიზმის ლიტერატურული მიმდინარეობის უმნიშვნელოვანესი წარმომადგენელი, თეატრალური ნატურალიზმის განვითარებაში მნიშვნელოვანი წვლილით, და საფრანგეთის პოლიტიკური ლიბერალიზაციის წამყვანი ფიგურა, დრეიფუსის საქმის გამოძიების აქტივისტი.
ბიოგრაფია
ემილ ზოლა იტალიურ-ფრანგული წარმომავლობის ოჯახში დაიბადა. მამამისი იტალიელი ინჟინერი, „ექსის“ წყალგაყვანილობის სისტემაში მუშაობდა. ზოლამ ბავშვობა ექს-ან-პროვანსში გაატარა, სადაც იგი მხატვარ სეზანს დაუმეგობრდა. ბუნებით რომანტიკოსი ემილი ბავშვობიდანვე ლექსებს წერდა. შვიდი წლისაც არ იყო, მამა რომ გარდაეცვალა და ოჯახი უსახსროდ დარჩა.
1858 წელს დედამისი საცხოვრებლად პარიზში გადავიდა. ემილი პარიზისა და მარსელის ლიცეუმში სწავლობდა, პარიზში უსახსროდ დარჩენილი ყმაწვილი იძულებული იყო თავშესაფარში ეცხოვრა, რომელიც სავსე იყო ქურდებით, მაწანწალებითა და მეძავებით. იგი საშინელ სიღარიბეში იმყოფებოდა. ზოლა საშუალო ტანის, წვერიანი, ძალიან მგრძნობიარე მამაკაცი იყო, რომელსაც სახეზე მუდმივი მელანქოლია აღბეჭდვოდა.
ახალგაზრდობაში ემილს შეუყვარდა ლუიზა სოლიარი, თავისი მეგობრის და. თავშესაფარში გატარებულმა წლებმა ზოლას ქალებთან ურთიერთობა ასწავლა. 25 წლისა გატაცებული იყო ალექსანდრა მელით, რომელიც მასზე ერთი წლით უფროსი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები კატეგორია:მონმარტრის სასაფლაოზე დაკრძალულნი კატეგორია:დაბადებული 1840 კატეგორია:გარდაცვლილი 1902 კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი ჟურნალისტები კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი ჟურნალისტები კატეგორია:პარიზელი მწერლები კატეგორია:ფსიქოლოგიური ჟანრის მწერლები
ჩინეთის დიდი ვაკე
მინი|260პქ|ჩინეთის დიდი ვაკე ჩინეთის დიდი ვაკე (ჩრდილოეთ ჩინეთის ვაკე) — ერთ-ერთი უდიდესი ვაკე აზიის აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩინეთში. აღმოსავლეთით ესაზღვრება ყვითელი ზღვა, ჩრდილოეთით იანშანის მთები, დასავლეთით ტაიხანშანის ქედი, სამხრეთ-დასავლეთით ტუნბოშანისა და დაბეშანის ქედები, სამხრეთით გადადის მდინარე იანძის ქვემოთის ვაკეში. ფართობი 325 ათ. კმ²., სიმაღლე დასავლეთით დაახლოებით 100 მ, აღმოსავლეთისაკენ 50-მდე და უფრო მეტად დაბლდება. ვაკის ზღვისპირა ნაწილი დაჭაობებულია, აღმოსავლეთ ნაწილში მოქცეულია შანდუნის მთები. ვაკე აგებულია ალუვიონის სქელი ფენით. ჩინეთის დიდ ვაკეზე მიედინება მდინარეები: ხუანხე, ხუაიხე, ხაიხე, ლუანხე.
გვხვდება იფნის, ალვის ხის, ტუიის, ფიჭვის კორომები. განვითარებულია ნაყოფიერი ალუვიური ნიადაგი. ვაკე წარმოადგენს ხორბლის, ბამბის, არაქისისა და თამბაქოს წარმოების მნიშვნელოვან რაიონს. დასახლებულია ძალზე მჭიდროდ.
მთავარი ქალაქებია: პეკინი, ტიანძინი, ძინანი და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩინეთის ვაკეები
მამიშლო
მამიშლო — სოფელი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის დმანისის მუნიციპალიტეტში (ამამლოს თემი), მდებარეობს დმანისის პლატოზე, ზღვის დონიდან 1100 მეტრზე, მდინარე ამამლოსწყლის მარცხენა ნაპირზე. დმანისიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 908 კაცი.
ისტორია
სოფლის სახელწოდება „მამიშლო“ დაფიქსირებულია 1898 წლის რუსეთის ერთვერსიან რუკაზე „Мамишло“ სახით.
სქოლიო
კატეგორია:დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ცერეცო
ცერეცო (Anethum graveolens) — ერთწლოვანი მცენარე ქოლგოსანთა ოჯახისა. აქვს სწორმდგომი ღერო, დანაწევრებული და განტოტვილი, მწვანე ან მოყვითალო ფოთლები, რთული ქოლგაყვავილედი.
მცენარე ძლიერ არომატურლია, იყენებენ სალათაზე დასაჭრელად. მომწიფების ფაზაში მყოფ თესლს საკაზმ-სანელებლად ხმარობენ და ამჟავებენ კიტრს, პამიდორს, კომბოსტოს. საქართველოში გავრცელებული ჯიშია „სოხუმური“.
Kraftwerk
Kraftwerk (გერმანულად „ელექტოსადგური“) — გერმანული მუსიკალური ჯგუფი, რომელსაც დიდი წვლილი მიუძღვის იმპროვიზებული როკისა და ელექტრონული მუსიკის განვითარებაში, უფრო მეტად კი ელექტრონული მუსიკის სინთპოპ, ელექტრო, ტექნო, ჰაუზ და IDM ქვეჟანრებში.
ჯგუფის შექმნა
1970 წელს შეიკრიბნენ ფლორიან შნაიდერი (ფლეიტა, სინთეზატორი, ელექტრო-ვიოლინო) და რალფ ჰიუტერი (ორგანი, სინთეზატორი). იმ პერიოდში ორი სწავლობდა დიუსელდორფის კონსერვატორიაში, მონაწილეობდა გერმანული მუსიკალური სცენის ექსპერიმენტებში, იმ ჟანრის განვითარებში, რომლებსაც ბრიტანეთში ’კრაუტროკი’ უწოდეს.
თავდაპირველად სტუდიური დუეტი ცოცხლად კვინტეტის სახით გამოდიოდა, ჯგუფის Organisation სახელით. პროექტმა გამოსცა ერთადერთი სტუდიური ალბომი Tone Float და შეაჩერა მოღვაწეობა.
1970-1974 წლებში ჯგუფის შემადგენლობა იცვლებოდა, ჰიუტერი და შნაიდერი თანამშრომლობდნენ სხვადასხვა მუსიკოსთან. ამ პერიოდში გამოვიდა მათი სამი სტუდიური ალბომი, მაგრამ ხშირად ახალი Kraftwerk-ის ეპოქის ათვლა იწყება ალბომით Autobahn.
1974–1975
ალბომის Autobahn 1974 წელს გამოცემით ჯგუფის ჟღერადობა შეიცვალა. ახალი ტექნოლოგიების შესწავლისას პროექტმა დაიწყო მინიმუგის აქტიური გამოყენება, რამაც მას უფრო დალაგებული და ნაკლებად ქაოტური ჟღერადობა შესძინა. დისკის კომერციული წარმატების შემდეგ ჯგუფმა გადაწყვიტა, პროდიუსერის ამპლუაში თავად ყოფილიყო და სტუდიის განახლება-აღჭურვაც დაიწყო. ამ პერიოდში მათი ალბომების ყდებზე მუშაობდა ემილ შულტი.
ჯგუფის კლასიკური შემადგენლობა, რომელშიც ვოლფგანგ ფლური და კარლ ბარტოსიც შედიოდნენ, ამ პერიოდიდან იღებს სათავეს. იგივე წლები აღსანიშნავია ჯგუფის ხშირი გამოჩენით ტელეეთერში, სადაც საკუთარი ჩანაწერი პრომო-გამოსვლებს ატარებდნენ.
შემდეგი ალბომი, Radio-Activity (გერმანულად - Radio-Aktivität) იწერებოდა ახალ სტუდიურ ტექნიკაზე. უჩვეულო იყო ისიც, რომ ახალი ალბომი საერთო თემის მატარებელი იყო - სიტყვასთან ’რადიო’ დაკავშირებული კომპოზიციების სახით. მიუხედავად იმისა, რომ იგი ალბომივით Autobahn წარმატებული არ იყო, საფრანგეთში ოქროს დისკი მიენიჭა. აღსანიშნავია, რომ ამ ორი ალბომით ჯგუფმა შეწყვიტა ავანგარდული ექსპერიმენტები და გადაერთო უფრო ტრადიციული ელექტრონული მუსიკის შექმნაზე.
1976–1982
1976 წელს ჩაიწერა ალბომი Trans-Europe Express. ჯგუფი აქტიურად იყენებდა მუსიკალურ სეკვენსერებს. მის სტუდიაში Kling Klang Studio ასევე ჩაწერილი იქნა დევიდ ბოუი ახალი კომპოზიციები. ბოუი დაინტერესებული იყო ჯგუფის საკუთარ კონცერტებზე მიწვევით (როგორც ცალკე წარმოდგენილი შემსრულებლების), მაგრამ Kraftwerk-ისგან უარი მიიღო.
1983–1989
1983 წელს ფლური სტუდიაში უკვე ნაკლებ დროს ატარებდა და 1986 წელს, ალბომზე Electric Café მუშაობის შემდეგ, დატოვა ჯგუფი.
1990–1999
1990-იან წლებში ჯგუფის შემადგენლობა იცვლებოდა. ფლური შეცვალა ფრიც ჰილპერტმა, რომელიც ელექტრონულ პერკუსიასთან და ხმის ეფექტებთან მუშაობდა. 1991 წელს ბარტოსის მაგივრად ჯგუფში ფერნანდო აბრანტესი მოვიდა. იმავე წელს იგი ჰენინგ შმიცმა შეცვალა. მანამდე, 1990 წელს ჯგუფმა კვლავ დაიწყო კონცერტებით მოგზაურობა. 1997 წელს იგი გამოჩნდა ცნობილ ინგლისურ ფესტივალზე Tribal Gathering. 1998 წელს Kraftwerk აშშ და იაპონიაშიც ჩავიდა.
1999 წელს ევროპაში კვლავ გამოიცა სინგლი Tour de France, ამჯერად - კომპაქტ-დისკზე. ფლურისა და ბარტოსის სახეები მის გარეკანზე აღარ არის.
1999 წლის დეკემბერში გამოიცა სინგლი Expo 2000, რომელიც 2000 წლის ნოემბერში ასევე გამოვიდა, როგორც Expo Remix.
1999 წელს ფლურმა გამოსცა ავტობიოგრაფია Ich war ein Roboter (გერ.: მე ვიყავი რობოტი).
2000–დღემდე
2003 წელს ჯგუფმა როგორც იქნა, გამოსცა ახალი სტუდიური ალბომი, Tour de France Soundtracks (პირველი სტუდიური ალბომი 1986 წლის შემდეგ). მანამდე, 2002 წელს დაიწყო მისი მსოფლიო ტურნე Minimum-Maximum.
2004 წელს გამოვიდა კრებული 12345678, რომელიც 2009 წელს გამოსული ყუთის The Catalogue პრომო-ვერსიად ითვლებოდა.
2005 წელს დიდი პოპულარობა იქონია ჯგუფის მიერ გამოცემულმა საკონცერტო ჩანაწერმა (აუდიო-დისკი და DVD) Minimum-Maximum, რომელიც შედგენილი იქნა მთელი საკონცერტო ტურნეს საუკეთესო ჩანაწერებისგან.
2008 წლიდან კოლექტივი დაუბრუნდა საკონცერტო ტურებს და გამოვიდა კოაჩელას ცნობილ მუსიკალურ ფესტივალზეც.
2009 წელს ცნობილი გახდა, რომ ჯგუფი აპირებდა ახალი ალბომის გამოცემას, შემდეგ კი კონკრეტულად დაასახელა, რომ ეს იქნებოდა The Catalogue - უკვე არსებული სტუდიური ალბომების რემასტერი.
The Catalogue საბოლოოდ გამოვიდა 2009 წლის ოქტომბერში, მაგრამ ჯგუფის პირველი სამი ალბომის გარეშე. რალფ ჰიუტერის თქმით, ამ ალბომების გამოცემის საკითხი კითხვის ქვეშ იდგა, ვინაიდან Kraftwerk მათთვის ყურადღება არც მიუქცევია.თუმცა, შესაძლოა, ისინი მაინც გამოსცენ მომავალში. დროებით სამივე დისკი მხოლოდ ბუტლეგის სახით ვრცელდება.
2012 წლის 23 მარტს ჯგუფი გამოვიდა მაიამიში ფესტივალზე Ultra Music. თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმში შედგა გამოფენა Kraftwerk - Retrospective 1 2 3 4 5 6 7 8. 8 დღის მანძილზე კოლექტივი გამოდიოდა ამ ღონისძიების ფარგლებში და ყოველ საღამოს ასრულებდა თითო ალბომს საკუთარი კატალოგიდან, დაწყებული Autobahn-ით.
2012 წლის აპრილში კვლავ ცნობილი გახდა, რომ ჯგუფი ამზადებს ახალ სტუდიურ ალბომს.
სქოლიო
* კატეგორია:გერმანული ელექტრონული ჯგუფები კატეგორია:1970 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
გიგა ბოკერია
გიორგი (გიგა) ბოკერია (დ. 20 აპრილი, 1972, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივანი 2010-2013 წლებში, პოლიტიკური პარტია ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. 2017 წლის შემდეგ „ნაციონალური მოძრაობისგან“ გამოყოფილი დეპუტატების პარტიის — „ევროპული საქართველოს“ ერთ-ერთი ლიდერი. „ევროპული საქართველოს“ თავმჯდომარე 2021 წლის 10 აპრილიდან.
ბიოგრაფია
მინი|მარცხნივ|[[დავით ბაქრაძე, აშშ-ის სახელიმწიფო მდივანი ჯონ კერი და გიგა ბოკერია, 2016 წ.]] გიგა ბოკერია დაიბადა ცნობილი არქიტექტორის ლევან ბოკერიას და საქართველოს ჩემპიონის ნანა ალექსანდრიას ოჯახში. 1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი კვალიფიკაციით ისტორიკოსი, აგრეთვე დიდი ბრიტანეთის გაერთიანებული სამეფოს ლისტერის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი.
1996 წელს ლევან რამიშვილთან, გივი თარგამაძესთან და დავით ზურაბიშვილთან ერთად დააფუძნა ლიბერალური საჯარო პოლიტიკის ადვოკატირების არასამეწარმეო და არაპარტიული საზოგადოება თავისუფლების ინსტიტუტი, სადაც უფლებადაცვითი პროგრამების კოორდინატორი და შემდგომში — უფროსი იურიდიული მრჩეველი იყო.
1989-1995 წლებში გიგა ბოკერია სტუდენტური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი იყო, კერძოდ, ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პრეს-კლუბის აქტიური წევრი. 1992 წლიდან ეწევა ჟურნალისტურ საქმიანობას: გაზეთ 7 დღე ჟურნალისტი (1992), გაზეთ მიმომხილველის პოლიტიკური რედაქტორი (1992-1993), სახელმწიფო რადიოს პირველი არხის გადაცემის „პიკის საათი“ ჟურნალისტი (1993), რადიო თავისუფლების ჟურნალისტი (1994), „არგუმენტი“ (პოლიტიკური რედაქტორი 1995-1996), სამაუწყებლო კომპანია რუსთავი 2-ის სადისკუსიო პროგრამის „აქცენტები“ წამყვანი (1996).
2003 წელს არაძალადობრივი რევოლუციების ტექნოლოგიის გაცნობის მიზნით სერბეთში სტუმრობის შემდეგ, ბოკერია დაეხმარა ქართველ სტუდენტებს სერბულ მოძრაობა ოტპორის აქტივისტებთან კონტაქტების დამყარებაში. ამან ხელი შეუწყო ახალგაზრდული მოძრაობა კმარას დაფუძნებას, რომელმაც წამყვანი როლი ითამაშა 2003 წლის ნოემბერში ვარდების რევოლუციის დროს.
2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “. 2005-2008 ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის (PACE) ვიცე-პრეზიდენტი. 2008 წლიდან საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის პირველი მოადგილე, ხოლო 2010 წლის ნოემბრიდან 2013 წლის ნოემბრამდე საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივანი. 2013-2016 წლებში იყო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ საერთაშორისო მდივანი.
2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“. 2017 წელს თანამოაზრეებთან ერთად დატოვა „ნაციონალური მოძრაობა“ და შექმნა ახალი პარტია „ევროპული საქართველო“. 2017 წლის 27 მაისს არჩეულ იქნა „ევროპული საქართველოს“ პოლიტიკური საბჭოს თავმჯდომარედ.
2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე „ევროპული საქართველოს“ მაჟორიტარობის კანდიდატი სენაკი-ფოთი-ხობში. მიიღო 3796 ხმა (6,24%).
პირადი ცხოვრება
გიგა ბოკერიას მეუღლე 2006 წლიდან არის ჟურნალ „ტაბულას“ დამფუძნებელი თამარ ჩერგოლეიშვილი. ჰყავს ორი შვილი: ლევანი (დ. 1991) და კესარია (დ. 2006).
გიგა ბოკერიას თქმით, იგი აგნოსტიკოსია, თუმცა თავს „ქრისტიანული კულტურის ნაწილად“ მიიჩნევს.
ელეონორა გონძაგა
ლიტერატურა
კატეგორია:გონძაგა კატეგორია:დაბადებული 23 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1598 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1655 კატეგორია:საღვთო რომის იმპერატრიცები კატეგორია:ბოჰემიის დედოფლები კატეგორია:უნგრეთის დედოფლები კატეგორია:ავსტრიის დედოფლები კატეგორია:გერმანიის დედოფლები
კარლოს სლიმ ელუ
thumb|კარლოს სლიმ ელუ კარლოს სლიმ ელუ (Carlos Slim Helú; დ. 28 იანვარი, 1940) — მსოფლიოში ცნობილი ბიზნესმენი და ქველმოქმედი, რომელიც უმთავრესად ჩართულია სატელეკომუნიკაციო ბიზნესში. ამჟამად იგი მსოფლიოში უმდიდრესი ადამიანია, რომელმაც გადაასწრო ბილ გეიტსა და უორენ ედვარდ ბაფეტს 2010 წლის ფორბსის მონაცემებით. მისი ქონება შეადგენს 53.5 მილიარდ დოლარს.
სლიმი მნიშვნელოვან გავლენას ახდენს მექსიკისა და მთლიანად ლათინური ამერიკის სატელეკომუნიკაციო ბიზნესში. მის მფლობელობაშია Telmex, Telcel, Amerika Movil და სხვა შვილობილი კომპანიები. მიუხედავად მისი აქტიური ჩარევისა კომპანიების მართვაში, მის კომპანიებს საკუთარი შვილები მართავენ. 2004 წლის ნოემბერში მან სინდიკატ Grupo Carso-ს, კორპორაცია Carso Global Telecom-ის და მათთან ასოცირებული კომპანიების ხელმძღვანელობაზე უარი თქვა და სავაჭრო-სამრეწველო ჯგუფის, სატელეკომუნიკაციო ჰოლდინგის და მისი მთავარი კომპანია Telmex-ის და შვილობილი კომპანია America Telecom-ის თავკაცად უფროსი ვაჟი კარლოს სლიმ დომიტი დანიშნა, ხოლო უმცროს შვილებს პატრიკს და მარკო ანტონიოს, გვაროვნული იმპერიის საბაზო საფინანსო სტრუქტურები: America Movil და Grupo Financiero Inbusa გადაულოცა.
ადრეული წლები
კარლოს სლიმი დაიბადა მეხიკოში 1940 წლის 28 იანვარს. კარლოსის მამა ხულიენ სლიმ ჰადადი მექსიკაში მარტო ჩავიდა ლიბანიდან 1902 წელს 14 წლის ასაკში და ესპანური ენის ცოდნის გარეშე. მიზეზი კი იყო ის, რომ 15 წლის შესრულებისთანავე ლიბანელი ბიჭები ოსმალეთის იმპერიის ჯარში მიჰყავდათ და მშობლები ცდილობდნენ ამ ასაკის მიღწევამდე თავიანთი შვილები გაეშვათ სხვა ქვეყანაში. კარლოსის დედა ლინდა ჰელუ დაიაბადა მექსიკის შტატ ჩიხუახუას ქალაქ პარალში, მისი მშობლებიც ლიბანელი ემიგრანტები იყვნენ, რომლებიც მექსიკაში XIX საუკუნეში ჩავიდნენ. მათ იყიდეს მექსიკის პირველი არაბული პრესა და დააარსეს მექსიკაში პირველი ჟურნალი ლიბანელი საზოგადოებისათვის. 1911 კარლოსის მამამ ხულიენმა დააარსა მზა-ტანსაცმლის მაღაზია La Estrella del Oriente (აღმოსავლეთის ვარსკვლავი) და შეიძინა უძრავი ქონება მეხიკოს ცენტრში.
1926 წლის აგვისტოში ხულიენ სლიმი და ლინდა ჰელუ დაქორწინდნენ მეხიკოში. მათ შეეძინათ ექვსი შვილი, რომელთაგან კარლოსი იყო უმცროსი ვაჟი.
სლიმი სწავლობდა საინჟინრო საქმეს Universidad Nacional Autónoma de México-ში. 26 წლის ასაკში მისი ქონება უკვე შეადგენდა 40 მილიონ დოლარს. 1967 წელს მან ცოლად შეირთო სოუმაია დომით გემეიელი, რომელიც ასევე ლიბანელი მექსიკელი იყო. მათაც ექვსი შვილი შეეძინათ და ერთად ცხოვრობდნენ 32 წელი დომითის სიკვდილამდე, რომელიც გარდაიცვალა 1999 წელს თირკმლის დაავადებით.
მიღწევები
სლიმი იყო მექსიკის საფონდო ბირჟის ვიცე პრეზიდენტი და მექსიკის საბროკერო ასოციაციის პრეზიდენტი. ის იყო ლათინური ამერიკის კომიტეტის პირველი პრეზიდენტი ნიუ-იორკის საფონდო ბირჟაზე (NYSE).
ის იყო დირექტორთა საბჭოს წევრი Alcatel-ისა და Altria Group-ის (ყოფილი Philip Morris... 2006 წელს დატოვა საბჭო). სლიმი დღემდე Philip Morris International-ის დირექტორთა საბჭოს წევრია. ის იყო SBC Communication-ის საბჭოს წევრიც 2004 წლის ივლისამდე და დატოვა საბჭო, რათა მეტი დრო დაეთმო World Education & Development Fund-ისთვის, რომელიც ორიენტირებულია საგანმანათლებლო პროექტებზე. 1997 წელს სლიმმა შეიძინა კომპანია Apple Computer-ის აქციები მას შემდეგ, რაც ამ კომპანიამ დაიწყო iMac-ის წარმოება.
მან შექმნა უდიდესი საფინანსო-სამეწარმეო გაერთიანება Grupo Carso, რომელიც მართავს მრავალ შვილობილ კომპანიას. 80-იანი წლების ბოლოს მექსიკური ბაზრის სხვადასხვა სექტორში Grupo Carso-ს ექსპანსიამ ისეთ მასშტაბებს მიაღწია, რომ ამ ქვეყნის ყოველ მეორე მცხოვრებს და საწარმოს ყოველდღიურად სინდიკატის რომელიმე სტრუქტურასთან შეხება ჰქონდა და მისი პროდუქციის მომხმარებელი ხდებოდა.
სლიმმა განაცხადა, რომ იგი დაინტერესებულია შეიძინოს ჰონდას ფორმულა 1-ის გუნდი. მას სურს გადაასწროს Force India F1-ს მფლობელ ვიჯეი მელიას, რათა გახდეს მსოფლიოში ყველაზე მდიდარი გუნდის მფლობელი. ის ასევე აპირებს შეიძინოს ამერიკის საფეხბურთო ლიგაში მოთამაშე ერთ-ერთი გუნდი.
თბილისის თვითმმართველობა
თბილისის თვითმმართველობა — ქალაქ თბილისის ადგილობრივი თვითმმართველობა, რომელიც ხორციელდება პირდაპირი, სახალხო არჩევნების გზით არჩეული წარმომადგენლობითი ორგანოს — საკრებულოსა და აღმასრულებელი პირის — მერის და თბილისის რაიონების გამგებლების მეშვეობით. თბილისში თვითმმართველობის განხორციელების სამართლებრივი საფუძველია საქართველოს კონსტიტუცია, საქართველოს ორგანული კანონი „ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი“ და სხვა კანონები.
თბილისის თვითმმართველობამ, დღევანდელი სახით ჩამოყალიბებამდე რთული და საინტერესო პროცესი გაიარა. თბილისი, როგორც საქართველოს პოლიტიკური და კულტურული ცენტრი მრავალმხრივი ყურადღების ცენტრში საუკუნეთა მანძილზე იყო.
შუა საუკუნეებში თბილისის მმართველს, მოურავს პირადად მეფე ნიშნავდა, რაც მისი პოლიტიკური სტატუსის განსაკუთრებულობაზეც მიუთითებდა. დედაქალაქი საქართველოში არაერთი მტრის შემოსევის გამო გადადიოდა ხელიდან ხელში. რუსეთის იმპერიის მმართველობის პერიოდში ტფილისი კავკასიის ცენტრალური ქალაქი იყო, აქ იყო მეფისნაცვლის რეზიდენციაც. XIX საუკუნის საქართველოში ტფილისს ქალაქის თავები ხელმძღვანელობდნენ. პირველი არჩეული და ეროვნებით ქათველი ქალაქის თავი დიმიტრი ყიფიანი იყო.
თბილისს განსაკუთრებული სტატუსი ჰქონდა საბჭოთა პერიოდშიც. 1991 დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ კი ძალაში შევიდა საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს კანონი „საქართველოს დედაქალაქის-თბილისის შესახებ”. ამ კანონით ტერიტორიული ორგანო სახელმწიფო ხელისუფლების ადგილობრივ ორგანოდ იქცა, ხოლო მმართველობის ორგანოდ მერია და პრეფექტურა. ეს უკანასკნელი 1992 წლის 4 იანვრის ბრძანებით გაუქმდა და სამოქალაქო ომის შემდეგ, ძალაუფლება საქართველოს რესპუბლიკის სამხედრო საბჭოს დროებით საგანგებო რწმუნებულებს გადაეცათ.
1992 წლის 19 დეკემბერს საქართველოს პარლამენტმა დაამტკიცა დებულება, რომლის მიხედვით თბილისის ადგილობრივი წარმომადგენლობითი ხელისუფლების ორგანოს არჩევნებამდე მისი უფლებამოსილების შესრულება დაევალა მერიის საქალაქო კოლეგიას.
1998 წელს საქართველოს პარლამენტმა მიიღო ახალი კანონი „საქართველოს დედაქალაქის-თბილისის შესახებ”, რომლის მიხედვითაც თბილისში თვითმმართველობას ახორციელებს წარმომადგენლობითი ორგანო - თბილისის ტერიტორიული ორგანო, ხოლო ადგილობრივ მმართველობას-თბილისის მერია.
საკრებულო
ქალაქ თბილისის საკრებულო არის ქალაქ თბილისის თვითმმართველობის წარმომადგენლობითი ორგანო, რომელიც შედგება 50 წევრისაგან, რომელთაგან 10 წევრი აირჩევა ადგილობრივი ერთმანდატიანი მაჟორიტარული საარჩევნო ოლქების მიხედვით, ხოლო 40 წევრი – პროპორციული წესით თბილისის მთელ ტერიტორიაზე, 10 საარჩევნო ოლქის მიხედვით.
მერია
თბილისის თვითმმართველობის აღმასრულებელ ორგანოთა სისტემას ქმნიან თბილისის მერია, თბილისის მთავრობა, და რაიონების გამგეობები. თბილისის მთავრობა არის კოლეგიალური ორგანო, რომელიც კანონმდებლობით განსაზღვრულ კომპეტენციის ფარგლებში უზრუნველყოფს საკრებულოსა და მერის გადაწყვეტილებების აღსრულებას, დედაქალაქის ბიუჯეტისა და სოციალურ-ეკონომიკური განვითარების პროგრამების შემუშავებასა და შესრულებას. მთავრობა შედგება: მერის, მერის პირველი მოადგილის (ვიცე-მერის), მერის მოადგილეების, მერიის ადმინისტრაციის უფროსის და ქალაქ თბილისის საქალაქო სამსახურების უფროსებისგან. თბილისის რაიონების გამგებლები თანამდებობრივად შედიან მთავრობის შემადგენლობაში, ხოლო მერიის სისტემაში შემავალი კონტროლისა და ზედამხედველობის განმახორციელებელი საქალაქო სამსახურების ხელმძღვანელები მთავრობის შემადგენლობაში არ შედიან.
ქალაქ თბილისის მერიის სტრუქტურა:
ქალაქ თბილისის მერი არის ქალაქ თბილისის უმაღლესი თანამდებობის პირი და მთავრობის ხელმძღვანელი. მერი აირჩევა პირდაპირი არჩევნებით, 4 წლის ვადით. მერის არჩევის წესს ადგენს საქართველოს ორგანული კანონი „საქართველოს საარჩევნო კოდექსი“. ქ. თბილისის ამჟამინდელი მერია - კახა კალაძე.
შუა საუკუნეები
თბილისმა ქალაქის სტატუსი ვახტანგ გორგასალის მეფობის დროს მიიღო, ხოლო მისმა მემკვიდრემ, დაჩიმ თბილისი ქართლის დედაქალაქად გამოაცხადა. დამოუკიდებლობის დროს თბილისს ქართველი მოხელეები განაგებდნენ, VI საუკუნის 30-იან წლებში კი ირანელი მარზპანი მართავდა, ხოლო VIII-X საუკუნეებში არაბთა ამირა, რომლის მმართველობაც 1082 წ. დასრულდა. სწორედ, არაბი ამირას ბატონობის პარალელურად თბილისში ვაჭარ-ხელოსანთა დამოუკიდებელი ხელისუფლება -თვითმმართველობა ჩამოყალიბდა, რომელსაც სათავეში თბილელი ბერები - ქალაქის უხუცესები ჩაუდგნენ. თბილისის ბერებს მოქალაქეთა ზედა ფენიდან ირჩევდნენ. ისინი განსაკუთრებით ამირას ხელისუფლების დასუსტების პერიოდში გააქტიურდნენ. სწორედ უხუცესთა 12 კაციან საბჭოს ებარა „ქალაქის კლიტენი“, თბილისის მცველთა რაზმის მეთაურობა, სამართალწარმოება, მოსახლეობის სურსათ-სანოვაგით მომარაგება, ხოლო ამირა ჯაფარ ალის ძის გარდაცვალების შემდეგ, „ტფილისის ბერებმა“ ქალაქის მფარველად ბაგრატ IV მოიწვიეს, რომელიც 1051 წელს იძულებული გახდა თბილისი დაეტოვებინა, რის შემდეგაც ბერები 10-12 წლის მანძელზე მართავდნენ ქალაქს. ამ პერიოდიდან 40 წლის მანძილზე თბილისი დამოუკიდებელი ქალაქი იყო და მას 12 ადამიანისგან შემდგარი საბჭო განაგებდა, რომლის წევრებიც თითო თვით, რიგრიგობით მართავდნენ ქალაქს. ასეთ დროებით გამგებელს „ქალაქის თავადი“ ეწოდებოდა.
დავით აღმაშენებელმა თბილისი ბრძოლით აიღო, რის შემდეგაც გააუქმა ე.წ. ქალაქი რესპუბლიკა, თუმცა ქალაქი თვითმმართველობას მაინც ინარჩუნებდა. მოგვიანებით,საქართველოს ყველა ქალაქი, მათ შორის თბილისიც მეფისა და მთავრობის მმართველობის ქვეშ მოექცა. თბილისის მოურავს მეფე ნიშნავდა. ქალაქის პირველი მოურავი გიორგი სააკაძე იყო, (1609 წ.) რომლის სამხედრო და სახელმწიფოებრივი მოღვაწეობა ლუარსაბ II მეფობის დროს განსაკუთრებით წარმოჩნდა. ხალხმა მას სიყვარულით „დიდი მოურავი“ შეარქვა.
რუსეთის იმპერიის პერიოდი და თბილისის სათათბირო
მინი|300პქ|ქ. თბილისის წარმომადგენლობითი ორგანოს ისტორიული სხდომათა დარბაზი, XIX ს. 1840-იან წლებში რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში ჩაეყარა საფუძველი თბილისის თვითმმართველობას. მაგრამ ეს თვითმმართველობა კოლონიურ ადმინისტრაციას ექვემდებარებოდა და ძლიერ შეზღუდული იყო. დაწესებული იყო ეკონომიკური ცენზი, რომლის თანახმად მოსახლეობის ეკონომიურად ძლიერ ფენას უფლება ჰქონდა აერჩია სათათბირო ექვსი ხმოსნის შემადგანლობით, თუმცა ამ ტერიტორიული ორგანოს უფლება-კომპეტენცია ვიწრო იყო.
სათათბიროს პირველი თავკაცები იყვნენ:
დედაქალაქის აღორძინება ძირითადად 1875 წლიდან იწყება. ეს ის პერიოდია, როდესაც ქალაქის თვითმმართველობას სათავეში ცნობილი საზოგადო მოღვაწე დიმიტრი ყიფიანი ჩაუდგა.
1874 წლის ნოემბერში თბილისის ცენზიანმა მცხოვრებლებმა აირჩიეს საქალაქო სათათბიროს 72 ხმოსანი. 1875 წელს გაიმართა ქალაქის თავის არჩევნები, რომელშიც ცნობილმა საზოგადო მოღვაწემ დიმიტრი ყიფიანმა გაიმარჯვა. დიმიტრი ყიფიანი სამი წელი მეთაურობდა თბილისის თვითმმართველობას და არა ერთი მნიშვნელოვანი წამოწყების ინიციატორი იყო. მან გამგეობას შეუერთა ქალაქის მშენებლობის განყოფილება, ნაწილობრივ გადაწყვიტა საკითხი — ქალაქისთვის შეემსუბუქებინა ვალდებულება სამხედროების საცხოვრებლით უზრუნველყოფის შესახებ, მოახდინა მოსახლეობის აღწერა, გააუქმა რიგი წესებისა, რომლებიც შეუსაბამობაში მოდიოდა ახალ წყობილებასთან, შემოიღო სწორი ადმინისტრაციულ-სამეურნეო სისტემა.
1878 წელს ჩატარდა თბილისის მეორე მოწვევის სათათბიროს არჩევნები. ქალაქის თავის თანამდებობაზე დასახელებული 17 კანდიდატიდან გაიმარჯვა ალექსანდრე მატინოვმა (მათიაშვილი). მისი მმართველობის წლებში არქიტექტორ ოზეროვს დაევალა მერიის შენობის სარეკონსტრუქციო პროექტის შემუშავება (1878-1881). 1880 წელს დაიწყო სახაზინო თეატრის მშენებლობა, გაიხსნა სამწლიანი 7 დაწყებითი სკოლა, მდინარე მტკვარზე გაიხსნა ლითონის ვერის ხიდი, ამოქმედდა ბათუმი-თბილისი-ბაქოს რკინიგზის ხაზი. 1887 წელს ამუშავდა პირველი თბოსადგური, შეიქმნა სანიტარული ექიმის თანამდებობა. აგრეთვე მატინოვის სახელს უკავშირდება ელექტრო ტრამვაის პროექტი, უდედმამო ბავშვებისათვის თავშესაფრების აგება და სხვა, ხოლო სიკვდილის წინ, პარიზში ცხოვრებისას, მან დატოვა ანდერძი, რომლის მიხედვითაც თბილისს 200 000 მანეთი უსახსოვრა.
ქალაქის სათათბიროში წინააღმდეგობის გამწვავების შედეგად, ოპოზიციამ 45 ხმოსანის მხარდაჭერა მოიპოვა, რის შედეგადაც ალექსანდრე მატინოვი გადადგა, ხოლო მოგვიანებით ქალაქის თავად ინტელიგენციამ ნიკოლოზ არღუთაშვილი (არღუთინსკი) აირჩია. მისი მმართველობის პერიოდში დაიწყო უმაღლესი სასამართლოს შენობის მშენებლობა ათარბეგოვის ქუჩაზე (1892 წ), გაიხსნა საქალაქო სატელეფონო სადგური 120 აბონენტის მოსამსახურებლად (1893), პირველად ამოქმედდა ელექტრო განათების ქსელი (1897), გაიხსნა სპილენძის ასატკეცი ქარხანა (1904), დაიწყო სკვერებისა და მოედნების კეთილმოწყობა, გაიხსნა ვიწროლიანდაგიანი ელექტრო ტრამვაი და სხვა.
ალექსანდრე მეორეს სიკვდილის შემდეგ, მიიღეს ახალი დებულება, რომლის მიხედვითაც გარკვეულწილად შემცირდა სათათბიროსა და გამგეობების უფლებებიც. აღნიშნულ პერიოდს უკავშირდება ისეთი მოვლენები, როგორიცაა თბილისის კანალიზაციის პირველი პროექტი (1895), პირველი ელექტროგანათების ქსელი (1897). 1903 წლისთვის მოიკირწყლა 160 000 კვ.საჟენი ქუჩა.
ამ პერიოდში ქალაქის თავები იყვნენ:
მეოცე საუკუნის დამდეგს დაიწყო ბრძოლა თბილისის თვითმმართველობაში ქართველთა წარმომადგენლობის გაზრდისათვის. 1905 წელს ქალაქის თავად აირჩიეს ვასილ ჩერქეზიშვილი, რომლის წყალობითაც თბილისში მოხერხდა ფართომასშტაბიანი შეტაკებების თავიდან აცილება. მის სახელს უკავშირდება თბილისის ფუნიკულიორის ამუშავება, ამავე პერიოდში დასრულდა ქაშვეთის ეკლესიის მშენებლობა, ვაკე თბილისის ტერიტორიას შემოუერთდა, გაიხსნა ე.წ. არამიანცის საავადმყოფო, ასევე გაიხსნა სახელმწიფო ბანკის კანტორის შენობა და სხვა.
მცირე ხნით ქალაქის თავად ტიგრან ენკიციანცი აირჩიეს. 1911 წელს კი აირჩიეს ალექსანდრე ხატისოვი, რომლის მოღვაწეობის წლებს უკავშირდება შემდეგი მოვლენები: გაიხსნა ქალაქის მეორე საავადმყოფო, ამოქმედდა ელექტრო სადგური, ასევე გაიხსნა საქართველოს სათავადაზნაურო ბანკი, 1917 წელს დაარსდა პირველი კონსერვატორია, ამავე წლის 4 მარტს შეიქმნა თბილისის მუშათა დეპუტატთა საბჭოები.
თებერვლის რევოლუციის შემდეგ
1917 წლის აპრილში რუსეთის რესპუბლიკაში დამტკიცდა ქალაქების სათათბიროთა ხმოსნების არჩევნების დროებითი წესები დაამტკიცა. დროებითი წესების საფუძველზე, პირველად თბილისის ისტორიაში, 1917 წლის 30 ივლისს ჩატარდა დემოკრატიული არჩევნები, რომელიც პროპორციული სისტემით, საყოველთაო, თანასწორი, ფარული და პირდაპირი კენჭისყრის პრინციპით გაიმართა. ასარჩევ ხმოსანთა რიცხვი იყო 120. ამომრჩეველთა რაოდენობა 120 ათასს შეადგენდა, რომელთაგან 20 ათასი რუსი ჯარისკაცი და ოფიცერი იყო.