cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ამან ტულეევი
გადადგომა
2018 წლის 25 მარტს კემეროვოში, სავაჭრო ცენტრში ხანძარი გაჩნდა. ხანძრის შედეგად დაიღუპა 60 ადამიანი, მათ შორის ტულეევის მცირეწლოვანი ნათესავი, ამანა ტულეევა. თავად გუბერნატორი არ ეწვია ტრაგედიის ადგილს საგანგებო სამსახურის მმართველის, ვალდიმერ პუჩკოვის თმით, რათა მას ხელი არ შეეშალა სამაშველო ოპერაციის ჩატარებისთვის.
2018 წლის 1 აპრილს ამან ტულეევმა გამოუშვა ღია ვიდეომიმართვა კემეროვოს ოლქის მცხოვრებთათის და მიმართა რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტს დროზე ადრე გადადგომის მოთხოვნით საკუთარი სურვილით, რამდენიმე საათში პრეზიდენტმა ტულეევის თხოვნა დააკმაყოფილა. სატელფონო საუბარში, ვლადიმერ პუტინმა მადლობა გადაუხადა ამან ტულეევს ოლქის მრავალწლიანი ხელმძღვანელობისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები
ნინა კარპაჩოვა
ნინა კარპაჩოვა (უკრ. Ні́на Іва́нівна Карпачо́ва; დ. 12 აგვისტო, 1957, მოლდავეთის სსრ) — უკრაინის უმაღლესი რადას ადამიანის უფლებათა დაცვის პირველი კომისარი (ომბუდსმენი), ხსენებული  თანამდებობა ეკავა 1998 წლიდან 2012 წლამდე. იურიდიულ მეცნიერებათა კანდიდატი, ასოცირებული პროფესორი, კიევის ტარას შევჩენკოს სახელობის ეროვნული უნივერსიტეტის კონსტიტუციური სამართლის კათედრის პროფესორი. უკრაინის დამსახურებული იურისტი. საერთაშორისო ომბუდსმენის ინსტიტუტის წევრი და ევროპის ომბუდსმენის ინსტიტუტის საბჭოს წევრი.
როგორც ომბუდსმენმა, კარპაჩოვამ მოახერხა ბანგკოკის ციხის პატიმრის, უკრაინელი ვიქტორია მამონტოვასთვის გამოტანილი სასიკვდილო განაჩენის შეცვლა და მისი სამშობლოში დაბრუნება. მოკლული ჟურნალისტის გიორგი ღონღაძის დედის სასამართლოს მიერ დაზარალებულად ცნობა უკრაინის გენერალური პროკურატურის უარყოფითი პოზიციის საწინააღმდეგოდ. მიაღწია ყოფილი სსრკ- ს მოქალაქეების შრომითი დანაზოგის, როგორც მათი საკუთრების აღიარებას უკრაინის საკონსტიტუციო სასამართლოში, რამაც მოგვიანებით იულია ტიმოშენკოსა და მიკოლა აზაროვის მთავრობებს უფლება მისცა მოქალაქეებისთვის გადაეხადათ ეს თანხა.
უკრაინის ადამიანის უფლებათა ჰელსინკის კავშირის გამგეობის თავმჯდომარემ ევგენი ზახაროვმა ნინა კარპაჩოვას, როგორც ომბუდსმენის საქმიანობა არაეფექტურად შეაფასა. კარპაჩოვას მემკვიდრის, ვალერია ლუტკოვსკაიას თქმით, რომელიც მანამდე იკავებდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს სამთავრობო კომისრის თანამდებობას, კარპაჩოვას  რეაგირება არ ჰქონია მის წერილებზე ევროსასამართლოს გადაწყვეტილებების შესახებ და არ აქცევდა ყურადღებას ამ გადაწყვეტილებების შესრულებას.
ბიოგრაფია
ნინა კარპაჩოვა დაიბადა 1957 წლის 12 აგვისტოს მოლდოვის სსრ ქალაქ კეადირ-ლუნგაში. 26 წლის ასაკში გახდა უკრაინის კომუნისტური პარტიის ალუშტას საქალაქო კომიტეტის მდივანი.
2006-2007 წლებში იყო უკრაინის მე-5 მოწვევის უმაღლესი რადას დეპუტატი რეგიონების პარტიიდან. 2007 წელს იგი კვლავ აირჩიეს ომბუდსმენის პოსტზე.
2007 წელს უკრაინის პრეზიდენტმა ვიქტორ იუშჩენკომ თავისი ბრძანებულებით "მოქალაქეების კონსტიტუციური უფლებებისა და თავისუფლების დაცვაში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისთვის, მრავალწლიანი ნაყოფიერი საკანონმდებლო და სოციალურ-პოლიტიკური საქმიანობისთვის" ნინა კარპაჩოვა დააჯილდოვა III ხარისხის ღირსების ორდენით.
2008 წელს ნინა კარპაჩოვამ უზრუნველყო უკრაინული მხრიდან  რთული საერთაშორისო სიტუაციის მოგვარება, რომელიც უკავშირდებოდა სომალელი მეკობრეების მიერ გემის Lehmann Timber-ის ეკიპაჟის დატყვევებას, რომელთა უმეტესობას   უკრაინელები შეადგენდნენ. გათავისუფლების შემდეგ გემს ტექნიკური სირთულეები შეექმნა და სალალას უახლოეს პორტში გადაიყვანეს. უკრაინის ხელისუფლებამ, ნინა  კარპაჩოვას ინიციატივით, გადაჭრა ყველა საკითხი, რომელიც ეხებოდა გემის ეკიპაჟის უკრაინელი, რუსი და ესტონელი წევრების სამშობლოში დაბრუნებას.
2010 წელს, უკრაინის მოსამართლეთა უმაღლესი საკვალიფიკაციო კომისიის მუშაობის მუდმივ რეჟიმზე გადასვლის გამო, ნინა კარპაჩოვა არ შეიყვანეს მის ახალ შემადგენლობაში.
2011 წლის ნოემბერში დიდი რეზონანსი მოჰყვა სააგენტო UNIAN-ის მიერ გამოქვეყნებულ ფოტოს, სადაც ნინა კარპაჩოვა, პროტესტანტ აქტივისტებთან საუბრის შემდეგ, აჩვენებს მარჯვენა ხელის შუა თითს. თავად ფოტოგრაფის თქმით, ეს ჟესტი შემთხვევით მოხვდა კადრში, როდესაც კარპაჩოვამ სიცივეზე დაიჩივლა დეპუტატ ოლეგ ლიაშკოსთან.
2019 წლის თებერვალში, როგორც „დამოუკიდებელი საერთაშორისო ადამიანის უფლებათა თანამეგობრობის წარმომადგენელი“, რუსეთის ხელისუფლებამ ქერჩის ინციდენტის დროს დაკავებულ დაჭრილ უკრაინელ ჯარისკაცებთან დაუშვა. ამასთან, მათი ნახვის უფლება ვერ მოიპოვა მოქმედმა ომბუდსმენმა ლუდმილა დენისოვამ.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:უკრაინელი ქალი პოლიტიკოსები კატეგორია:უკრაინელი ქალი იურისტები კატეგორია:უკრაინელი ომბუდსმენები კატეგორია:ადამიანის უფლებები უკრაინაში კატეგორია:ადამიანის უფლებათა დამცველები კატეგორია:უკრაინის უმაღლესი რადის დეპუტატები
ჰელენ ბრუკ ტაუსიგი
ჰელენ ბრუკ ტაუსიგი (Helen Brooke Taussig; დ. 24 მაისი, 1898, კემბრიჯი, მასაჩუსეტში, ამერიკის შეერთებული შტატები, — გ. 20 მაისი, 1986, კენეტ-სქვერი, პენსილვანია, აშშ) — ამერიკელი ექიმი, თანამედროვე ბავშვთა კარდიოლოგიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა გულის თანდაყოლილი მანკის, ფალოს ტეტრადის მკურნალობის პირველი წარმატებული მეთოდის შემუშავებაში.
ბიოგრაფია
ჰელენ ტაუსიგი დაიბადა მასაჩუსეტსის შტატში 1898 წელს. მამა იყო ცნობილი ეკონომისტი, ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი ფრენკ ტაუსიგი, დედა — რედკლიფის კოლეჯის (ჰარვარდის დანაყოფი) პირველი ქალი სტუდენტი. ბავშვობაში გამოუვლინდა დისლექსია; კითხვას რთულად, მამის დახმარებით დაეუფლა. 11 წლის ასაკში ტუბერკულოზით გარდაეცვალა დედა. მიუხედავად ამ სიძნელეებისა, სწავლობდა რედკლიფის კოლეჯში, შემდეგ კი — ბერკლის კალიფორნიის უნივერსიტეტში, რომელიც 1921 წელს დაამთავრა. მიზნად ჰქონდა მედიცინის შესწავლა ჰარდვარდში, თუმცა უარი უთხრეს, რადგან იმ დროს ამ უნივერსიტეტში აკადემიური ხარისხის დასაუფლებლად ქალებს არ იღებდნენ. სწავლა განაგრძო ბოსტონის უნივერსიტეტის მედიცინის სკოლაში (1922-1924), 1927 წელს კი დაამთავრა ჯონს ჰოპკინზის უნივერსიტეტის მედიცინის სკოლა.
ტაუსიგის კარიერაზე დიდი გავლენა მოახდინეს კანადელმა პათომორფოლოგმა მოდ ებოტმა და ამერიკელმა პედიატრმა ედვარდს პარკმა. ებოტის კვლევებმა გულის თანდაყოლილი დაავადებების შესახებ შთააგონა ტაუსიგი განეგრძო ამ მიმართულებით მუშაობა. 1930 წელს ის პარკმა ჰოპკინზის ჰარიეტ ლეინის ბავშვთა კლინიკის დირექტორად დანიშნა. ტაუსიგის კარიერულ წინსვლასთან ერთად მისი პირადი პრობლემები მატულობდა. 40 წლისაც არ იყო, რომ სმენის მნიშვნელოვანი დაქვეითება განუვითარდა. ამ ნაკლის კომპენსირების მიზნით ისწავლა ტუჩების მოძრაობით ნათქვამის ამოკითხვა და შეიმუშავა ადამიანის გულისცემის ხელით შეფასების ინოვაციური მეთოდი. ამ გზით მან შენიშნა გულის მანკით დაბადებულ ციანოზურ ახალშობილებში გულისცემის თავისებურებანი. ტაუსიგმა დაადგინა, რომ ამ პრობლემის ძირი ფილტვებიდან გულში ჟანგბადით მდიდარი სისხლის მიდინების მოშლა იყო და გამოთქვა აზრი, რომ ხელოვნური არტერიული გზის ანუ შუნტის შექმნა ამგვარ მდგომარეობას შეამსუბუქებდა. მან ეს აზრი ჰოპკინზის ქირურგიული დეპარტამენტის ხელმძღვანელს, ალფრედ ბლალოკს გაუზიარა. მათ ერთად შექმნეს შუნტირების მეთოდი, რომელიც ბლალოკ-ტაუსიგის შუნტის სახელითაა ცნობილი. 1944 წლის 29 ნოემბერს ამერიკელი ახალშობილი ეილინ საქსტონი გახდა პირველი პაციენტი მანამდე უკურნებელ სენად მიჩნეული ფალოს ტეტრადით, რომელსაც წარმატებით ჩაუტარდა ბლალოკ-ტაუსიგის ოპერაცია. შემდგომში ამ მეთოდის დახვეწაში წვლილი შეიტანა ამერიკელმა ლაბორატორიის ტექნიკოსმა ვივიენ ტომასმაც.
ტაუსიგს გამოქვეყნებული ჰქონდა მრავალი სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის ცნობილი წიგნი „გულის თანდაყოლილი მანკები“ (Congenital Malformations of the Heart, 1947). მიღებული ჰქონდა არაერთი ჯილდო, მათ შორის, აშშ პრეზიდენტის თავისუფლების მედალი (1964). 1965 წელს ის აირჩიეს ამერიკის გულის ასოციაციის პირველ ქალ პრეზიდენტად. ტაუსიგმა ასევე ხელი შეუწყო პრეპარატ ტალიდომიდის გვერდითი ეფექტების გამოვლენას და მედიკამენტის გამოყენების აკრძალვას. მისმა იდეებმა დიდი გავლენა იქონია კარდიოლოგიის შემდგომ განვითარებაზე. ტაუსიგი 1987 წელს, 87 წლის ასაკში გარდაიცვალა ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:დაბადებული 24 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1986 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მაისი კატეგორია:ამერიკელი ექიმები
ბექნუ ხერგიანი
ბექნუ ხერგიანი (დ. 1912 — გ. 27 ნოემბერი, 1990) — ქართველი მთამსვლელი. სპორტის ოსტატი (1940), საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1951), მთამსვლელობის უფროსი ინსტრუქტორი (1937), ფიზკულტურის მასწავლებელი, მესტიის სამთო-სამაშველო სამსახურის უფროსი.
ბიოგრაფია
იალბუზის დასავლეთი მწვერვალიდან ჩამოხსნა გერმანელ ფაშისტთა მიერ აღმართული ნაცისტური დროშა (1943). ალ. ჯაფარიძის სახელობის საქართველოს ალპური კლუბის საბჭოს წევრი. დაჯილდოებულია სამამულო ომის ორდენით და ოთხი მედლით, მათ შორის „მამაცობისათვის“, „კავკასიის დაცვისათვის“.
მუჰამად ალ-უსაიმინი
აბუ 'აბდულლაჰ მუჰამმად იბნ სალიჰ იბნ მუჰამმად იბნ სულაიმან იბნ 'აბდურ–რაჰმან ალ–'უსაიმინ ალ–ვაჰიბი ათ–თამიმი (أبو عبد الله محمد بن صالح بن محمد بن سليمان بن عبد الرحمن العثيمين الوهيبي التميمي; დ.  9 მარტი 1925 /27 რამადანი 1347 ჰიჯრით, 'უნაიზა —  გ.  11 იანვარი 2001 /16 შავვალი 1421 ჰიჯრით, ერ-რიადი. ) — სალაფი მუსლიმი სწავლული, ფიყჰის (ისლამური სამართლის) საკითხებში, 'აბდულ–'აზიზ იბნ ბაზთან და მუჰამმად ალ–ალბანისთან ერთად იგი ითვლება მეოცე საუკუნის სალაფი მოძრაობის ლიდერად.
ბიოგრაფია
მუჰამად ალ-უსაიმინი დაიბადა 1929 წელს ალ–ყასიმის მინტაყას ქალაქ 'უნაიზაში, საუდის არაბეთის ცენტრალურ ნაწილში. პატარაობიდანვე მამამისმა იგი მიაბარა ბაბუას დედის მხრიდან, 'აბდურ–რაჰმან იბნ სულაიმან ად–დამიღს აღსაზრდელად. 14 წლისამ უკვე მიიღო ჰაფიზის წოდება (ანუ ზეპირად იცოდა მთელი ყურანი). მოგვიანებით იგი იწყებს სწავლას შეიხ 'აბდურ–რაჰმან ას–სა'დისთან, ასევე ესწრება 'აბდურ–რაზზაყ ალ–'აფიფისა და მუჰამმად ამინ აშ–შანყიტის ლექციებს.
1949 წელს ერ–რიადში იხსნება სამეცნიერო ცენტრი, რომელსაც 1952 წელს, თავისი მასწავლებლებისგან ნებართვის აღების შემდეგ უერთდება ალ–'უსაიმინიც. 1954 წელს, ერ–რიადის უნივერსიტეტის პროგრამის წარჩინებით დამთავრების შემდეგ იგი ბრუნდება 'უნაიზაში, სადაც იგი კითხულობს ლექციებს. 1956 წელს, 'აბდურ–რაჰმან ას–სა'დის გარდაცვალების შემდეგ ალ–'უსაიმინის ირჩევენ მის ადგილას, 'უნაიზას მეჩეთის იმამ–ხატიბად. იგი ასევე კითხულობს ლექციებს მთელი სამეფოს მასშტაბით. მის მშობლიურ ქალაქში მის ყოველ ლექციას ასობით მსმენელი ესწრება. 1987 წლიდან არის საუდის არაბეთის სამეფოს სწავლულთა კომიტეტის წევრი. 1994 წელს დაჯილდოებულია საერთაშორის პრემიით ისლამის სამსახურისთვის. გარდაიცვალა ჯიდაში 2001 წლის 11 იანვარს, საღამოს. მეორე დღისით მისი ჯანაზა (დაკრძალვის ლოცვა) ილოცეს მექაში, მასჯიდ ალ–ჰარამში, ათასობით მლოცველმა. დასაფლავებულია მექაში.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 2001
ედესა
ედესა (Εδεσσα, Ուռհա) — ძველი ქალაქი ჩრდილოეთ მესოპოტამიაში. დღევანდელი შანლიურფა (ურფა). ოსროჰენის დედაქალაქი და ძველი ქრისტიანობის მნიშვნელოვანი ცენტრი.
ადრეული ისტორია
ძვ. წ. VIII საუკუნეში ასურელების განმგებლობაში იყო და ეწოდებოდა რუჰუ (, Ορρα). გაძლიერდა ელინისტურ ხანაში, განსაკუთრებით სელევკე I-ის მმართველობის დროს, რომელმაც ედესას მაკედონიის ქალაქ ედესის მიხედვით უწოდა სახელი. არაბერძნულმა წარმოშობის დინასტიამ ედესაში დამოუკიდებელი სამეფო დააარსა (ძვ. წ. 123). რომაელებმა ედესა სამხედრო კოლონიად გადააქციეს. ედესის თეოლოგიური სკოლა მთელ ქრისტიანულ სამყაროში იყო ცნობილი.
ბიზანტიელთა პერიოდი
მას შემდეგ, რაც ქალაქი ნისიბინი სპარსელთა ხელში გადავიდა (363), მწერალმა — ეფრემ ასურმა ედესაში გადაინაცვლა. აქ მან დააარსა სახელგანთქმული „სპარსული სკოლა“ — ნესტორიანელ მოღვაწეთა ცენტრი. იგი დროებით დაიხურა 457 წელს, ხოლო საბოლოოდ — 489 წელს იმპერატორ ზენონისა და ეპისკოპოს კირუსის მიერ. ამის შემდეგ სკოლაში მოღვაწე პიროვნებები და მოსწავლეები გადავიდნენ სპარსეთში და იქ განაგრძეს საქმიანობა. ისინი გახდნენ სპარსეთის ნესტორიანული ეკლესიის დამაარსებლები. მიაფიზიტობა ედესაში მუსლიმთა დაპყრობისას აყვავდა.
ქალაქი ხელახლა აშენდა იუსტინე I-ის დროს (ზ. 518–527) და მის პატივსაცემად ეწოდა იუსტინოპოლისი ეწოდა. 609 წელს ედესა სასანიანთა სპარსეთმა დაიპყრო, მაგრამ მალევე დაიბრუნა იმპერატორმა ჰერაკლემ. 638 წელს ქალაქი არაბებმა დაიპყრეს.
არაბთა პერიოდი
VII საუკუნეში ქალაქი არაბებმა დაიპყრეს. სომეხი ქრონიკოსი და ბაგრატუნისის ეპისკოპოსი — სებეოსი (660-იანი წლები) ადრეული ცნობები გვაწვდის ისლამის შესახებ. მისი ცნობით ებრაელთა დელეგაცია აპირებდა არაბულ ქალაქში (სავარაუდოდ იგულისხმება მედინა) წასვლას მას შემდეგ, რაც ქალაქი ბიზანტიელებმა დაიპყრეს.
ბიზანტიელები ხშირად ცდილობდნენ ედესის დაბრუნებას, განსაკუთრებით რომანოზ ლაკაპენოსის დროს, რომელმაც მაცხოვრებლებისგან მიიღო „წმინდა მენდილიონი“ — იესო ქრისტეს უძველესი პორტრეტი. იგი კონსტანტინოპოლში გადაიტანეს 944 წლის 16 აგვისტოს. ეს იყო რომანოზის მეფობის უდიდესი მიღწევა. ცნობილი გამოსახულება, რომელიც ნამდვილად იყო ედესაში 544 წელს და რომლის უძველესი ასლი ინახებოდა ვატიკანის ბიბლიოთეკაში, მოგვიანებით, 1207 წელს შეძენილი და გაყიდული იქნა აღმოსავლეთში ვენეციელთა მიერ, მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს. ცოტა ხნით ქალაქს მარვანიდებიც მართავდნენ.
გვიანი პერიოდი
1031 წელს ბიზანტიელებმა შეძლეს ედესის არაბთაგან გათავისუფლება, მაგრამ 1098 წელს ედესა ჯვაროსნებმა აიღეს და ედესის საგრაფო დააარსეს. 1144 წელს მოსულის მმართველმა იმად ალ-დინ ზანჯიმ დაარბია; ეკლესიები მეჩეთებად გადააკეთეს; 1687 წელს ქალაქი ოსმალებმა დაიპყრეს და ურფა უწოდეს.
სქოლიო
კატეგორია:წმინდა ქალაქები კატეგორია:ძველი შუამდინარეთის ქალაქები
სომხური ხალიჩა
სომხური ხალიჩა (Հայկական գորգ) აღნიშნავს სომხეთში ან სომხების მიერ კონკრეტული ტექნიკითა და მეთოდით მოქსოვილ ხალიჩებს უძველესი დროიდან დღემდე. იგი აღნიშნავს ბრტყლად ნაქსოვ ტექსილის ნიმუშებსაც. ტერმინი შეიცავს ბევრ ვარიანტსა და სუბ-სახეობას. მათთვის დამახასიათებელი სისუსტის გამო ანტიკური ეპოქიდან თითქმის არაფერი - არც ხალიჩები და არც ფრაგმენტები - გადარჩენილა. ჩვენამდე მხოლოდ გვიანი შუა საუკუნეების ნიმუშებმა მოაღწია.
უძველესი დროიდან სომხეთში ხალიჩები იატაკზე დასაფენად, კედლების, დივნების, სკამების, საწოლებისა და მაგიდების გასაფორმებლად გამოიყენებოდა. სომხეთშიხალიჩების დამზადება ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილი გახდა და სავალდებულო იყო ყველა ოჯახისთვის. ხალიჩების დამზადება ძირითადად ქალების საქმიანობის ნაწილი იყო. სომხური ხალიჩები უნიკალური „ტექსტებია“, რადგანაც მათზე გამოსახული ორნამენტები და წმინდა სიმბოლოები სომხთა წინაპრების რელიგიური და სხვა რწმენების სესახებ გვიქმნის წარმოდგენას.
ეტიმოლოგია
ხალიჩის შესაბამისი სიტყვა სომხურში არის karpet (կարպետ) ან gorg (գորգ). აღნიშნული სიტყვები სომხურ ენაში სინონიმებია.
სომხური სიტყვა gorg პირველად XVIII საუკუნის წერილობით წყაროებში გვხვდება. აღნიშნული სიტყვა გვხვდება არცახის ქაფთავანის ტაძრის კედლის წარწერაში, რომელიც 1242-1243 წლებით თარიღდება. სომხეთის კვლევების პროფესორი, გრიგორ კაპანციანი მიიჩნევს, რომ ეს სიტყვა ხეთურ-სომხური ლექსიკონიდან მოდის და სიტყვის თავდაპირველ ვარიანტად ფორმებს „koork“ და „koorkas“ მიიჩნევს. ხეთების კვლევების სპეციალისტი, ედგარ სტირტევანტი მიიჩნეევს, რომ აღნიშნული სიტყვ „ცხენის ქსოვილს“ აღნიშნავს.
ისტორია
სომხური ხალიჩების ხელოვნების ფესვები ანტიკურ ხანაშია, თუმცა უძველესი პერიოდის ხალიჩები და მათი ფრაგმენტები არ არის შემორჩენილი. ადრეული და გვიანი შუა საუკუნეების ხალიჩების ნიმუშების პოვნა პირად და მსოფლიოს სხვადასხვა მუზეუმის კოლექციებშია შესაძლებელი.
სომხეთის ტერიტორიაზე ჩატარებული გათხრებისას აღმოჩენილი ხალიჩების ფრაგმენტები ძვ.წ. VII საუკუნით თრიღდება. ამ პერიოდის მთლიანი ან თითქმის მთლიანი ხალიჩები ჯერ კიდევ არ არის აღმოჩენილი. უძველესი მოქსოვილი ხალიჩა ფაზიქის ხალიჩაა, რომელიც ციმბირის ერთ-ერთ სამარხში აღმოაჩინეს და ძვ.წ. V-III საუკუნეებით თარიღდება და ამჟამად სანქტ-პეტერბურგში, ერმიტაჟის მუზეუმში ინახება. ძვ.წ.-ით V საუკუნის ისტორიკოსი, ჰეროდოტე წერს, რომ კავკასიის ბინადრები ხალიჩებს ისეთი ბრწყინვალე ფერებით ქსოვდნენ, რომ მას ფერი არ გასდიოდა.
საბჭოთა კავშირის დროს კავკასიაში ხალიჩების დამზადებამ, ისევე, როგორც ცენტრალურ აზიაში ახალ ეტაპზე გადაინაცვლა. საბჭოითა კავშირმა ხალიჩების წარმოების დიდი ნაწილის კომერციალიზაცია მოახდინა და ხალიჩების დამზადებამ საოჯახო საქმიდან კომერციული წარმოების სახე მიიღო. მიუხედავად ამისა, სასოფლო არეალებში ხალიჩების დამზადების ტრადიციული მეთოდები შეინარჩუნეს და მათ კვლავ ოჯახები ამზადებდნენ. კომერციული ხალიჩების შემქმნელები თავიანთ მეთოდებში თავისუფალი იყვნენ, თუმცა რელიგიური თემები შეზღუდული იყო. ამ პერიოდში სომხური ხალიჩის დიზაინი ნაწილობრივ შეიცვალა. ბევრ „საბჭოურ ხალიჩაზე“ კომუნისტი ლიდერები იყვნენ აღბეჭდილი.
საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ხალიჩების დამზადების ხელოვნება სომხეთსა და მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში კვლავ ვითარდება. ხალიჩებს კერზო კომპანიები ან ოჯახები ამზადებენ. ზოგიერთი მქსოველი სომხური ტაძრებისა და მანუსკრიპტების ტრადიციულ მეთოდებს იყენებს.
ხალიჩების მწარმოებლები სომხეთში
2016 წლისთვის სომხეთის ტერიტორიაზე ხალიჩების მწარმოებელი 5 ფირმა ფუნქციონირებდა: არმის ხალიჩა (ერევანი) 1924 წლიდან ფუნქციონირებს და 2002 წელს გახდა პრივატიზებული. იენგოიანის ხალიჩები - ფუნქციონირებს 1958 (პრივატიზირებული გახდა 1996 წელს) წლიდან გეღარქუნიქის პროვინციაში. ჯრაშოღის ხალიჩა ფუნქციონირებს 1959 წლიდან ტავუშის პროვინციაში. თუფენქიანის ხალიჩები (ხელით დამზადებული ხალიჩები) ერევანში 1994 წლიდან ფუნქციონირებს და მაგერიანის ხალიჩები (ხელით დამზადებული ხალიჩები) 2000 წლიდან ფუნქციონირებს სომხეთის დედაქალაქში. გარდა ამ ხუთი ფირმისა, 2013 წლიდან თვითაღიარებულ მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის დედაქალაქ ხანქენდში ხელით დამზადებული ხალიჩების ფირმა ყარაბაღის ხალიჩა ფუნქციონირებს.
სქოლიო
კატეგორია:სომხური ხალიჩები კატეგორია:სომხეთის კულტურა კატეგორია:სომხური ხელოვნება
ზომბი
მინი|250პქ|[[ჯორჯ რომეროს „ცოცხალი მკვდრების ღამე“]] ზომბი (ჰაიტური ფრანგული: zombi, zonbi) — გამოგონილი მკვდრეთით აღმსდგარი პერსონაჟი მასობრივ კულტურაში, რომელიც წარმოიქმნება გარდაცვლილი ადამიანის გვამისაგან. როგორც წესი, ზომბი გვხვდება საშინელებათა ლიტერატურასა და ფენტეზის ჟანრის ნაწარმოებებში. თავად ტერმინი მომდინარეობს ჰაიტური ფოლკლორიდან, სადაც ზომბი წარმოადგენს მკვდარ სხეულს, რომელიც ცოცხლდება სხვადასხვა გზით, ძირითადად — მაგიით. თანამედროვე ნაწარმოებებში მკვდრის გაცოცხლება მაინცდამაინც არ გულისხმობს მაგიის გამოყენებას, არამედ სამეცნიერო ფანტასტიკურ მეთოდებს, როგორებიცაა ბაქტერია, რადიაცია, ფსიქიკური დაავადება, მწერები, პათოგენი, მეცნიერთა მიერ დაშვებული შეცდომები და ა.შ.
ოქსფორდის ინგლისური ენის ლექსიკონზე დაყრდნობით სიტყვა „ზომბი“ დასავლეთ აფრიკული წარმოშობისაა და შედარებულია კონგოურ სიტყვებთან „ნზამბი“ (ღმერთი) და „ზუმბი“ ან „ნზუმბი“ (ფეტიში). ზოგიერთი ავტორი ადარებს მას კონგოურ სიტყვას „ვუმბი“ (მვუმბი) (მოჩვენება, რომელიც ჯერ კიდევ ინარჩუნებს საკუთარ სულს), (ნვუმბი) (ადამიანი სულის გარეშე). 1903 წელს გამოცემულ კიმბუნდურ-პორტუგალიურ ლექსიკონში სიტყვა „ნზუმბი“ განმარტებულია როგორც „სული“, თუმცა შედარებით ახალი გამოცემა „ნზუმბის“ განმარტავს როგორც „დედამიწაზე მოხეტიალე ავისული, რომელმაც უნდა ტანჯოს ადამიანები“.
ნამდვილ სენსაციად იქცა უილიამ სიბრუკის 1929 წელს გამოცემული წიგნი „ჯადოსნური კუნძული“, რომელმაც ერთ-ერთმა პირველმა გააცნო დასავლურ კულტურას ვუდუს ზომბების კონცეფცია. წიგნში აღწერილია ავტორის მიერ ჰაიტიზე გატარებული წლები, ვუდუს კულტთან შეხვედრა, მასთან დაკავშირებული რიტუალები და ა.შ.
ცოცხალი მკვდრების წარმოჩენა თანამედროვე კულტურაში ეყრდნობა მდიდარ ლიტერატურულ ტრადიციებს, მათ შორის წიგნებს როგორებიცაა რიჩარდ მეთისონის „მე ვარ ლეგენდა“, ჰაუარდ ფილიპს ლავკრაფტის „ჰერბერტ უესტი — რეანიმატორი“ და მერი შელის „ფრანკენშტაინი“. 1932 წელს რეჟისორმა ვიქტორ ჰალპერინიმ გადაიღო საშინელებათა ფილმი „თეთრი ზომბი“, სადაც ზომბი წარმოჩენილია უგუნურ, საკუთარ თავზე კონტროლდაკარგულ ადამიანად, რომელსაც მართავს ბოროტი ჯადოქარი ლეგენდრე. ვუდუ-ზომბებზე დაფუძნებული ფილმების გადაღება მიმდინარეობდა 1960-იან წლებამდე, მათ შორის ყველაზე თვალსაჩინოა „მე ზომბისთან ერთად ვისეირნე“ (1943) და „9 იდეა ღია კოსმოსიდან“ (1959).
მე-20 საუკუნის მეორე ნახევარში, წარმოიშვა ზომბის ახალი ვერსია, რომელიც გაემიჯნა ჰაიტური ფოლკლორის ტრადიციებს. ზომბის ამგვარი ინტერპრეტაცია სათავეს იღებს ჯორჯ რომეროს ფილმიდან „ცოცხალი მკვდრების ღამე“, (1968), რომელიც ნაწილობრივ დაფუძნებულია რიჩარდ მეთისონის რომანზე „მე ვარ ლეგენდა“ (1954). საგულისხმოა ის ფაქტი, რომ სიტყვა „ზომბი“ არ არის გამოყენებული ზემოთ აღნიშნულ ფილმში, თუმცა მოგვიანებით ფილმის მოყვარულთა მიერ იქნა დამატებული. როგორც წესი, ფილმში „ცოცხალი მკვდრების ღამე“ და მის გაგრძელებებში, როგორებიცაა „მიცვალებულთა განთიადი“ (1978) და „მიცვალებულთა დღე“ (1985), ისევე როგორც „ცოცხალი მკვდრების დაბრუნება“ (1985) და „Zombi 2“ (1979), მონსტრები წარმოდგენილია ადამიანის ხორცზე დამშეულ არსებებად, მიუხედავად ამისა, ფილმმა „ცოცხალი მკვდრების დაბრუნება“ წარმოადგინა პოპულარული კონცეფცია ტვინის მჭამელი ზომებების შესახებ. მას შემდეგ ზომბი-აპოკალიფსის კონცეფცია, სადაც ცივილიზებული სამყარო შეპყრობილია სისხლისმსმელი ზომბებით, იქცა თანამედროვე პოპულარული ხელოვნების საყრდენად. ფილმის „მიცვალებულთა განთიადი“ და „მაიკლ ჯექსონის მუსიკალური ვიდეოს „Thriller“-ის გამოსვლის შემდეგ ჟანრმა დაღმასვლა იწყო.
1990-იანი წლების მიწურულს, შორეულ აღმოსავლეთში, იაპონურმა ვიდეო თამაშებმა, როგორებიცაა „Resident Evil“ და „The House of the Dead“, ხელი შეუწყო ზომბების აღორძინებას მასობრივ კულტურაში. დამატებით, თამაშმა „The House of the Dead“ წარმოადგინა ახალი სახეობის ზომბი, რომელიც განსხვავდება რომეროს ნელა მოძრავი ზომბებისაგან. ამას მოჰყვა რიგი მცირებიუჯეტიანი აზიური-ზომბი ფილმები — „ბიო-ზომბები“ (1998) და „დაპირისპირება“ (2000), აგრეთვე 2000-იანების დასავლური ზომბი-ფილმები, მათ შორის სწრაფად მოძრავი ზომბი-ფილმები — „28 დღის შემდეგ“ (2002), „ბოროტების სავანე“ (სერია), „მიცვალებულთა სახლი“-ს სერია და 2004 წლის „მიცვალებულთა განთიადი“ (რიმეიკი), ასევე ბრიტანული კომედიური ზომბი-ფილმი — „ზომბი სახელად შონი“ (2004).
გვიან 2000 და 2010-იან წლებში მოხდა ზომბების ჰუმანიზაცია და რომანტიზება, სადაც ზომბები გამოსახულია მეგობრულ და მოსიყვარულე არსებებად ადამიანების მიმართ. ამის ნათელი მაგალითებია ფილმები — „თბილი სხეულები“ და „ზომბები“, რომანები — „ამერიკელი ღმერთები“, „Generation Dead“ და „Bone Song“, ანიმაციური ფილმი — „პატარძლის გვამი“, ტელესერიალები — „გარდაცვლილთა გაცოცხლება“ და „მე ზომბი“, და მანგა/რომანი/ანიმე სერიები „სანკერეა: უკვდავი სიყვარული“ და „Is This a Zombie?“. ამ კონტექსტში ზომბები ხშირად ასოცირდებიან თანასწორობისათვის მებრძოლ დისკრიმინირებულ ჯგუფებთან. ხოლო ადამიანისა და ზომბის რომანტიკული ურთიერთობა ინტერპრეტირებულია როგორც სექსუალური თავისუფლების მეტაფორა და ტაბუს რღვევა (ვინაიდან, ზომბები ისედაც განიხილებიან როგორც სოციალური ნორმებისგან თავისუფალ ველური სურვილების მქონე არსებებად).
სქოლიო
კატეგორია:გაცოცხლებული მკვდრების სხეულები კატეგორია:საშინელებათა ლიტერატურა კატეგორია:კულტურა თემების მიხედვით კატეგორია:ზომბები მასობრივ კულტურაში კატეგორია:ზომბები კატეგორია:კულტურა-სპეციფიკური სინდრომები კატეგორია:ჰაიტური კულტურა კატეგორია:გამოგონილი მონსტრები
აიგევანი
აიგევანი (Այգեվան) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 638 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 273 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 5.99 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
ხერგიანი
საკუთარი სახელი ხერგიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ნურადინი
ნურადინი (Nurəddin) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
კოკა (მდინარე)
კოკა (Coca) — მდინარე ეკვადორში. მდინარე ნაპოს შენაკადი. აღნიშნული ორი მდინარე ერთმანეთს ერწყმის ქალაქ პუერტო-ფრანსისკო-ორელიანაში. კოკას სიგრძე 170 კილომეტრია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკვადორის მდინარეები
ოღულდარა
ოღულდარა (Oğuldərə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
პაიამინო
პაიამინო (Payamino) — მდინარე ეკვადორში. მდინარე ნაპოს შენაკადი. აღნიშნული ორი მდინარე ერთმანეთს ერწყმის ქალაქ პუერტო-ფრანსისკო-ორელიანაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკვადორის მდინარეები
ალფრედ ნეულანდი
ალფრედ კარლ ნეულანდი (Alfred Karl Neuland, დ. 10 ოქტომბერი, 1895 — გ. 16 ნოემბერი, 1966) — ესტონელი სპორტსმენი და ოლიმპიური ჩემპიონი ძალოსნობაში. მონაწილეობდა 1920 და 1924 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში, სადაც მან ოქროს (1920) და ვერცხლის (1924) მედლების მოპოვება შეძლო. ალფრედი პირველი ესტონელია, რომელმაც ოლიმპიურ თამაშებზე ოქროს მედალი აიღო. 1922 წელს მოიგო მსოფლიო ჩემპიონატი ტალინში. ძალოსნობაში დაამყარა სამი მსოფლიო რეკორდი 1920 – 1923 წლებში: ერთი ატაციში და ორი აკვრაში.
ბიოგრაფია
ნეულანდი დაიბადა 1895 წლის 10 ოქტომბერს ვალგაში, ლივონიის გუბერნიაში (დღეს ესტონეთი). განათლება მიიღო რიგაში და სანქტ-პეტერბურგში. ძალოსნობაში მოღვაწეობა ადრეული ასაკიდან დაიწყო, 1913 და 1914 წლებში მეორე ადგილი დაიკავა რუსეთის ჩემპიონატში. ძალოსნობაში რუსეთის ტიტული მოიგო 1915 წელს მცირეწონაში და 1916 წელს მძიმე წონაში. ამის შემდეგ იბრძოდა პირველ მსოფლიო ომში და ესტონეთის განმათავისუფლებელ ომში, დემობილიზაციის შემდეგ მოიგო ძალოსნობის ტიტული ესტონეთის ჩემპიონატში, მცირე წონაში 1921 და 1924 წლებში, ხოლო საშუალო წონაში 1923 წელს. 1923 წელს პირველი ადგილი დაიკავა გეტებორგის თამაშებში. სპორტიდან წასვლის შემდეგ მუშაობდა ბიზნესმენად, ასევე მოღვაწეობდა მწვრთნელად ძალოსნობაში, 1921 – 1940 წლებში იყო მსაჯი ვალგაში. 1950 – 1955 წლებში ტალინში ხელმძღვანელობდა ქარხანას (Estonian Experimental Soft Drinks Factory-ს). 1995 წელს ვალგაში მის პატივსაცემად დაიდგა მისი მონუმენტი, 2000 წლიდან ამავე ქალაქში ტარდებოდა მისი სახელობის ტურნირი.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონელი ძალოსნები კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1895 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1966 კატეგორია:ესტონეთის ოლიმპიური ოქროს მედალოსნები კატეგორია:ესტონეთის ოლიმპიური ვერცხლის მედალოსნები კატეგორია:ძალოსნები 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ძალოსნები 1924 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ოლიმპიური მედალოსნები ძალოსნობაში კატეგორია:1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები კატეგორია:1924 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მედალოსნები
იბრაჰიმჰაფუთი
იბრაჰიმჰაფუთი (İbrahimhaput) — ნასოფლარი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში არავინ ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის ნასოფლარები
ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმი
ტერმინი ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმი შეიძლება აღნიშნავდეს:
რეტენი
რეტენი (Reteni) — სოფელი მოლდოვაში, რიშკანის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 65 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 258 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიშკანის რაიონის სოფლები
Windows Phone 8
Windows Phone 8 — მობილური ოპერაციული სისტემის Windows Phone-ის მეორე თაობა Microsoft-სგან. გამოშვებულია 2012 წლის 29 ოქტომბერს. ისევე როგორც მისი წინამორბედი იყენებს Metro design language-ზე დაფუძნებულ flat user interface-ს. Windows Phone 8-ს მოჰყვა Windows Phone 8.1, რომელიც წარმოდგენილი იყო 2014 წლის 2 აპრილს.
Windows Phone 8 ცვლის Windows Phone 7-ის არქიტექტურაზე დაფუძნებულ Windows CE-ს, Windows NT kernel-თან ერთად, რომელიც გამოჩენილია Windows 8-ში. Windows Phone 7 მიმდინარე მოწყობილობებს არ შეუძლიათ მართონ ან განაახლონ Windows Phone 8 და ახალი აპლიკაციები შედგენილი სპეციალურად Windows Phone 8-სთვის, რომელიც არ არის ხელმისაწვდომი Windows Phone 7 მოწყობილობებისთვის. დეველოპერებს შეუძლიათ მათი აპლიკაციები ხელმისაწვდომი გახადონ Windows Phone 7 და Windows Phone 8 მოწყობილობებისთვის და ორივე პლატფორმის სამიზნე დანიშნულებაა ჯეროვანი SDKs Visual Studio-ში.
Windows Phone 8-ის მოწყობილობები წარმოებულია Nokia, HTC, Samsung და Huawei-ის მიერ.
პესკეუცი
პესკეუცი (Păscăuţi) — სოფელი მოლდოვაში, რიშკანის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 143 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 950 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიშკანის რაიონის სოფლები
კრივდინის აგარაკი
კრივდინის აგარაკი (Дача Кривдиной) — ქალაქგარე აგარაკი სესტრორეცკში. არქიტექტურის ძეგლი. მდებარეობს გრიგორიევისა და სადოვოის ქუჩების გადაკვეთაზე. მისამართი: სესტრორეცკი, გრეგორიევის ქუჩა 16/8.
ისტორია
ვალენტინა ევგენის ასული კრივდინის ხის აგარაკი ააშენეს XX საუკუნის დასაწყისში მოდერნის სტილში. პროექტის ავტორის მხოლოდ გვარია ცნობილი, ესაა არქიტექტორი მოროზოვი. რუსეთის ფედერაციის მთავრობის 2001 წლის 10 ივლისის № 527 დადგენილებით (რომლის თანახმადაც აგარაკი შეიტანეს რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში) არქიტექტორად მიჩნეულია ვინმე ვ. მოროზოვი. 1910-1911 წლებში სესტრორეცკში ააშენეს სახალხო სახლი ტექნიკოს-არქიტექტორ ფ. ე. მოროზოვის, ხოლო ტარხოვკაში არქიტექტორ ე. ლ. მოროზოვის პროეტების მიხედვით 1905-1906 წლებში ააშენეს ხის პანტელეიმონის ეკლესია. ამ ორი არქიტექტორიდან შესაძლებელია ორივე ყოფილიყო კრივდინის აგარაკის ავტორი.
საბჭოთა პერიოდში აგარაკი საცხოვებელ სახლად გადააკეთეს, რომელშიც პანსიონატ „სესტრორეცკის“ მუშები ცხოვრობდნენ და თანდათან ავარიულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. პერსპექტიული გეგმით გაამზადეს რესტავრაციისათვის, თუმცა 2018 წლის მდგომარეობთ რესტავრაცია არ დაწყებულა სახლის მაცხოვრებლების გაუსახლებლობის მიზეზით. 2018 წლის ტებერვალში საკურორტო რაიონის პროკურორმა შენობა „ნორდ-ოტელის“ მფლობელს უჩივლა. სარჩელის მიზეზი იყო შემოწმება, რომელმაც აჩვენა, რომ მესაკუთრის დაუდევრობის შედეგად ძეგლი ნაწილობრივ განადგურდა. მომჩივანი ავალდებულებდა „ნორდ-ოტელის“ მფლობელს ექვსი თვის განმავლობაში ჩაეტარებინა საკონსერვაციო სამუშაოები, ხოლო 9 თვის განმავლობაში სანქტ-პეტერბურგის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა დაცვის, გამოყენებისა და სახელმწიფო კონტროლის კომიტეტისათვის წარედგინა რემონტისა და რესტავრაციის დოკუმენტები, რომელსაც 20 თვის განმავლობაში უნდა გაეთვალისწინებინა აგარაკის სრული რესტავრაცია.
კრივდინის აგარაკი დახატა მხატვარმა სტას ბოროდინმა („ძველი აგარაკი სესტრორეცკში“). ნახატი გამოფინეს საკურორტო რაიონის ცენტრალურ საგამოფენო დარბაზში 2006 წელს, ხოლო 2007 წელს გამოფენილი იყო ბერლინის გალერეა მუტცენმახერში.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კორიენტესი (მდინარე)
კორიენტესი (Corrientes) — მდინარე ეკვადორსა და პერუში. მდინარე ტიგრეს შენაკადი. სიგრძე 500 კმ.
სქოლიო
კატეგორია:ეკვადორის მდინარეები კატეგორია:პერუს მდინარეები
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი (კონსტანტინოვსკი)
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი (Обелиск в честь 50-летия установления Советской власти) — ძეგლი-ობელისკი ქალაქ კონსტანტინოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა 1967 წელს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის აღსანიშნავად.
ისტორია
საბჭოთა ხელისუფლება დონის მიწაზე დამყარდა თეთრგვარდიელებთან ბრძოლის შემდეგ. 1920 წლის დასწაყისში იგი საბოლოოდ დამყარდა. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი დადგეს კომკავშირისა და კომუნისტური ქუჩების გადაკვეთაზე ქალაქ კონსტანტინოვსკში 1967 წლის ნოემბერში.
ძეგლი ააგეს მუშათა და დეპუტატთა რაიონული საბჭოს 1967 წლის 21 ივნისის № 222 გადაწყვეტილების შესაბამისად. ძეგლი-ობელისკის პროექტის ავტორია როსტოველი მოქანდაკე, „ოლქარქპროექტის“ ყოფილი მთავარი არქიტექტორი, როსტოვის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტის არქიტექტურის კათედრის ხელმძღვანელი გრიგორ ივანეს ძე ვლადიმირი (1913-1996). საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკის აგებაში ასევე მონაწილეობა მიიღო ახალგაზრდებმა და ქალაქის სხვა მაცხოვრებლებმა.
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი დამზადებულია სახიანი აგურისაგან და რკინის კარკასისაგან, რომლის შიგნითც ბეტონია ჩასხმული. ობელისკი შელესილია ცემენტით და გარედან მარმარილოს ფილებითაა მოპირკეთებული.
ობელისკი არის ოთკუთხა სტელა, რომლის სიმაღლეც არის 11 მეტრი, ხოლო ზომები 1,2х1,2 მეტრი. ობელისკის ყველა მხარეზე წარწერაა: 1917 - 1967. სტელა დგას ორიარუსიან რკინაბეტონის კვარცხლბეკზე. 2015 წლის ბოლოსა და 2016 წლის დასაწყისში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკს ჩაუტარდა კაპიტალური რემონტი, აღადგინეს ჩამოცვენილი მარმარილოს ფილები, კეთილმოაწყვეს ტერიტორია ობელისკის გარშემო.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ძეგლები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
იდრისიყიშლაყი
იდრისიყიშლაყი (İdrisiqışlaq) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 252 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
უილიამ ჰერშელი
უილიამ ფრიდრიხ ვილჰელმ ჰერშელი (დ. 15 ნოემბერი, 1738 ჰანოვერი — გ. 25 აგვისტო, 1822 სლაუ) — ინგლისელი ასტრონომი და ოპტიკოსი. ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრი (1781 წლიდან), პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის საპატიო წევრი (1789 წლიდან).
ბიოგრაფია
ჰერშელმა ოჯახში შეისწავლა უცხო ენები და მუსიკა. 1757 წელს გადასახლდა ინგლისში, სადაც ცნობილი მუსიკოსი გახდა. დამოუკიდებლად შეისწავლა ასტრონომია, დაამზადა ასობით სარკე ტელესკოპებისათვის. ასტრონომიული დაკვირვებები დაიწყო 1773 წელს.
უილიამმა აღმოაჩინა პლანეტა ურანი (1781), მისი ორი თანამგზავრი, მათი უკუმოძრაობა, სატურნის ორი თანამგზავრი. გაზომა სატურნისა და მისი რგოლების ბრუნვის პერიოდი, აღმოაჩინა მზის მოძრაობა სივრცეში და სხვა. 70-იან წლებში დაიწყო ვარსკვლავთა დათვლა ცის შერჩეულ არეებში, რის შედეგადაც შეაფასა გალაქტიკის ზომები და დაასკვნა სივრცეში მისი იზოლირებულება.
საფუძველი ჩაუყარა ვარსკვლავთა სტატირტპიკას. აღმოაჩინა ფიზიკურად ორჯერადი ვარსკვლავები, 2500-ზე მეტი ახალი ნისლეული და ვარსკვლავთა გროვა. წამოაყენა და 1802 — 11 წლებში განავითარა დიფუზიური მატერიის შეკუმშვით ვარსკვლავებისა და მათი სისტემების წარმოშობის კოსმოგონიური ჰიპოთეზა.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი ასტრონომები
სალომე ბაკურაძე
სალომე ბაკურაძე (დ. 9 ივლისი, 1984, ქუთაისი) — ქართველი მომღერალი, მუსიკოსი, ხელოვნებათმცოდნე.
ბიოგრაფია
სალომე ბაკურაძე დაიბადა 1984 წლის 9 ივლისს, ქალაქ ქუთაისში. დაამთავრა ქალაქ ქუთაისის მელიტონ ბალანჩივაძის სახელობის პირველი სამუსიკო სკოლა, საფორტეპიანო განყოფილება. 2002-2006 წლებში სწავლობდა სახელმწიფო თეატრალურ უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა ხელოვნებათმცოდნეობის ბაკალავრის, ხოლო 2008 წელს ხელოვნებათმცოდნეობის მაგისტრის ხარისხით.
კარიერა
სალომე ბაკურაძემ 2005 წელს მონაწილეობა მიიღო ყველაზე რეიტინგულ სატელევიზიო მუსიკალურ კონკურსში „ნუცას სკოლა“(TV იმედი) და გავიდა ნახევარ ფინალში. ამავე წელს „TV იმედის“ მიწვევით მონაწილეობა მიიღო მუსიკალურ შოუში „იმედის ტალღა“. 2006 წელს კომპოზიტორ ალექსანდრე ბასილაიას მიწვევით იყო მისივე სახელობის კვინტეტის წევრი. 2006 წელს საქართველოს სახელით მოლდოვეთის საერთაშორისო კონკურსში „friends faces“ მიიღო მონაწილეობა და ლაურეატი გახდა. 2008 წელს მან მონაწილეობა მიიღო მერიკული სატელევიზიო შოუს „pop idol“-ის ქართულ ანალოგში „რუსთავი 2-ზე, სადაც შოუს ფინალისტი გახდა და მე-2 ადგილი დაიკავა.
2009 წელს იგი ტელეკომპანია რუსთავი 2-მა მიიწვია მსოფლიოში ცნობილი შოუს „Two stars“ ქართულ ანალოგში. 2009 წელს „რუსთავი 2“-მა იგი მიიწვია „pop idol“-ის ანალოგ პროექტ „Geo star“ 2000-ში სეციალურ სტუმრად. 2008 წლის ფინალისტობის შემდეგ მას ინტენსიურად იწვევდნენ სხვადასხვა ტელეკომპანიები რეიტინგულ გადაცემებში. 2010 წელს ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-მა მიიწვია მეგა შოუში „Bravo“, სადაც მან მაყურებლის და ჟიურის მხარდაჭერით გამარჯვება მოიპოვა. 2015 წელს ტელეკომპანია „GDS“-ის მიწვევით მონაწილეობას იღებს მეგა შოუში, საერთაშორისო პროექტ „one in one“ ქართულ ანალოგში, „ერთი-ერთში“, სადაც იმარჯვებს.
2015 წლიდან დღემდე არტისტი არის „სამედიცინო ჰოლდინგი 23“ სახე. 2018 წელს მიწვეულ იქნა საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის მიერ, ევროვიზიის საერთაშორისო კონკურსის, საერთაშორისო ჟიურიში. 2020 წლის იანვარში მან გამოუშვა ახალი სინგლი და ვიდეორგოლი სახელწოდებით „აღარ გიცდი“. 2021 წლის სექტემბრის თვეში გამოუშვა ახალი სინგლი „ჩიორა“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ქართველი მომღერლები კატეგორია: დაბადებული 1984 კატეგორია: დაბადებული 9 ივლისი
იოსაფატ ბარბარო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიელი დიპლომატები კატეგორია:იტალიერი მოგზაურები კატეგორია:იტალიელი ვაჭრები კატეგორია:დაბადებული 1413 კატეგორია:გარდაცვლილი 1494 კატეგორია:უცხოელი ავტორები საქართველოსა და ქართველების შესახებ
კონამბო
კონამბო (Conambo) — მდინარე ეკვადორში. მდინარე ტიგრეს შენაკადი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკვადორის მდინარეები
გენდერული იდენტობა
გენდერული იდენტობა — ადამიანის შინაგანი, პირადი გრძნობა, რომელიც ამა თუ იმ გენდერისადმი მიკუთვნებულობას ეხება. ტრანსგენდერი ადამიანების შემთხვევაში, დაბადებისას მინიჭებული სქესი და მათი შინაგანი გენდერული იდენტობა არ ემთხვევა ერთმანეთს.
გენდერული იდენტობის აშლილობა
გენდერული იდენტობის აშლილობა — ამერიკის ფსიქიატრთა ასოციაციის მიერ გამოცემულ მენტალურ დაავადებათა მეოთხე დიაგნოსტიკურ და სტატისტიკურ სახელმძღვანელოში შესული საკამათო დიაგნოზი, რომელიც ტრანსგენდერი და სხვა გენდერულად ცვალებად ადამიანებს ენიჭება. იქიდან გამომდინარე, რომ ამ დიაგნოზის მიხედვით ტრანსგენდერი ადამიანების მდგომარეობა „აშლილობად“ მოიხსენიება, ტერმინი „გენდერული იდენტობის აშლილობა“ ხშირად დამამცირებლად მიიჩნევა. დიაგნოზი ხშირად ენიჭებათ ბავშვებს, რომლებიც არ არიან მათთვის მიწერილი გენდერული ნორმების მიმართ კონფორმულები ჩაცმულობის, თამაშისა და ქცევის მხრივ. ასეთ ბავშვებს ინტენსიურ ფსიქოთერაპიას უქვემდებარებენ, ისევე, როგორც ქცევის შეცვლასა და ინსტიტუციონალიზაციას. გენდერული იდენტობის აშლილობა ცვლის უფრო მოძველებულ „გენდერული დისფორიის“ ტერმინს.
გენდერული თვითგამოხატვა
გენდერული თვითგამოხატვა — ადამიანის გენდერული იდენტობის გარეგანი გამოხატვა, რომელიც ხშირად „ფემინურ“, „მასკულინურ“ ან გენდერულად ცვალებად ქცევაში, ჩაცმის სტილში, ვარცხნილობაში, ხმასა ან სხეულებრივ მახასიათებლებში გამოიხატება. როგორც წესი, ტრანსგენდერი ადამიანები ცდილობენ საკუთარი გენდერული თვითგამოხატვა შეუსაბამონ თავიანთ გენდერულ იდენტობას და არა თავიანთ ბიოლოგიურ სქესს.
სქოლიო
კატეგორია:ლგბტ ტერმინები კატეგორია:გენდერი
ჰოლოცენი
სქოლიო
კატეგორია:ჰოლოცენი
შახტის ტარას შევჩენკოს ძეგლი
ისტორია
1972 წელს ალექსანდროვსკის პარკის შესასვლელთან ქალაქ შახტიში, გაიხსნა უკრაინელი პოეტისა და პროზაიკოსის ტარას შევჩენკოს ძეგლი, მაგრამ 1990-იანი წლების ბოლოს მოახინეს მისი ემონტაჟი, ხოლო მის ადგილზე აღმართეს შადრევანი. როგორც ერთ-ერთი ადგილობრივი გაზეთი იუწყებოდა ტარას შევჩენკოს ძეგლი ქალაქ შახტის მოსახლეობის სურვილითა და ფინანსებით აღმართულა და ძეგლი ორი ხალხის - რუსებისა და უკრაინელების - უსაზღვრო ძმობის სიმბოლო იყო.
თანამედროვე ძეგლი
შახტელების საინიციატივო ჯგუფმა 2011 წელს მიმართა ქალაქის ადმინისტარციას თხოვნით ძეგლის აღდგენის შესახებ. იდეას მხარი დაუწირა ქალაქის მერმა. ძეგლის აღდგენის და კეთილმოწყობის მთელი ფინანსური მხარე თავის თავზე აიღეს ქალაქის საკრებულოს დეპუტატებმა, ადმინისტრაციამ და მოქალაქეებმა.
2012 წელს პოეტ ტარას შევჩენკოს ძეგლი აღადგინეს, მაგრამ უკვე ახალ ადგილზე - მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის წინ მვებარე შევჩენკოს ქუჩა № 149-სთან. ტარას შევჩენკოს აღდგენილი ძეგლის საზეიმო გახსნის ღონისძიებებში მონაწილეობდა ქალაქ შახტის მერი.
2014 წელს ქალაქ შახტში მწერლის ძეგლთან გაიმართა საზეიმო ღონისძიება, რომელიც ეძღვნებოდა უკრაინელი პოეტისა და მწერლის დაბადებიდან 200 წლის იუბილეს.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ძეგლები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
რეტენი-ვასილეუცი
რეტენი-ვასილეუცი (Reteni-Vasileuţi) — სოფელი მოლდოვაში, რიშკანის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 66 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 201 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიშკანის რაიონის სოფლები
ტომა ნიკიფოროვი
ტომა ნიკიფოროვი (დ. 24 იანვარი, 1993) — ბელგიელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -100კგ წონით კატეგორიაში. 2010 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ახალგაზრდულ ოლიმპიადაზე. 2015 წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. ამავე წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ევროპის ჩემპიონატზე (ევროპულ თამაშებზე). 2016 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ევროპის ჩემპიონატზე. 2017 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე. 2018 წელს გახდა ევროპის ჩემპიონი.
ალექსანდრე კანდელაკი
ალექსანდრე კანდელაკი (დ. 17 აპრილი 1885, ქუთაისი — გ. 14 ივლისი, 1966, თბილისი) — ქართველი თერაპევტი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ექიმი, საქართველოში საექიმო-შრომითი ექსპერტიზის ერთ-ერთი ფუძემდებელი.
ბიოგრაფია
1912 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. მუშაობდა სანქტ-პეტერბურგში ჰოსპიტალური თერაპიის კლინიკაში. პირველი მსოფლიო ომის დროს განაგებდა სპეტროგრადის ჰოსპიტლის თერაპიულ განყოფილებას. 1922-1966 წლებში ხელმძღვანელობდა თბილისის I საავადმყოფოს თერაპიულ განყოფილებას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1885 კატეგორია:გარდაცვლილი 1966 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ივლისი კატეგორია:ქართველი თერაპევტები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები ალექსანდრე
აუაკის რაიონი
აუაკის რაიონი (Distrito de Ahuac) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ჩუპაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 315 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 198 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 100 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 72.04 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩუპაკის პროვინციის რაიონები
იულია სანინა
ბიოგრაფია
სანინა დაიბადა მუსიკოსების ოჯახში, 1990 წლის 11 ოქტომბერს, კიევში, უკრაინა. ის პირველად სცენაზე სამი წლის ასაკში გამოვიდა. პირველი გმოსვლისას, მის სიმღერას აფორმებდა ორკესტრი, რომელსაც მამამისი ხელმძღვანელობდა. მოგვიანებით ის მუშაობდა როგორც სოლო ვოკალისტად, ასევე ბავშვთა ანსამბლსა და ჯაზ ბენდში.
2005 წელს მან დაამთავრა ჯაზისა და საესტრადო ხელოვნების მუსიკალური სკოლა. მოგვიანებით ჩაირიცხა ტარას შევჩენკოს სახელობის კიევის ეროვნულ უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ინსტიტუტშის და 2013 წელს დაასრულა და მიიღო ფოლკლორისტის მაგისტრის ხარისხი. კოლეჯში სწავლისას ის ასევე იყო დაინტერესებული ჟურნალისტიკით.
2006 წლიდან 2008 წლამდე ის იყო ჯგუფ Sister Siren-ის ვოკალისტი.
2011 წლის სექტემბერში სანინამ მუსიკოს და პროდიუსერ ვალერი ბებკოსთან ერთად ჩამოაყალიბდა დუეტი Val & Sanina, სადაც ისინი სიმღერებს რუსულ ენაზე ასრულებდნენ. მათ ჩაწერეს ექსპერიმენტული ვიდეო კლიპი და რამდენიმე სიმღერა, მათ შორის ერთ-ერთი იყო სიმღერა „სიყვარული მოვიდა“ (Любовь настала; ტექსტის ავტორი: რობერტ როჟდესტვენსკი და მუსიკის ავტორი: რეიმონდ პოლსი)
ცოტა ხნის შემდეგ დუეტმა სახელი შეიცვალა და გახდა The Hardkiss. მათ ასევე დაიწყეს ტექსტის ინგლისურ ენაზე შექმნაც და ხმები მეტად დაიბოხეს. 2011 წლის შემოდგომაზე მათ რამდენიმე ახალი სიმღერა გამოუშვეს და სადებიუტო ვიდეო კლიპი Babylon ჩაწერეს. ამავე წლის მიწურულს The Hardkiss-მა ახალი ვიდეო კლიპი,  Dance with me გამოუშვა, რომელიც წამყვან მუსიკალურ არხებზეც კი მოხვდა.
2012 წლის თებერვალში ჯგუფის წევრებმა ხელი მოაწერეს კონტრაქტს ლეიბლ Sony BMG-სთან. ამის შემდეგ ბენდის პოპულარობა თანდათან გაიზარდა და მათ მოიპოვეს არაერთი ჯილდო როგორც უკრაინაში, ასევე მის საზღვრებს გარეთ. 2014 წელს სანინამ დაიწყო ვიდეოების გადაღება და YouTube-ს პლატფორმაზე განთავსება, სადაც საზოგადოებას აჩვენებდა მის და ბენდის წევრების ცხოვრების სტილს. 2016 წელს სანინა გახდა უკრაინული The X Factor-ის ჟიურის ოთხი წევრიდან ერთ-ერთი.
სტილი
იულია სანინა ძალიან დიდ ყურადღებას აქცევს მის ტანისამოსსა და კოსტუმებს. სტილისტები, როგორებიც არიან სლავა ცჩაიკა და ვიტალი დაციუკი The Hardkiss-ის ყველა წევრისთვის ჰქმნიან კოსტუმებს. ბენდი ასევე თანამშრომლობს ახალგაზრდა დიზაინერებთან (ივანოვა, ბეხი, ნადია ძიაკი, ანუკი, ბიჭოლა და ა. შ.). სანინა ხშირად ირგებს ალექსანდრ მაკ-ქუინის, ვივიენ ვესტვუდისა და გარეტ პაგის მიერ შექმნილ ტანისამოსს. ყოველდღიურ ცხოვრებაში იულია უპირატესობას ანიჭებს Diesel-ს, H&M-სა და Topshop-ს.
პინტოიაკუ
პინტოიაკუ (Pintoyacu) — მდინარე ეკვადორში. მდინარე ტიგრეს შენაკადი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკვადორის მდინარეები
სენტ ჯოზეფის უნივერსიტეტი
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის უნივერსიტეტები კატეგორია:პენსილვანია
მირკო კოვაჩი
მირკო კოვაჩი (Mirko Kovač; დ. 26 დეკემბერი, 1938, ნიკშიჩი, იუგოსლავიის სამეფო — გ. 19 აგვისტო, 2013, როვინი, ხორვატია) — იუგოსლავი, ხორვატი, ჩერნოგორიელი და სერბი მწერალი, ესეისტი, სცენარისტი. XX საუკუნის მეორე ნახევრის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სლავურენოვანი მწერალი.
ახალგაზრდობაში გადავიდა ბელგრადში და დაამთავრა უნივერსიტეტის დრამატურგიის ფაკულტეტი. მისი როგორც მწერლის დებიუტი შედგა 1962 წელს რომანით „Gubilište“, რომელშიც აკრიტიკებდა იუგოსლავიის ხელისუფლებას. არის რამდენიმე ადგილობრივი ლიტერატურული პრემიის მფლობელი.
გარდაიცვალა 2013 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:სერბი მწერლები კატეგორია:მონტენეგროელი მწერლები კატეგორია:ხორვატი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:გარდაცვლილი 2013 კატეგორია:ბოსნიელი მწერლები
ჰიდეო კოჯიმა
ჰიდეო კოჯიმა (小島 秀夫; დ. 24 აგვისტო, 1963, სეტაგაია, ტოკიო ) — იაპონელი ვიდეო თამაშების დიზაინერი, რეჟისორი, პროდიუსერი და სცენარისტი.
კოჯიმა ცნობილია ვიდეო თამაშების შექმნის თავისებური საავტორო მიდგომით. თამაშების შექმნამდე იგი გატაცებული იყო ლიტერატურითა და კინემატოგრაფიით. 1986-2015 წლებში იყო კომპანია Konami-ის ერთ-ერთი წამყვანი თანამშრომელი, ამასთანავე ხელმძღვანელობდა მის მიერ 2005 წელს დაარსებულ შიდა სტუდიას Kojima Productions. აგრეთვე, გარკვეული ხნით იკავებდა კომპანია Konami Digital Entertainment-ის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობას. 2015 წელს Kojima Productions გამოეყო Konami-ის და იქცა დამოუკიდებელ კომპანიად, რომელსაც სათავეში ჩაუდგა ჰედეო კოჯიმა.
კოჯიმა ყველაზე მეტად ცნობილია „Metal Gear“-ის ვიდეო თამაშების სერიის შექმნით, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა როგორც სტელს-ექშენის ჟანრის, ასევე ზოგადად ვიდეო თამაშების ინდუსტრიის განვითარებაზე. მისი ხელმძღვანელობით სერია გამოდიოდა ოთხი ათწლეულის განმავლობაში. „Metal Gear“-ის გარდა შექმნილი აქვს სათავგადასავლო თაშები — „Snatcher“ და „Policenauts“, იგი აგრეთვე არის რამდენიმე თამაშის პროდიუსერი, ისეთების როგორებიცაა „Zone of the Enders“, „Boktai“ და „Castlevania: Lords of Shadow“. 2019 წელს გამოსული „Death Stranding“ არის კოჯიმას პირველი ვიდეო თამაში, რომელიც Konami-ს გარეთ შეიქმნა.
2019 წელს კოჯიმა შევყვანილი იქნა გინესის რეკორდების წიგნში, როგორც ყველაზე მეტი გამომწერების მქონე ვიდეო თამაშების დიზაინერი Twitter-სა და Instagram-ზე. 2020 წელს ვიდეო თამაშების განვითარებაში შეტანილი გამორჩეული წვლილისთვის BAFTA Fellowship-ის ჯილდო გადაეცა.
სქოლიო
კატეგორია:ჰიდეო კოჯიმა კატეგორია:დაბადებული 24 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:XX საუკუნის იაპონელი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის იაპონელი მწერლები კატეგორია:მეცნიერებისა და ინტერაქტიული ხელოვნების აკადემიის დიდების დარბაზში შესული ადამიანები კატეგორია:BAFTA-ს გამარჯვებულები კატეგორია:იაპონელი ვიდეო თამაშების დიზაინერები კატეგორია:იაპონელი ვიდეო თამაშების რეჟისორები კატეგორია:იაპონელი ვიდეო თამაშების პროდიუსერები კატეგორია:ვიდეო თამაშების სცენარისტები
Discovery (Electric Light Orchestra-ს ალბომი)
Discovery — ბრიტანული სიმფონიური როკ-ჯგუფ Electric Light Orchestra-ს 1979 წლის სტუდიური ალბომი. ეს იყო ჯგუფის პირველი ალბომი, რომელიც ბრიტანეთში #1 პოზიციაზე მოხვდა. და შემდგომში იქ ხუთი კვირა გაატარა. ალბომში შეტანილი ხუთი სიმღერა, Shine a Little Love, Don't Bring Me Down, Last Train to London, Confusion და The Diary of Horace Wimp ჰიტებად იქცა.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - ჯეფ ლინი, გარდა სიმღერისა Little Town Flirt (მერონ მაკ-კენზი და დელ შენონი)
სქოლიო
კატეგორია:1979 წლის ალბომები კატეგორია:ალბომები ჯეფ ლინის პროდიუსერობით კატეგორია:Electric Light Orchestra-ს ალბომები კატეგორია:Epic Records-ის ალბომები კატეგორია:Jet Records-ის ალბომები
ჰაილბრონის აჩრდილი
ჰაილბრონის აჩრდილი, ხშირად მოხსენიებული, როგორც „უსახო ქალი“ — ნავარაუდები სერიული მკვლელი ქალი, რომლის არსებობაზეც მიუთითებდა 1993-2009 წლებში ავსტრიაში, საფრანგეთსა და გერმანიაში მრავალი დანაშაულის ადგილზე აღმოჩენილი ერთი და იმავე დნმ-ის ნიმუში. ექვს მოკლულს შორის ერთ-ერთი იყო პოლიციის ოფიცერი მიშელ კიზევეტერი, რომელიც ჰაილბრონში (გერმანია) 2007 წლის 25 აპრილს მოკლეს.
დანაშაულებს ერთადერთი რამ ჰქონდათ საერთო — ერთი და იმავე ქალის დნმ-ის ნიმუში, რომელიც 40 დანაშაულის ადგილზე აღმოაჩინეს. დანაშაულები მოიცავდა როგორც ძარცვებს, ასევე მკვლელობებს. 2009 წლის მარტის დასასრულს გამომძიებლებმა დაასკვნეს, რომ „კრიმინალი აჩრდილი“ არ არსებობდა, და ქალის დნმ ბამბის ჩხირებზე ნიმუშების აღებამდე მდებარეობდა; იგი ეკუთვნოდა ქალს, რომელიც ჩხირების მწარმოებელ ქარხანაში მუშაობდა.
გამოძიება
ავსტრიაში ნაპოვნი ნიმუშის მიტოქონდრიული დნმ-ის ანალიზმა აჩვენა, რომ იგი ავლენდა ისეთ მახასიათებლებს, როგორსაც აღმოსავლეთ ევროპელები და რუსები ფლობდნენ. ეს დეტალი ვერ აღმოაჩინა გერმანიაში ჩატარებულმა გამოძიებებმა, რადგან იმ დროისთვის დნმ-ით შესაძლებელი იყო მხოლოდ შეზღუდული ატრიბუტების დადგენა, მაგალითად, სქესის. სულ მცირე 2008 წლიდან, არაერთი ოფიცერი ეჭვობდა, რომ მტკიცებულებას გამოძიება შეცდომაში შეჰყავდა, და დნმ ნიმუშის არსებობა დაბინძურების შედეგი იყო, რაც 2009 წელს დადასტურდა.
ჰაილბრონის პოლიციის განყოფილებაში შეიკრა გამომძიებელთა გუნდი „Parkplatz“ („ავტოსადგომი“). 2009 წლის იანვარში „აჩრდილის“ ადგილსამყოფელის შესახებ ინფორმაციისა და სამხილებისთვის დაწესებული ჯილდო 300 000 ევრომდე გაიზარდა.
„აჩრდილის“ არსებობის შესახებ ეჭვი ადრეც არსებობდა, მაგრამ 2009 წლის მარტში საქმის გამოძიებამ გეზი ახალი მიმართულებით აიღო, როცა ცხედრის ვინაობის დადგენისას გამომძიებლებმა „აჩრდილის“ მდედრობითი დნმ-ის ნიმუში დევნილი მამაკაცის განცხადებაზე არსებულ თითის ანაბეჭდში იპოვეს. ისინი მივიდნენ იმ დასკვნამდე, რომ იდუმალებით მოცული დამნაშავე არ არსებობდა და ლაბორატორიის შედეგებზე დნმ-ის ნიმუშების აღებისას გამოყენებულ ბამბის ჩხირებზე არსებული დაბინძურება ახდენდა გავლენას. მართალია, ჩხირები სტერილური იყო, მაგრამ ისინი ადამიანის დნმ-ის ნიმუშის ასაღებად სერტიფიცირებული არ იყო.