cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
პოკერის მსოფლიო ტური
ტელევიზია
მას შემდეგ, რაც 2009 წლის ნოემბერში PartyGaming-მა გამოაქვეყნა ინფორმაცია WPT-ს შეძენასთან დაკავშირებით, ახალმა მფლობელებმა დაამატეს სატელევიზიო „პოკერის მსოფლიო ტურის“ მეორე სერიები Party Poker ბრენდის სახელის ქვეშ. ეს სერიები ორიენტირებულია ევროპაში გაჩერებული „პოკერის სმფოლიო ტურის“ გაშუქებაზე. მაიკ სიქსტონი აგრძელებს კომენტატორობას, თუმცა მას ამჯერად პარტნიორობას უწევს არა ვინს ვან პატენი, არამედ დანიური წარმომავლობის ამერიკელი ჯესი მეი. ქალი წამყვანების როლს ამ შემთხვევაში კისრულბენ სხვადასხვა პიროვნებები, ძირითადად იმ ქვეყნებიდან, სადაც თამაში მიმდინარეობს. გამონაკლისი იყო კანადელი პოკერის მოთამაშე კარა სკოტი, რომელმაც ევროპის რამდენიმე ადგილას უმასპინლა და წაიყვანა „პოკერის მსოფლიო ტური“. 2014 წელს „პოკერის მსოფლიო ტურმა“ დაიწყო high roller-ის სატურნირო სერიების, WPT Alpha8, მაუწყებლობა Fox Sports 1-ზე. სერიების კომენტატორი და შემფასებელი არიან ალი ნეჯადი და ოლივერ ბუსქუიე, ხოლო წამყვანია - ლინ გილმარტინი.
წარსული
„პოკერის მსოფლიო ტურს“ დებიუტი ჰქონდა 2002 წლის მიწურულსა და 2003 წლის დასაწყისში. ჩემპიონატის კულმინაცია მოხდა 2003 წლის აპრილში, სასტუმრო-კაზინო „ბელაჯიოში“, ნევადას შტატის ქალაქ ლას-ვეგასში. პირველი სეზონი გაშუქდა 2003 წლის გაზაფხულზე, ამერიკის საკაბელო ტელევიზიის არხზე - Travel Channel. შოუს დებიუტი ერთიანი სატელევიზიო ქსელის სივრცეში ჰქონდა 2004 წელს NBC-ზე, სპეციალურ „ჩემპიონთა ბრძოლის“ ტურნირზე. ეს იყო გაშუქებული CBS-ის Super Bowl XXXVIII პრე-თამაშის პარალელურად. Travel Channel-მა გააშუქა „პოკერის მსოფლიო ტურის“ პირველი ხუთი სეზონი. 2007 წლის აპრილში, WPTE-მ გამოაცხადა, რომ GSN-ი 2008 წლის გაზაფხულზე გააშუქებდა ტურის მეექვსე სეზონს. პირველი „პოკერის მსოფლიო ტური“, რომელიც გაშუქდა GSN-ზე იყო Mirage Poker Showdown, 2008 წლის 24 მარტს. 2008 წლის ივლისში, WPTE-მ გამოაცხადა, რომ მეშვიდე „პოკერის მსოფლიო ტურის“ ტრანსლაცია მოხდებოდა Fox Sports Net-ზე.
WPT-ს მთავარი მომნუსხველი ძალა, როგორც პოკერის უმეტეს ტურნირებში, არის ის, რომ ნებისმიერს, ვისაც შეუძლია იყიდოს "buy-in" (რომელთა ფასი რანჟირებს $2 500-სა და $25 000-ს შორის), ან მოიგოს სატელიტი, აქვს თანაბარი შანსი, რომ შეეჯიბროს პოკერის ტოპ მოთამაშეებს. 2004 წელს, „პოკერის მსოფლიო ტურმა“ შექმნა „დიდების ხეივანი“ (Walk of Fame), სადაც ირიცხებიან დოილ ბრანსონი, გუს ჰანსენი და აგრეთვე მსახიობი ჯეიმზ გარნერი.
Spin-off ტურნირების სერიების, სახელწოდებით „პროფესიონალური პოკერის ტური“, გადაღება დაიწყო 2004 წელს. სერიების გაშუქება გადაიდო, რაც ნაწილობრივ Travel Channel-თან უთანხმოების გამო მოხდა. 2005 წლის შემოდგომაზე, WPTE-მ გამოაცხადა, რომ „საკაბელო არხმა“ (ESPN-ზე დაყრდნობით) გააუქმა სატენდერო PPT სერიები და რომ WPTE მოლაპარაკებებს აწარმოებდა Travel Channel-თან სერიების გაშუქებასთან დაკავშირებით. 2006 წლის 30 იანვარს, WPTE-მ და Travel Channel-მა გამოაცხადეს, რომ მათ არ დააკმაყოფილეს არც ერთი ღია სარჩელი და შეწყვიტეს თანამშრომლობა. სერიების რეგულარული მაუწყებლობა დაიწყეს 2006 წლის 5 ივლისს, მაგრამ შეჩერდა ერთი სეზონის შემდეგ, რადგან WPTE-მ ვერ შეძლო ეპოვა მასპინძელი ტელევიზია მომდევნო სეზონისთვის. საინტერესო შენიშვნა არის ის, რომ მხოლოდ ოთხმა მოთამაშემ, ყველაზე ცოტა 8 სეზონის მანძილზე, დაასრულა თამაში „in the money-ით“. ეს მოთამაშეები არიან: ფილ ჰელმუტი, ერიკ ზაიდელი, მარკ სეიფი და სურინდერ სუნარი.
სასამართლოს გადაწყვეტილება
2008 წლის აპრილში WPT Enterprises Inc.-ი დარჩენილ ხუთ მოსარჩელესთან ერთად მივიდა შეთანხმებამდე. გადაწყვეტილების შესახებერთ-ერთი მოსარჩელე, კრის ფერგუსონმა თქვა: „ჩვენ ვართ მოხარულები, რომ მივედით შეთანხმებამდე, რომელიც სამართლიანია ყველა მოთამაშისთვის და, რომ შემოიღეს ახალი რელიზი, რომელიც აშორებს ორაზროვნებას იმას, თუ როგორ შეიძლება მოთამაშის იმიჯები გამოიყენონ. ჩვენ განსაკუთრებით გვახარებს ის, რომ ახალი რელიზი გავრცელდება პოკერის ყველა მოთამაშეზე, რომელსაც სურს მონაწილეობის მიღება WPT-ის ღონისძიებაში“.
WPT ქალბატონები
2008 წლის იანვარში WPT-მ გამოაცხადა, რომ იწყებს ტურნირს ქალებისთვის, სახელწოდებით WPT Ladies. პირველ სეზონი მოიცავდა ხუთ ღონისძიებას, buy-in-ებით $300-დან $1 500-მდე. ქალთა პირველ ჩემპიონატზე პირველ ადგილზე გავიდა ნენსი ტოდი, ხოლო მეორეზე -ვანესა სელბსტი. ამ ეტაპზე WPT Ladies არ იგეგმება.
WPT-ის დიდების ხეივანი
WPT დიდების ხეივანი შეიქმნა „პოკერის მსოფლიო ტურში“ გამარჯვებულთა პატივსაცემად. მათთვის, ვინც მოიპოვა წარმატება პოკერში და აგრეთვე მათთვის, ვინც ხელი შეუწყო, რაიმე განსაკუთრებული წვლილი შეიტანა WPT-ს ღონისძიებაში.
„დიდიების ხეივანში“ 2004 წლის შემდეგ ახალი მოთამაშეები არ შეუყვანიათ. პირველი წევრები არიან დოილ ბრანსონი, გას ჰანსენი და ჯეიმზ გარნერი.
წლის მოთამაშე
გარდა იმის, რომ „პოკერის მსოფლიო ტურში“ ცხადდება მიმდინარე სეზონის გამარჯვებული, აცხადებენ „წლის მოთამაშესაც“. ის შეიძლება გახდეს მოთამაშე, რომელიც „პოკერის მსოფლიო ტურის“ მიმდინარე სეზონის თამაშში აჩვენებს სტაბილურად მაღალ შედეგებს სერიის ბოლოს.
სენისერო
სენისერო (Cenicero) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ლა-რიოხის პროვინციის ლოგრონიოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 31,76 კმ². მოსახლეობა — 2086 კაცი (2020 წ.).
პოკერის მსოფლიო ტური
წლის მოთამაშე
„წლის მოთამაშასეს“ განსაზღვრა ხდება ქულების სისტემის მიხედვით. მოთამაშე, რომელიც მთელი სეზონის მანძლზე დააგროვებს ყველაზე მეტ ქულას ავტომატურად ხდება „პოკერის მსოფლიო ტურის“ „წლის მოთამაშე“. ქულების დათვლა იწყება სეზონის მიწურულს. შეიძლება „წლის მოთამაშე“ და ჩემპიონი სხვადასხვა მოთამაშე აღმოჩნდნენ. ასე ხდებოდა მეცხრე სეზონამდე. მანამდე ყველაზე ახლოს ჩემპიონობის ტიტულამდე (მესამე ადგილი) მივიდა „წლის მოთამაშე“ ბრეტრანდ გროსპლერი.
ქულათა სისტემა
პირველი 8 სეზონის განმავლობაში მხოლოდ ექვსმა მოთამაშემ ფინალურ მაგიდაზე, პლუს უკანასკნელი (მეშვიდე) მოთამაშე, რომელიც თამაშს ფინალამდე გამოეთიშა, გაინაწილეს ქულები შემდეგნაირად:
სენისერო
სქოლიო
კატეგორია:ლა-რიოხის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ლა-რიოხის ქალაქები
პოკერის მსოფლიო ტური
ქულათა სისტემა
მეცხრე სეზონიდან დაწყებული, ქულათა სისტემა მოერგო მონაწილეთა რაოდენობას და საპრიზო ფონდს ყოველი ღონისძიებისთვის :
WPT-ს წლის მოთამაშე, სეზონის მიხედვით
რეკორდული მოგება
„პოკერის მსოფლიო ტურის“ ყველაზე წარმატებული გამარჯვებული იყო კარლოს მორტენსენი, რომელმაც მოიგო $3,970,415 WPT-ს ჩემპიონატის მეხუთე სეზონის მიწურულს.
რეგულარული ღონისძიებები
„უმაღლესი გასამრჯელოს“ პროგრესი WPT-ს ისტორიაში დაიწყო გას ჰანსენის მიერ WPT-ს ჩემპიონატის პირველ სეზონში. მონაწილეების რაოდენობა შემცირდა ე. წ. პოკერის ბუმის შემცირების შემდეგ, „უმაღლესი payout“ არ გაზრდილა წლების განმავლობაში. ბოლოს შეიცვალა 2007 წელს.
ჩემპიონატები
ყოველი WPT ჩემპიონატი სრულდება $25,000 buy-in-ით „პოკერის მსოფლიო ტურზე“ (უბრალოდ WPT ჩემპიონატზე მეცხრე სეზონამდე).
სქოლიო
კატეგორია:პოკერის ტურნირები
საბჭოთა მეურნეობის სამარის განყოფილების სოფელი
საბჭოთა მეურნეობის სამარის განყოფილების სოფელი (Совхоздың Һамар бүлексәһе; Деревня Самарского отделения совхоза) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 510 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 41 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 20 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
პადრე-ტემბლეკეს აკვედუკი
პადრე-ტემბლეკეს აკვედუკი, სემპოალის აკვედუკი (Acueducto del Padre Tembleque) — აკვედუკი მექსიკაში. მდებარეობს მეხიკოს შტატში და გადაჭიმულია ქალაქ სემპოალიდან ოტუმბამდე.
აკორის რაიონი
აკორის რაიონი (Distrito de Acora) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის პუნოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 867 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 679 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14.77 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1941.09 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:პუნოს პროვინციის რაიონები
პადრე-ტემბლეკეს აკვედუკი
ავედუკი აგებულია 1553-1570 წლებს შორის. მისი სიგრძეა 45 კმ. იწყება ქალაქ სემპოალის დასავლეთით ვულკან ტესახეტესთან და სრულდება ოტუმბასთან.
2001 წლიდან შეტანილია იუნესკოს საცდელ სიაში და ნომინირებულია 2015 წელს. 2015 წლის 5 ივლისს შეტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში
ჯიმითის მეორე ეკლესია
ჯიმითის მეორე ეკლესია— არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიმითის ნასოფლარის ტერიტორიაზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს.
პადრე-ტემბლეკეს აკვედუკი
სქოლიო
კატეგორია:მექსიკის აკვედუკები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მექსიკაში
ჯიმითის მეორე ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია (8,2 x 5 მეტრი). ნატეხია რიყისა და ნატეხი ქვით. ძლიერაა დაზიანებული. შედარებით უკეთაა შემონახული საკურთხევლის ნაწილი. (სიმაღლე - 4 მეტრი, დანარჩენი მიწის დონიდან რამდენიმე სანტიმეტრზედ დგას. შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია. (შემორჩენილია სამხრეთ წირთხლის ნაშთი). ოდნავ ნალისებრი აქვს აფსიდი რომელიც შუაში განგრეულია. (შემორჩენილია სარკმლის ორივე წილთხრის ნაშთი). მის ორივე გვერდში თითო ოთხკუთხა ნიშაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პერვანე
პერვანე ან პერვანეოღლუს დინასტია (Pervâneoğulları) — თურქმანული დინასტია, რომელიც XIII საუკუნის მეორე ნახევარში და XIV საუკუნის დასაწყისში (1261–1326) ანატოლიის ერთ-ერთ ბეილიქის პერვანეს მართვლები იყვნენ. მათი სამფლობელო მდებარეობდა ანატოლიის ჩრდილოეთ ნაწილში და მოიცავდა შავი ზღვის სამხრეთ სანაპიროში მდებარე უმნიშვნელოვანეს ქალაქ სინოპს და მის მიმდებარე ტერიტორიას.
სქოლიო
კატეგორია:აზიის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ანატოლიის ბეილიქები კატეგორია:თურქული დინასტიები
მიხეილ ნანეიშვილი
მიხეილ ნანეიშვილი (დ. 12 ივლისი, 1934, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ— გ. 8 იანვარი, 2018) — ქართველი ფილოსოფოსი და პოლიტიკური მოღვაწე.
ბიოგრაფია
დაიბადა თბილისში. მამა – ალექსანდრე ყარამანის ძე ნანეიშვილი, იურისტი, დედა – აგრაფინა მიხეილის ასული კალანდაძე – ექიმი, მეან-გინეკოლოგი. ალექსანდრე ნანეიშვილი 1930 წელს დააპატიმრეს და დასავლეთ ციმბირში გადაასახლეს. 1933 წლიდან თავისუფალ გადასახლებაშია ქ. იაროსლავში, სადაც მეუღლე აგრაფინა კალანდაძე ორჯერ ახერხებს მის მონახულებას. 1937 წელს ალექსანდრე ნანეიშვილს ათავისუფლებენ და იგი ბრუნდება თბილისში, სადაც ხელახლა აპატიმრებენ და დახვრეტას უსჯიან. 1938 წლის 27 აგვისტოს განაჩენი სისრულეში იქნა მოყვანილი.
მოღვაწეობა
სწავლის დასრულების შემდეგ მიხეილ ნანეიშვილი მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფილოსოფიის ინსტიტუტში, ქართული ფილოსოფიის განყოფილებაში. მისი ფიქრის და ანალიზის საგანია კულტურის ფილოსოფია, კულტურნაციონალიზმის („ნაციონალიზმის, იმანენტურად კულტურულის, ჭეშმარიტი იდეის“ ცხადმყოფის) და თავისუფლების ფილოსოფიური პრობლემატიკის ფუძისეული საკითხები. მ. ნანეიშვილის ძირეული კულტურფილოსოფემით ერი არის „კულტურის ერთადერთი ნამდვილი სუბიექტი“, ნაციონალიზმი – ერის, როგორც ასეთის, სიყვარული „კონსტიტუციური მის შვილ ერისაგანთათვის (ერი, კულტურის სუბიექტი, – პერსონიფიცირებული კულტურის ეროსი...)“.
1990 წელს დააარსა „საქართველოს ლიბერალურ-დემოკრატიული ეროვნული პარტია“ და გახდა მისი თავმჯდომარე. პარტია მსოფლმხედველობრივად დაეფუძნა ნაციონალიზმის იდეას, რომლის „იდეოლოგიური სახე“, მ. ნანეიშვილის განმარტებით, არის კიდეც ლიბერალიზმი: „ერის ფუნქცია კულტურულ-ისტორიული შემოქმედებაა. ყოველგვარი შემოქმედების უპირველესი პირობა, არსება და მიზანი თავისუფლებაა. ამგვარად ლიბერალიზმი, როგორც თავისუფლების იდეოლოგია, ნაციონალიზმიდან გამომდინარეობს. სხვაგვარად: ჭეშმარიტი ნაციონალიზმის იდეოლოგიური სახე – ლიბერალიზმია“. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ლიბერალ–დემოკრატიული ეროვნული პარტია“. 1992-1993 წლებში იყო ფრაქცია „ლიბერალების“ თავმჯდომარე, 1992-1995 წლებში – საკონსტიტუციო კომისიის სამუშაო ჯგუფის წევრი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. . ნანეიშვილი გამოდიოდა იმდროინდელი ე.წ. რეფორმისტული ოპოზიციის ნაციონალური მოძრაობის კრიტიკით. 2003 წლის სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ (ასეთი იყო „ვარდების რევოლუციის“ მისეული შეფასება), როცა სახელისუფლებო-პოლიტიკურ და მის მხარდამჭერ საზოგადოებრივ წრეებში „განახლებული ენერგიით იწყეს საუბარი“ საქართველოს ფედერალიზაციაზე, მ. ნანეიშვილი აყალიბებს არაპარტიულ, საზოგადოებრივ გაერთიანებას – „უნიტარული საქართველო“ ერთადერთი მიზნით – „არ დაუშვას საქართველოს ფედერალიზაცია, ყველა შემთხვევაში, რა სახისაც არ უნდა იყოს იგი, ქართული სახელმწიფოებრიობის საბოლოოდ მომშლელი“. ფედერალიზმის სამართლებრივ-პოლიტიკურ ანალიზს იძლევა წერილში (2005) – „საქართველოს ფედერალიზაცია: ეროვნული თვითმკვლელობა?“, სადაც, ამასთან, ხელისუფლების ინიციატივას ააშკარავებს, როგორც „მართლაც არნახულ და არსმენილ საქმეს – ერის კონსტიტუციურ თვითმკვლელობას“.
ნაშრომი „პოლიტიკაზე – პოლიტიკის გაღმიდან“ (2008) პოლიტიკურ-ფილოსოფიური, მეტად ღირებული დებულებების ფონზე წარმოაჩენს „უისტორიო პერიოდის“ „შემოქმედი“ ხელისუფლების, ზნეობრივად (და მაშასადამე, პოლიტიკურადაც) აბსოლუტურად შეურაცხადის, საქმიანობას, მის უშვერ კარიკატურულ „ანტიპოლიტიკურ პოლიტიკას“.
ნანეიშვილის ფილოსოფიური განსჯის უმთავრესი საგანი იყო თავისუფლების პრობლემა, რომელსაც უძღვნა თავისი ცხოვრების წიგნი – „თავისუფლება“ და თავისუფლება: სიტყვა და ცნება (2012) – თავისუფლების ძირითადი, ანთროპოლოგიური ასპექტის ფუნდამენტური ნაკვლევი. ავტორის არსებითი იდეა, მის მიერ ფორმულირებული ერთ-ერთი „მუხლედით“, ასე გადმოიცემა: „თუკი ადამიანი მართლაა ღმრთის „ხატი და მსგავსი“, ეს – მხოლოდ და სწორედ როგორც თავის-უფალი: თავისი ზეციერი უფლის „ხატი და მსგავსი“ – თავის ქვეყნიერი უფალი; და როგორც ასეთი – თავის-მაცხოვარიც“.
ფილოსოფიური
და სხვ.
პოლიტიკურ-ფილოსოფიური
მიხეილ ნანეიშვილის მრავალრიცხოვანი სტატიები და ინტერვიუები აღბეჭდილია ქართველი ერის, ეროვნული „ცხოვრება-კულტურის“ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი პრობლემატიკის სიღრმისეული, ჯეროვან-ორიგინალური გააზრებით.
გარდაიცვალა 2018 წელის 8 იანვარს, 83 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 12 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ლიხაურის ტრიპტიქი
ლიხაურის ტრიპტიქი — XII-XIII საუკუნეების ტრიპტიქი ლიხაურის ეკლესიიდან.
ტრიპტიქის აღწერა გვხვდება მხოლოდ ნკოდიმ კონდაკოვთან. მისი სიტყვებით ტრიპტიქიდან შემორჩენილი იყო მხოლოდ კარებები (თითოეული ზომით — 0,21x0,085 მ.). კარედი მოჭედილი იყო მოოქროვილი ვერცხლის ფირფიტით. კარედებზე ზევით ანგელოზები ხოლო ქვევით მოციქულები პეტრე და პავლე იდგა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლიხაურის ეკლესია კატეგორია:ქართული ხატები
ჩორდი
ჩორდი — ნასოფლარი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ონის მუნიციპალიტეტში, ცხმორის თემში. მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ჯეჯორის (რიონის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1260 მეტრი, ონიდან 15 კმ.
განადგურდა 1991 წლის რაჭის მიწისძვრის შედეგად.
ნასოფლარიდან 5 კმ-ზე არის ბარიტის საბადო (იხ. ჩორდის ბარიტის საბადო). ჩორდი თავისი ციხესიმაგრეებით წყაროებში პირველად იხსენიება XV საუკუნეში. სოფლის განაპირას შუა საუკუნეების ეკლესიისა და მისი გალავნის ნანგრევებია.
სქოლიო
კატეგორია:ცხმორის თემის ნასოფლარები
ანა მანიანი
მინი|ანა მანიანი ანა მანიანი (Anna Magnani; დ. 7 მარტი, 1908, ალექსანდრია, ეგვიპტე — გ. 26 სექტემბერი, 1973, რომი) — იტალიელი მსახიობი. სწავლობდა რომის სადეკლამაციო სკოლაში. 1926 წლიდან გამოდიოდა დრამატული თეატრის რევიუში, ესტრადაზე. მისი დებიუტი კინოში შედგა 1934 წელს. დიდი წარმატება მოუტანა მთავარმა როლმა ფილმში „ტერეზა-პარასკევა“ (1941). მანიანი ნეორეალიზმის ყველაზე თვალსაჩინო წარმომადგენელია. მონაწილეობდა ფილმებში: „რომი — ღია ქალაქი“ (1945); „დეპუტატი ანჯელინა“ (1947), „ოცნებები გზებზე“ (1948); „ყველაზე ლამაზი“ (1951) და სხვა. ნეორეალიზმის კრიზისის წლებში მოღვაწეობდა ჰოლივუდში. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ ითამაშა ფილმებში „მონაზონი ლეტიცია“ (1957), „ჯოჯოხეთი შუა ქალაქში“ (1959). მანიანის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნამუშევარია მთავარი როლი მწვავე სოციალურ ფილმში „მამა რომა“ (1962). 1960-იან წლებში დაუბრუნდა დრამატულ თეატრს. მთავარი როლი ითამაშა სპექტაკლ „ძუ მგელში“.
ნეპალის კულტურა
მინი| [[ავალოკიტეშვარა|ავალოკიტეშვარას ქანდაკება, მოოქროვილი ბრინჯაო, ნეპალი, XVI ს.]] ნეპალის კულტურა — ნეპალში არსებული 125 სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფის სხვადასხვა კულტურას. ნეპალის კულტურა გამოხატულია მუსიკისა და ცეკვის საშუალებით. მისი შემადგენელი ნაწილებია ხელოვნება და ხელობა, ფოლკლორი, ენები და ლიტერატურა, ფილოსოფია და რელიგია, ფესტივალები და დღესასწაულები, საკვები და სასმელები.
ცეკვა და მუსიკა
მინი| ნეპალური ტრადიციული პაჰადის კაბა, რომელიც გამოიყენება ცეკვისთვის ლეგენდების თანახმად, ამ ქვეყანაში ცეკვები წარმოიშვა ღვთაება შივას - ჰიმალაის სამყოფელში, სადაც მან შეასრულა ტანდავას ცეკვა. ეს მიუთითებს იმაზე, რომ ნეპალის ცეკვის ტრადიციები ძალიან ძველი და უნიკალურია. სიმაღლეებისა და ეთნიკური ნიშნების მიხედვით, ნეპალის ცეკვები ოდნავ იცვლება როგორც სტილით, ასევე კოსტიუმებით. დიშკა, ცეკვა, რომელიც სრულდება ქორწილებში, მოიცავს ფეხის რთულ მოძრაობას და მკლავების მოძრაობას. თანმხლები მუსიკა და მუსიკალური ინსტრუმენტები იცვლება თემების შესაბამისად, რომლებიც ვითარდება ისეთი თემების გარშემო, როგორიცაა მოსავლის აღება, ქორწინების წესები, ომის ისტორიები, მარტოხელა გოგონას სურვილი სიყვარულზე და კიდევ რამდენიმე თემა და ამბები სოფლების ყოველდღიური ცხოვრებიდან. ცნობილი თარუს ჯოხის ცეკვები და გიჟი ფარშევანგის ცეკვა ორი მთავარი მოვლენაა, რომელიც უამრავ სხვა სიურპრიზს შეიცავს. მოსალოდნელია გამოწვევა ცეკვაში, რის შემდეგაც საღამო კულმინაციას მიაღწევს.
ნეპალი
2011 წლის აღწერის მონაცემებით, ნეპალში 123 ენაზე საუბრობენ. ნეპალის ენობრივი მემკვიდრეობა ჩამოყალიბდა სამი ძირითადი ენობრივი ჯგუფიდან: ინდოარიული, ტიბეტო-ბირმული და ძირძველი. ნეპალის ძირითადი ენებია ნეპალური (44,6%), მაიტილი (11,7%), ბოჯპური (6%), თაურუ (5,8%), ტამანგი (5,1%), ნეპალი ბჰასა (3,2%), მაგარი (3%) და ბაჯიკა (3%).
ნეპალური, დევანაგარის დამწერლობით დაწერილი, ოფიციალური ეროვნული ენაა და ნეპალის ეთნო-ლინგვისტურ ჯგუფებში ლინგუა ფრანკას წარმოადგენს. ნეპალის გადაშენებულ ენებს შორისაა კუსუნდა, მავალინგა და ვალინგი.
ნეპალის რელიგიები და ფილოსოფია მინი|მარცხნივ| ნეპალური ინდუისტური ქორწილი. საქმროს ატარებენ პატარძლის ძმა ან ნათესავები მარჯვნივ|მინი|239x239პქ| ბუდისტური მონასტერი სამხრეთ ნეპალში. 2011 წლის აღწერით მოსახლეობის 81,6% ინდუისტი იყო. ბუდიზმს მოსახლეობის დაახლოებით 9% ასახელებს საკუთარ რელიგიად. დაახლოებით 4,2% ისლამის, ხოლო მოსახლეობის 3,6% მკვიდრი კირანტული რელიგიის მიმდევარია. ქრისტიანობას ოფიციალურად 1.0% -ზე ნაკლები ასახელებს.
ნეპალში ინდუისტური და ბუდისტური ტრადიციები ორ ათასწლეულზე მეტს ითვლის. ლუმბინიში ბუდა დაიბადა, ხოლო პაშუპატინატის ტაძარი, კატმანდუ, არის ძველი და ინდუისტების ცნობილი შივას ტაძარი. ნეპალს აქვს კიდევ რამდენიმე ტაძარი და ბუდისტური მონასტრები, აგრეთვე სხვა რელიგიური ჯგუფების სალოცავი ადგილები. ტრადიციულად, ნეპალური ფილოსოფიური აზრები ღრმა ინდუისტური და ბუდისტური ფილოსოფიური ეთიკისა და ტრადიციების ნაზავია, რომელიც მოიცავს ელემენტები ტიბეტური ბუდიზმი ს და სხვა მიმდინარეობის სკოლებიდან. ტანტრული ტრადიციები ღრმადაა ფესვგადგმული ნეპალში, მათ შორისაა ცხოველების მსხვერპლშეწირვის პრაქტიკაც. ცხოველის ხუთი ტიპი, ყოველთვის მამრი, შესაძლებელია შეიწიროს მსხვერპლად: წყლის კამეჩი, თხა, ცხვარი, ქათამი და იხვი. ძროხა ძალიან წმინდა ცხოველია და მსხვერპლისთვის მისაღებად არასდროს მიიჩნევა.
ფესტივალები და დღესასწაულები
მინი|მარცხნივ| ნეპალელი ქალის პორტრეტი, 1905 წლის ნახატი მარჯვნივ|მინი| ნეპალში ფესტივალის დროს კატმანდუს კოსტიუმირებული ინდუისტები ნეპალის რამდენიმე ფესტივალი გრძელდება ერთიდან რამდენიმე დღემდე. როგორც უპირატესად ინდუისტური და ბუდისტი ერი, ნეპალის ფესტივალების უმეტესობა რელიგიურია. ნეპალის ფესტივალებს ფესვები ინდუიზმში აქვს, რადგან ქვეყნის მოსახლეობის 80% -ზე მეტი ინდუისტია. ბუდიზმმა, სიდიდით მეორე რელიგიამ, რომელიც მოსახლეობის 9% -ს შეადგენს, გავლენა მოახდინა ნეპალის კულტურულ ფესტივალებზე. დაშაინი ან ვიჯაია დაშამი ნეპალის ყველაზე გრძელი და ყველაზე მნიშვნელოვანი ფესტივალია. საერთოდ დაშაინი იწყება სექტემბრის ბოლოს და სრულდება ოქტომბრის შუა რიცხვებში, მუსონური სეზონის დასრულებისთანავე. ეს არის „დემონებზე გამარჯვების დღე“. მთელი წლის განმავლობაში რამდენიმე ჯატრა ტარდება და ზოგიერთ რეგიონში სახალხო დღესასწაულად ცხადდება.
სხვა მნიშვნელოვან ფესტივალებს შორისაა ბუდა პურნიმა (ბუდას დაბადების დღესასწაული), მაჰა შივარატრი ( ღვთაება შივას ფესტივალი) და მაჰა შივარატრის დღესასწაულების დროს ზოგი ადამიანი ჭარბად სვამს სასმელებს და ეწევა ჩარას. შერპები, რომლებიც, ძირითადად, განლაგებულნი არიან უფრო მაღალ ადგილებში და ევერესტის რეგიონში, აღნიშნავენ მანი რიმდუს დღეს, მსოფლიოს სასიკეთოდ.
ფესტივალების უმეტესობა მოიცავს ცეკვასა და მუსიკას. ფესტივალების დროს და განსაკუთრებულ შემთხვევებში მრავალფეროვან სპეციალურ საკვებს მიირთმევენ.
არქიტექტურა და არქეოლოგია
ნეპალის სამპადა სანგაჰამ (ნეპალის მემკვიდრეობის საზოგადოებამ) შეადგინა 1,262 მნიშვნელოვან არქიტექტურულ და არქეოლოგიურ ძეგლთან ნუსხა ნეპალში კატმანდუს ხეობის გარეთ.
მთავრობამ ფრენბურთი ქვეყნის ეროვნულ თამაშად გამოაცხადა.
ბრიტანელები
ბრიტანელი ხალხი ან ბრიტანელები არიან გაერთიანებული სამეფოსა (დიდი ბრიტანეთისა და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებული სამეფო) და ბრიტანეთის კონტროლქვეშ მყოფი ტერიტორიების მოქალაქენი. ტერმინი "ბრიტანელები", გაერთიანებულ სამეფოში შემავალ ქვეყნებთან ერთად, საკმაოდ ხშირად გამოიყენება ანტიკური ბრიტანელების მოსახსენიებლად, ასევე, მკვიდრი ირლანდიელების მიმართ. ამ ტერმინის ქვეშ შესაძლებელია მოხსენიებულ იქნან ინდივიდუალურად ბრიტანეთში შემავალი ქვეყნების მოქალაქენი (ჩრდილოეთ ირლანდია, შოტლანდია, უელსი და ინგლისი). ბრიტანელები, როგორც გაერთიანებული სამეფოს მოქალაქენი შეადგენენ 65 მილიონ მოსახლეს, ხოლო მათი დიასპორა დღევანდელი ინფორმაციით 140-200 მილიონ ადამიანს აღწევს.
სოციალური ორგანიზება
მინი|მეფე არტური - ლეგენდარული ანტიკური ბრიტანეთის პოლიტიკური ლიდერი კლასობრივი სხვადასხვაობა, რომელიც დამახასიათებელი იყო ინგლისისთვის, არასოდეს ყოფილა კონკრეტულად იქ ისეთი მკაცრი, როგორიც იგი თითქმის მთელ კონტინენტზე იყო. ინდუსტრიული რევოლუციის, ეკონომიკური ზეწოლისა და გავლენის ქვეშ მყოფი. ხშირი უკმაყოფილება მეთვრამეტე საუკუნეში გამოიხატებოდა ღარიბი ფენების დაუმორჩილებლობისა და ზედმეტი ფუფუნების მიმართ, რაც კიდევ უფრო სავარაუდოს ხდის კლასთა შორის განსხვავების მაშინდელ ზრდას. მე-18 საუკუნის ინგლისის მართვაში ფუნდამენტური როლი ეკავა არისტოკრსტიას. მათი ავტორიტეტი, რომლითაც ეჭირათ მართვის ბერკეტები, იყო უდავო და მყარი, მაგრამ მათი ძალაუფლება და პრესტიჟი ირღვეოდა წოდებისა და სიმდიდრის მოპოვების ახალი და არატრადიციული გზებითა და წინააღმდეგობებით, რომლებიც მანამდე არისტოკრატიული ფენისთვის სრულიად უცნობი იყო და პრეცედენტი არ გააჩნდა. აქედან გამომდინარე, მათი გავლენა დროთა განმავლობაში საგრძნობლად ირყეოდა და გზას უთმობდა სოციალური მოწყობის სხვა ტიპებს.
პოლიტიკური ორგანიზება
როგორც ვახსენეთ, მეთვრამეტე საუკუნის ინგლისს სათავეში ედგა საზოგადოებაში არსებული ძალიან პატარა ჯგუფი, რომელიც თვლიდა, რომ მას ჰქონდა ბუნებითად მინიჭებული უფლება ქვეყნის მართვისა. მათ ჰქონდათ განცდა, რომ ის რაც მათთვის იყო საუკეთესო, საუკეთესო იყო მთლიანად ერისთვის. ბრიტანული ხელისუფლება იყო დაყოფილი სამ ბაზისად, რომლებიც დამყარებული იყო მეფის, პარლამენტში არსებულ ლორდთა პალატისა და თემთა პალატის ძალაუფლებაზე. მათ, ანუ სამივე შტოს, გააჩნდათ განსხვავებული უფლებები, მიმართულებები და საკითხები, რომლებიც ერთი სისტემის ქვეშ იყო გაერთიანებული ქვეყნის სამართავად.
მეფის ინსტიტუტი
იმდროინდელი სამართლის თანახმად, მეფის ძალაუფლებას საღვთო წყარო ჰქონდა. ისინი თვლიდნენ, რომ მეფის სიკვდილი ტრაგედია იყო, ხოლო მისი გადაწყვეტილება საკუთარი უფლებების ფარგლებში ყველაზე და ყველაფერზე უზენაესი, თუნდაც ეს გადაწყვეტილება დანაშაულის შემცველი ნიშნებით სავსე ყოფილიყო. ის იყო ავტორიტეტი ომსა და მშვიდობაზე (ბრძოლის დაწყებისა და დასრულების დროზე, ზავების თარიღებსა და ადრესატებზე), მეფე წყვეტდა თუ სად და როდის გაეგზავნა ელჩები, კურირებდა უმაღლესი დონის საერთაშორისო ხელშეკრულებებსა და ძალიან მნიშვნელოვან სავაჭრო გაცვლებს, ის ნაწილობრივ მართავდა ჯარს: განსაზღვრავდა არმიის შემადგენლობასა და მის ზომას. მას ჰქონდა პარლამენტთან ურთიერთობაში რამდენიმე ბერკეტი. მეფეს შეეძლო, რომ დაეთხოვა პარლამენტი. ასევე, ჰქონდა უფლება, რომ უარი ეთქვა მათ მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაზე, მათ შორის უმნიშვნელოვანეს საგადასახადო სისტემაზე. თუმცა, რა თქმა უნდა, მისი ძალაუფლება არ ყოფილა აბსოლუტური და შეუზღუდავი. მას არ ჰქონდა საშუალება, რომ მიეღო ახალი კანონი, ან გადასახადების ახლებური ვარიანტი შეეთავაზებინა საზოგადოებისთვის, მას, როგორც ვახსენეთ, ამ ნაწილში გააჩნდა მხოლოდ უარყოფის უფლება. ასევე, მას არ ჰქონდა ჯარის პირადად მართვისა და სამხედრო მანევრებზე კონტროლის, ან მისი აპარატის წევრების ხელფასების რაოდენობის განსაზღვრის უფლება. აქედან გამომდინარე, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ პარლამენტი და მეფე ურთიერთდამოკიდებული იყვნენ ერთმანეთზე. მათ გააჩნდათ ერთმანეთის კონტროლის ბერკეტები, რაც საკმაოდ ეფექტიანი მართვის საშუალება იყო ქვეყნისთვისა და საზოგადოებისთვის, რადგან ამინსტიტუტებს დამოუკიდებლად ფუნქციონირებისთვის ერთმანეთთან თანამშრომლობა ძალიან მნიშვნელოვანი იყო.
ლორდთა პალატა
ამ პერიოდის ლორდთა პალატა შედგებოდა ორი სასულიერო არქიეპისკოპოსისგან და 24 უბრალო ეპისკოპოსისგან, ასევე ინგლისის სამეფოში მყოფი უკლებლივ ყველა ლორდისგან. პლუს 16 ლორდი შოტლანდიის სამეფოდან. ლორდთა რაოდენობის განსაზღვრა, მათი შემადგენლობის რიცხვის ზრდა ან მათი შემცირება ისევ და ისევ მთლიანად მეფის უფლება იყო.
პალატა
თემთა პალატა წარმოადგენდა ყველა წოდების არმქონე, რაიმე საკუთრების მქონე მამაკაცს სახელმწიფოში. იგი შედგებოდა თითოეული ქვეყნის წარმომადგენლებისგან (რაინდებისგან, რომლებსაც ირჩევდნენ მიწათმფლობელები და მოქალაქეები. მათ ძირითად შემთხვევებში ირჩევდნენ ფულადი ინტერესებიდან გამომდინარე). ამ პალატაში მყოფთაგან 513 წარმომადგენელი იყო ინგლისელი, 45 კი - შოტლანდიელი. ახალი კანონის შემოღება საჭიროებდა პარლამენტის სამივე სექციის დასწრებას, მაგრამ მეფე იშვიათად ეწინააღმდეგებოდა პარლამენტის გადაწყვეტილებას. და მიუხედავად იმისა, რომ მეფის ნება იყო, თუ როდის მოიწვევდა პარლამენტს, კანონი მას ავალდებულებდა, რომ იგი მოეწვია ყოველ სამ წელიწადში ერთხელ მაინც მინიმუმ.
სასამართლო სისტემა
ბრიტანეთის, როგორც საზოგადოებრივი, ისე პოლიტიკური მოწყობის ერთ-ერთი ფუნდამენტი, რა თქმა უნდა, სასამართლო ხელისუფლება იყო, რადგან ყველა ხსენებული სახელისუფლებო რგოლის მიერ შექმნილ გარემოში საზოგადოების სამართლიანი და მშვიდობიანი თანაცხოვრების ერთ-ერთი ქვაკუთხედი სწორედ სასამართლო ხელისუფლებაა. ბრიტანეთში სასამართლოს განვითარებას, ფორმირებასა და ჩამოყალიბებას დიდი ისტორია აქვს. გამოსარჩევია ნაფიც მსაჯულთა სასამართლო.
"ლარს იორჰენდი, კახა წიქარიშვილი, ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოს" თანახმად: „სამართლიანად ითვლება შუა საუკუნეების ადრეული პერიოდის ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოს სამშობლოდ. ზუსტი თარიღი, თუ როდის იქნა მოწვეული პირველად ნაფიც მსაჯულთა სასამართლო, უცნობია. თანამედროვე ინგლისურენოვან წყაროებში, გამოთქმულია ვარაუდი, რომ იგი ჩაისახა ან შემოტანილი იქნა ნორმანდიული დაპყრობის შემდეგ, 1066 წელს. არსებობს სხვა ვერსიაც, თითქოს ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოს ფორმირ ჯერ კიდევ IX საუკუნეში დაიწყო, მეფე „ალფრედ დიდის“ მმართველობის დროს, ხოლო ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოს მსგავსი სასამართლოს ფაქტის პირველი ოფიციალურ დადასტურებას, ინგლისელი მეფის „ჰენრიხ II-ის“ ორდონანსები წარმოადგენს. ერთ-ერთ მათგანში (1166 წელს) გათვალისწინებული იყო მოციქულთაგან 12-12 კაცის არჩევა მსხვილი დასახლებული პუნქტის თითეული ასეული მოსახლისაგან და 4-4 კაცისა მცირე სოფლებიდან. ასეთმა თავისებურმა კოლეგიებმა მაშინვე ჟიურის სახელწოდება შეიძინა. სწორედ, ისინი იწოდებიან იმის ჩანასახად, რასაც დღეს ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოს ვუწოდებთ.
სახელმწიფოს მიერ ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოს უფლების აღიარება 1215 წელს მოხდა, როდესაც მეფემ საყოველთაო სახალხო მოთხოვნის ზეგავლენით ხელი მოაწერა მაგნა კარტას, რომელიც აღიარებდა ყველა ადამიანის უფლებას, მისი საქმე განხილულიყო თანამოქალაქეთა მიერ. ამავე პერიოდში, ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოში შეიქმნა დიდი ჟიური, რომელიც იწონებდა ან უარყოფდა კონკრეტული პირისადმი წაყენებულ ბრალდებას და მცირე ჟიური, რომელსაც ევალებოდა ბრალეულობისა და არაბრალეულობის შესახებ საკითხის გადაწყვეტა.
XV-ე საუკუნის დასაწყისში, ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოებში პირის ბრალეულობისა თუ არაბრალეულობის საკითხი წყდებოდა არა მტკიცებულებებზე დაყრდნობით, არამედ, იმაზე თუ რამდენად შეეძლო განსასჯელს გაეძლო სხვადასხვა სახის წამებისათვის, ან რამდენად დამაჯერებლად დადებდა ფიცს. ხანგრძლივი დროის განმავლობაში ნაფიცი მსაჯულები, რომელთა ვერდიქტსაც არ ეთანხმებოდნენ გვირგვინის მოსამართლეები, ისჯებოდნენ, ხშირად, საკმაოდ მკაცრად (გამათრახებით, მოგვიანებით XV-ე საუკუნის მეორე ნახევრამდე ჯარიმით).
XVI საუკუნეში და XVII-საუკუნის დასაწყისში, ნაფიც მსაჯულთა სასამართლო სულ უფრო და უფრო ემსგავსებოდა შედარებით საშიშ დანაშაულთა სისხლის სამართლის საქმეთა განმხილველ თანამედროვე სასამართლოს. ასეთი სახით გავრცელდა იგი ბრიტანეთის იმპერიის თითქმის ყველა კოლონიაში, ხოლო XIX საუკუნის პირველ ნახევარში კონტინენტური ევროპის უმრავლეს ქვეყნებშიც. აღსანიშნავია, რომ ინგლისში ამით მისი ევოლუცია არ დასრულებულა. კერძოდ, 1933 წელს, მთლიანად გაუქმდა ნაფიც მსაჯულთა დიდი ჟიური, რომელიც წარდგენილი ბრალდების საფუძველზე წყვეტდა პირის სისხლისსამართლებრივ პასუხისგებაში მიცემის დასაშვებობისა და სამართალში მიცემის საკითხს.
რაც შეეხება მსაჯულთა შერჩევას, გვირგვინის სასამართლოს წინაშე წარდგენილ წინასწარ შერჩეული 25-30 მოქალაქეთა შემადგენლობიდან, სასამართლო და პროცესის მონაწილეები ირჩევენ ჟიურის შემადგენლობას. აუცილებელი რაოდენობის, 12 ნაფიცი მსაჯულთა არჩევის შემდეგ, მათ ადებინებენ ფიცს. ამით მთავრდება გვირგვინის სასამართლოში საქმის წარმოების მოსამზადებელი ნაწილი. ინგლისში, სასამართლო გარჩევას და ვერდიქტის გამოტანას არ აქვს ისეთი გაყოფილი ეტაპები, როგორიც კონტინენტურ ევროპაში. აქ მხარეების მიერ მტკიცებულიების წარმოდგენა და სიტყვაში გამოსვლა განუყოფელია ერთმანეთისაგან.
საპროცესო ნორმების შესრულების შემდეგ, თავმჯდომარე სიტყვით მიმართავს ნაფიც მსაჯულებს, რომელშიც მოუწოდებს დამოუკიდებლად მიიღონ ვერდიქტი ბრალდებულის ბრალეულობის შესახებ. 1974 წლის კანონით „ნაფიც მსაჯულთა შესახებ,“ თუ მსაჯულები სწრაფად ვერ შეთანხმდებიან ვერდიქტზე, მაშინ მათ უნდა გააგრძელონ თათბირი არაუმეტეს 2 სააათისა. ვერდიქტი მიღებულად ითვლება, თუ მას ხმა მისცა კვალიფიციურმა უმრავლესობამ. როდესაც ნაფიცი მსაჯულები გამოიტანენ ვერდიქტს და პირს დამნაშავედ ცნობენ, სასჯელის დანიშვნა ევალებათ პროფესიონალ მოსამართლეებს. ნაფიცი მსაჯულები, საკუთარი ამოცანის შესრულების შემდეგ, პროცესზე აღარ მონაწილეობენ. 1907 წლამდე, ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოს ვერდიქტი კასაციას არ ექვემდებარეობდა.
ინგლისში ნაფიც მსაჯულთა ინსტიტუტი საკმაოდ სიცოცხლისუნარიანი აღმოჩნდა, თუმცა მათი როლი ამჟამად შესუსტებულია, რაზეც ისიც მეტყველებს, რომ 1998 წელს ნაფიც მსაჯულთა მონაწილეობით განხილულმა საქმეებმა 5 %-ზე ნაკლები შეადგინა.“
ეკონომიკა
მეათე საუკუნის მეორე ნახევრიდან მოყოლებული, ყველაზე წარმატებული ქვეყანა ბრიტანეთი იყო. უილიამ დამბყრობელმა ანგლო-საქსების მეფე დაამარცხა და ქვეყანა ნორმანების მმართველობის ქვეშ მოექცა. ამ დროს ინგლისში ფეოდალური მმართველობა იყო და მიწა ძირითადად მეფის საკუთრებაში იყო.
ინგლისის ეკონომიკის ძირითადი ნაწილი აგრარულ სექტორს ეკავა. მიწის საკუთრება ნელ-ნელა კერძო ხელში გადადიოდა. მაგალითად, დიდებულები, მონასტრები და მღვდლები მიწის ნაკვეთების ახალი მეპატრონეები ხდებოდნენ. ამ დროიდან ინგლისში იწყება დიდი რაოდენობით აგრარული პროდუქციის კულტივირება და მოყვანა. კერძო საკუთრება იყო მთავარი მოტივატორი ინგლისში აგრარული სექტორის განვითარების. მიწების ნაწილი ფეოდალებს ეკავათ და ისინი ამუშავებდნენ, ხოლო ნაწილი ადგილობრივ გლეხებს.
ერთ-ერთი მთავარი მოვლენა უილიამ დამპყრობელის მმართველობის პერიოდში იყო ის, რომ მკვეთრად შემცირდა მონების რაოდენობა ქვეყანაში. ეს გამოწვეული იყო ეკონომიკური და რელიგიური წნეხის მიერ.
ნორმანების მმართველობის პერიოდში დაარსდა სამეფო ტყეები, რომლებიც მოამარაგებდნენ სამეფო კარს სხვადასხვა რესურსებით. ტყეში შედიოდა სანადირო ადგილები, დაუმუშავებელი რესურსები და სხვა საქონელი. ტყეებიდან შემოსავალი დროთა განმავლობაში ძალიან გაიზარდა და ხელი შეუწყო საზღვაო ფლოტის მშენებლობასაც.
ნორმანების ახალმა მმართველობან ბევრი ცვლილება მოიტანა. ერთ-ერთი იყო პირველად ინგლისის ისტორიაში ებრაელების ჩამოსვლა ინგლისურ ქალაქებში. ამან ხელი შეუწყო კაპიტალის მოზიდვას. ებრაელები დიდი რაოდენობით კრედიტებს გასცემდნენ, რასაც შემდეგ მსესხებლები აბანდებდნენ.
საქსონების პერიოდში მონეტების მოჭრა დეცენტრალიზებული იყო. ყველას შეეძლო ფულის მოჭრა. თუმცა, ამ საქმიანობაზე ძლიერი სამეფო კონტროლი იყო და მონეტების მოჭრაც მხოლოდ ლონდონში ხდებოდა. უილიამმა ეს პოლიტიკა შეინარჩუნა ფული ახალ, „ნორმანულ“ სტანდარტზე აიყვანა. ამ ფულს სტერლინგი ერქვა. უილიამმა მკაცრ კონტროლზე აიყვანა გადასახადების აკრეფვა ინგლისში. ასევე გაზარდა გადასახადები ვაჭრობაზე.
XII და XIII საუკუნეებში ინგლისის ეკონომიკა ძალიან გაიზარდა. მოსახლეობა 1,5 მილიონი იყო XI საუკუნეში. 1300 წელს ამ რიცხვმა 5 მილიონს მიაღწია. გაიზარდა სხვადასხვა რესურსების ექსპორტი ევროპაში. ამ პერიოდში დამუშავებული მიწა გაიზარდა და ქვეყანაში რთული იყო გეპოვა ტერიტორია, სადაც აგრარული საქმიანობით არ იყვნენ დაკავებულნი. მეცხოველეობა, მეთევზეობა და სამეფო ტყეები ეკონომიკის მნიშვნელოვან ნაწილს შეადგენდნენ. სამეფო ტყეები ქვეყნის 20 % იყო. თუმცა მოგვიანებით დიდი წნეხის შემდეგ, სამეფო კარს მოუწია ტყეების ნაწილი დათმობა. ადრე თუ არავის ჰქონდა უფლება სამეფო ტყეებში ენადირა ან ხე მოეჭრა, XIV საუკუნის ბოლოს ტყეების უმეტესობა მასობრივი გამოყენების საგანი გახდა.
XII საუკუნის მანძილზე მიწის მფლობელების ნაწილი თავის მიწას აქირავებდა და შემოსავალს აქედან იღებდა. ეს საერთო ჯამში ძალიან მომგებიანი აღმოჩნდა ყველასთვის, რადგან ის ვინც ამ მიწებს ქირაობდნენ, ამუშავებდნენ და საერთო ჯამში საზოგადოებრივი სიმდიდრე იზრდებოდა. 1300 წლისთვის 10 000-ზე მეტი წისქვილი იყო სხვადასხვა ადამიანების მფლობელობაში.
ინგლისის ეკლესია იყო ყველაზე დიდი მიწათმფლობელი შუა საუკუნეების პერიოდში. მის მფლობელობაში არა მარტო დასამუშავებელი და დამუშავებული მიწა იყო, არამედ მათ ჰქონდათ სხვადასხვა სამკურნალო დაწესებულებები.
XI საუკუნიდან XIV საუკუნემდე ურბანული დასახლება 5 %-დან 10 %-მდე გაიზარდა. იქმნებოდა მრავალი ათეულობით ახალი ქალაქები. ეს კი დამსახურება იყო იმის, რომ აგრარული სექტორი ვითარდებოდა. ხდებოდა ფერმების გამსხვილება რაც გამოწვეული იყო გაზრდილი კონკურენციით მიწათმფლობელებში და გლეხებში.
ამავე პერიოდში გაიზარდა ფულის მასა. ნორმანების მმართველობამდე ფული ბრუნვაში 50 000 ფუნტს შეადგენდა, ხოლო 1300 წლისთვის 11 მილიონ ფუნტზე მეტი იყო ბრუნვაში.
1315 წელს ინგლისი ეკონომიკურმა კრიზისმა მოიცვა, რომელიც „დიდი შიმშილობის“ სახელითაა ცნობილი. შიმშილობა გამოწვეული იყო იმით, რომ ვერ მოხდა მოსავლის აღება, რადგან არა მხოლოდ მოსავალი, არამედ შინაური ცხოველებიც კი აგრარულ სექტორში დაავადნენ და მათი უმრავლესობა გაწყდა. ამ ყველაფერს 1348 წელს შავი ჭირი დაერთო. მაღალ სოციალურ კლასში მოსახლეობის 27 %, ხოლო გლეხებში 40-70 % ვერ გადაურჩა შავ ჭირს. XIV საუკუნის ბოლო წლებში როდესაც ეპიდემიამ ჩაიარა, მოხერხდა ეკონომიკური ვარდნის შეჩერება.
აგრარული რევოლუცია
ინგლისში აღსანიშნავი აგრარული რევოლუცია XVIII საუკუნიდან გამოჩნდა. მისი გამოჩენა იყო იმდენად დიდებული, რამდენადაც ინდუსტრიის განვითარება, რომელსაც ნათელი ფუნქცია ჰქონდა იმდროინდელი ეპოქისათვის. მოვლენები რა თქმა უნდა დაკავშირებული იყო. ქალაქების და მოსახლეობის ზრდასთან ერთად, კეთილდღეობის მატებამ XVIII საუკუნის პირველ ნახევარში, კოლოსალურად გაზარდა მოთხოვნა საკვებზე, განსაკუთრებით ახალ ხორცსა და ხორბალზე. ღარიბი ხალხი აღარ იყო კმაყოფილი, რომ ეჭამათ შავი ჭვავის პური და ხორცის პატარა ნაჭრები. გაზრდილი მოთხოვნის საპასუხოდ, ფერმერებმა გაზარდეს მათი მიწის ნაკვეთები ხორბლის მოსაყვანად. ასევე გაამრავლეს ნახირი და ფარა. 1750 წლის შემდეგ, როდესაც დაიწყო ფასების ზრდა, ფერმერებისთვის მაინც იყო დიდი სტიმულატორი იმისათვი, რომ გაეზარდათ მათი მიწები და პირუტყვი. ეს იყო პასუხისმგებლობა მიწის შემოღობისათვის, რომელიც დამყარდა იმ პერიოდში. მიწის აზომვების დაწყებიდან პირველ 50-წლეულში მათი რაოდენობა საკმაოდ ცოტა იყო. დედოფალი ანას მმართველობიდან 12 წლის შემდეგ მხოლოდ 15000 აკრი. სიტუაცია საგრძნობლად შეიცვალა 50-იანი წლებიდან. ჯორჯ III-ს მართველობის პეროდში ხალხმა 3 მილიონზე მეტი აკრი მიწა შემოღობა და მიითვისა.
ინგლისის პირველ რიგში, იყო აგრარული სახელმწიფო. მიუხედავად იმისა, რომ ინგლისი დიდი ქონების მქონე ქვეყანა იყო, ის იყო პატარა ფერმების მიწა.
ინდუსტრიული რევოლუცია
პირველად ინგლისში მოხდა ინდუსტრიული რევოლუციის წინამორბედი ე. წ. „აგრარული რევოლუცია“, რომელმაც შეცვალა არა მხოლოდ წარმოების წესი, არამედ საზოგადეობის სტრუქტურაც, წარმოშვა ახალი, ინდუსტრიული საზოგადოებისთვის შესაფერისი სოციალური ჯგუფები მეწარმეთა და დაქირევებული მუშახელის ფართო მასის სახით. ჯერ კიდევ XVI-XVII საუკუნეებში განსაკუთრებით ინტენსიურად განვითარებულმა ე. წ. „შემოღობვათა“ (მემამულეების მიერ გლეხობის სათემო მიწების მისაკუთრებამ), რომელიც XVIII საუკუნეში უკვე პარლმანეტის სათანადო აქტებით, ანუ კანონით იყო დამტკიცებული, გლეხების პაუპერიზაიცია გამოიწვია. უმიწაწყლოდ და შესაბამისად, საარსებო წყაროს გარეშე დარჩენილი გლეხები იძულებული გახდნენ მრეწველობაში ეძიათ სამუშაო. ფეოდალური სოციალურ–ეკონომიკური სისტემის ტრანსფორმაცსე მოიხსენიებენ 1750-1850 წლების პერიოდს. ცვლილებებმა მიწათმოქმედებაში, მრეწველობაში, სამთო მრეწველობაში, ტრანსპორტირებაში და ტექნოლოგიებში ღრმა ეფექტი მოახდინა საზოგადოებაზე და იის პროცესში ინგლისის დაწინაურებას ხელს უწყობდა ისიც, რომ კონტინენტური ევროპისაგან განსხვავებით, ინგლისელ დიდგვაროვნებს კომერციული და სამეწარმეო საქმიანობა არ ეკრძალებოდა (მაგ. საფრანგეთში, ამგვარი საქმიანობისათვის დავადაზნაურობას ღირსების აყრა და ტიტულის ჩამორთმევა ემუქრებოდა).
ინდუსტირული რევოლუციის დროს სწრაფად განვითარდა შემდეგი დარგები: წყლის ენერგიის გამოყენება, ქვანახშირის მოხმარება, ორთქლის ენერგია, მეტალურგიის და ქიმიის განვითარება, ცემენტი, გაზის განათება და მოგვიანებით ელექტროენერგია.
ეკონომიკური მოწყობა
ინდუსტრიული XVIII საუკუნის შემდეგ, XIX საუკუნის დასაწყისში ინგლისს ჰქონად 8 ქალაქი, რომელშიც ცხოვრობდა 50 000 ადამიანზე მეტი, მათგან 6 ქალაქი ინდუსტრიულად უკეთ განვითარებულ ჩრდილოეთში მდებარეობდა. მოსახლეობის ძალიან სწრაფი ზრდაც, სწორედ ჩრდილოეთში შეინიშნებოდა მე-18 საუკუნის დასასრულიდან, როცა ბავშვთა სიკვდილიანობა საგრძნობლად შემცირდა. როგორც ჩანს, ეს დაკავშირებული იყო ურბანიზაციის ზრდის ტემპის შენელებასთან, რამდენადაც ურბანიზაციამ შექმნა საცხოვრებლად არაჯანსაღი პირობები, განსაკუთრებით კი 5 წლამდე ბავშვებისათვის. XVIII საუკუნის ბრიტანელი საზოგადოება დაყოფილი იყო კლასებად და მოაზროვნე საზოგადოებად. ქალაქები სავსე იყო მოვაჭრეებითა და ხელოსნებად, რომლებიც თავიანთ თავს ყოფდნენ სხვადასხვა ტიპისა და ანაზღარუების საქმის შემსრულებლებად. ყველაზე დაბას საფეხურზე იმყოფებოდნენ არაკვალიფიციური მშრომელები, მტვირთავები და ქუჩის მოვაჭრეები. მათ შემდგომ საფეხურზე იყვნენ კვალიფიციური დაქირავებული მუშები და ხელოსნები. თუმცა საუკუნის შუა ნაწილში ასპარეზზე გამოჩნდნენ უბრალო მუშები, რომლებსაც არანაირი პრეტენსია არ ქონიათ საქმის კარგად ფლობაზე და მიუხედავად ამისა, ისინი მეტად დასაქმებულები იყვნენ ვიდრე კვალიფიციური მუშახელი. ყველაზე მდიდარი და სახელგანთქმული კვალიფიციური ხელოსნები და დაქირავებული მუშები მაღაზიის გამყიდველების სტატუსი დონის მსგავს ეტაპზე ჩამოქვეითდნენ.
ისტორია და კულტურული კავშირები
მე-18 საუკუნე ბრიტანელი ხალხისათვის დიდი ცვლილებების პერიოდი იყო. ცვლილებები განსაკუთრებით დიდი იყო ინდუსტრიაში და ქვეყნის საგარეო პოლიტიკაში, თუმცა, გარდა ამისა დიდი ცვლილებები იყო აგრარულ სექტორში და ცხოველების მოშენებაში. XVIII საუკუნე ინგლისში გამორჩეული იყო მიწის ნაკვეთების შემოღობვებითაც, რაც გამოიწვეული იყო იმით, რომ ინგლესელებმა დაიწყეს სელექციური მეთოდებით ექსპერიმენტები მცენარეესა თუ ცხოველებზე. შექმნეს ახალი მეთოდები მიწის მომზადებისადა და მოსავლის როტაციისათვის. გარდა ამისა, ამ ეპოქაში ბრიტანელებმა შექმნეს ისეთი ახალი ხელსაწყოები, როგორებიც იყო თესლის ბურღი და ფოლადის გუთანი. აგრარულ კულტურაში პროდიქტიულობისა და ეფექტიანობის ზრდასთან ერთად, შედეგად გაამდიდრა მიწის მესაკუთრე არისტოკრატები და გაზარდა პროდუქტის მიწოდება ქვეყანაში, თუმცა გამოიწვია კატასტროფა გლეხობისთვის. კატასტროფა მდგომარეობდა შემდეგში: მიწის პრივატიზაციის შედეგად მათ აღარშეეძლოთ დარჩენილიყვნენ საკუთარ პატარა ნაკვეთებში და იძულებულები იყვნენ გადასულიყვნენ ქალაქებში რათა ჩართულიყვნენ და ემუშავათ საწარმოებში, ან გამხდარიყვნენ ნაწილი იმ ღარიბი საზოგადოებისა, რომლებიც ქუჩის მწმენდავებად მუშაობდნენ. შედეგად, საწარმოები გახდა ფაქტობრივი დამაკავშირებელი პლორეტარიატისა და არისტოკრატიისა. გარდა ამისა, ცვლილებები შეეხო ცხოვრების დონესაც. იგი საგრძნობლად გაიზარდა XVIII საუკუნის დასაწყისთან შედარებით. ნელ-ნელა დაიწყო საკვების ჩანაცვლებაც, რაც გამოიხატებოდა თუნდაც იმაში, რომ ბოსტნეული გახდა ყოველდღიური რაციონის განუყოფელი და მნიშვნელოვანი ნაწილი. აღსანიშნავია, რომ ქვეყნის ჩრდილოეთი და სამხრეთი ნაწილი მსგავსი ცვლილებების მიმართ სხვადასხვაგვარად რეაგირებდა, რაც გამოიხატებოდა იმაში, რომ, მაგალითად, თუკი კარტოფილი მთავარი პროდუქტი მალევე გახდა ჩრდილოეთში, სამხრეთს მისი მიღება შედარებით გვიან პერიოდში მოუწია. თუმცა საინტერესოა ისიც, რომ სამხრეთი ნაწილი სხვა ბოსტნეულით, როგორებიც იყო ხახვი, სტაფილო, კომბოსტო და ა. შ, შედარებით მდიდარი იყო ჩრდილოეთ ნაწილთან.
კომუნიკაციები
თანამედროვე ინგლისელებისათვის, რა თქმა უნდა, რთული გასაგებია წარსულში არსებული უვარგისი და ძალიან ნელი კომუნიკაციის მეთოდები, რომელზედაც პოლიტიკური და სოციალური ურთიერთქმედება იყო დამოკიდებული. საათებით ან დღეებით გადავადებული მატარებლის განრიგები ყველასათვის გამაღიზიანებელი იყო. გარდა ამისა, მგზავრობა იყო საფრთხისშმეცველიც, რამდენადაც ყაჩაღები გროვდებოდნენ ლონდოლის მახსლობლად, გზებზე, სადაც ყველაზე ხშირად გადაადგილდებოდნენ მოგზაურები. იმისათვის, რომ გზებზე შეენარჩუნებინათ სიმშვიდე და იგი უსაფრთხო გაეხადათ, სოფელში მცხოვრები მოსახლეობა პასუხისმეგებელნი გახადეს მათთან ახლოს გამავალი გზის უსაფრთხოებაზე. ამ ყველაფერმა კი დადებითი შედეგი გამოიღო.
ქორწინება
შუა საუკუნეების ინგლისში, კონსტიტუციის თანახმად, ქორწინება განისაზღვრებოდა ერთი მამაკაცსა და ერთი ქალს შორის ოჯახის შექმნის მიზნით დაკავშირებას. ორივე სქესისთვის კანონით იყო აკრძალული მეუღლის გარდა სხვა პიროვნებასთან სექსუალური კავშირის დამყარება. ასაკობრივი თვალსაზრისით ქორწინების საწყისი ასაკი ბიჭებისთვის იყო 14 წელი, ხოლო გოგოებისთვის - 12. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ამ კანონის დამრღვევთათვის იყო სასჯელი. 1753 წელს გამოიცა ჰარდვიკის ქორწინების აქტი, რომლის მიხედვითაც გაიცა ბრძანებულება, რომ აკრძალულიყო ფარული ქორწინებები, რომელთა ნაწილიც იმ პერიოდში საზოგადოებაში სკანდალურად გავრცელდა. ამ აქტის თანახმად, მამაკაცისა და ქალის ქორწინება აღიარებული იქნებოდა კანონიერად მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ წყვილს ჯვარს დაწერდა ლეგიტიმური სასულიერო პირი და ასევე, ამ პროცედურის მიმდინარეობას დაესწრებოდა სულ ცოტა ორი თანმხლები მოწმე. ქონების გადანაწილების კუთხით თუ ვისაუბრებთ, ქორწინების შემდგომ, თუ ქალბატონს გააჩნდა რაიმე ქონება, მიწა, ძვირფასი ნივთები ან ფულადი სახსრები, ყველა ეს ქონება ქმრის კონტროლ ქვეშ გადადიოდა. ასევე, ქალები დაჩაგრულები იყვნენ სექსუალურ ცხოვრებაშიც, რადგან ქორწინების შემდგომ მამაკაცი ხდებოდა ერთგვარი ბატონპატრონი მეუღლის სხეულისა. ქორწინების აქტის შემდგომ იდებოდა კონტრაქტი ქალსა და მამაკაცს შორის, რომელიც არეგულირებდა და აწესრიგებდა ყველა ზემოთხსენებულს. გაცილება და კონტრაქტის უარყოფა ფაქტობრივად შეუძლებელი იყო სხვადასხვა სამართლის სირთულეების გამო, თუმცა ასეთი შემთხვევები მაინც გვხვდება.
ოჯახის ინსტიტუტი
მამაკაცებს, როგორც ქმრებსა და როგორც მამებს, იმ ეპოქიდან გამომდინარე ბუნებრივია, რომ ჰქონდათ აბსოლუტური ძალაუფლება მეუღლეებსა და შვილებზე. ეს მიდგომა არა მხოლოდ ამ კონკრეტულ სოციუმში დანერგილი ცხოვრების წესი იყო, არამედ კანონმდებლობითაც კი იყო განმტკიცებული. ქალის როლი ოჯახში მამაკაცის მიერ გამომუშავებული ფულის საოჯახო საქმეებში განაწილება იყო. მას ჰქონდა დიასახლისის ფუნქციები. მაშინ, როცა კაცები მუშაობდნენ, ქალები ყიდულობდნენ ხილსა და თევზს, ან მიჰქონდათ საჭირო ტვირთი მაღაზიიდან სახლში. ხოლო თუ ქალი მაღაზიის მფლობელის მეუღლე იყო, მაშინ ის კურირებდა მაღაზიის საქმეებს. ქაელბს ჰქონდათ ასევე სახლის დალაგების ვალდებულება. ქმარს ჰქონდა ასევე ქალბატონის მიერ გამომუშავებული თანხის განკარგვის უფლება, თუმცა მათი დასაქმების საკითხი არც ისე მარტივი იყო. შთამომავლობასაც, რა თქმა უნდა, წინასწარ ჰქონდა განსაზღვრული მომავალი საქმეები, რაც იმდროინდელ ჩანაწერებშიც კარგად ჩანს. 1747 წელს გამოცემულ წიგნში, რომელიც მშობლებისთვის იყო გათვლილი, წერია რჩევა: „ ბავშვები ბუნებრივად ბაძავენ ყველაფერს, რასაც ისინი ხედავენ, ისინი იმიტირებენ მათ გარშემო მომხდარს... “ „მესაკუთრე ვაჭართა შვილები მარტივად სწავლობენ გაცვლებს“. ეს ნაწილი კარგად მეტყველებს იმდროინდელი ბრიტანული ოჯახის პრიორიტეტების გადანაწილებასა და შვილების აღზღდის პრინციპებზე. ქალთა პრივილეგიები ვიქტორიანულ ბრიტანეთში საკმაოდ ლიმიტირებული იყო და ასეთი ფაქტების რაოდენობა არც თუ ისე ბევრია. სოციალური სტატუსი ქალებში იყო დაბალი, რაც ერთის მხრივ ნიშნავდა, რომ გარკვეულ სიტუაციებში მათდამი დამოკიდებულება იქნებოდა პატივსაცემი, თუმცა, ძალიან საკამათოა ეს პრივილეგიაა თუ სულაც შეურაცხმყოფელი და დამამაცირებელი ქმედება. ქალისა და კაცის უფლებების ამგვარი გადანაწილება ხშირად ხდებოდა ქალზე ძალადობის მიზეზი. ხშირი იყო სექსუალური და ფიზიკური ძალადობა, ასევე ხშირი იყო ზეწოლა ფსიქოლოგიური მეთოდებით. მიუხედავად ამგვარი ფაქტებისა, თუ ქალს ჰქონდა ფიზიკური შეურაცხყოფის კვალი და სურდა, რომ გაცილებოდა ქმარს, ეს მაინც სოციალურ ტაბუდ ითვლებოდა და საზოგადოების მხრიდან ასეთი ადამიანი სამარცხვინოდ იქნებოდა ჩათვლილი. ქალთა მიმართ ასეთი მიდგომა თითქმის ყველა ფენის კლასში გვხვდება, თუმცა, მათი გასაჭირი გაათმაგებულად მძვინვარებდა სიდუხჭირეში მცხვოვრებ ოჯახებში.
ხშირად დაბალი ფენის ოჯახები ცხოვრობდნენ საერთო საცხოვრებლებში, რადგან მაგალითად ლონდონში ბინის ქირაობა საკმაოდ ძვირი ჯდებოდა, ხოლო სამუშაო ადგილები შედარებით ბევრი იყო. აქედან გამომდინარე, ადამიანთა მინიმალური ფინანსური უზრუნველყოფისთვის ხშირი იყო შემთხვევები რამდენიმე გაჭირვებული ოჯახის გაერთიანებისა და მათი ერთ საცხოვრებელში განთავსებისა. იყო ისეთი შემთხვევებიც, როცა 10 ოთახიან სახლში ცხოვრობდა 90 ადამიანი ერთად, ან სულაც 12 ადამიანი ერთ პატარა ოთახში. ასეთ შემთხვევაში მამაკაცებს თავიანთი, ან მეუღლეების შემოსავლის მეხუთედის გადახდა უწევდათ ქირის საფასურში, ამიტომ მათთვის ეს შედარებით მისაღები იყო. თუმცა, ადვილად წარმოსადგენია ასეთ პირობებში მცხოვრები მეუღლეების რაიმე სახის თანაცხოვრება. ასეთი პირობების გამო ხშირი იყო ძალადობის ფაქტები და სხვადასხვა შემთხვევები.
ინდუსტრიული ტექნოლოგიები
ლონდონი იყო ცენტრი კვალიფიციური ხელოსნებისათვის, რომლებიც ჩართულნი იყვნენ საერთაშორისო საქმიანობაში და ისეთი პროდუქციის წარმოებაში, როგორიცაა ოპტიკური და მათემატიკური ინსტრუმენტები და სახლისა თუ გარე ავეჯი. ასევე ის იყო ცენტრი ისეთი ვაჭრებისათვის, რომლებიც "ყიდნენ" ფუფუნების საგნებსა და ასევე ქალაქი იყო "დიადი სამოთხე" მკერავებისათვის, ყავის სახლის მფლობელთათვის, პარიკების დამამზადებლებისათვის და ა. შ. ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი პროფესია იმ დროინდელ ლონდონში იყო ძალიან პრეტიჟული და ამასთანავე საკმაოდ მაღალანაზღაურებადი. რაც შეეხებათ იმ ადამიანებს, რომლებიც ამ საქმიანობას ფლობდნენ, ისინი წოდების მიხედვით საკმაოდ მაღალ დონეზე იყვნენ. "მუშათა კლასს" - ხელოსნებს შეეძლოთ თავიანთი პროფესიით ემუშავათ, ჰქონოდათ პრაქტიკის შესაძლებლობა ლონდონიის სხვადასხვა კორპორაციებში. ისინი ძირითადად იყოფოდნენ ორ კლასად, ესენი იყო: ე. წ. liverymen და freemen. Liverymen- ები იყვნენ სამთავრებო კომპანიების/საამქროების წევრები და მათ ჰქონდათ მინიჭებული უფლება, რომ აერჩიათ მოსამართლეები და ქალაქის პარლამენტის წევრები. ეს რეალურად დიდი პრივილეგიას წარმოადგენდა მათთვის. განსხვავებით Liverymen - ებისაგან Freemen - ები მიეკუთნდებოდნენ არასამთავრებო კომპანიებს და მათ ჰქონდათ უფლება ემუშავათ თავიანთი პროფესიით, თუმცა მათ Liverymen - ბისგან განსხვავებით  არ ჰქონდათ პოლიტიკური პრეროგატივები.
შრომის დანაწილება
თუმცა, აუცილებლად უნდა აღინიშნოს, რომ ამავე საუკუნის (მეთვრამეტე) შუა პერიოდში ბევრი მაღალ კაპიტალიზირებული საქმიანობები, როგორიც იყო მაგალითად - ლუდის ხნა თუ შაქრის გადამუშავება - ქირაობდნენ ისეთ მუშახელს, რომლებსაც არ ჰქონდათ იმის იმედი, რომ როდესმე ოსტატები გახდებოდნენ. ისინი ასეთ მუშახელს იმის ხარჯზე უზრდიდნენ მათთან მუშაობის მოტივაციას, რომ განსხვავებით კვალიფიციური, გამოცდილი მუშახელისგან, მათ გააჩნდათ ბევრად მაღალი ანაზღაურება და ასევე გაცილებით ხანგრძლივი და მუდმივი სამუშაო ადგილი, შესაბამისად ეს "მაცდური" შემოთავაზება მათთვის ბევრად სახარბიელო იყო.
და ბოლოს, რაც შეეხება ბოლო ანუ ყველაზე ზემდგომ კლასს - ისინი იყვნენ, რა თქმა უნდა, ყველაზე მდიდრები და ყველაზე პრესტიჟული კლასი და ისინი მუშაობდნენ თავიანთ, საკუთარ სახლებში და რაც აუცილებლად აღსანიშნავია ისინი სტატუსით მედუქნეების ტოლნი იყვნენ, რომელთა ნაწილიც ძალზედ მდიდარი იყო.
აღსანიშნავია, რომ მუშათა კლასის დიფენერციაში არსებობდა გარკვეული ბუნდოვანებები, რამდენადაც არ იყო კარგად გამოხატული, თუ რა განსხვავება იყო მაგალითისათვის ყველაზე დაბალ დონეზე მყოფ მედუქნესა, როგორიცაა მაგალითად სანთლის გამყიდველი - ე. წ. chandler - ები  თუ cookshop keeper - ები, და არაკვალიფიციურ ხელოსანს შორის. ასევე საინტერესოა ფაქტი იმის შესახებ, რომ ობლები მხარდაჭერილნი იყვნენ საეკლესიო მრევლის მიერ და და ობლების მიბარება ხელობის სასწავლად ხდებოდა ყველაზე იაფ და ცუდ სამუშაოზე - ანუ ისეთ ხელობებზე, რომელთა განვითარება და წინ წაწევა ნაკლებად სავარაუდო იყო. ამით ისინი ერთი მხრივ ობლებს ეხმარებოდნენ, რათა რაიმე პროფესიას მაინც დაუფლებოდნენ და მეორე მხრივ, ისინი გარკევულ დონეზე მაინც ავითარებდნენ და ყურადღებას აქცევდნენ იმ დარგებს, რომელთა მიმართაც მოთხოვნა და ინტერესი ნაკლები იყო.