cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
პალესტინის დამოუკიდებლობის დეკლარაცია
დეკლარაციის მნიშვნელობა
გამოცხადებული პალესტინის საზღვრები არ არის მითითებული. სახელმწიფოს მოსახლეობისადმი მითითებულია შემდეგი განცხადება: ” პალესტინის სახელმწიფო არის პალესტინელების სახელმწიფო, სადაც არ უნდა იყვნენ ისინი”. სახელმწიფო განისაზღვრება, როგორც არაბული სახელმწიფო: "პალესტინის სახელმწიფო არის არაბული სახელმწიფო, არაბი ერის შემადგენელი და განუყოფელი ნაწილი".
დეკლარაციის გამოცხადების შედეგები
დეკლარაციის მიღებას მოჰყვა პალესტინის ეროვნული საბჭოს წინადადება მრავალმხრივი მოლაპარაკებების შესახებ, რომელიც ეფუძნება გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს 242 რეზოლუციას.. მოგვიანებით ამ წინადადებას "ისტორიული კომპრომისი" უწოდეს, რადგან იგი გულისხმობდა "ორი სახელმწიფოს" მიღებას, კერძოდ, ის აღარ აყენებდა ეჭვქვეშ ისრაელის სახელმწიფოს ლეგიტიმურობას. პალესტინის დამოუკიდებლობის სსაბჭოს პოლიტიკურ რეზოლუციას თან ახლდა განცხადება, რომლის მიხედვით ისრაელს ევალებოდა ჯარის გაყვანა მხოლოდ "იერუსალიმის არაბული ნაწილიდან" და სხვა "არაბული ტერიტორიებიდან". იასირ არაფატის განცხადებები ერთი თვის შემდეგ ჟენევაში შეერთებულმა შტატებმა  მიიჩნია საკმარისად  დეკლარაციაში   გაურკვევლობის აღმოსაფხვრელად და ამერიკის შეერთებულ შტატებთან ღია დიალოგის დასაწყისად.
დეკლარაციის შედეგი იყო გაეროს გენერალური ასამბლეის მოწვევა, სადაც სიტყვით გამოვიდა პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაციის თავმჯდომარე იასირ არაფატი. მიღებულ იქნა გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია - ” პალესტინის სახელმწიფოს გამოცხადების აღიარება პალესტინის ეროვნული საბჭოს მიერ 1988 წლის 15 ნოემბერს” და ასევე გადაწყდა, რომ „ პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაციის ”ნაცვლად” ” პალესტინა” უნდა იყოს გამოყენებული ”” გაეროს ასოციაციის (UNGA) კენჭისყრის შედეგები შემდეგი იყო: 140 იყო სასარგებლოდ, 44-მა თავი შეიკავა, ხოლო 2-მა შეერთებულმა შტატებმა და ისრაელმა მისცეს ხმა წინააღმდეგ. დეკემბრის შუა რიცხვებში 75 სახელმწიფომ აღიარა პალესტინის დამოუკიდებლობა, ხოლო 93 სახელმწიფომ 1989 წლის თებერვლისთვის.
1993 წლის 13 სექტემბერს ისრაელსა და პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაციას PLO) შორის ოსლოს შეთანხმების შედეგად ხელი მოეწერა დეკლარაციას პალესტინის დროებითი თვითმმართველობის ადმინისტრაციის შექმნის შესახებ,რომელშიც რეალურად დაწესდა მორატორიუმი პალესტინის სახელმწიფოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:ახლო აღმოსავლეთი კატეგორია:პალესტინა
ჰაქიარი
ჰაქიარი (Hakkâri) — ქალაქი სამხრეთ-აღმოსავლეთ თურქეთში, სირიის საზღვართან მდებარე ჰაქიარის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მისი სახელი წარმოსდგება სირიული სიტყვა ܗܟܐܪܝ (აქარე)-დან, რაც ნიშნავს ფერმერებს. იმიტომ რომ, ქალაქ ჰაქარში და ზოგადად პროვინციაში არის ძალიან ნოყიერი მიწა და ბევრი ფერმერი. ქალაქის მაცხოვრებელთა რაღაც ნაწილი ქურთია. 2012 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქში მაცხოვრებლების რაოდენობა აღწევს 58,584 ადამიანს. ჰაქარს აქვს მერია და მისი მერი არის დილექ ჰაფითოღლუ.
ჰაქიარის პროვინცია მოიცავს 4 რაიონს, მაგრამ მისი ქალაქები იუქსეკოვა და შემდინლი სიდიდით ჰაქარზე დიდი ქალაქები არიან. ჰაქარი აღმოსავლეთით ესაზღვრება იუქსეკოვას, ხოლო სამხრეთით — ჩუკურჯას. ის ჩრდილოეთით ესაზღვრება ვანის პროვინციას, ხოლო დასავლეთით — შირნაქის პროვინციას.
ფრანცისკო-მარია მაჯო
250პქ|მინი|ფრანცისკო-მარია მაჯო, „ქართული ენის გრამატიკა“, [[1670 წელი (დაცულია საქართველოს პარლამენტის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში)]] ფრანცისკო-მარია მაჯო (დ.1612 - გ.1686) — იტალიელი მისიონერი და მეცნიერი, ქართული ენის გრამატიკის პირველი ავტორი და გამომცემელი.
ქართული ენის მეცნიერულ შესწავლას იტალიელმა მისიონერმა ერთ-ერთმა პირველმა ჩაუყარა საფუძველი. ჯერ კიდევ სრულიად ახალგაზრდა ღვთისმსახურმა რომის პაპისგან საგანგებო დავალება მიიღო - საქართველოში მისიონერული მოღვაწეობისას საფუძვლიანად შეესწავლა ქართული ენა.
როგორც ცნობილია, ევროპელთა მიერ ქართული სამყაროს ხელახლა აღმოჩენა XVI საუკუნეს უკავშირდება. ბიზანტიის დანგრევის შემდეგ საქართველომ დაიწყო ქრისტიანი პარტნიორის ძიება დასავლეთსა და აღმოსავლეთში. რომის პაპების ინიციატივითაც საქართველოში დაიწყო იტალიელ მისიონერთა მოღვაწეობა, რაც კათოლიკობის პროპაგანდას ისახავდა მიზნად. ამან აღძრა იტალიელთა ინტერესი საქართველოსა და მისი კულტურისადმი, რაც XVI საუკუნისთვის აშკარა შეიქნა. სწორედ ერთ-ერთი მისიონერი იყო ფრანცისკო-მარია მაჯო, რომელიც 1637 წლიდან საქართველოში თითქმის რვა წელიწადს ცხოვრობდა. ქვეყანაში ყოფნის ამ არცთუ ხანგრძლივი დროის განმავლობაში მაჯომ არა მარტო შეისწავლა ქართული ენა, არამედ შექმნა იმ დროისთვის საკმაოდ სოლიდური გამოკვლევა ჩვენი ენის გრამატიკის შესახებ. მაჯოს წიგნმა მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქართული ენის გრამატიკული წყობის საფუძვლების ევროპელ მკითხველთათვის გასაცნობად.
ფრანცისკო-მარია მაჯოს წიგნი „ქართული ენის გრამატიკა“ გამოიცა რომში, 1670 წელს, სარწმუნოების გამავრცელებელი სასულიერო საზოგადოების, ე.წ. პროპაგანდა ფიდეს სტამბაში. ვატიკანთან არსებული ეს დაწესებულება ამჟამად „ხალხთა ევანგელიზაციის კონგრეგაციად“ იწოდება და უმაღლესი რანგის კათოლიკურ სასულიერო დაწესებულებათა შორის სამისიონერო საქმეთა სამინისტროდ არის მიჩნეული.
ლინგვისტური თვალსაზრისით, გამოცემის მეცნიერული ღირებულება შეისწავლა ცნობილმა ქართველმა ენათმეცნიერმა, აკადემიკოსმა არნოლდ ჩიქობავამ. მკვლევარი აღნიშნავდა, რომ გრამატიკის სახელმძღვანელო დაზღვეული არ არის შეცდომებისგან, მაგრამ მისი გამოცემა თუნდაც იმით არის მნიშვნელოვანი, რომ ეს იყო ქართული ენის გრამატიკის შექმნის პირველი ცდა უცხო ენაზე. ამან, ცხადია, დიდი ღვაწლი დასდო ევროპის ქვეყნებში ქართული ენის პოპულარიზაციას. მისივე მოსაზრებით, ფრანცისკო მარია მაჯოს შრომა პირველი დღემდე ცნობილი გრამატიკაა ქართული ენისა. ამავე დროს, იგი წარმოადგენს პირველ გრამატიკას საერთოდ იბერიულ-კავკასიურ ენობრივ სამყაროში.
არნოლდ ჩიქობავასა და ჯუანშერ ვათეიშვილის წიგნში „პირველი ქართული ნაბეჭდი გამოცემები“ (თბილისი, 1983) ვკითხულობთ: „''მაჯოს სისტემატურმა დაკვირვებამ ქართული ენის გრამატიკული წყობის სპეციფიკაზე და კვლევის მის მიერ გამოქვეყნებულმა მეთოდმა, რომელიც ლინგვისტური მეცნიერების მაშინდელ დონეს შეესაბამებოდა, სრულიად განსხვავებული მნიშვნელობა მიანიჭა საქართველოში მოღვაწე იტალიელი მისიონერის ნაშრომს იმასთან შედარებით, რაც მას სასულიერო უწყების შეზღუდული მიზანსწრაფვით ევალებოდა. ამასთანავე, ენათმეცნიერების ისტორიაში მაჯოს ნაშრომი არის ქართული ენის თავისებურებათა შესწავლის პირველი ცდა ქართული ენისა, რომელსაც ასე ნაკლებად იცნობდნენ XVII საუკუნის პირველი ნახევრის დასავლეთ ევროპაში''“.
აღსანიშნავია, რომ ფრანცისკო-მარია მაჯოს „ქართული ენის გრამატიკის“ ეგზემპლარი ინახება საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის იშვიათ გამოცემათა განყოფილებაში, რომლის მკითხველთათვის წარსადგენ ანოტაციაში ვკითხულობთ:
„„ქართული ენის გრამატიკის“ სახელმძღვანელოს გამოცემით დაგვირგვინდა 1641 წელს კათოლიკე მისიონერის ფრანცისკო-მარია მაჯოს შვიდწლიანი მოღვაწეობა საქართველოში. ეს გამოცემა იმდენად მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა მისიონერთათვის, რომ 1670 წელს მისი ფაქსიმილური გამოცემა განხორციელდა.
წიგნში გამოყენებულია ქართული დამწერლობის სამივე სახე: მხედრული, ასომთავრული, ნუსხური; ქართული ანბანი რიცხობრივი შესატყვისობით; ქართული სიტყვები და ფრაზები; სომხურ-ქართული ანბანი, არაბულ-ქართული ანბანი და ქართული ენის ეტიმოლოგია. გამოცემა შეიცავს აღმოსავლური ენების შედარებით გრამატიკას.
„ქართული ენის გრამატიკა“, „ქართულ-იტალიური ლექსიკონის“ მსგავსად, იყო ის მნიშვნელოვანი გამოცემა, რომლითაც XIX საუკუნემდე ინფორმაციას იღებდნენ ევროპელი ქართველოლოგები ქართული ენის შესახებ.“
საქართველოში ყოფნის განმავლობაში იტალიელმა მისიონერმა და მეცნიერმა არა მარტო შეისწავლა ქართული ენა, არამედ შექმნა იმ დროისთვის საკმაოდ სოლიდური გამოკვლევა ამ ენის გრამატიკული წყობის შესახებ.
თავად ფრანცისკო-მარია მაჯო საქართველოდან იტალიაში დაბრუნებისას თავის თავს ადარებდა „ოქროს საწმისის ნადავლით აღჭურვილ ახალ არგონავტს“.
შიპასაბამბის რაიონი
შიპასაბამბის რაიონი (Distrito de Shipasbamba) — რაიონი პერუში, ამასონასის რეგიონის ბონგარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2070 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 350 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 10.61 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 127.29 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ბონგარის პროვინციის რაიონები
დიტასარი
დიტასარი (Դիտասար) — მთა სომხეთში. მდებარეობს კოტაიქის პროვინციაში, სოფელ მეღრაძორიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 6 კილომეტრში. მწვერვალის სიმაღლე ზღვის დონიდან 2432 მეტრია.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მთები
უოლტერ ბრედფორდ კენონი
უოლტერ ბრედფორდ კენონი (Walter Bradford Cannon; დ. 19 ოქტომბერი, 1871 – 1 ოქტომბერი, 1945) — ამერიკელი ფიზიოლოგი, პროფესორი. ის იყო ჰარვარდის სამედიცინო სკოლის ფიზიოლოგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი. ამერიკის მეცნიერებათა ნაციონალური აკადემიის წევრი. 1920-იან წლებში კენონმა შეიმუშავა ჰომეოსტაზის თეორია. მან დაასაბუთა, რომ ფიზიოლოგიური წონასწორობა ორგანიზმში თვითრეგულაციის შედეგია, ანუ ორგანიზმი ეგუება ცვალებად გარემოპირობებს და თავად უზრუნველყოფს შინაგანი მდგომარეობის მდგრადობას. ჰომეოსტაზის პრინციპმა მოახერხა გავრცელებულიყო არა მხოლოდ ფიზიოლოგიასა და ფსიქოლოგიაში, არამედ სხვა მრავალ მეცნიერებაში, მათ შორის კიბერნეტიკასა და სოციოლოგიაში.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი ფიზიოლოგები
ნაბოკოვის სახლი
ნაბოკოვის სახლი (Дом Набокова) — ისტორიული მნიშვნელობის სახლი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, მარსკაიას ქუჩაზე.
1897 წელს, სასახლე გახლდათ ლიბერალური სახელმწიფო მოღვაწისა და იურისტის, ვლადიმერ დიმიტრის ძე ნაბოკოვის საკუთრება. ეს სახლი მასპინძლობდა მნიშვნელოვან პოლიტიკურ და კულტურულ შეხვედრებს, მათ შორის საერთაშორისო ეროვნული კონგრესის ზემცოვის დასკვნით სესიას, რომელიც გაიმართა 1904 წელს.
შემდგომში სახლში ცხოვრობდა ვლადიმერ ნაბოკოვის ვაჟი, ვლადიმერ ნაბოკოვი, რომელიც ამ სახლში დაიბადა. იგი იყო მწერალი, პუბლიცისტი, რომანისტი. ამჟამად, სახლის პირველ სართულზე განთავსებულია ნაბოკოვის მუზეუმი, რომელიც ავტორის ცხოვრებას ეძღვნება.
ისტორია
1998 წლის აპრილის შემდეგ, სახლის პირველ სართულზე, განათავსეს ნაბოკოვის მუზეუმი, ხოლო ზედა ორ სართულზე, რომელიც უწინ მშობლებისა და საბავშვო სართული იყო, განათავსეს გაზეთ „ნევსკო ვრემიას“ ოფისები. მუზეუმის სივრცეში არის ტელეფონის ოთახი, სასადილო ოთახი, ბიბლიოთეკა, კომიტეტის ოთახი (სადაც კონსტიტუციური დემოკრატიული პარტიის შეხვედრების უმეტესობა გაიმართა) და სამზარეულო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ალისონ ჯენი
ალისონ ბრუქს ჯანი (Allison Brooks Janney; დაიბადა 19 ნოემბერს, 1959 წელს, ბოსტონი, მასაჩუსეტსი, აშშ) - ამერიკელი მსახიობი. მას აქვს მრავალი ჯილდო, მოპოვებული, მათ შორის ოსკარი , ბრიტანული აკადემიის ფილმების ჯილდო , ემის ჯილდო და Screen Actors Guild Awards.
ის დაიბადა ბოსტონში და გაიზარდა დეიტონში, ოჰაიო. ჯენიმ მიიღო სტიპენდია დრამატული ხელოვნების სამეფო აკადემიაში სასწავლებლად კენიონის კოლეჯის დამთავრების შემდეგ. ის გამოდიოდა NBC-ს პოლიტიკურ დრამაში The West Wing (1999-2006), რისთვისაც მან მიიღო ოთხი ემის ჯილდო. 2014 წელს მან ასევე ემი დრამატულ სერიალში გამოჩენილი ეპიზოდური როლისთვის, მარგარეტ სკულის განსახიერებით დრამაში სექსის ოსტატები. 2013 წელს მან ითამაშა CBS-ს სიტკომში დედა. შოუში მისმა გამოსვლამ მოიპოვა მისი ხუთი ემის ჯილდოს ნომინაცია და მოიგო მათგან ორი კომედიურ სერიალში საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობი ქალისთვის.
ჯენის დებიუტი შედგა პროფესიონალურ სცენაზე ბროდვეიზე ნაწარმოებში ქალბატონები, მან მიიღო ტონის პრემიის ნომინაციები 1997 წელს.
მის ფილმებში შედის პირადი ნაწილები (1997), ძირითადი ფერები (1998), 10 რამ მე მძულს შენს შესახებ (1999), Drop Dead Gorgeous (1999), ამერიკული სილამაზე (1999), მედდა ბეტი (2000), საათები (2002), Hairspray (2007), Juno (2007), დახმარება (2011), გზა, გზა უკან (2013), ტამი (2014), ჯაშუში (2015), ტალულა (2016), გოგონა მატარებელში (2016), ცუდი განათლება (2019) და ბომბი (2019). მან ასევე გაახმოვანა ანიმაციები Finding Nemo (2003), Over the Hedge (2006), Minions (2015) და The Addams Family (2019).
ბუდეიოვიცკა (პრაღის მეტრო)
ბუდეიოვიცკა (Budějovická) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს C ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1974 წელს.
ალისონ ჯენი
ადრეული ცხოვრება და განათლება
ალისონ ბრუკს ჯენი დაიბადა 1959 წლის 19 ნოემბერს ბოსტონში, მასაჩუსეტსის შტატში და გაიზარდა დეიტონში, ოჰაიოს შტატში. ის არის ყოფილი მსახიობის მეისი ბრუკსის და ჯერვის სპენსერ ჯენის უმცროსის ქალიშვილი, უძრავი ქონების დეველოპერი და ჯაზ მუსიკოსი. მას ჰყავს ორი ძმა - ჰალი და ჯეი.
ბუდეიოვიცკა (პრაღის მეტრო)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
ალისონ ჯენი
ადრეული ცხოვრება და განათლება
ჯენი სწავლობდა დეიტონის მაიამი ველის სკოლაში. ჯენი თავდაპირველად მიისწრაფოდა კარიერისკენ ფიგურულ სრიალში, მაგრამ მისმა სიმაღლემ და უცნაურმა შემთხვევამ, როდესაც ის მოზარდი იყო, ბოლო მოუღო ამ ოცნებას. იგი სწავლობდა კენიონის კოლეჯში, სადაც ის თეატრში მოღვაწეობდა. პირველ კურსზე, ის შეხვდა მსახიობებს პოლ ნიუმანს და ჯოან ვუდვარდსკოლეჯის ახლად აშენებული ბოლტონის თეატრის ინაუგურაციის ღონისძიების სპექტაკლზე, რომლის რეჟისორიც ნიუმენი იყო. წყვილმა მას მოუწოდა მას გაეგრძელებინა მსახიობობა.
კარიერა
ჯენის დებიუტი შედგა უმნიშვნელო მონაწილეობით Who Shot Patakango?-ში(1989) ამას მოჰყვა მცირე როლების სერია მრავალ ფილმში 90-იანი წლების განმავლობაში, მათ შორის; მგელი, ჩემი სიყვარულის ობიექტი , დიდი ღამე , თაღლითები , ვარდნა მკვდარი მშვენიერი , ყინულის ქარიშხალი , ძირითადი ფერები , 10 რაც მე მძულს შენს შესახებ , პირადი ნაწილები და ამერიკული სილამაზე.
2007 წელს ჯეინმა ითამაშა ჯეისონ რეიტმანის კომედიურ-დრამაში " ჯუნო"
2011 ში ის გამოჩნდა დრამაში დახმარება.  იგი ასევე გამოჩნდა მარგარეტში (2011), Struck by Lightning (2012), Liberal Arts (2012), Spy (2015), The DUFF (2015) და გოგონა მატარებელში (2016).
2017 წელს ჯენიმ ითამაშა შავ კომედიაში I, Tonya, რომელიც დაფუძნებულია მოციგურავე ტონა ჰარდინგის ცხოვრებაზე.
ჯენი 2019 წელს ხუთ ფილმში გამოჩნდა. მას ჰქონდა კამეო გამოსვლები საოჯახო კომედიაში Troop Zero, ფსიქოლოგიური თრილერში Ma და Bombshell.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 19 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი მიუზიკლების მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ქალი თეატრის მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები კატეგორია:ამერიკელი ქალი გამხმოვანებლები კატეგორია:დრამა დესკის მფლობელები
კირილენი (უნგენის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგენის რაიონის სოფლები
იორონგოსის რაიონი
იორონგოსის რაიონი (Distrito de Yorongos) — რაიონი პერუში, სან-მარტინის რეგიონის რიოხის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 860 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 145 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 42 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 74.53 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-მარტინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:რიოხის პროვინციის რაიონები
ჯუჯევანი
ჯუჯევანი (Ջուջևան) — სოფელი სომხეთში, ტავუშის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 100 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 612 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტავუშის პროვინციის სოფლები
მარლენ გორდეზიანი
მარლენ შალვას ძე გორდეზიანი (დ. 29 ივლისი, 1938, თბილისი) — ქართველი ბიოქიმიკოსი. საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1997). ბიოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1992), პროფესორი (1996).
ბიოგრაფია
1962 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკური სავეტერინარო ინსტიტუტი. 1965 წლიდან მუშაობს ს. დურმიშიძის ბიოქიმიისა და ბიოტექნოლოგიურ ინსტიტუტში უმცროსი (1965), უფროსი (1971) და წამყვანი მეცნიერ მუშაკის თანამდებობებზე (1975). 1978 წლიდან იყო „ბიოლოგიური ჟანგვის“ ლაბორატორიის გამგე, მთავარი მეცნიერი თანამშრომელი (2003). მისი სამეცნიერო შრომები ეხება დაბინძურებული გარემოს ბიოლოგიური მეთოდებით აღდგენას. არის აკადემიკოს ს. დურმიშიძის სახელობის პრემიის ლაურეატი ბიოქიმიაში.
ენრიკე გრანადოსი
სქოლიო
კატეგორია:ესპანელი კომპოზიტორები
დიტავანქი
დიტავანქი (Դիտավանք) — მთა სომხეთში. მდებარეობს გეღარქუნიქისა და ვაიოცძორის პროვინციების საზღვარზე. მწვერვალის სიმაღლე ზღვის დონიდან 2835 მეტრია და განლაგებულია გეღამისა და ვარდენისის ქედების შეერთების ადგილას.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მთები
კლიმოვსკაია (ჩერეპოვეცის რაიონი)
კლიმოვსკაია (Климовская) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 10 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 56 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 13 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: შუკლინო, ჟდანოვსკაია, იარცევო.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ვალერის რაიონი
ვალერის რაიონი (Distrito de Valera) — რაიონი პერუში, ამასონასის რეგიონის ბონგარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 262 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 90.14 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ბონგარის პროვინციის რაიონები
კაიანი
კაიანი (Կայան) — სოფელი სომხეთში, ტავუშის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 278 ადამიანს შეადგენდა. იგი შედის აიგეჰოვიტის თემში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტავუშის პროვინციის სოფლები
ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი (ბურკინა-ფასო)
ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი (Centre-Nord) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს ცენტრალურ ნაწილში.
გეოგრაფია
რეგიონს ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება საჰელის რეგიონი, აღმოსავლეთიდან — აღმოსავლეთის რეგიონი, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან — აღმოსავლეთ-ცენტრალური რეგიონი, სამხრეთიდან — ცენტრალური პლატოს რეგიონი, დასავლეთიდან — ჩრდილოეთის რეგიონი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი დაყოფილია 3 პროვინციად:
სქოლიო
კატეგორია:ბურკინა-ფასოს რეგიონები
რუკვის ოლქი
რუკვის ოლქი (Rukwa) — ტანზანიის 30-დან ერთ-ერთი ოლქი. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი სუმბავანგა.
მოსახლეობა — 1 004 539 ადამიანი (2012 წელი).
ფართობი — 22 792 კმ².
გეოგრაფია
რუკვის ოლქი მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთში, ჩრდილოეთით ესაზღვრება კიგომის ოლქს და ტაბორის ოლქს, აღმოსავლეთით — მბეის ოლქს, სამხრეთით — ზამბიას, დასავლეთით — კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას (საზღვარი გადის ტანგანიიკის ტბაზე).
სქოლიო
კატეგორია:ტანზანია კატეგორია:ტანზანიის ოლქები
არამილის სამების ტაძარი
არამილის სამების ტაძარი (Свято-Троицкий храм) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ არამილში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1784-1790 წლებში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას.
ისტორია
XVII საუკუნის დასასრულს არამილში ააგეს პირველი ხის ეკლესია, მაგრამ არც თარიღი და არც სახელწოდება არაა ცნობილი. ეკლესია მცირე ხანს იდგა, რადგან დაწვეს ბაშკირებმა 1709 წლის აჯანყების დროს. 1712-1717 წლებში მიტროპოლიტ იოანე ტობოლსკელის ლოცვა-კურთხევით ააგეს ხის ეკლესია ქრსისტეს შობის სახელზე, რომელიც დაიწვა 1782 წელს. ხანძრის შემდეგ გადარჩა მხოლოდ სამრეკლო, რომელსაც 1783 წელს მიაშენეს პატარა ტაძარი და საკურთხეველი. ეს ეკლესია იყო მცირე და 1784 წლის 30 აპრილს დაიწყეს ახალი ხის ეკლესიის მშენებლობა წმინდა სამების სახელზე. 1790 წლის 20 ივნისს ტაძარი ააშენეს და აკურთხა ეპისკოპოსმა ვარლაამმა.
ახლანდელი სამსაკურთხევლიანი ქვის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1830 წელს და მხოლოდ რვა წლის შემდეგ აკურთხეს მარცხენა ეგვტერი ღვთისმშობლის შობის სახელზე. 1842 წლის 6 ივნისს მთავარი ტაძარი აკურთხა ეპისკოპოსმა მელქისედეკმა. უკანასკნელი მარჯვენა ეგვტერი ეპისკოპოსმა იოანემ აკურთხა ელია წინასწარმეტყველის სახელზე.
ეკატერინბურგის ეპარქიის სახელმძღვანელო წიგნის მიხედვით 1915 წლისთვის ეკლესიის შტატში შედიოდა ორი მღვდელი, ერთი დიაკვანი და ორი მეფსალმუნე. მრევლის რაოდენობა იყო დაახლოებით ოთხი ათასი კაცი.
1937 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა, სამრეკლო და ეკლესიის გალავანი დაანგრიეს. ასევე გაანადგურეს სასაფლაოც. ეკლესიაში საბჭოთა პერიოდში თავდაპირველად განთავსებული იყო სკოლა, შემდეგ კი მაღაზია.
1990 წელს შენობა დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1991 წლიდან ეკლესიაში მიმდინარეობს ღვთისმსახურება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკატერინბურგის ეპარქიის ტაძრები
ბლანკა ნავარელი
ბლანკა ნავარელი (Zuria Nafarroakoa, Blanche de Navarre; დ. 1330 — გ. 5 ოქტომბერი, 1398) — ნავარის მეფე ფილიპ III-ისა და მისი ცოლის, ნავარის დედოფალ ჟანა II-ის ასული. საფრანგეთის დედოფალი 1350 წლის იანვრიდან აგვისტომდე როგორც ფილიპ VI-ის მეორე ცოლი.
ბიოგრაფია
ბლანკა დაიბადა 1330 წელს პამპლონაში. იგი იყო ნავარის მეფე ფილიპ III-ისა და მისი ცოლის, ნავარის დედოფალ ჟანა II-ის მესამე შვილი. ბლანკას ბავშვობის შესახებ ცნობები თითქმის არ არსებობს.
თავდაპირველად იგეგმებოდა მისი მითხოვება კასტილიისა და ლეონის მეფე ალფონსო XI-ის უფროს ვაჟ პედროზე. მაგრამ კასტილიელებთან ნიშნობა ჩაიშალა, რის შემდეგაც მისი დანიშვნა საფრანგეთის მეფე ფილიპ VI-ის უფროს ვაჟ ჟანზე მოისურვეს. იმ პერიოდის ევროპაში, საყოველთაოდ იყო ცნობილი ბლანკას სილამაზისა და გონიერების შესახებ. თუმცა მიუხედავად ამისა ჟანმა მისი ცოლად შერთვა არ ისურვა და მის ნაცვლად ბონა ბოჰემიელზე იქორწინა. 1349 წელს გარდაიცვალა საფრანგეთის დედოფალი ჟანა ბურგუნდიელი, რის შემდეგაც დაქვრივებულმა ფილიპ VI-მ თავად მოისურვა ბლანკაზე დაქორწინება და დაინიშნა კიდეც მასზე. 1350 წლის 29 იანვარს ბლანკა მასზე 40 წლით უფროს ფილიპეს შერთეს ცოლად.
1371 წელს არაგონის მეფე პედრო IV-მ ბლანკას ერთადერთი ქალიშვილის, პრინცესა ჟანას ხელი ითხოვა, რაზეც ყველამ ერთხმად განაცხადა თანხმობა, თუმცა ჟანა 1371 წლის 16 სექტემბერს არაგონისკენ მიმავალ გზაზე დაიღუპა.
წინაპრები
ბლანკა ნავარელის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1330 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1398 კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
კონდრეტეშტი
კონდრეტეშტი (Condrăteşti) — სოფელი მოლდოვაში, უნგენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 137 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 083 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგენის რაიონის სოფლები
ყვარლის აღდგომის ეკლესია
ყვარლის აღდგომის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, რომელიც მდებარეობს ყვარლის ჩრდილოეთ ნაწილში, მზექალაშვილების უბანში.
ზედზგითი
ძეგლი მდებარეობს სოფლის აღმოსავლეთ განაპირა უბანში. შვერილ აფსიდიანი გუმბათიანი ეკლესია სუფთად თლილი შირიმის ქვებითაა ნაგები. ოდნავ შვერილი ჯვრის მკლავებს მძლავრი ლილვები აუყვება და აფრების გაყოლებაზე გუმბათის ყელის ქვედა რეგისტრს შემოუყვება. კედლებზე ნალესობის და ფრესკათა კვალია შემორჩენილი. ტაძარს ჩრდილოეთიდან თანადროული მინაშენი აკრავს. კარი დასავლეთიდანაა გაჭრილი. სტილისტური ნიშნებით ეკლესია IX-X საუკუნეებს უნდა განეკუთვნებოდეს.
ყვარლის აღდგომის ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია (10,7x6,8 მეტრი). ნაგებია რიყის ქვით. კარ-სარკმლების წირთხლებში, საკურთხევლის კუთხეებში და ფასადზე, დეკორატიული ელემენტების შესაქმნელად გამოყენებულია გადახურვა; აღმოსავლეთ სარკმელთან განგრეულია აფსიდის კედელი, ალაგ-ალაგ მონგრეულია გრძივი კედლების ზედა ნაწილები. შენობას ორი თაღოვანი შესასვლელი აქვს - სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. ორივე მათგანი შიგნიდან და გარედან სწორკუთხა შეღრმავებაშია ჩასმული. დასავლეთ შესასვლელის გვერდებზე თითო სათოფურია. აღმოსავლეთით ღრმა, კუთხეებში მომრგვალებული და დარბაზის გრძივი კედლებიდან მხრებით გამოყოფილი, თითქმის ბრტყელი საკურთხეველია, რომელშიც დაბალი, შეისრულთაღიანი სარკმელია გაჭრილი. მსგავსი სარკმელია დასავლეთის კედელში, ხოლო ორ-ორი გრძივ კედლებში, ასევე საკურთხეველში. სარკმლის ორივე მხარეს, სხვადასხვა ზომის ორ-ორი ნიშაა, მათგან მოზრდილები ისრულთაღოვანია, პატარები - სწორკუთხა, ინტერიერი შელესილია. აღმოსავლეთ ფასადზე, სარკმლის ზემოთ, წყობაში, შეღრმავებული ჯვარია გამოსახული, სამხრეთ და დასავლეთ ფასადებზე, შესასვლელის ორივე მხარეს, ვერტიკალურად განლაგებული სამ-სამი შეღრმავებული რომბია. სამხრეთ შესასვლელის ზემოთ და დასავლეთ ფრონტონზე მცირე, ტოლმკლავა ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა. დასავლეთ შესასვლელის თავზე მცირე, სწორკუთხა ნიშაა. ეკლესიის კედლები დასრულებულია აგურის ოთხსაფეხურიანი ლავგარდნით.
ზედზგითი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ეკლესია-მონასტრები აზერბაიჯანში კატეგორია:ქართული არქიტექტურული ძეგლები საზღვარგარეთ
ყვარლის აღდგომის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჯორჯაძეების ციხე-დარბაზის კომპლექსი
ჯორჯაძეების ციხე-დარბაზის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ საბუეში, მდინარე ინწობის მარჯვენა ნაპირას, ვაკეზე. თარიღდება XVII-XVIII საუკუნეებით.
შესასვლელების წყობაში გამოყენებულია კვადრატული აგური. შენობა შედგება ორი, თითქმის თანაბარი ზომის ნაწილისგან, რომელთა შორის მოქცეულია ვიწრო,კამაროვანი ტალანი.სასახლის თითოეულ ნაწილში თითო ოთხია (ფართობით დაახლოებით 25-30 კვ.მ). შემორჩენილია ორი სართული და მესამე სართულის ჩრდილოეთ კედლის ნაწილი. შესასვლელი ორივე ნაწილის ოთახებს ტალანიდან აქვს. ტალანში შესასვლელი დასავლეთიდანაა. ტალანის დასავლეთ ბოლოში იწყება განიერი, ოთხკუთხა ხვრელი, რომელიც მესამე სართულამდე ადის. პირველი სართულის ორივე ოთახის თითქმის ერთანეთის მსგავსია. ორივე ოთახში გეგმით ნახევარწრიული თითო ბუხარია. კედლებში დატანებულია სწორკუთხა თახჩები. ორივე ოთახში მოწყობილი იყო ხის კიბე, რომელიც მეორე სართულის ოთახში ადიოდა.მეორე სართულის ოთახების გადაწყვეტა პირველის მსგავსია. ოთახები ერთმანეთთან დაკავშირებულია მეორე სართულის ტალანში, ერთმანეთის პირდაპირ მდებარე კარებით. ამავე ტალანში იწყება მესამე სართულზე ასასვლელი ქვის კიბე. დასავლეთით მდებარე ოთახის ჩრდ. კედლის შუაში ბუხარია. მის გვერდებზე, ერთი მეორის ზემოთ, თითო სწორკუთხა სარკმელი. სარკმლები ანალოგიურადაა განლაგებული სამხრეთ კედელშიც, მხოლოს მათ შორის, ბუხრის ნაცვლად, სწორკუთხა ნიშაა მოწყობილი. მსგავსი ორი ნიშაა დასავლეთ კედელშიც. ხოლო ერთი — აღმოსავლეთ კედელში. აღმოსავლეთით მდებარე ოთახის აღმოსავლეთ კედლის ჩრდილოეთ ბოლოში და ჩრდილოეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში თითო განიერი სარკმელია. ოთახის კედლებში რვა სათოფურია გაჭრილი. მათგან ორ-ორი აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებშია, ხოლო ოთხი — სამხრეთ კედელში. დასავლეთ კედელში ერთი სწორკუთხა ნიშაა.
სასახლის მესამე სართულიდან შემორჩენილია დასავლეთ ნაწილის ჩრდილოეთ კედელი, რომელშიც მოწყობილი იყო მაღალი, განიერი ნიშები. მათ შორის კი თითო შეწყვილებული სათოფური. სართულშუა გადახურვები გამართული ყოფილა ხის კოჭებზე (შემორჩენილია კოჭების საყრდენი ბუდვები). ციხის ჩრდ. კედელზე მიდგმული კოშკი სამი სართულის სიმაღლეზეა შემორჩენილი. კოშკის პირველი სართულის მომრგვალებულ კედელში ხუთი შეწყვილებული სათოფური და გეგმით ნახევარწრიული ერთი ბუხარია. ამ სართულს კარი ეზოსკენ აქვს. სართულს კოჭოვანი გადახურვა ჰქონია. კოშის მეორე სართული პირველის მსგავსადაა გადაწყვეტილი. მაგრამ,მისგან განსხვავებით, სათოფურები ნიშნებში არ არის მოთავსებული. სართული გადახურულია დადაბლებული გუმბათოვანი კამარით. კოშკის მესამე სართულის კედლებიდან მცირე ნაწილიღაა დარჩენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ლუ რიდი
ლუის ალან „ლუ“ რიდი (Lewis Allen "Lou" Reed, დ. 2 მარტი, 1942 — გ. 27 ოქტომბერი, 2013) — ამერიკელი როკ-მუსიკოსი, სიმღერების ავტორი, ფოტოგრაფი. ცნობილია, როგორც ჯგუფ The Velvet Underground-ის გიტარისტი, ვოკალისტი და სიმღერების ავტორი, ისევე, როგორც საკუთარი სოლო-კარიერით, რომელიც რამდენიმე ათწლეულს მოიცავს. მიუხედავად იმისა, რომ The Velvet Underground 1960-იანების კომერციული წარუმატებლობა იყო, მან მნიშვნელოვანი საკულტო სტატუსი შეიძინა შემდგომ წლებში და იქცა თავისი ეპოქის ერთ-ერთ გავლენიან ჯგუფად. როგორც The Velvet Underground-ის სიმღერების ავტორი, რიდი წერდა პირად გამოცდილებაზე, რაც იმ პერიოდში როკ-ენ-როლში იშვიათად განიხილებოდა (სიმღერების თემებს შორის იყო სექსუალურობა და ნარკოტიკების კულტურა).
ჯგუფიდან წასვლის შემდეგ 1971 წელს რიდმა სოლო-კარიერა დაიწყო. შემდეგ წელს მისი სიმღერა „Walk on the Wild Side“ ჰიტად იქცა, თუმცა მეინსტრიმული წარმატება მუსიკოსს არ ჰქონია. რიდი გამოირჩევა ვოკალით, პოეტური ტექსტებით და „სირაქლემის გიტარის“ ტერმინის გამოგონებით.
2008 წელს რიდმა იქორწინა მომღერალ ლორი ანდერსონთან.
ლუ რიდი 2013 წლის 27 ოქტომბერს გარდაიცვალა, 71 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი როკ-გიტარისტები კატეგორია:დაბადებული 2 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2013
მოონზუნდის ოპერაცია
ტერმინი მოონზუნდის ოპერაცია შეიძლება აღნიშნავდეს:
Coma Divine - Recorded Live in Rome
Coma Divine - Recorded Live in Rome ან უბრალოდ Coma Divine — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ Porcupine Tree-ს საკონცერტო ალბომი, პირველად გამოცემული 1997 წლის ოქტომბერში. 2003 წელს მისი ვრცელი ვერსია გამოვიდა ორმაგი ალბომის სახით, დაემატა რა სამი სიმღერა სინგლიდან Coma Divine II (1999) და კიდევ ერთი გამოუცემელი კომპოზიცია.
ვრცელი ვერსია გამოვიდა სამმაგ გრამფირფიტაზე, რასაც დაემატა დამატებითი 7" სინგლი სიმღერის "Disappear" ორი დემო ჩანაწერით (ისინი აგრეთვე შეტანილია სინგლზე Four Chords That Made a Million და კრებულზე Recordings).
2004 წელს ალბომი საბოლოოდ Snapper-ზე დიჯიპაკ შეფუთვით გამოვიდა.
ორიგინალური გამოცემა
ორიგინალურ CD-ს ჰქონდა პრობლემები, მისი ხანგრძლივობის გამო. უფრო მოგვიანებით გამოცემულ დისკზე ხალხის ხმაური, რომელიც დაახლოებით 2 წუთს გრძელდება, ამოღებული იქნა, რათა ეს პრობლემები აღმოეფხვრათ.
ვრცელი ვერსია
დისკი 1 დისკი 2
გრამფირფიტა (3 გრამფირფიტა და დამატებითი 7" სინგლი)
მხარე 1
მხარე 2
მხარე 3
მხარე 4
მხარე 5
დამატებითი 7" სინგლი
სქოლიო
კატეგორია:Porcupine Tree-ს საკონცერტო ალბომები კატეგორია:1997 წლის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:2004 წლის საკონცერტო ალბომები
ხარჭაშნის ღვთაების ეკლესია
ხარჭაშნის ღვთაების ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ ფიჩხოვანის სამხრეთ-დასავლეთით 1,5 კილომეტრზე. სოფლების ფიჩხოვანსა და ზემო ალვანს შორის, ტყეში.
ნაგებობის გეგმის გარეგან სწორკუთხედში (11,7 X 6,5 მ) მოქცეულია ეკლესია და მასზე დასავლეთიდან მიდგმული სამსართულიანი ნაწილი, რომელშიც კარიბჭე, პატარა სამლოცველო და ორი საცხოვრებელი ოთახია განთავსებული. კარიბჭის შესასვლელის ბალავრის ქვაზე მხედრულით შესრულებული ექვსსტრიქონიანი (ინახება ეროვნულ მუზეუმში) სამშენებლო წარწერით ირკვევა, რომ ეკლესია საგვარეულო საძვლეა და იგი აგებულია ხარჭაშნელი ეპისკოპოსის, მოძღვართა-მოძღვრის პართენოზის დაკვეთით - 1731 წელს.
შენობა ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით და აგურით. საბჯენი თაღები, კამარები, ლავგარდანი და ფასადების დეკორატიული სამკაული აგურისაა. ძეგლი დაზიანებულია: ჩამოშლილია ეკლესიის კრამიტის საბურავი და ლავგარდნის მნიშვნელოვანი ნაწილი, ჩამონგრეულია დასავლეთ ნაწილის მესამე სართულის გადახურვა. ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთიდანაა, კედლის დასავლეთ კიდესთან. ამ კარით პატარა კვადრატულ კარიბჭეში ვხვდებით, რომელსაც სამსართულიანი ნაწილის სამხრეთ ნახევარი უჭირავს. კარიბჭის აღმოსავლეთ კედელში ეკლესიაში შესასვლელი თაღოვანი კარია. მის მოპირდაპირედ, დასავლეთ კედელში - ბრტყელი თაღით გადახურული ვიწრო კარი (მოგვიანებით ამოუშენებიათ), რომელიც დასავლეთ ფასადზე არსებულ ნიშში გადის. ჩრდილოეთ კედელში, დასავლეთ კედლის ჩრდილოეთ ნახევრის სისქეში მოწყობილი კიბის ბაქანია. კიბე კარიბჭეს საცხოვრებელ ნაწილთან აკავშირებს. კარიბჭე გადახურულია გუმბათოვანი კამარით, რომლის კვადრატული საფუძველი შეისრული ფორმის კედლის ოთხი თაღითაა შექმნილი. კვადრატის ოთხივე კუთხეში შეისრულთაღოვანი თითო აფრაა, რომლებიც გუმბათოვანი კამარის წრიულ საფუძველს ქმნიან. ეკლესია დარბაზულია. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია, სარკმლის ორივე მხარეს - თითო გეგმით ნახევარწრიული და დაბალი თაღოიანი ნიში. მსგავსი ერთი ნიშია სარკმლის ქვემოთაც. აბსიდის წესიერი მოყვანილობის კონქში ორი პატარა თაღოვანი ხვრელია, რომლებიც ეკლესიის კუთხეებში მოწყობილ სამალავებს უკავშირდება. აბსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია აგურის კანკელით, რომლის დარბაზისაკენ მიქცეული ზედაპირი შელესილია გაჯით, დაყოფილია რამდენიმე იარუსად და გაჯითვე გამოყვანილია უჯრედები. დარბაზის გრძივი კედლები ორ-ორი განიერი და მაღალი ნახევარწრიული თაღითაა დანაწევრებული, რომლებშიც აბსიდის სარკმლის მსგავსი თითო სარკმელია გაჭრილი. ერთი სარკმელი დასავლეთ კედელშიცაა. კამარა შეისრულია და შეისრული ფორმის სამ საბჯენ თაღს ეყრდნობა; მათგან ერთი კამარის შუაშია, თითო - კიდეებში. საბჯენი თაღები ჩვეულებისამებრ კონსოლებს კი არ ეყრდნობიან, არამედ ქუსლთან ცერად არიან ჩამოკვეთილნი. კამარის ზევით დაბალი სხვენია. იგი იმდენად დაბალია, რომ მასში მხოლოდ ხოხვით შეიძლება გადაადგილება. სხვენის აღმოსავლეთ კედელში ორი, ხოლო გრძივ კედლებში თითო ფართო კვადრატული ღიობია.
საძვლე ეკლესიის იატაკის ქვეშ ჩრდილოეთ ნაწილშია. იგი აგურით გამოყვანილი ვიწრო, გრძელი და დაბალი გვირაბია, რომელსაც კამაროვანი გადახურვა აქვს. საძვალის აღმოსავლეთ კედელში ოთხკუთხა ნიშია, ხოლო, დასავლეთისაში - მცირე ღიობი. ღიობი საძვალის დასავლეთით მდებარე პატარა სამლოცველოს აბსიდში გადის. ღიობი ადრე ამოშენებული ყოფილხა (ამჟამად ჩამონგრეულია).
სამლოცველო გეგმით კვადრატულია, აღმოსავლეთით დასრულებულია კონქით გადახურული ნახევარწრიული აბსიდით. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარის წინ პატარა დერეფანია (გვიანდელია), ჩრდილოეთ კედელში თაღოვანი ნიშით. სამლოცველო გადახურულია კვერცხისებრი გუმბათით, რომლის წვერი საცხოვრებელი დარბაზის ერდოს მსგავსად ახდილია. გუმბათის წყობისთვის გამოყენებულია საგანგებოდ გამომწვარი კერამიკული ნაწარმი. გუმბათი დამყარებულია კუთხის შვერილებზე გადაყვანილ შეისრულ თაღებსა და მათ შორის კუთხეებში ჩაშენებულ აფრებზე. გუმბათის ზედაპირი ოთხი რელიეფური ჯვრით და ფრჩხილისებრი ნაჭდევებითაა შემკული. გუმბათის საფუძვლის დონეზე, მხარეების მიმართულებით, თითო პატარა მრგვალი სარკმელია გაჭრილი, რომელთა ღიობები გარეთკენ თანდათან ფართოვდება. მათგან მხოლოდ დასავლეთის და ჩრდილოეთის სარკმელს აქვს პრაქტიკული დანიშნულება, ხოლო აღმოსავლეთის და სამხრეთის კი შენობის შიდა სადგომების სივრცეებში გადის (აღმოსავლეთის ეკლესიაში, სამხრეთის - კარიბჭეში). გუმბათის ფუძეს ირგვლივ ლავგარდანი შემოუყვება.
საცხოვრებელი ოთახები შენობის დასავლეთ ნაწილის მეორე სართულის ჩრდილოეთ ნახევარს და მესამე სართულს (მთლიანად) შეადგენს. მეორე სართულზე ასასვლელი კიბის ზედა ბაქანზე ოთახში შესასვლელი თაღოვანი კარია. ოთახის დასავლეთ კედელში, შესასვლელის მარჯვნივ, ბუხარია, ხოლო ჩრდილოეთისაში თაღოვანი ნიში, რომელშიც სარკმელია გაჭრილი. სამხრეთ კედელში გაჭრილი ერთი პატარა სარკმელი ეკლესიის კარიბჭეში გადის. ოთახის აღმოსავლეთ კედელში ორი განიერი ნიშია, რომელთაგან სამხრეთისაში გაჭრილი ვიწრო სარკმელი ეკლესიის დარბაზში იყურება. ოთახი გადახურულია ცილინდრული კამარით. იატაკის შუაში ამოჭრილი ხვრელობი, სამლოცველოს ერდოს წარმოადგენს. ხვრელობს აქვს საფეხუროვანი პროფილი. როგორც ჩანს, მასში ჯდებოდა სარქველი. მესამე სართული სხვაგვარადაა გადაწყვეტილი. იგი უფრო ხალვათია და საერო ხასიათს ატარებს. ამ სართულზე ამოსასვლელი კიბეც კედლის სისქეშია დაყოლებული და მასში შესასვლელი ხვრელი მეორე სართულის იატაკის დონიდან საგრძნობლად მაღალია. გადახურვის წყალობით სართულის სივრცე სამ ნაწილადაა დაყოფილი. მათგან შუა კვადრატულია, გვერდის ნაწილებზე მაღალი. გადახურული ყოფილა ვარსკვლავისებრი კამარით, გვერდის ნაწილები კი - ცილინდრული კამარებით. სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო კარია. ჩრდილოეთ კედელში კარის გარდა ბუხარი, საპირფარეშო და სათოფურია მოწყობილი. ორ-ორი სათოფური სამხრეთ და დასავლეთ კედლებშიცაა. აღმოსავლეთ კედელში, რომელიც ფაქტობრივად ეკლესიის დასავლეთ კედელს წარმოადგენს, იატაკის დონეზე, ეკლესიის დასავლეთის სარკმელი გამოდის. სარკმლის თავზე სწორკუთხა ნიშია. ნიშის მაღლა კვადრატული ღიობია, რომელიც ეკლესიის კამარის თავზე მოწყობილ სხვენს უკავშირდება.
გარედან, ფასადების პოლიქრომიულობასთან ერთად თვალში საცემია მასების განლაგება შენობის შიდა გეგმარების შესაბამისად. ერთ სწორკუთხა აბრისში მოქცეულია ასიმეტრიულად განლაგებული აღმოსავლეთ ნაწილი (ბაზილიკური მოყვანილობით) და დასავლეთისა, რომელიც კოშკისებურად მაღლდება. მთავარი, სამხრეთ ფასადი შენობის მასების განაწილების გამო ასიმეტრიულია. ფასადის დასავლეთ ნაწილში გამომავალი ორივე კარი ერთ შვეულ ღერძზე არ მდებარეობს და ბრტყელი, ცვალებადი სიგანის რელიეფური მოჩარჩოებით ერთ კომპოზიციურ ნახატში არის გაერთიანებული. ფასადის მარჯვენა ნაწილი, საკუთრივ ეკლესიის კედელი, რომელზეც ორი სარკმელი გამოდის, სადად არის დატოვებული. კედელი დასრულებულია აგურის ოთხსაფეხურიანი ლავგარდნით, რომელიც ჩვეულებრივად დაწყობილი და ლეკალური აგურის რიგების მონაცვლეობისაგან შედგება (ანალოგიური ლავგარდნითაა დასრულებული ეკლესიის დანარჩენი კედლებიც). აგურისვეა სხვენის კედელიც. იგი დამუშავებულია ერთმანეთისგან თანაბარი მანძილებით დაშორებული შვიდი შეისრულთაღოვანი ნიშით, რომელთა შორის (თაღის დონეზე) აგურის წყობის შეღრმავებით თითო ტოლმკლავა ჯვარია გამოყვანილი.
აღმოსავლეთ ფასადი ბაზილიკური მოხაზულობისაა. ფასადის ქვედა ნაწილში ვიწრო და მაღალი სარკმელია. სარკმლის ზემოთ შეისრული თაღით დასრულებული ნიშია, რომელშიც საფეხუროვან პოსტამენტზე დაყრდნობილი შეღრმავებული ჯვარია გამოსახული. ნიშის ორივე მხარეს სამალავებიდან გამოსული თითო კვადრატული ხვრელია. ანალოგიური ორი ხვრელი ნიშის ზემოთაც გამოდის - სხვენიდან.
დასავლეთ ფასადზე, მარჯვენა კიდესთან, კედლის სიბრტყეში, სიბრტყეში ღრმად შეჭრილი შეისრულთაღოვანი ნიშია. თაღი ფუძესთან რამდენიმე საფეხურით განიერდება და ისე ერწყმის ნიშის შვეულ გვერდებს.
ჩრდილოეთ ფასადი, რომელზედაც გამოდის კოშკისებრი ნაწილის მესამე სართულის კარი და სამლოცველოს პატარა სარკმელი, სადაა. ფასადზე მხოლოდ სხვენის კედელია დამუშავებული - სამხრეთ ფასადის ანალოგიურად.
ეკლესიის ახლოს, პატარა ღელის პირას შემორჩენილია ქვიტკირით ნაგები წყარო და თაღოვანი ნაგებობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
შოთა გორდეზიანი
შოთა გიორგის ძე გორდეზიანი (დ. 14 მაისი, 1911, თბილისი — გ. 16 ნოემბერი, 1965, იქვე) — ქართველი ქირურგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1958), პროფესორი (1958).
ბიოგრაფია
1937 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი და მუშაობა დაიწყო ამავე ინსტიტუტის საფაკულტეტო ქირურგიულ კათედრაზე. 1958 წლიდან კათედრის პროფესორია. 1955-1956 წლებში მუშაობდა მოსკოვში, ექიმთა დახელოვნების ცენტრის ინსტიტუტის ქირურგიულ კათედრაზე პროფ. ვ. ი. კაზანსკისთან, ხოლო შემდეგ პროფესორ პ. ბოროვსკისთან (ნეიროჰისტოლოგიის ლაბორატორიაში). გორდეზიანმა შეისწავლა სიდამწვრისა და მისი მკურნალობის მეთოდები. იკვლევდა გულის გვირგვინოვან სისხლძარღვთა ნაკლოვანების ქირურგიულ მკურნალობის საკითხებს და სხვ. გორდეზიანი თანაავტორია სახელმძღვანელოებისა ქირურგიაში (1954, მ. კოკოჩაშვილი, შ. გორდეზიანი, დ. ღვინეფაძე).
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ქირურგები კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:დაბადებული 14 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1965 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 ნოემბერი შოთა
ლობანოვ-როსტოვსკის სახლი
არქიტექტურა
სახლი აშენებულია ნეოკლასიკურ ან იმპერიის სტილში, წარმოადგენს ანრი ლუი მონფერანის ადრეულ ნამუშევარს. შენობა გაფორმებულია ლამაზი დეკორებითა და სვეტებით. შენობის გეგმა სამკუთხა ფორმისაა. მისი მთავარი ფასადი, რომელიც საადმირალო გამზირს უყურებს, კორინთული ორდერის 8 სვეტით არის გაფორმებული. ლომები, რომელიც შესასვლელი მხარეების გვერდით არის განთავსებული, თეთრი კარარის მარმარილოსგან არის დამზადებული მოქანდაკე პაულო ტირისკონის მიერ.
ისტორია
1828 წელს შენობა გაიყიდა, დაახლოებით ერთ მილიონ რუსულ რუბლად. აქ 1918 წლამდე განთავსებული იყო სახელმწიფო სამინისტროები, 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ სახლში შეიქმნა სამხედრო-პოლიტიკური აკადემია, შემდგომში აერონავტიკის მუზეუმი, ხოლო მომდევნო წლებში საერთო საცხოვრებლად გადაკეთდა. 1918-1964 წლებში შენობაში განთავსებული იყო სკოლა. სკოლას არაერთხელ შეეცვალა ნომრები და დასახელება. 1941 წლიდან პეტერბურგის, ოქტომბრის ოლქის 239-ე საშუალო სკოლად იყო ცნობილი, რომელიც 1961 წლიდან ფიზიკა-მათემატიკურად გადაკეთდა. საბჭოთა დროს, საშუალო სკოლის შემდეგ, ამ შენობაში განთავსებული იყო №1 საპროექტო ინსტიტუტი, მომდევნო წლებში კი სამრეწველო შენობებისა და კომპლექსების შემუშავების მთავარი ორგანიზაცია. 1964 წლიდან, სკოლამ თავისი შენობა დაუთმო დიზაინის ინსტიტუტს, რომელიც აქ განთავსებული იყო 2004 წლამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ვიქტორ გლუშკოვი
ვიქტორ  გლუშკოვი (დ. 24 აგვისტო, 1923, დონის როსტოვი, რსფსრ, სსრკ — გ. 30 იანვარი, 1982, მოსკოვი, სსრკ) — საბჭოთა მათემატიკოსი, კიბერნეტიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1955), პროფესორი (1957). უკრაინის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის კიბერნეტიკის ინსტიტუტის დამფუძნებელი და დირექტორი (1962 წლიდან). უკრაინის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი (1962 წლიდან, წევრ-კორესპონდენტი 1958 წლიდან,  წევრი 1961 წლიდან,), სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის (1964) და „ლეოპოლდინას“ (1970) აკადემიკოსი.
სოციალისტური შრომის გმირი (1969), ლენინური პრემიისა და სსრკ-ს ორი სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი. უკრაინის სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1978). სსრკ 8-10 მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. სკკპ წევრი 1958 წლიდან.
ნაშრომების ავტორი  ალგებრაზე, კიბერნეტიკასა და კომპიუტერულ ტექნოლოგიებზე. მისი ხელმძღვანელობით 1966 წელს შეიქმნა პირველი პერსონალური კომპიუტერი სსრკ-ში „MIR-1“.
ბიოგრაფია
დაიბადა სამთო ინჟინრის ოჯახში. ბავშვობიდან  მძიმე მიოპია ჰქონდა. მოგვიანებით იხსენებდა, რომ სკოლის მერვე კლასის დასაწყისში მან მათემატიკის „საბაზისო უნივერსიტეტის კურსებს დაეუფლა“. თუმცა, მეათე კლასის ბოლოს, სწორედ თეორიული ფიზიკა გახდა ახალგაზრდა გლუშკოვის „მთავარი ჰობი“:
1941 წლის 21 ივნისს ოქროს მედალზე დაამთავრა როსტოვის ოლქის მაღაროების N1 საშუალო სკოლა. დიდი სამამულო ომის დაწყებამ ჩაშალა გლუშკოვის გეგმები ჩაებარებინა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტზე (თუმცა, მას შემდეგ, რაც სამხედრო სამსახურში არ მიიღეს, მან მოახერხა როსტოვის უნივერსიტეტში შესვლა, საიდანაც მობილიზებული იყო  სანგრების სათხრელად). გლუშკოვის დედა დახვრიტეს გერმანელმა ოკუპანტებმა 1941 წლის შემოდგომაზე („ ომის შემდეგ გაირკვა, რომ  დედას, რომელიც გახლდათ  შახტის საკრებულოს დეპუტატი,  უღალატა წარმოშობით გერმანელმა სახლის მმართველმა“, - იხსენებდა გლუშკოვი). 1943 წლის დასაწყისში ქალაქ შახტის განთავისუფლების შემდეგ გლუშკოვი მობილიზებული იყო და მონაწილეობა მიიღო დონბასის ქვანახშირის მაღაროების აღდგენაში.
1954-55 წლებში გაგზავნეს სასწავლებლად ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ერთწლიან დოქტორანტურაში. მისი დამთავრების შემდეგ,  1955 წლის 12 დეკემბერს დაიცვა დისერტაცია თემაზე "ტოპოლოგიურად ადგილობრივი ნილპოტენტური ჯგუფები" ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხის მოსაპოვებლად.
ამავდროულად, ვ.მ.გლუშკოვი გახდა მოსკოვის მათემატიკური საზოგადოების წევრი. მინი|გლუშკოვის სახელობის მემორიალური დაფა კიბერნეტიკის ფაკულტეტის შენობაზე 1957 წლიდან ის ასევე ასწავლიდა კიევის სახელმწიფო ინივერსიტეტში, სადაც კითხულობდა უმაღლესი ალგებრის კურსს და ციფრული ავტომატების თეორიის სპეციალურ კურსს მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე. 1966 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე ხელმძღვანელობდა თეორიული კიბერნეტიკის კათედრას, რომელიც იმავე წელს შეიქმნა ფაკულტეტზე.
1963 წელს დაინიშნა სსრკ მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების მინისტრთა საბჭოს სახელმწიფო კომიტეტთან არსებული კომპიუტერული ტექნოლოგიებისა და ეკონომიკური და მათემატიკური მეთოდების სსრკ სახალხო მეურნეობაში დანერგვის უწყებათაშორისი სამეცნიერო საბჭოს თავმჯდომარედ. 1964 წლიდან გახლდათ უკრაინის კომუნისტური პარტიის კიევის რეგიონალური კომიტეტის წევრი.
1967 წელს კიევში, აკადემიკოს გლუშკოვის ხელმძღვანელობით,   უკრაინის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის კიბერნეტიკის ინსტიტუტში მოეწყო მოსკოვის ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტის კათედრა, რომელსაც თავად ხელმძღვანელობდა.
1973 წლიდან გახლდათ სსრკ მინისტრთა საბჭოს მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების სახელმწიფო კომიტეტის კომპიუტერული მეცნიერებისა და კონტროლის სისტემების სამეცნიერო საბჭოს  და უკრაინის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის თავმჯდომარე. 1973 წელს ენციკლოპედია „ ბრიტანიკას “ გამოცემისას, გლუშკოვს დაუკვეთეს, რომ დაეწერა სტატია კიბერნეტიკის შესახებ.
1974-1975 წწ გამოიცა ორტომეული "კიბერნეტიკის ენციკლოპედია", გამოცემის ინიციატორი, ავტორთა გუნდის ორგანიზატორი და მთავარი რედაქტორი ვიქტორ  გლუშკოვი გახლდათ.
გლუშკოვი იყო გაეროს გენერალური მდივნის მრჩეველი კიბერნეტიკაში. იგი გახლდათ სსრკ მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების სახელმწიფო კომიტეტისა და სსრკ მინისტრთა საბჭოსთან არსებული ლენინური და სახელმწიფო პრემიების კომიტეტის წევრი. მისი ხელმძღვანელობით დაცული იყო ორასზე მეტი საკანდიდატო და ორმოცდაათზე მეტი სადოქტორო დისერტაცია.
ვიქტორ გლუშკოვი  700-ზე მეტი ნაშრომის ავტორია.
1981 წლის შემოდგომაზე გლუშკოვის ჯანმრთელობა გაუარესდა. ის მკურნალობდა „ფეოფანიაში“ (კიევი), საიდანაც  გაგზავნეს მოსკოვის ცენტრალურ კლინიკურ საავადმყოფოში. იქ გარდაიცვალა 1982 წლის 30 იანვარს. დაკრძალულია კიევში, ბაიკოვის სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:მათემატიკოსები კატეგორია:მათემატიკოსები ეროვნების მიხედვით კატეგორია:უკრაინელი მათემატიკოსები კატეგორია:კიბერნეტიკა კატეგორია:უკრაინელი კიბერნეტიკოსები
კაჩეროვი (პრაღის მეტრო)
კაჩეროვი (Kačerov) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს C ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1974 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
მოონზუნდის თავდაცვითი ოპერაცია (1941)
მოონზუნდის თავდაცვითი ოპერაცია — საბჭოთა ჯარების მიერ მოონზუნდის არქიპელაგის კუნძულების დაცვა 1941 წლის სექტემბერ-ოქტომბერში, დიდი სამამულო ომის (1941-1945) დროს. ტალინის დატოვების შემდეგ მოონზუნდის არქიპელაგების კუნძულების გარნიზონი გერმანელთა ღრმა ზურგში აღმოჩნდა. კუნძულებს იცავდნენ მე-8 არმიისა და ბალტიის ფლოტის ცალკეული ნაწილები. თავდაცვას ხელმძღვანელობდა გენერალი ა. ელისეევი. კუნძულების ხელში ჩასაგდებად იბრძოდა გერმანელთა 2 ქვეითი დივიზია. 11 სექტემბერს გერმანელებმა კ. ვორმსი დაიკავა. 14 სექტემბერს დაიწყო დესანტის გადასხმა ერთდროულად კ. მუჰუსა და კ. საარემააზე, ლიუსა და კიიგუსტეს ყურეებში გერმანელთა დესანტი უკუგდებულ იქნა. 17 სექტემბერს საბჭოთა ჯარებმა დატოვეს კ. მუჰუ და კ. საარემააზე გადავიდნენ. იმავე დღეს გერმანელებმა ორისაარის პოზიცია გაარღვია, 23 სექტემბერს საბჭოთა ჯარებმა ნახევარკუნძულ სირვესკენ დაიხიეს. 4 სექტემბერს გარნიზონის მცირე ნაწილი ევაკუირებულ იქნა კ. ჰიიუმააზე. 12 ოქტომბერს გერმანელებმა დაიწყეს კ. ჰიიუმააზე დესანტის გადასხმა და გააფთრებული ბრძოლების შემდეგ მხოლოდ 2 პლაცდარმის დაკავება მოახერხა. კუნძულის გარნიზონი 6 დღე-ღამის განმავლობაში ებრძოდა გერმანელებს. 18 ოქტომბერს დაიწყო კუნძულის გარნიზონის ევაკუაცია. ნახევარკუნძულ ჰანკოსა და კ. ოსმუსაარზე საბჭოთა ჯარებმა მოონზუნდის თავდაცვით ოპერაციაში გერმანელთა 50 ათასზე მეტი ჯარისკაცი მიიზიდეს და ამით მნიშვნელოვნად დაასუსტეს მათი დაჯგუფება, რომელიც ლენინგრადს უტევდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის ოპერაციები და ბრძოლები
სევეროურალსკის პეტრესა და პავლეს ეკლესია
სევეროურალსკის პეტრესა და პავლეს ეკლესია (Церковь Петра и Павла) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ სევეროურალსკში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1768-1798 წლებში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. ეკლესია არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.
ისტორია
1767 წელს მდინარე კოლონგის მარცხენა ნაპირზე ურალელი მაღაროელის მაქსიმ პოხოდიაშინის ფინანსებით და ტობოლსკის მიტროპოლიტ პავლეს ლოცვა-კურთხევით ჩაყარეს ქვის ეკლესიის საფუძველი მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე.
მაქსიმ პოხოდიაშინის გარდაცვალების გამო მშენებლობა 30 წლით გაჭიანურდა. ქვედა სართული დასრულებული იყო 1787 წელს და აკურთხეს ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, ხოლო ზედა დაასრულეს 1798 წელს და აკურთხეს მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე.
ტაძრის საერთო სიმაღლეა 57,5 მეტრი, სიგრძე 37,81 მეტრი, ხოლო სიგანე - 12,25 მეტრი.
ტაძარი განეკუთვნება ურალური ბაროკოს და XIX საუკუნის შუა წლების პროვინციალური კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილს. ბაროკოს განეკუთვნება ტაძრის პირველი ორი სართული. წრიული ელემენტების გარე გაფორმება დამზადებულია სპეციალური ფორმის აგურისგან. სამიარუსიანი სამრეკლო აგებულია რუსული კლასიციზმის სტილში.
ტაძარი ფუნქციონირებდა 1929 წლის გაზაფხულამდე, ამ დროისთვის ჩამოხსნეს მთავარი ზარი, ხოლო ჭურჭლისა და ხატების რეკვიზიცია მოხადინეს. დახურვიდან პირველი ოცი წლის განმავლობაში დაანგრიეს თუჯის გალავანი. ტაძარი დაანგრიეს და გადააკეთეს საწყობად. მთლიანად განადგურდა შიდა აღჭურვილობა.
რსფსრ-ის მინისტრთა საბჭოს 1960 წლის 31 აგვისტოს № 1327 გადაწყვეტილებით პეტრესა და პავლეს ეკლესია შეიტანეს კულტურის ძეგლების სიაში.
1988 წლის 24 ნოემბერს ქალაქის აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით ეკლესია დაუბრუნეს მართლმადიდებლურ საზოგადოებას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სვერდლოვსკის ოლქში კატეგორია:ეკატერინბურგის ეპარქიის ტაძრები