cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ეთელ ბერიმორი
ეთელ ბერიმორი (Ethel Barrymore; დ. 15 აგვისტო, 1879 - გ. 18 ივნისი, 1959) — ამერიკელი მსახიობი და ბერიმორის მსახიობთა ოჯახის წევრი. მისი სამსახიობო კარიერა მთლიანობაში 6 ათეულ დეკადაზე მეტხანს გაგრძელდა და მიჩნეული იყო „ამერიკული თეატრის პირველ ლედად“.
მარკუს ანტონიუსი
იტალიის გუბერნატორი
პომპეუსისა და დარჩენილი ოპტიმატების დაუყოვნებლივ გამოდევნების ნაცვლად, კეისარი რომში დაბრუნდა სადაც ის დიქტატორად აირჩიეს. ანტონიუსი მხედართა მეთაური და მისი მარჯვენა ხელი გახდა. კეისარი თავად მეთაურობდა საკუთარი თავის მეორე ვადით კონსულად არჩევას, რის შემდეგაც, 11 დღიანი დიქტატორობის შემდეგ, დათმო ეს სტატუსი. ამის შემდეგ, იგი ეგვიპტისკენ გაემართა, სადაც ძვ. წ. 47 წელს გადააყენა პტოლემე XIII ამ უკანასკნელის დის, კლეოპატრას სასარგებლოდ. ახალგაზრდა კლეოპატრა კეისრის საყვარელი გახდა და მას ვაჟი, კესარიონიც გაუჩინა. კეისრის ქმედებებმა კიდევ უფრო გააძლიერა რომის კონტროლი უკვე ისედაც მასზე დამოკიდებულ სამეფოზე.
ეთელ ბერიმორი
ადრეული ცხოვრება
ბერიმორი დაიბადა ფილადელფიაში, 1879 წლის 15 აგვისტოს, მსახიობების მორის ბერიმორის (რომლის ნამდვილი სახელი იყო ჰერბერტ ბლაიტი) და ჯორჯიანა დრიუს ოჯახში.
იყო მსახიობების ჯონ და ლაიონელ ბერიმორის და, მსახიობ ჯონ დრიუ ბერიმორის დეიდა და მსახიობ დრიუ ბერიმორის ბებია. ასევე იყო მსახიობისა და თეატრის მენეჯერის ლუიზა ლეინ დრიუს და ბროდვეის მსახიობის, ჯონ დრიუ უმცროსისა და სიდნი დრიუს შვილიშვილი.
მან ბავშვობა ფილადელფიაში გაატარა, სწავლობდა რომის კათოლიკურ სკოლებში.
მარკუს ანტონიუსი
იტალიის გუბერნატორი
სანამ კეისარი ეგვიპტეში იმყოფებოდა, ანტონიუსი რომში რჩებოდა, რათა ემართა იტალია და აღედგინა წესრიგი, თუმცაღა, კეისრის ხელმძღვანელობის გარეშე, იგი სწრაფად აღმოჩნდა პოლიტიკური სირთულეების პირისპირ, რამაც საკუთარი არაპოპულარულობა დაუმტკიცა. პოლიტიკური გამოწვევის მთავარი მიზეზი ვალების გაუქმების საკითხი იყო. პუბლიუს კორნელიუს დოლაბელამ, ძვ. წ. 47 წლის ტრიბუნებიდან ერთ-ერთმა, რომელიც მანამდე პომპეუსის გენერალი იყო, წამოაყენა კანონი, რომლის თანახმადაც, ყველა დაუფარავი ვალი უნდა გაუქმებულიყო. ანტონიუსი შეეწინააღმდეგა ამ კანონს პოლიტიკური და პირადი მიზეზების გამო: იგი მიიჩნევდა, რომ კეისარი მხარს არ დაუჭერდა ასეთ მასიურ განთავისუფლებას და აგრეთვე, ეჭვობდა, რომ დოლაბელამ მისი ცოლი, ანტონია ჰიბრიდა უმცროსი შეაცდინა. როდესაც დოლაბელამ კანონის მიღება ძალის გამოყენებით სცადა და რომის ფორუმი დაიკავა, ანტონიუსმა შეკრებილ მასაზე თავისი ჯარისკაცების მიშვებით უპასუხა. გამოწვეულმა არასტაბილურობამ, განსაკუთრებით კეისრის ვეტერანებს შორის, რომლებიც კანონის მიღების შემთხვევაში მოგებულები აღმოჩნდებოდნენ, კეისარი აიძულა ძვ. წ. 47 წლის ოქტომბერში იტალიაში დაბრუნებულიყო.
ანტონიუსის მცდელობებმა გამკლავებოდა დოლაბელას საქმეს, გააცივა მისი ურთიერთობა კეისართან. ანტონიუსის ძალადობრივმა რეაქციამ რომი ანარქიაში ჩაითრია. კეისარი პოპულისტ ლიდერთან ურთიერთობის გაუმჯობესებას ესწრაფვოდა. ძვ. წ. 46 წელს იგი მესამედ გახდა კონსული, თუმცა სენატს შესთავაზა ეს თანამდებობა დოლაბელასათვის გადაეცათ. როდესაც ეს ანტონიუსმა გააპროტესტა, კეისარი იძულებული გახდა წინადადება უკან წაეღო. მოგვიანებით კეისარმა გამოიყენა თავისი, როგორც დიქტატორის პრეროგატივა და პირდაპირ გამოაცხადა დოლაბელა კონსულად. ანტონიუსმა კიდევ ერთხელ გამოხატა პროტესტი და როგორც ავგურმა, განაცხადა, რომ ომენები არაკეთილგანწყობილები იყვნენ და კეისარს კიდევ ერთხელ მოუწია უკან დახევა. რადგანაც კეისარმა დოლაბელას რომიდან მოცილების მიზანშეწონილობა დაინახა, მან უღრმესად მოუბოდიშა მას საკუთარი როლის გამო ამბოხებაში და თან წაიყვანა, როგორც ერთ-ერთი თავისი გენერალი დარჩენილი ოპტიმატების წინააღმდეგ საბრძოლველად. ანტონიუსმა ყველა თანამდებობა დაკარგა და ძვ. წ. 46 და 45 წლებისათვისაც არაფერი მიუღია. მის ნაცვლად, კეისარმა თავის თანაკონსულად ძვ. წ. 46 წლისთვის მარკუს ემილიუს ლეპიდუსი დანიშნა. სანამ კეისარი ჩრდილოაფრიკულ კამპანიაში იმყოფებოდა, ანტონიუსი რომში რჩებოდა, როგორც უბრალო კერძო მოქალაქე. ჩრდილოეთ აფრიკიდან გამარჯვებით დაბრუნების შემდეგ, კეისარი ათი წლით დიქტატორად გამოცხადდა. მან კლეოპატრა და თავიანთი შვილი რომში ჩამოიყვანა. ანტონიუსი კვლავ რომში რჩებოდა, სანამ ძვ. წ. 45 წელს კეისარი ესპანეთში თავის ბოლო მოწინააღმდეგეებს ამარცხებდა. როდესაც ამავე წელს იგი ქალაქში დაბრუნდა, სამოქალაქო ომი დასრულებული იყო.
ეთელ ბერიმორი
ადრეული ცხოვრება
1884 წელს ბერიმორის ოჯახის წევრები ინგლისში გაემგზავრნენ, სადაც ორი წლის განმავლობაში იმყოფებოდნენ. მამამისმა, მორისმა დეიდისგან მემკვიდრეობით მიიღო მნიშვნელოვანი თანხა და გადაწყვიტა ეთამაშა ლონდონის Haymarket Theatre-ის რამდენიმე სპეკტაკლში. ეთელი იხსენებს, რომ შეშინებული იყო ოსკარ უაილდთან პირველად შეხვედრისას, რის გამოც მშობლებმა მოგვიანებით უსაყვედურეს. 1886 წელს შეერთებულ შტატებში დაბრუნების შემდეგ, მამამისმა წაიყვანა ბეისბოლის პირველ თამაშზე. ეთელს ძლიერ შეუყვარდა ბეისბოლი, ხოლო მას საკონცერტო პიანისტობა სურდა.
ამელ-მარდუქი
ამელ-მარდუქი — ახალი ბაბილონის სამეფოს მეფე (ძვ. წ. 562–559) მოიხსენიება ბიბლიაში. ტახტზე ავიდა მამის – ნაბუქოდონოსორ II-ის გარდაცვალების შემდეგ. მოკლეს შეთქმულებმა.
ეთელ ბერიმორი
კარიერა
1893 წლის ზაფხულში ბერიმორი ტუბერკულოზით დაავადებულ დედამისთან ერთად სამკურნალო შვებულებაში იმყოფებოდა სანტა-ბარბარაში, კალიფორნიაში. დედამისის გამოჯანმრთელება ვერ მოხერხდა და გარდაიცვალა 1893 წლის ივლისში, მისი 37-ე დაბადების დღემდე 1 კვირით ადრე. სწორედ აქ დამთავრდა ეთელის ბავშვობა, თინეიჯერობის ასაკში მუშაობის დაწყება მოუხდა და ვერც სკოლის დამთავრება შეძლო. ბერიმორი ბროდვეის თეატრში პირველად 1895 წელს გამოჩნდა, სპექტაკლში სახელწოდებით უგუნური ახალგაზრდა წყვილი. სპექტაკლში მთავარ როლებს ასრულებდნენ მისი ბიძა ჯონ დრიუ და მოდ ადამსი. ეთელი დრიუსთან და ადამსთან ერთად 1896 წელს როზმარიში გამოჩნდა.
ამელ-მარდუქი
ლიტერატურა
კატეგორია:ბაბილონის მეფეები
მარკუს ანტონიუსი
იტალიის გუბერნატორი
ამ პერიოდშივე ანტონიუსი დაქორწინდა ფულვიაზე. ეს მისი მესამე ქორწინება იყო. დოლაბელას სკანდალის შემდეგ, ანტონიუსი გაეყარა თავის მეორე ცოლს და სწრაფადვე დაქორწინდა ფულვიაზე. ფულვიას მანამდე ორი ქმარი ჰყავდა, პუბლიუს კლოდიუს პულქერი და გაიუს სკრიბონიუს კურიონი და ძვ. წ. 52 წელს კურიონის მკვლელობის შემდეგ, ქვრივი იყო. თუმცა ანტონიუსი და ფულვია ფორმალურად ძვ. წ. 47 წელს დაქორწინდნენ, ციცერონი ვარაუდობს, რომ წყვილს ურთიერთობა სულ ცოტა, ძვ. წ. 58 წლიდან მაინც ჰქონდა. მათ ორი შვილი ეყოლათ: მარკუს ანტონიუს ანტილუსი (დ. ძვ. წ. 47 წ.) და იულუს ანტონიუსი (დ. ძვ. წ. 45 წ.).
მარტის იდები
რა უთანხმოებაც არ უნდა არსებულიყო ანტონიუსსა და კეისარს შორის, იგი კვლავაც მისი ერთგული რჩებოდა, მათი გაუცხოება დიდხანს არ გაგრძელებულა. ანტონიუსი კეისარს ხელახლა ძვ. წ. 45 წელს შეუერთდა ნარბონში, სრული შერიგება კი მომდევნო წელს მოხდა, როდესაც იგი კეისართან ერთად კონსულად აირჩიეს. ეს უკანასკნელი პართიაზე ახალ შეტევას გეგმავდა და ანტონიუსის თავისი სახელით იტალიის სამართავად დატოვებას აპირებდა. შერიგებამდე მცირე ხნით ადრე ანტონიუსმა უარი თქვა გაიუს ტრებონიუსის შეთავაზებაზე შეერთებოდა შეთქმულებას, რომელიც კეისრის მოკვლას ისახავდა მიზნად.
თანამდებობაზე ერთად არჩევის შემდეგ, ძვ. წ. 44 წლის 15 თებრვალს გაიმართა ლუპერკალიის ფესტივალი, რომელიც ლუპას, ძუ მგლის, პატივსაცემად ჩატარდა, რომელმაც ჩვილი ტყუპები, რომულუსი და რემუსი, რომის დამაარსებლები გამოკვება. ფესტივალის დროისთვის პოლიტიკური ატმოსფერო რომში უაღრესად დაყოფილი იყო. კეისარს გატარებული ჰქონდა რიგი სამართლებრივი რეფორმები, რომლებიც მთელ პოლიტიკურ ძალაუფლებას მის ხელში აქცევდა. მან კიდევ უფრო მეტი პატივიც მიიღო ნახევრადოფიციალური კულტის ჩათვლით, რომლის უმაღლესი ქურუმიც ანტონიუსი იყო. გარდა ამისა, ფესტივალის წინა დღეს კეისარი დასახელდა სამუდამო დიქტატორად, რაც, ფაქტობრივად, მისთვის შეუზღუდავი ძალაუფლების მინიჭებას ნიშნავდა. კეისრის პოლიტიკური მოწინააღმდეგეები შიშობდნენ, რომ ეს რეფორმები მის მცდელობებს წარმოადგენდა რესპუბლიკა აშკარა მონარქიად გარდაექმნა. ფესტივალის მსვლელობისას, ანტონიუსმა მას საჯაროდ შესთავაზა გვირგვინი, რომელზეც კეისარმა უარი თქვა. ეს შემთხვევა მნიშვნელოვან გზავნილს წარმოადგენდა: გვირგვინი მეფის სიმბოლო იყო, მასზე უარის თქმით კი კეისარი საჯაროდ აცხადებდა, რომ არავითარი ინტერესი არ ჰქონდა გამხდარიყო რომის მეფე. ანტონიუსის მოტივი ასეთი ქმედებისათვის ბუნდოვანია და ღია კითხვად რჩება იგი ასე კეისრის წინასწარი თანხმობით მოიქცა თუ საკუთარი ნებით.
სენატორთა ჯგუფმა გადაწყვიტა მოეკლათ კეისარი და ამგვარად შეეშალათ მისთვის ხელი სამეფო ტახტის დაკავებისაგან. მათგან უმთავრესნი იყვნენ მარკუს იუნიუს ბრუტუსი და გაიუს კასიუს ლონგინუსი. მიუხედავად იმისა, რომ კასიუსი შეთქმულების „მამოძრავებელი სული“ იყო და ტირანის მოკვლის მიზნით გადაბირებული ჰყავდა მთავარი მკვლელები, ბრუტუსი, რომლის ოჯახის ისტორიაც რომის მეფეების დამხობას უკავშირდებოდა, მათი ლიდერი გახდა. ციცერონი, რომელიც შეთქნულებაში პირადად არ ყოფილა ჩართული, მოგვიანებით ამტკიცებდა, რომ სწორედ ანტონიუსის ქმედებებმა გადაწყვიტა კეისრის ბედი, რამდენადაც ამ უკანასკნელის უპირატესობის ასე აშკარად წარმოჩინებამ შეთქმულებს მოქმედებისაკენ უბიძგა. თავდაპირველად, დაგეგმილი იყო, რომ კეისართან ერთად მრავალი მისი მხარდამჭერიც მოეკლათ ანტონიუსის ჩათვლით, თუმცა ბრუტუსმა უარყო ეს წინადადება და საბოლოოდ, მხოლოდ კეისრის მკვლელობა გადაწყდა. რადგანაც კეისარი მარტის ბოლოსთვის პართიის წინააღმდეგ სალაშქროდ გასამგზავრებლად ემზადებოდა, შეთქმულებმა გადაწყვიტეს ემოქმედათ მაშინ, როდესაც კეისარი სენატის სხდომაზე გამოჩნდებოდა მარტის იდებზე (15 მარტს).
ლერიდის პროვინცია
პროვინციაში ცხოვრობს 414 015 ადამიანი (2007 წლის მონაცემებით), რომლის 30 % ცხოვრობს მის დედაქალაქ ლერიდაში. პროვინციაში არის 231 მუნიციპალიტეტი.
მარკუს ანტონიუსი
კეისარიანელთა პარტიის ლიდერი
არეულობაში მყოფი და მკვლელობებით გარშემორტყმული ანტონიუსი რომიდან მონად გადაცმული გაიქცა, რადგანაც შიშობდა, რომ კეისრის მკვლელობა მისი მომხრეების სისხლიანი ანგარიშსწორების დასაწყისი გახდებოდა, თუმცა როდესაც ეს ასე არ მოხდა, იგი მალევე დაბრუნდა ქალაქში. შეთქმულები, რომლებიც საკუთარ თავს ლიბერატორებს („განმათავისუფლებლები“) უწოდებდნენ, საკუთარი უსაფრთხოებისათვის კაპიტოლიუმის ბორცვზე გამაგრდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ მათი აზრით კეისრის სიკვდილს რესპუბლიკა უნდა აღედგინა, მოკლული დიქტატორი უაღრესად პოპულარული იყო რომის საშუალო და დაბალ კლასებში, რომლებიც ძალზე განარისხა იმ ამბის გაგებამ, რომ მათი დამცველი არისტოკრატების მცირე ჯგუფმა მოკლა.
ლერიდის პროვინცია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპანეთის პროვინციები
მარკუს ანტონიუსი
კეისარიანელთა პარტიის ლიდერი
ანტონიუსმა, როგორც ერთადერთმა კონსულმა, მალევე აიღო ინიციატივა და თავის ხელში მოაქცია სახელმწიფოს ხაზინა. კალპურნია პიზონისმა, კეისრის ქვრივმა, მას გარდაცვლილი ქმრის პირადი ქაღალდები გადასცა და მისი დიდი ქონების მოვლაც სთხოვა, რითაც აშკარად გამოაცხადა კეისრის მემკვიდრედ და კეისარიანელთა პარტიის ლიდერად. კეისრის მხედართა მეთაური, მარკუს ემილიუს ლეპიდუსი, 16 მარტს რომში 6 000 ჯარისკაცით შევიდა, რათა წესრიგი აღედგინა და კეისრის პარტია დაეცვა. ლეპიდუსს კაპიტოლიუმის შტურმიც უნდოდა, თუმცა ანტონიუსმა საკითხის მშვიდობიანად გადაწყვეტას დაუჭირა მხარი, რამდენადაც როგორც ლიბერატორების, ასევე, კეისრის მხარდამჭერთა უმეტესობა სამოქალაქო ომს შეთანხმებას ამჯობინებდა. 17 მარტს ანტონიუსის შეთანხმებით, გაიმართა სენატის სხდომა კომპრომისზე სამსჯელოდ, რომელიც ქალაქში კეისრის ვეტერანთა ყოფნის გამო სწრაფადვე იქნა მიღწეული. მკვლელები შეწყალებულნი იქნებოდნენ, სანაცვლოდ კი კეისრის ყველა ღონისძიება დამტკიცდებოდა. კერძოდ, ბრუტუსისა და კასიუსისათვის კეისრის მიერ ნაბოძები თანამდებობები, ასევე, მტკიცდებოდა. ანტონიუსი იმასაც დასთანხმდა, რომ თავისი მეტოქე დოლაბელა თანაკონსულად მიეღო, რათა მას კეისარი ჩაენაცვლებინა. რადგანაც მათ არც ჯარი, არც ფული და არც ხალხის მხარდაჭერა არ გააჩნდათ, ლიბერატორები იძულებულები გახდნენ ანტონიუსის წინადადება მიეღოთ. ეს კომპრომისი ამ უკანასკნელისათვის დიდი წარმატება იყო, რამდენადაც მან მოახერხა ერთდროულად დაემშვიდებინა კეისრის ვეტერანები, შეთანხმებოდა სენატის უმრავლესობას და ლიბერატორებისათვისაც მათ პარტნიორად და დამცველად წარმოჩენილიყო.
19 მარტს გახსნეს და წაიკითხეს კეისრის ანდერძი, რომელშიც იგი სიკვდილის შემდეგ შვილად აცხადებდა თავისი დის შვილიშვილს, გაიუს ოქტავიუსს და მას თავის ძირითად მემკვიდრედაც ასახელებდა. ამ უკანასკნელმაც, რომელიც იმჟამად მხოლოდ 19 წლის იყო და კეისრის არმიასთან ერთად მაკედონიაში იმყოფებოდა, იულიუსის გვარი მიიღო, ახელიც შეიცვალა შვილად აყვანის რომაული ტრადიციის მიხედვით და გახდა „გაიუს იულიუს კეისარი ოქტავიანუსი“ (ოქტავიანე). მიუხედავად იმისა, რომ ანტონიუსი მთავარი მემკვიდრე არ იყო, მან მაინც მიიღო გარკვეული მემკვიდრეობა.
კომპრომისის მიღწევიდან მცირე ხნის შემდეგ, კეთილი ნების ნიშნად, ბრუტუსი, კასიუსისა და ციცერონის რჩევის წინააღმდეგ, დასთანხმდა კეისრის საჯარო დაკრძალვასა და მისი ანდერძის აღსრულებას. კეისრის დაკრძალვა გაიმართა და 20 მარტს. ანტონიუსს, როგორც მის სანდო მოადგილესა და მოქმედ კონსულს დაევალა ცერემონიის გაძღოლა და გამოსათხოვარი სიტყვის წაკითხვა. თავის დემაგოგიურ სიტყვაში მან ჩამოთვალა კეისრის საქმეები და ამ უკანასკნელის ანდერძის საჯაროდ წაკითხვით ყველასათვის ცნობილი გახადა ის შემოწირულობები, რომლებიც კეისარმა რომაელ ხალხს დაუტოვა. შემდეგ მან ცხედარს სისხლით მოსვრილი ტოგა ააცალა და იგი ბრბოს წარუდგინა. სისხლიანმა წარმოდგენამ საყოველთაო სიბრაზე გამოიწვია და შეკრებილები ამბოხდნენ. ფორუმზე მდებარე რამდენიმე შენობა და შეთქმულების ზოგიერთი სახლი მთლიანად გადაწვეს. პანიკაში ჩავარდნილმა მრავალმა შეთქმულმა თავს იტალიიდან გაქცევით უშველა. იმ საბაბით, რომ მათი უსაფრთხოების უზრუნველყოფა არ შეეძლო, ანტონიუსმა ბრუტუსი და კასიუსი რომში მათი სამოსამართლო ვალდებულებებისაგან გაათავისუფლა და სანაცვლოდ სიცილიასა და აზიაში რომისათვის ხორბლის შეძენაზე პასუხისმგებლობის აღება შესთავაზა. ასეთი შეთავაზება, გარდა იმისა, რომ მათი რანგისათვის შეუფერებელი იყო, მათ რომიდან დაშორებასაც გულისხმობდა, რაც ძალთა ბალანსს ანტონიუსის სასარგებლოდ გადახრიდა. ამიტომაც ბრუტუსმა და კასიუსმა ამ წინადადებაზე უარი თქვეს და საბერძნეთში გაემგზავრნენ. გარდა ამისა, კლეოპატრამაც დატოვა რომი და ეგვიპტეში დაბრუნდა.
კეისრის ანდერძის დებულებების მიუხედავად, ანტონიუსმა კეისარიანელთა პარტიის ლიდერად მოქცევა განაგრძო და კეისრის ქონების ის ნაწილიც მიითვისა, რომელიც კანონიერად ოქტავიანეს ეკუთვნოდა. ანტონიუსმა მიიღო Lex Antonia, რომელმაც ფორმალურად გააუქმა დიქტატურა, რითაც იგი სენატორთა კლასის მხარდაჭერის მოპოვებით ძალაუფლების კონსოლიდირებას ცდილობდა. გარდა ამისა, მან მიიღო მთელი რიგი კანონები, რომლებზეც ამტკიცებდა, რომ კეისრის ქაღალდებში იპოვა და რომლებითაც კეისრის ვეტერანებში თავისი პოპულარობის განმტკიცებას ცდილობდა, საამისოდ მათ მიწებიც გამოუყო. ლეპიდუსმა, ანტონიუსის მხარდაჭერით, პონტიფექს მაქსიმუსის (უმაღლესი ქურუმი) პოსტზე კეისარი შეცვალა. ამ ორის კავშირის გასამყარებლად, ანტონიუსის ქალიშვილი, ანტონია პრიმა დაინიშნა ლეპიდუსის ვაჟზე, რომელსაც მამამისივით ლეპიდუსი ერქვა. კეისრის 6 000 ვეტერანზე მეტი მცველით გარშემორტყმულმა ანტონიუსმა თავი კეისრის ნამდვილ მემკვიდრედ გამოაცხადა და დიდწილად არაფრად ჩააგდო ოქტავიანე.
პირველი კონფლიქტი ოქტავიანესთან
თავისი მემკვიდრეობის მოსათხოვად, ოქტავიანე რომში ძვ. წ. 44 წლის 6 მაისს ჩავიდა. ანტონიუსს მოპოვებული ჰქონდა პოლიტიკური მხარდაჭერა, თუმცა ოქტავიანეს ჯერ კიდევ ჰქონდა შანსი კონკორენცია გაეწია მისთვის, როგორც კეისრის მხარდამჭერი ძალების მოწინავე წევრს. სენატორი რესპუბლიკელები ანტონიუსის სახით სულ უფრო აშკარად ხედავდნენ ახალ ტირანს. მან მრავალი რომაელისა და კეისრის მომხრის მხარდაჭერაც დაკარგა, როდესაც, თავდაპირველად, კეისრისათვის ღვთაებრივი სტატუსის მინიჭების წინააღმდეგ წავიდა. როდესაც ანტონიუსმა ოქტავიანეს კეისრის უზარმაზარი ქონების დათმობაზე უარი უთხრა, ამ უკანასკნელმა დიდძალი ვალები აიღო, რათა შეესრულებინა მამობილის ანდერძი და რომაელი ხალხისა და ვეტერანებისათვის ანდერძით გათვალისწინებული ქონება გადაეცა. მან, აგრეთვე, ვეტერანებისაგან პირადი დაცვაც ჩამოაყალიბა. ამან ოქტავიანეს კეისარიანელთა მხარდაჭერა მოუტანა, რომლებიც მას უყურებდნენ, როგორც ანტონიუსის გასანადგურებელ საშუალებას. სენატი და ციცერონიც ამ ორიდან ანტონიუსს უფრო დიდ საფრთხედ მიიჩნევდნენ. იმავე წლის ზაფხულში ანტონიუსი რთულ სიტუაციაში აღმოჩნდა კეისრის მკვლელობის შემდეგ ლიბერატორებთან დათმობების გამო. მას ან ლიბერატორები უნდა გამოეცხადებინა მკვლელებად და ამით სენატს დაშორებოდა, ან შეენარჩუნებინა მისი მხარდაჭერა კომპრომისისათვის და ამით გაეზარდა რისკი, რომ კეისრის მემკვიდრეობის მოღალატედ ქცეულიყო, რაც ოქტავიანეს პოზიციებს გააძლიერებდა. ორივე შემთხვევაში, მისი, როგორც რომის მმართველის მდგომარეობა შესუსტდებოდა. რომაელი ისტორიკოსი, დიონ კასიუსი, მოგვიანებით აღნიშნავდა, რომ სანამ ანტონიუსი, როგორც მოქმედი კონსული ურთიერთობებში უპირატესობას ინარჩუნებდა, რომაელი ხალხის საერთო სიყვარული ოქტავიანესაკენ ტრიალდებოდა, მისი, როგორც კეისრის შვილის სტატუსის გამო.
ანტონიუსის წინააღმდეგ სენატორთა მხარდაჭერით ოქტავიანემ ძვ. წ. 44 წლის სექტემბერში წამყვანი სენატორი, მარკუს ტულიუს ციცერონი წააქეზა ორატორულ სიტყვათა სერიაში, ანტონიუსზე თავდასხმები დაეწყო, რომელშიც მას რესპუბლიკური წყობისათვის სახიფათოდ წარმოაჩენდა. ანტონიუსსა და ოქტავიანეს შორის სამოქალაქო ომის დაწყების რისკი გაიზარდა. ეს უკანასკნელი განაგრძობდა კეისრის ვეტერანების თავის მხარს გადაბირებას და მათ ანტონიუსისაგან დაშორებას. ძვ. წ. 44 წლის ნოემბერში კი მან ანტონიუსის ორი ლეგიონიც მიიმხრო. ამავდროულად, ოქტავიანე მხოლოდ კერძო მოქალაქე იყო, რომელსაც რესპუბლიკის არმიების ხელმძღვანელობის სამართლებრივი უფლებამოსილება არ გააჩნდა, რაც მის მეთაურობას უკანანოს ხდიდა. რადგანაც რომში საზოგადოებრივი აზრი მის წინააღმდეგ ტრიალდებოდა და ამასთან, მისი კონსულობის ვადაც დასასრულს უახლოვდებოდა, ანტონიუსი შეეცადა ხელსაყრელი სამხედრო თანამდებობის მიღებას, რათა უზრუნველეყო არმიის ყოლა, რომელიც მის უსაფრთხოებას დაიცავდა. სენატმა, ტრადიციის მიხედვით, ანტონიუსი და დოლაბელა ძვ. წ. 43 წლისათვის, მას შემდეგ, რაც მათი კონსულობის ვადა დასრულდებოდა, შესაბამისად, მაკედონიისა და სირიის გუბერნატორებად დანიშნა, თუმცა ანტონიუსმა ეს გადაწყვეტილება გააპროტესტა. მას ციზალპური გალია სურდა, რომლის მმართველადაც დეციმუს იუნიუს ბრუტუს ალბინუსი, კეისრის ერთ-ერთი მკვლელი იყო დადგენილი. როდესაც დეციმუსმა თავისი პროვინციის დათმობაზე უარი განაცხადა, ანტონიუსი ძვ. წ. 44 წლის დეკემბერში ჩრდილოეთისაკენ გაემართა თავის შემორჩენილ ჯარისკაცებთან ერთად, რათა პროვინცია ძალით დაეკავებინა და დეციმუსი მუტინაში ალყაში მოაქცია. სენატმა მგზნებარე ციცერონის მეთაურობით დაგმო ანტონიუსის ქმედებები და იგი კანონგარეშედ გამოაცხადა.
1 იანვარს ოქტავიანესათვის საგანგებო მეთაურობის გადაცემის შემდეგ, სენატმა ის კონსულებთან, ჰირციუსსა და პანსასთან ერთად ანტონიუსისა და მისი ხუთი ლეგიონის დასამარცხებლად გაგზავნა. ანტონიუსის ძალები ძვ. წ. 43 წლის აპრილში მუტინასთან გამართულ ბრძოლაში დამარცხდნენ და იგი იძულებული გახდა ტრანსალპურ გალიაში დაეხია. ბრძოლებში ორივე კონსული მოკლეს და ოქტავიანე მათი არმიების ერთადერთ სარდლად დარჩა, რომლებიც დაახლოებით რვა ლეგიონისაგან შედგებოდა.
ალიანსის ფორმირება
ანტონიუსის დამარცხების შემდეგ, სენატმა, რომელიც იმედოვნებდა, რომ გაანადგურებდა ოქტავიანესაც და კეისარიანელთა პარტიის ნარჩენებსაც, რესპუბლიკის ლეგიონების მეთაურობა დეციმუს ბრუტუსს გადასცა. სექსტუს პომპეუსმა, კეისრის ძველი მეტოქის, გნეუს პომპეუს მაგნუსის ვაჟმა, რესპუბლიკის ფლოტის ხელმძღვანელობა მიიღო. მისი ძალაუფლების ცენტრს სიცილია წარმოადგენდა. ბრუტუსი და კასიუსი კი, შესაბამისად, მაკედონიისა და სირიის გუბერნატორები გახდნენ. მათი ამ თანამდებობებზე დანიშვნა რესპუბლიკის ერთგვარი განახლების მცდელობებს წარმოადგენდნენ. თუმცაღა, რვა ლეგიონმა, რომლებიც ოქტავიანეს ემორჩილებოდნენ და ძირითადად, კეისრის ვეტერანებისაგან შედგებოდნენ, უარი განაცხადეს გაჰყოლოდნენ კეისრის ერთ-ერთ მკვლელს, რამაც ოქტავიანეს თავისი ხელმძღვანელობის შენარჩუნების საშუალება მისცა. ამასობაში, ანტონიუსმა შეძლო თავისი მდგომარეობის გაუმჯობესება მარკუს ემილიუს ლეპიდუსთან შეერთებით, რომელიც ტრანსალპური გალიისა და მახლობელი ესპანეთის მმართველად იყო დადგენილი. ანტონიუსმა ლეპიდუსი შუამავლად გაგზავნა რომში. მიუხედავად იმისა, რომ გულმხურვალე კეისარიანელი იყო, ლეპიდუსს შენარჩუნებული ჰქონდა მეგობრული ურთიერთობა სენატსა და სექსტუს პომპეუსთან, თუმცაღა მისი ლეგიონები სწრაფადვე გადავიდნენ ანტონიუსის მხარეს, რამაც მას 17 ლეგიონზე მიანიჭა კონტროლი, უდიდეს არმიაზე დასავლეთში.
ეთელ ბერიმორი
კარიერა
1897 წელს ეთელი უილიამ ჟილეტთან ერთად გაემგზავრა ლონდონში, რათა ეთამაშა მისის კიტრიჯი საიდუმლო სამსახურში. შტატებში დაბრუნებას აპირებდა, როდესაც ჰენრი ირვინგმა და ელენ ტერიმ შესთავაზეს ანეტის როლი ზარებში. მრავალი მამაკაცი დარჩენილა ეთელისგან ნაწყენი. განსაკუთრებით აღსანიშნავია უინსტონ ჩერჩილი, რომელმაც მას ცოლობა სთხოვა, თუმცა ეთელს პოლიტიკოსის ცოლობა არ სურდა და უარი უთხრა. უინსტონი წლების შემდეგ დაქორწინდა კლემენტინ ჰოზიერზე, მომხიბვლელ ლამაზმანზე, რომელიც ძალიან ჰგავდა ეთელს, ხოლო უინსტონი და ეთელი სიცოცხლის ბოლომდე მეგობრებად დარჩნენ.
მან განასახიერა ნორა იბსენი თოჯინების სახლში (1905) და ჯულიეტა შექსპირის რომეო და ჯულიეტაში (1922).
1920-1930-იანი წლები
1926 წელს მან მიაღწია ერთ-ერთ უდიდეს წარმატებას და ითამაშა უილიამ სომერსეტ მოემის კომედიაში, „მუდმივი ცოლი“. მოგვიანებით, ითამაშა ფილმში რასპუტინი და იმპერატრიცა (1932), სადაც განასახიერა მეფე ნიკოლოზზე დაქორწინებული ცარინა. 1934 წლის ივლისში ითამაშა სპექტაკლში ლორა გარნეტი.
ბერიმორი ბეისბოლისა და კრივის ფანი იყო. კრივისადმი მისი აღფრთოვანება დასრულდა, როდესაც იგი 1919 წლის 4 ივლისს დემპსი/უილარდის ბრძოლას შეესწრო, რომელშიც დემპსიმ უილარდს ყბა დაუზიანა და რამდენიმე კბილი მოსტეხა. ეთელმა პირობა დადო, რომ აღარასოდეს დაესწრებოდა სხვა კრივის მატჩებს, თუმცა მოგვიანებით კრივს ტელევიზორში უყურებდა.
1928 წელს შუბერტებმა გახსნეს ეტელ ბერიმორის თეატრი, რომელიც ამ სახელწოდებით მუშაობს დღემდე.
პირადი ცხოვრება
უინსტონ ჩერჩილი ბერიმორის ინგლისელ მეგობრებს შორის ერთ-ერთი მათგანი იყო. მან ბერიმორს ხელი 1900 წელს სთხოვა; ეთელი ასეთ რამეს არ ახსენებს თავის ავტობიოგრაფიაში, თუმცა მას 1899 წელს ბლენჰაიმის სასახლის გაზონზე გადაღებული ფოტო აქვს, უინსტონ ჩერჩილთან ერთად. 19 წლის ასაკში ინგლისში გასტროლებისას ამბობდნენ, რომ იგი დაინიშნა მანჩესტერის ჰერცოგთან, მსახიობ ჟერალდ დიუ მაურიესთან, მწერალ რიჩარდ ჰარდინგ დევისთან და ჩერჩილთან.
ეთელ ბერიმორი დაქორწინდა რასელ გრისვოლდ კოლტზე (1882–1960) 1909 წლის 14 მარტს. ბერიმორის ავტობიოგრაფიის მიხედვით, წყვილმა ერთმანეთი ნიუ-იორკში, რესტორანში ვახშმობისას გაიცნეს. 1911 წლის New York Times-ის სტატიაში კი, კოლტმა აღნიშნა, რომ ერთმანეთი ეთელის ძმის, ჯონ ბერიმორის წყალობით გაიცნეს და მაშინ კოლტი იელის უნივერსიტეტის სტუდენტი იყო.
წყვილს სამი შვილი ეყოლა: სამუელ სემი კოლტი (1909–1986), ჰოლივუდის აგენტი და მსახიობი; მსახიობ-მომღერალი ეთელ ბერიმორ კოლტი (1912–1977), რომელიც გამოჩნდა ბროდვეიზე სტივენ სონჰეიმის სისულელეებში; და მსახიობი ჯონ დრიუ კოლტი (1913–1975).
ეთელ ბერიმორი გარდაიცვალა გულ-სისხლძარღვთა დაავადებით 1959 წლის 18 ივნისს, ჰოლივუდში, საკუთარ სახლში. მას რამდენიმე წლის განმავლობაში გულის დაავადება ჰქონდა. დაკრძალეს გოლგოთის სასაფლაოზე. ნიუ-იორკში არსებობს ეთელ ბერიმორის თეატრი, რომელიც მის საპატივცემულოდ დაარქვეს.
დიდი ნეძის წმინდა გიორგის მონასტერი
წმინდა გიორგის სახელო­ბის მამათა მონასტერი მდებარეობს ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდ ნეძში. მონასტერი აიგო 1999–2004 წლებში.
ახლად ნაკურთხ ტაძარში მეუფე გერასიმემ წინამძღვრად დეკანოზი ზაბულონ ქობალია დაადგინა. მამა ზაბულონი შაბათობით რეგულარულად აღავლენდა საღმრთო ლიტურღიას.
მეუფე გერასიმეს ლოცვა-კურთხევით ეკლესიასთან გახსნილია მამათა მონასტერი, რომლის წინამძღვარია იღუმენი თეოდოსი (ლაგაზაშვილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის მონასტრები კატეგორია:ზუგდიდისა და ცაიშის ეპარქია
მარკუს ანტონიუსი
ალიანსის ფორმირება
[[File:Roman-Empire-43BC.png|thumb|450px|რომის რესპუბლიკის რუკა ძვ. წ. 43 წელს მეორე ტრიუმვირატის ჩამოყალიბების შემდეგ:
მაისის შუა რიცხვებისთვის ოქტავიანემ ანტონიუსთან ალიანსის ჩამოსაყალიბებლად საიდუმლო მოლაპარაკებები დაიწყო, რათა უზრუნველეყო ლიბერატორების წინააღმდეგ კეისარიანელთა პარტიის ერთიანობა. ციზალპურ გალიაში დარჩენილმა ოქტავიანემ ძვ. წ. 43 წლის ივლისში რომში ელჩები გაგზავნა და მათი პირით კონსულად დამტკიცება მოითხოვა, რათა ჰირციუსი და პანსა ჩაენაცვლებინა. ოქტავიანე იმასაც მოითხოვდა, რომ გაუქმებულიყო დეკრეტი, რომელიც ანტონიუსს ხალხის მტრად აცხადებდა. როდესაც სენატმა უარი თქვა, იგი თავისი რვა ლეგიონით ქალაქისაკენ გაემართა და იმავე წლის აგვისტოში რომზე კონტროლი მოიპოვა. ოქტავიანემ თავი კონსულად გამოაცხადა, თავისი ჯარისკაცები დააჯილდოვა და ამის შემდეგ კეისრის მკვლელების დევნაზეც დაიწყო ფიქრი. lex Pedia-ით ყველა შეთქმული და სექსტუს პომპეუსი დაუსწრებლად გაასამართლეს და დამნაშავედ ცნეს და ხალხის მტრებადაც გამოაცხადეს. ამის შემდეგ, ლეპიდუსის წაქეზებით, იგი ციზალპურ გალიაში წავიდა ანტონიუსთან შესახვედრად.
ძვ. წ. 43 წლის ნოემბერში ოქტავიანე, ლეპიდუსი და ანტონიუსი ერთმანეთს ბოლონიის მახლობლად შეხვდნენ. ორდღიანი განხილვის შემდეგ, ისინი სამკაციანი დიქტატურის დამყარებაზე შეთანხმდნენ, რომელსაც რესპუბლიკა ხუთი წლის განმავლობაში უნდა ემართა და ცნობილი იყო, როგორც „სამი კაცი რესპუბლიკის აღდგენისათვის“ (ლათ: „Triumviri Rei publicae Constituendae“), თანამედროვე ისტორიკოსები კი მეორე ტრიუმვირატის სახელით მოიხსენიებენ. სამეულმა ერთმანეთში გაინაწილა რესპუბლიკის არმიებისა და პროვინციების მართვა-გამგებლობა: ანტონიუსმა მიიღო გალია, ლეპიდუსმა — ესპანეთი, ოქტავიანემ კი როგორც უმცროსმა პარტნიორმა — აფრიკა. იტალია მათი ერთობლივი მმართველობის ქვეშ მოექცა. ტრიუმვირებს უნდა დაეპყროთ რომის დანარჩენი ტერიტორიები, რამდენადაც აღმოსავლეთი პროვინციები ბრუტუსისა და კასიუსის ხელში რჩებოდა, ხმელთაშუა ზღვის კუნძულებს კი სექსტუს პომპეუსი აკონტროლებდა. იმავე წლის 27 ნოემბერს ტრიუმვირატი ფორმალურადაც დაფუძნდა საგანგებოდ მიღებული კანონით, lex Titia-ით. კავშირის განსამტკიცებლად, ოქტავიანე ანტონიუსის გერზე, კლოდია პულქრაზე დაქორწინდა.
ახალდაფუძნებული კავშირის უპირველესი მიზანი კეისრის სიკვდილის გამო შურსძიება და მის მკვლელებთან ომის წამოწყება იყო. სანამ ბრუტუსისა და კასიუსის წინააღმდეგ აღმოსავლეთში გაემართებოდნენ, ტრიუმვირებმა გადაწყვიტეს ჯერ რომში განედგურებინათ თავიანთი მტრები. საამისოდ მათ აამოქმედეს მასობრივი მკვლელობების ერთგვარი ლეგალური ფორმა — პროსკრიფციები, რომელიც პირველად ძვ. წ. 82 წელს დიქტატორმა ლუციუს კორნელიუს სულამ გამოიყენა. მან შეადგინა თავისი პოლიტიკური მტრების სიები, რათა რომი საკუთარი მმართველობის მოწინააღმდეგეებისაგან გაეწმინდა. ნებისმიერი პიროვნება, რომლის სახელიც ამ სიებში მოხვდებოდა, კარგავდა მოქალაქეობასა და კანონით განსაზღვრულ ყველა უფლება-გარანტიას. უფრო მეტიც, ფულადი ჯილდო გადაეცემოდა ნებისმიერს, ვინც პროსკრიფცირებული ადამიანის შესახებ ინფორმაციას მიაწვდიდა, ხოლო ვინც თავად მოკლავდა პროსკრიფცირებულს, უფლება ეძლეოდა მისი ქონების ნაწილი დაესკუთრებინა, დანარჩენი კი სახელმწიფოს გადაეცემოდა. არავის შეეძლო პროსკრიფცირებული პიროვნებისაგან ფულის ან ქონების მემკვიდრეობით მიღება. ვერც ერთი ქალი, რომელიც ასეთ კაცზე იყო დაქორწინებული, ამ უკნასკნელის სიკვდილის შემდეგ ხელახლა ვეღარ დაქორწინდებოდა.
სულას პროსკრიფციების მსგავსად, ტრიუმვირების სიებსაც მომაკვდინებელი შედეგები მოჰყვა: სიკვდილით დაისაჯა სენატის ერთი მესამედი და ორი ათასი მხედარი. ყველაზე ცნობილ მსხვერპლთა შორის იყო ციცერონიც, რომელიც 7 დეკემბერს მოკლეს. ოპონენტების განადგურების პოლიტიკური შედეგების გარდა, პროსკრიფციებმა, ასევე, სახელმწიფო ხაზინაც შეავსო, რომელიც კეისრის სამოქალაქო ომმა სულ ათიოდე წლით ადრე დააცარიელა. პროსკრიფცირებული ადამიანის ქონება სახელმწიფოს მიერ იქნებოდა კონფისკირებული, რაც ტრიუმვირებს იმ სახსრებს აძლევდა, რაც მათ ბრუტუსისა და კასიუსის წინააღმდეგ მომავალი ომისათვის სჭირდებოდათ. როდესაც პროსკრიფცირებულთა ჩამორთმეული ქონების გაყიდვიდან შემოსული თანხები ომის დასაფინანსებლად საკმარისი არ აღმოჩნდა, ტრიუმვირატმა ახალი გადასახადები დააწესა, განსაკუთრებით, მდიდრებზე. ძვ. წ. 42 წლის იანვრისათვის, პროსკრიფციები ოფიციალურად დასრულდა. მიუხედავად იმისა, რომ მხოლოდ ორ თვეს გასტანა და სულას ანალოგიასთან შედარებით უფრო ნაკლები სისხლიც დაიღვარა, ამ ეპიზოდმა სერიოზული ტრავმა მიაყენა რომაულ საზოგადოებას. სიკვდილისაგან თავის გადასარჩენად, კანონგარეშედ გამოცხადებულთა გარკვეული ნაწილი სიცილიაში, სექსტუს პომპეუსთან ან აღმოსავლეთში, ლიბერატორებთან გაიქცა. თავიანთი მმართველობის ლეგალიზებისათვის, ყველა სენატორს, რომელიც პროსკრიფციებს გადაურჩა, ნება დართეს შეენარჩუნებინათ საკუთარი სტატუსი თუ ისინი ტრიუმვირატს ერთგულებას შეჰფიცავდნენ. გარდა ამისა, რათა სამართლიანად წარმოეჩინათ თავიანთი შურისმაძიებლური ომი კეისრის მკვლელების წინააღმდეგ, ძვ. წ. 42 წლის 1 იანვარს ტრიუმვირებმა ოფიციალურად გამოაცხადეს კეისარი „ღვთაებრივ იულიუსად“.
ომი ლიბერატორების წინააღმდეგ
ძვ. წ. 43 წელს ტრიუმვირატში შიდა დაპირისპირების გამო, ბრუტუსმა და კასიუსმა შეძლეს კონტროლი მოეპოვებინათ რომის აღმოსავლეთი ტერიტორიების უმეტესობაზე. მათ განკარგულებაში იყო მრავალრიცხოვანი არმიაც. სანამ ადრიატიკის ზღვის გადალახვასა და საბერძნეთში გადასვლას შეძლებდნენ, სადაც ლიბერატორების არმია იყო გამაგრებული, ტრიუმვირატი უნდა გამკლავებოდა სექსტუს პომპეუსისა და მისი ფლოტისაგან მომდინარე საფრთხეს. სიცილიაში არსებული თავისი ბაზიდან სექსტუსი აწიოკებდა იტალიის სანაპიროებს და ბლოკადაში მოაქცია ტრიუმვირები. ოქტავიანეს მეგობარმა და ადმირალმა კვინტუს რუფუს სალვიდენუსმა ჩაშალა რეგიუმთან სამხრეთ იტალიაზე სექსტუსის შეტევა, თუმცა თავისი ჯგუფების გამოუცდელობის გამო შემდგომ საზღვაო ბრძოლაში დამარცხდა. ბლოკადის გარღვევა მხოლოდ ანტონიუსისა და მისი ფლოტის გამოჩენის შემდეგ მოხერხდა. ამის მიუხედავად, სიცილია კვლავაც სექსტუსის ხელში რჩებოდა, თუმცა ტრიუმვირატის უპირველეს ამოცანას ლიბერატორების დამარცხება წარმოადგენდა.
ძვ. წ. 42 წლის ზაფხულში ოქტავიანე და ანტონიუსი 19 ლეგიონით გაემართნენ მაკედონიისაკენ ლიბერატორებთან შესახვედრად, (დაახლოებით 100 000 რეგულარული ქვეითი და დამატებით კავალერია და არარეგულარული დამხმარე ერთეულები), რომის მოვლა კი ლეპიდუსს ანდეს. მსგავსადვე, ლიბერატორების არმიაც 19 ლეგიონს მოითვლიდა, თუმცა ოქტავიანესა და ანტონიუსის ლეგინებისაგან განსხვავებით, ისინი სრულ საბრძოლო მზადყოფნაში არ იყვნენ. ტრიუმვირებს უფრო მეტი ქვეითი ჰყავდათ თავიანთ განკარგულებაში, ლიბერატორებს კი — კავალერია. ამ უკანასკნელებს, რომლებიც აკონტროლებდნენ მაკედონიას, სულაც არ სურდათ გადამწყვეტ ბრძოლაში ჩართვა. მათ ერჩიათ დაეკავებინათ კარგი თავდაცვითი პოზიცია და შემდეგ თავიანთი უპირატესი საზღვაო შესაძლებლობების გამოყენებით ტრიუმვირატის ძალები მათი სურსათით მომმარაგებელი ცენტრისაგან მოეწყვიტათ, რომელიც იტალიაში მდებარეობდა. წინა თვეებში ისინი ძარცვავდნენ ბერძნულ ქალაქებს საომარი ხაზინის შესავსებად, თრაკიაში თავს უყრიდნენ რომაულ ლეგიონებს აღმოსავლეთის პროვინციებიდან და კრეფდნენ გადასახადებს ვასალი სამეფოებისაგან.
ბრუტუსსა და კასიუსს მაღლობი პოზიცია ეკავათ ვია ეგნატიას ორივე მხარეს, ქალაქ ფილიპიდან დასავლეთით. სამხრეთ პოზიციას ჭაობები ესაზღვრებოდა, ჩრდილოეთს კი — გაუვალი მთები. მათ უამრავი დრო ჰქონდათ თავიანთი პოზიციის ბურჯებითა და თხრილით გასამაგრებლად. ბრუტუსმა ბანაკი ჩრდილოეთით დასცა, კასიუსმა კი ვია ეგნატიის სამხრეთი დაიკავა. ანტონიუსი მალევე გამოჩნდა და თავისი არმია ვია ეგნატიის სამხრეთით განალაგა, ოქტავიანემ კი გზის ჩრდილოეთით განათავსა თავისი ლეგიონები. ანტონიუსმა მათ ბრძოლა რამდენიმეჯერ შესთავაზა, თუმცა ლიბერატორების თავდაცვითი პოზიციიდან გამოტყუება ვერ შეძლო. ამიტომაც მან სცადა საიდუმლოდ შემოევლო მოწინააღმდეგისათვის ფლანგიდან სამხრეთით არსებული ჭაობების გავლით. მისი ეს მცდელობა 3 ოქტომბერს ბრძოლით დაგვირგვინდა. ოქტავიანეს ავადმყოფობის გამო, ტრიუმვირატის არმიას ანტონიუსი მეთაურობდა და პირადად ხელმძღვანელობდა კასიუსის მოპირისპირე მარჯვენა ფლანგს. ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო, ოქტავიანე ბანაკში დარჩა, ბრუტუსის მოპირისპირე არმიის მარცხენა ფლანგს კი მისი თანაშემწე ჩაუდგა სათავეში. პირველ ბრძოლაში ანტონიუსმა დაამარცხა კასიუსი და მისი ბანაკიც დაიკავა, თუმცა ბრუტუსმა აჯობა ოქტავიანეს ძალებს და ტრიუმვირების ბანაკშიც შეიჭრა, თუმცა ავადმყოფი ოქტავიანეს შეპყრობა ვერ შეძლო. ბრძოლა ტაქტიკური თვალსაზრისით, ფრეს წარმოადგენდა, თუმცა კომუნიკაციის ნაკლებობის გამო კასიუსი ფიქრობდა, რომ დამარცხდნენ და რათა მტერს არ ჩავარდნოდა ხელში თავი მოიკლა.
ბრუტუსი ლიბერატორების არმიის ერთადერთი სარდალი გახდა. მან ღია კონფლიქტს დამაუძლურებელი ომი არჩია, თუმცა მისი ოფიცრები ამ თავდაცვითი ტაქტიკით უკმაყოფილოები იყვნენ და მისი კეისრის ვეტერანები მოწინააღმდეგის მხარეს გადასვლით დაემუქრნენ, რამაც ბრუტუსს 23 ოქტომბერს ფილიპის მეორე ბრძოლის გამართვა აიძულა. მიუხედავად იმისა, რომ ბრძოლა თავდაპირველად თანასწორად წარიმართა, ანტონიუსმა შეძლო ბრუტუსის ძალების დამარცხება. ბრუტუსმა დამარცხების მეორე დღეს თავი მოიკლა, მისმა დარჩენილმა არმიამ კი ტრიუმვირატს შეჰფიცა ერთგულება. ორმა ბრძოლამ 15 000 რომაელზე მეტი იმსხვერპლა. ანტონიუსი დამარცხებულებს რბილად მოექცა, ოქტავიანე კი თავის პატიმრებს სასტიკად გაუსწორდა და ბრუტუსის გვამს თავიც კი მოჰკვეთა.
ფილიპის ბრძოლამ კეისრის მხარდამჭერთა სასარგებლოდ დაასრულა სამოქალაქო ომი. ლიბერატორების განადგურების შემდეგ, მხოლოდ სექსტუს პომპეუსი და მისი ფლოტიღა რჩებოდა იმ ძალად, რომელსაც შეეძლო წინ აღდგომოდა რესპუბლიკაზე ტრიუმვირატის კონტროლს.
რესპუბლიკის განაწილება
Roman-Empire-42BC.png რუკა ძვ. წ. 42 წელს ფილიპის ბრძოლის შემდეგ:
]] ფილიპის ბრძოლაში გამარჯვებამ ტრიუმვირატის წევრები რესპუბლიკის მბრძანებლებად აქცია, გამონაკლისს წარმოადგენდა სექსტუს პომპეუსის ხელში მყოფი სიცილია. რომში დაბრუნების შემდეგ, ტრიუვირებმა ხელახლა გადაინაწილეს რომის პროვინციების მმართველობა ერთმანეთში. მათ შორის ანტონიუსი აშკარად უფროს პარტნიორად ჩამოყალიბდა. მან ყველაზე დიდი წილი მიიღო, რომელიც მოიცავდა აღმოსავლეთის ყველა პროვინციას, დასავლეთში კი — გალიას. ოქტავიანეს მდგომარეობა გაუმჯობესდა, რამდენადაც მან მიიღო ესპანეთი, რომელიც ლეპიდუსს ჩამოერთვა. ლეპიდუსის სამფლობელო აფრიკამდე შემცირდა და მან ტრიუვირატში აშკარად მესამე ადგილი დაიკავა. იტალიაზე მმართველობა კვლავაც მათ საერთო პრეროგატივად რჩებოდა, თუმცა ოქტავიანემ მიიღო თავიანთი ვეტერანების დათხოვნისა და მათი იტალიაში მიწით უზრუნველყოფის რთული და არაპოპულარული დავალება. ანტონიუსმა მიიღო პირდაპირი კონტროლი აღმოსავლეთზე, თავისი ერთ-ერთი თანაშემწე კი გალიის მმართველად დანიშნა. მისი არყოფნის პერიოდში, მის რამდენიმე მხარდამჭერს მნიშვნელოვანი თანამდებობები ეკავათ რომში, რათა ანტონიუსის ინტერესები დაეცვათ.
წინა წლებში ლიბერატორების მმართველობის შემდეგ, აღმოსავლეთს რეორგანიზაცია სჭირდებოდა. გარდა ამისა, რომი ახლო აღმოსავლეთში ბატონობისათვის პართიის იმპერიას შეეჯახა. პართიული საფრთხის მოგვარების საკითხი ტრიუმვირატის მმართველობისათვის გადაუდებელი ამოცანა იყო, რამდენადაც უკანასკნელ სამოქალაქო ომში პართია ლიბერატორებს უჭერდა მხარს, რაც მოიცავდა ფილიპის ბრძოლაში მომარაგებით უზრუნველყოფასაც. როგორც აღმოსავლეთის მმართველმა, ანტონიუსმა იმის პასუხისმგებლობაც აიღო საკუთარ თავზე, რომ ზედამხედველობა გაეწია პართიაზე კეისრის მიერ დაგეგმილი ლაშქრობისათვის, რათა შური ეძია ძვ. წ. 53 წელს კარეს ბრძოლაში მარკუს ლიცინიუს კრასუსის დამარცხებისათვის.
ძვ. წ. 42 წლისათვის რომაული აღმოსავლეთი შედგებოდა რამდენიმე პირდაპირ კონტროლირებადი პროვინციისა და ვასალი სამეფოებისაგან. პროვინციებში შედიოდნენ მაკედონია, აზია, ბითინია, კილიკია, კვიპროსი, სირია და კირენაიკა. აღმოსავლეთ ტერიტორიების დაახლოებით ნახევარს აკონტროლებდნენ რომის ვასალი სამეფოები, ნომინალურად დამოუკიდებელი სამეფოები, რომლებიც რომის მითითებებით აწარმოებდნენ თავიანთ პოლიტიკას. ეს სამეფოები იყვნენ:
მოქმედებები აღმოსავლეთში
ძვ. წ. 42 წლის ზამთარი ანტონიუსმა ათენში გაატარა, სადაც იგი დიდსულოვნად მართავდა ბერძნულ ქალაქებს. ელინოფილად („ყოველივე ბერძნულის მეგობარი“) გამოცხადებული ანტონიუსი მფარველობდა ბერძნულ კულტურას რათა ბერძნული აღმოსავლეთის მაცხოვრებლების ერთგულება მოეპოვებინა. იგი ესწრებოდა რელიგიურ ფესტივალებსა და ცერემონიებს, მათ შორის ელევსინურ მისტერიებსაც, საიდუმლო კულტს, რომელიც ქალღმერთების, დემეტრასა და პერსეფონეს სცემდა თაყვანს. ძვ. წ. 41 წლის დასაწყისში იგი ეგეოსის ზღვის გავლით ანატოლიაში გაემგზავრა, მაკედონიისა და აქაიის მმართველად კი თავისი მეგობარი, ლუციუს მარციუს ცენზორინუსი დატოვა. აზიაში ეფესოში გამოჩენისას ანტონიუსს თაყვანს სცემდნენ, როგორც ხელახლა შობილ ღმერთ დიონისეს. თავისი პრო-ბერძნული პოლიტიკის სანაცვლოდ, მან დიდი გადასახადები მოითხოვა ბერძნული ქალაქებისაგან, თუმცა გაათავისუფლა ისინი, რომლებიც სამოქალაქო ომის დროს კეისრის ერთგულები დარჩნენ და კომპენსაცია გაუწია მათ, რომლებიც კეისრის მკვლელების მმართველობისას დაზარალდნენ როდოსის, ლიკიისა და ტარსუსის ჩათვლით. ანტონიუსმა შეიწყალა აღმოსავლეთში მცხოვრები ყველა წარჩინებული რომაელი, რომლებმაც მხარი დაუჭირეს რესპუბლიკურ იდეალებს კეისრის მკვლელების გამოკლებით.
ანტონიუსმა, რომელიც ეფესოდან მართავდა, აღმოსავლეთში რომის ჰეგემონია გაამყარა, რომის ვასალი სამეფოების დინასტიურ საქმეებში ჩარევით კი უზარმაზარი ფინანსური „საჩუქრები“ მიიღო. გალატიის მეფე დეიოტარუსს, რომელიც კეისრის მკვლელობის შემდეგ, ბრუტუსსა და კასიუსს უჭერდა მხარს, ანტონიუსმა ტახტის შენარჩუნების უფლება მისცა. მან, აგრეთვე, კაპადოკიის მეფედ დაამტკიცა არიარატეს X, რომლის ძმაც, არიობარზანეს III ფილიპის ბრძოლამდე კასიუსმა სიკვდილით დასაჯა. ჰასმონელების იუდეაში ანტონიუსს რამდენიმე ებრაულმა დელეგაციამ მიმართა საჩივრებით ფასაელისა და ჰეროდეს სასტიკი მმართველობის გამო, რომლებიც რომაელების მიერ მოკლული ანტიპატრის, იუდეის მმართველის შვილები იყვნენ. მას შემდეგ, რაც ჰეროდემ უზარმაზარი ფინანსური საჩუქარი შესთავაზა, ანტონიუსმა ძმები თავიანთ პოზიციებზე დაამტკიცა. მა, აგრეთვე, საქმიანი ურთიერთობა დაიწყო გლაფირასთან, არქელაუს უფროსის ქვრივთან. არქელაუსი კაპადოკიაში მდებარე კომანის ტაძარ-სახელმწიფოს უზენაესი ქურუმი და მმართველი იყო. გლაფირას გავლენით, ძვ. წ. 36 წელს ანტონიუსმა მისი ვაჟი, არქელაუს უმცროსი კაპადოკიის რომის ვასალ მეფედ დანიშნა, მას შემდეგ, რაც სიკვდილით დასაჯა არიარატეს X არაერთგულობისათვის.
ძვ. წ. 41 წლის ოქტომბერში ანტონიუსმა რომის უმთავრეს აღმოსავლელ ვასალს, ეგვიპტის დედოფალ კლეოპატრას, კილიკიაში, ტარსუსში შეხვედრა სთხოვა. ახალგაზრდა კლეოპატრას იგი პირველად ძვ. წ. 55 წელს ეგვიპტის კამპანიისას შეხვდა, მეორედ კი — ძვ. წ. 48 წელს, როდესაც კეისარმა მისი ნახევარდის, არსინოეს პრეტენზიების მიუხედავად, იგი ეგვიპტის დედოფლად გამოაცხადა. ძვ. წ. 47 წელს კლეოპატრამ კეისარს ვაჟი, კესარიონიც გაუჩინა და დედა-შვილი ძვ. წ. 44 წლის მარტის იდებამდე რომში ცხოვრობდა მისი სტუმრების სტატუსით. კეისრის მკვლელობის შემდეგ, ისინი ეგვიპტეში დაბრუნდნენ, სადაც კლეოპატრამ შვილი თანამმართველად გამოაცხადა. ძვ. წ. 42 წელს ტრიუმვირატმა ლიბერატორების წინააღმდეგ პუბლიუს კორნელიუს დოლაბელასათვის გაწეული დახმარების სანაცვლოდ, კესარიონი ოფიციალურად აღიარა ეგვიპტის მეფედ. ტარსუსში თავისი დიდებული გემით ჩასულმა კლეოპატრამ ანტონიუსი გრანდიოზულ ბანკეტზე მიიწვია თავიანთი კავშირის გასამყარებლად. როგორც რომის აღმოსავლელი ვასალი სამეფოებიდან ყველაზე ძლიერი, ეგვიპტე აუცილებელი იყო რომის დაგეგმილი სამხედრო კამპანიისათვის პართიში. კლეოპატრას თხოვნით, ანტონიუსმა ბრძანა არსინოეს სიკვდილით დასჯა, მიუხედავად იმისა, რომ ეს უკანასკნელი ძვ. წ. 46 წელს კეისრის სატრიუმფო მსვლელობაში მონაწილეობდა და ეფესოში, არტემიდას ტაძარში თავშესაფარიც ჰქონდა მიღებული. კლეოპატრამ და ანტონიუსმა ძვ. წ. 41 წლის ზამთარი ერთად გაატარეს ალექსანდრიაში. ამ უკანასკნელის ფულვიასთან ქორწინების მიუხედავად, ძვ. წ. 40 წელს კლეოპატრამ მას ტყუპი ქალ-ვაჟი ალექსანდრე ჰელიოსი და კლეოპატრა სელენე II გაუჩინა. იმავე წელს ანტონიუსმა კლეოპატრას კვიპროსზე ფორმალური კონტროლიც მიანიჭა, როგორც რომისადმი მისი ერთგულების საჩუქარი. კვიპროსი კეისრის სამოქალაქო ომით გამოწვეული არეულობის გამო ძვ. წ. 47 წლიდან ისედაც ეგვიპტის კონტროლქვეშ იყო.
აღმოსავლეთში ყოფნის პირველ თვეებში ანტონიუსმა მოიხვეჭა ფული, რეორგანიზაცია ჩაუტარა ჯარს და უზრუნველყო კავშირი რომის ვასალ სამეფოებთან. მან, აგრეთვე, ხელი შეუწყო საკუთარი თავის ელინისტურ მმართველად წარმოჩენას, რამაც აღმოსავლეთის ბერძენი ხალხის სიყვარული მოუტანა, თუმცა, ამავდროულად, რომში ოქტავიანეს პროპაგანდის მსხვერპლადაც აქცია. ზოგიერთი ანტიკური ავტორის თანახმად, ანტონიუსმა ალექსანდრიაში ფუფუნებაში უზრუნველი ცხოვრება დაიწყო. როგორც კი შეიტყო, რომ ძვ. წ. 40 წლის დასაწყისში პართიის იმპერია რომის ტერიტორიებზე შეიჭრა, ანტონიუსმა ეგვიპტე დატოვა და შემოსევასთან საბრძოლველად სირიისაკენ გაემართა, თუმცა ტვიროსში ცოტა ხნით დარჩენის შემდეგ, იძულებული გახდა ზღვით იტალიაში წასულიყო თავის არმიასთან ერთად, რათა დაპირისპირებოდა ოქტავიანეს ამ უკანასკნელის მიერ მისი ცოლისა და ძმის წინააღმდეგ გამართული ომის გამო.
პერუზიის ომი
ბრუტუსისა და კასიუსის დამარცხების შემდეგ, სანამ ანტონიუსი აღმოსავლეთში იმყოფებოდა, დასავლეთი ოქტავიანეს ხელში მოექცა. იგი პასუხისმგებელი იყო მიწა გამოეყო კეისრის ათობით ათასი ვეტერანისათვის, რომლებიც ტრიუმვირატისათვის იბრძოდნენ. ამასთან, ათობით ათასი სხვა ვეტერანი, რომელიც სამოქალაქო ომში რესპუბლიკელების მხარეს იბრძოდა, ასევე საჭიროებდა მიწას. ამ საკითხის მოგვარება აუცილებელი იყო, რათა ტრიუმვირატს გარანტირებული ჰქონოდა, რომ ისინი მის პოლიტიკურ ოპონენტებს არ დაუჭერდნენ მხარს, თუმცა ტრიუმვირები არ ფლობდნენ საკმარისი რაოდენობის სახელმწიფოს კუთვნილ მიწას, რომლის გამოყოფასაც ვეტერანებისათვის შეძლებდნენ. ამან ოქტავიანე არჩევანის წინაშე დააყენა: მას ან რომის ბევრი მოქალაქე უნდა გაენაწყენებინა მათთვის მიწების კონფისკაციით, ან გაენაწყენებინა მრავალი რომაელი ჯარისკაცი, რომელთაც შეეძლოთ ტრიუმვირატის მმართველობის წინააღმდეგ ამბოხება მოეწყოთ. ოტავიანემ პირველი აირჩია. ძვ. წ. 41 კონფისკაცია შეეხო 18 რომაულ ქალაქს იტალიის მასშტაბით, რომელთა მოსახლეობაც მთლიანად ან ნაწილობრივ მაინც გაასახლეს.
მიწების კონფისკაციის გამო, ანტონიუსის ცოლის, ფულვიას მეთაურობით, სენატორები ოქტავიანეს მიმართ მტრულად განეწყვნენ. ანტიკური პერიოდის ისტორიკოსის, დიონ კასიუსის მიხედვით, ფულვია იმ დროის რომის ყველაზე ძლევამოსილი ქალი იყო. მისსავე თანახმად, როდესაც ძვ. წ. 41 წელს პუბლიუს სერვილიუს ვატია ისავრიკუსი და ლუციუს ანტონიუსი იყვნენ კონსულები, რეალურ ძალაუფლებას ფულვია ფლობდა. რამდენადაც იგი ოქტავიანეს სიდედრი და ანტონიუსის ცოლი იყო, სენატი მისი მხარდაჭერის გარეშე ნაბიჯს არ დგამდა. იმის შიშით, რომ ოქტავიანეს მიერ მიწის ბოძებას შეეძლო კეისრის ვეტერანები მისი ერთგულები გაეხადა და ანტონიუსისათვის დაეშორებინა, ფულვია გამუდმებით მოგზაურობდა ახალ დასახლებებში თავის შვილებთან ერთად, რათა ვეტერანებისათვის შეეხსენებინა, რომ ისინი ანტონიუსთან ვალში იყვნენ. იგი იმასაც შეეცადა, რომ ანტონიუსის რომში დაბრუნებამდე მიწების განაწილება შეეჩერებინა, რათა პოლიტიკური ქულების დაწერის საშუალება ამ უკანასკნელს მისცემოდა. ანტონიუსის ძმის, ძვ. წ. 41 წლის კონსულის, ლუციუს ანტონიუსის დახმარებით, მან სენატი ოქტავიანეს მიწის პოლიტიკის წინააღმდეგ წააქეზა.
Roman-Empire-39BC-sm.png წელს, ბრუნდიზიუმისა და მიზენუმის ზავების შემდეგ:
]]
ოქტავიანესა და ფულვიას შორის არსებულმა კონფლიქტმა მთელი იტალიის მასშტაბით დიდი პოლიტიკური და სოციალური არეულობა გამოიწვია. როდესაც ოქტავიანე გაეყარა კლოდია პულქრას, ფულვიას ასულს მისი პირველი ქმრისგან, პუბლიუს კოლდიუს პულქერისაგან, დაძაბულობა ღია ომში გადაიზარდა. შეურაცხყოფილმა ფულვიამ, რომელსაც ლუციუსი უჭერდა მხარს, ანტონიუსის უფლებებისათვის ოქტავიანესთან საბრძოლველად არმია შეკრიბა. ანტიკური პერიოდის ისტორიკოსის, აპიანეს მიხედვით, ფულვიას მთავარი მიზეზი ომის წამოსაწყებად კლეოპატრასა და ანტონიუსის სასიყვარულო ურთიერთობის გამო ეჭვიანობა იყო და ცდილობდა ქმარი უკან, რომში დაებრუნებინა. ლუციუსმა და ფულვიამ ოქტავიანესა და ლეპიდუსის წინააღმდეგ რისკიანი პოლიტიკური და სამხედრო თამაში წამოიწყეს, როდესაც რომის არმია ჯამაგირს კვლავ ტრიუმვირებისაგან იღებდა. ისინი თავიანთ ჯართან ერთად რომისაკენ დაიძრნენ და ხალხს პირობა მისცეს, რომ დაასრულებდნენ ტრიუმვირატს ანტონიუსის ერთპიროვნული მმართველობის სასარგებლოდ, თუმცა, როდესაც ოქტავიანე თავის არმიასთან ქალაქში დაბრუნდა, წყვილი იძულებული გახდა პერუზიისაკენ, ეტრურიაში დაეხია. ოქტავიანემ ქალაქი ალყაში მოაქცია, ლუციუსი კი გალიიდან ანტონიუსის ლეგიონებს ელოდა დამხმარე ძალის სახით. შორს, აღმოსავლეთში მყოფსა და ფულვიას ქმედებებით გაბრაზებულ ანტონიუსს თავისი ლეგიონებისათვის არავითარი მითითება არ მიუცია. დამხმარე ძალების გარეშე დარჩენილი ლუციუსი და ფულვია ძვ. წ. 40 წლის თებერვალში იძულებულები გახდნენ დანებებულიყვნენ. ოქტავიანემ ლუციუსი ომში მონაწილეობისათვის შეიწყალა და ესპანეთში თავის მთავარ თანაშემწედაც კი დანიშნა, ფულვია კი აიძულა თავის შვილებთან ერთად საბერძნეთში წასულიყო. ომის დასრულების შემდეგ, ოქტავიანემ იტალიაზე ერთპიროვნული მმართველობა მოიპოვა. როდესაც ანტონიუსის მმართველი გალიაში გარდაიცვალა, ოქტავიანემ იქ არსებული მისი ლეგიონებიც ჩაიბარა და დასავლეთზე თავისი კონტროლი კიდევ უფრო გააძლიერა.
რომის აღმოსავლეთ ტერიტორიებში პართიელთა შემოჭრის მიუხედავად, ფულვიას მიერ წამოწყებულმა სამოქალაქო ომმა ანტონიუსი აიძულა თავისი პოზიციის უზრუნველსაყოფად რომში დაბრუნებულიყო. ცოლს, რომელსაც ათენში შეხვდა, მისი ქმედებებისათვის საყვედური გამოუცხადა, რის შემდეგაც იტალიისაკენ გაემართა ოქტავიანესთან დასაპირისპირებლად და ბრუნდიზიუმს ალყა შემოარტყა. ამ ახალმა კონფლიქტმა დაამტკიცა როგორც ოქტავიანეს, აგრეთვე, ანტონიუსის უსუსურობა. მათმა ცენტურიონებმა, რომლებიც მნიშვნელოვან პოლიტიკურ ფიგურებად გადაიქცნენ, უარი თქვეს ბრძოლაზე საერთო სამსახურის შემდეგ კეისრის მეთაურობით. მათ დაქვემდებარებაში მყოფმა ლეგიონებმაც მათ დაუჭირეს მხარი. ამასობაში, სიკიონში ფულვია უეცარი და უცნობი დაავადებით გარდაიცვალა. ფულვიას სიკვდილმა და თავიანთი ჯარისკაცების ამბოხებამ ტრიუმვირებს შერიგებისაკენ უბიძგა. ძვ. წ. 40 წლის სექტემბერში მათ ძალაუფლების განაწილების ახალი ხელშეკრულებაც გააფორმეს. რომაული სამყარო კიდევ ერთხელ გადანაწილდა: ანტონიუსმა აღმოსავლეთის პროვინციები მიიღო, ოქტავიანემ — დასავლეთის, ლეპიდუსი კი აშკარად გამოკვეთილ უმცროსი პარტნიორის სტატუსამდე დაქვეითდა და მას მხოლოდ აფრიკის მმართველობა ერგო. ამ შეთანხმებამ, რომელიც ბრუნდიზიუმის ზავის სახელითაა ცნობილი, გააძლიერა ტრიუმვირატი და ანტონიუსს საშუალება მისცა მზადება დაეწყო კეისრის დიდი ხნის ნალოდინები კამპანიისათვის პართიის წინააღმდეგ. მათი განახლებული ალიანსის სიმბოლოდ, ძვ. წ. 40 წლის ოქტომბერში ანტონიუსი ოქტავიანეს დაზე, ოქტავიაზე დაქორწინდა.
რომაულ-პართიული ურთიერთობები
ძვ. წ. III საუკუნეში პართიის იმპერიის აღზევებისა და ძვ. წ. II საუკუნეში აღმოსავლეთში რომის ექსპანსიის შედეგად, ეს ორი ძალა უშუალოდ შეეჯახა ერთმანეთს, რამაც დასაბამი მისცა მათ შორის საუკუნეების განმავლობაში არსებულ მღელვარე და დაძაბულ ურთიერთობას. მიუხედავად განვითარებული კულტურული და სავაჭრო მშვიდობიანობის პერიოდებისა, ომი მაინც მუდმივ საშიშროებას წარმოადგენდა. რომაული სირიის ჩრდილო-აღმოსავლეთით არსებულ ბუფერულ სომხეთის სამეფოზე გავლენის მოპოვების საკითხი ხშირად რომაულ-პართიული კონფლიქტების ძირითადი გამომწვევი მიზეზი იყო ხოლმე. ძვ. წ. 95 წელს პართიის შაჰმა მითრიდატე II-მ ტიგრან II სომხეთის ვასალ მეფედ დანიშნა. ტიგრანმა სამი ომი გადაიხადა რომის წინააღმდეგ, სანამ, საბოლოოდ, ძვ. წ. 66 წელს პომპეუსმა არ დაამარცხა. ამის შემდეგ, ტიგრანი, რომლის ვაჟი, არტავაზდ II, რომში მძევლად იყო წაყვანილი, ძვ. წ. 55 წელს გარდაცვალებამდე სომხეთს რომის მოკავშირის სტატუსითღა მართავდა. მის შემდეგ რომმა მეფედ არტავაზდი დაამტკიცა და სომხეთზე საკუთარი გავლენის გავრცელება განაგრძო.
ძვ. წ. 44 წლის დასაწყისში იულიუს კეისარმა განაცხადა თავისი განზრახვის შესახებ თავს დასხმოდა პართიას და აღმოსავლეთში რომის ძლევამოსილება აღედგინა. მისი მოტივები იყო სამოქალაქო ომში პომპეუსისათვის გაწეული დახმარებისათვის პართიელების დასჯა, კრასუსის გამო შურისძიება და განსაკუთრებით, ალექსანდრე მაკედონელის დიდებულებასთან გატოლება, თუმცა იგი კამპანიის დაწყებამდე მოკლეს. კეისრის მკვლელობის შემდეგ წესრიგის აღსადგენად ანტონიუსსა და რესპუბლიკელებს შორის დადებული შეთანხმება სირიის მმართველად და კეისრის დაგეგმილი პართიული კამპანიის ხელმძღანელად პუბლიუს კორნელიუს დოლაბელას დანიშვნასაც გულისხმობდა, თუმცა შეთანხმება რეალურად ვერ განხორციელდა და რესპუბლიკელები იძულებულები გახდნენ აღმოსავლეთში გაქცეულიყვნენ. მათ კვინტუს ლაბიენუსს პართიელების მიმხრობა დაავალეს ანტონიუსსა და ოქტავიანესთან მომავალ ომში. ფილიპის ბრძოლაში რესპუბლიკელების დამარცხების შემდეგ, ლაბიენუსი პართიელებს შეუერთდა. რომში დაწყებული შიდა ანარქიის მიუხედავად, პართიელებს მაშინვე არ უსარგებლიათ აღმოსავლეთში შექმნილი ძალის ვაკუუმით, რადგანაც ოროდ II თავს იკავებდა მოქმედებისაგან მიუხედავად იმისა, რომ ლაბიენუსი დაჟინებით ითხოვდა საპირისპიროს.
ძვ. წ. 41 წლის ზაფხულში აღმოსავლეთში რომის ძალაუფლების განმტკიცების მიზნით, ანტონიუსმა რომი-პართიის საზღვარზე მდებარე პალმირა დაიპყრო, იმავე წლის ზამთარი კი ალექსანდრიაში, კლეოპატრასთან გაატარა და პართიელების შემოტევისაგან სირიის საზღვრის დასაცავად მხოლოდ ორი ლეგიონი დატოვა, თუმცა ისინი ყოფილი რესპუბლიკელებით იყვნენ დაკომპლექტებულნი და ლაბიენუსმა შეძლო ოროდ II-ის დარწმუნება თავს დასხმოდა რომს.
პართიელთა შემოსევა
მინი|მარჯვნივ|[[პაკორ I-ის მონეტა]] ძვ. წ. 40 წლის დასაწყისში პართიელთა არმია ოროდ II-ის უფროსი ვაჟის, პაკორის მეთაურობით რომაულ სირიაში შეიჭრა. მას თან ახლდა ლაბიენუსიც, ბრუტუსისა და კასიუსის რესპუბლიკელი მოკავშირე, რათა სარდლისათვის რჩევები მიეცა და სირიაში განლაგებული ყოფილი რესპუბლიკელი ჯარისკაცები პართიელთა მხარეს გადაებირებინა. მან მართლაც შეძლო მრავალი ასეთი ჯარისკაცის შეკრება პართიელების დასახმარებლად ანტონიუსის წინააღმდეგ. გაერთიანებული პართო-რომაული ძალები სირიაში მოპოვებული თავდაპირველი წარმატებების შემდეგ, გაიყო, რათა თავიანთი შეტევა ორი მიმართულებით განეხორციელებინათ: პაკორი სამხრეთით, იუდეისაკენ გაემართა, ლაბიენუსმა კი ტავრის მთიანეთი გადალახა და კილიკიისაკენ დაიძრა. ამ უკანასკნელმა სამხრეთი ანატოლიის დაპყრობა მცირეოდენი წინააღმდეგობის ფონზე შეძლო. აზიის რომაელი მმართველი და ანტონიუსის მომხრე ლუციუს მუნაციუს პლანკუსი იძულებული გახდა თავისი პროვინციიდან გაქცეულიყო, რამაც ლაბიენუსს საშუალება მისცა იქ განლაგებული რომაელი ჯარისკაცები ჯარში გაეწვია. თავის მხრივ, პაკორმა წარმატებით ჩაატარა ოპერაცია ფინიკიასა და პალესტინაში. ჰასმონელების იუდეაში გაძევებული უფლისწული, ანტიგონე, პართიელებს მიემხრო, მისმა ბიძამ, იუდეის მეფე ჰირკან II-მ კი უარი თქვა მათი უზენაესობის აღიარებაზე, რის გამოც იგი ანტიგონეს სასარგებლოდ ტახტიდან გადააყენეს, მას შემდეგ, რაც ამ უკანასკნელმა პართიელებს 1000 ტალანტი ოქრო და ხუთასი ასული აღუთქვა. პაკორმა სირიისა და პალესტინის მიწების უმეტესობა დაიპყრო, მის ხელში გადავიდა ფინიკიის სანაპირო ზოლის უმეტესობაც. ქალაქი ტვიროსი რეგიონში რომაელების უკანასკნელ ავანპოსტად რჩებოდა.