cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
არტურო პერეს-რევერტე
პირადი ცხოვრება
პერეს–რევერტე დაიბადა ესპანეთში, ქალაქ კარტახენაში. ჟურნალისტის კარირეა დაიწყო ამჟამად დახურულ გაზეთ Pueblo–ში, შემდეგ კი საომარი ადგილებიდან კორესპონდენტის რანგში განაგრძო ესპანეთის სახელმწიფო ტელევიზიაში (Televisión Española). TVE–ში მუშაობისას, შიდა საქმეებით გადაღლილმა რევერტემ ჟურნალისტიკაზე ხელი აიღო და გადაწყვიტა მთელი თავის დრო წერისთვის მიეძღვნა.
მისი გოგონა კარლოტა ალატრისტეს მისი პირველი ნოველის თანაავტორი იყო. ცხოვრობს ლა–ნავატასა (მადრიდთან ახლოს) და მშობლიურ კარტახენაში, სადაც ის აფროსნობით ერთობა. მისი მეგობარია ესპანელი ნოველისტი ხავიერ მარიასი.
164
თარიღი უცნობია
*
160er
ხაზიმანი
ხაზიმანი (Хажиман; Хазиман) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბუზდიაკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 45 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბუზდიაკიდან დაშორებულია 50 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 50 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:ბუზდიაკის რაიონის სოფლები
მარდონიოსი
მარდონიოსი — სპარსელი მხედართმთავარი. დარიოს I-ის დისწული, ცოლის ძმა და სიძე. ძვ. წ. 492 წელს სპარსეთის არმიისა და ფლოტის ლაშქრობას მეთაურობდა საბერძნეთში. ხელახლა დაიმორჩილა სამხრეთ თრაკია, მაკედონია და კ. თასოსი. ძვ. წ. 480 წელს მონაწილეობდა ქსერქსეს ლაშქრობაში; სალამინის ბრძოლისა და ქსერქსეს უკან დახევის შემდეგ ჯარის ნაწილით საბერძნეთში დარჩა; ძვ. წ. 479 წელს ათენი მოაოხრა, პლატეის ბრძოლაში დამარცხდა და მოკლეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 479 კატეგორია:სპარსელები
კრისტიან კანაბიხი
მინი|კრისტიან კანაბიხი კრისტიან კანაბიხი (Christian Cannabich; დ. 28 დეკემბერი, 1731 — გ. 20 იანვარი, 1798, ფრანკფურტი) — გერმანელი კომპოზიტორი და დირიჟორი.
ბიოგრაფია
კრისტიან კანაბიხი ნაყოფიერი კომპოზიტორი იყო, თუმცა მას პატივს სცემდნენ როგორც დირიჟორსა და მასწავლებელს. მწერალი კრისტიან შუბარტი (1739-1791 წწ.) გადმოგვცემს, რომ მან გამოიგონა „თანაბარი შესრულების“ (ხემის გასმის) მეთოდი და უამრავი „ჯადოსნური ტრიუკი“ აღმოაჩინა. პარიზში მოგზაურობისას კანაბიხი მოცარტს შეხვდა, რომელიც მცირე ხნით მის სახლშიც კი ცხოვრობდა. მოცარტმა საფორტეპიანო სონატა K306 მასპინძლის ქალიშვილს, როზას მიუძღვნა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერმანელი კომპოზიტორები კატეგორია:გერმანელი დირიჟორები კატეგორია:დაბადებული 28 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1731 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1798
Pristomyrmex costatus
Pristomyrmex costatus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pristomyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სეკასტილია
სეკასტილია (Secastilla, Secastiella) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის რიბაგორსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 47,40 კმ². მოსახლეობა — 140 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უესკის მუნიციპალიტეტები
რუსინები
რუსინები (Русини, русини, Rusíni, Rusini, Русини, Rusini) — აღმოსავლეთსლავური ეთნიკური ჯგუფი  , ძირითადად ცხოვრობენ აღმოსავლეთ ევროპაში. ენციკლოპედიების ნაწილი მათ მიიჩნევს უკრაინელებად  , ნაწილი კი მათ განიხილავს, როგორც ცალკე ეთნიკურ ჯგუფს. ამავე დროს თავად რუსინების და რუსინული ორგანიზაციების ნაწილი საკუთარ თავს მიიჩნევენ ცალკე ეთნოსად. სსრკ-ში რუსინებს მიიჩნევდნენ (უკრაინაში ახლაც ასე მიიჩნევენ) უკრაინელების ეთნიკურ ჯგუფად.
რუსინები ცხოვრობენ უკრაინის ზაკარპატიის ოლქში, აღმოსავლეთ სლოვაკეთში და პოლონურ ბესკიდებში. ნაწილი რუსინებისა ცხოვრობს ქვეყნებში სადაც ისინი გადასახლდნენ XX საუკუნის განმავლობაში – უნგრეთი, სერბეთი (ვოევოდინაში, სადაც მათი ენა რეგიონის ერთ-ერთ ოფიციალურ ენადაა აღიარებული), რუმინეთი, მოლდოვა, ხორვატია, აშშ, კანადა, ავსტრალია, რუსეთი.
ლინგის არქიპელაგი
მინი|250პქ|ლინგის კუნძულების მდებარეობა ლინგის არქიპელაგი — კუნძულთა ჯგუფი სამხრეთ ჩინეთის ზღვაში, კუნძულ სუმატრასა და მალაკის ნახევარკუნძულს შორის. ეკუთვნის ინდონეზიას. საერთო ფართობი 2 178 კმ კვ-ია. დიდი კუნძულებია სინკეპი (828 კმ) და ლინგა (826 კმ). მაქსიმალური სიმაღლე ზღვის დონიდან 1 163 მ-მდე. შემოსილია ეკვატორული ტყით. კუნძულ სინკეპზე არის კალის საბადო. მისდევენ თევზჭერას, ექსპორტზე გააქვთ ჩაი, კოპრი.
Rocks on the Road
„Rocks on the Road“ (ქვები გზაზე) — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯეთრო ტალის სიმღერა და სინგლი, გამოცემული 1992 წელს, აშშ-ში, როგორც პრომო-EP ალბომიდან Catfish Rising. სინგლში აგრეთვე შეტანილია სხვა სიმღერების საკონცერტო ვერსიები.
სქოლიო
კატეგორია:ჯეთრო ტალის სიმღერები კატეგორია:1992 წლის სიმღერები კატეგორია:1992 წლის სინგლები
ახალი ორლეანის სამზარეულო
მინი|260x260პქ|კრევეტის გუმბო და ბრინჯი ახალი ორლეანის სამზარეულო მოიცავს კერძებს და საჭმელს ახალ ორლეანში, ლუიზიანა. ეს, ალბათ, ყველაზე გამორჩეულად აღიარებული რეგიონალური სამზარეულოა შეერთებულ შტატებში. კერძების ნაწილი წარმოიშვა ახალ ორლეანში, ზოგი ჩვეულებრივი და პოპულარულია ქალაქში და მის მიმდებარე ტერიტორიებზე, მაგალითად, მდინარე მისისიპის დელტაში და სამხრეთ ლუიზიანაში. ახალი ორლეანის სამზარეულოს დიდი გავლენა აქვს კრეოლური სამზარეულოს, კაჟუნის სამზარეულოს და სოულის საკვებისგან. ზღვის პროდუქტები ასევე მნიშვნელოვან როლს ასრულებს სამზარეულოში. ახალ ორლეანში გამოგონილ კერძებში შედის პო 'ბიჭი და მაფულეტის სენდვიჩები, pompano en papillote, ბანანა ფოსტერი და სხვა. მინი|წითელი ლობიო და ბრინჯი ახალი ორლეანის საფრანგეთის კვარტალში გამართულ ღონისძიებაზე
Გავლენა
კრეოლები კოლონიურ ლუიზიანაში, განსაკუთრებით ახალ ორლეანში, ჩამოსახლებულთა შთამომავლები არიან. სანამ ლუიზიანა გახდა შეერთებული შტატების ნაწილი 1803 წელს, იგი კოლონიზებული იყო საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში, ჯერ საფრანგეთის, შემდეგ კი ესპანეთის მიერ. კრეოლები ამ ევროპელი ჩამოსახლებულების ამერიკაში დაბადებული შთამომავლები იყვნენ. ზოგი კრეოლი შერეული რასის ადამიანია, რომელსაც ასევე აქვს დასავლეთ აფრიკისა და მშობლიური ამერიკული წარმოშობა. კრეოლებმა, რომელთა უმეტესობა თავდაპირველად ლაპარაკობდა ფრანგული ენის დიალექტზე, შექმნეს დახვეწილი და კოსმოპოლიტური საზოგადოება კოლონიალურ ახალ ორლეანში.
კრეოლური სამზარეულო არის ერთგვარი შერწყმა და უნიკალურია ახალი ორლეანის რეგიონში, ფრანგული, ესპანური, დასავლეთ აფრიკისა და მშობლიური ამერიკული სამზარეულოსთვის. მასზე ასევე გავლენა მოახდინეს მოგვიანებით იმიგრანტებმა გერმანიიდან, იტალიიდან და სხვა ადგილებიდან. ფრანგული კერძების მსგავსად, ზოგჯერ ის იყენებს მდიდარ სოუსებსა და რთული მომზადების ტექნიკას. კრეოლურ კერძებში ხშირად შედის ხახვი, ბულგარული წიწაკა, ნიახური, პომიდორი და ბამი.
პოპულარული კერძები
ანდუილი - შებოლილი ძეხვი, რომელიც მზადდება შემწვარი ღორის მხრით, ნიორითა და სხვა სანელებლებით; ხშირად იყენებენ ინგრედიენტად ისეთ კერძებში, როგორიცაა გუმბო და ჯამბალაია
გაშავებული წითელი თევზი - წითელი თევზის ფილე, რომელიც დაფარულია სანელებლების ნარევით და ციმციმში მოხალული თუჯის ჭურჭელშია შემწვარი; თევზის კანი ნახშირიანი შავია, ხოლო შიგნით ტენიანი და ნაზი
მოხარშული ზღვის პროდუქტები - მოხარშული კრევეტი და კიბორჩხალა, რომელსაც ხშირად მიირთმევენ მოხარშულ სიმინდთან და კარტოფილთან ერთად
ბუდინი - ძეხვი, რომელიც მზადდება ღორის ხორცით, ბრინჯით და კაჟუნის სანელებლებით.
კალასი - პილმენი, რომელიც შედგება ძირითადად მოხარშული ბრინჯის, საფუარის, შაქრის, კვერცხისა და ფქვილისგან; ცომი ღრმად შემწვარია. ტრადიციულად არის საუზმის კერძი, რომელსაც მიირთმევენ ყავასთან ერთად ან კაფეში.
ბინძური ბრინჯი - ტრადიციული კახუნური და კრეოლიანი კერძი დამზადებულია თეთრი ბრინჯისგან, რომელიც იღებს "ბინძურ" ფერს ქათმის ღვიძლის, მწვანე ბულგარული წიწაკის, ნიახურისა და ხახვის პატარა ნაჭრებით მომზადებისგან.
კვერცხები სარდუ - დაჭყლეტილი კვერცხი არტიშოკის ფსკერებით, ნაღებით, ისპანახით და ჰოლანდიური სოუსით. ზოგჯერ სხვა ინგრედიენტებით, მაგალითად, ანჩოტით ან დაჭრილი ლორით.
გუმბო - ხორცისა და / ან მოლუსკი ხორცი, რომელსაც ერთვის ნიახური, ბულგარული წიწაკა, ხახვი.
ჯამბალაია - ბრინჯის და ხორცის კერძი ბოსტნეულით და კრეოლური სანელებლებით მოხარშული
Oysters Bienville - ახალი ორლეანის სამზარეულოს ტრადიციული კერძი იგი შედგება გამომცხვარი ხამანწკებისგან.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული სამზარეულო კატეგორია:ახალი ორლეანის სამზარეულო
მადრიგალ-დე-ლას-ალტას-ტორესი
მადრიგალ-დე-ლას-ალტას-ტორესი (Madrigal de las Altas Torres) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ლა-მორანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 106 კმ². მოსახლეობა — 1399 კაცი (2021 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ავილის მუნიციპალიტეტები
Pristomyrmex cribrarius
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ბიკერტონი
ბიკერტონი (Bickerton Island) — კუნძული კარპენტარიის ყურის დასავლეთ ნაწილში (ჩრდილოეთი ტერიტორია, ავსტრალია).
გეოგრაფია
ბიკერტონი წარმოადგენს მცირე კუნძულს, კარპენტარიის ყურის დასავლეთ ნაწილში, დაახლოებით ნახევარკუნძულ არნემ-ლენდისა და კუნძულ გრუტ-აილენდის შუაში. მანძილი ავსტრალიის კონტინენტურ ნაწილთან შეადგენს 8 კმ-ს, ხოლო გრუტ-აილენდამდე 13 კმ-ს. კუნძულის ფართობია — 119,3 კმ². სანაპირო ზოლის სიგრძე — 955,7 კმ. უმაღლესი წერტილი აღწევს 78 მეტრს.
ისტორია
კუნძული აღმოჩენილი იქნა 1803 წლის 4 იანვარს ბრიტანელი მეზღვაურის მეთიუ ფლინდერსის მიერ, რომელმაც მას სახელად დაარქვა ბიკერტონი ბრიტანელი ადმირალის რიჩარდ ბიკერტონის პატივსაცემად (Sir Richard Bickerton, 2nd Baronet).
მოსახლეობა
ბიკერტონის მოსახლეობის რაოდენობა 2011 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 176 ადამიანს. კუნძულზე არსებობს სამი დასახლება, ყველაზე დიდია მილიაკბურა (Milyakburra), რომელიც მდებარეობს კუნძულის აღმოსავლეთ სანაპიროზე. ბიკერტონი ძირითადად დასახლებულია ავსტრალიელი აბორიგენებით, რომლებიც ლაპარაკობენ ენინტილიაკვას ენაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრალიის კუნძულები კატეგორია:ჩრდილოეთი ტერიტორია
ჯანლუკა გრავა
ჯანლუკა გრავა (Gianluca Grava; დ. 7 მარტი, 1977) — იტალიელი ყოფილი ფეხბურთელი, თამაშობდა როგორც ცენტრალური, ასევე მარჯვენა მცველის პოზიციაზ. კარიერა დაასრულა 2013 წელს, სერია A-ს კლუბ „ნაპოლიში“.
სერია A-ში მისი დებიუტი შედგა 30 წლის ასაკში, როდესაც „ნაპოლიმ“ 5-0 გაიმარჯვა „უდინეზესთან“ 2007 წლის 2 სექტემბერს. იტალიის სხვადასხვა დივიზიონებში მონაწილეობა მიუღია 350-ზე მეტ მატჩში.
2005 წლიდან იცავდა „ნაპოლის“ ღირსებას. 2011 წლის 1 ივლისს მან კლუბთან კონტრაქტი გაახანგრძლივა. 2012-13 წლების სეზონის დასრულების შემდეგ კარიერა დაასრულა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:ნაპოლის ფეხბურთელები კატეგორია:კატანძაროს ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 7 მარტი
სეირა
ბონანსა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის რიბაგორსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 69,20 კმ². მოსახლეობა — 145 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უესკის მუნიციპალიტეტები
ალფონსო I (არაგონი)
ალფონსო I (Alfonso I; დ. 1073/1074 — გ. 8 სექტემბერი 1134) — არაგონისა და ნავარის მეფე 1104–1134 წლებში. სანჩო I-ის ვაჟი. იქორწინა კასტილიის დედოფალ ურაკაზე, ალფონსო VI-ის ასულზე (1082–1126).
1114 წელს ალფონსომ აიღო ტულედუს ციხე და იგი გახადა არაგონელთა ფორპოსტი ებროს აუზში. შემდეგ ფრანგი რაინდების დახმარებით დაამარცხა არაბები და 7 თვიანი ალყის შემდეგ, 1118 წლის 18 დეკემბერს აიღო სარაგოსა — მთავარი მუსულმანური ქალაქი ჩრდილო ესპანეთში. ამის შემდეგ მას არაფერი არ უშლიდა ხელს, თავისი სამეფო სამხრეთ-აღმოსავლეთისკენ გაეფართოვებინა.
ალფონსომ დედაქალაქი სარაგოსაში გადაიტანა და 1120 წელს დაამარცხა არაბები კუტანდასთან. 1126 წელს მან მესამედ დაამარცხა არაბები არინსოლთან, ლუსენას მახლობლად და ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროს მიაღწია.
ამ პერიოდში მას მოუწია თავის ცოლთან — კასტილიის დედოფალთან ომი. 1127 წელს მან კასტილიაზე უარი თქვა თავისი გერის ალფონსო VII-ის სასარგებლოდ.
1134 წლის სექტემბერში მან წააგო ბრძოლა ფრაგასთან. იგი მალე ავად გახდა და მოკვდა. ვინაიდან მას არ ჰყავდა შვილები, მან სამეფო პალესტინურ რაინდულ ორდენებს უანდერძა. არაგონის სამეფოს მეფედ მისი უმცროსი ძმა რამირო II გამოაცხადეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:არაგონის მეფეები კატეგორია:ნავარის მეფეები კატეგორია:გარდაცვლილი 8 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1134
მებუკე
საკუთარი სახელი მებუკე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
არიკა
არიკა (Arica) — ქალაქი და კომუნა ჩილეში. იმავე სახელწოდების კომუნის არიკის პროვინციის და არიკა და პარინაკოტის რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქი მდებარეობს წყნარი ოკეანის სანაპიროზე. სანტიაგოდან 1660 კილომეტრზე ჩრდილოეთით. მას უწოდებენ „მუდმივი გაზაფხულის ქალაქს“ და წარმოადგენს ჩილეს ჩრდილოეთის ჭიშკარს.
კომუნის ფართობი — 4 799 კმ². მოსახლეობა — 185 ათ. კაცი (2002). სიმჭიდროვე — 38,6 ად./კმ².
ისტორია
ქალაქი დაარსდა 1541 წლის 25 აპრილს და 1880 წლამდე შედიოდა პერუს შემადგენლობაში, მაგრამ წყნარი ოკეანის მეორე ომის შედეგად იგი ჩილეს საკუთრება გახდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩილეს ქალაქები კატეგორია:ჩილეს კომუნები
ვერხნეკარგინო
ვერხნეკარგინო (Үрге Ҡарғауыл; Верхнекаргино) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დიურტიულის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 36 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ დიურტიულიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 131 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (50 %) და ბაშკირები (35 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:დიურტიულის რაიონის სოფლები
მამბლასი
მამბლასი (Mamblas) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ლა-მორანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 24 კმ². მოსახლეობა — 200 კაცი (2021 წ.).
165
თარიღი უცნობია
*
160er
საღამო (ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტი)
საღამო — სოფელი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, განძანის თემში. მდებარეობს საღამოს ტბის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. სოფელ საღამოში 2004 წლიდან ფუნქციონირებს თამარ მეფის სახელობის დედათა მონასტერი და ეკლესია.
საღამოს ეკლესიები
საღამოს ტბის გასწვრივ, საავტომობილო გზის გაყოლებით, მდებარეობს ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლები – 3 ეკლესია, ხოლო მეოთხე მაღალ მთაზეა აღმართული.
3 ეკლესიიდან ყველაზე ადრინდელი და გამორჩეულია უკიდურეს ჩრდილოეთით მდებარე X საუკუნის მოზრდილი დარბაზული ეკლესია, მისი შესასვლელი მოწყობილია შედარებით მოგვიანო ხანის სამხრეთის მინაშენიდან, რომლის ერთი მხარე შუა სვეტზე დაყრდნობილი ორი თაღითაა გახსნილი. ნაგებობა თავდაპირველად კამარით იყო გადახურული, ახლა ხის ბრტყელი სახურავი აქვს. კედლები შემოსილია კარგად გათლილი, სწორად ნაწყობი კვადრებით, ხოლო კარ–სარკმელთა სათაურები შემკულია ოსტატურად შესრულებული ჩუქურთმებით, სიუჟეტური სტელებისა და ადამიანთა ფიგურების გამოსახულებებით.
თლილი ქვით ნაგები მეორე ეკლესიაც დარბაზულია. მიეკუთვნება XIII საუკუნეს. აქაც კამარა ხის ბანური გადახურვითაა შეცვლილი. მორთულობა ძუნწია.
მესამე სამხრეთის ეკლესიაც XIII საუკუნეს მიეკუთვნება. იგი თითქმის თავდაპირველი სახითაა შემონახული.
მთაზე აღმართული ეკლესია განვითარებული შუა ხანებისაა. იგი ძლიერ დანგრეულია.
დავით მეფეთა მეფის (1247-1270) წარწერა საღამოს ტბის ერთ–ერთი სტელიდან გვამცნობს:
XIV საზონათაშორისო ტურნირი
XIV საზონათაშორისო ტურნირი
საღამო (ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტი)
სქოლიო
კატეგორია:ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის სოფლები
XIV საზონათაშორისო ტურნირი
30 ივნისი - 26 ივლისი 1990 კუალა-ლუმპური
ქართველმა მოჭადრაკეებმა შორეულ მალაიზიაშიც კარგად იასპარეზეს. ნონა გაფრინდაშვილმა დამაჯერებლად მოიპოვა პირველი ადგილი და პრეტენდემტის საგზური. არ გაუმართლა ნინო გურიელს. მან დაუმარცხებლად განვლო ტურნირი და მხოლოდ ნახევარი ქულა დაააკლდა მიზნამდე, შემდეგ კი წააგო მატჩი, რომელსაც ორჯერ იგებდა ალისა მარიჩთან. სუსტად ითმაშეს მარტა ლიტინსკაიამ, ნანა ალექსანდრიამ და ტატიანა ლემაჩკომ.
Pristomyrmex curvulus
Pristomyrmex curvulus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pristomyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
XIV საზონათაშორისო ტურნირი
! s! style="background: #ddffdd;"|მოჭადრაკე ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|1 ! s! style="background: #ddffdd;"|2 ! s! style="background: #ddffdd;"|3 ! s! style="background: #ddffdd;"|4 ! s! style="background: #ddffdd;"|5 ! s! style="background: #ddffdd;"|6 ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ
მეექვსე პარტია აღარ გაიმართა, რადგან გამარჯვების შემთხვევაშიც გურიელს უარესი კოეფიციენტები ჰქონდა და პრეტენდენტის საგზურს მარიჩი მიიღებდა.
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის
Leptotyphlopidae
Leptotyphlopidae — გველების ოჯახი, გველბრუცების ინფრარიგისა, გავრცელებულნი ჩრდილო და სამხრეთ ამერიკაში, აფრიკასა და აზიაში. წარმოადგენენ მთხრელ ფორმებსა. იკვებებიან ტერმიტებით, ჭიანჭველებითა და სხვა პატარა მწერებით. ოჯახი შეიცავს 2 გვარს, 87 სახეობით.
აღნაგობა
წამოადგენენ წვრილ, 30 სანტიმეტრამდე სიგრძის ჭიაყელასმსგავს გველებს. გარეგნულად ძლიერ ჰგვანან გველბრუცასებრნს, თუმცა შინაგანი აგებულებით განსხვავდებიან მათგან. კერძოდ ზედა ყბაზე არ გააჩნიათ კბილები, სამაგიეროდ ქვედა ყბაზე აქვს ორმწკრივად განლაგებული წვრილი, თუმცა მაგარი კბილები. წვრილი ცილინდრისებური სხეული დაფარული აქვთ 14 სიგრძივი ქერცლებით. თვალები ჩამალულია თვალის უბეებში. გველბრუცებისაგან განსხვავებით, ვიწროპირიან გველებს ერთსულოვნად მიაკუთვნებენ გველებს, ვინაიდან ზოგი მეცნიერი Typhlopidae ოჯახის წარმომადგენლებს ხვლიკების ქვერიგში აერთიანებს. ოჯახში შედის მხოლოდ 2 გვარი - leptotyphlops ანუ Glaucomia და Rhinoleptus.
გავრცელების არეალი
გავრცელებულნი არიან აფრიკაში, სამხრეთ-დასავლეთ აზიაში, სამხრეთ და ცენტრალურ ამერიკაში.
აღსანიშნავი სახეობები
ოჯახის ყველაზე დიდი წარმომადგენელია leptotyphlops albifions, რომელიც ტროპიკულ ამერიკაში ბინადრობს და სიგრძეში 37 სანტიმეტრს აღწევს მაშინ, როდესაც ოჯახის დანარჩენ სახეობათა სიგრძე 15-20 სანტიმეტრს არ აღემატება. ჩრდილო-აღმოსავლეთ აფრიკაში გავრცელებულია leptotyphlops cairi, სიგრძით 20 სანტიმეტრამდე, წითელი შეფერილობით. გვხვდება ქვების ქვეშ, ნიადაგში, ასევე მიწის ზედაპირზე, ბალახებში. ყველაზე ჩრდილოეთით გავრცელებულია ტეხასური ვიწროპირიანი გველი (leptotyphlops dulcis), დასავლური ვიწროპირიანი გველი (leptotyphlops humilis) კი ამერიკის სამხრეთ-დასავლეთით ბინადრობს.
ცხოვრების წესი
მათი ცხოვრების წესი, გველბრუცებთან შედარებით უკეთაა შესწავლილი. დროის უმეტეს ნაწილს ქვების ქვეშ ან ნიადაგში ატარებენ. ღამით, სიბნელეში კი მიწის ზემოთ ამოდიან, ასეთ დროს ისინი ხშირად გვხვდებიან გზებზე და იღუპებიან ავტომობილების გადავლით.
საკვები
ვიწროპირიანი გველები უმეტესად იკვებებიან ტერმიტებით, რომლებსაც ამოწოვენ შიგნეულს, ასევე ჭიანჭველებით და სხვა პატარა მწერებით.
გამრავლება
მდედრი დებს 4-მდე მოგრძო კვერცხს.
გვარები
<font size="-1">T ) ტიპური გვარი.
კატეგორია:გველები
ანა პოლიტკოვსკაია
მინი
ანა პოლიტკოვსკაია (Анна Степановна Политковская; დ. 30 აგვისტო, 1958, ნიუ-იორკი ― გ. 7 ოქტომბერი, 2006, მოსკოვი) — რუსი ჟურნალისტი, რომელიც ცნობილი იყო ჩეჩნეთის ომის და ჩრდილოეთ კავკასიაში მიმდინარე მოვლენების ალტერნატიული გაშუქებით და ვლადიმერ პუტინის ადმინისტრაციის მწვავე კრიტიკით.
ადრეული და პირადი ცხოვრება
ანა მაზეპა დაიბადა ნიუ-იორკში 1958 წელს, სადაც მისი მშობლები დიპლომატებად მუშაობდნენ. იგი სწავლობდა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჟურნალისტიკის ფაკულტზე, რომელიც 1980 წელს დაამთავრა. დაქორწინდა ალექსანდრე პოლიტკოვსკზე, რომელიც 5 წლით იყო უფროსი და იმავე ფაკულტეტზე სწავლობდა. შეეძინათ ორი შვილი ილია და ვერა. წყვილი ერთმანეთს დაცილდა, მაგრამ ოფიციალურად არ გაყრილან. 1990 წელს პოლიტკოვსკაიამ მიიღო რუსეთის მოქალაქეობა.
მკვლელობა
პოლიტკოვსკაია გარდაცვლილი იპოვეს ლიფტში, მოსკოვის ცენტრში, 2006 წლის 7 ოქტომბერს. ცხედართან ერთად პოლიციამ აღმოაჩინა მაკაროვის ტიპის იარაღი, პირველი ვერსიით პოლიტკოვსკაია დაკვეთით მოკლეს.
ჯილდოები
გარდაცვალების შემდეგ: ЮНЕСКО (იუნესკო), Премия имени антифашистов Ганса и Софи Шолль (ანტიფასისტების განსა და სოფი შოლის სახელობის პრემია).
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსი ჟურნალისტები კატეგორია:დაბადებული 30 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2006 კატეგორია:ტროეკუროვის სასაფლაოზე დაკრძალულები
იოდმჟავა
იოდმჟავა — არაორგანული მჟავა. წყალთან წარმოქმნის რამდენიმე ნაერთს, როლის ზოგადი ფორმულაა n·m. ასეთ ნაერთებს განიხილავენ, როგორც რთულ მრავალფუძიან მჟავებს. იოდის მარილები — პერიოდატები მდგრადი, ძლიერი მჟანგავი ნაერთებია. იშლებიან მხოლოდ 250-300 °C-ზე, ღებულობენ იოდატების ქლორით დაჟანგვისას ტუტე არეში. იყენებენ ტუტე რეაქტივებად.
ლიტერატურა
კატეგორია:არაორგანული მჟავები კატეგორია:პერიოდატები
This Is Not Love
„This Is Not Love“ (ეს სიყვარული არ არის) — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯეთრო ტალის სიმღერა და სინგლი, გამოცემული 1991 წელს. იგი შესულია ჯგუფის ალბომში Catfish Rising. 12" სინგლზე აგრეთვე ჩაწერილია ჯგუფის ორი სიმღერა - Night In The Wilderness და Jump Start (საკონცერტო). ორივე სიმღერა აგრეთვე შეტანილია Catfish Rising-ის 2006 წლის გამოცემაში.
სქოლიო
კატეგორია:ჯეთრო ტალის სიმღერები კატეგორია:1991 წლის სიმღერები კატეგორია:1991 წლის სინგლები
აზერბაიჯანელები საქართველოში
აზერბაიჯანელები საქართველოში საერთო მოსახლეობის დაახლოებით 6,3%-ს შეადგენენ. მათ საქართველოში ჩამოსახლების თავისებური ისტორია და ადაპტაციის რთული გზა განვლეს.
ადრე შუა საუკუნეები
ადრეულ შუა საუკუნეებში თურქულენოვანი ტომების საქართველოში შემოსვლისა და დამკვიდრების შესახებ ცნობები არ მოიპოვება, მაგრამ მათი მოძრაობა მეზობელ სომხეთსა და ალბანეთში მიგვანიშნებს, რომ მეტ-ნაკლები ინტენსივობით მსგავს პროცესებს საქართველოშიც უნდა ჰქონოდა ადგილი. ზოგიერთი აზერბაიჯანელი ისტორიკოსი მიიჩნევს, რომ თურქულენოვანი ტომები (ბუნთურქები, საბირები) კავკასიაში და, კერძოდ, აღმოსავლეთ საქართველოს მიმდებარე ტერიტორიაზე ძვ. წ. IV საუკუნიდან ჩნდებიან, მაგრამ ეს მოსაზრებები ჯერ კიდევ ჰიპოთეზის დონეზე რჩებიან.
განვითარებული შუა საუკუნეები
თურქთა პირველი მასობრივი შემოსვლა-დამკვიდრება აღმოსავლეთ საქართველოში „დიდ თურქობას“ უკავშირდება. ამიერკავკასიაში თურქ-სელჩუკები XI საუკუნის 30-იან წლებში გამოჩნდნენ. მეფე გიორგი II-ის ხანაში (1072-1089) დაიწყო „დიდი თურქობა“. იქიდან მოკიდებული სელჩუკები ყოველ წელიწადს მოდიოდნენ, უკან იშვიათად ბრუნდებოდნენ და აქვე სახლდებოდნენ. მომთაბარეთა ჩამოსახლება უფრო და უფრო ინტენსიურ ხასიათს იღებდა. დავით IV აღმაშენებლის (1089-1125) მიერ ჩამოსახლებული ყივჩაყები ასევე თურქული მოდგმისა იყვნენ, მაგრამ მოგვიანებით მათი უმეტესობა კვლავ ჩრდილო კავკასიაში გაბრუნდა, ხოლო მეორე ნაწილი გაქართველდა.
გვიანი შუა საუკუნეები
right|thumb|250px| აზერბაიჯანელი ხალიჩის გამყიდველები ძველ თბილისში. 1900 წ.
XIII-XV საუკუნეები
XIII-XV საუკუნეებში თურქული მოსახლეობის შემოსვლა გრძელდებოდა, თუმცა ნაკლები ინტენსივობით. გეოგრაფიული მდებარეობისა და პოლიტიკური ვითარების გამო მომთაბარეთა მეურნეობას საქართველოში ისეთი მყარი საფუძველი არ გააჩნდა როგორც მეზობელ ალბანეთსა და სომხეთში, თუმცა მათი მცირე ჯგუფები აქაც შემოდიოდნენ და მკვიდრდებოდნენ. ისე რომ, საზღვრისპირა რაიონებში გიორგი ბრწყინვალის გამეფებისას (1314-1346) თურქმენებს კომპაქტური დასახლებებიც ჰქონდათ.
თურქმანთა შემდგომი მატება კავკასიაში თემურლენგის ლაშქრობებს (1370-1405) უკავშირდება. თემურმა კავკასიელ მთიელთა გამუსლიმების მიზნით „ელნი მაჰმადიანნი“ დაასახლა ჩრდილო-კავკასიაში. საქართველოში თემურლენგის მიერ ელების ჩამოსახლების შესახებ პირდაპირი ცნობები არ არსებობს, მაგრამ ცნობილია პირობა, რომლის მიხედვითაც ქართველ მეფეს აქ მცხოვრები მუსლიმების შევიწროება ეკრძალებოდა.
XV-XVII საუკუნეები
XV-XVI საუკუნეებიდან მახლობელ აღმოსავლეთში მომხდარი მნიშვნელოვანი პოლიტიკური ცვლილებების შედეგად აღმოსავლეთ საქართველოში დაიწყო ჯერ სომხების, ხოლო მოგვიანებით თურქმენული მოდგმის (ქართული წყაროებით — თათართა) ტომების ჩამოსახლება, მაგრამ XVII საუკუნემდე მომთაბარე თურქმენების ჩამოსახლებასა და დამკვიდრებას ძირითადად ფრაგმენტული ხასიათი ჰქონდა და ისინი ადვილად ახერხებდნენ ქართულ მოსახლეობასთან ინტეგრაციას. XVII საუკუნის დამდეგს შაჰ-აბას პირველმა ქართლის მეფე გიორგის საჩუქარი მოსთხოვა, სანაცვლოდ კი ირანში რამდენიმე სოფელი და 300 თუმანი შესთავაზა. შაჰმა „ნაჩუქარ“ მიწაზე ლორეს სახანო შექმნა, იქ ბორჩალოს მუსლიმი ტომები ჩამოასახლა და აღჯაყალის ციხისთავს დაუქვემდებარა. ვახუშტი ბაგრატიონი მოგვითხრობს: როდესაც შაჰ-აბასმა წაართვა აღჯაყალად წოდებული ციხე (თეთრი ციხე) მეფე გიორგის (1600-1605 წწ.), „მან მოიყვანა ელნი ბორჩალუ და დასხნა აქა, და ამით ეწოდა ბორჩალუ“. ლორის ხანად გამუსლიმებული ქართველი ფეოდალი დანიშნეს. აღსანიშნავია, რომ მანამდე საქართველოს ტერიტორიაზე ტოპონიმი «ბორჩალო» არსად გვხვდება.
შაჰ-აბასმა ქართლის ანალოგიური პოლიტიკა გაატარა კახეთშიც. მან კახეთის მეფისაგან კაკენისელი იჩუქა და მომთაბარეთა ჩასახლება დაიწყო. ადგილობრივი მოსახლეობა აყარა და ირანში გადაასახლა, კაკენისელის სასულთნოში კი წახურელებმა დაიწყეს ჩამოსახლება. თურქმენული მოდგმის ტომების დამკვიდრების შემდეგ აქტუალური გახდა ელის საკითხი. ვახტანგ VI-ის „დასტურლამალის“ „ელის დებულებაში“ ჩამოთვლილია ქართლისა და კახეთის ყიზილბაშური თემები, რომლებიც ტომთა დაშლა-დანაწევრების შედეგად წარმოქმნილან, ესენია: ჯავანშირი, ქეშალუ, ნაჯბადილუ, არანლუ, დემურჩი, ჰასანლუ, აჰმადლუ, ხიალუ და ა.შ. ისინი ცენტრალურ და სამხრეთ ირანიდან შემოვიდნენ და აქედან მასობრივად გასახლებული ადგილობრივი მოსახლეობის ადგილებზე დაფუძნდნენ.
ვახტანგ VI-ის „დასტურლამალში“ საკანონმდებლო ნორმა „ელის დებულებით“ განსაზღვრავდა თურქმენული მოსახლეობის უფლება-მოვალეობებს. მისთვის სრულიად უცხო სამეურნეო და ფისკალურ სისტემასთან შეგუება მომთაბარე ელ მოსახლეობას ძალზე უჭირდა. ვახტანგ მეფე ცდილობდა საკანონმდებლო საფუძველი შეექმნა ქართულ სამეფოში მათი ინტეგრირებისათვის.
XVIII საუკუნე
ერეკლე II-ის მეფობისას, პაპუნა ორბელიანის ცნობის თანახმად, „ქორონიკონს უმე დაიცალა საბარათაშვილო, სომხითი, ორბელიანთ მამული და ზოგი გავიდა კახეთს, ზოგი ავიდნენ ზემო ქართლში და საერისთაოებში“. სწორედ ამ მოვლენებს უკავშირდება XVIII საუკუნეში ერეკლე II-ის მიერ ეთნიკურად არაქართველების მეშვეობით გაუკაცრიელებული მიწების შევსების მცდელობა. XVIII საუკუნის შუა წლებში ერეკლე II-ს მუღანის ველიდან გადმოუსახლებია სპარსელებისაგან შევიწროებული 250 თურქმენული ოჯახი, მათგან შეიქმნა სოფლები: მუღანლო, ყაფანახჩი და ყიზილ-ჰაჯილი, რომლებიც დღეს მარნეულის რაიონში მდებარეობენ. ქართლ-კახეთის მეფე მუდმივად აკვირდებოდა მიგრანტებს და არ აძლევდა მათ ქვეყნიდან წასვლის საშუალებას. 1755 წელს მან უკან დააბრუნა ერევნის სახანოსა და ყარა სუზე გადასახლებული ბორჩალოელები. 1756 წელს სამცხეში საიალაღოდ მდგომმა ელებმა გადაწყვიტეს ირანში წასვლა. მათ ყაზახის მომთაბარეებიც შეუერთდნენ. ერეკლე მეფე ყაიყულში დაეწია მათ, უკან დააბრუნა ისინი, განდგომილ ელთა მეთაურებიდან მძევლები აიყვანა, ხოლო ხალხი სოღანლუღს დააყენა. ელებს სამცხის ფაშისათვის მიყენებული ზარალი აანაზღაურებინა, შემდეგ კი ძველ საცხოვრებლებზე დააბრუნა, 1760 წელს ფანა ხანის დამარცხების შემდეგ ერეკლემ ყარაბაღსა და ნახჩევანში (ეს მხარეები მაშინ ირანს ექვემდებარებოდა) გადასახლებულთა დასაბრუნებლად ჯარი გააგზავნა, ააყრევინა ისინი და უკან დააბრუნა. მოგვიანებით ქვემო ქართლის ელების ერთი ნაწილი, თარაქამები, ალი-ბეგმა გადაიბირა ახალციხის საფაშოში დასასახლებლად (ეს იყო სამცხეში მომთაბარე თურქმენთა მასობრივად ჩასახლების პირველი შემთხვევა). ქართლ-კახეთის მეფე გიორგი XII-მ ხონთქართან იჩივლა მათი უკან დაბრუნების მოთხოვნით. ფორმალურად სულთანს არ ჰქონდა უფლება არ დაეკმაყოფილებინა ქართველი მეფის კანონიერი მოთხოვნა, ამიტომ თარაქამები ქართლის საზღვრის გაყოლებით დაასახლა. XIX-XX საუკუნეების მიჯნაზე სამცხეში ისევ გადავიდნენ ყაზახ-შამშადილუდან თურქმენები თავიანთი ჯოგებიანად, ისინი ახალციხის ფაშამ გადასახადებისაგან გაათავისუფლა და სამხედრო საქმე დაავალა.
პირველ ხანებში ჩამოსახლებულები მხოლოდ ირანის შაჰს ექვემდებარებოდნენ და მათ ქართლის სამეფოს აღწერებისას არ აფიქსირებდნენ, მაგრამ მოგვიანებით, ყიზილბაშობის განლევის კვალობაზე, თანდათანობით, ისინიც ქართულ ფეოდალურ სისტემაში შეერწყნენ. 1721 წლის აღწერაში შეტანილი არ არის ბამბაკის და ბედრუჯის მხარეები, ლორის, ყაიყულისა და ელის რაიონები. ბამბაკ-ბედრუჯის მხარეები ბორჩალოს ხანის საბატონო იყო, ცალკე იყო ლორეს სახანოც, ამ ორ სახანოს, როგორც ვასალურ ერთეულებს ცალკე აღწერა უტარდებოდათ. „დასტურლამალის“ თანახმად კი ელის აღწერა, სამხედრო და ფისკალური მიზნებით, ყოველ 3 წელიწადში ერთხელ ხდებოდა, მაშინ, როდესაც ქართლის სამეფოს აღწერა 7 წელიწადში ერთხელ ტარდებოდა. მეფეზე იყო დამოკიდებული ელის კაცთა გათარხნება, მის მიერვე იყო დადგენილი სახელმწიფო გადასახადები. ელებისათვის დიდხანს შეუთავსებელი აღმოჩნდა მკვიდრი ცხოვრების წესი. ცნობილია მათი გაპარვისა და მასობრივი გაქცევის უამრავი შემთხვევა. „დასტურლამალში“ ელის 76 თაბუნია მოცემული. იასე ლორთქიფანიძემ 28 თაბუნის საცხოვრებელი ადგილის დაზუსტება შეძლო, აქე-დან — 3 ალგეთში, 6 — ქციის ხეობაში, 13 — მდინარე მტკვრის გაღმა მხარეს, 5 — სომხითში, 1 კი დმანისის ხეობაში მდებარეობდა.
საქართველოში ჩამოსახლებული ყიზილბაშების სოციალური ორგანიზაცია საკმაოდ დაბალ საფეხურზე იდგა. მომთაბარეები თაბუნებად სახლდებოდნენ, თაბუნი ტომის მეთაურს ან მეფის მოხელეს ემორჩილებოდა. ქართლში ისინი ჯერ მდინარეების — ქციისა და ალგეთის ხეობებში ჩამოსახლდნენ. თავდაპირველად, შექმნილი ლორის სახანოს კვალდაკვალ, ქვემო ქართლში გაჩნდა ბორჩალოს, ბამბაკის, ბაიდრის, შურა-გელის სახანოები. ყიზილბაშურმა ტომებმა სეფიანთა სახელმწიფოს სხვადასხვა კუთხეში სამომთაბარეოდ მიიღეს მიწები, რის გამოც კიდევ უფრო დანაწევრდნენ. ერთი შინაარსის მქონე ტერმინები — თურქულ-აზერბაიჯანული „იღ“, არაბული „ტაიფა“ და მონღოლური „აიმაკი“ — ყიზილბაშებში ხან ტომს აღნიშნავდა, ხან მის ნაწილს. ეს მომთაბარე ტომები (მონღოლური და თურქმენული) უფრო ადრე, XIII-XV საუკუნეებში, პოლიტიკურ გაერთიანებებსაც არ წარმოადგენდნენ, მათი ერთობა უნდა დამყარებოდა უფრო სისხლით ნათესაობასა და საერთო წინაპრიდან წარმოშობის პრინციპს. ეს იყო ადრინდელი (ფეოდალიზმამდელი) გვაროვნულ ტომთა დაჯგუფებები. უკვე ჩინგის ხანის დროს ისინი სხვადასხვა გვარისაგან შედგებოდნენ, რომელთაც საერთო წინაპარი ჰყავდათ. სეფიანთა ხანაში „აიმაკი“, „ილ“, „ტაიფა“ აღნიშნავდა მომთაბარეთა გაერთიანებებს, რომლებიც არამარტო სხვადასხვა გვარის, არამედ სხვადასხვა ტომის წარმომადგენლებისაგან შედგებოდნენ, რაც მათ ტომის ელფერს აძლევდა. ამის მაგალითია XVI საუკუნეში თურქმენული და ქურთული ტომებისაგან ხელოვნურად შექმნილი „ოტუზ იქის“ გაერთიანება, რომლის ხელმძღვანელად ჯევანშირის ტომი ითვლებოდა. მოგვიანებით, ეს გაერთიანება საქართველოში შემოასახლეს. ელები ნაჯბადინამდე განსახლდნენ. ეს მხარე მარნეულის რაიონში მდებარეობს, საქართველოს სასაზღვრო მხარეს წარმოადგენს და იქ ამჟამადაც თურქმენული წარმომავლობის მოსახლეობა ჭარბობს, თუმცა თავად მარნეულში ვახუშტი ბატონიშვილი ელის მოსახლეობას არ იხსენიებს. ყულარად წოდებული ელები ცხოვრობდნენ მდინარე ქციისა და შულავრის წყლის შესართავთან, რაც დღევანდელ ტოპონიმიკაშიც არის ასახული (სოფ. ყულარი). ელებით იყო დასახლებული მდინარე მტკვრისა და ალგეთის შესართავი იაღლუჯის მთამდე.
მეფის რუსეთის ოკუპაციის ხანა
thumb|right|აზერბაიჯანელი წყლის მზიდავი საქართველოდან ქართულ მიწებზე მომთაბარე ელების დამკვიდრებას დიდ ყურადღებას აქცევდა რუსული მმართველობა. მოხელეები ყოველნაირად აფერხებდნენ წინარე სამშობლოში მათ გადასახლებას. თუმცა ეს პროცესი მაინც მიმდინარეობდა. XIX საუკუნის დამდეგს ბორჩალოს მოურავის მოხსენების თანახმად, მთელი სოფელი ნაჯბადილუ აიყარა. ელების აყრა-გაქცევამ იმ ხანებში იმდენად მასობრივი ხასიათი მიიღო, რომ ხელისუფლება იძულებული გახდა გარკვეულ პირებზე თვალთვალი დაეწესებინა. უნდა აღინიშნოს, რომ ცარისტული ხელისუფლება მკაცრად აკონტროლებდა ამ პროცესს. 1816 წელს ყარსის ყარაფაფახელთა და 15 სომხური ოჯახის ბორჩალოს დისტანციაში ჩამოსახლებით დასრულდა მარკიზ პაულიჩის წარმომადგენელ ლისანოვიჩისა და ყარაფაფახ აბულ აღა აბდალ-ოღლის რამდენიმეწლიანი მოლაპარაკება. მთავრობამ ნება დართო ადგილობრივ მმართველობას უკანვე მიეღო აქედან წასულები. 1824 წელს შამშადილუში დამკვიდრდნენ წინათ ყარაბაღსა და ერევანში გაქცეული ელები.
1865 წლის საქართველოს მოსახლეობის აღწერის მიხედვით აქ ცხოვრობდა 51,5 აზერბაიჯანელი; 1886 წელს - 62,6; 1897 წელს - 81,1.
საბჭოთა ოკუპაციის ხანა
ამის შემდეგ ჩვენ გაგვაჩნია 1926 წლის აღწერის მონაცემები, რომლის მიხედვით საქართველოში იყო 143,951 აზერბაიჯანელი; 1939 წლის აღწერით კი 187,621; 1959 წელს - 153,6; 1970 წელს - 217,8; 1979 - 255,7; 1989 წელს - 307,5.
აზერბაიჯანელი მოსახლეობა შედარებით ნელა იმატებდა რევოლუციამდელ პერიოდში და ომამდელი ხუთწლედების მანძილზე. რაც შეეხება გასული საუკუნის მეორე ნახევარს, ამ პერიოდში კი აზერბაიჯანელების რაოდენობა ძალზე დაჩქარებულად იზრდება, უსწრებს რა მატების ტემპებით საქართველოს მოსახლეობის ყველა დანარჩენ ეთნიკურ ჯგუფს. აღსანიშნავია, რომ აზერბაიჯანელთა რიცხოვნობა იზრდება მთლიანად ბუნებრივი მატების შედეგად. ამ მაჩვენებლით ისინი ბევრად უსწრებენ წინ საშუალო რესპუბლიკურ მონაცემს. საკმარისია აღინიშნოს, რომ 20 წლის მანძილზე (1959-1979წწ.) საქართველოს მთელი მოსახლეობის რიცხოვნობა გაიზარდა 24%-ით, აზერბაიჯანელების კი 66%-ით, ანუ მათი საშუალო წლიური ზრდა შეადგენდა 2,66%-ს. ეს მაშინ, როცა აღნიშნულ პერიოდში გარე მიგრაციულ პროცესებს აზერბაიჯანელებს შორის, მართალია სუსტად გამოსახული, მაგრამ მაინც უარყოფითი სალდო ჰქონდა. აღსანიშნავია, რომ არ ხდება აზერბაიჯანელების ასიმილაცია სხვა ხალხებთან.
რუსებისა და სომხებისაგან განსხვავებით, საქართველოში დამკვიდრებული აზერბაიჯანელების მეტი ნაწილი სოფლად ცხოვრობს. 1970 წელს რესპუბლიკის ქალაქებში ცხოვრობდა მათი საერთო რაოდენობის 18,2%. 1979წ. თბილისში ცხოვრობდა 12,9 ათასი აზერბაიჯანელი, რუსთავში - 7,4 ათასი. აზერბაიჯანელები შეადგენდნენ ქვემო ქართლის სოფლის მოსახლეობის უმეტეს ნაწილს (მარნეულის, ბოლნისის, გარდაბნის, დმანისის რაიონებში). მათი განსახლების მეორე არეალია კახეთი - საგარეჯოს, ლაგოდეხის, თელავის რაიონების ტერიტორია. აზერბაიჯანული სოფლები არსებობს შიდა ქართლში - კასპის, მცხეთის და ქარელის რაიონებში, აგრეთვე თრიალეთში და თეთრიწყაროს რაიონში. რესპუბლიკის დანარჩენ რეგიონებში აზერბაიჯანელების რაოდენობა შედარებით უმნიშვნელოა.
დამახასიათებელია, რომ საქართველოში ბევრად მეტია მათი რაოდენობა, ვინც დედაენად აზერბაიჯანულს აღიარებს, ვიდრე თვით ამ ეროვნების მოსახლეობა. თურქეთიდან ჩამოსახლებული დაახლოებით 27 ათასი ბერძენი დედაენად თვლის აზერბაიჯანულს. თურქების გარემოცვაში ხანგრძლივი დროის მანძილზე ცხოვრების შედეგად ბერძნების ამ ნაწილმა, რომლებსაც ურუმებს უწოდებდნენ და ამჟამად თრიალეთში ცხოვრობენ, დაკარგა თავისი ენა და შეითვისა აზერბნაიჯანული.
დამოუკიდებელი საქართველო
ბოლო 2002 წლის აღწერით საქართველოში ცხოვრობდა 284,761 აზერბაიჯანელი, მათ შორის თბილისში - 10,942.
დანარჩენი არაქართველი მოსახლეობისაგან, აზერბაიჯანელებს შორის XIX-XXსს. არ ჰქონია ადგილი მნიშვნელოვან მიგრაციას. მხოლოდ უკანასკნელ ხანებში მიდის მათი ახალგაზრდობა მეზობელი აზერბაიჯანის ქალაქებში (უპირატესად ბაქოში) უმაღლესი განათლების მისაღებად.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს აზერბაიჯანელები
ბარი ლინდონი
ბარი ლინდონი (Barry Lyndon) — 1975 წლის ბრიტანულ-ამერიკული დრამა, რომლის სცენარისტი, პროდიუსერი და რეჟისორია სტენლი კუბრიკი. გადაღებულია უილიამ თეკერეის რომან „ბარი ლინდონის იღბალის“ მიხედვით. მონაწილეობენ რაიან ო'ნილი, მარისა ბერენსონი, პატრიკ მეგი, ჰარდი კრუგერი და სხვები. ფილმში კუბრიკმა პირველად გადაიღო სცენები სანთლის შუქზე, სპეციალური ფილტრების გამოყენებით. ოსკარის 48-ე დაჯილდოებაზე, მიიღო 4 ოსკარი.
„ბარი ლინდონი“ რეჟისორ მარტინ სკორსეზეს საყვარელი ფილმია.
ჯილდოები
ოსკარი
BAFTA
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1975 წლის ფილმები კატეგორია:ბრიტანული ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:გერმანულენოვანი ფილმები კატეგორია:ფრანგულენოვანი ფილმები კატეგორია:სტენლი კუბრიკის ფილმები კატეგორია:რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
რუსეთის ფედერალური კრება
ფედერალური კრება — რუსეთის ფედერაციის ორპალატიანი პარლამენტის სახელწოდება, რომელიც რუსეთის უმაღლესი წარმომადგენლობითი და საკანონმდებლო ორგანოა (თანახმად კონსტიტუციის 94-ე მუხლისა).
ფედერალური კრების სტატუსი გასაზღვრულია კონსტიტუციის მე-5 თავში.
ფედერალური კრების ფუნქციები და უფლებამოსილება განაწილებულია ორ პალატაზე — სახელმწიფო დუმასა და ფედერაციის საბჭოს შორის (თანახმად კონსტიტუციის 95-ე მუხლისა).
ორივე პალატას შეუძლია ერთობლივად შეიკრიბოს რუსეთის პრეზიდენტის, საკონსტიტუციო სასამართლოს მოსასმენად, აგრეთვე სხვა სახელმწიფოების მეთაურთა მოსასმენად (რფ კონსტიტუცია, მუხლი 100).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის პოლიტიკა
მორალეხა-დე-მატაკაბრასი
მორალეხა-დე-მატაკაბრასი (Moraleja de Matacabras) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ლა-მორანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 15 კმ². მოსახლეობა — 49 კაცი (2021 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ავილის მუნიციპალიტეტები
Pristomyrmex divisus
Pristomyrmex divisus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pristomyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მარი
250px|მინიატიურა|მარი შუამდინარეთის რუკაზე. მარი — უძველესი ქალაქ-სახელმწიფო ჩრდილოეთ მესოპოტამიაში, მდინარე ევფრატის შუა დინებაზე, ახლანდელი თერ-ჰარირის ტერიტორიაზე (სირია-ერაყის საზღვარი).
არქეოლოგია
მარის არქეოლოგიური შესწავლა 1933 წლიდან დაიწყო საფრანგეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ ანდრე პაროს ხელმძღვანელობით. გამოავლინეს ძვ. წ. III-II ათასწლეულის დასაწყისის ტაძრებისა და მეფე ზიმრილიმის ალიზის სასახლის ნანგრევები (260-მდე ოთახი და რამდენიმე შიდა ეზო). ნაპოვნია საბჭდავები, ქვის ქანდაკებები, ბრინჯაოს ლომის ფიგურები; აქვე აღმოჩნდა კარგად დაცული სამეფო არქივი (20 ათასზე მეტი ლურსმული დოკუმენტი), სადაც წარმოდგენილია ძვირფასი მასალა მარის სამეფოს სოციალურ-ეკონომიკური და პოლიტიკური ცხოვრების შესახებ.
სესუე
სესუე  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის რიბაგორსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 5,20 კმ². მოსახლეობა — 122 კაცი (2020 წ.).
დანსია
დანსიას რელიეფი — ლანდშაფტის უნიკალური ტიპი ჩინეთის ხუნანის პროვინციაში. წარმოქმნილია კირქვებისაგან და ხასიათდება ფრიალო კლდეებით.
ტერიტორია შედგება გეოლოგიურად და გეოგრაფიულად ერთმანეთთან დაკავშირებული დანსიას რელიეფის ექვსი არეალისაგან. მათ შორისაა ლანშანის მთა, ვანფოშანის მთა, დანისას მთა.
2010 წელს, იუნესკომ დანსია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩინეთში
დანგარვანი
დანგარვანი (Dungarvan; Dún Garbháin) — ქალაქი ირლანდიაში, უოტერფორდის საგრაფოში (მანსტერის პროვინცია).
დემოგრაფია
მოსახლეობა — 8 362 ადამიანი (2006 წლის მონაცემებით). 2002 წელს მოსახლეობა შეადგენდა 7 452 ადამიანს.
2006 წლის აღწერის მონაცემები:
ქვემოთმოყვანილ დაფებში ყველა პასუხის ჯამი (სვეტი „ჯამი“), როგორც წესი, დასახლებული პუნქტის სრულ მოსახლეობაზე ნაკლებია (სვეტი „2006“).
1 — ენასთან დაკავშირებით დასმულ კითხვაზე მოპასუხეთა წილი მთელ მოსახლეობასთან შეფარდებით.
სქოლიო
კატეგორია:ირლანდიის ქალაქები კატეგორია:უოტერფორდის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
წყალსადენის ძეგლი
წყალსადენის ძეგლი (Памятник водопроводу) — ბრინჯაოს ძეგლი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობს ქალაქის მუსიკალური თეატრის პირდაპირ.
აღწერა
ძეგლი დამზადებულია ბრინჯაოს მასალისაგან. მისი სიმაღლეა 2,2 მეტრი. ავტორის ჩანაფიქრის მიხედვით ძეგლი წარმოდგენილია ქალის სახით, რომლის ჩაცმულობაც XIX საუკუნის ქალაქელი ქალის ჩაცმულობის მსგავსია. იგი ავსებს წყალს ვედროში წყალსადენის მილიდან. მსგავსი სიმბოლო არ არის შემთხვევით შერჩეული. ამ პერიოდში, არსებული წესების მიხედვით, ქალი იყო პასუხისმგებელი ოჯახის სასმელი წყლით მომარაგებაზე. სწორედ ამიტომ მსგავსი კადრები ხშირი იყო მაშინდელი ქალაქის ცხოვრებაში.
ძეგლი დაამზადეს ქალაქის პირველი წყალსადენის გაყვანის აღსანიშნავად, რომელიც შეიქმნა 1865 წელს. ძეგლის შექმნის ინიციატორი იყო როსტოვის წყალკანალი. ძეგლის ერთ-ერთი ავტორი გახდა მოქანდაკე სერგეი ოლეშნია.
ქალაქ დონის როსტოვის მერის მიხეილ ჩერნიშევის ნაამბობის მიხედვით, წყალსადენის ძეგლის საზეიმო გახსნა გაიმართა 2007 წელს. გახსნის ცერემონიალი დაიწყო თეატრალური გამოსვლით, წარმოადგინეს კოსტუმირებული ნომერი, რომლის თემატიკაც იყო დონის როსტოვის პირველი წყალსადენის გაყვანის ისტორია. ღონისძიებაზე გამოვიდა ასევე მსახიობი ანდრეი ბაიკოვი, რომელიც ადრე მუშაობდა ქალაქის წყალსადენში.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ძეგლები
Pristomyrmex eduardi
Pristomyrmex eduardi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Pristomyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სანქტ-პეტერბურგის კომედიის თეატრი
აკიმოვის სახელობის სანქტ-პეტერბურგის კომედიის აკადემიური თეატრი (Санкт-Петербургский академический театр Комедии имени Н. П. Акимова) — აკადემიური თეატრი, რომელმაც პოპულარობა მოიპოვა და აყვავდა ნიკოლაი პავლეს ძე აკიმოვის ხელმძღვანელობით. ოფიციალური დაარსების თარიღია 1929 წლის 1 ოქტომბერი. მას ამჟამინდელი სახელი 1989 წლიდან აქვს.
1904-1935 წლები
ელისეევის ვაჭრების სახლის მეორე სართულზე თეატრის დარბაზი (აშენდა 1904 წელს, არქიტექტორი გ.ვ. ბარანოვსკი) ყოველთვის არსებობდა. 1904 წლიდან დარბაზი იჯარით გადაეცემოდა სხვადასხვა თეატრალურ ჯგუფებს: დედაქალაქის „ნევის ფარსს“, „თანამედროვე თეატრს“, ვალენტინ ლინის ანტრეპრიზას.
1929 წელს შენობა გადაეცა 1925 წელს შექმნილ სატირის თეატრს, რომელმაც ცოტა ხნით ადრე მიიღო სახელმწიფო სტატუსი. 29 ოქტომბერს დავიდ გუტმანის ხელმძღვანელობით დასმა, რომელშიც შედიოდა უტიოსოვის ჯაზ-თეატრი, ითამაშა სპექტაკლი ვასილი შკვარკინის პიესის მიხედვით „შულერი“.
1931 წელს სატირის თეატრი შეუერთდა თეატრ „კომედიას“, რომელიც შეიქმნა 1925 წელს თეატრ „პასაჟის“ ბაზაზე და ხელმძღვანელობდა სტეპან ნადეჟდინი. „კომედიის“ რეპერტუარი ორიენტირებული იყო იმ პერიოდის მსახიობის ელენა გრანოვსკაიას პიროვნებაზე, რომელიც, ძირითადად, ლირიკულ-კომედიური ჟანრის მსახიობი იყო. თეატრში ძირითადად იდგმებოდა სალონური კომედიები, ვოდევილები და იმ წლებში პოპულარული საესტრადო მიმოხილვები. გრანოვსკაია, რომლის მუდმივი პარტნიორი იყო ალექსანდრ არდი, ფაქტობრივად ხელმძღვანელობდა ახალ თეატრს, რომელსაც რამდენიმე წლის განმავლობაში ეწოდებოდა ლენინგრადის სატირისა და კომედიის თეატრი. ძველებურად ისევ დგამდა ვოდევილებსა და საესტრადო მიმოხილვებს, ასევე ვ. პ. კატევის, ვ. ვ. შკვარკინის, ვ. მ. კირშონის პირველ საბჭოთა კომედიებს.
1935 წელი
1935 წლისთვის თეატრის პოპულარობა დაეცა. კულტურის სამმართველოში გადაწყდა, „ლენინგრადის ყველაზე ცუდი თეატრი“ სახელმძღვანელოდ გადაეცათ ნიკოლაი აკიმოვისთვის, იმ დროისთვის უკვე ცნობილი თეატრის მხატვრისთვის, მაგრამ რომელსაც აქტივში მხოლოდ ერთი სარეჟისორო ნამუშევარი ჰქონდა — სენსაციური სპექტაკლი, ვახტანგოვის სახელობის თეატრში დადგმული „ჰამლეტი“. დადგენილ ვადაში — ერთ წელიწადში — ნიკოლაი პავლეს ძე დასთანხმდა თეატრის მოწესრიგებას, წინააღმდეგ შემთხვევაში მას დახურვა ემუქრებოდა. არავინ ელოდა, მაგრამ ზუსტად ერთ წელიწადში, თეატრი მთელს ლენინგრადში „ქუხდა“.
აკიმოვი
მინი|250პქ| სცენა სპექტაკლიდან „საშინელი სამსჯავრო“ (1939) ნ. პ. აკიმოვს არ ეშინოდა ექსპერიმენტების. მან ჩამოაყალიბა ახალი დასი: დაშორდა თეატრის წამყვან მსახიობს გრანოვსკაიას, უარი თქვა ლეონიდ უტიოსოვის ჯაზ-თეატრის მომსახურებაზე, ჩამოიყვანა ახალგაზრდა მსახიობები, თეატრალური სტუდიის „ექსპერიმენტის“ (რომელსაც თავად 1934 წლამდე, დახურვამდე. ხელმძღვანელობდა) წევრები: ალექსანდრე ბენიამინოვი, ლიდია სუხარევსკაია, ირინა ზარუბინა, სერგეი ფილიპოვი, ბორის ტენინი, ელენა იუნგერი, ტატიანა ჩოკოი — ბრწყინვალე მსახიობების პლეადა გახდა არა მხოლოდ კომედიის თეატრის სახე, არამედ მთელი თეატრალური ლენინგრადის სიამაყე.
ამავდროულად, შემოქმედებითი ალიანსი ჩამოყალიბდა დრამატურგ ევგენი შვარცთან: დაიწერა სპეციალურად აკიმოვის თეატრისთვის პიესები „ჩრდილი“ და „დრაკონი“, რომელიც შედის მსოფლიო დრამატურგიის საგანძურში. მიხაილ ლოზინსკისთან, მთარგმნელთან და პოეტთან თანამშრომლობამ ახალი შესაძლებლობები დასახა — სცენაზე გამოჩნდა უცხოური კლასიკოსების პიესები შესანიშნავი, ზუსტი თარგმანებით: დე ვეგას „ძაღლი თივაზე“ და „ვალენსიელი ქვრივი“, შექსპირის „მეთორმეტე ღამე“, შერიდანის „სკანდალის სკოლა“. მინი|300x300პქ|თეატრის აფიშასთან. ლენინგრადი, 1941 წლის 26 ოქტომბერი
სიტყვა „კომედიას“ თეატრის სახელწოდებაში ამ პერიოდში წერდნენ ასომთავრულით — აკიმოვის „კ“. ახლაც ასეა თეატრის ფასადზე.
დიდი სამამულო ომის პერიოდი (1941-1945)
დიდი სამამულო ომის პირველ წელს კომედიის თეატრი აგრძელება მუშაობას - მან თავისი სპექტაკლები გამართა რუსეთის დრამატული თეატრის შენობაში — ერთადერთი, რომელსაც ჰქონდა ბომბსაფრები. იქ დასახლდა თეატრის დასი ოჯახებით, ხელმძღვანელიც, თავად ნიკოლაი აკიმოვიც. ფრონტზე 30 მსახიობი წავიდა. მხოლოდ 1941 წლის დეკემბერში აკიმოვმა შეძლო ევაკუაციის ნებართვის მიღება და იქ, სტალინაბადში (ახლანდელი დუშანბე), დიდი სამამულო ომის დროს, თეატრმა 16 პრემიერა გამართა.
1949-1956 წლები
1949 წელს, „ხელოვნებაში ფორმალიზმისთვის“ და „ვესტერნიზმისთვის“ აკიმოვი თეატრის ხელმძღვანელობიდან მოხსნეს. შოკს, რომელიც თეატრმა განიცადა, მალე არ გაუვლია. თეატრში მაყურებელთა დასწრება თითქმის ნულამდე დაეცა და ისევ დახურვის საშიშროება ემუქრებოდა.
პალმერსტონი (ავსტრალია)
პალმერსტონი (Palmerston) — ქალაქი ავსტრალიაში, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთში, ტიმორის ზღვის სანაპიროზე. შედის ჩრდილოეთი ტერიტორიის შემადგენლობაში. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით მისი მოსახლეობა შეადგენს 27 618 კაცს, საშუალო სიმჭიდროვე კი 522,08 ადამიანს კმ²-ზე. პალმერსტონი შტატის ადმინისტრაციული ცენტრ დარვინიდან დაშორებულია 21 კილომეტრით, ხოლო ალის-სპრინგსიდან — 1478 კილომეტრით. პალმერსტონს ქალაქის სტატუსი მიენიჭა 1981 წელს.
სანქტ-პეტერბურგის კომედიის თეატრი
აკიმოვი 1956-1968 წლებში
1968 წელს მოსკოვში გასტროლებზე რეჟისორი გარდაიცვალა.
პალმერსტონი (ავსტრალია)
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთი ტერიტორიის ქალაქები
სანქტ-პეტერბურგის კომედიის თეატრი
აკიმოვის შემდეგ
1970 წელს დასს ხელმძღვანელობდა ვადიმ გოლიკოვი. რეჟისორის ყველაზე გამორჩეული ნამუშევრებია: „სოფელი სტეპანჩიკოვო და მისი მკვიდრნი“ (ფ. დოსტოევსკის მიხედვით), ე. ბრაგინსკის და ე. რიაზანოვის, „თანამშრომლები“ ბერნანდ შოუს „ურიკა ვაშლებით“.
1977 წლიდან 1981 წლამდე კომედიის თეატრის მხატვრული ხელმძღვანელი იყო პეტრე ფომენკო, რომელმაც დიდი კვალი დატოვა თეატრის ისტორიაში. მაყურებელს თავი დაამახსოვრა შესანიშნავი სპექტაკლებით: ა. არბუზოვის „ეს ტკბილი ძველი სახლი“, მ. როშჩინის „ძველით ახალი წელი“.
1981 წლიდან, ფომენკოს წასვლის შემდეგ, მხატვრული ხელმძღვანელის ადგილი დაიკავა იური აქსიონოვმა, რომელიც თითქმის 20 წელი მუშაობდა გიორგი ტოვსტონოგოვის გვერდით მოსკოვის დიდ დრამატულ თეატრში. მის დროს ჯგუფში მიიღეს ბრწყინვალე მსახიობები მიხაილ სვეტინი, იგორ დიმიტრიევი, ალექსანდრე დემიანენკო, ანატოლი რავიკოვიჩი და ირინა მაზურკევიჩი. 1986 წლიდან თეატრი გახდა მისი სულის ჩამდგმელის, ნ. პ. აკიმოვის სახელობის.
1991-1995 წლებში თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო ცნობილი კინორეჟისორი დიმიტრი ასტრახანი.
თანამედროვე პერიოდი
1995 წელს თეატრს ხელმძღვანელობდა ტატიანა კაზაკოვა. აკიმოვის თეატრის ყოფილი დიდებიდან ცოტა დარჩა: შესაძლოა, აკიმოვის დასის მხოლოდ რამდენიმე მსახიობი — ისინი ტრადიციების მცველები არიან — და ახლა შეადგენენ დასის იერსახეს. მაგრამ ცხოვრება გრძელდება: რეპერტუარში ახალი დასახელებებია — თეატრის პოლიტიკის საფუძველია მრავალფეროვანი მიდგომა „მაღალი კომედიის“ (როგორც ნიკოლაი პავლეს ძე ამბობდა) ჟანრთან. ფორმირდება ახალი, ნათელი პიროვნებებით სავსე დასი.
2008 წლის ზაფხულში კომედიის თეატრის შენობა დაიხურა კაპიტალური რემონტისთვის, პირველად, სამოც წელზე მეტი ხნის განმავლობაში. ჩატარდა „დიდი დარბაზის შერჩევითი რემონტი რესტავრაციის ელემენტებით“ კვლევითი ინსტიტუტის — „სცპროექტრესტავრაცია“ პროექტის მიხედვით. სცენა მნიშვნელოვნად გაფართოვდა და გარდაიქმნა. სცენაზე ხედვის გასაუმჯობესებლად აუდიტორიაში იატაკის დონე აიწია და სავარძლები გამოიცვალა. რემონტის შემდეგ თეატრი გაიხსნა 2009 წლის 21 მარტს ლეგენდარული სპექტაკლით „ჩრდილი“ (ევგენი შვარცის პიესის მიხედვით).
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის თეატრები კატეგორია:თეატრები ანბანის მიხედვით კატეგორია:1929 წელს დაარსებულები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:კულტურული ცენტრები
სიამის კატა
მინი|სიამის კატა სიამის კატა — კატის ერთ-ერთი სახეობა, რომლის ისტორია სავარაუდოდ ტაილანდიდან იღებს სათავეს. ის გამოირჩევა კატის სხვა სახეობებისაგან თავისი გარეგნობით და ხასიათით. იშვიათად გვხვდება ქართულ ოჯახებში.