cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლიბანის სამზარეულო
ისტორია
მინი| [[ლიბანი ხმელთაშუა ზღვის აუზისა და არაბეთის გზაჯვარედინზე, დასავლეთ აზიაში (წითლად) ]] ლიბანური სამზარეულო უძველესი და ლევანტის სამზარეულოს ნაწილია. ლიბანური სამზარეულოს მრავალი კერძის არსებობა ათასობით წლის წინ იწყება რომაული, ბერძნული, სპარსული, ბიზანტიური, არაბული, ეგვიპტური და ფინიკიური წესების ეპოქაში. ბოლო 500 წლის განმავლობაში, ლიბანის სამზარეულოზე გავლენა მოახდინა სხვადასხვა უცხოურმა ცივილიზაციებმა, რომლებიც ძალაუფლებას ფლობდნენ. 1516-დან 1918 წლამდე ოსმალეთის თურქები აკონტროლებდნენ ლიბანს და შემოიტანეს სხვადასხვა საკვები, რომლებიც ლიბანის რაციონში ძირითადი ელემენტები გახდნენ. მაგალითად, ცხვრის ხორცი. ოსმალეთის პირველ მსოფლიო ომში (1914–1918) დამარცხების შემდეგ, საფრანგეთმა ლიბანზე კონტროლი აიღო 1943 წლამდე, სანამ ქვეყანამ მიაღწია დამოუკიდებლობას. ფრანგებმა შემოიტანეს ისეთი საკვები, როგორიცაა ფლანი, კარამელის კრემის დესერტი, რომელიც თარიღდება ჩვენს წელთაღრიცხვამდე მე -16 საუკუნით, ეკლერები, კარტოფილი ფრი და კრუასანები.
მსოფლიო მასშტაბით მცხოვრებმა ლიბანელმა დიასპორამ ლიბანურ სამზარეულოში დანერგა ახალი ინგრედიენტები, სანელებლები და კულინარიული პრაქტიკა, რაც ინოვაციურ და პოპულარულ სამზარეულოს ინარჩუნებს როგორც მის ფარგლებს გარეთ, ისე მის საზღვრებში.
Პური
მინი| ხუბზის ცხობის ერთ-ერთი ეტაპი ლიბანელები პურს იყენებენ, როგორც კერძის განუყოფელ ნაწილს და საკვები მის გარეშე საერთოდ არ მიიღება. ხუბზი არის მრგვალი ბრტყელი პური, რომელსაც აცხობენ ტალახის ღუმელში. მისი გამოყენება შესაძლებელია თითქმის ყველა სახის ლიბანურ კერძებთან. ანალოგიურად, ტაბუნ პური ტრადიციულად გამომცხვარი ტაბუნ ღუმელში ან თონეში. მარკიკი ხუბზის მსგავსი პურია, მაგრამ იგი მზადდება ბევრად უფრო თხელი, თითქმის ქაღალდის სისქის. კააკი არის კიდევ ერთი ჩვეულებრივი ლიბანური ქუჩის პური, რომელსაც, ჩვეულებრივ, წასახემსებლად მიირთმევენ. კააკის მრავალი ვარიანტი არსებობს, დაწყებული ტრადიციული ქუნჯუთის თესლით დაყრილი ყველით და ზაატრით დამთავრებული.
სქოლიო
კატეგორია:ლიბანური სამზარეულო
დოლიქოკეფალია
დოლიქოკეფალია  (ბერძნ. dolikos - გრძელი  ... და kephale - თავი) — თავის სიგრძისა და საიგანის ისეთი შეფარდება, როდესაც სიგანე სიგრძის 0,75-ზე ნაკლებია. გრძელთავიანობა.
ლიტერატურა
*
აბრამ ურიაყოფილი
აბრამ ურიაყოფილი — XVIII საუკუნის II ნახევარში ქართველი მესტამბე, სამეფო კარის მღვდელი. 1762-1768 წლებში მოღვაწეობდა ათანასე თბილელის სტამბაში, სადაც მისი მონაწილეობით დაიბეჭდა 9 საეკლესიო წიგნი. შემდეგ თბილისში იყო ერეკლე II-ის „სასტამბო დაზგისმმართველი“ და სტამბის უხუცესი. 1786 წელს აქვე დაბეჭდა სახარება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი მესტამბეები
კობო აბე
კობო აბე (安部公房; დ. 7 მარტი. 1924, ტოკიო — გ. 22 იანვარი. 1993, იქვე) — იაპონელი მწერალი. მის სახელთან დაკავშირებულია 50-იანი წლების იაპონური ლიტერატურის აღმავლობა. აბეს შემოქმედების მთავარი თემაა კონფლიქტი ადამიანსა და საზოგადოებას შორის, ადამიანის სულიერი მარტოობის პრობლემა. ამ თემისადმია მიძღვნილი მისი რომანები — „კედელი“ (1951, აკუტაგავას პრემია), „მხეცები მიეშურებიან შინ“ (1957) და ფილოსოფიური ტრაგედია — „ქალი ქვიშაში“ (1963), „უცხო სახე“ (1964), „დამწვარი რუკა“ (1967), რომლებსაც აერთიანებს პრობლემა — ადამიანის გაუცხოება, სიმარტოვე თანამედროვე დასავლეთ სამყაროში, მისი განწირული მისწრაფება უპერსპექტივობის, საერთო გათიშულობის დასაძლევად. აბე აგრეთვე მეცნიერული ფანტასტიკური რომანის („გამყინვარების მეოთხე პერიოდი“, 1959), პიესების და მოთხრობების ავტორია.
1960-იან წლებში კობო აბეს რომანების მიხედვით — „ქალი ქვიშაში“, „უცხო სახე“, „დამწვარი რუკა“ — გადაღებულ იქნა მხატვრული ფილმები ცნობილი რეჟისორის ჰიროსი ტესიგაჰარას მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონელი მწერლები კატეგორია:აკუტაგავას პრემიის მფლობელები კატეგორია:იაპონელი დრამატურგები კატეგორია:XX საუკუნის იაპონელი დრამატურგები კატეგორია:ხელოვნებისა და მეცნიერების ამერიკული აკადემიის წევრები კატეგორია:პოსტმოდერნისტი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის იაპონელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის იაპონელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ფსევდონიმიანი მწერლები
გიორგი წერეთელი
საკუთარი სახელი გიორგი წერეთელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
*
ბავშვის ნაკბენი კარალიოკზე ოქტომბრის თვეში
„ბავშვის ნაკბენი კარალიოკზე ოქტომბრის თვეში“ — ზურაბ ლეჟავას, თანამედროვე ქართველი მწერლის წიგნი. გამოიცა 2010 წელს. აერთიანებს სხვადასხვა დროს გამოქვეყნებულ მოთხობებსა და ერთ მცირე რომანს.
წიგნი მოგვითხრობს სხვადასხვა ტიპის ადამიანებზე — პერსონაჟზე, რომელიც ქანდაკების საჯაროდ გაუპატიურებისთვის მოიხდის სასჯელს და მერე, ციხიდან გამოსული, მოწმე გახდება ძეგლების უჩვეულო პროტესტისა; პერსონაჟზე, რომელიც მაცივარს გაიღებს სექსისა წილ; პერსონაჟზე, რომელიც მერლინ მონროს ტრუსიკისათვის თავის საფრთხეში ჩაგდებასაც არ მოერიდება და სწორედ ამ ტრუსიკით შეაკავებს საქართველოში შემოსულ რუსულ არმიას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზურაბ ლეჟავას ნაწარმოებები
ამონიუმის აზიდი
ამონიუმის აზიდი — არაორგანული ნივთიერება, ქიმიური ფორმულით NH4N3. არის უფერო, კრისტალური ნივთიერება და სხვა აზიდების მსგავსად ფეთქებადი. ორგანიზმში მცირე რაოდენობით მოხვედრის შემთხვევაში იწვევს თავის ტკივილს. პირველად მიიღეს 1890 წელს, სხვა აზიდებთან ერთად. ნაერთში აზოტის მასური წილი 93%-ს შეადგენს, რომელიც შედის, როგორც ანიონის, ასევე კატიონის შემადგენლობაში. იგი ტეტრაზენის სტრუქტურული იზომერია.
სქოლიო
კატეგორია:აზიდები
გრან-ბასამი
გრან-ბასამი (Grand-Bassam) — ისტორიული ქალაქი კოტ-დ’ივუარში. მდებარეობს აბიჯანიდან აღმოსავლეთით. 1893-1896 წლებში იყო საფრანგეთის კოლონიის დედაქალაქი, ხოლო შემდეგ ყვითელი ციებ-ცხელების ეპიდემიის გავრცელების გამო დედაქალაქი გადავიდა ქალაქ ბინჟერვილში. გრან-ბასამი კოლონიის მთავარ პორტად რჩებოდა 1930-იან წლებამდე, როდესაც ეს ფუნქცია გადაეცა აბიჯანს. ქალაქი არის გრანდ-ბასამის კათოლიკური ეპარქიის ცენტრი.
2012 წელს ქალაქის ისტორიული ნაწილი იუნესკომ შეიტანა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:კოტ-დ’ივუარის ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები კოტ-დ'ივუარში
ტუპისის მუნიციპალიტეტი
ტუპისის მუნიციპალიტეტი (Tupiza) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, პოტოსის დეპარტამენტის სუდ-ჩიჩასის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 36 754 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 6 091 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოტოსის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
გელათის ოთხთავი
გელათის ოთხთავი|მინიატიურა|350პქ გელათის ოთხთავი ანუ სახარება — XII საუკუნის ქართული ხელნაწერი სახარება, საზეიმო ოთხთავი. პირველი ნიმუშია, რომელიც ქართულენოვანი სახარების გიორგი მთაწმიდელისეულ რედაქციას შეიცავს. ძირითად ტექსტს დართული აქვს სადეკლამაციო-ლიტურგიკულ ნიშანთა განმარტებები ბერძნულ და ქართულ ენებზე და „ავგაროზის ეპისტოლე“.
გელათის ოთხთავი ამჟამად ინახება ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის Q ფონდში (Q-908).
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული სასულიერო ხელნაწერები კატეგორია:ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის Q ფონდი კატეგორია:ქართული ოთხთავები კატეგორია:XII საუკუნის ხელნაწერები
უმა
300px|right|thumb|უმა ლუგალზაგესის იმპერიის დროს უმა — ძველი შუმერული ქალაქი-სახელმწიფო სამხრეთ შუამდინარეთში. დააარსეს შუმერებმა ძვ. წ. III ათასწლეულის დასაწყისში.
ამ ქალაქის მთელი ცნობილი ისტორია ლაგაშთან ბრძოლის ფაქტებია. ქალაქის პირველი ცნობილი ენსი (მმართველი) იყო ურში, რომელიც ძვ. წ. XVI საუკუნეში წარმატებით ებრძოდა ლაგაშის მეფეს სასაზღვრო ნაყოფიერი ველის გუედენის დასაკავებლად. მის დროს დაიწყო უმის გაძლიერება. შემდეგი მმართველი ენაკალე, როგორც წყაროებიდან ჩანს უნდა ყოფილიყო ლაგაშის მეფე ეანათუმის მარიონეტი. ენს ურ-ლუმის დროს უმამ დაიბრუნა დამოუკიდებლობა და მისივე მეთაურობით მოეწყო ლაშქრობა ლაგაშის მეფის ენანათუმ I-ის წინააღმდეგ.
უმის ხელახალი გაძლიერება დაკავშირებულია მეფე ლუგალზაგესის სახელთან (ძვ. წ. 2373-2349 წწ.), რომელიც მიიჩნევა ქალაქის ყველაზე ძლიერ ენსად. მან მთელი შუამდინარეთი გააერთიანა. იგი დაამარცხა სარგონ აქადელმა, რის შემდეგაც უმამ დაკარგა პირველობა. ურის III დინასტიის მმართველობის ეპოქაში (ძვ. წ. 2132-2024 წწ.) უმა ლაგაშთან ერთად ქვეყნის მნიშვნელოვან სამეურნეო და კულტურულ ცენტრს წარმოადგენდა. აქ იჯდა ოლქის მმართველი ენსის ტიტულით. უმას არქივებიდან მომდინარეობს ათასობით ლურსმული დოკუმენტი, რომელთა მონაცემები ძვირფასი წყაროა შუმერის სოციალურ-ეკონომიკური ცხოვრების აღსადგენად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუმერული ქალაქები
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკა
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკა (République Centrafricaine, სანგო — Ködörösêse tî Bêafrîka) – ზღვაზე გასასვლელის არმქონე სახელმწიფო ცენტრალურ აფრიკაში. აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება სუდანი და სამხრეთი სუდანი, სამხრეთიდან – კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა და კონგოს რესპუბლიკა, დასავლეთიდან – კამერუნი, ჩრდილოეთიდან ჩადი. ფართობი – 622 984 კმ². მოსახლეობა – 4 422 000 კაცი (2009 წელი), დედაქალაქი – ბანგი.
კოლონიამდელი ხანა
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ხალხების ისტორია ნაკლებადაა შესწავლილი. ზღვაზე გასასვლელის არქონისა და რთულად მისაღწევი გეოგრაფიული მდებარეობის გამო ქვეყნის ტერიტორია მხოლოდ XIX საუკუნეში გახდა ევროპელებისთვის ცნობილი. მდინარე უბანგის აუზში ალმასების მოპოვების დროს აღმოაჩინეს ქვის ხანის იარაღები, რამაც დაადასტურა რომ ეს ტერიტორიები უძველეს დროშიც დასახლებული ყოფილა. XX საუკუნის 60-იან წლებში ანთროპოლოგმა პიერ ვიდალმა ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში აღმოაჩინა 3 მეტრის სიგრძის ნეოლითური ხანის ქვები. ამ ქვებს გბაიას ენაზე „ტადჟუნუს“ ეძახიან, რაც „მდგარ ქვას“ ნიშნავს. thumb|right|275px|ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორია დიდი ხნის განმავლობაში ქვეყნის ტერიტორიაზე გადიოდა აფრიკული ტომების საემიგრაციო გზა, რამაც განაპირობა ქვეყნის მოსახლეობის შემადგენლობა და ეთნიკური სიჭრელე. ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის პირველი მოსახლეები პიგმეები იყვნენ. ნილოსის დასავლეთით მცხოვრები შავი ხალხების შესახებ ძველი ეგვიპტელებიც გვაწვდიან ცნობებს. ეგვიპტური წარწერები გადმოგვცემენ უამის სახელმწიფოს შესახებ, რომლის მოსახლეობა „შავ ჯუჯებად“ მოიხსენიება. ძველეგვიპტურ რუკებზე მდინარე უბანგი და უელე, შავი ნილოსის სახელით, შეერთებულია თეთრ ნილოსთან.
XV საუკუნეში ცენტრალური აფრიკის ტერიტორია მოექცა კანემ-ბორნოსა და კონგოს სახელმწიფოებს შორის. კანემ-ბორნო მდებარეოდა ჩრდილოეთით, თანამედროვე ჩადის ტერიტორიაზე, ქრისტიანული კონგო კი სამხრეთით. ამ ორ სახელმწიფოს შორის იყო მჭიდრო სავაჭრო კავშირი.
XV-XVI საუკუნეებში ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე არსებობდა სახელმწიფო გაოგა, რომელიც ჩამოყალიბდა ამბოხებული მონების მიერ. მისი მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობა იყო მესაქონლეობა. გაოგას საცხენოსნო არმიას გააჩნდა ეგვიპტელი ვაჭრებისგან შეძენილი იარაღი. გაოგას მოსახლეობის საცხოვრებელთა ნაშთების გამოკვლევისას აღმოაჩინეს ქრისტიანული სიმბოლოები, რაც გვარწმუნებს, რომ ამ ქვეყანაში ქრისტიანებიც ცხოვრობდნენ.
XVII საუკუნეში ცენტრალური აფრიკა დასახლებული იყო უბანგური ტომებით: გბანზირი, ბურაკა, სანგო, იაკომა და ნზაკარა. ამავე დროს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთით ყალიბდება ახალი ფეოდალური სახელმწიფოები: ბაგირმი, ვადაი და დარფური. ამ ქვეყნების მოსახლეობა დამოკიდებული იყო არაბებზე და მისდევდა ისლამს. ისლამის გავრცელება ამ რეგიონში ძალის გამოყენებით ხდებოდა. სუდანურმა ტომებმა, რომელნიც წინ აღუდგნენ ისლამიზაციას, მიაშურეს რეგიონის შიდა რაიონებს. thumb|right|275px|ცენტრალური აფრიკის ადგილობრივი მოსახლეობა XX საუკუნის დასაწყისში ამრიგად სარას, გბაიასა და ბანდას ტომები დასახლდნენ ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. გბაიას ტომმა დასავლეთისკენ აიღო გეზი და აითვისა კამერუნის ჩრდილო-აღმოსავლეთი ნაწილი, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის დასავლეთი ნაწილი. ბანდას ტომი დასახლდა მდინარეების — კოტოსა და სანგას შორის მდებარე მთელს ტერიტორიაზე. სანას ტომმა კი აითვისა ქვეყნის ჩრდილოეთი ნაწილი. სუდანური ხალხების მოსვლის შემდეგ ადგილობრივი ტომები შემჭიდროვდნენ და თავი მოიყარეს მდინარე უბანგის ნაპირებთან. ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიიდან წაყვანილი მონები, წარმოადგენდნენ დარფურისა და ვადაის სახელმწიფოების მთავარი სიმდიდრის წყაროს. ცენტრალური აფრიკის ტერიტორიიდან ეგვიპტემდე, დარფურის გავლით, გადიოდა უძველესი საქარავნო გზა. ამ გზის მეშვეობით ხდებოდა სპილოს ძვლისა და მონების ტრანსპორტირება ახლო აღმოსავლეთისაკენ. XVIII საუკუნეში მონებზე მონადირეებმა ცენტრალური აფრიკის ტერიტორია ფაქტობრივად ააოხრეს.
XVIII საუკუნეში მდინარე შარის შენაკადების — აუკისა და აზუმის რაიონში დასახლდნენ გულას ტომები, რომელთა მთავარი საქმიანობა მეთევზეობა და ვაჭრობა იყო. გულას ენა ფარდოდ იყო გავრცელებული მდინარე შარის ზემო აუზში. მოგვიანებით, XIX საუკუნის დასაწყისში, უბანგის პლატო დაიკავეს მიწათმოქმედმა ტომებმა. საბანგას ტომები იკავებდნენ უზარმაზარ ტერიტორიას მდინარე შარისა და უბანგის შორის. მდინარე კოტოს რაიონიდან დარფურამდე ცხოვრობდნენ იულუს, კარას, ბინგას, შალას და ბონგოს ტომები, რომელნიც თითქმის მთლიანად გაქრნენ. ამავე პერიოდში უბანგი-შარის აუზში დასახლდნენ გბაიას ტომები, რომელნიც მანამდე კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ტერიტორიაზე ცხოვრობდნენ.
კოლონიური ხანა
thumb|right|275px|უბანგი-შარი ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე ევროპელები, კერძოდ ფრანგები და ბელგიელები, პირველად 1884-1885 წლებში გამოჩნდნენ. ფრანგების სამხედრო მოქმედებები ამ ტერიტორიაზე დაიწყო 1889 წელს, როდესაც პოლკოვნიკ მ. დოლიზის ექსპედიციამ მდინარე უბანგის ჭორომებს მიაღწია და დააარსა გამაგრებული პუნქტი — ბანგი. 1893 წელს ამ გამაგრებულ პუნქტში დაარსდა პირველი კათოლიკური მისია.
1907, 1919-1921, 1924-1927, 1928-1931 წლებში იფეთქა უბანგი-შარის ადგილობრივი მოსახლეობის ამბოხებამ. თითოეული სასტიკად იქნა სისხლში ჩახშობილი, რასაც მოჰყვა ზოგიერთ რაიონში მოსახლეობის 60-80 %-ით შემცირება. thumb|right|275px|ფრანგი ჯარისკაცები უბანგი-შარიში 1906 წელს უბანგი-შარი და ჩადი გაერთიანდნენ ერთ კოლონიად უბანგი-შარი-ჩადის სახელწოდებით. 1910 წელს საფრანგეთის კოლონიები: უბანგი-შარი-ჩადი, შუა კონგო და გაბონი გაერთიანდნენ საფრანგეთის ეკვატორული აფრიკის ფედერაციაში. აფრიკის კონტინენტზე ფრანგულ-გერმანული უთანხმოების დარეგულირების შედეგად 1911 წელს უბანგი-შარის დასავლეთი ნაწილი გადაეცა გერმანიას. 1915 წელს უბანგი-შარი ჩადს გამოეყო და ცალკე კოლონიის სტატუსი დაიბრუნა. პირველი მსოფლიო ომის დროს განხორციელდა გერმანიის აფრიკული კოლონიების ოკუპაცია. შედეგად უბანგი-შარის კვლავ მიუერთეს 1911 წელს გერმანიისთვის გადაცემული ტერიტორია.
1920-იანი წლების დასაწყისში ფრანგმა კოლონიზატორებმა უბანგი-შარში ახალი სამეურნეო კულტურები - ბამბა და ყავა შემოიღეს. გაიხსნა ოქროსა და ალმასების საბადო. გაჩნდა ადგილობრივი ბურჟუაზია. გენერალ ლამბლენის მეთაურობით უბანგი-შარში გაიყვანეს გზა, რომელიც საუკეთესო იყო საფრანგეთის ეკვატორულ აფრიკაში.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ საფრანგეთმა დაიწყო საკუთარი კოლონიების პოლიტიკური სტატუსის გაფართოება. საფრანგეთის ეკვატორული აფრიკა შევიდა საფრანგეთის კავშირის შემადგენლობაში. 1946 წელს აფრიკული კოლონიების აბორიგენებმა მიიღეს შეზღუდული სამოქალაქო უფლებები. 1956 წელს საფრანგეთის კოლონიებში აირჩიეს ტერიტორიული ასამბლეები, რომელთაც მხოლოდ საკონსულტაციო უფლებები გააჩნდათ. right|მინი|150px|[[ბარტელემი ბოგანდა]] ამავე პერიოდში უბანგი-შარში შეიქმნა პირველი პოლიტიკური პარტია და აირჩიეს პირველი დეპუტატი საფრანგეთის პარლამენტში. დეპუტატი გახდა ბარტელემი ბოგანდა, რომელიც ითვლება ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის მამად და დამაარსებლად. მან დაგმო საფრანგეთის კოლონიური პოლიტიკა და 1949 წელს დააარსა მოძრაობა შავი აფრიკის სოციალური ევოლუციისთვის (MESAN). იგი სათავეში ჩაუდგა უბანგი-შარის ეროვნულ ძალებს და დიდი ავტორიტეტი მოიპოვა, როგორც თავის ქვეყანაში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ.
1958 წელს შეიქმნა საფრანგეთის მეხუთე რესპუბლიკა, საფრანგეთის კავშირი გარდაიქმნა ფრანგულ თანამეგობრობად. საფრანგეთის ეკვატორული აფრიკის ბაზაზე შეიქმნა ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკების კავშირი, რომლის არსებობა ხანმოკლე აღმოჩნდა. პანაფრიკული იდეების მიმდევარი ბოგანდა ცდილობდა კავშირის შენარჩუნებასა და ლათინური აფრიკის შეერთებული შტატების შექმნას, მაგრამ ეს მცდელობა უშედეგო აღმოჩნდა.
1958 წლის 1 დეკემბერს კოლონია უბანგი-შარმა მიიღო სახელწოდება ცენტრალური აფრიკის ავტონომიური რესპუბლიკა, რომლის პრემიერ-მინისტრი გახდა ბარტელემი ბოგანდა. ბოგანდა 1959 წლის 29 მარტს ავიაკატასტროფაში დაიღუპა. 1960 წლის 13 აგვისტოს ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკამ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა.
დამოუკიდებლობის პერიოდი
დამოუკიდებელი ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის პირველი პრეზიდენტი გახდა დავიდ დაკო, რომელმაც ქვეყანაში შემოიღო ერთპარტიული სისტემა. ერთადერთ ლეგალურ პარტიად გამოცხადდა მოძრაობა შავი აფრიკის სოციალური ევოლუციისთვის (MESAN), რომელიც მომდევნო 30 წლის განმავლობაში წარმოადგენდა მმართველ პარტიას. right|მინი|150px|[[ჟან ბედელ ბოკასა]] 1966 წელს განხორციელდა სამხედრო გადატრიალება, რომელმაც ხელისუფლების სათავეში მოიყვანა გენშტაბის ხელმძღვანელი ჟან ბედელ ბოკასა. რესპუბლიკის პარლამენტი დაითხოვეს, გაუქმდა კონსტიტუცია. ბოკასას მმართველობის პერიოდი გამორჩეულია კორუფციის ზრდითა და მთელი რიგი არაორდინალური ღონისძიებებით. 1976 წელს მან ცენტრალური აფრიკის იმპერიის შექმნა გამოაცხადა და საკუთარ თავს იმპერტაორი ბოკასა I უწოდა. იმპერატორად კურთხევის ცერემონიაზე დაიხარჯა სახელმწიფო ბიუჯეტის ნახევარი, რამაც მნიშვნელოვნად დააზარალა ისედაც ღარიბი ქვეყნის ეკონომიკა. ბოკასამ ჩამოაყალიბა ავტორიტარული რეჟიმი, რომელსაც 1979 წლამდე ზურგს უმაგრებდა საფრანგეთის ხელისუფლება.
1979 წლის აპრილში დაიწყო ანტისახელისუფლებო გამოსვლები, რომელიც სისხლში ჩაახშვეს. გარდაცვლილთა შორის ასამდე მოსწავლეც იყო. 1979 წლის სექტემბერში ბოკასას რეჟიმის დასამხობად განხორციელდა „ოპერაცია ბარაკუდა“, რომელშიც მონაწილეობას იღებდა ფრანგული დესანტიც. განხორციელდა უსისხლო სახელმწიფო გადატრიალება. ქვეყანაში აღდგა რესპუბლიკური წყობა. ბოკასამ საფრანგეთს შეაფარა თავი, რესპუბლიკის პრეზიდენტი კი მეორე ვადით გახდა დავიდ დაკო.
სახალხო გამოსვლების გამო დაკო იძულებული გახდა დაემტკიცებინა რესპუბლიკის ახალი კონსტიტუცია, რომელიც ითვალისწინებდა საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარებას (პრეზიდენტს ირჩევდნენ 6 წლით; ის ნიშნავდა პრემიერ-მინისტრსა და მთავრობას). გამოცხადდა მრავალპარტიულობა და ადამიანის უფლებების დაცვა, შეიქმნა დამოუკიდებელი სასამართლო სისტემა. 1981 წელს ჩატარებულ საპრეზიდენტო არჩევნებში დაკომ დააგროვა ხმათა 50,3 % და გახდა ქვეყნის პრეზიდენტი. არჩევნების შემდეგ მან უარი თქვა დემოკრატიულ რეფორმებზე და ქვეყანაში საგანგებო მდგომარეობა შემოიღო. ოპოზიციურ პარტიებს საქმიანობა აეკრძალა, დაკოს მოწინააღმდეგე ზოგიერთი ლიდერი დააპატიმრეს და გაუქმდა საპარლამენტო არჩევნები. მაგრამ ამ ღონისძიებებმა დაკოს რეჟიმი ვერ იხსნა. 1981 წლის 1 სექტემბრის მორიგი პუტჩის შედეგად გენერალმა ანდრე კოლინგბამ დაამხო დაკოს ხელისუფლება.
კოლინგბა გახდა რესპუბლიკის პრეზიდენტი და ეროვნული აღორძინების სამხედრო კომიტეტის თავმჯდომარე. მისი მმართველობის დროს ქვეყანაში დაბრუნდა ჟან ბედელ ბოკასა, რომელიც დააპატიმრეს და სასამართლოს გადაწყვეტილებით სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს. 1992 წელს ჩატარდა საპრეზიდენტო არჩევნები, რომელშიც კოლინგბა დამარცხდა და შედეგები უარყო. გაეროს და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციების მოთხოვნით 1993 წელს ჩატარდა ხელახალი არჩევნები. კოლინგბა ისევ დამარცხდა. ქვეყნის პირველი დემოკრატიულად არჩეული პრეზიდენტი გახდა ანჟ ფელიქს პატასე — ბოკასას მთავრობის ყოფილი წევრი. ძირითადი ოპოზიციური პარტიის ლიდერებმა, აბელ გუმბას მეთაურობით ახალ პრეზიდენტს უნდობლობა გამოუცხადეს. მიუხედავად იმისა, რომ ახალი ხელისუფლება მოქმედებდა სამართლებრივ ჩარჩოებში, პატასე შეურიგებელი იყო ოპოზიციისა და პრესის მიმართ.
1997 წელს ბანგს ეწვია მეზობელი ქვეყნების ლიდერთა დელეგაცია, რომელმაც მოლაპარაკებისკენ მოუწოდა დაპირისპირებულ მხარეებს. შედეგად მთავრობასა და ოპოზიციას შორის დაიდო შეთანხმება, რომლის მიხედვითაც ამბოხებულები შეიწყალეს. მთავრობის შემადგენლობაში ოპოზიციური პარტიებიც შევიდნენ, ფრანგული სამშვიდობო ძალები კი აფრიკული სახელმწიფოების (ბურკინა-ფასო, ჩადი, გაბონი, მალი, სენეგალი და ტოგო) სამხედრო კონტინგენტმა ჩაანაცვლა. სამშვიდობო მოლაპარაკებებსა და მშვიდობის შენარჩუნების საქმეში აქტიურად იყო ჩართული გაერო. thumb|right|275px|სამოქალაქო დაპირისპირების ამსახველი ფოტო 2001 წელს განხორციელდა სახელმწიფო გადატრიალების მორიგი მცდელობა, რომელსაც მეთაურობდა გენშტაბის ხელმძღვანელი, გენერალი ფრანსუა ბოზიზე. სახელისუფლებო ჯარებმა ლიბიელი სამხედოების დახმარებით შეძლეს ამბოხებულთა დამარცხება. ბოზიზე თავის მომხრეებთან ერთად ჩადში გაიქცა და იქიდან აწარმოებდა მარადიორულ მოქმედებებს ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. 2002 წლის ოქტომბერში ამბოხებულებმა ბანგს შეუტიეს. ექვსდღიანი ბრძოლების შემდეგ, ლიბიელი და კონგოელი სამხედროების დახმარებით, ხელისუფლებამ შეძლო მათი გაძევება დედაქალაქიდან. პატასეს დასახმარებლად მოსულმა სამხედოებმა მარადიორობა დაიწყეს. პატასე ძალადობაში იქნა დადანაშაულებული, რასაც მოჰყვა პოლიტიკური კრიზისი.
ხელისუფლების სათავეში მოსულმა ბოზიზემ გააუქმა მოქმედი კონსტიტუცია და წარადგინა ახალი პროექტი კონსტიტუციისა, რომელიც ხალხმა რეფერენდუმზე მოიწონა. მან ჩამოაყალიბა ახალი მთავრობა, სადაც შევიდნენ ოპოზიციური პარტიების წარმომადგენლები.
2005 წლის 8 მაისს გაიმართა საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტური, სადაც ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ ბოზიზე და ყოფილი პრემიერ-მინისტრი მარტინ ზიგელე. ბოზიზემ ხმათა 64,6 % დააგროვა და გახდა რესპუბლიკის პრეზიდენტი. არჩევნები მთლიანობაში შეფასდა, როგორც დარღვევების გარეშა ჩატარებული, თუმცა მასში მონაწილეობა აეკრძალა პატასეს. იმავე წლის 8 მაისს ბოზიზეს პარტია — ეროვნული კონვერგენცია კვა-ნა-კვამ საპარლამენტო არჩევნებში მიიღო უმრავლესი ადგილი.
2007 წელს სამოქალაქო ომი დამთავრდა აჯანყებულებთან შეთანხმების დადებით.
2012 წლის დეკემბერში აჯანყებულებმა ბრალი დასდეს მთავრობას 2007 წელს ხელმოწერილი სამშვიდობო შეთანხმების პირობების შეუსრულებლობაში და ხელში ჩაიგდეს ბევრი დიდი ქალაქი ქვეყნის ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ნაწილში, რითაც დაიწყო მეორე სამოქალაქო ომი. 2013 წლის 11 იანვარს გაბონის დედაქალაქ ლიბრევილში ხელი მოეწერა ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებას. აჯანყებულებმა უარი თქვეს ქვეყნის პრეზიდენტის — ფრანსუა ბოზიზეს გადადგომაზე, თავის მხრივ ბოზიზეს 18 იანვრამდე უნდა დაენიშნა ოპოზიციის წარმომადგენელი ქვეყნის პრემიერ-მინისტრის პოსტზე. 17 იანვარს პრემიერ-მინისტრი ფოსტენ არშანჟ ტუადერა შეცვალა ნიკოლა ტიანგაიემ — ოპოზიციის მიერ დასახელებულმა კანდიდატმა.
2013 წლის მარტში სამშვიდობო შეთანხმება დაირღვა და აჯანყებულებმა განაახლეს საბრძოლო მოქმედებები. მათ ბრალი დასდეს ბოზიზეს თავისი დაპირებების შეუსრულებლობაში. 24 მარტს აჯანყებულებმა დაიკავეს პრეზიდენტის სასახლე, რის შემდეგაც ბოზიზე გაიქცა კამერუნში, ხოლო აჯანყებულთა ლიდერმა მიშელ ჯოტოდიამ საკუთარი თავი ქვეყნის ახალ პრეზიდენტად გამოაცხადა. მან პირობა დადო შეესრულებინა ცეცხლის შეწყვეტის იანვრის შეთანხმება, რომელიც მისი სიტყვებით დაარღვია ბოზიზემ, ასევე პრემიერ-მინისტრის პოსტი შეენარჩუნებინა ნიკოლა ტიანგაიეს.
საფრანგეთის პრეზიდენტმა ფრანსუა ოლანდმა მოუწოდა გაეროს უშიშროების საბჭოს და აფრიკის კავშირს გაეაქტიურებინა თავისი ძალისხმევა ქვეყანაში სიტუაციის სტაბილიზაციისაკენ. ხელისუფლებამ განაცხადა სელეკას შეიარაღებული ძალების განიარაღების შესახებ. 2013 წლის სექტემბერში ჯოტოდიამ ოფიციალურად განაიარაღა „სელეკა“, მაგრამ მისმა ბევრმა მებრძოლმა უარი განაცხადა განიარაღებაზე და სახელმწიფო კონტროლის ფარგლებს გარეთ აღმოჩნდა.
წლის ბოლოს კონფლიქტმა უფრო მწვავე ხასიათი მიიღო, საერთაშორისო ორგანიზაციებმა აღნიშნეს დაპირისპირებები რელიგიურ ფონზე მუსულმანურ სელეკასა და ქრისტიანულ ანტიბალაკას შეიარაღებულ რაზმებს შორის, რომლებსაც ხშირად გენოციდის სახე ეძლეოდა
2014 წლის 11 იანვარს მეზობელ ჩადში ჩატარებული რეგიონული სამმიტის გადაწყვეტილების თანახმად გადადგნენ პრეზიდენტი მიშელ ჯოტოდია და პრემიერ-მინისტრი ნიკოლა ტიანგაიე. კათრინ სამბა-პანზა არჩეული იქნა ეროვნული გარდამავალი საბჭოს დროებით პრეზიდენტად, რომელმაც თანამდებობა დაიკავა 2014 წლის 23 იანვარს. ის ქვეყნის ისტორიაში გახდა პირველი ქალი პრეზიდენტი. 2015 წლის იანვარში მარი-ნოელ კოიარა გახდა ქვეყნის დამოუკიდებლობის ისტორიაში პირველი ქალი თავდაცვის მინისტრი.
2014 წლის 18 თებერვალს გაეროს გენერალურმა მდივანმა პან გი მუნმა მოუწოდა გაეროს უშიშროების საბჭოს ქვეყანაში დაუყოვნებლივ განელაგებინა 3000 ჯარისკაცი დიდი რაოდენობით უდანაშაულო მშვიდობიანი მოქალაქეების დასაცავად. გენერალურმა მდივანმა ჩამოაყალიბა ექვსპუნქტიანი გეგმა, 3000 სამშვიდობო ჯარისკაცის დამატების ჩათვლით ქვეყანაში განლაგებული აფრიკის კავშირის 6000 ჯარისკაცის და საფრანგეთის 2000 ჯარისკაცის გასაძლიერებლად.
2014 წლის 23 ივლისს, კონგოს რესპუბლიკის ძალისხმევით, სელეკას და ანტიბალაკას წარმომადგენლებმა ბრაზავილში ხელი მოაწერეს შეთანხმებას ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ.
2015 წლის 14 დეკემბერს აჯანყებულმა „სელეკას“ ლიდერებმა განაცხადეს დამოუკიდებელი სახელმწიფოს — ლოგონეს რესპუბლიკის შექმნის შესახებ.
გეოგრაფია
thumb|right|275px|ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის რუკა thumb|right|275px|ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის რუკა thumb|right|275px|ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტოპოგრაფიული რუკა thumb|right|275px|ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ხედი კოსმოსიდან ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკა მდებარეობს ცენტრალურ აფრიკაში, არ აქვს ზღვაზე გასასვლელი. აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება სუდანი და სამხრეთი სუდანი, სამხრეთიდან — კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა, სამხრეთ-დასავლეთიდან — კონგოს რესპუბლიკა, დასავლეთიდან კამერუნი და ჩრდილოეთიდან — ჩადი.
უკავია 622 984 კმ² ფართობი.
სახელმწიფო საზღვრის საერთო სიგრძე შეადგენს 5203 კმ-ს. სახელმწიფო საზღვრის სიგრძე კამერუნთან — 797 კმ, ჩადთან — 1197 კმ, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასთან — 1577 კმ, კონგოს რესპუბლიკასთან — 467 კმ, სამხრეთ სუდანთან — 682 კმ, სუდანთან — 483 კმ.
რელიეფი
ქვეყნის ყველაზე უფრო მაღალი წერტილია — ნგაუის მთა (Mont Ngaoui) — 1410 მეტრი, ყველაზე უფრო დაბალი — 335 მეტრი (მდინარე უბანგისთან კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის საზღვარზე).
ქვეყნის ზედაპირი წარმოადგენს 600-დან 900 მეტრამდე სიმაღლის ტალღისებურ ზეგანს, რომელიც ერთმანეთისგან გამოჰყოფს მდინარე კონგოს და ჩადის ტბის აუზებს. მის საზღვრებში გამოირჩევა აღმოსავლეთი და დასავლეთი ნაწილი. აღმოსავლეთის ნაწილს აქვს საერთო დახრა სამხრეთისაკენ, მბომუს (ბომუ) და უბანგის მდინარეებისკენ. ჩრდილოეთით მდებარეობს ფერტიტის მასივი, რომელიც შედგება ისეთი იზოლირებული მთების და ქედების ჯგუფებისაგან (900 მეტრზე უფრო მეტი სიმაღლით), როგორებიცაა აბურასეინი, დარ-შალა და მონგო (1370 მეტრზე მაღალი). სამხრეთში ზოგ ადგილას აღმართულია კლდოვანი ბიუტები (ადგილობრივი სახელწოდება — „კაგასი“). ზეგნის დასავლეთში მდებარეობენ იადეს მასივი, რომელიც კამერუნში გრძელდება, კაგასის ცალკეული ბიუტები და ტექტონიკური დისლოკაციის შედეგად ჩამოყალიბებული ჰორსტები. თეთრი ქვიშაქვით აგებული ტალღისებური პლატო გადაჭიმულია ქალაქებს ბერბერატს, ბუარსა და ბოდას შორის.
ჰიდროლოგია
ქვეყანაში კარგადაა განვითარებული სამდინარე ქსელი, რომელიც ასევე ეხება წვიმით ღარიბ ჩრდილოეთის რეგიონებსაც. მდინარე კონგოს აუზის მდინარეებია: უბანგი და მისი შენაკადები კოტო და ლობაე ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, რომლებიც მდინარე უბანგის უერთდებიან კონგოს რესპუბლიკის, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის სახელმწიფო საზღვრის შეპირაპირების ადგილას. იმის გამო, რომ მდინარე უბანგი მდინარე კონგოს შენაკადია, ატლანტის ოკეანესთან მიერთებამდე ის გაივლის ქვეყნის მთელი სამხრეთი, ცენტრალური და აღმოსავლეთი ნაწილის ტერიტორიას.
მდინარეებს, რომლებიც ჩადის ტბაში ჩაედინებიან, მიეკუთვნებიან: უამი, ბაჰრ-აუკი. ჩადის ტბასთან მიერთების ადგილი მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ და ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ყველა მდინარე მუდმივია, რადგანაც მათი სათავეები მდებარეობენ ხშირი წვიმების რაიონებში. იშვიათ გამონაკლისს წარმოადგენს მდინარე ბაჰრ-აუკი, რომელიც ხასიათდება წყლის საკმაოდ ცვალებადი მდგომარეობით და წლის მშრალ პერიოდში მისი კალაპოტი შეიძლება დაშრეს. მისი სათავეები მდებარეობენ სუდანისა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის სახელმწიფო საზღვრის შეპირაპირების ადგილას და იმ რაიონების გარეთ არიან, რომლებიც ზღვის დონიდან 1000 მეტრ სიმაღლეზე იმყოფებიან.
ქვეყნის აღმოსავლეთში მთავარი მდინარეებია — შინკო და მბარი, რომლებიც სანაოსნოებია ქვედა დინებაში; ზედა დინებაში გემების მოძრაობას ხელს უშლიან ჭორომები.
გეოლოგია
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკა მდებარეობს პრეკამბრიული პერიოდის კრისტალურ ფილაქანზე, რომელიც აგებულია გნაისებით, გრანიტებით და ფიქლებით.
ნიადაგი
ნიადაგის ფენა საკმაოდ მრავალფენოვანია და აქვს ზონური საფუძველი, რომელსაც განსაზღვრავს კლიმატი. ქვეყნის სამხრეთი ძირითადად წარმოადგენს წითელ-ყვითელ ნიადაგს. ქვეყნის ცენტრალური რეგიონები დაფარულია წითელი ნიადაგით. ქვეყნის ჩრდილოეთ რეგიონებში, სადაც ნალექები იშვიათი მოვლენაა, ნიადაგი თიხოვანი მინერალებითაა გაჯერებული. მდინარის ხეობებში გვხვდება ალუვიური ნიადაგი.
კლიმატი
thumb|right|275px|ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის რუკა [[კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია|კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციის მიხედვით.]] გეოგრაფიული მდგომარეობის გამო ქვეყანაში გამოირჩევა კლიმატის ორი ტიპი: ნოტიო ეკვატორული სამხრეთში, რომელიც მოიცავს მდინარე კონგოს ჩრდილოეთ ნაწილს და ქვეყნის დედაქალაქს. სუბეკვატორული, რომელსაც უკავია ქვეყნის ცენტრალური და ჩრდილოეთი ნაწილი.
ფლორა და ფაუნა
ქვეყნის კლიმატი და მცენარეულობა იცვლება ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ. მცენარეულობის სისტემას აქვს მკაცრად განსაზღვრული ხასიათი, რომელიც დამოკიდებულია ნალექებზე და მათი წარმოშობის პერიოდებზე. ეს პროცესი გამორჩეულია სამხრეთის უხვნალექიან რაიონებში, სადაც მცენარეულობა ხშირი და სახეობებით მდიდარია. მცენარეულობის მხრივ ქვეყნის ჩრდილოეთი ნაწილი სამხრეთის საპირისპიროა, სადაც მცენარეული საფარი შესამჩნევად უფრო ღარიბია.
სამხრეთით, მდინარე უბანგის რაიონში და მდინარეების — კოტოს და ლობაეს ქვედა დინებაში იზრდებიან მარადმწვანე ტროპიკული ტყეები. ამ ტყეების დამახასიათებელი ელემენტებია ისეთ მაღალ ხეებზე შემოხვეული ლიანები, როგორებიცაა ევკალიპტი და აბანოზი. დღეისათვის ეს ტყეები საკმაოდ დეგრადირებულია ადამიანის ისეთი მავნებლური მოღვაწეობის გამო, როგორიცაა ხეების გაჩეხვა. მდინარის ნაპირებზე იზრდებიან მდინარისპირა ტყეები. ამ ადგილებიდან ჩრდილოეთში გვხვდება ნოტიო სავანები, რომლებიც თანდათან ერევიან ტყიან ზონებს. სავანების გავრცელებული ტიპია სავანის ხისებრი მცენარეები. ქვეყნის ჩრდილოეთი წარმოადგენს სუდანური სავანის წარმონაქმნს, რომელიც ხეების რაოდენობის თვალსაზრისით უფრო მინიმალურია. ასეთი ტერიტორიის ზოგიერთ ადგილებში ხარობს აკაციის და ბაობაბის ხეები. აქ არსებული ბალახები უფრო დაბალია, ვიდრე ისინი, რომლებიც ხარობენ ნოტიო ზონებში. მშრალ სეზონში ბალახები ხმება და ყვითლდება, ხოლო ხეების ზოგიერთ სახეობას ფოთლები სცვივა.
ქვეყანაში ასევე მდიდარია ფრინველთა სამყარო და იგი წარმოდგენილია ადგილობრივი და გადამფრენი სახეობებით. ცნობილი ფლამინგოების გარდა გვხვდება ყანჩები, ივეოსები, ასევე ყარყატები, როგორც ადგილობრივი, ასევე ისეთი სახეობები, რომლებიც გაზაფხულ-ზაფხულის პერიოდში მიგრირებენ ევროპაში. ფრინველთა ბევრი სახეობა ბინადრობს ტროპიკულ ტყეებში, სადაც ბევრი მათგანი გამოირჩევა გამოკვეთილი ბუმბულით.
პოლიტიკა და სახელმწიფო წყობა
მარჯვნივ|მინი|100px|ყოფილი პრეზიდენტი ფრანსუა ბოზიზე მარჯვნივ|მინი|100px|ყოფილი პრემიერ-მინისტრი ფოსტენ-არშანჟ ტუადერა ქვეყნის სახელმწიფო წყობა არის რესპუბლიკა. სახელმწიფოს მეთაური — პრეზიდენტი, რომელიც ირჩევა 5 წლის ვადით (ერთი და იგივე პირი პრეზიდენტი შეიძლება გახდეს ზედიზედ მხოლოდ ორჯერ). ამჟამად პოსტზეა ფოსტენ არშანჟ ტუადერა. ქვეყნის პრეზიდენტი ნიშნავს პრემიერ-მინისტრს, რომლის მოვალეობასაც ამჟამად ასრულებს სიმპლის სარანჯი.
სახელმწიფო საკანონმდებლო ორგანოა ორპალატიანი პარლამენტი, რომელიც შედგება ეროვნული ასამბლეისაგან და სენატისაგან. ეროვნული ასამბლეა შედგება 5 წლით არჩეული 141 დეპუტატისგან.
2016 წლის 14 თებერვლის პირველი ტურისა და 2016 წლის 31 მარტის მეორე ტურის საყოველთაო არჩევნების შემდეგ ეროვნული ასამბლეაში მოხვდა 17 პოლიტიკური პარტიის წარმომადგენელი. მისი ძირითადი შემადგენლობა ასეთია:
ამას გარდა ეროვნულ ასამბლეაში დანარჩენი 15 ადგილი დაიკავა კიდევ ათმა პოლიტიკური პარტიის წარმომადგენელმა, ხოლო 12 საარჩევნო ოლქში არჩევნების შედეგები გაუქმდა.
როგორც სხვა ბევრი ყოფილი ფრანგული კოლონია, ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის სასამართლო სისტემა დაფუძნებულია ფრანგულ კანონმდებლობაზე. უმაღლესი სასამართლო შედგება პრეზიდენტის მიერ დანიშნული მოსამართლეებისაგან. ასევე არსებობს საკონსტიტუციო სასამართლო, რომლის მოსამართლეებიც ასევე დანიშნულია პრეზიდენტის მიერ.
დიპლომატიური ურთიერთობები საქართველოსთან
2010 წლის 23 დეკემბერს საქართველოსა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას შორის დიპლომატიური ურთიერთობები დამყარდა. ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის მხრიდან ოქმს გაეროში ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის მუდმივმა წარმომადგენელმა, ფერნანდ პუკრე-კონომ, საქართველოს მხრიდან კი – საქართველოს მუდმივმა წარმომადგენელმა ალექსანდრე ლომაიამ მოაწერეს ხელი. ხელმოწერის ცერემონიალი ნიუ-იორკში, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციასთან არსებულ საქართველოს მუდმივ წარმომადგენლობაში გაიმართა. ხელმოწერილი ოქმის თანახმად, ერთმანეთთან ურთიერთობებში მხარეები სუვერენული თანასწორობის, მეგობრული ურთიერთობების, ტერიტორიული მთლიანობისა და სახელმწიფო საზღვრების ურღვევობის პრინციპებით იხელმძღვანელებენ. დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარების შესახებ მხარეებმა გაეროს გენერალურ მდივანს პან გი მუნს აცნობეს.
შეიარაღებული ძალები
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალები (Forces armées centrafricaines (FACA)) შეიქმნა 1960 წელს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ. დღეისათვის ის საკმაოდ სუსტადაა განვითარებული, დამოკიდებულია საერთაშორისო დახმარებებზე, რათა გაუმკლავდეს მტრებს მიმდინარე სამოქალაქო ომში. მისმა არალოიალობამ პრეზიდენტის მიმართ თავი იჩინა 1996-1997 წლების აჯანჯების დროს და მას შემდეგ მან მრავალი პრობლემა გადაიტანა. იგი სამართალდამცველი ორგანიზაციების მიერ ბევრჯერ იქნა გაკრიტიკებული ტერორის, მკვლელობების ჩათვლით, წამების და სექსუალური ძალადობის გამო.
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალები შედგება სახმელეთო ჯარებისაგან, სამხედრო-საჰაერო ძალებისაგან, ეროვნული ჟანდარმერიისაგან, რესპუბლიკური გვარდიისაგან (პრეზიდენტის გვარდიისაგან) და ეროვნული პოლიციისაგან.
კოლინგბას დროიდან ქვეყნის შეიარაღებულ ძალებში დომინირებდნენ იაკომას ეთნოსის მეომრები. შესაბამისად შეიარაღებული ძალები არ იყვნენ ლოიალურები ორი ჩრდილოელი პრეზიდენტის – პატასეს და ბოზიზეს მიმართ, რომლებმაც პასუხად ქვეყნის შეიარაღებული ძალების გარეთ შექმნეს საკუთარი შეიარაღებული ფორმირებები. სამხედროებმა ასევე დაამტკიცეს თავიანთი არალოიალობა 1996-1997 წლების აჯანყების დროს. მიუხედავად იმისა, რომ ფრანსუა ბოზიზეს ჰქონდა ქვეყნის შეიარაღებულ ძალებში მუშაობის გამოცდილება (გენერალური შტაბის უფროსი 1997 წლიდან 2001 წლამდე), იგი მაინც ფრთხილობდა და შეინარჩუნა საკუთარი პოსტი, მან თავდაცვის სამინისტროში თავისი ვაჟი ჟან-ფრანსუა ბოზიზე დანიშნა პასუხსაგებ, მაღალ თანამდებობაზე. მან ასევე თავის ძველ მეგობარს – გენერალ ანტუან გამბის შეუნარჩუნა შტაბის უფროსის თანამდებობა. იმის გამო, რომ ქვეყნის ჩრდილოეთით შეიარაღებულმა ძალებმა ვერ შეძლეს უწესრიგობების აღმოფხვრა, გამბი 2006 წლის ივლისში შეცვალა ბოზიზეს ძველმა მეგობარმა სამხედრო აკადემიიდან ჟიულ ბერნარ უანდემ.
2013 წელს იგი არაკომპეტენტური აღმოჩნდა, როდესაც „სელეკას“ დაჯგუფების ამბოხებულთა კოალიციის მებრძოლებმა ხელში ჩაიგდეს ხელისუფლება და პრეზიდენტ ბოზიზეს ჩამოგდების შემდეგ დახოცეს ქვეყნის შეიარაღებული ძალების ბევრი ჯარისკაცი.
უკანასკნელ წლებში საფრანგეთის დახმარებით ქვეყანაში მიმდინარეობს შეიარაღებული ძალების რეფორმა. რეფორმის ერთ-ერთი ძირითადი პრიორიტეტია მისი უფრო მეტი ეთნიკური მრავალფეროვნება. ასევე მიმდინარეობს ბოზიზეს საკუთარი ამბოხებული დაჯგუფების (ძირითადად შედგება საკუთარი გბაიას ტომის წევრებისაგან) ინტეგრირება. ბევრი იაკომას ეთნიკური ჯგუფის ჯარისკაცი, რომლებმაც დატოვეს ქვეყანა 1996-1997 წლების უწესრიგობების დროს დაბრუმდნენ საკუთარ სახლებში და საჭიროა მათი არმიაში დაბრუნება. ამავე დროს არმიაში ტარდება სემინარები ისეთ თემებზე, როგორიცაა სამხედროებსა და სამოქალაქო მაცხოვრებელთა შორის ურთიერთობა.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკა დაყოფილია 17 ადმინისტრაციულ ერთეულად: 14 პრეფექტურა, 2 ეკონომიკური პრეფექტურა (ნანა-გრებიზი და სანგა-მბაერე) და დედაქალაქ ბანგის განსაკუთრებული სტატუსის მქონე ტერიტორია, რომელიც უტოლდება პრეფექტურას. thumb|right|250px|ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული დაყოფა
დემოგრაფია
2016 წლის მდგომარეობით ქვეყანაში მუდმივად იმყოფება 5340 დევნილი კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკიდან. ამავე დროს, 2016 წლის მდგომარეობით, ქვეყანაში აღრიცხულია 391 430 შიდა გადაადგილებულ პირთა რაოდენობა, რომლებიც 2005 წლიდან დაწყებული გამოექცნენ სამხედრო კონფლიქტების დროს ეთნიკურ და პოლიტიკურ დევნას.
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკა მიგრაციის საერთაშორისო ორგანიზაციის (IOM) წევრია.
ეთნიკური შემადგენლობა
სახელმწიფოს ტერიტორიაზე ცხოვრობს 80-ზე უფრო მეტი ეთნიკური ჯგუფი: მოსახლეობის თითქმის 90 % — ნიგერ-კონგოს ენების ჯგუფის ტომებია: გბაია (33 %) — ნიგერიიდან წამოსულები, ბანდა (27 %) — სუდანიდან (დარფურის რეგიონი) წამოსულები, მანჯა (13 %), მბუმი (7 %), მბაკა (4 %), იაკომა (4 %), სხვა (2 %). სახელმწიფოში ცხოვრობს დაახლოებით 15 ათასი ევროპელი (ძირითადად ფრანგები).
ცენტრალური სუდანის ენების ჯგუფის ტომებიდან ყველაზე უფრო მრავალრიცხოვანია — სარა (10 %), რომლებიც საოს ცივილიზაციის შთამომავლები არიან.
ენა
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ოფიციალური ენებია ფრანგული და სანგო. საერთო ჯამში ქვეყანაში საუბრობენ 72 ენაზე. ეროვნული ენებია: ბანდა-ბანდა, ბოკოტა, ბოსანგოა-გბაია, გბანუ, ზანდე (აზანდე), კაბა, კარე, მანზა, მბატი, ნგბაკა-მაბო, პანა, სანგო, ჩრდილო-დასავლეთის გბაია, სამხრეთ-დასავლეთის გბაია, სამხრეთის ბანდა, იაკომა.
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში ფრანგული ენა გამოიყენება დამწერლობაში და ფორმალურ სიტუაციებში. 2005 წლის გამოთვლებით ქვეყნის მოსახლეობის 22,5 %-ს შეეძლო ელაპარაკა ფრანგულად.
სანგოს ენაზე საუბრობს 350 000 ადამიანი, რომელიც ქვეყანაში გახდა ლინგვა ფრანკა. ის ეროვნული ენა გახდა 1963 წელს და ოფიციალური ენა 1991 წელს. გამოთვლილია, რომ ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის მოსახლეობის 92 %-ს შეუძლია ილაპარაკოს სანგოს ენაზე. ეს ენა თითქმის მშობლიური გახდა დედაქალაქ ბანგის ყველა ბავშვისათვის.
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის თითქმის ყველა ადგილობრივი ენა მიეკუთვნება უბანგიურ ენებს, ზოგიერთი ადამავა-უბანგიური ენების ოჯახის ადამავას ჯგუფს. ქვეყნის უკიდურეს სამხრეთში და კონგოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საზღვართან არსებობს რამდენიმე ბანტუს ენა, ქვეყნის ჩრდილოეთით, ჩადის სახელმწიფო საზღვართან, ბონგო-ბაგირმის რამდენიმე ენა. ამას გარდა, არსებობენ ლუოს და რუნგას ენები.
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში სმენადაქვეითებულთა განათლების სფეროში გამოიყენება ამერიკული ჟესტების ენა, რომელიც შემოიღო ამერიკელმა მისიონერმა ენდრიუ ფოსტერმა.
რელიგია
ქვეყნის ოთხ მილიონზე მეტი მოსახლეობის 80 % ქრისტიანია, მათგან 50 %-ზე მეტი — პროტესტანტია, რომლებიც წარმოდგენილები არიან ბაპტისტებით (ბაპტისტური კომიტეტი) და ლუთერანებით (ცენტრალური აფრიკის ეკლესია), 29 % — კათოლიკე.
ბევრი მუსლიმი, რომლებიც 2012 წლის ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის კონფლიქტის დაწყებამდე 2013 წლის მარტისთვის ქვეყანაში ცხოვრობდნენ დაახლოებით 750 ათასი ადამიანის (15 %) რაოდენობით, საკუთარი თავის გადასარჩენად გაიქცა მეზობელ ჩადის და კამერუნის ქვეყნებში.
მოსახლეობის დაახლოებით 10 % ანიმისტია. მოსახლეობის ადგილობრივი ტრადიციული სარწმუნოების ელემენტები გავლენას ახდენს, როგორც ქრისტიანული, ასევე მუსულმანური რელიგიის მიმდევრების წეს-ჩვეულებებზე.
ეკონომიკა
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკა წარმოადგენს ერთ-ერთ ყველაზე უფრო დაბალგანვითარებულ ქვეყანას, მსყიდველობითი უნარის პარიტეტის ერთ სულ მოსახლეზე გათვლილი წლიური შემოსავლის $547 რაოდენობით (2014 წელი).
მცირედ დასახლებული და ზღვაზე გასასვლელის არმქონე ქვეყანა უმეტესად აგრარულია. მოსახლეობის ძირითადი ნაწილი დაკავებულია ნატურალური მეურნეობით და ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტის 55 % შემოდის სოფლის მეურნეობიდან. სოფლის და სატყეო მეურნეობა რჩება ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ეკონომიკის საფუძვლად, რომლის მოსახლეობის 70 %-ზე მეტი ცხოვრობს დაშორებულ რაიონებში.
ძირითადი საკვები მარცვლეული კულტურებია: მანიჰოტი, არაქისი, სორგო, ფეტვი, სიმინდი, ინდური შირბახტი და პლანტანი. ექსპორტისათვის ძირითადი სასაქონლო კულტურებია: ბამბა, ყავა და თამბაქო. ხე-ტყის მასალას მოაქვს საექსპორტო შემოსავლების დაახლოებით 16 %, ხოლო ალმასის წარმოებას დაახლოებით 54 %.
მრეწველობა
მრეწველობა შეადგენს მთლიანი შიდა პროდუქტის დაახლოებით 12 %-ს. მიმდინარეობს ალმასის და ოქროს მოპოვება, მაგრამ ოქროს რაოდენობა მცირდება. ბაკუმის სიახლოვეს არსებობს ურანის ნედლეულის საბადო, მაგრამ მისი დამუშავება არ ხდება. გადამამუშავებელი წარმოება ძირითადად წარმოდგენილია კვების და მსუბუქი მრეწველობის საწარმოებით — კვების პროდუქტების, ლუდის, ტანსაცმლის, სამშენებლო მასალების წარმოება.
ბუნებრივი რესურსები
ქვეყანა მდიდარია, მაგრამ არ გამოიყენება მისი ძირითადი ბუნებრივი რესურსები, როგორებიცაა: ალმასი, ოქრო, ურანი და სხვა სასარგებლო წიაღისეული. ალმასი ყველაზე უფრო მთავარი საექსპორტო საქონელია, რომელიც შეადგენს საექსპორტო შემოსავლების 40-55 %-ს, მაგრამ ყოველწლიურად მოპოვებული ალმასების დაახლოებით 30-50 % ქვეყნიდან გადის არალეგალურად. ჩადთან ჩრდილოეთ სახელმწიფო საზღვრის გასწვრივ შესაძლებელია არსებობდეს ნავთობის საბადო (კერძო შეფასებებით იქ არსებობს ორი მილიარდი ბარელი ნავთობი).
სასარგებლო წიაღისეულიდან დღეისათვის მუშავდება და მოიპოვება მხოლოდ ალმასი; ექსპორტზე ძირითადად გადის დაუმუშავებელი ალმასი, რომელსაც მოაქვს შემოსავლების დაახლოებით 60 %. მრეწველობა შეადგენს ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტის 20 %-ზე ნაკლებს, ალმაზების მოპოვება, ლუდსახარში ქარხნები და ხე-ტყის სახერხი საწარმოები შეადგენენ ამ სექტორის დიდ ნაწილს. დღეისათვის მომსახურების სფერო შეადგენს მთლიანი შიდა პროდუქტის 25 %-ს. ქვეყანაში, რომელსაც არ გააჩნია ზღვაზე გასასვლელი, ძირითადად დიდი სამთავრობო ბიუროკრატიისა და მაღალი სატრანსპორტო ხარჯების გამო ეკონომიკური განვითარების პროცესი საკმაოდ ძნელად მიმდინარეობს.
ხე-ტყის წარმოება
ქვეყანაში არსებობს 22,9 მილიონი ჰექტარი ტყე (მთელი მიწის ფართობის 37 %), მაგრამ ტყის მარტო 3,4 მილიონი ჰექტარი მდებარეობს სამხრეთში, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სასაზღვრო რაიონებში. ქვეყნა საექსპლოატაციო ტყით დაფარულია 27 მილიონ ჰექტარზე, ანუ მთელი მიწის ფართობის 43 %-ზე. ვიწრო საავტომობილო და სამდინარე გზები და რკინიგზის არარსებობა სერიოზული შემაფერხებელი გარემოებებია კომერციული ექსპლოატაციისათვის. ხე-ტყის მასალების დიდი ნაწილი მიეწოდება მდინარე უბანგის და კონგოს საშუალებით, ხოლო შემდეგ რკინიგზით ატლანტის ოკეანემდე.
ათობით ხე-ტყის საჭრელი საწარმოები 2003 წელს აწარმოებდნენ 516 000 მ³ ხე-ტყის ნაკეთობებს და ფანერას. ხელისუფლება ხელს უწყობს მათ წარმოებას. 2003 წლის შეფასებით მრგვალი ხის გატანის მოცულობა შეადგენს 2,8 მილიონ მ³-ს. იაფ აზიელ და ლათინოამერიკელ ტყის მჭრელ ადამიანებთან შეჯიბრებამ ზიანი მოუტანა ადგილობრივ წარმოებას, რომელიც ისედაც გართულებულია დიდი სატრანსპორტო ხარჯებისა და შრომის დანახარჯების გამო. 2003 წელს ქვეყანას ექსპორტზე გაჰქონდა 89,8 მილიონი დოლარის ტყის პროდუქტები.
თევზჭერა
თევზჭერა ძირითადად გავრცელებულია მდინარეების გასწვრივ. თევზჭერის შედეგად მიღებული პროდუქტების ძირითადი ნაწილი იყიდება კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. 1950 წელს ხელისუფლებამ დაიწყო თევზჭერის დახმარების პროგრამა და 1968 წლის ბოლოს ქვეყანაში არსებობდა თევზის გასამრავლებელი დაახლოებით 12 ათასი გუბე. 2003 წელს მთლიანმა რეწვამ შეადგინა 15 ათასი ტონა.
ელექტროენერგია
2002 წელს ქვეყანაში ელექტროენერგიის წარმოებამ შეადგინა 103 გიგავატი, რომლის მოთხოვნა იმავე წელს შეადგენდა 96 გიგავატს. დედაქალაქ ბანგს ემსახურება ორი ჰიდროელექტროსადგური და ერთი თბოელექტროსადგური. ახალი კაშხალი მდინარე მბალიზე (ერთობლივი პროექტი კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასთან), რომელსაც შეუძლია მთელი წლის განმავლობაში ელექტროენერგიის გამომუშავება, გაიხსნა 1991 წლის ბოლოს. 2002 წელს გენერირებული სიმძლავრეების მთლიანი მოცულობა შეადგენდა 40 მეგავატს, აქედან თბოელექტროსადგურებზე მოდიოდა 21 მეგავატი და ჰიდროელექტროსადგურებზე 19 მეგავატი.
ტრანსპორტი
ქვეყნის სატრანსპორტო ქსელი საკმაოდ განუვითარებელია:
აეროპორტები საავტომობილო გზები ქვეყანაში არ არსებობს რკინიგზა.
სამდინარე ნაოსნობა მდინარე უბანგიზე იკეტება აპრილიდან ივლისის ჩათვლით, ხოლო რეგიონალური კონფლიქტები ხელს უშლიან სანაოსნო კავშირის დამყარებას ბანგსა და კინშასას შორის.
სოფლის მეურნეობა
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის მოსახლეობის 72 % დაკავებულია სოფლის მეურნეობაში. მასზე მოდის მთლიანი შიდა პროდუქტის 58 %. ქვეყნის ჩრდილოეთში მოჰყავთ სორგო (42,8 ათასი ტონა) და ფეტვი, სამხრეთში — სიმინდი (110 ათასი ტონა), მანიჰოტი (563 ათასი ტონა), იამსი (350 ათასი ტონა) და ბრინჯი (29,7 ათასი ტონა). მოჰყავთ ბანანი, ბამბა და ყავა. საკვები კულტურები უფრო დიდ როლს თამაშობენ, ვიდრე საექსპორტო კულტურები. ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის მოსახლეობის ყოველდღიური საკვები პროდუქტის — მანიჰოტის მოყვანა მერყეობს 400 ტონიდან 600 ათას ტონამდე, ხოლო ძირითადი საექსპორტო კულტურის — ბამბის მოყვანა იმყოფება წელიწადში 25 - 45 ათასი ტონის ფარგლებში. საკვები კულტურები დიდი რაოდენობით არ გადის ექსპორტზე, მაგრამ ის ექსპორტის მთავარი დარგია, რადგანაც მათი სეზონური გაყიდვისაგან მიღებული შემოსავალი უფრო მაღალია, ვიდრე ბამბის ან ყავის ექსპორტისგან მიღებული შემოსავალი. ამას გარდა, საკვები კულტურებისგან აკეთებენ ძლიერ სპირტიან სასმელებს ან სორგოს ლუდს. მათი გაყიდვისგან მიღებული შემოსავალი ასევე შეადგენს ბიუჯეტის მნიშვნელოვან ნაწილს.
ფინანსები
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის საფინანსო სექტორი, ყველაზე უფრო მცირეა ცენტრალური აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკურ თანამეგობრობაში (Communauté économique des États de l’Afrique centrale, CEEAC, Economic Community of Central African States, ECCAS), საკმაოდ შეზღუდულ როლს თამაშობს ეკონომიკური ზრდის დახმარებაში. მცირე ბაზრის გამო, საფინანსო სისტემა რჩება სუსტი, განუვითარებელი, კომერციული ბანკების დომინირებული მდგომარეობით. ქვეყნის მოსახლეობის განსაკუთრებული განსახლების და უსაფრთხოების თვალსაზრისის გამო მთელი საფინანსო მოღვაწეობა კონცენტრირებულია დედაქალაქ ბანგში. მოსახლეობის მხოლოდ 1 %-ს აქვს საბანკო შენატანები. მიკროდაფინანსება შეადგენს ქვეყნის საკრედიტო შესაძლებლობების 1 %-ს და ემსახურება მოსახლეობის 0,5 %-ს.
ტურიზმი
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტურიზმზე უარყოფითად იმოქმედა მისმა უკანასკნელმა ბუნდოვანმა ისტორიამ და მეზობელ ქვეყნებში საომარმა მოქმედებებმა. ქვეყნაში უსაფრთხოება არასტაბილურია, განსაკუთრებით ჩრდილოეთით და ჩრდილო-დასავლეთით.
2007 და 2008 წლებში აშშ-მა ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში მოგზაურებისთვის გამოსცა გაფრთხილება ბანდიტების, აჯანყებულთა შეიარაღებული რაზმებისა და ბრაკონიერების შესახებ, განსაკუთრებით დედაქალაქ ბანგიდან დაშორებით. ქვეყნის ხელისუფლებას არ შეუძლია ტურისტების უსაფრთხოების დაცვა. 2007 წლის აპრილში, ქალაქ ნდელესთან შორიახლოს, ნადირობის დროს მოკლეს ერთი ფრანგი მონადირე და სხვა სამი ადამიანი დაიჭრა.
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას არა აქვს ზღვაზე და შორეულ ქვეყნებში გასასვლელი და ჰაერიდან მწირი მიუწვდომლობის გამო აქ მოხვედრა ძვირი ჯდება. ერთადერთი საერთაშორისო აეროპორტია ბანგის მპოკოს საერთაშორისო აეროპორტი. ქვეყანაში სამოგზაუროდ ღირსშესანიშნავი ადგილია ქალაქ ბოალიში მდებარე ჩანჩქერი, სიმაღლით 50 მეტრი.
ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთში მდებარე ძანგა-სანგას ეროვნულ პარკში ბინადრობენ გორილები და სპილოები. ამ რაიონში ცხოვრობს ბაკას ტომის ხალხი. მდინარე სანგას გასწვრივ, ეროვნული პარკის შორიახლოს, მდებარეობს მთავარი სოფელი ბაიანგა. სოფელში არსებობენ მცირე სასტუმროები და ლოჯები. ქვეყნის მონახულების საუკეთესო დროა — ნოემბრიდან აპრილის ჩათვლით.
განათლება
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში საზოგადოებრივი განათლება უფასოა და იგი სავალდებულოა 6-დან 14 წლამდე ასაკის ბავშვებისათვის. 1996 წლიდან 1998 წლამდე პერიოდში შიდსთან დაკავშირებული სიკვდილიანობის გამო დაიკეტა 100-ზე მეტი დაწყებითი სკოლა.
გოგონებისთვის დაწყებითი განათლების მიღება არათანაბარია. დაწყებით სკოლაში სწავლის პირველ წელს განათლებას ღებულობს გოგონების 65 %. 2007 წელს ეს მაჩვენებელი დაწყებით სკოლაში სწავლის მეექვსე წელს შემცირდა 23 %-მდე. ბევრი გოგონა წყვეტს სწავლას ადრეულ ზრდად ასაკში სოციალური წნეხის შედეგად, რომელიც აიძულებს მას გათხოვდეს და იყოლიოს შვილები.