cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ქვემო ბირცხის ღვთისმშობლის ეკლესია
ქვემო ბირცხის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია სოფელ ქვემო ბირცხაში, სოხუმის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ეკლესია დარბაზულია. ღვთისმშობლის ეკლესიის ნანგრევები მდებარეობს შემაღლებულ ბორცვზე. ამჟამად შემორჩენილია მხოლოდ საკურთხევლის ჩრდილო-აღმოსავლეთი ფრაგმენტი ნიშით. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია კირქვა და დუღაბი.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოხუმის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
დობოის რეგიონი
დობოის რეგიონი (Регија Добој) — ბოსნია და ჰერცეგოვინის შემადგენლობაში შემავალი  სერბთა რესპუბლიკის 6 რეგიონიდან ერთ-ერთი.
გეოგრაფია
მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში. კანტონის ადმინისტრაციული ცენტრია დობოი. რეგიონი შედგება 8 თემისაგან.
სქოლიო
კატეგორია:სერბთა რესპუბლიკის რეგიონები
ატო-კოროსალი
ატო-კოროსალი (Hato Corozal) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კასანარეს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10091 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 5.436 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასანარეს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
აშშ-ის საელჩო კუიბიშევში
აშშ-ის საელჩო კუიბიშევში (Посольство США в Куйбышеве) — საბჭოთა კავშირში აშშ-ის ყოფილი დიპლომატიური წარმომადგენლობა, რომელიც 1941-43 წლებში ქალაქ კუიბიშევში (დღ. სამარა), ნეკრასოვის ქუჩის 62-ზე მდებარე ძველ შენობაში მდებარეობდა. ევაკუაციის დასაწყისისთვის საბჭოთა კავშირში შეერთებული შტატების ელჩი იყო ლოურენს შტეინგარდტი. ის კუიბიშევში გადავიდა, მაგრამ, მოსკოვში დატოვა მეორე მდივანი და თანამშრომლების ნაწილი. თუმცა, მალევე იგი თურქეთში გადაიყვანეს და 1942 წლის 14 თებერვალს ფრანკლინ რუზველტმა საბჭოთა კავშირში ელჩად დანიშნა უილიამ სტენდლი; აგრეთვე შეიქმნა სამხედრო მისია, რომელსაც განსაკუთრებული უფლებამოსილებები ჰქონდა.
სქოლიო
კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომი
გაშ-ბარკა
გეოგრაფია
პროვინცია მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთში და ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ანსების პროვინციას, აღმოსავლეთიდან მაეკელის (ცენტრალური) და დებუბის (სამხრეთი) პროვინციებს; დასავლეთიდან სუდანთან და სამხრეთიდან ეთიოპიასთან.
დასახლებული პუნქტები
გაშ-ბარკის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბარენტუ. სხვა ქალაქები: აკორდატი (ყოფილი ადმინისტრაციული ცენტრი), მოლკი, სებდერატი და ტესენეი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
პროვინციის შემადგენლობაში შედიან შემდეგი რაიონები:
ეკონომიკა
პროვინციას ეძახიან «მკვებავს», რადგანაც იქ განვითარებულია სოფლის მეურნეობა. 2005 წელს, არსებული მონაცემებით, პროვინციაში ითვლებოდა 3,5 მილიონ სულზე მეტი შინაური ცხოველი და ბევრი აქლემი. პროვინციაში ნაპოვნია მარმარილო და სხვა სასარგებლო წიაღისეული, მათ შორის — ოქრო. აუგაროში შენარჩუნებულია ძველი მაღაროები და იმ დროის მაღაროს მოწყობილობები, როდესაც იტალიელები აქ ოქროს მოპოვებას აწარმოებდნენ.
თითქმის მთელი ადგილობრივი მოსახლეობა ჯანმრთელად და დაუღლელად გამოიყურებიან, რაც საკმაოდ იშვიათი მოვლენაა აფრიკის ამ რაიონში.
მარგარიტა ანჟუელი
მარგარიტა ანჟუელი (Marguerite d'Anjou, Margaret of Anjou; დ. 23 მარტი 1430, ლოთარინგია, საღვთო რომის იმპერია - გ. 25 აგვისტო 1482, ანჟუ, საფრანგეთის სამეფო) — ვალუა-ანჟუს დინასტიის წარმომადგენელი. ინგლისის ორგზის დედოფალი 1445-1461 და 1470-1471 წლებში როგორც ჰენრი VI-ის მეუღლე. აგრეთვე იყო საფრანგეთის დე ფაქტო დედოფალი 1445-1453 წლებში. დაიბადა ლოთარინგიაში. ნეაპოლის მეფე რენე I-ისა და მისი ცოლის, ლოთარინგიის ჰერცოგინია იზაბელ I-ის უფროსი ქალიშვილი.
იყო ინგლისში მიმდინარე დინასტიათა შორის გამართული ბრძოლის, ე.წ. ვარდების ომის მონაწილე და ზოგჯერ თავადაც ხელმძღვანელობდა ლანკასტერების არმიას. მისი ქმრის შეურაცხადობისა და გონებასუსტობის გამო ქვეყანას მთლიანად მარგარიტა მართავდა. 1455 წლის მაისში მან სამეფო საბჭოში დაიბარა იორკის მეამბოხე ჰერცოგი და თავი მოჰკვეთა, რამაც გამოიწვია იორკების ამბოხება და ვარდების ომის დაწყება, რამაც 30 წელზე მეტ ხანს გასტანა. ამ სამოქალაქო ომმა ათასობით ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა, მათ შორის მარგარიტას ვაჟისაც.
1461 წელს ედუარდ IV იორკელმა ტახტიდან ჩამოაგდო ჰენრი VI, ტყვედ აიყვანა იგი, ხოლო მარგარიტა თავის ვაჟთან ერთად ქვეყნიდან გაიქცა. 1470 წელს მარგარიტა ინგლისში დაბრუნდა და ედუარდი ტახტიდან ჩამოაგდო, რის შემდეგაც კვლავ ჰენრი გაამეფა, სულ რამდენიმე თვეში კვლავ ედუარდი ავიდა ტახტზე. სწორედ ამ ბრძოლისას, 1471 წელს მოკლეს მარგარიტას ერთად-ერთი შვილი. ბრძოლაში დამარცხებული მარგარიტა იორკებმა ტყვედ აიყვანეს.
1475 წელს მარგარიტამ შეძლო და ტყვეობიდან თავი დაიხსნა. მან თავი შეაფარა თავის ბიძაშვილს, საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ს. ვინაიდან წლების წინ თავის ქმართან ერთად ის საფრანგეთის გვირგვინის ხელში ჩაგდებას და მთელი სამეფოს დაპყრობას ცდილობდა, ფრანგები ვერ იტანდნენ მას და გამუდმებით ცუდად ეპყრობოდნენ. ამგვარ პირობებში გარდაიცვალა 1482 წელს, 52 წლის ასაკში.
ადრეული ცხოვრება და ქორწინება
1440 წლის 40 მაისს უესტმინსტერის სააბატოში მარგარიტა დედოფლად ეკურთხა. იგი ამ დროს 15 წლის იყო. კენტერბერის არქიეპისკოპოსი მას აღწერდა როგორც ლამაზ, ამაყ, ქედმაღალ, მგზნებარე და ძლიერ ქალს. მარგარიტა მართლაც ძლიერი და ამბიციური იყო. მას საფრანგეთის დედოფლობაც სურდა და ამისთვის ბოლომდე ბრძოლა გადაწყვიტა. იგი პრეტენზიებს აცხადებდა საფრანგეთის ტახტზე რომელზეც თავისი ბიძაშვილი მარია ანჟუელი იჯდა, აგრეთვე ლოთარინგიაზე და ნეაპოლზე, რომელთაც მისი ძმა მართავდა. თუმცა მარია ანჟუელის დედა, იოლანდე არაგონელი მისი დიდი მოწინააღდეგე გახდა და შვილის უფლებებს ბოლომდე იცავდა. იოლანდემ თავის ესპანელ ნათესავებს მიმართათ დასახმარებლად და დაარწმუნა ისინი, რომ ინგლისელების საფრანგეთში გამეფება მათაც დიდი ზიანს მოუტანდათ. ამრიგად მარგარიტა საფრანგეთის დე ფაქტო და თვითმარქვია დედოფლად რჩებოდა. 1453 წელს ასწლიანი ინგლისელთა მარცხით დასრულდა, რის შემდეგაც მარგარიტას საფრანგეთის დედოფლის წოდება ჩამოერთვა.
ვაჟის გაჩენა
ჰენრი არ იყო წარმატებული მეფე, მას სწავლა და რელიგია უფრო აინტერესებდა ვიდრე სამხედრო კამპანიები. ის გამეფდა მაშინ, როცა რამდენიმე თვის იყო და ქვეყანას რეგენტები მართავდნენ. როცა ის მარგარიტაზე დაქორწინდა მისი ფსიქიკა უკვე სერიოზულად იყო შერყეული. 1453 წლის 13 ოქტომბერს მარგარიტამ ნანატრი ვაჟი გააჩინა, სახელად ედუარდი, რომელიც მალევე მონათლეს და უელსის პრინცად აკურთხეს. ამის შემდეგ მარგარიტას შვილი აღარ გაუჩენია. ხალხში მალევე გავრცელდა ჭორები, რომ ბავშვი მარგარიტას სხვა კაცისგან ჰყავდა, ასევე ამბობდნენ, რომ ის დედოფალს საერთოდ არ გაუჩენია და ვიღაც გლეხს წაართვეს. ბევრი ვარაუდობს, რომ მარგარიტას მოკავშირეები ედმუნდ ბეფორტი, ან ჯეიმზ ბატლერი არის პრინცი ედუარდის ნამდვილი მამა.
მიუხედავად იმისა, რომ მარგარიტა საშინლად აგრესიული, ბოროტი, ინტრიგანი და არასტაბილურად ტემპერამენტიანი იყო, ქმარი უყვარდა და მისი ერთგულიც იყო, მათ ერთად დააარსეს დედოფლების კოლეჯი კემბრიჯში.
1457 წელს ელიზაბეთ ვუდვილი (შემდგომში მარგარიტას მთავარი მეტოქე და ინგლისის დედოფალი როგორც ედუარდ IV-ის მეუღლე) მარგარიტა ანჟუელის მთავარი ფრეილინა გახდა. ცნობილია, რომ ელიზაბეთი მარგარიტას საუკეთესო მეგობარი და მოკავშირე იყო.
დაპირისპირება მარგარიტასა და იორკის ჰერცოგს შორის
ცნობილია, რომ იორკის ჰერცოგი მანამდე თავად ჰენრის მრჩეველი იყო და მას ინგლისში ცუდ რეპუტაციას უქმნიდა. იორკი ნამდვილი პატრიოტი იყო და საფრანგეთშიც იბრძოდა. მისი მეფისადმი მტრობა მაშინ გამომჟღავნდა როცა 1450 წელს მეფის ირლანდიაში ვიზიტისას მისი მოკვლა სცადა. მარგარიტამ ორჯერ სცადა იორკის მოკვლა, თუმცა არ გამოუვიდა. იგი ამის პარალელურად არ ივიწყებდა თავის პრეტენზიას საფრანგეთში და გამუდმებით აჯანყებდა ნორმანდიელებს ვალუების წინააღმდეგ. სწორედ ამის გამო მან თავისივე ხელით გადასცა საფრანგეთი მოკავშირედ იორკის ჰერცოგს. იორკის გავლენები თანდათან იზრდებოდა. ამას დაერთო ისიც, რომ ავადმყოფი ჰენრი დაარწმუნა და კვლავ მის მრჩევლად მოევლინა სამეფო კარს. ომში დამარცხების შემდეგ ინგლისი ვალებში ჩაეფლო, რის გამოც ხალხი ახალი რეფორმების გატარებას მოითხოვდა. ამას კი ისიც დაემატა, რომ გაუგებარი მიზეზის გამო ჰენრი VI-მ იორკის ჰერცოგი თავის მეორე მემკვიდრედ (პირველი მემკვიდრე ცხადია მისი ვაჟი ედუარდი იყო) გამოაცხადა. ამ დროს მარგარიტა ამოქმედდა. მან ჰენრის დააშლევინა იორკის მოკავშირე პარლამენტი და თავად ჰერცოგი მრჩევლობიდან მოახსნევინა.
1457 წელს ინგლისელები, განურჩევლად წოდებისა და სოციალური ფენისა მარგარიტას აუმხედრდა, რადგან სწორედ მისი ბრძანებით, მისმა ფრანგმა მოკავშირე გენერალმა პიერ დე ბრიზმა იორკის ჰერცოგის მოკავშირე ქალაქები გადაწვა. ფრანგები ინგლისში 4 000-იანი არმიით შევიდნენ და მიზნად ქაოსის დათესვას ისახავდნენ (რასაც ინგლისელები აკეთებდნენ საუკუნეების მანძილზე საფრანგეთში). ინგლისში გავრცელდა მარგარიტასა და პიერის რომანთან დაკავშირებული, საკმაოდ ვულგარული ჭორები. სახალხო აღშფოთება იმდენად მაღალი იყო, რომ დედოფალს სახალხოდ მოუწია თავის მართლება, თუმცა მოულოდნელად ხალხის აბობოქრებული მასა დედოფლის მოსაკლავად გამოვარდა, რასაც სასწაულებრივად გადაურჩა მარგარიტა. ცნობილია, რომ ამ მასას იორკის ჰერცოგის ძმა, ვორვიკის ჰერცოგი მეთაურობდა.
ლანკასტერების ფრაქციის ლიდერი
1459 წელს მარგარიტამ ბრძოლა განაახლა, რომელსაც ბარონი ჯეიმზ ტუშეტი სარდლობდა. ამ ბრძოლაში იორკები დამარცხდნენ, მარგარიტამ კი ქმარი გაანთავისუფლა.
ადრეული კამპანიები
მინი|მარგარეტ ანჟუელის მედალიონი რომელიც დამზადებულია 1463 წელს მარგარიტამ შოტლანდიასთან დაამყარა ალიანსი, რის შემდეგაც მას შოტლანდიის მეფემ რამდენიმე ათასიანი კაცით გაუწია დახმარება. 1460 წლის 30 დეკემბერს უესკფილდის ბრძოლაში მარგარიტამ სასტიკად დაამარცხა იორკის ჰერცოგისა და ლორდ სამერსეტის გაერთიანებული ლაშქარი. ორივე მამაკაცი ტყვედ ჩავარდა, დედოფალმა მათ არ შეუნდოთ, თავები მოჰკვეთათ და ქალაქ იორკის კარიბჭეზე ჩამოკიდა, რათა გაეგოთ მის მაცხოვრებლებს, თუ რა ბედი ეწეოდათ მეამბოხეებს. 1461 წლის 14 იანვარს მან იორკთა ჯარები კვლავ დაამარცხა წმ. ალბანის მეორე ბრძოლაში. ამ ბრძოლაში მან დაამარცხა რიჩარდ ნევილი, ვორვიკის ერლი. ამის შემდეგ დედოფალმა, რომელიც მართლაც ქვეყანას თავის ნებაზე მართავდა გასცა მოღალატე ბარონების დაპატიმრების ბრძანება. მოგვიანებით მარგარიტამ ეს მამაკაცები სიკვდილით დასაჯა. ცხადია ამით არაფერს აკეთებდა, ინგლისური არისტოკრატიის გადამტერების გარდა. ამას გარდა დედოფალი თავის ვაჟს, პრინც ედუარდსაც თავისნაირად ზრდიდა და ასწავლიდა, რომ "მანამდე უნდა მოკლა მტერი სანამ თვითონ მოგკლავს".
საფრანგეთში გაქცევა
1461 წლის 29 მარტს ლანკასტერები სასტიკად დაამარცხა იორკის მოკლული ჰერცოგის ვაჟმა ედუარდმა. მან ტახტიდან ჩამოაგდო მეფე ჰენრი და თავად გამეფდა როგორც ედუარდ IV. მარგარიტამ თავისი ვაჟის მემკვიდრეობის დაბრუნება განიზრახა. ამ მიზნით იგი ჯარების შესაგროვებლად ჯერ უესლში, შემდეგ კი შოტლანდიაში გაემგზავრა. მან იქ დახმარება ვერ აღმოაჩინა, რის გამოც იგი საფრანგეთში გაიქცა. ამ დროს ლორდი ვორვიკი აწარმოებდა საქორწინო მოლაპარაკებებს ედუარდ IV-სა და საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ის ქალიშვილს შორის. მოულოდნელად ედუარდმა მარგარიტას ფრეილინა, ელიზაბეთ ვუდვილი შეირთო ცოლად და დედოფლად დასვა. ამგვარმა საქციელმა საშინლად განარისხა ვორვიკი. იგი საფრანგეთში გაიქცა ცოლ-შვილთან ერთად და მარგარიტას მოკავშირედ იქცა. 1470 წელს ვორვიკის უმცროსი ქალიშვილი ანა ნევილი და მარგარიტას ვაჟი, პრინცი ედუარდ ლანკასტერი დააქორწინეს, რითაც დიდი ალიანსი შედგა. ვორვიკისა და მარგარიტას გაერთიანებული არმია შეიჭრა ინგლისში და 1470 წლის 3 ოქტომბერს ტახტიდან ჩამოაგდო ედუარდი. ტახტზე კვლავ ჰენრი VI დასვეს, ხოლო მარგარიტა კვლავ დედოფალი გახდა.
საბოლოო მარცხი
მარგარიტას მმართველობამ დიდ ხანს არ გასტანა. 1471 წლის 14 აპრილს ედუარდმა კვლავ შეკრიბა დიდი ჯარი, ჰენრი VI ტახტიდან ჩამოაგდო, ხოლო ვორვიკი მოკლა. მარგარიტა ვაჟთან და ანასთან ერთად საფრანგეთში გაიქცა. ედუარდ IV-მ ჰენრის თავი მოჰკვეთა. სულ მალე 1471 წლის 4 მაისს მარგარიტა დიდი არმიით დაბრუნდა ინგლისში, რასაც მიზნად ედუარდის ჩამოგდება ჰქონდა. ამ ბრძოლაში ედუარდ IV-მ გაიმარჯვა. სწორედ ამ ბრძოლაში დაიღუპა მარგარიტას ვაჟი, ხოლო ანა ნევილი ტყვედ ჩაიგდეს იორკებმა. მალე მარგარიტა დააპატიმრეს. ამ დროს ვაჟის სიკვდილის გამო, იგი უკვე სულიერად გატეხილი იყო. იგი უილინგდფორდის ციხეში გამოკეტეს. 1475 წელს მარგარიტა საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ის მიერ გადახდილი დიდი გამოსასყიდის სანაცვლოდ გაანთავისუფლეს და საფრანგეთში გაამგზავრეს.
წინაპრები
მარგარიტა ანჟუელის წინაპრები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1430 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1482 კატეგორია:ინგლისის დედოფლები კატეგორია:ვალუები
ლუკეჩენი
ლუკეჩენი (Lucăceni) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 105 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 385 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
ხემყრალი
ხემყრალი — მცენარეთა გვარი სიმარუბასებრთა ოჯახისა. ფოთოლმცვივანი მაღალი ხეებია. აქვთ მორიგეობით განლაგებული უსიამოვნო სუნიანი კენტფრთართული ფოთლები. გავრცელებულია სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში, ავსტრალიაში. საქართველოში მისი სამი სახეობაა შემოტანილი, შედარებით ფართოდ კი ჩინური ხემყრალი. ის ადვილად სახლობს ხრიოკ და ქვა-ღორღიან ადგილებზე, მრავლდება ადვილად და იქცევა სარეველად. მისი მერქანი მაღალი ღირსების სამშენებლო და მოსაპირკეთებელი მასალაა, ასევე ყიენებენ ქაღალდის წარმოებაში. დეკორატიულია, განსაკუთრებით კი მისი წითელნაყოფა სახესხვაობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფარულთესლოვნები
ენისელის სამაროვანი
ენისელის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ენისელის ცენტრში. თარიღდება ადრინდელი შუა საუკუნეებით. ძეგლს მიაკვლია არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის არქეოლოგიურ ძეგლთა ნუსხის ექსპედიციამ. სამაროვანი წარმოადგენს ქვაყუთის ტიპის სამარხებს და შედგენილია დიდი ზომის ქვის ფილებისაგან. მიცვალებულთან ერთად აღმოჩნდა ბრინჯაოს ბეჭდები.
ელ-ესლაბონის რაიონი
ელ-ესლაბონის რაიონი (Distrito de El Eslabón) — რაიონი პერუში, სან-მარტინის რეგიონის უალიაგის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 286 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 729 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 122.77 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-მარტინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უალიაგის პროვინციის რაიონები
ენისელის სამაროვანი
ლიტერატურა
კატეგორია: ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
გურო
გურო, ნამდვილი სახელი და გვარი — ივანე (ოვანეს) ბოგდანის ძე გასპარიანი (დ. 1907, თბილისი, — გ. 9 აგვისტო, 1984, იქვე) — მხატვარ-სატირიკოსი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1965).
1924 წლიდან თანამშრომლობდა სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთთან („რაბოჩაია პრავდა“, „ზარია ვოსტოკა“, „პრავდა“, „ნიანგი“, „დროშა“). ქმნიდა პოლიტიკურ კარიკატურებს, მეორე მსოფლიო ომის წლებში — ანტიფაშისტურ ფურცლებსა და პლაკატებს. დაასურათა ქართველ მწერალთა ნაწარმოებები: კონსტანტინე ლორთქიფანიძის „კოლხეთის ცისკარი“, დავით ბაქრაძის „გმირთა სისხლით“ და სხვ. გააფორმა ბორის პასტერნაკის ლექსების კრებული საქართველოს შესახებ.
არტიგასი
არტიგასი (Artigas) — ქალაქი ურუგვაიში. არტიგასის დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი. სახელწოდება მიიღო ურუგვაის ეროვნული გმირის ხოსე ხერვასიო არტიგასის პატივსაცემად. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთით, ბრაზილიის საზღვართან, მონტევიდეოდან 600 კმ-ის მანძილზე.
ქალაქი დაარსდა 1852 წლის 12 სექტემბერს და ეწოდებოდა სან-ეხენიო-დელ-კუარეიმი. 1915 წელს მიიღო ქალაქის სტატუსი და თანამედროვე სახელწოდება.
სქოლიო
კატეგორია:ურუგვაის ქალაქები
გიორგი გაბუნია
გიორგი გაბუნია (დ. 28 ივლისი, 1975) — ქართველი ჟურნალისტი. მიჰყავს გადაცემა „Post Factum“ მთავარ არხზე. არის ქართველი მსახიობისა და ტელეწამყვანის, ჯულიეტა ვაშაყმაძის შვილი.
კარიერა
თავდაპირველად მუშაობა დაიწყო „პირველ არხზე“, რომლისთვისაც სიუჟეტებს ამზადება. პირველად ეთერში ტელეკომპანია „მაესტროზე“ მუშაობის პერიოდში გამოჩნდა. წლების მანძილზე მუშაობდა „რუსთავი 2“-ზე, სადაც მიჰყავდა გადაცემა P.S. 2019 წლიდან მუშაობს „მთავარ არხზე“ სადაც მიჰყავს გადაცემა „Post Factum“. 2020 წლის 6 ნოემბერს დაუდასტურდა COVID-19. იყო პროექტების, „X Factor“-ისა და „მხოლოდ ქართული“-ს ჟიურის წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:დაბადებული 28 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1975
ქურმუხისწყალი
ქურმუხისწყალი, ქურმუხჩაი (Kürmükçay) — მდინარე აზერბაიჯანში. ალაზნის მარცხენა შენაკადი. სათავე აქვს აღმოსავლეთ კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე. წარმოიქმნება მდინარეების ქუნახაისუსა და ჰამამჩაის შეერთების შედეგად. სიგრძე 55 კმ, აუზის ფართობი 562 კმ². საზრდოობს წვიმის (18 %), თოვლისა (38 %) და მიწისქვეშა წყლით (54 %). საშუალო წლიური ხარჯი 10,7 მ³/წმ. დამახასიათებელია ღვარცოფი. ქვემო დინებაში დატოტვილია და გამოყენებულია სარწყავად. მდინარის ხეობაშია ქურმუხის წმინდა გიორგის ეკლესია. ნაპირზეა ქალაქი კახი და სოფელი ილისუ.
ქართველი მეცნიერი ვახუშტი ბატონიშვილი ქურმუხის შესახებ გადმოგვცემს:
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მდინარეები
ნაციონალ-კონსერვატიზმი
ნაციონალ-კონსერვატიზმი — კონსერვატიზმის ნაციონალისტური ვარიანტი, რომელიც სხვა კონსერვატული მიმდინარეობებისგან განსხვავებით პრიორიტეტულ მდგომარეობაში აყენებს ეროვნული, ეთნიკური და კულტურული თვითმყოფადობის შენარჩუნებას. ნაციონალ-კონსერვატორებისათვის უცვლელი და პრიორიტეტული ღირებულებებია ოჯახი, რელიგია და ზნე-ჩვეულებები. ისინი მხარს უჭერენ ტრადიციულ საზოგადოებაში არსებული ნორმების შენარჩუნებას და ეწინააღმდეგებიან თავისუფალ მიგრაციას, რომელიც, მათი აზრით, ეთნიკური კონფლიქტების, საზოგადოებრივი უწესრიგობისა და სოციალური არასტაბილურობის წყაროა. ეკონომიკურ საკითხებში ნაციონალ-კონსერვატორების პოზიციები განსხვავდება, ზოგიერთი მათგანი მხარს უჭერს სოციალურ კეთილდღეობაზე ორიენტირებულ ეკონომიკურ მოდელს, ზოგიც – თავისუფალ საბაზრო ეკონომიკას.
ხენიანი
ხენიანი — ქალაქი ჩინეთში, ხუნანის პროვინციაში, ნავსადგური მდინარე სიანძიანზე. არის სამთამადნო მრეწველობის ცენტრი. მოსახლეობა 1 453 000 ადამიანი (2017).
დასავლეთი მაიო-კების რეგიონი
დასავლეთი მაიო-კების რეგიონი (Mayo-Kebbi Ouest, منطقة مايو كيبي الغربي) — ჩადის რეგიონი. თავისი სახელწოდება რეგიონმა მიიღო აქ ჩამომდინარე მდინარე მაიო-კების გამო. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი პალა. ფართობი — 14 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 569 087 ადამიანს.
გეოგრაფია
დასავლეთი მაიო-კების რეგიონი მდებარეობს ჩადის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში და ტერიტორიულად შეესაბამება ყოფილი მაიო-კების პრეფექტურის მდებარეობას. რეგიონს აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება აღმოსავლეთი მაიო-კების, ტანჯილეს და დასავლეთი ლოგონის რეგიონები. დასავლეთით და სამხრეთით გადის ჩადის სახელმწიფო საზღვარი კამერუნთან.
მოსახლეობა
დასავლეთი მაიო-კების რეგიონში ცხოვრობენ მუნდანის, ფულბეს, ნგამბას ეთნიკური ჯგუფები.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით დასავლეთი მაიო-კების რეგიონი იყოფა 2 დეპარტამენტად — მაიო-დალაჰი (შედგება 4 ქვეპრეფექტურისაგან) და ლაკ-ლერე (4 ქვეპრეფექტურისაგან).
ეკონომიკა
რეგიონის ადგილობრივი მოსახლეობა ძირითადად დაკავებულია მეცხოველეობით, თევზჭერით, ბამბის მოყვანით.
ლა-სალინა
ლა-სალინა (La Salina) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კასანარეს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1310 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 89 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასანარეს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
გურული ფერხული
გურული ფერხული — ძველი ქართული (გურული) ხალხური ცეკვა, ორსართულიანი ფერხული. თავდაპირველად ასრულებდნენ მხოლოდ მამაკაცები, მოგვიანებით ქალებიც, თუმცა ამით ცეკვის ფორმა და შინაარსი არ შეცვლილა, იგი კვლავ ორსართულიანია (ქალები გარს უვლიან ორსართულიან წრეს). ფერხული ორპირულია და სამი ნაწილისაგან შედგება: ნელი, აჩქარებული და ჩქარი. იგი სრულდება ორპირული სამხმიანი სიმღერის თანხლებით. სიმღერა, თავის მხრივ, 2 ნაწილისაგან შედგება: პირველი სრულდება ზომიერი ტემპით, მეორე – სწრაფით. აგებულია მოკლე განმეორებად ფრაზებზე. მუსიკალური ზომა 4/4.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ცეკვები
კიმ კი იუნგი
კიმ კი იუნგი (김기영; დ. 10 ოქტომბერი, 1919 — გ. 5 თებერვალი, 1998) — სამხრეთ კორეელი კინორეჟისორი, ცნობილია ფსიქოსექსუალური და მელოდრამატული საშინელებათა ჟანრის ფილმებით, რომლებიც ძირითადად ქალი პერსონაჟების ფსიქოლოგიაზე ფოკუსირდება. კიმი სეულში კოლონიურ პერიოდში დაიბადა. იგი ფხენიანში გაიზარდა, სადაც თეატრისა და კინოს მიმართ გამოამჟღავნა ინტერესი. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ კიმი სტომატოლოგიას სწავლობდა, პარალელურად კი თეატრში მუშაობდა. კორეის ომის პერიოდში იგი აშშ-ს ინფორმაციის სააგენტოსთვის პროპაგანდისტულ ფილმებს იღებდა. 1955 წელს მან ძველი კინო აპარატურით თავისი პირველი ორი ფილმი გადაიღო. ფილმებმა რეჟისორს წარმატება მოუტანა, რის შემდეგაც მან საკუთარი კინოწარმოების კომპანია დააარსა.
კიმმა თავისი სტილი მკვეთრად პირველად 1960 წლის ფილმში „მოახლე“ გამოავლინა, რომელშიც ძლიერი საბედისწერო ქალის პერსონაჟი გვხვდება. „მოახლე“ ფართოდ მიიჩნევა ერთ-ერთ საუკეთესო კორეულ ფილმად. 1960-იანი წლების „ოქროს ხანის“ შემდგომ, სამთავრობო ცენზურისა და მაყურებელთა ნაკლებობის გამო 1970-იანი წლები კორეული კინოსთვის სტაგნაციის პერიოდი იყო, თუმცა კიმმა თავისი ყველაზე ექსცენტრიული კინემატოგრაფიული ნამუშევრები სწორედ ამ პერიოდში შექმნა. მისმა ფილმებმა არა მარტო წარმატება მოიპოვა, არამედ მომდევნო თაობის კორეელ კინორეჟისორებზეც მოახდინა დიდი გავლენა. 1980-იან წლებში კიმის პოპულარობა მკვეთრად დაეცა. მეინსტრიმისგან უარყოფილი რეჟისორი 1990-იან წლებში კორეულ კინო ინტერნეტ ფორუმებზე საკულტო ფიგურა გახდა. 1997 წელს პუსანის საერთაშორისო კინოფესტივალზე კიმის კარიერის რეტროსპექტივა წარადგინეს, რამაც მისი შემოქმედების მიმართ ფართო საერთაშორისო ინტერესი აღძრა. რეჟისორი კინოინდუსტრიაში დაბრუნებისთვის ემზადებოდა, როცა 1998 წელს მეუღლესთან ერთად საკუთარ სახლში ხანძრის შედეგად გარდაიცვალა. იმავე წელს ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალზე კიმის რეტროსპექტივა წარადგინეს, ხოლო საფრანგეთის კინემატოგრაფიის ცენტრმა მისი 18 ფილმი აჩვენა. კორეის კინოსაბჭოს ძალისხმევით რეჟისორის არაერთი დაკარგული ფილმი აღმოაჩინეს და აღადგინეს. კიმმა მრავალ თანამედროვე გამოჩენილ სამხრეთ კორეელ რეჟისორზე მოახდინა გავლენა, მათ შორის არიან ბონგ ჯუნ ჰო, პარკ ჩან ვუკი, კიმ კი დუკი და სანგ სო.
ადრეული ცხოვრება
კიმი სეულში დაიბადა. მისი მშობლები — კიმ სოკ ჯინი და ჰან ჯინ ჩო — მასწავლებლები იყვნენ, ხოლო თავისუფალ დროს მხატვრობით იყვნენ დაკავებულნი. 1930 წელს კიმების ოჯახი ფხენიანში გადავიდა, სადაც 10 წლის მანძილზე ცხოვრობდნენ. ფხენიანის საშუალო სკოლაში სწავლის პერიოდში კიმმა მუსიკის, ხატვისა და წერის ნიჭი გამოამჟღავნა. მიუხედავად ხელოვნებისადმი ძლიერი მიდრეკილებისა, კიმის ინტერესის მთავარი სფერო მედიცინა იყო. მან სამედინიცო სკოლაში ჩაბარება პირველად 1940 წელს სცადა, თუმცა მისი მცდელობა წარუმატებლად დასრულდა, რის შემდეგაც იგი იაპონიაში გადავიდა, სადაც სამედიცინო სკოლისთვის ფულის შეგროვებას გეგმავდა. ამ პერიოდში კიმი თეატრითა და კინემატოგრაფიით სერიოზულად დაინტერესდა. იგი ხშირად მიდიოდა კიოტოში, სადაც თეატრალურ დადგმებსა და ფილმების ჩვენებებს ესწრებოდა. კიმზე განსაკუთრებით დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჯოზეფ ვონ შტენბერგის ფილმმა „მაროკო“ და ფრიც ლანგის ფილმმა „M“, რომელთა გავლენამაც შემდგომ მის შემოქმედებაში იჩინა თავი.
კიმი კორეაში 1941 წელს დაბრუნდა. თავდაპირველად იგი სტომატოლოგად მუშაობას აპირებდა, თუმცა მოგვიანებით დრამის შესწავლა გადაწყვიტა. ამ პერიოდში კიმი დაინტერესებული იყო კლასიკური ბერძნული თეატრით და ჰენრიკ იბსენისა და იუჯინ ო’ნილის შემოქმედებით. სავალდებულო სამხედრო სამსახურის თავიდან არიდების მიზნით კიმი 1945 წლისთვის ხანმოკლე დროით იაპონიაში დაბრუნდა. მომდევნო პერიოდში იგი ფხენიანში სტანისლავსკის საშემსრულებლო თეორიებს სწავლობდა. 1946 წელს კიმი სეულის ეროვნული უნივერსიტეტის მედიცინის სკოლაში სტომატოლოგიის ფაკულტეტზე ჩაირიცხა, რომელიც 1950 წელს დაამთავრა. 1949 წელს კიმმა ეროვნული უნივერსიტეტის თეატრი დააარსა, სადაც ცნობილ პიესებს დგამდა, მათ შორის იყო ჰენრიკ იბსენის „მოჩვენებანი“, კარელ კაპეკის „რობოტები“ და შექსპირის „ვენეციელი ვაჭარი“. მსახიობი, რომელთანაც კიმი ყველაზე ხშირად მუშაობდა, კიმ იუ ბონგი იყო, რომელიც მოგვიანებით მისი ცოლი გახდა.
კინოკარიერა
კიმი სეულის უნივერსიტეტში სტაჟიორად მუშაობდა, როდესაც კორეის ომი დაიწყო, რის შემდეგაც იგი 1951 წლის 1 ივნისს პუსანში წავიდა, როცა ჩრდილოეთ კორეის არმიამ უკან დაიხია. პუსანში კიმმა ო იუნგ ჯინი, ფხენიანის საშუალო სკოლის დამამთავრებელი კლასის მოსწავლე გაიცნო. ო, რომელმაც მოგვიანებით კიმის ცნობილი ფილმისთვის „ქორწილის დღე“ (1956) სცენარი დაწერა, საჯარო ინფორმაციის ბიუროში მუშაობდა და კინოქრონიკებს იღებდა. იგი კიმს აშშ-ს ინფორმაციის სააგენტოში მუშაობის დაწყებაში დაეხმარა, რამაც ამ უკანასკნელს დაოჯახების საშუალება მისცა. 1951 წელს კიმმა ცოლად შეირთო კიმ იუ ბონგი. 1952 წელს მათი პირველი ვაჟი, კიმ-დონ ვონი დაიბადა. 1955 წელს წყვილს ქალიშვილი, ხოლო 1958 წელს მეორე ვაჟი, კიმ დონ იანი შეეძინა. წყვილმა მთელი დარჩენილი ცხოვრება ერთად გაატარა. კიმ იუ-ბონგი, რომელიც სტომატოლოგი იყო, ქმარს კინოწარმოებაში მუდმივად უწევდა ფინანსურ დახმარებას.
კიმმა აშშ-ს ინფორმაციის სააგენტოსთვის დაახლოებით 20 დოკუმენტური ფილმი გადაიღო, რომელთა შორის ფილმმა სახელწოდებით „მე სატვირთო ვარ“ ამერიკის სახელმწიფო დეპარტამენტის პრიზი მოიპოვა. კიმმა ინფორმაციის სააგენტოსგან კინო აპარატურა მიიღო, რომლითაც 1955 წელს თავისი პირველი მხატვრული ფილმი „სიკვდილის ყუთი“ გადაიღო. ფილმი ანტიკომუნისტური მელოდრამაა, რომელიც ომის შედეგად დაობლებულ ბავშვებზე მოგვითხრობს. რეჟისორის დებიუტი იტალიური ნეო-რეალიზმის გავლენითაა შექმნილი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:დაბადებული 10 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1998 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 თებერვალი კატეგორია:სამხრეთ კორეელი რეჟისორები კატეგორია:სამხრეთ კორეელი სცენარისტები
ნახშირის წმინდა პანაიას ეკლესია
ნახშირის წმინდა პანაიას ეკლესია — ნაეკლესიარი სოფელ ნახშირაში, სოხუმის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო.
ეკლესია აგებულია შუა საუკუნეები.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოხუმის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჯირხვის ეკლესია
ჯირხვის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გუდაუთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯირხვაში აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო. ეკლესია აგებულია XIX საუკუნეში.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუდაუთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ზინობიანის ნასახლარი
ზინობიანის ნასახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზინობიანის განაპირას, ჩრდილოეთით. თარიღდება ადრინდელი რკინის ხანით. 1978 წელს მიაკვლია არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი გ. ცქიტიშვილი). ნასახლარის შემორჩენილი კედლების (სიმაღლე — 0,6 მ. სისქე — 1 მ.) შიდა და გარე პირი ნაგები იყო დიდი ზომის ქვების მშრალი წყობით. საპირე ქვებს შორის არე შევსებული იყო წვრილი ქვებით.
ლიტერატურა
კატეგორია: ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ჰანს ჩელპინი
ჰანს კარლ ოგუსტ საიმონ ვონ ეულერ-ჩელპინი (დ. 15 თებერვალი, 1873 — გ. 7 ნოემბერი, 1964 ) — გერმანიაში დაბადებული შვედი ბიოქიმიკოსი. 1929 წელს ართურ ჰარდენთან ერთად, შაქრის ფერმენტაციისა და ფერმენტული დუღილის გამოკვლევისათვის მიიღო ნობელის პრემია ქიმიის დარგში. სტოკჰოლმის უნივერსიტეტში, 1906 წლიდან 1941 წლამდე იყო ორგანული ქიმიის პროფესორი, ხოლო 1938 წლიდან 1948 წლამდე, მისი ინსტიტუტის ორგანულ-ქიმიური კვლევების დირექტორი. დაქორწინდა შვედი ქიმიკოსის და ბიოლოგისტის თეოდორ კლევის ქალიშვილზე, ასტრიდ კლევ ვონ ეულერზე, რომელიც პროფესიით იყო ბოტანიკოსი, გეოლოგისტი და ქიმიკოსი. 1970 წელს, მის შვილს ულფ ვონ ეულერს, ნობელის პრემია გადაეცა ფიზიოლოგიისა და მედიცინის დარგში.
პირადი ცხოვრება
1889 წელს ეულერ ჩელპინი დაინიშნა სტოკჰოლმის „სამეფო უნივერსიტეტის“ მასწავლებლად, სადაც იგი ხშირად სტუმრობდა ჰოლანდიელი ქიმიკოსის, თანამედროვე ფიზიკური ქიმიისა და სტერეოქიმიის ფუძემდებელს, იაკობ ჰენდრიკ ვანტ-ჰოფის ლაბორატორიას, რომელსაც ასევე, 1901 წელს ქიმიის დარგში მიენიჭა ნობელის პრემია. ვანტ-ჰოფი იყო ერთ-ერთი მათგანი იმ მრავალი მეცნიერიდან, რომელმაც ვალთერ ნერნსტთან ერთად დიდი გავლენა მოახდინა ჩელპინის სამეცნიერო ინტერესებზე.
1902 წელს ჩელპინი გახდა შვედეთის კანონიერი მოქალაქე. მიუხედავად ამისა, პირველი მსოფლიო ომის დროს, ჩელპინი ნებაყოფლობით ემსახურებოდა გერმანიის საჰაერო ძალებს, ხოლო მეორე მსოფლიო ომის დროს, გერმანიის საკეთილდღეოდ მონაწილეობას იღებდა დიპლომატიურ საკითხებში.
1906 წელს სტოკჰოლმში, „სამეფო უნივერსიტეტში“ დაინიშნა ორგანული ქიმიის პროფესორად. 1929 წელს კნუტ და ელის ვოლენბერგის ფონდმა და საერთაშორისო განათლების საბჭომ სტოკჰოლმში დაარსეს ვიტამინის და ბიოქიმიის ინსტიტუტი, რომლის დირექტორადაც ეულერ ჩელპინი აირჩიეს. 1941 წელს მან მასწავლებლობის კარიერა დაამთავრა, თუმცა გააგრძელა სამეცნიერო კვლევებში მონაწილეობის მიღება.
ჰანს ჩელპინმა სულ ორჯერ იქორწინა. მისი პირველი ცოლი ასტრიდ კლევი იყო, რომელიც პირველი შვედი ქალი იყო რომელსაც მეცნიერების დარგში დოქტორის წოდება მიენიჭა. იგი მეორედ ელისაბეტ ბარონეს უგლასზე (1887-1973) დაქორწინდა, რომელიც ამავდროულად იყო მისი თანამშრომელიც. მას პირველი ქორწინებიდან ეყოლა ვაჟი, ულფ ვონ ეულერი (1905-1983) რომელიც კარგად ცნობილი ფიზიოლოგისტი იყო, და რომელმაც 1970 წელს ნობელის პრემია აიღო ფიზიოლოგიასა და მედიცინის დარგში. 1931 წელს ჩელპინის ქალიშვილი კარინ ვონ ეულერ-ჩელპინი დაქორწინდა შვედ მწერალზე, მთარგმნელზე და ჟურნალისტზე სვენ სტოლპზე.
ცხოვრების განმავლობაში ეულერ-ჩელპინმა შექმნა მონოგრაფიების სერია, ისეთ თემაზე როგორიცაა სიმსივნეების ბიოქიმია, რომელიც დაწერა ხოლო 1942 წელს გამოაქვეყნა ბოლესლავ სკარზინსკისთან ერთად, ხოლო 1962 წელს ხელმეორედ გამოქვეყნდა სახელწოდებით „ქიმიოთერაპია და კიბოს პროფილაქტიკა“.
ჩელპინი გარდაიცვალა სტოკჰოლმში, 1964 წლის 6 ნოემბერს, 91 წლის ასაკში.
ძიუნკო ტაბეი
1975 წლის 16 მაისს, იგი პირველი ქალი გახდა, რომელმაც ევერესტის მწვერვალს მიაღწია.
ბიოგრაფია
ძიუნკო ტაბეი სიოვას უნივერსიტეტში სწავლობდა, ინგლისური ლიტერატურის ფაკულტეტზე. 1969 წელს, მან, უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, სადაც იგი ალპინისტთა კლუბის წევრი იყო, „ქალბატონ ალპინისტთა კლუბი: იაპონია (LCC)“ დააარსა. მან დალაშქრა ფუძიამა და მატერჰორნი შვეიცარიის ალპებში. 1972 წლისთვის, ძიუნკო იაპონელ მთამსვლელთა შორის ერთ-ერთი საუკეთესო იყო.
ევერესტის ექსპედიცია
„იაპონელი ქალების ევერესტის ექსპედიცია (JWEE)“ 15 ალპინისტისგან შედგებოდა. ასობით მსურველთა შორის, 15 ალპინისტი შეირჩა, მათ შორის — ძიუნკო ტაბეი. ექსპედიცია 1969 წელს შეიქმნა და „ქალბატონ ალპინისტთა კლუბი: იაპონია (LCC)“-ის ნაწილი იყო. მას ეიკო ჰისანო ხელმძღვანელობდა. 1970 წლის 19 მაისს, ტაბეის და ჰიროკო ჰირაკავას მიერ ანაპურნა III-ის წარმატებულად დაპყრობის შემდეგ, LCC-მ ევერესტის დაპყრობა გადაწყვიტა.
ბოლო აქტივობები
1992 წლის 28 ივნისს, ტაბეიმ დაასრულა ჯაიას დალაშქვრა, რომ გამხდარიყო პირველი ქალი, რომელმაც შვიდი მწვერვალი დაიპყრო. მას ჰქონდა მიზანი, რომ მსოფლიოს ყველა ქვეყნის უმაღლესი მწვერვალი დაელაშქრა. იგი აგრძელებს მუშაობას ეკოლოგიური პრობლემების აღმოფხვრაზე. ძიუნკო ტაბეი ამჟამად „Himalayan Adventure Trust of Japan“-ის დირექტორია. HATJ არის ორგანიზაცია, რომელიც მუშაობს გლობალურ დონეზე, მთის გარემოების შესანარჩუნებლად.
2012 წელს, ტაბეის სიმსივნე დაუდგინდა, თუმცა, იგი კვლავ განაგრძობდა ალპინისტურ აქტივობებში მონაწილეობას. 2016 წლის 20 ოქტომბერს, ძიუნკო ტაბეი საავადმყოფოში გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონელი მთამსვლელები კატეგორია:დაბადებული 22 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2016
აბღარხუქის არქიტექტურული კომპლექსი
აბღარქუხის არქიტექტურული კომპლექსი — კომპლექსი სოფელ აბღარქუხში, გუდაუთის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო.
ეკლესია აგებულია VIII-X საუკუნეებში.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის არქიტექტურული ძეგლები
ნუბნეფერი
მინი|250პქ|შავი [[ფიქალის ფრაგმენტი სადაც ამოტვიფრულია ნუბნეფერის სახელი.]] ნუბნეფერი — ძველი ეგვიპტის ადრეული სამეფოს ფარაონი მეორე დინასტიიდან. ზუსტი ცნობები მისი მეფობის შესახებ უცნობია და მისი ქრონლოგიური მოღვაწეობა გამქრალი. მანეთონის სიაში სავარაუდოდ ეს ფარაონი უნდა იყოს ხაირესი, რომელიც ქვეყანას მართავდა 17 წლის მანძილზე.
სახელი
სახელი ნუბნეფერი პირველად გამოჩნდა შავი ქვის ჭურჭლის ფრაგმენტზე, სამხრეთის გალერეაში ეგვიპტის მესამე დინასტიის ფარაონ ჯოსერის ნეკროპოლისში, საჰარაში, მოიხსენიება სახელწოდება Menti-Ankh, რომელიც აღმოჩენილ იქნა ფარაონ ნინეჩერის მეფობის დროს. ისეთი ეგვიპტოლოგიები, როგორებიც არიან პიტერ კაპლონი, ჯოჰემ კოლი და ფრანსესკო ტირადრიტი, ფიქრობენ, რომ ნუბნეფერის მეფობის ქრონოლოგია უახლოვდება ნინეჩერის მეფობის პერიოდს. ნუბნეფერის სახელი არ გაუჩინარებულა უახლოეს თანამედროვეების ან მისი სიკვდილის შემდეგ.
იდენტურობა
ეგვიპტოლოგებს, როგორებიც არიან ბატისკომბე განი და ედონ სტეფან ედუარდი, სჯერათ რომ სახელი ნუბნეფერი შეიძლება ყოფილიყო მეფე რანები დაბადების სახელი. საპირისპიროს ამტკიცებენ ეგვიპტოლოგები ვოლფგანგ ჰელკი და ტობი ჰელკინსონი. ისინი ფიქრობენ, რომ ნუბნეფერი იყო ნინეჩერის უშუალო მემკვიდრე. განსხვავებული აზრი აქვს პიტერ კაპლონს. იგი თვლის, რომ ნუბნეფერი მართავდა ეგვიპტეს ვაჯენესსა და სენედს შორის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგვიპტის მეორე დინასტიის ფარაონები
ხენტეის მთიანეთი
ხენტეის მთიანეთი — მთიანეთი მონღოლეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. მთიანეთის ჩრდილოეთ შტოქედები რუსეთის ტერიტორიაზეა. გადაჭიმულია 250 კმ-ზე. სიმაღლე 1500-2000 მ, უმაღლესი წერტილი 2800 მ. უმთავრესად აგებულია გრანიტული კირქვებით, რომლებსაც გამყინვარების კვალი ემჩნევა. სამხრეთ კალთები შემოსილია მთის სტეპით, ჩრდილოეთ კალთებზეა ტყესტეპები, ლარიქსსა და კედრის ტაიგის უბნები. სამხრეთ შტოქედზე არის მურა ნახშირის საბადო, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში ოქროს ქვიშრობები. სამხრეთ-დასავლეთ მთისძირზე გაშენებულია ქალაქი ულან-ბატორი.
ლიტერატურა
კატეგორია:მონღოლეთის გეოგრაფია
ხოფის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია
აღწერა
1967 წელს ხოფში ადგილობრივმა გლეხებმა მიწის სამუშაოების დროს წარწერიანი ქვები აღმოაჩინეს, რომელიც დ. გულიას სახელობის აფხაზეთის ენის, ლიტერატურისა და ისტორიის ინსტიტუტში მიიტანეს. მალე ხელოვნებათმცოდნე ლეონ შერვაშიძემ ხოფში ორი დარბაზული ტიპის ეკლესია აღმოაჩინა, მათ შორის ერთ-ერთის გაწმენდისას  დამატებით აღმოჩნდა წარწერიანი   ქვების ფრაგმენტები. ამ ფრაგმენტებმა, ადრე აღმოჩენილი წარწერის სხვადასხვა ფრაგმენტებთან ერთად,  შექმნეს ქვის ერთიანი ფილა  ქართული ასომთავრული წარწერით, რომელიც ხოფის (ხუაფის) ტაძრის ფასადის ქვას  წარმოადგენს. ფილის შუაში გამოსახულია რელიეფური, ტოლმკლავებიანი მალტური ჯვარი წარწერით   წარწერის ფრაგმენტები თავიდან ინახებოდა დ. გულიას სახელობის აფხაზეთის ენის, ლიტერატურისა და ისტორიის ინსტიტუტში, ამჟამად ინახება  დ. გულიას სახელობის აფხაზეთის სახელმწიფო მუზეუმში.
ხოფის (ხუაფის) ეკლესიები სამეფო კარის ეკლესიები უნდა ყოფილიყო და ერთ-ერთი მათგანი, მასზე დაცული წარწერის შინაარის მიხედვით, წმ. ნიკოლოზ სასწაულმოქმედის სახელზე ააგო ეგრის-აფხაზეთის მეფის გიორგი II-ის (922-957 წწ) მიერ.
ხოფის ეკლესიის წარწერა
წარწერის პირველაღმომჩენის ლეონ შერვაშიძის მიხედვით, ტექსტის შინაარსი მოგვითხრობს გიორგი მეფის მიერ, ქალიშვილის - გურანდუხტის დაბადების გამო, წმ. ნიკოლოზ სასწაულმოქმედის სახელზე ტაძრის მშენებლობის ისტორიას:
პალეოგრაფიული თვალსაზრისით, წარწერა კიდურწაისრული დამწერლობის ნიმუშს წარმოადგენს, მაგრამ ქართულ ეპიგრაფიკაში X საუკუნით მყარად დათარიღებული კიდურწაისრული ქვის კალიგრაფიის ძეგლების არსებობა ხოფის წარწერის 922-957 წლებით დათარიღების საშუალებას იძლევა. ხოფის (ხუაფის) ეკლესიის მაშენებელი  გიორგი მეფე არის ეგრის-აფხაზეთის მეფე გიორგი II (922-957 წწ.), რომელმაც  ქალიშვილის დაბადების გამო მადლიერების ნიშნად,  წმ. ნიკოლოზ სასწაულმოქმედის სახელზე ტაძარი ააგო. მოგვიანებით გურანდუხტი „ქართველთა მეფის“ ბაგრატ II-ის ვაჟს გურგენს გაჰყვა ცოლად და ამ ქორწინების შედეგად დაიბადა გაერთიანებული საქართველოს პირველი მეფე ბაგრატ III (978-1014 წწ.), რომელიც „სამი ტახტის“ მემკვიდრე გახდა და იწოდა როგორც „მეფე აფხაზთა, ქართველთა“.
ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ,რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუდაუთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კელუგერი
კელუგერი (Călugăr) — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 104 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 178 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფელეშტის რაიონის სოფლები
ბიელინის რეგიონი
ბიელინის რეგიონი (Регија Бијељина) — ბოსნია და ჰერცეგოვინის შემადგენლობაში შემავალი  სერბთა რესპუბლიკის 6 რეგიონიდან ერთ-ერთი.
გეოგრაფია
მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთეთ ნაწილში. კანტონის ადმინისტრაციული ცენტრია ბილიენა. რეგიონი შედგება 12 თემისაგან.
მიგელ-იგლესიასის რაიონი
მიგელ-იგლესიასის რაიონი (Distrito de Miguel Iglesias) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სელენდინის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 900 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 815 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 235.73 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სელენდინის პროვინციის რაიონები
აზერბაიჯანის ტრანსპორტის, კავშირგაბმულობისა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების სამინისტრო
ისტორია
ქვეყანაში ტრანსპორტის, საფოსტო სამსახურისა და ტელეგრაფის პირველი სამინისტრო შეიქმნა 1918 წლის 28 მაისს, აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის დეკლარაციის ხელმოწერის შემდეგ. პირველი მინისტრი იყო ხუდადატ ბექ მალიქ-ასლანოვი. როდესაც აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მეორე კაბინეტი მოიწვიეს, მთავრობამ ადმინისტრაციული რეფორმები ჩაატარა და სამინისტრო დაყო ტრანსპორტის სამინისტროსა და საფოსტო სამსახურისა და ტელეგრაფის ახალ სამინისტროებად. მიუხედავად იმისა, რომ მელიქ-ასლანოვი დარჩა ტრანსპორტის მინისტრად, აღა აშუროვი საფოსტო სამსახურისა და ტელეგრაფის სამინისტროს ხელმძღვანელობაში მოხვდა, 1918 წლის 6 ოქტომბერს. სამ თანმიმდევრულ მთავრობაში ასლან ბეი საფიკურდსკი, ჯამო ბეი ჰაჯინსკი და ჯ.ლ ილდირიმი მუშაობდნენ საფოსტო სამსახურისა და ტელეგრაფის მინისტრებად. 1920 წლის 28 აპრილს აზერბაიჯანში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, სამინისტრო გადაკეთდა ფოსტისა და ტელეგრაფის კომისარიატად. კომუნიკაციების სფეროში საბჭოთა ხელისუფლების მოსვლასთან ერთად აზერბაიჯანში სსრ კავშირის კომუნიკაციების სამინისტროს მუდმივი წარმომადგენლები 1953 წლამდე უშუალოდ აკონტროლებდნენ ამ სფეროს. 1991 წელს აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ, კომუნიკაციების სამინისტრო ხელახლა შეიქმნა.
2014 წლის 25 თებერვალს, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა გამოსცა ბრძანებულება, რომელიც ასრულებს 2004 წლის 10 აგვისტოს ბრძანებულებას "აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კომუნიკაციებისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების სამინისტროს შესახებ დებულების დამტკიცების შესახებ". 7 მარტს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ხელი მოაწერა ბრძანებულებას აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კომუნიკაციებისა და მაღალი ტექნოლოგიების სამინისტროს შექმნის შესახებ.
2017 წლის თებერვალში აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა ხელი მოაწერა ბრძანებულებას აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტრანსპორტის, კომუნიკაციებისა და მაღალი ტექნოლოგიების სამინისტროს შექმნის შესახებ.
სტრუქტურა
სამინისტროს ხელმძღვანელობს მინისტრი ორი მოადგილით და ადმინისტრაციის ერთი ხელმძღვანელი. სამინისტროს ძირითადი ფუნქციებია კომუნიკაციებისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების სფეროში ერთიანი სახელმწიფო პოლიტიკის შემუშავება და განხორციელება; კომუნიკაციებისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების სფეროში საქმიანობის რეგულირება, სოციალური და ეკონომიკური საქმიანობის ახალი ფორმების შექმნის წახალისება, ინფორმაციული ტექნოლოგიის მასობრივი გამოყენება, ინფორმაციული ბაზრების შექმნა; რადიოხშირული სპექტრის გამოყენებისა და მიწისზედა სატელიტური კომუნიკაციების ობიექტების შენარჩუნების კონტროლი, სახელმწიფო ორგანოების, მუნიციპალიტეტების, ფიზიკური და იურიდიული პირების საკომუნიკაციო მომსახურებისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების უზრუნველყოფისათვის აუცილებელი ზომების განხორციელება. მინისტრის პასუხისმგებლობაა აზერბაიჯანის ფოსტის, ტელეგრაფის, სატელეფონო, რადიო და სატელევიზიო მაუწყებლობის, ინფორმაციული ტექნოლოგიების შენარჩუნება და რეგულირებაა.
ვენცესლავ რიხტერი
ვენცესლავ რიხტერი (ხორვ. Vjenceslav Richter; დ. 8 აპრილი 1917, დონია-დრენოვა — გ. 2 დეკემბერი, 2002, ზაგრები) — ხორვატი არქიტექტორი. იგი აგრეთვე ცნობილია თავისი ნამუშევრებით ხელოვნების სხვადასხვა დარგში, რომელთა შორისაა: სკულპტურა, გრაფიკა, ფერწერა, ქანდაკება და სცენის დიზაინი.
აზერბაიჯანის ტრანსპორტის, კავშირგაბმულობისა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების სამინისტრო
სამინისტროს პასუხისმგებლობა
რეგლამენტის შესაბამისად, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტრანსპორტის, კომუნიკაციებისა და მაღალი ტექნოლოგიების სამინისტროს პასუხისმგებლობის სფეროები მოიცავს შემდეგს: შესაბამის სახელმწიფო ორგანოებთან ერთად, განსაზღვროს შესაბამისი დარგის განვითარების პრიორიტეტები, უზრუნველყოს სახელმწიფო პროგრამების განხორციელება და განვითარების კონცეფციები; უზრუნველყოს სამეცნიერო და ტექნოლოგიური მიღწევების განხორციელება შესაბამის სფეროში; განახორციელოს ღონისძიებები ინფორმაციის უსაფრთხოების და ინფორმაციის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის სფეროში შესაბამის სახელმწიფო სტრუქტურებთან ერთად; კოორდინაციას უწევს შესაბამის აღმასრულებელ ორგანოს სხვა აღმასრულებელი ორგანოების საქმიანობას; მონაწილეობა მიიღოს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის რადიოხშირული რესურსების გამოყენებისა და დაცვის რეგულირებაში; საზოგადოებრივი სატელეკომუნიკაციო ქსელთან დაკავშირებისა და გამოყენების წესების დადგენა, ამ ქსელის განვითარების, სრულყოფის, ეფექტიანი და საიმედო გამოყენების პოლიტიკა; განსაზღვროს ოპერატორებს შორის კავშირის პირობები. არეგულირებს ამ სფეროში საქმიანობას, იღებს ზომებს დავების ურთიერთდამოკიდებულებისთვის; ადგენს ნუმერაციის რესურსების გამოყენებისა და განაწილების წესს ერთიანი სატელეკომუნიკაციო ქსელებით; მობილური მოწყობილობების აღრიცხვა ხდება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის მიერ დადგენილი წესის შესაბამისად; ადგენს ამ სფეროში რადიო სიხშირის, ელექტრონული მოწყობილობებისა და სამოქალაქო დანადგარების გამოყენების წესებს, აკონტროლებს მათ შესრულებას და აკონტროლებს სატელეკომუნიკაციო ობიექტების ელექტრომაგნიტურ განყოფილებას; მონაწილეობას იღებს შესაბამისი ტერიტორიის საქმიანობასთან დაკავშირებული საკითხების შესახებ სატარიფო პოლიტიკის შემუშავებაში, ამ სფეროში წინადადებების წარდგენა სახელმწიფოს მიერ რეგულირებული ტარიფების შესახებ, აგრეთვე მონიტორინგს უწევს ოპერატორებისა და პროვაიდერების მიერ გამოყენებულ ტარიფებს იმ სერვისებზე, რომლებიც არ რეგულირდება სახელმწიფოს მიერ; განიხილოს შემოსული განცხადებები და საჩივრები, რომლებიც დაკავშირებულია სამინისტროს საქმიანობასთან, მისცეს მათ დროული პასუხები, მიიღოს სხვა ზომები და შეასრულოს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის დადგენილი სხვა მოვალეობები.
ვენცესლავ რიხტერი
ბიოგრაფია
1949 წელს ვენცესლავ რიხტერმა დაამთავრა ზაგრების უნივერსიტეტის ტექნიკური ფაკულტეტი არქიტექტურის სპეციალობით. მისი ხელმძღვანელი გახლდათ პროფესორი ზდენკო სტრიჯიჩი. იგი გახლდათ ხელოვნების ჯგუფის Exat 51-ის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, რომლის აქტიური წევრები 1950-1956 წლებში იყვნენ არქიტექტორები: ბერნარდო ბერნარდი, ზდრავკო ბრეგოვაცი, ბოზიდარ რაშიცა და ვლადიმერ ზახაროვიჩი, ასევე მხატვრები ვლადო კრისტლი, ივან პისელი და ალექსანდრე სრნეცი. რიხტერი ასევე იყო წევრი მხატვრული მოძრაობისა „ახალი ტენდენციები“  (1961 წლიდან).
აზერბაიჯანის ტრანსპორტის, კავშირგაბმულობისა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების სამინისტრო
ინფორმაციულ-გამოთვლითი ცენტრი
ცენტრი შეიქმნა მინისტრთა საბჭოს გადაწყვეტილებით 1973 წლის 7 დეკემბერს და კომუნიკაციების სამინისტროს ბრძანებით, 1974 წლის ბრძანებით. ცენტრი გთავაზობთ მომსახურებას ინფორმაციული ტექნოლოგიების სფეროში: უზრუნველყოფს პროგრამული უზრუნველყოფის შემუშავებას, კორპორატიული და ადგილობრივი ქსელების მუშაობას, ასევე კომპიუტერებისა და სერვერების მოვლა-პატრონობას. გამოიყენება ტექნოლოგიურ პროცესებში.
ვენცესლავ რიხტერი
ბიოგრაფია
ვენცესლავ რიხტერმა დააპროექტა საგამოფენო პავილიონები (1958 წელს მსოფლიო გამოფენისთვის ბრიუსელში, ტურინსა და მილანში), რამდენიმე მუზეუმის შენობა. დაკავებული იყო  სამრეწველო და ინტერიერის დიზაინით. 1962 წლიდან რიხტერმა დაიწყო ქანდაკების ხელოვნების შესწავლა, რასაც მოჰყვა მისი "Reliefmeter" ქანდაკებების სერია.
აზერბაიჯანის ტრანსპორტის, კავშირგაბმულობისა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების სამინისტრო
პროექტი Dilmanc
ეს პროექტი მიზნად ისახავს აზერბაიჯანული ენის ოფიციალური ენობრივი ტექნოლოგიების შექმნას და დანერგვას. პროექტმა შექმნა ინგლისურ, რუსულ და აზერბაიჯანულ ენებს შორის თარგმნებისა და ლექსიკონის სისტემები და გამოიყენა ონლაინ სერვისი. ევროპის მანქანათა თარგმნის ასოციაციამ (EAMT) ასევე ჩართო Dilmanc პროექტი ევროპული კვლევითი ჯგუფების ჩამონათვალში. ამ პროექტის ფარგლებში, უსინათლოებისთვის ხმოვანი აქტივიზირებული მობილური კომპიუტერი შემუშავდა და განაწილდა მომხმარებლებზე (ტრანსპორტის, კომუნიკაციებისა და მაღალი ტექნოლოგიების სამინისტროს და ჰეიდარ ალიევის ფონდის ერთობლივი პროექტი).
ვენცესლავ რიხტერი
ბიოგრაფია
1955 წელს ვენცესლავ რიხტერი მონაწილეობდა ზაგრების პირველი ტრიენალეს ორგანიზებაში. ხელოვნებისა და დიზაინის ფესტივალზე ცდილობდა გაეერთიანებინა დიზაინის დისციპლინების ფართო სპექტრი, მათ შორის გამოყენებითი ხელოვნება, ინდუსტრიული დიზაინი და სახვითი ხელოვნება. მეორე ტრიენალე მხოლოდ ოთხი წლის შემდეგ გაიმართა. იგი ისეთივე წარუმატებელი იყო, როგორც პირველი ბიენალე, როდესაც ცდილობდა მოდერნისტული დიზაინის პოპულარიზაციას.
აზერბაიჯანის ტრანსპორტის, კავშირგაბმულობისა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების სამინისტრო
პროექტი TASIM
ეს არის ტრანს-ევრაზიული ინფორმაციის სუპერმაგისტრალი (TASIM), რომლის მიზანია ტრანსნაციონალური ბოჭკოვანი ხაზის გაშენება, რომელიც მოიცავს ევრაზიის ქვეყნებს დასავლეთ ევროპიდან აღმოსავლეთ აზიამდე. პროექტი ითვალისწინებს ფრანკფურტიდან (გერმანია) ჰონგ კონგამდე მთავარი სატრანზიტო ხაზის შექმნას. ქსელი გააერთიანებს ევროპასა და აზიაში ინფორმაციის გაცვლის უმსხვილეს ცენტრებს. სატრანზიტო ხაზი გადაჭიმული იქნება ჩინეთის, ყაზახეთის, აზერბაიჯანის, საქართველოს, თურქეთის, გერმანიის მასშტაბით. სარეზერვო, ჩრდილოეთ სატრანზიტო საკომუნიკაციო ხაზი გაივლის რუსეთის, უკრაინისა და პოლონეთის ტერიტორიებს. 2008 წლის 11 ნოემბერს ბაქოში მიიღეს დეკლარაცია პროექტის განხორციელების შესახებ.
ვენცესლავ რიხტერი
ბიოგრაფია
ვენცესლავ რიხტერმა მონაწილეობა მიიღო სხვადასხვა გამოფენებში ხორვატიაში და მის ფარგლებს გარეთ. მათ შორის იყო: ხელოვნებისა და ხელოსნობის მუზეუმი ზაგრებში (1964), ოლბრაიტ-ნოქსის სამხატვრო გალერეა ბუფალოში (1968), თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი ზაგრებში (1968), სტემპფლის გალერეა ნიუ-იორკში (1968), სემიხა უბერის გალერეა ციურიხში (1969), ვენეციის ბიენალე (1972), გალერეა 58 რაპერსვილში (1972), დელნავილიოს გალერეა მილანში (1973), ალ ჩენტროს გალერეა ნეაპოლში (1973), ვისკონტის გალერეა მილანში (1976) და გალერეა ლა ლოჯა უდინეში (1977).
აზერბაიჯანის ტრანსპორტის, კავშირგაბმულობისა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების სამინისტრო
„Azerspace-1“
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პირველი სატელიტი, „Azerspace-1“, ორბიტაზე გაიყვანეს სამხრეთ ამერიკიდან, კურუს კოსმოსური ცენტრიდან, 2013 წლის 7 თებერვალს, 18.36 საათზე (2013 წლის 8 თებერვალს, ბაქოს საათით 01:36). Azerspace-1 შეიმუშავა Orbital Science- მა, ამერიკულმა კომპანიამ.
ვენცესლავ რიხტერი
პრემიები და ჯილდოები
მინი|ვენცესლავ რიხტერი (მარჯვნივ) 2000 წ. მარცხნივ|მინი|რიხტერის მიერ შექმნილი ორიგინალური დიზაინი [[იუგოსლავია|იუგოსლავიის პავილიონისთვის 1958 წ. ბრიუსელის მსოფლიო გამოფენაზე.]] ვენცესლავ რიხტერს მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო, მათ შორის ქალაქ ზაგრების პრემია (1959), ოქროს მედალი მილანის მე-13 ტრიენალზე (1964), სკულპტურის პრიზი სან - პაულუს მე-11 ბიენალეზე (1971) და ჰერდერის პრემია (1981). მას ასევე მიღებული აქვს ორი ჯილდო მნიშვნელოვანი ცხოვრებისეული მიღწევისთვის: ვიქტორ კოვაჩიჩის პრემია (1988) და ვლადიმერ ნაზორის პრემია (1993). რიხტერის გრაფიკის რეტროსპექტიული გამოფენა "გეომეტრია და სპონტანურობა" მოეწყო ხორვატიის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიის გრაფიკულ ოთახში ზაგრებში 2002 წელს.
რიხტერის გამოფენა
ვენცესლავ რიხტერის და ნადი კარეშ-რიხტერის კოლექცია განთავსებულია ვხროვეცის ვილაში (ზაგრები). იმართება ზაგრების თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის მიერ.
აზერბაიჯანის ტრანსპორტის, კავშირგაბმულობისა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების სამინისტრო
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის სახელმწიფო უწყებები კატეგორია:აზერბაიჯანის სამინისტროები
ვენცესლავ რიხტერი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1917 კატეგორია:დაბადებული 8 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 2002 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 დეკემბერი კატეგორია:არქიტექტორები ეროვნების მიხედვით კატეგორია:ხორვატი არქიტექტორები
მანი (კასანარე)
მანი (Maní) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კასანარეს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24551 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 3.860 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასანარეს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ძარღვასოკოსნაირნი
ძარღვასოკოსნაირნი (Gomphales) — ბაზიდიუმიანი სოკოების რიგი აგარიკომიცეტების კლასისა. ხშირად ამ რიგში არსებულ ოჯახებს შეცდომით მიაკუთვნებენ Phallales-ის ოჯახს. 2008 წლის ზუსტი შეფასებით, მასში გაერთიანებულია 3 ოჯახი, 18 გვარი და 336 სახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:აგარიკომიცეტები კატეგორია:ბაზიდიუმიანი სოკოები
ეკატერინბურგის ჯვართამაღლების ეკლესია
ეკატერინბურგის ჯვართამაღლების ეკლესია (Крестовоздвиженская церковь) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში, ჯვართამაღლების მამათა მონასტრის ტერიტორიაზე. ეკლესია შენდებოდა 1878-1880 წლებში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას.