cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სილო
სილოს ზუსტი წარმომავლობა უცნობია. 774 წელს აურელიუსის გარდაცვალების შემდეგ სილომ ცოლად შეირთო ალფონსო I-ის ქალიშვილი ადოსინდა, რის წყალობითაც მეფედ აირჩიეს. ზოგიერთი ინფორმაციით სილოს დედა მუსლიმი იყო, მაგრამ სხვა წყაროებით ეს ინფორმაცია არ დასტურდება. ყოველ შემთხვევაში სილო არაბებთან მშვიდობიან დამოკიდებულებაში იყო და მათთან კავშირიც კი დაამყარა თავისი მოწინააღმდეგეების საპირისპიროდ.
სილოს მმართველობის დროს აჯანყდა გალისია, რომელიც დამოუკიდებლობისაკენ მიისწრაფვოდა. გალისიის აჯანყების ჩახშობის შემდეგ კანგას-დე-ონისიდან დედაქალაქი გადაიტანა პრავიაში.
სილო გარდაიცვალა 783 წელს და მისმა ქვრივმა მოინდომა ტახტზე ასულიყო თავისი ძმისშვილი ალფონსო, მაგრამ მისმა ძმამ, ალფონსო I-ის უკანონო შვილმა, მაურეგატომ ტახტის უზურპაცია მოახდინა. ადოსინდა 785 წელს მონასტერში წავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გარდაცვლილი 783
ციტადელა (გოცო)
ციტადელა (Iċ-Ċittadella) — ციტადელი კუნძულ გოცოზე, მალტაში. ტერიტორია დასახლებული იყო ბრინჯაოს ხანიდან მოყოლებული, ხოლო ადგილი, რომელსაც ახლა ციტადელა იკავებს, ითვლება, რომ იყო პუნიკურ-რომაული ქალაქ გაულოს აკროპოლისი.
ისტორია
არქეოლოგიური ნაშთები, როგორიცაა ჭურჭელი, ადასტურებს, რომ ციტადელას ადგილზე ადამიანები ცხოვრობდნენ ბრინჯაოს ხანიდან. ქალაქი ვიქტორია რჩებოდა გოცოს მთავარ დასახლებად მთელი ფინიკიური და რომაული პერიოდის განმავლობაში (მას გაულოსს უწოდებდნენ). ქალაქი შედგებოდა აკროპოლისისგან, რომელიც მდებარეობდა ციტადელას ადგილზე. ამბობენ, რომ იუნონასადმი მიძღვნილი ტაძარი იდგა იმ ადგილზე, სადაც ახლა ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარია. შემორჩენილია რამდენიმე წარწერა და არქიტექტურული ფრაგმენტი გაულოსიდან (ძველი ვიქტორია), მათ შორის მე-2 საუკუნის ლათინური წარწერა კირქვის ბლოკზე.
აღმოჩენილია კედლების ნაშთები, რომლებიც შესაძლოა გაულოსის პუნიკურ-რომაული სიმაგრეების ნაწილი ყოფილიყო. 1969 წელს კედლების კვალი აღმოაჩინეს სამშენებლო სამუშაოების დროს მთავარი კარიბჭის ქუჩაზე, ციტადელას სამხრეთით. ასევე კედლის ნაშთები აღმოაჩინეს ციტადელასთან ახლოს 2017 წელს არქეოლოგიური გათხრების დროს.
შუა საუკუნეების პერიოდში აკროპოლისი გადაკეთდა ციხედ, რომელიც გოცოს მოსახლეობის თავშესაფარი იყო. 1551 წელს ოსმალეთის ჯარი შეიჭრა გოცოში და გაძარცვეს ციტადელა. ციტადელას სამხრეთი კედლების ძირითადი რეკონსტრუქცია ჩატარდა 1599-1622 წლებში და გადაკეთდა დენთის ციხედ. ჩრდილოეთის კედლები ხელუხლებელი დარჩა.
ციტადელა სამხედრო ობიექტად რჩებოდა მანამ, სანამ 1868 წლის 1 აპრილს ბრიტანელებმა არ გააუქმეს ის. ციტადელაში არის ეკლესიები და სხვა ისტორიული ნაგებობები, მათ შორის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი, რომელიც აშენდა 1697-1711 წლებში ადრინდელი ეკლესიის ადგილზე. ციტადელი 1998 წლიდან შეტანილია მალტის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სავარაუდო სიაში.
არქიტექტურა
ციტადელა აგებულია ციცაბოზე, რომელიც გადაჰყურებს ქალაქ ვიქტორიას. ეს მდებარეობა თავდაპირველად შეირჩა მისი სტრატეგიული მდგომარეობის გამო.
საფორტიფიკაციო ნაგებობები
ციტადელას სიმაგრეებს გარედან აკრავს ნახევრად წრიული ენცეინტები და ბასტიონები, რომლებიც დაკავშირებულია სამხრეთ კედლებთან. ჩრდილოეთის კედლები აშენდა მე -15 საუკუნეში, თუმცა კედლების დიდი ნაწილი ხელახლა ააშენეს ჰოსპიტალერებმა. ჩრდილოეთ კედლებში შედის შუა საუკუნეების დანგრეული კედლის კოშკის ნაშთები, სალის პორტი, სათვალთვალო პოსტი და სხვა.
ქალაქის სამხრეთ პერიმეტრი შედგება მე-17 საუკუნის დროინდელი ბასტიონირებული ენცეინტისგან, რომელიც აშენდა ჰოსპიტალერების მიერ. ისრის ფორმის დიდი ბასტიონი, რომელიც ცნობილია როგორც წმინდა მიხეილის ბასტიონი, აშენებულია ქალაქის სამხრეთ ბოლოში, ხოლო ორი დემიბასტიონი - წმინდა მარტინის და წმინდა იოანეს დემიბასტიონი - მდებარეობს ქალაქის დასავლეთ და აღმოსავლეთ ბოლოებში. წმინდა მიხეილის ბასტიონს ჰქონდა საგუშაგო კოშკი, მაგრამ ის შეიცვალა საათის კოშკით 1858 წელს. წმინდა მიხეილის ბასტიონს შორის მოთავსებულია მთავარი კარიბჭე და საათის კოშკი.
ეკლესიები
ციტადელას ერთ-ერთი მთავარი ღირსშესანიშნაობაა ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი. გადმოცემის თანახმად, ის დგას იუნონასადმი მიძღვნილი რომაული ტაძრის ადგილზე, რომელიც საბოლოოდ გადაკეთდა ღვთისმშობლისადმი მიძღვნილ ქრისტიანულ ეკლესიად. ითვლება, რომ ტაძარი განადგურდა მალტის კუნძულების არაბების ხელში ჩაგდების შემდეგ. მეორე ეკლესია აშენდა შუა საუკუნეებში. ეს ეკლესია მე-15 და მე-16 საუკუნეებში გაფართოვდა და 1551 წლის თავდასხმის შედეგად დაზიანდა, თუმცა რამდენიმე წელიწადში ის გარემონტდა. შენობა დაზიანდა 1693 წლის სიცილიაში მიწისძვრის დროს და შემდგომში დაანგრიეს. ახლანდელი ეკლესია აშენდა 1697-1711 წლებში ლორენცო გაფას, მალტელი არქიტექტორის დიზაინით. მშენებლობის დროს იპოვეს რომაული ტაძრის ვრცელი ნაშთები, და ამ ეპოქის ზოგიერთი ნაშთი დღემდე შემორჩენილია ტაძრის ქვეშ.
დღეს შენობა ყველაზე ცნობილია ჭერზე გამოსახული შესანიშნავი ტრომპით (ხელოვნების ტექნიკა, რომელიც იყენებს რეალისტურ გამოსახულებებს ოპტიკური ილუზიის შესაქმნელად). ტრომპი დახატა სიცილიელმა მხატვარმა ანტონიო მანუელემ. ტაძრის უკან პატარა შენობაში განთავსებულია საკათედრო ტაძრის მუზეუმი.
სქოლიო
კატეგორია:შენობები მალტაში კატეგორია:მალტის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:კოშკები კატეგორია:ციხესიმაგრეები მალტაზე კატეგორია:ციხესიმაგრეები კატეგორია:ციხესიმაგრეები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ზ. კიკვიძის 8)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს ზაირა კიკვიძის ქუჩაზე (№ 8). აგებულია  XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. თავდაპირველი სახე ძირითადად შენარჩუნებული აქვს.
სახლი ორსართულიანია. ნაშენია აგურით. შენობის გეგმის სწორკუთხედი (12,3 X 9,1 მეტრი), რამდენადმე, მის წინ მდებარე ეზოს გასწვრივაა დაგრძელებული, ქუჩისკენ კი ვიწრო ფასადით გამოდის. ეზოს მხარეს, ორივე სართულის წინ, აივანია. პირველი სართულის აივანი მოგვიანებით წინიდან ამოუშენებიათ და ორი, დამხმარე სადგომი მოუწყვიათ, რომლებიც ერთმანეთისგან ტიხრით არის გამიჯნული. შესასვლელი ორივე სართულზე ეზოს მხრიდანაა. პირველი სართული მიწიდან დაახლოებით 1 მეტრზეა, რის გამოც კარის  წინ მოწყობილია ხუთსაფეხურიანი, ვიწრო კიბე (გვიანდელია). გვიანდელია მეორე სართულზე ასასვლელი კიბეც. ორივე სართულზე, ერთმანეთთან თითო კარით დაკავშირებული, ორ-ორი ოთახია. თითოეულ ოთახს დამოუკიდებელი შესვლელი აივნიდან აქვს. პირველი სართულის ოთახები სხვადასხვა ფართობისაა, მეორე სართულის ოთახები კი თანაბარია. პირველი სართულის მცირე ოთახში სამი განჯინაა. მათ შორის ერთი — ოთახების გამმიჯნავ  კედელშია, ხოლო ორი — მოპირდაპირე კედელში. ეს კედელი გარედან ყრუა. ერთი განჯინა მცირე ზომის ოთახის წინ არსებულ დამხმარე სადგომშიცაა. მცირე ოთახი ორი სარკმლითაა განათებული, მოზრდილი ოთახი კი — შვიდით. მათგან ორი სარკმელი აივანზე გამოდის.
მეორე სართულის ოთახები ერთმანეთისგან ტიხრით არის გამიჯნული. ქუჩის მხარეს მდებარე ოთახის თითოეულ კედელში ორ-ორი სარკმელია. მეორე ოთახი კი სამი სარკმლითაა განათებული. მათ შორის ორი — ეზოს მხარეს მდებარე კედელშია გაჭრილი, ერთი — მის მოპირდაპირე კედელში. სარკმლების გარდა, ამ ოთახში ორი განჯინიცაა. კარ-სარკმლები ბრტყელი თაღითაა დასრულებული. შენობის ფასადებიდან გაფორმებულია ქუჩისპირა ორივე ფასადი. დამუშავების ძირთადი საშუალებებია: ერთიანი, საფეხურით შეღრმავებული, სწორკუთხა არეები, რომლებიც დანაწევრებულია სადა საპირეში ჩასმული სარკმლებით. განივ ფასადზე ორი სარკმელი გამოდის, გრძივ ფასადზე კი — სამი. სარკმლებს შორის გამოყვანილია თითო, ცრუ სარკმელი. შენობის მეოთხე ფასადი ყრუა. განივი ფასადი დაგვირგვინებულია საფეხუროვანი ლავგარდნით შემოფარგლული, სამკუთხა ფრონტონით, რომლის არე აგურის ფიგურული წყობითაა დეკორირებული და ფასადს საზეიმო იერს ანიჭებს. ფრონტონში, სხვენის ვენტილაციისათვის, ორი მრგვალი ხვრელია. ფრონტონის ქვემოთ დაბალი, საფეხურით შეღრმავებული, ოთხკუთხა არეებით დანაწევრებული ზოლია. ამ უკანასკნელის ქვემოთ კი, იგივე სიმაღლის, საფეხურით შეღრმავებული არე, რომლის ცენტრში წრიული რგოლია გამოყვანილი. მეორე სართულს, ეზოს მხარეს, ხის სვეტებზე დაყრდნობილი, გადახურული აივანი გასდევს — ფიცრული მოაჯირით და აჟურული დეკორით შემკული თაღებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ბრიტანეთის გვიანა (საფოსტო მარკა)
მინი|ბრიტანეთის გვიანას 1 ცენტიანი ნიმუში მინი|ბრიტანეთის გვიანას 4 ცენტიანი ნიმუში
ბრიტანეთის გვიანა — მრავალი ფილატელისტი მიიჩნევს მას ყველაზე სასურველ და იშვიათ საფოსტო მარკად. ის 1856 წელს შეზღუდული რაოდენობით გამოიცა ბრიტანეთის გვიანაში (დღევანდელი გაიანა). ის არის ერთადერთი მნიშვნელოვანი საფოსტო მარკა რომელიც არ არის წარმოდგენილი ბრიტანეთის სამეფო ფილატელისტურ კოლექციაში.
ის არაპერფორირებულადაა დაბეჭდილი მეწამულ ქაღალდზე და მასზე იალქნიან ხომალდთან ერთად გამოსახულია კოლონიის ლათინური დევიზი : Damus Petimus Que Vicissim" (ჩვენ გავცემთ და ველოდებით სამაგიეროს). გემი და წარწერა მოქცეულია ვიწრო ოთხკუთხედ ჩარჩოში, რომლის გარეთაც აწერია: გამომშვები ქვეყანა, ორგანიზაცია და ღირებულება. მთლიანი მარკა შემოსაზღვრულია შავი ჩარჩოთი.
ალექსანდრა პავლეს ასული
ალექსანდრა პავლეს ასული (Александра Павловна; დ. 9 აგვისტო, 1783, ცარსკოე სელო, რუსეთის იმპერია — გ. 16 მარტი, 1801, ბუდა, უნგრეთის სამეფო) — რომანოვების დინასტიის წარმომადგენელი. რუსეთის იმპერატორ პავლე I-ისა და მისი მეუღლის, იმპერატრიცა სოფია დოროთეა ვიურტემბერგელის ქალიშვილი. რუსეთის ორი იმპერატორის: ალექსანდრე I-ისა და ნიკოლოზ I-ის და. ავსტრიის ერცჰერცოგინია როგორც საღვთო რომის იმპერატორ ლეოპოლდ II-ის ვაჟის, იოზეფის მეუღლე.
ბიოგრაფია
იგი თავის და-ძმებთან ერთად იზრდებოდა გატჩიცის სასახლეში, სადაც იღებდა კარგ განათლებას და ემზადებოდა საზღვარგარეთ გასათხოვებლად.
თავდაპირველად იგეგმებოდა, რომ ალექსანდრა ცოლად გაჰყოლოდა შვედეთის 14 წლის მეფე გუსტავ IV-ს, მეფე გუსტავ III-ისა და დედოფალ სოფია მაგდალენა დანიელის ვაჟს. შვედებსა და რუსებს შორის საქორწინო მოლაპარაკებები საკმაოდ დიდ ხანს მიმდინარეობდა. ის იყო რუსეთში უკვე ნიშნობა უნდა გამოეცხადებინათ, რომ ახალგაზრდა მეფე გუსტავ IV-მ უარი განაცხადა ალექსანდრას ცოლად შერთვაზე. ამის მიზეზი ის იყო, რომ მეფეს იგი გარეგნულად არ მოეწონა, მას კი სურდა, რომ თავისი დედოფალი ლამაზი ყოფილიყო. ამ მიზნით მან ცოლად ალექსანდრას ძმის, დიდ მთავარ ალექსანდრეს ცოლის, პრინცესა ლუიზა ბადენელის ღვიძლი და, ფრედერიკა ბადენელი შეირთო, რომელიც მეფის სილამაზის კრიტერიუმებს სრულად აკმაყოფილებდა.
შვედებთან ჩაშლილი მოლაპარაკებების შემდეგ, 1798 წელს პეტერბურგს ალექსანდრას ბიძა, ჰერცოგი ალექსანდერ ფრიდრიხ ვიურტემბერგელი ეწვია, რომელმაც წამოჭრა ალექსანდა პავლოვნას ავსტრიაში გათხოვების წინადადება. იმპერატორ პავლე I-ს ეს იდეა ძალიან მოეწონა და საღვთო რომის იმპერატორ ფრანც II-თან სასწრაფოდ წამოიწყო მოლაპარაკებები. გადაწყდა, რომ ალექსანდრა ცოლად ფრანცის უმცროს ძმას, საღვთო რომის იმპერატორ ლეოპოლდ II-ისა და დედოფალ მარია ლუისა ესპანელის ვაჟს, უნგრეთის პალატინ იოზეფს უნდა გაჰყოლოდა ცოლად. მოლაპარაკებები წარმატებით დასრულდა და 1799 წლის 30 ოქტომბერს პეტერბურგში შედგა ალექსანდრასა და იოზეფის ქორწინება.
ამის შემდეგ ალექსანდრას ავსტრიის ერცჰერცოგინიის წოდება მიენიჭა და ქმართან ერთად გადასახლდა უნგრეთში. ამ დროს ალექსანდრა 16 წლის იყო, ხოლო იოზეფი 23-ის. მათი ქორწინება ძალიან ხანმოკლე აღმოჩნდა, რადგან 1801 წლის 16 მარტს ალექსანდრა პავლოვნა მშობიარობას გადაჰყვა, 17 წლის ასაკში. მან გოგონა გააჩინა, რომელსაც იოზეფმა მის პატივსაცემად ალექსანდრინა დაარქვა, თუმცა ისიც მალევე დაიღუპა, რის გამოც იოზეფმა ამის შემდეგ კიდევ ორჯერ იქორწინა.
აგრიზოოფობია
აგრიზოოფობია — გარეული ცხოველების შიში, რომელიც მიეკუთვნება სპეციფიკური ფობიის ტიპს. ბევრი ადამიანი იტანჯება აგრიზოოფობიისგან, განსაკუთრებით კი ისინი ვინც იზრდებოდნენ იზორილებული ქალაქის უბნებში.
ეტიმოლოგია
ტერმინი აგრიზოოფობია მომდინარეობს ბერძნული ენიდან ἄγριος - აგრიოს, „გარეული“, ζῷον - ზონ, „ცხოველი“ და φόβος - ფობოს, „შიში“.
სქოლიო
კატეგორია:ფობიები
მარიანო-დამასო-ბერაუნის რაიონი
მარიანო-დამასო-ბერაუნის რაიონი (Distrito de Mariano Dámaso Beraun) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის ლეონსიო-პრადოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 719 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9.74 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 766.27 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლეონსიო-პრადოს პროვინციის რაიონები
ბარჩეტა
ბარჩეტა (Barcheta, Barxeta) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 28,5 კმ². მოსახლეობა — 1586 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
პუშკინის წმინდა ეკატერინეს საკათედრო ტაძარი
პუშკინის წმინდა ეკატერინეს საკათედრო ტაძარი (Екатерининский собор) — მართლმადიდებლური ეკლესია პუშკინში, ტაძრის მოედანზე. ეკლესია აღდგენილია 2007-2010 წლებში, დანგრეული მართლმადიდებლური ტაძრის ადგილზე.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
ისტორია
ცარსკოე-სელოს საქალაქო ტაძრის დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე მშენებლობა დაიწყო 1835 წელს ნიკოლოზ I-ის ბრძანებით. მშენებლობა მიმდინარეობდა არქიტექტორ კონსტანტინ ტონის პროექტის მიხედვით.
ტაძრის კურთხევა გაიმართა 1840 წლის 6 დეკემბერს, რომელსაც ესწრებოდა იმპერატორი და უფლისწული ალექსანდრე ნიკოლოზის ძე. 1842 წლისათვის ყველანაირი მოსაპირკეთებელი სამუშაო დასრულდა. ტაძარი დაზიანდა 1862 წელს გაჩენილი ხანძრის გამო.
1890 წლის აპრილში ტაძრის 50 წლის იუბილესთან დაკავშირებით დაიწყო ტაძრის მასშტაბური რემონტი, რომელიც ამავე წლის ნოემბერში დასრულდა.
1917 წლის 31 ოქტომბერს ბოლშევიკები შევიდნენ ცარსკოე-სელოში და დააპატიმრეს მღვდლები. მამა იოანე აეროდრომზე დახვრიტეს საკუთარი შვილის თვალწინ.
1938 წლის 12 მარტს ტაძრის წინამძღვარი გაათავისუფლეს თანამდებობიდან, ხოლო ტაძარი საბოლოოდ დახურეს 1938 წლის 11 ივლისს. 1939 წლის 10 ივნისს ტაძარი ააფეთქეს. აფეთქების სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ინჟინერი ე. ნ. ნილსენი. ტაძრის ტერიტორიაზე გააშენეს სკვერი, ხოლო 1960 წელს ტაძრის ადგილზე დადგეს ლენინის ძეგლი.
1994 წელს რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ მამა იოანეს კანონიზაცია მოახდინა, ამასთან დაკავშირებით 1995 წლის 5 თებერვალს ტაძრის ადგილზე აღმართეს შვიდმეტრიანი ჯვარი.
2007 წელს დაიწყო და 2010 წელს დასრულდა ახალი ტაძრის მშენებლობა. 2010 წლის 27 ივნისს პატრიარქმა კირილემ აკურთხა ტაძარი. 2014 წლის 19 იანვარს დასრულდა ყველა გუმბათის მოოქროება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
საქართველოს ეროვნული უნივერსიტეტი
საქართველოს ეროვნული უნივერსიტეტი (სეუ) — უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება საქართველოში, თბილისში. დაფუძნდა 2001 წელს.
ისტორია
საქართველოს ეროვნული უნივერსიტეტი დაფუძნდა 2001 წელს ილია ჭავჭავაძის საქართველოს ეროვნული უნივერსიტეტის სახელით.
2007 წლიდან უნივერსიტეტი ფუნქციონირებს თანამედროვე საგანმანათლებლო მოთხოვნების შესაბამისი შენობაში და პასუხობს საჭირო საგანმანათლებლო პირობებს.
2009 წელს უნივერსიტეტმა გაიარა აკრედიტაცია სსიპ განათლების აკრედიტაციის ეროვნული ცენტრის მიერ.
ამჟამად უნივერსიტეტში ფუნქციონირებს 23 აკრედიტებული საგანმანათლებლო პროგრამა, მათგან - 9 საბაკალავრო, 7 - დამატებითი/Minor სპეციალობის, 1 ერთსაფეხურიანი, და 5 სამაგისტრო პროგრამა.
უნივერსიტეტის შემდეგ 4 ფაკულტეტზე - ბიზნესის მართვის, სოციალური მეცნიერებების, იურიდიულ და სამედიცინო ფაკულტეტებზე მოღვაწეობს 133 პროფესორი და 97 მოწვეული ლექტორი.
2014, 2015 და 2016 წლებში საქართველოს ეროვნული უნივერსიტეტი, ერთიანი ეროვნული გამოცდების და მობილობის შედეგების შესაბამისად, არის ერთ-ერთი ყველაზე მოთხოვნადი უნივერსიტეტი საქართველოს საგანმანათლებლო სივრცეში.
ბაკალავრის პროგრამა
საქართველოს ეროვნული უნივერსიტეტის საბაკალავრო პროგრამაზე აბიტურიენტებს ჩარიცხვის უფლება გააჩნიათ ეროვნული გამოცდების ჩაბარების საფუძველზე. აბიტურიენტთა ადმინისტრაციული რეგისტრაცია სეუ-ში მიმდინარეობს რექტორის მიერ ბრძანებით განსაზღვრულ ვადებში. ადმინისტრაციული რეგისტრაციის დასრულების შემდგომ გაიცემა სეუ-ს რექტორის ბრძანება აბიტურიენტთა ჩარიცხვის შესახებ.
სეუ-ს საბაკალავრო პროგრამაზე ასევე დასაშვებია ეროვნული გამოცდების ჩაბარების გარეშე და ეს რეგულაცია მოქმედებს შემდეგნაირად:
სამაგისტრო პროგრამა
სამაგისტრო პროგრამაზე სწავლის უფლება აქვს  ბაკალავრის ან მასთან გათანაბრებული აკადემიური ხარისხის მქონე პირს საერთო სამაგისტრო გამოცდების/საერთაშორისო გამოცდების, შიდა/გარე მობილობის საფუძველზე. სეუ-ში სამაგისტრო პროგრამაზე მიღების დამატებითი პირობებია შიდა საუნივერსიტეტო გამოცდები სპეციალობასა და უცხო ენაში (B2 დონე).
სეუ-ში საერთო სამაგისტრო გამოცდების ჩაბარების გარეშე სწავლა დასაშვებია:
პარტნიორები
უნივერსიტეტის თანამშრომლობს სხვადასხვა დაწესებულებებთან.
სქოლიო
ეროვნული
აქტინოიდები
მინი| [[ატომური ბომბის აფეთქება ნაგასაკიში, რომელიც პლუტონიუმს შეიცავდა. ]]
აქტინოიდები, აქტინიდები — 15 ქიმიური ელემენტისაგან შემდგარი ოჯახი, ატომური ნომრით Z 89—103-მდე, რომლებიც განლაგებული არიან მენდელეევის ელემენტთა პერიოდული სისტემის მე-7 პერიოდში აქტინიუმიდან ლოურენსიუმის ჩათვლით.
აქტინიუმის მსგავსად აქტინოიდები განეკუთვნებიან პერიოდული სისტემის III ჯგუფს. აქტინოიდს განეკუთვნება თორიუმი Th (Z=90), პროტაქტინიუმი Pa (91), ურანი U (92), ნეპტუნიუმი Np (93), პლუტონიუმი Pu (94), ამერიციუმი Am (95), კიურიუმი Cm (96), ბერკელიუმი Bk (97), კალიფორნიუმი Cf (98), აინშტაინიუმი Es (99), ფერმიუმი Fm (100), მენდელევიუმი Md (101), ნობელიუმი No (102), ლოურენსიუმი Lr (103). მინი|მარცხნივ| გლენ სიბორგი — ადამიანი, რომელსაც უდიდესი წვლილი მიუძღვის აქტინოიდების შესწავლაში. აქტინოიდები რადიოაქტიურია. ბუნებაში მხოლოდ თორიუმი, პროტაქტინიუმი და ურანი გვხვდება, დანარჩენები კი, რომლებსაც ხშირად ტრანსურანულ ანუ ურანისიქითა ელემენტებსაც უწოდებენ, ხელოვნურადაა მიღებული. აქტინოიდების შესწავლის საქმეში დიდი ღვაწლი მიუძღვის გლენ სიბორგს. მისი ხელმძღვანელობით კალიფორნიის უნივერსიტეტის რადიაციულ ლაბორატორიაში პირველად მიიღეს ცხრა აქტინოიდი.
გლენ სიბორგმა გამოიყენა დიმიტრი მენდელეევის პრინციპი ელემენტთა პერიოდულ სისტემაში თვისებათა პერიოდული ცვლის შესახებ და იწინასწარმეტყველა აქტინოიდების ჯგუფის არსებობა, მაგრამ ამ ოჯახის შემადგენლობა საბოლოოდ მას შემდეგ დადგინდა, რაც დუბნას ბირთვულ გამოკვლევათა გაერთიანებულ ინსტიტუტში გიორგი ფლიოროვის ხელმძღვანელობით აღმოაჩინეს 104-ე ელემენტი — კურჩატოვიუმი. ჩეხმა მეცნიერმა ი. ზვარამ ამ ელემენტის თვისებების შესწავლის საფუძველზე დაადგინა, რომ IV ჯგუფის ქიმიური ელემენტია და ელემენტ ჰაფნიუმის ანალოგს წარმოადგენს. ამრიგად, დამტკიცდა, რომ ლორენსიუმი აქტინოიდების ჯგუფის უკანასკნელი ელემენტია. ატომების ელექტრონული გარსების აგებულებით აქტინოიდების ოჯახი ემსგავსება ლანთანოიდების ოჯახს, რომლებიც პერიოდული სისტემის მე-6 პერიოდის III ჯგუფშია. ლანთანოიდებისა და აქტინოიდების ქიმიური თვისებების მსგავსებას განაპირობებს ელექტრონების ერთნაირი რაოდენობა გარე გარსზე და ატომებისა და იონების დაახლოებით ერთნაირი სიდიდის რადიუსები. მათი მსგავსება განსაკუთრებით მაშინ იჩენს თავს, როცა ელემენტები ერთნაირ სავალენტო მდგომარეობაშია. მაგალითად 3-ვალენტოვანი აქტინოიდები წარმოქმნიან ისეთსავე უხსნად ნაერთებს (ჰიდროჟანგები, ფთორიდები, ოქსალატები, კარბონატები და სხვა), როგორსაც 3-ვალენტოვანი ლანთანოიდები. დიდი მსგავსების გარდა აქტინოიდებსა და ლანთანოიდებს შორის არსებითი განსხვავებებიც არის. აქტინოიდების დაჟანგულობის რიცხვი ხშირად 3-ზე მაღალია, რაც ლანთანოიდებს არ ახასიათებს. თავის ნაერთებში აქტინოიდები იჩენენ შემდეგ ვალენტოვნებას (უფრო ტიპობრივი შავად არის აღნიშნული): Th (3, 4), Pa (3, 4, 5), U (3, 4, 5, 6), Np (3, 4, 5, 6, 7), Pu (3, 4, 5, 6, 7), Am (3, 4, 5, 6), Cm (3, 4), Bk (3, 4), Cf (2, 3), Es (3), Fm (3), Md (2, 3), N0 (2, 3). ამგვარად, 3-ის ტოლი ვალენტოვნება დამახასიათებელია მხოლოდ Am-ის მომდევნო ელემენტებისათვის. აქტინოიდების ოჯახის ელემენტების პირველ წევრებს Th, Pa, U ნაერთებში შესაბამისად უმეტესად 4, 5, 6-ვალენტოოვანი მდგომარეობა აქვთ.
აქტინოიდების ოჯახის ელემენტთა შორის თვისებათა განსხვავება უფრო მკვეთრია, ვიდრე ლანთანოიდების ოჯახის წევრები 95-იდან 103-მდე ძლიერ ჰგვანან ერთმანეთს.
სქოლიო
კატეგორია:აქტინოიდები
კვინისწყალი
კვინისწყალი, კვინწყალი — მდინარე ვანის მუნიციპალიტეტში. მდინარის ხეობაში და მის მიმდებარედ გაშენებულია სოფლები: უხუთი, ინაშაური და ამაღლება.
მდინარე სათავეს იღებს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ განშტოებაზე არსებული მთა კვინისთავის (1982,2 მ) ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1 კმ-ში 1925 მეტრის სიმაღლეზე. სოფელ ამაღლების ჩრდილოეთით 2 კმ-ში მარცხნიდან უერთდება ეგრეთ წოდებულ რიონის შტოს, რომელიც სოფელ დიდველიდან მოყოლებული გამოყოფილია რიონის ძირითადი ნაწილიდან და პარალელურად მიედინება, გზად კვინისწყლისა და სხვადასხვა მცირე შენაკადების გარდა შეირთავს ბანურას, ფერეთას, კორისწყალს და ამაღლების სიახლოვეს რიონის სხვა რამდენიმე ნაკადში იხლართება.
ფიზიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება
ცხენისზურგის მთით კვინისწყლის აუზი გამოიყოფა სულორის აუზისგან. ჩრდილოეთ კალთებზე. მდინარის აუზი იყოფა მთიან, მთისწინა და დაბლობ ზონებად. აუზის მთიანი და მთისწინა ზონების გეოლოგიურ აგებულებაში მონაწილეობას იღებენ ქვიშაქვები, მერგელები, ბაზალტები და ანდეზიტები. დაბლობი ზონა კი აგებულია ძველი ალუვიური განფენებით. აუზის ნიადაგური საფარი წარმოდგენილია ტყის ყავისფერი და ყვითელმიწა ნიადაგებით. აუზის მთიანი ზონის დაახლოებით 85 % დაფარულია ხშირი ფოთლოვანი ტყით, დაბლობი ზონის დიდი ნაწილი კი ათვისებულია სასოფლო-სამეურნეო კულტურებით.
მდინარის ხეობა სათავიდან სოფელ ზედა გორამდე V-ეს ფორმისაა, ქვემოთ ტრაპეციული ფორმის, ხოლო რიონის მარცხენა ტერასაზე არამკაფიოდ არის გამოხატული. მდინარე სოფელ ქვედა გორამდე ტიპური მთის მდინარის ხასიათს ატარებს. მის კალაპოტში გვხვდება ნაკადის მიერ მოტანილი დიდი ზომის დამუშავებული ქვები, რომელთა მაქსიმალური დიამეტრი 1 მ-მდეა. ნაკადის სიგანე იცვლება 3-4 მ-დან 7-8 მ-მდე, სიღრმე 0,3-დან 0,8 მ-მდე, ხოლო სიჩქარე 1,2 მ/წმ-დან 0,9 მ/წმ-მდე.
ჰიდროლოგიური მახასიათებლები
მდინარის სიგრძეა 20,5 კმ, საერთო ვარდნა 1886 მ, საშუალო ქანობი 92,0 %, წყალშემკრები აუზის ფართობი კი 46 კვ. კმ-ია. მდინარე საზრდოობს თოვლის, წვიმის და გრუნტის წყლებით. მისი წყლიანობის რეჟიმი ხასიათდება გაზაფხულის წყალდიდობით და წყალმოვარდნებით მთელი წლის განმავლობაში. წყალმცირობა ძირითადად ზაფხულის თვეებში აღინიშნება. მდინარე გამოიყენება სოფლის წისქვილების სამუშაოდ და სარწყავად.
სარეწაო მნიშვნელობა
სახეობათა მრავალფეროვნების მიხედვით კვინისწყალი სენსიტიურია. არა აქვს სარეწაო მნიშვნელობა. განვითარებულია სამოყვარულო თევზჭერა. სტატუსი შეიძლება შეფასდეს, როგორც სატოფე-სანასუქო. მდინარეში ბინადრობს 10 აბორიგენული თევზის სახეობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიონის შენაკადები კატეგორია:იმერეთის მხარის მდინარეები
პატარა ჩანი
პატარა ჩანი (Малые Чаны) — მარილიანი ტბა რუსეთში, ნოვოსიბირსკის ოლქში. გაწოლილია ბარაბის დაბლობზე, ზღვის დონიდან 106 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 200 კმ², საშუალო სიღრმე 1,4 მ. გადაჭიმულია აღმოსავლეთ-ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან დასავლეთ-სამხრეთ-დასავლეთისაკენ 21,5 კმ-ზე, სიგანე 12 კმ.
ფშანით უკავშირდება უფრო მოზრდილ და მარილიან ჩანის ტბას. უკავია სუფოზიური წარმოშობის ბრტყელი დეპრესია. წარმოიშვა 10-13 ათ. წლის წინ. აქვს არასწორი ოვალური ფორმა. საზრდოობს თოვლისა და წვიმის წყლით. ერთვის მდინარე ჩულიმი. წყლის დონის მატება იწყება გაზაფხულზე და ემთხვევა გაზაფხულის წყალდიდობას. ზაფხულში დონე იკლებს. ყინულით იფარება ოქტომბრის ბოლოსა და ნოემბერში, გაძვიფვა გრძელდება აპრილამდე და მაისის დასაწყისამდე.
ცხენისზურგი
ცხენისზურგი — მთა საქართველოში, იმერეთის მხარეში, ვანის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ლობოროტის ქედის უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარების კორისწყლის, კვინისწყლის და ძულუხურის წყალგამყოფი. სიმაღლე 1678 მ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იმერეთის მხარის მთები
პატარა ჩანი
მაისში წყალი თბება 10°С-მდე, ხოლო ივლისში 24°С-მდე. სექტემბერში ტემპერატურა ეცემა 14-16°С-მდე. მინერალიზაცია 0,8 გრ/დმ³. ტბაზე გადის ფრინველთა მრავალი სახეობის სეზონური მიგრაციის გზები. ტბიდან სამხრეთით განლაგებულია აღკვეთილი „მაისკოე-უტრო“. ნახევარკუნძულს „გრივა-ვერტკოვა“-ს ფართობით 5,16 კმ² აქვს ბუნების ძეგლის სტატუსი.
ნახევარკუნძულის ტერიტორიაზეა მცენარეთა და ცხოველთა 20 სახეობა, რომლებიც რუსეთის წითელ წიგნშია შეტანილი. მდიდარია თევზით, განვითარებულია თევზის რეწვა. სანაპიროზე არის დასახლებები. 2005 წელს ტბის რაიონში შეინიშნებოდა ფრინველის გრიპის ეპიზოოტიის კერა.
სქოლიო
კატეგორია:ნოვოსიბირსკის ოლქის ტბები
გიასლი (აღდამი)
გიასლი  (Qiyaslı) — სოფელი აზერბაიჯანში,   მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
ბენახებერი
ბენახებერი (Benagéber, Benaixeve) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ლოს-სერანოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 69,8 კმ². მოსახლეობა — 180 კაცი (2020 წ.).
თელავის ჯვარპატიოსნის ეკლესია
თელავის ჯვარპატიოსნის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თელავის სამხრეთით, 2-3 კილომეტრზე, მდინარე მიწანწრის ხეობაში, მთაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს,
აღწერა
ეკლესია დარბაზულია (8,3 x 5 მეტრი). შეიცავს სხვადასხვა პერიოდის სამ სამშენებლო ფენას, რომლებიც ერთმანეთისგან როგორც საშენი მასალით, ისე დუღაბის ფერითაც განსხვავდება. შენობის თავდაპირველი ნაწილი, რომელიც კედლების სიმაღლის ნახევარზე მეტს მოიცავს, რიყის ქვის ირეგულარული წყობითაა ნაგები. კარ-სარკმლების ღიობების გამოსაყვანად და, აქა-იქ, კუთხეებში, გამოყენებულია ტლანქად დამუშავებული შირიმი. მოგვიანებით განახლებული ნაწილებიცც რიყის ქვისაა. ამ დროისაა ეკლესიის შიდა გადახურვაც. სულ ბოლოს ორივე ფრონტონი რიყის წვრილი ქვით აღუდგენიათ.
ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი გარედან შეისრულთაღიანია, შიგნიდან ხის ბრტყელი გადახურვა აქვს. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, აფსიდის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი, რომლის ქვედა ნაწილი მოგვიანებით ამოუშენებიათ. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, მიშენებულია კუბური ფორმის ტრაპეზი ღრმა, სწორკუთხა ნიშით წინა მხარეს. მეორე, მსგავსი მოყვანილობის ნაგებობა აფსიდის კედლის ჩრდილოეთ ბოლოშია. აგებული და აფსიდის მხრების ხაზიდან ორიოდე მეტრით წინაა წამოწეული.
ეკლესიის კედლებში კიდევ სამი სარკმელია: თითო-თითო გრძივი კედლების დასავლეთის ნაწილში, ხოლო მესამე - დასავლეთის კედლის ღერძზე, შესასვლელის ზემოთ. სამივე სარკმელს თარაზული გადახურვა აქვს. მათ შორის დასავლეთის სარკმლის ძირიც თარაზულია. ჩრდილოეთის კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში მოწყობილია მცირე ზომის, სწორკუთხა ნიშა. ეკლესიის გრძივი კედლები მარტივი პილასტრების წყვილით ორ არათანაბარ ნაწილად იყოფა, რომელთაგანაც აღმოსავლეთის თითქმის ორჯერ მოკლეა დასავლეთისაზე. პილასტრებზე აგურით ნაწყობი, შეისრული ფორმის საბჯენი თაღია (გვიანდელია) დაყრდნობილი, მიუხედავად იმისა, რომ თაღი პალასტრის თანაბარი სიგანისაა, იგი მას ჩვეულებიამებრ კი არ უერთდება, არამედ აცდენილია. სამხრეთით, თაღის ძირი პილასტრის მიმართ ოდნავ აღმოსავლეთითაა გადაადგილებული, ჩრდილოეთით კი - დაშავლეთით, რაც დაუდევრობის შედეგს წარმოადგენს. დაუდევრადაა ნაწყობი კამარაც და კონქიც. კონქის თაღი შეისრულია. შეისრულია კამარაც. კედლები შიგნიდან და გარენად ტლანქადაა შელესილი. კედლებს ლავგარდანი არ გააჩნია, სახურავი დაბურულია კრამიტით.
ეკლესიას სამხრეთი მხრიდან მინაშენი ეკვროდა. ამჟამად იგი მთლიანად მიწითაა ამოვსებული და მხოლოდ აღმოსავლეთისა და სამხრეთის კედლების გარეთა ნაწილებიღაა შემორჩენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სმილტენეს მხარე
სმილტენეს მხარე (Smiltenes novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში, ვიძემეს რეგიონში. მხარე მოიცავს 8 თემს და ქალაქ სმილტენეს, რომელიც წარმოადგენს მხარის ადმინისტრაციულ ცენტრს.
ესაზღვრება რაუნის, ვეცპიებალგის, ბევერინის, ვალკის, სტრენჩის, აპესა და გულბენეს მხარეები.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულების შემდეგ ვალკის რაიონის ტერიტორიის ნაწილზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 14 276 კაცს. მხარის ფართობია 949 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
ვიკის უყვარს ძეგლები
ვიკის უყვარს ძეგლები (Wiki Loves Monuments) — ყოველწლიური საერთაშორისო ფოტოგრაფიული კონკურსი, რომელიც სექტემბრის თვეში ტარდება. კონკურსს ორგანიზებას უწევენ ვიკიპედიის საზოგადოების წევრები ადგილობრივი ვიკიპედიელების დახმარებით. მონაწილეები იღებენ ადგილობრივი მონუმენტებისა და კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ფოტოებს და ვიკისაწყობში ათავსებენ. პროექტის მიზანია ხაზი გაუსვას ამა თუ იმ ქვეყნის კულტურულ მემკვიდრეობას და შეიქმნას ფოტოები, რომელთა გამოყენება ვიკიპედიაში და მის გარეთაც თავისუფალი ლიცენზიით მოხდება.
ისტორია
მინი|ვიკის უყვარს ძეგლები მსოფლიოს უდიდესი ფოტოკონკურსია, კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ფოტოსაცავის შესაქმნელად და ისტორიის შესანარჩუნებლად.|მარცხნივ|320პქ ვუძ-ი არის პროექტის „ვიკის უყვარს ხელოვნება“ გამგრძელებელი რომელიც 2009 წელს ნიდერლანდებში გაიმართა. თავდაპირველმა კონკურსმა სახელად „Rijksmonuments“ (ეროვნული მონუმენტები) ფოტოგრაფებს სტიმული მისცა ნიდერლანდის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოეძებნათ და ფოტოები გადაეღოთ მათთვის. „Rijksmonuments“ მოიცავდა არქიტექტურას და ძეგლების სილამაზეს ან მათ სამეცნიერო-კულტურულ მნიშვნელობას. ისეთი ადგილების ფოტოები როგორიცაა დრენთე, ნორდენის სამეფო სასახლე ჰააგაში და შენობები არხების გასწვრივ ამსტერდამში 12 500-ს აღწევდა პირველ კონკურსზე.
2012 წელს ვუძ-მა ოცდაათზე მეტი ქვეყანა მოიცვა მსოფლიოს გარშემო: ანდორა კატალონიასთან ერთად, არგენტინა, ავსტრია, ბელარუსი, ბელგია, კანადა, ჩილე, კოლუმბია, ჩეხეთი, დანია, ესტონეთი, საფრანგეთი, გერმანია, განა, ინდოეთი, ისრაელი, იტალია, კენია, ლუქსემბურგი, მექსიკა, ნიდერლანდები, ნორვეგია, პანამა, ფილიპინები, პოლონეთი, რუმინეთი, რუსეთი, სერბეთი, სლოვაკეთი, ესპანეთი, სამხრეთი აფრიკა, შვედეთი, შვეიცარია, უკრაინა, და აშშ. 38-მა ქვეყანამ 363 000-ზე მეტი ფოტო ატვირთა. ფოტოების რაოდენობით გერმანია, ესპანეთი და პოლონეთი ლიდერობდნენ. საფდარჯუნგის საფლავის ფოტომ დელიდან კი გაიმარჯვა. ესპანეთმა მეორე, ხოლო ფილიპინებმა მესამე ადგილი დაიკავა.
2013 წელს ვიკის უყვარს ძეგლებს 50-ზე მეტი მონაწილე ქვეყანა ჰყავდა ექვსი კონტინენტიდან, მათ შორის ანტარქტიდიდიან. ახალი მონაწილეები იყვნენ: ალჟირი, ჩინეთი, აზერბაიჯანი, ჰონგ კონგი, იორდანია, ვენესუელა, ტაილანდი, ტაივანი, ნეპალი, ტუნისი, ეგვიპტე, დიდი ბრიტანეთი, ომისგან განადგურებული სირია და მრავალი სხვა. შვეიცარიამ დაიკავა პირველი ადგილი, ტაივანმა მეორე, ხოლო უნგრეთმა მესამე.
2014 წლის კონკურსში 41 ქვეყანა ჩაერთო. პაკისტანი, მაკედონია, ირლანდია, კოსოვო, ალბანეთი, პალესტინა, ლიბანი და ერაყი დებიუტანტები იყვნენ.
2015 წლის კონკურსში 33 ქვეყანა დარეგისტრირდა. ბრაზილია, ბულგარეთი, ლატვია, ირანი და მალაიზია პირველად იღებდა მონაწილეობას.
2016 წლის კონკურსში 43 წარმომადგენლობა დარეგისტრირდა. აღსანიშნავია, რომ ამ წელს საქართველოს დებიუტი შედგა ამ კონკურსში ისევე, როგორც ბანგლადეშის, საბერძნეთის, მალტის, მაროკოს, ნიგერიის, პერუსა და სამხრეთ კორეისა. 250px|მინი|„ვიკის უყვარს ძეგლები 2016-ის“ გამარჯვებული ფოტო საქართველოში
ვუძ საქართველოში
2016 წელს, „ვიკის უყვარს ძეგლების“ ფოტოკონკურსი საქართველოში პირველად ჩატარდა. სექტემბრის თვის განმავლობაში ადგილობრივ კონკურსში 71-მა მომხმარებელმა მიიღო მონაწილეობა და 6 891 ფოტო აიტვირთა, აქედან 2016 წლის ნოემბრის მონაცემით, 3 ფოტო ვიკისაწყობის რჩეულ, 81 კი ხარისხიან ფოტოდ არის აღიარებული. ადგილობრივი პროექტის საპრიზო ფონდი 900₾-ს შეადგენდა.
წესები
მონაწილეობის წესები, როგორც საორგანიზაციო ჯგუფისათვის, ასევე ფოტოგრაფებისათვის საკმაოდ მარტივია. მონაწილე ქვეყნის კომიტეტმა უნდა წარმოადგინოს ძეგლების სია, სადაც თითოეულ ძეგლს ექნება უნიკალური იდენტიფიკატორი, რათა არიდებული იყოს ორაზროვნება. მონაწილეებმა კი უნდა ატვირთონ ფოტომასალა ვიკისაწყობში სექტემბრის თვის განმავლობაში. თავდაპირველად, თუ მათ არ აქვთ, უნდა შექმნან ანგარიში, რათა გამარჯვების შემთხვევაში ცნობილი იყოს მისი ვინაობა. აუცილებელი პირობაა, რომ ფოტოები იყოს CC-BY-SA 3.0 (ან სხვა მსგავსი, მაგალითად CC-by ან CC-0) ლიცენზიით.
არაზ აღალაროვი
არაზ აღალაროვი — ეკონომიკის მეცნიერების დოქტორი. ყოვლისმომცველი აზერბაიჯანის კონგრესის ვიცე-პრეზიდენტი.
ბიოგრაფია
არაზ აღალაროვი დაიბადა 1955 წელს 8 ნოემბერს.
1977 წელს იგი ჩაირიცხა ბაქოს პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში, 1982 წელს აზერბაიჯანის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტი წარმატებით დაამთავრა. იმავე წელს გაემგზავრა მოსკოვშიდა ჩააბარა სამაგისტრო სკოლაში. 1977-1983 წლებში კი დაამთავრა სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი. 1983-1987 წლებში კი სსრკ-ს პროფკავშირთა გაერთიანების ცენტრალური საბჭოს დაქვემდებარებაში უმაღლესი სკოლის დამსწრე იყო.
მუშაობა დაიწყო პროფკავშირის ცენტრალურ საბჭოში. 1988 წელს როდესაც მან დაიწყო კოოპერატიული მოძრაობა, მან შექმნა მცირე საწარმო და ჩაატარა საგამოფენო საქმიანობა.
მოღვაწეობა
ამრიგად, რუსეთი საერთაშორისო გამოფენებზე ერთადერთი ძირითადი ოპერატორი იყო სხვადასხვა მიზეზის გამო. გარდა ამისა, 1991 წელს გახსნა პირველი ექსკლუზიური ფეხსაცმლის მაღაზია. შემდეგ მან ბიზნესის მშენებლობა დაიწყო და 1992 წელს მან დაასრულა ყველაზე ელიტური, ძვირადღირებული სახლის მშენებლობა მოსკოვის ცენტრში - „აგარაროვის სახლი". იმავე წელს რუსეთში ააგო პირველი ჰიპერმარკეტი, რომლის ფართობია 66,000 კვადრატული მეტრი.
ეს ჰიპერმარკეტი, რომელსაც ანალოგი არ აქვს, ერთდროულად ყიდის 400 ათას ნივთს. 2000 წელს, მოსკოვში იწყებს „კროკოუს სითი"-ის სახელობის, 75 ჰექტარი ობიექტის მშენებლობას რინგზე. „კროკოუს სითი", რომელიც აერთიანებს ვაჭრობას, გართობას, ბიზნესს და საგამოფენო ადგილებს ერთ კომპლექსში, ბოლო ათწლეულის ერთ-ერთ ყველაზე დიდ და ამაღელვებელ პროექტად ითვლება.
არაზ აღალაროვი ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორია. "კროკოუს"-ის კომპანიების ჯგუფის პრეზიდენტი, "კროკოუს-ბანკ" გამგეობის თავმჯდომარე, პრეზიდენტი რუსეთის კავშირის მწარმოებელთა და იმპორტიორთა, მოსკოვის საერთაშორისო ბიზნეს ასოციაციის ვიცე-პრეზიდენტი და ჟურნალი "ბიზნესი"ს მთავარი რედაქტორი.
არაზ აღალაროვს აქვს დიდი გამოცდილება გამოფენების ორგანიზებასა და ჩატარებაში. 1985 წელს როდესაც კოოპერატივი მოძრაობა დაიწყო, მან გადადგა თავისი საქმე და მცირე ბიზნესი გახსნა. ჯერ კიდევ 1990 წლამდე მოსკოვის ბიზნესმენები კომპიუტერის უკან ჰონგ-კონგში, სინგაპურში, ტაივანში, ზოგჯერ კი ამერიკაში მიდიოდნენ.
მომწოდებლები დაინტერესდნენ კომპიუტერული გამოფენებით. არაზ აღალაროვი ფიქრობდა რომ, თუ რატომ არ იმართება რუსეთში ასეთი გამოფენები, საწარმო, რომელიც მან შექმნა, სწორედ ამ საქმეს შეუდგა და 1990 წელს მან რუსეთში თავისი პირველი კომპიუტერული გამოფენა მოაწყო. გამოფენას "Comtech"-ის სახელწოდებით.
1995 წელს მისი გამოფენები მსოფლიოში მესამე ადგილზეა მას შემდეგ, რაც გამოფენები გაიმართა კომდექსში–ში ლას–ვეგასში და სებიტში, ჰანოვერში. არაზ აღალაროვი შემდეგში მან დაიწყო Crocus City- ის პროექტი, რომლითაც Comtech– ს თავისი წილი ინგლისურ კომპანიას მიჰყიდა.
1991 წელს არაზ აღალაროვმა პირველი ექსკლუზიური ფეხსაცმლის მაღაზია პეტროვკას კვეთაზე გახსნა. იმ პერიოდში ძალიან პოპულარული მაღაზია იყო.
1995 წელს არაზ აღალაროვი გეგმავს საცხოვრებელი სახლის აშენებას და დასრულებას მოსკოვში ყველაზე ძვირადღირებული და ელიტური სახლის მშენებლობა. მის პირველ ჰიპერმარკეტს, რომელიც აშენებულია მოსკოვის წრიული მაგისტრალთან, 1997 წელს კაშირსკის გზატკეცილის კვეთაზე, მსოფლიოში ანალოგი არ აქვს.
ერთ – ერთი საყურადღებო ასპექტია ის, რომ არაზ აღალაროვმა Crocus–ის ადგილზე თავისი პირველი ობიექტები ააშენა წარსულში, ან ჭაობში. როდესაც "შენი სახლი" სავაჭრო ცენტრი აშენდა, პირველი ტრაქტორი ჭაობში ჩაიძირა. მას შემდეგ ამოიღეს ამწე ამწე. ამ ჭაობების გასაგრილებლად შეიქმნა სანიაღვრე სამუშაოები, და უამრავი ხრეში და ქვიშა დაასხა ამ მხარეში.
ყოვლისმომცველი აზერბაიჯანის კონგრესი, რომელსაც ხელმძღვანელობს არაზ აღაროროვი, არის აზერბაიჯანელთა ყველაზე დიდი და გავლენიანი ორგანიზაცია რუსეთში. დღეს UAC-ს მონაწილეობა აქვს რუსეთსა და აზერბაიჯანს შორის სავაჭრო – ეკონომიკური, კულტურული და სხვა კავშირების განვითარებასა და განმტკიცებაში, ერთობლივი ფართომასშტაბიანი ეკონომიკური და სოციალური პროექტების განხორციელებაში და იღებს ფართო ზომებს არსებული პრობლემების გადასაჭრელად და დაბრკოლებების დასაძლევად.
პირადად, არაზ აღალაროვის მომსახურებები ამ სფეროში ფასდაუდებელია. ის ეხმარება ბავშვთა სახლებს კრასნოგორსკის რეგიონში, სადაც მისი კომპანია მდებარეობს და საქველმოქმედო ღონისძიებებში მონაწილეობს. იგი ასევე თავს ვალდებულად გრძნობს რომ ნიჭიერ, აზერბაიჯანელ მოსწავლეებს საზღვარგარეთ სწავლაში დაეხმაროს.
არაზ აღალაროვს 50-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი აქვს, ის არის აზერბაიჯანელთა ეროვნულ-კულტურული ავტონომიის საბჭოს წევრი. 2012 წელს არაზ აღალაროვი „ფორბეს- ის რეიტინგში მეორე ადგილზეა რუსეთის "უძრავი ქონების მეფეებზე". მისი წინამძღოლობით, Crocus- ის უძრავი ქონების გაქირავებიდან მიღებული შემოსავალი 2011 წელს $ 700 მილიონი იყო. .
ინტერნეტ რესურსები
კატეგორია:დაბადებული 8 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:ეკონომისტები კატეგორია:მილიარდერები
ოლოდა
ოლოდა — XI საუკუნის, ბაზილიკური ტიპის კლდეში ნაკვეთი სამონასტრო კომპლექსი. მდებარეობს ისტორიულ ჯავახეთში, ასპინძის მუნიციპალიტეტში (ასპინძინდან 40 კმ), სოფელ მირაშხანიდან (ყოფილი აზმანა) 5 კმ-ის დაშორებით. მდ. მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე. ამჟამად იგი ძლიერ დაზიანებულია, კედლებს ასევე ამჩნევია მნახველების მიერ დატოვებული ვანდალური წარწერები.
სქოლიო
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტი კატეგორია:საქართველოს მონასტრები
რუპა-რუპის რაიონი
რუპა-რუპის რაიონი (Distrito de Rupa-Rupa) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის ლეონსიო-პრადოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 649 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 52 463 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 120 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 428.58 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლეონსიო-პრადოს პროვინციის რაიონები
კვირიკაშვილი
საკუთარი სახელი კვირიკაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ძირითადი საბრძოლო ტანკების სია ქვეყნების მიხედვით
სიაში მოცემულია როგორც ძირითადი საბრძოლო ტანკები ასევე სხვა საშუალებიბიც რომლებიც ამ როლს ასრულებენ. ძირითად საბრძოლო ტანკი წარმოადგენს მძიმედ შეჯავშნულ მობილურ ტანკს.
სია ქვეყნების მიხედვით
A
C
K
J
L
M
T Z
ლიტერატურა
კატეგორია:ძირითადი საბრძოლო ტანკები
ეკატერინე II-ის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)
ეკატერინე II-ის ძეგლი (Памятник Екатерине II) — ეკატერინე II-ის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. აგებულია 1873 წელს მოქანდაკე მიხეილ მიკეშინის მიერ.
ისტორია
1860-იანი წლების დასაწყისში წარმოიშვა იდეა ეკატერინე II-ის ტახტზე ასვლის 100 წლისთავთან დაკავშირებით ქალაქში დაედგათ მისი ქანდაკება. ერთ-ერთი ქანდაკება შესრულებული მასშტაბით 1:16, მდებარეობდა ცარსკოე-სელოს პავილიონ „Грот“-ში. ალექსანდრეს მოედნის სკვერის ცენტრში იმპერატორ ეკატერინე II-ის ძეგლი გაიხსნა 1873 წელს, მისი ავტორი იყო მხატვარი მიხეილ მიკეშინი, სამუშაოებს ასევე ასრულებდნენ მატვეი ჩიჟოვი და ალექსანვრე ოპეკუშინი. ძეგლის კვარცხლბეკის პროექტის ავტორი იყო დავიდ გრიმი, რომელიც ასევე ხელმძღვანელობდა ძეგლის შექმნის სამუშაოებს. ორნამენტული დეტალები კი დაამზადა არქიტექტორმა ვიქტორ შრიოტერმა.
სხვადასხვა სახეობის გრანიტი კვარცხლბეკისთვის საზღვაო გზით შემოიტანეს კარელიიდან ნევის სანაპირომდე, ხოლო შემვეგ რკინიგზის საშუალებით. ძეგლის აგება დაჯდა 316 000 რუბლი. მისი მშენებლობა გაგრძელდა 1862 წლიდან 1873 წლამდე, ხოლო ძეგლის კურთხევა გაიმართა 1873 წლის 6 დეკემბერს.
1960-იან წლებში ძეგლი ვანდალების სამიზნე გახდა. 1988 წლიდან ეკატერინეს ბაღი სახელმწიფო დაცვის ქვეშ აღმოჩნდა. 1989-2001 წლებში აქ მიმდინარეობდა რეკონსტრუქცია. XXI საუკუნის დასაწყისში ძეგლი კვლავ ვანდალების სამიზნე გახდა, თუმცა 2003 წლისათვის ყველა მოპარული ფრაგმენტი დააბრუნეს ადგილზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ძეგლები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ქიზილ-ქენგერლი
ქიზილ-ქენგერლი  (Qızıl Kəngərli, Ղըզըլ Քյոնգերլի) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
არა აბრაჰამიანი
არა აბრაჰამიანი (Արա Աբրահամյան; დ. 27 ივლისი, 1975, გიუმრი, სომხეთის სსრ) — სომეხი-შვედი ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავე. მოგებული აქვს ორი მსოფლიო ჩემპიონატი 76 და 84 კილოგრამ კატეგორიებში და ვერცხლის მედალი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე 84 კილოგრამ კატეგორიაში. აგრეთვე მოიგო ბრინჯაოს მედალი 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე, თუმცა მან მედლის მიღებაზე უარი თქვა ნახევარფინალში მიღებული საკამათო გადაწყვეტილების გამო. ხალხმრავალი დაჯილდოვების ცერემონიის დროს, აბრაჰამიანმა გააპროტესტა ჭილობის შუაში მედლის მდებარეობა. იგი მოგვიანებით იქნა დისკვალიფიცირებული საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის მიერ (IOC). შემთხვევის გამო ოლიმპიადისგან უვადო აკრძალვა მიიღო. აგრეთვე FILA-მ ორწლიანი დისკვალიფიკაცია მისცა, მაგრამ 2009 წლის მარტში აკრძალვა გააუქმა სპორტის საარბიტრაჟო სასამართლომ.
ბიოგრაფია
არა აბრაჰამიანმა მოჭიდავის კარიერა დაიწყო 8 წლის ასაკში, სომხეთში. იგი სამჯერ გახდა სომეხთა ახალგაზრდა ჩემპიონი. 1994 წელს ჩავიდა სტოკჰოლმში, შვედეთში და მონაწილეობა მიიღო სტოკჰოლმის ახალგაზრდულ ღია ოლიმპიადაშე, რომელიც გამარჯვებით დაასრულა. მან სომხეთის ეროვნული ნაკრები დატოვა და 1998 წელს შვედეთის ნაკრებს შეუერთდა.
2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიადა
2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე არა აბრაჰამიანი შვედეთს წარმოადგენდა. იგი ასპარეზობდა 69-75 კილოგრამ წონით კატეგორიაში, ბერძნულ-რომაული სტილით ჭიდაობაში.
2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიადა
არა აბრაჰამიანი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის შემდეგ კარიერის დასრულებას გეგმავდა, ხოლო თვით ოლიმპიადაზე ოქროს მედლის მოპოვება ჰქონდა დაგეგმილი. გრძელ და დამღლელ ფინალში რუს ალექსეი მაშინთად დამარცხების შემდეგ, აბრაჰამიანმა საკუთარ გვერდზე დაწერა:„ფინალი 1:1 დასულდა. ეს ნიშნავს წაგებას, თუ რუსს შეხვდებით“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 27 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:სომეხი მოჭიდავეები კატეგორია:ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავეები
ასერედი
ასერედი (Acered, Aceret) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-დაროკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 30,404091 კმ². მოსახლეობა — 158 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ნაფარეულის წმინდა გიორგის ეკლესია
ნაფარეულის წმინდა გიორგის ეკლესია —  არქიტექტურული ძეგლი სოფელ ნაფარეულის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 1,5 კილომეტრზე, მთაზე. სავარაუდოდ, თარიღდება განვითარებული შუა საუკუნეებით. ეკლესიის კორპუსი ორ ნაწილს შეიცავს: მოგრძო, დარბაზულ ეკლესიას (8,1x4,7 მ) და მასზე ჩრდილოეთიდან მიდგმულ, შედარებით უფრო მოკლე, დაბალ მინაშენს, რომელიც ეკლესიასთან წყობითაა დაკავშირებული. მინაშენი, როგორც ჩანს, ეკლესიას სამხრეთიდანაც ჰქონია. თუმცა ამ ფაქტის ზუსტად დადგენა გასუფთავების გარეშე შეუძლებელია.
შენობა ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. მოგვიანებით განახლებული ნაწილები (კამარა, კონქი, საბჯენი თაღები და ლავგარდანი) აგურისაა. გარედან კედლების ზედა, აღდგენილ ნაწილებში, აგურთან ერთად რიყის ქვაცაა გამოყენებული, რომლებიც მოქცეულია აგურის თარაზულ რიგებს შორის. კედლები შიგნიდან და გარედან შელესილი და შეთეთრებულია. დაზიანებულია: ჩამოშლილია ეკლესიისა და ჩრდილოეთ მინაშენის სახურავის საფარი, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები და ლავგარდანი. ეკლესიის განივ კედლებს თითქმის მთელ სიმაღლეზე, ფართო ბზარები დაუყვება.
ეკლესიას ორი, სწორკუთხა შესასვლელი აქვს, სამხრეთით და დასავლეთით. დარბაზი უპილასტროა, აღმოსავლეთით იგი დასრულებულია საკურთხევლის ნახევარწრიული აფსიდით, რის ღერძზე ნახევარწრიული თაღით გადახურული, გარეთკენ მკვეთრად შევიწროებული სარკმელია გაჭრილი, მსგავსი თითო სარკმელი სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებშიცაა. აფსიდში, სარკმლის გვერდებზე, თითო, გეგმით ნახევარწრიული, ბრტყლად გადახურული ნიშაა (სიმაღლეში 1 მეტრია). სარკმლის ქვემოთ კი, კედელზე, ოთხკუთხა, ზემოთკენ შევიწროებული ტრაპეზია მიდგმული. შიგნით ეკლესია გადახურულია შეისრული კამარით, რომელიც ორ, შეკიდულ საბჯენ თაღს ეყრდნობა. მათ შორის ერთი - დარბაზის შუაშია, ხოლო მეორე - დასავლეთ კედელთანაა შერწყმული.
ჩრდილოეთ კედლის შუა ნაწილში განიერი, თარაზულად გადახურული კარია, რომელიც ჩრდილოეთ მინაშენში გადის. მინაშენი უაფსიდოა, გეგმით სწორკუთხა, განათებულია აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილი, თარაზულად გადახურული, დაბალი სარკმლით, რომლის თავი სადგომის ცილინდრული კამარის ქუსლის დონეზეა.
გარედან საკურთხევლის სარკმელი მორთულია აგურით გამოყვანილი, რელიეფური თავსართით, რომელსაც ბოლოში ჰორიზონტული გადანაკეცი აქვს. ეკლესიის დასავლეთით ათიოდე მეტრზე რამდენიმე ქვევრია ჩაფლული.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სარაბურის პროვინცია
სარაბური ( สระบุรี ) — ტაილანდის ერთ-ერთი ცენტრალური პროვინცია ( ჩანვატი ). სარაბურის მეზობელი პროვინციებია (ჩრდილოეთიდან საათის ისრის მიმართულებით) ლოპბური, ნახონ რატჩასიმა, ნახონ ნაიოკი, პათუმ ტანი და აიუთაია. ითვლება, რომ პროვინცია აშენდა 1548 წელს, აიუთაიას მეფე მაჰა ჩაკკრაფატის მეფობის დროს ჯარების განსათავსებელ ადგლად.
გეოგრაფია
მარცხნივ|მინი|200x200პქ| ,,ხეების გვირაბი" 2089-ე მაგისტრალზე სარაბური მდინარე ჩაო ფრაიას ხეობის აღმოსავლეთ მხარეს მდებარეობს. პროვინციის აღმოსავლეთი ნაწილი დაფარულია მაღალი ვაკეებით და პლატოებით, ხოლო დასავლეთი ნაწილი ძირითადად დაბალ ვაკე დაბლობებს უჭირავს. სარაბურის პროვინციას უჭირავს 2 235 304 ჰექტარი ტყე, რომელთა შორისაც 460 522 25 ჰექტარი ეროვნულ ტყედაა გამოცხადებული (20,6 პროცენტი).
პროვინციაში ორი ეროვნული პარკი მდებარეობს. ნამტოკ ჩეტ საო ნოი იცავს 28 კვადრატული კილომეტრ ფართობს სცენური ჩანჩქერის გარშემო. ფრა პუტაჩაი იცავს ხაო სამ ლანის ტყეს, რომელიც მთიანი ლანდშაფტისგან შედგება და რამდენიმე მდინარესა და ჩანჩქერს მოიცავს. ყველაზე მაღალი სიმაღლეა ხაო ხროკი, რომლის სიმაღლეც 329 მეტრია.
პროვინციის მთავარი ქალაქი, რომელსაც ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონის კარიბჭესაც უწოდებენ ბანგკოკიდან 108 კილომეტრითაა დაშორიებული. პროვინციას 3 577 კვადრატული კილომეტრის ფართობი უჭირავს.
კლიმატი
სარაბურს აქვს ტროპიკული სავანის კლიმატი, Aw (კოპენის კლიმატის კლასიფიკაციის სისტემით). კლიმატი არიდულია და ზამთრობით იშვიათი წვიმა ახასიათებს. ზაფხულობით ტემპერატურა მაღალია.
საშუალო წლიური ტემპერატურა 28-29 გრადუსი ცელსიუსია. მაქსიმალური ტემპერატურა საშუალოდ 33-34 გრადუსი ცელსიუსით და მინიმალური ტემპერატურა საშუალოდ 23-24 გრადუსი ცელსიუსით. აპრილი წლის ყველაზე ცხელი თვეა, ხოლო ზამთარიდან იანვარში გრილა.
ჰაერის ხარისხი
სარაბურს ჰაერის დაბალი ხარისხი აქვს ცემენტის წარმოების გამო, რომლისთვისაც ძირითადად ქვებს ამტვრებენ. პროვინციაში ჰაერის ხარისხი ხშირად აჭარბებს ნაწილაკების რეკომენდებულ ლიმიტებს.
სიმბოლოები
პროვინციის გერბზე გამოსახულია ტაძარი ვარ ფრა ბუდჰა ბაატი. მე -17 საუკუნეში მონადირემ იპოვა წყლის გუბე, რომელიც დიდ ნაკვალევს ჰგავდა. იგი გამოცხადდა ბუდას ნაკვალევად და მის გარშემო ტაძარი ააშენეს. ფრა ფუტთაბატი ნიშნავს ბუდას კვალს.
პროვინციული ხეა Lagerstroemia floribunda და პროვინციული ყვავილი არის ყვითელი ბამბის ხე ( Cochlospermum regium ). ენდემური კიბორჩხალი, Larnaudia larnaudii არის პროვინციული წყლის ცხოველი.
პროვინციის მთავრობა
მარჯვნივ|მინი|200x200პქ| სარაბურის რუკა 13, რომელიც 13 რაიონს მოიცავს პროვინცია დაყოფილია 13 ოლქად ( ამფოე ). რაიონები შემდგომში იყოფა 111 ქვე-ოლქად ( ტამბიონი ) და 965 სოფლად ( მუბანი ).
Ადგილობრივი მმართველობა
2019 წლის 26 ნოემბრისთვის არსებობს : ერთი სარაბურის პროვინციული ადმინისტრაციული ორგანიზაცია - PAO და 38 მუნიციპალური რეგიონი პროვინციაში.
რკინიგზა
სარაბურის მთავარი სადგურია სარაბურის რკინიგზის სადგური. კაენგ ხოის გადაკვეთაზე არის ძირითადი სარკინიგზო კვანძი.
გზა
სარაბურამდე მისვლა შესაძლებელია ფაჰონიოთინის გზაზე (ტაილანდის მარშრუტი 1). ასევე მიტტრაფჰაპის გზით (ტაილანდის მარშრუტი 2), რომელიც არის მთავარი გზა ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში.
ჯანმრთელობა
სარაბურის მთავარი საავადმყოფოა სარაბურის საავადმყოფო, რომელსაც მართავს საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სამინისტრო.
2017 წლის ადამიანის განვითარების ინდექსი
2003 წლიდან, გაეროს განვითარების პროგრამამ (UNDP) ტაილანდში პროგრესი განიცადა. აქ ადამიანის გავითარება ქვე-ეროვნულ დონეზე ხდება, რომელიც მოიცავს ადამიანის განვითარების რვავე ძირითად სფეროს. ეკონომიკური და სოციალური განვითარების ეროვნულმა საბჭომ ცალკეულ პროვინციების განვითარებაზე (NESDB) პასუხისმგებლობა 2017 წლიდან აიღო.
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის პროვინციები