cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჩაკ პალანიკი
კარიერა
2003 წელს პალანიკმა ინტერვიუ მისცა "Entertainment Weekly"-ს ჟურნალისტ კარენ უელბის. ინტერვიუს დროს პალანიკმა ისაუბრა მის პატრნიორზეც. ვინაიდან პრესა მუდამ წერდა პალანიკის ქორწინებაზე და რამდენიმე მედიასაშუალება ამტკიცებდა, რომ პალანიკი დაქორწინებული იყო ქალზე, ეს ინფორმაცია სიურპრიზი აღმოჩნდებოდა ყველასთვის. პალანიკს შეეშინდა, რომ უელბი ყველაფერს გამოაქვეყნებდა და თავის ოფიციალურ საიტზე დადო აუდიო მიმართვა, სადაც არამარტო აღიარებდა, რომ გეი იყო, არამედ უდიერად მოიხსენიებდა უელბის და მის ოჯახის წევრებს. მიმართვა მალე წაიშალა საიტიდან, რაც აფიქრებინებდა მის ფანებს, რომ პალანიკს რცხვენია საკუთარი სექსუალური ორიენტაციის. შემდგომში საინტის ადმინისტრატორმა განაცხადა, რომ მიმართვა საიტიდან აიღეს პალანიკის შეურაცხმყოფელი გამოთქმების გამო უელბისადმი. უელბიმ საბოლოოდ არ დაწერა არაფერი პალანიკის პირად ცხოვრებაზე, გარდა იმისა, რაც მას პალანიკმა უთხრა. ჩაკმა საბოლოოდ ბოდიში მოიხადა მისი საქციელის გამო და სთხოვა ფანებს არ მიექციათ მისი ამ საქციელისთვის ყურადღება. პალანიკი ახლა განცხადებული ჰომოსექსუალია და "ადვოკატი"-სთვის მიცემული ინტერვიუს მიხედვით ცხოვრობს მეგობართან ერთად " ყოფილი ეკლესიასთან ვანკუვერში, უოშში".
2003 წელს, როდესაც პალანიკი იყო ტურში მისი ნოველის „დღიურის“ მხარდასაჭერად, მან პირველად წაიკითხა მოთხრობა "ნაწლავები", რომელიც შემდგომში შევიდა წიგნში "მოჩვენება". მაშინ 40 ადამიანს გული წაუვიდა ისტორიის მოსმენისას. პალანიკის ტურების შედეგად მოსმენისას გულწასულთა რაოდენობამ 73-ს მიაღწია, რაც საერთოდაც არ აწუხებს პალანიკს. მოთხრობა დაიბეჭდა „ფლეიბოი“-ში, პალანიკმა „ფლეიბოი“-ს უფლება მისცა, დაებეჭდა კიდევ ერთი მოთხრობა, მაგრამ ჟურნალის რედაქტორებმა ის ზედმეტად პროვოკაციულად მიიჩნიეს და არ დაბეჭდეს.
2005 წელს, მაიამიში (ფლორიდა) „მოჩვენების“ ტურის დროს პალანიკმა განაცხადა, რომ ეს ბოლო წიგნი მისი „საშილენებათა ტრილოგიიდან“ (იავნანა, დღიური, მოჩვენება). მისი შემდეგი წიგნი „რენტი“ - ბასტერ კიზის ბიოგრაფია" იქნებოდა დასაწყისი მისი „sci-fi ტრილოგიის“.
2008 წელს პალანიკი კლეიტონის სამწერლობო სკოლაში, 18 სტუდენტს უზიარებდა პროზის წერის მისეულ მეთოდებს.
სტილი
პალანიკის თხრობის სტილი გამოირჩევა სხვებისგან, ის შეიძლება იწყებოდეს პირობითი ბოლოდან და მიდიოდეს დასაწყისისკენ. ხშირად ვხვდებით სიტუაციას, როდესაც კვანძი თავიდანვე, დასაწყისში იხსნება და წიგნში ბოლომდე უბრალოდ ამ კვანძის განზოგადოება და ახსნა მიდის. „ძილისპირული“ ამის საუკეთესო მაგალითია, რომელიც ხშირად თითოეულ ცალკეულ ისტორიებთან ერთად სრულდება და შემდგომში თავიდან იწყება. ამგვარი თხრობის სტილის საპირისპიროდ უფრო მეტად ხაზოვანი თხრობით ხასიათდება „დღიური“ და „ხრჩობა“.
პალანიკი წერის მინიმალისტური მანერით გამოირჩევა, რასაც ტომ სფენბაუერის გავლენას მიაწერენ (ის ჩაკის მასწავლებელი იყო 5 წლის განმავლობაში), ასევე ტომ ჯონსს, ბრეტ ისტონ ელისს. პალანიკისთვის პარტივი ლექსიკა და მოკლე წინადადებებია დამახასიათებელი, ის ცდილობს მეტად უშუალო და გახსნილი იყოს თხრობისას, რაც საშუალებას აძლევს მკითხველს მსუბუქად ჩაიკითხოს მისი მოთხრობის ყველაზე საშინელი სიუჟეტიც კი. ერთ-ერთ ინტერვიუში მწერალმა აღნიშნა, რომ „ურჩევნია წეროს ზმნები, ვიდრე ზედსართავი სახელები.“ ასევე ყურადსაღებია მისი „მისამღერები“, პალანიკი ხშირად იმეორებს ერთი და იგივე ფრაზას რამდენიმეჯერ, რასაც თვითონ სწორედ ზემოთაღნიშნულ სახელს უწოდებს. პალანიკის გმირები ხშირად ხასიათდებიან მიზანთროპული და აბსურდული მიდგომით ისეთ რთულ საკითხებზე როგორიცაა: სიკვდილი, მორალი, ბავშვობა, მშობლები, სექსი, ღმერთი.
პალანიკი პროზაული ნაწარმოებების წერის პარალელურად, წერს ესეეებს და სტატიებსაც, როგორც შტატგარეშე ჟურლანისტი. მას ჩაწერილი აქვს ინტერვიუები ჯულიეტ ლუისთან და მერლინ მენსონთან. მისი სტატიები, ესეები და ინტერვიუები სხვადასხვა ჟურნალებში, მათ შორისაა Los Angeles Times და Gear. მისი „ნამდვილი ისტორიები“ გამოქვეყნდა 2004 წელს, რომელშიც მისი არამხატვრული ტექსტებია თავმოყრილი.
კომედია
კომედია (ბერძ. komedia < komos „მხიარული ბრბო“ და ode „სიმღერა“) — დრამის ერთ-ერთი სახე, სადაც კოლიზია და ხასიათები გამსჭვალულია კომიზმით.
ჩაკ პალანიკი
თემები
პალანიკს თავის ნაწარმოებებში პროტაგონისტებად ძირითადად მარგინალი პერსონაჟები გამოჰყავს, რომლებიც ხშირად თვითგანადგურებისკენ მიდრეკილი აგრესიული ქმედებებით გამოირჩევიან. ამგვარი ხასიათის თავის ნაწარმოებებს პალანიკი ტრანსგრესიულ პროზას უწოდებს. „ძილისპირული“ და მის შემდგომ დაწერილი რომანები უფრო სატირული ჰორორისკენ იხრება.
პალანიკის რომანებში ხშირად ვხვდებით სამომხმარებლო კულტურის კრიტიკას, რომელიც განსაკუთრებითაა წამოჭრილი რომანში „მებრძოლთა კლუბი“. ერთ-ერთ ინტერვიუში მწერალმა აღნიშნა, რომ „მებრძოლთა კლუბის“ ცენტრალური გზავნილი მცირედი, თანდათანობითი ცვლილებების საშუალებით ინდივიდის გაძლიერებაა.“
კომედია
მახასიათებლები
კომედიის ჟანრული თავისებურებაა მძლავრი სოციალური ჟღერადობა, სოციალურ-პოლიტიკური ტენდენციურობა. იუმორისა და სატირის საშუალებით კომედიაში მხილებულია ცხოვრებისეული მანკიერებანიდა სიმახინჯე (ოღონდ ისეთი, რომელსაც თან არ ახლავს ტანჯვა და უბედურება). მანკიერება აქ სიცილის დონეზეა. სიცილი კომედიაში გამარჯვებული გმირის როლში გამოდის, რომელიც ათავისუფალ მკითხველს წარმოდგენილი მანკიერებისაგან და ამეფებს ჯანსაღ ცხოვრებისეულ საწყისებს.
ჩაკ პალანიკი
კრიტიკა
პალანიკის ნაშრომებს ხშირად ნიჰილისტურს უწოდებენ. თავად მწერალი უარყოფს ამგვარ განსაზღვრებას და ამბობს, რომ რომანტიკოსია. თვლის, რომ ადამიანებს მის რომანებში გამოხატული იდეების არ სჯერათ და სწორედ ამიტომ უწოდებენ მათ ნიჰილისტურს.
ჯილდოები
რომანები, „ძილისპირული“ და „მოჩვენები“, წარდგენილი იყო ბრემ სტოკერის ჯილდოზე საუკეთესო რომანისთვის.
კომედია
ისტორია
განვითარების მთელი ისტორიის მანძილზე კომედიის ჟანრული მოდიფიკაცია წარიმართა ორი გზით: უხეში იუმორიდან და უწმაწური ხუმრობიდან ნატიფი ფსიქოლოგიური იუმორისა და ინტელექტუალური ირონიისაკენ; წმინდა სახის კომიზმიდან კომიკურისა და დრამატულის აღრევისაკენ, ცრემლნარევი სიცილისაკენ.
ჩაკ პალანიკი
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1962 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი საშინელებათა ჟანრის მწერლები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ჟურნალისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი სატირისტები კატეგორია:გეი მწერლები კატეგორია:ლგბტ რომანისტები კატეგორია:მინიმალისტი მწერლები კატეგორია:ორეგონის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ორეგონელი რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:ანტიკონსუმერისტები
კომედია
ისტორია
კომედია, როგორც დრამატული ჟანრი ლიტერატურად გაფორმდა ძველ საბერძნეთში. მისი წარმოშობის სათავეები დაკავშირებულია ღვინისა და მხიარულების ღმერთის დიონისეს პატივსაცემად გამართულ დღესასწაულთან, კერძოდ კი დღესასწაულის იმ ნაწილთან, როდესაც წარმოდგენილი იყო დიონისეს აღდგომა და მას მოჰყვებოდა მხიარული სიმღერები, ცეკვები, კარნავალური სვლა, სრულდებოდა მცირე ჟანრის კომიკური სცენები და სასაცილო უწმაწურობაც ახლდა თან.
შუა საუკუნეების დასასრულს ევროპულ ლიტერატურაში ჩნდება კომიკური პიესები, რომლებსაც ფარსი ეწოდა. რენესანსის ეპოქის კომედია უფრო რომანტიკული დრამის ხასიათს ატარებს. კლასიციზმის ეპოქისთვის დამახასიათებელია ე.წ. „სერიოზული“, „მაღალი“ კომედია (მოლიერი).
XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის დასაწყისის კომედია ისევ ხასიათდება სოციალურობით, მაგრამ კომედიის კოლიზია უკვე მთლიანად არ არის გამსჭვალული კომიზმით, კომიკური ზოგჯერ ძნელად ამოსაკითხია. ამავე ხანებში ჩნდება ტრაგიკომედია, სადაც სხვადასხვა მანკიერებითა და ნაკლით გამოწვეულ სიცილს მოყვება მწარე ცრემლიც, რომელსაც იწვევს ადამიანისა და მისი ცხოვრების მოუწყობლობის შეგნების განცდა.
საქართველოში კომედია ჩნდება XIX საუკუნის შუა ხანებში. მისი ფუძემდებელია გ. ერისთავი.
საბუე
საბუე  — მთა საქართველოში, კახეთის მხარეში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კახეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე, მდინარეების სტორისა და საბაკუნისხევის (ანდის ყოისუს აუზი) წყალგამყოფზე. სიმაღლე 3097 მ. აგებულია იურული მერგელოვანი ფიქლებით, კირქვებითა და ქვიშაქვებით. კალთებზე შერეული ფართოფოთლოვანი ტყეა, ტყის ზემოთ — ალპური და სუბალპური მდელოები.
იეგუნოვცეს თემი
იეგუნოვცეს თემი (Општина Јегуновце) — თემი ჩრდილოეთ მაკედონიაში. მდებარეობს პოლოგის რეგიონში. მოსახლეობა შეადგენს 10 790 ადამიანს (2002 წლის აღწერის მონაცემები ). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 60.98 კაცი/კმ²-ზე.
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — იეგუნოვცე. ადმინისტრაციული ცენტრის ჩათვლით თემის შემადგენლობაში შედის 17 დასახლება.
თემის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 176.93 კმ²-ს.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის თემები
საბუთ-ფაშა
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალციხის ფაშები კატეგორია:გარდაცვლილი 1802 კატეგორია:მოკლული ქართველები
სპეთი
სპეთი — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (ჭალის თემი), მდებარეობს იმერეთის მაღლობზე, მდინარე ყვირილის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, საჩხერიდან 16 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 642 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კორცხელი
კორცხელი კოცხერი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: კორცხელი, ბაში, ნაცატუ). მდებარეობს ოდიშის ვაკეზე. ზუგდიდ–წალენჯიხის საავტომობილო გზაზე, ზღვის დონიდან 200 მეტრი, ზუგდიდიდან 10 კმ.
ისტორია
სოფელი კორცხელი ისტორიულ წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVII საუკუნეში. კორცხელში არის XVII საუკუნის ქართული ხუროთმოძღვრული ძეგლი – ღვთისმშობლის ეკლესია. წერილობითი საბუთების თანახმად იგი 1624–1639 წლებში აუგია ოდიშის მთავარს ლევან II დადიანს. 1815 წელს ეკლესია შეაკეთებინა ნიკოლოზ დადიანმა. 1859 წელს კვლავ განაახლეს.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 883 ადამიანი.
ფერდინანდ ფონ ცეპელინი
გრაფი ფერდინანდ ადოლფ ჰეინრიხ აუგუსტ ფონ ცეპელინი (ძირითადად ცნობილი როგორც ფერდინანდ ფონ ცეპელინი, (დ. 8 ივლისი, 1838 – გ. 8 მარტი, 1917) — გერმანელი გენერალი და მოგვიანებით საჰაერო ხომალდების მწარმოებელი. მან დააარსა დირიჟაბლების მწარმოებელი კომპანია Luftschiffbau Zeppelin.
კორცხელი
კორცხელის ტაძარი
ღვთისმშობლის ტაძარი კორცხელში ― წარმოადგენს ქვის გუმბათოვან ნაგებობას სამი შვერილი აფსითა და ღია თაღოვანი სტოით დასავლეთ მხარეს. გუმბათი საკურთხევლის კედლების კუთხეებსა და ორ ბოძს ეყრდნობა, ფასადები მოპირკეთებულია ქვის მცირე კვადრატებით. ეკლესიაში ინახებოდა ლევან II დადიანის შეწირული რამდენიმე ხატი და სხვა სიძველეები.
ფერდინანდ ფონ ცეპელინი
ოჯახი
გრაფი ედვარდ ფონ ცეპელინი, გერმანელი ულანების მეორე ლეიტენატი, 1895 წელს დაქორწინდა მამიი მაკგარვეიზე. მამიი იყო უილიამ ჰ. მაკგარვეის ქალიშვილი, რომელიც ლოდომერიისა და გალიციის სამეფოში ნავთობის ჭაბურღილებს მფლობდა.
კორცხელი
სქოლიო
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ფერდინანდ ფონ ცეპელინი
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 1838 კატეგორია:გარდაცვლილი 1917 კატეგორია:გერმანელი ავიატორები კატეგორია:დაბადებული 8 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 8 მარტი
იაპონიის ალპები
იაპონიის ალპები (日本アルプス) — ჰიდის, კისოსა და აკაისის ქედების კრებითი სახელწოდება იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუზე. მაქსიმალური სიმაღლე 3193 მ (მთა კიტა). ვულკანებიდან მნიშვნელოვანია ონტაკე (3067 მ). არის 7 მყინვარი. ჰიდის ქედზეა ტიუბუ-სანგაკუს ეროვნული პარკი, ხოლო აკაისის ქედზე მინამის ალპების ეროვნული პარკი. განვითარებულია თხილამურებით სრიალი და ალპინიზმი. სახელწოდება „იაპონიის ალპები“ მარტოოდენ ჰიდის მთების აღსანიშნავად შემოიღი ინგლისელმა არქეოლოგმა უილიამ გოულანდმა, ხოლო გაავრცელა ინგლისელმა მისიონერმა უოლტერ უესტონმა, რომლის მემორიალური დაფა განლაგებულია კამიკოტის ხეობაში, ჰიდის მთებში. ამჟამად ტერმინი კისოსა და აკაისის ქედებზეც ვრცელდება.
Encore (ემინემის ალბომი)
Encore (სტილიზებულია, როგორც ƎNCORE) — ამერიკელი რეპერ ემინემის მეოთხე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოიცა ლეიბლზე Aftermath Entertainment, 2004 წლის 12 ნოემბერს.
იაპონიის ალპები
სქოლიო
კატეგორია:იაპონიის ქედები
Encore (ემინემის ალბომი)
აღსანიშნავია, რომ ალბომის ლირიკა რეპერის წინა სტუდიურ დისკებთან შედარებით ნაკლებად შოკირებადია. ალბომის გარეკანზე ემინემის პერსონაჟი Slim Shady უკანასკნელად იხრება მსმენელის წინაშე. ეს თითქოს იმის ნიშანი იყო, რომ ემინემი ტოვებდა თავის ალტერ-ეგოს. ალბომის ფინალურ ნომერში ისმის, რომ Slim Shady თავს იკლავს. ამას ხაზი გაესვა დისკის ბუკლეტზეც.
Greatest Hits (Queen-ის ალბომი)
Greatest Hits — ინგლისური როკ ჯგუფ Queen-ის საუკეთესო ჰიტების კრებული, გამოცემული 1981 წლის 8 ნოემბერს. მასში ძირითად შეტანილია წარმატებული სინგლი, გამოსული ალბომამდე The Game. სხვადასხვა ქვეყნის გამოცემაში დამატებითი სიმღერის სახით წარმოდგენილი იყო Under Pressure, რომელიც მანამდე სინგლის სახით გამოვიდა, თუმცა იგი ოფიციალურად არის შეტანილი კრებულის Greatest Hits II ყველა გამოცემაში.
სიმღერების სია
სხვა გამოცემებში დამატებულია ან ამოღებულია ესა თუ ის სიმღერა:
სქოლიო
კატეგორია:1981 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Parlophone-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Queen-ის კომპილაციური ალბომები
Cephalotes placidus
Cephalotes placidus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ჰაგა
thumb|ჰაგა სლოტი ჰაგას სასახლე ან ჰაგა სლოტი (შვედ Haga slott), ასევე ცნობილია, როგორც დედოფლის პავილიონი. მდებარეობს ჰაგაპარკენში, სტოკჰოლმის აგლომერაციაში; შვედეთი. აიგო 1802-1804 წლებში მეფე გუსტავ IV ადოლფის დაკვეთით; დიზაინი საქალაქო არქიტექტორ ქრისტოფერ გიორველს ეკუთვნის. შვედეთის ამჟამინდელი მეფე კარლ XVI გუსტავი და მისი ორი და ჰაგაში არიან დაბადებულნი. 1947 წელს, ავიაკატასტროფაში მათი მამის, უფლისწულ გუსტაფ ადოლფის დაღუპვის შემდეგ სამეფო უჯახი სტოკჰოლმის სამეფო სასახლეში გადავიდა. 1966 წელს გუსტაფ VI ადოლფმა სასახლეზე უფლება ქვეყნის მთავრობას გადასცა. სასახლე დღეისათვის მაღალი რანგის სტუმრების მისაღებად გამოიყენება.
საბერძნეთის მდინარეების სია
thumb|400px|თანამგზავრიდან გადაღებული [[საბერძნეთის სურათი.]] საბერძნეთის მდინარეების სია.
ეგეოსის ზღვა
კატეგორია:საბერძნეთის მდინარეები კატეგორია:ევროპის მდინარეები
Cephalotes pinelii
Cephalotes pinelii — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
Anonychomyrma minuta
სქოლიო
კატეგორია:Anonychomyrma
ნარაზენი
ნარაზენი — სოფელი საქართველოში, ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი. მდებარეობს ოდიშის ვაკეზე. მდინარე ჭანისწყლის (ხობისწყლის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა სანაპიროზე, ზღვის დონიდან 130 მეტრი, ზუგდიდიდან 18 კმ. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა ჩაის საბჭოთა მეურნეობა და ჩაის ფაბრიკა.
სოფლის მიდამოებში დგას XVI-XVII საუკუნეების კვირეოს ციხე და ეკლესია „ნათლისმცემლის კვირეოს ხატი“. ეკლესიის ინტერიერი მოხატულია.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2345 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ტრაგიკომედია
ტრაგიკომედია — დრამატული ჟანრის ერთ-ერთი სახე, რომელშიც წარმოდგენილია, როგორც ტრაგიკული, ასევე კომიკური სიტუაციები. პერსონაჟთა ბედი ასეთი ხასიათის ნაწარმოებში თანაგრძნობას იწვევს. ამავე დროს არის კომიკური სცენებიც, რაც სიცილს იწვევს.
ტრაგიკომედიის ფორმა განსაკუთრებით აქტუალური ხდება კულტურული ეპოქების გარდამავალ პერიოდებში. იგი გამოხატულებაა ამ პერიოდებისთვის დამახასიათებელი სულიერი კრიზისებისა, როდესაც ცხოვრებისეული კრიტერიუმების გადაფასება ხდება. ტრაგიკულია ძველის, დრომორჭმულის შეუფერებლობა ცხოვრების ახალ მოთხოვნილებებთან. ტრაგიკომედიას ახასიათებს სერიოზული და სასაცილო მომენტების მონაცვლეობა, ამაღლებული და კომიკური ხასიათები. პერსონაჟებში ხაზგასმულია რომელიმე ტიპური თვისება. ავტორისეული განაჩენი არ ჩანს.
ტრაგიკომედია ჩაისახა ანტიკურ ხანაში, ძლიერდება შუა საუკუნეების ბოლოსა და რენესანსის ეპოქაში, ცალკე ტიპად ყალიბდება XVI - XVII საუკუნეების მიჯნაზე. ხელახლა ძლიერდება ტრაგიკომედიური ელემენტი XIX საუკუნის ბოლოდან.
თანამედროვე დრამატურგიაში არსებობს არა იმდენად ტრაგიკომედია თავისი გამოკვეთილი ნიშნებით, რამდენადაც უფრო ტრაგიკომედიური ეფექტი - პერსონაჟისა და სიტუაციის შეუსაბამობა.
კატეგორია:ლიტერატურული ჟანრები კატეგორია:თეატრი
ჩერეშოვსკა-რეკა
ჩერეშოვსკა-რეკა (Черешовска река) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 10 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
თომა ბალიაური
თომა ბალიაური (დ. 1896, სოფ. ახიელი, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1934, სოფ. ამღა, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი სამხედრო პირი.
1914-1915 წლებში მოხალისედ იბრძოდა I მსოფლიო ომის ოსმალეთის ფრონტზე. ავადმყოფობის გამო ჯარიდან დაითხოვეს. ერთხანს ადმინისტრაციულ სამსახურში იყო რუსეთში, დონის ოლქში, შემდეგ ეკატერინოსლავში, სადაც 1917 წლის რევოლუციის დროს ჩაჩნებისა და ქისტებისგან მოხალისეთა რაზმი შექმნა და ქალაქის ბოლშევიკებისგან დაცვაში მონაწილეობდა. საბჭოთა ხელისუფლებისგან დევნილი საქართველოში დაბრუნდა და სახალხო გვარდიაში მსახურობდა. მონაწილეობდა ომში სომხეთთან (1918) და ოსების ამბოხების ჩახშობაში. სხვადასხვა დროს იყო კომისარი ფშავ-ხევსურეთსა და ბორჩალოს მაზრაში, თბილისის სისხლის სამართლის სამმართველოს ინსტრუქტორი. საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ, 1921 წელს შეუერთდა იატაკქვეშა წინააღმდეგობის მოძრაობას. 1922 წლიდან იყო ქაქუცა ჩოლოყაშვილის თანამებრძოლი. 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების დროს მეთაურობდა მოხევეთა რაზმს. აჯანყების ჩახშობის შემდეგ ხევსურეთში მოკლა ხელისუფლების ემისარი ჩიქოვანი, რის შემდეგაც არხოტის ხეობაში იმალებოდა. ღალატით მოკლეს 1934 წლის იანვარში. თომა ბალიაურის ბიძაშვილი იყო მწერალი და დისიდენტი ლადო ბალიაური.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 1934 კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში კატეგორია:1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მონაწილეები
ბრედ ფელჩაკი
ბრედ ფელჩაკი (იგ. Brad Falchuk) — ამერიკელი სცენარისტი, რეჟისორი და პროდიუსერია. იგი ცნობილია როგორც შემქმნელი სერიალისა „სხეულის ნაწილები“ და აგრეთვე მუსიკალური ტელესერიალისა „კლუბი“, რომელზეც რაიან მერფისთან და იენ ბრენანთან ერთად მუშაობს 2009 წლიდან. იგი აგრეთვე მონაწილეობდა სერიალებზე — „X მუტანტები“, „დედამიწა: ფინალური კონფლიქტი“ და „ვერიტასი: ძებნა“. რაიან მერფისთან ერთად მან აგრეთვე შექმნა სერიალი „ამერიკული საშინელებათა ისტორია“ რომლის პრემიერაც, 2011 წლის 5 ოქტომბერს ტელეარხ FX-ზე შედგა.
სქოლიოს სია
კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი ტელერეჟისორები კატეგორია:კლუბი (სერიალი)
Misplaced Childhood
Misplaced Childhood (უადგილო ბავშვობა) — ბრიტანული ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის მესამე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1985 წელს და არის ჯგუფის კომერციულად ყველაზე წარმატებული დისკი, რომელიც პირველ ადგილზე მოხვდა რეიტინგებში.
ზლინი
ზლინი (Zlín) 1949—1990 წლებში გოტვალდოვი — ქალაქი ჩეხეთში, ზლინის მხარეში, სამხრეთ-აღმოსავლეთ მორავიაში. ქალაქის თანამედროვე განვითარება მჭიდროდაა დაკავშირებული ფეხსაცმლის კომპანია „ბატასთან“. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, ბატას ბრწყინვალე მენეჯმენტითა და თანამედროვე ურბანიზმით ზლინი ცნობილი გახდა უჩვეულო სოციალური სქემით.
Misplaced Childhood
ალბომის შესახებ
ალბომში შესულია ჯგუფის ყველაზე წარმატებული სინგლი, Kayleigh, რომელიც მეორე ადგილზე მოხვდა ბრიტანულ ჩარტში და მსოფლიო მასშტაბითაც დიდი წარმატებით სარგებლობდა. სახელწოდება ფიშს ეკუთვნის - მან ამით ოდნავ შეცვალა ყოფილი შეყვარებულის, კეი ლის სახელი, რომელსაც ეძღვნება ეს სიმღერა. ასევე ცნობილია, რომ რამდენიმე გოგონას, რომელიც იმ წელს დაიბადა, სწორედ ეს სახელი დაარქვეს.
ზლინი
წერილობით დოკუმენტებში ზლინი პირველად 1322 წელს იხსენიება. 1397 წელს ქალაქად გამოცხადდა.
Misplaced Childhood
ალბომის შესახებ
Misplaced Childhood არის ჯგუფის პირველი კონცეპტუალური ალბომი. იგი შედგება ორი მუსიკალური პიესისგან, რომელიც განთავსებულია ვინილის დისკის ორ მხარეს.
ალბომში მოთხრობილი ისტორია არის სიყვარულზე, მოულოდნელ წარმატებაზე, თანხმობაზე, დაკარგულ ბავშვობაზე, მოულოდნელი ოპტიმისტური დასასრული. ფიშის თქმით, ალბომის კონცეფციაზე იგი ფიქრობდა 10 საათიანი ტრანსის განმავლობაში, რომელშიც იგი ჩააგდო ლსდ-ს მიღებამ. რამდენიმე სიმღერა უფრო ავტობიოგრაფიულია - როგორც უკვე ნახსენები Kayleigh, ასევე Heart Of Lothian, სადაც ფიში, რომელიც შოტლანდიელია, გვიყვება შოტლანდიელების ტრადიციულ რელიგიაზე.
ზლინი
ზლინმა სწრაფი ზრდა მაშინ დაიწყო, როდესაც 1894 წელს ტომას ბატამ ფეხსაცმელების ფაბრიკა გახსნა, რა დროსაც მისი მოსახლეობა 3 000 ადამიანს შეადგენდა. ბატას საწარმო პირველ მსოფლიო ომში ავსტრია-უნგრეთის არმიას ამარაგებდა, რადგან ეს რეგიონი მაშინ ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის შემადგენლობაში შედიოდა. კომპანიის თვალშისაცემი ეკონომიკური ზრდისა და მუშების მზარდი კეთილდღეობის გამო, 1923 წელს ტომას ბატა ზლინის მერად აირჩიეს. ბატა ქალაქს თავისი ხედვებით აპროექტებდა, სანამ 1932 წელს გარდაიცვლებოდა; ამ დროისთვის ზლინის მოსახლეობა უკვე 35 000 ადამიანს შეადგენდა.
Misplaced Childhood
ალბომის შესახებ
ალბომის ორდისკიანი რემასტერინგი გამოიცა 1998 წლის 17 ოქტომბერს.
ჩაწერა
ალბომის ჩაწერის იდეა წარმოიშვა 1985 წელს, მას შემდეგ, რაც ჯგუფმა გამოსცა დისკი Real to Reel. Marillion-ის წევრებმა ექვსი კვირით გადაინაცვლეს სტუდიაში Barwell Court, სადაც დაიწყეს მომავალ ტურნესა და ალბომზე ფიქრი. ამ დროისთვის ახალი სიმღერების ციკლს უკვე ეწოდა Misplaced Childhood.
ზლინი
1948 წელს, ზლინს რამდენიმე გარეუბანი გამოეყო, რომელსაც ჩეხოსლოვაკიის პირველი კომუნისტი პრეზიდენტის — კლემენტ გოტვალდის პატივსაცემად გოტვალდოვი ეწოდა. 1990 წელს მთლიან ქალაქს ზლინი ეწოდა.
Misplaced Childhood
ჩაწერა
ალბომის ჩაწერის იდეა ფიშს უკვე დიდი ხნის წინ ჰქონდა. ჯერ კიდევ პირველ სტუდიურ ალბომზე მუშაობისას მან დაიწყო მცირე ლექსების შექმნა სხვადასხვა თემაზე, როგორიც იყო ბავშვობის მოგონებები. თუმცა ამ ეტაპზე მან გადაწყვიტა, ჯგუფისგან ისინი დაემალა. სტუდიაში შეკრებილმა კოლექტივმა გადაწყვიტა, თუ რით დაკავდებოდა შემდეგ 6 კვირის მანძილზე და ფიშმა მხოლოდ მაშინ ამცნო მათ გეგმების შესახებ.
ზლინი
სქოლიო
კატეგორია:ჩეხეთის ქალაქები
Misplaced Childhood
ჩაწერა
სესიები დაიწყო ახალ რიფზე მუშაობით, რომელიც სტივ როზერიმ მოიგონა, როდესაც თავის მეგობარ გოგონას უჩვენებდა, თუ როგორ წერდა სიმღერებს. ფიშმა ამ მელოდიას დაამატა ჯერ დაუსრულებული ტექსტი, რომელიც ყოფილ მეგობარ გოგონა კეის მიუძღვნა. შემდგომში ეს იყო Kayleigh, რომელიც ჯგუფის ერთგვარ სავიზიტო ბარათად იქცა. ვინაიდან იენ მოსლის გარდა ყველა მუსიკოსი კეის რეალურად იცნობდა, მათ ფიშს შესთავაზეს სიმღერის სათაურის შეცვლა, მაგრამ იგი მაინც დარჩა.
ალბომზე მუშაობა დროებით შეაჩერეს - ევროპული ტურნეს გამო, რომელიც ნოემბერში დაიწყო. იგი უნდა ყოფილიყო ჯგუფის ნამდვილი პირველი ტურნე ევროპაში - 38 კონცერტით. ამ კონცერტებზე დიდ იმედს ამყარებდნენ და მან გაამართლა. ასე თუ ისე, ყველა ქვეყანაში ჯგუფის სიმღერები უკვე კარგად იცოდნენ და კოლექტივთან ერთად კონცერტებზე მღერიოდნენ. საგულისხმოა, რომ მომავალი ალბომის დაახლოებით 20 წუთიანი ნაწილი ჯგუფმა სწორედ ამ ტურნეზე შეასრულა - იგი იქცა Misplaced Childhood-ის A-მხარედ. თუმცა, ყველაფერი ჯერ დასრულებული არ ყოფილა. Lavender ჯერ დაწერილი არ იყო, ხოლო Kayleigh-სათვის ტექსტის მხოლოდ 75 პროცენტი დაიწერა. ამიტომ ყოველ კონცერტზე ფიში მას იმპროვიზაციით ასრულებდა და ახალ ტექსტებს იგონებდა. მისივე აზრით ყველაზე წარმატებულები მან ალბომზე გამოიყენა.
ტურნე 1984 წლის შობამდე ერთი დღით ადრე დასრულდა, ჯგუფის მშობლიურ ქალაქ ეილსბერიში. 1985 წლის პირველი ექვსი კვირა ჯგუფმა სტუდიაში Bray გაატარა (სურეის საგრაფო), სადაც ახალ სიმღერებს წერდა. იქვე ჩაწერილი იქნა ყველა კომპოზიციის დემო ვერსია. ამის შემდეგ გადაწყვიტეს პროდიუსერის ძიება. მუსიკოსებს არ სურდათ კვლავ ნიკ ტოუბერის მოყვანა და ამიტომ სხვადასხვა პროდიუსერს მიმართეს, მათ შორის გლინ ჯონსის კანდიდატურაც იგულისხმებოდა, მაგრამ მას არ მოეწონა კონცეპტუალური ალბომის იდეა. იგივე შედეგი გამოიღო რუპერტ ჰაიმზთან გასაუბრებამ. ფიში ამტკიცებდა, რომ პრობლემა მხოლოდ იმაში იყო, რომ ალბომში ჰიტ-სინგლს ვერ ხედავდნენ და 1985 წელს კონცეპტუალური ალბომები არც თუ პოპულარული იყო და არავის სურდა საკუთარი რეპუტაციის შელახვა. სხვადასხვა კანდიდატს შორის საიმონ ჰენერტიც იყო Real to Reel-ის პროდიუსერი, მაგრამ არც მასთან კავშირი შედგა.
Bray-ში მუშაობისას გამოჩნდა კრის კიმსი, რომელმაც უბრალოდ შეიარა. მარკ კელი იხსენებდა, რომ ალბომის პირველი მხარის მოსმენისას მან ჯგუფს რამდენიმე რჩევა მისცა, ხოლო ჰიტ-სინგლები საერთოდ არ უხსენებია. ვინაიდან კიმსი ცნობილი იყო როლინგ სტოუნზის, The Cult-ის და Killing Joke-ის პროდიუსერობით, მისი მხრიდან შემოთავაზებაზე ჯგუფს უარი არ უთქვამს. მაგრამ კიმსის ბრიტანეთში მუშაობა გადასახადების გამო არ შეეძლო, ამიტომ ხუთეულს შესთავაზა დასავლეთი ბერლინის სტუდია Hansa-ში გადასვლა, სადაც იმ პერიოდში Killing Joke-თან მუშაობა დაასრულა. თავდაპირველად ეს ინიციატივა მხოლოდ ფიშს მოეწონა, ვინაიდან სხვა მუსიკოსები განიცდიდნენ, რომ ოჯახს დიდი ხნით დაშორდებოდნენ. თუმცა, მოგვიანებით ყველა დათანხმდა. EMI-შიც ამ გადაწყვეტილებას დადებითად შეხვდნენ, ვინაიდან ბრიტანეთში სტუდიის ქირაობა ბევრად უფრო ძვირი ჯდებოდა - ალბომის ჩაწერაზე გამოყოფილი იქნა 80.000 ფუნტი, 5-ჯერ მეტი, ვიდრე Fugazi-ზე. საბოლოოდ კოლექტივი 8 კვირით გერმანიაში გადასახლდა.
ალბომის ჩაწერის დროს არსებულ პრობლემებს შორის აღსანიშნავია ფიშის პრობლემები ალკოჰოლთან. სტივ როზერი იხსენებდა, რომ სოლო-ალბომებზე საუბრისას ის გამოთქვამდა ვარაუდს, რომ ჩაწერდა უფრო ტრადიციული როკის ჟანრის ალბომს. გაღიზიანებული ფიში ახტა, დაიჭირა სტივი და უყვიროდა, რომ იგი საუკეთესო სიმღერებს საკუთარი ალბომისთვის ინახავდა. როზერის თქმით, აქტიური მეგობრობა ფიშთან სწორედ მაშინ დასრულდა.
Kayleigh იყო პირველი სიმღერა, რომლის მიქსი კრის კიმსიმ დაასრულა. ამ დროისთვის გადაწყდა, რომ იგი გამოვიდა ალბომის პირველი სინგლის სახით და სტივის სოლო სინგლის გამოცემისათვის ოდნავ შეცვლილი იქნა. ის გამოიცა 1985 წლის 7 მაისს, როდესაც ალბომზე მუშაობა ჯერ არ დასრულებულა. პიტ ტრევავასი ამბობდა, რომ მათ გეგმებში შედიოდა მხოლოდ 20-ეულებში მოხვედრა. Kayleigh-ს მიერ მოულოდნელად დაირღვა წინა სინგლების წარუმატებლობა და ერთი კვირის შემდეგ იგი იქცა ჯგუფის პირველ სინგლად, რომელიც 10-ეულებში მოხვდა.
EMI-ს მიერ Marillion-ის ამ წარმატების აღსანიშნავად ლონდონის ერთ-ერთ ფეშენებელურ კლუბში გაიმართა დიდი წვეულება. ალბომის ჩაწერა ამ დროისთვის დასრულებული იყო და ჯგუფის წევრებიც წვეულებაზე ორიგინალური ფირებით გამოჩნდნენ. სინგლის გაყიდვებმა ბრიტანეთში ამ დროისთვის დღეში 25.000 ასლი შეადგინეს. ჩარტში Kayleigh მეოთხე ადგილამდე ავიდა. მარკ კელი იხსენებს, რომ ყოველი შემთხვევისათვის ჯგუფს შენახული ჰქონდა შამპანური და როდესაც ცნობილი გახდა პოზიცია, ყველა დახტოდა, ყვიროდა და ერთმანეთს ეხვეოდა. ისინი იმედოვნებდნენ, რომ Kayleigh ჩარტის პირველ ადგილზეც გავიდოდა.
ევროპის სხვა ქვეყნებში Kayleigh-ს უფრო მეტი წარმატება ხვდა წილად. მეოთხე ადგილის შემდეგ იგი ბრიტანეთში მესამე, შემდეგ კი მეორე ადგილზეც ავიდა და ყველა ელოდა მის პირველ ადგილზე მოხვედრას. მიუხედავად ამისა, ეს წარმატება მას წაართვა სიმღერამ You Never Walk Alone, ინგლისის პრემიერ ლიგის ფეხბურთელთა მიერ ჩაწერილმა ჰიმნმა, რომელიც ბრეტფორდ სიტის სტადიონზე დატრიალებული ტრაგედიაში დაღუპულებს მიეძღვნა.
1985 წლის ივნისის დასაწყისში Kayleigh კვლავ ჩარტების სათავეში იმყოფებოდა. ალბომის გამოცემა ახლოვდებოდა. ჯგუფი აქტიურად გამოდიოდა სხვადასხვა სატელევიზიო და რადიო არხზე. დღეში მათ ხოლმე სამი სხვადასხვა ვიზიტი ჰქონდათ დაგეგმილი. ჯონ არნისონის ინიციატივით დაიწყო მოკლე ტურნე ევროპაში. 5-19 ივნისს ჯგუფი ეწვია იტალიას, ესპანეთს, საფრანგეთსა და პორტუგალიას, სადაც Misplaced Childhood პირველად შესრულდა სრული სახით. ფიშმა ამ პერიოდში პირველად დაიწყო გრიმის გარეშე გამოსვლა - ეს იყო ლისაბონში, სადაც საგრიმიოროში ჯდომისას მან ასეთი გადაწყვეტილება მიიღო.
Misplaced Childhood გამოვიდა 1985 წლის 17 ივნისს. ერთი კვირის შემდეგ იგი ჩარტების სათავეში მოხვდა.
სქოლიო
კატეგორია:Marillion-ის ალბომები კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები კატეგორია:1985 წლის ალბომები
Cephalotes pilosus
Cephalotes pilosus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
რაფაელ ჰუსეინოვი
რაფაელ ბაბა-ოღლუ ჰუსეინოვი (Rafael Babaoğlu Hüseynov; დ. 12 აგვისტო, 1955) — აზერბაიჯანელი ლიტერატურათმცოდნე, საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, მთარგმნელი, ტექსტოლოგი, აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი, დეპუტატი, ნიზამი განჯევის სახელობის აზერბაიჯანული ლიტრატურის ეროვნული მუზეუმის დირექტორი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრი (2014), პროფესორი, აზერბაიჯანის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (2005).
ბიოგრაფია
რაფაელ ჰუსეინოვი  დაიბადა ქალაქ ქურდამირში, იქვე დაამთავრა მე-12 საშუალო სკოლა (1971). განათლება აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე მიიღო „სპარსული ფილოლოგიის“ სპეციალობით (1971 – 1976).
შრომითი საქმიანობა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის ფილოსოფიისა და სამართლის ინსტიტუტში ისტორიის განყოფილებაში დანიშვნით დაიწყო (1976 – 1978). ეკავა უმცროსი მეცნიერ თანამშრომლის თანამდებობა ირანული ფილოლოგიის განყოფილებაში (1978 – 1982), უფროსი მეცნიერ თანამშრომლის თანამდებობა შუა საუკუნეების აღმოსავლეთის წერილობითი წყაროების კვლევისა და პუბლიკაციის განყოფილებაში (1976 -1978).
1980 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია.
ხელმძღვანელობდა განყოფილებას ნიზამის სახელობის ლიტერატურის მუზეუმში. ამჟამად არის ნიზამი განჯევის სახელობის აზერბაიჯანული ლიტერატურის ეროვნული მუზეუმის დირექტორი. ლიტერატურული მოღვაწეობა 1957 წელს ქალაქ ქურდამირში, ადგილობრივ გაზეთ „ირელიში“ ლექსების პუბლიკაციით დაიწყო. მისი ლექსები პერიოდულად იბეჭდებოდა პრესის ფურცლებზე. არის ყოველკვირეულ გადაცემათა ციკლის - „სიმღერისადმი მიძღვნილი ცხოვრების“ და „საღამოს შეხვედრების“ ავტორი. ეს გადაცემები აზერბაიჯანის ეროვნულ მუზეუმსა და მის გამოჩენილ წარმომადგენლებს შეეხება.
არის პუბლიცისტური სტატიების „უხილავ თვალთა სინათლის“, „მთავარია ის, რომ თქვენ ხალხს უყვარხართ“, „განშორების მატარებელის“ და სხვათა ავტორი. რაფაელ ჰუსეინოვი არის 30-ზე მეტი ნაშრომის ავტორი ლიტერატურათმცდონეობაში. ამ ნაშრომთა უმეტესობა შუა საუკუნეების სპარსულ და თურქულენოვან პოეზიას შეეხება. 1992 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „ბაბა ტაირ ურიანი და მისი პოეტური მემკვიდრეობა“. ჰუსეინოვმა შეადგინა კრებულები - „მაჰსეთი განჯევის რობაიები“, მემუარები რასულ რზასა და ნიჰიარ რაფიბეილის შესახებ - „ორი ცხოვრების ნათება“ (1987).
ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში ასწავლიდა „სპარსულ ლიტერატურას“ (1987 – 1989), კონსერვატორიაში „კულტურის ისტორიას“ (1990 – 1991), ხაზარის უნივერსიტეტში ხელმძღვანელობდა „აზერბაიჯანული ფილოლოგიისა და აღმოსავლეთმცოდნებობის“ კათედრას (1995 – 1998).
სქოლიო
კატეგორია:ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები
NGC 703
NGC 703 — გალაქტიკა ანდრომედას თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1786 წლის 21 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:ანდრომედას თანავარსკვლავედი
ლენკა ჩუკო
ლენკა ჩუკო (ალბ. Lenka Çuko; 8 ივლისი, 1938, ლუშნიას რაიონი) —  ალბანელი კომუნისტი, ალბანეთის შრომის პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პოლიტბიუროს წევრი 1976-1990 წლებში. იგი გახლდათ სტალინის და ხოჯას პოლიტიკის აქტიური გამტარებელი. კომუნისტური რეჟიმის დაცემის შემდეგ მას პატიმრობა მიუსაჯეს. გაათავისუფლეს ამნისტიით.
"პარტიული იზაურა"
ლენა ჩუკო დაიბადა ალბანეთის სოფლის ოჯახში. ახალგაზრდობიდან კოლმეურნეობაში მუშაობდა. 22 წლის ასაკში იგი შეუერთდა მმართველ კომუნისტურ ალბანეთის შრომის პარტიას. 1968 წელს იგი გახდა სტალინის სახელობის კოლმეურნეობის თავმჯდომარე. 1970 წლიდან — ალბანეთის სახალხო სოციალისტური რესპუბლიკის სახალხო კრების წევრი.
1971 წელს ლენკა ჩუკომ დაამთავრა ტირანას ლენინის სახელობის პარტიული სკოლა და გადავიდა პარტიულ აპარატში. მან თავი გამოიჩინა, როგორც ენვერ ხოჯას ერთგულმა მხარდამჭერმა, რითაც  მისი ყურადღება დაიმსახურა. თანამედროვე ალბანეთში ჩუკოს პოლიტიკურ კარიერას ფიგურალურად ადარებენ „მონა იზაურას“ ბედს.
"მკაცრი ხაზი"
1971 წლიდან ლენკა ჩუკო  ალბანეთის შრომის პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი გახდა. 1976 წელს იგი ხელმძღვანელობდა ალბანეთის შრომის პარტიი ს კომიტეტს ლუშნიას რაიონში და, ამ ხაზით მოხვდა ალბანეთის ცენტრალური კომიტეტის პოლიტბიუროში (იგი გახლდათ პირველი ქალი პარტიის უმაღლეს ხელმძღვანელობაში 1960 წლის შემდეგ). ლენკა ჩუკოს გავლენის ხარისხზე მოწმობს ალბანელი კომუნისტი პოლიტიკოსის მეჰმედ შეჰუს გარდაცვალების შემდეგ საგანგებო დახურულ შეხვედრაში მისი მონაწილეობის ფაქტი. 1983 წლიდან ჩუკომ დაიკავა ალბანეთის შრომის პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივნის თანამდებობა. ხელმძღვანელობდა პარტიის ორგანიზაციულ სტრუქტურას.
ლენკა ჩუკო ორთოდოქსული  სტალინიზმისა და ხოჯას იდეოლოგიას ემორჩილებოდა. როგორც ენვერ ხოჯას დროს, ასევე მისი გარდაცვალების შემდეგ, იგი ითვლებოდა მისი პოლიტიკის მკაცრ გამტარებლად. 1989 წლის ზაფხულში, ალბანეთის შრომის პარტიის ფუნქციონერების შეხვედრაზე, ჩუკომ მკვეთრად დაგმო საბჭოთა პერესტროიკა, უნგრეთის რეფორმები და პოლონეთის მრგვალი მაგიდა. ჩუკო რამიზ ალიას შეზღუდულ რეფორმებსაც კი არ ეთანხმებოდა.
1990 წელს ალბანეთში დაიწყო მასობრივი ანტიკომუნისტური გამოსვლები. განსაკუთრებით მძიმე ვითარება შეიქმნა კავაიში, სადაც სისხლისღვრა მოხდა. ლენკა ჩუკო და მუჰო ასლანი წავიდნენ სიტუაციის მოსაგვარებლად, თუმცა ისინი  ქალაქიდან გააძევეს. 1990 წლის დეკემბერში რამიზ ალიამ  კონსერვატორთა ჯგუფი  — ნეჯმიე ხოჯა, სიმონ სტეფანი, ლენკა ჩუკო —  პოლიტბიუროდან გაიყვანა.
სასამართლოები და განაჩენები
ალბანეთში კომუნისტური რეჟიმი დაეცა 1990-1992 წლებში. 1993 წელს, ალბანეთის შრომის პარტიის ცენტრალური კომიტეტისა და პოლიტბიუროს ყოფილ წევრების ჯგუფი გაასამართლეს ძალაუფლების გადამეტების ბრალდებით. მათ შორის იყვნენ: ლენკა ჩუკო, ჰაირედინ ჩელიკი, პროკოფ მურა, პალი მისკა, ბექტეში, მუჰო ასლანი, ფოტო. ჩამი. სასამართლომ ყველა ბრალდებული დამნაშავედ ცნო და სხვადასხვა ვადით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა. ლენკა ჩუკოს 7 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა. მან სასჯელი მოიხადა ტირანის 325-ე ციხეში. უფროსის თქმით, იგი იქცეოდა ბოროტულად და კონფლიქტურად (განსხვავებით კულტურული ნეჯმიე ხოჯასგან). უყვარდა ციხის მუსიკალური ღონისძიებები. თუ ასეთი ღონისძიებები დიდი ხნის განმავლობაში არ ტარდებოდა, ქვაბების საშუალებით ხმაურს აწყობდა.
1996 წლის ზაფხულში გაიხსნა ახალი პროცესი — რეგიონული პარტიის ფუნქციონერების ჯგუფის წინააღმდეგ, რომლებიც ბრალდებულნი იყვნენ გენოციდსა და კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილ დანაშაულებში (კერძოდ, ეს იყო იძულებითი შრომა, დეპორტაცია და მოსახლეობის ინტერნირება). ამ შემთხვევაში ლენკა ჩუკო ფიგურირებდა ლუშნინსკის პარტიის მდივნის სახით. მას 15 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს.
პირადი ცხოვრება
1997 წელს შეიარაღებული არეულობის შემდეგ ალბანეთის მთავრობამ გამოაცხადა ამნისტია. ლენკა ჩუკო გაათავისუფლეს. მას შემდეგ პოლიტიკურ პროცესებში აღარ მონაწილეობს. 2015 წლის ნოემბერში ალბანეთის მთავრობამ  ალბანეთის შრომის პარტიის და Sigurimi-ის ოფიციალურ პირებს, მათ შორის ლენკა ჩუკოს მოუხსნა სახელმწიფო ჯილდოები.
ლენკა ჩუკოს სიძე ბარდილ კანაი 2015 წლის თებერვალში დაინიშნა ალბანეთის ელჩად ისრაელში.
ტიბაუ
ტიბაუ (Tibau) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 5 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მოსოროს შემადგენლობაში.
ლენკა ჩუკო
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:ალბანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ალბანელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ალბანეთის სახალხო კრების დეპუტატები კატეგორია:ალბანეთის შრომის პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პოლიტბიუროს წევრები
ტიბაუ
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 687 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.79 კმ²-ზე. ფართობი 169 237 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის მუნიციპალიტეტები
სუმბატი (ჰერეთის მთავარი)
სუმბატი (VIII-IX საუკუნეების მიჯნა) — ჰერეთის (რანთა) მთავარი. მისი მოღვაწეობის შესახებ არავითარი ცნობა არ მოგვეპოვება. იგი ნახსენებია წყაროებში, როგორც ჰერეთის მთავარ საჰლის მამა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჰერეთის მეფეები
წმინდა სამების საკათედრო ტაძარი
თბილისის წმინდა სამების საკათედრო ტაძარი, შემოკლებით სამება — მთავარი მართლმადიდებლური ქრისტიანული ტაძარი საქართველოში; მდებარეობს თბილისში, ელიას გორაზე, ავლაბარი. აშენდა 1996-2004 წლებში არქიტექტორ არჩილ მინდიაშვილის პროექტით.
ისტორია
საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალიის 1500 წლისთავისა და ქრისტეს დაბადების 2000 წლის აღსანიშნავად ახალი საკათედრო ტაძრის აგების იდეა 1989 წელს გაჩნდა, პერიოდი, როდესაც საბჭოთა საქართველოში ეროვნული მოძრაობა მძლავრობდა. 1989 წლის მაისში, საქართველოს პატრიარქისა და თბილისის მთავრობის ხელმძღვანელობით გამოცხადდა კონკურსი „წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის“ პროექტზე. პირველ ეტაპზე ასამდე პროექტი შემოვიდა, თუმცა გამარჯვებული ვერ გამოვლინდა. საბოლოოდ არქიტექტორი არჩილ მინდიაშვილის პროექტი შეირჩა. შემდგომმა სოციალურმა და პოლიტიკურმა კრიზისმა პროექტის განხორციელება ექვსი წლით დააყოვნა და საძირკველი ტაძრისთვის მხოლოდ 1996 წლის 3 მარტს ჩაიყარა. ტაძრის მშენებლობა დასაფინანსებლად საქართველოს პრეზიდენტმა ედუარდ შევარდნაძემ მიმართა რუსეთში მოღვაწე ქართველ ბანკირს ბიძინა ივანიშვილს, რომელიც მშენებლობის ძირითადი დამფინანსებელი გახდა. მშენებლობა ათეულობით მილიონი ლარი დაჯდა.
ტაძარი 2004 წლის 23 ნოემბერს, გიორგობის დღეს, უწმინდესმა და უნეტარესმა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა ილია II-მ აკურთხა.
აღწერა
მარცხნივ|მინი|300 პქ|წმინდა სამების ტაძრის ხედი [[ჩუღურეთის ხიდი|ჩუღურეთის ხიდიდან. ზურაბ შამათავას ფოტო.]]
ტიპოლოგიურად წმინდა სამების ტაძარი ჯვრულ მოხაზულობაში ჩასმული ტრიკონქია, რვა ბურჯზე დაყრდნობილი გუმბათით. ტაძარში მოხვედრა შესაძლებელია სამი მხრიდან — დასავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ მკლავებში დატანებული პორტალებიდან. ამათგან, მთავარი კარიბჭე დასავლეთ მკლავშია, რომელსაც გარედან ვრცელი გალერეა აკრავს. ტრიკონქის მკლავები გუმბათქვეშა სივრცესთან ერთად კათედრალის ერთიანი მთავარი მოცულობას წარმოადგენს, რომელსაც მოხდენილად აგვირგვინებს მასიური გუმბათი. გუმბათის გარე რადიუსი 9,5 მეტრია. გუმბათის ყელს გარშემოსავლელი ბაქანი შემოუყვება. წმიდა სამების საკათედრო ტაძრის დასავლეთ ფასადზე სამი, სამნავიანი შვერილია, რომელთა პროპორციები მასიურს ქმნის ტაძრის საერთო მოცულობას.
წმ. სამების საკათედრო ტაძრის სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფასადი ასევე საკმაოდ რთული კონსტრუქციითაა გადაწყვეტილი. ტაძრის ფასადის მორთულობის მხრივ, აღმოსავლეთ ნაწილი ყველაზე მდიდრულადაა გადაწყვეტილი. აღმოსავლეთ შუა შვერილზე თითქოსდა მიდგმულია მრავალწახნაგა აფსიდი, რომელზეც მასიური ჩუქურთმადამშვენებული ჯვარია გამოსახული. ოთხივე ფასადი მრავალფეროვანი ჩუქურთმის მწკრივითა და თაღებითაა შემკული.
შენობაში 9 ეკლესია და 12 სატრაპეზოა. ტაძრის 9 ზარი, მათ შორის 8200–კილოგრამიანი დედაზარი გერმანიაში ჩამოისხა.
მასშტაბები, პარამეტრები
იგი ძირითადად ორი ნაწილისაგან შედგება — მიწისზედა და მიწისქვეშა ნაწილებისაგან. საერთო სიმაღლე ნულოვანი ნიშნულიდან ჯვრის ჩათვლით 86,1 მეტრია (უშუალოდ ჯვარი 7,5 მეტრი სიმაღლისაა). ლავრის მიწისქვეშა ნაწილში ორი სართული მდებარეობს. ტაძრის ფუნდამენტი -14,07 მეტრის სიღრმეზეა, ქვედა სართულის იატაკი -13,07 მეტრზეა. (ამას ემატება 1 მეტრიანი ფუნდამენტი). წმ. სამების ტაძრის საერთო სიმაღლე, ამ მონაცემებით, 100,17 მეტრია (86.10+14.07). წმ. სამების ტაძრის სიგრძე 70,45 მეტრი, სიგანე კი 64,68 მეტრია. ტაძრის მთლიანი ფართობი დაახლოებით 5000 კვადრატული მეტრია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თბილისის ეკლესიები
მავროვო და როსტუშის თემი
მავროვო და როსტუშის თემი (Општина Маврово и Ростуша) — თემი ჩრდილოეთ მაკედონიაში. მდებარეობს პოლოგის რეგიონში. მოსახლეობა შეადგენს 8 618 ადამიანს (2002 წლის აღწერის მონაცემები ). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 12.99 კაცი/კმ²-ზე.
პამირისპირა ხალხები
პამირისპირა ხალხები, პამირის ტაჯიკები — ტაჯიკეთის მთიანი ბადახშანის ავტონომიურ ოლქში, ავღანეთის ბადახშანსა და ჩინეთში, სინძიანის უიღურთა ავტონომიურ რაიონში მცხოვრები ირანულენოვანი მოსახლეობის აღმნიშვნელი საერთო ტერმინი. ანთროპოლოგიურად განეკუთვნებიან პამირულ-ფერღანულ რასას. ლაპარაკობენ პამირულ ენებზე. ძველთაგანვე პამირისპირა ხალხებსა და ტაჯიკებს შორის საურთიერთო ენა ტაჯიკური იყო. მორწმუნე პამირისპირა ხალხები მუსლიმანი-ისმაილიტები არიან. მონათესავე პამირისპირა ხალხები ჩამოყალიბდნენ X საუკუნეში, ტაჯიკთა ეთნიკური ტერიტორიის პერიფერიაზე, ძველი საკებისა და შესაძლებელია დარდების ტომთა ბაზაზე, გარკვეულ სოციალურ-ეკონომიკურ და ბუნებრივ პირობებში. 1895 წელს ავღანეთსა და რუსეთს შორის საზღვრის დადების შემდეგ გაყოფილნი აღმოჩნდნენ ორ სახელმწიფოს შორის. პამირისპირა ხალხებისთვის დამახასიათებელია საერთო ნიშნები მეურნეობაში, მატერიალურ და სულიერ კულტურაში.
External links
კატეგორია:ტაჯიკეთი კატეგორია:მსოფლიოს ხალხები
მავროვო და როსტუშის თემი
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — როსტუშა. ადმინისტრაციული ცენტრის ჩათვლით თემის შემადგენლობაში შედის 42 დასახლება.
თემის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 663.19 კმ²-ს.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის თემები
არიობარზან II
არიობარზან II (დ. ძვ. წ. 40 — გ. 26 ივნისი, 4) — რომაელთა ვასალი სომხეთის მეფე ჩვ. წ. 2-4 წლებში. ასევე იყო ატროპატენის მეფე ძვ. წ. 28 წლიდან გარდაცვალებამდე.
ოჯახი და ადრეული ცხოვრება
არიობარზანი იყო ატროპატენის მონარქთა ძე, ბერძნულ-სომხური წარმომავლობით. მამამისი ატროპატენის მეფე არტავაზდ I იყო, ხოლო დედა კომაგენეს პრინცესა ათენა იყო. მას სახელი პაპის, არიობარზან I-ის პატივსაცემად დაარქვეს. სახელი ასევე შერჩეული იყო მისი ბერძნული ფესვების ხაზგასასმელად.
ატროპატენისა და სომხეთის მეფობა
უკვე ძვ. წ. 28 წელს ატროპატენის ტახტზე არიობარზან II-მ თავისი ბიძაშვილი ასინალუსი ჩაანაცვლა. ატროპატენში მისი მეფობის შესახებ ცნობები თითქმის არ არსებობს.
არიობარზანზე ცნობები მას შემდეგ დაიწყო, რაც იგი სომხეთის ტახტის კანდიდატად განიხილებოდა. არტაშესიანთა დინასტიის წარმომადგენელი მეფე ტიგრან IV და დედოფალი ერატო ქვეყანაში არაპოპულარულები იყვნენ, მათი მმართველობა არც რომის იმპერატორს მოსწონდა. რომის ვასლობისგან გასვლიდან თავის ასარიდებლად, რასაც ხელს უწყობდა პართიის მეფე ფრაატ V, იმპერატორი სომხეთისთვის ახალ მეფეს ეძებდა. მას შემდეგ, რაც ტიგრან IV აჯანყებულმა სომხებმა ბრძოლაში მოკლეს, მისი ცოლი და თანამმართველი, დედოფალი ერატო ვეღარ ახერხებდა ხელისუფლების შენარჩუნებას, ამიტომაც მალევე გადადგა ტახტიდან. ამის სანაცვლოდ ჩვ. წ. 2 წელს რომის იმპერატორმა ოქტავიანე ავგუსტუსმა სომხეთის მეფედ არიობარზან II დასვა. არიობარზანი არტაშესიანთა ნათესავი იყო მამის მხრიდან, რომელიც მეფე არტავაზდ II-ის დის შთამომავალი იყო, რომელიც ატროპატენის მეფე მითრიდატე I-ზე იყო დაქორწინებული. შესაბამისად, მისი სომხეთში გამეფებით დიდად არ ირღვეოდა მონარქიული მემკვიდრეობის ხაზი.
არიობარზანი რომის იმპერიის ერთგულად მსახურობდა სომხეთში და ახლო აღმოსავლეთში ავგუსტუსის პოლიტიკას ატარებდა. აღსანიშნავია, რომ იგი სომხეთსა და ატროპატენს ერთდროულად მართავდა. სომხეთში შესვლისას მას ახლდა ავგუსტუსის შვილიშვილი და შვილობილი გაიუს კეისარი. ამ ფაქტს სომხებში დიდი უკმაყოფილება მოჰყვა, რამეთუ მათ არ სურდათ თავიანთ ტახტზე უცხოელი მეფე, ამიტომაც, როდესაც არიობარზანი სომხეთში კეისართან ერთად შევიდა ცეცხლი გაუხსნეს, მეტიც, მათ უარი თქვეს არიობარზანის მეფედ ცნობაზე. მალევე სომხები ერთ-ერთი კაცის, ვინმე ადონის მეთაურობით აუჯანყდნენ რომაელებს.
გაიუსმა თავისი რომაული ლეგიონებით სასტიკად ჩაახშო აჯანყება, ამოწყვიტა ქალაქ არტაგირას მოსახლეობა და მეფობა ისევ არიობარზანს დაუბრუნა. არიობარზანმა ამის კომპენსაციად არტაგირა თავის დედაქალაქად გამოაცხადა და დაიწყო მისი რეკონსტრუქცია. მისი ფიზიკური სილამაზის, კეთილშობილებისა და სულისკვეთების გამო, სომხებმა დაიწყეს მისი პატივისცემა. არსებობს მეორე სახის წყაროებიც, რომელთა მიხედვითაც, სომხებმა არ აღიარეს რომაული პოლიტიის გამტარებელი არიობარზანი. ივარაუდება, რომ იგი ჩვ. წ. 4 წელს სომეხმა ამბოხებულებმა მოკლეს. ამის შემდეგ ტახტი მისმა ძემ, არტავაზდ III-მ დაიკავა, რომელიც მამის მსგავსად გამეფებიდან ორ წელში ასევე მოკლეს.
შვილები
არიობარზანის ცოლის ვინაობა უცნობია, თუმცა მას ორი ძე ჰყავდა:
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული ძვ. წ. 40 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ივნისი კატეგორია:სომხეთის მეფეები კატეგორია:I საუკუნის მმართველები
Anonychomyrma murina
Anonychomyrma murina — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Anonychomyrma-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dolichoderinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Anonychomyrma
ივანე ბარნაბაშვილი
ივანე გიორგის ძე ბარნაბაშვილი (დ. 1867 — გ. 1934) — ქართველი პოლიტიკური აქტივისტი, ხალხოსანი.
1880-იანი წლების I ნახევარში იყო თბილისის სასულიერო სემინარიის მოსწავლეთა ხალხოსნური წრის წევრი, რომელსაც გოლა ჩიტაძე ხელმძღვანელობდა. ბარნაბაშვილი მონაწილეობდა წრის სხდომაში, რომელზეც გადაწყდა სემინარიის რექტორის პავლე ჩუდეცკის მოკვლა. იოსებ ლაღიაშვილის მიერ ჩუდეცკის მოკვლის შემდეგ ბარნაბაშვილი დააპატიმრეს, მაგრამ მამხილებელი მასალის უკმარისობის გამო გაათავისუფლეს, სემინარიიდან გარიცხეს და პოლიციის მეთვალყურეობა დაუწესეს. შემდგომში რევოლუციურ მოძრაობას ჩამოშორდა. 1921 წლიდან აქტიურად მონაწილეობდა საზოგადოებრივ საქმიანობაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1867 კატეგორია:გარდაცვლილი 1934 კატეგორია:ქართველი რევოლუციონერები
ირანის ეკონომიკა
ირანის ეკონომიკა შერეული ეკონომიკაა. მსყიდველობითი უნარის პარიტეტის მიხედვით იგი მსოფლიოს მასშტაბით 23-ე ადგილზეა. ირანის ეკონომიკის თითქმის 60% გეგმიური ეკონომიკაა. ეკონომიკის წამყვანი დარგები ნავთობისა და ბუნებრივი აირის წარმოებაა, თუმცა თეირანის საფონდო ბირჟაზე 40-ზე მეტი ინდუსტრიაა პირდაპირ ჩართული. ბოლო წლებში თეირანის საფონდო ბირჟა ერთ-ერთი საუკეთესო ბირჟა იყო მსოფლიოს მასშტაბით. ირანი მსოფლიოში დადასტურებული ნავთობის რეზერვები 10%-ს და ბუნებრივი აირის რეზერვების 15%-ს ფლობს, რის გამოც „ენერგიის სუპერძალადაა“ მიჩნეული.
ირანის ეკონომიკის უნიკალური დამახასიათებელი ნიშანია დიდი რელიგიური ფონდების არსებობა, რომელთაც ბონიადებს უწოდებენ. მათი საერთო ბიუჯეტი ცენტრალური სამთავრობო დანახარჯების 30%-ს უტოლდება.
ირანის მთლიანი შიდა პროდუქტი შემცირდა 2018 და 2019 წლებში. 2018 წლის შუა ხანებში აშშ-ის მიერ ხელახლა შემოღებული სანქციებისა და 2020 წლის თებერვალში დაწყებული Covid-19-ის პანდემიის გამო დაწესებული შეზღუდვების გამო უმუშევრობის დონე და ინფლაციის მაჩვენებელი გაიზარდა, მოიშალა „ქრონიკულად სუსტი და არაკაპიტალიზირებული“ საბანკო სისტემა და „ანემიური“ კერძო სექტორი. ირანის ვალუტის (ირანული რიალი) მსყიდველუნარიანობა შემცირდა. ირანს „ეკონომიკური თავისუფლებისა“ და „ბიზნესის მარტივად კეთების“ შედარებით დაბალი მაჩვენებელი აქვს.
ისტორია
თანამედროვე სოფლის მეურნეობა ირანში 1850-იანი წლებიდან ვითარდება, როდესაც ამირ ქაბირმა ტრადიციულ სასოფლო-სამეურნეო სისტემაში რიგი რეფორმები გაატარა. ცვლილებებს შორის იყო იმპორტირებული მოდიფიცირებული სათესი მარცვლები და ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ შეთანხმებების დადება სხვა ქვეყნებთან. 1898 წელს რუსეთის ცარისტული მთავრობის მიერ ლაზარ პოლიაკოვის Bank Esterqrazi ამოქმედდა, რომელიც 1920 წლის კონტრაქტის საფუძველზე ირანის მთავრობას გადაეცა. ბანკმა საქმიანობა ახალი სახელით, ირანის ბანკი, განაგრძო 1933 წლამდე, რის შემდეგაც ახლად დაფუძნებულ Keshvarzi Bank-ს შეუერთდა.
სპარსეთის საიმპერიო ბანკი 1885 წელს დაარსდა, რომელსაც ოფისები სპარსეთის სხვადასხვა ქალაქში ჰქონდა განთავსებული. რეზა-შაჰ ფეჰლევის დროს ქვეყნის ინფრასტრუქტურა გაუმჯობესდა, საგანმანათლებლო და სასამართლო სისტემის რეფორმები გატარდა, უცხოელთა გავლენის წინააღმდეგ კამპანია გატარდა და თანამედროვე მრეწველობა განვითარდა. ამ დროიდან ირანში სოციალური ცვლილებები და ეკონომიკური განვითარება დაიწყო და შედარებით ეკკონომიკური სტაბილურობაც დამყარდა.
1941 წელს რეზა-შაჰ ფეჰლევი მისმა ვაჟმა შეცვალა. II მსოფლიო ომის დროს და მომდევნო წლებში ირანის ეკონომიკაში ფუნდამენტური ცვლილებები არ მომხდარა. 1954-1960 წლებში ნავთობიდან შემოსავლების სწრაფი ზრდისა და საგარეო მხარდაჭერის შედეგად ქვეყანაში ინვესტიციების მასშტაბები გაიზარდა და ეკონომიკაც სწრაფად გაიზარდა, განსაკუთრებით სამთავრობო სექტორში. მალე ინფლაციის დონე გაიზარდა, ეროვნული ვალუტის, რიალის მსყიდველუნარიანობა შემცირდა და საგარეო ვაჭრობის დეფიციტი დაიწყო. 1961 წლისთვის ამ პრობლემებთან გამკლავებისთვის განხორციელებული ეკონომიკური პოლიტიკის შედეგად ნომინალური ეკონომიკური ზრდის მაჩვენებელი და ერთ სულ მოსახლეზე შემოსავალი შემცირდა.
1979 წლამდე ირანი სწრაფად ვითარდებოდა. 1970-იან წლებში ტრადიციულად სასოფლო-სამეურნეო ირანში ინდუსტრიალიზაციისა და მოდერნიზაციის მნიშვნელოვანი პროცესი დაიწყო. ეკონომიკის ზრდა მნიშვნელოვნად შემცირდა კაპიტალის გადინების გამო, რომელმაც 1978 წელს, რევოლუციამდე 30-40 მლრდ აშშ დოლარი შეადგინა.