cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მონღოლური კულტურა
1992 წლის კონსტიტუცია, განვითარება კომუნიზმის შემდეგ
1992 წელს ქვეყანამ ახალი კონსტიტუცია მიიღო. კომუნისტური რეჟიმის მიმართ უარყოფითი დამოკიდებულება შემდეგ წლებშიც გაგრძელდა, შედეგად საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნებში არაკომუნისტურმა პარტიამ გაიმარჯვა. მიუხედავად კომუნიზმის საბოლოოდ უარყოფისა ქვეყნისთვის ძალიან რთული იყო დემოკრატიული რეფორმების გატარება. ნელი ტემპით მიმდინარეობდა დემოკრატიისა და კაპიტალისტური იდეების დამკვიდრება ტრადიციებისა და წეს-ჩვეულებების დაცვით. ეკონომიკური მდგომარეობაც გაუმჯობესდა, რაც ძირითადად ახალი საერთაშორისო სავაჭრო პარტნიორების გაჩენამ გამოიწვია. მონღოლეთის ეკონომიკისთვის მნიშვნელოვანი დადებითი ბიძგი იყო უცხოური ინვესტიციების შემოდინება, ძირითდად ინვესტიციები მოდიოდა ჩინეთიდან. ინვესტიციებმა ქვეყანას საშუალება მისცა აღედგინა საბჭოთა კავშირის დროინდელი ქარხნები, აგრეთვე გაიხსნა ახალი საწარმოებიც. ფაბრიკა-ქარხნებმა გაზარდა საექსპორტო პროდუქციის მოცულობა. თუკი კომუნისტური მმართველობის დროს ქვეყნა ბუნებრივი რესურსებით თითქმის არ სარგებლობდა, ინვესტიციების შემდეგ სამთო მოპოვებას შეუწყო ხელი. მონღოლეთი მდიდარია ოქროთი, ვერცხლით, სპილენძით, ქვანახშირით და ურანით. სწორედ ეს რესურსები ითვლება საექსპორტო მნიშვნელობის პრდუქტებად. მონღოლეთის მთავარი სავაჭრო პარტნიორი ჩინეთია, სწორედ აქ გადის მონღოლეთის საექსპორტო პროდუქციის ნახევარზე მეტი. ამ ქმედებებმა ეკონომიკაზე დადებითად იმოქმედა.მიუხედავად ასეთი დადებითი ფაქტორებისა ქვეყნის მოსახლეობაში ცხოვრების დონე დიდად არ გაუმჯობესებულა. ბევრი ადამიანი კარგავს საცხოვრებელ ადგილს ფინანსური მდგომარეობის გამო. აგრეთვე დიდია გადასახადებიც. სოციალურ პრობლემებს ემატება დემოგრაფიული მდგომარეობა. მონღოლეთში მტკივნეულად მიმდინარეობს თაობათა ცვლის პროცესი, რაც მათ შორის დაპირისპირებით გამოიხატება. სოციალურ-ეკონომიკურ სიდუხჭირეს ხელს უწყობს საზოგადოებაში გავრცელებული მომთაბარე ცხოვრების წესი, რადგან ბევრი ადამიანი დაკავებულია სწორედ პირუტყვის მოშენებით, რაც ნაკლებად მომგებიანი საქმიანობაა. მოსახლეობის ცხოვრების დონე იზრდება გასულ წლებთან შედარებით, მაგრამ მაინც დაბალშემოსავლიან ქვეყნებს მიეკუთვნება. შედარებით კარგი სიტუაციაა დედაქალაქ ულან-ბატორში, სადაც პოზიტიური ძვრები შეინიშნება. თუმცა უმუშევრობა აქაც დაუძლეველ პრობლემას წარმოადგენს. ეკონომიკაზე მნიშვნელოვან გავლენას ახდენს მოსახლეობის რაოდენობა. თუკი შევადარებთ მოსახლეობის რაოდენობას ქვეყნის ფართობთან, დავინახავთ, რომ მონღოლეთს ძალიან ცოტა ადამიანური რესურსი გააჩნია. 90-იანი წლების ბოლოს ქვეყნის მოსახლეობის თითქის მესამედი 15 წლამდე ასაკის იყო, აქედან გამომდინარე მცირე რაოდენობის სამუშაო ძალა საშუალებას არ იძლეოდა ეკონომიკური სიმდიდრე შექმნილიყო.
მონღოლეთის ეკონომიკა XXI საუკუნეში
2000 წლის შემდეგ ქვეყანაში ეკონომიკა ძალიან სწრაფად ვითარდებოდა. უმუშევრობის დონე კი 90-იან წლებთან შედარებით მცირედით შემცირდა. სწორედ 2000 წლიდან იწყება მკვეთრი ზრდა ეკონომიკაში, 2004 წელს მონღოლეთში ერთ სულ მოსახლეზე შემოსავალი 920 $ იყო და ქვეყანა დაბალშემოსავლიან ქვეყანათა რიგში იმყოფებოდა. 2014 წელს ამ მაჩვენებელმა 4100 $-ს მიაღწია და მონღოლეთი საშუალოშემოსავლიან ქვეყნებს მიუახლოვდა. 2004 წლიდან მოყოლებული მონღოლეთი ყველაზე სწრაფად მზარდი ეკონომიკის მქონე ქვეყანათა სიაში მოხვდა. 2004 წლიდან 2014 წლამდე საშუალოდ 9,9 %-ით იზრდებოდა ეკონომიკა. სწრაფი ეკონომიკური ზრდის მიუხედავად, მონღოლეთს ფისკალური პრობლემები აქვს: მაღალია ინფლაცია, მაღალია ბიუჯეტის ხარჯები და დეფიციტი. საერთაშორისო ორგანიზაციების შეფასებით, თუ მონღოლეთი ფისკალური სტაბილურობის უზრუნველყოფას ვერ მოახერხებს, ეკონომიკური ბუმი კრიზისით დასრულდება. მიუხედავად უარყოფითი მოლოდინებისა არსებობს დადებითი შედეგების მიღწევის გზაც. მონღოლეთის მოსახლეობა ქვეყნის მომავალს ხედავს ახალგაზრდა თაობაში, რომლებიც მრავლად არიან. განათლების სისტემის გაუმჯობესება მისცემს საშუალებას მონღოლეთს, რომ უფრო გააუმჯობესოს ცხოვრების ხარისხი. საბჭოთა პერიოდში მონღოლეთში დიდი ყურადღება ექცეოდა მომთაბარე მოსახლეობისთვის წერა-კითხვის სწავლებას, თუმცა კომუნისტური რეჟიმის გაუქმების შემდეგ დაფინანსება შეუწყდათ სკოლებს, ამიტომაც მრავალი ადამიანი არა მხოლოდ განათლების, არამედ წერა-კითხვის ცოდნის გარეშე რჩებოდა. დღეს, მოსახლეობის 99 % წერა-კითხვის მცოდნეა, აგრეთვე ვითარდება სასწავლო დაწესებულებები. ახალგაზრდები სწავლობენ ისეთ უცხოურ ენებს, როგორებიცაა: ინგლისური, იაპონური, რუსული, კორეული და გერმანული. მნიშვნელოვანი წინგადადგმული ნაბიჯია ინტერნეტით უზრუნველყოფა, რამაც ცოდნის დონე და ინფორმირებულობა გაზარდა. მონღოლებს მიაჩნიათ, რომ ახალგაზრდების ინტერესები უცხოური კულტურების მიმართ და საკუთარი ისტორიისა და ტრადიციების ერთობლიობა ქვეყანას დიდ წარმატებას მოუტანს. უნდა ითქვას, რომ მონღოლეთი თავისი მმართველობითა და იდეებით უფრო დასავლური ქვეყანაა ვიდრე აზიური. მონღოლეთში ერთმანეთს ერწყმის ტრადიციული მომთაბარე და ურბანული ცხოვრება.
სქოლიო
კატეგორია:მონღოლური კულტურა
გოიშინი
გოიშინი (Goioxim) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 860 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გუარაპუავის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 503 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.68 კმ²-ზე. ფართობი 702 471 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
პაკორა (კალდასი)
პაკორა (Pácora) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კალდასის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13.792 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 265.9 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კალდასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სამურზაყანოს საბოქაულო
სამურზაყანოს საბოქაულო (Самурзаканское приставство), სამურზაყანოს ოკრუგი (Самурзаканский округ) — რუსეთის იმპერიის ადმინისტრაციული ერთეული 1840-1866 წლებში. თავის არსებობის მანძილზე, სამურზაყანოს ოკრუგიც და საბოქაულოც იმართებოდა ბოქაულების მიერ.
ისტორია
XIX საუკუნის დასაწყისში რთული ვითარება იყო სამურზაყანოში. მას შემდეგ რაც მურზაყან შარვაშიძის ვაჟი, სამურზაყანოს მმართველი ხუტუნია შარვაშიძე გარდაიცვალა, მისი ადგილი დაიკავა მისმა უმცროსმა ვაჟმა (უფროსი ვაჟი სოლომონ შარვაშიძე იმ დროისათვის გარდაცვლილი იყო) ლევან შარვაშიძემ. ლევანი უკვე ხანში შესული იყო, როცა სოლომონ შარვაშიძის უმცროსმა ვაჟმა მანუჩარ შარვაშიძემ სამეგრელოს მთავრის ლევან დადიანის დახმარებით შესძლო გამხდარიყო სამურზაყანოს მფლობელი. 1804 წლის 26 ნოემბერს მანუჩარ შარვაშიძე აღიარებს რა გრიგოლ დადიანის ქვეშევრდომობას (ქართული ტექსტით) თხოვნით მიმართავს პავლე ციციანოვს სამეგრელოსთან ერთად მიიღოს მისი ქვეყანა (სამურზაყანო) რუსეთის იმპერიის მფარველობაში. 1813 წელს მანუჩარ შარვაშიძე ვინმე მეგრელმა მაჯემ კორცხელიამ მოკლა ბედიაში, რომელსაც დარჩა ორი მცირეწლოვანი შვილი ალექსანდრე და დიმიტრი. ლევან დადიანი, რომელიც იყო მანუჩარის ცოლის ძმა და მეურვე მისი მცირეწლოვანი შვილებისა, მანუჩარის უფროსი ძის ალექსანდრეს სახელით განაგრძო სამურზაყანოს მართვა-გამგეობა მის სრულწლოვანებამდე. 1829 წელს ჯერ კიდევ არასრულწლოვანი ალექსანდრე ლევან დადიანის დასმენით გადაასახლეს ციმბირში, რომელიც გზაში გარდაიცვალა. 1832 წელს ალექსანდრეს ძმა დიმიტრი მოიკლა ლევან დადიანის ხალხთან შეტაკების დროს. სამურზაყანოს მეპატრონეთა პრეტენტენტთა არარსებობის გამო ლევან დადიანი გახდა ამ უკანასკნელის ერთპიროვნული მმართველი, რის გამოც დაიწყო დაუსრულებელი დავა სამეგრელოსა და აფხაზეთის მთავრებს შორის სამურზაყანოსათვის.
1840 წელს აღნიშნული დაძაბულობის თავიდან ასაცილებლად, ამიერკავკასიის მთავარმართებლის ევგენი გოლოვინის განკარგულებით სამურზაყანო ჩამოართვეს სამეგრელოს მთავარს და მის ბაზაზე შექმნეს დამოუკიდებელი ერთეული — სამურზაყანოს საბოქაულო, რომელიც შავიზღვის სანაპირო ზოლის უფროსის დაქვემდებარებაში გადავიდა. 1845 წელს აღნიშნული „მშვიდობიანი დათმობის“ სანაცვლოდ სამეგრელოს მთავარს კომპენსაციის სახით 25 ათსი რუსული რუბლი გადასცეს.
სამურზაყანოს საბოქაულოს პირველ მმართველად შტაბს-კაპიტანი კირილოვი დაინიშნა. კირილოვმა აღადგინა მხარისთვის აპრობირებული მართვის ძველი მოდელი, დაქვემდებარებული რუსულ იმპერიას. მალევე კირილოვის მოწოდებით 700 სამურზაყანოელისაგან შეკრიბა სამხედრო შენაერთი, რომლითაც ის რეგიონში კონტროლს ამყარებდა. კირილოვის დროს აღსდგა მდივან-ბეგობის ინსტიტუტი, რომელიც სასამართლოს ფუნქციებს ითავსებდა. 1840 წლის ნოემბერში სამურზაყანოელი თავადების მიერ შეიქმნა ე. წ. „სიტყვიერი სასამართლო“, შემდგარი 4 მდივან-ბეგისაგან. მდივან-ბეგები ცხოვრობდნენ პრისტავის შტაბ-ბინაში, ოკუმახში. იმჟამინდელ სამურზაყანოს სასამართლოში ყველაფერი წყდებოდა სიტყვიერად, ხოლო საბოლოო სასამართლო განჩინება იწერებოდა სპეციალურ წიგნში.
1840 წელს, მას შემდეგ, რაც სამურზაყანო სამეგრელოს სამთავროს გამოეყო, დადიანებმა საკონტროლოდ დაიტოვეს ენგურის მარჯვენა სანაპიროზე მდებარე სოფელი ფახულანი. 4 ივნისს კაცია შარვაშიძემ და მასთან თანმხლებმა მისმა ნათესავებმა პაატა, მანუჩარ, ანტონ, ზურაბ და ნიკო შარვაშიძეებმა მურზაყანელ აფხაზებთან ერთად დაიკავეს აღნიშნული სოფელი და ყოფილი სამურზაყანოს ბოქაულის შტაბს-კაპიტანის გაბაევის მოთხოვნის მიუხედავად მაინც არ ხდებოდა დაკავებული სოფლის დატოვება. საბოლოოდ კაცია შერვაშიძე და მასთან თანმხლები პირები დანებდნენ. კაცია და მანუჩარი გადაასახლეს ვორონეჟში, ნიკო შარვაშიძე, როგორც ყველაზე ახალგაზრდა — დააბრუნეს აფხაზეთში, დანარჩენებს კი სამთვიანი პატიმრობა მიუსაჯეს მეტეხის ციხეში.
1844 წელს, როდესაც შავიზღვის სანაპირო ზოლის უფროსმა გენერალ ბუდბერგმა რევიზიით მოიარა სამურზაყანო, მიმართა ნეიდგარტს, რათა სამურზაყანოს სასამართლო სისტემაში დაემატებინათ ახალი კადრი — სასამართლოწარმოების აღმწერის, ხოლო მდივან-ბეგებისათვის დაენიშნათ ჯამაგირი. აღნიშნული მოთხოვნა დაკმაყოფილებულ იქნა 1846 წლის 23 დეკემბერს.
1848 წლის 21 მაისს მიხეილ ვორონცოვის ინიციატივით სამურზაყანოს ოკრუგი გამოვიდა შავიზღვის სანაპირო ზოლის უფროსის დაქვემდებარებიდან და შეუერთდა ქუთაისის გუბერნიას. 1849 წელს სამურზაყანოს ოკრუგი დაიყო ოთხ (ოქუმის, საბერიოს, ნაბაკევისა და ბერიის) საპოლიციო უბნად.
1855 წელს ვითარება კარდინალურად შეიცვალა, როდესაც აფხაზეთის მთავარმა მიხეილ შერვაშიძემ მიიმხრო სამურზაყანოელები და მოაწყო ამბოხება რუსეთის იმპერიის წინაააღმდეგ. რეგიონში წესრიგის დამყარების შემდეგ სამურზაყანოს საბოქაულო დაიყო 4 საპოლიციო უბნად, ხოლო თითოეულს თავისი მდივან-ბეგი დაენიშნა სასამართლო-საპოლიციო უფლებებით. ამის გარდა დაინიშნა მეხუთე მდივან-ბეგი, რომელიც უშუალოდ ასრულებდა „სიტყვიერი სასამართლოს“ ფუნქციებს.
1866 წელს ცარიზმმა სოხუმის სამხედრო განყოფილებაში საგლეხო რეფორმის გატარებისათვის მზადება დაიწყო, მაგრამ აფხაზეთის სოციალურ-საზოგადოებრივი წყობის თავისებურებების გაუთვალისწინებლობამ, ჩინოვნიკური აპარატის უხეშმა ჩარევამ აფხაზთა ცხოვრების წესში, აფხაზეთის მოსახლეობის მასობრივი უკმაყოფილება გამოიწვია, რომელიც სახალხო აჯანყებაში გადაიზარდა. აჯანყება დაიწყო 1866 წლის 26 ივლისს სოფ. ლიხნში და მალე თითქმის მთელი აფხაზეთი მოიცვა, რითაც საგრძნობლად შეაშფოთა კავკასიის რუსული ადმინისტრაცია. აჯანყებულმა აფხაზებმა 20 წლის გიორგი შერვაშიძე მთავრად გამოაცხადეს, მაგრამ, იმავე წლის აგვისტოში რუსებმა აფხაზეთში სასწრაფოდ გადაისროლა ჯარის ნაწილები ქუთაისის გენერალ-გუბერნატორ დიმიტრი სვიატოპოლკ-მირსკის მეთაურობით, რომელმაც აჯანყება სასტიკად ჩაახშო. ამ მოვლენებს აფხაზთა მასობრივი გადასახლება მოჰყვა თურქეთში, რასაც ისტორიოგრაფია "მუჰაჯირობის" სახელით იცნობს.
აჯანყების ჩახშობის შემდეგ ცარიზმი მხარის ადმინისტრაციული მოწყობის რეფორმის მომზადებას შეუდგა, რომელიც ხელისუფლების მხრიდან ადმინისტრაციული კონტროლის გაძლიერებას ისახავდა მიზნად. 1866 წლის 11 აგვისტოს ალექსანდრე II-ს მიერ დამტკიცებული დებულების თანახმად, სოხუმის სამხედრო განყოფილების ადმინისტრაციულ დაყოფაში რიგი ცვლილებები შევიდა. გაუქმდა წებელდისა და სამეგრელოს მფლობელობაში შემავალი სამურზაყანოს საბოქაულოები და გაგრის ქედიდან ენგურამდე არსებულ ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა ოთხი ახალი (ბიჭვინთის, დრანდის, წებელდის, ოქუმის) ოლქი. ცალკე ადმინისტრაციული ერთეულის სახით შევიდა მასში ქ. სოხუმი. სოხუმის სამხედრო განყოფილების უფროსს სამხედრო გუბერნატორის უფლება მიენიჭა, თუმცა ნომინალურად ის ქუთაისის გენერალ-გუბერნატორს ექვემდებარებოდა.
კომენტარები
<references group="კ"/>
სქოლიო
კატეგორია:სამურზაყანო კატეგორია:რუსეთის იმპერიის საბოქაულოები კატეგორია:აფხაზეთის ისტორია
ლინა პაული
ლინა პაული (Lena Paul; დ. 12 ოქტომბერი, 1993, ფლორიდა, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი და პორნომსახიობი. სამსახიობო კარიერა დაიწყო პორნოგრაფიაში. საიტ Pornhub-ის რეიტინგში იკავებს მე-14 ადგილს. მონაწილეობა მიიღო 376 ფილმში. კარიერა დაიწყო 2016 წელს.
სია
და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:ამერიკელი ქალი პორნომსახიობი კატეგორია:ამერიკელი პორნო მსახიობები
ამბავი იგორის ლაშქრობისა
„ამბავი იგორის ლაშქრობისა“ — კიევის რუსეთის პერიოდის ლიტერატურული ძეგლი. შეიქმნა XII საუკუნის დასასრულს. ავტორი უცნობია. აღმოჩენილია 1795 წელს, პირველად გამოიცა 1800 წელს. ერთადერთი ნუსხა, რომელიც საფუძვლად დაედო გამოცემას, დაიწვა 1812 წლის მოსკოვის ხანძრის დროს. ძეგლი ხანგრძლივი და ყოველმხრივი ისტორიულ-ფილოლოგიური კვლევის საგნად იქცა. ჯერაც სადავოა ცალკეული ადგილების წაკითხვა, აგრეთვე კომპოზიციის, ჟანრის, ავტორის ვინაობის, ძეგლის წარმოშობის საკითხები. ნაწარმოების ისტორიული საფუძველია ნოვგოროდ-სევერსკის მთავრის იგორ სვიატოსლავის ძის ლაშქრობა ყივჩაყების წინააღმდეგ 1185 წელს.
ნაწარმოების დედააზრი რუსეთის სამთავროთა გაერთიანების იდეაა. კ. მარქსი სიტყვით, ძეგლი სწორედ მონღოლთა შემოსევის წინ მოუწოდებდა რუსეთის მთავრებს გაერთიანებისაკენ. პოემაში ასახულია იგორის ლაშქრობის ძირითადი მომენტები: მისი გალაშქრება, პირველი შეხვედრა ყივჩაყებთან და გამარჯვება, მეორე შეტაკება, მარცხი და იგორის დატყვევება. კიევის დიდი მთავრის სვიატოსლავის „ოქროს სიტყვა“, იგორის მეუღლის — იაროსლავნას გოდება, იგორის გაქცევა ტყვეობიდან და სამშობლოში დაბრუნება. „ამბის“ ძირითადი ნაწილია სვიატოსლავის მიმართვა მთავრებისადმი. ძეგლი გამსჭვალულია პატრიოტიზმით. აშკარაა, რომ მისი ავტორი შესანიშნავი ოსტატი და ღრმად მოაზროვნე პიროვნება იყო, კარგად იცნობდა მშობლიურ ისტორიას, ფოლკლორს და ფართო ლიტერატურული განათლება ჰქონდა. 1938 საბჭოთა ხალხმა აღნიშნა ძეგლის 750-ე წლისთავი. „ამბავი იგორის ლაშქრობისა“ მსოფლიოს მრავალ ენაზეა თარგმნილი. ქართულად სამჯერ ითარგმნა.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსული ლიტერატურა
ბრაზილეირა (პიაუი)
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 966 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.04 კმ²-ზე. ფართობი 880 911 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ზემო ეგვიპტე
200px|მინიატიურა|ზემო ეგვიპტის რუკა ტა-შემაუ (ძვ. ეგვ. tA-Smaw), თებაისი, ზემო ეგვიპტე (Aegyptus Superior) —  ეგვიპტის ტერიტორიაზე მდებარე ისტორიული ოლქი. მდებარეობდა ნილოსის ზემო დინების ვიწრო ხეობაში. სამხრეთით ესაზღვრებოდა ნილოსის პირველი ჭორომი, ხოლო ჩრდილოეთით ფაიუმის ოაზისი. ძველ ეგვიპტურ ენაზე ტა-შემაუ ნიშნავს „ლერწამის ქვეყანას“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ეგვიპტე
კრასნოე-ოზერო (აყმოლის ოლქი)
კრასნოე-ოზერო (Красное Озеро) — სოფელი ყაზახეთში, აყმოლის ოლქის არშალის რაიონში. შედის თურგენის სააულო ოკრუგში. მდებარეობს რაიონის ცენტრ არშალიდან დაახლ. 14 კმ-ით აღმოსავლეთით. ატოკ კოდი — 113447200.
მოსახლეობა
1999 წელს სოფელში ცხოვრობდა 232 ადამიანი (108 მამაკაცი და 124 ქალი). 2009 წლის აღწერის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 107 ადამიანს შეადგენს (54 მამაკაცი და 53 ქალი).
სქოლიო
კატეგორია:არშალის რაიონის დასახლებული პუნქტები
გლენ ქუაგმაირი
მინი|გლენ ქუაგმაირი გლენ ქუაგმაირი, აგრეთვე ცნობილი როგორც ქუაგმაირი (Glenn Quagmire) — ამერიკული მულტსერიალი გრიფინების ერთ-ერთი პერსონაჟი, გრიფინების ოჯახის მეზობელი და ახლო მეგობარი. ცნობილია თავისი ჰიპერსექსუალიზმის და ფრაზა Giggity-ს გამო.
სქოლიო
კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები კატეგორია:გრიფინების პერსონაჟები კატეგორია:გრიფინები
ქვემო ეგვიპტე
250px|მინიატიურა|ქვემო ეგვიპტის (ნილოსის დელტის) რუკა ტა-მეჰუ (ძვ. ეგვ. tA-mHw), დელტა, ქვემო ეგვიპტე  — ეგვიპტის ტერიტორიაზე მდებარე ისტორიული ოლქი. ქვემო ეგვიპტე დაარსდა ძვ. წ. IV ათასწლეულში და დამოუკიდებლად არსებობდა მენესის მიერ ძველი ეგვიპტის ერთიან სახელწიფოდ ჩამოყალიბებამდე. ქვემო ეგვიპტე დაყოფილი იყო 20 რაიონად, რომლებასაც ნომები ეწოდებოდა. ქვემო ეგვიპტის დედაქალაქი იყო ბუტო. ქვემო ეგვიპტეში კლიმატი უფრო რბილი იყო ვიდრე ზემო ეგვიპტეში, რაც გამოწვეული იყო ხმელთაშუა ზღვასთან ახლოს მდებარეობით. ძველ ეგვიპტურ ენაზე ტა-მეჰუ ნიშნავს „პაპირუსების ქვეყანას“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი ეგვიპტე
ტივის კუნძულები
ტივის კუნძულები (Tiwi Islands) — კუნძულების ჯგუფი ავსტრალიის შტატის ჩრდილოეთი ტერიტორიის სანაპიროსთან 80 კმ-ში ჩრდილოეთით ქალაქ დარვინიდან, არაფურის და ტიმორის ზღვების შეერთების ადგილას.
გეოგრაფია
ტივის კუნძულები შედგება ორი დიდი კუნძულისგან: მელვილი, ბათერსტი და 9 პატარა დაუსახლებელი კუნძულისაგან (Buchanan, Harris, Seagull, Karslake, Irritutu, Clift, Turiturina, Matingalia და Nodlaw), რომელთა საერთო ფართობი შეადგენს 8320 კმ²-ს. მელვილი — ფართობის მიხედვით მეორე კუნძულია ავსტრალიაში.
კუნძულების სანაპიროები უპირატესად კლდოვანი და ციცაბოა. ნოტიო სეზონი გრძელდება ოქტომბრიდან მარტის ჩათვლით, მშრალი სეზონი — აპრილიდან აგვისტოს ჩათვლით.
ჯგუფის ორივე დიდი კუნძულის ზედაპირი დაფარულია ხშირი მცენარიული საფარით (ძირითადად ევკალიპტის ტყეებით). ზოგიერთ ადგილებში მდებარეობენ მანგროს ტყეები. ფაუნა წარმოდგენილია ცხოველებით, რომლებიც ფართედაა გავრცელებული მთელ ავსტრალიაში: ვალაბები (Wallabia), კუსკუსები, ბანდიკოტები (Bandicota), გველები და ხვლიკები.
ისტორია
ტივის კუნძულები 1644 წელს აღმოაჩინა ნიდერლანდელმა მოგზაურმა აბელ ტასმანმა. 1705 წლის აპრილში ტივის კუნძულებზე გადმოვიდა ნიდერლანდელების ჯგუფი. 1824 წელს მელვილის კუნძულზე დაარსდა ბრიტანული სამხედრო დასახლება, რომელიც არსებობდა 1829 წლამდე.
მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942 წლის 19 თებერვალს, ტივის კუნძულებზე საჰაერო იერიში მიიტანა იაპონიის ავიაციამ.
ადგილობრივი თვითმმართველობა
1912 წელს ტივის კუნძულები გამოცხადდა ავსტრალიელი აბორიგენების რეზერვატად. 1980 წელს კუნძულების მართვა გადაეცა ტივის აბორიგენთა მიწის საბჭოს. 2001 წლის 12 ივლისს ჩამოყალიბდა ტივის კუნძულების თვითმმართველობის რაიონი.
მოსახლეობა
კუნძულები დასახლებულია ავსტრალიელი აბორიგენებით — ტივი, რომლებიც იქ ცხოვრობდნენ ევროპელების გამოჩენამდე დიდი ხნით ადრე. 1996 წელს კუნძულების მოსახლეობის საერთო რაოდენობა შეადგენდა 2033 ადამიანს, რომელთაგან 93,8 % იყო ავსტრალიელი აბორიგენი. 2011 წელს კუნძულების მოსახლეობა გაიზარდა 2579 ადამიანამდე. კუნძულებზე ძირითადი სასაუბრო ენაა — ტივის ენა, შემდეგ ინგლისური.
ყველაზე დიდი დასახლებებია — ნგუიუ (ბათერსტის კუნძული), პირლანგიმპი და მილიკაპიტი (მელვილის კუნძული).
კულტურა და სპორტი
ტივის კუნძულები ცნობილია თავისი ტრადიციული კულტურით, წარმომადგენლობითი მრავალი ცეკვებით, სიმღერებით და ცერემონიებით.
კუნძულებზე საკმაოდ პოპულარულია ავსტრალიური ფეხბურთი (ტივის კუნძულებზე არსებობს საკუთარი ლიგაც).
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრალიის კუნძულები კატეგორია:არაფურის ზღვა
ატლანტიკის თასი
ატლანტიკის თასი (Taça do Atlântico, Atlantic Cup, Copa del Atlántico) — საერთაშორისო ამხანაგური საფეხბურთო ტურნირი, რომელიც ოთხი ქვეყნის — არგენტინის, ბრაზილიის, ურუგვაისა და პარაგვაის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებებს შორის იმართებოდა 1956–1976 წლებში.
სულ ჩატარდა ატლანტიკის თასის სამი გათამაშება — 1956, 1960 და 1976 წლებში. 1956 და 1960 წლების ტურნირის ფორმატი ითვალისწინებდა თითო შეხვედრას გუნდებს შორის, ხოლო 1976 წლის ტურნირის ფარგლებში გუნდები ორ-ორჯერ შეხვდნენ ერთმანეთს — სტუმრად და შინ.
1956 წელს გამართულ ატლანტიკის თასის პირველ გათამაშებაში სამი ქვეყნის — არგენტინის, ბრაზილიის და ურუგვაის ეროვნულმა გუნდებმა მიიღეს მონაწილეობა. ამის პარალელურად გაიმართა, ასევე, საკლუბო ტურნირი ამავე ქვეყნების თხუთმეტ საფეხბურთო კლუბს შორის (თითოეული ქვეყნიდან ხუთი გუნდი იყო წარმოდგენილი).
არგენტინიდან — ბოკა ხუნიორსი, ლანუსი, რასინგი, რივერ პლეიტი და სან-ლორენსო. ბრაზილიიდან — ამერიკა, კორინთიანსი, ფლუმინენსე, სანტოსი და სან-პაულუ. ურუგვაიდან — დანუბიო, დეფენსორი, ნასიონალი, პენიაროლი და მონტევიდეო უონდერერსი.
ატლანტიკის თასის 1956 წელს გამართულმა საკლუბო ტურნირმა, ისევე, როგორც სამხრეთ ამერიკის ჩემპიონთა თასის (Campeonato Sudamericano de Campeones) და რიკარდო ალდაოს თასის (Copa Ricardo Aldao) გათამაშებამ, საფუძველი დაუდო სამხრეთ ამერიკის ყველაზე პრესტიჟული საერთაშორისო საფეხბურთო ტურნირის — ლიბერტადორესის თასის გათამაშებას.
ეროვნულ გუნდებს შორის ატლანტიკის თასის სამივე (1956, 1960, 1976) გათამაშებაში ბრაზილიის ნაკრებმა გაიმარჯვა.
სქოლიო
კატეგორია:საფეხბურთო ტურნირები
არტაშატი (ძველი ქალაქი)
არტაშატი (Արտաշատ); Ἀρτάξατα) — რეგიონის დიდი კომერციული ცენტრი და არტაშეს I-ის (რომელმაც არტაშესიანთა დინასტია დააარსა) მმართველობის დროს დიდი სომხეთის დედაქალაქი. დასახელება მომდინარეობს ირანული ენებიდან და აღნიშნავს "აშას სიამოვნებას". ქალაქი არტაშეს I-მა ძვ. წ. 176 წელს დააარსა და ის სომხეთის დედაქალაქი ძვ. წ. 185 წლიდან ჩვენი წელთაღრიცხვის 120 წლამდე იყო. ქალაქი საბოლოოდ VII საუკუნეში მიატოვეს.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის ყოფილი დედაქალაქები
ტაბალოსოსის რაიონი
ტაბალოსოსის რაიონი (Distrito de Tabalosos) — რაიონი პერუში, სან-მარტინის რეგიონის ლამასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 600 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 427 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 26 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 485.25 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-მარტინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლამასის პროვინციის რაიონები
ნინო დიასამიძე
ნინო დიასამიძე (დ. 4 დეკემბერი, 1992) — ქართველი აკრობატული ტანმოვარჯიშე ქალი. 2014 წელს მონაწილეობა მიიღო მსოფლიო აკრობატული ტანვარჯიშის ჩემპიონატზე პარტნიორებთან, მარიამ გიგოლაშვილთან და მაგდა რუსიასთან ერთად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:ქართველი ტანმოვარჯიშე ქალები
იოანე ცეცე
იოანე ცეცე (დ. 1110, კონსტანტინოპოლი — გ. 1180, იქვე) — ბიზანტიელი ისტორიკოსი.
ბიოგრაფია
მისი მამა მიხეილი იყო პროფესიით გრამატიკოსი, დედა იყო კავკასიურ-იბერიული წარმოშობისა. მიიღო საფუძვლიანი ფილოლოგიური და გრამატისტული განათლება. ერთხანს თავს ირჩენდა გრამატიკის მასწავლებლობით და ლიტერატურული მოღვაწეობით. უჩიოდა ხელმოკლეობასა და გაჭირვებას. საკუთარი შრომები მიუძღვნა იოანე II კომნენოსს, მის ძმას ისააკ კომნენოსს, მანუელ I კომნენოსს და მის ცოლს ირინეს. მისი ყველაზე ვრცელი ნაშრომია „ისტორიათა წიგნი“, ასევე მას ეკუთვნის „ალეგორიები ილიადისა და ოდისეისათვის“, „სხოლიოები ლიკოფრონის ალექსანდრასთვის“. გარდა ამისა, ავტორია რამდნეიმე კრებული კომენტარებისა. იოანე ცეცე იყო ნაკითხი, კარგად იცნობდა ჰომეროსს, პინდარეს, ჰესიოდეს, ბერძენ ტრაგიკოსებს და კომედიოგრაფებს. იოანე ცეცეს მოცემული აქვს ცნობები ქართული ტომების, კოლხეთის სამეფოს, ქუთაისისა და ოქროს საწმისის მითის შესახებ.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1110 კატეგორია:გარდაცვლილი 1180 კატეგორია:ბიზანტიელი ისტორიკოსები კატეგორია:XII საუკუნის ადამიანები კატეგორია:უცხოელი ავტორები საქართველოსა და ქართველების შესახებ
ივანე ტურაშვილი
ივანე ტურაშვილი (დ. 13 აგვისტო, 1948) — ქართველი პოლიტიკოსი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი.
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1972-1980 წლებში იყო აღნიშნული უნივერსიტეტის ასპირანტი, თანამშრომელი, 1980 წლიდან უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. წმიდა ილია მართლის საზოგადოების გამგეობის წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
გერმანე III
გერმანე III — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 1267 წელს, წარმოშობით ლაზი. პატრიარქად დაანიშნინა მიხეილ VIII-მ მას შემდეგ, რაც კონფლიქტი მოუვიდა წინა პატრიარქთან, არსენთან. მიტროპოლიტი გერმანე კეისრის მეგობარი იყო. იყო განსწავლული და თავისუფალი აზროვნების მქონე ადამიანი, თუმცა არ იყო მჭევრმეტყველი. პატრიარქის თანამდებობა ეკავა 5 ივნისიდან 14 სექტემბრამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:კონსტანტინოპოლის პატრიარქები კატეგორია:ქართული წარმოშობის ბიზანტიელები კატეგორია:XIII საუკუნის ადამიანები კატეგორია:ბიზანტიელი საეკლესიო მოღვაწეები
აჟანის უნგრულა
250პქ|მინი|მარჯვნივ|ნაყოფი (არამწიფე) აჟანის უნგრულა, აჟანის ვენგერკა, აჟანკა, დ’ანტი — ქლიავის ჯიში. მიეკუთვნება უნგრულების ჯგუფს. სახელწოდება წარმოშობილია საფრანგეთის ქალაქ აჟანის (აჟენის) სახელისაგან, სადაც ეს ჯიში ფართოდაა გავრცელებული. საფრანგეთიდან აჟანის უნგრულა გავრცელდა ევროპაში და ჩრდილო ამერიკაში.
საქართველოს პირობებში აჟანის უნგრულა გვხვდება მხოლოდ შავი ზღვის სანაპიროზე და ისიც ცალკეულ ხეებად. კარგ მაჩვენებლებს იძლევა მოსავლიანობის მხრივ (40–45 ცენტნერს ერთი ჰექტარიდან), მაგრამ მისი მოსავლიდან დამზადებული ჩირი ბევრად ჩამოუვარდება იტალიური უნგრულისგან დამზადებულ „შავქლიავის“ ჩირს; ამ მიზეზის გამო იტალიურმა უნგრულამ აფხაზეთიდან განდევნა ერთ დროს გავრცელებული აჟანის უნგრულა.
ხე ხასიათდება მაღალი აგებულობის მომრგვალო ვარჯით, დატოტვა საშუალო სიხშირისა აქვს. ფოთოლი უკუკვერცხისებრი ფორმისაა, მუქი მწვანე ფერის, ნაკლებად შებუსვილი. ყვავილობა საშუალო პერიოდისა აქვს. თვითსტერილია. ნაყოფი მწიფდება აგვისტოს შუა რიცხვებში. საშუალო სიდიდისაა (4,1🞩3,4 სმ). საშუალო მასა 25,6 გრამს უდრის. ფორმა ოვალურია, ღარი სუსტად ემჩნევა. ნაყოფის კანი მოშავო-ლურჯია, ზევიდან გადაჰკრავს ცვილისებრი ნაფიფქი. რბილობი მოყვითალო–მწვანე ფერისაა, მკვრივი, მომჟავო–ტკბილი გემოსი, საკმაოდ წვნიანი. კურკა რბილობს კარგად სცილდება; იგი ნაყოფის წონის 3,2%-ს შეადგენს. ნაყოფჭამია ნაკლებად აზიანებს აჟანის მოსავალს (ნაყოფს).
სქოლიო
კატეგორია:ქლიავის ჯიშები
არჩილ კიკნაძე (ფეხბურთელი)
არჩილ კიკნაძე (დ. 16 მარტი, 1915, ჩხერი, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 27 ივნისი, 1967, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი და საბჭოთა ფეხბურთელი და მწვრთნელი. თამაშობდა ნახევარმცველის და მცველის პოზიციაზე. 1937–1949 წლებში იცავდა თბილისის „დინამოს“ ღირსებას. საბჭოთა კავშირის ვიცე-ჩემპიონი (1940) და ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (1946, 1947), საბჭოთა კავშირის თასის გათამაშების ფინალისტი (1946). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1948).
ბიოგრაფია
არჩილ კიკნაძე 1915 წლის 16 მარტს, მაშინდელი ქუთაისის გუბერნიის და ამჟამინდელი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩხერში დაიბადა. სწავლობდა თბილისის ინდუსტრიულ ტექნიკუმში, შემდეგ ამიერკავკასიის ინდუსტრიულ ინსტიტუტში. ფეხბურთის თამაში 14 წლის ასაკიდან დაიწყო.
1937 წელს ამიერკავკასიის ინდუსტრიული ინსტიტუტის გუნდიდან (ზიი) თბილისის „დინამოში“ გადაიყვანეს, სადაც მცირე დროის შემდეგ გუნდის ძირითად შემადგენლობაში დაიმკვიდრა ადგილი.
მაღალი საფეხბურთო მონაცემებისა და პიროვნული თვისებებიდან გამომდინარე მალევე მოიპოვა როგორც თანაგუნდელთა, ასევე მაყურებელთა სიყვარული და პატივისცემა. 1940 წელს წარმატებით დაამთავრა ამიერკავკასიის ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია.
თავისი თავდადებული თამაშით დიდი წვლილი შეჰქონდა დინამოელთა წარმატებებში და ამით ხელს უწყობდა გუნდის სპორტული პრესტიჟის ზრდას, როგორც სსრ კავშირის პირველობასა და ქვეყნის თასის გათამაშებებში, ასევე საერთაშორისო ამხანაგურ შეხვედრებში. განსაკუთრებით აღნიშნავენ მის დამსახურებას გუნდის წინაშე მისი ბოლო საფეხბურთო სეზონის (1949) განმავლობაში, როდესაც იგი არჩეულ იქნა გუნდის კაპიტნად.
სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ მუშაობდა თბილისის „დინამოს“ მთავარი მწვრთნელის თანაშემწედ (1952, 1956–1957), 35-ე საფეხბურთო სკოლის მთავარ მწვრთნელად (1950–1953, 1958–1960, 1964–1966).
1961–1963 წლებში წვრთნიდა თბილისის „სინათლეს“. მისი ხელმძღვანელობით, საქართველოს ჭაბუკთა ნაკრების ფეხბურთელებმა 1950 და 1951 წლების სსრ კავშირის პირველობაზე გაიმარჯვეს, ხოლო თბილისის ახალგაზრდული საფეხბურთო სკოლის გუნდმა 1954 წლის საკავშირო ჩემპიონატზე პირველი ადგილი დაიკავა. ამონარიდი სტატიიდან:
არჩილ კიკნაძეს დიდი ღვაწლი მიუძღვის მიხეილ მესხის, შოთა იამანიძის, ალექსანდრე და სერგო კოტრიკაძეების, თენგიზ მელაშვილის, დოდიკ ხუნდაძისა და სხვა ცნობილი ფეხბურთელების აღზრდასა და დაოსტატებაში. 1962 წელს მიენიჭა საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელის წოდება.
საინტერესო ფაქტები
1956 წლის პირველ სექტემბერს საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულებით საქართველოს სს რესპუბლიკაში ფიზიკური კულტურისა და სპორტის განვითარების საქმეში აქტიური მონაწილეობისა და 1956 წლის სსრ კავშირის ხალხთა სპარტაკიადაზე მაღალი სპორტული მიღწევებისათვის არჩილ სამუელის ძე კიკნაძე დაჯილდოვდა საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1915 კატეგორია:დაბადებული 16 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ივნისი კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:ერთი კლუბის ფეხბურთელები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები
ხუან ხოია ბორხა
ხუან ხოია ბორხა (Juan Joya Borja; დ. 5 აპრილი, 1956, სევილია — 28 აპრილი, 2021, იქვე) — ესპანელი კომიკოსი და მსახიობი. საყოველთაოდ ცნობილი გახდა 2015 წლის შემდეგ, როდესაც ინტერნეტსივრცეში გავრცელდა 2007 წლის ივნისში ტელეშოუ Ratones coloraos-თან ინტერვიუზე დაფუძნებული მრავალი მიმი. მას მეტსახელით „ელ რისიტას“ (El Risitas) იცნობდნენ. 2007 წლამდე რამდენიმე სატელევიზიო გადაცემაში გამოდიოდა.
იგი 2014 წელს გავრცელებული ვიდეოს წყალობით ინტერნეტსივრცეში უამრავი მიმის წყაროდ იქცა. YouTube-ზე კი ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ძიების ობიექტი გახდა „ესპანელი მოცინარი კაცი“. თავდაპირველად 2007 წელს ატვირთულ ვიდეოში ელ რისიტასი ღამის გასართობ შოუს ესტუმრა და სამზარეულოს დამხმარეს პოზიციაზე ყოფნის თავისი წარუმატებელი გამოცდილების შესახებ მოჰყვა. ისტორიის მიხედვით, ბორხამ პაელათი დასვრილი 20 თეფში ღამით სანაპიროზე დატოვა გასაწმენდად, თუმცა, მომდევნო დილისთვის მოქცევამ ერთის გარდა ყველა წაიღო. გადამდები სიცილის გამო ისტორია საყოველთაოდ ცნობილი გახდა.
2020 წლის სექტემბერში ბორხა სევილიის საავადმყოფოში მოათავსეს, სისხლძარღვების დაავადების გამო ექიმების მიერ ჩაუტარდა ჩარევა და განხორციელდა ფეხის ამპუტაცია. 2021 წლის 28 აპრილს, დილით, ავადმყოფობის დაბრუნების გამო გადაიყვანეს სხვა ჰოსპიტალში. გარდაიცვალა ავადმყოფობის გართულების შედეგად, იმავე დღის მეორე ნახევარში, 65 წლის ასაკში.
სიოღიუთლიუქაია
სიოღიუთლიუქაია (Söğütlükaya) — სოფელი პოსოფის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 92 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ პოსოფიდან 11 კილომეტრში. 2019 წლის მონაცემებით სოფელში 120 ადამიანი ცხოვრობს.
სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ხუნემისი.
სქოლიო
კატეგორია:პოსოფის რაიონის სოფლები
კაბესეირას-დუ-პიაუი
კაბესეირას-დუ-პიაუი (Cabeceiras do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბაიშუ-პარნაიბა-პიაუიენსის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
Atari Jaguar-ის თამაშების სია
მინი|300პქ|Atari-Jaguar და კონტროლერი ეს არის ვიდეო თამაშების კონსოლის Atari Jaguar-ის თამაშების სია, ისევე, როგორც Atari Jaguar CD-ის თამაშების სია, რომელიც დალაგებულია ანბანის მიხედვით.
Atari Jaguar არის მეხუთე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლი, რომელიც შექმნა და გამოსცა Atari Corporation-მა 1993 წლის 23 ნოემბერს ჩრდილოეთ ამერიკაში. Atari-ს მიერ „იაგუარი“ რეკლამირებული იქნა, როგორც პირველი 64 ბიტიანი კონსოლი, მაშინ როდესაც კონკურენციას უწევდა 16 ბიტიან სისტემებს (Sega Genesis და Super Nintendo Entertainment System) და იმავე წელს გამოსულ 32 ბიტიან 3DO Interactive Multiplayer-ს.
სისტემის კომერციულმა ჩავარდნამ ატარის აიძულა დაეტოვებინა კონსოლების ბაზარი. მას შემდეგ რაც Hasbro Interactive-მა შეიძინა Atari-ის უმეტესი წილი, Jaguar-ის პატენტები გადავიდა საყოველთაო საკუთრებაში და დეკლარირებული იქნა როგორც ღია პლატფორმა. ამის შემდეგ ის იქცა საკულტო მიმდევრობის კონსოლად, რაზეც იქმნებოდა უამრავი Hombrew ტიპის თამაშები მისი მრავალჩიპიანი არქიტექტურიდან გამომდინარე, რთული გახდა თამაშის შემუშავება კონსოლზე, ხოლო ცუდი გაყიდვების გამო განიცდიდა მესამე მხარის დეველოპერების ნაკლებობას. სულ გამოვიდა 67 კარტრიჯული და 15 CD თამაში, საერთო ჯამში — 85 ერთეული. სია ასევე მოიცავს გამოუცემელ და Homebrew თამაშებს.
სქოლიო
კატეგორია:ვიდეო თამაშების სიები პლატფორმების მიხედვით
ომის სამართალი
მინი|[[ჟენევის პირველი კონვენცია, ეძღვნება დაჭრილთა და ავადმყოფთა ხვედრის გაუმჯობესებას. ხელი მოაწერეს 1864 წელს.]] ომის სამართალი — საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ნაწილი, რომელიც წარმოადგენს ომის დაწყების, წარმოების და შეწყვეტის წესების ერთობლიობას. ომის სამართლის მიზანია, შეზღუდოს ომის დაწყების შესაძლებლობა. ომისა და შეიარაღებული კონფლიქტის დაწყების შემთხვევაში, დაადგინოს სავალდებულო ქცევის წესები, როგორც სამხედრო ფორმირებების, ასევე ცალკეული ჯარისკაცებისათვის, მაქსიმალურად დაიცვას მებრძოლთა და მშვიდობიანი მოსახლეობის, სამხედრო ტყვეების, დაჭრილების  სიცოცხლე, უზრუნველყოს ტანჯვის შემსუბუქება, დაიცვას  მათ შორის დაღუპულთა უფლებები.
საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი
საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც ომის სამართალი და შეიარაღებული კონფლიქტების სამართალი, წარმოადგენს იმ სამართლებრივი ნორმების ერთობლიობას, რომლებიც გამოიყენება შეიარაღებული კონფლიქტებისა და ომების დროს. საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ნორმები მიზნად ისახავს, ომებისა და შეიარაღებული კონფლიქტების დამანგრეველი შედეგების მინიმალიზაციას, ჰუმანიტარული მოსაზრებებიდან  გამომდინარე. საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი, ძირითად შემთხვევაში ახდენს ომისა და შეიარაღებული კონფლიქტების უარყოფითი შედეგების შემცირებას, იმ პირების დაცვის გზით, რომლებიც არ მონაწილეობდნენ საომარ მოქმედებებში, საომარი მოქმედებების წარმოების მეთოდებისა და საშუალებების შეზღუდვით.
საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი მოქმედებას იწყებს შეიარაღებული კონფლიქტის წარმოშობის მომენტიდან. საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ნორმების ამოქმედება არ არის დამოკიდებული ომის ოფიციალურ გამოცხადების ფაქტზე, ან შეიარაღებული კონფლიქტის ომად ოფიციალურ ცნობის ფაქტზე. შეიარაღებული კონფლიქტი შესაძლოა იყოს როგორც საერთაშორისო, ასევე არასაერთაშორისო, ნაციონალური ნიადაგზე წარმოშობილი. შეიარაღებული კონფლიქტი საერთაშორისოდ მიიჩნევა, თუ მასში მონაწილეობს ორი ან რამდენიმე სახელმწიფო, ან ხალხები რომლებიც იბრძვიან უცხოელთა ოკუპაციის რეალიზაციის მიზნით. არასაერთაშორისო, ნაციონალურ ნიადაგზე წარმოშობილ შეიარაღებულ კონფლიქტებს კი განეკუთვნება, კონფლიქტი, რომელიც მიმდინარეობს სახელმწიფოს შიგნით მის შეიარაღებულ ძალებსა და სხვა ორგანიზებულ დაჯგუფებებს შორის.
ძირითადი სახელშეკრულებო წყაროები
საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ნორმების ადრეულ ფორმულირებებს, რომლებიც არეგულირებენ ომისა და შეიარაღებული  კონფლიქტების წარმოების წესებს, შეიცავს 1863 წელს მიღებული ლიბერის კოდექსი, ცნობილი ასევე, როგორც ზოგადი ბრძანება № 100. აღნიშნული კოდექსი ადგენდა წესებს, რომელთა დაცვითაც უნდა ემოქმედათ სამხედრო პირებს, ამერიკის შეერთებულ შტატებში 1861-1865 წლებში მიმდინარე,  სამოქალაქო ომის დროს. საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ნორმების, სხვა ადრეული ფორმულირებები, ასევე მოცემულია, 1864 წლის ჟენევის პირველ კონვენციაში, 1868 წლის სანქტ-პეტერბურგის დეკლარაციაში, 1874 წლის ბრიუსელის დეკლარაციასა და 1880 წლის ოქსფორდის სახელმძღვანელოში. საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის, ძირითად თანამედროვე სახელშეკრულებო წყაროს წარმოადგენს ჟენევის 1949 წლის კონვენციები და მათი 1977 წლის დამატებითი ოქმები. ჟენევის 1949 წლის კონვენციები და მათი დამატებითი ოქმები, წარმოადგენენ საერთაშორისო სამართლის შეთანხმებებს, რომლებიც განსაზღვრავენ ომისა და შეიარაღებული კონფლიქტების მიმდინარეობის წესებს და იცავენ  იმ პირთა უფლებებს, რომლებიც არ მონაწილეობენ საბრძოლო მოქმედებებში, სამოქალაქო პირების, ექიმების, დაჭრილების, ტყვეებისა და ავადმყოფების.
ჟენევის პირველი კონვენცია
ჟენევის 1949 წლის კონვენცია მოქმედ არმიაში დაჭრილთა და ავადმყოფთა ხვედრის გაუმჯობესების შესახებ. ჟენევის პირველი კონვენციით განსაზღვრული პირობების თანახმად, იკრძალება სამხედრო ნაწილების დაჭრილი და ავადმყოფი მებრძოლების, სამხედრო ტყვეებსა და მშვიდობიან მოსახლეობის სიცოცხლის ხელყოფა და მათი წამება. აღნიშნული პირები უზრუნველყოფილნი უნდა იყვნენ სათანადო სამედიცინო მომსახურებითა და მოვლით.
ასკალონის ბრძოლა
ასკალონის ბრძოლა — ბრძოლა ჯვაროსნებსა და ფატიმიდების სახალიფოს შორის. გაიმართა 1099 წლის 12 აგვისტოს იერუსალიმის აღებიდან ცოტა ხნის შემდეგ. ასკალონის ბრძოლას ხშირად განიხილავენ, როგორც პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის უკანასკნელ მოქმედებას. ჯვაროსნებმა გოდფრუა ბუიონელის მეთაურობით დაამარცხეს რიცხობრივად აღმატებული მტერი და უზრუნველყვეს იერუსალიმის დაცვა.
ომის სამართალი
ჟენევის მეორე კონვენცია
ჟენევის 1949 წლის კონვენცია ზღვაში შეიარაღებული ძალების შემადგენლობიდან დაჭრილთა, ავადმყოფთა და გემის დაღუპვის შედეგად წყალში აღმოჩენილ პირთა ბედის გაუმჯობესების შესახებ.
ასკალონის ბრძოლა
წინარე ისტორია
იერუსალიმში თავიანთი ლაშქრობისას ჯვაროსნები მოლაპარაკებას აწარმოებდნენ ფატიმიდებთან, თუმცა სრულყოფილი შეთანხმების მიღწევა ვერ მოხერხდა — ფატიმიდები მზად იყვნენ დაეთმოთ კონტროლი სირიაზე, მაგრამ არა პალესტინაზე, ეს კი მიუღებელი იყო ჯვაროსნებისათვის, რომელთა მიზანსაც იერუსალიმის დაკავება და მაცხოვრის აღდგომის ტაძრის ქრისტიანებისათვის დაბრუნება წარმოადგენდა. 1099 წლის 15 ივლისს ხანგრძლივი ალყის შემდეგ იერუსალიმის აღების შემდეგ ჯვაროსნებმა შეიტყვეს, რომ ფატიმიდების ჯარი მათზე თავდასასხმელად მოემართებოდა.
ომის სამართალი
ჟენევის მესამე კონვენცია
ჟენევის 1949 წლის კონვენცია ტყვეთა რეჟიმის შესახებ. აღნიშნული კონვენციის პირობების თანახმად, შეიარაღებული კონფლიქტის შედეგად, სამხედრო ტყვეობაში აღმოჩენილ პირებს, უნდა მოეპყრონ ჰუმანურად, დაიცვან მათი ღირსება, უზრუნველყონ შესაბამისი საკვებით. დაუშვებელია ტყვეების წამება, მათზე ძალადობა და შეურაცხყოფის მიყენება. კონვენციის თანახმად, ანალოგიური მოპყრობაა განსაზღვრული იმ პირთათვის, რომლებიც ტყვედ ჩავარდნენ საომარი მოქმედებების მიმდინარეობის პერიოდში, მათი პროფესიული საქმიანობის შესრულებისას, მაგალითად ჟურნალისტები და ექიმები.
ჟენევის მეოთხე კონვენცია
ჟენევის 1949 წლის კონვენცია ომის დროს სამოქალაქო მოსახლეობის დაცვის შესახებ. აღნიშნული კონვენცია, ფოკუსირებულია ომის დროს სამოქალაქო პირების უფლებების დაცვაზე. კონვენციის თანახმად, შეიარაღებული კონფლიქტის მონაწილე მხარეებმა, ყოველთვის უნდა განასხვავონ ერთმანეთისგან სამხედრო პირები და მშვიდობიანი მოსახლეობა. მხარეებმა ყველა ძალისხმევა უნდა გამოიყენონ, რათა კონფლიქტის მიმდინარეობის მიუხედავად, სამოქალაქო პირებს შეუნარჩუნდეთ ნორმალური ცხოვრების პირობები, დაცულნი იყვნენ სიცოცხლის ხელყოფის, წამების, ძარცვის, რეპრესიებისა და ტყვეობისაგან.
ასკალონის ბრძოლა
წინარე ისტორია
ჯვაროსნები სწრაფად ამოქმედდნენ. ფატიმიდების ელჩები, რომლებიც ცდილობდნენ ჯვაროსნები იერუსალიმის დათმობაზე დაეყოლიებინათ უარით გაისტუმრეს. გოდფრუა ბუიონელმა კი, რომელმაც მაცხოვრის საფლავის მცველის ტიტული მიიღო, 10 აგვისტოს დარჩენილი ჯვაროსნები ქალაქიდან გაიყვანა და იერუსალიმიდან ერთი დღის სავალზე, ასკალონთან განალაგა.
ომის სამართალი
ჟენევის მეოთხე კონვენცია
ზემოაღნიშნული კონვენციების მიღების შემდგომ, ორი ათწლეულის განმავლობაში მსოფლიოში განვითარებულმა მოვლენებმა, კერძოდ არაერთმა შეიარაღებულმა კონფლიქტმა, რომელთა ხასიათი მკვეთრად განსხვავდებოდა ერთმანეთისაგან, წარმოშვა დამატებითი რეგულაციების მიღების საჭიროება. შესაბამისად, 1977 წელს მიიღეს 1949 წლის ჟენევის ოთხი კონვენციის  დამატებითი ოქმები: ჟენევის 1977 წლის ორი ოქმი საერთაშორისო და არასაერთაშორისო კონფლიქტების მსხვერპლთა დაცვის შესახებ. აღსანიშნავია, რომ ჟენევის კონვენციების მიხედვით, ჰუმანიტარულ დახმარებას ახორციელებენ ასევე წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტი (ICRC) და წითელი ჯვრისა და წითელი ნახევარმთვარის  საერთაშორისო მოძრაობა.
საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ძირითადი პრინციპები
საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი, როგორც ომისა და შეიარაღებული კონფლიქტების სამართალი, ეყრდნობა გარკვეულ პრინციპებს, რომლებითაც უნდა იხელმძღვანელონ კონფლიქტის მონაწილე მხარეებმა. აღნიშნული ძირითადი პრინციპებია, განსხვავების, პროპორციულობისა და აუცილებლობის პრინციპი, რომლებიც თავის მხრივ უშუალოდ საერთაშორისო სამართლის ნაწილსაც წარმოადგენენ და ყოველთვის გამოიყენება სახელმძღვანელო პრინციპებად ნებისმიერი სახის ომებისა და შეიარაღებული კონფლიქტის დროს. განსხვავების პრინციპის თანახმად, ომის ან შეიარაღებული კონფლიქტის მონაწილე მხარეებმა ყოველთვის უნდა განასხვაონ მშვიდობიანი მოსახლეობა და მეომარი პირები ერთმანეთისგან, ასევე სამოქალაქო და სამხედრო ობიექტები. აღნიშნული პრინციპის თანახმად, მშვიდობიანი მოსახლეობა არ უნდა იყოს სამხედრო თავდასხმის ობიექტი და შესაბამისად, მხარეებმა თავიანთი მოქმედება უნდა წარმართონ მხოლოდ სამხედრო ობიექტების წინააღმდეგ. პროპორციულობის პრინციპის თანახმად, ომის ან შეიარაღებული კონფლიქტის  პირობებში, შეიარაღებული თავდასხმა დაუშვებელია, თუ  აღნიშნული გამოიწვევს  მშვიდობიანი  მოსახლეობის  სიკვდილს, დაშავებას ან სამოქალაქო ობიექტების დაზიანებას  და ასეთი ძალის გამოყენება არაპროპორციულია, მოსალოდნელ საფრთხესთან მიმართებით. აღნიშნული პრინციპის თანახმად, საბრძოლო მოქმედებათა დროს დაუშვებელია მოწინააღმდეგისთვის ზედმეტი ზიანის მიყენება.
ასკალონის ბრძოლა
ბრძოლა
ფატიმიდებს მეთაურობდა ვეზირი ალ-აფდალ შაჰანშაჰი, რომლის ჯარიც თურქ-სელჩუკების, არაბების, სპარსელების, სომხების, ქურთებისა და ეთიოპიელებისაგან შედგებოდა. იგი იერუსალიმის ალყაში მოქცევას აპირებდა, თუმცა საალყო მანქანები თან არ ჰქონდა. სავარაუდოდ, მან არ იცოდა, რომ ჯვაროსნები უკვე მოემართებოდნენ მასთან შესახვედრად. 12 აგვისტოს დილით ჯვაროსნებმა მტრის ადგილმდებარეობა შეიტყვეს. ისინი ცხრა ნაწილად გაიყვნენ და ფატიმიდებს თავს დაესხნენ. მოულოდნელობის ეფექტისა და მაჰმადიანთა არმიის ბრძოლისათვის მოუმზადებლობის გამო ხანმოკლე, თუმცა დაძაბული ბრძოლა მტრის რიცხობრივი უპირატესობის მიუხედავად, საბოლოოდ, ჯვაროსნების გამარჯვებით დასრულდა. ჯვაროსანთა დანაკარგი უცნობია, თუმცა ეგვიპტელებმა 10-12 000 ჯარისკაცი დაკარგეს, მათი ბანაკი და საგანძური კი ჯვაროსნებს ჩაუვარდათ ხელში.
ომის სამართალი
საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ძირითადი პრინციპები
აუცილებლობის პრინციპის თანახმად კი, ომის ან შეიარაღებული კონფლიქტის პირობებში, შეიარაღებული სამხედრო ძალის გამოყენება დასაშვებია, მხოლოდ აუცილებლობის შემთხვევაში და მხოლოდ იმ მოცულობით, რაც საჭიროა სამხედრო მიზნების მისაღწევად. გამოყენებული სამხედრო ძალა არ უნდა აღემატებოდეს იმ დონეს რაც საჭიროა მოსალოდნელი საფრთხის თავიდან ასაცილებლად. ზემოაღნიშნული პრინციპები გაწერილია,  ჟენევის კონვენციების I დამატებითი ოქმის 57-ე მუხლში,  რომლის თანახმადაც:
ასკალონის ბრძოლა
ბრძოლა
ჯვაროსნები ღამით ახალი შეტევისათვის ემზადებოდნენ, თუმცა დილით გაიგეს, რომ ფატიმიდებმა ეგვიპტეში დაიხიეს, ალ-აფდალი კი გემით გაიქცა. მათ თან წაიღეს იმდენი ნადავლი რამდენის წაღებაც შეეძლოთ (ალ-აფდალის პირადი კარვის ჩათვლით) და იერუსალიმში დაბრუნდნენ.
ომის სამართალი
ომის გამოცხადება
1907 წლის ჰააგის კონვენცია ომის დაწყების შესახებ, კრძალავს ომის დაწყებას მისი გამოცხადების გარეშე. ომის გამოცხადების ფაქტს, სამხედრო მოქმედებების დაწყების შესახებ მოტივირებული განცხადების ამ ულტიმატუმის სახე უნდა ჰქონდეს. აღნიშნული კონვენციის თანახმად, ომის გამოცხადება დასაშვებია, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც ადგილი აქვს აგრესიის ფაქტს, იმ სახელმწიფოს მიმართ. რომელიც ომს იწყებს. XX საუკუნემდე არ არსებობდა საერთაშორისო აღიარებული არც ერთი პრინციპი, რომელიც შეზღუდავდა სახელმწიფოს უფლებას წამოეწყო და ეწარმოებინა საომარი მოქმედებები. ომი განიხილებოდა როგორც სახელმწიფოს სუვერენიტეტის განუყოფელი ნაწილი, რომლის წამოწყებაც შესაძლებელი იყო სხვადასხვა პოლიტიკური მოტივიდან გამომდინარე, ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე. სახელმწიფოს მიერ, ომის გამოცხადების და დაწყების ფაქტს, კონკრეტული იურიდიული შედეგები მოყვება. სახელმწიფოებს შორის წყდება ყოველგვარი დიპლომატიური და საკონსულო ურთიერთობები, მოქმედებას წყვეტს ყველა სახის საერთაშორისო ხელშეკრულება.
ასკალონის ბრძოლა
ბრძოლა
მიუხედავად იმისა, რომ ასკალონის ბრძოლა ჯვაროსანთა გამარჯვებით დასრულდა, თავად ქალაქი კვლავ მტრის ხელში დარჩა და საკმაოდ დიდი ხნის განმავლობაში წარმოადგენდა მნიშვნელოვან ფორპოსტს მაჰმადიანთათვის იერუსალიმის სამეფოზე თავდასასხმელად.
ომის სამართალი
ომის წარმოების საშუალებები და მეთოდები
ომისა და შეიარაღებული კონფლიქტის მონაწილე მხარეების უფლება, ომის საშუალებებისა და მეთოდების გამოყენებასთან დაკავშირებით, შეუზღუდავი არ არის. პირველ რიგში, საერთაშორისო სამართლებრივი ნორმები, ომისა და შეიარაღებული კონფლიქტის დროს, მხარეებს უკრძალავს გამოიყენონ ისეთი მეთოდები და საშუალებები, რომლებიც ზედმეტ ტანჯვას მოუტანს კონფლიქტში მონაწილე პირებს და გაუმართლებელ ზიანს მიაყენებს მშვიდობიან მოსახლეობას. ზემოაღნიშნულ ფუნდამენტურ პრინციპს ეყრდნობა, ომის წარმოების მეთოდებთან და საშუალებებთან დაკავშირებული, ყველა დანარჩენი აკრძალვა.
საომარი საშუალებები
საერთაშორისო სამართლის თანახმად, ომებსა და შეიარაღებულ კონფლიქტებში მონაწილე მხარეებს შესაძლებელია სრულად აეკრძალოთ კონკრეტული ტიპის იარაღის გამოყენება, ან აეკრძალოთ ასეთი სახის იარაღის გამოყენება განსაზღვრულ სიტუაციებში.
ასკალონის ბრძოლა
სქოლიო
კატეგორია:პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის ბრძოლები კატეგორია:XI საუკუნის ბრძოლები
ომის სამართალი
ომის მეთოდები
საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალის თანახმად, დაუშვებელია ყველა მეთოდის გამოყენება ომისა და შეიარაღებული კონფლიქტის წარმოების დროს. აღნიშნული სამართლის თანახმად, დაუშვებელია ისეთი ქმედებების განხორციელება როგორიცაა მაროდიორობა მშვიდობიანი მოსახლეობის საკუთრების მიტაცება და სამხედრო მიზნების მიღწევისათვის, მშვიდობიანი მოსახლეობის შიმშილობა.
ომის დამთავრება
საერთაშორისო სამართლით განსაზღვრული ნორმების შესაბამისად, საომარი ან შეიარაღებული კონფლიქტის დასრულებისათვის, საჭიროა შესაბამისი აქტის გაფორმება, რაც თავისი არსით საზავო ხელშეკრულებას წარმოადგენს. აღნიშნულის მაგალითია, პარიზის 1947 წლის საზავო ხელშეკრულებები, იტალიასთან, ფინეთთან, ბულგარეთთან, რუმინეთთან და უნგრეთთან. მსგავსი ტიპის საზავო ხელშეკრულებანი, ომისა და შეიარაღებული კონფლიქტების დასრულების შემდგომ არეგულირებენ ისეთ საკითხებს როგორიც არის: ომის მდგომარეობის შეწყვეტა და მშვიდობიანი ურთიერთობის აღდგენა, ტერიტორიული საკითხები, რეპარაციები, რესტიტუციები და ზარალის ანაზღაურების სხვა საშუალებანი, ტყვეთა, ლტოლვილთა და ადგილნაცვალ პირთა ურთიერთგაცვლა, ომამდე დადებულ ხელშეკრულებათა ბედი, ეკონომიკურ და პოლიტიკურ ურთიერთობათა საკითხები, სხვადასხვა სახის კომისიების შექმნა საზავო პირობების ცხოვრებაში გატარებისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საერთაშორისო სამართალი კატეგორია:ომის სამართალი
მთავარი არხი
მთავარი არხი — კერძო სატელევიზიო კომპანია საქართველოში. დაფუძნდა 2019 წლის 17 აგვისტოს. ეთერში გავიდა 2019 წლის 9 სექტემბერს.
არხის გუნდის დიდ ნაწილს წარმოადგენენ ადამიანები, რომლებმაც რუსთავი 2 დატოვეს.
მაუწყებლობს მთელი საქართველოს მასშტაბით, როგორც ღია ეთერით, ისე თანამგზავრით, საკაბელო ოპერატორებისა და IP ტელევიზიების საშუალებით.
სქოლიო
კატეგორია:სატელევიზიო არხები
კლივლენდ ბრაუნი
მინი|კლივლენდ ბრაუნი კლივლენდ ორენთალ ბრაუნი, აგრეთვე ცნობილი როგორც კლივლენდი (Cleveland Orenthal Brown) — ამერიკული მულტსერიალი გრიფინების და მისი სპინ-ოფის, კლივლენდის შოუს პერსონაჟი, რომელსაც მაიკ ჰენრი ახმოვანებს. გრიფინების პირველ შვიდ სეზონში კლივლენდი საკმაოდ ხშირად იყო ჩართული სხვადასხვა მოქმედებებში. არის ერთ-ერთი სერიალში იშვიათად ნაჩვენები აფრო-ამერიკელებიდან.
სქოლიო
კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები კატეგორია:გრიფინების პერსონაჟები კატეგორია:გრიფინები
გეორგი შეველოვი
გეორგი შეველოვი (დ. 17 დეკემბერი, 1908 — გ. 12 აპრილი, 2002) — უკრაინელ-ამერიკელი პროფესორი, ლინგვისტი, ფილოლოგი, ესეისტი, ლიტერატურის ისტორიკოსი და კრიტიკოსი. კოლუმბიის უნივერსიტეტში სლავური ფილოლოგიის პროფესორი.
ახალგაზრდობა
გეორგ იური შეველოვი დაიბადა პოლონეთში 1908 წელს, თუმცა ზოგიერთი წყარო მის დაბადების ადგილად ხარკოვს ასახელებს. მისი ოჯახი ხარკოვში გადავიდა საცხოვრებლად 1910 წელს. მამამისი, ვლადიმერ კარლოვიჩ შნაიდერი იყო რუსეთის საიმპერატორო არმიის მაღალი რანგის ოფიცერი, რომელსაც გენერალ-მაიორის წოდება ჰქონდა. ორივე მშობელი გერმანელები იყვნენ. პირველი მსოფლიო ომის მიმდინარეობისას შეველოვის მამა უგზო-უკვლოდ დაიკარგა და სავარაუდოდ მოკლეს.
ხარკოვში იური თავდაპირველად სწავლობდა ე.დრუჟკოვას სახელობის კერძო სკოლაში, შემდეგ მე-3 სახელმწიფო ვაჟთა გიმნაზიაში. იმავე წელს სწავლა განაგრძო უკრაინის #7 ტექნიკურ სკოლაში.
საბჭოთა უკრაინაში
შეველოვმა 1925 წელს დაამთავრა ხარკოვის პირველი სავაჭრო-სამრეწველო კავშირის სკოლა. მუშაობდა სტატისტიკოსად და არქივის თანამშრომლად South Chemical Trust-ში (1925–1927). ასევე სწავლობდა ხარკოვის სახალხო განათლების ინსტიტუტის განყოფილებაში (1927–1931). მუშაობდა უკრაინული ენის მასწავლებლად უკრაინის კომუნისტური გაზეთის ტექნიკურ სკოლაში (1932–1938). ასწავლიდა უკრაინულ ენას უკრაინის ჟურნალისტიკის კომუნისტურ ინსტიტუტში (1933–1939). შეველოვი ასპირანტურაზე სწავლობდა ლეონიდ ბულახოვსკის ხელმძღვანელობით. მოგვიანებით, ასწავლიდა უკრაინულ ენასა და უკრაინის ლიტერატურის ისტორიას. შეველოვი გახდა ხარკოვის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიის განყოფილების ასისტენტ-პროფესორი და თავმჯდომარის მოადგილე, შემდეგ უკრაინის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ლინგვისტური ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი (1941).
შეველოვი იყო უკრაინული ენის გრამატიკის თანაავტორი ორ ტომად (1934).
მეორე მსოფლიო ომის დროს
შეველოვმა შეძლო წითელ არმიაში გაწევრიანების თავიდან აცილება. ის შეუერთდა „ახალ უკრაინას“ (1941), უკრაინულენოვან გაზეთს, რომელიც ნაწილობრივ კონტროლდებოდა OUN-ის მიერ. მოგვიანებით მუშაობდა გაზეთში, „უკრაინულ თესვა“. შეველოვი მუშაობდა ქალაქის ადმინისტრაციაში და თანამშრომლობდა საგანმანათლებლო ორგანიზაცია პროსვიტასთან (1942). იგი აკრიტიკებდა საბჭოთა რომანებს, მათ შორის ჰონჩარის მთავარ ნაწარმოებებს.
ის ცოტა ხნით ცხოვრობდა ლვივში. შეველოვი უკრაინის ცენტრალური კომიტეტის დახმარებით გადავიდა პოლონეთში, სლოვაკეთში, შემდეგ ავსტრიაში და ბოლოს საქსონიაში.