cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ხალიდა ჰასილოვა
შემოქმედება
ცნობილია როგორც მომხიბლავი პროზაული ნაწარმოებების ავტორი. მას ეკუთვნის ნაწარმოებები: „ყველა ჩემებია“ და „ადამიანის სიცოცხლე სიმღერაა“, სადაც მოთხრობილია აზერბაიჯანელი ქალების ცხოვრება, აგრეთვე „პირველი წერილი“ (1951), „ლალას წიგნი" (1955), „ორი მეგობარი" (1956), „მისი ბედი“ (1969), „დაკარგული გული“ (1976), „პრობლემები მძიმე გზაზე“ (1986), „რქა პირსახოცი“ (1994) და სხვ.
არის ბავშვთა წიგნების ავტორი: „პატარა მოთხრობები“ (1950), „ლალას წიგნი“ (1955), „ვარსკვლავის ქუდი“ (1960), „ატლასი ტოვებს“ (1965).
გადათარგმნილი აქვს საბავშვო ნაწარმოებები: ნ. ნოსოვას „მხიარული ოჯახი“ (1951), ნ. ტიხონოვის „გამბედავი პარტიზანი“ (1955), პერერას „შავი ბავშვი ატოლო“ (1965), ა. ნესინის „დღევანდელი შვილები სასწაულმოქმედია“ (1972).
ხალიდა ჰასილოვა არის არაერთი თეორიული სტატიის ავტორი, რომელთაგან ბევრი ეხება საბავშვო ლიტერატურის პრობლემებს. მათ შორისაა „შესანიშნავი გრძნობები“, „ლიტერატურული კრიტიკა ბავშვთა ლიტერატურაში“, „ბავშვებს მივცეთ მაღალი ხარისხის ნაწარმოებები“, „ლიტერატურა და აღზრდა“ და სხვ.
ალტენკირხენ-ვესტერვალდის რაიონი
ალტენკირხენ-ვესტერვალდის რაიონი (Landkreis Altenkirchen (Westerwald)) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ალტენკირხენი. რაიონი შედის რაინლანდ-პფალცის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 642 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 136 030 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 213 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 07 1 32.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რაინლანდ-პფალცის რაიონები
აბელ მამარდაშვილი
აბელ მამარდაშვილი (დ. 11 დეკემბერი, 1927, ქუთაისი — გ. მაისი, 2008) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. ექიმი-ფსიქიატრი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი.
ბიოგრაფია
1958 წელსდაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1958–1961 წლებში იყო სურამის, თბილისის ფსიქიატრიული საავადმყოფოს ექიმი-ორდინატორი. 1961–1964 წლებში კი ფსიქიატრიის ინსტიტუტის უფროსი ლაბორანტი. რესპუბლიკური ფსიქიატრიული კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი-ორდინატორი იყო 1964–1969 წლებში. ასევე ფსიქიატრიის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი 1969–1972 წლებში. იყო ნარკოლოგიური, საორგანიზაციო განყოფილებების მეცნიერ–ხელმძღვანელი 1972–1979 წლებში და 1979–1996 წლებში რესპუბლიკური ფსიქიატრიული საავადმყოფოს მთავარი ექიმი. 1996 წლიდან ფსიქიატრიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე გახდა და კლინიკის მთავარი ექიმი. ავტორია 41 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება ეპილეფსიის, ნარკომანიის, შიზოფრენიის, სასამართლო–ფსიქიატრიული ექსრერტიზის საკითხებს. მათ შორისაა ერთი მონოგრაფია: „უჯრედთა ზოგიერთი თავდაცვითი გამოვლინებანი ეთანოლის მოქმედებით“ (1986). იყო თბილისის სამედიცინო აკადემიის ფსიქიატრიის კათედრის გამგე, საქართველოს სასამართლო–ფსიქიატრიული ექსპერტიზის ხელმძღვანელი. 1975–1986 წლებში იყო თბილისის მთავარი ფსიქიატრი. 1982–1989 წლებში კი რესპუბლიკის მთავარი ნარკოლოგი. მიღებული აქვს საქართველოს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელი 1976 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოში დაბადებულები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 11 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1929 კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
გრიგოლ აბაშიძის ქუჩა
გრიგოლ აბაშიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (გარეთუბანი). ანტონ ფურცელაძის ქუჩიდან ალექსანდრე პუშკინის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის პირველ ნახევარში. თბილისის 1867 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც სამების ქუჩა, რადგან ამ ქუჩაზეა წმინდა სამების ეკლესია (1863). 1923 წელს დაერქვა განათლების ქუჩა. 1983 წელს — ეროსი მანჯგალაძის, 2001 წლიდან გრიგოლ აბაშიძის სახელი ეწოდა. შემონახულია XIX საუკუნის II ნახევრის საცხოვრებელი სახლები. აქვს I შესახვევი, I ჩიხი.
ლიტერატურა
აბაშიძე
სამოელები
სამოელები — სამოის კუნძულების ადგილობრივი მოსახლეობა წყნარ ოკეანეში. საერთო რაოდენობა ნახევარ მილიონზე მეტია. წარმოშობით, ენითა და კულტურით განეკუთვნებიან დასავლეთ პოლინეზიელებს. რელიგიით უმეტესი ნაწილი პროტესტანტია, დანარჩენი ძირითადად კათოლიკეა. მთავარი საქმიანობაა ტროპიკული მიწათმოქმედება, თევზჭერა. განვითარებულ კაპიტალისტურ ურთიერთობასთან ერთად ინარჩუნებენ სასოფლო თემის, დიდი ოჯახისა და ბელადების არჩევით-მემკვიდრეობითი ინსტიტუტის ტრადიციულ ფორმებს.
სქოლიო
კატეგორია:სამოელები
რუა-აუგუსტას თაღი
thumb|250პქ|რუა-აუგუსტას თაღი [[პრასა-დუ-კომერსიუ|სავაჭრო მოედანზე]] რუა-აუგუსტას თაღი — ტრიუმფალური თაღის მსგავსი ქვის ისტორიული ნაგებობა და ლისაბონის სავაჭრო მოედნის ღირსშესანიშნაობა, რომელიც 1755 წლის ლისაბონის მიწისძვრის შემდეგ ქალაქის აღდგენის საზეიმოდ აშენდა. მას ექვსი სვეტი აქვს (დაახლოებით 11 მ სიმაღლის), რომელთაგან თითოეული, სხვადასხვა ისტორიული პირის ქანდაკებებით არის დამშვენებული. თაღის გვრგვინიდან მის კარნიზამდე არსებული დიდი სიმაღლე, ნაგებობას მასიურობას ჰძენს. თაღის შუაგულში არსებულ თავისუფალ ადგილს პორტუგალიის გერბი ავსებს. ნაგებობის თავზე არსებული, ფრანგი მოქანდაკის სელესტენ ანატოლ კალმელის მიერ შექმნილი ალეგორიული ჯგუფი კი წარმოადგენს საზეიმოდ დაჯილდოებულ ქველობასა და სულიერებას.
სქოლიო
კატეგორია:სატრიუმფო თაღები კატეგორია:ლისაბონი
ახალსოფლის კოშკი
ახალსოფლის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალსოფლის მახლობლად, ბაბაშვილების ვენახში.
კოშკი სათავდაცვოა, გეგმით სწორკუთხა. დანგრეულია. შემორჩენილია მხოლოდ აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ კედლის ფრაგმენტები. ჩრდილოეთ კედელში ჩანს შესასვლელის კარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ბაიავანი
ბაიავანი პროვინციული დედაქალქიდან, დამაგეტედან 100 კმ-ის დაშორებით და დასავლეთ ნეგროსის საზღართან ახლოს მდებარეობს. სანაპირო ქალაქის ფართობი 69 908 ჰექტარია. ფართობის მიხედვით იგი პროვინციისა და მთლიანად ნეგროსის კუნძულის უდიდესი ქალაქია. ბაიავანის ჩრდილოეთით მაბინაი მდებარეობს, აღმოსავლეთით — ქალაქები: ტანჯაი და ბაისი, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — სანტა-კატალინა, დასავლეთით — ბასაი, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთით საზღვარს კაბანკალანთან იყოფს.
დიდი ხნის მანძილზე ქალაქს ახალი ტოლონგი ეწოდებოდა და ბაიავანი მხოლოდ 1953 წელს ეწოდა.
ქალაქში ორი კლიმატური სეზონი გამოიყოიფა: მშრალი სეზონი, რომელიც იანვრიდან მაისამდე გრძელდება და წვიმების სეზონი, რომელიც ივნისიდან დეკემბრამდეა.
ბაიავანი ჩარტერული ქალაქი 2000 წლის დეკემბერში გახდა. 2007 წელს ქალაქების კონკურენტუნარიანობის შესახებ ჩატარებული გამოკვლევის შემდეგ აზიის მენეჯმენტის ინსტიტუტმა ბაიავანი „ფილიპინებში საცხოვრებლად საუკეთესო 10 ქალაქს შორის (პატარა ქალაქების კატეგორიაში)“ დაასახელა.
ისტორია
დღევანდელი ბაიავანის ადგილას პირველი დასახლებები ესპანელმა მისიონერებმა 1751 წელს შექმნეს. ბაიავანს ადრე ახალი ტოლონგ-ნუევა ერქვა და ტოლონგ-ვიეხოს (ამჟამინდელი სანტა-კატალინის მუნიციპალიტეტი) შემადგენლობაში შედიოდა. 1872 წელს ტოლონგ-ნუევას პუებლოს სტატუსი მიენიჭა.
1953 წელს, 694-ე რესპუბლიკური აქტის მიღების შემდეგ, რომელიც ფილიპინების მესამე კონგრესმა დაამტკიცა, ქალაქს ბაიავანი ეწოდა და ცალკე მუნიციპალიტეტად ჩამოყალიბდა. მას შემდეგ რაც ბაიავანმა ქალაქისთვის საჭირო ყველა მოთხოვნილება დააკმაყოფილა, 2003 წლის 23 დეკემბერს ქალაქად გამოცხადდა.
გეოგრაფია
ბაიავანის ფართობი 699.08 კმ²-ია, რაც პროვინციის მთლიანი ფართობის 13%-ს შეადგენს. ქალაქის ჩრდილოეთით მაბინაი მდებარეობს, აღმოსავლეთით — სანტა-კატალინა, სამხრეთ-აღმოსავლეთით ტანჯაი, დასავლეთით — ბასაი. ჩრდილო-დასავლეთით დასავლეთ ნეგროსის ქალაქი კაბანკალანი მდებარეობს. ბაიავანის სანაპირო ხაზის სიგრძე 15 კმ-ია. სანაპიროზე 7 ბარანგაი მდებარეობს.
ბაიავანი სამ ზონად იყოფა: ურბანული სივრცე ქალაქის ფართობის 2.3%-ს მოიცავს და მთავარ ინსტიტუციურ, კომერციულ და ცენტრალურ ბიზნეს რაიონს მოიცავს. ურბანული სივრცე ქალაქის მთავარი ეკონომიკური კერაა, თუმცა ეკონომიკური ზრდის კვანძები ჰინტერლანდებში სტრატეგიული მდებარეობს მქონე ბარანგაებშია მოთავსებული. სუბურბანული სივრცე ქალაქის 14.7%-ს ფარავს. იგი აგრო-ინდუსტრიული ზონის, ინდუსტრიული ზონისა და საცხოვრებელი ტერიტორიებისგან შედგება. ქალაქის ეს ნაწილი ინდუსტრიული საქმიანობის კერაა. სუბურბანულ სივრცეში მდებარე დასახლებები კომერციულ ცენტრებსა და ინდუსტრიულ ზონებში მომუშავე ადამიანების საცხოვრებლებს წარმოადგენს. სასოფლო სივრცე ქალაქის 83.1%-ს ფარავს და ძირითადად სოფლის-მეურნეობისთვის გამოიყენება. ბარანგაების ნაწილისთვის სოფლის მეურნეობის პროდუქციის წარმოება უმთავრესია, თუმცა ზოგიერთი ბარანგაი კომერციული და სავაჭრო ურთიერთობების მაღალი დონით გამოირჩევა და სტრატეგიული მდებარეობის გამო ქალაქის ეკონომიკური განვითარების კვანძებს მიეკუთვნება.
ბარანგაები
ბაიავანი პოლიტიკურად 28 ბარანგაიდ იყოფა. წარსულში კალუმბოიანს ნანგკის სიტიო ერქვა, ხოლო ბალაბანგი მანიჰიჰონის სიტიო იყო. ისინი ბარანგაებად 1955 წელს ჩამოყალიბდა.
დემოგრაფია
2000 წლის აღწერით ქალაქის მოსახლეობა 101 391 ადამიანს შეადგენდა, რომელთაგანაც 21 814 ადამიანი ურბანულ ნაწილში იყო დასახლებული. მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელი ერთ კვადრატულ კილომეტრზე 146 ადამიანი იყო. 2010 წლისთვის მოსახლეობამ 114 074 ადამიანი შეადგინა. 2010-2015 წლებში მოსახლეობის საშუალო წლიური ზრდის მაჩვენებელი 0.63% იყო. 2015 წლის მონაცემებით ბაიავანში 117 900 ადამიანი ცხოვრობს.
განათლება
ბაიავანში სამი უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება მდებარეობს: აღმოსავლეთ ნეგროსის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ბაიავანის კოლეჯი და სამხრეთის ტექნიკური კოლეჯი. უმაღლეს სკოლებს შორის აღსანიშნავია წმინდ ავგუსტინეს აკადემია (კერძო) და ბაიავანის ეროვნული უმაღლესი სკოლა (საჯარო). ქალაქში მდებარეობს ბაიავანის მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების საგანმანათლებლო ცენტრი.
სქოლიო
კატეგორია:აღმოსავლეთ ნეგროსის ქალაქები კატეგორია:ფილიპინების ქალაქები
გრემის ნაქალაქარის პირველი ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჩაქვის მიწერილი სანადირო მეურნეობა
ჩაქვის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ აჭარის ასსრ-ში. რესპუბლიკის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო ჩაქვის სატყეო მეურნეობის სანადირო სავარგული 4 00 ჰექტარის ფართობით. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით, დასავლეთით და ჩრდილოეთით — ქობულეთის რაიონი, ხოლო სამხრეთით — ქედის რაიონი.
სანადირო ცხოველებიდან აქ გავრცელებული იყო: შველი, კურდღელი, დათვი, კვერნა, მელა, ტურა, ციყვი, მაღალ სარტყელში — კავკასიური როჭო, გარეული მტრედი და სხვ. იშვიათად გამოჩნდებოდა ხოლმე ფოცხვერიც; გადაფრენის დროს კი — ტყის ქათამი და მწყერი. ბიოტექნიკური ღონისძიებების გატარების შედეგად ამ მეურნეობას მეტი შესაძლებლობა ექნებოდა კოლექტიური ნადირობის მოწყობისა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს სსრ მიწერილი სანადირო მეურნეობები
თორნიკე კირკიტაძე
თორნიკე კირკიტაძე (დ. 23 ივლისი, 1996, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, „დინამო თბილისის“ მარჯვენა მცველი.
კარიერა
ახალგაზრდული კარიერის მანძლზე ირიცხებოდა თბილისის „ლოკომოტივსა“ და გორის „დილაში“. 2014 წლიდან გადავიდა „დინამო თბილისის“ ახალგაზრდულ გუნდში. 2015-16 წლების სეზონში იჯარის წესით თამაშობდა საჩხერის „ჩიხურაში“. უმაღლესი ლიგის გათამაშებაში ჩატარებულ 12 მატჩში შეძლო 4 გოლის გატანა. 2016 წლის ზაფხულში დაბრუნდა „დინამოში“ და ოთარ კაკაბაძის „ხიმნასტიკში“ გადასვლის გამო ძირითად გუნდში დაწინაურდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის დინამოს ფეხბურთელები კატეგორია:საჩხერის ჩიხურას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 23 ივლისი კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
ბალტიის ხიდი
ბალტიის ხიდი (Балтийский мост) — საფეხმავლო ხიდი-თბოსადენი შემოვლით არხზე, სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულსა და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. ხიდის სიგრძეა 33 მეტრი, ხოლო სიგანე — 4,5 მეტრი.
მდებარეობა
მდებარეობს ბალტიის რკინიგზის სადგურის მოედანთან. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ბალტიის რკინიგზის სადგური და იზმაილოვოს პოლკის სასაწყობე შენობების ანსამბლი (კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში 1819-1822 წლებში აგებული შენობა, არქიტექტორი ვ. პ. სტასოვი).
დინების ზემოთ მდებარეობს მიტროფანოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდი.
უახლოესი მეტროს სადგურია „ბალტიისკაია“.
სახელწოდება
ხიდის სახელი ცნობილია 1957 წლიდან და ეწოდა ბალტიის რკინიგზის სადგურის მიხედვით. ლიტერატურაში ასევე გვხვდება სახელწოდება ნოვო-ბალტიისკის ხიდი.
ისტორია
1956-1957 წლებში შემოვლით არხზე თბოსადენის ასაგებად ინჟინერ ა. ა. კულიკოვისა და არქიტექტორ პ. ა. არეშევის პროექტით ააშენეს საფეხმავლო ხიდი-თბოსადენი. ხიდის ოფიციალური გახსნა გაიმართა 1957 წლის 31 დეკემბერს.
2007 წელს მიტროფანოვის ხიდის მშენებლობის დროს მოანგრიეს დეკორაციული ლამპრები, რომელიც დამონტაჟებული იყო ხიდის ორივე მხარეს. ასევე შეცვალეს პარაპეტის გრანიტის ბოლქვებიც.
კონსტრუქცია
ხიდი ერთმალიანია, აგებულია მეტალისაგან და თაღოვანია. იგი გამოიყენება ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. მოაჯირები თუჯისგანაა დამზადებული.
სვატოვეს რაიონი
სვატოვეს რაიონი (Сватівський район) — რაიონი უკრაინაში, ლუჰანსკის ოლქში. მისი ფართობია 1 740 კმ². 2014 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 36 158 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 22 კაცს კმ²-ზე. სვატოვეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სვატოვე.
სქოლიო
კატეგორია:ლუჰანსკის ოლქის რაიონები
ტერა-რიკა
ტერა-რიკა (Terra Rica) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 420 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პარანავაის შემადგენლობაში.
საბუის პირველი კოშკი
საბუის პირველი კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, დგას ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ საბუეში, ს. ბაწილაშვილის ეზოში. თარიღდება გვიანი შუა საუკუნეებით. კოშკი ოთხკუთხაა, სათავდაცვო. ნაგებია ყორე ქვით-სქელ კირის ხსნარზე. შემორჩენილია ორი სართულის სიმაღლეზე. პირველი სართული ამოვსებულია მიწით. შესასვლელი მეორე სართულის აღმოსავლეთ კედელშია. კარს ქვედა ნახევარი ჩამონგრეული აქვს. სართულის ოთხივე კედელში ორ-ორი სათოფურია გაჭრილი.
ტერა-რიკა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 221 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.73 კმ²-ზე. ფართობი 700 599 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
საბუის პირველი კოშკი
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ალცაი-ვორმსის რაიონი
ალცაი-ვორმსის რაიონი (Landkreis Alzey-Worms) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ალცაი. რაიონი შედის რაინლანდ-პფალცის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 588 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 126 381 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 215 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 07 3 31.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რაინლანდ-პფალცის რაიონები
სელაქერანი
სელაქერანი  (Seləkəran) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ასტარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 886  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასტარის რაიონის სოფლები
კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტი
[[ფაილი:Caucasus International University.jpg|მინი| კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტი
კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტი, კსუ — კერძო უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება. დაარსდა 1995 წელს.
ისტორია
კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტი (კსუ) დაარსდა 1995 წელს. უნივერსიტეტში წლების განმავლობაში უამრავი ცვლილება მოხდა, გაიზარდა როგორც ფაკულტეტების, ისე მიღებული სტუდენტების რაოდენობა. დაინერგა მეცნიერული სიახლეები, განვითარდა არსებული სტრუქტურები და მიმართულებები, შემუშავდა ახალი საგანმანათლებლო პროგრამები და სასწავლო კურსები, გაჩნდა სასწავლო და კვლევითი ლაბორატორიები. 2005-2007 წლებში უნივერსიტეტმა მიიღო ინსტიტუციური აკრედიტაცია.
კსუ-ს ბაზაზე 2009 წლიდან ფუნქციონირებს ყოველკვარტალური რეცენზირებადი, რეფერირებადი სამენოვანი სამეცნიერო ჟურნალი „კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტის მაცნე“, რომელშიც იბეჭდებიან როგორც კსუ-ს, ასევე საქართველოსა და მის ფარგლებს გარეთ მოქმედი წამყვანი მეცნიერები; 2011 წლიდან უნივერსიტეტს შეემატა კიდევ ერთი ყოველკვარტალური პერიოდული ორგანო, გაზეთი „კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტი“, რომელიც საინფორმაციო და რეკრეაციული ხასიათისაა და ასახავს კსუ-ს ყოველდღიურ სამეცნიერო და კულტურულ-საგანმანათლებლო ცხოვრებას. ასევე უნივერსიტეტი გამოსცემს საუნივერსიტეტოს სტუდენტურ ჟურნალს.
2012 წელს უნივერსიტეტის ყველა პროგრამას 5 წლის ვადით მიენიჭა აკრედიტაცია, ასევე 5 წლის ვადით მოიპოვა ავტორიზაცია და უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულების — უნივერსიტეტის სტატუსი, რის შედეგადაც კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტში სწავლა სამსაფეხურიანი გახდა და სტუდენტთა ადგილების ზღვრული რაოდენობა 3500-ით განისაზღვრა.
2012-2013 წლებში კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტს შეემატა თანამედროვე საუნივერსიტეტო სტანდარტების შესაბამისი კიდევ ერთი ახალი კორპუსი. უნივერსიტეტი მოიცავს ევროპული სტანდარტების აუდიტორიებს, ბიბლიოთეკას, სტუდენტურ კაფეს, სპორტულ დარბაზებსა და ეზოს.
სსიპ განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრის ავტორიზაციის საბჭომ 2015 წლის 14 ივლისს უნივერსიტეტის კონტინგენტი 4700 სტუდენტით განისაზღვრა.
კსუ ახორციელებს საბაკალავრო, ერთსაფეხურიან (ქართულ ინგლისურ და რუსულენოვან), სამაგისტრო და სადოქტორო პროგრამებს. უნივერსიტეტს ჰყავს სტუდენტური თვითმმართველობა.
ფაკულტეტები
კავკასიის საერთაშორისი უნივერსიტეტი ხუთ ფაკულტეტს მოიცავს:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს უნივერსიტეტები
სამხრეთ ოსეთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა
სამხრეთ ოსეთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ სამხრეთ ოსეთის ასსრ-ში. სამხრეთ ოსეთის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი 60 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული განლაგებული იყო ოლქის მთელ ტერიტორიაზე. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით და სამხრეთით — გორის რაიონი, დასავლეთით — ხაშურის რაიონი, ჩრდილოეთით — კავკასიონის ქედის სამხრეთი კალთები.
ოლქის რელიეფი შეიცავდა განსაკუთრებით მთაგორიან ადგილებს, ხშირ ხეობებსა და სამხრეთით სუბალპურ და ალპურ ზონებს. ფართობის მცირე ნაწილი ვაკე ადგილები იყო და გამოიყენებოდა სხვადასხვა სასოფლო-სამეურნეო კულტურების სათესად. სწორედ ასეთ ადგილებში გვხვდებოდა გადამფრენი ფრინველები: მწყერი, ღალღა და სხვ.
ტყიან ზოლში, ზოგ ადგილზე ხშირი ფოთლოვანი ტყეები იყო შემონახული და მხოლოდ მაღლობებში გვხვდებოდა წიწვოვანები.
სწორედ ამ ზოლს ამშვენებდა ირემი, შველი, ალპურ ზონაში — ჯიხვი, ქვედა სარტყელში — არჩვი. გარდა ამისა, სანადირო სავარ გულებში გავრცელებული იყო კურდღელი, კვერნა, ციყვი, მაჩვი, კავკასიური როჭო, გნოლი (მცირე რაოდენობით). განსაკუთრებით მრავლადა იყო დათვი. მოიპოვებოდა აგრეთვე მგელი, ტურა, გარეული კატა, მელა და ფოცხვერი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს სსრ მიწერილი სანადირო მეურნეობები
რანი-კი-ვავი
რანი-კი-ვავი — რთული კონსტრუქციის მქონე მიწისქვეშა სასახლე ინდოეთის გუჯარათის შტატის ქალაქ პატანში. იგი აშენებულია სოლანკის დინასტიის მმართველობის პერიოდში (ქვეყანას მართავდა 960–1243 წლებში) XI საუკუნეში. ზოგადად მიჩნეულია, რომ იგი აგებულია სოლანკის დინასტიის მეფე ბჰიმდევ I-ისა (1022-1063 წწ.) და მისი ცოლის უდაიმატის პატივსაცემად.
ძეგლი მოგვიანებით დატბორა მდინარე სარასვატიმ და შლამით იყო ამოვსებული 1980 წლამდე. 1980 წელს ინდოეთის არქეოლოგიური სამმართველოს ინიციატივით გაიწმინდა და მიიღო თანამედროვე სახე.
რანი-კი-ვავი 2014 წლის 22 ივნისს შეიყვანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ჯულფა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ჯულფა შეიძლება აღნიშნავდეს:
სალივა
სალივა  (Səliva) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ასტარის რაიონში.
რიჩარდ პაიპსი
რიჩარდ პაიპსი (Richard Pipes დ. 11 ივლისი, 1923 — გ. 17 მაისი, 2018) — ამერიკელი მეცნიერი, ისტორიკოსი, ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი რუსეთის საკითხებში (1958-1996), რუსეთის შემსწავლელი ცენტრის დირექტორი, რუსეთისა და საბჭოთა კავშირის ისტორიის სპეციალისტი. დაიბადა ებრაულ ოჯახში, პოლონეთში, აშშ-ში დასახლდა 1940 წლიდან და მოქალაქეობა მიიღო 1943 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:დაბადებული 11 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 მაისი კატეგორია:ამერიკელი ისტორიკოსები
შილდის ორსაყდრების ეკლესია
შილდის ორსაყდრების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდის ჩრდილო-დასავლეთით 3 კილომეტრზე, ტყეში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია (5,5 x 3,5 მეტრი). ნაგებია ნატეხი ქვით და ფიქლით კირის ხსნარზე, დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავის საფარი და ლავგარდანი, დეფორმირებულია კედლები. შესასვლელი სამრეთიდანაა, კარი სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით ნალისებრი აფსიდია, რომლის ღეძზე გაჭრილია ვიწრო, ოთხკუთხა სარკმელი, რომელსაც ძირი საფეხურებად აქვს დამუშავებული. სარკმლის ჩრდილოეთით ორი ოთხკუთხა ნიშაა, სამხრეთით კი — სამი. შუა ნიშაში მოწყობილია მცირე სამალავი. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე მიშენებულია ტრაპეზი. გრძივ კედლებზე შემორჩენილია მხატვრობის ფრაგმენტები. დარბაზი გადახურულია ქარგილზე სხმული ნახევარცილინდრული კამარით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ავგუსტა საქსენ-ვაიმარ-აიზენახელი
ავგუსტა საქსენ-ვაიმარ-აიზენახელი (Augusta von Sachsen-Weimar-Eisenach; დ. 30 სექტემბერი, 1811, ვაიმარი, გერმანია — გ. 7 იანვარი, 1890, ბერლინი, გერმანია) — ვეტინთა დინასტიის გვერდითი შტოს წარმომადგენელი. პრუსიის დედოფალი 1861-1888 წლებში და გაერთიანებული გერმანიის იმპერიის პირველი დედოფალი 1871-1888 წლებში. იმპერატორ ვილჰელმ I-ის მეუღლე. გერმანიის იმპერატორ ფრიდრიხ III-ის დედა.
ბიოგრაფია
ავგუსტა დაიბადა 1811 წლის 30 სექტემბერს ვაიმარში. იგი იყო საქსენ-ვაიმარ-აიზენახის დიდ ჰერცოგ კარლ ფრიდრიხისა და მისი მეუღლის, მარია პავლეს ასულ რომანოვას ქალიშვილი. აღსანიშნავია, რომ დედის მხრიდან იგი რუსეთის იმპერატორ პავლე I-ის შვილიშვილი, იმპერატორ ალექსანდრე I-ისა და ნიკოლოზ I-ის ბიძაშვილი და იმპერატრიცა ეკატერინე II-ის შვილთაშვილი იყო. მშობლების ხელშეწყობით მან უმაღლესი განათლება მიიღო, რომლის დასრულების შემდეგაც დაიწყო მისი საქორწინო მოლაპარაკებები. 1826 წელს იგი წარუდგინეს პრინც ვილჰელმ პრუსიელს, მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ III-ისა და დედოფალ ლუიზა მეკლენბურგ-შტრელიცელის უმცროს ვაჟს. მართალია ვილჰელმი კრონპრინცი არ იყო, მაგრამ მისი უფროსი ძმა უშვილო იყო, რაც მას სამომავლოდ მეფობას უქადდა. სწორედ ამიტომ, ვილჰელმის მშობლები მის დაქორწინებას ჩქარობდნენ, რათა მას მაინც ჰქოლოდა შვილები და მემკვიდრე დაბადებულიყო.
თავდაპირველად ვილჰელმს პოლონელ დიდებულზე, ელიზავეტა რაძივილზე დაქორწინებას სთავაზობდნენ, მაგრამ ამაზე მან უარი განაცხადა. ამას ისიც დაერთო, რომ ელიზავეტას ოჯახს XV საუკუნის შემდეგ მთავრების წოდება ჩამორთმეული ჰქონდათ, რაც შეუძლებელს ხდიდა მის პრინცზე ქორწინებას, თუმცა მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმი თანახმა იყო გამონაკლისის დაშვებაზე, თუ მისი ვაჟი დასთანხმდებოდა. ამის გამო, 1828 წელს ვილჰელმი ავგუსტაზე დაინიშნა, რომელზეც 1829 წლის 11 ივნისს დაქორწინდა.
ავგუსტას ვილჰელმი მალევე შეუყვარდა, მაგრამ საპასუხო გრძონას ვერ იღებდა. პრუსიის მკაცრ სამეფო კარზე მარტო დარჩენილი ავგუსტა თავს არაკომფორტულად გრძნობდა და ვინაიდან მისი ქმარი მემკვიდრეც კი არ იყო, მას არანაირი მოვალეობა არ ჰქონდა, რის გამოც ხშირად უსაქმოდ იყო. 1840 წლიდან იგი მანიაკალურ დეპრესიაში ჩავარდა. მარცხნივ|მინი|338x338პქ|ავგუსტა 1853 წელს. 1840 წელს გარდაიცვალა მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ III, რის შემდეგაც ტახტი ავგუსტას მაზლმა, ფრიდრიხ ვილჰელმ IV-მ დაიკავა, რითაც მისი ქმარი კრონპრინცი, ხოლო ავგუსტა პრუსიის კრონპრინცესა გახდა. ავგუსტას ლიბერალური შეხედულებები ჰქონდა და ასეთ საზოგადოებაშიც ტრიალებდა, თუმცა მისი ქმრის კონსერვატიული პოლიტიკის გამო ხშირად აწყდებოდა წინააღმდეგობას. 1848 წლის რევოლუციის დროს ავგუსტა პოტსდამში დარჩა. როგორც ცნობილია, ლიბერალი რევოლუციონერები აპირებდნენ, რომ რეგენტად ავგუსტა გამოეცხადებინათ, თუმცა მათი გეგმები ჩაიშალა.
1862 წელს, ავგუსტას ნების საწინააღმდეგოდ, ვილჰელმმა პრემიერ-მინისტრად ოტო ფონ ბისმარკი დანიშნა. ამის საპასუხოდ ავგუსტამ შეურაცხყოფა მიაყენა ოტოს და მის წინააღმდეგ აქტიურად ჩაება პოლიტიკურ საქმიანობაში. იგი აშკარად ეწინააღმდეგებოდა ბისმარკის საგარეო პოლიტიკას, განსაკუთრებით კი ავსტრიასთან წამოწყებულ ომს. ეს ომი იმდენად განიცადა დედოფალმა, რომ დეპრესიაში ჩავარდა და 1864 წელს ქალთა ეროვნული ორგანიზაცია ჩამოაყალიბა, რომელიც ომში დაჭრილ ჯარისკაცებზე ზრუნვისაკენ იყო მიმართული.
1871 წელს ვილჰელმ I-მა დაშლილი გერმანული სამთავროები ერთიან იმპერიად გააერთიანა თავის გვირგვინქვეშ, რითაც ავგუსტა გერმანიის იმპერიის პირველი დედოფალი გახდა. ეს გაერთიანება შედარებით მშვიდობიანი გზით მოხდა, რის გამოც დედოფალს პრეტენზია არ გამოუთქვამს. 1872 წელს დედოფალმა ავგუსტამ კიდევ ერთი ორგანიზაცია დააფუძნა, რომელიც საფრანგეთთან ომისას დაღუპული და დაჭრილი ჯარისკაცების ოჯახებზე ზრუნვისაკენ იყო მიმართული.
ხანში შესვლასთან ერთად ავგუსტა რევმატიზმით დაავადდა, რის გამოც 1881 წლიდან იგი ხელჯოხებითა და ინვალიდის ეტლით გადაადგილდებოდა, თუმცა თავის მოღვაწეობას კვლავ აქტიურად განაგრძობდა. უკანასკნელ წლებში იგი ვილჰელმსა და ბისმარკსაც შეურიგდა. 1888 წლის 9 მარტს ვილჰელმ I გარდაიცვალა და ტახტი ავგუსტას ლიბერალმა ვაჟმა, ფრიდრიხ III-მ დაიკავა, რითაც ბისმარკის მმართველობა დასრულდა. თუმცა, ფრიდრიხის მმართველობა არც ისე ხანგრძლივი აღმოჩნდა, რადგან იგი ამავე წლის 15 ივნისს ხორხის კიბოთი გარდაიცვალა და ტახტზე მისი ასევე კონსერვატორი ვაჟი, ვილჰელმ II ავიდა. დედოფალი ავგუსტა1890 წლის 7 იანვარს, 78 წლის ასაკში გარდაიცვალა ბერლინში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 30 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1811 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1890 კატეგორია:ვეტინები კატეგორია:პრუსიის დედოფლები კატეგორია:გერმანიის დედოფლები კატეგორია:დედა დედოფლები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ეკატერინეს ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები
მანაბო
მანაბო (ოფიციალურად მანაბოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Manabo) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 611 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის.
კუშეევო
კუშეევო (Ҡушый; Кушеево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 374 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 9 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტაშბულატოვო, რომელიც დაშორებულია 38 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (98%).
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
არვაილის რაიონი
არვაილის რაიონი (Landkreis Ahrweiler) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ბად-ნოიენარ-არვაილერი. რაიონი შედის რაინლანდ-პფალცის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 786,95 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 129 887 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 166 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 07 1 31.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რაინლანდ-პფალცის რაიონები
ბჰუტანის პარლამენტი
ბჰუტანის პარლამენტი (ძონგკხა: རྒྱལ་ཡོངས་ཚོགས་ཁང་; ვაილი: rgyal-yongs tshogs-khang) — შედგება ბჰუტანის მეფისა და ორპალატიანი პარლამენტისგან. პარლამენტი შედგება ზედა პალატისა: ბჰუტანის ეროვნული საბჭო და ქვედა პალატის: ბჰუტანის ეროვნული კრებისგან. პარლამენტის დღევანდელი ფორმატი მოქმედებს 2007 წლიდან, რომელმაც ჩაანაცვლა მანამდე არსებული ერთპალატიანი ცოგდუ (დიდი ეროვნული კრება).
სქოლიო
კატეგორია:ბჰუტანის პარლამენტი
ორგანელები
მინი| ორგანელები: 1. [[ბირთვაკი 2. ბირთვი 3. რიბოსომა 4. ვეზიკულა 5. ენდოპლაზმური ბადე (ხორკლიანი) 6. გოლჯის კომპლექსი 7. ციტოჩონჩხი 8. ენდოპლაზმური ბადე (გლუვი) 9. მიტოქონდრია 10. ვაკუოლი 11. ციტოზოლი 12. ლიზოსომა 13. ცენტრიოლი 14. პლაზმური მემბრანა]]
ორგანელები (organon — იარაღი, ორგანო) — ერთუჯრედიანი ორგანიზმების სხეულის ნაწილები, რომლებიც ასრულებენ სხვადასხვა ფუნქციას. განარჩევენ ორგანელების შემდეგ ტიპებს: საჩონჩხე და საყრდენი, მამოძრავებელი და კუმღვადი, მგრძნობიარე ანუ რეცეპტორული, თავდაცვისა და თავდასხმის, მომნელებელს, ექსკრეციის, სეკრეციის და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ორგანელები კატეგორია:ორგანოიდები
დოვჟანსკის რაიონი
დოვჟანსკის რაიონი (Довжанський район; 2016 წლამდე - სვერდლოვსკის რაიონი Свердловський район) — რაიონი უკრაინაში, ლუჰანსკის ოლქში. მისი ფართობია 2 139 კმ². 2020 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 207 700 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 11 კაცს კმ²-ზე. დოვჟანსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი დოვჟანსკი.
შამათუქი
შამათუქი  (Şəmətük) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ასტარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 462 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასტარის რაიონის სოფლები
სირიული ზაზუნა
სირიული ზაზუნა ან წინააზიური ზაზუნა (Mesocricetus auratus) — ძუძუმწოვარი ცხოველი ზაზუნასებრთა ოჯახისა. საშალო ზომის ზაზუნაა. მისი სხეულის სიგრძეა 13–13,5 სმ, რომლიდანაც 1,5 სმ კუდის სიგრძეა. მასა — 100–125 გ. დაფარულია რბილი და ფაფუკი მოოქროსფერო ბეწვით. ნაირმჭამელია, იკვებება თესლებით და კაკლებით, აგრეთვე სხვადასხვა მწერებით — ჭიანჭველებით, კრაზანები, ტარაკანებითა და ბუზებით. ბუნებაში გავრცელებულია ალეპოს სიახლოვეს, მაგრამ ზოგიერთი წყაროს მტკიცებით — აღმოსავლეთ თურქეთშიც. უკანასკნელ წლებში მთელ მსოფლიოში საკმაოდ პოპულარული გახდა სირიული ზაზუნის მოშინაურება.
სქოლიო
კატეგორია:საშუალო ზაზუნა
ახალსოფლის წმინდა ბარბარეს ეკლესია
ახალსოფლის წმინდა ბარბარეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას ყვარლის მუნიციპალიტეტში, ახალსოფლის აღმოსავლეთით 1 კილომეტრზე, მდინარე ავანისხევის მარცხენა ნაპირას, მთაზე. თარიღდება გვიანი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვითა და რიყის ქვით. კარ-სარკმლები და აფსიდის კუთხეები გამოყვანილია აგურით. დაზიანებულია: ჩაქცეულია კამარა და კონქის მნიშვნელოვანი ნაწილი, დანგრეულია კედლების ზედა ნაწილები. შემორჩენილ კედლებს გარეთა მოპირკეთება დიდ ფართობზე ჩამოშლილი აქვს. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი გარედან თაღოვანია, შიგნიდან კი თარაზულადაა გადახურული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი, სარკმელს ჩრდილოეთი გვერდი და გადახურვის მცირე ნაწილიღა შემორჩა. თითო სარკმლის ქვედა ნაწილია შემორჩენილი დანარჩენ კედლებშიც. აფსიდი გადახურული იყო სხმული კონქით. შიგნით კედლები შელესილი ყოფილა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გიოქსუ (კილიკია)
გიოქსუ (Göksu; თურქულიდან — ლურჯი წყალი) — მდინარე თურქეთში, თაშელის პლატოზე. მდინარის ორივე სათავე წარმოიქმნება ტავრის მთებში, ჩრდილოეთით გეიკის მთებში და სამხრეთით ჰაიდარის მთებში. მათი შესართავი ქალაქ მუტიდან სამხრეთით მდებარეობს.
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის მდინარეები
პატარა ვუკი (ფილმი)
პატარა ვუკი (A Fox's Tale, Kis Vuk) — 2008 წლის უნგრულ-ბრიტანული ანიმაციური ფილმი, რომელიც წარმოადგენს 1981 წლის ფილმის „ვუკი“ გაგრძელებას. ინგლისურენოვანი ვერსიის გამხმოვანებლები არიან ფრედი ჰაიმორი, მირანდა რიჩარდსონი, ბილ ნაიი და სიენა მილერი.
ფილმი უნგრეთში თეატრალური სახით გამოვიდა 2008 წლის 17 აპრილს, ხოლო ამერიკის შეერთებულ შტატებში — 2009 წლის მიწურულს.
შინაარსი
ფილმი არის პატარა მელიის, ჯეკის (ფრედი ჰაიმორი) შესახებ, რომელიც მთელ თავის დროს ტყეში თავის მოსიყვარულე ოჯახთან ერთად ბედნიერ ცხოვრებაში ატარებს. მისი ცხოვრება საგრძნობლად იცვლება, როცა პატარა ჯეკის მამას, ჯეკს დაიჭერენ. ფილმის ანტაგონისტს, ცირკის გამჭრიახ მფლობელს, სახელად ანა კონდას (მირანდა რიჩარდსონი), უფრო და უფრო დიდი და უკეთესი სანახაობების ჩატარება უნდა. ამის გამო ის ტყიდან იტაცებს არაერთ ცხოველს, მათ შორის პატარა ჯეკის მამას. თავისი ილუზიონისტი მეუღლის, რინგმასტერის (ბილ ნაიი) დახმარებით, ანა ცხოველებს ჰიპნოზის ქვეშ მოაქცევს და სანახაობებში მონაწილეობას აიძულებს.
მამის გადარჩენისას, პატარა ჯეკს არაერთი უჩვეულო გმირი ეხმარება, მათ შორის ბუნების მოყვარული ბიჭი ალექსი (მეტიუ მაკნალტი) და ახალგაზფრდა აკრობატი, სახელად არაბელა. პატარა ჯეკი არაერთ მეგობარს გაიჩენს, მათ შორის ცირკის მელას, სახელად დარსის (სიენა მილერი). ისინი ერთად ცდილობენ ცხოველების გადარჩენას, რათა ტყეში ყველა თავიანთ სახლს დაუბრუნდეს.
მიღებული შეფასებები
ფილმმა უნგრული მაყურებლებისგან ძალიან უარყოფითი შეფასებები მიიღო, რადგან მიიჩნიეს, რომ ფილმმა 1981 წლის ორიგინალური ვერსიის სტილი ვერ გააცოცხლა.
სქოლიო
კატეგორია:2008 წლის ფილმები კატეგორია:უნგრული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:უნგრულენოვანი ფილმები კატეგორია:2000-იანი წლების მრავალენოვანი ფილმები კატეგორია:უნგრული მრავალენოვანი ფილმები კატეგორია:ბრიტანული მრავალენოვანი კატეგორია:ბრიტანული ფილმები კატეგორია:უნგრული ფილმები კატეგორია:2008 წლის ანიმაციური ფილმები
ნელინიო
მანუელ რესენდე დე მატოს კაბრალი (Manoel Rezende de Mattos Cabral; დ. 26 ივლისი, 1950, რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. თამაშობდა მცველის პოზიციაზე. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც ნელინიო (Nelinho). 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1974 წლის გერმანიის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე.
საფეხბურთო კარიერის განმავლობაში თამაშობდა ბრაზილიის, პორტუგალიის და ვენესუელის სხვადასხვა საფეხბურთო კლუბებში. დირსეუს, რობერტო დინამიტის, ზიკოს, სოკრატესის და ფალკაოს მსგავსად, ითვლება თავისი დროის ერთ-ერთ საუკეთესო ბრაზილიელ ფეხბურთელად.
სანაკრებო კარიერა
1974–1980 წლებში იყო ბრაზილიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი, რომლის შემადგენლობაში 21 მატჩი ითამაშა და 6 ბურთი გაიტანა.
მსოფლიო ჩემპიონატებზე
ნელინიომ მსოფლიო ჩემპიონატების 7 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და 2 ბურთი გაიტანა.
ბად-დიურკჰაიმის რაიონი
ბად-დიურკჰაიმის რაიონი (Landkreis Bad Dürkheim) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ბად-დიურკჰაიმი. რაიონი შედის რაინლანდ-პფალცის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 590 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 135 120 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 229 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 07 3 32.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რაინლანდ-პფალცის რაიონები
ტროიცკეს რაიონი
სქოლიო
კატეგორია:ლუჰანსკის ოლქის რაიონები
პენიარუბია (აბრა)
პენიარუბია (ოფიციალურად პენიარუბიის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Peñarrubia) ― მეექვსე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 951 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 9 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:აბრის მუნიციპალიტეტები
ჩინეთის დიდი არხი
ჩინეთის დიდი არხი — სანაოსნო არხი ჩინეთში. ერთ-ერთი უძველესი დღემდე მოქმედი ჰიდროტექნიკური ნაგებობა მსოფლიოში. შენდებოდა ორათასი წლის განმავლობაში ძვ. წ. VI საუკუნიდან ახ. წ. XIII საუკუნემდე. ამჟამად არხი ჩინეთის უმთავრესი შიდა წყლის არტერიაა. ერთმანეთთან აკავშირებს ქვეყნის ორ უდიდეს ნავსადგურს შანხაისა და ტიანძინს. არხის სიგრძე 1782 კილომეტრია, ხოლო პეკინის, ხანჯოუსა და ნანტუნის განშტოებების ჩათვლით - 2470 კმ. არხი ყველაზე ვიწროა შანდუნისა და ხებეის პროვინციებში - 40 მ, ხოლო ყველაზე განიერია შანხაისთან - 350 მ. ფარვატერის სიღრმე 2-3 მ. არხი აღჭურვილია 21 რაბით. ჩინეთის დიდი არხი ერთმანეთთან აკავშირებს ხუანხესა და იანძს, ასევე რამდენიმე ტბას.
2014 წლის 22 ივნისს არხი შეიყვანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩინეთში
გერცელ ბააზოვის ქუჩა
გერცელ ბააზოვის ქუჩა — ქუჩა კრწანისის რაიონში (ხარფუხი). იოსებ გრიშაშვილის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილიაა როგორც შუშის (შუშა, შუშის ან ყარაბაღის სახანო) ქუჩა, ასევეა დატანილი თბილისის 1922 და 1934 წლების გეგმაზე. თბილისის ქუჩების 1960 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც შუშინის ქუჩა. 1995 წელს გერცელ ბააზოვის სახელი დაერქვა.
ახალსოფლის პირველი სამაროვანი
ახალსოფლის მეორე სამაროვანი — ყვარლის მუნიციპალიტეტის, სოფელი ახალსოფლის არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს სოფელში, ეკლესიის ტერიტორიაზე. თარიღდება X-XIV საუკუნეებით.
სამარხები შედგება ქვიშაქვით ნაგები ქვაყუთებისგან. ზოგიერთის კედელი ერთი მთლიანი ქვისაა. მიცვალებულები დაკრძალებულნი არიან ზურგზე, თავით დასავლეთისკენ. რიგი სამარხებისა კოლექტიურია. დასტურდება მეორადი დაკრძალვაც. სამარხები ძირითადად უინვენტაროა.
სამაროვანზე აღმოჩნდა მინის სადა და გრეხილღეროიანი სამაჯურები და მათი ნატეხები. მინის ინკრუსტირებული და სარდიონის მძივი, ფაიანსის მედალიონი, თიხის მოჭიქული ჭურჭლის ნატეხები, სამყურა ბალახის მოყვანილობის ტუჩიანი დოქი, ჯამი, მთლიანი, ჩაიდნისებრი ხელადა, ვერცხლის ჯვარი, რომელზეც ჯვარცმაა გამოსახული. ორი გახვრეტილი, საკიდებად გამოყენებული მონეტა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ქურდამირის რაიონი
ქურდამირის რაიონი (Kürdəmir) — აზერბაიჯანის ერთ-ერთი რაიონი. მისი ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ქურდამირი. რაიონი დაარსდა 1930 წელს და მდებარეობს შირვანის დაბლობზე.
ქურდამირს აღმოსავლეთ მხრიდან ესაზღვრება ჰაჯიყაბული და საბირაბადი, სამხრეთიდან კი იმიშლი, დასავლეთით - ზარდაბი, უჯარი და გოქჩაი, ხოლო ჩრდილოეთიდან - ისმაილი და აღსუ. ტერიტორია მოიცავს 1631,5 კმ²-ს, მოსახლეობა კი შეადგენს 115,6 ათას ადამიანს (2018 წლის მონაცემებით).
გეოგრაფია
ქურდამირის რაიონი მდებარეობს ბაქოდან ჩრდილო-დასავლეთით. მას აქვს სტეპური კლიმატი. მისი ფაუნა მრავალფეროვანია - აქ ვხვდებით გარეულ ღორს, მგელს, მელას, ხოხობს, გარეულ იხვებსა და ბატებს. რაიონი ცნობილია თავისი ვენახებით და ხალიჩების ქსოვის ტრადიციით. „შილიანი“ ადგილობრივი ბაზრის ხალიჩების ყველაზე პოპულარული სახეობაა. ეს ხალიჩები მოქსოვილია ამავე სახელწოდების სოფელში, რომელიც არც თუ ისე შორს არის ქურდამირიდან.
ეკონომიკა
ქურდამირის რაიონში ძირითადად სასოფლო–სამეურნეო საქმეებს ეწევიან. ძირითადად მოჰყავთ ბამბა და მარცვლეული კულტურები. გარცელებულია მეცხოველეობა, მევენახეობა, მეთევზაობა და მეფრინველეობა. აქ ასევე არის ღვინის და ფქვილის ქარხანა. რაიონის ტერიტორიაზე გადის სარკინოგზო ხაზების გარკვეული მონაკვეთები: აღსუ-ქურდამირ-ბაჰრამტაპას გზატკეცილის 43 კმ, ალათ-ჰაჯიყაბულ-ქურდამირ-ევლახის გზატკეცილის 42 კმ და ბაქო-თბილისის მთავარი სარკინიგზო მაგისტრალის 44 კმ.
ქურდამირში არის სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული 3 დიდი საწარმო და 10 დიდი კერძო საწარმო.
ქურდამის ოლიმპიური სპორტული კომპლექსი, რომელიც აშენდა 2008 წელს, მოიცავს 5,5 ჰექტარ ტერიტორიას. აქ არის საცურაო აუზი, კოტეჯები, მინი ფეხბურთის სტადიონი, სათამაშო მოედნები და ტრანსფორმატორის ქვესადგური. ქურდემირის ქალაქის სტადიონი 4 ჰექტარს მოიცავს. სტადიონზე არის 2 000 ადგილი, ორ სართულიანი ტრიბუნები, დარბაზი და სპორტსმენების გასახდელები.
დემოგრაფია
სტატისტიკის სახელმწიფო კომიტეტის მონაცემებით, 2018 წლის მდგომარეობით, ქალაქის მოსახლეობა შეადგენდა 115 600 ადამიანს, რაც ზრდაა 22 200 ადამიანით (დაახლოებით 23,7 პროცენტით) 2000 წლიდან მოყოლებული. 2000 წელს მოსახლეობის რაოდენობა 93 400 ადამიანს შეადგენდა. მთლიანი მოსახლეობიდან 58 200 მამაკაცია, ხოლო 57 400 კი ქალი. მოსახლეობის 27,2 პროცენტზე მეტს (დაახლოებით 31 500 ადამიანი) შეადგენენ 14–29 წლების ფარგლებში მყოფი მოზარდები და ახალგაზრდები.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის რაიონები
მაიგაშტა
მაიგაშტა (Мәйгәште; Майгашта) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 234 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 57 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 104 კმ-ით.
ყვარლის მეორე ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მაიგაშტა
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
ბად-კროიცნახის რაიონი
ბად-კროიცნახის რაიონი (Landkreis Bad Kreuznach) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ბად-კროიცნახი. რაიონი შედის რაინლანდ-პფალცის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 864 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 158 335 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 183 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 07 1 33.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რაინლანდ-პფალცის რაიონები
სამსონი
მინი| სამსონი ებრძვის ლომს ([[ლუკას კრანახი უფროსის 1525 წლის ნახატი) ]] სამსონი, ებრაული გამოთქმით შიმშონი (שִׁמְשׁוֹן), არაბულად შამშონი (شمشون‎‎), ხოლო ბერძნულად სამფსონი (Σαμψών) — ბიბლიური ტრადიციით, ებრაელთა ლეგენდარული გმირი, ძლიერთა შორის უძლიერესი გოლიათი, შეუპოვარი, ცბიერი, შფოთისთავი, თავნება და ქალების მოტრფიალე. ღვთისთვის ყოფილა შეწირული და, აღთქმისაებრ, არც ღვინო უნდა დაელია და არც თმა უნდა გაეკრიჭა (მისი ძალის საიდუმლო თმაში იყო). ისრაელთა მტრების — ფილისტიმელების დაუძინებელი მტერი ყოფილა და თანამემამულეებს მსაჯულად აურჩევიათ. ბოლოს ფილისტიმელი ქალის დალილას მსხერპლი გამხდარა — მას შეუჭრია მძინარესათვის თმა. დასუსტებული სამსონი შეუპყრიათ, თვალები დაუთხრიათ და დილეგში ჩაუგდიათ. ფილისტიმელები მტერზე გამარჯვებას დაგონის ტაძარში ზეიმობდნენ. სამსონიც იქვე ჰყოლიათ მიჯაჭვული. ტყვეობაში სამსონს თმა წამოზრდია და ძალაც დაბრუნებია. ტაძრის ორი სვეტისათვის ხელები შემოუჭდია და დაუყვირია: ტაძარი ჩამონგრეულა და 3 000 კაცი ჩაუტანია. სამსონი ებრაელებისთვის გახდა სიმბოლო გმირისა, რომელიც მონობაში სიცოცხლეს სიკვდილს ამჯობინებს.
გივი მუნჯიშვილი
გივი გრიგოლის ძე მუნჯიშვილი (დ. 30 სექტემბერი, 1937, თელავი) — ქართველი ლოტბარი, დირიჟორი, პედაგოგი, პროფესორი, საქართველოს სახალხო არტისტი,  ნიკო სულხანიშვილის სახელობის საქართველოს ეროვნული საგუნდო კაპელის საპატიო ხელმძღვანელი.
ბიოგრაფია
გივი მუნჯიშვილი სწავლობდა თელავის ვაჟთა პირველი სკოლაში, ბავშვობიდან მღეროდა, თუმცა მუსიკალური განათლება არ მიუღია. პატარაობიდან ოცნებობდა გამხდარიყო მომღერალი, უკვე 16 წლის ჩამოვიდა თბილისში, მისი ხმა მოისმინა გიორგი ხახანაშვილმა (პირველი პროფესიონალი ქორმაისტერი) გადაწყდა რომ ნიჭიერთა ათწლედში ვოკალურ გამყოფილებაზე ჩაებარებინა, მაგრამ ხმის სიძლიერის გამო დაიწუნეს, თუმცა საგუნდო-სადირიჟორო განყოფილებაზე ჩარიცხეს. მან 17 წლის ასაკში შეისწავლა ნოტები. 1957 წელს ჩააბარა კონსერვატორიაში. თავდაპირველად მისი პედაგოგი იყო: მიხეილ ძიძიშვილი (საორკესტრო დირიჟორი) ჯემალ გოკიელი და ვახტანგ ფალიაშვილი. II კურსის სტუდენტი უკვე მე-10 სამუსიკო სკოლის უფროსკლასელთა გაერთიანებული გუნდს ხელმძღვანელობდა. 1970 წელს რეჟისორმა გია ჭუბაბრიამ გადაიღო დოკუმენტური ფილმი „ჩუქურთმა“ სადაც აღიბეჭდა მუნჯიშვილის მუშაობა „შენ ხარ ვენახზე“ აღნიშნული გუნდით მუნჯიშვილმა უდიდესი წვლილი შეიტანა საქართველოში ბავშვთა აკადემიური საგუნდო ტრადიციების დანერგვაში.
1962 წელს მუნჯიშვილმა იდირიჟორა ოპერა „დაისი“ სტუდენტურ სიმფონიურ ორკესტრთან და გუნდთან. გივი მუნჯიშვილი ვახტანგ ფალიაშვილის საამაყო სტუდენტი იყო. 1963 წელს იგი მიიწვიეს თბილისის კონსერვატორიაში საგუნდო-სადირიჟორო კათედრაზე პედაგოგად, მას შემდეგ მრავალი თაობა აღზარდა და დღესაც ნაყოფიერად ეწევა ამ საპატიო საქმეს. 1965 წელს გაიხსნა სიმფ. დირიჟორობის კათედრა, გივი მუნჯიშვილი სწავლობდა ოდისეი დიმიტრიადის კლასში. ოდისეი დიმიტრიადმა მუნჯიშვილი სწავლის გასაგრძელებლად მოსკოვში წაიყვანა. ოდისეი დიმიტრიადის დაბადებიდან 75 წლის იუბილესთან დაკავშირებით მისი ინტერვიუ გამოქვეყნდა: დიდმა მაესტრომ აღნიშნა: სულ რომ არაფერი გამეკეთებინა ჩემს ცხოვრებაში, მარტო ისიც კმარა, რომ ორი ისეთი დირიჟორი აღვზარდე როგორიცაა: ჯანსუღ კახიძე და გივი მუნჯიშვილი.
გურამ ქარაზანაშვილი
გურამ ქარაზანაშვილი (დ. 11 ივნისი, 1964, თბილისი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (2002), პროფესორი.
გივი მუნჯიშვილი
ბიოგრაფია
სწავლის დასრულების შემდეგ მუნჯიშვილი დაბრუნდა საქართველოში და თბილისის ოპერის გუნდის მთავარ ქორმაისტერად დაინიშნა, იდირიჟორა „კარმენი“, „აბესალომ და ეთერი“, „დაისი“, „სოფლის ღირსება“, „მინდია“. 1974 წელს საკუთარი სურვილით დატოვა თეატრი. ამავე წელს კონსერვატორიის სტუდენტთა გუნდი ჩააბარეს, მისი დირიჟორობით შესრულდა პულენკის „გლორია“ (სოლისტი:ნატალია ჩაგანავა). 1975 წლიდან მუნჯიშვილი ნიკო სულხანიშვილის სახელობის, საქართველოს ეროვნული საგუნდო კაპელის ხელმძღვანელია, მისი მოსვლით შეიცვალა გუნდის მუშაობის სტილი, რეპერტუარი და შესრულების ხარისხი. 9 თვეში გაიმართა პირველი კონცერტი, რეპერტუარი იყო რუსული, ევროპული და ქართული. კონცერტის კულმინაცია იყო იოსებ კეჭაყმაძის ახალი ციკლი „ძველი თბილისის სიმღერები“. იოსებ კეჭაყმაძისა და გივი მუნჯიშვილის შემოქმედებითი გზები გადაიკვეთა და წლების მანძილზე ეს იყო ქართული მუსიკის ზეიმი. მუნჯიშვილი დღევანდელი გადასახედიდან კიდევ უფრო სერიოზულ შეფასებას აძლევს კეჭაყმაძის შემოქმედებას. ბ-ნი გივი ხომ ყველა მისი ახალი ნაწარმოების სცენაზე გაცოცხლების, თითოეული შედევრის შემსრულებლისა და მსმენელთან მიტანის დიდოსტატია. მუნჯიშვილს დიდი აღიარება ხვდა წილად: „მუსიკა მისი ხელებიდან მოედინება“ ასეთი იყო საზოგადოების შეფასება. უნდა აღინიშნოს მის მიერ მოფიქრებული გუნდის გამღერება და იმპროვიზებული სავარჯიშოები. გივი მუნჯიშვილის ხელმძღვანელობით კაპელა ჩამოაყალიბდა კარგად ორგანიზებულ საგუნდო კოლექტივად.
გურამ ქარაზანაშვილი
ბიოგრაფია
1987 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1987 წელს გაიარა ინტერნატურა ქირურგიაში რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს ბაზაზე. 1987-1989 წლებში იყო კლინიკური ორდინატორი უროლოგიის კათედრაზე მოსკოვის ცენტრალურ ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტში. 1989-1991 წლებში — ამავე ინსტიტუტის უროლოგიის კათედრის ასპირანტი. 1995 წელს გაიარა კლინიკური სტაჟირება ონკოუროლოგიასა და ზოგად უროლოგიაში ნაიმეგენის (ჰოლანდია) საუნივერსიტეტო ჰოსპიტალის უროლოგიურ დეპარტამენტში. 1996 წელს — კლინიკური სტაჟირება ოპერაციულ უროლოგიაში და ენდოუროლოგიაში მაინის ოფენბახის (გერმანია) საუნივერსიტეტო ჰოსპიტლის უროლოგირ დეპარტამენტში. 1997-1998 წლებში - კლინიკური და სამეცნიერო მუშობა უროლოგიაში ბონის (გერმანია) საუნივერსიტეტო კლინიკაში. 2000-2001 წლებში — კლინიკური და სამეცნიერო მუშობა მალმოს (შვედეთი) საუნივერსიტეტო ჰოსპიტლის უროლოგიურ დეპარტამენტში. 2003 წელს — აკადემიური გაცვლა ამერიკისა და ევროპის უროლოგთა ასოციაციებს შორის (მეიოს კლინიკა, დუკის უნივერსიტეტი, ჩიკაგოს უნივერსიტეტი, ვანდერბილტის უნივერსიტეტი, აშშ) და კლინიკური სტაჟირება ზოგად უროლოგიაში ვენის (ავსტრია) საუნივერსიტეტო ჰოსპიტლის უროლოგიური დეპარტამენტში. 2005-2007 წლებში — კლინიკური-სამეცნიერო მუშობა ონკოუროლოგიასა და ბავშვთა უროლოგიაში ქალაქი ბონის (გერმანია) საუნივერსიტეტო ჰოსპიტლის უროლოგიურ კლინიკაში. 2012 წელს — კლინიკური სტაჟირება ლაპარასკოპიულ უროლოგიაში ბერლინის (გერმანია) ვივანტეს კლინიკებში ფრიდრიხზაინსა და ურბანში. 2017 წელს — კლინიკური სტაჟირება ონკოლოგიურ, რობოტულ ქირურგიაში ფლორიდის (ორლანდო, აშშ) ჰოსპიტალში.
გივი მუნჯიშვილი
ბიოგრაფია
ნაყოფიერი იყო მისი 2 წლიანი მოღვაწეობა მონღოლეთში, იქ ყოფნისას თეატრში დაიდგა ვერდის „ოტელო“ და „რიგოლეტო“ და სხვა კომპოზიტორთა ნაწარმოებები. მუნჯიშვილმა მონღოლებს გააცნო: სულხან ნასიძის, იოსებ კეჭაყმაძის, გია ყანჩელის ნაწარმოებები. როდესაც მონღოლი ქორმაისტერი დაესწრო გივის რეპეტიციებს გულწრფელად იკითხა: „კი მაგრამ მაესტრო თქვენ რომ აქ გამოგიშვეს, თქვენს ადგილას ვინ დატოვეს-ო?“ სამშობლოში დაბრუნებისას ვაგონში მყოფ მაესტროს გარედან სიმღერის ხმა შემოესმა, როდესაც გაიხედა, ბაქანზე გუნდი დაინახა, მაესტროს ქართული სიმღერით „სულიკოთი“ აცილებდნენ.
გურამ ქარაზანაშვილი
ბიოგრაფია
1991–2001 წლებში — რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს უროლოგიის განყოფილების უროლოგი. 1993-1999 წლებსი — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ექსპერიმენტული და კლინიკური მედიცინის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1994 წლიდან — საქართველოს ჯანმრთელობის სამინისტროს საატესტაციო კომიტეტის უმაღლესი კატეგორიის უროლოგი. 1996 წლიდან — სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამკურნალო-დიაგნოსტიკური ცენტრის უროლოგიური სამსახურის უფროსი. 2001-2004 წლებსი — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის უროლოგიური კლინიკის ასისტენტი. 2004 წელს — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის უროლოგიური კლინიკის დოცენტი. 2005-2006 წლებში — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის უროლოგიური კლინიკის პროფესორი. 2005-2010 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამკურნალო-დიაგნოსტიკური ცენტრის გენერალური დირექტორი. 2006 წლიდან — ჟურნალ „European Urology“-ს რეცენზენტი. 2006-2009 წლებში —თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის უროლოგიური კლინიკის უროლოგიის ასოცირებული პროფესორი. 2007-2012 წლებში — შპს „თანამედროვე სამედიცინო ტექნოლოგიების“ წამყვანი სპეციალისტი უროლოგიაში. 2010-2011 წლებში — „ლეჩკომბინატ N1-ის“ სამედიცინო დირექტორი. 2012 წელს — „ემ-ემ-ტე ჰოსპიტალის“ წამყვანი სპეციალისტი უროლოგიაში. 2012 წლიდან — უნივერსიტეტ „გეომედის“ სრული პროფესორი. 2015 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის კლინიკური პროფესორი. 2018 წლიდან — სს „თანამედროვე სამედიცინო ტექნოლოგიების“ გენერალური დირექტორი. მისი სამეცნიერო ნაშრომები იბეჭდება ევროპისა და ამერიკის პროფესიონალურ, სამეცნიერო ჟურნალებში: researchgate.net. არის „შოთა რუსთაველის ეროვნული სამეცნიერო ფონდის“ გრანტის მფლობელი (2014, 2016, 2018). არაერთი სახელობითი სტიპენდიის და ჯილდოს მფლობელი. საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ექსპერტი უროლოგიაში. ექიმი-უროლოგი, ონკოუროლოგი, ბავშვთა უროლოგი.
გივი მუნჯიშვილი
ბიოგრაფია
გივი მუნჯიშვილისა და ჯანსუღ კახიძის შემოქმედებითი ურთიერთობა წლების წინ დაიწყო და დიდ ხანს გაგრძელდა, მათი თანამშრომლობით გაიმართა მთელი რიგი კონცერტები. გივის დამსახურებაა ახალბედა თუ ცნობილ ქართველ კომპოზიტორთა შემოქმედების პოპულარიზაცია, განსაკუთრებით გამოიყოფა იოსებ კეჭაყმაძე. მუნჯიშვილის სახელს უკავშირდება მისივე კლასის სტუდენტებისგან შექმნილი „ახალგაზრდა კამერული გუნდის“ ჩამოყალიბება. 1976 წლის 16 იანვარს კონცერტი წარუშლელ მოგონებად დარჩა, რადგან მუნჯიშვილმა შეასრულა კეჭაყმაძის ხუთი პარაფრაზი საგუნდო ციკლიდან „ძველი თბილისის სიმღერები“ მსმენელები ერთხმად ალაპარაკდნენ კეჭაყმაძე-მუნჯიშვილის წარმატებულ შემოქმედებით ტანდემზე. გივი მუნჯიშვილი 32 წლის მანძილზე ხელმძღვანელობდა ეროვნულ კაპელას და დღეს, იგი საპატიო ხელმძღვანელია (მთავარი დირიჟორი: არჩილ უშვერიძე)
გივი მუნჯიშვილს ჰყავს დიდი ოჯახი, მუდმივად ურთიერთობს ქართულ ეკლესიასთან, პატრიარქთან, წერს და ასრულებს საგუნდო საგალობლებს, კითხულობს სასულიერო ლიტერატურას, იცის ბიბლია და უყვარს საქართველოს ისტორია. იგი საინტერესო მოსაუბრე და ახალგაზრდების მრჩეველია, ამიტომ უყვართ სტუდენტებსა და კურსდამთავრებულებს. მისი საყვარელი ლათინური გამონათქვამია: „Gutta cavat lapidem non vi, sed saepe cadendo“ – წვეთი გახვრეტს ქვას არა ძალით, არამედ ხშირი დაცემით. ჰაერივით საჭირო სიტყვები, რომელიც მისმა ყველა მოწაფემ იცის.