cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ისლანდიის ოლქები
ისლანდია ტრადიციულად იყოფა 23 ოლქად და 25 დამოუკიდებელ ქალაქად. ამჟამად ისლანდია 26 მაგისტრატებს შორის იყოფა, რომლებიც ახორციელებენ ხელისუფლებას სხვადასხვა თანამდებობაზე, მათ შორის: ადგილობრივი პოლიციის მოვალეობა, გადასახადების აკრეფა, ბანკროტად გამოცხადება და ქორწინება ეკლესიის გარეთ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისლანდიის ოლქები კატეგორია:ისლანდიის ადმინისტრაციული დაყოფა
ოოლითი
thumb|250px|ოოლითების გროვა ოოლითი (ბერძნ. ōon – კვერცხი და lithos – ქვა) — სფერული ან ელიფსოიდური ფორმის მინერალური წარმონაქმნი, რომელიც შედგება რკინის და მანგანუმის ჟანგეულებისაგან, სილიკატებისაგან, კარბონატებისაგან და სხვ. ოოლითი ზომით რამდენიმე მკმ-იდან 15-25 მმ-მდეა. 2-5 მმ-ზე მსხვილ ოოლითს პიზოლითი ეწოდება.
ჩვეულებრივ, ოოლითის ცენტრში მოთავსებულია ქვიშის მარცვალი ან რომელიმე ორგანიზმის კარბონატული ნიჟარის ნატეხი, რომლის გარშემო თანდათანობით ილექება ნივთიერება. ამის გამო ოოლითს კონცენტრულ-ნაჭუჭისებრი აგებულება აქვს. ოოლითი წარმოიქმნება ზღვის წყალში და თბილ წყაროებში კოლოიდური ან ბიოქიმიური პროცესების შედეგად.
ოოლითების სახით ხშირად გვხვდება კალციტი, არაგონიტი და სხვ.
ოოლითური წარმონაქმნები აქა-იქ გვხვდება საქართველოშიც. დასავლეთ საქართველოში დაახლოებით 10 მღვიმეშია მიკვლეული აღნიშნული წარმონაქმნი; ესენია: გუმის, მთისკალთის, მაანიკვარის, ჭაღის, ვახუშტი ბაგრატიონისა და სხვ. მღვიმეები. thumb|left|230px|ოოლითები პირველად კავკასიაში ოოლითებსა და პიზოლითებს გუმის მღვიმის ბოლო დარბაზის კოროზიულ ორმოებში მიაკვლიეს.
დასავლეთ საქართველოს კირქვულ ზოლში ოოლითური მინერალების სიმდიდრით პირველ ადგილზეა ვახუშტი ბაგრატიონის უფსკრული, სადაც ეს მინერალები 145-150 მ სიღრმეზე ხალიჩებს ქმნიან. აქ მინერალების რაოდენობა რამდენიმე ათასს აღწევს.
ზემო ლიხნის ოოლითები საქართველოს სხვა მღვიმეებთან შედარებით განხვავდება ასევე იმით, რომ მათ ახასიათებთ იდეალური ტკეჩვადობა. ჩაქუჩის დარტყმით მინერალი ადვილად იპობა ცალკეულ სფერულ თხელ ფურცლებად და თანაც გაპობის ზედაპირზე მოელვარე სიბრტყეები ჩნდება. ოოლითური მინერალების ზრდა-განვითარების პირობების შესახებ სამამულო ლიტერატურაში საინტერესო ცნობებს გვაწვდიან დ. გრიგორიევი და გ. მაქსიმოვიჩი.
ეს მინერალები შეიძლება წარმოშვას როგორც გამდიანარე ნაკადმა, ისე წვეთებისა და ჭავლების ვარდნამ. პირველი გზით გაჩენილი ფორმები სიდიდითა და ნაირფეროვნებით აღემატება მეორეს. კალციტურ ოოლითებსა და პიზოლითებს კოლმორფულ მინერალებსაც უწოდებენ.
სქოლიო
კატეგორია:დანალექი ქანები კატეგორია:სპელეოლოგია კატეგორია:პეტროლოგია
ფრანსისკო-ლინარეს-ალკანტარას მუნიციპალიტეტი
ფრანსისკო-ლინარეს-ალკანტარა (Municipio Francisco Linares Alcántara) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 24 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ფრანსისკო-ლინარეს-ალკანტარას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 135,873 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია სანტა-რიტა.
არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 8.2% მოდის ფრანსისკო-ლინარეს-ალკანტარას მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 5,661.38 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:არაგუის შტატის მუნიციპალიტეტები
საქართველოს საპრეზიდენტო არჩევნები 1995
1995 წლის საქართველოს საპრეზიდენტო არჩევნები — პირველი საპრეზიდენტო არჩევნები საქართველოში კონსტიტუციის მიღების შემდგომ. არჩევნები ტარდებოდა საპარლამენტო არჩევნებთან ერთად. გაიმარჯვა საქართველოს მოქალაქეთა კავშირის კანდიდატმა ედუარდ შევარდნაძემ. ეუთო-ს დასკვნით, არჩევნებმა საბოლოო ჯამში კარგად ჩაიარა და სხვადასხვა პრობლემას მისი შედეგებისთვის ჩრდილი არ მიუყენებია. თუმცა, ზოგიერთი წყარო მიიჩნევს, რომ არჩევნები გაყალბდა.
საფუძველი
1995 წლის 24 აგვისტოს საქართველოს პარლამენტმა მიიღო კონსტიტუცია, რომლის მიხედვითაც საქართველოში დაწესდა პრეზიდენტის თანამდებობა. იმავე წლის შემოდგომაზე, 5 ნოემბერს ჩატარდა საქართველოს პარლამენტისა და პრეზიდენტის არჩევნები.
კანდიდატები
არჩევნებში 6 კანდიდატი მონაწილეობდა:
შედეგები
ამომრჩეველთა საერთო რაოდენობა იყო 3 106 557. არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო 2 139 369 ადამიანმა. 7980 ბიულეტენი (მონაწილეთა 2,7%) ბათილად ჩაითვალა.
ედუარდ შევარდნაძის ინაუგურაცია იმავე წლის 25 ნოემბერს შედგა.
საპარლამეტო არჩევნები
იმავე დღეს პარალელურად მიმდინარეობდა საქართველოს პარლამენტის არჩევნები, რომელშიც სამმა პარტიამ მოახერხა 5%-იანი ზღვარის გადალახვა. ესენი იყო საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი, ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია და დემოკრატიული აღორძინების კავშირი.
სქოლიო
1995 კატეგორია:1995 წლის არჩევნები
განახლება (გალის მუნიციპალიტეტი)
განახლება (ყოფილი მარჩხაფონი) — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გალის მუნიციპალიტეტში, სამურზაყანოს დაბლობზე. თემის ცენტრი (სოფლები: გაგიდა, დიხაგუძბა, ოკვინორე). ზღვის დონიდან 10 მ, შავი ზღვიდან 7 კმ, გალიდან 21 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეცხოველეობა. ამჟამად ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
ლიტერატურა
კატეგორია:განახლების თემის სოფლები
ბალანტიდიუმი
thumb|ბალანტიდიუმი ბალანტიდიუმი (Balantidium coli) — უმარტივესი ცხოველი ნაირწამწამიანთა რიგისა. აქვს ასიმეტრიული ოვალური სხეული (სიგრძე 30-150 მკმ, სიგანე 20-110 მკმ), რომელიც გასწვრივ რიგებად განლაგებული წამწამებითაა დაფარული. მრავლდება განივი გაყოფით. პარაზიტობს ადამიანისა და ღორის მსხვილ ნაწლავში (უმთავრესად ბრმა ნაწლავში).
იკვებება საკვების ნარჩენებითა და სახამებლით, სისხლის ფორმიანი ელემენტებით (განსაკუთრებით ერითროციტებით) და სხვა. ბალანტიდიუმები ზოგჯერ ერთმანეთსაც ანადგურებენ. ხშირად ბალანტიდიუმი იკეთებს ცისტებს, რონლებიც პატრონის ფეკალებთან ერთად გარეთ გამოდის. ადამიანისა და ღორის გარდა ბალანტიდიუმი გვხვდება აგრეთვე ადამიანის მსგავსი მაიმუნებისა და ვირთაგვების ნაწლავებში. ბალანტიდიუმი იწვევს მძიმე დაავადებას — ბალანტიდიაზს.
ლიტერატურა
კატეგორია:უმარტივესები
ფილიპა რუბენიანი
ფილიპა რუბენიანი (Փիլիպպինե Ռուբինյան), აგრეთვე ცნობილია, როგორც ფილიპა სომეხი (Φιλίππα της Αρμενίας; დ. 1183 ― გ. 1219) ― სომხეთის პრინცესა რუბენიანთა დინასტიიდან. მეფე რუბენ III-ისა და დედოფალ ზაბელ ტორონელის ასული. ნიკეის იმპერატორ თეოდორე I ლასკარისის მეორე ცოლი 1214-1216 წლებში.
სომხეთის პრინცესა
ფილიპა დაიბადა 1183 წელს. იგი იყო კილიკიის სომეხთა სამეფოს მმართველ რუბენ III-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ზაბელ ტორონელის უმცროსი ქალიშვილი. მას მხოლოდ ერთი უფროსი და ჰყავდა, პრინცესა ალისა, რომელიც მასზე მხოლოდ ერთი წლით უფროსი იყო. 1186 წელს, როდესაც ფილიპა სულ სამი წლის იყო, მამამისი გარდაიცვალა. ვინაიდან ძე არ დარჩენია, რუბენი მისმა უმცროსმა ძმამ, ლევონ II-მა ჩაანაცვლა, რომელიც თავისი ძმისწულების „რეგენტი და აღმზრდელი“ გახდა. თუმცაღა, ლევონმა ფილიპა და ალისა მალევე ამოიღო მემკვიდრეთა სიიდან და ისინი თავისი შვილებით ჩაანაცვლა.
სემპად კონეტაბლის ჩანაწერების მიხედვით, 1189/1190 წლის 3 თებერვალს პრინცესა ფილიპა შაჰენშაჰზე დანიშნეს, რომელიც იყო სასუნის მთავარ ჩორდუანელისა და სომეხთა კათალიკოს გრეგორი IV-ის დის ვაჟი. ამავდროულად, პრინცესა ალისა შაჰენშაჰის უფროს ძმაზე დანიშნეს. სასუნის სამთავრო, რომელსაც ორი ძმა განაგებდა, ერთობ მნიშვნელოვანი სტრატეგიული ობიექტი იყო სომხებისათვის, დინასტიური ქორწინებებით კი მეფე ლევონი მათთან დაახლოვებას ცდილობდა.
ალისა და ფილიპა ძმებზე ნიშნობის შემდეგ 1193 წლამდე დააქორწინეს, რამეთუ 1193 წლის მაისში შაჰენშაჰი და მისი ძმა, ჰეთუმი, დახოცეს. მათი ქორწინების დოკუმენტები და თარიღი არ არსებობს, თუმცა ამის შესახებ იქიდან დგინდება, რომ სემპად კონეტაბლი დებს მათ ქვრივებად იხსენიებს. სემპადი ასევე საუბრობს იმის შესახებ, რომ ძმების დახოცვის უკან მეფე ლევონი იდგა. ვინაიდან ალისა ამ დროს მხოლოდ თერთმეტი წლის იყო, ხოლო ფილიპა ათის, მათი ქორწინება არ ყოფილა კონსუმირებული და, შესაბამისად, იმ ხანის კანონების მიხედვით, არც ვალიდური. ამის გამო დებს თავისუფლად შეეძლოთ კვლავ გათხოვება. მარცხნივ|მინი|229x229პქ|ფილიპას ქმარი, იმპერატორი თეოდორე ლასკარისი 1198/1199 წლის 31 იანვარს ფილიპა დაინიშნა ოშინ ლამპრონელზე, ლამპრონის მმართველ ჰეთუმის უფროს ვაჟზე. ნიშნობის მიუხედავად ქორწინება არასოდეს შემდგარა, თუმცა ამის მიზეზს სემპადი არსად ასახელებს.
ნიკეის იმპერატრიცა
1214 წლის 24 ნოემბერს ფილიპა დააქორწინეს ნიკეის იმპერატორ თეოდორე I ლასკარისზე. ქორწინების შესახებ ცნობებს გიორგი აკროპოლიტი გვაწვდის. ცნობილია, რომ ფილიპას იმპერატორისაგან 1215 წელს ერთადერთი ვაჟი შეეძინა, კონსტანტინე ლასკარისი, რომელიც 1249 წელს თრაკესიის ჰერცოგი გახდა.
1216 წელს იმპერატორმა თეოდორემ ფილიპასთან არსებული ქორწინება გააუქმა და უკან, სომხეთში დააბრუნა, თუმცა კონსტანტინე ნიკეაში დარჩა. მიუხედავად იმისა, რომ მათი განქორწინების მიზეზად რელიგიის განსხვავება სახელდება, ზუსტი მიზეზი მაინც უცნობია. ერთ-ერთ ვერსიად განიხილება, რომ მეფე ლევონმა მოატყუა იმპერატორი თეოდორე და ფილიპა საკუთარ ქალიშვილად წარუდგინა, იმპერატორს სურდა სომხეთის ტახტზე მემკვიდრული უფლებების მიღება, ხოლო როდესაც გაირკვა, რომ ფილიპა მეფის მხოლოდ ძმისწული იყო, მას გაეყარა.
1219 წლის მაისში მეფე ლევონი გარდაიცვალა და იგი მისმა ქალიშვილმა, დედოფალმა ზაბელმა ჩაანაცვლა, სემპადი ამ დროს ფილიპას დედოფლის ცოცხალ ნათესავებს შორის აღარ იხსენიებს, რამეთუ მის მიხედვით იგი 1219 წლის დასაწყისში გარდაიცვალა, უცნობი მიზეზებით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1183 კატეგორია:გარდაცვლილი 1219 კატეგორია:რუბენიანები კატეგორია:ლასკარისები კატეგორია:ნიკეის იმპერატრიცები
ძვ. წ. 290
გარდაიცვალნენ
*
დიდი დიღომი
დიდი დიღომი — თბილისის ერთ-ერთი უბანი, რომელიც მის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილშია მოთავსებული. დიდი დიღმის მოსახლეობა უტოლდება 40-50 ათას ადამიანს. იყოფა 4 მიკრორაიონად. მდებარეობს თელეთის ქედს კალთებს, სოფელ დიღომსა და მდინარე მტკვარს შორის.
დიდ დიღომში არის იოანე პეტრიწის, გიორგი ბრწყინვალეს, მეფე არჩილის, დემეტრე თავდადებულის, ფარნავაზის. პეტრე იბერის და მირიან მეფის ქუჩები. დიდ დიღომში არის 3 საჯარო სკოლა: 186-ე, 187-ე და 192-ე.
ისტორია
დიდი დიღმის განაშენიანების ხედვა არსებობდა 1930-იანი წლებიდან, თუმცა საბოლოოდ 1970-იან წლებში გადაწყდა და 1986-1991 წლებში განხორციელდა. 1986 წლამდე აქ მდებარეობდა დიღმის საბჭოთა მეურნეობის სასოფლო-სამეურნეო ნაკვეთები, სადაც მოყავდათ ბოსტნეული კულტურები. გეგმით უნდა აშენებულიყო 7 საცხოვრებელი რაიონი, რომლებსაც ჯამში 250 ათასი მაცხოვრებელი უნდა ჰყოლოდა. საბჭოთა კავშირის დანგრევის გამო აშენდა მხოლოდ პირველი და ნაწილობრივ მეორე რაიონები. 2000-იანი წლებიდან დარჩენილი ხუთი რაიონის ტერიტორია ქაოტურად განაშენიანდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თბილისის უბნები
Lasioglossum salinaecola
Lasioglossum salinaecola — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1916 წელს.
სქოლიო
salinaecola
დინოზავრები
დინოზავრები (Dinosauria) — მეზოზოური ნამარხი ქვეწარმავლების ზერიგი დიაპსიდების ქვეკლასისა. იყოფა 2 რიგად: ხვლიკმენჯა დინოზავრებად და ფრინველმენჯა დინოზავრებად. უძველესი დინოზავრები ცნობილია შუა ტრიასული პერიოდიდან. უკანასკნელი წარმომადგენლები კი — ცარცული პერიოდის დამლევიდან. დინოზავრების წინაპრები იყვნენ პრიმიტიული ტრიასული არქოზავრები — თეკოდონტები. თავდაპირველად დინოზავრები ხმელეთზე ცხოვრობდნენ და მტაცებლები იყვნენ, მაგრამ ტრიასული პერიოდის დამლევს მათ გამოეყო პროზავროპოდები, რომლებიც როგორც ჩანს, ყველაფრის მჭამელნი იყვნენ. მათგან წარმოიშვნენ გიგანტური მცენარიჭამია ზავროპიდები, რომლებიც საცხოვრებლად გადავიდნენ დიდ კონტინენტურ წყალსატევებში ან ზღვის სანაპირო ზონაში. ტრიასულ პერიოდში გაჩნდნენ ჰეტეროდონტოზავრები, რომლებმაც შესაძლოა დასაბამი მისცეს ფრინველმენჯა დინოზავრებს. ზოგიერთ დინოზავრებს განუვითარდა სხვადასხვა წარმონაქმნი: ქაცები, ძვლოვანი ჯავშანი, რქები. დინოზავრები კვერცხით მრავლდებოდნენ. ფიქრობენ, რომ თბილსისხლიანი ცხოველები იყვნენ და მაღალი ფიზიოლოგიური ორგანიზაციის ნიშნები ჰქონდათ. დინოზავრები გადაშენდნენ მეზოზოურ და კაინოზოურ ერათა მიჯნაზე. გადაშენების ძირითადი მიზეზი იყო გარემოს გართულება და მკვეთრი შეცვლა. დინოზავრების ნაშთები დღემდე გვხვდება ყველა კონტინენტზე. საქართველოში ცარცული პერიოდის დინოზავრების გაქვავებული ნაკვალევი შემორჩენილია სათაფლიაში (ქუთაისის მახლობლად).
ლიტერატურა
* კატეგორია:ქვეწარმავლები
ონის მუნიციპალიტეტის გერბი
ონის მუნიციპალიტეტის გერბი — ონის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ონის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ.
აღწერილობა
გერბის ფარის ლაჟვარდოვან ველზე გამოსახულია ვერცხლის სამმწვერვალიანი მთა, რომლის შუა მწვერვალი მაღალია; მთის ზემოთ მოთავსებულია სტილიზებული ფორმის ოქროს ვერძის რქები, მის ზემოთ ოქროს ჯვარი.
გერბის ფარის ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი ნახევრად ღია ჭიშკრით.
გერბის ფარს ქვემოთ მოთავსებულია დევიზის ვერცხლ-ლაჟვარდოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავით ჩაწერილია გერბის დევიზი — „ონი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური გერბები კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტი
ყუბანის ოლქი
ყუბანის ოლქი (Кубанская область; 20 თებერვალი — 28 იანვარი, 1918) — რუსეთის იმპერიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული კავკასიაში (შემდგომ — რსფსრ-ში). ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ეკატერინოდარი. ფართობი 94 360 კმ², მოსახლეობა (1897 წ.) — 1 918 881 ადამიანი. ჩრდილოეთით ესაზღვრებოდა — სტავროპოლისა, სამხრეთით — სოხუმის ოკრუგი და ქუთაისისა და შავი ზღვის გუბერნიები.
ისტორია
1860 წლის 8 (20) თებერვლის უმაღლესი ბრძანებულებით შეიქმნა ყუბანის ოლქი.
1918 წლის 28 იანვარს ყუბანის სამხარეო ჯარების რადას მიერ, ყოფილი ყუბანის ოლქის ტერიტორიაზე გამოცხადდა ყუბანის სახალხო რესპუბლიკა, როგორც რუსეთის ფედერალური რესპუბლიკის სუბიექტი, ხოლო 16 თებერვალს — დამოუკიდებლობა.
1918 წელს ა. დენიკინის მოხალისეთა არმიამ ორჯერ სცადა დაეკავა ყუბანის ოლქის ტერიტორია. აგვისტოში აიღეს ეკატერინოდარი, ხოლო წლის ბოლომდე მთელი ყუბანის ტერიტორია. 1918 წლის 5 დეკემბერს, ყუბანის სამხარეო მთავრობის მიერ ოლქის ტერიტორიაზე წარმოიქმნა ყუბანის მხარე.
1920 წელს ყოფილი ყუბანის ოლქის ტერიტორია დაიკავა მუშურ-გლეხურმა წითელმა არმიამ. შემდგომი ცდები, დამხობილიყო საბჭოთა ხელისუფლება მარცხით დასრულდა. 1920 წლის 7 დეკემბერს ტერიტორია შევიდა ყუბან-შავი ზღვის ოლქში.
შთამომავლები (ფილმი)
ჯილდოები
„შთამომავლებმა“ მოიგო ორი ოქროს გლობუსი და მოიპოვა 5 ნომინაცია ოსკარის 84-ე დაჯილდოებაზე, მათ შორის საუკეთესო სურათის, რეჟისორისა და მსახიობი კაცის (კლუნი) კატეგორიებში.
ოსკარი
ოქროს გლობუსი
სქოლიო
კატეგორია:2011 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ალეგზანდერ პეინის ფილმები კატეგორია:რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
ჟინვალი
ჟინვალი, ჟინვანი — დაბა საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მდინარე არაგვის მარჯვენა ნაპირას, საქართველოს სამხედრო გზაზე. დაბის სტატუსი აქვს 1976 წლიდან. სადაბო საკრებულოს ცენტრი (შედის ჟინვალი, სოფლები: არანისი, ბზიკურთკარი, ბოდავი, გუდრუხი, ეთვალისი, ზემო ხორხი, თვალივი, ლაუშა, მენესო, ნეძიხი, სონდისველა, სწროფავი, უბანი, ფუძნარი, ქვემო ხორხი, ჩინთი, ხარტიშო, ხირაუშა). განლაგებულია ჟინვალის წყალსაცავის სამხრეთით, ზღვის დონიდან 760 მ სიმაღლეზე. დუშეთიდან 15 კმ, თბილისიდან 54 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით დაბაში ცხოვრობს 1828 ადამიანი.
ისტორია
დაბა შეიქმნა ჟინვალის ჰიდროკომპლექსის მშენებლობასთან დაკავშირებით. ყოფილი სოფელი ჟინვალი მოექცა დატბორვის ზონაში, რის გამოც მოსახლეობის უმეტესი ნაწილი დასახლდა სოფლებს არანისსა და ბიჩნიგაურთკარს შორის „ზანდუკლიანთ ნავენახარზე“ (სადაც გაშენდა დაბა ჟინვალი), მცირე ნაწილი - სოფელ ჩინთის მახლობლად, ადგილ წობენში.
ქართული წერილობითი წყაროების მიხედვით დაბის ტერიტორიაზე ქალაქი აღმოცენდა XII საუკუნის II ნახევარში, ხოლო დასახლებული პუნქტი გაცილებით ადრე უნდა არსებულიყო. ვახუშტის ცნობით (XVIII საუკუნე), ჟინვალი „ძველი ქალაქია“. ჟინვალის ნანგრევები XIX საუკუნის II ნახევარში აღწერა პ. იოსელიანმა. 1971 წელს ჟინვალის ჰიდროკომპლექსის მშენებლობასთან დაკავშირებით ჩამოყალიბდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ჟინვალის კომპლექსის არქეოლოგიური ექსპედიცია (ხელმძღვანელი რ. რამიშვილი), რომელმაც ფართოდ გაშლა მუშაობა დატბორვის ზონაში.
ცალკეული პერიოდების მიხედვით ჟინვალის ტერიტორიაზე გათხრილ ისტორიულ-არქეოლოგიურ ძეგლებს შორის საყურადღებოა: ენეოლითური ხანის ნამოსახლარები, რომელთაგან ერთი მდებარეობს სოფლის სამხრეთ ნაწილში, საქართველოს სამხედრო გზის ძველი ტრასის გასწვრივ, მეორე კი - ხერთვისში, ძველი ელექტროსადგურის ტერიტორიაზე. შედარებით უკეთ არის შესწავლილი პირველი, სადაც 2,5-3 მ სიღრმეზე აღმოჩნდა ერთფენიანი ნამოსახლარის ნაშთი (გ. ჩიქოვანი). ნაპოვნია ენეოლითური ხანისათვის დამახასიათებელი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ნატეხები, რიყის მოგრძო „ნატიფი“ ხელცულები (რომელთა დამუშავების ტექნიკაში იგრძნობა ნეოლითური ტრადიციების გავლენა), ობსიდიანის ანატკეცები და სხვ. განსაკუთრებით საყურადღებოა წარმართული ხატ-სალოცავი, რომელიც წყალგადამყვანი გვირაბის სათავესთან აღმოჩნდა. აქ მდგარი მცირე ეკლესიის სახელის მიხედვით გორაკს კვირაცხოველი ჰქვია. გათხრებმა (მ. ღლონტი) გვიჩვენა, რომ ფერდობის შუა ნაწილში კულტურული ფენის სისქე ზოგან 3 მ აღწევდა, ზედა ფენაში ჭარბობდა შუა ფეოდალური და ანტიკური ხანის თიხის ჭურჭლის ნატეხები, ხოლო ქვედაში გვხვდებოდა ადრინდელი და შუა ბრინჯაოს ხანის თიხის ნაკეთობანი. ხატ-სალოცავის ტერიტორიაზე (70×30 მ) გვხვდება კოცონთა ნაშთებიც. ხატ-სალოცავის ცენტრში იყო საგანგებოდ მოწყობილი პოდიუმიანი საკურთხეველი. მასზე აღმართული იყო თიხისაგან გამოძერწილი, რელიეფური სპირალებით შემკული ღვთაების თავის სტილიზებული გამოსახულება, რომელიც საქართველოში აღმოჩენილი უძველესი ქანდაკების იშვიათ ნიმუშს წარმოადგენს.
არქეოლოგიური მასალა მოწმობს, რომ ჟინვალი შუა ბრინჯაოს ხანაშიც ინტენსიურად ყოფილა დასახლებული. საკულტო ძეგლის გათხრის დროს მცირე რაოდენობით მოპოვებულია გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის მასალაც. ჟინვალის სამაროვნის მასალა ცხადყოფს (ვ. ჩიხლაძე), რომ ახ. წ. I-VIII საუკუნეებში ჟინვალი მჭიდროდ ყოფილა დასახლებული. არქეოლოგიურ მასალაში გამოიყოფოდა ქალაქური ყოფისათვის დამახასიათებელი საგნები. ახ. წ. პირველი საუკუნეების ჟინვალში ქალაქური ტიპის სამოსახლოს არმოცენება მჭიდროდ არის დაკავშირებული ჟინვალზე გამავალ სავაჭრო გზებთან. კვირაცხოვლის მასალიდან (არაგვის მარცხენა ნაპირი) ჩანს, რომ I-VIII საუკუნეებში ჟინვალის ქალაქური ტიპის სამოსახლო მოიცავდა მდინარე არაგვის ორსავე ნაპირს. ჟინვალის სამაროვანზე აღმოჩენილია გვიანდელი არმაზული ხანის საკმაოდ მდიდარი ორმოსამარხები და ადრინდელი შუა საუკუნეების ქვისა და ბერტიკალურშახტიანი კატაკომბური სამარხები.
ჟინვალში მრავლადაა აღმოჩენილი განვითარებული შუა საუკუნეების ხანის ძეგლები. გამოირჩევა არაგვის მარცხენა ნაპირზე მდებარე ე. წ. ნაქალაქარი. გათხრებით დადგინდა (მ. მარგველაშვილი), რომ ნაქალაქარს ჰქონია კარიბჭიანი ზღუდე. საცხოვრებელი ნაგებობები, რელიეფის შესაბამისად, ტერასულად არის განლაგებული, ნაგებია კლდის ქვითა და დუღაბით, ზოგჯერ ტალახიცაა გამოყენებული. ტიპური კომპლექსის აუცილებელი ნაწილია საცხოვრებელი დარბაზი თავისი ერთი ან ორი დამხმარე სათავსით. თითქმის ყოველ დარბაზში არის სასურსათო ხარო, კერა, ქვევრი, ერთი ან ორი თონე, ქვის ტახტები („ხარისხები“) და სხვა ნივთები. ნაქალაქარში აღმოჩნდა ხელოსნურ წარმოებასთან დაკავშირებული მასალა (წიდები, მცირე ტიგელები, თიხის სამფეხა სადგარები, სოლების ნატეხები და სხვა), აგრეთვე 2 კერამიკული ქურა, რომელთაგან მოზრდილი XIV საუკუნეს განეკუთვნება, მომცრო - XII-XIII საუკუნეებს. ნაქალაქარში გამოიყოფა 2 ძირითადი სამშენებლო დონე. ქვედა XII-XIII საუკუნეებით თარიღდება, ზედა - XIV საუკუნით. ზედა დონის დიდი სამშენებლო სამუშაოები შეიძლება გიორგი ბრწყინვალის სახელს უკავშირდებოდეს. კარიბჭის სამხრეთით აღმოჩნდა (ვ. ჩიხლაძე) საქარავნო სახლის ნაშთები (80×10 მ). დასახლების აღმოსავლეთით გაითხარა ჯვარიპატიოსნის ეკლესია და სასახლის ტიპის დიდი კომპლექსი.
1971 წლიდან ნაქალაქარის ჩრდილოეთ ნაწილში ხევსურეთის გზასა და ფშავის არაგვს შორის, ითხრება განვითარებული შუა საუკუნეების შემოზღუდული ვრცელი სამაროვანი და 3 ეკლესია (ბ. ჯორბენაძე). სამაროვნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში მცირე წრიული ზღუდით გამოყოფილია XI-XII საუკუნეების ეკლესია, მიწისქვეშა კამაროვანი აკლდამა და რამდენიმე ათეული სამარხი. დიდი აკლდამა მიჩნეულია არაგვის ერისთავთა განსასვენებლად. დასავლეთიდან აქვს 6-საფეხურიანი ჩასასვლელი. არქეოლოგიური მასალის (მათ შორის რუსუდან დედოფლის ვერცხლის მონეტები) მიხედვით, აკლდამა აგებულია XIII საუკუნის I ნახევარში.
დიდი ეკლესიის გარშემო ორ-სამ იარუსად განლაგებული იყო ქვის ფილებით ნაგები ინდივიდუალური და კოლექტიური ქვის სამარხები, ამოშენებულკედლიანი სამარხები და მოზრდილი ცრუთაღიანი აკლდამები, რომლებიც XII-XIV საუკუნეებით თარიღდება.
ნაქალაქარის ჩრდილო-აღმოსავლეთით (1,5 კმ-ზე), არაგვის მარჯვენა ნაპირზე, გათხარეს (გ. რჩეულიშვილი) ხერთვისის კომპლექსი, სადაც გამოვლინდა ზურგიანი კოშკი, ეკლესია, მარანი, სამეურნეო სათავსები და გალავანი. ამ კომპლექსის დანიშნულება ხერთვისის ხიდის კონტროლი და ჩრდილოეთიდან ჟინვალის მიდამოების დაცვა იყო. thumb|250პქ|ჟინვალის წყალსაცავი. გათხრები მიმდინარეობს ნაქალაქარის გარშემო მდებარე სოფლის ტიპის სამოსახლოებში (მღვიმე, დევებიანი, დიდრუვი, ავენისი, ბზიანის სამონასტრო კომპლექსი, გუდრუხი და სხვა). არქეოლოგიური მასალის მიხედვით ჩანს, რომ არაგვის ხეობის დიდ მონაკვეთზე (ფშავის არაგვზე კართანამდე, ხოლო მთიულეთის არაგვზე მენესოს ჩათვლით) გაბატონებული ყოფილა ბარის ტიპის მეურნეობა, სადაც წამყვანი ადგილი მევენახეობა-მეღვინეობას სჭერია. ამას ადასტურებს გლეხური საცხოვრისის გვერდით კარგად მოწყობილი ქვევრებიანი მარან-საწნახლების არსებობა. რუსთაველის ეპოქაში ჟინვალი წარმოადგენდა არა მარტო არაგვის საერისთავოს მესვეურს, არამედ დიდ პოლიტიკურ და სავაჭრო-სახელოსნო ცენტრსაც, რომელიც არეგულირებდა მთისა და ბარის პოლიტიკურ-ეკონომიკურ ურთიერთკავშირს. მთისა და ბარის საზღვარზე, უშუალოდ არაგვის ხეობის ყელში, დიდ სავაჭრო-საქარავნო გზათა გასაყარზე აღმოცენებული ქალაქი ჟინვალი საიმედო კონტროლს უწევდა საიალაღო საძოვრებით მდიდარ „შვიდთავე მთიულეთს“, ურომლისოდაც ბარის მეცხოვრელეობა ვერ განვითარდებოდა. ფეოდალური ჟინვალის მთავარ საყრდენს წარმოადგენდა ნაქალაქარის თავზე წამოჭიმული ყელის ციხე, რომელსაც ხალხი თამარის ციხეს უწოდებს.
ჟინვალისა და არაგვის საერისთავოზე გამავალი გზების დაცვას ემსახურებოდა აგრეთვე სასიმაგრო ნაგებობათა მთელი სისტემა. კერძოდ, თამარის ციხის მოპირდაპირე მხარეს აღმართული წმინდა გიორგის ციხე და ამ 2 ციხის შმაერთებელი ჟინვალის უზარმაზარკოშკიანი ციხე-გალავანი.
გალავნის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეში აღმართული კოშკი აღმოსავლეთ საქართველოს გავრცელებულ ზურგიანი კოშკების ტიპს განეკუთვნება. იგი საცხოვრებელ-თავდაცვითი დანიშნულებისა იყო. მე-5 სართულზე ორივე მხარეს შვერილი აივნები ჰქონდა. შესასვლელი ჩრდილოეთით ბრტყელ მხარეს II სარტულიდან აქვს. კოშკი, ისევე როგორც სამკუთხა გალავანი, ნაგებია კირქვის დიდრონი კვადრებით და მტკიცე დუღაბით. ცისის ტერიტორიაზე გათხრილია (ზ. კალანდაძე) შუა საუკუნეების დიდი მარანი და ეკლესიის ნაშთი, რომელიც გადაუკეთებიათ გვიანდელ შუა საუკუნეებში. ზურგიანი კოშკის I სართულზე არქეოლოგიური გათხრების დროს აღმოჩნდა ძვირადღირებული ჭურჭლის ირანული ფაიანსის დიდძალი ნატეხები და ქვევრები.
გარდა ამ სასიმაგრო სისტემისა, ჟინვალს სამხრეთიდან იცავდა მღვიმის მთიდან არაგვისკენ დაშვებული მძლავრი კედელი,რომელშიც ჩართული იყო კარიბჭის კოშკი. ამ კოშკის ნაშთები გათხარეს 1973 წელს (ც. ლომიძე). თბილის-მცხეთიდან მიმავალი ჩრდილოეთის დიდი სავაჭრო გზის მთავარი ტრასა ჟინვალში სწორედ ამ კარიბჭით შედიოდა.
სქოლიო
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის დაბები კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტი
ძვ. წ. 291
გარდაიცვალნენ
*
ზაზა სხირტლაძე
ზაზა სხირტლაძე (დ. 7 სექტემბერი, 1957, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, ხელოვნებათმცოდნე, ხელოვნებათმცოდნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (2003), პროფესორი.
=ბიოგრაფია= 1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ხელოვნებათმცოდნეობის სპეციალობით.
1979-2004 წლებში იყო ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის თანამშრომელი. 1985-1997 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საზოგადოებრივ პროფესიათა ფაკულტეტის ლექტორი. 1987-1998 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტი, აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის კავკასიოლოგიის კაბინეტის გამგე. 1988-1998 წლებში მუშაობდა თბილისის სასულიერო აკადემიის პედაგოგად. 1998-2009 წლეებში იყო თბილისის სასულიერო აკადემიის ქრისტიანული ხელოვნების კათედრის გამგე. 2003 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის ინსტიტუტის პროფესორი. 2006 წლიდან — ამავე უნივერსიტეტის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის ინსტიტუტის ხელმძღვანელი. 1996 წლიდან იყო გარეჯის კვლევის ცენტრის თავმჯდომარე. 2003 წლიდან — საქართველოს საპატრიარქოს საეკლესიო ხელოვნების კვლევის ცენტრის ხელმძღვანელი. 2006 წლიდან — საეკლესიო-საენციკლოპედიო ცენტრის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, საქართველოს ეკლესიის ენციკლოპედიის რედაქტორი (ხელოვნების მიმართულება). ოცი წიგნის, მათ შორის თოთხმეტი მონოგრაფია (1985-2020 წლებში), ორასამდე სტატიის, რეცენზიის, თეზისის ავტორი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ბერთუბნის მონასტრის მთავარი ტაძრის მოხატულობა“, დაიცვა 1987 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „VIII-IX საუკუნეების ქართული მონუმენტური ფერწერის ძირითადი საკითხები. თელოვანის ჯვარპატიოსანი და გარდამავალი ხანის მხატვრული ტენდენციები“, დაიცვა 2003 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი ხელოვნებათმცოდნეები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
Sex & Violins
Sex & Violins — ჯგუფ Rednex-ის სადებიუტო ალბომი, გამოცემული 1995 წელს. მას დიდი კომერციული წარმატება ხვდა წილად, ძირითადად სინგლის „Cotton-Eye Joe“ დახმარებით. აშშ-ში დისკი გამოვიდა სახელწოდებით Cotton Eye Joe (Sex & Violins).
სქოლიო
კატეგორია:Rednex-ის ალბომები კატეგორია:1995 წლის სადებიუტო ალბომები
Amblyopone mystriops
Amblyopone mystriops — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Amblyopone-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Amblyoponinae-ს ქვეოჯახს. .
ვიქტორ ლესელიძე
ვიქტორ ნიკოლოზის ძე ლესელიძე (დ. 7 იანვარი, 1907, ოზურგეთი — გ. 28 ივნისი, 1944) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, პოდპოლკოვნიკი, საბჭოთა კავშირის გმირი (1944), ლენინის ორდენის კავალერი. სსრკ-ფინეთის და მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე, მთავარსარდლობის რეზერვის 619 ნაღმტყორცნელი პოლკის მეთაური. სკკპ-ის წევრი (1931-1944). გენერალ-პოლკოვნიკ კონსტანტინე ლესელიძის ძმა.
ბიოგრაფია
ვიქტორ ნიკოლოზის ძე ლესელიძე დაიბადა 1907 წლის 7 იანვარს ქალაქ ოზურგეთში, ქუთაისის გუბერნიაში, (რუსეთის იმპერია).
1916—1923 წლებში სწავლობდა ქალაქის უმაღლეს დაწყებით სასწავლებელში, ხოლო 1923 წლიდან გადავიდა ბათუმის შრომით №2 სკოლაში. სკოლის დამთავრების შემდეგ იყო ქართული გაერთიანებული სამხედრო სკოლის საარტილერიო განყოფილებისა და ამიერკავკასიის პეხოსანთა სკოლის საარტილერიო განყოფილების კურსანტი. 1929—1931 წლებში მე–2 ქართული საარტილერიო პოლკის ოცეულის მეთაურად მსახურობდა, მოგვიანებით, 1931—1938 წლებში — ამიერკავკასიის პეხოსანთა სკოლის საარტილერიო განყოფილების კურსანთა ოცეულის მეთაურად და სამხედრო ოლქის 63-ე ქართული საარტილერიო პოლკის ბატარეის მეთაურად.
1938 წელს საკავშირო კომუნისტური პარტიის წევრი გახდა. მიღებული იქნა 63-ე ქართული საარტილერიო პოლკის პარტიულ ორგანიზაციაში, თბილისში. 1938—1939 წლებში მოსკოვისა და ლენინგრადის სამხედრო ოლქების 14-ე საარტილერიო პოლკის ბატარეის მეთაური იყო, 1940 წლამდე — 290-ე მსუბუქი საარტილერიო პოლკის დივიზიონის მეთაური (მურმანსკი). 1939—1940 წლებში ფინეთის ომში მონაწილეობდა.
1940 წლის 11 ივლისადან 1 სექტემბრამდე იყო 14-ე არმიასთან არსებული საჰაერო თავდაცვის პუნკთის უფროსის თანაშემწე; 1940 წლის ოქტომბერიდან 1941 წლის ივლისამდე — 706-ე მსუბუქი საარტილერიო პოლკის დივიზიონის მეთაური. ქ. ნოვგოროდი; 1941 ივლისიდან 1941 ოქტომბერამდე — ლენინგრადის ფრონტის რკინიგზის ბაქნების დივიზიონის მეთაური (3-ე ცალკეული ჯავშანმატარებლების დივიზიონი); 1941 წლის 12 ოქტომბერიდან 1941 წლის 31 დეკემბრამდე — 55-ე არმიის უმცროს ლეიტენანტთა კურსების სასწავლოსამწყობრო ნაწილის უფროსი ლენინგრადში; 1942 წლის 14 იანვარიდან 1942 წლის ივნისამდე — ჩრდილოდასავლეთის ფრონტის უმაღლესი მთავარსარდლობის რეზერვის 26-ე საარტილერიო დივიზიის 24-ე ნაღმტყორცნის ბრიგადის 105-ე ნაღმტყორმცნელი პოლკის მეთაური; 1943 წლის 13 ოქტომბრიდან 1944 წლის 28 ივნისამდე — მთავარსარდლობის რეზერვის 619 ნაღმტყორცნელი პოლკის მეთაური.
პოდპოლკოვნიკი ვიქტორ ლესელეძე დაიღუპა საბჭოთა კარელიის განთავისუფლების დროს 1944 წლის 28 ივნისს. დასაფლავებულია ოლონეცკის რაიონის სოფელ ილინსკოეში ძმათა სასაფლაოს გვერდით, 20 კილომეტრის დაშორებით ქალაქ ოლონეცკიდან.
1944 წლის 21 ივნისს სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულებით საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება მიენიჭა პოდპოლკოვნიკ ვიქტორ ნიკოლოზის ძე ლესელიძეს.
ოჯახი
სამამულო ომის პირველ დღიდანვე ვალერიან ნიკოლოზის ძე ლესელიძე შედის წითელ არმიის რეგებში და იღებდა მონაწილეობას ქერჩში როგორც ნაღმმტყორცნის გათვლის მეთაური (მოქმედი წითელი არმია საველე საფოსტო სადგური 251 ქვედანაყოფი 33), 1941 წელს დამლევს დაიჭრა და მკურნალობდა კრასნოდარის სამხედრო ჰოსპიტალში, გამოჯანსაღების შემდეგ გაიგზავნა ნაწილში ქერჩის რაიონში, სადაც უგზოუკლოდ დაიკარგა (224-ე ქართული მსროლელი დივიზია).
ხსოვნა
პოდპოლკოვნიკ ვ. ნ. ლესელიძის სახელი ნახსენებია ლენინგრადის გმირი-დამცველების მონუმენტის დაფაზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1907 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1944 კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:ქართველი არტილერისტები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები საქართველოდან კატეგორია:ლენინგრადის დაცვისათვის მედლით დაჯილდოებულები კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში
ალმანახი
ალმანახი (არაბ. ألمناخ‎‎ — ასტრონომიული კალენდარი) — სერიული გამოცემის ნაირსახეობა, პერიოდულად დაბეჭდილი ლიტერატურულ-მხატვრული ან სამეცნიერო-პოპულარული ნაწარმოებების კრებული (თემატური, ჟანრობრივი, იდეურ-მხატვრული ნიშნებით გაერთიანებული).
ჟურნალისგან განსხვავებით ალმანახი, როგორც წესი, კვარტალურად ან წელიწადში ერთხელ გამოდის, არაერთგვარი პერიოდულობით, ან საერთოდ არაპერიოდულად და შეიცავს ინფორმაციას საზოგადოებრივი მოღვაწეობის სხვადასხვა სფეროების შესახებ, ლიტერატურული, სამეცნიერო, იურიდიული სიახლეებისა თუ ცვლილებების მითითებით, უახლოვდება რა ამით კალენდარულ ცნობარს.
ერის ტბა
ერის ტბა (Lake Erie) — ტბა ჩრდილოეთ ამერიკაში, დიდი ტბების სისტემაში. ჩრდილოეთი ნაწილი ეკუთვნის კანადას, სამხრეთი — აშშ-ს. მდებარეობს ზღვის დონიდან 173 მ სიმაღლეზე. ფართობი 25 700 კმ². მაქსიმალური სიღრმე 64 მ. ნაპირები მაღალია, სუსტად დანაწევრებული, ტბას ერთვის მდინარე დეტროიტი, გამოედინება მდინარე ნიაგარა. სანაოსნოა. გადაჭიმულია დასავლეთ-სამხრეთ-დასავლეთიდან აღმოსავლეთ-ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ 388 კილომეტრზე, სიგანე 92 კილომეტრი. ტბის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში არის მრავალრიცხოვანი კუნძულები. დეკემბრიდან დაწყებული მარტისა და აპრილის ჩათვლით ტბის სანაპირო ნაწილი იყინება. უელენდის არხით შეერთებულია ონტარიოს ტბასთან. მთავარი ნავსადგურებია: ტოლიდო, ბუფალო, კლივლენდი (აშშ), პორტ-კოლბორნი (კანადა).
ტბას სახელი ეწოდა მის სანაპიროზე მცხოვრები ერთ-ერთი ტომის მიხედვით.
1960-1970 წლებში განიცადა წყლის ხარისხის ცვლილება, რაც წყალში ფოსფორიტების დონის მატებასთან და ფსკერულ დანალექებთან იყო დაკავშირებული. წყალმცენარეების გახრწნამ ხელი შეუწყო ტბაში მკვდარი ზონების გაფართოებას. წყალმცენარეების გახრწნილი მასები და დაბინძურებული სანაპირო ხაზები გახდა საბაბი იმისა, რომ ერის ტბის დიდი ნაწილი „მკვდარ ზონად“ გამოაცხადეს. კანადა-აშშ-ის შეთანხმებამ (1972) შესამჩნევად შეამცირა გადმოცლა და ფოსფორიტების ჩადენა ტბაში.
1813 წლის 10 სექტემბერს ერის ტბასთან გაიმართა ბრძოლა ინგლისურ ფლოტილიასა და ამერიკულ ესკადრას შორის. მთელი ბრიტანული ფლოტილია განადგურდა, მოკვდა ან დაიჭრა 134 ადამიანი. ამერიკელებმა დაკარგეს 27 ადამიანი, ხოლო დაიჭრა 96. ინგლისელები იძულებულნი გახდნენ დაეტოვათ დეტროიტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანადის ტბები კატეგორია:აშშ-ის ტბები
პეტრე მოციქული
პეტრე (שמעון შიმონ — „მსმენელი“, Πέτρος პეტროს — „კლდე“) — ქრისტეს თორმეტ მოციქულთაგანი, ასევე ცნობილია, როგორც შიმონ კაიფა, ბარ-იონა. ხსენების დღე - 29 ივნისი (12 ივლისი)
ცხოვრება
წმინდა პეტრე მოციქული, ანდრია პირველწოდებულის ძმა, გამორჩეულია მოწაფეთა შორის, რადგან პავლესთან ერთად იგი პირველ-მოციქულია, ანუ თავი მოციქულთა. სანამ ქრისტეს შეუდგებოდა, მას სიმონი ერქვა, ხოლო პეტრე მას თვით უფალმა დაარქვა მისი მტკიცე რწმენისა და საღმრთო გულმოდგინებისათვის.
იგი იყო ძე იონასი, სიმონის ტომიდან, და დაიბადა გალილეის პატარა და ნაკლებად ცნობილ ქალაქ ბეთსაიდაში. ცოლად ჰყავდა წმინდა მოციქულ ბარნაბას ძმის - არისტობულეს ასული, რომლისაგანაც ქალ-ვაჟი ჰყავდა და სახლობდა კაპერნაუმში (1კორ.9:5, ლუკ.4:38). ცხოვრობდა წმინდად და იყო მართალი ღმერთის წინაშე, ოჯახს კი მებადურობით არჩენდა, რომელსაც თავის ძმასთან ერთად იქვე გალილეის ზღვაში მისდევდა. მისი ცხოვრების ნაწილი აღწერილია ახალი აღთქმის სახარებებსა და მოციქულთა საქმეში, ნაწილი კი წმინდა მამათა გადმოცემებში.
ცხოვრება აღწერილი წმინდა წერილში
გადმოცემის თანახმად იესო ქრისტემ მოციქულთა შორის პირველს ანდრიას მოუწოდა, რომელიც იოანე ნათლისმცემელის მოწაფე იყო და სხვა დანარჩენის მსგავსად მესიის მოსვლისათვის ემზადებოდა. მოინათლა რა იესოც იორდანეში, ნათელი გადმოვიდა იესოზე მტრედის სახით. მაშინ იოანე მოუტრიალდა თავის მოწაფეებს და უთხრა: მეორე დღეს, დილით, ანდრია თავის ძმასთან - სიმონთან მივიდა და უთხრა: ჩვენ ვნახეთ მესია - ქრისტე და ისიც მიიყვანა იესოსთან. უფალმა შეხედა სიმონს და უთხრა: იმ დღეს განიმსჭვალა სიმონი უფლის სიყვარულით, თუმცა მოციქულად არჩევისთვის ჯერ დრო არ იყო მოსული. მას შემდეგ, რაც იოანე ნათლისმცემელი მხილებისათვის დაატუსაღეს, იესო მივიდა ანდრიასა და პეტრესთან და უთხრა მათ:
აქედან მოყოლებული, წმინდა პეტრე მოციქული იესო ქრისტეს შეუდგა და თავის ძმასთან და სხვა ახლად მოწოდებულ მოწაფეებთან ერთად აღარასოდეს განშორებია მას. უფალს გულწრფელობისა და უბრალოებისათვის უყვარდა პეტრე მოციქული; ერთხელ იგი სიმონის ღარიბულ სახლს ეწვია, სადაც ხელის შეხებით განკურნა მისი ციებ-ცხელებით სნეული სიდედრი. პეტრე მოციქული უშუალო მონაწილე და თვითმხილველი იყო უფლის მრავალი დიდი სასწაულის, რომლებიც ნათლად მოწმობდნენ, რომ იესო ქრისტე არის ძე ღმრთისა. ერთხელ უფალი ფილიპეს კესარიიდან მოვიდა (ეს ქალაქი იორდანეს სათავეში მდებარეობდა და აშენებული იყო ჰეროდე მეფის ძის ფილიპეს მიერ კეისარ ტიბერიოსის პატივსაცემად), ჰკითხა თავის მოწაფეებს: ერთხელ როდესაც თავის მრავალრიცხოვან მოწაფეთა გუნდს ესაუბრებოდა საკუთარ სისხლითა და ხორცით მასთან ზიარებაზე, მრავალი მოწაფის გონებამ ვერ დაიტია მისი სიტყვები და განშორდა მას. ხოლო იესო მიუბრუნდა თორმეტ მოციქულს და ჰკითხა:
უფლის სხვა ორ მოწაფესთან - იაკობთან და იოანესთან ერთად წმინდა პეტრე მოციქული ღირს იქმნა უფლის ფერისცვალების დიდება ეხილა თაბორის მთაზე. როდესაც მოახლოვდა უფლის ნებაყოფლობითი ვნებისა და ჯვარზე სიკვდილის დრო, წმინდა პეტრე მოციქულმა კვლავაც გამოამჟღავნა იესო ქრისტეს მიმართ ერთგულება და მაშინ, როდესაც იუდა ისკარიოტელმა გასცა უფალი, პეტრე ეცა ერთ-ერთ მათგანს და ყური მოკვეთა. მიუხედავად პეტრე მოციქულის ესოდენი სიყვარულისა, ღმერთმა მაინც დაუშვა მის მიერ უფლის სამგზის უარყოფა. thumb|იუდას გამცემლობა და პეტრეს მიერ სამგზის უარყოფა წმინდა პეტრე მოციქულთაგან პირველი იყო ვისაც ეჩვენა მკვდრეთით აღმსდგარი უფალი.
მკვდრეთით აღმდგარმა უფალმა მიიღო წმინდა პეტრეს გულხურვალე სინანული; მისივე სამჯერ უარყოფა სამჯერადი აღიარებით წარხოცა და მიჰმადლა სულიწმინდის მადლი.
ქადაგება
პეტრე მოციქულმა პირველმა იქადაგა წარმართებში, მანამდე სახარებას უქადაგებდნენ მხოლოდ იუდეველებს.
მეორე მისიონერული მოგზაურობა
დღესასწაულების შემდეგ პეტრე კვლავ ბრუნდება ანტიოქიაში, სადაც ევოდი დაადგინა ეპისკოპოსად. შემდეგ ფრიგიის ქალაქ სინადში ქადაგებდა ღვთის სიტყვას, აქედან კი ნიკომედიაში ჩავიდა, სადაც ეპისკოპოსად წმინდა პროხორეს დაასხა ხელი. ჰელესპონტის ქალაქ ილონში ჩასულმა პეტრე მოციქულმა ეპისკოპოსად კორნილიოს ასისთავი დაადგინა და შემდეგ კვლავ იერუსალიმში დაბრუნდა, სადაც მას თვით უფალი იესო ქრისტე გამოეცხადა და უთხრა:
მესამე მისიონერული მოგზაურობა
იმ დროისათვის რომაელებს შეეპყროთ სიმონ მოგვი, რომელიც დასასჯელად რომში ჩაიყვანეს. რომში მან თავისი გრძნეულებით მრავალი ხალხი მოხიბლა და იმის მაგივრად, რომ დაესაჯათ, ღმერთადაც კი აღიარებდნენ მას. თავისი ხილვის შემდეგ პეტრე მოციქული ადგა და რომისაკენ გაემართა. გაემართა ჯერ ანტიოქიაში, სადაც წმინდა პავლე მოინახულა, სადაც ტარსის ეპისკოპოსად დაასხა ხელი ურბანს; ადრიატიის ქალაქ ლევკიის ეპისკოპოსად - ეპაფროდიტეს; აპელიოსს, პოლიკარპე სმირნელის ძმას - სმირნის ეპისკოპოსად; ფიგელაოსს კი - ეფესოს ეპისკოპოსად. მოგვიანებით ფიგელაოსი განდრკა სარწმუნოებისაგან და სიმონ მოგვს თანაეზიარა. ანტიოქიიდან პეტრე მოციქული მაკედონიაში ჩავიდა, სადაც ასევე დაასხა ხელი ოლიმპს - ფილიპელთა ეპისკოპოსად, იასონს - თესალონიკელ ეპისკოპოსად, სილას - კორინთელთა ეპისკოპოსად, იროდიონს - პატრიას ეპისკოპოსად. შემდგომ სიცილიისკენ ხომალდით გაეშურა და ქალაქ ტავრომენიაში ვინმე მაქსიმ დააყენა ეპისკოპოსად, იქიდან კი რომში ჩავიდა.
დაპირისპირება სიმონ მოგვთან
რომში ჩასულმა მოციქულმა დაიწყო ქრისტიანობის გავრცელება, რომლის შემხედვარე სიმონ მოგვი შურით აივსო და მის წინააღმდეგ გამოემართა. არაერთხელ ეცადა სიმონ მოგვი პეტრე მოციქულის ჩამოშორებას, ხან სიტყვით, ხან ცრუ-სასწაულებით, მაგრამ ვერაფერს გახდა. რომში მცხოვრები ხალხი, რომელიც დაბრმავებული იყო სიმონ მოგვის სასწაულთმოქმედებით, გვერდს ვერ უვლიდა პეტრე მოციქულის პიროვნებას და მის სულიერ უპირატესობას. ერთხელაც, როდესაც პეტრე მოციქული მიხვდა რომ შორიდან პაექრობით არაფერი გამოვიდოდა გადაწყვიტა სახლში ხლებოდა სიმონ მოგვს. სახლთან მას მრავალი ადამიანი დახვდა, რომლებმაც გზა გადაუღობეს და უთხრეს, რომ გასცლოდა სიმონ მოგვის სახლს, თორემ სახლის დარაჯი აუცილებლად მოკლავდა, თუკი მას ბოროტი განზრახვა ექნებოდა და მიუთითეს დიდ შავ ძაღლზე. პეტრე მოციქული მიუბრუნდა ძაღლს და უთხრა: წადი და გადაეცი სიმონს: პეტრეა მოსული, ქრისტეს მოციქული, და შენთან შემოსვლა სურსო! ძაღლი შევიდა სახლში და ყველას გასაგონად ადამიანური ხმით მოახსენა მოციქულის მისვლის შესახებ. ყველა განცვიფრდა .განსაკუთრებით კი მას შემდეგ, როდესაც სიმონმა ძაღლი გამოუშვა და დააბარა, შემოვიდეს პეტრეო. პეტრეს სახლში შესვლისთანავე სიმონმა მრავალი ჯადოქრობა გამოიყენა, თუმცა პეტრე მოციქულმა ყველა მათგანს სძლია. სიმონი კი მაინც განაგრძობდა მისნობას. ერთხელაც რომში ერთ კეთილშობილ ქვრივ დედაკაცს შვილი გარდაეცვალა, მრავალი მოდიოდა მის სანუგეშოდ. მათგან ზოგი პეტრესთან და ზოგი კი სიმონთან მისვლას ურჩევდა. ჭაბუკის დასაფლავების დროს უამრავი ხალხი შეიკრიბა, რომ საბოლოოდ გადაეწყვიტათ, ვისი მოძღვრება ეღიარებინათ. თავდაპირველად სიმონ მოგვი ადგა და თქვა, თუ მე გავაცოცხლებ მიცვალებულს, მაშინ პეტრე უნდა მოკლათო, რაზეც ხალხი დათანხმდა. სიმონმა თავისი გრძნეულებით მხოლოდ ის შესძლო, რომ მიცვალებულმა თავი გააქნია, გახელებული ხალხი ეცა პეტრე მოციქულს მოსაკლავად. წმინდა პეტრემ თქვა, მოიცადეთ, თუ ცოცხალია, ადგეს და გაიაროსო. მიცვალებულმა არ გაიარა, ხალხმა სიმონი დაიჭირა და მოსაკლავად მოამზადა. მაშინ ადგა პეტრე მოციქული, აღაპყრო მაღლა ხელები და თქვა: ჭაბუკო აღდეგ! შენ განგკურნავს და მკვდრეთით აღგადგინებს უფალი ჩემი იესო ქრისტე! ჭაბუკი უმალ ადგა და ჩაუვარდა პეტრე მოციქულს ფეხებში. ამის შემდეგ ხალხმა იწამა ჭეშმარიტი ღმერთი და ქალაქიდან გააძევა სიმონი. ასე გრძელდებოდა, სანამ იმპერატორ კლავდიუსის მემკვიდრე - ნერონი არ ავიდა ტახტზე. ნერონმა, რომელსაც დადებითი წარმოდგენა შეუქმნეს სიმონ მოგვზე, დააბრუნა იგი ქალაქში. სიმონი არც ახლა ისვენებდა, მრავალი ფუჭი სასწაული მოახდინა, რომლებიც წმინდა პეტრემ ამხილა და გამოაშკარავა და ბოლოს, როდესაც სიმონი ვეღარაფერს გახდა, გადაწყვიტა ისეთი სასწაული მოეხდინა, რომ საბოლოოდ დაეპყრო ხალხის გულები. გამოაცხადა, ზეცად ავმაღლდებიო. ამისათვის სიმონი ავიდა ყველაზე მაღალ შენობაზე, გაიკეთა დაფნის გვირგვინი და იქიდან ეშმაკების ძალით დაიწყო ფრენა. ამის შემხედვარე მოციქულმა პეტრემ გულმხურვალედ ილოცა და მაღლა აფრენილ სიმონს გამოაცალა ეშმაკებზე დასაყრდენი ძალა. სიმონ მოგვი ტყვიასავით გამოექანა და დაებერტყა მიწაზე, მას დიდხანს არ უცოცხლია -მეორე დღეს ტანჯვით ამოხდა სული.
მეოთხე მისიონერული მოგზაურობა
იერუსალიმიდან პეტრე მოციქული ეგვიპტისაკენ გაემართა, მოვლო აფრიკა და ისევ რომში ჩავიდა, საიდანაც მედიოლანში გადავიდა, შემდეგ ფოტიკინში. წმინდა პეტრემ იქადაგა ასევე ბრიტანეთშიც, სადაც არაერთი წელი დაჰყო, აქაც დააარსა ეკლესია და მოღვაწეობდა, ვიდრე არ გამოეცხადა ანგელოზი და უთხრა:
ნერონის ზეობის მეთორმეტე წელს იგი რომში ჩამოვიდა და ეპისკოპოსად კლიმენტი დაადგინა.
მოწამეობრივი აღსასრული
250px|thumb|წმინდა პეტრეს ჯვარცმა და წმინდა პავლეს თავისკვეთა 250px|thumb|ეკლესია „უფალო, სად მიხვალ“ (Domine, Quo Vadis), რომელიც აღმართეს ქრისტეს გამოცხადების ადგილზე. რომი, იტალია იმ დროს ნერონი დიდების ზენიტში იმყოფებოდა, მას ჰყავდა მრავალი ხარჭა, რომელთა შორის ორი თავისი მშვენიერებით და გონიერებით გამოირჩეოდა.მათ მიიღეს პეტრე მოციქულის სიტყვები და მოინათლნენ, ჩაიკეტნენ და დაიწყეს ღირსეული ცხოვრება. ნერონმა გაიგო ამის შესახებ და დაიწყო ქრისტიანთა დევნა, მათ შორის პეტრე მოციქულს სდევნიდა განსაკუთრებით. წმინდა პეტრე მოციქულს მისმა მეგობრებმა ურჩიეს, გასცლოდა რომს, ნერონის მრისხანებას რომ არიდებოდა. იგი კი მტკიცედ უარობდა, თუმცა ბოლოს სრულიად ეკლესიის თხოვნით მოუწია რომის დატოვება. ღამით, როდესაც ქალაქის გალავანს მიუახლოვდა და უნდა გასულიყო კარიბჭეში, შეეგება მაცხოვარი. მოციქული ფეხებში ჩაუვარდა და უთხრა:
ამ შეხვედრამ სრულიად შეცვალა პეტრე მოციქულის აზრები და ქრისტესთვის საწამებლად კვლავ შებრუნდა ქალაქში, სადაც ის შეიპყრეს. მის გვერდით ასევე აღმოჩნდენ კლიმენტი, იროდიონი, ოლიმპი და სხვა მარავალნი. რომაელმა მსაჯულმა კლიმენტი - გაათავისუფლა როგორც ხელმწიფის ნათესავი, წმინდა პეტრეს, როგორც არარომაელს, ჯვარზე სიკვდილი მიესაჯა, ხოლო ყველა დანარჩენს კი - მახვილით თავისმოკვეთა. პეტრე მოციქულმა ღირსად არ მიიჩნია თავი, რომ უფლის მსგავსად ჯვარცმულიყო და ითხოვა თავდაყირა გაეკრათ ჯვარზე.მოწამეობრივად აღსრულებული პეტრე მოციქულის ცხედარი ეპისკოპოსმა კლიმენტიმ გამოსთხოვა რომაელ მეომრებს, ჯვრიდან გარდამოხსნა და სხვა წამებულ ქრისტიანებთან ერთად დიდი პატივით მიაბარა მიწას.
ასე აღესრულა ქრისტეს მოციქულთა თავი წმინდა პეტრე, †67 წლის 29 ივნისს.
წმინდა ნაწილები
პეტრე მოციქულის წმინდა ნაწილების ადგილსამყოფელთან დაკავშირებით აზრი ორად იყოფა:
სქოლიო
კატეგორია:ქრისტეს თორმეტი მოციქული კატეგორია:ქრისტიანი ჯვარცმულნი კატეგორია:ახალი აღთქმის პერსონაჟები * კატეგორია:გარდაცვლილი 67
სტრატისფერო
მინი|დედამიწის ქერქი. ხმელეთის ზედა ნაწილი უკავია დედამიწის ქერქს. ჭრილი სტრატისფერო — დედამიწის ქერქის ზედა ნაწილი, რომელიც შედგება დანალექი ქანებისაგან. დედამიწის ფენობრივი დანალექი გარსი, ლითოსფეროს ნაწილი, რომელიც შეისწავლება გეოლოგიურ მეცნიერებებსა და პალეოგეოგრაფიაში. დედამიწის ქერქის ყველაზე დეტალურად შესწავლილი 10–20 კმ სტრატისფეროს შეადგენს. აგებულია ფენობრივი დანალექი წარმონაქმნებით, რომლებიც დედამიწის ზედაპირს თხელი საფარველით ფარავენ. ისინი ძირითადად შედგება მაგმური ქანების ნგრეული პროდუქტისაგან, აგრეთვე გააჩნიათ ქემოგენური და ორგანოგენული წარმოშობა. დედამიწის ნივთიერების საშუალო სიმკვრივე თითქმის ორჯერ აღემატება სტრატისფეროს სიმკვრივეს. დანალექი გარსი წარმოქმნის დედამიწის ყველაზე ზედა მყარ გარსს, რომელიც აგებულია ფენობრივი არამეტამორფიზებული დანალექი და ვულკანური ქანებით. ეს ფენა იჭრება ძველი ფარების მიმართულებით და შუაოკეანური ქედებისაკენ. ასეთი საფარველი იკავებს ხმელეთის 119 მლნ. კმ²-ს (საერთო ფართობის 80 %).
სქოლიო
კატეგორია:ლითოსფერო
Starlight (სიმღერა)
Starlight — ინგლისური ალტერნატიულ როკ-ჯგუფ Muse-ის სიმღერა და სინგლი. გამოვიდა 2006 წელს. შეტანილია ალბომში „Black Holes and Revelations“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Muse-ის სიმღერები კატეგორია:2006 წლის სიმღერები
საბჭოთა კავშირის თასი
საბჭოთა კავშირის თასი შეიძლება აღნიშნავდეს სპორტულ შეჯიბრს ერთ-ერთ შემდეგ სახეობაში:
ხირარდოტის მუნიციპალიტეტი (არაგუა)
ხირარდოტი (Municipio Atanasio Girardot) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 302 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ხირარდოტის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 439,947 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია მარაკაი.
საბჭოთა კავშირის თასი
კატეგორია:სსრკ-ის თასები
ხირარდოტის მუნიციპალიტეტი (არაგუა)
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:არაგუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ისლანდიის რეგიონები
ისლანდია იყოფა რვა რეგიონად, ძირითადად გამოიყენება სტატისტიკური მიზნებისათვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისლანდია კატეგორია:ისლანდიის რეგიონები
ალფრედ რედლი
ალფრედ რედლი (Alfred Redl; დ. 1864 წლის 14 მარტი, ლემბერგი, გალისია, ავსტრიის იმპერია - გ. 1913 წლის 25 მაისი, ვენა, ავსტრია-უნგრეთის იმპერია) - ავსტრიელი სამხედრო ოფიცერი, რომელიც სათავეში ჩაუდგა ევიდენზბიუროს, ავსტრია-უნგრეთის არმიის გენერალური შტაბის კონტრდაზვერვის ფრთას. რედლი პირველი მსოფლიო ომის ჯაშუშთა სამსახურის ერთ-ერთი წამყვანი პიროვნება იყო;
რედლი ფარულად ასევე იმპერიული რუსეთის არმიის სადაზვერვო სამსახურში მუშაობდა. მას შემდეგ რაც რუსმა ჯაშუშმა ამხილა ის, რედლმა თავი მოიკლა. მიუხედავად იმისა, რომ ჯაშუშობის მოტივაცია გაურკვეველია, ზოგი ისტორიკოსის აზრით, რედლს აშანტაჟებდა რუსეთის დაზვერვა, რომელმაც აღმოაჩინა მისი ჰომოსექსუალობა. სხვა შესაძლო მიზეზები, რომლებიც ისტორიკოსებმა განიხილეს, იყო სიხარბე, კარიერული იმედგაცრუება, მონარქიის უკმაყოფილება / ან ნარცისიზმი. მიუხედავად იმისა, რომ მან თავი მოიკლა, მაინც უცნობი რჩება, პოლკოვნიკი რედლი დიდწილად იყო პასუხისმგებელი თუ არა ავსტრია-უნგრეთის კატასტროფულ სამხედრო მარცხებსა და დამანგრეველ საბრძოლო დანაკარგებზე პირველი მსოფლიო ომის დროს. ამ მიზეზით, ჰაბსბურგის იმპერიის მრავალი ისტორიკოსი, მათ შორის ამერიკელი ალენ დულესი და საბჭოთა კავშირის გენერალი მიხეილ მილშტეინი, ეთანხმებიან იმ ფაქტს რომ რედლი ისტორიაში ერთ-ერთი მთავარ მოღალატედაა შერაცხული.
კონტრდაზვერვითი სამუშაო
1907 წლისთვის რედლი გახდა სადაზვერვო ბიუროს კონტრდაზვერვის ფილიალის ხელმძღვანელი. როდესაც მას პოლკოვნიკის წოდება მიენიჭა, რედლმა მნიშვნელოვნად გააუმჯობესა ავსტრია-უნგრეთის კონტრ-ჯაშუშური სამსახურის მიერ გამოყენებული მეთოდები, დანერგა ისეთი ტექნოლოგიური სიახლეები, როგორიცაა კამერები და პრიმიტიული ჩამწერი მოწყობილობები, და შექმნა დაინტერესებული პირების თითის ანაბეჭდის ჩანაწერების მონაცემთა ბაზა. ამასთან, რედლი თავად გახდა რუსეთის ჯაშუში და მისი შემდგომი ექსპოზიცია ძირითადად განპირობებული იყო იმ გაუმჯობესებებით, რომლებიც მან თავად შექმნა.
ღალატი
რედლის ღალატის მოტივები დღემდე გაურკვეველია. შესაძლოა ის რუსმა აგენტებმა კომპრომისულ პოზიციაში დაიჭირეს, რადგან იგი ჰომოსექსუალი იყო და ამის გამოვლენა საბედისწერო იქნებოდა მისი კარიერული პერსპექტივებისთვის. სინამდვილეში, იმ დროს ვარშავაში განთავსებულმა რუსულმა სამხედრო დაზვერვამ, პოლკოვნიკ ნიკოლაი ბატიუშინის მეთაურობით, ჯერ კიდევ 1901 წელს აღმოაჩინა რედლის ჰომოსექსუალობა, ინფორმაცია, რომელიც გამოიყენებოდა მისი შანტაჟისთვის საიდუმლო ინფორმაციის გამოსავლენად. 1902 წელს მან რუსებს გადასცა ავსტრია-უნგრეთის საომარი გეგმების ასლი. რუსულ კონტაქტებთან კონსულტაციის შემდეგ, რედლმა რამდენიმე დაბალი დონის აგენტი გამოავლინა, რითაც იცავდა თავს და აძლიერებდა რეპუტაციას.
რედლს რუსეთის საიმპერატორო მთავრობამ კარგად გადაუხადა. 1907 წლის რუსულ მოხსენებაში აღწერილია რედლი, როგორც "უფრო ცბიერი და ცრუ, ვიდრე ინტელიგენტი და ნიჭიერი". 1903 - 1913 წლებში რედლი რუსეთის წამყვანი ჯაშუში იყო. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებამდე მან რუსებს მიაწოდა ინფორმაცია გეგმა III-ის შესახებ, სადაც ავსტრიის თავდასხმის მთელი გეგმა იყო სერბეთზე. ამის შემდეგ რუსებმა სერბეთის სამხედრო სარდლობას აცნობეს III გეგმის შესახებ. შედეგად, როდესაც ავსტრია-უნგრეთის არმია შეიჭრა სერბეთში, სერბები კარგად იყვნენ მომზადებულნი. რედლმა არა მხოლოდ ავსტრიის მრავალი სამხედრო საიდუმლოება და გეგმა მიაწოდა რუსეთს, არამედ მან საკუთარი სამხედრო ხელისუფლების წარმომადგენლებს მიაწოდა არასწორი შეფასებები რუსეთის სამხედრო ძალაზე. რედლს ისტორიაში ერთ-ერთ უდიდეს მოღალატეს უწოდებენ, რადგან მისი ქმედებები გახდა ნახევარი მილიონი თანამოქალაქის გარდაცვალების მიზეზი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1864 კატეგორია:დაბადებული 14 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მაისი კატეგორია:ავსტრიელი პოლკოვნიკები კატეგორია:ავსტრიელი ოფიცრები კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები კატეგორია:ავსტრიელი სამხედრო მოღვაწეები
Lasioglossum salinum
Lasioglossum salinum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1876 წელს.
სქოლიო
salinum
Songs of Faith and Devotion
Songs of Faith and Devotion (სიმღერები რწმენასა და ერთგულებაზე) — ინგლისური ელექტრონული ჯგუფ Depeche Mode-ის მერვე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა ბრიტანეთში 1993 წლის 22 მარტს. წინა ალბომებისგან განსხვავებით აქ უფრო მეტი საგიტარო ჟღერადობაა. გამოსვლისთანავე დისკი მოექცა აშშ და ბრიტანეთის ჩარტების #1 ადგილზე.
Songs of Faith and Devotion იყო უკანასკნელი ალბომი, რომელიც ჩაიწერა ალან უაილდერთან ერთად.
სქოლიო
კატეგორია:Depeche Mode-ის ალბომები კატეგორია:1993 წლის ალბომები კატეგორია:Mute Records-ის ალბომები კატეგორია:Reprise Records-ის ალბომები კატეგორია:Sire Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები Flood-ის პროდიუსერობით
სიმონას დაუკანტასი
სქოლიო
კატეგორია:ლიტველი ისტორიკოსები კატეგორია:ლიტველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1793 კატეგორია:გარდაცვლილი 1864
ანტუან ჟერომ ბალარი
ანტუან ჟერომ ბალარი (Antoine-Jérôme Balard) (დ. 30 სექტემბერი, 1802, მონპელიე — გ. 30 მარტი, 1876, პარიზი) — ფრანგი ქიმიკოსი, პარიზის უნივერსიტეტის პროფესორი (1842). პარიზის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1844).
ბალარმა დაამუშავა ზღვის წყლისაგან ნატრიუმის სულფატისა და კალიუმის მარილების მიღების ხერხი, რომელსაც სამრეწველო მნიშვნელობა აქვს. 1826 წელს აღმოაჩინა ახალი ელემენტი — მურიდი (ლათ. muria — მარილწყალი). ამ ელემენტს გეი-ლუსაკმა შემდგომში ბრომი უწოდა. ბალარმა დაადგინა ჟაველის წყლისა (კალიუმჰიპოქლორატის წყალხსნარის) და მათეთრებელი კირის შედგენილობა.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ქიმიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1802 კატეგორია:გარდაცვლილი 1876
ძვ. წ. 294
'''ძვ. წ. 294''' — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
გარდაიცვალნენ
*