cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ანრი ორლეანელი (1822-1897)
ბიოგრაფია
1870 წელს პრუსიასთან ომში დამარცხების გამო, საფრანგეთის იმპერატორი ნაპოლეონ III დაამხეს, ახალმა მთავრობამ კი ორლეანელებს ქვეყანაში დაბრუნების უფლება მისცა. ამრიგად, მრავალწლიანი დევნილობის შემდეგ ანრი ოჯახთან ერთად დაბრუნდა მშობლიურ საფრანგეთში. 1879 წლიდან იგი ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაშიც ჩაერთო და გახდა ფრანგული არმიის ინსპექტორ-გენერალი. იგი ამ თანამდებობიდან მხოლოდ 1883 წელს, თავისი ნებით გადადგა.
პრინცი ანრი 1897 წლის 7 მაისს გარდაიცვალა სიცილიაზე მოგზაურობისას 75 წლის ასაკში. ამის მიზეზი გულის გაჩერება გახდა. იგი მალევე გადაასვენეს და დაკრძალეს საფრანგეთში, დრეს საგვარეულო აკლდამაში.
შვილები
ანრის თავისი ცოლისაგან შვიდი შვილი შეეძინა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 16 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1822 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1897 კატეგორია:ორლეანები კატეგორია:საფრანგეთის აკადემიის წევრები
გლიკოზილირება
გლიკოზილირება (Glycosylation) — ფერმენტაციული პროცესი, რომლის დროსაც შაქრების ნაშთები უერთდება ორგანულ მოლეკულებს. გლიკოზილირების დროს წარმოიქმნება გლიკოზიდები, ან, ცილებისა და ლიპიდების შემთხვევაში, გლიკოპროტეინები და გლიკოლიპიდები, შესაბამისად. გლიკოზილირება ცილების კოტრანსლაციური და პოსტტრანსლაციური მოდიფიკაციების ერთ-ერთი ფორმაა. გლიკოზილირებას დიდი მნიშვნელობა აქვს მემბრანული და სეკრეტირებადი ცილების სტრუქტურისა და ფუნქციებისთვის.
ტორებახა
ტორებახა (Torrebaja, Torre Baixa) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის რინკონ-დე-ადემუსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 4,7 კმ². მოსახლეობა — 402 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
შავი სექტემბერი
„შავი სექტემბერი“ (أيلول الأسود; Aylūl Al-Aswad) — შეიარაღებული კონფლიქტი იორდანიის სამეფოს არმიასა და პალესტინის გათავისუფლების ორგანიზაციის (პგო) სხვადასხვა დაჯგუფებას შორის, რომელიც 1970 წლის სექტემბერში დაიწყო. შეტაკებებმა იორდანიის ტერიტორიაზე, ძირითადად ქვეყნის ჩრდილოეთში, რამდენიმე თვეს გასტანა. დაპირისპირება 1971 წლის ივლისში პგო-ის იორდანიიდან სამუდამო განდევნით და ლიბანის ტერიტორიაზე გადანაცვლებით დასრულდა.
კონფლიქტის ესკალაცია
მინი|მარცხნივ|საბრძოლო მოქმედებების თეატრი: პგო-ის ბაზები და სირიელთა შეტევა 1970 წლის სექტემბერში. კონფლიქტის მკვეთრი გამწვავება 1970 წლის 6 სექტემბერს პგო-ის სიდიდით მეორე დაჯგუფების (ფათხის შემდეგ) — პალესტინის გათავისუფლების სახალხო ფრონტის მიერ დასავლური ავიაკომპანიების 4 თვითმფრინავის გატაცებას მოჰყვა (3 დღის შემდეგ გაიტაცეს კიდევ ერთი ხომალდი). გამტაცებლებმა მოახერხეს 3 გატაცებული თვითმფრინავის დასმა „დოსონ ფილდის“ სახელით ცნობილ უმოქმედო ავიაბაზაზე იორდანიის ჩრდილოეთში. 12 სექტემბერს თვითმფრინავები ჟურნალისტების თანდასწრებით დემონსტრაციულად გაანადგურეს; მგზავრებს შორის მსხვერპლი არ ყოფილა. თავად არაფატი ამ ქმედებებით უკმაყოფილო იყო, თუმცა პალესტინური საზოგადოებრივი აზრის გავლენით გამტაცებლების დაგმობა არ უცდია.
იორდანიის მეფემ გადაწყვიტა, რომ ბოლოდროინდელი მოვლენები მის ავტორიტეტზე და იორდანიის სუვერენიტეტზე უპატიებელი თავდასხმა იყო და პალესტინელი პარტიზანების პრობლემის საბოლოო გადაწყვეტის მიზნით 17 სექტემბერს დაიწყო სრულმასშტაბიანი სამხედრო ოპერაცია პგო-ის წინააღმდეგ. ბრძოლებში ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ იორდანიის 70 ათასიანი არმია მძიმე შეიარაღებით და პალესტინელების მსუბუქად შეიარაღებული 12 ათასამდე მებრძოლი და 30 ათასამდე მოხალისე. იორდანიის სარდლობის გათვლით ძირითადი შეტევითი ოპერაცია 2 დღეს უნდა გაგრძელებულიყო, თუმცა მალევე აღმოჩნდა, რომ პალესტინელების მედგარი წინააღმდეგობის და იორდანიელი სამხედროების ტაქტიკური შეცდომების გამო კონფლიქტი უფრო ხანგრძლივი იქნებოდა. შეტაკებები ძირითადად იორდანიის ჩრდილოეთში, ამანისა და ირბიდის ირგვლივ მიმდინარეობდა.
1970 წლის 19 სექტემბერს კონფლიქტში სირია ჩაერთო, რომელმაც პგო-ის საცნობი ნიშნებით მარკირებული 300 ტანკი და 16 ათასი ქვეითი გაგზავნა პალესტინელების დასახმარებლად. თავდაპირველი წარმატების მიუხედავად, სირიელებმა დიდი დანაკარგები განიცადეს 22 სექტემბერს იორდანიის სამხედრო-საჰაერო ძალების ინტენსიური დარტყმების შედეგად: დაიღუპა და დაიჭრა 600-მდე სირიელი ჯარისკაცი, განადგურდა 120 საბრძოლო მანქანა. სირიელმა სამხედროებმა სასწრაფოდ უკან დაიხიეს და რამდენიმე დღეში იორდანიის ტერიტორია დატოვეს; სირიის მთავრობას მომხდართან დაკავშირებით ოფიციალური განცხადება არ გაუკეთებია. არაბული სამყაროს ლიდერების ზეწოლის შედეგად იორდანიისა და პგო-ის ხელმძღვანელები 27 სექტემბერს ეგვიპტის პრეზიდენტის გამალ აბდელ ნასერის შუამავლობით კაიროში შეხვედრისას ცეცხლის შეწყვეტაზე შეთანხმდნენ. მიუხედავად ამისა, 1970 წლის ნოემბერში შეიარაღებული დაპირისპირება განახლდა და, საბოლოოდ, მომდევნო წლის ივლისში პალესტინელების სრული დამარცხებით დასრულდა. პგო-ის მებრძოლებმა და პალესტინელმა ლტოლვილებმა იორდანია დატოვეს. მათმა დიდმა ნაწილმა თავი ლიბანს შეაფარა. ბრძოლებში 600-მდე იორდანიელი დაიღუპა და 1200-ზე მეტი დაიჭრა. პალესტინელების დანაკარგები რამდენიმე ათასი იყო, თუმცა ზუსტი რიცხვი უცნობია.
შედეგები
მინი|არაფატი, ნასერი და ჰუსეინი კაიროში 1970 წლის 27 სექტემბერს. „შავ სექტემბერს“ ახლო აღმოსავლეთში მნიშვნელოვანი პოლიტიკური ძვრები მოჰყვა. კაიროში მიმდინარე დაძაბული მოლაპარაკებების დასასრულს, ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების ხელმოწერიდან მეორე დღეს (28 სექტემბერი, 1970) გულის შეტევით გარდაიცვალა ეგვიპტის პრეზიდენტი ნასერი, რომელიც შუამავლის როლს ასრულებდა. მისმა შემცვლელმა ანვარ სადათმა მკვეთრად შეცვალა საგარეო პოლიტიკური კურსი და ისრაელთან მშვიდობიანი ურთიერთობა დაამყარა. სირიაში, თავდაცვის მინისტრმა ჰაფეზ ალ-ასადმა ისარგებლა იორდანიაში სირიული ინტერვენციის მარცხით, 1970 წლის 13 ნოემბერს უსისხლო სახელმწიფო გადატრიალება მოახდინა და ავტორიტარული რეჟიმი დაამყარა. ლიბანში გადანაცვლებული პგო მალევე ჩაერთო ამ ქვეყანაში გაჩაღებულ სამოქალაქო ომში (1975-1990), რასაც თან დაერთო 1982 წელს ისრაელი სამხედრო ინტერვენცია. ამ მოვლებემა განაპირობება ამერიკის შეერთებული შტატების ჩართულობა ლიბანში და დასავლეთის ქვეყნების წინააღმდეგ ტერორისტული კამპანიის აგორება. „შავი სექტემბერის“ მოვლენებით შთაგონებულმა პალესტინელთა ჯგუფმა შექმნა ამავე სახელწოდების ექსტრემისტული ორგანიზაცია, რომელმაც ტერორისტული აქტი მოაწყო 1972 წლის მიუნხენის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების დროს. „შავმა სექტემბერმა“ მნიშვნელოვნად დააზიანა არაბული და პალესტინური ნაციონალიზმის იდეა და ხელი შეუწყო მუსულმანურ საზოგადოებებში რადიკალური ისლამისტური მებრძოლი ორგანიზაციების აღმავლობას.
სქოლიო
კატეგორია:ახლო აღმოსავლეთის ომები კატეგორია:იორდანიის ისტორია კატეგორია:ისრაელ-პალესტინის კონფლიქტი კატეგორია:1970
ვაჟევსკის აგარაკი
ისტორია
ე. წ. „სახლი-ზღაპარი“ ააგეს სავარაუდოდ, არქიტექტორ ს. გ. გინგერის პროექტის მიხედვით 1907 წელს ხისაგან, ტრადიციული რუსული სახალხო არქიტექტურის სტილით, მაგრამ მოდერნის არქიტექტურული სტილის ელემენტებით, შემონახული აქვს კონსტრუქტიული და დეკორატიული საწყისების ერთობლიობა. ფასადზე შემონახულია მოხატულობა, რომელიც მხარეთმცოდნეების აზრით, შესაძლებელია შექმნილი იყოს ვ. მ. ვასნეცოვის ნახატების მიხედვით.
საბჭოთა პერიოდში, მრავალი წლის განმავლობაში ამ სახლში განთავსებული იყო საბავშვი ბაღი. მთელი რიგი რემონტების შემდეგ ზღაპრული დეკორი განადგურდა. 2008 წელს შენობა ნახევრად დაინგრა ხანძრის შედეგად.
2014 წლისათვის ვაჟევსკის აგარაკი იმყოფება სახელმწიფო საგანმანათლებლო საბიუჯეტო დანაყოფის „ოლიმპიური რეზერვის“ მფლობელობაში. სახლის მფლობელი არ ცდილობდა არქიტექტურის ძეგლის შენარჩუნებას. 2018 წლის ზამთარში ვაჟევსკის აგარაკის სახურავის ავარიული სიტუაციის გამო დაიწყო გ. ს. პოლტავჩენკომ დაიწყო სარემონტო სამუშაოები.
შენობა შედის რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
Good Kid, M.A.A.D City
Good Kid, M.A.A.D City (ან good kid, m.A.A.d city) — ამერიკელი რეპერ კენდრიკ ლამარის მეორე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 2012 წლის 22 ოქტომბერს Top Dawg Entertainment-ზე და Aftermath Entertainment-ზე და გავრცელდა Interscope Records-ის მიერ. ეს იყო პირველი ალბომი, მას შემდეგ რაც ლამარმა 2012 წლის დასაწყისში კონტრაქტი გააფორმა ისეთ დიდ ლეიბლებთან, როგორებიცაა Aftermath და Interscope. Good Kid, M.A.A.D City არის მეორე სტუდიური ალბომი სადებიუტო Section.80 (2011) ალბომის შემდეგ, რომელიც დამოუკიდებლად გამოიცა iTunes-ის მაღაზიაში.
სქოლიო
კატეგორია:2012 წლის ალბომები კატეგორია:ალბომები Dr. Dre-ს პროდიუსერობით კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები კატეგორია:Interscope Records-ის ალბომები
ილია ზედგინიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
ილია ზედგინიძე შეიძლება აღნიშნავდეს:
*
მენა (უკრაინა)
მენა (Мена) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 11525 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერნიჰივის ოლქის ქალაქები
ლიუბჩო გეორგიევსკი
1988 წელს დაასრულა სკოპიეს წმინდა კირილესა და მეთოდეს უნივერსიტეტი. ქვეყნის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ გახდა ქვეყნის პირველი ვიცე-პრეზიდენტი. 1998-2002 წლებში პრემიერ-მინისტრია. 2001 წლის მაისსი დროებით ასრულებდა თავდაცვის მინისტრის მოვალეობებს.
2006 წელს მიიღო ბულგარეთის მოქალაქეობა, რადგან მისი მშობლები ბულგარული წარმოშობისანი იყვნენ.
1999 წელს იგი შევიდა გინესის რეკორდების წიგნში, როგორც მსოფლიოში ყველაზე ახალგაზრდა პრემიერ-მინისტრი. თანამდებობაზე დანიშვნის მომენტში იგი 32 წლის იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1966 კატეგორია:დაბადებული 17 იანვარი
პენინის მთები
პენინის მთები (Pennines) — მთები დიდი ბრიტანეთის კუნძულზე. სიგრძე დაახლოებით 250 კმ, სიმაღლე 893 მ-მდე (მთა კროს-ფელი). უმთავრესად აგებულია კირქვებითა და ქვიშაქვებით. თხემი პლატოსებრია, დასავლეთი კალთები — ციცაბო, აღმოსავლეთი — უფრო დამრეცი. პენინის მთებს ზოგჯერ არასწორად უწოდებენ მთათა ჯაჭვს. ბორცვები დაყოფილია მრავალრიცხოვანი წვრილი ხეობებით. ფაქტობრივად ქმნის ჩრდილოეთ და სამხრეთ წყალგამყოფს. მდინარეების ერისა და რაიბლის მეშვეობით პენინის მთები იყოფა ორ ძირითად ნაწილად. ჩრდილოეთი ნაწილი სამხრეთ ნაწილთან შედარებით უფრო განიერია და მაღალი. გავრცელებულია მანანიანი, ტორფნარი და მდელო. ქვედა სარტყელში მეჩხერი ტყეა. განვითარებულია ტურიზმი. პენინის მთების გარკვეული ნაწილი უკავია პიკ-დისტრიქტის ეროვნულ პარკს. არის იორკშირის ქვანახშირის აუზი. განვითარებულია სოფლის მეურნეობა. ხეობებში არის პატარა დასახლებული პუნქტები. 1965 წელს პენინის მთებში გაიხსნა „პენინის გზა“, რომელიც 429 კმ-ზეა გადაჭიმული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს ქედები
თრიალეთი (რადიო)
თრიალეთი (რადიო) — რადიო, რომელმაც მაუწყებლობა 2004 წელს, გორში დაიწყო. რადიო შპს „ტელე-რადიო კომპანია თრიალეთს“ ეკუთვნის. რადიო „თრიალეთს“ კერძო და საერთო რადიომაუწყებლობის ლიცენზია აქვს, ნომრით B57 და FM 104,8 სიხშირეზე გორში, ხაშურში, ქარელში, კასპსა და ცხინვალში მაუწყბელობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ტელეკომპანიები კატეგორია:სატელევიზიო არხები კატეგორია:რეგიონული მედია
ჯულიანა მური
ჯულიანა მური (Julianne Moore; 3 დეკემბერი, 1960) — ამერიკელი მსახიობი. კარიერა დაიწყო ტელევიზიაში, სადაც 80-იან წლებში მუდმივად მონაწილეობდა საპნის ოპერებში. 1990-იანი წლების დასაწყისში გადავიდა კინოში. წარმატებულად მოღვაწეობს როგორც ჰოლივუდში, ასევე არტ-ჰაუსში. მიღებული აქვს ოსკარისა და ოქროს გლობუსის ჯილდოები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:ოსკარის მფლობელი კინომსახიობები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
ლეოპოლდუ-დი-ბულოინსი
ლეოპოლდუ-დი-ბულოინსი (Leopoldo de Bulhões) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 030 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გოიანიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 882 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.39 კმ²-ზე. ფართობი 480 891 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბოსნია-ხორვატიის ომი
ბოსნია-ხორვატიის ომი — სამხედრო შეიარეღებული კონფლიქტი ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკასა და ჰერცეგ-ბოსნიის ხორვატთა რესპუბლიკას (რომელსაც მხარს ხორვატია უჭერდა) შორის. გაგრძელდა 1992 წლის 18 ოქტომბრიდან 1994 წლის 23 თებერვლამდე. კონფლიქტი ხშირად მოიხსენიება როგორც „ომი ომში“, რადგანაც ის იყო უფრო დიდი ბოსნიის ომის ნაწილი. თავდაპირველად ბოსნიელები და ხოვრატიელები ალიანსში ერთად ებრძოდნენ იუგოსლავიის სახალხო არმიას (JNA) და სპრსკას რესპუბლიკის არმიას (VRS). უკვე 1992 წლისათვის დაძაბულობები ბოსნიელებსა და ხორვატიელებს შორის იზრდებოდა. მათ შორის პირველი შეიარაღებული ინციდენტი მოხდა 1992 წლის ოქტომბერში ცენტრლურ ბოსნიაში. მხარეებმა სამხედრო ალიანსი 1993 წლამდე შეინარჩუნეს, როდესაც ბოსნიასა და ხორვატიას შორის პატარა კონფლიქტები ომში გადაიზარდა.
ბოსნია-ხორვატიის კონფლიქტის ესკალაცია ცენტრალურ ბოსნიაში მოხდა და მალევე გავრცელდა ჰერცეგოვინაში, კონფლიქტის ძირითადი ნაწილი ამ ორ რეგიონში მიმდინარეობდა. ბოსნიელები ორგანიზირებულნი იყვნენ ბოსნია და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის არმიაში (ARBiH), ხოლო ხორვატიელები ხორვატიის თავდაცვის საბჭოში (HVO). ომი ძირითადად შედგებოდა არარეგულარული კონფლიქტებით და უამრავი ხელმოწერილი და უამრავი ცეცხლისშეწყვეტის შეთანხმებებით. მიუხედავად ომისა ხორვატიელები და ბოსნიელები რჩებოდნენ მოკავშირეებად ტესანის, სარაევოს და ბიჰაჩის რეგიონებში. საერთაშორისო საზოგადოებამ აუმრავი სამშვიდობო შეთანხმების გეგმა წარადგინა მაგრამ ყოფელი მათგანი უშედეგო აღმოჩნდა. 1994 წლის 23 თებერვალს მიღწეული იქნა ცეცხლის შეწყვეტის საბოლოო შეთანხმება და 1994 წლის 14 მარტს ხელი მოეწერა ვაშინგტონის ხელშეკრულებას. ხელშეკრულებამ გამოიწვია ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის შექმნა და ხელი შეუწყო საერთო სამხედროო პერაციებს სერბითის შეიარაღებული ძალების წინააღმდეგ, რამაც რეგიონში ძალათა ბალანსი შეცვალა და ბოსნიის ომის დასრულება გამოიწვია.
საერთაშორისო ტრიბუნალმა ყოფილი იუგოსლავიის საკითხებზე (ICTY) 17 ხორვატიის და 2 ბოსნია-ჰერცეგოვინას ოფიციალური პირი გაასამართლა ომის დანაშაულებების ჩადენის ბრალდებით. ICTY-მა მიიღო გადაწყვეტილება რომ ხორვატიას სრული კონტროლი ჰქონდა ჰერცეგ-ბოსნიის ხორვატთა რესპუბლიკაზე და შესაბამისად კონფლიქტიც საერთაშორისო იყო.
წინაპერიოდი
1990 წლის ნოემბერში, ბოსნია და ჰერცეგოვინაში პირველი თავისუფალი არჩევნები ჩაატარდა, რომელშიც ნაციონალისტმა პარტიებმა გაიმარჯვეს. ეს პარტიები იყო: დემოკრატიული მოქმედების პარტია (SDA), ალია იზეთბეგოვიჩის მეთაურობით; სერბული დემოკრატიული პარტია (SDS), რადოვან კარადჟიჩის მეთაურობით და ბოსნია და ჰერცეგოვინის ხორვატიული დემოკრატიული გაერთიანება (HDZ BiH), სტიეფან კლიუიჩი. იზეთბეგოვიჩი აირჩიეს როგორც ბოსნია და ჰერცეგოვინის საპრეზიდენტობის თავმჯდომარე, ბოსნია და ჰერცეგოვინის ხორვატიული დემოკრატიული გაერთიანება იურე პელივანი არჩეული იქნა მინისტრთა კაპინეტის თავმჯდომარედ და. სერბული დემოკრატიული პარტია მომჩილო კრაინსკი ბოსნია და ჰერცეგოვინის პარლამენტის სპიკერად.
1990 და 1991 წლებში, სერბებმა ხორვატიასა და ბოსნია და ჰერცეგოვინაში გამოაცხადეს რამდენიმე „სერბული ავტონომიური რეგიონი“ მომავალში მათი გაერთიანებოსა და „დიდი სერბეთის“ ჩამოყალიბების მიზნით. სერბებმა ამ ტერიტორიების დასაცავად გამოიყენეს კარგად აღჭურვილი იუგოსლავიის სახალხო არმია გამოიყენეს (JNA). 1990 წლის სექტემბერში ან ოქტომბერში, JNA-მა დაიწყო ბოსნიელი სერბების შეიარაღება და პარტიზანებად გაწვრთნა. 1991 წლის მარტისათვის, JNA-მა 51 900 ცეცხლსასროლი იარაღი დაურიგა სერბ პარამილიტარისტებს და 23 298 SDS-ს.
1991 წლის დასაწყისში, იუგოსლავიის ექვსივე რესპუბლიკის ლიდერები შეხვდნენ ერთმანეთს იუგოსლავიის კრიზისის გადაჭრის მიზნით. სერბული ხელმძღვანელობა უპირატესობას ანიჭებდა და ერთადერთ გამოსავლად მიაჩნდა ფედერალური გადაწყვეტა, ხორვატებს და სლოვენიელებს დამოუკიდებელი სახელმწიფოების ალიანსი სურდათ. 1991 წლის 22 თებერვალს იზეთბეგოვიჩიმა წამოაყენა ასიმეტრიული ფედერაციის იდენა, სადაც სლოვენია და ხორვატია შეინარჩუნებდნენ სუსტ კონტაქტს დანარჩენ 4 რესპუბლიკასთან. ცოტა ხნის შემდეგ, მან შეიცვალა იდეა და აირჩია სუვენერული ბოსნია როგორც მსგავსი ფედერაციის წინაპირობა. 1991 წლის 25 მარტს, ხორვატიის პრეზიდენტი ფრანიო ტუჯმანი შეხვდა სერბეთის პრეზიდენტ სლობოდან მილოშევიჩის კარაგეორგიევოში, ბოსნია და ჰერცეგოვინის დაყოფის გადასაწყვეტად. 6 ივნისს, იზეთბეგოვიჩიმა და მაკედონიის პრეზიდენტმა კირო გლიგოროვმა წარმოადგინეს სუსტი კავშირი ხორვატიას, სლოვენიისა და დანარჩენი 4 რეპუბლიკის ფედერაციის შორის, რომელიც მილოშევიჩმა უარყო. 13 ივლისს, ნიდერლანდების მთავრობა, რომელიც მაშინ ევროპის კავშირს მეთაურობდა, წარმოადგინა შეთავაზება რომ ევროკავშირს ეღიარებინა იუგოსლავიის საზღვრების ცვლილება რაც ევროპის კავშირის წევრმა ბევრმა ქვეყანამ უარყო. 1991 წლის ივლისში, რადოვან კარადზიჩმა, SDS-ს პრეზიდენტი, და მუჰამედ ფილიპოვიჩმა, მუსლიმი ბოსნიელების ორგანიზაციის (MBO) ვიცე პრეზიდენტი, შეადგინეს ხელშეკრულება სერბებსა და ბოსნიელებს შორის, რომელიც ბოსნიას სერბეთთან და მონტენეგროსთან ერთად სახელმწიფო კავშირში ტოვებდა. HDZ BiH-მა და ბოსნია და ჰერცოგობვინის სოციალ დემოკრატიული პარტიამ (SDP BiH) შეტანხმებას შეეწინააღმდეგნენ და ანტი-ხორვატიული და ღალატი უწოდეს. მიუხედავად იმისა რომ თავდაპირველ ინიციატივას მიესალმებოდა ხელშეკრულება იზეთბეგოვიჩიმაც უარყო.
1991 წლის ივლისიდან 1992 წლის იანვრამდე, ხორვატიის დამოუკიდებელი ომისისას, JNA და სერბი პარამილიტარისტები იყენებდნენ ბოსნიურ ტერიტორიებს ხორვატიაზე თავდასხმების განხორცილებისათვის. ხორვატიის მთავრობამ ჰერცეგოვინის რეგიონში ხორვატების შეიარაღება დაიწყო 1991 წლის ოქტომბერში ან ნოემბერში, რთაც მოელოდნენ რომ ერბები ომს ბოსნია და ჰერცეგოვინაშიც დაიწყებდენ, ამან ასევე ხელი შეუწყო ბოსნიური საზოგადოებების შეიარაღებას. 1991 წლის მიწურულს, დაახლოებით 20 000 ხორვატიელი ბოსნია და ჰერცეგოვინიდან, ძირითადან ჰერცეგოვინის რეგიონიდან, შეუერრთდა ხორვატიის ეროვნულ გვარდიას. ხორვატიის ომისას, ბოსნია და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა, ალია იზეთბეგოვიჩმა გააკეთა სატელევიზიო მიმართვა სადაც ნეიტრალიტეტი გამოაცხადა და განაცხადა რომ „ეს არ არის ჩვენი ომი“. მთავრობა სარაევოში არ იღებდა არანაირ ზომებს თავდაცვის ზომებს ბოსნიელი სერბების და JNA-გან შესაძლო თავდასხმისგან.
1991 წლის 12 ნოემბერს, შეხვედრაზე, რომელსაც დარიო კორდიჩი და მათე ბობანიხელმძღვანელობდნენ, HDZ BiH-ის ადილობრივმა ლიდერებმა მიაღწიეს შეტანხმებას რომ წამოეწყოთ „ძველი ოცნება, საერთო ხოვრატიული სახელმწიფო“ და გადაწყვიტეს რომ ხორვატიის ბანოვინას გამოცხადება ბონია-ჰერცეგოვინაში იყო „პირვლი ნაბიჯი სუვერენული ხორვატიის ეთნიკურ და ისტორიულ საზღვრებში ჩამოყალიბებიაკენ.“ ამავე დღეს, ბოსნიური პოსავინას ხორვატიული საზოგადოება ბოსნიის ჩრდილო-დასავლეთ მუნიციპალიტეტებში. 18 ნოემბერს, ჩამოყალიბდა ჰერცგ-ბოსნიის ხორვატიელთა ავტონომიური საზოგადოება (HZ-HB), HZ-HB-ის ოფიციალურმა პირებმა განაცხადეს რომ მათ არ ჰქონდათ სეპარატისტული მიზნები და ემსახურებოდნენ „თვითმმართველობის სამართლებრივ საფუძვლების“ აღსრულებას, მათ დადეს პირობა რომ პატივს სცემდნენ ბოსნია-ჰერცეგოვინას მთავრობას, იმ პირობით რომ ის იქნებოდა დამოუკიდებელი „ყოფილი და ნებისმიერი სახის მომავალი იუგოსლავიისგან“ ბობანი აირჩიეს ჰერცგ-ბოსნიის ხორვატიელთა ავტონომიური საზოგადოების პრეზიდენტად. მათი ჩასახვიდან ჰერცგ-ბოსნიის და HVO-ს ლიდერები ახლო ურთიერთობას ინარჩუნებდნენ ხორვატიის მთავრობასა და ხორვატიის არმიასთან (HV). ხორვატიის უზენაესი სახელმწიფო საბჭოს სხდომაზე, ტუჯმანმა განაცხადა რომ ჰერცგ-ბოსნიის დაარსებას ბოსნია-ჰერცეგოვინისგან გამოყოფის მიზანი. 23 ნეომბერს, ბოსნია და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის მთავრობამ ჰერცგ-ბოსნია არასემართლებრივადგამოაცხადა.
HDZ BiH-ის ლედერები ვერ შეთანხმდენენ ორი სხვადასხვა ხორცატიის საზოგადოების ჩამოყალიბების თაობაზე. პარტიის პრეზიდენტი, სტიეფან კლიუიჩი, ეწინააღმდეგებოდა სვლას, როდესაც პარტიის წარმომადგენლები ჰერცეგოვინიდან, ცენტრალური ბოსნიიდან და ბოსნიური პასავინდან ემხრობოდნენ მას. 1991 წლის 27 დეკემბერს, ჩატარდა HDZ ხორავტიის და HDZ BiH-ის შეხვედრა, რომელსაც ტუჯმანი თავმჯდომარობდა. აქ განიხილეს ბოსნია-ჰერცეგოვინის მომავალი, სხვადასხვა აზრები ამ საკითხის შესახებ და ხორვატიული პოლიტიკური სტრატეგია. კლიუიჩს სურდა ხორვატი უმცირესობის ბოსნია და ჰერცეგოვინაში დარჩენა, ის გააკრიტიკა ტუჯანმა იზეთბეგოვიჩის პოლიტიკასტან მსგავსების გამო. ბობანი ფიქრობდა რომ თუ ბოსნია-ჰერცეგოვინა დაიშლებოდა ან იუგოსლავიაში დარჩებოდა მაშინ ჰერცგ-ბოსნიას დამოუკიდებელ ხორვატიულ სახემწიფოდ უნდა გამოეცხადებულიყო „რომელიც შემდეგში ხორვატიას უნდა მიერთებოდა მაგრამ მხოლოდ ხორვატიის ლიდერების გადაწყვეტილებით.“ კორდიჩი, ჰერცგ-ბოსნიის ვიცე-პრეზიდენტი, ირწმუნებოდა რომ ხორვატების სლისკვეთება ჰერცგ-ბოსნიაში განსაკუთრებით გაიზარდა მას შემდეგ რაც გაკეთდა განცხადება ტრავენკის ხორვატიაში შესვლის სურვილის შესახებ, „ნებისმიერ ფასად [...] ნებისმიერი სხვა გადაწყვეტილება ჩაითვლება ღალატად, გადაარჩინეთ ხორვატიული მიწა ჰერცგ-ბოსნიაში განადგურებისაგან.“  იგივე შეხვედრაზე, ტუჯმანმა თქვა რომ „სუვერენიტეტის თვალსაზრისით ბოსნია და ჰერცეგოვინას არანაირი პერსპექტივა არ გააჩნია“ და გასცა რეკომენდაცია რომ ხორვატიის პოლიტიკა უნდა ყოფილიყო „ბოსნია და ჰერცეგოვინის სუვერენიტეტის დაცვისაკენ მიმართული, მანამ სანამ ეს ხორვატიას დააკმაყოფილებს.“ მან ეს იდეა დააფუძნა იმ აზრზე რომ სერბეთი არ მიიღეს ბოსნია დაჰერცეგოვინ და ბოსნიელ წარმომადგენლებს არ სურდათ იუგოსლავიაში დარჩენა ტუჯმანმა გამოაცხადა „დროა ვისარგებლოთ სიტაციით და შევკრიბოთ ყველა ხორვატი ყველაზე დიდ შესაძლო საზღვრებში.“
ლიტერატურა
წიგნები და ჟურნალები
ახალი ამბების სტატიები
კლიაჩკოს აგარაკი
კლიაჩკოს აგარაკი (Дача Клячко) — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია რუსული არქიტექტურული ტრადიციებით მოდერნის ელემენტებით. მდებარეობს ქალაქ სესტრორეცკში სანქტ-პეტერბურგი, ტყის ქუჩა, სახლი № 7. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. აგებულია 1908 წელს. ამჟამად მასში განთავსებულია საბავშვო სანატორიუმის ერთ-ერთი შენობა. რესტავრირებულია სანქტ-პეტერბურგის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა სახელმწიფო კონტროლის, გამოყენებისა და დაცვის კომიტეტის მიერ.
ბოსნია-ხორვატიის ომი
ლიტერატურა
საერთაშორისო, სამთავრობო, და არასამთავრობო წყაროები
კლიაჩკოს აგარაკი
ისტორია
1906 წელს სესტორეცკთან ახლოს წითელი ჯვრის დების თაოსნობით დაარსდა ტუბერკულოზით დაავადებულ ბავშვთა სანატორიუმი.
ბოსნია-ხორვატიის ომი
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის კონფლიქტები კატეგორია:ბოსნიის ომი კატეგორია:იუგოსლავიის ომები კატეგორია:იუგოსლავიის ისტორია კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ისტორია კატეგორია:კონქფლიქტები ბოსნია და ჰერცეგოვინის მონაწილეობით კატეგორია:კონფლიქტები ხორვატიის მონაწილეობით
კლიაჩკოს აგარაკი
ისტორია
2014 წელს სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო დაკვეთის კომიტეტმა გამოაცხადა ტენდერი და შეიმუშავა პროექტი სანატორიუმის რეკონსტრუქციისათვის. შედეგად სანატორიუმს შეუძლია 160 4-10 წლამდე ბავშვის მირება მშობლის გარეშე და 24 ბავშვის მიღება მშობელთან ერთად. შემუშავებული პროექტის მაქსიმალური თანხა იყო 67,2 მლნ რუბლი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ლაზი აზიზ აჰმედ-ფაშა
ბიოგრაფია
ადრეულ ხანებში, აჰმედ-ფაშა რიგითი იანიჩრი იყო, თუმცა ის მალევე Kapıcıbaşı-ს პოზიციაზე დაწინაურდა. მოგვიანებით იბრაილის მმართველად დაინიშნა. რუსეთ-ოსმალეთის ომებში (1806-1812) ის ერზრუმის ფრონტზე გაგზავნეს. ბრძოლაში მნიშვნელოვანი წარმატებების შემდეგ, ის ოსმალეთის იმპერიის დიდ ვეზირად დანიშნეს, თუმცა 1812 წლის, 28 მაის ბუქარესტის ზავის შედეგებით უკმაყოფილო, ჰურშიდ ფაშამ, მას არაკომპეტენტურობაში დასდო ბრალი და შედეგად მალევე ჩამოაქვეითეს. 1812 წლის, 5 სექტემბერს მისი პოზიცია ჰურშიდ ფაშამ დაიკავა. 1814 წელს აჰმედ ფაშა ბურსის გამგებელი, შემდგომ კი ალეპოსა და ერზუმის მმართველი გახდა. 1819 წლის მარტში ის ერზრუმში გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები კატეგორია:გარდაცვლილი 1819
ბენტიუ
ბენტიუ (Bentiu, بانتيو) — ქალაქი სამხრეთ სუდანში. ერთობის შტატის დედაქალაქი.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ სუდანის ქალაქები
ხალჩიხა
ხალჩიხა (Халчиха) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის სლობოდსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 6 ადამიანს შეადგენდა. სოფელი მდებარეობს ხაროვკისაგან 61 კმ-ში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
პილესი (ესპანეთი)
პილესი (Piles, Piles ou Piles de Mar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის საფორის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 4 კმ². მოსახლეობა — 2740 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ქვეყნების სია ერთ სულ მოსახლეზე ჩაის მოხმარების მიხედვით
thumb|[[რიზეს ჩაი, ტრადიციული თურქული შავი ჩაი]] thumb|ჩაის მოხმარებული ქვეყნების რუკა ერთ სულ მოსახლეზე (კგ)
ქვემოთ მოცემულია იმ ქვეყნების სია, სადაც 2014 წლის მონაცემებით, განსაზღვრულია ჩაის მოხმარების ოდენობა ყოველწლიურად ერთ სულ მოსახლეზე.
სქოლიო
კატეგორია:ჩაი კატეგორია:ჩაის კულტურა
მაზსალაცის მხარე
მაზსალაცის მხარე (Mazsalacas novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში, ვიძემეს რეგიონში. მოიცავს 4 თემს და ქალაქ მაზსალაცას, რომელიც არის ადმინისტრაციული ცენტრი.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულების შემდეგ ვალმიერის რაიონის ტერიტორიის ნაწილზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 3953 კაცს. მხარის ფართობია 417 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
აბდულქერიმ ალიზადე
აბდულქერიმ ალი-ოღლუ ალიზადე (Əbdülkərim Əli oğlu Əlizadə; დ. 11 იანვარი, 1906 — გ. 3 დეკემბერი, 1979) — აზერბაიჯანელი ისტორიკოსი, აღმოსავლეთმცოდნე, აზერბაიჯანისა და ახლო და შუა აღმოსავლეთის ქვეყნების შუა საუკუნეების ისტორიის სპეციალისტი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი. საპატიო ნიშნისა და შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალერი. აზერბაიჯანის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1955), აზერბაიჯანის სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1960). აზერბაიჯანის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიისა და საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1980).
ბიოგრაფია
1930 წელს დაამთავრა ლენინგრადის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი. 1958–1963 წლებში აზერბაიჯანის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის დირექტორი. აბდულქერიმ ალიზადეს ძირითადი გამოკვლევაა „აზერბაიჯანის სოციალურ-ეკონომიკური და პოლიტიკური ისტორია XIII–XIV საუკუნეებში“ (1956). 1947 წელს ე. ბერტელთან ერთად გამოაქვეყნა ნიზამი განჯევის თხზულებათა სამეცნიერო-კრიტიკული ტექსტები (სახელმწიფო პრემია, 1948).
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 11 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1973 კატეგორია:საბჭოთა ისტორიკოსები კატეგორია:ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:აზერბაიჯანის სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები
ანდამანელები
thumb|დიდი ანდამანელები - ორი მამაკაცი - 1875|alt=Great Andamanese - two men - 1875.jpg ანდამანელები — ანდამანის კუნძულების ძირძველი მოსახლეობა. დღეისათვის მათი რაოდენობა ძალიან მცირეა — დაახლოებით 200/300 ადამიანი ჯარავას ტომიდან და დაახლოებით 100 ადამიანი ონგეს ტომიდან და აგრეთვე, დაახლოებით 50 ადამიანი დიდი ანდამანებიდან. ჩრდილოეთით, სენტინელის კუნძულზე ცხოვრობენ სენტინელები, რომლებიც გაურბიან კონტაქტებს. მათი რაოდენობა უცნობია. ინდოეთის ხელისუფლებამ ანდამანები შეიტანა ოფიციალურად რეგისტრირებუი ტომების სიაში და ხელს უწყობს აბორიგენების იზოლაციას.
განსახლების არეალი
thumb|ანდამანელთა განსახლების ადგილი ანდამანელები, დღეისათვის, ცხოვრობენ ანდამანის კუნძულების შიდა უბნებში და პატარა ჩრდილოეთ სენტინელის კუნძულზე. მათი ნაწილი, ინდოეთის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდგომ, გადასახლდა სტრეიტის კუნძულზე. პოლიტიკურად კუნძულები შედის ინდოეთის შემადგენლობაში, თუმცა გეოგრაფიულად ახლოს არიან მიანმასთან. განლაგებულია ჩ.გ. 10 და 15 გრადუსებს შორის. კუნძულების ჯგუფში შედის — ჩრდილოეთ ანდამანი, შუა ანდამანი, სამხრეთ ანდამანი, მცირე ანდამანი, რატლენდი და სხვა წვრილ-წვრილი კუნძულები.
წარმომავლობა
არსებობდა ჰიპოთეზა, რომ ანდამანელები არიან აფრიკელი მონების შთამომავლები, რომლებიც პორტუგალიელებს გადაჰყავდათ. გემმა კატასტროფა განიცადა, ხოლო გადარჩენილმა მონებმა ანდამანის კუნძულებს შეაფარეს თავი.
დღეისათვის დადგენილია, რომ ესენი არიან ნეგრიტოსების, მონათესავე სემანგებისა და აეტას მოსახლეობის ნარჩენები. მათი რასობრივი ტიპი, ასევე, მსგავსია აფრიკელი პიგმეებისა. მათი სიმაღლე ძალიან დაბალია — 4 ფუტი 10 დიუმი (1,43 მ.) მამაკაცები, ხოლო ქალები კიდევ უფრო დაბალი. კანის ფერი გარდამავალია შავიდან ყავისფერ-წითლამდე (ონგებთან).
ისტორია
ბრიტანელმა ოფიცერმა არჩიბალდ ბლერმა აქ, სამხრეთ ანდამანის კუნძულზე დააარსა ოსტ-ინდოეთის კომპანიის საყრდენი პუნქტი. ჯარავას ტომი გამოვიდა დამპყრობლების წინააღმდეგ ისრებითა და ისრებითა და მშვილდებით, მაგრამ სადამსჯელო ზომებს შეეჯახა. ამ ადგილას ახლა მდებარეობს ადმინისტრაციული ცენტრი — პორტ-ბლერი. კუნძულის კოლონიური ფლობის მრავალი წლის შემდეგ, ის მიათვალეს ინდოეთის მიწებს, რომელმაც 1947 წელს მიიღო დამოუკიდებლობა. პორტ-ბლერის ძველი ნაწილი ინარჩუნებს უძველეს სახეს. სახლები ძირითადად, ორსართულიანია. სამი პატარა ქუჩა და მონუმენტი აღმართულია კოლონიალიზმის მსხვერპლთა პატივსაცემად. ქალაქში ბევრია სხვადასხვა რელიგიური კონფესიების წარმომადგენლობები და ტაძრები: ინდუისტური, ბუდისტური, კრიშნაიტური, ადვენტისტური და სხვ. აბორიგენები იღებენ ჰუმანიტარულ დახმარებას. დღეისათვის კუნძულის ბევრი ადგილი ინდოელებით არის დასახლებული.
ანთროპოლოგიური ტიპი
ანთროპოლოგიური ტიპი — ნეგრიტოსები, დიდი ავსტრალოიდური რასის განშტოება.
ენები და ტომები
ანდამანელები იყოფიან ჯგუფებად (ტომებად):
ენობრივ-ლინგვისტური დაყოფის გარდა, ისინი იყოფიან ორ ჯგუფად: არიოტო და ერემტაგი, რაც ნიშნავს სანაპიროს და ტყის ჯგუფებს.
ყოფა
სანაპირო ზოლის ანდამანების საქმიანობა — მეთევზეობა და ზღვის კუების ჭერა.
ტყის ანდამანების საქმიანობა - ნადირობა. ძირითადად გარეულ ღორებზე ნადირობენ.
იარაღი - მშვილდ-ისარი და ჰარპუნი (სატყორცნი იარაღი, იგივე ბარჯი, რომელსაც იყენებენ ვეშაპებსა და დიდ თევზებზე სანადიროდ), ნადირობისას იყენებენ ძაღლებსაც.
სამხრეთ ანდამანების სახლები - მრგვალი კონუსური სახურავით; ჩრდილოეთის ანდამანების - სწორკუთხოვანი ორფერდა სახურავით. ტყის ანდამანები, ჩვეულებრივ ცხოვრობდნენ დიდ საერთო სახლში მთელი საზოგადოება ერთად, სანაპიროს ანდამანები კი პატარა ფაცხებში ცალკეულ ოჯახებად. ახალგაზრდები ქორწინებამდე ცხოვრობდნენ მამაკაცთა სახლებში. 10 წლამდე ბიჭები ცხოვრობენ მშობლებთან, ხოლო გოგონები შემდგომაც აგრძელებენ მშობლებთან ერთად ცხოვრებას. ანდამანები ეწევიან მოხეტიალე ცხოვრებას. საკვებს აცხობენ ან წვავენ ღია ცეცხლზე.
ტრადიციული ჩასაცმელი — მცენარეული ბოჭკოსაგან დამზადებული თეძოს სახვევი. ჩრდილოეთ ანდამანებში ატარებენ გრძელ თმებს, ხოლო სამხრეთში იპარსავენ ძირამდე, ონგეს ტომი იჭრის მოკლედ. ზოგჯერ, გვხვდება ულვაშები და წვერი. ოგნეს ტომი იღებავს სახეს თიხით.
მარკო პოლოს მოგზაურობის პერიოდიდან გავრცელებული იყო აზრი, რომ ანდამანები არიან კანიბალები. თუმცა ეს აზრი დღეისათვის უარყოფილია. ისინი არიან ჩვეულებრივი, კარგი აგებულების, დახვეწილი ადამიანები.
სოციალური ურთიერთობები
სქესობრივ მომწიფებას აღწევენ 15 წლის ასაკში. ქორწინების საშუალო ასაკად 25 წელი ითვლება. შეუღლებამდე ინტიმური კავშირები დამახასიათებელია, მაგრამ შეუღლების შემდეგ ღალატი შეიძლება ცოლის სიცოცხლის ფასი ღირდეს და ზოგჯერ საყვარლისაც. საქორწინო ცერემონია უბრალოა. საქმრო გარბის ტყეში სხვადასხვა მოძრაობების შესრულებით, ხოლო ნათესავები არწმუნებენ უკან დაბრუნდეს. ის ბრუნდება, იჩოქებს მუხლებზე პატარძლის წინ, რის შემდეგაც ქორწინება დასრულებულად ითვლება. ერთ-ერთი მეუღლის სიკვდილის შემდეგ მეორეს შეუძლია ხელახლა დაქორწინდეს.
გარდაცვლილს კრძალავენ ვაკეზე, სადაც მას 3 თვეს ტოვებენ (ეს არის გლოვის პერიოდი). ბავშვებს კრძალავენ იატაკის ქვეშ. გლოვის გასვლის შემდეგ ძვლებს ამოთხრიან, ჭრიან და აკეთებენ მათგან სამკაულებს.
სულიერი კულტურა
ანდამანების რელიგიაზე ცნობილია ძალიან ცოტა რამ — ხალხი თითქმის გადაშენდა.
ძირითადი კულტი — პულუგუ (ბილიკუ) და ტარაი, ზაფხულისა და ზამთრის მუსონების სულებია. მათთან არის დაკავშირებული სეზონის და ბუნების მოვლენების ცვლილებებზე წარმოდგენა.
გავრცელებულია ზებუნებრივი ძალების კულტი, მაგია.
ანდამანელებს სჯერათ, რომ გარდაცვლილი უფროსების სულები გარდაიქმნებიან ზებუნებრივ ძალებად, ხოლო გადაცვლილი ბავშვების სულები ხელახლა მოევლინებიან დედამიწაზე ახალ ბავშვებად.
მითებში არის მსგავსება ავსტრალელებთან, რომელთა წინაპრები ატარებდნენ ცხოველთა სახელებს. ეს არის ტოტემიზმის კვალი. ბევრად მეტია შემორჩენილი ანიმიზმის მაგალითები, რომელიც დაკავშირებულია შამანების მოღვაწეობასთან. ბუნების სულები მეტწილად ეჩვენებოდათ ბოროტად. სულებს ერქვათ ლაუ ან ჩაუგა, ჯურუ-ვინი, ზღვის სული, მზის სხივის მომტანი ჩოლი, ერემ-ჩაუგალა და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდოეთის ხალხები კატეგორია:მონადირე-შემგროვებლები კატეგორია:აზიელები კატეგორია:ნეგრიტოსები კატეგორია:ანდამანის და ნიკობარის კუნძულები
ვახტანგ გორგასლის მოედანი
ვახტანგ გორგასლის მოედანი —  მოედანი თბილისში, კრწანისის რაიონში (კალა). მეტეხის ხიდისა და ჟან შარდენის, კოტე (კონსტანტინე) აფხაზისა, ჰოვანეს თუმანიანისა და ვახტანგ გორგასლის ქუჩებს შორის. ვახტანგ I გორგასლის სახელი ეწოდა1958 წელს. თბილისის ძველთაძველი სავაჭრო მოედანი ცნობილია XVII საუკუნიდან. მდებარეობს ქალაქის ორ უძველეს ნაწილს — აბანოთუბანსა და კალას შორის, ხოლო მეტეხის ხიდით დაკავშირებულია მესამე ძველ უბანთან — ისანთან.
მოედანი რამდენიმე სახელითაა ცნობილი: თავდაპირველად, დაბლა ციხესთან სიახლოვის გამო, ერქვა ციხის მოედანი (ასეა დატანილი ვახუშტი ბატონიშვილის მიერ შედგენილ თბილისის 1735 წლის გეგმაზე). 1750, ქალაქისა და ციხის გამყოფი კედლის აღების შემდეგ, იხსენიება როგორც ქვემო მეიდანი, მეიდანი (შეტანილია 1841 წლის შედგენილმ ქუჩებსა და მოედნების სიაში, თათრის მაიდანი (დატანილია თბილისის 1851, 1867, 1897, 1934 წლების გეგმებზე), მაიდანი (ასეა შეტანილი თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში; ასევეა თბილისის ქუჩების 1940 წლის ცნობარშიც).
იყო კალის სამხედრო (აქ იმართებოდა სამხედრო აღლუმები), საზოგადოებრივი და სავაჭრო ცენტრი. ყოველდღიური ბაზრობის გარდა აქ ეწყობოდა საკვირაო და სადღესასწაულო ბაზრობაც, სადაც ქარავნები აღმოსავლეთი ქვეყნებიდანავ ჩამოდიოდნენ. მოედნის შუაში გამართულ ჩარდახში იდგა დიდი სასწორი — აქედან ხდებოდა პროდუქტების გადანაწილება ბაზრის ტერიტორიაზე („აოფლიდან მნოასული საქონელი ჯერ ქალაქის მცხოვრებლებს უნდა ეყიდათ და შემდეგ — ქორვაჭრებს“. იოსებ გრიშაშვილი). მოედნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში შადრევნიანი წყალსატევი იყო (იარსება XIX დასასრულამდე), რომელშიც კერამიკული მილებით ჩაედინებოდა თაბორის ქედის კალთებიდან გამოყვანილი წყაროს წყალი. მოედანზევე იყო სამეფო დუქნები, ყავახანები, სასადილოები (აშპაშხანა). მოედნის რეკონსტრუქცია დაიწყო XX საუკუნის 20-იან წლებში ყოფილი შუა ბაზრის (ახლანდელი კოტე აფხაზის ქუჩა) გაფართოებასა და კეთილმოწყობასთან დაკავშირებით. შემდეგი რეკონსტრუქციის დროს (1940-1950) მოედანი გაიხსნა მტკვრის მხარეს. რეკონსტრუქციის შედეგად მოისპო მეტად კოლორიტული განაშენიანება მეტეხის ხიდის გარშემო — შაჰ-ისმაილის მეჩეთი (XVI –XVIII საუკუნეები) და მინარეთი, ქარვასლა, შეკიდებულაივნიანი სახლები, რომელთა პირველი სართულები სავაჭროებს ჰქონდა დათმობილი.
ამჟამად მოედანი საკმაოდ გადატვირთულიმნიშვნელოვანი სატრანსპორტო კვანძია. ძველი მოედნის კოლორიტი ასახულია მრავალ დოკუმენტსა თუ მხატვრულ ნაწარმოებში (ჟან შარდენი, ჟოზეფ პიტონ დე ტურნეფორი, გრიგოლ გაგარინი და სხვა).
ვახტანგ გორგასლის I შესახვევი
ვახტანგ გორგასლის I შესახვევი — შესახვევი (ხარფუხი), ვახტანგ გორგასლის მოედნიდან ბეთლემის ქუჩამდე, თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მოედნის I და II ჩიხებითურთ.
ვახტანგ გორგასლის I ჩიხი
ვახტანგ გორგასლის I ჩიხი — ჩიხი (ხარფუხი), მისასვლელი იბრაჰიმ ისფაჰანლის ქუჩიდან. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ტყავის შესახვევი.
ვახტანგ გორგასლის II ჩიხი
ვახტანგ გორგასლის II ჩიხი — ჩიხი (ხარფუხი). მისასვლელი იბრაჰიმ ისფაჰანლის ქუჩიდან. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც კომუნალური ჩიხი.
ლიტერატურა
კატეგორია:კრწანისის რაიონის მოედნები კატეგორია:თბილისის მოედნები
ფრენსის ფუკუიამა
იოსიჰირო ფრენსის ფუკუიამა (Yoshihiro Francis Fukuyama; დ. 27 ოქტომბერი, 1952, ჩიკაგო) — იაპონური წარმოშობის ამერიკელი ფილოსოფოსი, პოლიტოლოგი, პოლიტეკონომისტი და მწერალი. მოღვაწეობს ჯორჯ მეისონის, ჯონს ჰოპკინზისა და სტენფორდის უნივერსიტეტებში. უფრო მეტად ცნობილია თავისი წიგნით „ისტორიის დასასრული და უკანასკნელი ადამიანი“ (1992), რომელშიც ამბობს, რომ მთელ მსოფლიოში ლიბერალური დემოკრატიის გავრცელება შეიძლება მოწმობდეს კაცობრიობის სოციოკულტურული ევოლუციის ბოლო წერტილს და გახდეს ადამიანური მმართველობის უკანასკნელი ფორმა. ფუკუიამას ეს წიგნი ნათარგმნია 20-ზე მეტ ენაზე. წიგნმა გამოსვლისთანავე გამოიწვია ფართო რეზონანსი სამეცნიერო წრეებსა და მასობრივ საინფორმაციო საშუალებებში. მიუხედავად იმისა, რომ წიგნის გამოსვლის მომენტიდან იქ მოხსენიებული მრავალი მოვლენა ეჭვქვეშ დადგა, ფუკუიამა უწინდებურად უჭერდა მხარს „ისტორიის დასასრულის“ კონცეფციას.
ოემი
ოემი (Oyem) — ქალაქი გაბონში, ვოლო-ნტემის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს პროვინციის ჩრდილოეთში, მდინარე ნტემის ნაპირზე.
გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს პლატოზე, ზღვის დონიდან 914 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქი ახლომდებარე სასოფლო-სამეურნეო ტერიტორიების სატრანსპორტო ცენტრია. ქალაქი ოემი მდებარეობს 411 კმ მანძილზე გაბონის დედაქალაქ ლიბრევილიდან.
ისტორია
ქალაქს ოემი დაერქვა დიდი ხის პატივსაცემად, რომელიც იზრდებოდა ქალაქის შემოგარენში. 1990-იან წლებში გააუპატიურეს და დახოცეს რამდენიმე ქალი მშვიდობის კორპუსიდან, რაც გახდა რეგიონის უსაფრთხოებისადმი ეჭვის საფუძველი.
2004 წლის მარტში ქალაქი მოექცა ცოფიანი ძაღლების ალყაში, რომლებმაც დახოცეს ქალაქის სამი მაცხოვრებელი. ქალაქის ადმინისტრაცია იძულებული გახდა დაეხოცა 50 მაწანწალა ძაღლი.
2004 წლის ოქტომბერში ქალაქი ოემი დაზარალდა წყლის უკმარისობით და ელექტროენერგიის გამორთვით. ამავე წლის დეკემბერში იფეთქა ტიფის ეპიდემიამ, რომელიც გავრცელდა ჩრდილოეთ გაბონის მთელ ტერიტორიაზე. ქალაქ ოემიში დარეგისტრირებულია დაავადების დაახლოებით 50 შემთხვევა.
ეკონომიკა
ქალაქ ოემიში მოყვანილი ძირითადი სასოფლო-სამეურნეო კულტურებია კაკაო და ყავა, რომლებიც საავტომობილო ტრანსპორტით მიაქვთ კამერუნის კრიბის და დუალის პორტებში, საიდანაც ექსპორტზე გადის სხვა ქვეყნებში. აქ ასევე აწარმოებენ კაუჩუკს და კარტოფილს.
მომსახურება
ქალაქში ფუნქციონირებს საავადმყოფო, ორი ეკლესია, სასოფლო-სამეურნეო სკოლა, სახელმწიფო საშუალო სკოლა და საბაჟო.
სქოლიო
კატეგორია:გაბონის ქალაქები
მარია კრისტინა ავსტრიელი
მარია კრისტინა ავსტრიელი (Maria Christina von Österreich, María Cristina de Austria; დ. 21 ივლისი 1858, ბრნო, ავსტრია - გ. 6 თებერვალი 1929, მადრიდი, ესპანეთი) — ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტიის წარმომადგენელი. ავსტრიის ერცჰერცოგ კარლისა და მისი მეუღლის, ერცჰერცოგინია ელიზაბეთ ფრანცისკა ავსტრიელის ქალიშვილი. ესპანეთის დედოფალი 1879-1885 წლებში, როგორც ალფონსო XII-ის მეორე მეუღლე. ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ის დედა და მისი რეგენტი 1885-1902 წლებში.
ადრეული ცხოვრება
მარია კრისტინა დაიბადა 1858 წლის 21 ივლისს ავსტრიის იმპერიაში შემავალ მორავიულ ქალაქ ბრნოში. იგი იყო ავსტრიის ერცჰერცოგ კარლისა და მისი ცოლის, ერცჰერცოგინია ელიზაბეთ ფრანცისკა ავსტრიელის შვილი.
მამის ხაზით მას ბებია-ბაბუად ტესჩენის ჰერცოგი კარლი და მისი ცოლი, პრინცესა ჰენრიეტა ნასაუ-ვეილბურგელი ერგებოდნენ, ხოლო დედის მხრიდან მისი ბებია-ბაბუა იყვნენ უნგრეთის პფალცგრაფი იოზეფ ავსტრიელი და მისი მეუღლე, ჰერცოგინია მარია დოროთეა ვიუტემბერგელი.
მარია კრისტინაზე დაქორწინება უამრავ ევროპელ უფლისწულს სურდა. მიუხედავად იმისა, რომ იგი ევროპის უძლიერესი სახელმწიფოს - ავსტრიის პრინცესა იყო, იგი ასევე აკმაყოფილებდა იმ ეპოქის სილამაზის ყველა სტანდარტს, ანუ იყო მაღალი, ქერა, თეთრკანიანი, გამხდარი, ცისფერთვალება, გონიერი, კარგად განათლებული, გემოვნებიანი, სამართლიანი და ძალიან დახვეწილი.
ქორწინება და შვილები
1879 წლის 29 ნოემბერს მარია კრისტინა ცოლად გაჰყვა ესპანეთის დაქვრივებულ მეფე ალფონსო XII-ს, რომელიც ასევე იმ დროის ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ, სიმპათიურ და მდიდარ მონარქად მიიჩნეოდა. მარია კრისტინასა და ალფონსოს ექვსწლიანი ქორწინებიდან მხოლოდ სამი შვილი შეეძინათ:
ალფონსო XII-ის პირველმა მეუღლემ, დედოფალმა მერსედეს ორლეანელმა, რომელიც სულ ექვსი თვე იყო მისი ცოლი, ვერ მოახერხა მისთვის მემკვიდრის გაჩენა, რადგან იგი ქორწილიდან ექვს თვეში დაიღუპა. ამიტომაც ტახტზე მარია კრისტინას ვაჟს კონკურენტები არ ჰყავდა. როგორც დედოფალი, იგი საკმაოდ გონივრად მმართველობდა. თუმცაღა მისი დედოფლობა დიდხანს არ გაგრძელდებოდა. ალფონსო ქორწილიდან ექვს წელიწადში დაიღუპა.
რეგენტობა
როდესაც მეფე ალფონსო გარდაიცვალა მარია კრისტინა ორსული იყო და მხოლოდ გოგონები ჰყავდა გაჩენილი, ამიტომ ტახტზე არავინ არ ასულა, იმ იმედით, რომ ვაჟი გაჩნდებოდა. თუ ვაჟი გაჩნდებოდა, ცხადია მეფე სწორედ ის გახდებოდა, ხოლო თუ გოგონა დაიბადებოდა ტახტზე მარია კრისტინას უფროსი ქალიშვილი მერსედესი ავიდოდა. ამ პერიოდის მანძილზე ესპანეთს დედოფალი მარია კრისტინა მართავდა. რამდენიმე თვეში კი მეფე ალფონსო XIII დაიბადა. ცხადია მას ქვეყნის მართვა არ შეეძლო რის გამოც რეგენტად მარია კრისტინა დაინიშნა მის სრულწლოვანებამდე. სოწორედ მარია კრისტინამ დადო 1898 წელს პარიზის ხალშეკრულება და აწარმოა ესპანეთ-ამერიკის ომი.
მისი მთავარი მრჩეველი და მოკავშირე მატეო საგასტა გახდა, რომლის მითითებების საფუძველზეც მართავდა ქვეყანას. მის დედოფალთან მიწერილ წერილებში აღწერილია, რომ ქვეყანაში შიდა ომების თავიდან ასაცილებლად ის კონსტიტუციური მონარქიის პრინციპით, ადამიანთა უფლებების პატივისცემითა და ხალხზე ზრუნვით უნდა მართო. მარია კრისტინას ძალიან უხაროდა, რომ მის შვილს გვირგვინი სრულწლოვანებამდე შეუნარჩუნა, მისი შენარჩუნება კი უკვე თავად ალფონსოს საქმე გახდა. 1902 ალფონსო სრულწლოვანი გახდა და მარია კრისტინასაც რეგენტობა ჩამოერთვა.
დარჩენილი ცხოვრება
1906 წელს მას შემდეგ რაც ალფონსომ ცოლად ვიქტორია ევგენია ბეტენბერგელი შეირთო, სწორედ ის გახდა ქვეყნის დედოფალი და მარია კრისტინამაც მეორე ადგილზე გადაინაცვლა. მიუხედავად ამისა, ალფონსო მაინც დედის რჩევებზე დაყრდნობით განაგრძობდა ქვეყნის მართვას.
1929 წლის 6 თებერვალს გულის შეტევის შედეგად 70 წლის ასაკში გარდაიცვალა, ესპანეთის დედაქალაქ მადრიდში. იგი დაკრძალეს ესკორიალის სამეფო საძვალეთში, ქმრის გვერდით. ისტორიკოსთა მოსაზრებით ეს სასიკვდილო შეტევა ალფონსოს მუქარამ გამოიწვია, რომელშიც იგი ამბობდა, რომ პოლიტიკასთაც მარია კრისტინას აღარასდროს გააკარებდა. დედის გარდაცვალებიდან სულ ორ წელიწადში, ალფონსომ თავისი უხეირო მმართველობით ხალხი აჯანყებამდე და მონარქიის დამხობამდე მიიყვანა.
წინაპრები
მარია კრისტინა ავსტრიელის წინაპრები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1858 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1929 კატეგორია:ესპანეთის დედოფლები კატეგორია:ქალი რეგენტები კატეგორია:ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელები კატეგორია:ავსტრიის პრინცესები კატეგორია:დედა დედოფლები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა ეკატერინეს ორდენის კავალრები კატეგორია:ვიქტორიასა და ალბერტის ორდენის კავალრები კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები კატეგორია:ესკორიალის მეფეთა პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ესპანეთის რეგენტები
ნოსივკა
ნოსივკა (Носівка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 14185 კაცს შეადგენდა.
ნეროპოლისი
ნეროპოლისი (Nerópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 832 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გოიანიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24 210 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 118.55 კმ²-ზე. ფართობი 204217 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ოლგა გოლოდეცი
მინი|ოლგა გოლოდეცი ოლა გოლოდეცი (О́льга Ю́рьевна Голоде́ц; დ. 1 ივნისი, 1962, მოსკოვი, რსფსრ, სსრკ) — რუსი პოლიტიკოსი და ეკონომისტი, რუსეთის ფედერაციის მთავრობის თავმჯდომარის მოადგილე 2012 წლის 21 მაისიდან.
პოლიტიკური მოღვაწეობა
2012 წლის 21 მაისიდან არის რუსეთის ფედერაციის თავმჯდომარის მოადგილე. კურირებს ჯანდაცვას, წამლების და სამედიცინო პროდუქტის ბრუნვას, მათი ხარისხის და უსაფრთხოების უზრუნველყოფას, ფარმაცევტულ მოღვაწეობას, სოციალურ განვითარებას, დემოგრაფიას, სამუშაო ურთიერთობებს, სოციალურ პარტნიორობას, ოსიცალურ და სამედიცინო დაზღვევას, საპენსიო უზრუნველყოფას, განათლებას, მეცნიერებას, კულტურას, ტურიზმს, სახელმწიფოს პოლიტიკას ახალგაზრდებთან მიმართებაში და სოციუმზე ორიენტირებული არაკომერციული ორგანიზაციების მხარდაჭერას.
2012 წლის დეკემბერში საზოგადოების წერილი მიიქცია გოლოდეცის წერილმა, სადაც ის მიმართავდა მთავრობის თავმჯდომარეს ვლადიმერ პუტინს და აკრიტიკებდა ახლადმიღებულ „დიმა იაკოვლევის კანონს“, რომლის თანახმადაც ამერიკის შეერთებული შტატების მოქალაქეებს რუსი ბავშვების გაშვილება ეკრძალებოდათ. გოლოდეცი წერდა, რომ პარლამენტის მიერ მიღებული კანონი არღვევდა შეთანხმებას აშშ-სა და რუსეთს შორის, ვენის კონვენციას, კონვენციას ბავშვთა უფლებების შესახებ და რუსეთის ფედერაციის საოჯახო კოდექსს. მოგვიანებით, დიმიტრი მედვედევმა ახსნა, რომ წერილი გოლოდეცმა პუტინს მისი თხოვნით გაუგზავნა.
2013 წლის 14 იანვარს, დაინიშნა პრეზიდენტ პუტინის მიერ წინა წლის 28 დეკემბერს ხელმოწერილი ბრძანების („ბრძანება ობოლი ბავშვების დაცვის ზომების შესახებ“) აღსრულებაზე პასუხისმგებელ პირად.
2014 წლის 1 ივნისს გოლოდეცმა დაავალა ჯანდაცვის მინისტრ ვერონიკა სკვორცოვას, ეზრუნა იმაზე, რომ მაღალტექნოლოგიური სამედიცინო დახმარება ავადმყოფ ბავშვებს აღმოუჩინონ რუსეთში და არა საზღვარგარეთ. მოგვიანებით, ბლოგერ ანტონ ბუსლოვთან საუბრისას (რომელმაც მისწერა გოლოდეცს ღია წერილი რუსული მედიცინის მდგომარეობაზე) ახსნა, რომ გულისხმობდა საქველმოქმედო ფონდების და ექიმების უფრო ეფექტურ ურთიერთმოქმედებას და არა საზღვარგარეთ მკურნალობის შეზღუდვას. 2015 წლის ზაფხულში გოლოდეცმა განაცხადა, რომ ერთი წლით ადრე გარდაცვლილმა ბუსლოვმა „პრაქტიკულად დაწერა რუსეთში ონკოლოგიური სამსახურის განვითარების პროგრამა“.
2018 წლის 18 მაისს შევიდა დიმიტრი მედვედევის მეორე მთავრობის შემადგენლობაში და შეინარჩუნა ვიცე-პრემიერის პოსტი. მისი პასუხისმგებლობის სფეროში შევიდა კულტურისა და სპორტის საკითხები.
2014 წლის მარტში გამოქვეყნებული ჟურნალ „Огонёк“-ის „100 ყველაზე გავლენიანი რუსი ქალის“ რეიტინგში დაიკავა მეოთხე ადგილი.
შემოსავალი
2011 წლის აპრილში გამოქვეყნებული დეკლარაციის თანახმად, გოლოდეცის შემოსავალი 2010 წლის მდგომარეობით იყო 57 მილიონი რუბლი. გარდა ამისა, იგი ფლობს ორ ბინას (მათ შორის იტალიაში) და აგარაკის ნახევარს (220 м²) შვეიცარიაში. 2011 წელს მისი შემოსავალი ხუთჯერ შემცირდა და დეკლარაციის თანახმად, შეადგინა 11,19 მილიონი რუბლი.
ოჯახი
არის ადამას გოლოდეცის ნათესავი. 2003 წელს გაეყარა მეუღლეს. ჰყავს ორი შვილი — ტატიანა მრდულიაში და ანა-ვლასოვა მრდულიაში. ტატიანა მრდულიაში არის ტრეტიაკოვსკის სახელმწიფო გალერეის გენერალური დირექტორის მოადგილე.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი პოლიტიკოსები კატეგორია:რუსი ეკონომისტები კატეგორია:დაბაებული 1 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1962
დვორჟეცკის აგარაკი
დვორჟეცკის აგარაკი (Дача Дворжецкого) — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია რუსული არქიტექტურული ტრადიციებით მოდერნის ელემენტებით. მდებარეობს ქალაქ სესტრორეცკში, სანქტ-პეტერბურგი, მისამართი: ორანჟერეის ქუჩა, სახლი № 3. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტი. აგებულია 1909 წელს არქიტექტორ ს. გ. გინგერის მიერ.
ისტორია
სახლს რომელიც აგებულია კურორტზე, მიწის ნაკვეთში, რომლის ნომერია 80, ჩვეულებრივად უწოდებენ მისი მფლობელის ს. ი. დვორჟეცკის სახელს, რომელიც გარდაიცვალა 1913 წელს. თავისი არსებობის პერიოდში მიწის ნაკვეთმა რამდენიმე მფლობელი გამოიცვალა. აგარაკის შენობა კი ააგეს 1909 წელს არქიტექტორ ს. გ. გინგერის პროექტის მიხედვით მოდერნის არქიტექტურულ სტილში, თუმცა სახურავი ტიპიურია ე. წ. პეტრესეული ბაროკოსთვის.
სესტრორეცკის კულტურსი დარბაზში გამოსვლისას ამ სახლში შეჩერდა მომღერალი ლეონიდ სობინოვი. 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ ეს აგარაკი საბჭოთა ხელისუფლებამ გადასცა სობინოვს. აგარაკზე მამასთან, ოპერის მომღერალ ლეონიდ სობინოვთან ერთად ცხოვრობდა რეჟისორი ირინა სობინოვა-კასილი. ამჟამად სახლი კარგ მდგომარეობაშია.
შენობა შედის რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. ნორმატიული აქტი: ლენინგრადის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1988 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილება № 963.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
პოტრიესი
პოტრიესი (Potríes, Potries) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის საფორის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 3 კმ². მოსახლეობა — 1060 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
აგროქიმიური ანალიზი
აგროქიმიური ანალიზი — მცენარის, მცენარეული წარმოშობის საკვების, ნიადაგის, სასუქის, პესტიციდების ქიმიური შედგენილობის განსაზღვრა ლაბორატორიული მეთოდებით. აგროქიმიური ანალიზს ატარებენ აგროქიმიურ ლაბორატორიაში.