ხოჯალი_(ქალაქი)
კომენტარი გენოციდის შესახებ
ხოჯალის გენოციდი ერთ-ერთი საშინელი ტრაგედიაა, რომელსაც აზერბაიჯანელი ხალხი XX საუკუნეში შეხვდა. ხოჯალის ტრაგედია არის სისხლიანი მოვლენა კაცობრიობის ისტორიაში, როგორიცაა ხათინის, ლიდისისა და ორადურის გენოციდები. ხოჯალი ბლოკადაში იყო 1991 წლის ოქტომბრიდან. 30 ოქტომბერს მანქანის კავშირი გაწყდა და ერთადერთი სატრანსპორტო საშუალება ვერტმფრენი დარჩა. ბოლო ვერტმფრენი ხოჯალიში 1992 წლის 28 იანვარს ჩავიდა. ქალაქ შუშას ცაზე სამოქალაქო ვერტმფრენის ჩამოგდებისა და 40 ადამიანის დაღუპვის შემდეგ ეს კავშირიც შეწყდა. 2 იანვრიდან ქალაქი ელექტროენერგიის გარეშე დარჩა. ქალაქი გადარჩა და დაიცვა მხოლოდ მოსახლეობის გმირობისა და მისი დამცველების მამაცობის წყალობით. ქალაქის დაცვას უმთავრესად აწყობდნენ მცირე იარაღით შეიარაღებული ადგილობრივი თავდაცვის ჯგუფი, მილიცია და ეროვნული არმიის მებრძოლები. თებერვლის მეორე ნახევრიდან ხოჯალი ალყაში მოექცა სომხური შეიარაღებული დაჯგუფებების მიერ და ყოველდღიურად ექვემდებარებოდა საარტილერიო ცეცხლს, მძიმე ტექნიკას, სომხური დაჯგუფებების თავდასხმებს. ხოჯალიზე თავდასხმისთვის მზადება 25 თებერვალს საღამოს დაიწყო, როცა 366-ე პოლკის სამხედრო ტექნიკა საბრძოლო პოზიციებზე წავიდა. ქალაქზე თავდასხმა დაიწყო 2 საათიანი სროლის შემდეგ ქვემეხებიდან, ტანკებიდან და „ალაზანის“ ტიპის საზენიტო იარაღიდან. ხოჯალის სამი მხრიდან თავდასხმის შედეგად მოსახლეობა იძულებული გახდა ასკარანის მიმართულებით გაქცეულიყო. მალე გაირკვა, რომ ეს მზაკვრული ხრიკი იყო. სოფელ ნახჩევანლის მახლობლად მოსახლეობა სომხურმა შეიარაღებულმა დაჯგუფებებმა გააჩერეს და ისინი ცეცხლსასროლი იარაღით დაიჭირეს. თოვლიან უღელტეხილებსა და ტყეებში დასუსტებული და გამოფიტული ადამიანების უმეტესობა განსაკუთრებული სისასტიკით გაანადგურა სომხურმა შეიარაღებულმა დაჯგუფებებმა ასკარან-ნახჭევანლის ვაკეზე. ქალაქის მოსახლეობის ნაწილი წინასწარ მომზადებულ ჩასაფრებში დაიღუპა ძალადობისგან თავის დაღწევის მცდელობისას. რუსული იურიდიული დაცვის ცენტრის „მემორიალის“ ინფორმაციით, ხოჯალიში მოკლული 200 აზერბაიჯანელის ცხედარი აღდაში ოთხ დღეში გადმოასვენეს და ათეულობით ცხედარი შეურაცხყოფილი იყო. აღდამში 181 გვამს (130 მამაკაცი და 51 ქალი, მათ შორის 13 ბავშვი) ექსპერტიზა ჩაუტარდა. ექსპერტიზის დროს დადგინდა, რომ ტყვიით მიყენებული ჭრილობების შედეგად დაიღუპა 151 ადამიანი, ნამსხვრევებით 20 ადამიანი, ბლაგვი ინსტრუმენტის სროლით კი 10 ადამიანი. სამართალდამცველმა ცენტრმა ცოცხალი ადამიანის სკალპინგის ფაქტიც დააფიქსირა. იმ დღეებში აზერბაიჯანული ძალები ხოჯალის მცხოვრებლებს დახმარებას ვერ მიაღწევდნენ, ცხედრების ამოღებაც კი ვერ მოხერხდა. ამ დროს სომხები ვერტმფრენებითა და თეთრ ტანსაცმელში გამოწყობილი სპეცდანიშნულების ჯგუფებით ტყეებში ჩაფლულ ადამიანებს ეძებდნენ, აღმოჩენილს ტყვედ ატანდნენ და აწამებდნენ. 28 თებერვალს ჯგუფმა, რომელშიც ადგილობრივი ჟურნალისტები იყვნენ, 2 შვეულმფრენით მოახერხა აზერბაიჯანელების დაღუპვის ადგილზე მისვლა. ყველა შეშინებული იყო ნანახით - ვაკე სავსე იყო გვამებით. მეორე შვეულმფრენის საჰაერო დაცვის მიუხედავად, სომხების ძლიერი ცეცხლის ქვეშ მხოლოდ 4 ცხედრის აყვანა იყო შესაძლებელი. 1 მარტს შემთხვევის ადგილზე კიდევ უფრო საშინელი ვითარება დაფიქსირდა ადგილობრივი და უცხოელი ჟურნალისტების მონაწილეობით. ამოიღეს სკალპები, მოაჭრეს ყურები და სხვა ორგანოები, ამოიღეს თვალები, ამოიღეს კიდურები, აღმოაჩინა უამრავი ჭრილობა დანით და ტყვიით, მძიმე ტექნიკით დამსხვრევა და დამწვრობა. თუ რას წერდა უცხოური პრესა ამ სისასტიკეებზე: ჟურნალი Croix l'Evenman (პარიზი), 1992 წლის 25 თებერვალი: სომხები თავს დაესხნენ ხოჯალს. დასახიჩრებულ გვამებს მთელი მსოფლიო შეესწრო. აზერბაიჯანელები ათასობით დაღუპულს აცხადებენ. Sunday Times (ლონდონი), 1992 წლის 1 მარტი: სომეხმა ჯარისკაცებმა გაანადგურეს ათასობით ოჯახი. გაზეთი Financial Times (ლონდონი), 1992 წლის 9 მარტი: სომხებმა დახვრიტეს აღდამისკენ მიმავალი ჯგუფი. აზერბაიჯანელებმა 1200-მდე ცხედარი დათვალეს. The Times (ლონდონი), 1992 წლის 4 მარტი: ბევრი დაამახინჯეს, მხოლოდ გოგონას თავი დარჩა. იზვესტია (მოსკოვი), 1992 წლის 4 მარტი: ვიდეოკამერამ ბავშვებს აჩვენა მოჭრილი ყურები. ქალის სახე შუაზეა გაჭრილი. მამაკაცებს სკალპები აიღეს.