cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ეროვნული საგანძური (სამხრეთ კორეა)
დამატებული 1986 წლის 29 ნოემბერს
234. სადჰარმაპუნდარიკა სუტრა ვერცხლში მუქ ლურჯ ქაღალდზე, ჰოამის ხელოვნების მუზეუმი, იონგინი 235. ავატამსაკა სუტრა ოქროში მუქ ლურჯ ქაღალდზე, ჰოამის ხელოვნების მუზეუმი, იონგინი
დამატებული 1987 წლის 9 მარტს
236. დასავლეთის ხუთ სართულიანი პაგოდა ტაძრის ტერიტორიაზე ჯანგჰანგ-რიში, ვოლსეონგი, გიეონგჯუ
დამატებული 1987 წლის 16 ივლისს
237. გოსან გუგოკსი ჰვაბიეონგი, კალიგრაფიისა და ნახატების დასაკეცი შირმა, გოიანგი 238. პრინც ი იონგის ამონაჭრების დასაწებებელი ალბომი, შუა XV საუკუნე, გოიანგი
დამატებული 1987 წლის 26 დეკემბერს
239. სონგ სიეოლის პორტრეტი, კორეის ეროვნული მუზეუმი, სეული 240. იუნ დუსეოს პორტრეტი, ქვეყანა ჰენამი
დამატებული 1988 წლის 16 ივნისს
241. მაჰაპრაჯნაპარამიტა სუტრა, ჰოამის ხელოვნების მუზეუმი, იონგინი
დამატებული 1988 წლის 14 ნოემბერს
242. სილას ძეგლი ბონგპიეონგში, ქვეყანა ულჯინი
დამატებული 1988 წლის 28 დეკემბერს
243. კომენტარი იოგაცარიაბჰუმი სუტრაზე, ტომი 11, ჰოამის ხელოვნების მუზეუმი, იონგინი 244. იოგაცარიაბჰუმ სუტრა, ტომი 17, მიონგჯის უნივერსიტეტის მუზეუმი, იონგინი 245. ტრიპიტაკას კოეფიციენტი, ტომი 20, კორეის ეროვნული მუზეუმი, სეული 246. დაებოჯეოკგიეონგ სუტრა, კორეის ეროვნული მუზეუმი, სეული
დამატებული 1989 წლის 10 აპრილს
146. ფეხზე მდგომი ბრინჯაოთი მოპირკეთებული ბოდჰისატვა უიდანგში, გონგჯუ
დამატებული 1989 წლის 1 აგვისტოს ან იმის შემდეგ
250px|მინი|ნო. 295 ბეკჯეს გვირგვინი, ბრინჯაოთი მოპირკეთებული გვირგვინი [[ყორღანი|ყორღანიდან სინჩონ-რიში, ნაჯუ ]] 250px|მინი|ნო. 296 ჩილჯანგსას ტაძრის ხუთი ბუდისტის ნახატი, ანსეონგი 250px|მინი|ნო. 317 ჩოსონის მმართველის მეფე თაეჯოს სამეფო პორტრეტი, ჯეონჯუ-სი, ჯეოლაბუკ-დო
სქოლიო
კატეგორია:კორეის ისტორია კატეგორია:მუზეუმები ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:სამხრეთი კორეა
ატა ტეაოტაი
ატა ტეაოტაი (Ata Teaotai) — კირიბატის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ქვეყნის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი 1994 წელს 28 მაისიდან 1 ოქტომბრამდე. პრეზიდენტის მოვალეობას ასრულებდა ტეატაო ტეანაკის ვადის ამოწურვის შემდეგ (მისი წინამორბედიც მოვალეობის შემსრულებელი იყო რამდენიმე დღით), რადგანაც იყო ქვეყნის პარლამენტის თავმჯდომარე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირიბატის პრეზიდენტები კატეგორია:კირიბატის პარლამენტის თავმჯდომარეები
პაატა იმნაძე
პაატა იმნაძე (დ. 11 თებერვალი, 1953, თბილისი) — ქართველი მიკრობიოლოგი და ეპიდემიოლოგი, პროფესორი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი, დაავადებათა კონტროლისა და საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ეროვნული ცენტრის გენერალური დირექტორის მოადგილე მეცნიერების დარგში, ლუგარის კვლევითი ცენტრის ხელმძღვანელი, ღირსების ორდენის კავალერი (2003) და ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის საპატიო მედლის ლაურეატი (2002).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1953 წლის 11 თებერვალს თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიის ფაკულტეტი 1976 წელს.
1979-1991 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის მიკრობიოლოგიის და იმუნოლოგიის კათედრის ასისტენტი; 1991-1994 წლებში დოცენტი; 1989-1992 წლებში ეპიდემიოლოგიის და ჰიგიენის სამეცნიერო ცენტრის დირექტორის მოადგილე. 1983 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე — „ახალშობილთა და ჩვილ ბავშვთა ნაწლავის მიკროფლორა და იმუნური სტატუსი“.
2003-2006 წლებში იყო ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის ტროპიკულ დაავადებათა კვლევის საკოორდინაციო საბჭოს წევრი. 2004-2011 წლებში ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის ევროპის რეგიონის იმუნიზაციის ექსპერტთა კომიტეტის წევრი.
1992-2010 წლებში მუშაობდა დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის გენერალურ დირექტორად; 2010-2013 წლებში — სამეცნიერო საბჭოს ხელმძღვანელად; 2013 წლიდან კი გენერალური დირექტორის მოადგილეა. 1997 წელს იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საზოგადოებრივი ჯანდაცვის კათედრის დოცენტი; 1997–1998 წლებში მერილენდის უნივერსიტეტის მეცნიერ მუშაკი; 2005 წლიდან არის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საზოგადოებრივი ჯანდაცვის და ეპიდემიოლოგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი, სრული პროფესორი.
პაატა იმნაძეს არის ღირსების ორდენის კავალერი (2003), ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის საპატიო მედლისა (2002) და ივანე ჯავახიშვილის სახელობის პრემიის ლაურეატი (2014). თბილისობასთან დაკავშირებით, 2020 წლის 3 ოქტომბერს, COVID-19-ის პანდემიასთან მებრძოლ რვა ექიმთან ერთად თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება მიენიჭა.
ავტორია 105 სამეცნიერო ნაშრომისა და მიკრობიოლოგიის ორი სახელმძვანელოსი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:ქართველი იმუნოლოგები კატეგორია:მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატები კატეგორია:ივანე ჯავახიშვილის სახელობის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2020) პ
ქარზურგა კუნძულები
მინიატიურა|ქარზურგა კუნძულები რუკაზე ქარზურგა კუნძულები (Leeward Islands) — ვულკანურ კუნძულთა ჯგუფი ვესტ-ინდოეთში, კარიბის ზღვაში, მცირე ანტილის კუნძულების აღმოსავლეთი ნაწილი. ფართობი დაახლოებით 6 ათასი კმ². ქარპირა კუნძულების შემადგენლობაში შემავალი კუნძულები გვადელუპა და მარტინიკა საფრანგეთის სამფლობელოა, ხოლო ანტიგუა და ბარბუდა, სენტ-ვინსენტი და გრენადინები, დომინიკა, გრენადა და სენტ-ლუსია — დამოუკიდებელი სახელმწიფოებია. დიდი კუნძულების რელიეფი მთაგორიანია, სიმაღლე 1421 მეტრამდე (ვულკ. დიაბლოტენი კუნძულ დომინიკაზე). ჰავა ტროპიკულია, პასატური და ნოტიო. ბუნებრივი მცენარეულობა თითქმის მთლიანად განადგურებულია. კუნძულებზე არის შაქრის ლერწმის, კაკაოს, ბანანის პლანტაციები. მნიშვნელოვანი ქალაქებია: ფორ-დე-ფრანსი (კ. მარტინიკა), პუენტ-ი-პიტრი და ბას-ტერი (კ. გვადელუპა), კასტრი (კ. სენტ-ლუსია).
ლიტერატურა
კატეგორია:კარიბის კუნძულები კატეგორია:ქარზურგა კუნძულები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 373
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 373 მიიღეს 1975 წლის 18 აგვისტოს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ სან-ტომე და პრინსიპის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას სან-ტომე და პრინსიპის გაწევრიანების შესახებ.
რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად.
რესურსები ინტერნეტში
0373 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები სან-ტომე და პრინსიპის შესახებ კატეგორია:1975 წელი სან-ტომე და პრინსიპიში 0373
დუხტია
დუხტია — ქართლის დედოფალი. ბაკურ II-ის მეუღლე. დედოფალ დუხტიას და მისი მეუღლის ბაკურ II-ის ამბები დაცულია „პეტრე ქართველის ცხოვრებაში“, რომელიც ასურულ ენაზე დაწერა V საუკუნის გასულს (ან V საუკუნის დასაწყისში) ზაქარია ქართველმა. ბაკურ II და მისი მეუღლე ქველმოქმედები იყვნენ. კვირაში სამჯერ ისინი სატახტო ქალაქის ეკლესიაში მოწყალებას არიგებდნენ, სასახლეში საჭმელს ამზადებდნენ და ღამღამობით თვითონვე ურიგებდნენ ღარიბებს, რომელთათვის თავშესაფარიც კი ააგეს. დედოფალ დუხტიას, სამეფო სამოსელსა და სამკაულს ქვეშ ძაძა ეცვა, ხოლო თავისი ოქრო-მარგალიტი ღარიბებს მისცა. მათ შესახებ ჰაგიოგრაფი წერს: „თავისი ღირსების დამცირებად არ თვლიდა, თავის სასახლეში ნაირნაირი საჭმელები დაემზადებინა; შემდეგ ეს საჭმელები კალათებით მიჰქონდა ღამით თვითონ მის მიერ აგებულ ღარიბთა თავშესაფარში და იქ მყოფთ მეფე-დედოფალი საკუთარი ხელით აჭმევდა, ხოლო ცხონებულმა დუხტიამ, ისეთივე გამრჯელობით დაჯილდოვებულმა მისმა მეუღლემ, მეფური სამკაულები უგულებელყო და ჩაიცვა ბალნის სამოსელი, ძაძა, გაჰყიდა თავისი ტახტრევანი,... აგრეთვე ყოველგვარი ოქროს ნივთები და მარგალიტები და ღარიბებს დაურიგა იქიდან აღებული თანხა“. დედოფალ დუხტიას დაბადებისა და გარდაცვალების წლები უცნობია. იცხოვრა სამცხეში და მოღვაწეობდა IV-V საუკუნეებში. ჰყავდა შვილი ბაკურდუხტია.
ლიტერატურა
კატეგორია:იბერიის სამეფო კატეგორია:საქართველოს დედოფლები
ყანდაარის ალყა (1605-1606)
ყანდაარის ალყა— საბრძოლო დაპირისპირება სეფიანთა ირანსა და დიდ მოგოლთა იმპერიას შორის, რომლის დროსაც სპარსელებმა მუზაფარ ჰუსეინ-ხანის სარდლობით ალყაში მოაქვიეს მოგოლების მიერ წართმეული ქალაქი ყანდაარი, მაგრამ ვერ აიღეს.
მიმდინარეობა და შედეგები
სეფიანთა შაჰმა, აბას I-მა ოსმალების წინააღმდეგ გაჩაღებული ომის პარალელურად დიდ მოგოლთა იმპერიის წინააღმდეგაც დაიწყო ბრძოლა. 1605 წელს, იმპერატორ აქბარის გარდაცვალების შემდეგ, ჰერათის პროვინციის მმართველმა ჰუსეინ-ხანმა შაჰის ბრძანებით, შეუტია ყანდაარს. მოგოლებს ყანდაარის დასაცავად არ ეცალათ, რადგან შიდა დაპირისპირება მიმდინარეობდა ჯაჰანგირსა და მის ვაჟს, ხუსრავუ მირზას შორის.
სპარსელებმა ყანდაარის ალყა დაიწყეს ოქტომბერში. ქალაქს იცავდა მოგოლი სარდალი, შაჰ ბეგ-ხანი. მისი სწორი სტრატეგიის წყალობით ქალაქმა 8 თვიან ალყას გაუძლო და 1606 წლის ივლისში, იმპერატორ ჯაჰანგირის მიერ გამოგზავნილმა ჯარმა სპარსელები განდევნა ავღანეთიდან.
უშედეგო ლაშქრობის გამო, შაჰ-აბასმა მუზაფარ ჰუსეინ-ხანი სიკვდილით დასაჯა. ჯაჰანგირს ლმობიერი წერილი მისწერა და მთელი ყურადღება ოსმალეთის წინააღმდეგ ბრძოლისკენ გადაიტანა. ორივე მხარეს შორის დროებითი მშვიდობა დამყარდა 1622 წლამდე, მოგოლ-სეფიანთა ომის დაწყებამდე.
წყარო
კატეგორია: XVII საუკუნის ბრძოლები კატეგორია: ირანის ისტორია
ამირან შალიკაშვილი
ამირან შალიკაშვილი (დ. 22 მარტი, 1939, კოკანდი, უზბეკეთის სსრ, სსრკ — გ. 24 ნოემბერი, 2018, თბილისი, საქართველო) — ქართული პანტომიმის სკოლის ფუძემდებელი, მსახიობი, რეჟისორი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2013).
1960 წელს დაამთავრა თბილისის კულტსაგანმანათლებლო სასწავლებლის სარეჟისორო ფაკულტეტი, 1964 წელს – თბილისის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტი დრამის მსახიობის სპეციალობით.
1961 წლიდან არის ქართული პროფესიონალური პანტომიმის სკოლის ფუძემდებელი. 1965–1969 წლებში იყო თბილისის მუსიკალური კომედიის თეატრის, ხოლო 1969–1973 წლებში — მარჯანიშვილის სახელობის თეატრის მსახიობი. 1973–1975 წლებში იყო ფილარმონიის პანტომიმის დასის ხელმძღვანელი. 1975 წლიდან არის პანტომიმის სახელმწიფო თეატრის დამაარსებელი და მის შემდეგ დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. აგრეთვე არის თბილისის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში პანტომიმის განხრის დამაარსებელი (1978). 1999 წლიდან არის ბათუმის სახელმწიფო ხელოვნების ინსტიტუტის პანტომიმის სარეჟისორო და სამსახიობო სახელოსნოს ხელმძღვანელი. არის ავტორი წიგნებისა „პანტომიმა დუმილის პოეზიაა“ (1999), „დუმილის შემდეგ“ (2004), „ხილვები ფიროსმანზე“ (2004), „ცრემლიანი შემოდგომა“ (I, 2005; II, 2006). გარდაიცვალა 2018 წლის 24 ნოემბერს. მეუღლესთან, მსახიობ კირა მებუკესთან ერთად დაკრძალულია მახათას პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2013)
ლა-ბანდა (არგენტინა)
ლა-ბანდა (La Banda) — ქალაქი არგენტინაში. მდებარეობს სანტიაგო-დელ-ესტეროს პროვინციაში. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 95 142 კაცს.
გზა წინ და წინ მიდის
გზა წინ და წინ მიდის (The Road Goes Ever On) — ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლექსების კრებული. მასში შეტანილი ყველა ლექსი შუახმელეთის შესახებ არის და დონალდ სუონის მიერ დაწერილი მუსიკა ერთვის. პირველ განყოფილებაში წარმოდგენილია ნოტები. მეორე ნაწილში არის შენიშვნები და თარგმანები. აქ წარმოდგენილია ხელნაწერები, თარგმანები და კომენტარები სიმღერებზე „Namárië“ და „A Elbereth Gilthoniel“.
სარჩევი
მესამე გამოცემაში შეტანილია:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:წიგნები შუახმელეთზე კატეგორია:1995 წლის საუნდტრეკები
ირაკლი მეზურნიშვილი
ირაკლი მეზურნიშვილი (დ. 2 აგვისტო, 1985, თბილისი) — ქართველი დიპლომატი, პოლიტიკოსი.
2007 წელს დაამთავრა ქ. მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობათა სახელმწიფო ინსტიტუტი („МГИМО“ „მგიმო“).
მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობათა სახელმწიფო ინსტიტუტში სწავლის პერიოდში დააარსა „დამოუკიდებელი ქართული კლუბი“, რომელშიც ქართველი სტუდენტები გაწევრიანდნენ; 2007 წლიდან აქტიურად ჩაება სამეცნიერო საქმიანობაში, გამოქვეყნებული აქვს არაერთი პუბლიკაცია წამყვან ფინანსურ ჟურნალებში; 2010-2013 წლებში მუშაობდა რუსეთის ერთ-ერთ უდიდეს კვლევით-ანალიტიკურ ცენტრში, საერთაშორისო ფინანსების დეპარტამენტში, უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად; პარალელურად, კითხულობდა ლექციებს რუსეთის ფინანსთა სამინისტროს უნივერსიტეტში; 2013 წელს დაბრუნდა საქართველოში. კითხულობს ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში საერთაშორისო ეკონომიკის თემაზე; 2015 წელს შექმნა სატელევიზიო ფორმატი და ჩაწერა ინტერვიუ მსოფლიოს ცნობილ ტოპმენეჯერებთან ნიუ-იორკში, ვაშინგტონში, ბრიუსელსა და მოსკოვში; დაასრულა მუშაობა დოკუმენტურ ფილმზე, რომელიც საქართველოს და აშშ-ს მრავალწლიან მეგობრობას ეხება. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (კასპის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
დუნტინხუ
დუნტინხუ (洞庭湖) — ტბა ჩინეთში. მდებარეობს მდინარე იანძის აუზში, ჭაობიან ვაკეზე. ფართობი სეზონის შესაბამისად ცვალებადია. აქვს დაბალი ნაპირები. ჩაერთვის რამდენიმე სანაოსნო მდინარე. შეერთებულია მდინარე იანძისთან 4 არხით. აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ გადაჭიმულია საშუალოდ 150 კმ-ზე, ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ 95 კმ-ზე. ფართობი 2,820 კმ². წყალდიდობის პერიოდში წყლის დონე მატულობს 15 მეტრით და დატბორილი ტერიტორიის ფართობი 20000 კმ²-მდე იზრდება. ზამთარში წყლის ჩამონადენი მიემართება მდინარე იანძისაკენ, რის გამოც ტბა თხელდება და წარმოიქმნება ბევრი კუნძული. დუნტინხუ წარმოადგენს ჩინეთის სიდიდით მეორე მტკნარ ტბას პოიანხუს შემდეგ. განვითარებულია თევზჭერა.
ირაკლი მეზურნიშვილი
სადოქტორო დისერტაციის თემა „ინტეგრაციული პროცესების განვითარება საერთაშორისო სავალუტო სფეროში“.
დუნტინხუ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის ტბები
ირაკლი მეზურნიშვილი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები კატეგორია:მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობების სახელმწიფო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
სამართლიანი რუსეთი
სამართლიანი რუსეთი (Справедливая Россия) — რუსეთის ფედერაციაში ოფიციალურად დარეგისტრირებული მემარცხენე-ცენტრისტული იდეოლოგიის პარტია. წარმომადგენლები ჰყავდა სახელმწიფო დუმის მეხუთე მოწვევაში. ამ დროისთვის პარტიას დუმაში სიდიდით მესამე ფრაქცია ჰყავს (64 წარმომადგენელი).
პოლიტიკურ სლენგზე პარტიის წევრებს ხშირად მოიხსენიებენ როგორც „ესერებს“ (ანალოგიურად მოიხსენიებენ არასაპარლამენტო ოპოზიციურ სოციალისტ-რევოლუციონერების პარტიას). მიუხედავად ამისა, „სამართლიან რუსეთს“ სოციალისტ-რევოლუციონერებთან არანაირი შეხება არ აქვს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის პოლიტიკური პარტიები
კოსუენდა
კოსუენდა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-კარინიენის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 31,681225 კმ². მოსახლეობა — 337 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ტუჩკოვის ხიდის წმინდა ეკატერინეს ეკლესია
ტუჩკოვის ხიდის წმინდა ეკატერინეს ეკლესია (Церковь Святой Екатерины) — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში, ვასილევსკის კუნძულზე. ეკლესია აგებულია 1811-1823 წლებში.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია იოანე პაშკევიჩი.
ისტორია
1745 წლიდან ტაძრის ადგილზე განთავსებული ყაბარდოული პოლკის იყო წმინდა სამების გადასატანი ეკლესია. პოლკის გადაადგილების შემდეგ ტაძრის ადგილზე ააშენეს ხის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია, რომელიც არხანგელსკის დრაგუნთა პოლკს ეკუთვნოდა. 1760-იან წლებში ტაძარი გადავიდა კეკსგოლმის ფეხოსანთა პოლკის კუთვნილებაში და აკურთხეს წმინდა ეკატერინეს სახელზე.
1809 წლის შობას მთელი ეკლესია დაიწვა ჭურჭელთან და საეკლესიო ტანსაცმელთან ერთად. გადარჩა მხოლოდ წმინდა ეკატერინეს ხატი.
1861-1863 წლებში არქიტექტორ ანდრეი ბოლოტოვის პროექტის მიხედვით მიაშენეს სამრეკლო და სატრაპეზო.
1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია გაძარცვეს, ხოლო მისი უკანასკნელი წინამძღვარი მიხეილ იავორსკი სტალინისეულ საკონცენტრაციო ბანაკში გარდაიცვალა 1937 წელს.
1996 წელს ტაძრის ნაწილი დაუბრუნდა მორწმუნეებს და ამავე წლის 1 დეკემბერს შედგა ამ ნაწლის კურთხევა. რეგულარული ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა სამრეკლოს ქვეშ. 2000 წლის 1 დეკემბერს სამრეკლოს დაადგეს მოოქროვილი ჯვარი.
2004 წელს ტაძრის გუმბათიდან ჩამოხსნეს მოძველებული ანგელოზის ფიგურა, რომელიც განახლებული დააბრუნეს 2017 წლის 2 დეკემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
აშშ-ის პირველი ლედი
ამერიკის შეერთებული შტატების პირველი ლედი (First Lady of the United States) — ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდეტის მეუღლის არაფორმალური, მაგრამ საყოველთაოდ მიღებული წოდება. აგრეთვე, მიუხედავად იმისა, რომ პირველი ლედი ერის პოლიტიკურ და სოციალურ სფეროში მოწინავე როლს ასრულებს, მისი როლი კოდიფიცირებული ან ოფიციალურად განსაზღვრული არასდროს ყოფილა. XX საუკუნის დასაწყისიდანვე პირველ ლედის ოფიციალური პერსონალთან ერთად მუშაობს, რომელიც ცნობილია, როგორც პირველი ლედის ოფისი და მთავარი ოფისი თეთრი სახლის დასავლეთ ნაწილში აქვთ. ამჟამინდელი პირველი ლედი არის მელანია ტრამპი.
მიუხედავად იმისა, რომ პირველი ლედის წოდება გაცილებით გვიან გამოიყენეს, ამერიკის შეერთებული შტატების პირველ ქალბატონად ჯორჯ ვაშინგტონის (1789–1797) მეუღლე, მართა ვაშინგტონი მიიჩნევა. მას ხშირად მიმართავდნენ, როგორც ლედი ვაშინგტონს.
1790-იანი წლებიდან პირველი ლედის როლი მნიშვნელოვნად შეიცვალა. ამ დროიდან მოყოლებული პირველმა ლედიმ პოლიტიკურ კამპანიებში ჩართვა, თეთრი სახლის მართვა, და ოფიციალურ და ცერემონიალურ შეხვედრებზე პრეზიდენტის წარმოდგენა შეითავსა. რადგანაც პირველი ქალბატონები ჩვეულებრივ მემუარებს წერენ ხოლმე, რაც მათი მეუღლეების ადმინისტრაციის შესახებ დამატებით წყაროს წარმოადგენს და რადგანაც საზოგადოება დამოუკიდებელი ქალების უფლებების შესახებ ინტერესს არ კარგავს, პირველი ქალბატონები ხშირ შემთხვევაში მეუღლეების საპრეზიდენტო ვადის გასვლის შემდეგაც ყურადღების ცენტრში არიან. დამატებით, წლების განმავლობაში სხვადასხვა დროს პირველი ქალბატონები სხვადასხვა სფეროში, დაწყებული მოდიდან დამთავრებული პოლიტიკის შესახებ საზოგადოებრივი აზრით, დიდ გავლენას ახდნედნენ. ისტორიაში არის შემთხვევბი, როცა პრეზიდენტი უცოლო ან ქვრივი ყოფილა. ასეთ შემთხვევაში პრეზიდენტი ახლობელს ან მეგობარს სთხოვს, თეთრი სახლის მასპინძლის როლი შეითავსოს.
დღეისთვის ყოფილ პირველ ლედთაგან ხუთია ცოცხალი: ჯიმი კარტერის მეუღლე — როზალინ კარტერი,  ჯორჯ ჰერბერტ უოლკერ ბუშის მეუღლე — ბარბარა ბუში, ბილ კლინტონის მეუღლე — ჰილარი კლინტონი, ჯორჯ ბუშის  მეუღლე — ლაურა ბუში და ბარაკ  ობამას მეუღლე — მიშელ ობამა. 2018 წლისთვის, ერთადერთი პირველი ლედი, რომელიც პრეზიდენტის პოსტისთვის იბრძოდა არის ჰილარი კლინტონი.
წარმოშობა
აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაურის მეუღლის აღმნიშვნელი წოდება — პირველი ლედი — აშშ-ში წარმოიშვა. რესპუბლიკის ადრეულ წლებში პრეზიდენტის მეუღლესთვის ზოგადად განსაზღვრული წოდება არ არსებობდა. თავდაპირველად პირველი ქალბატონები თვითონ გამოხატავდნენ უპირატესობას, თუ როგორ მიემართთ მათთვის, მაგ: ლედ, მისის პრეზიდენტი და ა. შ. მართა ვაშინგტონს ხშირად მიმართავდნენ, როგორც ლედი ვაშინგტონს. ერთ-ერთი უძველესი შემთხვევა ტერმინ „პირველი ლედის“ გამოყენებისა სწორედ მის სახელთანა დაკავშირებული: 1838 წელს, გაზეთის - St. Johnsbury Caledonian   ერთ-ერთ სტატიაში ავტორი, მისის სიგორნი განიხილავდა იმას, თუ როგორ არ  შეცვლილა მართა ვაშინგტონი, მიუხედავად იმისა, რომ მისი ქმარი, ჯორჯი, პრეზიდენტი გახდა. ის წერდა: „ერის პირველი ლედი დღემდე ინარჩუნებს იმ ჩვევებს, რაც ადრე ჰქონდა. არ ზარმაცობს, გამთენიისას იღვიძებს და საუზმის შემდეგ თავის ოთახში წმინდა წერილს სწავლობს“.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის პირველი ქალბატონები
ხე და ფოთოლი
ხე და ფოთოლი (Tree and Leaf) — კრებული ჯ.რ.რ. ტოლკინის სამი მცირე ნაშრომით - „ხე და ფოთოლი“, „დიდვუტონელი მჭედელი“ და „ბეორტნოთის, ბეორთელმის ძის დაბრუნება“. სამივე სხვადასხვა წლებში გამოიცემოდა ამა თუ იმ კრებულთან ერთად, მაგრამ ეს გამოცემა ილუსტრირებული იყო პოლინ ბეინსის მიერ.
ორიგინალური ვერსია გამოიცა 1964 წელს. უფრო მოგვიანებით, 1988 წელს გამოცემულ ვერსიაში კრებულს დაემატა ლექსი „მითოპოეია“. შემდგომში მას დაემატა „ბეორტნოთის დაბრუნებაც“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯ. რ. რ. ტოლკინის ნაწარმოებები
გოა (სამხრეთი კამარინესი)
გოა (ოფიციალურად გოის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Goa) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 71 368 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 34 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
ვავაუს ოლქი
ვავაუს ოლქი (Vavaʻu) — ერთ-ერთი ტონგის 5 ოლქიდან, რომელიც მდებარეობს ვავაუს კუნძულების ჯგუფში. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით ოლქის მოსახლეობა შეადგენს 14 922 ადამიანს. ფართობი — 194 კმ². ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ნეიაფუ (6000 ადამიანი) ქვეყნის მოსახლეობით მეორე ქალაქია და მდებარეობს ფიორდის მსგავსი არხის ავა პულეპულეკაის სანაპიროზე. ოლქში ყველაზე დიდი პორტია «სამალავი» (ტონგური ენა — Puatalefusi или Lolo-ʻa-Halaevalu, Port of Refuge). ვავაუს ოლქის მთავარ და ერთადერთ აეროპორტს ჰქვია ლუპეპაუ'უ და იგი საერთაშორისოა. ის მდებარეობს მთავარი კუნძულის ჩრდილოეთით, სოფელ ჰოლონგადან შორიახლოს. არქიპელაგის სამხრეთით მდებარეობს მომცრო კუნძულების დიდი რაოდენობა, რომლებზეც მდებარეობენ მრავალნაირი ოტელები და სასტუმროები. ვავაუს ოლქის შემადგენლობაში შედის 6 რაიონი: ნეიაფუ, ლეიმატუა, ჰაჰაკე, პანგაიმოტუ, ჰიჰიფო და მოტუ.
სქოლიო
კატეგორია:ტონგის ოლქები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 374
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 374 მიიღეს 1975 წლის 18 აგვისტოს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ მოზამბიკის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას მოზამბიკის გაწევრიანების შესახებ.
რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად.
რესურსები ინტერნეტში
0374 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები მოზამბიკის შესახებ კატეგორია:1975 წელი მოზამბიკში 0374
ტოლკინის მკითხველი
ტოლკინის მკითხველი (The Tolkien Reader) — კრებული ჯ.რ.რ. ტოლკინის ნაშრომებით, გამოცემული მხოლოდ აშშ-ში 1966 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ჯ. რ. რ. ტოლკინის ნაწარმოებები
მარია ელიზაბეთ საქსონიელი
მარია ელიზაბეთ საქსონიელი (Maria Elisabeth von Sachsen, Marie Elisabeth af Sachsen; დ. 22 ნოემბერი, 1610 — გ. 24 ოქტომბერი, 1684) — ვეტინთა დინასტიის წარმომადგენელი. საქსონიის კურფიურსტ იოჰან გეორგ I-ისა და მაგდალენა სიბილა პრუსიელის ასული. ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ფრედერიკ III-ის მეუღლე.
ბიოგრაფია
მარია ელიზაბეთი დაიბადა 1610 წლის 22 ნოემბერს, დრეზდენში. იგი იყო საქსონიის კურფიურსტ იოჰან გეორგ I-ისა და მისი მეორე ცოლის, მაგდალენა სიბილა პრუსიელის უმცროსი ქალიშვილი. 1627 წელს იგი ჯერ დანიშნეს, ხოლო 1630 წელს ცოლად შერთეს დანიის მეფე ფრედერიკ I-ის შვილთაშვილს, ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ფრედერიკ III-ს. მათი ქორწინება მოაწყო დანიის ქვრივმა დედოფალმა სოფია მეკლენბურგ-გიუსტროველმა და მისმა რძალმა, საქსონიის კურფიურსტმა ჰედვიგ დანიელმა. მის მზითვში შედიოდა ლუკას კრანახ უფროსის ნამუშევრებიც.
1659 წელს იგი დაქვრივდა, ხოლო 1660 წელს ჰუზუმის სასახლეში გადასახლდა. მისი რეზიდენცია ჰუზუმში, კულტურის ცენტრად იქცა. 1664 წელს მან მოახდინა ბიბლიის ინტერპრეტაცია. იგი გარდაიცვალა 1684 წლის 24 ოქტომბერს, 73 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 22 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1610 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1684 კატეგორია:ვეტინები
ბერჟერაკის ხელშეკრულება
ბერჟერაკის ხელშეკრულება, პუატიეს ედიქტი — სამშვიდობო ხელშეკრულება საფრანგეთის მეფე ანრი III ვალუასა და ჰუგენოტებს შორის. ხელი მოაწერეს ბერჟერაკში 1577 წლის 14 სექტემბერს, ხოლო 17 სექტემბერს მას ხელი მოაწერეს ჰუგენოტებმა და შევიდა ძალაში. ხელშეკრულების შედეგად დასრულდა საფრანგეთის რელიგიური ომების მეექვსე პერიოდი. ამ ხელშეკრულებით შეიცვალა ბოლიეს ედიქტის პირობები, რომლებიც პროტესტანტებისთვის საკმაოდ ხელსაყრელი იყო. ხელშეკრულების თანახმად ჰუგენოტებს მიენიჭათ კულტის შეკვეცილი თავისუფლება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:XVI საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
იბერიის მეფეთა სია
იბერიის მეფეთა სია საბოლოოდ დაზუსტებული არ არის. ბევრი ისტორიკოსი და გენეალოგი (ვახუშტი ბატონიშვილი, თეიმურაზ ბატონიშვილი, სერგი გორგაძე, პავლე ინგოროყვა) არ ეთანხმება „ქართლის ცხოვრების“ (XII საუკუნე) ორიგინალურ წყაროს და საკუთარ ვერსიას გვთავაზობს. პავლე ინგოროყვას „ძველი ქართული მატიანე «მოქცევაჲ ქართლისაჲ» და ანტიკური ხანის იბერიის მეფეთა სია“ მცდელობაა „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“-ს დაზიანებული ადგილების აღდგენისა.
უძველესს ჩვენს დრომდე მოღწეულ ქართულ მატიანეში, რომელსაც ეწოდება „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“, მოიპოვება მთლიანი ნუსხა ანტიკური ხანის იბერიის მეფეებისა — «მეფენი ქართლს შინა წარმართნი». ეს სია ძირითადად მოიცავს ექვს საუკუნეს, დაწყებული ალექსანდრე მაკედონელის ეპოქიდან — ვიდრე IV საუკუნის დასაწყისამდე ჩვენი წელთაღრიცხვისა.
სუდანის ქალაქების სია
ლიტერატურა
კატეგორია:სუდანის ქალაქები
ბრუნეის ისტორია
ბრუნეის ისტორია მოიცავს კუნძულ ბორნეოს ჩრდილოეთ სანაპიროზე მდებარე დასახლებებსა და საზოგადოებებს, რომლებიც მისი ისტორიის უმეტესი პერიოდის განმავლობაში ინდოეთის სამეფოებისა და იმპერიების გავლენის ქვეშ იმყოფებოდნენ. ადგილობრივი მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ ბრუნეის ისლამიზაცია დაიწყო XV საუკუნეში, ბრუნეის იმპერიის ჩამოყალიბებით: ეს იყო თალასოკრატია, რომელიც მოიცავდა ბორნეოსა და სამხრეთ ფილიპინების ჩრდილოეთ ნაწილს. XVII საუკუნის ბოლოს დაიწყო ბრუნეის დაღმასვლა, რაც გამოწვეული იყო ბრუნეის სამოქალაქო ომის, მეკობრეობისა და ევროპელთა მიერ კოლონიური ექსპანსიის შედეგად. მოგვიანებით, ესპანეთთან ხანმოკლე ომი გამართა, რომლის დროსაც ბრუნეიმ დაკარგა მანილა და დედაქალაქის ევაკუირებაც გახდა საჭირო, იქამდე ვიდრე ესპანეთმა არ გაიყვანა ჯარები. იმპერიამ დაკარგა თავისი ტერიტორიის დიდი ნაწილი დასავლეთის ძალების შემოჭრით, მაგალითად, ესპანეთის შეჭრით ფილიპინებში, ბრიტანელების - ლაბუანში, სარავაკსა და ჩრდილოეთ ბორნეოში. ბრუნეის იმპერიის დაცემა დაჩქარდა XIX საუკუნეში, როდესაც ბრუნეიმ თავისი ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი სარავაკის თეთრ რაჯას გადასცა, რის შედეგადაც მისი იმჟამინდელი მცირე მიწის ნაკვეთი ორ ნაწილად გაიყო. სულთანმა ჰაშიმ ჯალილულ ალამ აქამადინმა მოგვიანებით მიმართა ბრიტანელებს, რომ შეეწყვიტათ მორიგი ანექსია 1888 წელს. იმავე წელს ბრიტანელებმა ხელი მოაწერეს „დაცვის ხელშეკრულებას“ და ბრუნეი ბრიტანეთის პროტექტორატად აქციეს 1984 წლამდე, როდესაც მან დამოუკიდებლობა მოიპოვა და აყვავდა ნავთობის აღმოჩენის გამო.
პრე-ისლამური ინდუ-ბუდისტური ინდუიზირებული სამეფოები
ბრუნეის ისტორია მაგელანის გემების ჩამოსვლამდე 1519-1522 წლებში ემყარება ჩინური წყაროების ინტერპრეტაციას და ადგილობრივ ლეგენდებს. ისტორიკოსები თვლიან, რომ იქამდე არსებობდა წინამორბედი ბრუნეის სასულთნო. ერთ შესაძლო წინამორბედ სახელმწიფოს ერქვა ვიჯაიაპურა, რომელიც სავარაუდოდ VII საუკუნეში არსებობდა ჩრდილო – დასავლეთ ბორნეოში (რომელიც განსხვავდება ინდოეთის 'ვიჯაიაპურასგან'). სავარაუდოდ, ეს იყო ძლიერი სრივიჯაიას იმპერიის საწყისი, რომელიც დაფუძნებული იყო სუმატრაში. ერთ-ერთი ვერსიით, წინამორბედი სახელმწიფო იყო 'პო-ნი'. X საუკუნისათვის პო-ნის ჰქონდა კონტაქტი პირველი სონგის დინასტიასთან და ჩინეთის მოხარკეც კი გახდა. XIV საუკუნის პო-ნი ინდური  გავლენის ქვეშ მოექცა  და მაჯაჰპაჰიტის ვასალი გახდა. თუმცა ეს შეიძლება ყოფილიყო სიმბოლური ურთიერთობის ფორმა, რომლის მიხედვითაც პო-ნი ხარკს უხდიდა ყოველწლიურად მაჯაჰპაჰიტის იმპერიას. მინგის დინასტიამ განაახლა კავშირი პო-ნი-სთან 1370-იან წლებში და პო-ნის მმართველმა მა-ნა-ჯიჰ-ჩია- მ 1408 წელს მოინახულა მინგის დედაქალაქი ნანჯინგი და გარდაიცვალა იქვე; მისი საფლავი აღმოაჩინეს XX საუკუნეში, ახლა კი დაცული ძეგლია. მინი| ქვის კუ, მა-ნა-ჯიჰ-ჩიას სამახსოვრო სტელა [[ნანკინი|ნანჯინგში ]]
ჩინეთის დასახლება და კინაბატანგანი
ადრეული ბრუნეის შესახებ ოფიციალური ისტორიული ჩანაწერების დიდი ნაწილი, პიგაფეტას მოსვლამდე, ემყარება ლეგენდებსა და ვარაუდებს. ბრუნეში ჩინური გავლენების შესახებ ინფორმაციები უამრავი მკვლევარის გამოწვევაა, რადგან ის მოკლებულია ფაქტობრივ შინაარსს.
იბერიის მეფეთა სია
დასახელებული სია, მთლიანად აღებული, დღემდე არ ყოფილა საფუძვლიანი მეცნიერული განხილვის, პრეციზული მეცნიერული კრიტიკის საგანი. შეიძლება ითქვას, რომ ქართულ ისტორიოგრაფიაში ეს სია დღემდე დევს როგორც უქმი, გამოუყენებელი მასალა. სინამდვილეში კი «მოქცევაჲ ქართლისაჲ»-ს ეს სია წარმოადგენს უაღრესად მნიშვნელოვანს ისტორიულ დოკუმენტს, ქართული ნაციონალური ისტორიოგრაფიის უძველესს ფურცელს.
ბრუნეის ისტორია
ჩინეთის დასახლება და კინაბატანგანი
1402 წელს, სულთან მუჰამედის შაჰის (ან ისლამის მიღებამდე ცნობილი როგორც, ავანგ ალაკ ბეთათარი) გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე ავიდა მისი ვაჟი აბდულ მაჯიდ ჰასანი. ონგ სუმ პინგი და პენგირან თემინგგონგი გახდნენ რეგენტები. 1406 წელს, სულთან მაჯიდ ჰასანის გარდაცვალების შემდეგ, წარმოიქმნა ორწლიანი ვაკუუმი. ამ ორი წლის განმავლობაში ბრუნეელი დიდგვაროვნები ჩართული იყვნენ ძალაუფლებისათვის ბრძოლაში. საბოლოო ჯამში, ონგ სუმ პინგ-ის ჭკვიანური მანევრირებით, სულთან აჰმადმა გაიმარჯვა და პენგირან თემინგგონგის ფრაქციამ დაკარგა გავლენა. ამრიგად, აჰმადი გახდა მეორე სულთანი ბრუნეის ოფიციალურ ისტორიაში. სულთან აჰმადი იყო დაქორწინებული ონგ სუმ პინგის დაზე. ახალ სასულთნოზე მისი გავლენის შემდგომი გაძლიერების მიზნით, ონგ სუმ პინგმა ურჩია სულთანს, რომ ჩინეთში ვიზიტი განეხორციელებინა. იმ დროისათვის აზიის რეგიონალურ ძალას წარმოადგენდა ჩინეთი. ამრიგად, ახალმა სულთანმა ონგ სუმ პინგი და სასამართლოს რამდენიმე ოფიციალური პირი გაგზავნა ჩინეთში, რათა დაეთანხმებინათ ახალი მინგის დინასტია, გაგრძელებულიყო სახარკო ურთიერთობი ძველი ფორმით. ონგ სუმ პინგი და მისი გარემოცვა გაემგზავრნენ ფუჯიანის სანაპირო რეგიონში. იმპერატორ იონგ ლეიმ ოფიციალურ პირებს დაგეგმა მისასალმებელი წვეულება ონგ სუმ პინგ– ისთვის.
ასაკში შესულმა ონგ სუმ პინგმა ვერ შეძლო გრძელი მოგზაურობის განხორციელება ბრუნეიში და გარდაიცვალა ნანჯინგში. გარდაცვალებამდე მან მოითხოვა იმპერატორ იონგ ლეისთვის რამდენიმე სურვილის გადაცემა, რომელთა შორის იყო რომ (1) ბრუნეი კვლავ ყოფილიყო ხარკის გადამხდელი სამეფო, (2) სუნგაი კინაბატანგანი და მიმდებარე ტერიტორია,რომელიც ათწლეულების წინ მონღოლ იუანის დინასტიის პროვინციის ქვეშ იყო მოქცეული, კვლავ ჩინეთის ტერიტორია გამხადარიყო ხელახალი ანექსიის შედეგად, (3) რომ ამ ტერიტორიის ყველაზე მაღალ მთას დაერქვას „კინაბალუ“ ან „ახალი ჩინეთი“, ან სხვაგვარად, როგორც ალტერნატიური ვერსია ამბობს, „ჩინელი ქვრივი“. იმპერატორმა იონგ ლეიმ აასრულა მისი სურვილი და მიანიჭა ონგის ვაჟს ავანგს წოდება, როგორც ახალ მმართველს და ბრუნეის მთა დაასახელა ჩანგ ნინგის მთად- جبل السلام - არაბულად ნიშნავს ჯაბელ ალსალამს („მშვიდობის მთა“).
ბრუნეელები დღესაც თვლიან, რომ ონგ სუმ პინგი იყო ბრუნეის სამეფო ოჯახის წევრი. ონგ სუმ პინგის სახელი დაფიქსირდა ბრუნეის სულთანთა გენეალოგიაში. დედაქალაქ ბრუნეიში — ბანდარ სერი ბეგავანიში არის ჯალან ონგ სუმ პინგის სახელობის ქუჩა და მუზეუმი. ონგ სუმ პინგის შვილის საფლავი ასევე იმყოფება ბრუნეის მთავრობის მემკვიდრეობის დაცვის ქვეშ.
ევროპელებთან ურთიერთობა
ბრუნეის ურთიერთობები ევროპულ ძალებთან განსხვავდებოდა რეგიონის სხვა წარმომადგენლებისგან. პორტუგალიელები, უმეტესწილად, უფრო დაინტერესდნენ რეგიონალურ ძალებთან ეკონომიკური და სავაჭრო ურთიერთობებით და თითქმის არ უცდიათ, რომ ხელი შეეშალათ ბრუნეის განვითარებაში. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ურთიერთობები ყოველთვის ასეთი გულწრფელი იყო, მაგალითად, 1536 წელს, პორტუგალიელები თავს დაესხნენ მოლუკის კუნძულებზე მყოფ მუსლიმებს და ელჩს ბრუნეიში სასამართლოს გადაწყვეტილების შემდეგ მოუხდა პოსტის დატოვება სულთანთან მტრული დამოკიდებულების გამო.
ესპანეთთან ურთიერთობა გაცილებით მტრული იყო. 1565 წლიდან და ესპანეთისა და ბრუნეის ძალებს ჰქონდათ მრავალი საზღვაო შეტაკება, ხოლო 1571 წელს ესპანელებმა მოახერხეს მანილას დაპყრობა. შეტაკებებში ესპანელებმა უკან დაიხიეს მას შემდეგ, რაც მძიმე დანაკარგი განიცადეს ქოლერის და დიზენტერიის გამო. ისინი იმდენად იყვნენ დასუსტებულნი ამ ავადმყოფობით, რომ გადაწყვიტეს დაებრუნებინათ მანილა ბრუნეისთვის 1578 წლის 26 ივნისს, 72 დღის შემდეგ.
სეტენილ-დე-ლას-ბოდეგასი
სეტენილ-დე-ლას-ბოდეგასი (Setenil de las Bodegas) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კადისის პროვინციის სიერა-დე-კადისის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 82,2 კმ². მოსახლეობა — 2769 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კადისის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:კადისის ქალაქები
ბრუნეის ისტორია
ურთიერთობა ბრიტანელებთან და სარავაკთან
1839 წელს ომარ ალი საიფუდდინის მეფობის დროს არსებული სიტუაცია აირია სარავაკში. ამავე წელს ქვეყანას სტუმრობდა ინგლისელი ავანტიურისტი ჯეიმზ ბრუკი, რომელსაც მეფემ მიანიჭა სარავაკას 'თეთრი რაჯას' წოდება და ჩართო მმართველობის პროცესში. ბრუკს სურდა ბრუნეის გაკონტროლება, თუმცა ეს ჩანაფიქრი წარმატებით ვერ განხორციელდა. ამის შემდეგ მან ითხოვა დახმარება ინგლისისგან, მოაწყო ამბოხება და დაიკავა ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილი. 1843 წლის ღია კონფლიქტის შემდეგ, სულთანმა სარავაკს მიანიჭა დამოუკიდებლობა. კინფლიქტი კვლავ გაგრძელდა ბრუნეიზე კონტროლის დასამყარებლად. საბოლოოდ, 1888 წელს ქვეყანა ინგლისის პროტექტორატის ქვეშ გადავიდა. 1959 წელს აჯანყებების ტალღის გამო ინგლისმა ბრუნეის ავტონომია მიანიჭა. ხოლოდ, 1984 წლის 1 იანვრიდან გამოცხადდა ქვეყნის სრული დამოუკიდებლობა.
დამოუკიდებლობის შემდეგ
ბრუნეიმ გაერთიანებული სამეფოსგან დამოუკიდებლობა მოიპოვა 1984 წლის 1 იანვარს, იმავე წელს შეუერთდა ASEAN- ს. 1990-იან და 2000-იან წლებში ნავთობპროდუქტების და ბუნებრივი გაზის ვრცელი ეკონომიკური ზრდის შედეგად, მშპ 1999 – დან 1999 წლამდე 56% –ით გაიზარდა, ბრუნეი ინდუსტრიულ ქვეყნად გადაიქცა. სულთანმა დაიწყო საზოგადოების მოდერნიზაციის ფრთხილი პოლიტიკის გატარება. ბრუნეის აქვს ყველაზე მაღალი ადამიანის განვითარების ინდექსი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნებს შორის, სინგაპურის შემდეგ და კლასიფიცირდება, როგორც „ განვითარებული ქვეყანა “. 2014 წელს სულთანმა დააწესა ისლამური შარიათის სისხლის სამართლის კოდექსი.
სქოლიო
კატეგორია:ბრუნეი კატეგორია:ბრუნეის კუნძულები კატეგორია:ინდონეზიის კუნძულები კატეგორია:მალაიზიის კუნძულები კატეგორია:ბრუნეის დემოგრაფია კატეგორია:აზიის ხალხები
იბერიის მეფეთა სია
ფარნავაზიანი წარმართი მეფეები
რაკი „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“-ს მატიანის დედანი ძირითადში აღდგენილია და დაზიანებული ადგილების წაკითხვა შეძლებისდაგვარად შემოწმებულია, ჩვენ ამის შემდეგ შევადარებთ „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“-ს მეფეთა სიას, მთლიანად აღებულს, მეორე ძველ-ქართულ საისტორიო ძეგლთან, ლეონტი მროველის თხზულებასთან, რომელიც აგრეთვე შეიცავს მთლიან სიას ანტიკური ხანის იბერიის „წარმართი“ მეფეებისა.
ეს შედარება შემდეგ სურათს წარმოგვიდგენს:
ფარნავაზიანი ქრისტიანი მეფეები
== ქართლის სამეფოს (იბერიის) მეფეთა სია გიორგი მელიქიშვილის მიხედვით ==
== „იბერიის ადრეულ მეფეთა ქრონოლოგია“ კირილ თუმანოვის მიხედვით == ასევე, თავისი ვერსია გამოაქვეყნა ქართველმა გენეალოგმა კირილ თუმანოვმა, რომელიც ასევე ითვალისწინებს უცხოურ წყაროებს (ბერძნული, ლათინური, ირანული და სომხური ). მისი აზრით, იბერიის მეფეები მართავდნენ სამეფოს, განლაგებულს კავკასიის ცენტრში, კოლხეთსა და ალბანეთს შორის, თანამედროვე აღმოსავლეთ საქართველოში. სამეფო შეიქმნა ფარნავაზიანების დინასტიის დამაარსებლის, ფარნავაზ I-ის მიერ ძვ. წ. 299 წელს. იბერიის სამეფოს მართავდა ხუთი დინასტია დაახლოებით ცხრა საუკუნის განმავლობაში. თანმიმდევრულად რომის რესპუბლიკის, რომის იმპერიის და სასანიდური სპარსეთის ვასალი მონარქია საბოლოოდ გაუქმდა 580 წელს.
კირილ თუმანოვი თავის კრიტიკულ კვლევებში არტაშესიანთა დინასტიის წარმოშობას, დიდი სომხეთის მეფე არტაშეს I-ს მიაწერს. მას „ქართული ქრონიკები“ არშაკიდად მოიხსენიებს. არტაშესიანთა დინასტიის ქვეგანშტოებად – იბერიის არტაშესიანთა დინასტია ითვლება. მეორეს მხრივ, ის ოფიციალურად უარყოფს ორმეფობას იბერიაში – მცხეთის და არმაზის იბერიის ათი მეფის პარალელურ მმართველობას, დაწყებულს და დასრულებულს ერთსა და იმავე წელს, გაგრძელებულს 5 თაობის განმავლობაში, 74 წლის მანძილზე.
XIX საუკუნის თანამედროვე ქართული ისტორიოგრაფიის მამას, მარი ბროსეს თავის „საქართველოს ისტორიაში“ ამ პერიოდული ორმაგი მმართველობის რეალობა ეეჭვებოდა: ''„ისტორიაში ამ ესრეთ წოდებულ დუარხიას ანუ ორ მეფობას ასე განმარტავს თეიმურაზი: განყოფდა ქალაქსა მცხეთასა საშუალ მდინარე მტკვარი, გამოღმით მცხეთა და გაღმით არმაზი. დაადგინა (ადერკიმ) პალატსა შინა მცხეთისასა ქართამ და პალატსა შინა არმაზისასა ბარტომ და ამცნა მათ, რათა მარად დღე შეკრბენ ერთბამად უსჯიდნენ ერთა და განაგებდენ. სჯულ-უდვა მათ, რათა ერთი მათგანი განაგებდეს ყოველსა საქმესა სამხედროსასა და გარეგანთ საქმეთა; ხოლო მეორე შინაგანსა საქმესა ყოველსავე საქვეყნოსა. ბრძოლასა ჟამსა ერთი მათგანი წარვიდოდეს ლაშქარსა ხოლო მეორე უმზადებდეს მას ყოველსა საჭიროებასა; საჭურველთა, საზრდოთა და ყოველთა სახმართა სამხედროსათა“. ავტორი თავისს „introduction“-ში და დ. ბაქრაძე ერთს გარემოებას მიაქცევენ ყურადღებას. „საკვირველია, რომ ორნივე მეფენი ერთსა და იმავე დროს ასრულებენ თავის მოვალეობას და ასე გეგონებათ, რომ ისინი ანუ ერთად იხოცებიან, ანუ როდესაც უხუცესი კვდება, მაშინ უმრწემესიც თავისი ნებით სტოვებს თავის უფლებას“''.
კირილ თუმანოვის განცხადებით, ხოსროიდები მიეკუთვნებოდნენ სპარსეთის შვიდი დიდი სახლიდან ერთს (შესაძლოა, მიჰრანის სახლს). წინამორბედ არშაკიდების დინასტიასთან მირიანი იყო დაკავშირებული ქორწინებით, არშაკიდი მეფის, ასფაგურ I-ის ასულთან. „ქართული ქრონიკების“ თანახმად, მირიანი იყო სპარსეთის შაჰის, ქასრე არდაშირის (ეს არის «ხოსრო» ანუ «დიდი შაჰ ხოსრო») და მხევლის შვილი. მამამისმა დასაქორწინებლად შეარჩია 7 წლის ასაკში, 284 წელს, უკანასკნელი არშაკიდი მეფის, ასფაგურ I-ის ასულსა და მემკვიდრე აბეშურაზე, მისივე მომხრე ქართველი დიდგვაროვნების თხოვნით.
სქოლიო
კატეგორია:იბერიის მეფეები
ტებურორო ტიტო
ტებურორო ტიტო (Teburoro Tito; დ.1950) — კირიბატის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ქვეყნის პრეზიდენტი 1994-2003 წლებში. თანამდებობაზე აირჩიეს 3-ჯერ. პირველად აირჩიეს 1994 წელს, მეორე 1998 წელს, ხოლო მესამედ 2003 წელს, როდესაც აიღო ხმების 50,17 %. მესამედ არჩევიდან 3 თვეში პარლამენტმა მას იმპიჩმენტი გამოუცხადა. ერთ-ერთი მიზეზი იყო ბიუჯეტის ხარჯზე ფრანგული ავიაკომპანიისათვის იჯარის გაგრძელება.
1995 წელს მან თარიღის შეცვლის ხაზი გადაწია, რომლის შედეგადაც კუნძული კოროლაინი გახდა დედამიწაზე პირველი დასახლებული ტერიტორია, რომელიც შეეგება ახალ ათასწლეულს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირიბატის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1950
მალაიბალაი
მალაიბალაი (ოფიციალურად ქალაქი მალაიბალაი; სებ: Dakbayan sa Malaybalay; ჰიგ: Bánuwa ta Malaybaláy) — პირველი კლასის ქალაქი და ბუკიდნონის პროვინციის დედაქალაქი ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით ქალაქის მოსახლეობა 174 625 ადამიანს შეადგენს.
ქალაქს „ფილიპინების სამხრეთის საზაფხულო დედაქალაქად“ მოიხსენიებენ. მალაიბალაის ჩრდილოეთით იმპასუგონგი მდებარეობს, დასავლეთით — ლანტაპანი, სამხრეთით — ვალენსია და სან-ფერნანდო, ხოლო აღმოსავლეთით — კაბანგლასანი და სამხრეთი აგუსანი.
XIX საუკუნის ბოლომდე მალაიბალაი აღმოსავლეთ მისამისის შემადგენლობაში შედიოდა, როგორც მუნიციპალური რაიონი. 1907 წელს, როდესაც აგუსანის სპეციალური პროვინცია (დღევანდელი სამხრეთი აგუსანი და ჩრდილოეთი აგუსანი) და ბუკიდნონის ქვეპროვინცია შეიქმნა, მალაიბალაი ბუკიდნონის დედაქალაქად გამოცხადდა. 1907 წლის 19 ოქტომბერს მუნიციპალიტეტის სახით დაარსდა, ხოლო ქალაქის სტატუსი 8490-ე რესპუბლიკური აქტის საფუძველზე 1998 წლის 11 თებერვალს მიიღო.
ყოველწლიურად 10 თებერვალს მალაიბალაიში კაამულანის ფესტივალი იმართება.
ეტიმოლოგია
მალაიბალაის სახელწოდება სებუანური ენიდან წარმოდგება და „მალაიელთა სახლს“ ნიშნავს. ხალხური გადმოცემის თანახმად, XVIII საუკუნეში ესპანელი მკვლევრების ჩამოსვლისას, კოლონიზატორები სავაგის ქვედა ნაწილში ბავშვებს შეხვდნენ, რომლებიც თამაშობდნენ. ჯარისკაცებმა ბავშვებს ადგილის დასახელების შესახებ ესპანურად ჰკითხეს. ბავშვებმა ესპანელების ნათქვამი ვერ გაიგეს და ეგონათ, უცხოები თამაშის შესახებ ეკითხებოდნენ. ბავშვებმა უპასუხებს „Tagbalaybalay kay“ („ჩვენ სახლობანას ვთამაშობთ“). ესპანელებმა სახელწოდება არასწორად გაიგეს და შემდგომში ამ ადგილს მალაიბალაი უწოდეს.
ისტორია
მალაიბალაის მკვიდრი მოსახლეობა თავდაპირველად ჩრდილოეთ მინდანაოს (აღმოსავლეთი მისამისის ტერიტორიები) სანაპიროებზე სახლობდა, მაგრამ მეკობრეთა თავდასხმებისა და ესპანელი კოლონიზატორების ჩასვლის შემდეგ მთიან ტერიტორიებზე გადასახლდნენ. მინდანაოს ცენტრალური ნაწილის საბოლოო დაპყრობამდე, სუმილაოში, ლინაბოში, მაილაგსა და სილაეში ესპანელებმა დომინიკელთა და იეზუიტთა ორდენების მისიონერები გაგზავნეს. 1850 წელს მალაიბალაის ძველი დასახლება, კალასუნგაი ესპანელებსა და ლუმადებს შორის საბოლოო ბრძოლის დროს დაიწვა. ბრძოლაში ყველა მამაკაცი დაიღუპა, ხოლო ქალები და ბავშვები ტყვეებად წაიყვანეს. ეს ბრძოლა ადგილობრივებსა და ესპანელებს შორის უკანასკნელ ბრძოლადაა მიჩნეული.
რამდენიმე წლის შემდეგ გადარჩენილები, რომლებმაც სილაეს შეაფარეს თავი, ამ ადგილებში დაბრუნდნენ და მდინარე საკუბის (დღევანდელი რისალის პარკი) მახლობლად დატუ მამპაალონგის ხელმძღვანელობით ახალი დასახლება შექმნეს. 30 სხვა დატუსთან ერთად, მამპაალონგმა ესპანელთა ხელისუფლება აღიარა და 1877 წლის 15 ივნისს ქრისტიანობა მიიღო, რის შემდეგაც ლუმადებსა და ესპანელებს შორის ომი საბოლოოდ დასრულდა. იმავე დღეს ესპანელებმა მალაიბალაი პუებლოდ გამოაცხადეს და Oroquita del Interio უწოდეს.
გეოგრაფია
მალაიბალაი ბუკიდნონის პროვინციის დედაქალაქია. იგი პროვინციის ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს. ქალაქის აღმოსავლეთით კაბანგლასანის მუნიციპალიტეტი და პანტარონის ქედი მდებარეობს, რომელიც ბუკიდნონს სამხრეთი აგუსანისა და ჩრდილოეთ დავაოს პროვინციებისგან გამოყოფს. დასავლეთით ლანტაპანის მუნიციპალიტეტი და კიტანგლადის მთა მდებარეობს. ქალაქის ჩრდილოეთით იმპასუგონგის მუნიციპალიტეტი მდებარეობს, ხოლო სამხრეთით ქალაქი ვალენსია და სან-ფერნანდოს მუნიციპალიტეტი.
ქალაქის აღმოსავლეთი და სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი სამხრეთ აგუსანსა და ჩრდილოეთ დავაოს მთიანი ტერიტორიები ესაზღვრება და მჭიდრო ტყეებითაა დაფარული. ქალაქის უახლოესი ნავსადგურები და აეროპორტები კაგაიან-დე-ოროში, 91 კმ-ის მოშორებით მდებარეობს.
კლიმატი
მალაიბალაის კლიმატი IV ტიპის კლიმატურ სარტყელს მოიცავს, რომლის დროსაც მშრალი და წვიმების სეზონი მკვეთრად გამოხატული არაა. ნალექიანობის საშუალო წლიური მაჩვენებელი 2 800 მმ-ს აღემატება. ნალექიანობა ინტენსიურია აპრილიდან სექტემბრამდე. ყველაზე მცირე ნაალექი ოქტომბრიდან დეკემბრამდე პერიოდშია. ფილიპინების სხვა რეგიონებთან შედარებით მალაიბალაის კლიმატი ზომიერია მთელი წლის მანძილზე. ქალაქი ტაიფუნების ჯაჭვს მიღმა მდებარეობს.
ხმელეთი
ქალაქი მდინარეების: პულანგისა და ტაგოლოანის წყალშემკრები სივრცის ზედა ნაწილში მდებარეობს. მდინარე პულანგი კოტაბატოს პროვინციიდან რიო-გრანდე-დე-მინდანაოსა და ქალაქ კოტაბატოს სერავს და ილანის ყურეში ჩაედინება. მდინარე ტაგოლოანი ტაგოლოანის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მიედინება და მაკახალარის ყურეში ჩაედინება. მდინარეების წყალი ირიგაციისთვის, ჰიდროელექტროსადგურებისთვის, სასმელად და რეკრეაციული და ტურისტული საქმიანობისთვის გამოიყენება.
ტოპოგრაფია
ქალაქის საშუალო სიმაღლე ზღვის დონიდან 622 მეტრია. რელიეფის 60% 30%-ზე მეტი დახრილობის ფერდობებს უკავია. ტერიტორიის 25% მცირე დახრილობის მქონე რელიეფს უკავია, ხოლო დანრჩენილი ნაწილი ბორცვებზეა გაშენებული.
მანგალდანი
მანგალდანი (ოფიციალურად მანგალდანის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Mangaldan; ტაგ: Bayan ng Malgaldan) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 106 331 ადამიანს შეადგენს.
გეოგრაფია
მანგალდანი პანგასინანის ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს. მუნიციპალიტეტს ჩრდილოეთიდან სან-ფაბიანი ესაზღვრება, დასავლეთიდან - დაგუპანი, აღმოსავლეთიდან - სან-ხასინტო, ხოლო სამხრეთიდან - მაპანდანი და სანტა-ბარბარა.
სქოლიო
კატეგორია:პანგასინანის მუნიციპალიტეტები
თეგეტა დისტრიბუცია
[[ფაილი:თეგეტა დისტრიბუცია ლოგო.png|მინი|
]] თეგეტა დისტრიბუცია (Tegeta Distribution) - გახლავთ Tegeta Motors-ის შვილობილი კომპანია, რომელიც საბითუმო გაყიდვების სფეროში მოღვაწეობს. კომპანია ემსახურება 4000-მდე საბითუმო მომხმარებელს ქვეყნის მასშტაბით. კომპანიის ლოჯისტიკური ცენტრები მდებარეობს თბილისში, ქუთაისში, თელავსა და ბათუმში. თეგეტა დისტრიბუცია მოიცავს მსუბუქი და სატვირთო ავტომობილების პროდუქტების, აქსესუარებისა და ნაწილების ბითუმ გაყიდვებს. კომპანია უზრუნველყოფს 150,000-მდე დასახელების პროდუქტის მიწოდებას. პროდუქტები წარმოდგენილია შემდეგ კატეგორიებში: საბურავები, მსუბუქი და სატვირთო ავტომანქანების ნაწილები, აკუმულატორები, საცხებ-საპოხი მასალები, ფილტრები, დანადგარები და საგარაჟე მოწყობილობები, ხელსაწყო-ინსტუმენტები.
2020 წლამდე საბითუმო ვაჭრობისა და დისტრიბუციის მიმართულება ფუნქციონირებდა ჰოლდინგური კომპანიის, თეგეტა მოტორსის, სახელის ქვეშ. 2020 წლის 20 ივნისიდან დაფუძნდა როგორც თეგეტა ჰოლდინგის შევილობილი კომპანია და ბაზარზე ოპერირებს შპს „თეგეტა დისტრიბუციის“ სახელით.
თეგეტა დისტრიბუცია ახდენს 200-მდე მსოფლიო ბრენდის მიწოდებას საქართველოს მასშტაბით. ეს ბრენდებია: BRIDGESTONE, RIKEN, STARMAXX, SUNFULL, KAMA, SHELL, MOBIL, MOTUL, CHAMPION, ROLF, FILTRON, MANN FILTER, TOPTUL, TOTAL, DAYCO, BOSCH, VECTOR და ა.შ
ეგვიპტის მეცხრე დინასტია
ეგვიპტის მეცხრე დინასტია — ძველი ეგვიპტის სამეფო დინასტია. მისი წევრები ეგვიპტეს ძვ. წ. 2160 წლიდან მართავდნენ, მათი მმართველობა ძვ. წ. 2130 წელს დასრულდა, მათ შემდეგ ეგვიპტეს მეათე დინასტია მართავდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დინასტიები კატეგორია:ეგვიპტის მეცხრე დინასტია
ლაგონოი
ლაგონოი (ოფიციალურად ლაგონოის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Lagonoy) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 56 714 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 38 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
თან შვე
გენერალისიმუსი თან შვე (သန်းရွှေ; დ. 2 თებერვალი, 1933, მანდალაის ოლქი, ბრიტანეთის ბირმა) — მიანმარის სამხედრო დიქტატორი 1992 წლის 23 აპრილიდან 2011 წლის 30 მარტამდე. სამხედრო ხუნტის თავმჯდომარე, რომელიც 1997 წლის 15 ნოემბრიდან ატარებდა სახელს მიანმარის კავშირის მშვიდობისა და განვითარების სახელმწიფო საბჭო. ეკავა სახელმწიფო საბჭოს თავჯდომარის თანამდებობა.
ბიოგრაფია
თან შვე დაიბადა ღარიბ ოჯახში, მუშაობდა ფოსტაში. 1953 წელს აჯანყებულებთან და სეპარატისტებღთან საბრძოლველად გაწვევის მიზნით ჩაირიცხა ოფიცრების სასწავლო სკოლაში, რომელიც მან დაამთავრა 1954 წელს.
დიდი ხნის განმავლობაში იგი მუშაობდა კარენების წინააღმდეგ ბრძოლის ფრონტზე სამხედრო მოქმედებების ფსიქოლოგიის განყოფილებაში. 1962 წლის სამხედრო გადატრიალების შემდეგ, რომელიც ორგანიზებული იყო გენერალ ნე ვინის მიერ, მისი კარიერა სწრაფად იწყებს ზრდას. 1985 წელს იგი გახდა ბრიგადის გენერალი, 1986 წელს — გენერალ-მაიორი. 1988 წელს იგი შევიდა ბირმის სოციალისტური პროგრამის პარტიის აღმასრულებელ კომიტეტში, გენერალ ნე ვინთან.
1988 წლის 21 სექტემბერს იგი სამხედრო ხუნტის იმ 21 წევრს შორის იყო, რომელსაც ეწოდა კანონიერებისა და კანონის წესრიგის აღდგენის სახელმწიფო საბჭო, ხუნტას ხელმძღვანელობდა სო მაუნგი. იგი გახდა სო მაუნგის პირველი მრჩეველი, რომელიც თანამდებობიდან გადადგა 1992 წლის 23 აპრილს ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გამო. ამის შემდეგ თან შვე გახდა კანონიერებისა და კანონის წესრიგის აღდგენის სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარე. იგი ასევე გახდა პრემიერ-მინისტრი, სამხედრო მინისტრი და უმაღლესი მთავარსარდალი.
1993 წელს, 1990 წლის წაგებული არჩევნების საპასუხოდ, ახალი კონსტიტუციის მოსამზადებლად მოიწვია ეროვნული საკონსტიტუციო კონფერენცია. თან შვემ შეარბილა კონტროლი სახელმწიფო ეკონომიკაზე და დაიწყო მიანმარის სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციაში გაწევრიანებისკენ, რომელიც 1997 წელს მოხდა. ამ პერიოდის განმავლობაში, მან თანამდებობიდან გაათავისუფლა მინისტრების დიდი რაოდენობა კორუფციის გამო. პირველად, თან შვემა ისეთ საერთაშორისო ორგანიზაციებს, როგორიცაა წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტი და „ამნეტი ინტერნეიშენალი“, მიანმარში შესვლის საშუალება მისცა.
ამავე დროს აგრძელებდა ეროვნული უმცირესობების დევნას. მან დაიწყო კერენებისა და შანების დევნა. მისი ხელმძღვანელობით დაიწყო როჰინჯის მაჰმადიანი ხალხის დევნის კამპანია, რის შედეგადაც ბანგლადეშში 250 000 ადამიანი გაიქცა. ახალი კონსტიტუცია ვერ მიიღეს, რადგან 1995 წელს ეროვნული საკონსტიტუციო კონფერენცია დაიშალა, რომელიც კვლავ მოიწვიეს 2004-2005 წლებში. 2003 წელს კვლავ დააპატიმრეს აუნ სან სუ ჩი.
2003 წლის 25 აგვისტოს გადადგა პრემიერ-მინისტრობიდან, მაგრამ 2011 წლამდე ეკავა მნიშვნელოვანი თანამდებობები. ამჟამად მიანმარის ხელისუფლებაში ერთმანეთს უპირისპირდება თან შვესა და ხუნტის თავჯდომარის მოადგილის მაუნ აეს კლანები. 2011 წელს გადადგა ყველა თანამდებობიდან. მისი მემკვიდრეები იყვნენ თეინ სეინი, როგორც მიანმარის პრეზიდენტი და მინ აუნ ჰლაინი, როგორც შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:გენერალისიმუსები კატეგორია:მიანმარის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:ფრუნზეს სამხედრო აკადემიის კურსდამთავრებულები
MusicBrainz
MusicBrainz — პროექტი, რომლის მიზანია freedb-ის მსგავსი მუსიკის ღია მონაცემთა ბაზის შექმნა. დაარსდა Compact Disc Database-ზე (CDDB) (საიტზე, რომელიც განკუთვნილი იყო CD-ისათვის მეტამონაცემების მოსაპოვებლად) შეზღუდვების დაწესების შემდეგ.