cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რუსეთის ისტორია
რუსეთის იმპერია (1762–1825)
ეკატერინე II-ის დროს რუსეთის მიერ ოსმალეთის წინააღმდეგ წამოწყებულმა ორმა ომმა რუსეთს დიდი სამხედრო და პოლიტიკური წარმატებები მოუტანა. რუსეთ-თურქეთის პირველი ომი 1768-1774 წლებში გაიმართა, რუსეთმა საზღვაო და სახმელეთო ბრძოლებში სძლია ოსმალეთს. 1774 წელს დაიდო საზავო ხელშეკრულება რომლის ძალითაც მდიინარე დნეპრსა და მდინარე ბუგს შორის არსებული ტერიტორია რუსეთის ხელში გადავიდა. რუსეთმა მიიღო აგრეთვე ქერჩის ნახევარკუნძულიც. რუსეთის გეგმებს ბოსფორის და დარდანელის სრუტეებისკენ გაეხსნა გზა. 1783 წელს რუსეთმა ყირიმის სახანო შეიერთა, იმავე 1783 წელს რუსეთმა კიდევ ერთ წარმატებას მიაღწია, რუსეთის იმპერია კავკასიონის სამხრეთით გადავიდა, რუსეთს გზა გაეხსნა კავკასიის სრული დაპყრობისკენ. thumb|right|[[ალექსანდრე სუვოროვი|სუვოროვის ბრძოლა ალპებში 1799 წელი.]] thumb|ნაპოლეონის უკან დახევა მოსკოვიდან.
1787-1791 წლებში რუსეთმა თურქეთთან ძლევამოსილი ომი გამართა. ამ ომში განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა რუსების მიერ თურქთა ძლიერი ციხესიმაგრის იზმაილის აღებას. ამ ბრძოლას დიდი რუსი მხედართმთავარი ალექსანდრე სუვოროვი ხელმძღვანელობადა.
რუსეთმა, ავსტრიამ და პრუსიამ ისარგებლეს პოლონეთის სისუსტით და პოლონეთ-ლიტვის ტერიტორიები გაინაწილეს. პოლონეთის სახელმწიფომ არსებობა შეწყვიტა. რუსეთის იმპერია უშუალოდ დაუმეზობლდა ავსტრიას და პრუსიას. ეკატერინე II-მ პოლონეთ-ლიტვის ტერიტორია 8 გუბერნიად დაყო.
ლიალიაგუის მუნიციპალიტეტი
ლიალიაგუის მუნიციპალიტეტი (Llallagua) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, პოტოსის დეპარტამენტის სუდ-ჩიჩასის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 36 909 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 525 კმ²-ია.
რუსეთის ისტორია
რუსეთის იმპერია (1762–1825)
1796 წელს გარდაიცვალა ეკატერინე II. რუსეთის იმპერიის ტახტს მისი 42 წლის შვილი პავლე I დაეუფლა. წინააღმდეგობრივი და არათანმიმდევრული იყო პავლე I-ის საშინაო და საგარეო პოლიტიკა. ამას ემატებოდა პავლეს თავნება და ჯიუტი ხასიათი. 1801 წელს 11 მარტს შეთქმულებმა ის მოკლეს. იმპერატორის ტახტი მისმა უფროსმა ვაჟმა ალექსანდრე I-მა დაიკავა (1801-1825). ალექსანდრემ სახელმწიფო მმართველობის დარგებში მნიშვნელოვან რეფორმები გაატარა, პეტრე დიდის დროინდელი კოლეგიების ნაცვლად შეიქმნა სამინისტროები. ყველა მინისტრი თავის სფეროში ერთპიროვნული მართველი იყო და მხოლოდ იმპერატორს ემორჩილებოდნენ. ალექსანდრე I-ის რუსეთი აქტიურ საგარეო პოლიტიკას ატარებდა.
ლიალიაგუის მუნიციპალიტეტი
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რუსეთის ისტორია
რუსეთის იმპერია (1762–1825)
XIX საუკუნის პირველ მეოთხედში ევროპის და აზიის კონტინენტებზე მდებარე ჩამორჩენილი, აგრარული რუსეთი ძლიერი სახელმწიფო იყო. 1812 წელს საფრანგეთის იმპერატორის ნაპოლეონ ბონაპარტის 600 000-იანი არმია რუსეთის იმპერიის ტერიტორიაზე შეიჭრა, რუსეთის არმიან უკან დახევა დაიწყო. რუსული არმიის მთავარსარდლად დაინიშნა მიხეილ კუტუზოვი, კუტუზოვმა ფრანგებს გენერალური ბრძოლა გაუმართა სოფელ ბოროდინოსთა, არმიის გადარჩენის მიზნით კუტუზოვმა მოსკოვი დათმო. მან თავის გენერლებს განუცხადა:
ლიალიაგუის მუნიციპალიტეტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოტოსის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
რუსეთის ისტორია
რუსეთის იმპერია (1762–1825)
ამის შემდეგ კვლავ გაიმართა ბრძოლა რუსებთან, სადაც ნაპოლეონის არმია დამარცხდა. 1812 წლის ზამთარს ნაპოლეონის ჯარისკაცებმა ვერ გაუძლეს. რუსეთში შეჭარით საფრანგეთის იმპერატორმა უდიდეს მარცხი ნახა. სამამულო ომში საფრანგეთთან გამარჯვებამ რუსეთის იმპერიას დიდება შესძინა, მაგრამ რუს ჯარისკაცებს და გლეხებს ვერანაირი შვება ვერ მოუტანა. აუცილებელი იყო რეფორმების გატარება რომლის ძალითაც რუსეთი უნდა გადასულიყო დასავლურ ევროპული ქვეყნების განვითარების გზაზე. რუსეთის იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა რეაქციული გზა აირჩია. ვენის კონგრესის შემდეგ საღვთო კავშირის შექმნით მან რუსეთს ევროპის ჟანდარმის სახელი დაუმკვიდრდა. მიუხედავად ამისა რუსეთში ვითარება საკმაოდ მძიმე იყო, 1825 წლის ნოემბერში რუსეთის სამხრეთში მოგზაურობისას ტაგანროგში მოულოდნელად გარდაიცვალა იმპერატორი ალექსანდრე I.
ნიკოლოზ I და ყირიმის ომი
thumb|200px|left|დეკაბრისტები [[დეკაბრისტების მოედანი|სენატის მოედანზე.]] ნაპოლეონის წინააღმდეგ ომის შემდეგ, რუსეთში მოსახლეობის უმრავლესობა და ჯარისკაცების ის ნაწილი ვინც ევროპაში იბრძოდა ქვეყანაში შექმნილი ვითარების წინააღმდეგ წავიდა. ზოგიერთი მათგანი რუსეთში კონსტიტუციური მონარქიის დამყარების მომხრე იყო, ზოგი რესპუბლიკური წყობილებას ანიჭებდა უპირატესობას. მაგრამ ყველა ბატონყმობისა და თვითმპყრობელობის შეურიგებელი მოწინააღმდეგენი იყვნენ. თავიანთი ნააზრევის განხორციელების მიზნით მათ ფარული ორგანიზაციების შექმნა დაიწყეს. 1821-1822 წლებში ჩამოყალიუბდა მებრძოლთა ფარული საზოგადოებები: უკრაინაში - სამხრეთის საზოგადოება. პეტერბურგში- ჩრდილოეთის საზოგადოება. მათ კონსტიტუციის პროექტი შეიმუშავეს. ალექსანდრეს გარდაცვალების შემდეგ, ტახტზე ავიდა მისი ძმა ნიკოლოზ I. ფარული ორგანიზაციის ხელმძღვანელებმა ჩათვალეს რომ ეს დღე აჯანყებისთვის ხელსაყრელი დრო იყო. thumb|200px|[[ყირიმის ომი]] 14 დეკემბერს სანქტ პეტერბურგში, სენატის მედანზე მათ დაახლოებით სამი ათასი ჯარისკაცი და მატროსი შეიკრიბეს, მაგრამ წინასწარ დასარული გეგმის განხორციელება ვერ შესძლეს. ნიკოლოზ I-ის ერთგულმ ჯარებმა ადვილად მოახერხეს აჯანყების ჩახშობა. აჯანყების ხუთი ხელმძღვანელი სიკვდილით დასაჯეს. დანარჩენი მონაწილეებს სხვადასხვა სასჯელი მიუსაჯეს. აჯანყება დეკემბრის თვეში მოხდა ამიტომ მათ დეკაბრისტები უწოდეს. ცარიზმი სასტიკად უწორდებოდა აჯანყების ყველა გამოვლინებას.
ნიკოლოზ I-ს სურდა ოსმალეთის დანაწევრება, ბოსფორის და დარდანელის სრუტეების ხელში ჩაგდება და ბალკანეთში განმტკიცება. 1853 წელს მან ოსმალეთთან ახალი ომი დაიწყო. რუსეთის არმიამ ბლკანეთიდან სტამბოლისკენ კავკასიიდან კი ყარსისკენ დაიწყო შეტევა. ინგლისი და საფრანგეთი ვერ შეეგუენ რუსეთის გასვლის მცდელობას ხმელთაშუა ზღვაზე. ამიტომ ისინი ოსმალეთს მიემხრნენ და ომი გამოუცხადეს რუსეთს. მოკავშირეებს შეუერთდა სარდინიის სამეფოც. მოკავშირეების ზეგავლენით ავსტრიამ რუსეთს მოსთხოვა ბალკანეთის დატოვება. რუსეთმა დაკარგა სტამბოლისკენ წასასვლელი გზები. ამავე დროს მოკავშირეების ფლოტი შავ ზღვაში შემოვიდა. ინგლისის, საფრანგეთის, სარდინიის და ოსმალეთიმა ყირიმში დიდი არმია გადასხა და სევასტოპოლს ალყა შემოარტყა. ჩამორჩენილმა ბატონყმურმა რუსეთმა ვერ უზრუნველყო სევასტოროლის დაცვა. წარმატებები კავკასიაში ყარსისი აღებით მნიშვნელოვნად ვერაფერს ცვლიდა. რუსეთმა სრული მარცხი განიცადა. ამ ომის შემდეგ რუსეთმა დაკარგა ის უპირატესობები რაც მან 1812 წელს მოიპოვა.
ალექსანდრე II, ბატონყმობის გადავარდნა
thumb|right|ალექსანდრე II ალექსანდრე II-ის მეფობის დასაწყისში, ქვეყანაში შეიქმნა მძიმე ვითარება, რაც ძირითადად ყირიმის ომს უკავშირდებოდა. ამას დაემატა ბატონყმური ურთიერთობების პრობლემაც. XVII საუკუნის პირველ ნახევარში რუსეთში საბოლოოდ დამკვიდრდა ბატონყმური ურთიერთობები, პეტრე დიდმა განამტკიცა ეს ურთიერთობები და მემამულეები სერიოზული უფლებებით აღჭურვა. იმპერატორები ცდილობდნენ ბატონყმური დამოკიდებულება შეესუსტებინათ გლეხებისთვის, მაგრამ რადგანაც სათანადო ზომები არ იყო მიღთებული იმპერატორების დადგენილებიები არ სრულდებოიდა. მემამულეებს არ სურდათ მუქთა სამუშაო ძალის დაკარგვა, ისინი უზრუნველად ცხოვრობდნენ და მეურნეობის განვითარებისათვის არც კი ირჯებოდნენ. თავის მხრივ, არც გლეხები იყვნენ მეურნეობის განვითარებით დაინტერესებულნი, რადგან მათი შემოსავალის ძირითადი ნაწილი სახელმწიფოს, მემამულეს ან ეკლესიას მიჰქონდათ.
ყირიმის ომის შემდგომ რუსეთში გარდაუალი გახდა ბატონყმობის გაუქმება. მხოლოდ ამ შემთხვევაში შეიძლებოდა რუსეთის მოწესრიგება, შეიარაღებული ძალების გადახალისება და ქვეყნის ეკონომიკის განვითარება. 1856 წელს ალექსანდრე II-ემ მოსკოვის გუბერნიის თავადაზნაურობას განუცხადა:
მემამულეები იძულებულბი იყვნენ შეგუებოდნენ ბატონყმობის გაუქმებას. ისინი საბატონო გლეხების გათავისუფლებას ნელ-ნელა და უმიწოდ ითხოვდნენ. მთავრობამ ვერ გაბედა გლეხების უმიწაოდ გათავისუფლება რადგან ისინი სახელმწიფო გადასახადებს ვერ გადაიხდიდნენ, ხოლო უსახლკაროდ დარჩენილ გლეხებს აჯანყების მოწყობა შეეძლოთ რაც ხელისუფლებას ძალზედ აშინებდა. ამავე დროს გათვალისწინებული უდა ყოფილიყო მემამულეების ინტერესები. ამიტომ იმპერატორმა ალექსანდრე II-მ შუალედური გადაწყვეტილება მიიღო, საბატონო გლეხს უნდა მიეღო მიწის ნაწილი მემამულეებისგან გამოსყიდვის გზით.
1861 წლის 19 თებერვალს იმპერატორმა ხელი მოაწერა მანიფესტს იმპერიის ევროპული ნაწილში მცხოვრბ საბატონო გლეხების გათავისუფლების შესახებ. მანიფესტი 5 მარტს გამოქვეყნდა. გლეხებმა მიიღო პირადი თავისუფლება ისინი აღარ იყვნენ ყმები, მათ სამოქალაქო ფუნქციები მიენიჭა. მიწის გამოსყიდვა მემამულესთან შეთანხმებით ხორციელდებოდა. მემამულებსა და გლეხებს შორის გამოსასყიდი გარიგება იდებოდა. მემამულესთან ვალის გასასტუმრებლად სახელმწიფო გლეხს აძლევდა სესხს. სახელმწიფოსთვის ვალი 49 წლის განმავლობაში უნდა დაებრუნებინა. ბატონყმობის უღლისგან თავისუფლდებოდა, იმპერიის დაპყრობილ ტერიტორიაზე მცხოვრები გლეხებიც.
იმპერატორმა ალექსანდრემ სხვა მნიშვნელოვანი რეფორმებიც გაატარა, მათგან აღსანიშნავია: სასამართლო, სამხედრო და სხვა რეფორმები. რეფორმებმა მნიშვნელოვანი ცვლილებები შეიტანა რუსეთის სოციალურ-ეკონომიკურ ცხოვრებაში. რამაც დაჩქარდა ინდუსტრიალიზაციის ტემპები.
ხალხოსნები, ალექსანდრე III
დემოკრატიულად განწყობილი რუსული ინტელიგენციის ყველაზე რადიკალური ნაწილი 1874 წელს გავიდა სოფლებში, რათა ხალხში ეწარმოებინა რევოლუციური აგიტაცია. ხალხში სიარულის გამო მათ ხალხოსნები შეარქვეს. გლეხებს მოსწონდათ ხალხოსნების იდეები მათ სასარგებლოდ მემამულეების მიწის გადანაწილების შესახებ. მაგრამ კატეგორიულად წინ აღუდგენ ხალხოსნების მოწოდებას დაემხოთ მეფის ხელისუფლება. ხალხოსნების ერთმა ნაწილმა გადაწყვიტა თვითმპყრობელობის დამხობა ინდივიდვალური ტერორის გზით. 1881 წელს ხალხოსნებმა მოკლეს ალექსანდრე II. სამაგეროდ ტახტზე ავიდა რეაქციონერი ალექსანდრე III. ამგვარად ხალხოსნებმა ვერც გლეხების დარწმუნებით და ვერც ინდივიდვალური ტერორის გზით ვერ შესძლეს რუსეთის პოლიტიკური წყობილების შეცვლა.
ალექსანდრე III-მ სასტიკად დაარბია რევოლუციური ორგანიზაციები. მან შეკვეცა ბატონყმობის გადავარდნის შედეგად გატარებული პროგრესული ღონისძიებები. ამიტომ მის მართველობის ხანას „კონტრეფორმების“ პერიოდი შეარქვეს. ალექსანდრე III-ის მმართველობის დროს გაძლიერდა არარუსი ხალხის ჩაგვრა. ხელისუფლება დაუფარავად ატარებდა რუსიფიკაციის პოლიტიკას. აღვივებდა ანტისემინიზმს - ხელს უწყობდა ებრაელთა დარბევებს.
thumb|რუსული არმიის უკან დახევა, [[მუკდენის ბრძოლა|მუკდენის ბრძოლის შემდეგ.]]
1877 წელს რუსეთის არმიამ ოსმალეთის წინააღმდეგ ომი დაიწყო. 1877 წლის მიწურულს რუსულმა არმიამ გადალახა ბალკანეთსი მთები და სტამბოლისკენ დაიძრა. მაშინ ინგლისმა თავისი ესკადრა მარმარილოს ზღვაში შეიყვანა და რუსეთს დაემუქრა ომით თუ ის სტამბოლის აღებას შეეცდებოდა. ამავე დროს საომარი მოქმედებები მიდიოდა ამიერკავკასიაშიც, სადაც რუსეთის არმიამ აიღო ყარსი. ამ ომში ოსმალეთის იმპერია დამარცხდა, სან-სტეფანოს ზავით რუსეთს საკმაოდ ვრცელი ტერიტორიები შეუერთდა.
1894 წელს გარდაიცვალა ალექსანდრე III იმპერატორად ეკურთხა ნიკოლოზ II.
ნიკოლოზ II და ახალი რევოლუციეური მოძრაობები
thumb|200px|რუსეთის ევროპული ნაწილის ეთნიკური რუკა, [[პირველი მსოფლიო ომი|პირველ მსოფლიო ომამდე]] thumb|right|200px|[[ოქტომბრის მანიფესტაცია, დაარსდა პირველი პარლამეტი.]] ცარიზმის რეაქციული პოლიტიკის მიუხედავად ბატონყმობის გადავარდნამ და მომდევნო რეფორმებმა რუსეთი გამოიყვანა თავისუფალი მრეწველობისა და საბაზო ეკონომიკის გზაზე. ჩამოყალიბდა სამრეწველო და სამთო მოპოვებითი ცენტრები და მკვეთრათ გაფართოვდა სარკინიგზო ქსელი. შეიქმნა და იზრდებოდა სამრეწველო პროლეტარიატი, რასაც მოჰყვა რუსეთში მარქსიზმის გავრცელება.
რევოლუციურ - დემოკრატიულ ბანაკში შემავალი პარტები 17 ოქტომბრის მანიფესტის შემდეგაც განაგრძობდნენ ბრძოლას თვითმპყრობელობის წინააღმდეგ. მართალია მათ ვერ შესძლეს ხალხის ხელახალი გაფიცვა .მათ 10 დეკემბრიდან დაიწყეს მოსკოვსა და მის შემოგარენში შეიარაღებული ბრძოლება. მთავრობამ შეიარაღებული გამოსვლები ჩაახშო.
1905 წლიდან რევოლუციის უკანდახევა. მეფის მთავრობამ I დუმა დახურეს, II დუმა კი 1907 წელის 3 ივნისს დაითხოვა და შეცვალა დუმაში არჩევის კანონი. 1907 წლის 3 ივნისს რევოლუცია მარცხით დასრულდა. III დუმის როლი თვითმპყრობელობის ქვეშ უმნიშვნელო იყო.
რუსული რევოლუციები
thumb|right|250px|23 თებერვლის დემონსტრაცია პეტროგრადში
რუსეთის იმპერია ჩაერთო 1914 წელს დაწყებულ პირველ მსოფლიო ომში, გერმანიის და მის მოკავშირეების წინააღმდეგ. გაჭიანურებულმა ომმა 1916 წელს ამოატივტივა და გაამწავა რუსეთში დიდი ხნის განმავლობაში დაგროველი და გადაუჭრელი პრომლემები. გლეხების მცირემიწიანობა, მუშების უმძიმესი შრომითი და ყოფითი პრობლემები, თვითმპყრობელობის შავრაზმული დამოკიდებულება იმპერიაში შემავალ არარუსი ეროვნებებისადმი, ხალხის პოლიტიკური უუფლებობა. ომით გამოწვეულმა სირთულეებმა ტრანსპორტის და მრეწველობის მოშლამ, სათესი ფართობების შემცირებამ უკიდურესად გაართულა არმიის და მოსახლეობის სურსათით მომარაგება.
ნიკოლოზ II-ის და მისი გარემოცვის ავტორიტეტი კატასტროფულად ეცემოდა. პეტროგრადს არარეგულარულად მიეწოდებოდა ხორბალი. 1917 წლის 23 თებერვალს რუსეთის დედაქალაქის მოცხოვრებნი ქუჩებში გამოვიდნენ. დემონსტრანტები პურს მოითხოვდნენ. 26 თებერვლიდან სამხედრო ნაწილები დემონსტრანტების მხარეს გადავიდნენ. პოლიცია წინააღმდეგობას არ უწევდა ხალხს მალე პეტროგრადი ხალხის ხელში გადავიდა. რუსეთის გადასარჩენად და არმიის დასაშოშმინებლად ფსკოვში მყოფ ნიკოლოზს ფრონტის სარდლობამ 1917 წლის 2 მარტს გადადგომა მოსთხოვა, ნიკოლოზი გადადგა.
თავადი ლვოვის ხელმძღვანელობით შეიქმნა დროებითი მთავრობა. დროებით მთავრობაში შევიდა სოციალ რევოლუციონერი ესერი კერენსკი. პეტერბურგის მუშებმა და ჯარისკაცებმა აირჩიეს საბჭო. საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის თავმჯდომარე გახდა სოციალ დემოკრატი კარლო ჩხეიძე. მალე მუშების და ჯარისკაცების საბჭოები შეიქმნა მოსკოვსა და სხვა ქალაქებში.
შვეიცარიაში ემიგრაციაში მყოფი ლენინი ვერ გაერკვა რუსეთში მიმდინარე პროცესებში. და 1917 წლის იანვარში განაცხადა
დაახლოებით ერთი თვის შემდეგ მან გაიგო რუსეთში მომხდარი რევოლუციის შესახებ. ის თავის თანამოაზრეებთან ერთად ათწლიანი ემიგრაციის შემდეგ 1917 წლის 3 აპრილს რუსეთში დაბრუნდა. რუსეთში მას დახვდა 24 000-იან კაციანი პარტია რომელიც სულ ახლახან გამოსულიყო იატაქვეშეთიდან და თავის პარტიის რიგებს იფართოებდნენ. 7 აპრილს გაზეთ „პრავდაში“ დაიბეჭდა ლენინის „აპრილის თეზისები“. ლენინი მოუწოდებდა ბოლშევიკებს არავითარი მხარი არ დაეჭირათ დროებითი მთავრობისთვის, მოეპოვებინათ უმრავლესობა საბჭოებში და მოეთხოვათ მთელი ძალაუფლების საბჭოებისთვის გადაცემა. ლენინს აუცილებლად მიაჩნდა ომის შეწყვეტა, და მიწების ნაციონალიზაცია.
thumb|1917 წლის [[ოქტომბრის რევოლუცია|left|250px]]
აპრილის თეზისების გამოქვეყნებიდან 12 დღის შემდეგ 19 აპრილს პეტროგრადში მოეწყო დროებითი მთავრობსი უკმაყოფილოთა გამოსვლა. მთავრობამ უკანდახევა ამჯობინა და დათანხმდა თავის შემადგენლობის გადახედვას. ზაფხულში დროებითმა მთავრობამ მომიტინგეებს შეიარაღებული ძალით გაუსწორდა. ლიბერალმა ლვოვმა დროებითი მთავრობა ესერი კერენსკის გადასცა.დროებითმა მთავრობამ მისდამი დაპირისპირებულების ასანადგურებლად სამხედრო დიქტატურის დამყარება განიზრახეს. დიქტატორი სამხედრო ძალების უფროსი კორნილოვი უნდა გამხდარიყო. მაგრამ 1917 წლის აგვისტოში კერენსკისა და კორნილოვს შორის უთანხმოებამ, ჯარისკაცების და მუშების შეთქმულება ჩაშალა. კორნილოვი დააპატიმრეს. განხეთქილებამ კერენსკისა და კორნილოვს შორის საგრძნობლად გააძლიერა ბოლშევიკების ბანაკი.
ბოლშევიკების პოზიციები კიდევ უფრო გააძლიერა ლევ ტროცკის რუსეთის დედაქალაქის საბჭოს თავმჯდომარედ არჩევამ. ტროცკმა პეტერბურგის საბჭოსთან შექმნა სამხედრო-რევოლუციური კომიტეტი, გერმანელებისაგან ქალაქზე შეტევის შემთხვევაში ქალაქის დასაცავად. სინამდვილეში კი დროებითი მთავრობის დასამხობად.1917 წლის სექტემბერსი დაიწყო სამხედრო რაზმების ჩამოყალიბება. 1917 წლის 7 ოქტომბერს ფინეთში გადახვეწილი ლენინი რუსეთში დაბრუნდა.
დროებითმა მთავრობამ წინააღმდეგობა ვერ გაუწია ბოლშევიკების გაძლიერებას. პეტერბურგის მოსახლეობამ კი პასიური მეთვალყურის პოზიცია დაიკავეს. 1917 წლის 25 ოქტომბერს დილით ლენინმა მოსახლეობას აუწყა რომ დამხობილია დროებითი მთავრობა და შეიქმნა ახალი საბჭოთა მთავრობა. 26 ოქტომბერს ღამის 2 საათსა და 10 წუთზე დროებითი მთავრობის წევრები ზამთრის სასახლეში დააპატიმრეს. დაპატიმრებულთა შორის არ იყო კერენსკი, რომელიც ქალაქგარეთ იმყოფებოდა და ქალაქზე ლაშქრობისთვის ემზადებოდა. მაგრამ მუშებმა და ჯარისკაცებმა კერენსკის 700 კაციანი რაზმები ქალაქში არ შეუშვეს. ბოლშევიკებმა ყოველგვარი მსხვერპლის გარეშე აიღეს ხელისუფლება.
რუსეთის სამოქალაქო ომი
ანტანტის ქვეყნებმა დაიკავეს რუსეთის განაპირა ტერიტორიები, ქვეყნის შიგნით კი დაიწყო აჯანყებები. მოეწყო ტერორისტული აქტები კომუნისტების წინააღმდეგ. ერთ-ერთი ასეთი აქტის დროს დაიჭრა ლენინი. 1918 წლის 2 სექტემბერს რუსეთის ცაკ-მა შემოიღო თეთრი ტერორის წინააღმდეგ ე.წ წითელი ტერორი. აღადგინეს 1917 წლის 28 ოქტომბერს გაუქმებული სიკვდილით დასჯა. უპირველეს ყოვლისა დახვრიტეს ნიკოლოზ II და მისი ოჯახის წევრები. სამოქალაქო ომის დროს ქვეყანა ორად იყო გაყოფილი, ქვეყნის ცენტრალურ ტერიტორიას მსხვილი ქალაქებით ბოლშევიკები აკონტროლებდნენ. ბოლშევიკებმა შექმნეს მტკიცედ დისციპლინირებული წითელი არმია. რომლის რიცხოვნება იზრდებოდა. არმიაში შემოიღეს პოლიტიკური კომისრის თანამდებობა, რომლებიც დაუნდებლები იყვნენ პოლიტიკური მტრების მიმართ. ისინი სოციალიზმის ფანატიკური მიმდევარნი და მქადაგებელნი იყვნენ. წითელი არმის მშენებლობას ხელმძღვანელობდა ლევ ტროცკი.
რაც შეეხება ანტიბოლშევიკთა ბანაკს, ისინი ძალზედ მრავალრიცხოვანნი იყვნენ და თან უცხოეთიდან დახმარებებსაც იღებდნენ, მაგრამ მათ ბანაკში არსებობდა გადაულახავი წინააღმდეგობები, რაც განსხვავებული ფენების პარტიების, მიმდინარეობის, ერების, სხვადასხვა მიზნების ანტაგონიზმში გამოიხატებოდა.
1918-1919 წლებში ბოლშევიკებს ორი კრიტიკული პერიოდი ჰქონდათ. პირველი როდესაც განხორციელდ ანტისაბჭოთა ძალების - ბალტიისპირეთიდან, გენერალ იუდენჩინის, ციმბირიან ადმიალ კორჩაკის და სამხრეთიდან გენერალ დენიკინის კომბინირებული ლაშქრობები ცენტრზე. მეორე როდესაც ანტისაბჭოთა სამხრეთის ძალები მოსკოვს მიუახლოვდნენ. მაგრამ მას შემდეგ რაც რუს გლეხობას ანტისაბჭოთა რეაქციული პოლიტიკით იმედი გაუცრუვდათ, მათ განუდგნენ. სამოქალაქო ომის ბედი ბოლშევიკების მხარეს გადავიდა. მიუხედავა 1920 წელს პოლონეთთან ომში კომუნისტების მარცხისა. 1922 წელს სამოქალაქო ომი ბოლშევიკების გამარჯვებით დასრულდა.
სამოქალაქო ომში ქვეყნის მოსახლეობის ყოველი მე-10 ადამიანი დაიღუპა. ემიგრაციაში აღმოჩნდა 2 მილიონი ადამიანი.
საბჭოთა მმართველობა
1922 წლის დეკემბერში შეიქმნა საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირი. მასში თავდაპირველად შედიოდა ოთხი რესპუბლიკა: რსფსრ, უსსრ, ბსსრ და ასფსრ. სამოქალაქო ომის დამანგრეველი შედეგების ფონზე საბჭოთა ხელმძღვანელობამ დროებით უარი თქვა სოციალისტური ქვეყნის მშენებლობის იდეაზე, ამიტომაც ახალი ეკონომიკური პოლიტიკა ძალაში დარჩა. 1924 წელს გარდაიცვალა ლენინი. კომუნისტურ პარტიას ჰყავდა მისი შეცვლის ორი მთავარი კანდიდატი: ლევ ტროცკი და იოსებ სტალინი. შიდაპარტიულ ბრძოლაში სტალინმა შეძლო თავის მხარეს გადმოებირა უმარვლესობა. 1929 წელს ტროცკი საბჭოთა კავშირიდან გაასახლეს. ემიგრაციაში ტროცკი განაგრძობდა სტალინის კრიტიკას. 1940 წელს მეხიკოში ყოფნისას იგი სასიკვდილოდ დაჭრა საბჭოთა აგენტმა რამონ მერკადერმა ყინულის სატეხი ცულით.
1930-იან წლებში სტალინის მეთაურობით საბჭოთა მთავრობამ მოახდინა ინდუსტრიალიზაციის ფორსირება და კოლექტივიზაცია. ათ წელიწადში რუსეთი ღარიბი აგრარული ქვეყნიდან იქცა მაღალგანვითარებულ ინდუსტრიულ ქვეყნად. ამავდროულად სტალინი განაგრძობდა ოპოზიციის წინააღმდეგობის ჩახშობას. პოლიტიკურ ოპონენტებთან ბრძოლამ მასობრივი ხასიათი მიიღო 1937 წელს, როდესაც უამრავი ოპოზიციონერი დახვრიტეს, მათ შორის კომუნისტებიც. სტალინის მმართველობისას საბჭოთა კავშირი იქცა ტოტალიტარულ სახელმწიფოდ.
1941 წელს საბჭოთა კავშირს თავს დაესხა ნაცისტური გერმანია. დაიწყო დიდი სამამულო ომი, რომელიც ოთხი წელი გაგრძელდა. საბჭოთა კავშირმა დიდი დანაკარგი განიცადა საბრძოლო მოქმედებების დროს. ყველაზე გავრცელებული ვერსიით, ომში წითელი არმიის 20 მილიონი ჯარისკაცი დაღუპა. მათი ხსოვნის უკვდავსაყოფად 1945 წლიდან ყოველი წლის 9 მაისს საბჭოთა კავშირში აღინიშნებოდა ფაშიზმზე გამარჯვების დღე.
მეორე მსოფლიო ომში გამარჯვების შედეგად სტალინის ავტორიტეტი ძალიან გაიზარდა მთელ მსოფლიოში. საბჭოთა კავშირის მხარდაჭერით სოციალისტური რევოლუციები კომუნისტების გამარჯვებით დასრულდა სხვა ქვეყნებშიც. საბჭოთა ხელმძღვანელობა განაგრძობდა კაპიტალისტურ სამყაროსთან ბრძოლის იდეის პროპაგანდას. კომუნიზმის წინააღმდეგ ბრძოლას განაგრძობდა დასავლეთიც. დაძაბულობა კაპიტალისტურ და სოციალისტურ სამყაროს შორის გახდა ცივი ომის მიზეზი, რა დროსაც აშშ და საბჭოთა კავშირი ირიბად, ჰიბრიდული ომების საშუალებით უპირისპირდებოდნენ ერთმანეთს მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილებში.
1953 წელს გარდაიცვალა იოსებ სტალინი. მის ნაცვლად საბჭოთა კავშირის კომუნისტურ პარტიას სათავეში ნიკიტა ხრუშოვი ჩაუდგა. მის დროს საბჭოთა კავშირი უფრო ღია გახდა დასავლური ქვეყნებისთვის. ამის მიუხედევად, დაპირისპირება ამერიკასა და საბჭოთა კავშირს შორის აღმოჩნდა ატომური ესკალაციის ზღვარზე 1962 წელს, კარიბის კრიზისის დროს. დიპლომატიური მოლაპარაკებების შედეგად ბირთვული ომი აცილებულ იქნა. 1968 წელს დაიდო შეთანხმება ატომური იარაღის გაუვრცელებლობის შესახებ მსგვავსი შემთხვევების თავიდან ასაცილებლად.
ცხოვრების პირობები საბჭოთა კავშირში განსაკუთრებით გაუმჯობესდა ლეონიდ ბრეჟნევის მმართველობის პერიოდში. თუმცა, ამავდროულად ხდებოდა საბჭოთა პარტიული ელიტის დეგრადაცია, რომელიც სულ უფრო შორს იყო მარქსისტულ-ლენინისტური იდეოლოგიისგან. 1985 წელს საბჭოთა კავშირის სათავეში აღმოჩნდა მიხაილ გორბაჩოვი. მან საბჭოთა სისტემის დემოკრატიზაცია სცადა, რამაც დააჩქარა საბჭოთა კავშირის დაშლა. 1991 წლის დეკემბერში დასრულდა კაპიტალიზმის რესტავრაციის პროცესი. საბჭოთა კავშირი დაიშალა 15 სუვერენულ რესპუბლიკად, მათ შორის ერთ-ერთი იყო რუსეთის ფედერაცია.
ნეიპირი (ახალი ზელანდია)
ნეიპირი (Napier, Ahuriri) — ქალაქი ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ კუნძულზე, ჰოკს-ბეის რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2013 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 57 240 კაცს შეადგენს.
Set the Controls for the Heart of the Sun
„Set the Controls for the Heart of the Sun“ — მესამე სიმღერა ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის მეორე სტუდიური ალბომიდან A Saucerful of Secrets (1968). მისი ავტორია როჯერ უოტერსი. სიმღერაში გამოკვეთილ სოლოს დასარტყმელ საკრავებზე ასრულებს ნიკ მეისონი. კომპოზიცია ჯგუფის კონცერტებზე სრულდებოდა 1967-1973 წლებში. მისი საკონცერტო ვერსია შეტანილია პინკ ფლოიდის 1969 წლის ალბომში Ummagumma. სიმღერა აგრეთვე ჟღერს ფილმში Pink Floyd: Live at Pompeii (1972) და კომპილაციაში Echoes: The Best of Pink Floyd (2001)
2006 წელს გადაღებული დოკუმენტური ფილმის „Which One's Pink?“ მიხედვით, სიმღერაში გიტარაზე ასევე დევიდ გილმორი და სიდ ბარეტი უკრავენ. შედეგად, ეს არის პინკ ფლოიდის ერთადერთი კომპოზიცია, რომელშიც ჯგუფის ხუთი წევრი უკრავს.
სიმღერის ჩაწერა დაიწყო 1967 წლის აგვისტოში. იმავე წლის ოქტომბერში და 1967 წლის იანვარში იგი დასრულებული იქნა. ცნობილია, რომ როჯერ უოტერსმა მისი ტექსტი აიღო ჩინური პოეზიის კრებულიდან, რომელიც ანგუს გრემმა თარგმნა. სტრიქონების ნაწილი აღებულია ლი ჰესგან (ორიგინალში - witness the man who raged at the wall as he wrote his question to heaven) და ლი სიან-ინისგან (watch little by little the night turn around, countless the twigs which tremble in dawn, და one inch of love is an inch of ashes).
"ეს სიმღერა არის პერსონაჟზე, რომელიც მართავს მფრინავ თეფშს. იგი გულანთებული მიემართება მზისკენ, თავის მოსაკლავად."
ასევე, სიმღერა სრულდებოდა როჯერ უოტერსის მიერ, სოლო-ტურნეებშ. 1984-1985 წლებიდან იგი სრულდებოდა შეცვლილი ფორმით — დამატებითი ვოკალისტი ქალების ხმებით, საქსოფონისა და გიტარის სოლოებით, უფრო შენელებული, ვიდრე ორიგინალურ ვერსიაშია. შემოკლებული ვერსია სრულდებოდა უოტერსის 1987 წლის ტურნეში — მხოლოდ აკუსტიკური გიტარის თანხლებით. სიმღერა აგრეთვე სრულდებოდა 2006-2008 წლების ტურნეს The Dark Side of the Moon Live და In the Flesh ტურნეების მსვლელობისას. სცენაზე მისი შესრულებისას მიმდინარეობდა სიმღერების „Arnold Layne“ და „The Scarecrow“ პრომო-ფილმების კადრების პროეცირება. 2002 წელს ლონდონის უემბლის სტადიონზე ამ კომპოზიციის შესრულებისას მაყურებლებმა ორ კონცერტზე მოწვეულ სტუმრად იხილა ნიკ მეისონი. ნიკი ასევე შეუერთდა როჯერს 2006 წლის რამდენიმე კონცერტზე.
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის სიმღერები კატეგორია:1968 წლის სიმღერები კატეგორია:სიმღერები როჯერ უოტერსის ავტორობით
რუსული სამზარეულო
მინი|რუსული საფოსტო მარკა, გამოსახულია ტრადიციული რუსული საჭმელები: ბლინები, ხიზილალა, ბუბლიკები, თაფლი და ჩაი სამოვარში. რუსული სამზარეულო (Русская кухня) — ტრადიციული რუსული კერძების ერთობლიობა, რომელიც იქნმნებოდა საუკუნეების განმავლობაში. რუსული სამზარეულოში თავმოყრილია ცენტრალური და აღმოსავლეთ ევროპული, სკანდინავიური, სლავური, კავკასიური და შუა აზიური კერძებიც. რუსული სამზარეულო დაფუძნებულია რუსი გლეხების კერძებზე, რომელთა ძირითადი ინგრედიენტებიცაა: თევზი, ღორის ხორცი, ხიზილალა, სოკო, თაფლი, ჭვავი და კენკრა. XVII-XVIII საუკუნეში რუსმა არისტოკრატებმა ქვეყანაში შეიტანეს შოკოლადი, კარამელი, ნაყინი და ღვინო. რუსული გასტრონომია ასევე მდიდარია სუპებით, ნამცხვრებითა და ალკოჰოლური სასმელებით, რომელთაგან მსოფლიოში ცნობილია ბორში და არაყი. XX საუკუნეში, საბჭოთა პერიოდში შეიქმნა მრავალი ახალი კერძი, რომელთაც თავი დაიმკვიდრეს რუსულ კულინარიაში.
სუპები
მარცხნივ|მინი|279x279პქ|ოკროშკა რუსული ცივი სუპებიდან ყველაზე ცნობილია ოკროშკა (იგივე მაწვნის წვნიანი), რომელიც ვოლგის რეგიონში შეიქმნა. ოკროშკა ძირითადად მზადდება მაწვნის, კიტრის, კარტოფილის, კვერცხის, კამის, მარილისა და პილპილის გამოყენებით. რადგან იგი ცივად მიირთმევა და მსუბუქი საჭმელია, ძირითადად ზაფხულში ამზადებენ.
ასევე ცნობილი ცივი სუპია ტიურია, რომელიც რუსეთს გარდა აქტიურად მზადდება ბელარუსშიც. მასში გამოიყენება კეფირი, ჭვავის პურის ნატეხები და სხვა მაღალკალორიული ინგრედიენტები. ამავე ტიპის, პურისა და ჭარხლის ნახარშისაგან მოსამზადებელი ცივი სუპია ბოტვინია, რომელშიც ასევე გამოიყენება ნიორი, კიტრი, ნედლი ხახვი და მჟაუნა. მინი|271x271პქ|ბორში რუსულ სამზარეულოში შედარებით უფრო პოპულარობითა და მრავალფეროვნებით გამოირჩევა ცხელი სუპები, რომელთაგან ყველაზე ცნობილია ბორში. იგი პოპულარულია არა მხოლოდ რუსეთში, არამედ უკრაინაში, პოლონეთში, ბელარუსში, ლიეტუვაში, ასევე პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში. მისი ძირითადი ინგრედიენტებია კომბოსტო, ჭარხალი, სტაფილო, ხახვი, ნიორი, ქინძი, ოხრახუში, ნიახური, წიწაკა და პომიდვრის პასტა. რუსები მას ძირითადად შავ, ჭვავის პურთან ერთად მიირთმევენ.
ასევე პოპულარულია XVII-XVIII საუკუნეებში შექმნილი თევზის ცხელი წვნიანი, სახელად უხა. პოლონეთსა და პოსტსაბჭოთა სივრცეში ასეთივე პოპულარობით სარგებლობს კიდევ ერთი ცხელი სუპი — რასელნიკი. რუსეთში აგრეთვე გავრცელებულია ატრიის სუპი, სახელად ლაპშა, რომელიც რუსებმა თათრებისაგან აიღეს. მისი ძირითადი ინგრედიენტებია: ქათამი, სოკო და რძე. აგრეთვე აღსანიშნავია სუპი სოლიანკა, რომელიც მზადდება არაჟნის, ყაბაყის, კიტრის, ზეთისხილის, პომიდვრის, ლიმონისა და მისი წვენის გამოყენებით. არსებობს სამი ტიპის სოლიანკა: საქონლის ხორცის, ქათმის ხორცის (ტრადიციული) და თევზის.
სალათები
რუსული სამზარეულო არც თუ ისე მდიდარია სალათებით, თუმცა გამოარჩევენ სამ ტრადიციულ რუსულ სალათს, რომლებიც საკუთრივ რუსეთის გარდა დიდი პოპულარობით სარგებლობს პოსტსაპჭოთა სივრცეში. ესენია: ოლივიე, შუბა და ვინეგრეტი. ოლივიე არის მაიონეზის ბაზაზე შექმნილი კარტოფილის სალათი, რომელსაც ემატება კიტრის მწნილი, მოხარშული კვერცხი, მოხარშული სტაფილო, მოხარშული კარტოფილი და ბარდა. ოლივიე რუსული საახალწლო კერძებიდან ერთ-ერთია. რაც შეეხება შუბას, იგი მზადდება ქაშაყის ფილით, კარტოფილით, ჭარხლით, სტაფილოთი, ხახვით, მაიონეზით, მარილითა და პილპილით. სახელი მას მისი მორთულობის გამო დაერქვა და იგი ერთ-ერთი რუსული საახალწლო კერძია. აღსანიშნავია ვინეგრეტიც, რომელსაც ფრანგული წარმომავლობა აქვს (Vinaigrette) და მზადდება ჭარხლის, კარტოფილის, სტაფილოს, ხახვის, ზეითუნის ზეთისა და ზოგჯერ ბარდის მარცვლების გამოყენებით.
მთავარი კერძები
კიდევ ერთი ცნობილი რუსული ხორცის კერძია კატლეტი, რომელიც არის შემწვარი ღორის, საქონლის, ან ქათმის ხორცი. ხშირ შემთხვევაში მას ამსგავსებენ ინგლისურ სალისბურის სტეიკს, თუმცა მათი სტრუქტურა განსხვავდება. შემდგომში რუსული კატლეტის ვარიაციად იქცა კიევური კატლეტი, რომელიც მსოფლიოში უფრო პოპულარულია. ასევე პოსტსაბჭოთა სივრცეში გავრცელებული რუსული კერძია ბიფსტროგანოვი.
XVIII საუკუნეში რუსეთში საკმაოდ პოპულარული გახდა კავკასიური ქაბაბი. სულ მალევე შეიქმნა მისი რუსული ვარიაცია, სახელად შაშლიკი, რომელიც ივარაუდება, რომ რუსებმა კაზაკებისგან, ან ყირიმელი თათრებისაგან აიღეს. ასევე აღსანიშნავია ხალადეცი, რომელიც მზადდება წიწაკით, ნივრით, სანელებლებითა და ბოსტნეულით დამუშავებული ღორის ან ხბოს ხორცისაგან.
დესერტები
რუსული გასტრონომია ერთობ მდიდარია საკონდიტრო ნაწარმით. არსებობს რუსული ბლინები, რომელიც ლიტვური და შვედური ბლინებისაგან თავისი სისქითა და სიფაფუკით გამოირჩევა. აქვე აღსანიშნავია დესერტი შირნიკი, რომელიც ასევე ბელარუსსა და უკრაინაშიცაა გავრცელებული. თავის მხრივ ზოგჯერ რუსული შირნიკი ბლინების კატეგორიაში გაჰყავთ მისი ცომის სტრუქტურის გამო.
კიდევ ერთი რუსული დესერტია ვატრუშკა, რომელიც ნამცხვარს წააგავს, თუმცა აქვს მაღალი და რბილი, გამომცხვარი, ჰაეროვანი ცომი, შიგნით ხაჭოთი, ან ხილით. რუსეთში, როგორც სხვა მართლმადიდებლურ სახელმწიფოებში, გავრცელებულია სააღდგომო ტკბილი პური, პასკა, რომელსაც ასევე ამზადებენ ბელარუსში, უკრაინაში, ბულგარეთში, რუმინეთში, საქართველოში, მოლდოვაში, მაკედონიასა და სერბეთში.
რუსეთში ასევე პოპულარობით სარგებლობს მურაბის მსგავსი დესერტი, სახელად ვარენია, რომელიც მზადდება ტკბილი ხილისა და შაქრის ერთად მოხარშვით. ასეთივე ცნობილი რუსული დესერტია პასტილა, რომელიც რუსეთის გარდა ნაკლებად გავრცელებულია. მიიჩნევა, რომ რუსებმა იგი თათრებისაგან აიღეს. პასტილას აგრეთვე ხშირად ამსგავსებენ დასავლურ მარშმელოუს.
ასევე რუსულ დესერტებს მიეკუთვნება ზეფირი და კისელი, რომელიც ევროპასა და პოსტსაბჭოთა სივრცეში დიდი პოპულარობით სარგებლობს. ზეფირი მარშმელოუსა და კრემბოს მსგავსი კონსისტენციისა და მიიღება კვერცხის ცილისაგან. რაც შეეხება კისელს, იგი ერთადერთი ტკბილი სასმელია რუსულ გასტრონომიაში.
ალკოჰოლური სასმელები
მინი|252x252პქ|რუსული არყის სხვადასხვა ბრენდი ერთ-ერთი ყველაზე ძველი რუსული დაბალალკოჰოლური სასმელი არის მედოვუხა, რომელიც ძირითადად თაფლის ფერმენტებისაგან იხდება. კიდევ უფრო ძლიერი ალკოჰოლური თაფლის სასმელია სტავლენი-მიოდი, რომელიც არის სკანდინავიური მედის ეკვივალენტი. აღსანიშნავია, რომ თაფლის გარდა მათ ხანდახან კენკრის წვენისაგანაც ამზადებენ.
რუსული ალკოჰოლური სასმელებიდან ყველაზე კარგად ცნობილი არაყია, რომლის ექსპორტიც თითქმის მთელს მსოფლიოში ხდება და არსებობს მისი მრავალი ვარიაცია. არყის გამოხდა მრავალი ინგრედიენტისაგან შეიძლება.
ჯერ კიდევ IX საუკუნეში დაიწყო რუსეთში ლუდის ხარშვის ტექნოლოგიის გავრცელება. განსაკუთრებული პოპულარობით იგი ნოვოგოროდის სამთავროში სარგებლობდა. რუსეთის ისტორიაში ლუდზე მოთხოვნა განსაკუთრებით XVIII საუკუნიდან გაიზარდა, როდესაც ქვეყანაში გერმანელთა გავლენა გაიზარდა. ლუდის პოპულარობის ნამდვილი აფეთქება საბჭოთა პერიოდის უკანასკნელ ათწლეულში მოხდა და დღემდე გრძელდება, რის გამოც რუსეთი მსოფლიოში ლუდის რიგით მეოთხე მწარმოებელი ქვეყანაა.
ღვინის წარმოება უფრო სამხრეთულ რეგიონებში ხდება. აღსანიშნავია, რომ სხვა ალკოჰოლურ სასმელებთან შედარებით ღვინო რუსეთში ნაკლები პოპულარობით სარგებლობს. ღვინოზე მოთხოვნა რუსეთის იმპერიის პერიოდში გაჩნდა, თუმცა ყურადსაღებია ის ფაქტი, რომ რუსი წარჩინებულები უპირატესობას ყოველთვის უცხოურ ღვინოებს ანიჭებდნენ, ამიტომაც ამ დარგმა რუსეთში დიდად განვითარება ვერ ჰპოვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსული სამზარეულო
არხანგელსკის ოლქი
thumb|250px|არხანგელსკის ოლქის გერბიარხანგელსკის ოლქი - ოლქი რუსეთის ევროპული ნაწილის ჩრდილოეთით, მის შემადგენლობაშია ნენთა ავტონომიური ოკრუგი.
შეიქმნა 1937 წლის 23 სექტემბერს რსფსრ-ის ჩრდილოეთი ოლქის გაყოფის შემდეგ. შედის ჩრდილო-დასავლეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. ფართობი 587 400 კმ2. მოსახლეობა 1262 ათასი კაცი (2009), სიმჭიდროვე - 2,1,, ქალაქის მოსახლეობის წილი - 73,4 %.
ადმინისტრაციული ცენტრი - ქალაქი არხანგელსკი.
მოსახლეობა
2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობს 1 294 993 კაცი 	(აქაც და შემდეგაც ნენთა ავტონომიური ოკრუგის გარეშე). მათ შორის:
ისტორია
ვიკინგების დროს ტერიტორია ცნობილი იყო ბიარმიის სახელით. XII საუკუნიდან ნოვგოროდის შემადგენლობაშია. XVIII საუკუნის დასაწყისიდან 1920-იანი წლების ბოლომდე არხანგელსკის გუბერნიის შემადგენლობაშია. 1929 წლის 14 იანვარს გაუქმდა არხანგელსკის, ვოლოგდისა და ჩრდილოეთის დვინის გუბერნიები და ჩამოყალიბდა ჩრდილოეთის მხარე. 15 ივლისს კი მხარის ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა ნენთა ეროვნული ოკრუგი (ამჟამად ნენთა ავტონომიური ოკრუგი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ფედერაციის ოლქები
ლუსტენაუ
ლუსტენაუ (Lustenau) — ქალაქი ავსტრიაში, ფორარლბერგის ფედერალურ მხარეში, დორბირნის რაიონში. გაშენებულია მდინარე რაინზე, რომელსაც მიუყვება საზღვარი შვეიცარიასთან. მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ (21 245 ადამიანი, 2011 წ), ლუსტენაუ ფორარლბერგის მეოთხე უდიდესი ქალაქია.
ლუსტენაუს სპორტის ხანგრძლივი და წარმატებული ისტორია გააჩნია. წარსულში განვითარებული იყო ქარგვის ინდუსტრია, დღეს კი იგი თანამედროვე ტექნოლოგიების ცენტრია.
1830 წლამდე, ლუსტენაუ დამოუკიდებელი საგრაფო იყო, ამის შემდეგ კი ის ავსტრიის ნაწილი ხდება.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ქალაქები
ზაქარია II მხარგრძელი
ზაქარია II მხარგრძელი (გ. 1212) — ქართველი დიდებული. სახელმწიფო მოღვაწე XII-XIII საუკუნეების მიჯნაზე, ამირსპასალარ სარგისის ძე, ამირსპასალარ-მანდატურთუხუცესი, დიდი მემამულე, ქვემო ქართლის (ლორე-ტაშირი), შემოერთებული სომხური თემების (შირაკი,აირარატი, სივნიეთი, არცახი, უტიქი, გელაქუნი), ქ. რუსთავის (კახეთი) და სხვათა მფლობელი.
1177 წელს ზაქარია და სარგის მხარგრძლები აჯანყებული დემნა (დემეტრე) უფლისწულის ბანაკში იყვნენ. სარგისმა შვილთან ერთად დატოვა აჯანყებულები და გადავიდა გიორგი III-ის მხარეზე. მხარგრძლებმა განსაკუთრებით გამოიჩინეს თავი გიორგი რუსის (იური ანდრიას ძე) ამბოხების ჩაქრობაში. ამირსპასალარ გამრეკელ თორელის გარდაცვალების შემდეგ მცირე ხნით ჭიაბერი იყო ამირსპასალარი, ხოლო შემდეგ - მხარგრძელს ამირსპასალარობის ბოძებასთან ერთად მეფემ უწყალობა ქ. რუსთავიც. ამ დროიდან ამირსპასალარის სახელო დიდი ხნით დამკვიდრდა მხარგრძელთა საგვარეულოში. XII საუკუნის ბოლოს საქართველომ შემოიერთა სომხეთი (შირაკი) ცენტრი ქ. ანისი, რომელიც სამამულე მდლობელობაში გადაეცა ზაქარია მხარგრძელს. ზაქარიას (ისევე როგორც ადრე მის მამას - სარგისს) მიენიჭა ანისის მფლობელის ტიტული - შაჰანშა (ეს ტიტული დამკვიდრებული იყო აგრეთვე საქართველოს მეფის ტიტულატურაში). შემდგომში ეს ტიტული საკუთარ სახელად იქცა ზაქარიას სახლში.
მხარგრძელი მონაწილეობდა ქართველთა თითქმის ყველა ლაშქრობაში XII-XIII საუკუნეების მიჯნაზე: შამქორისა და ბასიანის ბრძოლებში, ანისის, არდებილის, ირანის ლაშქრობებში და სხვა. ის, როგორც სამხრეთ საქართველოს ფეოდალი, სარდლობდა მეწინავე სადროშოს. თამარის ისტორიკოსის ცნობით, „მას ჟამსა დიდად განდიდებულნი იყვნენ მეფისა მიერ ზაქარია ამირსპასალარი და ივანე მსახურთუხუცესი“.
კონფესიურად ზაქარია იყო ერთადერთი მონოფიზიტი მხარგრძელი ამ პერიოდში. მისი მოძღვარი იყო ცნობილი სომეხი საეკლესიო მოღვაწე და კანონმდებელი მხითარ გოში. XIII საუკუნის სომეხი ისტორიკოსების კირაკოს განძაკეცისა და ვარდან აღმოსავლელის ცნობით, ზაქარია ცდილობდა ზოგიერთი ცვლილების შეტანას სომხურ სარწმუნოებაში, რათა დაეახლოვებინა ის ქართულ სარწმუნოებასთან. ამ მიზნით მხარგრძელის ინიციატივით მოწვეულ იქნა ლორისა (1205) და ანისის (1207) საეკლესიო კრებები.
ზაქარიას გარდაცვალების შემდეგ მხარგრძელთა ძირითადი შტო გაიყო 2 ნაწილად: ზაქარიასა და ივანეს (ზაქარიას ძმა) სახლებად. მხარგრძელმა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა საქართველოს ფეოდალური მონარქიის განმტკიცებაში, თურქების მიერ დაპყრობილი ამიერკავკასიის მიწების განთავისუფლებასა და საქართველოსთან შეერთებაში. ამიტომაც იმდროინდელი ქართული წყაროები (რომელიც ასახავენ ქართულ ფეოდალური არისტოკრატიის თვალსაზრისს) ქებით იხსენიებენ მხარგრძელს და მაღალ შეფასებას აძლევენ მის თავდადებას ქართული სახელმწიფოს ინტერესებისათვის, ერთგულებას მეფისადმი, მის პიროვნულ ღირსებებს. ვარდანის ცნობით, მხარგრძელი გარდაიცვალა ირანის ლაშქრობიდან დაბრუნების შემდეგ. დაკრძალეს სანაინში, თავის საგვარეულო მონასტერში.
გენეალოგიური ხე
მხარგრძელთა გენეალოგია
სქოლიო
კატეგორია:ფეოდალური საქართველოს მოხელეები კატეგორია:გარდაცვლილი 1212 ზ
სეფეწული
სეფეწული — თავდაპირველად სამეფო საგვარეულოს და სახლის, ხოლო შემდეგ საერთოდ საზოგადოების უმაღლესი სოციალურ ფენის წარმომადგენელ ანტიკურ და ადრინდელ ფეოდალურ საქართველოში.
უძველესი არაპირდაპირი ცნობა ქართლის სეფეწულებზე V საუკუნის სომეხ ისტორიკოსს ფავსტოს ბუზანდს მოეპოვება, ხოლო მოვსეს ხორენაცი პირდაპირ აღნიშნავს მათ მეფურ შთამომავლობას. ამას ოთხთავის ძველი ქართული თარგმანიც მოწმობს, რომელშიაც „სეფეწული“ სომხურ სიტყვას „თაგავორაზნს“ („მეფის ნათესავი“, „მეფისტომი“) შეესატყვისებოდა. ფიქრობენ, რომ სტრაბონისეული იბერიის (ქართლი) პირველ გენოსი (გვარი), საიდანაც მეფეები სხდებოდნენ, სეფეწულებისაგან შედგებოდა. ამავე წრიდან ინიშნებოდა აგრეთვე ის ხელისუფალი, რომელსაც სტრაბონი „მეფის შემდგომ მეორეს“ უწოდებს. საერთოდ ქართლის ადრინდელ კლასობრივ სახელმწიფოში უმაღლესი თანამდებობები სეფეწულებს უნდა სჭეროდათ. შემდეგ სეფეწულები შორდებიან მთავარ სამეფო შტოს და ყალიბდებიან ქართლის არისტოკრატიის უმაღლეს ფენად, რომელსაც მთავართა და ერისთავთა სახლების შვილებიც მიეკუთვნებოდნენ.
ტერმინი „სეფეწული“ ადრინდელი ფეოდალური ხანის შემდეგ აღარ იხმარებოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:წოდებები კატეგორია:ფეოდალური საქართველო
ლიიკის მუნიციპალიტეტი
ლიიკის მუნიციპალიტეტი (Llica) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, პოტოსის დეპარტამენტის დანიელ-კამპოსის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 5 609 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 7 296 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოტოსის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
წინსვლა
სქოლიო
კატეგორია:ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჟან რენო
ჟან რენო (Jean Reno ), ნამდვილი სახელი - ხუან მორენო ი ერერა-ხიმენესი (Juan Moreno y Herrera-Jiménez; დ. 30 ივლისი 1948, კასაბლანკა, მაროკო) — ესპანური წარმოშობის ფრანგი მსახიობი.
განსაკუთრებული სახელი მოუტანა როლებმა ლუკ ბესონის ფილმებში.
ბიოგრაფია
ესპანური წარმოშობის ფრანგი მსახიობი ჟან რენო დაიბადა კასაბლანკაზე 30 ივლისს, 1948 წელს. 1960 წელს მორენოს ოჯახი ევროპაში დაბრუნდა (საიდანაც ადრე მაროკოში გენერალ ფრანკოს რეჟიმს გაექცნენ) და საფრანგეთში დასახლდნენ. რენოს მოუწია ფრანგულ ჯარში მსახურობა, იმისათვის რომ მოქალაქეობა მიეღო.
პირადი ცხოვრება
რენო ყოველთვის დიდი პოპულარობით სარგებლობდა ქალებში. იყო სამჯერ დაქორწინებული. პირველი მეუღლისგან ჰყავს ქალიშვილი სანდრა (1978) და ვაჟი მიკაელი (1980).
მეუღლეები დაშორდნენ, როდესაც რენოს დაეწყო რომანი პოლონელ მოდელ ნატალია დიშკევიჩთან. ნატალიასგან ჰყავს ვაჟი ტომი (1996) და ქალიშვილი სერენა (1998). მეორე ქორწინება დაიშალა 2001 წელს.
2006 წლის ივლისში ჟანმა ცოლად შეირთო რუმინელი მოდელი და მსახიობი სოფი ბორუკა (დ. 1971). მეჯვარე ქორწილში იყო მისი მეზობელი და მეგობარი ნიკოლა სარკოზი, რომელსაც იმ დროს საფრანგეთის შინაგან საქმეთა მინისტრის თანამდებობა ეკავა.
რენოს აქვს სამი სახლი: პარიზში, ლოს-ანჯელესსა და მალაიზიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:დაბადებული 30 ივლისი
მედლინგი
ამ ადგილის პირველი დასახლებები ნეოლითის ხანით თარიღდება. დღეისათვის ქალაქს ძველი, მიმზიდველი იერი გააჩნია. ერთ დროს წარმოადგენდა ბაბენბერგების ოჯახის რეზიდენციას.
მედლინგი ქვემო ავსტრიის ინდუსტრიულ ზონაში მდებარეობს.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიის ქალაქები
პორტსმუთი (საფეხბურთო კლუბი)
პორტსმუთი (Portsmouth F.C.) — ინგლისური საფეხბურთო კლუბი ქალაქ პორტსმუთში, ჰემფშირში. გუნდი ამჟამად ინგლისის პირველ დივიზიონში ასპარეზობს. პორტსმუთი საშინაო მატჩებს კლუბის დაარსების დღიდან (1898) ფრატონ პარკზე ატარებს. გუნდმა ინგლისის ჩემპიონობა ორჯერ 1949 და 1950 წელს მოიპოვა, ინგლისის ასოციაციის თასი კი 1939 და 2008 წელს მოიგო. პორტსმუთის ისტორიული მეტოქეა საუთჰემპტონი, სწორედ ამ ორ კლუბს შორის იმართება ისტორიული ჰემფშირული დერბი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისის საფეხბურთო კლუბები
ნინო სალია
ნინო სალია (დ. 15 ოქტომბერი, 1898, ვარდისუბანი — გ. 1992) — ქართველი ისტორიკოსი.
ბიოგრაფია
ნინო სალია (ქალიშვილობის გვარი ქურციკაშვილი) დაიბადა კახეთში, სოფელ ვარდისუბანში. სწავლობდა თბილისსა და პეტერბურგში. აღსანიშნავია, რომ I მსოფლიო ომის დროს მოწყალების დად მუშაობდა. 1926 წლიდან საფრანგეთში ცხოვრობდა. ნინო სალია იკვლევდა საქართველოს ისტორიისა და აგრეთვე ქართული კულტურის მნიშვნელოვან საკითხებს.
სწორედ საფრანგეთში, პარიზში გაიცნო და ცოლად გაჰყვა ცნობილ ისოტორიკოსსა და ქართველოლოგს კალისტრატე სალიას. პროფესიით ექიმი იყო, თუმცა ასევე დამთავრებული ჰქონდა ვარშავის უმაღლესი სასწავლებელი ისტორიის განხრით. 1948 წლიდან სალიების ინიციატივითა და სახსრებით და აგრეთვე საფრანგეთის სამეცნიერო კვლევის ეროვნული ცენტრის დახმარებით, პარიზში გამოვიდა ქართულენოვანი ისტორიული, ლიტერატურული და სამეცნიერო ჟურნალი – „ბედი ქართლისა“. 1958 წლიდან ჟურნალს ეწოდა ბედი „ქართლისა – რევიუ დე ქართელოლოჟი“ უფრო ზუსტად კი „ბედი ქართლისა – ქართველოლოგიური მიმოხილვა“. აღნიშნულ სამეცნიერო ჟურნალში სტატიები იბეჭდებოდა ფრანგულ, გერმანულ და აგრეთვე ინგლისურ ენებზე. ასევე აღსანიშნავია, რომ ყოველწლიურად გამოდიოდა ჟურნალის ერთი ან ორი გაერთიანებული ტომი (1984 წელს გამოვიდა ბოლო – 41-ე ტომი).
„ბედი ქართლისამ“ თავის გარშემო შემოიკრიბა უცხოეთში მოღვაწე ქართველოლოგები. ჟურნალში იმ დროს, იბეჭდებოდა აგრეთვე: ქართველი, აზერბაიჯანელი და ჩრდილოეთკავკასიელი საბჭოთა მეცნიერების სტატიები.
აღნშნული ჟურნალი მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა უცხოეთში ქართული კულტურის პოპულარიზაციის საქმეში. ჟურნალის სამეცნიერო საბჭოში, რომლის თავმჯდომარეც კალისტრატე სალია იყო, შედიოდა არაერთი ცნობილი მეცნიერი. ჟურნალის რედაქტორი იყო კალისტრატე სალია, საგამომცემლო და სარედაქციო საქმეში მას გვერდით ერთგულად ედგა მეუღლე – ნინო ქურციკაშვილი-სალია. ჟურნალის მიზანს შეადგენდა საზღვარგარეთ გაფანტული ქართველების გაერთიანება და ერთიანი ეროვნული სულისკვეთების სამსახური. რედაქცია თანამშრომლობისათვის იწვევდა ყველას, ვისაც საქართველოს აწმყო და მომავალი აღელვებდა.
დღეს ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში გახსნილი ნინო სალიას სახელობის ბიბლიოთეკით ბევრი მეცნიერი სარგებლობს. აქ დაცულია 4400 ერთეული წიგნი და პერიოდული გამოცემა ფრანგულ, ინგლისურ, გერმანულ, იტალიურ, ბერძნულ, ესპანურ, ლათინურ და სხვა ენებზე. მისივე მემორიალურ კაბინეტში ინახება კალისტრატე და ნინო სალიების პირადი ნივთები, რომლებსაც სამუზეუმო ექსპონატის სტატუსი აქვთ მინიჭებული.
ასტის პროვინცია
ასტის პროვინცია (Provincia di Asti) — პროვინცია იტალიაში, პიემონტის რეგიონში. დედაქალაქია ასტი. ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება ტურინის პროვინცია, სამხრეთ-დასავლეთით — კუნეოს პროვინცია. აღმოსავლეთით საზღვარი აქვს ალესანდრიის, სამხრეთით კი სავონის პროვინციასთან. პროვინციის ფართობი 1 504,5 კმ²-ია, მოსახლეობა 206 265 (2004).
ისტორია
ასტის პროვინცია 1935 წელს, მეფე ვიქტორ ემანუელ III-ის სამეფო დეკრეტის საფუძველზე შეიქმნა, ალესანდრიის პროვინციისგან გამოყოფით.
კომუნები
პროვინცია შედგება 118 კომუნისგან. ცხრილში მოცემულია ძირითადი კომუნები მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ :
სქოლიო
კატეგორია:იტალიის პროვინციები
ბერბერები
ბერბერებს შორის არაბული ენისა და მისი დიალექტების გავრცელება საუკუნეების წინ რეგიონში ისლამის გავრცელებისა და სხვადასხვა არაბული ტომების იმიგრაციის შედეგია. ბერბერული იდენტობა როგორც წესი, უფრო ფართოა ვიდრე ენა და ეთნიკურობა; იგი მთლიანი ჩრდილოეთ აფრიკის ისტორიასა და გეოგრაფიას გასდევს. ბერბერები არ არიან ერთგვაროვანი ეთნიკური ჯგუფი და ის მოიცავს ფენოტიპების მთელ რიგს, კულტურასა და წარმომავლობას. მთავარი გამაერთიანებელი ძალაა ბერბერული ენა, ბერბერული მიწა და ბერბერულ მემკვიდრეობასა და ისტორიასთან იდენტიფიცირება.
ბევრი ბერბერი საკუთარ თავს imazighen-ს უწოდებს, რაც შესაძლოა „თავისუფალ ხალხს“ ან „თავისუფალ და დიდსულოვან კაცს“ ნიშნავდეს.
ძველ, სახელგანთქმულ ბერბერებს შორის არიან ნუმიდიის მეფე მასინისა, მეფე იუგურტა, ბერბერ-რომაელი მწერალი აპულეიუსი, ნეტარი ავგუსტინე და ბერბერ-რომაელი გენერალი ლუსიუს კვიეტუსი, რომელმაც 115–117 წლებში ებრაელთა ამბოხებების მთავარი ტალღები ჩაახშო. შუა საუკუნეების ცნობილ ბერბერებს შორის არიან ბერბერების ალმორავიდული იმპერიის მეფე იუსუფ იბნ ტაშფინი, ტარიქ იბნ ზიადი — გენერალი, რომელმაც ესპანეთი დაიპყრო, მკვლევარი იბნ ბატუტა, ამერიკის ადრეული მკვლევარი ესტანვანსიო და ა. შ. თანამედროვე ცნობილ ბერბერთაგან შეიძლება დასახელდეს ფეხბურთელი ზინედინ ზიდანი — საფრანგეთში დაბადებული, ალჟირელი კაბილების შთამომავალი, ლორინი — შვედეთში დაბადებული, ევროვიზიის 2012 წლის კონკურსის გამარჯვებული მომღერალი, ფეხბურთელი იბრაჰიმ აფელაი — გერმანიაში დაბადებული, მაროკოელი რიფიანების შთამომავალი.
ისტორია
ქრისტეშობამდე 2000 წლით ადრე ბერბერული ენები გავრცელებული იყო ნილოსიდან ჩრდილოეთ საჰარამდე. ქრისტეშობიდან ბერბერები ძირითადად რომის, საბერძნეთისა და კართაგენის ტერიტორიაზე ცხოვრობენ.
VII საუკუნემდე, ანუ მუსლიმების მიერ ჩრდილოეთ აფრიკის დაპყრობამდე, ბერბერების უმეტესობა ისტორიული წყაროების მიხედვით, ქრისტიანი იყო, ხოლო შედარებით მცირე ნაწილი — იუდეველი. მიუხედავად იმისა, რომ ბერბერების ისლამიზაცია საკმაოდ სწრაფად მოხდა და ერთ საუკუნეზე ნაკლები დასჭირდა, ისინი ეტაპობრივად მუსლიმთა წინააღმდეგ გამოდიოდნენ, მაგალითად, IX საუკუნეში მათ ფატიმიანთა დინასტიის მხარე დაიჭირეს ჩრდილოეთ აფრიკის დაპყრობისას. იქამდე კი 739–740 წლებში ბერბერები პირველად აჯანყდნენ არაბების წინააღმდეგ და მოკლე დროით გამოეყვნენ კიდეც.
ბერბერული წარმოშობის სამეფოები, მაგალითად ნუმიდია და მავრიტანია ძვ. წ. II საუკუნეში რომის იმპერიის ნაწილი გახდა, მაგრამ სხვები შედარებით გვიან წარმოიქმნენ. არაბები ამ ტერიტორიაზე VII-VIII საუკუნეებში გამოჩნდნენ. სწორედ მათს ჯარში იბრძოდნენ ბერბერები ესპანეთის ასაღებად. ამ პერიოდში იწყება ბერბერების ისლამიზაცია. დასაწყისიდანვე ისლამი იყო ერთგვარი იდეოლოგიური სტიმულის მიმცემი ბერბერების ახალი დინასტიების წარმოშობისათვის. XI და XIII საუკუნეებში ყველაზე დიდმა და ძლიერმა ბერბერულმა დინასტიებმა, ალმორავიდებმა და ალმოჰადებმა დაიპყრეს ისლამური ესპანეთი და ჩრდილოეთ აფრიკის დიდი ნაწილი. ბერბერების მემკვიდრეები, მარინიდები და ზიანიდები ჩრდილოეთ აფრიკის დიდ ტერიტორიაზე XVI საუკუნემდე ბატონოდნენ.
ზირიდების ბერბერული დინასტია
ზირიდების დინასტია ერთ-ერთი პირველი და ყველაზე გავლენიანი ბერბერული დინასტია იყო. ის მოქმედებდა ჩრდილოეთ აფრიკის თითქმის მთელს ტერიტორიაზე. მათი მმართველობის პერიოდად სახელდება 973–1184 წლები. თავდაპირველად, ეს დინასტია ფატიმიანთა „ქვეშემრდომი“ იყო და სრულად ემორჩილებოდა მას, მაგრამ დროთა განმავლობაში მათ დამოუკიდებლობა მოიპოვეს. ამ დინასტიის წარმოშობის ადგილად ალჟირის ტერიტორია ითვლება, თუმცა თანდათანობით ისინი მთელ ჩრდილოეთ აფრიკას მოედნენ. XI საუკუნის მეორე ნახევრამდე ფატიმიანთა სახალიფოს ექვემდებარებოდნენ. როდესაც ფატიმიანთა ცენტრი ეგვიპტე გახდა, ბერბერები აჯანყდნენ. 1049 წლიდან ზირიდები მთლიანად დამოუკიდებლები არიან. სწორედ ამ პერიოდში გახდნენ ისინი სუნიტები.
გარდა ალჟირისა, ისინი აკონტროლებდნენ მაროკოსა და ტუნისის ტერიტორიას. ტუნისში მათი მოღვაწეობა განსაკუთრებით წარმატებულად ითვლება. ამ პერიოდში აყვავდა სოფლის მეურნეობა და ვაჭრობა. 1152 წლისთვის კი ისინი ალმოჰადების დინასტიამ შეცვალა.
ალმორავიდების დინასტია
ალმორავიდების დინასტია XI-XII საუკუნეების მანძილზე არსებობდა. ის აერთიანებდა რამდენიმე ბერბერულ კლანს, რომლებიც, ძირითადად, საჰარის ტერიტორიაზე ცხოვრობდნენ. დინასტიის როგორც სულიერი და იდეოლოგიური, ასევე სამხედრო ლიდერი თავდაპირველად იყო იაჰია იბნ იბრაჰიმი, რომლის სურვილიც იყო ისლამური დოქტრინის ცოდნის გამყარება. აბუ ბაქრ ალ-ლამთუნის მეთაურობით დაიპყრეს მაროკო და ალჟირი 1054–1092 წლებში და დედაქალაქად აქციეს ქალაქი მარაქეში. შემდგომში დინასტიის ტერიტორიას იუსუფ იბნ თაშუფინი მართავდა, რომელიც 1085 წელს ესპანეთში გადავიდა და ისლამური ესპანეთის უდიდეს ტერიტორიას აკონტროლებდა. ვალენსიის გარდა, მთლიანი ესპანეთი ამ პერიოდში ალმორავიდების დინასტიის მმართველობის ქვეშ იყო.
მარინიდების დინასტია
მარინიდების დინასტია, რომელსაც ასევე ბანუ მარინი (Banū Marīn) ეწოდება, არის ბერბერული წარმოშობის დინასტია, რომელიც XIII–XIV საუკუნეებში არსებობდა. მათ ჩაანაცვლეს ალმოჰადების დინასტიის მართველობა მაროკოში XIII საუკუნის შუა პერიოდში. ისინი ომაიანთა დინასტიის მოკავშირეები იყვნენ როგორც ჩრდილოეთ აფრიკაში, ასევე ესპანეთშიც. ალმოჰადების დინასტია მაროკოს დაახლოებით ერთი საუკუნის მანძილზე მართავდა, მაშინ როდესაც მარინიდების დინასტიის მეთაურმა აბუ ფაჰიამ 1248 წელს დაიპყრო მაროკო და დედაქალაქი მარაქეშიდან ფესში გადმოიტანა.
ჰაფსიდების ბერბერული დინასტია
ჰაფსიდები ჩრდილოეთ აფრიკის ტერიტორიას 1229–1574 წლებში აკონტროლებდნენ. მათი მმართველობის ქვეშ იყო საკმაოდ დიდი ტერიტორია, რომელიც მოიცავდა  დასავლეთ ლიბიას, ტუნისსა და ალჟირის საკმაოდ დიდი ნაწილს. დინასტიას სახელი მუჰამედ ბინ აბდუ ჰაფსის პატივსაცემად ეწოდა. ის იყო ამ ტერიტორიის მმართველი, რომელიც ალმოჰადების იმპერიის დროს აკონტროლებდა ჩრდილოეთ აფრიკის ამ ნაწილს. 1229 წლამდე ისინი ალმოჰადების დინასტიის ელიტარულ ნაწილად ითვლებოდნენ და მნიშვნელოვან ძალაუფლებასაც ფლობდნენ, თუმცა ამ 1229 წელს მათ დამოუკიდებლობა გამოაცხადეს და გამოეყვნენ ალმოჰადების იმპერიას.