cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ალია იზეთბეგოვიჩი
ბოსნიის ომი
ამ სიტუაციაში იზეთბეგოვიჩმა კიდევ ერთი დიდი დარტმა მიიღო ყოფილი მოკავშირეებისგან – ბოსნიელი ხორვატებისგან. ისინი უკმაყოფილო იყვნენ სარაევოს ცენტრალური მთავრობისა, რომელიც მეტწილად ბოსნიელებისგან შედგებოდა. ამას დაერთო ხორვატიის მხარდაჭერა და ისიც, რომ სერბებისა და ხორვატების ტერიტორიული პრეტენზიები ბოსნიაში, მათ შორის კომპრომისის გამონახვის საშუალებას იძლეოდა. ბოსნიის ხორვატების დიდმა ნაწილმა ზურგი აქცია სტეპან კლუიჩს, რომელიც ბოსნიის ერთობის შენარჩუნების მომხრე იყო და მის ნაცვლად მათე ბობანი წამოაყენა წინ, რომელიც სამხრეთ და ცენტრალურ ბოსნიაში ხორვატული სახელმწიფოს შექმნისა და საბოლოოდ ხორვატიასთან შეერთებას უჭერდა მხარს. 1992 წლის 6 მაისს სერბთა რესპუბლიკის პრეზიდენტი რადოვან კარაჯიჩი და ბობანი ხვდებიან ერთმანეთს გრაცში, სადაც თანხმდებიან გაიყონ ბოსნია და ჰერცეგოვინა. ხორვატულ და სერბულ ნაწილებს შორის რჩებოდა მცირე ბუფერი, რომელსაც "ალიას საფაშო" უწოდეს. შეთანხმების მიხედვით, ბოსნიელების კონცენტრაცია აქ უნდა მომხდარიყო მას შემდეგ, რაც სერბები და ხორვატები თავის ტერიტორიებს გაწმენდდნენ მათგან. შეხვედრაზე ბობანმა განაცხადა: სერბები ჩვენი ძმები არიან ქრისტეში, ხოლო მუსლიმები კი – არაფერი! გარდა იმისა რომ ასწლეულების განმავლობაში აუპატიურებდნენ ჩვენს დედებსა და დებს! კარაჯიჩმა კვერი დაუკრა მას და განაცხადა: ხორვატებსა და სერბებს გასაყოფი არაფერი აქვთ, 1918 წლამდე ჩვენ არასდროს გვქონია კონფლიქტი. როდესაც ჩვენი ტერიტორიების გამიჯვნა მოხდება, ჩვენ აღარასდროს გვექნება კონფლიქტი.
იზეთბეგოვიჩის ყოფილი თანაპარტიელი და თანამებრძოლი, ფიქრეთ აბდიჩი, განაწყენებული იმით, რომ იზეთბეგოვიჩმა ვიცე–პრეზიდენტად ეიუბ ღანიჩი დანიშნა და არა თავად აბდიჩი, გადადის იზეთბეგოვიჩის ოპოზიციაში. იგი წავიდა მშობლიურ ველიკა კლადუშაში, სადაც სერბებისა და ხორვატების დახმარებით შეძლო თავისი ხელისუფლების დამყარება. თავის კონტროლირებად ტერიტორიას დასავლეთ ბოსნიის ავტონომიური პროვინცია უწოდა. ხორვატებსა და სერბებს აწყობდათ ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ცენტრალური მმართველობის შესუსტება დასავლეთ ბოსნიაში, ამიტომ ისინი აბდიჩს დაუზავდნენ (1993 წლის 14 სექტემბერს ხორვატები და 22 ოქტომბერს სერბები). დაზავების შემდეგ აბდიჩის კორპორაცია აგროკომერცს თავისუფალი ვაჭრობის ნებას აძლევდნენ როგორც ხორვატები, ასევე სერბები, რის შედეგადაც ამ კომპანიას აბდიჩის მინი–სახელმწიფოსთვის საკმარისი დოვლათის მოტანა შეეძლო.
ამგვარ სიტუაციაში ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის არმია აკონტროლებდა რესპუბლიკის დე–იურე ტერიტორიის დაახლოებით 25%–ს, ხოლო მისი, ისევე როგორც მთავრობისა და ადმინისტრაციის შევსება სულ უფრო და უფრო მეტად ხდებოდა ერთი ეთნოსის წარმომადგენლებით.
იზეთბეგოვიჩი ალყაშემორტყმულ სარაევოში ცხოვრობდა და როდესაც ნახა, რომ საერთაშორისო საზოგადოება მცირედ იყო დაინტერესებული ბოსნიის კონფლიქტში, მან დისიდენტობის პერიოდში ისლამურ სამყაროში არსებული კონტაქტების გამოყენებით გადაწყვიტა ისლამის ფაქტორის გამოყენება. შეიარაღებითა და ტექნიკით აღმატებული სერბებისა და ხორვატების მიერ მუსლიმთა შევიწროების ფაქტებმა ბევრი მუსლიმი აღაშფოთა, ზოგიერთი ბოსნიაში საომრად გამოეშურა, მუსლიმებს შორის გროვდებოდა შემოწირულობები იარაღისა და პირველი საჭიროების საყიდლად ბოსნიელებისთვის. პაკისტანისა და ირანის სპეცსამსახურები აქტიურად იყვნენ ჩართული ბოსნიელებისთვის იარაღის შეტანის საქმეში. მუსლიმი მოხალისეების შენაერთმა, რომელიც რამდენიმე ასეულ ადამიანს ითვლიდა, აქტიური მონაწილეობა მიიღო ბოსნიის ომში.
ვაშინგტონის შეთანხმება
1994 წლის 18 მარტს ვაშინგტონსა და ვენაში ხელმოწერილი იქნა შეთანხმება ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკასა და ჰერცეგ–ბოსნიის ხორვატთა რესპუბლიკას შორის. ეს შეთანხმება ასრულებდა ომს ბოსნიის ხორვატებსა და ბოსნიელებს შორის, ქმნიდა ფედერაციას, რომელიც ათ კანტონად იყო დაყოფილი. ჰერცეგ–ბოსნია, რომელიც არაღიარებულ წარმონაქმნს წარმოადგენდა, ნებაყოფლობით შედიოდა ბოსნიის რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ამ შეთანხმებამ საშუალება მისცა ბოსნიელებსა და ხორვატებს გაერთიანებულიყვნენ სერბების აღმატებული სამხედრო ძალის წინააღმდეგ.
დეიტონის შეთანხმება
სერბების მიერ გაეროს უსაფრთხო ზონებში სამოქალაქო პირებზე გამუდმებული თავდასხმების გამო, ომის დაწყებიდან სამ წელზე მეტის შემდეგ, საერთაშორისო საზოგადოება ჩაერია კონფლიქტში. ნატომ მძიმე დარტყმა მიაყენა ბოსნიელ სერბთა ინფრასტრუქტურას. ამის შემდეგ ბოსნიელებმა და ხორვატებმა წამოიწყეს საერთო შეტევა და დაიკავეს სერბების მიერ კონტროლირებადი ტერიტორიის ნაწილი. სერბები იძულებულნი გახდნენ მოლაპარაკებებზე წამოსულიყვნენ.
ომის დამამთავრებელ დეიტონის შეთანხმებას ხელი მოეწერა 1995 წლის 14 დეკემბერს, ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკას წარმოადგენდა იზეთბეგოვიჩი, ბოსნიელ სერბებს წარმოადგენდა იუგოსლავიის ფედერაციის პრეზიდენტი სლობოდან მილოშევიჩი, ბოსნიელ ხორვატებს კი ხორვატიის პრეზიდენტი ფრანიო ტუჯმანი. შეთანხმების მიხედვით ბოსნია და ჰერცეგოვინა დაიყო ორ სუბიექტად – ბოსნიის კონფედერაციად (ბოსნიელებისა და ხორვატების) და სერბთა რესპუბლიკად. გაეროს სამშვიდობო ძალებს უნდა უზრუნველეყოთ შეთანხმების შესრულება და მშვიდობის დაცვა ბოსნიის ტერიტორიაზე. სერბთა რესპუბლიკის არმიისა და ხორვატთა თავდაცვის ვეჩეს ინტეგრაცია უნდა მომხდარიყო ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის არმიაში. პრეზიდენტის ინსტიტუტი გაუქმდა და მის ნაცვლად შეიქმნა პრეზიდიუმი სამი წევრით – ბოსნიელით, სერბითა და ხორვატით, რომლებიც რამდენიმე თვეში ერთხელ შეცვლიდნენ ერთმანეთს, თუმცა ნებისმიერ ბოსნიურ ინსტიტუტზე მეტი ძალაუფლება გადაეცა უმაღლეს წარმომადგენელს, რომელსაც საერთაშორისო საზოგადოება ნიშნავდა.
ომის შემდეგ
იზეთბეგოვიჩი პრეზიდიუმის ბოსნიელ წევრად რჩებოდა ომის შემდეგაც და პრეზიდიუმის თავმჯდომარეობა რამდენიმეჯერ მოუწია (პრეზიდიუმის წევრობა სამხედრო დანაშაულში ბრალდებულებს აკრძალული აქვთ, ასე რომ მისი მოწინააღმდეგეები – რადოვან კარაჯიჩი, მათე ბობანი, დარიო კორდიჩი და სხვ. ვერ მონაწილეობენ პრეზიდიუმში). 2000 წელს, 75 წლის იზეთბეგოვიჩი გადადგა, მიზეზად კი ჯანმრთელობის მდგომარეობა დაასახელა.
გადადგომიდან დაახლოებით სამი წლის შემდეგ, 2003 წლის 19 ოქტომბერს იგი გარდაიცვალა გულის დაავადებით, რაც წაქცევისას დაცემით მიღებულმა ტრავმამ გაურთულა. მის გარდაცვალებასთან ერთად შეწყდა ჰააგის ტრიბუნალის კვლევა, რომელიც ამოწმებდა ბოსნიის სამხედრო დანაშაულებთან იზეთბეგოვიჩის კავშირს. ბოსნიელებს სურდათ სარაევოს ცენტრალური, მარშალ ტიტოს ქუჩისთვის და სარაევოს საერთაშორისო აეროპორტისთვის იზეთბეგოვიჩის სახელი ეწოდებინათ, მაგრამ სერბი პოლიტიკოსებისა და ბოსნიაში გაეროს უმაღლესი წარმომადგენლის წინააღმდეგობის გამო სახელის მინიჭება ვერ მოხერხდა.
2006 წლის 11 აგვისტოს იზეთბეგოვიჩის საფლავი კოვაჩის სასაფლაოზე უცნობებმა ააფეთქეს. ვანდალების ვინაობა დღემდე დაუდგენელია.
იზეთბეგოვიჩის ვაჟი, ბაქირ იზეთბეგოვიჩი (დაბ. 28 ივნისი 1956) ბოსნიის პრეზიდიუმის ბოსნიელი წარმომადგენელია 2010 წლის 10 ნოემბრიდან.
საყარაულო (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი საყარაულო შეიძლება აღნიშნავდეს:
ელიზაბეთ უორენი
ელიზაბეთ ენ უორენი (დ. 22 ივნისი, 1949; Elizabeth Ann Warren) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და ყოფილი აკადემიკოსი, უმცროსი სენატორი მასაჩუსეტსიდან 2013 წლიდან. იქამდე – იურიდიული ფაკულტეტის პროფესორი სხვადასხვა უნივერსიტეტებში საბანკროტო სამართლის სპეციალობით. უორენი არის დემოკრატიული პარტიის წევრი და ამჟამად კენჭს იყრის აშშ-ის 2020-ის საპრეზიდენტო არჩევნებში.
უორენს დამთავრებული აქვს ჰიუსტონის უნივერსიტეტი და რატჯერსის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, ასწავლიდა სხვადასხვა უნივერსიტეტებში – მათ შორის ჰიუსტონის, ოსტინის, პენსილვანიის და ჰარვარდის. პოლიტიკური კარიერის დაწყებამდე უორენი იყო ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი პროფესორი კომერციულ სამართალში. არის 5 წიგნის ავტორი და 6-ის – თანაავტორი.
2012 წლის ნოემბერში, უორენმა გაიმარჯვა აშშ-ის სენატის არჩევნებში მასაჩუსეტსის შტატიდან, დაამარცხა მოქმედი რესპუბლიკელი სენატორი სკოტ ბრაუნი და გახდა პირველი ქალი, რომელიც მასაჩუსეტს სენატში წარმოადგენს. უორენმა 2018 წელს მეორე ვადაზეც აირჩიეს. 2019 წლის 9 თებერვალს უორენმა გამოაცხადა, რომ მონაწილეობას მიიღებს აშშ-ის 2020 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში.
ადრეული წლები
უორენი დაიბადა 1949 წლის 22 ივნისში, ოკლაჰომა სიტიში. მას ჰყავდა სამი უფროსი ძმა.
11 წლამდე უორენი შტატ ოკლაჰომას ქალაქ ნორმანში ცხოვრობდა. 13 წლის ასაკში უორენმა მიმტანად დაიწყო მუშაობა.
1968 წელს უორენი დაქორწინდა ჯეიმზ რობერტ „ჯიმ“ უორენზე და მასთან ერთად ჰიუსტონში გადავიდა. ისინი 1978 წელს განქორწინდნენ. 1980 წელს უორენი ბრიუს მანზე დაქორწინდა.
პოლიტიკური კარიერა
2011 წლის 14 სექტემბერს უორენმა განაცხადა, რომ სურდა ყოფილიყო დემოკრატიული პარტიის კანდიდატი 2012 წლის აშშ-ის სენატის არჩევნებში, მასაჩუსეტსის შტატში. მოქმედმა სენატორმა – რესპუბლიკელმა სკოტ ბრაუნმა გაიმარჯვა 2010 წლის სპეციალურ არჩევნებში, როცა მისი წინამორბედი, ჯონ ფიცჯერალდ კენედის ძმა ტედ კენედი გარდაიცვალა.
უორენს დემოკრატიული პარტიის შიდა არჩევნებში კონკურენტი არ ჰყავდა და 2012 წლის 2 ივნისს მან დელეგატთა ხმების რეკორდული მაჩვენებელი – 95,77 პროცენტი მოიპოვა. უორენის საარჩევნო კამპანიამ მთლიანობაში 39 მილიონი აშშ დოლარი მოაგროვა – 2012 წელს სენატორობის ნებისმიერ კანდიდატზე მეტი. ნოემბერში უორენმა რესპუბლიკელი სკოტ ბრაუნი დაამარცხა, ხმების 53 პროცენტზე მეტით.
2016 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში უორენმა ჰილარი კლინტონს დაუჭირა მხარი.
2019 წლის 9 თებერვალს უორენმა ოფიციალურად განაცხადა, რომ 2020 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მიიღებდა მონაწილეობას.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:დაბადებული 22 ივნისი კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:აშშ-ის სენატორები
ილია I
ილია I — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 1145-1149 წლებში. ამან განამშვენა ქართველთა ეკლესია ქადაგებითა. დიდი ამაგი დასდო სვეტიცხოვლის ტაძრის განმშვენებას.
Chess.com
Chess.com — ჭადრაკის ონლაინ სივრცე და სოციალური ქსელი. Alexa-ს რეიტინგის მიხედვით, ეს არის ყველაზე პოპულარული და მრავალმომხმარებლიანი ონლაინ ჭადრაკის საიტი.
Chesskid.com
Chess.com-ის პროექტია საბავშვო chesskid.com, რომელიც განკუთვნილია 14 წლამდე ბავშვებისთვის. Chesskid.com აწყობს ონლაინ ჩენპიონატებს ჭადრაკში, რომელიც აღიარებულია ამერიკის შეერთებული შტატების ჭადრაკის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:სოციალური ქსელების სერვისები
მასწავლებელთა სახლი (ტაგანროგი)
მასწავლებელთა სახლი (Дом учителя) — სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის დასაწყისში.
მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 89.
ისტორია
უძველესი ერთსართულიანი ნახევარსარდაფიანი სახლი აგებულია XIX საუკუნის დასაწყისში .. სახლის მმართველები იყვნენ: 1807 წლიდან — ქალაქის ბაღის მებაღე მანოილო ლასკარაკი; 1873-1880 წლებში — ტაგანროგის საპატიო მოქალაქე დიმიტრი ლასკარაკი; 1890-1906 წლიდან — ე. ალექსოპულოს მემკვიდრეები; 1915 წლიდან — ტაგანროგის საპატიო მოქალაქე ვ. ვორონკინი.
1863 წლისათვის სახლში განთავსებული იყო კომერციული სასამართლო. 1912 წლიდან - ემილიან გრანოვსკის კერძო სკოლა.
1943 წელს შენობაში გაიხსნა ტაგანროგის პიონერთა სახლი, რომელიც განთავსებული იყო 1944 წლამდე. ამის შემდეგ შენობაში განთავსდა მასწავლებლის (განათლების მუშაკთა) სახლი.
1947 წელს ტაგანროგის მასწავლებელთა სახლის ბაზაზე პიანისმა და ვოკალისტმა ივან ჩანგლი-ჩაიკინმა ჩამოაყალიბა ნიჭიერი მომღერლების თვითმოქმედი კოლექტივი, რომლის მსახიობებიც თამაშობდნენ ანტონ რუბინშტეინის „დემონს“, ჯუზეპე ვერდის „აიდას“, პეტრე ჩაიკოვსკის „მაზეპას“.
1960-1980-იან წლებში შენობაში მოქმედებდა დრამის სახალხო თეატრი, რომელშიც თამაშობდნენ ისეთი მსახიობები როგორებიც არიან ვ. ვეტროვი, ს. მახოვსკი, ა. კულეშოვი. ვ. ხოდიკინი და სხვ.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ბრედე ჰანგელანდი
ბრედე ჰანგელანდი (Brede Hangeland დ. 20 ივნისი, 1981, ჰიუსტონი) — ნორვეგიელი ფეხბურთელი, ნორვეგიის ნაკრების კაპიტანი. ამჟამად ასპარეზობს ინგლისურ „კრისტალ პალასში“.
კრისტიან ჰენდრიკ პერსონი
კრისტიან ჰენდრიკ პერსონი (Christiaan Hendrik Persoon; დ. 1 თებერვალი, 1761, კეთილი იმედის კონცხი, სამხრეთი აფრიკა — გ. 16 ნოემბერი, 1836, პარიზი, საფრანგეთი) — გერმანელი მიკოლოგი და ბოტანიკოსი, რომელსაც ხშირად მოიხსენიებენ „სისტემატიკური მიკოლოგიის მამად“.
პერსონმა შეადგინა სოკოების პირველი სამეცნიერო სისტემა და დააწესა უამრავი გვარი და სახეობა, აგრეთვე საკუთარი ნაშრომებით მნიშვნელოვნად შეავსო კარლ ლინეს სოკოების ტაქსონომია.
შვედეთის, ბავარიის, ტურინის, გეტინგენის მეცნიერებათა აკადემიებისა და ლინეს საზოგადოების წევრი. მისი სტანდარტული საავტორო ბოტანიკური შემოკლებაა Pers.
ბიოგრაფია
დაიბადა სამხრეთ აფრიკაში, კეთილი იმედის კონცხზე. მამა პომერანელი ემიგრანტი იყო, დედა — ჰოლანდიელი, რომელიც გარდაიცვალა 1763 წელს. 13 წლის იყო პერსონი, როდესაც მამამ სასწავლებლად ევროპაში გაგზავნა. წასვლიდან ერთი წლის შემდეგ გარდაეცვალა მამა.
თავდაპირველად თეოლოგიას ეუფლებოდა ჰალეს უნივერსიტეტში, თუმცა 1784 წლიდან შეუდგა მედიცინისა და ბოტანიკის შესწავლას ლეიდენის უნივერსიტეტში. 1799 წელს დაიცვა დოქტორის ხარისხი ლეოპოლდინას მეცნიერებათა აკადემიაში (Kaiserlich-Leopoldinisch-Carolinische Deutsche Akademie der Naturforscher).
1802 წელს გეტინგენიდან პარიზში გადავიდა, სადაც ცხოვრობდა ერთ-ერთ ღარიბ რაიონში. 1825 წელს სიღარიბის ზღვარზე მყოფი პერსონი იძულებული შეიქმნა საკუთარი ჰერბარიუმი (გამშრალ მცენარეთა კოლექცია), მოკრძალებული პენსიის სანაცვლოდ გადაეცა ნიდერლანდების მთავრობისთვის. 1834 წელს, პერსონმა, ნიდერლანდების მეფეს, 800 ფლორინის სანაცვლოდ მიჰყიდა საკუთარი ბიბლიოთეკა, არქივი და მცენარეთა ახალი კოლექცია. პერსონის გარდაცვალების შემდეგ, 1836 წელს მისი ბიბლიოთეკა, ხელნაწერები და მცენარეები შევიდა ნიდერლანდების ეროვნული ჰერბარიუმის კოლექციაში.
სამეცნიერო მოღვაწეობა
პერსონის ყველაზე ადრეული ბოტანიკური ნაშრომია Abbildungen der Schwämme, რომელიც სამ ნაწილად გამოიცა 1790, 1791 და 1793 წლებში. 1805-1807 წლებში გამოსცა ნაშრომი Synopsis plantarum (ორ ტომად), სადაც აღწერილია 20,000-მდე სახეობის მცენარე.
საყოველთაო აღიარება მოიპოვა სოკოების ნოვატორული კვლევებით. გამოსცა რიგი ნაშრომები მიკოლოგიაში. მას დიდი წვლილი მიუძღვის მიკოლოგიის განვითარებაში.
1815 წელს პერსონი აირჩიეს შვედეთის სამეფო მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტად. იგი აგრეთვე იყო გეტინგენის სამეფო საზოგადოების, ტურინის მეცნიერებათა აკადემიისა და ლინეს საზოგადოების წევრი.
მიკოლოგიურ ჟურნალ „Persoonia“-ს, რომელიც გამოიცემა 1959 წლიდან, სახელი დაერქვა პერსონის მიკოლოგიაში შეტანილი წვლილის აღსანიშნავად.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი მიკოლოგები კატეგორია:გერმანელი ბოტანიკოსები კატეგორია:შვედეთის სამეფო მეცნიერებათა აკადემიის წევრები კატეგორია:ბავარიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრები კატეგორია:გეტინგენის მეცნიერებათა აკადემიის წევრები
სტოლნიჩენი (ჰინჩეშტის რაიონი)
სტოლნიჩენი  (Stolniceni) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 236 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 953 ადამიანს შეადგენდა.
ნეიტრონული გამოსხივება
ნეიტრონული გამოსხივება — რადიოაქტიური გამოსხივების ერთ-ერთი ტიპი, რომლის დროსაც ბირთვიდან გამოსხივდება ერთი ან მეტი ნეიტრონი. გამოსხივდება ნეიტრონით მდიდარი ბირთვებიდან. ჰელიუმ-5, რადიოაქტიური დაშლისას, გარდაიქმნება სტაბილურ ჰელიუმ-4-ად და გამოსხივდება ერთი ნეიტრონი: ბერილიუმ-15-ის დაშლის პროცესი ორმაგი ნეიტრონული გამოსხივების მაგალითია, იგი იშლება- ბერილიუმ-14-ად და 2 ნეიტრონად:
სქოლიო
კატეგორია:ბირთვული ფიზიკა კატეგორია:რადიოაქტიურობა
ლა-ფლორიდის რაიონი
ლა-ფლორიდის რაიონი (Distrito de La Florida) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მიგელის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 900 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 666 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 43 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 61.33 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სან-მიგელის პროვინციის რაიონები
სტრიმბენი
სტრიმბენი (Strîmbeni) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 62 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 282 ადამიანს შეადგენდა.
გამპოლის სამეფო
გამპოლა — მდებარეობს კანდის მახლობლად შრი-ლანკის ცენტრალურ პროვინციაში. ის XIV საუკუნეში მეფე პარაკრამაბაჰუ V–მ დედაქალაქად გამოაცხადა. პარაკრამაბაჰუ V ტახტიდან ვიკრამაბაჰუ III–მ ჩამოაგდო და მალაკის ნახევარკუნძულზე გადაასახლა. გამპოლას ბოლო მეფე იყო ბჰუვანაიკაბაჰუ V. კუნძულზე შემდეგი დომინანტი სამეფო უკვე კოტეს სამეფო იყო.
კატეგორია:შრი-ლანკის ისტორია კატეგორია:აზიის ყოფილი მონარქიები
ქეთევან ყავრიშვილი
ქეთევან ყავრიშვილი (დ. 25 აგვისტო, 1918, თბილისი — გ. 31 დეკემბერი, 1982) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი, დოცენტი (1952).
ბიოგრაფია
1940 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი გეოგრაფ-გეომორფოლოგიის კვალიფიკაციით. 1940-1944 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი.
მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკური ქვეყანათმცოდნეობის კათედრაზე. ეწეოდა როგორც პედაგოგიურ, ისე სამეცნიერო მუშაობას. კითხულობდა ლექციებს სსრკ ფიზიკურ გეოგრაფიასა და ქვეყანათმცოდნეობის კვლევის მეთოდებზე, აგრეთვე სპეცკურსებს. 1959 წლიდან მუშობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში. მისი სამეცნიერო კვლევის ინტერესს ძირითადად საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიული ლანდშაფტები, აგრეთვე ლანდშაფტოლოგიის თეორიული საკითხების კვლევა წარმოადგენდა. რეგიონალური ხასიათის გამოკვლევებიდან ყურადღებას იქცევს აფხაზეთის ლანდშაფტების ტიპების, რაონებისა და მათი დინამიკის დადგენა-დახასიათებისადმი მიძღვნილი შრომათა ციკლი. აგრეთვე კარსტული ლანდშაფტებისა და კარსტის წარმოშობა-განვითარების პირობების შესწავლა. იკვლევდა აგრეთვე კახეთის, თუშეთის, ზემო იმერეთის, ქვემო რაჭისა და სვანეთის ფიზიკურ-გეოგრაფიულ პირობებს, ყურადღების ცენტრში იყო მთიანი მხარეების ლანდშაფტების კვლევის თეორიული საკითხების გარკვევა-გადაწყვეტაც.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „თბილისის მიდამოების ფიზიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება“, დაიცვა 1948 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 25 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1918 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
პოკროვსკის სახლი (ტაგანროგი)
პოკროვსკის სახლი (Дом Покровского) — ძველი სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1870-იანი წლებში. 1976 წლის 4 თებერვლის საოლქო აღმსაკომის ბრძანების შესაბამისად სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
მისამართი: ტაგანროგი, კომკავშირის შესახვევი № 43.
ისტორია
1865 წელს კიევიდან ტაგანროგში ჩავიდა სასულიერო აკადემიის მასწავლებელი ფ. პოკროვსკი. ტაგანროგში ჩამოსვლის შემდეგ დანიშნეს რჯულის კანონის მასწავლებლად ვაჟთა გიმნაზიაში, შემდეგ კი გახდა ტაგანროგის მიძინების ტაძრის წინამძღვარი. ძალიან მალე პორკროვსკი დიდი ავტორიტეტით სარგებლობდა ქალაქში, განსაკუთრებით მოსწავლეებსა და მშობლებს შორის. პოკროვსკი წერდა ჟურნალებსა და წიგნებს მემარცხენე ფლანგიდან. საკუთარ სახლში, სადაც იგი დასახლდა 1870 წელს, იყო იმ მოსწავლეთა თავშესაფარი, რომლებიც მონაწილეობდნენ რევოლუციურ მოძრაობაში. პოკროვსკის შვილი რევოლუციური წრეებში გაერთიანდა 1880-იან წლებში.
გიმნაზიაში სადაც ასწავლიდა პოკროვსკი, სწავლობდა ანტონ ჩეხოვი. მომავალი მწერალი სარგებლობდა პოკროვსკის დიდი სიმპატიებით, იწვევდა ტავისთან და აწვდიდა ლიტერატურას, რომელიც მაშინ იწოდებოდა ბავშვებისათვის არასასურველად. ასევე ხშირად სტუმრობდა პოკროვსკი ჩეხოვების ოჯახსაც.
აღწერა
პოკროვსკის ერთსართულიანი, შელესილი, აგურის სახლი ავლენს ძველი რუსული არქიტექტურის ნიშნებს. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მთავარი შესასვლელი, რომელიც მოქცეულია ორ სვეტს შორის, რომელიც ერთმანეთთან თაღით არის გადაბმული. ფანჯრების ქვეშ სწორკუთხა ნიშებია.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ბედნიერების დევნა
სიუჟეტი
კრის გარდნერი მარტოხელა მამაა. ის ხუთი წლის შვილის აღზრდით არის დაკავებული. კრისი სცდილობს შვილის ბედნიერი ბავშვობა უზრუნველყოს. გარდნერი გამყიდველია და საკუთარი ხელლფასით ვერ ახერხებს ბინის ქირის გადახდას. გარდნერსა და მის შვილს ბინიდან გაასახლებენ და ისინი ქუჩაში აღმოჩნდებიან. კრისი მუშაობას ბროკერულ კომპანიაში დაიწყებს დაბალი აანაზღაურების სანაცვლოდ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2006 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:რეალურ მოვლენებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:გაბრიელე მუჩინოს ფილმები
სერატა-გალბენე
სერატა-გალბენე (Sărata-Galbenă) — სოფელი მოლდოვაში, ჰინჩეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 96 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 790 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰინჩეშტის რაიონის სოფლები
Rock or Bust
Rock or Bust — ავსტრალიური მძიმე როკ-ჯგუფ AC/DC-ის მომავალი, მე-15 საერთაშორისო სტუდიური ალბომი და რიგით მე-16, გამოცემული ავსტრალიაში. ალბომის პირველი სინგლი, „Play Ball“ გამოვიდა 2014 წლის 7 ოქტომბერს. სიმღერას კომერციული წარმატება ხვდა წილად.
სქოლიო
კატეგორია:2014 წლის ალბომები კატეგორია:AC/DC-ის ალბომები კატეგორია:Columbia Records-ის ალბომები კატეგორია:Albert Music-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ბრენდან ო'ბრაიენის პროდიუსერობით
მარია ანა მანჩინი
მარია ანა მანჩინი (Maria Anna Mancini, Marie Anne Mancini; დ. 1649, რომი, იტალია — გ. 20 ივნისი, 1714, ო-დე-სენა, საფრანგეთი) — იტალიელი არისტოკრატი. კარდინალ მაზარინის დისწული. მანჩინების ხუთი გამოჩენილი დიდან მეხუთე. ბუილონის ჰერცოგინია როგორც გოდფრუა მორის დე ლა ტურ ოვერნელის მეუღლე.
ბიოგრაფია
მარცხნივ|მინი|275x275პქ|მარია ანა მანჩინი 1670 წელს მარია ანა მანჩინი დაიბადა 1649 წელს რომში. იგი იყო ადგილობრივი დიდებულის, ლორენცო მანჩინისა და მისი ცოლის, ჯიროლამა მაზარინის ნაბოლარა ქალიშვილი, რადგან მამამისი მისი გაჩენიდან მალევე დაიღუპა. მარია ანას გარდა, ისტორიაში ცნობილია მისი კიდევ ოთხი უფროსი და:
ზურაბ პატარაძე
ზურაბ პატარაძე (დ. 12 თებერვალი, 1973, ბათუმი) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი, დიპლომატი, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარე 2012 წლის 30 ოქტომბრიდან, 2016 წლის 6 ივლისამდე, 2018 წლის 29 აგვისტოდან საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში.
მარია ანა მანჩინი
ბიოგრაფია
მამის გარდაცვალების შემდეგ მარია ანა თავის დედასა და და-ძმებთან ერთად პარიზში, საფრანგეთის სამეფო კარზე გადასახლდა, სადაც ბიძის, კარდინალი მაზარინის მფარველობის ქვეშ ცხოვრობდნენ.
1657 წელს მისი უფროსი და — ლაურა მშობიარობას გადაჰყვა 20 წლის ასაკში. შეიძლება ითქვას, რომ მარია ანა თავის დისწულებზე მხოლოდ რამდენიმე წლით იყო უფროსი. 1661 წელს, 12 წლის მარია ანა ცოლად შერთეს ბუილონის ჰერცოგ გოდფრუა მორის დე ლა ტურ ოვერნელს. მარია ანასა და მის ერთობ განათლებულ მეუღლეს მალევე შეუყვარდათ ერთმანეთი, რის შემდეგაც ერთად, ბედნიერად ცხოვრობდნენ სამეფო კარზე. ამ პერიოდში მარია ანამ სულ შვიდი ბავშვი გააჩინა. მარცხნივ|მინი|268x268პქ|მარია ანა მანჩინი დაახლოებით 1700 წელს. ბავშვების გაჩენამ საშინლად აურია მარია ანასა და გოდფრუას ცხოვრება. შესაძლოა ითქვას, რომ ბოლო ბავშვის გაჩენის შემდეგ მას ქმარი შესძულდა. როგორც შემდეგში გაირკვა, იგი აქტიურად მონაწილეობდა ე.წ. „შხამების შეთქმულებაში“ რომელიც ვერსალში მიმდინაორებდა მეფის საყვარელ მადამ დე მონტესპანისა და მარია ანას დის, ოლიმპია მანჩინის თაოსნობით. ამ პერიოდში მოწამლეს უამრავი დიდგვაროვანი და მათ შორის სამეფო ოჯახის წევრებიც კი. რამდენადაც ცნობილია, მარია ანა ამ შეთქმულებაში იმიტომ ჩაება, რომ სურდა მოეწამლა თავისი ქმარი და ცოლად საკუთარ დისწულს, ვენდომის ჰერცოგ ლუი ჟოზეფ დე ბურბონს გაჰყოლოდა.
ზურაბ პატარაძე
ბიოგრაფია
ზურაბ პატარაძეს 2012 წელს მინიჭებული აქვს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის დიპლომატიური რანგი. წლების განმავლობაში იყო რუსეთის ფედერაციაში საქართველოს საელჩოს მეორე მდივანი, შემდეგ კი - მრჩეველი და კონსული. მშაობდა ქ. სალონიკში საქართველოს გენერალური კონსულად. 2011-2012 წლებში ზურაბ პატარაძე იყო თურქეთის რესპუბლიკაში (ქ. სტამბოლი) საქართველოს გენერალური კონსული, ხოლო 2012-2013 წლებში თურქეთის რესპუბლიკაში საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი. 2013-2016 წლებში იყო ყაზახეთის რესპუბლიკაში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი. 2016 წლის ივლისიდან 2018 წლის ივლისამდე იყო აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარე. 2018 წლის 29 აგვისტოდან, საქართველოს პრეზიდენტის, გიორგი მარგველაშვილის განკარგულების თანახმად, ზურაბ პატარაძე აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩია.
მარია ანა მანჩინი
ბიოგრაფია
შეთქმულების გამოაშკარავების შემდეგ მისი და ესპანეთში გადაასახლეს, ხოლო მონტესპანი მონაზვნად აღკვეცეს. ამის თავიდან ასაცილებლად, მარია ანამ დროულად დატოვა ვერსალი და ლიეჟში გაიქცა. საფრანგეთში მის დაუსწრებლად, 1680 წლის 29 იანვარს ჩატარდა მარია ანას სასამართლო სხდომა, რა დროსაც მტკიცებულებების არარსებობის გამო (მან ქმრის მოწამვლა ვერ მოასწრო, დისგან განსხვავებით) იგი უდანაშაულოდ სცნეს და ნება დართეს სამეფო კარზე დაბრუნებულიყო. 1685 წელს მარია ანა მანჩინი ლუი XIV-მ მეორედ გააძევა ახალ შეთქმულებაში მონაწილეობის გამო. 1690 წელს ლუიმ მას საფრანგეთში დაბრუნების ნება დართო, მაგრამ სამეფო კარზე მისვლა მაინც აუკრძალა. ამის გამო იგი კლიშის შატოში დასახლდა, ო-დე-სენაში, სადაც გაატარა დარჩენილი ცხოვრება და 1714 წლის 20 ივნისს გარდაიცვალა.
ზურაბ პატარაძე
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი დიპლომატები კატეგორია:აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარეები კატეგორია:დაბადებული 1973 კატეგორია:დაბადებული 12 თებერვალი
მარია ანა მანჩინი
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1649 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1714 კატეგორია:იტალიელი დიდგვაროვნები
როდრიგო ელი
როდრიგო ელი (Rodrigo Ely; დ. 3 ნოემბერი, 1993, ლაჟეადუ, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ ალავესის ცენტრალური მცველი.
საკლუბო კარიერა
2005–2010 წლებში ბრაზილიური „გრემიოს“ ახალგაზრდულ გუნდში თამაშობს. 2010 წლიდან „მილანის“ ახალგაზრდული გუნდის შემადგენლობაშია. იმის გამო, რომ ორი წლის განმავლობაში „მილანის“ ძირითად შემადგენლობაში მოხვედრას ვერ ახერხებს, საფეხბურთო პრაქტიკის მიღების მიზნით იჯარით „რეჯინაში“ გადადის.
„რეჯინას“ რიგებში პირველად იტალიის თასის გათამაშების ფარგლებში „ნოჩერინას“ წინააღმდეგ გამოდის და შეუცვლელად, მთელი 90 წუთის განმავლობაში თამაშობს. „რეჯინა“ ამ მატჩს მინიმალური სხვაობით (1–0) იგებს. პირველი გოლი „რეჯინას“ მაისურით 2012 წლის 6 ოქტომბერს „ნოვარას“ წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში გააქვს. მიმდინარე სეზონში 30 შეხვედრას ატარებს და ერთხელ იღებს მეტოქეთა კარს. იჯარის ვადის დასრულების შემდეგ „მილანში“ ბრუნდება, თუმცა ისევ ვერ მკვიდრდდება ძირითადში და კვლავ იჯარით, ამჯერად „ვარეზეს“ რიგებში აგრძელებს თამაშს.
ახალი კლუბის მაისურით პირველად კვლავ იტალიის თასის გათამაშების შეხვედრაში „ვიჩენცას“ წინააღმდეგ გამოდის. საერთო ჯამში, ყველა ტურნირის გათვალისწინებით, კლუბში 41 შეხვედრას ატარებს.
2014 წელს „აველინოს“ უერთდება, სადაც ასევე, ყველა ტურნირის გათვალისწინებით, 35 მატჩში იცავს მის ღირსებას.
2015 წლის 9 ივნისიდან ისევ „მილანშია“. ტრანსფერის თანხის შესახებ ოფიციალური ინფორმაცია არ ხმაურდება, თუმცა ცნობილი ხდება, რომ კონტრაქტი 2019 წლამდე იმოქმედებს.
„მილანის“ ძირითადში პირველად იმავე წლის 23 აგვისტოს „ფიორენტინას“ წინააღმდეგ სერია A-ს კალენდარულ მატჩში გამოდის მოედანზე. მატჩი მილანელთა მარცხით (0–2) მთავრდება, ხოლო შეხვედრის დებიუტანტი პირველივე შეხვედრის პირველივე ტაიმის მე-9 და 36-ე წუთებზე ორ ყვითელ ბარათს, შესაბამისად, წითელ ბარათს იღებს და მოედანს ტოვებს.
„მილანში“ მხოლოდ სამ მატჩს თამაშობს, რის შემდეგაც, 2017 წლის 1 აგვისტოს „ალავესთან“ აფორმებს ოთხწლიან კონტრაქტს.
სანაკრებო კარიერა
როდრიგო ელიმ, რომელსაც ბრაზილიის მოქალაქეობასთან ერთად, ასევე, იტალიის მოქალაქეობაც აქვს, იტალიის 19 წლამდე და 20 წლამდე ნაკრებების შემადგენლობაში შესაბამისად 7 და 3 შეხვედრა ჩაატარა. 2015 წელს კი ბრაზილიის 23 წლამდე ნაკრებიდან მიიღო მოწვევა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1993 კატეგორია:დაბადებული 3 ნოემბერი კატეგორია:ბრაზილიელი ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:რეჯინას ფეხბურთელები კატეგორია:აველინოს ფეხბურთელები კატეგორია:ვარეზეს ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ალავესის ფეხბურთელები
ლევან ტიელიძე
ლევან ტიელიძე (დ. 7 ოქტომბერი, 1986, თბილისი, საქართველო) — ქართველი გეოგრაფი, გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორი გეომორფოლოგია-გლაციოლოგიის მიმართულებით. თსუ-ს ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის მკვლევარი 2006-2020 წლებში. 2019 წლიდან უელინგტონის ვიქტორიას უნივერსიტეტის, ანტაქტიკის კვლევითი ცენტრის (ახალი ზელანდია) მკვლევარი.
ბიოგრაფია
2003 წელს დაამთავრა გიორგი ჭყონდიდელის სახელობის თბილისის 164-ე საშუალო სკოლა. 2003-2007 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტის ბაკალავრიატში, გეომორფოლოგია-გეოეკოლოგიის სპეციალობაზე. 2007-2009 წლებში სწავლობდა ამავე უნივერსიტეტის ზუსტ და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა ფაკულტეტის მაგისტრატურაში, გეომორფოლოგია-გეოეკოლოგიის და კარტოგრაფია-გეოინფორმატიკის სპეციალობაზე.
2006 წლიდან მუშაობა დაიწყო ვახუშტი ბაგრატიონის გეოგრაფიის ინსტიტუტის გეომორფოლოგია-გეოეკოლოგიის განყოფილებაში ლაბორანტად, 2009-2018 წლებში მუშაობდა ამავე განყოფილებაში მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობაზე, ხოლო 2018-2020 წლებში იყო უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი
არის მსოფლიო მყინვარების მონიტორინგის ცენტრის (ციურიხი, შვეიცარია) ოფიციალური კორესპონდენტი საქართველოში, საერთაშორისო გლაციოლოგიური საზოგადოების წევრი (კემბრიჯი, გაერთიანებული სამეფო), საერთაშორისო კრიოსფერული ასოციაციის ოფიციალური კორესპონდენტი საქართველოში, GLIMS (Global Land Ice Measurements from Space)-ის რეგიონული კორესპონდენტი კავკასიის რეგიონში, მუდმივი მზრალობის საერთაშორისო ასოციაციის ნაციონალური კორესპონდენტი საქართველოში, ევროპის გეომეცნიერებათა კავშირის წევრი (მიუნხენი, გერმანია), ამერიკის გეოლოგიური საზოგადოების წევრი (ბოულდერი, კოლორადო, აშშ), საერთაშორისო სამთო კარტოგრაფიული კომისიის წევრი და საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ახალგაზრდა მეცნიერთა საბჭოს წევრი. არის 60-მდე სამეცნიერო ნაშრომის (მათ შორის რვა მონოგრაფიის) ავტორი და თანაავტორი, რომლებიც გამოქვეყნებულია ქართულ, ინგლისურ და რუსულ ენებზე - საქართველოში, გერმანიაში, ჩინეთში, რუსეთში, ამერიკაში, შვეიცარიაში, თურქეთსა და ჰოლანდიაში. 2014 წელს დაჯილდოვდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მედლით, 2016 წელს მიენიჭა წინანდლის პრემია საბუნებისემტყველო მეცნიერებათა დარგში, 2017 წლის იანვრიდან არის საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის სტიპენდიანტი, ხოლო 2017 წლის ოქტომბერში დაჯილდოვდა საქართველოს შემსწავლელ მეცნიერებებში მოღვაწე საუკეთესო ახალგაზრდა მეცნიერის წოდებით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორები
გაბრიელე მუჩინო
გაბრიელე მუჩინო (Gabriele Muccino  [ɡabriˈɛle mutˈtʃino]; დ. 20 მაისი, 1967, რომი) — ამერიკელი კინორეჟისორი. ის არის მსახიობ სილვიო მუჩინოს ძმა, რომელიც ხშირად მონაწილეობს მისსავე ფილმებში.
1941 წლის ანტისაბჭოთა შეთქმულება
1941 წლის ანტისაბჭოთა შეთქმულება — შეთქმულება, რომელიც მზადდებოდა 1941 წელს თბილისში, საბჭოთა კავშირის წინააღმდეგ. შეთქმულებას ხელმძღვანელობდნენ და მის წევრებთან მეტნაკლებ კავშირში იმყოფებოდნენ თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტთა ჯგუფი, მაშინდელი ახალგაზრდა პოეტები და მწერლები, მათ შორის კოტე ხიმშიაშვილი, გიორგი ძიგვაშვილი, კოტე ჯოგლიძე, შალვა შავიანიძე, გიორგი და მიხეილ იმერლიშვილები. შეთქმულებამ დასახულ მიზანს ვერ მიაღწია, იგი გაიცა და შეთქმულები დააკავეს, მათი დიდი ნაწილი დახვრიტეს ან გადაასახლეს. შეთქმულების სავარაუდო ხელმძღვანელად გამოძიების მიერ მიჩნეულ იქნა გრიგოლ რობაქიძე, რომელიც ნაცისტურ გერმანიაში მოღვაწეობდა და ჰიტლერთან დაახლოებულ პირად ითვლებოდა, შესაბამისად შეთქმულებს ერთ-ერთ ბრალდებად გერმანელებთან თანამშრომლობა წაუყენეს.
შეთქმულების შექმნა
300px|მინიატიურა|მარცხნიდან: გიორგი ძიგვაშვილი, შალვა შავიანიძე და კოტე ჯოგლიძე 1941 წლის 22 ივნისს დაწყებული მეორე მსოფლიო ომის პირველ დღეებსა და თვეებში ჩამოყალიბდა ანტისაბჭოთა პატრიოტული ორგანიზაცია, რომელსაც ჩაფიქრებული ჰქონდა ანტისახელმწიფოებრივი შეთქმულება ომის ქარცეცხლში გახვეული საბჭოთა კავშირის წინააღმდეგ. ორგანიზაციის დაარსების ინიციატორი იყო მწერალი კოტე ხიმშიაშვილი, რომელიც სამხედრო სამსახურში იმყოფებოდა 35-ე სათადარიგო ლეგიონში, რომელიც განჯაში, მაშინდელ კიროვაბადში იყო დისლოცირებული. აქ მან ლეგიონის უმცროსი ლეიტენანტი გიორგი იმერლიშვილი და მისი თანამოაზრეები გაიცნო, რომელთაც გარკვეული მონახაზი უკვე გააჩნდათ საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენაზე. მოგვიანებით შეთქმულთა ლეგიონი ავჭალაში გადმოისროლეს. შეთქმულებმა თავისი ჩანაფიქრი ლეგიონის სხვა წევრებს და თბილისელ მეგობრებს გაანდეს. შეთქმულებს თანამოაზრეები გამოუჩნდნენ, ორგანიზაციის დამაარსებლები იყვნენ ახალგაზრდა მწერლები: კოტე ჯოგლიძე, შალვა შავიანიძე, გიორგი ძიგვაშვილი და მიხეილ იმერლიშვილი, ისინი მჭიდრო ურთიერთობაში იყვნენ იდეურ ხელმძღვანელ კოტე ხიმშიაშვილთან და გიორგი იმერლიშვილთან. ორგანიზაციის თავმჯდომარედ კოტე ჯოგლიძე, მდივნად კი — შალვა შავიანიძე აირჩიეს. კოტე ჯოგლიძე აპირებდა მომავალი პარტიისათვის „სამნო“ (საქართველოს აყვავებისათვის მებრძოლი ნაციონალური ორგანიზაცია) ეწოდებინა, რომლის ვარიაციული სახეცვლილება „სამანი“ შემდგომში შეთქმულთა საქმის გამგრძელებელ ორგანიზაციას ეწოდა, რომელსაც მწერალი ადამ ბობღიაშვილი ხელმძღვანელობდა.
ორგანიზაციული სტრუქტურა
შეთქმულთა მიერ შემუშავებული ორგანიზაციის სტრუქტურა ჯაჭვურ სისტემას ემყარებოდა, რომელიც რომელიმე წევრისა თუ ჯგუფის ჩავრდნის შემთხვევაში ორგანიზაციის გადარჩენის იმედს სახავდა. მოგვიანებით შეთქმულთა ძირითად ბირთვს რამდენიმე წევრი შეემატა: ივანე ლაპიაშვილი, თურმან შანშიაშვილი, გიორგი ქადაგიძე და მიხეილ კაციტაძე. კოტე ჯოგლიძე აპირებდა ცენტრის შტაბად გარდაქმნას, რათა გერმანელების მიერ კავკასიონის გადმოლახვის შემთხვევაში წინააღმდეგობა გაეწია ბოლშევიკებისათვის.
კოტე ხიმშიაშვილს მისმა პედაგოგმა ერეკლე ტატიშვილმა, პოეტ ალექსანდრე საჯაიას ხელით გაუგზავნა გერმანელი დიდჩინოსნის მიერ დაწერილი დაშიფრული წერილი, რომელიც მას თბილისის კომენდანტისათვის უნდა წარედგინა, როდესაც გერმანელები თბილისში შემოვიდოდნენ და ამ წერილის საფუძველზე ამბოხებულები ქალაქს გადმოიბარებდნენ. ამ დროს აჯანყებულებს უნდა მოშველებოდა ვერმახტის ქართული ლეგიონის დანაყოფი, გივი გაბლიანის მეთაურობით, რომლებიც ამ პერიოდში უკვე კავკასიასთან იდგნენ, ხოლო შემდეგ საქართველოსკენ ვერმახტის ქართული ლეგიონის ძირითადი შემადგენლობაც დაიძრებოდა თვით გენერალ შალვა მაღლაკელიძის მეთაურობით.
კოტე ჯოგლიძემ თურმან შანშიაშვილს დაავალა, რომ რადიოკავშირი დაემყარებინა გერმანელებთან, მაგრამ ეს ვერ მოხერხდა, ისევე, როგორც ვერ განხორციელდა კოტეს მეორე ჩანაფიქრი, როდესაც გიორგი ძიგვაშვილს დაავალა დაკავშირებოდა ინგლისელთა სამხედრო მისიას და მოლაპარაკება გაემართა მათთან. შეთქმულები არსებული ხელისუფლების შეიარაღებითაც იყვნენ დაინტერესებულნი. გიორგი ძიგვაშვილი შვიდი ნოემბრის პარადზე აპირებდა დასწრებას ტანკების დასათვალიერებლად.
ორგანიზაციის წევრთა რაოდენობა დღითიდღე იმატებდა, უმეტესობა ერთმანეთს არ იცნობდა, რადგან საკმაოდ მკაცრ კონსპირაციას იცავდნენ: სამკაციანი ჯგუფის ხელმძღვანელი უკავშირდებოდა მეორე ასეთივე ჯგუფის ხელმძღვანელს, სხვას არ ეცნობოდნენ. ამასთან ერთად, შეთქმულებაში ჩაბმულნი იყვნენ მხოლოდ ოფიცრები, რომლებიც საჭიროების დროს აიყოლიებდნენ რიგით ჯარისკაცებსაც. ამბოხებულებს ჰქონდათ პაროლი: „ვარ უმტკიცესი რვალისა“. ხოლო პროგრამა კი ასეთი:
შეთქმულების გამჟღავნება
მიუხედავად შეთქმულების მონაწილეთა სიფრთხილისა აჯანყება გამჟავნდა და მათ გეგმის განხორციელება ვერ შეძლეს. შეთქმულების შესახებ სამართალდამცავებს აცნობა ჯერ გიორგი იმერლიშვილის ბიძაშვილმა, ილია იმერლიშვილმა, მოგვიანებით კი ლეგიონის წევრმა მარტყოფელმა გაიოზ სახლთხუციშვილმა, რომლებსაც გიორგი იმერლიშვილი ორგანიზაციაში გაწევრიანებაზე ესაუბრა. ილია იმერლიშვილისგან გახდა ცნობილი, რომ შილდელი დიმიტრი ბურდიაშვილი ჯარიდან გამოიქცა, რის შემდეგაც, 1941 წლის 20 დეკემბერს, ბურდიაშვილი დააპატიმრეს, მან ჯერ ჯარიდან გამოქცევა აღიარა, შემდეგ ორგანიზაციის არსებობა. 1942 წლის 9 იანვარს დააკავეს მიხეილ იმერლიშვილი, სოლომონ იმერლიშვილი და გრიგოლ კოკილაშვილი. 11 იანვარს — შეთქმულთა დიდი ჯგუფი: ლევან თორაძე, კოტე ჯოგლიძე, შალვა შავიანიძე, გიორგი ძიგვაშვილი და ივანე ლაპიაშვილი. 1 თებერვალს — კოტე ხიმშიაშვილი.
საბჭოთა სამართალდამცავებმა სულ 33 ბრალდებული დააკავეს, ძირითადად თსუ-ს ასპირანტები და მეცნიერმუშაკები დააკავეს, მათ შორის იყვნენ მიხეილ ზანდუკელის, კორნელი კეკელიძის, ერეკლე ტატიშვილის, კონსტანტინე კაპანელის, არნოლდ ჩიქობავას ასპირანტები. პირველ დაკითხვებს ატარებდნენ შინაგან საქმეთა კომისარი აქვსენტი რაფავა და საიდუმლო პოლიტიკური განყოფილების უფროსი კაპიტანი ირაკლი ნიბლაძე. ოპერატიული მუშაკები იყვნენ: უფროსი ლეიტენანტი არტაშ მარქაროვი და მირიან თავდიშვილი. დაკითხვაში მონაწილეობდნენ: გუჩმაზაშვილი, ურუშაძე, ყრუაშვილი და ყუშიტაშვილი. ეჭვმიტანილები ამიერკავკასიის ფრონტის სამხედრო ტრიბუნალმა გაასამართლა.
გიორგი ძიგვაშვილს დაუპირისპირეს ერთ-ერთი გამცემი სახლთხუციშვილი, რომელიც ფარული შინსახკომის შტატგარეშე თანამშრომელი იყო. ერთ-ერთი ბრალდებულის ლევან თორაძის საგამოძიებო საქმეში წერია, რომ ძიგვაშვილის თქმით, როცა გერმანელები საქართველოში შემოვიდოდნენ, მთავრობის მეთაური გრიგოლ რობაქიძე უნდა გამხდარიყო. გამოძიების და სასამართლო პროცესის მიმდინარეობისას ბრალდებულები უარს ამბობდნენ ორგანიზაციის არსებობაზე. მიშა კაციტაძის და ჟორა ახობაძის თქმით, მართლაც სურდათ ორგანიზაციის შექმნა, მაგრამ პრაქტიკულად არაფერი მოუმოქმედებიათ რადგან, არ ჰყავდათ ხელმძღვანელი, რომელიც გაუძღვებოდათ, ამასთან გერმანია მოსკოვთან დამარცხდა და იოსებ სტალინის გამოსვლამ ისინი დაარწმუნა, რომ საბჭოთა კავშირის წარუმატებლობა დროებითი იყო.
გამოძიების შედეგები
აჯანყების რეალური მონაწილეები და მათი რეალური მიზნები დღემდე არ არის ბოლომდე ცნობილი, ვინაიდან საბჭოთა რეჟიმის პირობებში გამოძიება მკაცრად გასაიდუმლოებულად ჩატარდა და დეტალები არ გასაჯაროებულა. მოგვიანებით საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ შესაძლებელი გახდა გარკვეული ინფორმაციის მოძიება, რაშიც განსაკუთრებული წვლილი მწერალმა რევაზ კვერენჩხილაძემ შეიტანა. ძირითად მიზნად, აჯანყებულთა მხრიდან, დასახელდა საქართველოს გადარჩენა და ნაკლები დაზარალება უზარმაზარი სახელმწიფოების მსოფლიო მასშტაბის ომში, ამავე დროს, იმასაც ფიქრობდნენ, რომ შესაძლოა ომს საბჭოთა კავშირის დაშლა მოჰყოლოდა და საქართველოს დამოუკიდებლობის და თავისუფლების აღდგენის შანსი გაჩენილიყო. საბჭოთა ხელისუფლება აჯანყებულებს ინგლისის და გერმანიის აგენტობაში ადანაშაულებდნენ, ტრიბუნალის საბრალდებო დასკვანში ვკითხულობთ: „სოციალისტური წყობისადმი მტრულად განწყობილმა ახალგაზრდებმა მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში შექმნეს სამხედრო ფაშისტური ორგანიზაცია, რომელიც მიზნად ისახავდა საბჭოთა მთავრობის დამხობას საქართველოში შეიარაღებული აჯანყების გზით და კაპიტალისტური ძალაუფლების აღდგენას ფაშისტური რეჟიმის პროტექტორატის მეშვეობით“.
1942 წლის 17 ოქტომბერს, სასამართლოს გადაწყვეტილებით სიკვდილით დასაჯეს 17 ახალგაზრდა, რომელთაც შეთქმულების ორგანიზება და მასში უშუალო მონაწილეობა დაუმტკიცდათ: გიორგი ძიგვაშვილი, კოტე ხიმშიაშვილი, კოტე ჯოგლიძე, შალვა შავიანიძე, გიორგი იმერლიშვილი, ჟორა ახობაძე, მიშა კაციტაძე, მიხეილ საბაშვილი, გიორგი ქადაგიძე, ლევან თორაძე, რომან ბატიაშვილი, თურმან შანშიაშვილი, გივი თარგამაძე, მიხეილ იმერლიშვილი, სოლომონ იმერლიშვილი, დიმიტრი ბურდიაშვილი, ზურაბ მისაბლიშვილი. შეთქმულებასთან სხვადასხვა ფორმით დაკავშირებული 13 პირი კი, ვისაც ნაკლები სიმძიმის ბრალეულობა დაუმტკიცდათ, დიდი ხნით შუა აზიაში გადაასახლეს, მათ შორის 10 წლით გადასახლება ორ, 7 წლით გადასახლება კი — ათ მსჯავრდებულს მიესაჯა. თინა გონიაშვილს, რომელიც ერთადერთი ქალი იყო ვისაც სასამართლომ გამამტყუნებელი განაჩენი გამოუტანა, 5 წლით მიუსაჯეს გადასახლება. გადასახლებულთა შორის იყვნენ იმედის მომცემი მწერლები: კიტა ბუაჩიძე, გიორგი კალანდაძე, აბო ფარესიშვილი. შეთქმულების ერთი მონაწილე, მწერალი ლადო ბალიაური გაიქცა, მაგრამ მოგვიანებით მაინც შეიპყრეს და ციმბირში გადაასახლეს, სადაც დაიღუპა. ბრალეულობა ვერ დაუმტკიცეს და სასამართლო დარბაზიდან გაათავისუფლეს მხოლოდ 3 ადამიანი: თინა თუშმალიშვილი, ლეო კვაჭაძე და გიორგი არსენიძე.
მემორიალი
შეთქმულთა ერთ-ერთი მეთაურის, კოტე ხიმშიაშვილის სახელი მიენიჭა ქუჩას თბილისში, სვანეთისუბანში. გიორგი ძიგვაშვილის სახელი მიენიჭა ქუჩას მის მშობლიურ ქალაქ ვანში, სადაც ასევე გაიხსნა მისი მემორიალური მუზეუმი.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ისტორია
ნებკაურა-ხეთი
მინიატიურა|ქვა ნებკაურა-ხეთის კარტუშის სახელით ნებკაურა-ხეთი — ძველი ეგვიპტის ფარაონი მეცხრე დინასტიიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგვიპტის მეცხრე დინასტიის ფარაონები
ფუჭფუჭა
25-მდე სახეობა გავრცელებულია სამხრეთ ევროპაში, ჩრდილო-დასავლეთ და აღმოსავლეთ აფრიკაში, დასავლეთ და ცენტრალურ აზიაში,  საქართველოში გვხვდება მხოლოდ 2 სახეობა: Colutea orientalis და Colutea cilicica. ორივე აღმოსავლეთ საქართველოს ნახევრად უდაბნოს, ველისა და მეჩხერი ტყის სარტყელში იზრდება, მშრალ ფერდობებზე, ქსეროფილურ ბუჩქნარებში. Colutea cilicica იშვიათად დასავლეთ საქართველოშიც (აფხაზეთი) არის, დეკორატიული, თაფლოვანი და სამკურნალო მცენარეებია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფარვანასებრნი
მამუკა სალუქვაძე
მამუკა სალუქვაძე (დ. 17 ივლისი, 1955 — გ. 3 იანვარი, 1997) — ქართველი მწერალი, მსახიობი, რეჟისორი, მთარგმნელი, რედაქტორი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1955 წლის 17 ივლისს, თბილისში. დედა — ინოლა გურგულია, მომღერალი და კომპოზიტორი იყო, მამა — ანზორ სალუქვაძე, პოეტი და კინოდრამატურგი. 1972-1978 წლებში სწავლობდა თბილისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტის ფრანგული ენის ფაკულტეტზე. 1979 მუშაობა დაიწყო რედაქტორად ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის სახელმწიფო კომიტეტში. 1987 წელს გადავიდა დოკუმენტური ფილმების სტუდია "მემატიანეში", იყო საბავშვო ბაღის გამგეც. 1986 წელს ჟურნალ „დილაში“ დაიბეჭდა მისი საბავშვო პოემა „თუთიყუშ ჟაკოს თავგადასავალი“, 1988 წელს გამოუშვა ლექსების კრებული „ჰერბარიუმი“, ხოლო 1992 წელს — პოემა „მოქცევა ქართლისა“. გადაღებულია ალექსანდრე რეხვიაშვილის ფილმში “XIX საუკუნის ქრონიკები“. 1991 წელს მისი პიესა „რეპეტიცია ლაზარეს აღდგინებისა“ დაჯილდოვდა პრემიით თეატრალური სეზონის საუკეთესო ქართული ნაწარმოებისთვის. 1995 წელს დააარსა დამოუკიდებელი სტუდია „რენესანსი“. გადაღებული აქვს რამდენიმე დოკუმენტური და მხატვრული ფილმი. თარგმნა ვიქტორ ჰიუგოს, პოლ ვერნელის, ემილ ვერჰარნისა და სხვა ფრანგი პოეტების ლექსები.
გარდაიცვალა 1997 წლის 3 იანვარს. დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1997 კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები კატეგორია:ქართველი რეჟისორები
ლუკა ანტონელი
ლუკა ანტონელი (Luca Antonelli; დ. 11 თებერვალი, 1987, მონცა, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი. ამპლუით მცველი, თამაშობს მილანში და იტალიის ეროვნულ ნაკრებში.
ანტონელიმ პროფესიონალური კარიერა დაიწყო „მილანში“ 2006 წელს. 2008 წელს გადავიდა „პარმაში. 2011 წელს შეუერთდა „ჯენოას“, სადაც დაჰყო 4 წელი. 2015 წლიდან თამაშობს „მილანში“.
ერონულ ნაკრებში მისი დებიუტი შედგა 2010 წლის 3 სექტემბერს ესტონეთის ნაკრების წინააღმდეგ მატჩში.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:ბარის ფეხბურთელები კატეგორია:პარმის ფეხბურთელები კატეგორია:ჯენოას ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 11 თებერვალი
ლიაპის რაიონი
ლიაპის რაიონი (Distrito de Llapa) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მიგელის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 928 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 576 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 42 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 132.68 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სან-მიგელის პროვინციის რაიონები
კახაბერ ვარდანისძე
კახაბერ ვარდანისძე, კახაბერ ვარდანის ძე — ქართველი დიდგვაროვანი, ვარდანისძეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, 1180-იანებში თამარ მეფის მეჭურჭლეთუხუცესი.
კახაბერ ვარდანისძეს მეჭურჭლეთუხუცესობა უბოძეს ყუთლუ-არსლანის დასის გამოსვლისა და მისი გადაყენების შემდეგ. ამ თანამდებობაზე დაჰყო 1180-იანების ბოლომდე, ხოლო შემდეგ დაინიშნა აბულასანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი დიდი ფეოდალები
მღვიძარეთას მონასტერი
მღვიძარეთას მონასტერი — ქრისტიანული მონასტერი შავი ზღვის პირზე, დაფუძნებული აბბა ალექსანდრეს მიერ.
20 წელი განაგებდა ღირსი ალექსანდრე ევფრატის სანაპიროზე მდებარე მის მიერ დაარსებულ პირველ სავანეს. შემდეგ თავის მოწაფეს, გამოცდილ ბერს – ტროფიმეს გადააბარა წინამძღვრობა, თვით კი სპარსეთის მოსაზღვრე ქალაქები მოიარა სახარების ქადაგებით. ასე ჩააღწია ბიზანტიის დედაქალაქ კონსტანტინოპოლამდე, სადაც კიდევ ერთი მონასტერი დააარსა მისთვის მეტად საყვარელი „მღვიძარეთა“ ტიპიკონით.
„ქართლის ცხოვრების“ მიხედვით, მიქაელ მთავარეპისკოპოსი, რომელმაც ფიზიკური შეურაცხყოფა მიაყენა ვახტანგ გორგასალს გაიწვიეს ანტიოქიაში, საიდანაც ის მღვიძარეთას მონასტერში გაამწესეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქრისტიანული მონასტრები
თაზაქენდი (ზარდაბი)
თაზაქენდი (Təzəkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	 1,131 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზარდაბის რაიონის სოფლები
ცხელი ზაფხულის სამი დღე
ცხელი ზაფხულის სამი დღე — მერაბ კოკოჩაშვილის 1981 წლის ქართული ფილმი.
სიუჟეტი
ცნობილ მეცნიერი სულხან იბერიელი უდაბნოს სამონასტრო კომპლექსის არქეოლოგიური გათხრების ხელმძღვანელია. მას სამუშაოს დასასრულებლად სახსრები არ ჰყოფნის და იძულებულია დასახმარებლად სხვადასხვა სახელმწიფო დაწესებულებებს მიმართოს. სხვებს მისი თავგამოდება გადამეტებულად ეჩვენებათ, რადგან სხვა საქმეები უფრო მნიშვნელოვნად მიაჩნიათ. სულხანს ეხმარება ახალგაზრდა არქეოლოგი თამრიკო. ისინი ერთად იბრძვიან, რომ სამხედროების საწვრთნელ პოლიგონად ქცეული მონასტრის ტერიტორია განადგურებას გადაურჩეს. გათხრეს მაინც დააკონსერვებენ და მიწას მიაყრიან. ქალაქისკენ მიმავალი სულხანი უდაბნოს მიწაზე ინფარქტით კვდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1981 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:მერაბ კოკოჩაშვილის ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები
ზანგი
ზანგი, მრავლობითში ზანგები — ტროპიკული და სამხრეთ აფრიკის აბორიგენი მოსახლეობის, ანუ ნეგროიდული რასის, წარმომადგენლის აღმნიშვნელი ტერმინი.
ეტიმოლოგია
არაბულ ენაში სიტყვა „ზანჯი“ (زَنْج) გამოიყენებოდა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აფრიკის ნაწილის (ძირითადად სუაჰილის სანაპიროს) და მისი ადგილობრივი ბანტუს ხალხის აღსანიშნავად. სხვა ტრანსლიტერაციებია „ზენჯი“, „ზინჯი“ და „ზანგი“. ის აღნიშნავდა „შავების ქვეყანას“. ბრიტანელი ორიენტალისტი ენტონი კრისტი მიიჩნევდა, რომ სიტყვა „ზანჯი“ ან „ზანგი“ არ იყო არაბული წარმოშობის, რადგან ჩინური ფორმა (僧祇 sēngqí) დაფიქსირებულია ჯერ კიდევ ახალი წელთაღრიცხვით 607 წელს. კრისტი ამტკიცებდა, რომ სიტყვა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიური წარმოშობის იყო. იავურ ენაში სიტყვა jenggi ნიშნავს აფრიკელ ხალხს, სპეციფიურად კი ზანზიბარის მოსახლეობას.
გამოყენება
პირველად ტერმინ „ზანგს“ ქართულ ენაში შოთა რუსთაველის „ვეფხისტყაოსანში“ ვხვდებით: ავთანდილ ჯდა მარტო საწოლს, ეცვა ოდენ მართ პერანგი, იმღერდა და იხარებდა, წინა ედგა ერთი ჩანგი. შემოვიდა მას წინაშე თინათინის მონა ზანგი, მოახსენა: „გიბრძანებსო ტანი ალვა, პირი მანგი“.
„ზანგის“, როგორც საერთო ეთნიკური სახელწოდების აღმნიშვნელი ტერმინის ხმარება არასწორია, რადგანაც აფრიკის ზანგებს განეკუთვნებიან ბანტუ, აღმოსავლეთ ბანტოიდური, გური, ატლანტური, ნილოტური და სხვ. ენათა ოჯახისა და ჯგუფის ენებზე მოლაპარაკე ხალხები და ტომები.
სქოლიო
კატეგორია:ანთროპოლოგია კატეგორია:სიტყვები
ლამფუნის პროვინცია
ლამფუნის პროვინცია (ลำพูน) — ტაილანდის 76 პროვინციიდან ერთ-ერთი, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთში, მდინარე პინგის ხეობაში, დედაქალაქ ბანგკოკიდან 670 კილომეტრის დაშორებით. ლამფუნის პროვინციას პრაქტიკულად ყველა მხარიდან აკრავს მთათა სისტემა.
ისტორია
ლეგენდის მიხედვით, 1,400 წლის წინ, დვარავატის სამეფოს დროს ქალაქის სახელი იყო ჰარიფინჩაის. ქალაქის პირველი მმართველი იყო დედოფალი ჩამტიუი, მონოვების უძველესი გვარის წარმომადგენელი.
XII საუკუნეში ჰარიფინჩაი იყო ალყაშემორტყმული ქხმერული ჯარების მიერ, მაგრამ არ დაეცა. მიუხედავად ამისა, 1281 წელს, მეფე მენგრაიმა ქალაქი აიღო და თავის სამეფოს ლანას შეუერთა. XVI საუკუნეში, პროვინციის ტერიტორია ეკუთვნოდა ბირმელებს, ეს გაგრძელდა ორი საუკუნე. XIX საუკუნის ბოლოს ლამპუნის პროვინცია გახდა სიამის და შემდეგ ტაილანდის სამეფოს ნაწილი.
კლიმატი
ჩრდილოეთ ტაილანდის ამინდი, მათ შორის ლამფუნის, აქვს სამი განსხვავებული სეზონი: ცივი სეზონი (დეკემბერდან თებერვლამდე), ცხელი სეზონი (აპრილიდან ივნისმდე) და წვიმიანი სეზონი (მაისიდან ნოემბრამდე). ლამფუნი ცნობილია, როგორც ქვეყნის „ცივი დედაქალაქი“.
ღირსშესანიშნაობები
100px|thumb|center|ჩედი
ქალაქის მთავარი სიმბოლო არის 46 მეტრის ტაძარი, სახელად ჩედი და მდებარეობს Wa Phra That Haripunchay-ში. ამ შენობას ამშვენებს თაღები, აგურის სტრუქტურები და შესასვლელში ორი ლომის ქანდაკება. მთავარ ტაძართან ახლოს მდებარეობს ქალაქის ეროვნული მუზეუმი Haripunchay, რომელიც წარმოადგენს არქეოლოგიური გათხრების შედეგებს, მათ შორის - ჭურჭლებს და ხელოვნების ნიმუშებს. ქალაქში არსებობს საზოგადო პარკი, სადაც განლაგებულია ქალაქის პირველი მმართველის ქანდაკება. ქალაქში კიდევ ერთი ძეგლი ეძღვნება ქალაქის დამფუძნებელს - სუტჰევე რუესის.
ადმინისტრაციული დაყოფა
150px|thumb|left|ლამპუნის რაიონები