cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სამხრეთი კორეის კულტურა
მუსიკა
კორეულმა პოპ-მუსიკამ (K-Pop; ინგლ.Korean Pop - კორეული პოპი) ბოლო ათწლეულებში დიდი პოპულარობა მოიპოვა კორეის გარეთ და დიდი როლი ითამაშა კორეული კულტურის გავრცელებაში. თანამედროვე K-Pop უმეტესად 1990-იან წლებში ჩამოყალიბდა ამერიკაში პოპულარული ჟანრების გავლენის ქვეშ და დღეს ცალკე ჟანრად განიხილება. ის გამოირჩევა პოპის, ელექტროპოპის და რეპის შეზავებით, ადვილად დასამახსოვრებელი ენერგიული მელოდიებით და ქორეოგრაფიებით,
დიდი მნიშვნელობა ენიჭება კომერციულ და ვიზუალირ მხარეს. K-Pop-ის შემსრულებლები უმეტესად ხელოვნურად შექმნილ გოგონათა ან ვაჟთა ჯგუფებში შედგებიან, მათ ხშირად "აიდოლებს" (ინგლ. Idol - კერპი) უწოდებენ მიმზიდველი იმიჯის გამომდინარე. ტრადიციულ კორეული მუსიკასთან შეზავებული პოპ-შემსრულებლები უმეტესად უფრო პოპულარულები არიან უფროსი თაობების შორის.
ტელესერიალები
სამხრეთი კორეა ერთ-ერთი ქვეყანაა, სადაც ჰოლივუდს არ აქვს მონოპოლია კინემატოგრაფზე. ნაწილობრივ ამის მიზეზია კანონი, რომლის მიხედვით კინოთეატრები ვალდებულები არიან წელიწადში მინიმუმ 72 დღე კორეული ფილმები აჩვენონ. კორეულ კინემატოგრაფში ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული ფორმატია K-Drama (ინგლ. კორეული დრამების) სახელით ცნობილი მინი-სერიალები, უმეტესად რომანტიკის და ისტორიული ფენთეზის ჟანრებში. "კორეული ტალღის" პერიოდში კორეული დრამა კორეის ერთ-ერთი მთავარი კულტურული ექსპორტი იყო.
სხვა ქვეყნების გავლენა
XX საუკუნეში ჩინეთის გავლენა დასავლეთის, კერძოდ აშშ-ს გავლენამ შეცვალა. ვესტერნიზაცია განსაკუთრებით შეინიშნება კვებაში - ტრადიციულ კორეულ და მეზობელი ქვეყნების სამზარეულოსთან ერთად გავრცელდა სწრაფი კვების ობიექტები, ყავის მაღაზიები და კაფეები. განსაკუთრებით პოპულარული გახდა პიცა, რომელსაც უმატებენ სიმინდს, ტკბილ კარტოფილს, მაიონეზს და სხვა ინგრედიენტებს, რომლებიც არ არის დამახასიათებელი პიცისთვის სხვა ქვეყნებში.
კორეულ ენაში შემოღებული იქნა ინგლისური წარმოშობის სიტყვები, ამ მოვლენას "კონგლიშს" (ინგლ. Korean English - კორეული ინგლისური) უწოდებენ. შეინიშნება ასევე იაპონიის გავლენა - იაპონურ კულტურულ იმპორტზე აკრძალვის მოხსნის შემდეგ გავრცელდა იაპონური კინემატოგრაფი, მუსიკა და მოდა.
წყაროები
კატეგორია:სამხრეთ კორეული კულტურა
ჯერაჰ მეჰმედ-ფაშა
ჯერაჰ მეჰმედ-ფაშა (Cerrah Mehmed Paşa; დ. ? — გ. იანვარი, 1604) — ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი 1598 წლის 9 აპრილიდან 1599 წლის 6 იანვრამდე.
ეროვნებით თურქი. სულთანმა მეჰმედ III-მ ჯერაჰ მეჰმედ ფაშა 1598 წელს დანიშნა დიდ ვეზირად. მართალია დიდიხანი არ ყოფილა ამ მაღლ თანამდებობაზე, ნახევარი წლის შემდეგ ავადმყოფობის მიზეზით თუ თანამდებობისთვის თავის ვერ გართმისთვის ის გაათავისუფლეს თანამდებობიდან.
1593 წელს მან დაუკვეთა ჯერაჰ-ფაშას მეჩეთის აგება სტამბოლში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები კატეგორია:გარდაცვლილი 1604
მერენი (ანენი-ნოის რაიონი)
მერენი (Mereni) — სოფელი მოლდოვაში, ანენი-ნოის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 49 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 174 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანენი-ნოის რაიონის სოფლები
ბაღში მოსეირნე ქალი
ბაღში მოსეირნე ქალი — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული 1887 წელს. ტილოს სათაური ითარგმნება როგორც ბაღის გასწვრივ მოსეირნე ქალი. ნახატში ქალი მართლაც ძალზედ ფართო და ლამაზი ბაღის გასწვრივ სეირნობს, რომლის უკანა პლანზეც ხეების მწკრივები მოჩანს.
1886 წელს ვან გოგმა ნიდერლანდები დატოვა და პარზში სამუდამოდ საცხოვრებლად გაემგზავრა. იქ ის ძმასთან, ნახატებით მოვაჭრე თეო ვან გოგთან ერთად ცხოვრობდა, რომელიც დაეხმარა მას თანამედროვე ხელოვნებაში საკუთარი როლი ეთამაშა. ორ წელიწადში, 1886-დან 1888 წლამდე, ვნ გოგი უკვე გამოცდილ და წარჩინებულ მხატვრად ითვლებოდა პარიზის ხელოვანთა საზოგადოებაში.
1886 წლის განმავლობაში ვან გოგმა გაიცნო იმპრესინისტი მხატვრები და მათი შემოქმედება. მათ შორის იყვნენ ედგარ დეგა, კლოდ მონე, ოგიუსტ რენუარი, ჟორჟ სერა და პოლ სინიაკი. 1887 წელს ვან გოგი განაგრძობს მნიშვნელოვანი კავშირების დამყარებას სხვა მხატვრებთან, მათთან მეგობრდება და ცვლის ნახატებს. მათ შორის იყვნენ ლუის ანქუეტინი, ემილ ბერნარი, არმან გიომენი, ლუსიენ პისარო და პოლ სინიაკი. მას შემდეგ, რაც ვან გოგმა იმპრესიონიზმი და იმპრესიონისტები გაიცნო, მათი ტექნიკისა და სტილის შესწავლასა და ათვისებას შეუდგა.
ვან გოგმა ასევე გამოიყენა განსხვავებული ფერები, რათა შეედარებინა ის ძველისათვის და მათ შორის განსხვავება უფრო მკაფიო გამხდარიყო მისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:1887 წლის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
თეთროსანი
თეთროსანი — ისტორიული მონასტერი და კულტურული ცენტრი ქვემო გურიაში, ამჟამინდელ ქობულეთის მუნიციპალიტეტში.
განთქმული იყო თეთროსნის ღვთისმშობლის ხატი. დიმიტრი ბაქრაძის ცნობით ის აკეთის მაცხოვრის ტაძარში გადაასვენეს ქვემო გურიიდან ზემო გურიაში გადასახლებულმა თავდგირიძეებმა, თუმცა ხატის წარწერაში მოხსენიებული პირების მიხედვით იგი სამეგრელოში უნდა იყოს შექმნილი და მხოლოდ მას შემდეგ მოხვედრილი გურიაში. თეთროსნის კიდევ ერთი ხატი ღვთისმშობლიდა გუგუნავებმა გადაიტანეს ძიმითში. თეთროსანი მწიგნობრულ-კულტურული კერა იყო. იქ გადაიწერა XVI საუკუნის „თეთროსნის დავითნი“. მისი გადამწერი იყო გერმანოზ კალიგრაფი. ფსალმუნი გადაიწერა ქაიხოსრო გურიელისა და მისი დედის, თამარ დედოფლის, დაკვეთითა და ფინანსური უზრუნველყოფით.
1703 წელს თეთროსანი აიღეს და გაძარცვეს გურიის სამთავროში ზღვიდან შეჭრილმა აფხაზებმა, რომლებიც ოსმალეთის ლაშქრობაში მონაწილეობდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:დანგრეული ტაძრები
ესპანეთის პრიმერა დივიზიონი 2013-2014
ესპანეთის პრიმერა დივიზიონი 2013-2014 — ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის 83-ე გათამაშება.
სეზონი დაიწყო 2013 წლის 17 აგვისტოს, ხოლო დასრულდა შემდეგი წლის 18 მაისს. ტურნირის გამარჯვებული გახდა მადრიდის „ატლეტიკო“, რომელმაც ტიტული მეათედ მოიგო. მეორე ადგილი დაიკავა კატალონიის „ბარსელონამ“, რომელიც ჩემპიონს სამი ქულით ჩამორჩა.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის სეზონები
იაკობ ხვედელიანის ქუჩა
იაკობ ხვედელიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს სამგორის რაიონში (აეროპორტის დასახლება). დასახლების უსახელო ქუჩიდან ბესარიონ ქებურიას IV ქუჩამდე.
ალიყური
ალიყური — ქართული ანიმაციური ფილმი. გადაღებულია კინოსტუდია „ქართულ ფილმის“ მიერ 1989 წელს. ფილმის ხანგრძივობაა 8 წუთი. ფილმი წარმოადგენს ﻿სატირული ნოველების კრებულს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:1989 წლის ანიმაციური ფილმები
დრობეტა-ტურნუ-სევერინი
დრობეტა-ტურნუ-სევერინი (Drobeta-Turnu Severin) — ქალაქი სამხრეთ-დასავლეთ რუმინეთში, მეჰედინცის ჟუდეცში. 2011 წლის მდგომარეობით ქალაქში ცხოვრობდა 86,475 ადამიანი. ნავსადგური მდინარე დუნაიზე. დამახასიათებელია თბილი ზაფხული და რბილი ზამთარი. დასახლება მოიხსენიება პტოლემესთან „დრობეტის“ სახელით. II-IV საუკუნეებში სიახლოვეს მდებარეობდა ანტიკური ხანის უდიდესი ტრაიანეს ხიდი. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ქალაქი სწრაფად განვითარდა. არის სამხატვრო მუზეუმი და სამეცნიერო-სამხარეო მუზეუმი. სიახლოვეს არის ჰიდროელექტროსადგური.
სქოლიო
კატეგორია:რუმინეთის ქალაქები
საყვირალის წმინდა გიორგის ეკლესიის კომპლექსი
საყვირალის წმინდა გიორგის ეკლესიის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ სწროფავის ჩრდილოეთით 2 კილომეტრზე, მდინარეების ფშავის არაგვისა და ხორხულის ხეობების გამყოფ ქედზე, საყვირლად წოდებულ ადგილზე, კომპლექსში შედის წმინდა გიორგის ეკლესია, დარბაზული ეკლესია, ეგვტერი, კოშკი, საცხოვრებელი ნაგებობა და გალავანი. წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზულია, სამხრეთიდან, დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან თანადროული გარშემოსავლელი აკრავს. განეკუთვნება VIII-IX საუკუნეებს. შენობა აგებულია სხვადასხვა ზომის კლდის ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. კონსტუქციულ ნაწილებში და ღიობების გამოსაყვანად გამოყენებულია სუფთად დამუშავებული შირიმი. ძლიერ დაზიანებულია: დანგრეულია ეკლესიის და გარშემოსავლელის კამაროვანი გადახურვები, ეკლსესიის ჩრდილოეთ კედლის მნიშვნელოვანი ნაწილი, გარშემოსავლელის სამხრეთის ფრთის აღმოსავლეთ ნახევარი.
ეკლესიას სამი შესასვლელი აქვს: დასავლეთიდან, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან. გარშემოსავლელის შესაბამისი ნაწილებიდან. სამივე კარი გარედან ნახევაწრიული თაღითაა გადახურული. შიგნით სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით შებრტყელებული ნახევარწრის ფორმის აფსიდში სწორკუთხა სარკმელი და ორი მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. აფსიდს თაღის მხოლოდ სამხრეთის ქუსლის მცირე ნაწილი შემორჩა. გრძივ კედლებზე თითო ერთსაფეხურიანი პილასტრია, რომელთა ქვედა ნახევარი, ზედასთან შედარებით, რამდენადმე განიერია. პილასტრებზე დაყრდნობილი იყო შირიმის თლილი ქვით გამოყვანილი საბჯენი თაღი. კამარისგან მხოლოდ სამხრეთის ქუსლია შემორჩენილი. გარშემოსავლელი ეკლესიას წყობის გადაბმით არ უკავშირდება. გარშემოსავლელის ჩრდილოეთის ფრთა სამხრეთის ფრთასთან შედარებით რამდენადმე ვიწროა, აღმოსავლეთით დასრულებულიანახევარწრიული აფსიდით, რომელშიც დაბალი, თითქმის კვადრატული ფორმის სარკმელია გაჭრილი. მსგავსი სარკმელია დასავლეთითაც. სივრცის დანარჩენი ნაწილი პილასტრების ორი წყვილითა და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღებით სამ, თითქმის თანაბარ ნაწილად იყოფა. მათგან აღმოსავლეთ და დასვლეთ ნაწილებს ჩრდილოეთიდან თითო შესასვლელი აქვს.
გარშემოსავლელის სამხრეთ კედლიდან მხოლოდ დასავლეთ ნაწილია დარჩენილი. მასში ერთი სწორკუთხა სარკმელი და ერთი კვადრატული ნიშია. მოგვიანებით გარშემოსავლელის დასავლეთის და სამხრეთის ნაწილები, ერთმანეთისგან ეკლსეიის სამხრეთ კედლის გაგრძელებაზე აგებული კედლით გაუმიჯნავთ. სამხრეთის ფრთის აღმოსავლეთ ნაწილში კი შეისრულკამაროვანი პატარა სადგომი მოუწყვიათ, რომელიც ეკლესიის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეზე მიშენებულ კოშკს წყობის გადაბმით უკავშირდება. სადგომს სწორკუთხა შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. კარის ზემოთ სარკმელია, რომელიც სადგომის განათების ერთადერთი წყაროა. დარბაზული ეკლესია დგას წმინდა გიორგის ეკლესიის სამხრეთით 2.2 მეტრზე, განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს, ნაგებია ნატეხი ქვით. წყობაში აქა-იქ გამოყენებულია შირიმიც. შესასვლელი ჩრდილოეთ კედლის დასავლეთ კიდეშია. კარი ტიმპანითაა დასრულებული და ორივე მხრიდან თაღოვანია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიულ აფსიდში ერთადერთი თაღოვანი სარკმელია, სარკმლის ქვემოთ ქვის თაროა, მარჯვნივ - მცირე ზომის ნიში, აფსიდი, გადახურულია წესიერი ფორმის კონქით, რომლის თაღის ქუსლებთან გამოყოფილია მარტივი პროფილის შირიმის იმპოსტები. დარბაზს ნახევაწრიული ფორმის სხეული კამარა ხურავს. ეკლესიის კედლები დასრულებული იყო შირიმის წრეთარგიანი ლავგარდნით, რომლის ნაწილიღაა შემორჩენილი.
მოგვიანებით ეკლესიებს შორის მცირე ზომის ნახევარწრიულაფსიდიანი და ცილინდრული კამარით გადახურული ეგვტერი აუგიათ, რომლის თაღოვანი შესასვლელი წმინდა გიორგის ეკლესიის გარშემოსავლელის სამხრეთის ფრთიდანაა. ეგვტერი განათებულია აფსიდის ღერძზე გაჭრილი ერთადერთი თაღოვანი სარკმლით, რომლის მარცხნივ მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. მომდევნო ხანებში დარბაზულ ეკლესიას და ეგვტერს დასავლეთიდან მიაშენეს ამჟამად სანახევროდ შემორჩენილი სწორკუთხა სადგომი, ერთადერთი შესასვლელით დასავლეთიდან. სადგომის სამხრეთ კედელში პატარა, სწორკუთხა სარკმელი და მიჯრით განლაგებული ორი სწორკუთხა ნიშია. ერთი სწორკუთხა ნიში დასავლეთ კედლის სამხრეთ ნაწილშიცაა. წმინდა გიორგის ეკლესიის აღმოსავლეთით, 3 მეტრზე დგას ნანგრევებად ქცეული გვიანდელი შუა საუკუნეების საცხოვრებელი ნაგებობა, რომლის აღმოსავლეთ კედელი კომპლექსის შემომზღუდავ გალავანშია ჩართული. შენობა გეგმით სწორკუთხაა, ნაგებია ნატეხი ქვით. შედგება ორი სხვადასხვა ზომის ოთახისაგან, რომლებიც საკმაოდ სქელი კედლითაა გამიჯნული და ამ კედლის დასავლეთ კიდეში მოწყობილი გასასვლელით უკავშირდება ერთმანეთს. შესასვლელი მოზრდილი ოთახის დასავლეთ კედელშია გაჭრილი. ჩრდილოეთკედლის აღმოსავლეთ კიდეში მცირე ზომის ნიშია. ოთახის კამაროვანი გადახურვა მარტივ პილასტრებზე გადაყვანილ საბჯენ თაღს ეყრდნობა. მეორე ოთახი პილასტრების გარეშეა. ოთახის აღმოსავლეთ კედელში სწორკუთხა სარკმელია მოწყობილი. ჩრდილოეთ კედელში კი - პატარა კვადრატული ნიში.
შენობის სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდეზე მიდგმულია გეგმით თითქმის კვადრატული კოშკი, რომლის მეორე კუთხე წმინდა გიორგის ეკლესიის სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ კიდეზეა მიყრდნობილი. ამჟამად, კოშკის მხოლოდ I სართულის ნაწილია შემორჩენილი, რომლის აღმოსავლეთ კედელში ერთი სწორკუთხა სარკმელია. დანარჩენი კედლები ყრუ. გალავანი ნაგებია ნატეხი ქვით. შემორჩენილია 1-1.6 მეტრ სიმაღლეზე. მისი აღმოსავლეთ, სამხრეთ და დასავლეთ კედლები სწორხაზოვანია, ხოლო ჩრდილოეთ კედელი და სამხრეთ-დასავლეთ კუთხე-მომრგვალებული. შესასვლელები სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან აქვს. დასავლეთ კედლის შემორჩენილ ნაწილში სხვადასხვა ზომის ორრიგად განლაგებული ნიშებია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მიხაელ კორელი
მიხაელ კორელი (დ. 27 თებერვალი, 1994) — ნიდერლანდელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -100კგ წონით კატეგორიაში. 2019 წელს მოიპოვა მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე. 2016 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ევროპის ჩემპიონატზე. მოგებული აქვს 4 გრანდ სლემი. 2017 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი მსოფლიო მასტერსზე, ხოლო 2 წელიწადში, 2019 წელს ამავე ტურნირის მოგება მოახერხა.
რესურები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1994 კატეგორია:დაბადებული 27 თებერვალი კატეგორია:ნიდერლანდელი ძიუდოისტები
აზურიტი
აზურიტი (azurite < azur — „ლაჟვარდი“, „სილურჯე“) — ბუნებრივი კარბონატების კლასის მინერალი, დაჟანგული სპილენძის მადნის კომპონენტი. კრისტალდება მონოკლინურ სინგონიაში. ფერად ცისფრიდან მუქ ლურჯამდეა. სიმაგრე მინერალოგიური სკალით — 3,5–4, სიმკვრივე 3773 კგ/მ³.
ნოვი-პაზარის თემი (ბულგარეთი)
ნოვი-პაზარის თემი (Община Нови пазар) — თემი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. შედის შუმენის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 19 391 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 317.65 კმ²-ს. მოიცავს 16 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ნოვი-პაზარი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუმენის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
დრუზები
დრუზები (درزي‎‎ [დურუზ] ან [დერზი]; דרוזי [დურზი]) — მუსლიმანური რელიგიური სექტის ისმაილიზმის ერთ-ერთი განშტოების მიმდევარი არაბები. ცხოვრობენ ლიბანში, სირიასა და მცირე რაოდენობით ისრაელში.
ისტორია
დრუზების სექტა ჩამოყალიბდა XI საუკუნის დსაწყისში სამხრეთ ეგვიპტესა და ლიბანის ისმაილიტებში ბატინიტი მისიონერის დარაზის ქადაგების საფუძველზე. დრუზების ერთ-ერთი თვალსაჩინო იდეოლოგი იყო ალ-საიდ აბდალა ალტანუჰი. ლიბანში დრუზების ემირების ძალაუფლებამ განსაკუთრებულ ძლიერებას ფახრ ალ-დინ II მაანის (მართავდა 1560-1633 წლებში) და ბაშირ II შიჰაბის (მართავდა 1788 ან 1789-1840 წლებში) დროს მიაღწია. ძირითადი საქმიანობა იყო მიწათმოქმედება. ხელოსნობასა და ვაჭრობას XX საუკუნემდე თითქმის არ მისდევდნენ. XVIII საუკუნის დასაწყისში დრუზების ერთი ნაწილი ჰაურანში (სირია) ჯებელ-დრუზის რაიონში გადასახლდა.
XIX საუკუნის 40-60-იან წლებში ლიბანში დრუზებსა და ქრისტიან მარონიტებს შორის მოხდა არაერთი შეიარაღებული შეტაკება, რაც გამოწვეული იყო მარონიტ გლეხებსა და დრუზ ფეოდალებს შორის არსებული კლასობრივი განხეთქილებით.
XIX საუკუნის II ნახევარში და XX საუკუნეში ოსმალეთი ამაოდ ცდილობდა გაეუქმებინა დრუზების შეღავათები (სამხედრო ვალდებულების უქონლობა, იარაღის ტარების უფლება და სხვა), რასაც შედეგად მოჰყვა დრუზების ანტიოსმალური გამოსვლები. გამოსვლები (1869, 1888, 1894-1897, 1904, 1910 და სხვ.). საფრანგეთის მანდატის (1920-1943) პერიოდში სირიისა და ლიბანის დრუზები მონაწილეობდნენანტიიმპერიალისტურ აჯანყებებში. 1925-1927 წლებში ჯებელ-დრუზი საერთო სირიული ეროვნული აჯანყების ცენტრს წარმოადგენდა. 1958 წელს ლიბანის პროგრესიულ-სოციალისტური პარტია, რომლის უმრავლესობასაც დრუზები წარმოადგენდნენ აქტიურად მონაწილეობდა ზაფხულის ანტიიმპერიალისტურ აჯანყებებში.
რელიგია
დრუზების რწმენა არის მონოთეისტური და დაფუძვნებულია აბრაამისეულ რელიგიებზე, ასევე ჰამზა იბნ-ალის, ალ-ჰაქიმის, პლატონის, არისტოტელეს, სოკრატეს და ეხნატონის სწავლებებზე. „სიბრძნის ეპისტოლენი“ წარმოადგენს დრუზების რწმენის ძირითად ნაწილს. დრუზების რელიგია შეიცავს, ისლამის, იუდაიზმის, ქრისტიანობის, გნოსტიციზმის, ნეპლატონიზმის, პითაგორიზმის, ინდუიზმის და სხვა ფილოსოფიებს და რწმენებს, რაც მას მკაფიო და საიდუმლო ღვთისმეტყველებად აქცევს. დრუზების რწმენა აღიარებს რეინკარნაციას, რეინკარნაციული ციკლის დასრულების შემდეგ სული უერთდება კოსმოსურ გონს.
მიუხედავად იმისა, რომ წარსულში სხვებისაგან შევიწროვებულები იყვნენ, დრუზები დიდ როლს თამაშბდნენ ლევანტის ფორმირებაში და ისინი დღემდე მნიშვნელოვან პოლიტიკურ ძალას წარმოადგენენ მთელი რეგიონის ფარგლებში. როგორც ეთნიკური და რელიგიური უმცირესობა, ყველა ქვეყანაში სადაც კი დრუზები ცხოვრობენ, ხშირად განიცდიან დევნას. მიუხედავად იმისა, რომ მათი რწმენა ისმაილური ისლამისგან განვითარდა, დრუზები ხშირად არ მოიხსენებიან მუსლიმებად. მათი დევნა გამძლავრდა მამლუქებისა და ოსმალეთის იმპერიის მართველობის ქვეშ. დღესდღეობით დრუზები ისლამური სახალიფოს და ალ-კაიდის მთავარი სამიზნე გახდნენა. დრუზების სექტა ერთ-ერთი ყველაზე დიდი რელიგიური ჯგუფია ლევანტში, რომელიც 800.000-დან მილიონამდე მიმდევარს ითვლის. ისინი ძირითადად სირიაში, ლიბანში და ისრაელში, ასევე მცირეოდენი თემებით იორდანიაში და სამხრეთ-დასავლეთ აზიაში გვხდება. ყველაზე ძველი და მჭიდროდ დასახლებული დრუზების თემი გვხდება ლიბანის მთაზე, სირიის სამხრეთ ნაწილში, ჯაბალ ალ-დრუზეს მახლობლად. დრუზების ტრადიციები მნიშვნელოვნად განსხვავდება მუსლიმი და ქრისტიანი მოსახლეობის ტრადიციებისგან, მიუხედავად ამისა ისინი ადვილად ინტეგრირდებიან.
სქოლიო
კატეგორია:აბრაამისეული რელიგიები კატეგორია:ეზოთერული სკოლები კატეგორია:ლიბანის ეთნიკური ჯგუფები კატეგორია:სირიის ეთნიკური ჯგუფები კატეგორია:გნოსტიციზმი კატეგორია:მისტიკა კატეგორია:ნეოპლატონიზმი
მირნოე (მოლდოვა)
მირნოე (Mirnoe) — სოფელი მოლდოვაში, ანენი-ნოის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 60 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 205 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანენი-ნოის რაიონის სოფლები
პედრუ (კოიმბრას ჰერცოგი)
პედრუ პორტუგალიელი (Pedro de Portugal; დ. 9 დეკემბერი, 1392 — გ. 20 მაისი, 1449) — ავისის დინასტიის წარმომადგენელი. პორტუგალიის მეფე ჟუან I-ისა და დედოფალ ფილიპა ლანკასტერის შუათანა ვაჟი. კოიმბრას ჰერცოგი 1415-1449 წლებში. პორტუგალიის მეფის რეგენტი 1439-1448 წლებში. პორტუგალიის დედოფალ იზაბელა კოიმბრელის მამა და მეფე ჟუან II-ის ბაბუა.
ბიოგრაფია
პედრუ დაიბადა 1392 წლის 9 დეკემბერს ლისაბონში. იგი იყო პორტუგალიის მეფე ჟუან I-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ფილიპა ლანკასტერის შუათანა ვაჟი. იგი თავიდანვე მეფის ფავორიტი შვილი იყო, რის გამოც ჟუანმა იგი საუკეთესო განათლებით უზრუნველყო, რაც დიდი პატივი იყო იმ ეპოქაში, როდესაც დიდებულთა უმეტესობა გაუნათლებელი იყო. იგი თავის ძმებთან, დუარტესა და ჟუანთან ძალიან ახლოს იყო. პედრუ მშვიდად იზრდებოდა პორტუგალიის ინტრიგებით სავსე სამეფო კარზე. 1415 წელს მან მამასთან ერთად დაიპყრო სეუტა და ქალაქში შესვლის შემდეგ, გამოჩენილი სიმამაცისათვის მეფემ მას კოიმბრას ჰერცოგობა უბოძა.
1438 წელს მისი ძმის, მეფე დუარტე I-ის გარდაცვალების შემდეგ ტახტი მისი ძმის მცირეწლოვანმა ვაჟმა — აფონსუ V-მ დაიკავა. როგორც წესი, აფონსუს რეგენტი დედამისი, დედოფალი ელეანორა არაგონელი უნდა გამხდარიყო, მაგრამ დუარტეს ანდერძის გამო რეგენტად პედრუ დაინიშნა. ეს გამოწვეული იყო იმით, რომ პორტუგალიელებს არ მოეწონებოდათ ქალის მმართველობა, თანაც იგი უცხოელი იყო და ამიტომ ხალხში, როგორც დედოფალი დაბალი ავტორიტეტით სარგებლობდა. დედოფალ ელეანორას ერთადერთ მოკავშირედ მეფე ჟუან I-ის უკანონო ვაჟი, ბარსელონას გრაფი აფონსუ მოევლინა, რომელთან ერთადაც დაიწყო პედრუს თავიდან მოსაცილებელი გეგმების შემუშავება. პედრუს პოლიტიკა ფოკუსირებული იყო სამეფო ხელისუფლების გაძლიერებისაკენ, რაც დიდებულებს არ აწყობდათ. მის მიერ დადგენილი რამდენიმე მძლავრი კანონის შემდეგ, რომლებიც ამბიციური დიდებულების წინააღმდეგ იყო მიმართული, პორტუგალიამ აყვავება დაიწყო.
გრაფი აფონსუ ბარსელონელი პედრუს დიდ მტრად მოევლინა, მაგრამ რეგენტი მას ძალაუფლების გაძლიერების საშუალებას არ აძლევდა. 1442 წელს, პედრუმ აფონსუს ბრაგანსას ჰერცოგობა უბოძა, რითაც პორტუგალიასა და სრულიად ევროპაში ერთ-ერთ უმდიდრეს კაცად აქცია, რის გამოც ნელ-ნელა დაიწყო ძმების ურთიერთობის დათბობა. რეგენტის თანამდებობის შესანარჩუნებლად, პედრუმ მეფე აფონსუ V-ს ცოლად თავისი ასული, უკვე დედოფალი იზაბელა კოიმბრელი შერთო.
ქორწინება და შვილები
1429 წელს პედრუმ ცოლად შეირთო არაგონის მეფობის კანდიდატის, ურგელის გრაფ ხაიმე II-ის ასული იზაბელა ურგელი, რომელთანაც შეეძინა ექვსი შვილი:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 9 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1392 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1449 კატეგორია:ავისები კატეგორია:რეგენტები
ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელი
მინი|ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელი ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელი — საგანმანათლებლო დაწესებულება რუსეთის იმპერიაში. მდებარეობდა იმერეთის ოლქის ქალაქ ქუთაისში. დაარსდა 1821 წელს იმერეთის ეპისკოპოს სოფრონის ინიციატივით.
ისტორია
ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელმა არსებობა 1821 წლის 6 თებერვლიდან დაიწყო, მისი შექმნის ინიციატორი იმერეთის ეპისკოპოსი სოფრონი იყო. თავდაპირველად სამრევლო კლასის პირველი ჯგუფი ნაქირავებ ბინაში იყო განთავსებული. სასწავლებლის ზედამხედველად და რუსული ენის მასწავლებლად მიხეილ კოლოუბინსკი დაინიშნა. 1822 წლისათვის პირველ კლასში უკვე 82 მოსწავლე იყო, რომელთა უმეტესობა მაღალი მოსწრებით გამოირჩეოდა, ამიტომ დღის წესრიგში მეორე კლასის გახსნის საკითხიც დადგა. 1822 წლის 14 მარტის ქუთაისის სასულიერო სასწავლებლის ზედამხედველად დანიელ გოლუბევი დაინიშნა, ხოლო კოლოუბინსკი მეორე კლასის რუსული ენის მასწავლებლად გადაიყვანეს. პირველი კლასი თბილისის სასულიერო სემინარიის სიტყვიერების კლასის მოსწავლე პანტელეიმონ წინამძღვრიშვილს ჩააბარეს. ქართული ენის მასწავლებლად სოფრონმა არქიდიაკონი ანტონი, ხოლო საღვთო სჯულის მასწავლებლად — დანიელ გოლუბევი დანიშნა. 1822 წლისათვის ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში სულ 38 მოსწავლე ირიცხებოდა. ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში ასწავლიდნენ დავით ფურცელაძე, იოვანე სავანელი და ანტონ დიაკონი.
1829 წლის 3 აგვისტოს განკარგულებით, ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელი თბილისის სასულიერო სემინარიის მმართველობაში გადავიდა. ამ დროს სასწავლებელს მიხეილ კანდელაკოვი ზედამხედველობდა. 1830 წელს არქიეპისკოპოსმა სოფრონმა და ზედამხედველმა გოლუბევმა თხოვნით მიმართეს სემინარიის მმართველობას, რომ საჭიროდ მიაჩნდათ, სასწავლებელთან გახსნილიყო მეოთხე კლასი, რომელშიც ეკლესიის მსახურთა შვილები მხოლოდ ქართულ ენაზე შეისწავლიდნენ საღვთისმეტყველო საგნებს. თბილისის სასულიერო სემინარიამ განცხადება უპასუხოდ დატოვა.
1841 წელს სასწავლებლის ზედამხედველად ივანე გონგესოვი დაინიშნა. მისი ინიციატივით იმავე წელს სასწავლებლისათვის „ბურსას“ მშენებლობა დაიწყო, რომელიც 1842 წელს დასრულდა. „ბურსა“ სასწავლებელთან მოწყობილი საერთო საცხოვრებელი იყო, რომელიც ძირითადად, სასულიერო პირთა შვილებისათვის იყო განკუთვნილი.
მინი 1847 წლის 24 აგვისტოს ონის სასულიერო სასწავლებლის გაუქმების შემდეგ, მთელი მისი ინვენტარი ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელს გადაეცა. ასევე ქუთაისში გადმოიყვანეს მასწავლებლები — პოკროვსკი და კანდელაკი. სასულიერო სასწავლებელში მოსწავლეთა დიდი რაოდენობის გამო, ბევრჯერ დაისვა მეორე სასულიერო სასწავლებლის გახსნის საკითხი, მაგრამ ეს იდეა განუხორციელებელი დარჩა.
1853 წელს სასწავლებლის ზედამხედველად გიორგი ხელიძე დაინიშნა. ის სუსტი ხელმძღვანელი აღმოჩნდა და ცდილობდა, მოსწავლეთა ფიზიკური დასჯით დაეფარა საკუთარი ნაკლი. XIX საუკუნის 50-იან წლებში სასწავლებელში სასწავლო-აღმზრდელობითი მუშაობა სათანადო დონეზე არ იყო. ამასვე ადასტურებდა თბილისის სასულიერო სემინარიის მიმართვაც. მდგომარეობა სასულიერო სასწავლებელში მხოლოდ მას შემდეგ გაუმჯობესდა, რაც ეპარქიას სათავეში გაბრიელ ეპისკოპოსი ჩაუდგა. მან 1863 წელს, გაათავისუფლდა ზედამხედველი გიორგი ხელიძე და მის ადგილას კიევის სასულიერო აკადემიის კურსდამთავრებულმა გერასიმე კალანდარიშვილი დანიშნა. ამ პერიოდში ყურადღება ექცეოდა ქართული ენის მაღალ დონეზე სწავლებას და რუსი მასწავლებლებისათვის ქართული ენის აუცილებელ ცოდნასაც. სასულიერო სასწავლებელი ემორჩილებოდა საქართველოს ეგზარქატს და მისი მეშვეობით, უწმინდეს სინოდს. იყო ოთხკლასიანი სასწავლო დაწესებულება, ოთხწლიანი სწავლების კურსით. სასწავლებელს წლების განმავლობაში ხელმძღვანელობდნენ მიხეილ კოლოუბინსკი, დანიელ გოლუბევი, ივანე გონგესოვი, გიორგი ხელიძე, ალექსანდრე ფხაკაძე, ნიკოლოზ ტატიშვილი და სხვები.
მოსწავლეთა რაოდენობის სტატისტიკური მონაცემები
XX საუკუნის 30 ან წლებში ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელი ქუთაისის საერო მე-6 სკოლად გადაკეთდა.
ცნობილი კურსდამთავრებულები
1900-1908 წლებში ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში ქართველი პოეტი გალაკტიონ ტაბიძე სწავლობდა.
კატეგორია:რუსეთის იმპერიის სასწავლებლები
მნათობის ქუჩა
მნათობის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (სვანეთისუბანი). დასაწყისი დიღომბარის ქუჩიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. აქვს ერთი შესახვევი და ერთი ჩიხი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩუღურეთის რაიონის ქუჩები
დორილეის ბრძოლა
დორილეის ბრძოლა — გაიმართა 1097 წლის 1 ივლისს ევროპელ ჯვაროსნებსა და რუმის სასულთნოს სულთნის ქილიჩ-არსლან I-ისა და კაპადოკიის ემირის დანიშმენდ გაზის გაერთიანებულ არმიებს შორის. დასრულდა ჯვაროსნების გამარჯვებით. დორიელის ბრძოლას პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობისათვის ჰქონდა დიდი მნიშვნელობა.
ჯვაროსნებმა მთლიანად გაანადგურეს ქილიჩ-არსლანის არმია და ხელში ჩაიგდო მისი მთელი ალაფი. დორილეაში გამარჯვების შემდეგ ჯვაროსნებს პრაქტიკულად გზა გაეხსნათ ანტიოქიისკენ. ბრძოლის შედეგები მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა ბიზანტიის იმპერატორ ალექსი I კომნენოსისთვისაც. მან დაიბრუნა და იმპერიის მმართველობას დაუქვემდებარა თურქ-სელჩუკების მიერ წართმეული ტერიტორიები.
ლიტერატურა
კატეგორია:XI საუკუნის ბრძოლები კატეგორია:პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის ბრძოლები
გრიგოლი (გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსი)
1875 წელს გრიგოლი საქართველო-იმერეთის სინოდალური კანტორის წევრად აირჩიეს, 1879 წლის 28 ივლისიდან დავით-გარეჯის მონასტრის წინამძღვარი გახდა. 1886 წელს, რუსეთის სინოდის გადაწყვეტილებით, ეპისკოპოსის ხარისხი მიანიჭეს და გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსად აკურთხეს. ეპარქიაში სასულიერო განათლების სრულყოფის მიზნით სოფელ ბანძაში გახსნა ორწლიანი სამრევლო სკოლა. გრიგოლ ეპისკოპოსი წინ აღუდგა რუსეთის რეაქციულ პოლიტიკას, რომელიც მიზნად ისახავდა საქართველოსგან სამეგრელოს ჩამოშორებას. კავკასიის სასწავლო ოლქის ზედამხედველის იანოვსკის მითითებით მეგრულად ითარგმნა ლოცვები, ასევე განზრახული იყო სკოლებში მეგრულად სწავლების შემოღება. გრიგოლმა რამდენიმე სხდომა ჩაატარა ამ განზრახვის წინააღმდეგ, იქაურ სამღვდელოებას და საზოგადოებას განუმარტავდა ამ პოლიტიკის მზაკვრობას. ხელისუფლებამ განზრახვა სისრულეში ვერ მოიყვანა, მაგრამ გრიგოლი არასაიმედო პიროვნებად მიიჩნია, 1898 წელს ეპარქია ჩამოართვა და საცხოვრებლად თავდაპირველად გელათის, შემდეგ კი მარტვილის მონასტერი მიუჩინა. დაკრძალულია ჭყონდიდის დღევანდელ საკათედრო ტაძარში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1824 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1907 კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები კატეგორია:დადიანები
ფეირუზი
ნუჰად უადი ჰადადი (نهاد حداد‎‎), ცნობილია როგორც ფეირუზი ან ფაირუზი (فيروز‎‎, ქართ. - ფირუზი ) — ლიბანელი მომღერალი, რომელიც არის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული არაბულ სამყაროში. დაიბადა ქალაქ ჯაბალ ალაზრში, იაკვიტისა და მარონიტის ოჯახში.
ფეირუზის პირველი დიდი გამოსვლა გაიმართა 1957 წელს, რის შედეგადაც ის ლიბანის მუსიკალური ვარსკვლავი გახდა. მალე მომღერალი არაბული ესტრადის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული ვოკალისტი გახდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიბანელი მომღერლები კატეგორია:ლიბანელი მუსიკოსები კატეგორია:არაბი მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1935
ამომავალი მზის ქვეყანა (ანიმაციური ფილმი)
ამომავალი მზის ქვეყანა — ქართული ანიმაციური ფილმი. გადაღებულია თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტისა და ეროვნული კინოცენტრის მიერ 2010 წელს. ანიმაციური ფილმის ხანგრძივობაა 7 წუთი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:2010 წლის ანიმაციური ფილმები
ეკატერინოვკა (იშიმბაის რაიონი)
ეკატერინოვკა (Екатериновка; Екатериновка) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება იანურუსოვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 40 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სტერლითამაქიდან 36 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 21 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
კორეული ტალღა
მინი კორეული ტალღა - ბოლო ათწლეულებში სამხრეთი კორეის კულტურის პოპულარობის ზრდის ფენომენი მსოფლიოს მასშტაბით. დაიწყო 1990-იან წლებში კორეული პოპ-მუსიკის და ტელესერიალების გავრცელებით მეზობელ ქვეყნებში, შემდგომში გავრცელდა სხვა ქვეყნებშიც ინტერნეტის და სოციალური მედიის მეშვეობით. XXI საუკუნის დასაწყისიდან სამხრეთი კორეა ერთ-ერთი უმსხვილესი კულტურული ექსპორტის მქონე ქვეყანაა, აღინიშნება მოვლენის სარგებლობა ქვეყნის ეკონომიკისთვის. წლიურად კულტურის განვითარებაზე და გავრცელებაზს კორეის ბიუჯეტის 1% გამოიყოფა.
1960-1990
კორეული ომის შემდგომ წლებში სამხრეთი კორეის ეკონომიკამ სწრაფი ზრდა განიცადა. ეკონომიკის რეაბილიტაციამ ხელი შეუწყო გართობის ინდუსტრიის ჩამოყალიბებას. 1960-იან წლებში დაწესდა კინოთეატრებში უცხოული ფილმების ჩვენების ლიმიტი, რომლის მიზანი კოირეული კინემატოგრაფის განვითარება და ამერიკულ ბლოკბასტერებთან კონკურენციის შემსუბუქება იყო. შემდგომში, ამერიკულ კინოსტუდიებთან მოლაპარაკებების შედეგად 1980-იან წლებში კანონი შემსუბუქდა მათ სასარგებლოდ და ჰოლივუდის გავლენა გაიზარდა. ჰოლივუდის ფილმების ინდუსტრია დიდ სარგებელს უტანდა აშშ-ს - მეტს, ვიდრე კორეული ავტომობილების ინდუსტრია, რომელიც ეროვნულ სიამაყედ ითვლებოდა. ამის მაგალითზე დაიწყო კულტურის, კერძოდ კინემატოგრაფის, განვითარების და გავრცელების გეგმების დამზადება და ინვესტორების ჩართვა.
1990-დღეს
1990-იანი წლების "აზიური კრიზისის" შედეგად ბევრი ინვესტორი და ბიზნესმენი მრეწველობის სფეროდან გართობის ინდუსტრიაში გადავიდა. ამ პერიოდში მოიხსნა ორმხრივი აკრძალვა კულტურულ იმპორტზე იაპონიასთან. იაპონიის კულტურის დომინირებია თავიდან ასაცილებლად კორეის კულტურის სამინისტრომ ბიუჯეტის ამაღლება მოითხოვა და 300 კულტურული დეპარტამენტი დააწესა უნივერსიტეტებში ქვეყნის მასშტაბით. 1999 წელს გამოვიდა პირველი კორეული მაღალბიუჯეტიანი ფილმი "შირი", რომელმაც კორეაში გაყიდვებით იმავე დროს გამოშვებულ "ტიტანიკს" გაუსწრო და პოპულარობა დასავლეთის ქვეყნებშიც მოიპოვა. ამ პერიოდში დაიწყო კორეული სერიალების და მუსიკის მეზობელ ქვეყნებში გავრცელება განსაკუთრებული წარმატებით ჩინეთში. ინდოეთის ქალაქ მანიპურძი, სადაც სეპარატისტულმა ჯგუფებმა აკრძალეს ინდური ფილმების გავრცელება, მოსახელოება კორეულ ფილმებს მიუბრუნდა. მოსახლეობის თქმით, ბავშვებმა კორეული ფრაზების გამეორებაც დაიწყეს. ასევე კორეული მოდა, ფილმები და სამზარეულო გავრცელდა ნეპალში, კორეული პოპ-მუსიკა კი 2000-იან წლებში წარმატებული იყო იაპონიასა და ჩინეთში. 2013 წელს კორეული სიმღერა "Gangnam Style" პირველი ვიდეო გახდა "Youtube"-ზე მილიარდზე მეტი ნახვით. "Youtube"-მა დიდი როლი ითამაშა კორეული მუსიკის ფართო გავრცელებაში - სხვა ქვეყნებში რადიო სადგურები ერიდებიან მშობლიური და ინგლისურის გარდა სხვა მუსიკის გაშვებას, ამიტომ "Youtube" კარგი პლატფორმა იყო ინდუსტრიისთვის ყურადღების მისაქცევად. ამან გამოიწვია დიდი გლობალური ინტერესი კორეული კულტურის მიმართ, რომელიც დღესაც გრძელდება.
კრიტიკა
რიგ ქვეყანაში, კერძოდ იაპონიაში, ტაივანში და განსაკუთრებით ჩინეთში კორეულ ტალღას ანტი-კორეული განწყობით შეხვდნენ, რომლის მიზეზი ნაციონალიზმი და ისტორიული კონფლიქტები გახდა. ჩინურმა პროდიუსერმა ჟან კუო-ლიმ კორეულ ტალღას "კულტურული შემოსევა" უწოდა და მოუწოდა მოსახლეობას უარი უთხრან კორეულ ექსპორტს. იაპონიაში ნეგატიური განწყობა კორეული ტალღის მიმართ გამოთქვა სხვადასხვა ცნობილმა პირმა, ბოიკოტი გამოუცხადეს რამდენიმე კორეულ ტელევიზიურ პროგრამას და კორეელ მსახიობს კიმ ტა-ჰის, რომელსაც როლი იაპონურ სერიალებში მისცეს.
კორეული გართობის ინდუსტრია ხშირად უპირისპირდება ბრალდებებს მუსიკისების უფლებების უგულველყოფაში. ჯგუფმა "TVXQ" თავის სტუდიას სასამართლოში უჩივლა, მათი თქმით მათ არ უხდიდნენ შეპირებულ თანხას და მათი 13-წლიანი კონტრაქტები მეტისმეტად გრძელვადიანი იყო. მათ წააგეს სასამართლოში, მაგრამ მსგავსი შემთხვევები და ბრალდებები ძალიან ბევრია.
წყაროები
კატეგორია:აზია კატეგორია: კულტურა
საბა ასანიძე
საბა ასანიძე (დ. 7 აპრილი, 2003, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (ძალოსნობა), ჭაბუკებს (U15) შორის ევროპის ჩემპიონატის პრიზიორი (2018, მილანი, იტალია, 77 კგ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 2003 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ძალოსნები
მასტერსი 2013 (სნუკერი)
მასტერსი 2013 (Masters 2013, აგრეთვე ცნობილია, როგორც Betfair Masters 2013 — სპონსორის სახელწოდების მიხედვით) — სნუკერის პროფესიონალური არარეიტინგული ტურნირი. ტარდებოდა 2013 წლის 13 იანვრიდან 20 იანვრამდე ალექსანდრა-პალასში, ლონდონში. ტურნირის გამარჯვებული გახდა მარკ სელბი, რომელმაც ფინალში დაამარცხა ნილ რობერტსონი ანგარიშით 10:6.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მასტერსი (სნუკერი) კატეგორია:2013 წელი სნუკერში
სმიადოვოს თემი
სმიადოვოს თემი (Община Смядово) — თემი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. შედის შუმენის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 7 015 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 353.77 კმ²-ს. მოიცავს 10 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სმიადოვო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შუმენის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ნიკოლაევკა (ანენი-ნოის რაიონი)
ნიკოლაევკა (Nicolaevca) — სოფელი მოლდოვაში, ანენი-ნოის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 134 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 104 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანენი-ნოის რაიონის სოფლები
ანი, ბანი და სხვანი
ანი, ბანი და სხვანი — ქართული ანიმაციური ფილმი. გადაღებულია კინოსტუდია „ქართულ ფილმის“ მიერ 1989 წელს. ნაჩვენებია პიროვნებისა და საზოგადოების ურთიერთდამოკიდებულება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:1989 წლის ანიმაციური ფილმები
აგუა-ბოა (მატუ-გროსუ)
აგუა-ბოა (Água Boa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 430 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონარანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 856 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.79 კმ²-ზე. ფართობი 7 481 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
მანავის დედა ღვთისმშობლის პირველი ეკლესია
მანავის დედა ღვთისმშობლის პირველი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ მანავის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1 კილომეტრზე წმინდა გიორგის ეკლესიასთან ახლოს (აღმოსავლეთით) 25-30 მეტრზე. ეკლესია გეგმით ტრაპეციის ფორმისაა დასავლეთ ნაწილი ვიწროა, აღმოსავლეთის კი შედარებით განიერი(3,1x2,3 მეტრი). ნაგებია რიყის ქვითა და კირის ხსნარით ძლიერ დაზიანებულია კედლები მიწის დონიდან 1,3 მეტრზეა შემორჩენილი. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს შიგნით კუთხები მომრგვალებულია. იატაკი ჩაღრმავებული და აღმოსავლეთ კედელს მთელ სიგრძეზე საფეხური გასდევს. ეკლესია შიფრის ორკალთა სახურავითაა გადახურული.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ოლექსი არესტოვიჩი
ოლექსი არესტოვიჩი (Олексій Миколайович Арестович; დ. 3 აგვისტო, 1975, წითელწყარო, საქართველოს სსრ) — უკრაინის პრეზიდენტის მრჩეველი (2020 წლის 1 დეკემბრიდან 2023 წლის 17 იანვრამდე), ბლოგერი, მსახიობი, პოლიტიკური და სამხედრო მიმომხილველი.
არესტოვიჩი არის ფსიქოლოგიური სემინარების და ტრენინგების ორგანიზატორი და სამხედროებისთვის ფსიქოლოგიური მხარდაჭერის საქველმოქმედო ფონდის დამფუძნებელი.
არესტოვიჩი იყო მინსკის სამმხრივი საკონტაქტო ჯგუფის სპიკერი, მინსკის ჯგუფში უკრაინის დელეგაციის ხელმძღვანელი და უკრაინის პრეზიდენტის აპარატის უფროსის, ანდრეი ერმაკის, მრჩეველი ეროვნული უსაფრთხოების სფეროს სტრატეგიული კომუნიკაციების საკითხებში.
2022 წლის 24 თებერვლიდან არესტოვიჩი ატარებს ყოველდღიურ ბრიფინგებს უკრაინაში რუსეთის შეჭრასთან არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებით.
2023 წლის 17 იანვარს თანამდებობიდან გადადგა სკანდალური განცხადების გამო. განცხადების თანახმად რაკეტა, რომელიც უკრაინის ქალაქ დნიპროში საცხოვრებელ კორპუსს მოხვდა, უკრაინის საჰაერო თავდაცვის სისტემამ ჩამოაგდო და დაცემისას აფეთქდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 3 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:უკრაინელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დედოფლისწყაროში დაბადებულები
ლეილა ალი
ლეილა ამარია ალი (Laila Amaria Ali; დ. 30 დეკემბერი, 1977) — ამერიკელი პროფესიონალი მოკრივე, აქტიურად გამოდიოდა რინგზე 1999-2007 წლებში. ლეილა ალი არის მსოფლიოში ცნობილი მოკრივის, მუჰამედ ალის შვილი. თავისი კარიერის მანძილზე, რომელიც დაუმარცხებლად განვლო, იყო WBC, WIBA, IWBF, IBA და IWBF-ის ტიტულების მფლობელი სუპერსაშუალო წონაში. ლეილა ალიმ, მთელი კარიერის განმავლობაში 24 ორთაბრძოლა გამართა და ყველა მათგანი თავის სასარგებლოდ დაასრულა. მან 21-ჯერ ნოკაუტით მიაღწია წარმატებას.
ბავშვობა
ლეილა ამარია ალი დაიბადა 1977 წლის 30 დეკემბერს, მაიამიში, ფლორიდაში, ცნობილი მოკრივის — მუჰამედ ალისა და მისი მესამე მეუღლის, ვერონიკა პორჩე ალის ოჯახში. ალიმ დაამთავრა კალიფორნიის სანტა მონიკას კოლეჯი ბიზნესის განხრით. მას ჰქონდა საკუთარი სალონი, როგორც მანიკურის სპეციალისტს, სანამ პროფესიონალური კრივით დაკავდებოდა.
მოკრივის კარიერა
ალიმ კრივში ვარჯიში 18 წლის ასაკში დაიწყო, როდესაც ნახა ქრისტი მარტინის ასპარეზობა. თავისი გადაწყვეტილების შესახებ მან პირველად გადაცემა „დილა მშვიდობისა ამერიკა“-ში, ჟურნალისტ დიან სოიერთან ისაუბრა. როდესაც მან აცნობა მუჰამედ ალის თავისი გადაწყვეტილების შესახებ, იგი უკმაყოფილო დარჩა შვილის მიერ ასეთი სახიფათო პროფესიის არჩევით.
1999 წლის 8 ოქტომბერს, თავის პირველ მატჩში, იგი დაუპირისპირდა აპრილ ფოულერს მიჩიგანიდან. შეჯიბრი ნიუ-იორკში შედგა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს შეხვედრა მისთვის პირველი იყო, შეხვედრას უამრავი ჟურნალისტი და გულშემატკივრი დაესწრო. ალიმ ნოკაუტით დაამარცხა ფაულერი.
ალიმ აგრეთვე ტექნიკური ნოკაუტით მოიგო თავისი მეორე მატჩი. მისი მოწინააღმდეგე იყო შადინა პენიბეიკერი პიტსბურგიდან.
ალიმ ზედიზედ 8 შეხვედრა მოიგო, ამიტომ ბევრს სურდა, რომ იგი შეხვედროდა ან ჯორჯ ფორმანის შვილ ფრიდა ფორმანს, ან ჯო ფრეზიერის ქალიშვილს ჯეკი ფრეზიერ-ლაიდს. 2001 წლის 8 ივნისს, ალი და ფრეზიერი ერთმანეთს შეხვდნენ. ალი ჟიურის გადაწყვეტილებით გამარჯვებულად გამოაცხადეს. ეს ერთადერთი მარცხი იქნება ჯეკი ფრეზიერ-ლაიდის თხუთმეტ მატჩიან კარიერაში. მარჯვნივ|მინი|ალი პოდიუმზე, 2011 წელი
2002 წლის 17 აგვისტოს, ლას-ვეგასში გამართულ შეხვედრაში ლეილა ალი მეორე რაუნდში, ნოკაუტით, ამარცხებს სუზეტ ტეილორს. ამ გამარჯვებით იგი მოიპოვებს IBA-ს ტიტულს.
8 ნოემბერს, ლას-ვეგასში, ვალერი მაჰფუდთან ტექნიკური ნოკაუტით გამარჯვების შემდეგ, იგი WIBA-სა და IWBF-ის ქამრების მფლობელიც გახდა.
2003 წლის 21 ივნისს, ალი და მაჰფუდი ერთმანეთს უკვე ლოს-ანჯელესში შეხვდნენ.ლეილა ალიმ კვლავ ტექნიკური ნოკაუტით იმარჯვა.
2004 წლის 14 ივლისს, ალიმ ნიკი ელპიონის დამარცხებით შეინარჩნა მსოფლიო ჩემპიონის ტიტული.
2004 წლის 30 ივლისს, მან მეეცხრე რაუნდში დაამარცხა მონიკა ნუნეში. ალის და ნუნიესის პაექრობა ლეგენდარული მაიკ ტაისონისა და დენი უილიამსის ბრძოლისწინა დაპირისპირება იყო. ყველასთვის გასაკვირად, ტაისონმა მაშინ უილიამსთან ნოკაუტით წააგო. თუმცა ამ დროს უკვე ტაისონის კარიერის დაისი იყო და, როგორც შემდეგ აღმოჩნდა, ბოლოსწინა შეხვედრას ატარებდა რინგზე.
2004 წლის 24 სექტემბერს, ალიმ მიიღო IWBF-ის ტიტული ნახევრადმძიმე წონით კატეგორიაში, ნოკაუტით დაამარცხა რა გუენდოლინ ო'ნილი მესამე რაუნდში. ეს შეხვედრა გაიმართა ატლანტაში, ჯორჯიის შტატი.
2005 წლის 11 ივნისს, ტაისონი-კევინ მაკბრაიდის წინასამატჩო ბრძოლაში, ალიმ ერინ ტუგილი მესამე რაუნდში დაამარცხა და მოიპოვა კრივის მსოფლიო საბჭოს ტიტული, WIBA-ს ტიტულთან ერთად. იგი გახდა მეორე ქალი, რომელმაც მოიპოვა WIBA-ს ტიტული (პირველი იყო ჯეკი ნავა).
2005 წლის 17 დეკემბერს, ბერლინში, ალი შეხვდა ასა სანდელს და დაამარცხა იგი ტექნიკური ნოკაუტით მეხუთე რაუნდში.მუჰამედ ალი ესწრებოდა ბრძოლას და შეჯიბრი დამთავრების შემდეგ გადაკოცნა თავისი შვილი. .
2006 წლის 7 ივნისს ალიმ ერთ-ერთ გადაცემაში განაცხადა,რომ მოუთმენლად ელოდა ენ ვოლფიენ ვოლფთან შეხვედრას, რომელიც 2006 წლის ოქტომბერში უნდა გამართულიყო. ვოლფთან ბრძოლა არ შედგა.ამის მაგივრად, 2006 წლის 11 ნოემბერს, ალი შელი ბარტონს შეხვდა,რომელიც ტექნიკური ნოკაუტით მეოთხე რაუნდში დაამარცხა. 2007 წლის 2 თებერვალს, ალი კვლავ შეხვდა ონილს და პირველივე რაუნდში ტექნიკური ნოკაუტით მოუგო. ეს ალის უკანასკვნელი პროფესიონალური ბრძოლა იყო.
კრიტიკა
ისეთი კრივი ჩემპიონი, როგორიცაა ენ ვოლფი (24-1) ინტერვიუებში აცხადებდა, რომ მან მრავალჯერ გამოიწვია ალი ორთაბრძოლისთვის, თუმცა იგი მუდამ არიდებთა თავს არასასურველ მეტოქეებს. ამასთან, ალი ამტკიცებდა რომ მოკრივეები არარაციონალურ თანხებს ითხოვდნენ ასეთი შეხვედრებისთვის, რაც დიდ დაბრკოლებას წარმოადგენდა მატჩების გასამართად.
სქოლიო
კატეგორია:ირლანდიელი ამერიკელები კატეგორია:ინგლისელი ამერიკელები კატეგორია:დაბადებული 1977
უმბოი (კუნძული)
უმბოი (Umboi Island) — ვულკანური კუნძული წყნარ ოკეანეში პაპუა-ახალი გვინეის სახელმწიფოს ჩრდილოეთ სანაპიროსთან. ადმინისტრაციულად შედის რეგიონ მომასეს მორობეს პროვინციაში.
ძველი ვულკანური მასივი, წარმოდგენილი ელიპტიკური ფორმის კუნძულის სახით, ზომით 49 კმ 27 კმ-ზე. კუნძულის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს ჩამქრალი ვულკანების ჯგუფი, რომლის ცენტრშია — ტალოს კონუსი — ბაზალტური სტრატოვულკანი, სიმაღლით 1390 მეტრი (სხვა მონაცემებით — 1548 მეტრი) და ორი კრატერი, შევსებული ტბებით — სოალი და ბარიკი. მათ ქვეშ არსებობენ მრავალრიცხოვანი ცხელი წყაროები. კუნძული სავარაუდოდ წარმოიშვა ჰოლოცენის ეპოქაში. კუნძულის ფართობია — 930,2 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის კუნძულები
ხრახნი
მინი|ექვსწახნაგა თავიანი ხრახნი ხრახნი — ცილინდრული, იშვითად კონუსური ფორმის მანქანის დეტალი, რომელსაც აქვს ხრახნული ზედაპირი ან ხრახნული ფრთები. არსებობს ხრახნის ორი ჯგუფი: ერთ ჯგუფში გაერთიანებულია გარე ან მუშა გარემოსთან უშუალოდ ურთიერთქმედი ხრახნები, მეორეში კი — სხვა დეტალის (უმეტესად ქანჩის) კუთხვილიან ნახვრეტთან ურთიერთმოქმედი ხრახნები. პირველ ჯგუფში შედის მოძრავი აირების ან სითხეების მეშვეობით ბრუნვითი მოძრაობის მისაღები ხრახნი, მაგალითად, ქარის ძრავაში წევის ძალის მიმღები ხრახნი, წევის ხრახნი, გემებზე, აირების, სითხეების, ფხვიერი, ნატეხი და სხვა მასალის გადასაადგილებელი და ასარევი ხრახნები, მეორეში კი — სავალი, ძალთა, მიკრომეტრული, სამაგრი, საყენებელი და სხვა ხრახნები. სავალ ხრახნს, რომელსაც ტრაპეციისებრი (იშვიათად მართკუთხა, სამკუთხა ან სპეციალური) პროფილი აქვს, ქანჩთან ერთად იყენებენ ბრუნვით მოძრაობის გარდასაქმნელად სწორხაზოვან მოძრაობად, მაგალითად ჩარხებში მიმმართველებზე სუპორტების, მაგიდების გადასაადგილებლად. სავალ ხრახნში წამყვანი უმეტესად ხრახნია (იშვიათდ ქანჩიც). ძალთა ხრახნს აქვს ტრაპეციისებრი (იშვიათად მართკუთხა) პროფილი, იყენებენ დიდი ღერძული ძალების მისაღებად წნეხებში, დომკრატებში და სხვა. მიკრომეტრულ ხრახნს აქვს წვრილბიჯიანი ზუსტი კუთხვილი. იყენებენ საზომ მანქნანა-იარაღებში, ხელსაწყოებში. სამაგრი ხრახნი არის გასართი ხრახნული შეერთების ძირითადი დეტალი, უმეტესად ცილინდრული ღერო, რომელსაც აქვს სამკუთხა პროფილის კუთხვილი. ხის დეტალების სამაგრი ხრახნია სჭვალი, რომელსაც კონუსურ ბოლოზე კუთხვილიანი უბანი აქვს. საყენებელ ხრახნს იყენებენ გეოდეზიური და სხვა ხელსაწყოების ზუსტი ფიქსაციისათვის, აგრეთვე შეერთებებში, როგორც სამაგრ ხრახნს.
სამაგრი ხრახნების თავების გავრცელებული ფორმებია: ექვსწახნაგა, კვადრატული, ცილინდრული ნაკეჭნი და ცილინდრული ოთხწახნაგა (რომელსაც გასაღებისათვის აქვს ექვსწახნაგა ღრმული), ცილინდრული (რომელსაც აქვს სწორი შლიცი სახრახნისათვის).
საყენებელი ხრახნების თავების გავრცელებული ფორმებია: ცილინდრული, ექვსწახნაგა, ოთხწახნაგა, შლიციანი და ექვსწახნაგა (რომელსაც აქვს ღმული გასაღებისათვის). საყენებელი ხრახნების ბოლოების გავრცელებული ფორმებია:ბრტყელი, მომრგვალებული, ცილინდრული, საფეხურებიანი, კონუსური და მაფიქსირებელი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხრახნიანი სამაგრი ნაკეთობები
ბალადა მომღერალზე
ბალადა მომღერალზე — ქართული ანიმაციური ფილმი. გადაღებულია კინოსტუდია „ქართულ ფილმის“ მიერ 1987 წელს. ანიმაციური ფილმის ხანგრძივობაა 18 წუთი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ანიმაციური ფილმები კატეგორია:1987 წლის ანიმაციური ფილმები
ნოვოდევიჩის აღდგომის მონასტრის ყაზანის ეკლესია
ნოვოდევიჩის აღდგომის მონასტრის ყაზანის ეკლესია (Казанская церковь Воскресенского Новодевичьего монастыря) —  მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს მოსკოვის პროსპექტზე, სანქტ-პეტერბურგის მოსკოვის რაიონში, ნოვოდევიჩის აღდგომის მონასტრის ტერიტორიაზე.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
პირველი ტაძარი
ნოვოდევიჩის აღდგომის მონასტერში პირველი ტაძარი იყო ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ხის ეკლესია, რომელსაც საფუძველი ჩაუყარეს 1848 წლის 13 სექტემბერს. შენობა ააგეს ნიკოლაი ეფიმოვის პროექტის მიხედვით. ამავე წლის 22 ოქტომბერს ეკლესია აკურთხა რეველის ეპისკოპოსმა ნათანიელმა. 20 წლის შემდეგ, 1869 წელს ეკლესიას ქვის საფუძველი ჩაუსხეს. თავად ეკლესია გაარემონტეს.
თანამედროვე ეკლესია
დროთა განმავლობაში ხის ეკლესია საკმაოდ შევიწროვდა, გარდა ამისა, იგი მუხერხებლად იდგა მონასტრის საავადმყოფოსა და სამეურნეო ეზოს შორის, ამიტომ გადაწყდა 1906 წელს, იგი შეეცვალათ უფრო დიდი ქვის ეკლესიით. ახალი აგურის ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარა მიტროპოლიტმა ანტონიმ 1908 წლის 21 ივნისს და შენდებოდა არქიტექტორ ვასილი კოსიაკოვის პროექტის მიხედვით. მშენებლობისათვის თანხები გამოყვეს ვაჭრებმა პანტელეევებმა და კაშინცევებმა. 1912 წელს ტაძრის მშენებლობა დასრულდა და დაიწყო ინტერიერის მოხატვა, რასაც ხელმძღვანელობდა მხატვარი თომა რაიალინი. მაგრამ პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში უსახსრობისა და ასევე დამკვეთსა და აღმასრულებელს შორის კამათის გამო 1915 წლის ზაფხულში სამუშაოები შეწყდა. შედეგად, ტაძარი ღვთისმშობლის ხატის სახელზე აკურთხეს 1917 წელს. 1920-იან წლებში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდ როგორც ახალ, ასევე ძველ ეკლესიებში.
ტაძრის დახურვის მცდელობა დაიწყო ჯერ კიდევ 1923 წელს, როცა მას ფლობდნენ ობნოვლენცები. საბოლოოდ, საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა 1927 წლის ივლისში, ძველი ხის ეკლესია კი დახურეს 1929 წელს და დაანგრიეს. მცირე ხნის განმავლობაში ქვის ეკლესიის ნაგებობა არ გამოიყენებოდა. 1929 წელს კი მასში განათავსეს საწყობი. დიდი სამამულო ომის შემდეგ შენობა გადაეცა ელექტრომანქანათსამშენებლო საწარმოს. 1950-იან წლებში მიიღეს ეკლესიის აფეთქების გადაწყვეტილება, მაგრამ ტექნიკური სირთულეების გამო გადაწყვეტილება შეცვალეს.
1990 წლის დეკემბრიდან 1994 წლის ოქტომბრამდე ტაძარში განთავსდა რუსეთის საზღვარგარეთის მართლმადიდებლური ეკლესია. ამავდროულად 1992 წელს ეკლესია მოსკოვის საპატრიარქოს გადასცეს. ამავე წლის 15 მარტს იგი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. დაიწყო რესტავრაცია. 1995 წელს ეკლესია გადაეცა აღდგენილ მონასტერს. თავად ტაძარი აკურთხეს ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 2002-2004 წლებში ტაძარში მიმდინარეობდა სრული რესტავრაცია.
არქიტექტურა
აგურის შენობა აგებულია ნეობიზანტიურ სტილში და ჩამოჰგავს კონსტანტინოპოლის აია-სოფიას ტაძარს.
ეკლესიას აქვს სამი საკურთხეველი: მთავარი ნაკურთხია ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, ჩრდილოეთისა - ღვთისმშობლის ხატის „დერჟავნაიას“ სახელზე და სამხრეთისა - სერაფიმ საროველის სახელზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
ლვოვის ქუჩა
ლვოვის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რიონში (საბურთალო); სოფრომ მგალობლიშვილის ქუჩიდან ბუდაპეშტის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში და ლვოვის ქუჩა დაერქვა. 1992 წელს ვასილ ყუშიტაშვილის სახელი ეწოდა. 2006 წელს დაუბრუნდა ძველი სახელი — ლვოვის ქუჩა. აქვს ორი შესახვევი.
დონის როსტოვის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია
იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია (Церковь Иоанна Предтечи) — მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1872-1873 წლებში გ. ვასილევის პროექტის მიხედვით.
ისტორია
სამსაკურთხევლიან იოანე ნათლისმცელის სახელობის ტაძარს ჰქონდა ორი სამლოცველო ერთ-ერთი იყო ეთიოპიელი ქრისტიანი წმინდანი მეუფის მოსე მურინის სახელობის. ტაძარი იყო ხის, რომელიც იდგა ქვის ფუნდამენტზე. 1880 წელს ტაძართან ააშენეს აგურის სახლი მღვდლებისათვის, ხოლო 1885 წელს აშენდა ერთსართულიანი შენობა საეკლესიო სამრეკლო სკოლა.
იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ტაძრის სიახლოვეს მოედანზე განთავსებული იყო ტემერნიცკის ბაზარი. 1905 წლის პირველი რუსული რევოლუციის დროს აღნიშნული ბაზარი გადაიქცა ბრძოლებს ადგილად, სადაც აშენდა ბარიკადები. 1917 წელს ტერმენიცკის ბაზარზე ვაჭრობდნენ იარაღით და სამხედრო აღჭურვილობით.
სამოქალაქო ომის შემდეგ 1924 წელს იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ტაძრის დარჩენილ ნანგრევებზე დაიწყეს ლენინის სახელობის შრომის სასახლის მშენებლობა. 1927 წლის 6 ნოემბერს ოქტომბრის სოციალისტური რევოლუციის ათი წლის თავზე სასახლის მშენებლობა დასრულდა. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში სასახლე დაიწვა, რომელიც 1960 წელს აღადგინეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დონის როსტოვის ეკლესიები
ზდრავკო კრივოკაპიჩი
ზდრავკო კრივოკაპიჩი (დ. 2 სექტემბერი, 1958) — მონტენეგროელი პოლიტიკოსი, მექანიკური ინჟინერიის პროფესორი და მწერალი. მონტენეგროს პრემიერ-მინისტრი 2020 წლის 4 დეკემბრიდან. ჰყავს მეუღლე და ხუთი შვილი. იყო ოპოზიციური კოალიცია „მომავალი მონტენეგროსთვის“ ლიდერი, კოალიციამ მონტენეგროს 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებში 133 261 ხმა მიიღო. მას შემდეგ რაც გახდა მონტენეგროს პრემიერ-მინისტრი მან შეამცირა მინისტრების რიცხვი. 81-დან 41-მა მონტენეგროს პარლამენტის წევრმა მხარი დაუჭირა მის პრემიერად არჩევას, ხოლო 28 იყო წინააღმდეგი.