cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ცრუცხვირგრძელასებრნი
ცრუცხვირგრძელასებრნი (Anthribidae) — ხოჭოების ოჯახი, ენათესავებიან ცხვირგრძელასებრებს. აქვთ ლილვაკისებრი, 1,7-40 მმ-მდე სიგრძის სხეული. ოჯახში 2200-მდე სახეობაა, უმთავრესად, ტროპიკებში გავრცელებული. უმრავლესობა ვითარდება მკვდარ მერქანში. ზოგი სახეობა იკვებება ცრუფარიანების კვერცხებით, რითაც სარგებლობა მოაქვს. კაკაოს ცხვირგრძელა (araeocerus fasciculatus) აზიანებს ტროპიკული მცენარეების (განსაკუთრებით კაკაოს) თესლებს.
ლიტერატურა
*
კონრად ერნსტ აკერმანი
კონრად ერნსტ აკერმანი (Konrad Ernst Ackermann; დ. 1712 [მოინათლა 4 თებ.], შვერინი, მეკლენბურგი, — გ. 13 ნოემბერი, 1771, ჰამბურგი) — გერმანელი მსახიობი და თეატრის მმართველი.
1730-იან წლებში თან ახლდა რუსეთის სამსახურში მყოფ გენერალ მინიხს ოსმალებთან ომში. 1740 წლიდან აქტიურ თეატრალურ მოღვაწეობას შეუდგა. მსახიობობას სწავლობდა ლიუნებურგის თეატრში, რომელიც ფრანგული პიესების გერმანულად ადაპტირებაზე მუშაობდა. შემდგომში ჩამოაყალიბა საკუთარი დასი და 1750-იან წლებში გასტროლებით ევროპის ბევრი ქვეყანა მოიარა. 1755 წელს გახსნა თეატრი კენიგსბერგში — პირველი კერძო თეატრი გერმანიაში. ცნობილი გახდა ე.წ. ბიურგერული დრამებით და როლებით, რომლებშიც ერთმანეთს კომიკურ და სენტიმენტურ ხასიათს უზავებდა. 1765 წელს ჰამბურგში გახსნა გერმანიის პირველი ეროვნული თეატრი, რომლის მმართველობაც გარდაცვალებამდე მცირე ხნით ადრე საკუთარ გერს — ფრიდრიხ შრედერს (1744-1816) გადააბარა, ამ უკანასკნელმა კი გერმანულ სცენაზე პირველად შეიტანა შექსპირი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1712 კატეგორია:გარდაცვლილი 1771 კატეგორია:გერმანელი მსახიობები
იოჰან ფრიდრიხ ბლუმენბახი
ბლუმენბახი, იოჰან ფრიდრიხ (დ. 11 მაისი, 1752, გოთა, გერმანია — გ. 22 იანვარი, 1840, გეტინგენი, გერმანია) —  გერმანელი ფიზიოლოგი, ანატომი, ანთროპოლიგი, ზოოლოგი, მედიცინოს დოქტორი და პროფესორი.
ბავშვობა და განათლება
ის სწავლობდა იენაში 1776 წლიდან ის იყო მედიცინის პროფესორი და გეტინგენის საბუნებისმეტყველო-ისტორიული კაბინეტის წამყვანი ხელმძღვანელი. ბლუმენბახი მსოფლიოს ყველა კუთხიდან იზიდავდა მსმენელს თავისი მძლავრი სიტყვით, ამის გამო მას თანამედროვენი დიდ პატივს მიაგებდნენ. მას უდიდესი დამსახურება მიუძღვის ანატომიის მეცნიერების განვითარებაში როგორც ზეპირი სწავლებებით, ისე თავისი წიგნით - «Handb. der vergleichenden Anatomie und Physiologie», რომელიც ევროპის ყველა ენაზე ითარგმნა. მისი ყველაზე საყვარელი სასწავლო საგანი იყო ადამიანის ბუნებრივი ისტორია. მან პირველმა დაჰყო კაცობრიობა რასებად, რომელიც მეცნიერებაში გაბატონებულია თითქმის უკანასკნელ დრომდე. საყოველთაოდ ცნობილია მისი თავის ქალების კოლექცია. «Collectionis craniorum diversarum gentium decades VII» (Гетт., 1790—1820) და «Nova pentas collectionis suae craniorum» (1828, ხელახლა გადამუშავებული 1873წ. იგერინგის მიერ), რომელსაც ეყრდნობა კრანიოლოგიის მტკიცე საფუძველი.
როგორც ფიზიოლოგმა მან გააცნობიერა ყველა ორგანოს თანდაყოლილი სურვილი — მიიღონ გარკვეული ფორმა, შეინარჩუნონ ეს ფორმა საკვების დახმარებით და აღადგინონ დაზიანების შემთხვევაში. ზოგადად, იგი განასხვავებდა სიცოცხლის 5 საწყისს: მგრძობიარობას, გაღიზიანებას, თავად სიცოცხლისუნარიანობას და ზემოთ აღწერილ ინსტიქტს, რომელთა წარმოქმნა დამოკიდებულია არა მხოლოდ კვებასა და ზრდაზე, არამედ განაყოფიერებაზე.
ის 60 წლის ასაკშიც კი აგრძელებდა თავის აკადემიურ მოღვაწეობას, რომელიც მხოლოდ მაშინ მიატოვა, როცა ფიზიკურმა ძალებმა სრულიად შეცვალა იგი. ბლუმენბახი გარდაიცვალა 1840 წლის 22 იანვარს.
რასების შესახებ
იოჰან ფრიდრიხ ბლუმენბახმა XVIII-XIX საუკუნეების მიჯნაზე შექმნა ნაშრომი — “ადამიანთა ტიპების ბუნებრივი სახესხვაობანი”.
ვარდენუტი
ვარდენუტი (Վարդենուտ) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 900 მეტრზე. 2009 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 868 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 44 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 19.89 კმ²-ია.
იოჰან ფრიდრიხ ბლუმენბახი
რასების შესახებ
ხსენებულ ნაშრომში მან კაცობრიობა ხუთ უმთავრეს რასად დაჰყო, მათი კრანიომეტრიული მახასიათებლების მიხედვით. ეს ხუთი რასა იყო:
ვარდენუტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
შამ-შუი-პო (სადგური)
შამ-შუი-პო — სადგური ჰონგ-კონგში, ცუენ-ვანის ხაზზე. მდებარეობს შამ-შუი-პოში, შამ-შუი-პოს რაიონში. სადგური გაიხსნა 1982 წლის 17 თებერვალს.
იოჰან ფრიდრიხ ბლუმენბახი
რასების შესახებ
შემდგომ საუკუნეებში ანთროპოლოგებმა ეს ნაშრომი ანთროპოლოგიის ყველაზე ფუნდამენტურ ნაშრომად შერაცხეს და XX საუკუნის შუა წლებამდე ეს თეორია სამეცნიერო საზოგადოების მიერ ფართოდ იყო აღიარებული.
ბლუმენბახი ქართველების შესახებ
ქართველთა შესახებ ბლუმენბახი წერდა — “კავკასიონის მთაგრეხილის მახლობლად, კერძოდ მის სამხრეთ ნაწილში ყველაზე თვალწარმტაცი ქალბატონები და წარმოსადეგი მამაკაცები იბადებიან, მე მხედველობაში ქართველები მყავს და სწორად ამიტომაც, ყველა ფიზიოლოგიური წინაპირობისა თუ მიზეზის გათვალისწინებით, არსებობს ყველაზე მაღალი ალბათობა იმისა, რომ კაცობრიობის გაჩენის ადგილი დედამიწაზე, ეს რეგიონია”–ო.
შამ-შუი-პო (სადგური)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცუენ-ვანის ხაზი
იოჰან ფრიდრიხ ბლუმენბახი
გავლენა გერმანულ ბიოლოგიაზე
თანამედროვენი ბლუმენბახს მიიჩნევდნენ გერმანული მეცნიერების ამომავალ სინათლედ. კანტი და ფრიდრიხ შელინგი მას უწოდებდნენ თანამედროვე ეპოქის ერთ-ერთ ყველაზე უფრო ღრმად განსწავლულ ბიოლოგ-თეორეტიკოსს. მეცნიერებათა ისტორიკოსის პიტერ უოტსონის სიტყვებით " XIX საუკუნის გერმანელი ბიოლოგების ნახევარი მისგან სწავლობდა ან მისით იყო შთაგონებული."
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი ანთროპოლოგები კატეგორია:ფსიქიატრიის ისტორია კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XVIII საუკუნის გერმანელი მწერლები კატეგორია:გარდაცვლილი 1840 კატეგორია:დაბადებული 1752 კატეგორია:გერმანელი ეთნოლოგები კატეგორია:გერმანელი ფიზიოლოგები
პორტუ-ბერეირუ
პორტუ-ბერეირუ (Porto Barreiro) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გუარაპუავის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 663 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.15 კმ²-ზე. ფართობი 361 021 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ნიკოლაი ეჟოვი
ნიკოლაი ეჟოვი (Николай Иванович Ежов; დ. 1 მაისი, 1895 – გ. 4 თებერვალი, 1940) — საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. დიდი წმენდის პერიოდში იყო სსრკ-ის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარი. თანამდებობას იკავებდა 1936-1938 წლებში. 1938-1939 წლებში იყო სსრკ-ის წყლის ტრანსპორტირების სახალხო კომისარი. 1935-1939 წლებში მე-17 პოლიტბიუროს სამდივნოს წევრი. 1937-1939 წლებში მე-17 პოლიტბიუროს წევრობის კანდიდატი.
იგი დიდი წმენდის დროს ხელმძღვანელობდა მასობრივ დაპატიმრებებსა და დახვრეტებს. 1939 წელს ეჟოვი დააპატიმრეს და აღიარა ანტისაბჭოთა მოღვაწეობა, მოგვიანებით კი ცხნობილი გახდა რომ აღიარება წამებით იქნა მოპოვებული. ამავე წელს ეჟოვი 44 წლის ასაკში დახვრიტეს. 1930-იანი წლების რეპრესიების ზოგიერთი ისტორიკოსი „ეჟოვშჩინად“ მოიხსენიებს. 1917-1939 წლებში ეჟოვი იყო საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრი. ეჟოვი დაბალი იყო, მისი სიმაღლე იყო დაახლოებით 151 სმ, სიმაღლისა და სადისტური საქციელის გამო შეარქვეს „სისხლიანი ქონდრისკაცი“. მიღებული ჰქონდა არაერთი ჯილდო და მედალი, მათ შორის ლენინის ორდენი.
ვოლფსბურგი (საფეხბურთო კლუბი)
ვოლფსბურგი (Verein für Leibesübungen Wolfsburg e.V.) — გერმანული საფეხბურთო კლუბი, სპორტული კლუბ „ვოლფსბურგის“ სისტემის ნაწილი. გერმანიის ბუნდესლიგის მონაწილე და ამავე ჩემპიონატის გამარჯვებული 2008\2009 წლების სეზონში.
ევროტურნირები
თავისი დაფუძვნების დღიდან „ვოლფსბურგმა“ 9-ჯერ მიიღო მონაწილეობა ევროტურნირებში. მიუხედავად ამისა, „ვოლფსბურგს“ ჯერ არცერთი საერთაშორისო ჩემპიონატი არ მოუგია. 2015\2016 წლების სეზონში „ვოლფსბურგი“ უეფა-ს ჩამპიონთა ლიგის 1\4 ფინალში ასპარეზობდა, რაც კლუბის ისტორიაში საუკეთესო შედეგია.
„ვოლფსბურგის“ სტატისტიკა უეფა-ს ევროპის ლიგაზე 2008-09 წლების სეზონში
ჯგუფური ეტაპი :
1\16 ფინალი
„ვოლფსბურგის“ სტატისტიკა უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგაზე 2009-10 წლების სეზონში
ჯგუფური ეტაპი :
„ვოლფსბურგის“ სტატისტიკა უეფა-ს ევროპის ლიგაზე 2009-10 წლის სეზონში
პლეი-ოფი:
„ვოლფსბურგის“ სტატისტიკა უეფა-ს ევროპის ლიგაზე 2014-15 წლების სეზონში
ჯგუფური ეტაპი :
პლეი-ოფი:
„ვოლფსბურგის“ სტატისტიკა უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგაზე 2015-16 წლების სეზონში
პლეი-ოფი:
შენიშვნა  :  მუქი შრიფტით  აღნიშნულია ის თამაშები,რომლებშიც «ვოლფსბურგმა» გაიმარჯვა.
სტადიონი
მინი|„ფოლკსვაგენ არენა“
გერმანიის ჩემპიონატები
ბუნდესლიგა
მეორე ბუნდესლიგა
ჩრდილოეთ რეიონლიგა
ჩრდილოეთ ობერლიგა
სამოყვარულო ლიგა
გერმანიის თასი
სქოლიო
კატეგორია:გერმანიის საფეხბურთო კლუბები
ელენოვკა (დონდუშენის რაიონი)
ელენოვკა (Elenovca) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 148 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დონდუშენის რაიონის სოფლები
გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატი
300px|მინი|გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის ოფისი გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატი (UNHCR) — გაეროს სააგენტო, რომელსაც გააჩნია უფლებამოსილება დაიცვას ლტოლვილები, იძულებით გადაადგილებული და მოქალაქეობის არმქონე პირები. აგრეთვე, სააგენტო საკუთარ ბენეფიციარებს ეხმარება ნებაყოფლობითი რეპატრიაციის, ადგილსამყოფელ ქვეყანაში ინტეგრაციისა და მესამე ქვეყანაში განსახლების პროცესში.
ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატი შეიქმნა 1950 წლის 14 დეკემბერს (კომისიის შექმნის შესახებ გადაწყვეტილება გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო 1949 წლის 3 დეკემბრის N 319 A (IV) რეზოლუციით), მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში. ორგანიზაციის შტაბბინა მდებარეობს შვეიცარიაში ქალაქ ჟენევაში. 1954 და 1981 წლებში გაეროს ლტოლვილთა უმაღლეს კომისარიატი დაჯილდოვდა ნობელის მშვიდობის პრემიით. ამჟამად ორგანიზაცია წარმოდგენილია მსოფლიოს 134 ქვეყანაში, სადაც დასაქმებულია 16 803 ადამიანი.
ისტორია
1951 წელს გაერომ ოფიციალურად მიიღო ლტოლვილის სტატუსი, საიდანაც გამომდინარე ლტოლვილი არის პირი, რომელმაც რასის, რელიგიის, იდენტობის, პოლიტიკური პოზიციის ან სოციალური ჯგუფის კუთვნილების გამო არსებული დევნის ფარგლებში დატოვა და არ შეუძლია საკუთარ ქვეყანაში დაბრუნება. ტერნინის დამკვიდრებამ ოფიციალურად გაუხსნა გზა ორგანიზაციის სამომავლო ქმედებებს.
გაეროს ლტოლვილთა სააგენტო პირველი კრიზისის წინაშე 1956 წელს აღმოჩნდა, როცა უნგრეთი საბჭოთა ოკუპაციის წინააღმდეგ იბრძოდა. რევოლუციის შედეგად იუგოსლავიისა და ავსტრიის ტერიტორიაზე 200 ათასზე მეტი პირი იქნა იძულებით გადასახლებული. კომისიის სპეციალური სააგენტოების მოქმედებების შედეგად, 180 ათასი ლტოლვილი 37 ქვეყანაში იქნენ გადანაწილებულნი.
საქართველოში მისი წარმომადგენლობა 1993 წელს, აფხაზეთში მიმდინარე კონფლიქტის შედეგად ლტოლვილთა კრიზისის გაჩენის პარალელურად დაფუძნდა. ოფიციალური მონაცემებით საქმიანობის ფარგლებში სააგენტომ 280 ათას იძულებით გადაადგილებულ პირს გაუწია დახმარება, რომელთაგან 160 ათასი პირის პრობლემა გადაჭრილია ინტეგრაციის ან დაბრუნების გზით.
მიზანი
გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატი არის ჰუმანიტარული და სრულიად აპოლიტიკური ბუნების მქონე სააგენტო, რომლის მიზანია ლტოლვილთა პრობლემების ხანგრძლივი დროით გადაჭრა ნატურალიზაციის და ადგილობრივ მოსახლეობაში ინტეგრაციის დახმარების გზით, ასევე დევნილთა დახმარება დაბრუნების მოლოდინში ადგილობრივი ინტეგრაციის მეშვეობით. კონფლიქტებში სააგენტოს ჩართულობის მიზანია თავშესაფრის მაძიებლების, ლტოლვილების, დევნილებისა და მოქალაქეობის არ მქონე პირების უფლებების პატივისცემისა და დაცვის უზრუნველყოდა, ძირითადი საჭიროებების დაკმაყოფილება და უსაფრთხო გარემოს უზრუნველყოფა. მისი საქმიანობის მიდგომა ჰარმონიზებულია და ითვალისწინებს გაეროს სხვა სააგენტოების, პროგრამების, ფონდებისგან ჰუმანიტარული დახმარების მიღებას, რომელიც გაეროს მუდმივი კოორდინატორის მეშვეობით ხორციელდება და მიზნად ისახავს ჰუმანიტარულიდან უფრო ფართო განმავითარებელ რეაგირებაზე გადასხვას.
ფინანსური მდგომარეობა
ორგანიზაცია თითქმის მთლიანად ფინანსდება ნებაყოფლობითი შემოწირულობებით. მთლიანი ბიუჯეტის 86 %-ის კონტრიბუტორები არიან სახელმწიფოები და ევროკავშირი. 3 % ფინანსდება სხვა სამთავრობოთაშორისი ორგანიზაციების მიერ. 10 % კერძო სექტორის და სხვადასხვა ფონდის მიერ. დარჩენილი 1 % წარმოადგენს გაეროს მიერ გამოყოფილ სუბსიდიას ადმინისტრაციული ხარჯების დასაფარად. აგრეთვე ორგანიზაციის საქმიანობაში გაეროს საბიუჯეტო კონტრიბუცია მოიცავს ავტომობილების და სხვა სატრანსპორტოა საშუალებებით დახმარებას.
1950 წლისთვის გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის ბიუჯეტი შეადგენდა 3 მლნ აშშ დოლარს. წლებთან ერთად იზრდებოდა ორგანიზაცია და დაფინანსებაც. 1990 წლისთვის წლიურმა შემოსავლებმა 1 მილიარდ დოლარს მიაღწია, ხოლო 2019 წლის მონაცემებით წლიური ბიუჯეტი 8,6 მილიარდი აშშ დოლარია. სახელმწიფოებს შორის კონტრიბუციების მიხედვით პირველ ადგილზეა ამერიკის შეერთებული შტატები, 2019 წელს ვაშინგტონმა ორგანიზაციას 1,707 მილიარდი აშშ დოლარი გამოუყო.
ხელმძღვანელობა
გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატი იმყოფება გაეროს გენერალური ასამბლეის ეკონომიკისა და სოციალური საბჭოს (ECOSOC) დაქვემდებარებაში. ეს უკანასკნელი განსაზღვრავს სააგენტოს პოლიტიკის პრიორიტეტებსა და მიმართულებებს.
ორგანიზაციას ხელმძღვანელობს უმაღლესი კომისარი, რომელიც აირჩევა გენერალური ასამბლეის მიერ 5 წლის ვადით. მისი მოვალეობაა უზრუნველყოს სააგენტოს საქმიანობა. უმაღლესი კომისრის მიერ აირჩევა უმაღლესი აღმასრულებელი გუნდი, სადაც წარმოდგენილია უმაღლესი კომისრის მოადგილე, უმაღლესი კომისრის ასისტენტი ოპერაციების (ადმინისტრაციული საკითხების) მიმართულებით და კომისრის ასისტენტი ლტოლვილთა მხარდაჭერის მიმართულებით.
1958 წელს ასამბლეის (ECOSOC) გადაწყვეტილებით დაარსდა გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის აღმასრულებელი კომიტეტი (ExCom). კომიტეტში წარმოდგენილნი არიან გაეროს წევრი სახელმწიფოები და სააგენტოები. კომიტეტს გააჩნია მუდმივმოქმედი წარმომადგენლობა, ხოლო სხვა წევრები აირჩევიან იმ სახელმწიფოთა წარმომადგენლობებიდან, რომლებმაც გამოხატეს სურვილი ჩაერთონ ლტოლვილთა პრობლემის მოგვარებაში.
აღმასრულებელი კომიტეტი მინიმუმ წელიწადში ერთხელ, ოქტომბრის თვის ბოლო კვირაში იკრიბება. სხდომები ტარდება შვეიცარიაში ქ. ჟენევაში. ის ამტკიცებს ლტოლვილთა სააგენტოს ყოველწლიურ სამუშაო გეგმასა და ბიუჯეტს. აგრეთვე ის აძლევს რჩევებს უმაღლეს კომისარს ფუნქცია მოვალეობების განხორციელების პროცესში, ამზადებს მიღებული დაფინანსებისა და განხორციელებული პროგრამების შესახებ მიმოხილვებს, გასცემს ავტორიზაციას უმაღლესი კომისარისთვის რათა მან დაამყაროს ურთიერთობა ახალ დონორებთან და ამტკიცებს ორგანიზაციის ორწლიან საბიუჯეტო გეგმებს.
უმაღლესი კომისარი
დღეისათვის გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის მე-11 ხელმძღვანელია (უმაღლესი კომისარი) ფილიპო გრანდი, რომელიც გენერალურმა ასამბლეამ აირჩია 2016 წლის 1 იანვარს. მისი უფლებამოსილება შეწყდება 2020 წლის 31 დეკემბერს, არჩევიდან 5 წლის შემდეგ.
წარმომადგენლობა საქართველოში
გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის წარმომადგენლობა საქართველოში 1993 წელს დაფუძნდა. საქართველოში ორგანიზაციის დაარსების მიზეზი გახდა აფხაზეთის ომის შედეგად იძულებით გადაადგილებულ პირთა ჰუმანიტარული დახმარება. 1990-იანი წლებიდან დღემდე გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის წარმომადგენლობა საქართველოში აქტიურად იცავს თავშესაფრის მაძიებლების, ლტოლვილების, დევნილების და მოქალაქეობის არ მქონე პირების უფლებებს. დღეისათვის გაეროს ლტოლვილთა სააგენტოს საქმიანობა მოიცავს აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის კონფლიქტის შედეგად იძულებით გადაადგილებულ 280,000 პირს, რომელთაგან 160,000 ადამიანის პრობლემა თითქმის მოგვარებულია ინტეგრაციის ან დაბრუნების გზით; აგრეთვე საქართველოში ორგანიზაციის სამიზნე ჯგუფებს წარმოადგენენ 300-მდე ეთნიკური ჩეჩენი ლტოლვილი რუსეთის ფედერაციიდან და 1000-ზე მეტი მოქალაქეობის არმქონე პირი და თავშესაფრის მაძიებელი პირები (რომელთა რაოდენობა ხასიათდება მზარდი ტენდენციით).
სააგენტო აქტიურად თანამშრომლობს საქართველოს მთავრობასთან, კერძოდ ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლების და ლტოლვილთა სამინისტროსთან, იუსტიციის სამინისტროს მომსახურების განვითარების სააგენტოსთან, რათა დაცული იქნას ზემოთ აღნიშნული პირების უფლებები საერთაშორისო სტანდარტების შესაბამისად.
საქართველოში გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის საქმიანობის მიზანია: „ლტოლვილთა პრობლემების ხანგრძლივი დროით მოგვარება ნატურალიზაციისა და ადგილობრივ მოსახლეობასთან ინტეგრაციის გზით, და დევნილთა დახმარება დაბრუნების მოლოდინში ადგილობრივი ინტეგრაციის მეშვეობით, ასევე მოქალაქეობის არ მქონე პირთა რაოდენობის შემცირება საქართველოში“. მისი მანდატი არის ჰუმანიტარული და არ მოიცავს პოლიტიკურ საკითხებს საქართველოში გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის წარმომადგენლობა  მდებარეობს თბილისში, ასევე აქვს საველე ოფისები ზუგდიდში, გალსა და სოხუმში.
პრიორიტეტული სფეროები
საქართველოში სააგენტოს ხელმძღვანელია: იოკო აკასაკა, გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის წარმომადგენელის მოვალეობის შემსრულებელი სამხრეთ კავკასიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაერო *
სტიუარტის კუნძული
სტიუარტი (Stewart Island) ან რაკიურა  (Rakiura) — სიდიდით მესამე კუნძული ახალ ზელანდიაში. მდებარეობს სამხრეთი კუნძულიდან 30 კმ-ით სამხრეთით და მისგან გამოყოფილია ფოვოს სრუტით.
გეოგრაფია
thumb|250px|ხედი თანამგზავრიდან კუნძულის ფართობი შეადგენს 1746 კმ²-ს. ზღვის დონიდან კუნძულის ყველაზე მაღალი წერტილი — მთა ანგლემი, რომელიც მდებარეობს ჩრდილოეთ სანაპიროს ახლოს და მისი სიმაღლეა 979 მეტრი. კუნძულის ჩრდილოეთი ნაწილი მთიანია, პატარა მდინარეებისაგან დაცალკევებულია დაჭაობებული ვაკეებით, რომელთაგან ყველაზე დიდია მდინარე ფრეშუოტერი. კუნძულის სამხრეთი ნაწილი უფრო ვაკიანია, აქ მოედინებიან მდინარეები რაკიჰუა, ტოიტოი, ბოგა და ზოგიერთი უფრო პატარა. სამხრეთ-დასავლეთის კონცხი კუნძულის უკიდურეს სამხრეთ-დასავლეთში, კუნძულის და ახალი ზელანდიის კუნძულების მთელი მთლიანი ჯაჭვის ყველაზე სამხრეთი წერტილია.
სამი დიდი და ბევრი მომცრო კუნძულები გარს აკრავს სტიუარტის კუნძულს. მათ შორის ყველაზე დიდია: კუნძული რუაპიუკი, ფოვოს სრუტეში, 32 კმ-ში ჩრდილო-აღმოსავლეთში ქალაქ ობანიდან; კუნძული კოდფიში (ვენუაჰოუ), ჩრდილო-დასავლეთი სანაპიროს სიახლოვეს; და კუნძული ბიგ საუტ კეიპი, კუნძულის სამხრეთ-დასავლეთი უკიდურესი წერტილის სიახლოვეს.
კუნძულის ტერიტორიის 80 %-ზე მეტი ეკუთვნის რაკიურას ეროვნულ პარკს — ეს ყველაზე ახალგაზრდა ეროვნული პარკია ახალ ზელანდიაში.
ისტორია
კუნძული პირველად 1770 წელს აღმოაჩინა კაპიტანმა ჯეიმზ კუკმა, მაგრამ მაშინ ის ვარაუდობდა, რომ მის მიერ აღმოჩენილი მიწა სამხრეთი კუნძულის ნაწილი იყო. 1809 წელს უილიამ სტიუარტმა «პეგასის» გემით, საკვლევი ექსპედიციის მიმდინარეობისას, დაამტკიცა რომ ეს მიწა კუნძულია. მოგვიანებით კუნძულმა მიიღო მისი სახელი.
მაორის ენაზე კუნძულს ჰქვია რაკიურა (Rakiura), რაც ითარგმნება, როგორც «მბოლავი ზეცა» — სავარაუდოდ განთქმული ჩრდილოეთის ციალის პატივსაცემად, რაც დამახასიათებელია კუნძულისათვის.
1841 წელს კუნძულის მთელ ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა ახალი ზელანდიის სამი ახალი პროვინციიდან ერთ-ერთი, რომელსაც სახელად დაერქვა ახალი ლენსტერი. მაგრამ მან იარსება სულ ხუთი წელი, და კონსტიტუციის შესახებ მიღებული ახალზელანდიური კანონის საფუძველზე 1846 წელს პროვინცია გახდა ახალი მიუნსტერის ნაწილი, პროვინციის, რომელიც მოიცავდა მთელ სამხრეთ კუნძულს. 1853 წელს ახალი მიუნსტერი გაუქმდა, სტიუარტის კუნძული გახდა ოტაგოს პროვინციის ნაწილი. 1861 წელს ოტაგოს პროვინციას გამოეყო საუთლენდის პროვინცია, რომლის ნაწილიც გახდა სტიუარტის კუნძული. 1876 წელს ქვეყნის პროვინციებად დაყოფა გაუქმდა. მას შემდეგიდან დღევანდელ დღემდე კუნძული შედის საუთლენდის რეგიონის შემადგენლობაში.
მოსახლეობა
კუნძულზე ერთადერთი მუდმივად დასახლებული პუნქტია — ქალაქი ობანი, რომლის მოსახლეობა, 2006 წლის აღწერის თანახმად, შეადგენდა 402 ადამიანს. ადრე სამხრეთ სანაპიროზე მდებარეობდა კიდევ ერთი დასახლებული პუნქტი — პორტ-პეგასუსი, იქ მდებარეობდა რამდენიმე მაღაზია, ფოსტა, სასაწყობო შენობები, დღეისათვის — დაუსახლებელია.
ტრანსპორტი და ინფრასტრუქტურა
სტიუარტის კუნძულს სამხრეთ კუნძულთან აკავშირებს რეგულარული საბორნე გადასასვლელი ბლაფი — ობანი.
ასევე არსებობს საჰაერო კავშირი ქალაქ ინვერკარგილთან, რომელსაც ასრულებს ავიაკომპანია «Stewart Island Flights». თვითმფრინავები ასევე ზოგჯერ ასრულებენ დაჯდომას მასონის უბის ქვიშოვან ნაპირზე.
კუნძულის შემოსავლების ძირითადი დარგებია თევზჭერა, ასევე, უფრო დაბალი ხარისხით, — სოფლის მეურნეობა, ხის გადამუშავება და ტურიზმი.
გეომაგნიტური ანომალია
thumb|200px|პოლარული ციალი კუნძულის თავზე მაგნიტური ანომალიების გამო, კუნძულზე, რომელიც მდებარეობს შედარებით ჩრდილოეთ განედზე (48° ს.გ.), არსებობს პოლარული ციალის დაკვირვების შესაძლებლობა.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი ზელანდიის კუნძულები
აკომა
მინი|აკომას პუებლო აკომა (Acoma) — ინდიელთა პუებლო („დაბა“) ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ნიუ-მექსიკოს შტატის დასავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. მდებარეობს რეზერვაციის ტერიტორიაზე ქალაქ ალბუკერკეს დასავლეთით, 89 კმ-ზე (34.89639°N, -107.58194°W). ასევე ცნობილია სკაი-სიტის („Sky City“) სახელწოდებით. მოსახლეობა: 3 011 (2010).
აკომას პუებლო შედგება ქვიშაქვის ციცაბო გორაკზე (სიმაღლე — 109 მ) ტერასებად განლაგებული ქვითა და ალიზით ნაშენები ტრადიციული სახლებისგან. პირველი დასახლება აქ X საუკუნეში გაჩნდა და აშშ-ის ტერიტორიაზე უძველეს უწყვეტად დასახლებულ ადგილად ითვლება. 1540 წელს ესპანელი ფრანცისკო ვასკეს დე კორონადო მას მსოფლიოში ყველაზე კარგად გამაგრებულ თავდაცვით ადგილად მოიხსენიებდა. 1629-1641 წლებში მისიონერებმა სან-ესტებან-დელ-რეის სახელით ცნობილი ეკლესია ააგეს. პუებლო აშშ-ის ეროვნული ისტორიული ძეგლების ნუსხაშია შეტანილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნიუ-მექსიკო
ჩეუნგ-შა-ვანი (სადგური)
ჩეუნგ-შა-ვანი — სადგური ჰონგ-კონგში, ცუენ-ვანის ხაზზე. მდებარეობს ჩეუნგ-შა-ვანში, შამ-შუი-პოს რაიონში. სადგური გაიხსნა 1982 წლის 17 მაისს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცუენ-ვანის ხაზი
ლუბაო
ლუბაო (ოფიციალურად ლუბაოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Lubao) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პამპანგის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 173 502 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 44 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:პამპანგის მუნიციპალიტეტები
სამანტა სეინტი
სამანტა სეინტი (Samantha Saint; დ. 8 ივნისი, 1987, ტენესი, აშშ) — ამერიკელი პორნომსახიობი და მოდელი. პორნოგრაფიაში პირველად გამოჩნდა 2011 წელს, კონტრაქტი გააფორმა „Wicked Pictures“-თან. მისი ვიდეობი განთავსებელია საიტებზე: „Adam & Eve“, „Brazzers“, „Girlfriends Films“, „Hustler Video“ და „Twistys“. მისი ფავორიტი მამაკაცი პორნომსახიობები არიან: რამონ ნომარი და მანუელ ფერარა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:ამერიკელი ქალი პორნომსახიობი
მორუ-დუ-შაპეუ-დუ-პიაუი
მორუ-დუ-შაპეუ-დუ-პიაუი (Morro do Chapéu do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 99 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბაიშუ-პარნაიბა-პიაუიენსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 499 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.8 კმ²-ზე. ფართობი 328 289 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჯუჯა სახელმწიფო
ჯუჯა სახელმწიფო
ბევრი ჯუჯა სახელმწიფო შედარებით ახალგაზრდა წარმონაქმნია (აღმოსავლეთი ტიმორი და სხვები). ამავე დროს ევროპის ჯუჯა სახელმწიფოთა უმრავლესობას გააჩნია მრავალსაუკუნებრივი ისტორია. მაგალითად, სან-მარინო ითვლება ევროპის ყველაზე უფრო ძველ შენარჩუნებულ სუვერენულ სახელმწიფოდ და უძველეს კონსტიტუციურ რესპუბლიკად.
სქოლიო
*
მაკრომოლეკულა
მინი|240პქ|[[პოლიპეპტიდის მაკრომოლეკულური სტრუქტურა]] მაკრომოლეკულა — პოლიმერის მოლეკულა. იგი აგებულია იდენტური (ჰომოპოლიმერის მაკროსტრუქტურა) ან განსხვავებული (თანაპოლიმერის მაკროსტრუქტურა) სტრუქტურული ერთეულებისაგან — მონომერული (განმეორებადი) რგოლებისაგან. მაკროსტრუქტურა შეიძლება იყოს ხაზოვანი, განშტოებული და შეკერილი, ანუ სამგანზომილებიანი. უკანასკნელი წარმოიქმნება ხაზოვანი ან განშტოებული მაკრომოლეკულების განივი ქიმიური ბმით შეერთებისას. შეკერილი მაკრომოლეკულისაგან შედგენილი პოლიმერის მაგალითია რეზინი.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოლეკულები
მუღლა
მუღლა (Muğla) — ქალაქი დასავლეთ თურქეთში, ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე. არის მუღლის პროვინიციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს 660 მეტრზე ზღვის დონიდან. მუღლას აქვს მერია და ჰყავს მერი — ოსმან გურუნი. ტურიტსულ სეზონზე ჰყავს საკმაოდ ბევრი ტურისტი. 2012 წლის აღწერის მიხედვით, ქალაქში ცხოვრობს 64,706 ადამინი.
მუღლას დასავლეთით, ჩრდილოეთითა და სამხრეთით, ესაზღვრება აგრეთვე, საკუთარი პროვინციის ქალაქები. ჩრდილოეთით — იათაღანი და ქავაქლიდერე, სამხრეთით — ულა და კიოჩეგილი, ხოლო დასავლეთით — მილასი. ჩრდილო-აღმოსავლეთით მუღლას ესაზღვრება დენიზლის პროვინცია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთის ქალაქები კატეგორია:ძველბერძნული ქალაქები
ელიზავეტოვკა (დონდუშენის რაიონი)
ელიზავეტოვკა (Elizavetovca) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 220 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 494 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დონდუშენის რაიონის სოფლები
ვერინ-ბაზმაბერდი
ვერინ-ბაზმაბერდი (Վերին Բազմաբերդ) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 600 მეტრზე. 2009 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 487 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 34 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 14.35 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
ნიჟნი-ტაგილის სამების ტაძარი
ნიჟნი-ტაგილის სამების ტაძარი (Свято-Троицкий собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1877-1887 წლებში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას და არის ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიის საკათედრო ტაძარი.
ისტორია
1745 წელს სტარობრიადცელების დიაკვანმა ანდრე რიაბინინმა ააგო ამ ადგილზე ხის სამლოცველო, რომელიც ოთხი წლის შემდეგ დაიწვა. ამის შემდეგ ძალიან მალევე, 1781 წელს რიაბინინმა მის ადგილზე ააგო დიდი ქვის სამლოცველო კელიებით, რომელიც განკუთვნილი იყო ქალი მორჩილებისათვის.
1837 წლის მაისში ურალს ესტუმრა სამეფო ტახტის მემკვიდრე ალექსანდრე ნიკოლოზის ძე, რომელსაც მიუხედავად აკრძალვისა სტრაობირიადცებმა გადასცეს თხოვნა. მათ არ უთხოვიათ სამლოცველოს აშენება, მათი თხოვნა იყო მართლმადიდებლური მისიის შესუსტება. პეტიცია განიხილა ვ. სკრიპიცინმა, რომელიც იყო ტახტის მემკვიდრის სპეციალური წარგზავნილი ურალის ტერიტორიაზე. იგი 1837 წელს კიდევ ერთხელ ეწვია ნიჟნი-ტაგილს და განაცხადა, რომ მათი თხოვნა იყო არაკანონიერი და ტახტის მემკვიდრემ უარყო.
მართლმადიდებელი მისიონერების მოღვაწეობა გაძლიერდა და ბევრი სტაროობრიადელი ერთიან საწმუნოებას დაუბრუნდა. განსაკუთრებული აქტიური ამ საქმეში იყო ნიჟნი-ტაგილელი გლეხი ფიოდორ უტკინი. 1837 წლის 25 მაისს უტკინის მომხრეებმა მოითხოვეს სამლოცველოს დაბრუნება. 1840 წლის 20 თებერვალს ნიკოლოზ I-მა გასცა ბრძანება წმინდა სამების სახელობის სამლოცველოს ერთმორწმუნეებისათის გადაცემის შესახებ.
1841 წლის 27 დეკემბერს წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით სამების სამლოცველო ეკლესიად გადაკეთდა და 1842 წლის 4 ივნისს აკურთხეს კიდეც. სამლოცველოს ადგილზე დაიწყეს ქვის ეკლესიის მშენებლობა. მთავარი სამების საკურთხეველი აკურთხეს 1885 წელს. მოგვიანებით ასევე აკურთხეს ეგვტერები: სამხრეთისა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა 1886 წელს და ჩრდილოეთისა ღვთისმშობლის შობის სახელე 1887 წელს. 1894 წელს სამივე საკურთხეველი სიძველის გამო შეცვალეს.
1991 წელს ეკლესია გადაეცა ეკატერინბურგის ეპარქიას. 1993 წლიდან ტაძრის აღდგენაზე მუშაობდნენ ეკატერინბურგელი მხატვრები მიხეილ ობორინი და ვიტალი იგნატევი. მათ შეიმუშავეს სამი კანკელის პროექტი. 1993 წლის გაზაფხულზე პირველი ზარები დაკიდეს სამრეკლოზე, ხოლო ზაფხულში ყველაზე დიდი ზარი დაკიდეს, რომლის წონაც 6 ტონა იყო. ზარი იყო სვერდლოვსკისა და კურგანის მთავარეპისკოპოს მელქისედეკის საჩუქარი. პირველი საღვთო ლიტურგია აღავლინეს 1992 წლის აღდგომას. 2000 წლის 22-26 სექტემბერს შედგა ურალში მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის ალექსი II-ის პირველი ვიზიტი. ნიჟნი-ტაგილში იგი ესტუმრა წმინდა სამების მეტოქს. 2012 წლის 19 მარტს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიის დაარსების გამო ტაძარს საკათედროს სსტატუსი მიანიჭეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სვერდლოვსკის ოლქში კატეგორია:ნიჟნი-ტაგილის ტაძრები
ბრონი (პერსონაჟი)
HBO-ს სატელევიზიო ადაპტაციაში ბრონის როლს ჯერომ ფლინი ასრულებს.
სქოლიო
კატეგორია:ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის პერსონაჟები
ფოტო...
ფოტო... (ბერძნ.  phos, ნათესაობითი ბრუნვა photos — სინათლე)  — რთული სიტყვის ნაწილი; ერთი მნიშვნელობით შეესაბამება სიტყვას „ფოტოგრაფიული“, სხვა შემთხვევაში კი მიანიშნებს კავშირს სინათლესთან, მის ზემოქმედებასთან. მაგ., ფოტოაპარატი, ფოტოთერაპია, ფოტოსინთეზი.
ჯეიმზ მაკფერსონი
ჯეიმზ მაკფერსონი (James Macpherson; დ. 27 ოქტომბერი, 1736, რათვენი, ინვერნესის საგრაფო — გ. 17 თებერვალი, 1796, ბელვილი, ინვერსენის საგრაფო) — შოტლანდიელი პოეტი. მის სახელს უკავშირდება XVIII საუკუნეში მეტად გახმაურებული წიგნი „ოსიანის სიმღერები, რომლებიც გელურიდან თარგმნა ჯეიმზ მაკფერსონმა“ (1765). ეს არის ინგლისურ ენაზე რიტმული პროზით დაწერილი დიდი ეპიკური პოემა, რომლის შემთხზველად გამოცხადებულია III საუკუნის ლეგენდარული ბარდი შოტლანდიელი გელი-ოსიანი. წიგნი რამდენიმე ევროპულ ენაზე ითარგმნა და ოსიანი „ჩრდილოეთის ჰომეროსად“ ცნეს, ვიდრე არ დადგინდა, რომ პოემა ლიტერატურული მისტიფიკაციაა, ხოლო მისი ავტორი მაკფერსონი იყო. XIX საუკუნეში პოემამ დიდი გავლენა მოახდინა ევროპული რომანტიზმის განვითარებაზე. მაკფერსონი კრეფდა ძველ ლექსებს, ფოლკლორულ მასალას, თარგმნიდა გელური ენიდან.
ზურაბ ნონიკაშვილი
ზურაბ ნონიკაშვილი — საქართველოს ცენტრალური საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარე 2004 წლის ივნისიდან 2005 წლამდე.
ფოტო...
ლიტერატურა
კატეგორია:თავსართები
ზურაბ ნონიკაშვილი
სქოლიო
კატეგორია:ცესკოს თავმჯდომარეები
ბრას-პირისი
ბრას-პირისი (Brás Pires) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვისოზის შემადგენლობაში.
ჯეიმზ მაკფერსონი
სქოლიო
კატეგორია:შოტლანდიელი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1736 კატეგორია:გარდაცვლილი 1796
ბრას-პირისი
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
კედას-დუ-იგუასუ
კედას-დუ-იგუასუ (Quedas do Iguaçu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 630 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გუარაპუავის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 30 605 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37.25 კმ²-ზე. ფართობი 821 503 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
გარეული მტრედი
გარეული მტრედი ან ვეჟანი მტრედი (Columba livia) — ფრინველი მტრედისებრთა ოჯახისა. საკმაოდ მსხვილი მტრედია. მისი სხეულის სიგრძეა 29–36 სმ, ფრთის შლილი 50–67 სმ, ხოლო მასა 265–380 გ. შეფერილია ღია ნაცრისფრად. თავი, კისერი და მკერდი ვეჟანი აქვს, რომელსაც დაჰკრავს მომწვანო-მოყვითალო ლითონისებრი ბზინვარება. ფრთებზე გასდევს მუქი ზოლები. წააგავს ქედანსა და გვიძინს. ფრთები ფართო და წამახვილებულია, კუდი მომრგვალებული, რომლის ბოლო მუქია, დანარჩენი ღია. ფეხები შეფერილია ვარდისფერიდან მონაცრისფრო-შავამდე, ზოგიერთ ინდივიდს ისინი შებუმბლული აქვს. საერთოდ, განსხვავდება ქალაქისა და სოფლის და ველურ ბუნებაში მცხოვრები გარეული მტრედების შეფერილობანი. ნისკარტი ფიქალისფერი-შავი აქვს, რომლის ძირზე ამოზრდილია ცვილიანა. სქესობრივი დიმორფიზმი არ ახასიათებს. ახალგაზრდა, 6–8 თვემდე ინდივიდები მოწითალო-მონაცრისფრო ფერისანი არიან. გადაადგილდება მიწაზეც და ცაშიც, შეუძლია ხეებზე გაჩერებაც. ფრენისას ავითარებს 185 კმ/სთ სიჩქარეს. გავრცელებულია ევროპაში (მათ შორის საქართველოშიც, ფრაგმენტულად მცირე, ცენტრალურ, სამხრეთ, აღმოსავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში, აგრეთვე ავსტრალიაში, ჩრდილოეთ და სამხრეთ აფრიკაში, ჩრდილოეთ და სამხრეთ (მცირედ) ამერიკებში. ბინადრობს მინდვრებში, კლდოვან და ადამიანებით დასახლებულ ადგილებში. დაწყვილებას იწყებენ გაზაფხულის დასაწყისში. წელიწადში ბუდობენ 7–8-ჯერ. დედალი დებს 2 (იშვიათად 1) კვერცხს ორი დღე-ღამის ინტერვალით. ისინი თეთრია, ნაჭუჭი — გლუვი და ბრჭყვიალა, ზომებით 35×25-დან 43×32 სმ-მდე. ორივე მშობელი რიგრიგობით კრუხობს, მაგრამ დედალი უფრო მეტ დროს ატარებს ბუდეში. ინკუბაცია გრძელდება 16–19 დღე-ღამე. თავდაპირველად ბარტყებს ჩიჩახვიდან ამოღებული საკვებით, ე. წ. „ჩიტის რძით“ კვებავს. შემდეგ მათ რაციონში ემატება მცენარეთა თესლები. ისინი ფრენას 35–37 დღეში სწავლობენ. ზრდასრულობას 5–7 თვეში აღწევენ. გარეული მტრედი იკვებება თესლებით, კენკრითა და ნაყოფებით. მისი ბუნებრივი მტრები არიან: შავარდენი, ალალი, მთის არწივი, ჩვეულებრივი და ბეღურასებრი კირკიტა, მიმინო, ოლოლი, ვირჯინიული ზარნაშო, კატა, ოპოსუმი, ენოტი, მელა და სხვ.
ვახტანგ გურამიშვილი
ვახტანგ გურამის ძე გურამიშვილი (გურამოვი; დ. 1821 — გ. წ. უცნობია) — რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე. ვახტანგ VI-თან ერთად რუსეთს გადასახლებული გურამიშვილების შთამომავალი. 1872 წელს მიენიჭა ნამდვილი სახელმწიფო მრჩევლის წოდება, იყო ელიზავეტპოლის გუბერნიის ვიცე-გუბერნატორი და მრავალი საიმპერიო ჯილდოს კავალერი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1821 კატეგორია:ქართველები რუსეთში კატეგორია:გურამიშვილები
არშაკ I (სომხეთი)
არშაკ I (Արշակ; გ. 35) — პართიის პრინცი და სომხეთის მეფე I საუკუნეში.
გურანდა ჯაბუა
გურანდა ჯაბუა (დ. 3 სექტემბერი, 1981, ზუგდიდი) — ქართველი თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი, დიპლომატი.
არშაკ I (სომხეთი)
არშაკ I იყო პართიის მეფის, არტაბან III-ისა და მისი უცნობი მეუღლის პირველი ვაჟი. იგი დაიბადა და გაიზარდა პართიის იმპერიაში. მისი სახელი გამომდინარეობს პართიის და პონტოს ურთიერთობისგან. 35 წელს, სომხეთის მეფის არტაშეს III-ის გარდაცვალების შემდეგ არტაბან III-ს უნდოდა, რომ ტახტზე თავისი ვაჟი ასულიყო. არტაბან III-მ სომხეთის მეფედ არშაკ I გამოაცხადა. რომის იმპერატორმა ტიბერიუსმა უარი თქვა არშაკ I-ის სომხეთში მეფობაზე და მის ნაცვლად ეს თანამდებობა იბერიელ მითრიდატეს მიანიჭა, მისი ძმის, ფარსმან I იბერიელის მხარდაჭერით. მიუხედავად იმისა, რომ არშაკ I პრო-რომაელი მონარქი იყო, მისი მეფობა ხანმოკლე აღმოჩნდა. მისი მმართველობის დასაწყისიდან, ერთ წელიწადზე ნაკლები დროის შემდეგ, იგი საკუთარმა მოსამსახურეებმა მოწამლეს. არშაკ I-ის გარდაცვალების შემდეგ, არტაბან III-მ თავისი მეორე ვაჟი - ოროდეს I გაამეფა.
გურანდა ჯაბუა
დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, დიპლომატიისა და საერთაშორისო ურთიერთობათა ისტორიის სპეციალობით. 2010-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
არშაკ I (სომხეთი)
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მეფეები
გურანდა ჯაბუა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 3 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1981 კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ზუგდიდში დაბადებულები გ
სტალინური სახლი
მინიატიურა|კლასიკური „სტალინკა“ [[თბილისი|თბილისში. საცხოვრებელი სახლი ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩაზე]] სტალინური სახლი, „სტალინკა“ — მრავალბინიანი სახლების საერთო სალაპარაკო დასახელება, რომლებიც სსრკ-ში 1930-1950 წლებში, უმეტესწილად, კლასიციზმის სტილში შენდებოდა.
დასახელება
ასეთი ტიპის შენობის აღსანიშნავად გამოიყენება „სტალინის დროინდელი სახლი“ ან, უბრალოდ, „სტალინკა“. ყოფილი საბჭოთა კავშირის ტერიტორიაზე სტალინკას ზოგჯერ მოიხსენიებენ როგორც სრულგაბარიტიან ან სრულმეტრაჟიან ბინას.
ისტორია და მშენებლობის პერიოდი
სტალინური სახლები 1935 წლიდან 1960 წლამდე შენდებოდა. აშენების წლები კი, თავის მხრივ, ომამდელ და ომისშემდგომ დროინდელ პერიოდებად იყოფა. სტალინკების მშენებლობა საგრძნობლად შემცირდა 1956 წელს, როდესაც ინდუსტრიულ-მასობრივი ბინათმშენებლობის ორიენტირი გამოიკვეთა მთავრობის მხრიდან და უარი ეთქვა ე. წ. არქიტექტურულ გადაჭარბებეს, რამაც, თავის მხრივ, იაფფასიანი „ხრუშჩოვკების“ მთელი მასივების მშენებლობამდე მიიყვანა ქვეყანა. თუმცა 1960 წლამდე უკვე დაპროექტებული სტალინკების მშენებლობა დასრულდა, მაგრამ დაგეგმილი დეკორის გარეშე.
დაგეგმარება
როგორც წესი, სტალინურ ბინებს ოთახების საგრძნობი რაოდენობა აქვს — ჩვეულებრივ, სამი ან ოთხი, იშვითად გვხვდება ერთ- ან ხუთოთახიანი. ერთოთახიანი სტალინკები შეზღუდული რაოდენობით აშენდა. ოთახები გვხვდება როგორც იზოლირებული, ასევე მომიჯნავე (სამოთახიან სტალინკებში საკმაოდ ხშირია ანფილადური ტიპის დაგეგმარება).
სტალინკების საერთო ფართობი შეადგენს:
შენობის კონსტრუქციისა და ბინების გეგმარების მიხედვით სტალინკები ორ ტიპად იყოფა: „ნომენკლატურულ“ და „რიგით“ სტალინურ სახლებად.
ნომენკლატურული სტალინკები
ნომენკლატურული კორპუსები (დირექტორებისთვის, უფროსობისთვის განკუთვნილი, ე. წ. საუწყებო სტალინკები საბჭოთა კავშირის ელიტისთვის შენდენოდა). ასეთ ბინებში პარტიული მუშაკები, სამხედრო მაღალჩინოსნები და ძალოვანი სტრუქტურების თანამშრომლები, მეცნიერების მსხვილი წარმომადგენლები და ხელოვნების აღიარებული მოღვაწეები ცხოვრობდნენ. ნომენკლატურულ კორპუსებში კარგი გეგმარებაა, ყველა ბინას აქვს დიდი ჰოლი, სართულზე კი ორიდან ოთხამდე დიდი ფართობის ბინაა განთავსებული. ბევრ ბინაში გათვალისწინებული იყო საბავშვო და მოსამსახურის ოთახები, ასევე კაბინეტი და ბიბლიოთეკა. ამგვარი ბინები გამოირჩევა ფართო სამზარეულოთი და სანკვანძებით. ოთახების საშუალო კვადრატულობაა 15-25², ზოგჯერ კი 30-40² და უფრო მეტიც; ზოგიერთ სახლში, განსაკუთრებით, ზედა სართულზე სკულპტორებისა და მხატვრებისთვის დამხმარე ოთახებიც იყო გამოყოფილი.
ასეთი კორპუსები შენდებოდა ქალაქის ცენტრში გამზირებისა და მაგისტრალური ქუჩების გაყვანისას, მოედნებსა და სანაპიროებზე. როგორც წესი, სტალინკები აგებულია ინდივიდუალური არქიტექტურული პროექტით და ბევრი ქალაქის ღირსშესანიშნაობასაც წარმოადგენს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტალინისტური არქიტექტურა
ონკოლოგია
ონკოლოგია (onkos — მასა, სიმსივნე) — მეცნიერება, რომელიც შეისწავლის სიმსივნეთა წარმოშობის მიზეზებს, კლინიკურ მიმდინარეობას და ამუშავებს მათი მკურნალობისა და პროფილაქტიკის მეთოდებს. ონკოლოგია მჭიდროდ არის დაკავშირებული ისეთ დარგებთან, როგორიცაა ბიოლოგია (ციტოლოგია და გენეტიკა), ქიმია, პათოლოგია, ქირურგია, გინეკოლოგია, რადიოლოგია და სხვა.
დამოუკიდებელ სამეცნიერო-ბიოლოგიურ დისციპლინად ონკოლოგია ჩამოყალიბდა მეოცე საუკუნეში, მას შემდეგ, რაც დაიწყო სიმსივნის ზრდის ექსპერიმენტული შესწავლა. ამ პროცესის ერთ-ერთ ფუძემდებლად ითვლება მიხეილ ნოვინსკი, რომელმაც 1876 წელს სიმსივნე ძაღლიდან ლეკვს გადაუნერგა.
თეორიები სიმსივნეთა წარმოქმნის შესახებ ყალიბდებოდა ძირითადად გერმანელი პათოლოგანატომების, ექსპერიმენტატორეაგაის და სხვათა გამოკვლევებისა და აღმოჩენების საფუძველზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:მედიცინა
გიორგი გოგაშვილი
გიორგი რევაზის ძე გოგაშვილი (დ. 8 ოქტომბერი, 1960, თბილისი) — ქართველი ექსპერტი თავდაცვისა და ეროვნული უსაფრთხოების საკითხებში, ბრიგადის გენერალი (2003 წ.).
ბიოგრაფია
1982 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის საინჟინრო ფიზიკის ფაკულტეტი, 1987 წელს – მოსკოვის სსრკ სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის უმაღლესი სკოლა, 2002 წელს – თავდაცვის უწყების ენების ინსტიტუტი (სან-ანტონიო, აშშ), 2003 – ეროვნული თავდაცვის უნივერსიტეტი (ქ. ვაშინგტონი), იქვე მიენიჭა მეცნიერებათა მაგისტრის ხარისხი ეროვნული უსაფრთხოების სტრატეგიის დარგში.
1987-1991 წლებში მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის დაზვერვის განყოფილებაში, 1992-1996 წლებში – დამოუკიდებელი საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სპეციალური დანიშნულების მთავარ სამმართველოში, სამხედრო დაზვერვაში; 1996–97 წლებში იყო საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს ანალიტიკური სამსახურის წამყვანი სახელმწიფო მრჩეველი, 1998–2002 წლებში – საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს გენერალური ინსპექციის უფროსი, 2003–04 წლებში – საქართველოს თავდაცვის ეროვნული აკადემიის რექტორი. 2004 წლიდან თბილისის პოლიტიკური სწავლების სკოლისა და ევროკავშირის უნივერსიტეტის სტრატეგიული კვლევის ცენტრის ექსპერტი.
ნოსა-სენიორა-დუს-რემედიუსი
ნოსა-სენიორა-დუს-რემედიუსი (Nossa Senhora dos Remédios) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 53 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბაიშუ-პარნაიბა-პიაუიენსის შემადგენლობაში.
სერიალიზმი
მინი|300პქ|რიტმული მნიშვნელობების ექვსელემენტიანი რიგი ლუიჯი ნონოს „კანონიკური ვარიაციებიდან“ (Variazioni canoniche) სერიალიზმი — მუსიკალური კომპოზიციის მეთოდი ბგერითი სიმაღლეების, გრძლიობების, დინამიური მახასიათებლების, ტემბრის და მუსიკის სხვა ასპექტებისგან შედგენილი სერიების გამოყენებით. სერიალიზმის სათავედ არნოლდ შონბერგის თორმეტტონიანი ტექნიკა ითვლება, თუმცა, მისი რამდენიმე თანამედროვე ასევე მუშაობდა სერიალიზმის, როგორ პოსტ-ტონალური აზროვნების ერთ-ერთი ფორმის დასამკვიდრებლად. თორმეტტონიანი ტექნიკა (დოდეკაფონია) ქრომატიული შკალის თორმეტ ნოტს ალაგებს ბგერათრიგის სახით, რომელიც წარმოადგენს გამაერთიანებელ საფუძველს კომპოზიციის შიგნით მელოდიის, ჰარმონიის, სტრუქტურული განვითარებისა და ვარიაციებისთვის. სერიალიზმის სხვა მეთოდები მოიცავს მუშაობას ობიექტთა ისეთ ჯგუფებთან, რომლებიც შეიძლება არ წარმოადგენდეს ფიქსირებული მიმდევრობის სერიებს და ვრცელდება სხვა მუსიკალურ პარამეტრებზეც, როგორიცაა გრძლიობა, დინამიკა და ტემბრი.
ნოსა-სენიორა-დუს-რემედიუსი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 206 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.89 კმ²-ზე. ფართობი 358 492 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
სერიალიზმი
სერიების გამოყენებას არა მარტო ბგერის სიმაღლესთან, არამედ სხვა მუსიკალურ ასპექტებთან მიმართებაშიც, როგორიცაა გრძლიობა, დინამიკა და რეგისტრი, ინტეგრალური სერიალიზმი ანუ ტოტალური სერიალიზმი ეწოდება. სხვა ტერმინები, რომლებიც ევროპაში გამოიყენებოდა მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი სერიული მუსიკის განსასხვავებლად თორმეტტონიანი მუსიკის და მისი ამერიკული განშტოებებისგან, არის ზოგადი სერიალიზმი (general serialism) და მრავლობითი სერიალიზმი (multiple serialism).
კომპოზიტორებს: არნოლდ შონბერგი, ანტონ ვებერნი, ალბან ბერგი, კარლჰაინც შტოკჰაუზენი, პიერ ბულეზი, ლუიჯი ნონო, მილტონ ბებიტი, ელიზაბეტ ლუტიენსი, ჩარლს უორინენი და ჟან ბარაკე ამა თუ იმ სახის სერიალიზმი თავიანთი ნაწარმოებების უმეტესობაში აქვთ გამოყენებული. სხვები, როგორიცაა ბელა ბარტოკი, ლუჩიანო ბერიო, ბენჯამინ ბრიტენი, ჯონ კეიჯი, აარონ კოპლანდი, ოლივიე მესიანი, არვო პერტი, უოლტერ პისტონი, ნედ რორემი, ალფრედ შნიტკე, რუთ კროფორდ სიგერი, დიმიტრი შოსტაკოვიჩი და იგორ სტრავინსკი სერიალიზმს მხოლოდ ცალკეულ ნაწარმოებებში ან ნაწარმოებთა ცალკეულ ნაწილებში იყენებდნენ, ისევე, როგორც ზოგიერთი ჯაზ-კომპოზიტორი, მაგალითად, იუსეფ ლატიფი და ბილ ევანსი.
ძირითადი განსაზღვრებანი
სერიალიზმი არის მეთოდი, „ძალზედ სპეციალიზებული ტექნიკა“, ან „გზა“ მუსიკალური კომპოზიციის შესაქმნელად. იგი ასევე შეიძლება გააზრებულ იქნას, როგორც გარკვეული ტიპის „მსოფლმხედველობა, (Weltanschauung), ადამიანის გონების გარესამყაროსთან დაკავშირების და რაიმე სუბიექტის განხილვისას მთლიანობის შექმნის გზა“.
თავად სერიალიზმი არ წარმოადგენს კომპოზიციის სისტემას ან სტილს. ასევე, ბგერით სიმაღლესთან დაკავშირებული სერიალიზმი სულაც არაა შეუთავსებელი ტონალობასთან, თუმცა, ყველაზე ხშირად ატონალური მუსიკის შექმნისას გამოიყენება.
„სერიული მუსიკა“ პრობლემატური ტერმინია, რადგან სხვადასხვა ენებში სხვადასხვა მნიშვნელობით გამოიყენება, განსაკუთრებით კი იმის გამო, რომ ფრანგულ ენაში მისი შემოღებიდან მალევე, გერმანულში გადასვლის პროცესში, მისმა მნიშვნელობამ საგრძნობი ცვლილებები განიცადა. ტერმინის შემოღება მუსიკასთან დაკავშირებით პირველად ფრანგულ ენაში მოხდა რენე ლეიბოვიცის მიერ, 1947 წელს. იგი მალევე გამოიყენა ინგლისურში ჰამფრი სიერლმა, როგორც ალტერნატიული თარგმანი გერმანული სიტყვისა „Zwölftontechnik“ („თორმეტტონიანი ტექნიკა“) ან „Reihenmusik“ („რიგის მუსიკა“). ტერმინი „serielle Musik“, რომელიც კარლჰაინც შტოკჰაუზენმა და ჰერბერტ აიმერტმა გერმანულში 1955 წელს, ზემოხსენებულისგან დამოუკიდებლად შეიტანეს, სხვა მნიშვნელობას ატარებდა, თუმცა ისიც ითარგმნებოდა, როგორც „სერიული მუსიკა“.
თორმეტტონიანი სერიალიზმი
პირველი ტიპის სერიალიზმი შედარებით ვიწროდ განისაზღვრება, როგორც სტრუქტურული პრინციპი, რომლის მიხედვითაც ხდება გარკვეული სახით დალაგებული ელემენტებისგან შედგენილი განმეორებადი სერიების (ბგერათა ჯგუფების ან რიგების) გამოყენება ან კონკრეტული გზებით მათი მანიპულირება მუსიკალური ნაწარმოებისთვის ერთიანობის მისაცემად. სერიალიზმი უფრო ფართოდ მიემართება ყველა მუსიკას, დაწერილს მეთოდით, რომელსაც შონბერგი უწოდებდა „კომპოზიციას თორმეტი ტონით, რომლებიც მხოლოდ ერთმანეთთან არიან დაკავშირებული“ (იგივე დოდეკაფონია) და ხერხებს, რომლებიც მისი მეთოდებისგან წარმოიშვა. ზოგჯერ, იგი გამოიყენება ისეთ მუსიკასთან მიმართებაშიც, რომელშიც ბგერის სიმაღლის გარდა სულ მცირე კიდევ ერთი ელემენტი განიხილება, როგორც რიგი ან სერია. სერიული ხერხების სხვა მუსიკალურ ელემენტებზე განვრცობისას ტერმინი „პოსტ-ვებერნული სერიალიზმი“ გამოიყენება. სხვა ტერმინები, რომლებიც ამ განსხვავებას ასახავენ, არის „თორმეტტონიანი სერიალიზმი“ და „ინტეგრალური სერიალიზმი“.
რიგი შეიძლება შეადგინონ კომპოზიციის პროცესის დაწყებამდე (შესაძლოა, გარკვეული ინტერვალური ან სიმეტრიული მახასიათებლების გათვალისწინებით), ან იგი, შესაძლოა, გამომდინარეობდეს სპონტანურად მოფიქრებული თემატური ან მოტივური იდეიდან. რიგის სტრუქტურა, როგორც ასეთი, არ განსაზღვრავს მთლიანი კომპოზიციის სტრუქტურას, რომელიც, თავის მხრივ, უფრო ფართო სტრატეგიის შემუშავებას საჭიროებს. ეს სტრატეგიული არჩევანი ხშირად რიგში არსებულ ურთიერთმიმართებებზეა დამოკიდებული და რიგიც, თავის მხრივ, შეიძლება აიგოს იმ მოსაზრებით, რომ მისგან წინასწარ არჩეული სტრატეგიისთვის საჭირო ურთიერთმიმართებების მიღება იყოს შესაძლებელი.
ბგერათა საწყის ჯგუფში, შესაძლოა, გათვალისწინებული იყოს დამატებითი შეზღუდვებიც, როგორიცაა მოთხოვნა, რომ თითოეული ინტერვალი ჯგუფის ფარგლებში მხოლოდ ერთხელ იქნას გამოყენებული.
არა-თორმეტტონიანი სერიალიზმი
ანალიზის ის წესები, რომლებიც თორმეტტონიან ტექნიკაშია მიღებული, „პირველ რიგში ის, რომ სერია ინტერვალურ მიმდევრობას წარმოადგენს და მეორე ის, რომ წესები მუდმივია,“ არ მიესადაგება სერიალიზმის მეორე ტიპს. მაგალითად, შტოკჰაუზენი, ადრეულ სერიულ კომპოზიციებში, როგორიცაა Kreuzspiel და Formel, „წინ მიიწევს სექციებად, რომელთა ფარგლებშიც ბგერათა წინასწარ განსაზღვრული ჯგუფი გამუდმებით იცვლება... დისტრიბუციული სერიული პროცესის კომპოზიტორისეული მეთოდი შეესაბამება იოზეფ მატიას ჰაუერის Zwölftonspiel-ის განვითარებას.“
ანრი პუსერისთვის, დოდეკაფონიური ხერხებით მუშაობის საწყისი პერიოდის შემდეგ, რომელშიც შედის ისეთი ნაწარმოებები, როგორიცაა „შვიდი ლექსი“ (Sept Versets, 1950) და „სამი საეკლესიო სიმღერა“ (Trois Chants sacrés, 1951), სერიალიზმმა „ევოლუცია განიცადა და გათავისუფლდა ამ კავშირისგან „სიმფონიაში თხუთმეტი სოლისტისთვის“(Symphonies pour quinze Solistes) [1954–55] და „კვინტეტში ანტონ ვებერნის სახსოვრად“ (Quintette à la mémoire d’Anton Webern), (1955), ხოლო Impromptu-დან (1955) მოყოლებული გამოყენების სრულიად ახალ განზომილებას და ახალ ფუნქციებს იძენს“: "თორმეტტონიანი სერია კარგავს თავის ამკრძალავ, მარეგულირებელ და ნიმუშის მიმცემ ფუნქციებს. 66-ვე ინტერვალური მიმართება, რომელიც 12 ბგერას შორის შეიძლება შეგვხვდეს, ნაწარმოების შიგნით, თეორიულად, თანაარსებობს. ხშირია აკრძალული ინტერვალები, მაგალითად, ოქტავა ან ნოტების ნაადრევი გამეორება, თუმცა, მკვრივ სტრუქტურაში ამის შემჩნევა რთულია. განმსაზღვრელ როლს კარგავს, ასევე, რიცხვი 12-ც. ბგერათა დაჯგუფებებს მათი ფორმაციით განპირობებული შეზღუდვები აღარ გააჩნიათ. დოდეკაფონიური სერია ფორმის მყარი მოდელების (ან მათი ჯგუფის) გაჟღერებისას ფუნქციას კარგავს, ხოლო ქრომატიული მუდმივა მხოლოდ ზოგადი მითითების როლში გვევლინება."
1960-იან წლებში პუსერი კიდევ უფრო შორს წავიდა და წინასწარ შერჩეულ მუსიკალურ მასალას გარდაქმნათა წინასწარ განსაზღვრული კომპლექტი შეუსაბამა. ამის ერთ-ერთი მაგალითია დიდი საორკესტრო ნაწარმოები „ფერთა გადაკვეთა“ (Couleurs croisées, 1967), რომელშიც ეს ტრანსფორმაციები საპროტესტო სიმღერის We Shall Overcome მასალაზე სრულდება. ეს ქმნის განსხვავებულ სიტუაციათა თანმიმდევრობას, რომელთა შორისაც ზოგიერთი ქრომატიული და დისონანტურია, სხვები – დიატონური და კონსონანტური. ოპერაში „თქვენი ფაუსტი“ (Votre Faust, 1960–68) პუსერმა მოამზადა დიდი ოდენობით სხვადასხვა მუსიკალური ციტატა, რომლებიც, თავის მხრივ, თავისებურ „შკალაზე“ იყო განაწილებული, რაც ნაწარმოებს ერთიანობასა და წესრიგს სძენდა. ეს „განზოგადებული“ სერიალიზმი (ყველაზე ფართო გაგებით), მიზნად ისახავს, მოიცვას ყველა მუსიკალური ფენომენი, რამდენად ორაზროვანი შინაარსისაც უნდა იყოს ის, რათა „გააკონტროლოს ტონალური დეტერმინიზმის შედეგები, მოახდინოს მათი მიზეზ-შედეგობრივი ფუნქციების დიალექტიზაცია და თავი დააღწიოს ნებისმიერ აკადემიურ აკრძალვებს, განსაკუთრებით, რაიმე სახის ანტი-გრამატიკის შემოღებას, რომელმაც შეიძლება მანამდე არსებული გრამატიკა ჩაანაცვლოს“.