cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comitas parvifusiformis
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ყაზახეთი 2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ყაზახეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეორედ 2000 წელს, ავსტრალიის ქალაქ სიდნეიში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ შვიდი მედლის მოპოვება შეძლეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ყაზახეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აზიის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ვოსკრესენსკოე (მელეუზის რაიონი)
ვოსკრესენსკოე  (Воскресенск; Воскресенское) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის მელეუზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1817 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ მელეუზიდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მელეუზი, რომელიც დაშორებულია 26 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:მელეუზის რაიონის სოფლები
ბრაზილია 1968 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბრაზილიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეათედ იასპარეზა 1968 წელს, მექსიკის დედაქალაქ მეხიკოში. ამ თამაშებზე მათ 1 ვერცხლისა და 2 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
კაენის ციხე (სომხეთი)
ლიტერატურა
კატეგორია:სომხეთის ციხესიმაგრეები
არტაქსერქსე I
არტაქსერქსე I (ფარსი اردشیر یکم ,ბერძნ. Ἀρταξέρξης „მართალთა სამეფოს მეუფე“; ? — გ. ძვ. წ. 424) — სპარსეთის მეფე აქემენიდების დინასტიიდან ძვ. წ. 465 - ძვ. წ. 424 წლებში. ქსერქსე I-ს ვაჟი. იქორწინა დამასპიაზე.
პლუტარქე წერს, რომ გადატრიალების შემდეგ, 7 თვის მანძილზე ძალაუფლება არტაბანს ჰქონდა და იგი ართახშასას წინააღმდეგ შეთქმულებას აგებდა, სურდა მეფის მოკვლა და თავად გამეფება. მაგრამ ართახშასა უფრო ცბიერი აღმოჩნდა, მან დაღუპა ატრაბანი, შემდეგ კი გაწყვიტა მთელი მისი გვარი.
ძვ. წ. 464 წელს ართახშასას მისი უმცროსი ძმა ვიშტაპსა აუჯანყდა, რომელიც იმ დროს ბაქტრიის სატრაპი იყო. მაგრამ იგი ორ ბრძოლაში დამარცხებული იყო და იგი მოკლეს. ახალი გადატრიალებების თავიდან ასაცილებლად ართახშასამ ბრძანა თავისი ცოცხალი ძმების დახოცვა. ასე გახდა ართახშასა აქემენიდების იმპერიის ერთპიროვნული მმართველი.
მისი მმართველობა საერთო ჯამში მშვიდი იყო, მაგრამ არა უდარდელი. ძვ. წ. 460 წელს სპარსებმა დაკარგეს ეგვიპტე, სადაც ლივიელი ინარი გაბატონდა. ეგვიპტის სატრაპი ხახამანიში პაპრემისთან იყო მოკლული. ირანმა კავშირი დადო ათენელებთან, რომლებმაც ძვ. წ. 459 წელს დასახმარებლად 200 გემი გამოუგზავნეს. მალე მემფისი დაეცა და ალყა შემოერტყა მის ციტადელს „თეთრ კედელს“. მხოლოდ ძვ. წ. 456 წელს სირიის სატრაპმა ბაგაბუხშმა მოახერხა აჯანყებულთა და მათ მოკავშირეთა დამარცხება. გადარჩენილმა ბერძნებმა და ეგვიპტელებმა თავი კუნძულ პროსოპიტიდას შეფარეს, დელტის დასავლეთით და აქ წელიწადნახევარი ებრძოდნენ სპარსებს. მხოლოდ მდინარის სხვა კალაპოტში გადაყვანის შემდეგ შეძლეს სპარსებმა კუნძულის აღება. ეგვიპტე ისევ დაიმორჩილეს სპარსებმა.
რაც შეეხება ათენელებს, ისინი განაგრძობდნენ ბრძოლას. ძვ. წ. 449 წელს მათმა ესკადრამ კიმონის მეთაურობით კვიპროსთან დაამარცხა სპარსული არმია. მალე ზავი დაიდო, რამაც დაასრულა ნახევარსაუკონოვანი ბერძნულ-სპარსული ომი.
აჯანყება ეგვიპტეში
ძვ. წ. 460 წელს აჯანყებამ იფეთქა ეგვიპტეში, რომელმაც მალევე მიიღო საბრძოლო ხასიათი. ამბოხებას ხელმძღვანელობდა ლივიელი ინარი. იგი შეიჭრა ნილოსის ხეობაში და მალე მას შეუერთდნენ სხვა ამბოხებულებიც. ინარმა დასახმარებლად ათენელებსაც მიმართა და სთხოვა რომ მისთვის გემები გამოეგზავნათ, მართლაც ძვ. წ. 459 წელს ეგვიპტისაკენ 200 გემი დაიძრა.
ძვ. წ. 456 წელს არტაქსერქსე I-მა ამბოხებულების წინააღმდეგ სირიის სატრაპი ბაგაბუხშმი გაგზავნა და ამდენი წლის შემდეგ სწორედ მან მოახერხა ამბოხებულებისა და მათი მოკავშირეების დამარცხება. ბრძოლამ კუნძულ პროსოპიტიდაზე, დელტის დასავლეთით გადაინაცვლა. თითქმის წელიწადნახევარი გასტანა ორ მხარეს შორის დაპირისპირებამ და საბოლოოდ სპარსებმა მოახერხეს მტრის მოგერიება. ეგვიპტე კვლავ სპარსების ხელში აღმოჩნდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:აქემენიდები კატეგორია:ეგვიპტის ოცდამეშვიდე დინასტიის ფარაონები კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 424
ზაზა ლებანიძე
ზაირა (ზაზა) ლებანიძე (დ. 30 ნოემბერი, 1935, სოფ. ბუკნარი, დღევანდელი ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი — გ. 1 დეკემბერი, 2019, თბილისი) — ქართველი მსახიობი.
1958 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტი და სხვადასხვა წლებში მუშაობდა: სოხუმის ქართულ დასში (1958–1960), მარჯანიშვილის (1960–1967), რუსთავის (1967–1975) თეატრებში. 1975 წლიდან სიკვდილის ბოლომდე იყო  რუსთაველის თეატრის მსახიობი. აღსანიშნავი როლებია: ელენე ( ალექსანდრე ჩხაიძის „თავისუფალი თემა“), ბებია (ნოდარ დუმბაძის „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“), დედა (თამაზ ჭილაძის „როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“), გიორგის ქალიშვილი (რობერტ სტურუას, ლილი ფოფხაძის, ავთანდილ ვარსიმაშვილის  „ვარიაციები თანამედროვე თემაზე“), თამრო („აღდგომა გაუქმებულ სასაფლაოზე“), მეცხრე (ანტონ ჩეხოვის „პალატა #6“).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2019 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
დიოსკურები
დიოსკურები — დიდიმები, კასტორი და პოლუქსი ანუ პოლიდევკე, ლაკონიის ამიკლეში შობილი ბუმბერაზი ტყუპი ძმები, ზევსისა და ლედას შვილები, ელენეს და კლიტემნესტრას ძმები. უზოგი მითი და ჰომეროსიც, ტინდარევსის შვილებად თვლის და ამიტომ ტინდარიდებსაც ეძახიან, მაგრამ თვით სახელწოდება მოწმობს, რომ ციური მეფის ვაჟები არიან. მათ თვლიდნენ მეომართა და ზღვაოსანთა მფარველებად. დიოსკურების კულტი ადრევე გადავიდა რომში. რომში მათ უწოდებდნენ კასორსა და პოლუქსს.ჰესიოდეს თანახმად, ტინდარეოსის მეუღლე ლედა იხილა ზევსმა ძევის გედის სახით მოევლინა და შეუკავშირდა ევროტში მობანავე ლედას, ეტოლიის მეფის ასულს. ამის შემდეგ ლედამ დადო კვერცხი, საიდანაც იშვა ტყუპი ძმები, მშვენიერი ელენე და პოლიდევკესი. სხვა ვერსიით, ელენე და პოლიდევკე ზევსის შვილები არიან, კასტორი და კლიტემნესტრა – ტინდარეოსის შვილები არიან. ასე რომ, კასტორი და პოლიდევკესი სხვადასხვა მამის შვილები იყვნენ,თუმცა ტყუპ ძმებად იწოდებოდნენ. ისინი საოცრად ჰგავდნენ ერთმანეთს და ასევე საოცარი სიყვარულით უყვარდათ ერთმანეთი. მხოლოდ ბუნება ჰქონდათ სხვადასხვა: პოლიდევკესი იყო უკვდავი, ხოლო კასტორი – მოკვდავი. ძმებმა მთელ საბერძნეთში გაითქვეს სახელი: კასტორი იყო უბადლო მხედარი და ცხენთა დამაურვებელი, ხოლო პოლიდევკესი – უზადო მოკრივე.
დიოსკურებმა მრავალი საგმირო საქმე აღასრულეს: შინ დააბრუნეს თავიანთი და, მშვენიერი ელენე, რომელიც თესევსს ჰყავდა გადამალული. მონაწილეობა მიიღეს კალიდონის ნადირობასადა არგონავტთა ლაშქრობაში, რომლის დროსაც პოლიდევკესმა დაამარცხა პოსეიდონის ძე ამიკოსი. განუყრელი ძმები ჯოგის გამო შეებრძოლნენ აფარეტიდებს, რომლის დროსაც პოლიდევკესი სასიკვდილოდ დაიჭრა. მაშინ კასტორმა ხელები ზევით აღაპყრო და მამა-ზევსს შეევედრა, რომ ძმასთან ერთად ისიც მოეკლა. ზევსმა თავის ძეს შეახსენა, რომ უკვდავი იყო და შეეძლო ოლიმპიელ ღმერთებთან ერთად ნეტარებით ეცხოვრა, ხოლო თუკი არ ისურვებდა განშორებას თავის მოკვდავ ძმასთან, მაშინ იგიც ნახევრადმოკვდავი უნდა გამხდარიყო: ერთი დღე ძმასთან ერთად ჰადესში უნდა გაეტარებინა, მეორე დღე კი, კვლავ მასთან ერთად – ოლიმპოსზე და ასე გაგრძელდებოდა სამარადისოდ. სიხარულით გაუნაწილა კასტორმა უკვდავება თავის ძმას.
ძველ საბერძნეთში დიოსკურებს აიგივებდნენ ტყუპ თანავარსკვლავედთან. მიიჩნევდნენ, რომ ისინი მფარველობდნენ მეზღვაურებსა და მეომრებს. მოყვარულ ძმათა ლეგენდა ეხმიანება სინათლისა და სიბნელის, დღისა და ღამის, სიცოცხლისა და სიკვდილის მუდმივი მონაცვლეობის არქაულ წარმოდგენებს.
დიოსკურებს დიდ პატივს სცემდნენ მთელ საბერძნეთში. სპარტაში ისინი სახელმწიფოს მფარველ ღვთაებებად მიაჩნდათ. მათი ეგისის ქვეშ ტარდებოდა სპორტული თამაშობანიც.
დიოსკურების კულტი რომშიც გავრცელდა. აქ ძვ.წ. 484 წელს მათი სახელობის ტაძარი ააგეს. კვირინალისის სასახლეს დღესაც ამშვენებს ცხენებთან მდგომი დიოსკურების ქანდაკებები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არგონავტები
ავკვეთი
ავკვეთი — ნასოფლარი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში, ქვახვრელის თემში. მდებარეობს მდინარე ტანის შენაკად ვერის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1160 მეტრზე. გორიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში არავინ ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
კინჩხის ჩანჩქერი
კინჩხის ჩანჩქერი, ოკაცეს ჩანჩქერი — ჩანჩქერი საქართველოში, ხონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სოფელ კინჩხაფერდის მიდამოებში, ზღვის დონიდან 843 მ სიმაღლეზე. წარმოადგენს მდინარე საწისქვილოს ხეობაში, ასხის კირქვული მასივის აღმოსავლეთ ქარაფიდან, სამ საფეხურად გადმომავალ ჩანჩქერების კასკადს. ზედა ორი საფეხური მდინარე საწისქვილოს მარჯვენა შენაკადზეა წარმოქმნილი, პირველის სიმაღლე დაახლოებით 25 მ-ია, ხოლო მეორე ჩანჩქერის სიმაღლე 70 მ-მდე აღწევს. ნაკადის მდინარე საწისქვილოსთან შეერთების შემდეგ 20 მ-ში წარმოიქმნება კასკადის მესამე დაახლოებით 35 მ სიმაღლის საფეხური. ბუნების ძეგლია; ყველაზე ახლომდებარე მსხვილი დასახლებული პუნქტია ქალაქი ხონი.
ქვეში (ბოლნისის მუნიციპალიტეტი)
ქვეში — სოფელი საქართველოში, ბოლნისის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე მაშავერის (ხრამის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 580 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქ ბოლნისიდან დაშორებულია 7 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელ ქვეშის მოსახლეობა შეადგენს 342 ადამიანს. სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით დგას ქვეშის ციხე.
სქოლიო
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ყაზახეთი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ყაზახეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მესამედ 2004 წელს, საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ რვა მედლის მოპოვება შეძლეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ყაზახეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აზიის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბრაზილია 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბრაზილიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთერთმეტედ იასპარეზა 1972 წელს, დასავლეთ გერმანიის ქალაქ მიუნხენში. ამ თამაშებზე მათ მხოლოდ 2 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბრაზილია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბამბერგი
ბამბერგი რომის მსგავსად 7 ბორცვზე მდებარეობს, ამიტომ შუა საუკუნეებში მას „გერმანულ რომს" ეძახდნენ. ქალაქის კათედრალში დაკრძალულია რომის პაპი კლემენტ II, ერთადერთი პაპი, რომელიც ალპების ჩრდილოეთით განისვენებს.
1647 წელს, ქალაქში დაარსდა ბამბერგის უნივერსიტეტი, რომელსაც იმ დროისთვის ბამბერგის აკადემია ეწოდებოდა.
გალერეა
კატეგორია:ბავარიის ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გერმანიაში
ვარხვისებრნი
სქოლიო
* კატეგორია:ვარხვისნაირნი
ასკაპოტცალკოს ბრძოლა
ასკაპოტცალკოს ბრძოლა — (Batalla de Azcapotzalco) მოხდა 1821 წლის 19 აგვისტოს ქალაქ ასკაპოტცალკოში, მეხიკოსთან. ეს უნდა ყოფილიყო მექსიკის დამოუკიდებლობის ომის ბოლო ძირითადი და გადამწყვეტი სამხედრო მოქმედება. აჯანყებულებმა, რომლებსაც პოლკოვნიკები ანასტასიო ბუსტამანტე და ლუის კვინტანარი მეთაურობდნენ, დაამარცხეს ესპანეთის ჯარები, რომლებსაც მეთაურობდა მანუელ დე ლა კონჩა.
პრელუდია
1821 წლის აგვისტოსთვის სამი გარანტიის არმია აგუსტინ დე იტურბიდის მეთაურობით აკონტროლებდა ახალი ესპანეთის ქალაქებსა და მნიშვნელოვან ქალაქებს, ტოვებდა მხოლოდ მეხიკოს როიალისტულ ბასტიონებს და ვერაკრუსის პორტს. მეხიკო, როგორც ახალი ესპანეთის ვიცე-სამეფოს დედაქალაქი, საკვანძო პუნქტი იყო მექსიკის დამოუკიდებლობისთვის 11 წლიანი ომის დასასრულებლად. სამი გარანტიის არმია გარშემორტყმული იყო ქალაქის პერიფერიაზე და სამეფო ძალები იძულებით შევიდნენ ტაკუბაში (დღევანდელი მიგელ იდალგო), ასევე კლავერიის ძველ ჰაციენდაში.
ბრძოლა
ბრძოლის წინ აგუსტინ დე იტურბიდე გაემგზავრა კორდობაში, რათა შეხვედროდა პოლიტიკურ ხელმძღვანელს, ხუან ო'დონოჟუს, მან მეხიკოს გარშემო ჯარების სარდლობა ლუის კვინტანარს და ანასტასიო ბუსტამანტეს გადასცა. ბუსტამანტემ წარმატებით დაიპყრო კრისტოსა და კარეაგას მამული, (დღეს ცნობილია როგორც როსარიო და მოლინო დე ლა ჰაციენდა სანტა მონიკა) და იქიდან გადადგა შემდეგი ნაბიჯი მეხიკოში. 1821 წლის 19 აგვისტოს მეამბოხე ნიკოლას აკოსტა შევიდა ასკაპოტცალკოში და აიღო როსარიოს ხიდი სამეფო ძალებზე თავდასხმის მიზნით. შეტევა ძლიერი წვიმის დროს დაიწყო. ბრძოლის დაწყებისთანავე როიალისტი გენერალი მანუელ დე ლა კონჩა გაემგზავრა თავის შტაბში ტაკუბაიაში გამაგრების მიზნით.
აჯანყებულები გადადგნენ ასკაპოტსალკოში და გაგზავნეს ჯარები კარეაგას მამუ;ში. გენერალი კონჩა მიჰყებოდა და ცდილობდა ეიძულებინა ისინი ასკაპოტცალკოში შეხვედროდნენ მას. როდესაც სამეფო ძალები მივიდნენ, აჯანყებულმა ძალებმა შეუტიეს მათ დომინიკოსის მონასტრის ვესტიბიულსა და ჭერზე. ბრძოლა დილის 11 საათამდე გაგრძელდა და შეჩერდა მაშინ, როდესაც აჯანყებულებს საბრძოლო მასალის მარაგი საერთოდ აღარ ჰქონდათ.
ანასტასიო ბუსტამანტემ გასცა ქვემეხის დადგმის ბრძანება, რომელიც ქალაქის შესასვლელში დადგეს, მაგრამ ეს ყველაფერი გამოუსადეგარი აღმოჩნდა და უკან დახევა გადაწყვიტა. ცნობილი მეამბოხე ჯარისკაცი ენკარნასიონ ორტისი ასევე ცნობილი როგორც El Pachondo ცდილობდა გადაერჩინა არტილერია, მაგრამ მას ესროლეს და მოკლეს. ამ აქტმა უფრო მეტად განარისხა აჯანყებულები, რომლებიც თავს დაესხნენ ვესტიბიულს, როიალისტების ძალებს ხელჩართული დაუპირისპირდნენ, დაამარცხეს ისინი და აიძულეს გაქცეულიყვნენ როსარიოს ხიდზე.
შემდეგ
ამ ბრძოლაში ვალენტინ კანალისოც იბრძოდა. ის, ისევე როგორც ანასტასიო ბუსტამანტე, მოგვიანებით გახდა მექსიკის პრეზიდენტი.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის ბრძოლები კატეგორია:მექსიკის ბრძოლები კატეგორია:ბრძოლები
ბრილიანტის ფონდი
რუსეთის ბრილიანტის ფონდი (Алма́зный фонд Российской Федера́ции) - გამოფენა, რომელიც გაიხსნა 1967 წელს მოსკოვის კრემლის იარაღის პალატაში. ფონდის კოლექცია მოიცავს XVIII-XX საუკუნეების საიუველირო ხელოვნების შედევრებს, ასევე ისტორიულ და მხატვრულ ღირებულების ნუგბარებსა და ძვირფას ქვებს.
ბრილიანტის ფონდის კოლექცია დაარსდა პეტრე I– ის მმართველობის ქვეშ. ძვირფასი ექსპონატების უმეტესი ნაწილი მიიღო ელიზაბეტ პეტროვნასა და ეკატერინე II– ის დროს, ხოლო შემდეგ შეავსეს რომანოვების მეფობის დროს. კოლექცია ატარებდა სხვადასხვა სახელებს: სამეფო გამქირავებელი, ბრილიანტის ოთახი, საკუჭნაო No1 კამერალური დეპარტამენტის კაბინეტი მისი იმპერიული უდიდებულესობისა. ასევე იცვლებოდა მისი ადგილმდებარეობაც - გვირგვინისა და სამკაულების კოლექცია არაერთხელ გადავიდა ზამთრის სასახლის სხვადასხვა შენობაში.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, ბრილიანტის ოთახის კოლექცია გადაეცა მოსკოვის სახელმწიფო სახაზინო დეპოზიტარს ნარკომფინს. კოლექციის ძვირფასი ნივთების მნიშვნელოვანი ნაწილი დაიკარგა რომანოვების დინასტიის სამკაულების მასობრივი გაყიდვის დროს საბჭოთა მთავრობის მიერ.
1967 წლიდან კოლექცია ივსება უნიკალური ქვებით რუსული საბადოებიდან და თანამედროვე იუველირების ნამუშევრებით.
ბრილიანტის ფონდის გამოფენა
1967 წლის 2 ნოემბერს, საბჭოთა ხელისუფლების ჩამოყალიბების ორმოცდამეათე წლისთავის აღსანიშნავად, გაიხსნა სსრკ ბრილიანტის ფონდის გამოფენა. ის უნდა გაგრძელებულიყო ერთი წელი - 1967 წლის ნოემბრიდან 1968 წლის ნოემბრამდე, მაგრამ საზოგადოების დიდი ინტერესის გამო, ექსპოზიცია მუდმივი გახდა. მომდევნო 40 წლის განმავლობაში გამოფენას ეწვია დაახლოებით ოთხი მილიონი ადამიანი.
გოხრანის სპეციალური ქვედანაყოფი მუშაობდა კოლექციაში შენახული სამკაულების ღირებულების შეფასებაზე და მსოფლიო ბაზარზე მისი გაყიდვის შესაძლებლობის დადგენაზე. მაგალითად, ბრილიანტის ფონდმა მიიღო შემოთავაზება უცნობი დასავლური ფირმისგან ბრილიანტის ვარდის შეძენის შესახებ, მაგრამ გარიგება არ განხორციელდა, რადგან მხარეები ვერ შეთანხმდნენ ფასზე.
1991 წელს რუსეთის გოხრანმა მიიღო რუსეთის ფედერაციის ეკონომიკისა და ფინანსების სამინისტროს დაქვემდებარებული ძვირფასი ლითონებისა და ძვირფასი ქვების კომიტეტის სტატუსი (რუსეთის ფედერაციის კომდრაგმეტი). 1992 წლიდან რუსეთის გოხრანი არის რუსეთის ფედერაციის ძვირფასი ლითონებისა და ძვირფასი ქვების კომიტეტის წევრი (როსკომდრაგმეტი). 1996 წელს როსკომდრაგმეტი დაიშალა. მისი ამჟამინდელი ფორმით, რუსეთის გოხრანი შეიქმნა რუსეთის ფედერაციის მთავრობის 1996 წლის 21 ნოემბრის განკარგულებით.
საქმიანობა
ბრილიანტის ფონდის მონაცემებით, 2016 წელს გამოფენას ესწრებოდა 120 ათასი ადამიანი, გამოქვეყნდა აუდიო სახელმძღვანელო ექვს ენაზე.
ბრილიანტის ფონდის კოლექციის უნიკალურ ნივთებს აქვთ შეზღუდული ჩვენების შესაძლებლობები. უფრო ფართო აუდიტორიისთვის მათი ისტორიული ღირებულებების გაცნობის მიზნით, ასევე ფონდის უსაფრთხოების მიზნით, 2018 წელს დაიწყო პროექტი კოლექციის მთავარი საგანძურის ოპტიკური ასლების შესაქმნელად. ამისათვის მეცნიერები იყენებენ იური დენისიუკის მხატვრულ ჰოლოგრაფიულ ტექნიკას ულტრა რეალისტური ჰოლოგრამების-ოპტოკლონების შესაქმნელად. ეს ასლები აღადგენს ორიგინალების ყველა ოპტიკურ თვისებას, მათ შორის ძვირფასი ქვებისა და ლითონების ბრწყინვალებას და ანარეკლს. 2018 წლის დასაწყისში შეიქმნა ათი ოპტოკლონი, მათ შორის: წმინდა ეკატერინესა და წმინდა ალექსანდრე ნევსკის ორდენები, ეკატერინე II- ის ტურმალინის მშვილდი და სხვა.
კრიმინალი
1998 წელს რუსი ბიზნესმენი ანდრეი კოზლენოკი, Golden ADA- ს თანადამფუძნებელი, საბერძნეთში დააპატიმრეს გოხრანიდან 187 მილიონი დოლარის ძვირფასი ნივთების მოპარვის ბრალდებით. 2001 წლის 17 მაისს მოსკოვის საქალაქო სასამართლომ კოზლენოკი დამნაშავედ ცნო ფართომასშტაბიანი თაღლითობისთვის და მიესაჯა ექვსი წლით თავისუფლების აღკვეთა. მის საქმეზე მუშაობის შედეგად, 40 მილიონ დოლარზე მეტი დაუბრუნდა გოხრანს: ეს იყო 15.5 მილიონი აშშ დოლარი უცხოურ ვალუტაში, ბრილიანტები და უხეში ბრილიანტები დაახლოებით 26 მილიონი დოლარის ღირებულების, ვერცხლის ნივთები (დაახლოებით 200 ათასი აშშ დოლარი).
გოხრანის საიუველირო ნაწარმის ქურდობის შესახებ დიდი სკანდალი მოხდა 2015 წელს, როდესაც რუსულმა კომპანიამ "Севералмаз" ჩაატარა სამუშაოები ფონდის დასალაგებლად, რის შემდეგაც გაქრა ოთხი ქვა, მინიმალური სადაზღვევო ღირებულებით 500 ათასი აშშ დოლარი.
ლიტერატურა
Альбомъ Коронации Ихъ Императорскимъ Величествъ. — Москва: Русское Т-во печати и издательск. Дела, 1896. — С. 15. — 78 с. Выскочков Л. В. Будни и праздники императорского двора. — СПб.: Питер, 2012. — С. 154. — 496, [32] с. — ISBN 978-5-459-00388-8. Екатерина II и Г. А. Потемкин. Личная переписка (1769-1791) / Лопатин В. С.. — Москва: Наука, 1997. — С. 131. Милашев В. А. Алмаз: Легенды и действительность / Отв. ред. А. Н. Олейников. — 2-е изд. — Л.: Недра. Ленингр. отд-ние, 1981. — С. 18. — 161 с. Мосякин А. Г. Продажа // Огонёк. — 1989. — № 6–8, 19. Мосякин А. Г. Мандат № 2739 // Вечерний Ленинград. — 1990. — 19–20 ноября. Мосякин А. Г. Антикварный экспортный фонд // Наше наследие. — 1991. — № № 2–3. Мосякин А. Г. За пеленой янтарного мифа. Сокровища в закулисье войн, революций, политики и спецслужб. — М.: Росспэн, 2008. — 615 с. — ISBN 978-5-8243-0951-5. Рыбкин В. Б. Алмазный фонд России // Экономика и финансы. — 2011. — С. 281—286. Архивировано 4 марта 2016 года. Сингаевский В. Н. Самые дорогие ювелирные украшения. — Москва: Астрель, 2010. — С. 59. — 160 с. — ISBN 978-5-271-30389-0.
სქოლიო
კატეგორია:მუზეუმები ევროპაში კატეგორია:მოსკოვის კრემლი კატეგორია:მოსკოვის მუზეუმები კატეგორია:რუსეთის საიუველირო ხელოვნება
მარნეული
მარნეული (1947 წლამდე ბორჩალო) — ქალაქი აღმოსავლეთ საქართველოში, მარნეულის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქში არის სამრეწველო საწარმოები, ჯანდაცვის, განათლებისა და კულტურის დაწესებულებები. მარნეულში არის რუსთავის ეპარქიის რეზიდენცია. ქალაქში რვა საჯარო სკოლაა, მათ შორის ერთი ქართულენოვანი.
სახელწოდება
სახელწოდება მარნეული მოხსენებულია XVII საუკუნის ისტორიულ წყაროებში. ამასვე მოწმობს ვახუშტი ბაგრატიონის (XVIII ს-ის დასაწყისი) და  ცნობილი მოგზაურის იოჰან გიულდენშტედტის ჩანაწერები (1772), ვახუშტი ბაგრატიონის მიხედვით, მარნეულის ძველი სახელი ლომთაგორა ყოფილა (წყაროებში პირველად იხსენიება   XIII  საუკუნეში), რომელიც დიდ დასახლებად იქცა ლომთაგორა-მარნეულის, ჭანდარ-სანდარისა და სარვანის გაერთიანების შედეგად.
ბუნება
მდებარეობს მარნეულის ვაკეზე, მდინარე ალგეთის ნაპირებზე. მარნეულში ზომიერად თბილი სტეპის ჰავაა. იცის ზომიერად ცივი ზამთარი და ცხელი ზაფხული. საშუალო წლიური ტემპერატურა 12 °C, იანვარში 0 °C, ივლისში 23,9 °C. აბსოლუტურ მინიმუმი — 25 °C, აბსოლუტურ მაქსიმუმი 40 °C. ნალექები 500 მმ წელიწადში.
ისტორია
დიდ დასახლებად იქცა სოფლების: ლომთაგორა-მარნეულის, ეკლესიის, ჭანდარ-სანდარისა და სარვანის გაერთიანების შედეგად. უძველესი დასახლებაა ლომთაგორა (წყაროებში პირველად იხსენიება XIII საუკუნეში), რითაც ბოლოვდებოდა მეგალითური (ციკლოპური) ციხეების მწკრივი მდინარე ალგეთის მარჯვენა მხარეს. იყო მნიშვნელოვანი ციხესიმაგრე და საგზაო კვანძი. XVII საუკუნეში ირანის შაჰმა აბას I-მა აქედან აყრილი მკვიდრი ქართული მოსახლეობის ნაცვლად ამ ადგილას ბორჩალუს თურქმანული ტომი დაასახლა, შემდგომში, დასახლებასაც ბორჩალო ეწოდა. 1947 წელს აღადგინეს ძველი ქართული სახელწოდება მარნეული. ქალაქად გამოცხადდა 1964 წელს.
მარნეულის ტერიტორიაზე შემორჩენილია მეგალითური ხანის ციხის ნაშთები და ადრინდელი ფეოდალური ხანის ეკლესია.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 20 211 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ქვემო ქართლის მხარის ქალაქები კატეგორია:მარნეულის მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
ერეტრია
ერეტრია (Ερέτρια) — ქალაქი ცენტრალურ საბერძნეთში, კუნძულ ევბეის დასავლეთით, ისტორიული, ამავე სახელწოდების ქალაქის ადგილზე. ქალკისიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 18 კილომეტრზე და ათენიდან ჩრდილოეთით 46 კილომეტრში. ერეტრიის დიმის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2011 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 4166 ადამიანი.
კლიმატი
ერეტრიის ტერიტორიაზე გაბატონებულია ხმელთაშუა ზღვის კლიმატი. ზომიერად ცხელი, მშრალი ზაფხული, მაგრამ რბილი და „მოკლე“ ზამთარი. საკურორტო სეზონის დროს ჰაერი თბება + 26°С-მდე. წლის განმავლობაში ერეტრიაში დაახლოებით 500-600 მმ ნალექი მოდის.
ისტორია
150px|მინი|მარცხნივ|ამფორა, აღმოჩენილია ერეტრიაში, [[ლუვრი]] ძველი ერეტრია იყო საბერძნეთის პოლისი და დიდი ხნის განმავლობაში კონკურენციას უწევდა ქალკისს. პირველი დასახლება, რომელიც შეიძლება მივიჩნიოთ ერეტრიის წინამორბედად, გაჩნდა დაახლოებით ძვ. წ. 3000 წელს. ახლანდელი ქალაქის გვერდით, ნაყოფიერი ხეობის შუაგულში. თუმცა, შემდეგ დასახლება უნდა გადასულიყო ბორცვზე, სადაც მოგვიანებით განთავსდა ქალაქის აკროპოლისი. მიკენური პერიოდიდან დასახლება უკვე საკმაოდ მნიშვნელოვანი იყო. ერეტრია მოიხსენიება „ილიადაშიც“. ქალაქის სახელწოდება მომდინარეობს ძველი ბერძნული სიტყვიდან „ἐρέσσω ή ἐρέττω“, რაც ითარგმნება როგორც „ნიჩბის მოსმა“, რაც მიუთითებს იმაზე, რომ სულ მცირე ჰომეროსის დროიდან ქალაქის მაცხოვრებლები ნაოსნობას ეწეოდნენ.
ძვ. წ. 825 წელს დიდი ხანძრის შედეგად ერეტრიელები იძლებულები გახდნენ მიეტოვებინათ სახლები და გადასულიყვნენ ქალაქის სიახლოვეს ნოტიოს-ევოიკოსის სრუტისაკენ. ქალაქმა სწრაფად დაიწყო ზრდა და აყვავება. საზღვაო გზების კვეთაზე მოხერხებულმა მდებარეობამ (კონტინენტურ საბერძნეთს აკავშირებდა ეგეოსის ზღვისა და მცირე აზიის კუნძულებთან) სწრაფად აქცია ერეტრია მაშინდელი ელადის ერთ-ერთ წამყვან პოლისად. მან თავის სამფლობელოებს შემოუერთა კუნძლი ანდროსი, ტინოსი, კეა და ბეოტიის მიწების ნაწილი. ქალაქმა ერთ-ერთმა პირველმა დაიწყო საკუთარი მონეტის მოჭრა.
ერეტრიაში სამეფო ძალაუფლების შესახებ ცნობები არ არის შემონახული, რაც შესაძლოა მის ადრეულ გაუქმებაზე მიუთითებდეს. ყოველ შემთხვევაში ძვ. წ. VIII საუკუნის დასაწყისიდან ქალაქის ძალაუფლება თავმოყრილი იყო ე. წ. „ცხენოსნების“ ჰიპეისების ხელში. სტრაბონი ირწმუნება, რომ ადგილობრივი არმია მოითვლიდა 3000 მძიმედ შეიარაღებულ ჯარისკაცს, 600 მხედარს და 60 ეტლს, რომელთა აღჭურვა იმდროინდელ პირობებში მხოლოდ კლანური თავადაზნაურობის წარმომადგენლებს თუ შეეძლოთ.
ბრძოლა პირველობისათვის
ერეტრია ერთ-ერთი პირველი იყო საბერძნეთში, რომელმაც დაიწყო საკუთარი კოლონიების შექმნა. მათგან უძველესად შეიძლება ჩაითვალოს პითეკუსი იტალიაში, რომელიც ქალკიდასთან ერთად დაიპყრეს ძვ. წ. VIII საუკუნის მეორე მეოთხედში. ქალკიდელებისაგან დამოუკიდებლად დააარსეს კოლონია კუნძულ კერკირაზე, საიდანაც კორინთოელებმა განდევნეს ძვ. წ. 730 წელს. მეტროპოლიამ უარი თქვა დევნილების მიღებაზე და ისინი დასახლდნენ ორიკეში და აბანტიდეში (ილირია) და მეტონეში (ქალკიდეა). ამავე წელს ერეტრიელებმა დააარსეს მენდუ, რამაც გამოიწვია კონფლიქტი დიდი ხნის პარტნიორთან — ქალკიდასთან.
ლელანტის ომში ერეტრიას ერთდროულად მოუწია ბრძოლა როგორც ქალკიდასთან და კორინთოსთანაც. მიუხედავად იმისა, რომ თავად ერეტრიას მხარს უჭერდნენ საკუთარი კოლონიები, მილეტუსი, მეგარა, ეგინა და არგოსი, ომის მთლიანობაში არ იყო მისთვის სასარგებლო შედეგით დასრულებული. მოწინააღმდეგეებმა მოახერხეს ერეტრიელების გამოფიტვა მცირე შეტაკებებით, გაანადგურეს მათი სიმაგრეები ანდროსზე და თავად ლელანტის დაბლობზე, საბოლოოდ გადამწყვეტი დარტყმა კი მიაყენეს საკუთარ ტერიტორიაზე. საყოველთაო დამარცხების შედეგად, ერეტრიამ დაკარგა თავისი საკუთრება ბეოტიასა და კიკლადებში, ნაყოფიერი მიწები ევბეაში, ხოლო ეგეიდა თავის მოკავშირე მილეტს დაუთმო. ერეტრიელებმა დამარცხების მიუხედავად განაგრძეს აქტიური კოლონიზაციის პოლიტიკა, თუმცა ძირითადად თრაკიის სანაპიროზე.
შინაგანი წინააღმდეგობების გამწვავებამ და არისტოკრატიის წარმომადგენლებს შორის გაზრდილი კონკურენციით ისარგებლა დიაგორმა და ლელანტის ომის შემდეგ ცოტა ხანში ძვ. წ. 545 წელს ერეტრიაში ტირანია დაამყარა. მოგვიანებით ქალაქში ძალაუფლება ზომიერი დემოკრატიის მომხრეებს გადაეცა. ძვ. წ. VI საუკუნის ბოლოს ერეტრია უახლოვდება ათენს. ამას ხელს უწყობდა ეთნიკური ნათესაობა, პოლიტიკური რეჟიმების სიახლოვე და ქალკიდასთან საერთო მტრობა.
ძვ. წ. IV საუკუნეში ცნობილი ტირანი თემისონი თებეს მოკავშირეა. მის შემდეგ ცნობილია ტირანები: მენესტრატი, პლუტარქე და კლეიტარქე. ყველა მათგანი ათენს დაუპირისპირდა და დიდხანს ვერ დარჩა ხელისუფლებაში.
განადგურება და აღდგენა
იონიელების აჯანყების დროს (ძვ. წ. 500—494 წწ.) მხოლოდ ერეტრიელები და ათენელები უწევდნენ დახმარებას თანატომელებს. სწორედ ამის გამო სპარსელმა დამპყრობლებმა დატისმა და არტაფერნ II-მ ძვ. წ. 490 წელს მთლიანად გაანადგურა ქალაქი ერეტრია და მისი მოსახლეობა მონებად გაყიდა. მაცხოვრებლების ნაწილმა თავიდან აირიდა ეს საშინელი ბედი და ათენში გაიქცნენ. ერეტრია მალევე აღადგინეს 600-მა ერეტრიელმა ჰოპლიტმა მონაწილეობა მიიღო პლატეის ბრძოლაში. ქალაქი შეუერთდა დელოსის კავშირს, თუმცა ძვ. წ. 446 წელს სხვა ევბეურ თემებთან ერთად აჯანყდება ათენის ჰეგემონიის წინააღმდეგ. აჯანყების ჩახშობამ ერეტრია ათენის მოკავშირეების რიგებში დააბრუნა, მაგრამ უკმაყოფილება ნელ-ნელა განელდება. ერეტრიასთან ბრძოლაში სპარტელების გამარჯვების შემდეგ (ძვ. წ. 414 წ.) ევბეელები გამარჯვებულებს შეუერთდნენ. ოთხი წლის შემდეგ კუნძული ათენის კონტროლს დაუბრუნდა. ძვ. წ. 349 წელს ერეტრიელებმა დამოუკიდებლობა მიიღეს, ძვ. წ. 343 წელს მოექცნენ მაკედონიელების გავლენის ქვეშ, ძვ. წ. 341-338 წლებში კვლავ ათენის ხელშია. ქერონეასთან დამარცხების შემდეგ ქალაქი საბოლოოდ მაკედონიის მმართველობის ქვეშ მოექცა.
ელინისტური დროიდან მოყოლებული, ერეტრია უფრო ცნობილია, როგორც ფილოსოფოს მენედემეს სამშობლო, რომელმაც აქ დააარსა თავისი ფილოსოფიური სკოლა.
ძვ. წ. 198 წელს დაიპყრეს და გაძარცვეს რომაელებმა. ძვ. წ. 146 წლიდან შედიოდა რომის პროვინცია მაკედონიის შემადგენლობაში. ძვ. წ. 87 წელს მითრიდატული ომების დროს რომაელებმა ქალაქი საბოლოოდ დაანგრიეს.
1824 წელს საბერძნეთის რევოლუციის დროს, ძველი ერეტრიის ადგილზე დაარსდა პატარა დასახლება, სადაც დასახლდა კუნძულ ფსარის მოსახლეობა. თუმცა მალევე მალარიის ეპიდემიის გამო სოფელი თითქმის დაცარიელდა. დასახლება აღდგა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ევბეა საბერძნეთის რესპუბლიკის შემადგენლობაში შევიდა.
არქეოლოგია
250px|მინი|ანტიკური თეატრი ერეტრიაში 1890-1894 წლებში ამერიკელმა არქეოლოგებმა ძველი ნაქალაქარის ტერიტორიაზე აწარმოეს გათხრები და აღმოაჩინეს ანტიკური თეატრი.
სქოლიო
კატეგორია:საბერძნეთის ქალაქები კატეგორია:ბერძნული ქალაქ-სახელმწიფოები
ლუკა ანტონინი
ლუკა ანტონინი (Luca Antonini) — ყოფილი იტალიელი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობდა მცველის პოზიციაზე.
მალიბეილი
მალიბეილი (Malıbəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზემო ყარაბაღის რეგიონში, შუშის რაიონში, სოფელ მალიბეილის ადმინისტრაციულ თემში.
1992 წლის 11 თებერვლიდან ოკუპირებულია სომხეთის შეიარაღებული ძალების მიერ.
ლუკა ანტონინი
2003 წელს გადავიდა „სამპდორიაში“. მისი დებიუტი სერია A ში შედგა 13 დეკემბერს „პერუჯას“ წინააღმდეგ. 2004 წელს იგი „სამპდორიიდან“ იჯარით გადავიდა „მოდენაში“. შემდეგ „პესკარაში“ (2005), „არეცოში“ (2005—2006), „სიენასა“ (2006-2007) და „ემპოლში“ (2007-2008).
მალიბეილი
ისტორია
სოფელი მალიბეილი ჩამოყალიბდა XVIII საუკუნის ბოლოს და XIX საუკუნის დასაწყისში, მალიბეილითა ოჯახის ჩამოსახლების შედეგად, რომლებიც სოფელ მალიბეიდან გადმოვიდნენ და ამ მხარეში დასახლდნენ. სოფლის სახელი მომდინარეობს სიტყვებიდან „Malıbəy“ (საკუთარი სახელი) და „-li“ (სუფიქსი). 1912 წელს გამოქვეყნებულ ჟურნალში „კავკასიის კალენდარი“, ელიზავეტპოლის გუბერნატორის შუშის რაიონში შემავალი სოფლის მოსახლეობა შეადგენს 1060 ადამიანს, უმეტესობა აზერბაიჯანელები არიან, რომლებიც მოხსენიებული იყვნენ, როგორც თათრები. 1921 წლის აღწერის შედეგებით, სოფელში ცხოვრობდა 942 ადამიანი და ყველა აზერბაიჯანელი იყო. 1986 წლის აღწერის შედეგებით, სოფელში ცხოვრობდა 1224 ადამიანი და ყველა აზერბაიჯანელი იყო.
ლუკა ანტონინი
2008-2013 წლებში ასპარეზობდა „მილანში“, 2013-2015 წლებში — „ჯენოში“, 2015 წელს — „ასკოლიში“. 2016 წელს იჯარით გადავიდა „ლივორნოში“, ხოლო იმავე წელს კვლავ „პრატოში“ დაბრუნდა, სადაც დაასრულა კიდეც საფეხბურთო კარიერა.
მალიბეილი
ისტორია
ყარაბაღის ომის დროს სოფელი ძლიერ დაზიანდა, სომხური სამხედრო ძალები სოფელს არაერთხელ შეუტიეს.
ლუკა ანტონინი
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:დაბადებული 4 აგვისტო კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია C-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სიენის ფეხბურთელები კატეგორია:ემპოლის ფეხბურთელები კატეგორია:პრატოს ფეხბურთელები კატეგორია:ანკონის ფეხბურთელები კატეგორია:მოდენის ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:პესკარის ფეხბურთელები კატეგორია:არეცოს ფეხბურთელები კატეგორია:სამპდორიას ფეხბურთელები კატეგორია:ჯენოას ფეხბურთელები კატეგორია:ასკოლის ფეხბურთელები კატეგორია:ლივორნოს ფეხბურთელები
მალიბეილი
ისტორია
1992 წლის 8 თებერვლიდან 12 თებერვლამდე მალიბეილიზე 366-ე პოლკი და ხანქენდში მცხოვრები სომხური ნაწილები თავს დაესხნენ. შეტევა 5 დღე გაგრძელდა. საბოლოოდ, 1992 წლის 10-11 თებერვლის ღამეს, სოფელი სომხებმა აიღეს და მთლიანად გადაწვეს. შედეგად 50 მშვიდობიანი მოქალაქე დაიღუპა. 1992 წლის 10 ოქტომბერს აზერბაიჯანის საჰაერო ძალების კუთვნილი სუ-25 თვითმფრინავი, სომხეთის არმიის საზენიტო დანაყოფებმა სოფელ მალიბეილის თავზე ჩამოაგდეს. პილოტი პარაშუტის ვერ გახსნის გამო დაიღუპა.
გეოგრაფია და კლიმატი
სოფელი მალიბეილი გარგარჩაის სანაპიროზე, ქალაქ შუშიდან 15 კმ ჩრდილოეთით, მთისწინეთში მდებარეობს. სოფელი ხანქენდიდან 2,5 კმ დაშორებულია, ხოლო აღდამიდან 51 კილომეტრით. სოფლის ოთხი მხარე სომხური სოფლებით იყო გარშემორტყმული.
მოსახლეობა
სოფელი ძირითადად აზერბაიჯანელებისგან შედგებოდა. მოსახლეობის უმრავლესობა ამჟამად საბუნჩუს რაიონში, 2007 წელს აშენებულ „Ramana-450“ დასახლებაში ცხოვრობს.
ეკონომიკა
საბჭოთა ხელისუფლების დროს სოფელში ჟანგბადის ქარხანა ფუნქციონირებდა.
სქოლიო
კატეგორია:შუშის რაიონის სოფლები
Comitas paupera
Comitas paupera — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ბაგუმბაიანი (სულთან-კუდარათი)
ბაგუმბაიანი (ოფიციალურად ბაგუმბაიანის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Bagumbayan; Bayan ng Bagumbayan) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სულთან-კუდარათის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 68 947 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სულთან-კუდარათის მუნიციპალიტეტები
863
თარიღი უცნობია
*
მამიშლარი (შუშა)
მამიშლარი (Məmişlər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზემო ყარაბაღის რეგიონში, შუშის რაიონში, სოფელ საფიხანლარის ადმინისტრაციულ თემში.
ისტორია
1992 წლიდან ოკუპირებულია სომხეთის შეიარაღებული ძალების მიერ.
სოფელი მდებარეობს სარიბაბას მთის ძირში. მთელი რიგი კვლევების მიხედვით, სოფელი XIX საუკუნის შუა პერიოდში დაარსდა. სხვა მოსაზრებით, მამიშლარის დასახლება XIX საუკუნის დასაწყისში, ყარაბაღის ხან მეჰდიგულის კუთვნილი ხალფალის ტომის შთამომავლების ჩამოსახლების შედეგად დაარსდა.
სქოლიო
კატეგორია:შუშის რაიონის სოფლები
ასმაში (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ასმაში შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბრაზილია 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბრაზილიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთორმეტედ იასპარეზა 1976 წელს, კანადის ქალაქ მონრეალში. ამ თამაშებზე მათ მხოლოდ 2 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბრაზილია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ყაზახეთი 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ყაზახეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეოთხედ 2008 წელს, ჩინეთის დედაქალაქ პეკინში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ ცხრა მედლის მოპოვება შეძლეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ყაზახეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აზიის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ვილჰელმ ფრიდემან ბახი
ბიოგრაფია
ბახების ოჯახის სხვა წევრებისგან განსხვავებით ვიჰელმ ფრიდემან ბახი იყო ნაკლებად აქტიური მუსიკაში. დაიბადა ვაიმარში, სწავლობდა ლაიფციგში.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 1710 კატეგორია:დაბადებული 22 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1784 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ივლისი
ასლი
ასლი, წყვილმარცვალა (Triticum dicoccum) — ერთწლოვანი მცენარე მარცვლოვანთა ოჯახისა. აერთიანებს მთელ ქვესახეობებსა და კილიანი ხორბლის ფორმებს.
ასლის თავთავი მტვრევადია, მკვრივი და უმეტესად ფხიანი. მარცვალი ზის ყვავილის კილში. თითოეულ თავთუნში 2 მარცვალია (აქედან სახელწოდება წყვილმარცვალა).
კულტურაში ცნობილია უძველესი დროიდან — აზიაში, ჩრდილოეთ აფრიკაში, ევროპაში. ამჟამად ასლს მცირე ფართობი უჭირავს უმთავრესად ხმელთაშუაზღვისპირეთში, ვოლგისპირა და კავკასიის ზოგიერთ რაიონებში.
საქართველოში იგი მთიან ზონაშია (ფშავ-ხევსურეთი, სამხრეთი ოსეთი, დმანისის, წალკის, ახალქალაქის, თიანეთის რაიონები) აქა-იქ შემორჩენილია.
ასლი გვალვაგამძლეა, ჩაწოლა არ ახასიათებს, ჟანგა და გუდაფშუტოვან დაავადებათა მიმართ გამძლეა, იყენებენ ხორბლის სელექციაში, მარცვლისაგან ამზადებენ ფქვილსა და ფურაჟს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხორბლები
ანანურა
ანანურა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე-სასუფრე ვაზის ჯიში ანანურიდან.
მის ადგილწარმოშობას მისივე სახელი განაპირობებს — სოფელი ანანური.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ან დიდი ზომისაა, მომრგვალო ფორმის, დაუნაკვეთავი ან საშუალოდ დანაკვეთებული. ხუთნაკვეთიანია. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია თხელი ჯაგრისებრ-აბლაბუდისებრი შებუსვით. ყვავილი მდედრობითი სქესის აქვს, მტევანი დიდი ზომის, მხრიანი, კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური, შავი ფერის, წვენი შეუფერავი.
ვაზი ძლიერი ზრდისაა. მიეკუთვნება სიმწიფის საშუალო პერიოდის სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიშს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის წითელყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები კატეგორია:ვაზის წითელყურძნიანი სასუფრე ქართული ჯიშები
ძველი ქვეში
ძველი ქვეში — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, აკაურთის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე გეტისწყლის (მაშავერის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 720 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქ ბოლნისიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელ ძველი ქვეშის მოსახლეობა შეადგენს 1199 ადამიანს.
Comitas peelae
Comitas peelae — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
კარდინალი კამერლენგო
რომის წმინდა ეკლესიის კამერლენგო - ოფიციალური პირი რომის პაპის კარზე. კამერლენგო არის წმინდა საყდრის ქონების და შემოსავლების განმკარგველი. უწინ კამერლენგოს მოვალეობებში წმინდა პეტრეს მამულის განკარგვაც შედიოდა. აპოსტოლური კონსტიტუციის თანხმად, კამერლენგო ყოველთვის კარდინალი უნდა იყოს, თუმცა ეს წესი არ იყო ძალაში XV საუკუნემდე.
კატეგორია:წმინდა საყდარი კატეგორია:კარდინალთა კოლეგია
ბრაზილია 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ბრაზილია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:სამხრეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კვესიტაძე
კატეგორია:ქართული გვარები
სემინოლები
მინი|სემინოლთა პორტრეტები სემინოლე — ამერიკელ ინდიელთა ჯგუფი ფლორიდასა და ოკლაჰომაში. სემინოლის ხალხი ჩამოყალიბდა ამერიკელ ინდიელთა სხვადასხვა ტომებიდან, რომლებმაც მე-18 საუკუნის დასაწყისიდან დაიწყეს გადასახლება ესპანურ ფლორიდაში, მათი აბსოლიტური უმრავლესობა იყვნენ მასკოგის ტომის წარმომადგენლები, რომლებიც ჩრდილოეთიდან გამოექცნენ ინგლისელ კოლონისტებს და ესპანურ ტერიტორიებზე ჰპოვეს თავშესაფარი. მოგვიანებით მათ უერთდებოდნენ ინდიელთა სხვადასხვა ტომების წარმომადგენლები, რომლებიც იღებდნენ მონაწილეობას საერთო კულტურულ ეთნოგენეზში.
1980 წლისათვის სემინოლთა რიცხვი ფლორიდის შტატში დაახლოებით 2000 იყო. აღსანიშნავია ისიც, რომ მათი საცხოვრებელი ადგილი მხოლოდ ფლორიდით არ შემოიფარგლებოდა. ისინი ასევე ოკლაჰომაშიც ცხოვრობდნენ. მესამე სემინოლთა ომის შემდეგ (1856 წელს) მათი რიცხვი 200-საც კი ვერ აღემატებოდა, თუმცა გადარჩენილებმა შეძლეს მობილიზება და თავიანთი ადგილის დამკვიდრება. სემინოლები საუბრობდნენ ორი ენით: Creek-თა და Mikasuki-ით. თუმცა დროთა განმავლობაში Creek ენა გახდა დომინანტი პოლიტიკურ და სოციალურ აქტივობებში. ამ ენის სწავლა აუცილებელი გახდა ყველასთვის.
ისტორია და კულტურული ურთიერთობები
სემინოლე, როგორც ტომობრივი ერთეული, წარმოიშვა XVIII საუკუნის შუა ხანებში. ამ დროს მთელი კონტინენტის მასშტაბით, ევროპელი კოლონისტების დასახლებები და სასოფლო-სამეურენეო სავარგულები გაფართოვდა, რამაც გამოიწვია ინდიელი ტომების მასიური დისლოკაცია სხვადასხვა ტერიტორიაზე. იმ დროინდელმა ევროპელმა მიგრანტებმა ძალისმიერი მეთოდით დაატოვებინეს ამ ხალხს მშობლიური ტერიტორიები - კერძოდ კი ჯორჯია და ალაბამა. თუმცა ევროპელების გავლენამ ზოგიერთ ტომს ხელი შეუწყო რეაბილიტაციაში: მაგალითად ჩრდილოეთ აბორიგენული ტომები Yamassee და Yuchi, Creek-ის ომის შემდეგ (1813-1814 წლები) გახდნენ დომინანტები როგორც „ეკონომიკური“, ისე „პოლიტიკური“ თვალსაზრისით. XIX საუკუნის შუა პერიოდიდან თითქმის ყველა საუბრობდა Creek დიალექტზე. გადასახლებულებმა ააშენეს საცხოვრებელი სახლები, ფერმები, ჩამოაყალიბეს ახალი საზოგადოება.
იმ პერიოდში ფლორიდის ნახევარკუნძული ესპანეთის იმპერიას ეკუთვნოდა. ზოგიერთი ინდიელი ტომი სწორედაც ფლორიდაში გაიქცა, რადგან მათ არ უნდოდათ ბრიტანეთთან რაიმე კავშირის დამყარება. ფლორიდაში მიგრირებული ხალხი ცნობილი გახდა როგორც სემინოლები. ახალმოსახლეები გადავიდნენ ფაქტობრივად დაუსახლებელ მიწებზე, სადაც ოდესღაც ფლორიდის მკვიდრი რამდენიმე კულტურა ცხოვრობდა, როგორიცაა აპალაჩი, ტიმუკუა, კალუსა და სხვა. ადგილობრივი მოსახლეობა გაანადგურა 1500-იან წლებში ესპანელი მკვლევარების მიერ მოტანილმა ინფექციურმა დაავადებებმა და მოგვიანებით ევროპელი დევნილების კოლონიზაციამ.
1763 წელს ბრიტანეთმა დაიმორჩილა ფლორიდის ნახევარკუნძული. ესპანელები კი კუბაში გადავიდნენ, ინდიელების უმრავლესობა მათ გაჰყვა. როცა ბრიტანეთმა ფლორიდა ესპანელებს დაუბრუნა, 1783 წელს, ინდიელთა ახალი ჯგუფები დასახლდნენ ნახევარკუნძულზე. პლანტაციებიდან გაქცეული მონები შეუერთდნენ ფლორიდის ინდიელებს. ამის გამო აშშ-ს ჯარი თავს დაესხა ფრანგულ ტერიტორიას. პირველ სემინოლთა ომში აშშ-ს ჯარის გენერალმა, ენდრიუ ჯექსონმა ფრანგული მიწების ოკუპაცია მოახდინა, დაიჭირა გაქცეული მონები და მოკლა უამრავი უდანაშაულო ინდიელი. ამის შემდეგ, 1821 წელს, ფლორიდა შეუერთდა ამერიკის შეერთებულ შტატებს.
ძირითადად სემინოლები მისდევდნენ მიწათმოქმედებას. მათ ტრადიციულად მოჰყავდათ სიმინდი, ლობიო და ფორთოხალი. ჰყავდათ შინაური პირუტყვები და ცხენები. ინდიელები ცხოვრობდნენ საოცრად ნაყოფიერ მიწაზე, ამიტომ ჯორჯიიდან და სხვა შტატებიდან მიგრირებული მოსახლეობა დიდი ინტერესით აკვირდებოდა მათ საქმიანობას. 1829 წელს ჯექსონი პრეზიდენტი გახდა. მან დასახა გეგმა, რომლის მიხედვითაც ყველა სამხრეთელი ინდიელი დატოვებდა საცხოვრებელ ადგილს. სემინოლებს არ უნდოდათ დაეტოვებინათ ფლორიდა, მაგრამ მათ წინაშე წარმოქმნილმა მტრულმა შეხედულებამ, აიძულა გადასულიყვნენ სხვა ტომის ტერიტორიაზე, რომელიც დღესდღეობით ოკლაჰომას სახელითაა ცნობილი. ზოგიერთი დათანხმდა გადასახლებას, მაგრამ უმრავლესობას არ უნდოდა მშობლიური მიწის მიტოვება. ბელად ოცეოლას მეთაურობით სემინოლები წინ აღუდგნენ აშშ-ს. ამ ყველაფერმა სემინოლთა მეორე ომი (1835-1842 წლები) გამოიწვია, რომლის ბოლოსაც სემინოლეები სამხრეთით, ჭაობიან რეგიონში, Everglade-Cypros-ში იძულებით გადაასახლეს. მეორე ომი ყველაზე მძიმე და დამქანცველი იყო. საბოლოოდ, დამთავრდა ისე, რომ სემონელები დარჩნენ ფლორიდის ნახევაკუნძულის უკიდურეს სამხრეთ ნაწილში, სადაც მათი შთამომავლები დღესაც კი ცხოვრობენ.
ნაკლებად სასურველ ტერიტორიაზე მცხოვრები სემინოლები ვერ ეგუებოდნენ დანაკარგს, ამიტომ ხშირად ხდებოდა მათ შორის დაპირისპირება, რამაც გამოიწვია მესამე ომი (1855-1856 წლები). ომის დასრულებისას სემინოლების რაოდენობა მინიმალური იყო, დარჩა 200-ზე ნაკლები ადამიანი. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში, მხოლოდ რამდენიმე ადგილობრივ მონადირესა და ვაჭარს ჰქონდა სემინოლებთან შეხება. ისინი ჭაობს უსაფრთხო თავშესაფრად იყენებდნენ. 1880 წლამდე, მათ შესახებ ძალიან ცოტა ისტორიული ფაქტი მოიძებნება. ამერიკელი ეთნოლოგის აღწერით, 90-იან წლებში არსებობდა 5 დასახლება, სადაც მოსახელთა რაოდენობა ჯამში 208 იყო. 1981 წელს, ფედერალურმა მთავრობამ მიწები გამოუყო სემინოლებს. დღესდღეობით ფლორიდაში 4 ფედერალური რეზერვაციაა შექმნილი და სახლობს 2 პოლიტიკური ერთეული: „Seminole Tribe of Florida“ და „Miccosukee Tribe“.
ეტიმოლოგია
სიტყვა "სემინოლე" მომდინარეობს მასკოგური სიტყვიდან simanó-li. ეს შესაძლოა ადაპტირებული იყოს ესპანური სიტყვიდან cimarrón, რაც ნიშნავს "გაქცეულს" ან "ველურს". სემინოლის კულტურა ძირითადად მიღებულია მასკოგის ტომის კულტურას; ყველაზე მნიშვნელოვანი ცერემონია არის მწვანე სიმინდის ცეკვა; სხვა მნიშვნელოვანი ტრადიციები მოიცავს შავი სასმელისა და რიტუალური თამბაქოს გამოყენებას. როდესაც სემინოლი ადაპტირდა ფლორიდის მიდამოებში, მათ განავითარეს ადგილობრივი ტრადიციები, როგორიცაა ღია ცის ქვეშ, ჩალის სახურავიანი სახლების მშენებლობა, რომელსაც მოიხსენიებენ, როგორც - ჩიკი. ისტორიულად სემინოლეს ხალხი საუბრობდა საუბრობდა მასკოგური ქვეჯგუფის მისაკუკისა და კრიკის ენებზე.
დასახლებები
მინი|ფლორიდის ნახევარკუნძული როგორც ყველა ტრადიცული საზოგადოებები, სემინოლები ცხოვრობდნენ მჭიდროდ დასახლებულ სასოფლო-სამეურნეო მიწებით გარშემორტყმულ ქალაქებსა და სოფლებში. მათ ჰქონდათ ცენტრალური მოედანი და შეხვედრის ადგილი, რომლებსაც ოთხივე მხრიდან საცხოვრებელი, რელიგიური თუ პოლიტიკური შენობები ესაზღვრებოდა. როცა სემინოლები ნახევარკუნძულის სამხრეთით გადაასახლეს და მოსახელბის რაოდენობა შემცირდა, ქალაქების იერსახე შეიცვალა და გადაიქცა ბანაკებად. როგორც წესი, აბორიგენული შენობები იაფიანი მასალით იგებოდა, ზაფხულში კი საერთოდ კედლის გარეშე რჩებოდა, რათა ჰაერს თავისუფლად ემოძრავა. ტროპიკებში გადასვლისას, ჭაობიანი გარემოს გამო სახლებს სპეციალური პლატფორმა გაუკეთეს. ასეთ გასაოცარ სტრუქტურას ეწოდება „chickee"
საარსებო და კომერციული საქმიანობა
გარდა მიწათმოქმედებისა, სემინოლეები შესანიშნავი მეთევზეები და მონადირები იყვნენ. XIX საუკუნის მეორე ნახევრიდან მუშაობდნენ გიდებად მათთვის, ვინც არ იცოდა ადგილობრივი მიწები. ზოგიერთმა სასოფლო-სამეურნეო საქმე განაგრძო ფერმებსა და პლანტაციებში. XX საუკუნეში ინდუსტრიული ეკონომიკის განვითარებსთან ერთად შეიცვალა სემინოლთაა დასაქმების სფეროც. პოპულარული გახდა სამშენებლო ქარხნებში მუშაობა, თუმცა სოფლის მეურნეობა, მეცხოველეობა და ტურისტული ინდუსტრია ეკონომიკური თავლსაზრისით მაინც ყველაზე წარმატებულ დარგად დარჩა. უძველეს ტომებს არ ჰქონდათ არავითარი ლითონი, ამიტომ სამუშაო იარაღებს ამზადებდნენ ხის, ქვის, ძვლის, ტყავის, თიხისა და სხვა ბუნებრივი ნივთიერებებისგან. ევროპელ ვაჭრებთან ურთიერთობით, ლითონმა უმეტესი „ძველმოდური“ რესური ჩაანაცვლა. არ არის გასაკვირი, რომ სემინოლმა ვაჭრებმა მოახერხეს უცხოურ ბაზარზე თავიანთი ადგილის დამკვიდრება, რადგან შესთავაზეს სამყაროს ის, რაც აქამდე არასოდეს ენახა განვითარებულ ევროპელებს. კერძოდ, ტაბაკო და ნაირ-ნაირი საკვები, როგორიცაა ყავა და შაქარი, ძალიან პოპულარული და მოთხოვნადი გახდა. ინდიელი ვაჭრები ძირითადად ბარტერულ გაცვლის ხერხს მისდევდნენ, მაგრამ მოგვიანებით ბარტერი ფულმა ჩაანაცვლა. დღესდღეობით თითქმის ყველანაირი ვაჭრობა თანამედროვე ეკონომიკური წესით მიმდინარეობს. ახალი საქსოვი ტექნოლოგიის წყალობით, სემინოლმა ქალებმა შექმნეს უნიკალური ტანსაცლმის სტილი, რომელიც დღესაც დამახასიათებელია ფლორიდელი ინდიელებისათვის. ტურისტთა დიდი ნაწილი სიამოვნებით ყიდულობს მათ სამოსს, ასევე დიდი პოპიულარობით სარგებლობს ბოჭკოვანი თოჯინები, რომლებსაც სპეციალურად ლამაზ ჩაცმულობაში გამოაწყობენ.
საკვები
დღესდღეობით სემინოლები მიირთმევენ იგივე საკვებს და აქვთ მსგავსი მაღაზიები, რაც ჩვენი კულტურისთვისაა დამახასიათებელი. ისინი ტრადიცულ საკვებს ძირითადად დღესასწაულებზე აკეთებენ, გარდა სპეციალური სასმელისა (Sofk, რომელიც მზადდება პურის ქერისა ან მოხარშული სიმინდისგან), რომელიც მათ ყოველდღიურ ცხვორებაში გვხვდება. ძველად ისინი ხშირად იყენებდნენ ველურ მცენარეს რომელსაც Zamia ეწოდება. აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ სემინოლები არ იყენებდნენ „დღეში 3 საკვების“ ტენდენციას, რომელიც ევროპაში იყო გავრცელებული. ინდიელები მიირთმევენ საკვებს, როცა მშივრები არიან და ამიტომაც სახლში ყოველთვის არის მომზადებული წვნიანი.
სამრეწველო და სავაჭრო ხელოვნება
ადრე შრომითი საქმიანობა სემინოლ ქალსა და მამაკაცს გარკვეული და ნათელი იყო: კაცი ნადირობდა, თევზაობდა, ომში მონაწილეობდა, ქმნიდა სხავდასხვა აღჭურვილობას; ქალს კი ევალობოდა შვილების აღზრდა, ბანაკზე ზრუნავდა, დიდ ყურადღებას აქცევდა საჭმლის მოპოვებასა და მომზადებას. დრომ ყველაფერი შეცვალა: ზოგიერთი მანდილოსანი პირუტყვის მფლობელი გახდა, მამაკაცი კი სასოფლო-სამეურნეო საქმეში ჩაერთო. ორივე სქესის წარმომადგენელი თავისუფლად მონაწილეობს ბავშვთა აღზრდაში და საყოფაცხოვრებო საქმიანობაში. უხსოვარი დროიდან მიწები ყველასთვის საერთო იყო, ამ საერთო მიწებს განაგებდა ბელადი და მისით სარგებლობა შეეძლო ყველა ადგილობრივ მკვიდრს. ბელადის დაქვემდებარებაში იყო სამუშაო ძალა. მიწის განაწილების და სარგებლობის წესი შენარჩუნდა მაშინაც კი, როცა ინდიელი ხალხი ფლორიდის ნახევარკუნძულზე გადასახლდა. მაგრამ როცა დაიწყო დიდი ქალაქების მშენებლობა და განვითარება, მოსახლეობა კერძო საკუთრების ფორმაზე გადავიდა.
ქორწინება და ოჯახური წყობა
მინი|სემინოლთა საცხოვრებელი სახლი - Chickee ტრადიციულად ქორწილი მატრიარქატული ტიპის იყო (ანუ ქმარი საცხოვრებლად ცოლის ოჯახში გადადიოდა, რის შედეგადაც ცოლის ნათესავები ჭარბობდნენ ქმრისას) და პოლიგამიური (მრავალცოლიანობა) - ძირითადად სორორალური (კაცს ცოლად მეუღლის დებიც მოჰყავდა). ასეთი სახის ქორწინებები შტატის კანონების მიხედვით აიკრძალა XX საუკუნეში. დღესდღეობით უმეტესობა თავს არიდებს ნათესავთან ქორწინებას, თუმცა არიან ისეთი გამონაკლისები, რომლებიც არღვევენ კანონებს. დღეს დაშვებულია თემის გარეთ ქორწინება, თუმცა სემინოლთა უმეტესობა მაინც ინდიელზე ქორწინდება. ის ვინც უცხოტომის წევრზე შეუღლდებოდა ადგილობრივების დიდ გულისწყრომას იწვევდა. თუმცა XVIII საუკუნეში ბევრი „შერეული“ ქორწინება მოხდა, როდესაც ინდიელების ტომები და ურიცხვი სამხრეთ-აღმოსავლური ჯგუფები შეერთდა, რის შედეგადაც ფაქტობრივად შეიქმნა სემინოლე. სემინოლთათვის განქორწინება ძალიან მარტივი იყო, როგორც ცოლისთვის ისე ქმრისთვის. თანამედროვე კანონმდებლობით განქორწინება უნდა მოხდეს ოფიციალურად, იურიდიულად.
სემინოელთათვის ჩვეულებრივია ის ფაქტი, რომ სტუმრად მოსული ნათესავი შესაძლებელია თვეობით დარჩეს. ბავშვის აყვანა და გაშვილება არსებობდა და არსებობს ორი მიზეზით. პირველი მიზეზი ისაა, რომ ყველას ჰქონოდეს შანსი გახდეს მშობელი. მეორე მიზეზი კი, დიდი ოჯახების ეკონომიკური მდგომარეობის გაუმჯობესებაა. ბანაკებში სტუმრის დასაბინავებლად, როგორც წესი, უცბად იწყობოდა დამატებითი Chickee (ტრადიციული სემინოლური სახლი), რომლისთვისაც შენახული იყო ადგილი. დღესდღეობით თანამედროვე ოჯახებს მინიმუმ ერთი ოთახი აქვთ გამოყოფილი სტუმრისათვის.
მემკვიდრეობა
ტრადიციულად სემინოლური დასახლება კლანური სისტემით იმართებოდა. პირადი საკუთრება შესაძლებელი იყო ინდივიდუალური სურვილებით გასხვისებულიყო. დღეს კლანებს არანაირი ძალაუფლება არ აქვთ. მემკვიდრეობა კანონიერად წყდება. აღსანიშნავია, მათი ქონება ძირითადად მხოლოდ სახლებითა და მანქანებით შემოიფარგლება.
== სოციალურ - პოლიტიკური ორგანიზაციები ==
სოციალიზაცია
ძველად სემინოლურ ტომში დიდი უფლება-მოსილობით სარგებლობდა ბიძა, დედის ძმა. იგი სჯიდა ბავშვებს. ძირითადად დასასჯელად იყენებდნენ გარკვეული თევზის კბილს (იშვიათად მათრახსაც კი), რათა დაეკაწრათ ბავშვები. ნაკლებად მკაცრი სასჯელი ელოდათ ბავშვებს, თუკი ადრე მივიდოდა ბიძამდე ამბავი მათი ჩადენილი დანაშაულის შესახებ. ბიძისთვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა ვინ მიიტანდა ამბავს, მეზობელი თუ ოჯახის წევრი. თუკი იგი საკუთარი თვალით არ დაინახავდა დანაშაულს მკაცრ ზომებს არ იღებდა. ბიძას დღესაც დიდი გავლენა აქვს, თუმცა ბავშვის აღზრდაზე პასუხისმგებლები მშობლები არიან. თუმცა ბავშვის ჩამოყალიბებას ბევრი რამ განაპირობებს, განსაკუთრებით დიდ როლს თამაშობს სკოლა და ეკლესია.
შიდა განყოფილება
მინი|ბელადი ოცეოლა ფორმალური პოლიტიკური სტრუქტურები, რომლებიც აღმოცენებული იყო სემინლთა ტომების წინაპრებში, დაიშალა იძულებითი საომარი მოქმედებების შედეგად. ასევე მათ დაშლაზე გავლენა იქონია დაავადებებმა და ფლორიდაში მიგრაციის შედეგად პოპულაციის კლებამ. მოსახლეობის გადაადგილებამ ახალი საზოგადოების ჩამოაყალიბას შეუწყო ხელი, რის გამოც ყოფილ ლიდერებს მემკვიდრეობაზე პრეტენზია ვერ ექნებოდათ. ბელადის ფუნქცია კლანის ლიდერებზე გადანაწილდა, თუმცა მალე ეს სისტემაც მოიშალა რადგან კლანებს შორის ძალაუფლებისთვის ომი გაჩაღდა და ზოგიერთმა მათგანმა არსებობა შეწყვიტა. ამის შემდეგ ლიდერები ისეთი ადამიანები გახდნენ ვისაც ამის სურვილი ჰქონდა, კომპეტენტურიც იყო და ხალხისთვის მისაღებიც. ასეთი ადამიანის კარგი მაგალითია ოცეოლა (Osceola). 1934 წელს ინდიელების რეორგანიზაციის აქტის ფარგლებში, 1957 წელს სემინოლებმა შექმნეს პოლიტიკური პარტია - ფლორიდის სემინოლური ტომი. 1962 წელს სემინოელების პატარა ჯგუფმა ჩამოაყალიბა მეორე პარტია - მიკოსუკის (Mikasuki) ტომი. იყვნენ ისეთებიც რომლებიც არცერთ პარტიას არ შეუერთდა, თუმცა მათმა უმეტესობამ არჩევანი გააკეთა.
== რელიგია და კულტურა ==