cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
უოლისი და ფუტუნა
დღესასწაულები
უვეას კუნძულზე, მაგალითად, აღნიშნავენ შემდეგ დღეებს:
ღირსშესანიშნაობები
უოლისის კუნძულები. მშვენიერი ხედი კუნძულებზე იხსნება მთა ლულუ-ფაკაჰეგას მწვერვალიდან, სადაც დგას პატარა სამრეკლოს ნანგრევი. უვეას კუნძულის სამხრეთ-დასავლეთ ბოლოში მდებარეობს ძველი ვულკანის კრატერში არსებული ტბა ლალოლალო. ტბას აქვს სანაპიროები, რომლებიც აღმართულია ტბის ზედაპირიდან 30 მეტრით და ხდის მას მიუდგომელს. კრატერულ ტბა ლუნატავაკეში შესაძლებელია ცურვაც.
უვეას კუნძულის მოსახლეობა უპირატესობას ანიჭებენ არა თავისი კუნძულების პლაჟებს, არამედ უვეას გარშემორტყმულ პატარა კუნძულებს. თავისი თეთრი ქვიშით განსაკუთრებით ცნობილია კუნძულ ფაიოას პლაჟები.
ფუტუნა. ფუტუნას ყველაზე ცნობილი სახეა — პიერ შანელის ეკლესია პოიში, კუნძულის აღმოსავლეთ სანაპიროზე. ეს სპეციფიკური ეკლესიაა საფეხურებიანი გუმბათით. ის აშენებულია პოლინეზიაში ერთადერთი კათოლიკე წმინდანის (კანონიზირებული 1954 წელს) სახელზე. შანელის ნეშტი დაბრუნდა აქ საფრანგეთიდან 1976 წელს და ამჟამად ის ინახება რვაკუთხოვან სამრეკლოში მთავარი ეკლესიის გვერდით. მისი ძვლები დასვენებულია შუშის ვიტრინაში შემოსასვლელის გვერდით, ხოლო გვერდით მდებარე ვერცხლის პატარა ყუთში დასვენებულია წმინდანის თავის ქალა. ეკლესიის იატაკზე ქვებით აღნიშნულია ზუსტად ის ადგილი, სადაც ის იყო მოკლული. მუზეუმის პატარა ოთახში, ვიტრინის უკან მდებარეობს წმინდა მამის კუთვნილი ნივთები.
სოფლებში ონო და ნუკუ ასევე არსებობს ძველი კათოლიკური ეკლესიები.
ალოფი. თუმცა დღეისათვის ალოფის კუნძულზე მუდმივად მხოლოდ 1 ადამიანი ცხოვრობს, ხალხი მას საკმაოდ ხშირად სტუმრობს. ფუტუნას კუნძულის მაცხოვრებლები მოცურავენ აქ, იმისათვის რომ მოუარონ თავიანთ ბაღებს. ყოფილ სოფელ ალოფიტაიში არსებობს რიგი ჩალის ელექტროენერგიით აღჭურვილი ქოხები, სადაც მათ შეუძლიათ ღამის გათევა. კუნძულის ღირსშესანიშნაობაა მისი შესანიშნავი პლაჟები და ლოკას გამოქვაბული წმინდა ბერნადეტის გროტით, რომელიც მდებარეობს კუნძულის ყველაზე აღმოსავლეთით.
სქოლიო
კატეგორია:უოლისი და ფუტუნა კატეგორია:ოკეანეთის ქვეყნები კატეგორია:საფრანგეთის ზღვისიქითა დეპარტამენტები და გაერთიანებები
ვევერაო
ვევერაო — მთავარი დასახლებული პუნქტი ვანუატუს პატარა კუნძულ მოტაზე. მოტას მოსახლეობის 30%-ზე მეტი სწორედ ვევერაოში ცხოვრობს. საუბრობენ ადგილობრივ ენაზე ასევე, ფლობენ ბისლამას, გარკვეულმა ნაწილმა იცის ასევე ინგლისური და ფრანგულიც.
არაჩვეულებრივი რეისი
„არაჩვეულებრივი რეისი“ — ბიძინა ჩხეიძის 1982 წლის მხატვრული ფილმი.
სიუჟეტი
ახალგაზრდა მძღოლი გადაწყვეტს დაახლოვოს ადამიანები, რომლებიც თითქმის ყოველდღე ერთად მგზავრობენ, მაგრამ ერთმანეთს ვერც კი ამჩნევენ. იგი ხალხით სავსე ავტობუსს გაიყვანს ქალაქგარეთ და მთელი დღით დატოვებს ბუნებაში. მძღოლზე აღშფოთებული მგზავრები ნელ-ნელა ეცნობიან ერთმანეთს, ღამით კი ქალაქისკენ მიმავალი ავტობუსიდან ისმის ახლად დაახლოებულ ადამიანთა მხიარული სიმღერის ხმები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1982 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები
ვანკუვერის მთა
ვანკუვერის მთა (Mount Vancouver) — მწვერვალი ახალ ზელანდიაში, კუკის მთის ჩრდილოეთით გადაშლილ ქედზე, სამხრეთ ალპებში. ზღვის დონიდან 3 309 მეტრი სიმაღლით წარმოადგენს ქვეყნის მეოთხე უმაღლეს მთას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახალი ზელანდიის მთები
ლუციუს იუნიუს ბრუტუსი
ლუციუს იუნიუს ბრუტუსი (Lucius Junius Brutus) (დ. ? ― გ. ძვ. წ. 509), რომის რესპუბლიკის დამაარსებელი და პირველი კონსული. რომის უკანასკნელი მეფის ლუციუს ტარკვინიუსის დის შვილი.
რომის რესპუბლიკის შექმნამდე ქვეყანას მეფეები მართავდნენ. ბრუტუსის წინამძღოლობით აჯანყებულებმა მეფე ტარკვინიუსი მისი ძის მიერ არისტოკრატი ქალის ლუკრეციას გაუპატიურების შემდეგ ტახტიდან ჩამოაგდეს და რომიდან გააძევეს. ეს მოვლენა აღწერილია ლივიუსის Ab Urbe Condita-ში რომის ისტორიის პერიოდში, რომლის შესახებაც სარწმუნო წყაროები არ მოიპოვება (ძვ. წ. 390 წელს გაულების მიერ რომის გადაწვით განადგურდა თითქმის ყველა მანამდე არსებული დოკუმენტი). ლივიუსის თანახმად, ბრუტუსს მეფის წინააღმდეგ ამბოხების რამდენიმე მიზეზი ჰქონდა, მათ შორის ტარკვინიუსის მიერ მისი ძმის, გავლენიანი სენატორის, მკვლელობის მოწყობა, რომელიც ტარკვინიუსს სამეფო ტახტისთვის ეპაექრებოდა.
ბრუტუსი მეფის დამხობამდე
ტარკვინიუსი ხელისუფლებაში უკანონოდ, სიმამრის ვერაგული მკვლელობით მოვიდა, რის გამოც პრეცედენტის განმეორების მუდამ ეშინოდა და ამიტომ არა მარტო უკმაყოფილო სენატორები, არამედ საკუთარი ნათესავებიც კი გაწყვიტა. ლუციუს იუნიუსი გონიერი ახალგაზრდა იყო და ადრევე მიხვდა, რომ თუ მეფე მასში გონიერ და ჭკვიან ადამიანს დაინახავდა, მის სიცოცხლესაც სერიოზული საფრთხე დაემუქრებოდა. ამიტომ მრავალი წლის მანძილზე იგი ყველას თავს უგუნურად აჩვენებდა. სწორედ აქედან წარმოიშვა მისი მეტსახელი ბრუტუსი.
ერთხელ მეფის სასახლეში უცნაური რამ მოხდა: სასახლის სვეტიდან გველი გამოძვრა, რაც სიკვდილის აღმნიშნავი უნდა ყოფილიყო. ამ ნიშნის განსამარტად მეფემ თავისი ვაჟები ტიტუსი და არუნტუსი ბრუტუსთან ერთად დელფის ორაკულთან გაგზავნა. ორაკულმა ჩასულებს ამცნო, რომ რომში ძალაუფლება გადაუვიდოდა მას, ვინც პირველი ეამბორებოდა დედას. ტარკვინიუსის ვაჟებმა ეს პირდაპირ გაიგეს, ხოლო ბრუტუსი მიხვდა წინასწარმეტყველების ნამდვილ შინაარს და მიწას — ყველას საერთო დედას — აკოცა.
ტარკვინიუსის დამხობა
რომაელები ამ დროს რუტულების ქალაქ არდეუმთან ომობდენ. სამხედრო ბანაკში სექსტ ტარკვინიუსი არისტოკრატ ახალგაზრდებთან ერთად ქეიფობდა. მათ შორის ტარკვინიუსის ნათესავი ტარკვინიუს კოლატინუსიც იყო. საუბარი შეეხო ცოლებსაც, კოლატინუსი ყველას არწმუნებდა რომ მისი ცოლი ლუკრეცია ყველაზე ღირსეული ქალი იყო. ყველამ ჩათვალა რომ რომში ჩასვლით და იმის ნახვით თუ როგორ შეეგებებოდნენ ცოლები უეცრად დაბრუნებულ ქმრებს, ყველაზე კარგად ასახავდა მათ მორალურ თვისებებს.
რომში გვიან ღამით ჩავიდნენ და კოლატინუსის სახლს მიადგნენ, მეფის რძლებისგან განსხვავებით ლუკრეცია სახლში იყო და შალს რთავდა. ამრიგად ცოლების "შეჯიბრში" ლუკრეციამ გაიმარჯვა. სექსტუს ტარკვინიუსს ნათესავის მეუღლე ძალიან მოეწონა. რამდენიმე დღის მერე სექსტუსი მარტო მივიდა ლუკრეციას სახლში. იქ მას კარგად გაუმასპინძლდნენ და სტუმრების ოთახში შესთავაზეს დაძინება. როდესაც სახლში ყველამ დაიძინა, სექსტუსი ლუკრეციას საძინებელში შეიპარა და დაემუქრა, რომ თუ იგი არ დანებდებოდა, იგი მას მაინც გააუპატიურებდა, მოკლავდა და მკვდარ მონას მიუწვენდა. ამ მუქარამ გაჭრა და ლუკრეცია დანებდა. როდესაც სექსტუსი წავიდა, ლუკრეციამ შიკრიკები გაუგზავნა ქმარს და მამას, ამცნო რომ ცუდი ამბავი მოხდა და რომ იცინი ერთგულ მეგობრებთან ერთად მოსულიყვნენ.
კოლატინუსსთან ერთად ლუციუს ბრუტუსიც ჩამოვიდა. ლუკრეციამ უამბო ქმარს და მამას თუ რაც შეემთხვა, დააფიცა ისინი რომ შურს იძიებდნენ და თავი მოიკლა. ბრუტუსმა მკვდარ ლუკრეციასთან დაიფიცა რომ შურს იძიებდა არა მარტო სექსტზე არამედ ლუციუსზეც.
ამ ამაზრზენი ამბის შეტყობამ მოსახლეობა აღაშფოთა, ბრუტუსმა კი შეკრებილ ახალგაზრდობას შეიარაღებისკენ და აჯანყებისკენ მოუწოდა. ფორუმზე მისულთ ხალხი იქ უკვე შეკრებილი დახვდათ. ბრუტუსმა მიმართა მათ და სექსტუსის უღის საქციელთან ერთად დაგმო ლუციუსის სიამაყე და უსამართლობაც. მან მოუწოდა რომაელ ხალხს დაემხოთ მეფის მმართველობა რომში და სამეფო ოჯახი გაეძევებინათ. ლუციუს ტარკვინუსი ამ ამბის შეტყობისთანავე დაიძრა თავისი ჯარითურთ რომისკენ, მაგრამ რომაელებმა კარიბჭე არ გაუღეს. ჯარის იმედი მას აღარ ჰქონდა და ამიტომ ოჯახთან ერთად ერუტრიაში გაიქცა.
კონსულობა
რომაელთა მეფის ტირანიისგან განთავისუფლების შემდეგ ბრუტუსმაც და სენატმაც ჩათვალეს, რომ ერთმმართველობა აღარ უნდა არსებულიყო, და ამიტომ თითო წლის ვადით ორი კონსულის არჩევა დააწესეს. პირველ არჩევნებში ბრუტუსმა რა თქმა უნდა გაიმარჯვა, მასთან ერთად კონსული ტარკვინიუს კოლატინუსიც გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ კოლატინუსის მეფისადმი სიძულვილი ეჭვს არ ჰბადებდა, ხალხს მაინც ეშინოდა რომ იგი ძალაუფლების ხელში ჩაგდებას განიზრახავდა.
ბრუტუსმა სენატის სხდომაზე მიმართა კოლატინუს და ურჩია, რომ უარი ეთქვა კონსულობაზე და დაეტოვებინა რომი. ამ უკანასკნელს ეს არ სურდა, მაგრამ ყველა ახლობელმა დაჟინებით ურჩია წასულიყო და ქონებაც წაეღო და ბოლოს იგი დათანხმდა. მის ნაცვლად კონსულად აირჩიეს ვალერიუს პუბლიკოლა.
ბრუტუსმა სენატს და რომის მოსახლეობას ფიცი დაადებინა, რომ ისინი არასდროს არ დაუშვებდნენ რომში მეფის მმართველობას. მან შეავსო შეთხელებული სენატი და სენატორთა რაოდენობა 300 კაცს გაუტოლდა. არსებობდა რელიგიური რიტუალები, რომლის ჩატარების უფლებაც მხოლოდ მეფეს ჰქონდა, ამიტომ ბრუტუსმა შექმნა "მეფე ქურუმის" თანამდებობა, რომელსაც დაევალა ამ რიტუალების და მსხვერპლშეწირვების ჩატარება.
ტარკვინიუსისგან კი ელჩები ჩამოვიდნენ და მოითხოვეს მეფისთვის ქონების დაბრუნება. სენატმა დაიწყო საკითხის განხილვა, ქონების დაბრუნების შემთხვევაში მეფეს საშუალებას მისცემდნენ ებძოლა წართმეული ტახტისთვის, მეორე მხრივ, უარის თქმა კი ომს ნიშნავდა. ელჩებს სხვა, საიდუმლო დავალებაც ჰქონდათ, მათ უნდა დაეზვერათ თუ რა განწყობა იყო ხალხში და დაკავშირებოდნენ ტარკვინიუსების მომხრეებს. საკმაოდ ბევრი წარჩინებული ახალგაზრდა, ტარკვინიუსის ვაჟების მეგობრები, მართლაც ნანობდნენ მეფის გაგდებას და უკმაყოფილონი იყვნენ რესპუბლიკური წყობით, რადგან ადრე მეფის შვილებთან მეგობრობა მათ პრივილეგიას აძლევდა ბევრს რამეში, რესპუბლიკაში კი სხვების თანასწორნი გახდნენ. სწორედ ასეთ ხალხს დაუკავშირდნენ ელჩები შეთქმულების მოსაწყობად. ანტირესპუბლიკურ შეთქმულებაში ბრუტუსის ცოლის ძმაც და მისი საკუთარი ვაჟებიც აღმოჩნდნენ.
ერთ-ერთი შეთქმულის სახლში შეიკრიბნენ ყველანი და ელჩებს გადასცეს წერილი ტარკვინიუსისთვის. ეს საუბარი შემთხვევით მოისმინა მონამ და გასცა. ელჩები მაშინვე შეიპყრეს და აღმოაჩინეს მამხილებელი წერილები. ყველა შეთქმული მაშინვე შეიპყრეს, მათ შორის ბრუტუსის ვაჟებიც. სახელმწიფოს წინაშე დანაშაულისთვის ისინი ჯერ გაწკეპლეს შემდეგ კი თავები მოჰკვეთეს. მონა კი, რომელმაც შეატყობინა ხელისუფლებას შეთქმულების შესახებ დააჯილდოვეს, დაათავისუფლეს და მოქალაქეობა უბოძეს.
ამის შემდეგ კონსულებმა და სენატმა რომაელებს საშუალება მისცეს მეფის ქონებიდან რაც უნდოდათ წაეღოთ, რათა ტარკვინიუსების ერთგული არავინ არ დარჩენილიყო, ხოლო მეფის კუთვნილი მიწები მარსს უბოძეს. იმ ადგილს შემდგომში მარსის ველი ეწოდა.
ტარკვინიუსმა კი, რადგან შეთქმულებით ვერაფერს ვერ მიაღწია, დაარწმუნა ეტრუსკები გამოსულიყვნენ რომაელების წინააღმდეგ. ბრძოლაში დაიღუპა ბრუტუსიც და ტარკვინიუსის ვაჟი ატუნტუსიც. ისინი ბრძოლის დაწყების თანავე ეძგერნენ ერთმანეთს და შუბებით განგმირეს ერთმანეთი.
ბრძოლა ძალიან სასტიკი იყო, მაგრამ რომაელებმა მაინც გაიმარჯვეს. ეს მოხდა რომის დაარსებიდან 245 წელს მარტის კანენდების წინა დღეს.
რომში იგი დიდი პატივით დაკრძალეს, რომაელი ქალები კი მას, როგორც ოჯახის მამას, ისე დასტიროდნენ და ძაძებს ატარებდნენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის რესპუბლიკის კონსულები კატეგორია:გარდაცვლილი ძვ. წ. 509 კატეგორია:იუნიუსები კატეგორია:ძვ. წ. VI საუკუნის რომაელები
აგნეს მურჰედი
აგნეს რობერტსონ მურჰედი (Agnes Robertson Moorehead; დ. 6 დეკემბერი, 1900 — გ. 30 აპრილი, 1974) — ამერიკელი მსახიობი, რომლის 41 წლიანი კარიერა მოიცავს მუშაობას რადიოში, სცენაზე, კინოსა და ტელევიზიაში. ცნობილია ენდორას შესრულებული როლით, ფანტაზიურ ტელესერიალში, „მოჯადოებული“. გარდა ამისა, აღსანიშნავია მისი სხვა როლებიც, ფილმებში: „მოქალაქე ქეინი“, „მბრწყინვალე ემბერსონები“, „ბნელი პასაჟი“, „ყველაფერი, რაც ზეცას სურს“, „მოცურავე თეატრი“ და „სიჩუმე...სიჩუმე. ტკბილი შარლოტი“.
მურჰედს იშვიათად უთამაშია წამყვანი როლები, თუმცა მისმა შესრულებულმა როლებმა მას ერთი პრაიმტაიმ ემი ჯილდო და ორი ოქროს გლობუსი მოაგებინა. ასევე ნომინირდა ოთხ ოსკარზე და ექვს ემი ჯილდოზე. იყო ოსკარის ცერემონიის პირველი ქალი წამყვანი. ტელევიზიაში, დრამებსა და კომედიებში მისმა როლებმა დადებითი შეფასებები მიიღო. შეეძლო ბევრი ტიპის პერსონაჟის როლის მორგება, თუმცა ძირითადად ჰქონდა ამპარტავანი პერსონაჟების როლები.
ადრეული ცხოვრება
ცნობილი ამერიკელი მსახიობი აგნეს მურჰედი დაიბადა 1900 წლის 6 დეკემბერს, კლინტონში, მასაჩუსეტსში, აშშ-ში. იყო მომღერლის მერი (1883-1990) და ჯონ ჰენდერსონ მურჰედის (1869-1938) ქალიშვილი. დედამისი აგნესის დაბადების დროს 17 წლის იყო. ეთნიკური წარმომავლობით იყო ინგლისელი, ირლანდიელი, შოტლანდიელი და ვალიელი. სამსახიობო როლების შესასრულებლად, აგნესი ირწმუნებოდა რომ იგი 1906 წელს დაიბადა. ერთხელ მან გაიხსენა რომ საჯარო სივრცეში პირველად 3 წლის ასაკში გამოჩნდა, როდესაც მამამისის ეკლესიაში უფლის ლოცვა წაიკითხა. მოგვიანებით ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა მისურის შტატში, ხოლო აგნესის ამბიცია სამსახიობო კარიერისადმი უფრო გაძლიერდა. დედა ხშირად უსმევდა მას კითხვას, „ვინ ხარ დღეს, აგნეს?“.
ახალგაზრდობაში, გაწევრიანდა „ქ. ლუისის მუნიციპალურ ოპერის კომპანიის“ გუნდში. გარდა მისი ინტერესისა მსახიობობისადმი, იგი ასევე დაინტერესებული იყო რელიგიით. ერთხელ ამერიკელმა მსახიობმა დიკ სარჯენმა გადასაღებ მოედანზე აგნესი გაიხსენა: „ერთ ხელში ბიბლია და მეორეში სცენარი“.
მურჰედი ყოველთვის ამბობდა რომ მან ქალაქ ლუისის, ცენტრალური საშუალო სკოლა დაამთავრა 1918 წელს. მან 1923 წელს, „Musikngum College“-ის ბაკალავრი მოიპოვა, ბიოლოგიაში. სადაც იგი ასევე მონაწილეობას იღებდა კოლეჯის თეატრალურ დადგმებში. 1947 წელს ამავე კოლეჯიდან მიიღო საპატიო დოქტორის ხარისხი ლიტერატურაში. როდესაც მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა რიდსბურგში, აგნესი 5 წლის განმავლობაში ასწავლიდა საჯარო სკოლაში, ამ დროს იგი ინგლისურსა და საჯარო გამოსვლებს მაგისტრატურაზე სწავლობდა. მან შემდეგ სწავლა განაგრძო, „დრამატული ხელოვნების ამერიკულ აკადემიაში“, რომელიც 1929 წელს წარჩინებით დაამთავრა. მას ასევე აქვს „ბრედლის უნივერსიტეტის“ საპატიო დოქტორის ხარისხი.
ადრეული კარიერა
აგნესის ადრეული კარიერა არამდგრადი იყო. მიუხედავად იმისა რომ მას ყოველთვის შეეძლო თეატრში მუშაობა, იგი ხშირად იყო დაუსაქმებელი. მან ერთხელ გაიხსენა, რომ ოთხი დღე უჭმელად გაატარა, და თქვა რომ ამან მას „დოლარის ფასი“ ასწავლა. მოგვიანებით აგნესმა მუშაობა დაიწყო და მალევე გახდა მოთხოვნადი, ხშირად რამდენიმე პროგრამაზე ერთდროულად მუშაობდა. მას სჯეროდა, რომ ეს მას შესანიშნავ ტრენინგს სთავაზობდა და საშუალებას აძლევდა მას ხმა განევითარებინა, სხვადასხვა სახის პერსონაჟის შესაქმნელად. ერთხელ, მურჰედი ცნობილ ამერიკელ მსახიობს, ჰელენ ჰეიზს შეხვდა, რომელმაც მას ფილმებში წასვლისკენ მოუწოდა. თუმცა აგნესის პირველი ცდები მარცხით დამთავრდა. შემდეგ კი ისევ რადიოში დაბრუნდა.
Metro-Goldwyn-Mayer
1940-იან წლებში მსახიობმა კონტრაქტი გააფორმა ამერიკული ფილმების სტუდიო, „Metro-Goldwyn-Mayer“-თან. რომელიც მას კვირაში 6000 აშშ დოლარს უხდიდა და მას საშუალებას აძლევდა პარალელურად რადიოშიც ემუშავა, რაც უჩვეულო იყო. მურჰედმა მოგვიანებით განმარტა: „MGM ჩვეულებრივ თავის მსახიობებს რადიოში მუშაობის უფლებას არ აძლევდა, რადგან მსახიობებს არ ჰქონდათ ცოდნა, ან გემოვნება, რომ სწორი სახის შოუში მიეღოთ მონაწილეობა“.
კარიერის განმავლობაში, აგნესი ხშირად ასრულებდა მესაკუთრე დედების და კომიკური მდივნების როლებს. 1944 წლის ამერიკულ ეპიკურ-დრამაში, „მას შემდეგ რაც შენ წახვედი“ და 1947 წლის კრიმინალურ დრამაში, „შავი პასაჟში“, აგნესმა მეორეხარისხოვანი როლები ითამაშა. სადაც მასთან ერთად მონაწილეობას იღებდა ჰამფრი ბოგარტი და ლორენ ბეკოლი. მან მოგვიანებით ეგი მაკდონალდის როლი ითამაშა 1948 წლის ამერიკულ დრამაში, „ჯონი ბელინდა“. მან რომანტიკულ მიუზიკლში, „მოცურავე თეატრში“ ფერთი ჰოკის როლი მოირგო. იგი ასევე თამაშობდა ბროდვეის თეატრში.
პერონოსპორასნაირი სოკოები
პერონოსპორასნაირი სოკოები (Peronosporales) — სოკოების რიგი ოომიცეტების კლასის. იყოფა 3 ოჯახად: პითიუმისებრნი, პერონოსპორასებრნი, ცისტოპუსისებრნი. ახასიათებთ ერთუჯრედიანი მიცელიუმი. არიან როგორც საპროფიტები, ისე პარაზიტები. უსქესო გამრავლება ზოოსპორანგიუმით ან კონიდიუმებით ხდება. სქესობრივი პროცესის საბოლოო პროდუქტია ოოსპორა. პერონოსპორასნაირი სოკოების რამდენიმე ასეული სახეობაა ცნობილი. ბევრი მათგანი სასოფლო-სამეურნეო კულტურების საშიშ დაავადებას იწვევს. მაგ., ყველგან გავრცელებულ კარტოფილის ფიტოფთოროზს იწვევს Phytophthora infestans; თამბაქოს ჭრაქს — Peronospora tabacina, ვაზის ჭრაქს — Plasmopara viticola და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოომიცეტები
Polyrhachis antennata
Polyrhachis antennata — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ნარისჯაგა
ნარისჯაგა (Carlina vulgaris) — ორწლიანი ბალახოვანი მცენარე. ღერო – 15-50 სმ სიმაღლის, სწორი, აბლაბუდისებურად შებუსული, ზედა ნაწილში დატოტვილი. ფოთლები ტყავისებურია, ჩხვლეტია კბილებით. ქვედა ფოთლები მოგრძოლანცეტა ფორმისაა. კალათები 2,5 სმ დიამეტრისაა, ყვავილები – მეწამულ-ყვითელია. იზრდება სუბალპურ სარტყლამდე – ტყეებში, მდელოებზე, მშრალ ფერდობებზე, გზისპირებზე და ბუჩქნარებში. გავრცელებულია თითქმის მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიას, ევროპას, მცირე აზიას, ირანს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ორლებნიანნი კატეგორია:რთულყვავილოვანნი
ნადური
ნადური — ქართული ხალხური შრომის პოეზიის სახეობა, კოლექტიური სიმღერა. გამოირჩევა სინკრეტული ხელოვნების პლასტებით (მოქმედება, სიმღერა, ლექსი). ნადური ორ-, სამ- და ოთხმიანია, ამასთანავე — ორმხრივიც. სრულდება ანტიფონიურად — ერთმანეთის შენაცვლებით. მუშობის დამთავრებამდე გრძელდება მუსიკალური პოეტური შეჯიბრი. ნადურით მდიდარია გურია და აჭარა, განსაკუთრებით ქობულეთის რაიონი, სადაც მრავლადაა წარმოდგენილი ორხმიანი ნადურის ნიმუშები. ისინი პირველად 1958 წელს ჩაიწერეს (აღსანიშნავია „ქალი ვიყავ აზნაური“, „ჩიორა“, „ბერიკაცი ჩაჩნაბერი“, „ყარანაი“, „საჯავახურაი“ და სხვა). სიმღერას იწყებს მთქმელი, აჰყვება პირველი მხარე, შემდეგ მეორე მხარე ჩამოართმევს. თითო მხრეზე 6 მომღერალია; ერთი გამყივანი, ერთი მთქმელი, 2 შემხმობარი, 2 ბანი. სიმღერის პირველი მონაკვეთი მიჰყავს 3 ხმას, ოთხმიანობა ჩნდება მეორე მონაკვეთში, დასასრულს კვლავ 3 ხმა რჩება და სიმღერა უნისონში მთავრდება. პოეტური 3 ხმა მღერის შეძახილებიო:„ჰოაა, იაო, ჰიო, ჰაი და ჰოჰე, ჰაო“ და ა. შ. ნადურის ტექსტად იყენებენ სხვადასხვა თემატიკის (საწესჩვეულებო, საგმირო, საყოფაცხოვრებო, სატრფიალო) ლექსებს, რომელთაც გურიაში, აჭარასა და სამეგრელოში „საჩივარს“ („საჩიარს“) უწოდებენ. 1970-იან წლებში მოსკოვის ფონოარქივებში აღმოჩენილ იქნა 1907 წელს გაკეთებული გურული ოთხხმიანი ნადურის ჩანაწერი, რომელსაც გიგო ერქომაიშვილის გუნდი ასრულებს იგივე ჩანაწერი დაცულია ლონდონში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული ხალხური სიმღერები
ბიკ-უსაკი
ბიკ-უსაკი (Бейек Уҫаҡ; Бик-Усак) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვარის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 34 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ იაზიკოვოდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია იამბახტა, რომელიც დაშორებულია 4 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვარის რაიონის სოფლები
მუღანლო (გარდაბნის მუნიციპალიტეტი)
მუღანლო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის გარდაბნის მუნიციპალიტეტში, სართიჭალის თემში.
სქოლიო
კატეგორია:სართიჭალის თემის სოფლები
პეროქსი...
ლიტერატურა
კატეგორია:თავსართები
Live From Gdańsk - (Koncert w Stoczni)
Live From Gdańsk (Koncert w Stoczni) — ფრანგი ელექტრონული მუსიკოს ჟან-მიშელ ჟარის 2005 წლის საკონცერტო ალბომი. იგი გამოიცა მხოლოდ პოლონეთში. მასში შეტანილია გდანსკში (პოლონეთი), ჟარის კონცერტზე Space of Freedom შესრულებული კომპოზიციები. კონცერტი ჩატარდა ცნობილი მოძრაობის სოლიდარობა დაარსებიდან 25 წლის აღსანიშნავად. პოლონურ ბალტიურ ორკესტრთან და გდანსკის უნივერსიტეტის გუნდთან ერთად შესრულდა ჟარის ცნობილი კომპოზიციები. აქვე შესრულდა პოლონური საპროტესტო ჰიმნის Mury ჟარისეული ვერსია, მელოდიის L'estaca (ლუი ლაში) ფონზე.
სქოლიო
კატეგორია:ჟან-მიშელ ჟარის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:2005 წლის საკონცერტო ალბომები
მოტა ენა
ლიტერატურა
კატეგორია:ვანუატუ
ამირან სანაია
ამირან სანაია (დ. 3 სექტემბერი, 1989, სოხუმი) — ქართველი ფეხბურთელი, მარცხენა მცველი.
საკლუბო კარიერა
ამირან სანაიამ საფეხბურთო კარიერა „ზესტაფონში“ დაიწყო. საქართველოს 19 წლამდელთა ნაკრებში თამაშის შემდეგ მისით უცხოური კლუბები დაინტერესდნენ. ერთ-ერთი იყო ფრანგული „ლე-მანი“. 2007 წელს, „ზესტაფონის“ მთავარ შემადგენლობაში თამაშს შემდეგ ამირანი საფრანგეთში გადავიდა, „ლე-მანის“ შემდეგ იყო „ბასტიაში“, 2013–2014 წლებში „ლიუზნაკის“ რიგებში თამაშობდა. 2017 წლიდან საფრანგეთის მესამე ლიგის საფეხბურთო კლუბ „როდეზის“ ღირსებას იცავს.
სანაკრებო კარიერა
ამირან სანაიამ ახალგაზრდულ ნაკრებში თამაში 2008 წლიდან დაიწყო, ექვსი თამაში ჩაატარა. ხოლო ეროვნულ ნაკრებში დებიუტი 2007 წლის შემოდგომაზე ჰქონდა ყატარის წინააღმდეგ, რომელიც ქართველმა ფეხბურთელებმა 2–1 მოიგეს. შემდეგ იყო მატჩი პორტუგალიელებთან და 2009 წლის ზაფხულში კუპერმა კვლავ იხმო ნაკრებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:დაბადებული 3 სექტემბერი კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ზესტაფონის ფეხბურთელები კატეგორია:ლე-მანის ფეხბურთელები კატეგორია:ბასტიას ფეხბურთელები
Polyrhachis appendiculata
Polyrhachis appendiculata — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ვანესა პონსე
სილვია ვანესა პონსე დე ლეონ სანჩესი (დ. 7 მაისი, 1992) — მექსიკელი მოდელი. 2018 წელს მოიგო სილამაზის კონკურსი „მის მსოფლიო 2018“. არის „მის მექსიკა 2018“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1992 კატეგორია:დაბადებული 7 მაისი კატეგორია:მექსიკელი მოდელები
ზილბერჰორნი
ზილბერჰორნი (Mount Silberhorn) — ახალი ზელანდიის მეხუთე უმაღლესი მთა, ზღვის დონიდან 3 303 მეტრზე. მდებარეობს სამხრეთ ალპებში, ტასმანის მთიდან წამოსულ ერთ-ერთ ქედზე.
კლაიდ ტომბო
კლაიდ უილიამ ტომბო (დ. 4 თებერვალი, 1906 ― გ. 17 იანვარი, 1997) ― ამერიკელი ასტორნომი. 1930 წელს პლუტონი აღმოაჩინა, პირველი ობიექტი კოიპერის სარტყლიდან. აღმოჩენის დროისთვის პლუტონი პლანეტად ჩათვალეს, თუმცა 2006 წელს იგი ჯუჯა პლანეტად კლასიფიცირდა. ტომბომ აღმოაჩინა მრავალი ასტეროიდი და ამოუცნობი მფრინავი ობიექტების სამეცნიერო დონეზე შესწავლას უჭერდა მხარს.
ადრეული წლები
ტომბო 1906 წლის 4 თებერვალს სტრიტორში, ილინოისის შტატში დაიბადა. იგი ფერმერ მიურონ ტომბოსა და ადელ ქრიტონის შვილი იყო. 1922 წელს მისი ოჯახი ბურდეტში, კანზასის შტატში გადასახლდა. ტომბო კოლეჯში სწავლას იმედოვნებდა, მაგრამ სეტყვის შედეგად მოსავლის განადგურების შემდეგ იმედი გაუცრუვდა.
ასტრონომიული კარიერა
1926 წლიდან ტომბომ ლინზებისა და სარკეების გამოყენებით რამდენიმე ტელესკოპი ააწყო. ტელესკოპის სარკეების უკეთ შესამოწმებლად, ტომბომ ნიჩბითა და წერაქვით 24 ინჩის სიგრძის, 8 ინჩის სიღრმისა და 7 ინჩის სიგანის ორმო ამოთხარა. ორმოში ჰაერის მუდმივი ტემპერატურის შენარჩუნება შეიძლებოდა და ქარისგანაც დაცული იყო, ხოლო ოჯახი საკვების საწყობად და თავშესაფრად იყენებდა. ტომბომ ფლაგსთაფში, არიზონაში, ლოუელის ობსერვატორიას იუპიტერისა და მარსის ნახატები გაუგზავნა, რის შემდეგაც მას ობსერვატორიაში სამსახური შესთავაზეს. ტომბო ობსერვატორიაში 1929 წლიდან 1945 წლამდე მუშაობდა.
პლუტონი
1930 წელს ტომბომ პლანეტა პლუტონი აღმოაჩინა. ამ აღმოჩენის შემდეგ, 1936 წელს კანზასის უნივერსიტეტში ასტრონომიაში ბაკალავრის ხარისხი, ხოლო 1938 წელს ― მაგისტრის ხარისხი მიიღო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:დაბადებული 4 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 17 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1997 კატეგორია:ამერიკელი ასტრონომები კატეგორია:ჩრდილოეთ არიზონის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:კანზასის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:პლუტონი
Polyrhachis antoniae
Polyrhachis antoniae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
მუხროვანი
მუხროვანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის გარდაბნის მუნიციპალიტეტში, ახალსოფლის თემში.
სქოლიო
კატეგორია:ახალსოფლის თემის სოფლები
ლადისლავ ეგე
ლადისლავ ეგე (Jégé, ნამდვილი გვარი ნადაში Ladislav Nádaši; დ. 12 თებერვალი, 1866 დოლნი-კუბინი — გ. 2 ივლისი, 1940) — სლოვაკი მწერალი. ლიტერატურული მოღვაწეობა დაიწყო XIX საუკუნის ბოლოს. მის შემოქმედებას ასაზრდოებდა სლოვაკური ლიტერატურის რეალისტური ტრადიციები. მნიშვნელოვანი ნაწარმოებები შექმნა 1918 წლის შემდეგ. მთავარი თხზულებებია ისტორიული რომანები ადამ შანგალა (1923-24), სვატოპლუკი (1928), ცხოვრების გზით (1930) და სხვა. სატირულ მოთხრობათა კრებულებში კოზინსკის წისქვილი (1931) და მათ შორის (1934). ავტორი ბურჟუაზიულ ზნე-ჩვეულებებს დასცინის.
ბესტერი
ბესტერი (Бестер) — თევზების გვართაშორისი ჰიბრიდი, ცქვრინისა და სვიის ნაჯვარი. მიღებულია 1952 წელს სსრკ-ში, ხელოვნური განაყოფიერების გზით. თავის ქალის ძვლების ფორმით უფრო მეტად სვიას ჰგავს. სიგრძეში აღწევს 180 სმ-ს, რა დროსაც მასა 30 კგ-ზე მეტია. ნაყოფიერია. მასში შეხამებულია ძვირფასი თვისებები: სვიისათვის დამახასიათებელი სწრაფი ზრდა და ცქვრინისათვის დამახასიათებელი ადრეული სქესობრივი სიმწიფე. წარმატებით გამოიყენება მეთევზეობაში — აზოვის ზღვაში, წყალსაცავებზე და ტბორულ მეურნეობებში.
ნავაგა
ნავაგა (Eleginus navaga) — თევზი ვირთევზასებრთა ოჯახისა. სიცივის მოყვარული, ზღვის სანაპირო ზონის ბინადარია. მისი სხეულის სიგრძე 30 სმ, მასა — 250 გ აღწევს. გავრცელებულია თეთრი ზღვიდან მდინარე ობის უბემდე. შედის მდინარეების შესართავებში. იკვებება მრავალჯაგრიანი ჭიებით და კიბოსნაირებით. სქესობრივად მწიფდება 2—4 წლისა, ტოფობს დეკემბერ-თებერვალში 2—10 მ სიღრმეზე. რეწვის მნიშვნელოვანი ობიექტია. იჭერენ ზამთრობით და ყინავენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვირთევზასნაირნი
ენის წარმოშობა
ენის წარმოშობა — კაცობრიობა უხსოვარი დროიდან დაინტერესდა როდის და რა პირობებში გაჩნდა ენა, რით აიხსნება მსოფლიოს ენების სიმრავლე, თავდაპირველად რომელი ენა ჩაისახა - ეს ის კითხვებია, რომლებიც უძველეს ადამიანს გაუჩნდა, რაზეც მოწმობს მრავალი ხალხის ზეპირსიტყვიერებაში არსებული მრავალი ლეგენდა და მითი ენის წარმოშობის შესახებ. ამ უძველესი ხალხური აზროვნების შედეგი აღბეჭდილია მრავალფეროვან ფოლკლორულ გადმოცემებში.
ესტონური
ერთი-ერთი ესტონური ზღაპარი მოგვითხრობს, რომ იყო ბრძენი ბერიკაცი, რომელმაც წყლით სავსე ქვაბი ცეცხლზე შემოდგა. წყალი წამოდუღდა და დაიწყო ჩუხჩუხი, სისინი და შიშინი. ამ დროს ბრძენმა მოუხმო დედამიწის ხალხებს და ვინც ჩუხჩუხის დროს მოვიდა, იმ ხალხმა რაკრაკა ბგერებით დაიწყო საუბარი, ხოლო ვინც სისინის დროს - სისინა ლაპარაკი და ა.შ. ესტონელები ყველაზე ადრე გამოცხადდნენ ქვაბთან და ამიტომაც ამეტყველებულან თვით ბრძენი კაცის ენაზე.
ბერძნული
უძველეს ხანაში ადამიანები მშვიდობიანად ცხოვრობდნენ ერთად, არც ქალაქები ჰქონიათ, არც კანონები, არც რამე წეს-წყობილება; ლაპარაკობდნენ საერთო ენით და ემორჩილებოდნენ ერთ ღმერთს - ზევსს. დროთა ვითარებაში ჰერმესმა სხვადასხვა კილოკავი გააჩინა და კაცობრიობა გაყო ხალხებად.
ალათაური ლეგენდა
უხსოვარ დროს ალათაელებს (თურქული ტომი) ჰქონიათ დედამიწის ზურგზე ერთადერთი სიბრძნის წიგნი. ალათაელები მომთაბარე ცხოვრებას ეწეოდნენ. ერთხელ კოკისპირულ წვიმაში მოსულა და ცხენზე აკიდებული ეს დიდი წიგნი სულ დასველებიათ. მეორე დღეს კაშკაშა მზეზე გაუფენიათ. ერთ-ერთი ძროხა მიპარულა და წიგნი დაუღეჭავს. მას შემდეგ სხვადასხვა ენაზე ალაპარაკებულან.
რას ამბობს ბიბლია
ბიბლიის იმ ადგილას, სადაც მოთხრობილია სამყაროს გაჩენის ამბები. საგნის სახელები ღმერთმა ადამს ამცნო. წიგნის მეორე ნაწილში კი ვგებულობთ რომ, როცა პირველი ადმიანი გაჩნდა, ღმერთმა აჩვენა ყველა საგანი და არსება, ხოლო ადამიანმა მათ სახელები გამოუგონა. ხოლო ასეთ სიმრავლეს ბაბილონის გოდოლის მითით ხსნის: ადამიანებს გადაუწყვეტიათ აეგოთ ბაბილონის გოდოლი, ესე იგი ისეთი მაღალი შენობა, რომელიც ცას მისწვდებოდა. ღმერთს ამ გაზრახვისთვის ხელი შეუშლია და კოშკის მშენებლებისთვის ენა აურევია, სხვადასხვა ენაზე აულაპარაკებია, ისე რომ ერთმანეთის ვერაფერი გაეგოთ. ამგვარად ჩაფუშულა კოშკის მშენებლობის გეგმა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ენათმეცნიერება კატეგორია:ადამიანის განვითარება
ბაია-ბლანკა
ქალაქს გააჩნია მნიშვნელოვანი, 45 მ სიღრმის საზღვაო პორტი. ყურე, რომლის სანაპიროზეც ბაია-ბლანკა მდებარეობს, ფერნანდო მაგელანმა აღწერა თავის მოგზაურობისას დედამიწის გარშემო.
ქალაქი თავდაპირველად დაარსდა როგორც ციხესიმაგრე, 1828 წლის 11 აპრილს. მინი|მარცხნივ|250პქ|ბაია-ბლანკას პორტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბუენოს-აირესის პროვინციის ქალაქები
ლაშქარა
ლაშქარა (Symphytum) — მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი ლაშქარასებრთა ოჯახისა. აქვთ ღია ყვითელი, იისფერ-ლურჯი, იშვიათად თეთრი ყვავილები, კაკლუჭა ნაყოფი.
ცნობილია 25-მდე სახეობა, რომელთა არეალი მოიცავს ევროპას, დასავლეთ აზიას, ჩრდილოეთ აფრიკას. საქართველოში გავრცელებულია 5. იზრდება ტენიან, დაჩრდილულ ან მშრალ ადგილებზე, მდინარის ნაპირებზე, ტყისა და სუბალპურ სარტყელში, და, როგორც სარეველი — საძოვრებზე, მინდვრებსა და ბოსტნებში, ზოგჯერ რედერალურ ადგილებზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლაშქარასებრნი
ანსელმ კიფერი
ცხოვრება და შემოქმედება
1966 წლამდე კიფერი სამართალმცოდნეობით იყო დაინტერესებული, განათლებაც ამავე სფეროში მიიღო, მაგრამ მოულოდნელად მიატოვა არჩეული პროფესია და სამხატვრო აკადემიაში განაგრძო სწავლა. კარლსრუეში ის სწავლობდა პეტერ დრეერთან ერთად. კიფერმა თავისი კარიერა დაიწყო, როგორც ფოტოგრაფმა. 1969 წელს კარლსრუეში ერთ-ერთ გალერეაში მან საზოგადოებას წარუდგინა პირველი ფოტოგამოფენა სახელად „ოკუპაცია“.
1970-იან წლებში დიუსელდორფის სამხატვრო აკადემიაში იოზეფ ბოისთან სწავლის პერიოდში, მისი სტილისტური მიდრეკილებები გეორგ ბაზელიცისას (Georg Baselitz) მიუახლოვდა. ის მუშაობდა მინით, ჩალით, ხით და მცენარის ნაწილებით. საკუთარი შეხედულებების გამოსახატავად ამ მასალების გამოყენება იოზეფ ბოისის გავლენა იყო, რომელიც ასევე იყენებდა სქელ ნაბადს, რაც დამახასიათებელია ნეო-ექსპრესიონიზმისთვის. აღნიშნულ პერიოდში მის ნამუშევრებში განსაკუთრებით აქტუალურ თემას წარმოადგენს გერმანული მითოლოგია, შემდეგი ათწლეულის განმავლობაში ინტერესდება კაბალითა და პარაცელსუსის მიმდევარი XVI–XVII საუკუნის ინგლისელი კაბალისტი ფილოსოფოსისა და მისტიკოსის, მათემატიკოსისა და ასტროლოგის — რობერტ ფლადის (Robert Fludd; 1574–1637) შრომებით. მოგზაურობს ევროპის, ამარიკის და შუა აზიის ქვეყნებში, რაც ასევე დიდ გავლენას ახდენს მის ნამუშევრებზე. ნახატების პარალელურად დაკავებულია ქანდაკებით, ხეზე კვეთით, ფოტოგრაფიითა და წიგნების მხატვრული გაფორმებით (წიგნის დიზაინი).
1980-იანი წლებისთვის კიფერის შემოქმედება გასცდა გერმანიის თემას ცივილიზაციასთან მიმართებაში. მისი ნამუშევრები გახდა უფრო მასშტაბური და მოიცავდა არა მხოლოდ ეროვნულ მახასიათებლებს, არამედ სიმბოლიზმს, თეოლოგიას და მისტიციზმს, რომელთა თემატიკას წარმოადგენს ტკივილი (რაც განიცადა მთელმა საზოგადოებამ) და ქვეყნების მარადიული სიცოცხლე, რომელიც მიუხედავად უდიდესი ტკივილისა მაინც გრძელდება და ბადებს ახალ სიცოცხლეს ახალი შემართებებით.
1992 წლიდან საფრანგეთის სამხრეთ ნაწილში, ლანგედოკ-რუსილონის გარის დეპარტამენტის პატარა კომუნა ბარჟაკში დაფუძნდა, სადაც თავისი 35 ჰექტარი უნაყოფო მიწა აქცია ხელოვნების ნამდვილ ნიმუშად. მისი სტუდია არის უზარმაზარი, მან იქ შექმნა ვრცელი მინის შენობების სისტემა, არქივი, ინსტალაციები, საკუჭნაოები მასალებისა და ნამუშევრებისთვის, საიდუმლო მიწისქვეშა ოთახები და დერეფნები. 1995-2001 წლამდე კიფერი მუშაობდა კოსმოსის თემაზე შექმნილ უზარმაზარ სერიულ ნამუშევრებზე. ამავე პერიოდში ის კვლავ მიუბრუნდა ქანდაკებას.
2006 წელს კიფერის გამოფენა „ველიმირ ხლებნიკოვი“ პირველად ბარჟაკთან ახლოს მდებარე პატარა სახელოსნოში გამოიფინა, შემდეგ გადავიდა „თეთრ კუბში“ ლონდონში და დასრულდა ოლდრიჩის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმში (Aldrich Contemporary Art Museum). გამოფენა მოიცავდა 30 დიდ ნახატს. ნამუშევრები ეხება რუსი ფუტურისტის, ფილოსოფოსისა და პოეტის ველიმირ ხლებნიკოვის (Велими́р Хле́бников; 1885–1922) ექსცენტრიულ თეორიებს, რომელმაც გამოიგონა საკუთარი „მომავლის ენა“, რომელსაც ეძახდა „ცაუმს“. კიფერის ნამუშევრების მახასიათებელი ფერები კვლავ თეთრი, შავი, ნაცრისფერი და ჟანგისფერია. მათი ზედაპირი არის უსწორმასწორო, საღებავის, ტალახის, ბათქაშის და წებოს სქელი მონასმებით. 2008 წელს კიფერი დაჯილდოვდა გერმანული წიგნის ვაჭრობის მშვიდობის პრემიით. ხელოვნების ისტორიკოსი ვერნერ შპისი თავის მოხსენებაში ამბობს,რომ კიფერი არის ვნებიანი მკითხველი, რომელიც ლიტერატურიდან იღებს იმპულსებს თავისი შემოქმედებისათვის. 2009 წელს კიფერმა მოაწყო ორი გამოფენა ლონდონში, გალერეა „თეთრ კუბში“.
სოფი ფინესმა (Sophie Fiennes) კიფერის სახელოსნოს კომპლექსზე გადაიღო დოკუმენტური ფილმი სახელად „ადრე თუ გვიან ჩვენი ქალაქებიც ბალახით დაიფარება“ (2010). კრიტიკოსი ფილმის შესახებ წერდა: „მიტოვებული აბრეშუმის ქარხნისაგან კიფერმა შექმნა ხელოვნების ნიმუში, რომელიც გადაჭიმულია უზარმაზარ ფართობზე: გრძელი, უსასრულო დერეფნები, უზარმაზარი სახელოსნოს სივრცე ამბიციური პეიზაჟებითა და ქანდაკებებით, რომელიც შეესაბამება გარემომცველ ტყიან ადგილებს, შიშისმომგვრელი ლაბირინთები, მიწიანი სვეტებით, რომელიც ჰგავს სტალაგმიტებს და ტერმიტის ყრილებს. არავინ იცის სად მთავრდება ეს საიდუმლო გასასვლელები. შესაძლოა ეს არის მუდმივ განვითარებაში მყოფი, მონუმენტური ხელოვნების ნიმუში.“
დაახლოებით 2008 წელს კიფერმა დატოვა სტუდიის კომპლექსი ბარჟაკზე და გადავიდა პარიზში. 110 სატვირთო მანქანას გადაჰქონდა მისი ნამუშევრები პეიფერიქში, პარიზთან ახლოს. ჟურნალისტი წერდა მის მიტოვებულ სახელოსნოს კომპლექსზე: „მან უკან მოიტოვა ბარჟაკის უდიდესი ნამუშევარი – ხელოვნება და ნაგებობები. მას ახლა მხოლოდ დარაჯი უვლის. უკაცრიელი მამული მშვიდად იცდის როდის დაეპატრონება მას ბუნება, რადგან, როგორც ვიცით, ადრე თუ გვიან ჩვენი ქალაქიც ბალახით დაიფარება.“
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 1945
პეტრე ჩაიკოვსკი
პეტრე ილიას ძე ჩაიკოვსკი (Пётр Ильич Чайкoвский; დ. 7 მაისი, 1840 — გ. 6 ნოემბერი, 1893) — რუსი კომპოზიტორი. მიუხედავად იმისა, რომ უდიდეს რუს კომპოზიტორთა „ხუთეულის“ წევრი არ იყო, მისი მუსიკა საყოველთაოდ ცნობილი და მიღებული გახდა მისი გამორჩეულად რუსული ხასიათის, მდიდარი ჰარმონიებისა და მელოდიურობის გამო. თუმცა ამასთან მისი ნამუშევრები გაცილებით დასავლური იყო ვიდრე მისი სხვა რუსი თანამემამულეებისა, ვინაიდან ის ეფექტურად იყენებდა საერთაშორისო ელემენტებს ეროვნულ სახალხო მელოდიებთან შერწყმით. ჩაიკოვსკის ნაწარმოებები აქვს შექმნილი მუსიკალური შემოქმედების ყველა ჟანრში.
ბიოგრაფია
პეტრე ჩაიკოვსკი დაიბადა ვოტკინსკში (ახლანდელი უდმურტეთი). მამამისი — ილია პეტრეს ძე ჩაიკოვსკი იყო ინჟინერი. ჰყავდა 3 ცოლი, რომლიდანაც მეორე — ალექსანდრა ანდრეის ასული ასიერი პეტრეს დედა იყო. პეტრე იზრდებოდა მრავალშვილიან ოჯახში. მასთან ერთად იზრდებოდა მისი ნახევარდა ზინადა, უფროსი ძმა ნიკოლოზი და უმცროსი ალექსანდრა, იპოლიტი და ტყუპები: მოდესტი და ანატოლი. პეტრეს მშობლებს უყვარდათ მუსიკა. დედამისი უკრავდა ფორტეპიანოზე და მღეროდა. სახლში ედგათ მექანიკური ორგანი, რომლის მეშვეობით პატარა პეტრემ პირველად მოისმინა მოცარტის ოპერა „დონ ჟუანი“. იმ დროს, როდესაც ოჯახი ვოტკინსკში ცხოვრობდა მათ საღამოობით ხშირად უწევდათ მოესმინათ რუსული ხალხური სიმღერები, ნამღერი ქარხნის მუშებისა და გლეხების მიერ.
1859–1863 წლებში მსახურობდა იუსტიციის სამინისტროში. 1861– 1865 წლებში სწავლობდა პეტერბურგის კონსერვატორიაში (1862 წლამდე რუსეთის მუსიკალური საზოგადოების პეტერბურგის განყოფილების სამუსიკო კლასები). მეცადინეობდა ანტონ რუბინშტეინთან (კომპოზიცია). 1866–1878 — მოსკოვის კონსერვატორიის პროფესორი (მის მოწაფეთა შორის იყო ს. ტანეევი). პეტერბურგში ხშირი მოგზაურობის დროს ურთიერთობა ჰქონდა „მძლავრი ჯგუფის“ წევრებთან. მოსკოვის პერიოდის უმთავრესი ნაწარმოებებია: 3 სიმფონია (მ.შ. „ზამთრის ოცნებები“, 1866), სიმფონიური უვერტიურა-ფანტაზია „რომეო და ჯულიეტა“ (1869), სიმფონიური ფანტაზიები „ქარიშხალი“ (1873) და „ფრანჩესკა და რიმინი“ (1876), I საფორტეპიანო კონცერტი (ორკესტრთან ერთად) (1875), „მელანქოლიური სერენადა“ ვიოლინოსა და ორკესტრისათვის (1875), 3 სიმებიანი კვარტეტი (1871, 1874, 1876), ოპერები „ვოევოდა“ (1868), „უნდინა“ (1869), „ოპრიჩნიკი“ (1872), „მჭედელი ვაკულა“ (1874, მე-2 რედაქცია - „ქოშები“, 1885), ბალეტი „გედის ტბა“ (1876), მუსიკა ა. ოსტროვსკის პიესა „თოვლის ქალისათვის“ (1873), საფორტეპიანო პიესები (მ.შ. ციკლი „წელიწადის დრონი“, 1876), რომანსები და სხვ.
1877 წელს პეტრე ჩაიკოვსკი საზღვარგარეთ გაემგზავრა. აქ დაასრულა მე-4 სიმფონია (1876–1877) და ოპერა „ევგენი ონეგინი“ (1877–1878). 1885 წლამდე მეტწილად ცხოვრობდა საზღვარგარეთ (შვეიცარია, იტალია, საფრანგეთი). 1885 წლიდან ჩაიკოვსკი დამკვიდრდა მოსკოვთან ახლოს (1892 წლიდან კლინში) და განაახლა მუსიკალურ-საზოგადოებრივი მოღვაწეობა, ამ წლებში მისმა შემოქმედებამ მსოფლიო აღიარება მოიპოვა. 1893 წელს პეტრე ჩაიკოვსკის მიენიჭა კემბრიჯის უნივერსიტეტის მუსიკის დოქტორის საპატიო წოდება.
გარდაცვალება
ჩაიკოვსკი გარდაიცვალა სანქტ-პეტერბურგში 1893 წლის 6 ნოემბერს, თავისი მეექვსე, „პათეტიკური“ სიმფონიის პრემიერიდან მეცხრე დღეს. თავისი ინოვაციურობის და უზარმაზარი ემოციურობის გამო იგი პუბლიკამ ჩუმი გაუგებრობით მიიღო. სიმფონია მეორედ დაუკრეს მისი გარდაცვალებიდან ოც დღეში და აუდიტორიამ იგი უფრო კეთილად მიიღო. დღეისათვის „პათეტიკური“ ითვლება ჩაიკოვსკის ერთ-ერთი საუკეთესო ნამუშევრად.
ტრადიციულად ჩაიკოვსკის სიკვდილს მიაწერენ ქოლერის ეპიდემიას, რომელიც მაშინ ქალაქში მძვინვარებდა. თუმცა ალტერნატიული ვერსიით ითვლება რომ თავი მოიკლა.
ჩაიკოვსკი საქართველოში
მინი|მარჯვნივ|240px|პეტრე ჩაიკოვსკი [[ბორჯომი|ბორჯომში.]] 1886–1890 წლებში პეტრე ჩაიკოვსკი ხუთჯერ იყო საქართველოში. მისი საუკეთესო ოპერები მის სიცოცხლეშივე დაიდგა თბილისის საოპერო თეატრის სცენაზე. თბილისსა და ბორჯომში დაწერა ჩაიკოვსკიმ საორკესტრო სიუიტა „მოცარტიანა“, „სექსტეტი“, „მოგონებები ფლორენციაზე“, აქ მუშაობდა ბალეტ „მძინარე მზეთუნახავზე“.
ჩაიკოვსკი იმყოფებოდა ბორჯომში 13/25 ივნისიდან 6/18 ივლისამდე, 1887 წელს, ძმა ანატოლისთან ერთად. ექიმის რჩევით ის დარჩა ბორჯომში ჯანმრთელობის გამოკეთებისთვის. ის წარმატებულად მუშაობდა მე-4 სუიტა „მოცარტიანა-ს“ გაორკესტრებაზე. და დაასრულა ბოლო ორი ნაწარმოების ოთხი ნაწილიდან. მან ასევე დაწერა საგუნდო ნაწარმოები „Бпажен, кто улыбается“ და გააკეთა სექსტეტი Souvenir de Florence-ს ჩანაწერები.
ბორჯომიდან წამოსვლის შემდეგ წერდა: „ჩემი აზით, ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი ადგილი მსოფლიოში“.
თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა.
მზეწვერის წმინდა გიორგის ეკლესია
მინი|მზეწვერის ეკლესია მზეწვერის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული და არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ისტორიულ მთიულეთში, დაბა ფასანაურის სამხრეთ მიმართულებით მდებარე სოფელ ბუჩაანის სამხრეთით მდებარე ტყით დაფარულ მთის წვერზე, მდინარე არაგვის მარცხენა სანაპიროზე.
ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა  ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
არქიტექტურული აღწერა
მინი|შესასვლელი მინი|საკურთხეველი მზეწვერის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზულია, რომლებსაც სამხრეთიდან, დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან ერთიანი, ვიწრო გარშემოსავლელი ეკვრის (ძირითადი ზომებია 13.3X12 მ). გარშემოსავლელს ორი სწორკუთხა შესასვლელი აქვს – სამხრეთიდან (მოგვიანებით ამოუშენებიათ) და დასავლეთიდან. მათგან სამხრეთისა შესაბამისი კედლის შუა ნაწილშია, ხოლო დასავლეთისა გარშემოსავლელის ჩრდილო–დასავლეთ კუთხესთან. მოგვიანებით ამ უკანასკნელისათვის გარედან მიუდგამთ გეგმით ტრაპეციის მაგვარი მცირე (4.2X2.2 მ) სადგომი; რომელსაც ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. როგორც ჩანს, იგი კარიბჭის ფუნქციას ასრულებდა. გარშემოსავლელი ეკლესიას უკავშირდება ორი სწორკუთხა შესასვლელით, რომლებიც ერთმანეთის მოპირდაპირედ, ეკლესიის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების დასავლეთ ნაწილშია გაჭრილი ისე, რომ ინტერიერის მხრიდან ისინი შესაბამისი კედლების კიდეებში აღმოჩნდნენ. ეკლესიის შიდა სივრცე აღმოსავლეთით სწორკუთხა საკურთხევლითაა დასრულებული. საკურთხევლის აღმოსავლეთ ნაწილში ფართო სარკმელია გაჭრილი, რომელსაც რაფა საფეხურებად აქვს დამუშავებული. სარკმელი შიგნით ბრტყლადაა გადახურული, ხოლო გარედან თაღოვანია. მსგავსი თითო სარკმელია სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში და დასავლეთ კედლის ღერძზე. მოგვიანებით დასავლეთ სარკმლის ქვემოთ (იატაკიდან 1.2 მ სიმაღლეზე) ფართო სწორკუთხა ღიობი მოუწყვიათ, რომელიც გარშემოსავლელის დასავლეთ ნაწილის სივრცეში გადის. საკურთხევლის გვერდის კედლებში თითო სწორკუთხა ნიშია. სამხრეთის ნიშის ზემოთ კიდევ ერთი მცირე სწორკუთხა ნიშია. საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელზე, სარკმლის ქვემოთ, სწორკუთხა ტრაპეზია მიდგმული. საკურთხევლის ბაქანი დარბაზის იატაკის მიმართ საფეხურებითაა შემაღლებული, რომელზედაც (საკურთხევლის მხრების ხაზზე) შემორჩენილია კვადრატული (1.1X1.1 მ) შემაღლება, რომელიც ტრაპეზის ან ჯვრის საყრდენი პოსტამენტის ნაწილი უნდა იყოს. საკურთხეველი გადახურულია ერთიანი კამარით, რომელსაც დარბაზის კამარის მსგავსად, განიკვეთში ოდნავ გაშლილი ნახევარწრის ფორმა აქვს. დარბაზის გრძივ კედლებზე შირიმით ნაწყობი თითო ერთსაფეხურიანი პილასტრია. პილასტრებს მარტივპროფილიან კაპიტელებს კამარის საბჯენი თაღი ეყრდნობა. ეს კონსტრუქცია დარბაზის სივრცეს ორ არათანაბარ ნაწილად ყოფს, რომელთაგანაც დასავლეთისა თითქმის ორჯერ აღემატება აღმოსავლეთისას, ორივე პილასტრში (იატაკიდან 2მ სიმაღლეზე) თითო, მცირე სწორკუთხა ნიშია. დარბაზის კედლებს მთელ სიგრძეზე საფეხური გასდევს.
მოხატულობა
მინი|მოხატულობა დასავლეთ კედელზე ინტერიერი შელესილი და მოხატულია. მოხატულობა XII-XIII საუკუნეებს განეკუთვნება.
საკურთხევლის კონქში წარმოდგენილია ვედრების რთული რედაქცია. აფისიდის ქვემოთა რეგისტრში გამოსახულია რვა წმინდა მამის ფრონტალური ფიგურა, რომელთა შორის განთავსებულია ანთებულ სანთლებიანი ორი შანდალი. დანარჩენ სამ კედლეზე მოხატულობა (ფრაგმენტულადაა შემორჩენილი) ორ რეგისტრადაა წარმოდგენილი. კედლებზე გაირჩევა შემდეგი კომპოზიციები: სამხრეთ კედლის ზედა რეგისტრის დასავლეთის ნაწილში – იერუსალიმში შესვლა. ქვედა რეგისტრის აღმოსავლეთ ნაწილში – ნათლისღება, დასავლეთ ნაწილში ფერისცვალება. დასავლეთ კედლის ზედა რეგისტრის სამხრეთ ნაწილში – ლაზარეს აღდგინება, ჩრდილოეთ ნაწილში – მირქმა. ამავე კედლის ქვედა რეგისტრის სამხრეთ ნაწილში – წმინდა გიორგის ციური კურთხევა, ჩრდილოეთ ნაწილში – სულიწმინდის მოფენა. ჩრდილოეთ კედლის ქვედა რეგისტრის დასავლეთ ნაწილში – ღვთისმშობლის მიძინება. აღმოსავლეთ ნაწილში წარმოდგენილია საერო პირი, რომელსაც ხელში უჭირავს (ალბათ მინდატუხუცესი ჭიაბერი, რომელიც ფლობდა „შიდა მთიულეთს“ 1191–1205/1208 წლებში). პილასტრებზე განირჩევა ცალკე მდგომ ფიგურათა ფრაგმენტები. საკურთხეველში და კედლებზე მოხატულობის ქვემოთა საზღვარი გამოყოფილია ფართო დეკორატიული ზოლით, რომლის ქვემოთ, იატაკის დონემდე, კედლის სიბრტყეთა დარჩენილი ნაწილები დაფარულია ტეხილი ხაზებით შედგენილი პანელით. მხატვრობის ფერთა გამაში ჭარბობს წითელი, ცისფერი და ფორთოხლისფერის კაშკაშა და ნათელი ტონები. სახეთა დამუშავებაში გამოყენებულია ვარდისფერი ტონი, რომელიც მოდელირებულია მომწვანო ტონებით. ზოგიერთ კომპოზიციაზე შემორჩენილია შავი საღებავით შესრულებული ასომთავრული განმარტებითი წარწერები. ორ კომპოზიციაზე (მირქმა, ღვთისმშობლის მიძინება) წარწერები ნუსხურია, რომელშიც ჩართულია ასომთავრული გრაფემები.
სქოლიო
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ოთარ თაქთაქიშვილი
ოთარ ვასილის ძე თაქთაქიშვილი (დ. 27 ივლისი, 1924, თბილისი — გ. 21 თებერვალი, 1989, იქვე) — ქართველი კომპოზიტორი, დირიჟორი, პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1961), სსრ კავშირის სახალხო არტისტი (1974). ლენინური (1982), სტალინური (1951, 1952), შოთა რუსთაველის სახელობის (1984) და სსრ კავშირის სახელმწიფო პრემიების (1967) ლაურეატი. საქართველოს სსრ კულტურის მინისტრი (1965–1984). მას ეკუთვნის საბჭოთა საქართველოს რესპუბლიკის ჰიმნი, რომელიც ჯერ კიდევ თბილისის კონსერვატორიის სტუდენტობისას დაწერა.
ბიოგრაფია
ოთარ თაქთაქიშვილი თანამედროვე ქართული მუსიკის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფიგურაა. მისი შემოქმედება ღრმად ეროვნულია, იგი ჭეშმარიტად ქართული ხელოვანია, თავისი ქვეყნის მოტრფიალე პოეტი და მომღერალი, რომელმაც ქართული მუსიკა გაამდიდრა ეროვნული საგანძურის ახალი დიალექტებით.
ოთარ თაქთაქიშვილი დაიბადა 1924 წელს ქალაქ თბილისში, მდიდარი სამუსიკო ტრადიციების მქონე ოჯახში. კომპოზიტორის ბიძებმა, ცნობილმა მუსიკოსებმა - შალვა და გიორგი თაქთაქიშვილებმა დიდად შეუწყეს ხელი მისი ნიჭის განვითარებას. ბავშვობიდანვე სწავლობდა ფორტეპიანოზე დაკვრას, მღეროდა სკოლის მოსწავლეთა გუნდში. ზაფხულობით, ქვიშხეთში ყოფნის დროს, გატაცებით უსმენდა ხალხურ სიმღერებს და ზოგი მათგანის შესრულებაში თვითონაც მონაწილეობდა.
თავდაპირველად ოთარ თაქთაქიშვილს დიდი სურვილი ჰქონდა, პიანისტი გამხდარიყო. ამ მიზნით, 1938 წელს, შევიდა პირველ სამუსიკო სასწავლებელში, მეცადინეობდა შესანიშნავი პიანისტისა და პედაგოგის, ელენა ჩერნიავსკაიას კლასში. სწორედ მას მიუძღვის დიდი დამსახურება ახალგაზრდა კომპოზიტორის, როგორც მუსიკოსის ჩამოყალიბებაში. პედაგოგი დიდი გულისყურით ეკიდებოდა ნიჭიერი მოსწავლის მუსიკალური გემოვნების განვითარებას, აცნობდა კლასიკოსი კომპოზიტორების ნაწარმოებებს, მასთან ერთად უკრავდა ოთხ ხელში, რითაც ანსამბლური მუზიცირების სიყვარულს უნერგავდა. დიდი სარგებლობა მოუტანა მომავალ კომპოზიტორს მოსწავლეებისგან შემდგარ ორკესტრში მონაწილეობამაც. აქ იგი გაეცნო მსოფლიო მუსიკის შედევრებს - ჰაიდნის, შუბერტის, ჩაიკოვსკის ნაწარმოებებს.
1942 წელს ოთარ თაქთაქიშვილი შედის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში კომპოზიციის განხრით, სადაც მეცადინეობს პროფესორ სერგო ბარხუდარიანთან. კონსერვატორიაში სწავლის პერიოდში (1942—1947 წლები), მუშაობდა საგუნდო კოლექტივებში ქორმაისტერად. მისი სტუდენტობის წლები დაემთხვა სამამულო ომის წლებს. ომის თემამ ასახვა ჰპოვა შემდგომში ორატორიაში "ცოცხალი კერა". ოთარ თაქთაქიშვილი გაიწვიეს საბჭოთა არმიის რიგებში და გაამწესეს თბილისის საავიაციო სასწავლებელში. მიუხედავად ამისა, მას არ მიუტოვებია კონსერვატორია. სასწავლებელსა და კონსერვატორიაში პარალელურად სწავლა დიდ სიძნელეებს უქმნიდა, დრო აღარ რჩებოდა ფორტეპიანოზე სამეცადინოდ და ამიტომ მოუხდა უარის თქმა პიანისტობაზე.
ომის წლებში თბილისში მართავდნენ კონცერტებს ისეთი შესანიშნავი მუსიკოსები, როგორევიც იყვნენ - სერგეი პროკოფიევი, ნიკოლოზ მიასკოვსკი. ამ წლების მუსიკალურმა შთაბეჭდილებებმა ღრმა კვალი დატოვეს ოთარ თაქთაქიშვილის მეხსიერებაში.
კონსერვატორიაში სწავლა დიდი წარმატებით მიმდინარეობდა, რისთვისაც ოთარ თაქთაქიშვილს დანიშნული ჰქონდა პერსონალური სტიპენდია. ამ პერიოდში მას შექმნილი ჰქონდა ორი სიმებიანი და ერთი საფორტეპიანო ტრიო, სავიოლინო სონატა, საფორტეპიანო პიესები. ახალგაზრდა კომპოზიტორისათვის განსაკუთრებით წარმატებული აღმოჩნდა 1946 წელი - მან მონაწილეობა მიიღო საქართველოს სახელმწიფო ჰიმნის შესარჩევ კონკურსში და გაიმარჯვა კიდეც. 22 წლის ყმაწვილი გახდა საქართველოს სახელმწიფო ჰიმნის ავტორი.
1947 წელს დაამთავრა კონსერვატორია (ს. ბარხუდარიანის საკომპოზიციო კლასი). მისი სადიპლომო ნაშრომი იყო საფორტეპიანო კონცერტი. კონსერვატორიის დამთავრების შემდეგ, 1947-50 წლებში სწავლობდა ასპირანტურაში, პარალელურად დიდი ინტენსივობით მეცადინეობდა დირიჟორობაში. thumb|right|267პქ| ოთარ თაქთაქიშვილი დირიჟორობისას. თავისი შემოქმედებითი მოღვაწეობის მანძილზე თაქთაქიშვილი ყველაზე განსხვავებულ ჟანრებს შეეხო. კონსერვატორიის დამთავრების შემდეგ დიდი ენერგიით შეუდგა სიმფონიური მუსიკის წერას და შექმნა ორი სიმფონია, პირველი საფორტეპიანო და სავიოლინო კონცერტები, სიმფონიური პოემა „მწირი“, მცირე ფორმის ნაწარმოებები - საფორტეპიანო პიესები, რომანსები, უვერტიურები და სხვა.
შემოქმედებითი გზის დასაწყისში ახალგაზრდა კომპოზიტორის გატაცება სიმფონიური ჟანრით განპირობებული იყო 40-50-იანი წლების ქართულ მუსიკაში არსებული მდგომარეობით.
მომდევნო წლებში ქართულმა სიმფონიურმა მუსიკამ დიდი აღმავლობა განიცადა, ამიტომ არ არის გასაკვირი, რომ ახალგაზრდა, ნიჭიერმა კომპოზიტორმა, მისთვის ჩვეული ენერგიულობით, სწორედ სიმფონიურ ჯანრს მიმართა და გარკვეულ წარმატებებს მიაღწია. პირველი სიმფონია, პირველი საფორტეპიანო კონცერტი, მეორე სიმფონია — ეს ის ნაწარმოებებია, რითაც დაიწყო თაქთაქიშვილმა საკომპოზიტორო გზა და რომლებმაც იმთავითვე მიუჩინეს მას გარკვეული ადგილი ქართული მუსიკის ისტორიაში.
50-იანი წლების შუა პერიოდში კომპოზიტორს აღარ აკმაყოფილებს წმინდა ინსტრუმენტული ჟანრები და მიმართავს ვოკალურ ჟანრს. ოთარ თაქთაქიშვილი ჯიუტად და მიზანდასახულად ეძებს ვოკალური მუსიკის ახალ ჟანრებს და გამომსახველობით საშუალებებს, ცდილობს, მიაგნოს საკუთარ გზას. ახლა უკვე თამამად შეიძლება ითქვას, რომ მისი ოპერების - "მინდიას". "სამი ნოველის" და "მთვარის მოტაცების" მუსიკალური ენის საფუძველი, სათავეს სწორედ მის პირველ ვოკალურ ციკლებში იღებს.
ოთარ თაქთაქიშვილის ვოკალური ნაწარმოებებიდან აღსანიშნავია ორატორიები "ცოცხალი კერა", "რუსთაველის ნაკვალევზე", "ნიკოლოზ ბარათაშვილი". სწორედ ამ უკანასკნელის შექმნის შემდეგ კომპოზიტორს დაებადა სურვილი ღრმად შეესწავლა საქართველოს სხვადასხვა კუთხის სიმღერები და მათზე დაყრდნობით დაეწერა ნაწარმოებების დიდი სერია. ასე შეიქმა დიდი ჟანრული კანტატა - ხმის, გუნდისა და ორკესტრისათვის "გურული სიმღერები" და სვანურ თემაზე - მე-2 საფორტეპიანო კონცერტი.
ოთარ თაქთაქიშვილის პირველი სიმფონია, პირველი საფორტეპიანო კონცერტი და ორატორია "რუსთაველის ნაკვალევზე" აღინიშნა სახელმწიფო პრემიით. 1961 წელს მას მიენიჭა საქართველოს სახალხო არტისტის წოდება.
გარდაიცვალა 1989 წელს. დაკრძალულია დიდუბის საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
ჯილდოები
იყო საქართველოს (1961) და სსრკ (1974) სახალხო არტისტი, სსრკ სახელმწიფო (1951, 1952, 1967) და ლენინური (1983) პრემიების, აგრეთვე ალბერტ შვაიცერის პრემიის (1986) ლაურეატი, იუნესკოსთან არსებული მუსიკალური საბჭოს წევრი. საბჭოს პრეზიდიუმის წევრი, დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, ოქტობრის რევოლუციისა და შრომის წითელი დროშის ორდენებით.
1985 წელს მიენიჭა თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება. 1987 წელს ვოკალური ციკლებისათვის “აკაკის ჩანგი” და “ნიკოლოზ ბარათაშვილი” მიენიჭა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
საად ჰადადი
საად ჰადადი (არაბ. سعد حداد‎; 1936, მარჯ-აიუნი — 1984, მერჯ-აიუნი) — ლიბანელი ოფიცერი და მემარჯვენე ქრისტიანი პოლიტიკოსი, სამხრეთ ლიბანის და ლიბანის თავისუფალი სახელმწიფოს პრო-ისრაელური არმიის დამფუძნებელი. ისრაელის მთავარი სამხედრო და პოლიტიკური მოკავშირე ლიბანის სამოქალაქო ომში.
ადრეული წლები
დაიბადა ლიბანში, ბერძენი კათოლიკეების ოჯახში. სამხედრო განათლება მიიღო საფრანგეთში და აშშ -ში. ის მსახურობდა ლიბანის არმიის სახმელეთო ნაწილებში. მას ჰქონდა მაიორის სამხედრო წოდება.