cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აძვისთავის ზურგიანი კოშკი
კოშკიდან შემორჩენილია ჩრდილო-აღმოსავლეთი კუთხე, რომელიც ნაგებია რიყისა და ფლეთილი ქვით დუღაბზე. მისი სიმაღლე 9-10 მეტრს აღწევს. კოშკიდან სამხრეთით, მთელ ბორცვზე მიმოფანტულია ნაგებობათა ნანგრევები, რომელთა სახეობის და ფუნქციის დადგენა არ ხერხდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის კოშკები
კოზარის ეროვნული პარკი
კოზარის ეროვნული პარკი (Nacionalni park Kozara) — ეროვნული პარკი ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. მდებარეობს სერბთა რესპუბლიკაში.
ეროვნული პარკი შეიქმნა 1967 წელს და მისი ფართობი 3520 ჰექტარია.
შექმნის მიზანი
ეროვნული პარკი შეიქმნა კოზარის მთის მიდამოებში არსებული კულტურული, ისტორიული და ბუნებრივი მემკვიდრეობის დასაცავად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ეროვნული პარკები
ხისოს კოშკი
ხისოს კოშკი — კოშკი მდებარეობს ახმეტის მუნიციპალიტეტში, თუშეთში, სოფელ ხისოს ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ხისო-ომალოს გზის მარცხენა მხარეს. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
კოშკი გეგმით ოთხკუთხა (4,9 X 4,1 მ) ზემოთკენ შევიწროვებული. ნაგებია ფიქლით, წყობა მშრალია. დაზიანებულია: ჩამონგრეულია სახურავი და სართულშუა გადახურვა. მონგრეულია IV სართულის კედლების ზედა ნაწილი.
პირველ სართულზე შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი თაღოვანია. სამხრეთ კედელში ირიბად გაჭრილი ორი სათოფურია. მეორე სართულის ჩრდილოეთ კედელში თაღოვანი კარია.
კოშკის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კედელზე მიყრდნობილია კედელი (სიგრძე 7 მ, სიმაღლე 2,5 მ), რომელშიც მოწყობილია სწორკუთხა კარი და სხვადასხვა დონეზე განლაგებული ხუთი სათოფური.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები კატეგორია:თუშეთის ციხესიმაგრეები
წურწყაბის საეპისკოპოსო
წურწყაბის საეპისკოპოსო — ერთ-ერთი საეპისკოპოსო ფეოდალურ საქართველოში, სამცხე-საათაბაგოში.
საეპისკოპოსოს საზღვრები
XVI საუკუნის დოკუმენტის, სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის, ცნობით, წურწყაბელის სამწყსო ბოცოთ ხევი იყო ხერთვისამდე. ამ საბუთში ჩამოთვლილ 13 ეპისკოპოსში წურწყაბელი მეექვსე ადგილზეა დასახელებული.
ვახუშტი ბატონიშვილიც ეხება წურწყაბის საეპისკოპოსოს და წერს, რომ ეპარქიას ჩრდილოეთიდან საზღვრავდა, არსიანიდან მტკვრამდე ბოცოსწყალი-ახალციხისწყალის ხეობა:
ბაჩუკი დოღონაძე
ბაჩუკი დოღონაძე (დ. 30 იანვარი, 1979, ვანი, საქართველოს სსრ) — ქართული თეატრისა და კინოს მსახიობი.
დაიბადა 1979 წლის 30 იანვარს ვანში, ავთანდილ დოღონაძის და დარეჯან მჟავიას ოჯახში. დაამთავრა შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტი. მუშაობდა ვაკისა და რუსთაველის თეატრალურ სარდაფებში. 2012 წლიდან მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 30 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:ვანში დაბადებულები
მასალიტინის სახლი
მასალიტინის სახლი (Дом Масалитиной) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩისა და კიროვის პროსპექტის გადაკვეთაზე. აგებულია 1890 წელს ეკლექტიკის სტილში არქიტექტორ გრიგორ ვასილევის მიერ. XX საუკუნის დასაწყისში სახლი ეკუთვნდა ვაჭარ პ. მასალიტინს. ამჟამად შენობაში განთავსებულია რესტორანი „ნიუ-იორკი“ მასალიტინის სახლს გააჩნია რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
მასალიტინის სახლი (რომელსაც თავიდან ვოროჟეინის სახლს უწოდებდნენ) ააგეს 1890 წელს არქიტექტორ გრიგორ ვასილევის პროექტის მიხედვით. 1913-1914 წლებიდან სახლი უკვე ვაჭარ მასალიტინის კუთვნილებაა. შენობაში განთავსებული იყო მარმელშტეინის საგალანტერიო ფაბრიკა, მასალიტინის ჰალვის საკონდიტრო ფაბრიკა, ბეიტლანისა და კიუნცელმის ძეხვის ფაბრიკა, ვოლოშინოვის საათების მაღაზია.
1920-იან წლებში, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. მეორე სართულზე განათავსეს საცხოვრებელი ბინები. მეორე მსოფლიო ომის დროს დაიკარგა კუთხის გუმბათი, ომის შემდეგ იგი აღადგინეს, თუმცა შედარებით მარტივ ფორმებში. 1950-იან წლებში სახლის პირველ სართულზე განლაგებული იყო: საპარიკმახერო, საკონდიტრო მაღაზია და ლუდის ბარი.
1990-2000 წლებში შენობას რამდენიმეჯერ შეეცვალა მფლობელი. თითოეული მათგანი ცდილობდა შეეცვალა მისი სახე. 2010-იანი წლების დასაწყისში სახლს ჩაუტარდა რემონტი. მშენებლები განუდგნენ პროექტს, რის გამოც შეიცვალა შენობის სრული ფერთა გამა. პირველი სართული შეღებეს მწვანედ. 2013 წლის 28 სექტემბერს შენობაში მოხდა ხანძარი.
არქიტექტურა
მასალიტინის სახლი აგებულია ეკლექტიკის სულისკვეთებით. მის არქიტექტურაში ასევე გამოიყენება ბაროკოსა და კლასიციზმის ელემენტები. ფასადებს ამშვენებს აგურის დეკორაცია. სარკმლის ღიობები გაფორმებულია დეკორაციული თამასებით და სანდრიკებით.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
ტბეთის საეპისკოპოსო
ტბეთის საეპისკოპოსო — საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპარქია ფეოდალურ საქართველოში, სამცხე-საათაბაგოში.
ისტორია
ტბეთის ეპარქია მოიცავდა ისტორიულ შავშეთს, რომელიც სამხრეთ დასავლეთ საქართველოშია და ამჟამად თურქეთის ტერიტორიაში შედის. ეპარქიის ცენტრი იყო სოფელი ტბეთი, რომელსად დღეს ჯივიზლი (თურქ. კაკლიანი) ეწოდება. ტბეთის ეპარქია დაარსებულა IX საუკუნის ბოლოს ან X საუკუნის დასაწყისში, ერისთავთ-ერისთავის, აშოტ კუხის მიერ:
1650 წლის, S – 252 გ. ხელნაწერში აღნიშნულია, რომ მტბევარ საფრიძეს „იშხნელობა და მაწყვერლობა მოუვიდა ხვანთქრისგან“. როგოც ზემოთმოყვანილი წყაროდან ჩანს, გურჯისტანის ვილაიეთის ტერიტორიაზე არსებული მართლმადიდებლური საეპისკოპოსოები ოსმალეთის სასულთნოს დაქვემდებარებაშია და უშუალოდ სულთანი ამტკიცებდა ეპისკოპოსებს საგანგებო ფირმანით. გედეონ საფრიძე მტბევარ-იშხნელ-მაწყვერელის შემდეგ, ჩვენს ხელთ არსებული წყაროებიდან, სხვა მღვდელმთავარი აღარ ჩანს ამ კათედრაზე.
XVI საუკუნის დასაწყისში შედგენილი სამართლებრივი ძეგლი: „კათალიკოზის ხელქვეშეთი მღვდელმთავარნი და სამწყსონი სამცხე-საათაბაგოში“ წარმოადგენს სამცხე საათაბაგოს ტერიტორიაზე არსებულ ეპარქიათა დიპტიქს, მასში პატივის მიხედვით ჩამოთვლილია ცამეტი მღვდელმთავარი და კათედრა, რომელიც ექვემდებარებოდა ქართლის კათოლიკოსს და ასევე, ამ ეპარქიათა საზღვრები: მაწყუერელის, კუმურდოელის, იშხნელის, ანჩელის, მტბევარის, წურწყაბლის, წყაროსთუელის, ერუშნელის, ვალაშკერტელის, ანელის, კარელის, ბანელის, დადაშნელის. „ამ ეპისკოპოსთა მაკურთხეველი და უფროსი ქართლის კათოლიკოსი არის და იმის ხელთა არის ყოველივე“. ამ წყაროს თანახმად მტბევარი ეპისკოპოსი მესხეთში არსებულ ეპარქიათა შორის პატივით მეხუთე ადგილას იდგა.
საეპისკოპოსოს საზღვრები
ტბეთის საეპისკოპოსო XVI საუკუნის დასაწყისში შედგენილი ერთი საინტერესო სამართლებრივი ძეგლის: „კათალიკოზის ხელქვეშეთი მღვდელმთავარნი და სამწყსონი სამცხე-საათაბაგოში“ თანახმად: „მტბევარის სამწყსო: დახატულას ზედათი, ანაკერტს აქეთ, სულა შავშეთი მიჭიხიანათ, ბატონის უწმიდესის კათალიკოზის ყოფილა; იმ ქვეყნის ეპისკოპოზის იასაულიც ის ყოფილა; აჭარა დანდალოს ზეით მას ჰქონია, დანდალოს ქვემოთი აჭარა ქუთათლის სამწყსო ყოფილა...“. აქ მოყვანილ წყაროზე დაყრდნობით შეგვიძლია ვთქვათ, რომ შავშეთი, ზემო აჭარა ეპარქიულად მტბევარის სამწყსოში შედიოდა და ქართლის კათოლიკოსის იურისდიქციის ქვეშ იყო. „ესე უკუნისამდის გასათავებელი წიგნი მოგახსენე მე, მტბევარმა საბამ, თქუენ, წმიდასა კათოლიკე სამოციქულოსა საყდარსა, თქუენსა საჭეთმპყრობელსა ქართლისა კათალიკოზსა პატრიარქსა დომენტის, მას ჟამსა, როდეს გუაკურთხეთ. თქუენის საყდრის ერთგული და თქუენის ბრძანებისა მორჩილნი ვიყვნეთ...“. ქვემო აჭარა კი ქუთათელი მღვდელმთავრის ეპარქიის ნაწილი იყო და აფხაზთა კათოლიკოსის სამწყსოს წარმოადგენდა.
მტბევარი მღვდელთმთავრების სია
ჩვენს ხელთ არსებულ წყაროებზე დაყრდნობით, ჯერჯერობით, ჩვენთვის ცნობილია 14 მტბევარი ეპისკოპოსის შესახებ, ესენი არიან:
ბაღაბერდი
ბაღაბერდი (Բաղաբերդ) — IV-XII საუკუნეების ციხესიმაგრე სომხეთში. მდებარეობს მაღალ ჭიუხებზე მდინარე ვოღჯის მახლობლად. 14 კილომეტრითაა დაშორებული სოფელ კაპანიდან, სიუნიქის პროვინციაში. ბაღაბერდი ზღვის დონიდან 1438 მეტრზეა.
ისტორია
აშენებულია IV საუკუნეში მეფე ბაღაკის მიერ. სტეფანოს ორბელიანის სიუნიქის პროვინციის ისტორიის მიხედვით მე-4 საუკუნის შუა რიცხვებში სიუნიქის მემკვიდრე პრინცი ანდოვიკი თავს დაესხა და გაძარცვა სპარსეთის ერთ-ერთი ქალაქი. მაშინ, როცა სასანიანების მეფე შაპურ II ჰუნებთან იყო საბრძოლველად. მეფე შაპურ II აღაშფოთა მომხდარმა. პრინცის დასამარცხებლად და სიუნიქისაკენ დაიძრა. პრინცი ანდოვიკი ბაღაბერდში გამაგრდა. ანდოვოკმა წინააღმდეგობა ვერ გაუწია და კონსტანტინოპოლში გაიქცა. აქ თეოდოსიუს I დიდი პატივით შეხვდა. სწორედ ამ პერიოდში იხსენიება სიმაგრე პირველად.
1103 წელს კაპანის დაცემის შემდეგ ბაღაბერდი სიუნიქის ადმინისტრაციული ცენტრი გახდა. 1170 წელს თურქ-სელჩუკებმა ციხესიმაგრე გაანადგურეს.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის ციხესიმაგრეები
მალობაიკოვო
მალობაიკოვო (Малобаиково; Кесе Байыҡ) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება ბაიგუზინის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 11 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 34 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 148 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
შკედის სამების ეკლესია
შკედის სამების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ლენტეხის მუნიციპალიტეტის სოფელ შკედში. აგებულია XIX საუკუნეში.
ეკლესია დარბაზულია, აღმოსავლეთიდან ხუთწახნაგა აფსიდი აქვს. მარცხნიდან პირველის გარდა ყველა წახნაგში თაღოვანი სარკმლებია გაჭრილი. პირველ წახნაგში ორი ნიშაა: პატარა სწორკუთხა და დიდი — თაღოვანი. აფსიდის ფიცრული იატაკი ერთი საფეხურით მაღალია დარბაზის იატაკზე. აფსიდის წინ ორი სწორკუთხა, განიერი სვეტია, რომლებიც ერთმანეთს და აფსიდის გვერდით კედლებს უკავშირდებიან თაღებით. მათ წინ ხის კანკელია. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში გაჭრილი ორ-ორი სარკმელი და ცენტრში დიდი, თაღოვანი კარები ასიმეტრიულია. დასავლეთ კედლის ცენტრში ანალოგიური კარებია. დარბაზი გადახურულია ორფერდა თუნუქის სახურავით. კედლები შელესილი და შეთეთრებულია. სახურავის გასამაგრებლად შუა დარბაზში ხის სვეტია აღმართული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენტეხის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
უნტერშნაიდჰაიმი
უნტერშნაიდჰაიმი (Unterschneidheim) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. თემის ფართობია 68,06 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 4 519 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
WonderSwan-ის თამაშების სია
ეს არის Bandai-ის პორტატიული კონსოლის WonderSwan-ის ვიდეო თამაშების სია, დალაგებული ანბანის მიხედვით. თავად კონსოლი და მისი თამაშები იაპონიის გარეთ არ გამოცემული. სიაში წარმოდგენილია 103 თამაში, რომლებიც თავსებადია Wonderswan-ის ყველაზე ვერსიაზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ვიდეო თამაშების სიები პლატფორმების მიხედვით კატეგორია:WonderSwan-ის თამაშები
ვარლამ კეშელავა
ვარლამ (ვაჟა) კეშელავა (დ. 14 ნოემბერი, 1930, გაგრა — გ. 24 ივნისი, 2019) — ქართველი მეცნიერი, ფილოსოფოსი, პოლიტიკოსი.
1953 წელს დაამთავრა მოსკოვის მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი. 1957-1975 მუშაობდა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ფილოსოფიის კათედრაზე. 1976 წელს იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფილოსოფიის კათედრის გამგე. 1978-1982 წლებში იყო საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მეცნიერების განყოფილების გამგის მოადგილე. 1982-1990 წლებში იყო ჟურნალ „საქართველოს კომუნისტის“ მთავარი რედაქტორი. 1990-1991 წლებში იყო გაზეთ „ზარია ვოსტოკას“ რედაქტორი. 1999 წელს იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა დარგში სამეცნიერო ინფორმაციის ცენტრის ხელმძღვანელი. 2000 წლის იანვრიდან დირექტორი. მისი მოღვაწეობის ძირითადი სფეროებია: ფილოსოფიის ისტორია, სოციოლოგია, პოლიტიკის მეცნიერება, ეთიკა. ფილოსოფიის მეცნიერებათა დოქტორი (1969); პროფესორი (1971).
1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან.“
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 14 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1930 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2019 კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:გაგრაში დაბადებულები ვ
ლენტეხის ციხე
ლენტეხის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი ლენტეხის მუნიციპალიტეტის დაბა ლენტეხის ტერიტორიაზე, მდინარეებს ხელედურასა და ლასკადურას ხევებს შორის.
ციხე აშენებულია კლდოვან ბორცვზე. წაგრძელებულია სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ჩრდილო-დასავლეთის მიმართულებით. ბორცვის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ქვედა ნაწილში, ჩანს გალავნის ფრაგმენტები. აქ შედიოდა გარედან ვიწრო, ციცაბო ბილიკი. ბორცვის წვერზე „ზედაციხეა“. მის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მრავალი სათავსის ფრაგმენტებია. ზოგიერთ მათგანს შერჩენილი აქვს 1-2 მეტრამდე სიმაღლის კედლები, ციხის ცენტრში არის ქვით ამოშენებული ჭა ან ხარო. ციხე ჩრდილო-დასავლეთით მრგვალი გალავნით მთავრდება. ის ექვსმეტრამდე სიმაღლისაა შემორჩენილი. მასალად გამოყენებულია რიყის ქვა, ფლეთილი ქვა, მსხვილი ფიქალი და დუღაბის სქელი ფენა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლენტეხის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ბეყმარის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიის ნანგრევი
ბეყმარის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიის ნანგრევი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბეყმარში. აგებულია შუა საუკუნეებში. ეკლესიიდან შემორჩენილია დასავლეთი და ჩრდილოეთი კედლების მცირე ნაწილი, რომელთა სიმაღლე 60-70 სმ-ს აღწევს. ტერიტორიაზე ყრია სამშენებლო ქვები, მათ შორის, ბალავრის ქვა და სვეტისთავი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მარი ადელაიდა დე ბურბონი
მარი ადელაიდა დე ბურბონი (Marie Adélaïde de Bourbon; დ. 13 მარტი, 1753 — გ. 23 ივნისი, 1821) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ლუი XIV-ის შვილიშვილის, პენტიევრის ჰერცოგ ლუი ჟან მარისა და მისი ცოლის, მარია ტერეზა ფელიჩიტა დ’ესტეს ქალიშვილი. ძმისა და მამის გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრეობით მიიღო დიდი ქონება და ტიტულები. საფრანგეთის რევოლუციის დროს იგი ოჯახთან ერთად ჯერ ნორმანდიაში, შემდეგ კი ესპანეთში გაიქცა. 1768 წელს ცოლად გაჰყვა ორლეანის ჰერცოგ ლუი ფილიპ II-ს, რომელიც 1793 წელს გარდაიცვალა. მათი მრავალი შვილიდან აღსანიშნავია საფრანგეთის მეფე ლუი ფილიპ I. იგი იყო გამოჩენილი პრინცესა დე ლამბალის მული და ბურბონთა დინასტიის პენტიევრის შტოს უკანასკნელი წარმომადგენელი.
ადრეული წლები
მარი ადელაიდა დაიბადა 1753 წლის 13 მარტს პარიზში, საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მადამ დე მონტესპანის შვილიშვილის, პენტიევრის ჰერცოგ ლუი ჟან მარ დე ბურბონისა და მისი მეუღლის, მარია ტერეზა ფელიჩიტა მოდენელის ასული. 1754 წელს დედამისი მეშვიდე მშობიარობას გადაჰყვა. პატარა მარი ადელაიდას მიენიჭა მადმუაზელ დ'ივოის წოდება, როდესაც წამოიზარდა კი მისი წოდება მადმუაზელ დე პენტიევრით შეიცვალა და ამ ტიტულს ატარებდა გათხოვებამდე. ეს ტიტული მან მას შემდეგ მიიღო, რაც მისი უფროსი და, მარი ლუიზი მცირეწლოვან ასაკში, მარი ადელაიდას დაბადებიდან ექვს თვეში გარდაიცვალა.
განათლება
მარცხნივ|მინი|245x245პქ|მადმუაზელ პენტიევრი მამამისთან ერთად დაბადებისთანავე, იგი აღსაზრდელად მადამ დე სურსის მიაბარეს, ხოლო როდესაც ცოტა წამოიზარდა განათლების მისაღებად პარიზთან ახლოს მდებარე მონმარტის სააბატოში გაუშვეს, სადაც მან შემდგომი თორმეტი წელი გაატარა. როგორც ბავშვი, იგი ძალიან ენერგიული იყო და მარტივად ასრულებდა ნებისმიერ ფიზიკურ აქტივობას. ცნობილია, რომ იგი მის ძმაზე ბევრად უფრო ღონიერი იყო, რის გამოც მისი ძმის, ლუი ალექსანდრის რეპუტაცია ყოველთვის მარი ადელაიდას ჩრდილში იყო.
ქორწინება
1768 წლის 8 მაისს, მისი ძმის გარდაცვალების შემდეგ მარი ადელაიდა მამის უზარმაზარი ქონებისა და ტიტულების მემკვიდრე გახდა.
ჯერ კიდევ მისი ბავშვობიდანვე იგეგმებოდა მისი მითხოვება ორლეანის მომავალ ჰერცოგზე. ეს დინასტიური ქორწინება დაგეგმეს პენტიევრის ჰერცოგმა ლუი ჟან მარმა და ორლეანის ჰერცოგმა ლუი ფილიპ I-მა, რომლის მიხედვითაც მარი ადელაიდა ცოლად მიჰყვებოდა ორლეანის მომავალ ჰერცოგს, იმჟამად შარტრის ჰერცოგ ლუი ფილიპს. ორლეანებს დიდად არ სურდათ არალეგიტიმური წარმოშობის მქონე მარი ადელაიდას შერთვა, თუმცა მას შემდეგ რაც მისი ძმა გარდაიცვალა და იმ უზარმაზარი ქონების მემკვიდრე მხოლოდ ის გახდა, ორლეანელებმა აზრი შეიცვალეს. მიუხედავად იმისა, რომ მარი ადელაიდას თავისი საქმრო უკვე უყვარდა, ლუი XV-მ ისინი მაინც გააფრთხილა, რომ ორლეანელები მათ ქონებას ხელში ჩაიგდებდნენ. ლუი XV ყველანაირად ცდილობდა, რომ ტახტზე დიდი პრეტენზიების მქონე ორლეანელებისათვის რამენაირად ხელი შეეშალა ძალაუფლებისა და სიმდიდრის მოხვეჭაში. ცნობილია, რომ ლუიმ მარი ადელაიდას მამას ასეთი რამ უთხრა: "შენ ცდები, ჩემო ბიძაშვილო, შარტრის ჰერცოგს ცუდი ხასიათი აქვს: ის ძალიან აღვირახსნილია, შენი ქალიშვილი მასთან ბედნიერი ვერ იქნება. ნუ აჩქარდები, მოიცადე !".
მარი ადელაიდას და ლუი ფილიპის ქორწინება 1769 წლის 5 აპრილს შედგა, რის შემდეგაც მარი ადელაიდას შარტრის ჰერცოგინიის წოდება მიენიჭა და იწოდებოდა როგორც მადმუზაელ დე შარტრი. ამის შემდეგ ლუი XV-მ უმასპინძლა სამეფო ვახშამს, რომელზეც მთელი ფრანგული არისტოკრატია იყო წარმოდგენილი. მალევე მარი ადელაიდას თვიური შემოსავალი 400, 000 ლივრამდე გაიზარდა, მამის გარდაცვალების შემდეგ კი გაუორმაგდა.
ჰერცოგინია დე შარტრი
მინი|335x335პქ|პენტიევრების ოჯახი. მარცხნიდან მარჯვნივ: პენტიევრის ჰერცოგი ლუი ჟან მარ დე ბურბონი, მისი სიძე, ორლეანის ჰერცოგი ლუი ფილიპ II, მისი ქალიშვილი, ორლეანის ჰერცოგინია მარი ადელაიდა, მისი რძალი, პრინცესა დე ლამბალი [[მარია ტერეზა ლუიზა სავოიელი და დედამისი, ტულუზის გრაფინია მარი ვიქტორია დე ნოალი]] ქორწინების პირველი თვეების მანძილზე წყვილი ძალიან ბედნიერად და შეხმატკბილებულად ცხოვრობდა, თუმცა ამის შემდეგ ჰერცოგი კვლავ ჩვეულებრივ რიტმს დაუბრუნდა და ოჯახის გაძღოლა დაიწყო.
1772 წლის ზაფხულში მარი ადელაიდამ მკვდარი გოგონა დაბადა, რის შემდეგაც მისმა ქმარმა საიდუმლო კავშირი გააბა გენლის გრაფინია სტეფანი ფელისიტ დე სენ-ალბისთან, რომელიც მამამისის საყვარლის, მადამ დე მონტესონის ფრეილინა იყო. მათი ვნებიანი რომანი სულ რამდენიმე თვეში შეწყდა, რადგანაც ლუი ფილიპს საყვარელზე გული გაუცივდა, 1773 წლის დამდეგს კი ისინი საბოლოოდ დაშორდნენ ერთმანეთს. მთელი ამ რომანის შემდეგ, სტეფანი ფელისიტა კვლავ მარი ადელაიდასა და ლუი ფილიპის სამსახურში დარჩა, თუმცა ახლა უკვე არა როგორც საყვარელი, არამედ როგორც სანდო მეგობარი. მალე ის და მარი ადელაიდა დამეგობრდნენ კიდეც, რასაც 1777 წელს ტყუპი გოგონების დაბადება მოჰყვა.
1782 წლიდან მარი ადელაიდამ თავისი შვილებისთვის აღმზრდელისა და მასწავლებლების ძიება დაიწყო, რაზეც სურვილი გრაფინია დე გენლმა გამოთქვა. ჰერცოგინია შარტრი დასთანხმდა მეგობრის ამ შემოთავაზებას, თუმცა მათ ურთიერთობაში თანდათან დიდი ბზარი გაჩნდა, 1790 წელს კი მათი ურთიერთობა გაუსაძლისი გახდა. ამავე დროს, მარი ადელაიდას ურთიერთობა დაეძაბა თავის ქმართანაც, რომელთანაც ახლა უკვე მხოლოდ წერილების საშუალებით კონტაქტობდა. ბარონ დ'ობერკირშის მემუარებში მარი ადელაიდა აღწერილია შემდეგნაირად: "... ყოველთვის მელანქოლიურ ხასიათზე იყო და გარშემო არაფერი ადარდებდა. იშვიათად შესაძლოა გაეღიმა, თუმცა იგი არასდროს იცინოდა..."
1785 წლის 18 ნოემბერს, მისი მამამთილის, ჰერცოგი ლუი ფილიპ I-ის გარდაცვალების შემდეგ ორლეანის ჰერცოგი მისი ქმარი ხდება, მარი ადელაიდა კი უკვე ორლეანის ჰერცოგინიად გვევლინება. ახლა უკვე კიდევ ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა იგი სამეფო ტახტს, თუმცა იგი ამასთან დაკავშირებით არანაირ ემოციას არ გამოხატავდა. მეტის, ამ ყოველივეს შემდეგ იგი კიდევ უფრო დეპრესიულიც კი გახდა.
გაქცევა და პატიმრობა
ამ ამბიდან რამდენიმე თვეში, დატყვევებული მეფე ლუი XVI, დედოფალი მარია ანტუანეტა, პრინცესა დე ლამბალი და სხვა სამეფო ოჯახის წევრები კვლავ შეეცადნენ ინგლისში გაქცევას, რომელთაც ამჯერად უკვე მარი ადელაიდა და მისი ოჯახიც შეუერთდა, თუმცა 20 ივნისს ისინი ვენსენთან დააკავეს. სამეფო ოჯახის წევრები ერთმანეთს დააშორეს და სხვადასხვა საპატიმროებში წაიყვანეს, თუმცა მარი ადელაიდა, მამამისი და მისი ქმარ-შვილი გარკვეული მიზეზების გამო შეიწყალეს და შატო დ'ანეტში დააბინავეს.
ანეტში პარიზიდან სულ უფრო და უფრო შემზარავი ამბები მისდიოდათ. 1792 წლის 3 სექტემბერს მხეცურად, ქუჩაში მოკლეს პრინცესა დე ლამბალი, რამაც მარი ადელაიდა შეაძრწუნა. მალევე რევოლუციონერებმა ჯერ მეფე ლუი XVI-ს, შემდეგ დედოფალ მარია ანტუანეტას, შემდეგ კი მათ მეგობრებს გილიოტინაზე თავები მოჰკვეთეს. მათ რიგებს მალევე შეუერთდა მეფის დაც, პრინცესა ელიზაბეტი. ცნობილია, რომ თავისა და ოჯახის გადასარჩენად, ჰერცოგმა ლუი ფილიპემ მეფის სიკვდილით დასჯას ხმა მისცა, თუმცა "დიდი ტერორის" დროს იგი მოღალატედ და დამნაშავედ სცნეს და 1793 წლის 6 ნოემბერს ლუი ფილიპს გილიოტინაზე მოჰკვეთეს თავი. ამ დროს მარი ადელაიდა ლუქსემბურგის სასახლეში იყო გამოკეტილი თავის შვილებთან ერთად, მამამისი კი გარდაცვლილი იყო.
1794 წლიდან საფრანგეთში სიტუაცია შედარებით დასტაბილურდა. ამ დროს ხელისუფლება რობესპიერის ხელში გადავიდა, რომელმაც 1796 წელს მარი ადელაიდა გაანთავისუფლა, მხოლოდ იმ პირობით, რომ იგი ამერიკაში გადასახლდებოდა, შვილებს კი სამუდამოდ დაემშვიდობებოდა. თუმცა მარი ადელაიდამ შვილებთან ერთად შვეიცარიაში გაქცევა მოახერხა, საიდანაც უკვე გერმანიაში გადავიდა. გერმანიაში მან თავშესაფარი ჰესენ-როტენბურგის ლანდსაგრაფოში მიიღო, სადაც იგი მისი რძლის, პრინცესა დე ლამბალის დეიდამ, კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელმა შეიფარა, თუმცა მალევე რევოლუციონერებმა მისი და მისი შვილების უკან, საფრანგეთში დაბრუნება მოახერხეს.
გაქცევა ესპანეთსა და იტალიაში
მინი|334x334პქ|მარი ადელაიდა დე ბურბონი 1797 წლის 4 სექტემბერს მომხდარი ე.წ. "18 ბრიუმერის გადატრიალების" შემდეგ, ხელისუფლება ყველა ბურბონს ავალდებულებდა საფრანგეთის დატოვებას. მარი ადელაიდამ თავშესაფარი სთხოვა ამ დროისათვის უკვე ესპანეთში მცხოვრებ თავის მულ ბატილდ ორლეანელს. მალევე მარი ადელაიდა მასთან ჩავიდა. ისინი რამდენიმე წლის მანძილზე ერთად ცხოვრობდნენ ქალაქ სურიაში.
დევნილობაში მარი ადელაიდამ გამანადგურებელი ამბავი შეიტყო: საფრანგეთში დარჩენილი მისი ორი ვაჟი ავადმყოფობისაგან გარდაცვლილიყო.
1804 წელს საფრანგეთის იმპერატორი ხდება ნაპოლეონ I ბონაპარტე, რომელმაც ევროპის თითქმის ყველა სახელმწიფოსთან ომები წამოიწყო. 1808 წელს ნაპოლეონი ესპანეთშიც შეიჭრა, ტახტიდან ჩამოაგდო ასევე ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი მეფე კარლ IV (რომელიც ოჯახთან ერთად იტალიაში გაიქცა, ცოლის სამშობლოში) და მის ნაცვლად ტახტზე თავისი ძმა ჟოზეფი დასვა. აქედან გამომდინარე, მარი ადელაიდა უკვე ესპანეთშიც ვეღარ დარჩებოდა, რის გამოც იგი სიცილიის ქალაქ პალერმოში გადასახლდა. 1809 წლის 25 ნოემბერს კავშირის შესაქმნელად მარი ადელაიდამ თავისი უფროსი ვაჟი ლუი ფილიპე დააქორწინა ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფერდინანდ I-ის ასულ მარია ამალია ნეაპოლელზე, რომლის დედაც, დედოფალი მარია კაროლინა ავსტრიელი რევოლუციისას მოკლული დედოფალ მარია ანტუანეტას და იყო, რის გამოც მას სძულდა ფრანგი რევოლუციონერებიცა და ნაპოლეონიც. ამრიგად რევოლუციონერთა წინააღმდეგ ნამდვილად კარგი ალიანსი შეიქმნა, თუმცა ორი წლის თავად მარი ადელაიდასა და მის ვაჟს შორის ჩამოვარდა უთანხმოება.
შვილები
მარი ადელაიდასა და ლუი ფილიპს სულ ექვსი შვილი შეეძინათ:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 13 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1753 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1821 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:ორლეანის ჰერცოგინიები
მერიის ღვთისმშობლის ეკლესია
მერიის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ მერიაში, „დიდი ღრომი“-ს ნასოფლერზე.
მერიის ღვთისმშობლის ეკლესია ნაგებია დიდი ზომის შირიმის ქვით და კარგად დამუშავებული ადგილობრივი ჯიშის ქვის კვადრებით. წყობა თარაზულია. ეკლესია გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ძირში და აბსიდის ჩრდილოეთით და სამხრეთით ნახევარწრიული ფორმის ნიშებია მოთავსებული. აბსიდის კონქი სფერულია. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. აბსიდში შემორჩენილია მოხატულობის კვალი.
საკურთხევლის წინ შემორჩენილია კანკელის ფრაგმენტები. ქვის კანკელი მდიდ-რულადაა მოჩუქურთმებული. ჩუქურთმაში წარმოდგენილია გეომეტრიული წნულის მრავალსახეობა. იგი დიდი ოსტატობითაა შესრულებული. გრძივი კედლები ორსაფეხურიანი პილასტრების საშუალებით ორ თანაბარ ნაწი-ლად იყოფა. პილასტრებს კამარის საბრჯენი თაღი და კედლის თაღები ეყრდნობა. სამხრეთი პილასტრი პირდაპირ შესასვლელის წირთხლს ებჯინება. შესასვლელს ტი-მპანი აქვს. დარბაზი ნათდებოდა სამხრეთიდან და დასავლეთიდან თაღოვანი სარკმლებით. სამხრეთის და ჩრდილოეთის კედლებს ერთსაფეხურიანი ხარისხი გასდევს. ეკლესიას სამხრეთიდან ეკვდერი და კარიბჭე აქვს. ეკვდერი აღმოსავლეთით აბსიდ-ით სრულდება, რომლის ცენტრში სარკმელია გაჭრილი. ეკვდერი კარიბჭეს თაღოვანი გასასვლელით უკავშირდება.
ღია თაღებიან კარიბჭეს ვარსკვლავა კამარა აქვს, რომლის ცენტრში მოთავსებუ-ლია ლილვოვანი ვარდული. კარიბჭე გადახურულია ორქანობიანი სახურავით. კარიბჭეს ფართო, თაღოვანი შესასვლელი აქვს. კარიბჭე და ეკვდერი შირიმის ქვითაა მო-პირკეთებული. ეკლესიის ფასადები მოკლებულია დეკორატიულ მორთულობას. აღმოსავლეთ სარ-კმელს სამმაგი ლილვი აჩარჩოებს, ხოლო დასავლეთ სარკმელს - ოთხმაგი ლილვი. ამჟამად ჩარჩოების მხოლოდ ქვედა ნაწილებია შემორჩენილი. ეკლესიის კარნიზის შემორჩენილი ნაწილი თარო-ლავგარდანია. ეკლესია დაზიანებულია. კამარისა და კონქის დიდი ნაწილი ჩამონგრეულია. იატაკი ამოვსებულია ჩამონაშალი ქვით. ფასადებს დიდ ნაწილზე საპირე ქვა შემოცლი-ლი აქვს. ჩრდილო-დასავლეთი კუთხე მორღვეულია. კედლები დაბზარულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კამპუ-ერე
კამპუ-ერე (Campo Erê) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 910 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ჰადიმ სინან-ფაშა
ჰადიმ სინან-ფაშა (Hadım Sinan Paşa; დ. ? — გ. 22 იანვარი, 1517) — ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი 1516–1517 წლებში.
წარმოშობა
სინან-ფაშა იყო ქრისტიანი მონა, საჭურისი, ბოსნიის სანჯაკიდან - ბოროვინიჩების კეთილშობილი ოჯახიდან სოფელ ბოროვინიჩიდან. სხვა წყარო კი გვამცნობს, რომ ის იყო დევშირმი მონა ალბანეთის სანჯაკიდან.
კარიერა
1514 წელს, იგი გახდა ანატოლიის გუბერნატორი. ჩალდირანის ბრძოლაში, სეფიანთა ირანის წინააღმდეგ, ის იყო პასუხისმგებელი მარჯვენა ფლანგიდან. ბრძოლის შემდეგ, ჰადიმ სინანი-ფაშა დაინიშნა რუმელიის გუბერნატორად, ეს თანამდებობაკი უფრო პრესტიჟული იყო, ვიდრე წინანდელი. მისი შემდგომი მისია იყო დულქადირიდსის დაპყრობა სამხრეთ თურქეთში. მან ეს მიზანი წარმატებულად შეასრულა და სულთანმა სელიმ I-მა 1516 წლის 25 აპრილს სინანი დიდ ვეზირად დანიშნა.
იგი სელიმის ფავორიტი ვეზირი იყო დიდ ვეზირებს შორის. სინან-ფაშა აქტიურად იყო ჩართული სირიისა და ეგვიპტის დაპყრობაში. 1516 წლის 28 ოქტომბერს, მან დაამარცხა ეგვიპტის მამელუქის არმია იუნის-ხანში, ღაზასთან ახლოს, პალესტინაში. მომავალ წელს, მან იბრძოლა რიდანიის ბრძოლაში (ეგვიპტე) 1517 წლის 22 იანვარს. ოსმალური ტრადიციის თანახმად, სულთანი თითქმის ყოველთვის ცენტრალურ შტაბში უნდა ყოფილიყო, მაგრამ რიდანიის ბრძოლა იყო გამონაკლისი: სელიმმა გადაწყვიტა, რომ ცენტრალურ შტაბში სინანი დაენიშნა, რათა ალყაში მოექცია მამლუქების არმია. ფლოტი წარმატებული იყო და მამლუქები დამარცხდნენ. თუმცა, ვიდრე ბრძოლა დამთავრდებოდა, მამლუქების კავალერიამ დაარბია ოსმალეთის შტაბი და მოკლა სინანი. ბრძოლის შემდეგ, სულთანმა სელიმ I-მა სინანულით აღნიშნა: მართალია, „ჩვენ მოვიგეთ ბრძოლა, მაგრამ დავკარგეთ სინანი“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები კატეგორია:ბრძოლის ველზე დაღუპული ოსმალეთის დიდი ვეზირები კატეგორია:გარდაცვლილი 22 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1517
უნის ეროვნული პარკი
უნის ეროვნული პარკი (Nacionalni park Una) — ეროვნული პარკი ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. მდებარეობს ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციაში.
ეროვნული პარკი შეიქმნა 2008 წელს და მისი ფართობი 3520 ჰექტარია.
შექმნის მიზანი
ეროვნული პარკი შეიქმნა აქ არსებული ბუნებრივი გარემოს დასაცავად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ეროვნული პარკები
1,3-დიოქსანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორგანული ნაერთები
ოქროს ნაპირი 1952 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ოქროს ნაპირმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე პირველად იასპარეზა 1952 წელს, ფინეთის დედაქალაქ ჰელსინკიში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1952 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ოქროს ნაპირი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
სამმაგი ხიდი
სამმაგი ხიდი (Тройной мост) — უნიკალური ხიდების კომპოზიციის არაოფიციალური სახელი. საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, ცენტრალურ რაიონში და ერთმანეთთან აკავშირებს სამ კუნძულს: პირველი საადმირალოს, ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს.
მდებარეობა
ხიდი მდებარეობს იქ სადაც ერთმანეთს უერთდება გრიბოედოვის არხი და მდინარე მოიკა. ხიდი შედგება ერთ წერტილში თავმოყრილი მდინარე მოიკაზე გამავალი მალო-კონიუშენის ხიდის, თეატრალური ხიდისაგან, რომელიც გრიბოედოვის არხზე მდებარეობს და ორ მდინარეს შორის მდებარე საფეხმავლო ხიდისაგან.
უახლოესი მეტროსადგურია (700 მ) „ნევის პროსპექტი“.
სახელწოდება
{| align=left
თეატრალური ხიდი (შემდეგ წითელი, პერვო-კონიუშენის) ხიდი იყო ერთ-ერთი პირველი ხიდი ეკატერინეს (შემდეგ წითელ) არხზე.
სახელი თეატრალური მიიღო იმის გამო, რომ მის ახლოს მდებარეობდა ხის თეატრი, თავად თეატრს, რომელიც ააგეს 1770-იან წლებში, ეწოდებოდა ცარიცინის თეატრი. თეატრი არსებობდა 1797 წლამდე, ამ დროს მისი შენობა დაანგრიეს.
მალო-კონიუშენის ხიდმა თავისი სახელწოდება მიიღო ახლოს მდებარე თავლის მოედნის გამო.
ისტორია
პირველი ხის ხიდი თანამედროვე მალო-კონიუშენის ხიდის ადგილზე ააგეს 1716 წელს. შემდეგ იგი განათავსეს ბაღის მეორე ხიდის ახლოს.
ორი ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1730-იან წლებში, ანა იოანეს ასულის მეფობის პერიოდში.
XIX საუკუნის დასაწყისში გააგრძელეს პროექტების შემუშავება, რათა ხის ხიდი შეეცვალათ მეტალის ან ქვის ხიდით. პროექტი შეიმუშავეს 1807-1829წლებში არქიტექტორ უილიამ გესტე და ინჟინერ ე. ადამის მონაწილეობით.
ხიდის მშენებლობა მიმდინარეობდა ვ. კ. ტრეტერის ხელმძღვანელობით. იგი დაიწყო 1829 წლის 8 ივნისს ე. ა. ადამის პროექტის მიხედვით. პროექტის განხორციელებას კურირებდა სანქტ-პეტერბურგის სამხედრო გუბერნატორი პავლე გოლენიშჩევ-კუტუზოვი. სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა 1832 წელს.
XX საუკუნის განმავლობაში არაერთხელ დააპირეს ხიდების გადაკეთება, მაგრამ არცერთი მსგავსი პროექტი არ განხორციელებულა. ხიდებმა თავისი ისტორიული სახე შემოინახეს დღემდე.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ერუშეთის საეპისკოპოსო
საეპისკოპოსოს საზღვრები
XVI საუკუნის დოკუმენტის, სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის, ცნობით, ერუშნელის სამწყსო ტალაშოსა და არტაანი-კოლას საზღვრამდი ტერიტორია იყო. ამ საბუთში ჩამოთვლილ 13 ეპისკოპოსში ერუშნელი მერვე ადგილზეა დასახელებული.
ინეს დე კასტრო
ინეს დე კასტრო (Inés de Castro, Inês de Castro; დ. 1325 — გ. 7 იანვარი, 1355) — წარმოშობით გალისიელი დიდგვაროვანი, რომელიც ისტორიაში შევიდა თავისი მეტად სკანდალური რომანითა და ქორწინებით პორტუგალიის მეფე პედრუ I-თან. მართალია პედრუ და ინესი დაქორწინდნენ და სამი შვილიც შეეძინათ, თუმცა პედრუს არ ყოფნისას მათი ქორწინების მოწინააღმდეგე მამამისმა, მეფე აფონსუ IV-მ ინესი მოკლა, უკან დაბრუნების და გამეფების შემდეგ, პედრუმ იგი სასახლიდან ამოასვენებინათ, ტახტზე დააბრძანა, დედოფლად გამოაცხადა და აიძულა ყველა მისთვის თაყვანი ეცათ. ამგვარმა ტრაგედიამ მას სახელი გაუთქვა, რამაც ზენიტს რომანტიზმის ხანაში მიაღწია, როდესაც პორტუგალიის მკვდარ დედოფალზე უამრავი ნაწარმოები შეიქმნა.
ბიოგრაფია
მინი|მარცხნივ|ინესი და პედრუ|354x354პქ ინესი დაიბადა 1325 წელს გალისიაში, კასტილიის სამეფოს დასავლეთში. იგი იყო ლემოსისა და სარიის ძლევამოსილი ბატონის, პედრო ფერნანდეს დე კასტროსა და მისი ცნობილი პორტუგალიელი საყვარლის, ალდონკა ლურენსო დე ვალადარესის უკანონი ქალიშვილი. შესაძლოა ითქვას, რომ იგი კასტილიური და პორტუგალიური ნაღები საზოგადოების შთამომავალი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ უკანონოდ შობილი იყო, ფუფუნებაში იზრდებოდა და დიდი ავტორიტეტით სარგებლობდა. მისი დედინაცვალი თვით პორტუგალიის მეფე აფონსუ III-ის შვილიშვილი ბეატრიზ პორტუგალიელი იყო. მამის მხრიდან იგი კასტილიისა და ლეონის მეფე სანჩო IV-ის უკანონო ქალიშვილის, უსეროს გრაფინია ვიოლანტ კასტილიელის შთამომავალი იყო. მისი დიდი ბაბუა ლეონის მეფე ალფონსო IX-ის ვაჟი იყო.
ინეს დე კასტრო პორტუგალიაში 1340 წლიდან გადასახლდა, როდესაც იგი სეფექალად გააყოლეს პორტუგალიის მომავალ დედოფალ კონსტანსია კასტილიელს, რომელიც მომავალ მეფე პედრუ I-ზე დასაქორწინებლად მიდიოდა. პრინც პედრუს დანახვისთანავე შეუყვარდა ინესი, თუმცა კასტილიასთან უკვე დაწყებულ საქორწინო მოლაპარაკებებს ვეღარ ჩაშლიდა. მიუხედავად ამისა, მან გადაწყვიტა კონსტანსიაზე ქორწინება, თუმცა ინესის საყვარლად გახდომა მოისურვა. თავად მამამისს, პორტუგალიის მეფე აფონსუ IV-ს არ მოსწონდა ინესი, მას უწესო ქალს უწოდებდა და შვილს მისგან თავის შორს დაჭერას ურჩევდა, თუმცა იგი მას არ უჯერებდა.
კონსტანსია კასტილიელი 1345 წელს ისე გარდაიცვალა, რომ ტახტზე ასვლა ვერ მოასწრო. აფონსუ IV-მ თავისი ვაჟისათვის ხელმეორედ დასაქორწინებლად ახალი მოლაპარაკებები წამოიწყო უცხოელ მონარქებთან, თუმცა თავად პედრუს, პორტუგალიის დედოფლად მხოლოდ ინესი წარმოედგინა. პედრუს ამ დროისათვის პირველი ცოლისგან უკვე ჰყავდა შვილები და მემკვიდრეები, მაგრამ შვილების გაჩენას ინესთანაც გეგმავდა. ყოველივე ეს ცხადია მეფე აფონსუმ შესანიშნავად იცოდა, რის გამოც კონსტანსიას გარდაცვალების თანავე მან ინესი სამეფო კარიდან გააძევა, თუმცა პედრუ თავის ნამდვილ სიყვარულად მაინც ინესს ასახელებდა. ამას ცხადია პორტუგალიელი დიდებულების შეშფოთებაც ახლდა თან, რაც კასტილიასთან ჩაშლილი ალიანსით იყო გამოწვეული. 1346 წელს ინესმა და პედრუმ მალულად დაიწერეს ჯვარი და პრინცმა თავისი ახალი ცოლი სამეფო კარზე გადაიყვანა, რასაც დიდი სკანდალი მოჰყვა. რამდენიმეწლიანი თანაცხოვრების დროს, წყვილს ოთხი შვილი გაუჩნდა, რომელთაც ყველა უკანონოდ ნათლავდა და ტახტის ლეგიტიმურ მემკვიდრეებად მაინც კონსტანსიას ვაჟს ასახელებდნენ. უკვე 1354 წლის 1 იანვარს, ქალაქ ბრაგანსაში შედგა ინესისა და პედრუს ნამდვილი და ოფიციალური ქორწინება. მარცხნივ|მინი|330x330პქ|ინესის მკვლელობა აფონსუ IV ყველანაირად ცდილობდა ახალი რძლის თავიდან მოშორებას, რის გამოც მან მისი მკვლელობა რამდენჯერმე დაუკვეთა, თუმცა ყველა მცდელობა კრახით სრულდებოდა. ამის გამო, მეფე მიხვდა, რომ ფარული ინტრიგებით არაფერი გამოდიოდა და პირდაპირ საქმეზე უნდა გადასულიყო. 1354 წლის ბოლოს, აფონსუმ ქალაქ კოიმბრას სანტა კლარა-ა-ველას ტაძარში გააგზავნა პერო კოელო, ალვარო გონსალესი და დიეგო ლოპეს პაჩერო, რომლებმაც ინესი აქ დააპატიმრეს და მეფეს მიჰგვარეს. ალფონსო IV-ის ბრძანებით, 1355 წლის 7 იანვარს, ინეს დე კასტრო პირდაპირ მისი მცირეწლოვანი ვაჟის თვალ წინ გამოასალმეს სიცოცხლეს. ამ ამბიდან ორ წელიწადში, 1357 წელს აფონსუ IV გარდაიცვალა და ტახტზე პედრუ I ავიდა (რომელიც ამის შემდეგ აღარ დაქორწინებულა). მან 1361 წელს სიკვდილით დაასჯევინა ინესის მკვლელები და „მისი გულის განადგურების სანაცვლოდ“ მეფემ მკვლელებს გულები ამოაცალა. მინი|441x441პქ|გარდაცვლილი ინეს დე კასტროს დედოფლად კურთხევა ამის შემდეგ, პედრუმ განაცხადა, რომ იგი ინესზე იყო დაქორწინებული და მაშასადამე ინესი პორტუგალიის ლეგიტიმური დედოფალი იყო. ამ ყოველივეს შემდგომში დიდი არეულობა მოჰყვა. როდესაც პედრუსა და კონსტანსიას ვაჟი, მეფე ფერნანდუ I უშვილოდ დაიღუპა, ტახტზე პრეტენზია განაცხადეს ინესის ვაჟებმაც, რომლებმაც განაცხადეს, რომ ისინი პედრუს ლეგიტიმური მემკვიდრეები იყვნენ, რის გამოც ინესის უფროსი ვაჟი, ჟუანი 1383-85 წლებში პორტუგალიას მართავდა, თუმცა იგი საბოლოოდ მაინც დამარცხდა და ტახტზე პედრუ I-ის მეორე ვაჟი, ჟუან I ავისი ავიდა, რომელიც მას კიდევ ერთი სხვა ქალისგან ჰყავდა.
ზოგიერთი ისტორიული წყარო ამბობს, რომ პორტუგალიის ტახტზე ასვლის შემდეგ, პედრუ I-მა ინესის სხეული სასახლიდან ამოასვენებინათ, დედოფალივით გამოაწყო, სადედოფლო ტახტზე დასვა, გვირგვინი დაადგა და აიძულა სრულიად არისტოკრატია იგი თავიანთ დედოფლად ეღიარებინათ და თაყვანი ეცათ მისთვის. ამ დროის მატიანე ამ ფაქტზე ასეთ რამეს წერს:
ზოგიერთი თანამედროვე ისტორიკოსი აცხადებს, რომ გარდაცვლილი ინესის დედოფლად კურთხევის ამბავი უბრალოდ მითია და იგი მხოლოდ 1577 წელს გაჩნდა. ასე იყო თუ ისე, ინესი კოიმბრადან მაინც გადაასვენეს და იგი დღეისათვის ალკობასის მონასტერში განისვენებს. იგი პედრუს აკლდამის პირდაპირაა დაკრძალული, მარმარილოს კუბოში. მათი საფლავების თავზე მათივე გამოსახულების ქანდაკებებია აღმართული, რაც პედრუს უკანასკნელი სურვილი იყო, რომელსაც სურდა, რომ მას და ინესს სამუდამოდ ეყურებინათ ერთმანეთისთვის.
ინესის სახე ლიტერატურასა და მუსიკაში
მინი|მარცხნივ|ანრი დე მონერლანის მიერ შექმნილი ტილო, რომელზეც ასახულია,თუ როგორ სთხოვა ინეს დე კასტრო შეწყალებას მეფე აფონსუ IV-ს|314x314პქ ინეს დე კასტროს მეტად ტრაგიკულმა ისტორიამ დიდი გავლენა იქონია უამრავი პორტუგალიელი თუ ესპანელი ხელოვანის შემოქმედებაზე. პორტუგალიელმმა მწერალმა ლუიშ დე კამოესმა, ამ თემაზე დაწერას პოემა ლუზიადასი. გარდა ამისა, 1577 წელს ესპანელმა მწერალმა ხერონიმო ბერმუდესმა დაწერა თავისი ლეგენდარული დრამა „კარგი ბედის საბრალო ლაურიატი“. ესპანელმა დრამატურგმა ლუის ვალეს დე გევარამ ამ თემაზე დაწერა პიესა „გარდაცვლილი დედოფალი“, რომელიც 1826 წელს დიდი წარმატებით დაიდგა პარიზის სამეფო თეატრში, სადაც ინესის როლი გენლის გრაფინია სტეფანია დიუ კრეზმა ითამაშა. ამის შემდეგ, ამ სპექტაკლით მონუსხულმა ფრანგმა მხატვარმა ანრი დე მონერლანმა შექმნა თავისი ერთ-ერთი საუკეთესო ტილო, სახელად „მკვდარი დედოფალი“. ინგლისელმა ფემინისტმა მწერალმა მერი რუსელ მიტფორდმა დაწერა დრამა „ინეს დე კასტრო“. იმავე სახელწოდების ნოველა აქვს შექმნილი ესპანელ ნოველისტ მარია პილარ დელ იეროს.
1828 წელს, ნიუ-იორკის თეატრში პირველად დაიდგა ფელიცია ჰემანის პოემა „ინეს დე კასტროს კორონაცია“.
იგი ასევე მთავარი გმირია ეზრა პონდის წიგნ „კასტროებში“. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ მასზე და მის ტრაგიკულ ბედზე 20 ოპერა და ბალეტია შექმნილი. მხოლოდ XVIII-XIX საუკუნეებში, მასზე ხუთი ოპერა დაიწერა:
უახლეს დროშიც კი, ინეს დე კასტროზე ოპერული ნაწარმოებების შექმნა კვლავ გრძელდება, როგორებიცაა:
ამ ყველაფრის გარდა, პორტუგალიელმა კომპოზიტორმა პედრუ კამაჩომ (დაბადებული 1976 წელს) ინესის ხსოვნის უკვდავსაყოფად დაწერა რეკვიემი, რომლის პრემიერად 2012 წლის 28 ოქტომბერს შედგა ქალაქ კოიმბრას ახალ კათედრალში. ასევე პორტუგალიელმა კომპოზიტორმა კრისტოფერ ბოშმანმა მისი გარდაცვალებიდან 650 წლის იუბილის აღსანიშნავად დაწერა ოპერა „სხეული და სული“, რომელიც ინესის საფლავთან შესრულდა.
შვილები
ინეს დე კასტროსა და პედრუ I-ს ოთხი შვილი შეეძინათ, რომელთა ლეგიტიმაციაც 1361 წლის 19 მარტს მოხდა:
აძვისთავის წმინდა გიორგის ეკლესია
ეკლესია მდებარეობს სოფლიდან აღმოსავლეთით 1 კმ-ზე ტყეში. ძეგლი ნაგებია რიყის ქვით და ფიქალით სქელ დუღაბზე. ალაგ-ალაგ წყობა შევსებულია წვრილი ქვით. დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ძირში ტრაპეზის ქვა დგას. აბსიდის ჩრდილოეთით ერთი სწორკუთხა ნიშია. კონქი სფერულია. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. ეკლესიის კამარას ოდნავ შეისრული ფორმა აქვს, დარბაზი კი განათებულია სამხრეთის და დასავლეთის სწორკუთხა სარკმლებით. სამხრეთი შესასვლელი არქიტრავულია. კარი ნაოთხალია. ინტერიერში მიწის დონე აწეულია. ეკლესიას სამხრეთიდან მინაშენი აქვს. მისგან შემორჩენილია სამხრეთ-დასავლეთისა და სამხრეთ-აღმოსავლეთის კუთხეები, რომელთა სიმაღლე 1 მეტრს აღწევს. ფასადები სადაა. ეკლესიას საპირე ქვა მრავალ ადგილზე აქვს შემოცლილი. კედლები დაბზარულია, საბურავი აყრილია.
ინეს დე კასტრო
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1325 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1355 კატეგორია:პორტუგალიის დედოფლები
აძვისთავის წმინდა გიორგის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჯვარბოსელის კოშკები
ჯვარბოსელის კოშკები — კოშკები მდებარეობს ახმეტის მუნიციპალიტეტში, თუშეთში, ნასოფლარ ჯვარბოსელის სამხრეთით. ერთმანეთისგან ორმოციოდე მეტრის დაშორებით. განეკუთვნებიან გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
აღმოსავლეთით მდგარი კოშკი ოთხსართულიანია, ზემოთკენ შევიწროებული. ნაგებია ფიქლით. წყობა მშრალია. შესასვლელი დასავლეთიდან, პირველ სართულზეა. კარი სამკუთხა თაღითაა გადახურული.
სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში სათოფურებია მოწყობილი. მეორე სართულის დასავლეთ კედლებში სათოფურებია მოწყობილი. მეორე სართულის დასავლეთ კედელში გარეთკენ დავიწროებული ორი თაღოვანი სარკმელია. მსგავსი სარკმელია ჩრდილოეთ კედელშიც, რომლის გვერდით ერთი სათოფურია. ერთი სათოფურია აღმოსავლეთ კედელში. მესამე სართულზე რამდენიმე სათოფურია. მეოთხე სართულს ყოველ მხარეს თითო სალოდე პქონია, რომლებისგანაც მხოლოდ კვალი შემორჩა. დასავლეთით მდგარი კოშკი ექვსსართულიანია. გეგმით კვადრატული (7 X 7 მ). ნაგებია ფიქლით - მშრალად. ძეგლი დაზიანებულია. ჩამონგრეულია სახურავი და სართულშუა გადახურვა. მონგრეულია ზედა სართულის კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი.
პირველ სართულზე შესასვლელი აღმოსავლეთიდანაა. კარი თაღოვანია. დასავლეთ კედლის ჩრდილოეთ ნაწილში თაღოვანი სარკმელია, რომელსაც საფეხურებად დამუშავებული რაფა აქვს. მეორე სართულის აღმოსავლეთ კედელში ფართო თაღოვანი კარია. კარის ორივე მხარეს - ვიწრო სწორკუთხა სარკმლები. დასავლეთ კედელში გარეთკენ მკვეთრად შევიწროებული ორი სარკმელია. ერთი თაღოვანი სარკმელია სამხრეთ კედლის შუაში, რომლის გვერდებზე თაღოვანი სათოფურებია მოწყობილი. ჩრდილოეთ კედელში ორი თაღოვანი ნიშია. მესამე, მეოთხე და მეხუთე სართულების ოთხივე კედელი სათოფურებითაა აღჭურვილი. მეექვსე სართულს სათოფურების გარდა სალოდეებიც ჰქონია, რომლებისგანაც მხოლოდ კვალი შემორჩა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები კატეგორია:თუშეთის ციხესიმაგრეები
მელკონოვ-ეზეკოვის სახლი
მელკონოვ-ეზეკოვის სახლი (Дом Мелконова-Езекова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობდა დიდი სადოვაიის ქუჩისა და ვოროშილოვის პროსპექტის გადაკვეთაზე. აგებულია XX საუკუნის დასაწყისში მოდერნის სტილში. ოქტომბრის რევოლუციის პერიოდში შენობა დაანგრიეს.
ისტორია
XIX საუკუნის ბოლოს დიდი სადოვაიის ქუჩისა და დიდი პროსპექტის (ამჟამად ვოროშილოვის პროსპექტი) გადაკვეთაზე ააშენეს სახლი, რომლის მფლობელი იყო ნახიჩევანელი მოვაჭრეთა ოჯახის ცნობილი წარმომადგენელი გავრილ მელკონოვ-ეზეკოვი, რომელსაც მოსახლეობა „მეფის შალს“ უწოდებდა.
სახლის მშენებლობასთან დაკავშირებულია ქალაქური ლეგენდა მეცხენე კარაპეტ ჩერნოვსა და შალის მწარმოებელ მელკონოვ-ეზეკოვის დავის შესახებ. იმის გასაგებად თუ რომელი უფრო მდიდარი იყო მათ გადაწყვიტეს აეშენებინათ სახლები დიდი სადოვაიის ქუჩისა და დიდი პროსპექტის გადაკვეთაზე ერთმანეთის პირდაპირ. კამათში გაიმარჯვებდა ის ვისი სახლიც იქნებოდა ბრწყინვალე. თავდაპირველად სახლები იყო სამსართულიანი, მაგრამ როდესაც დონის როსტოვში დაიწყო მშენებლობის ბუმი, ორივე მეწარმემ გადაწყვიტა სახლისთვის დაეშენებინათ კიდევ ორი სართული. შედეგად მელკონოვ-ეზეკოვის სახლი გუმბათის წყალობით რამდენიმე მეტრით მაღალი აღმოჩნდა. ჩერნოვმა გუმბათის დადგმა ვეღარ შეძლო. სამაგიეროდ მან დაამატა სვეტები, რის გამოც ადგილობრივი მოსახლეობა მას უწოდებდა სახლს „სვეტებით სახურავზე“.
ორივე სახლი აგებული იყო ეკლექტიკის სტილში. XX საუკუნის დასაწყისში კი გადააკეთეს მოდერნის სტილში.
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მელკონოვ-ეზეკოვის სახლის პირველ სართულზე მოქმედებდა კინოთეატრი „კოლიზეუმი“. კინოთეატრის სცენაზე 1920-იან წლებში გამოვიდა პოეტი სერგეი ესენინი.
მეორე მსოფლიო ომის დროს შენობას დაეცა ავიაბომბი და ნაწილობრივ დაინგრა. ომის შემდგომ სახლი მთლიანად დაანგრიეს, მისი აგურის მასალები გამოიყენეს მის ადგილზე აგებული საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისთვის. 1953 წლიდან 2000-იანი წლების ბოლომდე ახალ შენობაში განთავსებული იყო კინოთეატრი „Буревестник“. ამჟამად ამ შენობაში მოქმედებს რუსეთის პრეზიდენტის სრულუფლებიანი წარმომადგენელი სამხრეთის ფედერალურ ოლქში.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
Dark Souls II
„Dark Souls II“ (ダークソウルII) — მოქმედებითი როლური ვიდეო თამაში, შექმნილი FromSoftware-ის და გამოშვებული Bandai Namco Games-ის მიერ Microsoft Windows, PlayStation 3-სა და Xbox 360-ისთვის. ის არის „Souls“-სერიის რიგით მესამე თამაში.
მიუხედავად იმისა, რომ მოქმედება ერთსა და იმავე სამყაროში მიმდინარეობს, პირველი და მეორე „Dark Souls“-ის სერიების ისტორიებს შორის არ არის პირდაპირი კავშირი. თამაშს აქვს ინდივიდუალური მრავალმოთამაშიანი სისტემა. მოქმედება იწყება დრანგლიკის სამეფოში, თამაში მოიცავს როგორც player versus environment (PvE — მოთამაშე გარემოს წინააღმდეგ), ასევე player versus player (PvP — მოთამაშე მოთამაშის წინააღმდეგ) გეიმპლეის, ისევე როგორც ზოგიერთ კოოპერატიულ კომპონენტებს. ისევე როგორც თამაშის წინა სერიები, ეს ვერსიაც გამოირჩევა საინტერესო ისტორიით და მეტად დახვეწილი გრაფიკითა და ხელოვნური ინტელექტის სისტემით.
თამაში მსოფლიოს მასშტაბით გამოვიდა 2014 წლის მარტში, კონკრეტულად Microsoft Windows-ისთვის ვერსია გამოვიდა 2014 წლის 24 აპრილში. თამაშის განახლებული ვერსია, სახელად „Scholar of the First Sin“, გამოიცა PlayStation 4, Xbox One და Microsoft Windows-ისთვის 2015 წლის აპრილში. ეს იყო ვერსია გაუმჯობესებული გრაფიკით, ყველა გადმოტვირთვადი კონტენტითა და გაფართოებული მრავალმოთამაშიანი სისტემის მოცულობით, ეს მხოლოდ ცვლილებების მცირე ჩამონათვალია. შემდეგი სერია, „Dark Souls III“ გამოიცა 2016 წელს.
გეიმპლეი
„Dark Souls II“ შექმნილია იმავე მექანიზმით, რომლითაც ამ სერიის სხვა თამაშები. ცნიბილია თავისი სირთულით როგორც მთავარ მოწინააღმდეგეების (ბოსი), ასევე რიგითების წინააღმდეგ. სტანდარტულ მეტოქეებს აქვთ უნარი მოთამაშე რამდენიმე დარტყმით დაამარცხონ. შეუძლებელია ცუდმა მოთამაშემ დაამარცხოს თუნდაც ერთი მეტოქე, შეზღუდულია „სიცოცხლის“ მომატების შესაძლებლობები და ისევე, როგორც „Demon's Souls“-ში, ყოველ სიკვდილზე მოთამაშის მაქსიმალური სიცოცხლე მცირდება, მანამ სანამ რთულად მოსაპოვებელი ატრიბუტებით მის მომატებას არ შეძლებს. გამოცდილებისა (experience) და სულების (რითაც მოთამაშე იძენს ატრიბუტებს) რაოდენობის გაზრდა ისევე ხდება როგორც „soul“-ის სხვა ვერსიებში. სიკვდილისას მოთამაშის მიერ დაგროვებული სულების რაოდენობა ნულდება; მოთამაშეს შეუძლია დაიბრუნოს ისინი იმ შემთხვევაში, თუ დაბრუნდება სიკვდილის ადგილას, მაგრამ თუ მის აღებამდე კვლავ მოკვდება, სულები საბოლოოდ დაკარგულია.
„Dark Souls II“ იყენებს იმავე მრავალმოთამაშიანი ვიდეო სისტემის ფორმატს, რასაც მისი წინამორბედები ხმარობდნენ. მოთამაშეს აქვს შესაძლებლობა ითამაშოს კომპიუტერის წინააღმდეგ, ან გადაპორტირდეს სხვა მოთამაშის სამყაროში. ორივე ფორმა შერჩევითი შემთხვევითობით ხორციელდება, მატჩის შექმნის ფორმულები კი გამოიყენება სერვერებზე ერთი და იმავე დონეზე მყოფი მოთამაშეების დასაკავშირებლად.
სქოლიო
კატეგორია:2014 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:მოქმედებითი როლური ვიდეო თამაშები კატეგორია:სიკვდილი ფანტასტიკაში კატეგორია:FromSoftware-ის თამაშები კატეგორია:Hack and slash როლური ვიდეო თამაშები კატეგორია:ერთმოთამაშიანი და მრავალმოთამაშიანი ვიდეო თამაშები კატეგორია:Bandai Namco-ის თამაშები კატეგორია:PlayStation 3-ის თამაშები კატეგორია:PlayStation 4-ის თამაშები კატეგორია:Dark Souls კატეგორია:ვიდეო თამაშების გაგრძელებები კატეგორია:ვიდეო თამაშები შემუშავებული იაპონიაში კატეგორია:ვიდეო თამაშები სქესის არჩევის შესაძლებლობით კატეგორია:ვიდეო თამაშები ალტერნატიული დასასრულით კატეგორია:ვიდეო თამაშები ალტერნატიული დასასრულით კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Xbox 360-ის თამაშები კატეგორია:Xbox One-ის თამაშები კატეგორია:Havok-ის ძრავის ვიდეო თამაშები კატეგორია:ღია სამყაროს ვიდეო თამაშები კატეგორია:ბნელი ფენტეზი როლური ვიდეო თამაში
წყაროსთავის საეპისკოპოსო
წყაროსთავის საეპისკოპოსო — ერთ-ერთი საეპისკოპოსო ფეოდალურ საქართველოში, სამცხე საათაბაგოში, საკათედრო ტაძრით — ჯავახეთის წყაროსთავი.
საეპისკოპოსოს საზღვრები
მემატიანე ჯუანშერის (XI ს.) ცნობით, ტაძარი ააგო მეფე ვახტანგ I გორგასალის ძემ - მირდატმა. წყაროსთავის საეპისკოპოსო ერთ-ერთი უძველესი იყო საქართველოში. მისი ეპარქია მოიცავდა ტერიტორიას მდ. მტკვრის აღმოსავლეთით: არტაანიდან ყარსის მთამდე და ხავეთამდე.
XVI საუკუნის დოკუმენტის, სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის, ცნობით, წყაროსთველის სამწყსო იყო პალაკაციო-კოლას შორის მთიდან არტაანის ჩათვლით ტერიტორია. ამ საბუთში ჩამოთვლილ 13 ეპისკოპოსში წყაროსთველი მეშვიდე ადგილზეა დასახელებული.
შეხინგენი
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
ტერიგენული ნალექები
ტერიგენული ნალექები, ტერიგენული დანალექები, ტერიგენული ქანები (terra — მიწა და γενης — დაბადება, წარმოშობა) — ფხვიერი ნალექები ან კლასტური ქანები, რომლებიც შედგებიან ხმელეთის ნგრევის შედეგად წარმოქმნილი ქანების ნატეხების ან მინერალების მარცვლებისაგან. ტერიგენული ნალექები გროვდება წყალსატევებში (ზღვები, ტბები) ან ხმელეთის ზედაპირზე. ტერიგენული ნალექები დიდწილად ზღვიური და ოკეანურია. ასრულებენ არსებით ეკოლოგიურ როლს ბიოცენოზების ცხოვრებაში. ტერიგენული ნალექების შედეგად წარმოიქმნება კლასტური ქანები.
ტერიგენული ქანებს მიეკუთვნება ლოდი, კაჭარი, კენჭი, ხრეში, ქვიშა და კონტინენტური წარმოშობის ლამი (წითელი, მწვანე, ლურჯი და სხვა). ტერიგენული ნალექები როგორც წესი ყალიბდება შელფსა და კონტინენტურ კალთაზე. ჩვეულებრივ მის შემადგენლობაშია 80-90 % მინერალურ მარცვლები და 10-20 % ბიოგენური ნალექები.
ლიტერატურა
კატეგორია:დანალექი ქანები კატეგორია:სედიმენტოლოგია კატეგორია:ზღვის გეოლოგია კატეგორია:ოკეანოლოგია
მურმან ჯგუბურია
მურმან კონსტანტინეს ძე ჯგუბურია  (დ. 12 ივნისი, 1938, სოფ. ოქუმი, ახლანდ. გალის მუნიციპალიტეტი — გ. 6 აგვისტო, 2020) — ქართველი პოეტი, მწერალი, მთარგმნელი. 1972 წელს დაამთავრა მოსკოვის პოლიგრაფიული ინსტიტუტი. 1964 წელს გამოაქვეყნა პირველი ლექსი, პირველი პოეტური კრებული „ლექსები“ — 1969 წელს. მას ეკუთვნის ლექსების კრებულები: „მდინარის პირა ყანა“ (1977), „შენ იყურები სარკმლიდან ახლა“ (1983), „ლექსები“ (1984), რომანი „ორი თვალი“ (1984), აგრეთვე ივანე ბუნინის ლექსების თარგმანი (კრებული „შემოდგომა“, 1975). მურმან ჯგუბურიას ცალკეული ლექსები თარგმნილია რუსულ, უკრაინულ და პოლონურ ენებზე.