cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლათინური ამერიკა
ბიუროკრატიული ავტორიტარიზმი
1964 წლის შემდეგ ბრაზილიაში, არგენტინასა და პინოჩეტის ჩილეში, ცუდი ეკონომიკური პირობების გამო ბიუროკრატიული ავტორიტარიზმი სუფევდა. ამის განაჩენად კი ის რჩებოდა, რომ არც ერთ დემოკრატიას არ შეეძლო აღეკვეთა სასტიკი ინფლაცია, მოეზიდა ინვესტორები და სწრაფად და ეფექტიანად გაეუმჯობესებინა ეკონომიკური ზრდა. როდესაც ინფლაცია მნიშვნელოვნად დაეცა, მრეწველობა უკვე სავალალო პირობებში იმყოფებოდა.
აშშ-სთან ურთიერთობები
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ აშშ-სა და საბჭოთა კავშირს შორის ცივი ომი დაიწყო; ამ დროს ამერიკელი დიპლომატები აზიით, აფრიკითა და ლათინური ამერიკით დაინტერესდნენ და ამ რეგიონის ქვეყნებში საბჭოთა კავშირის წინააღმდეგ ხშირად აწარმოებდნენ რწმუნებათა გადაცემის ომს. აშშ-ის მიზანი კომუნიზმის გავრცელების შეჩერება იყო. ცივი ომის პერიოდში ლათინური ამერიკის ქვეყნები როგორც წესი აშშ-ს მხარეს იკავებდნენ, ზოგიერთი მათგანი იმასაც კი აპროტესტებდა, რომ შეერთებული შტატები მათ სათანადო ყურადღებას არ აქცევდა და კომუნიზმს ძირითადად ებრძოდა ევროპასა და აზიაში და არა ლათინურ ამერიკაში. ზოგიერთი ლათინოამერიკული ქვეყნის მთავრობა აშშ-სგან იმასაც კი მოითხოვდა, რომ ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს საშუალებით განეხორციელებინა ინტერვენცია და დაემხო რეგიონის ზოგიერთი ნაციონალისტური რეჟიმი. 1947 წელს აშშ-ის კონგრესმა გამოსცა ეროვნული უსაფრთხოების აქტი, რის საფუძველზეც, აშშ-ის მზარდი ანტიკომუნისტური აკვიატების საპასუხოდ შეიქმნა ეროვნული უსაფრთხოების საბჭო.
1954 წელს, როდესაც გვატემალის პრეზიდენტი ხაკობო არბენსი კომუნისტების მხარდაჭერას დათანხმდა და ამერიკულ United Fruit Company-ს ჰოლდინგებზე იერიში მიიტანა, შეერთებულმა შტატებმა გვატემალელი კონტრრევოლუციონერების მხარდაჭერა და არბენსის დამხობა გადაწყვიტა. ინტერვენცია ძირითადად ცენტრალური სადაზვრევო სააგენტოს ხერხებით განხორციელდა და არა სამხედრო გზით, რასაც აშშ ცივი ომის დროს ხშირად მიმართავდა ლათინური ამერიკის ქვეყნებში, ამის მაგალითი იყო ასევე ჩილეში სალვადორ ალიენდეს დამხობა. ლათინური ამერიკა ყველაზე მეტად მაინც ეკონომიკური განვითარების პრობლემის წინაშე იდგა, მაშინ, როცა აშშ რეგიონში ძირითადად კომუნიზმთან ბრძოლით იყო დაკავებული, მიუხედავად იმისა, რომ ლათინურ ამერიკაში კომუნიზმი ძალიან მცირედ იყო წარმოდგენილი.
კუბის რევოლუცია
მინიატიურა|[[კუბის რევოლუცია]] 1959 წლისთვის კუბაში ფულხენსიო ბატისტას კორუფციული, დიქტატორული რეჟიმი იყო. სწორედ ამ წელს, ბატისტა ფიდელ კასტრომ დაამხო და დასავლეთ ნახევარსფეროში პირველი კომუნისტური სახელმწიფო შექმნა. აშშ იძულებული გახდა კუბისთვის სავაჭრო ემბარგო დაეწესებინა. ამას დაემატა კასტროს მიერ კერძო საწარმოების ექსპროპრიაცია და ორივე ფაქტორმა ერთად კუბის ეკონომიკა მნიშვნელოვნად აზარალა. კუბის მაგალითის შთაგონებით, მთელ ლათინურ ამერიკაში სასოფლო პარტიზანული კონფლიქტები და ურბანული ტერორისტული აქტები გაიზარდა. პარტიზანების წინააღმდეგ მიმართულ ოპერაციებში ლათინური ამერიკის ქვეყნებს ეხმარებოდა შეერთებული შტატები, კერძოდ პრეზიდენტ კენედის მიერ შექმნილი „ალიანსი პროგრესისთვის“. ამ დარტყმებს წარმატებას უწინასწარმეტყველებდნენ. 1970 წელს ჩილეს პრეზიდენტი გახდა მარქსისტი სალვადორ ალიენდე, თუმცა სამი წლის შემდეგ, აშშ-მა ის სამხედრო გადატრიალების გზით დაამხო. მიუხედავად სამოქალაქო ომისა, კრიმინალის მაღალი დონისა და პოლიტიკური არასტაბილურიბისა, ლათინური ამერიკის უმრავლესმა ქვეყანამ, გარდა კუბისა, თანდათანობით დემოკრატიული წყობა დაამყარა.
შეჭრა ღორების ყურეში
|thumb|[[რაულ კასტრო (მარცხნივ) და ჩე გევარა (მარჯვნივ) ორიენტეს პროვინციაში, კუბა]] გვატემალაში მიღწეული წარმატებით შეგულიანებულმა შეერთებულმა შტატებმა 1960 წელს გადაწყვიტა კასტროს მოწინააღმდეგე ამბოხებულების შეტევისთვის დაეჭირა მხარი. 1961 ღორების ყურეში შეჭრა წარუმატებელი გამოდგა, მას აშშ აფინანსებდა ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს საშუალებით და მიზანი კასტროს დამხობა იყო. ეს ინციდენტი კენედის ახალი ადმინისტრაციისათვის ნამდვილი მოულოდნელობა იყო.
ალიანსი პროგრესისთვის
1961 წელს, შეერთებულ შტატებსა და ლათინურ ამერიკას შორის ეკონომიკური თანამშრომლობის გაუმჯობესების მიზნით, პრეზიდენტი კენედი „ალიანსი პროგრესისთვის“ შექმნის ინიციატივით გამოვიდა. ალიანსს ლათინურ ამერიკაში რეფორმებისათვის და სამხედრო კონფლიქტების თავიდან აცილების მიზნით 20 მილიარდი დოლარი უნდა უზრუნველეყო. რეფორმები წარუმატებელი გამოდგა, იმ ზედმეტად მარტივი თეორიის გამო, რასაც ის ეფუძნებოდა, ერთ-ერთი მიზეზი ასევე იყო ლათინური ამერიკის საკითხებში განსწავლული ექსპერტების სიმცირე.
კარიბის კრიზისი
მინიატიურა|საბჭოთა ბირთვულ ქობინიანი რაკეტა 1962 წელს კარიბის კრიზისმა აშშ და საბჭოთა კავშირი ომის ზღვარზე მიიყვანა. საბჭოთა კავშირის ლიდერმა ნიკიტა ხრუშჩოვმა კუბაში განათავსა ბირთვული ქობინები, რომელთაც შეეძლო გაენადგურებინა შეერთებული შტატების აღმოსავლეთი ნაწილი. კუბაში დამატებითი საბჭოთა ქობინების შეტანის თავიდან აცილების მიზნით, პრეზიდენტმა კენედიმ გადაწყვიტა კუბა საზღვაო ბლოკადაში მოექცია. საბოლოოდ, ხრუშჩოვმა უკან დაიხია და ქობინები კუბიდან გაიტანა. საპასუხოდ, კენედი დათანხმდა, რომ არასოდეს შეიჭრებოდა კუბაში და თურქეთიდან გაიტანდა ბირთვულ შეიარაღებას.
ვაშინგტონის კონსენსუსი
1980-1990-იან წლებში, კრიზისის შედეგად დაზარალებული ქვეყნების რეფორმების მხარდასაჭერად, ვაშინგტონმა დაიწყო სპეციფიკური ეკონომიკური პოლიტიკის გატარება, რაც ერთგვარ „სტანდარტად“ მიიჩნეოდა. ეს პოლიტიკა ეყრდნობოდა ისეთ ინსტიტუციებს, როგორებიც იყო საერთაშორისო სავალუტო ფონდი, მსოფლიო ბანკი და აშშ-ის ფინანსთა სამინისტრო.
შებრუნება მარცხნივ
thumb|right|[[სამხრეთ ამერიკის ერთა კავშირის სამიტი პალასიო-დე-ლა-მონდენაში, სანტიაგო, ჩილე.]] 2000-იან წლებში, რეგიონის უმრავლეს ქვეყნებში, ხელისუფლების სათავეში მემარცხენე მიმართულების პარტიები მოვიდნენ. უგო ჩავესი ვენესუელაში, რიკარდო ლაგოსი და მიშელ ბაჩელეტი ჩილეში, ლულა და სილვა და დილმა რუსეფი ბრაზილიაში, ნესტორ კირხნერი და შემდეგ მისი ცოლი კრისტინა ფერნანდესი არგენტინაში, ტაბარე ვასკესი და ხოსე მუხიკა ურუგვაიში, ევო მორალესი ბოლივიაში, დანიელ ორტეგა ნიკარაგუაში, რაფაელ კორეა ეკვადორში, ფერნანდო ლუგო პარაგვაიში, მანუელ სელაია ჰონდურასში (დაამხეს სამხედრო გადატრიალებით) და მურისიო ფუნესი სალვადორში — ყველა მათგანი მემარცხენე ფრთის პოლიტიკოსია, რომლებიც საკუთარ თავს ხშირად სოციალისტებად, ლათინოამერიკანისტებად ან ანტიიმპერიალისტებად მოიხსენიებენ (ხშირად ეწინააღმდეგებიან აშშ-ის პოლიტიკას რეგიონში). ასეთი ვითარების შედეგად, ზოგიერთმა უკვე დასახელებულმა ქვეყანამ შექმნა რვაწევრიანი ალიანსი ALBA — „ბოლივარული ალიანსი ჩვენი ამერიკის ხალხისათვის“ (Alianza Bolivariana para los Pueblos de Nuestra América). 2013 წლის დეკემბრისთვის, კოსტა-რიკას (ლაურია ჩინჩილია), ჰონდურასს (პორფირიო ლობო), გვატემალას, კოლუმბიას (ხუან მანუელ სანტოსი), დომინიკელთა რესპუბლიკას (დანილო მედინა) და პანამას (რიკარდო მარტინელი) მემარჯვენე მიმართულების მთავრობები ჰყავდა.
სოციალური მოძრაობების დაბრუნება
1982 წელს მექსიკამ განაცხადა, რომ მას საგარეო ვალების გასტუმრება არ შეეძლო, რამაც ვალების კრიზისი წარმოშვა და მომდევნო ათწლეულის მანძილზე ლათინური ამერიკის ეკონომიკის ერთგვარი „დისკრედიტაცია“ გამოიწვია. ვალების ამ კრიზისმა უბიძგა ნეოლიბერალურ რეფორმებს, რამაც თავის მხრივ რეგიონში ბევრი სოციალური მოძრაობა შეაგულიანა. ლათინურ ამერიკაში „განვითარების ცვლილება“ გაბატონდა, რაც გამოწვეული იყო უარყოფითი ეკონომიკური ზრდით, მრეწველობის შემცირებით და შესაბამისად, საშუალო და ქვედა კლასების ცხოვრების დონის დაბალი სტანდარტებით. მთავრობებმა უპირველეს პოლიტიკურ მიზნად დაისახეს ფინანსური და სოციალური უსაფრთხოება, აამუშავეს ახალი ნეოლიბერალური ეკონომიკური პოლიტიკა, რასაც მოჰყვა მანამდე სახელმწიფოს კუთვნილი ინდუსტრიების პრივატიზაცია და შრომის არაფორმალიზაცია. მეტი ინვესტორის მოზიდვის მცდელობისას, მთავრობები ასევე აქტიურად ჩაერთვნენ გლობალიზაციის პროცესში და საერთაშორისო ეკონომიკასთან უფრო გახსნილი ურთიერთობები დაამყარეს. ლათინური ამერიკის მასშტაბით დემოკრატიის გავრცელებასთან ერთად, მთავრობის მმართველობა უფრო ინკლუზიური ხდებოდა, ეკონომიკური რისკები ექსკლუზიურად რჩებოდა საზოგადოების მცირე ელიტური ჯგუფებისათვის. ნეოლიბერალური რესტრუქტურიზაციის შედეგად შემოსავლების გადანაწილება გაიზარდა, თუმცა სოციალური კეთილდღეობის უფლებებისათვის უარყოფილ იქნა პოლიტიკური პასუხისმგებლობა. რაც უფრო იზრდებოდა რეგიონში განვითარების პროექტები, მით მეტად იზრდებოდა უთანასწორობა და სიღარიბე. ამ პროექტებს მიღმა დარჩენილმა დაბალმა კლასმა მთელი ლათინური ამერიკის მასშტაბით სოციალური მოძრაობები გააცოცხლა.
thumb|left|250პქ|ბავშვები მღერიან ჰიმნს, უადგილმამულო მუშათა მოძრაობის მე-20 დაბადების დღე. ეკონომიკური და გლობალური ტენდენციების შედეგად, როგორც სოფლის, ისე ქალაქის მოსახლეობას სერიოზული პრობლემები აწუხებდა, რაც მათ მასობრივი დემონსტრაციების გამართვას აიძულებდა. მათ შორის ყველაზე დიდი და ძალადობრივი მიტინგები გაიმართა ურბანული სერვისების არქონის გამო; ასეთი დემონსტრაციების მაგალითები იყო კარასაო ვენესუელაში და არხენტინასაო არგენტინაში.
სასოფლო მოძრაობებს სხვადასხვაგვარი მოთხოვნები ჰქოდათ, რომლებიც ძირითადად დაკავშიორებული იყო მიწის უთანასწორო გადანაწილებასთან, განვითარების პროგრამებში ჩართვასთან, გარემოსდაცვით საკითხებთან, ნეოლიბერალურ სასოფლო-სამეურნეო რესტრუქტურიზაციასთან და საარსებო წყაროს ნაკლებობასთან. ამ მოძრაობებს სერიოზული მხარდაჭერა ჰქონდა საერთაშორისო კონსერვატორული არასამთავრობო ორგანიზაციებისგან. უადგილმამულო მუშათა მოძრაობა ამჟამად შესაძლოა ყველაზე დიდი თანამედროვე სოციალური მოძრაობაა ლათინურ ამერიკაში. იქიდან გამომდინარე, რომ მკვიდრი მოსახლეობა ძირითადად სასოფლოა, სოციალური სასოფლო მოძრაობების დიდ წილს ადგილობრივი მოძრაობები შეადგენს, მათ შორისაა ეროვნული განთავისუფლების საპატისტური არმია მექსიკაში, ადგილობრივ ნაციონალისტთა კონფედერაცია ეკვადორში, ადგილობრივი ორგანიზაციები ეკვადორისა და ბოლივიის ამაზონიის რეგიონში, პან-მაიური საზოგადოებები გვატემალაში, იანომამოს ადგილობრივ ჯგუფთა მობილიზაცია ამაზონიაში, კუნას ხალხის პანამაში, ალტიპლანოს აიმარასა და კეჩუას ხალხის ბოლივიაში. სოციალური მოძრაობების სხვა მნიშვნელოვან ტიპებს შორისაა შრომითი ბრძოლები და გაფიცვები, როგორიცაა მუშათა თვითმენეჯმენტის მქონე ფაბრიკები არგენტინაში, ისევე როგორც გენდერზე ორიენტირებული მოძრაობები, მაგალითად პლასა-დე-მაიოს დედები არგენტინაში და პროტესტი მაკილადორას ტიპის წარმოების მიმართ, რადგან ის ძირითადად ქალის იაფ შრომას იყენებს.
ფართო პოლიტიკურ მარცხნივ გადახრასთან ერთად, ეს მრავალფეროვანი სოციალური მოძრაობები დღემდე გრძელდება. მათ მსოფლიო მასშტაბით უფრო მზარდი ნდობა და სოციალური ცნობიერება აქვთ იმ მნიშვნელოვანი საკითხების მიმართ, რაც გავლენას ახდენს ლათინური ამერიკის ადგილობრივ ხალხებზე; მოძრაობებს მხარს უჭერს მრავალი საერთაშორისო და არასამთავრობო ორგანიზაცია. გარდა ამისა, ისინი წარმოადგენს ნეოლიბერალური პრინციპების ხელშესახებ ალტერნატივას, იბრძვის კონსტიტუციური ცვლილებებისა და საკანონმდებლო პოლიტიკისათვის, იბრძვიან აქტიური წარმომადგენლობითი დემოკრატიის ღირსებებისათვის.
სამომხმარებლო საქონლის ბუმი და მზარდი ურთიერთობები ჩინეთთან
2000-იანი წლების ფართო სამომხმარებლო საქონლის ბუმმა პოზიტიური გავლენა იქონია ლათინური ამერიკის მრავალი ქვეყნის ეკონომიკაზე. სხვა ტენდენციაა სწრაფად მზარდი მნიშვნელობის მქონე ურთიერთობები ჩინეთთან.
ტერიტორიებისთვის ბრძოლა ახლადშექმნილ სახელმწიფოებს შორის
მინიატიურა|[[ჩაკოს ომი და მის შემდეგ გამოწვეული ტერიტორიული ცვლილებები]] ლათინური ამერიკის ქვეყანათა მიერ დამოუკიდებლობის ტალღიდან მომდევნო ხუთი ათწლეულის განმავლობაში, ადგილი ჰქონდა ერების ჩამოყალიბების ხანგრძლივ პროცესს. არცთუ იშვიათი იყო ომი ლათინური ამერიკის ქვეყნებს შორის, რამაც ნაწილობრივ შეცვალა ამ რეგიონის პოლიტიკური რუკა. სახელმწიფო საზღვრების უმრავლესობა ძირითადად ესპანეთის კოლონიების ძველი ადმინისტრაციული საზღვრების გარშემო შეიქმნა; მრავალ ადგილას, საზღვარი არამდგრადი იყო, რის გამოც ახალმა სახელმწიფოებმა ძირითადად XIX საუკუნის მეორე ნახევარში, ბუნებრივ რესურსებზე წვდომისათვის, ერთმანეთში ომები დაიწყეს. ყველაზე სისხლისმღვრელი კონფლიქტები იყო პარაგვაული ომი (1864-1870) და წყნარი ოკეანის მეორე ომი (1879-1884). პარაგვაულ ომში, პარაგვაის წინააღმდეგ ჩაერთნენ არგენტინა, ბრაზილია და ურუგვაი. ომში პარაგვაიმ სრული მარცხი განიცადა. შედეგად, მნიშვნელოვნად შემცირდა ამ ქვეყნის ფართობი და იგი დემოგრაფიული კოლაფსის წინაშე აღმოჩნდა: 1864 წლიდან 1871 წლამდე მოსახლეობა 525 ათასიდან 221 ათასამდე შემცირდა, რომელთა შორის მამაკაცი სულ 28 ათასი დარჩა.
წყნარი ოკეანის მეორე ომში, ჩილემ დაამარცხა ბოლივიისა და პერუს გაერთიანებული ძალები. გამარჯვების შედეგად, ჩილემ ნატრიუმის ნიტრატით მდიდარ არეალზე დაამყარა კონტროლი, რომელსაც მანამდე ბოლივია და პერუ აკონტროლებდნენ. ყველაზე მძიმე შედეგი კი ომმა ბოლივიას მოუტანა — იგი წყნარ ოკეანეზე გასასვლელის გარეშე დარჩა. XIX საუკუნის შუა წლებში, რეგიონი მზარდი აშშ-ის პირისპირ აღმოჩნდა, რომელიც ჩრდილოეთ ამერიკის ტერიტორიებზე გაფართოებას და მთლიანად ნახევარსფეროზე გავლენის დამყარებას ცდილობდა. მექსიკა-ამერიკის ომში (1846-1848) მექსიკამ თავისი ტერიტორიის თითქმის ნახევარი დაკარგა. 1860-იან წლებში, მექსიკაზე არაპირდაპირი კონტროლის დამყარებას საფრანგეთი შეეცადა. სამხრეთ ამერიკაში, ბრაზილიამ თავის მეზობლების ხარჯზე ამაზონის აუზის ვრცელ არეალებზე დაამყარა კონტროლი. 1880-იან წლებში, თავისი პოლიტიკური და ეკონომიკური ინტერესების დასაკმაყოფილებლად, აშშ-მა ლათინურ ამერიკაში აგრესიული პოლიტიკა წამოიწყო, რაც საბოლოოდ „პანამერიკული კონფერენციითა“ და „ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის“ შექმნით დასრულდა. ასევე წარმატებით დასრულდა აშშ-ის ინტერვენცია კუბის დამოუკიდებლობისათვის ფინალურ ბრძოლაში ესპანელთა წინააღმდეგ 1898 წელს. 1914 წელს ამერიკელებმა დაასრულეს პანამის არხის მშენებლობა იმ სახელმწიფოში, რომელიც 1903 წელს კოლუმბიას გამოეყო (პანამის რესპუბლიკა).
ტერიტორიულ-სასაზღვრო კონფლიქტები თანამედროვე ლათინურ ამერიკაში
ლათინური ამერიკის თითქმის ყველა სასაზღვრო დავის მიზეზი სათავეს მის ისტორიაში იღებს. უმეტესი მათგანი კოლონიური პერიოდიდან მოდის, რასაც გაურკვეველ კოლონიურ ადმინისტრაციულ საზღვრებსა და კონტინენტის გეოგრაფიის შესახებ ინფორმაციის ნაკლებობას მიაწერენ. XIX საუკუნის ადრეულ წლებში, გაურკვეველი იყო ზუსტად სად მდებარეობდა საზღვარი, რადგან როგორც წესი, ხშირად ისინი გაუვალ ჯუნგლებსა და მთიან არეალებში გადიოდა, რომლებიც შეუსწავლელი იყო და კოლონიური ადმინისტრაციული კონტროლის მიღმა რჩებოდა. იქიდან გამომდინარე, რომ ამ არეალების უდიდესი ნაწილი ესპანეთის სამეფოს კონტროლის ქვეშ იყო, კონტინენტის შიდა საზღვრების დაზუსტების საკმაოდ მცირე საჭიროება არსებობდა, ვინაიდან იმპერიისათვის მისი ერთიანი კოლონიის შიდა საზღვრების დაზუსტებას ნაკლები მნიშვნელობა ჰქონდა.
დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, რეგიონში ჩამოყალიბებულ სახელმწიფოთა უმრავლესობა დათანხმდა uti possedetis-ის პრინციპს, რომელიც გულისხმობდა, რომ ახლად გათავისუფლებულ სახელმწიფოებს მემკვიდრეობით უნდა მიეღოთ ის კოლონიური ადმინისტრაციული საზღვრები, რომლებშიც ისინი დამოუკიდებლობის გამოცხადების მომენტში იმყოფებოდნენ. თუმცა, შეიქმნა უთანხმოება იმასთან დაკავშირებით, თუ რას გულისხმობდა ეს ტერმინი. ერთი შეხედულების თანახმად, საზღვრები უნდა განესაზღვრა მხოლოდ ესპანურ სამართლებრივ დოკუმენტებს (uti possedetis juris), მაგრამ მეორე ხედვის თანახმად, ტერიტორიების განაწილების საფუძველი უნდა გამხდარიყო მიწების ის მფლობელობა, რომელიც დამოუკიდებლობის გამოცხადების მომენტში არსებობდა. მაგალითად, ბრაზილია მოითხოვდა მის საზღვრებს მიღმა არსებულ ისეთ ტერიტორიებს, რომლებიც გათვალისწინებული არ იყო ესპანეთ-პორტუგალიის შეთანხმებებით.
ამ მიზეზებით, უმეტესი, მაგრამ არა ყველა საზღვარი ლათინურ ამერიკაში სადავო გახდა. ყველაზე მძიმე სასაზღვრო დავების გადაწყვეტას ხშირად ათეულობით წელი და ზოგიერთ შემთხვევაში საუკუნეზე მეტიც კი დასჭირდა. ზოგიერთი ტერიტორიული დავა გარკვევით მხოლოდ დამოუკიდებლობის მოპოვებიდან მრავალი წლის შემდეგ გამოიკვეთა.
მინიატიურა|მარჯვნივ|350პქ|პერუ-ეკვადორის ტერიტორიული კონფლიქტი 1960-1998 წლებში ზოგიერთი კონფლიქტი სამხედრო შეტაკებაში გადაიზარდა, მათ შორის სრულმასშტაბიან ომშიც კი, თუმცა გაურკვეველი სასაზღვრო პრობლემის ასეთი მეთოდით გადაჭრის მცდელობა უფრო აქტუალური XIX საუკუნეში იყო, ვიდრე XX საუკუნეში. XIX საუკუნის ადრეულ წლებში საზღვრის გამო სასტიკად შეეტაკნენ პერუ და კოლუმბია. 1879-1883 წლებში მიმდინარე წყნარი ოკეანის ომი ბოლივიის ტერიტორიის ჩილესთვის გადაცემით დამთავრდა, მათ შორის იყო საპორტო ქალაქი ანტოფაგასტა (რომელსაც ბოლივიის შემადგენლობაში პენიას-ბლანკასი ერქვა), რის შედეგადაც ბოლივიამ მსოფლიო ოკეანეზე გასასვლელი დაკარგა. 1865-1870 წლებში მიმდინარეობდა სამთა ალიანსის ომი (იგივე „პარაგვაული ომი“) სადაც პარაგვაის წინააღმდეგ გამოდიოდა არგენტინის, ბრაზილიისა და ურუგვაის ალიანსი. ომში პარაგვაი დამარცხდა და მისი ტერიტორიის საკმაოდ მნიშვნელოვანი ნაწილი ბრაზილიას გადაეცა. ამავე საუკუნეში, პარაგვაისა და ბოლივიას შორის გაიმართა ჩაკოს ომი გრან-ჩაკოს რეგიონისთვის, რომელმაც დაახლოებით 250 ათასი ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა. 1941 წელს კი სასაზღვრო ომი ეკვადორმა და პერუმ ატეხეს, რაც საბოლოოდ ტერიტორიული შეთანხმებით დასრულდა.
ყველაზე ხანგრძლივი და სერიოზული სასაზღვრო დავები სამხრეთ ამერიკაში 1990 წლიდან დაიწყო არგენტინასა და ჩილეს, ეკვადორსა და პერუს, ჩილეს და პერუს, ბრაზილიასა და მის მეზობლებს შორის. იმავე დროს, მსგავსი სასაზღვრო დავები წარმოიშვა გაიანის, ვენესუელისა და კოლუმბიის შემთხვევებში, ასევე ცენტრალურ ამერიკაში. ამ უკანასკნელთა შორის მინიმალური იყო შეიარაღებული დავა. „დავების“ სიას ლიდერობს ნიკარაგუა, რომელსაც სამხედრო დავა ოთხ სახელმწიფოსთან მოუხდა. სამ მეზობელთან შეიარაღებული დავა აწარმოა ვენესუელამ და ჰონდურასმა. სალვადორმა, გვატემალამ, გაიანამ და კოლუმბიამ კი ორ მეზობელთან. მიუხედავად იმისა, რომ 1990 წლიდან რეგიონში მილიტარიზებული სახელმწიფოთაშორისი დავები გახშირდა, ნამდვილ ომში მხოლოდ პერუ-ეკვადორის დავა გადაიზარდა 1995 წელს.
ეთნიკური ჯგუფები
ლათინური ამერიკის მაცხოვრებლები მრავალფეროვანი წარმომავლობის არიან; ეთნიკური ჯგუფებისა და რასების თვალსაზრისით, რეგიონი ერთ-ერთი ყველაზე მრავალფეროვანია მსოფლიოში. სპეციფიკური შემადგენლობა იცვლება ქვეყნიდან ქვეყანაში: ბევრ მათგანში მოსახლეობა ძირითადად ევროპულ-ინდიურია ან სხვაგვარად მეტისები და კასტისოები; ზოგიერთ ქვეყანაში უმრავლესობას ინდიელები შეადგენენ, ზოგიერთში ევროპული წარმომავლობის ხალხი, ხოლო ზოგიერთში მოსახლეობა ძირითადად მულატია; ლათინურ ამერიკაში ერთადერთი ქვეყანა, სადაც უმრავლესობას შავკანიანები შეადგენენ ჰაიტია, პარდუს უმრავლესობით კი ბრაზილია. ასევე არიან აზიელები და აფრო-ინდიელი (სამბო) უმცირესობებიც. ევროპული წარმომავლობის ხალხი უმსხვილესი ცალკეული ჯგუფია, რომლებიც ნაწილობრივ ევროპული წარმომავლობის ხალხთან ერთად მოსახლეობის 80 %-ს ან უფრო მეტს შეადგენენ.
ენა
thumb|300 px|ლათინური ამერიკის ლინგვისტური რუკა ლათინურ ამერიკაში გაბატონებული ენებია ესპანური და პორტუგალიური. ესპანური ძირითადი სალაპარაკო ენაა მოსახლეობის 60 %-თვის, პორტუგალიური დაახლოებით 34 %-თვის, მოსახლეობის დაახლოებით 6 % კი სხვა ენებზე საუბრობს, მაგალითად კეჩუაზე, მაიას ენებზე, გუარანიზე, აიმარაზე, ნაჰუატლიზე, ინგლისურად, ფრანგულად, ნიდერლანდურად და იტალიურად. პორტუგალიურად საუბრობენ მხოლოდ ბრაზილიაში — რეგიონის ყველაზე დიდ და ხალხმრავალ ქვეყანაში. რეგიონის კონტინენტური ნაწილის თითქმის ყველა დანარჩენ ქვეყანაში ოფიციალური ენა ესპანურია, ისევე როგორც კუბაში, პუერტო-რიკოსა (ინგლისურთან ერთად) და დომინიკელთა რესპუბლიკაში. ფრანგულად საუბრობენ ჰაიტიში და საფრანგეთის ზღვისიქითა დეპარტამენტებში — გვადელუპაზე, მარტინიკაზე და საფრანგეთის გვიანაში, ისევე როგორც საფრანგეთის ზღვისიქითა გაერთიანება სენ-პიერი და მიკელონზე; ფრანგულად ასევე საუბრობენ აფრო-ანტილიური წარმოშობის ზოგიერთი პანამელები. ნიდერლანდური ოფიციალური ენაა სურინამში, არუბასა და ნიდერლანდების ანტილის კუნძულებზე (ვინაიდან ნიდერლანდური გერმანიკული ენაა, ეს ტერიტორიები ლათინური ამერიკის ნაწილად არ მიიჩნევა).
ადგილობრივი ამერიკული ენები ფართოდაა გავრცელებული პერუში, გვატემალაში, ბოლივიაში, პარაგვაისა და მექსიკაში, შედარებით ნაკლებად კი პანამაში, ეკვადორში, ბრაზილიაში, კოლუმბიაში, ვენესუელაში, არგენტინასა და ჩილეში. ყველა სხვა დანარჩენ ქვეყანაში ადგილობრივ ენებზე მოლაპარაკე მოსახლეობა ან ძალიან მცირეა, ან საერთოდ არაა (მაგ. ურუგვაი). მექსიკა შესაძლოა ერთადერთი ქვეყანაა ლათინურ ამერიკაში, სადაც ადგილობრივ ენათა დიდი მრავალფეროვნებაა წარმოდგენილი, რომელთა შორის ყველაზე დიდია ნაჰუატლი.
პერუში, ესპანურთან ერთად კეჩუა ოფიციალური ენაა, ისევე როგორც სხვა ენები იმ რეგიონებში, სადაც მათზე ლაპარაკობენ. ეკვადორში კეჩუას ოფიციალური ენის სტატუსი არ აქვს, მაგრამ ქვეყნის კონსტიტუციით აღიარებულია ადგილობრივ ხალხთა ენად; მიუხედავად იმისა, რომ მასზე ქვეყნის მთიანეთში მცხოვრები მხოლოდ რამდენიმე მცირე ჯგუფი ლაპარაკობს. ბოლივიაში, ესპანურთან ერთად ოფიციალური ენის სტატუსს ფლობს აიმარა, კეჩუა და გუარანი. ესპანურთან ერთად გუარანი ოფიციალური ენაა პარაგვაიში და მასზე მოსახლეობის უმრავლესობა ლაპარაკობს (რომელიც უმეტეს შემთხვევაში ორენოვანია). გარდა ამისა, ესპანურთან ერთად გუარანს ოფიციალური ენის სტატუსი აქვს ასევე არგენტინის პროვინცია კორიენტესში. ნიკარაგუაში ოფიციალური ენა ესპანურია, თუმცა ქვეყნის კარიბის ზღვის სანაპირო რეგიონებში ოფიციალური ენის სტატუს ასევე აქვს ინგლისურსა და ადგილობრივ ენებს — მისკიტოს, სუმოსა და რამას. კოლუმბია ოფიციალურ ენად აღიარებს ყველა იმ ენას, რომელსაც მისი მოსახლეობის 1 %-ზე მეტი მშობლიურად მიიჩნევს. ნაჰუატლი იმ 62 ადგილობრივ ენათა შორისაა, რომელსაც მექსიკის ხელისუფლება ესპანურთან ერთად ოფიციალურად აღიარებს, როგორც „ეროვნულ ენებს“.
სხვა ევროპულ ენებს შორის, რომლებზეც ლათინურ ამერიკაში საუბრობენ არის ინგლისური — რამდენიმე ჯგუფი პუერტო-რიკოში, ისევე როგორც ახლომახლო სხვა ქვეყნებში, რომლებიც მრავალი თვალსაზრისით ლათინური ამერიკის ნაწილად არ მიიჩნევა, მაგალითად ბელიზი და გაიანა. გერმანული — სამხრეთ ბრაზილიაში, სამხრეთ ჩილეში, არგენტინისა და პარაგვაის გარკვეულ ნაწილებში; იტალიური — ბრაზილიაში, არგენტინასა და ურუგვაიში და უელსური — სამხრეთ არგენტინაში.
კარიბის ზღვის რამდენიმე ქვეყანაში კრეოლურ ენებზე საუბრობენ. ლათინური ამერიკისა და კარიბის ზღვის რეგიონში ყველაზე გავრცელებული კრეოლური ენაა ჰაიტიური კრეოლი — ჰაიტის ძირითადი ენა. მომდინარეობს ძირითადად ფრანგულისგან და რამდენიმე დასავლეთაფრიკული ენისგან, ასევე ეტყობა ინდიური და ესპანური ენების გავლენა. ლათინური ამერიკის კონტინენტურ ნაწილში კრეოლური ენა მომდინარეობს ევროპული და მრავალი აფრიკული ენის შერევისგან.
კარიბის ზღვის ნაპირების ზოგიერთ ქვეყანაში, მაგალითად ჰონდურასში, გვატემალაში, ნიკარაგუასა და ბელიზში გარიფუნას ხალხი საუბრობს გარიფუნას ენაზე. გარიფუნა შერეული რასაა, რომელიც წარმოიშვა ადგილობრივი კარიბელებისა და გაქცეული შავი მონების შერევის შედეგად. რეგიონში ასევე გავრცელებულია არავაკული ენები, რომლებზეც გავლენა იქონია კარიბულმა და ევროპულმა ენებმა.
რელიგია
thumb|ნუესტრა-სენიორა-დე-ლოს-ანხელესის ტაძარი, [[კარტაგო (კოსტა-რიკა)|კარტაგო, კოსტა-რიკა.]] ლათინური ამერიკის მოსახლეობის დიდი უმრავლესობა ქრისტიანია, ძირითადად ლათინური წესის კათოლიკეები. მოსახლეობის 70 % თავს კათოლიკედ მიიჩნევს. იზრდება პროტესტანტული მიმდინარეობის მიმდევართა რაოდენობაც, განსაკუთრებით ბრაზილიაში, ჩილეში, გვატემალაში, პანამასა და ვენესუელაში.
მიგრაცია
ეკონომიკური, სოციალური და უსაფრთხოების საკითხების ცუდი მდგომარების გამო, რაც რეგიონში განსაკუთრებით თვალშისაცემია ბოლო ათწლეულების მანძილზე, იმიგრაცია ემიგრაციამ ჩაანაცვლა. დაახლოებით 10 მილიონი მექსიკელი შეერთებულ შტატებში ცხოვრობს. 2006 წელს დაახლოებით 28,3 მლნ ამერიკელი თავს მექსიკური წარმოშობისად მიიჩნევდა. კოლუმბიის 2005 წლის აღწერის მონაცემებით, საზღვარგარეთ დაახლოებით 3 331 107 კოლუმბიელი ცხოვრობდა. საზღვარგარეთ ცხოვრობს დაახლოებით 2 მილიონი ბრაზილიელიც. 1,5 მლნ სალვადორელი ცხოვრობს შეერთებულ შტატებში. საზღვარგარეთ საცხოვრებლადაა წასული დაახლოებით 1,5 მლნ ეკვადორელი, ძირითადად შეერთებულ შტატებსა და ესპანეთში. 1,5 მლნ დომინიკელი ცხოვრობს ქვეყნის ფარგლებს გარეთ, ძირითადად აშშ-ში. ასევე აშშ-ში ცხოვრობს 1,3 მლნ კუბელი. 800 000 ჩილელი ცხოვრობს არგენტინაში, შეერთებულ შტატებში, კანადაში, ავსტრალიასა და შვედეთში. 2006 წელს დაახლოებით 700 000 ბოლივიელი ემიგრანტი ცხოვრობდა არგენტინაში, 33 000 კი აშშ-ში. 2005 წლის მონაცემებით, მშობლიური ქვეყნის ფარგლებს გარეთ ცხოვრობდა 3 314 300 ცენტრალურამერიკელი, საიდანაც 1 128 701 სალვადორელი იყო, 685 713 გვატემალელი, 683 520 ნიკარაგუელი, 414 955 ჰონდურასელი, 215 240 პანამელი, 127 061 კოსტა-რიკელი და 59 110 ბელიზელი.
განათლება
thumb|right|წერა-კითხვის ცოდნის მაჩვენებლის მსოფლიო რუკა (2013 წლის ადამიანური განვითარების ანგარიში) ნაცრისფერი = მონაცემები არაა მიუხედავად მნიშვნელოვანი პროგრესისა, განათლებისადმი ხელმისაწვდომობა და საშუალო სკოლის დასრულება ლათინურ ამერიკაში უთანასწოროა. განათლების დაფარვის მხრივ რეგიონმა უდიდეს პროგრესს მიაღწია. მნიშვნელოვნად გაიზარდა ყველა ბავშვისათვის პირველად სკოლასა და შემდეგ მეორე განათლებაზე ხელმისაწვდომობა. თუმცა, რეგიონში პრობლემად რჩება სწავლების დაბალი ხარისხი, სათანადო აღჭურვილობის ნაკლებობა და გადატვირთულობა. მსგავსი პრობლემები მოზარდებს საგანმანათლებლო დაწესებულებების ადრეულ ეტაპზე მიტოვებას აიძულებს. 1990-იანი წლების დასაწყისში რეგიონის საგანმანათლებლო სისტემების დიდმა ნაწილმა მრავალი ადმინისტრაციული და ინსტიტუციური რეფორმა ჩაატარეს, რის შედეგადაც განათლების მიღება შესაძლებელი გახდა ისეთ რაიონებში, სადაც ეს მანამდე არ არსებობდა. წინა თაობასთან შედარებით, ლათინოამერიკელი ახალგაზრდობა განათლების ბევრად მაღალი დონით გამოირჩევა. საშუალოდ, მათ ორი წლით მეტი აქვთ ნასწავლი, ვიდრე მათ მშობლებს.
მიუხედავად ამისა, რეგიონის 4-17 წლამდე ასაკის 23 მილიონი მოზარდი ოფიციალური განათლების სისტემის მიღმა რჩება. როგორც კვლევები მიუთითებს, სკოლამდელი ასაკის (4–5 წლის) ბავშვების 30 % სკოლაში შესვლას არ აპირებს, ხოლო უფრო ღარიბ სასოფლო მოსახლეობაში ეს რიცხვი 40 %-ს აღწევს. დაწყებითი სკოლის ბავშვებში (6-12 წლამდე) დაფარვა უნივერსალურია, თუმცა, 5 მილიონ ბავშვს ჯერ კიდევ ესაჭიროება პირველადი განათლების სისტემაში ჩართვა. ეს ბავშვები ძირითადად ცხოვრობენ მოწყვეტილ არეალებში, არიან ადგილობრივი ან აფრიკული წარმომავლობის და უკიდურეს სიღატაკეში უწევთ ცხოვრება.
13-17 წლის ახალგაზრდებს შორის, საგანმანათლებლო სისტემაში მხოლოდ 80 %-ია სრული განაკვეთის სტუდენტი, რომელთა შორის 66 % მეორეულ განათლებაში ინაცვლებს. ეს მაჩვენებელი დაბალია ღარიბ მოსახლეობაში: სკოლაში დადის 13-17 წლის ღარიბი ახალგაზრდების მხოლოდ 75 %. მესამეული განათლებას უდაბლესი დაფარვა აქვს, რომლის მიღმაც 18-25 წლის ადამიანების 70 % რჩება. ამჟამად, დაბალშემოსავლიანი ან სოფლად მცხოვრები ბავშვების ნახევარი ცხრაწლიან განათლებასაც ვერ იღებს ბოლომდე.
კრიმინალი და ძალადობა
ლათინური ამერიკა და კარიბის ზღვის აუზი მრავალი წყაროს მიერ მსოფლიოს ყველაზე საშიშ რეგიონად სახელდება. როგორც კვლევები აჩვენებს, მსოფლიოს ყველაზე საშიში ქალაქების უმრავლესობა სწორედ ლათინურ ამერიკაში მდებარეობს. ბევრი ანალიტიკოსის აზრით, რეგიონში ასეთი მასშტაბის კრიმინალი და ზოგადად კრიმინალის კულტურა ძირითადად გამოწვეულია სოციალური მიზეზებითა და შემოსავლების უთანასწორობით; მათივე შეფასებით, მზარდი სოციალური უთანასწორობა დიდად ახალისებს კრიმინალს რეგიონში. ბევრის აზრით, საპყრობილეების კრიზისი მანამ არ გადაწყდება, სანამ მდიდრებსა და ღარიბებს შორის უფსკრული იარსებებს.
ლათინური ამერიკისა და კარიბის ზღვის აუზის სახელმწიფოთა მთავრობებისა და მოქალაქეებისათვის ამჟამად უმნიშვნელოვანესი საკითხია კრიმინალისა და ძალადობის პრევენცია. მკვლელობათა მაჩვენებელი ლათინურ ამერიკაში მსოფლიოში ყველაზე მაღალია. 1980-იანი წლებიდან 1990-იანი წლების შუა პერიოდამდე, მკვლელობის მაჩვენებელი 50 %-ით გაიზარდა. მსგავს მკვლელიბათა მსხვერპლნი ძირითადად ახალგაზრდა მამაკაცები არიან, საიდანაც 69 % 15-19 წლის ასაკისაა. ქვეყნები, სადაც მკვლელობათა წლიური მაჩვენებელი ყოველ 100 000 მოსახლეზე ყველაზე მაღალი იყო, შემდეგია: ჰონდურასი 91,6, სალვადორი 69,2, გვატემალა 38,5, ვენესუელა 45,1, ბელიზი 41,4, პუერტო-რიკო 26,2, დომინიკელთა რესპუბლიკა 25, მექსიკა 23,7 და ეკვადორი 18,2. მკვლელობათა მსოფლიო მაჩვენებელ 6,9-თან შედარებით, ლათინურ ამერიკაში უმაღლესი მაჩვენებელი 13-ზე მეტია. იმ ქვეყანათა ათეული, სადაც 1995 წლიდან დაფიქსირებულია მკვლელობათა ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი ყოველ 100 000 ადამიანზე, მთლიანად ლათინური ამერიკის ქვეყნებისგან შედგება, მათ შორის მოწინავეა — სალვადორი, ჰონდურასი და კოლუმბია, სადაც ეს მაჩვენებელი 1995 წელს 139,1 იყო. მხოლოდ კოლუმბიაში, 2005 წელს ყოველ ათ წუთში ერთ ადამიანს კლავდნენ. კრიმინალი უკიდურესად მაღალია მექსიკის ყველა დიდ ქალაქში. 1979-2003 წლებს შორის მექსიკაში ცეცხლსასროლი იარაღით 500 000 ადამიანია მოკლული. ორგანიზაცია Amnesty International-მა ლათინური ამერიკა ჟურნალისტთა მუშაობისთვის მსოფლიოში ყველაზე სახიფათო რეგიონად დაასახელა. კრიმინალთან დაკავშირებული ძალადობა ლათინურ ამერიკაში ყველაზე დიდ საფრთხეს წარმოადგენს საზოგადოებრივი ჯანდაცვისათვის და იწირავს უფრო მეტი ადამიანის სიცოცხლეს, ვიდრე აივ ან სხვა ინფექციური დაავადებები.
ლათინური ამერიკის იმ ქვეყანათა შორის, სადაც კრიმინალის მაჩვენებელი დაბალია, არის არგენტინა, ჩილე, კუბა, კოსტა-რიკა, ნიკარაგუა და ურუგვაი.
მოცულობა
BRIC-ის ქვეყნებისთვის ეკონომიკისთვის კომპანია Goldman Sachs-ის მიერ გაკეთებული მიმოხილვის თანახმად, 2050 წლისთვის მსოფლიოში უდიდესი ეკონომიკა ექნებათ ჩინეთს, შეერთებულ შტატებს, ინდოეთს, ბრაზილიასა და მექსიკას.
ცხოვრების დონე
ცხრილში მოცემულია ლათინური ამერიკის ყველა ქვეყანა, იქვე მითითებულია მათი ადამიანის განვითარების ინდექსის მაჩვენებელი, მშპ მსყიდველობითი უნარის პარიტეტის მიხედვით, უთანასწორობის მაჩვენებელი ჯინის ინდექსით, სიღარიბის მაჩვენებელი ადამიანის სიღარიბის ინდექსით, უკიდურესი სიღატაკის მაჩვენებელი, როდესაც ადამიანები დღეში 1,25 დოლარზე ნაკლებს ხარჯავენ, სიცოცხლის ხანგრძლივობა, სიკვდილიანობის კოეფიციენტი და უსაფრთხოების მაჩვენებელი გლობალური მშვიდობის ინდექსით. მწვანე უჯრები მიუთითებს შესაბამის კატეგორიის საუკეთესო მაჩვენებელს, წითელი კი უდაბლესს.
thumb|250px| [[სან-პაულუ.]] thumb|250px| [[მეხიკო.]] thumb|250px| [[ბუენოს-აირესი.]] thumb|250px| [[რიო-დე-ჟანეირო.]] thumb|250px| [[ლიმა.]] thumb|250px| [[კარაკასი.]]
სიღარიბე და უთანასწორობა
thumb|ჯურღმულები ქალაქ [[სან-პაულუს შეძლებული ნაწილის გარეუბანში. ბრაზილია ლათინურ ამერიკაში გამეფებული სიღატაკისა და უთანასწორობის ნათელი მაგალითია.]] thumb|right|ღარიბი, მარგინალური ზონით შემოსაზღვრული მდიდრული სახლები და აპარტამენტები შემოსავლების აბსოლუტური განსხვავებულობის მაგალითია ქალაქ [[მეხიკოს მაცხოვრებლებს შორის.]] სიღარიბე რეგიონის ერთ-ერთ მთავარ გამოწვევად რჩება. ლათინური ამერიკისა და კარიბის აუზის გაეროს ეკონომიკური კომისიის შეფასებით, ლათინური ამერიკა მთელ მსოფლიოში ყველაზე უთანასწორო რეგიონია. უთანასწორობა ძირს უთხრის რეგიონის ეკონომიკურ პოტენციალსა და მოსახლეობის კეთილდღეობას, ზრდის სიღატაკეს და ამცირებს სიღარიბის აღმოსავფხვრელად მიმართული ეკონომიკური განვითარების გავლენას. ლათინოამერიკელი ბავშვები ხშირად იძულებულნი არიან სამუშაო ქუჩაში ეძებონ, რადგან ოჯახებს მათი რჩენა აღარ შეუძლიათ, რის შედეგადაც წარმოიქმნება ლათინური ამერიკის ქუჩის ბავშვების სერიოზული ოდენობა. ზოგიერთი ანგარიშით, ლათინურ ამერიკაში 40 მილიონი ქუჩის ბავშვია. უთანასწორობას რეგიონში ღრმა ისტორიული ფესვები აქვს და სათავეს იღებს რასიზმზე დამყარებული ლათინ-ევროპული კასტური სისტემიდან,      რაც კოლონიური ხანის ლათინურ ამერიკაში ფართოდ იყო გავრცელებული და ერთობ რთულად აღმოსაფხვრელი აღმოჩნდა, რადგან სოციალურ ჯგუფებს შორის არსებული განსხვავება განათლებისა და შესაძლებლობების მხრივ, უმნიშვნელო სოციალურ მობილობას განაპირობებს, რაც თავის მხრივ განაპირობებს საშინელი ციკლის წარმოქმნას — სიღარიბის გადაცემას თაობიდან თაობაზე. მაღალი უთანასწორობა სათავეს იღებს კასტური სისტემის ექსკლუზიური ინსტიტუციებიდან, რომლებიც უკვადავყოფილ იქნა კოლონიურ ხანაში და შემდეგ გააცოცხლა სხვადასხვა პოლიტიკურმა თუ ეკონომიკურმა რეჟიმმა. უთანასწორობა წარმოიშვა და თაობიდან თაობას გადაეცემა იმ მიზეზით, რომ ლათინოამერიკული პოლიტიკური სისტემები მიჰყვება გავლენის სხვადასხვაგვარ გადანაწილებას, რომელიც სოციალურ ჯგუფებს გადაწყვეტილების მიღების პროცესში აქვთ და ის მრავალი გზით აისახება ყველაზე ნაკლებ პრივილეგირებულ ჯგუფებზე, რომლებსაც ყჰავთ ყველაზე ცოტა პოლიტიკური წარმომადგენლობა და პროცესზე ზემოქმედების უნარი გააჩნიათ. ბოლო დროის ეკონომიკური ლიბერალიზაციის შედეგადაც კი, ნათელი გახდა, რომ მისგან მიღებული სიკეთით სარგებლობა ყველას თანაბრად არ შეეძლო. განსხვავებულობა განათლებასა და შესაძლებლობებში, როგორც ჩანს, ემყარება რასას, ეთნიკურობას, სოფლელობასა და გენდერს. რადგან უთანასწორობა გენდერისა და ადგილმდებარეობის მიხედვით თითქმის უნივერსალურია, ლათინური ამერიკის უთანასწორო, დისკრიმინაციულ პრაქტიკაში უფრო დიდ, ინტეგრალურ როლს თამაშობს რასა და ეთნიკურობა. მსგავსი განსხვავებულობა ძლიერ საფრთხეს უქმნის შემოსავლების, კაპიტალისა და პოლიტიკური მდგომარეობის გადანაწილებას.
UNICEF-ის მონაცემებით, 2008 წელს ლათინური ამერიკისა და კარიბის ზღვის აუზის რეგიონს, შემოსავლების უთანასწორობას მსოფლიოში ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი ჰქონდა, რაც ჯინის ინდექსის მაჩვენებლით 48,3 იყო, რაც მსოფლიო მაჩვენებელზე, 39,7-ზე ბევრად მაღალია. ჯინი სტატისტიკური საზომია, რომლითაც ზომავენ შემოსავლების გადანაწილებას მთელი ქვეყნისა და მის მოსახლეობასთან მიმართებაში, მათი შემოსავლების უთანასწორობას. სხვა რეგიონების საშუალო მაჩვენებლები კი შემდეგი იყო: სუბ-საჰარული აფრიკა 44,2, აზია 40,4, ახლო აღმოსავლეთი და ჩრდილოეთ აფრიკა 39,2, აღმოსავლეთ ევროპა და ცენტრალური აზია 35,4 და მაღალშემოსავლიანი ქვეყნები 30,9.
[[ფაილი:Trends on income inequality 1998-2010, Latin America.png|thumb|500px|center|შემოსავლების უთანასწორობის ტენდენცია 1998-2010 წლებში, ლათინური ამერიკის 7 ქვეყანაში (არგენტინა, ბრაზილია, ჩილე, კოლუმბია, მექსიკა, პერუ, ვენესუელა). მონაცემების წყარო: მსოფლიო ბანკი.]]
მსოფლიო ბანკის მონაცამების თანახმად, 2008 წელს რეგიონის უღარიბესი ქვეყნები იყო: ჰაიტი, ნიკარაგუა, ბოლივია და ჰონდურასი. შიმშილი ტანჯავდა ჰაიტის მოსახლეობის 47 %-ს, ნიკარაგუის 27 %-ს, ბოლივიის 23 %-ს და ჰონდურასის 22 %-ს.
სიღარიბის მაღალი მაჩვენებლის საპასუხოდ ლათინური ამერიკის ბევრმა ქვეყანამ ახალი ან ძველის ალტერნატიული სოციალური დახმარების პროგრამებით უპასუხა, მაგალითად ფულის გადარიცხვით. მათ შორისაა მექსიკის პროგრამა Oportunidades, ბრაზილიის Bolsa Escola და Bolsa Familia, პანამის Red de Oportunidades და ჩილეს Chile Solidario. ზოგადად, ეს პროგრამები უზრუნველყოფს ფულს ღატაკი ოჯახებისათვის იმ პირობით, რომ ეს ტრანსფერი მათი ბავშვების ადამიანური კაპიტალის ინვესტირებაში დაიხარჯება, მაგალითად სკოლაში რეგულარულად სიარულში და პრევენციულ ჯანდაცვაში. მსგავსი პროგრამების მიზანია სიღარიბის თაობათშორისი გადაცემის მოშლა და მიზანმიმართულია ღარიბებზე, ძირითადად ბავშვებზე, ქალებისთვუს ფულის დარიცხვაზე, რათა მოხდეს სოციალური ჩართულობის წახალისება, შეიცვალოს სოციალური პასუხისმგებლობის ურთიერთობები ბენეფიციარებს, სერვისის მიმწოდებლებსა და მთავრობებს შორის. ასეთი პროგრამები სკოლებს დაეხმარა ახალი ბავშვების მიღების გაზრდაში, ასევე აჩვენა ბავშვთა ჯანმრთელობის გაუმჯობესება. მსგავსი გადარიცხვების სისტემაში ამჟამად ჩართულია რეგიონის 110 მილიონი ადამიანი და მიიჩნევა შედარებით იაფ პროგრამად, რადგან ამ ქვეყნების მშპ-ის მხოლოდ 0,5 % ჯდება. ზოგიერთ ქვეყანაში, მაგალითად პერუში, სოციალური სამართლიანობისა და სიღატაკის დაძლევის ერთ-ერთ იმედად დეცენტრალიზაცია მიაჩნიათ.
სიღარიბის მაჩვენებლები
CIA The World Factbook-ს 2013 წლის მონაცემებით:
სავაჭრო ბლოკები
thumb|[[რაფაელ კორეა, ევო მორალესი, ნესტორ კირხნერი, კრისტინა ფერნანდესი, ლუის ინასიუ ლულა და სილვა, ნიკანორ დუარტე და უგო ჩავესი სამხრეთის ბანკის დაფუძნების ხელმოწერისას.]] რეგიონის მთავარი სავაჭრო ბლოკებია (ან ხელშეკრულებები) წყნაროკეანური ალიანსი და სამხრეთ ამერიკის ერთა კავშირი, რომლებიც შედგება ინტეგრირებული მერკოსურისგან და ანდების საზოგადოებისგან. შედარებით მცირე სავაჭრო ბლოკებია თავისუფალი ვაჭრობის ხელშეკრულება G3, დომინიკის რესპუბლიკა–ცენტრალური ამერიკის თავისუფალი ვაჭრობის ხელშეკრულება (DR-CAFTA) და კარიბის გაერთიანება (CARICOM). თუმცა, დაახლოებისა და სავაჭრო ინტეგრაციის პარალელურად მიმდინარეობს მათი საწინააღმდეგო რეკონფიგურაცია; ვენესუელამ ოფიციალურად დატოვა ანდების საზოგადოება და G3, თუმცა ფორმალურად რჩება მერკოსურის წევრი (ელოდება რატიფიკაციას პარაგვაის საკანონმდებლო ორგანოს მხრიდან). იგივე გზის გამეორების შესახებ განაცხადა ეკვადორის პრეზიდენტმა რაფაელ კორეამ. ეს ბლოკი ნომინალურად ეწინააღმდეგება თავისუფალი ვაჭრობის ნებისმიერ ხელშეკრულებას შეერთებულ შტატებთან; თუმცა, ურუგვაი პირიქით, საპირისპიროს უჭერს მხარს. ჩილემ უკვე მოაწერა ხელი თავისუფალი ვაჭრობის ხელშეკრულებას კანადასთან და ის პერუსთან, კოლუმბიასთან და მექსიკასთან ერთად ლათინური ამერიკის იმ ქვეყნებს მიეკუთვნება, რომელთაც თავისუფალი ვაჭრობის ხელშეკრულება გაფორმებული აქვთ შეერთებულ შტატებთან, მექსიკა კი ამავე დროს ჩრდილოეთ ამერიკის თავისუფალი ვაჭრობის ხელშეკრულების (NAFTA) წევრიცაა.
ტურიზმი
thumbnail|right|[[მექსიკა|მექსიკის ქალაქი კანკუნი ლათინური მაერიკის ერთ-ერთი მოწინავე ტურისტული ღირსშესანიშნაობაა.]] ლათინური ამერიკის რამდენიმე ქვეყნის ეკონომიკის საყრდენია ტურიზმიდან მიღებული შემოსავალი. 2010 წლის მონაცემებით, ყველაზე მეტ საერთაშორისო ტურისტს იღებს მექსიკა (წელიწადში 22,3 მლნ), მას მოჰყვება არგენტინა 5,2 მლნ, ბრაზილია 5,1 მლნ, დომინიკელთა რესპუბლიკა 4,1 მლნ, პუერტო-რიკო 3,6 მლნ, ჩილე 2,7 მლნ, კოლუმბია 2,385 მლნ და პანამა 2,06 მლნ. რეგიონში ჩასულ საერთაშორისო ტურისტებს შორის განსაკუთრებით პოპულარულია ისეთი ადგილები, როგორებიცაა კანკუნი, გალაპაგოსის კუნძულები, მაჩუ-პიქჩუ, ჩიჩენ-იცა, კარტახენა, კაბო-სან-ლუკასი, აკაპულკო, რიო-დე-ჟანეირო, სალვადორი, კუნძული მარგარიტა, სან-პაულუ, სალარ-დე-უიუნი, პუნტა-დელ-ესტე, სანტო-დომინგო, ლაბადი, სან-ხუანი, პანამა, იგუასუს ჩანჩქერი, პუერტო-ვალიარტა, პოასის ვულკანის ეროვნული პარკი, პუნტა-კანა, ვინია-დელ-მარი, მეხიკო, კიტო, ბოგოტა, სანტა-მარტა, ბუენოს-აირესი, ლიმა, მასეიო, ფლორიანოპოლისი, კუსკო, პატაგონია.
ხელოვნება
thumb|left|[[კასაპუებლო — კარლოს პაეს ვილაროს ციტადელი–სკულპტურა ქალაქ პუნტა-დელ-ესტეს მახლობლად, ურუგვაი.]] გარდა ადგილობრივი ხელოვნების მდიდარი ტრადიციებისა, ლათინური ამერიკის ვიზუალურ ხელოვნებას დიდად ეტყობა ესპანური, პორტუგალიური და ფრანგული ბაროკოს მხატვრობის გავლენა, რომლებიც ხშირად იტალიელი ოსტატების ტენდენციას მისდევდნენ. ზოგადად, ამ არტისტულმა ევროცენტრიზმმა თანდათან გაქრობა დაიწყო XX საუკუნის დასაწყისში, რადგან ლათინოამერიკელებმა გააცნობიერეს თავიანთი პირობების უნიკალურობა და საკუთარი გზის მიყოლას შეუდგნენ.
ლათინურ ამერიკაში ჩაისახა მნიშვნელოვან არტისტული მოძრაობა მურალიზმი, რომლის წარმომადგენლებიც მექსიკაში იყვნენ დიეგო რივერა, დავიდ ალფარო სიკეიროსი, ხოსე კლემენტე ოროსკო და რუფინო ტამაიო, კოლუმბიაში — სანტიაგო მარტინეს დელგადო და პედრო ნელ გომესი. მურალისტი ქალების ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი ნამუშევრების ხილვა შესაძლებელია მექსიკაში, კოლუმბიაში, ნიუ-იორკში, სან-ფრანცისკოში, ლოს-ანჯელესსა და ფილადელფიაში.
ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მექსიკელი მხატვარი ფრიდა კალო ხატავდა საკუთარი ცხოვრებისა და მექსიკური კულტურის შესახებ; მისი სტილი რეალიზმის, სიმბოლიზმისა და სიურეალიზმის ერთგვარი კომბინაციაა. კალოს ნამუშევრები ლათინოამერიკელ მხატვრებს შორის ყველაზე ძვირადღირებულია.
კინო
მინიატიურა|[[გვადალახარის საერთაშორისო კინოფესტივალი მექსიკაში, ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ კინოფესტივალად ითვლება ლათინურ ამერიკაში და ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესია ესპანურენოვან სამყაროში.]] ლათინოამერიკული კინო მდიდარი და მრავალფეროვანია. ისტორიულად, კინოპროდუქციის მთავარი ცენტრები იყო მექსიკაში, არგენტინაში, ბრაზილიასა და კუბაში.
ლათინოამერიკული ფილმის აყვავების ეპოქა მას შემდეგ დადგა, რაც ხმოვანი კინო გამოიგონეს, რამაც ჰოლივუდის ფილმებს ლინგვისტური ბარიერის დამატების გამო სამხრეთის მიმართულებით ექსპორტისას პრობლემები შეუქმნა. 1950-1960-იან წლებში ჩამოყალიბდა მოძრაობა მესამე კინემატოგრაფი, რომელსაც სათავეში ჩაუდგნენ არგენტინელი კინორეჟისორები — ფერნანდო სოლანასი და ოკტავიო ხეტინო. უფრო ბოლო პერიოდში, ფილმის გადაღებისა და თხრობის ახალ სტილს „ახალი ლათინოამერიკული კინო“ უწოდეს.
მექსიკური კინო მუნჯურ ერაში 1896-1929 წლებში დაიწყო და ოქროს ხანა 1940-იან წლებში დაუდგა. მას შეეძლო დაეკვეხნა უაზარმაზარი ინდუსტრიით, რომელიც ჰოლივუდს არ ჩამოუვარდებოდა იმ პერიოდში, როცა მისი ვარსკვლავები იყვნენ მარია ფელიქსი, დოლორეს დელ რიო და პედრო ინფანტე. 1946 წელს გამოვიდა ოქროს პალმის რტოს მფლობელი მექსიკური ფილმი „მარია კანდელარია“ (María Candelaria). 1950-60-იან წლებში მექსიკაში მოღვაწეობდა ცნობილი ესპანელი რეჟისორი ლუის ბუნიუელი, რომელმაც მექსიკაში 20-მდე ფილმი გადაიღო, მათ შორის „ვირიდიანა“ (Viridiana, 1961) და „გამანადგურებელი ანგელოზი“ (El ángel exterminador, 1962). 1970-იან წლებში მექსიკაში გადაიღეს მრავალი საშინელებათა და საბრძოლო ფილმი. უფრო ბოლო პერიოდში კი გადაიღეს ისეთი ფილმები, როგორებიცაა „შეყვარებული ძაღლები“ (Amores perros, 2000 წ) და „და დედაშენიც“ (Y Tu Mamá También, 2001 წ), რომლებმაც დიდ წარმატებას მიაღწიეს, მათი შემქმნელები ალფონსო კუარონი და ალეხანდრო გონსალეს ინიარიტუ კი ჰოლივუდის რანგის რეჟისორები გახდნენ. ალეხანდრო გონსალეს ინიარიტუმ 2006 წელს გადაიღო ფილმი „ბაბილონი“, ალფონსო კუარონმა კი „კაცობრიობის შვილი“ (2006) და „ჰარი პოტერი და აზკაბანის ტყვე“ (2004). კიდევ ერთმა მექსიკელმა, ასევე ჰოლივუდის დონის რეჟისორმა ესპანეთსა და ჰოლივუდში — გილერმო დელ ტორომ გადაიღო „გამოქვაბულის ლაბირინთი“ (2006) და „ობოლი“ (El Orfanato, 2007). გარდა ამისა, დღეისათვის სახელგანთქმული მექსიკელი კინოსმწარმოებლები არიან ასევე რეჟისორი კარლოს კარერა („მამა ამაროს დანაშაული“) და სცენარისტი გილერმო არიაგა. 2008 წლის დეკემბერში კარლოს კუარონმა გადაიღო „რუდო და კურსი“ (Rudo y Cursi).
მინიატიურა|გამოჩენილი არგენტინელი მსახიობები ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალზე, 1961 წ.
მინიატიურა|ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული ბრაზილიელი მსახიობი [[კარმენ მირანდა]]
ბრაზილიაში, მოძრაობა სინემა ნოვომ განსაკუთრებული გზა შექმნა კრიტიკოსი და ინტელექტუალი სცენარისტების ნაშრომებზე ფილმების გადასაღაბად, ტროპიკულ ლანდშაფტთან დაკავშირებული მკვეთრი ფოტოგრაფიის განვითარებისთვის და პოლიტიკური გზავნილებისათვის. თანამედროვე ბრაზილიური კინოინდუსტრია უფრო მომგებიანია ქვეყნის შიგნით, ზოგიერთ მის პროდუქციას კი პრიზები და აღიარება მიღებული აქვს ევროპასა და შეერთებულ შტატებში, მათ შორისაა „ცენტრალურის სადგური“ (Central do Brasil, 1998), „ღმერთის ქალაქი“ (Cidade de Deus, 2002) და „ელიტური რაზმი“ (Tropa de Elite, 2007).
რამდენიმე გამორჩეული ფილმი აქვს შექმნილი პუერტო-რიკოს კინოს, მათ შორის „ლიამადა მენუდოს თავგადასავალი“ (Una aventura llamada Menudo, 1982), „დორისის დღეები“ (Los Diaz de Doris, 2002) და „თითქმის ახლოს“ (Casi Casi, 2006). 1980-1990-იან წლებში ადგილობრივი კინოინდუსტრია ძლიერ აზარალა ჰოლივუდიდან მოზღვავებულმა ფილმებმა, თუმცა ამ პერიოდის შემდეგ მაინც შეიქმნა რამდენიმე საყურადღებო ფილმი და ინდუსტრიაც კრიზისიდან გამოვიდა.
კუბის რევოლუციის შემდეგ კუბური კინო განებივრებულია ოფიციალური მხარდაჭერითა და მნიშვნელოვანი კინორეჟისორების თანადგომით, რომელთა შორისაა ტომას გუტიერეს ალეა.
ასევე უნდა აღინიშნოს, რომ მრავალმა ლათინოამერიკელმა მნიშვნელოვან წარმატებას მიაღწია ჰოლივუდში, მაგალითად კარმენ მირანდამ (პორტუგალიელ-ბრაზილიელი), კატი ხურადომ (მექსიკელი), სალმა ჰაიეკმა (მექსიკელი), ბენისიო დელ ტორომ (პუერტო-რიკოელი). გარდა ამისა, კინოწარმოებაში საკუთარი ნიშანი დაიმკვიდრეს მექსიკელმა ამერიკელებმაც, მაგალითად რობერტო როდრიგესმა.
ლიტერატურა
ამერიკის კოლუმბამდელი კულტურები თავდაპირველად ორალური იყო, თუმცა მაიამ და აცტეკებმა მაგალითად, შეიმუშავეს კოდექსები. ევროპელი კოლონიზატორების მოსვლის შემდეგ, ზოგიერთ მითოლოგიურ და რელიგიურ რწმენებს წერილობითი სახე მისცეს, მათ შორისაა პოპოლ ვუჰი. მიუხედავად ამისა, ზეპირი გადმოცემებით თხრობის ტრადიცია დღემდე შემორჩენილია, მაგალითად პერუში მცხოვრებ კეჩუაზე მოლაპარაკეებსა და გვატემალაში მცხოვრებ კიჩეს ხალხს შორის.
thumb|კოლუმბიელი მწერალი [[გაბრიელ გარსია მარკესი]]
იმ მომენტიდანვე, როცა ევროპელებმა ახალი კონტინენტი აღმოაჩინეს, ადრეულმა მკვლევრებმა და კონკისტადორებმა თავიანთი თავგადასავლების წერა დაიწყეს, ამის მაგალითია კოლუმბის წერილები ან თუნდაც ბერნალ დიას დელ კასტილიოს ჩანაწერები მექსიკის დაპყრობის შესახებ. კოლონიურ პერიოდში, წერის კულტურა ხშირად ეკლესიის ხელში იყო, რომლის კედლებშიც მაგალითად ხუანა ინეს დე ლა კრუსმა შთამბეჭდავი ლექსები და ფილოსოფიური ესეები დაწერა. XVIII აუკუნის დასასრულს და XIX საუკუნის დასაწყისისათვის წარმოჩნდა სრულიად განსხვავებული, კრილიოს ხალხის ლიტერატურული ტრადიციები, მათ შორის იყო ხოსე ხოაკინ ფერნანდეს დე ლისარდის პირველი რომანი „ქეციანი თუთიყუში“ (1816).
XIX საუკუნე „საფუძვლიანი ფიქციის“ (კრიტიკოს დორის სომერსის სიტყვებით) პერიოდი იყო. დაიწერა რომანები რომანტიკული თუ ნატურალისტური ტრადიციებით, რომლებშიც ეროვნული იდენტობის ჩამოყალიბებას ცდილობდა და რომლებიც ხშირად ფოკუსირებული იყო ადგილობრივ საკითხზე ან დიქტომიაზე „ცივილიზაცია თუ ბარბარიზმი“; ამის მაგალითებია დომინგო სარმიენტოს „ფაკუნდო“ (1845), ხუან ლეონ მერას „კუმანდა“ (1879), ეუკლიდის და კუნიას „აჯანყებულები უკანა მიწიდან“ (Os Sertões, 1902). XIX საუკუნეში ასევე შეიქმნა მაშადუ დე ასისის რელისტური ნაწარმოებები; ეს მწერალი მეტაფორის სიურეალისტურ მექანიზმებსა და თხრობის თამამ კონსტრუქციებს იყენებდა, რომელთა უმრავლესობაც კრიტიკოს ჰაროლდ ბლუმს აღაფრთოვანებს.
thumb|upright|220პქ|ჩილელი პოეტი [[გაბრიელა მისტრალი — პირველი ლათინოამერიკელი, რომელმაც ნობელის პრემია მიიღო 1945 წელს.]]
XX საუკუნის დამდეგს გამოჩნდა მოდერნიზმი — პოეტური მოძრაობა, რომლის საფუძველიც გახდა ნიკარაგუელი პოეტის, რუბენ დარიოს ნაწარმოები „ასული“ (1888). ეს პირველი ლათინოამერიკული ლიტერატურული მოძრაობა იყო, რომელმაც რეგიონსგარე ლიტერატურის კულტურაზე მოახდინა გავლენა, ასევე, ის პირველი ნამდვილი ლათინოამერიკული ლიტერატურა იყო, რომელშიც ეროვნული განსხვავებები წინა პლანზე წამოწეული საკითხი აღარ იყო. მაგალითად, კუბელი პატრიოტი ხოსე მარტი ასევე ცხოვრობდა მექსიკასა და შეერთებულ შტატებში და წერდა არგენტინული ჟურნალებისთვის.
thumb|left|არგენტინელი მწერალი [[ხორხე ლუის ბორხესი 1969 წ.]]
მიუხედავად ამისა, ის, რამაც რეალურად მონიშნა ლათინოამერიკული ლიტერატურა მსოფლიო რუკაზე, ეჭვგარეშეა, რომ ეს 1960-1970-იანი წლების ლიტერატურული ბუმი იყო, რაც გამბედავი და ექსპერიმენტული რომანებით გამოირჩეოდა (მაგალითად ხულიო კორტასარის „კლასობანა“ (1963)), რომელიც მრავალჯერ გამოიცა ესპანურად და სწრაფად ითარგმნა ინგლისურად. ბუმის გადამწყვეტი რომანი იყო გაბრიელ გარსია მარკესის „მარტოობის ასი წელიწადი“ (1967), რომელმაც დაამკვიდრა მაგიური რეალიზმი და ლათინოამერიკული ლიტერატურა წინ წასწია. თუმცა, ამ პერიოდის სხვა მნიშვნელოვანი მწერლები, მაგალითად პერუელი მარიო ვარგას ლიოსა და კარლოს ფუენტესი ამ ჩარჩოებში ადვილად ვერ ჩასხდნენ. ბუმის კულმინაცია ალბათ იყო პარაგვაელი მწერლის, აუგუსტო როა ბასტოსის „მე უზენაესი“ (1974). ბუმის კვალდაკვალ, ხელახლა წარმოჩნდა მრავალი მწერალი, მათ შორის ხუან რულფო, ალეხო კარპენტიერი და დაგვირგვინდა ხორხე ლუის ბორხესით.
რეგიონის თანამედროვე ლიტერატურა რეზონანსული და მრავალგვარია, დაწყებული პაულო კოელიოსა და ისაბელ ალიენდეს ბესტსელერებით, დამთავრებული დიამელა ელტიტის, ჯინინა ბრასკის, რიკარდო პილიასა და რობერტო ბოლანიოს უფრო ავანგარდული და კრიტიკულად შეფასებული ნაშრომებით. მნიშვნელოვანი ყურადღება დაეთმო ასევე „დამამტკიცებელ“ ჟანრს. და ბოლოს, მემატიანეების ახალი თაობა ძირითადად ჟურნალისტებითაა წარმოდგენილი, მათ შორის არიან მექსიკელი კარლოს მონსივაისი (1938-2010) და ჩილელი პედრო ლემებელი.
რეგიონს შეუძლია დაიკვეხნოს ნობელის პრემიის ექვსი ლაურეატით: ჩილელი პოეტები — გაბრიელა მისტრალი (1945) და პაბლო ნერუდა (1971), კოლუმბიელი მწერალი გაბრიელ გარსია მარკესი (1982), გვატემალელი მწერალი მიგელ ანხელ ასტურიასი (1967), მექსიკელი პოეტი და ესეისტი ოკტავიო პასი (1990) და პერუელი მწერალი მარიო ვარგას ლიოსა (2010).
მუსიკა და ცეკვა
thumb|250px|ყოველწლიური კარნავალი "ალეგრია პორ ლა ვიდა" [[მანაგუაში, ნიკარაგუა]] ჩანაწერების რაოდენობის გაყიდვის თვალსაზრისით, ლათინურმა ამერიკამ მსოფლიოს მრავალი წარმატებული მომღერალი აჩუქა. ყველაზე წარმატებულებს შორის არიან გლორია ესტეფანი (კუბა), რობერტო კარლოსი (ბრაზილია) — ორივე მათგანს 100 მილიონზე მეტი ჩანაწერი აქვს გაყიდული, კარლოს სანტანა (მექსიკა) 75 მლნ-ზე მეტი, ლუის მიგელი (მექსიკა), შაკირა (კოლუმბია) და ვისენტე ფერნანდესი (მექსიკა) — 50 მილიონზე მეტი გაყიდული ჩანაწერით.
thumb|left|upright|[[სალსას ცეკვა, კალი], კოლუმბია]] thumb|left|250ox|[[ანტონიო კარლოს ჟობიმი — ბოსა-ნოვას წარმომადგენელი ბრაზილიელი კომპოზიტორი, საყოველთაოდ ცნობილია საკუთარი კომპოზიციით „The Girl from Ipanema“, რომელიც ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული სიმღერაა.]]
კარიბული ესპანური მუსიკა, მაგალითად მერენგე, ბაჩატა, სალსა და უფრო ახალი რეგეტონი ისეთი ქვეყნებიდან, როგორებიცაა დომინიკელთა რესპუბლიკა, პუერტო-რიკო, ტრინიდადი და ტობაგო, კუბა და პანამა, აფრიკული რითმებისა და მელოდიების ძლიერი გავლენის ქვეშაა. ჰაიტის კომპა მუსიკის ჟანრია, რომელსაც მრავალი გავლენა ეტყობა და შესაბამისად სხვა კარიბული ესპანურის მსგავსია, აქვს ჯაზისა და თანამედროვე სოულის ელემენტებიც.
სხვა ცნობილი ლათინოამერიკული მუსიკალური ჟანრებია არგენტინული და ურუგვაული ტანგო, ასევე განსხვავებული ნუევო ტანგო — ტანგოს, აკუსტიკისა და ელექტრონული მუსიკის ნაზავი, რომლის წარმომადგენელიცაა ვირტუოზი ასტორ პიაცოლა. ასევე, სამბა, ჩრდილოეთამერიკული ჯაზი, ევროპული კლასიკური მუსიკა და ბრაზილიურ სახესხვაობა ბოსა-ნოვასთან შერწყმული ჩორო, რომლის წარმომადგენლებიც არიან გიტარისტი ჟუან ჟილბერტუ და პიანისტი ანტონიო კარლოს ჟობიმი.
სხვა გავლენიან ლათინოამერიკულ ჰანგებს შორისაა ანტილიური სოკა და კალიფსო, ჰონდურასული პუნტა, კოლუმბიური კუმბია და ვალიენატო, ჩილეური კუეკა, ეკვადორული ბოლეროსი და როკოლერასი, მექსიკური რანჩერა და მარიაჩი, რომელიც მექსიკურ სოულს გადმოსცემს, ნიკარაგუული პალო დე მაიო, პერუული მარინერა და ტონდერო, ურუგვაული კანდომბე, საფრანგეთის ანტილური ზუკი (მომდინარეობს ჰაიტური კომპადან) და კოლუმბამდელი ტრადიციული მუსიკის მრავალგვარი სტილი, რომელიც ფართოდაა გავრცელებული ანდების რეგიონში.