cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The God That Failed
The God That Failed — ამერიკული მძიმე მეტალ ჯგუფ მეტალიკის სიმღერა და მეათე სიმღერა მათი მეხუთე სტუდიური ალბომიდან Metallica. სიმღერა არასოდეს გამოსულა სინგლის სახით, მაგრამ იგი იყო პირველი სიმღერა ალბომიდან, რომელიც საზოგადოებამ მოისმინა. იგი იყო ასევე ერთ-ერთი პირველი მეტალიკის ჩანაწერებიდან, რომელიც შესრულებული იყო ნახევარი საფეხურით დაბლა აწყობილი გიტარებით.
კომპოზიცია და ჩაწერა
ტექსტის ავტორმა, მთავარმა ვოკალისტმა და რიტმულმა გიტარისტმა ჯეიმზ ჰეტფილდმა სიმღერა დაახასიათა როგორც „ძალიან ლამაზი... ნელი, მძიმე და მახინჯი.“ მთავარი გიტარისტი კირკ ჰემეტი იხსენებს მისი სოლოს სიმღერაში ჩასმის პროცესს:  ჰემეტის ნათქვამის მიხედვით, იგი და მუსიკალური პროდიუსერი ბობ როკი მუშაობდნენ ჰემეტის სოლოზე სიმღერაში. ერთად მათ შექმნეს მელოდია, რომლისთვისაც ჰემეტს სურდა, დაემატებინა ჰარმონია. პროდიუსერმა გამოთქვა აზრი, რომ ეს სოლო სიმღერის ჟღერადობას მეტისმეტად „მშვენიერს“ გახდიდა და შესთავაზა დაეკრათ იგი ერთი ოქტავით მაღლა. საბოლოოდ სოლო ჩაიწერა ჰემეტის მიერ მისი მრავალჯერ შესრულების შემდეგ ალბომის ჩაწერისას. ჰემეტი შედეგს მის ერთ-ერთ ფავორიტ სოლოებს შორის ასახელებს ალბომიდან.
მნიშვნელობა
სიმღერის მთავარი თემაა რელიგია, ადამიანის დამოკიდებულება მასზე და დაუჯილდოებელი რწმენა ღვთისა, რომელსაც არ ძალუძს განკურნება. ტექსტი დაწერილია იმ ტანჯვის შთაგონებით, რომელიც განიცადა ჰეტფილდმა დედის გარდაცვალების შედეგად და გარდაცვალების გარემოებათა გამო. ჯეიმზის დედა წამლებზე უარს ამბობდა და მხოლოდ ღვთის რწმენის იმედად იყო, როცა სიმსივნე ტანჯავდა. მას სჯეროდა, რომ ღმერთი განკურნავდა. ჯეიმზმა იგრძნო, რომ არ მიჰყოლოდა დედამისი საკუთარ ქრისტიანულ რწმენას, შესაძლოა გადარჩენილიყო.
ბეილორის უნივერსიტეტის ასისტენტ-პროფესორი რელიგიის საკითხებში პოლ მარტენსი აღნიშნავს, რომ სიმღერა აღფრთოვანებით იქნა მიღებული ზოგიერთი ისეთი ანტი-რელიგიური და ათეისტური დაჯგუფებების მიერ, როგორებიცაა ვებ-საიტები Alabama Atheist და The Secular Web, მიუხედავად იმისა, რომ ჰეტფილდი სიმღერაში კი არ ზეიმობს ღმერთის ამ მარცხს, არამედ ადანაშაულებს მას, დედამისის რწმენისა და სიკვდილის გამო, უაზრო ცხოვრების შექმნის გამო.
კითხვის გასაგრძელებლად
კატეგორია:1991 წლის სიმღერები კატეგორია:მეტალიკის სიმღერები
კობი
კობი — სოფელი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიცპალიტეტში, მდებარეობს მდინარე თერგის მარჯვენა ნაპირზე. თემის ცენტრი (სოფლები: აბანო, ალმასიანი, ბურმასიგი, ჯიმარა, დესი, კართაყაუ, კეტრისი, მნა, ნოგყაუ, რესი, სუათისი, ტეფი, უხათი, ქვემო ოქროყანა, შევარდენი, ცოცოლთა). ზღვის დონიდან 1970 მეტრი. სტეფანწმინდიდან 20 კილომეტრი.
ისტორია
ხევის ერთ-ერთი უძველესი დასახლებაა. სოფლის აღმოცენებას ხელი შეუწყო მთიულეთიდან ხევში გადასასვლელ უმოკლეს გზაზე მდებარეობამ, რასაც უდიდესი ეკონომიკური და სტრატეგიული მნიშვნელობა ჰქონდა. ამასთან, კობი წარმოადგენდა ისტორიული ხევის სამი ხეობის — თერგის, თრუსოსა და სნოს — შეერთების ადგილს და მათ დამაკავშირებელ პუნქტს. წერილობით წყაროებში იგი პირველად XIV საუკუნის შუა წლებში იხსენიება („ძეგლი ერისთავთა“). ქსნის ერისთავს, გირშელს, მნის ციხის აღების შემდეგ, მოხევეებთან ბრძოლის საწყის პუნქტად კობი აურჩევია და იქ გამაგრებულა. ადრინდელ შუა საუკუნეებში და საქართველოს ერთიანი სამეფოს არსებობის დროსაც კობს, როგორც მნიშვნელოვან სტრატეგიულ პუნქტს, სამეფო ხელისუფლება დიდ ყურადღებას აქცევდა. XIV-XVII საუკუნეში, ქსნისა და არაგვის ერისთავები დროდადრო ეცილებოდნენ საქართველოს მეფეებს ხევის ამ მნიშვნელოვან პუნქტს, მაგრამ იმ ხანებში მთელ ხევსა და მასზე გამავალ მნიშვნელოვან ტრასებს უმეტესად საქართველოს მეფეები ფლობდნებ. თუ როგორი იყო მეფის ძალაუფლების გავლენა ამ მხარეზე, ნათლად ჩანს 1439 წელს, სამების ტაძრის „სულთა მატიანეში“ ჩართული მეფე ალექსანდრე I-ისადმი მთიელთა მიერ მიცემული ფიცისა და განჩინებიდან.
კობი იყო მთიელთა წარმომადგენლების თავშეყრის ადგილი. აქ გადასცემდნენ ხოლმე მეფეებს მძევლებს. XVII-XVIII საუკუნეებში, კობი კვლავ გახდა სამეფო ხელისუფლებისა და არაგვის ერისთავთა ცილობის ობიექტი, მაგრამ საერისთავოს გაუქმების შემდეგ ქართლ-კახეთის სამეფო ხელისუფლებამ მთელ ხევთან ერთად კობიც დაიბრუნა და იგი საგამგებლოდ ერთ-ერთ ბატონიშვილს უბოძა. XVIII საუკუნის მიწურულისთვის ხევს ვახტანგ ბატონიშვილი განაგებდა. რუსეთთან რეგულარული ურთიერთობის დაწყების შემდეგ, აქ გამავალი მნიშვნელოვანი გზის კობის მონაკვეთს ადგილობრივი მოსახლეობა ემსახურებოდა. აქვე იყო მგზავრთა დასასვენებელი და ცხენების გამოსაცვლელი საგზაო სადგური, რამაც მთელი XIX საუკუნის განმავლობაში იარსება.
დემოგრაფია
კობში, უძველესი დროიდან ქართველები სახლობდნენ, მხოლოდ XVIII საუკუნეში, გაჩნდა სოფელში ოსური მოსახლეობა.
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კარლო მუშკუდიანი
კარლო მუშკუდიანი (დ. 15 აგვისტო, 1945, ცაგერი — გ. მაისი, 2007) — ქართველი პოლიტიკოსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1969)
მარავი
მარავი (ოფიციალურად მარავის ისლამური ქალაქი; Islamikong Lungsod ng Marawi) ― მეოთხე კლასის შემადგენელი ქალაქი და სამხრეთ ლანაოს პროვინციის დედაქალაქი, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, ქალაქის მოსახლეობა 207 010 ადამიანს შეადგენს.
მარავის მკვიდრებს ხშირად მარანაოებს უწოდებენ. მოსახლეობის მშობლიური ენა მარანაულია. ქალაქს სახელი ეწოდა ლანაოს ტბის შესაბამისად, რომელსაც ადგილობრივები მერანაუს უწოდებენ. მაღლა მდებარეობისა და ცივი კლიმატის გამო ქალაქს ხშირად „სამხრეთის ზაფხულის დედაქალაქს“ უწოდებენ. მსგავსი მეტსახელი აქვს ქალაქ მალაიბალაისაც.
2017 წლის 23 მაისს ქალაქი მარავის ბრძოლის დროს დაზიანდა, როდესაც ისლამური სახელმწიფოს მებრძოლებმა ქუჩებში მასიური ბრძოლა გააჩაღეს. შეიარაღებული კონფლიქტი 2017 წლის 23 ოქტომბრამდე გაგრძელდა, როდესაც თავდაცვის მდივანმა, დელფინ ლორენსანამ ბრძოლის დასრულების შესახებ გამოაცხადა. ქალაქი ყველაზე მეტადმ ისლამური სახელმწიფოს მებრძოლების განსადევნად Phillippine Air Force-ის მიერ განხორციელებული დაბომბვების შემდეგ დაზიანდა.
დანსალანის მუნიციპალიტეტი
მარავი 1639 წლის ოქტომბერში ესპანელებმა დააარსეს როგორც დანსალანი. ესპანელებს კონკისტადორი ფრანსისკო ატიენსა ხელმძღვანელობდა, რომელიც ილიგანიდან მოვიდა და ლანაოს ტბის მიმდებარედ მთელი ტერიტორიის დაპყრობას ცდილობდა. იმავე წელს ათასობით მარანაოელმა მეომარმა ესპანელებს უკან, ილიგანამდე დახევა აიძულა. ესპანელები ამ ტერიტორიაზე გვიან XIX საუკუნეში დაბრუნდნენ, როდესაც მაგინდანაოს სასულთნოს დაპყრობა დაიწყეს. 1907-1940 წლებში დანსალანი ლანაოს პროვინციის დედაქალაქი იყო.
გეოგრაფია
მარავის ფართობი 8 755 ჰექტარია. მდებარეობს ლანაოს ტბის უკიდურეს ჩრდილოეთ სანაპიროზე. მარავს ჩრდილოეთიდან კაპაისა და საგიარანის მუნიციპალიტეტები ესაზღვრება, სამხრეთიდან ― ლანაოს ტბა, აღმოსავლეთიდან ― ბუბონგისა და დიტსაან-რამაინის მუნიციპალიტეტები, ხოლო დასავლეთიდან ― მარანტაოსა და საგიარანის მუნიციპალიტეტები. ქალაქის კომერციული ცენტრიდან 2 კმ-ის დაშორებით ბაგანგის პლაჟი მდებარეობს.
ისლამური ქალაქის ტერიტორიაზე მდებარეობს ეროვნული პარკი, წმინდა მთის ეროვნული პარკი, რომელიც გიმბასა და პაპანდაიანის ბარანგაების ტერიტორიაზე მდებარეობს. ეროვნული პარკის ფართობი 94 ჰექტარია. დაცული ტერიტორია 1965 წლის 5 აგვისტოს დაარსდა №4190 რესპუბლიკური აქტის საფუძველზე. პარკის უმაღლესი მწვერვალი მუპოს მთაა (270 მ). წმინდა მთის ეროვნული პარკი იდეალურია ფრინველებზე დაკვირვებისა და მთაზე ცოცვისთვის.
ბარანგაები
მარავი პოლიტიკურად 96 ბარანგაიდ იყოფა.
კლიმატი
მარავის კლიმატი მთელი წლის მანძილზე თბილი და ნალექიანია. ქალაქი ლანაოს ტბის მახლობლად 700 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს.
დემოგრაფია
მარავის მოსახლეობის მშობლიური ენა მარანაულია. ადგილობრივთა ნაწილი მაგინდანაოს, ირანუნის, ინგლისურ და ტაგალურ ენებზეც საუბრობს.
მარავი მუსლიმური ქალაქია. მოსახლეობის 99.6%-ს ისლამის მიმდევრები შეადგენენ. შარიათის კანონები მოქმედებს, თუმცა ქვებით ჩაქოლვის, ამპუტაციის, დასახიჩრებისა და სხვა სასჯელების გარეშე, რომლებიც ფილიპინების კანონმდებლობას ეწინააღმდეგება. ალკოჰოლური სასმებელის გავრცელება და აზარტული თამაშები აკრძალულია. ქალები ვალდებული არიან, თავსაბურავები ატარონ. არამუსლიმები ამ კანონებისგან თავისუფლდებიან.
ეკონომიკა
მარავის ეკონომიკის წამყვანი სექტორი სოფლის მეურნეობა და ვაჭრობაა. ქალაქის ინდუსტრიათა დიდი ნაწილი სოფლის მეურნეობაზეა ორიენტირებული. მათ შორისაა: ბრინჯისა და სიმინდის მოყვანა, სამშენებლო აგურების წარმოება, ოქრომჭედლობა და სხვ. მარავის ტერიტორიაზე მდებარეობს Agus 1 ჰიდროელექტროსადგური.
ადგილობრივი მმართველობა
ქალაქის აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაური მერია. საკანონმდებლო ორგანოს საქალაქო საბჭო (Sangguniang Panlungsod) წარმოადგენს, რომელსაც ვიცე-მერი ხელმძღვანელობს და მერის დროებითი ვაკანსიის დროს აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაურის უფლებამოსილებასაც ასრულებს. 2021 წლისთვის ქალაქის მერი მახულ უ. განდამრაა, ხოლო ვიცე-მერი ― ანოუარ ა. აბდულრაუფი. ფილიპინების წარმომადგენელთა პალატაში ქალაქის წარმომადგენელია ანსარუდინ აბდულ მალიკ ა. ადიონგი.
განათლება
მარავის ტერიტორიაზე მდებარეობს ფილიპინების უდიდესი სახელმწიფო უნივერსიტეტის, მინდანაოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის მთავარი კამპუსი. სხვა უმაღლეს სასწავლებლებს შორის აღსანიშნავია: მუსლიმური მინდანაოს უნივერსიტეტი, პაკასუმის კოლეჯი, ლანაოს ტბის კოლეჯი, მარვის ისლამური კოლეჯი, ლანაოს ცენტრალური კოლეჯი, დანსალანის პოლიტექნიკური კოლეჯი და სხვ.
სქოლიო
კატეგორია:მარავი კატეგორია:ბანგსამოროს ქალაქები კატეგორია:1907 წელს დაარსებულები ფილიპინებში კატეგორია:ფილიპინების პროვინციული დედაქალაქები კატეგორია:ფილიპინების შემადგენელი ქალაქები
Polyrhachis prometheus
Polyrhachis prometheus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
The Lady Is a Tramp
The Lady Is a Tramp (ქალი არის მაწანწალა) — სიმღერა 1937 წლის მიუზიკლიდან Babes in Arms. სიმღერა დაწერილია რიჩარდ როჯერსის და ლორენს ჰანტის მიერ. იგი მაღალ საზოგადოებაზე და მის მკაცრ ეტიკეტზე.
ტონი ბენეტის და ლედი გაგას დუეტი
ტონი ბენეტმა და ლედი გაგამ ამ სიმღერის ხელახალი ვერსია ჩაწერეს 2011 წელს. სიმღერა შესულია ტონის ალბომში Duets II, რომელიც გამოვიდა 2011 წელს ტონის 85-ე დაბადების დღის აღსანიშნავად. სიმღერა გამოვიდა, როგორც მეორე სინგლი ალბომიდან Body and Soul-ის შემდეგ, რომელიც ჩაწერილია დუეტში ემი უაინჰაუსთან ერთად, მის გარდაცვალებამდე რამდენიმე თვით ადრე. ტონიმ გაგა შეაქო სიმღერის ჩაწერისას და უწოდა "ჯაზის ლედი". გაგამ და ტონი სიმღერა ერთად პირველად ცოცხლად შეასრულეს ტელეკომპანია ABC-ს მადლიერების დღის სპეციალურ გადაცემაში A Very Gaga Thanksgiving.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1937 წლის სიმღერები კატეგორია:ელა ფიცჯერალდის სიმღერები კატეგორია:ფრენკ სინატრას სიმღერები კატეგორია:ლედი გაგას სიმღერები კატეგორია:ტონი ბენეტის სიმღერები კატეგორია:ჯაზის სტანდარტები
ძვ. წ. V საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
...
კატეგორია:ძვ. წ. V საუკუნე
აფრიკული ღორის ცხელება
აფრიკული ღორის ცხელება — გამოწვეულია ამავე სახელწოდების ვირუსით, რომლითაც ინფიცირდება შინაური და ველური ღორები, ასევე ტკიპების ზოგიერთი სახეობა. ვირუსი იწვევს მომაკვდინებელ ჰემორაგიულ დაავადებას შინაურ ღორებში. ვირუსის ზოგიერთ შტამს შეუძლია ცხოველი ინფიცირებიდან ერთ კვირაში მოკლას. სხვა ცხოველებში ეს ვირუსი რაიმე შესამჩნევ დაავადებას არ იწვევს. აღცვ ენდემიურია სუბსაჰარის აფრიკაში და წარმოჩინდება ციკლურად გარეულ ღორებში. ეს ვირუსი პირველად აღწერეს ევროპელმა ჩასახლებულებმა სუბსაჰარის აფრიკის იმ რეგიონებში სადაც ეს ვირუსი იყო გავრცელებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცხოველთა დაავადებები
არგენტინული პესო
არგენტინული პესო — არგენტინის ამჟამინდელი ვალუტა. მისი ISO 4217 კოდია ARS. ერთი პესო იყოფა 100 სენტავოდ. არგენტინის რამდენიმე ძველი ვალუტის სახელიც სწორედ პესო იყო. რაც შეეხება სხვა ვალუტებთან მიმართებას, 2002-2008 წლებში 3 პესო 1 აშშ დოლარს უდრიდა, ხოლო 2010 წელს 4 პესო — 1 აშშ დოლარი. 2018 წლიდან დაიწყო არგენტინული პესოს აშშ დოლართან კურსის მკვეთრი დაცემა. 2020 წლის 2 აპრილის მდგომარეობით 1 აშშ დოლარი 64 პესოს უდრიდა.
ამჟამად მიმოქცევაშია პესოს 10; 20; 50; 200; 100; 500 და 1000 ნომინალიანი ბანკნოტები, ხოლო რაც შეეხება მონეტებს 10; 25; 50 სენტავოსა და 1 და 2 პესოს ნომინალები.
სქოლიო
კატეგორია:ბრუნვაში არსებული ვალუტები კატეგორია:არგენტინა
ჰირაკოთერიუმი
მინი|მარჯვნივ|250პქ|ჰირაკოთერიუმი ჰირაკოთერიუმი (Hyracotherium) — ცხენისებრთა ოჯახის ამომწყდარი გვარი. გავრცელებული იყო ჩრდილოეთ ამერიკის და ევროპის ეოცენში (არსებობს ცნობა ჰირაკოთერიუმის ნაშთების ცენტრალურ აზიაში პოვნის შესახებ). ოჯახის უძველესი წარმომადგენელი, რომელსაც ცხენის შორეულ წინაპრად მიიჩნევენ, პატარა მოკლედრუნჩიანი ცხოველი იყო. წინა კიდურებზე ჰქონდა ოთხი თითი, უკანაზე — სამი; ნებისა და წინა ტერფის ძვლები უკვე რამდენადმე დაგრძელებული იყო. ბინადრობდა დაჭაობებულ ტყეში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცხენისებრნი კატეგორია:გადაშენებული ძუძუმწოვრები
Polyrhachis proxima
Polyrhachis proxima — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ამერიკული ვერცხლის არწივი
thumb|ამერიკული ვერცხლის არწივის წინა მხარე ამერიკული ვერცხლის არწივი — აშშ-ის ოფიციალური ვერცხლის მონეტა. პირველად აშშ-ის ზარაფხანამ გამოუშვა 1986 წელს. ჩამოსხმულია 1 ტროას უნციის დენომინაციით, რაც ერთი დოლარის ღირებულებას უტოლდება და მასში გარანტირებული ერთი ტროას უნცია .999 წმინდა ვერცხლია. დამტკიცებულია აშშ-ის კონგრესის მიერ და მხარს უჭერს აშშ-ის ზარაფხანა წონასა და შემცველობაში. ზარაფხანა კოლექციონერთათვის ასევე უშვებს დადაღულ ვერსისაც ვერცხლის ზუსტი წონის და სიწმინდის მითითებით.
კატეგორია:საიუბილეო მონეტები კატეგორია:აშშ-ის მონეტები
მიშელ ჩოსუდოვსკი
მიშელ ჩოსუდოვსკი (დ. 1943) არის კანადელი ეკონომისტი. ის არის ოტავის უნივერსიტეტის ეკონომისტი პროფესორი.
ბიოგრაფია
ჩოსუდოვსკი ასწავლიდა დასავლეთ ევროპაში, ლათინურ ამერიკაში და სამხრეთ აღმოსავლეთ აზიაში როგორც მიწვეული პროფესორი, მუშაობდა როგორც ეკონომიკური მრჩეველი განვითარებადი ქვეყნების მთავრობების და მუშაობდა კონსულტანტად საერთაშორისო ორგანიზაციებში როგორებიცაა გაეროს განვითარების პროგრამა (UNDP), აფრიკის განვითარების ბანკი, გაეროს აფრიკული ინსტიტუტი ეკონომიკური განვითარებისა და დაგეგმარებისთვის (AIEDEP), გაეროს სახალხო ფონდი (UNFPA), ინტერნაციონალური შრომის ორგანიზაცია (ILO), მსოფლიო ჯანდაცვის ორგანიზაცია (WHO), გაეროს ეკონომიკური კომისია ლათინური ამერიკისა და კარიბის ქვეყნებისთვის (UNECLAC ). 1999 წელს ჩოსუდოვსკი გაერთიანდა "ტრანსნაციონალური ფონდი მშვიდობისა და მომავლის კვლევებისთვის" ში როგორც მრჩეველი.
ის არის აქტიური მონაწლიე კანადის ანტისაომარი მოძრაობის და ვრცლად დაწერა იუგოსლავიის ომზე. 11 სექტემბრის ტერაქტის შემდეგ ის ჩართული იყო ამერიკის მთავრობის და ბინ ლადენ ალ-ყაიდას ურთიერთობების მიმოხილვაში. ის ხშირად წერს სტატიებს ლე მონდ დიპლომატიკიში, მესამე მსოფლიოს გამომოცოცხლებაში და სამთვიურ ჟურნალ ფარულ ქმედებაში
ის არის რედაქტორი გლობალიზაციის კვლევის ცენტრისა.
სქოლიო
კატეგორია:კანადელი ეკონომისტები კატეგორია:კანადელი ებრაელები კატეგორია:დაბადებული 1943
ძვ. წ. VI საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
კატეგორია:ძვ. წ. VI საუკუნე
ეს დღე რომ არ ყოფილიყო
ეს დღე რომ არ ყოფილიყო — რეჟისორ ხათუნა გიორგობიანის 2006 წლის ქართული ფილმი.
სიუჟეტი
ანა და მისი უფროსი და მარი ბრმა მამასთან ერთად თბილისის გარეუბანში, დანგრეულ ოთახში ცხოვრობენ, სადაც აფხაზეთიდან გამოქცეულებმა შეაფარეს თავი. მარი პატრონს ეძებს ძლიერი მამაკაცის სახით. კაცი, რომელსაც ის მიენდობა, ნარკოდილერი და სუტენიური აღმოჩნდება. მარის ბრძოლა აღარ შეუძლია და ნარკოტიკებით გაბრუებული ნიკას მიერ შერჩეული მამაკაცების სურვილებს აკმაყოფილებს. ანა ქუჩაში სიმღერით შოულობს ფულს. ის ყველას პატრონია – მამის, დის, საავადმყოფოში მიტოვებული მოხუცისა და ნაგავში გადაგდებული თოჯინისაც კი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2006 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
Polyrhachis pruinosa
Polyrhachis pruinosa — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინი
thumb|ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინი მინიატიურა|ალექსანდრე იუჟინი. ოსკოვის ქართველთა საზოგადოების კომიტეტი. 1914 ალექსანდრე ივანეს ძე სუმბათაშვილ-იუჟინი (რუს. Южин, Александр Иванович (ნამდვილი გვარი: Сумбатов)) (დ. 16 სექტემბერი [ ძვ. სტ. 4 სექტემბერი], 1857, სოფ. კუკუევკა, ახლანდელი ტულის ოლქი — გ. 17 სექტემბერი, 1927, ჟუან-დე-პენი, ნიცის მახლობლად, დაკრძალულია მოსკოვში, ნოვოდევიჩის სასაფლაოზე), რუსი დრამატურგი, მსახიობი. წარმოშობით ქართველი. რსფსრ სახალხო არტისტი (1922). 1863-1877 წლებში ცხოვრობდა საქართველოში.
ბიოგრაფია
ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინი მგზნებარე ტემპერამენტის, ფართო დიაპაზონის, ტრაგიკული პლანის რომანტიკოსი მსახიობი იყო. ასრულებდა აგრეთვე სახასიათო, კომედიურ როლებსაც. მისი სცენური გმირები თავისუფლებისმოყვარე, ბუნტარული სულისკვეთებით გამსჭვალული, ტირანიის წინააღმდეგ მებრძოლი ადამიანები იყვნენ. როლებიდან აღსანიშნავია: დიუნეა, მარჯიზი პოზა, მპრტიმერი (შილერის "ორლეანელი ქალწული", "დონ კარლოსი", "მარიამ სტიუარტი"); დონ კარლოსი, რუი ბლაზი (ჰიუგოს "ერნანი", "რუი ბლაზი"); იაგო, ოტელო, რიჩარდ III, ჰამლეტი (შექსპირის "ოტელო", "რიჩარდ III", "ჰამლეტი"), ურიელი (გუცკოვის "ურიელ აკოსტა"), ეგმონტი (გოეთეს "ეგმონტი"), ლორდი კაკეშამი (უალდის "იდეალური ქმარი"), ფიგარო (ბომარშეს "ფიგაროს ქორწინება"), ჩაცკი, ფამუსოვი (გრიბოედოვის "ვაი ჭკუისაგან"), ტელიატევი (ოსტროვსკის "ცოფიანი ფულები") და სხვა. 1923 წელს მონაწილეობა მიიღო რუსთაველის თეატრში კონსტანტინე მარჯანიშვილის მიერ დადგმულ სპექტაკლში ზურაბ ანტონოვის "მზის დაბნელება საქართველოში".
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსი დრამატურგები კატეგორია:XX საუკუნის რუსი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 16 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1857 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1927 კატეგორია:XIX საუკუნის რუსი მამაკაცი მსახიობები ალექსანდრე
რეგლა (კუბა)
რეგლა — კუბის დედაქალაქ ჰავანის ერთ-ერთი მუნიციპალიტეტი, კომერციული, საპორტო და ინდუსტრიული გარეუბანი.
ქალაქი ცნობილია თავის მდიდარი კოლონიური ისტორიით. პირველი დასახლებები ამ არეალში 1690-იან წლებში გაჩნდა, ამავე პერიოდში აშენდა წმინდა მარიამის ეკლესიაც. ქალაქის დაარსების ოფიციალურ თარიღად 1765 წელი მიიჩნევა. XIX საუკუნეში იგი კონტრაბანდისტების ცენტრს წარმოადგენდა.
ამჟამად ქალაქი ცნობილია საცეკვაო ანსამბლ „გუარაჩეროს დე რეგლათი“.
დემოგრაფია
2004 წელს, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 44 431 ადამიანს შეადგენდა. 9 კმ² ფართობზე მოსახლეობის სიმჭიდროვე იყო 4 936,8 ადამიანი კმ²-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ქალაქები
ჯეკ შეპარდი
thumb|150px|[[მეთიუ ფოქსი ასრულებს ჯეკ შეპარდის როლს]] ჯეკ შეპარდი (Jack Shephard) — სერიალ ”დაკარგულების” მთავარი გმირი. მის როლს ასრულებს მეთიუ ფოქსი. ჯეკი და მისი მამა იყვნენ ქირურგები. მამამისი გარდაიცვალა ახალ ზელანდიაში, რომლის გადმოსვენებისთვის სიდნეიდან ამერიკაში მიფრინავდა. ის სხვა მგზავრებთან ერთად ავიაკატასტროფაში მოხვდა და იდუმალებით აღსავსე კუნძულზე აღმოჩნდა. კუნძულზე ჯეკი გაიცნობს ქეით ოსტინს, რომელიც უყვარდება. შეპარდი თანდათან კუნძულის ლიდერად იქცევა.
კატეგორია:დაკარგულების პერსონაჟები კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები
Personatges de Lost
კა’ დ’ორო
thumb|300px|სასახლის ფასადი გრანდ-კანალის მხარეს. კა’ დ’ორო ან პალაცო სანტა-სოფია (Ca' d'Oro) — სასახლე ვენეციაში, გრანდ-კანალზე, კანარეჯოს რაიონში.
გოტიკური სტილის შენობა XV საუკუნეში, 1425-40 წლებს შორის აშენდა, არქიტექტორი ჯოვანი ბონისა და მისი ვაჟის ბართოლომეო ბონის პროექტით. მის ადგილას უწინ ბიზანტიური სასახლე იდგა, რომლის ფრაგმენტები კა’ დ’ოროს ფასადში შემონახულ იქნა. შენობა კონტარინის ოჯახისთვის იყო განკუთვნილი. სასახლე ყველაზე ელეგანტურად ითვლება ვენეციურ სტილში ნაგებ შენობათა შორის. 1927 წლიდან აქ განლაგებულია გალერეა ფრანკეტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენეციის სასახლეები
ახალი კინდღი
ახალი კინდღი — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში, შავი ზღვის ნაპირზე. თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 10 მ, ოჩამჩირიდან 15 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ახალი კინდღის თემის სოფლები
ვანქის ტაძარი
ვანქის ტაძარი, ვანქის ღვთისმშობლის მამათა მონასტერი — ყოფილი სომხური საკათედრო ტაძარი თბილისში. ვანქის მონასტერი მდებარეობდა ათონელის ქუჩაზე, მტკვრის მარჯვენა სანაპიროს მხარეს.
ისტორია
1236 წლიდან ამიერკავკასიაში იწყება მონღოლთა ამაოხრებელი ლაშქრობანი. ჰ. მანანდიანი „სომეხი ხალხის ისტორიის კრიტიკულ მიმოხილვაში“ წერს: „დიდ კრებაზე (ყურულტაიზე) მონღოლებმა გადაწყვიტეს შესეოდნენ არა მარტო რუსეთსა და ევროპის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ქვეყნებს, არამედ აგრეთვე კავკასიისა და ამიერკავკასიის ქვეყნებსაც, უმთავრესად კი სომხეთსა და საქართველოს... ჩარმაღანმა (ჩინგის ხანის ვაჟი) სომხეთისა და საქართველოსაკენ გაილაშქრა“.
ვენეციელი მოგზაური მარკო პოლო ასე აღწერს XIII საუკუნის ბოლო მეოთხედის თბილისს: „ამ ქვეყანაში ერთი მშვენიერი ქალაქი არის, სახელად თბილისი, რომელიც გარშემორტყმულია გარეუბნებითა და ურიცხვი სიმაგრეებით. მცხოვრებნი ქრისტიანები არიან: ქართველები და სომხები, არიან აგრეთვე ცოტაოდენი სარკინოზნი და ურიები. აქ ამზადებენ აბრეშუმისა და სხვა ქსოვილებს. ხალხი მისდევს ხელოსნობას, ემორჩილება თათართა ხანს“.
“უნდა ვივარაუდოთ, რომ როგორც მანამდე, ასევე მონღოლთა ბატონობის პერიოდშიც კულტურის განვითარების მნიშვნელოვან ცენტრს კვლავ წარმოადგენდა თბილისი, სადაც ქართველი და სომეხი მეცნიერები სიტყვებსა და ქადაგებებს წარმოსთქვამდნენ, სადაც იწერებოდა, იხატებოდა და მრავლდებოდა ხელნაწერები, ითხზვებოდა გმირული ისტორიები, სიმღერები და სხვანი და სხვანი, ” — წერს ვ. ნალბანდიანი წიგნში „თბილისი ძველსომხურ მწერლობაში“.
XIV საუკუნის 20-30 წლებში მონღოლთა გავლენა საკმაოდ შესუსტდა საქართველოში. ამით ისარგებლა გიორგი V-მ და გაათავისუფლა ქვეყანა მონღოლთა უღლისაგან. ამ პერიოდში, XIV საუკუნის დასაწყისში იწყება არაცვანქის, ვანქის ღვთისმშობლის სამონასტრო კომპლექსის და ტაძრის მშენებლობა თბილისის ერთ-ერთ ძველ უბანში, რომელსაც გარეთუბანი ერქვა. თუმცა, საქართველო სომეხთა ეპარქიის საკათედრო ტაძრის დაარსების სხვადასხვა ვერსია არსებობს.
ლეონ მელიქსედ-ბეგის ნაშრომში „ტფილისის ვანქის დაარსების საკითხისათვის“ მოყვანილია ტაძრის აშენების სხვადასხვა ვარაუდები, იგი წერს:
„1. დეკანოზ გიუტ აღაიანცის განცხადება, ვითომ ვანქი დაარსებული იყოს დღეთა გრიგოლ განმანათლებლისა IV საუკუნის დასაწყისში, მოკლებულია ყოველგვარ მეცნიერულ საფუძველს; აგრეთვე არავითარი საფუძველი არა აქვს მინა მედიჩის განცხადებას დაარსებისშესახებ 600 წელს ქრისტესით.
2. გადმოცემა ვანქის დაარსების შესახებ 931 წელს ქრისტესით უმეკ{აანთ} სამი ძმის მიერ (სუჯავთისა, არივწისა და ჯალაპისა) თითქოს ყველაზე მეტად შეეფერება ისტორიულ სინამდვილეს, მხოლოდ თუ ამ გადმოცემაში ნაჩვენებ თარიღს საეჭვოდ ჩავთვლით;
3. უსახელო [ეგნატე იოსელიანი] ავტორის მიერ 1837 წელს შედგენილს თფილისის ეკლესიების აღწერის ჩვენება ვანქის დაარსების შესახებ 1480 წელს... ამ აღწერაში მოხსენებულნი პირნი: ტფილელი მოქალაქენი ავსარქისოვი, ბასტამოვი, ნაზარბეგოვი, ოყაანი და ქართველი თავადი სოლაღოვი ტაძრის დამაარსებლებად ვერ ჩაითვლებიან, არამედ უნდა მიღებულ იქნან მის განმაახლებლად, თათრებისა და ოსმალების მიერ საქართველოს მოოხრების შემდგომ, XV საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში.
4. შარდენის 1672 წლის განცხადებას თითქოს ვანქი დაარსებულ იყოს ოსმალეთიდან გამოქცეულის ვიღაც ოსმალოს ფაშის მიერ, როგორც ეტყობა საფუძვლადა აქვს... კარინიდან {არხრუმიდან} ტფილისში გადმოსახლება „პარუმ“ უმეკ/ომეკისა, ასილად წოდებულისა, რომელიც შემდეგ დროში, ალბათ „ფაშად“ იყო მიჩნეული“.
ამ ცნობების საფუძველზე ლეონ მელიქსედ-ბეგი აკეთებს დასკვნას, რომ „ტფილისის ტაძარი უნდა დაარსებულიყოს ე. წ. კათოლიკეს, აღმაშენებლის „პარონ“ უმეკ/ომეკის სამიშვილის-შვილის მიერ, რომლებიც ძმები იყვნენ: სუჯავთისა... არივწისა და ჯალაპისა, XIV საუკუნის პირველ ნახევარში, დაახლოებით 1319-1351/1352 წლებში. “ამ თარიღს ასახელებს მ. ასრატრიანიც — „XIV საუკუნის დასაწყისში, უმეკ სადჯაატის შვილიშვილებმა... თბილისში ააშენეს მონასტერი, არანცვანქი. “
ეგნატე იოსელიანი კატალოგში თბილისის ვანქის ღვთისმშობლის მამათა მონასტრის შესახებ ვკითხულობთ:„პირველი მამათ მონასტერი, სადაცა მჯდომარეობს ეჯმიაწინით წარმოვლენილი ეპისკოპოსი ანუ არხიეპისკოპოსი, წინამძღვრად წოდებული, განმგებელი საქართველოს ჰაოსთა, ამას შინა არს. აღშენებული ქვითკირით დიდი ეკლესია, ხუთთა სამწირველოთაგან შემდგარი ტრაპეზი. პირველი საშუვალ ეკკლესიისა სახელსა ზედა ყ˜დწმიდისა ღ˜ისმშობელისასა, ხოლო მეორე ჩრდილოეთითა მისსა სახელსი ზედა წმინდათა მოციქულთასა, და მესამე სამჴრეთით სახელსა საერთოსა ზედა წმინდისა და განმანათლებლისა გიორგი პართეველისასა. ესე ყოველი შენობა არს აღშენებული ტფილისის მოქალაქეთა ავსარქისოვისა, ბასტამოვისა, ნაზარბეგოვისა, ოყაანთა და ქართველისა თავადის სოლაღოვისათა, წელსა 1480-სა. ხოლო ესე შენობა განაახლა დიდისა ღუაწლითა ტფილისელმან მოქალაქეთაგანმან დეკანოსმან მისვე ეკკლესიისამან ტერ-ყაზარ ლაზაროვმან წელსა1800-სა. ამას ეკკლესიასა შინა ასვენია ნაწილი წმინდისა იაკობ მიწმინდელისა ნისიბის ეპისკოპოსისა. ამას თქმულსა მონასტერსა აქვს ხუთი გუმბათი, ორი მოწვრილო და სამი დიდნი, ესე ეკკლესია არს ოთხსა სვეტსა ზედა მდგომარე და დაბურვილი წითელის კრამიტით. აქვე ორი სამრეკლო დიდ მშვენნი, ნაშენნი ძველისა არხიტეკტურობით. და არიან ამას შინა ერთი დეკანოზი და ექსვნი მღვდელნი.“
მონასტერთან, აგრეთვე, იყო საქართველოში სომხური ეპარქიის ეპისკოპოსის რეზიდენცია. პლატონ იოსელიანის ცნობით, აქ ინახებოდა იაკობ ნიზიბიელის წმინდა ნაწილები. იგი აგრეთვე აღნიშნავს, რომ მონასტერთან აშენებულია უძველესი სამრეკლო, რომელიც აღადგინა მოქმედმა არქიეპისკოპოსმა კარაპეტმა 1715 წელს.
პლატონ იოსელიანი ამ მონასტრის შესახებ წერდა: „... თავდაპირველად ეკლესია XV საუკუნის ბოლოს იყო აშენებული... ამ ეკლესიის ნანგრევებზე, 1720 წლის ახლოს, მეფე ვახტანგ VI-ის დროს, სომხეთის ეკლესიის პატრიარქის ასტვაცატურის (1715-1725) მმართველობაში, ახლანდელი ააშენეს. ასე ირკვევა ეკლესიის სამხრეთი კედლის წარწერებიდან. სხვა წარწერებით ჩანს, რომ გუმბათი სომხური წელთაღრიცხვის 1198 ე. ი. 1750 წელს, ხოლო მთელი ეკლესიის აღდგენა მეფე ერეკლე II-ის დროს, 1237 ე. ი. 1788 წელს მომხდარა. ვანქი არის კათედრალური საყდარი. მასში მსახურობს არქიეპისკოპოსი ყოველთასომეხთა საქართველოში. მონასტერს აქვს 3 გუმბათი. წარწე რებიდან ჩანს, რომ მონასტრის ერთგუმბათს 1750 წ. ჩაუტარდა რესტავრაცია. საყდარს გარშემო დიდი სასაფლაო ეკვროდა. აქ იყო დასაფლავებული გ. სუნდუკიანი და ბევრი საზოგადო მოღვაწე. აქვე არის მავზოლეუმი, სამრეკლო, რომელიც აშენებულია სომეხი მეცენატისა. მანთაშევის საფლავზე, ამ ეზოშივე არის ეკლესიის მუზეუმი”.
1901-1902 წლებში ხუროთმოძღვრის მიხეილ სალამბეკოვის ხელმძღვანელობით ტაძარი განახლდა. ლეონ მელიქსედ-ბეგს სტატიაში „ტფილისის ვანქის დაარსების საკითხისათვის“ მოჰყავს დეკანოზ გ. აღაინცის ცნობა: „ეკლესიების განმაახლებელთა ველურ ჩვეულებას, რომელნიც ცდილობდნენ მოესპოთ წინანდელ აღმშენებელთა წარწერები და მათ მაგიერ გამოეჭრათ ახლები, რათა უკვდავყოთ თავიანთი სახელები შთამომავლობისათვის, და, სხვათა შორის, სრული ჭეშმარიტებით აღნიშნავს შემდეგს: „ყველას კარგად გვახსოვს ვანქის განახლების სამწუხარო ისტორია, როდესაც განმაახლებელმა ხუროთმოძღვარმა (მ. სალამბეკოვმა) გაწმინდა და მოსპო როგორც ეკლესიის ძველი წარწერები, ისე ვანქის გალავანში {მყოფი} 400-500 წლის საფლავის ქვები და მათი წარწერები“.
დღეს ვანქის სამონასტრო კომპლექსისაგან მხოლოდ სამ იარუსიანი სამრეკლოა გადარჩენილი. მონასტერი XX საუკუნის 30-იან წლებში ქუჩის რეკონსტრუქციასთან დაკავშირებით სამ ეტაპად დაანგრიეს.
წმინდა იაკობის და მაცხოვრის ეკლესია
მინი|ლუიჯი მონტაბონეს ფოტო, 1862 წელი 1802 წლის თბილისის გეგმაზე ვანქის მამათა მონასტრის ტერიტორიაზე აღნიშნულია ორი ეკლესია — №80-ით ღვთისმშობლის მიძინების „დიდი ეკლესია“ და №81-ით ყოველთა წმინდათა „გაჩანაგებული“ ეკლესია. 1837 წლით დათარიღებულ ეგნატე იოსელიანის მიერ შედგენილ კატალოგში „მონასტრები, ეკლესიები ტფილისსა და მის მიდამოებში“ ვანქის მამათამონასტრის აღწერისას ამ ეკლესიის შესახებ აღნიშნულია, რომ ვანქის მამათა მონასტრის „...შინა არს აღშენებული ქვით-კირით... ამასვე დიდსა ეკკლესიასა თანა დასავლეთით მხარეს მიკრვით აღშენებულ არს ორ ატაჟიანი ეკკლესია, ძირის ეკკლესია არს სახელსა ზედა წმინდისა იაკობისასა აწ გაუქმებული და ზეშთი. მეორე სახელსა ზედა მხსნელისა მაცხოვრისასა ყოველთა. და ესე ყოველი შენობა არს აღშენებული... წელსა 1480-სა“. მიუხედავად ეგნატე იოსელიანის ცნობისა, ეს ეკლესია არარის აღნიშნული 1735 წლის ვახუშტი ბატონიშვილის, 1782 წლის, 1785 წლის პიშჩევიჩის და 1800 წლის თბილისის გეგმებზე. თუმცა, იგი ნათლად ჩანს რუსი პეიზაჟისტის ნიკანორ ჩერენცოვის 1832 წლის თბილისის ჩანახატზე და თბილისის 1862 წელს ლუიჯი მონტაბონეს გადაღებულ ფოტოზე. ეგნატე იოსელიანის მიხედვით, 1837 წელს „აწ გაუქმებული და ზეშთი“ ორსართულიანი წმინდა იაკობის და მაცხოვრის ეკლესია, სავარაუდოდ, დაინგრა ანდა ანგრიეს და 1881 წელს მის ადგილზე რუსეთის იმპერიის გენერლის ტერ-გუკასოვის მავზოლეუმი აშენდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ეკლესიები კატეგორია:თბილისის დანგრეული შენობა-ნაგებობები კატეგორია:სომხური სამოციქულო ეკლესია საქართველოში კატეგორია:დანგრეული ტაძრები
ფლავია პენეტა
პენეტას 1 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 2015 წელს აშშ-ის ღია პირველობის ფინალში, მან თანამემამულე რობერტა ვინჩი ორ სეტში დაამარცხა. მატჩის დასრულების შემდეგ დაჯილდოების ცერემონიაზე, პენეტამ განაცხადა, რომ წლის ბოლოს დაასრულებდა პროფესიონალურ კარიერას. ჯამში მას WTA-ის 11 ტურნირი აქვს ერთეულებში მოგებული. იგი იყო პირველი იტალიელი ქალი ჩოგბურთელი, რომელიც ერთეულთა მსოფლიო რეიტინგის ათეულში შევიდა.
სანაკრებო დონეზე, პენეტამ ოთხჯერ მოიგო ფედერაციის თასი იტალიის ნაკრებთან ერთად.
პირადი ცხოვრება
ფლავია პენეტა დაიბადა ბრინდიზში 1982 წლის 25 თებერვალს. ჰყავს უფროსი და. ჩოგბურთის თამაში 5 წლის ასაკში მამასთან ერთად დაიწყო. ფლავიას ფავორიტი ჩოგბურთელი, ერთეულებში დიდი სლემის 9 გზის გამარჯვებული მონიკა სელეში იყო.
2016 წელს, პენეტა იტალიელ ჩოგბურთელ ფაბიო ფონინიზე დაქორწინდა. 2017 წლის 19 მაისს, წყვილს ვაჟი შეეძინა, რომელსაც ფედერიკო დაარქვეს.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი ჩოგბურთელები კატეგორია:ავსტრალიის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში კატეგორია:აშშ-ის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:დაბადებული 25 თებერვალი
ძვ. წ. VII საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
კატეგორია:ძვ. წ. VII საუკუნე
ტეხური
ტეხური — მდინარე დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მარტვილისა და სენაკის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე. სათავე აქვს ეგრისის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მწვერვალ ტეხურიშდუდთან, ზღვის დონიდან 2400 მ სიმაღლეზე. მდინარე რიონს ერთვის მარჯვნიდან. სიგრძე 108 კმ, აუზის ფართობი 1040 კმ². მთავარი შენაკადია მდინარე აბაშა. საზრდოობს წვიმის, თოვლის და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმოვარდნები — მთელი წლის მანძილზე. საშუალო წლიური ხარჯი ნოქალაქევთან 31,8 მ³/წმ. იყენებენ ხე-ტყის დასაცურებლად და სოფლის წისქვილებისათვის. ხეობის ზემო ნაწილში მდებარეობს კურორტი ლებარდე.
მდინარის აუზში 503 შენაკადია, საერთო სიგრძით 1047 კმ. ძირითადი შენაკადები, რომელთა სიგრძე 10 კმ-ზე მეტია არის ხუთი: მარცხენა მდინარე ჩხოროწყუ (11 კმ), მარცხენა მდინარე წაჩხურა (12 კმ), მარჯვენა მდინარე გურძენი (20 კმ), მარჯვენა მდინარე ნახური (11 კმ), მარცხენა მდინარე აბაშა (66 კმ). აბაშის აუზის შეერთების შემდეგ ტეხურის აუზი ღებულობს ასიმეტრიულ ფორმას. მდინარის სიმჭიდროვის კოეფიციენტი ტოლია 1.01 კმ/კმ².
მდინარის კალაპოტი ზომიერად კლაკნილია და ძირითადად დაუტოტავი. სოფელ დობერაზენის მიდამოებში იყოფა 2-3 ტოტად, რის გამოც წარმოიქმნება დაბალი, არამდგრადი კუნძულები კენჭნარ-ქვიშოვანი ზედაპირით. მდინარის კალაპოტისთვის დამახასიათებელია, საშუალოდ ყოველ 30-50 მეტრში, მუხლები და ჩქერები. მდინარის კალაპოტის სიგანე იცვლება 2 მ-დან (სათავიდან 2,5 კმ-ს ქვემოთ) 20 მ-მდე (სოფ. დობერაზენში). ძირითადად ჭარბობს 5 მ. სიღრმეები მუხლებთან შეადგენს 0,3-1,6 მ-ს, ხოლო ჩქერებთან 0,4-5 მ-ს.
მისი კალაპოტი ულამაზესი კლდოვანი კანიონებითა და ქვაბულების სიუხვით გამოირჩევა, რაც იდეალურ პირობებს უქმნის რაფტინგის მოყვარულთ. ტეხურის შუა და ზედა წელის ფაუნა საინტერესოა თავისი მრავალფეროვნებით. აქ მრავლადაა სხვადასხვა სახეობის სარეწაო მნიშვნელობის თევზი: თეთრულა, ტობი, წვერა, ქაშაპი, მურწა. მდინარეში ბინადრობს კალმახიც, მაგრამ მასზე თევზაობა საქართველოს კანონმდებლობით აკრძალულია.
ტეხური თავისი ეკო-პირობებისა და მასში გავრცელებული ფლორისა და ფაუნის მიხედვით, მთელ სიგრძეზე იყოფა პირობითად 3 უბნად ან მონაკვეთად: საკალმახე უბანი, შუა უბანი და შერეული უბანი. მდინარე ტეხურის შუა და ზემო წელის ორივე სანაპირო მდიდარია ტყის რესურსებით.
ცარცული სისტემა
ცარცული სისტემა (პერიოდი) (სახელი ეწოდა ევროპის ტერიტორიაზე ამ სისტემის ნალექებში საწერი ცარცის ფართო გავრცელების გამო) — მეზოზოური ჯგუფის რიგით მესამე (უკანასკნელი) სისტემა (გეოლოგიური წელთაღრიცხვის მეზოზოური ერის უკანასკნელი პერიოდი). მოსდევს იურულ სისტემას (პერიოდს) და წინ უსწრებს პალეოგენურ სისტემას (პერიოდს). აბსოლუტური გეოქრონოლოგიით ცარცული პერიოდი დაიწყო 135-137 მლნ. წლის წინათ და გრძელდებოდა დაახლოებით 70 მლნ. წელი. ცარცული სისტემა გამოყო 1822 წელს ბელგიელმა გეოლოგმა ჟ. ომელიუს დ’ალუამ პარიზის აუზში.
ცარცული სისტემა იყოფა 2 სექციად, სექციები — სართულებად. ბერიასული, ვალანჟინური, ჰოტრივული და ბარემული სართულები გაერთიანებულია ნეოკომურ ზესართულად, ხოლო კონიაკური, სანტონური, კამპანური და მაასტრიხტული სართულები - სენონურ ზესართულად. იურული პერიოდის ბოლოს მომხდარი ზღვის ვრცელი რეგრესიის შედეგად ადრინდელ ცარცულ ეპოქაში ზღვიური აუზები შემორჩა ხმელთაშუა ზღვის არეში, დასავლეთ ამერიკისა და აღმოსავლეთ აზიის გეოსინკლინურ როფებში, აღმოსავლეთ ევროპის ბაქნის აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩრდილოეთ ციმბირში და სხვა ადგილებში. ბაქნების ვრცელი არეები, განსაკუთრებით სამხრეთ ნახევარსფეროში, ხმელეთს წარმოადგენდა. ცარცული პერიოდის შუაში წყნარი ოკეანის პერიფერიის გეოსინკლინურ სარტყლებში გაძლიერდა ტექტონიკური მოძრაობები. გვიანდელ ცარცულ ეპოქაში დედამიწა ისტორიაში ერთ-ერთი უდიდესი ტრანსგრესიის შედეგად ზღვამ მოიცვა აღმოსავლეთ ევროპის, ჩრდილოეთ ამერიკის, აფრიკის და ავსტრალის ბაქნების ვრცელი ფართობები. ცარცული პერიოდის ბოლოს განახლდა ტექტონიკური მოძრაობები წყნარი ოკეანის პერიფერიაზე. გვიანდელ ცარცულ ეპოქაში დედამიწის მრავალ ადგილას აღინიშნება მძლავრი ვულკანიზმი. ცარცულ პერიოდში გრძელდებოდა გონდვანის შემდგომი დანაწევრება. ადრინდელი ცარცული ეპოქის ხმელეთის ფლორაში ჭარბობდა გვიმრანაირები და შიშველთესლოვნები. გაჩნდა პირველი ფარულთესლიანები, რომლებიც ეპოქის ბოლოს გაბატონდნენ. ხერხემლიანთა ფაუნაში ყველაზე მეტად იყვნენ გავრცელებული ქვეწარმავლები (დინოზავრები და მფრინავი ხვლიკები); გაჩნდა პირველი პლაცენტიანი ძუძუმწოვრები. ზღვიურ უხერხემლოთა ფაუნაში ჭარბობდნენ მოლუსკები, განსაკუთრებით ამონიტები და ბელემნიტები. ცარცული პერიოდის ბოლოს ამოწყდა ამ პერიოდისათვის და საერთოდ მეზოზოური ერისათვის დამახასიათებელი ცხოველების რამდენიმე ჯგუფი: ამონიტები, ბელემნიტები, რუდისტები, დინოზავრები, მფრინავი ხვლიკები და სხვა ცხოველები.
ცარცული სისტემის ნალექები ყველა კონტინენტზეა გავრცელებული ბურღვით ისინი დადგენილია ოკეანის ფსკერზედაც.
სასარგებლო წიაღისეულიდან ცარცული სისტემის ნალექებში აღსანიშნავია ქვანახშირისა და მურა ნახშირის, ნავთობისა და აირის, რკინის მადნის, მარილების, ფოსფორიტებისა და სხვა საბადოები.
ლიტერატურა
კატეგორია:გეოლოგიური პერიოდები
წმინდა მარკოზის ბაზილიკა
thumb|350px|ტაძრის ხედი სან-მარკოს მოედნიდან. წმინდა მარკოზის ბაზილიკა ან ბაზილიკა სან-მარკო (იტალ. Basilica di San Marco) — ვენეციის ყველაზე განთქმული ტაძარი და ბიზანტიური არქიტექტურის ერთ-ერთი უნატიფესი ნიმუში. მდებარეობს წმ. მარკოზის მოედანზე, დოჟის სასახლის გვერდით.
კატეგორია:ვენეცია კატეგორია:ბიზანტიური ტაძრები
კირიათ-მალახი
(, აგრეთვე Qiryat Malakhi ან Kiryat Malachi) — სიტყვასიტყვით „ანგელოზის ქალაქი“ — ქალაქი ისრაელის სამხრეთ რაიონში. დაარსდა 1951 წელს რეპატრიანტების დიდი დროებითი ბანაკის „მაბერეთ-კასტინას“ ადგილას. მოსახლეობა 2009 წელს შეადგენდა 20,600 კაცს.
სქოლიო
კატეგორია:ისრაელის ქალაქები
ესკულაპეს მოწაფე
ესკულაპეს მოწაფე — ოთარ აბესაძის 1977 წლის ფილმი.
სიუჟეტი
ფილმი ტექნიკური პროგრესის პირობებში ბუნებისა და ადამიანთა ჯანმრთელობის დაცვის აქტუალურ პრობლემებს ეხება და ადამიანურ ურთიერთობათა სირთულეებზე, მათი ცხოვრებისეული პოზიციების მკვეთრ დაპირისპირებაზე მოგვითხრობს. ნაწარმოებს საფუძვლად დაედო ზესტაფონის ფეროშენადნობი კომბინატის მუშაობის რეალური მასალა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1977 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები
ორტლერის ალპები
ორტლერის ალპები (Ortler-Alpen; Gruppo Ortles-Cevedale; ან ორტლესის ალპები) — მთის მასივი აღმოსავლეთ ალპებში, იტალიასა და შვეიცარიაში. სიმაღლე 3905 მ-მდე (მთა ორტლერი). სხვა მწვერვალებია: კენიგშპიცე (3851 მ), მონტე-ჩევედალე (3769 მ), მონტე-ძებრუ (3735 მ), პალონ-დე-ლა-მარე (3703 მ). წარმოადგენს სამხრეთი კირქვიანი ალპებისა და ცენტრალური აღმოსავლეთი ალპების ნაწილს.
ქედის პერიფერიული ნაწილები აგებულია უმეტესად ქარსიანი და კრისტალური ფიქლებით, ღერძული ზონა — კირქვებითა და დოლომიტებით. დრენირებულია მდინარეების ადის, ოლოსა და ადიჯეს ხეობებით. ორტლერის ალპების კირქვიან ზონაში თავმოყრილია წვრილი ტბები. მასივზე დაახლოებით 100-მდე მყინვარია. ჩრდილოეთ კალთებზე ტყის საფარი უფრო ხშირია, ვიდრე სამხრეთ ფერდობებზე. ზღვის დონიდან 2300 მ-მდე განვითარებულია ფოთლოვანი და წიწვოვანი ტყეები და ბუჩქები, უფრო მაღლა ალპური მდელოებია. მწვერვალები დაფარულია მუდმივი თოვლით. განვითარებულია ტურიზმი, ალპინიზმი.
ორტლერის ალპების სიახლოვესაა სტელვიოს ეროვნული პარკი და შვეიცარიის ეროვნული პარკი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ალპების ქედები კატეგორია:იტალიის ქედები კატეგორია:შვეიცარიის ქედები
ნოუბარია
ნოუბარია (النوبارية الجديدة) — ქალაქი ეგვიპტეში, ბეჰეირის მუჰაფაზაში. ნოუბარია დაახლოებით 160 კილომეტრითაა დაშორებული ქვეყნის დედაქალაქ კაიროს. 2006 წლის მდგომარეობით ქალაქის მოსახლეობა 4,280 ადამიანს შეადგენდა. ნოუბარია დაარსდა 1987 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ეგვიპტის ქალაქები კატეგორია:ბეჰეირის მუჰაფაზა
ანა შალიკაშვილი
ანა შალიკაშვილი (დ. 16 თებერვალი, 1919, ქუთაისი — გ. მარტი, 2004) — ქართული მხატვარ-მულტიპლიკატორი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვარი (1983)
ბიოგრაფია
1942 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია. მისი პედაგოგები იყვნენ: დავით კაკაბაძე, სერგო ქობულაძე, შალვა მამალაძე. 1943 წლიდან მუშაობდა ქუთაისის დრამატული თეატრის მხატვრად.1947-1972 წლებში მუშაობდა საქართველოს კინოსტუდიაში ჯერ მულტიპლიკატორად, შემდეგ დამდგმელ მხატვრად. თბილისს უძღვნა ფერწერული ნამუშევრები: სერია „ვაკის პარკი“ (1986), „მეეზოვე“, „წინდების გამყიდველი“, „მეტროს წინ“ (სამივე — 1998); შექმნა დაზგური გრაფიკის ნიმუშები („ძველი უბანი“, 1956); ლინოგრავიურების სერია მხატვარ ნატალია ფალავანდიშვილის ეტიუდებზე (1979) და სხვა; მას ეკუთვნის ესკიზები ნახატი ფილმებისათვის „ერთი ქილა ერბო“, „განთიადის მომღერალი“, „რწყილი და ჭიანჭველა“, „მამაცი კურდღელი“, „მტრობა“, „წუნა და წრუწუნა“ და სხვა. ანა შალიკაშვილის ნახატები დაცულია საქართველოს თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 2004 კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვრები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ქალები კატეგორია:ქართველი მულტიპლიკატორები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის   კურსდამთავრებულები ა
Polyrhachis pseudothrinax
Polyrhachis pseudothrinax — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ანტონ შალიკაშვილი
ანტონ შალიკაშვილი (დ. 1756 — გ. 1821) — ქართული გენერალ-მაიორი (1807).
ბიოგრაფია
1774 წლიდან მსახურობდა რუსეთის იმპერიის არმიაში. მონაწილეობდა 1787-1791 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომში, 1799 წელს – სუვოროვის ლაშქრობაში, 1805-1814 წლებში მონაწილეობდა ნაპოლეონის წინააღმდეგ ომებში. განსაკუთრებით თავი ისახელა 1812 წელს საფრანგეთ-რუსეთის ომში. მონაწილეობდა ბრძოლებში ვილკომირთან, ვიტებსკთან, კუკოვრაჩინოსთან, ბოროდინოსთან.
ზენდები
მინი|ქერიმ-ხანის პორტრეტი. ზენდები — ირანულენოვანი ტომი და დინასტია დასავლეთ და სამხრეთ ირანში. XVIII საუკუნის 50-60-იან წლებში ზენდის ტომის ბელადმა ქერიმ-ხანმა ისარგებლა ირანის ფეოდალური დაქსასულობით, სძლია თავის მეტოქეებს და თითქმის მთელი ირანი დაიმორჩილა. მისი გარდაცვალების (1779) შემდეგ ზენდებს შორის ჩამოვარდნილი ქიშპი გამოიყენეს ყაჯარებმა, დაამარცხეს ზენდები და 1794 წლიდან ირანში გაბატონდნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ზენდთა დინასტია კატეგორია:დინასტიები
ძვ. წ. VIII საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
კატეგორია:ძვ. წ. VIII საუკუნე
კოკოლა შალიკაშვილი
კოკოლა შალიკაშვილი — XVI საუკუნის II ნახევრის მესხი ფეოდალი, ოთარ შალიკაშვილის შვილიშვილი.
ბიოგრაფია
სამცხე-საათაბაგოში შიდაფეოდალური დაპირისპირების დროს იყო ათაბაგთა მოწინააღმდეგე ჯგუფის ერთ-ერთი მეთაური. 1577-1578 წლებში იბრძოდა ოსმალეთის იმპერიის წინააღმდეგ. სამცხე-საათაბაგოს ოსმალების მიერ დაპყრობის შემდეგ გადავიდა სეფიანთა სპარსეთის მხარეს და მიიღო ისლამი. 1587 წლამდე იყო სპარსეთის სამსახურში. 1587 წლიდან გადავიდა ოსმალეთის მხარეს. მაჰმუდ-ხანის სახელით დანიშნეს გორის ბეგლარბეგად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი დიდი ფეოდალები
სანტა მარია დელა სალუტეს ტაძარი
მინი|220პქ|სანტა მარია დელა სალუტე ბაზილიკა სანტა მარია დელა სალუტე (Basilica di Santa Maria della Salute) — ტაძარი ვენეციაში გრანდ-კანალზე, დორსუდოროს რაიონში, დოჟების სასახლის პირდაპირ.
ტაძარი აშენდა 1630-1631 წლების შავი ჭირისგან ქალაქის გადარჩენის აღსანიშნავად. ეპიდემიამ ასი ათასზე მეტი ადამიანის სიცოცხლე იმსხვერპლა, რაც ქალაქის მოსახლეობის მესამედს შეადგენდა. 1631 წელს ახალგაზრდა არქიტექტორი ბალთაზარ ლონგენა დიდი საბჭოს ხელდასმით შეუდგა ტაძრის მშენებლობას, რომელიც ნახევარ საუკუნეზე მეტხანს გაგრძელდა და 1681 წელს დასრულდა. ტაძარი არქიტექტორის გარდაცვალების შემდეგ აკურთხეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვენეცია კატეგორია:იტალიის ტაძრები
ზაქარია ქანაქერცი
წარმომავლობა
თავისი ქართული წარმომავლობის შესახებ ცნობას გვაწვდის საისტორიო თხზულებაში, რომელიც „ქრონიკის” სახელითაა ცნობილი. ამ გადმოცემის თანახმად, ჰოვჰანავანქის მონასტერში, თურმე, ესვენა წმინდა გიორგის ნეშტი, რომლის შემწეობითაც მრავალი სნეული იკურნებოდა, როდესაც შირაკის ქვეყანა ქართველი მეფეების ხელში იყო, მეფის შვილის განსაკურნად წმინდა ნეშტის საქართველოში გადასვენება გადაწყვიტეს, რისთვისაც მეფე იძულებული გახდა სომხეთში მძევლებად გაეგზავნა ყმაწვილები ქართველი დიდებულთა ოჯახებიდან. შემდეგში ამ მძევალთა ერთი ნაწილი სომხეთში დარჩენილა. მათგან ერთ-ერთის შთამომავალი,ზაქარია ქანაქერცის თქმით, მისი მამა იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ზაქარია დარწმუნებული იყო თავის ქართულ წარმომავლობაში და კიდეც ამაყობდა წინაპრებით, ეროვნული თვითშეგნებითა და სარწმუნოებით სომეხი იყო და სომხეთის პოლიტიკურ და კულტურულ ინტერესების ერთგულ დამცველად გვევლინება.
ბიოგრაფია
13 წლისა მიაბარეს ჰოვანავანქში - იოანეს მონასტერში, სადაც მთელი სიცოცხლე გაატარა. ზაქარია ქანაქერცის განეკუთვნება სამნაწილიანი ვრცელი ნაწარმოები „ისტორია“, რომელშიც თავმოყრილია საყურადღებო ცნობები ამიერკავკასიისა და ირანის სოციალ-ეკონომიკური და პოლიტიკური ისტორიის შესახებ. ნაშრომის მესამე ნაწილში გადმოცემულია ავტობიოგრაფიული ცნობები და ჰოვანავანქის ისტორია. იგი თავის თხზულებაში მნიშვნელოვან ადგილს უთმობს საქართველოს პოლიტიკურ და სოციალურ ცხოვრებას. საინტერესოდაა აღწერილი როსტომისა და თეიმურაზ I-ის ურთიერთობა, ვახტანგ V-ისა და გიორგი XI-ის მოღვაწეობა. საყურადღებოა ასევე თუმანიშვილებისა და ბარათაშვილების ბრძოლის ისტორია. ეს თხზულება პირველად სომხურ ენაზე გამოიცა 1870 წელს. 6 წლის შემდეგ ფრანგულად თარგმნა და გამოაქვეყნა მარი ბროსემ, ხოლო 1969 წელს რუსულად დაისტამბა მოსკოვში.
სქოლიო
კატეგორია:სომეხი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1627 კატეგორია:გარდაცვლილი 1699
ანანურის ციხე
ანანურის ხუროთმოძღვრული კომპლექსი — ფეოდალური ხანის (XVI-XVIII საუკუნეები) ციხესიმაგრე სოფელ ანანურთან.
ანანურის ხუროთმოძღვრული ანსამბლი საქართველოს გვიანფეოდალური ხანის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ძეგლია. მასში თავმოყრილია საკულტო, სამხედრო და საერო დანიშნულების ძეგლები. მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოს ტერიტორიაზე ბლომად მოიპოვება ამ ეპოქის ძეგლები, ასე ერთად თავმოყრილი და შედარებით კარგად დაცული მხოლოდ რამდენიმეა.
მდებარეობა
ანანურის კომპლექსი მდებარეობს საქართველოს სამხედრო გზაზე, თბილისიდან 60 კმ-ის დაშორებით იმავე სახელწოდების სოფელში. წარსულში ეს ადგილი წარმოადგენდა არაგვის საერისთავოს მთავარ საკვანძო პუნქტს, სადაც თავს იყრიდა, ერთი მხრივ ჩრდილოეთიდან — თერგი-არაგვის ხეობებითა და მეორე მხრივ, ქართლის შუა ადგილებიდან, დუშეთის გავლით მომავალი მთავარი გზები.
ისტორია
ანანურის სიმაგრეზე, ან სხვა მასთან დაკავშირებულ საკითხებზე, ადრეულ და მომწიფებულ შუასაუკუნეების ისტორიულ წყაროებში ცნობები არ მოიპოვება, მაშინ როდესაც გვიანფეოდალური ეპოქისათვის რამდენიმე ღირსშესანიშნავი დოკუმენტი მოიპოვება. ასეთი მდგომარეობა გასაგებია, თუ მივიღებთ მხედველობაში იმ გარემოებას, რომ ციხე-სიმაგრე გვიანი წარმოშობისაა.
კომპლექსის ადგილას არ ჩანს ადრეული პერიოდის ნაგებობათა კვალი. ამ ადგილის, როგორც სტრატეგიული პუნქტის მნიშვნელობა გაზრდილა ერთიანი საქართველოს სამეფოს დასუსტების შემდეგ. იგი არაგვის ერისთავების რეზიდენციის ციხე-სიმაგრეს წარმოადგენდა, აქ იყო მათი მთავარი სამლოცველო და საგვარეულო სამარხი, ხოლო მისი არსებობის უკანასკნელ პერიოდში, განსაკუთრებულ გარემოებათა გამო, ერისთავთა რეზიდენციაც აქვე უნდა ყოფილიყო.
პ. ზაქარაიას აზრით, ანანურის კომპლექსში ორი ტაძარზე განთავსებული ორი დიდი სამშენებლო წარწერაა, რომლებიც დაკავშირებულია არა არაგვის ერისთავებთან არამედ მის ძმებთან (მთავარი ტაძრის ეკელსია აგებულია ბარძიმ მდივანბეგის მიერ, ხოლო ღვთაების ტაძრის ბალდაქანი აგებულია ოთარ ერისთავის ძმის ედიშერისათვის). შესაბამისად მეცნიერი თვლის რომ, რადგანაც კომპლექსის ტერიტორიაზე არც სასახლე და არც მასთან დაკავშირებული ნაგებობის კვალიც არ შეიმჩნევა, შესაბამისად „არაგვის ერისთავთა რეზიდენცია დუშეთში იყო და სულ ბოლომდეც“. თუმცა იქვე წერს, რომ, „არაგვის ერისთავთა მუდმივი საჯდომი დუშეთი იყო, მაგრამ საჭიროებისა და შემთხვევის მიხედვით ერისთავები ანანურშიაც ისხდნენ“.
1723 წელს ანანურს თავს აფარებდნენ თეიმურაზი და კახელები ყიზილბაშთა, ოსმალთა და ლეკთა გამუდმებული თარეშის გამო. ვახუშტის სიტყვებით, მათ იქ ყოფნის დროს ლეკნი მოსდგომიან, მაგრამ ვერაფერი დაუკლიათ: „თეიმურაზ და უმეტესნი კახნი დედაწულით და ეპისკოპოსით მივიდნენ ანანურს... ხოლო ლეკნი მოვიდნენ და მოადგნენ ანანურს. მაშინ განამაგრეს კახთა ანანური და ვერა ავნეს ლეკთა და უკუნიქცნენ“.
ამ წლებში ანანური ზარბაზნებით ყოფილა გამაგრებული: „ხოლო მამადყული-ხან შევიდა ანანურს, გამოიღო ზარბაზნები და წარავლინა თელავს“.
ანანურის ციხე ხშირად ექცეოდა ფეოდალური დაპირისპირებების ეპიცენტრში. მსგავსი მოვლენებიდან აღსანიშნავია 1739 წლის ტრაგედია, რომელსაც ვრცლად აღწერს მემატიანე პაპუნა ორბელიანი, რომლის მოთხრობასაც ვახუშტისა და სხვა მემატიანეთა ცნობები ავსებს: როდესაც შანშე ქსნის ერისთავი რუსეთში იყო წასული, არაგვის ერისთავებს მისი ძმის, იესეს ცოლი ყიზილბაშებისათვის გადაუციათ და ნამუსი აუხდიათ. რუსეთიდან დაბრუნებულ შანშეს ოჯახის შეურაცხმყოფელნი სასტიკად დაუსჯია. საკუთარი და ლეკთაგან დაქირავებული ჯარით მისდგომია ანანურის ციხეს, სადაც გამაგრებული ყოფილა არაგვის ერისთავი ბარძიმი ძმასთან ერთად. ბრძოლის შედეგად უამრავი ლეკი და ქართველი დახოცილა. მოალყეებს ვერაფერი გაუწყვიათ და ბოლოს წყალსადენი გადაუჭრიათ. ზაფხული ყოფილა, ციხეში მყოფთ უწყლოდ ძალიან გასჭირვებიათ და იძულებულნი გამხდარან სიცოცხლის შენარჩუნების ფიცის სანაცვლოდ დანებებულიყვნენ. ბარძიმ ერისთავი ჩაბარდა, მაგრამ მისი შვილი არ დანებებია და „შეუპოვარ” კოშკში გამაგრებულა. ქსნელებმა ფიცი დაარღვიეს და ბარძიმი მოკლეს. დაუხოცავთ მისი ოჯახის სხვა წევრებიც; შემდეგ ციხე აუღიათ, „შეუპოვარი” კოშკისათვის ცეცხლი წაუკიდებიათ და შიგ მყოფნი ცოცხლად გამოუწვავთ. არაგველებზე ისე უმოქმედია ამ შემთხვევას, რომ უზარმაზარი შვიდსართულიანი კოშკი ამოუქოლიათ და დამწვართა სამარხად უქცევიათ. მხოლოდ ორასი წლის შემდეგ, 1939 წელს გახსნეს არქეოლოგებმა. მათ საშინელი სურათი წარმოუდგათ თვალწინ, ნახაძრალი სავსე იყო დიდებისა და ბავშვების დამწვარი ძვლებით, იარაღით და სხვადასხვა საოჯახო ნივთებით.
1743 წელს მეფე თეიმურაზ II-მ გააუქმა არაგვის საერისთავო და ანანურის ციხე მეფის ხელისუფლებას დაუქვემდებარა. ამიერიდან იგი მეფის მიერ დანიშნულ მოხელეთა რეზიდენცია გახდა. შემდგომ წლებში ანანურის ციხეს დიდი სტრატეგიული მნიშვნელობა მიენიჭა. სამეფო ხელისუფლება მას სხვადასხვა დანიშნულებისათვის იყენებდა. მაგალითად, როდესაც ირანის ტახტის მაძიებელი შაჰზადა თეიმურაზსა და ერეკლეს ხელთ ჩაუვარდათ, მათ იგი ანანურში დაამწყვდიეს, შემდეგ კი ნადირ-შაჰს მიჰგვარეს.
ამ ხანებში ანანური მთელი ქვეყნის საიმედო სიმაგრედ ითვლებოდა. როდესაც ნადირ-შაჰმა ქართლ-კახეთს ორასი თუმნის გადახდა უბრძანა და გადახდის სურვილსა და უნარმოკლებულმა თეიმურაზმა გაცლა ამჯობინა, მან მთელი სახლობით, დიდებულთა ოჯახებითა და ჯარით ანანურის ციხეს შეაფარა თავი. მეფის ამალაში შედიოდნენ პატრიარქის, ეპისკოპოსის, ბატონიშვილისა და თავადთა ხელქვეითნიც, რაც საკმაოდ საგრძნობ რიცხვს შეადგენდა. მათი დატევა მხოლოდ ქალაქის ტიპის ციხე-სიმაგრეს თუ შეეძლო.
აქ იყო განლაგებული რუსი გენერალი ტოტლებენი მთელი თავისი არტილერიით, როდესაც მას ერეკლე მეფის ტახტიდან ჩამოგდება ჰქონდა განზრახული. 1791 წელს ერეკლე II-ის მიერ ძეთათვის დაწერილ განწესებაში ანანურის ციხე ქვეყნის შვიდ უძლიერეს ციხეს შორის არის მოხსენიებული. მხცოვანმა მეფემ კრწანისის ბრძოლაში დამარცხების შემდეგ ამ ციხეს შეაფარა თავი.
არქიტექტურა
მინი|ანანურის ზედა და ქვედა ციხის გენერალური გეგმა ციხე შედგება ორი ძირითადი ნაწილის — ქვედა ციხისა და ზედა ციხისაგან (ციტადელი). ძირითადი ნაწილი ციტადელს უკავია და უკეთაცაა შემონახული, ქვედა ციხისაგან კი მხოლოდ ნანგრევებია შემორჩენილი.