cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ეკონომიკური ლიბერალიზმი
წარმოშობა
მარცხნივ|მინი| [[ადამ სმითი|ადამ სმიტი ეკონომიკური ლიბერალიზმის დამცველი და მხარდამჭერი ]] ეკონომიკური ლიბერალიზმის მხარდამჭერი არგუმენტების გაჩენა, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა მერკანტილიზმსა და ფეოდალიზმს იწყება განმანათლებლობის პერიოდში. ეს იდეები პირველად ადამ სმიტმა გააანალიზა თავის წიგნში: გამოკვლევა ხალხთა სიმდიდრის ბუნებისა და მიზეზების შესახებ (1776 წ.), სადაც იგი მხარს უჭერს მთავრობის მინიმალურ ჩარევას საბაზრო ეკონომიკაში და ამავდროულად არ ეწინააღმდეგებოდა სახელმწიფოს მხრიდან ძირითადი საზოგადოებრივი სიკეთის განაწილებას. სმიტი თვლიდა, რომ თუ ყველას მიეცემა შესაძლებლობა წარმართოს საკუთარი ეკონომიკური ცხოვრება და ამაში არ ჩაერევა სახელმწიფო, არ შეეცდება მის გააკონტროლებს, შედეგი იქნება მუდმივი მზარდი კეთილდღეობა, ჰარმონიული და უფრო თანაბარი საზოგადოება. სწორედ ამ იდეებმა განაპირობა კაპიტალისტური ეკონომიკური სისტემისკენ სწრაფვა XVII საუკუნის ბოლოს, რამაც საბოლოოდ შექმნა გარემო მერკანტილიზმის სისტემის დაშლისათვის.
კერძო საკუთრება და ინდივიდუალური კონტრაქტები ეკონომიკური ლიბერალიზმის საფუძველს წარმოადგენს. ადრეული თეორია ეფუძვნება იმ მოსაზრებას, რომ ინდივიდის ეკონომიკური მოქმედებები ძირითადად ემყარება საკუთარ, კერძო ინტერესებს (უხილავი ხელი) და იდეას, მისცე ადამიანებს თავისუფალი მოქმედების საშუალება, ყოველგვარი შეზღუდვების გარეშე, რაც მოიტანს საუკეთესო შედეგებს ყველასთვის. ამავდროულად გარკვეული საზოგადოებრივი სტანდარტები და სამართლიანობა უნდა იქნას დაცული. მაგალითად, არავის უნდა ჰქონდეს უფლება იქურდოს, ითაღლითოს, იძალადოს სხვაზე. ამავდროულად უნდა არსებობდეს სიტყვისა და პრესის თავისუფლება. პოლიტიკური ჩარევა და სახელმწიფოებრივი რეგულაციები არის არაეკონომიკური, რეტროგრაციული და შეიძლება კონფლიქტამდეც მიგვიყვანოს. ლიბერალური ეკონომიკის პრინციპები ემსახურებიან ეკონომიკური ზრდის და ინდივიდუალური კეთილდღეობის ორგანიზაციას და მენეჯმენტს
თავდაპირველად, ეკონომიკურ ლიბერალებს ფეოდალური პრივილეგიების მომხრეებთან უწევდათ ბრძოლა - საკუთრების, არისტოკრატული ტრადიციებისა და მეფეების უფლებების წინააღმდეგ. XIX საუკუნის ბოლოსთვის და XX საუკუნის დასაწყისისთვის, მსგავსი ჯგუფები დამარცხებულ იქნენ.
დღეს, ეკონომიკური ლიბერალიზმი ასოცირდება კლასიკურ ლიბერალიზმთან, ნეოლიბერალიზმთან, მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმთან და კონსერვატიზმის ზოგიერთ სკოლასთან, როგორიცაა ლიბერალური კონსერვატიზმი.
სახელმწიფო ჩარევა
ეკონომიკური ლიბერალიზმი ეწინააღმდეგება მთავრობის ჩარევას იმ მოტივით, რომ სახელმწიფო ხშირად ემსახურება დომინანტური ბიზნესის ინტერესებს, ანადგურებს ბაზარს მათ სასარგებლოდ და ამით იწვევს არაეფექტურ შედეგებს. ორდოლიბერალიზმი და კლასიკური ლიბერალიზმის საფუძველზე დაფუძნებული სოციალური ლიბერალიზმის სხვადასხვა სკოლა ემხრობა სახელმწიფოს უფრო ფართო ჩარევას, თუმცა ისინი მკაცრად ეწინააღმდეგებიან კერძო საკუთრების შეზღუდვას და თავისუფალი ბაზრის პრინციპების დარღვევას. ისინი არ იზიარებენ მოსაზრებას თავისუფალი ბაზრის გეგმიური ეკონომიკით ჩანაცვლებაზე. მაგალითად, სოციალური საბაზრო ეკონომიკა არის მეტწილად თავისუფალი საბაზრო ეკონომიკა, რომელიც დაფუძნებულია თავისუფალი ფასების სისტემასა და კერძო საკუთრებაზე, მაგრამ იგი მხარს უჭერს მთავრობის აქტივობას კონკურენტული ბაზრებისა და სოციალური კეთილდღეობის შესაქმნელად, რათა აღმოიფხვრას სოციალური უთანასწორობები. ისტორიკოსი ქეთლინ გ. დონჰოუ ამტკიცებს, რომ XIX საუკუნის განმავლობაში შეერთებულ შტატებში კლასიკურ ლიბერალიზმს გამორჩეული მახასიათებლები ჰქონდა, ბრიტანეთისგან განსხვავებით: ევროპული კლასიკური ლიბერალური თეორიის ცენტრში, laissez-faire-ის ანუ თავისუფალი ბაზრის იდეა იდგა, მაშინ როცა ამერიკელი კლასიკური ლიბერალების უმრავლესობისთვის laissez-faire სულაც არ ნიშნავდა სახელმწიფოს აბსოლუტურ ჩაურევლობას. საწინააღმდეგოდ, ისინი სახელმწიფოსგან მოითხოვდნენ რკინიგზის სუბსიდირებას, ტარიფების გაუმჯობესებას და ყველაფერს რაც მწარმოებელს სარგებელს მოუტანდა. რასაც ისინი მოითხოვდნენ იყო ინტერვენცია მომხმარებლის სახელით.
სქოლიო
კატეგორია:ეკონომიკური იდეოლოგიები კატეგორია:იდეოლოგიური ფილოსოფია კატეგორია:პოლიტიკური ეკონომიკა კატეგორია:ლიბერალიზმის ფორმები
სონგოლოლო
სონგოლოლო (Songololo) — ქალაქი კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ცენტრალური კონგოს პროვინციაში. მდებარეობს ანგოლის საზღვართან ახლოს, ზღვის დონიდან 301 მეტრზე.
2010 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 12 382 კაცი.
ქალაქი არის რკინიგზის სადგური მატადი-კინშასის სარკინიგზო ხაზზე.
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ქალაქები
პარისი
პარისი (Πάρις) — ტროას მეფისწული. პრიამოსისა და ჰეკაბეს მეორე შვილი. მინი ძველად გარდაუვალი ბედისწერის ძალის ჩვენებას მრავალი თქმულება ეძღვნებოდა. ფართოდ იყო გავრცელებული ამბები მშობლების მიერ მიგდებულ ბავშვებზე. მათ შორის აღმატებული პოპულარობით გამოირჩეოდა პარისის მითოსი, რადგანაც მის სახელს დაუკავშირდა ტროას ომი.
პარისის გაჩენამდე რამდენიმე დღით ადრე დედამისმა, ჰეკაბემ, ნახა სიზმარი, თითქოს დაბადა ჩირაღდანი, რომლის ალითაც მთელი ქალაქი დაიფერფლა. მისნებმა იწინასწარმეტყველეს, რომ მის მიერ შობილი ვაჟი დაღუპავდა მთელ სახელმწიფოს. ამის გამო ახალშობილი მისცეს მწყემსებს, რათა იდას მთის ხეობაში მიეგდოთ. ასეც მოიქცნენ მწყემსები, მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგ ერთ-ერთმა მათგანმა თვალი მოჰკრა, თუ როგორ კვებავდა ჩვილს დათვი თავისი რძით. შეწუხდა მწყემსი, ბავშვი სახლში წაიყვანა და გამოზარდა. დიდებული ჭაბუკი დადგა პარისი. მან არაფერი იცოდა თავის მეფურ წარმომავლობაზე. იგი ცხვარს მწყემსავდა და ისეთი გულმოდგინებით იცავდა მას ყაჩაღებისგან, რომ მეტსახელად ალექსანდროსი („კაცთა მომგერიებელი“) შეარქვეს.
ერთხელ, ძროხებს რომ აძოვებდა იდას მთაზე პარისი, ჰერას, ათენას და აფროდიტეს თანხლებით ჰერმესი გამოეცხადა, ოქროს ვაშლი გადასცა და ზევსის დანაბარები აუწყა: ეს ოქროს ვაშლი იმ ქალღმერთისათვის მიენიჭებინა, ვისაც უმშვენიერესად ჩათვლიდა (განხეთქილების ვაშლი). გაოგნდა მეფისწული, მაგრამ მალე მოიკრიბა გონება და თითოეულ ღმერთქალს გულდასმით მოუსმინა. ჰერამ აღუთქვა მთელ აზიაზე მბრძანებლობა, ათენამ – საბრძოლო ძალმოსილება, ხოლო აფროდიტემ – მოკვდავთა შორის ულამაზეს ელენეს ქმრობა. არც დაფიქრებულა პარისი, ისე უბოძა ოქროს ვაშლი აფროდიტეს. მინი იმ დღიდან სიყვარულის ღვთაება მისი მფარველი შეიქნება, ხოლო ჰერა და ათენა ისე შეიძულებენ, რომ მის სამშობლო ტროას მიწის პირისგან აღგვიან. მაგრამ ეს მოხდება მოგვიანებით. მანამდე კი, ამ ამბებიდან რამდენიმე ხნის შემდეგ, ტროაში მოეწყო საყოველთაო ასპარეზობა, რომელშიც პარისმაც მიიღო მონაწილეობა და გამარჯვების გვირგვინიც დაიმსახურა.
განრისხდნენ პრიამოსის ვაჟიშვილები და უცნობი მწყემსის მოკვლა განიზრახეს. მაშინ პარისის მამობილმა გათქვა სიმართლე. მეფე პრიამოსმა სიხარულით დაიბრუნა ძლევამოსილი ვაჟი სასახლეში. ეს ამბავი რომ აპოლონის ქურუმებმა გაიგეს, ძველი მისნობა შეახსენეს მეფეს. მან კი საქვეყნოდ განაცხადა: „უმჯობესია ვიხილო ტროას დამხობა, ვიდრე ჩემი დიდებული ძის სიკვდილიო“.
გავიდა ხანი და აფროდიტეს შემწეობით პარისმა მოიტაცა სპარტის მეფის, მენელაოსის თანამეტახტე ელენე, რასაც მოჰყვა ტროას ომი. ჰომეროსის თანახმად, პარისს დიდად არ გამოუჩენია თავი ბრძოლისას, თუმცა ტროას ომის ბოლოს მან აპოლონის დახმარებით მოკლა აქილევსი. თავად კი დაიჭრა ფილოქტეტესის მომაკვდინებელი ისრით და მალე სიცოცხლესაც გამოესალმა. მისნობა ახდა, ტროა ცეცხლის ალში დაიფერფლა.
ანტიკურ ხელოვნებაში პარისს წარმოსახავდნენ ლამაზ, უწვერო ჭაბუკად, ხშირად მას თავზე ფრიგიული ქუდი ეხურა. „პარისის სამსჯავროს“ სიუჟეტი მრავალი მხატვრის ტილოზე აისახა (რუბენსი, რენუარი, გოგენი და სხვა).
ქარაგმულად პარისი „მომხიბლავის“, „მაცდუნებლის“ მნიშვნელობით იხმარება თანამედროვე მეტყველებაში.
სქოლიო
კატეგორია:ტროელები კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია
სვეტლანა მედვედევა
სვეტლანა მედვედევა (დაბადების გვარი: ლინიკი; დ. 15 მარტი, 1965, კრონშტადტი, რუსეთის სფსრ, სსრკ) — რუსეთის ყოფილი პირველი ლედი 2008-2012 წლებში, დიმიტრი მედვედევის პრეზიდენტობის პერიოდში. 2012-2020 წლებში იყო რუსეთის მეორე ლედი (ტიტული რომელსაც პრემიერ-მინისტრის მეუღლეს ანიჭებენ). ჰყავს 1 შვილი.
პირადი ცხოვრება
სვეტლანა დიმიტრი მედვედევზე 1993 წლის 24 დეკემბერს დაქორწინდა. წყვილს ჰყავს შვილი, ილია მედვედი, რომელიც 1995 წლის 3 აგვისტოს დაიბადა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1965 კატეგორია:რუსეთის პირველი ქალბატონები
ვლადიმერ ვაისი
საკლუბო
არტმედია
სლოვანი
ქაირათი
სანაკრებო
სლოვაკეთი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:სლოვაკი ფეხბურთელები კატეგორია:ბრატისლავის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:პრაღის სპარტას ფეხბურთელები კატეგორია:სლოვაკი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:დაბადებული 22 სექტემბერი
ალმასერა
ალმასერა (Almácera, Almàssera) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-ნორტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 2,7 კმ². მოსახლეობა — 7438 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
მარგარიტა ნევერელი
მარგარიტა ნევერელი, ან ბურგუნდიელი (Marguerite de Nevers; დ. 8 დეკემბერი, 1393, ნევერი, ბურგუნდია — გ. 2 თებერვალი, 1442, პარიზი, საფრანგეთი) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ბურგუნდიის ჰერცოგ ჟან I-ისა და მისი ცოლის, მარგარეტ ბავარიელის უფროსი ქალიშვილი. საფრანგეთის მადამ დოფინი და გაინის ჰერცოგინია როგორც ლუი დე ვალუას, ხოლო რიჩმონდის გრაფინია როგორც არტურ III-ის მეუღლე.
ადრეული ცხოვრება
მარგარიტა დაიბადა 1393 წლის 8 დეკემბერს. იგი იყო ნევერის გრაფ ჟან დე ვალუასა და მისი ცოლის, მარგარეტ ბავარიელის ასული. მამამისი ამ დროს ჯერ კიდევ ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II-ის ტახტის მემკვიდრე იყო. 1394 წლიდან მარგარიტას ბაბუამ თავის ბიძაშვილთან, საფრანგეთის მეფე შარლ VI-თან დაიწყო მარგარიტასა და შარლის ვაჟის, საფრანგეთის დოფინ შარლ დე ვალუას ქორწინებასთან დაკავშირებული მოლაპარაკებები, თუმცა ამ ამბიდან სულ ერთ თვეში შარლი დაიღუპა. 1396 წლიდან მან ფორმალურად მიიღო „მადამ დოფინის“ წოდება, ვინაიდან იგი უკვე დანიშნული იყო განსვენებული შარლის ძმაზე, ახალ დოფინ ლუი დე ვალუაზე. თუმცაღა ქორწინება მანამდე ვერ შედგებოდა, სანამ საპატარძლო და სასიძო გარკვეულ ასაკს არ მიაღწევდნენ, იქამდე კი მარგარიტა თავის დებთან ერთად ბებიასთან, მარგარიტა ფლანდრიელთან იზრდებოდა, ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს მას სახელი.
პირველი ქორწინება
უკვე 1401 წლიდან მარგარიტა ფლანდრიელსა და საფრანგეთის დედოფალ იზაბელა ბავარიელს შორის დაიწყო ინტენსიური მოლაპარაკებები ქორწინებასთან დაკავშირებით, რასაც წესით უნდა შეეჩერებინა სამოქალაქო ომი. სამეფო ქალბატონები მჭიდრო კავშირის შესაქმნელად ორმაგ დინასტიურ ქორწინებაზე შეთანხმდნენ, რომლის მიხედვითაც მარგარიტა ცოლად დოფინ ლუის, ხოლო მარგარიტას ძმა, ჰერცოგი ფილიპი ლუის დაზე, მიშელ დე ვალუაზე ქორწინდებოდა. საქორწინო კონტრაქტები 1403 წლის მაისში, საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში გაფორმდა, რის შემდეგაც როგორც დოფინის საცოლემ, მარგარიტამ გაინის ჰერცოგინიობა მიიღო. ზემოთ ხსენებული ორმაგი ქორწინება 1404 წლის აგვისტოში შედგა, რითაც უკიდურესად დაახლოვდნენ საფრანგეთ-ბურგუნდიის ისეთაც მონათესავე სამეფო ოჯახები. მარგარიტას ბაბუამ, ჰერცოგმა ფილიპმა დიდხანს ვერ გაატანა და შვილიშვილთა ქორწინებას ვერ მოესწრო, რადგან იგი 1404 წლის აპრილში დაიღუპა. ბურგუნდიის ჰერცოგი ახლა უკვე მარგარიტას მამა, ჟან I იყო. საფრანგეთის სამეფო კარზე მომავალ დედოფალს მალევე მიუჩინეს წარმოშობით იტალიელი ფრეილინა — კრისტინა დე პიზანი, რომელმაც გააცნო იქაური საზოგადოება, გაარკვია ვითარებაში და ასწავლა სამეფო კარის თავისებური ადათ-წესები. დოფინი და ფრეილინა მალევე დაახლოვდნენ და საკმაოდ ნიჭიერმა კრისტინამ მარგარიტას წიგნიც კი მიუძღვნა, სახელწოდებით „განძი, სასახლის ქალბატონებს შორის“.
ქორწინება 1409 წლამდე კონსუმირებული არ ყოფილა. ეს პირველად სწორედ 1409 წლის ივნისში მოხდა, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის დაჟინებული მოთხოვნით. მადამ დოფინი მალევე იქნა ჩათრეული ბურგუნდიელებსა და არმანიაკებს შორის არსებულ დაპირისპირებაში. საბოლოოდ კი ეს ლუის გარდაცვალებით დასრულდა, 1415 წელს. ვინაიდან ქორწინება უშვილო იყო, ქვრივი მარგარიტას ბურგუნდიაში დაბრუნება გადაწყვიტეს, მაგრამ მამამისმა იგი პარიზში დატოვა, როგორც საკუთარი ჯაშუში. სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ იგი მშობლიურ ბურგუნდიაში გადასახლდა. იქ მან რამდენიმე წელი გაატარა, დედასთან და დებთან ერთად. 1419 წელს ფრანგებმა ჰერცოგი ჟან I მოკლეს, ბურგუნდიის ახალი ჰერცოგი კი მარგარიტას ძმა, ფილიპ III გახდა.
მეორე ქორწინება
1422 წელს გარდაიცვალა მარგარიტას ყოფილი მამამთილი, მეფე შარლ VI. ამ დროს ინგლისის მეფე ჰენრი VI შეიჭრა საფრანგეთში და მისი დიდი ნაწილი დაიპყრო, თავი კი საფრანგეთის მეფედ გამოაცხადა. ტრუას ხელშეკრულების მიხედვით, ეს სამართლიანი იყო, რადგან ამ ხელშეკრულებისდა მიხედვით, ტახტზე შარლ VI-ის არა ძე, არამედ ასულის, ინგლისის დედოფალ კატრინ დე ვალუას ვაჟი უნდა ასულიყო, რომელიც სწორედ მეფე ჰენრი იყო. თუმცაღა სრულიად ფრანგები და მარგარიტას მაზლი, დოფინი შარლი ამას უარყოფდა და ტახტისთვის იბრძოდა. ამ დროს შარლ VI-ის ვაჟმაც, დოფინმა შარლ VII-მაც თავი საფრანგეთის მეფედ გამოაცხადა. 1423 წელს მარგარიტას ძმამ, ფილიპ III-მ ინგლისელებთან და ბრეტანის ჰერცოგ ჟან V-თან ალიანსი გააფორმა. ფილიპმა გადაწყვიტა, რომ ეს ალიანსი თავისი დების, მარგარიტას და ანას გათხოვებით გაეძლიერებინა. სწორედ ამ მიზნით, მან ანა ბედფორდის, ხოლო მარგარიტა რიჩმონდის გრაფსა და ბრეტანის ტახტის მემკვიდრეს მიათხოვა.
მარგარიტა ახალ ქორწინებას არც ისე დიდი ენთუზიაზმით უყურებდა, ვინაიდან წარსულში საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრეს, ინგლისელზე გათხოვება სასტიკად არ სურდა, თუმცა სხვა გამოსავალიც არ იყო, რადგან ამ დროისათვის, მისი ყველა და უკვე გათხოვილი იყო. როგორც საფრანგეთის ყოფილი დოფინი, იგი ჯერ კიდევ ატარებდა გაინის ჰერცოგინიის წოდებას და მანამდე არ აპირებდა გათხოვებას, სანამ ახალ ტიტულს არ მიიღებდა. ფილიპმა ჭირვეულ მარგარიტასთან თავისი ელჩი და ნდობით აღჭურვილი პირი მიუშვა, რომელმაც გააცნო ამ ალიანსის აუცილებლობა და ის სიკეთეები, რასაც ბურგუნდია მიიღებდა მისი არტურ ბრეტონელზე ქორწინებით. ელჩმა ფილიპის დავალებით მარგარიტას ისიც უთხრა, რომ ქვრივობის მიუხედავად, იგი ჯერ კიდევ ახალგაზრდა იყო და მეორე ქმართან შვილების გაჩენას შეძლებდა. საბოლოოდ მარგარიტა ქორწინებას დათანხმდა და 1423 წლის 10 ოქტომბერს იგი არტურზე დაქორწინდა.
არტური მალე საფრანგეთის სამეფო კარზე ძალიან გავლენიანი პირი გახდა და ძირითადად ბურგუნდიის ინტერესების დაცვაზე ზრუნავდა. საბოლოოდ, მარგარიტას დიდი ძალისხმევითა და ჟანა დ'არკის მიერ მოპოვებული უამრავი სახელოვანი გამარჯვებით, ბრეტანმა და ბურგუნდიამ მხარეები შეიცვალეს და ახლა უკვე მეფე შარლ VII-ის მხარდამჭერები გახდნენ. მარგარიტა ძალიან ერთგული მეუღლე იყო და ღირსეულად იგლოვა არტური, როდესაც იგი ინგლისელებმა ბრძოლაში მოკლეს. მას შვილები არც არტურთან არ ჰყოლია, რის გამოც მან დატოვა ბრეტანი და პარიზში დასახლდა. 1436 წელს, მას შემდეგ რაც იგი პარიზში გადავიდა, უკვე მის შესახებ ცნობები ქრება. ამის შემდგომ, მხოლოდ ისაა ცნობილი, რომ 1442 წლის 2 თებერვალს გარდაიცვალა, 48 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 8 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1393 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1442 კატეგორია:ვალუები კატეგორია:საფრანგეთის მადამ დოფინები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ზ. კიკვიძის 5)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს ზაირა კიკვიძის ქუჩაზე (№ 5). თარიღდება XIX საუკუნის ბოლო და XX საუკუნის დასაწყისით.
სახლი ორსართულიანია. ნაგებია აგურისა და რიყის ქვის შერეული წყობით. ეზოს მხარეს ორსართულიანი, ხის აივანი აქვს, რაც სახლის მთავარ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს. აივნის ორივე სართულის მოაჯირი აჟურული სახეებითაა გაფორმებული. პირველ სართულზე ტიტების ფორმაა გამოუენებული, მეორე სართულზე კი ვარსკვლავისებრი. თავისებურია ასევე აფრების ნახატიც. აივნის შიდა კედლები მოხატულია მცენარეული მოტივებით. პირობითად, ამ სახლს „თელავური მოდერნიზმის“ სახელი შეიძლება ეწოდოს. გადმოცემის მიხედვით, ის დურგლის სახლია და მისივე შემოქმედების ნიმუშია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ქარაჟალარი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ქარაჟალარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ფატმა მუხტაროვა
ფატმა მუხტაროვა (Fatma Muxtarova; დ. 26 მარტი, 1893 ან 1898, ურმია — გ. 19 ოქტომბერი, 1972, ბაქო) — აზერბაიჯანელი მომღერალი (მეცო-სოპრანო), აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო არტისტი (1940), საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1936), შრომის წითელი დროშისა და საპატიო ნიშნის ორდენების კავალერი.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი მომღერლები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები
Come Away with Me
Come Away with Me — პიანისტ და მომღერალ ნორა ჯოუნსის სადებიუტო ალბომი, გამოცემული ლეიბლ Blue Note Records-ზე 2002 წლის 26 თებერვალს. ალბომის ჩაწერა მიმდინარეობდა ნიუ-იორკის სტუდიებში Sorcerer Sound Studio და Allaire Studios 2001 წელს.
ალბომის კრიტიკული და კომერციული წარმატება 2002 წელს ჯოუნსისთვის გარღვევა იყო. იგი მოხვდა Billboard 200-ის და რამდენიმე სხვა ჩარტის პირველ პოზიციებზე. ალბომი მრავალი კრიტიკოსის „წლის ალბომების“ სიების სათავეებში მოექცა და ბევრი მუსიკალური ჯილდო დაიმსახურა, მათ შორის — რვა გრემი. თავდაპირველი გაყიდვების შემდეგ Come Away with Me 2005 წლის 15 თებერვალს 10 მილიონი გაყიდული ასლისთვის სერტიფიცირებული იქნა ალმასის სტატუსით RIAA-ს მიერ. მოგვიანებით მისმა გაყიდვებმა მსოფლიოში 26 მილიონზე მეტი ასლი შეადგინეს.
სქოლიო
კატეგორია:2002 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:ნორა ჯოუნსის ალბომები კატეგორია:Blue Note Records-ის ალბომები
ყაზანჩი (აღდამი)
ყაზანჩი  (Qazançı, Ղազանճի) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
ობასის რაიონი
ობასის რაიონი (Distrito de Obas) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის იაროვილკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 526 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 266 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 51 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 123.16 კმ²-ია.
ალმუსაფესი
ალმუსაფესი (Almusafes, Almussafes) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის რიბერა-ბახის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 10,77 კმ². მოსახლეობა — 8979 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ოპიუმის პირველი ომი
ოპიუმის პირველი ომი — დიდი ბრიტანეთის ომი ცინის დინასტიის წინააღმდეგ. ბრიტანული ჯარების მიზანი იყო ინგლისის სავაჭრო ინტერესების დაცვა ჩინეთში და ვაჭრობის გაფართოება, კერძოდ სურდა ოპიუმის დიდი რაოდენობით გაყიდვა, რომლის გაყიდვაც ჩინის იმპერიაში აკრძალული იყო. აქედან მომდინარეობს ომის სახელწოდებაც. 1839 წლის დასასრულიდან დაიწყო სამხედრო შეტაკებები ინგლისისა და ჩინეთის გემებს შორის. იმავე წელს ჩინეთის მთავრობის კომისარმა ლინ ძეს-იუმ გაანადგურა ოპიუმის მარაგები, რომლითაც კონტრაბანდულად ვაჭრობდნენ ინგლისელი კოლონიზატორები. ამის გამო 1840 წლის ივნისში დიდმა ბრიტანეთმა მოაწყო თავდასხმა გუანჯოუს რაიონში. 1842 წლის შუა ხანებში ინგლისებელმა დაიკავეს ჰონგ-კონგი, დინხაი, ნინბო, სიამინი, შანხაი, ჯენძიანი და აგვისტოში მიუახლოვნდნენ ნანკინს. ჩინეთის მთავრობამ კაპიტულაცია გამოაცხადა. 1842 წლის 29 აგვისტოს ხელი მოაწერეს ნანკინის ხელშეკრულებას. ხელშეკრულების შედეგად დიდ ბრიტანეთს გადაეცა ჰონგ-კონგი, ჩინეთს დაეკისრა უდიდესი კონტრიბუცია, დაახლოებით 21 მლნ დოლარი. ჩინეთის რამდენიმე პორტი (გუანჯოუ, სიამინი, ფუჯოუ, ნინბო, შანხაი) გაიხსნა სავაჭროდ ევროპელებისათვის.
ოპიუმის პირველი ომი ცინის დინასტიის დაცემის დასაწყისი გახდა.
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ბ. ჩოლოყაშვილის 20)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს ბიძინა ჩოლოყაშვილის ქუჩაზე (№ 20). აგებულია 1906 წელს, დავით სარაჯიშვილის კომპანიონის დათუნაშვილის მიერ.
2011-2012 წლებში სახლს ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები (პროექტის ავტორი, არქიტექტორი დ. გივიშვილი).
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
მინჯივანი (მრავალმნიშვნელოვანი)
მინჯივანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ოზოლნიეკის მხარე
ოზოლნიეკის მხარე (Ozolnieku novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, ზემგალეს რეგიონში. მოიცავს 3 თემს, ადმინისტრაციული ცენტრი არის სოფელი ოზოლნიეკი.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულების შემდეგ ელგავის რაიონის ტერიტორიის ნაწილზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 10 406 კაცს. მხარის ფართობია 286,1 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
ჯოის კეროლ ოუტსი
1978-2014 წელებში ოუტსი პრინსტონის უნივერსიტეტში ასწავლიდა. ამჟამად იგი მოწვეული პროფესორია კალიფორნიის უნივერსიტეტში, სადაც მცირე პროზას ასწავლის.
2016 წელს ოუტსი ამერიკის ფილოსოფიური საზოგადოების წევრი გახდა.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
დაიბადა ნიუ-იორკის შტატის ქალაქ ლოკპორტში. იზრდებოდა მშობლების ფერმაში.
ალპუენტე
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ჯოის კეროლ ოუტსი
ადრეული ცხოვრება და განათლება
ახლო ურთიერთობა ჰქონდა ბებიასთან, ბლანშე ვუდსაიდთან. მისი სიკვდილის შემდეგ, ოუტსმა შეიტყო, რომ მისმა მამამ სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა, რის შემდეგაც ბლანშე თავის ებრაულ წარმოშობას მალავდა. ოუტსმა ბებიის ცხოვრების შესახევ დაწერა რომანი „მესაფლავის ქალიშვილი“ (2007).
ლიტერატურით ადრეული ასაკიდანვე დაინტერესდა. ლუის კეროლის წიგნს „ელისი საოცრებათა ქვეყანაში“, რომელიც მას ბებიამ აჩუქა, ოუტსი „თავისი ბავშვობის უძვირფასეს საგანძურს და მისი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვან ლიტერატურულ გავლენას“ უწოდებს. მოზარდობის წლებში ეცნობოდა შარლოტა და ემილი ბრონტეების, ფიოდორ დოსტოევსკის, უილიამ ფოლკნერის, ერნესტ ჰემინგუეისა და ჰენრი დეივიდ თოროუს შემოქმედებას. ამ მწერლებმა მასზე ძლიერი გავლენა მოახდინეს. ოუტსმა წერა 14 წლის ასაკში დაიწყო, როცა ბებიამ საბეჭდი მანქანა აჩუქა.
ნაზირლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ნაზირლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
საბსოვიჩის სახლი
საბსოვიჩის სახლი (Дом Сабсовича) — ძველი კუთხის სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. სახელი მიიღო პირველი მფლობელის გვარის მიხედვით.
მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 134.
ისტორია
XIX საუკუნის პირველ ნახევარში, პეტროვის ქუჩა 134-ში მდებარეობდა მეორე გილდიის ვაჭარ ტორკოს საბსოვიჩის სახლი. 1860-იან წლებში ამ მისამართზე ააგეს ნახევრადსარდაფიანი კუთხის სახლი. ამ წლების აღწერილობაში მოცმულია, რომ ამ ფართზე განთავსდა შემდეგი ნაგებობები: აგურისაგან აშენებული ერთსართულიანი ბეღელი და ერთსართულიანი ფლიგელი. ამჟამინდელი სახლი პეტროვია 134-ში ააშენეს 1870იან წლებში ვაჭარ ვულფ საბსოვიჩისთვის, 1873 წლისთვის სახლს კვლავ ვულფ საბსოვიჩი ფლობს. 1874 წლიდან 1879 წლამდე სახლის მფლობელები იყვნენ ვაჭრები ვულფ, იოსებ და იაკობ საბსოვიჩები. 1890 წელს სახლი გადავიდა ვაჭარ დიმიტრი ეგორის ძე მანუსისა და მეშჩანინ ჰანა საბსოვიჩის მეუღლის საკუთრებაში და მათ უძრავ ქონებას წარმოადგენდა 1898 წლამდე ..
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ულრიკა მაინჰოფი
ულრიკა მარია მაინჰოფი (Ulrike Marie Meinhof, დ. 7 ოქტომბერი 1934, ოლდენბურგი, გერმანია — გ. 9 მაისი, 1976, შტუტგარტი, გფრ) — დასავლეთგერმანელი ტერორისტი, ჟურნალისტი, პედაგოგი, სოციოლოგი და დოკუმენტალისტი, საზოგადოებრივი და პოლიტიკური მოღვაწე, წითელი არმიის ფრაქციის ერთ-ერთი ლიდერი და თეორეტიკოსი.
ივინდო
thumb|left|გაბონის გეოგრაფიული რუკა ივინდო (Ivindo) — მდინარე გაბონში, მდინარე ოგოუეს ერთ-ერთი ყველაზე დიდი შენაკადი. მიედინება ქვეყნის ტერიტორიაზე ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისკენ. მდინარე ივინდოზე მდებარეობს ქალაქი მაკოკუ. შესართავთან მდებარეობენ ჩანჩქერები.
ულრიკა მაინჰოფი
ბიოგრაფია
ულრიკა მაინჰოფი დაიბადა 1934 წლის 7 ოქტომბერს გერმანიის ქალაქ ოლდენბურგში. მისი დიდი პაპა. ფრიდრიხ მაინჰოფი, ლუთერანული ეკელსიის პასტორი იყო სოფელ ბარცვიცში (ამჟამად ბაჟოვიცე), პომერანიაში. პაპაც ასევე იქ მსახურობდა პასტორად, პაპის ძმა კარლ მაინჰოფი (1857-1944 წწ.) აფრიკაში მისიონერად მუშაობდა და გახდა გერმანული აფრიკანიზმის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. დაიღუპამ თავისი ერთ-ერთი ხანგრძლივი მოგზაურობოს დროს. ოფიციალური ვერსიის მიხედვით მოკლეს, თუმცა არაოფიციალური ვერსიის თანახმად იგი კანიბალიზმით დაკავებულმა ტომებმა შეჭამეს. ულრიკას შობლები იყვნენ ისტორიკოს-ხელოვნებათმცოდნეები. მამამისი, ვერნერ მაინჰოფი (1901-1940 წწ.) 1930 წლიდან იყო ფაშისტური ორგანიზაციის „გერმანული კულტურისათვის ბრძოლის კავშირის“ წევრი. 1933 წელს იგი გახდა ნაციონალ-სოციალისტური გერმანული მუშათა პარტიის წევრი. ულრიკა 6 წლის იყო მამა რომ გარდაეცვალა. 1948 წელს გარდაიცვალა დედამისიც ინგებორგა და გოგონაზე მეურვეობა იკისრა რენატა რიმეკმა, ცნობილმა ისტორიკოსმა, პედაგოგმა და პაციფისტური პარტიის „მსოფლიო გერმანელთა პარტიის“ დამაარსებელმა.
ივინდო
ივინდოსა და ოგოუეს შეერთების ადგილას გადის რკინიგზა. მდინარის ირგვლივ არსებული ტერიტორიის დიდმა ნაწილმა მიიღო ეროვნული პარკის სტატუსი.
გეოგრაფია
ივინდოს სიგრძეა — 500 კმ, მისი სათავე იწყება გაბონის ჩრდილო-აღმოსავლეთში, კონგოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საზღვართან. ჩაედინება მდინარე ოგოუეში ქალაქ კანკანთან.
ულრიკა მაინჰოფი
ბიოგრაფია
1955 წელს ჩაირიცხება მარბურგის უნივერსიტეტში, სადაც სწავლობდა ფილოსოფიას, პედაგოგიკასა და გერმანისტიკას, თუმცა უნივერსიტეტში არსებულ ატმოსფეროს ვერ შეეგუა და 1957 წელს გადავიდა მიუნსტერის უნივერსიტეტში, სადაც გაიცნო ესპანელი მემარცხენე ფილოსოფოსი მანუელ საკრისტანი, რომელმაც მოგვიანებით მისი ნაშრომები ესპანურ ენაზე თარგმნა.
ივინდო
გეოგრაფია
მდინარის აუზი დაფარულია ვრცელი ტროპიკული ტყეებით. ქვედა დინება შედის ივინდოს ეროვნული პარკის შემადგენლობაში. ზედა დინება შესულია მინკებეს ეროვნული პარკის შემადგენლობაში.
ულრიკა მაინჰოფი
ბიოგრაფია
მიუნსტერში გახდა ატომური განიარაღების საუნივერსიტეტო მოძრაობის ლიდერი. 1958 წელს ხდება გერმანელი სტუდენტების სოციალისტური კავშირის წევრი, ასევე გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი. ეწევა ჟურნაისტიკურ და პუბლიცისტიკურ მოღვაწეობას.
ივინდო
გეოგრაფია
მდინარეული ჩამონადენი შეიმჩნევა რამდენიმე წლის განმავლობაში ლოა ლოას სადგურზე, რომელიც მდებარეობს რამდენიმე კილომეტრით დინების ქვემოთ ქალაქ მაკოკუდან. წყლის ხარჯი საშუალოდ შეადგენს 778 მ³/წმ-ს. აუზის ფართობი — 59 000 კმ².
ულრიკა მაინჰოფი
ბიოგრაფია
1959 წლიდან თანამშრომლობს ჰამბურგში გამომავალ ჟურნალ Konkret-თან. 1960 წელს ხდება ამ ჟურნალის მთავარი რედაქტორი. 1961 წელს ცოლად გაყვება ჟUრნალის გამომცემელს კლაუს რაიონერს,მათ შეეძინებათ ტყუპი გოგო.
ივინდო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაბონის მდინარეები
ულრიკა მაინჰოფი
ბიოგრაფია
1960-იანი წლების დასაწყისში დასავლეთგერმანელ ჟურნალისტთა შორის ყველაზე ცნობილი ჟურნალისტია. ამავე პერიოდში ხდება ანტიფაშისტური და ანტიატომური მოძრაობის ლიდერი, ასევე ეწინააღმდეგება ვიეტნამის ომსა და გფრ-ში ანტიდემოკრატიული „საგანგებო კანონების“ მიღებას. 1969 წელს წყვეტს თანამშრომლობას ჟურნალ Konkret-თან.
1970 წელს მაინჰოფი ორგანიზებას უწევს მემარცხენე ტერორისტული ორგანიზაციის ლიდერის, ანდრეას ბაადერას შეიარაღებული გათავისუფლების პროცესს. გათავისუფლების მომენტში გახსნილი ცეცხლის დროს მძიმედ დაჭრეს 3 ადამიანი, მათ შორის ორი პოლიციელი. ამ ამბების შემდეგ ულრიკას სამხედრო ნათლობა ხდება იატაკქვეშეთში. იგი ხდება წითელი არმიის ფრაქციის დამაარსებელი, ხელმძღვანელი და თეორეტიკოსი.
ოფიციალური ვერსიით მაინჰოფმა სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა. ქრისტიანული ეკელსიაც ეწინააღმდეგება მაინჰობის თვითმკვლელად გამოცხადებას და მას კრძალავენ ეკლესიის ეზოში მდებარე სასაფლაოზე მარიენდორფში. ულრიკა მაინჰოფის დაკრძალვის ცერემონია მასობრივი პროტესტის დემონსტრაციად გადაიქცა. ანალოგიური დემონსტრაციები გაიმართა მსოფლიოს ბევრ ქალაქში.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:გერმანელი ჟურნალისტები კატეგორია:გერმანელი სოციოლოგები
პამპამარკის რაიონი (იაროვილკა)
პამპამარკის რაიონი (Distrito de Pampamarca) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის იაროვილკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 434 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 980 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 41 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 72.68 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:იაროვილკის პროვინციის რაიონები
მოლალი (მრავალმნიშვნელოვანი)
მოლალი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ანდილია
ანდილია  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ლოს-სერანოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 142,8 კმ². მოსახლეობა — 308 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ხელოსანთა უბანი
ხელოსანთა უბანი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს თელავის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, „ძველი გალავნის“ სახელწოდებით ცნობილ უბანში, ციხე-დარბაზის სამხრეთი. ქვედა ფენა თარიღდება VIII-X საუკუნეებით, ზედა XI-XIII საუკუნეებით.
აღწერა
სადაზვერვო თხრილში გამოვლინდა რამდენიმე საცხოვრებელი ნაგებობის ნაშთი, რომლის ერთ-ერთი კედლის ძირში დადასტურდა ადამიანის ჩონჩხი ბრინჯაოს სადა ბეჭდითა და რკინის სამაჯურით, კერამიკისა და მინის საგანთა მრავალი ნატეხი და კერამიკული საელოსნოს ნაშთი. სახელოსნო მოიცავდა 50-მდე მ2-ს, თხრილის ფართობი დაფარული იყო ღორღით. აღმოჩნდა რიყის ქვითა და კირით ნაშენი კედელი, ღარისებრი კრამიტების ნატეხები. კრამიტყრილის ქვეშ - ყვითელი, სქელი, კირქვიანი და თიხანარევი ნიადაგი, ყვითელ, ოვალურბოლოიან ქანში, ამოჭრილი იყო მცირე ფოსოები, რომელშიც ორწმკრივად თიხის მოუჭიქავი ჭურჭელი იყო ჩადგმული. ნაგებობას გვერდიდან საბურველივით ჰქონდა დატანებული ქვით გადახურული კარი, ორი გვერდი კი რიყის ქვით ჰქონდა ამოშენებული. ტერიტორიაზე დადასტურდა დანახშირებული ძელები.
ქურის გათხრისას, კერამიკის მასალის მმიხედვით, გამოიყო ორი ფენა, პირველში, მიწის ზედაპირიდან 0,8-1 მეტრ სიღრმეზე, გამოვლინდა მოჭიქული და მოუჭიქავი, ერთფერი და მრავალფეროვანი ორნამენტითა და სხვადასხვა ტექნიკით შემკული ჯამეები, ლანგრები, სამტუნა და სწორპირიანი ხელადების, კოკების, ქოთნების, ჭინჭილების, საექველების, ქილების, ტუჩიანი, სადა ბადიის, წერნაქიანი თეფშების, თხელკედლიანი ჭურჭლის მთლი და ფრაგმენტული ნიმუშები, II ფენაში, რომლის იატაკი მიწის ზედაპირიდან 1,7 სმ სიმარლეზე იყო შემორჩენილი, გამოიკვეთა საბერვლის კარი. აღმოჩნდა 1 ფენისგან სრულიად განსხვავებული, ერთმანეთის გვერდით ჩალაგებული, თიხის მოუჭიქავი ჭურჭელი. აღმოჩენილი კერამიკა ადგილზევე უნდა იყოს ნაწარმოები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
თომას შელინგი
თომას კრომბი შელინგი (Thomas Crombie Schelling; დ. 14 აპრილი, 1921, ოკლენდი, აშშ — გ. 13 დეკემბერი, 2016, ბეთესდა, მონტგომერი, მერილენდი, აშშ) — ამერიკელი ეკონომისტი. ნობელის პრემიის ლაურეატი ეკონომიკაში (2005). მერილენდის უნივერსიტეტის პროფესორი. ამერიკის ეკონომიკური ასოციაციიის პრეზიდენტი (1991). ფრენკ სეიდმანის პრემიის ლაურეატი (1977).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი ეკონომისტები კატეგორია:დაბადებული 14 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2016 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ეკონომიკაში კატეგორია:ამერიკის ეკონომიკური ასოციაციის პრეზიდენტები
ბამბუკის მჭრელის ამბავი
მინი ბამბუკის მჭრელის ამბავი (竹 取 物語, Taketori Monogatari) ასევე პრინცესა კაგუიას ამბავი (かぐや姫の物語, Kaguya-hime no Monogatari) - X საუკუნის იაპონური მონოგატარი (ზღაპრული პროზა), იაპონური ფოლკლორის ძეგლი. ითვლება იაპონიის უძველეს პროზაულ თხზულებად, თუმცა უძველესი შემორჩენილი სრული ხელნაწერი 1592 წლით თარიღდება. თხზულება მოგვითხრობს კაგუიაზე - მოკაშკაშე ბამბუკში ნაპოვნ გოგონაზე.
სიუჟეტი
ბამბუკის ტყეში სეირნობისას მოხუცი ბამბუკის მჭრელი სახელად ტაკეტორი ნო ოკინა (竹 取 翁, "მოხუცი ბამბუკების მკრეფელი") ხედავს მოკაშკაშე ბამბუკს. ის ჭრის ბამბუკს და ხედავს ცერისხელა ჩვილ ბავშვს. მას და მის მეუღლეს შვილები არ ჰყავთ, ისინი გოგონას იტოვებენ და ზრდიან როგორც საკუთარ შვილს. მას არქმევენ ნაიოტაკე ნო კაგუია-ჰიმე (な よ た け の か ぐ 姫 ", "მნათობელი ბამბუკის პატარა პრინცესა"). ამ წუთიდან ყოველ გაჭრილ ბამბუკში მოხუცი ოქროს ნაჭერს პოულობს.  ოჯახი მდიდრდება და სამი თვის განმავლობაში კაგუია-ჰიმე პატარა ბავშვიდან იზრდება ჩვეულებრივი ზომის და არაჩვეულებრივი სილამაზის ქალად.  თავდაპირველად, მოხუცი ცდილობს კაგუიას დამალვას, მაგრამ მისი სილამაზის ამბავი მთელ იაპონიაში ვრცელდება და მასთან უამრავი მთხოვნელი მოდის.
მათ შორის ხუთი დიდგვაროვანია: თავადი ისიტსუკური (石作皇 子), პრინცი კურამოჩი (車 持 皇子), ნო მიმურაჯი (右 大臣 阿 倍 主人,), დიდი მრჩეველი ოტომო ნო მიუკი (大 納 言 行,) და საშუალო რანგის მრჩეველი ისონოკამი ნო მაროტარი (中 納 言 石 上 麻 呂). ბევრი თხოვნის შემდეგ, კაგუიას მამა თანხმდება და კაგუიას ეუბნება მათ შორის ქმარი აირჩიოს. უინტერესოდ, კაგუია-ჰიმე ხუთ შეუძლებელ საქმეს იგონებს, ის დაქორწინდება იმაზე, ვინც მოუტანს მის მიერ არჩეულ ნივთს: ბუდას ქვის თასს, კუნძულ ჰარაის ძვირფასი ქვებით შემკულ ტოტს, ჩინური ცეცხლის ვირთხების ტყავს, დრაკონის კისრიდან ფერად სამკაულს და ყლაპვით დაბადებული ზღვის ლოკოკინას ნიჟარას. დიდებულები ხვდებიან თავისი დავალების შეუძლებლობას, პირველი დიდებული მოიტანს ყალბ ქვის თასი, რომელიც დამზადებულია გაშავებული ქვაბისგან, მაგრამ კაგუია ამჩნევს, რომ თასი წმინდა შუქით არ ანათებს. მეორე საუკეთესო მესამკაულესთან დამზადებულ ტოტს მოიტანს, მაგრამ მესამკაულეს გამოგზავნილი კაცი მას კაგუიას სახლში ამითხავს და გადახდას სთხოვს. მესამე ჩინელმა ვაჭარმა მოატყუა და ყალბი ტყავი ცეცხლში დაიწვა. მეოთხე ხელცარიელია, მეხუთე კი დავალების შესრულებისას გარდაიცვალა. ამის შემდეგ კაგუიასთან თვით იაპონიის იმპერატორი მოდის და ცოლობას სთხოვს. კაგუია ეუბნება, რომ მისი ქვეყნიდან არ არის და ცოლად ვერ გაჰყცება, ისინი მეგობრებად რჩებიან და ერთმანეთს წერილებს უგზავნიან, იმპერატორი კიდევ რამოდენიმეჯერ სთხოვს ცოლობას, მაგრამ კაგუია უარზეა.
იმ ზაფხულს კაგუია ტირის, როდესაც სავსე მთვარეს ხედავს, მაგრამ არავის არ ეუბნება მიზეზს. ბოლოს ის აღიარებს, რომ ამ ქვეყნის არ არის და უნდა დაუბრუნდეს მთვარის ხალხს. ზოგი ვერსიით ის დედამიწაზე სასჯელის სახით გააგზავნეს, ზოგი ვერსიით - დასაცავად ციური ომისგან. ოქრო, რომელსაც მამამისი პოულობდა, მთვარის ხალხის გამოგზავნილი იყო - ასე მათ გადაუხადეს ბამბუკის მჭრელს კაგუიას მოვლის საფასური. კაგუიას წასვლის დღე მოდის და იმპერატორის გამოგზავნილი ჯარი უძლურია მთვარის ხალხის წინააღმდეგ. კაგუია წერილებს უტოვებს თავის მშონლებს, იმპერატორს კი უკვდავების ელიქსირს უგზავნის. მას ბუმბულებიან მოსასხამს აფარებენ, რომელიც ავიწყებს მას სიყვარულს დედამიწის და კაცობრიობის მიმართ და ის მთვარეზე ბრუნდება. იმპერატორი ელიქსირს მაღალ მთაზე წვავს, რადგან კაგუიას გარეშე უკვდავებას აზრი არ ააქვს. ლეგენდის თანახმად ეს მთა ფუჯის მთა იყო, მისი სახელი კი სიტყვა უკვდავებისგან (ფუში) მიმდინარეობს.
ლიტერატურა
კატეგორია:იაპონია კატეგორია:ლიტერატურა კატეგორია:ფოლკლორი
რობერტ კობლიაშვილი
რობერტ კობლიაშვილი (დ. 6 დეკემბერი, 1993, გარდაბანი) — ქართველი მოჭიდავე, რომელიც ასპარეზობს ბერძნულ-რომაულ სახეობაში. 2015 წელს ბათუმში 23-წლამდე მოჭიდავეებს შორის ჩატარებულ საქართველოს ჩემპიონატში კობლიაშვილმა ოქროს მედალი მოიპოვა. ხოლო 2016 წელს რიგაში, ლატვიაში ჭიდაობაში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე რობერტმა 85 კგ წონით კატეგორიაში ვერცხლის მედალი აიღო. არის საქართველოს ჩემპიონი (2019, -87კგ).
დანიელ-ალომიას-რობლესის რაიონი
დანიელ-ალომიას-რობლესის რაიონი (Distrito de Daniel Alomías Robles) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის ლეონსიო-პრადოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 650 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 383 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 710.91 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლეონსიო-პრადოს პროვინციის რაიონები
არას-დე-ლოს-ოლმოსი
არას-დე-ლოს-ოლმოსი (Aras de los Olmos, Ares d'Alpont) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ლოს-სერანოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 76 კმ². მოსახლეობა — 359 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
მამია მალაზონია
მამია მალაზონია (დ. 19 მარტი, 1936, ოზურგეთი) — ქართველი მხვატარი.
ბიოგრაფია
1962 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 19 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:ოზურგეთში დაბადებულები მ კატეგორია:შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები
ავსტრიის კულტურა
thumb თანამედროვე ავსტრიის ტერიტორიაზე კულტურის განვითარება იწყება, დაახლოებით ჩვ. წ. 1050-დან, გალშტატური და ლატენური კულტურიდან. თუმცა, ავსტრიის კულტურა, რომელსაც დღესდღეობით ვიცნობთ, ფორმირება დაიწყო მაშინ, როცა ავსტრიული მიწები წმინდა რომის იმპერიის ნაწილები იყვნენ. 1156 წლის „მცირე პრივილეგიიდან“ (Privilegium Minus) დაწყებული, რომელმაც ავსტრიის სტატუსი სამთავროს სტატუსამდე აამაღლა, თავის მხრივ, მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა მის განვითარებაში. ავსტრიულმა კულტურამ მნიშვნელოვანი გავლენა მიიღო მისი ყოფილი და ამჟამინდელი მეზობლებისგან : იტალია, პოლონეთი, გერმანია, უნგრეთი და ჩეხეთი.
აზერბაიჯანის ეროვნული მუსიკა
მინი|250x250პქ აზერბაიჯანული ფოლკლორული მუსიკა განუყოფელია ახლო აღმოსავლეთის სხვა ხალხთა მუსიკალური ხელოვნებიდან, მაგრამ აღინიშნება თვითმყოფადობით, ნათელი ეროვნული თავისებურობით.
ინსტრუმენტები
აზერბაიჯანული მუსიკალური ინსტრუმენტები საკმაოდ მრავალფეროვანია (დაახლოებით 60). ფართოდ არის გავრცელებული - თუთექი, ბალაბანი და ზურნა; ასევე თარი, საზი, უდი, ქამანჩა, დაფი, ნაღარა, გოშა-ნაღარა. ძველ ინსტრუმენტებს შორისაა - ზურნა, გავალი, მუსიგარ, ნესრირ, ერგანინუ - მოცემული ინსტრუმენტები იშვიათად გამოიყენება.
1932 წლის 1 მაისს კომპოზიტორმა უზეიერ ჰაჯიბეკოვმა შექმნა აზერბაიჯანული ხალხური სიმღერების პირველი მუსიკალური ორკესტრი ს. რუსტამანოვის სახელობის, ხოლო 2000 წლის იანვარში აზერბაიჯანის სახელმწიფო ფილარმონიულ საზოგადოებაში შეიქმნა ხალხური ინსტრუმენტების აზერბაიჯანული სახელმწიფო ორკესტრი.
2012 წლის 5 დეკემბერს თარზე დაკვრის აზერბაიჯანული ხელოვნება იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ნუსხაში შევიდა.
მუღამი
მუღამი არის აზერბაიჯანული მუსიკალური ზეპირი კლასიკური ტრადიციის მთავარი ჟანრი. 2003 წელს, იუნესკომ მუღამი გამოაცხადა „კაცობრიობის ზეპირი და არამატერიალური მემკვიდრეობის შედევრად“.
მუღამის ტექსტები, როგორც წესი, კლასიკური პოეტების ლექსებს წარმოადგენენ. მუღამისთის მრავალხმიანობის ელემენტებია დამახასიათებელი.
მუღამის ფორმები განსხვავებულია, მაგრამ თითოეულ მათგანს აქვს საკუთარი ცალკე სახელი. მუღამის მთავარი მუსიკალური ფორმები დასტთგიაჰი (ვოკალურ-ინსტრუმენტული ან სუფთა ინსტრუმენტული), მუღამი (ვოკალურ-ინსტრუმენტული, სოლო-ინსტრუმენტული და სოლო-ვოკალური) და ზერბი მუღამია.
აშუღური სიმღერა
აშუღთა ხელოვნება მოიცავს გლეხურ ფოლკლორს. ძირითადად იმპროვიზაციული ხასიათისაა, მაგრამ მას აქვს გარკვეული სტილისტური თვისებები. გამოჩენილი აზერბაიჯანელი აშუღებია - გურბანი, თუფარგანლი, შიქესტე შირინი, ალესქერი, თანამედროვეთა შორის: ა.რზაევი, მ. ბაირამოვი, ი. იუსიფოვი შ. გოჯაევი და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული მუსიკალური ჟანრები კატეგორია:ხალხური მუსიკა ქვეყნის მიხედვით
ერმილიო-ვალდისანის რაიონი
ერმილიო-ვალდისანის რაიონი (Distrito de Hermilio Valdizán) — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის ლეონსიო-პრადოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 250 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 742 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 32 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 117.24 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უანუკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლეონსიო-პრადოს პროვინციის რაიონები
ოლაინეს მხარე
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 20 627 კაცს. მხარის ფართობია 297 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
სარა ჰატუნი
ბიოგრაფია
სარა ჰატუნის წარმოშობის შესახებ სპეკულაციები გაჩნდა მას შემდეგ, როდესაც მინორსკის სტატიაში დაიწერა, რომ სარა დიარბაქირელ ქრისტიანთა ოჯახიდანაა. აყ-ყოინლუთა შესახებ დაწერილი ერთ-ერთი ნაწარმოების ავტორი ჯონ ვუდსი წერს რომ, მინორსკი თავისი შემდგომი კვლებების შემდეგ ხელახლა დაუბრუნდა ამ საკითხს და დაწერა რომ, სარაი ჰატუნი უზუნ-ჰასანის მამა ჯალალადდინ ალი ბეის ბიძაშვილია. თუმცა, ეს მცირე დეტალი ბევრი ისტორიკოსის უყურადღებობით შეცდომით გავრცელებულია და მაგალითად ფრანს ბაბინგერის ნაირი ისტორიკოსები ისევ წერენ, რომ სარა ჰატუნი დიარბაქირელ ქრისტიანთა ოჯახიდანაა. სავარაუდოდ 1465 წელს გარდაიცვალა. აღსანიშნავია, რომ სარა ჰატუნის ბებია მარია ქომნენა ტრაპიზონის დედოფალი იყო.
მმართველობა
სარა ჰატუნი ქალაქ ჰარპუტის მმართველი იყო. მისი სახელობის მეჩეთი მისი მმართველობის დროს აშენდა. ამის გარდა ჰქონდა თავისი ცალკე სალოცავი კუთხე, სადაც დაწერილია: „სარა ჰატუნი უზუნ ჰასანის მშობელია“.
დიპლომატი
აყ-ყოინლუნთა საზღვარგარეთთან დიპლომატიურ ურთიერთობებში სარა ჰატუნის როლი მნიშვნელოვანია. უზუნ-ჰასანი ყველა პოლიტიკურ საკითხებში რჩევებს სარა ჰატუნისგან იღებდა. პირადი მოლაპარაკებები აქვს გამართული აბუ-საიდთან, ოსმალეთის იმპერატორ მეჰმედ II-სთან.
ოჯახი
ერთ-ერთი წყაროს მიხედვით ჯალალადდინ ალი ბეიზე დაქორწინებულ სარა ჰატუნს 8 შვილი, 7 ვაჟი და 1 ქალიშვილი ჰყავდა: :
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1465 კატეგორია:აზერბაიჯანელი დიპლომატები
ყარაულაანთ ციხე
ყარაულაანთ ციხე — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ ვარდისუბნის ჩრდილოეთ განაპირას, საკარმიდამო ნაკვეთებს შორის. თარიღდება XVIII საუკუნით.
ძეგლი ორი ნაწილისგან შედგება: გეგმით სწორკუთხა, სამხრეთ-ჩრდილოეთი მიმართულებით წაგრძელებული საგდომისა (16,2 X 7,6 მ) და მის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეში ჩართული, მრგვალი კოშკისგან (დიამეტრი ფუძის დონეზე 6 მ-ია, კედლის სისქე- 1,5 მ) რაც თითქმის მთლიანად სადგომის კორპუსის გარეთაა მოქცეული საშენ მასალად, რიყის ქვასთნ ერთად, გამოყენებულია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვაც. ნაგებობების ქვედა სართულის კედლები ერთმანეთს არ ებმის, II სართულის დონეზე კი ერთიანდება და სართულებიც ერთმანეთთან არის დაკავშირებული. მშენებლობის ქრონოლოგიის მიხედვით, როგორც ჩანს ნაგებობებიდან თავდაპირველია კოშკი რომელსაც ოდნავ მოგვიანებით (ან შესაძლოა, მშენებლობის პროცესშივე) ორსართლიანი სადგომი მიადგეს და მასთან ფუნქციურად დააკავშირეს. ძეგლი დაზიანებულია:ორივე ნაგებობის მხოლოდ სართულნახევრის სიმაღლეზეღა დგას. დანგრეულია სადგომის დასავლეთი კედელი და ჩრდილოერთი კედლის დასავლეთ ნაწილი. მთელ სიმაღლეზეა გაბზარული სამხრეთ კედელი, ჩამონგრეულია სართულშუა გადახურვა. კოშკის პირველი სართული შიგნიდანაც მრგვალია, გადახურულია დადაბლებული პროპორციების, ტლანქად ჩასმული, გუმბათოვანი კამარით. ერთადერთი შესასვლელი სართულს გარედან, სამხრეთიდან აქვს კარი კვადრატული აგურითაა ნაწყობი. შეისრული თაღითაა დასრულებული და შიგნიდან კედლის ღრმა, სწორკუთხა შეღრმავებაშია ჩსმული, რომლის თავი კამარის ქუსლის დონეზე მდებარეობს. შესასვლელის წირთხლებში მოწყობილია საურდულე ხვრელები. შესასვლელის პირდაპირ გეგმით ნახევარ წრიული შეისრულ თაღოვანი ბუხარია. გარდა ამისა, სართულზე ოთხი სხვადასხვა ზომის, თითო სათოფურით აღჭურვილი, შეისრულ-თაღოვანი ნიშა და 3 სწორკუთხა სარკმელია. რომელიც ღიობების ნახევარი კამარის მრუდშია მოქცეული და გარეთკენ ამაღლებული ხხვრელობები აქვს. კოშკის პირველი სართული მეორეს კედელში დატანებული კიბით უკავშირდება.კიბის უჯრედში შესასვლელი კოშკში შესასვლელის გვერძეა (ჩრდილოეთით) დაახლოებით 1 მ-ის მანძილზე. ზემოთ კიბის ბოლოში ერთმანეთის პირდაპირ, ორი კარია, რომლებიც შესაბამისად, კოშკის და სადგომის მეორე სართულებში გადის. სადგომის შესასვლელის წინ შექმნილია ვიწრო, სადგომის გრძივი ღერძის მიმართულებით წაგრძელებული ბაქანი. რომლის სამხრეთ კედელში ერთი სათოფურია მოწყობილი (ჩრდილოეთი კედელი განგრეულია) კოშკის მეორე სართული პირველის მსგავსი მოხაზულობისაა, სართულზე შესასვლელი კარის ღიობი ფართოა შეისრულთაღოვანი და სართული მხრიდან სწორკუთხა შეღმავებაშია ჩასმული. ბუხარი ამ სართულზეცაა, ჩრდილოეთით მის მარჯვნივ მესამე სართულთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედში შესასვლელია. მათ შორის კი, მცირე, შეისრულ თაღოვანი ნიშა, სართულზე სამი, ცალმაგი სათოფური და სამი, თითო სათოფურიანი ნიშაა. კოშკის მეორე სართულს გადახურვის კვალი არ შემორჩა.უნდა ვიფიქროთ, რომ იგი I სართულის ანალოგიურად იქნებოდა გადახურული. კოშკზე მიდგმული ნაგებობა ორ სართულიანია, სართულები სხვადასხვა დანიშნულებისაა.
პირველი სართული, შემორჩენილი არქიტექტურული ელემენტების გათვალისწინებით, მეორე-სათავდაცვო პირველი სართულის აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილია განიერი, შეისრულთაღოვანი შესასვლელი (თაღის უმეტესი ნაწილი და შესასვლელის ირგვლივ კედლის არე ჩამოშლილია). სართულის შემორჩენილ კედლებში სხვადასხვა ზომის, ათი, შეისრულთაღიანი ნიშაა, მათგან ოთხი-აღმოსავლეთითაა, სამი სამხრეთით, ერთი დასავლეთით, ორი ჩრდილოეთით. აღმოსავლეთ კედლის ჩღდილოეთ მონაკვეთში მოწყობილია გეგმით ნახევარ წრიული, თაღოვანი ბუხარი. ნაგებობის მეორე სართულის კედლებიდან მხოლოდ აღმოსავლეთის და სამხრეთის კედლები შემორჩა.რომელშიც ძირს დახრილი და ჰორიზონტალურად გამავალი სათოფურები მოწყობილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
U2-ს მიერ ჩაწერილი სიმღერების სია
სქოლიო
U2
Neo Geo CD
Neo Geo CD (ネオジオ) — მეოთხე თაობის სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლი Neo Geo-ს სერიიდან, შემუშავებული იაპონური კომპანია SNK Corporation-ის მიერ. დაანონსდა 1994 წლის Tokyo Toy Show-ზე და გამოვიდა იმავე წლის სექტემბრის თვეში, მისი კარტრიჯული ანალოგის Neo Geo-ს გამოსვლიდან 4 წლის შემდეგ.
სისტემის თავდაპირველი ფასი შეადგენდა 399 აშშ დოლარი ან 399 ბრიტანული ფუნტი სტერლინგი. იგი გამოიყენებდა 1x-სიჩქარის CD-ROM-ს, რაც იმ დროისთვის მეტად დაბალი მაჩვენებელი იყო და აქედან გამომდინარე, ჩატვირთვებს შორის დიდი დროს ანდომებდა. ამის გამო კომპანიამ იაპონიაში 1995 წლის 29 დეკემბერს გამოუშვა განახლებული ვერსია CDZ, რომელსაც გააჩნდა ორჯერ სწრაფი CD-ROM-ის მოწყობილობა.
კონსოლი ძირითადად მოიცავდა MVS და AES-იდან პორტირებულ თამაშებს. არსებობს რამდენიმე MVS-ის არკადული თამაში, რომელიც არ გამოსულა Neo Geo AES-ისთვის და დაპორტირდა Neo Geo CD-ზე, მათ შორის: Puzzle Bobble, Janshin Densetsu: Quest of Jongmaster,  Power Spikes II და სხვა. ასევე არის ისეთი თამაშებიც, რომლებიც ოფიციალურად არ გამოუშვიათ MVS-სა და AES-ზე და გამოიცა Neo Geo CD-ისთვის.
1997 წლის მარტის მონაცემით, მსოფლიოს მასშტაბით გაიყიდა კონსოლის 570,000 ეგზემპლარი. კონსოლმა ვერ შესძლო კონკურენცია გაეწია იმ დროში არსებული მძლავრი სისტემებისთვის, როგორებიც იყო Sega Saturn და PlayStation. 1997 წელს კომპანიამ ოფიციალურად შეწყვიტა მისი წარმოება.
სქოლიო
კატეგორია:1994 წელს წარმოდგენილი პროდუქტები კატეგორია:1990-იანების სათამაშოები კატეგორია:CD-ROM-ზე დაფუძნებული კონსოლები კატეგორია:სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:მეოთხე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლები კატეგორია:Neo Geo
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1998: ჯგუფი D
ესპანეთი vs ბულგარეთი
D
სევდია უგრეხელიძე
ბიოგრაფია
თბილისის საკრებულოს წევრი და ფრაქცია „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ თავმჯდომარე სევდია უგრეხელიძე დაიბადა 1949 წლის 25 ივლისს ქალაქ ქუთაისში. უმაღლესი განათლება ვანო სარაჯიშვილის სახელობის კონსერვატორიასა და „პროფესორ ჯამბაკურ ბაქრაძის სახელობის სამართლისა და ეკონომიკის“ ინსტიტუტში მიუღია და სპეციალობით არის: ხელოვნებათმცოდნე, იურისტი და ეკონომისტი.
მისი შრომითი ბიოგრაფია 1972 წელს იწყება, როდესაც ვანო სარაჯიშვილის სახელობის კონსერვატორიისა და ალექსანდრე პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის ხელოვნების ისტორიის ლექტორად მუშაობდა 1991 წლამდე. 1999 წელს ადვოკატი გახდა და 2004 წლამდე იყო საქართველოს ადვოკატთა კოლეგიის წევრი. 2001 წელს საპარლამენტო კომიტეტებთან არსებული ეროვნული თანხმობის კომისიაში იმუშავა მიწვეულ სპეციალისტად. 2002–2004 წლებში არასამთავრობო ორგანიზაცია „კონსტიტუციის 42-ე მუხლის“ ადვოკატი იყო.
2004 წელს თბილისის საკრებულოს იურიდიულ საქმეთა და ადამიანის უფლებათა დაცვის კომისიის თავმჯდომარედ დაინიშნა, რაკი მეორე მოწვევის საკრებულოს დეპუტატი იყო. 2006–2008 წლებში მიწის მართვისა და განკარგვის განყოფილების უფროსად მუშაობდა. 2008 წელს კვლავ საკრებულოში მოხვდა და ეკონომიკური პოლიტიკისა და მუნიციპალური მმართველობის კომისიის თავმჯდომარის მოადგილის პოზიცია დაიკავა. 2013 წელს თბილისის მერის პირველ მოადგილედ დაინიშნა.
2013 წლის 22 დეკემბრიდან 2014 წლის 2 აგვისტომდე თბილისის მერის მოვალეობას ასრულებდა. შემდეგ კვლავ საკრებულოს წევრი გახდა ისევ „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ პროპორციული სიით.
ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი (პუშკინი)
ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი (Памятник А. С. Пушкину) — პუშკინის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ძეგლი. სწორედ ცარსკოე-სელოში, ლიცეისტებს შორის მომწიფდა აზრი პუშკინის ძეგლთან დაკავშირებით, მაგრამ გადაწყვიტეს პოეტის პირველი ძეგლი მოსკოვში დაედგათ, იქ სადაც იგი დაიბადა. ძეგლი არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. აგებულია 1900 წელს მოქანდაკე რობერტ ბახის მიერ.
ისტორია
1860 წელს, ლიცეუმის 50 წლისთავის ზღურბლზე, ლიცეისტებს შორის ჩამოყალიბდა იდეა პუშკინი ძეგლის დადგმის შესახებ. თავიდან უნდოდათ მისი დადგმა ლიცეისტების ფინანსებით, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ეს შეუძლებელი იყო. გამოაცხადეს კონკურსი და რამდენიმე პროექტიც წარმოადგინეს. აღნიშნული პროექტები პრესაში განიხილეს და გააკრიტიკეს კიდეც. წარმატებით მიმდინარეობდა ფინანსების შეგროვება.
ძეგლის გახსნა გაიმართა 1900 წლის 15 ოქტომბერს. ძეგლი საკმაოდ დაზიანდა დიდი სამამულო ომის დროს. იგი გაარემონტეს 1945 წელს და 17 ივნისს ხელახლა გახსნეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
შაშე (მდინარე)
შაშე (Shashe River) — მდინარე ბოტსვანის აღმოსავლეთში და ზიმბაბვეს სამხრეთ-დასავლეთში. მდინარე ლიმპოპოს მსხვილი მარცხენა შენაკადი. სათავეს იღებს ქალაქ ფრანსისთაუნის სიახლოვეს და მიედინება სამხრეთ-აღმოსავლეთის მიმართულებით თავის შესართავამდე სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის საზღვრის სიახლოვეს. თავისი დინების დიდ ნაწილზე გადის სახელმწიფო საზღვარი ბოტსვანასა და ზიმბაბვეს შორის. სოფელ ტულის სიახლოვეს მდინარე მოკლე მანძილზე მთლიანად გადადის ზიმბაბვეს ტერიტორიაზე, მაგრამ სულ მალე ისევ უბრუნდება საზღვრის მდგომარეობას. შაშე დროებითი მდინარეა და მთლიანად შრება წლის დიდი ნაწილის განმავლობაში. შაშე ლიმპოპოს აუზში შეადგენს მისი ზედაპირული მდინარეული ჩამონადენის 12,2 %-ს.
ძირითადი შენაკადებია: სიმუკვე, სანჩოკვე, შაშანი, ტული, ტატე და რამოკგვებანა. ფრანსისთაუნიდან სამხრეთით მდინარეზე გადის საავტომობილო და სარკინიგზო ხიდი. ამას გარდა, ფრანსისთაუნიდან დაახლოებით 25 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით, სოფელ ტონოტადან ჩრდილოეთით, მდინარე გადაკეტილია შაშეს კაშხლით. თავიდან კაშხალი შენდებოდა იმ მიზნით, რომ წყლით უზრუნველყო მსხვილი სამრეწველო ქალაქი — სელები-ფიკვე, მაგრამ დღეისათვის წყალი პირველ რიგში გამოიყენება ქალაქ ფრანსისთაუნის და მისი შემოგარენი სოფლების უზრუნველსაყოფად.
სქოლიო
კატეგორია:ზიმბაბვეს მდინარეები კატეგორია:ბოტსვანის მდინარეები