cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა
მეღვინეობა
XX საუკუნის დიდი ნაწილის განმავლობაში სამხრეთაფრიკული ღვინის წარმოების კონტროლის ლომის წილს ფლობდა კოოპერატივი KWV ქალაქ პარლში, რომელიც ღვინოს აწვდიდა მხოლოდ ექსპორტზე. მხოლოდ აპარტეიდის დამხობის შემდეგ, როდესაც ქვეყანამ მოხსნა საექსპორტო შეზღუდვები, ვაჭრობა უცხოეთის ქვეყნებთან გაიზარდა, კოოპერატივის მოღვაწეობა უკვე ისეთი შემოსავლიანი აღარ იყო, როგორც ადრე და მისი ღვინოები უკვე ადგილობრივ ბაზარზე იყიდება.
ტურიზმი
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა ძალიან საინტერესო კოლორიტული ქვეყანაა, არაჩვეულებრივად მიმზიდველია თავისი სპეციფიკურობით. ფერწერული ლანდშაფტების და ველური ბუნების მრავალფეროვნება ყველაზე მეტ ყურადღებას იმსახურებს ტურისტებში. სამხრეთ აფრიკაში შეგვიძლია შევხვდეთ მეტისებს, ინდოელებს, ინგლისელებს, ჩინელებს, ემიგრანტებს ევროპის სხვადასხვა ქვეყნებიდან. ბოლო წლებში სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა ძალიან პოპულარული ხდება ტურისტებისათვის სამხრეთ ნახევარსფეროში. ტურზიმის ყველა სახეობიდან ამ ქვეყანაში ყველაზე დინამიურად ვითარდება ეკოლოგიური ტურიზმი, მრავალი ეროვნული პარკი საშუალებას გვაძლევს სამხრეთ აფრიკაში დავაკვირდეთ ცხოველთა სამყაროს გარკვეულ პირობებში. ქვეყნის ტერიტორია შეგვიძლია დავყოთ რამდენიმე ბუნებრივ სარტყელად, სავანის სარტყელი მოიცავს კრიუგერის სახელობის ეროვნულ პარკს, სადაც არის 137 სახეობის ძუძუმწოვარი ცხოველი, მათ შორის კამეჩები, სპილოები, ლეოპარდები, ლომები, ჟირაფები, ჰიპოპოტამები. აფრიკის სამხრეთი ძალიან პოპულარულია ნადირობის მხრივ, აკრძალულია ნადირობა ისეთ იშვიათ ცხოველებზე, როგორებიცაა: ჟირაფი, შავი მარტორქა და ანტილოპა. აღსანიშნავია მიწისქვეშა მარშრუტები, რომლებიც ძალიან პოპულარულია სპელეოლოგებს შორის. ეს მარშრუტები აშენებული კონგოს და სიდვალას გვირაბებში. გვირაბებში ძალიან კარგად შენარჩუნდა ნახატები, რომლებიც დახატული იყო პირველყოფილი ადამიანების მიერ. პრეტორია კომპაქტური და მოწესრიგებულია, დედაქალაქში ტურისტებს ემსახურება სასტუმროები, რესტორნები და კაფეები, აგრეთვე გასართობი ცენტრები. ატრაქციიდან უნდა ავღნიშნოთ ქვეყნის პირველი პრეზიდენტის სახლი, ეკლესიის მოედანი, ოპერის შენობა. პრეტორიაში არის მოქმედი ალმასების მაღარო. კალინან მუზეუმში ტურისტებს შეუძლიათ გაეცნონ ალმასების დუბლიკატებს. საინტერესოა ის, რომ მთავარ ქალაქად ითვლება არა პრეტორია, არამედ იოჰანესბურგი — კონტინენტის ერთ-ერთი მეგაპოლისი, საქმიანი ინდუსტრიული და ფინანსური ცენტრი. დაუვიწყარ შთაბეჭდილებას ტოვებს ქალაქის პანორამა.
გოლდ რიფ სიტი ძალიან პოპულარული მუზეუმია ტურისტებს შორის. ის მდებარეობს ღია ცის ქვეშ, აქ შეგიძლია გაიარო ძველ ქუჩებზე, შეგიძლია ნახო მუშების მიერ რეკონსტრუირებული სახლები. დაახლოებით 200 კმ-ში იოჰანესბურგიდან არქიტექტორებმა, მხატვრებმა და მშენებლებმა შექმნეს ნამდვილი ოაზისი, რომელიც შედგება ხელოვნური კლდეებისა და ტროპიკული ტყეებისგან. ეს გასართობი კომპლექსი მსოფლიო მნიშვნელობისაა, რომელიც გვთავაზობს პრაქტიკულად შეუზღუდავ საშუალებებს კარგი დროის გასატარებლად. ტურისტები ეცნობიან ციხე-სიმაგრეებს, რომლებიც უნდა ჩაითვალოს მერვე საოცრებად, ის გარშემორტყმულია ტროპიკული ტყით, რომელშიც არის დაახლოებით მილიონი ეგზოტიკური მცენარე. ძალიან დიდი რაოდენობითაა ჩანჩქერები და შადრევნები, ფერწერული მონუმენტები და ძველი ტაძრები, ეს ყველაფერი იპყრობს ტურისტების ყურადღებას. ძალიან ბევრი საინტერესო რამ ელით ტურისტებს დურბანში, რომელიც პოპულარულია თავისი აღმოსავლური ბაზრით, პლაჟებით და ა. შ. ტურისტებისათვის არსებობს უამრავი ექსკურსიული პროგრამები. დიდი პოპულარობით სარგებლობს ექსკურსია ღვინის რაიონებში, სადაც არის დაახლოებით 4000 ღვინის ფერმა.
განათლება
სახელმწიფო უნივერსიტეტები სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში იყოფა სამ ტიპად: ტრადიციული უნივერსიტეტები, რომლებშიც მიიღება თეორიულად ორიენტირებული საუნივერსიტეტო განათლება; ტექნოლოგიური უნივერსიტეტები („ტექნიკონები“), რომლებშიც მიიღება პროფესიონალურად ორიენტირებული დიპლომები და ხარისხები, ასევე კომპლექსური უნივერსიტეტები, რომლებშიც მიიღება კვალიფიკაციის ორივე სახე. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში არსებობს 23 სახელმწიფო უნივერსიტეტი: 11 ტრადიციული უნივერსიტეტი, 6 ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი და 6 კომპლექსური უნივერსიტეტი.
აპარტეიდის დროს სკოლები შავკანიანი მოსახლეობისთვის განიცდიდნენ დისკრიმინაციას არასაკმარისი დაფინანსებისა და რასობროვი სეგრეგაციის გამო, სადაც განათლების სისტემა ისე იყო შემუშავებული, რომ მოსწავლეებს ჰქონოდათ მხოლოდ ისეთი ცოდნა, რომელიც მათ გამოადგებოდათ სამუშაოზე მუშა ძალის სახით. 2004 წელს სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში დაიწყო საკუთარი უმაღლესი განათლების სისტემის რეფორმა, მცირე სასწავლო წარმადობის უმაღლესი სასწავლებლები გაერთიანდა უფრო დიდ უმაღლეს სასწავლებლებთან და ასეთი დისბალანსის ლიკვიდირებისთვის ყველა უმაღლეს სასწავლო დაწესებულებებს მიენიჭა „უნივერსიტეტის“ სახელი. 2015 წლისთვის უმაღლესი სასწავლო დაწესებულებების 1,4 მილიონმა სტუდენტმა ისარგებლა ფინანსური დახმარების სქემით, რომელიც გამოქვეყნდა 1999 წელს.
2002-2005 წლებში სახელმწიფო ხარჯები განათლებაზე იყო მთლიანი შიდა პროდუქტის 5,4 %-ის დონეზე.
ჯანდაცვა
რასობრივი ურთიერთობის სამხრეთაფრიკული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2009 წელს სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში თეთრკანიანი მოსახლეობისთვის იყო 71 წელი და შავკანიანებისთვის 48 წელი. ქვეყანაში ჯანდაცვის ხარჯები შეადგენს მთლიანი შიდა პროდუქტის დაახლოებით 9 %-ს.
მოსახლეობის მხოლოდ 16 %-ს მოიცავს სამედიცინო დახმარება. დაახლოებით 20 % სარგებლობს კერძო სამედიცინო მომსახურებით. დანარჩენები იხდიან „საკუთარი ჯიბიდან“ ან საავადმყოფოებში ნაღდი ფულით. სამი დომინანტი საავადმყოფოების ჯგუფი: სამედიცინო კლინიკები, სიცოცხლის ჯანდაცვა და სამხრეთაფრიკული ჯანდაცვის კომპანია — Netcare, ერთად აკონტროლებენ ბაზრის 75 %-ს. მოსახლეობის დაახლოებით 84 % დამოკიდებულია ჯანდაცვის სისტემაზე, რომელსაც თან სდევს ადამიანთა რესურსების ქრონიკული ნაკლებობა და შეზღუდული რესურსები.
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში მდებარეობს მსოფლიოში სიდიდით მესამე საავადმყოფო — კრის ჰანი ბარაგვანათის საავადმყოფო.
შიდსი
გაეროს შიდსის შესახებ გაერთიანებული პროგრამის ორგანიზაციის 2013 წლის მონაცემებით სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში სავარაუდოდ ცხოვრობს შიდსით ინფიცირებული 6,3 მილიონი ადამიანი – უფრო მეტი, ვიდრე ნებისმიერი სხვა ქვეყანა მსოფლიოში. 2008 წლის კვლევებმა აჩვენა, რომ აივ-ინფექცია სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში გამოკვეთილად დაიყო რასობრივი ნიშნის მიხედვით: შავკანიან მოსახლეობაში ეს მაჩვენებელი შეადგენდა 13,6 %-ს, ხოლო ყველა თეთრკანიანი მოსახლეობის მაჩვენებელი კი იყო მხოლოდ 0,3 %. სიკვდილიანობის უმრავლესობა ეხება ეკონომიკურად აქტიურ პირებს, რის შედეგადაც ბევრი შიდსით დაავადებული უდედმამო ბავშვი დიდადაა დამოკიდებული სახელმწიფოსგან სამედიცინო და ფინანსურ დახმარებაზე. გამოთვლილია, რომ სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში ცხოვრობს 1 200 000 უდედმამო ბავშვი.
შიდსის ვირუსი, უპირველეს ყოვლისა, ვრცელდება სქესობრივი გზით და იგი დიდი ხნის განმავლობაში აკრძალული იყო პრეზიდენტ ტაბო მბეკის და შემდეგ ჯანდაცვის მინისტრის მანტო ტშაბალალა-მსიმანგის მიერ, რომელიც ყურადღებას ამახვილებდა იმაზე, რომ ქვეყანაში სიკვდილიანობის ბევრი შემთხვევა ხდება შიმშილობის ანუ სიღარიბის და არა შიდსის გამო. 2007 წელს საერთაშორისო ზეწოლის პასუხად, ხელისუფლებამ დაიწყო ბრძოლა შიდსის დაავადების წინააღმდეგ. 2009 წლის საყოველთაო არჩევნების შემდეგ, პრეზიდენტმა ჯეიკობ ზუმამ დოქტორი აარონ მოტსოალედი დანიშნა ჯანდაცვის ახალ მინისტრად და პირობა დადო, რომ მისი მთავრობა გაზრდიდა ფინანსირებას და გააფართოვებდა აიდ-ინფექციასთან მკურნალობის პროგრამას.
მეცნიერება
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის მეცნიერების ისტორიაში იყო რამდენიმე ყველაზე უფრო მნიშვნელოვანი აღმოჩენები და მიღწევები. დღეისათვის, მიუხედავად ხელისუფლების მცდელობისა ხელი შეუწყოს მეწარმეებს ბიოტექნოლოგიის, საინფორმაციო ტექნოლოგიის და სხვა მაღალტექნოლოგიური დარგების დაფინანსებაში, მხოლოდ ერთეული სამხრეთაფრიკული კომპანიებია ცნობილი ქვეყნის ფარგლებს გარეთ. ხელისუფლება მაინც აკეთებს აქცენტს ამ დარგების განვითარებაზე, რადგანაც ესმის, რომ არ შეუძლია შეებრძოლოს ვერც მასიური წარმოების დარგში შორეული აღმოსავლეთის ქვეყნებს, ვერც მინერალური რესურსების დარგში მომპოვებელ ქვეყნებს.
ასტრონომია
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში არსებობს მზარდი ასტრონომიული საზოგადოება. აქ მდებარეობს დიდი სამხრეთაფრიკული ტელესკოპი, ყველაზე უფრო დიდი ოპტიკური ტელესკოპი სამხრეთ ნახევარსფეროში. დღეისათვის მიმდინარეობს მასიური ტელესკოპ MeerKAT-ის მშენებლობა, რომელიც შეიძლება გახდეს პროექტირებაში მყოფი ტელესკოპის, ზომით კვადრატული კილომეტრი, მშენებლობის პირველი ეტაპი. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა, ავსტრალიასთან ერთად, ამ პროექტის განლაგების ერთ-ერთი კანდიდატია.
მედიცინა
ერთი ადამიანიდან მეორე ადამიანში გულის გადანერგვის ისტორიაში პირველი ოპერაცია 1967 წელს კეიპტაუნის გროოტ სხუურის ჰოსპიტალში (Groote Schuur-hospitaal) განახორციელა ქირურგმა კრისტიან ბარნარდმა. ოპერაცია ჩატარდა 54 წლის მამაკაცზე გულის კორონარული ტკივილით და მარცხენა პარკუჭის პოსტინფარქტული ანევრიზმით, დონორი გახდა 25 წლის ქალიშვილი, რომელიც გარდაიცვალა თავის ქალის ტრავმის შედეგად. მაქს ტეილერმა შექმნა ვაქცინა ყვითელი ციებ-ცხელების წინააღმდეგ, ალან მაკლეოდ კორმაკი იყო პირველი, ვინც გამოიყენა რენტგენული კომპიუტერული ტომოგრაფია, ხოლო აარონ კლიუგმა შექმნა ელექტრონული მიკროსკოპიის კრისტალოგრაფული მეთოდი. ყველა ეს მიღწევა აღინიშნა ნობელის პრემიით. 2002 წელს ასევე ნობელის პრემიითვე აღინიშნა სიდნეი ბრენერი მისი მოლეკულარული ბიოლოგიის დარგში ნაშრომებისათვის.
ბირთვული პროგრამა
1970-იან წლებში სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკამ დაიწყო (ზოგიერთი მონაცემებით, ისრაელთან თანამშრომლობით) ბირთვული იარაღის შექმნაზე მუშაობა. 1977 წელს კალაჰარის უდაბნოს პოლიგონზე აშენდა შახტები ასაფეთქებელი მოწყობილობების გამოსაცდელად, რომლებიც აღმოაჩინეს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის და აშშ-ის დაზვერვის წყაროებმა. ბევრი სახელმწიფო გამოვიდა განცხადებით, რომლებიც მოითხოვდნენ სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ხელისუფლებისგან, რომ მას არ ჩაეტარებინა ცდები და გამხდარიყო პირველი სახელმწიფო, რომელიც საკუთარი ნებით უარს იტყოდა ბირთვული იარაღის შექმნაზე.
1990 წელს ჯერ კიდევ აფრიკის ეროვნული კონგრესის ხელისუფლებაში მოსვლამდე სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ფრედერიკ დე კლერკმა მიიღო გადაწყვეტილება ბირთვული იარაღის გამოყენების შესახებ უარის თქმაზე და ყველა მისი მარაგის მთლიან განადგურებაზე. 1993 წელს მან განაცხადა იმის შესახებ, რომ ბირთვული პროგრამა არსებობდა და შეჩერდა, ერთი წლის შემდეგ ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოს ინსპექციამ ეს ოფიციალურად დაადასტურა. შესაბამისად სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა გახდა მსოფლიოში პირველი სახელმწიფო, რომელმაც საკუთარი ნებით უარი თქვა ბირთვული იარაღის გამოყენებაზე.
მასმედია
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის მასმედიას აქვს ფართე სექტორი და აფრიკაში ერთ-ერთი მსხვილი მედია ცენტრია. ქვეყნის ბევრი მაუწყებელი და ბეჭვდითი ორგანო ასახავს მთელი მოსახლეობის საყოველთაო ინტერესს, სადაც ყველაზე უფრო ხშირად გამოიყენება ინგლისური ენა. მაგრამ დანარჩენი ათი ოფიციალური ენა ასევე წარმოდგენილია მასმედიის სხვადასხვა საშუალებებში. აფრიკაანსი მეორე ყველაზე უფრო ხშირად გამოყენებადი ენაა, განსაკუთრებით ბეჭვდით წყაროებში.
თვით 1994 წლამდე, ქვეყანაში არსებობდა განვითარებული ალტერნატიული პრესა, პლაკატების ერთობლიობის, ორენოვანი ყოველკვირეულების და სტუდენტური სამიზდატის მსგავსი „ზინესის“ ჩათვლით. არჩევნების შემდეგ, ასეთი საინფორმაციო საშუალებების დაფინანსება და დახმარება გაიყინა, მაგრამ ბოლო დროს შეიმჩნევა ახალი ამბების მოპოვების ალტერნატიული ფორმების მიმართ ინტერესების მომატება, განსაკუთრებით 2001 წლის 11 სექტემბრის მოვლენების შემდეგ.
პრესის თავისუფლება
ეს თავისუფლებები, როგორც წესი, შენარჩუნებულია პრაქტიკაში და პრესა ითვლება შედარებით თავისუფლად. კანონები, რომელიც ეხება მასობრივ საინფორმაციო საშუალებებს და მათი შინაარსის პოლიტიკურ კონტროლს ითვლება ზომიერად და ჟურნალისტების მიმართ მიღებულ რეპრესიულ ზომებზე ფაქტობრივად არაფერი არ არის ცნობილი. შედეგად, ორგანიზაცია რეპორტიორები საზღვრებს გარეთ მონაცემებით სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკას პრესის თავისუფლების ინდექსის მიხედვით 2015-2016 წლებში 39-ე ადგილი უკავია მსოფლიოში.
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში ასევე არსებობს პრესის თავისუფლების ზოგიერთი ასპექტის კრიტიკა. ყველა დიდი გაზეთი მიეკუთვნება ოთხ მსხვილ მედია კომპანიას. ამას გარდა, სამხრეთაფრიკული სამაუწყებლო კორპორაცია (SABC), საზოგადოებრივი მაუწყებელი ფინანსირდება სახელისუფლო უმრავლესობის მიერ.
ზოგიერთი მასმედიის საშუალებები აშუქებდნენ Oilgate-ის სკანდალს, 2006 წლის 3 თებერვალს სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში მოსამართლე მოჰამედ ჯაჯბაის გადაწყვეტილებით აიკრძალა მუჰამედის კარიკატურების გამოქვეყნება, რამაც გარკვეული შეშფოთება გამოიწვია.
მასმედიის ცნობებით, SABC-ს შავ სიაში ჰყავს შეყვანილი ზოგიერთი კომენტატორი და ანალიტიკოსი, რომლებიც აკრიტიკებენ ხელისუფლებას.
ბოლო დროს ინფორმაციის დაცვის კანონპროექტმა და მასმედიის სააპელაციო ტრიბუნალის წარდგენამ გამოიწვია არაერთგვაროვანი რეაქცია, როგორც ქვეყნის შიგნით, ასევე უცხოეთში, რომლის მიზეზი იყო ის, რომ პრესის თავისუფლებას შეიძლება საფრთხე დაემუქროს.
გაზეთები
დღევანდელი საგაზეთო ინდუსტრია იმყოფება საკმაოდ ჯამრთელ მდგომარეობაში. ქვეყნის ტირაჟების აუდიტის ბიუროს (ABC) კვლევების მონაცემებით 1996 წელს ქვეყანაში გამოიცემოდა 36 ყოველდღიური და ყოველკვირეული საქალაქო გაზეთი — 29 ინგლისურ, 4 აფრიკაანსის, 2 ზულუსურ და 1 კოსას ენებზე. დიქოტომია დემოგრაფიასა და გამოცემის ენებს შორის შეიძლება აიხსნას განათლების სხვადასხვა დონით, ფართედ გავრცელებული ინგლისური ენის ხმარებით, ასევე სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ისტორიაში არსებული ცენზურით, რაც თავის მხრივ აფერხებდა გაზეთების მკითხველების კულტურის განვითარებას. ასევე არსებობს უფასო ადგილობრივი გაზეთების (სარეკლამო) დიდი რაოდენობა სხვადასხვა ენებზე. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში ყოველდღიურად იყიდება დაახლოებით 1,3 მილიონი გაზეთი.
არსებობს რამდენიმე დამოუკიდებელი გაზეთი, განსაკუთრებით „Mail & Guardian“, მაგრამ მათი უმრავლესობა მიეკუთვნება ოთხ მსხვილ საგამომცემლო ჯგუფს: Times Media Group, „Naspers“, Independent News & Media (ეკუთვნის Sekunjalo Investments-ს) და Caxton and CTP Publishers and Printers.
ჟურნალები
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკას აქვს საკმაოდ საიმედო ჟურნალების საგამომცემლო ქსელი დაახლოებით 280 ლოკალური გამოცემის დასახელებით; ამ რაოდენობაში შედის უცხოური ჟურნალების მნიშვნელოვანი რაოდენობა. ამ სფეროს წლიური ბრუნვა 1998 წელს შეადგენდა დაახლოებით 1,7 მილიარდ რანდს.
მასობრივ სამომხმარებლო ბაზარზე დომინირებს მხოლოდ რამდენიმე გამოცემა („Naspers“, Perskor, CTP Holdings, TML), სამომხმარებლო და სავაჭრო-ტექნიკური სექტორის წამყვანი ჟურნალები საკმაოდ ფრაგმენტარულია და შეიცავს მცირე და საშუალო გამომცემლობების დიდ რაოდენობას დომინანტურ გამომცემლობებთან ერთად.
როგორც მოსალოდნელი იყო სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის უახლოესი ისტორიიდან, მისი ჯურნალები მკითხველთა აუდიტორიაში ხასიათდება გარკვეული განსხვავებით სხვადასხვა რასებს შორის, რომლებიც ცხოვრობენ ქვეყანაში. დასახელებული ჟურნალების ტრადიციული მასობრივი მომხმარებლის რაოდენობის კლება ასევე დამახასიათებელია დარგობრივი წარმოებისათვის, როგორც ჟურნალების რაოდენობის ზრდა, რომლებიც კონკრეტულად მიმართულია შავკანიან სამხრეთაფრიკელებზე, როგორიცაა ჟურნალი Drum.
„Naspers“ დომინანტი მოთამაშეა ჟურნალების მკითხველთა მასობრივ მომხმარებელზე და ყიდის ყველა ადგილობრივი ჟურნალების ორ მესამედს და ყველა უცხოურ ჟურნალს სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში. კომპანია გამოცემს მსხვილ ეროვნულ ჟურნალებს, როგორებიცაა: Fair Lady, Sarie, Insig, SA Sports Illustrated, Kickoff, Huisgenoot, You and Drum. აფრიკაანსის ენაზე გამომავალ ოჯახურ ჟურნალს — Huisgenoot-ს აქვს ყველაზე უფრო დიდი ტირაჟი ყველა სამხრეთაფრიკულ ჟურნალებს შორის, რომელსაც მოსდევს მისი ინგლისურენოვანი ვერსია. ამ ორი ჟურნალის ჯამური ტირაჟია თითქმის მილიონი ეგზემპლიარი კვირაში. ინგლისურენოვანი Fair Lady და აფრიკაანსის ენაზე გამომავალი Sarie ქვეყანაში ყველაზე უფრო მეტად იყიდება ქალებს შორის.
მასობრივი ბაზრის სხვა მსხვილი გამომცემლებია Perskor (რესპუბლიკური პრესა), CTP Holdings და Times Media. მოხმარებაშია ასევე ჟურნალები, რომელსაც გამოსცემენ კომპანიები Primedia Publishing, Kagiso Media და Ramsay Son & Parker. სავაჭრო და ტექნიკურ სექტორი primedia უმსხვილესი გამომცემელია.
წიგნები
წიგნების გამოცემის სფერო სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში შედარებით მცირეა, მაგრამ მიუხედავად ამისა ერთ-ერთი წამყვანი ფაქტორია ეკონომიკაში. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის გამომცემელთა ასოციაციის (PASA) მონაცემებით ქვეყანაში არსებობს 120-ზე მეტი გამომცემლობა. მათ შორისაა კომერციული გამომცემლები, საუნივერსიტეტო პრესა, არასამთავრობო ორგანიზაცირბი და ერთი ადამიანის კერძო გამომცემლობა. 120 გამომცემლობიდან, რომლებიც PASA-ს წევრები არიან, დაახლოებით 12 მიიჩნევა როგორც მსხვილი გამომცემელი, 7 საშუალო გამომცემელი და დანარჩენი 101 კი მცირე გამომცემელი.
წიგნები გამოიცემა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ყველა 11 ოფიციალურ ენაზე, ასევე ზოგიერთ ოფიციალურ და უცხოურ ენებზე. გამოქვეყნებული ნამუშევრები მოიცავენ მხატვრულ ლიტერატურას, ფანტასტიკას, საბავშვო წიგნებს, ცნობარებს, ასევე სასკოლო და უმაღლესი სასწავლებლების წიგნებს. ელექტრონული გამოცემები ასევე საგამომცემლო ინდუსტრიის მზარდი სეგმენტია. მაშინ როდესაც ზოგიერთი გამომცემელი სპეციალიზებულია წიგნების ტიპებზე, რომლებსაც ისინი გამოცემენ (მაგალითად სასკოლო წიგნებს), მსხვილი და საშუალო გამომცემლების უმრავლესობა გამოცემს რამდენიმე კატეგორიას.
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში ასევე არსებობს წიგნების მთელი რიგი აქტიური იმპორტიორები და დისტრიბუტორები. ქვეყანაში გაყიდული წიგნების დიდი უმრავლესობა (განსაკუთრებით ფანტასტიკა), ისევ და ისევ იმპორტულია, ძირითადად დიდი ბრიტანეთიდან და აშშ-დან. ამან გამოიწვია წიგნზე შედარებით მაღალი ფასები ქვეყნის საშუალო სტატისტიკურ შემოსავლებთან შედარებით.
ტელევიზია
ტელევიზია ყველაზე უფრო მკაცრად რეგულირებადი მასმედიის საშუალებაა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში და რეგულირდება (რადიოსთან ერთად) სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის დამოუკიდებელი საკომუნიკაციო ორგანოს მიერ (ICASA). სპეციალურად ტელევიზიებისათვის უფლება ტრანსლიაციაზე გაიცემა მხოლოდ მოწვევით და დღეისათვის მუშაობის უფლების ნება გაეცა მხოლოდ ორ დამოუკიდებელ ტელეკომპანიას. მაუწყებლები ვალდებულები არიან ლიცენზიის პირობაში ჩადონ მაუწყებლობის ლიცენზიების მანდატის ადგილობრივი რაოდენობა და საზოგადოებრივი და საგანმანათლებლო შინაარსი.
შედეგად სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში არსებობს მხოლოდ 4 საეთერო ტელევიზია: სამხრეთაფრიკული სამაუწყებლო კორპორაციის SABC 1, SABC 2 და SABC 3, ასევე e.tv. სამხრეთაფრიკული სამაუწყებლო კორპორაცია ანუ SABC — სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის სახელმწიფო საზოგადოებრივი მაუწყებელია. მასმედიის ყველა წყარო ემორჩილება მაუწყებლობაზე შემოსული საჩივრების განხილვის კომისიას.
MultiChoice ფასიანი ტელევიზიის და თანამგზავრული მაუწყებლობის უძველესი პროვაიდერია ქვეყანაში, ერთი მიწისზედა ფასიანი TV channel, M-Net, და DStv. ციფრული თანამგზავრული სატელევიზიო ქსელი 55-ზე მეტი ადგილობრივი და საერთაშორისო არხია, რომლებიც გადმოსცემენ 2 მილიონზე მეტი აბონენტისათვის მთელ აფრიკაში. 2008 წლის ნოემბერში ფასიანი ტელევიზიების მუშაობისათვის 4 ახალი ლიცენზია გაიცა საერთო ჯამში 18 განცხადების საფუძველზე. კომპანიებს Walking on Water (ქრისტიანული სამაუწყებლო ქსელი), On Digital Media და e-Sat (e.tv-ის თანამგზავრული დამხმარე) უნდა დაეწყოთ უშუალო თანამგზავრული მაუწყებლობა 2008 წლის შუა პერიოდში. მაგრამ ეს არ განხორციელდა, რადგანაც შესაძლებელი გახდა მხოლოდ Top TV-ის მომსახურების გაშვება. თვით Telkom Media, რომელსაც უნდა ემუშავა თანამგზავრული მომსახურებით, ასევე IPTV-ს ისეთი მომსახურება, როგორებიცაა ვიდეო დაკვეთები, ვერ აფრინდნენ და შემდგომში მიყიდეს სამხრეთაფრიკულ შენჟენ მედიას. ციფრული მედიის 68 % შავკანიანი მოსახლეობის საკუთრებაში იმყოფება.
რადიო
1996 წელს რადიო მუდამ იყო მაუწყებლობის დიდი საშუალება და სახელმწიფო რეგულირების გარეშე მყოფი დარგი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში, რამაც მოიტანა რადიოსადგურების კიდევ უფრო მეტი გავრცელება. მაგალითად, არსებობს დაახლოებით 4 რადიოსადგური, რომლის მიღებაც შეუძლიათ ქალაქ იოჰანესბურგის მსმენელებს. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის რადიოსადგურების მასობრივ ბაზარზე მაუწყებლობს Lesedi FM და დღეისათვის ითვლეპა ყველაზე პოპულარულად მთელ ქვეყანაში და ყველაზე მიმზიდველად სესოთოს ენაზე მოლაპარაკე სამხრეთაფრიკელებისთვის კვირაში 6,38 მილიონი მსმენელისთვის კვირაში.
მაუწყებლობა მიმდინარეობს საერთო ეროვნული და რეგიონალური რადიოსადგურების დიაპაზონებში, ეკუთვნის სახელმწიფოს და ყველა კომერციული კერძო რადიოსადგური, რომელიც განკუთვნილია განსაზღვრული ქალაქებისათვის, დასახლებებისთვის, რაიონებისთვის და ეთნიკური ჯგუფებისათვის, ფინანსდება SABC-ის მიერ.
რადიოსადგურების უმრავლესობა მაუწყებლობს ინგლისურ ენაზე, თუმცა ეთერში ისმის გადაცემები სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის სხვა ოფიციალურ ენებზეც. დარგს არეგულირებს ICASA.
ინტერნეტი
მიუხედავად იმისა, რომ ფართეზოლიანი გადაცემების სისტემა უფრო განვითარებულ ქვეყნებთან შედარებით სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში უფრო ძვირია, მისი მიღების საშუალება ქვეყანაში მაინც ადვილია. ისეთი სტაციონარული ვარიანტების მიღება, როგორებიცაა ADSL, ISDN, Diginet და Leased Lines შესაძლებელია ეროვნული ოპერატორის Telkom-ისაგან. სახელმწიფომ მიიღო კანონი, რისი მეშვეობითაც კავშირგაბმულობის ყველა ლიცენზირებულ ოპერატორს შეუძლია შექმნას საკუთარი ფიქსირებული ქსელი, რის შედეგადაც ისინი კონკურენციას უწევენ ისეთ კომპანიებს, როგორებიცაა Vodacom, MTN Group და Neotel. ისინი ქმნიან საკუთარ სამყაროს და საერთო საქალაქო ოპტიკურ-ბოჭკოვან ქსელს. ისეთ სამხრეთაფრიკულ ქალაქებში, როგორიცაა კეიპტაუნი, დურბანი, იოჰანესბურგი და პრეტორია, ასევე მიმდინარეობს ქალაქის ოპტიკურ-ბოჭკოვანი ქსელის მშენებლობის დამთავრების პროცესი. ისინი მოემსახურებიან ამ ქალაქებს და სახელმწიფო დაწესებულებებს და იქნებიან შემოსავლის მიღების დამატებითი წყარო.
უგამტარო ოპციების მიღება შესაძლებელია Sentech-ის, iBurst-ის, Vodacom-ის, MTN-ის, Cell C-ის, Telkom-ის და მთელი რიგი სხვა პროვაიდერული კომპანიებისაგან. ისინი HSDPA-ს მხარდაჭერით უზრუნველყოფენ 7,6 მბიტ/წმ-მდე სიჩქარეს. HSUPA-ის მიღებაც ასევე შესაძლებელია. MTN Group იყო ერთ-ერთი პირველი მობილური ქსელი მსოფლიოში, რომელიც თავის კლიენტებს მობილურ მომსახურეობას უწევდა. მომსახურების თანამგზავრულ ვარიანტებს სთავაზობენ კომპანიები Sentech და Telkom.
Neotel ლიცენზირებულია სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში და დღეისათვის ზოგიერთ რეგიონებს უწევს უკაბელო კავშირგაბმულობით მომსახურებას. კომპანიის მონაცემებით, მისმა მომსახურებამ ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა და როგორც შედეგი Neotel-ის მომსახურება სწრაფად ფართოვდება სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ყველა დიდ მეგაპოლისში. 2009 წლიდან „SEACOM“ — მეორე წყალქვეშა საკაბელო კომპანია სამხრეთ აფრიკაში — ერთობლივად იმართება Neotel-ის კომპანიასთან ერთად. Neotel-მა განაცხადა, რომ „SEACOM-ის“ ინტერნეტ-ტრაფიკის გაყიდვამ ასევე ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. 2010 წლის იანვრის მდგომარეობით სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში 2 მილიონზე მეტი აბონენტი სარგებლობდა კავშირგაბმულობის ფართეზოლიანი გადაცემების სისტემით. ჯერჯერობით ეს ყველაზე დიდი რაოდენობაა აფრიკაში, მაგრამ სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში ფართეზოლიანი გადაცემების სისტემის მიღების 4 % მნიშვნელოვნად ნაკლებია საერთაშორისო სტანდარტებზე.
კულტურა
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის მოსახლეობის უმრავლესობის — შავკანიანების მნიშვნელოვანი ნაწილი ჯერჯერობით ისევ სოფლებში ცხოვრობს, რომელთა ცხოვრების დონე დაბალია. ზუსტად ამ მოსახლეობას შორის კულტურული ტრადიციები ყველაზე უფრო მეტადაა შემონახული; შავკანიანი მოსახლეობა ხდება უფრო და უფრო ურბანიზებული და ევროპიზირებული, რის შედეგადაც ტრადიციული კულტურის ასპექტები სულ უფრო ეცემა. საშუალო ფენის წარმომადგენლების უმრავლესობას თეთრკანიანები შეადგენენ, მაგრამ ამ ფენაში თანდათანობით მატულობს შავკანიანების, ფერადკანიანების და ინდოელების რიცხვი. მათი ცხოვრების წესი ბევრად ჰგავს დასავლეთ ევროპაში, ჩრდილოეთ ამერიკაში და ავსტრალიაში მცხოვრები ადამიანებისას.
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის სკაუტების ასოციაცია იყო ქვეყანაში ერთ-ერთი პირველი ახალგაზრდული ორგანიზაცია, რომელმაც თავის რიგებში კარი გაუღო ყველა რასის ახალგაზრდას და მოზარდს. ეს მოხდა 1977 წლის 2 ივლისის კონფერენციაზე, რომელიც ცნობილია Quo Vadis-ის სახელით.
ხელოვნება
სამხრეთაფრიკული ლიტერატურა წარმოიშვა ქვეყნის უნიკალური სოციალური და პოლიტიკური ისტორიის შედეგად. ერთ-ერთი პირველი ცნობილი რომანი, რომელიც დაწერა შავკანიანმა ავტორმა ინგლისურ ენაზე იყო სოლომონ ჩეკიზო პლააკის მიერ 1930 წელს შექმნილი რომანი Mhudi. 1950-იანი წლების განმავლობაში ჟურნალი Drum გახდა პოლიტიკური სატირის, ფანტასტიკის და ესეების ცენტრი, რომელიც გვერდში ედგა ქალაქის შავკანიანი მოსახლეობის კულტურას.
ცნობილი თეთრკანიანი სამხრეთაფრიკელი ავტორების რიცხვში შედიან ალან პატონი, რომელმაც 1948 წელს გამოაქვეყნა ცნობილი რომანი „იტირე, საყვარელო ქვეყანავ“. ნადინ გორდიმერი გახდა პირველი სამხრეთაფრიკელი მწერალი, რომელმაც 1991 წელს მიიღო ნობელის პრემია ლიტერატურის დარგში. მისი ყველაზე უფრო ცნობილი რომანი „ივლისის ხალხი“ გამოიცა 1981 წელს. ჯონ მაქსველ კუტზეემ ნობელის პრემია ლიტერატურის დარგში მიიღო 2003 წელს. პრემიის მინიჭების დროს შვედეთის აკადემიამ განაცხადა, რომ კუტზეე „ურიცხვ იპოსტაზებში გამოსახავს აუტსაიდერის საოცარ მონაწილეობას“.
ატოლ ფუგარდის პიესების პრემიერები რეგულარულად იდგმევა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ალტერნატიულ თეატრებში, ლონდონში (სამეფო თეატრი) და ნიუ-იორკში. ოლივია შრეინერის „აფრიკის ფერმის ისტორია“ (1883 წელი) გახდა აღმოჩენა ვიქტორიანულ ლიტერატურაში: მას ბევრი მიიჩნევს, როგორც ფემინიზმის შემოტანას რომანის ფორმაში.
ბრეიტენ ბრეიტენბახი ციხეში ჩასვეს აპარტეიდის წინააღმდეგ ბრძოლაში მისი მონაწილეობის გამო. ანდრე ბრინკი იყო პირველი აფრიკანერი მწერალი, რომლის ნაშრომებიც რასისტულმა ხელისუფლებამ აკრძალა მას შემდეგ, როდესაც მან დაბეჭდა რომანი „მშრალი თეთრი სეზონი“.
მუსიკა
სამხრეთაფრიკული მასმედიის სექტორს აქვს დიდი სივრცე და სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა აფრიკის ერთ-ერთი ქვეყანაა, სადაც არსებობენ მსხვილი მედია ცენტრები. თუმცა ქვეყნის ბევრი მაუწყებელი და ბეჭვდითი ორგანოები ასახავენ მთელი მოსახლეობის მრავალფეროვნებას, ყველაზე გავრცელებული ენა მაინც ინგლისურია. მაგრამ დანარჩენი ყველა ათი ოფიციალური ენა წარმოდგენილია ამა თუ იმ ასპექტში.
არსებობს სამხრეთაფრიკული მუსიკის დიდი მრავალფეროვნება. შავკანიანმა მუსიკოსებმა შექმნეს Kwaito-ს უნიკალური სტილი. Kwaito-მ დაიპყრო ტელევიზია, რადიო და ჟურნალები. უნდა აღინიშნოს ბრენდა ფასიე, რომელმაც სახელი გაითქვა ინგლისურენოვანი სიმღერით „დასვენების დღეები“. ტრადიციული მუსიკის უფრო ცნობილი მომღერლებია ჯგუფი Ladysmith Black Mambazo, კვარტეტი Soweto String Quartet ასრულებს კლასიკურ მუსიკას აფრიკული კოლორიტით. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკამ მსოფლიოს მისცა საყოველთაოდ ცნობილი ჯაზის მუსიკოსები, კერძოდ ჰიუ მასეკელა, ჯონას გვანგვა, აბდულაჰ იბრაჰიმი, მირიამ მაკება, ჯონათან ბატლერი, კრის მაკგრეგორი და სათიმა ბეა ბენჯამინი. მუსიკა აფრიკაანსის ენაზე მოიცავს სხვადასხვა ჟანრს, როგორიცაა სტივ ჰოფმეირის თანამედროვე მუსიკა, ჯგუფ Fokofpolisiekar-ის პანკ-როკი და მომღერალი ჯერემი ლოოპსი.
თეატრი
პირველი თეატრი გაიხსნა ქალაქ კეიპტაუნში 1801 წელს. თეატრალური დადგმები აფრიკაანსის ენაზე განხორციელდა 1920-იან წლებში. აფრიკელი თეატრალური მსახიობების პირველი დასი შექმნა მწერალმა და დრამატურგმა ეზეკელ მპაჰლელემ 1950-იან წლებში. მსოფლიო აღიარება მოიპოვა დრამატურგმა, რეჟისორმა და თეატრალურმა მოღვაწემ ათოლ ფუგარდმა. სხვა დრამატურგებია – გ. კენტე, ინგრიდ იონკერი, რ. მაკუ.
მოქმედებს პრეტორიის სახელმწიფო თეატრი, ელიზაბეთ სნედონის სახელობის თეატრი (ქალაქი დურბანი) და სხვა. 2001 წელს პრეტორიის სახელმწიფო თეატრში განხორციელდა ბალეტ გედის ტბის დადგმა. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში კარგადაა განვითარებული საოპერო ხელოვნება. პირველი საოპერო თეატრი გაიხსნა კეიპტაუნში 1893 წელს. 2005 წელს ქვეყანაში კოსას ენაზე ითარგმნა და ეკრანიზებული იქნა ჟორჟ ბიზეს განთქმული ოპერა „კარმენი“. ეს ქვეყანის ისტორიაში ოპერის პირველი თარგმანია ერთ-ერთ აფრიკულ ენაზე. კლასიკური ოპერის სიუჟეტი ადაპტირებულია აფრიკულ რეალიებთან – მოქმედება ვითარდება ქალაქ კეიპტაუნთან ახლოს მდებარე შავკანიანი მოსახლეობის სოფელში. მთავარი როლი შეასრულა თარგმანის ერთ-ერთმა ავტორმა – 29 წლის ვოკალის შემსრულებელმა ქალმა პოლინ მალეფანემ, რომელიც რამდენიმეჯერ წარმატებით ასრულებდა კარმენის პარტიას თეატრში.
კინო
პირველი ფილმები გამოდიოდა აფრიკაანსის ენაზე, შემდგომში ფილმების უმრავლესობა იქმნებოდა ინგლისურ ენაზე. ქვეყანაში პირველი ფილმი გადაღებული იქნა 1911 წელს, ხოლო პირველი კინოსტუდია — Killarney Film Studios, დაარსდა 1915 წელს იოჰანესბურგში. 1910-იან და 1920-იან წლებში ბევრი სამხრეთაფრიკული ფილმი იქმნებოდა დურბანთან ახლოს, რაც აიხსნება დამახასიათებელი სოფლის პეიზაჟების გამოყენებით. 1931 წელს გამოვიდა პირველი ხმოვანი ფილმი — „Sarie Marais“.
მიუხედავად იმისა, რომ რამდენიმე სამხრეთაფრიკული ფილმი ცნობილია ქვეყნის ფარგლებს გარეთ, ბევრი უცხოური ფილმი გადაღებული იქნა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში. უკანასკნელ წლებში ყველაზე გახმაურებული ფილმი, რომელიც ქვეყანას ასახავდა იყო კინორეჟისორ ნეილ ბლომკამპის „რაიონი 9“, რომელმაც 2010 წელს ოსკარის პრემიაზე მიიღო 4 ნომინაცია. სხვა ფილმებიდან აღსანიშნავია რეჟისორ გევინ ჰუდის ფილმი „ცოცი“, რომელმაც 2006 წელს ოსკარის 78-ე დაჯილდოებაზე აიღო ოსკარი საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის, ასევე საოპერო ფილმი U-Carmen eKhayelitsha, რომელმაც აიღო ოქროს დათვის პრიზი 2005 წლის ბერლინალეზე. 2015 წელს, ოლივერ ჰერმანუსის ფილმი „უსასრულო მდინარე“ გახდა პირველი სამხრეთაფრიკული ფილმი, რომელიც შეირჩა ვენეციის კინოფესტივალზე ჩვენებისათვის.
2006 წლიდან იძლევიან ეროვნულ პრემია „South African Film and Television Awards-ს“ (SAFTA), რომელიც ასევე ცნობილია, როგორც „ოქროს რქები“.
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში არსებობს კინემატოგრაფიული პროდუქციის 4 ძირითადი დისტრიბუტორი:
მხატვრობა
პროფესიონალური სამხატვრო ხელოვნება ვითარდება XX საუკუნის დასაწყისიდან. ეროვნული მხატვრობის დამწყებებად ითვლებიან ჯერარ სეკოტო (პირველმა მოიპოვა აღიარება ევროპაში), ჯერარ ბჰენგუ და ჯორჯ პემბა. 1950–1960 წლებში გაჩნდა „თაუნშიპების ხელოვნების“ მიმდევრობა, რომლის გამოკვეთილი წარმომადგენლებიც იყვნენ მხატვრები მჰლაბა დუმილე-ფენი და ეფრაიმ ნგატანე. ქვეყნის ყველაზე ცნობილი სკულპტორები არიან – ნ. გუმედე, ჯ. კუბჰეკი, გ. მავუსო, სიდნი კუმალო, ა. ეიჩაბი და სხვები.
თანამედროვე სამხრეთაფრიკელი მხატვრებია – ჯერემი ვაფერი, დიანა ვიქტორი, ტომი მოტსვაი დუმილე, გლადის მნგუდლანდუ, კარელ ნელი. ფართე აღიარება მიიღო შავკანიანი მხატვარი ქალის ჰელენ მაკგაბო სებიდას ხელოვნებამ, რომლის ნახატებშიც ასახულია ცვლილებები, რომელიც ქვეყანაში მოხდა 1990-იან წლებში.
არქიტექტურა
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის არქიტექტურა წარმოადგენს ქვეყნის ეთნიკური და კულტურული მრავალფეროვნების და ისტორიული კოლონიალური პერიოდის სარკეს. ამას გარდა, სხვა შორეული ქვეყნების გავლენამ თავისი წილი შეიტანა სამხრეთაფრიკული არქიტექტურული ლანდშაფტის მრავალფეროვნებაში.
ერთ-ერთმა ყველაზე უფრო გავლენიანმა არქიტექტორმა ჰერბერტ ბეიკერმა დააპროექტა მთავრობის შენობა ქალაქ პრეტორიაში. სხვა შენობებიდან აღსანიშნავია როდსის მემორიალი და წმინდა ჯორჯის ტაძარი კეიპტაუნში და სენტ ჯონსის კოლეჯი იოჰანესბურგში.
კაპურ-ნიდერლანდური არქიტექტურული სტილი შეიმჩნეოდა კაპის კოლონიის პირველივე დღეებიდანვე (XVII საუკუნე), რადგანაც კონცხის პირველი დამსახლებლები უპირატესად ნიდერლანდელები იყვნენ. ამ სტილის ფესვები მოდის შუა საუკუნეების ნიდერლანდებიდან, გერმანიიდან, საფრანგეთიდან და ინდონეზიიდან. ამ სტილის შენობებს აქვთ დამახასიათებელი და ცნობადი დიზაინი, განსაკუთრებული თავისებურებაა დიდი, მკვეთრად მომრგვალებული ფრონტონები, რომლებიც გვაგონებენ ნიდერლანდურ სტილში აშენებულ ამსტერდამის თაუნჰაუზების თავისებურებებს.
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის სოფლის პეიზაჟი შევსებულია ტრადიციული აფრიკული არქიტექტურით.
ლიტერატურა
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის უნიკალურმა სოციალ-პოლიტიკურმა ისტორიამ წარმოშვა ლიტერატურის ბევრი მიმართულება, რომელიც მოიცავს კოლონიამდელ ცხოვრებას, აპარტეიდის პერიოდს და ხალხის ცხოვრებას „ახალ ქვეყანაში“.
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში დაბეჭდილი ნამუშევრების ბევრ პირველ შავკანიან ავტორს მისიონერული განათლება ჰქონდა მიღებული და მათი უმრავლესობა წერდა ინგლისურ და აფრიკაანსის ენაზე. ერთ-ერთი პირველი ცნობილი რომანი, რომელიც შავკანიანი ავტორის მიერ 1930 წელს აფრიკაანსის ენაზე იყო დაწერილი, იყო სოლომონ პლააკი ტშეკიშოს „Mhudi“.
ცნობილი თეთრკანიანი სამხრეთაფრიკელი ინგლისურენოვანი მწერალია ნადინ გორდიმერი, რომელიც ჩრდილოირლანდიელი მწერლის შიმას ჰინის სიტყვებით არის ერთ-ერთი „წარმოსახვის პარტიზანი“. ის გახდა პირველი სამხრეთაფრიკელი და მეშვიდე ქალი, რომელმაც მიიღო ნობელის პრემია ლიტერატურის დარგში 1991 წელს. მისი ყველაზე ცნობილი რომანი — „ხალხი ივლისში“ დაიბეჭდა 1981 წელს, რომელმაც ასახა თეთრკანიანი უმცირესობის მმართველობის დასასრული.
ათოლ ფუგარდი, ვისი ნაწარმოებებიც რეგულარულად იდგმებოდა ქვეყნის ექსპერიმენტალურ თეატრებში, ლონდონში (სამეფო თეატრი) და ნიუ-იორკში. ოლივია შრეინერის „აფრიკული ფერმის ისტორია“ (1883 წელი) იყო აღიარება ვიქტორიანულ ლიტერატურაში: მასში ბევრი ხედავს ფემინიზმის შეტანას რომანის ფორმაში.
აფრიკაანსის ენაზე მწერლებმა დაიწყეს მაშინდელი მთავრობისადმი არასასურველი ნაწარმოებების გამოქვეყნება. ბრეიტენ ბრეიტენბახი ჩასვეს ციხეში მისი აპარტეიდის წინააღმდეგ პარტიზანულ მოძრაობაში მონაწილეობის გამო. ანდრე ბრინკი იყო პირველი აფრიკანერი მწერალი, რომელსაც ხელისუფლებამ აუკრძალა ნაწარმოებების გამოქვეყნება მას შემდეგ, როდესაც მან გამოაქვეყნა რომანი „მშრალი თეთრი სეზონი“ თეთრკანიანთა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაზე, სადაც ასახული იყო მთელი სიმართლე შავკანიან ადამიანზე, რომელიც დაიღუპა პოლიციაში დაკავების შემდეგ.
ჯონ მაქსველ კუტზეეს ნაშრომები პირველად გამოქვეყნებული იქნა 1970 წელს და მიიღო საერთაშორისო მხარდაჭერა 1983 წელს, როდესაც მან მიიღო ბუკერის პრემია რომანისათვის „მაიკლ კ-ს ცხოვრება და დრო“. მისი 1999 წლის რომანისთვის — „სირცხვილი“ მან მიიღო მეორე ბუკერის პრემია, ხოლო 2000 წელს მიიღო თანამეგობრობის მწერლების პრემია. ის ასევე 2003 წლის ლიტერატურის დარგში ნობელის პრემიის ლაურეატია.
ინგლისელი მწერალი ჯონ რონალდ რუელ ტოლკინი, ავტორი რომანებისა „ჰობიტი“, „ბეჭდების მბრძანებელი“ და „სილმარილიონი“, დაიბადა ქალაქ ბლუმფონტეინში 1892 წელს.
პოეზია
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკას აქვს ზეპირსიტყვიერების მდიდარი ტრადიციები. რამდენიმე გავლენიანი სამხრეთაფრიკელი პოეტი, რომლებიც ცნობილები გახდნენ 1970-იან წლებში, არიან მონგანე უოლი სეროტე, რომლის ყველაზე უფრო ცნობილმა ნამუშევარმა „ბავშვმა არ უნდა იტიროს“ ასახა ქვეყანაში შავკანიანი მოსახლეობის ყოველდღიური ცხოვრება აპარტეიდის პირობებში. მეორე განთქმული შავკანიანი პროზაიკოსი ზაკეს მდა იმავე პერიოდში პოეზიიდან და პიესებიდან გადავიდა მწერლობაში. მისი რომანი, „სიწითლის ცენტრში“ 2001 წელს დაიმსახურა თანამეგობრობის მწერალთა პრემია და გახდა სასკოლო პროგრამის ნაწილი ქვეყანაში.
სამზარეულო
პოპულარულად ითვლება კაპურ-ნიდერლანდური სამზარეულო, რომელიც XVII საუკუნიდან დაწყებული ვრცელდებოდა კეიპტაუნიდან ჩრდილოეთით, როდესაც ბურებმა იქიდან დაიწყეს მასობრივი მიგრაცია. მათი კერძები გაზავებულია სამხრეთ აფრიკაში ოსტ-ინდოეთის კომპანიის მუშების მიერ როდესღაც ინდოეთიდან შემოტანილი ბევრი სუნელებით და მწვანილებით.
სამხრეთაფრიკულ რაციონში აზიელებმა შემოიტანეს ტომატის საკმაზი, შემწვარი პარკოსნები, ბობოტები (შემწვარი ხორცი ხახვით და კვერცხებით), ბრინჯი (ფლავი), დარიჩინით შეზავებული გოგრის ბლინები, ჯანჯაფილის ორცხობილა, ევროპული სამზარეულოს ტიპის სუპები და სხვა.
ქვეყნის ბევრ ქალაქში ამზადებენ სუფთა ინდურ კერძებს: საკმაოდ ცხარე ტანდორი-ჩიკნს (შემწვარი წიწილა), ცხვრის ფლავს, ნანებს (პურის კვერები), სამოსის ღვეზელს, ბოსტნეულის და ხორცის რაგუს.
თვით სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის სამზარეულო მდიდარია ზღვის პროდუქტებით (კიბორჩხალა, მიტილუსი, ხამანწკები, ლანგუსტები, კალმარები, ასევე თვითონ თევზი), რადგანაც ქვეყანას გააჩნია გრძელი საოკეანო სანაპირო. ჩრდილოეთის პროვინციებში პოპულარულია მარცვლეულისაგან დამზადებული კერძები, ყვითელი ან წითელი სიმინდის ფაფა, სორგო, ზეთში შემწვარი სიმინდის ტაროები, უხეშად დაფქული ფქვილის პური, ლობიო და სხვა.
პოპულარული კერძია — შემწვარი ხორცის ასორტი, წითელი ღვინით სოუზში მოშუშული ციცარის და კაკბის რულეტები.
მეღვინეობა
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა ღვინის მსხვილი მწარმოებელი ქვეყანაა, ერთ-ერთი საუკეთესო ვენახები მდებარეობენ ქვეყნის ქლაქების — სტელენბოსის, ფრანსხუკის, პაარლის და ბერიდეილის ახლოს მდებარე ველებზე. სამხრეთაფრიკულ ღვინოს აქვს ისტორია, რომელიც იწყება 1659 წლიდან და ერთ დროს კეიპტაუნის ქალაქ-თანამგზავრ კონსტანციასთან მდებარე გრუტ-კონსტანციის ტერიტორიაზე დამზადებული ღვინო ითვლება ერთ-ერთ საუკეთესოდ მსოფლიოში. ღვინის საერთაშორისო ბაზარზე მისმა მოღვაწეობამ გამოიწვია ახალი ენერგიის და ახალი ინვესტიციების მოზღვავება.
არსებობს სამხრეთაფრიკულ ღვინოების დაახლოებით 60 დასახელება, რომლის რეალიზება დაიწყო 1973 წელს რეგიონებში, ოლქებში და რაიონებში. 2012 წელს ქვეყანაში დაიკრიფა 1 839 030 ტონა ყურძენი, რითაც ის მსოფლიოში მეათე ადგილზე დგას. სამხრეთაფრიკული ღვინო 100 %-ით უნდა იყოს ყურძნისაგან დამზადებული. „Single vineyard-ის“ ღვინო ნაწარმოები უნდა იყოს განსაკუთრებული ფართობიდან, რომლის ფართობი 5 ჰექტარზე ნაკლებია. „Estate Wine“ შეიძლება დამზადდეს მეზობელ მეურნეობებში. ქვეყანაში არსებობს ისეთი ტერიტორიები და ადგილები, რომლის კლიმატი და ნიადაგი თითქმის შეესაბამება ევროპულ აპელასიონს.
ლუდის დამზადება
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაზე მოდის ლუდის აფრიკის ბაზრის 34 % და სავარაუდოდ იგი უახლოეს 5 წელიწადში ყოველწლიურად გაიზრდება 8-10 %-ით. ქვეყანაში ლუდის მოხმარება 2012 წელს ერთ ადამიანზე საშუალოდ მოდიოდა 60 ლიტრი, რაც საშუალოდ 14,6 ლიტრით მეტია მთელი აფრიკის მაჩვენებელზე და 22 ლიტრით მეტი მსოფლიო მაჩვენებელზე.
Jo'burg beer ინდივიდუალური ბიზნესის ნაწარმი და იაფი სასმელია, რომელიც ნაკლებშემოსავლიან მოსახლეობას შორის დომინირებს და მოიცავს ტრადიციული ლუდის დამზადების ხერხებს.
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში სხვა ჩვეულებრივი სპირტიანი ლუდია ნამიბიური „Windhoek Lager“ და „Tafel Lager“, რომლებიც ნაწარმოებია რაინჰაიტსგებოტის კანონის საფუძველზე.
მემკვიდრეობა
ჰომინიდების ნასახლარები სხვადასხვა პროვინციებში; ისიმანგალისოს და დრაკენბერგის პარკები, მაპუნგუბვეს სამეფოს კულტურული ლანდშაფტი.
სპორტი
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში სპორტის ყველაზე უფრო პოპულარული სახეობებია ფეხბურთი, რაგბი და კრიკეტი. სპორტის სხვა სახეობებს შორის უფრო მეტად გავრცელებულია ცურვა, მძლეოსნობა, გოლფი, კრივი, ჩოგბურთი და ნეთბოლი. თუმცა ახალგაზრდებს შორის უფრო პოპულარული ხდება საფეხბურთო გუნდები და სპორტის სხვა სახეობები, როგორებიცაა კალათბურთი, სერფინგი და სკეიტბორდინგი.
ფეხბურთელებს, რომლებიც თამაშობდნენ უცხოეთის დიდ საფეხბურთო კლუბებში, წარმოადგენენ სტივენ პიენაარი, ლუკას რადებე, ფილ მასინგა, ბენი მაკარტნი, აარონ მოკოენა და დელრონ ბაკლი. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში 2010 წელს ჩატარდა მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი და ფიფას პრეზიდენტმა ზეპ ბლატერმა ქვეყანა შეაფასა 10-დან 9 ბალით ღონისძიების საუკეთესოდ ჩატარებისათვის.
ქვეყანაში განთქმული მოკრივეები არიან ჯეიკობ მატლალა, ვუიანი ბუნგუ, ველქომ ნქიტა, დინგაან თობელა, ჯერი კუტზეე და ბრაიან მიტჩელი. დურბანელმა სპორტსმენმა ჯორდი სმიტმა 2010 წელს გაიმარჯვა სერფინგში და დაიკავა პირველი ადგილი მსოფლიოში. სამხრეთაფრიკელი ავტომრბოლელი ჯოდი შექტერი 1979 წელს გახდა ფორმულა ერთის მსოფლიო ჩემპიონი. დღეისათვის ცნობილი კრიკეტის მოთამაშეები არიან აბრაჰამ ბენჯამინ დე ვილიერსი, ჰაშიმ ამლა, დეილ სტეინი, ვერნონ ფილანდერი, ფრანკ დუ პლესი და სხვები. უმრავლესობა მათგანი ასევე მონაწილეობს ინდოეთის პრემიერ ლიგაში.
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში ასევე თამაშობენ მრავალრიცხოვანი, მსოფლიო კლასის რაგბისტები, რომელთა შორისაა ფრანსუა პიენაარი, იოოსტ ვან დერ ვესტუიზენი, დენი ქრეივენი, ფრიკ დუ პრეეზი, ნაას ბოთა და ბრაიან ჰაბანა. 1995 წელს სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში გაიმართა მსოფლიო ჩემპიონატი რაგბიში, სადაც მასპინძლებმა გაიმარჯვეს. მათ ასევე გამარჯვება მოიპოვეს 2007 წელს საფრანგეთში ჩატარებულ რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატში. 1996 წელს სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ფეხბურთელებმა გაიმარჯვეს მათსავე ქვეყანაში ჩატარებულ აფრიკის ერთა თასის ტურნირში და ჩემპიონები გახდნენ. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში ასევე 2003 წელს ჩატარდა მსოფლიო თასი კრიკეტში, ხოლო 2007 წელს ჩატარდა Twenty20-ის საერთაშორისო ჩემპიონატი კრიკეტში.
გოლფისტი გარი პლეიერი ითვლება ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს მოთამაშედ, რომელმაც ხუთ მოთამაშეს შორის ერთ-ერთმა კარიერაში მოიპოვა „დიდი მუზარადი“. სხვა სამხრეთაფრიკელი მოთამაშეები, რომლებმაც მოიგეს დიდი ტურნირები არიან ბობი ლოკი, ერნი ელსი, რეტიეფ გოოსენი, ტიმ კლარკი, ტრევორ იმელმანი, ლუის ოოსთუიზენი და შარლ შვარტზელი.
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის სპორტსმენებმა ოლიმპიურ თამაშებში პირველად მონაწილეობა მიიღეს 1904 წელს და ისინი 1960 წლამდე გამოდიოდნენ ყველა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. 1962 წელს სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის აპარტეიდული პოლიტიკის პასუხად გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური ასამბლეის 1761 რეზოლუციის მიღების შემდეგ, ქვეყანას აეკრძალა თამაშებში მონაწილეობა. (მხოლოდ ეს არ ეხებოდა პარაოლიმპიურ თამაშებს. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის დებიუტი პარაოლიმპიურ თამაშებში შედგა 1964 წელს და ქვეყანა იქ მონაწილეობდა 1976 წლამდე, რის შემდეგაც 1980 წელს ნიდერლანდებში ჩატარებულ პარაოლიმპიურ თამაშებში ნიდერლანდების ხელისუფლებისა და სხვადასხვა საერთაშორისო სპორტული და საზოგადოებრივი ორგანიზაციების მოთხოვნით სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის სპორტსმენები თამაშებში არ დაუშვეს. მას შემდეგ სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა 1992 წლამდე პარაოლიმპიურ თამაშებში არ მონაწილეობდა. )
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში აპარტეიდის თაობაზე მოლაპარაკებები დაიწყო 1990 წელს, რის შემდეგაც ქვეყანა კვლავ დაუბრუნდა ოლიმპიურ მოძრაობას. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ოლიმპიური კომიტეტი შეიქმნა 1991 წელს და ქვეყანამ მონაწილეობა მიიღო 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში (ასევე 1992 წლის ზაფხულის პარაოლიმპიურ თამაშებში). სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა ასევე მონაწილეობდა ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებში 1960 წელს და 1994 წლიდან 2010 წლის ჩათვლით.
სამხრეთაფრიკელმა სპორტსმენებმა საერთო ჯამში მოიპოვეს 76 მედალი (23 ოქრო, 26 ვერცხლი,	27 ბრინჯაო), რომლიდანაც ყველაზე უფრო მეტი მოპოვებული იქნა მძლეოსნობაში (24), კრივში (19) და ცურვაში (15). ყველაზე ბოლო ოლიმპიური მედალი მოპოვებული იქნა ლონდონის 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, სადაც 11 აგვისტოს ვერცხლის მედალს დაეუფლა საშუალო დისტანციაზე მორბენალი კასტერ სემენია.
დღესასწაულები
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში სადღესასწაულო დღეებია:
საკანონმდებლო აქტი (No 36, 1994) ადგენს, რომ თუ ეროვნული დღესასწაული აღინიშნება კვირა დღეს, მაშინ მისი შემდგომი ორშაბათი ითვლება სადღესასწაულო და დასვენების დღედ.
სქოლიო
კატეგორია:აფრიკის ქვეყნები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ქვეყნები კატეგორია:გაეროს წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:ბირთვული ქვეყნების სია
ციურიხის უნივერსიტეტი
thumb|300px|ციურიხის უნივერსიტეტის კამპუსი ციურიხის უნივერსიტეტი (გერმ.: Universität Zürich) — უმსხვილესი უნივერსიტეტი შვეიცარიაში, ქალაქ ციურიხში. დაარსდა 1833 წლის 29 აპრილს თეოლოგიის, იურისპრუდენციის, მედიცინისა და ფილოსოფიის ფაკულტეტებით. ამჟამად უნივერსიტეტის მიმართულებებია ხელოვნება, ეკონომიკა, იურისპრუდენცია, მედიცინა, მეცნიერება, თეოლოგია და ვეტერინარიული მედიცინა. გაერთიანებულია ევროპის კვლევითი უნივერსიტეტების ლიგაში.
ლა-ვიქტორია (ვენესუელა)
ლა-ვიქტორია (La Victoria) — ქალაქი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. 1960-იანი წწ. შემდეგ ქალაქი მნიშვნელოვნად განვითარდა. მდებარეობს ვალენსიის ტბის აღმოსავლეთით, ზღვის დონიდან 550 მ სიმაღლეზე. ქალაქთან ახლოს გადის ავტომაგისტრალი.
პირველი ენკომიენდები განლაგებული იყო 1592 წელს. ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვით, ლა-ვიქტორია დააარსა 1593 წელს ფრანსისკო დე ლორეტომ. სხვა შეხედულებით, ქალაქის დაარსების თარიღად 1620 წელი მიიჩნევა. სწორედ ეს უკანასკნელი შეხედულება არის ფართოდ გავრცელებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვენესუელის ქალაქები
თენგიზ უთმელიძე
თენგიზ უთმელიძე  (დ. 24 მაისი, 1938, თბილისი)  — ქართველი მოცეკვავე, ჟურნალისტი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2018).
1966 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (ჟურნალისტიკა).
ქართული ხალხური ცეკვები შეისწავლა ჯერ მ. რაქვიაშვილთან, შემდეგ თბილისის პიონერთა და მოსწავლეთა სასახლეში რევაზ ჭოხონელიძის ხელმძღვანელობით. 1957 წლიდან ილიკო სუხიშვილისა და ნინო რამიშვილის მიწვევით გახდა საქართველოს ხალხური ცეკვის ანსამბლის სოლისტი. განსაკუთრებული აღიარება მოუტანა ცეკვამ „ქართული“, რომელსაც ნინო რამიშვილთან ერთად ასრულებდა. 1962–1970 წლებში იყო „საქინფორმისა“ და გაზეთ „კომუნისტის“ სპეც კორესპონდენტი საზღვარგარეთ. ღვაწლი მიუძღვის „სუხიშვილების“ ანსამბლის ისტორიის შექმნაში. შექმნა ანსამბლის საგასტროლო ცხოვრების ამსახველი უნიკალური ფოტომატიანე. 1972–1974 წლებში მუშაობდა საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირში. 1974–1988 წლებში — საქართველოს სსრ უმაღლესი და სპეციალური განათლების სამინისტროში. 1988–1989 წლებში — სახალხო განათლების სამინისტროში. 1989–2001 წლებში საქართველოს სსრ კულტურის სამინისტროში. 2001 წლიდან არის საქართველოს ქორეოგრაფიულ მიოღვაწეთა საერთო–ეროვნული კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე, 2004 წლიდან თავმჯდომარე, პარალელურად საქართველოს თეატრის, კინოს, მუსიკისა და ქორეოგრაფიის მუზეუმში, ქორეოგრაფიული განყოფილების გამგე. ავტორია მრავალი პუბლიკაციის, რეპორტაჟის, მხატვრულ–დოკუმენტური ნოველის, ბროშურის; გადაღებული აქვს დოკუმენტური ტელეფილფილმი საქართველოს ცეკვის აკადემიური ანსამბლის გასტროლების შესახებ. არაერთი კონკურსისა და ფესტივალის მოთავე და ორგანიზატორია. 2005 წელს დააარსა „ქართული ქორეოგრაფიის დღე“ (ყოველწლიურად 11 ივნისი). მონაწილეობდა კინოფილმში „ეთერის სიმღერა“ (1955, აბესალომი, რეჟისორი სიკო დოლიძე). გასტროლები: მსოფლიოს 65 ქვეყანა ანსამბლთან ერთად.
გურამ გიორბელიძე (ფეხბურთელი)
გურამ გიორბელიძე (დ. 25 თებერვალი, 1996) — ქართველი ფეხბურთელი. დრეზდენის „დინამოსა“ და საქართველოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მცველი.
მიფარეთი
მიფარეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, (გერის თემი), 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ღვრიის (პატარა ლიახვის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1230 მეტრი, ცხინვალიდან 19 კილომეტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერის თემის სოფლები
ადოლფ ფონ ჰარნაკი
ადოლფ ფონ ჰარნაკი (Adolf von Harnack; დ. 7 მაისი, 1851, ქ. დერპტი, ახლანდელი ქ. ტარტუ ― გ. 10 ივნისი, 1930, ჰაიდელბერგი) — გერმანელი თეოლოგი. იყო პრუსიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი, ბერლინის უნივერსიტეტის რექტორი (1901 წლიდან). ავტორია მრავალი თეოლიგიური გამოკვლევისა („დოგმების ისტორია“ სამ ტომად (1885-1890), „ძველი ქრისტიანული ლიტერატურის ისტორია ევსებიოსმდე“ სამ ტომად (1893-1904), „ქრისტიანობის არსი“ (1900), „მონაზვნობა, მისი იდეალები და ისტორია“ (მე-6 გამოცემა, 1903).
1900-იან წლებში ჰარნაკთან პეტერბურგის უნივერსიტეტიდან მიავლინეს ივანე ჯავახიშვილი, რომელმაც გერმანულ ენაზე გამოაქვეყნა „ევსტათი მცხეთელის მარტვილობა“ ჰარნაკის კომენტარებითურთ (1901). 1903 წელს ნ. მარის შრომის ― „სინის მთაზე მუშაობის წინასწარი ანგარიში“ ― გაცნობამ გააღრმავა ჰარნაკის ინტერესი საქართველოსადმი. მან მოუწოდა გერმანელ მეცნიერებს შეესწავლათ საქართველოს ისტორია და კულტურა, რამაც დიდი გამოძახილი იქონია დასავლეთ ევროპაში.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი თეოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1851 კატეგორია:გარდაცვლილი 1930
Neivamyrmex gracilis
Neivamyrmex gracilis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Neivamyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ecitoninae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
საკონცერტო ალბომი
საკონცერტო ალბომი — მუსიკალური ალბომი, რომელიც შედგება ამა თუ იმ მუსიკოსის, ორკესტრის ან ჯგუფის საკონცერტო გამოსვლების ჩანაწერებისგან. გარდა ამ ნიშნისა, სტუდიური ალბომისგან მას განასხვავებს საკონცერტო ატმოსფეროს გადმოცემა, რაშიც ხელს უწყობს მაყურებლის ხმაურის თანმხლები ჩანაწერიც.
საკონცერტო ალბომების მიზანია საკონცერტო შესრულების, ატმოსფეროს გადმოცემა. ასეთი ჩანაწერების უმეტესობა მზადდება უფრო ხშირად პირდაპირ ხმის მარეგულირებელი ტექნიკიდან მიღებული ჩანაწერით, ვიდრე მაყურებლებს შორის მოთავსებული მიკროფონებით. ჩაწერის შემდეგ, ხშირად ხდება ასეთი ჩანაწერების სტუდიაში დამუშავება და ხოლმე — დამატებითი ინსტრუმენტების ჩაწერაც, თუმცა ძირითადად, ყოველთვის ცდილობენ, ჩანაწერს შეუნარჩუნონ საკონცერტო განწყობა.
ხანდახან საკონცერტო ალბომებზე (რომლებსაც ასევე live-ალბომებს უწოდებენ) წარმოდგენილია ისეთი საკონცერტო შესრულებები, რომლებიც შეიცავენ მხოლოდ კონცერტებზე დაკრულ სიმღერებს.
ხშირია არალეგალური საკონცერტო ჩანაწერების ტირაჟირება, ბუტლეგის სახით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალბომების სახეობები
ჟაკ ოფენბახი
ჟაკ ოფენბახი (Jacques Offenbach; დ. 20 ივნისი, 1819 — გ. 5 ოქტომბერი, 1880) — ფრანგი კომპოზიტორი და დირიჟორი. კლასიკური ოპერეტის ერთ-ერთი დამაარსებელი. 1855 წელს დააარსა თეატრი „პარიზენი“. ოფენბახს დიდი პოპულარობა მოუტანა ოპერეტამ „ორფევსი ქვესკნელში“ (1858). ავტორია ოპერების „მადამ ფავარი“ (1878), „ჰოფმანის ზღაპრები“ (1880) და სხვა. დაწერილი აქვს 100-ზე მეტი ოპერეტა. წარმოშობით ებრაელი იყო, ნამდვილი გვარი — ებერშტი.