cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნიჟნი-ნოვგოროდის ჯვართამაღლების მონასტერი
ისტორია
ოქტომბრის რევოლუციამდე ყოველწლიურად წმინდა შვიდეულის შაბათს იმართებოდა ლიტანიობა ორანკის ღვთისმშობლის მონასტრიდან ჯვართამაღლების ეკლესიაში, ორანკის ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატით, რომელიც ერთ-ერთი ყველაზე პატივსაცემი იყო ნიჟნი-ნოვგოროდში.
1848 წელს ჯვართამაღლების მონასტერში ირიცხებოდა პირველ კლასში, შტატი 30-დან გაიზარდა და გახდა 100 ადამიანი.
XIX საუკუნის ბოლოს მონასტერში ცხოვრობდა სქიმ-მონაზონი, 30 მონაზონი და 149 მორჩილი. 1906 წელს მონასტერში მუშაობა დაიწყო ფერწერის სკოლამ.
მონასტერი გაუქმდა 1917 წელს. მონასტრის ტერიტორიიდან 1928 წელს გაასახლეს ყველა მონაზონი. მონასტრის თემი გადავიდა ყაზანის სასაფლაოს ეკლესიაში. 1935 წლის წმინდა შვიდეულში დააპატიმრეს გორკისა და არზამასის მიტროპოლიტი ევგენი (ზერნოვი). 1935 წლის 19 აგვისტოს გორკის საოლქო აღმასკომმა მიიღო გადაწყვეტილება ჯვართამაღლების მონასტრის დანგრევამდე ლიკვიდაციის შესახებ. საბჭოთა პერიოდში მის შენობა გამოიყენებოდა საწყობებად, კანტორად. ეკლესიაში გახსნეს სამართებლების ქარხანა.
ჯვართამაღლების ტაძარი აღადგინეს 1995 წელს. 2004 წლის 25 მარტს წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით კვლავ ჩამოყალიბდა ჯვართამაღლების დედათა მონასტერი. ამავე წლის 18 აგვისტოს ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა დივეევოს მონასტრის მონაზონი ტატიანა (გაჟუ). 2005 წლის 26 სექტემბერს მონასტრის უფროსმა მღვდელმა შეასრულა სამრეკლოს კურთხევა. სამრეკლოზე დაკიდეს რვა ზარი, რომელთაგან ყველაზე მძიმე იყო 600 კგ.
მონასტერში მოქმედებს საკვირაო სკოლა და მართლმადიდებლური სამედიცინო პუნქტი.
The Delerium Years 1991–1993
The Delerium Years 1991–1993 — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ Porcupine Tree-ს ბოქს-სეტი, გამოცემული 2017 წლის 24 იანვარს. მასში შეტანილია მასალა ჯგუფის პირველი ორი სტუდიური ალბომიდან On the Sunday of Life და Up the Downstair, EP Staircase Infinities, საარქივო ჩანაწერების ალბომი Yellow Hedgerow Dreamscape და ორი EP, რომელიც შეადგენს კომპილაციას Voyage 34: The Complete Trip
ბოქს-სეტში შეტანილი ყველა ჩანაწერი წარმოდგენილია 180 გრამიან გრამფირფიტებზე. Yellow Hedgerow Dreamscape და On the Sunday of Life შეიცავენ იგივე რემასტერებს, რაც შეტანილია შესაბამისი ალბომების უკანასკნელ CD გამოცემებში - ყველა ჩანაწერი აღდგენილია ორიგინალური ანალოგური ფირებიდან. სხვა ჩანაწერები სპეციალურად მომზადდა რემასტერების სახით ამ ბოქს-სეტისთვის. Voyage 34-ში შეტანილია „Phase IV“-ის სრული ვერსია, მანამდე გამოცემული მხოლოდ 12" დუიმიან სინგლზე.
სქოლიო
კატეგორია:Porcupine Tree-ს კომპილაციური ალბომები კატეგორია:2017 წლის კომპილაციური ალბომები
ადამიანის კონსტიტუცია
ადამიანის კონსტიტუციის ინდივიდუალურ თავისებურებათა გაგებასა და დადგენას განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს ყველა სახის სამკურნალო ღონისძიების სწორად წარმართვისათვის.
ლიტერატურა
კატეგორია:ადამიანის ფიზიოლოგია
მაკანაოს ნახევარკუნძულის მუნიციპალიტეტი
მაკანაოს ნახევარკუნძულის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ნუევა-ესპარტას შტატში, წარმოადგენს ნუევა-ესპარტას შტატის 11 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია ბოკა-დე-რიო, ფართობი 320 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით მაკანაოს ნახევარკუნძულის მუნიციპალიტეტიში ცხოვრობდა 20 935 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 79,9 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ნუევა-ესპარტას შტატის მუნიციპალიტეტები
შორაპნის მემორიალური ორთქლმავალი
300px|მინი შორაპნის მემორიალური ორთქლმავალი — კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის დაბა შორაპანში.
ფოთი-შორაპნის დამაკავშირებელი სარკინიგზო მაგისტრალზე პირველმა ორთქლმავალმა 1871 წელს გაიარა. ეს იყო ვიწრო ლიანდაგიანი „ბონეფონდის“ ფირმის ორთქლმავალი. სწორედ ამ ორთქლმავლის ანალოგი დგას დაბა შორაპანში ვ. ბატონიშვილისა და ჭიათურის ქუჩათა კვეთაზე, რომელსაც დღესდღეობით მემორიალური დანიშნულება გააჩნია.
2014 წლის 28 თებერვალს, საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს გენერალური დირექტორის ბრძანებით მიენიჭა უძრავი ძეგლის სტატუსი.
სქოლიო
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის ძეგლები
რაუაპამპის რაიონი
რაუაპამპის რაიონი (Distrito de Rahuapampa) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის უარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2550 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 739 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 81.93 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 9.02 კმ²-ია.
ვლადიმერ იმნაძე
ვლადიმერ იმნაძე (დ. უცნობია — გ. უცნობია) — ქართველი გენერალი.
ბიოგრაფია
1918-1921 წლებში მსახურობდა დამოუკიდებელი საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. 1918 წლის დეკემბერში, სომხეთთან ომის დროს, იყო საქართველოს შეიარაღებული ძალების საველე შტაბის უფროსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი გენერლები ვ
ზაქარია ხიტალიშვილის ძეგლი (არანისი)
არანისის ზაქარია ხიტალიშვილის ძეგლი — ზაქარია ხიტალიშვილის სახელობის მონუმენტური ძეგლი დგას დუშეთის მუნიციპალიტეტის, სოფელ არანისის სასაფლაოზე. ზაქარია საბჭოთა კავშირის გმირი და მფრინავი იყო. ძეგლი სოფელში დაიდგა 1988 წელს.
გრანტის კვარცხლბეკზე დგას ბრინჯაოს ფრთებგაშლილი არწივი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ძეგლები
თურქეთ-საქართველოს ურთიერთობები
თურქეთ-საქართველოს ურთიერთობები — წარმოადგენს ურთიერთობებს თურქეთსა და საქართველოს შორის. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ თურქეთმა 1991 წლის 16 დეკემბერს აღიარა საქართველოს დამოუკიდებლობა. დიპლომატიური კავშირი კი დაამყარეს 1992 წლის 21 მაისს. თურქეთში მოქმედებს საქართველოს საელჩო ანკარაში, ორი გენერალური საკონსულო ტრაპიზონში და სტამბოლში. საქართველოში მოქმედებს თურქეთის საელჩო თბილისში და გენერალური საკონსულო ბათუმში.
საქართველო-თურქეთს შორის თანამშრომლობა სტრატეგიულ ხასიათს ატარებს და წარმატებით ვითარდება როგორც პოლიტიკურ, ასევე სავაჭრო-ეკონომიკურ და კულტურულ-ჰუმანიტარულ სფეროებში. ორი ქვეყნის მოქალაქეები სარგებლობენ მიმოსვლის გამარტივებული რეჟიმით, პირადობის მოწმობების საფუძველზე. თურქეთი საქართველოს უმსხვილესი სავაჭრო პარტნიორია, რომელთანაც მოქმედებს თავისუფალი ვაჭრობის რეჟიმი. თურქეთის კერძო სექტორი საქართველოს ეკონომიკაში ერთ-ერთი უმსხვილესი ინვესტორია.
საქართველოს და თურქეთს შორის დიპლომატიური ურთიერთობები დამყარდა 1992 წლის 21 მაისს. საქართველოში ვიზიტით იმყოფებოდა თურქეთის პრეზიდენტი სულეიმან დემირელი. 30 ივლისს გაფორმდა საქართველო-თურქეთის ხელშეკრულება.
ისტორია
თურქეთი და საქართველო ორი მოსაზღვრე ქვეყანაა, რომელთა შორის არსებული საზღვრის სიგრძე 273 კილომეტრს შეადგენს. თურქეთმა, საქართველოს დამოუკიდებლობა 1991 წლის 16 დეკემბერს აღიარა, 1992 წლის 21 მაისს კი ქვეყნებს შორის ოფიციალურად დამყარდა დიპლომატიური ურთიერთობები, ორივე ქვეყანამ ერთმანეთის დედაქალაქებში დიპლომატიური წარმომადგენლობები გახსნა და ელჩები დანიშნა. თურქეთი იყო პირველი ქვეყანა, რომელმაც საქართველოს დამოუკიდებლობა ოფიციალურად აღიარა. ამავე პერიოდში, აქტიურად მიმდინარეობდა ორ ქვეყანას შორის სხვა ტიპის თანამშრომლობაც, მაგალითად, 1991 წლის 17 დეკემბერს, ხელი მოეწერა შეთანხმებას, რომლითაც, თურქეთს და საქართველოს შორის დამყარდა დამოუკიდებელი სატელეფონო კავშირი და თურქეთმა აიღო ვალდებულება, გაეძლიერებინა საქართველოს სატელეფონო სისტემა.
ახლო ურთიერთობა დამყარდა თურქეთის და საქართველოს ლიდერებს შორისაც და 1990-იანი წლების განმავლობაში, საქართველოს ოფიციალური ვიზიტით ეწვივნენ თურქეთის პრეზიდენტი სულეიმან დემირელი და პრემიერ-მინისტრები მესუთ ილმაზი და თანსუ ჩილერი.
თურქეთი და საქართველო აქტიურად თანამშრომლობდნენ ეკონომიკური და საგანმანათლებლო კუთხითაც. საქართველოს ტერიტორიაზე გაიხსნა თურქული ორგანიზაციების კუთვნილი კერძო საგანმანათლებლო დაწესებულებები, რომლებიც, თავდაპირველად მეტწილად ფეთჰულაჰ გიულენის მიმდევრებთან ასოცირებულ ორგანიზაცია ჩაღლარს ეკუთვნოდა თურქეთის ხელისუფლებას და ფეთჰულაჰ გიულენის მიმდევრებს შორის ურთიერთობების გაუარესების შემდეგ, ჩაღლარის ფონდის კუთვნილი საგანმანათლებლო დაწესებულებების ნაწილი დაიხურა, ნაწილის მაგივრად კი თურქეთის ხელისუფლების დაქვემდებარებაში მყოფმა ფონდმა მაარიფმა ახალი სკოლები გახსნა. საქართველოს ტერიტორიაზე მოღვაწეობა დაიწყო ასევე არაერთმა თურქულმა ფირმამ. 2007 წლის 21 დეკემბერს თურქეთს და საქართველოს შორის გაფორმდა თავისუფალი ვაჭრობის ხელშეკრულება, რომელიც 2008 წლის 1 ნოემბრიდან ძალაში შევიდა და ორ ქვეყანას შორის არსებულ ეკონომიკურ თანამშრომლობაზე დიდი გავლენა იქონია.
თურქეთი ამავე დროს ოფიციალურად მხარს უჭერს საქართველოს ხელისუფლებების ამბიციებს ქვეყანა გახდნეს ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის და ევროკავშირის წევრი და ოფიციალურად, მხარს უჭერს საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას. ამავე დროს, საქართველოს ტერიტორიაზე გადის ინფრასტრუქტურული პროექტები, რომლებიც როგორც თურქეთის, ისე რეგიონში მისი მთავარი მოკავშირის აზერბაიჯანის და საქართველოს ეკონომიკისათვის მნიშვნელოვან ადგილს იკავებენ. მაგალითად ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზა, ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის ნავთობსადენი და შაჰდენიზის გაზსადენი.
გარდა ანკარაში მდებარე საელჩოსი, საქართველოს გააჩნია საკონსულოები ტრაპიზონში და სტამბოლში, ხოლო თურქეთის რესპუბლიკა საქართველოში, თბილისში მდებარე საელჩოს გარდა, წარმოდგენილია ბათუმში მდებარე საკონსულოთი. 2006 წლის 10 თებერვლიდან ორ ქვეყანას შორის არსებობს უვიზო მიმოსვლა.
პოლიტიკური და სამხედრო თანამშრომლობა
თურქეთს და საქართველოს შორის პოლიტიკური და სამხედრო თანამშრომლობა, ფაქტობრივად 1990-იანი წლებიდანვე იწყება. თავდაპირველად, თურქეთის საქართველოსადმი დამოკიდებულება, მითათ ჩელიქფალას მიხედვით, ერთგვარი „პოზიტიური აპათიით“ იყო შემოფარგლული; თურქეთი აღიარებდა საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას ყარსის ხელშეკრულებით დადგენილ საზღვრებში და მოახდინა გარკვეული ხელშეკრულებების რატიფიკაცია, მაგრამ მეორე მხრივ, საქართველოს შიდა პრობლემებთან დაკავშირებით, ინარჩუნებდა სრულ ნეიტრალიტეტს და ამჯობინა არ ჩარეულიყო კავკასიური დიასპორული ორგანიზაციების საქმიანობაში, რომლებიც თურქეთის ტერიტორიაზე, აფხაზების ინტერესების ლობირებით იყვნენ დაკავებულები. თურქეთის ეს პოზიცია, საკუთარი ჩრდილო კავკასიური, მათ შორის აფხაზური წარმოშობის მოქალაქეების გაღიზიანებისაგან თავის შეკავებასთან ერთად, განპირობებული იყო იმით, რომ თურქეთს ჰქონდა საკუთარი სეპარატისტული პრობლემა და სურდა, ჩანასახშივე აღეკვეთა იმის შესაძლებლობა, რომ თურქეთის ტერიტორიაზე მოქმედ ქურთისტანის მუშათა პარტიას, საქართველოს ტერიტორიის გამოყენებით ემოქმედა.
სანტა-დი-მანგეირა
სანტა-დი-მანგეირა (Santana de Mangueira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 350 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პარაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაპორანგის შემადგენლობაში.
თურქეთ-საქართველოს ურთიერთობები
პოლიტიკური და სამხედრო თანამშრომლობა
თურქეთს და საქართველოს შორის ურთიერთობების გაღრმავება 1990-იანი წლების შუიდან იწყება, როდესაც, საქართველოს სტრატეგიული მნიშვნელობა, როგორც ენერგეტიკული დერეფნის, ფართოდ გამოიკვეთა და საქართველოს ტერიტორიამ ახალი მნიშვნელობა შეიძინა, როგორც ნავთობის და გაზის სატარებისათვის ხელსაყრელმა გეოგრაფიულმა არეამ.
სანტა-დი-მანგეირა
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 331 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.26 კმ²-ზე. ფართობი 402 152 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
არჩილ ჯაჯანაშვილი
არჩილ რაჟდენის ძე ჯაჯანაშვილი (დ. 1885 — გ. 1937) — ქართველი პუბლიცისტი, მწერალი. სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის წევრი. საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი (1918 წელს).
ბიოგრაფია
ცნობილი პედაგოგის რაჟდენ ჯაჯანაშვილის შვილი. თბილისის ქართული გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ სწავლა გააგრძელა ნოვოროსიისკის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტის ფილოსოფიის განყოფილებაზე. საქართველოში დაბრუნების შემდგომ თანამშრომლობდა ქართულ პრესასთან („ივერია“, „ცნობის ფურცელი“...). პოლიტიკურ, სალიტერატურო თემებზე წერილებს აქვეყნებდა „გ. ბარელის“, „გ. ბარველის“ ფსევდონიმით. იყო ბელეტრისტი, მთარგმნელი და რედაქტორი. შეადგინა არჩილ ჯორჯაძის თხზულებათა მე-6 ტომი. იყო სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის ორგანოს „სახალხო გაზეთის“ რედაქტორ-გამომცემელი. რედაქტორობდა აგრეთვე გაზეთ „დროშას“. არჩილ ჯაჯანაშვილი იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გამგეობის წევრი. სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის კვოტით შეიყვანეს საქართველოს ეროვნულ საბჭოში, სადაც აქტიურად მონაწილეობდა საკანონმდებლო საქმიანობაში. იყო პარლამენტში ეროვნულ უმცირესობათა ენის ხმარების შესახებ კანონის ავტორი. შეეწირა 1937 წლის რეპრესიებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1885 კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 ა კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
თურქეთ-საქართველოს ურთიერთობები
პოლიტიკური და სამხედრო თანამშრომლობა
ამავე დროს, თურქეთი მხარს უჭერდა საქართველოს ევროატლანტიკური სტრუქტურებისკენ სწრაფვას. თუმცა, ისე, რომ თავიდან აერიდებინა რუსეთის გაღიზიანება; მაგალითად, 2008 წლის საქართველო-რუსეთის ომის შემდეგ, თურქეთმა, 1936 წლის მონტროს კონვენციის მომიზეზებით, ამერიკულ გემებს ხელი შეუშალა რომ საქართველოში ჰუმანიტარული დახმარება ჩამოეტანათ. ამავე დროს, თურქეთის დამოკიდებულება საქართველოს მიერ აფხაზეთთან მიმართებაში გამოყენებულ საზღვაო ბლოკადასთან დაკავშირებით ორაზროვანი იყო. მაგალითად, 2009 წელს, თურქეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი, აჰმეთ დავუთოღლუ, საგანგებოდ ჩამოვიდა საქართველოში, რათა მიეღწია ბლოკადის დარღვევისათვის დაკავებული თურქული გემის ეკიპაჟის გათავისუფლებისათვის.
თურქეთ-საქართველოს ურთიერთობების გაღრმავებაში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა იმ ფაქტმაც, რომ სომხეთ-აზერბაიჯანის კონფლიქტის გამო, სომხეთის ტერიტორია, ენერგეტიკული ტრანზიტისთვის შესაძლოა ვარიანტად არ განიხილებოდა. ამგვარად, საქართველოს ტერიტორია, შუა აზიიდან და აზერბაიჯანიდან თურქეთისაკენ მიმავალი ენერგოგამტარებისათვის მნიშვნელოვან სტრატეგიულ წერტილად იქცა. 2005 წელს გაიხსნა ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის ნავთობსადენი, 2006 გახსნილმა გაზსადენმა კი აზერბაიჯანში მდებარე შაჰდენიზის გაზის საბადო თურქეთთან დააკავშირა. 2017 წელს სატვირთო გადაზიდვებისათვის გაიხსნა ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზა, რომელმაც, აზერბაიჯანს და თურქეთს შორის, საქართველოს გავლით, მნიშვნელოვანი დამაკავშირებელი შექმნა.
ეკონომიკური თანამშრომლობა
თურქეთს და საქართველოს შორის ეკონომიკური თანამშრომლობა 1990-იანი წლების დასაწყისში დაიწყო და მოკლე ხანში, ორ ქვეყანას შორის არსებულმა ეკონომიკურმა თანამშრომლობამ მნიშვნელოვან მასშტაბს მიაღწია და თურქეთი საქართველოს ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი სავაჭრო პარტნიორი გახდა. ორ ქვეყანას შორის ეკონომიკური ურთიერთობების გაღრმავებაში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა იმანაც, რომ ორივე ქვეყანა მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის წევრია.
ქვეყნებს შორის პირველ სავაჭრო თანამშრომლობის და საინვესტიციო ხელშეკრულებას 1992 წლის 30 ივლისს მოეწერა ხელი, მას, სხვადასხვა პერიოდში მოჰყვა შერეული ეკონომიკური კომისიის დაარსება, საგადასახადო პოლიტიკის დარეგულირება ორი ქვეყნის ტერიტორიაზე ეკონომიკური მოღვაწეობით დაკავებული მოქალაქეებისათვის და 2007 წელს დადებული თავისუფალი ვაჭრობის ხელშეკრულება. დღეისათვის, თურქეთი, საქართველოს ყველაზე მსხვილი სავაჭრო პარტნიორია.
თურქეთი მნიშვნელოვან როლს ასრულებს საქართველოს მოქალაქეების დასაქმების და ქვეყანაში საზღვარგარეთიდან შემოსული თანხების საკითხშიც. 2017 წელს, თურქეთიდან საქართველოში გადმორიცხული თანხის ოდენობამ 109 მილიონი ამერიკული დოლარი შეადგინა. ამავე დროს, საქართველოს მოქალაქეები, აქტიურად მუშაობენ თურქეთის ტერიტორიაზე, როგორც სეზონურ, ისე მუდმივ სამუშაოებზე. 2018 წელს, თურქეთში ლეგალურად დასაქმებული მოქალაქეების ოდენობით საქართველო, სტატისტიკაში მესამე ადგილს იკავებდა, 2017 წელს კი მეორეს, სირიის შემდეგ. 2012, 2013  და 2014  წლებში კი საქართველო, თურქეთში ლეგალურად დასაქმებული მოქალაქეების ოდენობის მხრივ ლიდერი იყო. ამავე დროს, თურქეთის შავიზღვისპირა რეგიონებში მდებარე თხილის და ჩაის პლანტაციები, დასავლეთ საქართველოს მოსახლეობის სეზონურად დასაქმების მნიშვნელოვანი წყაროებია. ქართველი სეზონური მუშების მნიშვნელობიდან გამომდინარე, 2017 წლიდან თურქეთი, საქართველოს მოქალაქეებს სეზონურ სამუშაოებზე ლეგალურად დასაქმების საშუალებას აძლევს. თურქული კომპანიები ამავე დროს საქართველოში მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ ისეთ სფეროებში, როგორიცაა მშენებლობა, წარმოება, საავიაციო სფერო და სხვა. აღსანიშნავია, რომ თურქული კომპანია TAV განკარგავს თბილისის და ბათუმის აეროპორტებს.
თურქეთი და აფხაზეთის საკითხი
ოფიციალურად, თურქეთი მხარს უჭერს საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის საშუალებით, ხმას იყენებს საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის და იძულებით გადაადგილებული პირების დაბრუნების სასარგებლოდ.
რეალურად, მიუხედავად თურქეთის მიერ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის ოფიციალური მხარდაჭერისა, თურქეთის დამოკიდებულება აფხაზეთთან დაკავშირებით ორაზროვანია. თურქეთში არსებობს საკმაოდ მრავალრიცხოვანი აფხაზური დიასპორა, რომელიც აქტიურ კავშირს ინარჩუნებს ისტორიულ სამშობლოსთან და ამავე დროს, აქვს საკმაოდ აქტიური კავშირები თურქეთის ტერიტორიაზე მცხოვრებ კავკასიური დიასპორების წარმომადგენლებთან. სხვადასხვა მონაცემებით, თურქეთის ტერიტორიაზე, 100 000-დან 700 000-ამდე  აფხაზი ცხოვრობს, რაც, თავად აფხაზეთში მცხოვრებ აფხაზთა რაოდენობაზე ბევრად მეტია (2019 წლის მონაცემებით 125 974 ადამიანს შეადგენს). ამდენად, თურქეთს და აფხაზეთს შორის არაოფიციალური კავშირები საომარი მოქმედებებიდან მალევე დამყარდა. 1994 წელს სოხუმს და ტრაპიზონს შორის დაიწყო მოძრაობა საზღვაო ტრანსპორტმა, რომელმაც 1996 წლამდე, დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის მიერ აფხაზეთის აღიარებაზე უარის თქმის და ემბარგოს გამოცხადებამდე იმუშავა. 1995 წელს, გაგრის რაიონის სოფელ განთიადში გაიხსნა ბაშარანის თურქული კოლეჯი, რომელიც გულენის მოძრაობასთან დაახლოებული პირების საკუთრება იყო და თურქეთის ხელისუფლებასა და გულენის მოძრაობას შორის სიტუაციის დაძაბვამდე თურქეთის ხელისუფლების მხარდაჭერითაც სარგებლობდა.
ოფიციალურ დონეზე, თურქეთი, საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას ღიად უჭერდა მხარს და ეს მხარდაჭერა, იურიდიულად გაფორმდა 1992 წლის 30 ივლისს, როდესაც, თურქეთის პრეზიდენტმა სულეიმან დემირელმა და საგარეო საქმეთა მინისტრმა ჰიქმეთ ჩეთინმა, ხელი მოაწერეს საქართველოსთან მეგობრობის ხელშეკრულებას, რომელიც საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის უპირობო აღიარებასაც მოიცავდა. ამასთან ერთად, თურქეთის შიგნით აფხაზური დიასპორა აქტიურად ცდილობდა მიეღწია აფხაზეთთან დაკავშირებით თურქეთის ოფიციალური პოლიტიკის ცვლილებისათვის, თუმცა უშედეგოდ. თურქეთი ასევე, ნებისმიერი სახით აბრკოლებდა აფხაზეთის ხელისუფლების წარმომადგენლების გადაადგილებას თავის ტერიტორიაზე, მაგალითად, 2007 წელს, ქართული მხარის მოთხოვნით, თურქეთმა ქვეყნის ტერიტორიაზე შესვლის უფლება არ მისცა აფხაზეთის პრეზიდენტ სერგეი ბაღაფშს, რომელმაც თურქეთში ჩასვლა მოგვიანებით, მხოლოდ 2011 წელს მოახერხა და მის ვიზიტს არაოფიციალური სახე ჰქონდა და დიასპორის მონახულების მიზნით იყო განხორციელებული. ასევე, თურქეთის ხელისუფლებამ 2014 და 2019 წლებში, ორჯერ აღკვეთა თურქეთის აფხაზური დიასპორის მცდელობები, თურქეთის ტერიტორიაზე გაეხსნათ საარჩევნო უბნები, რომლებშიც აფხაზური დიასპორის იმ წარმომადგენლებს, რომლებსაც აფხაზური პასპორტები ჰქონდათ, შეძლებდნენ მიეღოთ მონაწილეობა აფხაზეთის საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნებში.
1990-იანი წლების ბოლოდან თურქეთი აქტიურად იწყებს ჩართვას კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარების მცდელობებშიც და სწორედ თურქული მხარის ორგანიზებით 1999 წლის ივნისში, სტამბოლში შედგა ქართულ-აფხაზური სამშვიდობო მოლაპარაკებები.
თურქეთი, ოფიციალურ დონეზე მხარს უჭერს საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას, მაგრამ ამავე დროს, აფხაზური დიასპორის და ეკონომიკური კავშირების საშუალებით, მჭიდრო ურთიერთობას ინარჩუნებს აფხაზეთის ხელისუფლებასთან და მოსახლეობასთან, მეტწილად არაოფიციალურ დონეზე.
თურქეთი და აჭარა
აჭარა, რეგიონი, რომელიც რამდენიმე ასეული წლის მანძილზე ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში იყო, ისტორიულად თურქეთისათვის მნიშვნელოვან სიმბოლურ მნიშვნელობას ატარებდა და XX საუკუნის დასაწყისში, თურქეთ-საბერძნეთის ომის პერიოდში, მოიაზრებოდა თურქეთის ეროვნული აღქმის მიხედვით გათვალისწინებულ საზღვრებს შიგნით, როგორც თურქეთის ნაწილი და თურქეთის დიდი ეროვნული მეჯლისის პირველ მოწვევაში, აჭარა 5 დეპუტატით იყო წარმოდგენილი, რომლებიც ბათუმის დეპუტატებად იწოდებოდნენ. თუმცა, ყარსის შეთანხმებით თურქეთმა აჭარა, ავტონომიური სტატუსის შენარჩუნებით, საბჭოთა კავშირის ნაწილად აღიარა და 1992 წელს, ყარსის ხელშეკრულების მიხედვით გათვალისწინებული საზღვრების საქართველო-თურქეთის ოფიციალურ საზღვრებად აღიარებით, კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი, რომ არ აცხადებდა ტერიტორიულ პრეტენზიას აჭარასთან დაკავშირებით.
ამავე დროს, საბჭოთა კავშირის შემდეგ, როგორც მოსაზღვრე რეგიონში, აჭარაში თურქეთის ეკონომიკური და პოლიტიკური ინტერესები გაიზარდა. ბათუმში გაიხსნა თურქეთის საკონსულო, თურქული სკოლები, თურქული სოციალური და ბიზნეს ასოციაციების წარმომადგენლობები. 2009-2014 წლებში, აჭარაში განხორციელებული თურქული ინვესტიციების მოცულობამ 525 მილიონი დოლარი შეადგინა. 2012 წლისთვის კი ბათუმში რეგისტრირებული თურქული ფირმების რაოდენობამ 400-ს მიაღწია. ბათუმში თურქული ეკონომიკური გავლენის და თურქული მოსახლეობის ხილვადობამ ადგილობრივი მოსახლეობის ნაწილის უკმაყოფილება გამოწვია, რაც ნათლად აისახა საბჭოთა პერიოდში დანგრეული აზიზიეს მეჩეთის შესაძლო აღდგენასთან დაკავშირებულ, ხალხის და გარკვეული პოლიტიკური პარტიების რეაქციებზე. მაგალითად გაზეთმა „საქართველო და მსოფლიომ“, აზიზიეს მეჩეთი თურქული ოკუპაციის ძეგლად გამოაცხადა და აზიზიეს მეჩეთის აღდგენის ნებისმიერი მცდელობა თურქეთის მიერ აჭარაში გავლენის აღდგენის მცდელობებთან დააკავშირა. საბოლოოდ, აზიზიეს მეჩეთის აშენების გეგმა გაუქმდა, თუმცა, აჭარასთან დაკავშირებით, თურქეთის შესაძლო გეგმები გარკვეული პოლიტიკური პარტიების საარჩევნო პროგრამაში და რიტორიკაში მნიშვნელოვან ელემენტებად იქცა. მაგალითად საქართველოს პატრიოტთა ალიანსის 2020 წლის საარჩევნო პროგრამის ერთ-ერთ მთავარ ლოზუნგად იქცა ფრაზა „ნუ დავუთმობთ აჭარას თურქეთს!“
მჭიდრო ეკონომიკური ურთიერთობების და თურქული ინვესტიციების მასშტაბების გათვალისწინებით, საქართველოს მოსახლეობაში გაჩენილი ეჭვების მიუხედავად, ოფიციალურ დონეზე, თურქეთის ხელისუფლება აგრძელებს საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის ოფიციალურ მხარდაჭერას.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს დიპლომატიური ურთიერთობები კატეგორია:თურქეთის დიპლომატიური ურთიერთობები
ასპინძის ქუჩა
ასპინძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (სვანეთისუბანი); პაატა სააკაძისა და გუმათის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში.
ასპინძის I ქუჩა
ასპინძის I ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონი (სვანეთისუბანი); დასაწყისი გუმათის ქუჩიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში (ადრე ასპინძის II შესახვევი ერქვა).
ასპინძის II ქუჩა
ასპინძის II ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონი (სვანეთისუბანი); დასაწყისი გუმათის ქუჩიდან წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში.
ასპინძის შესახვევი
ასპინძის შესახვევი — შესახვევი თბილისში, ჩუღურეთის რაიონი (სვანეთისუბანი); პაატა სააკაძის ქუჩიდან ზეგანის ქუჩამდე (ადრე ასპინძის I შესახვევი ერქვა).
ლიტერატურა
კატეგორია: ჩუღურეთის  რაიონის ქუჩები
დუშეთის მეორე საცხოვრებელი სახლი
პირველი სართული სამეურნეო დანიშნულებისაა, სართულზე გრძივი კედლების ორივე მხარეს სამ-სამი ოთახია, რომელთაგანაც შესასვლელები მხოლოდ ეზოს მხარეს მდებარე განაპირა ოთახებს აქვთ.
მეორე სართული საცხოვრებელია. სართული ანფილადურად განლაგებული ორი პატარა და ერთი დიდი ოთახისგან შედგება. ოთახები კაპიტალური კედლებითაა გამიჯნული და თითო კარით უკავშირდება ერთმანეთს. შესასვლელი ქუჩიდანაა, ხის სვეტებიან აივანზე. აივანი, გრძივი ფასადის მთელ სიგრძეზე მოწყობილ განიერ აივანს უერთდება, რომლის გადახურვა აგურით ნაშენ ექვს მასიურ კოლონას ეყრდნობა. ოთახებში შესასვლელები აივნის მხოლოდ ამ ნაწილიდანაა. დიდ ოთახს ორი შესასვლელი აქვს, პატარა ოთახებს - თითო-თითო. დიდ ოთახში ექვსი ფანჯარაა. მათგან ერთი შესასვლელებს შორისაა, სამი ქუჩის მხარეს, ხოლო ორი - ხის სვეტებიან აივანზე გადის. პატარა ოთახებში, ქუჩის მხარეს, ორ-ორი ფანჯარაა გაჭრილი. ერთი ფანჯარა ერთ-ერთ ოთახს აივნის მხარესაც აქვს. ორივე ოთახში ორ-ორი თახჩაა. აივნის მეორე ბოლო მეზობლის ნაკვეთისკენ მიმართული ყრუ კედლითაა შემოზღუდული, რომელშიც სხვენზე ასასვლელი კიბეა დატანებული. აივნის ხის მოაჯირი, რომელიც კოლომებშია ჩამაგრებული, შევსებულია წვრილი მავთულების დიაგონალური ბადით.
სახლის ფასადები რუსული კლასიცისტური არქიტექტურული მიბაძვითაა გაფორმებული. ქუჩის მხარეს მოქცეული შვიდივე ფანჯარა დასრულებულია ფრონტონის მაგვარი თავსართით. მსგავსი თავსართები ეზოს მხარეს, მხოლოდ შესასვლელებს აქვს. ფანჯრების თავსართები კი ჰორიზონტალურია. ქუჩის ფასადს, სარკმლებს ზემოთ, ერთსაფეხურიანი თარო გასდევს. ფასადი დასრულებულია აგურის სამსაფეხურიანი ლავგარდნით. სახლის პირველი სართულის კარ-ფანჯრები მოურთველია. შენობა გადახურულია თუნუქის პირამიდული სახურავით.
ტუბორესი
ტუბორესის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ნუევა-ესპარტას შტატში, წარმოადგენს ნუევა-ესპარტას შტატის 11 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია პუენტა-დე-პიედრასი, ფართობი 207 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ტუბორესის მუნიციპალიტეტიში ცხოვრობდა 29 962 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 217,22 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ნუევა-ესპარტას შტატის მუნიციპალიტეტები
კაპელინია
კაპელინია (Capelinha) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1100 მეტრზე. მიეკუთვნება ჟეკიტინონიის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაპელინიის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ალექსანდრე ბოგომოლეცი
ალექსანდრე ბოგომოლეცი (უკრ.Олександр Олександрович Богомолець; 1881-1946) — უკრაინელი  პათოფიზიოლოგი და საზოგადო მოღვაწე, უკრაინის მეცნიერებათა აკადემიის მე-7 პრეზიდენტი (1930-1946), აკადემიკოსი (1932 წლიდან), რუსეთის სფსრ მეცნიერებათა აკადემიის  (1942 წლის 6 მაისი — 1945 წლის 23 მაისი) და რუსეთის სფსრ მედიცინის  მეცნიერებათა აკადემიის (1944 წ.) ვიცე-პრეზიდენტი, სოციალისტური შრომის გმირი (1944). პირველი ხარისხის   სტალინური პრემიის ლაურეატი (1941).
ალექსანდრე  ბოგომოლეცმა შექმნა დოქტრინა სიმსივნისა და სხეულის ურთიერთქმედების შესახებ — ამ იდეამ რადიკალურად შეცვალა იმ დროს არსებული წარმოდგენები სიმსივნის ზრდის შესახებ.
ალექსანდრე  ბოგომოლეცი გახლდათ რუსეთის და უკრაინის პათოფიზიოლოგიის, ენდოკრინოლოგიისა და გერონტოლოგიის სკოლების, რუსეთსა და უკრაინაში პირველი სამედიცინო კვლევითი დაწესებულებების დამფუძნებელი.
ადრეული წლები. სამეცნიერო კარიერის დასაწყისი
ალექსანდრე ბოგომოლეცი უმცროსი დაიბადა კიევში, ლუკიანოვსკის ციხის ლაზარეთში, სადაც სოფია სამხრეთ რუსეთის მუშათა კავშირის საქმეზე გამოძიების პროცესში იმყოფებოდა. ერთი თვეც არ გასულა, რომ ჟანდარმებმა ბავშვი სოფიას მამას გადასცეს, რომელმაც ის თავის მამულში წაიყვანა პოლტავაში, ზენკოვსკის რაიონის სოფელ კლიმოვოში.
მოგვიანებით ალექსანდრემ ვაჟი ნიჟინში წაიყვანა. ბიჭმა დედა მხოლოდ 1891 წელს ნახა, როდესაც მამამ, ლევ ტოლსტოის დახმარებით, მიიღო ნებართვა სოფია ბოგომოლეცთან ციმბირში ჩასულიყო. მალე სოფია ტუბერკულოზით გარდაიცვალა. ციმბირში რთული მოგზაურობის შემდეგ ალექსანდრე ბოგომოლეცს დედისგან ტუბერკულოზი შეხვდა.
დაწყებითი განათლება ალექსანდრემ  სახლში მიიღო. ციმბირიდან დაბრუნების შემდეგ, 1892 წელს მთავარ ბეზბოროდკოს სახელობის ისტორიულ-ფილოლოგიურ ინსტიტუტის  მამაკაცთა გიმნაზიაში შევიდა. აკადემიური წარმატებისთვის საშა ბოგომოლეცი დაჯილდოვეს ქების ფურცელით და გადასცეს ტურგენევის წიგნი „მონადირის ცნობები“.მას ბავშვობიდან უყვარდა კითხვა.
1894 წელს მამასთან ერთად გადავიდა კიშინიოვში. მან სწავლა განაგრძო კიშინიოვის გიმნაზიაში, მაგრამ გააძევეს ოფიციალური ფორმულირებით „საშიში აზროვნების გამო“. დიდი გაჭირვებით შეძლო კიევის N I მამაკაცთა გიმნაზიაში მოხვედრა, რომელიც წარჩინებით დაამთავრა 1900 წელს (მანამდე გარკვეული პერიოდი სწავლობდა პაველ გალაგანის კოლეგიაში). იგი ჩაირიცხა კიევის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე და აპირებდა გამხდარიყო სასამართლო იურისტი. თუმცა მალე იურისპრუდენციით იმედგაცრუებული დარჩა  და გადავიდა სამედიცინო ფაკულტეტზე. 1901 წელს სწავლა გააგრძელა ნოვოროსიისკის უნივერსიტეტში. მინი|ალექსანდრე ბოგომოლეცი მამასთან ერთად ბოგომოლეცმა თავისი პირველი სამეცნიერო ნაშრომი — "ბრუნერის ჯირკვლების აგებულებისა და მიკროფიზიოლოგიის საკითხზე" — 1902 წელს გამოაქვეყნა. ალექსანდრე ბოგომოლეცი ნოვოროსიისკის უნივერსიტეტში სწავლის ბოლოს  უკვე ხუთი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი იყო.
უნივერსიტეტში დაინტერესდა ენდოკრინოლოგიის, ნერვული სისტემის შესწავლით. პოლიტიკური შეხედულების გამო არაერთხელ იყო  გარიცხვის კანდიდატი. 1907 წელს ბოგომოლეცმა წარჩინებით დაამთავრა უნივერსიტეტი და იმავე წელს გახდა ნოვოროსიისკის უნივერსიტეტის ზოგადი პათოლოგიის განყოფილების ასისტენტი.
1909 წელს პროფესორ ვლადიმერ ვორონინის ხელმძღვანელობით ალექსანდრე ბოგომოლეცმა დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია „ჯანმრთელ და დაავადებულ ორგანიზმში თირკმელზედა ჯირკვლების მიკროსკოპული სტრუქტურისა და ფიზიოლოგიური მნიშვნელობის შესახებ“  სანკტ-პეტერბურგის საიმპერატორო სამხედრო სამედიცინო აკადემიაში. დაცვის დროს მისი ოპონენტი გახლდათ ცნობილი რუსი ფიზიოლოგი, აკადემიკოსი ივან პავლოვი. მან ძალიან დააფასა ახალგაზრდა მეცნიერის მოღვაწეობა. ალექსანდრე  ბოგომოლეცი გახდა ყველაზე ახალგაზრდა მედიცინის დოქტორი რუსეთის იმპერიაში — სადოქტორო დისერტაციის დაცვის დროს ის 28 წლის იყო. მარცხნივ|მინი|ალექსანდრე ბოგომოლეცი, 26 წლის — 1907 წ. ნოვოროსიისკის უნივერსიტეტის დამთავრებისას. იმავე წელს ალექსანდრე ბოგომოლეცი აირჩიეს ნოვოროსიისკის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის ზოგადი პათოლოგიის განყოფილების პრივატ-დოცენტად.
1910 წელს ალექსანდრე ბოგომოლეცი დაქორწინდა ოლგა ტიხოცკაიაზე, გენერალ-მაიორის ს. ტიხოცკის შვილიშვილზე და მოქანდაკე ვ. ბეკლემიშევის დისშვილზე. 1911 წლის თებერვალში წყვილს შეეძინა ერთადერთი ვაჟი, ოლეგ ბოგომოლეცი (1911-1991).
„სარატოვის“ პერიოდი
სარატოვში ალექსანდრე ბოგომოლეცმა და მისმა სტუდენტებმა საფუძველი ჩაუყარეს სამედიცინო მეცნიერების ახალ დარგს — პათოფიზიოლოგიას.
ალექსანდრე ბოგომოლეცმა მოაწყო მიკრობიოლოგიისა და ზოგადი პათოლოგიის განყოფილებები სარატოვის აგრონომიულ და ვეტერინარულ ინსტიტუტებში. მოგვიანებით მან სარატოვში სპეციალური ბაქტერიოლოგიური ინსტიტუტის გახსნის საკითხი დააყენა.
ლექციების კითხვის პარალელურად ატარებდა კვლევებს კლინიკებისთვის, იღებდა პაციენტებს, პირველი მსოფლიო ომის დროს ატარებდა ეპიდემიოლოგიურ კვლევებს. ის იყო ერთ-ერთი პირველი, ვინც ყურადრება გაამახვილა ალერგიასა და იმუნიტეტს შორის კავშირზე. მინი|მემორიალური დაფა [[მოსკოვი|მოსკოვის სახლის ფასადზე,სადაც მეცნიერი ცხოვრობდა]] 1918 წლის ოქტომბერში, როდესაც ხელმძღვანელობდა სარატოვის უნივერსიტეტის განყოფილებას,  პროფესორმა ბოგომოლეცმა შექმნა პირველი სამედიცინო კვლევითი დაწესებულება რუსეთში — რუსეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთის მიკრობიოლოგიისა და ეპიდემიოლოგიის სახელმწიფო ინსტიტუტი ("მიკრობი"). მიკრობის ინსტიტუტმა მემკვიდრეობით მიიღო ჭირის, ქოლერის, ჯილეხის წინააღმდეგ შემუშავებული მეთოდები, რომლებიც ჩატარდა პეტერბურგში ეგრეთ წოდებულ „ჭირის ციხესიმაგრეში“, საიდანაც   ყველა აღჭურვილობა და პრეპარატი სარატოვში გადაიტანეს.
1919 წელს დაინიშნა სარატოვის გუბერნიის ჯანდაცვის დეპარტამენტის უფროს ეპიდემიოლოგად და გახდა ტიფთან ბრძოლის კომისიის წევრი. იგი ასევე დაინიშნა წითელი არმიის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ფრონტის სანიტარული განყოფილების და რიაზან-ურალის რკინიგზის სანიტარული განყოფილების კონსულტანტ ეპიდემიოლოგად. ხელმძღვანელობდა სარატოვის ევაკუაციის ცენტრს, შექმნა ქვეყნის პირველი სარკინიგზო კლინიკური დიაგნოსტიკური ლაბორატორია. მარცხნივ|მინი|მეცნიერის მემორიალური დაფა კიევის ფიზიოლოგიის ინსტიტუტის ფასადზე სარატოვში ალექსანდრე ბოგომოლეცმა დაიწყო მუშაობა მსოფლიოში პირველ სახელმძღვანელოზე პათოფიზიოლოგიის შესახებ. იგი ეფუძნებოდა უნივერსიტეტის სტუდენტებისთვის ლექციების კურსს. სახელმძღვანელოზე მუშაობა ექიმ ბოგომოლეცის სიცოცხლის ბოლომდე გაგრძელდა. პათოლოგიური ფიზიოლოგიის მოკლე კურსი, რომელიც გამოიცა 1921 წელს, საბოლოოდ გადაიზარდა ხუთტომიან გამოცემაში. ამ ნაშრომისთვის ალექსანდრე ბოგომოლეცს მიენიჭა სტალინური პრემია (1941).
1923 წელს ალექსანდრე ბოგომოლეცმა მოაწყო პირველი მობილური ანტიმალარიული ლაბორატორია სსრკ-ში სარატოვში. იმავე წელს მან დაიწყო შემაერთებელი ქსოვილის კვლევა და მისი როლი იმუნურ რეაქციებში.
1937 წელს სარატოვში ალექსანდრე ბოგომოლეცმა გააკეთა თავისი ყველაზე მნიშვნელოვანი გამოგონება — იმუნური ანტირეტიკულური ციტოტოქსიური შრატი, რომელიც აჩქარებდა ჭრილობების შეხორცებას და ააქტიურებდა ადამიანის იმუნურ სისტემას. „ბოგომოლეცის შრატი“ წარმატებით გამოიყენება ინფექციური დაავადებებისა და მოტეხილობების სამკურნალოდ. 1941-1945 წლების დიდი სამამულო ომის დროს. მასზე განსაკუთრებული მოთხოვნა იყო საბჭოთა საველე და საევაკუაციო საავადმყოფოებში.
„მოსკოვის“ პერიოდი
1925 წელს პროფესორი ბოგომოლეცი დაინიშნა მოსკოვის მეორე უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის პათოფიზიოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელად.
1926 წლიდან გახლდათ კომუნისტურ აკადემიასთან არსებული უმაღლესი ნერვული აქტივობის ინსტიტუტის ექსპერიმენტული პათოლოგიის განყოფილების და მოსკოვის საქალაქო ჯანდაცვის დეპარტამენტის ექსპერიმენტული ონკოლოგიური ლაბორატორიის დამფუძნებელი და გამგე.
მოსკოვში ალექსანდრე ბოგომოლეცმა ასევე მიიღო მონაწილეობა ფუნქციური დიაგნოსტიკისა და ექსპერიმენტული თერაპიის ინსტიტუტის შექმნაში.
მოსკოვში მან დაწერა ნაშრომები „ენდოკრინოლოგიის კრიზისი“ (1927), „სიკვდილის საიდუმლო“ (1927),“ შესავალი კონსტიტუციისა და დიათეზის სწავლების დოქტრინაში“ (1928), „ვეგეტატიური გაცვლის ცენტრების შესახებ“ (1928), „შეშუპება. პათოგენეზის მონახაზი“ (1928), „არტერიული ჰიპერტენზია. პათოგენეზის მონახაზი“ (1929). ალექსანდრე ბოგომოლეცმა ასევე მნიშვნელოვნად გადაასწორა და გააფართოვა სახელმძღვანელო „პათოლოგიური ფიზიოლოგია“ (მესამე გამოცემა, 1929 წ.).
უკრაინის მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდენტი
1930 წელს ალექსანდრე ბოგომოლეცი აირჩიეს უკრაინის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდენტად (მანამდე ერთი წლით ადრე იყო უკრაინის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი). სტუდენტთა ჯგუფთან ერთად კიევში გადასვლის შემდეგ, მან შექმნა უკრაინის სსრ ჯანმრთელობის სახალხო კომისარიატის ექსპერიმენტული ბიოლოგიისა და პათოლოგიის ინსტიტუტი და ფიზიოლოგიის ინსტიტუტი. ამ უკანასკნელის მშენებლობისთვის კიევის ცენტრში 2661 ჰექტარი მიწა გამოიყო. მეცნიერის გარდაცვალების შემდეგ ორივე ინსტიტუტი გაერთიანდა უკრაინის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიოლოგიის ინსტიტუტად (1953). მინი|ალექსანდრე ბოგომოლეცის საფლავი [[კიევი|კიევში]] უკრაინის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ახლადარჩეულმა პრეზიდენტმა ჩაატარა აკადემიის სრული რესტრუქტურიზაცია. მთელი კვლევითი ინსტიტუტები (დაწესებულებები) შეიქმნა განსხვავებული განყოფილებებისა და ლაბორატორიების საფუძველზე. მათ მუშაობაში ახალგაზრდა პერსპექტიული მეცნიერები იყვნენ ჩართული. უკრაინის მეცნიერებათა აკადემიის სტრუქტურა, რომელიც ჩამოაყალიბა ალექსანდრე ბოგომოლეცმა, დღემდე შენარჩუნდა.
კიევში ალექსანდრე ბოგომოლეცმა დააარსა უკრაინის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის "ფიზიოლოგიური ჟურნალი". აწყობდა ყოველწლიურ ფართო სამეცნიერო კონფერენციებს მედიცინის აქტუალურ საკითხებზე, მონაწილეობდა მრავალი სამეცნიერო კრებულის რედაქტირებაში.
1932 წლიდან  — სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი. 1937 წელს აირჩიეს სსრკ I მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად.
1938 წელს ალექსანდრე ბოგომოლეცის ინიციატივით კიევში გაიმართა მსოფლიოში პირველი სამეცნიერო კონფერენცია, რომელიც მიეძღვნა ხანდაზმულობის საკითხებს და ბრძოლას  სიცოცხლის გახანგრძლივებისთვის.
1941 წელს, დიდი სამამულო ომის დაწყებამდე რამდენიმე თვით ადრე, ალექსანდრე ბოგომოლეცმა კიევში შექმნა დისპანსერი ნაადრევი დაბერების წინააღმდეგ საბრძოლველად. მის საფუძველზე მოგვიანებით ჩამოყალიბდა გერონტოლოგიის ინსტიტუტი.
დისპანსერის დაარსებამდე ორი წლით ადრე აკადემიკოსმა გამოსცა ბროშურა „სიცოცხლის გახანგრძლივება“ (1939). მასში მეცნიერულად დაასაბუთა 100 და მეტი წლის განმავლობაში ადამიანის სიცოცხლის გახანგრძლივების შესაძლებლობა და რეალობა.
ალექსანდრე ბოგომოლეცმა კიევი სსრკ-ს ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ სამეცნიერო ცენტრად აქცია.
ბოგომოლეცის სწავლებებმა შემაერთებელი ქსოვილის ფიზიოლოგიურ სისტემაზე ხელი შეუწყო მრავალი ახალი მეცნიერების გაჩენას, როგორიცაა ალერგოლოგია, იმუნიტეტის შესახებ სწავლებების სხვადასხვა მოდიფიკაცია, რომლებსაც ახლა განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა. ბოგომოლეცის ყველა კვლევამ ასევე სისრულეში მოიყვანა სხვა სამეცნიერო მიღწევები სხეულის ხანგრძლივობის პრობლემების სფეროში. ამ სწავლებების შემდგომი ბედი საკმაოდ რთული იყო, რადგან  მეცნიერებაში გენეტიკის, ფიზიოლოგიისა და პათოფიზიოლოგიის წინააღმდეგ  გარკვეული იდეოლოგიური კამპანიების გამო, მისი სწავლებების განვითარება შეჩერდა და, ფაქტობრივად, მისი სამეცნიერო სკოლაც შეჩერდა, რომელიც ამ პრობლემებს ეხებოდა.
ალექსანდრე ბოგომოლეცი ხელმძღვანელობდა უკრაინის სსრ მეცნიერებათა აკადემიას სტალინის რეპრესიების მძიმე წლებში.მან იხსნა რეპრესიებისგან ცნობილი უკრაინელი დემოგრაფი მიხაილ პტუხა, უკრაინის ეკონომიკური გეოგრაფიის დამფუძნებელი კონსტანტინე ვობლი, მათემატიკოსი ნიკოლაი კრილოვი და ბირთვული ფიზიკოსი ალექსანდრე ლეიპუნსკი, რომლებმაც შექმნეს პირველი სწრაფი ნეიტრონული ბირთვული რეაქტორი სსრკ-ში. ბოგომოლეცმა ასევე შეძლო, თუმცა არც ისე დიდი ხნით, გადაედო გამოჩენილი უკრაინელი ისტორიკოსისა და აღმოსავლეთმცოდნე აგათანგელ კრიმსკის დაპატიმრება. მარცხნივ|მინი|ალექსანდრე ბოგომოლეცი — 1971 წელს გამოშვებული საფოსტო მარკა ომის შემდეგ აკადემიკოსმა მოახერხა ციხიდან გაეთავისუფლებინა მისი ბიძაშვილის  —მსახიობ ნატალია  ბოგომოლეც-ლაზურსკაიას (1880 —1958) მეუღლე,  ცნობილი ლიტერატურათმცოდნე ვლადიმერ ლაზურსკი, რომელიც მეგობრობდა იტალიის ელჩთან ოდესის გერმანულ-რუმინული ოკუპაციის დროს.
სიცოცხლის უკანასკნელი წლები
ხანგრძლივმა დაძაბულმა შრომამ შეარყია აკადემიკოს ალექსანდრე ბოგომოლეცის ჯანმრთელობა. 1943 წლის ოქტომბრის შუა რიცხვებში მას ჰქონდა პლევრის რღვევა და სპონტანური პნევმოთორაქსი ხანგრძლივი ტუბერკულოზის ფონზე, რომელიც ბავშვობაში კატორღაში შეხვდა დედისგან. სიტუაციას ართულებდა ის ფაქტი, რომ იგი   ტუბერკულოზის მიუხედავად, ბევრს ეწეოდა.
განმეორებითი პნევმოთორაქსი დაფიქსირდა 1946 წლის ივლისში აგარაკზე. მეგობრებისა და კოლეგების მცდელობები დაავადების შეჩერების შესახებ წარუმატებელი აღმოჩნდა. 1946 წლის 17 ივლისს აკადემიკოსმა ალექსანდრე ბოგომოლეცმა უკანასკნელი ბრძანებები უკარნახა შვილს, ოლეგ ბოგომოლოვს და 19 ივლისს 22:15 წუთზე გარდაიცვალა.
აკადემიკოსი პატივით დაკრძალეს მისი და მისი სტუდენტების მიერ გაშენებულ პარკში იმ სახლთან, სადაც ის ცხოვრობდა.
1950 წლის ზაფხულში კიევში გაიმართა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიისა და სსრკ სამედიცინო მეცნიერებათა აკადემიის სტუმრად შეხვედრა. მასზე ალექსანდრე ბოგომოლეცის სწავლებას შემაერთებელი ქსოვილის როლის შესახებ ადამიანის იმუნური სისტემის ფორმირებაში ეწოდა „ანტიმეცნიერული“. არანაირი სამეცნიერო არგუმენტი არ ყოფილა მოყვანილი. მეცნიერი სიკვდილის შემდეგ დაადანაშაულეს იდეალისტური მსოფლმხედველობის დანერგვაში და ი. პავლოვის სწავლებებთან ბრძოლის მცდელობაში.
ექსპერიმენტული ბიოლოგიისა და პათოლოგიის ინსტიტუტს და ალექსანდრე ბოგომოლეცის მიერ დაარსებულ ფიზიოლოგიის ინსტიტუტს განადგურება ემუქრებოდა. სიტუაცია გადაარჩინა ექსპერიმენტული ბიოლოგიისა და პათოლოგიის ინსტიტუტის პარტიულმა ორგანიზატორმა, რომელიც წესიერი ადამიანი აღმოჩნდა და შეძლო უკრაინის პარტიის ხელმძღვანელობა დაერწმუნებინა ბრალდებების აბსურდულობაში.
ოჯახი
ალექსანდრე ბოგომოლეცს და მის მეუღლე  ოლგას   შეეძინათ ერთადერთი ვაჟი, ოლეგ ბოგომოლეცი (1911-1991). უკრაინელი პათოფიზიოლოგი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, უკრაინის სსრ მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების დამსახურებული მოღვაწე.
ბიძაშვილი — ვადიმ ბოგომოლეცი  (1878-1936), უკრაინის სახალხო რესპუბლიკის და უკრაინის სახელმწიფოს სამხედრო ლიდერი, სამხედრო-საზღვაო იურისტი, უკრაინის სახალხო რესპუბლიკის წარმომადგენელი რუმინეთში.
ოლეგ ბოგომოლეცის ქალიშვილი, ეკატერინა  (1939-2013)  — ეროვნული სამედიცინო უნივერსიტეტის პათოლოგიური ანატომიის კათედრის პროფესორი. მუშაობდა ანესთეზიოლოგად ტუბერკულოზისა და გულმკერდის ქირურგიის ინსტიტუტში აკადემიკოს ნიკოლაი ამოსოვის ხელმძღვანელობით.
მისი და, ალექსანდრა (დაიბადა 1958 წელს) — პედიატრი რეანიმატოლოგი, ამჟამად პენსიაზეა. ხელმძღვანელობს ალექსანდრე  ბოგომოლეცის სახლ-მუზეუმს.
ეკატერინას ქალიშვილი — ოლგა  ბოგომოლეცი (დაიბადა 1966 წელს), უკრაინელი მომღერალი, ექიმი, საზოგადო მოღვაწე, ქველმოქმედი, უკრაინული საოჯახო ხატების უნიკალური კოლექციის მფლობელი. უკრაინის დამსახურებული ექიმი.
ჩიშმეა (ორჰეის რაიონი)
ჩიშმეა (Cişmea) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 72 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 478 ადამიანს შეადგენდა.
ვილიალბის მუნიციპალიტეტი
ვილიალბის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ნუევა-ესპარტას შტატში, წარმოადგენს ნუევა-ესპარტას შტატის 11 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია სან-პედრო-დე-კოჩე, ფართობი 61 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ვილიალბის მუნიციპალიტეტიში ცხოვრობდა 8 756 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 149,85 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ნუევა-ესპარტას შტატის მუნიციპალიტეტები
იალოვენი
იალოვენი (Яловéны) — ქალაქი მოლდოვაში, კიშინოვიდან 10 კილომეტრში. ქალაქი არის იალოვენის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ისტორია
1977 წლის 25 მარტს დასახლებას დაერქვა „კუტუზოვი“, აგრეთვე მისი სტატუსი შეიცვალა და გახდა დაბა. 1989 წელს ქალაქს დაუბრუნდა სახელი, ხოლო 1994 წელს ქალაქის სტატუსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოლდოვის ქალაქები
სან-ჟოზე-დი-კაიანა
სან-ჟოზე-დი-კაიანა (São José de Caiana) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 619 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პარაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაპორანგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 010 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 34.08 კმ²-ზე. ფართობი 176 327 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
ყარანგოზიშვილების კოშკი
ყარანგოზიშვილების კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, დგას დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ქალაქ დუშეთის განაპირას, ჩრდილოეთით, მთის ფერდობზე. ეკუთვნოდა ადგილობრივ აზნაურებს — ყარანგოზიშვილებს. აგებულია XVII საუკუნეში.
კოშკს ჰქონდა გალავანი, რომლისგანაც შემორჩენილია მხოლოდ აღმოსავლეთი კედლის კვალი. 1981-1982 წლებში სპეციალური სამეცნიერო-სარესტავრაციო საწარმოო სახელოსნომ ძეგლზე ჩაატარა სარემონტო-საკონსერვაციო სამუშაოები. კოშკი გეგმით სწორკუთხაა, ხუთსართულიანი. ნაგებია ნატეხი ქვით. დაზიანებულია: ჩანგრეულია სართულშუა გადახურვები, მეხუთე სართულის კედლების მხოლოდ ნაწილია შემორჩენილი. კოშკს შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონდა, პირველ სართულზე. ამჟამად ამ მხარეს სახლია მიშენებული. პირველი სართული აგურის ცილინდრული კამარითაა გადახურული, დანარჩენი სართულების გადახურვა ხის ყოფილა. კამარა შუაში ჩანგრეულია. პირველ სართულზე, შესასვლელის პირდაპირ ბუხარია, აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში - თითო პატარა სარკმელი. მეორე სართული, რომელზეც კედელში დატანებული ქვის კიბით ადიოდნენ, შედარებით დაბალჭერიანია. მის სამხრეთ კედელში ერთი სარკმელია, რომლის გვერდებზე მოწყობილია თითო შეწყვილებული სათოფურები. სარკმლის ზემოთ კი, არათანაბრად განლაგებული სამი ვიწრო სათოფურია. მესამე სართულის დასავლეთ კედელში ერთი სარკმელია, დანარჩენ კედლებში - სათოფურები. მეოთხე სართულის კედლებში სათოფურების რაოდენობა მატულობს. ამ სართულს სარკმელი არ აქვს. მეხუთე სართულის შემორჩენილ ჩრდილოეთ კედელში ერთი სარკმელია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
რაპაიანის რაიონი
რაპაიანის რაიონი (Distrito de Rapayan) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის უარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3238 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 752 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 12.22 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 143.34 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უარის პროვინციის რაიონები
გიორგი თავაძე (გენერალი)
გიორგი ვახტანგის ძე თავაძე (დ. 1882 ― გ. 1930) — ქართველი გენერალი.
დაამთავრა თბილისის ქვეითთა სამხედრო სასწავლებელი (1896). რუსეთ-იაპონიის 1904-1905 წლების ომის მონაწილე. კაპიტანი 1913 წლიდან. პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე. 1917-1918 წლებში იყო კავკასიის მე-3 მსროლელთა პოლკის უფროსი. გახდა პოლკოვნიკი. წმ. ანას მე-4 ხარისხის ორდენის კავალერი. 1918-1921 წლებში მსახურობდა საქართველოს შეირაღებულ ძალებში. 1918 წლის დეკემბერში მონაწილეობდა სომხეთთან ომში. თელავის ქვედანაყოფის მეთაური. 1919 წელს გახდა გენერალი. საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ, წავიდა ემიგრაციაში საფრანგეთში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1882 კატეგორია:გარდაცვლილი 1930 კატეგორია:ქართველი გენერლები კატეგორია:წმინდა ანას IV ხარისხის ორდენის კავალრები გიორგი
მონალი
მონალი (Lophophorus) — ფრინველთა გვარი ხოხბისებრთა ოჯახისა. ცნობილია მთებში გავრცელებული სამი სახეობა. ჰიმალაიური (L. impejanus) და სკლეტერის მონალის (L. sclateri) სიგრძეა 63–72 სმ, მასა 1,8–2,3 კგ; ჩინური მონალისა (L. lhuysii) 75–80 სმ და დაახლ. 3 კგ შესაბამისად. თავზე წაგრძელებული ან დახვეული ბუმბულების ქოჩორი აქვთ; ნისკარტი გრძელია, ქვემოთკენ ოდნავ მოხრილი, მოკაუჭებული; ბოლო საშუალო სიგრძის, მომრგვალებული; ფეხები მოკლე, სქელი. მამლები ყველაზე მეტად კაშკაშა შეფერილობის ფრინველებს განეკუთვნებიან თავიანთი ინტენსიური ლითონისებრი ბზინვარებით: ზემოდან ჭარბობს მოწითალო-ბრინჯაოსფერი, იისფერ-ლურჯი, მწვანე ან ოქროსფერი ტონები, წელი ჩვეულებრივ თეთრია, მუცელი შავი. დედალი მუქი მურაა, თეთრი და წითური წინწკლებითა და თეთრი ყელით. ჰიმალაიური მონალის მამალს გამოარჩევს ქოჩრის ძაფისებრი ბუმბულები ფართო წვეროებით და წითური ბოლო; სკლეტერის მონალის წითური ბოლო წვეროში თეთრია; ჩინურ მონალს კი იგი შავი აქვს, აყრია თეთრი წინწკლები და მომწვანო-ლურჯი არშიები. გავრცელებული არიან ცენტრალური აზიის მაღალმთიანეთში, აღმოსავლეთ ჰინდუქუშიდან, ჰიმალაის გავლით, ცენტრალური ჩინეთის მთებამდე (განსუ, სიჩუანი, იუნანი). ბინადრობენ შერეულ და წიწვოვან ტყეებში, სადაც ბამბუკი და როდოდენდრონია, და სუბალპური ბუჩქნარის ზოლში; ზაფხულში გვხვდებიან ზღვის დონიდან 2500–4500 მეტრზე, ზამთარში 2000 მეტრამდე აღწევენ. ჩინური მონალი მკვიდრად ცხოვრობს სუბალპური და ალპური მდელოების ზოლში 3000–4900 მეტრის სიმაღლეზე. კარგად ფრენენ, სხედან ხეებზე, ზოგჯერ გუნდებად იკრიბებიან. იკვებებიან ფოთლებით, ბოლქვებით, ამონაზარდებით, ყვავილებით, თესლებით, კენკრით, მწერებითა და მათი მატლებით, რისთვისაც ნიადაგს 30 სმ სიღრმეზე თხრიან. ტიპური ბუდეა მიწაზე არსებული ორმო, მწირი ამონაფენით ან მის გარეშე. ბუდეში 2–8 (ჩვეულებრივ 3–5) კვერცხია; კრუხობს დედალი, 27–28 დღის განმავლობაში. ჩინური და სკლეტერის მონალები შეტანილი არიან IUCN-ის წითელ ნუსხაში როგორც მოწყვლადი სახეობები; ჰიმალაიური მონალი ნეპალის ეროვნული სიმბოლოა.
ლიტერატურა
*
კარლ IV თეოდორი
კარლ ფილიპ თეოდორი (Karl (oder Carl) Philipp Theodor; დ. 10 დეკემბერი, 1724, დროგენბოსის ციხე-სიმაგრე, ბრიუსელის მახლობლად — გ. 16 თებერვალი, 1799, მიუნხენი) — იულიხ-ბერგის ჰერცოგი, პფალცის კურფიურსტი 1742 წლიდან (როგორც კარლ IV თეოდორი), ბავარიული მემკვიდრეობისათვის ომის შედეგად (1777 წლიდან) — ბავარიის კურფიურსტი (როგორც კარლ II თეოდორი).
კარლ თეოდორი იყო იოჰან ქრისტიან ფონ პფალც-ზულცბახისა და მარია ჰენრიეტა დე ლა ტურ დ’ოვერნის, ბერგენის მემკვიდრის შვილი.
ბიოგრაფია
1728 წელს, დედის გარდაცვალების შემდეგ, კარლ თეოდორმა 4 წლის ასაკში მემკვიდრეობით მიიღო ბერგენ-ოპ-ზომის სამარკგრაფო. 5 წლის შემდეგ გარდაიცვალა მისი მამა და პატარა კარლ თეოდორი გახდა ზულცბახის პფალცგრაფი.
1742 წლის 31 დეკემბერს გარდაიცვალა პფალცის კურფიურსტი კარლ III ფილიპი, ვიტელსბახთა დინასტიის პფალცის კურფიურსტების უკანასკნელი წარმომადგენელი და კურფიურსტთა ტიტული გადავიდა ამ საგვარეულოს მომდევნო უფროსი შტოზე, ზულცბახის პფალცგრაფებზე. ასე რომ, კარლ თეოდორი გახდა პფალცის კურფიურსტი, კარლ IV-ის სახელით.
კარლმა მანჰაიმში მეცნიერებათა აკადემია დააარსა. მან თავისი სასახლე მანჰაიმიდან შვეტცინგენში გადაიტანა.
კურფიურსტის ტიტულთან ერთად მას იულიხისა და ბერგის ჰერცოგის ტიტულიც გადაეცა.
1777 წელს, ვიტელსბახთა დინასტიის ბავარიის უკანასკნელი კურფიურსტის, მაქსიმილიან III იოსეფის გარდაცვალების შემდეგ, კარლ თეოდორი ბავარიის კურფიურსტი და ჰერცოგი გახდა, კარლ II-ის სახელით, და გადავიდა მიუნხენში.
ბოზგიუნეი (ლაჩინი)
სქოლიო
კატეგორია:ლაჩინის რაიონის სოფლები
სერბეთის ფეხბურთის ასოციაცია
სერბეთის ფეხბურთის ასოციაცია (Фудбалски савез Србије (ФСС) / Fudbalski savez Srbije (FSS)) სერბეთის ფეხბურთის მმართველი ორგანიზაცია. დაარსდა ბელგრადში. ორგანიზებას უწევს სერბეთის ეროვნულს ნაკრებს, საფეხბურთო სუპერლიგას და უფრო დაბალი დონის ჩემპიონატებს.