cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
EVO2
ისტორია
EVO2 აიგო Vario LF-ის მიხედვით, რომელიც თავის მხრივ ემყარება Tatra T3-ის კონცეფციას. ვაგონი დამზადდა ლიბერეცის სატრანსპორტო გაერთიანების შეკვეთით 2012 წელს. ვაგონის პროტოტიპში გადახდილ იქნა 38 მლნ. ჩეხური კრონა. თავდაპირველად იგეგმებოდა 8 ვაგონის შესყიდვა, თუმცა ფინანსების სიმწირის გამო დანარჩენი 7 ვაგონის შესყიდვა ლიბერეცის მერიამ გაურკვეველი ვადით გადადო.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩეხური ტრამვაის ვაგონები
უაილატის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:გრაუს პროვინციის რაიონები
მასმა-ჩიკჩეს რაიონი
მასმა-ჩიკჩეს რაიონი (Distrito de Masma Chicche) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ხაუხის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 650 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 027 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 34 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 29.86 კმ²-ია.
კალანიასი
კალანიასი (Calañas) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების უელვის პროვინციის ანდევალოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 283 კმ². მოსახლეობა — 2768 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უელვის მუნიციპალიტეტები
აშურ-ნასირ-პალ I
აშურ-ნასირ-პალ I — ასურეთის მეფე შუა ასურული პერიოდის დროს. აშურ-ნასირ-პალ I სამეფო ტახტზე შამშიადად IV-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 1050 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 1031 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე სალმანასარ II ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 742
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 742 კენჭისყრის გარეშე მიიღეს 1992 წლის 14 თებერვალს, მას შემდეგ, რაც აზერბაიჯანის რესპუბლიკამ მიმართა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციას წევრობის მიმართვით, ხოლო საბჭომ საკითხის შესწავლის შემდეგ, რეკომენდაციით მიმართა გენერალურ ასამბლეას, რომ აზერბაიჯანი მიღებულიყო ორგანიზაციის წევრად.
იხილეთ აგრეთვე
742 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აზერბაიჯანის შესახებ 742
თამარ ბაბილუა
ბიოგრაფია
დაიბადა 1989 წლის 20 მარტს, ქალაქ ფოთში. დაკვრა 3 წლის ასაკიდან დაიწყო. მუსიკალური განათლება ამავე ქალაქში მიიღო. 2011 წლიდან მოღვაწეობა თბილისში გააგრძელა. მუშაობდა რუსთავი 2-ის მუსიკალურ პროექტებზე. 2013 წლიდან მუშაობდა „ბასტი-ბუბუს“ სტუდიაში. მღეროდა ჯგუფ „ნიუტონში“. წერდა ინდივიდუალურ მუსიკასაც. გარდაცვალებამდე რამდენიმე წლით ადრე, 2015 წელს დაუსვეს სიმსივნის დიაგნოზი. პირველი ოპერაციის შემდეგ თამარ ბაბილუამ საქართველოს რეკორდი დაამყარა — 25 საათის განმავლობაში პიანინოზე შეუსვენებლად დაუკრა.
გარდაიცვალა 2019 წლის 26 მარტს, მისი ჯანმრთელობა წინა დღეს გაუარესდა, რის შემდეგაც გადაიყვანეს საავადმყოფოში, მაგრამ ექიმებმა მისი გადარჩენა ვერ შეძლეს.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 20 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2019
სარაჯი
სარაჯი — მეომაგირე, უნაგირისა და მისი მოსამართავის დამამზადებელი ხელოსანი.
თვითონ უნაგირი მრავალი ნაჭრისაგან შედგებოდა, კეხი კი ცალკე მზადდებოდა ხისაგან. უზანგს და ლაგამს მოსევადებულ ვერცხლს უკეთებდნენ. უნაგირის ტყავი ფაბრიკული წარმოშობის იყო (ეგრეთ წოდებული „შიგრინის ტყავი“). მოსართავის ღვედის ტყავს სარაჯი თვითონ ამზადებდა ხარის ტყავისაგან. ხარის ტყავს ოთხად ჭრიდნენ, რეცხავდნენ მერე სპეციალურ ხელსაწყოში — „პაჭაჭებში“ — ჭიმავდნენ, შემდეგ სათანადოდ სპეციალურ მანქანაში ზელდნენ ძროხის ქონით, მერე თბილ წყალში გარეცხავდნენ, გააშრობდნენ და ისევ „პაჭაჭებში“ ჩადებდნენ გასასწორებლად.
დამუშავებული ტყავის საუკეთესო ნაწილს მოსართავად ხმარობდნენ, სხვა ნაწილებს კი — აღვირისა და მოსაჭერისათვის. სარაჯი ამზადებდა აგრეთვე ქართულ ქამრებს, რომელთაც თითბრისა და ვერცხლის შესაკრავი ჰქონდათ, ურმის შოლტებს და მათრახს. ჰყავდათ თავისი ამქარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:პროფესია
აფრიკის ერთობის ორგანიზაცია
აფრიკის ერთობის ორგანიზაცია — აფრიკის ქვეყნების გაერთიანება. 2002 წლის 9 ივლისს ეწოდა აფრიკის კავშირი. დაარსდა 1963 წელს აფრიკული ქვეყნების ერთიანობისა და სოლიდარობის, სუვერენიტეტის და ტერიტორიული მთლიანობის დაცვის თვალსაზრისით. ორგანიზაციის წევრობა შეეძლო აფრიკის ნებისმიერ დამოუკიდებელ სახელმწიფოს.
შტაბ-ბინა - ადის-აბება.
შემადგენლობა
1991 წლისთვის ორგანიზაციაში შედიოდა 48 სახელმწიფო:
ლიტერატურა
კატეგორია:აფრიკის ისტორია კატეგორია:აფრიკის საერთაშორისო ორგანიზაციები
რამდენიმე დოლარით მეტი
რამდენიმე დოლარით მეტი (Per qualche dollaro in più) — 1965 წლის ვესტერნი. გადაღებულია სერჯო ლეონეს მიერ. ეს არის რეჟისორის „დოლარის ტრილოგიის“ მეორე ფილმი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1965 წლის ფილმები კატეგორია:იტალიურენოვანი ფილმები კატეგორია:ვესტერნები კატეგორია:სერჯო ლეონეს ფილმები კატეგორია:United Artists-ის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:იტალიური ფილმები
თბილისის პოლიცმაისტერი
თბილისის პოლიცმაისტერი — ქალაქის საპოლიციო სამსახურის უფროსი. თანამდებობა თბილისში დაწესდა 1802 წელს. მას ემორჩილებოდა საქალაქო პოლიცია. პოლიცმაისტერი ექვემდებარებოდა ქალაქის კომენდანტს. საქალაქო პოლიციის სამმართველოში კომენდანტთან ერთად მონაწილეობდა საპოლიციო საქმეთა გადაწყვეტაში. ერთხანს ამ თანამდებობაზე ნაცვლის სახელით ქართველი თავად-აზნაურობის წარმომადგენლები ინიშნებოდნენ, შემდეგ კი — რუსი მოხელეები. არსებობდა 1917 წლამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:პროფესიები
ძაგნაკორელი
ძაგნაკორელი — XVII-XVIII საუკუნეების პოეტი, ოცმარცვლიანი სალექსო საზომის შემომღები. მის შესახებ მწირი ცნობებია მოღწეული. გადმოცემით ცნობილია, რომ იყო რიტორი, საამო ლექსთა გამომთქმელი. როგორც სამეცნიერო წრეებში მიიჩნევენ, ძაგნაკორელი იყო ძველი ფეოდალური გვარის წარმომადგენელი, რომლის სამფლობელოც იყო ძაგნაკორა (არაგვის ხეობაში). აქედან უკვე პოეტის ზედწოდება - ძაგნაკორა.
ბოსნა
ბოსნა (Bosna) — მდინარე ბოსნია და ჰერცეგოვინაში, სავის მარცხენა შენაკადი (დუნაის აუზი). სიგრძე 308 კმ, აუზის ფართობი 10,5 ათ. კმ². სათავეს იღებს ტრესკავიცის მთის მასივის კალთებიდან (დინარის მთიანეთი). მიედინება მთებში, ქვემო წელი შუა დუნაის დაბლობზეა. ძირითადი შენაკადებია: კრივაია, სპრეჩა (მარჯვენა), ლაშვა, უსორა (მარცხენა). უპირატესად იკვებება თოვლისა და წვიმის წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ივლის-სექტემბერში. წყლის საშუალო წლიური ხარჯი 142 მ³/წმ-ია. ბოსნაზე მდებარეობს ქალაქები დობოი და ზენიცა.
ძაგნაკორელი
ძაგნაკორელს შემოუღია სალექსო ფორმა, რომელსაც შემდგომ „ძაგნაკორული“ ეწოდა. ამ ტიპის ლექსის თითოეული სტროფი შედგება ოთხი ტაეპისაგან, ტაეპი ოცმარცვლიანია, აქვს გარეგანი რითმა და სარითმო ერთეული ყოველ ტაეპში ერთია. ყოველ სტროფში რეფრენის სახით მეორდება მეოთხე ტაეპი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი პოეტები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 884
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 884 მიიღეს ერთხმად 1993 წლის 12 ნოემბერს. უშიშროების საბჭოს 822-ე (1993), 853-ე (1993) და 874-ე (1993) რეზოლუციების შეხსენების შემდეგ, საბჭომ შეშფოთება გამოხატა სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის მიმდინარეობისა და მხარეთა შორის ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების დარღვევების გამო, კერძოდ, ზანგილანის რაიონისა და ჰორადიზის ოკუპაციის გამო.
საბჭომ, ასევე დაგმო აზერბაიჯანში მცხოვრებ მშვიდობიან მოსახლეობაზე თავდასხმები და დაბომბვები, რისთვისაც სომხეთის მთავრობას მოუწოდა გამოეყენებინა თავისი გავლენა მთიანი ყარაბაღის სომხების მიერ წინა უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების განხორციელებისა და დაცვის საქმეში. ასევე მიესალმა ეუთოს მინსკის ჯგუფის დეკლარაციას ცეცხლის ცალმხრივი შეწყვეტის შესახებ.
რეზოლუცია მხარეებისგან მოითხოვდა დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ საომარი მოქმედებები, საოკუპაციო ძალები გასულიყვნენ ზანგილანის რაიონიდან და ქალაქ ჰორადიზიდან, ასევე აზერბაიჯანის ბოლო დროს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან. ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ ბოლოდროინდელ დარღვევებთან დაკავშირებით, საბჭომ მხარეებს მოუწოდა, მიეღოთ რუსეთის მთავრობასა და ეუთოს მინსკის ჯგუფს შორის კონტაქტების შედეგად დადგენილი ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმება. საბჭომ ასევე სთხოვა სხვა ქვეყნებს, თავი შეეკავებინათ კონფლიქტში ჩარევისაგან, განსაკუთრებით ირანს, რომელმაც საბრძოლო მოქმედებების დაწყების შემდეგ აზერბაიჯან-ირანის საზღვართან თავისი ჯარები გადაისროლა.
საბოლოოდ, საბჭომ გენერალურ მდივანს და საერთაშორისო ორგანიზაციებს მოუწოდა, დაუყოვნებლივ გაეწიათ ჰუმანიტარული დახმარება დაზარალებული სამოქალაქო მოსახლეობისთვის, განსაკუთრებით კი დევნილებისთვის. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალისა და ეუთო-ს მინსკის ჯგუფს დაევალა, საბჭოსათვის ეცნობებინა განვითარებული მოვლენების შესახებ.
ამ რეზოლუციის მიღების მიუხედავად, დაბომბვები და პერიოდული ბრძოლები გაგრძელდა.
სქოლიო
884 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აზერბაიჯანის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები სომხეთის შესახებ კატეგორია:ყარაბაღის კონფლიქტი
მასმის რაიონი
მასმის რაიონი (Distrito de Masma) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ხაუხის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 460 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 118 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 150 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 14.26 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ხაუხის პროვინციის რაიონები
სან-ჟოზე-დი-ესპინიარასი
სან-ჟოზე-დი-ესპინიარასი (São José de Espinharas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 208 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პარაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუსის შემადგენლობაში.
ელ-სერო-დე-ანდევალო
ელ-სერო-დე-ანდევალო (El Cerro de Andévalo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების უელვის პროვინციის ანდევალოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 286,7 კმ². მოსახლეობა — 2327 კაცი (2020 წ.).
სან-ჟოზე-დი-ესპინიარასი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 760 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.56 კმ²-ზე. ფართობი 725 656 კმ²-ია.
ელ-სერო-დე-ანდევალო
სქოლიო
კატეგორია:უელვის მუნიციპალიტეტები
დარალი
დარალი (Dərəli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ზანგილანის რაიონის სოფლები
იური ოლეშა
იური ოლეშა (Ю́рий Ка́рлович Оле́ша) (დ. 3 მარტი, 1899, ამჟამად კიროვოგრადი — გ. 10 მაისი 1960, მოსკოვი) — რუსი და საბჭოთა მწერალი-პროზაიკოსი, პოეტი, დრამატურგი და სატირიკოსი. მისი მეუღლე იყო ოლგა სუოკი. იგი იქცა საბავშვო რომანის „სამი მსუქანი“ ერთ-ერთი პერსონაჟის, ცირკის მსახიობ სუოკის პროტოტიპად.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი მწერლები კატეგორია:საბჭოთა მწერლები
ვაზის დაავადებათა მებრძოლი კომისია
ვაზის დაავადებასთან მებრძოლი კომისია — დაარსდა 1841 წელს თბილისში. კომისია მიზნად ისახავდა ფილოქსერის მოსპობას, თვალყურს ადევნებდა ვაზის დაავადებათა გავრცელებას და ატარებდა ღონისძიებებს მათ აღსაკვეთად. მავნებლების წინააღმდეგ საბრძოლველად იყენებდა შხამების შესხურებას, დატბორვასა და სხვა მეთოდებს. დიდი მუშაობა ჩაატარა აგრეთვე სოკოვან დაავადებათა სალიკვიდაციოდ. კომისიამ იარსება XIX საუკუნის ბოლომდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის განათლების ცენტრები
მამარის რაიონი
მამარის რაიონი (Distrito de Mamara) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის გრაუს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3590 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 938 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14.17 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 66.21 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:გრაუს პროვინციის რაიონები
სალმანასარ II
სალმანასარ II — ასურეთის მეფე შუა ასურული პერიოდის დროს. სალმანასარ II სამეფო ტახტზე აშურ-ნასირ-პალ I-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 1031 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 1019 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე აშურ-ნირარი IV ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
რიგითი რაიანის გადასარჩენად
რიგითი რაიანის გადასარჩენად (Saving Private Ryan) — სტივენ სპილბერგის 1998 წლის ამერიკული სამხედრო დრამა მეორე მსოფლიო ომის შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1998 წლის ფილმები კატეგორია:გერმანულენოვანი ფილმები კატეგორია:ფილმები მეორე მსოფლიო ომის შესახებ კატეგორია:სტივენ სპილბერგის ფილმები კატეგორია:Paramount Pictures-ის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები
მინორატი
მინორატი — მემკვიდრეობის ფეოდალური წესი, რომლის მიხედვითაც ქონება მთლიანად გადადის ოჯახში ყველაზე უმცროსის ხელში, ასევე შეიძლება აღნიშნავდეს ამ წესით მიღებულ მამულს. ისტორიულად ეს უფრო იშვიათად გამოიყენებოდა, ვიდრე პირველი დაბადებულისთვის მთლიანი ქონების გადაცემის (მაიორატი) ან შვილებზე ქონების თანაბრად განაწილების წესი.
მოსკოვის სამების ტაძარი (ვორობიევი-გორი)
მოსკოვის სამების ტაძარი (Храм Живоначальной Троицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XV საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის რამენკის რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1811-1813 წლებში.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს სამების სახელზე. ეგვტერები სერგი რადონეჟელისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 1937 წელს ტროიცე-გოლენიშჩევოს სამების ტაძრის დახურვის შემდეგ მისი ოდიკი სწორედ ამ ტაძარში გადმოიტანეს.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
thumb|220px|მარცხნივ|ეკლესიის შესასვლელი ვორობიევი-გორის სამების ეკლესია დაკავშირებულია ისტორიული სოფლის ვორობიევოს ისტორიასთან, რომელიც წყაროებში ცნობილია XV საუკუნის 50-იანი წლებიდან, როდესაც იგი იყიდა თავადის ქალმა სოფია ვიტოვტის ასულმა, მოსკოვის დიდი მთავრის ვასილი I-ის ცოლმა. სოფელი ეკუთვნოდა მოსკოველი თავადის იური ვორობიევის შთამომავლებს, რომელიც დიდმა მთავარმა 1352 წელს გააგზავნა კონსტანტინოპოლში მოსკოვის მიტროპოლიტის კატთედრაზე ალექსი ბიაკონტის დასამტკიცებლად. თავად ვორობიევებისაგან მომდინარეობს სოფლის ამჟამინდელი სახელწოდება.
ვორობიევოს სოფლად მოხსენიება უკვე მეტყველებს იმაზე, რომ აქ არსებობდა ტაძარი. სამების ეკლესია წყაროებში მოიხსენიება 1644 წელს, რგორც ძალიან ძველი ეკლესია სოფელ ვორბიოვოში. ადრე იქ მდგარა 2-3 სასახლის ეკლესია, რომელიც შემდეგ დანგრეულა და მათ მაგივრად აუშენებიათ ერთიანი სამების ტაძარი, ეგვტერების საკურთხევლებით.
1790-იანი წლებისთვის ეკლესია ძლიერ მოძველდა და ეკატერინე დიდის ბრძანებით დაშალეს. ამჟამინდელი ტაძრის მშენებლობა კი დაიწყო 1811 წელს გვიანი კლასიციზმის - ამპირის სტილში ალექსანდრე ვიტბერგის პროექტის მიხედვით. ეკლესია იყო ოთკუთხა, პორტალებით, გაწყობილი სვეტებით, ერთგუმბათიანი, ორსართულიანი სამრეკლოთი. 1812 წელს ფილის კრების წინ აქ ილოცა მიხეილ კუტუზოვმა. შენობა გადარჩა 1812 წელს ნაპოლეონის ლაშქრობის დროს. მშენებლობა დასრულდა 1813 წელს. ტაძარი ორჯერ განაახლეს: 1858-1861 წლებში და 1898 წელს.
საბჭოთა პერიოდში ტაძარი რამდენჯერმე დადგა დახურვის საფრთხის წინაშე. პირველად 1920-იანი წლების ბოლოს, როცა განიხილებოდა საბჭოების სასახლის აშენების საკითხი. ტაძარი არ დაუხურავთ არც 1940-იან წლების ბოლოს მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ახალი კორპუსის მშენებლობასთან დაკავშირებით.
1964 და 1971 წლებშ ეკლესიაში მიმდინარეობდა ფასადის, ხოლო 1971-1972 წლებში - ინტერიერს რემონტი.
2016 წლის 17ოქტომბერს სამების ეკლესიის შენობა გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ტაძარს გააჩნია კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლის სტატუსი.
ტაძრის დღესასწაულები
წმინდა სამების დღესასწაულს ტაძრის მრევლი აღნიშნავს აღდგომიდან 50-ე დღეს. ახალი სტილით 8 ოქტომბერი არის სერგი რადონეჟელის ხსენების დღე, ხოლო 19 დეკემბერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხსენების დღე.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
აჭარული ჩლეჩილი
აჭარული ჩლეჩილი — ყველის სახეობა, რომელიც მოხდილი რძისაგან დამზადებული ყველის აჭარული ადგილწარმოშობის სახეობას წარმოადგენს., დაპწნილი, დაგრეხილი ყველი, რომელიც სეფერატორში გამოწურული და ოდნავ შემჟავებული რძისაგან მზადდებოდა. იგი სახლეულის წევრთა ყოველდღიურ საკვებს წარმოადგენდა, ასევე, სასაჩუქროდ და სასტუმროდაც იყო განკუთვნილი. შემდგარი ყველი ქვაბიდან ციცხვით ამოყავდათ. ციცხვზე შემოხვეულ ყველს ხელით შეგრეხდნენ, დაწნავდნენ, ბრტყელ ფორმას მისცემდნენ (შდრ. „ლავაშს“) და გვარდაში შეინახავდნენ.
დამზადების პროცესი
რძეს აყოვნებენ მოსამწიფებლად 70-80°C-ზე. შემდეგ ვამატებთ იმავე რაოდენობის ახლად მოხდილ რძეს. მჟავიანობა ნარევ რძეში არ უნდა აღემატებოდეს 40-45°C. ამის შემდეგ რძეს ვათბობთ 38-40° ტემპერატურამდე. ემატება მცირე რაოდენობით კვეთი და ინტენსიურად ერევა. რძის შეთბობა გრძელდება 65-70° ტემპერატურამდე. როდესაც დელამო მთლიან გადაზელილ მასად იქცევა, იგი ხელით ინტენსიურად უნდა დაიზილოს და დაიწუროს შრატისაგან. საყველე მასა შუა ნაწილში ხელით ჩაიჭყლიტება და განიერდება, რათა მიიღოს მრგვალი ფორმა. შემდეგ იკეცება და იგივე პროცესი 2-3 ჯერ მეორდება. მიღებული წრიული ფორმა თავსა და ბოლოში იწელება და იგრიხება თოკის მსგავსად. თავი და ბოლო კვლავ ერთად მოექცევა და გადაიკეცება შუაზე, მიიღება 4 თოკისებრი ნაწნავი. ეწყობა სპეციალურ ყუთებში (კაბიწში) ერთ ფენად, იტკეპნება, რათა არ დარჩეს ცარიელი ადგილი. მასის შეგრილების შემდეგ დაამარილებენ და უმატებენ სხვა ფენებს. ინახება გრილ ადგილას. 1-2 თვის შემდეგ მზად არის სარეალიზაციოდ.
სქოლიო
კატეგორია:აჭარული სამზარეულო კატეგორია:ქართული ყველი
აშრაფ ღანი
აშრაფ ღანი აჰმადზაი (დ. 19 მაისი, 1949) — ავღანელი პოლიტიკოსი, ეკონომისტი და ანთროპოლოგი. 2014 წლის 21 სექტემბერს აშრაფი აირჩიეს ავღანეთის პრეზიდენტად. ჰამიდ ქარზაის პრეზიდენტობის დროს იგი დანიშნული იყო ფინანსთა მინისტრის თანამდებობაზე. 2004 წლიდან 2008 წლამდე კი იყო ქაბულის უნივერსიტეტის კანცლერი.
Up the Bracket
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები - კარლ ბარატი და პიტ დოერტი.
სქოლიო
კატეგორია:2002 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:The Libertines-ის ალბომები კატეგორია:Rough Trade Records-ის ალბომები
პატარა ლილოს სამაროვანი
პატარა ლილოს სამაროვანი — გვიანდელი ბრინჯაოს – ადრინდელი რკინის ხანის (ძვ. წ. XIII–XII საუკუნეები) ძეგლი. სამარხებში აღმოჩნდა აღმოსავლურ-ქართული ბრინჯაოს სატევრები, ბრინჯაოს მთლიანადსხმული შუბისპირი, რომლის მასრაზე ორი რელიეფური სალტეა. ლეგად გამომწვარი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები მიეკუთვნება ე.წ. სამთავრული კულტურის წრეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის არქეოლოგიური ძეგლები
რეზო ლომიძე
რეზო ლომიძე (დ. 22 ივლისი, 2001) — ქართველი ფეხბურთელი. თბილისის „ლოკომოტივის“ მეკარე. გუნდის განაცხადში პირველად 2019 წელს მოხვდა. ის არის გუნდის სათადარიგო მეკარე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 2001 კატეგორია:თბილისის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები
აშურ-ნირარი IV
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
ქილვარი
ქილვარი (Kilvar) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაბრანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შაბრანის რაიონის სოფლები
კიიეტუ
კიიეტუ (Cîietu) — სოფელი მოლდოვაში, კანტემირის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 65 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 854 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანტემირის რაიონის სოფლები
ქალები კატარში
ქალები კატარში — კატარის პოლიტიკა ქალის უფლებებთან დაკავშირებით შეზღუდულია მამაკაცთა მეურვეობის კანონის გამო. არსებობს შეზღუდვები, რომლებზეც გავლენას ახდენს ისლამის ვაჰაბიტური ინტერპრეტაცია. ქალსა და მამაკაცს აქვთ არჩევნებში მონაწილეობის მიღების უფლება 1999 წლიდან. კატარელ ქალთა სამუშაო ძალაში მონაწილეობის მაჩვენებლები მსოფლიოს საშუალო მაჩვენებელზე მაღალია და არაბულ სამყაროში ყველაზე მაღალია, რაც, ძირითადად, ხდება კატარელი ქალების მზარდი აქტიურობის შედეგად, რომლებიც აკადემიურ წოდებებს იღებენ.
კატარელ ქალთა მიმართ მრავალგვარი დამოკიდებულება არსებობს. ძირითადად, მოსალოდნელია, რომ მათ უნდა ატარონ ტრადიციული ტანსაცმელი და უნდა იყვნენ განცალკევებული. ფსიქოლოგი მოუზა ალ მალკი ირწმუნება, რომ ქალთა სქესის განცალკევებაზე გავლენას ახდენს უფრო მეტად კულტურული ფაქტორები, ვიდრე რელიგიური ფაქტორები.
განათლება
მინი| კატარის ჩრდილო – დასავლეთის უნივერსიტეტის სტუდენტები კატარელ ქალებს განათლების მიღება სხვადასხვა მიზეზის გამო მნიშვნელოვნად მიაჩნიათ. რომელთაგან ერთია განქორწინებისგან თავის დაცვა. ბევრი კატარელი ქალი თვლის, რომ ქვეყანაში განქორწინების მაჩვენებლები იზრდება, თუმცა განქორწინების საერთო მაჩვენებელი ძალიან დაბალია და 8% -ს შეადგენს. მათ სჯერათ, რომ თუ ექნებათ დიპლომი, ისინი დაზღვეული იქნებიან ფინანსური ნგრევისგან, თუკი მათი მომავალი მეუღლეები ოდესმე გადაწყვეტენ განქორწინებას. კიდევ ერთი მიზეზი არის ის, რომ კატარელი ქალები განათლების მიღებას ქალთა გაძლიერების ფორმად მიიჩნევენ. ისინი მიიჩნევენ, რომ ეს შესაძლებლობაა, დაუმტკიცონ თავიანთი ღირსებები საზოგადოებას და მიაღწიონ ნამდვილ დამოუკიდებლობას.
დასაქმება
დასაქმების ყველაზე დიდ დაბრკოლებებს შორის არის საოჯახო ვალდებულებები, სამუშაო ადგილების მცირე რაოდენობა და ინგლისურის არასაკმარისი ცოდნა. საზოგადოების შეხედულებებმა ასევე უარყოფითად იმოქმედა ქალების დასაქმების შესაძლებლობებზე, რადგან მოსახლეობის კონსერვატიული ფენები თვლიან, რომ ქალებისათვის არასწორია მუშაობა სტუმართმოყვარეობის ინდუსტრიაში, სასტუმროების მუშაკებად და მსახიობებად. ამის მიუხედავად, კატარის მოსახლეობის უმეტესობა პოზიტიურად მიიჩნევს ქალთა მონაწილეობას სამუშაო ძალაში.
სპორტი
მინი| კატარელ ქალთა სპორტის კომიტეტის გამგეობის სხდომა სპორტში ქალები იშვიათად მონაწილეობდნენ XXI საუკუნემდე. 1998 წელს კატარის მძლეოსნობის ფედერაციამ პირველად ჩაატარა შეჯიბრი, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს ქალთა სპორტულმა ღონისძიებებმა. ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე 2012 წელს წარადგინეს მოცურავე, ათლეტი და მაგიდის ტენისის მოთამაშე ქალები.
პოლიტიკა
კატარში ქალები ხმას აძლევენ და შეიძლება მონაწილეობა მიიღონ საჯარო თანამდებობებისათვის არჩევნებში. ქალებმა პირველად ხმა მისცეს არჩევნებში 1999 წელს. ეს არჩევნები განზრახ ჩატარდა 1999 წლის 8 მარტს, ქალთა საერთაშორისო დღეს.
გენდერული თანასწორობა
კატარელმა ქალებმა მნიშვნელოვან იურიდიულ და სოციალურ უფლებებს მიაღწიეს 1990-იანი წლებიდან. შეიხა მოზა არის ქალთა უფლებების დამცველი, რომელიც აქტიურად მონაწილეობდა აღნიშნულ პროცესში. ამ მიღწევების შედეგად, კატარელ ქალებს აქვთ მრავალი კარიერული შესაძლებლობა, მათ შორის ლიდერის პოზიციებზე. მათი მოქმედების სფეროს წარმოადგენს განათლება, საბანკო საქმე, საქველმოქმედო პროექტები, ჯანდაცვა და ადამიანური მომსახურება, ტურიზმი, სამართალი, სამოქალაქო სამსახური და დიპლომატია.
კატარში ქალთა სამუშაო ძალაში მონაწილეობა დაახლოებით 51%-ს შეადგენს, რაც მსოფლიოს საშუალო მაჩვენებელზე მაღალია და არაბულ სამყაროში ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია. როგორც კატარელ, ისე არაკატარელ ქალებზე მოქმედებს ხელფასებს შორის სხვაობა კაცებთან შედარებით: მათ 25-დან 50 პროცენტით უფრო ნაკლები ანაზღაურება აქვთ, ვიდრე მამაკაცებს. გარდა ამისა, კატარი ანაწილებს მამაკაცთა სოციალურ შემწეობებს, რომლებიც მოიცავს კომფორტულ პირობებს საცხოვრებელი და სამოგზაურო თანხების კუთხით. ამ შემწეობებს ქალი ნაკლებად იღებს. შინაგან საქმეთა სამინისტროს ინფორმაციით, 25 წლამდე გაუთხოვარ ქალს სჭირდება მეურვის ელექტრონული ნებართვა (გასვლის ნებართვა) ქვეყნის დატოვების მიზნით. მამაკაცებს შეუძლიათ დატოვონ ქვეყანა ნებართვის გარეშე 18 წლის ასაკში.
სქოლიო
კატეგორია:ქალთა უფლებები ქვეყნის მიხედვით კატეგორია:კატარი კატეგორია:ქალები ქვეყნების მიხედვით
აპოს რიფი
აპოს რიფი ― მარჯნის რიფების სისტემა ფილიპინებში, დასავლეთ მინდოროს პროვინციის დასავლეთ წყლებში, მინდოროს სრუტეში. რიფის ფართობი 34 კმ²-ია. მიიჩნევა მსოფლიოში მეორე უდიდეს მარჯნის რიფების უწყვეტ სისტემად და უდიდესია ფილიპინების მასშტაბით. რიფი და მის გარშემო წყლები დაცული ტერიტორიაა და აპოს რიფის ეროვნული პარკი ეწოდება. აპოს რიფი ქვეყნის მასშტაბით ერთ-ერთი ყველზე ცნობილი დაივინგ რეგიონია. შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა საცდელ სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:IUCN კატეგორია II კატეგორია:მარჯნის რიფები კატეგორია:ფილიპინების რიფები კატეგორია:ფილიპინების ბუნების პარკები კატეგორია:დასავლეთ მინდოროს კუნძულები კატეგორია:დასავლეთ მინდოროს ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელი სიის ძეგლები ფილიპინებში
არნოლდ კარტოზია
არნოლდ კარტოზია (დ. 28 მარტი, 1909, ზუგდიდი — გ. 11 ივნისი, 1979) — ინჟინერი.
ბიოგრაფია
არნოლდ კარტოზია დაიბადა 1909 წლის 28 მარტს, ზუგდიდში. 1934 წელს წარჩინებით დაამთავრა ქ. მოსკოვის კუიბიშევის სახელობის საიჟინრო-სამშენებლო უნივერსიტეტი. იყო მაგნიტოგორსკის კომბინატისა და მოსკოვის მეტროს ერთ-ერთი რადიუსის მშენებლობის უფროსი (1935-1937), ხოლო, 1937 წლიდან სიცოცხლის უკანასკნელ დღემდე თავისი ცოდნა და გამოცდილება მიუძღვნა საბჭოთა კავშირის ქვანახშირის მრეწველობას.
1937 42 წლებში ა. კარტოზია მუშაობდა დონბასის შახტების მშენებლობის რაიონის ინჟინრად, საწარმოო განყოფილების უფროსად, მთავარი ინჟინრის მოადგილედ „მთავარშახტმშენში“, სსრკ-ის სახალხო მძიმე მრეწველობისა და ქვანახშირის სახალხო კომიტეტებში.
დიდი სამამულო ომის დასაწყისში ასრულებდა მთავრობის საგანგებო დავალებას საბჭოთა კავშირის აღმოსავლეთ რაიონებში ქვანახშირის საწარმოთა მუშაობის ორგანიზაციის საქმეში და ფრონტთან ახლოს მყოფი დონბასის შახტების ლიკვიდაციაში. 1942 43 წლებში იყო კომბინატ „ყუზბასნახშირის“ უფროსის მოადგილე და სსრკ თავდაცვის სახელმწიფო კომიტეტის რწმუნებული.
დონბასის გათავისუფლების მერე, 1947-1953 წლებში აქტიურ მონაწილეობას ღებულობდა გერმანელი ოკუპანტების მიერ დანგრეული დონეცკის აუზისა და მოსკოვის შემოგარენის სამთო საწარმოების აღდგენაში, ჯერ როგორც კომბინატ „დონბასშახტმშენის“, შემდეგ კი „მთავარშახტაღმდგენის“ უფროსი. შემდგომში იგი ხელმძღვანელობდა სსრკ-ის სამთო მრეწველობის სამინისტროს „მთავარცენტრშახტმშენს“.
1952-1956 წლებში ა. კარტოზია „საქნახშირის“ კომბინატის უფროსია და არჩეულია საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად.
1957 წლიდან მუშაობდა „სახმშენში“ ხელმძღვანელ თანამდებობაზე; 1960 წლიდან გარდაცვალებამდე სხვადასხვა თანამდებობა ეკავა სსრკ სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტში. იყო ნახშირის, ტორფისა და ფიქლების განყოფილების უფროსის მოადგილე, სადაც დიდი სამუშაო ჩაატარა კაპიტალური მშენებლობის დაგეგმარებაში. მისი ხელმძღვანელობითა და მონაწილეობით დამუშავებულ იქნა საბჭოთა კავშირის ნახშირის მრეწველობის ოთხი ხუთწლიანი გეგმა.
ყველგან, სადაც კი მუშაობდა, ა. კარტოზიამ თავი გამოიჩინა, როგორც ძლიერმა ორგანიზატორმა და ნიჭიერმა ხელმძღვანელმა, რითაც უდიდესი წვლილი შეიტანა სამთო მრეწველობის აღდგენა-განვითარებაში. ის ოც წელზე მეტი ხნის განმავლობაში იყო ჟურნალ „შახტმშენის“ რედკოლეგიის წევრი და აქტიურ მონაწილეობას იღებდა მის გამოცემაში.
ა. კარტოზიას ნაყოფიერი მოღვაწეობა აღინიშნა მაღალი სახელმწიფო ჯილდოებით: პირველი ხარისხის სტალინური პრემია დონბასის შახტების აღდგენისთვის (1948); ლენინისა და შრომის წითელი დროშის ორდენები; მინიჭებული ჰქონდა რუსეთის დამსახურებული ინჟინერ-მშენებლის წოდება.
მამის პროფესიული გზა გააგრძელა მისმა ვაჟმა ბორის კარტოზიამ (1940) — სამთო ინჟინერ-მშენებელი, ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, მოსკოვის სამთო ინსტიტუტის პირველი პრორექტორი; რუსეთის საბუნებისმეტყველო აკადემიის აკადემიკოსი (1993).
არნოლდ კარტოზია გარდაიცვალა მოსკოვში, 1979 წლის 11 ივნისს. დაკრძალულია კუნცევოს სასაფლაოზე.
კომანდორის კუნძულები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის კუნძულები კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები
არკაბუკო
არკაბუკო (Arcabuco) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.771 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 090 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 38.56 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 132 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მოლინოსის რაიონი
მოლინოსის რაიონი (Distrito de Molinos) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ხაუხის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 430 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 224 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 312.17 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ხაუხის პროვინციის რაიონები
აღმოსავლეთ ტიმორის ოკუპაცია ინდონეზიის მიერ
მინი|აღმოსავლეთ ტიმორის ოკუპაცია ინდონეზიის მიერ აღმოსავლეთ ტიმორის ოკუპაცია ინდონეზიის მიერ — ინდონეზიის რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალების მიერ აღმოსავლეთ ტიმორის დემოკრატიული რესპუბლიკის ტერიტორიის 1975-1999 წლებში დაპყრობა და შემდგომში დაკავება. 1974 წელს პორტუგალიაში მომხდარი მიხაკების რევოლუციის შემდეგ დაიწყო პორტუგალიური ტიმორის დეკოლონიზაციის პროცესი, რამაც ქვეყანაში არასტაბილურობა გამოიწვია. ხანმოკლე სამოქალაქო ომის შედეგად გაიმარჯვა რევოლუციურმა ფრონტმა (FReTiLIn), რომელმაც 1975 წლის 28 ნოემბერს გამოაცხადა აღმოსავლეთ ტიმორის დამოუკიდებლობა.
ინდონეზიის სამხედროებმა, ვითომდა აღმოსავლეთ ტიმორის ლიდერების მიმართვის საფუძველზე 1975 წლის 7 დეკემბერს ქვეყანაში შეიყვანეს ჯარი და მოახდინეს აღმოსავლეთ ტიმორის ოკუპაცია. ინდონეზიამ დროებითი საკამათო მთავრობის შემდეგ აღმოსავლეთი ტიმორი თავის 27-ე პროვინციად გამოაცხადა.
ოკუპაციიდან ძალიან მალევე გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ და გაეროს უშიშროების საბჭომ მიიღეს რეზოლუცია, რომელიც გმობდა ინდონეზიის ქმედებებს და ითხოვდა მის მიერ ტიმორის გათავისუფლებას. მიუხედავად ამისა ავსტრალიის, დიდი ბრიტანეთისა და აშშ-ის მთავრობებმა ინდონეზიის მოქმედებებს მხარი დაუჭირეს და მხარს უჭერდნენ მთელი ოკუპაციის განმავლობაში. პორტუგალიამ კი ანექსიის დღესვე დიპლომატიური ურთიერთობა გაწყვიტა ინდონეზიასთან. სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციიის ქვეყნები შეთანხმდნენ, რომ ხმა მიეცათ გაეროს ყველა რეზოლუციის წინააღმდეგ. მხოლოდ თავად ინდონეზია და ავსტრალია აღიარებდნენ აღმოსავლეთ ტიმორს ინდონეზიის პროვინციად, რომლებმაც ანექსიის შემდეგ დაიწყეს მოლაპარაკებები ტიმორის ზღვაში რესურსების გაყოფის შესახებ. ზოგიერთმა სხვა ქვეყანამაც დაუჭირა მხარი ინდონეზიის მიერ ქვეყნის ოკუპაციას. მათ შორის იყვნენ კანადა, მალაიზია და იაპონია. აღმოსავლეთ ტიმორში შეჭრა იყო ინდონეზიისათვის სერიოზული დარტყმა და რეპუტაციის შელახვა მსოფლიოს თვალში. ქვეყანამ საერთაშორისო ნდობა დაკარგა.
ინდონეზიის ოცდაოთხწლიანი მმართველობის განმავლობაში აღმოსავლეთ ტიმორელმა ხალხმა გადაიტანა უამრავი ტრაგედია, სასამართლოს გარეშე ხალხის დასჯა, მასობრივი მკვლელობები და დაგეგმილი მასობრივი შიმშილი. სანტა-კრუშის მასობრივმა მკვლელობამ 1991 წელს გამოიწვია მსოფლიოს აღშფოთება.
ინდონეზიის მთავრობის წინააღმდეგობა ძლიერი იყო. 1996 წელს ნობელის პრემია მშვიდობის განმტკიცების დარგში მიენიჭა აღმოსავლეთ ტიმორის ორ მოქალაქეს კარლუშ ბელუსა და ჟოზე რამუშ-ორტას, მათი მცდელობისათვის მშვიდობიანი გზით მოეგვარებინათ ოკუპაციის საქმე. 1999 წლის რეფერენდუმმა, რომელსაც უნდა განნესაზღვრა აღმოსავლეთ ტიმორის ბედი, აჩვენა, რომ კუნძულის მოსახლეობის დიდი ნაწილი გამოდიოდა დამოუკიდებლობის მოთხოვნით. რეფერენდუმის საფუძველზე 2002 წლის 20 მაისს აღმოსავლეთ ტიმორმა დამოუკიდებლობა გამოაცხადა.
რეფერენდუმის დასრულების შემდეგ, სამხედრო დაჯგუფებებმა, რომლებიც ინდონეზიის მთავრობასთან თანამშრომლობდნენ, განახორციელეს ძალადობის ახალი ტალღა, რომლის დროსაც სახელმწიფოს ინფრასტრუქტურა მთლიანად განადგურდა. ავსტრალიის მეთაურობით შექმნილმა აღმოსავლეთ ტიმორის საერთაშორისო ძალებმა ქვეყანაში წესრიგი აღადგინეს და გააგრძელეს ინდონეზიის ჯარების გაყვანა.
სამართლიანობის დამყარებისა და შერიგების კომისიის მონაცემებით შიმშილისაგან გარდაიცვალა 90 800-დან 202 600-მდე ადამიანი. კომისიამ მკვლელობების 70 %-ზე პასუხისმგებლობა დააკისრა ინდონეზიის ჯარებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღმოსავლეთ ტიმორის ისტორია კატეგორია:ინდონეზიის ისტორია კატეგორია:გენოციდი კატეგორია:ანექსია
ებრაელები ჩინეთში
ებრაელები ჩინეთში — ებრაელების პირველი დიდი ნაკადი ჩინეთში ჯერ კიდევ VIII საუკუნეში ჩნდება. თანგ-ის ეპოქის ჩინეთი მსოფლიოს ხალხთათვის გახსნილი იყო. არაბების, სპარსების, ხორაზმელებისა და სხვათა დიასპორების არსებობა ჩინეთში უკვე ჩვეულებრივი მოვლენა გახლდათ. ცალკეულ მეცნიერთა აზრით, ჯერ კიდევ ძვ. წ. II-I საუკუნეებში, ანუ ჭოუ-ს ეპოქაში, ებრაელები იოუთაი ჩინეთში უკვე იმყოფებიან, მაგრამ, სამწუხაროდ, ამის შესახებ წერილობითი ცნობები არ არსებობს.
სამხრეთ სუნგ-ის დინასტია ებრაელებს ყველა პირობას უქმნიდა, რათა თავი უცხოელებად არ ეგრძნოთ. მათ აქ ჰქონდათ საცხოვრებელი სახლები, საწარმოები, სასულიერო სასწავლებლები და რაბინთა ინსტიტუტი, საკულტო ტაძრები, სადაც ებრაელთა წესისამებრ აღესრულებოდა მსახურება, ვერცხლის რიგები, სავაჭროები და რა თქმა უნდა მიწები.
ებრაელები ჩინეთში მისდევდნენ სოფლის მეურნეობას, უფლებამოსილნი იყვნენ ესწავლათ როგორც სახელმწიფო, ასევე კერძო სასწავლებლებში. სახელმწიფო გამოცდების ქეძუეს ჩაბარების შედეგად სახელმწიფო მოხელეთა თანამდებობებსაც იკავებდნენ.
აღსანიშნავია, რომ ებრაელთა რელიგიას ჩინეთში დევნა არ განუცდია.
ჩინეთში ებრაელები მოიხსენიებიან ორი სახელით სამარიტელები და „შავი ებრაელები“.
პირველად 1163 წელს ქალაქს ქაიფენ-ში აგებულ იქნა ებრაელთა სამლოცველო ტაძარი, თუმცა XIII საუკუნის დასაწყისში კი ტაძარი მომთაბარე ტომების შემოსევისას დაინგრა, მაგრამ იმავე საუკუნის 20-იან წლებში ტაძარი აღადგინეს და მონღოლთა მმართველობის იუანის დინასტიის არსებობის განმავლობაში ტაძარში მსახურება არ შეწყვეტილა, ხოლო XIV საუკუნის დამდეგს იუანის დინასტიის წინააღმდეგ აჯანყებისას ტაძარი კვლავ დაინგრა, თუმცა იგი მალევე აღადგინეს.
XIV-XVII სუკუნეები ებრაელთათვის ჩინეთში დიდი აღმავლობის ხანად ითვლება. სწორედ ამ პერიოდში ფართოვდება მათი დასახლების ადგილსამყოფელი ქალაქ ქაიფენში. მოგვიანებით ამ ქალაქს შეემატა ქალაქები ხენანი და შენსი. იმ პერიოდში ქალაქ ქაიფენში ებრაელთა 500 ოჯახი დაახლოებით 6000 სულს მოითვლიდა.
ებრაელების ასეთი წინსვლა-განვითარება ჩინეთში ბუნების მოვლენებმა დაასრულა. 1642 წელს მდინარე ხუანხე ადიდდა, ნაპირებს გადავიდა, გარღვეული ჯებირებიდან გადმოხეთქილმა წყლის უზარმაზარმა ნაკადმა კი ებრაელთა დასახლებები მთლიანად დატბორა, რასაც მრავალი ებრაელის სიცოცხლე შეეწირა. ზოგმა გაქცევით უშველა თავს.
XIX საუკუნეში საბოლოოდ განადგურდა ქალაქ ქაიფენის ებრაული ტაძარი. მისი ადგილი დაიჭირა ახალმა ნაგებობებმა და ქუჩებმა.
XIX საუკუნის ბოლოს იწყება ებრაელების ახალი ნაკადის შემოსვლა ჩინეთში, კერძოდ ქალაქ შანხაიში, შედარებით ნაკლები რაოდენობით ქალაქ უხანში, ქალაქ თიენწინსა და ქალაქ ხარპინში, რაც ძირითადად უკავშირდება მსოფლიოში მიმდინარე ეკონომიკურ ძვრებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ებრაელები ქვეყნის მიხედვით კატეგორია:ჩინეთის დემოგრაფია
დიუმანი
დიუმანი (Dyuman) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზანგილანის რაიონის სოფლები
კავკასიის სახანოები
thumb|300px|right|კავკასია მე-19 საუკუნის დასაწყისში, [[რუსეთის მიერ საქართველოს ანექსიის შემდეგ. XVIII-XIX სს.]] thumb|300px|[[აზერბაიჯანის სახანოები კავკასიაში და ირანის აზერბაიჯანში, მე-18 და მე-19 საუკუნეებში. ]] thumb|300px|კავკასიის სახანოების რუკა და ვადები მათი დაპყრობის [[რუსეთ-ირანის ომების შემდეგ.]] კავკასიის სახანოები ან აზერბაიჯანული სახანოები — სხვადასხვა სამთავროებად დაყოფილი სპარსეთის (ირანი) ტერიტორიები კავკასიაში (თანამედროვე აზერბაიჯანის, სომხეთის, საქართველოსა და დაღესტანის ტერიტორიაზე), გვიან სეფიანთაგან ყაჯარების დინასტიამდე. სახანოებს, ძირითადად მართავდნენ თურქულენოვანი (აზერბაიჯანული) წარმოშობის  ხანები, რომლებიც იყვნენ ირანის შაჰის (მეფე) ვასალები. სპარსეთმა სამუდამოდ დაკარგა ამ სახანოების ნაწილი რუსეთ-ირანის ომების შედეგად, XIX საუკუნეში, ხოლო დანარჩენები კი დარჩა სპარსეთს.
სახანოები, რომლებიც საბოლოოდ რუსეთის იმპერიამ დაიპყრო:
გარდა ამისა, დაღესტანის ზოგიერთი შორეულ კუთხე იყო მეტწილად დამოუკიდებელი სოფელი/ფედერაცია, რუსეთის დაპყრობილ ფართზე:
უძველესი დროიდან, სანამ ჩამოვიდოდნენ რუსები, ტერიტორიების ყველაზე ზემო ნაწილი შედიოდა ირანული სამყაროს შემადგენლობაში და იყო სპარსული კონტროლის ქვეშ (ტრანსკავკასია და დაღესტანის ნაწილი).
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ისტორია კატეგორია:ირანის ისტორია
ზერთი
ზერთი (Zerti) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ლუკა შეროზია
ლუკა შეროზია (დ. 11 აგვისტო, 1997) — ქართველი ფეხბურთელი. თბილისის „ლოკომოტივის“ მეკარე. მისი დებიუტი შედგა 2018 წელს მოხვდა. ის არის გუნდის მეორე მეკარე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 11 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:თბილისის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები
რომან მულიკი
რომან მულიკი (დ. 18 ივნისი, 1973) — უკრაინელი პოლიტიკოსი. არის უკრაინის უმაღლესი რადის წევრი 2019 წლის 29 აგვისტოდან. არის პარტია „ხალხის მსახურის“ წევრი.
აშურ-რაბი II
აშურ-რაბი II — ასურეთის მეფე შუა ასურული პერიოდის დროს. აშურ-რაბი II სამეფო ტახტზე აშურ-ნირარი IV-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 1013 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 972 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე აშურ-რეშ-იში II ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
რომან მულიკი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უკრაინის მე-9 მოწვევის უმაღლესი რადის წევრები კატეგორია:დაბადებული 18 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1973
კირპეშტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანტემირის რაიონის სოფლები
სან-ჟოზე-დი-ბონფინი
სან-ჟოზე-დი-ბონფინი (São José do Bonfim) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 278 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პარაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 233 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24 კმ²-ზე. ფართობი 134 724 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
კარიკისა და ვალიას არაჩვეულებრივი თავგადასავლები
კარიკისა და ვალიას არაჩვეულებრივი თავგადასავლები (Необыкновенные приключения Карика и Вали) — მწერალ იან ლარის სათავგადასავლო საბავშვო წიგნი. დაიწერა და გამოიცა 1937 წელს. 1987 წელს გადაღებული იქნა ფილმის სახით, ხოლო 2005 წელს გამოვიდა ანიმაციური ფილმიც.
სიუჟეტი
და და ძმა, კარიკი და ვალია, იკარგებიან. დედა და ბებია მათ შინ აღელვებულები ელიან. დედას ქუჩაში ხვდება ფოტოგრაფი შმიდტი, თავისი ძაღლით. დედა მას აძლევს ბავშვების სათამაშოს და ქუდს. ძაღლი შმიდტს მიიყვანს პროფესორ ივანე ენოტოვის ბინასთან, მაგრამ პროფესორი თავს იკავებს ბავშვების შესახებ საუბრისგან.
იმავე დღეს, რამდენიმე საათით ადრე, კარიკს, რომელიც ენოტოვის ნაცნობია, პროფესორთან ბინაში მოჰყავს ვალია. ისინი ერთად ათვალიერებენ პროფესორის ლაბორატორიას და შემთხვევით სვამენ მის მიერ მომზადებულ სითხეს. უეცრად ისინი ზომაში იცვლებიან და ფანჯრის რაფაზე უძრავად გაშეშებულ ნემსიყლაპიაზე უფრო მომცროებად იქცევიან. კარიკს ახსენდება პროფესორის ექსპერიმენტი, რომელსაც იგი კურდღელზე ატარებდა. ამ დროს შინ ბრუნდება პროფესორი. ბავშვები ცდილობენ, ხმა გააგონონ, მაგრამ მას არ ესმის ხდება. ისინი ადიან ნემსიყლაპიაზე და კვლავ ყვირიან. ამ დროს მწერი მოძრაობას იწყებს და ბავშვებთან ერთად გაფრინდება ახლოს მდებარე ტბასთან.
ალმეიდა (კოლუმბია)
ალმეიდა (Almeida) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.048 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 171 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 38.09 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 57 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
მარისკალ-გამარის რაიონი
მარისკალ-გამარის რაიონი (Distrito de Mariscal Gamarra) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის გრაუს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3445 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 965 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 10.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 370.45 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:გრაუს პროვინციის რაიონები
მონობამბის რაიონი
მონობამბის რაიონი (Distrito de Monobamba) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ხაუხის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 450 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 698 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 295.83 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ხაუხის პროვინციის რაიონები
მინდოროს სრუტე
მინდოროს სრუტე (Kipot ng Mindoro) ― სამხრეთ ჩინეთის ზღვისა და სულუს ზღვის დამაკავშირებელი ერთ-ერთი სრუტე. ერთმანეთისგან გამოყოფს კუნძულ მინდოროსა და ბუსუანგას (კალამიანის კუნძულების ნაწილი). ორ კუნძულს შორის მდებარეობს აპოს რიფი, რომელიც მარჯნის რიფების უდიდესი სისტემაა ფილიპინებში. რიფი სრუტეს ორ ნაწილად ჰყოფს: აპოს აღმოსავლეთ და აპოს დასავლეთ გასასვლელებად.
სქოლიო
კატეგორია:ფილიპინების სრუტეები კატეგორია:სამხრეთ ჩინეთის ზღვის სრუტეები კატეგორია:სულუს ზღვის წყალსატევები
კასია (ბიზანტია)
მინი|საცოლის არჩევა თეოფილეს მიერ (ლითოგრაფია, 1889 წელი) კასია (ბერძნ. Κασσιανή IPA: [kasia'ni]/ Εικασία, დ. 805/810 — გ. 865 წლამდე), იგივე კასია კონსტანტინოპოლელი — ბიზანტიელი მოღვაწე, კონსტანტინოპოლში დედათა მონასტრის დამაარსებელი, პოეტი, ჰიმნოგრაფი და კომპოზიტორი. ბიზანტიელ მწერალთაგან მხოლოდ ორი ქალის სახელი შემორჩა, რომელთაც საკუთარი სახელები დაურთეს თავიანთ შემოქმედებას: კასია და ანა კომნენე. ასევე კასია არის ერთადერთი ქალი ავტორი, რომლის შემოქმედებაც შედის მართლმადიდებელი ეკლესიის ლიტურგიკულ წიგნებში.
ცხოვრება
კასია დაიბადა 840-805 წლებში კონსტანტინოპოლში, მდიდარ და ცნობილ ოჯახში. კასიას მამა სამეფო კარის მსახური იყო, ხოლო დედა - ხატმწერი. აგრეთვე ჰყავდა და, რომლის სახელიც არ არის ცნობილი.
კასიამ მიიღო ჩნებული განათლება: მისი ჰიმნოგრაფიული თხზულებები მიუთითებენ იმას, რომ ავტორი კარგად არის გაწაფული როგორც წმინდა წერილის ცოდნაში, ისე - კლასიკურ ბერძნულ პოეზიასა და ლექსწყობაში.
830 წლის მახლობლად დედოფალმა ეფროსინემ მოაწვევინა სახელმწიფოს ყოველი მხრიდან ულამაზესი ქალიშვილები, რომ მის შვილს თეოფილეს მათში აერჩია საცოლე. როდესაც ქალიშვილები სასახლეში შეიყარნენ, დედოფალმა თავის შვილს გადასცა ოქროს ვაშლი და დაავალა, იმ ქალიშვილისთვის მიეცა, რომელიც ყველაზე მეტად მოეწონებოდა. უფლისწულმა ყურადღება კასიაზე შეაჩერა, მიუახლოვდა მას და გაეხუმრა: „ხომ ქალისაგან წარმოიშვა სიავე?“. კასიამ მიუგო: „მაგრამ ქალისაგან კეთილიც აღმოცენდება“. ამ თამამი სიტყვით უკმაყოფილოდ დარჩენილმა თეოფილემ ვაშლი სხვას, პაფლაგონიელ თეოდორას მისცა. ამის შემდეგ კასია აარსებს მონასტერს და მთელ თავის ცხოვრებას მას სწირავს.
შემოქმედება
კასია არის როგორც ლიტურგიკული, ისე - არალიტურგიკული ჰიმნების ავტორი. მას ეკუთვნის რამდენიმე იდიომელი და სტიქარონი, გამართული რიტმული წესების მიხედვით. განსაკუთრებით ცნობილია მისი სამი ლექსი: „ქრისტეს შობისათვის“, „იოანე ნათლისმცემლისათვის“ და „დიდი ოთხშაბათისათვის.“
კასიას ეკუთვნის აგრეთვე „კანონი მიცვალებულებზე“, რომელიც პოეტიკური გამიზვნის სიღრმით ძალიან ჰგავს რომანოზ მელოდოსის ლექსებს, ხოლო მხატვრული ფორმით მისდევს „კანონების“ სტრუქტურას. შედგება ცხრა ოდისაგან, თითოეულ ოდაში არის სამ-სამი ტროპარი და რეფრენი; ლექსს აქვს აკროსტიქი.
დიდი მნიშვნელობა ენიჭება კასიას ეპიგრამებს; გამართულია იამბური ტრიმეტრებით და მხედველობაშია მიღებული მხოლოდ მარცვალთრაოდენობა. ჩვენამდე მოღწეულია ჯამში 261 ტაეპი. მათში კასია ეხება ადამიანთა ზნეობრივ თვისებებს მათ ხასიათსა და ურთიერთობას. კასია ამხელს სულელ ადამიანებს და ააშკარავებს, თუ რაოდენი ბოროტება მოსდევს მათ საქციელს.
როგორც ჩანს, კასია კარგად იცნობს ძველ ბერძნულ იამბიკურ, დამცინავ პოეზიას. მისი ეპიგრამები ქალზე მოგვაგონებენ სემონიდე ამორგოსელის „სატირას ქალებზე.“ კასია ერთმანეთს უპირისპირებს ჭკვიანსა და ბოროტ ქალს. ჩანს მისი ფემინისტური შეხედულებები ქალის შესახებ: "„ქალთა მოდგმა ყველა დანარჩენ მოდგმაზე უფრო ძლიერია, ჯერ კიდევ ეზრა მოწმობს ამას ჭეშმარიტებით“"კასიას აზრით, ლამაზი ქალი ბოროტებაა, ხოლო სილამაზე ნუგეშია; მაგრამ ორმაგად ბოროტი და უნუგეშოა როკაპი და ულამაზო ქალი:"„ზომიერი ბოროტებაა გარეგნობით ლამაზი ქალი, [რადგან] სილამაზე ნუგეშს მაინც გვრის ადამიანს. ხოლო თუ ქალი უსახურიც იქნება, მაშინ ნახე უბედურება და საბედისწერო ხვედრი.“"
სქოლიო
კატეგორია:ბიზანტიელი მწერლები კატეგორია:ჰიმნოგრაფია
ჯაფარქულიიშაგი
ჯაფარქულიიშაგი (Dzhafarkuluushagy) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზანგილანის რაიონის სოფლები
ყარა ყარაევი
ყარა აბულფაზ-ოღლუ ყარაევი (Qara Əbülfəz oğlu Qarayev; დ. 1918 — გ. 1982) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი კომპოზიტორი, პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე. სსრკ სახალხო არტისტი (1959). სოციალისტური შრომის გმირი (1978). ერთ-ერთი უდიდესი კომპოზიტორი სსრკ-ში.
ბიოგრაფია
ყარა ყარაევი დაიბადა 1918 წლის 5 თებერვალს ბაქოში ცნობილი ექიმ-პედიატრის აბულფაზ ყარაევის ოჯახში, რომელიც ხალხური მუსიკის მცოდნე და მოყვარული იყო. დაწყებითი მუსიკალური სკოლის დამთავრების შემდეგ ფორტეპიანოზე დაკვრას სწავლობდა ბაქოს კონსერვატორიის მუშფაკზე (გ. გ. შაროევის ფორტეპიანოს კლასი) (1930-1935), 1935 წლიდან სწავლობდა იმავე კონსერვატორიაში კომპოზიციისა და ხალხური მუსიკის კლასებში შესაბამისად ლ.მ. რუდოლფსა და უ. ჰაჯიბეკოვთან. ამ პერიოდს მიეკუთვნებიან ყარაევის პირველი საავტორო ცდები, რომლებშიაც იგრძნობა აზებაიჯანული ხალხური ხელოვნების ძლიერი გავლენა.
1937 წელს მონაწილეობა მიიღო ფოლკლორულ ექსპედიციაში, სადაც სწავლობდა და იწერდა აშუღებისა და მუღამების სიმღერებს. ერთი წლის შემდეგ შევიდა პეტრე ჩაიკოვსკის სახელობის მოსკოვის კონსერვატორიაში, სადაც ოსტატობას სრულყოფდა ა.ნ. ალექსანდროვთან (კომპოზიცია) და ს. ნ. ვასილენკოსთან (ინსტრუმენტირება). სწავლის პროცესი შეწყდა ომის გამო და განახლდა 1943 წელს. 1946 წელს დაამთავრა მოსკოვის კონსერვატორია (დ.დ. შოსტაკოვიჩის კომპოზიციის კლასი). ყარაევის სადიპლომო ნაშრომი იყო მეორე სიმფონია, რომელშიაც ნათლად გამოვლინდა კომპოზიტორის ინდივიდუალური ტალანტი.
1946 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ბაქოს კონსერვატორიაში (1949 – 1952 წლებში — რექტორი, 1959 წლიდან — პროფესორი). ყარაევის მოწაფეთა შორის არიან მისი შვილი ფარაჯი, არიფ მირზოევი, რაუფ ჰაჯიევი, არიფ მელიქოვი, ხაიამ მირზაზადე, ვასიფ ადიგიოზალოვი, ტოფიკ ბაქიხანოვი, ფრანგიზ ალიზადე. კომპოზიტორის მოღვაწეობას ყარაევი უთავსებდა აქტიურ მონაწილეობას აზერბაიჯანის მუსიკალურ ცხოვრებაში: იყო ბაქოს ფილარმონიის მხატვრული ხელმძღვანელი (1941-1942), აზერბაიჯანის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ხელოვნების ინსტიტუტის მუსიკის სექტორის გამგე (1948-1949).
1937 წელს გახდა აზერბაიჯანის სსრ კომპოზიტორთა კავშირის წევრი. 1953 წლიდან - მისი თავმჯდომარე, პირველი მდივანი, 1962 წლიდან - სსრკ კომპოზიტორთა კავშირის გამგეობის მდივანი. სსრკ კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი (1957 წლიდან). ყარა ყარაევი გარდაიცვალა მოსკოვში 1982 წლის 13 მაისს, თავისი შემოქმედებითი ტალანტის გაფურჩქვნის ხანაში. დასაფლავებულია ბაქოს საპატიო დაკრძალვის ხეივანში.
შემოქმედება
ყარაევის შემოქმედებითი მემკვიდრეობა მუსიკალური ხელოვნების პრაქტიკულად ყველა ჟანრს მოიცავს. კომპოზიტორის სტილი გამოირჩევა ემოციურობით, დრამატიზმისა და ნატიფი ლირიზმის შეხამებით. რიგი ნაწარმოებებისა, შექმნილი 1940-ანი წლების მიწურულსა და 1950-ნი წლების დასაწყისში განიცდის გამოჩენილი აზერბაიჯანელი პოეტის ნიზამის გავლენას - სიმფონიური პოემა „ლეილი და მეჯნუნი“, სიმფონიური სუიტა „შვიდი მზეთუნახავი“, ბალეტი ამავე სახელწოდების თემაზე, რომელიც კომპოზიტორის შემოქმედების მწვერვალი გახდა. ყარაევის ექსპრესიული, რომანტიკულ-ემოციური, ხატოვანი სტილი მჭიდროდ არის დაკავშირებული ხალხური მუსიკის პრინციპებთან. მისი გავლენა იგრძნობა კომპოზიტორის შემოქმედების გვიანდელ პერიოდშიაც კი, მაშინ, როდესაც მან მიმართა მუსიკის წერის უფრო რაციონალურ ტექნიკას და დოდეკაფონიურ ექსპერიმენტებს (მესამე სიმფონია, სავიოლინო კონცერტი). ყარაევი ავტორია რიგი კრიტიკული სტატიებისა, რომელთაგანაც რამდენიმე გამოქვეყნდა ბაქოში 1988 წელს.
ძირითადი ნაწარმოებები
ოპერები ბალეტები მუსიკალური კომედია (ოპერეტა) ვოკალურ-სიმფონიური ნაწარმოებები კამერულ-ვოკალური ნაწარმოებები საორკესტრო ნაწარმოებები კამერული ნაწარმოებები ნაწარმოებები აზერბაიჯანული ხალხური ინსტრუმენტების ორკესტრისათვის ნაწარმოებები საესტრადო ორკესტრისათვის „ცეკვა“ (1957) ნაწარმოებები გუნდისათვის აკომპანემენტის გარეშე მუსიკა დრამატული თეატრების სპეკტაკლებისათვის ფილმოგრაფია ყარა ყარაევის ხსოვნის უკვდავყოფა
ყარა ყარაევის სახელს ატარებენ:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:XX საუკუნის აზერბაიჯანელი კომპოზიტორები კატეგორია:აზერბაიჯანელი ოპერის კომპოზიტორები კატეგორია:აზერბაიჯანელი კინოკომპოზიტორები კატეგორია:აზერბაიჯანელი დირიჟორები კატეგორია:ბაქოს საპატიო დაკრძალვის ხეივანზე დაკრძალულები. კატეგორია:აზერბაიჯანელი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 1918 კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები
მწიგნობართა ასოციაცია
მწიგნობართა ასოციაცია  — ილია ჭავჭავაძის სახელობის ასოციაცია საქართველოში რომელიც პროპაგანდას უწევს
დაარსდა 1974 როგორც საქართველოს წიგნის მოყვარულთა საზოგადოება, 1988 მიენიჭა ილია ჭავჭავაძის სახელი; 1998 წელს ეწოდა მწიგნობართა ასოციაცია აქვს ავტონომიურ რესპუბლიკების, საქალაქო და რაიონული ორგანიზაციები, აგრეთვე წარმოება-დაწესებულებებში, საშუალო სკოლებში, საშუალო სპეციალურ და უმაღლეს სასწავლებლებში მწიგნობართა კლუბები. ასოციაცია ატარებს სხვადასხვა სახის მასობრივ ღონისძიებას: წიგნის პრე ზენტაციას, განხილვას, ვიქტორინა კონკურსს, შეხვედრას ავტორებთან; გამოსცემს მინიატურულ სასაჩუქრო წიგნებს. 1980 წლიდან გამოდის ალმანახი „მწიგნობარი“ (სულ გამოცემულია 19 ნომერი). 2000 ასოციაციაში იყო 90 ათ. წევრი. 1992 წლიდან მწიგნობართა ასოციაცია საერთაშორისო მწიგნობართა კავშირის (მოსკოვი) წევრია.
ლიტერატურა
კატეგორია: თბილისის განათლების ცენტრები
აშურ-რეშ-იში II
აშურ-რეშ-იში II — ასურეთის მეფე შუა ასურული პერიოდის დროს. აშურ-რეშ-იში II სამეფო ტახტზე აშურ-რაბი II-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 972 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 967 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე ტიგლათ-ფილესერ II ავიდა.