cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნორდურლანდ-ისტრა
ნორდურლენდ ისტრა მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში. რეგიონის ფართობი შეადგენს 22 695 კმ². მოსახლეობის რაოდენობა — 29 060 ადამიანს ( 1 დეკემბერი 2008 წლის მონ.). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 1,281 ადამ./კმ². 2006 წლის ადმინისტრაციული რეფორმების შედეგად ნორდურლენდ ისტრას შემადგენლობაში შევიდა ქალაქი სიგლუფიორდური.
ჩრდილოეთიდან ნორდურლენდ ისტრას ესაზღვრება გრენლანდიის ზღვა, აღმოსავლეთით აუსტურლენდი, სამხრეთით — სუდურლენდი, დასავლეთით — ნორდურლენდ ვესტრა.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ნორდურლენდ ისტრას რეგიონი ადმინისტრაციულად იყოფა 3 სისლად და 4 «თავისუფალ თემად».
«თავისუფალი თემი»:
სისლა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ისლანდიის რეგიონები
იარაკუი
მინი|300პქ|ტირგუის ეროვნული პარკი იარაკუი (Estado Yaracuy) — შტატი ვენესუელაში. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ფალკონის შტატი, დასავლეთით — ლარას შტატი, სამხრეთით კოხედესისა და პორტუგესის, აღმოსავლეთით კი კოხედესისა და კარაბობოს შტატები. ტერიტორიის მთლიანი ფართობი 7 100 კმ²-ს შეადგენს, მოსახლეობა კი 2007 წლის მონაცემებით 597 700 ადამიანია.
შტატი მთიანია, აქ მთავრდება ანდების მასიბი და იწყება სანაპირო ზოლის მასივი. ტერიტორიას გადაკვეთს მთის ორი სისტემა — სიერა-დე-აროა და სიერა-დე-ნირგუა. მათ შორის მდებარეობს სასოფლო-სამეურნეო მიწა, რომელსაც რწყავს მდინარე იარაკუი. ამავე ხეობაში მდებარეობს შტატის ქალაქებისა და სოფლების უმრავლესობა, მათ შორისაა დედაქალაქი სან-ფელიპე-დელ-რეი.
ეკონომიკის ძირითადი დარგია აგრარული სექტორი (შაქრის ლერწამი, ხორბალი, მეცხოველეობა), ასევე მცირე მანუფაქტურული წარმოება.
ბოლო წლებში, შტატმა განიცადა შესამჩნევი ეკონომიკური ზრდა და სოციალური განვითარება.
მუნიციპალიტეტები და მუნიციპალური ცენტრები
ადმინისტარციულად, იარაკუის შტატი იყოფა 14 მუნიციპალიტეტად:
სქოლიო
კატეგორია:ვენესუელის შტატები კატეგორია:იარაკუის შტატი
ფირვალდშტეტის ტბა
ფირვალდშტეტის ტბა (Vierwaldstättersee; ლუცერნის ტბა) — ტბა შვეიცარიის ცენტრალურ ნაწილში, ალპების ძირას. მოქცეულია მთათაშუა ტექტონიკურ ქვაბულში, რომლის ფსკერი ძველი მყინვარებისაგან არის მოსწორებული. მდებარეობს ზღვის დონიდან 434 მ სიმაღლეზე. ფართობი 114 კმ². მაქსიმალური სიღრმე 214 მ. წყლის მოცულობა 11.8 კმ³. სანაპიროს დიდი ნაწილი მკვეთრად მაღლდება მთებისკენ 1500 მ სიმაღლემდე. გარშემორტყმულია მთებით. ლანდშაფტი წარმტაცია. ირგვლივ აღმართულია პილატუსისა და რიგის მთები. ტბაზე გაედინება მდინარე როისი. აგრეთვე ერთვის როისის აუზის რამდენიმე მცირე შენაკადი. შედგება ოთხი აუზისაგან, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულია ვიწრო (1 კილომეტრამდე) სრუტეებით.
ზაფხულში წყლის დონე მატულობს, რაც განპირობებულია მთებში მყინვარების დნობით. წყალი მტკნარია, ფერად მოცისფრო. 1601 წელს მომხადრმა ძლიერმა მიწისძვრამ ტბაში ცუნამი გამოიწვია, ტალღების სიმაღლემ 4 მ მიაღწია. სანაოსნოა. განვითარებულია თევზჭერა. არის კალმახი. სანაპიროზე არაერთი კურორტია, მათ შორის ლუცერნი. ტურიზმი.
სქოლიო
კატეგორია:შვეიცარიის ტბები
626
თარიღი უცნობია
*
ართურ ჰარდენი
ართურ ჰარდენი (დ. 12 ოქტომბერი, 1865, მანჩესტერი — გ. 17 ივნისი, 1940, ბორნენდი, ბაკინგემშირი) — ინგლისელი ბიოქიმიკოსი. ლონდონის სამეფოს საზოგადოების წევრი (1909-იდან). ფილოსოფიის მეცნიერებათა დოქტორი. 1902-იდან იკვლევდა სპირტული დუღილის ბიოქიმიას და ფერმენტებს, რომლებიც მონაწილეობენ ამ პროცესში. ნობელის პრემია (1929 წელს ჰ. ეილერ-კელპინთან ერთად).
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი ქიმიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1865 კატეგორია:გარდაცვლილი 1940 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ბარბარას თერმები
thumb|[[მათეუს მერიანი|მერიანი-1646 წლის გრავიურა (ორიგინალს არ აქვს ფერი)]].
thumb|left|ბარბარას თერმები [[1611 წლამდე, მარცხნივ რიხარდის კოშკი]] thumb|left|ბარბარას თერმები [[2007]]
ბარბარას თერმები, ან ბარბარას აბანო ტრირში არის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი რომაელთა საცურაო და საბანაო ნაგებობები, რომელიც ალპებს გადაღმა აუშენებიათ რომაელებს. 1986 წელს ეს ისტორიულ–კულტურული ძეგლი ტრირის სხვა რომაულ ხანიდან შემორჩენილ ღირსშესანიშნაობებთან ერთად იუნესკოს მსოფლიო კულტურის მემკვიდრეობის საგანძურის სიაში შეიტანეს.
ბარბარას აბანოები ჩვ. წელთაღრიცხვამდე II საუკუნეში აუგიათ. თავდაპირველად თერმების განზომილებები სავარაუდოდ 172 / 240 მ. უნდა ყოფილიყო. დღეს ამ სიდიდის მხოლოდ წარმოდგენაა შესაძლებელი. ამის მიზეზი კი ისაა, რომ ადგილობრივნი ამ ნაგებობას საუკუნეების განმავლობაში ნელ-ნელა, ქვა-ქვას აცლიდნენ და შლიდნენ, რათა ეს ნაშალი სახლებისა თუ ეკლესიების ასაგებად გამოეყენებინათ. მოგვიანებით ბარბარას თერმები საერთოდ ააფეთქეს.
2000 წლიდან მოტანებული ეს ნაგრევები სარეკონსტრუციო სამუშაოების გამო მნახველთათვის დახურულია, 2009 წლისათვის აპირებენ გახსნან ეს მეტად საინტერესო ისტორულ–კულტურული ძეგლი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტრირი კატეგორია:გერმანიის შენობა-ნაგებობები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გერმანიაში
დურძუკეთი
დურძუკეთი, ძურძუკეთი — დურძუკებით დასახლებული მხარე. ლეონტი მროველის მიხედვით, დურძუკი კავკასიის მთავარი ქედის ცენტრალური ნაწილის ჩრდილოეთ კალთებზე მოსახლე ტომის ეპონიმია. შემდგომში დურძუკეთი ქართულ წყაროებში იხსენიება თერგსა და დაღესტანს შორის (ვახუშტის მიხედვით — ხევიდან დიდოეთამდე). დურძუკეთს საქართველოსთან მჭიდრო ისტორიული კავშირი ჰქონდა. ანტიკურ ხანაში დურძუკეთი საქართველოზე დამოკიდებული ქვეყანა იყო. ლეონტი მროველის ცნობით, ქართლის II მეფე საურმაგი დედით დურძუკი ყოფილა. როდესაც საურმაგს ქართლის ერისთავები აუჯანყდნენ, იგი დურძუკებთან გაიქცა და სამეფო ტახტი მათი დახმარებით დაიბრუნა. დურძუკეთი შუა საუკუნეებშიც საქართველოს ვასალი იყო, იქ ქრისტიანობაც საქართველოდან გავრცელდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:კავკასიის ისტორია
Neivamyrmex crassiscapus
Neivamyrmex crassiscapus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Neivamyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ecitoninae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
შახაევსკაია-II
შახაევსკაია-II (Шахаевская II) — ყორღანების ჯგუფი, მდებარეობს მდინარე მანიჩის ნაპირზე, ვესიოლის რაიონი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. არქეოლოგიური კომპლექსი გადაჭიმულია 4 კილომეტრზე სოვხოზის წყალსაცავიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით და მოიცავს 27 მიწაყრილს, რომელთა სიმაღლეცაა 0,3 მეტრიდან 2,9 მეტრამდე.
შახაევსკაია-II გამოიკვლია საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიის ინსტიტუტის დონის ექსპედიციამ 1972 წელს.
ყორღანი 1
პირველი ყორღანი მდებარეობს ნაპირის მხარეს სასაფლაოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, მისი სიმაღლეა 2,2 მეტრი, ხოლო დიამეტრი დაახლოებით 50 მ. ყორღანში აღმოაჩინეს რვა სამარხი, დაკრძალული ადამიანის დაკრძალვის მდგომარეობა აშკარად გასხვავდება ერთმანეთისაგან.
პირველი სამარხი მდებარეობს ყორღანის ცენტრიდან ჩრდილო-დასავლეთით. 0,4 მეტრის სიღრმეზე აღმოჩენილია ზრდასრული ადამიანის ჩონჩხი, რომელიც გაშლილი წევს ზურგზე. საფლავში რამე ნივთი არ ყოფილა შემონახული.
მეორე სამარხი მდებარეობს პირველის გვერდით 0,35 მეტრის სიღრმეში. ზრდასრული ადამიანის ჩონჩხი უწესრიგოდ ეყარა. სავარაუდოდ, დაკრძალული იწვა მარჯვენა მხარზე მოხრილი ფეხებით და თავით ჩრდილო-აღმოსავლეთისკენ.
მესამე სამარხი მდებარეობდა ყორღანის ცენტრიდან სამხრეთ-დასავლეთით ექვს მეტრში 1,07 მეტრის სიღრმეში. ზრდასრული ადამიანის ჩონჩხი იწვა მარცხენა მხარზე ძალიან მოხრილი მუხლებით, რომელზეც ელაგა ხელები.
ყორღანში ასევე აღმოჩენილია ბავშვების ჩონჩხიც.
ყორღანში აღმოჩენილი სამარხებიდან ოთხი ეკუთვნის კატაკომბების კულტურას (5, 6, 7, 8 სამარხები), ორი მათგანი მიეკუთვნება ძელურ კულტურას (2, 3 სამარხები), ხოლო ორი სამარხის კულტურული კუთვნილება გაურკვეველია.
ყორღანი 2
მეორე ყორღანი მდებარეობს კომლექსის ნაპირში, მისი სიმაღლეა 1,22 მეტრი, სიგრძე 32 მეტრი, სიგანე 28 მეტრი. ყორღანში აღმოჩენილია 11 სამარხი და ცხოველების ძვლების ორი გროვა. სამარხში აღმოჩენილია ორი ბავშვის ჩონჩხი, რომლებიც სახით ერთმანეთის პირისპირ იწვნენ.
ყორღანის მეხუთე სამარხი აღმოჩენილია 1,6 მეტრის სიღრმეში, ცენტრიდან დასავლეთით 2,25 მეტრის დაშორებით. მოზრდილი ადამიანის ჩონჩხი იწვა ზურგზე მოხრილ მდგომარეობაში. ჩონჩხის სიგრძე იყო 1,5 მეტრი. მის მხრებთან აღმოჩენილია სამი პატარა მძივი, რომელთა დიამეტრიც 2 მმ-ია.
მეხუთე სამარხი მდებარეობს ყორღანის ცენტრიდან სამხრეთით 5 მეტრში.
ყორღანი 3
დამუშავებული ყორღანის მიწაყრილი, რომლის სიმაღლეცაა 0,3-0,4 მ, მდებარეობს ნაპირიდან 400 მეტრის დაშორებით, მისი დიამეტრია 24 მეტრი. მიწაყრილის ქვეშ აღმოჩენილია რვა სამარხი, რომლებიც ყორღანის ცენტრთან არიან თავმოყრილნი.
ყორღანი 4-8
მეოთხე ყორღანში აღმოჩენილია ოთხი სამარხი, მეხუთეში - სამი, მეექვსეში - ექვსი. აღმოჩენილია თიხის ჭურჭელი, საცეცხლურები, მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვის ძვლები. მეშვიდე ყორღანში აღმოჩენილია ქალთა ჩონჩხები. ისინი იწვნენ ხის დაფებზე, რომელთაგან მხოლოდ ერთის ნაშთებია შემორჩენილი. ამ სამარხში აღმოჩენილია ძალზედ დაჟანგებული დანა, თავის ქალასთან ახლოს აღმოჩენილია ვერცხლის საყურეები, შუშის თვლებით.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
კეტრინ კენტელი
კეტრინ კენტელი (დაიბადა როგორც კეტრინ ლუსი მერი ვორსლი; დ. 22 თებერვალი, 1933) — ბრიტანეთის სამეფო ოჯახის წევრი. დაქორწინებულია პრინც ედუარდზე, კენტის ჰერცოგზე, რომელიც დედოფალ ელისაბედ II-ის პირველი ბიძაშვილია.
წარსულში იყო რამდენიმე მუსიკალური გუნდის შემსრულებელი.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
კეტრინ ლუსი მერი ვორსლი დაიბადა ჰოვინგჰემ ჰოლში, იორკშირში, სერ უილიამ ართინგტონ ვორსლის, ჩრდილოეთ რიდინგის ლორდ-ლეიტენანტისა და მისი მეუღლის ჯოის მორგან ბრუნერის (1895-1979) ოჯახში. მისი დედა იყო სერ ჯონ ბრუნერის, მე-2 ბარონეტის ქალიშვილი და სერ ჯონ ბრუნერის, პირველი ბარონეტის შვილიშვილი. ის ოლივერ კრომველის შთამომავალია. ვორსლი მონათლეს ყველა წმინდანის ეკლესიაში, ჰოვინგჰემში, 1933 წლის 2 აპრილს. მისი ნათლიები იყვნენ ბიძა სერ ფელიქს ბრუნერი, მე-3 ბარონეტი, მაიორი სერ დიგბი ლოუსონი, მამიდა ლედი კოლეგიტი და მარგარეტ დ'არსი ფიფი.
მას 10 წლამდე ფორმალური განათლება არ ჰქონდა მიღებული. სწავლობდა დედოფალ მარგარეტის სკოლაში, იორკში და რანტონ ჰილის სკოლაში, ჩრდილოეთ ნორფოლკში. სკოლაში გაეცნო მუსიკას და ასწავლეს დაკვრა ფორტეპიანოზე, ორღანსა და ვიოლინოზე, რომელსაც დღესაც უკრავს. რანტონ ჰილში სწავლის ბოლო პერიოდში იგი მუსიკის მდივნად აირჩიეს და მოაწყო სასკოლო მუსიკალური პროექტები ნორვიჩში. სკოლა დაამთავრა ზეპირი ფრანგულის ჩაბარებით და ინგლისურ ლიტერატურაში ძალიან კარგი შეფასებით.
ჰერცოგონიამ დიდი აღფრთოვანება გამოხატა ჩელოისტი ჟაკლინ დიუ პრემისადმი დოკუმენტარულ ფილმში, Who is Jacqueline du Pré?, რომელიც გადაღებულია კრისტოფერ ნუპენის მიერ. მოგვიანებით, მუშაობდა იორკის ბავშვთა სახლში და ასევე ლონდონის საბავშვო ბაღში. მან ვერ შეძლო მუსიკის სამეფო აკადემიაში ჩაბარება, მაგრამ გაჰყვა ძმებს ოქსფორდში - სადაც ისინი ოქსფორდის უნივერსიტეტში სწავლობდნენ. ამ პერიოდში დროის დიდ ნაწილს მუსიკას უთმობდა. მას ასწავლიდა სამი განსხვავებული მასწავლებელი: დირექტორი, მისის ჰუბლერი, რომელიც ასწავლიდა ფრანგულ ლიტერატურას, მხატვრობასა და ისტორიას; კულინარიას ასწავლიდა ფრანგი ქალი, ხოლო მუსიკას ვენელი ქალბატონი.
ქორწინება
კეტრინი პრინც ედუარდს პრინც ჯორჯის და საბერძნეთისა და დანიის პრინცესა მარინას უფროს ვაჟს, მაშინ შეხვდა, როდესაც ედუარდი კატერიკის ბანაკში იმყოფებოდა. ისინი 1961 წლის 8 ივნისს დაქორწინდნენ, იორკ მინსტერში. ამ ადგილას ეს იყო პირველი სამეფო ქორწინება 633 წლის განმავლობაში (უკანასკნელი იყო ედუარდ III-სა და ფილიპა ენოელს შორის). პატარძლის მამა მათ თან ახლდა, ხოლო მეჯვარე იყო ედუარდის ძმა, კენტის პრინცი მაიკლი. მეჯვარეებს შორის იყო პრინცესა ანაც. საქორწინო წირვა-ლოცვა აღავლინა იორკის არქიეპისკოპოსმა მაიკლ რამზიმ. სტუმრებს შორის იყვნენ: ნოელ კოვარდი და დუგლას ფეირბენკს უმცროსი, ასევე ბრიტანეთის, საბერძნეთის, დანიის, ნორვეგიის, იუგოსლავიის, რუმინეთის და ესპანეთის სამეფო ოჯახების წევრები. 273 იარდი ქსოვილი გამოიყენეს მისი თეთრი აბრეშუმის კაბის დასამზადებლად, რომელსაც ჰქონდა „მაღალი დეკოლტე და გრძელი სახელოები“, საქორწილო კაბა შექმნილია ჯონ კავანის მიერ.
კეტრინმა 1975 წელს აბორტი გაიკეთა გერმანული წითელას გამო, მას 1977 წელს შეეძინა მკვდარი ვაჟი, პატრიკი; ამ დანაკარგმა იგი მძიმე დეპრესიაში ჩააგდო, რაზეც საჯაროდ ისაუბრა. ”ამან ყველაზე დამანგრეველი გავლენა მოახდინა ჩემზე”, - განუცხადა მან The Daily Telegraph-ს 1997 წელს. „წარმოდგენა არ მქონდა, რამდენად დამანგრეველი შეიძლება ყოფილიყო ასეთი რამ ნებისმიერი ქალისთვის.“
სანამ მისი მეუღლე ჯარში მსახურობდა, კეტრინი ჰონგ-კონგსა და გერმანიაში ცხოვრობდა.
გვიანი წლები
1978 წელს იგი რამდენიმე კვირით საავადმყოფოში მოათავსეს BBC-ის მოხსენებებში ნათქვამია, რომ ჰერცოგინია დაავადდა ცელიაკიით და ეპშტეინ-ბარის ვირუსით. კეტრინი დიდი ხანია, რაც საქველმოქმედო ორგანიზაციებთან და სკოლებთან თანამშრომლობს.
1989 წლის დეკემბერში კეტრინი სტუმარი იყო BBC Radio 4-ის გადაცემის, Desert Island Discs-სა. 1996 წელს ვინსბეკის დაწყებით სკოლაში, კინგსტონ-ჰალში გახდა მუსიკის მასწავლებელი. იგი ასევე ატარებდა ფორტეპიანოს გაკვეთილებს ნაქირავებ სტუდიაში კენსინგტონის სასახლის ოფიციალურ რეზიდენციასთან ახლოს. კენტის ჰერცოგინია იყო ჩრდილოეთ მუსიკის სამეფო კოლეჯის პრეზიდენტი, ხოლო 1999 წლიდან 2007 წლამდე ახალგაზრდული მუსიკის ეროვნული ფონდის დირექტორი. 2004 წლის მარტში, კეტრინი იყო BBC One-ის Real Story-ის თემა. მან ისაუბრა მუსიკის მასწავლებლის კარიერაზე და თქვა: „[ბავშვების] სწავლება ძალიან დამაკმაყოფილებელია. ეს არის პრივილეგია. ჩემთვის მასწავლებლობა ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო სამუშაოა, რომლის გაკეთებაც ყველას შეუძლია.“ 2005 წელს კეტრინმა BBC Radio 3-ზე ინტერვიუში ისაუბრა, რომ მოსწონს რეპ მუსიკა და მომღერალი დაიდო, რომლის სიმღერაც, „Thank you“ მისი ფავორიტი მუსიკაა. ის არის საქველმოქმედო ორგანიზაციის Making Music-ის, მუსიკის საზოგადოებების ეროვნული ფედერაციის მფარველი. დააფუძნა Future Talent, საქველმოქმედო ორგანიზაცია, რომელიც ეხმარება მცირე შემოსავლის მქონე ბავშვებს მუსიკალური კარიერის შექმნაში. კეტრინი მხარს უჭერს გაეროს ბავშვთა ფონდს.
სქოლიო
კატეგორია:უინძორები კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:დაბადებული 22 თებერვალი კატეგორია:კენტის ჰერცოგონიები კატეგორია:კათოლიკები კატეგორია:ინგლისელი ქალები
სვიატო-კამენნი მონასტერი
სპასო-პრეობრაჟენსკი სვიატო-კამენნი მონასტერი (რუს.: Спасо-Преображенский Свято-Каменный монастырь, კოორდ. 59.7°N, 39.5°W) ერქვა რუსულ მართლმადიდებლურ მონასტერს, რომელიც ტბა კუბენსკის ცენტრში მცირე კუნძულზე მდებარეობდა და იყო პირველი ქვით ნაგები მონასტერი ჩრდილოეთ რუსეთში.
კუნძული კამენნი (ქვის კუნძული) ძალიან მცირეა (120x70 მეტრზე). სახელი დაერქვა ბერთა მიერ კუნძულის გარშემო ქვის ჯებირების აგების შემდეგ, წყალს ეროზიით მისთვის მიწა რომ არ შემოეცალა. ტბა ცნობილია ხშირი შტორმებით და უამინდობით. გადმოცემით ერთ-ერთი ასეთი შტორმის დროს 1269 წელს თავადი გლებ ბელოოზერსკი ნავით წყალმა ნაპირს მოაშორა, როს გამოც მან შემთხვევით კუნძულზე მცირე განგდომილ ბერთა საძმო აღმოაჩინა. თავადმა მათ სახსრები გამოუყო პირველი ხის ტაძრის ასაგებად. დმიტრი დონსკოის მმართველობის დროს მონასტერს მართავდა ბერძენი ბერი დიონისიუსი, რომელმაც საძმოში მთა ათოსის მკაცრი წყობა დააწესა, სადაც ბერები გარემოს მოწყვეტილი იყვნენ, საჭმელს (ძირითადად პურსა და ბოსტნეულს) საკუთარ საკნებში ჭამდნენ და პირადი ნივთების ქონება აკრძალული ჰქონდათ.
მონასტერი საკმაოდ მდიდარი იყო, ფლობდა შვიდ მოზრდილ სოფელს (სელო), ოთხ საშუალო დასახლებას (სელსტვო) და 98 მცირე სოფელს, ასევე ორ ქვამარილის სატეხს ტოტმაში.
1476 წელს მონასტერი სრულიად გადაიწვა. ივანე III-ს ძმა ანდრე მენშოის, ვოლოგდის მმართველი, ბრძანებით კუნძულზე ააგეს ოთხ სვეტიანი საკათედრო ტაძარი. ორსართულიანი ორგუმბათოვანი სახურავი დაემატა 1481 წელს როსტოველ ხელოსანთა მიერ, რომელთაც შემდგომში მის მსგავსად ტაძრები ააგეს ფერაპონტოვის მონასტერში (1490) და კირილო-ბელოზერსკის მონასტერში (1497). ვინმე დიონისუსს მოუხატავს კათედრალის კედლები, თუმცა 185 წლის შემდეგ გაჩენილ ხანძარს, რომლის შედეგად გუმბათები ჩამოინგრა, მოხატულობაც ვერ გადაურჩა.
მე-16 საუკუნიდან მონასტერი ნელ-ნელა დავიწყებას მიეცა. ამ პერიოდში მას იგონებენ, როგორ განდევნილთა ადგილს, სადაც ივან ნერონოვი იქნა განდევნილი. 1774 წელს ერთ-ერთმა განდევნილმა მონასწერს ცეცხლი წაუკიდა, რის შემდეგაც ბერები 26 წლით ვოლოგდაში გადაიყვანეს. 1801 წელს დაბრუნებულ ბერებს აქ აღდგენილი კათედრალი დახვთათ, რომელსაც ერთის ნაცვლად უკვე ხუთი გუმბათი ჰქონდა. შუა საუკუნეებიდან შემორჩენილი ერთადერთი ნაგებობები ამ დროისთვის იყო მხოლოდ საცხოვრებელი საკნები და ორი შუქურა.
საბჭოთა მთავრობამ კამენნი მონასტერი დახურა 1925 წელს, ხოლო ბერთა საძმო კუნძულიდან განდევნა. შენობებში კოლონია განთავსდა მცირე ზომის დამნაშავეთათვის. ამგვარმა მოწყობამ არ გაამართლა და 1937 წელს კუნძული მიტოვებულ იქნა. უყურადღებობით წაქეზებულმა ადგილობრივმმა მმართველობამ სიტუაციით დრო იხელთა და ჩრდილოეთ რუსეთის უძველესი შენობა ააფეთქა აგურის მოსაპოვებლად კულტურის სასახლისთვის, რომელიც საბოლოოდ მაინც განუხორციელებელი დარჩა.
2005 წლისთვის ერთადერთი შენობა, რომელიც ამ ადგილას ისტორიული მონასტრის მდებარეობაზე მიუთითებს არის 1540 წლით დათარიღებული ეკლესიის სამრეკლო. სამრეკლოს ამჟამად რესტავრაცია უტარდება ვოლოგდელ და მოსკოველ მოხალისეთა მიერ.
59.7°N, 39.5°W კატეგორია:რუსეთის მონასტრები კატეგორია:რუსეთის ისტორია
დუსენი
დუსენი — ტანდაბალი ვაშლის სახესხვაობა, რომელსაც იყენებენ საძირედ. საქართველოში დარაიონებულია დუსენი II, რომელიც გვალვაგამძლეა, ღრმად განვითარებული ძლიერი ფესვთა სისტემა აქვს. დუსენზე კარგად იმყნობა ვაშლის ყველა სამრეწველო ჯიში. ნამყენი საშუალო ზრდისაა. დუსენი მრავლდება ვეგეტატიურად — მიწის შემოყრით. ამონაყარს მცირე რაოდენობით იძლევა და ამიტომ სადედე პლანტაციაში მუდმივად უნდა იყოს დაცული ოპტიმალური ტენიანობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვაშლის ჯიშები
სანტა-ლუიზა (ბაია)
სანტა-ლუიზა (Santa Luzia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 332 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 785.193 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.98 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
Neivamyrmex cratensis
Neivamyrmex cratensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Neivamyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ecitoninae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
არცახის სახელმწიფო უნივერსიტეტი
არცახის სახელმწიფო უნივერსიტეტი — არის უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება მთიანი ყარაბაღის ქალაქ სტეპანაკერტში.
დაარსდა 1969 წელს, როგორც ლენინის აზერბაიჯანის VI პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილიალი. 1973 წელს მას ეწოდა სტეპანაკერტის პედაგოგიური ინსტიტუტი, მოგვიანებით მას საბჭოთა აზერბაიჯანის 60 წლისთავის სახელი მიენიჭა. 1988 წელს კიროვაკანის პედაგოგიური ინსტიტუტის სტეპანაკერტის ფილიალად გამოცხადდა. 1992 წელს გადაკეთდა და მიღო შემდეგი სახელი - არცახის სახელმწიფო უნივერსიტეტი.
80-იანი წლების მეორე ნახევარში, არცახის სომეხთა განმათავისუფლებელი ბრძოლის ახალი ეტაპის დაწყების დღეებში, უნივერსიტეტი გახდა ეროვნული ბრძოლის მეცნიერული დასაბუთების ცენტრი.
დღეს, უნივერსიტეტს აქვს 5 ფაკულტეტი, 3000 სტუდენტი და ბაკალავრიატი სწავლობს აქ, 200 მასწავლებელი მუშაობს (მათგან 110 - საათობრივად). უნივერსიტეტს აქვს 18 განყოფილება, არის ელექტრონული ბიბლიოთეკა, სამეცნიერო ცენტრები, თანამედროვე სპორტული დარბაზები, ობსერვატორია, აუდიტორია დისტანციური სწავლებისთვის, სპეციალური ლაბორატორიები და ა.შ.
ისტორია
1988 წლის თებერვალში უნივერსიტეტში დაწყებული სტუდენტური მოძრაობები ხელს უწყობდა აზერბაიჯანული სომხების მშობლიურ სომხეთთან შეერთების სამართლიან მოთხოვნას ქვეყნის იდეის გადაკეთებაში. სტეპანაკერტის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში მეცადინეობები დროებით შეწყდა, ხოლო უნივერსიტეტის სომხური და რუსული განყოფილებები ვანაძორში გადავიდნენ იმავე წლის ნოემბერში ადგილობრივ პედაგოგიურ ინსტიტუტში სწავლის გასაგრძელებლად.
სწავლება
2011 წელს, არცახის განვითარების ჯგუფის, არაკომერციული ორგანიზაციის დახმარებით, რომელიც ეხმარება ამერიკის შეერთებულ შტატებში ცნობიერების ამაღლებას არაბული პრობლემების შესახებ, უნივერსიტეტმა დაიწყო საზღვარგარეთ სწავლების პროგრამა.
პროგრამა დაიწყო კალიფორნიის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან, დომინგეს ჰილსში, რათა 12-15 სტუდენტი გაემგზავრებინათ ზაფხულში არცახში პოლიტიკის, ისტორიისა და ეკონომიკის საკითხებში.
2006 წელს, საერთაშორისო არქეოლოგთა გუნდმა დაიწყო კვლევა სოფელ აზოხში, სადაც გასული საუკუნის 70-იან წლებში აღმოაჩინეს, რომ აქ ძველ მკვიდრთა, მათ შორის ნეანდერტალელების სახლია. სომეხი მეცნიერები, მათ შორის არცახის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ორი სტუდენტი, აქტიური მონაწილეები იყვნენ კვლევის განმავლობაში.
სტრუქტურა
არცახის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მოქმედებს შემდეგი ფაკულტეტები, ესენია:
სქოლიო
კატეგორია: კავკასიის უნივერსიტეტები კატეგორია: კავკასია
პიოტრ ოდმიენიეკ უასტი
პიოტრ ოდმიენიეკ უასტი (ქალიშვილობის სახელი მარია იაკუბინა კომორნიკა; Piotr Odmieniec Włast; დ. 25 ივნისი, 1876, გრაბოვი, პოლონეთი — გ. 8 მარტი, 1949, იზაბელინი, პოლონეთი) — პოლონელი მწერალი, მთარგმნელი და ლიტერატურის კრიტიკოსი.
ბიოგრაფია
ლიტერატურული დებიუტი ჰქონდა უასტს გაზეთ "Gazeta Warszawska" - ში 1892 წელს მოთხრობებით Z życia nędzarza და Staszka. 1883 წელს იმავე გაზეთში გამოქვეყნდა ნოველა Rozłąka. 1894 წელს გამოიცა Szkice მოთხრობების კრებული, იმავე წელს "Gazeta Poznańska" - მ გამოაქვეყნა დრამა Skrzywdzeni. შემდეგ, მამის რჩევით, უასტი კემბრიჯში წავიდა, ექვსი თვის განმავლობაში ნიუჰემის კოლეჯში ლექციებზე დასასწრებად. მან შემდგომ დღიურის სახით გამოსცა აქ ყოფნის დღეები ირონიული სათაურით „ახალგაზრდული სამოთხე“ 1896 წლის დასაწყისში.
უნივერსიტეტიდან დაბრუნების შემდეგ, უასტმა, ვაცლავ ნაშკოვსკიმ და ცეზარ ჯელესტამ 1895 წელს გამოაქვეყნეს ლიტერატურული მანიფესტი Forpoczty. 1898 წლის ივნისში ის დაქორწინდა პოეტ იან ლემასკიზე. ქორწინება წარუმატებლად მიიჩნიეს და ლემასკი ავადმყოფად მიიჩნიეს. იან ლორენტოვიჩის გადმოცემით, თაფლობის თვის განმავლობაში, ლემანსკიმ მეუღლეს ორჯერ ესროლა პისტოლეტით კრაკოვის პლანტი პარკში. ურთიერთობა ორი წლის შემდეგ გაწყდა. 1900 წელს უასტმა გამოაქვეყნა (ფსევდონიმით - კომორნიკა) Baśnie. მან 1901 წელს დაიწყო თანამშრომლობა ზენონ პჟესმიცკის რედაქტორობით "ქიმერასთან". მწერალმა გამოაქვეყნა პოეზია, მათ შორის სერიები Czarne Płomienie (1901), პროზა (Biesy, 1902), თარგმანი ინგლისურიდან, აგრეთვე რეცენზიები, ხელმოწერილი "უასტი". მარია დერნახოვიჩის თანახმად, 1907 წელს პოზნაჟის სასტუმროში Bazar (დედასთან ერთად კოზობრზეგში მოგზაურობის დროს) უასტმა დაწვა ქალის კაბები ღუმელში და თავი კაცად გამოაცხადა. ამის შემდეგ უასტი ატარებდა მხოლოდ მამაკაცის ტანსაცმელს, ეწეოდა სიგარას და იჭრიდა თმას მოკლედ და შეიცვალა სახელი და დაირქვა პიოტრ ოდმიენიეკ უასტი. პროფესორმა ბოგდან ზაქრევსკიმ გაიხსენა, რომ პიოტრი მეგობრული და ძალიან საინტერესო თანამოსაუბრე იყო, მისი ერთადერთი პირობა იყო მამაკაცური ფორმების გამოყენება, რაც მას ეხებოდა.უასტმა არა მხოლოდ თავი კაცად გამოაცხადა, არამედ თავი პიოტრ უასტის ახალ განსახიერებად აღიარა, დუნინების ოჯახის ლეგენდარული დამფუძნებელი (ანა დუნინ-ვასოვიჩი). ოჯახის მიერ გიჟად გამოცხადებულმა უასტი 1907– 1914 წლებში სანატორიუმებსა და საავადმყოფოებში მკურნალობდა. 1914 წელს უასტი დაბრუნდა გრაბოვში და დაიწყო თავისი ბოლო ნამუშევრის, Xięgi poezji idyllicznej (იდილური პოეზიის წიგნები) წერა.
იგი გარდაიცვალა იზაბელინის სამედიცინო დაწესებულებაში 1949 წელს. მისი საფლავის ქვა მდებარეობს პუჟკის სამხედრო სასაფლაოზე (მარია კომორნიცკა-ლემასკის სახელით (განყოფილება B / 20 (7/22)).
მემკვიდრეობა
პიოტრ უასტის ნაშრომი 1996 წელს გამოქვეყნდა ლიტერატურის მეცნიერის მარია პოდრაზა-კვიაკოვსკას მიერ. ოთხმოციან წლებში მარია ჯანიონმა გამოაქვეყნა ესე "სად არის ლემაშკა?" უასტისადმი მიძღვნილ წიგნში - 1996 წელს გამოქვეყნებულ წიგნში „Kobunity i duch inności“ მეცნიერებს შორის მწერალი. XXI საუკუნეში ფემინისტი კრიტიკოსები, ლგბტ მეცნიერები და ჟურნალისტები დაინტერესდნენ მწერლის ცხოვრებითა და შემოქმედებით. საყურადღებოა 2010 წელს კრაკოვში გამოქვეყნებული ბრიგიდა ჰელბიგის მონოგრაფია (565 გვერდი).
სქოლიო
კატეგორია:პოლონელი მწერლები
627
თარიღი უცნობია
''
*
ფილიპე II მაკედონელი
ლიტერატურა
კატეგორია:მაკედონიის მეფეები კატეგორია:ძველი ბერძენი მხედართმთავრები
ანტინოე
thumb|250px|„ანტინოეს ბიუსტი“. ნაპოვნია [[ადრიანეს ვილაში, ტივოლიში (ამჟამად გამოფენილია ლუვრში)]] ანტინოე (Ἀντίνοος, ლათინიზებული ფორმაა Antinous ან Antinoos; დ. 27 ნოემბერი, 110-115 წლებს შორის — გ. 30 ოქტომბერი, 130, ნილოსში ბესასთან) — რომის იმპერატორ ადრიანეს ანტურაჟის წევრი, მისი საყვარელი. სიკვდილის შემდეგ (დაიხრჩო ნილოსში) ღმერთად შერაცხეს. ადრიანემ მას ტაძრები აუგო და ქალაქი ანტინოოპოლისი დააარსა მის პატივსაცემად, იმ ადგილთან, სადაც ის დაიღუპა. მისი აკლდამა მონიშნული იყო ობელისკით, რომელიც ამჟამად რომში, პორტა მაჯიორესთან დგას. დღემდე შემონახულია მრავალი ქანდაკება, სამკაული და მონეტა, რომელზეც ანტინოეა გამოსახული, როგორც ახალგაზრდობის სილამაზის ეტალონი.
მეფრინველეობა
მეფრინველეობა — მეცხოველეობის დარგი, რომლის ამოცანაა სასოფლო-სამეურნეო ფრინველის მოშენება. მეფრინველეობის ძირითადი პროდუქტებია ხორცი და კვერცხი, თანაპროდუქტი — ფრთა-ბუმბული, აგრეთვე სასუქი-გუანო, ფრინველის მალმწიფალობა, მრავალნაყოფიანობა და აკლიმატიზაციის კარგი უნარი უზრუნველყოფის პროდუქტების სწრაფ წარმოებას და ეკონომიკურ ეფექტიანობას. დიდი სასურსათო მნიშვნელობა აქვს კვერცხს, რომლისთვისაც ამრავლებენ საკვერცხე მიმართულების ქათმებს. სახორცე მეფრინველეობაში იყენებენ ქათამს, ინდაურს, ბატს, იხვს და ნაწილობრივ ციცარსა და მწყერს.
ფრინველის მოშინაურებას საფუძველი ჩაეყარა 3 ათასი წლის წინათ ინდოეთში, აქედან გავრცელდა ჯერ სპარსეთსა და ეგვიპტეში, ხოლო შემდეგ — მთელ მსოფლიოში. მეფრინველეობის განვითარებასთან ერთად ყალიბდებოდა სხვადასხვა მიმართულების ფრინველთა კულტურული ჯიშები: საკვერცხე, სახორცე, კომბინირებული, ძიძგილა, დეკორატიული და სხვა.
საქართველოში მეფრინველეობის დარგში ნაყოფიერ სამეცნიერო-კვლევით მუშაობას ეწეოდა ნ. მკურნალი. მისი ხელმძღვანელობით მუშაობდა მეფრინველეობის საზოგადოების (1904) ამიერკავკასიის განყოფილება. მეფრინველეობაში გეგმიურ მეცნიერულ მუშაობას საფუძველი ჩაეყარა 30-იან წლებში პროფ. ი. ჯანდიერის ინიციატივითა და ხელმძღვანელობით.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეფრინველეობა
The Real Slim Shady
ანოტაცია
The Real Slim Shady თავდაპირველად არ იყო განკუთვნილი ალბომში შესატანად, ვინაიდან იგი დაიწერა ალბომის დასრულებამდე რამდენიმე საათით ადრე. სინამდვილეში, დაგეგმილი იყო პირველი სინგლის სახით სიმღერის Who Knew გამოცემა.
სიმღერაში ძირითადად ჟღერს კრიტიკა იმ პერიოდის პოპ-სამყაროს მისამართით. ცალკე შემთხვევებში ამან ამა თუ იმ პიროვნების მხრიდან აღშფოთება გამოიწვია:
სიმღერის მისამღერში ემინემი ხაზს უსვამს, თუ რატომ გახდა ასეთი პოპულარული: მე ვარ სლიმ შეიდი, თქვენ კი მხოლოდ ცდილობთ, განასახიეროთ (I'm Slim Shady, yes I'm the real Shady/All you other Slim Shadys are just imitating/So won't the real Slim Shady please stand up, please stand up, please stand up?).
სიმღერები
კატეგორია:ემინემის სიმღერები კატეგორია:2000 წლის სიმღერები
Neivamyrmex cristatus
Neivamyrmex cristatus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Neivamyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ecitoninae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
The Walt Disney Company
The Walt Disney Company — ერთ-ერთი მსხვილი კომპანია აშშ-ის გასართობ ინდუსტრიაში. იგი დაარსდა 1923 წლის 16 ოქტომბერს, ძმების, უოლტ და როი დისნეების მიერ. ამჟამად იგი წარმოადგენს ერთ-ერთ მსხვილ ჰოლივუდურ სტუდიას, 11 თემატური პარკისა და ორი აკვაპარკის, ასევე ტელე-რადიო მაუწყებლობის რამდენიმე ქსელის მფლობელს, რომელთა შორის ასევე არის კომპანია ეი ბი სი.
თავად კომპანიის სათავო ოფისი მდებარეობს Walt Disney Studios-ში (ბერბენკი, კალიფორნია, აშშ).
კომპანია ასევე შედის დოუ-ჯონსის სამრეწველო ინდექსში.
სქოლიო
კატეგორია:უოლტ დისნეი
ვენიამინ ფლეიშმანი
ვენიამინ ფლეიშმანი (Вениами́н Ио́сифович Фле́йшман; დ. 20 ივლისი, 1913, ბეჟეცკი, ტვერის ოლქი, — გ. 14 სექტემბერი, 1941, კრასნოე სელო, ლენინგრადის ოლქი) — საბჭოთა პერიოდის ებრაული წარმოშობის რუსი კომპოზიტორი.
ლენინგრადის კონსერვატორიაში დიმიტრი შოსტაკოვიჩის ხელმძღვანელობით სწავლობდა (1939-1941), ამ პერიოდში დაიწყო ერთ-აქტიანი ოპერის როტშილდის ვიოლინოს შექმნა ანტონ ჩეხოვის მოთხრობის მიხედვით.
მეორე მსოფლიო ომის დაწყებისას ფლეიშმანი ფრონტზე წავიდა მოხალისედ და მოკლეს ვიდრე ოპერის დასრულებას მოასწრებდა. შოსტაკოვიჩმა მოახერხა ხელნაწერების გადარჩენა ალყაშემორტყმული ლენინგრადიდან, თავად დაასრულა იგი და მის ორკესტრირებას ხელმძღვანელობდა 1943-44 წლებში. შოსტაკოვიჩმა ოპერის დასრულება 1944 წლის 5 თებერვლით დაათარიღა. მოგვიანებით იგი ხელმძღვანელობდა მის გამოქვეყნებასა და შესრულებას.
ოპერის მსოფლიო პრემიერა გაიმართა 1960 წლის 20 ივნისს სსრკ-ის კომპოზიტორთა კავშირის შეხვედრაზე, მოსკოვში, მოსკოვის ფილარმონიული საზოგადოების წევრთა შესრულებით. სცენაზე პირველად შესრულდა 1968 წლის აპრილში, ლენინგრადში კამერული ოპერის ექსპერიმენტულ სტუდიაში. მხატვრული ხელმძღვანელი იყო სოლომონ ვოლკოვი, დირიჟორი — მაქსიმ შოსტაკოვიჩი.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 20 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1941
ნოვი-ტარგი
ნოვი-ტარგი (Nowy Targ) — ქალაქი სამხრეთ პოლონეთში, მალოპოლსკის სავოევოდოში. მდებარეობს კარპატებში, ქვაბულში, მდინარე დუნაეცის ნაპირზე. აქვს საქალაქო გმინის სტატუსი. 2006 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 33,493 ადამიანი. ქალაქია 1346 წლის 22 ივნისიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლონეთის ქალაქები
უორენ გამალიელ ჰარდინგი
უორენ გამალიელ ჰარდინგი (Warren Gamaliel Harding; დ. 2 ნოემბერი, 1865 — გ. 2 აგვისტო, 1923) — აშშ-ის სახელმწიფო მოღვაწე. 1921-1923 წლებში აშშ-ის 29-ე პრეზიდენტი რესპუბლიკური პარტიიდან. გავლენიანი გაზეთის გამომცემელი. 1900-1904 წლებში ოჰაიოს შტატის სენატის წევრი, 1904-1906 წლებში ოჰაიოს შტატის ლეიტენანტ-გუბერნატორი. 1914 წელს წამოაყენა თავი აშშ-ის სენატორობის კანდიდატად და ნოემბრის არჩევნებში დაამარცხა თავისი მოწინააღმდეგე დემოკრატიული პარტიიდან. ერთა ლიგაში აშშ-ის შესვლის წინააღმდეგი იყო. არ დაუშვა საბჭოთა წარმომადგენლები ვაშინგტონის კონფერენციაზე (1921-1922). 1923 წელს გულის შეტევით ან ინსულტით გარდაიცვალა. ამის შემდეგ პრეზიდენტის პოსტი კალვინ კულიჯმა დაიკავა.
ოქროს გლობუსი საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მიუზიკლსა ან კომედიაში
ოქროს გლობუსი საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მიუზიკლსა ან კომედიაში — ოქროს გლობუსის დაჯილდოების ერთ-ერთი ნომინაცია. გაიცემა 1951 წლიდან. მანამდე გაიცემოდა ერთიანი ჯილდო კაცის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოქროს გლობუსის ჯილდოები
ვილი ბრანდტი
ვილი ბრანდტი (Willy Brandt) ნამდვილი სახელი ჰერბერტ ერნსტ კარლ ფრამი (Herbert Ernst Karl Frahm; დ. 18 დეკემბერი, 1913 — გ. 8 ოქტომბერი, 1992) — გერმანელი პოლიტიკური მოღვაწე, გერმანიის ბუნდესკანცლერი 1969-1974 წლებში სოციალ-დემოკრატიული პარტიიდან, დასავლეთ ბერლინის მერი 1957-1966 წლებში, ვიცე-კანცლერი და საგარეო საქმეთა მინისტრი 1966-1969 წლებში. მშვიდობის ნობელის პრემიის 1971 წლის ლაურეატი.
1964-1987 წლებში ბრანდტი გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის თავმჯდომარე იყო, 1967-1992 წლებში ასრულებდა „სოციალისტური ინტერნაციონალის“ პრეზიდენტის მოვალეობებს. ვილი ბრანდტი მიიჩნევა ახალი აღმოსავლეთის პოლიტიკის ერთ-ერთ ავტორად. აღმოსავლეთის პოლიტიკამ შესაძლებელი გახადა „ცივი ომის“ შედეგად გახლეჩილ სამყაროსა და ევროპაში სხვადასხვა ბანაკს მიკუთვნებულ ქვეყნებს შორის დიალოგის განახლება. აღმოსავლეთის პოლიტიკის შედეგად გერმანიის ფედერაციულმა რესპუბლიკამ ხელშეკრულებები გააფორმა საბჭოთა კავშირთან, პოლონეთთან, გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკასთან და ვარშავის ბლოკის სხვა სახელმწიფოებთან. 1971 წელს ფედერალური კანცლერი ნობელის მშვიდობის პრემიის ლაურეატი გახდა.
ბავშვობა და ადრეული წლები
ვილი ბრანდტი 1913 წლის 18 დეკემბერს ქალაქ ლიუბეკის ერთ-ერთ განაპირა უბანში დაიბადა. მისი მშობლები დაქორწინებულნი არ ყოფილან. შესაბამისად, ახლად დაბადებული ბავში დედის, მარტა ფრამის გვარით ჩაიწერა დაბადების დამადასტურებელ დოკუმენტებში. ბრანდტს საკუთარი მამა არასდროს უნახავს, დედასთან კი სიცოცხლის ბოლომდე დისტანციას ინარჩუნებდა. 1919 წლიდან ბავშვის, ჰერბერტ ფრამის აღზრდაზე პასუხისმგებლობა გადმოიბარა ბრანდტის დედის მამობილმა ლუდვიგ ფრამმა. ბრანდტის დედა კი ცოლად გაჰყვა მშენებელ ემილ კულმანს და ცალკე ოჯახად დაიწყო ცხოვრება. ვილი ბრანდტი დედის მამობილს, ლუდვიგ ფრამმს მამად მოიხენიებდა. ბრანდტის საგამოცდო მოწმობებშიც აბიტურიენტის მამის გრაფაში სწორედ ლუდვიგ ფრამის სახელი და გვარია აღნიშნული. მოგვიანებით ვილი ბრანდტი თავის ადრეულ წლებს „მძიმე ბავშვობას“ უწოდებდა, ადრეულ ოჯახურ ურთიერთობებს კი „ქაოსურ მოვლენად“ აფასებდა. 1965 წელს, როდესაც ბრანდტი ლუდვიგ ერჰარდის წინააღმდეგ გერმანიის ფედერალური კანცლერის პოსტის დასაკავებლად იბრძოდა, ოპონენტებმა მისი ოჯახის წარსულის კომპრომატად გამოყენება სცადეს.
განათლება
პირველადი დაწყებითი განათლების მიღების შემდეგ, ვილი ბრანდტი 1927-1932 წლებში ლიუბეკის სხვადასხვა რეალურ სასწავლებელსა თუ გიმნაზიაში სწავლობდა. 1932 წელს მან ლიუბეკის იოჰანნოიმის უმაღლესი სამოქალაქო სკოლა დაასრულა. აბიტურიენტად რეგისტრაციის დროს მან სასურველ პროფესიად ჟურნალისტის სპეციალობა მიუთითა. ბრანდტს უმაღლესი განათლების მიღების საშუალება არ მისცემია. საუნივერსიტეტო განათლების მიღების ნაცვლად, იგი იძულებული გახდა მუშაობა დაეწყო სანავსადგურო ქალაქის ერთ-ერთ სამაკლერო კანტორაში.
პოლიტიკური საქმიანობა ვაიმარის რესპუბლიკაში
ბრანდტის პოლიტიკით დაინტერესება მისი მამობილის, ლუდვიგ ფრამის სახელს უკავშირდება. ლუდვიგ ფრამი გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ლიუბეკის ორგანიზაციის აქტიური წევრი იყო და კენჭს იყრიდა ქალაქის წარმომადგენლობით ორგანოში მოსახვედრად. 1925 წელს ვილი ბრანდტი ახალგაზრდული სოციალისტური ორგანიზაციის - „ფალკონების“ წევრი გახდა. 1929 წელს „ახალგაზრდა მშრომელი სოციალისტების“ რიგებში გადაინაცვლა, სადაც მალევე აირჩიეს საოლქო ორგანიზაციის თავმჯდომარედ. ახალგაზრდა ბრანდტის ერთ-ერთი მხარდამჭერი რაიხსტაგის დეპუტატი იულიუს ლებერი გახლდათ, რომელიც შემდეგ, ომის წლებში ჰიტლერის წინააღმდეგ შეთქმულების გამო დაიჭირეს. 1927 წლიდან მომავალი კანცლერი ინტენსიურდ აქვეყნებს წერილებს სოციალ-დემოკრატიული მიმართულების გაზეთს „ლიუბეკის სახალხო კურიერში“. მისი სტატიები სკოლის ზედამხედველთა ყურადღების ცენტრშიც მოექცა, მათ ბრანდტის დედას ურჩიეს: „მოაცილეთ თქვენი ვაჟი პოლიტიკას, მას კარგი მონაცმები აქვს. პოლიტიკა კი გაანადგურებს მას.“ 1930 წელს ბრანდტი გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის (გსდპ) წევრი გახდა. ერთი წლის შემდეგ იგი პარტიას გაემიჯნა, რადგან არ ეთანხმებოდა სოციალ-დემოკრატთა შემგუებლურ პოლიტიკას რეიხსკანცლერ ჰაინრიხ ბრიუნინგის მთავრობის მიმართ. 1931 წლიდან ბრანდტმა თანამშრომლობა დაიწყო გსდპ-ის რადიკალი მემარცხენე წევრებისგან ჩამოყალიბებულ გერმანიის სოციალისტურ მუშათა პარტიასთან. 1933 წლამდე ბრანდტი ლიუბეკელ სოციალისტთა აღიარებული ლიდერი გახლდათ.
საქმიანობა ნაცისტურ ეპოქაში
1933 წელს საფუძველი ჩაეყარა ნაცისტურ დიქტატურას და გერმანიის მთავრობისა და სახელმწიფოს მეთაურის თანამდებობები ადოლფ ჰიტლერმა ჩაიბარა. ნაცისტებმა მმართველობის პირველივე წლებში აკრძალეს მემარცხენე და სოციალისტური ორგანიზაციები. შესაბამისად, ვილი ბრანდტსაც აეკრძალა ლიუბეკში ლეგალური პოლიტიკური საქმიანობა. დაახლოებით ერთი წლის განმავლობაში იგი კანონის საწინააღმდეგოდ მოქმედებდა და იატაკქვეშეთიდან ეწეოდა ანტინაცისტურ აგიტაციას. რეპრესიების საფრთხიდან გამომდინარე მოგვიანებით ბრანდტი იძულებული გახდა, რომ სამშობლო დაეტოვებინა. 1933 წლის ბოლო პერიოდიდან ბრანდტი ნორვეგიაში გადასახლდა. ნორვეგიაში ცხოვრების დროს მომავალი კანცლერი ემიგრანტულ და ადგილობრივ პრესათან თანამშრომლობდა. მუშაობდა რამდენიმე სოციალისტური ორგანიზაციის ანტინაცისტურ ბიუროში. წერდა სტატიებს ჰიტლერის რეჟიმის სისასტიკისა და ესპანეთის სამოქალაქო ომის შესახებ. რამდენჯერმე საიდუმლო მისიით იმოგზაურა გერმანიაშიც. 1943 წელს ავსტრიის მომავალ კანცლერ ბრუნო კრაისკისთან და სხვა ცნობილ სოციალისტებთან ერთად გამოაქვეყნა წერილი „დემოკრატ სოციალისტთა სამშვიდობო მიზნები“, სადაც აღწერილი გახლდათ ომისშემდგომი ევროპის წესრიგის ძირითადი საფუძვლები. საზღვარგარეთ ნაცისტური პარტიის საწინააღმდეგო მოქმედებების გამო ჰიტლერის ხელისუფლებამ ახალგაზრდა ჰერბერტ ფრამს მოქალაქეობა ჩამოართვა. სწორედ ნორვეგიაში დევნილობის დროს მიიღო ფრამმა რევოლუციური მეტსახელი ვილი ბრანდტი, რაც მალევე მის ოფიციალურ საბუთებშიც აისახა.
გერმანიაში დაბრუნება
1945 წელს ბრანდტი ნაცისტური რეჟიმის სხვა უამრავ გადარჩენილ მსხვერპლთან და დევნილთან ერთად სამშობლოში დაბრუნდა. თავდაპირველად, იგი სკანდინავიური გაზეთებისთვის მუშაობდა და თავის წერილებში ზედმიწევნით აშუქებდა ნიურბერგის პროცესის მიმდინარეობას. 1945 წელს ნორვეგიის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ჰალვარდ ლანგემ ბრანდტი ბერლინში ნორვეგიის სამხედრო მისიის პრეს-ატაშედ დანიშნა. 1948 წლის 1 ივლისს შლეზვიგ-ჰოლშტაინის ფედერალური მიწის ადგილობრივი მთავრობის შუამდგომლობით ვილი ბრანდტს დაუბრუნეს ნაციტური რეჟიმის მიერ ჩამორთმეული გერმანიის მოქალაქეობა. მოქალქეობის აღდგენასთან ერთად, ვილი ბრანდტი ხელახლა გაწევრიანდა გსდპ-ის შემადგენლობაში და პარტიის ბერლინის ორგანიზაციის აქტიური ფუნქციონერიც გახდა. 1949 წელს ვილი ბრანდტი დასავლეთ ბერლინის კვოტით აირჩიეს გერმანიის პირველი მოწვევის ბუნდესტაგში. 1950 წლის სამი დეკემრის შემდეგ იგი ბერლინის ფედერალური მიწის დეპუტატთა პალატის წევრიც გახდა. 1955 წელს კოლეგებმა დეპუტატთა პალატის პრეზიდენტადაც აირჩიეს. 1957 წლის მიწურულს გარდაიცვალა დასავლეთ ბერლინის მერი ოტო ზური. ბერლინის საკანონმდებლო-წარმომადგენლობითმა ორგანომ ზურის მემკვიდრედ ბრანდტი დაასახელა. 1957 წლის 3 ოქტომბერს 86 დეპუტატის მხარდაჭერით ბრანდტმა ბერლინის მერის პოსტზე გადაინაცვლა. ბერლინის მერის რანგში ბრანდტს მოუწია, რომ 1957 წლის ნოემბრიდან 1958 წლის ოქტომბრამდე შეესრულებინა ბუნდესრატის პრეზიდენტის უფლება-მოვალეობებიც. 1957-დან 1966 წლამდე ბრანდტი სამჯერ აირჩიეს ბერლინის ფედერალური მიწის მმართველად. ორჯერ იგი ქრისტიან-დემოკრატებთან ერთად მართავდა ქალაქს. ბოლო ვადის მიმდინარეობისას კი ბრანდტის გსდპ-მ კოალიცია თავისუფალ დემოკრატთა პარტიათან შეკრა. 1956 წელს ბრანდტი სათავეში ედგა უნგრეთის სოლიდარობის მრვალაათასიან დემონსტრაციას, რომელიც ბერლინში გაიმართა.
ორი კრიზისი ბერლინში
ბრანდტის მერად მუშაობის პერიოდი ბერლინში განვითარებული ორი უმძიმესი კრიზისის ხანას დაემთხვა. 1958 წელს, ბერლინის ბლოკადიდან ათი წლის შემდეგ გერმანიის დედაქალაქი კიდევ ერთხელ აღმოჩნდა „ცივი ომის“ ეპიცენტრში. საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ცეკას პირველმა მდივანმა, ნიკიტა ხრუშჩოვმა დასავლეთის ქვეყნებს მორიგი ულტიმატუმი წარუდგინა. იგი წელიწადნახევრის ვადაში ითხოვდა ბერლინის გაერთიანებასა და მის თავისუფალ ქალაქად გამოცხადებას. წინააღმდეგ შემთხვევაში კი დასავლეთ ბერლინსა და გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკას შორის არსებული კავშირების ბლოკირებით დაიმუქრა. ხრუშჩოვის მუქარის შემდეგ ბრანდტმა წამოიწყო მასშტაბური კამპანია ლოზუნგით „ბერლინი თავისუფალ ქალაქად დარჩება“. კამპანიის ეგიდით ქალაქში მრავალრიცხვოვანი დემონსტრაციები იმართებოდა, ამასთანავე, დასავლეთ ბერლინის ადმინისტრაციასა და ატლანტიკური ალიანსის წევრ სახელმწიფოებს შორის წარმოებდა ინტენსიური მოლაპარაკებები ხრუშჩოვის განცხადების შემდეგ წარმოქმნილი საფრთხის თავიდან ასაცილებლად. 1958 წლის მოვლენების შემდეგ ვილი ბრანდტმა საერთაშორისო აღიარება ჰპოვა და მსოფლიოს პრესისთვის კარგად ნაცნობ მოღვაწედ ჩამოყალიბდა. 1958 წელს დასავლეთ ბერლინმა თავიდან აიცილა საბჭოთა ჯარების ინტერვენცია, რაც ბრანდტისა და სოციალ-დემოკრატების ავტორიტეტზეც აისახა. ბერლინის ადგილობრივ არჩევნებში მემარცხენე-ცენტრისტებმა 52,6% მიიღეს, რითაც მიწის სტატუსის მქონე ქალაქის წარმომადგენლობით ორგანოში აბსოლუტური უმრავლესობა მოიპოვეს. 1961 წელს დასავლეთ ბერლინში კიდევ ერთი კრიზისი განვითარდა. 13 აგვისტოს გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის სამხედრო ძალებმა ქალაქის არაკომუნისტური ნაწილის კედლით შემოფარგვლა დაიყეს. „ბერლინის კედელმა“ ქალაქი ორ ნაწილად გაჰყო. ქალაქის მერმა ბრანდტმა თავისი საარჩევნო კამპანია შეწყვიტა და რამდენიმე კვირა მსოფლიოს ყველა გავლენიან ლიდერთან კომუნიკაციის გზით ცდილობდა კედლის მშენებლობის შეჩერებას. ბრანდტის ყველა მცდელობა წარუმატებელი გამოდგა.
ფედერალური კანცლერი
კანცლერობის მეორე ვადაში ბრანდტმა ისრაელში იმოგზაურა. ბრანდტი პირველი გერმანელი კანცლერი აღმოჩნდა, რომელიც ისრაელს ოფიციალური ვიზიტით ეწვია. ბრანდტმა მონაწილეობა მიიღო ისრაელის პრემიერ-მინისტრ გოლდა მეირსა და ეგვიპტის ლიდერებს შორის მიმდინარე საიდუმლო დისკუსიაში. ბრანდტი პიონერი გახლდათ მწვანე პოლიტიკის წარმოების სფეროშიც. ჯერ კიდევ 1961 წლის კამპანიის დროს გამოვიდა იგი მოწოდებით: „რურის ოლქის თავზე ცა კვლავ ლურჯი უნდა გახდეს!“. 1973 წელს მან პირველი ფედერალური გარემოსდაცვითი სტრუქტურა შექმნა გერმანიის ისტორიაში, რომლის მიზანიც ეკოლოგიური სტანდარტების უზრუნველყოფა და მწვანე პოლიტიკის გატარება იყო. 1974 წლის მაისში ვილი ბრანდტმა კანცლერის თანამდებობა დატოვა, რადგან მის ადმინისტრაციაში გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის ჯაშუშის მუშაობის ფაქტი დადასტურდა. ვილი ბრანდტის პერსონალური რეფერენტი გიუნთერ გიიომი გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის სახელმწიფო უსაფრთხოების სამინისტროს საგანგებო სამსახურის თანამშრომელი აღმოჩნდა.
კანცლერობის შემდგომი პერიოდი
კანცლერის პოსტიდან გადადგომის მიუხედავად, ბრანდტი აქტიური პოლიტიკიდან არ წასულა. 1987 წლამდე იგი გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის თავმჯდომარის პოსტს ინარჩუნებდა. საშინაო პოლიტიკის გარდა, ყოფილი კანცლერი კვლავ აქტიურად მონაწილეობდა საგარეო პოლიტიკურ პროცესებშიც. 1979-1990 წლებში მას ოფიციალური შეხვედრები ჰქონდა საბჭოთა კავშირის პრეზიდენტ მიხეილ გორბაჩოვთან, პალესტინის ლიდერ იასირ არაფატთან, კუბის რევოლუციის მეთაურ ფიდელ კასტროსთან, ჩინეთის ფაქტობრივ მმართველ ძენ სიაოპინთან, აღმოსავლეთ გერმანიის სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარე ერიკ ჰონეკერთან. 1990 წელს ბრანდტი ერაყის პრეზიდენტ სადამ ჰუსეინს შეხვდა. დახურულ კარს მიღმა საუბრის შემდეგ ჰუსეინმა ბრანდტის თხოვნით 175 ტყვე გაათავისუფლა. 1977 წელს მსოფლიო ბანკის პრეზიდენტის, რობერტ მაკნამარას თხოვნით ბრანდტი სათავეში ჩაუდგა „განვითარების საკითხთა საერთაშორისო დამოუკიდებელ კომისიას“, რომელიც გლობალურ სამხრეთსა და ჩრდილოეთს შორის არსებული უთანასწორობის შემსწავლელ უმნიშვნელოვანეს ინსტიტუტად იქცა. სამწლიანი მუშაობის შემდეგ კომისიამ კრიტიკული ანგარიში წარადგინა. 1983 წლის ოქტომბერში ბრანდტი ნატოს დამატებითი შეიარაღების გერმანიის ტერიტორიაზე განლაგების საწინააღმდეგო დემონტრაციის ერთ-ერთი ლიდერიც გახლდათ. 1977-დან 1992 წლამდე ვილი ბრანდტი „სოციალისტური ინტერნაციონალის“ პრეზიდენტის პოსტსაც იკავებდა.
პირადი ცხოვრება და სიცოცხლის დასასრული
ვილი ბრანდტი სამჯერ იყო დაქორწინებული. 1941-1948 წლებში მისი მეუღლე იყო ნორვეგიელი კარლოტა თორკილდსენი, რომელთან თანაცხოვრებისას სოციალ-დემოკრატს ერთი ქალიშვილი ნინია შეეძინა. 1948-1980 წლებში ვილი ბრანდტის მეუღლე გახლდათ ნორვეგიელი სოციალისტი რუთ ბერგაუსტი. ვილისა და რუთს სამი ვაჟი შეეძინათ ისტორიკოსი პეტერ ბრანდტი, მწერალი ლარს ბრანდტი და მსახიობი მათიას ბრანდტი. 1980-1992 წლებში ვილი ბრანდტის მეუღლე ისტორიკოსი ბრიგიტე ზეებახერი იყო. ვილი ბრანდტი გარდაიცვალა 1992 წლის 8 ოქტომბერს. დაკრძალულია ცალენდორფის ტყის სასაფლაოზე, ბერლინის ყოფილი მერის ერნსტ როიტერის გვერდით.
ვილი ბრანდტი ქართულ წყაროებში
ვილი ბრანდტის შესახებ ქართულ ენაზე ორი ძირითადი მასალა მოიპოვება. 2018 წლის ზაფხულში „კავკასიური სახლის“ სახალხო უნივერსიტეტის მსმენელებისათვის ვრცელი ვიდეო - ლექცია „ვილი ბრანდტი — გერმანიის პირველი სოციალისტი კანცლერი“ მოამზადა მემარცხენე პოლიტოლოგმა ლევან ლორთქიფანიძემ. 2018 წლის დეკემბერში კი ფრიდრიხ ებერტის ფონდის სამხრეთ კავკასიის რეგიონალურმა ბიურომ გამოსცა ეგონ ბარის წიგნი „ეს შენ უნდა მოჰყვე — მოგონებები ვილი ბრანდტზე“. წიგნი ქართულ ენაზე თარგმნა საქართველოს საგარეო საქმეთა ყოფილმა მინისტრმა მაია ფანჯიკიძემ.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანიის კანცლერები კატეგორია:გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრები კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში კატეგორია:დაბადებული 18 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1992 კატეგორია:ცივი ომის ლიდერები
628
თარიღი უცნობია
*
სან-ჟოზე-და-ვიტორია
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 715 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 53.395 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 107.03 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
გერმანიის კუნძულების სია
მინიატიურა|300პქ|[[რიუგენი, გერმანიის უდიდესი კუნძული]] ამ სიაში თავმოყრილია გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის კუთვნილი კუნძულები როგორც ჩრდილოეთის, ისე ბალტიის ზღვაში. ამ სიაში არ შედის გერმანიის ტბებსა და მდინარეებში არსებული კუნძულები.
გერმანიას ეკუთვნის ასევე ქვემოთ მოცემული სხვა მცირე კუნძულებიც.
ჩრდილოეთის ზღვაში
მინიატიურა|ჩრდილოეთ ფრიზების კუნძულები მინიატიურა|აღმოსავლეთ ფრიზების კუნძულები
სქოლიო
კატეგორია:გერმანიის გეოგრაფია კატეგორია:გერმანიის კუნძულები
თომას ჰარდი
თომას ჰარდი  (Thomas Hardy; დ. 2 ივნისი, 1840, აპერ-ბოკჰემპტონი, დორსეტშირი — გ. 11 იანვარი, 1928, მაქს-გეიტი, დორჩესტერი) — ინგლისელი მწერალი. პირველი წერილები და ნახევრად ბიოგრაფიული იუმორისტული მოთხრობა არქიტექტურის საკითხებს მიუძღვნა. პირველი რომანი - სატირა პოლიტიკური და ადამიანურ მორალზე - "გლახა და ქალბატონი" (1868) მწერალმა ვერ გამოაქვეყნა. მეორე რომანი "უიმედო საშუალებანი" (1871) დაიბეჭდა ანონიმურად. ჰარდიმ თავისი 14 რომანი სხვა ნაწარმოებებთან ერთად 3 სხვადასხვა ციკლად დაყო: "გამომგონებლური და ექსპერიმენტული რომანები" ("უიმედო საშეუალებანი", "ეთელბერტას ხელი", 1876; "გულგრილი", 1881 და სხვ.); "ხასიათებისა და გარემოს რომნები ("მწვანე ხის ძირში", 1872; "შეშლილი ბრბოსაგან შორს", 1874; "სამშობლოში დაბრუნება", 1878; "კესტერბრიჯის მერი", 1886; "ტყიანი მხარის ბინადარნი", 1887; "ტეს დ’ერბერვილი", 1891; "უჩინარი ჯუდი", 1896), "რომანტიკული ამბები და ფანტაზიები" ("ცისფერი თვალები", 1873; "უფროსი მესაყვირე", 1880; "ორნი კოშკზე", 1882; "ყველაზე საყვარელი", 1892). ჰარდს ეკუთვნის მოთხრობებისა და ლექსების კრებულები, ეპიკური დრამა "დინასტები" (ნაწილი 1-3, 1903-1908), თარგმანები და სხვა.
ჰარდის ყველაზე დიდი და პოპულარული ნაწარმოებია "ტეს დ’ერბერვილი". მასში ასახულია თანამედროვე ინგლისის ცხოვრება, გაანალიზებულია პიროვნების როგორც სულიერი არსი, ისე მისი სოციალური ხასიათი.
უდივლების ნამოსახლარი
უდივლების ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ უდეს სამხრეთით ადგილ უდივლებზე, რომელიც ზღვის დონიდან 1390 მეტრზე მდებარეობს.
უდივლებზე მიკვლეულ კერამიკის დიდი ნაწილი შავზედაპირიანია, ასევე არის მოყავისფო-მონაცრისფროდ გამომწვარი ჭურჭლის ნატეხებიც. წარმოდგენილია სამეურნეო, სამზარეულო თუ სუფრის ჭურჭელი. ქვევრების, დერგების, ქოთნების, ფიალების, ჯამების და სხვათა პირის, ყელის, ძირისა და კედლის ფრაგმნეტებით. მათი უმრავლესობა შემკულია, რელიეფური ხაზებით, ქედებით, ამოღარული მრავალრიცხოვანი სხვადასხვა სახის ხაზებით და სხვა. როგორც ცნობილია დეკორის ეს ტიპი ერთ-ერთი დამახასიათებელია კოლხური კერამიკისათვის, მით უფრო ღარები, რომლებიც რიგ შემთხვევაში უსისტემოდ არის განლაგებული. უდივლებზე გარდა კოლხური კერამიკისა გვხვდება შუასაუკუნეების მასალაც, აღსანიშნავია თონის პირის ფრაგმენტი. შესაძლოა აქ სამოსახლო წარმოქმნილი ძვ. წ. I ათასწლეულში ან უფრო ადრეც, არსებობას შუასაუკუნეებამდე განაგრძობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ტანიტა ფენიქსი
ტანიტა ფენიქსი (ინგლ. Tanit Phoenix დ. 24 სექტემბერი 1984) — სამხრეთაფრიკელი მოდელი და მსახიობი.
ბიოგრაფია
ტანიტა ფენიქსი დაიბადა დურბანში, კვაზულუ-ნატალი, სამხრეთი აფრიკა, ირლანდიური და ნიდერლანდური წარმოშობის ოჯახში. მამამისი არის შთამომავალი XIX საუკუნის იმიგრანტებისა ტულილიშიდან, ირლანდია. პროფესიით კვანტური მექანიკის მასწავლებელი და ყოფილი პარაშუტისტი. ტანიტა პატარაობიდან წარმატებას აღწევდა სხვადასხვა ღონისძიებებში, მათ შორის ცეკვა, მსუბუქი მძლეოსნობა და მუსიკა. ადრეულ ასაკში დედის თხოვნით იგი ჩაირიცხა საბალეტო კლასში, 10 წლით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1984 კატეგორია:სამხრეთაფრიკელი მსახიობები
ანდრიეს ბონგერი
წერილში, რომელიც ანდრიეს ბონგერმა მშობლებს მიწერა 1885 წლის 31 მარტს, 1885, ის ამბობს თეო ვან გოგის შესახებ, რომ მან წინა კვირას მიიღო მოულოდნელი და საშინელი ინფორმაცია მამის გარდაცვალების შესახებ, რომელიც აპოპლექსიის შეტევით გარდაიცვალა და რომლის შესახებ ჯანმრთელობის დადებითი ცნობაც წინა დღეს იყო მოსული. მან ასევე ახსენა, რომ ვან გოგი არ იყო ძლიერი, და რომ ეს მელანქოლიური და სახიფათო გარემოება იყო. მის მომდევნო რამდენიმე წერილში ანდრიესს ბონგერი თეოს როგორც ახლო მეგობარს მოიხსენიებს.
1886 წელს თეო ვან გოგი საცხოვრებლად პარიზში გადავიდა, რაც ნიშნავს იმას, რომ მას შემდეგ კავშირი ანდრეის ბონგერთან მას აღარ ჰქონია. ბონგერი ასევე გამოხატავს საკუთარ შთაბეჭდილებას და მოსაზრებას, რომ [ვინსენტ ვან გოგი]] ძმას, თეოს საკმაოდ უხეშად ეპყრობოდა, რის გამოც თეო ძალიან ღონემიხდილი იყო. თეო ბონგერების ოჯახს პირველად ესტუმრა 1886 წლის აგვისტოში.
ბონგერმა ამსტერდამში მუშაობა სადაზღვევო კომპანიაში დაიწყო. ანდრეისი იყო ახლო მეგობარი ბერტრანდ ჯეან რედონისა, ცნობილი როგორც ოდილონ რედონი, და ფლობდა მისი ნამუშევრების დიდ კოლექციას. მის კოლექციაში ასევე შედიოდა ვინსენ ვან გოგის, პოლ სეზანის და ემილ ბერნარდის ნახატები, რომლებსაც ის კარგად იცნობდა. ანდრიესი დაკრძალულია ზორგვლიდის სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1861 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1836
Non, je ne regrette rien
„Non, je ne regrette rien“ („არა, მე არაფერს ვნანობ“) — ფრანგული სიმღერა, დაწერილი 1956 წელს, რომელმაც უდიდესი პოპულარობა ედიტ პიაფის შესრულებით მოიპოვა (1960 წლის 10 ნოემბრის ჩანაწერით). სიმღერის კომპოზიტორია შარლ დიუმონი. სიტყვები, რომლებშიც პიაფის წარსულზეა მინიშნება, მიშელ ბოკერის დაწერილია. სიმღერა პიაფმა საფრანგეთის უცხოეთის ლეგიონს მიუძღვნა.
პიაფის გარდა სიმღერა სხვადასხვა დროს შეასრულეს: მირეი მატიემ, ელიაჯ პეიჯმა, ტინა არენამ, იზაბელ ბოლეიმ, პატრისია კაასმა, დალიდამ (იტალიურად) და თამარ გვერდწითელმა (ფრანგულად და რუსულად).
კატეგორია:ფრანგული სიმღერები კატეგორია:ედიტ პიაფის სიმღერები კატეგორია:1956 წლის სიმღერები