cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ტილიანობა
დიაგნოსტიკა
დიაგნოზს სვამენ კლინიკური დათვალიერებისა და, საჭიროების შემთხვევაში, პარაზიტული გამოკვლევის შედეგად.
მკურნალობა
ჩირქოვანი ანთებითი პროცესით გართულებული ტილიანობის შემთხვევაში საჭიროა ანტიბაქტერიული ანთების საწინაარმდეგო მკურნალობა, ხოლო შემდეგ ტილების საწინაარმდეგო მკურნალობა. ტილიანობის სამკურნალო ფარმაცევტული სითხისა და შამპუნების შეძენა შეიძლება ექიმის დანიშნულების გარეშე აფთიაქებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანის დაავადებები
გიუზელჯე ალი-ფაშა
ბიოგრაფია
დაიბადა საბერძნეთის კუნძულ ქიოსზე. მამამისი, ისთანქოილუ აჰმედ-ფაშა იყო ტუნისის სანჯაყის მმართველი. მამამისის გარდაცვალების შემდეგ სულთან მეჰმედ III-მ დანიშნა ტუნისის სანჯაყ-ბეიდ. 1599–1602 წლებში დაინიშნა ანატოლიური ოლქის, დიმეტოკის ბეგლარბეგად, 1602 წლიდან მართავდა იემენის ვილაიეთს. 1610–1615 წლებში განაგებდა მორეასა და კვიპროსს.
1619 წელს, ოსმან II-მ გადააყენა დიდი ვეზირი ქარა მეჰმედ-ფაშა და მის ნაცვლად სწორედ გიუზელჯე ალი-ფაშა დანიშნა იმპერიის მეორე პირად. დიდი ვეზირის თანამდებობის დაკავების შემდეგ, გიუზელჯე ალი-ფაშა შეეცადა გარკვეული ეკონომიკური რეფორმების გატარებას, მაგრამ დიდი წინააღმდეგობა მიიღო სულთნისა და ფაშებისაგან. მან ვერ შეძლო დაკნინებული ოსმალეთისთვის რაიმე ღირებულის გაკეთება.
გარდაცვალება
1621 წლის 9 მარტს, ქიოსემ სულთანმა ფარული დივანი (საბჭო) შეკრიბა, რომელსაც ესწრებოდნენ გიუზელჯე ალი-ფაშა, ვეზირები და თვით შეიჰ-ულ-ისლამიც. ფაშების შეკრების ამბავი მივიდა სულთან ოსმან II-ის ყურამდე. განრისხებული სულთანი მალევე მივიდა საბჭოს სხდომაზე და მემატიანეთა მტკიცებით, საკუთარით ხელით მოკვეთა თავი გიუზელჯე ალი-ფაშას.
ალი-ფაშას ცხედარი 40 წლის მანძილზე ვერ იპოვეს. 1661 წელს მისი საფლავი აღმოაჩინეს დედაქალაქში, იაჰია ეფენდის სახელობის სასაფლაოზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ოსმალეთის დიდი ვეზირები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:გარდაცვლილი 9 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1621
კახა კოჟორიძე
კახა კოჟორიძე (დ. 2 იანვარი, 1982, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი, კომპანიის - „კოჟორიძე და იურისტები“ მმართველი პარტნიორი (2018).
ბიოგრაფია
კახა კოჟორიძე დაიბადა 1982 წლის 2 იანვარს თბილისში. მამა - კუკური კოჟორიძე, იურისტი, ხაშურის რაიონული სასამართლოს ყოფილი მოსამართლე, ადვოკატი. დედა - ნინო ონოფრიშვილი, მასწავლებელი. კახა კოჟორიძემ დაამთავრა ხაშურის მეცხრე საჯარო სკოლა (1999), ხოლო 2005 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. სწავლობდა GIPA-ს სამართლის პროგრამაზე (2005-2006). სამართლის მაგისტრის ხარისხი მიიღო ლონდონის ეკონომიკისა და პოლიტიკური მეცნიერების სკოლაში (LSE), სადაც სწავლობდა ბრიტანეთის მთავრობის დაფინანსებით (Chevening Programme, 2016-2017).
კარიერა
კახა კოჟორიძე იყო საქართველოს პრეზიდენტის მრჩეველი სამართლებრივ საკითხებში (2015-2018). არის საადვოკატო ბიუროს - „კოჟორიძე იურიდიული და ბიზნეს კონსალტინგი“ ერთ-ერთი დამფუძნებელი და მმართველი პარტნიორი. პროფესიული საქმიანობა დაიწყო 2005 წელს საადვოკატო საქმიანობით. 2007-2014 წლებში მუშაობდა საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციაში (საია) ჯერ ადვოკატის, შემდეგ იურიდიული დახმარების ცენტრის დირექტორის თანამდებობაზე, ხოლო 2012-2014 წლებში ორჯერ იქნა არჩეული საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის თავმჯდომარედ. 2020-2021 წლებში იყო პოლიტიკური პარტიის - „ლელო საქართველოსთვის“ ერთ-ერთი დამფუძნებელი და პოლიტიკური საბჭოს წევრი.
კახა ასევე იყო საქართველოს სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიის წევრი (2013-2015); მართლმსაჯულების სისტემურ რეფორმებზე მომუშავე არასამთავრობო ორგანიზაციების კოალიციის თავმჯდომარე; კითხულობდა ლექციებს ქართულ-ამერიკული უნივერსიტეტისა და ილიას უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტებზე. 2018 წლიდან არის კომპანიის - „კოჟორიძე და იურისტები“ - მმართველი პარტნიორი.
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 2 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
სიონის მესამე ეკლესია
სიონის მესამე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის დაბა სიონში, მდინარეების, ივრისა და ლალაანთხევის შესართავს ზემოთ, მდინარე ივრის მარცხენა ნაპირზე, ნასოფლარ უკუღმართის ტერიტორიაზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. ქვები მეტ-ნაკლებად დამუშავებულია და დაწყობილია სწორხაზოვან რიგებად. ძლიერ დაზიანებულია: მთლიანად ჩამოშლილი კამარა და კონქი, მონგრეულია გრძივი კედლების ზედა ნაწილები, ჩამოცვენილია საპირე ქვების მნიშვნელოვანი ნაწილი. აღმოსავლეთის ფასადი თითქმის მთლიანად მიწითაა დაფარულია. სახმრეთ კედელში თაღოვანი შესასვლელია, რომლის გადახურვის ნაწილი ჩამონგრეულია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. სარკმლის ორივე მხარეს, ერთმანეთის სიმეტრიულად, თითო კვადრატული ნიშია. აფსიდი დარბაზისგან ორსაფეხურიანი მხრებითაა გამოყოფილი, რომელთაგან მთელ სიმაღლეზე სამხრეთისღა შემორჩა. გადარჩენილია აგრეთვე დასავლეთ კედლის მიმდებარე თაღის სამხრეთ-დასავლეთის კუთხის პილასტრის ქვედა ნახევარი. ინტერიერი დაახლოებით 1-1,3 მეტრ სიმაღლეზე ნანგრევებითაა ამოვსებული.
ეკლესიის დასავლეთ ფასადს მთელ სიგანეზე ეკვრის სწორკუთხა მინაშენი, რომელიც დასავლეთით სწორკუთხა ბოძზე დაყრდნობილი ორი ფართო თაღითაა გახსნილი. მინაშენის ჩრდილოეთ კედელი ყრუა, ხოლო სამხრეთისა მთლიანად დანგრეულია და მისი კვალი არ ჩანს. მინაშენი გადახურული ყოფილა ცილინდრული კამარით, რომელიც აღმოსავლეთით, ეკლესიის დასავლეთით კედელზე მიშენებულ თაღედს ეყრდნობოდა. მეორე მინაშენი ეკლესიას სამხრეთიდან, შესასვლელის წინ ჰქონია. იგი ამჟამად ისეა დანგრეული, რომ მისი ფორმისა და ზომის დადგენა არ ხერხდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პროფესორ ფორტრანის ენციკლოპედია
„პროფესორ ფორტრანის ენციკლოპედია“ — ნახატებით გაფორმებული სამეცნიერო-პოპულარული სამეცნიერო ენციკლოპედია ბავშვებისთვის. დაწყებითი სკოლის ასაკის ბავშვებისათვის არსებული წიგნის „მე ვიყავი კომპიუტერულ ქალაქში“ გაგრძელება.
მოკლე აღწერა
წიგნის მოქმედება ხდება ქალაქ სიმპლექსში (კომპიუტერების ქვეყანა), სადაც ცხოვრობს და მუშაობს პროფესორი ფორტანი და მისი მეგობრები, და სადაც ყოველდღიურად ჩნდება ახალი და ძალიან მნიშვნელოვანი ცნობები კომპიუტერების შესახებ. ისინი მუდმივად უნდა შეიტანონ ენციკლოპედიაში, რითაც დაკავებულია პროფესორი ფორტანი. თავად პროფესორის შესახებ ცნობილია, რომ ის მსოფლიოში ცნობილი მეცნიერია, რადგან ესწრება სამეცნიერო კონგრესებს. პროფესორი დარწმუნებულია, რომ ახალი ცოდნის მიღება საჭიროა ნელა, აუჩქარებლად, თავდაპირველი საფუძვლიანად მომზადებით, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ყოველი ახალი ინფორმაცია აირევა თავში. ამასთან, აუცილებელია არა მხოლოდ წაკითხვა, არამედ წაკითხული გაგება. თავად პროფესორი ძალიან ფაქიზი და აკურატული ადამიანია. არ მოსწონს, როდესაც გვერდები იშლება. ამისათვის მან მოამზადა სანიშნეები ყველა ახალგაზრდა მკითხველს. მეგობრებთან ერთად, იგი ხშირად მოდელირებს კომპიუტერულ ალგორითმებს. მის აპარტამენტებში ცხოვრება საკმაოდ მარტივია, რასაც მოწმობს სამზარეულოში არსებული ვითარება, და ის ფაქტი, რომ პროფესორი და იქსი თავად წმენდენ კარტოფილს. კატა იქსი შრომის ავტომატიზაციის და ქალაქგარეთ დასვენების, თევზაობის და სოკოს კრეფის მომხრეა.
კომპიუტერულ ქვეყანაში განათლების სერტიფიკაციის სისტემა ცნობილი არ არის, მაგრამ პროფესორი ფორტანი უფლებამოსილია საპატიო სიგელი გადასცეს ყველას, ვინც ყურადღებით წაიკითხავს ენციკლოპედიას.
აღსანიშნავია, რომ საფუძვლების ახსნის გარდა, წიგნში შოიცავს რჩევებს იმაზე, თუ როგორ უნდა მოიქცეთ კონკრეტულ სიტუაციაში, მაგალითად, როდესაც სისტემა ინფიცირებულია კომპიუტერული ვირუსებით. ყველა ეს ინციდენტი ემართებათ პერსონაჟების მიმართ, როცა პროფესორი წასულია სამსახურიდან.
შინაარსი
წიგნი დამზადებულია კომიქსების სახით, რომელთაგან თითოეული მათგანი მოგვითხრობს გარკვეულ თემაზე. 1991 წლის გამოცემა შემდეგი თავებისგან შედგება:
<blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote">
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბავშვო ლიტერატურა კატეგორია:1991 წლის წიგნები
ნურისტანის პროვინცია
ნურისტანის პროვინცია (პუშტუ نورستان‎, დარიنورستان — Nurestān) — ისტორიული რეგიონი ავღანეთისა და პაკისტანის საზღვარზე. დღეისათვის ავღანეთის პროვინცია (ვილაიეთი). ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი პარუნი.
გეოგრაფია
ნურისტანი მდებარეობს ჰინდუქუშის ქედების სამხრეთით. ხეობებში უამრავი სასარგებლო მცენარეული იზრდება. კერძოდ, კოწახური, ქაცვი, მოცხარი, ვერხვი, თუთა. არის ჰიმალაური კედარის და ფიჭვის წიწვოვანი ტყეები. გვხვდება ფოთლოვანი ჯიშები: ბერძნული თხილი, კუნელი, მუხა.
ისტორია
XX საუკუნის დასაწყისამდე უწოდებდნენ კაფირისტანს („ურწმუნოთა ქვეყანას“), რამდენადაც მისი მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილი შეადგენდა პოლითეიზმის მიმდევრებს. დღეისათვის ისინი მოქცეული არიან ისლამზე.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ნურისტანის პროვინცია იყოფა 8 ვიაიეთად:
მოსახელობა და ენა
პროვინციის მოსახლეობა 2007 წლის აღწერის მონაცემებით 132 000 ადამიანია. რეგიონის სახელწოდების მიხედვით, აქ გავრცელებულია ინდოევროპული ოჯახის ინდოარიული შტოს ნურისტანული ენები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ავღანეთის პროვინციები
არზამასის ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია
არზამასის ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია (Церковь Святого Апостола Андрея Первозванного) — მართლმადიდებლური ტაძარი არზამასში (ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი). მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.
ისტორია
1793 წელს არზამასში ააგეს მცირე ეკლესია, რომელიც აკურთხეს ანდრია პირველწოდებულის სახელზე. ეკლესიას ჰქონდა ორი ეკვდერი: ერთი ნაკურთხი ანდრია პირველწოდებულის, ხოლო მეორე წმინდა სიმონისა და ანას სახელზე. 1870 წელს ვაჭარ რუკავიშნიკოვის დახმარებით, ეკლესიას მიაშენეს ქვის ნაგებობა, რის შედეგადაც ეკლესია ბევრად უფრო მოცულობითი გახდა. მეოცე საუკუნის დასაწყისში მიმდინარეობდა ეკლესიის რემონტი და შემოავლეს ახალი ქვის ღობეც. ეკლესიის საკურთხეველი საკმაოდ არასტანდარტული იყო. მას ჰქონდა ორი აფსიდი, რაც ამ ეკლესიას სხვებისაგან განასხვავებდა. ეს დაადასტურა არქიტექტორ-რესტავრატორების მიერ ჩატარებულმა კვლევებმა, რომლებიც მეოცე საუკუნის შუა პერიოდში მიმდინარეობდა. ტაძრის ინტერიერი საკმაოდ მდიდარი იყო.
1934 წელს ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ეკლესია დახურეს. ეკლესიის შენობა თავდაპირველად გამოიყენებეოდა, როგორც პიონერთა კლუბი, ხოლო შემდეგ როგორც ავტომობილისტთა კლუბი.
2004 წელს ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. დაიწყო აღდგენითი და სარემონტო სამუშაოები. სამუშაოების დასრულების შემდეგ ეკლესიამ მიიღო პირვანდელი სახე. 2005 წელს ეკლესია აკურთხეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არზამასის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
ვარდისუბნის მეორე ეკლესია
ვარდისუბნის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ ვარდისუბნის სამხრეთ-დასავლეთით, ახალი შუამთის დედათა მონასტრის სიახლოვეს, ტყეში, 700-800 მეტრზე. თარიღდება გვიანდ. შუა საუკუნეებით.
ეკლესია საშუალო სიმაღლის გალავნითაა გარშემორტყმული. ეს შემოზღუდული სივრცე გალავანზე მიშენებული საცხოვრებელი და სამეურნეო ნაგებობებით, მცირე ზომის მონასტერს წარმოადგენს.
ეკლესია მცირე ზომის, დარბაზული ნაგებობაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდით და შესასვლელით დასავლეთიდან, რომელიც გარედან ნახევარწრიული თაღითაა დასრულებული, შიგნიდან კი სწორკუთხაა. სამხრეთიდან ეკლესიას ეკვრის მცირე სამლოცველო, რომელსაც ზემოდან შიგნიდან წრიული, ხოლო გარედან რვაწახნაგოვანი სამრეკვლო ადგას. ნაგებობები ერთმანეთის მიმართ ისეა განლაგებული, რომ მათი დასავლეთ კედლები ერთ ხაზზე მდებარეობს. ორივე რიყის ქვითაა ნაშენი. ალაგ-ალაგ გამოყენებულია კვადრატული აგურიც. ეკლესიასაც და სმლოცველოსაც ნახევარწრიული აფსიდი აქვს, რომლის ცენტრში გაჩრილია დაბალი, თარაზულად გადახურული სარკმელი, გვერდებში კი თითო, ოთკუთხა ნიშაა. შიგნით ეკლესია გადახურულია ქარგილზწ სხმული, ნახევარცილინდრული კამარით. ეკლესიის ფასადები დასრულებული იყო აგურის პორიზ წყობით გამოყვანილი ლავგარდნით.
სამლოცველო აღმოსავლეთ სარკმლის გარდა, ერთი მცირე, ოთკუთხა სარკმელი სამხრეთითაც აქვს, რომელიც გარეთკენაა ახრილი. ორივე ნაგებობას, შიგნით, ქარგილზე სხმული, ნახევარცილინდრული კამარა ხურავს. სამრეკლოს თითოეულ წახნაგში თითო, ვიწრო, მაღალი, თაღოვანი ღიობია მოწყობილი. სამრეკლო შიგნიდან გადახურულია გუმბათოვანი კამარით, გარედან კი პირამიდული ფორმის აგურის სახურავით.
2005-2007 წლებში საქართველოს ისტორიულ ძეგლთა დაცვისა და გადარჩენის ფონდის დაფინანსებით ეკლესიას ჩაუტარდა აღდგენითი სამუშაოები. ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორიაზე ეკლესიის და სამრეკლოს სახურავები გაიწმინდა მიწისაგან და მცენარეულობისგან. გადაეწყო და ზოგან მთლიანად აღდგა ლავდარდნის დაზიანებული ნაწილები. კირისა და ცემენტის ნაზავით შეივსო ბზარები. გადაეწყო და აღდგა გამოქარული და დაზიანებული საპირე წყობა. მოწესრიგდა კარ-სარკმელთა ღიობები. იატაკი მოილესა კირის ხსნარით. ორივე ნაგებობა გადაიხურა ღარიანი კრამიტით, გადაეწყო და ზოგან აღდგა გალავანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კონდამიანის ქვაბები
კონდამიანის ქვაბები — კდლეში ნაკვეთი კომპლექსი, არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ კისისხევის დასავლეთით, ხეობაში. თარიღდება შუა საუკუნეებით.
ძეგლი წარმოადგენს კლდეში ნაკვეთი გამოქვაბულების სისტემას, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულია გვირაბიანი და აივნიანი გასასვლელებით. ამჟამად ზოგი მათგანი ჩამონგრეულია და ერთი გამოქვაბულიდან მეორეში გადასვლა ვერ ხერხდება. მღვიმეები განლაგებულია გარკვეულ სისტემით და შექმნილია რამდენიმე ჰორიზონტარული მწკრივი, გამოქვაბულები ინტერიერში, ალაგ-ალაგ შელესილია დუღაბით. ოთახებში მოწყობილი იყო ჭები და წყლის რეზერვუარები. ადგილობრივი მოსახელობის თქმით, ქვაბებში ეკლესიაც ყოფილა გამოკვეთილი.
ბაიმაკი (ზოლოჩივის რაიონი)
ბაიმაკი (Баймаки) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ლვივის ოლქის ზოლოჩივის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 116 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზოლოჩივის რაიონის სოფლები (ლვივის ოლქი)
იუხარი-მოლუ
იუხარი-მოლუ (Yuxarı Mollu) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
დანიელა დესი
დანიელა დესი (Daniela Dessì; დ. 14 მაისი, 1957 — გ. 20 აგვისტო, 2016) — იტალიელი სოპრანო.
ბიოგრაფია
დანიელა დესი დაიბადა ქალაქ გენუაში. დაამთავრა პარმის კონსერვატორია, როგორც პიანისტმა. მოგვიანებით სიენის აკადემია გაიარა და სიმღერაში დახელოვნდა, რის შემდეგაც მისი კარიერა დაიწყო. დებიუტი მშობლიურ ქალაქში შედგა. იგი მაშინვე მიიწვიეს მსოფლიოს ყველაზე მნიშვნელოვან ფესტივალებზე. დესი ყველაზე ავტორიტეტულ დირიჟორებთან თანამშრომლობდა, მათ შორის იყვნენ კლაუდიო აბადო, რიკარდო შაილი, დანიელე გატტი, ჯან ლუიჯი ჯელმეტტი, კარლო მარია ჯულინი, კარლოს კლაიბერი, ჯეიმზ ლივაინი, ლორინ მააზელი, ზუბინ მეტა, რიკარდო მუტი, ჯუზეპე სინოპოლი, ასევე რეჟისორებთან, როგორებიცაა რობერტო დე სიმონე, პიერ ლუიჯი პიცცი, ლუკა რონკონი, ეტტორე სკოლა, ჯორჯო სტრელერი, ფრანკო ძეფირელი.
ის პირველი იტალიელი მომღერალია, რომელმაც შეძლო შეესრულებინა სამი როლი ერთ საღამოს — პუჩინის „ტრიპტიჰში“. დესსი პირველი არააზიელი იყო, რომელმაც შეასრულა მადამ დატერლაის პარტია ოპერიდან „ჩიო-ჩიო-სან“ (ნაგასაკი,იაპონია).
დანიელა დესის მრავალი დისკი და ალბომი აქვს გამოშვებული, მათ შორის, ისეთ ჩამწერ კომპანიებთან, როგორებიცაა „ემი“, „დოიჩე გრამაფონი“, „ფილიპსი“, „დეკა“. დესიმ უამრავ სატელევიზიო გადაცემაში მიიღო მონაწილეობა, რომელიც ოპერის პოპულარიზაციას ემსახურებოდა. მიღებული აქვს პრემიები: საერთაშორისო საოპერო ჯილდო, „საოპერო ოსკარი 2013“, ჯაკომო პუჩინის პრემია, არენა დი ვერონას ძენატელოს პრემია, ბრწყინვალე ქალბატონების პრემია 2013, პრემის ქალი ლიდერი, რომელიც გადაეცა EWMD-სგან და პავაროტის ოქროს პრემია 2014.
2002 წელს მან ცხოვრება ფაბიო არმილიატოს დაუკავშირა. წყვილი ერთად მონაწილეობდა ბევრ საოპერო ნაწარმოებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიელი მომღერლები კატეგორია:იტალიელი საოპერო მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 14 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2016
ელ-პინიონი
ელ-პინიონი (El Piñón) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16.834 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 544 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მაგდალენას დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ჯინჯართალა
ჯინჯართალა (Cincartala) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
მამადაანების მეორე ეკლესია
მამადაანების მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მამადაანების ჩრდილოეთით 1 კმ-ზე, ტყეში. აგებულია XIII-XIV საუკუნეებში.
მოგვიანებით ეკლესიისათვის სამხრეთით და ჩრდილოეთით ნახევარწრიულ-აფსიდიანი სათავსები მიუშენებიათ. ჩრდილოეთი მინაშენი ორი კარით უკავშირდება ეკლესიას. ერთი კარი თაღოვანია, მეორე — სწორკუთხა. მინაშენის აფსიდის ღერძზე გაჭრილია სარკმელი. სარკმლის ქვემოთ კედელზე ტრაპეზია მიდგმული. დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო სარკმელია. სამხრეთ მინაშენში შესასვლელი სამხრეთიდანაა. აფსიდისა და დასავლეთ კედელში თითო სარკმელია.
დიმიტრი შალიკაშვილი
დიმიტრი შალიკაშვილი (დ. 16 თებერვალი, 1896, თბილისი — გ. 8 მარტი, 1947) — ქართველი სამხედრო პირი.
ოჯახი
დიმიტრი შალიკაშვილის მამა, იოსებ (სოსიკო) შალიკაშვილი, 1848 წ. დაიბადა. სწავლობდა პეტერბურგის კადეტთა კორპუსში, მამის გარდაცვალების გამო, 18 წლის ასაკში იძულებული გახდა საქართველოში დაბრუნებულიყო და აქ გაეგრძელებინა სამხედრო სამსახური. მიუხედავად ამისა, მაინც მოახერხა დაემთავრებინა ქალაქ ოდესის რიშელიეს სახელობის ლიცეუმი. მოგვიანებით სამხედრო სამსახურს თავი დაანება და საზოგადოებრივ საქმიანობაზე გადაერთო. 1895 წელს იოსებ შალიკაშვილი არჩეულ იქნა სიღნაღის მაზრის თავად–აზნაურთა წინამძღოლად. იგი გამოირჩეოდა კეთილსინდისიერებით, სამართლიანობითა და საქმისადმი ერთგული დამოკიდებულებით. 1901 წელს, როდესაც საქართველოს თავად–აზნაურობა ემზადებოდა საქართველოს რუსეთთან შეერთების 100 წლისთავის აღსანიშნავად, იოსებ შალიკაშვილი თავად–აზნაურთა სადეპუტატო კრებაზე გამოსულა სიტყვით, სადაც ის ქართველ ხალხს მოუწოდებდა, რომ საჭიროა ასეთ ზეიმებზე უარის თქმა, საჭიროა სერიოზული დაფიქრება და პრინციპული მიდგომა ამ საკითხისადმი, ასეთი თამამი აზრის გამოთქმა იმ დროს სამოქალაქო გმირობის ტოლფასი იყო.იოსებ შალიკაშვილი 1904 წ. გარდაიცვალა და ანდერძის თანახმად მშობლიურ გურჯაანში დაკრძალეს, მის მიერვე აღდგენილ ეკლესიაში.
დიმიტრი შალიკაშვილის დედა – ნინო სტაროსელსკაია დიდად განათლებული პიროვნების, 1874-1884 წწ. ბაქოს გუერნატორის, ხოლო მოგვიანებით სენატორისა და კავკასიის მეფისნაცვლის მოადგილის, დიმიტრი სტაროსელსკის ქალიშვილი იყო. იგი ყოველ კეთილ საქმეში გვერდით ედგა თავის ქვისლს ილია ჭავჭავაძეს და ქართველ საზოგადო მოღვაწეებს. განსაკუთრებით დიდი დაეხმარა გენერალმა სტაროსელსკიმ "ქართველთა შორის წერა–კითხვის გამავრცელებელ საზოგადოებას".
ბიოგრაფია
დიმიტრი შალიკაშვილი თბილისში დაიბადა. 1914 წელს წარჩინებით, ვერცხლის მედალზე დაამთავრა ვაჟთა პირველი გიმნაზია და პეტერბურგის ვაჟთა კორპუსში ჩაირიცხა. I მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა რუსეთ–გერმანიის ფრონტზე, მიაღწია კაპიტნის ჩინს. 1918 წელს სამშობლოში დაბრუნდა და აქტიურად ჩაება დამოუკიდებელი საქართველოს აღმშენებლობის საქმეში. მსახურობდა საქართველოს სამხედრო სამინისტროს უცხოეთთან ურთიერთობის განყოფილებაში.
1920 წლის დეკემბერში ორდონანსის ოფიცერი დიმიტრი შალიკაშვილი ქართულ დიპლომატიურ მისიასთან ერთად, საქართველო–თურქეთის საკითხებზე თურქეთის მთავრობასთან მოსალაპარაკებლად ანკარაში იმყოფებოდა. შემდეგ მოლაპარაკების ამბები აღწერა მოგონებებში "ანგორა", რომელიც 1967 წელს დაიბეჭდა პარიზში, ჟურნალ "კავკასიონში". 1921 წ. თებერვალში, წითელი არმიის საქართველოში შემოჭრის დროს, იგი ჯერ კიდევ თურქეთში იყო და სამშობლოში ვეღარ დაბრუნდა. საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ, 1921 წლის მარტში, სტამბოლში ლტოლვილთა პირველი დიდი ნაკადი ჩავიდა: მთავრობის, დამფუძნებელი კრების, პოლიტიკური პარტიების, ქართული არმიის, გვარდიის შტაბის წევრები, სამხედრო პირები, იუნკერთა სკოლის კურსანტები. სტამბოლში შუა საუკუნეებიდან არსებობდა ქართული უბანი და დიასპორა, მე-19 საუკუნიდან კი – ქართველ კათოლიკეთა მონასტერი, სამონასტრო სკოლა და სტამბა. ლტოლვილებს პირველად დახმარება სწორედ მონასტერში აღმოუჩინეს. საომარ მდგომარეობაში მყოფ ქვეყანაში სამუშაოს შოვნა ძნელი იყო ამიტომ თავშესაფრის საძებრად დევნილებმა ევროპის ქვეყნებს მიაშურეს.
1922 წლის ბოლოს, დიმიტრი შალიკაშვილმა, სხვა ქართველ ოფიცრებთან ერთად, პოლონეთს შეაფარა თავი. პოლონეთის ხელისუფლებამ საუკეთესო პირობები შეუქმნა ლტოლვილებს. სამხედრო სკოლაში ჩარიცხეს იუნკერები და სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ ოფიცრის ჩინით სხვადასხვა პოლკებში მიავლინეს. ოფიცრები საცხოვრებლითა და სამსახურით უზრუნველყვეს. 30-იან წლებში პოლონეთში 200 ქართველი ცხოვრობდა. ქართველთა ერთობას ხელმძღვანელობდა ვარშავის ქართული სათვისტომო, მოქმედებდა "საქართველოს მეგობართა საზოგადოება", "საქართველოს დამხმარე კომიტეტის პოლონეთის განყოფილება", ახალგაზრდული კავშირი და სხვა. ქართველმა მეომრებმა არ მიიღეს პოლონეთის მოქალაქეობა, რადგან მათ სამშობლოში დაბრუნების იმედი ჰქონდათ. ისინი კონტრაქტის საფუძველზე მსახურობდნენ პოლონეთის არმიაში. მართალია მოქალაქეობის არქონის გამო მათ ვერ ნიშნავდნენ მაღალ თანამდებობებზე, მაგრამ სამხედრო წოდებებს ისევე უმატებდნენ, როგორც თვით პოლონელ ოფიცრებს. პოლონეთში წასულ ქართველ მხედრებს შორის იყვნენ გენერლები: ზაქარიაძე, ყაზბეგი, ჩხეიძე, კონიაშვილი; პოლკოვნიკები: ბაგრატიონი, ვაჩნაძე, მიქელაძე, კანდელაკი, ერისთავი; მაიორები: მაჭავარიანი, ტერიაშვილი, ფავლენიშვილი, კოვზიაშვილი, ძმები ქუთათელაძეები.
1932 წ. დიმიტრი შალიკაშვილი დაქორწინდა პეტერბურგიდან ვარშავაში ემიგრირებული გენერლის ასულზე – გრაფინია მარია რიუდიგერ–ბელიაევაზე. მასთან შეეძინა სამი შვილი – იოსებ ოთარ შალიკაშვილი, ჯონ მალხაზ შალიკაშვილი და ნინო ალექსანდრა გაალ შალიკაშვილი.
1939 წლის 1 სექტემბერს გერმანია თავს დაესხა პოლონეთს, გმირული წინააღმდეგობის მიუხედავად პოლონეთის არმია მალე დამარცხდა. ქართველ ოფიცრებს მობილიზაცია არ შეხებიათ, ისინი საკუთარი ინიციატივით ჩაებნენ ბრძოლაში, რათა ასე მაინც გადაეხადათ მადლობა იმ ქვეყნისათვის, რომელმაც შეიფარა და უპატრონა. გამოჩენილი მამაცობისათვის ბევრი ქართველი დაჯილდოვდა პოლონეთის საპატიო ორდენით.
პოლონეთის ოკუპაციის შემდეგ ქართველ ოფიცერთა ნაწილი პარტიზანებს შეუერთდა, ნაწილი კი გერმანია–საბჭოთა კავშირის ომის დაწყების შემდეგ ვერმახტის ქართულ ნაწილებში აღმოჩნდა, რადგან გერმანია მიაჩნდათ საბჭოთა იმპერიისაგან სამშობლოს დასახსნელად ერთადერთ რეალურ ძალად. ამ ბრძოლებში ბევრი ქართველი დაიღუპა, გადარჩენილთა ნაწილმა მოასწრო და 1944 წელს საბჭოთა არმიის პოლონეთში შესვლის შემდეგ დასავლეთში გაიხიზნა. მაიორი დიმიტრი შალიკაშვილი 1944 წლის ივნისამდე ნორმანდიაში (ჩრდილოეთ საფრანგეთი), ხოლო ივნისიდან 1945 წლის მაისამდე "ქართული შტაბის" დავალებით ჩრდილოეთ იტალიაში იმყოფებოდა და აქ პატრონობდა აღმოსავლეთ ევროპიდან ლტოლვილ ემიგრანტ და ტყვედ ჩავარდნილ "საბჭოთა ქართველებს". როცა ჩრდილოეთ იტალიაში ინგლისელები შევიდნენ, იგი დააკავეს, მაგრამ მალე გაათავისუფლეს. დიმიტრი შალიკაშვილის რუსულად დაწერილი დღიურებიდან ირკვევა, რომ მას არავითარი მონაწილეობა არ მიუღია ნაციზმის დანაშაულებრივ საქმიანობაში.
II მსოფლიო ომის შემდეგ დიმიტრი შალიკაშვილის ოჯახმა თავი ბავარიაში მცხოვრებ ნათესავებს შეაფარა. ომში გერმანიის დამარცხებამ უმძიმეს მდგომარეობაში ჩააყენა გერმანიის მხარეზე მებრძოლები. გარდა უკიდურესი ეკონომიკური გაჭირვებისა, დასავლეთის მიერ საბჭოთა მხარისათვის ყოფილი ტყვეების გადაცემის შემდეგ, ემიგრანტების გადაცემის საჭიროებაც დადგა. ძველი და ახალი ემიგრაცია მასობრივად ტოვებდა ევროპას და ამერიკაში გადადიოდა საცხოვრებლად. 1952 წელს შალიკაშვილებიც, მარიას ნათესავის, ბანკირ ჯორჯ ლათის დახმარებით, ამერიკის შეერთებულ შტატებში გადავიდნენ და ილინოისის შტატის ქალაქ პეორიაში დაბინავდნენ.
სიცოცხლის ბოლო წლებში დიმიტრი შალიკაშვილმა მოაწესრიგა თავისი ჩანაწერები და მოგონებების ძალიან საინტერესო ორი წიგნი დაგვიტოვა. ერთი ზემოთ ნახსენები "ანგორა" და მეორე – "კონსტანტინოპოლი", რომელშიც მოთხრობილია ქართველ ლტოლვილთა ცხოვრება სტამბოლში 1921–1922 წლებში. მოგონებათა გარდა, პოლონეთში ცხოვრების დროს იგი საინტერესო წერილებს აქვეყნებდა პარიზულ–ემიგრანტულ ჟურნალ "მხედარში", ამერიკაში გადასახლების შემდეგ კი — ნიუ–იორკში დაარსებულ გაზეთ "ქართულ აზრში".
დიმიტრი შალიკაშვილი გარდაიცვალა 1978 წელს. დაკრძალულია ჯორჯიის შტატის ქალაქ ატლანტაში. მისი ვაჟები ამერიკის შეერთებული შტატების სამხედრო სამსახურში შევიდნენ. უფროსი, ოთარ შალიკაშვილი გენერლის ჩინით გავიდა თადარიგში. ხოლო უმცროსი ჯონ (მალხაზ) შალიკაშვილი იყო ამერიკის შეერთებული შტატების სამხედრო შტაბების უფროსთა გაერთიანებული კომიტეტის თავმჯდომარე, ამერიკის შეერთებული შტატების პრზიდენტისა და თავდაცვის მინისტრის მთავარი სამხედრო მრჩეველი (ოთხი ვარსკვლავის მქონე გენერალი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 16 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1947 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ოკინავის პრეფექტურა
ოკინავის პრეფექტურა (იაპონ. 沖 縄 県, ოკინ.Uchinaa-chin ) - იაპონიის პრეფექტურა, რომელიც მდებარეობს რიუკიუს კუნძულებზე. ოკინავას პრეფექტურაში ცხოვრობს 1,457,162 ადამიანი (2020 წლის 2 თებერვლის მონაცემებით) და პრეფექტურას უჭირავს 2 280 კვადრატული კილომეტრის ფართობი.
ნაჰა არის ოკინავას პრეფექტურის დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი. პრეფექტურის სხვა, მნიშვნელოვან ქალაქებს შორისაა: ოკინავა, ურუმა და ურასაო. ოკინავას პრეფექტურა მოიცავს რიუკიუს კუნძულების ორ მესამედს, მათ შორისაა ოკინავას, დაიტისა და საკიშიმას ჯგუფებს, რომლებიც 1 000 კილომეტრზე არიან განფენილები, კაგოსიმის პრეფექტურის საცუნანის კუნძულებსა და ტაივანს შორის. ოკინავას პრეფექტურის უდიდესი კუნძული ოკინავას კუნძული ა, რომელიც იაპონიის მთავარი კუნძულებიდან ყველაზე მცირე და ყველაზე სამხრეთით მდებარეა. სწორედ ამ კუნძულზე ცხოვრობს პრეფექტურის მოსახლეობის უმრავლესობა. ოკინავას პრეფექტურის ძირძველი ეთნიკური ჯგუფია რიუკიანები, რომლებიც ასევე ცხოვრობენ კაგოსიმის პრეფექტურის ამამის კუნძულებზე.
ოკინავას პრეფექტურას მართავდა რიუკიუს სამეფო 1429 წლიდან და არაოფიციალურად შეუერთდა იაპონიას რიუკიუს შემოსევის შემდეგ 1609 წელს. ოკინავას პრეფექტურა ოფიციალურად დაარსდა 1879 წელს იაპონიის იმპერიის მიერ შვიდი წლის შემდეგ რიუკიუს დომენის არსებობის შემდეგ, როგორც ჰანის სისტემის ბოლო სამფლობელო. ოკინავას პრეფექტურა დაიპყრო ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა მოკავშირეთა მიერ იაპონიის ოკუპაციის დროს მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, რომელსაც მართავდა რიუკიუს კუნძულების სამხედრო მთავრობა 1945 – დან 1950 წლამდე და რიუკიუს კუნძულების სამოქალაქო ადმინისტრაცია 1950 წლიდან პრეფექტურის დაბრუნებამდე. პრეფექტურა იაპონიამ 1972 წელს დაიბრუნა. ოკინავას პრეფექტურა მოიცავს იაპონიის მთლიანი მიწის მასის მხოლოდ 0.6 პროცენტს.შეერთებული შტატების ძალების იაპონიის პერსონალიდან 26 000 (75%) სწორედ ოკინავას პრეფექტურაშია განლაგებული, რაც იაპონიასა და აშშ-ს შორის დავას იწვევს. მარცხნივ|მინი|ნაგო, ოკინავის პრეფექტურა
ისტორია
რიუკიუს კუნძულებზე ადამიანის არსებობის უძველესი მტკიცებულება ქვის ხანისაა და აღმოჩენილია ნაჰასა და იაეამაში. პალეოლითის ხანის ადამიანის ძვლის ზოგიერთი ფრაგმენტი ნაჰაში აღმოაჩინეს, მაგრამ არტეფაქტი დაიკარგა ტრანსპორტირებისას, ამიტომ მისი ზუსტი ასაკი უცნობია.
1945-1965 წლები
გასული საუკუნის 50-იანი წლების შუა პერიოდში აშშ-მა ოკინავაელებს მიწა ჩამოართვა ახალი ბაზების ასაშენებლად ან ამჟამად არსებული ბაზების გასაფართოებლად. მელვინის ფასის ანგარიშის თანახმად, 1955 წლისთვის სამხედროებმა 250 000 მაცხოვრებელი გადაასახლეს.
1965-1972 (ვიეტნამის ომი)
1965 და 1972 წლებში ოკინავა შეერთებული შტატების მთავარი სადგომი იყო ჩრდილოეთ ვიეტნამისკენ მიმართული სამხედრო ოპერაციების დროს. გუამთან ერთად, კუნძულები გახდა გეოგრაფიულად სტრატეგიული საჰაერო ხომალდი ფარული დაბომბვის მისიებისათვის კამბოჯასა და ლაოსში.
ოკინავაში მდებარე აშშ-ს სამხედრო ბაზები გახდა ვიეტნამის ომის საწინააღმდეგო სენტიმენტალური წერტილი. 1969 წლისთვის 50 000-ზე მეტი ამერიკელი სამხედრო მოსამსახურე იყო განლაგებული ოკინავაზე. შეერთებული შტატების თავდაცვის დეპარტამენტმა ოკინავას ,,წყნარი ოკეანის ქვაკუთხედი" უწოდა. ეს ლოზუნგი აღბეჭდილი იყო აშშ-ს ადგილობრივი სამხედრო სანომრე ნიშნებით.
1972 წელს აშშ-ს მთავრობამ კუნძულები გადასცა იაპონიის ადმინისტრაციას.
თანამედროვე ისტორია
მინი|შისა ოკინავას პრეფექტურა წარმოადგენს იაპონიის მიწის ზედაპირის 0.6 პროცენტს, რომლის 18%-ც ამერიკის შეერთებული შტატების ბაზები იკავებს.
2009 წელს იაპონიის ახალი მთავრობა მოვიდა სათავეში და გაყინა აშშ-ს ძალების გადაადგილების გეგმა, მაგრამ 2010 წლის აპრილში გამოხატა მათი დაინტერესება საკითხის მოგვარებაში შეცვლილი გეგმის შემოთავაზებით.
2016 წლის 21 დეკემბერს იაპონიას დაუბრუნდა 10 000 ჰექტარი ოკინავას ჩრდილოეთის სასწავლო ტერიტორია.
2018 წლის 25 ივნისს, ოკინავას მოსახლეობამ ზღვაში საპროტესტო დემონსტრაცია გამართა დაგეგმილი მიწის სამელიორაციო სამუშაოების წინააღმდეგ, იაპონიის ყველაზე სამხრეთ კუნძულ პრეფექტურაში აშშ-ს სამხედრო ბაზის გადასაადგილებლად პროტესტმა ასობით ადამიანი მოიყარა.
დემოგრაფია
იაპონიის მთავრობა არ აღიარებს, მაგრამ ადგილობრივი მკვიდრი რიუკიანები წარმოადგენენ ოკინავას პრეფექტურის მოსახლეობის უმეტეს ნაწილს. რიუკიანები ასევე არიან ამამის კუნძულების მთავარი ეთნიკური ჯგუფი ჩრდილოეთით. დიდი ოკინავური დიასპორის თემები არსებობენ ისეთ ადგილებში, როგორიცაა სამხრეთ ამერიკა და ჰავაი. ამერიკული სამხედრო ბაზების შემოღებასთან ერთად, ოკინავაში მზარდი ნახევრად ამერიკელი ბავშვების რიცხვია, მათ შორისაა პრეფექტურის გუბერნატორი დენი თამაკი. პრეფექტურაში ცხოვრობს მცირე რაოდენობით იაპონელებიც.
იაპონიის აღწერის მონაცემების მიხედვით,, ოკინავას პრეფექტურას მოსახლეობის მუდმივი დადებითი მატება აქვს 1960 წლიდან.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონიის პრეფექტურები კატეგორია:აშშ-იაპონიის ურთიერთობები
Dark Sky Island
Dark Sky Island — ირლანდიელ მომღერალ და მუსიკოს ენიას რიგით მერვე სტუდიური ალბომი. მისი გამოცემის შესახებ ცნობილი გახდა 2015 წლის სექტემბერში. სახელწოდება, პირველი სინგლი და სიმღერების სია ცნობილი გახდა 7 ოქტომბერს. ალბომი, გარდა CD და ციფრული ვერსიებისა, გამოიცემა გრამფირფიტაზე.
ალბომის სახელწოდება შთაგონებულია სარკის კუნძულის აღწერით, რომელიც მოცემულია რომა რაიანის პოეზიის წიგნებში.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ტექსტი - რომა რაიანი, მუსიკა - ენია, სიმღერების პროდიუსერი - ნიკი რაიანი.
ყოველკვირეული ჩარტები
ალბომი აგრეთვე მოხვდა Billboard-ის Top New Age Albums-ში, #10 პოზიციაზე
სერტიფიცირებები და გაყიდვები
!scope="row"| სამხრეთი კორეა
სქოლიო
კატეგორია:2015 წლის ალბომები კატეგორია:ენიას ალბომები კატეგორია:Warner Music Group-ის ალბომები
ვლადიმერ ბაქრაძე
ვლადიმერ ბაქრაძე — პოლიტიკური მოღვაწე (სოციალ–დემოკრატი) და ლიტერატურის კრიტიკოსი.
ვლადიმერ (ლადო) ბაქრაძე 1884 წ. დაიბადა. დაამთავრა ქუთაისის გიმნაზია და სწავლა ჯერ ოდესის, შემდეგ ჟენევის უნივერსიტეტში განაგრძო. 1905 წლის რევოლუციის შემდეგ ის ცოტა ხნით ჟენევიდან სამშობლოში დაბრუნდა და თანამშრომლობდა ქართულ სოციალ–დემოკრატიულ პრესაში, სადაც აქვეყნებდა პოლიტიკური ხასიათის წერილებს. უმთავრესად კი ცნობილი იყო როგორც ლიტერატურული კრიტიკოსი.
პირველი მსოფლიო ომის დროს ლადო ბაქრაძე ბაქოში ცხოვრობდა, სადაც მასწავლებლად მუშაობდა, ორი წელი ქართულ კოლონიას თავმჯდომარეობდა და ქართველებისა და კავკასიის ერთა ურთიერთობების შესახებ წერილბს აქვეყნებდა ქართული ჟურნალში „წყარო“ (გამოდიოდა ბაქოში) და აზერბაჯანულ გაზეთში „კასპიი“.
საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ ვლადიმერ ბაქრაძე შედიოდა პოლონეთის ქართულ მისიაში და იღწვოდა ქვეყნის ოფიციალური ცნობისათვის ნიადაგის მოსამზადებლად, ქართველი და პოლონელი ხალხების უფრო მეტად დასაახლოებლად. ამ დელეგაციაში მას მთავარი ადგილი ეჭირა და პოლიტიკურ ხელმძღვანელობას უწევდა.
საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ვლადიმერ ბაქრაძე ემიგრაციაშია, ცხოვრობდა ოდენკურ-სოშოში. დიდხანს იყო ადგილობრივ ქართველთა სათვისტომოს თავმჯდომარე. მისი ძალისხმევით მოეწყო იქ ქართული კერა საკუთარი მიწით და შენობით, რომელსიც მოთავსებული იყო ქართული სასადილო და მშვენიერი ბიბლიოთეკა (მეორე მსოფლიო ომის დროს დაინგრა), სადაც ხშირად კითხულობდნენ ლექციებს.
ლადო ბაქრაძის პირადი ცხოვრება და დაკრძალვის ადგილი უცნობია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი კრიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1884
Britney Jean
Britney Jean — ამერიკელ პოპ-მომღერალ ბრიტნი სპირსის რიგით მერვე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2013 წლის 29 ნოემბერს. იგი გამოიცა ლეიბლზე RCA, მასე შემდეგ, რაც მომღერალი 2011 წელს Jive Records-ს დაშორდა. ალბომის ჩაწერაში მრავალი პროდიუსერის გარდა მონაწილეობდნენ ბრიტნის და, ჯეიმი ლინი, T.I., და will.i.am.
სიმღერების სია
ინფორმაცია აღებულია ალბომის ანოტაციიდან.
სერტიფიცირებები და გაყიდვები
!scope="row"| სამხრეთი კორეა !scope="row"|აშშ
სქოლიო
კატეგორია:პოპ-ალბომები კატეგორია:2013 წლის ალბომები კატეგორია:ბრიტნი სპირსის ალბომები კატეგორია:RCA Records-ის ალბომები კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები კატეგორია:Sony Music Entertainment-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები will.i.am-ის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები უილიამ ორბიტის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები Diplo-ს პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები დავიდ გეტას პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები Dr. Luke-ის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები ნიკი რომეროს პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები Cirkut-ის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები ჩიკო ბენეტის პროდიუსერობით
ვიკუნია (გვარი)
ვიკუნია (Vicugna) — მცოხნელ ძუძუმწოვართა გვარი აქლემისებრთა ოჯახისა. აერთიანებს ორ სამხრეთამერიკულ სახეობას: ვიკუნიასა და ალპაკას. ადრე ეს სახეობები ლამის გვარში შედიოდნენ.
ადრე ითვლებოდა, რომ ალპაკა ჰუანაკოსაგან წარმოიშვა, თუმცა 2001 წელს ლონდონის სამეფო საზოგადოების ერთ-ერთ ჟურნალში ალპაკის დნმ-ის შესახებ გამოქვეყნებული ინფორმაციის მიხედვით იგი მიეკუთვნა ვიკუნიის გვარს. დოკუმენტში მითითებულია, რომ ალპაკა ვიკუნიისგანაა წარმოშობილი და არა ჰუანაკოსგან, თუმცა მოგვიანებით მნიშვნელოვანი ჯვარედინი ჰიბრიდიზაცია მოხდა შინაურ ლამასა და ალპაკას შორის.
სქოლიო
*
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 2018: ჯგუფი B
მინი|2018 წლის რუსული [[საფოსტო მარკა მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 2018-ის B ჯგუფის მონაწილე გუნდებით.]] 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის B ჯგუფის მატჩები 2018 წლის 15-დან 25 ივნისამდე პერიოდში გაიმართა. ამ ჯგუფში წარმოდგენილნი იყვნენ პორტუგალია, ესპანეთი, მაროკო და ირანი. საუკეთესო შედეგის მქონე ორმა გუნდმა მერვედფინალში გააგრძელა ასპარეზობა.
ცხრილი
მერვედფინალში:
ინტერნეტ-რესურსები
კატეგორია:მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 2018
სანებელის ნაეკლესიარი
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
თელავის პირველი საჯარო სკოლა
თელავის პირველი საჯარო სკოლა — ვაჟა-ფშაველას სახელობის შენობა. ისტორიული ძეგლი. მდებარეობს ილია ჭავჭავაძის მოედანზე. პირვანდელი სახით არ არის შემორჩენილი. სკოლა 1758 წელს დაუარსებია ერეკლე II-ს. თავდაპირველად ატარებდა ფილოსოფიური სკოლის სახელს. 1782 წელს გადაუკეთებიათ სასულიერო სემინარიად. იარსება 1801 წლამდე. მისი პირველი რექტორი იყო გაიოზ ნაცვლიშვილი. 1808 წელს თელავის საულიერო სემინარიის შენობაში გაიხსნა სასულიერო სასწავლებელი რომელიც 1917 წელს გადაკეთდა ვაჟთა გიმნაზიად. აქ სწავლობდნენ ვაჟა-ფშაველა, რაფიელ ერისთავი, ნიკო შიუკაშვილი, იროდიონ ევდოშვილი, ლადო მესხიშვილი, კოტე მარჯანიშვილი, სანდრო ახმეტელი, ივანე ბერიტაშვილი და სხვა. 1921 წლიდან ვაჟთა პირველი გიმნაზია თელავის პირველ საშუალო სკოლად მოიხსენიებოდა. სკოლას აქვს ყველა საგნობრივი კაბინეტი და 20 საკლასო ოთახი. შენობა ორსართულიანია, ნაგებია ქვითა და აგურით, გადახურულია თუნუქით.
ლიტერაუტურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები კატეგორია:საქართველოს სკოლები კატეგორია:თელავი
ახალი რუსული ენციკლოპედია
ახალი რუსული ენციკლოპედია (რუსულ ენაზე - "NRE") - 19 ტომიანი უნივერსალური ენციკლოპედია, რომელიც შეიცავს 60 ათასზე მეტ სტატიას. ენციკლოპედია წარმოადგენს ინფორმაციის ფუნდამენტურ ნაკრებს მსოფლიოს ყველა ქვეყნის, ხალხისა და ენის, კონტინენტების, ოკეანეების, ზღვების, მდინარეების და ტბების, ცხოველებისა და მცენარეების შესახებ, ასევე, მსოფლიოში ფუნდამენტური მეცნიერებების, ხელოვნების ტიპების და ჟანრების, კულტურული და ისტორიული ეპოქების, პოლიტიკის, მეცნიერების, კულტურის, სპორტის ცნობილი სახეების შესახებ. ახალი რუსული ენციკლოპედია მიზნად ისახავს მკითხველთა ფართო სპექტრის დაინტერესებას - დაწყებული სკოლის მოსწავლეებიდან სტუდენტებამდე, განათლების სხვადასხვა დარგის სპეციალისტების, კულტურის მოღვაწეების, პოლიტიკოსების, მეწარმეების და ა.შ ჩათვლით..
გამოქვეყნებულია 2003 წლიდან გამომცემლობა "ენციკლოპედიის" მიერ. გამომცემობა შედის სამეცნიერო საგამომცემლო ცენტრის "INFRA-M" - ის კომპანიების ჯგუფში, რომელიც დაარსდა 2002 წელს. 2020 წლამდე, მას ხელმძღვანელობდნენ ამ საგამომცემლო პროექტის მთავარი ინიციატორები ახალი ენციკლოპედიის გამოსაცემად - 2001 წლამდე "დიდი რუსული ენციკლოპედიის" ყოფილი სამეცნიერო რედაქტორი, ეკონომიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი ნატალია ნიკოლოზის ასული შაპოვალოვა  და გამომცემლობის მთავარი რედაქტორი - აკადემიკოსი ვიქტორ ივანეს ძე დანილოვ-დანილიანი; 2020 წლის მაისში ახალი გენერალური დირექტორი გახდა პეტრე ალექსანდრეს ძე ბერბეროვი, კომპანია "INFRA-M-ის" ელექტრონული ბიბლიოთეკების სისტემების სსქციო საზოგადოება  "ЗНАНИУМ"- ის დირექტორი,
თავდაპირველად დაიგეგმებოდა თორმეტტომეულის გამოცემა, მაგრამ მოგვიანებით მათი რიცხვი 19-ით შეიცვალა და საბოლოოდ, გამოიცა 36 წიგნში გამოიცა. პირველი ორი ტომი გამოიცა ცალკე წიგნებად, მესამე ტომი და შემდგომი ტომები გამოიცა ნახევარტომებად. 2018 წლის იანვარში გამოქვეყნდა უკანასკნელი 19 (2) ტომი, რომელიც ასევე შევიდა ასტრონომიის, ბიოლოგიის, გეოგრაფიის, გეოლოგიის, დემოგრაფიის, მათემატიკის, მეცნიერების, ფიზიკის, ქიმიის, ეკოლოგიისა და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა საკითხები.
თემატური განყოფილებები
არქეოლოგია; არქიტექტურა და სახვითი ხელოვნება; ასტრონომია; ბიოლოგია; სამხედრო საქმე; გეოგრაფია; გეოლოგია; გეოდეზია და კარტოგრაფია; ლიტერატურა; მათემატიკა; მედიცინა; მუსიკა; განათლება და პედაგოგიკა; სამამულო და მსოფლიო ისტორია; პოლიტოლოგია; სამართალი; მრეწველობა; სოფლის მეურნეობა; კომუნიკაციის თანამედროვე საშუალებები; სოციოლოგია; სპორტი; თეატრი და კინო; ტექნიკა; ტრანსპორტი; ფიზიკა; ფილოსოფია; ქიმია; ეკონომია; ეთნოგრაფია და სხვა.
სამეცნიერო-სარედაქციო საბჭო
ახალი რუსული ენციკლოპედიის საავტორო და სამეცნიერო-სარედაქციო მუშაობისაკენ მიმართული იყო რუსეთის, ახლო და საზღვარგარეთის სამეცნიერო ცენტრების წამყვანი ექსპერტების ყურადღება. ავტორთა, ექსპერტთა, რედაქტორთა გუნდი წარმოადგენს როგორც ტრადიციულ სამეცნიერო სკოლებს, ასევე სამეცნიერო აზროვნების ახალ მიმართულებებს.
ახალი რუსული ენციკლოპედიის მთავარი რედაქტორია რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი ნეკიპელოვი ა. დ
გამომცემლობა "ენციკლოპედიის" მთავარი რედაქტორი - რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი დანილოვ-დანილიანი ვ. ი.
სარედაქციო საბჭოს წევრები: ანანიჩ ბ. ვ., ანინსკი ლ. ა., ანტონოვა ი. ა., ბალუევსკი იუ. ნ., ბერლიანტ ა. მ., ბოროდულინ ვ. ი., ვასილიევი ა. მ., გლებოვა ლ. ს., გუსეინოვი ა. ა., ვედერნიკოვი ა. ა., დავიდოვ ვ. მ., დმიტრიევსკი ა. ნ., ჟურავლევი ვ. ვ., ივანოვი ბ. იუ., კასიმოვი ნ. ს., კოზლოვი ვ. ვ., ლენსკი ბ. ვ., ლუნინი ვ. ვ., მილოვანოვი ვ. ი., მირონენკო ნ. ს., მოროზოვი ა. ი., მუდრიკ ა. ვ., ნარინსკი მ. მ., ოგურცოვი ა. პ., ოსტანკოვი ვ. ი., პავლოვი დ. ს., პალეევი ნ. რ., პალცევი მ. ა., პრუდნიკოვი ვ. მ., რაზლოგოვი კ. ე., როგოვოი ვ. მ., სკვორცოვი ა. ს., სტოჩიკი ა. მ., სურიტები ე. ია., ტიკუნოვი ვ. ს., ტიხომიროვი იუ. ა., ტკაჩენკო ა. ა., ცაპ დ. ს., ჩერნოვი იუ. ი., შაპოვალოვა ნ. ნ., შერჩაკოვი ი. ა.
ბმულები
კატეგორია:ენციკლოპედიები კონტინენტის მიხედვით კატეგორია:რუსული ენციკლოპედიები
ინტერკალაცია (ქიმია)
ინტერკალაცია — მოლეკულის ან ჯგუფის შექცევათი ჩართვა სხვა მოლეკულებსა და ჯგუფებს შორის.
დნმ-ის ინტერკალაცია
მინი|მარჯვნივ|300პქ|[[ეთიდიუმის ბრომიდის მოლეკულა ინტერკალირებს დნმ დუპლექსის ადენილურ ფუძეებს შორის]]
დნმ-ში მუტაგენების მრავალი მოლეკულა ისმება (ინტერკალირდება) ფუძეების ორ მეზობელ წყვილებს შორის. ამ კავშირების უმეტესობას, მაგალითად ეთიდიუმს, დაუნორუბიცინს, დოქსორუბიცინსა და თალიდომიდს აქვთ არომატული სტრუქტურა. საიმისოდ, რომ ინტერკალირებადმა კავშირმა მოახერხოს ფუძეებს შორის მოთავსება, ისინი უნდა დაშორდნენ ერთმანეთს და ამგვარად დაშალონ და დაარღვიონ ორმაგი სპირალის სტრუქტურა. დნმ-ის სტრუქტურაში ეს ცვლილებები ხელს უშლიან ტრანსკრიფციასა და რეპლიკაციას, იწვევენ მუტაციებს. ამიტომ ინტერკალირებადი კავშირები ხშირად წარმოადგენენ კანცეროგენებს, რომელთაგან უფრო მეტად ცნობილია — ბენზოპირენი, აკრიდინები, აფლატოქსინი და ეთიდიუმის ბრომიდი. ამ ნეგატიური თვისებების (ტრანსკრიპციისა და დნმ-ის რეპლიკაციისთვის ხელის შეშლის) მიუხედავად, ინტერკალირებადი კავშირები ქიმიოთერაპიაში გამოიყენება კიბოს სწრაფად ზრდადი უჯრედების დასათრგუნად.
სქოლიო
კატეგორია:ბიოლოგიური გამოკვლევების მეთოდები კატეგორია:დნმ
ველიკო-ტარნოვო
ველიკო-ტარნოვო (Велико Търново) — ქალაქი ბულგარეთში. წარმოადგენს ველიკო-ტარნოვოს ოლქისა და ველიკო-ტარნოვოს თემის ადმინისტრაციულ ცენტრს. მდებარეობს მდინარე იანტრის ხეობის კლდოვან ფერდობზე, ბალკანების ჩრდილოეთ მთისწინეთში, სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი გზების გადაკვეთის ადგილას. ქალაქის მოსახლეობა 2011 წლის მონაცემებით 67 099 კავს შეადგენდა. ბულგარეთის ძველი დედაქალაქი (XII—XIV საუკუნეებში) ცნობილია არქიტექტურული ძეგლებით რის გამოც უამრავ ტურისტს იზიდავს.
სქოლიო
კატეგორია:ბულგარეთის ქალაქები
შინოს მყინვარი
შინოს მყინვარი — მყინვარი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავკასიონის ჩრდილოეთ გამყოლი ქედის ერთ-ერთ შემადგენელ სუბმერიდიანულ განშტოებაზე, მდინარეების თერგისა და ხდის წყალგამყოფ ყუროს ქედზე. განლაგებულია მწვერვალ შინოს აღმოსავლეთ კალთაზე.
სქოლიო
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის მყინვარები
ბაირაკი (ბალაკლიის რაიონი)
ბაირაკი (Байрак) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხარკივის ოლქის ბალაკლიის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 205 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბალაკლიის რაიონის სოფლები
იუხარი-ხოჯამუსახლი
იუხარი-ხოჯამუსახლი (Yuxarı Xocamusaxlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
ელ-რეტენი
ელ-რეტენი (El Retén) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 830 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 268 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მაგდალენას დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ნიფჩი
ნიფჩი (Nifçi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	259 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
სამაროვანი ნაშალა
სამაროვანი ნაშალა — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ თეთრი წყლების სამხრეთით, ბურთულად წოდებულ ადგილზე. 1974 წელს შეისწავლა არქეოლოგიური კვლევის ცენტრმა და კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ. თარიღდება ძვ. წ. II და I ათასწლეულების მიჯნით. სადაზვერვო თხრილში (სიგრძე — 7,75 სმ, სიგანე — 0,4 მ), 0,2 მ სიღრმეზე. აღმოჩნდა 4 სამარხი, რომელთა უმეტესობა განადგურებულია. „ნაშალის“ არქეოლოგიური მასალა (თიხის ჭურჭელი, ბრინჯაოს მახვილები, სამკაულები, სხვადასხვა მასალის მძივები) თეთრი წყლების სამაროვნის იდენტურია.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ჩორჩობინა
ჩორჩობინა (Çorçorbinə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
კოპალას ეკლესია (სიონი)
კოპალას ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის ძველ სოფელ სიონში (ამჟამად დაფარულია წყლით). განეკუთვნებოდა გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია ნაგები იყო საშუალო ზომის ნატეხი ქვით. გარეთა კუთხეებისა და ზოგი არქიტექტურული ელემენტის წყობაში გამოყენებული იყო ტლანქად დამუშავებული შირიმი. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში ჰქონდა. ოდნავ ნალისებრი აფსიდის ღერძზე გაჭრილი ვიწრო და მაღალი სწორკუთხა სარკმელის ქვემოთ, კედელზე, მართკუთხა ტრაპეზი იყო მიდგმული. აფსიდის ორივე გვერდში მოწყობილი იყო თითო პატარა კვადრატული ნიში. მსგავსი ერთი ნიში იყო დასავლეთ კედლის სამხრეთ ნაწილში. კედლები დასრულებული იყო შირიმის თაროსებრი ლავგარდნიით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კრასნი-სულინის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი
კრასნი-სულინის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი (Александро-Невский храм) — მართლმადიდებლური ტაძარი კრასნი-სულინში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.
მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქ. კრასნი-სულინი, პირველი მაისის ქუჩა № 3.
ისტორია
1898 წელს ეკლესიის აშენებაზე მრევლმა თანხმობა მიიღო. მისი აშენება საკუთარი სახრებით გადაწყვიტა მეტალურგიული ქარხნის მფლობელმა ნიკოლოზ პეტრეს ძე პასტუხოვმა. მშენებლობის დასრულებისა და მიწის იჯარის გასვლის შემდეგ აგებული ეკლესია გადაეცემოდა დონელ კაზაკებს. მშენებლობის გეგმას ხელი მოაწერა ეპარქიის არქიტექტორმა, რომელიც დააკვირდებოდა მშენებლობას.
ქვის ტაძრის მშენებლობა გაგრძელდა 1900 წლამდე. ამ პერიოდში იგი აკურთხეს კიდეც. ტაძარს 1 000 მომლოცველის ერთდროულად დატევა შეეძლო.
ტაძართან ახლოს ააგეს სამეურნეო შენობები, რომელიც დღემდეა შემორჩენილი. ეკლესიასთან ააგეს და ფუნქციონირებდა სამრევლო სკოლა, სადაც მუშაობდნენ ის ბავშვები ვისი მშობლებიც ნიკოლოზ პასტუხოვის მეტალურგიულ ქარხანაში მუშაობდნენ. სკოლაში მასწავლებლებად მუშაობდნენ ალექსანდრე ნეველის ტაძრის მღვდელმსახურები.
ეკლესია მოქმედებდა 1900 წლიდან 1931 წლამდე. შემდეგ ეკლესია დახურეს. ეკლსია სანახევროდ დაინგრა. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ეკლესიის შენობას დაეცა და აფეთქდა ბომბი. საბჭოთა ძალების მიერ დასახლების გათავისუფლების შემდეგ ტაძარი გაძარცვეს და დაანგრიეს კიდეც.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
არზამასის აღდგომის ტაძარი
არზამასის აღდგომის ტაძარი (Воскресенский собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი არზამასში (ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი). მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.
ეკლესიას დომინირებული მდგომარეობა უკავია არზამასის ტაძრის მოედანზე. იგი ააშენეს 1812 წელს და მიუძღვნეს რუსი ხალხის გამარჯვებას 1812 წლის რუსეთ-საფრანგეთის ომში.
შენობის ასაშენებლად დაიხარჯა 5,5 მლნ აგური, 1 000 კუბური მეტრი ფუნდამენტის ქვა და 164 ტონა რკინა. ეკლესიის პროექტი შეადგინა ადგილობრივმა მაცხოვრებელმა მიხაილ კორიფსკმა (1788-1851 წწ.), რომელიც იყო ცნობილი რუსი არქიტექტორის ა. ვორონიხინის მოსწავლე.
არზამასის აღდგომის ტაძარი ქალაქის უმნიშვნელოვანესი ღირსშესანიშნაობაა. იგი დაგას მაღალ გორაზე. შენობას აქვს ბერძნული ჯვრის ფორმა, რომელიც ჩასმულია კვადრატში. ტაძრის სიგრძე და სიგანე არის 30 საჟენი (63 მეტრი და 90 სმ), ხოლო სიმაღლე 22 საჟენი (46 მ 86 სმ). ფრონტონებზე გამოსახულია ბიბლიური სცენების ამსახველი ფრესკები: „ქრისტეს აღდგომა“ (აღმოსავლეთის ფრონტონი), „აბრაამის მიერ სამების ხილვა“ (სამხრეთი ფრონტონი), „ყველა წმინდანის კრება (დასავლეთი ფრონტონი), „ღვთისმშობლის საფარველი“ (ჩრდილოეთის ფრონტონი).
2009 წლის სექტემბერში ეკლესიას სტუმრობდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის პატრიარქი კირილე.
2017 წლის 13 აგვისტოს, რუსეთის პატრიარქის კირილეს დაბადების 150 წლისთავთან დაკავშირებით არზამასის აღდგომის ტაძარში ლიტურგია აღავლინა მოქმედმა პატრიარქმა კირილემ.
სქოლიო
კატეგორია:არზამასის ტაძრები კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
არომატულობა
მინი|მარჯვნივ|300პქ არომატულობა — ზოგიერთი ქიმიური კავშირის განსაკუთრებული თვისება, რომლის წყალობითაც უჯერი ბმების შეკავშირებული რგოლები ანომალურად მაღალ სტაბილურობას ავლენენ; იმაზე მაღალს, ვიდრე მოსალოდნელი იყო მხოლოდ ერთი შეკავშირების შემთხვევაში.
არომატულობას არ აქვს პირდაპირი კავშირი ორგანული ნაერთის სუნთან და წარმოადგენს ცნებას, რომელიც ახასიათებს ორმაგი გმების შემცველი ზოგიერთი ციკლური მოლეკულის სტრუქტურულ და ენერგეტიკულ ერთობლიობას. ტერმინი „არომატულობა“ დამკვიდრდა იმიტომ, რომ თავდაპირველად ამ კლასის ნივთიერებების წარმომადგენლები სასიამოვნო სუნს ფლობდნენ.
არომატულ კავშირებს განაკუთვნებენ სხვადასხვა აგებულების მქონე მოლეკულებისა და იონების ვრცელ ჯგუფს, რომელიც აკმაყოფილებს არომატულობის კრიტერიუმებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფიზიკური ორგანული ქიმია
მამადაანების მთავარანგელოზთა ეკლესია
მამადაანების მთავარანგელოზთა ეკლესია  — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მამადაანებში, 0,7 კილომეტრზე, სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით. გარეთა კუთხეების წყობაში შედარებით მოზრდილი ქვებია გამოყენებული. ძლიერ დაზიანებულია: მთლიანადაა ჩამოშლილი კამარა და კონქი, მონგრეულია გრძივი კედლების ზედა ნაწილები. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდეშია, კარი ორივე მხრიდან თარაზულადაა გადახურული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. აფსიდში, სარკმლის ორივე მხარეს, თითო კონქის ქუსლის დონეზე პატარა ნიშა. დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო სწორკუთხა სარკმელია. კედლების ზედაპირი სქელი ბათქაშთაა გასწორებული. ეკლესიას შემორტყმუილი აქვს ნატეხი ქვით ნაგები დაბალი გალავანი.