cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ქურთები
არსებობს თუ არა რეალური ქურთისტანი
რაც შეეხება საქორწილო რიტუალს: ეზიდებში საქორწინო გარიგება დღემდე მიღებული ტრადიციაა, რომელიც როგორც წესი ქალიშვილის ოჯახში ხდება. თავდაპირველად ვაჟის მხრიდან სტუმრობენ მთხოვნელები, ძირითადად უფროსი თაობის წარმომადგენლები 3-4 კაცი (მამაკაცებიც და ქალებიც). ქალიშვილის მოწონების შემთხვევაში, სტუმრები მასპინძელს უთახმდებიან სასიძო საცოლესთან და მის მშობლებთან გაცნობის თარიღზე. გაცნობის შემდეგ, თუ სასიძო თანახმაა შეირთოს ქალი, ვაჟის მშობლები ხელს სთხოვენ ქალის მშობლებს. წესისამებრ, საპატარძლოს მშობლები ცოტა დროს ითხოვენ, ოჯახში მოსათათბირებლად, რა თქმა უნდა ამ შემთხვევაში გადამწყვეტი სიტყვა საპატარძლოზეა. ქალიშვილის მხრიდან დადებითი პასუხის შემთხვევაში, სასიძოს მხარე, საპატარძლოს უკეთებს თითზე ბეჭედს (ბელგას) და იწყება მზადება ნიშნობისთვის; ნიშნობაც საპატარძლოს ოჯახში ხდება, სადღესასწაულო სუფრისა და მუსიკის თანხლებით, რომელსაც სასიძოს და მის მშობლებთან ერთად უახლოესი ნათესავები და მეგობრები ესწრებიან. სასიძოს მხარე საჩუქრებს გადასცემს საპატარძლოს ოჯახის წევრებს - დედა, მამა, და, ძმა და ა.შ. რის შემდეგაც, სტუმრების თანდასწრების აცხადებენ ქალ-ვაჟის ნიშნობას. ადათის მიხედვით, ამ დროს ქალიშვილს უკეთებენ shara buke ე.ი. საპატარძლოს თავსაფარს, ასევე საპატარძლოს უკეთებენ მთავარ ნიშნობის ბეჭედს gustilka nishane, რომელიც ქალიშვილის ოფიციალური დანიშვნის მაუწყებელია. ასევე საპატარძლოს უკეთებენ ბეჭედს, სამაჯურს, ძეწკვს. ეს იმის აღსანიშნავად რომ სასიძოს უფლება აქვს ესტუმროს საცოლეს (რია ვაკირნე). ცერემონიის შემდეგ ქალიშვილის მშობლებიდან ძირითადად მამა აწარმოებს მოლაპარაკებას სასიძოს მშობლებთან გამოსასყიდის (კალანის) შესახებ.
რაც შეეხება ქორწილს, ეზიდთა ქორწილი საკმაოდ მხიარულია და მრავალფეროვანია, როგორც საპატარძლოს ასევე სასიძოს მხრიდან იწყებენ მზადებას ქორწილისათვის, ქორწილის წინა დღეს სტუმრების ნაწილი სასიძოს მხრიდან იკრიბება მის სახლში და ემზადება ქორწილისათვის, ამ დროს ახალგაზრდობა ეხმარება მეჯვარეს (ბრაზავა), რათა მორთონ ხის ტოტი (დარა მრაზა) კანფეტებით, ხილით და ფულით, რომელიც ბარაქის, კეთილდღეობისა და ბედნიერების სიმბოლოა და ტრადიციულად იეზიდების საყვარელ ცეკვის (გოვანდის) თანხლებით მიმდინარეობს. ამ დროს საპატარძლოს ოჯახში ამზადებენ მზითვებს. მზითევი ითვალისწინებს ყველა საჭირო ნივთს ახალშექმნილი ოჯახისთვის. ხოლო ქორწილის დღეს სადღესასწაულო სუფრის შემდეგ, პატარძლის წაყვანამდე, აუცილებლად მისი ძმა ან ნათესავი ბიჭი, მას წელზე სამჯერ შემოახვევს ბაფთას: პირველი გულისხმობს კეთილდღეობის ჩასახვას, მეორე სიკეთის დანერგვას, მესამე კი კეთილ საქმეს. ამას გარდა სასიძო ვალდებულია გამოისყიდოს balgie buke ანუ საპატარძლოს ბალიში, სარძლოს ძმისგან ან ნათესავი ბიჭისგან, ძირითადად დღეისდღეისობით ბალიშს გამოსასყიდის გარეშე აძლევენ ანუ ჩუქნიან სასიძოს და მხოლოდ ამ წესის შესრულების შემდეგ სასიძოს უფლება ეძლევა წაიყვანოს პატარძალი სახლიდან, მეფე-პატარძალი დოლისა და ზურნის მუსიკის თანხლებით მიაცილებენ სიძის სახლში. ახალდაქორწინებულებს ეგებება დედამთილი ტკბილეულით სავსე ლანგრით ხელში და თავზე აყრის მეფე-პატარძალს, ხოლო ამის შემდეგ სასიძო უნდა ავიდეს სახლის მეორე სართულზე და იქიდან ესროლოს პატარძალს თავში სამი ვაშლი, პირველი ვაშლი ნიშნავს უბიწოებას, მეორე ნიშნავს ბედნიერებას, ხოლო მესამე ნიშნავს გამრავლებას, ამის შემდეგ სიძემ უნდა დაბერტყოს ხის ტოტი, ხოლო შემდეგ დედამთილი მეფე-პატარძალს მხრებზე ადებს ლავაშს, რომელიც ოჯახის კეთილდღეობასა და მშვიდობას ნიშნავს. შემდეგ სახლის ზღურბლზე გადაბიჯებისას, მეფე-პატარძალიმა ერთდროულად უნდა გატეხონ წინასწარ გამზადებული თეფში. ქორწილის მსვლელობისას სასიძოს ოჯახი აგზავნის ნათესავს რათა მოიყვანოს საპატარძლოს მშობლები. ქორწილის დროს მიმდინარეობს ე.წ. ხნის დარიგება. ხნას მოაქვს ბედნიერება, ახალდდაქორწინებულ და ახალგაზრდებსაც ბედნიერებას მოუტანს, ეს ადათ-წესი ძალიან ძველია. ადათწესის თანახმად ამ ლანგარს დაატარებს ბიჭის ნათესავი, უფრო ხშირად კი სიძის და.
მსგავსად dara mrazas შესრულების დროს ქვრივს კატეგორიულად ეკრძალება მონაწილეობა ამ ადათის შესრულებაში. როდესაც ხნის სავსე თეფშიან ლანგარს მიართმევენ სტუმარს, მან თეფშში უნდა ჩაყოს ნეკის თითი და ამასთან ერთად ლანგარზე უნდა დადოს გარკვეული რაოდენობის თანხისა. ეს იმ გოგოსთვისაა განწესებული, ვინც ხნას დაატარებს.
ქორწილის შემდეგ რძალს ელოდება ე.წ. bukti, რომელიც გულისხმობს რომ მას არ აქვს უფლება ელაპარაკოს მამამთილს და ხანდაზმულ ხალხს, განსაკუთრებით მამაკაცებს, არ აქვს უფლება აგრეთვე მათი თანდასწრებით მიიღოს საკვები. bukti უპირველეს ყოვლისა არის ქცევის მანერა, რომელიც მიუთითებს თავმდაბლობაზე და გამოხატავს გარშემომყოფთა მიმართ პატივისცემას. გარკვეული დროის განმავლობაში რძალი მოიპოვებს უფლებას ელაპარაკოს თავის მამამთილს, ამ შემთხვევაში მამამთილი რძალს რაიმე სახის საჩუქარს უძღვნის და სთხოვს დალაპარაკებას, რძალი ვალდებულია მიიღოს საჩუქარი და სიტყვიერად მადლობა გადაუხადოს მას.
= განსახლება =
ფილატელია
მინი|დიდი [[ფილატელისტური გამოფენა]] ფილატელია (philatélie < phileō — მიყვარს და ateleia — განთავისუფლება გადასახადისაგან (საბაჟო გადასახადისაგან) — საფოსტო მარკების, ეტიკეტების, იარლიყების, საკალენდარო და სპეციალური შტემპლერების, შტამპებისა და მისთ., აგრეთვე ამ ნიშნებიანი კონვერტებისა და ბარათების კოლექციონირება. ფილატელიის შესწავლის საგანი არსებითად არის მარკების ისტორიის კავშირი.   ადამიანს, რომელიც საფოსტო მარკების შეგროვებით არის დაკავებული, ფილატელისტს უწოდებენ. ტერმინი ფილატელია შემოიღო ფრანგმა კოლექციონერმა ჟორჟ ერპენმა 1864 წელს.
ქურთები
ირანში
ირანში ქურთები სახლობენ ილამსა და ქირმანშაჰში (სამხრეთის ქურთები: კელხური და გორანი), ქურთისტანში (სორანი) და დასავლეთ აზერბაიჯანში (ქურმანჯი) და ასევე მათ მიმდებარე ტერიტორიებზე. ქურთული დასახლებები ასევე გაბნეულია მთელს ირანში. ქურთების კომპაქტური განსახლებების განსაკუთრებულად დიდი რაიონი განლაგებულია ჩრდილოეთ ხორასანში, სადაც შაჰ აბასმა XVII საუკუნეში ჩაასახლა მებრძოლი ქურთული ტომები ხორასანის დასაცავად. ირანში სულ დაახლოებით 5,5 მილიონი ქურთია.
ფილატელია
სქოლიო
კატეგორია:ფოსტა * კატეგორია:ფილატელისტური ტერმინები კატეგორია:ისტორიის დამხმარე დისციპლინები
ქურთები
სირიაში
ჩრდილოეთ სირიაში ცხოვრობს დაახლოებით 3,8–4 მილიონი ქურთი, ძირითადად ქურმანჯები. სირიაში ქურთების რაოდენობა შეადგენს მთელი მოსახლეობის დაახლოებით 15 %-ს. სირიის ქურთები კომპაქტურად ცხოვრობენ ქალაქებში - კამიშლი, კობანი, დერიკა და სხვა.
დღეს ქურთები ითვლიან არანაკლებ 30 მილიონ ადამიანს. ქურთების უმრავლესობა განსასხლებულია ქურთისტანის რეგიონში. თითქმის 2,5 მილიონი ქურთი გაბნეულია ევროპისა და ამერიკის სხვადასხვა ქვეყანაში, სადაც მათ შექმნეს უძლიერესი და ორგანიზებული სათვისტომოები.
ერაყში
ერაყში ასევე წარმოდგენილია ქურთების სამი სუბეთნოსი: სახმრეთის ქურთები (გორანი), სორანი - კირკუკას და სულეიმანის რაიონში და ქურმანჯი - მოსულას რაიონში, რომლებიც სახლობენ ქვეყნის აღმოსავლეთ და ჩრდილო-აღმოსავლეთ რაიონებში. ერაყის ქურთების ეთნიკური ტერიტორიების მხოლოდ ნაწილია შესული ავტონომიურ წარმონაქმნში, ერაყის ქურთისტანის დედაქალაქ ერბილეთი. ერაყში სულ დაახლოებით ცხოვრობს 5,6 მილიონამადე ქურთი. ირან-ერაყის ომმა, რომელსაც შეეძლო ქურთებისთვის მიეცა ხელსაყრელი მომენტი, მხოლოდ გაამწვავა დაძაბულობა ძირითად ქურთულ ქვეყნებს შორის.
რეკომენდებული ლიტერატურა
= იხილეთ აგრეთვე =
სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი
სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი, სამხრეთ ოსეთის აო (Юго-Осетинская автономная область, Юго-Осетинская ао; 1922-1990 წლებში) — ეროვნული ტერიტორიული ერთეული, რომელიც შედიოდა საქართველოს სსრ-ს შემადგენლობაში ადმინისტრაციული ავტონომიის უფლებით. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ცხინვალი.
ოლქის სამართლებრივი მდგომარეობის განმსაზღვრელი სპეციალური იურიდიული აქტია კანონი სამხრეთ ოსეთის აო-ს შესახებ, რომელიც მიიღო საქართველოს სსრ-ს უმაღლესმა საბჭომ ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს წარდგინებით 1980 წელს.
გეოგრაფია
მდებარეობდა ცენტრალური კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე. ჩრდ. საზღვარი იყო კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის თხემი, აღმოსავლეთით – ალევის ქედი, დასავლეთით საზღვარი კვეთდა ლიხის, რაჭისა და კედელას ქედებს, მდინარეების ძირულის, ყვირილის, ჯეჯორისა და ღარულის ზემო დინების ხეობებს და მთავრდებოდა მამისონის უღელტეხილთან. სამხრეთ საზღვარი შიდა ქართლის ვაკის ჩრდილო პერიფერიაზე გადიოდა. სამხრეთ ოსეთის აო–ს ჩრდილოეთით ესაზღვრებოდა ჩრდილოეთ ოსეთის არ, აღმოსავლეთით ყაზბეგისა და დუშეთის, სამხრეთით — კასპის, გორის, ქარელისა და ხაშურის, დასავლეთით — საჩხერისა და ონის მუნიციპალიტეტები.
ფართობი 3,8 ათასი კმ² (საქართველოს ტერიტორიის 5,4 %). მოსახლეობა 97,4 ათასი კაცი (1981). ცენტრი – ქ. ცხინვალი (სტალინირი — 1936-1961 წწ.). სამხრეთ ოსეთში იყო 4 ადმინისტრაციული რაიონი: ზნაურის რაიონი, ლენინგორის რაიონი, ცხინვალის რაიონი და ჯავის რაიონი; ერთი საოლქო დაქვემდებარების ქალაქი (ცხინვალი); ოთხი დაბა (ზნაური, კვაისა, ახალგორი, ჯავა).
ისტორია
სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი შეიქმნა 1922 წლის 22 აპრილს, სრულიად საქართველოს ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის საბჭოებისა და სახალხო კომისართა საბჭოს მიერ მიღებული დეკრეტი №2-ით.
დეკრეტი მიღებულია:
სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი იყო ეროვნული ტერიტორიული ერთეული, რომელიც შედიოდა საქართველოს სსრ შემადგენლობაში ადმინისტრაციული ავტონომიის უფლებით. ოლქის სამართლებლივი მდგომარეობის განმსაზღვრელი სპეციალური იურიდიული აქტი იყო კანონი სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის შესახებ, რომელიც მიიღო საქართველოს სსრ უმაღლესმა საბჭომ ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს წარდგინებით (1980). ავტონომიური ოლქის სახელმწიფო ხელისუფლების ორგანო იყო — სამხრეთ ოსეთის აო სახალხო დეპუტატთა საბჭო, რომელიც 140 დეპუტატისგან შედგებოდა და ირჩევდა თავის აღმასრულებელ კომიტეტს. ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატთა საბჭო, ისევე როგორც სახელმწიფო ხელისუფლების რაიონული, საქალაქო, სადაბო და სასოფლო ორგანოები შესაბამისი სახალხო დეპუტატთა საბჭოების სახით სამხრეთ ოსეთის აო-ში იქმნებოდა და მოქმედებდა საქართველოს სსრ კონსტიტუციის მე-7 კარის საფუძველზე („სახელმწიფო ხელისუფლებისა და მმართველობის ადგილობრივი ორგანოები საქართველოს საბჭოთა საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში“). სამხრეთ ოსეთის აო სახელმწიფო ხელისუფლების ორგანოთა უფლებამოსილების ვადა ორნახევარი წელი იყო. არჩევნების ჩატარებას არეგულირებდა საქართველოს სსრ 1979 წ. 15 ივნისის კანონი „საქართველოს სსრ სახალხო დეპუტატთა ადგილობრივი საბჭოების არჩევნების შესახებ“. მართლმსაჯულების ორგანოები იყო სამხრ. ოსეთის აო საოლქო სასამართლო და რაიონული (საქალაქო) სახელმწიფო სასამართლოები. სამხრეთ ოსეთის აო პროკურორს ნიშნავდა სსრკ გენერალური პროკურორი 5 წლის ვადით. აო სსრკ უმაღლეს საბჭოს ეროვნებათა საბჭოში წარმოდგენილი იყო 5 დეპუტატით.
1980-1990-იან წლებში საქართველოში ეროვნული მოძრაობის პარალელურად გააქტიურდნენ სეპარატისტული ძალებიც, რომლებიც ცდილობენ ე.წ. „სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა რესპუბლიკის“ შექმნით მოახდინათ სახელმწიფო ხელისუფლების უზურპაცია, ხელეყოთ საქართველოს რესპუბლიკის ტერიტორიული მთლიანობა, ჩამოეშორებინათ საქართველოს მისი ისტორიული, განუყოფელი ნაწილი, რაც აშკარად ეწინააღმდეგებოდა არა მარტო საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციას, არამედ თვით სსრ კავშირის კონსტიტუციასა და საერთაშორისო სამართლის ელემენტარულ ნორმებს.
მიუხედავად საქართველოს რესპუბლიკის ხელისუფლების უმაღლესი ორგანოების არაერთი გაფრთხილებისა, აღკვეთილიყო ავტონომიური ოლქის თვითმარქვია ხელისუფლების უკანონო მოქმედებანი, ოლქში 9 დეკემბერს მაინც ჩატარდა ე.წ. „სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა რესპუბლიკის“ უმაღლესი საბჭოს არჩევნები, რითაც საქართველოს რესპუბლიკის ტერიტრიულ მთლიანობას რეალური საფრთხე შეექმნა.
იმის გათვალისწინებით, რომ სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი 1922 წელს შეიქმნა ამ რეგიონში მცხოვრები მკვიდრი ქართველები მოსახლეობის ნების უგულებელყოფით და სრულიად საქართველოს ინტერესების საზიანოდ, რაც არაერთხელ დადასტურდა ოლქის არსებობის მანძილზე, აგრეთვე იმის გამო, რომ ოს ხალხს საბჭოთა კავშირში გააჩნია საკუთარი სახელმწიფოებრიობა თავისი ისტორიულ ტერიტორიაზე – ჩრდილოეთ ოსეთში და რომ საქართველოს რესპუბლიკაში მცხოვრები ოსი მოსახლეობის მხოლოდ მცირე ნაწილი ცხოვრობს სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ფარგლებში, სადაც მას ყოველთვის ჰქონდა კულტურული ავტონომიის ყველა უფლება.
1990 წლის 20 სექტემბერს სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატთა საბჭომ (წაქეზებულმა ანდრია სახაროვის ლოზუნგით „საქართველო მცირე იმპერიაა“) მიიღო დადგენილება ოლქის „სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა დემოკრატიულ რესპუბლიკად გარდაქმნის შესახებ“. ეს გადაწყვეტილება საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმმა გააუქმა 21 სექტემბერს. მიუხედავად ამისა, ოლქის საბჭოს მეთხუთმეტე სესიამ ძალაში დატოვა თავისი გადაწყვეტილება, აირჩია ე.წ. „სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმასრულებელი კომიტეტი“ და მიიღო დროებითი დებულება უზენაესი საბჭოსა და ადგილობრივი საბჭოების არჩევნების შესახებ და ეს არჩევნები დანიშნა 1990 წლის 2 დეკემბერს.
„გაუქმდეს სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს დადგენილება ავტონომიური ოლქის ე.წ. „სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა დემოკრატიულ რესპუბლიკად“ გარდაქმნის შესახებ და, აქედან გამომდინარე, მის მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება, მათ შორის 1990 წლის 2 დეკემბრისათვის არჩევნების დანიშვნისა და ჩატარების შესახებ, რადგანაც ისინი ეწინააღმდეგებიან საქართველოს რესპუბლიკის მოქმედი კონსტიტუციის, აგრეთვე სსრ კავშირის კონსტიტუციის დებულებებსა და საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1990 წლის 21 სექტემბრის დადგენილებას.
მიუხედავად აღნიშნულისა, მოსკოვის მიერ წაქეზებული ოსი სეპარატისტები აგრძელებდნენ საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციის საწინააღმდეგო მოქმედებას, რასაც მოჰყვა იძულებითი ნაბიჯი ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობის შენარჩუნების მიზნით და მიღებული იქნა საქართველოს რესპუბლიკის კანონი - „სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის გაუქმების შესახებ“ და დადგენილება - „ქ. ცხინვალისა და ჯავის რაიონის ტერიტორიაზე საგანგებო წესების გამოცხადების შესახებ“.
სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი გაუქმდა 1990 წლის 11 დეკემბერს, საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციის 104-ე მუხლის მე-3 და მე-11 პუნქტების შესაბამისად, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს დადგენილებით (გამოქვეყნდა „საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს უწყებები“, 12, 31/12/1990), დოკუმენტის ნომერი №63-ით.
კანონი ითვალისწინებდა შემდეგს: გაუქმებულიყო სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი; გაუქმებულიყო სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატთა საბჭო, მისი აღმასრულებელი და განმკარგულებელი ორგანო – აღმასრულებელი კომიტეტი და ოლქის სხვა სახელმწიფო ორგანოები; ძალადაკარგულად ჩაითვალა სრულიად საქართველოს ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტისა და საქართველოს სახალხო კომისართა საბჭოს 1922 წლის 20 აპრილის №2 დეკრეტი „სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის მოწყობის შესახებ“ და საქართველოს სსრ 1980 წლის 12 ნოემბრის კანონი „სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის შესახებ“; ცნობილი იქნეს ბათილად და იურიდიული ძალის არმქონე ე.წ. „სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა რესპუბლიკის“ უმაღლესი საბჭოს 1990 წლის 9 დეკემბრის არჩევნები და მისი შედეგები; საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წარმოედგინა წინადადებანი ყოფილი სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ტერიტორიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული მოწყობის შესახებ.
კანონი მიღებულია:
მოსახლეობა
1979 წლის აღწერით სამხრ. ოსეთში მუდმივი მცხოვრები იყო 98 000 კაცი. ცხინვალში ცხოვრობდნენ: ოსები – 65 000 (66,4 %), ქართველები – 28 000 (28,8 %), რუსები – 2 000 (2,1 %), სომხები – 1 000 (1 %), სხვა ეროვნებანი – 2 000-მდე (1,7 %). სამხრ. ოსეთის აო მოსახლეობის ხვედრითი წილი საქართველოს მოსახლეობაში 1,9 %-ს შეადგენდა. საბჭოთა პერიოდში მოსახლეობის ზრდა შემდეგი იყო: 1926 წ. ოლქში ცხოვრობდა 87 700 კაცი, 1939 წ. – 106 100 კაცი, 1959 წ. – 96 800 კაცი, 1970 წ. – 99 400 კაცი, 1979 წ. – 97 400 კაცი.
მოსახლეობის ბუნებრივი ზრდა (რაც უმთავრესად სიკვდილიანობის შემცირებით აიხსნება) არ იყო დაბალი, იგი საერთო რესპუბლიკურ შესაბამის მაჩვენებელს უტოლდებოდა. ოსები ძირითადად ოლქის ჩრდილოეთ ნაწილში ცხოვრობდნენ, 70-იან წლებში მათმა რაოდენობამ სამხრეთშიც მოიმატა (უმთავრესად მოსახლეობის მექანიკური ზრდის შედეგად). ქართველები უმეტესად სამხრეთ ნაწილში სახლობდნენ. საქალაქო ცენტრებში ცხოვრობდნენ რუსები, სომხები, ქართველი ებრაელები. 50-იანი წლებიდან მოყოლებული ოლქში ვითარდებოდა მრეწველობა, რამაც განაპირობა რუსი და უკრაინელი მოსახლეობის გაჩენა. მოსახლეობის საშუალო სიმჭიდროვე იყო 1 კმ²-ზე 25 კაცი, მაშინ როცა სიმჭიდროვე დამუშავებული ფართობის 1 კმ²-ზე 280 კაცს აღწევდა. ოქლის სხვადასხვა ნაწილში მოსახლეობის სიმჭიდროვე განსხვავებული იყო. შედარებით უფრო დასახლებული და მეურნეობრივადაც უფრო ათვისებული სამხრეთ ნაწილი იყო (1 კმ²-ზე 70-80 კაცი). ნაკლებად იყო დასახლებული ჩრდილოეთ ნაწილი (ჯავის რაიონში საშუალო სიმჭიდროვე 1 კმ²-ზე 7 კაცს არ აღემატებოდა).
მოსახლეობის 54,7 % სოფლად ცხოვრობდა და უმთავრესად მეურნეობას მისდევდა. ქალქის მოსახლეობის ხვედრითი წილი ოლქის მთლიან მოსახლეობაში წლების მიხედვით შემდეგნაირად იზრდებოდა: 1926 წ. – 6,6 %, 1939 წ. – 13,0 %, 1959 წ. –29,8 %, 1970 წ. – 37,0 %, 1979 წ. – 42,3 %. ოლქის სამხრეთ და საშუალმთიან ზონაში თავმოყრილია მოსახლეობის 90%-ზე მეტი. კავკასიონის სამხრეთ კალთებზე განლაგებული სხვა რაიონების მსგავსად, სამხრეთ ოსეთში მიმდინარეობდა მაღალმთის მოსახლეობის ბარად ჩამოსვლის პროცესი, რის შედეგადაც ზოგიერთი სოფელი მთლიანად დაცარიელდა. ოლქის სოფლების უმეტესობა 50-100 მცხოვრებისაგან შედგებოდა, დიდი სოფლები (2000-ზე მეტი მცხოვრებით) არ იყო. ოლქის მრეწველობასა და მშენებლობაში ჩაბმული მოსახლეობის დაახლოებით 35 % ქ. ცხინვალზე მოდიოდა, სადაც თავმოყრილი იყო ოლქის მრეწველობის ძირითადი ნაწილი.
მმართველობა
სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის პროკურორს ნიშნავდა სსრკ-ს გენერალური პროკურორი 5 წლის ვადით. სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქს სსრკ უმაღლეს საბჭოს ეროვნებათა საბჭოში წარმოდგენილი იყო 5 დეპუტატით.
მასმედია
სამხრეთ ოსეთის აოვტომიური ოლქის შექმნის შემდეგ გამოდიოდა საოლქო გაზეთები:
რაიონული გაზეთები: ქართულ და ოსურ ენებზე:
გამომცემლობა „ირისთონი“ („ოსეთი“, 1930 წლიდან) ყოველწლიურად გამოსცემდა 45 დასახელების წიგნს 170 ათ. ც. საერთო ტირაჟით, ლიტერატურა გამოდიოდა ოსურ და რუსულ ენებზე.
რადიომაუწყებლობა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქში მუშაობდა 1939 წლის სექტემბრიდან. ოლქი იღებდა ცენტრალური და რესპუბლიკური ტელევიზიათა გადაცემების პირველ პროგრამებს. 1962 წელს ცხინვალში დაიდგა ტელეტრანსლიატორი.
კარლ ცაისი (საფეხბურთო კლუბი)
კარლ ცაისი (FC Carl Zeiss Jena) — გერმანული საფეხბურთო კლუბი, ჩამოყალიბდა 1903 წელს ქალაქ იენაში, თიურინგია, Carl Zeiss AG ქარხნის მუშების მიერ. 1960-1980 წლებში ის აღმოსავლეთ გერმანიის ერთ-ერთი ძლიერი გუნდი იყო. მოგებული აქვს გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის უმაღლესი ლიგა სამჯერ თასი. 1981 წელს გააღწია ევროპის თასების მფლობელთა თასის ფინალში. 1990-ში გერმანიის გაერთიანების შემდეგ გუნდს მეორე ლიგის ზემოთ აღარ წასულა. 2017–18 სეზონში გუნდი თამაშობდა 3. ლიგაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის საფეხბურთო კლუბები
კოზმა და დამიანე
კოზმა და დამიანე — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები, ხსენების დღე  არის ძველი სტილით 1 ივლისი, ახალი სტილით - 14 ივლისი.
ცხოვრება
წმიდანი უვეცხლონი, კოზმა და დამიანე ღვიძლი ძმები იყვნენ და ქალაქ რომში ცხოვრობდნენ. ქრისტიანმა მშობლებმა ღვთისმოშიშებით აღზარდეს შვილები და მკურნალობის ხელოვნებას დააუფლეს. კეთილმსახურებით გამორჩეული კოზმა და დამიანე უფალმა სასწაულებრივი კურნების ნიჭით დააჯილდოვა. ისინი უსასყიდლოდ წამლობდნენ ავადმყოფებს და ეუბნებოდნენ: „ჩვენ საკუთარი ძალებით კი არ ვკურნავთ სნეულებს, არამედ უფლის სახელით. ირწმუნეთ ქრისტე და განიკურნებით“. როცა მშობლებისგან მდიდარი მემკვიდრეობა მიიღეს, მათ ქონების გაყიდვა და გლახაკთა დახმარება დაიწყეს. თავიანთი სიკეთით, გულმოწყალებითა და უანგარობით წმიდანებმა მრავალი მოაქციეს ქრისტეს სჯულზე.
კოზმასა და დამიანეს ღვთივსათნო ცხოვრებამ, საზოგადოებაში მათმა ავტორიტეტმა, რომის ხელისუფალთა ყურადღება მიიპყრო და მკურნალთა შესაპყრობად მეომრები გაგზავნეს. ძმები რომ ვერ იპოვეს, მეომრებმა სხვა ქრისტიანები დაატუსაღეს. მაშინ კოზმა და დამიანე მხედრებს ჩაბარდნენ იმ პირობით, რომ შეპყრობილები გაეთავისუფლებინათ. რომში უფლის რჩეულები თავდაპირველად საპყრობილეში ჩააგდეს, შემდეგ კი სამსჯავროზე წარადგინეს. მათ იმპერატორის წინაშე ახოვნად აღიარეს თავიანთი სარწმუნოება.
იმპერატორ კარუსს (282-283), ღვთის განგებით, სნეულება შეეყარა და საკუთარ მაგალითზე დარწმუნდა უფლის ყოვლისშემძლეობაში. ამაყმა თვითმპყრობელმა შემწეობა ითხოვა წმინდა ძმებისაგან და აღთქმა დადო, რომ ქრისტეს შეუდგებოდა. კოზმამ და დამიანემ უწამლეს იმპერატორს, რის შემდეგაც ორივენი გაათავისუფლეს.
რაც ვერ შეძლო წარმართთა სიძულვილმა და რომაელ ხელისუფალთა სისასტიკემ, მოახერხა შურმა: მხცოვანი მკურნალი - მასწავლებელი, რომელთანაც ძმები თავის დროზე ექიმობას სწავლობდნენ, მათმა დიდებამ შურით აღავსო, მოწაფეები ტყეში გაიტყუა თითქოსდა იშვიათი სამკურნალო მცენარეების შესაგროვებლად. აქ, ბოროტისგან გონდაბინდულმა, ვერაგულად მოკლა ძმები და მათი წმინდა ცხედრები მდინარეს მისცა.
ამ დღის წმინდანები, კოზმა და დამიანე უნდა განვასხვაოთ მათი მოსახელე წმინდანებისგან, რომელთა ხსენებაც აღინიშნება 30 ოქტომბერსა (კოზმა და დამიანე) და 14 ნოემბერს (კოზმა და დამიანე).
ლიტერატურა
კატეგორია:III საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 284
ჰორეზუს მონასტერი
ჰორეზუს მონასტერი (რუმ. Mănăstirea Horezu) — მონასტერი რუმინეთის ისტორიულ ქალაქ ჰორეზუში. დაარსდა 1690 წელს, პრინც კონსტანტინე ბრინკოვიანუს მიერ. მიჩნეულია ბრინკოვიანული სტილის შედევრად, გამოირჩევა თავის არქიტექტურული სიწმინდით და ზომიერებით, სკულპტურული დეტალების სიმდიდრით.
მონასტრის ერთადერთი ტაძარი, რომელიც წმინდა კონსტანტინესა და ელენეს სახელობისაა, მოხატულია ბერძენი ოსტატების მიერ.
დღეისათვის მონასტერი რუმინელი პილიგრიმების ერთ-ერთი მთავარი მოსალოცი ადგილია.
1993 წელს, იუნესკომ ჰორეზუს მონასტერი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინეთის ეკლესიები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუმინეთში
ფსარა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის კუნძულები
მარშანცია
მარშანცია (Marchantia) — მცენარეთა გვარი ღვიძლის ხავსების დანაყოფში. აქვს მწვანე, მიწაზე გართხმული სხეული (თალუსი), რომლის სიგრძე 10 სმ, სიგანე — 1-2 სმ აღწევს. ნიადაგს რიზოიდებით ემაგრება. ანთერიდიუმი და არქეგონიუმი სხვადასხვა მცენარეზე ვითარდება. მრავლდება სპორებით; ახასიათებს თაობათა მორიგეობა. ვეგეტატიურად მრავლდება ჩეკია კვირტებით.
ყოფილ სსრკ-ში მარშანციას 2 სახეობა გვხვდება. ფართოდაა გავრცელებული    Marchantia polymorpha. იგი ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ნოტიო ადგილებში თითქმის ყველგან იზრდება. მეორე სახეობა — Marchantia paleacea — მხოლოდ დასავლეთ საქართველოშია გავრცელებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხავსისნაირნი
მიზანსცენა
მიზანსცენა (ფრანგ.: Mise en scène [mizɑ̃sɛn]) მრავლისმომცველი ტერმინია და მას კინოკრიტიკაში "უდიდეს განუმარტავ ტერმინს" უწოდებენ მისი მრავალი განსხვავებული განსაზღვრებისა და მათზე კონსენსუსის უქონლობის გამო.
ტერმინი მომდინარეობს თეატრიდან, სადაც, ფრანგულში mise en scène ნიშნავს "სცენაზე დადგმულს". კინემატოგრაფიაში მიზანსცენა მიუთითებს ყველაფერზე რაც კი ხდება კამერამდე, ანუ სამზადისი - სცენები, მსახიობები, კოსტიუმები და განათება. მიზანსცენა ასევე მოიცავს მსახიობთა განლაგებასა და მოძრაობას გადაღების მოედანზე, რასაც კოლოქვიალურად "ბლოკინგს" უწოდებენ.
ტერმინის ამგვარი ვიწრო განსაზღვრება ყველა კრიტიკოსის მიერ მიღებული არ არის. ზოგიერთის აზრით, ის ასევე მოიუთეითებს ვიზუალური სტილის ყველა ელემენტზე, ანუ სცენის, მოედნის ელემენტებთან ერთად კამერაზეც. სხვათათვის, როგორიცაა ენდრიუ სარისი, ის ასევე იღებს მისტიურ მნიშვნელობებსაც, რაც ფილმის ემოციურ ტონალობასთან არის დაკავშირებული.
მასვე უკავშირდება სტილი, რომლითაც სცენის ინფორმაცია გადმოცემულია ძირითადად ერთი კადრით - ხშირად მოძრავი კამერით. მას განასხვავებენ მონტაჟური სტილის კინოგადაღებისგან, სადაც მრავალი კუთხიდან გადაღებული სცენა ერთმანეთს უკავშირდება მონტაჟის პროცესში.
1910-20-იანი წლების გერმანულ კინემატოგრაფიაში განწყობის, მნიშვნელობისა და ხმოვანი ონფორმაციის გადმოცება მიზანსცენის მეშვეობით ხდება. შესაძლოა ყველაზე განთქმული მაგალითი ამისა იყოს "ექიმი კალიგარის კაბინეტი" (1920), სადაც პერსონაჟის შინაგანი სულიერი განწყობა გამოხატულია გადასაღები მოედნის დიზაინითა და ბლოკინგით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კინოს თეორია კატეგორია:ფრანგული სიტყვები და ფრაზები
Színházi rendezés Encenador
Lasioglossum laeviderme
Lasioglossum laeviderme — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1911 წელს.
სქოლიო
laeviderme
Windows 95
Windows 95 — მომხმარებლებზე ორიენტირებული გრაფიკულ ინტერფეისზე დაფუძნებული საოპერაციო გარემო. გამოვიდა 1995 წლის 24 აგვისტოს კომპანია Microsoft-ის მიერ, და იყო მნიშვნელოვანი პროგრესი Windows-ის წინა ვერსიებთან შედარებით. პროდუქტის მუშა სახელი იყო Windows 4.0, ასევე Chicago.
Windows 95 შეიქმნა Microsoft-ის ადრე განცალკევებული პროდუქტების MS-DOS-ისა და Windows-ის ინტეგრაციისთვის, თუმცა ის კვლავ ითვლება საოპერაციო გარემოდ, რომელიც DOS საოპერაციო სისტემაზე ზის.
სქოლიო
კატეგორია:1995 წლის პროგრამული უზრუნველყოფა კატეგორია:DOS-ის გამოშვებები 95 კატეგორია:IA-32-იანი ოპერაციული სისტემები
აისუნ ალიევა
აისუნ ალიევა (Aysun Əliyeva; დ. 19 ივლისი, 1997) — აზერბაიჯნაელი ფეხბურთელი. არის რუსული საფეხბურთო კლუბის, ყაზანის „რუბინის“ ფეხბურთელი. 2019 წელს თამაშობდა თურქეთის ქალთა პირველი ლიგის „ფათიჰ ვატან სპორის“ ფეხბურთელი. თამაშობდა 14 ნომრიანი მაისურით. თამაშობს ნახევარმცველის პოზიციაზე. ალიევა იყო აზერბაიჯანის ქალთა 17, 19 და 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებების წევრი. 2017 წლიდან არის აზერბაიჯანის ქალთა ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი.
კლუბი
ალიევამ დაიწყო საფეხბურთო კარიერა ბაქოს კლუბ „ნეფჩის“ 19 წლამდელთა გუნდში. ამის შემდეგ 2016 წლის ნოემბერში შეუერთდა თურქეთის ქალთა პირველი საფეხბურთ ოლიგის კლუბ „1207 ანთალიასპორი“.
იჯეომა ქუინტ დენიელსი, კირეჩბუნრუ სპორის ნიგერიელი ფეხბურთელი, დაშავდა 2016 წლის 14 დეკემბერს „1207 ანთალიასპორთან“ საშინაო მატჩში. მან ვერ მოახერხა მოედნის დამოუკიდებლად დატოვება, ალიევა დაეხმარა მას და მოახერხა მისი მოედნიდან გაყვანა, მიუხედავად იმისა რომ ალიევა დენიელსზე გამხდარია. ამის გამო ალიევამ მიიღო „ფეირ პლეის“ ჯილდო სპორტული საქციელისთვის.
2016-17 წლების სეზონის მეორე ნახევარში სამსუნურმა საფეხბურთო კლუბმა „ილკადიმ ბელედიესი იაბანჯილარ ფაზარი სპორმა“ ალიევა იჯარით აიყვანა.
2019 წელს ალიევა დაბრუნდა თურქეთში, 1 ნოემბერს შეუერთდა სტამბოლურ კლუბ „ფატიჰ ვატან სპორს“.
საერთაშორისო
ალიევამ 2016 წლის 19 წლამდე ქალ ფეხბურთელთა ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევ ეტაპზე აზერბაიჯანის 19 წლამდე ქალთა ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში ჩაატარა 6 შეხვედრა.
აისუნ ალიევა აგრეთვე იყო აზერბაიჯანის 21 წლამდე ქალ ფეხბურთელთა ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი. 2017 წელს მიწვეული იქნა აზერბაიჯანის ქალ ფეხბურთელთა ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში. ალიევამ 2021 ევროპის ქალ ფეხბურთელთა ჩემპიონატის შესარჩევ ეტაპზე აზერბაიჯანის ნაკრების რიგებში ჩაატარა 4 შეხვედრა. 2021 წლის 23 თებერვალს ალიევამ გაიატანა პირველი გოლი აზერბაიჯანის ეროვნული ნაკრების რიგებში. მან გოლი 2021 წლის 23 თებერვალს, ბაქოში, მოლდოვის ქალთა ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებთან გამართულ შეხვედრაში გაიტანა. აისუნ ალიევამ შეხვედრაში ანგარიში გახსნა და საბოლოო შედეგიც დააფიქსირა. მატჩი აზერბაიჯანის ქალთა ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების გამარჯვებით, ანგარიშით 1-0 დასრულდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი ფეხბურთელები
ქვედა ღვირიში
ქვედა ღვირიში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. ღვირიშის თემის ცენტრი (სოფლები: ზედა ღვირიში, ნასპერი, სანორჩი, უცხერი). მდებარეობს მდინარეების ცხენისწყლისა და რიონის წყალგამყოფის კალთაზე, მდინარე ღვირიშის (რიონის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირას. ზღვის დონიდან 620 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 31 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 117 ადამიანი.
კოზმა და დამიანე (IV)
მინი|მარჯვნივ|250პქ|კოზმა და დამიანეს ხატი კოზმა და დამიანე – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 17 ოქტომბერი, ახალი სტილით - 30 ოქტომბერი.
ცხოვრება
წმინდა მოწამენი, უვეცხლონი კოზმა და დამიანე სირიელი არაბები იყვნენ. ისინი სახარებას ქადაგებდნენ და ქრისტეს ძალით სნეულებს კურნავდნენ. გაწეული სამსახურისთვის კი არანაირ საზღაურს არ თხოულობდნენ. კილიკიაში წარმართებმა მკურნალნი შეიპყრეს და მმართველ ლისიუსთან მიიყვანეს. უსჯულომ ქრისტიანული სარწმუნოების უარყოფა მოითხოვა მათგან, რაზეც მარტვილებმა მტკიცე უარი განაცხადეს. ამისთვის ლისიუსის ბრძანებით წმიnდანები სასტიკად გვემეს და ზღვაში ჩაყარეს, მაგრამ ანგელოზმა ისინი მორევიდან ნაპირზე გამოიყვანა. მაშინ წარმართებმა უფლის რჩეულებს თავები მოჰკვეთეს. წმინდა მკურნალებთან ერთად ეწამნენ მათი ძმებიც: ლეონტი, ანთიმოზი და ევტროპი
წმინდა კოზმა და დამიანე არაბები უნდა განვასხვაოთ მათი თანამოსახელე წმინდანებისაგან, რომლებიც 14 ივლისს (კოზმა და დამიანე) და 14 ნოემბერს (კოზმა და დამიანე) იხსენიებიან.
ლიტერატურა
კატეგორია:IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:გარდაცვლილი 303 კატეგორია:სირიელი ქრისტიანი წმინდანები
ვასილ გულეური
მინი|წიგნების გარეკანები მინი|წიგნების გარეკანები ვასილ გულეური (დ. 19 აგვისტო 1971, გორი) — ქართველი საბავშვო მწერალი, მთარგმნელი. იაკობ გოგებაშვილის სახელობის საბავშვო და საყმაწვილო ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი (2019; 2020; 2021); ლიტერატურული პრემია „საგურამოს“ ლაურეატი (2020) ; ასტრიდ ლინდგრენის საერთაშორისო პრემიის ნომინანტი (2018).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1971 წელს, ქალაქ გორში. 1995 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის არქიტექტურის ინსტიტუტი. არის მედია ორგანიზაცია „გოუ ჯგუფის“ „კავკასიის ავტორთა სკოლის“ პირველი სასწავლო კურსის მონაწილე (2011).
სხვადასხვა წლებში მუშაობდა კორესპონდენტად გაზეთებში „გორი“, „ახალი ეპოქა“, „ახალი ქართული გაზეთი“, „24 საათი“, 2003–2005 წლებში იყო „ხალხის გაზეთის“ რედაქტორი.
შემოქმედება
პირველი თარგმანები დაიბეჭდა გაზეთებში „რუბიკონი“, „მესამე გზა“. საბავშვო ლექსები პირველად გამოქვეყნდა ჟურნალში „დილა“. 2007 წელს გახდა ლიტერატურულ კონკურს „წეროს“ გამარჯვებული (მე-2 ადგილი) საბავშვო ლექსების ციკლისთვის „საბავშვო ბაღი“. პირველი საბავშვო კრებული „მელაკუდას მაღაზია“ გამოვიდა 2007 წელს (გამომცემლობა „დიოგენე“). ავტორია წიგნებისა „ჩიტის მოტანილი ამბები“ (გამომცემლობა „დიოგენე“, 2008), „საბავშვო ლექსები“ (GPC, 2009), „ხუთი ამბავი ლექსად“ (გამომცემლობა „სეზანი“, 2009), „ზოოპარკი“ (საკუთარი ფოტოილუსტრაციებით, გამომცემლობა „შემეცნება“, 2011), „ნაძვის ხის მოსართავი ლექსები“ (ლელა ცუცქირიძესთან ერთად, გამომცემლობა „დიოგენე“, 2012), „ციცქნა ციკოს ცისქვეშეთი“ (გამომცემლობა „საუნჯე“, 2013), ზღაპრები „თოვლის გუნდას“ სერიით (გამომცემლობა „პალიტრა L“, 2015). „მხიარული ლექსები“ („ელფის გამომცემლობა“, 2015) და სხვა.
2011 წელს საზოგადოებრივმა რადიომ და ელფის გამომცემლობამ გამოაცხადეს საშობაო ზღაპრის კონკურსი, სადაც ვასილ გულეურის პიესამ „დაბრუნებული ბგერები“ პირველი ადგილი დაიკავა. რადიოდადგმა 2012 წლის 7 იანვარს გადაიცა საზოგადოებრივი რადიოს ეთერში, ხოლო წლის ბოლოს ცალკე წიგნად გამოვიდა ამავე სახელწოდების ზღაპარი.
თარგმნილი აქვს სერგეი ესენინის, ნიკოლოზ გუმილიოვის, ანა ახმატოვას, მარინა ცვეტაევას, ბელა ახმადულინას, იოსებ ბროდსკის, ვერონიკა ტუშნოვას, ქრისტინე ლავანტის, ინგებორგ ბახმანის, ჟან ჟენეს, ჯეიმზ ჯოისის, რადიარდ კიპლინგის და სხვათა ლექსები.
თარგმანები დაბეჭდილია ალმანახებში „ახალი თარგმანები“, „აფრა“. შესულია დათო ბარბაქაძის პროექტის „XX საუკუნის ავსტრიული ლირიკა“ გამოცემებში.
გამომცემლობა „ინტელექტის“ პროექტის „ერთი შედევრის ყველა ქართული თარგმანი“ გამოცემებში დაბეჭდილია ვასილ გულეურის მიერ თარგმნილი მარინა ცვეტაევას, ბორის პასტერნაკის, რადიარდ კიპლინგის, უოლტ უიტმენის, ფრანსუა ვიიონის ლექსები. ამავე გამოცემის ფარგლებში, რადიარდ კიპლინგის ლექსის „If“ თარგმანზე გამოცხადებულ კონკურსში ვასილ გულეურის თარგმანმა მესამე პრემია დაიმსახურა.
2011 წელს გაზეთ „ლიტერატურული მესხეთის“ მიერ გამოცხადებულ თარგმანის კონკურსში, რომელიც სახალხო დღესასწაულ „შოთაობას“ მიეძღვნა, ვასილ გულეურის თარგმანებმა მეორე პრემია მიიღო, ხოლო ამავე კონკურსში 2012 წელს — პირველი პრემია.
მის მიერ ქართულად პირველად ითარგმნა ცნობილი ირლანდიელი მწერლის ჯეიმზ ჯოისის ლექსების კრებული „კამერული მუსიკა“, რომელიც 2012 წელს გამოსცა „არტანუჯმა“.
2015 წელს ასევე პირველად ქართულ ენაზე გამოიცა მის მიერ თარგმნილი არკადი და ბორის სტრუგაცკების რომანი „ორშაბათი იწყება შაბათს“ (გამომცემლობა „წიგნები ბათუმში“).
2019 წელს მიიღო იაკობ გოგებაშვილის სახელობის საბავშვო და საყმაწვილო ლიტერატურული პრემია წიგნისთვის „მიკო და რეი“ (ნომინაცია „საუკეთესო პროზაული წიგნი“).
2021 წელს მისი საბავშვო წიგნი "ამბები კატა კოტოსი", ია გიგოლაშვილის ილუსტრაციებით, გახდა გამომცემლობა „პალიტრა L“-ის ლიტერატურული კონკურსის "გახდი საბავშვო ბესტსელერის ავტორი" ერთ-ერთი გამარჯვებული.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 19 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:გორში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი საბავშვო მწერლები ვასილ კატეგორია:საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები (1995)
Vitricythara
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
მსხალგორი
მსხალგორი — ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო მსხალგორისა და ქვემო მსხალგორის ძველი სახელწოდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
ბლაჰოდატნე (ჰენიჩესკის რაიონი)
ბლაჰოდატნე (Благодатне) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ჰენიჩესკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 907 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰენიჩესკის რაიონის სოფლები
მარჯნის სამკუთხედი
300px|მინიატიურა|[[ეროვნული პარკი|ეროვნული პარკები მარჯნის სამკუთხედში]] მარჯნის სამკუთხედი — გეოგრაფიული ტერმინი, რომლითაც აღნიშნავენ უხეში სამკუთხედის ფორმის ტროპიკულ საზღვაო არეალს ინდონეზიას, მალაიზიას, პაპუა ახალ გვინეას, ფილიპინებს, სოლომონის კუნძულებსა და აღმოსავლეთ ტიმორს შორის. მოიცავს სულ მცირე 500 მარჯნის ბარიერულ რიფს თითოეულ ეკორეგიონში. რეგიონი ვრცელდება ორ ბიოგეოგრაფიულ რეგიონში: ინდონეზია–ფილიპინებისა და სამხრეთ დასავლეთ ოკეანეთის რეგიონებში. მარჯნის სამკუთხედი აღიარებულია მსოფლიოს წყალქვეშა ბიომრავალფეროვნების ცენტრად და კონსერვაციის გლობალურ პრიორიტეტად. მას ხშირად „ზღვის ამაზონსაც“ კი უწოდებენ და მოიცავს ოკეანის წყლის 5,7 მლნ კმ²–ს. მისი ბიოლოგიური რესურსები არსებობაში ეხმარება 120 მილიონზე მეტ ადამიანს.
ბუნების მსოფლიო ფონდი (WWF) მარჯნის სამკუთხედს საზღვაო კონსერვაციის უპირველეს პრიორიტეტად მიიჩნევს და 2007 წლიდან ახორციელებს მარჯნის სამკუთხედის პროგრამას, რომელიც საფრთხეების აღმოფხვრისკენაა მიმართული.
ბიომრავალფეროვნება
სამკუთხედში გავრცელებულია 3 000–ზე მეტი სახეობის თევზი, მათ შორისაა უდიდესი თევზი — ვეშაპისებრი ზვიგენი და Coelacanth. აქვე ბინადრობს მსოფლიოში არსებული შვიდი სახის ზღვის კუდან ექვსი.
ვრცელმა ტერიტორიამ, სახეობათა ექსტრაორდინარულმა რაოდენობამ და გარემო პირობებმა უმთავრესი როლი ითამაშა მარჯნის სამკუთხედის გასაოცარი ბიომრავალფეროვნების შენარჩუნებაში.
სქოლიო
კატეგორია:მარჯნის პოლიპები კატეგორია:სამხრეთ-აღმოსავლეთი აზია კატეგორია:ზღვის ეკორეგიონები
Lasioglossum laevidorsum
Lasioglossum laevidorsum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1923 წელს.
სქოლიო
laevidorsum
ურავი
ურავი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (ლიხეთის თემი), მდებარეობს მდინარე ლუხუნის (რიონის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1040 მეტრი, ამბროლაურიდან 25 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 295 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
თურქები გერმანიაში
გერმანიის თურქები — გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკაში მცხოვრები თურქული ეროვნების პირები, რომლებიც ამ ფედერაციული რესპულიკის ტერიტორიაზე ცხოვრობენ, ან აქვთ ამ ქვეყნის მოქალაქის ოფიციალური სტატუსი, ან პირადი, ან სხვადასხვა ოჯახური პირობების გამო წლების განმავლობაში ცხოვრობენ ე.წ. დროებითი სტატუსით.
გერმანიის თურქობა ყველაზე დიდ ეთნო-კულტურულ ჯგუფს წარმოადგენენ გერმანიაში. ეკონომიკური სასწაულის წლებში გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში მუშა ხელის ნაკლებობა შეიქნა. გერმანიამ დაქირავების შეთანხმებათა საფუძველზე ხელშეკრულებები გააფორმა იტალიასთან (1955 წელს), ესპანეთთან და საბერძნეთთან (1960 წელს), ხოლო ბოლოს მსგავსსავე ხელშეკრულებაზე 1961 წელს მოაწერა ხელი თურქეთის რესპუბლიკასთან. თავდაპირველად არ იყო ჯეროვნად გააზრებული, რომ ეს მუშები გერმანიაში მოგვიანებით თავიანთ ცოლ-შვილს ჩამოიყვანდნენ და საცხოვრებლად საბოლოოდაც აქვე დარჩებოდნენ. დღესდღეობით ისეთი სიტუაციაა შექმნილი, რომ არათუ ოჯახები, არამედ ახლო ნათესავებიც ჩამოდიან აქ და ქორწინდებიან ძირითადად თავიანთი ეროვნების ხალხზე და ამგვარად ამგვარად მრავლდებიან თავიანთ მიკრო-კულტურულ გარემოში. სწორედ ამ მიზეზის გამო გერმანიის თურქობა ერთ-ერთ ყველაზე საყურადღებო დემოგრაფიულ ფაქტორადაა ქცეული.
ტერმინი „გერმანიის თურქობა“
ბოლო 40 წლის განმავლობაში, თურქეთიდან გერმანიაში დაახლოებით 3 მილიონი ადამიანი გადასახლდა. ამ უმცირესობას, რომელიც თავს იჩენს როგორც კულტურის, ასევე ეკონომიკურ სფეროში, უწოდებენ გერმანელ თურქებს, ემიგრანტებს ან გერმანელებს, რომელთა გამოყენება აღარ არის ჩვეულებრივი. ევროპაში თურქები ან ზოგადად ევროპელი თურქები არიან ადამიანები, რომლებიც თურქეთიდან ევროპაში გადასახლდნენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელები კატეგორია:თურქები კატეგორია:გერმანიის დემოგრაფია
კახიფარი
სქოლიო
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მსუქანასებრნი
მსუქანასებრნი (Crassulaceae) — ორლებნიან მცენარეთა ოჯახი. ბალახები და ბუჩქბალახებია. წვნიანი ღერო და ხორცოვანი ფოთლები აქვთ. მსუქანასებრთა მეტი წილი სუკულენტია. ბევრი მათგანი ადვილად მრავლდება ვეგეტატიურად (ან უბის კვირტებით, ფოთლის დაფესვიანებით, ან ღეროს პატარა ნაწილებით); ზოგიც ცოცხლადმშობი მცენარეა.
ოჯახი 1400-მდე სახეობაა. უმრავლესობა გავრცელებულია სამხრეთ აფრიკაში, მექსიკასა და ხმელთაშუაზღვისპირეთში, მშრალ და ქვიან ადგილებში. საქართველოში გვხვდება 29 სახეობა. სახეობათა მეტი წილი თავმოყრილია კლდისდუმას და კლდისვაშლას გვარებში. მსუქანასებრთა ბევრ სახეობას ამრავლებენ დეკორატიულ მცენარედ.
ლიტერატურა
*
ვოსკრესენკა (ივანივკის თემი)
ვოსკრესენკა (Воскресенка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ჰენიჩესკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 954 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰენიჩესკის რაიონის სოფლები
ტინოსი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის კუნძულები
ფონფრია (ტერუელი)
ფონფრია (Fonfría, Fuent Frida) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის ხილოკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 20,583531 კმ². მოსახლეობა — 26 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ტერუელის მუნიციპალიტეტები
ვლადიმერ ავიძბა
ბიოგრაფია
ვლადიმერ ავიძბა დაიბადა 1937 წელს სოხუმის რაიონის სოფელ ეშერაში. 1961 წელს დაამთავრა სოხუმის ა. მ. გორკის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ იმყოფებოდა კომკავშირულ სამუშაოზე, სხვადასხვა დროს ეკავა საქართველოს ალკკ სოხუმის რაიკომის ინსტრუქტორის, შემდეგ მეორე მდივნის, საქართველოს ალკკ ოჩამჩირის სამრეწველო კომიტეტის მდივნის მოადგილის თანამდებობა.
1963-1966 წლებში სოხუმის ა. მ. გორკის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის კათედრის ასპირანტია.
1967-1975 წლებში მუშაობდა გაზეთ „აფსნი ყაფშის“ რედაქციის იდეოლოგიური განყოფილების გამგედ, შემდგ — რედაქტორის მოადგილედ.
1975 წლიდან იმყოფებოდა პარტიულ სამუშაოზე, სხვადასხვა დროს ეკავა საქართვეოს კომპარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის ვაჭრობისა და საყოფაცხოვრებო მომსახურების განყოფილების გამგის, პროპაგანდისა და აგიტაციის განყოფილების გამგის თანამდებობა. 1977 წელს აირჩიეს საქართველოს კომპარტიის ტყვარჩელის საქალაქო კომიტეტის პირველ მდივნად. 1982 წლიდან იყო საქართველოს კომპარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის პროპაგანდისა და აგიტაციის განყოფილების, ხოლო პარტიული კომიტეტების სტრუქტურის რეორგანიზაციების შემდეგ — იდეოლოგიური განყოფილების გამგე.
1989-1991 წლებში მუშობდა საქართველოს კომპარტიის აფხაზეთის რესკომის მდივნად.
1994-2014 წლებში იყო აფხაზეთის რესპუბლიკის სრულუფლებიანი წარმომადგენელი თურქეთის რეპუბლიკაში.
ვლადიმერ ავიძბა გარდაიცვალა 2020 წლის 20 ივლისს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები ვლადიმერ
ესტონეთის ჰიმნი
Mu isamaa, mu õnn ja rõõm — ესტონეთის სახელმწიფო ჰიმნი 1920 წლიდან, რომლის მელოდია დაწერა გერმანული წარმოშობის ფინელმა კომპოზიტორმა, ფრედრიკ პაციუსმა. ჰიმნის ტექსტი ესტონურ ენაზე დაწერა იოჰან ვოლდემარ იანსენმა. აღნიშნული ჰიმნი ესტონეთში პირველად შესრულდა 1869 წლის 18-20 ივლისს ტარტუში მიმდინარე ესტონური სიმღერების ფესტივალზე.
საბჭოთა მართველობის ხანაში ჰიმნის შესრულება აკრძალული იყო. 1991 წელს ესტონეთის დამოუკიდებლობის აღდგენასთან ერთად, სიმღერა ხელახლა გამოცხადდა ოფიციალურ ჰიმნად.
აღსანიშნავია, რომ ესტონეთის ჰიმნის მელოდია არის ასევე ფინეთის სახელმწიფო ჰიმნის მელოდიაც.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონეთის ეროვნული სიმბოლოები
საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია
საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია — ორგანიზაცია საქართველოში, რომელიც 2010 წელს დაფუძნდა ისტორიკოსების, ჟურნალისტების, მკვლევრებისა და საბჭოთა წარსულით დაინტერესებული სხვა პირების მიერ. მისი მიზანია ხელი შეუწყოს საბჭოთა ტოტალიტარული წარსულის შესწავლას, საბჭოთა მემკვიდრეობის პოლიტიკური, სამართლებრივი და მორალური პასუხისმგებლობის გააზრებას. ორგანიზაციას სურს შექმნას თავისუფალი სააზროვნო და სადისკუსიო სივრცე დემოკრატიული განვითარების ხელშესაწყობად.
2009 წლის 9-10 ნოემბერს კავკასიაში გერმანიის სახალხო უნივერსიტეტების ასოციაციის საერთაშორისო თანამშრომლობის ინსტიტუტის (dvv international) და ჰაინრიხ ბიოლის ფონდის მიერ ორგანიზებული საერთაშორისო კონფერენციის „ტერორის ტოპოგრაფია - საქართველოს საბჭოთა ისტორიის გააზრება - (სტალინიზმი, ტოტალიტარიზმი, რეპრესიები)“ შედეგად, კონფერენციის უშუალო მონაწილეთაგან ჩამოყალიბდა საინიციატივო ჯგუფი. ჯგუფის პირველ პროექტად დაისახა სტალინიზმის, ტერორის და რეპრესიების ტოპოგრაფის თემის დამუშავება და კვლევების დაწყება თბილისში საბჭოთა ტერორის და რეპრესიების სადოკუმენტაციო და საგანმანათლებლო მარშრუტის შესაქმნელად.
საინიციატივო ჯგუფმა 2010 წლის 30 მარტს გაიარა რეგისტრაცია, როგორც არასამეწარმეო იურიდიულმა პირმა: საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია.
ხედვა და მისია
საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორიის ხედვაა დემოკრატიულ და ლიბერალურ ღირებულებებზე დაფუძნებული განათლებული საზოგადოება, რომელსაც შესწევს უნარი გაუმკლავდეს თანამედროვე გამოწვევებს, იყოს ცვლილებების მიმართ მოქნილი და ადეკვატური; საზოგადოება, სადაც უპირველესი ღირებულება თითოეული ადამიანის თავისუფლება და ღირსებაა, სადაც ინფორმირებული მოქალაქეები გააზრებულად და აქტიურად მონაწილეობენ ქვეყნის საზოგადოებრივ ცხოვრებაში.
საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორიის მისიაა ხელი შეუწყოს საბჭოთა ტოტალიტარული წარსულის შესწავლას, საბჭოთა მემკვიდრეობის პოლიტიკური, სამართლებრივი და მორალური პასუხისმგებლობის გააზრებას. ორგანიზაციას სურს შექმნას თავისუფალი სააზროვნო და სადისკუსიო სივრცე დემოკრატიული განვითარების ხელშესაწყობად.
ვირტუალური პლატფორმა: საბჭოთა წარსულის გააზრება
2011 წელს ფონდი ”ღია საზოგადოება საქართველოს” მხარდაჭერით განახორციელა პროექტი ”ვირტუალური პლატფორმა - საბჭოთა წარსულის გააზრება”, რომლის ფარგლებშიც შეიქმნა თბილისის ვირტუალური რუკა, სადაც ტერორის და რეპრესიების კვალია დატანილი; ჩატარდა თემატური დისკუსიები საბჭოთა პერიოდის შესახებ და ჩაიწერა 10 ზეპირი ისტორია რეპრესირებული ოჯახების შთამომავლებთან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს საზოგადოებრივი ორგანიზაციები
Vitricythara metria
Vitricythara metria — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
იუგენდსტილი
იუგენდსტილი (გერმ. Jugendstil - ახალგაზრდული სტილი) — არქიტექტურული ან დეკორატიული ხელოვნების სტილი, არტ-ნუვოს (მოდერნი) მსგავსი, პოპულარული ევროპის გერმანულენოვან რეგიონებში გვიან XIX და ადრეულ XX საუკუნეებში. ეს მიმდინარეობა ასევე პოპულარული გახდა სკანდინავიის ქვეყნებში, სადაც ის ეროვნული რომანტიკული სტილის ნაწილი გახდა.
იუგენდსტილის განვითარების მთავარი ცენტრი მიუნხენი იყო. ეს სტილი სწრაფად გახდა პოპულარული და წარმოების ფართო სპექტრი მოიცვა, მათ შორის იყო სამომხმარებლო საქონელი, ავეჯი და არქიტექტურა. ის შთაგონების წყარო გახდა ხელოვანთათვის, რომლებიც ექსპრესიულ შარჟებსა და კარიკატურებს ქმნიდნენ მთელს ევროპაში. მიმდინარეობის წამყვანი თეორეტიკოსი ბელგიელი ჰენრი ვან დე ველდე გახდა, რომელმაც თავის მხრივ გავლენა იქონია პეტერ ბეჰრენსზე, ჰერმან ობრისტზე და რიჩარდ რიმერსმიდზე.
ვენაში დაახლოებით 1900 წელს ვენის სეცესიის წევრებმა განსხვავებული სტილი შეიმუშავებს.1903 წელს იოზეფ ჰოფგინამ და კოლომან მოზერმა დააფუძნეს ისტორიული ვერკშტეტე და გამორჩეული სტილის ნაკეთობები შექმნეს, რომელსაც ვენური ვერკშტეტეს სტილი შეარქვეს.
რესურსები ინტერნეტში
* კატეგორია:მოდერნისტული არქიტექტურა
კარტახენა (ესპანეთი)
კარტახენა (Cartagena) — ქალაქი ესპანეთში, მურსიის ავტონომიურ რგიონში. სახელწოდება მომდინარეობს კართაგენისაგან.
კარტახენა დააარსა კართაგენელმა სარდალმა ჰასდრუბალმა ძვ. წ. 227 წელს და უწოდა "ქართ ჰადაშტი" – კართაგენის კოლონია. ქალაქს აყვავების ხანა რომის იმპერიის მართველობის დროს ჰქონდა, რომლებიც მას Carthago Nova–ს უწოდებდნენ და ის რომაული პროვინცია კარფაგენიკას დედაქალაქი იყო. კარტახენა ასევე მნიშვნელოვან ქალაქს წარმოადგენდა ომაიანთა სახალიფოს მიერ (რომლებიც მას ქართაიანატ ალ–ხალიფას უწოდებდნენ) ესპანეთის დაპყრობის დროს.
XVI საუკუნიდან ის წარმოადგენს ესპანეთის მნიშვნელოვან საზღვაო პორტს. XVIII საუკუნეში ესპანეთის მმართველობაში ბურბონების მოსვლის შემდეგ კარტახენა გახდა ესპანეთის ფლოტის ხმელთაშუა ზღვის დეპარტამენტი და დღემდე რჩება მნიშვნელოვან საზღვაო პორტად.
მდიდარი ისტორიული წარსულის გამო ქალაქში მრავლადააა შემორჩენილი როგორც ფინიკიური, რომაული, ბიზანტიური, მავრიტანული არქიტექტურის ასევე XX საუკუნის არტ-ნუვოს ნიმუშები.
მის სახელს ატარებს ქალაქი კარტახენა კოლუმბიაში.
ისტორია
კარტახენა დააარსეს კართაგენელებმა, რომაელები მას უწოდებდნენ ახალ კართაგენს.
ჰავა
კარტახენას აქვს თბილი, ნახევრად მშრალი ჰავა. მისი საშუალო წლიური ტემპერატურა არის დაახლოებით 20 °C. ყველაზე ცივი თვეა იანვარი, საშუალოდ 12 °C – გრადუსით, ხოლო ყველაზე ცხელი თვე აგვისტო 26 °C–ით. რეგიონში ქარი წარმოადგენს მნიშვნელოვან კლიმატურ ფაქტორს.
დემოგრაფია
კარტახენას დემოგრაფიული სურათი 1842–წლიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის ქალაქები
ნოდარ გიგაური
ნოდარ პარმენის ძე გიგაური (დ. 30 ივლისი, 1930, გორი, — გ. 13 აგვისტო, 2010) — ქართველი კომპოზიტორი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1982).
ბიოგრაფია
1960 დაამთავრა თბილისის ვ. სარაჯიშვილის სახელობის კონსერვატორია (პროფესორ ანდრია ბალაჩივაძის საკომპოზიციო კლასი). 1958 წლიდან მუშაობდა საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის კორპორაციაში ხმის რეჟისორად. ავტორია 2 ტელეოპერისა — „გამზრდელისა“ (აკაკი წერეთლის მიხედვით, 1960; პრემიერა მოსკოვის ტელევიზიით გადაიცა 1961 წელს; I ხარისხის დიპლომი საკავშირო კონკურსზე, მოსკოვში) და „გაზაფხული ზღაპრისა“ (საბავშვო ტელეოპერა, 1970; პირველად შესრულდა 1975 წელს). მასვე ეკუთვნის საბავშვო ოპერა-რევიუ „გვიხმობენ ზარები“ (1977) და ოპერა „გალობანი სინანულისანი“ (1987), სიმფონიური პოემა „გზა ვარსკვლავებისაკენ“ (1971), კამერული სიმფონია „ხევსურული ესკიზები“ (1980), კონცერტი ფაგოტისა და სიმებიანი ორკესტრისათვის (1979), „ანდანტე სიმებიანი ორკესტრისათვის“ (1987), ქორალური პოემა სოლისტის, გოგონათა ანსამბლისა და სომფონიური ორკესტრისათვის — „მონატრება ილიასი“ (1987), საგუნდო საწარმოებები, საგალობლები, საესტრადო სიმღერები („ჩემი საგალობელი“, „აპრილი მოდის“, „ზღვისფერი გაქვს თვალები“, „მე თბილისელი ბიჭი ვარ“, „ნუ შეგაშინებს ჩემი ჭაღარა“ და სხვა).
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული     30 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1930 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2010 კატეგორია:გორში დაბადებულები
კლემანს პოეზი
კლემანს პოეზი, ნამდვილი გვარი — გიშარი (Clémence Poesy; Guichard; დ. 30 ნოემბერი, 1982) — ფრანგი მსახიობი და მოდელი. ცნობილია როლებით „ჰარი პოტერის“ შესახებ ფილმების სერიაში და ფილმებით „ბრიუგეში“ და „127 საათი“.
ბიოგრაფია
დაიბადა ნაკლებად ცნობილი მსახიობის ეტიენ გიშარისა და სკოლის მასწავლებელის ოჯახში. სცენური სახელისთვის აიღო დედის ქალიშვილობის გვარი. პატარაობაში არც ისე ცნობილი იყო თავის ტოლებთან. გადაღებებში მონაწილეობს 1999 წლიდან ძირითადად ფრანგულ ფილმებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი მსახიობები კატეგორია:ფრანგი მოდელები კატეგორია:დაბადებული 1982 კატეგორია:დაბადებული 30 ნოემბერი
დმიტრივკა (ჰენიჩესკის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰენიჩესკის რაიონის სოფლები
გაისჰორნი
გაისჰორნი (Geisshorn) — მთა ბერნის ალპებში, შვეიცარიაში, ვალეს კანტონის ტერიტორიაზე. გადმოჰყურებს ალეჩის მყინვარს. სიმაღლე 3 740 მეტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპები კატეგორია:შვეიცარიის მთები
Lasioglossum laevigatum
Lasioglossum laevigatum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1802 წელს.
სქოლიო
laevigatum