cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვედები (ხალხი)
საცხოვრებელი ადგილები
დღეისათვის ისისნი კომპაქტურად ცხოვრობენ შღი-ლანკის ცენტრალურ და აღმოსავლეთ რეგიონებში. ვედების ქვეყანას - ”ვედარატას” უწოდებენ ბინტენეს ოლქს (მდინარეების გალ-ოიასა და მადურა-ოიას სათავეებში)
წარმომავლობა
პროტოვედები ცხოვრობდნენ სამხრეთ აზიის მრავალ რაიონში. ჯერ კიდევ ჩვ. წ. აღ. მდე I საუკუნეში ისინი მთელ კუნძულს ფლობდნენ შრი-ლანკაზე. ისინი თანდათან შეავიწროვეს და განდევნეს სინჰალებმა და ტამილებმა. სინჰალი მთავრები მათ იყენებდნენ კოლონიზატორების წინააღმდეგ როგორც საუკეთესო მზვერავებს და სნაიპერ მშვილდოსნებს.
ანთროპოლოგია
ვედები დაბალი სიმაღლის ხალხია. მათი საშუალო სიმაღლე შეადგენს დაახლოებით 153 სმ.
სოციალური სტრუქტურა
ვედები იყოფიან 9 მონათესავე ჯგუფად (ვარუგად): მორანა, უნაპანა, რუგამი, ურუ, ტალა, ნატუდენა, კირიტო, მებილე, გამა. თითოეული ჯგუფის წევრი თანაბარი უფლებით სარგებლობს ნადირობის, კენკრის და თაფლი შეგროვების, თევზჭერის საკითხებში. აგრეთვე, ნადირობისას გამოქვაბულების, კლდის ეხების გამოყენებაში და სხვა თავისი საცხოვრებელი ტერიტორიის ფარგლებში. დღეისათვის ვედები იყოფიან სოფლის და ტყის ვედებად. ხელისუფლება ცდილობს მათ ასიმილაციას.
ოჯახი მონოგამიურია. გათხოვილი ქალები ცხოვრობენ მშობლებთან, ვაჟები - არა. ადრე ქორწინდებიან. უფლებები თანასწორი აქვთ. იდეალურად ითვლება ბიძაშვილ-მამიდაშვილების შეუღლება, ხოლო სისხლის აღრევად თვლიან ძმათა შვილების ან დათა შვილების შეუღლებას. გავრცელებულია ე.წ. ”სორორატი” (ძმის ქორწინება გარდაცვლილი ცოლის დასთან). ცერემონიები უბრალოა. საქმრო ჩუქნის საჩუქრებს.
მეურნეობა
ხალხური რეწვა არ არის განვითარებული. პრიმიტიულ დონეზეა განვითარებული მეთუნეობა.
ძირითადი სანადირო იარაღები — მშვილდი და ისრები. ცნობილია, აგრეთვე, სანადირო ხაფანგები და სხვა პრიმიტიული იარაღები. წარსულში გამოიყენებოდა სპილოებზე მარბიელი ნადირობა. დღეისათვის, უმნიშვნელო რაოდენობით გამოჩნდა ცეცხლსასროლი იარაღები.
ტრადიციული საცხოვრებელი — შალაში. მასალა — ქერქი, ფესვები, ბალახი, ჩალა. შიდამორთულობა — ირმის ტყავები, თიხის ჭურჭელი, ცულები, ნაჯახები, თოხები, იარაღი. ღია ცეცხლის კერა საცხოვრებლის გარეთაა, ცეცხლს ანთებენ როგორც პირველყოფილები და შეიძლება უთანხმოების მიზეზიც გახდეს.
სამოსი — თეძოს სახვევი, რიტის ხის ქერქიდან დამზადებული წინსაფარი, მოგვიანებით გავრცელდა ბლუზა, სარი და ა.შ. ქალები ატარებენ მუხლებამდე ბამბის თეთრ ქვედატანებს. ბამბის ქსოვილებს ყიდულობენ ბატიკალოაში (ქალაქი შრი-ლანკის აღმოსავლეთ ნაწილში).
საკვები — მიწათმოქმედების, ნადირობის და შემგროვებლობის ნაყოფი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონადირე-შემგროვებლები კატეგორია:აზიელები კატეგორია:შრი-ლანკის ხალხები კატეგორია:ნეგრიტოსები კატეგორია:რასები
სომხეთ-ამერიკის შეერთებული შტატების ურთიერთობები
ეკონომიკური ურთიერთობები
1992 წელს სომხეთმა ხელი მოაწერა სამ ხელშეკრულებას შეერთებულ შტატებთან, რამაც გავლენა მოახდინა ორ ქვეყანას შორის ვაჭრობაზე. შეთანხმებები იქნა რატიფიცირებული სომხეთის პარლამენტის მიერ 1995 წლის სექტემბერში და ძალაში შევიდა 1996 წლის დასაწყისში. მასში შედის „შეთანხმება სავაჭრო ურთიერთობებზე“, „ინვესტიციის წახალისების შესახებ ხელშეკრულება“ და ხელშეკრულება „ინვესტიციების წახალისებასა და დაცვა“ (ზოგადად უწოდებენ, როგორც ორმხრივ ინვესტიციების ხელშეკრულებას, ან „BIT“-ს). სომხეთს არ აქვს ორმხრივი დაბეგვრის ხელშეკრულება შეერთებულ შტატებთან. 1994 წლის კანონი „უცხოური ინვესტიციების შესახებ“ არეგულირებს ყველა პირდაპირ ინვესტიციას სომხეთში, მათ შორის შეერთებული შტატებიდანაც.
ამჟამად დაახლოებით 70 ამერიკული კომპანია ფლობს ბიზნესს სომხეთში, მათ შორის „Dell“-ი, „Microsoft“-ი და „IBM“-ი. ასევე ბიზნესს ფლობენ აშშ-ში დაფუძნებული ინფორმაციული ტექნოლოგიური ფირმების რამდენიმე შვილობილი კომპანიები, მათ შორის „Viasphere Technopark“-ი, „IT ინკუბატორი“, „Coca-Cola“-ს ჩამოსასხმელი ქარხანა, სამკაულების და ტექსტილის წარმოების საშუალებები, სპილენძისა და მოლიბდენის რამდენიმე სამთო და ჰოვნანიანის საერთაშორისო სამშენებლო კომპანიები.
სავაჭრო ურთიერთობები
სომხეთის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, აშშ-მ დაამყარა დიპლომატიური ურთიერთობები ამ ქვეყანასთან. შეერთებული შტატები ასევე მხარს უჭერს სომხეთს ყველა ისეთ მცდელობაში, როგორიცაა მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარება და აზერბაიჯანთან და თურქეთთან დახურული საზღვრების გახსნას, რაც ხელს შეუწყობს რეგიონის კეთილდღეობის განვითარებას. აშშ -ს აქვს მრავალი სავაჭრო ხელშეკრულება სომხეთთან, როგორიცაა ვაჭრობისა და ინვესტიციის ხელშეკრულება („TIFA“), სავაჭრო ურთიერთობათა შესახებ შეთანხმება, და ორმხრივი ინვესტიციის ხელშეკრულება („BAT“-ი). შტატები და სომხეთი ხშირად იწვევენ აშშ-სომხეთის ერთობლივ ეკონომიკურ ჯგუფს („USATF“-ს), რათა განიხილონ საერთო ეკონომიკური და სამთავრობო საკითხები.
სომხების გენოციდი
100 წლის წინ სომხეთმა გაუძლო ორწლიან სასტიკ პერიოდს. ამ პერიოდმა, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც სომხების გენოციდი, გამოიწვია 1,5 მილიონზე მეტი ადამიანის დაიღუპვა ოსმალეთის იმპერიის მმართველობის პერიოდში. შეერთებულმა შტატებმა გენოციდი ოფიციალურად არ აღიარა 2019 წლის 29 ოქტომბრამდე, მანამ სანამ აშშ-ს წარმომადგენელმა პალატამ 405-11 ხმა არ მისცა აღიარების სასარგებლოდ.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის დიპლომატიური ურთიერთობები კატეგორია:აშშ-ის საგარეო ურთიერთობები
ირინა ასათიანი
ირინა ასათიანი (დ. 1960, თბილისი) — ქართველი მწერალი.
ბიოგრაფია
ირინა ასათიანი დაიბადა თბილისში. 1982 წლიდან ცხოვრობს პარიზსა და მაიამიში. იგი სუნამოს შემოქმედია, როგორც საფრანგეთში უწოდებენ - créatrice de parfum - და ამიტომაც სუნამოს დიზაინერთა და პარფიუმერთა მიკროსამყაროში ტრიალებს. საფრანგეთში შემთხვევით აღმოჩნდა. თბილისში გაიცნო ფრანგი ქართველი, რომელიც იმ პერიოდში საქართველოში ხშირად ჩამოდიოდა. ახალგაზრდებს ერთმანეთი შეუყვარდათ, დაძლიეს ყველა ბიუროკრატიული წინააღმდეგობა და დაქორწინდნენ. ასე აღმოჩნდა 22 წლის ასაკში პარიზში, ქართველ ემიგრანტთა ოჯახში. პირველი შვილის დაბადების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ქართულის მასწავლებლად სორბონის უნივერსიტეტის აღმოსავლური ენების ფაკულტეტზე გოგი შარაშიძესთან. ირინა ასათიანი იგონებს, რომ სტუდენტების საშუალო ასაკი 50–დან 60 წლამდე იყო, თუმცა რამდენიმე ახალგაზრდაც სწავლობდა და მათ ძალიან შეიყვარეს საქართველო და ქართული ენა. მეორე ბავშვის შეძენის შემდეგ სორბონის უნივერსიტეტში სადოქტორო დაიცვა ხელოვნების ისტორიაში. ამავე პერიოდში ჩაერთო ბიზნესში. ქართული კინოს ექსპორტისათვის ფრანგ თანადამფუძნებლებთან ერთად შექმნა ფირმა.
ბიზნესში პირველი წარმატების შემდეგ გადაწყვიტა, გაეღრმავებინა თავისი ცოდნა. გაიარა მარკეტინგისა და მენეჯმენტის კურსები და მუშაობა დაიწყო პარფიუმერულ ფირმაში. ერთ-ერთ ძველებურ ლაბორატორიაში ისწავლა სუნამოს წარმოება და ისე შეიყვარა ეს საქმე, რომ სუნამოს დიზაინერი გახდა. უკვე ოც წელზე მეტია ირინა ასათიანი ამ პროფესიას ემსახურება. 1993 წელს პარიზის მერვე უბანში ფრანგ დიზაინერთან ერთად დააარსა პარფიუმერული კომპანია, რომელიც ქმნის, აწარმოებს და დისტრიბუციას უკეთებს საკუთარ ბრენდებს მსოფლიო მასშტაბით. მისი პირველი კომპანიის პროდუქტი „Creative Parfum“ 90–იან წლებში თბილისშიც იყო ცნობილი. 2000 წლის პირველ ნახევარში ევროპამ, საუდის არაბეთმა და ამერიკამ გამოიჩინა დიდი ინტერესი და მოთხოვნა მათ პროდუქციაზე გაიზარდა. შემდეგ ჩინეთის პატენტების კონკურენციამ შეუძლებელი გახადა საფრანგეთში მუშაობა და 2007 წლიდან ამერიკაში, მაიამიში გადაიტანეს წარმოება. სუნამოს შექმნის პროცესზე ირინა დიდი აღტაცებით საუბრობს:
ცხოვრების გარკვეულ ეტაპზე ირინა ასათიანი მიხვდა, რომ ქართულად მეტყველება და აზროვნება უჭირდა. ეს მისთვის მძიმე გადასატანი აღმოჩნდა. გადაწყვიტა აღედგინა მშობლიური ქართული. ყოველდღიური მეცადინეობით ეს შეძლო და დაიბადა მისი პირველი წიგნი „ფლირტი... ელექსირი“. შემდგომ წლებში კიდევ ორი რომანი გამოსცა: „Bye, Bye, Baby...“ და „ზაფხული პარიზში“. მას ეამაყება, რომ დღეს აზროვნებს, წერს და მეტყველებს, როგორც ნამდვილი ქართველი. კიდევ ერთი სანუკვარი მიზანი აქვს — აპირებს დააარსოს პირველი ქართულ-ფრანგული პარფიუმერული კომპანია, რომელიც სუნამოებს ძველი, ნამდვილი, ტრადიციული მეთოდით დაამზადებს. ირინა ასათიანს პირველ მეუღლესთან ორი შვილი ჰყავს. უფროსი ვაჟი ამერიკელ ცოლსა და პატარა ქალიშვილთან ერთად მაიამიში ცხოვრობს, ცნობილი ფარმაცეფტული ლაბორატორიის დიზაინერ-პუბლიცისტია. ქალიშვილი მამასთან არის პარიზში და ბაგაში აღმზრდელად მუშაობს. მეორე მეუღლესთან ჰყავს ოცი წლის ვაჟი, რომელმაც ისე კარგად იცის საქართველოს ისტორია, რომ სკოლის პერიოდში ვიკიპედიაში დაწერილმა მისმა სტატიამ „დავით IV” ოქროს ვარსკვლავი აიღო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ჯერი როლინგსი
ჯერი როლინგსი (Jerry John Rawlings, დ. 22 ივნისი 1947 — გ. 12 ნოემბერი, 2020) — განის რესპუბლიკის სამხედრო, სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. სახელმწიფოს მეთაური 1979 და 1981—2001 წწ.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1947 წელს წარმოშობით შოტლანდიელი ფარმაცევტის ოჯახში. დაასრულა განის სამხედრო აკადემია. 1978 წლიდან ლეიტენანტია. 1979 წლის 15 მაისს ჯერი როლინგსმა წარუმატებლად სცადა ამბოხება. დაპატიმრეს და ელოდა სასიკვდილო განაჩენი, მაგრამ მისმა დაპატიმრებამ ქვეყანაში დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია და 4 ივნისს გაათავისუფლეს ჯარისკაცებმა ციხიდან და გამოაცხადეს სახელმწიფო გადატრიალების შესახებ. ხელისუფლებაში მოვიდა შეიარაღებული ძალების რევოლუციური საბჭო, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ჯერი როლინგსი. ჯერი როლინგსმა 1979 წელს აღიარა საჰარის არაბთა დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა. 1979 წლის 24 სექტემბერს რევოლუციური საბჭოს მიერ ჩატარებული არჩვენების შემდეგ ხელისუფლება გადაეცა სამოქალქო პირს და პრეზიდენტი გახდა ჰილა ლიმანი.
1981 წლის 31 იანვარს, ღამით ჯერი როლინგსმა გამოაცხადა უსისხლო გადატრიალების შესახებ და ხელისუფლება დაიბრუნა. შეიცვალა ქვეყნის კონსტიტუცია და აიკრძალა ყველა პოლიტიკური პარტია. ხელისუფლება გადავიდა ეროვნული თავდაცვის დროებითი საბჭოს ხელში, რომელსაც კვლავ როლინგსი ჩაუდგა სათავეში. პოლიტიკური პარტიების მოქმედება დასაშვები გახდა მხოლოდ 1992 წელს.
საგარეო პოლიტიკაში მხარს უჭერდა სამხრეთ აფრიკის ეროვნულ-განმათავისუფლებელ მოძრაობას და პანაფრიკანიზმს. თავად როლინგს დიდი წვლილი მიუძღვის ლიბერიაში სიტუაციის დარეგულირების საქმეში. სადაც ხუთი წელი მიმდინარეობდა სამოქალაქო ომი. გახდა ნ. აზიკივეს პრემიის ლაურეატი, რომელიც გადაეცა ქვეყნის ეფექტიანი მართვისა და შიმშილის წინააღმდეგ ბრძოლისათვის (1993 წ.). 2000 წელს უარი განაცხადა საპრეზიდენტო არჩევნებზე და წავიდა პოლიტიკიდან. თავის მემკვიდრედ კი დაასახელა ჯონ ატა მილსი.
ამჟამად კითხულობს ლექციებს სხვადასხვა ქვეყნის უნივერსიტეტებში (მათ შორის ოქსფორდში) და აკრიტიკებს თავისი ყოფილი პროტეჟეს ჯონ ატა მილსის პოლიტიკურ კურსს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 22 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1942 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:განის პრეზიდენტები
მოლალარი (40° 09' ჩ. გ. 46° 52' ა. გ.) (აღდამი)
მოლალარი  (Mollalar) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
3 მაისის კონსტიტუცია (ნახატი)
1791 წლის 3 მაისის კონსტიტუცია (Konstytucja 3 Maja 1791 roku) — პოლონელი მხატვრის იან მატეიკოს 1891 წლის რომანტიკული ნახატი ზეთით ტილოზე. ეს არის დიდი ნაჭერი და მატეიკოს ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნახატი. იგი იხსენებს პოლონეთის 1791 წლის 3 მაისის კონსტიტუციას, რომელიც პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობის ისტორიაში მნიშვნელოვანი ეტაპია და პოლონეთის განმანათლებლობის უმაღლესი წერტილი.
მატეიკოს მრავალი ნამუშევრის მსგავსად, სურათზე წარმოდგენილია გრანდიოზული სცენა მრავალი ისტორიული ფიგურით, მათ შორის პოლონეთის უკანასკნელი მეფე სტანისლავ ავგუსტ პონიატოვსკი; დიდი სეიმის მარშლები სტანისლავ მალაჩოვსკი და კაზიმიერ ნესტორ საპიეჰა; კონსტიტუციის თანაავტორები, როგორებიც არიან უგო კოლატაი და იგნასი პოტოცკი; და სხვა მოღვაწეები, როგორიცაა თადეუშ კოშციუშკო. თანამედროვე ისტორიკოსებმა ოცამდე პიროვნება ამოიცნეს; კიდევ ათი ძველ წყაროებში მოხსენებული პირის იდენტიფიკაცია ჯერ არ მომხდარა.
ნახატი დაიხატა 1891 წლის იანვრიდან ოქტომბრამდე კონსტიტუციის ასი წლისთავის აღსანიშნავად. ეს იყო მატეიკოს ერთ-ერთი ბოლო ნამუშევარი, რომელიც გარდაიცვალა 1893 წლის ნოემბერში. ნახატი გამოიფინა ლვივში (ახლანდელი ლვივი, უკრაინა) 1920 წლამდე, სანამ იგი კრაკოვში გადაიტანეს. ის მეორე მსოფლიო ომის დროს დამალული იყო და მოგვიანებით ვარშავაში გადაიტანეს, სადაც ახლა სამეფო სასახლეშია გამოფენილი.
1791 წლის 3 მაისის კონსტიტუცია
მინი|475x475პქ| ნახატი დიდი გარჩევადობით
1791 წლის 3 მაისის კონსტიტუცია მიღებულ იქნა, როგორც "სამთავრობო აქტი" (Ustawa rządowa) პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობის სეიმის (პარლამენტის) მიერ. მას უწოდეს „პირველი კონსტიტუცია ევროპაში“ და მეორე უძველესი კონსტიტუცია მსოფლიოში.
იგი შეიქმნა პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობის ხანგრძლივი პოლიტიკური დეფექტების გამოსასწორებლად. თანამეგობრობის „ოქროს თავისუფლების“ სისტემა, რომელიც აზნაურებს არაპროპორციულ უფლებებს ანიჭებდა, სულ უფრო მეტად არღვევდა თანამეგობრობის პოლიტიკას. კონსტიტუცია ცდილობდა შეეცვალა არსებული ანარქია, რომელსაც ხელს უწყობდნენ ქვეყნის ზოგიერთი მაგნატი, უფრო დემოკრატიული კონსტიტუციური მონარქიით. მან შემოიღო პოლიტიკური თანასწორობა ბურჟუაზიასა და თავად-აზნაურებს შორის (შლიახტა) და გლეხები მოაქცია მთავრობის მფარველობის ქვეშ, რითაც შეამსუბუქა ბატონობის ბოროტად გამოყენება. კონსტიტუციამ გააუქმა დამღუპველი საპარლამენტო ინსტიტუტები, როგორიცაა ლიბერუმ ვეტო, რომელიც ერთ დროს ვეტოს უფლებას სეიმის ნებისმიერ დეპუტატს აძლევდა, რომელიც არჩევდა უცხო ძალას ან მოსყიდული იყო უცხო ძალის მიერ, სეიმის მიერ მიღებული კანონმდებლობის გასაუქმებლად.
3 მაისის კონსტიტუციის მიღებას თანამეგობრობის მეზობლების მხრიდან მტრული პოლიტიკური და სამხედრო გამოხმაურება მოჰყვა. 1792 წლის პოლონეთ-რუსეთის ომში (ზოგჯერ მას უწოდებენ „ომს კონსტიტუციის დასაცავად“), თანამეგობრობას თავს დაესხა ეკატერინე დიდის იმპერიული რუსეთი, რომელიც მოკავშირე იყო ტარგოვიცას კონფედერაციისა, პოლონელ მაგნატთა კოალიციაში, რომლებიც უმიწაწყლო აზნაურები იყვნენ და ეწინააღმდეგებოდნენ რეფორმებს, რომლებმაც შეიძლება შეასუსტებინა მათი გავლენა. თანამეგობრობის მოკავშირე პრუსიამ, ფრიდრიხ ვილჰელმ II-ის მეთაურობით, დაარღვია ალიანსის პირობები და თანამეგობრობა დამარცხდა. საბოლოოდ, 3 მაისის კონსტიტუცია ძალაში დარჩა ერთ წელზე ცოტა მეტი ხნის განმავლობაში. მიუხედავად თანამეგობრობის დამარცხებისა პოლონეთ-რუსეთის ომში და შემდგომი დანაწევრებისა, რომლებმაც გაანადგურეს თანამეგობრობა, 3 მაისის კონსტიტუცია 123 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში დარჩა პოლონეთის სუვერენიტეტის აღდგენისთვის ბრძოლის შუქურად. მისი ორი თანაავტორის, იგნასი პოტოცკის და ჰუგო კოლატაჯის სიტყვებით, ეს იყო „ბოლო ანდერძი და ბოლო ნება ძველი ქვეყნისა“.
ისტორია
ნაწარმოების ესკიზი წარმოდგენილი იყო ციკლში, ცივილიზაციის ისტორია პოლონეთში.
მატეიკომ ნახატზე მუშაობა დაიწყო 1891 წლის იანვრის შუა რიცხვებში, კონსტიტუციის ასი წლისთავთან დაკავშირებით. მიუხედავად იმისა, რომ ნახატი არ დასრულებულა ოქტომბრამდე, 3 მაისისთვის ის მზად იყო კრაკოვის Sukiennice-ის საიუბილეო გამოფენაზე გამოსატანად. 1892 წლის 7 აპრილს მატეიკომ ნახატი გადასცა პრინც ევსტახი სტანისლავ სანგუშკოს, გალისიის სეიმის მარშალს ლვივში და ის გამოიფინა სეიმის შენობაში (ახლანდელი ლვივის უნივერსიტეტის მთავარი შენობა). ის ერთ-ერთი უკანასკნელი იყო მატეიკოს ნახატებს შორის, იგი გარდაიცვალა 1893 წლის ნოემბერში.
1920 წელს, პოლონეთის დამოუკიდებლობის აღდგენიდან ორი წლის შემდეგ, ნახატი გადაიტანეს კრაკოვში, სადაც 1923 წლიდან იგი გამოიფინა პოლონეთის სეიმის შენობაში. ნახატი მეორე მსოფლიო ომის დროს პოლონეთის წინააღმდეგობამ დამალა, როდესაც პოლონეთი გერმანელების მიერ იყო ოკუპირებული. ომის შემდეგ ნახატი გადაიტანეს ვარშავის ეროვნულ მუზეუმში და ზოგჯერ გამოფენილი იყო სეიმის შენობაში. 1984 წლიდან ნახატი ვარშავის სამეფო სასახლის კოლექციაშია, სადაც თავად მატეიკომ განაცხადა, რომ სურდა ნახატის ჩვენება. ნახატი გამოფენილია სენატორების პალატის წინა ოთახში, სადაც კონსტიტუცია მიიღეს. ნახატს რესტავრაცია ჩაუტარდა 2007 წელს.
მნიშვნელობა და ისტორიოგრაფია
ნახატი მატეიკოს ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარია და დღეს იგი საყოველთაოდ განიხილება, როგორც მისი ერთ-ერთი შედევრი, „განათლება ეროვნულ ისტორიაში“. თუმცა მისმა თანამედროვეებმა ნაკლებად მიიღეს ის, საუკუნის ბოლოს მიმოხილვები აკრიტიკებდნენ მას „ზედმეტად ხალხმრავალი“ და გაურკვეველი კომპოზიციის გამო; მატეიკოს წინა ნამუშევრების მხარდამჭერები უფრო მეტად იცავდნენ ამ ნახატის და აქებდნენ მას.
მატეიკოს ტექნიკა ამ ნახატში დახვეწილად, მაგრამ შესამჩნევად განსხვავებული იყო მის სხვა ნახატებთან შედარებით. ამას მიაწერენ მატეიკოს მიერ ახალი ტექნიკის შესწავლას, მაგრამ გასათვალისწინებელია, რომ მისმა თანამედროვე კრიტიკოსებმა ეს გადახვევა მისი ძველი სტილიდან მომაკვდავი ოსტატის დასუსტებულ ფორმად მიიჩნიეს და ცვლილებებს არ მიესალმნენ. ისინი ასევე აღნიშნავენ, რომ მატეიკო ჩვეულებრივ ორ წელიწადს უთმობდა ამ ზომის ნახატებს; ეს დასრულდა ერთ წელზე ნაკლებ დროში, იმ პერიოდში, როდესაც მატეიკო სხვა პროექტებზე მუშაობდა და განიცდიდა სტრესსა და დეპრესიას. თავად მატეიკოს არ უყვარდა მე-18 საუკუნე და პოლონური განმანათლებლობა და აღნიშნა, რომ „ურჩევნია რომელიმე სხვა საუკუნის დახატვა“. თუმცა, კონსტიტუციის წლისთავთან დაკავშირებით ის იძულებული გახადა შეექმნა ნამუშევარი ამ მოვლენის აღსანიშნავად, რომელიც მან აღიარა, როგორც ისტორიულად მნიშვნელოვანი.
მინი|600x600პქ| იდენტიფიცირებული პირები (იხილეთ ტექსტი ლეგენდისთვის)
პერსონაჟების სია
ისტორიკოსებმა გამოავლინეს რამდენიმე პერსონაჟი. ეს არის ნახატზე გამოსახული პერსონაჟების სია და მითითებულია ასოცირებულ სახელმძღვანელო სურათზე ნომრებით:
ისტორიკოსებმა კიდევ რამდენიმე ფიგურა დაადგინეს, როგორც სავარაუდოდ ნახატზე ასახული, მაგრამ მათი ზუსტი ადგილმდებარეობა უცნობია და ისინი ასევე არ არის წარმოდგენილი სახელმძღვანელო სურათზე:
References
კატეგორია:3 მაისის კონსტიტუცია კატეგორია:იან მატეიკოს ნახატები
ლაქი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ლაქი შეიძლება აღნიშნავდეს:
საუდის არაბეთის ისტორია
საუდის არაბეთი ძვ. წ. II ათასწლეულიდან მომთაბარე არაბებით იყო დასახლებული. ახ. წ. VII საუკუნეში არაბეთის ნახევარკუნძულის დასავლეთ ნაწილში (ჰიჯაზი) ახალი რელიგია — ისლამი აღმოცენდა და პირველი მუსლიმური თეოკრატიული სახელმწიფო — არაბთა სახალიფო (დედაქალაქი მედინა) შეიქმნა. VII–VIII საუკუნეებში საუდის არაბეთის ტერიტორიის დიდი ნაწილი შედიოდა ომაიანთა, ხოლო VIII–IX საუკუნეებში — აბასიანთა სახალიფოში. X–XII საუკუნეებში არაბეთის ნახევარკუნძულის ტერიტორიის ნაწილზე შეიქმნა დამოუკიდებელი სამთავროები (საამიროები, სასულთნოები); ჰიჯაზი ვასალურ დამოკიდებულებაში იყო ფატიმიდებთან, შემდეგ — აიუბიდებთან, ხოლო XIII საუკუნის შუა წლებიდან — XVI საუკუნის დასაწყისამდე — მამლუქებთან. გაცილებით დამოუკიდებელი იყო ნაჯდი. XVI საუკუნის დასაწყისში ოსმალეთის იმპერიამ თავისი ძალაუფლება განავრცო ჰიჯაზზე. 1745 წელს ნაჯდის ერთ-ერთი საამიროს გამგებელმა მუჰამად იბნ საუდმა (1726/1727–1765) დაიწყო ბრძოლა არაბეთის გაერთიანებისათვის ვაჰაბიზმის (იხ. ვაჰაბიტები) დროშით. XIX საუკუნის დასაწყისში არაბეთი გაერთიანდა საუდიდების ფეოდალურ სახელმწიფოში. XIX საუკუნის II ნახევარში ვაჰაბიტების სახელმწიფო დაიპყრეს შამარის (ჩრდ. არაბეთი) მმართველებმა — რაშიდიდებმა. 1902 წელს ამირა იბნ საუდმა რაშიდიდები დაამარცხა და ნაჯდში საუდიდების ხელისუფლება აღადგინა. 1915 წელს ინგლისმა ცნო ნაჯდის დამოუკიდებლობა.
პირველი მსოფლიო ომის (1914–1918) დამთავრების შემდეგ იბნ საუდი განაგრძობდა ბრძოლას ქვეყნის გაერთიანებისათვის. 1920 წელს მან დაამყარა პროტექტორატი ასირის ნაწილზე (1930 წელს მთელი ასირი დაიმორჩილა). 1921 წელს დაიპყრო შამარი, 1925 წელს — ჰიჯაზი, ხოლო 1926 წლის იანვარში თავი ჰიჯაზის მეფედ და ნაჯდისა და შემოერთებული ოლქების სულთნად (1927 წელს მეფედ) გამოაცხადა. 1926 წლის 16 თებერვალს სსრკ-მა პირველმა ცნო ახალი სახელმწიფო და მასთან დიპლომატიური და სავაჭრო ურთიერთობა დაამყარა. 1927 წელს დიდმა ბრიტანეთმა ცნო საუდიდთა დამოუკიდებელი სახელმწიფო. 1932 წლიდან მას ოფიციალურად ეწოდება საუდის არაბეთის სამეფო. მეორე მსოფლიო ომის (1939–1945) დროს საუდის არაბეთმა გაწყვიტა დიპლომატიური ურთიერთობა ფაშისტურ გერმანიასა (1941) და იტალიასთან (1942), მაგრამ ომში არ მონაწილეობდა. 1943 წელს აშშ-მა დაამყარა დიპლომატიური ურთიერთობა საუდის არაბეთთან და გაავრცელა მასზე კანონი ლენდ-ლიზის შესახებ. დაჰრანში შეიქმნა აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ბაზა.
საუდის არაბეთში არსებული ფეოდალურ-თეოკრატიული რეჟიმი, გამგებლობის აბსოლუტისტური მეთოდები მოსახლეობის, უწინარეს ყოვლისა, მუშათა კლასის უკმაყოფილებას იწვევდა. 1953 წელს (იბნ საუდის გარდაცვალების შემდეგ) ტახტზე ავიდა მეფე საუდი; მან გამოსცა კანონები, რომლებიც კრძალავდა გაფიცვებისა და დემონსტრაციების ჩატარებას, ითვალისწინებდა ყველაზე მკაცრ სასჯელს სამეფო ხელისუფლების წინააღმდეგ გამოსვლისათვის. შიდაპოლიტიკური წინააღმდეგობათა გამწვავების გამო საუდი იძულებული გახდა უარი ეთქვა ტახტზე ამირა ფაისალის სასარგებლოდ (1964). ახალი მეფე ეყრდნობოდა ფეოდალთა ზედა ფენას და ჩამოყალიბების პროცესში მყოფ ეროვნულ ბურჟუაზიას. მისმა მთავრობამ გაატარა მთელი რიგი რეფორმები ეკონომიკის დარგში, საუდის არაბეთის საგარეო პოლიტიკა 60-იანი წლების II ნახევრიდან ორჭოფულ ხასიათს ატარებთ, ერთი მხრივ, საუდის არაბეთი გამოდიოდა (1966) მუსლიმური სახელმწიფოების ორგანიზაციის ე. წ. ისლამური პაქტის შექმნის მომხრედ, ცდილობდა დაემყარებინა თავისი კონტროლი სპარსეთის ყურის დიდ ნაწილზე და აქტიურად მხარს უჭერდა ანტიკომუნიზმს, მეორე მხრივ, ემხრობოდა არაბული ქვეყნების ბრძოლას ისრაელის აგრესიის წინააღმდეგ. მან მხარი დაუჭირა 1974 წლის რაბატის კონფერენციის გადაწყვეტილებას — ეცნოთ პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაცია პალესტინის არაბი ხალხის ერთადერთ წარმომადგენლად.
1975 წლის 25 მარტს მოკლეს მეფე ფაისალი. 1976 წლიდან 1982 წლის 12 ივნისამდე მეფობდა ხალედ იბნ ალ-აზიზ ალ-საუდი. 13 ივნისს მეფედ გამოაცხადეს ფაჰდ იბნ აბდულ აზიზ ალ-საუდი. მთელ რიგ საერთაშორისო საკითხებში საუდის არაბეთის მთავრობა მხარს უჭერს კონსერვატიულ ელემენტებს არა მარტო არაბულ ქვეყნებში, არამედ აზიისა და აფრიკის ზოგიერთ სხვა სახელმწიფოში. აშშ ცდილობდა შეეცვლევინებინა საუდის არაბეთს დამოკიდებულება სეპარატიული კემპ-დეივიდის მორიგებისადმი, რომელსაც საუდის არაბეთი არ ცნობს.
1990 წელს ქუვეითის ტერიტორიაზე ერაყის შეჭრის შემდეგ საუდის არაბეთში განათავსეს აშშ-ის სამხედრო ბაზები. ახლო აღმოსავლეთში (მათ შორის საუდის არაბეთშიც) აშშ-ის გააქტიურებამ გამოიწვია ტერორისტული ორგანიზაციების ჩამოყალიბების პროცესის დაჩქარება. 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერაქტის მონაწილეთა უმრავლესობა საუდის არაბეთის მოქალაქე იყო.
2011 წელს საუდის არაბეთსაც შეეხო მასობრივი სახალხო მოძრაობა არაბული გაზაფხული, გაიმართა დემონსტრაციები, იყო თვითდაწვის ფაქტებიც.
2015 წლიდან სამეფო ტახტს სალმანი იკავებს.
ლიტერატურა
*
რეზეკნეს მხარე
რეზეკნეს მხარე (Rēzeknes novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში, ლატგალიის რეგიონში. მხარე მოიცავს 25 თემს, ადმინისტრაციული ცენტრი მდებარეობს ქალაქ რეზეკნეში, რომელიც არ შედის მხარის შემადგენლობაში.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 31 876 კაცს. მხარის ფართობია 2 524,1 კმ².
მხარის ეროვნული შემადგენლობა 2010 წლის მონაცემებით ასეთია :
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
ფოსფატი
მინი|მარჯვნივ|ფოსფატის ანიონი ფოსფატი — ანიონი და ფუნქციური ჯგუფი. განარჩევენ ორთოფოსფატებსა და კონდენსირებულ ფოსფატებს, რომლებიც შეიცავენ ერთზე მეტ P ატომს, რომლებიც წარმოქმნიან ბმას P—O—P.
გამოყენება
ძირითადი გამოყენება — ფოსფორული სასუქები. ფოსფატები ფართოდ გამოიყენება სინთეთიკურ სარეცხ საშუალებებში კალციუმისა და მაგნიუმის იონების დასაკავშირებლად. აგრეთვე გამოიყენება ზოგიერთი სამკურნალო ნივთიერების წარმოებაში.
ფიზიოლოგიური როლი
ფოსფატებს მნიშვნელოვანი ადგილი უკავიათ ბიოქიმიაში, უფრო ზუსტად კი ბიოლოგიურად აქტიური მრავალი ნივთიერების სინთეზში, აგრეთვე ყველა ცოცხალი ორგანიზმის ენერგეტიკაში.
ლიტერატურა
*
გიორგი არაბიძე
გიორგი არაბიძე (დ. 4 მარტი, 1998, ვანი) — ახალგაზრდა ქართველი ფეხბურთელი. საქართველოს სხვადასხვა ასაკობრივი ნაკრებების და თურქული ადანასპორის ფეხბურთელი, გამოირჩევა უნიკალური ტექნიკითა და დრიბლინგით.
გიორგი დაიბადა 1998 წლის 4 მარტს საქართველოს ქალაქ ვანში, იგი არის 173სმ-ის სიმაღლის, მისი პირველი ახალგაზრდული გუნდი იყო თბილისის ლოკომოტივი, რომელშიც, 2005-2013 წლებში თამაშობდა, 2013 წელს არაბიძე დააწინაურეს და მთავარ გუნდში გადაიყვანეს, სადაც 2 წელში ჩაატარა 33 ოფიციალური მატჩი და თავის გამოჩენა 21-ჯერ მოახერხა, რაც გუნდის ერთ-ერთი საუკეთესო შედეგი იყო, განსაკუთრებით 16-17 წლის ნახევარმცველის პირობაზე. მალე გიორგი გამოიძახეს საქართველოს U17 ნაკრებში, სადაც უმაღლეს დონეზე გამოვიდა, ჩაატარა რა 10 მატჩი და გაიტანა 6 გოლი, პარალელურად გიორგიმ საქართველოს U16 ნაკრებშიც ჩაატარა ერთი მატჩი და გოლიც გაიტანა.
წარმატებული ასპარეზობების შედეგად გიორგიმ წამყვანი ევროპული გუნდების ყურადღება მიიპყრო, განსაკუთრებით დაინტერესდა უკრაინული შახტარი და მისი მაშინდელი მწვრთნელი მირჩა ლუჩესკუ. 2015 წლიდან არაბიძე შახტარს შეუერთდა და დუბლებში დაიწყო თამაში, პარალელურად ლუჩესკუ გიორგის, 17 წლის ასაკში, მთავარ გუნდთან თამაშის საშუალებას აძლევდა უკრაინის პრემიერ ლიგაში. გიორგიმ განსაკუთრებით კარგად წარმოაჩინა თავი უეფას ახალგაზრდულ ჩემპიონთა ლიგაზე, ტურნირის რეპორტირებისას ევროპელი და უკრაინელი ჟურნალისტები არაბიძეს მოიხსენიებდნენ ეპითეტით, როგორც ახალი მესი ან ქართველი მესი. 2016 წლიდან მირჩა ლუჩესკუმ სანქტ-პეტერბურგის ზენიტი ჩაიბარა, შახტარში კი მის ნაცვლად დანიშნულმა პაულუ ფონსეკამ არაბიძეს უნდობლობა გამოუცხადა, მთავარი გუნდის განაცხადშიც აღარ შეჰყავს და შეკრებაზეც არ წაიყვანა.
სანაკრებო კარიერა
ეროვნულ ნაკრებში მისი დებიუტი შედგა 2017 წლის 24 მარტს სერბეთის წინააღმდეგ. იგი შეცვლაზე შევიდა ოთარ კაკაბაძის ნაცვლად. პირველი გოლი გაიტანა 2017 წლის 28 მარტს ლატვიელთა კარში. იმავე წლის 7 ივნისს არაბიძემ დუბლი შეასრულა სენტ-კიტსის და ნევისის ნაკრებთან თამაშის დროს.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1998 კატეგორია:ვანში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 4 მარტი კატეგორია:საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:თბილისის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:დონეცკის შახტარის ფეხბურთელები კატეგორია:უკრაინის საფეხბურთო პრემიერლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:პორტუგალიის პრიმეირა ლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:ფუნშალის ნასიონალის ფეხბურთელები კატეგორია:ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
მუღანლი (აღდამი)
მუღანლი  (Muğanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
იური დუდი
მინი|იური დუდი იური დუდი (Ю́рий Алекса́ндрович Дудь; დ. 11 ოქტომბერი, 1986, პოტსდამი, გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკა) — რუსი ჟურნალისტი და ვიდეო ბლოგერი. გამოცემა „Spots.ru“-ს ყოფილი მთავარი რედაქტორი, 2018 წლის სექტემბრიდან არის გამოცემის გენერალური დირექტორის მოადგილე. მიჰყავს საავტორო გადაცემა „YouTube“-ზე სახელად „вДудь“, სადაც იგი იღებს ინტერვიუებს ცნობილ ჟურნალისტებთან, ბიზნესმენებთან, კულტურისა და ინტერნეტის მოღვაწეებთან და პოლიტიკოსებთან. 2018 წლის ოქტომბრის მონაცემებით, მის არხს ჰყავს 4,1 მილიონი გამომწერი და 420 მილიონი ნახვა.
ბიოგრაფია
დადიოდა ფეხბურთზე, თუმცა მიატოვა სპორტი 10 წლის ასაკში მუხლის სერიოზული ტრავმის გამო. 11 წლის ასაკში წერდა სტატიებს „ახალგაზრდული გაზეთისთვის“. 13 წლის ასაკში, გადიოდა პრაქტიკას გაზეთ „Сегодня“-ში. 14 წლის ასაკში, 2001 წლის აპრილიდან დაწყებული, მუშაობდა არაშტატურ კორესპონდენტად გაზეთ „Известия“-ში. 2003 წელს, 16 წლის ასაკში, გახდა გაზეთის შტატური თანამშრომელი, სადაც იმუშავა კიდეც 2006 წლის აგვისტომდე. 2007 წელს დაიწყო მუშაობა ჟურნალ „PROспорт“-ში.
2008 წელს დაამთავრა ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი.
კარიერა
2012 წლის 16 თებერვლიდან 2013 წლის 20 ივნისამდე მიჰყავდა პროგრამა „დარტყმა თავით“ ტელეარხ „Россия-2“-ზე. წამყვანის პოსტზე მან ჩაანაცვლა ჟურნალისტი ნიკია ბელოგოლოვცევი. 2012 წლის აპრილიდან 2013 წლის თებერვლამდე აკომენტარებდა ინგლისური პრემიერ-ლიგის მატჩებს (2011/2012 და 2012/2013 წლის სეზონები) სხვა სპორტულ არხზე, „Спорт 1“-ზე. გარდა ამისა, ტელეარხ „Россия-2“-ზე 2012 წლის სექტემბრიდან 2013 წლის მარტამდე ვლადიმერ სტოგნიენკოსთან ერთად მიჰყავდა დოკუმენტური ფილმების ციკლი სამოყვარული საფეხბურთო კლუბის, „სპარტას“ ცხოვრების შესახებ. დოკუმენტური ფილმის სახელი იყო „30 სპარტანელი“. დატოვა რუსეთის სახელმწიფო ტელეარხები მისი შოუს, „დარტმა თავით“ დახურვის შემდეგ. დახურვის მიზეზი გახდა შოუს სპეციფიკური თემატიკა, რომელიც ხშირად იწვევდა სკანდალებს; გარდა ამისა, შოუ საკმაოდ ძვირიც ჯდებოდა. 2015 წლის 4 ნოემბრიდან 2017 წლის 27 თებერვლამდე იყო გადაცემა „Культ тура“-ს ავტორი და წამყვანი სპორტულ ტელეარხ „Матч ТВ“-ზე. , გადაცემაში, იგი იღებდა ინტერვიუს ცნობილ და წარმატებულ რუს ფეხბურთელებთან და მწვრთნელებთან. 2016 წლის ბოლოში, გადაცემა დაიხურა პატარა რეიტინგის და მთავარი სპნსორის, შამპუნი „Clear“-ის წავსლის გამო. გადაცემის დახურვას აგრეთვე ხელი შეუწყო ტელეარხზე არსებულმა ფინანსურმა პრობლემებმა.
2017 წლის 7 თებერვალს იურიმ დაიწყო ახალი შოუ, სახელად „вДудь“, ვიდეოჰოსტინგ „YouTube“-ზე. გადაცემის ფარგლებში, იგი იღებს ინტერვიუს ცნობილ ადამიანებთან — ჟურნალისტებთან, ბიზნესმენებთან, კულტურის და ინტერნეტის მოღვაწეებთან, პოლიტიკოსებთან. რუსეთის 2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების დროს, მის გადაცემაში იყო პრეზიდენტობის სამი კანდიდატი: პავლე გრუდინინი, ქსენია სობჩაკი და ვლადიმერ ჟირინოვსკი. გადაცემაში აგრეთვე იყო ალექსეი ნავალნი, რომელიც ცესკომ არჩევნებზე არ დაუშვა.
2017 წლის სექტემბერში მიიღო „ბილაინის“ მიერ შექმნილი აპლიკაციის, „VEON“-ის სარეკლამო კამპანიაში. 2017 წლის ნოემბერში გახდა ბრენდ „ალფა-ბანკის“ სახე 2018 წლისთვის. აგრეთვე, 2018 წლის მსოფლიოს ფეხბურთის ჩემპიონატის დაწყებამდე, დუდმა მიიღო მონაწილეობა ბრენდ „Head & Shoulders“-ის რეკლამაში და აგრეთვე გახდა მისი სახე.
2018 წლის ივლისის ბოლოში გამოქვეყნებული რუსი ცნობილი სახეების Forbes-ის სიაში დაიკავა 50-ე ადგილი.
პირადი ცხოვრება
არის დაქორწინებული, ჰყავს ორი შვილი, ქალიშვილი და ვაჟი.
ჯილდოები
ჟურნალ GQ-ის „2016 წლის ადამიანის“ პრემიის გამარჯვებული ნომინაციაში „სახე ტელევიზორიდან“ „Культ тура“-ს თანაწამყვან ევგენი სავინთან ერთად. ჟურნალ GQ-ის „2017 წლის ადამიანის“ წლის პრემიის გამარჯვებული ნომინაცაიში „სახე ეკრანიდან“. მიიღო პრემია „Редколлегия“ 2017 წელს მის მიერ გადაღებული ფილმისთვის „სერგეი ბოდროვი — მთავარი რუსი სუპერგმირი“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 11 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:რუსი ჟურნალისტები
დიდგორი მეომარი
დიდგორი მეომარი — მრავალფუნქციური მოდულური ჯავშანმანქანა. წარმოადგენს უნივერსალურ მოდულურ პლატფორმას სხვადასხვა დანიშნულების და კონფიგურაციის საბრძოლო და მხარდამჭერი მანქანებისთვის.
შექმნის ისტორია
შექმნილია 2018 წელს საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს დაქვემდებარებაში მყოფი სახელმწიფო სამხედრო სამეცნიერო-ტექნიკური ცენტრი „დელტა“-ს მიერ რომელსაც ექვემდებარება ექვსი სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი.
ტექნიკური მახასიათებლები
ჯავშანმანქანა გამოირჩევა ძლიერი შეჯავშნით, მაღალმანევრულობით და სხვადასხვა ტიპის რელიეფზე ადაპტირებული მაღალი გამავლობის მაჩვენებლებით. მანქანის ეკიპაჟი შედგება 5 კაცისგან: მანქანის მეთაური, მძღოლ მექანიკოსი, დისტანციური მოდულის ოპერატორი და ორკაციანი დესანტი ან სხვადასხვა მძიმე შეიარაღების ოპერატორი. მოდიფიცირებული და გაძლიერებული სავალი ნაწილი სხვადასხვა რელიეფზე შეუფერხებლად გადაადგილების საშუალებას იძლევა.
ჯავშანი
მანქანის ორფენიანი ჯავშანი EN1063 სტანდარტის BR7+ დონეს შეესაბამება და უზრუნველყოფს დაცვას 7,62X54 მმ კალიბრის ჯავშანგამტანი ტყვიებისგან. მანქანას გააჩნია რამდენიმე სენდვიჩის ტიპის დაჯავშნული ფსკერი. შუა ფენა ნაღმის აფეთქებისას წარმოქმნილ დარტყმით ტალღას შთანთქავს, დანარჩენი ორი კი ეკიპაჟს ნამსხვრევებისგან იცავს.
შეიარაღება
მანქანის მულტიფუნქციური პლატფორმა საშუალებას იძლევა მასზე დამონტაჟდეს შეიარაღების სხვადასხვა სისტემები. კორპუსის უკანა ნაწილი წარმოადგენს მოდულურ ნაკვეთურს რომელზეც მანქანის მოდიფიკაციის მიხედვით შესაძლებელია სხვადასხვა დანიშნულების მოდულის მიბმა, როგორებიცაა ავტომატიზირებული ნაღმმტყორცნის მოდული, სადაზვერვო მოდული, ტანკსაწინააღმდეგო მოდული, საზენიტო მოდული, რადიოქიმიური დაზვერვის მოდული და სხვა.
ნიკოლა კლიუსევი
1953 წელს დაამთავრა ბელგრადის უნივერსიტეტი. აქვე მიიღო სამეცნიერო ხარისხი. მაკედონიის იუგოსლავიიდან გამოყოფის შემდეგ ქვეყნის პირველი პრემიერ-მინისტრი გახდა. მისი ხელმძღვანელობით შემოიღეს ეროვნული ვალუტა - დენარი. გარდა ამისა, იგი აწარმოებდა რტულ მოლაპარაკებებს მაკედონიიდან იუგოსლავიის ჯარების გაყვანის შესახებ. პრემიერის თანამდებობაზე ყოფნის პერიოდში არ იყო არც-ერთი პარტიის წევრი.
1998-2000 წლებში იგი კვლავ მთავრობაშია, როგორც თავდაცვის მინისტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონიის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 2 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1927 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:ჩრდილოეთ მაკედონელი ეკონომისტები
პრილუკი
პრილუკი (Прилуки) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 58456 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერნიჰივის ოლქის ქალაქები
მეტ დეივისი
მეტიუ მეტ დეივისი (Matthew Davis; დ. 8 მაისი, 1978, სოლტ-ლეიკ-სიტი, იუტა, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი. ცნობილია ალარიკ ზალცმენის როლით ტელესერიალში „ვამპირის დღიურები“.
ბიოგრაფია
მეტ დეივისი დაიბადა 1978 წლის 8 მაისს იუტას შტატის ქალაქ სოლტ-ლეიკ-სიტიში, მასწავლებლების ოჯახში. სკოლაში დადიოდა პატარა ქალაქ ვუდს-კროსში, რომელიც სოლტ-ლეიკ-სიტისთან ახლოს მდებარეობს. სკოლის დასრულებისთანავე ჩააბარა იუტას შტატის უნივერისტეტში, სადაც დაეუფლა სამსახიობო ხელოვნებას. უნივეერისტეტის დამთავრების შემდეგ გადავიდა ნიუ-იორკში და გააგრძელა სწავლა ამერიკის დრამატიკული ხელოვნების აკადემიაში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 8 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ტელემსახიობები კატეგორია:ვალიელ-ამერიკელები
არაგოიანია
არაგოიანია (Aragoiânia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 859 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გოიანიის შემადგენლობაში.
Io non so parlar d’amore
„Io non so parlar d’amore“ (არ შემიძლია სიყვარულზე ლაპარაკი) — იტალიელი მომღერლისა და მსახიობის, ადრიანო ჩელენტანოს სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1999 წლის 6 მაისს, ალბომ Mina Celentano-ის გამოსვლიდან ერთი წლის შემდეგ.
არაგოიანია
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 365 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 38.1 კმ²-ზე. ფართობი 219 550 კმ²-ია.
Io non so parlar d’amore
ალბომის შესახებ
აღნიშნულ ფირფიტა ავტორის მუსიკალური კარიერის ახალი ეტაპი გახდა, რამაც მას დამატებითი პოპულარობა მოუტანა. სასიყვარული-ლირიკული თემატიკის ალბომი ერთის მხრივ ადრიანო ჩელენტანოსა და მეორეს მხრივ კომპოზიტორ ჯანი ბელას და სიმღერების ავტორ მოგოლის პირველი ერთობლივი ნამუშევარი გახდა (თუმცა მეორესთან მომღერალი სამოციანი წლებიდან თანამშრომლობდა). შემდგომში ჩელენტანომ მათთან ერთად კიდევ ოთხი დისკი ჩაწერა.
არაგოიანია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
Io non so parlar d’amore
ალბომის შესახებ
კომერციული თვალსაზრისით, ალბომი ძალიან წარმატებული აღმოჩნდა. იტალიის ჩარტებში იგი 100 კვირა დარჩა. ევროპაში დისკი პლატინის კატეგორიისა გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:ადრიანო ჩელენტანოს ალბომები კატეგორია:1999 წლის ალბომები კატეგორია:პოპ-ალბომები კატეგორია:სიმფონიური როკ-ალბომები
მურადბეილი (აღდამი)
მურადბეილი  (Muradbeyli) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
ნიკოლოზ რთველიაშვილი
ნიკოლოზ რთველიაშვილი (დ. 23 მარტი, 1956, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, დიპლომატი, მეცნიერი და პედაგოგი.
ბიოგრაფია
1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის სპეციალობით.
1979-1983 წლებში იყო მოსკოვის ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის ფაკულტეტის ასპირანტი. 1996-1997 წლებში ფულბრაიტის სტიპენდიანტი ჯორჯ ვაშინგტონის უნივერსიტეტში (აშშ). 2001 წელს გაიარა რომის ნატოს თავდაცვის კოლეჯის პარტნიორობა მშვიდობისათვის და ეუთოს ინტეგრირებული კურსი. 1983-1992 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის კათედრის უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1992 წლიდან იყო საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ნატოსა და განიარაღების სამმართველოს უფროსი. 1993 წლიდან ვენის საერთაშორისო ორგანიზაციებსა და ეუთოში საქართველოს მუდმივი წარმომადგენლობის პირველი მდივანი. 1993-1995 წლებში ერთობლივი საწარმო „მეტეხის“ გენერალური დირექტორი და ავიაკომპანია „ორბი საქართველოს ავიახაზების“ კომერციული დირექტორი. 1995-1996 წლებში საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ამერიკის სამმართველოს უფროსი. 1997-2001 წლებში ავსტრიის რესპუბლიკაში საქართველოს საელჩოს უფროსი მრჩეველი. 2001 წლიდან საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს სამხედრო-პოლიტიკური დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილე. პარალელურად, 1983-1992 წლებში გეოგრაფიულ საგნებში ლექციებს კითხულობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, თბილისის უცხო ენათა ინსტიტუტში და გორის ეკონომიკის ინსტიტუტში. 2011-2017 წლებში დანიის სამეფოში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ლევან მიქელაძის სახელობის დიპლომატიურ-სასწავლო და კვლევითი ინსტიტუტის მკვლევარი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მსხვილი ქალაქის ვაჭრობის გეოგრაფია (თბილისის მაგალითზე)“, დაიცვა 1985 წელს (ქალაქი მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი გეოლოგები კატეგორია:ქართველი დიპლომატები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ვერცხლისწყლის ოქსიდი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ვერცხლისწყლის ოქსიდი შეიძლება აღნიშნავდეს:
მუნდომარი
მუნდომარი (კატ. — ზღვის ცხოველებისა და ეგზოტიკური ფრინველების პარკის კოსტა-ბლანკას სამხრეთ სანაპიროზე. მდებარეობს ქალაქ ბენიდორმში, (ალიკანტეს პროვინცია, ესპანეთი)
ის წარმოადგენს ზღვის ცხოველთა ერთ-ერთ ყველაზე დიდი პარკს ესპანეთში. მდებარეობს აკვაპარკ აკვალანდიას გვერდით.
მუნდომარი გაიხსნა 1996 წელს. აქ ტარდება ზღვის ლომების, დელფინების, პინგვინების შოუები. შესაძლებელია სურიკატების, კუების, პოლარული ბუების, არაჩვეულებრივი ფლამინგოების, აგრეთვე, მრავალფეროვანი ფერადი თუთიყუშების და სხვა ფრინველთა ნახვა.
ზღვის ცხოველთა საცხოვრებელ ზონაში შესაძლებელია წყალქვეშა სამყაროს ნახვა. მუნდომარის პარკის ტერიტორიაზე განლაგებულია რესტორნები, ბარები, მაღაზიები, მომსახურების სხვადასხვა სერვისები.
მუნდომარი განლაგებულია დაახლოებით 60 000 მ²-ზე და, აგრეთვე. გააჩნია 50 000 მ². უფასო ავტოსადგომი.
აქ მისულმა დამთვალიერებელმა აუცილებლად უნდა ნახოს თავისი სილამაზითა და სირთულით მთელს მსოფლიოში ერთადერთი საბალეტო სპექტაკლი დელფინების მონაწილეობით. მასში მონაწილეობენ, აგრეთვე, ესპანეთის მოცურავეთა ოლიმპიური ნაკრები.
მონსორო
მონსორო (Montsoreau) — ქალაქი და კომუნა დასავლეთ საფრანგეთში. მდებარეობს ლუარის რეგიონის, მენი და ლუარის დეპარტამენტში. 2015 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 447 ადამიანს; საშუალო სიმჭიდროვე 86 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 5,19 კმ².
დემოგრაფია
მონსოროში მოსახლეობის რაოდენობის სქემა
სქოლიო
კატეგორია:მენი და ლუარის დეპარტამენტის კომუნები
რიებინის მხარე
რიებინის მხარე (Riebiņu novads) — ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ლატგალიის რეგიონში. მხარე მოიცავს 6 თემს, ადმინისტრაციული ცენტრი მდებარეობს სოფელ რიებინში.
ესაზღვრება პრეილის, ლივანის, კრუსტპილსის, ვარაკლიანის, ვილიანის, რეზეკნესა და აგლონის მხარეები.
მხარე დაარსდა 2009 წლის 1 ივლისს, ლატვიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის დასრულებისას პრეილის რაიონის ტერიტორიის ნაწილზე.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 2010 წლის 1 იანვრისათვის შეადგენს 6 179 კაცს. მხარის ფართობია 630 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის მხარეები
სემ ფელეკი
სემ ფელეკი (Cem Fələk; დ. 12 მაისი, 1996, ბუხენი, გერმანია) — აზერბაიჯანელი ფეხბურთელი. პოციზიციით შემტევი ნახევარმცველი. ამჟამად თამაშობს კვიპროსის კლუბ „არისში“.
ახალგაზრდული კარიერა
გერმანიაში, ბუხენში დაბადებულმა სემ ფელეკმა ახალგაზრდული კარიერის უმეტესი ნაწილი გერმანულ კლუბ აინტრახტ ფრანკფურტში გაატარა. ახალგაზრდულ დონეზე 1000-ზე მეტი გოლის გატანის გამო, 2010 წელს მისი სახელი ესპანეთის გიგანტურ კლუბ ბარსელონას დაუკავშირდა. 2014 წელს იგი მოხვდა „შოტლანდიის პრემიერშიფის“ კლუბ ბოჩუმში. იგი კლუბში ერთი წლის განმავლობაში რჩებოდა.
ფატიჰ კარაგუმრუკი
2015 წელს, ფელიკის სახელი დაუკავშირდა თურქეთის გიგანტურ კლუბ გალათასარაის. თუმცა, ნაცვლად გალათასარაისა, იგი ამავე წლის ივლისში თურქეთის მეორე ლიგის კლუბ ფატიჰ კარაგუმრუკი-ს შეუერთდა.
ანთალიასფორი
2015 წლის აგვისტოში ფელეკი იჯარით გადავიდა კლუბ ანთალიასპორში, სადაც იგი კლუბის B გუნდში თამაშობდა. ალტალიასფორის ძირითად გუნდში მისი დებიუტი შედგა 2016 წლის 21 იანვარს, თურქეთის თასის ეგიდით გირესანპორის წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში; თამაში ატალიასფორის გამარჯვებით, ანგარიშით 1:0 დასრულდა. სემ ფელეკმა აგრეთვე ითამაშა თუქრეთის თასის ჯგუფური ეტაპშიც: ფერენბახჩეს წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში იგი 74-ე წუთზე ლიონელ ენგაენს შეენაცვლა; თამაში 2016 წლის 27 იანვარს გაიმართა და 0:0 დასრულდა.
როვანიემენ პალოსეურა
2017 წლის იანვარში სემ ფელეკი შეუერთდა ფინურ კლუბ როვანიემენ პალოსეურას. როვანიემენ პალოსეურა მაისურით, ვეიკაუსლიგაში, მისი დებიუტი შედგა 2017 წლის 17 აპრილს ვასან პალოსეურას წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში. მან კლუბისთვის პირველი გოლი გაიტანა ფინეთის თასის მატჩზე: როვანიემენ პალოსეურასა და ოულუნ პალოსეურას შორის გამართულ თამაშში; აღნიშნული თამაში შედგა 2017 წლის 11 თებერვალს და გაიმარჯვა ფელეკის გუნდმა ანგარიშით 9:0.
კოუპიონ პალოსეურა
ფელეკი ფინეთში 2019 წლის სეზონში დაბრუნდა. მისი კოუპიონ პალოსეურასთან შეთანხმება 2018 წლის 3 დეკემბერს გამოცხადდა.
საერთაშორისო კარიერა
2010 წელს მან ერთი თამაში ჩაატარა თურქეთის ეროვნულ 15-წლამდელთა საფეხბურთო ნაკრებში; აღნიშნული შეხვედრა ნიდერლანდების წინააღმდეგ შედგა და გამარჯვებით, ანგარიშით 3:0 დასრულდა. იგი აგრეთვე წარმოადგენდა აზერბაიჯანის 17-წლამდელთა და 19-წლამდელთა ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებებს. 2012 წლის ივნიში, სემ ფელეკი დაეხმარა აზერბაიჯანის 17-წლამდელთა ნაკრებს, რათა კასპიის თასზე ვერცხლის მედალი მოეგო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:აზერბაიჯანელი ფეხბურთელები
ერიკ VI (დანია)
ბიოგრაფია
ერიკი დაიბადა 1274 წელს. იგი იყო დანიის მეფე ერიკ V-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ აგნეს ბრანდენბურგელის უფროსი ვაჟი. მას შემდეგ, რაც 1286 წელს დიდებულებმა მამამისი ნადირობისას მოკლეს, მცირეწლოვანი ერიკ VI დანიის მეფე ხდება, რეგენტად კი დედამისი, დედოფალი აგნესი ენიშნება. 1293 წელს იგი სრულწლოვანი გახდა და თავად შეუდგა ქვეყნის მართვას. 1296 წელს ცოლად შეირთო ინგებორგ შვედი.
ერიკის მმართველობის დასაწყისი, რომელიც დედამისისა და მისი გერმანელი ნათესავების მმართველობას მოიცავს, ხასიათდება ხშირი აჯანყებებითა და შიდა ომებით. მას შემდეგ, რაც იგი ნორვეგიის მეფესთან ალიანსში შევიდა, ბევრი დიდებული განუდგა. ამასთან გაჩნდა ახალი საეკლესიო კონფლიქტი. მას იენს გრანდი ემტერებოდა, რომელსაც ქორეპისკოპოსის წოდება ჰქონდა. 1294 წელს მეფემ იგი დააპატიმრა, თუმცა მან ორ წელიწადში გაქცევა მოახერხა. ეს კონფლიქტი მხოლოდ 1302 წელს პაპის ჩარევითა და მეფის დე-ფაქტო გამარჯვებით დასრულდა. რაც შეეხება ნორვეგიის კონფლიქტს, იგი კომპრომისზე წავიდა, რომელმაც დანიელი დიდებულები დააკმაყოფილა.
ამ ყოველივეს შემდეგ მან თავისი დიდი ბაბუის, ვალდემარ II-ის პოლიტიკა განაგრძო და მეკლენბურგის ჰერცოგთან ერთად აქტიურად ჩაება ჰანზას კავშირისა და ბრანდენბურგის წინააღმდეგ ბრძოლაში. როგორც ჩანს, მან მოახერხა დანიისათვის ძველი დიდების დროებით დაბრუნება. ერიკი ასევე ჩაერია შვედეთის ტახტისთვის ბრძოლაში, სადაც იგი თავისი ძმის კანდიდატურას აყენებდა, მაგრამ ამაოდ.
ხანგრძლივმა საგარეო ომებმა, სამეფო ოჯახის ფუფუნებამ და მეფის ექსტრავაგანტულობამ გამოფიტა დანიის ეკონომიკა. მის ამ პოლიტიკას დიდ წინააღმდეგობას უწევდნენ როგორც მაგნატები, ისე გლეხები, თუმცა ომებს მაინც არ წყვეტდა. ამას 1313 წელს იუტლანდში გლეხთა აჯანყება მოჰყვა, რომლის ჩახშობაშიც ერიკს გერმანული ჯარები დაეხმარნენ. ამის შემდეგ დანიაში სულ უფრო იზრდებოდა გერმანელთა გავლენები. იგი 1319 წლის 13 ნოემბერს გარდაიცვალა, ისე, რომ შვილი არ დარჩა, რასაც დანიაში მემკვიდრის კრიზისი და სავალალო მდომარეობა მოჰყვა. საბოლოოდ ტახტი მისმა ძმამ, კრისტოფერ II-მ დაიკავა, რომელსაც ტახტში მისივე ვაჟები ეცილებოდნენ, რამაც დანია კვლავ სამოქალაქო ომების ეპოქაში დააბრუნა და საგარეო პოლიტიკისთვის აღარავის ეცალა.
ქორწინება და შვილები
1296 წლის ივნისში ერიკმა ცოლად შეირთო შვედეთის მეფე მაგნუს III-ის ასული და მეფე ბირგერის და, ინგებორგ შვედი, რომელთანაც მართალია ჰყავდა შვილები, თუმცა ყველა ადრეულ ასაკში გარდაიცვალა. მათი შვილები იყვნენ:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1274 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1319 კატეგორია:დანიის მეფეები
ცენტრალური ოლქი (ბოტსვანა)
ცენტრალური ოლქი (Central District, ტსვანას ენა-Kgaolo ya Legare) — ოლქი ბოტსვანაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი სეროვე (en:Serowe). 2011 წლის აღწერის მიხედვით ოლქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 638 604 ადამიანს.
გეოგრაფია
ოლქის ჩრდილოეთით მდებარეობს ქვეყანაში ყველაზე უფრო დიდი მლაშობ ნიადაგიანი ქვაბული — მაკგადიკგადი, ასევე ორი უფრო მცირე: ნტვენტე და სოვა, და ტბა ცკაუ. ყველაზე დიდი მდინარეები: ლიმპოპო, შაშე, მოტლოუცე, ნატა, ბოტეტი.
მეზობელი ადმინისტრაციული ერთეულები:
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ოლქი დაყოფილია 8 სუბოლქად:
ეკონომიკა
სამთომომპოვებელი წარმოება — ცენტრალური ოლქის ეკონომიკის წამყვანი დარგია. მთავარი მინერალური რესურსებია: ქვანახშირი, სპილენძის, ნიკელის, კობალტის და ოქროს საბადოები, ალმასები. ოლქის აღმოსავლეთ ნაწილში გადის რკინიგზა ფრანსისთაუნიდან მოჩუდიში. სელები-ფიკვეში მდებარეობს აეროპორტი.
სქოლიო
კატეგორია:ბოტსვანის ოლქები
ნაიბლი (აღდამი)
ნაიბლი  (Naibli) — სოფელი აზერბაიჯანში,  მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
ტუეხარი
ტუეხარი (Tuéjar, Toixa) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ლოს-სერანოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 122 კმ². მოსახლეობა — 1137 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ტრანსკრიფციის ფაქტორები
მინი|მარჯვნივ|300px|ტრანსკრიფციის ფაქტორის, STAT3-ის ურთიერთქმედება დნმ-თან (ნაჩვენებია ლურჯი სპირალის სახით) ტრანსკრიფციის ფაქტორები (ტრანსკრიფციული ფაქტორები) — ცილები, რომლებიც დნმ-ის მატრიცაზე დნმ-ის სპეციფიკურ უბნებთან დაკავშირებით აკონტროლებენ ი-რნმ-ის სინთეზის პროცესს (ტრანსკრიფციას). ტრანსკრიფციის ფაქტორები საკუთარ ფუნქციას ასრულებენ ან დამოუკიდებლად, ან სხვა ცილებთან ერთად კომპლექსში. ისინი უზრუნველყოფენ რეგულირებადი გენის რეგულატორულ თანმიმდევრობებთან რნმ-პოლიმერაზის დაკავშირების კონსტანტის შემცირებას (რეპრესორები) ან გაზრდას (აქტივატორები).
სქოლიო
კატეგორია:ცილები კატეგორია:გენთა ექსპრესია *
აბადია-დი-გოიასი
აბადია-დი-გოიასი (Abadia de Goiás) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 898 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გოიანიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 876 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 46.85 კმ²-ზე. ფართობი 146 778 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
კამინა
კამინა (Kamina) — ქალაქი კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ზემო ლომამის პროვინციაში. 2012 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 156 761 ადამიანს.
გეოგრაფია
ქალაქი კამინა მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 1095 მეტრ სიმაღლეზე.
ტრანსპორტი
კამინა არის ქვეყნის მნიშვნელოვანი სარკინიგზო კვანძი. მასზე მოდის სამი სარკინიგზო ხაზი: ჩრდილოოეთით, დასავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით. ქალაქს ასევე აქვს ორი აეროპორტი: სამხედრო და სამოქალაქო.
სამხედრო ბაზა
მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ კამინაში დაარსდა ბელგიის შეიარაღებული ძალების დიდი სამხედრო ბაზა. 1960 წლის ივნისში, დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, კონგოს მთავრობამ შეინარჩუნა კონტროლი კამინას სამხედრო ბაზაზე, მაგრამ ამავე წლის ოქტმბერში სამხედრო ბაზა გადაეცა გაეროს. ბაზა არასდროს ყოფილა თვითაღიარებული სახელმწიფოს კატანგას კონტროლის ქვეშ, მიუხედავად იმისა, რომ მათ მიერ ოკუპირებული იყო მეზობელი ქალაქი კამინავილი.
1964 წლის დასაწყისში, გაერომ კამინის ბაზა გადასცა კონგოს შეიარაღებულ ძალებს.
სქოლიო
კატეგორია:კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ქალაქები
აზიური ფაროსანა
აზიური ფაროსანა (Halyomorpha halys) — მწერი კუსებურასებრთა (ფაროსანასებრთა) ოჯახისა.
იური პროხოროვი
იური ვასილის ძე პროხოროვი (Ю́рий Васи́льевич Про́хоров; დ. 15 დეკემბერი, 1929, მოსკოვი, სსრკ — გ. 16 ივლისი, იქვე) — საბჭოთა და რუსი მათემატიკოსი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1972). დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი (1949), პროფესორი იქვე (1957 წლიდან). 1949 წლიდან მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ვ. სტეკლოვის სახელობის მათემატიკის ინსტიტუტში (1969 წლიდან დირექტორის მოადგილე). მისი შრომები ძირითადად ეძღვნება ალბათობის თეორიას, განსაკუთრებით ამ თეორიის ასიპტოტურ მეთოდებს. იყო დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიის მესამე გამოცემის მთავარი რედაქციის წევრი. მიღებული აქვს ლენინური პრემია (1970).