cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ფრიგანა
მინი ფრიგანა (phryganon — ფიჩხი) — ქსეროფილური ქონდარა, ხშირად ეკლიანი და ბალიშა ბუჩქების, ბუჩქბალახებისა და ბალახების (მათ შორის ბევრი ეფემერის) მცენარეულობა. მისი გავრცელების კლასიკური მხარეა ხმელთაშუაზღვისპირეთი, სადაც ვითარდება ჩვეულებრივად მაკვისის, გარიგას და მუხნარების გაჩეხის შედეგად; დამახასიათებელია ეკლიანი ურაშა, ეკლიანი რძიანა, კურდღლისცოცხა, გლერძი და სხვა. ანალოგიური მცენარეულობა ფართოდაა გავრცელებული წინა აზიაში, ყირიმში, კავკასიასა და შუა აზიაში.
საქართველოში ფრიგანას ქმნის გლერძის, ზღარბას, ბეგქონდარას, მუზარადას, სალბის (მაგ., გარეჯის სალბი), დედაფუტკარას და სხვა ფიტოცენოზები; ვითარდება მშრალ ხირხატიან ადგილებში მთის ზემო სარტყლამდე. ნიადაგდაცვითი მნიშვნელობა აქვს. ფრიგანას თავისებური ვარიანტია ტომილარია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბოტანიკა
გიორგი ვასაძე (მკლავჭიდელი)
გიორგი ვასაძე (დ. თარიღი უცნობია ) – ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი), შ.შ.მ. პირთა შორის ოთხგზის მსოფლიო ჩემპიონი (2017, ბუდაპეშტი, უნგრეთი; კატოვიცე, პოლონეთი; 2018, სოფია, ბულგარეთი; 2019, ლატრაკი, საბერძნეთი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მკლავჭიდელები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
იუხარი-ბუჯაქი
იუხარი-ბუჯაქი (Yuxarı Bucaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
ულგანი
ულგანი (Ulgan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში.
ჩეთემ ჰაუსის წესი
ჩეთემ ჰაუსის წესი (Chatham House Rule) — წესი, რომლის მიხედვით შეხვედრაზე მისულ ნებისმიერ პირს (პირებს) შეუძლია შეხვედრაზე მიღებული ინფორმაციის გამოყენება (გაჟღერება), თუმცა აკრძალული აქვთ იმის თქმა, თუ ვისგან მიიღეს აღნიშნული ინფორმაცია. წესი შეიქმნა პრობლემურ და საკამათო საკითხებზე კამათისა და დისკუსიის მხარდასაჭერად.
თავდაპირველად წესი შეიქმნა გაერთიანებული სამეფოს საერთაშორისო საქმეთა სამეფო ინსტიტუტში გამართული შეხვედრებისთვის. ინსტიტუტის შენობისა და ზედმეტსახელის - ჩეთემ ჰაუსის - პატივსაცემად, წესს ჩეთემ ჰაუსის წესი ეწოდა.
წესი შეიქმნა 1927 წელს და განახლდა 1992 წელს. 2002 წლის განახლების შემდეგ, წესი შემდეგნაირად ჩამოყალიბდა: "როდესაც შეხვედრა, ან მისი ნაწილი, ტარდება ჩეთემ ჰაუსის წესით, მონაწილეებს თავისუფლად შეუძლია მიღებული ინფორმაციის გამოყენება, მაგრამ არც სპიკერის (სპიკერების) იდენტობა და არც მათი აფილაცია, ისევე, როგორც სხვა მონაწილეებისა, შეიძლება იყოს გაჟღერებული."
სუიტუკანჩის რაიონი
სუიტუკანჩის რაიონი (Distrito de Suitucancha) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის იაულის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 4 255 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 937 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 216.47 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:იაულის პროვინციის რაიონები
ბრმა ბაღლინჯოები
ბრმა ბაღლინჯოები (Miridae) — ბაღლინჯოების ოჯახი. სახეობებში სხეულის ფორმა თითქმის მთლიანად მრგვლიდან ძლიერ წაგრძელებულამდე იცვლება, სიგრძეში 2–11 მმ-ია, ფერად — ჩალისფერ-ყვითელი, მწვანე, მოწითალო-ჟანგისფერი ან შავი. ზოგჯერ ტანზე ნახატები აქვთ: ღია ფონზე მუქი ზოლები და წერტილები ან შავ ფონზე ყვითლები და მოთეთროები. საფარველი რბილია. ულვაშები თავთან შედარებით მნიშვნელოვნად გრძელია. ხორთუმი 4-სახსრიანია. ჩვეულებრივ აქვთ ფრთები. დედალს კარგად აქვს განვითარებული კვერცხსადები. უბრალო თვალაკები თითქმის არ აქვთ (აქედან სახელწოდება). ცნობილია 10000-მდე სახეობა. გავრცელებულები არიან ყველგან. ცხოვრობენ ბალახოვან მცენარეებსა და ხეებზე. უმრავლესობა მცენარეჭამიაა, არის მტაცებელი სახეობები და სახეობები შერეული რაციონით. კვერცხს დებენ მცენარის ქსოვილში. დიდი ნაწილი იზამთრებს კვერცხის სტადიაში. ზოგიერთი სახეობა (იონჯის ბაღლინჯო, ჭარხლის ბაღლინჯო და სხვ.) ზიანს აყენებს კულტურულ მცენარეებს.
სქოლიო
*
ჩეთემ ჰაუსის წესი
ხშირად, წესზე საუბრისას, მცდარად გამოიყენება ფრაზა ჩეთემ ჰაუსის წესები, თუმცა არსებობს მხოლოდ ერთი ჩეთემ ჰაუსის წესი.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეთემ ჰაუსი
ბაჰამის კუნძულების ეკონომიკა
ბაჰამის კუნძულები ვესტ-ინდოეთი ს ერთ-ერთი მოწინავე ქვეყანაა, რომლის ეკონომიკის უდიდესი ნაწილი ტურიზმს ეყრდნობა. ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტი ს 60 %-ს სწორედ ტურიზმის ინდუსტრია აწარმოებს და ასაქმებს სამუშაო ძალის ნახევარზე მეტს. ტურიზმის შემდეგ, ეკონომიკის მეორე უმნიშვნელოვანეს სექტორია ფინანსური სერვისი, რომლიცი მშპ-ის 15 %-ს აწარმოებს.
უცხოური ბიზნესის წასახალისებლად მთავრობას შემუშავებული აქვს არაერთი სტიმული, პროგრესს განიცდის საბანკო საქმე და ფინანსური რეფორმები. მთავრობას ასევე განზრახული აქვს ძირითადი ფინანსური ინსტიტუტების შერწყმა. შეზღუდვების დაწესება, კაპიტალისა და სავალუტო ბაზრის კონტროლი ბაჰამის კუნძულების ცენტრალური ბანკის კომპეტენციაში შედის. ბაჰამის კუნძულების ფასიანი ქაღალდების საერთაშორისო ბირჟა ამჟამად 19 საჯარო კომპანიას აერთიანებს. საბანკო სისტემის შედარებითი სიჯანსაღის გამო, გლობალური ფინანსური კრიზისი ქვეყნის ფინანსურ სექტორს მწვავედ არ შეხებია.
ბაჰამის ეკონომიკას საკმაოდ კონკურენტუნარიანი საგადასახადო რეჟიმი აქვს. მთავრობა შემოსავლებს იღებს იმპორტის ტარიფებიდან, ლიცენზიების საფასურიდან, ქონებისა და საფოსტო მარკების გადასახადებიდან, მაგრამ არ არსებობს საშემოსავლო გადასახადი, კორპორაციული გადასახადი, კაპიტალის საშემოსავლო გადასახადი, დამატებითი ღირებულების გადასახადი (დღგ) და სიმდიდრის გადასახადი. სოციალური დაზღვევის ფონდში დამსაქმებლები იხდიან 3,9%-ს და დასაქმებულები 5,9%-ს. 2010 წელს, გადასახადებიდან მიღებულმა მთლიანმა შემოსავალმა მშპ-ის 17,2% შეადგინა. 2006-2008 წლებში ინფლაციის დონე საშუალო იყო და 3,7%-ს შეადგენდა.
ერთ სულ მოსახლეზე შემოსავლის მიხედვით, ბაჰამის კუნძულები ამერიკის ერთ-ერთი უმდიდრესი სახელმწიფოა.
სქოლიო
კატეგორია:ბაჰამის კუნძულები კატეგორია:ბაჰამის კუნძულების ეკონომიკა
ეგორ კოვალევსკი
ეგორ  კოვალევსკი  (დ. 6 (18) თებერვალი 1809, სხვა წყაროების მიხედვით 1811, სოფელი იაროშევკა, ხარკოვის გუბერნია — გ. 20 სექტემბერი (2 ოქტომბერი), 1868 წ. სანკტ-პეტერბურგი) — რუსეთის იმპერიაში მოღვაწე უკრაინელი მოგზაური, გეოლოგი, არქეოლოგი, პოეტი, მწერალი, დრამატურგი, დიპლომატი, აღმოსავლეთმცოდნე,  მეცნიერი, სახელმწიფო  მოხელე. პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის საპატიო წევრი (1857), ლიტერატურული ფონდის პირველი თავმჯდომარე (1859 წლიდან).
ბიოგრაფია
ეგორ კოვალევსკი დაიბადა 1809 წლის 6 (18) თებერვალს ხარკოვის გუბერნიის სოფელ იაროშევკაში (ახლანდელი უკრაინა), სასამართლოს მრჩევლის პეტრე ივანოვიჩ კოვალევსკის ოჯახში.
1825—1828 წლებში სწავლობდა ხარკოვის უნივერსიტეტის ფილოსოფიურ ფაკულტეტზე (1805 წელს დააარსა მისმა ბიძამ ვ. კარაზინმა), რომლის დამთავრების შემდეგ 1829 წელს დაიწყო მუშაობა სამთო დეპარტამენტში. ეგორი, უფროსი ძმის ევგრაფის მაგალითზე, დაინტერესდა გეოლოგიით, ესწრებოდა ლექციებს  სამთო კადეტთა კორპუსში. 1830 წელს მიიღო სამთო ინჟინრის წოდება. 1837 წლამდე მუშაობდა ალტაის და ურალის ქარხნებში. ციმბირში 1837 წლისთვის კოვალევსკიმ გახსნა 4 ოქროს მაღარო და მიიღო კაპიტნის წოდება.
ჩერნოგორიის მისია
XIX საუკუნეში ბევრი ქვეყანა  ოქროს ახალი საბადოების ძიებით იყო დაკავებული, რომელთა შორის, ოქროს მოპოვებაში პირველი ადგილი რუსეთის იმპერიას ეკავა. 1837 წელს, მონტენეგროელი ლორდის, პეტრე ნეგოშის თხოვნით, ეგორ კოვალევსკი მონტენეგროში გაგზავნეს ოქროს მაძიებლად. იქ კოვალევსკის მონაწილეობა უნდა მიეღო ავსტრიელებთან სასაზღვრო შეტაკებებში. გააცნობიერა, რომ ამის გამო შესაძლოა დასჯილიყო რუსეთში დაბრუნებისთანავე, მან, მთავარ ა. გორჩაკოვის რეკომენდაციით, დეტალური ახსნა-განმარტება წარუდგინა ნიკოლოზ I-ს.
ეგორ კოვალევსკიმ მოგვიანებით დაწერა წიგნი "ოთხი თვე მონტენეგროში".
ჩრდილო-აღმოსავლეთ აფრიკაში
1847 წელს მუჰამედ ალი-ფაშამ მიიწვია ეგვიპტეში ოქროს საბადოების მოსაძებნად. ეგვიპტეში გამგზავრებისას კოვალევსკიმ მიიღო ინსტრუქციები სამთო ინჟინრების კორპუსის შტაბიდან.
გარდა ამისა, რუსეთის გენერალურმა კონსულმა კაიროში, ა. ფოკმა მიიღო ინსტრუქცია, რომელიც შედგენილი იყო კონსტანტინოპოლში რუსეთის წარმომადგენლის, ვ. ტიტოვის მიერ, რომლის მიხედვითაც კოვალევსკის უნდა შეეგროვებინა „ღირებული მოკლე ინფორმაცია მუჰამედ ალი-ფაშას მიერ დაგეგმილი დიდი სამუშაოების შესახებ, მათ შორის ნილოსის კაშხალზე, სუეცის არხზე და სხვა“; ასევე ვარაუდობდნენ, რომ ექსპედიცია შეაგროვებდა „საინტერესო და ღირებულ ინფორმაციას, ეგვიპტეში ფართოდ გავრცელებულ  მონებით ვაჭრობაზე, ქვეყნის შიგნით და სხვა ქვეყნებთან, მათ შორის აბისინიას ა და შუა არაბეთის ქვეყნებთან არსებულ სავაჭრო ურთიერთობებზე“.
1847-1848 წლებში კოვალევსკიმ ჩაატარა გეოლოგიური კვლევა ჩრდილო-აღმოსავლეთ აფრიკაში, სადაც მან ერთ-ერთმა პირველმა მიუთითა თეთრი ნილოსის (ბაჰრ ალ-აბიად) სათავეების სწორი გეოგრაფიული მდებარეობა, რაც მოგვიანებით დადასტურდა. გარდა ამისა, კოვალევსკის წიგნში „მოგზაურობა შიდა აფრიკაში“ (სანქტ-პეტერბურგი, 1849; მე-2 გამოცემა 1872) დეტალურადაა აღწერილი აბისინია. კოვალევსკიმ მის მიერ შეგროვებული მასალის საფუძველზე შეადგინა აღმოსავლეთ სუდანისა და აბისინიის რუკა (OR RNB. F. 356, No. 57), რომელიც გამოაქვეყნა 1849 წელს. გარდა ამისა, მან შეისწავლა ნილოსზე და ზემო ნილოსის  ნათესების ირიგაციის მეთოდი: რუსეთის ეროვნული ბიბლიოთეკის ხელნაწერთა განყოფილებაში დაცულია კოვალევსკის მიერ გამოუქვეყნებელი ფერადი ნახატი, რომელიც ასახავს ნილოსის წყლის ადიდებას, განმარტებითი წარწერებით ფრანგულ ენაზე (OR RNB. F. 356, No. 55, fol. 49-50). მან გამოიკვლია მდინარე ტუმატი, რომლის არხის მდებარეობა ზუსტად არ იყო განსაზღვრული (რუქებზე ეს წერტილოვანი ხაზით იყო მითითებული), სადაც აღმოაჩინა ოქროს საბადოები. კოვალევსკიმ მხარი დაუჭირა მასაუაში რუსეთის გენერალური კონსულის დანიშვნას სავაჭრო ურთიერთობების განვითარების მიზნით ინდოეთთან და წითელი ზღვის პორტებთან სუეცის საშუალებით და არა საზღვაო გზით კეთილი იმედის კონცხის გავლით, ასევე ხელსაყრელი ვაჭრობის განვითარებისთვის ეგვიპტესთან და წითელი ზღვის პორტებთან. თავის ჩანაწერებში ეგორ კოვალევსკიმ აღწერა ზანგი ტომების ცხოვრება, რომლებსაც  შეხვდა მოგზაურობისას. მეცნიერი აღშფოთებული იყო რასისტების და მონათვაჭრების მიერ მონობაში მყოფი შავკანიანი მოსახლეობის მდგომარეობით.
ჩინეთში
ეგორ კოვალევსკი 1849 წელს თან ახლდა სასულიერო მისიას პეკინში. მისი დაჟინებული მოთხოვნით შეიცვალა საქარავნო გზა. თითქმის გაუვალი არგალინის ქვიშიანი გზის ნაცვლად, შესაძლებელი გახდა ქარავნებს მოხერხებული "სავაჭრო გზით" ევლოთ, რამაც ფასდაუდებელი კომფორტი მოუტანა ვაჭრობას და გაამდიდრა გეოგრაფიული ცოდნა მონღოლეთის შესახებ. კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი იყო 1851 წელს კოვალევსკის მეშვეობით დადებული კულიჯინის ტრაქტატი, რამაც ხელი შეუწყო რუსეთში ვაჭრობის განვითარებას დასავლეთ ჩინეთთან და საფუძვლად დაედო მდინარე ილის გაღმა რეგიონში რუსეთის გავლენის შემდგომ გაფართოებას.
კარიერა საგარეო საქმეთა სამინისტროში
1856 წელს მთავარმა ა. გორჩაკოვმა კოვალევსკის მიანდო საგარეო საქმეთა სამინისტროს აზიის დეპარტამენტის მართვა (რომელსაც ხელმძღვანელობდა 1861 წლამდე). 1861 წელს გენერალ-ლეიტენანტის წოდებით დაინიშნა სენატორად და საგარეო საქმეთა სამინისტროს საბჭოს წევრად.
1856—1862 წლებში გახლდათ რუსეთის იმპერიული გეოგრაფიული საზოგადოების თავმჯდომარის თანაშემწე. ამ პოსტზე ყოფნისას მან მხარი დაუჭირა ახალგაზრდა აღმოსავლეთმცოდნე ჩოკან ვალიხანოვს.
1856 წლიდან იყო წევრ-კორესპონდენტი, 1857 წლიდან — პეტერბურგის საიმპერატორო მეცნიერებათა აკადემიის საპატიო წევრი. ეგორ კოვალევსკიმ სიცოცხლის მანძილზე 10 დიდი მოგზაურობა განახორციელა, გამოქვეყნდა მისი 100-მდე ნამუშევარი, რამდენიმე რუკა.
ეგორ კოვალევსკი გარდაიცვალა 1868 წლის 20 სექტემბერს (2 ოქტომბერს)  პოეტმა ფ. ტიუტჩევმა მის გარდაცვალებასთან დაკავშირებით დაწერა ლექსი „ე. კოვალევსკის ხსოვნას“.
ლიტერატურული საქმიანობა
მინი|[[სანქტ-პეტერბურგი|პეტერბურგის ლიტერატურული ფონდის პირველი კომიტეტი. . ფოტოზე კოვალევსკი ცენტრში ზის.1859 წ.]] კოვალევსკიმ ლიტერატურული მოღვაწეობა ძალიან ადრე დაიწყო. 1832 წელს გამოაქვეყნა ლექსები, ასევე წერდა რომანებს და მოთხრობებს, მაგრამ პოპულარობა მოუტანა ნარკვევებმა მოგზაურობაზე ცენტრალურ აზიაში, სამხრეთ ევროპაში, აღმოსავლეთ აფრიკასა და აღმოსავლეთ აზიაში. მისი სადებიუტო წიგნები პოეზიაში იყო: „ფიქრები ციმბირზე“ (სანქტ-პეტერბურგი, 1832) და  5 მოქმედებიანი ტრაგედია: „მართა პოსადნიცა“ (სანქტ-პეტერბურგი, 1832 წ.), მაგრამ, როდესაც დარწმუნდა,  პოეზია არ გახლდათ მისი მოწოდება, პროზაზე გადაერთო. მოგზაურობებმა და ისტორიულმა გამოკვლევებმა მისცა მრავალფეროვანი მასალა რამდენიმე წიგნისთვის, რომლებიც ერთ დროს ინტერესით იკითხებოდა და დღემდე არ დაუკარგავს აქტუალურობა. მათგან აღსანიშნავია: „ოთხი თვე მონტენეგროში“ (ნახატით და რუკით, პეტერბურგი, 1841წ.); „ხმელეთსა და ზღვებზე მოხეტიალე“ (3 ნაწილი, პეტერბურგი, 1843-1845); „მოგზაურობა ჩინეთში“ (2 ნაწილი, პეტერბურგი, 1853 წ.);  „გრაფი ბლუდოვი და მისი დრო. იმპერატორ ალექსანდრე I-ის მეფობა“ (სანქტ-პეტერბურგი, 1866 წ.); "ომი თურქეთთან და  დასავლეთის ქვეყნებთან ურთიერთობის გაწყვეტა 1853 და 1854 წლებში." (სანქტ-პეტერბურგი, 1866).
ხსოვნა
სოფელ იაროშივკას სოფლის კლუბში არის ოთახი-მუზეუმი, რომელიც ეძღვნება გამოჩენილი თანამემამულის ცხოვრებას და მოღვაწეობას.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1809 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1868 კატეგორია:ყირიმის ომის მონაწილეები კატეგორია:უკრაინელი მოგზაურები კატეგორია:უკრაინელი მწერლები კატეგორია:უკრაინელი პოეტები კატეგორია:უკრაინელი აღმოსავლეთმცოდნეები კატეგორია:უკრაინელი დიპლომატები კატეგორია:პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტები კატეგორია:უკრაინელი ისტორიკოსები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის მოგზაურები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის სენატორები
ხურსი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ხურსი შეიძლება აღნიშნავდეს:
უსთუფუ
სქოლიო
კატეგორია:ორდუბადის რაიონის სოფლები
მირიან ხოსიტაშვილი
მირიან ხოსიტაშვილი (დ. 30 ივნისი, 1985, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ეთნოლოგი, ეთნოლოგიის დოქტორი (2018), საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის გენერალური დირექტორის მოადგილე, საქართველოს საპატრირქროს წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტის ლექტორი.
განათლება
მირიან ხოსიტაშვილი დაიბადა 1985 წლის 30 ივნისს, თბილისში. 2002-2006 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, რომელიც დაამთავრა ისტორიის ბაკალავრის აკადემიური ხარისხით. 2006-2009 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა ეთნოლოგიის მაგისტრის სპეციალობით. 2011-2018 წლებში სწავლობდა საქართველოს საპატრიაქროს ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტში, ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა და სამართლის ფაკულტეტეტზე, სადაც დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე - „თბილისისა და მისი საგარეუბნო ზონის ეთნოდემოგრაფიული, სოციალური და სამეურნეო პრობლემები, მეოცე საუკუნის მეორე ნახევრიდან დღემდე“. არის ეთნოლოგიის დოქტორი (2018).
კარიერა
მირიან ხოსიტაშვილი 2008-2009 წლებში იყო გაზეთ „ძველი დიღომის“ რედაქტორი. 2010-2011 წლებში ქალაქ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის წამყვანი სპეციალისტი. 2011-2012 წლებში იყო საქართველოს პარლამენტის ილია ჭავჭავაძის სახელობის ეროვნული ბიბლიოთეკის გენერალური დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელი, ხოლო 2012 წლიდან საქართველოს პარლამენტის ილია ჭავჭავაძის სახელობის ეროვნული ბიბლიოთეკის გენერალური დირექტორის მოადგილე. 2018 წლიდან არის საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტის ლექტორი.
მაკულატურა (რომანი)
„მაკულატურა“ (Pulp) — ლოს-ანჯელესელი მწერლის და პოეტის, ჩარლზ ბუკოვსკის უკანასკნელი რომანი, რომელიც გამოქვეყნდა ავტორის გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე, 1994 წელს. მასზე მუშაობა ბუკოვსკიმ 1991 წელს დაიწყო, თუმცა მუშაობის პროცესში ბევრი მოულოდნელი სირთულე შეხვდა, რამაც შეაფერხა მწერალი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული რომანები კატეგორია:1994 წლის რომანები
Walt Disney Records
Walt Disney Records — ამერიკული ხმისჩამწერი ლეიბლი, რომლის მფლობელია უოლტ დისნეის კომპანია. 1956 წელს იგი დაარსდა Disneyland Records-ის სახელწოდბით. ლეიბლზე გამოდის დისნეის ანიმაციური სტუდიების ფილმების საუნდტრეკები.
იაულის რაიონი (იაული)
იაულის რაიონი (Distrito de Yauli) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის იაულის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 4 100 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 025 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 12 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 424.16 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:იაულის პროვინციის რაიონები
ჩარლი კაუფმანი
ჩარლი კაუფმანი (Charlie Kaufman; დ. 19 ნოემბერი, 1958, ნიუ-იორკი) — ამერიკელი სცენარისტი, პროდიუსერი და რეჟისორი. 2008 წელს შედგა მისი სარეჟისორო დებიუტი. ცნობილია ორიგინალური და წარმოსახვითი სცენარებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნიუ-იორკელები კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:დაბადებული 19 ნოემბერი
ჯამბულ ვიბლიანი
ჯამბულ ვიბლიანი — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი), მრავალგზის ევროპის ჩემპიონი (2014, 2015, 2016, 2017), 2016 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის (კატოვიცე, პოლონეთი) ოქროს მედალის მფლობელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მკლავჭიდელები
იუხარი-ყარხუნი
იუხარი-ყარხუნი (Yuxarı Qarxun) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 691 კაცი.
ვალევერი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორდუბადის რაიონის სოფლები
კრემენჩუგის წყალსაცავი
კრემენჩუგის წყალსაცავი (Кременчуцьке водосховище) — წყალსაცავი უკრაინაში. აგებულია მდინარე დნეპრზე. წარმოიქმნება ამავე სახელწოდების ჰესის (სიმძლავრე 625 მგვტ) კაშხლით. შეივსო 1959–1961 წლებში. ფართობი 2250 კმ², ამ პარამეტრით ქვეყანაში უდიდესია. მოცულობა 13,5 კმ³, სიგრძე 185 კმ. ხორციელდება ჩამონადენის სეზონური რეგულირება, დონე მერყეობს 5,25-მდე მეტრით. გამოიყენება ენერგეტიკის, გასარწყავების, წყალმომარაგებისა და რეკრეაციის მიზნით.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის წყალსაცავები
შუმანის დეკლარაცია
შუმანის დეკლარაცია (საბჭოთა პერიოდში ეწოდებოდა შუმანის გეგმა) — საფრანგეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის რობერ შუმანის წინადადება საფრანგეთისა და დასავლეთ გერმანიის ქვანახშირის, სამთო და მეტალურგიული მრეწველობების გაერთიანების შესახებ. პროექტის განხორციელება დაიწყო 1951 წელს, როდესაც შეიქმნა ქვანახშირისა და ფოლადის ევროპული გაერთიანება 6 ქვეყნის (საფრანგეთი, გერმანია, იტალია, ნიდერლანდები, ბელგია, ლუქსემბურგი) მონაწილეობით. 9 მაისი დღე, როდესაც შუმანმა წარმოთქვა თავისი სიტყვა ევროპაში ყოველდღიურად აღინიშნება, როგორც ევროპის დღე, ხოლო თავად რობერ შუმანი ევროპის კავშირის ერთ-ერთ მამამთავრად მიიჩნევა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის კავშირი კატეგორია:ევროპის ისტორია
ორ სასონი
ორ „ორი“ სასონი (დ. 18 აგვისტო, 1990, იერუსალიმი, ისრაელი) — ებრაელი ძიუდოისტი. 2016 წელს ოლიმპიადაზე +100კგ წონით კატეგორიაში მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. არის ევროპული თამაშებისა და ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 18 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:ებრაელი ძიუდოისტები
ესტონეთი ოლიმპიურ თამაშებზე
1918 წელს რუსეთის იმპერიისგან დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, ესტონეთმა პირველად, როგორც დამოუკიდებელმა სახლმწიფომ ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობა 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში მიიღო. ესტონეთის ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი 1923 წელს დაარსდა, ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებში კი მონაწილობა პირველად 1924 წელს მიიღო. ქვეყანამ ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობა 1940 წელს შეწყვიტა, რისი მიზეზიც საბჭოთა კავშირის მიერ ესტონეთში შეჭრა და მისი ოკუპაცია გახდა. 1991 წლიდან, საბჭოური ოკუპაციის დასრულების შემდეგ ესტონეთი მოწალიობას იღებს ყველა ოლიმპიურ თამაშებში. საერთო ჯამში ესტონელებმა 41 მედალი (2016 წლის მონაცემები) მოიპოვეს, აქედან 13 ოქროს, 11 ვერცხლის და 17 ბრინჯაოს მედალი. მედალთა უმეტესობა მოიპოვეს ჭიდაობაში (11), ძალოსნობაში (7), სათხილამურო შეჯიბრში (7) და მძლეოსნობაში (6).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესტონეთი ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ესტონეთის ოლიმპიური მედალოსნები
მარგარეტ უოკერი
მარგარეტ უოკერი (დ. 7 ივლისი, 1915 — გ. 30 ნოემბერი, 1998) — ამერიკელი პოეტი და მწერალი. იგი იყო ჩიკაგოში აფრო-ამერიკული ლიტერატურული მოძრაობის მონაწილე, რომელიც ცნობილია „ჩიკაგოს შავი რენესანსის“ სახელით. მის ყველაზე ცნობილ ნამუშევრებში შედის „ჩემი ხალხი“ (1942), რომელმაც გაიმარჯვა ახალგაზრდა პოეტების იალეს სერიაში და, აგრეთვე რომანი „იუბილე“ (1966), რომელშიც აღწერილია სამხრეთ აშშ-ის სამოქალაქო ომი.
ბიოგრაფია
უოკერი დაიბადა ბირმინგემში, ალაბამაში, მეთოდიზმის მიმდევარ სიგიზმუნდ უოლკერისა და მარიონ (დოზიერ) უოკერის ოჯახში. დედა დაეხმარა, რომ ბავშვობიდანვე ფილოსოფია და პოეზიას ესწავლა. როდესაც უოკერი ახალგაზრდა გოგონა იყო, მისი ოჯახი ნიუ–ორლეანში გადავიდა. ნიუ-ორლეანსში მარგარეტი სწავლობდა სკოლაში და რამდენიმე წელი კოლეჯშიც გაატარა, სანამ ჩრდილოეთით, ჩიკაგოში გადავიდოდა.
1935 წელს უოლკერმა მიიღო ბაკალავრის ხარისხი ჩრდილო–დასავლეთის უნივერსიტეტში. 1936 წელს მან დაიწყო მუშაობა ფედერალ მწერალთა პროექტზე, დიდი დეპრესიის დროს, პრეზიდენტ ფრანკლინ დ რუზველტის სამუშაოების პროგრესის ადმინისტრაციაში. იგი იყო სამხრეთელების მწერალთა ჯგუფის წევრი, რომელშიც მის გარდა შედიოდნენ ისეთი ავტორები, როგორებიც არიან: რიჩარდ უაითი, არნა ბონტემპსი, ფენტონ ჯონსონი, თეოდორ უორდი და ფრენკ მარშალ დევისი.
1942 წელს მარგარეტმა მიიღო მაგისტრის ხარისხი შემოქმედებით მწერლობაში აიოვას უნივერსიტეტში. 1965 წელს იგი დაბრუნდა ამ სასწავლებელში, ფილოსოფიაში დოქტორის ხარისხის მოსაპოვებლად.
ლიტერატურული მწერლობა
1942 წელს უოლკერის პოეზიის კრებულმა „ჩემი ხალხისთვის“ გაიმარჯვა ახალგაზრდა პოეტების იალეს სერიის კონკურსში რედაქტორ სტივენ ვინსენტ ბენეტის შეფასებით, რითაც იგი გახდა პირველი შავკანიანი ქალი, რომელმაც ეროვნული მწერლობის პრიზი მიიღო. მისი „For My People“ ითვლებოდა „პოეზიის ყველაზე მნიშვნელოვან კრებულად, რომელიც შავი ჩიკაგოს რენესანსის წევრის მიერ იყო დაწერილი, გვენდოლინ ბრუკსის ნაწარმოებამდე ქუჩა ბრონზვილში.“ რიჩარდ ბარკსტალის თქმით მარგარეტ უოკერი თავისი შემოქმედებით არამარტო შავკანიანებს, არამედ ყველა ადამიანს იმედს უნერგავდა.
უოკერის მეორე წიგნი (და მისი ერთადერთი ნოველა) იუბილე გამოქვეყნდა 1966 წელს და ასახავს მონების ოჯახის ისტორიას სამოქალაქო ომის დროს და მის შემდეგ, და ემყარება მისი ბებიის ცხოვრებას. ამ ნაწრმოების დასრულებას მწერალმა 30 წელი მოანდომა.
აფრიკულ-ამერიკულ ლიტერატურაში ეს წიგნი მნიშვნელოვანადაა მიჩნეული. მისი დაწერის შემდეგ უოლკერი გავლენიანი ფიგურა გახდა ახალგაზრდა ავტორებისთვის. ის პირველი იყო თავისი თაობის ქალი მწერლებისგან, ვინც 1970-იან წლებში რომანის გამოქვეყნება უფრო აქტიურად დაიწყო.
1975 წელს უოკერმა ჩაწერა სამი ალბომი „Folkways Records“-თან, სადაც თავის ნაწარმოებებთან ერთად წაიკითხა პოლ ლორენს დანბარის, ჯეიმზ უელდონ ჯონსონის და ლენგსტონ ჰიუზის პოემები.
1989 წელს უოკერმა მიიღო კანდესის პრემია 100 შავკანიანი ქალის ეროვნული კოალიციისგან.
გარდაცვალება
მარგარეტ უოკერი გარდაიცვალა მკერდის კიბოთი ჩიკაგოში, ილინოისი, 1998 წლის 30 ნოემბერს, 83 წლის ასაკში.
იგი 2014 წელს ჩიკაგოს ბიბლიოთეკის ლიტერატურულ დიდების დარბაზში დამსახურებულად შეიყვანეს.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი მეთოდისტები კატეგორია:აიოვას უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ამერიკელი ქალი რომანისტები კატეგორია:აფრო-ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:აფრო-ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:გარდაცვლილი 1998 კატეგორია:დაბადებული 1915 კატეგორია:აფრო-ამერიკელი მწერლები
ცეზარ ლოთიაშვილი
ცეზარ ლოთიაშვილი (დ. 17 აგვისტო, 1943, ქუთაისი — გ. 2017) — ქართველი ინჟინერი, სპორტსმენი.
ბიოგრფია
1960-1963 წლებში სწავლობდა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტზე, სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით. სწავლა გააგრძელა მოსკოვის საინჟინრო გეოდეზიის, აეროფოტოგადაღებისა და კარტოგრაფიის ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1967 წელს და მიენიჭა ინჟინერ-გეოდეზისტის კვალიფიკაცია. 1967-1970 წლებში მუშაობდა სსრკ ნავთობის მრეწველობის სამინისტროს, საძიებო ექსპედიციის ინჟინერ-ტოპოგრაფად, უფროს ინჟინერ გეოდეზისტად, საძიებო პარტიის უფროსად. 1970-1976 წლებში იყო სსრკ ნავთობის მრეწველობის სამინისტროს საძიებო ექსპედიციის უფროსი. 1976 წელს ბრუნდება საქართველოში და მუშაობას იწყებს საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №4 სამშენებლო ტრესტის სისტემაში უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად (უბნის უფროსად). 1977-1983 წლებში წყალტუბოს საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში არსებული საპროექტო ბიუროს უფროსად. 1983-1985 წლებში იყო სამშენებლო-სამონტაჟო რაზმ „ხიდმშენი-108“-ს მთავარი ინჟინერ-გეოდეზისტი. 1985-2001 წლებში მუშაობდა შპს „კომუნპროექტი“-ს ინჟინერ-დამპროექტებლად. 2001-2004 წლებში ქუთაისის „SOS ბავშვთა სოფელი“-ს მშენებლობის მთავარ ინჟინრად. 2005-2006 წლები იყო შპს „იმერეთმშენი“-ს ტექნიკური დირექტორი. 2006-2007 წლებში შპს „ჰარმონია-92“-ის ტექნიკური დირექტორი. 2007-2009 წლებში მუშაობდა შპს „ბიზნეს-კომფორტი“-ს მთავარ ინჟინრად. 2010 წელს შპს „RDI“-ს, „ზუგდიდი-მესტიის“ საავტომობილო გზის მშენებლობის სამუშაოთა კოორდინატორად. 2010-2014 წლებში მუშაობდა შპს „კომუნპროექტი“-ს ინჟინერ-დამპროექტებლად. მისი მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით ყაზახეთში საძიებო პარტიის უფროსად მუშაობის პერიოდში, აღმოჩენილ იქნა ნავთობის საბადოები: „დემირ-ბაბა“, „ბუზაჩი“, „ჩუკუროი“ და მიწისქვეშა მტკნარი წყლის ტბა „ტიუ-სუ“. ასევე მისი უშუალო მონაწილეობით დაპროექტებულ და აშენებულ იქნა კომუნალური სფეროს, ჯანდაცვისა და თავდაცვის სამინისტროს, ასევე ინფრასტრუქტურული დანიშნულების არაერთი მნიშვნელოვანი ობიექტი. თანამშრომლობდა, როგორც მიწვეული ექსპერტი სხვადასხვა სამშენებლო და საპროექტო ორგანიზაციებთან. არის 20-მდე სტატიისა და მონოგრაფიის ავტორი. აკადემიკოს ვ. პ. ალექსეევ-შემიაკინთან ერთად გამოცემუი ჰქონდა სამი სახელმძღვანელო სამარქშეიდერო საქმესა და გეოდეზიაში (1971-1975). ახალგაზრდობის წლებში მისდევდა სპორტს. მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული ჰქონდა საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 17 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1943 კატეგორია:გარდაცვლილი 2017 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი სპორტსმენები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ანდრეი კუზმენკო
ანდრეი „კუზმა“ კუზმენკო (Андрі́й Ві́кторович Кузьме́нко; დ. (17 აგვისტო, 1968, სამბორი — გ. 2 თებერვალი, 2015, ლოზუვატკა) — უკრაინელი მომღერალი, სიმღერების ავტორი, პოეტი, მწერალი, ტელეწამყვანი, პროდიუსერი და მსახიობი. ის მეტად ცნობილია, როგროც უკრაინული როკ ბენდის, სკრიაბინის (Скрябін) სოლისტი, რომელიც 1989 წელს დაარსდა. ანდრეი გარდაიცვალა ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად, 2015 წლის 2 თებერვალს, დნეპროპეტროვსკის ოლქის სოფელ ლოზუვატკას მიმდებარედ, 46 წლის ასაკში.
ბიოგრაფია
ანდრეი კუზმენკო დაიბადა 1968 წლის 17 აგვისტოს, ლვოვის ოლქში, ქალაქ სამბორში. მოგვიანებით მისი ოჯახი საცხოვრებლად ნოვოიავოროვსკიში გადავიდა, სადაც ანდრეიმ თავისი კარიერა დაიწყო. ბავშვობაში ის ოცნებობდა, რომ გამხდარიყო ნაგვის მანქანის მძღოლი. მისი დედა მუსიკის მასწავლებელი იყო, მამა კი ინჟინერი. დედისერთა კუზმენკომ მუსიკალური და სტომატოლოგიური ფაკულტეტები დაასრულა. ანდრეი სტომატოლოგიით არ იყო გატაცებული, თუმცა კურსი მშობლების თხოვნით დაასრულა. 1997 წლის 14 სექტემბერს კუზმენკოს და მის მეუღლეს, სვიტლანას ქალიშვილი შეეძინათ, რომელსაც სახელად მარია ბარბარა დაარქვეს პოლონელი მსახიობის, ბარბარა ბრილსკას პატივსაცემად.
2000-იანი წლები
2000-იან წლებში კუზმენკო დაუკავშირდა ჯგუფ სკრიაბინს. 2003 წელს კუზმენკო მუშაობდა ტელევიზიაში, გადაცემების: „შანსი“ და „შიკამენოს“ წამყვანად, სადაც პარტნიორობას მომღერალი ნატალია მოგილევსკა უწევდა. 2006 წელს კუზმენკომ გამოაქვეყნა თავისი ავტობიოგრაფიული ნაწარმოები სახელწოდებით „მე, პობედა და ბერლინი“. ამ წიგნმა პოპულარობა მალევე მოიპოვა და მას შემდეგ რამდენჯერმე დაიბეჭდა. 2009 წელს მან ჩამოაყალიბა ჯგუფი Payushchie Trusy (მომღერალი საცვლები) და ეხმარებოდა პროექტ „DZIDZIO“-ს პოპულარობის მოპოვებაში. ამავე წელს ის იყო შემფასებელი „ B-B-C-ს წლის წიგნის“ ჯილდოზე.
2010-იანი წლები
2014 წლის იანვრის მიწურულს ანდრეი კუზმენკომ ევრომაიდანის მოვლენებს სიმღერა მიუძღვნა და მან განაცხადა, რომ ის მხარს უჭრდა მაიდანზე შეკრებილ ხალხს და არა ოპოზიციას. 2014 წლის ომის დროს ის ეხმარებოდა სამხედროებს და ამ დროს აღმოსავლეთ უკრაინაში მდებარე ანტიტერორისტულ საოპერაციო ზონაში დაიჭრა. 2014 წლის ოქტომბერში ანდრეიმ შექმნა საკუთარი ინტერნეტ რადიო სადგური სახელწოდებით „S.R.A.K.A.“, სადაც, მისივე თქმით, ისეთ მუსიკებს უშვებდა, რაცას მანქანაში უსმენდა. გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე, კუზმენკომ მწვავედ გააკრიტიკა უკრაინის მაშინდელი მთავრობა, მთავრობის წარმომადგენლებს სიკვდილი უსურვა და ისინი კორუფციაში დაადანაშაულა.
გარდაცვალება
2015 წლის 2 თებერვალს, დაახლოებით 8 საათსა და 20 წუთზე, ანდრეი კუზმენკო გარდაიცვალა ავტოსაგზაო შემთხვევაში, სოფელ ლოზუვატკას მიმდებარედ, კრივი რიჰის რაიონში, დნეპროპეტროვსკის ოლქში, უკრაინაში. უკრაინის შინაგან საქმეთა სამინისტროს სახელმწიფო საავტომობილო ინსპექციის დეპარტამენტის პრესსამსახურის ცნობით, ის ავარიაში კრივოი-როგისა და კროპივნიცკის დამაკავშირებელს გზის მონაკვეთზე მოხვდა, Toyota Sequoia-ს ჯიპში, რომელსაც თავად კუზმენკო მართავდა. შეჯახების შედეგად მიღებული დაზიანებები კუზმენკოსთვის საბედიწერო აღმოჩნდა. ის ბრუნდებოდა კრივოი როგიდან, სადაც მის ჯგუფს წინა დღით ჯონცერტი ჰქონდა.
2020 წელს კუზმენკოს სიკვდილის შემდეგ მიენიჭა „უკრაინის გმირის“ წოდება სახელმწიფოს ორდენთან ერთად.
მემკვიდრეობა
ასტეროიდს სახელწოდებით 291923 კუზმასკრიაბინი (291923 Kuzmaskryabin), რომელიც ანდრუშივკას ასტრონომიულ ობსერვატორიაში, ჟიტომირის ოლქში აღმოაჩინეს 2006 წელს, ანდრეი კუზმენკოს სახსოვრად მისი სახელი უწოდეს. სახელის მინიჭების ოფიციალური დოკუმენტი გამოქვეყნდა მინორის პლანეტის ცენტრის მიერ 2016 წლის 23 მარტს.
ფილმოგრაფია
ანდრეი კუზმანს მონაწილეობა მიღებული აქვს ისეთ გადაცემებსა და ფილმებში, როგორებიცაა: საღამოები ხუტირში დიკანკასთან (2001), ლესია + რომა (2006), კარნავალის ღამე ინტერში (2006), ძალიან საახალწლო კინო (2007), პატარა წითელქუდა (2009)
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 17 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:გარდაცვლილი 2015 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 თებერვალი კატეგორია:უკრაინელი მომღერლები კატეგორია:უკრაინელი პოეტები კატეგორია:უკრაინელი მსახიობები კატეგორია:უკრაინელი მწერლები
ციცერნავანქის მონასტერი
ციცერნავანქის მონასტერი (ალტერნატიული გამოთქმა: ძიძერნავანქი; Ծիծեռնավանք ან აღოღლანის მონასტერი (Ağoğlan monastırı; ითარგმნება, როგორც „თეთრი ბიჭის მონასტერი“) — V-VI საუკუნეების სომხური ტაძრი, რომელიც მდებარეობს აზერბაიჯანის ლაჩინის რაიონში. მონასტერი სომხეთის პროვინციის, სიუნიქიდან 5 კმ-თაა დაშორებული.
ისტორია
ისტორიულად ციცერნავანქის მონასტერი ომხეთის ისტორიული 12 კანტონიდან ერთ-ერთში, აღაჰეჩკში მდებარეობს. XV საუკუნესი აღაჰეჩკი ორ რაიონად გაიყო: ჩრდილოეთ ნახევარს ხოჟორაბერდი ეწოდა, ხოლო სამხრეთ ნახევარს, რომელშიც ციცერავანქიც შედიოდა, ქაშათაღი ეწოდა.
გადმოცემით მიხედვით, ციცერავანქის ბაზილიკაში წმინდა გიორგის რელიქვიები ინახებოდა. წარსულში მონასტერი ტათევის დიოცეზის დაქვემდებარებაში იყო და XIII საუკუნის ისტორიკოსი სტეფანოს ორბელიანი და ეპისკოპოსი თოვმა ვანადეცი (1655) მას მნიშვნელოვან რელიგიურ ცენტრად მოიხსენიებენ.
1613 წელს მონასტრის ფორტიფიცირებული კედელი განახლდა და მასში თაღიანი გასასვლელი აიგო. შენობის სომხური წარწერა 1989-1992 წლებში მთიანი ყარაბაღის ომის დრის წაიშალა. ტაძარი და მისი სამრეკლო კოშკი 1779 წელს განაახლეს.
არქიტექტურა
ტაძრის ადრეული წარწერები არ არის შემორჩენილი. ტაძრის აგებულებად გამომდინარე, სავარაუდოა, რომ ის სამ ეტაპად აიგო. უძველესი ფორმა კვადრატული ფორმის ბაზილიკა უნდა ყოფილიყო, აფსიდთან ერთად. სამხრეთის კედელში გამოჭრილ კარზე დაკვირვებით, მონასტრის აგების პერიოდად V-VI საუკუნეები მიიჩნევა. არსებობს ალტერნატიული თეზისიც, რომლის მიხედვითაც, ტაძარი III საუკუნეშია აგებული და წინაქრისტიანულ სალოცავს წარმოადგენდა. მეორე ეტაპის დროს უფანჯრო აფსიდა დაამატეს (აშენებული იყო კვადრატული ინტერიერის აღმოსავლეთ ბოლოში) და გარე კედლების ზედა ნაწილები აშენდა. ეს ეტაპი VI საუკუნეს მოიცავს. მშენებლობის მესამე ეტაპზე ხის კონსტრუქციები ქვის ბოძებითა და თაღებით ჩაანაცვლეს. ეს VI საუკუნის ბოლოსა და X საუკუნის დასაწყისამდე უნდა მომხდარიყო.
სქოლიო
კატეგორია:V საუკუნის ტაძრები კატეგორია:აზერბაიჯანის ტაძრები
ხოველიარი
ხოველიარი (ოფიციალურად ხოველიარის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Jovellar) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ალბაის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 17 795 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 23 ბარანგაის.
იუხარი-სალამაბადი
იუხარი-სალამაბადი (Yuxarı Salamabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევლახის რაიონის სოფლები
როი ბიუკენენი
ლეროი „როი“ ბიუკენენი (Roy Buchanan; დ. 23 სექტემბერი, 1939 — გ. 14 აგვისტო, 1988) — ამერიკელი გიტარისტი და ბლუზ მუსიკოსი, ითვლება ფენდერ ტელეკასტერის ბგერის პიონერად. ბიუკენენი მოღვაწეობდა, როგორც დამხმარე და ასევე სოლო მუსიკოსი, მას ორი ოქროს ალბომი აქვს ჩაწერილი კარიერის დასაწყისში და კიდევ ორი მოგვიანებით, რომლებიც ჟურნალ „ბილბორდის“ ჩარტებზე მოხვდა. ბიუკენენს არასდროს მიუღწევია ვარსკვლავობისთვის და სხვა უფრო ცნობილი გიტარისტების ფონზე დღესაც ხშირად ჩრდილში რჩება ხოლმე, თუმცა, ყველაფრის მიუხედავად, ის მაინც ძლიერ გავლენიან გიტარისტად ითვლება თავის მუსიკალურ სტილში. ჟურნალმა „Guitar Player“-მა ბიუკენენი შეაქო და მისი მუსიკალური შესრულება დაასახელა „ყველა დროის 50 საუკეთესო ჟღერადობაში“. გიტარიტები, რომლებმაც ბიუკენენი დაასახელეს, როგორც მათზე გავლენის მქონე მუსიკოსი, არიან: გერი მური, ჯეფ ბეკი, დეივიდ გილმორი, ჯერი გარსია, დენი გეტონი, მიკ რონსონი, არლენ როთი, რობი რობერტსონი, ნილს ლოფგრენი, ჯიმ კემპილონგო და სტივ კიმოკი.
ტექნიკა
როი ბიუკენენმა თავად ისწავლა დაკვრის სხვადასხვა ტექნიკა, მათ შორის ე.წ. „chicken picking“. ხანდახან გიტარის მედიატორის ნაცვლად ის დაკვრისას ცერა თითის ფრჩხილს იყენებდა. ბიუკენენი დაოსტატებული იყო ბგერის აღებასა და შემდეგ სიმზე ოდნავი შეხებით მის მოგუდვაში, რითაც ის ახშობდა დაბალ ობერტონებს და ხაზს უსვამდა მაღალ ბგერებს. ბიუკენენი ასევე ცნობილი იყო თავისი „ბენდებით“ ანუ გრიფზე სიმების დახრით. რადგანაც ის თავდაპირველად ლეპ-სტილ გიტარაზე უკრავდა, ბიუკენენი ხშირად იყენებდა ამ გამოცდილებას და გრიფზე საჭირო ბგერის ასაღებად არა ლადს იცვლიდა და იქ იღებდა ბგერას, არამედ სიმებს ჭიმავდა საჭირო სიმაღლის ბგერის მისაღებად.
გარდაცვალება
ბიუკენენს ალკოჰოლზე დამოკიდებულების პრობლემა ჰქონდა. 1988 წელს, შინ ცოლთან უთანხმოების შემდეგ, ის საჯარო სივრცეში ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ ყოფნის გამო დააპატიმრეს. ბიუკენენი იმავე ღამით საკანში გარდაიცვალა, ის დილით საკუთარი პერანგით ჩამომხრჩვალი იპოვეს. სიკვდილის ოფიციალურ მიზეზად დასახელდა თვითმკვლელობა ჩამოხრჩობით, თუმცა ეს დასკვნა საკამათოდაა მიჩნეული ბიუკენენის მეგობრებისა და ოჯახის მიერ. როის მეგობრის თქმით, მან გარდაცვლილის თავის არეში ჩალურჯებები შეამჩნია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 23 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1988 კატეგორია:ამერიკელი ბლუზ-გიტარისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი გიტარისტები კატეგორია:ამერიკელი როკ-გიტარისტები კატეგორია:წამყვანი გიტარისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი გიტარისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მომღერლები
გარნის ტაძარი
გარნის წარმართული ტაძარი (Գառնիի հեթանոսական տաճար) — ძვ. წ. I საუკუნის წარმართული ტაძარი სომხეთში. მდებარეობს ერევნიდან 28 კილომეტრში კოტაიქის პროვინციის დაბა გარნისში, მდინარე აზატის ხეობაში.
გარნის ტაძარი ერთადერთი წარმართული ტაძარია სომხეთის ტერიტორიაზე. ტაძარი აგებულია დიდი ზომის ბაზალტის ქვებით. ტაძარი აგებულია ელინიზმისათვის დამახასიათებელ არქიტექტურულ სტილში. გარნის ტაძარი აღადგინეს 1966-1976 წლებში. ტაძრის გარშემო შემონახულია ძველი ციხესიმაგრისა და სამეფო სასახლის, ასევე აბანოს ნანგრევები, რომლებიც III საუკუნეს განეკუთვნება.
ისტორია
გარნის ციხესიმაგრეს იხსენიებს ტაციტუსი სომხეთის ამბების თხრობის დროს I საუკუნეში. ტაძარი აუშენებია თრდატ I-ს 76 წელს, რაც დასტურდება აქ აღმოჩენილი ბერძნული წარწერის მიხედვითაც:
მოვსეს ხორენაცი ამ წარწერასაც და ციხესიმაგრის აგებასაც თრდატ III-ს მიაწერს.
1679 წლის ძლიერმა მიწისძვრამ ტაძარი თითქმის მთლიანად გაანდგურა. გარნის წარმართულთა ტაძარმა სწავლულთა ყურდღება XIX საუკუნეში მიიპყრო. XX საუკუნის დასაწყისიდან კი დაიწყო არქეოლოგიური გათხრები. პირველ გათხრებს ხელმძღვანელობდა აკადემიკოსი ნიკო მარი. 1930-იან წლებში ერევნის მთავარმა არქიტექტორმა ნიკოლოზ ბუნიათიანმა შეიმუშავა ტაძრის რეკონსტრუქციის გეგმა. გარნიში წარმართული ტაძრის აღდგენის საკითხებით დაინტერესდა იოსებ ორბელი. 1966 წელს დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები, რომელსაც ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი ა. საინიანი. აღდგენითი სამუშაოები გაგრძელდა 1976 წლამდე და კომპლექსმა მიიღო დღევანდელი სახე.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:სომხეთის წარმართული ტაძრები
ვავაუს კუნძულები
ვავაუს კუნძულები (Vava'u islands) — კუნძულთა ჯგუფი ტონგის სამეფოს ჩრდილოეთ ნაწილში, წყნარ ოკეანეში. ადმინისტრაციულად კუნძულთა ჯგუფი შედის ვავაუს ოლქში.
გეოგრაფია
thumb|right|300px|ვავაუს კუნძულების რუკა დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ გადაჭიმულია 21 კმ-ზე და ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ 25 კმ-ზე. დასახლებულია 21 კუნძული 34 მაღალი და ვეგეტაციით მჭიდროდ დაფარული კუნძულიდან, საერთო ფართობით 121 კმ². მთავარი კუნძული — ვავაუ, რომლისგანაც დაერქვა სახელი კუნძულთა მთელ ჯგუფს, მოიცავს 90 კმ²-ს და იგი ტონგის სიდიდით მეორე კუნძულია. გეოლოგიური თვალთაზრისით ვავაუს კუნძულები — ირიბად ამოწეული ატოლია. სამხრეთის მხრიდან არქიპელაგი «გაბნეულია» ბევრი მომცრო კუნძულებით და სრუტეებით. ერთ-ერთ ასეთ ყველაზე დიდ სრუტესთან, ფიორდის მსგავს არხ ავა პულეპულეკაისთან, მდებარეობს ვავაუს ერთადერთი ქალაქი — პორტი ნეიაფუ.
მოსახლეობა
2011 წელს მოსახლეობამ შეადგინა 14 922 ადამიანი, რაც შეადგენს ტონგის სამეფოს მთელი მოსახლეობის 14,45 %-ს, მათ შორის დაახლოებით 6 ათასი ცხოვრობს ქალაქ ნეიაფუში.
ეკონომიკა
თავისი ბუნების სილამაზის გამო ვავაუს კუნძულები პოპულარულია აფროსნობის მოყვარულთა და სხვა ტურისტებს შორის და ტონგის ერთ-ერთი უმთავრესი ტურისტული ცენტრია. მაისიდან ოქტომბრის ჩათვლით ვავაუს პორტებში შემოდიან იახტები მთელი მსოფლიოდან. ძირითადი კუნძულის სილამაზის გარდა ასევე ღირსშესანიშნაობაა აქ მცურავი ვეშაპები, ასევე აკვალანგისტებს შორის პოპულარული წყალქვეშა გამოქვაბულები. ტურიზმის გარდა მოსახლეობის შემოსავლების მთავარი წყაროა — სოფლის მეურნეობა და თევზჭერა. აქ მოჰყავთ მსოფლიოში ერთ-ერთი საუკეთესო სორტის ვანილი. მოიპოვება მარგალიტი.
სქოლიო
კატეგორია:ტონგა კატეგორია:ტონგის კუნძულები კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ოკეანეთის კუნძულები
პარმენ ჭანუყვაძე
პარმენ ჭანუყვაძე (დ. 1872 — გ. 1934) — მეფის არმიისა და საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოფიცერი (1918-1921); გურიის ანტისაბჭოთა შეიარაღებული პარტიზანული რაზმის წევრი (1921-1924); 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მონაწილე და ნოე რამიშვილის მკვლელი.
პარმენ ჭანუყვაძე დაიბადა ოზურგეთის მაზრაში. იყო მენშევიკების პარტიის წევრი. აქტიურად მონაწილეობდა 1924 წლის აჯანყებაში საბჭოთა ხელისუფლების წინააღმდეგ, მეთაურობდა აჯანყებულთა ერთ-ერთ დიდ რაზმს ოზურგეთის რაიონში. გამოსვლების ჩახშობის შემდეგ ემიგრაციაში ცხოვრობდა საფრანგეთში. 1930 წლის 7 დეკემბერს, დაახლ. 15 სთ-ზე, პარიზში, იტალიის მოედანზე, რევოლვერიდან ორი გასროლით მოკლა ქართული ემიგრაციის ერთ-ერთი ლიდერი და საქართველოს შინაგან საქმეთა ყოფილი მინისტრი ნოე რამიშვილი. პოლიციამ მკვლელი დააპატიმრა. ქართველი ემიგრანტები ჭანუყვაძეს საბჭოთა აგენტად მიიჩნევდნენ, თუმცა სასამართლოზე მან განაცხადა, რომ კომუნისტი არ იყო და თავისი მოქმედება ახსნა რამიშვილისადმი პირადი მტრობით. ჭანუყვაძე რამდენიმე თვიანი პატიმრობის შემდეგ საფრანგეთის პოლიციამ გაათავისუფლა. მისი შემდგომი ბედი უცნობია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1872 კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:დაქირავებული მკვლელები კატეგორია:გარდაცვლილი 1934 პ კატეგორია:1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მონაწილეები
ვანანდი
ვანანდი  (Vənənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ორდუბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —    	2 347  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორდუბადის რაიონის სოფლები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1427
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1427 მიიღეს ერთხმად 2002 წლის 29 ივლისს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა, აფხაზეთისა და საქართველოს შესახებ მიღებული ყველა რეზოლუცია, კერძოდ, გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1393 (2001), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2003 წლის 31 იანვრამდე.
დაკვირვება
რეზოლუციის პრეამბულაში, საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ მიუღებელია მხარეებს შორის მოლაპარაკებებში პროგრესის არარსებობა. საბჭომ დაგმო გაეროს დამკვირვებელთა მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდება 2001 წლის ოქტომბერში, რის შედეგადაც ცხრა ადამიანი დაიღუპა, ასევე სინანულით აღნიშნა ისიც, რომ დამნაშავეები თავდასხმაში ვერ იპოვეს. საბჭომ მიესალმა დსთ-ს სამშვიდობო ძალების მანდატის გადავადებას რეგიონში.
გადაწყვეტილებები
უშიშროების საბჭომ მიესალმა სიტუაციის მოსაგვარებლად პოლიტიკური ძალისხმევას, კერძოდ, „უფლებამოსილებათა ძირითადი პრინციპების განაწილებას თბილისსა და სოხუმს შორის“, რომელიც ხელი უნდა შეეწყო მოლაპარაკებებში. საბჭომ სინანული გამოთქვა, რომ აფხაზეთი უარს ამბობს დოკუმენტის დეტალების განხილვაზე, აგრეთვე მოუწოდა ორივე მხარეს გადალახონ თავიანთი ორმხრივი უნდობლობა. დაგმეს 1994 წლის შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალთა დაშორიშორების შესახებ, ყველა დარღვევა. საბჭომ, ასევე მიესალმა კოდორის ხეობაში დაძაბულობის კლებას და ორივე მხარის მიერ, 2002 წლის 2 აპრილს, პროტოკოლის ხელმოწერას.
რეზოლუცია მოუწოდებს ორივე მხარეს დაიწყონ სამშვიდობო პროცესი, მიაღწიონ პროგრესს ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა სახლებში დაბრუნების საკითხზე და კიდევ ერთხელ დაადასტურა, კონფლიქტის შედეგად, დემოგრაფიული ცვლილებების დაუშვებლობა. საბჭომ, აფხაზეთის მხარეს მოუწოდა, ნება დაერთო ადგილობრივ მოსახლეობას, ქართულ ენაზე სწავლა.
საბჭომ კიდევ ერთხელ მოუწოდა ორივე მხარეს, მიიღონ ზომები და დააკავონ პასუხისმგებელი პირები, გაეროს მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდებაში. ბოლოს, საბჭომ გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს დაავალა, საბჭოს რეგულარულად ინფორმაცია მიაწოდოს განვითარებულ მოვლენებთან დაკავშირებით.
ჰაფეზ ასადი
ჰაფეზ ასადი (حافظ الأسد  დ. 6 ოქტომბერი, 1930, კარდახა, სირია — გ. 10 ივნისი, 2000, დამასკო, სირია) — სირიელი სახელმწიფო, პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, სირიის პრეზიდენტი (1971—2000 წწ.), პრემიერ-მინისტრი (1970—1971 წწ), პარტია ბაასის რეგიონალური სარდლობის სირიის რეგიონალური განყოფილების მდივანი, პარტია ბაასის გენერალური მდივანი (პროსირიული ფრაქცია) (1970—2000 წწ.), სირიის თავდაცვის მინისტრი (1966—1972 წწ.), გენერალი.
ბიოგრაფია
1954 წელს სამხედრო გადატრიალების პერიოდში შეიარაღებული ძალები დაიშალა, სამხედრო გადატრიალებამ დაამხო ადიბ შიშექლის ხელისუფლება და ქვეყნის სათვეში დააბრუნა სამოქალაქო პრეზიდენტი ჰაშიმ ალ-ათასი, რომელიც 1955 წელს შეცვალა შუქრი კუათლიმ. ბაასის პარტიამ ანტიდასავლური იდეოლოგიის წინააღმდეგობის ხარჯზე დაახლოება დაიწყო კომუნისტურ პარტიებთან. 1955 წელს ჰაფეზ ასადი გააგზავნეს ეგვიპტეში ექვსთვიან წვრთნაზე. სუეცის კრიზისის დროს მან განახორციელა სადაზვერვო ფრენები ჩრდილოეთი და აღმოსავლეთი სირიის თავზე. 1957 წელს ასადი გაიგზავნა სსრკ-ში, სადაც შეისწავლა მიგ-17-ის პილოტირება.
1963 წელს ასადმა მონაწილეობა მიიღო სამხედრო გადატრიალებაში, რომელმაც დაამხო ნაზიმ ალ-კუდსის ხელისუფლება. ასადი დაინიშნა სირიის სამხედრო-საჰაერო ძალების სარდლად. 1966 წელს ასევე მონაწილეობდა ამინ ალ-ჰაფიზის ხელისუფლების დამხობაში. ახალ მთავრობაში მიიღო თავდაცვის მინისტრის თანამდებობა.
ხალათალა
ხალათალა (Xalatala) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 2 731 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელაქანის რაიონის სოფლები
ჰაფეზ ასადი
ბიოგრაფია
1970 წლის სამხედრო გადატრიალების შემდეგ ხელისუფლებაში მოდის ქვეყნის პრაქტიკული მმართველი ჰაფეზ ასადი და პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებს 1971 წლის 12 მარტიდან. ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ ასადმა რადიკალურად შეცვალა პარტიის პოლიტიკა. გაუმჯობესდა ურთიერთობა ისეთ ქვეყნებთან, რომლებსაც მათი მოწინააღდმეგეები თვლიდნენ რეაქციონერებად. ცივი ომის პერიოდში იგი მხარს უჭერდა საბჭოთა კავშირს. ქვეყანაში დაამყარა ერთპარტიული სისტემა ძლიერი საპრეზიდენტო მმართველობით. ქვეყნის მმართველობა დაყო რელიგიური თვალსაზრისით: სუნიტი მუსულმანები ნომინალურად ხელმძღვანელობდნენ პოლიტიკურ ინსტიტუტებს, ხოლო ალავიტები - შეიარაღებულ ძალებს, დაზვერვასა და სპეცსამსახურებს.
გარდაცვალება
ჰაფეზ ასადი გარდაიცვალა 2000 წლის 10 ივნისს ლიბანის პრემიერ-მინისტრ სელიმ ჰოსთან სატელეფონო საუბრის დროს გულის შეტევით. 13 ივნისს დაკრძალეს მშობლიური სოფლის იმ მავზოლეუმში სადაც უკვე განისვენებდა მისი შვილი ბასილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სირიის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 6 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1930 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2000
ჩანჩამაიოს რაიონი
ჩანჩამაიოს რაიონი (Distrito de Chanchamayo) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ჩანჩამაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 751 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 565 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 28 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 919.72 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ჩანჩამაიოს პროვინციის რაიონები
მანილის სასტუმრო
მანილის სასტუმრო — 570 ოთახიანი, ისტორიული 5 ვარსკვლავიანი სასტუმრო, რომელიც მანილის ყურის გასწვრივ, ფილიპინებში მდებარეობს. სასტუმრო უძველესია ფილიპინებში. მისი მშენებლობა 1909 წელს დაიწყო, Malacañang Palace-თან მეტოქეობით, რომელიც ფილიპინების პრეზიდენტის ოფიციალურ რეზიდენციას წარმოადგენდა. სასტუმრო 1912 წლის 4 ივლისს გაიხსნა. სასტუმროს კომპლექსი რიზალის პარკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ერმიტაში, ბონიფაციოს გზის გასწვრივ 35 000 კვადრატულ მეტრი ფართობის ახლადწარმოქმნილ მიწაზე აიგო. 1935-1941 წლებში, როდესაც გენერალი დაგლას მაკართურს ფილიპინების თანამეგობრობის სამხედრო მრჩეველის თანამდებობა ეკავა, სასტუმროს პენტჰაუსი გენერლის რეზიდენციას წარმოადგენდა.
სასტუმრო რამცენიმე უცხოური ორგანიზაციის ოფისსაც მოიცავს, მათ შორის ნიუ-იორკ ტაიმზის ოფისსაც. სხვადასხვა დროს სასტუმრომ არაერთ ისტორიულ და ცნობილ პიროვნებას უმასპინძლა, მათ შორის: მწერლებს - ერნესტ ჰემინგუეისა და ჯეიმზ მიჩენერს; მსახიობებს - დაგლას ფეირბენკს უმცროსსა და ჯონ უინის; ამერიკელ მაგნატ ჰენრი ლიუსის; მუსიკოსებ - სემი დეივის უმცროსს, მაიკლ ჯექსონსა და ბითლზს; ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტ ჯონ კენედის, ბრიტანეთის პრემიერ მინისტრ ენტონი ედენსა და მსოფლიოს სხვა ლიდერებს.
1975-1977 წლებში სასტუმრო განახლდა და უფრო გაფართოვდა, ამ დროს დაემტა კოშკიც, რომელიც მანილის ყურეში ყველაზე მაღალი კოშკია.
ისტორია
1898 წელს, ესპანეთ-ამერიკის ომის შემდეგ, როდესაც აშშ-მა ფილიპინების კუნძულები დაიკავა, პრეზიდენტმა უილიამ მაკ-კინლი ყოფილი ესპანური კოლონიის ამერიკანიზაცია დაიწყო. 1900 წელს ახალი ტერიტორიის საჭიროებების შესაფასებლად მან უილიამ ჰოვარდ ტაფტი ფილიპინების კომიისხელმძღანელად დანიშნა. ტაფტმა, რომელიც შემდეგ პირველი სამოქალაქო გუბერნატორი-გენერალი გახდა, გადაწყვიტა მანილა დაგეგმარებული ქალაქი ყოფილიყო. ტაფტმა არქიტექტორიდა ქალაქის დამგეგმარებელი დენიელ ბარნჰემი დაიქირავა, რომელსაც  უკვე აეშენებინა იუნიონ სტეიშენი და ფოსტის შენობა ვაშინგტონში. ბარნჰეიმმაპარკიდან დაწყებული ყურისგასწვრივგრძელი, ფართო, ხეების მწკრივიანი ბულვარის გაშენება გადაწყვიტა,რომელშიც შესანიშნავი სასტუმრო აშენდებოდა. ბარნჰეიმის გეგმის შესასრულებლად ტაფტმა ნიუ-იორკელი არქიტექტორი, უილიამ პარსონსი დაიქირავა. თავდაპირველად სასტუმრო H-მოყვანილობისა იყო ჩაფიქრებული, რომლის ორივე ფრთის ოთახებიც კარგი ვენტილაციით იქნებოდა უზრუნველყოფილი და საიდანაც ნავსადგურის ხედები გადაიშლებოდა. ბოლო სართული, ფაქტიურად, ფართო გემბანი  იყო, რომელიც  სხვადასხვა ფუნქციისთვის გამოიყენებოდა, მათ შორის ამერიკული საზღვაო-სამხედრო ძალების ნავსადგურში მანევრირების დაკვირვებისთვის.
მეორე მსოფლიო ომი
მეორე მსოფლიო ომმის დროს სასტუმრო იაპონელმა ჯარისკაცებმა დაიკავეს და ომის დასრულებამდე ფლაგშტოკებზე იაპონელთა დროშა ეკიდა. მანილის განმათავისუფლებელი ბრძოლის დროს იაპონელმა ჯარისკაცებმა სასტუმროს ცეცხლი გაუხსნეს. შენობის ფასადი განადგურებას გადაურჩა და მოგვიანებით განახლდა.
საბრძოლო კანონის ქვეშ
ფერდინანდ მარკოსის დიქტატორობის პერიოდში, პრეზიდენტის 645-ე დეკრეტის შესაბამისად, Old Manila Hotel Company დაიხურა და სასტუმრო მთავრობის დაქვემდებარებაში  გადავიდა. სამთავრობო მომსახურების სადაზღვევო სისტემას ახალი შვილობიილი კორპორაციის ჩამოყალიბების მანდატი გადაეცა, რომელსაც მანილის სასტუმრო უნდა შეეკეთებინა, განეახლებინა და გაეფართოვებინა. მომდევნო ორი ათწლეულის განმავლობაში მარკოსის ცოლი, იმელდა ხშირად დაიარებოდა სასტუმროს რესტორნებში. მისი სტუმრობის დროს წითელ ხალიჩას აგებდნენ, გირლანდებს ჰკიდებდნენ და ჰაერში დეზოდორანტებს ასხურებდნენ. იმელდას პატრონაჟის ქვეშ სასტუმროს საერთაშორისო აღიარება და ჯილდოები მოიპოვა.
1975 წლის განახლება
სასტუმრო 1975 წელს კიდევ ერთხელ განახლდა და თავდაპირველ ხუთგანყოფილებიან სტრუქტურაზე ახალი ნაგებობის დამატებით ოთახების რაოდენობამ 570-ს მიაღწია. განახლებას ფილიპინების ეროვნული ხელოვანები: ლეანდრო ლოკსინი და ილდეფონსოსანტოსი საერთაშორისო ინტერიერის დიზაინში პარტნიორთან პატრიცია კელერთან ერთად ხელმძღვანელოდნენ. სასტუმრო კიდე უფრო კეთილმოეწყო: გაუმრჯობესდა ბიზნეს ბიბლიოეთკა, ფერადი ტელევიზია და ენის თარგმნა. ხელახლა გახსნისა და ინაუგურაციის ცერემონია 1977 წლის 6 ოქტომბერს ჩატარდა.
ფლობის უფლების გადაცემა
1995 წელს სამთავრობო მომსახურების დაზღვევის სისტემამ საკუთრების გაყიდვა გადაწყვიტა. ტენდერში მლაიზიუი ფირმა Renong Berhad and ITT-Sheraton და ჩინელი-ფილიპინელი მილიარდერი ბიზნესმენი და ცირკულაციის მიხედვით ფილიპინების ყველაზე მსხვილი გაზეთის Manila Bulletin მფლობელი, ემილიო იეპი ჩაერთვნენ. ბიზნესმენმა ფილიპინების უზენაეს სასამართლოში დავით მფლობელობის 51% მის კორპორაციას - Manila Prince Hotel Corporation მოუპოვა, სხვა მფლობელებს კი 49% ერგოთ. იეპმა 673.2 მილიონ ფილიპინური პესოს ჩეკზე ხელი მოაწერა და 1997 წლის 7  მაისს საკუთრება გადაეცა.