cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ალანის მორისეტი
2006-დღემდე: ალბომი Flavors of Entanglement
2007 წლის აპრილში მორისეტმა მონაწილეობა მიიღო ერთობლივ კონცერტში ნაიტვოჩმენთან (აგრეთვე ცნობილი როგორც, ტომ მორელო ჯგუფებიდან „რეიჯ ეგეინსტ ზი მაშინი“ და „აუდიოსლეივი“) ერთად, რომელიც ლოს-ანჯელესის „ჰოტელ კაფეში“ გაიმართა. ივნისში კი, ოტავაში (ონტარიო, კანადა) სტენლის თასის ფინალის მეოთხე მატჩზე მან აშშ-სა და კანადის სახელმწიფო ჰიმნები შეასრულა. 2008 წლის დასაწყისში, საგანგებო სტუმრის ამპლუაში, მორისეტმა „მეტჩბოქს ტვენტისა“ და „მიუტ მეთის“ ტურნეებში მიიღო მონაწილეობა.
მორისეტის მეშვიდე სტუდიური ალბომი, Flavors of Entanglement, რომლის პროდიუსერი გაი სიგსვორთი იყო, 2008 წლის შუა ხანებში გამოვიდა. მომღერლის განცხადებით, 2008 წლის ბოლოს, იგი ჩრდილოეთ ამერიკის გარშემო ტურნეში გაემგზავრება, მანამდე კი ალბომის საერთაშორისო პოპულარიზაციას სხვადასხვა შოუსა თუ ფესტივალში და სატელევიზიო თუ რადიო გამოსვლებით აპირებს. ალბომის პირველი სინგლი „Underneath“ იყო, რომლის მიხედვით გადაღებული მუსიკალური ვიდეო 2007 წლის ელევეიტის კინოფესტივალზე მოხვდა, რომლის მიზანიც ისეთი მუსიკალური ვიდეოების, კომენტარების, დოკუმენტური თუ მოკლემეტრაჟიანი ფილმების თავმოყრაა, რომლებიც დედამიწაზე კაცობრიობის ცნობიერების ამაღლებას ემსახურებიან.
მორისეტმა აგრეთვე სამეცნიერო სტატიის წერა დაიწყო ქალების პრობლემების შესახებ, რომელიც 2008 წლის მაისის მდგომარეობით, ნახევრამდე იყო დასრულებული. მასში იქნება თავები, რომლებიც სექსუალობას, სილამაზეს, ურთიერთობებს და სამუშაოს შეეხება და ნაწილობრივ იმ ახალგაზრდა ქალების ისტორიებით იყო ინსპირირებული, რომლებიც მორისეტს თავიანთი ტკივილის შესახებ რეგულარულად უყვებიან.
2008 წელს მორისეტმა, სხვა ცნობილ ადამიანებთან ერთად, მონაწილეობა მიიღო მუსიკალური ალბომის ჩაწერაში, რომელსაც სახელად Songs for Tibet ჰქვია და რომლის მიზანიც ტიბეტისა და ამჟამინდელი დალაი ლამას — ტენზინ გიაცოს მხარდაჭერაა. ალბომის გამოსვლა განგებ დაემთხვა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში 8 აგვისტოს დაწყებულ 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშებს და 5 აგვისტოს მისი შეძენა iTunes-ის საშუალებით იყო შესაძლებელი, ხოლო 12 აგვისტოდან მთელი მსოფლიოს მუსიკალურ მაღაზიებში.
სამსახიობო კარიერა
1999 წელს, მორისეტი კვლავ დაუბრუნდა დიდ ეკრანს. მან კევინ სმითის ფილმში „დოგმა“ ღმერთის როლი შეასრულა და სიმღერა „Still“ ჩაწერა. ფილმის რეჟისორმა, რომელიც იმავდროულად მორისეტის თაყვანისმცემელიც იყო, რამდენიმეჯერ სთხოვა მას, მონაწილეობა მიეღო ფილმში, თუმცა, მოუცლელობის გამო, მორისეტს ქალის მთავარი როლის შესრულებაზე უარის თქმა მოუხდა. იმ დროისთვის, როცა მორისეტის სამუშაო გრაფიკი ნაკლებად დატვირთული გახდა, მხოლოდ ღმერთის როლი იყო დარჩენილი, რომელიც დიალოგს საერთოდ არ გულისხმობდა და მორისეტს მხოლოდ ერთხელ, ისიც ფილმის ბოლოში უწევდა გამოჩენა. მან, ასევე, მონაწილეობა მიიღო ტელეარხ „HBO“-ს ისეთ პოპულარულ კომედიებში, როგორებიცაა „სექსი დიდ ქალაქში“ და „დაიოკე ენთუზიაზმი“, ხოლო თეატრალურ სცენას სპექტაკლში „ ვაგინას მონოლოგები“ განსახიერებული ერთ-ერთი როლით დაუბრუნდა.
2003 წლის ბოლოს, სპექტაკლში „გამართლებული“ (The Exonerated) მორისეტმა სანი ჯეიკობსის, სიკვდილით დასჯის მომლოდინე პატიმრის, როლი შეასრულა, რომელსაც ბოლოში უდანაშაულოდ ცნობენ და გაათავისუფლებენ. 2006 წლის აპრილში, ემ-ტი-ვი ნიუსმა გამოაცხადა, რომ იმავე წლის მაისში მორისეტი ამ როლს ლონდონში ითამაშებდა.
თავისი სამსახიობო კარიერა ალანისმა 2004 წლის ივლისში კოლ ბორტერის ბიოგრაფიული ფილმში „ფავორიტი“ მონაწილეობით განაგრძო, რომელშიც უსახელო მომღერლის ეპიზოდური როლის თამაშის დროს, სიმღერა „Let's Do It (Let's Fall in Love)“ შეასრულა. 2005 წლის თებერვალში კი, მოწვეული სტუმრის სტატუსით, კანადურ სატელევიზიო შოუში „დეგრასი: მომავალი თაობა“ მიიღო მონაწილეობა, რომელშიც ასევე ფილმ „დოგმას“ მსახიობი ჯეისონ მიუსი და რეჟისორი კევინ სმითი მონაწილეობდნენ.
2006 წელს მან სერიალის „ლავსპრინგ ინტერნეიშენალი“ ერთ-ერთ სერიაში ითამაშა, სადაც უსახლკარო ქალი, სახელად ლუსინდა განასახიარა, ხოლო მოგვიანებით სერიალში „სხეულის ნაწილები“ ლესბოსელი, სახელად პოპი ითამაშა.
მორისეტის ოფიციალურ საიტზე დაყრდნობით, იგი ფილიპ დიკის რომანის „ალბემუტის თავისუფალი რადიოს“ კინოეკრანიზაციაში მიიღებს მონაწილეობას, სადაც სილვიას, ლიმფომისგან მოულოდნელად განკურნებული უბრალო ქალის როლს შეასრულებს. ალანისის თქმით, იგი დიკის წიგნების „დიდი თაყვანისმცემელი“ იყო, რომელთაც „პოეტური და მხატვრულად მდიდარი“ უწოდა.
პირადი ცხოვრება
2004 წლის შუა ხანებისთვის, მორისეტი რელიგიური ორგანიზაციის — საყოველთაო სიცოცხლის ეკლესიის ღვთისმსახური გახდა, რომელშიც ნებისმიერ ადამიანს, ყოველგვარი სასყიდელის გარეშე, ნაწილობრივ მყისიერი ზიარების საშუალებას აძლევენ. ივნისში კი მორისეტმა ფართო საზოგადოებას მისი და თანამემამულე მსახიობის — რაიან რეინოლდსის დანიშვნის შესახებ აუწყა. იმავე პერიოდში, ალანისმა ინტერვიუ მისცა ბრიტანულ გაზეთს „დეილი მირორს“, რომელშიც იგი თავის ჰომოსექსუალურ გამოცდილებებზე, თოთხმეტი წლის ასაკში ოცდაცხრა წლის მამაკაცთან ინტიმურ ურთიერთობებზე საუბრობდა და მოკლედ შეეხო ნარკოტიკებისადმი მისი დამოკიდებულების საკითხს. სტატიაში მან აღნიშნა: „ჩემი დამღუპველი ჩვევა სამუშაო და საჭმელი იყო. ზოგჯერ ვეწეოდი „პლანს“, თუმცა ალბათ იმდენად მიყვარს ყველაფრის კონტროლი, რომ ნარკომანია ჩემთვის უცხოა“.
2005 წლის თებერვალში, მორისეტი ამერიკის შეერთებული შტატების ნატურალიზებული მოქალაქე გახდა, თუმცა თავისი კანადური მოქალაქეობაც შეინარჩუნა. მორისეტი თავის თავს კანადური წარმოშობის ამერიკელს უწოდებს.
ჟურნალ „როლინგ სტოუნისთვის“ მიცემულ ინტერვიუში მორისეტმა გაამხილა, რომ 2006 წელს საკუთარ წიგნზე მუშაობას აპირებს. თავის წიგნზე მან ასეთი რამ თქვა: „ეს იქნება მთელი ის სიბრძნე, რაც ჩემი ოცდათერთმეტწლიანი ცხოვრების განმავლობაში დავაგროვე (…) ბევრი რამ დაიწერება ურთიერთობებზე, პოპულარობაზე, მოგზაურობაზე, სხეულის აგებულების საკითხებზე, სულზე — ყველაფერი ეს მწვავე იუმორით იქნება გაჯერებული, რადგან ამის გარეშე არ შემიძლია“.
2005 წლის ივნისში ჟურნალმა „პიპლმა“ საზოგადოებას აუწყა, რომ მორისეტი თავის საქმროს — რაიან რეინოლდსს დაშორდა, თუმცა არცერთმა მხარემ ეს ინფორმაცია არ დაადასტურა. მომავალ თვეს ცნობილი გახდა, რომ ისინი ისევ ერთად არიან. „კონტაკტ მიუზიკმა“ კი დაამატა, რომ დაშორების თემა უბრალო „ჭორი“ იყო და გაჩნდა სურათი, სადაც წყვილი ლოს-ანჯელესის ქუჩებში ხელჩაკიდებული დადიოდა. თუმცა, 2007 წლის თებერვალში, მორისეტის და რეინოლდსის წარმომადგენლებმა გამოაცხადეს, რომ წყვილმა თავიანთი დანიშვნის გაუქმების ერთობლივი გადაწყვეტილება მიიღო.
2008 წლის ივნისში, როდესაც მორისეტს მის ახალ ალბომში შესული რამდენიმე გულწრფელი სიმღერის შესახებ ჰკითხეს, უპასუხა: „ცხოვრებაში ძალიან ბევრი ჩავარდნა მქონდა. მთლად ფსკერზეც კი დავშვებულვარ. თუმცა, ეს იმას როდი ნიშნავს, რომ მალევე ვახერხებდი წამოდგომას. ეს ნამუშევარი ჩემი აღორძინების ყველაზე მნიშვნელოვანი ნიმუშია“.
სქოლიო და დამოწმებები
* კატეგორია:ამერიკელი თეატრის მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი მუსიკალური პროდიუსერები კატეგორია:ამერიკელი როკ-მომღერლები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობები კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:დაბადებული 1974 კატეგორია:კანადელი თეატრის მსახიობები კატეგორია:კანადელი მომღერლები კატეგორია:კანადელი მსახიობები კატეგორია:კანადელი ტელემსახიობები კატეგორია:კანადის დიდების ხეივანი კატეგორია:ჯუნოს ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:კანადელი კომპოზიტორები კატეგორია:ამერიკელი კომპოზიტორები კატეგორია:ფრანგი ამერიკელები კატეგორია:დაბადებული 1 ივნისი
Lasioglossum lactineum
Lasioglossum lactineum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1924 წელს.
სქოლიო
lactineum
აბია-პალუოია
1950—1962 წლებში იყო აბიის რაიონის ცენტრი.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონეთის ქალაქები
ქვიშარი
ქვიშარი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (ჭყვიშის თემი), მდებარეობს მდინარე რიონის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 550 მეტრი, ამბროლაურიდან 25 კილომეტრი.
ჩაფიძე
საკუთარი სახელი ჩაფიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
აჰაიმანი
აჰაიმანი (Агаймани) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ჰენიჩესკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1698 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰენიჩესკის რაიონის სოფლები
სკიროსი
სკიროსი — კუნძული საბერძნეთში. მდებარეობს ეგეოსის ზღვაში. აღწერის მონაცემებით კუნძულზე ცხოვრობს 2602 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის კუნძულები
შიო არაგვისპირელი
შიო ზაქარიას ძე არაგვისპირელი, (ნამდვილი გვარი დედაბრიშვილი) (დ. 16 დეკემბერი [ძვ. სტ. 4 დეკემბერი], 1867, სოფ. ქარისხევი (ან თანდილაანთკარი), ახლანდელი დუშეთის რაიონი — გ. 2 იანვარი, 1926, თბილისი) — ქართველი მწერალი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ღარიბი მღვდლის ოჯახში. სწავლობდა თბილისის სასულიერო სასწავლებელში (1877-იდან), შემდეგ (1883-იდან) თბილისის სასულიერო სემინარიაში. 1887 დაუახლოვდა რევოლუციურად განწყობილ ახალგაზრდობას, რისთვისაც სემინარიიდან გარიცხეს და მხოლოდ ორი წლის მერე აღიდგინა თავი; 1889 დაამთავრა სემინარია და 1890-იდან ვარშავის საბეითლო ინსტიტუტში განაგრძო სწავლა. პოლონეთში ყოფნამ, იქაურ მოწინავე ახალგაზრდობასთან ურთიერთობამ კიდევ უფრო მწვავედ აგრძნობინა საკუთარი სამშობლოს მწარე ხვედრი. 1893 ქართველ სტუდენტებთან ერთად ვარშავაში დააარსა "საქართველოს განთავისუფლების ლიგა", რისთვისაც სხვებთან ერთად დააპატიმრეს. იყო ჯერ ვარშავის, შემდეგ ქუთაისის ციხეში. 1895 წელს დაამთავრა ინსტიტუტი, დაბრუნდა საქართველოში და ბეითლად დაიწყო მუშაობა. ამ წლებში ბევრი ხელნაწერი დაეკარგა, მარტო ერთი "მოგონება" დაიბეჭდა 1890 წელს "ჯეჯილში".
არაგვისპირელის ლიტერატურული მემკვიდრეობა მოცულობით დიდი არ არის. დაახლოებით 30 წლის მანძილზე შექმნა ოთხმოცამდე ნაწარმოები, მაგრამ ის იყო ერთ-ერთი პირველი მწერალი, ვინც შემოიტანა და დაამკვიდრა პროზაული ჟანრის მცირე ფორმები - ფსიქოლოგიური ნოველა, ეტიუდი, ესკიზი, სურათი. ა. წერეთელმა მას "ახალგაზრდა სკოლის მეთაური" უწოდა. არაგვისპირელი ძირითადად განაგრძობდა ქართული კლასიკური ლიტერატურის ტრადიციებს, ამავე დროს კვლავ ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც მწვავედ განიცადა და თავისებურად წარმოაჩინა ილიასეული სოციალური და ეროვნული პრობლემები, თვალსაჩინო ადგილი მიუჩინა "ეროვნული თვითშეგნების" საკითხებს, გლეხკაცობის უუფლებო და დაბეჩავებულ ყოფას, იმდროინდელი საზოგადოების მანკიერების მხილებას.
მისი ერთი უადრესი მოთხრობა იყო "ესაა ჩვენი ცხოვრება!" (1889); სკეფსისით, ირონიით, მწარე ნაღველით შეფერილი სათაური ხატოვნად გადმოსცემს მისი მთელი შემოქმედების არსს და მისი ეს მეტ-ნაკლებად ვრცელდება არაგვისპირელის დანარჩენ ნაწარმოებებზეც. აქედან დაედო სათავე ნოველების სერიებს, სადაც ავტორი უმთავრესად ცდილობს მორალის, ცხოვრების არსის, ადამიანის რაობის, მისი დანიშნულების, საზოგადოებასთან მისი დამოკიდებულების გარკვევას, ადამიანის "შიშველი სულის" კვლევას. ასეთი მოტივები განაპირობებს უმთავრესად მის ნაწარმოებებს, რომლებშიც მან წარმოაჩინა "პატარა ადამიანები", მებრძოლი სულისკვეთებისა თუ ნიჰილიზმით დაავადებული პერსონაჟების, მაღალი ზნეობრივი თვისებებით გამორჩეული თუ დაკნინებული ადამიანების მდიდარი გალერეა ("ჩემო შვინდავ!", 1892; "გმადლობ, უფალო, გმადლობ", 1897; "შემუსვრილი სამი მცნება", 1899).
არაგვისპირელი გულმხურვალე მამულიშვილი იყო და ნოველების მთელ წყებაში გააცხადა კიდეც თავისი დამოკიდებულება პატრიოტიზმთან და რევოლუციურ პროცესებთან ("აჰა, მოვიდა მოგვი აღმოსავლეთით", 1900; "მიწაა", "ჩემი სამშობლო ჩემი გულია", ორივე 1901; "გრძნეული ციხე", "ნინიკას მთაზე", "მიჯაჭვული ამირანი", 1908; "სამარცხვინო ბოძთან", 1908; "განძი", "საშინელებაა...").
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. თბილისში არსებობს მისის სახელობის ქუჩა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1867 კატეგორია:გარდაცვლილი 1926 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:ქართველი ვეტერინარები
ფერერუელა-დე-უერვა
ფერერუელა-დე-უერვა (Ferreruela de Huerva, Ferreruela de la Uerba) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის ხილოკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 20,439643 კმ². მოსახლეობა — 64 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ტერუელის მუნიციპალიტეტები
კაჭრეთი
კაჭრეთი — სოფელი საქართველოში, გურჯაანის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 700 მეტრი, გურჯაანიდან 35 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1958 ადამიანი.
სოფელში ფუნქციონირებს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს საზოგადოებრივი ცენტრი.
ისტორია
სოფლის ტერიტორია უძვეელესი დროიდან წარმოადგენდა ადამიანთა სამოსახლოს. ივანე ჯავახიშვილის მიხედვით მისი სახელწოდება მომდინარეობდეს კაჭარიდან, საბას განმარტებით „კაჭარად“ იყოდება „უწყლოს ალაგს რიყის მსგავსი ქვა“.
Viridrillia williami
Viridrillia williami — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
კაჭრეთი
ისტორია
კაჭრეთი მდებარეობს ქართლ-კახეთის დამაკავშირებელ მნიშვნელოვან გზაზე. აქ გათხრილ ადრინდელი ფეოდალური ხანის სამარხთა ინვენტარი სრულ თანხვედრაშია მცხეთის და სამთავროს VI-VII საუკუნეების სამარხთა ინვენტრათან, რაც სპეციალისტთა აზრით მცხეთასთან უშუალო მეზობლობას და მოკლე დამაკავშირებელი გზის არსობობაზე მიუთითებს. საქართველოს ერთიანობის ხანაში, როგორც მნიშვნელოვან გაზაზე მდებარე პუნქტი, კაჭრეთი უშუალოდ სამეფო ხელისულფების კონტროლს ექვემდებარებოდა. კახეთის სამეფოს წარმოქმნისთანავე კი კახეთის მეფის დაქვემდებარებაში გადავიდა. XVII-XVIII საუკუნეებში სოფლის ყმა-მამულზე წილი ანდრონიკაშვილებმა და ერასტიშვილებმა დაიდეს და კაჭრეთი სათავადო სოფელი გახდა. ამ ორ საგვარეულოს შორის ძალზე ხშირი იყო სასამართლო დავა სოფლის მამულებზე. კახეთის სამხრეთ-ადმინისტრაციული დაყოფის მიხედვით კაჭრეთი რუსთველი ეპისკოპოსის მემარცხენე სადროშოში შედიოდა.
Viridrillia williami
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
კაჭრეთი
სქოლიო
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფლები
იოსტ გიპერტი
იოსტ გიპერტი (დ. 12 მარტი, 1956, ვინც-ნი­დერ­ვე­ნი­გერ­ნ­ი, გერმანია) — გერმანელი ენათმეცნიერი, კავკასიოლოგი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1991), ფრანკფურტის გოეთეს უნივერსიტეტის ემპირიული ენათმეცნიერების ინსტიტუტის დირექტორი (1994 წლიდან), პროფესორი, გელათის მეცნიერებათა აკადემიის უცხოელი წევრი (1996), სულხან-საბა ორბელიანის პედაგოგიური უნივერსიტეტის საპატიო პროფესორი (1997), ივანე ჯავახიშვილის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი (2009), ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი (2013).
ბიოგრაფია
იოსტ გიპერტი დაიბადა 1956 წლის 12 მარტს გერმანიის ქალაქ ვინც-ნი­დერ­ვე­ნი­გერ­ნ­ში. 1972-1974 წლებში მარბურგის უნივერსიტეტში, ხოლო 1974-1977 წლებში ბერლინის თავისუფალ უნივერსიტეტში სწავლობდა შედარებით ენათმეცნიერებას, იაპონოლოგიას, სინოლოგიას, ინდოლოგიას, აგრეთვე, სლავისტიკას, გერმანისტიკასა და კლასიკურ ფილოლოგიას. 1977 წელს დაიცვა დისერტაცია თემაზე: „ინფინიტიური კონსტრუქციების სინტაქსისათვის ინდოგერმანულ ენებში“. 1977 წლიდან ბერლინის თავისუფალი უნივერსიტეტის თანამშრომელია. 1982-1983 წლებში ვენის უნივერსიტეტში კითხულობდა ლექციებს ქართულის, თოხარულისა და ინდოგერმანული სინტაქსის შესახებ. 1983 წელს ავსტრიის მეცნიერებათა აკადემიის ირანულ კომისიაში მუშაობდა, პარალელურად კითხულობდა ლექციებს ზალცბურგის უნივერსიტეტის სლავისტიკისა და შედარებითი ენათმეცნიერების ინსტიტუტებში. 1984 წელს კვლავ დაუბრუნდა ბერლინის თავისუფალ უნივერსიტეტს და 1990 წლამდე მუშაობდა ასისტენტ-პროფესორად. 1990 წლიდან იგი ბამბერგის უნივერსიტეტში მოღვაწეობს ირანისტიკის ფაკულტეტზე, 1991 წელს დაიცვა მეორე დისერტაცია სომხური და ირანული ნასესხობების შესახებ ქართულში (IranicaArmeno-Iberica). 1994 წლიდან სათავეში ჩაუდგა მაინის ფრანკფურტის უნივერსიტეტის შედარებითი ენათმეცნიერების ინსტიტუტს, რომელსაც დღემდე ხელმძღვანელობს. 2007 წლიდან არის ფრანკფურტის გოეთეს სახ. უნივერსიტეტის სენატორი. იოსტ გიპერტი 200-ზე მეტი სამეცნიერო პუბლიკაციის ავტორია.
სამეცნიერო კვლევის ინტერესები
იოსტ გიპერტი შედარებითი ენათმეცნიერების სპეციალისტია. მისი სამეცნიერო ინტერესების სფერო მოიცავს ენათა განსხვავებულ ოჯახებს. იგი წლების განმავლობაში მუშაობდა ინდოევროპული ენების ელექტრონული თეზაურუსის შექმნაზე და ამ მიზნით მრავალი ენის ტექსტურ მონაცემთა ბაზა აქვს შექმნილი, როგორიცაა ინდური ენები (ვედური, სანსკრიტი, ფალი, ჰინდი, მალდივური ), ირანული ენები (ავესტა, ძველი, საშუალი და ახალი  სპარსული, პართიული, სოგდური, ხოტან-საკური, ბაქტრული, ოსური, ზაზაკი), ანატოლიური (ხეთური, ლუვიური, ფალაური), თოხარული A და B (აღმოსავლური და დასავლური თოხარული), სომხური, ბალტიური ენები (ძველი პრუსიული, ლატვიური, ლიტვური), სლავური ენები (ძველი საეკლესიო სლავური, ჩეხური, პოლონური, ხორვატული, სორბული, ბულგარული),  გერმანიკული ენები (გოთური, ძველი ფრიზული, ძველი საქსონური, ქვემო გერმანული, ძველი, საშუალო და ახალი გერმანული, ძველი ინგლისური, ძველი და საშუალო ჰოლანდიური),  ბერძნული (მიკენური და კლასიკური ბერძნული),  იტალიკური ენები (ლათინური, ფრანგული, იტალიური, პორტუგალიური), კელტური ენები (ძველი ირლანდიური, საშუალუელსური, საშუალბრეტონული, ლეპონტური), სემიტური ენები (ებრაული, არაბული, სირიული, ეთიოპური), ფინო-უნგრული ენები (ფინური, უნგრული), თურქული ენები (ძველი თურქული, ყარაჩაული, ბალყარული, აზერბაიჯანული), დრავიდული ენები (თამილი), სინოტიბეტური ენები (ჩინური).
იოსტ გიპერტი გასული საუკუნის 80-იანი წლებიდან დაინტერესდა  კავკასიური ენებით. წლების განმავლობაში მუშაობდა ძველ, საშუალ და ახალ ქართულში, სვანურში, მეგრულსა და ლაზურში, აფხაზურში, ადიღეურში და ყაბარდოულში, წოვა-თუშურში, ჩეჩნურში, უდიურში, ხუნძურში. გერმანულად თარგმნა და კომენტარები დაურთო გიორგი კლიმოვის წიგნს "კავკასიური ენათმეცნიერების შესავალი" (1993). 1999 წელს იოსტ გიპერტის რედაქტორობით გამოიცა ზურაბ სარჯველაძისა და ჰაინც ფენრიხის "ძველი ქართული ენის ლექსიკონი" გერმანულად.
კავკასიური ენების კვლევის პროცესში ინტენსიურად თანამშრომლობდა ქართველ მეცნიერებთან და დიდად შეუწყო ხელი ევროპასთან საქართველოს სამეცნიერო ინტეგრაციას. იოსტ გიპერტის მიერ ინიცირებულ  სამეცნიერო პროექტებში, რომელსაც მანანა თანდაშვილთან ერთად ხელმძღვანელობდა, ძველი და ახალი თაობის არაერთი ქართველი მეცნიერი მონაწილეობდა:  მზექალა შანიძე, თამაზ გამყრელიძე, ვახტანგ იმნაიშვილი, ზურაბ სარჯველაძე, ზაზა ალექსიძე, იზა ჩანტლაძე, მაია მაჭავარიანი, ბელა შავხელიშვილი, დარეჯან თვალთვაძე, მარინე ბერიძე, კახა გაბუნია,  ლალი ეზუგბაია, ტარიელ სიხარულიძე და სხვ.
იოსტ გიპერტის მოღვაწეობის დიგიტალური პერიოდი
იოსტ გიპერტი დიგიტალური ჰუმანიტარიის ერთ-ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენელია. ენათა ელექტრონული ბაზებითა და კვლევის კომპიუტერული საშუალებების შესწავლით იგი 1985 წლიდან დაინტერესდა. სწორედ ამ პერიოდიდან დაიწყო ინდოევროპული ენებისათვის დიგიტალური ბაზების შექმნა, რომელმაც სულ მალე მასშტაბური პროექტის სახე მიიღო. ინდოევროპული ენების ელექტრონული თეზაურუსის TITUS (Thesaurus Indogermanischer Text- und Sprachmaterialien) შექმნით მან მყარი საფუძველი მოუმზადა ინდოევროპული ენების თანამედროვე ტექნოლოგიური საშუალებებით კვლევას. 2001 წლიდან არის გერმანიის სამეცნიერო საზოგადოების „კომპიუტერული ლინგვისტიკა და ენის ტექნოლოგიები“ სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი. 2005 წლიდან კი ნეიმეხენის მაქს პლანკის ინსტიტუტის არქივის სამეცნიერო-სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი და აქტიურად მონაწილეობს ფოლკსვაგენის ფონდის მიერ დაფინანსებული პროგრამის „ენათა ელექტრონული დოკუმენტაცია“ მეთოდოლოგიური ასპექტების შემუშავებაში. 2011 წლიდან სათავეში უდგას ჰესენის მიწის ერთ-ერთ უდიდეს სამეცნიერო პროექტს „დიგიტალური ჰუმანიტარია“ (LOEWE - Digital Humanities).
იოსტ გიპერტის წვლილი ქართველოლოგიასა და კავკასიოლოგიაში
პროფ. იოსტ გიპერტი კარგა ხანია დაინტერესებულია ქართველური და კავკასიური ენებით. იგი შესანიშნავად ფლობს ძველსა და ახალ ქართულს, სვანურს, მეგრულსა და ლაზურს. მისი ნაშრომებიდან განსაკუთრებით უნდა გამოიყოს მისი პირველი მონოგრაფია ქართველოლოგიის სფეროში „სამი სვანური ფონოგრამა“ (1986) და ორტომეული „Iranica Armeno-Iberica - ირანულიდან ნასესხები სიტყვები სომხურსა და ქართულში" (ავსტრიის მეცნიერებათა აკადემია, ვენა, 1993). ნაშრომში ძველი ქართული ენის ძეგლების გამოწვლილვითი ანალიზის შედეგად გამოვლენილია ირანული ლექსიკური ერთეულები, დადგენილია ქართულში მათი შემოსვლის გზები და გავრცელება. იოსტ გიპერტი ასაბუთებს იმ თვალსაზრისს, რომ ბევრი ლექსემა ქართულში უშუალოდ ირანულიდან არის ნასესხები და არაა შემოსული სომხურის გზით, როგორც ამას სპეციალისტები მანამდე ვარაუდობდნენ.
უაღრესად დიდია იოსტ გიპერტის წვლილი გერმანია-საქართველოს სამეცნიერო კონტაქტების გაფართოებასა და გაღრმავებაში. 1999 წლიდან დღემდე 10-ზე მეტი საერთაშორისო სამეცნიერო პროექტი განახორციელა ქართველ კოლეგებთან ერთად ფოლკსვაგენის ფონდის მხარდაჭერით. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო ქართველური და კავკასიური ენების ელექტრონული დოკუმენტაციის მიზნით შექმნილი საინტერნეტო პლატფორმა „არმაზი“.
უკანასკნელ წლებში იოსტ გიპერტი დაინტერესდა კავკასიური წარმოშობის პალიმფსესტებით და პირველმა გამოიყენა პალიმფსესტების გაშიფვრისათვის უახლესი ტექნოლოგიური საშუალება - მულტისპექტრალური აპარატი MuSIS (Multispectral Imaging System). მან დიდი ღვაწლი დასდო ვენის ნაციონალურ ბიბლიოთეკაში დაცული უძველესი ქართული პალიმფსესტების ქვედა ფენის გაშიფვრას. ზურაბ სარჯველაძესა და ლამარა ქაჯაიასთან თანამშრომლობით 2007 წელს გამოსცა „ვენის N2 ძველი ქართული პალიმფსესტური ხელნაწერი“, ხოლო ზაზა ალექსიძესთან, ვოლფგანგ შულცესა და ჟან-პიერ მაესთან თანაავტორობით 2010 წელს გამოსცა „კავკასიელ ალბანელთა პალიმფსესტები სინას მთიდან“.
პუბლიკაციები ქართველოლოგიასა და კავკასიოლოგიაში
ქართულსა და უცხოურ პრესტიჟულ ჟურნალებსა და კრებულებში იოსტ გიპერტმა სხვადასხვა ევროპულ ენაზე გამოაქვეყნა მნიშვნელოვანი სტატიები: „ქართულის ისტორიული ონომასტიკის შესახებ“ (1984); „ქართული წყაროები ბულგარეთის ისტორიის შესახებ“ (1985); „ძველი სომხური და კავკასიური კალენდრის სისტემები“ (1986), „თვეების სახელწოდებები ძველ ქართულში“ (1988); „სვანური ხალხური სიმღერების სტრუქტურული ასპექტები“ (1992); „საშუალი ირანულიდან ნასესხები სიტყვები ძველ ქართულში“ (1992), „ლათინური ლექსიკა კავკასიაში“ (1993), „სპარსული ეპოსი ვისისა და რამინის შესახებ და ქართული „ვისრამიანი“ (1994), „გლოტალური თეორია და ადრინდელი ინდოევროპულ-კავკასიური ენობრივი კონტაქტების საკითხისათვის“ (1995), „შედარებითი ხარისხის ისტორიისათვის ქართულში“ (1999 - 2000); „ქართული ლექსიკოგრაფიის ახალი გზები“ (2003); „წმინდა ნინოს ლეგენდა: განსხვავებულ წყაროთა კვალი“ (2006); „სიახლენი ხანმეტობიდან“ (2009); „ახლად ნაპოვნი ხელნაწერები წმინდა ეკატერინეს მონასტერში “ (2010-2013) და სხვ.
კავკასიოლოგიის კვლევის ცენტრი გერმანიაში
იოსტ გიპერტის ინიციატივით 2002 წელს ფრანკფურტის უნივერსიტეტში დაარსდა კავკასიოლოგიის კათედრა, რომელიც ევროპაში კავკასიოლოგიის კვლევის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ცენტრად იქცა. დღეისათვის ფრანკფურტის უნივერსიტეტში იკითხება ისეთი ქართველოლოგიური დისციპლინები, როგორიცაა: ძველი ქართული, ახალი ქართული, მეგრული და ლაზური, სვანური, კავკასიის ალბანური, უდიური ენა, ხუნძური ენა, აფხაზური ენა, შედარებითი ქართველოლოგია, შესავალი კავკასიოლოგიაში, კავკასიის ხალხები და ენები, ბრუნების ტიპოლოგია კავკასიურ ენებში, კავკასიოლოგიის სპეციალური პრობლემები, კორპუსის ლინგვისტიკა კავკასიური ენების მონაცემთა ბაზაზე დაყრდნობით და სხვ. კავკასიური ენების სწავლება ფრანკფურტის უნივერსიტეტში ელექტრონული სწავლების უახლეს მეთოდებს ემყარება. დაარსებიდან დღემდე კათედრას პროფ. მანანა თანდაშვილი ხელმძღვანელობს. უკანასკნელ წლებში ფრანკფურტის უნივერსიტეტში ოთხმა დოქტორანტმა დაიცვა დისერტაცია კავკასიოლოგიის საკითხებზე.
იოსტ გიპერტი აქტიურად თანამშრომლობს ქართულ უნივერსიტეტებთან. 2013 წელს თბილისის ივ. ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მიწვეული იყო სალექციო კურსის წასაკითხად “კავკასიის ალბანების ენა და დამწერლობა”. ასევე თანამშრომლობს ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან. მისი ინიციატივით 2011 წელს ხელი მოეწერა ბათუმისა და ფრანკფურტის უნივერსიტეტებს შორის ურთიერთთანამშრომლობის მემორანდუმს, რომელიც ითვალისწინებს ბათუმის უნივერსიტეტში ელექტრონული სწავლების შემოღებას, საზაფხულო სკოლების ჩატარებასა და ერთობლივი სამეცნიერო პროექტების განხორციელებას. ამ მემორანდუმის ფარგლებში 2012 წლიდან ბათუმის უნივერსიტეტში ყოველწლიურად ტარდება ბათუმის საზაფხულო სკოლა კორპუსის ლინგვისტიკასა და ქართველოლოგიის სპეციალური პრობლემების შესახებ, რომელსაც ფრანკფურტის ლინგვისტური წრე კურირებს.
იოსტ გიპერტი არის მრავალი საერთაშორისო საზოგადოების წევრი, მათ შორის, გელათის მეცნიერებათა აკადემიის უცხოელი წევრი (1996), მინიჭებული აქვს სულხან-საბა ორბელიანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (1997), ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტისა (2009) და ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (2013) საპატიო დოქტორის წოდება.
ქართული ენის ეროვნული კორპუსი
კომპიუტერული ლინგვისტიკის სფეროში მიღებული გამოცდილება წარმატებით გამოიყენა იოსტ გიპერტმა ქართული ენის ელექტრონული კორპუსის შექმნისათვის. 2011 წელს მანანა თანდაშვილთან თანაავტორობით შეიმუშავა ქართული ენის ეროვნული კორპუსის ტექნოლოგიური ჩარჩოს შექმნის კონცეფცია, რომელსაც სამეცნიერო პროექტის სახე მიეცა და 2012 წელს ფოლკსვაგენის ფონდის (Volkswagen Stiftung ) მიერ საპილოტო პროექტის სტატუსით დაფინანსდა. ამჟამად პროფ. იოსტ გიპერტი ხელმძღვანელობს |"ქართული ენის ეროვნული კორპუსის" პროტოტიპული ვერსიის შექმნას.
საზოგადოებრივი მოღვაწეობა
იოსტ გიპერტი აქტიურად იღვწის ქართული ლიტერატურის პოპულარიზაციისათვის გერმანიაში. ფრანკფურტის ლიტერატურული სალონის დაარსების პირველივე დღიდან არის სალონის მიერ გერმანულად გამოცემული თარგმანების მთავარი რედაქტორი. ასევე ეწევა მთარგმნელობით საქმიანობას. ნათარგმნი აქვს ქართული ლირიკის ნიმუშები (გალაქტიონ ტაბიძე, რატი ამაღლობელი). 2010 წლიდან ქართული ლიტერატურის საღამოები მიჰყავს წიგნის საერთაშორისო ფესტივალებზე ფრანკფურტსა და ლაიფციგში. მანანა თანდაშვილთან ერთად გერმანიაში გამოსცა ქართველი მწერლების ნაწარმოებები:
პირადი ცხოვრება
იოსტ გიპერტს ჰყავს მეუღლე -  ენათმეცნიერი, ინდოლოგი, პროფესორი სონია გიპერტ-ფრიცი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1956 კატეგორია:გერმანელი ენათმეცნიერები კატეგორია:გერმანელი ქართველოლოგები კატეგორია:დაბადებული 12 მარტი
Lasioglossum laeve
Lasioglossum laeve — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1802 წელს.
სქოლიო
laeve
პელაგოსი
პელაგოსი — კუნძული საბერძნეთში. მდებარეობს ეგეოსის ზღვაში. აღწერის მონაცემებით კუნძულზე ცხოვრობს 10 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის კუნძულები
მარუხი (მდინარე)
მარუხი — მდინარე საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გულრიფშის მუნიციპალიტეტში. სათავე აქვს აფხაზეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, მარუხის მყინვართან, ზღვის დონიდან 2405 მ. ერთვის მდინარე ჩხალთას მარცხნიდან. სიგრძე 7,7 კმ, აუზის ფართობი 43,4 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმის, მყინვარული და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულ-ზაფხულში, წყალმცირობა - შემოდგომა-ზამთარში. წყლის საშუალო წლიური ხარჯი 3,90 მ³/წმ.
Breaking Benjamin
Breaking Benjamin — ამერიკული როკ-ჯგუფი ჩრდილოეთ პენსილვანიის შტატიდან. მისი ამჟამინდელი წევრია ლიდერი და გიტარისტი ბენჯამინ ბერნლი. 2010 წელს ჯგუფმა დროებით შეწყვიტა არსებობა ბერნლის ავადმყოფობების გამო. მოგვიანებით ჯგუფიდან გაუშვეს მარკ კლეპასკი და აარონ ფინკი. 2013 წლის აპრილში ბერნლიმ გადაწყიტა ჯგუფის სახელით კვლავ გამოსვლა, ძველი წევრების გარეშე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1998 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები კატეგორია:ამერიკული ალტერნატიული მეტალ-ჯგუფები კატეგორია:ამერიკული პოსტ-გრანჟ ჯგუფები
სულავესი
სულავესი (Sulawesi) — ფართობის მხრივ მესამე კუნძული ინდონეზიაში. სულავესი შედის ზონდის კუნძულების შემადეგნლობაში, მოქცეულია ბორნეოსა და მოლუკის კუნძულებს შორის. 2005 წლის მონაცემებით, სულავესზე ცხოვრობს 16 მილიონი ადამიანი, მთელი ქვეყნის მოსახლეობის 7,25 %. კუნძულის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მაკასარი. აქ ყველაზე მეტად გავრცელებულია რელიგიაა ისლამი.
სულავესის ფართობი შეადგენს 174 600 კმ²-ს, მას მსოფლიოს კუნძულებს შორის მეთერთმეტე ადგილი უკავია. კუნძული იყოფა ექვს პროვინციად. დასავლეთი სულავესი ყველაზე ახალი პროვინციაა, რომელიც შეიქმნა 2004 წელს. აქ ყველაზე დიდი დასახლებული პუნქტია სამხრეთით მდებარე ქალაქი მაკასარი და უკიდურეს ჩრდილოეთით მდებარე მანადო.
გეოგრაფია
კუნძული მდიდარია ფლორისა და ფაუნის მრავალფეროვნებით, აქ მრავალი ენდემური ჯიშის ცხოველი სახლობს. კუნძულზე არის 8 ეროვნული პარკი. პარკებს საკმაოდ ვრცელი ტერიტორიები უკავია, მათგან ყველაზე დიდი ფართობი აქვს: Bogani Nani Wartabone 2871 კმ² და ლორე-ლინდუს ეროვნული პარკი 2290 კმ². ბუნაკენის ეროვნული პარკი მდიდარია თავისი მარჯნის ეკოსისტემით, ეს ტერიტორია ეროვნულ პარკად გამოცხადდა 1991 წელს, იუნესკომ ბუნაკენის ეროვნული პარკი მსოფლიო მემკვიდრეობად აღიარა.
სულავესზე ცხოვრობს ძუძუმწოვართა 127 სახეობა. აქედან 62 % (79 სახეობა) არის ენდემები. კუნძული მდიდარია ფრინველების და წყალქვეშა სამყაროს მრავალფეროვნებითაც.
ისტორია
არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, კუნძულის სამხრეთ ნაწილში ნაპოვნია პირველი დასახლებიბი, რომელიც 30 000 წლით თარიღდება ჩვენს ერამდე. ევროპელებიდან პიველად ეს ადგილები მოინახულებს პორტუგალიელებმა 1512 წელს, მათ კუნძულის დასავლათი სანპიროები აღმოაჩინეს. 1605 წელს სულავესი შევიდა ნიდერლანდების შემადგენლებაში.
მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში სულავესი დაპყრობილი იქნა იაპონიის იმპერიის მიერ. ომის დასრულების შემდეგ სულავესს და საერთოდ ინდონეზიის კუნძულებს ამერიკელები აკონტროლებდნენ. 1950 წლიდან ეს კუნძული შედის ინდონეზიის რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
კატეგორია:ინდონეზიის კუნძულები
სერაპიონ საბაშვილი
სერაპიონ სოგრატის ძე საბაშვილი — XV-XVI საუკუნეებში მოღვაწე ქართველი პოეტი „შაჰნამეს“ ძირითადი ნაწილის „როსტომიანის“ გამლექსავი. მასზე ცნობები დაცულია როგორც თვით „შაჰნამეს“ ქართულ ვერსიებში, ისე ფეშანგის „შაჰნავაზიანსა“ და ქაიხოსრო ჩოლოყაშვილის „ომანიანში“. წარმოშობით გრემისხევის (მთიულეთი) ბერი ყოფილა, იხსენიება კედელაურადაც. ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა მეფე კონსტანტინე II-ისა (1478—1505) და მისი ძის ბაგრატ მუხრანბატონის (1512—1539) კარზე. უკვე ხანშიშესულს დაუწყია „როსტომიანის“ ლექსად გაწყობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი პოეტები სერაპიონ
დარჩეთი
დარჩეთი — სოფელი საქართველოში, გურჯაანის მუნიციპალიტეტში (არაშენდის ადმინისტრაციული ერთეული), მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 880 მეტრი, გურჯაანიდან 37 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 409 ადამიანი (ეთნიკურად ქართველები, 99%).
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 415 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მის პერეგრინის სახლი უჩვეულო ბავშვებისათვის (ფილმი)
მის პერეგრინის სახლი უჩვეულო ბავშვებისათვის (ინგლ. Miss Peregrine's Home for Peculiar Children) — 2016 წლის ფანტასტიკური ფილმი, რომელიც დაფუძნებულია რენსომ რიგზის 2011 წლის ამავე სახელწოდების რომანზე. ფილმის რეჟისორია ტიმ ბარტონი, ხოლო სცენარის ავტორი - ჯეინ გოლდმანი. მთავარ როლებს ასრულებენ ევა გრინი, ასა ბატერფილდი, კრის ო'დაუდი, ელისონ ჯენი, რუპერტ ევერეტი, ტერენს სტემპი, ელა პერნელი, ჯუდი დენჩი და სემუელ ლ. ჯექსონი. პრემიერა შედგა ოსტინში, ტეხასში. ფილმის ოფიციალური ბიუჯეტია $110 მილიონი, ხოლო მოგება - $296 მილიონი.
სიუჟეტი მიუყვება ამერიკელი თინეიჯერის, ჯეიკ პორტმანის, თავგადასავალს. ბაბუის იდუმალებით მოცული დაღუპვის შემდეგ იგი ამ საქმის გამოძიებას გადაწყვეტს, რისთვისაც ჯეიკი ბრიტანეთის ერთ-ერთ კუნძულს ესტუმრება. აქ მას იპოვნიან განსაკუთრებული ძალების მქონე ობოლი ბავშვები. ჯეიკი მალევე აღმოაჩენს, რომ თავადაც ერთ-ერთი მათგანია და ერთვება ბრძოლაში, რათა ისინი დაღუპვისაგან იხსნას.
სქოლიო
კატეგორია:Pinewood Studios-ის ფილმები კატეგორია:ამერიკულ რომანებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:ტიმ ბარტონის ფილმები კატეგორია:20th Century Fox-ის ფილმები კატეგორია:ფილმები დროში მოგზაურობის შესახებ კატეგორია:ფილმები ობლებზე კატეგორია:ფილმები ბავშვების შესახებ კატეგორია:ბრიტანული 3D ფილმები კატეგორია:ამერიკული სათავგადასავლო ფენტეზი ფილმები კატეგორია:ამერიკული 3D ფილმები კატეგორია:2010-იანი წლების ფილმები მონსტრებზე კატეგორია:2016 წლის 3D ფილმები კატეგორია:2016 წლის ფილმები
ბალაშოვე (ჰენიჩესკის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰენიჩესკის რაიონის სოფლები
ვილჰელმ რენტგენი
thumbnail|ვილჰელმ რენტგენი ვილჰელმ კონრად რენტგენი (Wilhelm Conrad Röntgen; 27 მარტი, 1845 - 10 თებერვალი, 1923) — გერმანელი ფიზიკოსი, მოღვაწეობდა ვიურცბურგის უნივერსიტეტში (Julius-Maximilians-Universität Würzburg). 1895 წელს აღმოაჩინა იქს-სხივები („X-Strahlen“ გერმანულად, „X-rays“ ინგლისურად), რომლებსაც მოგვიანებით რენტგენის გამოსხივება ეწოდა, რენტგენი იკვლევდა მათ თავისებურებებს, რისთვისაც 1901 წელს ფიზიკის დარგში პირველი ნობელის პრემია დაიმსახურა. ასევე იკვლევდა კრისტალების პიეზო- და პიროელექტრულ თვისებებს, მაგნეტიზმს.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი ფიზიკოსები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ფიზიკაში კატეგორია:დაბადებული 1845 კატეგორია:გარდაცვლილი 1923 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ლიპიაგი
ლიპიაგი (Липяги) — რეგიონალური მნიშვნელობის კომპლექსური ბუნების ძეგლი. მდებარეობს როსტოვის ოლქის კაშარის რაიონში ხუტორ ოლიხოვის დასავლეთით და სოფელ ლიპიაგიდან ჩრდილოეთით. ადგილმა ბუნების ძეგლის სტატუსი მიიღო როსტოვის ოლქის მთავრობის 2012 წლის 8 აგვისტოს № 735 დადგენილებისა და როსტოვის ოლქის მთავრობის 2014 წლის 15 მაისის №349 დადგენილების შესაბამისად.
აღწერა
ბუნების ძეგლი ლიპიაგი არის ხელოვნური ტყე ბუნებრივი მუხნარებით, ველისა და მდელოს მცენარეულობით. მდებარეობს როსტოვის ოლქის კაშარის რაიონში ხუტორ ოლიხოვის დასავლეთით და სოფელ ლიპიაგიდან ჩრდილოეთით. ბუნების ძეგლს უჭირავს კაშარის რაიონის სატყეო ტერიტორიული დანაყოფის 24-32 კვარტალები.
ლიპიაგმა ბუნების ძეგლის სტატუსი მიიღო როსტოვის ოლქის მთავრობის 2012 წლის 8 აგვისტოს № 735 დადგენილებისა და როსტოვის ოლქის მთავრობის 2014 წლის 15 მაისის № 349 დადგენილების შესაბამისად.
სტეპში უპირატესად იზრდება ვაციწვერა და ვალიური წივანა. მდელოებზე იზრდება მარცვლოვანთა ოჯახის მცენარე ელიმუსი.
ლიპიაგის ბუნებრივი ძეგლის ტერიტორიაზე ასევე იზრდება რუსეთის ფედერაციის წითელ წიგნში შეტანილი რამდენიმე პოპულაცია: ლეკა, ვაციწვერა (Stipa pennata), ჭაობის ანაკამპტისი, ბიბერშტეინის ტიტა, ციმბირული ცისთვალა, ბუჩქისძირა და სხვ. ბუნების ძეგლი ხასიათდება ბიომრავალფეროვნების მაღალი დონით.
ბუნების ძეგლ ლიპიაგის აქვს ბუნებისდაცვითი, სასწავლო და საგანმანათლებლო მნიშვნელობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის დაცული ტერიტორიები
ნარატ-ჩუკური
ნარატ-ჩუკური (Наратсоҡор; Нарат-Чукур) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბაკალის რაიონში.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას მარიელები (68 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ბაკალის რაიონის სოფლები
ქურთები
მინი|300პქ|ქურთებით დასახლებული ტერიტორიები ქურთები (Kurd) — ირანული ხალხი, რომელთა ენა მიეკუთვნება ინდოევროპული ოჯახის ინდოირანულ ენობრივ ჯგუფს. ისინი ცხოვრობენ თურქეთში (12,0 მლნ), ირანში (9,5 მლნ), სირიაში (1,2 ათ), ერაყში (ძირითადად ქურთების ავტონომიურ რეგიონში, 4,5 მლნ) და სხვა ქვეყნებში.
= ეთნოგენეზი = ქურთების წარმოშობა დღეს სადისკუსიო საკითხია. გამოითქმება სხვადასხვა ჰიპოთეზები ქურთების წარმოშობის შესახებ, კერძოდ მიდიური და იაფეტური მარას ჰიპოთეზები. ვერსიას, თანამედროვე ქუთების წარმოშობის შესახებ, რომლებიც ცხოვრობდნენ ჩრდილოეთ მესოპოტამიაში და ირანის პლატოზე ასევე ამყარებენ ანტიკური წყაროები. წყარო იძლევა ცნობებს ქურთების ტომებზე, რომლებიც ძველი დროიდანვე სახლობდნენ სპარსეთში. ქურთები ასევე სახლობდნენ სპარსეთისა და მიდიის ატროპატენის მთებში, ქურთისტანში, სომხეთში, კასპიისპირეთის მიდამოებსა და ირანულ აზერბაიჯანში. ძირითადად დაკავებულნი იყვნენ მესაქონლეობით და ყაჩაღობით. უძველესი სპარსეთის მონარქიის დროს ქურთები ალბათ შედიოდნენ სომხეთის პროვინციის შემადგენლობაში.
ქურთები წარმოადგენდნენ მრავალრიცხვოვანი და ხშირად სვადასხვაგვარი ტომების ერთობლიობას, რომლებსაც ეპონიმებს უწოდებდნენ. ტომობრივი კუთვნილება დღემდე ძალიან მნიშვნელოვანია ტრადიციული ქურთული საზოგადოების სოციალურ ურთიერთობებში. მეთექვსმეტე საუკუნის ქურთულ-სპარსულენოვანი ისტორიკოსი შარაფხან ბიდლისი წერდა, რომ ქურთები იყოფიან ოთხად: ქურმანჯი, ლური, კელხური და გორანი. მათ შორის ლურებს, რომლებიც მეტყველებდნენ სამხრეთ-დასავლურ ირანულ დიალექტზე უკვე აღარ თვლიან ქურთებად. კელხური - შეადგენენ ძლიერ დიფირენცირებულ სამხრეთ-ქურთულ ერთობას, რომელიც გაერთიანებულია გორანთან. ქურმანჯი - ძირითადად თვითსახელია დანარჩენი უმრავლესობის, ცენტრალური და ჩრდილო ქურთებისა. თავისი არსით, ის ტერმინი „ქურთის“ ანალოგიურია მისი ძველი მნიშვნელობით და აღნიშნავს განსაზღვრული სოციალურ-ეკონომიკური წყობის მატარებელს, რომელიც ეფუძნება სამთო მესაქონლეობას. მაგრამ სამეცნიერო ლიტერატურაში ტერმინი „ქურმანჯი“, როგორც წესი, აღნიშნავს მხოლოდ ჩრდილოეთის ქურთებს, მაგრამ, თვით სიტყვა ქურმანჯი, ქურთულიდან ითარგმნება როგორც „მიდიის ვაჟიშვილი“. მრავალი მეცნიერი თვლის, რომ ქურთები პირდაპირი მემკვიდრეები არიან მიდიელების. ლინგვისტების თვალსაზრისით დღეს „ქურთულად“ წოდებული ყველა ენა თუ დიალექტი შეიძლება დავყოთ შემდეგ ჯგუფებად:
ქურთული ენები:
ქურმანჯი
სორანი (სამხრეთის ქურმანჯი)
სამხრეთ-ქურთული ენა
დეილემიტური ენები
გორანი და ავრომანი
ზაზაკი.
მიუხედავად იმისა, რომ ყოველდღიური მოხმარებისთვის სამეცნიერო ლიტერატურაში ხშირად საუბარია ქურთულ ენაზე და მის დიალექტებზე, ურთიერთგაგება ძალიან გაძნელებულია ქურმანჯისა და სორანის შორისაც კი, რომლებიც ყველაზე ახლო ქურთული ენებია. ქურთების უმრავლესობა ბილინგვია და მეტყველებს იმ ქვეყნების ძირითად ენაზე სადაც ცხოვრობენ: თურქული, სპარსული, არაბული და სხვა.
ზაზა - მომთაბარე ტომების შთამომავლობაა, რომელებიც თავდაპირველად ცხოვრობდნენ თანამედროვე ირანის ჩრდილოეთით კასპიის ზღვის სანაპიროზე, საიდანაც მეთექვსმეტე საუკუნიდან მოყოლებული დაიწყეს მიგრაცია სომხეთის ტერიტორიაზე. ზაზამ მრავალი სომეხი გადაარჩინა გენოციდის დროს. ისინი ქურთების ერთ-ერთ განშტოებას წარმოადგენენ, ამიტომ ზაზას გამოყოფა სხვა ქურთების რიგებიდან არასწორია.
გენეტიკურმა ანალიზმა აჩვენა, რომ ქურთები მჭიდროდ არიან დაკავშირებულნი ქართველ, სომეხ, აზერბაიჯანელ და ებრაელ ხალხებთან, რომლებსაც რამდენიმე საერთო წინაპარი გააჩნია ახლოაღმოსავლეთის რეგიონის ჩრდილო ნაწილის ხალხებთან. ქურთები - ყველაზე მრავალრიცხვოვანი ერია, რომელსაც არ გააჩნია საკუთარი სასხელმწიფო. ქურთების ავტონომია არსებობს მხოლოდ ერაყში. ეს ხალხი ოც წელზე მეტია იბრძვის ქურთისტანის შესაქმნელად. აღსანიშნავია, რომ ქურთების ბანქოს ათამაშებენ მსოფლიოს ყველა დიდი ქვეყნები. ასე მაგალითად ისრაელი და აშშ, რომლებიც თურქეთის მოკავშირეები არიან, ამართლებენ მის ბრძოლას ქურთების მოძრაობის წინააღმდეგ. რუსეთი, საბერძნეთი და სირია კი მხარს უჭერს ქურთისტანის მუშათა პარტიას. ქურთისტანის ხელსაყრელი გეოგრაფიული და სტრატეგიული მდგომარეობის გამო, ძველი დროიდან უცხოელი დამპყრობლები განსაკუთრებულ ყურადღებას აქცევდნენ ამ ქვეყნებს. ამის გამო ხალიფატის დროიდან დღემდე, ქურთები იძულებულნი არიან იბრძოლონ დამპყრობელთა წინააღმდეგ. აღსანიშნავია, რომ ადრეული ფეოდალიზმის დროს ქურთულ დინასტიებს დიდი პოლიტიკური ზეგავლენა ჰქონდათ ახლო აღმოსავლეთზე და მართავდნენ არა მხოლოდ ცალკეულ სამთავროებს, არამედ ისეთ დიდ ქვეყნებსაც, როგორებიცაა სირია და ეგვიპტე. მეთექვსმეტე საუკუნეში ქურთისტანში დაიწყო უწყვეტი ომები, რომელთა მიზეზი იყო ოსმალეთისა და ირანის იმპერიები, რომლებიც ერთმანეთს ედავებოდნენ ქურთისტანის მიწებს. შემდეგ ზოჰაბის ხელშეკრულების საფუძველზე, რომელიც დაიდო ამ ომების შედეგად, ქურთისტანი გაიყო ორ ნაწილად - თურქულად და ირანულად. შემდგომში ამან სავალო როლი შეასრულა ქურთისტანის ხალხების ბედში. ოსმალეთის და ირანის მთავრობები თანდათან ასუსტებდნენ და შემდეგ საერთოდ მოსპეს ქურთული სამთავროები იმ მიზნით, რომ დაემოწმებინათ ქურთისტანი ეკონომიკურად და პოლიტიკურად. ოსმალეთის იმპერიის მთავრობამ ქურთების ნების წინააღმდეგ ჩაითრია ქურთები პირველ მსოფლიო ომში, რამაც საბოლოოდ გამოიწვია ნგრევა და მისი ოთხ ნაწილად გაყოფა: თურქულ, ირანულ, სირიულ და ერაყულ ჯგუფებად.
მსოფლიოში უდიდესი ერი მოქალაქეობის გარეშე
თურქეთში დაიწყო გაფიცვები, ქურთისტანის მუშათა პარტია ათეული წლის განმავლობაში იბრძვის თურქეთში დამოუკიდებელი სახელმწიფოს შესაქმნელად, თურქები გამოჩნდნენ, როგორც დასავლეთის ერთ-ერთი ყველაზე ეფექტიანი პარტნიორები ისლამური სახელმწიფოს ჯგუფთან ომში, სირიასა და ერაყში და მათ ამავდროულად კვლავ დააყენეს ქურთების საკითხი საერთაშორისო საზოგადოების ყურადღების ცენტრში. გააფთრებული ომი სირიაში, გახდა ანტიწინააღმდეგობის სიმბოლო და სიმბოლო ქურთების მისწრაფებისა ტრანსნაციონალური ერთობისაკენ. სამი ქვეყნის ქურთი ბოევიკები პირველად ერთად იბრძოდნენ, როდესაც სირიის ქურთულ მილიციას შეუერთდა ფეშმერგას (ქურთისტანის სამთავრობო შეიარაღებული ძალები) კბილებამდე შეიარაღებული ბოევიკების მცირე კონტიგენტი და ასევე სეპარატისტულ ქურთ მუშათა პარტიის მებრძოლები თურქეთიდან. აშშ-ს საჰაერო ძალების ჰაერიდან თავდასხმით და მხარდაჭერით მათ საბოლოო ჯამში დაიპყრეს და გამორიცხეს ჯიჰადისტები კობანედან 2015 წლის იანვარში. თურქეთის 24 ივლისის გადაწყვეტილებამ ქურთ მუშათა პარტიის დაბომბვის შესახებ აჩვენა, რომ ანკარა არ გაუშვებს ხელიდან ქურთ სეპარატისტებზე დარტყმის შესაძლებლობას.
ქვეყნების მიხედვით, არ არსებობს ქურთების ეთნიკური აღწერა, მაგრამ ანგარიშები აჩვენებს, ისინი ქმნიან მოსახლეობას, 20-დან 40 მილიონამდე ადამიანით. თურქეთში 15 მილიონი ქურთი ცხოვრობს, ირანში 7-8 მილიონი, 1-2 მილიონი სირიაში. ქურთისტანის რეგიონალური მთავრობა ნახევრად ავტონომიური რეგიონია ერაყში. ირანი ამტკიცებს, რომ იქ 5.3 მილიონი ქურთი ცხოვრობს. ევროპაში უდიდესი ქურთული დიასპორაა. პარიზის ქურთთა ინსტიტუციის თანახმად 1.5 დან 1.7 მილიონამდე ქურთია დასავლეთ ევროპაში, მათ შორის გერმანიაში ცხოვრობს 800 000 ქურთი მოსახლე. დასავლეთ ევროპაში მცხოვრები ქურთების 80 პროვცენტი გადმოდის თურქეთიდან, კიდევ 50 ათასი ქურთი ცხოვრობს ამერიკაში და 25 000 კანადაში. პარიზის ქურთთა ინსტიტუციის მეთაურის ქენ დალ ნეზანის თქმით, ქურთების პიროვნება არ ეფუძნება რელიგიას, მაგრამ ეფუძნება ენასა და კულტურას. ქურთების უმრავლესობა 70 %-დან 80 %-მდე სუნიტი მუსლიმები არიან, მაგრამ არსებობს ქურთების უმცირესობა, რომელიც შიიტი მუსლიმია, ისინი ირანსა და სამხრეთ ერაყში ცხოვრობენ, სადაც მათი რაოდენობა 20 000 მდეა და სადაც ისინი სადამ ჰუსეინის რეჟიმის დამხობის შემდეგ დაბრუნდნენ. ალავიტი ქუთები, რომლებიც თურქეში არიან, ითვლებიან სუფიზმის ელემენტების მქონე შიიტური ფილიალის წევრებად. ქურთებს შორის სხვა რელიგიებიც არის გავრცელებული: ქრისტიანობა (კათოლიკები, სირიელები და ასირიელები), იუდაიზმი (ზოგიერთი ებრაელი, 25 000 ქურთი ემიგრირებულია ისრაელიდან აშშ-ში 1950 წელს) და ასევე იეზიდიზმი ერაყში.
არსებობს თუ არა რეალური ქურთისტანი
ქურთისტანი, რომელიც სიტყვასიტყვით ნიშნავს ქურთების ქვეყანას, ხშირად ჩნდება მსოფლიო რუკებზე, რომლებსაც იყენებენ ქურთი ბოევიკები. მიუხედავად ამისა საერთაშორისოდ აღიარებული ასეთი სახელმწიფო არ არსებობს. ქურთებს შორის ყველაზე ახლოს დამოუკიდებლობასთან დგას ერაყის ქურთისტანი, რომელსაც მართავს ნახევრად ავტონომია. პრეზიდენტი მასუთ ბარზანი ამავდროულად არის, ფეშმერგას (შეწირულების) შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი. შეიარაღებულ ძალებში 190 000 მდე მებრძოლია. ერაყის ქურთისტანი წარმოადგენს მოდელს სირიელი ქურთებისათვის, რომლებიც იმედოვნებენ შექმნან ანალოგიური ავტონომიური პროვინცია - როჯავა მასში შემავალი ანკლავებით ატზინი, კობანე და კამიშლი. ქურთებს არასოდეს უცხოვრიათ ცენტრალიზებული სახელმწიფოებრივი კონტროლის პირობებში და არსებობენ ათეულობით პოლიტიკური ფრაქციები, რომლებიც განაწილებული არიან თურქეთს, ირანს, სირიასა და ერაყს შორის, სირიაში 17 ქურთული პარტიაა, მთავარი მათ შორის არის დემოკრატიულ პარტიათა კავშირი, რომელიც წარმოადგენს თურქეთის მუშათა პარტიის ფილიალს. ის 1978 წელს დააარსა აბდულა თჯალანმა. 1984 წელს მათ ხელში აიღეს იარაღი ანკარას წინააღმდეგ და მოითხოვეს დამოუკიდებლობა და მას შემდეგ მათ შორის დაძაბული ურთიერთობაა. ჯგუფი ხასიათდება მარქსისტული იდეოლოგიით, აშშ-ში და ევროკავშირში შედიოდნენ ტერორისტული ორგანიზაციების სიაში. ერაყის ქურთისტანში ერთმანეთს მეტოქეობას უწევს ქურთების ორი პარტია: ქურთისტანის დემოკრატიული პარტია ბარზანის ხელმძღვანელობით, რომელიც აკონტროლებს ერაყის ქურთისტანის ჩრდილოეთ ნაწილს და მის დედაქალაქ ერბილს და ქურთისტანის პატრიოტული კავშირი, დაფუძნებული ქალაქ სულეიმანიაში და წამყვანი სამხრეთ ნაწილში.
= ტრადიციები და ადათწესები = ქურთებმა სხვა მრავალ ეროვნულ ღირებულებებთან ერთად შეინარჩუნეს ტრადიციები და ადათ-წესებიც. რა თქმა უნდა, საზოგადოების მიერ ტენდეციების მიყოლა, უცხო ქვეყანაში ცხოვრება და მრავალი სხვა ფაქტორი ახდენს გავლენას ტრადიციებზე და დღეს ისინი სახეცვლილად არის ჩამოყალიბებული.
ქურთ-ეზიდებს (რომელიც ამ ეთნიკური ჯგუფის განშტოებაა) არც ისე ბევრი მარხვა და დღესასწაული შემორჩათ.
დეკემბერში ეზიდები 3 დღიან მარხვას იცავენ, რომელსაც roje ezdi ჰქვია.
ასევე 3 დღიან მარხვას იცავენ თებერვალში, რომელსაც roje xrnave ჰქვია, ამ მარხვის დროს ეზიდი ახალგაზრდები მკითხაობენ და მიირთმევენ მლაშე ღვეზელს, რათა გაიგონ თუ ვინ გაბედნიერდება მომდევნო წელს.
ეზიდების ოჯახში, ყოველი წლის მარტის მესამე ოთხშაბათს დიასახლისი აცხობს ქადის მსგავს ნამცხვარს, სადაც მონეტას ან მძივს ათავსებს. შემდეგ დილას ოჯახის ყველა წევრი იკრიბება და ოჯახის ყველაზე უფროსი მამაკაცი იძახის xata jot და ნახევრად ჭრის კლოჭს. შემდეგ ერთ მხარეს 6 ნაწილად ჭრის და ანგელოზებს უძღვნიან წილებს, მეორე ნაწილს ჭრიან ოჯახის წევრების რაოდენობის მიხედვით, ის ვისაც შეხვდება მონეტა ან მძივი ოჯახის მეკვლე ისაა და ბედნიერი წელი იქნება.
არის დღე რომელსაც mazali ჰქვია. ამ დღეს მთელი ეზიდხანა მიდის სასაფლაოზე საკუთარი მიცვალებულებისთვის პატივის მისაგებად. mazalis დღე როგორც წესი ივნისის მე-3 ხუთშაბათსაა.
ეზიდები ერთ ღმერთს აღიარებენ და თაყვანს სცემენ მთავარანგელოზს malake taus, რომელიც ფარშევანგის სახით ჰყავთ წარმოდგენილი; აგრეთვე თაყვანს სცემენ shams რომელის მზის ღვთაებაა იეზიდთა მითოლოგიაში. განსაკუთრებით პატივს სცემენ აღმოსავლეთ მხარეს. იეზიდების ერთ-ერთი საკულტო ნაგებობაა laleshi. იგი ეზიდთა წმინდა ტაძარი და ლოცვისა და აღსარების ადგილია. მდებარეობს ერაყში, ერაყის ქურთისტანში ქალაქ სინჯარში. ლეგენდის მიხედვით, ტაძარი აშენებულია იმ ადგილას, სადაც პირველად წარმოიშვა malake taus.
ბევრი რიტუალისა და დღესასწაულებისათვის სპეციალურად განკუთვნილ ლოცვებში ხშირად ჟღერს სიტყვა shams. სრულიად იეზიდების iezidxana საზოგადოება იყოფა სამ კასტად: შეიხები, ფირები და მრიდები. თითოეული კასტა იყოფა მრავალ ტომებად. თითოეულ კასტას თავისი მოვალეობა აქვს. ამ კასტებს შორის აუცილებელია თანამშრომლობა, მაგრამ მათ ერთმანეთის დანიშვნის უფლება არ აქვთ.
კედარი
კედარი (Cedrus) — მარადმწვანე წიწვოვან მცენარეთა გვარი ფიჭვისებრთა ოჯახისა. ერთსახლიანი მაღალი პირამიდული ან გაშლილვარჯოანი ხეებია.
ქურთები
არსებობს თუ არა რეალური ქურთისტანი
შეიხები: შეიხები არიან პირველი რანგის სულიერი პირები. ისინი ფირებთან ერთად იცავენ რელიგიურ ტრადიციებს და ლოცვებს კითხულობენ. შეიხები არიან: ადანი, თაყანი და შამსანი.
კედარი
გვარი მოიცავს 4 სახეობას, რომელთაგან 3 (ლიბანური, ატლასური და მოკლეწიწვა კედარი) გავრცელებულია ხმელთაშუაზღვისპირეთის ოლქის აღმოსავლეთ და სამხრეთ ნაწილში, ერთი (ჰიმალაიური კედარი) — ჰიმალაის დასავლეთ ნაწილში. აგრეთვე ყირიმში, კავკასიასა და შუა აზიის სამხრეთ ნაწილში, სადაც კულტივირებულია 3 სახეობა: ლიბანური, ატლასური და ჰიმალაიური კედარი. საქართველოში ყველაზე ფართოდ არის მოშენებული ჰიმალაიური კედარი (Cedrus deodara), რომლის სიმაღლეა 50-60 მ, სისქე — 3,5 მ. აქვს 7-10 სმ სიგრძის გირჩა და სხვა სახეობებბთან შედარებით უფრო გრძელი (25-50 მმ) მომწვანო-ლეგა წიწვი. გავრცელებულია ავღანეთის, ბელუჯისტანის და ჩრდილო-დასავლეთ ჰიმალაის მთებში ზღვის დონიდან 1000-3600 მ-მდე.
ქურთები
არსებობს თუ არა რეალური ქურთისტანი
ფირები: ფირებიც მეორე რანგის სულიერი პირები არიან. ისინი შეიხებთან ერთად იცავენ რელიგიურ ტრადიციებს და ლოცვებს კითხულობენ. ფირები არიან: ასმანამი, ისებია, ომალხალი, მამეშვანი და ა.შ.
კედარი
საქართველოში შემოიტანეს XIX საუკუნის II ნახევარში. მიუხედავად იმისა, რომ ტენის მოყვარული ხეა, მეტ-ნაკლებად გვალვა- და ყინვაგამძლეც გამოდგა თბილისსა და მის მიდამოებში. საქართველოში კარგად ხარობს ზღვის დონიდან 1200 მ-მდე. საკმაოდ სრაფმხარდია. სამშობლოში ცოცხლობს 1000 წლამდე. თბილისის ბოტანიკურ ბაღში ყვავის ნოემბერ-დეკემბერში, სხვა კედარებზე 1 თვით გვიან და მათთან ჰიბრიდებს არ იძლევა.
ქურთები
არსებობს თუ არა რეალური ქურთისტანი
მრიდები: მრიდები არ არიან სასულიერო პირები, სწორედ აქედან იღებს ფუძეს სიტყვა mridi რაც ძველ ეზიდთა დიალექტზე kurmanj მოწაფეს ნიშნავს. მრიდები უმეტესობას შეადგენენ. ყველა მრიდს ჰყავს თავისი შეიხი და ფირი, მრიდხანეს ასეული ტომი შეადგენს. მათგან ყველაზე მეტნი არიან: სიპკი, ბალი, მანდიკი და ა.შ.
კედარი
დეკორატიულია და სოლიტერებად და სახეივნო ჯიშად იყენებენ. აქვს მაგარი, მკვრივი და გამძლე მერქანი, რომელსაც იყენებენ სამშენებლო და საავეჯო მასალად, გემთმშენებლობაში. ლიბანური კედარი (Cedrus libani) და ატლასური კედარი (Cedrus atlantica) დიდად არ განირჩევა ჰიმალაიური კედრისგან და ისევე იყენებენ. მოკლეწიწვა კედარი (Cedrus brevifolia) კი ტანდაბალი (12 მ-მდე სიმაღლის) ხეა, ჩვენში არ გვხვდება.
ქურთები
არსებობს თუ არა რეალური ქურთისტანი
ამ სამი კასტის არევა ყოვლად დაუშვებელია ქორწინებაში. შეიხმა შეიხთან უნდა შექმნას ოჯახი, ფირმა ფირთან და მრიდმა მრიდთან.