cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კარლ ფონ ოსეცკი
Abteilung M- ის საქმე
მინი|220x220პქ| ოსეცკი Esterwegen- ის საკონცენტრაციო ბანაკში 1929 წელს უოლტერ კრაიზერმა, Die Weltbühne– ს ერთ – ერთმა მწერალმა, გამოსცა რაიხსვერის სპეციალური საჰაერო ძალების წვრთნის ექსპოზიცია, რომელიც მოიხსენიება როგორც Abteilung M ( განყოფილება M), ეს წარმოადგენდა ფარულ წვრთნას გერმანიასა და საბჭოთა რუსეთში, ვერსალის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შეთანხმების უხეშ დარღვევას. კრაიზერი და ოსეცკი, გაზეთის რედაქტორი, უზენაესი სასამართლოს მაგისტრმა დაკითხა სტატიის შესახებ და საბოლოოდ, 1931 წლის დასაწყისში გაასამართლეს "ღალატისა და ჯაშუშობისთვის", იმის მტკიცებით, რომ მათ საერთაშორისო საზოგადოების ყურადღება მიაპყრეს სახელმწიფო საქმეებს, რომელთა გასაიდუმლოებას სახელმწიფო მიზანმიმართულად ცდილობდა. დაპატიმრებები ფართოდ განიხილებოდა იმ დროისთვის, როგორც Die Weltbühne-ს გაჩუმების მცდელობა, რომელიც იყო რაიხსვერის პოლიტიკის და ფარული გაფართოების მუდმივი კრიტიკოსი. ბრალდებულთა ადვოკატმა აღნიშნა, რომ მათ მიერ გამოქვეყნებული ინფორმაცია სიმართლეს შეესაბამებოდა და უფრო მეტიც, Abteilung M– თვის ბიუჯეტის შევსებასთან დაკავშირებული საკითხი რაიხსტაგის საბიუჯეტო კომისიის მოხსენებაშიც იყო. ბრალდების მხარემ წარმატებით გაითვალისწინა ის, რომ კრაიზერმა და ოსეცკიმ, როგორც მისმა რედაქტორმა, სავარაუდოდ იცოდნენ, სახელმწიფოს საიდუმლო რეორგანიზაციის შესახებ. როდესაც ისინი თავდაცვის სამინისტროში დაკითხეს Abteilung M– ის თემაზე, სამინისტრომ უარი თქვა  კომენტარზე. კრაიზერი და ოსეცკი გაასამართლეს და თვრამეტი თვით პატიმრობა მიუსაჯეს. კრაიზერი გერმანიიდან გაიქცა, მაგრამ ოსეცკი დარჩა და დააპატიმრეს, ის 1932 წლის ბოლოს გაათავისუფლეს საშობაო ამნისტიის წყალობით. ""
1935 წლის ნობელის პრემია
ჯილდოს შესახებ საზოგადოებრივი აზრი გაიყო. წამყვანი კონსერვატიული ნორვეგიული გაზეთი „ Aftenposten“ ამტკიცებდა გამოცემაში, რომ ოსეცკი იყო კრიმინალი, რომელიც თავს დაესხა საკუთარ ქვეყანას „იმ მეთოდების გამოყენებით, რომლებიც ჰიტლერის ხელისუფლებაში მოსვლამდე დიდი ხნით ადრეც არღვევდნენ კანონს“ და რომ ”ხალხებსა და ერს შორის მშვიდობიანობის შენარჩუნება მხოლოდ არსებული კანონების დაცვითაა შესაძლებელი ”.
ოსეცკის ნობელის პრემიაზე მოხსენება არ დაიშვებოდა გერმანული პრესაში და მთავრობის დადგენილება კრძალავდა გერმანიის მოქალაქეების მიერ მომავალში ნობელის პრემიების მიღებას.
გარდაცვალება
1936 წლის მაისში ოსეცკი ტუბერკულოზის გამო, ბერლინ-შარლოტენბურგის ვესტენდის საავადმყოფოში გაგზავნეს, გესტაპოს მეთვალყურეობის ქვეშ. 1938 წლის 4 მაისს იგი გარდაიცვალა ტუბერკულოზით და გერმანულ საკონცენტრაციო ბანაკებში მიყენებული ძალადობის შედეგად, ნორდენდის ჰოსპიტალში, ბერლინ-პანკოვში.
მემკვიდრეობა
ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო ლიგამ დააწესა კარლ ფონ ოსეცკის სახელობის ყოველწლიური ჯილდო ადამიანის ძირითადი უფლებების დამცველთათვის.
1963 წელს, აღმოსავლეთ გერმანიის ტელევიზიამ შექმნა ფილმი კარლ ფონ ოსეცკის ცხოვრების შესახებ.
1991 წელს ოლდენბურგის უნივერსიტეტს მის პატივსაცემად დაარქვეს ოლდენბურგის კარლ ფონ ოსეცკის უნივერსიტეტი. ოფიციალურ ცერემონიალში მონაწილეობა მიიღო ოსეცკის ქალიშვილმა, როზალინდა ფონ ოსეცკი-პალმმა, რომელსაც თან ახლდა ქვემო საქსონიის მაშინდელი პრემიერ მინისტრი გერჰარდ შრედერი.
თბილისის ჰურიათა ბაგინი
მინი|1782 წლის თბილისის რუკა მინი|1785 წლის თბილისის რუკა თბილისის ჰურიათა ბაგინი — თბილისში, ფეთხაინის უბანში მდგარი ერთ-ერთი პირველი ებრაული სალოცავი — სინაგოგა.
ისტორია
თბილისის ერთ-ერთ ძველ უბანს დღემდე შემორჩა ფეთხაინის ანუ ბეთხაინის სახელი. შოთა ბოსტანაშვილი აღნიშნავს, რომ სასაფლაოს ერთ-ერთი განმარტება ებრაულ წყაროებში გვხვდება შემდეგი სახით: „ბეთ-ხაიმ — სახლი სიცოცხლისა, ან ცხოვრებისა“. გადმოცემის თანახმად, თბილისის ფეთხაინის უბანში ებრაელთა სასაფლაო მდებარეობდა და ამ სასაფლაოზე ებრაული სალოცავიც იდგა. ამას ადასტურებს 1785 წლის რუსი ოფიცრის პიშჩევიჩის და 1782 წლის თბილისის გეგმები, რომლებზედაც N44-ით აღნიშნულია სინაგოგა. იგი დაახლოებით დღევანდელი გომის ქუჩის II ჩიხთან იდგა, ბეთლემის მაცხოვრის შობის და კლდისუბნის წმინდა გიორგის ეკლესიებს შორის. როგორც „მოკლე ებრაულ ენციკლოპედიაში“ ვკითხულობთ: „1795 წ. სპარსეთის შახის აღა-მაჰმად-ხანის ჯარმა მთლიანად ააოხრა თბილისი და ქალაქის მოსახლეობის დიდი ნაწილი ამოწყვიტა. იმ დროს სინაგოგაც დაიწვა, რომელიც რუსი ოფიცრის პიშჩევიჩის მიერ 1785 წელს შედგენილი ქალაქის გეგმის თანახმად გოგირდის აბანოების უბანში მდებარეობდა“. ზაქარია ჭიჭინაძე წიგნში „ქართველთ ებრაელნი საქართველოში“ წერს: „თფილისის ურიები ძველთაგანვე აქ მრავლად სცხოვრობდნენ... ძველად ებრაელნი თფილისში სცხოვრობდნენ სიონის ახლოს, ბეთხაინის აღმართზედ, დღესაც მათი ძველი თორა ამ კუთხეში სძევს. ამბობენ, რომ ძველი ბეთხაინი ამ კუთხეს ერქვაო, რადგან აქეთ ებრაელთა სასაფლავო იყო და ებრაელთა ბეთხაინიც ამას ნიშნავსო“.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის სინაგოგები
შაპადა-გაუშა
შაპადა-გაუშა (Chapada Gaúcha) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 870 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟანაუარიის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
პილკუიოს რაიონი
პილკუიოს რაიონი (Distrito de Pilcuyo) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის ელ-კოლიაოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 836 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 784 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 110 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 157 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ელ-კოლიაოს პროვინციის რაიონები
მრგვალი პარკი
მრგვალი პარკი (Օղակաձեւ Զբոսայգի), ასევე, ცნობილი, როგორც ახალგაზრდობის პარკი — საზოგადოებრივი პარკი სომხეთის დედაქალაქ ერევანში, მდებარეობს კენტრონის რაიონში. იწყება გრიგოლ განმანათლებლის საკათედრო ტაძარით სამხრეთით მეცის ქუჩიდან და მთავრდება პოპლავოკის ტბასთან, მეშტოცის ავენიუსთან ჩრდილოეთით. პარკი მდებარეობს ხანჯუიანის, ერვანდ კოჩარის, ალექს მანუკიანის, მოსკოვიანისა და ისააკიანის ქუჩების გასწვრივ და ქმნის ნახევარწრიული ფორმის არეალს ერევნის დაბლობის ნაწილის ირგვლივ. პარკის დაახლოებითი სიგრძეა 2 500 მეტრი, ხოლო საშუალო სიგანე 120 მეტრს შეადგენს.
მრგვალ პარკში მდებარე ცნობილი ნაგებობები
მრგვალ პარკში მდებარეობს ხელოვნების მრავალი ნიმუში, მათ შორის ალექსანდრე გრიბოედოვის, ანდრანიკ ოზანიანის, ვარდან მამიკონიანის, ეღიშცე ჩარენცის, ტიგრან პეტროსიანის, მიქაელ ნალბანდიანის, არმენ ტიგრანიანის, ფრიტიოფ ნანსენის, ავეტიქ ისააკიანისა და ვაჰან ტერიანის ძეგლები.
2012 წლის ოქტომბერში პარკში გაიხსნა ქველმოქმედთა ბილიკი, სადაც განთავსებულია ექვსი ცნობილი სომეხი ქველმოქმედის (ბოღოს ნუბარი, ალექსანდრე მანთაშევი, ალექს მანუკიანი, გალუსტ გულბენკიანი, მიქაელ არამიანცი, ჰოვანეს ლაზარიანი) ქანდაკება.
პარკის სხვა მნიშვნელოვანი მონუმენტებია კარარისა და ერევნის მეგობრობის მონუმენტი, ხელახლა შობის მონუმენტი, ლოდინის მონუმენტი და გაცოცხლებული სომხეთისადმი მიძღვნილი მონუმენტი.
პარკში, ასევე, მდებარეობს:
სქოლიო
კატეგორია:ერევნის პარკები
TRAPPIST-1b
მინი|250პქ|TRAPPIST-1b, მხატვრის წარმოსახვა Trappist-1b — ეგზოპლანეტა, რომელიც ბრუნავს ულტრაცივი ჯუჯა ვარსკვლავის, TRAPPIST-1-ის გარშემო, რომელიც მდებარეობს დაახლოებით 39 სინათლის წლის დაშორებით დედამიწიდან, მერწყულის თანავარსკვლავედში.
სისტემის ფორმირების პროცესში Trappist-1-მა შესაძლოა დაკარგა თხევადი წყალი. თუმცა შესაძლებელია, რომ მან შეინარჩუნა თხევადი წყლის გარკვეული რაოდენობა, რაც საკმარისი იქნებოდა პლანეტაზე სიცოცხლის შესანარჩუნებლად.
ძმები მილადინოვები
ძმები დიმიტრი (დ. 1810, სტრუგა — გ. 23 იანვარი, 1862, სტამბოლი) და კონსტანტინ (დ. 1810, სტრუგა — გ. 18 იანვარი, 1862, სტამბოლი) მილადინოვები — XIX საუკუნის ბულგარეთის კულტურული აღორძინების ეპოქის მოღვაწეები.
ოჯახი
ძმები მილადინოვები დაიბადნენ ქრისტო მილადინოვისა და მისი მეუღლის, სულთანა მილადინოვას დიდ ოჯახში. მათ ჰყავდათ რვა შვილი: დიმიტრი და კონსტანტინე, ნაომი, ტანე, მათე, აპოსტოლი, ანა და კრესტა.
მოღვაწეობა
ორივე ძმა გახლდათ ბულგარეთის ეროვნული აღორძინების ეპოქის მნიშვნელოვანი ფიგურა.
ძმები მილადინოვების კრებული
კონსტანტინ მილადინოვი მოსკოვის უნივერსიტეტში სწავლობდა სლავურ ფილოლოგიას და იქ დარჩა 1860 წლამდე, უნივერსიტეტის დამთავრდებადე, შემდეგ კი ვენაში შეხვდა იოსებ შტროსმაიერს, რომელიც მას ბულგარული ხალხური სიმღერების გამოცემაში დაეხმარა.
კრებული სახელწოდებით „ბულგარული ხალხური სიმღერები. შეგროვებული ძმები დიმიტრი და კონსტანტინ მილადინოვებისა და გამოცემული კონსტანტინის მიერ. ზაგრებში. ა. იაკიჩის სტამბაში, 1861“ („Бѫлгарски народни пѣсни. Собрани отъ братья Миладиновци, Димитрıя и Константина и издадени отъ Константина. Въ Загребъ. Въ книгопечатница-та на А. Якича, 1861“)  გამოიცა ზაგრებში 1861 წელს. ის შედგებოდა 660 ბულგარული ხალხური სიმღერისგან, რომელიც შეკრებილი იყო ბალკანეთის ცენტრალურ და აღმოსავლეთ სლავურ ოლქებში.
კონსტანტინ მილადინოვის პოეზია
კონსტანტინ მილადინოვის პოეზია აღსავსე იყო სოციალური და ეროვნული მოტივებით.
გარდაცვალება
1861 წელს კონსტანტინმა დატოვა ზაგრები და გაემგზავრა ბელგრადში, სადაც შეიტყო, რომ მისი ძმა, დიმიტრი სტამბულის ციხეში იმყოფებოდა.
ამის შემდეგ ის წავიდა სტამბოლში, სადაც დააპატიმრეს თურქებმა, დადეს ბრალი ჯაშუშობაში და ჩასვეს ციხეში. 1862 წელს სტამბოლის ციხეში მყოფი ძმები კონსტანტინ და დიმიტრი მილადინოვები გაურკვეველ ვითარებაში გარდაიცვალნენ.
სქოლიო
კატეგორია:ხალხური სიმღერების შემგროვებლები კატეგორია:დაბადებული 1810 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 23 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1862
გერტრუდ ელიონი
გერტრუდ ელიონი (Gertrude B. Elion დ. 23 იანვარი, 1918, ნიუ-იორკი — გ. 21 თებერვალი, 1999, ჩაპელ-ჰილი) — ამერიკელი ბიოქიმიკოსი და ფარმაკოლოგი. 1988 წელს გახდა ნობელის პრემიის ლაურეატი ფიზიოლოგიასა და მედიცინაში. დამოუკიდებლად და ჯორჯ ჰიჩინგსთან მუშაობისას, ინოვაციური მეთოდებით ელიონმა რამდენიმე ახალი წამალი შექმნა, რომლის მეშვეობითაც საბოლოოდ შიდსის წამალი AZT შეიქმნა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1918 კატეგორია:გარდაცვლილი 1999 კატეგორია:ამერიკელი ბიოქიმიკოსები კატეგორია:ამერიკელი ფარმაკოლოგები კატეგორია:ნიუ-იორკელები
მიხეილ გეგეშიძე
მიხეილ გეგეშიძე (დ. 7 ოქტომბერი, 1918, თბილისი) — ქართველი ენთოლოგი, ისტორიკოსი, სოციოლოგი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1964), პროფესორი (1970).
ბიოგრაფია
1939 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი.
იყო მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე. 1948 წლიდან მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის უნივერსიტეტი, ერთდროულად 1949 წლიდან პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1951-1954 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილების გამგე. 1954-1959 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა განყოფილების სწავლული მდივანი. 1961-1966 წლებში — ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის უნივერსიტეტის საქართველოს ეთნოგრაფიული განყოფილების გამგე. 1966-1982 წლებში — ამავე უნივერსიტეტის კონკრეტულ სოციოლოგიურ გამოკვლევათა განყოფილების ხელმძღვანელი. მისი შრომები ეხება საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისა და ეთნოგრაფიის, აგრეთვე ზოგადად კულტურის ისტორიის კარდინალურ პრობლემებს (სამეურნეო ყოფა და კულტურა, თანამრდროვე ყოფა და კულტურა, ეთნიკური კულტურა და ტრადიციები, ეკოლოგიის კულტურულ-ისტორიული და სოციოლოგიური პრობლემები, კონკრეტული სოციოლოგიის საკითხები და სხვა). ქართულ ეთნიგრაფიულ მასალაზე დაყრდნობით წარმოაჩინა ბორბლის წარმოშობისა და განვითარების შესაძლებელი გზა. უძველეს ხანაში ჩასახულ სარწყავ მიწათმოქმედებას დაუკავშირა კულტურულ მცენარეთა მრავალგვარობა საქართველოში; დაამუშავა ეთნიკური კულტურების დაახლოებისა და ურთიერთგამდიდრების პრობლემა; თანამედროვეობაში ეთნიკური ტრადიციების გონივრული გამოყენების მიზნით გამოავლინა მათი ბუნება, სტრუქტურა და ფუნქციები, შეისწავლა მათი სტაბილურობა და ფუნქციები, შეისწავლა მათი სტაბილურობა და ტრანსფორმაციის საკითხები. ადამიანისა და ბუნების ურთიერთობის ისტორიული სურათის ფონზე წამოჭრა თანამედროვე ეკოლოგიის საკითხები, პირველმა ქართველ მეცნიერთა შორის გამოავლინა კონკრეტულ-სოციოლოგიურ კვლევათა მეთოდები საქართველოს მთის რეგიონთა სოციალური განვითარების პრობლემათა შესასწავლად; მიღებული აქვს სამი საიუბილეო და ორი საბრძოლო მედალი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1918 კატეგორია:ქართველი ენთოლოგები კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი სოციოლოგები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები მ
ხუანა მანუელა დე ვილენა
ხუანა მანუელა დე ვილენა (Juana Manuel de Villena; დ. 1339 — გ. 27 მარტი, 1381, სალამანკა, ესპანეთი) — კასტილიელი დიდგვაროვანი და ივრეის დინასტიის წარმომადგენელი. კასტილიის დედოფალი 1369-1379 წლებში როგორც მეფე ენრიკე II-ის მეუღლე. მეფე ხუან I-ის დედა.
ბიოგრაფია
ხუანა მანუელა დაიბადა 1339 წელს. იგი იყო ვილენის პრინც დონ ხუან მანუელისა და მისი მესამე ცოლის, დონა ბლანკა დე ლა სერდა ი ლარას ქალიშვილი, რომელსაც სახელი მამის პატივსაცემად დაარქვეს. მამის მხრიდან იგი თავად კასტილიის მეფე ფერნანდო III-ის შთამომავალი იყო, ხოლო დედამისი, თავის მხრივ ასევე კასტილიის მეფე ალფონსო X-ისა და საფრანგეთის მეფე ლუი IX-ის შთამომავალი იყო.
მამის მეორე ქორწინებიდან მას ერთი ნახევარ-და ჰყავდა კონსტანცა მანუელას სახით, რომელიც ჯერ კასტილიის მეფეზე დაქორწინდა, შემდეგ კი — პორტუგალიისაზე. მარცხნივ|მინი|372x372პქ|დედოფალი ხუანა მანუელა თავის ქალიშვილთან ერთად. ხუანა მანუელას მამა მეფე ალფონსო XI-ის მოსისხლე მტერი იყო, რის გამოც იგი ყოველთვის ცდილობდა ვილენათა ოჯახის განადგურებას, რომელთაც ტახტზე უფლებები ჰქონდათ. მიუხედავად იმისა, რომ დონ ხუანს ვაჟი არ ჰყავდა, იგი თავის ქალიშვილებს ბავშვობიდანვე ჩააგონებდა, რომ კასტილიის ტახტის კანონიერი მემკვიდრეები იყვნენ.
1350 წელს მეფე ალფონსო გარდაიცვალა და ტახტი მისმა ერთადერთმა კანონიერმა ვაჟმა, პედრო მრისხანემ დაიკავა. თავისი ცუდი ხასიათის გამო პედრო არისტოკრატიაში სიმპატიით არ სარგებლობდა, ამიტომაც ვილენების ოჯახმა მის მტრებთან დაიწყო დაახლოვება. ამრიგად, 1350 წლის 27 ივლისს 11 წლის ხუანა მანუელა დააქორწინეს ალფონსო XI-ისა და ლუისა დე გუსმანის უკანონო ვაჟზე, ინფანტ ენრიკე ტრასტამარაზე.
მას შემდეგ, რაც 1369 წელს პედრო მრისხანე უვაჟოდ გარდაიცვალა, ტახტი მისმა უკანონო ნახევარ-ძმამ, ენრიკე II-მ დაიკავა, რითაც გამეფდა ტრასტამარას დინასტია, ხუანა მანუელა კი კასტილიის დედოფალი გახდა. მოგვიანებით, თავისი მშობლების გარდაცვალების შემდეგ იგი გახდა ვილენის, ლარას, ბისკაის, ესკალონისა და პანიაფიელის მმართველი.
1379 წლის 29 მაისს ხუანა მანუელა დაქვრივდა, თუმცა ტახტი მისმა ვაჟმა, ხუანმა დაიკავა, რითაც იგი დედა-დედოფალიც გახდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1339 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1381 კატეგორია:კასტილიის დედოფლები
შირაკის ეპარქია
შირაკის ეპარქია (Շիրակի թեմ Shiraki t'em) — სომხური სამოციქულო ეკლესიის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ეპარქია შირაკის პროვინციაში, სომხეთი. საეპარქიო შტაბბინები მდებარეობს გიუმრიში. ეპისკოპოსის ადგილი კი არის გიუმრის ღვთისმშობლის საკათედრო ტაძარში. ეპარქია დაარსდა 1920 წელს. მისი მთავარი შენობა მდებარეობს ვართანაცის მოედანზე. იგი დააპროექტა ოვანეზ კაჩაზნუნმა XX საუკუნის დასაწყისში.
სქოლიო
კატეგორია:სომხური სამოციქულო ეკლესიის ეპარქიები
რიკარდო ბოჩინი
რიკარდო ენრიკე ბოჩინი (Ricardo Enrique Bochini; დ. 25 იანვარი, 1954, სარატე, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი, შემტევი ნახევარმცველი. იცავდა „ინდეპენდიენტესა“ და არგენტინის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. არგენტინის ოთხგზის ჩემპიონი, ლიბერტადორესის თასის ოთხგზის, კოპა ინტერამერიკანას სამგზის და საკონტინენტთაშორისო თასის ორგზის მფლობელი „ინდეპენდიენტეს“ შემადგენლობაში. 1986 წლის მსოფლიო ჩემპიონი არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. აღიარებულია არგენტინის ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს ფეხბურთელად.
ადრეული წლები
როგორც არგენტინელი ბავშვების უმრავლესობას, ფეხბურთისადმი სიყვარული და ინტერესი მასაც თანდაყოლილი აღმოაჩნდა. პელეს, პლატინის, კრუიფის, მარადონას და კიდევ, მრავალი აღიარებული ფეხბურთელის მსგავსად, მისი ისტორიაც ქუჩის ფეხბურთით იწყება, როდესაც უბნის თანატოლებთან ერთად დაღამებამდე ბურთს დააგორებს. მოზარდი ბოჩინის შთამბეჭდავი საფეხბურთო მონაცემები მალევე იპყრობს სხვადასხვა კლუბების მესვეურთა ყურადღებას. მათ შორისაა კამპანას „ვილა დალმინე“, თუმცა დაინტერესების იქით საქმე აღარ მიდის. ამდენად, პირველი გუნდი, რომელშიც იგი თამაშს იწყებს — მისი მშობლიური სარატეს „ატლეტიკო ბელგრანოა“. ამის შემდეგ, 15 წლის ასაკში მამასთან ერთად ბუენოს-აირესში ჩადის და ცდილობს ჯერ „სან-ლორენსოს“ რიგებში მოხვდეს, ხოლო შემდეგ „ბოკა ხუნიორსის“ შემადგენლობაში დაიმკვიდროს ადგილი. საბოლოოდ, 1971 წელს „ინდეპენდიენტეს“ ახალგაზრდული გუნდიდან იღებს მოწვევას და მათ უერთდება.
საკლუბო კარიერა
გუნდის ძირითად შემადგენლობაში პირველად არგენტინის პრიმერა დივიზიონის კალენდარულ მატჩში, 1972 წლის 25 ივნისს, „რივერ პლეიტის“ წინააღმდეგ გამოდის, როდესაც „ინდეპენდიენტეს“ მაშინდელ მწვრთნელს პედრო დელიაჩას (Pedro Rodolfo Dellacha) შეხვედრის 74-ე წუთზე შეცვლაზე გამოყავს.
ბოჩინის ეკუთვნის ქვეყნის აბსოლუტური რეკორდი — ერთი კლუბის რიგებში ჩატარებული ეროვნული ჩემპიონატის მატჩების რაოდენობის მიხედვით — 714 შეხვედრა (108 გოლი). მიუხედავად, არცთუ ურიგო შედეგიანობისა გატანილი ბურთების რაოდენობის მხრივ, ბოჩინის სახელი, პირველ რიგში, მის საფირმო პასებთან — ე. წ. „ბოჩინესკებთან“ ასოცირდება.
ფეხბურთის სპეციალისტების აზრით, იგი თანაბრად კარგად მოქმედებდა, როგორც მინდვრის შუაგულში, ასევე, ფლანგებზე. თამაშის მისეული ხედვა, შემოქმედებითი აზროვნების, იმპროვიზაციის, შეტევების ორგანიზებისა და თანაგუნდელებზე პოზიტიური, შთამაგონებელი გავლენის მოხდენის უნარი, დიდწილად განსაზღვრავდა გუნდის წარმატებას, როგორც შედეგიანობის, ასევე, სანახაობრივი თვალსაზრისით.
იშვიათი საფეხბურთო ნიჭის, შრომისმოყვარეობისა და პიროვნული თვისებების, უპირველესად თავმდაბლობისა და მოკრძალებული ხასიათის, ფეხბურთის გულშემატკივრებთან გამორჩეულად თბილი დამოკიდებულების, ასევე, გუნდის მიმართ ერთგულებისა და თავდადების გამო, დროთა განმავლობაში იგი „ინდეპენდიენტეს“ ცოცხალ სიმბოლოდ და კლუბის ქომაგთა უპირველეს კერპად იქცა. დიეგო მარადონას არაერთხელ აღუნიშნავს თავის ინტერვიუებში, რომ იგი ბოჩინის თავის კერპად თვლიდა და მას ფეხბურთის „მაესტროს“ უწოდებდა.
დღეისათვის, მას არა მხოლოდ „ინდეპენდიენტეს“, არამედ, არგენტინის ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო ფეხბურთელად მიიჩნევენ.
სათამაშო სტილი
ბოჩინის სათამაშო სტილთან დაკავშირებით, ფეხბურთის სპეციალისტები, მისი ცნობილი პასების გარდა (რაც ხშირად არღვევდა და თითქმის უფუნქციოდ ტოვებდა მეტოქეთა მთელ დაცვით ხაზს), აღნიშნავენ, ასევე, ე.წ. „ბოჩინის პაუზებს“ — თამაშის დროს მეტოქეებისთვის მოულოდნელი და დამაბნეველი დაყოვნებების ანუ ერთგვარი პაუზების გაკეთების ხელოვნებას. ამის ერთ-ერთი თვალსაჩინო მაგალითია 1984 წლის 24 ივლისს, ლიბერტადორესის თასის პირველი საფინალო შეხვედრისას, „გრემიოს“ კარში ხორხე ბურუჩაგას მიერ გატანილი გამარჯვების მომტანი გოლი, როდესაც საკმაოდ მაღალ ტემპში მიმდინარე შეტევითი კომბინაციის დამამთავრებელ ფაზაში — ბოჩინი, ბურთის მიღების შემდეგ, ორიოდე წამით აყოვნებს საგოლე პასის გაკეთებას, იმ გათვლით, რომ ბურუჩაგამ მოასწროს მეტოქის საჯარიმოში დასარტყმელ პოზიციაზე გასვლა, ხოლო მოწინააღმდეგის მცველებს დრო აღარ დარჩეთ საპასუხო რეაგირებისთვის. ცხადია, რომ მოცემულ სათამაშო სიტუაციაში, მსგავსი გადაწყვეტილება, არა მარტო ყველაზე ოპტიმალური და ამავე დროს ეფექტურია, არამედ, პირველ რიგში, უმაღლესი დონის საფეხბურთო აზროვნებაზე მეტყველებს და ფეხბურთის ავტორიტეტული შემფასებლების აზრით — საფეხბურთო ხელოვნების ნიმუშს წარმოადგენს.
ბუნებრივია, რომ ყველაზე პრესტიჟული სამხრეთამერიკული საერთაშორისო საფეხბურთო ტურნირის ფინალში მსგავს ეპიზოდს უყურადღებოდ სპორტული მიმომხილველები და ექსპერტები არასდროს ტოვებენ, რასაც ბეჭდვით პრესასა თუ ინტერნეტსივრცეში არსებული მრავალი სტატია თუ ფოტო და ვიდეო მასალა ადასტურებს. თუმცა, უნდა ითქვას, რომ არგენტინის საფეხბურთო ჩემპიონატი, საერთაშორისო ტურნირებისგან განსხვავებით, ასე ფართოდ და დაწვრილებით (მით უმეტეს ბოჩინის პერიოდში) არ გაშუქებულა. ამდენად, კანონზომიერია, რომ ფეხბურთის სპეციალისტები, რომლებიც წლების მანძილზე ადევნებდნენ თვალყურს მის სათამაშო კარიერას — არა რამდენიმე (თუნდაც საყოველთაოდ ცნობილი) სათამაშო ეპიზოდიდან გამომდინარე, არამედ მის საფეხბურთო პრაქტიკაში დამკვიდრებული და მხოლოდ მისთვის დამახასიათებელი სწორედ ამგვარი „დაყოვნებების“ (როგორც მისი სათამაშო სტილის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი შემადგენელი ნაწილის) გამო უწოდებდნენ მას — „პაუზის დიდოსტატს“ (Maestro de La Pausa).
სანაკრებო კარიერა
1973–1986 წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 30 შეხვედრას ატარებს.
ეროვნულ გუნდში 1973 წელს ნაკრების მაშინდელი მწვრთნელები — ომარ სივორი და მიგელ ინომირიელო იწვევენ. პირველად ნაკრების მაისურით 1974 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შესარჩევი ტურნირის მატჩში, 1973 წლის 23 სექტემბერს, ბოლივიის ნაკრების წინააღმდეგ გამოდის. შეხვედრის 64-ე წუთზე იგი მარიო კემპესს ცვლის. მატჩში, ერთადერთი და არგენტინელთათვის გამარჯვების მომტანი გოლი ოსკარ ფორნარის გააქვს — 1–0.
სანაკრებო სტატისტიკა
!ჯამში||30||0
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:იტალიელი არგენტინელები კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ინდეპენდიენტეს ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1979 წლის კოპა ამერიკის ფეხბურთელები კატეგორია:1986 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთის მწვრთნელები
სიცილის ეპიდემია ტანგანიიკაში
ეპიდემია დაიწყო 1962 წლის 30 იანვარს სოფელ კაშაშაში, ქალთა სკოლა-ინტერნატში, რომელიც გახსნეს ქრისტიანმა მისიონერებმა. სამმა აღსაზრდელმა დაიწყო უკონტროლო სიცილი და სიცილისაგან გამოწვეული ტირილი. მათი სიცილი გადაედო სკოლა-ინტერნატის 12-დან 18 წლამდე ასაკის 95 მოსწავლეს. სიცილი კონკრეტულ შემთხვევებში გრძელდებოდა რამდენიმე საათიდან 16 დღემდე. პედაგოგები სიცილის ეპიდემიაში არ მონაწილეობდნენ, მაგრამ ვინაიდან მოსწავლეები ვერ ამახვილებდნენ ყურადღებას საგაკვეთილო პროცესისადმი, 1962 წლის 18 მარტს სკოლა-ინტერნატი დროებით დაიხურა. 21 მაისს შეეცადნენ მეცადინეობა აღედგინათ, მაგრამ უშედეგოდ (ამ დროისათვის სიცილის ეპიდემია გასცდა სოფლის ფარგლებს).
სკოლის დახურვის შემდეგ მოსწავლეები გააგზავნეს საკუთარ სახლებში და ეპიდემია გავრცელდა მეზობელ სოფელ ნშამბაში. აპრილში და მაისში სიცილის ეპიდემია მოედო კიდევ 217 ადამიანს, რომელთა უმრავლესობა იყვნენ ბავშვები და ახალგაზრდები. ივნისში სიცილი გადაედო რამაშენეს ქალთა სკოლის 48 მოსწავლეს, რომელიც მდებარეობდა ქალაქ ბუკობის მახლობლად.
სიცილის ეპიდემია დასრულდა დაწყებიდან 18 თვის შემდეგ. გარდა სიცილისა, რეგიონიდან იტყობინებოდნენ ისეთ თანამდევ პროცესებზე როგორიცაა ტკივილი, მეტეორიზმი, სუნთქვის პრობლემები, გამონაყარი. საერთო ჯამში დაიხურა 14 სკოლა და 1 000 ადამიანი მოექცა სიცილის ეპიდემიის გავლენის ქვეშ.
სქოლიო
კატეგორია:მასობრივი ისტერიები
ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამეცნიერო ბიბლიოთეკა
ისტორია
ბიბლიოთეკა დაფუძნდა გრიგორ სტროგანოვის, ვასილი ჟუკოვსკის, სერგეი გოლიცინის, ალექსანდრე ნიკიტენკოსა და სხვათა პირად ბიბლიოთეკებზე. პირველი საჩუქარი იყო გრაფ ალექსანდრე სტროგანოვის ბიბლიოთეკა. ვასილი ჟუკოვსკის ბიბლიოთეკა მისმა შვილმა გადასცა ახლად დაფუძნებულ ბიბლიოთეკას, ხოლო 1879 წელს ტავისი ფონდი გადასცა ა. სიბირიაკოვმაც.
1880 წლის 26 აგვისტოს შედგა ბიბლიოთეკის შენობის საზეიმოდ საფუძვლის ჩაყრა. 1885 წლისათვის შენობის მშენებლობა დასრულდა. 1885 წლის ივლისში უძველესი და ახალი ენების ექსპერტი, ისტორიისა და ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი ს. კუზნეცოვი მიიწვიეს მთავარ ბიბლიოთეკრად.
1912-1914 წლებში უნივერსიტეტის პარკის ტერიტორიაზე ბიბლიოთეკარებისათვის აშენდა შენობა ნეოკლასიციზმის სტილში არქიტექტორ ანდრეი კრიაჩკოვის პროექტის მიხედვით.
2006 წლის აპრილში ბიბლიოთეკაში გაიმართა VII რუსულ-გერმანული სამთავრობოთაშორისო მოლაპარაკების ღონისძიებათა ნაწილი ვლადიმერ პუტინისა და ანგელა მერკელის მონაწილეობით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტომსკის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:ტომსკის ბიბლიოთეკები
ღრმა სახელმწიფო თურქეთში
ღრმა სახელმწიფო (Derin devlet) — შესაძლო გავლენიანი, ანტიდემოკრატიული კოალიციური ჯგუფები თურქეთის პოლიტიკურ სისტემაში, რომელიც შედგება მაღალი დონის ორგანიზაციებისგან, როგორიცაა სპეცსამსახურები (შიდა და უცხოური), შეიარაღებული ძალები, უსაფრთხოებს სამსახური, სასამართლო და მაფია. ღრმა სახელმწიფოს ცნება მსგავსია „სახელმწიფო სახელმწიფოში“. მათთვის, ვისაც სჯერა მისი არსებობა, პოლიტიკურ დღის წესრიგში ღრმა სახელმწიფო მოიცავს ერთგულებას ნაციონალიზმისადმი, კორპორატიზმისა და სახელმწიფო ინტერესებისადმი. ძალადობა და სხვა საშუალებებით ზეწოლა ისტორიულად იყო ფარულად მანიპულირების საშუალება პოლიტიკურ და ეკონომიკურ ელიტაზე და უზრუნველყოფდა კონკრეტულ ინტერესების ფარგლებში, ერთი შეხედვით, ეს ყველაფერი მოქცეული იყო პოლიტიკური ლანდშაფტის დემოკრატიულ ფარგლებში. ყოფილი პრეზიდენტი სულეიმან დემირელი ამბობდა, რომ მსოფლმხედველობა და ქცევა (უპირატესად სამხედროების) ელიტას, რომელიც წარმოადგენს ღრმა სახელმწიფოს, მუშაობს იმისთვის, რომ დაიცვან ეროვნული ინტერესები, რომელიც დიდი ხნის რწმენის თანახმად, მომდინარეობს ოსმალეთის იმპერიის დაშლიდან, რომ თითქოს ქვეყანა ყოველთვის „ზღვარზეა“.
ღრმა სახელმწიფოს იდეოლოგია სხვადასხვა ჯგუფებისთვის სხვადასხვაგვარად ჩანს, მაგალითად მემარცხენეებისთვის როგორც ანტი-მუშებრივი ან ულტრანაციონალისტური; ისლამისტებისთვის, როგორც ანტი-ისლამური და სეკულარული; ეთნიკური ქურთებისთვის როგორც ანტი-ქურთული და ლიბერალ-დემოკრატებისთვის როგორც ანტი-დემოკრატიული და ანტილიბერალური. როგორც აღნიშნა თურქეთის ყოფილმა პრემიერ-მინისტრმა ბიულენთ ეჯევითმა, მრავალფეროვნება აზრის ასახავს უთანხმოებას იმის შესახებ, თუ რას წარმოადგენს ღრმა სახელმწიფო. ერთ-ერთი ახსნაა, რომ „ღრმა სახელმწიფო“ არ არის ალიანსი, მაგრამ რამდენიმე ჯგუფის ერთობაა, რომელიც ანტაგონისტიკულად მუშაობს კულისებში, ხოლო თითოეული წევრი მუშაობს საკუთარი დღის წესრიგზე დაყრდნობით. ღრმა სახელმწიფოს სხვა ახსნა ქსელის სასარგებლოდ განსაზღვრავს მას, როგორც ბატონობის ტიპი ჩამოყალიბებული უმაღლესი სამხედრო ავტონომიის დონეზე, რომელიც საშუალებას აძლევს უსაფრთხოების აპარატს დაარღვიოს ფორმალური დემოკრატიული ინსტიტუტები და იყენებს არაფორმალური ინსტიტუტების რეპერტუარს. ღრმა სახელმწიფოს არსებობა დადასტურდა და გავრცელდა თურქეთში ეჯევითის პრემიერ-მინისტრობისას, მას შემდეგ, რაც გამოცხადდა, რომ თურქეთი იტალიის ოპერაციის გლადიოს და კონტრგერილას ნაწილია. ბევრმა თურქმა, მათ შორის არჩეულმა პოლიტიკოსებმაც, განაცხადეს, რომ სჯერათ „ღრმა სახელმწიფოს“ არსებობის.
ბოლო დროს ტერმინი „ღრმა სახელმწიფო“ უკვე გამოიყენება, როგორც პოლიტიკური ვითარების აღწერა სხვა ქვეყნებშიც, მათ შორის ეგვიპტესა და აშშ-ში.
ისტორიულად
მინიმუმ ერთმა აკადემიკოსმა (ჩარლზ ტილი) სცადა დაემტკიცებინა, რომ „არსებობს ურთიერთდამოკიდებულება სამხედრო ისტორიულ პროცესებსა და სახელმწიფო დანაწილებასა და ორგანიზებულ დანაშაულს შორის“. ბანდიტიზმი, მეკობრეობა, ყაჩაღობა, პოლიციის საქმიანობა და თბილი გაღვივება ეკუთვნის იმავე კონტინუმს“
ჟან-პიერ ფილიუ (ღრმა სახელმწიფოდან ისლამურ სახელმწიფომდე) აღნიშნავს ეგვიპტის მამლუქებს და ლევანტს (1250-1517) შორის არსებულ მსგავსებას დღევანდელ ახლო აღმოსავლეთის უსაფრთხოების სამსახურებს შორის. ორივე შემთხვევაში მათ თავიანთ თავს სახელმწიფოს მმართველების მოსამსახურედ თვლიან.
ოსმალეთის იმპერია
დღევანდელი თურქული საიდუმლო სამსახურები დასაბამს ოსმალეთის იმპერიიდან იღებენ. მაგალითად, სულთან სელიმ III-მ (მეფობდა 1789-1807 წლებში), შექმნა საიდუმლო კომიტეტი, რომელიც არსებითად მისი პირადი არმია იყო და მას იცავდა, რადგან მას რამდენიმეჯერ თავს დაესხნენ რუსეთისა და ავსტრიის წინააღმდეგ, 1787-1792 წლების ომების შემდეგ. ამ საიდუმლო კომიტეტის შესახებ მისი მოადგილე, დიდი ვეზირიც კი არ იცოდა.
კონსპირაციული კოალიციები განსაკუთრებით აქტიური გახდნენ ერთობისა და პროგრესის კომიტეტის (1889-1918 წწ.) დროს, როდესაც ისინი გეგმავდნენ სულთნის მოშორებას. ერთი დამღუპველი გმირი, იაკუპ ჯემილი, სახელმწიფოს მიერ დასაქმებული, ესროლა ენვერ ფაშას, მას შემდეგ, რაც ის აღარ იყო საჭირო. ზოგიერთები ამბობენ, რომ ეს საზოგადოებები ოსმალეთის იმპერიის დაშლის შემდეგ თურქეთში თურქიფიკაციის პროცესში გააქტიურდნენ. თურქიფიკაციის საიდუმლო პოლიტიკას სავარაუდოდ ფარული ჯგუფები ახორციელებდნენ, რათა არ მოხდეს მათი ვინაობის დადგენა.
მუსტაფა ქემალ ათათურქი (1881-1938) გამოიყენა ასეთი საიდუმლო საზოგადოებები (მაგალითად ქარაქოლის საზოგადოება), რომელიც დღეს სპეციალურ (სამხედრო) ძალას წარმოადგენს, რომ შემდგომში რესპუბლიკური საქმე წინ წამოეწია. ზოგიერთი მიიჩნევს, რომ დღევანდელი სავარაუდო ღრმა სახელმწიფო ამ საზოგადოების გაგრძელებაა.
კონტრგერილა
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, ღრმა სახელმწიფოს ორგანიზებული და ინსტიტუციონალიზებული ფორმა შეიქმნა აშშ-ის ხელმძღვანელობით, რათა წინააღმდეგობა გაუწია შესაძლო საბჭოთა შემოჭრას, რომელიც შეიქმნა ომის სპეციალური სამმართველოს (Özel Harp Dairesi, ან ÖHD) ბაზაზე. ÖHD-ს, რომელსაც ზოგიერთები „თურქულ გლადიოს“ უწოდებდნენ, ორგანიზაციის ყოფილმა ლიდერმა ქემალ იამაქმა აღწერა, როგორც წინააღმდეგობის ჯგუფი.
გაზეთ „Milliyet“-ის ჯურნალისტან, დერია საზაქთან ინტერვიუს დროს, რესპუბლიკური სახალხო პარტიის ყოფილმა წარმომადგენელმა სულეიმან გენჩმა განაცხადა, რომ ÖHD-მ ისეთი გავლენა მოახდინა თურქეთის შეიარაღებულ ძალებზე ხელის შეშლაში, რომ ÖHD ღრმა სახელმწიფოდ მიიჩნია. 1978 წელს გენჩმა საპარლამენტო საგამოძიებო ჯგუფის შექმნა მოითხოვა, მაგრამ პარტიის თავმჯდომარე და პრემიერ-მინისტრი ბიულენთ ეჯევითი ამტკიცებდა, რომ იგი ამ საკითხზე ესაუბრა ÖHD-ის უფროსს ქემალ იამაკს, რომელმაც განაცხადა, რომ ÖHD არ ჩაერეოდა სამოქალაქო საქმეებში და პოლიტიკოსებს არ უნდა გაეგრძელებინათ გამოძიება. მოგვიანებით, 1979 წლის 5 იანვარს, გენჩის სახლი ანკარის ქარიაღის ქუჩაზე დაიბომბა.
სტამბოლის ბილგის უნივერსიტეტიდან მურათ ბელგეს განცხადებით, თურქეთის მულტიპარტიულ პერიოდში, ღრმა სახელმწიფო უფრო აქტიური გახდა, რადგან სახელმწიფოში არსებული სხვადასხვა ფრაქციების წევრი ძალაუფლებისთვის იბრძოდნენ.
რუხი მგლები
ქენდალ ნეზანი, პარიზის ქურთულ ინსტიტუტიდან ამბობს, რომ აბდულაჰ ჩათლი, რომელიც სუსურლუკის ავარიის შედეგად დაიღუპა და რუხი მგლების ლიდერი იყო, „ითვლება გლადიოს თურქული ფილიალის მიწისქვეშა ოპერაციების ერთ-ერთ მთავარ დამნაშავედ. მან გადამწყვეტი როლი ითამაშა 1976-1980 წლების სისხლიანი მოვლენების დროს, რომელიც 1980 წლის სექტემბრის სამხედრო გადატრიალებით დასრულდა. როგორც მემარჯვენე რუხი მგლების ორგანიზაციის აქტივისტი, იგი სხვა საქმეებშიც დაადანაშაულეს, როგორიცაა შვიდი მემარცხენე სტუდენტის მკვლელობაში“. ასევე ჩათლი გამოჩნდა ეროვნული ავანგარდის დამფუძნებლის, სტეფანო დელე კიაიეს კომპანიაში, ლათინურ ამერიკაში მოგზაურობისას და 1982 წლის სექტემბერში მიამიში ვიზიტისას.
ჩათლის გარდა, თურქეთის სადაზვერვო სამსახურები იყნებდნენ სხვა ულტრანაციონალისტებს, მათ შორის მეჰმეთ ალი აღჩა (რომელიც პაპის მკვლელობა სცადა), ჰალუკ კირჯი, იბრაჰიმ ჩიფთჩი, ტუგაი მარაშლი, იაჰია ეფე, ორალ ჩელიქი, მეჰმეთ შენერი, ალაატინ ჩაქიჯი, ნურულაჰ თევფიკ აღანსოი, ალი იასაკი, აბუზერ უღურლუ და ბექირ ჩელენქი.. 1990-იან წლებში, ამ ადამიანებმა, რომლებიც უშიშროების ძალებთან კონტაქტებს ინარჩუნებდნენ, ჩართულები იყვნენ სხვადასხვა უკანონო ქმედებებში (მათ შორის აზარტულში, ნარკოტიკებით უკანონო ვაჭრობასა და ფულის გათეთრებაში), რაც 1996 წლის სუსურლუკის სკანდალის დროს გამოიკვეთა.
1990-იანები
1992 წელს, ÖHD-ის (ომის სპეციალური სამმართველო) მეთაურმა, გენერალმა ქემალ ილმაზმა განაცხადა, რომ ქურთულ-თურქული კონფლიქტის დროს, სპეციალური სამსახური კვლავ აქტიურად მოქმედებს.
2008 წელს, ათეულობით ადამიანი დაადანაშაულეს და დააკავეს ერგენექონის გამოძიების დროს, როდესაც მათ ბრალი წაუყენეს 2009 წლისთვის სგპ-ის ჩამოშორების მცდელობაში.
თურქეთის ძალოვანი უწყების ყოფილი სპეცრაზმის ჯარისკაცი აიჰან ჩარქინი, რომელიც ღრმა სახელმწიფოსთვის მუშაობდა, ამთკიცებდა, რომ ბაშბაღლარის ხოცვა-ჟლეტის უკან ღრმა სახელმწიფო იდგა.
არსებობის აღიარება
right|frame|Hürriyet, 26 ნოემბერი 1990. პირველად, ვინც საჯაროდ განაცხადა გავლენიანი და საიდუმლო კოალიციის არსებობაზე, პრემიერ-მინისტრი ბიულენთ ეჯევითი გახდა, რომელმაც 1974 წელს გამოავლინა „კონტრგერილა“. მანამდე აშშ აფინანსებდა ომის სპეციალური სამმართველოს (Özel Harp Dairesi, ან ÖHD), თურქეთში არსებული შეერთებული შტატების ერთობლივი სამხედრო მისიის (JUSMMAT) პროგრამის ფარგლებში, რომელიც ტრუმენის დოქტრინაზე დაფუძნებული ინიციატივა იყო. როდესაც დადგა ყოველწლიური საბიუჯეტო მოლაპარაკებების დრო, ÖHD-ის მეთაურმა, გენერალმა ქემალ იამაქმა სთხოვა გენერალ სემიჰ სანჯარს და შემდეგ გენერალური შტაბის უფროსს, რომ სთხოვონ ეჯევითს, სახელმწიფომ დააფინანსოს ორგანიზაცია 1 მილიონი დოლარით. სწორედ ამ დროს ეჯევითმა შეიტყო მათი არსებობა და მოითხოვა ბრიფინგი. ეჯევითის ცნობისმოყვარეობა და ორგანიზაციის გასაჯაროების მცდელობამ, 1977 წელს გამოიწვია იზმირის აეროპორტში მისი მკვლელობის მცდელობა. თავის მემუარებში იამაქი აცხადებს, რომ ეჯევითის პარტიაში მოღვაწეობდნენ ÖHD-ის თანამშრომლები, რომლებიც ახალგაზრდა ასაკში შეირჩნენ და გაიარეს გადამზადება გენერალური შტაბის უფროსთან. როდესაც ეჯევითმა ჰკითხა იამაქს პარტიაში შეღწევადობის შესახებ, იამაქმა განუცხადა მას, რომ ნერვიულობის საბაბი არ არსებობს, რადგან „ბიჭები თავდაჯერებული და სპეციალურად განათლებულები იყვნენ...ამიტომ არ არიან პარლამენტის საუკეთესო წევრები? გარდა ამისა, რომელიმე მათგანი ჩართული იყო სკანდალში?“.
ყოფილი პრეზიდენტი და გენერალი ქენან ევრენი, რომელიც 1980 წლის სახელმწიფო გადატრიალების ერთ-ერთი ორგანიზატორია, თავის მემუარებში წერს, რომ 1980 წლის 5 მაისს შეხვდა პრემიერ-მინისტრ სულეიმან დემირელს, სადაც დემირელმა მას სთხოვა, რომ ÖHD-ის თანამშრომლები გამოიყენონ ტერორისტებთან ბრძოლაში, როგორც ჩანს ამით დემირელმა ევრენს 1972 წლის 30 მარტს, სოფელ ქიზილდერესთან მომხდარ ინციდენტზე მიანიშნა. ქენან ევრენმა უარი თქვა და განაცხადა, რომ ის არ დაუშვებს კონტრგერილილას შესახებ განახლდეს ჭორები. ქენან ევრენმა მსგავსი შენიშვნები გააკეთა 1990 წლის 26 ნოემბერს გაზეთ Hürriyet-შიც. იმავდროულად, ყოფილმა პრემიერ-მინისტრმა, თანსუ ჩილერმა ორივე მხარე — „ვინც მოკლა სახელმწიფოსთვის და ვინც დაიღუპა სახელმწიფოსთვის“, გმირებად გამოაცხადა.
ყოფილი პრეზიდენტი სულეიმან დემირელი ღრმა სახელმწიფოს ფენომენი აღწერა, როგორც სამხედროების სინონიმი, რომლებსაც შეუძლიათ ტურბულენტულ პერიოდში ლეგიტიმური სახელმწიფოს დაქვემდებარება. ქენან ევრენმა თავად დაადასტურა ეჭვები, ჟურნალისტ იავუზ დონათისთვის მიცემულ ინტერვიუში.
უახლესი ბრალდება არსებობაზე ამჟამინდელი პრეზიდენტისგან (განცხადების გაკეთების დროს პრემიერ-მინისტრი), რეჯეფ თაიფ ერდოღანისგან მოდის, რომელმაც 2007 წლის 26 იანვარს, თურქული სატელევიზიო არხის „Kanal 7“-ის სატელევიზიო შოუს „İskele Sancak“-ის ეთერში საუბრისას განაცხადა, რომ მას სჯერა ღრმა სახელმწიფოს არსებობის:
ზოგი, ერგენექონის წინააღმდეგ, ერდოღანის მმართველობის ქვეშ ჩატარებულ გამოძიებეს აფასებს, როგორც ღრმა სახელმწიფოსთან ბრძოლისკენ გადადგმულ ნაბიჯს.
ორგანიზაციები
ქვემოთ მოყვანილია ის საიდუმლო ორგანიზაციები, რომელთაგან ზოგიერთი შეიძლება ზოგჯერ ღრმა სახელმწიფოსთან ასოცირდებოდეს:
შემთხვევები
რიგმა ინციდენტებმა ღრმა სახელმწიფოს შესახებ დისკუსია წარმოშვა. ზოგიერთი მათგანი შეფასდა, როგორც კონტრგერილის ოპერაციის ნაწილი, რომელიც კომუნიზმის წინააღმდეგ იყო მიმართული. ზოგიერთი მათგანია:
სუსურლუკის სკანდალი
სუსურლუკის სკანდალმა იფეთქა 1996 წლის 3 ნოემბრის ავტოსაგზაო შემთხვევის შემდეგ, რომელიც სუსურლუკთან ახლოს, ბალიქესირის პროვინციაში მოხდა. ამ ავარიის დროს, მანქანაში მყოფი სტამბოლის პოლიციის ყოფილი უფროსის მოადგილე ჰუსეინ ქოჯადაღი, რუხი მგლების (ნაციონალისტური პარტიის ახალგაზრდული ორგანიზაცია) ლიდერი აბდულაჰ ჩათლი და ქალი სახელად გონჯა უსი გარდაიცვალა, ხოლო დემოკრატიული პარტიის შანლიურფის დეპუტატი სედათ ბუჯაქი, რომელიც ასევე ქალაქ სივერექის სასოფლო თავდაცვითი გვარდიის ლიდერი იყო, დაშავდა. საინტერესოა, რომ ჩათლის ავარიის დროს, ყალბი პასპორტი აღმოუჩინეს, რომელიც „მეჰმეტ იოზბაის“ სახელზე იყო, იმ ფსევდონიმზე, რომელსაც მეჰმეთ ალი აღჩა იყენებდა იოანე პავლე II-ზე თავდასხმის დროს. ამ კოალიციამ გაამჟღავნა კავშირი უსაფრთხოების ძალებს, პოლიტიკოსებს და ორგანიზებულ დანაშაულებრივ ჯგუფებს შორის, რასაც მოჰყვა შინაგან საქმეთა მინისტრის, მეჰმეთ აღარის (დემოკრატიული პარტია) გადადგომა.
ავარიის შედეგად შექმნილმა საპარლამენტო საგამოძიებო კომისიამ, 1997 წლის აპრილში 350-გვერდიანი ანგარიში გამოაქვეყნა. კომისიის დასკვნაში ნათქვამია, რომ სახელმწიფო ორგანოებმა რუხი მგლები გამოიყენეს და 1970-იან წლებში ზოგიერთმა სახელმწიფო ძალამ წარმოშვა მიზანმიმართული მემარცხენე/მემერჯვენე შეიარაღებული კონფლიქტები თურქეთის რესპუბლიკაში.
ნურულაჰ თევფიკ აღანსოი, რომელიც ნაციონალისტების ერთ-ერთი ლიდერის, ალაატინ ჩაქიჯის კილერი იყო, განცხადება გაავრცელა, სადაც განაცხადა, რომ ოზალის ოჯახი ჩართული იყო ჯივანგათის სკანდალში, რამაც გამოიწვია სიტყვიერი დაპირისპირება მასსა და ჩაქიჯის შორის. დაპირისპირება საბოლოოდ იმავე წელს, აღანსოის მკვლელობით დასრულდა, მაგრამ კილერის სიკვდილმა მხოლოდ უფრო მძაფრი კითხვის ნიშნები დატოვა. მკვლელობის დროს, ასევე დაიღუპნენ თურქეთის ვიცე პრემიერ-მინისტრის ორი სპეციალური დაცვის ოფიცერი, რომლებიც ინციდენტის დროს აღანსოითან ერთად იყვნენ. მათი იქ ყოფნა კი არ იყო განმარტებული.
შემდინლის ინციდენტი
ინტერესი სასამართლო პროცესის მიმართ მოულოდნელად გაიზარდა, როდესაც პროკურორმა ფერჰათ სარიკაია, რომელმაც მოამზადა ძირითადი საბრალდებო დასკვნა, განაცხადა, რომ არსებობდა კავშირები მაღალი რანგის სამხედრო ოფიცრებსა და ეჭვმიტანილებს შორის, რომლებიც იყვნენ ჟანდარმერიის სერჟანტები ალი ქაია, ოზჯან ილდენიზი და ვეისელ ათეში, ტერორისტული ორგანიზაცია ქურთისტანის მუშათა პარტიის ყოფილი წევრები. თუმცა მის მიერ წარმოებული გამოძიება შეწყდა. საბრალდებო დასკვნის საპასუხოდ, იუსტიციის სამინისტროს მოსამართლეებისა და პროკურორების უმაღლესმა საბჭომ პროკურორი ფერჰათ სარიკაია გაათავისუფლა თანამდებობიდან და აუკრძალეს მას იურისტად მუშაობა. 2007 წლის სექტემბერში, საქმე გადაეცა სამხედრო სასამართლოს, სამი ეჭვმიტანილი გაათავისუფლეს და დააბრუნეს თავიანთ თანამდებობაზე. სასამართლო პროცესის მაგალითმა აჩვენა, რომ ქვედა სასამართლო ინსტანციებს შეუძლია გადამწყვეტი როლი ითამაშოს უსაფრთხოების ძალების მხრიდან ადამიანის უფლებათა დარღვევის შემთხვევაში, ასევე უზრუნველყოს პოლიტიკურად სუსტი ჯგუფების ინტერესების დაცვა, მაღალი სასამართლო ინსტანციების მხრიდან წინააღმდეგობის მიუხედავად. ამ ყველაფრის მიუხედავად, ხელისუფლებამ ვერ შეასრულა თავისი თავდაპირველი დაპირებები და არ უზრუნველყო ქვედა სასამართლოების დაცვა, რა დროსაც ისინი მაღალი ინსტანციის სასამართლოებისა და სამხედროების უზარმაზარი ზეწოლის ქვეშ მოექცნენ.
თავდასხმები ჯუმჰურიეთსა და სახელმწიფო საბჭოზე
არსლანი ამტკიცებდა, რომ თავდასხმა თვითონ დაგეგმა, თუმცა ამაში ეჭვი შეიტანეს 2007 წელს, როდესაც გამოვლინდა ბანდა, რომელიც სავარაუდოდ შეთქმულების მიხედვით, ისლამისტური მიმდინარეობის სამართლიანობისა და განვითარების პარტიის დამხობას აპირებდა. ერთი წლის შემდეგ, პროკურორებმა 86 მაღალჩინოსან ეჭვმიტანილს და ალპარსლან არსლანს, რომელმაც განაცხადა, რომ ბანდაზე მუშაობდა, ბრალი წაუყენეს. ბრალდებები შეიცავს ისეთ მუხლებს, როგორიცაა ცეცხლსასროლი იარაღის უკანონოდ ფლობას და შეიარაღებული ტერორისტული ორგანიზაციის ფლობას, მათ შორის არის არსლანის თავდასხმებს. გაზეთის დაბომბვას ადრე ისლამური ფუნდამენტალისტების ნამუშევრად თვლიდნენ, მაგრამ ახლა აღწერენ, როგორც ერგენექონის კამპანიის პირველი ეტაპის ნაწილს, რომელიც მიმართულია არეულობის მოსაწყობად. ჯგუფის მოტივები ამჟამად გაურკვეველია, მაგრამ არსებობს ვარაუდი, რომ ისინი თურქეთის დასავლეთთან კავშირების გარღვევას ცდილობდნენ. რუსი იდეოლოგი ალექსანდრე დუგინი მათ „პრორუსულს“ უწოდებს.
ჰრანტ დინკის მკვლელობა
2007 წლის 19 იანვარს, ჰრანტ დინკი, ეთნიკურად სომეხი ჟურნალისტი, თავისი გაზეთის „აგოსის“ ოფისის წინ მოკლეს. ახალგაზრდა მკვლელი ოგიუნ სამასტი მოგვიანებით სამსუნში, მკვლელობის იარაღთან ერთად დააკავეს. მისი დაპატიმრების შემდეგ, ვიდეომასალა გავრცელდა, სადაც ის ორ პოლიციელთან ერთად, თურქეთის დროშით ხელში პოზიორობდა. ეჭვმიტანილთა შორის, რომლებიც დაეხმარნენ ოგიუნ სამასტს, იყო ერჰან თუნჯელი. 2007 წლის 7 თებერვალს, საინფორმაციო სააგენტო „ანკა“-ს ცნობით, თუნჯელს კავშირები ჰქონდა ნაციონალისტურ წრეებთან, ასევე მუშაობდა პოლიციელების ინფორმატორად და იყო ჟანდარმერიის სადაზვერვო სამსახურის თანამშრომელი.
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის პოლიტიკა კატეგორია:თურქული ნაციონალიზმი კატეგორია:თურქეთის მთავრობა კატეგორია:თურქეთის პოლიტიკური მოძრაობები კატეგორია:ღრმა პოლიტიკა
პიეტრო რავა
საკლუბო კარიერა
პიეტრო რავა „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში პირველად 1935 წლის 3 ნოემბერს, „ფიორენტინას“ წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში გამოვიდა მოედანზე. მატჩი ფრედ 1:1 დამთავრდა. მომდევნო შეხვედრა, რომელშიც მან მიიღო მონაწილეობა 1936 წლის თებერვალში გაიმართა. ამის შემდეგ მან კლუბის ძირითად შემადგენლობაში დაიმკვიდრა ადგილი. იმავე წელს იგი მოწვევას იღებს იტალიის ნაკრების მთავარი მწვრთნელის — ვიტორიო პოცოსგან 1936 წლის ბერლინის ოლიმპიადაზე მონაწილეობის მისაღებად.
სანაკრებო კარიერა
1935–1946 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 31 შეხვედრას ატარებს.
მსოფლიო ჩემპიონატზე
პიეტრო რავამ 1938 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის 4 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 21 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2006 კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:იუვენტუსის ფეხბურთელები კატეგორია:ნოვარას ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1938 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:სერია A-ს მწვრთნელები კატეგორია:სამპდორიას მწვრთნელები კატეგორია:პალერმოს მწვრთნელები
რაფი
რაფი (Րաֆֆի, დ.1835, პეკაჯიკი, სპარსეთი — გ.6 მაისი [ ძვ. სტ. 24 აპრილი ], 1888, თბილისი) — სომეხი მწერალი და პოეტი, ისტორიული რომანებისა და მხატვრულ-ეთნოგრაფიული ესეების ავტორი.
ბიოგრაფია
დაიბადა სპარსეთში, მდიდარ ოჯახში. სწავლობდა თბილისის გიმნაზიაში.
ბევრს მოგზაურობდა სპარსეთში, რუსეთსა და სომხეთში. გარკვეული დროის განმავლობაში მუშაობდა მასწავლებლად სომხურ სკოლებში. მისი შემოქმედება იბეჭდებოდა 1860 წლიდან.
სქოლიო
კატეგორია:სომეხი მწერლები
ცვერხნებელსკი
ცვერხნებელსკი (Верхнебельский) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 322 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 38 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (46%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
ბათუმის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია
ბათუმის ღვთისმშობლის შობის სახელობის ეკლესია  — ტაძარი ბათუმში, კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.
ისტორია
შენდებოდა 1898-1903 წელში. თავდაპირველად აშენდა გოთური აღორძინების დიზაინით, როგორც კათოლიკური ეკლესია. XIX საუკუნის მეცენატმა და მეწარმემ სტეფანე ზუბალაშვილმა მხატვრები და არქიტექტორები იტალიიდან მიიწვია და ეკლესია დედის ხსოვნას მიუძღვნა. მისი აგება ძმები ზუბალაშვილების დედის — ელისაბედის ოცნება ყოფილა. გარდაცვალების წინ დედას სტეფანესთვის სიტყვიერად უთხოვია ბათუმში „წმინდა ტაძრის აგება“ მისი სულის მოსახსენიებლად. მშენებლობის ღირებულებამ 250 ათას რუბლს მიაღწია.
საბჭოთა პერიოდში ეკლესია დაიხურა და სხვადასხვა მიზნებისთვის გამოიყენეს. მათ შორის იყო მაღალი ძაბვის ლაბორატორია და არქივი. 1970 წელს ეკლესიის შენობა შეაკეთეს და 1980 წელს გადასცეს საქართველოს მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1989 წლის 16 მაისს საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქმა ილია II-მ ეკლესია აკურთხა, და დაახლოებით 5000 ადამიანი მონათლა.
2011 წლის 21 თებერვალს მიენიჭა კულტურის ძეგლის სტატუსი.
არქიტექტურა
ეკლესია მაღალ ფუნდამენტზე აღმართული, დასავლეთ-აღმოსავლეთ ღერძზე წაგრძელებული ხუთწახნაგა შვერილი აფსიდის მქონე სამნავიანი ბაზილიკაა. აღმოსავლეთით საკურთხევლის ორსავე მხარეს, მთავარი ნავისა და ტრანსეპტის კვეთაზე, ერთსართულიანი კვადრატული ოთახები - საკრისტიებია განთავსებული. დასავლეთი ფასადი ორი მაღალი სამრეკლო-კოშკით არის ფლანკირებული.
სქოლიო
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში კატეგორია:აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ტაძრები კატეგორია:ბათუმის არქიტექტურა კატეგორია:საქართველოს კათოლიკური ტაძრები
კონეგუ-მარინიუ
კონეგუ-მარინიუ (Cônego Marinho) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 640 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟანაუარიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 101 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.32 კმ²-ზე. ფართობი 1 641 998 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
გიუვანდიქი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თოუზის რაიონის სოფლები
პოლოცკის სახელმწიფო უნივერსიტეტი
პოლოცკის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (Полацкi дзяржаýны ýнiверсiтэт; Полоцкий государственный университет) ― სახელმწიფო უნივერსიტეტი ნოვოპოლოცკსა და პოლოცკში, ბელარუსში. უნივერსიტეტს აქვს ოფიციალური სიმბოლოები: დროშა, ემბლემა და ჰიმნი. უნივერსიტეტის ჰიმნის ტექსტის ავტორია გენადი ბურავკინი.
ისტორია
1968 წლის 14 ივლისს ბელარუსის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ნოვოპოლოცკის ფილიალი შეიქმნა. მომდევნო წლის 10 თებერვალს ბელარუსის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ნოვოპოლოცკის ფილიალი ბელარუსის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში გადაიტანეს. 1974 წლის 1-ელი იანვრიდან იგი ნოვოპოლოცკის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტად ჩამოყალიბდა. 1993 წლის 14 სექტემბერს ინსტიტუტი პოლოცკის სახელმწიფო უნივერსიტეტად გარდაიქმნა.
სქოლიო
კატეგორია:ბელარუსის უნივერსიტეტები
DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince
DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince — ჰიპ-ჰოპ დუეტი ფილადელფიიდან (პენსილვანია). მასში შედიოდნენ რეპერი უილ სმითი და DJ Jazzy Jeff. ერთმანეთის გაცნობის შემდეგ, კლერენს ჰოლმსთან (Ready Rock C) ერთად მათ ადგილობრივ სცენაზე წარმატება მოიპოვეს. ჰოლმსმა ჯგუფი 1990 წელს დატოვა და 1999 წელს სასამართლოშიც უჩივლა.
1989 წელს DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince იყო პირველი ჰიპ-ჰოპში, რომელსაც მიენიჭა გრემი (სიმღერისთვის „Parents Just Don't Understand“), თუმცა მათი ყველაზე წარმატებული სინგლი იყო „Summertime“, რომელმაც ჯგუფს მეორე გრემი მოუპოვა და Billboard Hot 100-ის მე-4 პოზიციამდე ავიდა. უილ სმითი და DJ Jazzy Jeff (ჯეფ ტაუნზი) დღემდე მეგობრები არიან და აცხადებენ, რომ შემოქმედებითად არ დაშლილან, ვინაიდან ტაუნზი მონაწილეობს სმითის სოლო პროექტში. როგორც ჯგუფს, აშშ-ში გაყიდული აქვთ 5.5 მილიონი ალბომი.
სქოლიო
კატეგორია:Jive Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:1985 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები კატეგორია:1994 წელს დაშლილი ჯგუფები კატეგორია:ამერიკული ჰიპ-ჰოპ ჯგუფები კატეგორია:გრემის ჯილდოს მფლობელები
აჟილი
აჟილი  (Adzhily) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონის იმიშლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იმიშლის რაიონის სოფლები
სანტა-როსას რაიონი (ელ-კოლიაო)
სანტა-როსას რაიონი (Distrito de Santa Rosa) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის ელ-კოლიაოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 960 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 663 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.6 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 2 524 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ელ-კოლიაოს პროვინციის რაიონები
მისიონერობა
მინი|280პქ|[[დეივიდ ლივინგსტონი ქადაგებისას, აფრიკა]] მისიონერობა — რელიგიური ორგანიზაციებისა და ეკლესიების მოღვაწეობის ერთ-ერთი ფორმა. მიზნად ისახავს სხვა სჯულის მიმდევართა მოქცევას და განდგომილთა ეკლესიაში დაბრუნებას. მისიონერობა ბუდისტურ რელიგიაში ძვ. წ. III საუკუნიდან გავრცელდა და ხშირად ამ მოვალეობას მოხეტიალე ბერები ასრულებდნენ. ქრისტიანული მისიონერობა IV საუკუნეში წარმოიშვა. XIII-XVI საუკუნეებში ქრისტიანი მისიონერები იყვნენ ინდოეთში, ჩინეთსა და იაპონიაში. აღმოსავლეთ ევროპაში გერმანელი ფეოდალები თავიანთ კოლონიურ ექსპანსიას ქრისტიანობის გავრცელებით ნიღბავდნენ. ესპანეთსა და პორტუგალიაში კოლონიური იმპერიების წარმოქმნის შემდეგ კათოლიკე მისიონერები ენერგიულად ეხმარებოდნენ კოლონიზატორებს ახალი მიწების დაპყრობა-ათვისებაში. კათოლიკური მისიონერების სახელმძღვანელოდ პაპმა გრიგოლ XV-მ 1622 წელს დააარსა სარწმუნოების პროპაგანდის კონგრეგაცია. მთავრობის მიერ დაფინანსებული მისიონერთა ორგანიზაციები აქტიურად მოღვაწეობდა აფრიკაში, მსხვილი კაპიტალისა და მიწების მფლობელი ხდება თავიანთი ქვეყნების კოლონიური პოლიტიკის გამტარებლად გვევლინება. ადრინდელი შუა საუკუნეების ევროპაში, აფრიკასა და მთელ რიგ ქვეყნებში მისიონერულ საქმიანობაში განსაკუთრებული ყურადღება სკოლას ექცეოდა. მუსლიმანი მისიონერები ხშირად ვაჭრები იყვნენ, ხოლო სუფიზმის გავრცელებასთან ერთად მოხეტიალე ბერები.
რუსეთში მისიონერობის მიზანი იყო არარუსული მოსახლეობის გაქრისტიანება და სექტანტობასთან ბრძოლა. XVI საუკუნეში გაძლიერდა ქრისტიანული მონასტრების მისიონერული საქმიანობა ვოლგისპირეთში, XVIII-XIX საუკუნეებში — ციმბირსა და ჩრდილოეთ კავკასიელ ხალხებში. 1870 წელს, მოსკოვში შეიქმნა მართლმადიდებლური სამისიონერო საზოგადოება, რომელმაც ციმბირის სხვადასხვა მისია გააერთიანა.