cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სირუელა
სირუელა (Siruela) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების ბადახოსის პროვინციის ლა-სიბერიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 202 კმ². მოსახლეობა — 1861 კაცი (2020 წ.).
ილია ხეროდინაშვილი
წოდებები
მინი|წიგნი - საქართველოს გაზის დარგის გამოჩენილი მოღვაწე, ილია ხეროდინაშვილის მოღვაწეობის 50 წლისთავი (ნახევარი საუკუნე ქვეყნის და გაზის დარგის სამსახურში), ქუთაისი, 2010
სირუელა
სქოლიო
კატეგორია:ბადახოსის მუნიციპალიტეტები
ილია ხეროდინაშვილი
ნაშრომები
ილია ხეროდინაშვილი არის 98 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი და თანაავტორი. მათ შორის სამი მონოგრაფიის, ოცდაცხრამეტი სტატიის და ოცდათორმეტი გამოგონების.
პაოლო იაშვილის სახლ-მუზეუმი
პაოლო იაშვილის სახლ-მუზეუმი − ქართველი პოეტის, მთარგმნელისა და ესეისტის პაოლო იაშვილის სახლ-მუზეუმი იმერეთის მხარის საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფელ არგვეთში. სახლი ორ სართულიანია ნაგები აგურით და ბლოკით,პირველი სართული სარდაფი, მეორე სართულზე სამი ერთმანეთის გვერდიგვერდ განლაგებული ოთახია,რომელიც ერთმანეთს უკავშირდება შიდა კარით.ეზოს მხრიდან კარით,და ოთხი ფანჯრითაა გახსნილი,პირველი სართულის გვერდითა კედლები ყრუა,მეორე სართულის მთელ სიგრძეზე აივანია,სადაც ასვლა კიბითაა შესაძლებელი,ყველა ოთახშია ბუხარი.ინტერიერი ხისაა,გადახურვა მეტალო კერამიკა. სახლს აქვს საგვარეულო ეზო რომელიც ქვის ღობითაა შემოსაზღვრული,ჭიშკარი რკინისაა. სახლში დაცულია : საოჯახო ტახტი,კარადა და პოეტის საგვარეულო ავეჯი. სახლს პირველი რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა 1991 წელს კერძო მფლობელის მიერ, 2017 წელს გიორგი ნიჟარაძემ სახლი საჩუქრად გადასცა ადგილობრივ მუნიციპალიტეტს, 2017 წელსვე დაიწყო სახლ-მუზეუმის რეაბილიტაცია საჩხერის მუნიციპალიტეტის მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტის მუზეუმები
გუჯარეთის ღვთისმშობლის ნაეკლესიარი
გუჯარეთის ღვთისმშობლის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ გუჯარეთში. ტაძარი X-XV საუკუნით თარიღდება, იგი ძველი ეკლესიის საძირკველზეა ნაგები რუხი ფერის ადგილობრივი ქვით, კედლები გაკეთებულია მშრალი წყობით. ტაძარი ამჟამად სრულიად დანგრეულია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გიორგი და დავით ერისთავების სახლ-მუზეუმი
გიორგი და დავით ერისთავების სახლ-მუზეუმი — სახლ-მუზეუმი საქართველოში დუშეთს მუნიციპალიტეტის სოფელ ოძისში. დავით და გიორგი ერისთავების სახლ-მუზეუმი 1958 წელს დაარსდა. იგი განთავსებულია XVIII ს-ის ბოლოს და XIX ს-ის დასაწყისში ერისთავების მიერ აშენებულ მემორიალურ სახლში. მუზეუმში დაცულია დავით და გიორგი ერისთავების მემორიალური კოლექციები, საყოფაცხოვრებო ნივთები, ფოტომასალები და დოკუმენტური მასალები. შენობა სამსართულიანია. ნაგებია ნატეხი ქვითა და კვადრატული აგურით. შედგება სწორი კუთხით მიბჯენილი ორი ფრთისაგან. ორივე ფრთას ერთმანეთთან აკავშირებს აივანი, რომლებიც შენობის II და III სართულებს, ეზოს მხარეს მთელ სიგრძეზე გასდევს.
გიორგი გამყრელიძე (მწერალი)
გიორგი გამყრელიძე (დ. 4 ნოემბერი, 1903, ზოდი, ჭიათურის რაიონი — გ. 1975, მიუნხენი) — ქართველი პოეტი, ჟურნალისტი.
მამა – მიხეილ გამყრელიძე შავი ქვის მრეწველი იყო, ჭიათურაში საკუთარი მაღაროები ჰქონდა და თავად ოჯახთან ერთად ქუთაისში ცხოვრობდა. გიორგი გამყრელიძე სწავლობდა ქუთაისის სათავადაზნაურო გიმნაზიაში. გიმნაზიაში სწავლისას დააარსა ჟურნალი „ბაღდადის წეროები“, რომლის რედაქტორი თვითონვე იყო. მისი უახლოესი მეგობრები იყვნენ ტიციან ტაბიძე და პაოლო იაშვილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 4 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1903 კატეგორია:გარდაცვლილი 1975 კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ლ. ასათიანის 18)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში.
ორსართულიანი, ხის მორებით ნაგები შენობა საკმაოდ მასშტაბურია. ხის მორებით აწყობილი კედლის სიბრტყესა და შუშაბანდების მონაცვლეობაზეა აგებულ საფასადე დეკორი. შენობის ოთხივე მხარე ორქანობა გადახურვითა და დეკორატიული, ჭვირული ფრონტონით ბოლოვდება. ასათიანის მხრიდან შენობა გზის პირიდან ოდნავ უკანაა დაწეული, სახლის წინ მომცრო ზომის ქვით ნაგები დამხმარე ნაგებობაა. ასათიანის ქუჩაზე გამომავალი ფასადზე არსებული ორიარუსიანი გალერეა ძლიერ დაზიანებული და სახეცვლილია. შემორჩენილია ჭვირულ ფარდიანი ოთხკუთხა სვეტები და კუწუბიანი კარნიზი, თითქმის მთლიანად არის დაკარგული მოაჯირი. მთავარ დეკორატიულ ელემენტს ცენტრში არსებული ორქანობა გადახურვით დაბურული სხვენი და მასში ჩასმული ჭვირული ფრონტონი წარმოადგენს. შენობას ამ მხრიდან მიდგმული აქვს ხის გადახურული, ერთმარშიანი კიბე. მდინარე ოცხისკენ გამომავალი ფასადის ცენტრში, ასევე ორქანობა გადახურვით აქცენტრირებული რიზალიტია, რომელიც შუშაბანდებით არის მოცული. გვერდითა ფასადები შუშაბანდიანი და ორქანობა მაღალი გადახურვებითაა აქცენტირებული.
კასპიური თითტიტველი გეკონი
მინი|კასპიური თითტიტველი გეკონი კასპიური თითტიტველი გეკონი — ქვეწარმავალი ხვლიკისნაირთა რიგისა. ტანი, რომელიც მცირე ზომის ხორკლებით აქვს დაფარული ძირითადად ნაცრისფერია, 5-6 შავი ზოლით.
გავრცელებულია მთელი საქართველოს მასშტაბით. ძირითადად, ბინადრობს საცხოვრებელი სახლის კედლებზე არსებულ ნაპრალებსა და ხვრელებში.
სქოლიო
კატეგორია:გეკონისებრნი
წყალსატევს დაწაფული ირმები
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ძეგლები
ნატბეური
ნატბეური — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტში. ნასოფლარი მდებარეობს ხეკორძულას ხევში, ნიჩბისი-დიდგორის მემორიალის სამანქანო გზის მარცხენა მხარეს. ადგილზე დასტურდება უმეტესად დაუმუშავებელი ქვიშაქვით ამოყვანილი ნაგებობები, სადაც შემაკავშირებლად გამოყენებულია ტალახის თხელი ფენა. ჰორიზონტალური დიდი შუალედები შევსებულია მცირე ზომის ქვაფილებით. მშენებლობაში შეძლებისდაგვარად დაცულია რიგების წყობა, რასაც წარმოქმნის გვერდებით ერთმანეთთან მორგებული ქვები. გადახურვის კონსტრუქციული ნაწილები ბოლომდეა ჩამოქცეული. ზედაპირულად ჩანს კრამიტისა და აზბოცემენტის ფილის ფრაგმენტები. შედარებით კარგად შემორჩენილი კედლების მაქსიმალური სიმაღლე 2.5 მეტრამდე აღწევს, ნაწილი კედლებისა კი თითქმის საძირკვლის დონემდეა ჩამონგრეული. ნასახლართა შიდა სივრცე და მიმდებარე ტერიტორია დაფარულია მიწით, ნანგრევებით, მრავალწლოვანი ხეებითა და ხშირი მცენარეული საფარით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
იანგ იუნგ-ვეი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაივანელი ძიუდოისტები კატეგორია:დაბადებული 28 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1997
ტეტიანა ლევიცკა-შუკვანი
ტატიანა ლევიცკა-შუკვანი (დ. 7 აპრილი, 1990) — ქართველი ძიუდოისტი (მანამდე გამოდიოდა უკრაინის სახელით). 2014 წელს უკრაინის სახელით მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი თბილისის გრან პრიზე. 2020 წელს საქართველოს სახელით მიიღებს მონაწილეობას ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. ასპარეზობს -52კგ წონით კატეგორიაში.
ნაოჰისა ტაკატო
ნაოჰისა ტაკატო (დ. 30 მაისი, 1993) — იაპონელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს 60კგ წონით კატეგორიაში. არის მსოფლიოს სამგზის ჩემპიონი (2013, 2017, 2018) და ოლიმპიური თამაშების ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2016). 2021 წელს გახდა ოლიმპიური ჩემპიონი. ფინალში დაამარცხა ტაივანელი იანგ იუნგ-ვეი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონელი ძიუდოისტები კატეგორია:დაბადებული 30 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1993
შმიდტის ტელესკოპი
შმიდტის ტელესკოპი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. თარიღდება XX საუკუნის დასაწყისით.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 64)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. თარიღდება XIX საუკუნის დასაწყისით.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 22)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს ზაქარია ფალიაშვილის ქუჩაზე, რომანოვების სასახლეთა კომპლექსამდე, მდინარე ოცხეს მარცხენა ნაპირთან.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 64)
აბასთუმნის ერთ-ერთ ცენტრალურ, ყველაზე გრძელი ქუჩის გასწვრივ არსებული საცხოვრებელი სახლების უმეტესობა გამოირჩევა ინდივიდუალური, საინტერესო მხატვრული გადაწყვეტით, რომელიც ხშირ შემთხვევაში სცილდება არქიტექტურის აკადემიურ ფარგლებს და ხალხურ შემოქმედებას უახლოვდება. ძალზე გამომსახველი და სახასიათოა ამ ნაგებობის ქუჩისკენ სამწახნაგად შვერილი მოცულობა, რომლის თავზე სხვენის სართულის ორფერდა სახურავით გადახურული და ხის აჟურული დეტალებით გაფორმებული აივანია მოწყობილი. გეგმით სწორკუთხა, წაგრძელებული შენობა ვიწრო ფასადით გამოდის ქუჩისკენ. როგორც აღვნიშნეთ, იგი სამწახნაგადაა შვერილი. თითო წახნაგზე სარკმლის სწორკუთხა დიდი ღიობებია გაჭრილი. გრძივ ფასადებს ორივე მხრიდან გაუყვება ამჟამად ნახევრად ღია და შემინული, აჟურულმოაჯირიანი გალერეები. საცხოვრებელ სახლს აქვს მანსარდის სართული, რომელიც ქუჩისპირა მხარეს ორიგინალურადაა გადაწყვეტილი. ნაგებობის ძირითადი ნაწილი ქვისაა, სხვენის სართული - შეფიცრულია, ორფერდა, თუნუქით დაბურული სახურავი ეყრდნობა გრძივი კედლებიდან მძლავრად შვერილ ფიგურულ ხის კრონშტეინებს. ადგილობრივ ბინადართა გადმოცემით შენობა ვინმე მურადოვების კუთვნილ აგარაკს წარმოადგენდა.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 22)
ერთსართულიანი სახლი დამოუკიდებლად აგებული საცხოვრებელია, იგი ერთი მფლობელის კარ-მიდამოს შემადგენელი ნაწილია, რომელსაც ახლდა ზედ გზის პირას მდგარი საჯინიბო და დამხმარე ნაგებობა - მომსახურე პერსონალის საცხოვრებლად და სამეურნეო დანიშნულებისათვის განკუთვნილი ხის სახლი. კარ-მიდამო სამეფო ოჯახის ახლობელს ეკუთვნოდა და საჯინიბოც რომანოვების სასახლის კომპლექსს ემსახურებოდა. ნიშანდობლივია, რომ სახლის აივნის მხატვრული გაფორმება სიახლოვეს ავლენს რომანოვების სასახლეების აივნის ცალკეული დეტალების დამუშავებასთან. გზისკენ გვერდითი ფასადით მიმართულ წაგრძელებული გეგმის ქვის სახლს, მდინარისპირა მდელოსკენ - წინა და მეორე გვერდითი ფასადისაკენ ორმხრივად შემოსდევს დახვეწილი შესრულებითა და სისადავით გამორჩეული ხის განიერი აივანი. ფლეთილი კლდის ქვით ნაგები სახლის ცოკოლისა და წყობის ქვედა რიგებისათვის ნარჩენი კვადრებია გამოყენებული, ხოლო კედლების კუთხეები, აზიდული პროპორციის ღიობების სადა საპირეები, საფეხუროვანი პროფილის კარნიზი და აივანზე გვერდის მხრიდან მიდგმული ოთხსაფეხურიანი კიბის განიერი მარში თლილი ქვით არის შესრულებული. სახლის უკანა, ეზოსკენ მიმართულ ფასადზე საინტერესოა თლილი ქვით ამოყვანილი წახნაგოვანი კუთხე, თუმცა გარედან მიდგმული შუშაბანდი და განსაკუთრებით კი, შეუსაბამო გადაწყვეტის ბლოკის მიშენება უხეშად ცვლის შენობის თავდაპირველ გადაწყვეტას და ლახავს ამ ნაწილის მხატვრულ მთლიანობას. როგორც აღვნიშნეთ, შენობის თავისთავადობა დიდად არის დამოკიდებული აივანზე, რომლითაც ის იხსნება გარემოში. აივანი მთელ წინა ფასადს გასდევს, კუთხესთან, მდინარისკენ, ფართო წახნაგებით ტეხილ კონტურს შემოწერს და გვერდით ფასადზეც გადადის. აივნის ხის სვეტების ტანზე ოთხკუთხა და დაწახნაგებული მონაკვეთები მონაცვლეობს, რასაც ზედ ამოკვეთილი არშიები და კაუჭისებრი ნაშვერებიც ემატება. სვეტებს შორის არეებს ზემოთ ფრიზი ავსებს, რომელზეც შუქი ერთმანეთის პარალელურ ძელაკებს შორის გამოსჭვივის. ქვემოთ აივანს სვეტებს შორის ჩასმული მსხვილი ძელაკებით შედგენილი ბადის მოტივიანი მოაჯირი გასდევს, რომელზეც ძელაკების გადაჯვარედინების ადგილას კუბებია გამოკვეთილი, რაც ელემენტთა ულურსმნოდ შემაკავშირებელ ერთგვარ "მოქლონებს" მოგვაგონებს. აივანს მკვეთრად ნაშვერი ხის კარნიზი შემოსდევს, რომელიც სვეტებთან გარე მხრიდან დაკავშირებულ ხის დეკორაციულ, ასევე, კაუჭისებრ კრონშტეინებს ეყრდნობა. სიძველით გაცვეთილი ქვის კედლების კეთილშობილ ფერადოვნებას აივნის დიდი ღიადები და დეკორაციული ელემენტების მსხვილი ფორმები სისადავეს მატებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 64)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
პალის ეხი
პალის ეხი — არქეოლოგიური ძეგლი ქალაქ სოხუმში.
სადაზვერვო თხრილის სიღრმე 1.50 მ იყო, ფართობი 2X2 კვ. მ. ეხში 7 განსხვავებული ნიადაგისეული ფენა დაფიქსირდა. ამათგან ადრებინჯაოს V და VI ფენები განეკუთვნებოდნენ. კაჟი და ქვა სრულიად უმნიშვნელო რაოდენობისა იყო და აბსოლუტურად უსახური. პალის კერამიკა ზედმიწევნით ანალოგიური აღმოჩნდა ახრა-კაპშის მღვიმის მასალისა. ქილისა და ქოთნისებრი ფრაგმენტები თიხის ცომში დანაყილი კალციტის მინარევით. ძირები ბრტყელი ან ქუსლგაზიდული, ყურები მარყუჟისებური, ორნამენტი წარმოდგენილი იყო შტამპით დატანილი ჰორიზონტალური ზოლებით. არის პრიალაზედაპირიანი ფრაგმენტებიც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოხუმის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 76)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. რთული კონფიგურაციის მქონე ორსართულიანი შენობა XX საუკუნის დასაწყისშია აგებული. იგი რუსთაველის ქუჩის განაშენიანების შემადგენელი ნაწილია და ურბანული თვალსაზრისით მეტად საყურადღებოა. საკმაოდ წაგრძელებული ნაგებობა ქუჩის პირას ვიწრო ფასადით გამოდის. აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლების უმეტესობის მსგავსად სამშენებლო მასალად გამოყენებულია უხეშად დამუშავებული ქვის ბლოკები და ხე. ქუჩის მხარეს არსებული შელესილი და შეთეთრებული ფასადის ცენტრალური ნაწილი, რომელიც ფრონტონითაა დასრულებული და სადა სწორკუთხა ღიობებით გახსნილი, შუშაბანდებითაა ორივე მხრიდან ფლანკირებული. ისინი თავდაპირველად აჟურულმოაჯირიან ღია აივნებს წარმოადგენდა. შუშაბანდი შენობის ერთ მხარეს გვერდითი ფასადის შუა წელამდე აღწევს. მის საპირისპიროდ ნაგებობა ქმნის საფეხურს, რითაც კეთდება მცირე უბე, რომელსაც ასევე გარშემო უვლის შემინული და ღია აივნები. აქედანვეა მოწყობილი მეორე სართულზე ასასვლელი ხის გადახურული აივნებიც.
იხილეთ აგრეთვე
ადიგენის მუნიციპალიტეტის ძეგლების სია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
სალომე ფაჟავა
სალომე ფაჟავა (დ. 3 სექტემბერი, 1997) — ქართველი ტანმოვარჯიშე. ასპარეზობს რითმულ ტანვარჯიშში. 2015 წლის ევროპულ თამაშებზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2016 წელს მიიღო მონაწილეობა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ტანმოვარჯიშეები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 80)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მდინარე ოცხეს მარჯვენა სანაპიროს გასწვირვ გაყოლებული მთავარი ქუჩის - რუსთაველის ცალმხრივ განაშენიანებაში.
ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი მის მომიჯნავე შენობათა მსგავსად ქუჩის მხარეს ფრონტონით დასრულებული, სიმეტრიული გადაწყვეტის მქონე ვიწრო ფასადით გამოდის. კუთხის ძელაკ-კრონშტეინებზე შეკიდულ, მკვეთრად წინ გამოსულ ორფერდა გადახურვის ქვეშ ექცევა შედარებით ვიწრო, კიდეებთან ისეთივე ძელაკ-კრონშტეინებიანი, შემინული დაკიდული ხის აივანი. მის ქვემოთ კი, პირველი სართულის შუა ნაწილში განთავსებულია ოთხფრთიანი ფანჯარა. ფასადის სილუეტის დამახასიათებელ შტრიხს ქმნის შენობის გვერდითი ქანობების საყრდენად მონიშნული მოკლე შეკიდული პილასტრისმაგვარი ნაშევრები კუთხეებთან, რომლის მსგავს ელემენტს ამავე რიგის კიდევ რამდენიმე შენობაში ვხვდებით. სახლის ფასადი შელესილ-შეთეთრებულია, თუმცა მარცხენა, შეულესავი გვერდითი კედლიდან ირკვევა, რომ სამშენებლო მასალად აქაც უხეშად დამუშავებული ქვის კვადრებია გამოყენებული. ამ მხარეს შენობა კარ-სარკმელთა ღიობებით იხსნება, სადაც ქვედა სართულის დიდ ღიობთა ზემოთ თვალშისაცემია მეორე სართულის, კვადრატს მიახლოებულ ღიობთა მცირე ზომები. მთავარი ფასადის გასწვრივ, მარჯვენა მხარეს არსებული საკმაოდ განიერი ერთსართულიანი გვიანი მინაშენი მეორე გრძივ ფასადს ნახევრამდე ფარავს, დამასრულებელ ნაწილში კი სადა და გაუფორმებელი, შენობის ქანობს ქვეშ მოქცეული, ორ იარუსად განლაგებული დერეფან-აივანია. აქაც თვალსაჩინოა, ზედა სართულის დაბალი პროპორციები, რაც მის ნაწილობრივ მანსარდულ სართულად გადაწყვეტაზე მიგვანიშნებს. შენობის თავდაპირველი მხატვრული გადაწყვეტის დანაკარგზე მიანიშნებს აივნის კუთხისა და გადახურვის ქანობების შემკული ფიცრის დამაკავშირებელი ხის ფიგურული ელემენტი, რომელიც აბასთუმნის ანალოგიურ, დიდნაშევრიანი გადახურვის ქანობების მქონე შენობებში გავრცელებული გაფორმების კონსტრუქციულ-დეკორატიული სისტემის შემორჩენილი ნაწილი უნდა იყოს. დანარჩენ ელემენტებს, თუ ისინი დაკარგული არ არის, შეიძლება ფარავდეს ფრონტონის დღეს არსებული შემავსებელი შეფიცვრა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ბენიკ აბრამიანი
ბენიკ აბრამიანი (დ. 31 ივლისი, 1985) — ქართველი მძლეოსანი, ბირთვის მკვრელი. 2016 წელს მონაწილეობა მიიღო ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, მაგრამ ვერ მოახერხა ფინალში გასვლა. 2020 წელს მონაწილეობას მიიღებს ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მძლეოსნები
გრიგალათის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია
გრიგალათის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია — არქეოლოგიური ძეგლი ხარაგაულის რაიონში.
წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიის რესტავრაციისას აღმოჩნდა თიხის ჭურჭელი და ლითონის ნაკეთობანი, რომლებიც საქართველოს ეროვნული მუზეუმის სიმონ ჯანაშიას მუზეუმში ინახება და XIV-XV საუკუნეებით თარიღდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 94)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. თარიღდება XIX საუკუნის დასასრულით. ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი, რომელიც XIX საუკუნის დასასრულსაა აგებული, აბასთუმნის ღირსშესანიშნავ ნაგებობათა რიცხვს მიეკუთვნება. ზოგადად იგი ამ დასახლების ურბანულ თავისებურებათა ჩარჩოებში ექცევა, რაზეც მიუთითებს მასალის და სამშენებლო ხერხების ერთგვაროვნება, შენობის პროპორციები, განლაგება და სხვა. თუმცა, აშკარაა თავისებურებაც, რაც უპირველესად შიდა ეზოს ორგანიზაციაში მდგომარეობს. შენობა სამი მხრიდან უვლის სწორკუთხა მოხაზულობის შიდა ეზოს, მეოთხე მხარეს ბუნებრივი კლდეა აღმართული. ეზოში შესასვლელი გვირაბი, რომელიც შესანიშნავად ნაწყობი აგურის ნახევარწრიული თაღითაა დასრულებული, შენობის ძირითადი ბლოკის გვერდზე, სიღრმეშია განთავსებული. ფრონტალურად გაშლილი ქუჩისპირა ფასადი აჟურული მოაჯირებით და სვეტისთავებით გაფორმებულ შუშაბანდს წარმოადგენს. ფასადზე ორი რიზალიტია გამოყოფილი. აღსანიშნავია შუშაბანდის კარგი პროპორციის მქონე, წიბოებჩამოთლილი სვეტები, რომელთა ქვედა ნაწილი ნაჭდევებითაა დანაწევრებული. ზოგიერთ მათგანს ჯერ კიდევ შემორჩენილი აქვს ფიგურული სვეტისთავები. ეზოში მხოლოდ ნაწილობრივაა შემონახული ღია აივნის აჟურული დეტალები. მისი მოხარატებული მოაჯირისაგან მხოლოდ მცირე ნაწილია გადარჩენილი. ფასადს კიდეებში აუყვება მეორე სართულის აივანთან დამაკავშირებელი ორმარშიანი აჟურულმოაჯირიანი კიბე. შენობის გვერდითი კედლები უხეშად დამუშავებული ქვით ნაგებ სიბრტყეებს წარმოადგენს, რომელზეც სარკმელთა ღიობებია გაჭრილი. კუთხეებში გრძელ-მოკლედ ჩარიგებული თლილი ქვვებია დაწყობილი. ასეთივე წყობითაა გამოყოფილი ბრტყელი თაღით დასრულებული სარკმელთა ამყოლები. თაღის თავზე მარაოსებურადაა განლაგებული ვერტიკალურად დაწყობილი სწორკუთხა კვადრები. შენობის ეზო სახეცვლილია გვიანდელი უსახური მინაშენებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
გიორგი გაგნიძე
გიორგი გაგნიძე (დ. 9 აგვისტო, 1970, თბილისი) — ქართველი მომღერალი (ბარიტონი).
სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში თამაზ ლაფერაშვილის კლასში, სწორედ მისი რეკომენდაციით შედგა 1994 წელს მესამე კურსის სტუდენტის დებიუტი ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრში. ამის შემდეგ თითქმის ათი წლის მანძილზე ასრულებდა წამყვან პარტიებს თბილისის ოპერაში.
გერმანიაში ერთ–ერთ კონკურსში გაიმარჯვა, ვაიმარის ეროვნულმა თეატრმა ხელშეკრულება დაუდო და 2003-2005 წლებში წამყვან პარტიებს ასრულებდა გერმანიის სხვადასხვა საოპერო თეატრებში, შემდეგ სხვა ქვეყნებშიც მიიწვიეს. საერთაშორისო აღიარება იტალიის ქალაქ ბუსეტოში 2005 წელს გამართულმა „ვერდის ხმების“ ფესტივალმა მოუტანა, სადაც ჟიურის თავმჯდომარე ხოსე კარერასი იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 9 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი საოპერო მომღერლები
ხეკორძის წმინდა გიორგის ეკლესია
ხეკორძის წმინდა გიორგის ტაძარი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხეკორძში.
ეკლესია ქანობზე მოწყობილ ტერასულ სუბსტრუქციაზეა აღმართული. ეზო შემოსაზღვრულია დაბალი ქვის გალავნით, რომლის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილშიც შესასვლელია დატანილი. გზიდან მოშანდაკებულ სიბრტყეზე ასვლა რელიეფს მორგებული რამდენიმე საფეხურიანი კიბით არის შესაძლებელი.
მინი|ეკლესიის შესასვლელი დარბაზული ეკლესია, სამხრეთის მინაშენით, ნაგებია ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. კუთხეებში, ზოგან, ჩართულია შედარებით მოზრდილი ქვიშაქვა. ძირითადი ნაგებობა აღდგენილია. სამხრეთის მინაშენიდან შემორჩენილია აღმოსავლეთი კედლის ნახევარი და სხვა კედლების ნაწილები.
ნაგებობის გარშემო, ეზო, მოპირკეთებულია ქვებით. მინაშენის შესასვლელი დასავლეთიდან იყო. კედლის ფრაგმენტებში იკითხება ღიობის ძირი. ეკლესიის კარი სამხრეთ ფასადზეა დატანილი. ღიობი ტიმპანით სრულდება, რომელიც აგურით არის ამოყვანილი. მისი რკალიც გადაყვანილი აგურისავე წყობით. ფასადები სადაა, შეუმკობელი. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებზე დატანილია თითო მართკუთხა სარკმელი. დასავლეთის ღიობი შედარებით დიდი ზომისაა. ფასადებს სადა ლავგარდანი ასრულებს.
ნაგებობა გადახურულია კრამიტის ორქანობა სახურავით, რომლის კეხზეც, აღმოსავლეთით, ლითონის ახალი ჯვარია დადგმული. ინტერიერი დახურულია უსწორმასწოროდ აღდგენილი კამარით. აფსიდი ნახევარწრიულია. დარბაზისგან გამოყოფილია მსუბუქად შვერილი მხრებით, მათზე გადაყვანილი შეისრული საბჯენი თაღით, ერთი დაბალი საფეხურით შემაღლებული იატაკითა და ახლადაღმართული ხის კანკელით. იატაკს ნახევარწრიული ამბიონი ერთვის. აღმოსავლეთით გაჭრილი სარკმელი, შიდა სივრცისკენ, მკვეთრად გაშლილია. მის ქვეშ სატრაპეზო ქვა დგას.
ჩრდილოეთ კედელზე მოწყობილია მართკუთხა ნიშა. სამხრეთ კედელს დაბალი, დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებს კი მაღალი საფეხური შემოუყვება. იატაკზე მოგებულია დამუშავებული ქვის ფილები. აღწერილი ნაგებობის ცალკეული არქიტექტურული დეტალები პარალელს პოვებს ამავე სოფელში, ზარიძიანთ უბანში აღმართულ ღვთისმშობლის ეკლესიასთან, რაც გვაფიქრებინებს, რომ თავდაპირველი ნაგებობები ერთსა და იმავე პერიოდს უნდა მიეკუთვნებოდეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
პატარა თონეთის კვირაცხოვლის ეკლესია
პატარა თონეთის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარა თონეთში. ნაგებია ადგილობრივი ჯიშის კლდის ქვის უხეშად დამუშავებული კვადრებით და ფლეთილი ქვით. ეკლესიის გარშემო ძლიერ არის აწეული მიწის დონე, განსაკუთრებით ჩრდილოეთ და დასავლეთ მხარეს.
აღწერა
სარკმელის ქვემოთ კედელი გაბზარულია მთელს სიგრძეზე, აფსიდის სამხრეთ ნახევარში სწორკუთხა ფორმის ნიშია, სამხრეთი კედლის ზედა აღმოსავლეთ ნაწილში შირიმის პერანგიანი თაღოვანი სარკმელია, ფასადის ცენტრში პერანგშემოძარცვული სარკმელის ღიობია, ეკლესიის გარშემო ძლიერ არის აწეული მიწის დონე, განსაკუთრებით ჩრდილოეთ და დასავლეთ მხარეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
საკალანდარიშვილოს წმინდა გიორგის ეკლესია
საკალანდარიშვილოს წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სენაკში. ძეგლი წარმოადგენს დარბაზული ტიპის ეკლესიას, კირქვა ერთმანეთთან დაკავშირებულია კირხსნარით. სამშენებლო წყობა შერეულია, ნაგებია საშუალო და მცირე ზომის გათლილი კვადრებით. ნაგებია XIII საუკუნეში. გადახურულია თუნუქით.
სქოლიო
კატეგორია:სენაკის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მამკოდის წმინდა გიორგის ეკლესია
მამკოდის წმინდა გიორგის ეკლესია — წმინდა გიორგის სახელობის დარბაზული ეკლესია. XVII საუკუნის არქიტექტურული ძეგლი. მდებარეობს მცხეთა-მთიანეთის რეგიონში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ მამკოდაში. არის მამკოდის მამათა მონასტრის კოპლექსის შემადგენელი ნაწილი. მდებარეობს მამკოდის მამათა მონასტრის მიმდებარედ, მისი აღმოსავლეთით 200 მეტრში. აგებულია რიყის ქვითა და აგურით, კირის დუღაბზე.
ეკლესიას დასავლეთ ფასადზე მიშენებული აქვს სამრეკლო, რომლის პირველი სართული ეკლესიის კარიბჭეს წარმოადგენს. ეკლესიის კედლები შეთეთრებულია, ხოლო იატაკი ქვის ფილებითაა მოგებული. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედელზე ორ-ორი ერთმანეთის პარალელური მოზრდილი ზომის თაღოვანი ნიშებია. ორი ღრმა, შედარებით მცირე ზომის, ნიშია ასევე დატანილი ნახევარწრიული აფსიდის ორივე მხარეს, აქედან ჩრდილოეთის ნიშში მოგვიანებით სარკმელია გაჭრილი. აფსიდის ცენტრში სარკმლის ქვეშ ტრაპეზის ქვაა განთავსებული.
ეკლესიის გარშემო ძველი ნასოფლარის ფრაგმენტებია შემორჩენილი. იგი ძლიერ დაზიანებული იყო და მისი რეაბილიტაცია 2004-2012 წლების შუალედში განხორციელდა.
შრომის თავისუფლება
შრომის თავისუფლება — კონცეფცია, რომლის მიხედვითაც ადამიანს აქვს შრომის უფლება ან პროდუქტიულ საქმიანობაში ჩართვის უფლება, რომელთა განხორციელებაში ხელის შეშლა დაუშვებელია. შრომის თავისუფლება დაცულია ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციით და აღიარებულია ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო სამართალში მისი საერთაშორისო პაქტში - ადამიანის ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ - აღიარებით, სადაც შრომის თავისუფლება გამოხატავს ეკონომიკურ, სოციალურ და კულტურულ განვითარებას.
განსაზღვრება
ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის 23-ე მუხლის 1-ლი ნაწილი:
ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ საერთაშორისო პაქტის ნაწილი III, მუხლი 6:
ადამიანის და ხალხთა უფლებების შესახებ აფრიკის ქარტია, ასევე აღიარებს შრომის უფლებას, ხაზს უსვამს ანაზღაურების და სამუშაო პიროებების საკითხებს. მე-15 მუხლის თანახმად:
ისტორია
ფრაზა - „შრომის თავისუფლება“ პირველად გამოიყენა ფრანგმა სოციალისტურმა ლიდერმა ლუი ბლანმა XIX საუკუნის დასაწყისში სოციალური არეულობისა და 1864 წელს ფინანსური კრიზისის დროს უმუშევრობის ზრდის ფონზე, რამაც შემდგომ გამოიწვია 1848 წლის საფრანგეთის რევოლუცია. საკუთრების უფლება იყო ერთ-ერთი მთავარი მოთხოვნა პოლიტიკური თავისუფლებისა და თანასწორობის, ამასთანავე საკუთრებაზე ფეოდალური კონტროლის წინააღმდეგ. საკუთრება შეიძლება საფუძვლად დაედოს უფლებას ჰქონდეს პიროვნებას ცხოვრების სათანადო დონე. თავდაპირველად სწორედ საკუთრების მფლობელებს ჰქონდათ სოციალური და პოლიტიკური უფლებები, მათ შორის ხმის მიცემის უფლება. ვინაიდან ყველას არ ჰქონდა ქონების მესაკუთრე, წარმოიშვა შრომის უფლება (თავისუფლება), რათა ყველასთვის ხელმისაწვდომი ყოფილიყო ცხოვრების სათანადო დონე.
კრიტიკა
პოლ ლაფარგი, წიგნში „სიზარმაცის უფლება“ (1883) წერს: "წარმოიდგინეთ, ტერორის მმართველობის გმირების შვილებს საკუთარი თავები დაემცირებინათ შრომის რელიგიის აღიარებით, ამასთან 1948 წლის საფრანგეთის რევოლუციის ხანაში მოეთხოვათ მიეღოთ კანონი, რომელიც სამუშაო საათებს შეზღუდავდა მხოლოდ 12 სამუშაო საათამდე. ისინი რევოლუციურ პრინციპად აცხადებენ შრომის თავისუფლებას. სირცხვილი საფრანგეთის პროლეტარიატს! მხოლოდ მონები თუ წარმოიდგენდნენ ასეთ სიმდაბლეს.“
საქართველოს 1921 წლის 21 თებერვალის კონსტიტუციის მიხედვით
შრომის უფლება, მიუხედავად იმისა, მიეკუთვნება იგი ძირითად უფლებას თუ არა, ისტორიულად ქართველ კანონმდებელთა საგანგებო მოწესრიგებას წარმოადგენდა. ამ მხრივ განსაკუთრებულად გამორჩეულია საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის 1921 წლის 21 თებერვლის კონსტიტუცია. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მიღებული კონსტიტუციებისგან განსხვავებით, ეს კონსტიტუცია მოქალაქის უფლებების კატალოგიდან ცალკე გამოყოფს სოციალურ-ეკონომიკური უფლებების ჯგუფს და მას დეტალურად აწესრიგებს ცალკე მე-13 თავში. მოქალაქის საყოველთაოდ აღიარებულ უფლებებს ეთმობა მე-3 თავი. კონსტიტუციაში საუბარია შრომით უფლებებზე, რაშიც, პირველ რიგში, მოიაზრება მოქალაქეთა დასაქმების ხელშეწყობა. 118-ე მუხლი ითვალისწინებს ადგილობრივი თვითმართველობის მხრიდან შრომის ბირჟის, საშუამავლო კანტორისა და სხვა იმგვარი დაწესებულების დაარსებას, რომელიც აღნუსხავს უმუშევართ და შუამავლობას გაუწევს სამუშაოს შოვნაში. სახელმწიფო თავის კონსტიტუციურ ვალდებულებად მიიჩნევდა უმუშევარ მოქალაქეებზე ზრუნვას. 119-ე მუხლის თანახმად: „უმუშევარად დარჩენილ მოქალაქეს მიეცემა დახმარება სამუშაოს აღმოჩენით ან დაზღვევის სახით“. აქვე 117-ე მუხლიდან გამომდინარე შრომა არის სახელმწიფოს არსებობის საფუძველი, მისთვის ხელშეწყობა კი სახელმწიფოს მოვალეობად მიიჩნევა, კერძოდ, „შრომა საფუძველია რესპუბლიკის არსებობისა და მისი უზრუნველყოფა რესპუბლიკის განსაკურებული მოვალეობაა“.
საქართველოს საბჭოთა რესპუბლიკის კანონმდებლობის მიხედვით
საბჭოთა სამართლის თავისებურება ის იყო, რომ შრომა განიხილებოდა როგორც უფლება, ისე მოვალეობაც. ფაქტობრივად იგნორირებული იყო შრომის თავისუფლების პრინციპი. სამართალი განამტკიცებდა იძულებით შრომას, რაზედაც მეტყველებს საბჭოთა სისხლის სამართალში არსებული ნორმები, რითაც ისჯებოდა ადამიანი, რომელსაც გააჩნდა შრომის უნარი, მაგრამ არ შრომობდა. საზოგადოდ შრომა წარმოადგენდა ნორმატიულ იძულებას. ამაზე მეტყველებს საბჭოთა სინამდვილეში გაბატონებული პრინციპი: „ვინც არ მუშაობს, ის არ ჭამს“. შრომის მნიშვნელობაზე, ადამიანთა და საზოგადოდ სახელმწიფოს არსებობისათვის, ხაზი იყო გასმული საქართველოს 1921 წლის კონსტიტუციაშიც, მაგრამ განსხვავება საბჭოთა სამართლისგან იმაშია, რომ შრომა აღნიშნულ კონსტიტუციაში არ იყო გაგებული, როგორც ნორმატიული მოვალეობა. საბჭოთა სამართლის მიხედვით, შრომის უფლება ფორმალურად წარმოადგენდა სახელმწიფოს მიერ გარანტირებულ უფლებას. ადამიანის ქონებრივი მდგომარეობა, როგორი მაღალიც არ უნდა ყოფილიყო, ის მაინც ვალდებული იყო ეშრომა.
საქართველოს 1995 წლის კონსიტიტუციის მიხედვით
საქართველომ 1995 წლის კონსტიტუციაში შეცვალა შრომისადმი დამოკიდებულება და 30-ე მუხლის პირველ პუნქტში განაცხადა, რომ შრომა არის თავისუფალი. კონსტიტუციაში ასეთმა ჩანაწერმა განამტკიცა შრომის თავისუფლების საყოველთაო პრინციპი, რომელიც აღიარებულია საერთაშორისო სამართალში. რამაც შემდგომში ხელი შეუწყო საქართველოს საკანონმდებლო სივრცის ჰარმონიზაციას საერთაშორისო აქტებთან, ამაზე მეტყველებს ისიც, რომ საქართველოში მოქმედებს შრომის კოდექსი, რომელიც არსებითად განსხვავდება ძველი, საბჭოური კოდექსისაგან იმ ღირებულებების თვალსაზრისით, რომლებიც მასშია ჩადებული. შრომითი ურთიერთობები კიდევ უფრო დაუახლოვდა კერძო სამართლით აღიარებულ პრინციპებს და შრომის სამართალმა დაიკავა ადგილი კერძო სამართლის სისტემაში.
ირაკლი რევიშვილი
ირაკლი რევიშვილი (დ. 3 ნოემბერი, 1989) — ქართველი მოცურავე. ასპარეზობს თავისუფალი სტილით ცურვაში. მიღებული აქვს მონაწილეობა 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მოცურავეები
დიდი ჩხირაულის წმინდა გიორგის ეკლესია
მინი დიდი ჩხირაულის წმინდა გიორგის ეკლესია  — არქიტექტურული ძეგლი იმერეთის მხარეში ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარა ჩხირაულში. ეკლესია აგებულია XIX საუკუნეში
წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. გადახურვა ორფერდაა, გადახურულია კრამიტით. ეკლესიაში შესასვლელი კარი დასავლეთ და სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. ეკლესიას ორ-ორი სარკმელი ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედელზეა დატანილი, ხოლო თითო-თითო სარკმელი დასავლეთ და აღმოსავლეთ კედელშია გაჭრილი. ეკლესია ნაგებია აგურისა და ქვის გამოყენებით. ქვიშაქვისა და ბაზალტის გათლილი კვადრებია გამოყენებული კუთხეების ამოსაყვანად, სარკმლისა და კარის მოჩარჩოებისთვის. ეკლესია შიგნიდანაც და გარედანაც შელესილია. სარკმლები შიდა მხრიდან უფრო უფრო განიერია და თანდათანობით ვიწროვდება. იატაკზე ქვის ფილებია მოგებული. ეკლესიის გადახურვის კამარა სამ წყვილ პილასტრზეა დაყრდნობილი. ამბიონი ერთი საფეხურით მაღლაა აწეული. მოგვიანებით ხის კონსტრუქციითაა ამოყვანილი კანკელი. საკურთხევლის ცენტრალურ ნაწილში ტრაპეზის ქვაა განთავსებული. საკურთხევლის ჩრდილოეთ კედლისკენ 2 ნიშია ერთმანეთის გვერდიგვერდ დატანილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბაჩანა ხორავა
ბაჩანა ხორავა (დ. 15 მარტი, 1993) — ქართველი მძლეოსანი. ასპარეზობს სიგრძეზე ხტომაში. 2016 წელს მონაწილეობა მიიღო ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. 2021 წელს მეორედ მიიღებს მონაწილეობას ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მძლეოსნები
მარიამ იმნაძე
მარიამ იმნაძე (დ. 5 მარტი, 2001) — ქართველი მოცურავე. 2019 წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე იასპარეზა 50 მეტრზე თავისუფალი სტილით ცურაობასა და 100 მეტრზე თავისუფალი სტილით ცურაობაში. მან ვერცერთ სახეობაში ვერ მოახერხა ნახევარ-ფინალურ ეტაპში გასვლა. 2021 წელს მონაწილეობას მიიღებს 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. ოლიმპიური ლიცენზია მოიპოვა 100 მეტრზე თავისუფალი სტილით ცურვაში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მოცურავეები მარიამ
ვეფხია ჯიშკარიანი
ვეფხია ჯიშკარიანი (დ. 20 მაისი, 1968, საწულუკიძეო — გ. 11 აგვისტო, 2008, შინდისი) — ქართველი სამხედრო პირი. საინჟინრო დაგეგმარების ოფიცერი, კაპიტანი.
ლაშა ღულელაური
ლაშა ღულელაური (თორღვაიძე; დ. 26 მაისი, 1993) — ქართველი მძლეოსანი. ასპარეზობს სამხტომში. მონაწილეობა აქვს მიღებული 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე. მონაწილეობს მიიღებს 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე რომელიც პანდემიის გამო 2021 წელს გაიმართება.
ვეფხია ჯიშკარიანი
საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში მსახურობდა 1992 წლიდან, ხოლო სენაკის მეორე ქვეით ბრიგადაში 2005 წლიდან კონტრაქტით. დაიღუპა 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს აგვისტოს ომის დროს შინდისთან. ასევე მოიხსენიებენ, როგორც „შინდისის გმირი“. ითვლება უგზო-უკვლოდ დაკარგულად.
ლაშა ღულელაური
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მძლეოსნები
ვეფხია ჯიშკარიანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:გარდაცვლილი 11 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:შინდისის გმირები კატეგორია:ხონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
დედოფლისწყაროს ხალხთა მეგობრობის მუზეუმი
დედოფლისწყაროს ხალხთა მეგობრობის მუზეუმი — მუზეუმი საქართველოში დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში. მუზეუმი ერთსართულიან რუსულ სახლშია განთავსებული. ნაგებობა ნიჟეგოროდის დრაგუნთა პოლკის ოფიცრის გ. ნეჩველოდოვის საკუთრება იყო. ის, დრაგუნთა პოლკთან ერთად, წითელწყაროში (დედოფლისწყარო) ჩამოვიდა და აქ დასახლდა. სახლი მორებით, ულურსმნოდაა ნაგები. შენობა ოთხი ოთახისაგან შედგება, რომლებშიც ნეჩველოდოვების პირადი ნივთები, ეთნოგრაფიული და სხვადასხვა დოკუმენტური მასალაა დაცული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის მუზეუმები
ხეზე დაწერილი სვანური საბუთები
ხეზე დაწერილი სვანური საბუთები — განსხვავებული ფორმისა და ტიპის ხელნაწერები, რომლებიც აღმოჩენილია სვანეთში. საბუთები, ქართული დიპლომატიკის ორიგინალურ და მნიშვნელოვან ძეგლებს წარმოადგენენ. ამ ტიპის ხელნაწერთაგან დღეს, სულ ცნობილია 27, მათგან 5 ინახება სვანეთის მუზეუმში. ხელნაწერები წარმოადგენს საბუთებს, იმდროინდელი სვანეთის შესახებ.
ისტორია
ზოგადად სვანური საბუთების კვლევას დიდი ხნის ისტორია აქვს და მასში მონაწილეობდნენ ისეთი მეცნიერები, როგორებიც იყვნენ: ნიკო მარი, ივანე ჯავახიშვილი, ექვთიმე თაყაიშვილი, მარი ბროსე, ვალერი სილოგავა და სხვა. თუმცა რას შეეხება უშუალოდ, ხეზე შექმნილ ხელნაწერებს - მხოლოდ XIX საუკუნეში აღმოჩნდა და ამ ტიპის პირველი ხელნაწერი აღმოაჩინა სამეგრელო-გურიის ეპისკოპოსმა გრიგოლმა, უფრო ზუსტად კი 1893 წელს გამოქვეყნდა გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსის გრიგოლის წიგნი „Поездка в Сванетию для обозрения Церквей“. აქ ავტორს აღწერილი აქვს სვანეთში მოგზაურობა 1887 წლის ზაფხულში. ეპისკოპოსი გრიგოლი თავის წიგნში, სხვა სიძველეებთან ერთად პირველად გვაწვდის ცნობას ხის გათლილ ჯოხებზე დაწერილი სვანური საბუთების შესახებ, რომლებიც მას ლაგურკაში უნახავს.
აღმოჩენა
1972 წლამდე ცნობილი იყო ხის ნაჭრებზე დაწერილი საბუთების 7 ნიმუში. მათგან 5 ინახება სვანეთის ისტორიისა და ეთნოგრაფიის მუზეუმში, ხოლო ორი (Qd-7975; Qd-7976) კი ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში.
აღნიშნული ხეზე დაწერილი 20 საბუთი აღმოჩენილ იქნა საკურთხევლის ნიშაში და საკურთხეველში დადგმული სკივრის ქვემოთ.
მინი|[[ლაგურკა|წმინდა კვირიკესა და ივლისტას მონასტერი — ლაგურკა (სვანეთი)]]
აქვე უნდა აღინიშნროს, რომ ზოგიერთი საბუთის ტექსტი სრული სახით არ არის შემონახული, რადგანაც ტექსტის დიდი ნაწილი გადაშლილია, დაზიანებულია და ფრაგმენტულად იკითხება. ამ ტიპის არის სულ სამი საბუთი, მათგან ერთი მესტიის მუზეუმის კოლექციიდანაა, ხოლო ორი კი 1972 წელს აღმოჩენილი მასალიდან.
სტრუქტურა
საბუთები ძირითადად დაწერილია შავი ფერის, ხოლო რამდენიმე საბუთი ბაცი ყავისფერი მელნითა შესრულებული არყის ხისა და ნაძვის გათლილ ჯოხებზე. საბუთებს ხელნაწერი წიგნების არშიებზე ან დაუწერელ გვერდებზე ათავასებდნენ, თუმცა როგორც ჩანს კალას თემში ისინი საგანგებოდ გათლილ ხის ნაჭრებზე იწერებოდა.
ხეზე დაწერილი საბუთებისთვის დამახასიათებელია ლაკონიზმი, შესაბამისად საბუთი მოკლეა, რაც ალბათ განპირობებულია აგრეთვე საწერი ფართობის სიმწირით.
ზოგადად წიგნის არშიებსა და ხის ნაჭრებზე ხელნაწერების გავრცელება სვანეთში XIV საუკუნიდან იწყება, თუ რა ხდებოდა მანამდე კი ჩვენთვის უცნობია.
დათარიღება
სვანეთში აღმოჩენილი ხეზე დაწერილი საბუთები უთარიღოა, შესრულებულია მხედრულით, ვერ ხერხდება მათი დათარიღება ტექსტში არსებული რეალიების მიხედვითაც.
მინი|სვანეთის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი
ამიტომ ერთადერთი გზა მისი დათარიღების არის პალეოგრაფიული ნიშნები. ზოგადად ამ ნიშნების მიხედვით კი საბუთები პროფ. ვალერი სილოგავას შეხედულებით - XIV-XV საუკუნეებს განეკუთვნება, რადგანაც მასში არის სწორედ ამ პერიოდისთვის დამახასიათებელი ნიშან-თვისებები:
საბუთების ტიპი
აღნიშნული საბუთები წარმოადგენს სასისხლო სიგელებს, სადაც მოცემული არის ორ მხარეს შორის გარკვეული შეთანხმება. დარღვევის შემთხვევაში განსაზღვრული იყო დანაშაულის ფასი.
აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ სვანეთში ერიდებოდნენ მსგავსი შეთანხმებების დარღვევას, რადგან საკმაოდ მაღალი იყო დარღვევის შემთვევაში ფასი ანუ (ურვადი). ენგურის ხეობის სვანეთის მკვიდრთა ურთიერთობებში განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭებოდა ფიცს. ფიცის საშუალებით ზოგადად წესრიგდებოდა საზოგადოებრივი ურთიერთობები. ფიცის მნიშვნელობა სვანთა ტრადიციულ ყოფაში არა მხოლოდ ეთნოგრაფიულ მონაცემებით დასტურდება, არამედ მთელი შუა საუკუნეების იმ დოკუმენტითაც, რომლებიც სვანეთშია შედგენილი. ფიცი ეს ერთგვარ საშუალებას წარმოადგენდა იმისათვის, რათა სვანეთის მკვიდრთ არ დაერღვიათ საუკუნეების მიღმა ჩამოყალიბებული ტრადიციული ურთიერთობები, რომელიც ოდნავ მაინც ზიანს მიაყენებდა არა მარტო ტერიტორიულ თემს, არამედ მის თითოეულ წევრსაც კი.
ტექსტები
ხელნაწერი შესრულებულია ხის ნაჭერზე, ტექსტი არის მხედრული, დაცულია სვანეთის ისტორიისა და ეთნოგრაფიის მუზეუმში. ხის ნაჭრის ფორმა ოთხკუთხედი, ზომა: 27,8X2; საბუთის ბოლოს დამტკიცების ნიშნად დასმულია 3 ჯვარი. პალეოგრაფიული ნიშნის მიხედვით თარიღდება XIV-XV საუკუნეებით. კიდევ ერთ საინტერესო საბუთს წარმოადგენს - „დაწერილი სამართლის არ დაჭერის შესახებ“. ამ შინაარსის ხეზე დაწერილი საბუთი დაცულია სვანეთის ისტორიისა და ეთნოგრაფიის მუზეუმში. ხის ნაჭერი გათლილია ოთხკუთხად, ზომა 42X2.8-1-1,2. პალეოგრაფიული ნიშნის მიხედვით თარიღდება XIV-XV საუკუნეებით. გამოცემულია პავლე ინგოროყვას მიერ 1941 წელს.
შინაარსი
ხეზე დაწერილი სვანური საბუთები საშუალებას გვაძლევს აღვადგინოთ იმდროინდელი სვანეთის საზოგადოება, მათი ურთიერთდამოკიდებულება. ძირითადად საბუთებში წარმოდგენილია ურთიერთობა სხვადასხვა გვარებს შორის და უნდა ითქვას, ასევე ისიც, რომ იმ პერიოდში სვანური საზოგადოება უკვე იყო სისტემატიზირებული და ჰქონდათ არა მხოლოდ ადათ-წესები, არამედ საკუთარი იურიდიული ფორმაც.
თანამედროვეობა
დღეისათვის, სვანეთის მუზეუმის ხელნაწერების დარბაზში დამთვალიერებელს, ამ უნიკალური დოკუმენტების ხილვის საშუალება ეძლევა.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 84)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XX საუკუნეში.
რუსთაველის ქუჩის განაშენიანების ცალკეულ მონაკვეთებში შენობები ტიპოლოგიური მსგავსებით ჯგუფდება. მათ შორისაა ორსართულიანი ნაგებობა, სადაც ამჟამად ბიბლიოთეკაა განთავსებული. გრძელი შენობა ვიწრო მხრით გამოდის ქუჩისკენ და აფიცრული ფრონტონით დასრულებული ერთიანი ორფერდა სახურავის ქვეშ შეყუჟული, ოდნავ შევიწროებული შუშაბნდით გაფორმებული ფასადი აქვს. ფლეთილი ქვით ნაშენი ნაგებობის ფასადები შელესილი და შეთეთრებულია. მართკუთხა მოხაზულობის მარტივ გეგმას გარედან მიდგმული კიბის უჯრედი არღვევს მხოლოდ, რომელიც გვერდითი ფასადის გასწვრივ არის განთავსებული და ასასვლელი ქუჩიდან აქვს. მთავარი ფასადის ამჟამად ყრუ კედლით შევსებული პირველი სართულიც ხის აივნით, თუ შუშაბანდით უნდა ყოფილიყო გახსნილი, რაზეც კუთხესთან შერჩენილი სვეტი მიუთითებს. ზემოთ მეორე სართულის შუშაბანდის ჩარჩოების ნათელი სქემა კარგად ეხამება ძელაკებისაგან შემდგარ გეომეტრიზებულ მოაჯირებს. თვით შენობაზე ოდნავ ვიწრო ფასადი შუშაბანდით დასრულებული ყრუ ქვედა სართულით რიზალიტისებრ გადაწყვეტას ქმნის. ყურადღებას იქცევს რიზალიტის მომიჯნავედ, გვერდითი ფასადების კუთხეებთან, ქვის წყობით გამოყვანილი შეკიდული პილასტრისებრი ნაშევრების არსებობა. მარცხენა, გვერდით კედელზე ნალესობაჩამოცლილ მონაკვეთებში შერეული წყობა მოჩანს მოზრდილი კვადრების ჰორიზონტალური რიგებით შუა ხაზზე და ამ მხარეს გამომავალი სწორკუთხა, მცირე ზომის ფანჯრის ღიობების ირგვლივ განაწილებული აგურის უწესრიგო ჩანართებით. ზურგის ვიწრო მხარე ყრუა და მას წვრილი ქვით და კუთხესთან ბლოკის გამოყენებით შეკეთების კვალი ატყვია. შენობის მარჯვენა, გვერდით ფასადის წინა, ყრუ მონაკვეთში ქვედა სართულის მხოლოდ ერთი კარია განთავსებული, ხოლო დამასრულებელი ნაწილის მეორე სართულზე სწორკუთხა გეგმის პერიმეტრში მოქცეული, ამჟამად შემინული, აჟურულმოაჯირიანი აივანია ჩასმული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
თეონა ბოსტაშვილი
თეონა ბოსტაშვილი (დ. 19 იანვარი, 1998) — ქართველი მოცურავე. 2016 წელს მონაწილეობა მიიღო ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, 100 მეტრზე ბრასით ცურვაში. ბოსტაშვილმა ვერ მოახერხა ნახევარფინალში გასვლა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მოცურავეები
ივანე უნდილაშვილის საცხოვრებელი სახლი
ივანე უნდილაშვილის საცხოვრებელი სახლი — დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ უნდილაანთკარში, ისტორიულ ქალაქ დუშეთიდან 6-7 კილომეტრის დაშორებით. ერთსართულიანი ნაგებობა, რომელიც ცოკოლის მაღალ სართულს ეყრდნობა, გეგმით წაგრძელებული ფორმის სწორკუთხედს შემოწერს. სარდაფის სართული ძველი აგურით და რიყის ქვის მონაცვლეობითი წყობით არის ნაშენი. ერთ-ერთ სადგომს, რომელიც მიწაში ღრმად არის ჩასმული დედაბოძი აქვს.
მერაბ გაგნიძე
მერაბ გაგნიძე დაიბადა 1944 წლის 17 აპრილს თბილისში. 1971 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საფორტეპიანო, ხოლო 1977 წელს საკომპოზიციო ფაკულტეტი. 1971–1972 წლებში მერაბ გაგნიძე მუშაობდა თბილისის საცირკო–საესტრადო სასწავლებელში კონცერტმაისტერად, ხოლო 1972–1977 წლებში — თბილისის მესამე სამუსიკო სკოლის ფორტეპიანოს პედაგოგად.
ივანე უნდილაშვილის საცხოვრებელი სახლი
დედაბოძი ისევე როგორც მისი თავხე მოურთავი და უორნამენტოა და ქვის თლილ ბაზისს ეყრდნობა. აღსანიშნავია, რომ დედაბოძიანი სადგომის კედლის ფრაგმენტები რიყის ქვით არის ნაშენი კირის დუღაბზე. საცხოვრებელი სახლი სივრცეში თავისუფლად დგას. მას რიყის ქვის და ახალი (ე.წ. რუსული) აგურით ნაშენი ყრუ ზურგი აქვს. სახლის ზურგის მხოლოდ ერთი ფრაგმენტია რიყის ქვისა. ეზოს ძირითადი სივრცისკენ შენობა გრძივი ფასადის გასწვრივ განვითარებული ხის ღია, ჭვირულმოაჯირიანი აივნით იყურება. აივნის ერთ გვერდზე, მარცხნივ (პირით აივნიანი ფასადისკენ) ხის სწორხაზოვანი კიბეა მიდგმული. აივანი გრძივი გვერდით რიყის ქვისა და აგურის წყობით აშენებულ კედელს ეყრდნობა. ეს ცოკოლია, რომელიც აივნიანი ფასადის შუა მხარეს მიუყვება.
მერაბ გაგნიძე
მერაბ გაგნიძეს შექმნილი აქვს: ოპერები – „ცეზარი“, „მეფე ლირი“, „რომეო და ჯულიეტა“, „სოლომონ–მეფის სიმღერათა სიმღერა“. მერაბ გაგნიძე არის თანამედროვე მუსიკის ყოველწლიური საერთაშორისო ფესტივალ „მოსკოვური შემოდგომის“ ჟიურის მუდმივი წევრი.
ივანე უნდილაშვილის საცხოვრებელი სახლი
აივნის შიდა, საფასადო სიბრტყე მშვილდა თაღით დაბოლოებული ფანჯრის და კარის ღიობებით არის დანაწევრებული. შენობას ქანობიანი სახურავი აქვს და თუნუქის ფურცლებით არის გადახურული. საცხოვრებელი სახლის გეგმარება ანფილადურია. ინტერიერის მორთულობის თავისებურებას კი თახჩები და წალოები შეადგენს, განაპირა ოთახების კედლები კი სიმეტრიული კომპოზიციის სწორკუთხა ნიშებით არის დამუშავებული. აღწერილი შენობის არქიტექტურა ადგილობრივ ტრადიციას მისდევს. გვრჩება შთაბეწჭდილება, რომ XIX საუკუნის მიწურულის მშენებელი ძველი სახლის ფორმებს დაეყრდნო და სავარაუდოდ მისი სივრცითი სტრუქტურა გაიმეორა. ნაგებობა, მიუხედავად მისი დაზიანებულობისა, ინარჩუნებს მხატვრულ და არქიტექტურულ ღირებულებას. გადმოცემით საცხოვრებელი სახლი უნდილაანთკარის უხუცეს მკვიდრს ივანე უნდილაშვილს (გარდაიცვალა 1912 წელს) ეკუთვნოდა. ივანე უნდილაშვილის არაერთი წისქვილის მფლობელი იყო ბაზალეთის ტბის მიმდებარე ტყის მასივთან ე.წ. სანახშირეზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ვალენტინა ლიაშენკო
ვალენტინა ლიაშენკო (დ. 30 იანვარი, 1981) — ქართველი მძლეოსანი, სიმაღლეზე მხტომი. 2016 წელს მონაწილეობა მიიღო ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. დაიკავა 32-ე ადგილი.
ციხისუბნის კომპლექსი
ციხისუბნის კომპლექსი — დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ გრემისხევის აღმოსავლეთ უბანში, რომელსაც ციხისუბანს უწოდებენ, მდინარის მარცხენა ნაპირზე, შემაღლებულ ფერდობზე. განეკუთვნება გვიანფეოდალურ ხანას.
კომპლექსის შემადგენლობაში შედის დარბაზული ეკლესია, კოშკი და საცხოვრებელი სახლი. გზიდანვე მოსჩანს ადგილის დომინანტი - მაღალი მძლავრი კოშკი. გეგმაში წრიული, ოთხსართულიანი, ქონგურებჩამორღვეული კოშკი ლეკიანობის დროინდელია. მსგავსი საფორთიფიკაციო ნაგებობები XVII-XVIII საუკუნეებში ქართლ-კახეთის მთელ ტერიტორიებზე გვხვდება. ერთნავიანი ტაძარი უშუალოდ კოშკის ჩრდილოეთით დგას, მისგან ერთიოდე მეტრითაა დაცილებული და დასავლეთითაა საგრძნობლად ჩაწეული. კოშკიც და ტაძარიც ტერივილების საგვარეულოს ეკუთვნოდა, რაზეც მეტყველებს ტაძარში შემორჩენილი საფლავის წარწერებიც. გრემისხევს ტერიშვილის გვარი ჩანს 1669 წლის წილკნის ღვთისმშობლის სამწყსოს სიგელში. 1781 წელს ზაალ ტერიშვილი გრემისხევის მოურავად იწოდება, რომელსაც ერეკლე II ძე ვახტანგი (ეს ტერიტორია მისი საუფლისწულო მამულია) ოცი წელი „ხარბად მყოფი“ გრემისხევის მოშენებას ავალებს მისივე დოვლათით. გრემისხევი სოფლად იწოდება 1392 წლის საკათალიკოსო სითარხნის გუჯარში. თუმცა ამ სახელით იწოდება ასევე გარკვეული ტერიტორიაც ნარეკვავის ხეობის ზემო წელზე. თავად ციხისუბანზე არანაირი ცნობა არ შემორჩენილა, იგი არ აქვს მოხსენიებული არც ვახუშტი ბატონიშვილს და ჩანს, რომ ციხისუბანი ლეკებისგან იავარქმნილი და მიტოვებული გრემისხევის ხელმეორედ შენების (1781 წლის აქეთ) შემდგომია.
კაკასხიდის ხიდები
კაკასხიდის ხიდები — საინჟინრო-არქიტექტურული ძეგლი ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სოფელ კაკასხიდში.
კაკასხიდში 5 ხიდია. ყველაზე დიდი, მდებარეობს მდ. ხანისწყალზე, სოფ. კაკასხიდიდან სამხრეთით, დანარჩენი ოთხი ხანისწყლის მარცხენა შენაკად ქერშავეთზე კაკასხიდის ხიდიდან 3 კმ-ის მონაკვეთში.
ხიდები არის ზეკარის საუღელტეხილო გზის ნაწილი, რომელიც ხანისწყლის და ქვაბლიანის ხეობებს აკავშირებს ერთმანეთთან. ხუთივე ხიდი დღემდე მოქმედია. ხიდები ქუთაისი-ბაღდათი-აბასთუმნის სამხედრო გზის მშენებლობის დროსაა დამონტაჟებული 1894-1904 წწ.
მშენებლობის დაწყება დაკავშირებულია რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ პირველის სახელთან, ორმოცწლიანი პროექტირება და გზის მშენებლობა ნიკოლოზ მეორის დროს დასრულდა. ხიდებიდან ერთი - კაკასხიდის ხიდი დიდია და ორმხრივი მოძრაობისთვისაა განკუთვნილი, დანარჩენი ოთხი მცირე ზომისაა და ერთი მიმართულებით მოძრაობისთვისაა აგებული.
ხიდები ერთი მასალით და ერთნაირი ტექნიკითაა აგებული. ხიდის კონსტრუქცია ფოლადის ბრტყელი ღერაკებით და მართკუთხა ფირფიტებითაა შეკრული. დეტალების გადაბმისთვის გამოყენებულია დამოქლომების მეთოდი. სავალი ნაწილის საყრდენი შვერილები ლითონის ფირფიტებისგან არის შეკრული, ხიდების მოაჯირები ორ ჰორიზონტალურ რელსს შორის ღერაკების ვერტიკალური და დიაგონალური რიგებითაა შეკრული. მე-4 ხიდის თუთიის ამ კონსტრუქციაზე ქვემოდან, ძველი რუსულით შესრულებული ორი სიტყვაა გარკვეული ინტერვალით დაწერილი: კაკასხიდის ხიდის მოაჯირის დაბოლოებაზე, დუღაბის ჯებირებზე რელიეფური სიმბოლიკა არის მოცემული: ერთზე გადაჯვარედინებული ნაჯახი და ღუზა, მათ ქვემოთ კი 1904, მეორეზე კი „N“ გრაფემა, სავარაუდოდ იმპერატორ ნიკოლოზ მეორის სახელის ინიციალი. ხიდის თარიღი მხოლოდ ერთზეა მოცემული, ხიდების სრული იდენტურობა, იძლევა იმის საფუძველს, რომ ისინი ერთი და იგივე დროს დამონტაჟებულია.
პეტრე აკიმჩევის მონათხრობით, აღნიშნული ხიდები სამეფო ხელისუფლების გადაწყვეტილებით, საფრანგეთიდან _ ეიფელის ქარხნიდან ჩამოიტანეს დაშლილი ფოთის ნავსადგურის გზით და ადგილზე ააწყვეს. კაკასხიდის ხიდები იმ საინჟინრო ნაგებობათა რიგში დგას, რომლებიც XIX-XX სს. მიჯნისთვის საქართველოს გზებსა და რკინიგზებზე აიგო და რომელთა ერთი ნაწილი გადმოცემით გუსტაფ ეიფელის ქარხნიდან იქნა ჩამოტანილი და ადგილზე დამონტაჟებული. ის საქართველოში XX საუკუნის დასაწყისისთვის სატრანსპორტო საინჟინრო ქსელის განვითარების ნაწილია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაღდათის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ლ. ასათიანის 29)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მდინარე ოცხეს მარცხენა სანაპიროს იმ ნაწილში, სადაც ლადო ასათიანის ქუჩა აქ არსებულ პარკს კვეთს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
რურუი
რურუი (Руруй) — მოქმედი ვულკანი რუსეთში, კუნძულ კუნაშირზე. სიმაღლე 1486 მ. აგებულია ანდეზიტებით, ანდეზიტ-ბაზალტებითა და დაციტებით. რთული სტრატოვულკანია. დამახასიათებელია თერმული და სოლფატარული აქტივობები ჩრდილო-დასავლეთ კალთაზე. დასავლეთ კალთაზე აღმოჩენილია თერმული წყაროები და მცირე სოლფატარული ველები. სამხრეთ კალთაზეა სმირნოვის ვულკანი. უკანასკნელი ამოფრქვევის წელი უცნობია.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ვულკანები
დართლოს აკლდამები
მინი|300პქ|42.43667°N, 45.58389°W დართლოს აკლდამები — ისტორიულ-არქიტექტურული ძეგლი. მდებარეობს საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ დართლოს სამხრეთ-აღმოსავლეთით, დართლოს მთის ფერდობზე, სასაფლაოზე.
ძეგლის აღწერა
აკლდამა ორია. ორივე აკლდამა გეგმით სწორკუთხაა და ფიქლითაა ნაშენი. წყობა მშრალია. შიგნით ლამ-კირითაა შელესილი.