cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ეგონ კრენცი
პოლიტიკური კარიერა GDR-ში
1983 წელს, იგი შეუერთდა პოლიტბიუროს და გახდა ცენტრალური კომიტეტის მდივანი უსაფრთხოების პასუხისმგებლობაზე; იგივე პოზიცია, რაც ჰონეკერმა დაიკავა გენერალურ მდივანად დანიშვნამდე. 1984 წელს ის გახდა ჰონკერის მოადგილე სახელმწიფო საბჭოზე., რამაც მიანიჭა უდიდესი გავლენა და მნიშვნელობა. ამავე დროს, მან შეცვალა პოლ ვერნერი, როგორც არაოფიციალური ნომერ-მეორე ორი კაცი SED-ის ხელმძღვანელობაში, რითაც იგი მეორე ყველაზე ძლიერი ადამიანი გახადა ქვეყანაში. მიუხედავად იმისა, რომ იგი იყო პოლიტბიუროს უმცროსი წევრი,არსებობდა ვარაუდები, რომ ჰონეკერი მას თავის მემკვიდრედ გამოაცხადებდა.
მინი|
გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის ლიდერი
გდრ-ის კომუნისტური მთავრობის წინააღმდეგ გამართული პროტესტის შემდეგ, 1989 წლის 18 ოქტომბერს SED-ის პოლიტბიურომ, ჰონეკერის მოხსნას დაუჭირა მხარი.ე გონ კრენცი აირჩიეს SED -ის ცენტრალური კომიტეტის ახალ გენერალურ მდივნად. კრენცს არ სურდა ამ ადამიანის წინააღმდეგ წასვლა, რომელსაც მან ”ჩემი მინდობილი მამა და პოლიტიკური მასწავლებელი” უწოდა. იგი თავდაპირველად მზად იყო, დალოდებოდა სერიოზულად დაავადებულ ჰონკერს სიკვდილამდე, მაგრამ ოქტომბრისთვის დარწმუნებუნდა, რომ ვითარება ძალიან მძიმე იყო.
მიუხედავად მრავალი პროტესტისა, სახალხო პალატამ კრენცი აირჩია ორივე მთავარ თანამდებობაზე - სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარედ და ეროვნული თავდაცვის საბჭოს თავმჯდომარედ. ყოფილი პოსტი პრეზიდენტის თანამდებობის ტოლფასი იყო, ხოლო ამ უკანასკნელმა პოსტმა კრენცს მიანიჭა ეროვნული სახალხო არმიის მთავარსარდალის წოდება. მხოლოდ მეორედ, სახალხო პალატის ორმოცი წლის ისტორიაში, ხმის მიცემა არ იყო ერთსულოვანი და ერთიანი (პირველი იყო კანონი აბორტის  შესახებ); 26 დეპუტატმა დაუჭირა მხარი და 26-მა თავი შეიკავა.
როგორც ლიდერმა, კრენცმა პირობა დადო, რომ გამოასწორებდა ჰონეკერის რეჟიმის უმძიმეს მხარეებს და გაატარებდა დემოკრატიულ რეფორმებს. იგი გამოვიდა სიტყვით და მიმართა როგორც SED-ის ცენტრალური კომიტეტის დახურულ ჯგუფს, ისე ეროვნულ აუდიტორიასაც როგორც "გენოსენმა" (ამხანაგმა) - ტერმინი, რომელიც მიღებულია SED-ის წევრებისთვის. ჰონეკერმა გადადგომისას კრენცი თავის მემკვიდრედ დაასახელა, საიდანაც კიდევ უფრო მეტად გამოიხატება არადემოკრატიული წინააღმდეგობა. ამ და სხვა მიზეზების გამო, კრენცი თითქმის ისეთივე არასასურველი იყო ხალხისთვის, როგორც ჰონეკერი. ერთი პოპულარული ხუმრობა ვარაუდობს, რომ მათ შორის ერთადერთი განსხვავება ის იყო, რომ კრენცს ჯერ კიდევ აქვს ნაღვლის ბუშტი. მართლაც, ძალაუფლების ხელში ჩაგდებისთანავე, აღმოსავლეთ გერმანელი ათასობით ადამიანი გამოვიდა ქუჩაში მისი გადადგომის მოთხოვნით.
იმ დღესვე, როდესაც მან თანამდებობა დაიკავა, მიიღო საიდუმლო მოხსენება, გერჰარდ შურერისგან, რომელიც მიუთითებდა აღმოსავლეთ გერმანიის ეკონომიკურ კრიზისზე. მან აცნობა, რომ აღმოსავლეთ გერმანიას არ აქვს საკმარისი ფული მასიური უცხოური სესხების გადასახდელად. ეს იყო 123 მილიარდი DM სესხი. მიუხედავად იმისა, რომ კრენცი იყო ნომერ-მეორე ადამიანი ადმინისტრაციაში, ჰონეკერმა ეკონომიკის ჭეშმარიტი მდგომარეობა საიდუმლოდ დატოვა. კრენცი იძულებული გახდა, გაეგზავნა ალექსანდრე შალკ-გოლოდკოვსკი, რათა ეთხოვათ დასავლეთ გერმანიას, რომ მიეცათ მოკლევადიანი სესხი პროცენტის გარეშე.
კრენცი საჯაროდ მსჯელობდა ისეთ რეფორმებზე, როგორიცაა სამოგზაურო შეზღუდვების შემცირება, მან ასევე პირადად ბრძანა, რომ დისიდენტური ჯგუფის ახალი ფორუმის განაცხადზე, რომ დაემტკიცებინათ ორგანიზაციად, უარი ეთქვათ. დიდი ალექსანდრეპლატის დემონსტრაციის წინ, 4 ნოემბერს, მან სტასს უბრძანა, რომ ხელი შეეშალა ხალხისათვის საზღვრის გადაკვეთის რაიმე სახის უნებართვო მცდელობისთვის, ფიზიკური ძალადობით.
7 ნოემბერს, კრენსმა დაამტკიცა პრემიერ-მინისტრის უილიამ სტოფისა და მისი მთელი კაბინეტის გადაყენება, პოლიტბიუროს ორი მესამედით. ამასთან, ცენტრალურმა კომიტეტმა ერთხმად ხელახლა აირჩია კრენცი გენერალური მდივნის პოზიციაზე. ამ ეტაპზე, კრენცი მოვლენებს ვერ აკონტროლებდა.
მიუხედავად რეფორმების დაპირებისა, რეჟიმისადმი საზოგადოების წინააღმდეგობა გრძელდებოდა. ძალისხმევის შეფერხების მცდელობისას, კრენცს ჰქონდა უფლება, განეახლებინა ჩეხოსლოვაკიის საზღვარი, რომელიც დალუქული იყო აღმოსავლეთ გერმანელების გაქცევის თავიდან ასაცილებლად დასავლეთ გერმანიაში. ახლადშექმნილი პოლიტბიურო შეთანხმდა, რომ მინისტრთა საბჭოს დადგენილებით, მიიღებდა დასავლეთში გადასვლის ახალ რეგულაციებს. მინი|ეგონ კრენცი (2007)
ბერლინის კედლის გახსნა
6 ნოემბერს, შინაგან საქმეთა სამინისტრომ გამოაქვეყნა ახალი სამგზავრო რეგულაციების პროექტი. პროექტი მხოლოდ კოსმეტიკური ცვლილებებით გამოირჩეოდა ჰონეკერის ეპოქის წესების პირობებში. მიუხედავად იმისა, რომ სახელმწიფო უწყებებმა უნდა დაადასტურონ განაცხადები "სწრაფად", სინამდვილეში 30 დღე დასჭირდა საზღვარგარეთ განაცხადების დამუშავებას ჩვეულებრივი მოგზაურობის შესახებ, ექვსი თვე კი ემიგრაციის შესახებ. განაცხადების უარყოფა ხდება ჩვეულებრივი მიზეზების გამო (ეროვნული უსაფრთხოება, საზოგადოებრივი წესრიგი, საზოგადოებრივი ჯანმრთელობა, საზოგადოებრივი ზნეობა და ა.შ.), მაგრამ ეს არ იძლევა გარანტიას, რომ საზღვარგარეთ მოგზაურობის მსურველები მიიღებენ წვდომას უცხოურ ვალუტაში.
პროექტი გამოქვეყნდა რამდენიმე დღის შემდეგ. მთავრობამ ჩეხოსლოვაკიაში გამგზავრების უფლება მისცა მოსახლეობას. ამან გამოიწვია ლტოლვილთა ბრბოს შეკრება პრაღაში დასავლეთ გერმანიის საელჩოსთან. განრისხებულმა ჩეხოსლოვაკებმა აღმოსავლეთ გერმანელ კოლეგებს ულტიმატუმი წაუყენეს: თუ ამ საკითხს ერთდროულად არ განიხილავდნენ, პრაღას გადაწყვეტდა აღმოსავლეთ გერმანიისა და ჩეხოსლოვაკიის საზღვრის დალუქვას. 7 ნოემბერს, პოლიტბიუროს სხდომაზე, გადაწყდა, რომ დაუყოვნებლივ ამოქმედდეს სამგზავრო რეგულაციების პროექტი, რომელიც ეხება მუდმივ ემიგრაციას. თავდაპირველად, პოლიტბიუროს მიერ დაგეგმილი იყო საზღვრის შექმნა შირნდინგის მახლობლად, სპეციალურად ამ ემიგრაციისთვის. შინაგან საქმეთა და სტასის ბიუროკრატებმა, რომელთაც ახალი ტექსტის დამზადება ევალებოდათ, დაადგინეს, რომ ეს არ იყო მიზანშეწონილი გადაწყვეტილება და შეიმუშავეს ახალი ტექსტი, რომელიც ეხებოდა ემიგრაციას და დროებით მოგზაურობას. იგი ითვალისწინებდა, რომ აღმოსავლეთ გერმანიის მოქალაქეებს შეეძლოთ უცხოეთში გამგზავრება ნებართვის გარეშე, თუ ისინი დააკმაყოფილებდნენ მოგზაურობის წინა პირობებს.
ახალი ტექსტის წარმოება დასრულდა 9 ნოემბერს. თუმცა, პოლიტბიუროს წარმომადგენელი, აღმოსავლეთ ბერლინის პარტიის ხელმძღვანელი - გიუნტერ შაბოვსკის, არავისთვის უცნობებია, რომ რეგულაციები ძალაში შევიდოდა შემდეგ ნაშუადღევს. ამრიგად, ყოველდღიურ პრესკონფერენციაზე, როდესაც კითხვა დაისვა თუ როდის ამოქმედდებოდა რეგულაციები, შაბოვსკიმ ჩათვალა, რომ ისინი უკვე ამოქმედდა და უპასუხა: "რამდენადაც მე ვიცი - დაუყოვნებლივ, შეფერხებების გარეშე." პრესკონფერენციის ნაწყვეტები აჩვენეს დასავლეთ გერმანიის ტელევიზიით, რომელიც ხელმისაწვდომი იყო აღმოსავლეთ გერმანიის უმეტეს ნაწილში. ამან ბიძგი მისცა ათასობით აღმოსავლეთ ბერლინელის მასობრივ გამოსვლას ბერლინის კედლის ტერიტორიაზე, რომლებიც თვლიდნენ, რომ ეს გადაწყვეტილება ბერლინის კედელზე სასაზღვრო გადასასვლელების გახსნის გადაწყვეტილებას წარმოადგენდა. კრენცმა და დანარჩენმა ხელმძღვანელობამ არ ისურვა ძალის გამოყენების ბრძანენის გაცემა. და ბოლოს, მოუმზადებელი მესაზღვრეები ხალხს დასავლეთ ბერლინში გადასვლის უფლებას აძლევდნენ.
1 დეკემბერს, Volkskammer-მა მნიშვნელოვნად შეცვალა აღმოსავლეთ გერმანიის კონსტიტუცია მისი კომუნისტური ხასიათის განწმენდის მიზნით. აღსანიშნავია, რომ პირველი მუხლი, რომელმაც აღმოსავლეთ გერმანია სოციალისტურ სახელმწიფოდ გამოაცხადა სედ-ის ხელმძღვანელობით, ჩაიშალა. ორი დღის შემდეგ, მთლიანი პოლიტბიურო და ცენტრალური კომიტეტი, მათ შორის კრენციც, გადადგა და სამუშაო კომიტეტმა აიღო პარტიის ხელმძღვანელობა. 1989 წლის 6 დეკემბერს, კრენცმა თანამდებობა დატოვა. 1990 წელს, აღმოსავლეთ გერმანიის პირველი თავისუფალი არჩევნების წინ, რეაბილიტაციის მცდელობაში, SED– ის მემკვიდრე ორგანიზაციამ, დემოკრატიული სოციალიზმის პარტიამ, გააძევა კრენცი და კომუნისტური რეჟიმის რამდენიმე სხვა ყოფილი ლიდერი.
სასამართლო პროცესი და პატიმრობა
1997 წელს, კრენცს მიესაჯა ექვსწელნახევრიანი პატიმრობა ცივი ომში ჩადენილი დანაშაულისთვის, კერძოდ, ოთხი გერმანელის მკვლელობისთვის, რომლებიც ცდილობდნენ აღმოსავლეთ გერმანიიდან გაქცევას ბერლინის კედლის მეშვეობით. მას ასევე ბრალი წაუყენეს არჩევნების გაყალბებაში, სხვა სისხლის სამართლის დანაშაულებთან ერთად.
კრენცმა გაასაჩივრა და განაცხადა, რომ ახლად გაერთიანებული გერმანიის სახელმწიფოს სამართლებრივი ჩარჩო არ ეხება ყოფილ გდრ-ში მომხდარ მოვლენებს. კრენცი ასევე ამტკიცებდა, რომ GDR- ს ყოფილი ჩინოვნიკების დევნა წარმოადგენდა დასავლეთ გერმანიის კანცლერის, ჰელმუტ კოლისა და საბჭოთა პრეზიდენტ, მიხაილ გორბაჩოვის მოლაპარაკებების დროს პირად ხელშეკრულებას, რამაც გამოიწვია გერმანიის გაერთიანება. ამის მიუხედავად, ვერდიქტი 1999 წელს იქნა მიღებული. კრენცმა განაცხადა, რომ მისი განაჩენი ”გამარჯვებულის სამართლიანობაა”.
კრენცმა სასჯელის მოხდა ჰაკენფელდის ციხეში, ამის შემდეგ მალევე დაიწყო. კრენცის განცხადება ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში GDR-ს სისხლის სამართლის კანონმდებლობის ბოროტად გამოყენების თობაზე დიდ პალატამდე მივიდა, მაგრამ იგი 2001 წელს უარყოფილი იქნა.
იგი ციხიდან გაათავისუფლეს 2003 წლის დეკემბერში.
აზერბაიჯანის ანტიკორუფციული აკადემია
აზერბაიჯანის ანტიკორუფციული აკადემია (Azərbaycan Anti-Korrupsiya Akademiyası; AzACA, AzAKA) — არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელიც შეიქმნა 2016 წლის თებერვალში. მისი ძირითადი მიზანია კორუფციის აღკვეთის პროცესში განათლების როლისა და შესაძლებლობების გამოყენება, საზოგადოების ცნობიერების ამაღლება ანტიკორუფციული ბრძოლის შესახებ, პროფესიული დონის დისკუსიისა და კვლევის საერთო პლატფორმის შექმნა და ჯანსაღი ანტიკორუფციული გარემოს ჩამოყალიბების ხელშეწყობა. ორგანიზაცია შეიქმნა აზერბაიჯანის მოქალაქეების, მათ შორის სტუდენტებისა და საერთაშორისო ანტიკორუფციული აკადემიის მმართველი ორგანოების აზერბაიჯანელი წარმომადგენლების ინიციატივით. შტაბ-ბინა მდებარეობს ავსტრიაში.
ეგონ კრენცი
სასამართლო პროცესი და პატიმრობა
SED-ის სხვა მაღალი რანგის ყოფილი წევრებისაგან განსხვავებით, როგორებიცაა გიუნტერ შაბოვსკი და გიუნტერ კლეიბერი, კრენცი კვლავ იცავს ყოფილ აღმოსავლეთ გერმანიას და ამტკიცებს, რომ მას არ შეუცვლია თავისი პოლიტიკური შეხედულებები.
აზერბაიჯანის ანტიკორუფციული აკადემია
გახსნა
არასამთავრობო ორგანიზაცია შეიქმნა 2016 წლის თებერვალში. 14 მაისს გაიმართა აკადემიის პრეზენტაცია, რომლის ფარგლებშიც გაიმართა დისკუსია თემაზე „განათლების როლი კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლაში“. 24 ივლისს საფრანგეთის ეროვნულ ადმინისტრაციულ სკოლაში აზერბაიჯანის ანტიკორუფციული აკადემიის პრეზენტაცია გამართა. აზერბაიჯანის წარმომადგენლებთან ერთად ღონისძიებაში მონაწილეობდნენ ალჟირის, მაროკოს, უკრაინის, ჯიბუტის, ეგვიპტეს, ნიგერიის, ბრაზილიის, მადაგასკარისა და სხვა უცხო ქვეყნის წარმომადგენლები და საჯარო მოხელეები.
ეგონ კრენცი
სქოლიო
კატეგორია:ბიოგრაფია კატეგორია:დაბადებული 19 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:ლიდერობა კატეგორია:პროფესიები კატეგორია:რესპუბლიკანიზმი კატეგორია:გერმანია კატეგორია:გერმანიის ისტორია კატეგორია:ბერლინის ისტორია კატეგორია:ბერლინი კატეგორია:ჩეხოსლოვაკია კატეგორია:ცივი ომი კატეგორია:პრობლემები კატეგორია:სასამართლოები კატეგორია:სასჯელები
აზერბაიჯანის ანტიკორუფციული აკადემია
საქმიანობა
არასამთავრობო ორგანიზაციის საქმიანობა მოიცავს:
ფინანსირება და თანამშრომლობა
აკადემია ფუნქციონირებს პარტნიორების მხარდაჭერის საფუძველზე. პროგრამები იმართება ნებაყოფლობითი ინიციატივით, პარტნიორების, ინდივიდუალური პროექტების, შემოწირულობების და ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე. აკადემიის ერთ-ერთი მთავარი პარტნიორია მომსახურება “ASAN” და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კომისია კორუფციასთან ბრძოლის შესახებ. AzAKA ასევე აქტიურად თანამშრომლობს ისეთ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან, რომლებიც სპეციალიზირდებიან ანტიკორუფციულ ბრძოლაში —  Transparency International, Open Government Partnership Dialogue Platform, Network of NGOs.
სწავლება
პრაქტიკული ანტიკორუფციული სწავლება არის ტრენინგები, სადაც ატარებენ პრაქტიკულ გაკვეთილებს, ფსიქოლოგიურ ტესტებს, დებატებს, ასწავლიან კორუფციის ტიპებსა და მიზეზებს, კორუფციის ნეგატიურ გავლენას საზოგადოებაზე, კორუფციიას აღმოფხვრის მეთოდებსა და სხვა.
2016 წლის 28 მაისს ანტიკორუფციულმა აკადემიამ ჩაატარა პირველი სწავლება, რომლის ფარგლებში განხილულ იქნა ისეთი მსხვილი შემთხვევები, როგორიცაა Ford Pinto .
საზაფხულო სკოლა 2016
ზაფხულის სკოლის მიზანი კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლაში ახალგაზრდების ცნობიერების ამაღლება იყო. პირველი საზაფხულო სკოლა ორგანიზებული იყო ანტიკორუფციულ საქმიანობაში დაინტერესებული პირებისთვის და გაიმართა ბაქოში 25-28 აგვისტოს. მასში მონაწილეობას იღებდა 35 მონაწილე ქვეყნის სხვადასხვა რეგიონიდან, რომლებიც არჩეულნი იყვნენ კონკურსის საფუძველზე. საზაფხულო სკოლის პროგრამაში შედიოდა კორუფციის იურიდიული, ეკონომიკური, სოციალური და ფსიქოლოგიური მხარეები, კორუფციასთან ბრძოლის გზები, სამოქალაქო პოზიცია, უფლებები და მოვალეობები ანტიკორუფციულ ბრძოლაში, მედიის საშუალებით საზოგადოების ინფორმირება და ასევე პრაქტიკული დავალებები.
საზაფხულო სკოლა 2017
2017 წელს საზაფხულო სკოლა 8-12 აგვისტოს გაიმართა კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლის მიზნით აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კომისიის მხარდაჭერით. სკოლის ფარგლებში სწავლება ჩატარდა თემაზე „ეთიკა“და „კორუფციის კრიმინალიზაცია“, ჩატარდა პრეზენტაცია „კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლის 10 წლის წარმატება: აზერბაიჯანის გამოცდილება“.
სქოლიო
კატეგორია:კორუფციასთან ბრძოლის ორგანიზაციები კატეგორია:არასამთავრობო ორგანიზაციები კატეგორია:აზერბაიჯანი
დენის მანი
დენის მანი (Dennis Man; დ. 26 აგვისტო, 1997) — რუმინელი ფეხბურთელი. თამაშობს რუმინულ „სტიაუა“-სა და რუმინეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში
კარიერა
ახალგაზრდული კარიერა დაიწყო საფეხბურთო კლუბ „ატლეტიკო არადში“ 2005 წელს, ხოლო პროფესიონალური — 2015 წელს „უტა არადში“. მისი კარიერული დებიუტი შედგა „უტას“ რიგებში „გაზ მეტიან მედიაშის“ წინააღმდეგ 2015 წლის 29 აგვისტოს, 17 წლის ასაკში, მისი გუნდი დამარცხდა ანგარიშით 1–2.
სანაკრებო კარიერა
მისი სანაკრებო დებიუტი შედგა შვედეთის წინააღმდეგ. იგი შევიდა შეცვლაზე მატჩის 87-ე წუთზე, რუმინეთმა გაიმარჯვა ანგარიშით 1–0.
კარიერული სტატისტიკა
სანაკრებო:
პირადი ცხოვრება
მისი მამა კრისტიან მანი არის საფეხბურთო მწვრთნელი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 26 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1998 კატეგორია:რუმინელი ფეხბურთელები კატეგორია:უტას ფეხბურთელები კატეგორია:სტიაუას ფეხბურთელები კატეგორია:რუმინეთის ნაკრების ფეხბურთელები
სომხეთის საფეხბურთო სუპერთასი
სუპერთასი თამაშდება 1996 წლიდან. გათამაშების ისტორიაში, ყველაზე წარმატებული კლუბია ერევნის „პიუნიკი“, რომელმაც 9-ჯერ მოიგო ტიტული. მოქმედი გამარჯვებულია ერევნის „ალაშკერტი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის ფეხბურთი კატეგორია:სომხეთის საფეხბურთო ტურნირები კატეგორია:ეროვნული საფეხბურთო სუპერთასები
ვლადიმერ მაჭავარიანი
ვლადიმერ გიორგის ძე მაჭავარიანი (დ. 6 აგვისტო, 1906, ბათუმი — გ. 6 იანვარი, 1986, თბილისი) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, პუბლიცისტი.
ბიოგრაფია
პირველდაწყებითი განათლება ხაშურის სარკინიგზო სკოლაში მიიღო, შემდეგ კი თბილისის პირველ შრომის სკოლაში სწავლობდა. სრულიად ახალგაზრდა ჩაება საზოგადოებრივ საქმიანობაში. მოგვიანებით, 1931 წელს, დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტი, შემდეგ ასპირანტურა, მაგრამ საზოგადოებრივ საქმიანობას არ ჩამოშორებია. 1928 წელს ტუვაში ჩაატარა რევოლუციური ახალგაზრდბის ყრილობა. შემდეგ მონღოლეთშია, იქედან გადავიდა ტიბეტში. იმავე წლის ბოლოს მოსკოვში გამოქვეყნდა მისი პირველი წიგნი „ტანა-ტუვა“.
1929 წელს იგი ბელგიაში როგორც ახალგაზრდობის კომუნისტური ინტერნაციონალიზმის აქტიური წევრი დააპატიმრეს. გათავისუფლების შემდეგ თავი შეაფარა ლუქსემბურგსა და ბერლინს. 1930 წელს დაბრუნდა სამშობლოში და მუშაობდა საქართველოს კომკავშირის ცენტრალური კომიტეტის აგიტაციის განყოფილების გამგის მოადგილედ, შემდეგ ახალგაზრდობის კომუნისტური ინტერნაციონალის ახლო აღმოსავლეთის განყოფილების გამგე იყო, პარტიის თბილისის კომიტეტის აგიტმასობრივი განყოფილების გამგე, ხელოვნების საქმეთა სამმართველოს უროსის მოადგილე, ენის, ისტორიისა და მატერიალური კულტურის ინსტიტუტის სწავლული მდივანი, დირექტორის მოადგილე, ჟურნალ „დროშის“ რედაქტორი, თბილისის ილია ჭავჭავაძის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტის რექტორი, საქართველოს განათლების მინისტრის პირველი მოადგილე, კინოსტუდიის დირექტორი და სხვა.
ომის დაწყებისთანავე მოხალისედ წავიდა ფრონტზე, სადაც რედაქტორობდა ქართულ საფრონტო გაზეთებს.
ლიტერატურული მოღვაწეობა ვლადიმერ მაჭავარიანმა 1924 წელს დაიწყო. ცნობილია მისი ნაშრომები ლიტერატური თეორიაში. მწერლის კალამს ეკუთვნის აგრეთვე საინტერესო წერილები და გამოსავლები ცნობილ ქართველ მოღვაწეებზე: კოტე მარჯანიშვილზე, შალვა დადიანზე, ანა კალანდაძეზე და სხვაზე. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ლიტერატურათმცოდნეები კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები კატეგორია:დაბადებული 6 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1906 კატეგორია:გარდაცვლილი  6 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1986 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები ვლადიმერ
წყალყინისანი
წყალყინისანი — ორი კოშკი, რომლებიც 1045 წელს ბაგრატ IV-მ თბილისის მთავარი ციხესიმაგრის დარიჯელის აღების შემდეგ დაიკავა. იხსენიებს „მატიანე ქართლისა“.
ამ ადგილის მოძებნა, ისევე როგორც დარიჯელის ციხის მოძებნა, შეუძლებელია. მემატიანე ამ კოშკებს მოიხსენიებს კალას ციხის და თაბორის ციხის გვერდით, რაც ამ კოშკების მნიშვნელოვნობაზე მიგვანიშნებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ციხესიმაგრეები
ჩუგუნლუ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შამქორის რაიონის სოფლები
პროგრესული როკის ქრონოლოგია (1990–1999)
აქ წარმოდგენილია 1990 - 1999 წლების მოვლენები პროგრესული როკის ჟანრში და მის ქვეჟანრებში. მოცემულ სიაში შეტანილია ამ ათწლეულის მუსიკოსები, ალბომები და მოვლენები.
სარჩევი
1990 - 1991 - 1992 - 1993 - 1994 - 1995 - 1996 - 1997 - 1998 - 1999
ლიტერატურა
კატეგორია:პროგრესული როკი კატეგორია:1990-იანები მუსიკაში
სამხრეთი ზამბოანგა
სამხრეთი ზამბოანგა (ტაგ: Hilagang Zamboanga; სებ: Amihanang Zamboanga) — პროვინცია ფილიპინებში, ზამბოანგის ნახევარკუნძულის რეგიონში, მინდანაოში. პროვინციის დედაქალაქია პაგადიანი. გეოგრაფიულად ქალაქი ზამბოანგა პროვინციის შემადგენლობაში შედის, მაგრამ მისგან დამოუკიდებლად იმართება. პროვინციას ჩრდილოეთიდან ჩრდილოეთი ზამბოანგა ესაზღვრება, დასავლეთიდან — ზამბოანგა-სიბუგაი, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — აღმოსავლეთი მისამისი, ხოლო აღმოსავლეთიდან — ჩრდილოეთი ლანაო. პროვინციის სამხრეთით მოროს ყურე მდებარეობს.
ეტიმოლოგია
ზამბოანგა ტერმინის samboangan (ასევე გამოითქმება როგორც sambuangan; ხოლო სუბანურ ენაზე როგორც — sembwangan) ესპანიზირებული ფორმაა, რაც „დასამაგრებელ ადგილს“ ნიშნავს. ტერმინის ფუძეა სიტყვა samboang („დასამაგრებელი ბოძი“). თავდაპირველად ქალაქი ზამბოანგა სამბოანგანად იწოდებოდა, საიდანაც მთელმა ნახევარკუნძულმა მიიღო სახელი. სამბოანგანი კარგადაა დამოწმებული ესპანელი, ბრიტანელი, ფრანგი,  გერმანელი და ამერიკელი ისტორიკოსების ჩანაწერებში ჯერ კიდევ XVII საუკუნიდან.
ერთი ვერსიით, ზამბოანგის სახელწოდება დაკავშირებულია ინდონეზიურ სიტყვასთან jambangan („ქვაბს“ ან „ჯამს“ აღნიშნავს), რომლის მიხედვითაც ზზამბოანგის ეთნიკური ჯგუფები მალაიური წარმოშობის არიან. თუმცა ეს ვერსია 1960-იან წლებამდე არცერთ ისტორიულ წყაროში გვხვდება.
ისტორია
1952 წლის 6 ივნისს მიღებული 711-ე რესპუბლიკური აქტის მიხედვით ზამბოანგის პროვინცია ორ დამოუკიდებელ პროვინციად: ჩრდილოეთ და სამხრეთ ზამბოანგად გაიყო. სამხრეთ ზამბოანგა ფილიპინების 52-ე პროვინცია იყო და თავდაპირველად 11 ქალაქს მოიცავდა, რომლებიც შემდეგ 42 მუნიციპალიტეტად და ერთ ქლაქად, პაგადიანად დაიყო.
2001 წლის თებერვალში სამხრეთ ზამბოანგის პროვინციაში ტერიტორიული ცვლილებები მოხდა. მისმა მოსახლეობამ ახალი პროვინციის შექმნას დაუჭირა მხარი, რის შედეგადაც ზამბოანგა-სიბუგაი შეიქმნა.
გეოგრაფია
სამხრეთ ზამბოანგის ფართობი 4 499.46 კმ²-ია. იგი დასავლეთ მინდანაოში, ზამბოანგის ნახევარკუნძულის სამხრეთ ნაწილში მდებარეობს. პროვინცია აღმოსავლეთის 122° 30"" გრძედსა და ჩრდილოეთის 7° 15"" განედს შორისაა მოქცეული. ქალაქ ზამბოანგის ჩათვლით პროვინციის ფართობი 5 914.16 კმ²-ია. პროვინციის ჩრდილოეთით ჩრდილოეთი ზამბოანგა მდებარეობს, დასავლეთით — ზამბოანგა-სიბუგაი, ჩრდილო-აღმოსავლეთით — აღმოსავლეთი მისამისი, აღმოსავლეთით — ჩრდილოეთი ლანაო, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ილანის ყურე, ხოლო სამხრეთით — მოროს ყურე.
ტოპოგრაფია
პროვინციის სანაპირო დაბლობები სამხრეთიდან დასავლეთით კიდევ უფრო ფართოვდება ბაგანიანის ნახევარკუნძულამდე. IX რეგიონის უგრძესი მდინარე სიბუგაი სამხრეთ ზამბოანგის მთებში იღებს სათავეს და სიბუგეს ყურეში (ამჟამად ზამბოანგა-სიბუგაის შემადგენლობაშია) ჩაედინება. პროვინციის მდინარეებს შორის აღსანიშნავია: კუმალარანგი, დინასი და სალუგი.
კლიმატი
პროვინციის საშუალო წლიური ნალექიანობის მაჩვენებელი 1 599-დან 3 500 მმ-დეა. ჰავა მთელი წლის მანძილზე თბილია — 22 to 35 °C (72 to 95 °F).
დემოგრაფია
პროვინციის მოსახლეობისთვის სალაპარაკო ენა სებუანურია, ხოლო ქალაქ ზამბოანგაში უმრავლესობა ჩავაკანურ ენაზე საუბრობს. მოსახლეობის დიდ ნაწილს ტაგალური და ინგლისური ენები ესმის. უმცირესობის ენებს შორისაა სუბანენური, საუსუგის, მარანაოს და ირანუნის ენები.
მმართველობა
პროვინციის აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაური გუბერნატორია. საკანონმდებლო ორგანოს პროვინციული საბჭო (Sangguniang Panlalawigan) წარმოადგენს, რომელსაც ვიცე-გუბერნატორი ხელმძღვანელობს, რომელიც გუბერნატორის დროებითი ვაკანსიის დროს აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაურის უფლებამოსილებასაც ასრულებს. მერი, ვიცე-მერი და პროვინციული საბჭო სამი წლის ვადით აირჩევა და ზედიზედ სამჯერ შეიძლება იქნენ არჩეული. პროვინციის ამჟამინდელი გუბერნატორი ვიქტორ იუა, ხოლო ვიცე-გუბერნატორი — როსელერ არიოსა.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთი ზამბოანგა კატეგორია:ფილიპინების პროვინციები კატეგორია:ზამბოანგის ნახევარკუნძული კატეგორია:1952 წელს დაარსებული ქვეყნები და ტერიტორიები
რელიგიურობის ინსტიტუტი ფსიქიატრიასა და ფსიქოთერაპიაში
რელიგიურობის ინსტიტუტი ფსიქიატრიასა და ფსიქოთერაპიაში (Das Institut für Religiosität in Psychiatrie und Psychotherapie, ხოლო შემოკლებით RPP-Institut) ინტერდისცპლინური და ინტერრელიგიური ინსტიტუტი ავსტრიაში, რომლის მთავარი ოფისი ქ. ვენაში მდებარეობს.
რელიგიურობის ინსტიტუტი ფსიქიატრიასა და ფსიქოთერაპიაში მიზნად ისახავს სამეცნიერო დიალოგის მეშვეობით ფსიქიატრიის, ფსიქოლოგიისა და ფსიქოთერაპიის მიღეწვების გააცნოს ფილოსოფიის, თეოლოგიისა და რელიათმცოდნეობის დარგების მკვლევართ.
ორგანიზაცია
რელიგიურობის ინსტიტუტი ფსიქიატრიასა და ფსიქოთერაპიაში, ხოლო შემოკლებით ერპეპე-ინსტიტუტის დამფუძნებელია ამავე სახელწოდების მქონე კავშირი, რომელიც შეიქმნა 2007 წელს ქ. გრაცში დაწყებულ რიგ კონგრესთა მუშაობის საფუძველზე და მის სამართალმემკვიდრედ ითვლება.
ინსტიტუტის დამაარსებლები არიან ფსიქიატრი რაფაელ მარია ბონელი და აწ გარდაცვლილი ავსტრიელი სწავლულები, ფსიქოანალიტიკოსი ვალტერ პირინგერი (გარდ. 2020 წ.) და თეოლოგი ბერნდ ობენდორფერი (გარდ. 2020 წ.).
რესურსი ინტერნეტში
კატეგორია:ფსიქოთერაპია კატეგორია:ფსიქოლოგია კატეგორია:ფილოსოფია კატეგორია:რელიგია კატეგორია:რელიგიათმცოდნეობა კატეგორია:ვენის ინსტიტუტები
Milk and Honey (ალბომი)
Milk and Honey — ჯონ ლენონის და იოკო ონოს ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1984 წელს. იგი არის ლენონის მიერ ჩაწერილი მერვე და უკანასკნელი სტუდიური ალბომი და პირველი სტუდიური ალბომი, გამოცემული მისი გარდაცვალების შემდეგ. ალბომი შედგენილი იქნა იოკოს მიერ, Geffen Records-ის დახმარებით.
ჩინარლი (შამქორის რაიონი)
ჩინარლი (Çinarlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, განჯა-ყაზახის რეგიონის  შამქორის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შამქორის რაიონის სოფლები
ლულაია
ლულაია — ასურეთის მეფე. ლულაია სამეფო ტახტზე ბაზაიას შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 1621 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 1616 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე კიდინ-ნინუა ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
პეკინის გამზირი
პეკინის აღმართი
პეკინის აღმართი — აღმართი თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო). მდებარეობდა პეკინის ქუჩასა და იყალთოს შესახვევს შორის. ყოფილი კონსტანტინე გამსახურდიას აღმართი. ამჟამად აღარ არსებობს, ჩაიკარგა ახალ განაშენიანებაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საბურთალოს რაიონის ქუჩები
ანდრეას კაპელანი
ანდრეას კაპელანი (Andreas Capellanus, Andrew the Chaplain, André le Chapelain) — მე-12 საუკუნის ავტორი, საფრანგეთის სამეფო კართან დაახლოებული პირი. ავტორია შუა საუკუნეების ეთიკური თხზულებისა: „De Amore“ („სიყვარულის შესახებ“), ან უფრო ვრცელი სახელწოდებით: „De Arte Honeste Amandi“ („რაინდული სიყვარულის ხელოვნება“). ანდრეას კაპელანის ცხოვრების შესახებ მხოლოდ ის არის ცნობილი, რომ წარმოშობით სავარაუდოდ საფრანგეთიდან იყო და მსახურობდა საფრანგეთის სამეფო კარზე.
შემოქმედება
ეთიკური თხზულება „De Amore“ სავარაუდოდ 1186–1190 წლებშია შექმნილი ელეონორ აკვიტანიელისა და საფრანგეთის მეფე ლუი VII-ის ქალიშვილის, მარიამ შამპანელის, მოთხოვნით. მასში მოცემულია კურტუაზული სიყვარულის ძირითადი ასპექტები და განხილულია რამდენიმე ძირითადი საკითხი, რომლებიც რაინდული სიყვარულის მოთხოვნებს, პარტნიორულ ურთიერთობასა და სექსუალურ კავშირს ეხება.
„De Amore“ შედგება სამი წიგნისაგან. პირველ წიგნში მოცემულია სიყვარულის ეტიმოლოგია და განმარტება, რაც აკადემიური ლექციის სტილშია გადმოცემული. მეორე წიგნში სხვადასხვა სოციალური ჯგუფის წარმომადგენლებს შორის მიმდინარეობს დიალოგი და განხილულია საკითხი, თუ როგორ მიმდინარეობს სასიყვარულო პროცესი სხვადსახვა სოციალური ჯგუფის წარმომადგენლებს შორის. მესამე წიგნში განხილულია კურტუაზული სიყვარულის ძირითადი თავისებურებები.
ანდრეას კაპელანი შუა საუკუნეების ერთ-ერთ ყველაზე დიდ მორალისტადაა აღიარებული, თუმცა ამის საწინააღმდეგოდ მისთვის სიყვარულის კეთილშობილური ფორმაა ადიულტერი და არა — ოჯახური იდილია. კაპელანისთვის ცოლქმრული სიყვარული არ შეიძლება ჭეშმარიტი იყოს იქიდან გამომდინარე, რომ იგი მოიცავს მოვალეობისა და აუცილებლობის ელემენტებს: „სიყვარული, რომელიც ყოველივე მშვენიერისა და საუკეთესოს წყაროა, ამავე დროს, არის მანდილოსნის მიერ გაცემული ჯილდოც. მაგრამ მხოლოდ საუკეთესოთა საუკეთესოს ძალუძს ჯილდოს გაცემა. ცოლი კი არ არის და არც შეიძლება იყოს საუკეთესო. ქალს მხოლოდ მაშინ შეუძლია გახდეს სიყვარულისა და სილამაზის დედოფალი, თუკი სხვისი ცოლია. როგორ შეძლებს მანდილოსანი, რომლის ძირითად მოვალეობასაც ქმრის მორჩილება შეადგენს, გახდენს midons, ანუ ყველა რაინდული ორთაბრძოლისა თუ საგმირო საქმის შთამაგონებელი არსება?“
ამავე თხზულებაში ანდრეასი საუბრობს ჭეშმარიტი სიყვარულისა და ავხორცობის ურთიერთმიმართების შესახებ. მისთვის სიყვარული ამაღლებული ფორმაა, რომელშიც შედის ღვთისმოშიშებისა და უბიწოებისადმი მოწიწების ელემენტები: „ზოგიერთი უგუნური თავს იწონებს სატრფოს წინაშე ეკლესიის უგულებელყოფით. ამგვარი პიროვნება უძლურია შეიგრძნოს სიყვარულის მაცოცხლებელი ძალა“.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:ფრანგი ესეისტები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი ესეისტები კატეგორია:XII საუკუნის ფრანგი მწერლები
აბაკი (არქიტექტურა)
მინი|აბაკი აბაკი (abacus — „დაფა“) — არქიტექტურაში, სვეტის ან პილასტრის კაპიტელის ზედა ფილა. კლასიკური არქიტექტურული ორდერების აბაკი ჩვეულებრივ კვადრატული ფორმისაა და აქვს სწორი (დორიული, იონიური ორდერი) ან მრუდხაზოვანი ნაპირები (კორინთული ორდერი). ქართულ ხუროთმოძღვრებაში აბაკი ხშირად მოჩუქურთმებულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:არქიტექტურული ელემენტები
რუსეთის ეროვნული ბიბლიოთეკა
thumb|200პქ|ხედი ბიბლიოთეკის ძველ შენობაზე, 2008 წელი რუსეთის ეროვნული ბიბლიოთეკა (Российская национальная библиотека, 1917 წლამდე — იმპერატორის საჯარო ბიბლიოთეკა, 1925 წლამდე — რუსეთის საჯარო ბიბლიოთეკა, 1992 წლამდე — სახელმწიფო საჯარო ბიბლიოთეკა) — ერთ-ერთი პირველი საჯარო ბიბლიოთეკა აღმოსავლეთ ევროპაში, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში. რუსეთის პრეზიდენტის ბრძანების თანახმად, წარმოადგენს განსაკუთრებით ძვირფას ნაციონალური მემკვიდრეობის ძეგლსა და რუსი ხალხის ისტორიულ-კულტურულ საგანძურს. მსოფლიოს ერთ-ერთი უდიდესი ბიბლიოთეკა.
ბიბლიოთეკა აშენდა ეკატერინე II-ის ბრძანებით 1795 წლის 16 (27) მაისს. რუსეთის ეროვნული ბიბლიოთეკა უძველესი საჯარო და პირველი ეროვნული ბიბლიოთეკაა რუსეთში, მის ფონდში ინახება 36 მილიონამდე ექსპონატი. წარმოადგენს საერთორუსულ საინფორმაციო, სამეცნიერო-კვლევით და კულტურულ ცენტრს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ეროვნული ბიბლიოთეკა კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ბიბლიოთეკები
ტანგი ნიანზუ
ტანგი-ოსტინ ნიანზუ კუასი (დ. 7 ივნისი, 2002) — ფრანგი ფეხბურთელი. მიუნხენის „ბაიერნის“ ფეხბურთელი. თამაშობს ცენტრალური მცველის პოზიციაზე. ნათამაშები აქვს საფრანგეთის სამ ასაკობრივ ნაკრებში (16, 17 და 18 წლამდელთა).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 2002 კატეგორია:პარი სენ-ჟერმენის ფეხბურთელები კატეგორია:მიუნხენის ბაიერნის ფეხბურთელები კატეგორია:ფრანგი ფეხბურთელები
ალბერტო ბიგონი
ალბერტო ბიგონი (Alberto Bigon; დ. 31 ოქტომბერი, 1947) — იტალიელი ფეხბურთელი და მწვრთნელი. თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე.
ყირაყლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ყირაყლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ალბერტო ბიგონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:დაბადებული 31 ოქტომბერი კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია B-ს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია C-ს ფეხბურთელები კატეგორია:ნაპოლის ფეხბურთელები კატეგორია:პადოვის ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:ლაციოს ფეხბურთელები კატეგორია:ვიჩენცის ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:სერია A-ს მწვრთნელები კატეგორია:ჩეზენის მწვრთნელები კატეგორია:ნაპოლის მწვრთნელები კატეგორია:ასკოლის მწვრთნელები კატეგორია:ოლიმპიაკოსის მწვრთნელები კატეგორია:პერუჯის მწვრთნელები
კორეის შრომის პარტია
კორეის შრომის პარტია (კშპ;, ჩოსონ როდონდან) — მმართველი პარტია კორეის სახალხო-დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. კშპ კსდრ-ის მმართველი პარტიაა დამოუკიდებლობის გამოცხადების მომენტიდან. მის ხელმძღვანელობაში იდგა კიმ დუ ბონი, კიმ ირ სენი (1949-1994 წწ.), კიმ ჩენ ირი (1994-2011 წწ.) და უკანასკნელის შვილი, კიმ ჩენ ინი (2012-დღემდე). კშპ — მმართველი პარტიაა ქვეყანაში (ქვეყანაში ასევე მოქმედებს სოციალურ-დემოკრატიული კორეის პარტია და ზეციური გზის ახალგაზრდა მეგობრების პარტია, რომლებმაც აღირეს კშპ მმართველ პარტიად). პარტიის იდეალოგია ემყარება ჩუჩხე იდეალოგიის კონცეპციას.
კორეის შრომის პარტიის დაფუძნების თარიღად ითვლება 1945 წლის 10 ოქტომბერი. ამ დღეს კორეელმა კომუნისტებმა აღადგინეს კორეის კომუნისტური პარტია. ეს თარიღი კსდრ-ის სახელმწიფო დღესასწაულია — კორეის შრომის პარტიის დაფუძნების დღე.
პარტიის ემბლემა
thumb|პარტიის დროშა კორეის შრომის პარტიის მხრივ ემბლემა წარმოადგენს ნამგალს, უროს და ფუნჯს — როემელიც აღნიშნავს გლეხებს, მუშათა კლასსა და ინტელიგენციას.
ტრადიციულ მსოფლიო პარტიებს შორის ნამგალსა და უროს კიმ ირ სენის რეკომენდაციით დამატებული იყო ფუნჯი. კიმ ერ სენმა აღწერა გამოსახულების მიჩნევის მეთოდები: ურო მომუშავე კლასის აღმნიშვნელი სიმბოლოა, გლეხი — ნამგალის სახით, ხოლო ინტელიგენცია - კალმითა და ფუნჯით (რაც უფრო კორეულ ტრადიციებს ეხება).
მხატვრებმა შექმნეს ემბლემის პროექტი, სადაც ურო, ნამგალი და ფუნჯი ბოლოებით ეხებოდა ერთმანეთს და თავის მხრივ ქმნიდა გაშლილ მარაოს. კსდრ-ის საელჩოს გამოცხადებით, კიმ ირ სენი პირადად იღებდა ემბლემის შექმნაში მონაწილეობას: მან შესთავაზა გადაეკვეთათ ინსტრუმენტთა სახელურები და შექმნა მათი მიმდინარეობა.
ჩრდილოეთ კორეის შრომის პარტია
left|thumb|200px 1946 წლის 29 ივლისს ახალი სახალხო პარტიისა და კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ერთობლივ პლენუმზე სამხრეთ კორეაში ოფიციალურად იყო გამოცხადებული და მიიღებული შესაბამისი განაცხადი. შემდეგი თვის განმავლობაში ჩაატარეს პროვინციული, საოლქო, საქალაქო პარტიული ორგანიზაციების შერწყმა. 1946 წელს 28-30 აგვისტოს ფხენიანში ჩატარდა გაერთიანებული პარტიის პირველი ყრილობა, რომელმაც მიიღო სახელწოდება ჩრდილოეთ კორეის შრომის პარტია (ჩკშპ). პარტიის ლიდერად აირჩიეს კიმ დუ ბონი.
სამხრეთ კორეის შრომის პარტია
thumb|270px| პარტიის დამფუძნებლის [[კიმ ირ სენის მონუმენტი ფენიანის ცენრალურ ქუჩაზე]] სამხრეთ კორეის შრომის პარტია (남조선로동당) დაარსდა 1946 წლის 23 ნოემბერს, კომუნისტური, სამხრეთ კორეის ახალი სახალხო (დაფუძნებული 1946 წლის 1 მარტს სეულში იანანის კომუნისტის ჰან ბინის მიერ როგორც ახალი სახალხო პარტიის განყოფილება) და სამრეთ კორეის სახალხო პარტიის ნაწილთა შერწყმის შემდეგ. პარტიის ხელმძღვანელი გახდა პარკ ჰონ იონი. პარტია არალეგალურად მოქმედებდა, თუმცა შეძლო შეექმნა ქსელი მთელ სამხრეთ კორეაზე. მარტიის მონაწილეთა რაოდენობა 360 000 ადამიანს მიაღწია.
მას შემდეგ, რაც 1946 წლის 7 სექტემბერს ამერიკელმა მებრძოლეებმა გასცეს ბრძანება პარტიის ლიდერების დაკავების შესახებ, პარტიული ხელმძღვანებლობის დიდი ნაწილი 1946-1947 წელს ჩრდილოეთში გადავიდა. 1946-1949 წლებში სამხრეთ კორეული პარტიული ორგანიზაციების ქსელი ჩრდილოეთ კორეის ტერიტორიაზე ჩრდილოკორეულთან პარალელურად, თამაშობდა როლს სამხრეთკორეული მოწისქვეშა უკანა ბაზაზე.
პარტია გამოვიდა ცალკე სამხრეთ კორეული სახელმწიფოს შექმნის გეგმების წინააღმდეგ. 1948 წლის თებერვალ-მარტში სკშპ-მ ორგანიზება გაუკეთა ერთობლივ გაფიცვას სამხრეთ კორეის გამოყოფის წინააღმდეგ. აჯანყების დახშობის დროს კუნძულის ათასობით მოსახლე დაშავდა.
კორეის შრომის პარტიის გაერთიანება
1949 წლის ივნისში ორივე პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პლენუმის გადაწყვეტილებით გაერთიანდა სკშპ და მიიღო სახელწოდება კორეის შრომის პარტია (კშპ). კშპ-ს პოლიტბიუროში 1949 წლის დაჯგუფებაში 10 წევრია: კიმ ირ სენი — პარტიის თავმჯდომარე, ჰო ჰონი, კიმ სამ რიონი, კიმ ჩეკი, პარკ ჰონ იონი, ლი სინ იპი, კიმ დუ ბონი, ჰო გა ი, პარკ ი რუ, პარკ ჯონგ ე.
კშპ 1949-1956 წლებში
მინი კორეის ომის დროს 1950—1953 წლებში ორგანიზაცია კორეის შრომის პარტია სამხრეთში განადგურებული იყო და შეწყვიტა არსებობა.
შემდგომი ისტორია
კშპ-ის III კონგრესმა (1956 წლის აპრილში) დაამტკიცა პარტიის კურსი სოციალიზმის აშენების საფუძვლად.
კშპ-ს IV კონგრესმა (1961 წლის სექტემბერში) დაამტკიცა საკონტროლო ციფრები შვიდწლიანი სახალხო მეუნეობის განვითარების გეგმებში კსდრ 1961-1967 წლებში, რითაც განზაღვრა მისი ძირითადი არსი — მატერიალურ-ტექნოლოგიური სოციალური ბაზების შექმნა.
კშპ-ს V კონგრესმა (1970 წლის ნოემბერი) გამოყო შედეგები ეკონომიკურ რესპუბლიკურ განვითარებაში და გარდაქმნა იგი სოციალურ ინდუსტრიულ სახელმწიფოდ, განამტკიცა დერექტივები ექვსწლიანი გეგმის მიხედვით სახალხო მეურნეობის გნვითარების შესახებ ქვეყანაში 1971—1976 წლებისთვის.
კშპ-ს VI კონგრესმა (1980 წლის ოქტომბერი) გამოყო შედეგები ქვეყნის ეკონომიკურ და სოციალურ განვითარებაში, გამოყო ამოცანები მატერიალურ-ტექნოლოგიურ სოცილიაზმის ბაზების განმტკიცებისთვის, ამ გზის მთავარი ეტაპი იყო მეორე შვიდწლიანი გეგმა კსდრ-ის სახალხო მეურნების განვითარებისთვის (1978—1984 წლები). მაშინ ხალხის წინ პირველად წარდგა შემცვლელის სახით კიმ ირ სენი, კიმ ჩენ ირის შვილი. თუმცა მემკვიდრეობის საკითხე ჯერ კიდევ 1972 წელს იყო დამტკიცებული. კონგრესის დელეგატები გახდა 3000 ადამიანი, სამხრეთკორეული მედიის მიხედვით ასევე მონაწილეობდნენ 180 უცხოელი დელეგატი თითქმის 120 ქვეყნიდან.
მიხეილ ჯავახიშვილის ქუჩა
მიხეილ ჯავახიშვილის ქუჩა — ისტორიული ქუჩა თბილისში, მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში, ვერის უბანში. ვარდების რევოლუციის მოედნიდან გალაკტიონის ხიდამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც პირველი დაღმართი, 1897 წლის გეგმაზე — როგორც ვერის დაღმართი, 1910 წლის გეგმაზე — როგორც ვერის ხიდის ქუჩა. 1923 წლიდან არკადი ელბაქიძის დაღმართი დაერქვა. 1995 წელს მიხეილ ჯავახიშვილის სახელი ეწოდა (იგი 1931–1937 წლებში ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა). ქუჩაზე განთავსებულია მიხეილ ჯავახიშვილის სახლ-მუზეუმი.
კორეის შრომის პარტია
შემდგომი ისტორია
2010 წლამდე მოქმედი ნორმის მიხედვით კორეული შრომის პარტიის კონგრესი უნდა ჩატარებული ყოველ 5 წელიწადში, ეს უნდა მომხდარიყო 2016 წლის მაისში.
მიხეილ ჯავახიშვილის ქუჩა
ისტორია
ქუჩის ადრეული სახელია ვერის დაღმართი. ვერის დაღმართის გაჭრის შემდეგ გაიზარდა ვერის ხიდის მნიშვნელობა. ამ გზით თულუხჩები ქალაქში წყალს ეზიდებოდნენ, ხოლო გზის მიმდებარე ფერდობები ნაგავსაყრელად იყო გამოყენებული. ვერის ახლანდელი გალაკტიონის ხიდის აგების შემდეგ გაიყვანეს „კონკის“ ხაზი. 1905 წლიდან — ტრამვაის ხაზი. 1932 წელს დაღმართი გაფართოვდა, აიგო მრავალი შენობა და იგი მტკვრის მარჯვენა და მარცხენა სანაპიროების დამაკავშირებელ მძლავრი განივი მაგისტრალის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან მონაკვეთად იქცა. ამით უახლოესი კავშირი დამყარდა გოლოვინის პროსპექტს (ახლანდ. რუსთაველის გამზირი), ვერის უბანსა და რკინიგზის სადგურს შორის. ამ დაღმართზე იდგა თბილისის ცირკის ძველი შენობა.
აფშერონსკი
აფშერონსკი (Апшеронск) — ქალაქი რუსეთში, კრასნოდარის მხარის სამხრეთ ნაწილში, აფშერონსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 39 488 მცხოვრები (2020). მდებარეობს კავკასიონის მთისწინეთში, მდინარეების ფშეხისა და ტუხის (ყუბანის აუზი) ნაპირზე. რკინიგზის სადგური არმავირ — ტუაფსის ხაზის შტოზე. დაარსდა 1863 წელს როგორც სტანიცა აფშერონსკაია. ქალაქია 1947 წლიდან. ქალაქში არის ხე-ტყისა და ხის დასამუშავებელი მრეწველობის საწარმოები (დახერხილი ხე-ტყის, პარკეტის, სამასალე მერქნის წარმოება); განვითარებულია ნავთობმრეწველობისა და ხის დასამუშავებელი მოწყობილობების წარმოება; მთის მდინარე სერებრიაჩკას ბუნებრივი წყლის საფუძველზე სასმელების ჩამოსხმა. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა ავტოსარემონტო ქარხანა,.
მიხეილ ჯავახიშვილის ქუჩა
ისტორია
1919 წლის 13 სექტემბერს ვერის დაღმართზე არკადი ელბაქიძის მიერ მოეწყო ტერორისტული აქტი, რომლის შედეგადაც ყუმბარით მძიმედ დაიჭრა გენერალ ანტონ დენიკინის პირადი წარმომადგენელი საქართველოში გენერალი ბარათოვი. ტერორისტულ აქტში არკადი ელბაქიძესთან ერთად მონაწილეობდნენ ვასილ (ვასიკო) წივწივაძე, ტიტე ლორთქიფანიძე, დანდუროვი და სხვ. ტერორისტული აქტის დროს დაიღუპა თვით არკადი ელბაქიძეც.
2015 წელს ქუჩა ჩაინგრა, აღდგენითი სამუშაოების შემდეგ ქუჩაზე არსებული ძველი თბილისისთვის დამახასიათებელი ქვაფენილი მოდიფიცირებული ასფალტით შეიცვალა. ქუჩაზეა ღვინის ქარხანა „ვერე+“. ქუჩის დასაწყისში, ყოფილ ბაზრის ადგილას გაშენებულ სკვერში დგას სკულპტურული კომპოზიცია „სამაია“ (მოქანდაკეები:თ. ჭყონია, გ. ქართველიშვილი, ნელი ალექსიძე. არქიტექტორი ზ. თავართქილაძე)
ადიბ შიშაქლი
ადიბ შიშაქლი (أديب بن حسن الشيشكلي, დ. 1909, ჰამა — გ. 27 სექტემბერი, 1964, სერისი, ბრაზილია) — სირიელი სამხედრო და სახელმწიფო მოღვაწე, სირიის პრეზიდენტი და პრემიერ-მინისტრი 1953–1954 წლებში.
ბიოგრაფია
დაიბადა ქურთების ოჯახში, მსახურობდა საფრანგეთის არმიაში, მოგვიანებით სწავლობდა დამასკის სამხედრო აკადემიაში (რომელიც შემდეგ გადაიტანეს ჰომსში). იგი ადრევე გაწევრიანდა სირიის სოციალური ნაციონალური პარტიის რიგებში. საფრანგეთისაგან სირიის დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ მონაწილეობდა არაბეთ-ისრაელის 1947-1949 წლების ომში.
აფშერონსკი
სქოლიო
კატეგორია:კრასნოდარის მხარის ქალაქები
ადიბ შიშაქლი
ბიოგრაფია
1953 წლის აგვისტოში მონაწილეობდა ჰუსნი ალ-ზაიმის წინააღმდეგ პუტჩში, რის შემდეგაც ქვეყნის პრეზიდენტი და პრემიერ-მინისტრი გახდა ჰაშიმ ალ-ათასი. შიშაქლიმ მხარი არ დაუჭირა პრეზიდენტის ინიციატივას სირიისა და ერაყის გაერთიანების შესახებ. ჰაშიმ ალ-ათასის გადადგომის შემდეგ შიშაქლიმ მიაღწია იმას, რომ ახალი პრეზიდენტი გამხდარიყო ფავზი სელუ, დე-ფაქტო მთელი ხელისუფლება მის ხელთ იყო. შიშაქლმა პოლიტიკური პარტიები აკრძალა და დაამყარა სამხედრო დიქტატურა. გაძლიერდა კონფლიქტი დრუზებთან, რომლებიც ისწრაფვოდნენ დამოუკიდებლობისთვის. 1954 წელს ბრძანება გასცა დაებომბათ ის რაიონები სადაც ცხოვრობდნენ დრუზები, რათ შემცირებულიყო მათი წინააღმდეგობა.
1954 წელს მან დაკარგა ხელისუფლება სახელმწიფო გადატრიალების შედეგად. თავდაპირველად გაიქცა ლიბანში, შემდეგ ბრაზილიაში, სადაც იგი მოკლა სირიელმა დრუზმა 1964 წლის 27 სექტემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სირიის პრეზიდენტები კატეგორია:სირიის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 1909 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1964 კატეგორია:მოკლული პრეზიდენტები
კორეის შრომის პარტია
შემდგომი ისტორია
კშპ-ს VII კონგრესი (2016 წლის მაისი). გახდა პირველი კონგრესი 36 წლის შემდეგ. . პარტიის ფორუმზე შეიკრიბა 3467-მდე დელეგატი გადამწყვეტი, 200 სათათბირო ხმით, იგი უცხოური პრესისთვის დახურულ რეჟიმში ჩატარდა. კონგრესმა შეიტანა ზოგიერთი ცვლილება უმაღლესი პარტიების ორგანოს დასახელებაში: სეკრეტარიატის მაგივრად გამოჩნდა პარტიის თავმჯდომარე (კიმ ჩენ ინი) და მისი ცხრა შემცვლელი.
კორეის შრომის პარტიის კონფერენცია
II კონფერენცია 5-12 ოქტომბერი 1966.
III კონფერენცია 28 სექტემბერი 2010 წელი.
IV კონფერენცია 11 აპრილი 2012 წელი.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთი კორეა კატეგორია:სამხრეთი კორეა კატეგორია:კომუნიზმი კატეგორია:კომუნისტური პარტიები კატეგორია:კომუნისტური პარტიები ქვეყნების მიხედვით‎ კატეგორია:მოქმედი კომუნისტური პარტიები
ზეიდი სმითი
ზეიდი სმითი (Zadie Smith; დ. 25 ოქტომბერი, 1975) — ინგლისელი რომანისტი, ესეისტი და მოთხრობების ავტორი. მისი სადებიუტო რომანი, „თეთრი კბილები“ (2000), გამოსვლისთანავე ბესტსელერად იქცა და არაერთი ჯილდო მოიპოვა. 2010 წლის სექტემბრიდან მწერალი ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში შემოქმედებითი წერის ფაკულტეტის პროფესორია.
სმითი ბრიტანულ ლიტერატურაში ახალი, მულტიეთნიკური მიმართულების სიმბოლო გახდა. მისი შემოქმედების მთავარი თემებია მულტიკულტურული საზოგადოება და იდენტობა, გენეტიკური მახსოვრობა, რელიგია, რასიზმი, გენდერი, ადამიანური ურთიერთობები და ოჯახური ფასეულობები.
ადრეული ცხოვრება
სმითი 1975 წელს ლონდონში, ბრენტის რაიონში, დაიბადა. მისი თავდაპირველი სახელი სეიდი იყო, რომელიც 14 წლის ასაკში ზეიდით შეცვალა. მისი მამა, ჰარვი სმითი, ბრიტანელია, ხოლო დედა, ივონ ბეილი – იამაიკელი, რომელიც იამაიკაში გაიზარდა და ინგლისში 1969 წელს ემიგრიდა. სმითის მშობლები ერთმანეთს მისი თინეიჯერობის წლებში დაშორდნენ. მწერალს ორი უმცროსი ძმა, ერთი ნახევარდა და ერთი ნახევარძმა ჰყავს.
ბავშვობაში სმითი სტეპის ცეკვით იყო გატაცებული, თინეიჯერობის ასაკში კარიერის შექმნას მუსიკალურ თეატრში გეგმავდა, ხოლო უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში ჯაზის მომღერალი იყო და ჟურნალისტობას აპირებდა. მიუხედავად მრავალმხრივი ამბიციებისა, სმითის ინტერესისა და მოღვაწეობის მთავარ სფეროდ ლიტერატურა იქცა.
განათლება
სმითმა საშუალო განათლება ლონდონის საჯარო სკოლებში მიიღო, რის შემდეგაც კემბრიჯის უნივერსიტეტის სამეფო კოლეჯში ინგლისურ ლიტერატურას სწავლობდა, რომელიც 1998 წელს ბაკალავრის ხარისხით დაამთავრა.
კემბრიჯში სწავლის პერიოდში სმითმა სტუდენტურ ანთოლოგიაში თავისი მოთხრობები გამოაქვეყნა. მისმა ნამუშევრებმა გამომცემლის ყურადღება მიიქცია, რომელმაც მას პირველი რომანის გამოქვეყნება შესთავაზა.
კარიერა
„თეთრი კბილები“ გამოსვლისთანავე ბესტსელერი გახდა და საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა. ბრიტანეთში მოღვაწე ცნობილმა ინდოელმა მწერალმა, სალმან რუშდიმ, რომანს „საოცრად თავდაჯერებული დებიუტი“ უწოდა. ჟურნალმა Time-მა „თეთრი კბილები“ 1923 წლიდან 2005 წლამდე გამოცემულ 100 საუკეთესო ინგლისურენოვან რომანს შორის დაასახელა. სადებიუტო ნამუშევრისთვის მწერალმა მრავალი ლიტერატურული ჯილდო მიიღო, მათ შორის უაითბრედის პრემია, ჟურნალ The Guardian-ის ჯილდო და ერთა თანამეგობრობის მწერალთა პრემია. 2002 წელს რომანის სატელევიზიო ადაპტაცია შედგა.
„თეთრი კბილების“ მოულოდნელი წარმატებით გამოწვეული შემოქმედებითი კრიზისის მიუხედავად, სმითის მეორე რომანმა ,„ავტოგრაფების შემგროვებელი“, რომელიც 2002 წელს გამოქვეყნდა, კომერციული წარმატება მოიპოვა, თუმცა კრიტიკოსთა აღიარება ვერ დაიმსახურა. რომანი ლონდონში მცხოვრები ჩინელი ებრაელის შესახებ მოგვითხრობს, რომელიც თავს ავტოგრაფების შეგროვებითა და გაყიდვით ირჩენს. „ავტოგრაფების შემგროვებელი“ პოპ კულტურისა და ცნობილი ადამიანების მიმართ საზოგადოების ობსესიას ასახავს.
2005 წელს სმითის მესამე რომანი, „სილამაზის შესახებ“, გამოქვეყნდა, რომელიც ბუკერის პრემიის ფინალისტი გახდა და ორანჯისა და ენისფილდ-ვულფის წიგნის პრემიები დაიმსახურა.
2012 წელს მწერლის მომდევნო რომანი, „NW“, გამოქვეყნდა, რომელსაც სახელი ჩრდილო-დასავლეთ ლონდონის საფოსტო კოდის მიხედვით დაერქვა. „NW“ ლიტერატურის სამეფო საზოგადოების პრემიის ფინალისტებს შორის მოხვდა. BBC-მ რომანის სატელევიზიო ადაპტაცია გადაიღო, რომელიც ტელეეკრანებზე 2016 წელს გავიდა.
2018 წელს გამოვიდა სმითის ესეების კრებული „იგრძენი თავი თავისუფლად“, რომლისთვისაც მან კრიტიკოსთა ეროვნული ჯილდო დაიმსახურა. 2019 წელს მწერლის პირველი მოთხრობათა კრებული „დიდი კავშირი“ გამოქვეყნდა.
2011 წელს სმითი ჟურნალ Harper’s Magazine-ის რეცენზენტი იყო. იგი აგრეთვე ჟურნალის The New York Review of Books მუდმივი კონტრიბუტორია. 2010 წელს ჟურნალისთვის The Guardian სმითმა მხატვრული წერის 10 წესი დაასახელა. მათ შორის ერთ-ერთი იყო: „თქვი სიმართლე, ამის გამო ფარდის უკან დამალვაც რომ მოგიხდეს. იმ სევდას დაემორჩილე, რომელიც მუდამ თან სდევს საკუთარი თავით უკმაყოფილებას.“
პირადი ცხოვრება
2004 წელს სმითი ნიკ ლეირდზე, ჩრდილოეთირლანდიელ რომანისტსა და პოეტზე, დაქორწინდა, რომელიც კემბრიჯის უნივერსიტეტში გაიცნო. რომანი „სილამაზის შესახებ“ სმითმა სწორედ მეუღლეს მიუძღვნა.
სმითი და ლეირდი ლონდონში, კილბერნის რაიონში, ცხოვრობენ. წყვილს ორი შვილს ჰყავს, კეტრინი და ჰარვი.
სმითი საკუთარ თავს „არარელიგიურს“ უწოდებს, თუმცა დაინტერესებულია იმით, თუ რა როლს თამაშობს რელიგია ადამიანების ცხოვრებაში. ესეში, რომელშიც სმითი სიკვდილის ჰუმანისტურ და ეგზისტენციალურ ხედვებს განიხილავს, იგი საკუთარ მსოფლმხედველობას „სენტიმენტალურ ჰუმანიზმს“ უწოდებს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:დაბადებული 25 ოქტომბერი კატეგორია:XX საუკუნის ინგლისელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ესეისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ინგლისელი რომანისტები კატეგორია:ინგლისელი ქალი რომანისტები კატეგორია:ინგლისელი ათეისტები კატეგორია:ინგლისელი ჰუმანისტები კატეგორია:ბრიტანელი ქალი ესეისტები
ჩოლყუშჩუ
ჩოლყუშჩუ (Çölquşçu) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაბრანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შაბრანის რაიონის სოფლები
თენგიზ შავლოხაშვილი
თენგიზ შავლოხაშვილი (დ. 1 ნოემბერი, 1946, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი, დირიჟორი, პედაგოგი.
ბიოგრაფია
მუსიკალური განათლება მიიღო მელიტონ ბალანჩივაძის სახელობის თბილისის მეოთხე სამუსიკო სასწავლებელში (1963-1967), მუსიკის თეორიის, ფორტეპიანოს და კომპოზიციის სპეციალობით. მისი პედაგოგები იყვნენ: ლენა ედილაშვილი, ელიკო ბარაბაძე (მუსიკის თეორია), იდა ფიდელმანი, ქსენია ჯიქია (ფორტეპიანო), ნოდარ მამისაშვილი (კომპოზიცია). ადრეული ასაკიდან მეცადინეობდა კომპოზიციაში კომპოზიტორ ალექსანდრე (შურა) შავერზაშვილთან.
1972 წელს დაამთარა ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია, კომპოზიციის სპეციალობით (პროფესორ ალექსი მაჭავარიანის კლასი), ხოლო 1977 წელს – ასპირანტურა (ამავე პროფესორთან). 1972 წლიდან ასწავლიდა მუსიკის თეორიის საგნებს თბილისის III სამუსიკო სასწავლებელში; 1978 წლიდან იყო კინოსტუდია „ქართული-ფილმის“ მულტგაერთიანების მუსიკალური რედაქტორი.
კონსერვატორიაში სწავლის პერიოდში და შემდგომშიც რეგულარულად გადიოდა კონსულტაციებს მოსკოვისა და პეტერბურგის კონსერვატორიის პროფესორებთან კომპოზიტორთა შეშოქმედებით სახლში „ივანოვო“. 1973 წლიდან სსრკ კომპოზიტორთა კავშირის წევრია. თენგიზ შავლოხაშვილის საკომპოზიტორო შემოქმედება მოიცავს სიმფონიურ, ვოკალურ-სიმფონიურ, კამერულ, საგუნდო და ვოკალური მუსიკის ჟანრებს. ამასთან ერთად, იგი კინომუსიკის ავტორიცაა. დაწერილი აქვს ნაწარმოებები ანიმაციური ფილმებისთვის: „ბომბორა სწავლას იწყებს“ (1973); „კომბლე“(1979), „ძველი თბილისის სურათები“(1982), "ბატი ტასიკოს თავგადასავალი“ (1984); მუსიკალური თეატრისათვის  – „თეთრი მანდილი“ (1972, ერთაქტიანი ოპერა); სიმფონიური ნაწარმოებები: პატარა უვერტიურა სიმფონიური ორკესტრისათვის (1977); „ძველი თბილისის ცხოვრებიდან“ ორი სიმფონიური სურათი (1977); კონცერტი ვიოლინოსა და სიმფონიური ორკესტრისათვის (1979); სიმფონია №1 (1983); კამერულ–ინსტრუმენტული ნაწარმოებები: პიესები ფორტეპიანოსათვის (1967); პიესები ვიოლინოსა და ფორტეპიანოსათვის (1968); სონატა ფორტეპიანოსათვის (1969); სიმებიანი კვარტეტი (1974); ოთხი საბავშვო პიესა (1983); კამერულ–ვოკალური ნაწარმოებები: „დედა“ ვოკალური ციკლი ქალის ხმისა და ფორტეპიანოსათვის (1970); კანტატა სოპრანოსა და ინსტრუმენტული ანსამბლისათვის (1976), „სამშობლო გეძახის“ სიმღერა ბანისა და ფორტეპიანოსათვის (1979); ორი საბავშვო სიმღერა (1979); ვოკალურ–ინსტრუმენტული პოემა ვოკალური ტერცეტისათვის (სოპრანო, მეცო–სოპრანო, ბანი), სიმებიანი ორკესტრის, ორღანისა და დასარტყამი ინსტრუმენტებისათვის (1980) და სხვა.
თენგიზ შავლოხაშვილი მრავალი წლის მანძილზე პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა თბილისის მეოთხე სამუსიკო სასწავლებელში, დოცენტის თანამდებობა ეკავა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში კომპოზიციის კათედრაზე. სხვადასხვა წლებში მუშაობდა საქართველოს კულტურის სამინისტროსთან არსებული სამუსიკო სასწავლებლების მეთოდური კაბინეტის კონსულტანტად, ევგენი მიქელაძის სახელობის სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრის სამხატვრო ხელმძღვანელის კონსულტანტად, საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის მდივნად, საქართველოს ტელე-რადიო კორპორაციის მხატვრული კოლექტივების გენერალურ დირექტორად, ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტთა ორკესტრის დირიჟორად. გარდა ამისა, აქტიურად მონაწილეობდა მუსიკალური ცხოვრების პროცესებში. გამოქვეყნებული აქვს ასამდე საგაზეთო და საჟურნალო პუბლიკაცია. მას ეკუთვნის სამეცნიერო შრომები ალექსი მაჭავარიანის მეორე სიმფონიისა და სულხან ნასიძის სიმფონია – „ფიროსმანის“ საორკესტრო დრამატურგიის შესახებ, აგრეთვე – ლექციების კურსი გაორკესტრების თეორიაში, მეთოდური ნაშრომი (ტესტები) საკონსერვატორო გამოცდებისათვის საკრავთმცოდნეობაში. მანვე თარგმნა ქართულ ენაზე თამარ ნაგორსკაიას წიგნი – „თანამედროვე მუსიკის სანოტო დამწერლობა“.