cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აჯმანის საამირო
აჯმანი მდებარეობს სპარსეთის ყურის გასწვრივ. მის შემაგნელობაში ასევე შედის მასფუტი. საამიროს მოსახლეობის თითქმის 95% ცხოვრობს ქალაქ აჯმანში, რომელიც დუბაი-შარჯა-აჯმანის ტერიტორის ნაწილია. 1980 წლისთვის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 36 000 კაცს, თუმცა ბოლო წლების მანძილზე მოსახლეობამ საამიროში მკვეთრად იმატა. მოსახლეობის ზრდის მიზეზი მეზობელი საამიროებიდან დუბაიდან და შარჯადან, ასევე სხვადასხვა ქვეყნებიდან მოსახლეობის შემოდინებაა. აჯმანის საამიროს მართავს ჰუმაიდ ბინ რაშიდ ალ ნუაიმი ალ ნუაიმის საგვარეულოდან. ტახტის მემკვიდრე კი არის შეიხი ამარ ბინ ჰუმაიდ ალ ნუაიმი. ბოლო წლების მანძილზე აჯმანში სამშენებლო ბუმია, საამირო მასიურ განვითარებას განიცდის.
სქოლიო
კატეგორია:აჯმანი კატეგორია:არაბთა გაერთიანებული საამიროები
სურნელოვანი ჰიგროფორუსი
ფართოდაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სარტყლებში. იზრდება ზაფხულ-შემოდგომით, წიწვოვან, ასევე ფიჭვიან და ნაძვიან შერეულ ტყეებში.
დაბალი ხარისხის საჭმელი სოკოა. ლაბორატორიულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ სოკოს გააჩნია ანტიმიკრობული მოქმედება, რომელიც აფერხებს პათოგენური მიკრობების ზრდას ადამიანის ორგანიზმში.
სოკო პირველად აღწერა შვედმა მიკოლოგმა ელიას მაგნუს ფრისმა 1815 წელს როგორც Agaricus agathosmus.
სამეცნიერო სინონიმები
აღწერა
ფირფიტები — მეჩხერი, ცვილისებრი, ფეხთან შეზრდილი, შემდეგ ფეხზე დაშვებული, თეთრი, სიბერეში ოდნავ ნაცრისფერდება.
რბილობი მოთეთრო, ან მკრთალი ნაცრისფერი, რბილი. მწარე ნუშის მსგავსი მძაფრი სუნითა და მტკნარი გემოთი.
სპორების ფხვნილი თეთრი ფერისაა. სპორები 8-11×3,5-7 მკმ, ელიფსისებური, გლუვი. ბაზიდიუმი ოთხსპორიანი, 50-65×6—8 მკმ. ცისტიდები არ გააჩნია.
გავრცელება და ეკოლოგია
ფართოდაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სარტყლებში. იზრდება ზაფხულ-შემოდგომით, წიწვოვან, ასევე ფიჭვიან და ნაძვიან შერეულ ტყეებში. ზოგჯერ ქმნის „ქაჯის წრეს“.
სქოლიო
კატეგორია:საჭმელი სოკოები კატეგორია:ჰიგროფორუსისებრნი
სათბურების დასახლება
სათბურების დასახლება — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (კარალეთის თემი), შიდა ქართლის ვაკეზე.
ფუენტე-დე-ორო
ფუენტე-დე-ორო (Fuente de Oro) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მეტის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11.162 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 629 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეტის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 14
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 14 მიიღეს 1946 წლის 16 დეკემბერს. დადგინდა საბჭოს თავმჯდომარის როტაციის წესი.
რესურსები ინტერნეტში
0014 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები უშიშროების საბჭოს პროცედურების შესახებ
კარლ კაუცკი
კარლ იოჰან კაუცკი (Karl Kautsky; დ. 16 ოქტომბერი, 1854, პრაღა — გ. 17 ოქტომბერი, 1938, ამსტერდამი) — მარქსიზმის თეორეტიკოსი, ფილოსოფოსი, ჟურნალისტი, გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიისა და მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის ლიდერი.
ბიოგრაფია
დაიბადა საშუალო კლასის წარმომადგენელ ავსტროჩეხურ ოჯახში. უმაღლესი განათლება ვენის უნივერსიტეტში მიიღო, სადაც ისტორიას, ფილოსოფიასა და ეკონომიკას სწავლობდა. 1875 შეუერთდა ავსტრიის სოციალ-დემოკრატიულ პარტიას. 1880-იან წლებში დაუახლოვდა გერმანულ სოციალ-დემოკრატიულ ჯგუფებს. 1883 წელს შტუტგარტში დააფუძნა სოციალისტური გამოცემა „Die Neue Zeit“. შემდგომ წლებში დაუახლოვდა ფრიდრიხ ენგელსსა და გარკვეული პერიოდი ლონდონში ეწეოდა თეორიულ მუშაობას. 1891 წელს აუგუსტ ბებელთან და ედუარდ ბერნშტაინთან ერთად შეიმუშავა გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ძირითადი საპროგრამო დასაყრდენი, რომელიც „ერფრუტის პროგრამის“ სახელითაა ცნობილი. ენგელსის გარდაცვალების შემდეგ, კაუცკი მიიჩნეოდა ყველაზე ცნობილ მარქსისტ თეორიტიკოსად. 1890-იან წლებში არ გაიზიარა ედუარდ ბერნშტეინისეული მარქსიზმის რევიზიონისტული შეხედულებები და დაიცვა კლასობრიობის პრინციპი. XX საუკუნის 90-იან წლებში, კარლ კაუცკისთან ახლო ურთიერთობა ჰქონდა ქართული სოციალ-დემოკრატიის ლიდერ ნოე ჟორდანიას. კაუცკი თავის თეორიულ ნაშრომებში მკაცრად იცავდა მცირე ერთა თვითგამორკვევის პრინციპებსა და მათთვის დამოუკიდებლობის მინიჭებას უჭერდა მხარს. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისას, კაუცკი ეთანხმებოდა რაიხსტაგში გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრების მიერ ომის კრედიტის მხარდაჭერას, იმპერიული რუსეთის დამარცხებისა და თავდაცვის მიზნით, თუმცა რამდენიმე თვეში, როდესაც ომის მიზნები თვალნათელი გახდა, ის აქტიურ ანტისაომარ პროპაგანდას ეწეოდა. მსოფლიო ომის შემდეგ, მხარს უჭერდა დამოუკიდებელ სოციალ-დემოკრატიულ და სოციალ-დემოკრატიული პარტიების რევოლუციურ მთავრობას. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, კაუცკი მხარს უჭერდა იმპერიების ნგრევის შედეგად წარმოქმნილ სახელმწიფოებსა და მათ განვითარებას.
აქტიურად უჭერდა მხარს საქართველოს საერთაშორისო აღიარების პროცესს, ეხმარებოდა ქართულ დელეგაციას გერმანიაში. 1920 წლის სექტემბერსა და დეკემბერში კარლ კაუცკი, როგორც მეორე სოციალისტური-ინტერნაციონალის ლიდერი, საქართველოში იმყოფებოდა. ის დელეგაციის სხვა წევრებთან შედარებით, ჯანმრთელობის პრობლემების გამო, გვიან ეწვია საქართველოს. საქართველოში ვიზიტის დროს მონაწილეობა მიიღო არაერთ მიტინგსა და გამოსვლაში. მრავალჯერ მიმართა საქართველოს მოქალაქეებს. დაესწრო სახალხო უნივერსიტეტის გახსნას, გვარდიის ყრილობას, ეკონომიკურ თათბირებს, შეხვდა რკინიგზელებს და დაესწრო სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ცენტრალური კომიტეტის სხდომას, სადაც წარმოთქვა სიტყვები: „საქართველოს სოციალ-დემოკრატიულ პარტიასთან მე უფრო დაახლოებულად ვგრძნობ თავს, ვიდრე რომელიმე სოციალისტურ პარტიასთან ევროპაში.“ ვიზიტის ბოლოს კი საქართველოს თავდაცვის ფონდს მეუღლესთან ლუიზ კაუცკისთან ერთად შესწირა ძვირფასეულობა. საქართველოში ვიზიტისას, ადგილზე დაკვირვებების საფუძველზე, არაერთი ნაშრომი შექმნა სოციალ-დემოკრატიული პოლიტიკური მოდელის განხორციელების შესახებ. ნაშრომებში, ქართულ მოდელზე დაყრდნობით, უპირისპირდება საბჭოთა მოდელს და აკრიტიკებს ლენინის ხედვებს.
საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ, მხარს უჭერდა დამოუკიდებლობის აღდგენისათვის ბრძოლას, პრესისა და წიგნების გვერდებზე აკრიტიკებდა საბჭოთა რეჟიმს. 1929 წელს, დავით შარაშიძის წიგნს „ჰ. ბარბიუსი, საბჭოები და საქართველო“ გაუკეთა შესავალი სახელწოდებით – „საქართველო და მისი ჯალათები“. პოლიტიკურ დახმარებას უწევდა დევნილობაში მყოფ საქართველოს მთავრობას. XX საუკუნის 20-იან და 30-იან წლებში ეწეოდა თეორიულ საქმიანობას, აკრიტიკებდა საბჭოთა პოლიტიკურ სისტემას, დასავლურ კაპიტალიზმსა და გერმანიის პოლიტიკურ მდგომარეობას. ჰიტლერის რეჟიმის კრიტიკის და ებრაული ფესვების გამო, გერმანიის დატოვება მოუხდა და თავი ნიდერლანდებს შეაფარა. მისი შვილი ბენედიქტი, 7 წლის განმავლობაში ნაცისტურ საკონცენტრაციო ბანაკებში იმყოფებოდა. კარლ კაუცკის მეუღლე ლუიზა აუშვიცის საკონცენტრაციო ბანაკში დაიღუპა, თავად კი ამსტერდამში გარდაიცვალა.
იუსიფ ვეზირ ჩემენზემინლი
იუსიფ ვეზირ ჩემენზემინლი (Yusif Vəzir Çəmənzəminli ) (დ. 12 სექტემბერი, 1887, შუშა — 3 იანვარი, 1943, სუხობეზვოდნოიეს გულაგი (თანამედრო ნიჟნი-ნოვგოროდის მახლობლად) — აზერბაიჯანელი სახელმწიფო მოხელე და მწერალი, რომანების, მოთხრობების, ესეებისა და დღიურების ავტორი. წყაროების თანახმად, ცნობილი რომან ალი და ნინო, რომელიც პირველად 1937 წელს ავსტრიაში გამოქვეყნდა, ყურბან საიდის ფსევდონიმით სწორედ იუზიფ ვეზირ ჩემენზემინლიმ გამოაქვეყნა.
ცხოვრება და კარიერა
ჩემენზემინლი დაიბადა 1887 წლის 12 სექტემბერს, ქალაქ შუშაში, რომელიც რუსეთის იმპერიის ნაწილი იყო. იგი მირბაბა მირაბდულა ოღლუ ვაზიროვისა და სეიდ აზიზა სეიდ ჰუსეინ გიზის შვიდი შვილიდან მეორე ვაჟი იყო. მამამისი მუღამის მასწავლებელი და ლიტერატურათმცოდნე იყო, რომელიც სპარსულ და თურქულ ენებს ფლობდა და რეგიონის ირგვლივ ხშირად მგზავრობდა.
1895 წელს დაწყებითი სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩემენზემინლიმ სწავლა განაგრძო შუშის საშუალო სკოლაში (Realschule). იმ პერიოდში (1905-1906) სომხებსა და აზერბაიჯანელებს შორის ომი დაიწყო და ოჯახი შუშადან გადასახლდა. მამის გარდაცვალების შემდეგ დედამისი, უმცროსი ძმა და დები აშხაბადში, ახლო ნათესავებთან გადასახლდნენ. პირველი ნაშრომები ჩემენზემინლიმ აზერბაიჯანულენოვან პერიოდულ გამოცემებში Sada და Molla Nasreddin გამოაქვეყნა. 1907 წლის ზაფხულში იუსიფ ვეზიროვი აშხაბადში, დედის მოსანახულებლად ჩავიდა, სადაც ბერტა მაისეიევას, აშხაბადის გიმნაზიის მესამე კურსის სტუდენტს შეხვდა. როგორც ჩანს, რომანის ალი და ნინო მთავარი პერსონაჟი ქალის პროტოტიპი სწორედ მაისეიევა იყო.
1909 წელს ჩემენზემინლი სანქტ-პეტერბურგი გაემგზავრა სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტში არქიტექტურისა და მშენებლობის ინსტიტუტში ჩასარიცხად, თუმცა გააცნობიერა, რომ მათემატიკაში ტესტს ვერ ჩააბარებდა, რადგანაც ამ სფეროში სუსტი იყო და სძულდა კიდეც, რის შემდეგ მან განცხადება უკან გამოიტანა. სანქტ-პეტერბურგში ყოფნისას მან დაწერა Jannatun gabzi (ბილიკი სამოთხისკენ).
1910 წელს ჩემენზემინლი კიევში კიევის უნივერსიტეტში სამართლის ფაკულტეტზე ჩაირიცხა. პირველი მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ უნივერსიტეტის სტუდენტები და პერსონალი სარატოვში გადაიყვანეს. ჩემენზემინლიმ უნივერსიტეტი 1915 წელს დაამთავრა. ცოტა ხნის მანძილზე იგი სარატოვში იურიდიულ ოფისში მუშაობდა, შემდეგ კი გალიციაში იმოგზაურა.
1917 წლის ბოლოს ჩემენზემინლი კიევში დაბრუნდა და აზერბაიჯანული კულტურის ასოციაცია დააარსა. 1918 წელს დაინიშნა ახლად დაარსებული აზერბაიჯანული დემოკრატიული რესპუბლიკის წარმომადგენლად უკრაინის სახალხო რესპუბლიკაში, თუმცა იქ იმხელა პოლიტიკური ამბოხებები და არეულობა იყო, რომ მან ოფისის მოწყობა ვერ შეძლო. ჩემენზემინლი ყირიმში, სიმფეროპოლში გადავიდა, სადაც იურიდიულ მრჩევლად დაიწყო მუშაობა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:დაბადებული 12 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1943 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 იანვარი კატეგორია:აზერბაიჯანელი ფოლკლორისტები კატეგორია:აზერბაიჯანელი მწერლები კატეგორია:აზერაიჯანულენოვანი მწერლები
ადგილობრივი დრო
ადგილობრივი დრო — დედამიწის ამა თუ იმ პუნქტის დრო. დამოკიდებულია ადგილის გეოგრაფიულ გრძედზე. ერთსა და იმავე მომენტში ადგილობრივი დრო მით უფრო მეტია, რაც უფრო აღმოსავლეთით მდებარეობს პუნქტი. იგი გრძედის ყოველ 15°-ზე 1 სთ-ით მატულობს. ორი პუნქტის ადგილობრივი დროის სხვაობა დროის ერთეულებით გამოხატულ ამ პუნქტების გეოგრაფიულ გრძედთა სხვაობას უტოლდება. მაგალითად, თბილისის ადგილობრივი დრო უსწრებს გრინვიჩის ადგილობრივი დროს 2 სთ 59 წთ, ხოლო ირკუტსკისას ჩამორჩება 3 სთ 58 წთ. ადგილობრივი დროს განსაზღვრავენ ასტრონომიული დაკვირვებათა მეშვეობით და იყენებენ ზოგიერთი ასტრონომიული ამოცანის გადასაწყვეტად. ზოგჯერ ადგილის ზოლურ დროსაც შეცდომით ადგილობრივი დროს უწოდებენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:დროის ათვლა
გრანადა (მეტა)
გრანადა (Granada) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მეტის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 50.837 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 350 კმ²-ია.
აფრიკული მარაბუ
აფრიკული მარაბუ (Leptoptilos crumeniferus) — ფრინველი ყარყატისნაირთა რიგისა. დიდი ზომისაა, მისი სხეულის სიგრძეა 115—152 სმ, ფრთის შლილი 225—287 სმ, მასა 4—8,9 კგ. ზოგიერთი ეგზემპლარის ფრთების სიგრძე 320 სმ-ს აღწევს, რითაც მხოლოდ მოგზაურ და სამეფო ალბატროსს ჩამორჩება. მამლები შედარებით დიდები არიან დედლებზე. გააჩნია მასიური ნისკარტი, რომელიც 34,6 სმ-მდე შეიძლება გაიზარდოს; თავზე შეშუპებული ხორცოვანი გამონაზარდები და ტომარა, ე. წ. „ბალიში“ ყელზე. კანის დაუფარავი ნაწილები ვარდისფერია, შავი ლაქებით თავის წინა მხარეს. ბუმბული ზედა მხარეს შავი აქვს, ქვედაზე — თეთრი. ფართოდაა გავრცელებული აფრიკაში, სენეგალიდან და გამბიიდან ერიტრეასა და სომალამდე. ჩრდილოეთით უკიდურესი საზღვარია საჰარა. ბინადრობს სავანებში, სტეპებსა და ჭაობებში, აგრეთვე თევზით მდიდარ მდინარეებში, მსხვილ ქალაქებშიც კი. ლეშისმჭამელი ფრინველია, გარდა ამისა ნადირობს მღრღნელებზე, თევზებზე, გველებზე, ბაყაყებზე, ხვლიკებზე, კალიებსა და ტერმიტებზე. გამრავლების ასაკს 6–7 წელში აღწევს. ახასიათებს კოლონიები, რომლებშიც 20-დან 60-მდე წყვილია გაერთიანებული. ბუდეს იკეთებს მაღალ ხეებზე, მაგალითად როგორიცაა ბაობაბი, მიწიდან 10–30 მ სიმაღლეზე. მისი სიგანე 1 მ-ს, ხოლო სიღრმე 30 სმ-ს აღწევს. მასში დებს 2–3 თეთრ კვერცხს, რომლის ზომებია 84,5×62 მმ. ინკუბაცია 29-31 დღე-ღამე გრძელდება (საშუალოდ 30,3). ბარტყებზე ზრუნვა 135 დღემდე გრძელდება. ფრენა შეუძლიათ 110–115 დღიდან. ზოოპარკებში ცოცხლობენ 25 წლამდე.
სქოლიო
კატეგორია:მარაბუ
დომაჟლიცე
დომაჟლიცე — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკაში, პლზენის მხარის დომაჟლიცის რაიონში, ზღვის დონიდან 428 მ, 11 ათ. მცხ. ქალაქში ჩამოედინება მდინარე ზუბრჟინა. დომაჟლიცე პირველად წერილობით წყაროებში X საუკუნეში იხსენიება. ქალაქის ისტორიული ცენტრი არქიტექტურულ ნაკრძალადაა მიჩნეული.
ბაკურ I არშაკუნიანი
ბაკურ I არშაკუნიანი (Բակուր Զ) — დიდი სომხეთის მეფე არშაკუნიანების საგვარეულო დინასტიიდან. ბაკურ I არშაკუნიანი სამეფო ტახტზე სოჰემოსის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო 161 წელს და დასრულდა 163, მის შემდეგ კი ტახტზე ვალარშ II ავიდა.
დომაჟლიცე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხეთის ქალაქები
ბაკურ I არშაკუნიანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის მეფეები კატეგორია:არშაკუნიანების დინასტია
სისაკეტის პროვინცია
სისაკეტის პროვინცია ( ศรีสะเกษ), — ტაილანდის სამოცდათექვსმეტი პროვინციიდან ( ჩანგვატი ) ერთ-ერთი. ის მდებარეობს ტაილანდის ქვედა ჩრდილო – აღმოსავლეთ ნაწილში, ისანის რეგიონში. მისი მეზობელი პროვინციებია (დასავლეთიდან საათის ისრის მიმართულებით): სურინი, როი ეტი, იასოთონი და უბონ რატჩათანი. სამხრეთით ესაზღვრება ოდდარ მეანჩეაი და პრეაჰ ვიჰეარი, კამბოჯის.
გეოგრაფია
პროვინცია მდებარეობს მდინარე მუნის ხეობაში, რომელიც მეკონგის შენაკადია. დენგრეკის ქედი, რომელიც ქმნის საზღვარს კამბოჯასთან, პროვინციის სამხრეთით მდებარეობს. კჰაო პჰრა ვიჰანის ეროვნული პარკი მოიცავს 130 კვადრატული კილომეტრის ფართობის ტერიტორიას პროვინციის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარე დუნგრეკის მთების ჩათვლით. პარკი დაარსდა 1998 წლის 20 მარტს, ქხმერული იმპერიის ტაძარ პრეაჰ ვიჰეარის დასაცავად. იეს ტაძარი ამჟამად კამბოჯაში მდებარეობს და ის სადავო ტერიტორიაა ტაილანდსა და კამბოჯას შორის. ტაძარი ჩრდილოეთისკენ არის მიმართული და აშენებულია სისაკეტის რაიონის დასაცავად. ძველ რუკებზე ეს ტაძარი გამოსახულია, როგორც ტაილანდის საკუთრება. ამასთან, საფრანგეთის მიერ 1907 წლის ფრანკო-სიამის ხელშეკრულების შესახებ ჩატარებულმა საზღვრის გამოკვლევის თანახმად ტაძარი საფრანგეთის (კამბოჯის) მხარეზე დარჩა.
ტაილანდის მთავრობამ ყურადღება არ მიაქცია ამ ფაქტს და ტაძრის სისაკეტის პროვინციაში მდებარეობას. 1950-იანი წლების შუა ხანებში, ახლად დამოუკიდებელმა კამბოჯამ გააპროტესტა ტაილანდური ,,ოკუპაცია", საფრანგეთის რუკაზე დაყრდნობით. ტაილანდის აზრით საფრანგეთის რუკა აშკარად არასწორი იყო, რის გამოც 1962 წელს ტაილანდის მთავრობა დათანხმდა დავის საერთაშორისო სასამართლოსთვის წარდგენაზე. სასამართლომ ცხრა ოთხის წინააღმდეგ მხარი კამბოჯას დაუჭირა და 1907 წლის შესაბამისად ტაძარი კამბოჯას გადასცა. ტაძარში შესასვლელი ტაილანდის მხრიდანაა გაკეთებული, რადგან ნანგრევები ძნელად მისადგომია კამბოჯის ვაკეებიდან. კამბოჯის მთავრობა დაინტერესებულია საბაგირო გზის აშენებით, რათა ტერიტორიაზე ტურისტები გადაიყვანოს.
ისტორია
კამბუჯაშედას პერიოდის ნანგრევები აღმოაჩინეს პროვინციაში, რომელიც სავარაუდოდ მე-12 საუკუნით თარიღდება. ეთნიკურად ლაოებმა პროვინციის ჩრდილოეთ ნაწილში დაიწყეს დასახლება და სწორედ მათ შექმნეს ქალაქი სისაკეტი. 1904 წელს სისაკეტს დაერქვა ხუხანი. მინი| რასი სალაის კაშხალი|მარცხნივ მონთონ უდონ თანი შეიქმნა 1912 წელს, რომელმაც რეგიონის უდიდეს ნაწილზე მოიპოვა გავლენა. 1933 წელს დასრულდა მოთონის სისტემა და ხუხანის პროვინცია პირდაპირ ბანგკოკიდან იმართებოდა. ხუთი წლის შემდეგ, ქალაქისა და პროვინციის სახელი შეიცვა და მას სისაკეტი დაერქვა, ხოლო ჰუაი ნუას ოლქს ხუხანი ეწოდა.
დემოგრაფია
პროვინცია დასახლებულია ოთხი ძირითადი ეთნიკური ჯგუფით: კუი, ლაო, ქხმერებითა და იერიებით. სისაკეტი ერთ-ერთი პროვინციაა, სადაც საკმაოდ დიდი ჩრდილოეთელი ქხმერები ცხოვრობენ. 2000 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის 26.2%-ს ქხმერულად საუბარი შეიძლია. 1990 წლის მონაცემებით კი- ამ ენაზე საუბარი 30.2%-ს შეეძლო. ამჟამად მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი ლაოსურად საუბრობს.
სიმბოლოები
პროვინციის გერბზე გამოსახულია პრასატ ჰინ ბან სამო, ქხმერული ტაძარი, რომელიც დაახლოებით 1000 წლისაა და რომელის პრანგ კუს ოლქში მდებარეობს.
პროვინციული ყვავილი და ხე არის თეთრი ყველის ხე (Melodorum fruticosum). ყვავილის ექვსი ფოთოლი პროვინციის ექვსი ოლქის სიმბოლოა: ხუხანი, კანტარალაკი, უთუმფონ ფისაი, კანტჰარარომი, რასი სალაი და ხუნ ჰანი.
ეკონომიკა
სისაკეტის შემოსავალი მეტწილად ორიენტირებულია სოფლის მეურნეობაზე. სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტებს შორის, იგი ცნობილია თავისი ნიორითა და ხახვით, რისთვისაც იგი დაჯილდოვდა GI რეგისტრაციით 2020 წელს.
პროვინციული მთავრობა
პროვინცია დაყოფილია 22 ოლქად ( ამფოები ). ოლქები შემდგომი იყოფა 206 ქვე-ოლქად ( ტამბონები ) და 2,411 სოფლად ( მუბანები ). მინი| სისაკეტი 22 რაიონით|მარცხნივ
Ადგილობრივი მმართველობა
2019 წლის 26 ნოემბრის მონაცემებით, პროვინციაში არსებობს ერთი სისაკეტის პროვინციის ადმინისტრაციული ორგანიზაცია და 37 მუნიციპალური ( თესაბანური ) რაიონი. სისაკეტს და კანტარალაკს აქვთ მცირე ქალაქის სტატუსი.
ტრანსპორტი
სისაკეთი ბანგკოკი ს ჩრდილო – აღმოსავლეთ სარკინიგზო ხაზზე მდებარეობს. სისაკეტის მთავარი სადგურია სისაკეტის რკინიგზის სადგური. სისაკეტში შესაძლებელია ავტობუსით მგზავრობა ბანგკოკიდან.
2017 წლის ადამიანის განვითარების ინდექსი
2003 წლიდან, გაეროს განვითარების პროგრამამ (UNDP) ტაილანდში პროგრესი განიცადა. აქ ადამიანის გავითარება ქვე-ეროვნულ დონეზე ხდება, რომელიც მოიცავს ადამიანის განვითარების რვავე ძირითად სფეროს. ეკონომიკური და სოციალური განვითარების ეროვნულმა საბჭომ ცალკეულ პროვინციების განვითარებაზე (NESDB) პასუხისმგებლობა 2017 წლიდან აიღო.
სქოლიო
კატეგორია:ტაილანდის პროვინციები
ჰაივშჩინა
ჰაივშჩინა (Гаївщина) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ლოხვიციის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 441 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლოხვიციის რაიონის სოფლები
ქრისტოლოგია
მარჯვნივ|მინი|414x414პქ| პაოლო ვერონეზე, იესო ქრისტეს აღდგომა (დაახლოებით 1560 წ.). ქრისტოლოგია (ბერძნ. Χριστός Khristós და -λογία, -ლოგია), ბერძნულიდან სიტყვასიტყვით ითარგმნება, როგორც „ქრისტეს შესწავლა“ — თეოლოგიის ნაწილი, რომელიც შეისწავლის იესო ქრისტეს ბუნებას და მის ცხოვრებას. არსებობს განსხვავებული შეხედულებები იმასთან დაკავშირებით, თუ როგორი ბუნების იყო იესო, ადამიანური, ღვთაებრივი თუ ორივე ერთად. ქრისტოლოგია ასევე შეისწავლის ქრისტეს, როგორც მესიას.
ადრინდელ ქრისტიანული ნაწერებში იესო ქრისტე მოიხსენიება რამდენიმე სახელით, მათ შორის, როგორც: ძე კაცი, ღვთის ძე, მესია და კირიოსი. არსებობს ორი განსხვავებული და ერთმანეთთან დაპირისპირებული მოსაზრება. ერთ-ერთის მიხედვით, ქრისტე გახდა ადამიანი და შემდეგ დაბრუნდა ღმერთთან, ხოლო მეორე მოსაზრების, ადოპციონიზმის მიხედვით, იესო მიიჩნევა ღმერთის მიერ შვილად აყვანილად.
მეორედან მეხუთე საუკუნემდე, ქრისტეს ადამიანური და ღვთაებრივი ბუნების ურთიერთობა იყო დებატების მთავარი საგანი. ქალკედონის კრებაზე 451 წელს დაიგმო მონოფიზიტობა, რომლის მიხედვითაც ქრისტე ერთბუნებოვანია და კიდევ ერთხელ განმტკიცდა ქრისტოლოგიური კონცეფცია, დიოფიზიტობა. დასავლური და აღმოსავლური მართლმადიდებელი ქრისტიანების უმრავლესობა დღემდე იზიარებს ამ მოსაზრებას, თუმცა გარკვეული ნაწილი მიაფიზიტიზმის მოძღვრებას ემხრობა.
სქოლიო
კატეგორია:ქრისტიანული ტერმინები კატეგორია:კათოლიკური თეოლოგია
საოცარი ადამიანი ობობა 2
საოცარი ადამიანი ობობა 2 (The Amazing Spider-Man 2) — 2014 წლის ამერიკული სუპერგმირული ფილმი, რომლის რეჟისორია მარკ უები, ხოლო დისტრიბუტორი - Columbia Pictures. იგი არის 2012 წლის „საოცარი ადამიანი ობობა“ გაგრძელება. სცენარის ავტორია ჯეიმზ ვენდერბილტი, ხოლო თანაავტორები - ალექს კერცმენი და რობერტო ორჩი. ემბეთ დევიტცი, პოლ ჯიამატი
სქოლიო
კატეგორია:2014 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ფილმები ადამიანი ობობის შესახებ
კალიგრაფია
კალიგრაფია (ბერძ. „Καλλιγραφία“ — „ლამაზი“ და „ვწერ“) — ლამაზად და მკაფიოდ წერის ხელოვნება. კალიგრაფია შემოქმედებითი პროცესია, რომელსაც თავისი სული და ძლიერი ენერგეტიკა აქვს.
წერის ისტორია წარმოადგენს ესთეტიკური კონცეფციების ევოლუციის ისტორიას, რომელიც ვითარდება ტექნიკური უნარების ჩარჩოებში, ინფორმაციის გადაცემის სიჩქარეზე და პიროვნების მატერიალურ შეზღუდვებში, დროსა და სივრცეში.
დღეისათვის კალიგრაფია ძირითადად არსებობს როგორც სავიზიტო ბარათების და საქორწილო მისალოცების სახით, ასევე გრაფიტების, შრიფტების და ხელნაწერი ლოგოების სახით, რელიგიურ ხელოვნებაში, გრაფიკულ დიზაინში, ქვებზე გამოსახულ წარწერებში და ისტორიულ დოკუმენტებში. ასევე, კალიგრაფია გამოიყენება ტელევიზიაში სხვადასხვა მახასიათებლების გაფორმების სახით, დაბადების მოწმობებსა და სხვა დოკუმენტებში სადაც იგი საჭიროა ხელით წერა.
ხელსაწყოები
სტილის მიუხედავად კალიგრაფიის კალიგრაფიის ხელსაწყოებია ფუნჯი (ბრტყელი და / ან მრგვალი), დახვეწილი ლერწმის ღერო, ფრინველის ბუმბული და ლითონის წვერი. კალიგრაფიული კალამი შეიძლება იყოს სხვადასხვა ტიპის დაბოლოებით: ბრტყელი, მრგვალი ან ხაზოვანი. კალმის წვერი შეიძლება მოიმართოს პირდაპირ ან დახრილი კუთხით, იყოს თხელი ან სქელი (მაგალითად, გოთური დამწერლობისთვის), ასევე, შეიძლება იყოს ლითონის ფუნჯი. ლითონის ფუნჯი არის ფართო ბრტყელი კალამი, რომელსაც აქვს ლითონის კბილები. მელანი მიედინება კალმის კბილებს შორის და შეუძლია ერთდროულად რამდენიმე პარალელური ხაზის გავლება.
უფრო თანამედროვე ხელსაწყოებია ფლომასტერები, მარკერები, ფანქრები, ფერადი პასტები, პასტელები და სხვა საწერი ინსტრუმენტები.
მელანი არსებობს სხვადასხვა სახის. მაგ: მელანი წყლის საფუძველზე (ანუ აკვარელი), რომელიც უფრო ღია ფერია, ვიდრე ზეთოვანი მელანი (გუაში). ზოგჯერ მელნად გამოიყენება სამხატვრო ტუში ან განზავებული მელნის პასტა.
კალიგრაფიის ქაღალდი უნდა იყოს სქელი და სითხის კარგად შემწოვი. კალიგრაფიის სასწავლო ფურცლის სისქე უნდა იყოს 90-120 გ / მ²-მდე.
ევროპული კალიგრაფია
ევროპული კალიგრაფია განვითარდა ბერძნულ-რომაული დამწერლობის ხაზების გასწვრივ, დღემდე გამოყენებაში არსებული კლასიკური მაგალითები ჯერ კიდევ ანტიკურ ხანაში განვითარდა. ადრეული ანბანები გაჩნდა ძვ.წ. III ათასწლეულში. ლათინური ანბანის უშუალო წინამორბედი იყო ეტრუსკული ანბანი. დასაწყისში წერისას მხოლოდ დიდი ასოები გამოიყენებოდა, მცირე ასოები მოგვიანებით გაჩნდა, კაროლინგების ხანაში.
არსებობდა აგრეთვე, გოთური წერილი, რომელიც თავისთავად წარმოადგენს კალიგრაფიას და დასაბამი მისცა გოთურ დამწერლობებს ლათინურად, და ნორმატიული წერილი, რომლიდანაც განვითარდა სლავური შრიფტი კირილიცაში.
აღმოსავლეთ აზიური კალიგრაფია
აღმოსავლეთ აზიაში კალიგრაფია სრულიად თავისებურად განვითარდა, განსაკუთრებით, იდეოგრაფიული მწერლობის ქვეყნებში (ჩინეთი, კორეა, იაპონია).
აღმოსავლეთ აზიაში კალიგრაფიაში ჩვეულებრივ იყენებენ ტუშს და ფუნჯებს. კალიგრაფია (ჩინური 書法 - შუფა, იაპონური 書道- სიოდო:, კორეული. 書 藝 - სოე, თარგმანში „წერის გზა“) აღმოსავლეთ აზიაში ითვლება მნიშვნელოვან ხელოვნებად, ფერწერის დახვეწილ ფორმად. მან გავლენა მოახდინა ფერწერის ზოგიერთ სტილზე, რომელიც იყენებს მსგავს ტუშის ტექნიკას, მაგალითად, სუმი იაპონიასა და ჩინეთში.
იაპონური კალიგრაფია
იაპონიაში კალიგრაფიის ხელოვნება გაჩნდა VII ს. ჩინური კალიგრაფიის ბაზაზე. იაპონელმა კალიგრაფებმა შექმნეს რამდენიმე ახალი სტილი, რომლებიც ბევრად უფრო მარტივი და ემოციურია. იაპონური იდეოგრაფები მთელ ცნებებს ნიშნავს, აქვთ ღრმა ფილოსოფიური მნიშვნელობა და ხელს უწყობენ ადამიანების სტრუქტურულად აღქმის ფორმირებას. ედოს ხანაში (1600–1868) გამოჩნდა ისეთი დეკორატიული სტილები, როგორებიცაა კაბუკი-მოჯი და ჯო-რური-მოჯი, რომლებსაც იყენებდნენ კაბუკისა და ჯორურის თეატრებისთვის აფიშებისა და პროგრამების შესაქმნელად.
იაპონური კალიგრაფიის ხელოვნება მოითხოვს მაქსიმალურ კონცენტრაციას და შესრულების სპონტანურობას. მან დიდი გავლენა მოახდინა ძენ-ბუდიზმის ესთეტიკასა და პრაქტიკაში, თავად ძენში ის მედიტაციის საშუალებაა, შემეცნების გზით და უფლის ნებით.
თანამედროვე იაპონური კალიგრაფია ინარჩუნებს მრავალსაუკუნოვან ტრადიციებს, მათ საფუძველზე ქმნის ახალ მიმართულებებს. 1948 წელს შეიქმნა თანამედროვე კალიგრაფიის ოსტატთა ასოციაცია, რომელიც დღემდე ერთ-ერთ წამყვან ასოციაციად ითვლება კალიგრაფიის სფეროში. ამ ორგანიზაციის მიერ ორგანიზებულ ყოველწლიურ გამოფენებზე წარმოდგენილია უძველესი ნიმუშების ასლები, თანამედროვე ოსტატთა ფართო სპექტრის ნამუშევრები, ასევე წარმოდგენილია უმაღლესი კლასის კალიგრაფთა ნამუშევრები. გაფართოებული და განზოგადებული ნიმუშები, დაწერილი დინამიური ფორმით. პრინციპი მხატვრული „თამაში ფუნჯით და მელნით“ გახდა XX საუკუნის იაპონური კალიგრაფიის დამახასიათებელი თვისება.
1950-იანი წლების დასაწყისში გამოჩნდა კალიგრაფიის აბსტრაქტული მიმართულება. ამ სტილში დაწერილმა იეროგლიფებმა პრაქტიკულად დაკარგეს სპეციფიკური სემანტიკური მნიშვნელობა და მისცეს იმპულსს გამოხატული იმპროვიზაცია. აბსტრაქტული კალიგრაფია უფრო ღიად და პირდაპირ გადასცემს მნახველს ავტორის აზრებს, გრძნობებს, განწყობას, ხოლო შენარჩუნებულია ფუნჯის და მელნის გამოყენების ტრადიციული კულტურა.
არაბული კალიგრაფია
არაბული კალიგრაფია განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს ისლამურ ხელოვნებაში. ის პირველად წარმოიშვა ყურანის გამრავლების გამო. ამ ნიადაგზე წერილობითმა სიტყვამ თავისთავად შეიძინა საკრალური მნიშვნელობა. ყაზი-აჰმედ იბნ-მირმუნში ალ-ჰუსეინის (XVI ს.) სიტყვებით, წერილობით სიტყვასთან მისტიკურმა დამოკიდებულებამ მუსლიმურ აღმოსავლეთში თვით ყურანის გადაწერის პროცესში შექმნა აქტი, რომელიც მჭიდროს არის დაკავშირებული ცოდვის მიტევების რელიგიურ დოგმასთან. შუა საუკუნეების მრავალი მმართველი იღებდა პასუხისმგებლობას ყურანის გადაწერაზე. IX საუკუნიდან ბაღდადის ხალიფები შეუდგნენ საზოგადოებრივი ბიბლიოთეკების შექმნას და სპეციალური ცენტრების (არაბ. „დარ-ალ-ჰიქმა“ — „სიბრძნის სახლი“) აშენებას, სადაც მთარგმნელთა და გადამწერთა მთელი არმია მუშაობდა. ამის წყალობით, XIII სს. უკვე არსებობდა ბიბლიოთეკები, რომლებშიც რამდენიმე ათეულ ათასი წიგნი ინახებოდა. პერგამენტიდან ქაღალდზე გადასვლის შემდეგ ყურანის გადამწერ ოსტატთა რიცხვი გაიზარდა. ასევე, თარგმნიდნენ ბერძნული, ფალაური და კოპტური ენებიდან წიგნებს ისტორიასა და მედიცინაზე. ზოგიერთ წიგნში უკვე გაჩნდა ნახატები და გეოგრაფიული რუკები. მოგვიანებით გამოჩნდა პოეტური კრებულები, გენეალოგიური სქემები და არაბ ავტორთა სხვა თხზულებები.
სომხური კალიგრაფია
სომხური კალიგრაფიისა და ხელნაწერი წიგნების განვითარების პირველი ცენტრი იყო ვაღარშაპატი. ისტორიაში ცნობილია სომხური კალიგრაფიისა და ხელნაწერი ხელოვნების განვითარების 1500-ზე მეტი ცენტრი, რომლებიც მოქმედებდნენ სხვადასხვა პერიოდში და ჰქონდათ განვითარების სხვადასხვა მასშტაბები. ყველაზე მნიშვნელოვანი ცენტრები იყო ვაღარშაპატში, სიუნიქში (ტათევი, გლაძორი და ა.შ.), ახპატში, სანაინში, გოშავანქში, ხორანაშატში, ხორ ვირაპში და სხვა მონასტრებში.
ინდური კალიგრაფია
ინდოეთში წერის ისტორია დაკავშირებულია პირველი იმპერატორის აშოკას (ძვ. წ. III საუკუნე) სახელთან, რომელმაც შექმნა იმდროინდელი ცხოვრების ყველა სფეროს საყოველთაოდ მომცველი იურიდიული ნორმები. ეს ნორმები ქვაზე იყო ამოკვეთილი. მალე გაჩნდა დამწერლობის ორი ახალი სისტემა: ქაროშტი და ბრაჰმი. სწორედ ბრაჰმი გახდა თანამედროვე შრიფტ დევანაგარის („შრიფტი ღმერთების ქალაქიდან“) წინაპარი. რელიგიური ტექსტები იშვიათად იწერებოდა დევანაგარის საშუალებით და თავდაპირველად მას თან ახლდა მცენარეული ორნამენტები. ინდოელები წერდნენ სპილენძის დაფებზე, ხის ფესვებზე და პალმის ფოთლებზე, რომლებიც შეერთებული იყო თოკის სკვნილებით.
ლამაზი კალიგრაფიული წერის ხელოვნება გაჩნდა XV-XVI სს. ზღურბლზე მუსლიმთა გამოჩენისას. ამ პერიოდში გაჩნდა სკოლები და ოსტატთა სამუშაოსთან დაკავშირებული - მასალის, საღებავების, ტუშის გამყენების ძირითადი წესები. ინდოეთის სხვადასხვა მხარეებში განსხვავებული სტილები წარმოიშვა. ასე მაგალითად, ბენგალიაში ფართოდ გავრცელდა სტილი ტუგრა, ინდოეთის აღმოსავლეთით და გუჯარათში — სტილები ტაუკი, ნასჰი და რიკვაა, ხოლო სამხრეთით - სტილი ნასთალიყი.
ინდოელი ოსტატებისათვის არ ჰქონდა განსაკუთრებული მნიშვნელობა იმას, თუ რა მასალის ზედაპირზე გამოჰყავდათ კალიგრაფია. ისინი წერდნენ ქვაზე, ქაღალდზე, მონეტებზე, ქსოვილზე და ა.შ.
სპარსული კალიგრაფია
დაახლოებით 1000 წლის წინ იბნ-მუკლამ (სპარს. ابنِ مقله بيضاوی شيرازی) და მისმა ძმებმა შექმნეს ირანული კალიგრაფიის ექვსი ჟანრი, უფრო ზუსტად კი „მოჰაკიკი“, „რეიჰანი“, „სოლსი“, „ნასჰი“, „ტოკი“ და „რეკა“. ეს ჟანრები ოთხი საუკუნის განმავლობაში გავრცელდა მთელ სპარსეთში. მეშვიდე საუკუნეში (ჰიჯრის კალენდრით) ჰასან ფარსი ქათებმა შეაერთა ორი სტილი „ნასჰი“ და „რეკა“ და გამოიგონა სპარსული კალიგრაფიის სრულიად ახალი ჯანრი სახელწოდებით „ტა'ლიკ“.
XIV საუკუნეში მირ ალი თაბრიზმა მისი დროისათვის არსებული ორი ძირითადი სტილი - „ნასჰი“ და „თალიყი“; მან შექმნა სპარსული კალიგრაფიის ახალი სტილი სახელწოდებით „ნას'თალიყ“-ი (სპარს. نستعلیق ნასთალიყი). ეს გახდა სპარსულ-არაბული დამწერლობის უპირატესი სტილი. XVII საუკუნეში მორთეზა გოლი-ხან შამლოუმ და მოჰამედ შაფი ჰერავიმ შექმნეს კიდევ ერთი ახალი სტილი სახელწოდებით Nastaʿlīq Shekasteh Nastaʿlīq (სპარს. شکسته نستعلیق). ეს კალიგრაფიული სტილი იგივე წესებზეა დაფუძნებული, რაზედაც Nas'taliq. ამასთან, Nas’taliq italics-ს აქვს მნიშვნელოვანი განსხვავებებიც: ის უზრუნველყოფს უფრო მოქნილ მოძრაობებს, ის ოდნავ უფრო გაჭიმული და მრუდეა. იადოლა კაბოლი - ამ სტილის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული თანამედროვე კალიგრაფია. გამორჩეულმა მხატვარმა ეს ჟანრი კალიგრაფიის უმაღლეს დონეზე დააყენა.
ქართული კალიგრაფია
ქართულ კალიგრაფიულ ხელოვნებას მრავალსაუკუნოვანი ისტორია აქვს. ეს საქმე აქტუალური იყო მთელი შუა საუკუნეების განმავლობაში და უფრო გვიანაც მანამდე, სანამ ტექსტების გავრცელების ერთადერთ ფორმად ხელით გადაწერა მიიჩნეოდა. მნიშვნელოვან ტექსტებს, ფსალმუნებს, ოთხთავს, ზოგადად სახარებას, ვეფხისტყაოსანსა და სიგელ-გუჯრებს ხშირად საინტერესოდ აფორმებდნენ. გარდა მაღალმხატვრული კალიგრაფიული გაფორმებისა, ტექსტებს ამკობდნენ მინიატურებით, ყდებს კი – ძვირფასი თვლებით. ასეთი გამოცემების დათვალიერება ხელნაწერთა ინსტიტუტისა და ეროვნული ბიბლიოთეკის გამოფენებზეა შესაძლებელი.
წინათ საქართველოში კალიგრაფთა მთელი ოჯახები და ოჯახური დინასტიები არსებობდა. დროთა განმავლობაში წიგნის ბეჭდვის ტექნიკის განვითარებასთან ერთად, სამწუხაროდ, წარსულს ჩაჰბარდა ე.წ. სკრიპტორიუმები, სკოლები სადაც მინიატურის, დეკორის, კალიგრაფიის ხელოვნებას ეუფლებოდნენ, ტექსტებს გადაწერდნენ და ამკობდნენ.
კალიგრაფიის კონკურსი
სრულიად საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესის ილია II-ის ლოცვა-კურთხევით და საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროსა და ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის ხელმძღვანელობით 2010 წელს „ქართული კალიგრაფიის“ კონკურსს ჩაეყარა საფუძველი, რომელიც ყოველწლიურად იმართება. კონკურსის მონაწილეებს საშუალება აქვთ თანაბარ კონკურენტულ პირობებში წარმოაჩინონ უნარი ხელით წერის კულტურაში, ასევე, აქვთ შესაძლებლობა მოისმინონ ლექცია-სემინარები შესაბამის თემებზე.
კონკურსის მიზანია ქართული კულტურის მნიშვნელოვანი მონაპოვარის – ქართული დამწერლობისა და ქართული კალიგრაფიის პოპულარიზაცია, ხელით წერით კულტურის განვითარება და კონკურსანტების შემოქმედებითი უნარის წარმოჩენა.
კონკურსში მონაწილეობა შეუძლიათ:
კონკურსი სამ ეტაპად ტარდება – შესარჩევი ტური, ნახევარფინალური ტური და დასკვნითი ტური. მონაწილეთა ნამუშევრების შეფასებას უზრუნველყოფს კვალიფიციური ჟიური, გამარჯვებული ვლინდება სხვადასხვა ნომინაციაში. მონაწილეთა მიერ შექმნილ საუკეთესო კალიგრაფიული ნიმუშები იფინება პროფესიონალ კალიგრაფთა ნამუშევრებთან ერთად და ინახება ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში.
კალიგრაფიის თავისებურებები
კალიგრაფია, როგორც წესი, გარკვეულწილად ამახინჯებს წარწერას. ეს ართულებს კითხვას, მაგრამ ზრდის ესთეტიკას. ზოგჯერ კალიგრაფია წარწერას იმდენად ამახინჯებს, რომ მისი წაკითხვა შეუძლებელი ხდება - დოკუმენტებში ასეთი კალიგრაფია არ არის ნებადართული.
კალიგრაფია გამოიყენება ბევრ არაფორმალურ დოკუმენტში, მაგალითად, ღია ბარათებში, დაბადების დღის მისალოცებში და სხვა. ამასთან, ოფიციალურ დოკუმენტებში გამოიყენება მხოლოდ მისი ადვილად გასაგები სახეები, ვინაიდან აუცილებელია, რომ ნებისმიერმა პირმა ადვილად გაიგოს წარწერა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეცნიერება კატეგორია:მეცნიერება და კულტურა კატეგორია:ხელნაწერები კატეგორია: კონკურსები კატეგორია: ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი კატეგორია: ქართული კალიგრაფია კატეგორია: დამწერლობები
დოროთეა დანიელი (1520-1580)
დოროთეა დანიელი (Dorothea af Danmark, Dorothea von Dänemark; დ. 10 ნოემბერი, 1520 — გ. 31 მარტი, 1580) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის, ნორვეგიისა და შვედეთის უკანასკნელი კათოლიკე მეფე კრისტიან II-ისა და დედოფალ იზაბელა ავსტრიელის უფროსი ასული. პფალცის კურფიურსტი 1544-56 წლებში როგორც ფრიდრიხ II-ის მეუღლე. 1559-61 წლებში იგი იყო დანიის, ნორვეგიისა და შვედეთის ტახტების მოსარჩელე თავის დასთან, კრისტინა დანიელთან ერთად.
ბიოგრაფია
დოროთეა დაიბადა 1520 წლის 10 ნოემბერს კოპენჰაგენში. იგი იყო დანიის, ნორვეგიისა და შვედეთის მეფე კრისტიან II-ისა და მისი მეუღლის, ესპანეთის დედოფალ ხუანა I-ისა და ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპე I-ის ასულის, დედოფალ იზაბელა ავსტრიელის მეორე შვილი და პირველი ქალიშვილი. დედის მხრიდან, მისი ბიძა იყო საღვთო რომის იმპერატორი და ესპანეთის მეფე კარლ V.
1523 წელს მამამისის მმართველობა დაამხეს და მთელი სამეფო ოჯახი გააძევეს დანიიდან. 1526 წელს გარდაიცვალა დედამისი, რის შემდეგაც დოროთეა და მისი დარჩენილი ოჯახი მთელს ევროპაში დადიოდა დახმარების სათხოვნელად. 1535 წელს, კრისტიანმა დოროთეა პფალცის მომავალ კურფიურსტ ფრიდრიხ II-ს შერთო ცოლად. 1544 წელს ფრიდრიხი პფალცის კურფიურსტი გახდა და დოროთეასთან ერთად ჰაიდელბერგში გადასახლდა. ჰაიდელბერგში მათი ცხოვრების ამბებს, თავის პოემაში დეტალურად აღწერს გერმანელი მწერალი პეტერ ჰარერი.
1556 წელს, მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, უშვილო დოროთეა ბავარიაში, კერძოდ კი ნოიმარკტის ციხესიმაგრეში დასახლდა. აქედან იგი მკაცრად ცდილობდა აღეკვეთა და ხელი შეეშალა ლუთერანიზმის გავრცელებისთვის. 1559 წლიდან იგი პრეტენზიას აცხადებდა დანიის, ნორვეგიისა და შვედეთის ტახტებზე, სადაც 1561 წელს იგი მისმა დამ, კრისტინა დანიელმა ჩაანაცვლა. 1563 წელს იგი ცოტა ხნით დაუბრუნდა პფალცს და ახალი კურფიურსტი, ფრიდრიხ III გაიცნო. მისი პირადი ექიმის ჩანაწერებიდან ვიგებთ, რომ 1570 წლიდან მისი ჯანმრთელობა საგრძნობლად შეირყა.
წინაპრები
დოროთეა დანიელის წინაპრები
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 10 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1520 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1580 კატეგორია:ოლდენბურგები კატეგორია:პფალცის კურფიურსტები კატეგორია:დანიის პრინცესები კატეგორია:ნორვეგიის პრინცესები კატეგორია:შვედეთის პრინცესები
ლა-ურიბე
ლა-ურიბე (La Uribe) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მეტის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12.717 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 6.037 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მეტის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ბოლშაია-ორლოვკის შობის ეკლესია
ბოლშაია-ორლოვკის შობის ეკლესია (Церковь Рождества Христова) — მართლმადიდებლური ეკლესია მარტინოვის რაიონის სლობოდა ბოლშაია-ორლოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას.
მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მარტინოვის რაიონი, სტანიცა ბოლშაია-ორლოვკა.
ისტორია
პირველი ხის ტაძარი დიდ ორლოვკაში აშენდა 1790 წელს. იგი აუწყობელი სახით გადმოიტანეს სხვა გუბერნიიდან და ადგილზე ააწყვეს.
მომდევნო ქრისტეშობის ხის ტაძარი სლობოდა ბოლშაია-ორლოვკაში გადმოიტანეს კაზანის სოფლიდან 1796 წელს. 1798 წელს, ის ააშენეს კავალერიის გენერალ ვასილ პეტრეს ძეს საშუალებით. 1799 წელს იგი აკურთხეს. 1821 წელს ტაძარი განაახლეს და ზომაშიც დაპატარავდა. 1904 წელს, ტაძართან მიაშენეს ხის სამრეკლო, სატრაპეზო და გვერდითი საკურთხევლები.
თავის დროზე ქრისტეშობის ტაძარს ეკუთვნოდა ხის საყარაულო სარდაფით, ასევე ქალთა სასულიერო სკოლა. ქალთა სასულიერო სკოლა გაიხსნა 1890 წელს. 1938 წელს ტაძარი დახურეს. 1942 წელს სოფლის დაბომბვის შედეგად ტაძარი დაზიანდა, მოგვიანებით კი აღადგინეს.
1943 წელს, სოფელში მომსვლელებისთვის, საეკლესიო მსახურებისთვის გადაეცათ მდინარე სალთან მდებარე ბეღელი. მომლოცველებმა ბეღელი სამლოცველო სახლად გადააკეთეს. 1947 წელს, სამლოცველო სახლთან გააკეთეს მიშენება, შენობის ფართობის 95 კვ. მეტრამდე გადიდებით. 1959 წელს, ტაძარი დაიხურა, ხატები და კანდელები გადასცეს სოფელ ბოლშაია-მარტინოვკის სამების ტაძარს.
2006 წლის ივნისში ქრისტეშობის ტაძრის მოწყობისთვის გადაეცათ კანტორის შენობა, 23 ივნისს იქვე ჩატარდა სამუშაოების დაწყებისთვის ლოცვა. ტაძარში ვდალიმირ ოვჩინიკოვისა და სამების საკათედრო ტაძრის წინამძღვრის, ალექსია ოვჩინიკოვის ძალებით, მომლოცველები დროდადრო ატარებდნენ კეთილმოწყობით სამუშაოებს. არემონტებდნენ სახურავს და ბათქაშებს.
ტაძრისთვის დააამზადეს ხატის დასადგმელი. ტაძარს აქვს საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვარია თედორე (სტუროვი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ტატიანა ქარიმოვა
220px|მინი|ქარიმოვა [[2010 წელს]] ტატიანა ქარიმოვა (Татьяна Акбаровна Каримова, Tatyana Karimova) — უზბეკი ეკონომისტი და უზბეკეთის პირველი ლედი 1991–2016 წლებში. უზბეკეთის ყოფილი პრეზიდენტის, ისლამ ქარიმოვის ქვრივი და უზბეკეთში გავლენიანი პერსონა. ელოდებიან, რომ ქარიმოვა, ეროვნული უსაფრთხოების სამსახურის ხელმძღვანელ რუსტამ ინოიათოვთან ერთად აირჩევს უზბეკეთის მომავალ პრეზიდენტს. დამკვირვებლების აზრით, თვითონ ქარიმოვა ამ პოსტის დაკავებას არ მოინდომებს.
ადრეული ცხოვრება და ოჯახი
რუსული და ტაჯიკური წარმოშობის ქარიმოვა ფერგანას რეგიონიდან არის. მის ოჯახს აღწერენ, როგორც გავლენიანს. ჰყავს და, თამარა სობიროვა, რომელიც მუშაობს მკვლევრად უზბეკეთის ეკონომიკისა და მეცნიერებათა აკადემიის უნივერსიტეტში.
ბიოგრაფია
ქარიმოვა უზბეკეთის პირველი პრეზიდენტის მეორე ცოლი იყო. ისლამ ქარიმოვის პირველი ცოლი იყო ნატალია კუჩმი. ისინი დაქორწინდნენ 1964 წელს, ხოლო განქორწინდნენ 1960-იანების შუა წლებში. 1967 წელს იგი დაქორწინდა ტატიანაზე. ქორწინების დროისთვის ქარიმოვა მუშაობდა მკვლევრად უზბეკეთის მეცნიერებათა აკადემიის ეკონომიკის ინსტიტუტში. ახალ ცოლ-ქმარს ეყოლათ ორი შვილი: გულნარა ქარიმოვა (დ. 1972) და ლოლა ქარიმოვ-თილაევა (დ. 1978).
2013 წელს ტატიანა ქარიმოვას და მის უფროს შვილს შორის არსებული საგვარეულო მტრობა Twitter-ში გავრცელდა : გულნარამ დედა „განადგურების“ მცდელობაში დაადანაშაულა, როდესაც ის (გულნარა) ცდილობდა ხელი შეეშალა ბიძამისის, აბკბარალი აბდულაევის დაპატიმრებისათვის. მან ასევე თავისი უმცროსი და ლოლა ჯადოქრობაში დაადანაშუალა. ბრალდებების შემდეგ გულნარას Twitter-ის ანგარიში დაბლოკეს, გარდა ამისა, გავრცელებულია აზრი, რომ ის 2014 წელს საშინაო პატიმრობაშიც კი მოათავსეს.
ქარიმოვა ქვეყნის პირველი და ერთადერთი ლედი იყო ქვეყნის დამოუკიდებლობიდან ქარიმოვის გარდაცვალებამდე. ცნობილია, რომ იგი ჩართული იყო საქველმოქმედო და სახელმწიფოს ფინანსურ საქმეებში, თუმცა, მას დიდი გავლენა გააჩნდა ქმრის სხვა გადაწყვეტილებებზეც.
იმედოვნებენ, რომ ქარიმოვა იქნება ერთ-ერთი, ვინც ქმრის მემკვიდრეს აირჩევს, თუმცა, პირადად იგი პრეზიდენტი, სავარაუდოდ, არ გახდება. გარდა ამისა, ქარიმოვა არის ეროვნული უსაფრთხოების სამსახურის ხელმძღვანელის, რუსტამ ინოიათოვის ღია მოკავშირე. ინოიათოვი, ქარიმოვასთან ერთად, გარდაცვლილი ისლამ ქარიმოვის მემკვიდრეს აირჩევს.
სქოლიო
კატეგორია:უზბეკი პოლიტიკოსები კატეგორია:უზბეკი პოლიტიკოსი ქალები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 15
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 15 მიიღეს 1946 წლის 19 დეკემბერს. საბჭოზე შეიქმნა სპეციალური კომისია რომელსაც ევალებოდა საბერძნეთს, ალბანეთს, ბულგარეთსა და იუგოსლავიას შორის სავარაუდო საზღვრის დარღვევების ხასიათის დადგენა. კომისია ადგილზე უნდა მისულიყო არაუგვიანეს 1947 წლის 15 იანვრისა და დაუყოვნებლივ წარედგინა მოხსენება უშიშროების საბჭოს წინაშე.
რეზოლუცია მიიღეს 11 ხმით.
რესურსები ინტერნეტში
0015 კატეგორია:1946 წელი იუგოსლავიაში კატეგორია:1946 წელი ბულგარეთში კატეგორია:1946 წელი საბერძნეთში კატეგორია:1946 წელი ალბანეთში კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ალბანეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები იუგოსლავიის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები საბერძნეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ბულგარეთის შესახებ
ვალარშ II
ვალარშ II (Վաղարշ) — დიდი სომხეთის მეფე არშაკუნიანების საგვარეულო დინასტიიდან. ვალარშ II სამეფო ტახტზე ბაკურ I-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო 186 წელს და დასრულდა 198, მის შემდეგ კი ტახტზე ხოსროვ I ავიდა. კირილ თუმანოვის აზრით ვალარშ II-ის შვილი იყო იბერიის მეფე რევ I მართალი.
ქვიშხეთის ნაეკლესიარი
ტერმინი ქვიშხეთის ნაეკლესიარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
წყლის ქათამი (გვარი)
წყლის ქათამი (Gallinula) — ფრინველთა გვარი წეროსნაირთა რიგისა. სხვადასხვა წყაროებით მოიცავს 6 თანამედროვე და 1 ამომწყდარ, ან 4 თანამედროვე და 3 ამომწყდარ სახეობას. გვარი შემოტანილია მატურენ ჟაკ ბრისონის მიერ, 1760 წელს ტიპური სახეობით — ჩვეულებრივი წყლის ქათამი (Gallinula chloropus).
ახლოს დგანან მელოტებთან. დაფარული არიან მურა, თითქმის შავი ფერის ბუმბულითა და თეთრი ნიშნებით. აქვთ მოკლე და მომრგვალებული ფრთები, გრძელი და ძლიერი ფეხები, რომლებიც ადაპტირებულია სანაპიროს საფლობ ნიადაგზე გადასაადგილებლად. ნისკარტის ზემოთ, შუბლზე აქვთ წითელი ბალთა. ფრენენ უხალისოდ, თუმცა შეუძლიათ მნიშვნელოვანი მანძილის დაფარვა — მაგალითად, ჩვეულებრივი წყლის ქათამი მიგრაციის დროს 2000 კმ-ს გადის. გადამფრენი სახეობები მოგზაურობენ ღამით.
ლაინასებრთა ოჯახის სხვა სახეობებისაგან განსხვავებით, წყლის ქათმის გვარში შესული ფრინველები ნაკლებად გულჩათხრობილი ფრინველები არიან, და თუმცა უპირატესობას ხშირ ბალხეულობაში დამალვას ამჯობინებენ, მათი დანახვა ზოგჯერ თავისუფლად შეიძლება ნაპირთან, როდესაც იკვებებიან. საჭმელად იყენებენ როგორც მცენარეულ, ისე ცხოველურ საკვებს. ბუდობის პერიოდში ძლიერ ტერიტორიულები არიან (იკავებენ თავიანთ ტერიტორიას და იცავენ მას სხვა ფრინველებისაგან). დანარჩენ დროს ხშირად გროვდებიან გუნდებად, ძირითადად ტბების წყალმარჩხ ადგილებში.
ძველი წყლის ქათმების ყველაზე ადრეული ნამარხი ნაშთები განეკუთვნება გვიან პლიოცენს — გვარს შეიძლება მივაკუთვნოთ Gallinula kansarum, რომელიც აღმოჩენილია კანზასსა (აშშ) და ბულგარეთში. ისტორიულ დროში გადაშენებულად თვლიან წყლის ქათმის ორ სახეობას, რომელთაგან ერთი — Gallinula hodgenorum — ბინადრობდა ახალ ზელანდიაში. მეორე სახეობის ფილოგენეტიკა ბოლომდე არ განსაზღვრულა — იგი შეიძლება მიეკუთვნებოდეს ცალკეულ მონიტიპურ გვარს.
სქოლიო
* კატეგორია:ლაინასებრნი
Mutant (ალბომი)
Mutant — ელექტრონული მუსიკის პროდიუსერ Arca-ს მეორე სტუდიური ალბომი, გამოცემული 2015 წლის 20 ნოემბერს ლეიბლზე Mute.
სქოლიო
კატეგორია:2015 წლის ალბომები კატეგორია:Mute Records-ის ალბომები კატეგორია:Arca-ს ალბომები
ჰაიკი (ჩორნუხის რაიონი)
ჰაიკი (Гайки) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ჩორნუხის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 3 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩორნუხის რაიონის სოფლები
შალვა აბდუშელი
შალვა ზინობის ძე აბდუშელი (დ. 10 ივნისი, 1889, სოფ. ბჟინევი, ახლანდ. ჭიათურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 8 თებერვალი, 1966, სენ-კლუ, საფრანგეთი)  — ქართველი პოლიტიკოსი და საზოგადო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
შალვა აბდუშელი (აბდუშელიშვილი) დაიბადა 1889 წლის 10 ივნისს სოფელ ბჟინევში, რომელიც საჩხერიდან 3 კილომეტრით და ჭიათურიდან 5 კილომეტრით არის დაშორებული. მამამისი, ზინობ აბდუშელი, მღვდელი ყოფილა. განათლება ჯრუჭის მონასტერში მიუღია, სადაც ზედმიწევნით შეუსწავლია ხუცური, ბერძნული, ლათინური და ყველა საეკლესიო წესი. შალვას დედა - თებრონია გომართელი, ცნობილი საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწის, ექიმ ივანე გომართელის მამიდა იყო.
ოჯახი, სადაც შალვა იზრდებოდა, ერთობ შეხმატკბილებული და მშვიდი, ამავე დროს შეძლებულიც ყოფილა. მათ სიმდიდრეს, უმთავრესად, მიწები და ტყე შეადგენდა. შვილის განათლებას დიდ ყურადღებას აქცევდნენ. შალვამ დაწყებითი განათლება სოფლის სკოლაში მიიღო და შემდეგ სემინარიაში შეიყვანეს. მიუხედავად იმისა, რომ მშობლები არაფერს აკლებდნენ, ყმაწვილს შეუმჩნეველი არ დარჩა გლეხების სიდუხჭირე და ჭიათურის მუშების მძიმე პირობებში მუშაობა. იგი განიმსჭვალა მათდამი თანაგრძნობით და თავის თავს ფიცი მისცა შებრძოლებოდა ამ მძიმე სოციალურ უსამართლობას. ეს განწყობა კიდევ უფრო განუმტკიცა სემინარიაში გამეფებულმა რუსული ადმინისტრაციის შოვინიზმმა და სტუდენტობიდანვე ჩაება სოციალისტურ მოძრაობაში. შალვას პიროვნების ჩამოყალიბებაზე დიდი გავლენა მოახდინა მწერლისა და პუბლიცისტის, მეორე სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატ სევერიან ჯუღელის ოჯახმა.
შალვა აბდუშელი ჭიათურაში დაუახლოვდა მაღაროს მუშებს. არალეგალური მუშაობის დროს გაიცნო ზაქარია გურული, ისიდორე რამიშვილი, კობა (სოსო ჯუღაშვილი) და სხვა მაშინდელი სოციალისტები. თვით სემინარიაში შალვა მონაწილეობას ღებულობდა არალეგალური პოლიტიკური ჯგუფების მუშაობაში. ის და მისი მეგობრები იმდენად აქტიურები იყვნენ, რომ გაშმაგებულმა ადმინისტრაციამ სემინარია დახურა და მოწაფეები სკოლის გარეთ დარჩნენ. შალვა გიმნაზიაში გადავიდა და სიმწიფის მოწმობის მისაღებად დაიწყო მომზადება სერგო ქავთარაძის ხელმძღვანელობით. ამ პერიოდში იგი კიდევ უფრო ახლო გაეცნო აკრძალულ ლიტერატურას. მალე მონაწილეობა მიიღო ქუთაისში ახალგაზრდა ჯარისკაცების დემონსტრაციაში და ამის გამო დაიჭირეს კიდეც. ციხეში ახალგაზრდამ გაიცნო ალექსანდრე დგებუაძე, ბუდუ მდივანი, გრიგოლ ურატაძე და კიდევ უფრო ღრმად ჩაეფლო რევოლუციურ საქმიანობაში.
გამოძიების დამთავრების შემდეგ შალვა აბდუშელი ციხიდან გაათავისუფლეს და თავის სოფელში გაგზავნეს. ამ დროს ჭიათურაში სოციალური ფონი გამწვავებული იყო. დაიწყო 1905 წლის გაფიცვები, ე. წ. „ბუნტი“. შალვა ყველგან აქტიურად მონაწილეობდა. გაერთიანებული იყო „ხუნხუზებად“ წოდებულ რაზმში, რომელსაც ნესტორ ჩხიკვაძე ხელმძღვანელობდა. ბუნტის ჩახშობისა და ალიხანოვის დამსჯელი რაზმების შემოსვლის შემდეგ გაქცევა მოახერხა, გურულ გლეხად გადაცმული თბილისს გაემგზავრა, იქიდან კი პეტერბურგს მიაშურა.
იმდროინდელი პეტერბურგი არა მარტო კულტურული, რევოლუციური მოძრაობის ცენტრიც იყო. შალვა აბდუშელი შევიდა პროფესორ ლეზგაფტის ინსტიტუტში, სადაც ლექციებსაც ისმენდა და ამავე დროს ესწრებოდა დისკუსიებს, რომლებშიც მონაწილეობდნენ გამოჩენილი მწერლები, პუბლიცისტები და პოლიტიკური მოღვაწეები. მეფის მთავრობამ ვერ მოითმინა ასეთი ლიბერალური ინსტიტუტის თავისუფლად არსებობა და ინსტიტუტი დახურეს. შალვა გადავიდა ნევრო–ფსიქოლოგიურ ინსტიტუტში, რომლის წინამძღოლი და სულისჩამდგმელი იყო პროფესორი ბეხტერევი. მაგრამ ინსტიტუტის დამთავრება ამჯერადაც ვერ მოახერხა. 1910 წელს ლევ ტოლსტოის გარდაცვალებასთან დაკავშირებით გამართულ დემონსტრაციებში მონაწილეობისთვის დააპატიმრეს. ჯერ ციხეში იჯდა, შემდეგ კი სამი წლით არხანგელსკში გადაასახლეს. ორწელიწადნახევარში, რომანოვების დინასტიის სამასი წლის დღესასწაულის გამო, ამნისტია შეეხო და პეტერბურგში დაბრუნდა დიპლომის მისაღებად. მუშაობა დაიწყო მესამე სახელმწიფო სათათბიროს სოციალ–დემოკრატიულ ფრაქციაში. მალე ნოე რამიშვილის დავალებით საქართველოში გამოემგზავრა პარტიული ჟურნალის გამოცემაში მონაწილეობის მისაღებად. ეს საქმე თბილისში არ მოხერხდა და შალვამ ქუთაისში დაიწყო მუშაობა გაზეთში, რომელსაც ნოე ხომერიკი ხელმძღვანელობდა.
საქართველოში შალვა აბდუშელი დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ დაბრუნდა. იგი იყო პროფესიული კავშირების ცენტრალური საბჭოს მდივანი და მისი პერიოდული ორგანოს ჟურნალ „მუშათა ცხოვრების“ რედაქტორი. დამოუკიდებლობის წლებში თავდაუზოგავად იღვწოდა ქვეყნის წინსვლისა და აღმშენებლობისთვის, საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ კი კვლავ დამპყრობელთა წინააღმდეგ ბრძოლაში ჩაება. იგი იყო მდივანი იმ ისტორიული კრებისა 1921 წლის 10 აპრილს, სახაზინო თეატრში, რომელმაც გამოიმუშავა და წარუდგინა საოკუპაციო ხელისუფლებას მთელი რიგი გაბედული მოთხოვნებისა. მოსკოვის ბრძანებით ყველანი დააპატიმრეს და საზღვარგარეთ გაასახლეს.
43 წელი იცხოვრა შალვა აბდუშელმა პარიზთან ახლოს, ქალაქ სენ–კლუში. აქაც მუდმივად სამშობლოზე ფიქრობდა, ხანგრძლივი დროის მანძილზე იყო ქართული სათვისტომოს თავმჯდომარე პარიზში და მონაწილეობდა საქართველოს სასიკეთოდ გამართულ ყველა ღონისძიებაში. დაქორწინებული იყო ლუბა ჩაჩიბაიაზე.
შალვა აბდუშელი 1966 წლის თებერვალში გარდაიცვალა. „ამ უკანასკნელ დღეებში მოულოდნელად გარდაიცვალა მრავალ წელთა განმავლობაში ქართულ სათვისტომოს გამგეობის თავმჯდომარედ ყოფილი შალვა აბდუშელიშვილი. მის დაკრძალვაზე მრავალრიცხოვან ქართულ და ფრანგულ საზოგადოების დასწრებამ ცხადყო, რამდენად აფასებდნენ მის უაღრესად კეთილ ბუნებას და მის მიერ გაწეულ ღვაწლს“, – იუწყებოდა ჟურნალი „ივერია“ დაკრძალულია ლევილში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:დაბადებული 10 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1889 კატეგორია:გარდაცვლილი 1966 კატეგორია:დაკრძალულები ლევილის სასაფლაოზე კატეგორია:გარდაცვლილი 8 თებერვალი
ჯონ ფრენსის დიელი
ჯონ ფრენსის დიელი (John Francis Daley; დ. 20 ივლისი, 1985) — ამერიკელი მსახიობი, კომიკოსი სცენარისტი და კინორეჟისორი. ყველაზე კარგად ცნობილია სკოლის მოსწავლის — სემ უიერის როლის შესრულებით NBC-ის კომედიურ-დრამატულ ტელესერიალში „ხულიგნები და ათოსნები“, ასევე FBI-ს სისხლის სამართლის პროფაილერის — დოქტორი ლენს სვითსის როლის შესრულებისთვის ტელეშოუში „ძვლები“, რომლისთვისაც ის ნომინირებული იყო 2014 წლის PRISM Award-ზე. იგი უკრავს კლავიშებიან საკრავებზე და მღერის მუსიკალურ ჯგუფში Dayplayer.
იგი ცნობილია ჯონათან გოლდსტეინთან ერთობლივი მუშაობით, როგორც ფილმის გადამღები დუეტი. წყვილს ერთად არაერთ პროექტზე უმუშავიათ. დიელისა და გოლდსტეინის პირველი ერთობლივი ნამუშევარი თავდაპირველად კომედიაზე იყო დაფუძნებული, სადაც ისინი თანასცენარისტები გახდნენ „აუტანელი ბოსებისთვის“ (2011), თანასცენარისტი „საოცარი ბარტ უანდერსტონისა“ (2013) და „აუტანელი ბოსები 2-სთვის“ (2014), ასევე იყვნენ ნაციონალური ლამპუნის დასვენების ფილმთა სერიების მეხუთე ფილმის — „დასვენების“ (2015) ერთ-ერთი რეჟისორები და მწერლები. ისინი ასევე იყვნენ „ადამიანი-ობობა: დაბრუნების“ (2017) სცენარიტები ჯონ უოტსთა, კრისტოფერ ფორდთან, კრის მაკკენასა და ერიკ სომერსთან ერთად, ასევე 2018 წლის ფილმის „დამპლური თამაშების“ რეჟისორები. ისინი იქნებიან მომავალი ფილმ „Flashpoint“-ის რეჟისორები, რომელიც Warner Bros.-სა და DC Films სამყაროს ნაწილი იქნება. ''