cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აჭარის ისტორია
ოსმალეთის იმპერიაში
1737 წელს აჭარა აუჯანყდა ახალციხის ფაშას. ფაშამ აჭარაა დაარბია, მაგრამ დიდხანს ვერ დაიმორჩილა. XVIII საუკუნეში აჭარაში გაძლიერდა ოსმალეთის იმპერიის გავლენა. ამას ხელი შეუწყო ოსმალეთის მიერ გურიის სამხრეთ ნაწილის (მდინარე ჭოროხიდან ჩოლოქამდე) დაპყრობამ. 1774 წელს იმერეთში ჩხერის ბრძოლაში ოსმალეთის დამარცხებით წახალისებული აჭარის მოსახლეობა აჯანყდა. აჯანყებულებმა დაამარცხეს ახალიციხის ფაშა. XVIII საუკუნის 80-იანი წლებიდან ზემო აჭარის სანჯაყის ბეგობა ახლადდაწინაურებული ხიმშიაშვილების ხელში გადავიდა. აბდულ-ბეგ ხიმშიაშვილი მონაწილეობდა ოსმალთა ლაშრქობებში. 1784 წელს მან აკეთში ილაშქრა, სადაც დაიღუპა. ზემო აჭარის ბეგი გახდა მისი შვილი სელიმი, რომელიც 1803 წლიდან ახალციხის ფაშა გახდა. სელიმ-ფაშა ცდილობდა რუსეთის იმპერიის დახმარებით ძველი სამცხე-საათაბაგოს ტერიტორიაზე შეექმნა დამოუკიდებელი ქართული მუსლიმური სამთავრო. მისი ეს ცდა უშედეგოდ დასრულდა. 1815 წელს სელიმ-ფაშა ოსმალებმა დაამარცხეს და მოკლეს. სელიმის შვილმა, აჰმედ-ფაშა ხიმშიაშვილმა სცადა რუსეთის იმპერიის სარდლობასთან მოლაპარაკება აჭარის რუსეთისთვის შეერთების თაობაზე. ხიმშიაშვილი თანახმა იყო უომრად დაეთმო აჭარა რუსეთისთვის და მიეღო რუსეთის ქვეშევრდომობა ფაშისა და გენერლის ტიტულისა და აჭარის მმართველობის შენარჩუნების სანაცვლოდ. მოლაპარაკება ჩაიშალა. გენერალი ბებუთოვი, რომელსაც ხიმშიაშვილთან ჰქონდა მოლაპარაკებები, სომხეთის ოლქის უფროსად გადაიყვანეს, მის ნაცვლად კი დანიშნეს ბარონი ოსტენ-საკენი, რომელსაც ხიმშიაშვილი არ ენდობოდა. ხიმშიაშვილი აქტიურად დადგა ოსმალეთის მხარეს და ცდილობდა ხელი შეეშალა გურიის სამთავროს რუსეთთან დაკავშირებისთვის. 1828-1829 წლებში აჭარა ოსმალეთ-რუსეთის ომის პოლიგონად იქცა. 1828 წელს ახალციხის რუსეთის მიერ აღების შემდეგ აჰმედ-ფაშამ თავი აჭარას შეაფარა. 1829 წლის თებერვალში ხიმშიაშვილმა მოიკრიბა ძალები და ახალციხეს შეუტია, მაგრამ მას სათანადო დახმარება ვერ აღმოუჩინა აბდი-ბეგმა და ხიმშიაშვილმა კვლავ აჭარაში დაიხია უკან. ოსტენ-საკენმა ხიმშიაშვილს მისცა ოთხი დღის ვადა, რათა თავად, ან მისი შვილი გამოცხადებულიყვნენ რუსეთის ბანაკში და მიეღოთ ქვეშევრდომობა. ხიმშიაშვილმა არ მიიღო ეს პირობა და ოსტენ-საკენი 12 აგვისტოს შევიდა ზემო აჭარაში სამი ქვეითი ბატალიონით, 2700 ხიშტით, კაზაკთა პოლკით, სამი სამთო და ოთხი მცირე ქვემეხით. ასე მივიდა ხულომდე. ოსტენ-საკენი წინააღმდეგობას შეხვდა, ამიტომ იძულებული გახდა დიდი დანაკლისით უკან გაბრუნებულიყო 28 აგვისტოს.
საქართველოს მთავარმმართებელმა გენერალმა პასკევიჩმა გენერალ გესეს დაავალა, აეღო ბათუმი. გესემ დაიწყო მოლაპარაკებები ადგილობრივ ბეგებთან. ოსმალეთის ხელისუფლებამ იცოდა რა, რომ ადგილობრივი ბეგები რუსეთისადმი სიმპათიით იყვნენ განწყობილნი, იქ გაგზავნა რვა ათასი ასკერი ტუსჩიოღლის მეთაურობით, რომელმაც დაარწმუნა ადგილობრივი ბეგები, რომ მართალია, ოსმალეთი ახლა ომს აგებდა, მაგრამ მთელი ევროპა ოსმალეთს უჭერდა მხარს და მალე ყველაფერი შეიცვლებოდა. 1829 წლის 4 აგვისტოს რუსეთის ჯარი ორი მიმართულებით დაიძრა ბათუმისკენ: ერთი შეკვეთილიდან ქობულეთისკენ პოლკოვნიკ პატოვსკის ხელმძღვანელობით და და მეორე ოზურგეთიდან მუხაესტატეს გავლით გესეს ხელმძღვანელობით. მუხაესტატესთან გამაგრებული ოსმალები გესემ პირწმინდად დაამარცხა. ქობულეთში გამაგრებულმა ოსმალებმა უკან დაიხიეს და ციხისძირის პოზიციებიც მიატოვეს. ქობულეთიდან ზღვით გაიქცა სოფიო გურიელი. გესემ არ გამოიყენა ხელსაყრელი მომენტი, ბათუმზე შეტევის ნაცვლად კინტრიშზე გამაგრდა და კვლავ დაიწყო მოლაპარაკებები. ამან საშუალება მისცა ოსმალებს ხელახლა გაემაგრებინათ ციხისძირი. 17 სექტემბერს გესემ იერიში მიიტანა ციხისძირზე, მაგრამ დაკარგა ცოცხალი ძალის ორი მესამედი. ეს ამ ომში კავკასიის ფრონტზე რუსების ყველაზე დიდი მარცხი იყო. გესე იძულებულ ხდებოდა დაეთმო უკვე დაკავებული ტერიტორიები, მაგრამ ამასობაში მოუსწრო ადრიანოპოლის ზავმა.
ამ ზავით აჭარა ოსმალეთს დარჩა, მაგრამ რადგანაც რუსეთმა მიიღო ახალციხე და ახალქალაქი, ახალციხის საფაშო გაუქმდა და აჭარა ყარსის საფაშოს შეუერთდა. 1832 წელს აჭარაში ახალმა აჯანყებამ იფეთქა. 1839 წელს ოსმალეთში დაიწყო „თანზიმათის“ რეფორმების გატარება. ამ რეფორმებმა გამოიწვია როგორც ფეოდალების, ისე გლეხების უკმაყოფილება. ფეოდალები ეწინააღმდეგებოდნენ მათი უფლებების შეკვეცას, გლეხები კი ჯარში სავალდებულო გაწვევას. 1840 წელს აჯანყდა ზემო აჭარის ბეგი ქორ-ჰუსეინი, რომელიც ოსმალეთის წინააღმდეგ მებრძოლ ეგვიპტის ფაშა მუჰამედ-ალისთან იყო დაკავშირებული. ტრაპიზონისა და ერზურუმის საფაშოთა ჯარებმა ჩააქრეს აჯანყება და ქორ-ჰუსეინი სტამბოლში გაგზავნეს. 1843 წელს კვლავ დაიწყო მღელვარება. 1844 წელს ქორ-ჰუსეინი გაიქცა ეგვიპტეში და იქიდან ფარულად დაბრუნდა აჭარაში. აჯანყებამ ორივე სანჯაყი მოიცვა და მასში 5000-მდე ადამიანი მონაწილეობდა. აჯანყებულები იმუქრებოდნენ ქრისტიანობის მიღებით და რუსეთთან შეერთებით. 1844 წლის აგვისტოში აჭარაში ერთდროულად შევიდნენ ყარსის და ტრაპიზონის საფაშოთა ჯარები და აჯანყება ჩააქრეს. აჭარა ტრაპიზონის ვილაიეთის შეუერთეს. ოსმალეთმა აჭარის დამორჩილება მაინც ვერ შეძლო. 1846 წელს ქორ-ჰუსეინი დაბრუნდა ზემო აჭარაში და მოსახლეობა ისევ ააჯანყა. ტრაპიზონის ფაშამ აჭარა დაარბია და ქორ-ჰუსეინი დააპატიმრა.
1851 წლიდან აჭარა შეუერთეს ახალშექმნილ ლაზისტანის სანჯაყს. სანჯარის მუთესარიფი ბათუმში იჯდა. აჭარა სანჯაყში შეადგენდა ორ კაზას, ეს იყო ზემო აჭარის და ქვემო აჭარის კაზები. ამ პერიოდიდან დამყარდა ოსმალეთის ფაქტობრივი ბატონობა. აჭარის მოსახლეობა გამაჰმადიანდა, მაგრამ არ გათურქებულა და შემოინახა ქართული ენა, ქართული გვარები და ქართული იდენტობა. ეს იმით უნდა აიხსნას, რომ აჭარაში, განსხვავებით მესხეთისაგან, ისლამი მოგვიანებით და ზედაპირულად გავრცელდა. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში აჭარის მოსახლეობის უმრავლესობა უკვე მუსლიმი იყო. ყირიმის ომის დროს აჭარის ფეოდალები ოსმალეთის მხარეს იბრძოდნენ. ამის გამო 1854 წელს რუსეთის დამსჯელმა რაზმმა აჭარის საზღვრისპირა სოფლები მოარბია. 1855 წელს აჭარის მოსახლეობა კვლავ აჯანყდა მორიგი სამხედრო გაწვევის გამო, რასაც მოჰყვა ოსმალეთის რეპრესიები 1856 და 1859 წლებში. 1865 წლისთვის ზემო და ქვემო აჭარის კაზების მოსახლეობა შეადგენდა 15 480 ადამიანს. 1871-1873 წლებში ზემო და ქვემო აჭარის კაზებში იყო 60 სოფელი, სადაც ფუნქციონირებდა 69 მეჩეთი. დიმიტრი ბაქრაძე 1874 წელს აღნიშნავდა, რომ ადგილობრივ მოსახლეობას ჰქონდა შემონახული მეხსიერება ქრისტიანობის შესახებ, ახსოვდათ ქრისტიანული დღესასწაულები და მისდევდნენ ზოგიერთ ტრადიციას, მაგ. სააღდგომოდ კვერცხის შეღებვას. ტაძარი შემორჩენილი იყო მხოლოდ სოფელ სხალთაში, ხოლო ხულოს ეკლესია ხიმშიაშვილებს დაუნგრევიათ. ბაქრაძის ცნობით აჭარლები თავს გურჯებად მოიხსენიებდნენ. 1875 წელს აჭარის მოსახლეობა კვლავ აჯანყდა გადასახადების გამო. სამი თვის შემდეგ ოსმალეთის ხელისუფლებამ უარი თქვა გადასახადების გაზრდაზე.
რუსეთის იმპერიაში
1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის დროს აჭარის ბეგი შერიფ ხიმშიაშვილი პრორუსულ პოლიტიკას ატარებდა. ის ომამდე რამდენჯერმე დაპატიმრებულიც იყო ოსმალეთის ხელისუფლების მიერ. ომის დროს ხიმშიაშვილი საბოტაჟს უწევდა ოსმალეთის სარდლობას. ომის დროს აჭარის მოსახლეობაში დიდი აგიტაცია გააჩაღეს ქართველმა ინტელექტუალებმა ილია ჭავჭავაძემ, სერგეი მესხმა, გრიგოლ გურიელმა, აკაკი წერეთელმა, ალექსანდრე ყაზბეგმა, პეტრე უმიკაშვილმა. ქართულენოვანი პრესა ვრცელდებოდა აჭარაში და ხელს უწყობდა მოსახლეობაში ეროვნული განწყობის ჩამოყალიბებას.
1878 წელს ბერლინის ტრაქტატით აჭარა რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა. აჭარის მოსახლეობა კეთილგანწყობით შეხვდა ახალციხიდან და ართვინიდან შესულ რუსეთის ჯარს. 25 აგვისტოს რუსეთის ჯარი და გურიის ქვეითი რაზმი ბათუმში შევიდა. აჭარის შეერთებას ქართული საზოგადოება დიდი ზარ-ზეიმით შეხვდა. შერიფ ხიმშიაშვილი რუსეთის სამსახურში ჩადგა და გენერლის წოდება მიიღო. ოსმალეთში დარჩა ქვემო აჭარის ბეგი ოსმალ თავდგირიძე.
აჭარა ადმინისტრაციულად ბათუმის ოლქში შევიდა აჭარის ოკრუგის სახით. ოკრუგში შედიოდა სამი უბანი: ზემო აჭარის უბანი (ცენტრი ხულა), ქვემო აჭარის უბანი (ცენტრი ქედა) და მაჭახელის უბანი (ცენტრი მაჭახლისპირი). შეიქმნა მმართველი ორგანოები, საოლქო და საოკრუგო მეჯლისები. 1879 წელს აჭარაში დაიწყო რუსეთის ხელისუფლების საწინააღმდეგო გამოსვლები, რასაც ზემო და ქვემო აჭარის მოსახლეობას შორის შეტაკება მოჰყვა. 1879 წლის 27 იანვარს სტამბოლში რუსეთ-ოსმალეთს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმად რუსეთის ახალ ქვეშევრდომებს საზღვარგარეთ თავისუფალი გადასახლების უფლება მიეცათ. გადასახლების ოფიციალურ ვადად დადგინდა 1879 წლის 3 თებერვლიდან 1882 წლის 3 თებერვლამდე. დაიწყო მუჰაჯირობა, რომელიც ომისგან გაპარტახებული მოსახლეობისთვის ახალ ტრაგედიად იქცა. აჭარიდან ოსმალეთის შიდა რაიონებში მრავალი ადგილობრივი გადასახლდა. 1878 წლიდან 1880-იანი წლების ჩათვლით გადასახლებულთა რიცხვი 22-დან 25 ათასამდე მერყეობს.
რუსეთის იმპერიის კოლონიზატორული პოლიტიკის გამო აჭარა ეკონომიკურად და კულტურულად დიდხანს წინ არ წასულა. 1879 წლის 1 მარტს დაარსდა „ბათუმის დროებითი საადგილმამულო კომისია“, რომელსაც აჭარაში მიწათმფლობელობა ოსმალურიდან რუსულ სისტემაზე უნდა გადაეყვანა, მაგრამ ეს საქმე ნელა მიდიოდა. 1883 წელს ბათუმის ოლქი ქუთაისის გუბერნიას შეუერთდა. ამ დროისთვის აჭარის ოკრუგი გაუქმდა, ის ბათუმს ოკრგუს შეუერთდა. ბათუმის ოკრუგი, თავის მხრივ, იყოფოდა აჭარის, გონიოსა და კინტრიშის უბნებად. 1886 წელს რუსეთის ადმინისტრაციის მიერ შედგენილ საოჯახო სიებში აჭარლები და შავშელები ჩაწერილნი იყვნენ, როგორც ქართველი მაჰმადიანები. აჭარაში განათლების საკითხი მუსლიმი სასულიერო პირების ხელში რჩებოდა, ბავშვები მეჩეთებთან არსებულ მედრესეებში მხოლოდ არაბულ წერა-კითხვასა და ლოცვას სწავლობდნენ. აჭარის განვითარებაში დიდი როლი შეასრულა ბათუმის დაწინაურებამ. 1880-იანი წლებიდან ბათუმი ნავთობის გადამუშავების და საექსპორტო ცენტრი და მნიშვნელოვანი ნავსადგური გახდა.
1902 წელს ბათუმში ჩამოყალიბდა რსდმპ-ის კომიტეტი. იმავე წლის თებერვალსა და მარტში ადგილი ჰქონდა მუშათა მასობრივ დემონსტრაციებს. 1905 წლის რევოლუციის დროს ქობულეთის, ჩაქვის და სხვა სოფლების გლეხობა უარს ამბობდა გადასახადების გადახდაზე, ბოიკოტს უცხადებდა იმპერიის ადმინისტრაციას, ითხოვდა პოლიტიკურ თავისუფლებას. 18 ნოემბერს მოხდა შეტაკება გლეხებსა და კაზაკებს შორის, რომლის დროსაც მოკვდა 9 და დაიჭრა 5 კაცი. 30 ნოემბერს ბრძოლები მიმდინარეობდა ბათუმში. 1907-1908 წლებში კვლავ მიმდინარეობდა რევოლუციური მოვლენები. 1910 წელს აჭარაში დაიწყო სამრეწველო აღმავლობა. პირველი მსოფლიო ომის გამო აჭარა სამხედრო მოქმედებათა პლაცდარმი გახდა. ოსმალებმა დაიკავეს ართვინის ოკრუგი და მთლიანი ზემო აჭარა. 1916 წლისთვის აჭარაში სოფლის მეურნეობა 60%-ით დაეცა.
1918-1921 წლები
1918 წლის 3 მარტს დაიდო დაიდო ბრესტ-ლიტოვსკის ზავის მიხედვით საბჭოთა რუსეთმა ოსმალეთს დაუთმო ბათუმის, ყარსისა და არდაგანის ოლქები. ოსმალეთის არმიამ დაიკავა აჭარა მთლიანად, შეიჭრა გურიაშიც და აიღო ოზურგეთი. ქართულმა მხარემ მისი შეჩერება მხოლოდ მდინარე ჩოლოქთან შეძლო. 1918 წლის 4 ივნისს ქალაქ ბათუმში საქართველოსა და ოსმალეთს შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლის ძალითაც აჭარა ოსმალეთს დარჩა. აჭარაში შეიქმნა სამუსლიმანო საქართველოს განმათავისუფლებელი კომიტეტი, რომლის მიზანს აჭარის საქართველოსთან შეერთება წარმოადგენდა. 1918 წლის ოქტომბერში, მას შემდეგ რაც ოსმალეთი პირველ მსოფლიო ომში დამარცხდა, ბათუმის ხელშეკრულებამ ძალა დაკარგა. ბათუმის ოლქი დაიკავა გაერთიანებული სამეფოს სამხედრო მისიამ. 1918 წლის 15 დეკემბერს ბათუმის პორტში შევიდა ბრიტანეთის 5 გემი 15-20 ათასი ჯარისკაცით. 1919 წლიდან დაიწყო გაზეთ „სამუსლიმანო საქართველოს“ გამოცემა. გაზეთის ირგვლის გაერთიანებული მოღვაწეები ცდილობდნენ აჭარის საქართველოშ დაბრუნებას ავტონომიის სტატუსით. ბრიტანული სამხედრო საგუბერნატორო აჭარას განაგებდა 1920 წლის ივლისამდე, რის შემდეგაც იგი საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას გადაეცა. პირველ რესპუბლიკაში აჭარა სამუსლიმანო საქართველოს ავტონომიის სახით ჩამოყალიბდა.
საბჭოთა აჭარა
1921 წლის მარტში საქართველოს საბჭოთა ოკუპაცია დასრულდა აჭარის ოკუპაციით. 18 მარტს ბათუმი წითელმა არმია დაიკავა და აჭარაში საბჭოთა ხელისუფლება გამოცხადდა. მანამდე საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ჯარებმა ბათუმისათვის ბრძოლაში დაამარცხეს თურქეთის ჯარი და ბათუმი და აჭარა საქართველოს შემადგენლობაში დატოვეს. 1921 წლის 16 მარტის მოსკოვის ხელშეკრულებით დადგინდა თურქეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთი საზღვარი. ყოფილი ბათუმის ოლქი საბჭოთა რუსეთმა და თურქეთმა გაიყვეს. აჭარა საქართველოს შემადგენლობაში დარჩა. ყარსის ხელშეკრულება საქართველოს სსრ-ს ავალდებულებდა აჭარისთვის ავტონომიის სტატუსი მიენიჭებინა. მაისში ჩატარდა აჭარის მეჯლისის არჩევნები. 16 ივლისს შეიქმნა აჭარის ასსრ. ხელისუფლება ცდილობდა მეჯლისის გაუქმებას. ამან გამიწვია სექტემბერში შეიარაღებული ანტისაბჭოთა გამოსვლა.იმავე წლის ნოემბერში მეჯლისი დაშლილად გამოცხადდა.
დამოუკიდებლობის შემდეგ
1990-იან წლებში აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა იმართებოდა ასლან აბაშიძის მიერ. ის პრაქტიკულად არ ემორჩილებოდა საქართველოს ხელისუფლებას არ აღასრულებდა საქართველოს მთავრობის და სასამართლოების გადაწყვეტილებებს. 2004 წლის მაისში საპროტესტო გამოსვლების და ჩოლოქის ხიდის აფეთქების შემდეგ აბაშიძე რუსეთში გაიქცა. აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა პრაქტიკულად დაბრუნდა საქართველოს იურისდიქციაში, ამ მოვლენებს ასევე მოჰყვა აჭარის ავტონომიის შემცირება. 2007 წლის მაისში ბათუმში გაიხსნა საერთაშორისო აეროპორტი.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ისტორია კატეგორია:აჭარა
უაბო
მინი|მარჯვნივ|200px|უაბო ნაურუში უაბო (Uaboe District) — რაიონი ნაურუს შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. ფართობი — 0,97 კმ², მოსახლეობა — 335 ადამიანი (2005 წლის აღწერა).
შედის უბენიდის საარჩევნო ოლქის შემადგენლობაში.
კატეგორია:ნაურუს რაიონები
სლობოზია-მეგურა
სლობოზია-მეგურა (Slobozia-Măgura) — სოფელი მოლდოვაში, სინჯერეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 115 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 51 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინჯერეის რაიონის სოფლები
საქართველოს პარლამენტის მეხუთე მოწვევის დეპუტატები
საქართველოს მეხუთე მოწვევის პარლამენტი — არჩევნები გაიმართა 1999 წლის 31 ოქტომბერს. არჩევნები ტარდებოდა პროპორციული და მაჟორიტარული სისტემით. პარლამენტის 235 მანდატიდან 150 მანდატი მიღებული ხმების პროპორციულად ნაწილდებოდა იმ პარტიებზე, რომლებმაც მიიღეს არჩევნებში მონაწილე ამომრჩეველთა ხმების 7 %-ზე მეტი. 85 დეპუტატი კი აირჩეოდა საქართველოს ადმინისტრაციული ერთეულებიდან. მათგან 12 მაჟორიტარ დეპუტატს ავტომატურად მიენიჭა უფლებამოსილება, რადგანაც ისინი წარმოადგენდნენ აფხაზეთის რაიონების მაჟორიტარ დეპუტატებს, ხოლო დანარჩენ 73 მაჟორიტარულ ოლქში არჩევნები ჩატარდა ჩვეულებისამებრ. შედეგები ასე განაწილდა.
დეპუტატების სია
• 4
სქოლიო
*
მე ვარ ლეგენდა (ფილმი)
მე ვარ ლეგენდა (I Am Legend) — 2007 წლის ამერიკული პოსტაპოკალიპტური სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმი, დაფუძნებული რიჩარდ მეთისონის ამავე სახელწოდების რომანზე. ფილმის რეჟისორია ფრენსის ლოურენსი, მუსიკა ეკუთვნის ჯეიმზ ნიუტონ ჰოვარდს, მთავარ როლს ასრულებს უილ სმითი, რომელიც ასახიერებს ამერიკის არმიის ვირუსოლოგ რობერტ ნევილს. ეს არის რიჩარდ მეთისონის რომანის რიგით მესამე ადაპტაცია „უკანასკნელი ადამიანი დედამიწაზე“ (1964) და „ადამიანი ომეგას“ (1971) შემდეგ.
სიუჟეტი მიმდინარეობს ნიუ-იორკში, სადაც მეცნიერებმა შექმნეს ვირუსი, რომელიც თავდაპირველად განკუთვნილი იყო სიმსივნის სამკურნალოდ, მაგრამ მოხდა ისე, რომ ვირუსმა გაანადგურა კაცობრიობის უმეტესი ნაწილი და აქცია ისინი საშინელ მონსტრებად, ხოლო ნევილი იქცა ნიუ-იორკის უკანასკნელ ადამიანად. ნევილი ვირუსისადმი იმუნურია და მუშაობს ვაქცინის შექმნაზე.
Warner Bros.-მა ფილმზე მუშაობა დაიწყო 1994 წელს. პროექტში ჩართულები იყვნენ სხვადასხვა რეჟისორები და მსახიობები. მთავარი როლის შემსრულებლად მოიაზრებოდნენ ტომ კრუზი, მაიკლ დუგლასი და მელ გიბსონი. თუმცა წარმოება გადაიდო ფინანსური პრობლემების გამო. წარმოება განახლდა 2006 წელს ნიუ-იორკში.
ფილმის გამოსვლა დადეგმილი იყო 2007 წლის 21 ნოემბერს, მაგრამ პრემიერა შედგა ცოტა მოგვიანებით, 2007 წლის 14 დეკემბერს აშშ-სა და კანადაში, ამავე წლის 26 დეკემბერს - დიდ ბირიტანეთში. პროექტს წილად ჰხვდა დადებითი შეფასებები კრიტიკოსებისგან და გადაეცა რამდენიმე პრესტიჟული ჯილდო კინოფილმების დაჯილდოების ცერემონიებზე, მათო შორის ვიზუალური ეფექტების საზოგადოების ხუთი ნომინაცია, სატურნის ჯილდო, MTV Movie Awards და სხვა. საერთო განხილვების საიტ Rotten Tomatoes-ზე ფლობს 70%, ხოლო Metacritic-ზე - 65/100. ფილმს დიდი კომერციული წარმატება ჰხვდა წილად; ის იყო 2007 წლის მეშვიდე ყველაზე შემოსავლიანი ფილმი, რომლის შემოსავალმა აშშ-ში მიაღწია 256 მილიონ დოლარს, მსოფლიოში კი — 329 მილიონს. დღეის მონაცემით შემოსავალი 585.3 მილიონ დოლარს შეადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:2007 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:2000-იანი წლების სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმები კატეგორია:ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკური საშინელებათა ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:პოსტაპოკალიფტური ფილმები კატეგორია:ფილმები მონსტრებზე კატეგორია:ამერიკულ საშინელებათა რომანებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:სამეცნიერო ფანტასტიკურ რომანებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:ფრენსის ლოურენსის ფილმები კატეგორია:IMAX-ის ფილმები კატეგორია:Heyday Films-ის ფილმები კატეგორია:Overbrook Entertainmen-ის ფილმები კატეგორია:Village Roadshow Pictures-ის ფილმები კატეგორია:Original Film-ის ფილმები კატეგორია:ვამპირები კინემატოგრაფიაში
ანდრეევკა (აურგაზის რაიონი)
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 235 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 33 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია შინგაკ-კული, რომელიც დაშორებულია 50 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (83%),.
სქოლიო
კატეგორია:აურგაზის რაიონის სოფლები
შარმ-ქარი
შარმ-ქარი (Sharm-Kar) — სოფელი აზერბაიჯანში,  დაშქესანის  რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაშქესანის რაიონის სოფლები
ფუმიჰიტო
მემკვიდრე პრინცი ფუმიჰიტო (皇嗣・秋篠宮文仁親王 დ. 30 ნოემბერი, 1965, ტოკიო) — იაპონიის იმპერატორ აკიჰიტოს უმცროსი ვაჟი და იაპონიის ტახტის (იმპერატორ ნარუჰიტოს) მემკვიდრე პრინცი. იაპონიის იმპერატორ ნარუჰიტოს უმცროსი ძმა.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1965 წლის 30 ნოემბერს აიოამის სასახლეში, ტოკიოში. დაწყებითი და საშუალო განათლება მიიღო გაკუსიუინში. 1984 წელს გახდა გაკუსიუინის უნივერსიტეტის სტუდენტი, სადაც სწავლობდა სამართალსა და ბიოლოგიას. უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ 1988-1990 წლებში სწავლობდა თევზების ტაქსონომიას ოქსფორდში, სენტ-ჯონსის კოლეჯში.
1989 წელს პაპის, იმპერატორ ჰიროჰიტოს გარდაცვალებისას გახდა ტახტის მეორე მემკვიდრე ძმის, ნარუჰიტოს შემდეგ. 1996 წელს მიიღო ორნითოლოგიის დოქტორის ხარისხი. 2019 წლის 1 მაისს ტახტზე თავისი ძმის ნარუჰიტოს ასვლის შემდეგ, რომელსაც არ ჰყავს მემკვიდრე ბიჭი, გახდა ტახტის მემკვიდრე პრინცი.
მემკვიდრე პრინცი ბითლზის დიდი თაყვანისმცემელი და ჩოგბურთის აქტიური მოთამაშეა.
პირადი ცხოვრება
1990 წლის 29 ივნისს დაოჯახდა პრინცესა კიკოზე, მასთან შეეძნა სამი შვილი: პრინცესა მაკო, პრინცესა კაკო და პრინცი ჰისაჰიტო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1965
რევაზ ადამია
რევაზ ადამია (დ. 20 ივლისი 1952, თბილისი — გ. 4 მარტი, 2014) — ქართველი ბიოლოგი, პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე. საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი.
1974 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტი. 1974 წლიდან ეწეოდა სამეცნიერო საქმიანობას: 1974-1979 წლებში იყო სამეცნიერო-საწარმოო გაერთიანება „ბაქტერიოფაგი“ უმცროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1979-1982 წლებში იყო უფროსი მეცნიერ თანამშრომლი. 1982-1988 წლებში იყო სექტორის ხელმძღვანელი, ხოლო 1988 წლიდან ლაბორატორიის უფროსი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მწვანეთა პარტია“. 1993-1995 წლებში რევაზ ადამია იყო საქართველოს პარლამენტის თავდაცვისა და უშიშროების კომისიის მდივანი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს პარლამენტის მეოთხე მოწვევის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს პარლამენტის მეხუთე მოწვევის წევრი (თბილისის საბურთალოს მაჟორიტარული), საარჩევნო ბლოკი: საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი.
1995-2002 წლებში საქართველოს პარლამენტის თავდაცვისა და უშიშროების კომიტეტის თავმჯდომარე. 1999-2001 წლებში არჩეულ იქნა ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის ვიცე-პრეზიდენტად. 1992-2001 წლებში რევაზ ადამია იყო რუსეთის სამხედრო ბაზების საქართველოდან გაყვანის მოლაპარაკებებში საქართველოს სახელმწიფო დელეგაციის წამყვანი წევრი და 1999 წლის სტამბოლის ეუთოს სამიტზე მიღებული უმნიშვნელოვანესი გადაწყვეტილებების ერთ-ერთი აქტიური მონაწილე. 2002-2006 წლებში საქართველოს მუდმივი წარმომადგენელი გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2014 კატეგორია:გაერთიანებული ერების ორგანიზაციასთან საქართველოს მუდმივი წარმომადგენლები კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები რევაზ კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი ბიოლოგები
ჰანს ადოლფ კრებსი
ჰანს ადოლფ კრებსი (Hans Adolf Krebs; დ. 25 აგვისტო, 1900, ჰილდესჰაიმი, გერმანია — გ. 22 ნოემბერი, 1981) — ინგლისელი ბიოქიმიკოსი (ეროვნებით გერმანელი), ლონდონის სამეფო საზოგადოების (1947) და აშშ-ის ეროვნული აკადემიის (1964) წევრი. მუშაობდა კემბრიჯის (1935 წლამდე), შეფილდის (1934-1954) და ოქსფორდის (1954-1967) უნივერსიტეტებში. 1967 წლიდან იყო ოქსფორდის სამეფო საავადმყოფოს პროფესორი. კრებსს დიდი ღვაწლი მიუძღვის ტრიკარბომჟავების ციკლის შესწავლაში; 1932 წელს აღწერა შარდოვანას სინთეზის ორნიტინული ციკლი. 1953 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი ბიოქიმიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:გარდაცვლილი 1981 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ბეატრიქს შვაბიელი
ბეატრიქს შვაბიელი (Beatrix von Schwaben; დ. 1198 — გ. 12 აგვისტო, 1212) — ჰოენშტაუფენთა დინასტიის წარმომადგენელი. გერმანიის მეფე ფილიპ შვაბიელისა და დედოფალ ირენე ანგელინას ქალიშვილი. საღვთო რომის იმპერატორ ფრიდრიხ I ბარბაროსასა და ბიზანტიის იმპერატორ ისააკ II-ის შვილიშვილი. ველფების დინასტიის პირველი საღვთო რომის იმპერატრიცა და გერმანიის დედოფალი 1212 წლის 22 ივლისიდან გარდაცვალებამდე როგორც იმპერატორ ოტო IV-ის პირველი მეუღლე.
ადრეული წლები და წარმომავლობა
ბეატრიქსი დაიბადა 1198 წლის აპრილიდან ივნისამდე პერიოდში. იგი იყო გერმანიისა და შვაბიის მეფე ფილიპ შვაბიელისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ირენე ანგელინას უფროსი ქალიშვილი. მისი უმცროსი დები იყვნენ ბოჰემიის დედოფალი კუნიგუნდა შვაბიელი, ბრაბანტის ჰერცოგინია მარია შვაბიელი და კასტილია-ლეონის დედოფალი ელიზაბეთ შვაბიელი. მამის მხრიდან მისი პაპა-ბებია საღვთო რომის იმპერატორი ფრიდრიხ I ბარბაროსა და მისი ცოლი, სიცილიის დედოფალი კონსტანცია I იყვნენ, ხოლო დედის მხრიდან ბიზანტიის იმპერატორი ისააკ II ანგელოსი და დედოფალი ირენე პალეოლოგინა. მამის მხრიდან მისი ბიძა საღვთო რომის იმპერატორი ჰაინრიხ VI იყო, რომლის შემდეგაც საღვთო რომის იმპერატორიცა და გერმანიის მეფეც ჰერცოგი ოტო IV ბრაუნშვაიგელი გახდა 1198 წელს.
მოლაპარაკებები და ნიშნობა
უკვე 1203 წლიდან, ფილიპ შვაბიელმა რომის პაპ ინოკენტი III-ის შუამავლობით დაიწყო საქორწინო მოლაპარაკებები ბეატრიქსისა და იმპერატორ ოტო IV-ს შორის ქორწინებასთან დაკავშირებით. ამას ხელი იმანაც შეუწყო, რომ მარია ბრაბანტელის მშობლები, რომელიც ოტოზე 1198 წლიდან მოყოლებული იყო დანიშნული ქორწინებას აჭიანურებდნენ. 1204 წელს, მათზე განრისხებულმა ოტომ ჩაშალა მარიასთან არსებული ნიშნობა და შვაბიელებთან უფრო აქტიურად გააჩაღა მოლაპარაკებები. 1207 წელს ფილიპმა ოტოს ოფიციალურად შესთავაზა ბეატრიქსის ხელი, მაგრამ უარი მიიღო, რადგანაც ამ პერიოდში მათ შორის ტახტის გამო უთანხმოება იყო ჩამოვარდნილი. იმავე წლის 21 ივნისს ფილიპე ბავარიის ჰერცოგმა ოტო VIII ვიტელსბახმა მოკლა, რის შემდეგაც იმპერატორი დასთანხმდა ბეატრიქსზე ქორწინებას. აღსანიშნავია, რომ მას მის დაზე, კუნიგუნდაზე დაქორწინება სურდა, რაზეც ირენე ანგელინასგან უარი მიიღო, რის გამოც იმპერატორმა დედოფალს ამის კომპენსირება მოსთხოვა. ირენე ანგელინამ ამაზე კატეგორიული უარი განაცხადა, რასაც ოტოს მხრიდან ძალადობრივი რეაგირება მოჰყვა. დედოფალმა ირენემ სახელი გადაირქვა და მარია დაირქვა, რის შემდეგაც ოტოს შიშით გაიქცა და ჰოენშტაუფენის ციხესიმაგრეში შეიკეტა, სადაც ამავე წლის 27 აგვისტოს გარდაიცვალა.
1208 წლის 11 ნოემბერს, ფრანკფურტში ოტო IV გერმანიის მეფედ აირჩიეს. 1209 წლის 4 ოქტომბერს, პაპმა იგი საღვთო რომის იმპერატორად აკურთხა. ამ დროს ბეატრიქსი 11 წლის იყო, ხოლო ოტო 24-ის.
ქორწინება და გარდაცვალება
ოტო და ბეატრიქსი პირველი თაობის ბიძაშვილები იყვნენ, როგორც დედოფალ იუდით ბავარიელის შვილიშვილები, ამიტომაც მათ ქორწინებას პაპის თანხმობა სჭირდებოდა. ვინაიდან ოტოს პაპ ინოკენტისთან უთანხმოება ჰქონდა, იგი იძულებული გახდა ნებართვის სანაცვლოდ პაპისათვის რიდაგსჰაუზენისა და ვალკენრეიდის სააბატოები დაეთმო. 1212 წლის 22 ივნისს, ნორდჰაუზენში შედგა ბეატრიქსისა და ოტო IV-ის ქორწინება, რითაც იგი საღვთო რომის იმპერატრიცა და გერმანიის დედოფალი გახდა. ქორწინებისას პატარძალი 14 წლის იყო, ხოლო სიძე 27-ის.
განსვენებულ იმპერატორ ფრიდრიხ I-ის შვილიშვილთან ქორწინებამ გაამყარა ოტოს პოზიცია საიმპერატორო ტახტზე, განსაკუთრებით იმ პირობებში, რომ ბეატრიქსის ბიძაშვილი ფრიდრიხი ტახტზე აცხადებდა პრეტენზიას, როგორც ფრიდრიხ I-ის შვილიშვილი. თუმცა, ქორწინებიდან მალევე დედოფალი ბეატრიქსი დაავადდა და ქორწინების მეცხრამეტე დღეს, 1212 წლის 12 აგვისტოს გარდაიცვალა 14 წლის ასაკში.
ბეატრიქსი დაკრძალეს ბრაუნშვაიგის კათედრალში, მისი ქმრის მშობლიურ მხარეში. იმავე წლის 9 დეკემბერს მისი ბიძაშვილი ფრიდრიხ II მაინცში გერმანიის მეფედ ეკურთხა. 1214 წელს ოტო მეორედ დაქორწინდა მარია ბრაბანტელზე, მაგრამ 1215 წელს იგი უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც საღვთო რომის იმპერატორი ფრიდრიხ II შტაუფენი გახდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1198 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1212 კატეგორია:ჰოენშტაუფენები კატეგორია:საღვთო რომის იმპერატრიცები
რაშიდ ქარამე
400პქ|მინი|ქვეყნის 8-გზის პრემიერ-მინისტრი რაშიდ ქარამე რაშიდ აბდულ ჰამიდ ქარამე (رشيد كرامي; დ. 30 დეკემბერი, 1921, ტრიპოლი, ლიბანი — გ. 1 ივნისი, 1987, ლიბანი) — ლიბანის პოლიტიკური მოღვაწე. 8-ჯერ (1955-1956, 1958-1960, 1961-1964, 1965-1966, 1966-1968, 1969-1970, 1975-1976, 1984-1987 წწ.) ეკავა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა, ითააშა უმნიშვნელოვანესი როლი ლიბანის მუსულმანური საზოგადოების განვითარებაში.
ბიოგრაფია
რაშიდ ქარამე აბდულ ჰამიდ ქარამეს, ლიბანის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლის ერთ-ერთი ლიდერის, უფროსი შვილია. აბდულ რაშიდ ქარამეს პრემიერის თანამდებობაც ეკავა 1945 წელს.რაშიდის უმცროს ძმას ომარ ქარამეს სამჯერ ეკავა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა (უკანასკნელად 2004-2005 წლებში).
რაშიდ ქარამემ დაამთავრა კაიროს უნივერსიტეტი სამართლის ბაკალავრის ხარისხით და მუშაობა დაიწყო იურისტად ტრიპოლში. ლიბანის ეროვნული კრების დეპუტატი გახდა 1951 წელს, მას შემდეგ რაც მამამისის გარდაცვალების შემდეგ დეპუტატის ადგილი გახდა ვაკანტური. ამავე წელს ჰუსეინ ალ-ოვეინის მთავრობაში დაიკავა იუსტიციის მინისტრის თანამდებობა. 1953 წელს კი ეკონომიკისა და სოციალური საკითხების მინისტრია აბდალ ელ-იაფის მთავრობაში.
რაშიდ ქარამეს დამოკიდებულება ლიბანის პრეზიდენტებთან, რომლებიც მუდმივად იყვნენ ქრისტიანი მარონიტები, იყო რთული და მშფოთვარე. მიუხედავად ამისა ქარამეს რვაჯერ ეკავა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა. გარდა ამისა 1969 და 1984-1987 წლებში იყო ქვეყნის საგარეო საქმეთა მინისტრი.
პოლიტიკა
ქარამე იყო მუსულმანური საზოგადოების გაძლიერების მომხრე, ქვეყანაში სადაც ქრისტიანი-მარონიტები დომინირებდნენ. 1950-იან წლებში მან მხარი დაუჭირა ეგვიპტის პრეზიდენტის გამალ აბდელ ნასერის პან-არაბულ მოძრაობას.
პირველად იგი პრემიერ-მინისტრად დანიშნა პრეზიდენტმა ქამილ შამუნმა 1955 წლის 19 სექტემბერს. მაგრამ უკვე მომდევნო წელს, სუეცის კრიზისის დროს იგი გამოვიდა ისრაელისა და დასავლეთის სახელმწიფოების წინააღმდეგ, მაშინ როდესაც პრეზიდენტი მათ მხარეს იყო. შამუნთან კონფლიქტი გაძლიერდა 1958 წლის ლიბანის კრიზისის დროს, როდესაც ლიბანში მოხდა ნასერის პანარაბიზმის მომხრეთა აჯანყება. აჯანყება ჩაახშეს ამერიკის საზღვაო ძალების დახმარებით. ეროვნული ერთიანობის ახალ მთავრობას სათავეში ჩაუდგა რაშიდ ქარამე, ხოლო ქამნ შამუნი გადადგა. მისი მემკვიდრე გახდა ფუად შეჰაბი.
არაბულ-ებრაულ კონფლიქტში ქარამემ დაიჭირა პალესტინელების მხარე და გამოვიდა ისრაელის წინააღმდეგ, რამაც გააღიზიანა მარონიტი პოლიტიკოსები. მათ შორის შეჯახებების შედეგად 1970 წელს იგი თანამდებობიდან გადადგა, მაგრამ მალევე დაუბრუნდა თანამდებობას. ამავე წელს ქვეყნის პრეზიდენტი გახდა მისი მტერი სულეიმან ფრანჟიე, შედეგად რაშიდ ქარამე კვლავ გადადგა. იგი შეცვალა საიბ სალამმა.
სამოქალაქო ომი
1975 წლის აპრილში ლიბანში დაიწყო სამოქალაქო ომი, რომელშიც ჩართული იყო ქვეყნის პოლიტიკური ელიტის ყველა წარმომადგენელი. ბრძოლა მიმდინარეობდა პრეზიდენტისა და პრემიერის მომხრეებს შორის. პრეზიდენტმა სულეიმან ფრანჟიემ თანადებობიდან დაითხოვა პრემიერი რაშიდ ელ-სოლჰი და მოუწოდა რაშიდ ქარამეს ახალი მთვარობის ფორმირებისაკენ. ქარამემ უარი განაცხადა მხარი დაეჭირა პალესტინელებისათვის და მხარი დაუჭირა სირიის ინტერვენციას 1976 წელს ლიბანში. ქარამემ თავისი კავშირების მიუხედავად ვერ შეძლო ომის შეჩერება და 1976 წლის დეკემბერში კვლავ გადადგა. ახალმა პრეზიდენტმა ილიას სარკისმა პრემიერად კვლავ სელიმ ჰოსი დანიშნა.
1970-იანი წლების ბოლოს ქარამე შეურიგდა სულეიმან ფრანჟიეს და მასთან და ვალიდ ჯუმბლატთან ერთად ჩამოაყალიბა ეროვნული ხსნის ფრონტი პროსირიული კოალიცია.
მკვლელობა
1984 წლის აპრილში შვეიცარიის კონფერენციის შემდეგ რაშიდ ქარამე მერვე ვადით გახდა პრემიერი. სათავეში ჩაუდგა ეროვნული შერიგების მთავრობას. ამ პერიოდში სირიის გავლენა გაძლიერებულია 1982 წელს ისრაელის ჯარების გასვლის შემდეგ.
იმის გამო რომ შეთანხმების პროცესი უარყო რაშიდ ქარამემ პრეზიდენტმა ამინ ჟმაიელმა მოიტხოვა მისი გადაყენება, მაგრამ ალტერნატივის არ ქონის გამო მის გადაყენებაზე უარი თქვა.
ამ ამბებიდან ერთი თვის შემდეგ ქარამე დაიღუპება ბომბის აფეთქების შედეგად, რომელიც მისი სავარძლის საზურგეში იყო დამონტაჟებული. იგი იყო აფეთქების ერთადერთი მსხვერპლი. პრეზიდენტმა დაღუპული ქარამეს ნაცვლად პრემიერად დანიშნა სელიმ ჰოსი.
1999 წელს ქარამეს მკვლელობისთვის გაასამართლეს სამირ ჯააჯაა და ათი ლიბანელი ქრისტიანი. 2005 წელს სირიის ჯარების გასვლისთანავე იგი შეიწყალეს და გაათავისუფლეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლიბანის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 30 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1987 კატეგორია:მოკლული ლიბანელი პოლიტიკოსები
ანურადჰაპურის ოლქი
ანურადჰაპურის ოლქი (අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කය, அனுராதபுரம் மாவட்டம்) — შრი-ლანკის 25 ოლქიდან ერთ-ერთი. შედის ჩრდილო-ცენტრალური პროვინციის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ანურადჰაპურა. ოლქის ფართობია 7 179 კმ².
მოსახლეობა
2001 წლის მონაცემებით, ოლქის მოსახლეობა შეადგენს 745 693 ადამიანს, საიდანაც 90,7 % სინჰალელია. მოსახლეობის 90 % აღიარებს ბუდიზმს, 8,4 % ისლამს, 1,1 % ქრისტიანობას, ხოლო 0,5 % ინდუიზმს.
სქოლიო
კატეგორია:შრი-ლანკის ოლქები
ტაჯიკური კულტურა
ტაჯიკური კულტურა — რამდენიმე ათასი წლის განმავლობაში განვითარებული კულტურა ტაჯიკეთის ტერიტორიაზე. ტაჯიკეთი კულტურის თვალსაზრისით მჭიდროდაა დაკავშირებული უზბეკეთთან, ირანთან და რეგიონის სხვა ქვეყნებთან. ცნობილია შუა საუკუნეების ბევრი ტაჯიკი მოღვაწე, მწერალი და მეცნიერი, რომლებიც ირანულ კულტურულ სამყაროსთან ასოცირდება (ომარ ხაიამი, იბნ სინა და სხვა). საბჭოთა ეპოქაში რეგიონის ეთნოკულტურული თავისებურებების გაუთვალისწინებლად ეროვნულ რესპუბლიკებს შორის საზღვრების ხელოვნურმა დაწესებამ ეს ერთიანობა დაარღვია. ამ ეპოქიდან ცნობილია ტაჯიკური თეატრი და რამდენიმე ნოველისტი მწერალი.
ტაჯიკური კულტურა შეიძლება დაიყოს ორ სფეროდ, დედაქალაქის და მთიანი ბადახშანის ავტონომიური ოლქის (მაღალმთიანი). თანამედროვე ქალაქის ცენტრები მოიცავს დუშანბეს (დედაქალაქი), ხოჯენდის, კულობის და ფანჯაკენტის. მინი| ოჯახი ზეიმობს ეიდს ტაჯიკეთში.
რელიგია
ზოროასტრიზმი შემოიღეს ირანის იმპერატორებმა, როგორც სახელმწიფო რელიგია და მას მისდევდნენ შუა აზიაშიც. საბოლოოდ, მიმდევართა რაოდენობა შემცირდა არაბთა დაპყრობების შემდეგ. ტაჯიკეთში ყველაზე დიდი დღესასწაული, რომელიც წინაისლამური პერიოდიდან მომდინარეობს, არის ნოვრუზი, რაც ნიშნავს „ახალ დღეს“. ის იმართება 21 ან 22 მარტს, როდესაც მიწის დამუშავება იწყება. ნოვრუზის დროს ბევრი ოჯახი სტუმრობს ნათესავებს, ყრის ძველ ნივთებს, ალაგებს სახლს და თამაშობს საველე თამაშებს. ასევე მიირთმევენ სპეციალურ კერძებს. ისლამამდე არსებული ტაჯიკური ტრადიციებია: ცეცხლზე გადახტომა, ცეცხლის გარშემო ცეკვა და ცეცხლთან „ეშმაკების“ წინააღმდეგ ბრძოლა.
ტაჯიკეთის მთავრობამ ზოგიერთი რელიგიური რწმენის მიმართ შეუწყნარებლობა გამოავლინა, მაგალითად, იეჰოვას მოწმეების მიმართ და დაანგრია რელიგიური შენობები.
სამზარეულო
მინი| ტაჯიკური დღესასწაული. ტაჯიკურ სამზარეულოს ბევრი რამ აქვს საერთო უზბეკურ, ავღანურ, რუსულ და ირანულ სამზარეულოებთან. იგი ცნობილია ისეთი კერძებით, როგორიცაა კაბული პულაო, ქაბილი პალაუ და სამანუ. ეროვნული საკვები და სასმელი არის ფლავი და მწვანე ჩაი.
ტაჯიკეთის ტრადიციული კერძები ხმელი ხილის, კაკლისა და ჰალვას მცირე ზომის კერძებით იწყება, რასაც მოჰყვება წვნიანი და ხორცი და მთავრდება ფლავით. ჩაი თან ახლავს ყველა კერძს და მას ხშირად მიირთმევენ საჭმელს შორის და მიიჩნევა სტუმართმოყვარეობის ჟესტად. მას სუფრასთან ჩინური ფაიფურის ქოთნით მიართმევენ სტუმრებს. უმატებენ შაქარს და პიოლებით მიირთმევენ. პიოლა ეს პატარა, უყურო ფინჯანია, რომელსაც ლამბაქი არ აქვს. ჩაის საყოველთაო პოპულარობის გამო, ყველაზე ხშირად ტაჯიკები ჩაიხანაში ანუ საჩაიეში იკრიბებიან. ეს უკანასკნელი დასავლური ტიპის ყავის სახლს, ანუ კაფეს წააგავს.
სპორტი
ტაჯიკეთის მთები გთავაზობთ უამრავ შესაძლებლობას გარე სპორტისთვის, მაგალითად, გორაზე ასვლა, მთის ველოსიპედები, კლდეზე ცოცვა, თხილამურები, სნოუბორდი, ლაშქრობა და ალპინიზმი.
კინო
ტაჯიკეთის კინოინდუსტრია 1929 წლიდან იწყება. პირველმა ოფიციალურმა კინოსტუდიამ, სახელწოდებით ტაჯიკინო (მოგვიანებით დაერქვა ტაჯიკ ფილმი ), ფუნქციონირება დაიწყო 1930 წელს. 1935 წელს ტაჯიკინომ დაიწყო ხმოვანი ფილმების წარმოება. ზოგიერთი ექსპერტი მიიჩნევს, რომ 1970-80 წლები ტაჯიკფილმის ოქროს ხანაა. მთავრობის მიერ სუბსიდირებულმა სტუდიამ შეძლო ყოველწლიურად, დაახლოებით, ექვსი მხატვრული ფილმის წარმოება.
საბჭოთა კავშირის დაშლისა და ტაჯიკეთში სამოქალაქო ომის (1992–1997) შემდეგ, ტაჯიკურმა კინემატოგრაფიამ დაღმასვლა დაიწყო. სტუდია ძირითადად მცირე უცხოური შეკვეთების მიღებით გადარჩა და მხოლოდ რამდენიმე ფილმი შექმნა.
მუსიკა
ტრადიციული ტაჯიკური მუსიკა მჭიდრო კავშირშია ცენტრალური აზიის სხვა მუსიკალურ ფორმებთან. მთიანი ბადახშანის ავტონომიური ოლქის მაცხოვრებელ პამირებს აქვთ საკუთარი მკაფიო მუსიკალური სტილი.
ლიტერატურა
ტაჯიკური ლიტერატურის ტრადიციული ცენტრები იყო სამარყანდი და ბუხარა, თუმცა ეს ქალაქები ახლა უზბეკეთშია. უახლესი ისტორიის განმავლობაში, ტაჯიკური ლიტერატურა ძირითადად სოციალ-რეალისტური იყო. ტაჯიკური ენის სტანდარტიზაციამ, ბოლო ათწლეულების განმავლობაში, ჩამოაყალიბა ტაჯიკური ლიტერატურაც.
სქოლიო
კატეგორია:ტაჯიკური კულტურა კატეგორია:ტაჯიკეთი კატეგორია:აზიური კულტურა
პარარკის რაიონი
პარარკის რაიონი (Distrito de Pararca) — რაიონი პერუში, აიაკუჩოს რეგიონის პაუკარ-დელ-სარა-სარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 010 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 628 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 11 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 57.91 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აიაკუჩოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:პაუკარ-დელ-სარა-სარის პროვინციის რაიონები
ვახტანგ მარტოლეკი
ვახტანგ მარტოლეკი (დ. 8 მარტი, 1971, მცხეთა)  —  ქართველი თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი, სპორტსმენი.
1993 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი ფინანსისტ-ეკონომისტის სპეციალობით. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მცხეთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1971 კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:მცხეთაში დაბადებულები
სუგოვუშანი (დაშქესანის რაიონი)
სუგოვუშანი  (Suqovuşan) — სოფელი აზერბაიჯანში,  დაშქესანის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  — 105   კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაშქესანის რაიონის სოფლები
კანტონი 10
სახელწოდება
ადგილობრივ დონეზე კანტონს უწოდებენ ჰერცეგბოსნიას (Hercegbosanska županija), მაგრამ ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით აღნიშნული სახელწოდება არაკონსტიტუციურია, რადგან სახელწოდება შეიცავდა ბოსნიის ომის პერიოდში არსებული ხორვატული სახელმწიფოს, ჰერცეგ-ბოსნიის ხორვატთა რესპუბლიკის სახელწოდებას. კანტონს ასევე უწოდებენ დასავლეთ ბოსნიის კანტონს (Zapadnobosanski kanton) მდებარეობის გამო და ლივნოს კანტონს (Livanjski kanton) ადმინისტრაციული ცენტრის გამო.
გეოგრაფია
კანტონი მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში. კანტონის ადმინისტრაციული ცენტრია ლივნო. კანტონი შედგება 6 თემისაგან. 2003 წლისათვის კანტონის მოსახლეობის 79 %-ს შეადგენდნენ ხორვატები, 12,4 %-ს - სერბები, ხოლო 8,2 % - ბოსნიელები.
სქოლიო
კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის კანტონები
ლაგოა-დუ-სიტიუ
ლაგოა-დუ-სიტიუ (Lagoa do Sítio) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 455 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალენსა-დუ-პიაუის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 850 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.03 კმ²-ზე. ფართობი 804 698 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
შალვა ოდიშარია
შალვა ოდიშარია (დ.  1903, ხონი  გ. 14 იანვარი, 1947) — ქართველი სამხედრო პირი.
ბიოგრაფია
შალვა კონსტანტინეს ძე ოდიშარია დაიბადა 1903 წელს, ხონში. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებამდე იგი ხონის ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ორგანიზაციის მდივანი იყო. ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ ცხოვრობდა პარიზში, მოგვიანებით საცხოვრებლად გადავიდა გერმანიაში, შემდეგ კი ავსტრიაში. თავის მრავალმხრივ და მრავალფეროვან საქმიანობზე ემიგრაციაში ყოფნის პერიოდში, ოდიშარია ამბობს, რომ მან მთელი თავისი შეგნებული ცხოვრება საბჭოთა ხელისუფლების წინააღმდეგ ბრძოლას შეალია. მისი მთავარი მიზანი საბჭოთა კავშირიდან საქართველოს გამოყოფა და ქვეყნის გათავისუფლება იყო. შალვა ოდიშარიამ სამშობლო მხოლოდ იმიტომ დატოვა, რომ, მისი აზრით, აქ არ იყო სათანადო შესაძლებლობები დამპყრობელთა წინააღმდეგ საბრძოლველად. რაც მთავარია, მენშევიკური მთავრობის ძირითადი ბირთვი საზღვარგარეთ იმყოფებოდა, დასახული მიზნის მისაღწევად კი აუცილებელი იყო მათთან შეთანხმებულად მოქმედება.
1925 წლის აგვისტოში შალვა ოდიშარიამ კონტრაბანდისტების დახმარებით სახელმწიფო საზღვარი გადაკვეთა და თურქეთში გადავიდა. გადასვლისთანავე მას საქართველოს მენშევიკური მთავრობის წარმომადგენელმა კაჭახიძემ თურქეთის პასპორტი გადასცა, რომლის საშუალებითაც იგი სტამბულში ჩავიდა და იქ მიიღო ვიზა საფრანგეთში გასამგზავრებლად. პარიზში ჩასვლისთანავე შალვა ოდიშარიამ მჭიდრო კონტაქტი დაამყარა ნაციონალურ-დემოკრატიული პარტიის ლიდერთან, გიორგი გვაზავასთან და მალევე ჩაერთო პარტიის შიდა პოლიტიკურ საქმიანობაში. 1925-1927 წლებში ემიგრაციაში არსებულ პოლიტიკურ პარტიებს შორის შიდა პოლიტიკური დაძაბულობა შეიმჩნეოდა. ნაციონალურ-დემოკრატიულ პარტიაში შედიოდა სამი ფრაქცია, გიორგი გვაზავას, სპირიდონ კედიას და ასათიანის ხელმძღვანელობით, რომელთაც განსხვავებული შეხედულებები ჰქონდათ მენშევიკურ მთავრობასთან თანამშრომლობაზე.
შალვა ოდიშარიასთვის მიუღებელი აღმოჩნდა შიდა პარტიული დაპირისპირებები, ამბიციები და ურთიერთქიშპობა. მას სურდა, საქართველოში დაბრუნებულიყო და არალეგალური საქმიანობით დაკავებულიყო. ამ მიზნის განსახორციელებლად მან ოფიციალურად მიმართა საზღვარგარეთის ნაციონალურ-დემოკრატიულ კომიტეტს, რომელმაც დააკმაყოფილა ოდიშარიას თხოვნა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, მენშევიკური მთავრობა აჭიანურებდა მის საქართველოში გამომგზავრებას. საქმეში უკეთ გარკვევის მიზნით შალვა ოდიშარია პირადად შეხვდა ნოე ჟორდანიას და დეტალურად მოახსენა თავისი გეგმების შესახებ. მისი აზრით სამშობლოში აქტიური ქმედებები უკეთეს შედეგს გამოიღებდა. ჟორდანია მას არ დაეთანხმა. იგი თვლიდა, რომ ოდიშარია საჭირო იყო პარტიაში და მისი საქართველოში დაბრუნება აუცილებლობას არ წარმოადგენდა. ყოველივე ამის შემდეგ შალვა ოდიშარია ჩამოშორდა პოლიტიკას და ჯაშუშურ საქმიანობას მიჰყო ხელი, თუმცა გიორგი გვაზავასთან კონტაქტი არ გაუწყვეტია. ამ პერიოდში ოდიშარია დაუკავშირდა გერმანელებს, რომელთაც შესთავაზეს გარკვეული სამუშაოს შესრულება. დავალება ასეთი იყო: იგი უნდა დაახლოებოდა პოლონეთის არმიაში მომსახურე ქართველ ოფიცრებს, რომლებიც დაეხმარებოდნენ მას პოლონეთის არმიაზე ინფორმაციის მოპოვებაში. ამ დავალების შესრულების შემდეგ გერმანული დაზვერვის წარმომადგენლები მას მისცემდნენ შესაბამის საბუთებს, ფულს და გაამგზავრებდნენ საქართველოში.
გიორგი გვაზავასთან კონსულტაციის შემდეგ ოდიშარიამ უარი თქვა დავალების შესრულებაზე, რადგან ამით ქართველ ოფიცრებს „ჩაუშვებდა“. იგი დაუკავშირდა საფრანგეთის უსაფრთხოების სამსახურს - „სიურტე ნაციონალს“ და გახდა ორმაგი აგენტი. 1935 წელს ოდიშარიამ გერმანელი ოფიცრის, ბერგერისაგან მიიღო გერმანიაში წასასვლელი ვიზა. გამგზავრების წინ მან დავალება მიიღო საფრანგეთის მე-5 განყოფილებისაგან - დაედგინა, ჰქონდათ თუ არა გერმანელებს საბჭოთა კავშირთან კონტაქტები და გერმანიაში მყოფი ქართველი ემიგრანტებიდან ვის ჰქონდა გერმანიის მთავრობის მხარდაჭერა. გერმანიაში ჩასულ ოდიშარია ბერგერმა გესტაპოში მიიყვანა, სადაც დეტალური ანკეტა შეავსეს მისი პიროვნების შესახებ. ბერგერის მეშვეობით მან კონტაქტი დაამყარა როზენბერგის ბიუროსთან. ბიუროს წარმომადგენლებმა - ცელგერმა და შუმანმა ის, როგორც თანამშრომელი, ძალიან კარგად მიიღეს. ამ უკანასკნელებისაგან ოდიშარიას აინტერესებდა, როგორ უყურებდნენ ისინი საქართველოს გამოსვლას საბჭოთა კავშირის შემადგენლობიდან და დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ ჩამოყალიბებას. გერმანელებმა სრული მხარდაჭერა გამოთქვეს ამ საკითხთან დაკავშირებით და ოდიშარიას სთხოვეს, დაეწერა პოლიტიკური მიმოხილვა ქართულ ემიგრაციაზე, მათ საქმიანობაზე საფრანგეთში და და ასევე საქართველოში არსებულ პოლიტიკურ მდგომარეობასთან დაკავშირებით. ოდიშარიას მიმოხილვა წერილობითი სახით თავად როზენბერგს გადაეცა.
ცელგერმა და შუმანმა ოდიშარიას ისიც მოახსენეს, რომ როზენბერგის ბიუროში იგეგმებოდა კავკასიის დეპარტამენტის შექმნა, რომლის ხელმძღვანელობა მას შესთავაზეს. პარიზში დაბრუნებულმა ოდიშარიამ მე-5 განყოფილებას - გიორგი გვაზავასა და ნოე ჟორდანიას დაწვრილებით მოახსენა გერმანიაში ვიზიტის შესახებ. მისი განცხადებით, როზენბერგის ბიუროში მოწადინებულები არიან, რომ საქართველო გამოეყოს საბჭოთა კავშირს და სრულ მხარდაჭერასაც უცხადებენ. აღნიშნული ინფორმაციის გადასამოწმებლად „პოლიტიკურმა ცენტრმა“ ბერლინში გიორგი გვაზავა გაგზავნა. მან დაადასტურა ოდიშარიას მიერ მოპოვებული ინფორმაცია. ოდიშარიას აგენტური საქმიანობიდან აღსანიშნავია თანამშრომლობა იაპონიის დაზვერვასთან. იაპონელებს იგი დაუკავშიდრა ნოე ჟორდანიას პირადი მცველის შოთა ქარცივაძის მეშვეობით. ოდიშარიამ პარიზში იაპონიის სამხედრო ატაშეს, გენერალ-მაიორ იამაცუ ციციაჩის მოახსენა, რომ საბჭოთა კავშირის შორეული აღმოსავლეთის შესახებ საინტერესო და იაპონიისთვის მნიშვნელოვან ინფორმაციას ფლობდა, გააცნო მას თავისი მიზნები საქართველოს დამოუკიდებლობასთან დაკავშირებით და, ასევე, გადასცა მემორანდუმი, ჟორდანიას, გვაზავასა და თავად მისი ხელმოწერით, რომელშიც ნათქვამი იყო, რომ იმ შემთხვევაში, თუ იაპონია საქართველოს მენშევიკურ მთავრობას მხარს დაუჭერდა, გამარჯვების შემდეგ საქართველოში იაპონიის ინტერესები გატარდებოდა და ქვეყნის ბუნებრივი რესურსების გამოყენებაზე იაპონია სრულ უფლებას მოიპოვებდა. იამაცუ ციციაჩი დახმარებას დაჰპირდა და მემორანდუმი ტოკიოში გადააგზავნა.
შალვა ოდიშარია წარმატებით თანამშრომლობდა სხვადასხვა ქვეყნების დაზვერვებთან და გასამრჯელოსაც უხვად იღებდა, მაგრამ ქართული ემიგრაციის დაფინანსებასთან მიმართებაში პირობა არც ერთმა ქვეყანამ არ შეასრულა. 1938 წლის მიწურულს ევროპაში სიტუაცია ძალიან დაიძაბა - ევროპა ომის ზღვარზე იყო. ოდიშარიამ გადაწყვიტა ადგილმდებარეობის შეცვლა, უფრო ადვილად რომ შეძლებოდა საქართველოში დაბრუნება. საფრანგეთის სამხედრო აპარატის მე-2 განყოფილების დახმარებით მან შეძლო 1939 წლის მარტში თურქეთში გამგზავრება ლუქსემბურგელი შარლ ბერჟეს სახელზე გაცემული პასპორტით. შემდეგ ბეირუთში ჩავიდა და ყველგან კრებდა ინფორმაციას ახლო აღმოსავლეთში მიმდინარე მოვლენებისა და საბჭოთა კავშირის საჯარისო ნაწილების რაოდენობაზე თურქეთ-ირანის საზღვარზე. მოღვაწეობდა კოდური სახელით - „მაქსი“. ირანში ოდიშარიამ შეიტყო, რომ სიტუაცია შეიცვალა და ძირითად სადაზვერვო სამუშაოებს ახლო აღმოსავლეთში, უკვე, გერმანია აწარმოებდა. საჭირო გახდა კონტაქტის დამყარება გერმანიის დაზვერვასთან, რაც მან მოახერხა მიხეილ კედიას დახმარებით. 1942 წელს მას მიანიჭეს კოდური სახელი N 341. 1943 წელს პარიზში ოდიშარიამ შესყიდვების სამსახურში დაიწყო მუშაობა. მან უმოკლეს დროში 30 მილიონი ფრანკის გამომუშავება მოახერხა. ამ თანხით გახსნა კომერციული ბიურო და დაზვერვის სამსახურის დავალებაც შეასრულა - ჩამოაყალიბა დაზვერვის ჯგუფი N341. ჯგუფში 40-მდე წევრი იყო. მათ გესტაპო აფინანსებდა. დაჯგუფება ოდიშარიას ხელმძღვანელობით მოქმედებდა. მოპოვებული ინფორმაცია დაზვერვის სამსახურს (CD) გადაეცემოდა. საბჭოთა კავშირის უშიშროების სამსახურის მიერ დაპატიმრებულ შალვა ოდიშარიას ბრალად წაუყენეს ანტისაბჭოთა საქმიანობა და სამშობლოს ღალატი. მის მიმართ წაყენებულ ბრალდებებს ოდიშარია არ უარყოფდა. მოტივი ცხადი იყო: საბჭოთა კავშირიდან საქართველოს გამოყოფა და მისი დამოუკიდებლობა. საბჭოთა სასამართლომ შალვა ოდიშარიას მიუსაჯა სასჯელის უმაღლესი ზომა - დახვრეტა, ქონების სრული კონფისკაციით. განაჩენი სისრულეში მოიყვანეს 1947 წლის 14 იანვრის ღამეს.
სლოვიანკა
სლოვიანკა (Sloveanca) — სოფელი მოლდოვაში, სინჯერეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 123 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 708 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინჯერეის რაიონის სოფლები
The Shin
The Shin (შინი) — ქართული ჯაზ და ფიუჟენ ჯგუფი. ჩამოყალიბდა გერმანიაში, 1998 წელს. მასში შედიან: ზაზა მიმინოშვილი (გიტარები, ფანდური), ზურაბ გაგნიძე (ბას-გიტარა, ვოკალი) და მამუკა ღაღანიძე (ვოკალი, პერკუსია). ჯგუფის მუსიკა ითავსებს ქართული ხალხური მუსიკის ელემენტებს, ჯაზს, პოლიფონიურ ვოკალებს, ფლამენკოსა და ფიუჟენს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:1998 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
არსლანოვო (აურგაზის რაიონი)
არსლანოვო  (Арыҫлан) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 50 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოი ოზერო, რომელიც დაშორებულია 42 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:აურგაზის რაიონის სოფლები
აკადია
მინი|აკადიის რუკა, [[1754.]] აკადია (Acadia; Acadie) — ჩრდილოეთ ამერიკაში საფრანგეთის სამეფოს სამფლობელოების სახელწოდება XVII-XVIII საუკუნეებში, ახალი საფრანგეთის ნაწილი. მისი ბირთვი შეესაბამება ახლანდელ ახალ შოტლანდიას (კანადა); მოიცავდა ასევე აღმოსავლეთ კვებეკის, კანადის ზღვისპირა პროვინციებისა და აშშ მენის შტატის ნაწილს.
ლიტერატურა
კატეგორია:საფრანგეთის კოლონიები კატეგორია:კანადის ისტორია
ფოკის წმინდა ნინოს ეკლესია
350px|მინი ფოკის წმინდა ნინოს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფოკაში. აგებულია 1027 წელს. ნაგებია თლილი ადგილობრივი ქვით.
ეკლესია დარბაზული ტიპის ნაგებობაა. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. აღმოსავლეთის კედელში ერთი ხოლო სამხრეთის კედელში ორი თაღოვანი სარკმელია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომლის ღერძზე ერთი სარკმელია, მის ორივე მხარეს კი თითო თაღოვანი ნიში. აფსიდა მხრითაა გამოყოფილი დარბაზისგან. კონქი მხრებზე დარყრდნობილ თაღს ებჯინება. ჩრდილოეთისა და სამხრეთის კედლებზე ორ-ორი წყვილი ორმაგი პილასტრია გაკეთებული, რომლებიდანაც კამარის საბჯენი თაღები გადადის, ასეთივე პილასტრი და თაღია დასავლეთის კედლის კიდეებში. პილასტრებს შორის კედლის დეკორატიული თაღებია გაკეთებული. ტაძრის მორთულობას წარმოადგენს სარკმლების მოჩარჩოება და კარის არქიტრავი, რომელზეც ჯვარი და ასომთავრული წარწერაა მოცემული.
ეკლესიას 2006 წელს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
წარწერები
300px|მინი სამხრეთის კედელზე რამდენიმე წარწერაა შესრულებული:
სქოლიო
კატეგორია:ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ვოზნესენსკი
ვოზნესენსკი (Вознесенськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს მიკოლაივის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 36094 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:მიკოლაივის ოლქის ქალაქები
აკადიის ეროვნული პარკი
ლიტერატურა
კატეგორია:აშშ-ის ეროვნული პარკები
პაუსის რაიონი
პაუსის რაიონი (Distrito de Pausa) — რაიონი პერუში, აიაკუჩოს რეგიონის პაუკარ-დელ-სარა-სარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 524 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 242 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 242.78 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აიაკუჩოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:პაუკარ-დელ-სარა-სარის პროვინციის რაიონები
სინჯერეი-ნოი
სინჯერეი-ნოი (Sîngereii Noi) — სოფელი მოლდოვაში, სინჯერეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 164 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 341 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სინჯერეის რაიონის სოფლები
ეგვიპტური იეროგლიფების გაშიფვრა
ეგვიპტური იეროგლიფების გაშიფვრის ადრეული მცდელობები
იეროგლიფების გაშიფვრა ადამიანთა დღის წესრიგში ჯერ კიდევ IV საუკუნეში დადგა. პირველმა მათი გაშიფვრა ბერძენმა ჰორაპოლონმა სცადა და გარკვეულ წარმატებასაც მიაღწია. მან დაწერა ორტომიანი ტრაქტატი, სახელწოდებით „Hieroglyphica“, რომელშიც უამრავი იეროგლიფის მნიშვნელობა იყო წარმოდგენილი. სწორედ ეს ნაშრომი დაედო საფუძვლად გაშიფვრის შემდგომ მცდელობებს, რამაც ეს საქმე საკმაოდ შეაფერხა, რადგანაც ჰორაპოლონის აზრით, იეროგლიფებს სიმბოლური მნიშვნელობა ჰქონდათ და არა ფონეტიკური, ანუ მარცვალს ან ასოს არ აღნიშნავდნენ. მისი მთავარი შეცდომა კი ის იყო, რომ არ გაითვალისწინა, რომ ენა და დამწერლობა ხალხთან ერთად ვითარდება. მართლაც, თავიდან ეგვიპტური იეროგლიფები მხოლოდ სიტყვებს აღნიშნავდნენ, ხოლო შემდეგ ანბანური დატვირთვაც შეიძინეს.