cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნან-მადოლი
მშენებლობის ტექნოლოგია
300px|მინი|მარცხნივ|ნან-მადოლის გეგმა მცირე კუნძულების ფუნდამენტი არის მარჯნის რიფები. მათზეა აგებული ბაზალტის მასიური ქვები, რომლებსაც პრიზმის ფორმა აქვთ. ქალაქის ასაშენებლად გამოყენებულია ათასობით მსგავსი მეგალითი, რომელთაგანაც ზოგიერთი ხუთი მეტრის სიგრძისაა და იწონის ხუთ ტონაზე მეტს. ერთ-ერთი ქვა, რომელიც საძირკველშია ჩაშენებული, სპეციალისტების შეფასებით, 50 ტონას უნდა იწონიდეს.
მნიშვნელობა
არსებული ნიშნების მიხედვით შეიძლება დავასკვნათ, რომ ქალაქი მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა ადგილობრივი მოსახლეობის როგორც კულტურულ, ასევე რელიგიურ ცხოვრებაში. კომპლექსის ტერიტორიაზე აღმოჩენლია ოთხი მავზოლეუმი, რომელიც კარგადაა შემონახული დღევანდელ დღემდე. გარდა ამისა, შესაძლებელია საკულტო ტაძრების, სასაფლაოების, საზოგადოებრივი შენობებისა და საპატიმროების იდენტიფიცირება.
ქალაქ ლელუსთან ერთად 2012 წლიდან წარდგენილია იუნესკოს მოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საცდელ სიაში. 2016 წლის 15 ივლისს კი მხოლოდ ნან-მადოლი შეიტანეს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მიკრონეზიის ფედერაციულ შტატებში
ანკერიტი
ანკერიტი — მინერალი, ქიმიური შემადგენლობა, ზოგჯერ და  მინარევით. სახელი ეწოდა ავსტრიელ მინერალოგ მ. ანკერის პატივსაცემად. ანკერიტი დოლომიტის ჯგუფის რთული კარბონატია, კრისტალდება ტრიგონულ სინგონიაში. კრისტალები რომბოედრული აქვს, აგრეგატები — მარცვლოვანი. თეთრია ან ნაცრისფერი. სიმაგრე მინერალური სკალით — 3,5, სიმკვრივე — 2900–3200 კგ/მ³. ზოგ პოლიმეტალურ და რკინის კარბონატულ მადანში თანამგზავრი მინერალია.
ლიტერატურა
კატეგორია:რკინის მინერალები კატეგორია:კალციუმის მინერალები კატეგორია:მაგნიუმის მინერალები
ამღის რკენისჯვარი
რკენისჯვარი, ზაზახატი — საკულტო ძეგლი მდებარეობს სოფელ ამღასთან ახლოს.
ძეგლის აღწერა
შეიცავს შემდეგ ნაგებობებს: დარბაზს, „დროშათ საბძანს“, საქვაბეს და საჯარეს.
დარბაზი გეგმით ოთხკუთხაა, ნაგებია რიყის ქვით. შესასვლელი ჩრდილოეთიდან აქვს. კარი თაღიანია. მის ზემოთ გარედან, ორი ფიქლის თარო და ერთი მცირე სარკმელია. სარკმლის ზემოთ ოთხკუთხა ნიშია, რომელშიც ზარი კიდია. შესასვლელის წინ ხელოვნურად მოსწორებული ადგილია, რომლის ირგვლივ სიპი ქვის სკამებია განლაგებული. დარბაზის იატაკი ფიქლითაა მოგებული. გრძივი კედლების გასწვრივ ქვის სკამებია. სათავსის შუაში კერაა. კედლებში — თითო ნიში. სამხრეთ კედელში გაჭრილია საკოდეში შესასვლელი თაღოვანი კარი. საკოდე პატარაა, გეგმით ოთხკუთხა. შიგ დიდი კოდები და ლუდის ქვაბები დგას. გადახურულია საფეხურებიანი ორფერდა სახურავით.
საქვაბე გეგმით ოთხკუთხა ფორმის ფიქალი ქვით ნაშენი ნაგებობაა. დგას დარბაზის ჩრდილო-დასავლეთით. შესასვლელი ჩრდილოეთიდან აქვს. აღმოსავლეთით პატარა სწორკუთხა სარკმელია.
საჯარე საქვაბის დასავლეთითაა, იგი ყორით შემოზღუდული, ხელოვნურად მოსწორებული ტერიტორიაა (7,6 X 5 მ). შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. სამხრეთ კედელთან „საუფროსო სკამია“.
იქვე, 20 მეტრში დაშორებით, მეორე ასეთივე საჯარეა (8,3 X 5,6 მ), შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. სამხრეთ კედელთან აქაც „საუფროსო სკამია“ მოწყობილი.
Ainsi soit je... (სიმღერა)
გამოშვება
Sans contrefaçon-ის წარმატების შემდეგ, ლორან ბუტონამ და მილენმა გადაწყვიტეს გამოეშვათ ახალი სიმღერა სახელწოდებით Ainsi soit je..., რომელიც მომღერლის პირველი ბალადა გახდა.
ტექსტი და მუსიკალური ვიდეო
სიმღერის ტექსტი დაწერა მილენმა. სახელწოდება სინონიმია ქრისტიანული ფრაზისა ამინ (Ainsi Soit-Il ქართულად- დაე ეგრე იყოს) მაგრამ წერია როგორც Soit Jе, Sois Je-ს ნაცვლად, რომელიც გვიჩვენებს რომ Je (მე) გაპიროვნებაა.
ვიდეო გადაიღო ლორან ბუტონამ. მუსიკალური კლიპზე მუშაობდნენ ორი დღის განმავლობაში, Stains-ის სტუდიაში, (საფრანგეთი). კლიპი შეიქმნა უოლტ დისნეი-ს ანიმაციური ფილმი ბემბი-ს მიხედვით.
ვიდეო აჩვენეს არხზე Canal+, სინგლის გამოშვებიდან ერთი კვირის შემდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:მილენ ფარმერის სიმღერები კატეგორია:1988 წლის სინგლები კატეგორია:1988 წლის სიმღერები
ქართველთა ლაშქრობები ხლათში
ქართველთა ლაშქრობები ხლათში — საბრძოლო მოქმედებები საქართველოს სამეფოს, აიუბიდთა სასულთნოსა და ანატოლიის თურქმანული ბეილიქების მონაწილეობით. კონფლიქტი დაიწყო 1204 წელს აღმოსავლეთ ანატოლიაში ჰეგემონიის მოპოვების მიზნით და დასრულდა 1210 წელს „ოცდაათწლიანი ზავით“.
აიუბიდთა ექსპანსია ჯეზირესა და სომხეთში
ჯვაროსნების წინააღმდეგ ბრძოლებში ჩართული ეგვიპტის სასულთნო, ახლო აღმოსავლეთში პოზიციებს იმყარებს და XIII საუკუნის დასაწყისში ჩრდილოეთის მიმართულებით იწყებს ექსპანსიას. ეგვიპტის სულთნის ალ-ადილ I-ის (1200–1218) მითითებით, 1199–1204 წლებში მისი ვაჟები, ალ-აუჰადი და ალ-აშრაფი ჯეზირეს რეგიონში, მოკავშირე საამიროების დახმარებით, თანდათან ავიწროებენ ზენგიდთა საამიროს.
ჩრდილოეთში ექსპანსიების შემდეგი ეტაპი 1206–1207 წლების ხლათის სასულთნოს ახალი მმართველის ბეგ-თემურის ვაჟ მუჰამედსა და ხლათის მოქალაქეებს შორის დაპისიპირებას უკავშირდება. ხლათის ახალი მმართველი არაკომპეტენტური აღმოჩნდა და მისი ერთ-ერთი მამლუქი იზედინ ბალაბანი მანასკერტში გაიქცა, სადაც თავი დამოუკიდებელ მმართველად გამაოცხადა. მოძლიერების შემდეგ ბალაბანი ხლათში დაბრუნდა და ალყა შემოარტყა მას. ამავდროულად ქალაქს მცირე ძალებით მარდინელი ართუქიდი ამირა ნასირ ალ-დინიც (1201–1239) მოუახლოვდა, ის ითვლებოდა ბეგ-თემურის ტახტის მემკვიდრედ („კრონპრინცი“, Wali al-Ahd) იქამდე, სანამ ამ უკანასკნელს ვაჟი შეეძინებოდა. სწორედ ამიტომ ხლათის უხუცესებმა მოიწვიეს ის, რათა ბეგ-თემურის ვაჟი ძალაუფლებას ჩამოეშორებინათ. ხლათში მოსული ნასირ ალ-დინი იძულებული გახდა უკან გაბრუნებულიყო, რადგან მას ბალაბანთან შედარებით მცირერიცხოვანი ლაშქარი აღმოაჩნდა და გარდა ამისა, იმ შემთხვევაში, თუ ის ხლათს აიღებდა, მას ალ-აშრაფ აიუბი მარდინის დაპყრობით ემუქრებოდა. ართუქიდი ამირას უკან დახევის შემდეგ ბალაბანი თავს დაესხა ქალაქს. ბეგთემურის ვაჟმა შეკრიბა ხალხი და ბალაბანის განდევნა მოახერხა. უკან დახეულმა ბალაბანმა მანასკერტში, არჭეში და სხვა ციხეებში შეკრიბა ლაშქარი და ისევ ხლათისაკენ დაიძრა. ამასთან მან ქალაქის უხუცესების მოსყიდვა სცადა და მათ პრივილეგიებსაც კი დაპირდა. ქალაქის უხუცესებმა მიიღეს ბალბანის შემოთავაზება, რადგან კარგაც აცნობიერებდნენ, რომ მუჰამედს არ შეეძლო ქვეყნის მმართვა, მაგრამ ბალაბანს სთხოვეს ქალაქი შტურმით არ აეღო. ყოველივე ამის შემდეგ მათ შეიპყრეს მუჰამედი და ის ბალაბანს გადასცეს. ბალაბანმა ბეგთემურის ვაჟი დაატყვევა და ძალაუფლება ხელში ჩაიგდო. 1206/7 წლებში მუჰამედი მოკლეს.
იმავე წელს ქალაქს ალყა შემოარტყა ამირა ალ-აუჰადმა, რომელსაც დიარბაქირსა და აღმოსავლეთ ანატოლიას შორის არსებული მნიშვნელოვანი გზები გაეკოტროლებინა სურდა, თუმცა ვერ შეძლო მისი დაპყრობა, გარდა იმისა, რომ შემოიერთა შემოგარენი ციხეები.
ქართველთა ლაშქრობები ხლათის სასულთნოში
ანისის (1199 წ.) და დვინის (1203 წ.) შემოერთების შემდეგ საქართველოს სამეფომ მდ. არაქსის სამხრეთით, ვანის ტბის მიმართულებით დაიწყო გააქტიურება. ხლათის მიმართ საქართველოს სამეფოს გარდა პოლიტიკურისა, ეკონომიკური ინტერესიც ამოძრავებდა, გამომდინარე იქიდან, რომ ის ირანიდან ხმელთაშუა ზღვისაკენ მომავალ სავაჭო მაგისტრალზე მდებარეობდა. მოცემულ ტერიტორიაზე ძირითადად ქრისტიანი სომხები სახლობდნენ, თუმცა პოლიტიკურ ძალაუფლებას სელჩუკი სოქმენიდთა დინასტიის წარმომადგენლები ახორციელებდა, რომლებიც ასევე „შაჰ-არმენად“ (სომეხთა მეფედ) იწოდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ხლათის სასულთნო XIII საუკუნის დასაწყისში საქართვველოს მოხარკედ ითვლებოდა, მხარეებს შორის დაძაბული ურთიერთობა სუფევდა, რადგან ხლათელები დიდი ხნის განმავლობაში აქტიურად მონაწილეობდნენ ექსპანსიისკენ მიდრეკილი საქართველოს სამეფოს წინააღმდეგ წარმოებულ საბრძოლო მოქმედებებში.
1204-05
1204–1205 წლებში ქართველებმა მოარბიეს ვანის ტბის ჩრდილოეთ მიდამოები, კერძოდ: არჭეში და მანასკერტი. შაჰარმენთა უკანასკნელი სოქმენიდი მმართველის უმემკვიდრეოდ გარდაცვალების შემდეგ, სამთავროში ძალაუფლების ხელში ჩასაგდებად მამლუქებს შორის დაპირისპირება დაიწყო. შინა არეულობა და საგარეო ზეწოლა ხლათის დასუსტების მიზეზი აღმოჩნდა და მათ ვეღარ შესძლეს ქართველებისგან მომდინარე საფრთხეს გამკლავებოდნენ. რეგიონის მუსლიმი მმართველები, რა თქმა უნდა, ვერ შეეგუებოდნენ ქრისტიანული საქართველოს გაძლიერებას და სწორედ ამიტომ, ხლათის სულთანმა დახმარებისთვის არზრუმის ამირა თოღრულშაჰი იხმო. მათ საერთო არმიით დაიძრნენ საქართველოს საზღვრებისკენ. შეიტყვეს რა ქართველებმა მტრების განზრახვა, ზედმეტი თავდაჯერებულობით შეპყრობილებმა, არაფრად ჩააგდეს მათგან მომდინარე საფრთხე და მტრებს დაუცველად დაუხვდნენ, რის შედეგადაც ქართველები დამარცხდნენ და უკუიქცნენ, ზურგს უკან კი დიდძალი ალაფი მოიტოვეს.
1205-06
ქართველებმა 1205–1206 წლებშიც გაილაშქრეს ხლათზე. თუმცა ეს მცდელობაც მარცხით დასრულდა, რადგან მოცემული ლაშქრობა არა ხლათის სასულთნოს სრულ დაპყრობას, არამედ მის ძარცვა-რბევას ისახავდა მიზნად. ხლათის წინააღმდეგ განცდილი ორი გამანადგურებელი დამარცხება ნეგატიურად აისახა საქართველოს საერთაშორისო მდგომარეობაზე. შექმნილი სიტუაცია დაუყოვნებელ საჭიროებდა.
კარის ალყა
ხლათის უკანასკნელი მმართველის, ბალაბანის მკვლელობის პარალელურად, 1206 წელს საქართველოს სამეფომ დავით სოსლანის (გ. 1207) მეთაურობით ალყაში მოაქცია კარი (ხლათის ვასალი) და მდ. არაქსის გასწვრივ მდებარე სხვა ციხესიმაგრეები. კარის ამირამ დახმარებისთვის ხლათის სულთანს მიმართა, თუმცა ის უძლური აღმოჩნდა დახმარება აღმოეჩინა. ასეთ ვითარებაში კარის ამირამ ქართველებს ზავი სთხოვა და სანაცვლოდ ციხექალაქი დათმო. კარის გამგებლად და მონაპირედ ივანე ახალციხელი დაინიშნა.
საქართველო-აიუბიდთა დაპირისპირება
ურთიერთობა საქართველოს სამეფოსა და აიუბიდებს შორის თავდაპირველად მშვიდობიან ხასიათს ატარებდა. მათ შორის დიპლომატიური კონტაქტები აქამდეც არსებობდა, რასაც მოწმობს მხარეებს შორის 1185 წელს გაფორმებული თავდაუსხმელობის შეთანხმება, 1192 წელს თამარ მეფის ელჩობა სალაჰ ად-დინის კარზე, რომელიც ჯვარცმის ჯვრის გამოსყიდვას და ქართული მონასტრების დაბრუნებას ისახავდა მიზნად. არსებობს ცნობები საქართველოს სამეფო კარზე 1203 წელს ალ-ადილის ელჩობის შესახებსც. ურთიერთობის გამწვავების მიზეზი ვანის ტბის მიდამოებში აიუბიდთა გამოჩენა იყო, რასაც ვერ ეგუებოდა საქართველოს სამეფო, რომელსაც ეს ტერიტორია საკუთარ გავლენის სფეროდ მიაჩნდა.
არჭეშის აღება
ანატოლიის თურქმანული ბეილიქები და განსაკუთრებით საქართველოს სამეფო, რომელიც ხლათის სასულთნოს საკუთარ მოხარკედ აღიქვამდა, უკმაყოფილებით შეხვდა რეგიონში აიუბიდების გამოჩენას. სანამ აიუბიდთა მმართველობა განმტკიცდებოდა, საქართველოს სამეფოს წაქეზებით აჯანყდა არჭეშის და ვანის ქრისტიანული-სომხური მოსახლეობა. ხლათის ახალი მმართველი, ალ-აუჰადი შეეცადა აჯანყების ჩახშობას, თუმცა მას ეს არ გამოუვიდა. ალ-აუჰადი იძულებული გახდა დახმარებისთვის მამისთვის მიემართა. სულთანმა ალ-ადილმა ხლათში ალ-აუჰადის ძმა, ალ-აშრაფი გაგზავნა, რომელმაც 1 000 მეომრით აჯანყება სისხლში ჩაახშო. მალე აჯანყებას ქალაქი ხლათიც შეუერთდა. ალ-აუჰადის დასახმარებლად აიუბიდთა სამხედრო დანაყოფი ჯეზირედან ახლა ქ. ხლათისკენ გაემართა. ამასობაში ქართველებმა აიღეს არჭეში და სასტიკად დაარბიეს იგი, არაქრისტიანული მოსახლეობა კი ტყვედ წაიყვანეს. ალ-აუჰადმა ვერაფრით გადაარჩინა არჭეში დარბევას, რადგან თვითონ ხლათში იყო ჩაკეტილი. იგი ქალაქის დატოვებას ვერ ბედავდა, რადგან ეშინოდა ხლათის აჯანყებული მოსახლების, რომელსაც შეეძლო იგი ქალაქში სულაც აღარ შემოეშვა.
ხლათის პირველი ალყა
ქართველები მალევე ხლათს მოადგნენ. რის საპასუხოდ, 1208–1209 წლებში ალ-ადილი პირადად ჩაუდგა სათავეში მრავალრიცხოვან ლაშქარს, რომელსაც სხვა აიუბი ამირებიც შეუერთდნენ: ჰომსის, ჰამას, ბაალბექის ამირები, მათ შორის იყო ალეპოს ამირა ალ-ზაჰირის კონტიგენტი. ჰარანში მისვლისას, ალ-ადილს შეუერთდა ალ-აუჰადი და ალ-აშრაფი, მათ შორის ამიდის ამირა ალ-სალიჰ მუჰამედი. აიუბიდთა ლაშქარი მიუახლოვდა თუ არა ხლათს, ქართველები უკუიქცნენ, რადგან მათი მიზანი არა ქალაქის დაპყრობა, არამედ მისი ძარცვა და რბევა იყო. ალ-ადილი ჯეზირეში გაბრუნდა და ნაცვლად საქართველოში ლაშქრობისა, ჯეზირეს რეგიონში გაიმყარა პოზიციები.
ხლათის მეორე ალყა
1210 წელს ქართველებმა მეორეჯერ ილაშქრეს ხლათში. ამ ლაშქრობას მსახურთუხუცესი ივანე მხარგრძელი ჩაუდგა სათავეში, რომელიც ალყის დროს ტყვედ ჩაუვარდა მტერს. გადმოცემების მიხედვით, ქალაქის გალავნის დასათვალიერებლად გამოსული ივანე მხარგრძელის ცხენს თხრილში ფეხი ჩაუვარდა და მხედარი ჩამოაგდო. სანამ თანმხლები მეომრები ივანეს და მის ცხენს წამოაყენებდნენ, ხლათელები ციხიდან გამოვიდნენ და ქართველები დაატყვევეს. ამ ამბავს ერთნაირად გადმოგვცემენ სომეხი ისტორიკოსები კირაკოს განძაკეცი და ვარდანი, აგრეთვე არაბი აბულ-ფიდა. ზაქარია ალ-კაზვინის ცნობით, ივანეს მისმა ვარსკლავთმრიცხველმა უთხრა: ახლავე ამხედრდი, ბრძოლა გამართე და დღის დასასრულს ხლათის ტახტზე დაჯდებიო. იგი ცხენზე მთვრალი შეჯდა და მცირე ამალით ხლათის დასალაშქრად წავიდა. ქალაქგარეთ მდინარეზე ხიდი იყო, რომელიც ხლათელებმა ბრძოლის წინ მიზანმიმართულად დაანგრიეს და თივით გადაფარეს ქართველების შესატყუებლად. ხიდზე პირველმა სწორედ ივნემ გაიარა და მდინარეში ჩავარდა. მას თავს ხლათელები დაადგნენ და დაატყვევეს. სომეხი ისტორიკოსი ვარდანი ივანეს დატყვევებას, მის მიერ სარწმუნოების შეცვლას უკავშირებს - “ივანემ, შეცდენილმა თამარ დედოფლის მიერ, სარწმუნოება შეიცვალა, ამას მოჰყვა ივანეს შემდგომი წარუმატებლობაო”. როდესაც ივანეს ძმამ, ამირსპასალარმა ზაქარიამ, ივანეს დატყვევების ამბავი შეიტყო, განრისხებულმა ხლათელებს შეუთვალა:
როდესაც ხლათელებმა შეიტყვეს, თუ რა ძვირფასი „ნადავლი” ჩაუვარდათ ხელში, მათ ივანეს განთავისუფლების სანაცვლოდ ოცდაათწლიანი ზავი მოითხოვეს. შეთანხმების მიხედვით:
ამის შემდგომ აიუბიდებსა და ქართველებს შორის დიდი ხნით მშვიდობიანი ურთიერთობები დამყარდა. საქართველომ უარი განაცხადა მდ. არაქსის სამხრეთით ტერიტორიულ ექსპანსიაზ, რამაც ასევე დაასრულა აიუბიდთა წინსვლა ჩრდილოეთისაკენ. აიუბიდების სასულთნოსა და საქართველოს სამეფოს შორის ბუნებრივი საზღვარი მდ. არაქსი გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველთა ლაშქრობები კატეგორია:აიუბიდები
ისაბელა არაგონელი (1470-1498)
ადრეული ცხოვრება
ისაბელა დაიბადა 1470 წლის 2 ოქტომბერს, კასტილიის ქალაქ პალენსიაში. იგი იყო არაგონის, მაიორკის, ვალენსიის, სიცილიისა და სარდინიის მეფე ფერდინანდ II არაგონელისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ისაბელ კასტილიელის პირველი შვილი. იგი ჯერ კიდევ მაშინ დაიბადა, როდესაც კასტილიის მეფე ბიძამისი ენრიკე IV იყო. 1474 წელს მეფე ენრიკე უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც ტახტი მის დას, ისაბელ I კასტილიელს დარჩა. ამის შემდეგ ისაბელა არაგონისა და კასტილიის ტახტის მემკვიდრე, ანუ ასტურიის პრინცესა გახდა.
ვინაიდან მეფე ენრიკეს გარდაცვალებისას თავად არ დაუსახელებია მისი მემკვიდრის ვინაობა, ისაბელ I-ს თავიდან ტახტისათვის ბრძოლა მოუწია. მას ომი გამოუცხადა პორტუგალიის დედოფალმა ხუანა დე ბელტრანეხამ, რომელიც ენრიკეს საყვარლისგან ჰყავდა და უკანონო შვილად ითვლებოდა. საყვარლებთან გაჩენილ შვილებს ტახტზე არასოდეს არ ჰქონდათ უფლება, ამიტომაც ყველანაირი უპირატესობა ისაბელ I-ის მხარეს იყო, რის გამოც შეძლო ტახტის შენარჩუნება. მიუხედავად ამისა ხუანას პორტუგალიელები უჭერდნენ მხარს, რამაც შემდგომში კასტილია-პორტუგალიის ომის დაწყება გამოიწვია.
ისაბელას მთელი ცხოვრება საშინლად ახსოვდა პორტუგალიასთან ომის პერიოდი. მისი მშობლები პორტუგალიაში იბრძოდნენ, თავად ის კი სეგოვიაში ჰერცოგ ანდრეა დე კაბერასა და მისი ცოლის, ჰერცოგინია ბეატრის დე ბობადილას კონტოლქვეშ იყო დატოვებული. ამ პერიოდს დაემთხვა უკმაყოფილო სეგოვიელების აჯანყება ანდრეას წინააღმდეგ, რომელმაც ის ჩამოაგდეს, პრინცესა ისაბელა კი კოშკში გამოკეტეს. იგი მანამდე იყო ასე სანამ მისი მშობლები პორტუგალიიდან არ დაბრუნდნენ.
ომი 1479 წელს დამთავრდა ალკასოვას ხელშეკრულებით, იმ პირობით, რომ პრინცესა ისაბელა ცოლად უნდა გაჰყოლოდა პორტუგალიის პრინც აფონსუ ავისს. ამ დროს აფონსუც და ისაბელაც სულ ცხრა წლისანი იყვნენ. ხელშეკრულება ასევე ითვალისწინებდა, რომ ისაბელ I-სა და ფერდინანდ II-ს მისთვის დიდძალი თანხა უნდა გადაეხადათ და ასევე ისაბელა მთელი დარჩენილი სიცოცხლის მანძილზე პორტუგალიაში უნდა დარჩენილიყო. 1480 წელს ათი წლის აფონსუ და ისაბელა პირველად შეხვდნენ ერთმანეთს. თუმცა ქორწინება კიდევ სამი წელი ვერ შედგებოდა, ვინაიდან სიძეც და საპატარძლოც არასრულწლოვნები იყვნენ, სრულწლოვნების ასაკად კი 13 წელი იყო აღიარებული.
ისაბელამ ადრეული ცხოვრების მნიშვნელოვანი ნაწილი მშობლებთან ერთად ბრძოლაში გაატარა, რომლებიც სამხრეთ ესპანეთში მუსულმანებს ებრძოდნენ და აძევებდნენ პირენეს ნახევარხუნძულიდან.
ქორწინებები
ისაბელას საქმრო იყო პორტუგალიის მეფე ჟუან II-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ ელეანორ ვიზეუელის ერთადერთი ვაჟი და ტახტის მემკვიდრე. 1490 წლის გაზაფხულზე ქალაქ სევილიაში აფონსუ პორტუგალიელი და ისაბელა არაგონელი დაქორწინდნენ. იმავე წლის 19 ნოემბერს წყვილი ბადახოსში ჩავიდა, სადაც აფონსუს ბიძა, ჰერცოგი მანუელ ავისი (მომავალში მეფე მანუელ I) დახვდათ. 22 ნოემბერს აფონსუ და ისაბელა ელვასში ჩავიდნენ, მეორე დღეს კი ისაბელა თავის დედამთილს, დედოფალ ელეანორ ვიზეუელს შეხვდა. სწორედ აქ აღინიშნა მათი ქორწინება, რომელიც ადრე სევილიაში უკვე აღნიშნეს.
მიუხედავად იმისა, რომ ქორწინება მხოლოდ პოლიტიკური საქმე იყო და სამშვიდობო ხელშეკრულების გამო შედგა, აფონსუსა და ისაბელას მალევე ძალიან შეუყვარდათ ერთმანეთი. პორტუგალიის სამეფო კარზე ისაბელამ მალევე ძალიან დიდი პოპულარობა მოიპოვა. მან სამეფო ოჯახს თავი თავისი განათლებითა და პორტუგალიური ტრადიციების ზუსტი ცოდნით მოაწონა. ისაბელას ბედნიერი პორტუგალიური ცხოვრება მალევე, 1491 წელს დასრულდა, როდესაც პრინცი აფონსუ მგზავრობისას ეტლში მოკლეს. გამწარებულმა ისაბელამ განაცხადა, რომ ეს მხოლოდ იმიტომ მოხდა, რომ პორტუგალიელებმა ღმერთი განარისხეს, როდესაც მათ ესპანეთიდან გაძევებული იუდეველები შეიფარეს, ღმერთმა კი ისინი ამგვარად დასაჯა.
მისი მშობლების თხოვნით პორტუგალიელებმა ისაბელა ესპანეთში დააბრუნეს. შიმშილისა და დაშინებების შემდეგ ისაბელამ თქვა, რომ იმას გააკეთებდა, რასაც მოისურვებდა. მან განაცხადა, რომ სურდა დარჩენილი ცხოვრება აფონსუ ეგლოვა და მეორედ გათხოვება აღარ სურდა. წლების მანძილზე ისაბელას ქორწინებაზე აღარაფერი ისმოდა. 1495 წელს ჟუან II გარდაიცვალა, ტახტზე კი მისი ბიძაშვილი მანუელ I ავიდა, რომელმაც ისაბელას ხელი ითხოვა. ფერდინანდი და ისაბელი ცდილობდნენ თავიანთი ქალიშვილის თხოვნას პატივს სცემდნენ, რის გამოც მათ მანუელს მათ კიდევ ერთ ქალიშვილზე, პრინცესა მარია არაგონელზე დაქორწინება შესთავაზეს, თუმცა მანუელმა უარი თქვა. სამეფო ოჯახი ჩიხში აღმოჩნდა, რის გამოც ისაბელა ცოლობაზე დასთანხმდა, მხოლოდ იმ პირობით, რომ მანუელი ყველა ებრაელს გააძევებდა პორტუგალიის მიწიდან. მანუელი საცოლის ულტიმატუმს დასთანხმდა და ისინი 1497 წელს დაქორწინდნენ, რითაც ისაბელა პორტუგალიის დედოფალი გახდა.
არაგონისა და კასტილიის ტახტის მემკვიდრე, გარდაცვალება და შემდეგ
იმისათვის, რომ იგი არაგონის მომავალ დედოფლად ეცნოთ, აუცილებლად უნდა ჩასულიყო არაგონის დედაქალაქ სარაგოსაში, რა დროსაც იგი ორსულად იყო. სწორედ აქ, 1498 წლის 23 აგვისტოს ისაბელამ თავისი ერთადერთი ვაჟი მიგელი გააჩინა. მას მგზავრობის გამო მშობიარობა ძალიან გაურთულდა და ბავშვის გაჩენიდან ერთ საათში, 27 წლის ისაბელა გარდაიცვალა. მისი ვაჟი პორტუგალიის ტახტის მემკვიდრედ გამოცხადდა, თუმცა ისიც მალევე დაიღუპა და მანუელმა ცოლად ისაბელას და, პრინცესა მარია არაგონელი შეირთო. ესპანეთის ტახტზე კი ხუანა I და ფილიპე I ავიდნენ. მათმა ვაჟმა კარლ I-მა კი ცოლად მარიას და მანუელას ქალიშვილი ისაბელ პორტუგალიელი შეირთო. ისაბელისა და კარლის ვაჟი, ფილიპე II კი 1580 წელს პორტუგალიისა და ესპანეთის მეფე გახდა, რითაც შეიქმნა იბერიის უნია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 2 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1470 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1498 კატეგორია:პორტუგალიის დედოფლები კატეგორია:მშობიარობის დროს გარდაცვლილები კატეგორია:არაგონის ინფანტები კატეგორია:ასტურიის პრინცები
ალექსანდროვსკ-სახალინსკი
ალექსანდროვსკ-სახალინსკი (Александровск-Сахалинский) — ქალაქი რუსეთში, სახალინის ოლქში, ალექსანდროვსკ-სახალინსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 9346 მცხოვრები (2019). მდებარეობს კუნძულ სახალინის აღმოსავლეთ ნაწილში, თათრის სრუტის სანაპიროზე, აღმოსავლეთ სახალინის მთების ძირში; რკინიგზის სადგურ ტიმოვსკოედან 60 კმ-ში, ზონალნოეს აეროპორტიდან 75 კმ-ში. მოქმედებს საავტომობილო გზა ალექნანდროვსკ-სახალინსკი—ხოლმსკი. მსხვილი პორტი (კუნძულზე უძველესი). წარმოიშვა 1862 წელს, როგორც დასახლება ალექსანდროვკა (სლობოდკა), რომელში 1881 წელს ალექსანდროვკის სამხედრო პოსტი დაარსდა. 1884 წელს გახდა სახალინის ადმინისტრაციული ცენტრი, კუნძულის უფროსის ადგილსამყოფელი (1894 წლიდან სამხედრო გუბერნატორისა). 1909 წლიდან სახალინის ოლქის ცენტრია. 1917 წელს გარდაიქმნა ქალაქ ალექსანდროვსკად. 1920–1925 წლებში დაკავებული იყო იაპონელი მებრძოლების მიერ. 1926 წლიდან თანამედროვე სახელს ატარებს, იყო შორეული აღმოსავლეთის მხარისა (1926–1932) და სახალინის ოლქის საოლქო ცენტრი (1932–1947).
აღსანიშნავია კულტურულ-ისტორიული ძეგლები: 15 მაისის სახელობის მოედანი (1925 წელს ჩრდილოეთ სახალინის იაპონელთაგან განთავისუფლების პატივსაცემად), ყოფილი ხაზინის შენობა (1880, დღეს ხელოვნების სახლი), ალექსანდროვსკ-სახალინსკთან ახლის, ჟონკიერის კონცხზე მდებარეობს შუქურის შენობა (1864); მუზეუმები: მხარეთმცოდნეობისა და ისტორიულ-ლიტერატურული მუზეუმი „ჩეხოვი და სახალინი“ (1890 წელს ალექსანდროვსკ-სახალინსკს ეწვია ა. პ. ჩეხოვი). ალექსანდროვსკ-სახალინსკი — სახალინის ქვანახშირის წარმოების ცენტრი, ქალაქთან ახლოს არის შახტა „მგაჩი“; ტყისა და თევზის მრეწველობის საწარმოები.
სქოლიო
კატეგორია:სახალინის ოლქის ქალაქები
ამარანტი-დუ-მარანიანი
ამარანტი-დუ-მარანიანი (Amarante do Maranhão) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.450 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იმპერატრისი შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 37 932 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.1 კმ²-ზე. ფართობი 7 438 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
რამონ დიასი
რამონ ანხელ დიასი (Ramón Ángel Díaz; დ. 29 აგვისტო, 1959, ლა-რიოხა, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. თამაშობდა თავდამსხმელის პოზიციაზე. 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. ითვლება ერთ-ერთ საუკეთესო არგენტინელ მწვრთნელად, რომელმაც მხოლოდ „რივერ პლეიტის“ მთავარი მწვრთნელის რანგში ცხრა ოფიციალური ტიტულის მოპოვება შეძლო. კლუბის ამჟამინდელ მწვრთნელთან — მარსელო გალიარდოსთან ერთად, იგი კლუბის ისტორიაში ყველაზე ტიტულოვანი მწვრთნელია, ხოლო არგენტინის ეროვნულ ჩემპიონატებზე მიღწეული შედეგით — ხოსე მარია მინელას შემდეგ, ანხელ ლაბრუნასთან ერთად, „რივერის“ ყველა დროის ერთ-ერთ წარმატებულ მწვრთნელად რჩება.
სანაკრებო კარიერა
1979–1982 წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 22 შეხვედრას ატარებს და 10 ბურთი გააქვს.
მისი სანაკრებო კარიერა იწყება 17 წლამდე ასაკის არგენტინის ჭაბუკთა საფეხბურთო ნაკრებიდან, სადაც წარმატებული ასპარეზობის შემდეგ არგენტინის ახალგაზრდულ ნაკრებში ინაცვლებს, რომელსაც ეროვნული გუნდის მთავარი მწვრთნელი სესარ ლუის მენოტი უდგას სათავეში. 1979 წელს ამ ნაკრებთან ერთად იგი მსოფლიო ახალგაზრდულ საფეხბურთო ჩემპიონატზე იმარჯვებს და ტურნირის საუკეთესო მოთამაშის ბრინჯაოს ბურთისა და საუკეთესო ბომბარდირის ტიტულის მფლობელი ხდება.
მსოფლიო ჩემპიონატზე
რამონ დიასმა მსოფლიო ჩემპიონატის 4 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და ერთი გოლი გაიტანა. ქვემოთ მოყვანილია ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატის მატჩები რამონ დიასის მონაწილეობით.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:სან-ლორენსოს ფეხბურთელები კატეგორია:რივერ პლეიტის ფეხბურთელები კატეგორია:ნაპოლის ფეხბურთელები კატეგორია:აველინოს ფეხბურთელები კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები კატეგორია:მონაკოს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:აველინოს ფეხბურთელები კატეგორია:ფიორენტინას ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ინტერის ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:არგენტინელი ფეხბურთის მწვრთნელები
ხალიფაქენდი
ხალიფაქენდი შეიძლება აღნიშნავდეს:
გაზეთი ლეზგი
ისტორია
გაზეთი დაარსდა 1928 წელს სახელწოდებით ახალი სამყარო (ЦIийи дуьнья) ჰაჯიბეი ჰაჯიბეოვის მიერ (ლეზგიურად: Гьажибег Гьажибегов, რუს. Гаджибек Гаджибеков), რომელმაც იმავე წელს შექმნა პირველი ოფიციალური ანბანი ლეზგინისთვის (ადრე ლეზგინები არაბულ დამწერლობას იყენებდნენ). ,,ახალი სამყარო" იყო ლეზგინურ ენაზე გამოქვეყნებული პირველი გამოცემა, რომელიც იყენებდა საკუთარ ანბანს.
გაზეთმა რამდენჯერმე შეიცვალა სახელები. ნაშრომმა შეწყვიტა გამოცემა 1931 წელს, მაგრამ 1943 წელს დაბრუნდა სოციალიზმის დროშის სახელით (Социализмдин пайдах).
1951 წელს საბჭოთა კავშირმა მოითხოვა ყველა არარუსული გაზეთის შინაარსი დაყრდნობოდა საბჭოთა კავშირის კომუნისტურ პარტიის გაზეთ ,,პრავდას". ლეზგის ეწოდა დაღესტნური სიმართლე (Дагъустандин гьакъикъат) და თითქმის მთელი მისი შინაარსი შედგებოდა თარგმნილი სტატიებისაგან, რომლებიც რუსულენოვანი დაღესტნის სიმართლეში (Дагестанская правда) იყო გამოქვეყნებული.
1994 წლიდან ,,ლეზგი გაზეთის" რედაქტორმა აგარიზა საიდოვმა თქვა: ,,ეს გადაწყვეტილება ცუდად იყო გააზრებული და მცდარი, რადგან იგი ხელს უშლიდა კულტურის, ენისა და ლიტერატურის განვითარებას მშობლიურ ენებზე". 1957 წელს კომუნისტურმა პარტიამ შეცვალა გადაწყვეტილება და გაზეთმა განაახლა საკუთარი შინაარსის გამოცემა სახელწოდებით კომუნისტი (Коммунист).
1978 წელს ნაშრომმა მიიღო საბჭოთა მთავრობისგან საპატიო ნიშნის ორდენი.
1973 წლისთვის იგი კვირაში სამჯერ გამოიცემოდა და მისი ტირაჟი 20 000 იყო.
მრავალი წლის განმავლობაში გაზეთი აქვეყნებდა შაჰ ამირ მურადოვის ნამუშევრებს (1913—1996) ,,დაღესტნის ეროვნული პოეტის" ფსევდონიმით. ის ასევე თარგმნიდა რუსი პოეტებს ნამუშევრებს,  როგორიცაა ალექსანდრე პუშკინი, რომლის ნაწარმოებებიც მან ლეზგიურ საზოგადოებამდეც მიიტანა.
1991 წელს საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ გაზეთმა შეიცვალა სახელი და გახდა გაზეთი ლეზგი. მისი ტირაჟი იყო დაახლოებით 4,000 1994 წელს.
1991 წლის აგვისტოს ბოლოს, იბადულა ტაგიროვის მეთაურობით, გაზეთ ,,კომუნისტს" ეწოდა ,,ლეზგი გაზეტა" (,,ლეზგინსკაია გაზეტა"). რეფორმების წლების განმავლობაში გაზეთი გახდა უკეთესი, უფრო საინტერესო და ავტორიტეტით სარგებლობს ლეზგინთა მოსახლეობაში. რედაქციაში 32 თანამშრომელია, მათ შორის 19 კრეატიული თანამშრომელი. აღმასრულებელი მდივანი შიხმურად შიხმურადოვი აქტიური და შემოქმედებითია, დეპარტამენტის რედაქტორები - მერდალი ჯალილოვი, დაირ ბებელაევი, ნარიმან იბრაგიმოვი, ჟასმინა საიდოვა, რაგნენა რამლდანოვა, საკუთარი კორესპონდენტები - დაშდემირ შერიფალიევი, კახიმან იბრაგიდოვი და სხვა კორესპონდენტები ბოშა მუს ახმაძიმოვირა.
2010 წელს აღინიშნა გაზეთის დაარსების 90 წლისთავი. წარსულის სირთულეებისდა მიუხედავად, მკითხველს მშობლიური გაზეთის მიმართ ინტერესი არ დაუკარგავს.
ამჟამინდელი სტატუსი
გაზეთის რეპორტაჟში ყურადღება გამახვილებულია პოლიტიკაზე, ეკონომიკაზე, საზოგადოებაზე, კულტურაზე და სპორტზე. იგი ასევე რეგულარულად აჩვენებს ინტერვიუებსა და პროფილებს, რომლებიც ეხება ლეზგინის კულტურას და ისტორიას.
ამჟამად გაზეთი ლეზგი ერთ-ერთია ლეზგინურენოვანი პუბლიკაციებიდან, რომელიც ემსახურება დაღესტანში დაახლოებით 380 000 ეთნიკურად ლეზგინს. 2010 წელს გაზეთს 36 თანამშრომელი ჰყავდა და ტირაჟი დაახლოებით 10 000 იყო.
სქოლიო
კატეგორია:დაღესტნის გაზეთები კატეგორია:ლეზგიურენოვანი გაზეთები
აქჩა კალე
ლიტერატურა
კატეგორია:თურქეთის ციხესიმაგრეები
კახა მამულაშვილი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1985 კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სამბისტები
სოდომიის კანონი
სოდომიის კანონი — ისტორიაში სელექციურად ლგბტ ადამიანების დევნისათვის გამოყენებული კანონი. 2003 წელს ეს ეგრეთ წოდებული სოდომიის კანონები არაკონსტიტუციურად იქნა ცნობილი ამერიკის შეერთებული შტატების უზენაესი სასამართლოს მიერ ლოურენს ტექსასის წინააღმდეგ საქმის განხილვისას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სექსუალური ორიენტაცია კატეგორია:ლგბტ ტერმინები
კოპალას სათემო ხატი
კოპალას სათემო ხატი — საკულტო ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ უძილაურთის დასავლეთით, მთის ფერდობზე. ხატის კომპლექსს გარს არტყია ხეები და შუაში ხევი ჩამოუდის. რიყის ქვის გალავანი, რომელიც ხატს ირგვლივ ევლებოდა, დღეს მთლიანად დანგრეულია.
კომპლექსში შედის „საყეინოს საბძანისი“, სასანთლე, დარბაზი, საზარეები, საბერო, მარანი, სალუდე, ბეღელი. „საყეინოს საბძანისი“ დგას იფნის ხის ძირში. იგი ფიქლით მშრალად ნაშენი კოშკისებრი მასიური ნაგებობაა. ამჟამად თითქმის მთლიანად დანგრეულია. სასანთლე „საყეინოს საბძანისის“ მსგავსი ნაგებობაა, დგას მის მახლობლად, წმინდა ხეებს შორის. ნაგებია ფიქლის მშრალი წყობით. სამხრეთით ოთხკუთხა თახჩა აქვს მოწყობილი. გადახურულია პირამიდული ფორმის საფეხუროვანი სახურავით. დარბაზი, საბერო, ძველი და ახალი საზარეები ქვის მშრალი წყობით ნაგებ ერთ შენობაშია გაერთიანებული, რომელიც სამხრეთისა და დასავლეთის მხრიდან გამაგრებულია მორებით და საყრდენი კედლით. მის წინ დარბაზის კარია (ღორღითა და მიწის ხელოვნურად ამაღლებული მოედანი). ნაგებობის ცენტრალურ ნაწილში ნაგრძელებული ოთხკუთხედის ფორმის დარბაზს უჭირავს, რომელიც დანარჩენ სათავსებზე მოზრდილია. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი სწორკუთხაა. ნაგებობის გრძივ ღერძზე სამი ხის ბოძია დადგმული, რომლებსაც გადახურვა ეყრდნობა. ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში მოწყობილია ფიქლის ქვისგან მშრალად ნაგები კუბური ფორმის სასანთლე - ორრიგად განლაგებული თახჩებით. მოგვიანებით დარბაზის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში ახალი სასანთლე მოუწყვიათ. დარბაზს აღმოსავლეთის მხრიდან ძველი საზარე ეკვრის. იგი ფიქლით ნაშენი, გეგმით არასწორი ოთხკუთხედის ფორმის ფანჩატურია, რომელიც საფეხუროვანი სახურავითაა გადახურული. მოგვიანებით დარბაზის დასავლეთით სპილენძის ფანჩატურიანი ახალი საზარე მოუწყვიათ. დარბაზს ჩრდილო-დასავლეთიდან საბერო ეკვრის. იგი დარბაზს სწორკუთხა კარით უკავშირდება. საბერო ბნელი სათავსია, რომლის შუაში გადახურვის საყრდენი ხის ბოძია დადგმული. კედლების გასწვრივ ხის სკამებია. დარბაზს ფიქლის ორფერდა სახურავი აქვს. კვრივი მდებარეობს დარბაზიდან ჩრდილოეთით. იგი ქვით ნაგები მცირე ზომის ოთხკუთხა სვეტია, რომლის ზედა ნაწილი ოთხივე მხარეს სწორკუთხა ღიობებითაა გახსნილი. გადახურულია საფეხურებიანი პირამიდისებრი სახურავით. მარანი მდებარეობს დარბაზიდან დასავლეთით, ხევის პირას. ნაგებია ფიქლის მშრალი წყობით. გეგმით სწორკუთხაა, შესასვლელი აღმოსავლეთიდან აქვს. სათავსის შუაში გადახურვის ხის ორი ბოძია დადგმული. იატაკი მიწურია. აღმოსავლეთ კედელში ერთი თახჩაა. ჩრდილო კედელში თაროა მოწყობილი, კედლის გასწვრივ კი - მასიური ხის მერხი.
გადახურულია ფიქლის ორფერდა სახურავით. სალუდე მდებარეობს მარნის დასავლეთით. ნაშენია ფიქლის მშრალი წყობით. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. იატაკი მიწურია. მოგვიანებით სათავსის შუაში ფიქლით ნაგები ბოძი - კულა აუგიათ. კარის გვერდით საქვაბეა. სათავსის ჩრდილო ნაწილში მეკვლეთა სამყოფია. მასში კერაა მოწყობილი. სამხრეთ და დასავლეთ კედლების გასწვრივ ხის სკამებია, ხოლო დასავლეთ და აღმოსავლეთ კედლებში თითო მცირე ზომის თახჩაა. ნაგებობას ფიქლის ორფერდა სახურავი აქვს. ბეღელი დარბაზის ჩრდილო-დასავლეთითაა, იგი კირის ხსნარზე ფიქლითა და კირის ხსნარით ნაგები ოთხკუთხა გეგმის სათავსია. კედლები გარედან კირითაა შელესილი. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი სწორკუთხაა, მის წინ მიწა ხელოვნურად მოსწორებული და დატკეპნილია. კარის ზემოთ თაროა. სათავსის იატაკი ფიქლითაა მოგებული. ჩრდილო კედლის გასწვრივ აგებულია ხის სამგანყოფილებიანი ამბარი. ნაგებობა გადახურულია ცამეტსაფეხურიანი პირამიდისებრი სახურავით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ამღის სვეტისანგელოზის ჯვარი
სვეტისანგელოზის ჯვარი, იახსარ სვეტად ჩამოსულის ჯვარი — საკულტო ძეგლი, მდებარეობს სოფელ ამღასთან ახლოს. ხატის კომპლექსში შედის დარბაზი, ბეღელი, „დროშათ საბძანი“ კოშკი, საზარე კოშკი და გალავანი.
ძეგლის აღწერა
დარბაზი გეგმით ოთხკუთხაა, ნაგებია ფიქლის მშრალი წყობით. შესასვლელი ჩრდილო-დასავლეთიდან აქვს. კარი თაღოვანია. კარს ზემოთ გარედან ოთხკუთხა ნიშია, რომელშიც ზარი კიდია. შიდა სივრცე ტიხრით ორადაა გაყოფილი. მათგან შედარებით მოზრდილი ნაწილის ცენტრში კერაა მოწყობილი, ხოლო ჩრდილოეთ კედელში ორი თახჩაა, ხოლო მეორე ნაწილის დასავლეთ კედელში სარკმელი და თახჩაა მოწყობილი. შენობა გადახურულია სიპების ორფერდა სახურავით.
ბეღელი ფიქლის ქვის მშრალი წყობით ნაშენი ოთხკუთხა ნაგებობაა, რომელსაც ორფერდა საფეხუროვანი სახურავი აქვს. შესასვლელი ჩრდილო-დასავლეთიდანაა. კარი თაღოვანია. გარედან კარს ზემოთ თაროა, თაროს ზემოთ კი — ოთხკუთხა ნიში, რომელშიც ზარი კიდია. შესასვლელის მარცხენა მხარეს ეგრეთ წოდებული „საგანძე სიპია“, მის უკან, ახლოს „დროშათ საბძანი“, რომელიც გეგმით კვადრატული მცირე ზომის ყრუ კოშკურა ნაგებობაა და ნაგებია ფიქლის მშრალი წყობით.
ასეთივე ნაგებობაა ბეღლის მეორე მხარეს, რომელსაც ძველ „დროშათ საბძანს“ უწოდებენ. ბეღელს სიპების ორფერდა სახურავი აქვს.
საზარე კოშკი ფიქლის მშრალი წყობით ნაგები გეგმით ოთხკუთხა ყრუ ნაგებობაა, აქვს ორფერდა გადახურვა.
გალავანი წრიული ფორმისაა, ნაგებია რიყის ქვით. შემორჩენილია ნაწილობრივ.
ბურიტირანა
ბურიტირანა (Buritirana) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იმპერატრისი შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 784 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.06 კმ²-ზე. ფართობი 818 420 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
დევიდ თიულისი
დევიდ ვილერი (David Wheeler), უფრო მეტად ცნობილი როგორც დევიდ თიულისი (დ. 8 მარტი, 1963) — ინგლისელი მსახიობი, რეჟისორი, სცენარისტი და ავტორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისელი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი რეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი ავტორები კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:დაბადებული 8 მარტი კატეგორია:მე-20 საუკუნის ინგლისელი მსახიობები
PlayStation: The Official Magazine
PlayStation: The Official Magazine (PTOM) — ყოფილი ბრიტანული ყოველთვიური ვიდეო თამაშების ჟურნალი, რომლის თავდაპირველი სახელწოდება იყო PlayStation Magazine (PSM), მოგვიანებით, 2007 წლის ბოლოს დაერქვა PlayStation: The Official Magazine. გამოიცემოდა წელიწადში 13-ჯერ Future plc-ის მიერ 2012 წლამდე. ჟურნალს უშვებდნენ მსოფლიოს 7 ქვეყანაში. იგი აქვეყნებდა, მიმოხილვებს, პრევიუებს, რეცენზეიბსა და სიახლეებს ვიდეო თამაშების შესახებ. 2012 წლის ზაფხულს ჟურნალი დაიხურა.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული ყოველთვიური ჟურნალები კატეგორია:ამერიკული ვიდეო თამაშების ჟურნალები კატეგორია:აშშ-ის გაუქმებული ჟურნალები კატეგორია:1997 წელს დაარსებული ჟურნალები კატეგორია:2012 წელს გაუქმებული ჟურნალები კატეგორია:PlayStation-ის ჟურნალები
არმხი (მდინარე)
არმხი (Армхи́; Мæхъхъæлдон) ― მდინარე ინგუშეთში, თერგის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 28 კმ, აუზის ფართობი 298 კმ2. არმხის მარცხენა შენაკადია შანდონი.
მდინარის ქართული სახელწოდებაა ქისტეთისწყალი.
მდინარეების არმხისა და ხდის წყალგამყოფია შავანის ქედი, ხოლო არმხისა და ასის ― კიდეგანის ქედი.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ოსეთის მდინარეები კატეგორია:ინგუშეთის მდინარეები კატეგორია:თერგის შენაკადები
დავით უფლისწული
დავითი (დ. 1595 — გ. 1609?) — ქართლის მეფის გიორგი X-ის ძე.
1600 წელს ოსმალების მიერ სიმონ I-ის დატყვევების შემდეგ გიორგი X-მ სიმონის გასათავისუფლებლად ძვირფასი გამოსასყიდით ელჩობა გაგზავნა სტამბოლში. მის შემადგენლობაში იყვნენ მცირეწლოვანი დავითი და მისი და გულჩარა. იმ დროს, როდესაც ქართველები სტამბოლში ჩავიდნენ, მდგომარეობა მეტად გართულდა: 1603 წელს დაიწყო ირან-ოსმალეთის ომი, ქართლი და კახეთი ირანის მოკავშირეები იყვნენ. გულჩარამ სცადა ირან-ოსმალეთს შორის შუამავლობა გაეწია და ამით მიეღწია საწადელისთვის. ამავე დროს ქართველები შეეცადნენ დიდი გავლენის მქონე საფრანგეთის ელჩის დე სალენიაკის დახმარებით გაეთავისუფლებინათ სიმონი. 1609 წლის 2 ნოემბერს დე სალენიაკმა საფრანგეთის მეფეს აცნობა ეს ამბავი და ასე დაახასიათა ქართველი უფლისწული: „ეს ახალგაზრდა ვაჟი ჯერ კიდევ არ არის 14 წლისა, მაგრამ მეტად ჭკვიანი და კეთილი ბუნებისაა“. შემდეგ ელჩი იუწყებოდა, რომ იმ ხანებში ოსმალებმა ტყვედ ჩაიგდეს ესპანელი უფლისწული და როცა მას გამაჰმადიანება შესთავაზეს, იგი ადვილად დათანხმდა. ამით წახალისებულმა სულთანმა დავითის გამაჰმადიანებაც გადაწყვიტა, ძვირფასი ტანსაცმელი და საჩუქრები მიართვა მას, მაგრამ ქართველმა უფლისწულმა განაცხადა, რომ თავს მოიკლავდა და არ გამაჰმადიანდებოდა. დავითის შემდგომი ბედი უცნობია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართლის სამეფოს ბაგრატიონები კატეგორია:დაბადებული 1595
ედმუნდ კემპერი
მინი|250პქ|ედმუნდ კემპერი 1973 წელს ედმუნდ ემილ კემპერ III (Edmund Emil Kemper III; დ. 18 დეკემბერი, 1948, კალიფორნია) — ამერიკელი სერიული მკვლელი და ნეკროფილი, რომელიც 1970-იან წლებში მოქმედებდა კალიფორნიის ტერიტორიაზე. მისი კრიმინალური საქმიანობა თავისი ბებიისა და ბაბუის მკვლელობით დაიწყო, როდესაც ის იყო 15 წლის. კემპერმა მოგვიანებით სანტა-კრუზში მოკლა და დაანაწევრა ექვსი მდედრობითი სქესის მეგზური, რომლებიც ავტოსტოპით მგზავრობას ცდილობდნენ. შემდეგ მან მოკლა დედა და მისი ერთ-ერთი მეგობარი.
ამასთან, კემპერი გამორჩეული იყო კარგი გარეგნობით და მაღალი ინტელექტით, სიმაღლით 6 ფუტი და 9 დუიმი (2,06 მ.), წონა 300 ფუნტი (140 კგ.), ხოლო IQ ჰქონდა დაახლოებით 145.
ჰერმაფროდიტიზმი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სექსუალური ორიენტაცია კატეგორია:ლგბტ ტერმინები
ედმუნდ კემპერი
ადრეული ცხოვრება
კემპერი დაიბადა კალიფორნიის ქალაქ ბერბანკში. ის იყო შუათანა შვილი და ერთადერთი ვაჟი ედმუნდ ემილ კემპერ უფროსისა (დ. 1919 — გ. 1985) და კლარნელ სტეიჯის (დ. 1921 — გ. 1973). ბავშვობაში ის იყო ძალიან ნათელი გონების, თუმცა ამასთანავე გამოირჩეოდა ზოოსადიზმით. გავრცელებული ინფორმაციით მან 13 წლის ასაკში სასიკვდილოდ დასერა თავისი კატა. ის ატარებდა უჩვეულო სექსუალურ აქტებს თავისი დის თოჯინებთან და წარმოაჩენდა ბნელ ფანტაზიებს. მოგვიანებით კემპერი იხსენებდა რომ მისმა უფროსმა დამ ჩააგდო საცურაო აუზის ღრმა ნაწილში და მხოლოდ ბრძოლით მოგერიების შემდეგ შეძლო დახრჩობისგან გადარჩენა. ასევე, მანვე უბიძგა რამდენიმე იარდში მყოფ მატარებლის წინ.
კემპერს ახლო ურთიერთობა ჰქონდა მამასთან და ამიტომ, 1957 წლის მშობლების განქორწინებისა და მისი მონტანაში დედისთვის მიკუთვნების შემდეგ დარჩა განადგურებული. მას დედასთან საშინელი ურთიერთობა ჰქონდა, რომელიც მას გამუდმებით ამცირებდა და შეურაცხყოფდა. ხშირად კემპერს სარდაფშიც კეტავდნენ დასაძინებლად, რადგან დედას ეშინობა, რომ ის გააუპატიურებდა მის უმცროს დას. ეს ამტკიცებს იმას, რომ დედას ჰქონდა ფსიქიკური მოშლილობა.
პირველი მკვლელობა
1964 წლის 27 აგვისტოს კემპერის ბებია იჯდა სამზარეულოს მაგიდასთან და მუშაობდა თავის უკანასკნელ საბავშვო წიგნზე, როდესაც მან და კემპერმა დაიწყეს კამათი. საბოლოოდ კემპერმა ესროლა მას პირდაპირ თავში (ზოგიერთი წყაროს მიხედვით კემპერმა სროლის შემდეგ სამზარეულოს დანაც ჩაასო მას). ამ დროს ბაბუა სურსათის საყიდად იყო წასული და როდესაც ბრუნდებოდა, კემპერი გავიდა გარეთ და შემოსასვლელ გზაზე მომავალი სასიკვდილოდ დაჭრა. ამის შემდეგ კემპერმა დაურეკა დედას, რომელმაც აიძულა პოლიცია გამოეძახებინა.
დაკითხვაზე მან განაცხადა, რომ „მას სურდა ენახა რა გრძნობას მიიღებდა თუ მოკლავდა ბებიას“, ხოლო ბაბუა მოკლა იმიტომ, რომ ის გაუბრაზდებოდა ბებიის მოკვლის გამო.
15 წლის ასაკში კემპერს მიუსაჯეს ატასკადეროს სახელმწიფო საავადმყოფოში იძულებით მკურნალობა, სადაც დაუმეგობრდა თავის ფსიქოლოგს და გახდა კიდეც მისი დამხმარე. ტესტებს, რომლებსაც იმ დროს უტარებდნენ, აჩვენა რომ მისი ინტელექტის კოეფიციენტი (IQ) იყო 136. მოგვიანობით, მოწიფულობისას მან მიაღწია 145-მდე. კემპერი სასჯელისგან გათავისუფლდა 1969 წელს დაახლოებით 5 წლიანი პატიმრობის შემდეგ. ექიმთა მოთხოვნის საწინააღმდეგოდ, კემპერი დატოვეს დედის მეთვალყურეობის ქვეშ. მოგვიანებით კემპერმა დაუმტკიცა ფსიქოლოგებს რომ ის იყო გამოჯანმრთელებული და მისი ადრეული წარმოდგენები და შეხედულებები — გაქარწყლებული.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი სერიული მკვლელები კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:დაბადებული 18 დეკემბერი
დიმიტრი გორგიძე
მინი|დეკანოზი დიმიტრი (გორგიძე) დეკანოზი დიმიტრი გორგიძე (ერისკაცობაში დიმიტრი ალექსანდრეს ძე გორგიძე; დ. 7 აპრილი, 1949, სოფ. მეჯვრისხევი, გორის რაიონი) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის სასულიერო პირი.
ბიოგრაფია
1987 წლიდან სიონის საპატრიარქო ტაძარში სტიქაროსნად მსახურობდა. 1991 წლის 28 აპრილს სიონის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის საპატრიარქო ტაძარში უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია II-მ დიაკვნად აკურთხა და სიონის საპატრიარქო ტაძრის ღვთისმსახურად დაინიშნა. 1991 წლის 17 აგვისტოს მღვდლად დაასხეს ხელი და რუსთავის წმინდა გიორგის სახელობის სამლოცველო სახლის წინამძღვრად დაინიშნა. დანიშვნამდე რამდენიმე თვე ქვათახევის მამათა მონასტერში იმსახურა. 1993 წლიდან რუსთავის წმინდა ვახტანგ გორგასლის სახელობის საკათედრო ტაძრის წინამძღვარად დაინიშნა, ოქროს ჯვრით დაჯილდოვდა და დეკანოზის წოდება მიენიჭა. 1996 წლის 24 ივნისს მიტრით დაჯილდოვდა. 1996 წლის 17 ნოემბერს რუსთავის ეპარქიის მოძღვართმოღძვრად აირჩიეს. 2011 წლის 28 აგვისტოს დადგინდა რუსთავის სიონის წინამძღვრად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 7 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის სასულიერო პირები დიმიტრი კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ალესანდრო მანძონი
ალესანდრო მანძონი (დ. 7 მარტი, 1785, მილანი — გ. 22 მაისი, 1873, მილანი) — იტალიელი მწერალი, რისორჯიმენტოს ეპოქის წარმომადგენელი, იტალიურ ლიტერატურაში ისტორიული რომანის ფუძემდებელი.
ბიოგრაფია
დაიბადა მდიდარი გრაფის ოჯახში. წერა დაიწყო 15 წლისამ. 1801 წელს გამოაქვეყნა პირველი ნაწარმოები, ტერცინებით დაწერილი მითოლოგიური ალეგორია „თავისუფლების ტრიუმფი“. წერდა ჰიმნებს, პოლიტიკურ და პატრიოტულ ლექსებს. 1820 წელს გამოაქვეყნა დრამა „გრაფი კარამანოლა“, რომელიც აღიარებულ იქნა იტალიური რომანტიზმის მანიფესტად. დაუპირისპირდა კლასიციზმს როგორც ამ დრამაში, ასევე დრამაში „ადელგიზში“ (1822) და თეორიულ შრომებში „წერილი ტრაგედიაში დროისა და ადგილის ერთიანობის თაობაზე“ და „წერილი რომანტიზმის შესახებ“ (1823). მისი რომანი „დანიშNულები“, რომელიც დაიწერა 1821 წელს, გამოქვეყნდა 1827 წელს და პირველი იტალიური ისტორიული რომანია. მასში კვლავ ძლიერი იყო რომანტიზმის გავლენა, მაგრამ უკვე შეინიშნებოდა რეალიზმის კვალიც. მანძონიმ განაახლა ლიტერატურული ნორმები, შემოიღო მარტივი სინტაქსური კონსტრუქციები, გამოიყენა სალაპარაკო ენა, გაამდიდრა ლექსიკა.
გარდაიცვალა 1873 წლის 22 მაისს წმინდა ფედელეს ტაძარში, კიბეზე ფეხის დაცურების გამო. მანძონის მიუთხვნა ჯუზეპე ვერდიმ ოპერა რეკვიემი“.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 7 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1785 კატეგორია:გარდაცვლილი 1873 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 მაისი კატეგორია:იტალიელი მამაკაცი რომანისტები
მიქაელი (კასრაძე)
მინი|არქიმანდრიტი მიქაელი (კასრაძე) არქიმანდრიტი მიქაელი (კასრაძე) (ერისკაცობაში რომან კასრაძე; დ. 12 სექტემბერი,1927, ცხინვალი — გ. 10 სექტემბერი, 2015) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე — არქიმანდრიტი.
ბიოგრაფია
არქიმანდრიტი მიქაელი დაიბადა 1927 წლის 12 სექტემბერს ქალაქ ცხინვალში. სკოლის დამთავრების შემდეგ რუსთავში ჩამოვიდა სწავლის გასაგრძელებლად. დაამთავრა ტექნიკური უნივერსიტეტის მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტი. 1980 წლიდან ეკლესიის მრევლია. 1983 წელს სიონის საპატრიარქო ტაძარში მედავითნედ დაინიშნა. 1985 წლის 15 თებერვალს მანგლისის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის საკათედრო ტაძარში მანგლელმა მთავარეპისკოპოსმა თადეოზმა (იორამაშვილი) დიაკვნად აკურთხა და სახელად რომანოზი უწოდა. 1986 წლის 7 იანვარს სიონის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის საპატრიარქო ტაძარში უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია II მღვდლად დაასხა ხელი და ცხინვალის „ზღუდრის“ წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა. 1990 წლის 13 მაისს წილკნელმა ეპისკოპოსმა ზოსიმემ (შიოშვილი) ცხინვალის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ეკლესია აკურთხა, მის წინამძღვრად მამა რომანოზი დაადგინა და ოქროს ჯვრით დააჯილდოვა. 1990 წლის დეკემბერში რუსთავის წმინდა ვახტანგ გორგასლის სახელობის საკათედრო ტაძრის მღვდელმსახურად გადაიყვანეს. 1993 წლის 21 ნოემბერს ბათუმ-შემოქმედელმა ეპისკოპოსმა (მეუფე)|იობმა (აქიაშვილი]) ჯუმათის მთავარანგელოზთა სახელობის მამათა მონასტერში ბერად აღკვეცა და სახელად მიქაელი უწოდა. ამავე დღეს იღუმენის წოდება მიენიჭა და აღნიშნული მონასტრის წინამძღვრად დაინიშნა. 1995 წლის ნოემბრიდან რუსთავის მთავარანგელოზთა სახელობის მამათა მონასტრის წინამძღვრად გადაიყვანეს. 1996 წლის 24 ივნისს არქიმანდრიტის წოდება მიენიჭა. ასევე არქიმანდრიტი მიქაელი (კასრაძე) წმინდა ნინოს სახელობის ტაძრის მღვდელმსახურიც იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი არქიმანდრიტები კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 12 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1927 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2015
ფინეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
ფინეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები (Suomen jalkapallomaajoukkue) წარმოადგენს ფინეთს საერთაშორისო ტურნირებზე და შეხვედრებზე ფეხბურთში. ნაკრების კონტროლს და ხელმძღვანელობას ახორციელებს ფინეთის ფეხბურთის ფედერაცია.
ამჟამინდელი შემადგენლობა
შემადგნლობა მოცემულია 2015 წლის 11 ოქტომბერს ჩრდილოეთ ირლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წინააღმდეგ გამართული მატჩის მიხედვით.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებები კატეგორია:ფინეთის ეროვნული სპორტული ნაკრებები კატეგორია:ფინეთის ფეხბურთი
ფასანაურის კოშკი
ფასანაურის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის დაბა ფასანაურის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, 7-8 კილომეტრზე, ციხის ქედზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. კოშკი ზურგიანია (4,45 x 4,35 მეტრი; სიმაღლე 10,2 მეტრი), ოთხსართულიანი, ნაგებია კლდის ქვით. დაზიანებულია: ჩაქცეულია ხის კოჭებზე მოწყობილი სართულშუა გადახურვა და სახურავი. სწორკუთხა შესასვლელი პირველი სართულის სწორ კედელშია. დასავლეთით, მიწის დონიდან 1,75 მეტრ სიმაღლეზე, კარის წირთხლებში საურდულე ხვრელებია. შესასვლელის ზემოთ, მეორე, მესამე და მეოთხე სართულზე, თითო სარკმელია. კოშკს სათოფურები არ აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ხალიფაქენდი (ლერიქი)
ხალიფაქენდი (Xəlifəkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 33 კაცი.
სიდელანდია
სიდელანდია (Cidelândia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იმპერატრისი შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
შავი სექტემბრის მოძრაობა
შავი სექტემბერი (منظمة أيلول الأسود‎‎, Munaẓẓamat Aylūl al-aswad, „ორგანიზაცია შავი სექტემბერი“) — 1970 წელს დაარსებული პალესტინური ტერორისტული ორგანიზაცია. ის არის პასუხისმგებელი 1972 წლის მიუნხენის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე 11 ებრაელი სპორტსმენის და ოფიციალური პირის გატაცებასა და მკვლელობაში, ასევე დასავლეთ გერმანის პოლიციის თანამშრომლის ჩაცხრილვაში. ამ ტერორისტული აქტის შემდეგ ევროპის უმთავრეს ქვეყნებში აქტუალური გახდა ისეთი მუდმივი, პროფესიული, სამხედრო ანტიტერორისტული სპეცდანაყოფების ჩამოყალიბების საკითხი, როგორებიც არიან გერმანული GSG9 და ფრანგული GIGN. ასევე გადაწყდა უკვე არსებული სპეციალური ძალების რეორგანიზაცია და დახვეწა, მათ შორის დიდი ბრიტანეთის სპეციალური საჰაერო სამსახურის (SAS).
წარმომავლობა
ტერორისტული დაჯგუფების სახელწოდება წარმოიშვა 1970 წლის 16 სექტემბერს დაწყებული შავი სექტემბრის კონფლიქტიდან, როცა ფადეინების პუტჩის საპასუხოდ იორდანიის მეფე ჰუსეინმა სამეფოში სამხედრო მდგომარეობა გამოაცხადა. ამ კონფლიქტის შედეგად დაიღუპა ან ლტოლვილად იქცა იორდანიაში მცხოვრები ათასობით პალესტინელი.
თავიდან, ორგანიზაცია შავი სექტემბერი ჩამოყალიბდა როგორც ორგანიზაცია ფათხში შემავალი მამაკაცების მცირე ჯგუფი, რომლის მიზანი იყო მეფე ჰუსეინზე და იორდანულ არმიაზე შურისძიება. ამ ჯგუფს მალევე შეუერთდნენ ახალწვეულები პალესტინის გათავისუფლების სახალხო ფრონტიდან, ას-საიკადან და სხვა ჯგუფებიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტერორისტული ორგანიზაციები
რომანოზ ბჟალავა
რომანოზ ბჟალავა (დ. 10 იანვარი, 1959, სოფ. ძველი აბაშა, აბაშის რაიონი) — ქართველი ეკონომისტი, იურისტი, პოლიტიკოსი.
1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სახალხო მეურნეობის დაგეგმვის ფაკულტეტი, აგრეთვე — თბილისის დამოუკიდებელი უნივერსიტეტი „აჭარა“. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (აბაშის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 10 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:აბაშის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
შრი-ლანკის ქალაქების სია
250px|მინი
აქ წარმოდგენილია შრი-ლანკის ქალაქების ცხრილი მოსახლეობის სიდიდის მიხედვით.
{| class="wikitable sortable" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0" ! bgcolor="#efefef" | N ! bgcolor="#efefef" | ქალაქი ! bgcolor="#efefef" | მოსახლეობა (2012)
*
ხოჯადოი
ხოჯადოი (Xocadoy) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 80 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
უშანგი მარგიანი
უშანგი მარგიანი (დ. 28 იანვარი, 1994, გარდაბანი) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო, სამბო), არჩილ ჩოხელის მემორიალის გამარჯვებული (2016, თბილისი, საქართველო, 90 კგ), ევროპის 2014 (მონპელიე, საფრანგეთი, 81 კგ) და 2017 (ვარშავა, პოლონეთი, 81 კგ) წლების ჩემპიონატების გამარჯვებული. ის არის ასევე სამბოში ახალგაზრდეში მსოფლიოს ჩემპიონი (2013), ევროპის ჩემპიონი (2013) და ჭაბუკებში მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი (2012).