cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სვიატოპოლკ I
ისტორიოგრაფია
სვიატოპოლკი მატიანეში ცხოვრებით მოთხრობებში ბორისისა და გლების შესახებ ყველაზე უარყოფით პერსონაჟადაა გამოყვანილი (დაწყებული XI ს.), შუა საუკუნეების რუსულ ისტორიოგრაფიაში; სვიატოპოლკ წყეული ასეთი ეპითეტი აქვს ამ მთავარს მემატიანეებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:კიევის დიდი მთავრები კატეგორია:უკრაინის ისტორია კატეგორია:რიურიკოვიჩები კატეგორია:გარდაცვლილი 1019
ნაწევი
ნაწევი — დედამიწის ქერქის ამგები ქანების წყვეტითი დისლოკაციის ერთ-ერთი სახე, რომელიც წარმოიქმნება ტექტონიკური რღვევის ბაგეების ჰორიზონტალური გადაადგილებით რღვევის სიბრტყის მიმართების გასწვრივ. განარჩევენ მარჯვენა ნაწევს და მარცხენა ნაწევს. ბაგეების გადაადგალების ამპლიტუდა რამდენიმე სმ-იდან ასეულობით კმ აღწევს. ნაწევები უმთავრესად ნაოჭა სისტემებს ახასიათებს და ვითარდება ხანგრძლივი დროის განმავლობაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სტრუქტურული გეოლოგია
არქაიზმი
არქაიზმი (ბერძნ. archaios - ძველი) — მოძველებული სიტყვა, გამოთქვა, გრამატიკული ფორმა ან სინტაქსური კონსტრუქცია, რომელიც თანამედროვე ენაში აღარ იხმარება და მხატვრულ ლიტერატურაში ემსახურება მხოლოდ ეპოქის კოლორიტის ან ამაღლებული განწყობილების გადმოცემას, ე. ი. იხმარება როგორც სტილისტური ხერხი. მაგ., ლექსიკური არქაიზმი: „... მას ჰუნე (= ცხენი) თვისი შავის ბედის წინ გამოუქროლდეს“ (ნიკოლოზ ბარათაშვილი); გრამატიკული არქაიზმი: „მზის ღიმილი აღაჩინა ცამან, ვარდს აღმოხდა ხმაი საოცარი“ (ანა კალანდაძე).
ლიტერატურა
კატეგორია:ენათმეცნიერება
The Clash
The Clash — ინგლისური პანკ-როკ ჯგუფი, დაარსებული 1976 წელს. ის იყო ბრიტანული პანკის ტალღის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. პანკის გარდა ჯგუფის მუსიკა შეიცავდა რეგის, სკას, დაბის, ფანკის, ჰიპ ჰოპის, საცეკვაო მუსიკისა და როკაბილის ელემენტებს. კარიერის დიდი ნაწილის განმავლობაში The Clash-ის წევრები იყვნენ ჯო სტრამერი (წამყვანი ვოკალი, რითმ გიტარა), მიკ ჯოუნსი (წამყვანი გიტარა, ვოკალი), პოლ სიმონონი (ბას გიტარა, დამხმარე ვოკალი, იშვიათად - წამყვანი ვოკალი) და ტოპერ ჰიდონი (დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია). ჰიდონმა ჯგუფი დატოვა 1982 წელს, ერთი წლის შემდეგ კი შიდა უთანხმოების გამო ჯოუნსიც წავიდა. ჯგუფმა განაგრძო არსებობა ახალი წევრებით, მაგრამ 1986 წელს საბოლოოდ დაიშალა.
The Clash-მა ბრიტანეთში კომერციულ წარმატებას მიაღწია პირველივე ალბომით The Clash. მესამე ალბომმა London Calling, რომელიც 1979 წელს გამოვიდა, ჯგუფს მოუტანა პოპულარობა აშშ-ში. ჟურნალმა Rolling Stone London Calling დაასახელა 80-იანი წლების საუკეთესო ალბომად.
დისკოგრაფია
სტუდიური ალბომები
სქოლიო
კატეგორია:1970-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:1980-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:პანკ-როკ ჯგუფები კატეგორია:ინგლისური მუსიკალური ჯგუფები
mzn:کلش (نمین)
სინუჰეს ამბავი
სინუჰეს ამბავი — ძველეგვიპტური ლიტერატურის ძეგლი შუა სამეფოს ეპოქის მეთორმეტე დინასტიის პერიოდიდან (დაახლ. ძვ. წ. 1900 წ.). ტექსტის ორიგინალი უსათაუროა. პოემის უცნობი ავტორი პირველ პირში მოგვითხრობს სავარაუდოდ გამოგონილ ამბავს სამეფო კარის მსახურის სინუჰეს ცხოვრების შესახებ, რომელიც ფარაონ ამენემჰეტ I-ის გარდაცვალების გამო პანიკაში ვარდება, ეგვიპტიდან გარბის და საბოლოოდ პალესტინის რეგიონში დასახლდება. ხანშიშესულ სინუჰეს ნოსტალგიური გრძნობები უჩნდება. ფარაონი სენუსერტ I მამამისის მკვლელობის საქმეში სინუჰეს ბრალს არ სდებს და სამსობლოში დაბრუნებას სთხოვს. სინუჰე ბრუნდება ეგვიპტეში, სადაც მას სრული პატივით მიიღებენ.
თხზულებაში მკვეთრადაა გამოკვეთილი ფარაონ სენუსერტ I-ის სამეფო კარი, რის გამოც მას ნაწილობრივ განიხილავენ პროპაგანდად, რომელმაც მეფისადმი ერთგულებას უნდა გაუსვას ხაზი. გარდა ამისა, განსაკუთრებით უცხო ქვეყნების შესახებ თხრობაში წინა პლანზეა წამოწეული ეგვიპტელის თვითშეგნება და სურვილი, რომ ეგვიპტელი ეგვიპტელადვე დაიმარხოს.
ეგვიპტოლოგთა უმრავლესობა თანხმდება, რომ სინუჰეს ამბავი ეგვიპტური ლიტერატურის საუკეთესო ნაწარმოებია და, ამავე დროს, ძველი ეგვიპტიდან მომდინარე ყველაზე ცნობილი თხზულებაც; თუმცა, რიჩარდ პარკინსონის აზრით, ასეთი შეფასება მხოლოდ სხვა, ნაკლებად ხელმისაწვდომი ნაწარმოებების ხარჯზე შეიძლება გაკეთდეს. სინუჰეს ამბავი მისი შექმნიდან შემდგომაც, თავად ძველეგვიპტურ პერიოდშიც საკმაოდ პოპულარული იყო. თანამედროვეობაში იგი შთაგონებას წარმოადგენს როგორც მხავრულ ლიტერატურაში, ისე კინოხელოვნებაში.
ისტორია და დათარიღება
დღეისათვის ცნობილია სინუჰეს ამბის 36 ხელნაწერი, რომელთაგან რვა პაპირუსზეა შესრულებული, 28 კი ოსტრაკონს წარმოადგენს. ყველა მათგანი ეგვიპტის შუა და ახალი სამეფოს პერიოდით თარიღდება და შესრულებულია საშუალო (კლასიკურ) ეგვიპტურ ენაზე, იერატიკული დამწერლობით. თანამედროვე გამოცემებში იგი, როგორც წესი, იეროგლიფებითაა ჩაწერილი. სტანდარტულ რედაქციად ითვლება რონალდ კოხის 1990 წლის გამოცემა.
შექმნის თარიღი
სინუჰეს ამბის სიუჟეტი წყდება ფარაონ სენუსერტ I-ის მმართველობის (ძვ. წ. 1956–1910 ) ბოლო წლებზე საუბრით; ამდენად, სენუსერტის მმართველობის ბოლო წლები ნაწარმოების დათარიღების ქვედა ზღვარს წარმოადგენს. ზედა ზღვარს კი ქმნის უძველესი შემორჩენილი პაპირუსი, რომელიც 100-150 წლით უფრო გვიანდელია და მე-12 დინასტიის მეორე ნახევარს განეკუთვნება. ნაწარმოების შინაარსიდან გამომდინარე საზოგადოდ მიჩნეულია, რომ იგი უშუალოდ მასში აღწერილი მოვლენების შემდეგ დაიწერა, შესაძლოა ფარაონ სენუსერტის მმართველობის დროსვე ან მისი გარდაცვალებიდან მალევე.
შუა სამეფოს პერიოდის ხელნაწერები
სინუჰეს ამბის ყველაზე სრულყოფილი და ამავე დროს ყველაზე ძველი ხელნაწერია ბერლინის პაპირუსი 3022, რომელიც B ლიტერით აღინიშნება. იგი სავარაუდოდ ნაპოვნია თებეს ერთ-ერთ კერძო სამარხში და თარიღდება მე-12 დინასტიის მეორე ნახევრით. მინაწერი წერილის თავში მოიხსენიებს ფარაონ ამენემჰეტს, რის საფუძველზედაც განიხილება ამენემჰეტ II-ის ან ამენემჰეტ III-ის მმართველობის წლები. აგრეთვე თებეს ერთ-ერთ სამარხში, გვიანდელ რამესეუმთან ახლოსაა ნაპოვნი ბერლინის პაპირუსი 10499, რომელსაც R ლიტერით აღნიშნავენ. ეს ორი პაპირუსი ერთობლიობაში სინუჰეს ამბავს თავიდან ბოლომდე სრულად გადმოგვცემს და, როგორც წესი, სწორედ ამ პაპირუსების მუხლებად დაყოფის მიხედვით ხდება ტექსტის ციტირება (R1–R24, B1–B311). B და R პაპირუსები ერთი საუკუნით უფრო გვიანდელია, ვიდრე თავად ნაწარმოები და მათი ტექსტი დღეისათვის დაკარგული თავდაპირველი ტექსტისაგან განსხვავდება.
სავარაუდოდ აგრეთვე მე-12 დინასტიის გვიანი პერიოდით უნდა დათარიღდეს რამდენიმე წინადადების შემცველი ორი სხვადასხვა პაპირუსის ფრაგმენტები. ეს ფრაგმენტები მომდინარეობენ ელ-ლაჰუნიდან, რომელიც ფიუმის ქვაბულის აღმოსავლეთის შესასვლელთან მდებარეობს და შუა სამეფოს პერიოდის სამეფო ცენტრის უშუალო შემოგარენს წარმოადგენს. ლაჰუნის პაპირუსთა დიდი ნაწილი აღმოაჩინა პეტრი ფლინდერსმა 1888-1889 წლებში. მის მიერ აღმოჩენილ პაპირუსთა შორისაა ასევე UC 32106C, რომლის პოვნის ადგილი მითითებული არაა, თუმცა იგი მიკუთვნებულია ლიტერატურულ და არალიტერატურულ ტექსტთა არქივს. სინუჰეს ამბის ტექსტი ვერსოზეა ნაწერი, რექტო კი შეიცავს სხვა უცნობ ტექსტს, რომელიც აგრთვე ლიტერატურული უნდა იყოს. კიდევ ერთი პაპირუსი UC 32773 (აგრეთვე ცნობილი ჰარაგა 1-ის სახელით, შემოკლებით H), რომელიც სავარაუდოდ სამარხში იყო მოთავსებული, სოფელ ჰარაგას ნეკროპოლში აღმოაჩინა რეგინალდ ენგელბახმა.
პალეოგრფიული ნიშნებით აგრეთვე მე-12 დინასტიით ათარიღებენ BA ლიტერებით აღნიშნულ ბუენოს აირესის პაპირუსს, რომელიც აგრეთვე ფრაგმენტების სახითაა მოღწეული. თუმცა ამ პაპირუსის წარმომავლობისა და აღმოჩენის შესახებ არაფერია ცნობილი.
ახალი სამეფოს პერიოდის ხელნაწერები
ძალიან ფრაგმენტულად მოღწეული მოსკოვის პაპირუსი 4657 (აღინიშნება G ლიტერით) მხოლოდ მცირე პასაჟებს მოიცავს თხზულების დასაწყისიდან. იგი სავარაუდოდ რუსმა ეგვიპტოლოგმა ვლადიმირ გოლენიშჩევმა შეიძინა ლუქსორში, თუმცა მისი აღმოჩენის შესახებ ინფორმაცია არ არსებობს. შინაარსობრივი ნიშნების გათვალისწინებით იგი ეგვიპტის ჩრდილოეთიდან უნდა მომდინარეობდეს, სავარაუდოდ მემფისიდან, თუმცა დეირ-ელ-მედინას პაპირუსთან მსგავსება მისი თებედან წარმომავლობის სასარგებლოდაც მეტყველებს. პალეოგრაფიულად პაპირუსი მე-18 დინასტიის მიწურულით ან მე-19 დინასტიით თარიღდება.
ახალი სამეფოს პერიოდს განეკუთვნება აგრეთვე ტურინის პაპირუსი CGT 54015, რომელიც ჯერჯერობით გამოქვეყნებული არაა.
დღეისათვის ცნობილი 28 ოსტრაკონი ძირითადად ახალი სამეფოს წერა-კითხვი სკოლის ნამუშევრებია და მომდინარეობს თებეს დასავლეთში, დეირ-ელ-მედინას ნეკროპოლის მუშათა წერა-კითხვის სკოლიდან. თუმცა მათი ნაწილი ნაპოვნია სამარხებშიც, მათ შორის ორი ოსტრაკონი აღმოჩნდა ხელოვანი მშენებლის სენეჯემის სამარხშიც. ოსტრაკონები, სავარაუდოდ, რამესიდების ხანას განეკუთვნება (ძვ. წ. 1292 წლიდან დაახლოებით ძვ. წ. 1070 წლამდე). მათი უმეტესობა მცირე ტექსტებს მოიცავს, ძირითადად სინუჰეს ამბის დასაწყისს. როგორც ჩანს სკოლის მოსწავლეები ამ ოსტრაკონების საშუალებით სწავლობდნენ კალიგრაფიასა და კლასიკური ეგვიპტური ტექსტის განაწილების წესებს. მხოლოდ ეშმოლის ოსტრაკონი (აღინიშნება AOS ლიტერებით) შეიცავს წინა და უკანა მხარეს ნაწერ თხზულების 90%-ს. შესაძლებელია იგი გამოიყენებოდა როგორც ნიმუში წერა-კითხვის სკოლის მოსწავლეთათვის.
მხოლოდ ერთი ოსტრაკონი – სენემუტ 149 (შემოკლებით S) – არის ნაპოვნი სხვაგან, თებეს დასავლეთში, სენენმუტის სამარხში, დეირ-ელ-ბაჰართან. იგი ჰატშეფსუტისა და თუტმოს III-ის პერიოდით თარიღდება (ადრეული მე-18 დინასტია).
სქოლიო
კატეგორია:ეპოსი
უბედურება (მოთხრობა)
უბედურება (Несчастье) — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა , რომელიც 1886 წელს დაიწერა. პირველად, 1886 წლის 16 აგვისტოს ჟურნალ „Новое время“-ში გამოქვეყნდა.
ნაწარმოებში აღწერილია სოფლის ნოტარიუსის ახალგაზრდა ცოლი სოფია პეტროვნა, მიის ურთიერთობა ქმართან და საყვარელთან. ჩეხოვი შემოქმედების ამ პერიოდში დაინტერესებული იყო საზოგადოებაში ქალის მდგომარეობით.
გამოქვეყნების ისტორია
ჩეხოვი მოთხრობა „უბედურება“-ს 1886 წლის დასაწყისში სანქტ-პეტერბურგულ ჟურნალ „Новое время“-სთვის წერდა. 1887 წელს მოთხრობა შევიდა კრებულ „ბინდში“. მოთხრობის კრებულში მოსახვედრად ჩეხოვმა ერთ-ერთი გმირის ტექსტი შეამცირა.
რუსული ლიტერატურის სპეციალისტი დონალდ რეიფილდი 1886 წელს ჩეხოვის შემოქმედებაში „Annus mirabilis“-ს (მნიშვნელოვანი მოვლენით გამორჩეული წელი) უწოდებს.
ჩეხოვის სიცოცხლეშივე მოთხრობა დანიურ, გერმანულ, სერბო-ხორვატულ, სლოვაკურ და ჩეხურ ენებზე ითარგმნა.
სიუჟეტი
25 წლის დიასახლისი სოფია პეტროვნა ზაფხულს ქმართან, ნოტარიუს ანდრეისთან ერთად, უფერულ ქალაქში ატარებს. სოფიას ძველი მეგობარი და ადვოკატი ილინი მასთან არშიყობას იწყებს. სოფია ილინს არშიყობის შეწყვეტას სთხოვს და მეგობრებად დარჩენას ურჩევს. თუმცა ილინი სთხოვს ხელი არ ჰკრას მას.
სოფია ხვდება, რომ შეყვარებულია და ქორწინების გადასარჩენად ანდრეის მის აქედან წაყვანას სთხოვს. ის ანდრეის თავისი გრძნობების შესახებ უყვება, მაგრამ ის ყველაფერს უარყოფს და ამბობს, რომ ეს მხოლოდ მისი „ფანტაზიაა“. იმავე საღამოს სოფია ილინთან მიდის.
ანალიზი
მოთხრობაში „უბედურება“ მთავარ თემას სიყვარული და საზოგადოებაში ქალის მდგომარეობა წარმოადგენს. მწერალის მიერ ამ პერიოდში შექმნილ მოთხრობებში, წინ გრძნობების თემაა წამოწეული. ქალის სიყვარული გავლენას ახდენს გარშემომყოფი მამაკაცების ქცევაზე.
კრიტიკოსები ამ მოთხრობაში ჩეხოვის შემოქმედებაზე ლევ ტოლსტოის გავლენაზე საუბრობენ, განსაკუთრებით ეს ტოლსტოის რომან „ანა კარენინას“ ეხება. რეიფილდი ჩეხოვის შემოქმედებაზე გი დე მოპასანის გავლენასაც აღნიშნავს, რომელიც ქალისაკენ ლტოლვას ხშირად იყენებს, როგორც პერსონაჟების ქცევის მოტივაციას. მოთხრობა „ უბედურება“ შესაძლოა მსგავსი სახის ნაწარმოებებზე პაროდიაც ყოფილიყო.
მემკვიდრეობა
ჯეიმზ ლოლინი მოთხრობა „უბედურება“-ს გავლენას ხედავს ჩეხოვის უფრო შემდგომ მოთხრობაზე „ხტუნია“. რეიფილდი სოფიას თავის საყვარელთან საუბარს, ჩეხოვის პიესა „თოლიაში“ ელენასა და ვანიას დიალოგს ადარებს.
სქოლიო
კატეგორია:ანტონ ჩეხოვის მოთხრობები
ენგური
ენგური (Егры,, ) — მდინარე დასავლეთ საქართველოში, კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის სამხრეთ კალთაზე და კოლხეთის ბარში. სათავე აქვს ენგურის მყინვარზე, ზღვის დონიდან 2614 მ-ზე. სოფ. ანაკლიასთან ერთვის შავ ზღვას. სიგრძე 213 კმ, აუზის ფართობი 4060 კმ². მთავარი შენაკადებია - მარჯვენა: ადიშჭალა, ხალდეჭალა, მულხრა, დოლრაჭალა, ნაკრა, ნენსკრა; მარცხენა: თხეიში, ხუმფრერი, ლასილი, მაგანა, ჯუმი და სხვა. ენგური ზემოთში კვეთს სვანეთის ქვაბულს, შემდეგ კი ღრმა და ვიწრო ხეობაში მიედინება. ზემოთსა და შუა დინებაში მდინარის კალაპოტი ზოგან ჭორომიანია. ქალაქ ჯვართან მდინარე გამოდის კოლხეთის დაბლობზე, ქმნის ფართო ხეობას და იტოტება. სოფ. რუხთან იყოფა ორ ტოტად, რომელთა შორის მოთავსებულია 12 კმ სიგრძისა და 0,5-2,0 კმ სიგანის კუნძული. მასზე გაშენებულია სოფ. შამგონა.
ენგური შერეული საზრდოობის მდინარეა; ზემოთში წლიური ჩამონადენის 66 %-ს შეადგენს თოვლისა და მყინვარის წყალი, 22 %-ს გრუნტის წყალი, 12 %-ს წვიმის წყალი, ქვემოთში შესაბამისად - 18 %, 26 % და 56 %-ს. საშუალო წლიური ხარჯი სოფ. ხაიშთან 109 მ³/წმ უდრის შესართავთან 170 მ³/წმ. წყალდიდობა იცის გაზაფხულსა და ზაფხულში, წყალმცირეა ზამთარში. სოფ. ლახამულიდან სოფ. შამგონამდე ენგურს იყენებენ ხე-ტყის დასაცურებლად, ქვემოთში - სარწყავად, ენგურ-გალის სარწყავი არხის საშუალებით. ქალაქ ჯვართან აშენდა ენგურის ჰიდროელექტროსადგური. სოფ. ტობართან დაპროექტებულია 750 ათ. კვტ სიმძლავრის ტობარჰესის მშენებლობა. ენგურის გასწვრივ გადის სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარისა და აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ადმინისტრაციული საზღვარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მდინარეები კატეგორია:შავ ზღვაში ჩამდინარე მდინარეები კატეგორია:ენგური
არახლოს გორა
არახლოს გორა, ნახიდური — მრავალფენიანი ნამოსახლარი ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნახიდურთან (ყოფ. არახლო ), მდინარე ხრამისა და მაშავერის შესართავთან,  სოფლის სამხრეთით 1,5 კმ-ზე, წარმოადგენს 100-150 მ დიამეტრისა და 5 მ სიმაღლის ხელოვნურ ბორცვს, რომელიც ერთ ადგილზე ადამიანთა ხანგრძლივი ცხოვრების შედეგად წარმოქმნილა. ძეგლი წოფი-სიონის ტიპის ნამოსახლარებთან ერთად შულავერ-შომუთეფეს კულტურის შემდგომ საფეხურს განეკუთვნება.
არქეოლეოლოგიური გათხრები მიმდინარეობდა 1966–1986 (ხელმძღვანელი ტ. ჩუბინაშვილი, დ. გოგელია). გორაკზე დადასტურებულია შულავერ-შომუთეფეს ადრინდელი სამიწათმოქმედო კულტურის (ძვ. წ. VI–V ათასწლეულები) 7 ჰორიზონტი. I–VI ჰორიზონტებზე გამოვლენილია წრიული გეგმის, ალიზით ნაგები საცხოვრებელი ნაგებობები, რომელთაგან თითოეული ასეთივე მოყვანილობის 2 ან 3 სამეურნეო ნაგებობასა და სამეურნეო ეზოსთან ერთადერთ საცხოვრებელ კომპლექსს ქმნიდა და სამოსახლოს ცენტრალური მოედნის გარშემო იყო განლაგებული. ზედა ჰორიზონტზე დადასტურებულია ოთხკუთხა ნაგებობაც. VII ჰორიზონტი წარმოდგენილია ნიადაგში ჩაჭრილი ოვალური ნახევარმიწურებითა და თავდაცვითი თხრილით. ძეგლზე აღმოჩნდა ამ პერიოდის 6 სამარხი: 3 ორმოსამარხი ბორცვის კულტურულ ფენებში, 3 ქვაყრილიანი ორმოსამარხი ნამოსახლარის გარეთ. არახლოს გორაზე წარმოდგენილი ახალი წარმოებითი მეურნეობის ფორმები – მიწათმოქმედება და მესაქონლეობა, უკვე ჩამოყალიბებულია და საკმაოდ მაღალ დონეზეა. აქვე დადასტურებული და განსაზღვრულია სხვადასხვა კულტურული მცენარის ნაშთები: რბილი ხორბალი – Triticum aestivum, ასლი ანუ ორმარცვალა ხორბალი – Tricum dicoccum, ქონდარა ხორბალი – Triticum compactum, გვაწა-ზანდური ანუ ცალმარცვლა ხორბალი – Triticum monococcum, მახა – Triticum macha, ძველი კოლხური ასლი – Triticum paleocolchicum, სპელტა – Triticum spelta, ღომი – Setaria italica, სხვადასხვა ქვესახეობის ქერი (ორმწკრივა, მრავალმწკრივა, კილიანი, შიშველთესლიანი) – oreum sativum და სხვ. ოსტეოლოგიური მასალის მიხედვით ირკვევა, რომ მოშინაურებული ჰყოლიათ ძროხა, ცხვარი, თხა, ღორი, ძაღლი.
არახლოს გორის ზედა ფენებში გვხვდება გვიანდელი ბრინჯაოს, ადრინდ ანტიკური და ფეოდალური ხანის მატერიალური კულტურის ნაშთები (ნაგებობები, სამეურნეო დანიშნულების ორმოები, სამარხები). არახლოს გორის სამხრეთ-დასავლეთით აღმოჩენილია არახლოს გორის II–V ჰორიზონტების თანადროული, შედარებით მცირე ზომის 4 ნამოსახლარი.
არახლოს გორის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 600 მ-ზე, გვიანდ. ბრინჯაოს ხანის ყორღნის ყრილის ქვეშ აღმოჩნდა გვიანდელი ენეოლითური ხანის (ძვ. წ. IV ათასწლ. შუა წლები) ნამოსახლარი – არახლო VI. კულტურული ფენის სისქეა 1 მ. აქ აღმოჩნდა სამეურნეო თუ საკულტო ნაგებობების ორმოები, მრავალრიცხოვანი თიხის ჭურჭელი. ძირითადად წარმოდგენილია კასრისებური ფორმის ოდნავ პირგადაშლილი შებერილმუცლიანი ჯამისებური ჭურჭლის ფრაგმენტები, რომელთაც ხშირ შემთხვევაში ტანზე გამჭოლი ნახვრეტები აქვს. გვხვდება მაღალყელიანი, სფერულმუცლიანი, იშვიათად რელიეფური ორნამენტით შემკული და ირიბი ხაზებით პირდაჭდეული ჭურჭელი. მრავალფეროვანი ქვის ნაწარმი – რიყის ქვის გახეხილ-გაპრიალებული ცულები და სათლელები, ობსიდიანის სხვადასხვა დანიშნულების იარაღი.
თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი (კლივლენდი)
თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი (თხმ) (ინგლ. The Museum of Contemporary Art (moCa)) - თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ოჰაიოს შტატის ქალაქ კლივლენდში. მუზეუმს არ აქვს საკუთარი მუდმივი კოლექცია და მხოლოდ დროებით გამოფენებს ინახავს. კლივლენდის რეგიომში ეს თანამედროვე ხელოვნების ერთადერთი მუზეუმია. დაარსდა 1968 წელს და დაარსებიდან სახელი რამოდენიმეჯერ შეიცვალა - ცნობილი იყო როგორც "ახალი გალერეა" (1968-1984), "კლივლენდის თანამედროვე ხელოვნების ცენტრი" (1984-2002) და "თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი" (2002-დღეს).
ისტორია
მუზეუმი დაარსდა 1968 წელს ხელოვნების ენთუზიასტების, მარჯორი თელალეის, ნინა კასტელი სანდელის და აგნეს განდის მიერ როგორც "ახალი გალერეა" ‐ კომერციული გალერეა კლივლენდში, ყოფილი სამრეცხაოს შენობაში ევკლიდეს გამზირზე. გალერეის არსებობის პირველი 25 წლის განმავლობაში მას მართავდა ერთ-ერთი დამაარსებელი მარჯორი თელალეი და მისი ქმარი ანსელმ თელალეი.
1974 წელს ორგანიზაცია არაკომერვიულად იქცა, 1984 წელს კი პირველად შეიცვალა სახელი. "კლივლენდის თანამედროვე ხელოვნების ცენტრის" (კთხც) სახელით გალერეა 1990 წელს "Cleveland Playhouse Complex"-ის შენობის მეორე სართულზე გადავიდა. გადასვლამ საგამოფენო სივრცე 1,900 მ²-მდე გაზარდა.
1996 წელს მუზეუმის დირექტორი ჯილ შნაიდერი გახდა. შნაიდერის ინიციატივით კლივლენდის თანამედროვე ხელოვნების ცენტრს თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი დაერქვა. შნაიდერის დირექტორად ყოფნისას მუზეუმის სტუმრების წლიური საშუალო რიცხვი 11,000-დან 20,000, შემდეგ კი 50,000 გახდა. მან მუზეუმი ახალ შენობაში გადაიტანა კლივლენდის გარეუბაბში, კლივლენდის ხელოვნების ინსტიტუტთან და კეისის დასავლეთი რეზერვის უნივერსიტეტთან ახლოს. თუმცა, შემსგომში მუზეუმის ევკლიდეს გამზირზე დაბრუნების ინიციატივა გაჩნდა და 2011 წლის 8 ოქტომბერს მუზეუმი თავის დღევანდელ შენობაში გადავიდა. საგამოფენო სივრცე ახალ შენობაში უმეტესად "Cleveland Playhouse Complex"-ის საგამოფენო სტრუქტურას ინარჩუნებს. 2018 წელს შეიცვალს მუზეუმის დასახელების ინგლისური აკრონიმი - ახალი აკრონიმის ("moCa") მიზანია აწცენტის გაკეთება მუზეუმის ფოკუსზე თანამედროვე ხელოვნებაზე (დიდი ასოთი იწერება მხოლოდ C - Contemporary; თანამედროვე).
2020 წლის 16 მარტს მუზეუმი დროებით დაიხურა კორონავირუსის პანდემიის გამო. დღეს მუზეუმში შესვლა მხოლოდ პირბადითაა დაშვებული.
არქიტექტურა
მუზეუმის დღევანდელი შენობა გაიხსნა 2012 წელს. შენობის პროექტის ავტორია ბრიტანელ-ირანელი არქიტექტორი ფარშიდ მუსავი და არქიტექტურული დიზაინის სტუდია უცხოური ოფისის არქიტექტორები (უოა). მშენებლობაში ასევე მონაწიკეობდა ამერიკული კომპანია "უესთლეიკ რიდ ლესკოვსკი". 18,7 მილიონი დოლარის ბიუჯეტით აიგო 34,000 კვადრატული ფუტის ფართობის ოთხსართულიანი შენობა. მშენებლობა მიმდინარეობდა 2008-2012 წლებში, დიზაინი პირველად საჯაროდ წარმოდგენილი იყო 2010 წელს ონლაინ პროგრამის მეშვეობით.
დიზაინი გათვლილი იყო ჰარმონიულ შერწყმაზე უბნის სხვა შენობებთან და, ფაშიდ მუსავის თქმით, "დაგეგმილია, როგორც კლივლენდის კოსმოპოლიტური უბნის სასტუმრო ოთახი... კატალიზატორი ქალაქის კრეატიულობის და განვითარების". შენობა დაფარულია შავი მრეკლავი უჟანგავი ფოლადით. მუსავის კონცეპტის თანახმად, ფოლადი ირეკლავს მზის შუქს და გარშემო შენობებს. მუზეუმის ინტერიერი შედგება ლურჯი კედლებისგან; მათ მიზნად მუსავი სტერეოტიპული თეთრი კედლების თავიდან არიდებას ისახავდა. ოთახები ერთმანეთისგან მოძრავი მინის კედლებითაა განშორებული.
ღონისძიებები
კოლექციის მოვლის და საგამოფენო სიცრცის გაფართოების ხარჯების თავიდან ასაცილებლად მუზეუმი არ ინახავს მუდმივ კოლექციას და მხოლოდ დროებით გამოფენებს მართავს. მუზეუმის არსებობის პირველ წლებში მასში გამოიფინებოდა ისეთი მხატვრების ნამუშევრები, როგორც ქრისტო, როი ლიხტენშტეინი, ენდი უორჰოლი, ჯასპერ ჯონსი, რობერტ როშენბერგი და სხვები. დღეს მუზეუმში მოქმედებს გამოფენათა განრიგი, რომლის მიხედვით გამოფენა წელიწადში სამჯერ იცვლება. გამოფენებში ძირითადად კლივლენდელი და ჩრდულოეთ-აღმოსავლეთი ოჰაიოს მხატვრები მონაწილეობენ, იმართება ასევე რეგიონალური გამოფენები.
მუზეუმის დღევანდელი მუშაობა განისაზღვრება 2015-2018 წლებში შემუშავებული ახალი სტრატეგიული გეგმით, რომელიც მიზნად ისახავს მუზეუმის სტუმრებისთვის "აღმოჩენის გამოცდილების" და ინტერაქტიული, ხელმისაწვდომი გარემოს შექმნას. მუზეუმის არაშემგროვებლური სტატუსის გამო მას მეტი თავისუფლება აქვს საგამოფენო სივრცის და ზოგადი მიდგომის შეცვლაში. პროგრამის ფარგლებში მუზეუმში შესვლა უფასო გახდა (2019 წლის 19 მარტის მონაცემებით), შემუშავდა "მრავალფეროვანი კურატორობის (დღეს მუზეუმს ექვსი კურატორი ჰყავს), ინტერაქტიული შეგირდობის და განათლების სპეციალისტების მოწვევის გეგმა" და ამოქმედდა საგანმანათლებლო პროგრამები. საგანმანათლებლო პროგრამები ნებისმიერი ასაკისთვისაა გათვლილი და ითვალისწინებს ინტერაქტიულ ტურებს და აქტივობებს მუზეუმის ტერიტორიაზე. ასევე ტარდება შეხვედრები მხატვრებთან, ექსკურსიებს გალერეაში და აქტივობები, რომლებიც უფრო ფართო კულტურულ საზოგადოებასთან ურთიერთობას გულისხმობენ.
Solenopsis nigella
Solenopsis nigella — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ნაწვერალი
ნაწვერალი — მარცვლოვანი კულტურების ღეროს ქვედა ნაწილის გადანაჭრები, რომელიც მომკის შემდეგ ფესვზე რჩება. ნაწვერალთან ერთად მინდორზე რჩება აგრეთვე სარეველები, რომლებიც აგრძელებენ ვეგეტაციას. ნაწვერალი და სარეველები წარმოადგენს სოკოვანი დაავადებებისა და მავნებლების გამრავლება-გავრცელების კერას, ამიტომ საჭიროა მინდვრის აჩეჩვა ზერელად — 6-8 სმ-ზე, ხოლო 1-1,5 თვის შემდეგ მოხვნა სრულ სიღრმეზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:სოფლის მეურნეობა
ფიოდოროვკა (ბლაგოვეშჩენსკის რაიონი)
ფიოდოროვკა (Фёдоровка; Фёдоровка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვეშჩენსკის რაიონში.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (75%).
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვეშჩენსკის რაიონის სოფლები
291
თარიღი უცნობია
*
ბჟოლიეთი
ბჟოლიეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში, ხევის თემში (სოფლები: ბჟოლიეთი, ბუქსიეთი, ხევი). მდებარეობს მდინარე გუბაზეულის მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 310 მ., ჩოხატაურიდან 8 კმ., ოზურგეთიდან 22 კმ., ხევიდან 2,5 კმ.
ისტორია
რუსეთის იმპერიის პერიოდში სოფელი შედიოდა ერკეთის სასოფლო საზოგადოებაში. 1919 წლიდან მოექცა ახალშექმნილ ხევის თემში. 1920 წელს სოფელი ითხოვდა კვლავ ერკეთის თემზე მიწერას, თუმცა ოზურგეთის მაზრის ერობამ უარი უთხრა ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. საბჭოთა დროს სოფელში განვითარებული იყო მეჩაიეობა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ზაზალო
ზაზალო — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, უდის თემში. მდებარეობს ახალციხის ქვაბულის სამხრეთ ნაწილში, მდინარე ქვაბლიანის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1480 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 19 კილომეტრით. სოფელში არის შუა საუკუნეების ციხე და ნაეკლესიარი.
ისტორია
გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის მიხედვით 1595 წელს ახალციხის ლივის უდის ნაჰიეში შემავალ სოფელ ზაზალოში 4 კომლი ქართველი ცხოვრობდა. მათ მოჰყავდათ ხორბალი, ქერი, ჭვავი, ფეტვი, მუხუდო, ოსპი, სელი, ბოსტნეული კულტურები. ჰყავდათ ღორი, ფუტკარი, ცხვარი და წლიურად იხდიდნენ 7500 ახჩას. 1944 წლამდე ზაზალოში გამაჰმადიანებული მესხები ცხოვრობდნენ. მათი ქართული გვარები იყო ამილახვარი და ბოჭორიძე. ისინი შუა აზიაში გადაასახლეს. 1982 წელს კი სოფელი ხელმეორედ დასახლდა. ამჟამად სოფელში უკვე უდელები ცხოვრობენ (15 კომლი).
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 35 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ბედნიერი თათები
„ბედნიერი თათები“ (Happy Feet) — 2006 წლის კომპიუტერული ანიმაციური ფილმი, რომლის რეჟისორია ჯორჯ მილერი, სცენარისტები — უორენი კოლემანი, ჯონ კოლე, ჯორჯ მილერი და ჯუდი მორისი, პროდიუსერი — ბილ მილერი. მუსიკა ეკუთვნის ჯონ პაუელს. პერსონაჟებს ახმოვანებენ ელაიჯა ვუდი, რობინ უილიამსი, ბრიტანი მერფი, ჰიუ ჯეკმენი, ნიკოლ კიდმანი, უგო უივინგი და ე. გ. დეილი. ფილმი აწარმოა Village Roadshow Pictures-მა, ხოლო დისტრიბუცია გაუწია Warner Bros. Pictures-მა.
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრალიის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:Warner Bros.-ის ფილმები კატეგორია:2006 წლის ფილმები კატეგორია:Warner Bros.-ის ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ამერიკული საბავშვო ანიმაციური კომედიური ფილმები
აჰმადაბადი (ინდოეთი)
აჰმადაბადი (გუჯარ. અમદાવાદ) — ქალაქი დასავლეთ ინდოეთში, გუჯარათის შტატის უმსხვილესი ქალაქი და ყოფილი დედაქალაქი. იგი ინდოეთის მეექვსე უდიდესი ქალაქი და მეშვიდე უდიდესი აგლომერაციაა 6,5 მილიონიანი მოსახლეობით. 2010 წელს ჟურნალმა ფორბსმა აჰმადაბადი ინდოეთის ყველაზე სწრაფადმზარდ ქალაქად შეაფასა, მსოფლიოში კი ანალოგიური მაჩვენებლით მესამე ქალაქად, ჩინური ჩენდუსა და ჩუნცინის შემდეგ, უსწრებს მეოთხე ადგილზე მყოფ ბრაზილიის ქალაქ მანაუსს. 2011 წლის დეკემბერში, საბაზრო კვლევის ორგანიზაცია IMRB-მა აჰმადაბადი ცხოვრების საუკეთესო დონის მეგა-ქალაქად დაასახელა ინდოეთის სხვა მეგა-ქალაქებს შორის. აჰმადაბადი მდინარე საბარმატის ნაპირებზეა გაშენებული, შტატის დედაქალაქ განდინაგარიდან 32 კმ-ის დაშორებით. 1960 წლამდე იგი გუჯარათის შტატის დედაქალაქი იყო.
აჰმადაბადი 1411 წლის 26 თებერვალს სულთანმა აჰმად შაჰმა დააარსა, როგორც გუჯარათის სასულთნოს დედაქალაქი, სახელი კი მისივე პატივსაცემად ეწოდა. ბრიტანეთის მმართველობისას, დაარსდა სამხედრო დასახლება, განივრცო და გაუმჯობესდა ქალაქის ინფრასტრუქტურა. ბრიტანელებისვე მმართველობის ხანაში, ბომბეის ოლქში გაერთიანებული აჰმადაბადი გუჯარათის რეგიონის ყველაზე მნიშვნელოვან ქალაქად რჩებოდა. ქალაქი ტექსტილის ინდუსტრიის ბუმის ცენტრად იქცა, რამაც მას ზედმეტსახელად „აღმოსავლეთის მანჩესტერი“ შესძინა. XX საუკუნის პირველ ნახევარში აჰმადაბადი ინდოეთის დამოუკიდებლობის მოძრაობის წინა ხაზებში გამოდიოდა. იგი სამოქალაქო დაუმორჩილებლობის მრავალი კამპანიის ცენტრი იყო, რაც მიზნად ისახავდა მუშათა, მოქალაქეთა უფლებების, პოლიტიკური დამოუკიდებლობის დაცვას. მას შემდეგ, რაც გუჯარათის შტატი შეიქმნა 1960 წელს, აჰმადაბადი მოფუსფუსე მეტროპოლია გახდა კლასიკური და კოლონიური ევროპული სტილის შენობებით.
სქოლიო
კატეგორია:გუჯარათის ქალაქები
უდაბნოს გაზელი
უდაბნოს გაზელი (Nanger) — ანტილოპების გვარი, რომლებსაც ხშირად ქურციკებად მოიხსენიებენ. უდაბნოს ქურციკები თავდაპირველად განიხილებოდა, როგორც გაზელის ქვეგვარი, მაგრამ შემდეგ მიენიჭა გვარის წოდება. მოიცავს სამ სახეობას:
ლიტერატურა
კატეგორია:ძროხისებრნი *
Solenopsis nitens
Solenopsis nitens — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ალექსანდრე კოლდერი
ალექსანდრე კოლდერი (Alexander Calder; დ. 22 ივლისი, 1898 — გ. 11 ნოემბერი, 1976) — ამერიკელი მოქანდაკე, ყველაზე უკეთ ცნობილი მობილის გამოგონებით. მოძრავ და სტაბილურ სკულპტურებთან ერთად კოლდერს შექმნილი აქვს ფერწერული ტილოები, ლითოგრაფიები და ხალიჩები.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მოქანდაკეები კატეგორია:დაბადებული 1898 კატეგორია:გარდაცვლილი 1976
მედეა ჩახავა
მედეა ვასილის ასული ჩახავა (დ. 15 მაისი, 1921, სერგიეთი, ახლანდ. მარტვილის მუნიციპალიტეტი — გ. 7 სექტემბერი, 2009, თბილისი) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1955). საქართველოს სახალხო არტისტი (1960).
ბიოგრაფია
1943 წელს დაამთავრა რუსთაველის სახელმწიფო თეტრალური ინსტიტუტი და იმავე წელს ჩაირიცხა რუსთაველის თეატრის დასში. ლირიკულ-კომედიური მსახიობი. ჩახავას შემოქმედებისათვის დამახასიათებელია ღრმა ფსიქოლოგიზმი, სცენური მოხდენილობა, ნატიფი გემოვნება, ღრმა განცდა, გრძნობათა სიმართლე და უშუალობა. ჩახავა მაღალი ოსტატობით ქმნიდა ერთმანეთისაგან სრულად განსხვავებულ სახეებს. აღსანიშნავია ჯენევრა (ჯ. გოუსა და ა. დიუსოს „ღრმა ფესვები“), ნადია (გორკის „მტრები“), გაიანე (ი. მოსაშვილის „ჩაძირული ქვები“, სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1951), ლიდა პლახა (ი. ფუჩიკის „ადამიანებო, იყავით ფხიზლად!“), ამარანტა (ჯ. ფლეჩერის „ესპანელი მღვდელი“), ფეფელა (გ. სუნდუკიანის „პეპო“), ოფელია, მარგარიტა (შექსპირის „ჰამლეტი“, „რიჩარდ III“), მარია (გარსია ლორკას „ბერნარდა ალბას სახლი“) და სხვა. გადაღებულია ფილმებში: „ჭრიჭინა“ (ცქრიალა), „ბაში-აჩუკი“ (მელანო), „მანანა“ (მეეზოვე), „ნინო“ (ნინო), „გლახის ნაამბობი“ (თამრო), „მხიარული რომანი“ (სოფიო) და სხვ.
მედეა ჩახავას მინიჭებული ჰქონდა  საპატიო ნიშნის ორდენი და ორი მედალი. საქართველოს სსრ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 2006 წელს კი რუსთველის თეატრის წინ მისი სახელობის ვარსკვლავი გაიხსნა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2009 კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2002) კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:მარტვილის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები მ
Blur (ჯგუფი)
Blur — ინგლისური როკ ჯგუფი. იგი ჩამოყალიბდა 1989 წელს და ატარებდა სახელს Seymour. ჯგუფის წევრები არიან: დეიმონ ოლბარნი (ვოკალი), გრემ კოქსონი (გიტარა), ალექს ჯეიმზი (ბას გიტარა) და დეივ რაუნტრი (დასარტყმელი საკრავები). ჯგუფის სადებიუტო ალბომი Leisure (1991) ჟანრების Madchester და shoegazing ელემენტებს ითავსებს. შემდგომში ჯგუფის სტილმა განიცადა სხვა ცნობილი კოლექტივების (პინკ ფლოიდი, The Kinks, The Who, The Beatles, XTC) გავლენა, რაც შეიმჩნევა ალბომებზე Modern Life Is Rubbish (1993), Parklife (1994) და The Great Escape (1995). ჟანრ ბრიტპოპის პოპულარიზაციას როგორც წესი, სხვა მუსიკოსებთან ერთად Blur-ს მიაწერენ. მან ბრიტანეთში დიდი წარმატება მოიპოვა და მნიშვნელოვან კონკურენციას უწევდა ჯგუფს Oasis. ამ მოვლენას „ბრიტპოპის ბრძოლა“ ეწოდა.
შემდეგი ალბომის, Blur ჩაწერისას ჯგუფი იყენებდა განსხვავებულ მუსიკალურ ელემენტებს, როგორიც იყო ამერიკული ინდი როკ ჯგუფები მუსიკა. აშშ-ში ოთხეულს მნიშვნელოვანი წარმატება მოუტანა სინგლმა „Song 2“, იმავე ალბომიდან. შემდეგ ალბომზე, 13 (1999) ჯგუფის წევრები ელექტრონული მუსიკის შთაგონებით ახალ ცდებს ატარებდნენ. ოლბარნი, რომელიც სიმღერების ტექსტების ავტორი იყო, სულ უფრო და უფრო პირადულ ტექსტებს წერდა. 2002 წლის მაისში მეშვიდე სტუდიური ალბომის Think Tank ჩაწერისას კოქსონმა ჯგუფი დატოვა. ალბომი 2003 წელს გამოიცა. მასში შეიმჩნევა ელექტრონული ჟღერადობა და უფრო გიტარის უფრო მინიმალისტური ნამუშევარი. ალბომით აღინიშნა ოლბარნის მზარდი ინტერესი ჰიპ ჰოპისა და აფრიკული მუსიკისადმი. 2003 წელს კოქსონის გარეშე გამართული ტურნეს შემდეგ ჯგუფს სტუდიაში ან საკონცერტო გამოსვლებით არ უმუშავია, ვინაიდან მისი წევრები სხვა პროექტებში მონაწილეობდნენ. 2009 წელს ისინი კვლავ გაერთიანდნენ, კოქსონთან ერთად, წარმატებული საკონცერტო გამოსვლების სერიისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1990-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2000-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:ინგლისური როკ-ჯგუფები კატეგორია:ბრიტ ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:ბრიტპოპ ჯგუფები კატეგორია:Parlophone-ის შემსრულებლები კატეგორია:2009 წელს აღდგენილი ჯგუფები კატეგორია:1988 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები კატეგორია:2003 წელს დაშლილი ჯგუფები
იაპონურ-ჩინური სამზარეულო
რამენი
რამენი (ラ ー メ ン) ატრიის კერძი ბულიონში, ჩვეულებრივ ხორცისა და ბოსტნეულის ტოპინგებით, ზოგჯერ მოიხსენიება როგორც ჩუკა სობა (中華 そ ば, განათებული). " ჩინური ლაფშები ". ) იაპონიაში რამენი არის სწრაფი კვების ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ვარიანტი. მართალია, იაპონიის ყველა ქალაქში უამრავი იაფი რამენის რესტორანია, რომლებიც სპეციალიზირებულია ამ ლაფშებზე, მაგრამ უამრავი ტიპის სწრაფი რამენიც (ისევე როგორც გაყინული წინასწარ დამზადებული ლაფშა) ხელმისაწვდომია. ეს ლაფშა გარდაიქმნა ჩინეთში წარმოშობის შემდეგ. რამენის ოთხი ძირითადი ტიპი იაპონიაში ფართოდ არის გავრცელებული: შიო ("მარილით"), შიუ (" სოიოს სოუსით"), ტონკოწუ (" ღორის ძვალით") და მისო ("სოიოს პასტით"). მიუხედავად იმისა, რომ რამენში გამოყენებული ტოპინგები განზოგადებულია ბულიონის ტიპის მიხედვით, ის შეიძლება განსხვავდებოდეს სხვადასხვა მაღაზიაში. როგორც ატრიას, რამენის რესტორნები ასევე ჩვეულებრივ გთავაზობთ იაპონური სტილის შემწვარ ბრინჯს და გიოზას (ტაფაზე შემწვარი პელმენი).
დიმ სუმი იაპონიაში
დიმ სუმი (点心Tenshin ან飲茶yamucha იაპონურად) არის მცირე ზომის კერძების დიდი ასორტიმენტი, რომელსაც კანტონის ხალხი ტრადიციულად შეექცევა ხოლმე რესტორნებსა თუ სტანდარტულ საუზმეზე. დიმ სუმი იაპონიაში ხშირად ძალიან განსხვავდება ერთმანეთისგან. იგი ძალიან დიდი პოპულარობით სარგებლობს ჩაინა თაუნებში ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და კანადაში. იაპონიის ჩაინა თაუნებში, რესტორნებში კერძები სასადილო მაგიდასთან ურიკებით მიაქვთ. ზოგადად, დიმ სუმის ტრადიციამ იაპონიაში პოპულარობა სულ ცოტა ხნის წინ მოიხვეჭეს.
იაპონიის ჩინური რესტორნები
მარცხნივ|მინი|200x200პქ|[[კაცუშიკა|ტოკიოს კაცუშიკა. ჩინური რესტორანი.]] ჩინური რესტორნები (中華 料理 屋 / chūka ryōriya ან 中華 飯店 / chūka hanten) ემსახურება მკაფიოდ პოპულარული კერძების დამზადებას, რომლებიც სულაც არ არის დამახასიათებელი ჩინური სამზარეულოსთვის. ისინი იაპონურ გემოვნებასაც აკმაყოფილებენ. ამჟამად, იაპონიის ქალაქების უმრავლესობაში მინიმუმ ერთი ჩინური რესტორანია, რადგან სამზარეულო ძალიან პოპულარულია. აქ ასევე არის უამრავი შეფუთული სოუსი, რომლითაც შეგიძლიათ მარტივად მოამზადოთ საყვარელი ჩინურ-იაპონური კერძები სახლში. ამ ტიპური კერძებიდან ზოგიერთია:
Mabo-dōfu (麻婆豆腐) ტოფუსა და ღორის ხორცის ნაზავი ოდნავ ცხარე სოუსით.
Mābō-nasu (麻 婆 茄子) არის შემწვარი კერძი დაჭრილი ღორის ხორცით ბადრიჯანთან (mābō-chezu) ერთად ოდნავ ცხარე სოუსში. კერძი პოპულარიზებული იყო იაპონიაში ჩენ კენმინის მიერ 1952 წელს.
Ebi no Chili Sauce (え び の チ リ ソ ソ ー ス) არის პიკანტური, სქელ-სოუსიანი კრევეტის კერძები. მის მოსამზადებლად გამოიყენება ჩილის სოუსი.
Hoi Kō Rō (回鍋肉) არის წვრილად დაჭრილი ღორის ხორცი ამოვლებული კომბოსტოს სოუსში.
ბანბანჯი (棒棒 鶏) არის ორთქლზე მომზადებული ქათმის ცივი კერძი, რომელიც გახეხილია და დაფარულია სეზამის სოუსში. მას ხშირად თან ახლავს ცივი ბოსტნეული, როგორიცაა სალათი ან აპეტაიზერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონური სამზარეულო კატეგორია:ჩინური სამზარეულო
მიხეილ შავდია
მიხეილ ალექსანდრეს ძე შავდია (დ. 1893. სოფ. ბალდა, ახლანდ. მარტვილის მუნიციპალიტეტი, — გ. 15 სექტემბერი, 1937) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე.
მსახურობდა რუსეთის იმპერიის არმიაში, მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში (ფინეთის 24-ე მსროლელი პოლკის პორუჩიკი). ორჯერ დაიჭრა. ბრძოლის ველზე თავის გამოჩენისთვის დაჯილდოვდა წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით (1917). 1918 წლიდან მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში კაპიტნის წოდებით, იყო თბილისის სამხედრო სკოლის იუნკერთა ასეულის ოცეულის მეთაური. თავი გამოიჩინა 1921 წელს საბჭოთა რუსეთთან ომში კოჯორ-ტაბახმელის ფრონტზე (დაიჭრა 24 თებერვალს). საბჭოთა რეჟიმის დამყარების შემდეგ ქართულ წითელ არმიაში იყო. სხვადასხვა დროს იყო მე-2 ქართული მსროლელი პოლკის მეთაური, თბილისის სამხედრო კომენდანტი. 1937 წლის ივნისში დააპატიმრეს „კონტრრევოლუციური სამხედრო ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით და სექტემბერში დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1957 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1893 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის ოფიცრები კატეგორია:ქართველები პირველ მსოფლიო ომში კატეგორია:წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
Solenopsis nitidum
Solenopsis nitidum — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ნაწიდრისწვერი
ნაწიდრისწვერი — მთა საქართველოში, კახეთის მხარეში, თელავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კახეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე, მდინარე ორწყლის მარცხენა შენაკადის — საბაკუნისხევის სათავეში. სიმაღლე 3102 მ. აგებულია ლიასური თიხაფიქლებითა და ქვიშაქვებით. სამხრეთი და აღმოსავლეთი კალთები ციცაბოა, ქარაფოვანი, ჩრდილოეთი და დასავლეთი კალთები — დამრეცი. ნაწიდრისწვერი შემოსილია ალპური მდელოებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის მხარის მთები კატეგორია:კახეთის კავკასიონის მთები
ფრიდრიხ ნიცშე
ფრიდრიხ ვილჰელმ ნიცშე (Friedrich Wilhelm Nietzsche; დ. 15 ოქტომბერი, 1844 — გ. 25 აგვისტო, 1900) — XIX საუკუნის გერმანელი ფილოსოფოსი. ის წერდა კრიტიკულ წერილებს რელიგიაზე, სიკვდილზე, თანამედროვე კულტურასა და მეცნიერებაზე მეტაფორებისა და აფორიზმების გამოყენებით.
პირდაპირ და უხეშად უპირისპირდებოდა იმანუელ კანტის ფილოსოფიას. განსაკუთრებულ ზიზღს გრძნობდა და ავლენდა პლატონიზმის მიმდევრების მიმართ.
ახალგაზრდობა
ნიცშე დაიბადა 1844 წლის 15 ოქტომბერს, პატარა ქალაქ რეკენში, საქსონიის პრუსიულ მხარეში. სახელი მას პრუსიის მეფის - ფრიდრიხ უილიამ IV-ის საპატივსაცემლოდ დაარქვეს, რომელიც ამ დღეს 49 წლის ხდებოდა. მამა კარლ ლუდვიგ ნიცშე (1813-1849) იყო ლუთერანი მღვდელი და ყოფილი მასწავლებელი, ხოლო დედას - ფრანცისკა ოელერს (1826-1897) ჰყავდა კიდევ ორი შვილი: გოგონა - ელისაბედი და ბიჭი - ლუდვიგი. ნიცშეს მამა გარდაიცვალა ტვინის დაავადებით 1849 წელს, ხოლო ერთი წლის შემდეგ - 1850 წელს გარდაიცვალა მისი ძმა. ოჯახი გადასახლდა ნაუმბურგში, სადაც ცხოვრობდა ბებიასთან და მამის ორ გაუთხოვარ დასთან ერთად. ბებიის სიკვდილის შემდეგ, 1856 წელს, ოჯახი დაუბრუნდა სახლს.
ნიცშე შევიდა ვაჟთა სკოლაში, შემდეგ კი გადავიდა კერძო სკოლაში, სადაც დაუმეგობრდა გუსტავ კრუგს და უილჰემ ფინდერს - პატივსაცემი ოჯახების შვილებს. მას შემდეგ, რაც მან გამოავლინა სპეციფიკური ტალანტი მუსიკასა და ენაში, მსოფლიოში აღიარებულმა საეკლესიო სკოლამ მიიღო ის მოსწავლედ. იქ ნიცშე დამეგობრდა პოლ დოუსენთან და კარლ ფონ გერსდორფთან. აქ მან აღმოაჩინა, რომ დრო მოქმედებდა ლექსებსა და მუსიკაზე. საეკლესიო სკოლაში ის გაეცნო ძველ რომაულ და ბერძნულ ლიტერატურას და ცხოვრებაში პირველად იგრძნო თავის დაშორება თავის ოჯახთან და პროვინციალურ გლეხურ გარემოცვასთან.
1864 წელს ნიცშემ დაიწყო თეოლოგიისა და კლასიკური ფილოლოგიის შესწავლა ბონის უნივერსიტეტში. ცოტა ხნის შემდეგ ნიცშე და დოუსენი გახდნენ სტუდენტური გაერთიანების წევრები. მის გადაწყვეტილებაზე შეიძლება იმანაც იმოქმედა, რომ ამ დროს ის კითხულობდა დევიდ შტრაუსის „ქრისტეს ცხოვრებას“, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა ახალგაზრდა ნიცშეზე, მაგრამ უკვე 1862 წელს „ბედი და ისტორიაში“ წერდა, რომ ისტორიული გამოკვლევები დისკრედიტაციას უწევდა ქრისტიანობის ძირითად სწავლებას.
ნიცშე კონცენტრირდა ფილოლოგიის შესწავლზე, რომელსაც მას უკითხავდა პროფესორი ფრიდრიხ უილჰემ რითშელი, ხოლო შემდეგ წელს ის გადაყვა პროფესორს ლაიპციგის უნივერსიტეტში. იქ ნიცშე გახდა თანაკურსელი ერვინ როდეს ახლო მეგობარი. მალევე გამოჩნდა ნიცშეს პირველი ფილოლოგიური პუბლიკაციები.
1865 წლისთვის ნიცშეს უკვე ბოლომდე ჰქონდა შესწავლილი არტურ შოპენჰაუერის ნაშრომები. 1866 წელს წაიკითხა ფრიდრიხ ალბერტ ლანგეს „მატერიალიზმის ისტორია“. ორივე ავტორმა იქონია გავლენა მასზე. შოპენჰაუერმა განსაკუთრებით იმოქმედა მის შემდგომ აზროვნებაზე. ხოლო ლანგეს აღწერამ კანტის არამატერიალისტური ფილოსოფიის, ევროპული მატერიალიზმის აღმასვლამ, ევროპის დაინტერესებამ მეცნიერებაში, დარვინის თეორიამ და საერთო პროტესტმა ტრადიციებისადმი ძალიან დააინტრიგა ნიცშე. ხოლო მისი კულტურული გარემოცვა კარნახობდა მას გაეფართოებინა ფილოლოგიის ცოდნა და ფილოსოფიური გამოკვლევა გაეგრძელებინა.
1867 წელს ის ერთი წლით ჩაეწერა მოხალისედ პრუსიის არტილერიაში, ნაუმბურგში. მაგრამ უბედურმა შემთხვევამ 1868 წლის მარტში ის გამოუდეგარი გახადა ჯარში სამსახუროდ. ამის შემდეგ ნიცშე ისევ მიუბრუნდა თავის გამოკვლევებს, დაასრულა ისინი და იმავე წელს პირველად შეხვდა კომპოზიტორ რიხარდ ვაგნერს.
პროფესორად ბაზელის უნივერსიტეტში
რითშელის ხელშეწყობით ნიცშემ მიიღო შესანიშნავი შემოთავაზება, გამხდარიყო კლასიკური ფილოლოგიის პროფესორი ბაზელის უნივერსიტეტში. ამ დროს ის მხოლოდ 24 წლის იყო. იგი დასთანხმდა. ბაზელში გადასვლამდე ნიცშემ უარი თქვა პრუსიის მოქალაქეობაზე და დარჩენილი წლები ოფიციალურად ის არ იყო არც ერთი ქვეყნის მოქალაქე.
მაგრამ 1870-1871 წლებში, პრუსია-საფრანგეთის ომის დროს, ის მსახურობდა პრუსიის მხარეს, როგორც სანიტარი. ამ ცოტა ხნის განმავლობაში მან გამოცადა ბევრი და ომის მწვავე შედეგების მოწმე გახდა. მას ასევე შეეყარა დიფტერია და დიზენტერია. ვოლტერ კაუფმანი ფიქრობს, რომ ამ დროს სიფილისითაც იყო დაავადებული და ზოგიერთი ბიოგრაფი თვლის, რომ სიფილისმა გამოიწვია მისი სავარაუდო სიგიჟე, მაგრამ ეს მაინც საკამათოა. 1870 წელს დაბრუნდა ბაზელში, სადაც სკეპტიკურად უყურებდა გერმანიის იმპერიის დაარსებას და ოტო ფონ ბისმარკის ერას. უნივერსიტეტში მან თავისი პირველი ლექცია წაიკითხა „ჰომეროსი და კლასიკური ფილოლოგია“. ასევე ის შეხვდა თეოლოგიის პროფესორს, ფრანც ოვერბექს, რომელთანაც მეგობრობდა მთელი ცხოვრება. აფრიკამ სპირი, ნაკლებად ცნობილი რუსი ფილოსოფოსი, ავტორი ნაწარმოების „ფიქრი და რეალობა“ (1873) და მისი კოლეგა, ისტორიკოსი ჯაკობ ბურქჰარდთი - ნიცშე ხშირად აკვირდებოდა მათ ლექციებს, და ეს ლექციები ახდენდა მასზე გავლენას.
ნიცშე იცნობდა რიხარდ ვაგნერს და ცოტა ხნის შემდეგ გაიცნო მისი ცოლიც - ქოსიმა. ნიცშე ორივეს დიდ პატივს ცემდა და ხშირად სტუმრობდა მათ სახლს. ვაგნერმა ის ყველაზე ახლო წრეში მიიღო. ქოსიმა ვაგნერს, 1870 წლის დაბადების დღეზე ნიცშემ აჩუქა ხელნაწერი „ ტრაგიკული იდეის წარმომავლობა “. 1872 წელს ნიცშემ გამოსცა პირველი წიგნი „ ტრაგედიის დაბადება მუსიკის სულიდან “. მისმა კოლეგებმა კლასიკური ფილოლოგიის დარგში, რითშელის ჩათვლით, ენთუზიაზმი გამოხატეს ამ ნაშრომზე. პოლემიკაში „მომავალის ფილოლოგია“ ულრიხ ფონ ვილამოვიტც-მოელენდორფმა გააკრიტიკა წიგნი და ამით მოიუტანა პოპულარობა. როდემ და ვაგნერმა დაიცვეს ნიცშე. ნიცშე შეეცადა თავის დამკვიდრებას ფილოსოფიაში, ბაზელის უნივერსიტეტში, თუმცა უშედეგოდ.
ნიცშე და ნიჰილიზმი
ღმერთის სიკვდილის თემას ნიცშეს ფილოსოფიაში შემოაქვს ტრაგიკული მოტივები. იდეალური სამყარო დაინგრა - ეს ნიშნავს იმას, რომ კაცობრიობას გამოეცალა საყრდენი, ადამიანი რჩება ორიენტირების გარეშე. ღმერთი მოკვდა, ღმერთის არსებობით გამართლებული ღირებულებები, რომელთაც ადამიანი აქამდე ეთაყვანებოდა, კარგავს თავის ფასს, ეს კი იმის მაუწყებელია, რომ კართან მომდგარია „ყველა სტუმართაგან ყველაზე შემზარავი“ - ნიჰილიზმი. ნიჰილიზმის აღმოცენება ნიშნავს იმას, რომ უმაღლესი ღირებულებები უფასურდებიან. ნიჰილიზმი, ნიცშეს მიხედვით, არის „არას“ თქმა ყველაფერზე, რაც ძველად აზრს აძლევდა სამყაროსა და ადამიანის სიცოცხლეს. ნიჰილიზმში ვლინდება იმედის გაცრუება ოპტიმიზმით სავსე შეხედულებათა მიმართ, რომლებიც ქადაგებდნენ, რომ სამყაროს ქმნადობაში ხორციელდება მაღალი მიზანი, რომ სამყაროსეული პროცესი არის მოძრაობა უმაღლესი ზნეობრივი კანონის რეალიზაციის, სიყვარულის ზრდის, საყოველთაო ბედნიერებასთან მიახლოების გზით: ნიჰილიზმის ფორმაში ევროპა საბოლოოდ ეთხოვება საზოგადოების პროგრესის ძველ რწმენას, რომლის თანახმად უმაღლესი სიკეთე თუ ბედნიერება ფატალური აუცილებლობით იკვალავს გზას კაცობრიობის ისტორიაში.
== შემოქმედება =
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი ფილოსოფოსები კატეგორია:ეგზისტენციალიზმი კატეგორია:დაბადებული 1844 კატეგორია:გარდაცვლილი 1900 კატეგორია:ათეისტი მწერლები კატეგორია:ეგზისტენციალისტები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი მწერლები კატეგორია:ანტიკონსუმერისტები კატეგორია:ფრიდრიხ ნიცშე კატეგორია:XIX საუკუნის ათეისტები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი ჟურნალისტები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი ფილოსოფოსები კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი მამაკაცი მუსიკოსები კატეგორია:XIX საუკუნის ფილოსოფოსები კატეგორია:ათეისტი ფილოსოფოსები კატეგორია:კონტინენტური ფილოსოფოსები კატეგორია:ქრისტიანობის კრიტიკოსები კატეგორია:რელიგიის კრიტიკოსები კატეგორია:კულტურის კრიტიკოსები კატეგორია:ეპისტემოლოგები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი ჟურნალისტები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:გერმანელი მუსიკის კრიტიკოსები კატეგორია:ლაიფციგის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:მეტაფიზიკოსები კატეგორია:ონტოლოგები კატეგორია:ხელოვნების ფილოსოფოსები კატეგორია:კულტურის ფილოსოფოსები კატეგორია:განათლების ფილოსოფოსები კატეგორია:ისტორიის ფილოსოფოსები კატეგორია:ლიტერატურის ფილოსოფოსები კატეგორია:გონების ფილოსოფოსები კატეგორია:ნიჰილიზმის ფილოსოფოსები კატეგორია:ფსიქოლოგიის ფილოსოფოსები კატეგორია:რელიგიის ფილოსოფოსები კატეგორია:სექსუალობის ფილოსოფოსები კატეგორია:დროის ფილოსოფოსები კატეგორია:სოციალური კრიტიკოსები კატეგორია:ბონის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ხრისტოლიუბოვო
ხრისტოლიუბოვო (Христолюбово; Христолюбово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვეშჩენსკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 6 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბლაგოვეშჩენსკიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ზაგოროდნაია, რომელიც დაშორებულია 48 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (100%).
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვეშჩენსკის რაიონის სოფლები
ხრამი
ხრამი (Anaxatır) — მდინარე აღმოსავლეთ საქართველოში, სათავეს იღებს ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (ზემოწელში მას ქციას უწოდებენ ), თრიალეთის ქედის კალთებზე, მიედინება ღრმა ხეობაში, მტკვარს მარჯვენა მხრიდან უერთდება აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე, ყაზახის რაიონში. მდინარის სიგრძე 201 კმ-ია, აუზის ფართობი - 8340 კვ.კმ, წყლის საშუალო ხარჯი - 51 კუბ.მ/წმ, მაქსიმალური - 448 კუბ.მ/წმ. საზრდოობს უპირატესად თოვლით, არ იყინება, ქვემოწელში გამოიყენება სარწყავად. ხრამზე აგებულია წალკის წყალსაცავი და 3 ჰიდროელექტროსადგური. ხრამის შენაკადებია: დებედა და მაშავერა (მარჯვენა).
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის მდინარეები კატეგორია:ქვემო ქართლის მხარის მდინარეები კატეგორია:მტკვრის შენაკადები კატეგორია:ხრამი
Der Telefon Anruf
„Der Telefon Anruf“ — ელექტრონული მუსიკის ჟანრის კომპოზიცია და სინგლი, გამოცემული ჯგუფ Kraftwerk-ის მიერ 1986 წელს. შეტანილია ჯგუფის ალბომში Electric Café.
სიმღერა ასევე გამოიცა ინგლისურენოვანი სინგლის, „The Telephone Call“ სახით, 1987 წელს. ორი კვირის მანძილზე იგი საცეკვაო მუსიკის ჩარტის #1 პოზიციაზე იმყოფებოდა. ბრიტანეთში მისი მაქსიმალური ადგილი ჩარტში #89 იყო. ეს არის ჯგუფის ერთადერთი სიმღერა, რომელშიც კარლ ბარტოსის ვოკალი ჟღერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1986 წლის სიმღერები კატეგორია:Kraftwerk-ის სიმღერები
ნატალი იმბრულია
ნატალი ჯეინ იმბრულია (Natalie Jane Imbruglia; ; დ. 4 თებერვალი 1975) — ავსტრალიელი მომღერალი, ფოტომოდელი და მსახიობი.
1990-იანი წლების დასაწყისში იმბრულია ცნობილი გახდა ბეთ ბრენანის როლით ავსტრალიურ სერიალში „მეზობლები“. სამი წლის შემდეგ მან დატოვა ეს გადაცემა. დაიწყო მისი მუსიკალური კარიერა, რომელმაც წარმატება იქონია პირველივე მცდელობით, სინგლით „Torn“ (1997). იგი მსოფლიო მასშტაბით 6 მილიონი ასლის ოდენობით გაიყიდა. მოგვიანებით გამოცემული ორი ალბომი White Lilies Island (2001) და Counting Down the Days (2005) ნაკლებად პოპულარული აღმოჩნდა, ვიდრე 1997 წლის Left Of The Middle. თუმცა ამავე დროს Counting Down the Days ნატალის კარიერაში ბრიტანეთში ჩარტის სათავეებში მოხვედრილ რიგით პირველ ალბომად იქცა.
მეოთხე სტუდიური ალბომი Come to Life ნატალიმ 2009 წლის 2 ოქტომბერს გამოსცა. ამ ჩანაწერს განსაკუთრებული ინტერესი არ გამოუწვევია. ბრიტანეთში დისკი არ გამოცემულა. ამასთან, ნატალი შოუს The X Factor ავსტრალიურ ვერსიაში ჟიურის წევრად დაინიშნა. 2015 წელს მან გამოუშვა ალბომი Male.
ნატალი ცნობილია ორი კინოროლითაც. ესენია 2003 წლის „ჯონი ინგლიში„ (ლორნა კემპბელი) და 2009 წლის „საზამთროდ დახურულია“ (ელის სილვერსტონი). 1997 წლიდან დღემდე გაყიდული აქვს 10 მილიონი ჩანაწერი და მიღებული აქვს რამდენიმე ჯილდო, მათ შორისაა 8 ARIA Awards, ორი Brit Awards, ერთი ბილბორდის მუსიკალური ჯილდო და გრემის სამი ნომინაცია.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 4 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1975 კატეგორია:XXI საუკუნის ავსტრალიელი ქალი მომღერლები კატეგორია:ავსტრალიელი მომღერლები კატეგორია:ავსტრალიელი მომღერლები და სიმღერების ავტორები კატეგორია:ავსტრალიელი მუსიკოსები კატეგორია:ავსტრალიელი ქალი კინომსახიობები კატეგორია:ავსტრალიელი მოდელები კატეგორია:ARIA Award-ის მფლობელები კატეგორია:Island Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:RCA Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:ავსტრალიელი ქალი პოპ-მომღერლები კატეგორია:XX საუკუნის ავსტრალიელი ქალი მომღერლები კატეგორია:XX საუკუნის ქალი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ბრიტანელი მომღერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ქალი მომღერლები
რევაზ ჩხაიძე
რევაზ ჩხაიძე (დ. 30 იანვარი, 1935) — ქართველი მსახიობი, თეატრალური რეჟისორი.
რუსთაველის თეატრის მსახიობია 1959 წლიდან. განასახიერა: ვეზირი, შაჰი, ყრუ, აქიმი, ყასაბი („სიბრძნე სიცრუისა“), ოსვალდი („მეფე ლირი“), სევასტი („ყვარყვარე“), II ექიმი, I ვექილი („კავკასიური ცარცის წრე“). დადგა: „დავიწყებული ამბავი“, „თავისუფალი თემა“, „ოცნება“, „შეშლილი, შეშლილი... ახალი წელი“. თანაავტორია სპექტაკლისა „თორმეტი განრისხებული მამაკაცი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1935 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
292
თარიღი უცნობია
*