cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
განთავისუფლებული ქალის ძეგლი
განთავისუფლებული ქალის ძეგლი (Azad qadın heykəli) — ფუად აბდურახმანოვის ერთ-ერთი ნამუშევარი ქალაქ ბაქოში. ძეგლი შეიქმნა და დაიდგა 1960 წელს გურბანოვის და ჯ. ჯაბარლის ქუჩების კვეთაზე. იგი იყო შთაგონებული ჯაბარ ჯაბარლის პიესის „სევილის“ პერსონაჟის მიერ. ჩადრის გადაგდება გამოხატავს აზერბაიჯანელი ქალების განთავისუფლების იდეას. ეს იდეა გამოიხატება იმაში, რომ ქალებს ასევე გააჩნიათ უფლება მიიღონ განათლება და მონაწილეობა საზოგადოებრივ ცხოვრებაში.
სქოლიო
კატეგორია:ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
გელერსენ-გორერსენი
ისტორია
ციხესიმაგრის მშენებლობა თარიღდება VII-IX საუკუნეებით. გელერსენ-გორერსენი გაამაგრეს საფუძვლიანად და გამოიყენებოდა თავდასაცავად. ციხის სახელი აზერბაიჯანულიდან ითარგმნება როგორც „მოვა-ნახავს“. მას უკავშირდება საინტერესო ეპიზოდი შაქის სახანოს ისტორიიდან. როდესაც, XVIII საუკუნეში, ირანის მმართველი ნადირ-შაჰი თავს დაესხა შაქის სახანოს, შაქის მმართველი აჯი-ჩალაბი გამაგრდა გელერსენ-გორერსენის ციხეში. როდესაც მას ნადირმა დანებება შესთავაზა, ხანმა უპასუხა: „მოხვალ და ნახავ“. განრისხებულმა შაჰმა, რომელიც არ ელოდა ამგვარ პასუხს, ციხის ძალით აღება გადაწყვიტა. 1744 წელს, ნადირ-შაჰი ციხეს დიდი ჯარით მოადგა, თუმცა მისი აღება ვერ მოახერხა და უკან დაიხია. მას მერე ეწოდა ციხესიმაგრეს დღევანდელი სახელწოდება.
სქოლიო
კატეგორია:ჰერეთი კატეგორია:აზერბაიჯანის ციხესიმაგრეები
ტრომბონი
მინი|250პქ|ტრომბონი ტრომბონი — სიმფონიური ორკესტრის ლითონის ჩასაბერთა ჯგუფის საკრავი. ცნობილია XVI სუკუნიდან. აქვს მოძრავი კულისა, რომლითაც კიდევ უფრო გრძელდება მისი ისედაც გრძელი მილი. ცილინდრულია, ორჯერ მოღუნული სხვადასხვა მიმართულებით, ბოლოში გაფართოებული ყელით. ჰაერი ჩაიბერება მუნდშტუკიდან. ძირითადად საორკესტრო საკრავია, თუმცა აქვს სოლო პარტიებიც, ვინაიდან არის დიდი ტექნიკური შესაძლებლობებისა და კაშკაშა მბრწყინავი ტემბრის მქონე საკრავი. აქვს სურდინა, რომელსაც ტრომბონის ყელბუკში დებენ, რათა ხმოვანება უფრო რბილი, მოგუდული გახდეს.
My Dying Bride
ჯგუფის დაარსება
ჯგუფი დააარსა გიტარისტმა ენდრიუ კრეიგანმა დრამერ რიკ მიასთან ერთად ინგლისის ქალაქ ბრედფორდში. მათ რამდენიმე სიმღერის მონახაზი შექმნეს, რომლებიც ვოკალისტმა აარონ სტეინტორპმა და გიტარისტმა კელვინ რობერტშოუმ დაასრულეს. ექვსი თვის შემდეგ სწორედ ამ შემადგენლობით გამოუშვა ჯგუფმა პირველი დემო ალბომი სახელწოდებით Towards the Sinister. კრეიგანი და სტეინტორპი დაარსებიდან დღემდე უცვლელად მოყვებიან ჯგუფს და თითქმის ყველა კომპოზიცია სწორედ მათი შექმნილია.
ჯგუფის სახელი
როგორც აარონ სტეინტორპმა განაცხადა ჯგუფის წევრებს უნდოდათ სახელი რამე მელანქოლიური ყოფილიყო, ისეთი რომ ადამიანების გულთან მისულიყო და შორს ყოფილიყო იმ თემებისგან (მაგ: ქალწულის ჩონჩხი, დამწვარი ბიბლია), რომლებთანაც იმ დროს დეზ მეტალ ჯგუფების სახელები იყო დაკავშირებული. მისი თქმით, ჯგუფს უნდოდა რამე ისეთი, რაც ადამიანების გულს მიწვდებოდა, ეს იქნებოდა დიდი ტრაგედია, დაკარგული სიყვარული, უიმედო ოცნებები. MY DYING BRIDE და MY DYING CHILD ამ ორი ვარიანტიდან ჯგუფმა პირველი შეარჩია.
აარონის თქმით ჯგუფის სახელი მოაფიქრებინა იმ მწუხარებამ და სიბნელემ, რომელიც 1988 წელს დედამისის სიკვდილით შემოვიდა მის ცხოვრებაში.
მუსიკალური სტილი
ჯგუფი „Anathema“ და „Paradise Lost“-ისგან განსხვავებით დეზ/დუმის ერთგული დარჩა, თუმცა 90-იან წლებში გოთური მეტალის ბუმმა My Dying Bride-ს შემოქმედებაშიც შემოაღწია და დეზ/დუმის ელემენტებს შეერწყა. ეს უმეტესწილად მარტინ პაუელის დამსახურება იყო, რომელმაც 1998 წელს My Dying Bride დატოვა და ტურნეში Anathema-ს შეუერთდა, რომელიც გოთურ როკში და გოთურ მეტალში საკმაოდ ადაპტრიებული ჯგუფი იყო.
ამ ცვლილებების შემდეგ ჯგუფის კომპოზიციებში კლავიშებმა და ვიოლინომ აშკარად მეორე პლანზე გადაიწია და დომინანტურ ადგილზე გიტარის მელოდიურმა რიფებმა გადაინაცვლეს.
ტექსტები
აარონი შექსპირის შემოქმედების მოყვარულია. ჯგუფის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ კომპოზიციაში For my fallen Angel ის ორკესტრული მუსიკის ფონზე კითხულობს ფრაზებს შექსპირის ნაწარმოებებიდან.
ლეიბლები
My Dying Bride დაარსების დღიდან, 2017 წლამდე, 28 წლის განმავლობაში peaceville-ის ერთგული იყო, რადგან მათივიე თქმით, ეს ლეიბელი არანაირად არ ზღუდავდა იმის კეთებაში, რაც მათ სურდათ და არ აიძულებდა ალბომში რადიოსთვის 3 წუთიანი სიმღერა ჩაემატებინათ.
ამის მიუხედავად, 2017 წელს ჯგუფმა გადაწყვეტილება მიიღო, რომ სხვა ლეიბელზე Nuclear Blast-ზე ჩაეწეროს ახალი ალბომი.
სქოლიო
კატეგორია:My Dying Bride კატეგორია:1990-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2000-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2010-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:1990 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები კატეგორია:ინგლისური დეზ-მეტალ ჯგუფები კატეგორია:ინგლისური დუმ-მეტალ ჯგუფები კატეგორია:ინგლისური როკ-ჯგუფები
სახალხო ერთობის მოედანი
მინი|მოედანი [[მინინისა და პოჟარსკის ძეგლი (ნიჟნი-ნოვგოროდი)|მინინისა და პოჟარსკის ძეგლით შუაში]] სახალხო ერთობის მოედანი (Площадь Народного единства) — მოედანი ნიჟნი-ნოვგოროდის ისტორიულ ცენტრში. წარმოადგენს ქალაქის კულტურულ ღრსშესანიშნაობას.
მდებარეობს ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ივანოვსკის კოშკის ახლოს. მოედანზე განთავსებულია ნიჟნი-ნოვგოროდის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია და მინინისა და პოჟარსკის ძეგლი. ეკლესიის სახელისაგან მიიღო როჟდესტვენსკის ქუჩამ სახელი.
სახელწოდება
საბჭოთა პერიოდში და 2005 წლამდე მოედანს ერქვა სკობა, რადგან მის ახლოს მდებარეობდა სახლი რომელსაც ჰქონდა ზანდუკის (Скоба) ფორმა. იგი მდებარეობდა მინინისა და პოჟარსკის ძეგლის პირდაპირ. სახელწოდება უფრო სახალხო იყო, ვიდრე ოფიციალური. უძველესი წარმომავლობის მქონე ნიჟნი-ნოვგოროდელები (გორკელები), მას ისევ სკობას უწოდებენ.
2005 წლის დეკემბერში ნიჟნი-ნოვგოროდის სახელმწიფო დუმის გადაწყვეტილებით მოედანს ოფიციალურად უწოდეს სახალხო ერთობის მოედანი. იგი მიიღეს დეპუტატთა კენჭისყრის შედეგად. სხვა ვარიანტები იყო „მოწოდების მოედანი“, „ივანოვსკის მოედანი“ და „საეკლესიო მოედანი“.
მოედნის სახელწოდება მჭიდროდაა დაკავშირებული სახალხო ერთობის მოედანთან, რომელიც აღინიშნება 4 ნოემბერს 2005 წლიდან.
მოედნის ისტორია
XIII-XIV საუკუნეებში მოედანზე დაიწყო ვლადიმირ-სუზდალის სამთავროდან კოლონისტების დასახლება. შემდეგ კი მიმდებარე ქუჩებზე დაიწყო საცხოვრებელი სახლების აშენება.
არეულობის ხანა
მარცხნივ|მინი|კუზმა მინინი ნიჟნი-ნოვგოროდის მოედანზე, ხალხს შემოწირულობისკენ მოუწოდებს მოედანი მთავარ როლს თამაშობდა არეულობის ხანაში. მოსკოვი დაკავებული ჰქონდათ პოლონელებს, მოსკოვის კრემლის ტერიტორიაზე იდგა პოლონურ-ლიტვური გარნიზონი, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ალექსანდრე გონსევსკი. ამ მდგომარეობით კმაყოფილი არავინ იყო. ქალაქის მოსახლეობა დაზარალდა პოლონელი დამპყრობლებისაგან. ქალაქის მამასახლისმა კუზმა მინინმა, რომელიც ამ თანამდებობაზე აირჩიეს 1611 წლის სექტემბრის დასაწყისში, დაიწყო მოსახლეობაში მოწოდების გავრცელება განმათავისუფლებელი მოძრაობისაკენ. ამ საქმეში მას მხარი დაუჭირა ქალაქ ნიჟნი-ნოვგოროდის საბჭომ, თავადებმა, სასულიერო საზოგადოებამ და მოსახლეობამ. მისი სიტყვის შემდეგ მიიღეს გადაწყვეტილება მოეწვიათ ნიჟნი-ნოვგოროდელების კრება. ქალაქელებმა თავდაპირველად ლოცვა აღავლინეს ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ტერიტორიაზე არსებულ ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ფერისცვალების ტაძარში. ამის შემდეგ მინინმა, ჯერ კიდევ ხის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესიის კარიბჭიდან მიმართა მოსახლეობას და მოუწოდა პოლონელი ინტერვენტების წინააღმდეგ ბრძოლისაკენ. მოსახლეობა მამასახლისის სიტყვას დაეთანხმა.
ფინანსების შეგროვების შემდეგ დაისვა საკითხი სახალხო ლაშქრობის მთავარსარდლის შერჩევის შესახებ. მცირე დარწმუნების პროცესისი შემდეგ ასეთ ადამიანად შეარჩიეს თავადი დიმიტრი პოჟარსკი, მისი ხელმძღვანლობით ლაშქრობა წამოიწყეს მოსკოვზე, რათა იგი გაეთავისუფლებინათ პოლონელებისაგან.
ქვემო ნაკვეთი
მინი|ქვედა ბაზარი, იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია და კრემლის ივანეს კოშკი. XIX საუკუნეში მოედანს შეარქვეს სახელწოდება „Миллиошка“, რადგან მის ტერიტორიაზე იკრიბებოდნენ მაწანწალებისა და ლოთების დიდი ოდენობა. აქვე მდებარეობდა ვაჭარ ბუგროვის ღამის გასათენებელი სახლი.
ნორმანთა მიერ ინგლისის დაპყრობა
ნორმანთა მიერ ინგლისის დაპყრობა — ნორმანი ფეოდალების შეჭრა ინგლისში ნორმანდიის ჰერცოგ უილიამ დამპყრობლის მეთაურობით 1066 წელს. საბაბად გამოიყენეს უილიამის პრეტენზიები ინგლისის სამეფო ტახტზე, რომელიც ეფუძვნებოდა ამ წლის დასაწყისში გარდაცვლილ ანგლო-საქსონ მეფესთან, ედუარდ აღმსარებელთან ნათესაობას. ნორმანდიელი ბარონების გარდა, შეჭრაში მონაწილეობას იღებდნენ საფრანგეთის სხვადასხვა მხარის ფეოდალები. მათ იალქნიანი გემებით გადალახეს ლა-მანშის სრუტე და 28 სექტემბერს ინგლისის სამხრეთ სანაპიროზე გადასხდნენ. გადამწყვეტი ბრძოლა უილიამისა და ახალი მეფის, ჰაროლდ გოდვინსონის ჯარებს შორის 14 ოქტომბერს გაიმართა ჰასტინგსთან. ბრძოლის შედეგი ნორმანდიულმა კავალერიამ გადაწყვიტა, რომელმაც მოწინააღმდეგის ქვეითი ჯარის დიდი ნაწილი გაანადგურა. თავად ჰაროლდი ბრძოლის ველზე დაეცა. 25 დეკემბერს უილიამი ანგლო-საქსონთა მეფედ ეკურთხა.
სახალხო ერთობის მოედანი
ქვემო ნაკვეთი
იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ხის ეკლესია აგურის ეკლესიად გადააკეთეს 1839 წელს. მის გარშემო გახსნეს ხის სავაჭრო დუქნები. შემდეგ ეკლესიას მიაშენეს ალექსანდრე ნეველის სახელობის სამლოცველო, რომელსაც დააშენეს სამრეკლოც.
ნორმანთა მიერ ინგლისის დაპყრობა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:XI საუკუნის ომები კატეგორია:ინგლისის ომები
სახალხო ერთობის მოედანი
ქვემო ნაკვეთი
ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ივანოვსკის კოშკი 1786 წლიდან 1788 წლამდე გამოიყენებოდა, როგორც ციხე. შემდეგ მასში 1887 წლამდე განათავსეს პოლიციის დანაყოფი და სახანძრო ნაწილი. 1896 წელს მოედანზე გაიხსნა კრემლის ფუნიკულიორის სადგური სრულიად რუსული გამოფენის ფარგლებში.
სკობა
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ მოედნის სახე კვლავ შეიცვალა. 1937 წელს დახურეს იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია, ხოლო მისი წინამძღვარი დახვრიტეს. ამავე დროს ეკლესია გადააკეთეს „სამოქალაქო სახით“ და ნაწილობრივ გამოიყენებდნენ, როგორც კომუნალურ საცხოვრებელს. შემდეგ დიდი ხნის განმავლობაში მიტოვებული იყო და საბჭოთა კავშირის არსებობის უკანასკნელ წლებში გადაეცა მოტოციკლეტისტთა სკოლას. ასევე საბჭოთა პერიოდში დაანგრიეს სასტუმრო ეზო იმისათვის, რომ იქ სავაჭრო დაწესებულებები გაეხსნათ. როჟდესტვენსკის ქუჩას, რომელიც იწყებოდა იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესიიდან, უწოდეს კოოპერატიული ქუჩა, ხოლო შემდეგ მაიაკოვსკის ქუჩა. 1924 წელს დაიწყეს ტრამვაის ხაზის მშენებლობა, რის გამოც 1927 წელს დახურეს კრემლის ელევატორი. ასევე დაიხურა ღამის გასათევი სახლიც. მის ადგილზე ააგეს გორკის სახლი, რომელშიც ახლა განლაგებულია ბიზნეს-ცენტრი. 1950-იან წლებში დაანგრიეს აქ მდებარე ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის ეკლესია, რომელიც აღადგინეს ახალ ფორმაში 2011 წელს.
თანამედროვეობა
2004 წლის ივნისში დაიწყო იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესიის აღდგენა. ამისათვის თანხები მიიღეს მეცენატებისაგან. შეგროვებული 67 მილიონიდან 60 მილიონი გაიღო ცელულოზა-ქაღალდის კომბინატმა „ვოლგამ“. 2005 წლის 4 ნოემბერს ეკლესია აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ. ამავე დღეს გაიხსნა მინინისა და პოჟარსის ძეგლიც.
სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის მოედნები კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ღირსშესანიშნაობები
ივან ლენდლი
ივან ლენდლი (Ivan Lendl; დ. 7 მარტი, 1960, ოსტრავა, ჩეხოსლოვაკია) — ჩეხოსლოვაკი და მოგვიანებით ამერიკელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი. აღიარებულია ერთ-ერთ საუკეთესო ჩოგბურთელად ისტორიაში.
სანაკრებო დონეზე, ლენდლმა ერთხელ მოიგო დეივისის თასი ჩეხოსლოვაკიის ნაკრებთან ერთად. კარიერა მან 1994 წელს დაასრულა. 2001 წელს, ლენდლი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს.
2011 წლის დეკემბერში, ლენდლი ენდი მარის მწვრთნელი გახდა. მისი დახმარებით, მარიმ 3 დიდი სლემის ტურნირი, 2 ოლიმპიური ოქროს მედალი და 1 წლის შემაჯამებელი ტურნირი მოიგო. ბრიტანელი ასევე კარიერაში პირველად აღზევდა რეიტინგში პირველ ადგილზე. 2017 წლის ნოემბერში, ლენდლმა და მარიმ დაასრულეს თანამშრომლობა.
წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალები: 9 (5–4)
(დ) – დახურული კორტი
სქოლიო
კატეგორია:ჩეხი ჩოგბურთელები კატეგორია:ამერიკელი ჩოგბურთელები კატეგორია:ავსტრალიის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში კატეგორია:საფრანგეთის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში კატეგორია:აშშ-ის ღია პირველობის ჩემპიონები ჩოგბურთში კატეგორია:მსოფლიოს პირველი ჩოგნები კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:დაბადებული 7 მარტი
ისიდორე კვიცარიძე
ისიდორე კვიცარიძე 1934 წლის 17 ივნისს დააპატიმრეს და მისი ქონების კონფისკაცია მოახდინეს. 1937 წელს კიდევ ერთხელ დააპატიმრეს 1902 წლიდან „მენშევიკების“ პარტიის წევრობის ბრალდებით. მის წინააღმდეგ გამოიყენეს ჩხრეკის დროს აღმოჩენილი მიმოწერა ემიგრანტებთან - საფრანგეთში მცხოვრებ ზაქრო ჩაჩუასა და გერმანიაში მცხოვრებ გელაზანიასთან. მისი სახლიდან ამოიღეს ნოე ჟორდანიას წიგნი „ვეფხისტყაოსნის კრიტიკა“, რომელიც, ბრალდების თანახმად, მას ჩაჩუამ გამოუგზავნა. 1937 წლის დეკემბერში ისიდორე კვიცარიძეს შინაგან საქმეთა სახელმწიფო კომისარიატის „ტროიკამ“ დახვრეტისა და ქონების კონფისკაციის განაჩენი გამოუტანა. განაჩენი მალევე აღსრულდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1870 კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ქართველი საზოგადო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი გამომცემლები
ჟანა ებიუტერნი
ჟანა ებიუტერნი (Jeanne Hébuterne; დ. 6 აპრილი 1898 — გ. 26 იანვარი 1920) — ფრანგი მხატვარი და მოდელი. ამედეო მოდილიანის არაოფიციალური მეუღლე. დაიბადა პარიზში კათოლიკეების ოჯახში. მამამისი, აშილ კაზიმირ ებიუტერნი ბონ-მარშეს უნივერმაღის მუშაკი იყო. ებიუტერნი მოდელად მუშაობდა ცუგუჰარუ ფუძიტასთან. სწავლობდა კოლაროსის აკადემიაში. ჟანა ებიუტერნი ამედეო მოდილიანის წარუდგინა სკულპტორმა ხანა ორლოფმა. მალე ებიუტერნი მოდილიანის მეუღლე გახდა და იქცა მისი ფერწერის მთავარ თემად. 1918 წელს წყვილი საცხოვრებლად ნიცაში გადავიდა. იმავე წლის 29 ნოემბერს ებიუტერნს შვილი შეეძინა. 1919 წელს წყვილი დაბრუნდა პარიზში, სადაც ებიუტერნი კვლავ დაფეხმძიმდა. იმ დროისათვის მოდილიანი ავადმყოფობდა ტუბერკულოზური მენინგიტით. 1920 წლის 24 იანვარს გარდაიცვალა მოდილიანი. 25 იანვარს ფეხმძიმე ებიუტერნმა თავი მოიკლა. დაკრძალეს ბანიეს სასაფლაოზე. დაახლოებით 10 წლის შემდეგ ებიუტერნის ნეშტი გადაასვენეს პერ ლაშეზის სასაფლაოზე მოდილიანის გვერდით.
სქოლიო
კატეგორია:მოდერნისტი მხატვრები კატეგორია:ფრანგი მხატვრები
დუშეთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა
დუშეთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ დუშეთის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოება მიწერილი სანადირო მეურნეობის სახით ფლობდა 120 000 ჰექტარ სანადირო სავარგულს და მოიცავდა მთელი რაიონის სხვადასხვა უბანს. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — თიანეთის რაიონი, დასავლეთით — ლენინგორისა და ყაზბეგის რაიონი, ჩრდილოეთით — კავკასიონის ქედი, სამხრეთით — მცხეთის რაიონი. ამ რაიონის რელიეფი ძირითადად მთაგორიანი იყო. ტყეებს საკმაოდ დიდი ფართობი ეკავა და განლაგებული იყო არაგვის და მისი შენაკადების ხეობებში.
ტყის ზოლში მრავლად იყო ირემი, შველი, კურდღელი, გარეული ღორი, ციყვი, კვერნა, დათვი, როჭო, ქედანი, მტრედი და სხვ.
1964 წლიდან „ხარტიშოს“ მიდამოებში ჩამოყალიბდა სამონადირეო მეურნეობა, რომელიც 10 000 ჰექტარ ფართობს მოიცავდა. მეურნეობაში ძირითადად გავრცელებული იყო შველი და კურდღელი. გაძლიერებული იყო დაცვა, აშენებული იყო ორსართულიანი მონადირის სახლი და გაკრული იყო სათანადო წარწერები მეურნეობის საზღვრების ჩვენებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს სსრ მიწერილი სანადირო მეურნეობები
ირაკლი ციხისთავი
ირაკლი ლუკას-ძე ციხისთავი (დ. 19 მაისი, 1928 წ. - გ. 21 იანვარი, 2009 წ.), ქართველი ექიმი-ქირურგი, იურისტი. თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ უწყვეტლივ ემსახურა სამედიცინო სფეროს პრაქტიკოს-ქირურგად 55 წლის მანძილზე, აქედან, მისი 50-წლიანი მოღვაწეობა უშუალოდ ქალაქის 1-ლი კლინიკური საავადმყოფოს ქირურგიულ განყოფილებასთან იყო დაკავშირებული. ი. ციხისთავი წლების მანძილზე მუშაობდა სასამართლო სამედიცინო ექსპერტად (1980-1989 წწ.) და საქართველოს სამედიცინო (სანიტარული) ავიაციის სასწრაფო დახმარების სამსახურში გადაუდებელ ქირურგად (1991-1996 წწ.). 1990-იანი წლებიდან ი. ციხისთავი აქტიურად იღწვოდა ექიმთა და სამედიცინო პერსონალის სამუშაო პირობების გაუმჯობესებისა და მათი უფლებების დაცვისთვის სამართლებრივი კუთხით. ირაკლი ციხისთავმა ექიმის ვალი პირნათლად მოიხადა აფხაზეთის შეიარაღებული კონფლიქტის დროს 1993 წელს. ი. ციხისთავის ასობით აღსაზრდელთა შორის ქართველ ქირურგთა საზოგადოებას შეემატა მრავალი ცნობილი სპეციალისტი. 1968-2006 წწ. ი. ციხისთავი საზოგადოებრივ საწყისებზე აქტიურად მუშაობდა კოოპერატივ "ბინმშენში", სადაც წლების მანძილზე იგი იყო გამგეობის წევრი, გამგეობის თავმჯდომარე და როგორც იურისტი, წარმოადგენდა ორგანიზაციას.
ოჯახი
ირაკლი ციხისთავი დაიბადა 1928 წლის 19 მაისს, ქ. თბილისში, ლუკა და ნინა ციხისთავების ოჯახში. მამა, ლუკა იოსების-ძე ციხისთავი (1901-1976 წწ.), ისტორიკოსი, დედა, ნინო ნიკოლოზის-ასული გუჩმაზაშვილი-ციხისთავი (1906-1986 წწ.),  ექიმი, ქირურგი, და - ლეილა ციხისთავი (1931-1968 წწ.). ირაკლიმ ოჯახი შექმნა 1962 წ., მეუღლე ჟანა უმიკაშვილი-ციხისთავი (დ.1943 წ.), შეეძინათ 3 შვილი - ნანა, ნინო და თამარ ციხისთავები. შვილიშვილები: ლუკა კიკნაძე, ვიქტორია-სოფიო ხუციშვილი.
განათლება
ირაკლი ციხისთავმა საშუალო განათლება (1935-1945 წწ.) მიიღო ვაჟთა მე-15 საშუალო სკოლაში (ამჟამად თბილისის  #55 საჯარო სკოლა). 1945-1946 წწ. სწავლობდა ი.ბ. სტალინის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ფიზიკა-მათემათიკის ფაკულტეტზე, მათემატიკის განხრით. 1946-1952 წწ. სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტზე, რომლის დამთავრების შემდგომ მიენიჭა ექიმის კვალიფიკაცია (Д. N 087924). 1952-1957 წწ. სწავლობდა ი.ბ. სტალინის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სამართალმცოდნელობის ფაკულტეტზე. 1957 წელს ი. ციხისთავს მიენიჭა იურისტის კვალიფიკაცია (И. N 383460).
კვალიფიკაციის ამაღლება
1961 წ., გადაუდებელი ქირურგიის დახელოვნების ციკლი, 1-თვიანი კურსი, ექიმთა დახელოვნების თბილისის სახელმწიფო ინსტიტუტი, რექტორი, პროფ. გ. ხუნდაძე.
1981 წ. მუცლის ღრუს ორგანოების გადაუდებელი ქირურგია, 1-თვიანი კურსი, თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტი, კათედრის გამგე, [https://www.aversi.ge/ka/cnobari/1077/-kaci-romelmac-lamazad-ickhovra ზ. კახიანი.]
1989 წ., გულმკერდისა და მუცლის ღრუს ორგანოების გადაუდებელი ქირურგია, 2-თვიანი კურსი, თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტი, რექტორი [https://tma.edu.ge/geo/istoria პ. შოთაძე].
1995 წ., გულმკერდისა და მუცლის ღრუს ორგანოების გადაუდებელი ქირურგია, 2-თვიანი კურსი, თბილისის სამედიცინო აკადემია, რექტორი [https://tma.edu.ge/geo/istoria პ. შოთაძე.]
პროფესიული ატესტაცია
1970 წლის 1 ოქტომბერი, მიენიჭა ექიმი-ქირურგის უმაღლესი კატეგორია, ბრძანება #123/ОК, საატესტაციო კომისია, საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტრო.
1974 წლის 25 დეკემბერი, ტორაკალური ქირურგიის გამოცდა, უმაღლესი შეფასება, N 41196, თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტი, პროფ. გ. ხუნდაძე.
1976 წლის 25 დეკემბერი, სისხლძარღვთა ქირურგიის გამოცდა, უმაღლესი შეფასება, N 47227, თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტი, პროფ. გ. ხუნდაძე.
1984 წლის 21 დეკემბერი, მიენიჭა ექიმი-ქირურგის უმაღლესი კატეგორია, ბრძანება #291/УК, საატესტაციო კომისია, საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტრო, მინისტრი ი. მენაღარიშვილი.
1990 წლის 2 მარტი, მიენიჭა ექიმი-ქირურგის უმაღლესი კატეგორია, ბრძანება #24/ОК, საატესტაციო კომისია, საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტრო, მინისტრი ი. მენაღარიშვილი. მინი|ირაკლი ციხისთავი და პროფ. ვარლამ (ვალია) გიორგაძე, ბათუმი, 1954 წ.
პროფესიული საქმიანობა
1953-1954 წწ. ი. ციხისთავი ექიმის თანამდებობაზე მუშაობდა ბათუმის სასწრაფო დახმარების სადგურში, (ბათუმი, აჭარის ასსრ) და, იმავდროულად, იყო ექიმი-ორდინატორი აჭარის რესპუბლიკური საავადმყოფოს ქირურგიულ განყოფილებაში. ბათუმში, ირაკლი ციხისთავი მუშაობდა აჭარის მთავარი ქირურგის, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორის, პროფესორ ვარლამ (ვალია) გიორგაძის უშუალო ხელმძღვანელობით. ირაკლი ციხისთავმა, იმავე პერიოდში, სამეცნიერო შრომები გამოაქვეყნა აჭარის ექიმთა სამეცნიერო საზოგადოების შრომათა კრებულში (კვირისთავის მოტეხილობა და მისი მკურნალობა, კუჭის რეზექცია და სხვ.); 1954-1955 წწ. ირაკლი ციხისთავი ექიმის თანამდებობაზე მუშაობს და ადიგენის რაიონული ჯანმრთელობის განყოფილების საექიმო უბნის გამგის მოვალეობას ასრულებს ადიგენის რაიონი ს სოფ. ჭეჭლაში. 1955 წლიდან ციხისთავი თბილისში გადადის სამუშაოდ. ის ექიმის თანამდებობაზე ა/კ სამხედრო ოლქის პოლიკლინიკაში იწყებს მუშაობას, იმავდროულად (1955 წ.), პირველი ქირურგიული კლინიკის ორდინატორია თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტში. 1956 წლიდან იგი ქირურგის თანმდებობაზეა და ქირურგიული განყოფილების გამგეა თბილისის ორჯონიკიძის რაიონული ჯანდაცვის განყოფილების მე-6 რაიონული საავადმყოფოში.
1956-2006 წლებში ი. ციხისთავი მუშაობდა ქალაქის 1-ლ კლინიკურ საავადმყოფოში, ექიმი-ქირურგის თანამდებობაზე, ჯერ მიმღებ განყოფილებაში (1956-1973 წწ.), შემდეგ III ქირურგიულ (1973-1988 წწ.), გასტროენტეროლოგიურ განყოფილებებსა (1989-1992 წწ.) და ბოლოს, საავადმყოფოს ბაზაზე შექმნილ II ზოგად ქირურგიულ კლინიკაში (1996-2006 წწ.). 1991 წლიდან, ქალაქის 1-ლ კლინიკურ საავადმყოფოში მუშაობის პარალელურად, ი. ციხისთავი ექიმი-ქირურგის თანამდებობაზე მუშაობს საქართველოს  სამედიცინო (სანიტარული) ავიაციის სასწრაფო გადაუდებელი დახმარების სამსახურში. მინი|ირაკლი ციხისთავი, თბილისი, 2001 წ.
გარდაცვალება
ირაკლი ციხისთავი გარდაიცვალა 2009 წლის 21 იანვარს. დაკრძალულია საბურთალოს სასაფლაოზე.
ირაკლი ციხისთავის შესახებ
კატეგორია:ქართველი ქირურგები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:დაბადებული 1928 კატეგორია:გარდაცვლილი 2009 კატეგორია:დაბადებული 19 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 21 იანვარი
ივლისის მონარქია
ივლისის მონარქია (Monarchie de Juillet) — ლიბერალური კონსტიტუციური მონარქია საფრანგეთში, ლუი ფილიპ I-ის მმართველობის ქვეშ, რომელიც 1830 წლის ივლისის რევოლუციით დაიწყო და 1848 წლის რევოლუციით დასრულდა.
ლარის ცხოვრება
ლარის ცხოვრება (The Life of Larry) — 1995 წლის ამერიკული ანიმაციური ფილმი, სეთ მაკფარლეინის დებიუტი. მისი პერსონაჟები გახდნენ სერიალი გრიფინების პერსონაჟების პროტოტიპები.
წინარეისტორია
ლარის ცხოვრება სეთ მაკფარლეინმა 1995 წელს, სადიპლომო ნამუშევრის სახით დახატა, როდესაც იგი როდ-აილენდის დიზაინის ინსტიტუტში სწავლობდა. ნამუშევრით აღფრთოვანებულმა კურატორმა ფილმი ანიმაციურ სტუდია Hanna-Barbera-ს შესთავაზა, რომელმაც იგი ეთერში გაუშვა. ორი წლის შემდეგ, წარმატებით განცვიფრებულმა მაკფარლეინმა ლარი და სტივის შექმნის წინადადება წამოაყენა. იგი აჩვენეს არხ Cartoon Network-ზე. FOX-ის აღმასრულებელმა პროდიუსერებმა, რომლებმაც ორივე ფილმი ნახეს, მაკფარლეინს ახლის შექმნა შესთავაზეს, რომელშიც მონაწილეობას მთავარი გმირები, ლარი (მოგვიანებით – პიტერ გრიფინი) და სტივი (ბკურსივის ტექსტირაიან გრიფინი) მიიღებდნენ. საპილოტო სერიისთვის მაკფარლეინს 50,000 დოლარი გამოუყვეს. ექვსი თვის შემდეგ სეთმა პროდიუსერებს თავისი ნამუშევარი წარუდგინა. არხის ხელმძღვანელებს ის მოეწონა, ამიტომ, მათ ახალგაზრდა მაკფარლეინთან 13 ეპიზოდის შემცველი სეზონის შექმნაზე კონტრაქტი გააფორმეს, რომლის ფასიც 2 000 000 დოლარი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:სეთ მაკფარლეინის მიერ შექმნილი სატელევიზიო შოუები
მანტენოპოლისი
მანტენოპოლისი (Mantenópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 5 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის ჩრდილო-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბარა-დი-სან-ფრანსისკუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 612 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 42.35 კმ²-ზე. ფართობი 321 422 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპირიტუ-სანტუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ჩარდაში
მარჯვნივ|მინი|ჩარდაში ჩარდაში — უნგრული ხალხური ცეკვა. შეიქმნა XIX საუკუნეში. იგი შედგება როგორც ნელი (პათეტიკური), ისე სწრაფი ნაწილებისგან. ჩარდაშს იმპროვიზაციულობა და სინკოპირებული რიტმი ახასიათებს. ჩარდაში დაამუშავა ფ. ლისტმა თავის უნგრულ რაფსოდიებში, ასევე იოჰან ბრამსმა „უნგრულ ცეკვებში“. გვხვდება დელიბის ბალეტში -„კოპელია“ და ჩაიკოვსკის ბალეტში - „გედების ტბა“. ჩარდაში საფუძვლად დაედო XX საუკუნეში რუსეთში გავრცელებულ ცეკვას - „ვანგერკას“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცეკვები კატეგორია:ევროპული ცეკვები კატეგორია:უნგრული ცეკვები
არნო დანიელი
არნო დანიელი (Arnaut Danièl) — პროვანსელი ტრუბადური; ცხოვრობდა ინგლისის მეფე რიჩარდ I-ის კარზე; ასევე სამხრეთ საფრანგეთის სამეფო კარზეც. შემოქმედების წლებია 1180—1195.
ბიოგრაფია
წარმოშობით აზნაურმა განათლება მიიღო, მაგრამ, როგორც მისი „ბიოგრაფიიდან“ ვიგებთ, „მეცნიერება სიმღერის გამო მიატოვა“. დანიელის ლირიკა ბუნდოვანია, ლექსები — მძიმე. მისი ცხოვრების მემატიანე აღნიშნავს, რომ არნომ „თხზვის დახვეწილი ფორმა ამჯობინა, ამიტომ მისი სიმღერებიც რთული გასაგები და დასამახსოვრებელია“. მაგრამ დანტე მის შემოქმედებას აფასებდა და მას „სიყვარულის უპირველეს პოეტს“ უწოდებდა. „ღვთაებრივი კომედიის“ „სალხინებლის“ XXVI-ე სიმღერაში პოეტ გვინდო გვინიცელის პირით მას საუკეთესო მელექსედ ასახელებს.
სქოლიო
კატეგორია:XII საუკუნის პოეტები კატეგორია:ტრუბადურები კატეგორია:ფრანგი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1115 კატეგორია:გარდაცვლილი 1210
დამოუკიდებლობის პიკი
დამოუკიდებლობის პიკი (Қуллаи Истиқлол) — მწვერვალი ტაჯიკეთში, მთიანი ბადახშანის ავტონომიური ოლქის ცენტრალურ ნაწილში. მდებარეობს პამირში, იაზგულემის ქედის აღმოსავლეთ ნაწილში, სიმაღლე 6940 მ.
დაფარულია თოვლითა და ყინულით. სიმაღლით პამირის მწვერვალებს შორის მე-4 ადგილზეა. მწვერვალის ძირში მდებარეობს გრუმ-გრჟიმაილოს მყინვარი. ჩრდილო-დასავლეთი კალთა მიმართულია ფედჩენკოს მყინვარისაკენ, ხოლო სამხრეთი ციცაბოდ ეშვება მდინარე ბართანგის ხეობისაკენ.
დამოუკიდებლობის პიკი აღმოაჩინა საბჭოთა-გერმანულმა ექსპედიციამ 1928 წელს და უწოდა დრაიშპიცი. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მწვერვალს უწოდეს რევოლუციის პიკი, ხოლო 2006 წლის ივლისში — დამოუკიდებლობის პიკი. 1954 წელს მწვერვალზე მოეწყო პირველი ასვლა ალპინისტ ალექსი უგაროვის ხელმძღვანელობით.
სქოლიო
კატეგორია:ტაჯიკეთის მთები
სამოის არქიპელაგი
სამოის არქიპელაგი (Samoan Islands) — არქიპელაგი პოლინეზიაში (წყნარი ოკეანის სამხრეთი ნაწილი). ფართობი — 3030 კმ². მოსახლეობის რაოდენობა — დაახლოებით 250 ათასი (2010 წელი).
გეოგრაფია
კუნძულები არქიპელაგის შემადგენლობაში:
არქიპელაგზე კლიმატი — ტროპიკული ნოტიოა ზამთარში 24 °С-დან ზაფხულში 32 °C-მდე. არქიპელაგზე ბევრი ენდემური მცენარე და ცხოველია.
ისტორია
სამოის არქიპელაგზე, ისევე როგორც ფიჯის და ტონგას კუნძულებზე, როგორც მეცნიერები ვარაუდობენ დასახლება დაიწყო ჩვენი წელთაღრიცხვის V საუკუნეში ლაპიტას კულტურის წარმომადგენელთა მიგრაციის დროს ბისმარკის არქიპელაგიდან, რომელიც მდებარეობს დასავლეთ მელანეზიაში. სამოის არქიპელაგი იყო პოლინეზიური კულტურის ჩამოყალიბების ერთ-ერთი ცენტრი. სამოადან ხდებოდა წყნარი ოკეანის ცენტრალური ნაწილის კუნძულების და ატოლების ათვისება.
არქიპელაგის პირველი ევროპელი აღმომჩენი გახდა ნიდერლანდელი მოგზაური იაკობ როგევენი, რომელიც არქიპელაგზე გადავიდა 1722 წელს. შემდგომში, 1768 წელს, არქიპელაგი მოინახულა ფრანგმა ზღვაოსანმა ლუი ანტუან დე ბუგენვილმა და მას უწოდა მეზღვაურების კუნძულები.
XIX საუკუნის ბოლოს არქიპელაგის კონტროლისათვის ერთმანეთს მეტოქეობას უწევდნენ გერმანიის იმპერია, ბრიტანეთის იმპერია და აშშ. 1899 წლის ბერლინის შეთანხმების საფუძველზე არქიპელაგზე დამყარდა პროტექტორატი. სამოის კუნძულები გაიყო ორ ნაწილად (გაყოფის ხაზი გავიდა 171° დ. გ.-ზე): აღმოსავლეთი ჯგუფი, დღეისათვის ცნობილი სახელით «ამერიკის სამოა», გახდა აშშ-ის ტერიტორია; დასავლეთის კუნძულებმა მიიღეს სახელი «გერმანიის სამოა», ხოლო ბრიტანეთის იმპერიამ უარი თქვა პრეტენზიებზე ფიჯის და ზოგიერთი სხვა მელანეზიის ტერიტორიების დაბრუნების სანაცვლოდ.
პირველი მსოფლიო ომის ბოლოდან 1962 წლამდე დასავლეთი სამოა იმყოფებოდა ახალი ზელანდიის მმართველობის ქვეშ, თავდაპირველად ერთა ლიგის მანდატით, ხოლო მოგვიანებით — გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის. 1961 წელს გაიმართა რეფერენდუმი, რომლის დროსაც დასავლეთ სამოის მოსახლეობამ მხარი დაუჭირა დამოუკიდებლობას. 1962 წლის 1 იანვარს დასავლეთი სამოა გახდა პირველი წყნარი ოკეანის კუნძულოვანი სახელმწიფო, რომელმაც მიიღო დამოუკიდებლობა. 1997 წლის ივლისიდან ეს სახელმწიფო უბრალოდ იწოდება, როგორც «სამოა». მიუხედავად იმისა, რომ დასავლეთი და აღმოსავლეთი (ამერიკის) სამოის მოსახლეობა ეკუთვნის ერთ ერს და აქვთ ერთი ენა, მათ შორის არსებობს კულტურული სხვაობა, რომელიც დაკავშირებულია ბოლო ასწლეულის ისტორიასთან. აღმოსავლეთ სამოის მოსახლეობა იხრება აშშ-სკენ და ამერიკული ცხოვრების წესისკენ, მაშინ როდესაც დასავლეთ სამოის მოსახლეობა — ახალი ზელანდიისკენ.
სქოლიო
კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ოკეანეთის კუნძულები კატეგორია:სამოას კუნძულები
კრუტოი-ლოგი (ბაშკირეთი)
კრუტოი-ლოგი  (Крутой Лог; Крутой Лог) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (46%).
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
ფირზენის რაიონი
ფირზენის რაიონი (Kreis Viersen) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ფირზენი. რაიონი შედის ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალიის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება დიუსელდორფის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 563,26 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 301 178 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 535 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 05 1 66.
კარლ III ვილჰელმი
კარლ III ვილჰელმ ფონ ბადენ-დურლახი (Karl III. Wilhelm von Baden-Durlach; დ. 1679 წლის 27 იანვარი, დურლახი — 1738 წლის 12 მაისი, კარლსრუე) — ბადენის მარკგრაფი (1709—1738), ქალაქ კარლსრუეს დამაარსებელი (1715) და იმპერიის ფელდმარშალი (1715 წლის 14 ოქტომბერი).
ბიოგრაფია
კარლი დაიბადა 1679 წლის 27 იანვარს მარკგრაფ ფრიდრიხ VII-ის ოჯახში. განათლება უტრეხტში, ჟენევასა და ლოზანაში მიიღო. სწავლის დასრულების შემდეგ, გაემგზავრა ინგლისსა და შვედეთში. 1701 წლიდან 1709 წლამდე მონაწილეობდა ესპანური მემკვიდრეობისათვის ომში: 1703 წლის 16 ნოემბერს მიიღო იმპერიის ფელდმარშალ-ლეიტენანტის წოდება, ხოლო 1708 წლის 12 აგვისტოს კი — ფელდცაიხმაისტერის ჩინი. 1709 წელს ერთ მფლობელობაში მოაქცია ბადენ-ბადენი და დურლახი, რის შემდეგაც ბადენის სამარკგრაფოს მართავდა 1738 წლამდე. 1715 წელს დააარსა ქალაქი კარლსრუე და ააშენა თავისი რეზიდენცია ამ ქალაქში.
დაკრძალული იქნა კარლსრუეს ეკლესიის საძვალეში. ეკლესია დაინგრა 1807 წელს, ხოლო 1823 წელს, მის ადგილზე არქიტექტორმა ფრიდრიხ ვაინბრენერმა კარლ III ვილჰელმის საფლავზე ააშენა ქვიშაქვის პირამიდა, რომელიც კარლსრუეს სიმბოლოდ იქცა.
1738 წელს, კარლის მემკვიდრე გახდა მისი შვილიშვილი, კარლ I ფრიდრიხი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბადენის მმართველები კატეგორია:ცერინგენები კატეგორია:ავსტრიელი გენერალ-ფელდმარშალები კატეგორია:ესპანური მემკვიდრეობისათვის ომის მონაწილეები კატეგორია:დაბადებული 1679 კატეგორია:გარდაცვლილი 1738 კატეგორია:ქალაქების დამაარსებლები
ბოჰდანივკა (ჩორნუხის რაიონი)
ბოჰდანივკა (Богданівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ჩორნუხის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 29 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩორნუხის რაიონის სოფლები
მადინა ალიევა
მადინა ალიევა (Mədinə Vaqif qızı Əliyeva) — ბალეტის მსახიობი და ქორეოგრაფი ქალი. აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (2002), პრემია „ოქროს დერვიშის“ და „ზირვიას“ ლაურეატი.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ბალერინები
ხენტკაუს II
მინი|250პქ|ხენტკაუს II სამეფო ტახტზე ხენტკაუს II — ძველი ეგვიპტის დედოფალი, ფარაონ ნეფერირკარა-კაკაის მეუღლე და ორი ფარაონის, ნეფერეფრასა და ნიუსერას დედა.
მისი ტიტულები იყო: „ზემო და ქვემო ეგვიპტის მეფე“, „ის ვინც ხედავს ჰორსა და სეთს,“ „მეფის საყვარელი ცოლი“, „ღმერთის შვილი“, „ორი ფარაონის დედა“.
მისი პირამიდის მშენებლობა დაიწყეს ჯერ კიდევ მეუღლის მეფობის პერიოდში. ამას ადასტურებს მისი ტიტული „მეფის ცოლი“. მისი პირამიდის მშენებლობა შეჩერებულა, რაც ალბათ მისი მეუღლის გარდაცვალებამ გამოიწვია, მოგვიანებით განახლდა მისი შვილების მეფობის პერიოდში. პირამიდის დასრულების პერიოდში მისი ტიტული უკვე „მეფის დედა“ იყო.
მეფის დედა ხენტკაუსი მოხსენიებულია აბუსირის პაპირუსში.
სქოლიო
კატეგორია:ძველი ეგვიპტის დედოფლები
ფერდინანდ ფონ ჰებრა
სქოლიო
კატეგორია:ავსტრიელი მედიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1816 კატეგორია:გარდაცვლილი 1880 კატეგორია:ავსტრიელი ექიმები
გიორგი კორნაპელი
ბიოგრაფია
დაიბადა 1932 წლის 23 იანვარს, ზესტაფონში, სოფელ პირველ სვირში. 1950 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა, 1957 წელს — ქუთაისის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. გამოცემული აქვს ლექსების კრებული „ლურჯი სათიბი“, აგრეთვე წიგნები: „გაზაფხულის ზარები“, „ზღვის ტაძარი“, „ჟამი სინათლისა“, „მარადიული პაემანი“ და სხვა. გიორგი კაპანაძის პოეტური აზროვნება გამოირჩევა ფანტაზიით და მეტაფორულობით.
გარდაიცვალა 1997 წლის 7 აპრილს. დაკრძალეს მშობლიურ სოფელში, არა სასაფლაოზე, არამედ, ანდერძისამებრ, ე.წ. კორნაპის სერზე.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 23 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1932 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1997
ნიანგი (ფარაონი)
ნიანგი (შენდიუ) — ეგვიპტის წინარედინასტიური ხანის მმართველი, რომელიც, შესაძლოა, ნაქადა III-ის პერიოდში მართავდა სამეფოს. რამდენიმე წარწერაში ფარაონის სახელი ძალიან დახრილად და მკრთალად წერია, რის გამოც მეფე ნიანგის არსებობა ეჭვს იწვევს. ფარაონის სამარხი უცნობია. მეფე ნიანგის არსებობის შესაძლებლობა დაფუძნებულია გიუნტერ დრიუერისა და ედვინ ვან დენ ბრინკის ესეებზე. ისინი დარწმუნებულები არიან, რომ ფარაონი ნიანგი თარხანის რეგიონს მართავდა. დრიუერის მიხედვით, ფარაონ ნიანგის სახელი ჩნდება გამომწვარი გრუნტის შავი მელნის წარწერებში, რომლებიც აბიდოსში, სამარხ TT 1549-სა და სამარხ B-414-ში აღმოჩნდა. დრიუერი მცოცავ ნიანგს ხედავდა და წარწერას კითხულობდა, როგორც „შენდიუ“. ბრინკიც იმავეს ფიქრობდა.
ნოდარ გიორგაძე
ბიოგრაფია
1964 წელს დაამთავრა ლენინგრადის სახელმწიფო პედიატრიის ინსტიტუტი; 1969–1972 წლებში მუშაობდა თბილისის ბავშვთა №5 საავადმყოფოს უროლოგად, 1972–1989 წლებში — უროლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ბავშვთა განყოფილების მეცნიერ-თანამშრომლად; 1994 წლიდან იყო თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ბავშვთა ქირურგიის კათედრის პროფესორი. 2000 წელს აირჩიეს საქართველოს ბავშვთა უროლოგთა ასოციაციის პრეზიდენტად და ბავშვთა ქირურგთა კავშირის გამგეობის თავმჯდომარედ. მისი სამეცნიერო შრომები ეხება ბავშვთა ქირურგიის და უროლოგიის აქტუალურ საკითხებს.
ნიანგი (ფარაონი)
ლიტერატურა
კატეგორია:ეგვიპტის ფარაონები
ალტუ-რიუ-ნოვუ
ალტუ-რიუ-ნოვუ (Alto Rio Novo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 10 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის ჩრდილო-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კოლატინის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 317 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32.14 კმ²-ზე. ფართობი 227 626 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპირიტუ-სანტუს შტატის მუნიციპალიტეტები
გიდანის ნახევარკუნძული
გიდანის ნახევარკუნძული — ნახევარკუნძული დასავლეთ ციმბირის ვაკის ჩრდილოეთ ნაწილში, დასავლეთით ტაზისა და ობის ყურეებსა და აღმოსავლეთით ენისეის ყურის (კარის ზღვა) შორის. სიგრძე 400 კილომეტრი, სიგანე 400 კილომეტრი. ზედაპირი ბორცვიანი ვაკეა. აგებულია ზღვიური და ანთროპოგენური მყინვარული ნალექებით. ჰავა მკაცრია. გაბატონებულია  ხავსმღიერიანი და ბუჩქოვანი ტუნდრა, სამხრეთით ტყეტუნდრის მეჩხერი ტყეები. განვითარებულია მეირმეობა, ნადირობა, თევზჭერა. ნახევარკუნძულზე მოიპოვებენ ბუნებრივ აირს.
ლიტერატურა
კატეგორია:აზიის ნახევარკუნძულები კატეგორია:რუსეთის ნახევარკუნძულები
ინალიდები
ინალიდები (İnaloğulları ან Yinaloğulları) — მცირე სამთავრო (ბეილიქი), რომელიც 1098 წლიდან 1183 წლამდე არსებობდა. მდებარეობდა აღმოსავლეთ ანატოლიაში (დღევანდელი თურქეთი) და მოიცავდა ამიდის (დიარბაქირი) მიმდებარე ტერიტორიებს.
ისტორია
1092 წელს სელჩუკთა იმპერიის სულთანი მელიქ-შაჰი გარდაიცვალა, რასაც შინა არეულობები მოჰყვა და შედეგად, იმპერიას დასავლეთ პროვინციები გამოეყო. ამ დროს ქალაქ ამიდას (დიარბაქირი) სადრი განაგებდა. მან წარმატებით მოიგერია ყველა ის თურქმანი სარდალი, რომელმაც ამიდის აღება სცადა. 1096 წელს სადრი გარდაიცვალა და ტახტზე მისი მემკვიდრე ინალი ავიდა, რომელმაც სამთავროს დამოუკიდებლობა გამოაცხადა, თუმცა მისი მმართველობა ძალიან მოკლე აღმოჩნდა. ინალის მემკვიდრე იბრაჰიმი იძულებული გახდა უფრო ძლიერი მეზობლის სიუზერანობა ეღიარებინა, თავდაპირველად ასეთები იყვნენ: დამასკოს სელჩუკთა დინასტია, შემდეგ სელჩუკთა იმპერია, შემდეგ რუმის სასულთნო (1105) და საბოლოოდ შაჰარმენები (1109).
1110 წელს ტახტზე ილ-ალდი ადის, რომლის მმართველობის დროს ინალოღულარები შედარებით გაძლიერდნენ. მან შაჰარმენების მიმდებარე ტერიტორიები დაიკავა და 1124 წელს ისმაილიზმის (რელიგიური სექტა) მიმდევრების წინააღმდეგაც გაილაშქრა. 1133 წელს სამთავროს სამხრეთიდან ახლად შექმნილმა ზენგიდთა დინასტიამ შეუქმნა საფრთხე, რომლის ამირა ზანჯიმ, მარდინის ართუქიდ ამირა ჰასამ-ად-დინ თიმურთაშთან ერთობლივად დალაშქრა და მოარბია ინალიდების სამთავრო და ქალაქი ამიდაც ალყაში მოაქცია, მაგრამ 1134 წელს იძლებული გახდა ალყა მოეხსნა.
1142 წელს ილ-ალდის სიკვდილის შემდეგ ძალაუფლება ფაქტობრივად სამთავროს ვეზირ მუედინ ნისანოღლუს ხელში აღმოჩნდა. 1151 წელს, მარდინის ართუქიდმა ამირა თიმურ-თაშმა საბოლოოდ მაინც შეძლო ამიდის დაპყრობა. ჰასანქეიფის ართუქიდების ამირა, ნურ ად-დინმა სალადინს მოსულის ამირის მასუდ I-ის წინააღმდეგ დახმარება აღუთქვა, იმ პირობით თუ ის ქალაქ ამიდას მიიღებდა. მოკავშირებმა ერთიანი ძალებით ალყაში მოაქციეს ქალაქი და 1183 წლის, 9 მაის ის ნურ ად-დინის სამფლობელო გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:აზიის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ანატოლიის ბეილიქები კატეგორია:თურქული დინასტიები
ლომინი
ლომინი  (Lomin) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ასტარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 549 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ასტარის რაიონის სოფლები
ჰებეფრენია
ჰებეფრენია — ფსიქიკური დაავადება, შიზოფრენიის ერთ-ერთი სახე. ვითარდება სქესობრივი მომწიფების პერიოდში. ვლინდება უაზრო ქცევებით, თეატრალურობით, ზოგჯერ კი — ჰალუცინაციებით. ხშირად ჰებეფრენიით დაავადებულები კარიკატურულად დახვეწილ თავაზიანობასა და სულელურ მხიარულებას უხამებენ ერთმანეთს. მედიკამენტური მკურნალობისას დაავადების მიმდინარობისას გაუმჯობესების პერიოდების გამოვლენაა შესაძლებელი. ეს იგივეა, რაც შიზოფრენიის სხვა ფორმების დროს - ინსულინოთერაპია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაავადებები კატეგორია:ფსიქიატრიული დიაგნოზი
ბოჰოდარივკა (ლუბნის რაიონი)
ბოჰოდარივკა (Богодарівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ლუბნის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 294 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლუბნის რაიონის სოფლები
კუჟანოვო
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 256  ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 42 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (99%).
სქოლიო
კატეგორია:აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
სალეჰ-ფაშა
სალეჰ-ფაშა (ჰაჯი სალეჰ-ფაშა) — ჯაყელთა საგვარეულოს წარმომადგენელი. ახალციხის (ჩილდირის) ფაშა 1824-1825 წლებში. შემდეგ სტამბოლში გაიწვიეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალციხის ფაშები
ლიოვაინი
ლიოვაინი (Lövəyin) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ასტარის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასტარის რაიონის სოფლები
ჰაინსბერგის რაიონი
ჰაინსბერგის რაიონი (Kreis Heinsberg) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ჰაინსბერგი. რაიონი შედის ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალიის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება კელნის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 628,01 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 254 975 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 406 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 05 3 70.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალიის რაიონები
ფრედერიკა ლუიზა ჰესენ-დარმშტადტელი
ფრედერიკა ლუიზა ჰესენ-დარმშტადტელი (Frederike Luise von Hessen-Darmstadt; დ. 16 ოქტომბერი, 1751 — გ. 25 თებერვალი, 1805) — ჰესენ-დარმშტადტის პრინცესა. პრუსიის დედოფალი 1786-1797 წლებში. როგორც ფრიდრიხ ვილჰელმ II-ის მეორე მეუღლე. პრუსიის მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ III-ისა და ნიდერლანდების დედოფალ ვილჰელმინა პრუსიელის დედა.
ბიოგრაფია
მამის მხრიდან მისი პაპა-ბებია ჰესენ-დარმშტადტის ლანდგრაფი ლუდვიგ VIII და მისი ცოლი შარლოტა ჰანაუ-ლიხტენბერგელი იყვნენ, ხოლო დედის მხრიდან ცვაიბრიუხენის პფალცგრაფი კრისტიან III და მისი მეუღლე, პრინცესა კაროლინა ნასაუ-საარბრიუხენელი.
1769 წლის 14 ივნისს ფრედერიკა ლუიზა ცოლად გაჰყვა კრონპრინც ფრიდრიხ ვილჰელმ პრუსიელს, მეფე ფრიდრიხ II დიდის ძმისწულს. აღსანიშნავია, რომ ეს ქორწინება ფრიდრიხ ვილჰელმის პირველ ცოლთან, ელიზაბეთ კრისტინა ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგელთან განქორწინებიდან სულ რამდენიმე თვეში შედგა. მარცხნივ|მინი|308x308პქ|ფრედერიკა თავის ქმართან და შვილებთან ერთად 1777 წელს 1786 წლის 17 აგვისტოს, ფრიდრიხ ვილჰელმ II- ის გამეფების შემდეგ, ფრედერიკა ლუიზა პრუსიის დედოფალი გახდა. აღსანიშნავია, რომ იგი ამ თანამდებობაზე მომდევნო თერთმეტი წლის განმავლობაში იყო. მეფე-დედოფლის ქორწინება ბედნიერი არ ყოფილა, რის გამოც ფრიდრიხს საყვარლები ჰყავდა. 1787 წელს მან მალულად იქორწინა იულია ფონ ვაისზე, რომელიც 1789 წელს გარდაიცვალა, 1790 წელს კი იგი მეორედ, მალულად დაქორწინდა სოფია ფონ დოინჰოფზე, რომელიც სიცოცხლის ბოლომდე მის გვერდით იყო. დედოფალი ფრედერიკა არასოდეს მიიჩნეოდა ლამაზ ქალად, რის გადაფარვასაც იგი თავისი ექსტრავაგანტური სტილით ცდილობდა.
1788 წელს მან სამეფო კარი დატოვა და ქალაქ ფრაინვალალდში გადასახლდა. დედოფლის აქ დასახლებამ გამოაცოცხლა ქალაქის ეკონომიკა და კულტურული ცხოვრება. აქ მან თავისი სასახლე აიშენა, სადაც გაატარა დარჩენილი ცხოვრება. 1797 წლის 16 ნოემბერს იგი დაქვრივდა, ტახტი კი მისმა ვაჟმა ფრიდრიხ ვილჰელმ III-მ დაიკავა. 1799 წელს მან დევიდ გილს თავისი მეორე საზაფხულო სასახლე დააპროექტებინა და ააშენებინა.
იგი 1805 წლის 25 თებერვალს, 53 წლის ასაკში გარდაიცვალა. დაკრძალეს მისი განსვენებული მეუღლის გვერდით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 16 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1751 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1805 კატეგორია:პრუსიის დედოფლები კატეგორია:დედა დედოფლები
ბაიშუ-გრანდუ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპირიტუ-სანტუს შტატის მუნიციპალიტეტები
რიტა ლევი-მონტალჩინი
რიტა ლევი-მონტალჩინი (Rita Levi-Montalcini; დ. 22 აპრილი, 1909, ტურინი, იტალია, – გ. 30 დეკემბერი, 2012, რომი) — იტალიელი ნეირომეცნიერი. ზრდის ფაქტორების აღმოჩენისთვის 1986 წელს სტენლი კოენთან ერთად მიიღო ნობელის პრემია ფიზიოლოგიის ან მედიცინის დარგში.
ბიოგრაფია
ლევი-მონტალჩინი დაიბადა 1909 წელს ტურინში შეძლებულ ებრაულ ოჯახში. მამა ელექტროინჟინერი და მათემატიკოსი იყო, დედა — მხატვარი. სელმა ლაგერლოფის თხზულებების ზეგავლენით აპირებდა მწერლის კარიერას არჩევას თუმცა საბოლოოდ გადაწყვიტა მედიცინა შეესწავლა. 1936 წელს დაამთავრა ტურინის უნივერსიტეტი ნევროლოგიისა და ფსიქიატრიის სპეციალობით; იქვე, ჯუზეპე ლევის ხელმძღვანელობით დაიწყო მუშაობა ნერვული უჯრედების ზრდაზე პერიფერიული ქსოვილების ეფექტების კვლევაზე. მომავალში ლევის კიდევ ორი სტუდენტი, ლევი-მონტალჩინის კოლეგები და მეგობრები — სალვადორ ლურია და რენატო დულბეკო გახდნენ ნობელის პრემიის ლაურეატები.
მეორე მსოფლიო ომის დროს, ნაცისტური გერმანიის მიერ იტალიის ოკუპაციის წლებში (1943–45) იმალებოდა ფლორენციაში. მოკავშირეების მიერ იტალიის გათავისუფლების შემდეგ ექიმად მუშაობდა ლტოლვილთა ერთ-ერთ ბანაკში. ომის შემდეგ განაგრძო მუშაობა ტურინში. 1947 წელს მიიწვიეს ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ვაშინგტონის უნივერსტიტეტში (სენტ-ლუისი, მისური), ზოოლოგ ვიქტორ ჰამბურგერთან სამუშაოდ; ეს უკანასკნელი იმ პერიოდში ქათმის წიწილის ემბრიონში ნერვული უჯრედების ზრდას სწავლობდა. საბოლოოდ, ლევი-მონტალჩინმა მიიღო იტალიის და აშშ-ის ორმაგი მოქალაქეობა. 1948 წელს ჰამბურგერის ლაბორატორიაში აღმოაჩინა, რომ წიწილის ემბრიონში იმპლანტირებული სიმსივნური ქსოვილი თაგვის ორგანიზმიდან ასტიმულირებდა ნერვული უჯრედების ზრდას. ამ ეფექტის კვლევისას ლევი-მონტალჩინმა და ჰამბურგერმა სიმსივნურ ქსოვილში მიაგნეს ნივთიერებას, რომელსაც ნერვის ზრდის ფაქტორი (NGF) უწოდეს. ამასთან, ლევი-მონტალჩინმა დაადგინა, რომ სიმსივნე უჯრედების მსგავს ზრდას იწვევდა ლაბორატორიაში კულტივირებულ ნერვულ ქსოვილში, ხოლო მისმა ახალმა თანამშრომელმა, სტენლი კოენმა მოახერხა NGF-ის იზოლირება სიმსივნური ქსოვილიდან. ამგვარად, NGF გახდა პირველი ზრდის ფაქტორი, რომლის გამოვლენაც შეძლეს მეცნიერებმა. ამ აღმოჩენამ ხელი შეუწყო სხვადასხვა სამედიცინო პრობლემის (მაგ., თანდაყოლილი მალფორმაციები, ალცჰაიმერის დაავადება, პარკინსონის დაავადება, ჭრილობის შეხორცების დეფექტები, სიმსივნური დაავადებები) მექანიზმების უკეთესად გააზრებას.
1962 წელს ლევი-მონტალჩინმა რომში დააარსა უჯრედული ბიოლოგიის ინსტიტუტი. ამის შემდეგ ის უთავსებდა მუშაობას რომსა და ვაშინგტონის უნივერსიტეტში. 1987 წელს დაჯილდოვდა აშშ-ის უმაღლესი სამეცნიერო ჯილდოთი, ეროვნული სამეცნიერო მედლით. მისი ავტობიოგრაფიული ნაშრომი „არასრულყოფილების ხოტბა“ (In Praise of Imperfection) გამოქვეყნდა 1988 წელს. 1990-იან წლებში ლევი-მონტალჩინმა ერთ-ერთმა პირველმა მიუთითა ადამიანის პათოლოგიურ პროცესებში პოხიერი უჯრედების მნიშვნელობაზე და გამოავლინა უჯრედების ამ ტიპის მნიშვნელოვანი ენდოგენური მოდულატორი — პალმიტოილეთანოლამიდი.
2001 წელს იტალიის პრემიერ-მინისტრმა კარლო აძელიო ჩამპიმ მეცნიერების განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის ლევი-მონტალჩინი დანიშნა უვადო სენატორად. სენატში მხარს უჭერდა მემარცხენე-ცენტრისტულ ძალებს, მათ შორის, რომანო პროდის მთავრობას, რისთვისაც მემარჯვენე კოლეგების კრიტიკა დაიმსახურა. ლევი-მონტალჩინი არასდროს დაქორწინებულა და შვილები არ ჰყოლია. გარდაიცვალა 2012 წელს რომში, 103 წლის ასაკში. ლევი- მოლტანჩინი ყოველთვის ისწრაფოდა იმისკენ, რომ ორი ერთმანეთისგან შეუთავსებელი ცნება სრულყოფილი პირად ცხოვრება და სრულყოფილი კარგიერა შეეთავსებინა. თუმცა, ცხოვრებასა და სამსახურშიც, გარკვეულწილად, მოუხდია არასრულყოფილებასთან შეგუება, რადგან ამგვარი ყოფა უფრო მორგებული აღმოჩნდა მის ადამიანურ ბუნებასთან. 1930 წლის დასაწყისში, ლევი-მონტალჩინი ტურინის სამედიცინო ინსტიტუტში ჩაერიცხა, რათა "მთელი თავისი არსებით ჩართულიყო კვლევაში, რაც მისი ცხოვრების აზრად იქცა". ჰისტოლოგ ჯუზეპე ლევის ასისტენტს იტალიის ფაშისტური რეჟიმის წლებში გაბატონებული რასისტული კანონების გამო, საკუთარ სახლში მოუხდა ლაბორატორიის მოწყობა. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, რიტა ლევი-მონტალჩინი ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაემგზავრა, სადაც 30 წლის მანძილზე ვაშიკტონის უნივერსიტეტში იმუშავა. სწორედ აქ გაიცნო ბიოქიმიკოსი სტენლი კოენი, ვისთან ერთადაც დაადგინა, რომ ნერვული უჯრედების ზრდას პროტეინი (ცილა) განაპირობებდა. ნერვული უჯრედების ზრდის აღმოჩენისთვის რიტა ლევი-მონტაჩელიმ, კოენთან ერთად, ნობელის პრემია მიიღო.
"იცხოვრეთ მშვიდად და მუდამ ტვინის მარცხენა ნახევარსფეროთი იფიქრეთ."
ლევი-მონტაჩელიმ დაამტკიცა, რომ ტვინის ორ ნახევარსფეროს შორის ერთი მეორეზე ნაკლებად არის განვითარებული და კაცობრიობის ისტორიაში ჩადენილი ყველა ბოროტება გვინის მარჯვენა ნახევარსფეროს გადააბრალა. მეცნიერმა განაცხადა: "ეს ინსტიქტებზე პასუხისმგებელი ნაწილია, რომელმაც ავსტრალოფითეკი ხიდან ჩამოიყვანა და სიცოცხლე შეანარჩუნებინა. ეს ნახევარსფერო ნაკლებადაა განვითარებული და დიქტატორებიც ხალხის მასებს სწორედ მარჯვენა ნახევარსფეროზე ზემოქმედებით იყოლიებენ. ყველა ტრაგედია მუდამ მასზე დაყრდნობით ხდება, რადგანაც იგი უნდობლობას უცხადებს მარცხენა ნახევარსფეროს". ამასთან გვაფრთხილებდა: "ეს არქაული ტვინი საღ გონებაზე ბატონობს. ამიტომ, მუდამ ფხიზლად უნდა ვიყოთ. ყველა დიდ ტრაგედიაში დამნაშავე ის არის, რადგან ინტელექტი და აზროვნება იქ აღძრული დაბალი დონის ინსტიქტებით არის დაბინდული". მეცნიერმა ქალბატონმა ასეთი რეცეპტი დაუტოვა მსოფლიოს: "იცხოვრეთ მშვიდად და მუდამ ტვინის მარცხენა ნახევარსფეროთი იფიქრეთ". 1988 წელს გამოქვეყნებულ ავტობიოგრაფიულ წიგნში-"არასრულყოფილების დიდება"- რიტა ლევი-მონტალჩინიმ ყველაფერს თავ-თავისი ადგილი მიუჩინა:" მნიშვნელოვანია, ის, თუ როგორ ვიცხოვრებთ და რა გზავნილს დავუტოვებთ სხვებს. აი, ეს არის ის, რაც გადაგვარჩენს".
ტურინში ყოფნის დროს იგი მუშაობდა ჯუზეპე ლევის მეთვალყურეობის ქვეშ. ცნობილ იტალიელმა, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა სტუდენტების მუშაობის ეთიკასა და მეცნიერულ ცნობისმოყვარეობაზე, მის ლაბორატორიაში ყოფნის დროს რიტა მოხიბლული იყო ნეიროგენეზის პროცესით.
ლევი-მონტალჩინმა დაამთავრა სუმმა ქუმ ლაუდე ტურინის მედიცინის სკოლა 1936 წელს და დაიწყო სამწლიანი სტიპენდია ნევროლოგიასა და ფსიქიატრიაში. მან განაგრძო კვლევები ნერვული უჯრედების განვითარებაზე. ამ ვადაში ევროპაში ებრაელი მოქალაქე გახდა უფრო საშიში. მუსოლინი მოვიდა ხელისუფლებაში 1922 წელს, ხოლო 1938 წელს მან გამოაქვეყნა მანიფესტა per la Difesa della Razza, რასობრივი მეცნიერის მანიფესტი. 1939 წელს მან მიიღო რთული გადაწყვეტილება ტურინის უნივერსიტეტში სამუშაოს დასრულების შესახებ, არ სურდა კოლეგებს საფრთხე ემუქრებოდა ებრაელ მეცნიერთან მათი ასოციაციით. მან კვლევები განაგრძო ბელგიაში, სადაც მიიღო მიწვევა ნევროლოგიურ ინსტიტუტში კვლევების ჩასატარებლად. მაგრამ ეს ყოველდღიურობაში არ გაგრძელებულა. როდესაც ჰიტლერის გავლენა ევროპაში გავრცელდა, მის ოჯახის წევრებს შეეშინდა და ტურინში დაბრუნდა 1940 წლის დასაწყისში.
მეჯუგორიეს ღვთისმშობლის გამოცხადება
მინი| მადონას ქანდაკება ტიახლინში, მეჯგორჯეს მახლობლად მეჟდუგორიეს ღვთისმშობლის გამოცხადება - მოვლენათა ერთობა, რომელიც რომელიც დაიწყო 1981 წლის 24 ივნისს, დღევანდელ ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მდებარე ქალაქ მეჯუგორიეში. ექვსი ადგილობრივი ახალგაზრდას მტკიცებით, 1981 წელს მათ გამოეცხადათ ღვთისმშობელი. არც კათოლიკური ეკლესიის ადგილობრივ დიოცეზს, და არც ვატიკანს არ უღიარებია აღნიშნული გამოცხადება როგორც ზებუნებრივი ან ჭეშმარიტად მომხდარი. 1981 წელს გამოცხადების პირველი შეტყობინების შემდეგ გრძელდება ღვთისმშობლის გამოცხადების შესახებ შეტყობინებები. ადამიანები, ვინც აცხადებენ, რომ მათ ღვთისმშობელი გამოეცხადა, როგორც წესი მას მოიხსენიებენ, როგორც "Gospa", რაც ხორვატიულად სიტყვა „ქალბატონის“ მოძველბული ფორმაა. 2017 წელს პაპი ფრანცისკე გამოეხმაურა მეჯუგორიეს მოვლენებს. პაპის წერილის მიხედვით, პირველი გამოცხადება დეტალურ შესწავლოს ითხოვდა, თუმცა გვიანდელი შეტყობინებები ორაზროვანი იყო.