cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მატვეევ-კურგანის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი
ისტორია
დარბაზებში „მიუს-ფრონტი 1941-1943 წწ.“ და „რევვოლუცია. სამოქალაქო ომი“, „ავღანეთი. ჩეჩნეთი. სულის ტკივილი“ გამოფენილია ომის ისტორიის ექსპონატები: სამოქალაქო ომისა და მეორე მსოფლიო ომის, ავღანეთისა და ჩეჩნეთის მოვლენები და მათში მატვეევო-კურგანის მოსახლეთა მონაწილეობის ამსახველი მასალები.
მესამე დარბაზში წარმოდგენილია რაიონის ისტორია 1917 წლამდე. აქვეა წარმოდგენლი კაზაკთა ყოფა-ცხოვრების ამსახველი ელემენტები - უთოები, ჭურჭელი, ქალისა და მამაკაცის ტანსაცმელი, ქალის კაბები.
მეოთხე დარბაზში წარმოადგენილია რაიონის განვითარება საბჭოთა მმართველობის პერიოდში, შეგროვებული მასალა ასახავს კომპანიების ისტორიას, საზოგადოებრივი ორგანიზაციების საქმიანობას რაიონში, გამოფენილია ნუმიზმატიკის მასალები, საათები, ანტიკვარული რადიოები და ა. შ.
ამჟამად მუზეუმის ფონდი მოითვლის 2 900 ექსპონატს. მათ შორისაა ფოტოები, დოკუმენტები, ხატები, ნუმიზმატიკა და სხვ.
მუზეუმში მიმდინარეობს ექსკურსიები სკოლამდელი ასაკისა და დაბალი კლასის მოსწავლეთათვის.
მუზეუმის დირექტორია ლიუბოვ ივანეს ასული სემერიჟნაია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის მუზეუმები
საბანგანი
სქოლიო
კატეგორია:მთის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
ელბურსი
ელბურსი — მთიანეთი ირანში, კასპიის ზღვის სამხრეთ სანაპიროს გასწვრივ. ვრცელდება ირანის მთიანეთის ჩრდილოეთით. სიგრძე დაახლოებით 900 კმ, სიგანე 120 კმ-მდე. სიმაღლე 5604 მ-მდე (ვულკანი დემავენდი, ირანის უმაღლესი წერტილი). შედგება უმთავრესად კირქვებითა და ქვიშაქვებით აგებული რამდენიმე პარალელური ქედისაგან, რომელთა სიმაღლეა 2000-3500 მ. მთათა სისტემის მოხაზულობა ლათინური ასოს S-ის მოყვანილობისაა. კალთები ციცაბოა, თხემი შედარებით მოსწორებული. მთიანეთი გაყოფილია მდინარე სეფიდრუდის გამჭოლი ხეობით. ჩრდილოეთ კალთებზე ხშირი ფართოფოთლოვანი ტყეებია, სამხრეთისაზე — ქსეროფიტული ბუჩქნარი. ნავთობის, სპილენძის მადნის საბადოები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ირანის ქედები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 98
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 98 მიიღეს 1952 წლის 23 დეკემბერს. რეზოლუციამ ინდოეთისა და პაკისტანის მთავრობებს, გაეროს ამავე ქვეყნების წარმომადგენლების მფარველობის ქვეშ დაუყოვნებლივ მოლაპარაკებების წარმოება აიძულა, წარსულში ჩამოყალიბებული დემილიტარიზაციის პერიოდის დასასრულს, ცეცხლის შეწყვეტის ხაზის თითოეულ მხარეს დარჩენილი ჯარის გარკვეულ რაოდენობაზე შეთანხმების მიღწევის მიზნით. გაეროს წარმომადგენლების მონაცემებით, პაკისტანის მხარეს, ეს რიცხვი 3 000-სა და 6000-ს შორის იყო, ხოლო ინდოეთის მხარეს — 12 000-სა და 18 000-ს შორის. შემდეგ, რეზოლუციამ მადლობა გადაუხადა გაეროს წარმომადგენელს მისი ძალისხმევისთვის და ინდოეთისა და პაკისტანის მთავრობებს სთხოვა, რომ საბჭოსთვის არა უგვიანეს 30 დღეში ჩაებარებინათ ანგარიში. ამასთანავე, გაეროს წარმომადგენელს, ნებისმიერი პროგრესის შემთხვევაში, საბჭოს ინფორმირებისკენ მოუწოდა.
რეზოლუცია მიიღეს 9 ხმით. საბჭოთა კავშირმა ხმის მიცემისგან თავი შეიკავა, ხოლო პაკისტანმა — მონაწილეობა არ მიიღო.
რესურსები ინტერნეტში
0098 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები ინდოეთის შესახებ‎ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები პაკისტანის შესახებ‎
ნეო-კლასიკური მეტალ-ჯგუფების სია
ეს არის ნეო-კლასიკური მეტალ ჯგუფების სია. სია შეიცავს ისეთ ჯგუფებსაც, რომლებიც თავიანთი მოღვაწეობის პერიოდის რომელიმე ეტაპზე მაინც უკრავდნენ ნეო-კლასიკურ მეტალს.
სქოლიო
კატეგორია:ნეო-კლასიკური მეტალი კატეგორია:ნეო-კლასიკური მეტალ ჯგუფები
ზოკა ედ დაულე
ზოკა ედ დაულე — სპარსეთის (1935 წლიდან ირანი) დელეგატი ერთა ლიგის ყრილობაზე, რომელმაც 1920 წლის 16 დეკემბერს ერთა ლიგის სხდომაზე სხვებთან ერთად მხარი დაუჭირა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ერთა ლიგაში მიღებას. 1918-1921 წლებში საქართველოს დამოუკიდებელი რესპუბლიკის საგარეო პოლიტიკაში უმნიშვნელოვანესი იყო ურთიერთობები „ერთა ლიგასთან“. „ერთა ლიგა“, რომლის „შვილობილ“ ორგანიზაციასაც წარმოადგენს „გაერო“, 1919 შეიქმნა. ეს იყო საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ შეიქმნა და რომლის მიზანიც საერთაშორისო მშვიდობის მისაღწევად ერების კონსოლიდაცია იყო. ზოკა ედ დაულემ საქართველოსადმი თავისი მხარდაჭერა ასე დაასაბუთა:
ლიტერატურა
კატეგორია:ირანელი პოლიტიკოსები
ბალნეარიუ-გაივოტა
ბალნეარიუ-გაივოტა (Balneário Gaivota) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 7 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 234 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 56.49 კმ²-ზე. ფართობი 145 762 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
ვოლოგეზ IV
ვოლოგეზ IV — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. ვოლოგეზ IV სამეფო ტახტზე ვოლოგეზ III-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო 191 წელს და დასრულდა 208, მის შემდეგ კი ტახტზე ვოლოგეზ V ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არშაკიდები კატეგორია:პართიის მეფეები
ანტონ ტომაჟ ლინჰარტი
250px|მინიატიურა ანტონ ტომაჟ ლინჰარტი (Anton Tomaž Linhart; დ. 11 დეკემბერი, 1756, რადოვლიცა — გ. 14 ივლისი, 1795) — სლოვენიელი დრამატურგი და განმანათლებლობის ეპოქის ისტორიკოსი.
დაიბადა 1756 წელს რადოვლიცაში. სწავლობდა ლიუბლიანის იეზუიტების სკოლაში. 1870-იანი წლების ბოლოს გაემგზავრა ვენაში, სადაც დაეუფლა ეკონომიკურ მეცნიერებებს.
გარდაიცვალა 1795 წელს ლიუბლიანაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სლოვენი დრამატურგები კატეგორია:სლოვენი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული 11 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1756 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1795
მარია პეიჩინოვიჩ-ბურიჩი
მარია პეიჩინოვიჩ-ბურიჩი (Marija Pejčinović Burić; დ. 9 აპრილი 1963, მოსტარი, ბოსნია და ჰერცეგოვინა, ისფრ) — ხორვატი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, ეკონომისტი, ხორვატიის პარლამენტის ყოფილი დეპუტატი. ხორვატიის ვიცე-პრემიერი და საგარეო საქმეთა და ევროპის საქმეების მინისტრი. კონსერვატიული პარტია ხორვატიის დემოკრატიული თანამეგობრობის წევრი.
ბიოგრაფია
1985 წელს დაასრულა ზაგრების უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტი. 1994 წელს ევროპის კოლეჯში მიიღო მაგისტრის ხარისხი.
მუშაობდა შიდასავაჭრო საწარმოებში, მოგვიანებით ეკავა თანამდებობი ხორვატულ ორგანიზაციებში, რომლებიც დაკავებულები იყვნენ ევროპის ინტეგრაციის საკითხებით.
1997-2000 წლებში ფარმაცევტული კომპანია „Pliva“-ს დირექტორია. 2000 წელს დანიშნეს მინისტრის დამხმარედ ევროპის ინტეგრაციის საკითხებში. 2004-2005 წლებში ევროპის ინტეგრაციის უწყების სახელმწიფო მდივანია, ხოლო შემდეგ 2008 წლამდე საგარეო საქმეთა სამინისტროში მუშაობს. ამავდროულად 2006-2008 წლებში ხორვატიის ევროკავშირში გაწევრიანებისა და მოლაპარაკებების ჯგუფის წევრია. 2008-2011 წლებში ხორვატიის პარლამენტის წევრია. ამავე წლებში ევროკავშირში ხორვატიის გაერთიანებული საპარლამენტო კომიტეტის ხელმძღვანელია; ნატოს საპარლამენტო ასამბლეის დელეგაციის ხელმძღვანელი; სხვადასხვა კომიტეტების ხელმძღვანელი; ხორვატია-ამერიკის მეგობრობის საზოგადოების საპარლამენტო ჯგუფის ხელმძღვანელი.
2016 წელს დაბრუნდა სახელმწიფო სამსახურში, დაიკავა საგარეო საქმეთა და ევროპის საკითხების სამინისტროს სახელმწიფო მდივნის თანამდებობა. ანდრეი პლენკოვიჩის ხორვატიის პრემიერ-მინისტრად დანიშვნის შემდეგ მარია პეიჩინოვიჩ-ბურიჩი საგარეო საქმეთა და ევროპის საკითხების მინისტრად ინიშნება.
2019 წლის 26 ივნისს აირჩიეს ევროპის საბჭოს მე-14 გენერალურ მდივნად. მოვალეობის შესრულებას შეუდგება 2019 წლის 18 სექტემბრიდან.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 9 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:ევროპის საბჭოს გენერალური მდივნები კატეგორია:ხორვატი პოლიტიკოსები კატეგორია:ხორვატი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ხორვატი ეკონომისტები კატეგორია:ხორვატიის პარლამენტის წევრები კატეგორია:ხორვატიის საგარეო საქმეთა მინისტრები
მაგადანი-13 (აეროპორტი)
მაგადანი-13 (Аэропорт Магадан-13) (IATA: არა, ICAO: UHMT) — აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ მაგადანიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 10 კმ-ში. 1960-იან წლებამდე აეროპორტი რეგულარულ სამგზავრო რეისებს ემსახურებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები
მარკო სიმონე
მარკო სიმონე (Marco Simone დ. 7 იანვარი, 1969) — იტალიელი ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. თამაშობდა ნახევარმცველისა და თავდამსხმელის პოზიციაზე. 2021 წლიდან არის საფრანგეთის ლიგა 2-ის საფეხბურთო კლუბ „შატორუს“ მთავარი მწვრთნელი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1969 კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთელები კატეგორია:სერია C-ს ფეხბურთელები კატეგორია:კომოს ფეხბურთელები კატეგორია:სერია A-ს ფეხბურთელები კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:ლიგა 1-ის ფეხბურთელები კატეგორია:პარი სენ-ჟერმენის ფეხბურთელები კატეგორია:მონაკოს ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:იტალიელი ფეხბურთის მწვრთნელები კატეგორია:მონაკოს მწვრთნელები
დიზა (ორდუბადი)
დიზა (Dizə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ორდუბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	 	339  კაცი.
გიულთაფა
გიულთაფა (Gültəpə) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 545 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
ვოლოგეზ V
ვოლოგეზ V — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. ვოლოგეზ V სამეფო ტახტზე ვოლოგეზ IV-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო 208 წელს და დასრულდა 223, მის შემდეგ კი ტახტზე არტაბან V ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არშაკიდები კატეგორია:პართიის მეფეები
სწავლა
მინი|
სწავლა — ადამიანის მიზანდასახული ქცევის ფორმა, რომლის მიზანია გარკვეული ცოდნა-ჩვევების, ქცევის ფორმებისა და მოქმედების სახეების დაუფლება. სწავლა მთლიანპიროვნული შეგნებული ქცევაა და არ დაიყვანება ცალკეული ფსიქოლოგიური ფუნქციების მოქმედებაზე ან ჯამზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:სწავლა კატეგორია:ქცევის ფორმა
Eesti Energia
Eesti Energia — შეზღუდული პასუხისმგებლობის ესტონური კომპანია, რომლის სათაო ოფისიც ტალინში მდებარეობს. კომპანია დაფუძნებულია 1934 წელს. 2014 წლის მონაცემებით ის ოპერირებს: ესტონეთში, ლატვიაში, ლიეტუვაში, ფინეთში, იორდანიასა და იუტას შტატში. საერთაშორისო ბაზარზე ის ოპერირებს Enefit-ის სახელით. კომპანიის ძირითად მასალის საწვავი ფიქალის საბადოები მდებარეობს აღმოსავლეთ ესტონეთში და კომპანიის მფლობელობაშია. კომპანიის აქციებს ფლობს ესტონეთის მთავრობა.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონეთის კომპანიები კატეგორია:1939 წელს დაარსებული კომპანიები კატეგორია:1939 წელს დაარსებულები ესტონეთში
ერმუ
ერმუ (Ermo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 16 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
სლობოდან იოვანოვიჩი
სლობოდან იოვანოვიჩი (Слободан Јовановић / Slobodan Jovanović; დ. 3 დეკემბერი, 1869, ნოვი-სადი — გ. 12 დეკემბერი, 1958, ლონდონი) — სერბი და იუგოსლავი მწერალი, ისტორიკოსი, იურისტი, ფილოსოფოსი, ლიტერატურული კრიტიკოსი, დიპლომატი, პოლიტიკოსი და მისი პერიოდის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ინტელექტუალი. ის იყო ფროფესორი ბელგრადის უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტზე (1897—1940), ბელგრადის უნივერსიტეტის რექტორი (1913–1914 და 1920–1921 წლები) და სერბეთის სამეფო აკადემიის პრეზიდენტი (1928–1931). მან მონაწილეობა მიიღო 1919 წელს გამართულ პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაში, როგორც იუგოსლავიის მთავრობის ექსპერტმა.
იოვანოვიჩი იყო ვიცე პრემიერ მინისტრი (1941 წლის მარტი — 1942 წლის ივნისი) და იუგოსლავიის სამეფოს გაქცეული მთავრობის პრემიერ მინისტრი ლონდონში 1942 წლის იანვრიდან 1943 წლის ივნისამდე. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ იუგოსლავიის ახალმა, კომუნისტურმა ხელისუფლებამ მას დაუსწრებლად მიუსაჯა 20 წლამდე თავისუფლების აღკვეთა. იოვანოვიჩი სიცოცხლის ბოლომდე ლონდონში ცხოვრობდა.
ადრეული წლები
სლობოდან იოვანოვიჩ დაიბადა ნოვი-სადში, ავსტრია-უნგრეთის იმპერიაში (დღევანდელი სერბეთი), 1869 წლის 3 დეკემბერს, პოლიტიკოსი ვლადიმერ იოვანოვიჩისა და მისი მეუღლის, ელენას ოჯახში. გავრცელებული ინფორმაციით, იოვანოვიჩი იყო პირველი სერბი მამაკაცი, რომელსაც „სლობოდანი“ (სერბულიდან ითარგმნება როგორც „თავისუფლება“) დაარქვეს. მშობლებმა მის დას პრავდა („სამართალი“) დაარქვეს. მან განათლება მიიღო ბელგრადში, მიუნხენში, ციურიხსა და ჟენევაში, სადაც იურიდიული ფაკულტეტი დაასრულა. 1890-1892 წლებში მან დაასრულა ასპირანტურა საკონსტიტუციო სამართლისა და პოლიტიკის მეცნიერებების განხრით პარიზში, მოგვიანებით კი შეუერთდა სერბეთის საგარეო სამსახურს. 1893 წელს იოვანოვიჩი დაინიშნა პოლიტიკურ ატაშედ და სერბული მისიით გაემგზავრა კონსტანტინეპოლში, სადაც ორი წლის განმავლობაში იმყოფებოდა. ამ პერიოდში სლობოდანმა დაიწყო წერა და თავის ლიტერატურულ კრიტიკულ წერილებს აქვეყნებდა ქვეყნის სხვადასხვა პუბლიკაციებში.
საბოლოოდ მან დატოვა დიპლომატიური სამსახური და გადაწყვიტა აკადემიური და ლიტერატურული საქმიანობისთვის მოეკიდა ხელი. ამავე პერიოდში ის გახდა რამდენიმე ცნობილი გაზეთის წარმომადგენელი და ლიტერატურული კრიტიკოსი. 1897 წელს ის დაინიშნა ბელგრადის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის პროფესორის თანამდებობაზე.
მემკვიდრეობა
სლობოდან იოვანოვიჩი დაჯილდოებულია ოსმანიეს ორდენითა და წმინდა საბას სახელობის ორდენით.
სერბეთში ის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ლიბერალად და პოლიტიკურ მოაზროვნედ ითვლება. მისი ნამუშევრები არაერთ იდეაზეა მორგებული, მათ შორისაა მაკიაველისა და პლატონისტების იდეები სახელმწიფოს შესახებ, რომლებიც დღესაც აქტუალურია.
thumb|იოვანოვიჩი 5000 [[სერბული დინარის ღირებულების ბანკნოტზე]] thumb|იოვანოვიჩი [[2019 წელს გამოცემულ სერბულ საფოსტო ბარათზე]] სერბეთის წამყვანმა ჟურნალმა, „პოლიტიკამ“ 70 წლის იუბილესთან დაკავშირებით სლობოდანზე განაცხადა, რომ „მისი სახელი დღემდე ჩვენი კულტურის უმაღლესი მწვერვალია“.
შემოქმედება
მისი შეგროვებული ნამუშევრები 1939–1940 წლებში 17 ტომად გამოიცა. მასში მოცემულია სამოცი წლის განმავლობაში მისი, როგორც მწერლის, პროფესორისა და პოლიტიკოსის მუდმივი კვლევების შედეგები, რომელიც ძალიან მნიშვნელოვანია XX საუკუნის პირველი ნახევრის ბალკანეთის ნახევარკუნძულის ისტორიისთვის. ნაშრომების საშუალებით ბევრ რამეს ვიგებთ ავტორის შესახებაც. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ნამუშევრები ოფიციალურად არ იყო აკრძალული, კომუნისტურ იუგოსლავიაში 1980-იანი წლების ბოლო პერიოდამდე მისი შემოქმედების ამსახველი წიგნების გამოცემა არ ხდებოდა. მისი შემოქმედების საბოლოო, შეგროვებული ვერსია 12 ტომად ბელგრადში 1991 წელს გამოიცა.
2003 წლიდან სლობოდან იოვანოვიჩის პორტრეტი გამოჩნდა 5000 სერბული დინარის ღირებულების ბანკნოტებზე, ხოლო მისი ბიუსტი ბელგრადის უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტის წინ განთავსდა. მისი ოფიციალური რეაბილიტაცია ჩატარდა 2007 წლის 26 ოქტომბერს ბელგრადის სასამართლოს მიერ. 2010 წლის 10 დეკემბრიდან ბელგრადის უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტის წინ მდებარე პლატო იოვანოვიჩის სახელს ატარებს.
სქოლიო
კატეგორია:სერბი პოლიტიკოსები კატეგორია:სერბი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 3 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1869 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1958 კატეგორია:იუგოსლავიელი მწერლები კატეგორია:იუგოსლავიის პრემიერ-მინისტრები
სადანგა
სქოლიო
კატეგორია:მთის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
არტაბან V
არტაბან V — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. არტაბან V სამეფო ტახტზე ვოლოგეზ V-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო 216 წელს და დასრულდა 224, მის შემდეგ კი ტახტზე არდაშირ I ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არშაკიდები
Pro Evolution Soccer 2015
Pro Evolution Soccer 2015, უფრო ცნობილი როგორც PES 2015 — სპორტული ვიდეო თამაში, რომელიც შექმნა და გამოსცა იაპონურმა კომპანია Konami-მ. გამოვიდა 2014 წლის ნოემბერში შემდეგი პლატფორმებისათვის: Xbox 360, PlayStation 4, PlayStation 3, Microsoft Windows, Xbox One. „PES 2015“ არის წინა ვერსიებთან შედარებით გაუმჯობესებული და გამოირჩევა მოქმედებების რეალურობით. თამაშის გარეკანზე გამოსახულია გერმანელი ფეხბურთელი მარიო გეცე. თამაშის წინა სერია იყო „Pro Evolution Soccer 2014“, ხოლო მომდევნო — „Pro Evolution Soccer 2016“.
თამაშმა მიიღო დადებითი შეფასებები ვიდეო თამაშების კრიტიკოსებისაგან. საერთო განხილვების საიტ Metacritic-ზე PS4-ის ვერსია ფლობს 82/100, Xbox One-ის ვერსია — 78/100.
სქოლიო
კატეგორია:პერსონალური კომპიუტერული თამაშები კატეგორია:2014 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:Pro Evolution Soccer კატეგორია:Games for Windows-ისთვის სერტიფიცირებული თამაშები კატეგორია:PlayStation 4-ის თამაშები კატეგორია:PlayStation 3-ის თამაშები კატეგორია:PlayStation Portable-ის თამაშები კატეგორია:Pro Evolution Soccer კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Xbox 360-ის თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები შემუშავებული იაპონიაში
ფრიდრიხ ვერნერ ფონ დერ შულენბურგი
ფრიდრიხ ვერნერ ფონ დერ შულენბურგი (დ. 20 ნოემბერი, 1875, კემბერგი – გ. 10 ნოემბერი, 1944, ბერლინი) — გერმანელი დიპლომატი და საჯარო მოხელე. გერმანიის იმპერიის ვიცე-კონსული რუსეთის იმპერიის კავკასიის გუბერნიის დედაქალაქ თბილისში, მოგვიანებით კი - გერმანიის კავკასიური ექსპედიციის დიპლომატიური წარმომადგენელი საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში.
დაიბადა საშუალო შეძლების არისტოკრატიულ ოჯახში, საქსონიაში. შულენბურგის საგვარეულოს წარმომადგენლები ისტორიულად სამხედრო და საჯარო მოხელეები იყვნენ. დაწყებითი განათლება მიიღო ბრაუნშვაიგში, სადაც მისი ოჯახი საქსონიიდან საცხოვრებლად გადავიდა. 1894-1900 წლებში განათლება ლოზანაში, ბერლინსა და მიუნხენში, იურისპუდენციის განხრით მიიღო. სწავლის დასრულების შემდეგ არჩევანი სამხედრო და დიპლომატიურ სამსახურებს შორის ამ უკანასკნელის სასარგებლოდ გააკეთა.
1901 წლიდან იწყებს სამსახურს გერმანიის საგარეო განყოფილების (ანუ საგარეო საქმეთა სამინისტროს) საკონსულო სამსახურში. 1903-1906 წლებში იყო გერმანიის საკონსულო სამსახურში ბარსელონაში, ლვოვსა და ნეაპოლში, 1907 წელს კი განაწესეს გერმანიის ვარშავის საკონსულოში, რომელიც მაშინ რუსეთის იმპერიაში შედიოდა და ამის შემდეგ თავისი კარიერით მთლიანად დაუკავშირდა აღმოსავლეთ ევროპასა და ახლო აღმოსავლეთს.
1911 წელს ვარშავიდან თბილისში გერმანიის ვიცე-კონსულის თანამდებობაზე გადაიყვანეს. თბილისში სამწლიანი მუშაობისას მან დაამყარა ახლო კავშირი ნაციონალისტურად განწყობილ ქართულ ელიტასთან, ასევე შექმნა ჯაშუშური ქსელი კავკასიის მასშტაბით. კარგად იცნობდა არარუსი ერების, განსაკუთრებით ქართველებისა და პოლონელების ნაციონალიზმს და მათი მისწრაფებების გერმანულ ინტერესებთან შეთანხმებას ცდილობდა. მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ სამხედრო სამსახურში წავიდა საფრანგეთში, 1915 წლის აგვისტოდან გადაიყვანეს თურქეთის კავკასიის ფრონტზე, ერზრუმში კონსულად, მაგრამ ამ პერიოდში მისი საქმიანობის არეალი ახლო აღმოსავლეთსაც მოიცავდა.
შულენბურგი უშუალოდ ხელმძღვანელობდა თურქეთის ტერიტორიაზე მოქმედ „ქართული ლეგიონს“, რომელიც გერმანელებმა ჩამოაყალიბეს ქრისტიანი და მუსლიმი ქართველებისგან რუსეთის წინააღმდეგ საომრად. კარგად იცნობდა გერმანიაში მოღვაწე ქართული კომიტეტის ხელმძღვანელებს და იყო საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების ერთ-ერთი შემოქმედი 1918 წლის მაისში. უშუალოდ მონაწილეობდა ქართველების, გერმანელებისა და თურქების მოლაპარაკებებში და დარჩა თბილისში გერმანიის წარმომადგენლად მას შემდეგ, რაც ბერლინმა კავკასიაში გერმანული სამხედრო მისიის გამოგზავნის შესახებ გადაწყვეტილება მიიღო.
როდესაც ამ ექსპედიციის მეთაური გენერალი ფონ კრესი 1918 წლის ივნისში ჩამოვიდა კავკასიაში მას ადგილზე შულენბურგი დახვდა. 1919 წელს გერმანელების კავკასიიდან გასვლის შემდეგ, მცირე ხნით დაპატიმრებული იყო მოკავშირეების მიერ და გენერალ კრესთან ერთად გარკვეული დრო გაატარა ტყვეობაში კუნძულ პრინკიპოზე. გერმანიაში დაბრუნების შემდეგ, 1919-1922 წლებში, მუშაობდა საგარეო საქმეთა სამინისტროს პოლიტიკურ განყოფილებაში. 1922-1931 წლებში იყო გერმანიის წარმომადგენელი თეირანში, 1931-1934 წლებში - ბუქარესტში.
1934 წელს შევიდა ნაციონალ-სოციალისტურ პარტიაში და დაინიშნა გერმანიის ელჩად საბჭოთა კავშირში. არასოდეს ყოფილა ნაცისტი და ჰიტლერი მას, კაიზერის დროის სხვა მოხელეების მსგავსად, უნდობლობით ეკიდებოდა, თუმცა, კვალიფიკაციიდან გამომდინარე, უარს ვერ ამბობდა მათ სამსახურზე.
შულენბურგი ეწინააღმდეგებოდა გერმანიის მიერ ომის დაწყებას საბჭოთა კავშირთან. ომის დაწყების შემდეგ იყო ბოლო მაღალჩინოსანი გერმანელი საჯარო მოხელე, რომელმაც დატოვა საბჭოთა კავშირის ტერიტორია. ომის მიმდინარეობისას იყო ანტისაბჭოელ ემიგრანტებთან აქტიური ურთიერთობის მომხრე. მისი ინიციატივით 1942 წელს ბერლინში, სასტუმრო „ადლონში“ გაიმართა ემიგრანტული წრეების კონფერენცია, სადაც ქართველებიც მონაწილეობდნენ. შულენბურგი ამ ხაზს საბოლოოდ ჩამოსცილდა ნაცისტურ პოლიტიკურ ელიტაში არსებული დაპირისპირების გამო. მას შემდეგ, რაც ცხადი გახდა, რომ გერმანია ომში მარცხდებოდა, ჰიტლერი კი მოლაპარაკებების დაწყებას არ აპირებდა, შეუერთდა გერმანიაში არსებულ ანტიჰიტლერულ საიდუმლო მოძრაობას და მონაწილეობდა 20 ივლისის შეთქმულებაში.
სოკოლის აეროპორტი
სოკოლის აეროპორტი (Аэропорт Сокол) (IATA: GDX, ICAO: UHMM) — აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ მაგადანიდან ჩრდილოეთით 50 კმ-ში. აეროპორტი წარმოადგენს ავიაკომპანია Yakutia Airlines-ის ჰაბს.
ფრიდრიხ ვერნერ ფონ დერ შულენბურგი
1944 წელს შტაუფენბერგის მიერ ჰიტლერზე განხორციელებული თავდასხმის შემდეგ, შულენბურგი, სხვების მსგავსად დააპატიმრეს და ადამიანი, რომელმაც თავისი ცხოვრების 40 წელი გერმანიის უწყვეტ სამსახურში გაატარა, გაასამართლეს და სიკვდილით დასაჯეს.
სოკოლის აეროპორტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები
ფრიდრიხ ვერნერ ფონ დერ შულენბურგი
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 20 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1875 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1944 კატეგორია:გერმანელი დიპლომატები კატეგორია:გერმანელი საზოგადო მოღვაწეები კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:უცხოელი დიპლომატები საქართველოში
აღავნატუნი
აღავნატუნი (Աղավնատուն) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 925 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 481 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 304 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 11.46 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
გოგია ლომჯარია
გოგია ლომჯარია (დ. 1860, წითელმთა — გ. 21 მარტი, 1886, ხინო) — ქართველი ფირალი, ფირალობის პირველი ტალღის წარმომადგენელი.
ბიოგრაფია
გოგია ლომჯარია იყო საშუალო სიმაღლის, სქელი მამაკაცი. ლომჯარია ხელოსანი იყო, მაგრამ სეზონურად ჩალვადრობდა შეკვეთილის გზაზე. ყმად ეკუთვნოდა ნაკაშიძეებს. ფირალად გავარდა ოზურგეთის მაზრის უფროსის თანაშემწის, ანტონ ნაკაშიძის მკვლელობის გამო. გოგია ლომჯარია დაეხმარა ერთ უმუშევარ აზნაურს მოპარული ხარის დამალვაში, რის გამოც დააპატიმრეს. ლომჯარიამ დახმარება სთხოვა ანტონ ნაკაშიძეს. ნაკაშიძემ უარი უთხრა დახმარებაზე, რამაც ლომჯარია გააღიზიანა. ანტონ ნაკაშიძის წინააღმდეგ გოგია ლომჯარია წააქეზა ანტონის ძმამ, მელიტონმა. მელიტონმა ასევე გოგია ლომჯარია შეახვედრა მაზრის უფროსს, ოტია დადიანს, რომელმაც ცრუ დასტური მისცა ანტონ ნაკაშიძის მკვლელობაზე. მკვლელობა ლომჯარიამ ჩაიდინა 1881 წლის 19 ნოემბერს, საღამოს ექსვ საათზე. ის მაშინ ჩაუსაფრდა ნაკაშიძეს, როდესაც ეს უკანასკნელი ქუთაისში მიემგზავრებოდა და ერთი გასროლით მოკლა.
1882 წლის მარტში ლომჯარია პატიმრობიდან გაიქცა და შეუერთდა განთქმულ ფირალს, დათულია სურგულაძეს. სურგულაძესა და ლომჯარიას დევნიდა შტაბსკაპიტანი ივანე დუმბაძე. დუმბაძე მათ დასაჭერად ეგზეკუციებს აყენებდა ლიხაურსა და შემოქმედში, მაგრამ ამაოდ. 18 მარტს დუმბაძე სამ მილიციელთან ერთად თავს დაესხა სურგულაძესა და ლომჯარიას შემოქმედის ცენტრში. ორმხრივი სროლის დროს დააიღუპა სურგულაძე, დაიჭრნენ ლომჯარია და დუმბაძე. დაჭრილი ლომჯარია შემოქმედის მოსახლეობამ, მათ შორის მამასახლისმა, გადამალა. ხელისუფლებამ გააძლიერა ეგზეკუციები შემოქმედსა და წითელმთაში. შემოქმედის თემში 2 კვირის განმავლობაში ეგზეკუცია იყო ჩაყენებული, რაც ხალხს დიდ ზარალს აყენებდა. 1882 წლის აპრილში იესე ჩხატარაშვილის თავდებობით გოგია ლომჯარია ხელისუფლებას ჩაბარდა. დაპატიმრების შემდეგ მან ხელი დაადო ჯერ ოტია დადიანს, შემდეგ კი მელიტონ ნაკაშიძეს. პრესა მის შესახებ წერდა, რომ ლომჯარია გარემოებების მსხვერპლი იყო.
ლომჯარიას კატორღა მიუსაჯეს. მან ციხეში ორწელიწადნახევარი გაატარა. 1884 წლის ბოლოს ის გაიქცა. ჯერ გურიაში იმალებოდა, სადაც მთავრობამ რეპრესიები გააძლიერა, შემდეგ კი აჭარაში გაიქცა. ის ერთმა გომში მცხოვრებმა ადამიანმა გადაიყვანა ხინოში და ტაკიძეების ოჯახში დატოვა. ხინოში ლომჯარია სასოფლო სამეურნეო საქმიანობით დაკავდა. ივანე დუმბაძემ როდესაც გაიგო, რომ გოგია ლომჯარია ხინოში იმალებოდა, რვა ადამიანი გაგზავნა მის შესაპყრობად. ლომჯარია შეიპყრეს, მაგრამ მან გზაში წინააღმდეგობა გაწია და მოკლეს 1886 წლის 21 მარტს. 27 მარტს ივანე დუმბაძემ ლომჯარიას ცხედარს ესრლა და მისი მკვლელობა მიიწერა. დუმბაძის მიერ ჩადენილ გაყალბებაზე გამოძიება დაიწყო. დუმბაძემ საქმის ჩაფარცხვა მოახერხა, მოგვიანებით კი ის გურიიდან იალტაში გადაიყვანეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1860 კატეგორია:გარდაცვლილი 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 მარტი კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ფირალები კატეგორია:მოკლული ქართველები გოგია
დომინიონი
მინი|კანადის დომინიონის საფოსტო მარკა, 1898 დომინიონი (dominion, dominium — სამფლობელო) — ფაქტობრივად დამოუკიდებელი სახელმწიფო ბრიტანეთის იმპერიის შემადგენლობაში (დღეისათვის — ბრიტანეთის თანამეგობრობის შემადგენლობაში), რომელიც სახელმწიფოს მეთაურად აღიარებს ბრიტანეთის მონარქს, რომელსაც დომინიონში წარმოადგენს გენერალ-გუბერნატორი.
«დომინიონის» ცნების განსაზღვრა გამოქვეყნდა 1926 წლის იმპერიის კონფერენციაზე დიდი ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის, კონსერვატიული პარტიის ლიდერის ართურ ჯეიმზ ბალფურის მიერ. 1931 წლის 11 დეკემბერს ის გამყარდა ვესტმინსტერის სტატუტით: «სტატუტით თანაბარი ბრიტანეთის იმპერიის ავტონომიური თანამეგობრობები, რომელიც ერთი მეორეზე არანაირი პირობებით არ არის დამოკიდებული თავისი საშინაო და საგარეო პოლიტიკის არანაირ ასპექტში, მაგრამ ამასთან გაერთიანებული არიან გვირგვინისადმი საერთო პატივისცემით და შეადგენენ ბრიტანეთის ერთა თანამეგობრობის წევრების თავისუფალ ასოციაციას». სტატუტის თანახმად, «დომინიონის» განსაზღვრების ქვეშ მოხვდნენ შემდეგი ტერიტორიები: კანადის დომინიონი, ავსტრალიის კავშირი, ახალი ზელანდიის დომინიონი, სამხრეთ-აფრიკის კავშირი, ირლანდიის თავისუფალი სახელმწიფო და ნიუფაუნდლენდის დომინიონი.
პირველი დომინიონები გაჩნდნენ გაცილებით უფრო ადრე — კანადა (1867 წელი), ავსტრალიის კავშირი (1901 წელი), ახალი ზელანდია და ნიუფაუნდლენდი (1907 წელი), სამხრეთ აფრიკის კავშირი (1910 წელი), ირლანდია (1921 წელი). მსგავსი სტატუსი, როგორც წესი, ეძლეოდა ეკონომიკურად ყველაზე უფრო განვითარებულ ქვეყნებს, რომლებშიც მოსახლეობის უმრავლესობას შეადგენდნენ ევროპიდან გასასახლებულები, რაც იძლეოდა მეტროპოლიის პოლიტიკისადმი დიდი ლოიალობის გარანტიას.
1931 წელს ბრიტანეთის თანამეგობრობის იურიდიული სტატუსის გაფორმების შემდეგ (1946 წლის შემდეგ — ერთა თანამეგობრობის) მასში შემავალი ყველა სახელმწიფო აღიარებულნი იქნენ დიდი ბრიტანეთის დომინიონებად (უშუალო კოლონიებისა და ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების გარდა). მაგრამ 1949 წელს ინდოეთის მიერ რესპუბლიკური მმართველობის ფორმის მიღების შემდეგ, და შესაბამისად, ბრიტანეთის მონარქის სახელმწიფო მმართველად აღიარებაზე უარის თქმის შემდეგ (ერთა თანამეგობრობის წევრობის შენარჩუნებასთან ერთად) «დომინიონის» ტერმინი თითქმის უკვე აღარ მოიხსენიებოდა. ბრიტანეთის იმპერიის უკანასკნელი დომინიონი 1948 წლიდან 1972 წლამდე იყო ცეილონის დომინიონი. 1972 წელს ამ ქვეყანას სახელად დაერქვა შრი-ლანკა და შეუწყდა დომინიონის სტატუსი, თუმცა დარჩა ერთა თანამეგობრობის წევრად. დიდი ბრიტანეთის ის ყოფილი დომინიონები და კოლონიები, რომლებიც დღემდე აღიარებენ დიდი ბრიტანეთის დედოფალს სახელმწიფოს მეთაურად (კანადა, ახალი ზელანდია და სხვა) და აგრძელებენ ერთა თანამეგობრობის წევრებად დარჩენას, დღეისათვის იწოდებიან თანამეგობრობის სამეფოებად (Commonwealth realms).
სქოლიო
კატეგორია:სახელმწიფო კატეგორია:ერთა თანამეგობრობა
კოსოვოს დემოკრატიული ლიგა
კოსოვოს დემოკრატიული ლიგა (Lidhja Demokratike e Kosovës) — პოლიტიკური პარტია კოსოვოს რესპუბლიკაში.
პარტია დააარსა 1989 წელს ადგილობრივი ინტელიგენციის ჯგუფმა, მალე სლობოდან მილოშევიჩი გადადგა კოსოვოს ავტონომიური მხარის ხელმძღვანელის პოსტიდან. დიდი ხნის განმავლობაში ყველაზე პოპულარული პარტია იყო. ეს არის ორგანიზაცია, რომელიც სათავეში ჩაუდგა ბრძოლას დამოუკიდებლობისთვის კოსოვოს ავტონომიაში.
2004 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ მიიღო ხმების 45,4 % და 47 მანდატი 120-დან. 2007 წლის არჩევნების შემდეგ პარტიამ მიიღო 22.6 % და 25 ადგილი მოიპოვა. 2006 წლის იანვარში გარდაიცვალა პარტიის ლიდერი იბრაჰიმ რუგოვა. 2007 წელს პარტიას შეუერთდა კოსოვოს დემოკრატიული პარტია. კოსოვომ მალე დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. კოსოვოს პრემიერ-მინისტრი გახდა ჰაშიმ ტაჩი. 2010 წელს პარტია კოალიციიდან გამოვიდა. 2 ნოემბერს მას პარლამენტმა უნდობლობა გამოუცხადა.
2010 წლის 27 სექტემბერს პარტიის წარმომადგენელი ფატმირ სეიდუ გახდა კოსოვოს პრეზიდენტი. 7 ნოემბერს პარტიის ლიდერი გახდა ისა მუსტაფა, რომელიც იყო პრიშტინის მერი მან შიდაპარტიულ არჩევნებში დაამარცხა ფატმირ სეიდუ 235 ხმით.
2010 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ მიიღო 172 552 (24,69%) ხმა და 27 ადგილი პარლამენტში. .
ზვონიმირ ბობანი
ზვონიმირ ბობანი (Zvonimir Boban დ. 8 ოქტომბერი, 1968) — ხორვატი ფეხბურთელი. თამაშობდა მცველის პოზიციაზე. კარიერის დიდი ნაწილი მილანში აქვს გატარებული, სადაც მოიგო რამდენიმე ტიტული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხორვატი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:მილანის ფეხბურთელები კატეგორია:ბარის ფეხბურთელები კატეგორია:სელტას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 8 ოქტომბერი
ილია სიხარულიძე
ილია ლუკას ძე სიხარულიძე (დ. 28 აგვისტო, 1889, ბუკისციხე, ოზურგეთის მაზრა — გ. 7 იანვარი, 1963, თბილისი) — ქართველი პოეტი, პედაგოგი, რესპუბლიკის დამსახურებული მასწავლებელი (1949).
ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში. ბავშვობა და ყრმობა სოფლად გაატარა. 1897-1902 წლებში სწავლობდა დიდივანის საეკლესიო ორკლასიან სკოლაში. სკოლის დასრულების შემდეგ ცდილობდა ჩაბარებას ოზურგეთის სასულიერო სასწავლებელში. გამოცდები ჩააბარა, თუმცა აღნიშნულ სასწავლებელში გლეხთა წოდებისთვის განკუთვნილ მოლოდ ერთ ვაკანტურ ადგილზე კონკურსი ვერ გაიარა. 15 წლის ყმაწვილზე წარუშლელი კვალი დატოვა 1905 წლის რევოლუციამ, რაც აისახა კიდეც მის პირველ ლექსებში. 1909 წელს ჩაირიცხა ხონის სამასწავლებლო სემინარიაში.
პირველი ლექსი „სიმინდის ყანა“ 1912 წელს გამოაქვეყნა ჟურნალ „ნაკადულში“. აქედან მოყოლებული, პოეტი მთელი სიცოცხლის მანძილზე ემსახურებოდა საბავშვო ლიტერატურას და არაერთი შესანიშნავი ქმნილებით გაამდიდრა იგი. 1913 წელს დაასრულა სემინარია და მასწავლებლად დაინიშნა სუჯუნის ორკლასიან სასწავლებელში. 1915 წელს დაიბეჭდა მისი ლექსების პირველი კრებული. 1915-1917 წლებში ასწავლიდა ქუთაისის სასოფლო-სამეურნეო სასწავლებელში. 1917 წლიდან იყო ბათუმის სამოქალაქო სკოლის პედაგოგი 1918 წლის მარტამდე, ოსმალეთის მიერ ქალაქის აღებამდე. 1919-1925 წლებში სწავლობდა მშობლიური უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტის სიტყვიერების განყოფილებაზე. პარალელურად მასწავლებლობდა თბილისის უფროს დაწყებით სასწავლებელში. 1925-1932 წლებში ასწავლიდა თბილისის ვეტერინარიულ ინსტიტუტში. 1932-1945 წლებში ასწავლიდა თბილისის პირველ საშუალო სკოლაში ქართული ენასა და ლიტერატურას მასწავლებელი. ამავე დროს ნაყოფიერად იღწვოდა საბავშვო მწერლობაში. 1934 წლიდან უძღვებოდა საქართველოს მწერალთა კავშირის საბავშვო მწერლობის სექციას. 1952 წელს აღინიშნა მისი ლიტერატურული მოღვაწეობის 40 წლის იუბილე.
სიხარულიძის ლექსები სისტემატურად იბეჭდებოდა, აგრეთვე რუსულ, უკრაინულ, ბელორუსულ, სომხურ და აზერბაიჯანულ საბავშვო ჟურნალებში და ცალკე წიგნებადაც გამოდიოდა. მარტო ქართულ ენაზე გამოცემულია პოეტის 20-მდე კრებული. მისი ლექსები სიმღერებად აქციეს ჩვენმა კომპოზიტორებმა რ. ლაღიძემ და ნ. ექსანიშვილმა. პედაგოგიურ მოღვაწეობასთან ერთად ეწეოდა თეორიულ მუშაობასაც. 1932-1939 წლებში სკოლებში ქართული ენის გრამატიკა მისი სახელმძღვანელოთი ისწავლებოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1889 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1963 კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები ილია კატეგორია:ქართველი საბავშვო მწერლები
განდისიშანი
განდისიშანი, ტრანსჰიმალაი — განედური მიმართულების მთათა სისტემა ჩინეთში, ტიბეტის ზეგნის სამხრეთით. გადაჭიმულია ჰიმალაის პარალელურად და გამოყოფილია მისგან გასწვრივი ტექტონიკური დეპრესიით. სიგრძე დაახლოებით 1600 კმ, სიგანე ცენტრალურ ნაწილში 300 კმ-მდე, მაქსიმალური სიმაღლე 7315 მ (მწვერვალი ალინგ-განგრი). უღელტეხილების უმრავლესობა (დინლა, კონგბოპა, გორინგი და სხვა) 5000 მ და უფრო მაღლა მდებარეობს. აგებულია ძირითადად მეზოზოური გრანიტებით, კვარციტებით, ფიქლებითა და კირქვებით. მთავარი ქედებია ალინგ-განგრი (ჩრდილოეთით), ნიენჩენ-ტანგლა და კაილასი (სამხრეთით).
ჩრდილოეთი ქედები ნაკლებადაა დანაწევრებული, მათი მწვერვალები ბრტყელი ან გუმბათისებრია. განდისიშანის სამხრეთი შტოები — ინდოეთის ოკეანისა და ტიბეტის დახშული აუზის წყალგამყოფი — თოვლით დაფარული მაღალმწვერვალებიანი უწყვეტი მთაგრეხილია, საიდანაც ჩრდილოეთით და სამხრეთით დიდი მყინვარები ეშება. მთაგრეხილი ძლიერ დანაწევრებულია ღრმა ხეობებით, რომლებშიც მდინარეების ინდისა და ცანგპოს (ბრაჰმაპუტრა) აუზის მოკლე, მაგრამ წყალუხვი მდინარეები მიედინება. ჩრდილოეთ და სამხრეთ ქედებს შორის დახშული მთათაშორისი ტბიანი ქვაბულებია, რომელთა ძირი დაახლოებით 4500 მ სიმაღლეზეა.
განდისიშანის ჰავა საერთოდ მკაცრია, ჩრდილოეთ ნაწილში წააგავს ტიბეტის ზეგნის ჰავას, სამხრეთი ქედები განიცდის ინდოეთის ოკეანის მუსონის გავლენას. ჩრდილოეთი ქედების კალთებზე მაღალი მთის ქვაღორღიანი უდაბნოებია. მცენარეული საფარი მწირია. დახშულ ქვაბულებში მაღალი მთის დაბალბალახიანი სტეპია, ქარპირა კალთებზე — მაღალი მთის მდელოები. ტყე არ არის, მხოლოდ ტბების ირგვლივ ხარობს ხისმაგვარი ღვია. ნიენჩენ-ტანგლის და კაილასის ქედების სამხრეთ კალთებზე კარგად შეიმჩნევა ლანდშაფტის სიმაღლებრივი ზონალუროიბა. მაღლა მყინვარები, შიშველი კლდეები და მაღალი მთის უდაბნოებია, შუა ნაწილში ხარობს მდელოსტეპის მცენარეულობა. ცხოველებიდან გვხვდება იაკი, ცხვარი, ანტილოპა, ორონგო, ტიბეტური მელა და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთის ქედები
დამფუძნებელი კრების ფრაქციები
ისტორია
არჩევნების შედეგად საპარლამენტო მანდატები მოიპოვა 4-მა პოლიტიკურმა ძალამ, რომელთაც კრებაში ჩამოაყალიბეს 4 ფრაქცია: სოციალ-დემოკრატები (109 წევრი), ეროვნულ-დემოკრატიული (8 წევრი), სოციალისტ-ფედერალისტთა (8 წევრი), სოციალისტ-რევოლუციონერთა (5 წევრი). შემდგომში, 1919 წლის აგვისტოს და 1920 წლის მაისის დამატებითი არჩევნების შედეგად, აგრეთვე შიდაპარტიული დისკუსიის პირობებში, დამფუძნებელ კრებაში ფრაქციათა რაოდენობა გაიზარდა. დამფუძნებელი კრების არსებობის მანძილზე ფუნქციონირებდა 8 ფრაქცია. სოციალ-დემოკრატიული ფრაქცია (105, შემდეგ - 102, ბოლოს - 91 წევრი), ეროვნულ-დემოკრატიული ფრაქცია (8 წევრი, ფრაქციის ლიდერი - სპირიდონ კედია, შემდგომ - გიორგი გვაზავა), სოციალისტ-ფედერალისტთა ფრაქცია (9 წევრი, ფრაქციის ლიდერი - გიორგი ლასხიშვილი), სოციალისტ-რევოლუციონერთა ფრაქცია (5/6 წევრი, ფრაქციის ლიდერი - ლეო შენგელაია), ეროვნული ფრაქცია (2 წევრი, ფრაქციის ლიდერი - გრიგოლ ვეშაპელი), ფრაქცია „დაშნაკცუთიუნი“ (3 წევრი, ფრაქციის ლიდერი - დავით დავითხანიანი, შემდეგ - ზორი ზოროიანი).
1921 წლის 11 თებერვალს სოციალ-დემოკრატებს გამოეყო ფრაქცია „სხივი“ (ფრაქციის ლიდერი - გრიგოლ გიორგაძე, წევრები: ნიკიფორე იმნაიშვილი, კირილე ნინიძე, მუხრან ხოჭოლავა, აპოლონ სულაქველიძე, ერმალოზ კალაძე, ილია კოპალეიშვილი, პავლე საყვარელიძე, ილია ფირცხალაიშვილი, თეიმურაზ ჭელიძე). ფრაქციის სოციალ-დემოკრატიული პარტიისგან გამოყოფის მთავარ მიზეზად „სხიველები“ ასახელებდნენ პარტიის ლიდერების ერთპიროვნული მმართველობისკენ სწრაფვას, შიდაპარტიული დემოკრატიის შესუსტებას, წარუმატებელ პოლიტიკურ კურსს. 1921 წლის 11 თებერვალს დამფუძნებელი კრების მემარჯვენე დეპუტატების გაერთიანებით ჩამოყალიბდა დემოკრატიული ფრაქცია (10 წევრი). ფრაქციის გარეშე დამოუკიდებელი დეპუტატი 1919 წლის მაისიდან გერონტი ქიქოძე გახლდათ.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
არაშა
არაშა (Araxá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 973 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ტრიანგულუ-მინეირუ-ი-ალტუ-პარანაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არაშის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 93 672 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 80.45 კმ²-ზე. ფართობი 1 164 358 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჟასინტუ-მაშადუ
ჟასინტუ-მაშადუ (Jacinto Machado) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 28 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 609 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24.59 კმ²-ზე. ფართობი 431 379 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები
პეშკოვოს იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია
პეშკოვოს იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია (Церковь Иоанна Богослова) ან პეშკოვოს იოანე ღვთისმეტყველის ტაძარი (Иоанно-Богословский храм) — მართლმადიდებლური ეკლესია სოფელ პეშკოვოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.
ისტორია
პირველი ეკლესია როსტოვის ოლქის აზოვის რაიონის ხუტორ პეშკოვოში 1859-1863 წლებში მრევლის სახსრებით. ეს იყო ხუთგუმბათიანი ხის ეკლესია იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე. ეკლესიას ჰქონდა ხის სამრეკლო. მისი კურთხევა მოხდა 1864 წელს მამა ვასილის მიერ.
დროთა განმავლობაში ეკლესიის კედლები მოიხატა, გარს შემოავლეს რკინის მესერი, აღმართეს გუმბათი. ეკლესიასთან მუშაობდა სამრევლო სკოლა. ეკლესიაში ინახებოდა თევზ კამბალაზე დაწერილი ხატი, რომლის ერთ მხარეს გამოსახული იყო ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელი, ხოლო მეორე მხარეს - იოანე ღვთისმეტყველი. ეკლესია ფლობდა 32 დესეტინა მიწას. დროთა განმავლობაში ეკლესია დაძველდა. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ეკლესიას დაეცა ბომბი და მთლიანად დაინგრა.
2003 წლის 11 აპრილს სოფელში დარეგისტრირებული იყო ახალი სამწყსო. ღვთისმსახურება თავდაპირველად მიმდინარეობდა სამლოცველო სახლში. შემდეგ სოფლის ადმინისტრაციამ გამოყო ადგილი ახალი აგურის ეკლესიის მშენებლობისათვის, სწორედ იმ ადგილზე სადაც ადრე მდებარეობდა იოანე ღვთისმეტყველის ხის ეკლესია. 2013 წელს ახალი აგურის ეკლესია ააგეს და მოხატეს შიგნიდან. ეკლესია აშენდა დონის როსტოვის ადმინისტრაციის ყოფილი უფროსის სერგეი გორბანის (2014-2016 წწ.) პატრონაჟით. 2014 წლის 6 აპრილს მოხდა ტაძრის კურთხევა, რომელიც შეასრულა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა მერკურიმ. პირველი ღვთისმსახურეის სამახსოვროდ მტავარეპისკოპოსმა ეკლესიას საჩუქრად გადასცა წმინდ ამოციქულის იოანე ღვთისმეტყველის ხატი.
2013 წლის 5 მაისს ეკლესიაში პირველი საღვთო ლიტურგია გაიმართა. ეკლესიის მთავარი დღესასწაულია 21 მაისი, 13 ივლისი და 9 ოქტომბერი.
ღია მთავრობა აზერბაიჯანში
ღია მთავრობა — საერთაშორისო ინიციატივა, რომელიც შემუშავდა 2011 წლის 20 სექტემბერს. მასში ჩართულია აზერბაიჯანიც. ღია მთავრობის პრინციპი წარმოადგენს ანტიკორუფციული პოლიტიკისა და რეფორმების მმართველობის ნაწილს აზერბაიჯანის მთავრობაში. ორგანიზაციაში შესვლის მიზანია გამჭვირვალობის ამაღლება, ღია მთავრობის განვითარებასთან დაკავშირებული საქმიანობის გაუმჯობესება და საერთაშორისო გამოცდილების მიღება. მოცემულ ორგანიზაციაში გაერთიანებით აზერბაიჯანი ითვალისწინებდა „გამჭვირვალობის გაზრდისა და კორუფციასთან ბრძოლის ნაციონალური სტრატეგიის“ გაგრძელებას, რომელიც მიღებულ იქნა 2007 წელს.
საქმიანობა
ღია მთავრობის საქმიანობა აზერბაიჯანში მოიცავს სამ კომპონენტს — ერთიანი ფანჯარა, ელექტრონული მთავრობა, ASAN.
ერთიანი ფანჯრის პრინციპი მოქმედებს 2008 წლის 1-ლი იანვრიდან. მოცემულმა პრინციპმა შეამცირა პროცედურების რაოდენობა და ვადები, რამაც გაამარტივა იურიდიული პირების რეგისტრაციის პროცესი. ფიზიკური პირების ელექტრონული რეგისტრაცია მოქმედებს 2011 წლის 1-ლი ივნისიდან, ხოლო იურიდიული პირების 2012 წლის თებერვლიდან. მოცემული პრინციპი 2008 წლიდან მოქმედებს ავტომობილებისა და ტვირთების პროცესის შემოწმებაზე, 2009 წლიდან მიგრაციული პროცესების მართვაში, 2011 წლიდან სატრანსპორტო საშუალებების იმპორტირების გაფორმებაში.
ელექტრონული მთავრობა — ამ პრინციპის დანერგვა დაიწყო 2011 წლის მაისში სახელმწიფო პროგრამის „ელექტრონული აზერბაიჯანის“ ფარგლებში, რომელიც მოიცავდა 2010-2012 წლებს. 2011 წლის სექტემბრიდან დაიწყო ელექტრონული ხელმოწერების გაცემა სახელმწიფო ორგანოებისთვის, მოქალაქეებისთვის, სამეწარმეო საქმიანობის სუბიექტთათვის. ამან ხელი შეუწყო ხარისხიან და უსაფრთხო მომსახურებას, ასევე ელექტრონული მმართველობისა და ელექტრონული კომერციის ხელშეწყობას. ელექტრონული მთავრობის პროექტები ხორციელდება 20 სხვადასხვა სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში. 39 სახელმწიფო დაწესებულება მოქალაქეებს 200-ზე მეტ ელექტრონულ მომსახურებას სთავაზობს, მათ შორის ყველაზე გავრცელებულია - ოფიციალური დოკუმენტების გაცემა, განაცხადების მიღება უნივერსიტეტებსა და საჯარო სამსახურში მიღებასთან დაკავშირებით, სამუშაოს ძებნა, კომუნალური გადასახადების გადახდა და ა.შ. ასევე, „ელექტრონული მმართველობის“ ნაწილია „ღია მონაცემები“, რომელიც მიეწოდება სახელწიფო ორგანოებს საყოველთაო გამოყენებისთვის.
პროგრამები
პირველი „ეროვნული საქმიანობის გეგმა ღია მთავრობის ხელშეწყობისთვის“ მიღებული იყო 2012 წლის 5 სექტემბერს და გათვალისწინებული იყო 2012-2015 წლებზე. ამ გეგმასთან ერთად დადგენილი იყო „ეროვნული მოქმედების გეგმა კორუფციასთან ბრძოლის შესახებ 2012-2015 წლებზე“. თავდაპირველად გამჭვირვალობის პასუხისმგებელი მოპოვებითი მრეწველობის სფეროში იყო აზერბაიჯანის სახელმწიფო სანავთობო კომპანია, მაგრამ შემდეგ პრეზიდენტის დადგენილებით ეს ფუნქცია გადაეცა სპეციალურ კომისიას.
მეორე „ეროვნული საქმიანობის გეგმა ღია მთავრობის ხელშეწყობისთვის“ დამტკიცდა 2016 წელს რესპუბლიკის პრეზიდენტის მიერ 2016-2018 წლებზე. პროგრამის ძირითადი მიზანია ღია მთავრობის პრინციპების გამოყენების გაფართოება და კორუფციის პრევენციის ახალი მექანიზმები. განკარგულების თანახმად, ყოველწლიურად 30 დეკემბრამდე დაგეგმილია მოხსენების მომზადება პროგრამის ფარგლებში განხორციელებული სამუშაოს შესახებ. სამოქმედო გეგმა ითვალისწინებს ღია მთავრობის პარტნიორობის ინიციატივის განვითარებას აზერბაიჯანში. ამ პროგრამის დამტკიცების შესახებ მიღებული მემორანდუმის საფუძველზე, იქმნება ღია დიალოგის პლატფორმა ღია მთავრობასთან. პლატფორმის საქმიანობა მიზნად ისახავს სახელმწიფო ორგანოებსა და მოქალაქეებს შორის კავშირების შექმნას ღია მთავრობის პრინციპების გაფართოების ფარგლებში.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანი კატეგორია:ღია მთავრობა
საგადა
საგადა (ოფიციალურად საგადის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Sagada) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი მთის პროვინციის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 510 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის.
აკნალიჭი
აკნალიჭი (Ակնալիճ) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 870 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 310 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 183 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 18.09 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
ხაშურის მეცხრე საჯარო სკოლა
ხაშურის მეცხრე საჯარო სკოლა (სრული სახელი - სსიპ - ქალაქ ხაშურის შოთა რუსთაველის სახელობის №9 საჯარო სკოლა) — ქალაქ ხაშურის ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება.
ისტორია
ხაშურის მე–9 საჯარო სკოლა მდებარეობს ქალაქის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. იგი დაარსდა 1972 წელს. სკოლის საერთო ფართია 2624 კვადრატული მეტრი. სკოლის ეზო კი მოიცავს 1.7 ჰა.
სკოლას აქვს სპორტული დარბაზი, სასადილო, საკონცერტო დარბაზი 250 მსმენელისათვის, კეთილმოწყობილი სანიტარული კვანძები და კაბინეტ-ლაბორატორიები. ცალკე ფლიგელი უჭირავს დაწყებით კლასებს, სადაც განთავსებულია თანამედროვე ტექნიკით აღჭურვილი საკლასო ოთახები, ხელოვნების კაბინეტი და იაკობ გოგებაშვილის სახელობის მემორიალური დარბაზი.
სკოლაში ასევე არსებობს ,,ქართული ენის”, საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისადმი მიძღვნილი და ,,ჩირაღდნის" დარბაზები, ასევე დარბაზი სახელწოდებით ,,საქართველოს დიდება”. მოსწავლეთა განათლების მიღების სამსახურშია საბუნებისმეტყველო, ხელოვნების და კომპიუტერების კაბინეტ-ლაბორატორიები.
დირექტორები:
სქოლიო
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის სკოლები
მირნის აეროპორტი
მირნის აეროპორტი (Аэропорт Мирный) (IATA: MJZ, ICAO: UERR) — აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ მირნიდან აღმოსავლეთით 4 კმ-ში. აეროპორტი წარმოადგენს ავიაკომპანია Alrosa Mirny Air Enterprise-ის ჰაბს.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები
მეჰმანი
მეჰმანი (Mehman göl) — ტბა აზერბაიჯანში, მდინარე მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე, ქალაქ აღჯაბადიდან 25 კმ-ში. მდებარეობს მტკვარ-არაქსის დაბლობზე, ზღვის დონიდან –7,5 მ სიმაღლეზე. ფართობი 35 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 2,3 მ. წარმოიქმნა მდინარე მტკვრის ნაპირებიდან გადმოსვლის შედეგად. დამახასიათებელია მშრალი, სუბტროპიკული ნახევარუდაბნოს კლიმატი. ზაფხულში საშუალო დღე-ღამური ტემპერატურაა 22-35°C, ხოლო იანვარში +2,5°C.
ატმოსფერული ნალექების დიდი ნაწილი მოდის გაზაფხულსა და შემოდგომაზე. წყალი ტბაში არ არის გამდინარი. ზამთარში არ იყინება. მდინარე მტკვრიდან გამოყოფილია ჯებირით. საზრდოობს მდინარე მტკვრის არხებიდან მოწოდებული წყლით. ტბის გრუნტი ძირითადად ლამიანია, ხოლო გარემომცველი ნიადაგი მდელო-ჭაობიანი ტიპისაა. წყლის მარილიანობა 5,5 გ/ლ. გახსნილი ჟანგბადის რაოდენობა 6,8-10,4 მგ/ლ. წყლის ტემპერატურა ზამთარში 4,5°С, ხოლო ზაფხულში 29°С. მეჰმანი ფრინველთა ბუდობისა და გამოზამთრებისათვის მნიშვნელოვან ადგილს წარმოადგენს, თუმცა მტკვარ-არაქსის დაბლობზე გატარებული გიგანტური საირიგაციო სამუშაოების შემდეგ, მისი ზომები შესამჩნევად შემცირდა და მნიშვნელობამ ფრინველთათვის იკლო, რითაც ადგილი დაუთმო სიახლოვეს მდებარე აღგიოლის ტბას.
აქ გამოვლინებულია პლანქტონის 34 სახეობა, მიკრობენთოსური ორგანიზმების 96 სახეობა და მაკრობენთოსური ორგანიზმების 143 სახეობა. ზოოპლანქტონის ბიომასა უდრის 0,96 გ/კვ.მ. 65% მოდის დატოტვილულვაშიანებზე. მაკრობენთოსური ორგანიზმების ბიომასა შეადგენს 1,1-5,7 გ/კვ.მ.-ს. მდიდარია თევზით. გვხვდება კობრი, კაპარჭინა, ფარგა, წერი და სხვა. ფუნქციონირებს თევზის მეურნეობის სახელმწიფო კონცერნი „აზერბალიგი“. აქ გამოვლინებულია უმაღლესი წყლის მცენარეების 16 სახეობა. ჭარბობს ლერწამი, ლელქაში და ლაქაში, აგრეთვე წყლის პერი.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ტბები
ვახუშტი ბაგრატიონის ქუჩა
ვახუშტი ბაგრატიონის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიდუბე); ვახუშტი ბაგრატიონის ხიდიდან რკინიგზამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 80-იან წლებში. 1898 დაერქვა სერგეი შერემეტევის სახელი, 1923 წელს — ვახუშტის, 1973 წელს — ვახუშტი ბაგრატიონის. ქუჩის მნიშვნელობა განსაკუთრებით გაიზარდა ვახუშტი ბაგრატიონის ხიდის აშენების შემდეგ.
ალია ბინტ ალი
ალია ბინტ ალი (عالية بنت علي; დ. 1911, მექა, ოსმალეთის იმპერია — გ. 21 დეკემბერი, 1950, ბაღდადი, ერაყის რესპუბლიკა) — ჰაშიმიდების დინასტიის წარმომადგენელი. არაბი პრინცესა როგორც ჰეჯაზის მეფე ალი ბინ ჰუსეინის შუათანა ქალიშვილი. ერაყის უკანასკნელი დედოფალი 1934-1939 წლებში როგორც მეფე გაზი I-ის მეუღლე. ერაყის უკანასკნელი მეფის, ფეისალ II-ის დედა.
ადრეული წლები და დედოფლობა
პრინცესა ალია დაიბადა 1911 წელს მექაში, ოსმალეთის იმპერიაში. იგი იყო ჰეჯაზის მეფისა და მექას დიდი შარიფის, ალი ბინ ჰუსეინისა და მისი მეუღლის, ნაფისა ხათუნის მეორე ქალიშვილი და შვილი ხუთიდან.
ქორწინებიდან ერთ წელიწადში, 1935 წლის 2 მაისს, ბაღდადის სამეფო სასახლეში დედოფალმა ალიამ თავისი პირველი და უკანასკნელი ვაჟი გააჩინა, რომელსაც პაპის პატივსაცემად ფეისალი დაარქვეს. მემკვიდრის გაჩენის შემდეგ დედოფალი განშორდა მეფეს, რის გამოც მათ სხვა შვილები აღარ ჰყოლიათ.
უკანასკნელი წლები გაზიმ და ალიამ ცალ-ცალკე გაატარეს, რის შემდეგაც 1939 წლის 4 აპრილს გაზი გარდაიცვალა. 27 წლის მეფე საშინელ ავტოკატასტროფას ემსხვერპლა ბაღდადის მაგისტრალზე, რაშიც მაშინდელ პოლიტიკოსს, ნური აზ-საიდს ადანაშაულებდნენ, თუმცა ბრალი ვერ დაუმტკიცეს. მეფის დაკრძალვისას ხალხის უზარმაზარი ბრბო ასეთ რამეს ყვიროდა: „გაზის სისხლისათვის საკადრის პასუხს მიიღებ, ნურ !“. მეტად სავარაუდოა, რომ ნური დედოფალ ალიასთან ინტიმურ ურთიერთობაში იყო. ნური, ალია და მისი ძმა, აბდ ალ-ლაჰი ერთად გეგმავდნენ მეფის წინააღმდეგ შეთქმულებას. აღსანიშნავია, რომ ისინი ალიას ძმის, აბდ ალ-ლაჰის ტახტზე დასმასაც კი გეგმავდნენ ნაცვლად მცირეწლოვანი ფეისალ II-სა, რომელიც მამის დაღუპვის შემდეგ ერაყის მეფე გახდა. მსგავსი ეჭვის გამო, მთავრობამ დედოფალი ალია მცირეწლოვანი მეფის რეგენტად არ დანიშნა, თუმცა ახალი რეგენტი მაინც ნურის გავლენის ქვეშ იყო. ვინაიდან მისმა ვაჟმა, ერაყის ბოლო მეფე ფეისალ II-მ ახალგაზრდობის გამო დაქორწინება ვერ მოასწრო, ალია ერაყის ისტორიაში უკანასკნელ დედოფლად იქცა.
ბრალდებები და გარდაცვალება
მეფის დაღუპვიდან მალევე, მეტად საეჭვო ვითარებაში გარდაიცვალა სამეფო სასახლის ერთ-ერთი მსახურის შვილიც. ბრიტანელი გამომძიებლების მტკიცებით, ბავშვი დედოფალმა ალიამ და მისმა მომხრეებმა მოკლეს, რადგან მეფე გაზი I-ს სიცოცხლეში ერთ-ერთ მსახურ ქალთან რომანი ჰქონდა. ბრიტანელთა მტკიცებით ეს ბავშვი მეფის უკანონო შვილი იყო და ისედაც რევოლუციის ზღვარზე მყოფი ერაყელების კიდევ უფრო არ გასაღიზიანებლად, დედოფალმა ქმრის უკანონო შვილი მოიცილა. ამით მან დინასტიისა და განსვენებული ქმრის სახელი დაიცვა, რომელიც აუცილებლად შეირყეოდა ეს ამბავი რომ გამჟღავნებულიყო. ბავშვის მკვლელობა დედოფალს ვერ დაუმტკიცეს, რის გამოც გამომძიებლები ვარაუდობდნენ, რომ იგი მან სხვას მოაკვლევინა.
1950 წლის 21 დეკემბერს, ბაღდადის სამეფო სასახლეში გარდაიცვალა 39 წლის დედა-დედოფალი ალია ბინტ ალი, რომელიც სამეფო საძვალეთში დაკრძალეს. ამ ამბიდან სულ რვა წელიწადში, 1958 წლის 14 ივლისს, 23 წლის ასაკში დაიღუპა მისი ვაჟი ფეისალ II-ც, რითაც ერაყში მონარქიას ბოლო მოეღო და დამყარდა რესპუბლიკური მმართველობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1950 კატეგორია:ერაყის დედოფლები