cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სერბეთ-ბულგარეთის ომი
ომის შედეგები
ომში სერბებს დაეხოცათ 746 და დაეჭრათ 4 570 ჯარისკაცი და ოფიცერი. ბულგარელების ანალოგიური დანაკარგი შეადგენდა 771 დახოცილ და 4 232 დაჭრილ სამხედრო მოსამსახურეს. ამ ომში დამარცხების შემდეგ სერბეთის არმიამ განიცადა დიდი მორალური დარტყმა და რაც მთავარია შეილახა მისი პრესტიჟი, რომლის აღდგენა ბალკანეთის ომის შემდეგაც კი ვერ მოხერხდა. თავის მხრივ ბულგარეთის არმიამ ამ ომის შემდეგ ევროპაში დაიმკვიდრა ბალკანეთში საუკეთესო არმიის წოდება, ხოლო ბულგარელებს ზოგჯერ „ბალკანეთის პრუსიელებსაც“ კი უწოდებდნენ. ამ ომმა დიდი გავლენა იქონია სერბეთ-ბულგარეთის ურთიერთობებზე და თუკი აქამდე ორივე ერი ერთობლივად იბრძოდა თურქი დამპყრობლების წინააღდეგ, ომის შემდეგ მათ შორის უნდობლობა და მტრული ურთიერთდამოკიდებულება გაჩნდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის ომები კატეგორია:სერბეთის ომები კატეგორია:სერბეთის ისტორია კატეგორია:ბულგარეთის ისტორია კატეგორია:XIX საუკუნის ომები
მუხრანის ღვთისმშობლის ეკლესია
მუხრანის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მუხრანში სოფლის ძველ სასაფლაოზე, აგებულია შუა საუკუნეებში.
დარბაზული ტიპის ეკლესია ნაგებია ქვით და აგურით. აგური გამოყენებულია ღიობებსა და დეკორატიულ ელემენტების გამოსაყვანად. კედლის სეგმეტებში ჩართულია დიდი ზომის ქვებიც. ფასადები სადაა. აღმოსავლეთით, შუა ღერძზე მართკუთხა სარკმელია, რომლის ზემოთაც აგურის წყობაში შეღრმავებული ჯვარია მოქცეული. ანალოგიური ჯვარია განთავსებული სამხრეთით, შესასვლელის თავზე. ღიობი მართკუთხაა და აგურით გამოყვანილი ტიმპანი აგვირგვინებს. მის აქეთ და იქით თითო მართკუთხა ღრმა ნიშია წარმოდგენილი. კედლებზე ზოგან შეინიშნება თავდაპირველი მასალის კვალი. ნაგებობას აგურის სამსაფეხურიანი კარნიზი ასრულებს და კრამიტის სახურავი ხურავს. დარბაზი კამარით არის გადახურული. ნალისებურ აფსიდს მსუბუქად შვერილი მხრები გამოყოფს. გადახურვაც და კუთხეებიც, უსახურად არის აღდგენილი. საკურთხევლის ბაქანი ერთი საფეხურით არის შემაღლებული. იატაკი მოგებულია კვადრატული აგურით. ნაგებობის ინტერიერი და ექსტერიერი უბრალოა. ის შუა საუკუნეების რიგით დარბაზულ ეკლესიას წარმოადგენს. ტაძრის გვიანდელი გადაკეთებები აშკარაა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები ღვთის მშობლის ეკლესია
Anochetus orientalis
Anochetus orientalis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Anochetus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Anochetus
ბორცო
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 23 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ონის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სიმახუსი (პაპი)
მინი|მარჯვნივ|200px|სიმახუსი სიმახუსი (Symmachus PP.; დ. უცნობია — გ. 19 ივლისი, 514) — რომის პაპი 498–514 წლებში.
დაიბადა სარდინიაში. მოინათლა რომში, სადაც იგი გახდა რომის პაპ, ანასტასიუს II-ის არქიდიაკონი. პაპად აირჩიეს გააფრთებული ბრძოლის პირობებში ორ კარდინალს შორის (ლაურენციუსი და სიმახუსი).
ლიტერატურა
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 514 კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები
სვიმეონი (ჭელიძე)
მიტროპოლიტი სვიმეონი ერისკაცობაში სიმონ სპირიდონის ძე ჭელიძე (დ. 1875, ბუგეული, რაჭის მაზრა, რუსეთის იმპერია, — გ. 13 ნოემბერი, 1935, თბილისი) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1875 წელს რაჭის მაზრის სოფელ ბუგეულში, სასულიერო პირის ოჯახში. პირველდაწყებითი განათლება მიიღო სოფელ ბუგეულის სამრევლო-საეკლესიო სასწავლებელში, შემდეგ სწავლა განაგრძო თბილისის სასულიერო სემინარიაში. სიმონმა 1893 წელს მიიღო გადაწყვეტილება სასწავლებლად გადასულიყო სტავროპოლის სასულიერო სემინარიაში. სემინარიის დასრულების შემდეგ 1898 წელს იგი დაბრუნდა სამშობლოში, სადაც აკურთხეს მღვდლად. 1900 წელს იგი დაინიშნა რაჭის მაზრის სამრევლო-საეკლესიო სკოლების მეთვალყურედ და კეთილმოწესედ. 1923 წლის ნოემბერში საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის დროებითმა მმართველმა ეპისკოპოსმა ქრისტეფორემ სვიმეონი აკურთხა ეპისკოპოსად. ეპისკოპოსმა სვიმეონმა 1924 წლის 20 ოქტომბერს საქართველოს სსრ-ის სახკომსაბჭოსადმი საქართველოს ეკლესიის დროებითი მმართველობის სახელით გაგზავნილ მიმართვაში დაპატიმრებას გადარჩენილ სხვა მღვდელმთავრებთან ერთად (ეპისკოპოსი ქრისტეფორე, დავითი, ნესტორი) საბჭოთა ხელისუფლებას აღუთქვა ლოიალობა და თანამშრომლობა. 1926 წელს საკათალიკოსო საბჭომ უწმიდესისა და უნეტარესის ამბროსის ლოცვა-კურთხევით მიიღო გადაწყვეტილება ქუთათელი ეპისკოპოსის დავითის მაწყვერელად გადაყვანისა და ქუთათელად ეპისკოპოს სვიმეონის დანიშვნის შესახებ, თუმცა მეუფე დავითი არ დაეთანხმა საკათალიკოსო საბჭოს გადაწყვეტილებას. 1927 წელს ეპისკოპოსი სვიმეონი დაინიშნა ურბნისის ეპარქიის მმართველად. 1930 წელს ქუთაისის ეპარქია ჩააბარეს ეპისკოპოს სვიმეონს, რომელიც ამავდროულად აყვანილ იქნა მიტროპოლიტის პატივში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები კატეგორია:დაბადებული 1875 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1935 კატეგორია:საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავრები კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
უმაღლესი ლიგა 1991—1992
უმაღლესი ლიგა 1991-1992 — უმაღლესი ლიგის მესამე გათამაშება. გამარჯვებული გახდა თბილისის „იბერია“, მეორე ადგილზე გავიდა სოხუმის „ცხუმი“, მესამეზე – რუსთავის „გორდა“.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უმაღლესი ლიგის სეზონები
ტოსინგე
ტოსინგე (Tåsinge) — დანიის კუნძული ფიუნის სამხრეთით, ქალაქ სვენებორგთან. ფართობი 70 კმ²-ია, მოსახლეობა კი 2010 წლის მონაცემებით 6 111 ადამიანს შეადგენს.
ტოსინგე ცნობილია ვალდემარსის ციხესიმაგრით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დანიის კუნძულები
პავლე (ჯაფარიძე)
ეპისკოპოსი პავლე (ერისკაცობაში — პახუმ პლატონის ძე ჯაფარიძე; დ. 1 მაისი, 1888, შორაპნის მაზრა, ხრეითი — გ. 3 ნოემბერი, 1929, ტფილისი) — ქართველი მღვდელმთავარი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1888 წლის 1 მაისს შორაპნის მაზრის სოფელ ხრეითში. ქუთაისის ოთხკლასიანი საქალაქო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ, 1906 წელს, გაემგზავრა ათონზე, სადაც 1907 წლის 18 აგვისტოს აღიკვეცა ბერად და ეწოდა სახელად პავლე. 1910 წელს დაბრუნდა საქართველოში, სადაც გურია-ოდიშის ეპისკოპოსმა ლეონიდემ ხელი დაასხა მღვდელმონაზვნად შიომღვიმის მონასტერში. 1918 წლის 26 იანვარს წმიდა დავით აღმაშენებლის ხსენების დღეს თბილისში გაიხსნა პირველი ქართული უნივერსიტეტი. ახალგაზრდა მღვდელმონაზონმა პავლემ საბუთები შეიტანა უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტზე.
1921 წელს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ, ნოე ჟორდანიასა და ექვთიმე თაყაიშვილის მოწოდებების მიუხედავად, პატრიარქმა ლეონიდემ უარი განაცხადა სიონის ტაძრისა და მცხეთის სცეტიცხოვლის საგანძურის ემიგრაციაში წაღებაზე. საგანძურის დასავლეთ საქართველოში დამარხვა მიტროპოლიტ ნაზარს დაევალა. განძეულობის დამალვაში ასევე მონაწილეობდნენ ეპისკოპოსი დავითი, არქიმანდრიტი პავლე და მღვდელი პლატონ ცქიტიშვილი. განძეულობა დამარხეს ბაგრატის ტაძრის ძირში მდებარე სამიტროპოლიტო რეზიდენციის ეზოში. 1923 წელს ბოლშევიკებმა განძს მიაგნეს და მონაწილე სასულიერო პირები დააპატიმრეს, მათ შორის პავლე ჯაფარიძეც, რომელიც პირობით გაათავისუფლეს 1924 წლის მარტში.
1924 წლის 18 აპრილს შეიკრიბა დაპატიმრებს გადარჩენილი საკათალიკოსო საბჭო, რომელსაც თავმჯდომარეობდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის დროებითი მმართველი, ურბნელი ეპისკოპოსი ქრისტეფორე. ესწრებოდნენ ეპისკოპოსები: დავითი (კაჭახიძე), ნესტორი (ყუბანეიშვილი), სიმეონი (ჭელიძე), მიტროპოლიტი ნაზარი (ლეჟავა). მსჯელობის შემდეგ ერთხმად მიიღეს გადაწყვეტილება არქიმანდრიტი პავლეს ეპისკოპოსად გამორჩევის შესახებ. მას ჩაბარდა წილკნის ეპარქია. ეპისკოპოსი პავლე დაასახელეს კათოლიკოს-პატრიარქ ამბროსის მოვალეობის შემსრულებლად, მაგრამ მან ვერ შეძლო ამ მოვალეობის შესრულება. 1928 წლის 26 მარტს საკათოლიკოსო სინოდმა მიიღო გადაწყვეტილება ეპისკოპოსის პავლეს ცხუმ-აფხაზეთის ეპარქიის მმართველად გამწესების შესახებ. სოხუმის ნოტიო ჰავამ უარყოფითად იმოქმედა მასზე. მართალია, ეპისკოპოსი პავლე დაბრუნდა სვეტიცხოველში, მაგრამ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა კიდევ უფრო გაუარესდა. 1929 წლის თებერვალში იგი სამკურნალოდ ალექსანდრეს საავადმყოფოში მოათავსეს, სადაც 1929 წლის 3 ნოემბერს გარდაიცვალა. 1929 წლის 10 ნოემბერს სიონის საპატრიარქო ტაძარში კათოლიკოს-პატრიარქმა ქრისტეფორე III-მ წესი აუგო განსვენებულ ეპისკოპოს პავლეს, რომელიც დაიკრძალა სვეტიცხოვლის ეზოში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ეპისკოპოსები კატეგორია:დაბადებული 1 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1888 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1929 კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
ლეო I
thumb|right|200px|ლეო I დიდი ლეო I დიდი (Leo PP. I; დ. 390 — გ. 10 ნოემბერი, 461) — რომის პაპი 440–461 წლებში, კათოლიკური და  მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი. კათოლიკური ეკლესია მოიხსენიებს 12 ნოემბერს, ხოლო მართლმადიდებლური 2 მარტს.
ცხოვრება
პაპმა შესანიშნავი და მრავალმხრივი განათლება მიიღო, რაც ბრწყინვალე საერო კარიერას უმზადებდა, მაგრამ სულიერი ცხოვრებისკენ მიდრეკილმა ჭაბუკმა სხვა გზა აირჩია – წმინდა პაპის, სიქსტუს III-ის (432–440) დროს იგი არქიდიაკვნად ეკურთხა, მისი სიკვდილის შემდეგ, 440 წელს, კი რომის პაპიც გახდა. ამ დროს ეკლესიას აშფოთებდა სხვადასხვა მწვალებლური სწავლება. მღვდელმთავარი ლეო საოცარ სიმტკიცესა და შეურყევლობას იჩენდა, როცა საქმე აღმსარებლობის დაცვას ეხებოდა. იგი მართლმადიდებლური ეკლესიის სახელით გაბედულად ამხელდა ქრისტეს ერთბუნებოვნების მქადაგებელ ევტიქისა და დიოსკორეს ერესებს, აგრეთვე ნესტორის მწვალებლობას; ბიზანტიის იმპერატორებთან, თეოდოსიუს II-სთან (408-450) და მარკიანესთან (450-475) გაგზავნილი ეპისტოლეებით მან დიდად შეუწყო ხელი ქალკედონის IV მსოფლიო კრების (451) მოწვევას მონოფიზიტების დასაგმობად. კრებაზე, რომელსაც 630 ეპისკოპოსი ესწრებოდა, წაკითხულ იქნა მღვდელმთავარ ლეოს ეპისტოლე უკვე მიცვალებული კონსტანტინეპოლელი პატრიარქის ფლავიანეს (447–449) მიმართ, რომელიც 449 წელს ეფესოში გამართულ ავაზაკთა კრებას ემსხვერპლა. პაპის ეპისტოლეში მოცემული იყო მართლმადიდებლური სწავლება ქრისტეს ორბუნებოვნების შესახებ, რომელსაც კრების მონაწილე ყველა ეპისკოპოსი დაეთანხმა. ერეტიკოსები ევტიქი და დიოსკორე ეკლესიიდან განკვეთეს. წმინდა პაპი ბარბაროსთა შემოტევებისგანაც იცავდა თავის სამშობლოს: 452 წელს მან სიტყვის ძალით დააშოშმინა იტალიის დასანგრევად და ასაოხრებლად გამზადებული ჰუნების მრისხანე მთავარსარდალი ატილა, 455 წელს კი რომში შემოჭრილ ვანდალების წინამძღოლს ჰაიზერიხს შეაგონა, არ დაენგრია ქალაქი, შენობები არ გადაეწვა და სისხლი არ დაეღვარა.
ჰიმალაი
ჰიმალაი (हिमालयः, „თოვლის სავანე“, हिमालय, हिमालय, 喜馬拉雅山脈) — მსოფლიოს უმაღლესი მთათა სისტემა აზიაში. განფენილია ავღანეთის, პაკისტანის, ინდოეთის, ჩინეთის, ნეპალის, ბჰუტანისა და მიანმარის ტერიტორიებზე. მოქცეულია ტიბეტის მთიანეთსა და ინდ-განგის ვაკეს შორის. სიგრძე 2400 კილომეტრზე მეტი, სიგანე 180 კილომეტრიდან 350 კილომეტრამდე. ფართობი დაახლოებით 650 ათასი კმ². საშუალო სიმაღლე დაახლოებით 6000 მ. ჰიმალაიზე აღმართულია დედამიწის უმაღლესი მწვერვალი ევერესტი (8848 მ). 11 მწვერვალის სიმაღლე აღემატება 8000 მ-ს, რომელთაც სხვანაირად რვაათასიანებს უწოდებენ. ჰიმალაი არის დიდი ოროგრაფიული, კლიმატური და ფლორისტიკული ზღუდე ცენტრალური აზიის უდაბნოებსა და სამხრეთ აზიის ტროპიკულ ლანდშაფტებს შორის.
ლეო I
ცხოვრება
პაპმა ლეო დიდმა ღრმა მოხუცებულობამდე იცხოვრა. ის წინასწარ გრძნობდა მოახლოებულ აღსასრულს და მხურვალე ლოცვებითა და ქველისსაქმეებით ემზადებოდა მისთვის.
ჰიმალაი
ჰიმალაი ინდ-განგის ვაკიდან 3 უზარმაზარ ციცაბო საფეხურებად მაღლდება, რომლებიც ერთმანეთისაგან გამოყოფილია რღვევის ხაზებითა და მთათაშორისი ტექტონიკური ქვაბულებით. I საფეხურს ქმნის ხეობებით ძლიერ დანაწევრებული ჰიმალაის სამხრეთი მთისწინეთი — სივალიკის ქედი. II საფეხურია მცირე ჰიმალაი — ცალკეული მთის მასივებისა და ქედების სისტემა. მთები ძლიერ დანაწევრებულია, სამხრეთი კალთები ციცაბოა, ჩრდილოეთი დამრეცი. აქ არის პირ-პანჯალის, დჰაოლადჰარის, მაჰაბჰარატის ქედები. III საფეხურია დიდი ჰიმალაი, ანუ ჰიმალაის მთავარი ქედი. იგი ჩრდილო-დასავლეთით ნანგაპარბატის მასივიდან იწყება. სატლეჯის ხეობიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით აღმართულია მუდმივი თოვლითა და მყინვარებით დაფარული ჰიმალაის უმაღლესი მთის მასივები და მწვერვალები.
ლეო I
ცხოვრება
წმინდა მამა 461 წელს გარდაიცვალა და რომში, ვატიკანის ტაძარში დაკრძალეს. მისი ლიტერატურული მემკვიდრეობა მოიცავს 96 ქადაგებას და 143 ეპისტოლეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:დაბადებული 390 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 461 კატეგორია:V საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები
ჰიმალაი
ჰიმალაი ფართობით თითქმის ათჯერ აღემატება საქართველოს ფართობს. შედარებისთვის შესაძლებელია მწვერვალ აკონკაგუას მოყვანა, რომლის სიმაღლე ზღვის დონიდან 6962 მ-ია და უმაღლესი მწვერვალია აზიის ფარგლებს გარეთ, მაშინ როდესაც ჰიმალაის სისტემა შეიცავს 100-ზე მეტ მწვერვალს, რომელთა სიმაღლე 7 200 მეტრს აღემატება. მათი დაპყრობის მცდელობა და ისტორია XIX საუკუნის ბოლოდან იწყება. ჰიმალაის მწვერვალებზე მოწყობილმა ექსპედიციებმა ბევრი ცნობილი ალპინისტის სიცოცხლე შეიწირა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინდოეთის ქედები კატეგორია:ნეპალის ქედები კატეგორია:ჩინეთის ქედები კატეგორია:პაკისტანის ქედები კატეგორია:ბჰუტანის ქედები კატეგორია:მიანმარის ქედები კატეგორია:ავღანეთის ქედები
რიო-ნიტეროის ხიდი
პრეზიდენტ არტურ და კოსტა ი სილვას სახელობის ხიდი ან რიო-ნიტეროი (Ponte Presidente Costa e Silva, Ponte Rio-Niterói) — კოჭებიანი ხიდი,  მდებარეობს გუანაბარის ყურეში, რიო-დე-ჟანეიროს შტატში, ბრაზილია. ერთმანეთთან აკავშირებს ქალაქ რიო-დე-ჟანეიროს და ნიტეროის მუნიციპალიტეტს. იგი სამხრეთ ნახევარსფეროში ყველაზე გრძელი წინასწარ დაჭიმული კონსტრუქციის რკინა-ბეტონის ხიდი და მსოფლიოში სიგრძის მიხედვით მეექვსე ხიდია. 1985 წელს მისი აშენებისას იგი იყო მსოფლიოში სიგრძით მეორე ხიდი, პონშარტრენის ტბის დამბა-ხიდის შემდეგ.
ისტორია
ხიდის დიზაინის კონცეფცია მოდის შორეული 1875 წლიდან, როდესაც იქნა გადაწყვეტილება მიღებული, ორ მეზობელ ქალაქს შორის კავშირის მოსაწესრიგებლად. ხიდი ან გვირაბი გუანაბარის ყურეზე სახმელეთო მოგზაურებს მანძილს მთელი 100 კილომეტრით შეუმცირებდა, რადგან წინააღმდეგ შემთხვევაში მათ ქალაქ მაჟეს გავლით, ყურის შემოვლა უწევდათ.
1968 წლის 23 აგვისტოს ბრაზილიის პრეზიდენტმა არტურ და კოსტა ი სილვამ ხელი მოაწერა ხიდის პროექტზე შეთანხმებას. დიზაინი ეკუთვნის მარიო ანდრეაზას (შემდგომში ტრანსპორტის მინისტრი), რომლის ხელმძღვანელობითაც დაიწყო და დასრულდა ხიდის მშენებლობა.
ხიდის მშენებლობის დაწყების სიმბოლურ ცერემონიალში (1968 წლის 23 აგვისტო) მონაწილეობდნენ: დიდი ბრიტანეთის დედოფალი ელისაბედ II და ედინბურგის ჰერცოგი ფილიპე. რეალური სამუშაოები დაიწყო 1974 წლის 4 მარტს.
ხიდის ოფიციალური სახელია: პრეზიდენტ არტურ და კოსტა ი სილვას სახელობის ხიდი, იმ პრეზიდენტის პატივსაცემად ვინც გასცა ხიდის აშენების განკარგულება. "Rio-Niterói" წარმოიქმნა როგორც მიმანიშნებელი თიკუნი, რომელიც მალე უფრო ცნობადი გახდა ვიდრე ოფიციალური სახელი. დღეისთვის უმეტესობა მას რიო-ნიტეროის ხიდს ეძახის.
ხიდი აშენდა ბრაზილიური კონსტრუქტორული ფირმების ერთიანი ძალისხმევით. იგი 13,290 მეტრის სიგრძისაა, 8,836  მეტრზე წყლიდან ხოლო ხიდის ცენტრალური ნაწილი არის 72 მეტრი სიმაღლის რადგან გემებს ჰქონდეთ ყურეში თავისუფლად შესვლის საშუალება. მას დღეში 140 000 მანქანა კვეთავს, რომლებიც ხიდზე ასვლისას იხდიან 4.30 ბრაზილიურ რეალს (2010 წლის აგვისტოს მიხედვით დაახლოებით 2.45 ამერიკული დოლარი ან 1.95 ევრო).
ხიდი ოფიციალურად არის BR-101 გზატკეცილის ნაწილი.
1995 წლიდან ხიდი 20 წლიანი მართვის უფლებით გადაცემული აქვს ამერიკულ Ponte S.A-ს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრაზილიის ხიდები
Reach Out (Touch the Sun)
Reach Out (Touch the Sun) — ჯგუფის Mike + The Mechanics სინგლი ალბომიდან The Road. იგი გამოვიდა 2011 წელს. სინგლი ვრცელდება ციფრული ჩამოტვირთვის სახით, სერვისით iTunes.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2011 წლის სიმღერები კატეგორია:2011 წლის სინგლები კატეგორია:Mike + The Mechanics-ის სიმღერები
შავი ზღვის გემთმშენებელი ქარხანა
მინი|250პქ სახელმწიფო აქციონერული ჰოლდინგური კომპანია (საჰკ) „შავი ზღვის გემთმშენებელი ქარხანა“ (Чорноморський суднобудівний завод (ЧСЗ)) — უკრაინული საგემთმშენებლო საწარმო. მდებარეობს ქალაქ მიკოლაევში. იგი ამ დარგის ყველაზე მსხვილი წარმოება უკრაინაში (ასევე ყოფილ საბჭოთა კავშირში) და ერთ-ერთი უმსხვილესი ევროპაში. დაარსებული იყო 1897 წელს.
ამ წლების განმავლობაში ქარხანამ გამოუშვა 1000 მეტი სხვა და სხვა ტიპისა და დანიშნულების ხომალდი და გემი: ესკადრის ნაღმოსნები, ხაზის ხომალდები, წყალქვეშა ნავები, კრეისერები, ყინულმჭრელები, ბუქსირები, ვეშაპის ბაზები, ბელკერი, სამეცნიერო-კვლევითი გემები, სარაკეტო შეიარაღების მცურავი ბაზა, წყალქვეშა ნავების მცურავი ბაზები, მცურავი სახელოსნოები, გემები ტვირთის ჰორიზონტალური დამუშავებით, ნავსაწინააღმდეგო კრეისერები, სუპერტრაულერი-თევზობაზა, ზღვის ფსკერის საკვლევი გემები, ავიამზიდები, ტანკერები, ასევე ათი ათასობით მანქანები, მექანიზმები, ქვაბები და სხვა და სხვა დანიშნულების დანადგარები.
60 პროექტის სხვადასხვა ტიპის ხომალდებისა და გემების მშენებლობის გამოცდილება, იძლევა იმის შესაძლებლობას, რომ შესრულდეს ყველანაირი დაკვეთა გემთმშენებლობაში.
კომპანია წარმოადგენს უნიკალურ გემთმშენებელ-მანქანათმშენებელ საწარმოს, ფლობს დიდ ავტონომიურობას. თანამედროვე დანადგარები, უნიკალური ტექნოლოგიები, მაღალკვალიფიცირებული სპეციალისტები იძლევიან შეკვეთის მსოფლიო სტანდარტებით შესრულებას.
ისტორია
„ევსტაფისათვის“ და კრეისერი „კაგულისათვის“. ამ დროიდან ქარხანა ხდება მანქანათმშენებლობის მთავარ ბაზად სამხრეთ ნაწილში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტრანსპორტი უკრაინაში კატეგორია:უკრაინის ეკონომიკა
ჩერნივცის ოლქი
მოსახლეობა და დემოგრაფია
2001 წლის აღწერის მიხედვით, ოლქის 75%–ს (689.1 ათასი) წარმოადგენენ უკრაინელები, 12.5%–ს (114.6 ათასი) – რუმინელები, 7.3%–ს (67.2 ათასი) – მოლდოველები, 4.1%–ს (37.9 ათასი) – რუსები.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის ოლქები
ლიძავა
ლიძავა (Лӡаа [ლძაა]; ლიძაა) — სოფელი და თემის ცენტრი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გაგრის მუნიციპალიტეტში, ბიჭვინთის კონცხზე. საზღვაო კლიმატური კურორტი. ზღვის დონიდან 5-30 მ, გაგრიდან 25 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
ისტორია
XX საუკუნის პირველ ნახევარში სოფელს ერქვა აჯრა, რაც აფხაზურად „მუხნარს“ ნიშნავს, ხოლო თემს — ლიძავა. 1925 წელს ლიძავის თემი ერთი სოფლით შედიოდა გუდაუთის მაზრაში. 1930 წელს ლიძაას ს/საბჭო 4 სოფლით გუდაუთის მაზრაში შედიოდა. 1938 წელს ლიძავის ს/საბჭო გუდაუთის რაიონიდან გაგრის რაიონს გადაეცა. 1952 წელს ლიძავას ლძაანი, ხოლო 1955 წელს — ლიძავა ეწოდა. ლიძავაში აღმოჩნდა ძვ. წ. XV-XIV სს. ბრინჯაოს ცულების განძი (ცნობილია ბიჭვინთის განძის სახელით), რომელიც შეიცავს ორი სახეობის კოლხურ ცულებს, აგრეთვე ადრეული ტიპის ბრინჯაოს ცულს, რომელიც კოლხური ცულის პროტოტიპადაა მიჩნეული. 1992-1993 წწ. ომის შემდეგ აფხაზებმა დაარქვეს ლძაა (Лӡаа).
დემოგრაფია
1989 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 1 506 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ლიძავის თემის სოფლები
თურქეთის რაიონები
თურქეთის რაიონები(თურქ. ilçe, ილჩე) — ყველაზე მცირე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული თურქეთის რესპუბლიკაში. თურქეთში 973 რაიონია, რომლებიც 81 პროვინციაში ერთიანდება. ოსმალეთის იმპერიის დროს და თურქეთის რესპუბლიკის პირველ წლებში შესაბამის ერთეულს კაზა ეწოდებოდა. რაიონის შემადგენლობაში შედის როგორც საქალაქო, ასევე სასოფლო ტერიტორიები. თითოეული პროვინცია შედგება იმავე დასახელების „ცენტრალური რაიონისა“ (თურქ. merkez ilçe, მერკეზ ილჩე) და დანარჩენი რაიონებისგან. ცენტრალური რაიონის ხელისუფალია ვიცე-გუბერნატორი, ხოლო დანარჩენ რაიონებს სათავეში კაიმაკამები უდგანან.
იზმირის პროვინცია
• *იზმირი (İzmir): 3.300.878
• კონაკი (Konak): 411.112 (central district)
• ბუცა (Buca): 407.526 (central district)
• ბორნოვა (Bornova): 399.023 (central district)
• ბაირაკლი (Bayraklı): 303.816 (central district)
• კარშიიაკა (Karşıyaka): 296.031 (central district)
• ჩიღლი (Çiğli): 153.508 (central district)
• მენემენი (Menemen): 125.478 (central district)
• ტორბალი (Torbalı): 121.963 (central district)
• გაზიემირი (Gaziemir): 112.149 (central district)
• ბერგამა (Bergama): 100.671
• ქემალფაშა (Kemalpaşa): 87.147 (central district)
• ტირე (Tire): 77.015
• ბალჩოვა (Balçova): 76.219 (central district)
• მენდერესი (Menderes): 68.029 (central district)
• ალიაღა (Aliağa): 62.258 (central district)
• ნარლიდერე (Narlıdere): 59.161 (central district)
• ურლა (Urla): 49.774 (central district)
• ქირაზი (Kiraz): 44.830
• ბაიინდირი (Bayındır): 41.965 (central district)
• სელჩუკი (Selçuk): 34.459 (central district)
• ჩეშმე (Çeşme): 31.968
• დიკილი (Dikili): 30.863
• კინიკი (Kınık): 28.337
• სეფერიჰისარი (Seferihisar): 26.945 (central district)
• გუზელბაჰჩე (Güzelbahçe): 22.138 (central district)
• ბეიდაღი (Beydağ): 13.395
• კარაბურუნი (Karaburun): 9.224
ართვინის პროვინცია
• ართვინი (Artvin): 32272
• ხოფა (Hopa): 31728
• ბორჩხა (Borçka): 24768
• იუსუფელი (Yusufeli): 22220
• არჰავი (Arhavi): 19189
• შავშათი (Şavşat): 18240
• არტანუჯი (Ardanuç): 11844
• მურგული (Murgul): 6323
რიზეს პროვინცია
• რიზე (Rize): 132.123 (central district)
• ჩაიელი (Çayeli): 42.282
• არდეშენი (Ardeşen): 39.001
• პაზარი (Pazar): 30.203
• ფინდიკლი (Fındıklı): 15.801
• გიუნეისუ (Güneysu): 13.585
• კალკანდერე (Kalkandere): 13.086
• იიიდერე (İyidere): 8.944
• დერეპაზარი (Derepazarı): 8.660
• იქიზდერე (İkizdere): 6.504
• ჰემშინი (Hemşin): 2.474
ტრაპიზონის პროვინცია
• Akçaabat
• Araklı
• Arsin
• Beşikdüzü
• Çarşıbaşı
• Çaykara
• Dernekpazarı
• Hayrat
• Köprübaşı
• Maçka
• Of
• Şalpazarı
• Sürmene
• Tonya
• Vakfıkebir
• Yomra
არდაჰანის პროვინცია
• არტაანი (Ardahan): 40.875 (central district)
• კოლა (Göle): 32.578
• ჰანაქი (Hanak): 10.666
• პოსოფი (Posof): 9.215
• დამალი (Damal): 7.108
შირნაქის პროვინცია
კატეგორია:თურქეთის რაიონები
იულიას ფურისულა
იულიას ფურისულა (Primula juliae) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. მიწისზედა ღეროს არ ივითარებს. ფოთლები მხოლოდ ფესვთანურია. მცირე ზომის, ფოთლის ფირფიტა თხელია, ნაზი, მომრგვალო-თირკმლისებური ან მომრგვალოკვერცხისებური. ყუნწი ოდნავ ფრთიანია. აქვს მრავალი ყვავილი, მარტოული. გვირგვინი კაშკაშა ვარდისფერი ან მეწამულია. იზრდება მთის შუა სარტყელში დაჩრდილულ კლდეებზე. საქართველოში გვხვდება მხოლოდ კახეთში. კავკასიის ენდემია. მცენარე აღწერილია ლაგოდეხში 1901 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ორლებნიანნი კატეგორია:ფურისულასებრნი
საქარიქედი
საქარიქედი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (კიცხის თემი). მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ მთისწინეთზე. ზღვის დონიდან 510 მეტრი. ხარაგაულიდან 7 კილომეტრი.
Funeral (ალბომი)
Funeral — კანადური ჯგუფ Arcade Fire-ის სადებიუტო სტუდიური ალბომი. იგი აშშ-ში გამოიცა 2004 წლის 14 სექტემბერს, Merge Records-ზე, ხოლო 2005 წლის 28 თებერვალს ალბომი ევროპაში Rough Trade Records-მა გამოუშვა. ალბომმა თავისი სახელწოდება შეიძინა ჯგუფის ზოგიერთ წევრთა ოჯახის წევრების გარდაცვალების გამო: რეჯინ შასანის ბებია გარდაიცვალა 2003 წლის ივნისში, უინ და უილიამ ბატლერების პაპა (სვინგის შემსრულებელი ალვინო რეი) — 2004 წლის თებერვალში, ხოლო რიჩარდ პერის დეიდა — იმავე წლის აპრილში.
საქარიქედი
სქოლიო
კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Funeral (ალბომი)
სქოლიო
კატეგორია:2004 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:Arcade Fire-ის ალბომები კატეგორია:Merge Records-ის ალბომები კატეგორია:Rough Trade Records-ის ალბომები
Anochetus pangens
Anochetus pangens — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Anochetus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:Anochetus
ფელიქს III (პაპი)
მინი| 250px|ფელიქს III
ფელიქს III (Felix PP. III; დ. უცნობია — გ. 1 მარტი, 492) —  რომის პაპი 483–492 წლებში.
ბიოგრაფია
ის დაიბადა რომში, სენატორის ოჯახში.
ოჯახი
ფელიქსი იყო ქვრივი და ჰყავდა ორი შვილი, როდესაც წარმატებით აირჩიეს რომის პაპად 483 წელს. მას ეგონა, რომ იყო შთამომავალი გრიგოლ I-ის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის პაპები კატეგორია:გარდაცვლილი 1 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 492 კატეგორია:კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები
პუშკინის მუზეუმი (მოსკოვი)
thumb|350px|პუშკინის მუზეუმი ამჟამად. thumb|350px|პუშკინის მუზეუმი გახსნის წინ 1912 წ. პუშკინის სახელობის სახვითი ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი (რუს.: Музей изобразительных искусств им. А.С. Пушкина) ევროპული ხელოვნების უდიდესი მუზეუმია მოსკოვში, მდებარეობს ვოლხონკას ქუჩაზე, მაცხოვრის საკათედრო ტაძრის პირდაპირ.
მუზეუმის სახელმა შეიძლება შეცდომაში შეგიყვანოთ, ვინაიდან მას განთქმულ რუს პოეტთან კავშირი არ აქვს. გაცილებით უპრიანი იქნებოდა მუზეუმს მისი დამაარსებლის პროფესორი ივან ცვეტაევის (პოეტი მარინა ცვეტაევას მამა) სახელი რქმეოდა. ცვეტაევმა დაიყოლია ახალგაზრდა მილიონერი იური ნეჩაევ-მალცევი და იმ დროისთვის მოდური არქიტექტორი რომან კლაინი მოსკოვისთვის სახვითი ხელოვნების მუზეუმი შეექმნათ.
კლაინისა და შუხოვის პროექტითა და მალცევის დაფინანსებით მუზეუმის შენობა 1898-1912 წლებში აშენდა. ცვეტაევის ოცნება 1912 წლის მაისში ასრულდა, როდესაც მუზეუმის კარი საზოგადოებისთვის გაიხსნა. მისი პირველი გამოფენა უძველესი ქანდაკებების ასლებისგან შედგებოდა, რომელიც უმეტესწილად საგანმანათლებლო დანიშნულებას ატარებდა. ერთადერთი ნამდვილი ძველი ნივთი - მოსკოვის მათემატიკური პაპირუსი და უნუამუნის ისტორია - სამი წლით ადრე ვლადიმირ გოლენიშჩევმა უსახსოვრა მუზეუმს.
1918 წელს რუსეთის დედაქალაქის მოსკოვში გადმოტანის შემდეგ საბჭოთა მთავრობამ გადაწყვიტა სანქტ-პეტერბურგის ერმიტაჟის მუზეუმიდან ათასობით ექსპონატი ახალ დედაქალაქში გადმოეტანა. ამ ფერწერულმა ტილოებმა შექმნა პუშკინის მუზეუმის დასავლური ხელოვნების კოლექციების ბირთვი. თუმცა ყველაზე მნიშვნელოვანი ფერწერული ტილოები მოგვიანებით იქნა გადმოტანილი ახალი დასავლური ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმიდან. მათ შორის იყო იმპრესიონისტთა და პოსტ-იმპრესიონისტთა ნამუშევრების ნაკრები, რომელთა შორის განსაკუთრებით აღსანიშნავია ვან გოგის, გოგენის, პიკასოსა და მატისის ქმნილებები.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ დრეზდენის გალერეიდან ევაკუებული ხელოვნების ნიმუშები მოსკოვში წამოიღეს შესანახად 10 წლით. დრეზდენის კოლექცია საბოლოოდ დაუბრუნდა აღმოსავლეთ გერმანიას გაცილებით გვიან, მიუხედავად პუშკინის მუზეუმის ხელმძღვანელობის დიდი წინააღმდეგობისა. პუშკინის მუზეუმი დღემდე რჩება მთავარ საგანძურად ტროას განთქმული ოქროსი, რომელიც ჰაინრიხ შლიმანმა აღმოაჩინა და რომელიც წითელმა არმიამ გაიტაცა ბერლინის პერგამონის მუზეუმიდან მეორე მსოფლიო ომის ბოლოს.
პუშკინის მუზეუმში 1981 წლიდან ტარდება სვიატოსლავ რიხტერის სახელობის სამუსიკო ფესტივალი "დეკემბრის ღამეები".
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მუზეუმები
დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი
დაცვის პოლიცია - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, რომელიც საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე მოქმედებს და ახორციელებს იურიდიულ და ფიზიკურ პირთა ქონების და პირად დაცვას კანონსაწინააღმდეგო და დანაშაულებრივი ქმედებისაგან. დაცვის პოლიცია არის მუდმივად განახლებადი ტექნოლოგიებით აღჭურვილი დაცვის სამსახური. დაცვის პოლიციის მთავარი მისია არის მოქალაქეების უსაფრთხოების უზრუნველყოფა და ჯანსაღი გარემოს შექმნა მათი საქმიანობისათვის.
2008 წელს დაცვის პოლიციაში დაინერგა ახალი MESH ტექნოლოგიაზე დაფუძნებული დაცვის რადიოსისტემა. საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე, ობიექტების დაცვის განსახორციელებლად, გამოიყენება ახალი თაობის ამერიკული წარმოების ინფორმაციული პერიფერიული მოწყობილობები და ამერიკული კომპანია AES Intellinet-ის გადამცემები.
ეს სისტემა ექსკლუზიურად გამოიყენება დაცვის პოლიციის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე და უზრუნველყოფს ობიექტიდან გადმოცემული სიგნალების უდანაკარგო მიღებას და მათ უსწრაფეს დამუშავებას.
დაცვის პოლიციის მიერ საპოლიციო ძალით დაცვა ხორციელდება, როგორც დღის განმავლობაში, ანუ სამუშაო საათებში, ასევე 24 საათიანი რეჟიმით.
დაცვის პოლიცია ახორციელებს დაცვა-გაცილება, ინკასაციას -
საკონტაქტო ინფორმაცია
დაცვის პოლიციის იურიდიული მისამართი:
საზოგადოებასთან ურთიერთობისა და მარკერტინგის განყოფილება:
ელ. ფოსტა: საჯარო ინფორმაციის მოთხოვნის
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო კატეგორია:პოლიცია საქართველოში კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო უწყებები
ჯონ უილიამ უოტერჰაუსი
ჯონ უილიამ უოტერჰაუსი (დ. 6 აპრილი, 1849 ― გ. 10 თებერვალი, 1917) ― ინგლისელი მხატვარი. აკადემიზმისა და პრერაფაელიტთა საძმოს წარმომადგენელი. მის ნამუშევრებში ძირითადად ძველი ბერძნული მითოლოგიისა და მეფე ართურის ლეგენდის ქალი გმირები არიან ასახული.
დაიბადა რომში, ინგლისელი მხატვრების ოჯახში. შემდეგ ლონდონში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც ხელოვნების სამეფო აკადემიაში ჩაირიცხა. უოტერჰაუსმა ყოველწლიურ საზაფხულო გამოფენებში მონაწილეობა დაიწყო და ძირითადად ძველი საბერძნეთის ყოველდღიური ცხოვრების ამსახველ ტილოებს ქმნიდა. ნამუშევრების დიდი ნაწილი ისეთი ავტორების შემოქმედებაზეა დაფუძნებული, როგორებიც არიან: ჰომეროსი, ოვიდიუსი, უილიამ შექსპირი, ალფრედ ტენისონი და ჯონ კიტსი.
უოტერჰაუსის ნამუშევრების უმრავლესობა ბრიტანეთის მთავარ სამხატვრო გალერეებშია გამოფენილი. 2009 წელს ხელოვნების სამეფო აკადემიაში მისი რეტროსპექტივა მოეწყო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 6 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1849 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1917 კატეგორია:XIX საუკუნის ინგლისელი მხატვრები კატეგორია:XX საუკუნის ინგლისელი მხატვრები კატეგორია:ინგლისელი მამაკაცი მხატვრები კატეგორია:ორიენტალისტი მხატვრები კატეგორია:პრერაფაელიტი მხატვრები
ვასილ ბერეჟნი
ვასილ ბერეჟნი (დ. 26 ივნისი, 1918, ბახმაჩი, ახლანდ. ჩერნიჰივის ოლქი — გ. 19 მარტი, 1988, კიევი) — უკრაინელი მწერალი. ჰალინა ბერეჟნას მამა. 1952 წელს დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტი. მუშაობდა ბახმაჩის, ჩერნიჰივის, კიევის გაზეთების რედაქციებში, ჟურნალებში „ვიტჩიზნა“, „დნიპრო“, „უკრაინა“. მისი ნამუშევრები ძირითადად სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრისაა. დაწერილი აქვს რიგი საბავშვო წიგნები, სალიტერატურათმცოდნეო ნარკვევი „ოლეს ჰონჩარი“ (1978), თარგმნიდა თანამედროვე რუსი მწერლების რომანებსა და პიესებს. ვასილ ბერეჟნის სამეცნიერო-ფანტასტიკურმა ნამუშევრებმა გააფართოვეს უკრაინული ლიტერატურის ჰორიზონტი.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინელი მწერლები
ნიგალი
მინიატიურა|ნიგალი მესხეთის VIII-X საუკუნეების რუკაზე.|250პქ ნიგალი, ლიგანი, ლივანა — ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე სამხრეთ საქართველოში, მდინარე ჭოროხის ქვემო დინებაში, მაჭახელის სამხრეთით.
ისტორია
წყაროებში პირველად იხსენიება XI საუკუნეში ნიგალის სახელწოდებით. ვახუშტი ბაგრატიონის მიხედვით, მოიცავდა მდინარე ჭოროხის ხეობის იმიერ და ამიერ მხარეს ართვინის სანახებითურთ: " და ართვანის სანახებითურთ, ვიდრე ერგეს საზღვრამდე, ჭოროხის ჴეობის იმერი და ამერი იწოდების ლიგანის ჴეობად. და არს ეს ლიგანის ჴეობა თჳნიერ სივიწროვისა, ფრიად ნაყოფიერი ნარინჯით, თურინჯით, ლიმოთი, ზეთისხილით..." . შემდგომში ლივანად მიაჩნდათ მდინარეების აჭარისწყლისა და ჭოროხის შესაყართან მდებარე ტერიტორია.
1549 წელს ლივანა ოსმალეთის იმპერიამ დაიკავა. ლივანას კაზა შედიოდა ტრაპიზონის ვილაიეთის ლაზისტანის სანჯაყში. 1860-იან წლებში ის შევიდა არზრუმის ვილაიეთში, მაგრამ მოსახლეობა სულთანს სთხოვდა კვლავ ტრაპისონის ვილაიეთში დაბრუნებას. 1865 წელს ლივანაში სულ იყო 1 ქალაქი — ართვინი და 114 სოფელი. ცხოვრობდა 18170 ადამიანი, აქედან 16559 მუსლიმი, 1229 კათოლიკე სომეხი, 280 გრიგორიანელი და 102 ბერძენი. მოსახლეობას მოჰყავდა ფეტვი, ქერი, ყურძენი, ზეთისხილი, აწარმოებდნენ შებოლილ ხორცს, ყველ-კარაქს, ტილოს, ქაღალდს, ბამბის წინდებს, აგურს, კრამიტს, დენთს.
რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 ომის შემდეგ ისტორიული სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოს სხვა ტერიტორიებთან ერთად რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა. ამ დროისთვის ნიგალის ადგილობრივი მოსახლეობა გამაჰმადიანებული იყო, თუმცა შენარჩუნებული ჰქონდა ქრისტიანული დროის მეხსიერება, ასევე საუბრობდნენ ქართულ ენაზე.
ამჟამად ლივანის მხოლოდ მცირე ნაწილია საქართველოს ფარგლებში (სოფლები: ქვედა მარადიდი, კირნათი, მაჭახლისპირი, გვარა, მირვეთი, შუშანეთი, კობალეთი, ძაბლავეთი, ზედა კირნათი), დანარჩენი კვლავ თურქეთის საზღვრებშია.
ისტორიული ძეგლები
ხეობის ისტორიული ძეგლებია: გვარას ციხე (საქართველო), ართვინის, მამანათის, სინკოითის, მელოს, ქვამჩირეთის ციხეები, მამაწმინდის ეკლესია, სვეტის ნაეკლესიარი, თაღოვანი ხიდები (ყველა თურქეთშია).
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები კატეგორია:ოსმალეთის იმპერია
გეთსამანია
გეთსამანია — ეკლესია საქართველოში, მცხეთის დასავლეთ ნაწილში. თბილისი-მცხეთის საავტომობილო გზის მარცხენა მხარეს, აღმაშენებლის ქუჩის პირა შემაღლებაზე, სვეტიცხოვლის ტაძრის დასავლეთით 800 მეტრის მანძილზე. აქვე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე ხიდთან გამართული იყო ისტორიული მცხეთის დასავლეთი კარიბჭე.
ქართლის მოქცევის ქრონიკის თანახმად ხიდის მიმდებარე ქალაქის ამ ნაწილს მოგვთა უბანს უწოდებდნენ. უბანში ებრაელებიც ცხოვრობდნენ. აქვე ყოფილა მცხეთელი ელიოზის სახლი, რომელსაც ქრისტეს კვართი ჩამოუტანია იერუსალიმიდან. მცხეთაში საყოველთაო ნათლობის წინ, წმიდა ნინოს, ჯვარი აღუმართავს ებრაელთა მცირე ბაგინზე და ეს ტაძარი სწორედ ამ ჯვრის სახელს ატარებს.
დღეს ამ ეკლესიას „გეთსიმანიას“ უწოდებენ, თუმცა ეს სახელი ახალი შერქმეულია, რადგან იგი არც ერთ ისტორიულ წყაროში და არც გვიანი დროის მოგზაურთა ჩანაწერებში არ გვხვდება და მას ყველანი „ჯვრისუბნის ეკლესიად“ ან „მოგვთა უბნის“ ეკლესიად იხსენიებენ.
შემორჩენილი იყო მხოლოდ აღმოსავლეთის ნახევარწრიული აფსიდი (სიღრმე 1,85 მ, კედლის სისქე 0,65 მ). 2004 წლის რესტავრაციის დროს ნაგებობა სრულად აღდგა. ჩატარდა არქეოლოგიური გათხრები და დადგინდა ეკლესიის თავდაპირველი გეგმა. მას ჰქონდა ადრექრისტიანული ხანისთვის დამახასიათებელი ნალისებური ფორმის საკურთხევლის აფსიდი და აღმოსავლეთი სარკმლის თაღი. რესტავრაციის დროს აღდგა თითქმის მთელი სიმაღლით გადაქცეული დასავლეთი კედელი, რომელიც გამოვლინდა არქეოლოგიური გათხრების შედეგად. გამოყენებული იქნა ასევე იქვე გამოვლენილი ქვიშაქვის სხვა თლილი კვადრებიც, რითიც ნაგები იყო ეკლესია, თუმცა კედლების ძირითადი ნაწილი ხელახლა აშენდა მსგავსი ფორმისა და ჯიშის ქვით. აფსიდის ღერძზე ერთი ფართო სარკმელია, რომლის ჩრდილოეთით ოთხკუთხა ნიშია. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ეკლესიის ქვეშ გამოვლინდა უფრო ადრინდელი ნაგებობის მართკუთხა საფუძველი. გამოითქვა ვარაუდი, რომ შესაძლოა ეს წინაქრისტიანულ ნაგებობის ნაშთი „ბაგინი ჰურიათა“ ყოფილიყო, რომელზეც დააფუძნეს ადრექრისტიანული ეკლესია. გამოვლინდა აგრეთვე, ადრეული სირიული ეკლესიებისათვის დამახასიათებელი კანკელის პროფილირებული ფილები. იქვე გაითხარა IV_V საუკუნის რამდენიმე სამარხი, ამ ეპოქისთვის დამახასიათებელი ინვენტარით. ყოველივე ეს ეკლესიის ადრეულობაზე მეტყველებს და მას მცხეთის ადრექრისტიანულ ტაძართა რიგში აყენებს.
ეკლესიის ირგვლივ XVIII-XIX საუკუნეების საფლავის ქვებია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ერთიანი საქართველო — დემოკრატიული მოძრაობა
ერთიანი საქართველო — დემოკრატიული მოძრაობა — პოლიტიკური პარტია, შექმნილი საქართველოს პარლამენტის ყოფილი თავმჯდომარის ნინო ბურჯანაძის მიერ.
ისტორია
პარტიის დაფუძნების განცხადება გაკეთდა 2008 წლის 27 ოქტომბერს, ხოლო დამფუძნებელი ყრილობა გაიმართა 23 ნოემბერს — ვარდების რევოლუციის მეხუთე წლისთავზე. 2009 წლის აპრილსა და მაისში მოძრაობა სხვა პოლიტიკურ პარტებთან ერთად იყო ორგანიზატორი საპროტესტო აქციებისა პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის გადადგომის მოთხოვნით. პარტია ბოიკოტს უცხადებდა 2010 წლის თვითმართველობის არჩევნებს და მასში მონაწილეობა არ მიუღია.
პოლიტიკური პლატფორმა
კონკრეტული და გრძელვადიანი პოლიტიკური პროგრამა პარტიას ჯერ არ გააჩნია. არსებობს მხოლოდ 2 დოკუმენტი: პარტიის ხედვა და მოკლევადიანი ანტიკრიზისული პროგრამა.
ორგანიზაციული სტრუქტურა
პარტიის ხელმძღვანელი ორგანოა მთავარი საბჭო. უმაღლესი თანამდებობის პირები არიან თავმჯდომარე (ნინო ბურჯანაძე) და გენერალური მდივანი (გიგლა ბარამიძე).
სენ-ჟერმენის საზავო ხელშეკრულება (1919)
10 სექტემბერს სენ-ჟერმენის საზავო ხელშეკრულებამ დაადასტურა ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის დაშლა და მის ტერიტორიაზე ავსტრიის რესპუბლიკის, უნგრეთის, ჩეხოსლოვაკიის, სერბია-ხორვატია-სლოვენიის (1929 წლიდან — იუგოსლავია) სახელმწიფოს შექმნა.
ავსტრიამ იკისრა მთავარი „მოკავშირე და გაერთიანებული სახელმწიფოების“ მიერ დადგენილი ბულგარეთის, პოლონეთის, რუმინეთის, საბერძნეთის, სერბია-ხორვატია-სლოვენიის სახელმწიფოს და ჩეხოსლოვაკიის საზღვრების ცნობა. მასვე დაეკისრა რეპარაციები, აეკრძალა სამხედრო ავიაციისა და სამხედრო ფლოტის შექმნა. ბუკოვინის სახალხო ვეჩეს 1918 წლის 3 ნოემბრის გადაწყვეტილება ჩრდილოეთ ბუკოვინის საბჭოთა უკრაინასთან შეერთების შესახებ მხედველბაში არ მიიღეს და ბუკოვინა მთლიანად გადაეცა რუმინეთს, იტალიამ მიიღო სამხრეთ ტიროლი და სხვა ტერიტორიები. სენ-ჟერმენის საზავო ხელშეკრულების 88-ე მუხლი კრძალავდა ავსტრიის დამოუკიდებლობის შელახვას, მის შეერთებას გერმანიასთან (ანშლუსი), რაც შეესაბამებოდა 1919 წლის ვერსალის საზავო ხელშეკრულების 80-ე მუხლს. სენ-ჟერმენის საზავო ხელშეკრულება რატიფიცირებულ იქნა ავსტრიის დამფუძნებელი კრების მიერ 1919 წლის 17 ოქტომბერს. ძალაში შევიდა 1920 წლის 16 ივლისს.
1938 წლის მარტში ფაშისტური გერმანიის მიერ ავსტრიის დაპყრობით სენ-ჟერმენის საზავო ხელშეკრულების პირობები მთლიანად გაუქმდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:XX საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები კატეგორია:ავსტრია-უნგრეთის ისტორია კატეგორია:ავსტრია-უნგრეთის დაშლა
თივა
thumb|300px|თივის ორი [[ზვინი. მოლდოვა]]
თივა — ბალახოვანი მცენარეების გამხმარი ღეროები და ფოთლები, რომლებიც მოითიბა მწვანე სახით ყოფნისას და რომლებმაც შემდეგ მიაღწია სრულ ბუნებრივ სიმწიფეს. გამოიყენება სასოფლო-სამეურნეო ცხოველების საკვებად იმ რაიონებში, სადაც კლიმატური პირობები მთელი წლის განმავლობაში ახალი და სუფთა საკვების გამოყენების საშუალებას არ იძლევა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საკვები
ალექსი უხტომსკი
ალექსი ალექსის ძე უხტომსკი (Алексей Алексеевич Ухтомский; დ. 25 ივნისი [ძვ. სტ. 13 ივნისი], 1875 — გ. 31 აგვისტო, 1942) — რუსი ფიზიოლოგი. 1924 წლიდან ლენინგრადის უნივერსიტეტის პროფესორი, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი. იკვლევდა აღგზნებისა და შეკავების პროცესებს თავისა და ზურგის ტვინში, ადამიანის ქცევის ფიზიოლოგიურ საფუძვლებს. ჩამოაყალიბა შრომის ფიზიოლოგიის ლაბორატორია, სადაც სწავლობნენ დაღლას, შრომით მოძრაობას.
ალექსი უხტომსკი იყო ნიკოლოზ ვედენსკის მოწაფე. 1906 წელს დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტი და იქვე მუშაობდა ადამიანისა და ცხოველთა ფიზიოლოგიის კათედრაზე, რომელსაც 1922 წლიდან გარდაცვალებამდე ხელმძღვანელობდა. 1937 წლიდან სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ელექტრო-ფიზიოლოგიური ლაბორატორიის დირექტორია. ივანე სეჩენოვის, ნიკოლოზ ვედენსკის და ჩარლზ სკოტ შერინგტონის დაყრდნობით უხტომსკიმ აღმოაჩინა ნერვული სისტემის მოქმედების ერთ-ერთი ძირითადი პრინციპი, რომელსაც მან დომინანტი უწოდა. მოძღვრებას დომინანტის შესახებ ფართოდ იყენებენ მედიცინაში, ფსიქოლოგიასა და პედაგოგიკაში. დომინანტის ცნებამ, აგრეთვე უხტომსკის მოძღვრებამ რიტმის შეთვისების შესახებ, რომლის მიხედვითაც ორგანოს მუშაობის რეჟიმი შეესაბამება გარეგანი გაღიზიანების რიტმს, მას შესაძლებლობა მისცა ახლებურად გაეშუქებინა დაღლის ბუნება.
1932 წელს უხტომსკის მიენიჭა ლენინის სახელობის პრემია. გარდაიცვალა ლენინგრადის ბლოკადის დროს.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ფიზიოლოგები კატეგორია:რუსი ფილოსოფოსები კატეგორია:ლენინური პრემიის ლაურეატები
ლივისტონა
30-მდე სახეობა გავრცელებულია ტრიპიკულ აზიაში, მალაის არქიპელაგის კუნძულებზე, ახალ გვინეასა და აღმოსავლეთ ავსტრალიაში. ზოგი სახეობა ოთახის და ორანჟერეის დეკორატიული მცენარეა.
ლიტერატურა
კატეგორია:პალმები
ზუგდიდის დრამატული თეატრი
thumb|300px|ზუგდიდის დრამატული თეატრი შალვა დადიანის სახელობის ზუგდიდის დრამატული თეატრი — ქართული დრამატული თეატრი ზუგდიდში. სცენისმოყვარეთა სპექტაკლები XIX საუკუნის II ნახევრიდან იმართებოდა. პირველი სპექტაკლი, მოლიერის „ძალად ექიმი“, 1869 წლის 11 აპრილს დადგა ანტონ ფურცელაძემ. 1907-1908 წლებში ზუგდიდში შეიქმნა სოციალ-დემოკრატიული პარტიის დრამატული წრე, ე. წ. „მუშური დრამწრე“, რომელიც 125 სცენისმოყვარეს აერთიანებდა. წრის წევრები 1915 წლიდან მართავდნენ ლიტერატურულ საღამოებს, დგამდნენ სპექტაკლებს. საგასტროლოდ ჩამოდიოდნენ ლ. მესხიშვილი, ვალერიან გუნია, შალვა დადიანი, ელეფთერ ანდრონიკაშვილი, ალექსანდრე იმედაშვილი, ვახტანგ ურუშაძე და სხვა. 1932 წელს ზუგდიდში დაარსდა პირველი პროფესიული დრამატული თეატრი, რომელსაც 1959 წელს შალვა დადიანის სახელი მიენიჭა. თეატრისათვის აგებულ ახალ შენობაში 1932 წლის 11 აგვისტოს პირველ სპექტაკლებად წარმოადგინეს ნიკოლოზ შიუკაშვილის „სამართალი“ (რეჟისორი გიორგი ფრონისპირელი) და პეტრე სამსონიძის „სალტე“ (რეჟისორი გ. ფრონისპირელი და ა. ციციაშვილი). სხვადასხვა წლებში თეატრში მოღვაწეობდნენ: რ. ქართველიშვილი, ვ. დარასელი, ლ. ჭედია, ა. თარხან-მოურავი, პ. პატარაია, გ. იოსელიანი, გრიგოლ ლაღიძე, შ. მჟავანაძე, ვ. მჭედლიძე, ვახტანგ გარიკი, ვ. ყუშიტაშვილი, გ. გაბუნია და სხვები. წლების მანძილზე თეატრში მხატვრად მუშაობდა ირაკლი გამრეკელი. დადგმებიდან აღსანიშნავია: სანდრო შანშიაშვილის „ანზორი“ (1933), ბორის ლავრენიოვის „რღვევა“ (1934), აკაკი წერეთლის „პატარა კახი“ (1941), ლოპე დე ვეგას „თივა და ავი ძაღლი“ (ვ. ყუშიტაშვილის დადგმა), ივანე დარასელის „კიკვიძე“ (1965), ა. გეწაძის „წმინდანები ჯოჯოხეთში“, შალვა დადიანის „გვირგვილიანების ოჯახი“ (1967), ლ. ქიაჩელის „ჰაკი აძბა“ (1970), ნ. ჰიქმეთის „ყეყეჩი“ (1972), ოტია იოსელიანის „ექვსი შინაბერა და ერთი მამაკაცი“ (1973), რეზო თაბუკაშვილის „რაიკომის მდივანი“ (1974), ალექსანდრე ჩხაიძის „შთამომავლობა“ (1978) და სხვა. დასში მოღვაწეობდნენ (1978) საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტები: ანთიმოზ როგავა, გ. წერეთელი, შალვა მოსია, დავით გოგიჩაიშვილი, კ. წულაია და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზუგდიდის თეატრები
ბანანის ომები
მინი|250პქ|აშშ-ის ფლოტის წევრები ნიკარაგუაში, აუგუსტო სესარ სანდინოს ჩამოგდებული დროშით, 1932 წ. ბანანის ომები — ოკუპაციათა, პოლიციურ ქმედებათა და ინტერვენციათა სერია, რომელშიც ჩართულნი იყვნენ აშშ, ცენტრალური ამერიკა და კარიბის ზღვის რეგიონი. ეს პერიოდი დაიწყო 1898 წლის ესპანეთ-ამერიკის ომით და შემდეგ გაგრძელდა პარიზის ხელშეკრულებით, რომელმაც აშშ-ს კუბასა და პუერტო-რიკოზე კონტროლი გადასცა. ესპანეთთან ომის დროს და შემდეგ 1934 წელს, აშშ სამხედრო ოპერაციებსა და ოკუპაციურ ქმედებებს ახორციელებდა პანამაში, ჰონდურასში, ნიკარაგუაში, მექსიკაში, ჰაიტისა და დომინიკელთა რესპუბლიკაში. კონფილქტების ეს სერია 1934 წელს, ჰაიტიდან ჯარების გაყვანითა და პრეზიდენტ რუზველტის კარგი სამეზობლო პოლიტიკის შედეგად დამთავრდა.
დასაწყისი
ამ კონფლიქტების მიზეზები მრავალგვარი იყო, მაგრამ მათ შორის ძირითადი იყო ბუნების ეკონომიკა. ტერმინი „ბანანის ომი“ წარმოიშვა ამ ინტერვენციებისა და რეგიონში აშშ-ის კომერციული ინტერესების კავშირის შედეგად. ძირითადად, კომპანია იუნაიტედ ფრუტ კომპანის (United Fruit Company) მნიშვნელოვანი ფინანსები ჰქონდა ჩადებული ბანანის, თამბაქოს, შაქრის ლერწმისა და სხვა პროდუქტების წარმოებაში მთელი კარიბის რეგიონის, ცენტრალური ამერიკისა და სამხრეთ ამერიკის ჩრდილოეთ ნაწილის მასშტაბით. აშშ-ს ასევე ამოძრავებდა თავის პოლიტიკური ინტერესები, გავლენის სფეროს ჩამოყალიბება და პანამის არხის კონტროლი, რომელიც მის მიერ იყო აშენებული და რომელიც კრიტიკულად მნიშვნელოვანი იყო მსოფლიო ვაჭრობასა და საზღვაო ძალაუფლებაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:აშშ-ის ომები კატეგორია:ცენტრალური ამერიკის ისტორია კატეგორია:კარიბის ისტორია კატეგორია:XX საუკუნის ომები
ცაიტენვენდეს სიტყვა
მინი| გერმანიის კანცლერი [[ოლაფ შოლცი ცაიტენვენდე სიტყვის წინ ]] ცაიტენვენდეს სიტყვა (Zeitenwende, ჟამთაცვლა) — 2022 წლის 27 თებერვალს გერმანიის კანცლერის, ოლაფ შოლცის, მიერ ბუნდესტაგში წარმოთქმული სიტყვა 2022 წლის 24 თებერვალს რუსეთის მიერ უკრაინაში შეჭრაზე საპასუხოდ. შოლცმა რუსეთის უკრაინაზე თავდასხმას უწოდა Zeitenwende (ზუსტი ქართული თარგმანი - ჟამთაცვლა). შოლცის განცხადებით, აგრესიაზე საპაუსუხოდ გერმანიის მთავრობა 100 მილიარდი ევროს ფონდს სამხედრო ხარჯების მნიშვნელოვნად გასაზრდელად გამოიყენებდა. ამ სიტყვამ კარდინალურად შეცვალა გერმანიის მანამდე არსებული უაღრესად ფრთხილ თავდაცვის პოლიტიკას.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანიის სამხედრო ისტორია
ჯეინ ბირკინი
ჯეინ ბირკინი (Jane Birkin; დ. 14 დეკემბერი, 1946) — ინგლისელი მსახიობი, მოდელი, მომღერალი და სიმღერების ავტორი. საერთაშორისო ცნობადობა მოუტანა სერჟ გენსბურთან მუსიკალურმა თანამშრომლობამ და სასიყვარულო ურთიერთობამ.
ბირკინმა კარიერა მსახიობობით დაიწყო. 1966 წელს მან მეორეხარისხოვანი როლები შეასრულა მიქელანჯელო ანტონიონის ფილმებში: ფოტოგადიდება და კალეიდოსკოპი. 1968 წელს ბირკინმა სერჟ გენსბურთან ერთად მონაწილეობა მიიღო რომანტიკულ ფილმში სლოგანი, რამაც მათ შორის ხანგრძლივ თანამშრომლობასა და სასიყვარულო ურთიერთობას დაუდო საფუძველი. 1969 წელს მათ, როგორც მუსიკალურმა დუეტმა, გამოუშვეს სადებიუტო ალბომი ჯეინ ბირკინი/სერჟ გენსბური. 1976 წელს ბირკინმა მონაწილეობა მიიღო გინსბურგის ფილმში Je t'aime moi non plus. ამ პერიოდში მსახიობმა აგრეთვე ითამაშა აგატა კრისტის რომანების ეკრანიზაციებში, ესენია: სიკვდილი ნილოსზე (1978) და ბოროტება მზის ქვეშ (1982).
1980 წელს გენსბურთან დაშორების შემდეგ, ბირკინმა მოღვაწეობა როგორც კინოს, ასევე მუსიკის მიმართულებით განაგრძო. მან არაერთი სოლო ალბომი ჩაწერა და მრავალ ფილმში მიიღო მონაწილეობა. 1998 წელს ბირკინმა ითამაშა ფილმში ჯარისკაცის ქალიშვილი არასდროს ტირის. 2016 წელს მან მონაწილეობა მიიღო მოკლემეტრაჟიან ფილმში La femme et le TGV, რომელმაც ოსკარის ნომინაცია მოიპოვა.
1970-იანი წლებიდან მოყოლებული ბირკინი ძირითადად პარიზში ცხოვრობს. მას სამი შვილი ჰყავს: ფოტოგრაფი კეიტ ბერი, მსახიობი და მომღერალი შარლოტ გენსბური და მუსიკოსი ლუ დუაიონი.
ადრეული ცხოვრება
ჯეინ მელორი ბირკინი 1946 წლის 14 დეკემბერს ლონდონში, მარილებონის რაიონში დაიბადა. მისი დედა, მსახიობი ჯუდი კემპბელი, სასცენო როლებით იყო ცნობილი, ხოლო მამა, დევიდ ბირკინი, სამეფო სამხედრო-საზღვაო ფლოტის ლეიტენანტი იყო. ბირკინი ჩელსიში გაიზარდა. მას ჰყავს ერთი ძმა, ენდრიუ ბირკინი, რომელიც სცენარისტი და რეჟისორია.
17 წლის ასაკში ბირკინმა კომპოზიტორი ჯონ ბერი გაიცნო, რომელზეც 1965 წელს დაქორწინდა. 1967 წელს მათ ქალიშვილი, კეიტი, შეეძინათ. წყვილი 1968 წელს განქორწინდა.
ადრეული სამსახიობო კარიერა
1966 წელს ბირკინმა მონაწილეობა მიიღო მიქელანჯელო ანტონიონის ფილმებში: ფოტოგადიდება და კალეიდოსკოპი. 1968 წელს მან ითამაშა ფსიქოდელიური ჟანრის ფილმში Wonderwall. იმავე წელს ბირკინმა ფრანგული რომანტიკულ ფილმში სლოგანი მთავარი როლის მოპოვებისთვის შესარჩევი კონკურსი გაიარა. მიუხედავად იმისა, რომ ფრანგულად არ საუბრობდა, მან როლი მოიპოვა და ფილმში სერჟ გენსბურთან ერთად ითამაშა, რამაც მათ შორის 13-წლიან სასიყვარულო ურთიერთობას დაუდო საფუძველი. ფილმში ბირკინმა და გენსბურმა შეასრულეს სიმღერა „La Chanson de Slogan“, რაც მათი პირველი მუსიკალური კოლაბორაცია გახდა. სლოგანის გადაღების შემდეგ, ბირკინმა საფრანგეთში საცხოვრებლად დარჩენა გადაწყვიტა.
სერჟ გენსბურთან თანამშრომლობა
ბირკინმა გენსურის 1971 წლის ალბომისთვის Histoire de Melody Nelson ერთ-ერთ სიმღერაში და ასევე გარეკნის ფოტოზე ლოლიტას მსგავსი პერსონაჟი განასახიერა.
1973 წელს ბირკინმა ბრიჯიტ ბარდოს პერსონაჟის საყვარლის როლი შეასრულა ფილმში დონ ჟუანი, ან დონ ჟუანი ქალი რომ ყოფილიყო. იმავე წელს კრისტოფერ ლისთან და ჯოან კოლინზთან ერთად მან ითამაშა საშინელებათა ჟანრის ფილმში ბნელი საიდუმლოებები. 1975 წელს ბირკინმა მონაწილეობა მიიღო გენსბურის ეროტიულ ფილმში მიყვარხარ, არც მე, რომელშიც სექსუალური გაურკვევლობის კვლევას ვხვდებით. გაერთიანებულ სამეფოში ფილმი ბრიტანეთის ფილმების კლასიფიცირების საბჭოს მიერ აიკრძალა. ფილმში შესრულებული როლისთვის ბირკინი წარდგენილი იყო სეზარის ჯილდოზე კატეგორიაში საუკეთესო მსახიობი ქალი.