cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სიმონ კანდელაკი
ბიოგრაფია
1913 წელს დაამთავრა იურიევის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. დახელოვნდა რომში, ლონდონში, პარიზსა და ჰამბურგში - სპეციალიზებულ დაწესებულებებში. სადისერტაციო შრომა დაიცვა თემაზე „ექსპერიმენტული ლეიშმანიოზები" 1936 წელს. 1921-1938 წლებში იყო ს. ვირსალაძის სახელობის ტროპიკული მედიცინის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი. 1930-1942 წლებში ხელმძღვანელობდა ტროპიკულ სნეულობათა კათედრას თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტში, ხოლო 1935-1938 წლებში ამავე კათედრას ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტში. კანდელაკი ძირითადად სწავლობდა ტროპიკული მედიცინის პრობლემებს: დაასაბუთა მალარიასთან ბრძოლაში ზოოპროფილაქტიკის წამყვანი როლი; შემოიღო სპლენომეტრიის ორიგინალური მეთოდი; სსრკ-ში პირველმა ეფექტურად გამოიყენა მალარიის საწინააღმდეგო ღონისძიებათა კომპლექსური მეთოდი; საქართველოში საფუძველი ჩაუყარა ლეიშმანიოზის ნოზოგეოგრაფიას; აღმოაჩინა ვისცერული ლეიშმანიოზის გადამტანის ახალი სახეობა, აგრეთვე ამიერკავკასიის ტკიპისმიერი სპიროქეტოზი და მისი გამომწვევი სპიროქეტა, რომლებსაც ს. კანდელაკის სახელი ეწოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 13 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 1966 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 თებერვალი კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები სიმონ კატეგორია:საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი პარაზიტოლოგები
საფანტი
სქოლიო
კატეგორია:შეიარაღება კატეგორია:ცეცხლსასროლი იარაღები
ზესტაფონის რკინიგზის სადგური
ზესტაფონის რკინიგზის სადგური — არქიტექტურის ძეგლი ქალაქ ზესტაფონში. რკინიგზის სადგურის კაპიტალური შენობა 1983 წელს აშენდა. 1871 წელს ყვირილა (ზესტაფონის)-ფოთის სარკინიგზო ხაზის გახსნის დროს რკინიგზის სადგური ხის შენობა იყო. 2011-2013 წლებში ჩატარებული რეკონსტრუქციის შედეგად სადგურს იერსახე შეუცვალეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
წყლის კოშკი
წყლის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ ზესტაფონში. წყლის კოშკი 1930-იანი წლების დასაწყისში აშენდა. არქიტექტორმა ალექსანდრე ნიკოლაიშვილმა შეიმუშავა ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხნის მუშათა დასახლების პროექტი. ამ პროექტის საფუძველზე საცხოვრებელი კომპლექსი აშენდა. კოშკი დასახლებას წყლით უზრუნველყოფდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
წერედიანის მღვიმე
წერედიანის მღვიმე — არქეოლოგიური ძეგლი ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფელ შუქრუთში. მღვიმე თარიღდება ზედა პალეოლითის პერიოდით. მდინარე შუქრუთისწყლის აუზის ხეობის მარჯვენა ციცაბო ფერდობზე კლდოვან პლატოზე გამომუშავებულია ზედაცარცულ კირქვებში 7 მეტრის სიგრძის, 3 მეტრი სიმაღლის და 5 მეტრი სიგანის კლდოვანი მღვიმე. იგი ზღვის დონიდან 800 მეტრზე მდებარეობს. ფსკერის ფართობი 4 კვ. მეტრია, საერთო მოცულობა 16 მ³. მღვიმე ძნელად მისადგომი და მშრალია. აღმოჩენილია კაჟისა და თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები. არქეოლოგიური ძეგლი ზურაბ ტატაშიძემ 1957 წელს გამოიკვლია.
ზაიცერის ფაბრიკის მუშათა გაფიცვა
ზაიცერის ფაბრიკის მუშათა გაფიცვა — თბილისში მომხდარი მუშათა პირველი საპროტესტო გაფიცვების სერია 1877-1878 წლებში. გაიფიცნენ ზაიცერის ავეჯის ფაბრიკის მუშები. გაფიცვის მიზეზი იყო მუშათა მძიმე პოლიტიკური და ეკონომიკური მდგომარეობა. პირველი გაფიცვა მოხდა 1877 წლის სექტემბერში, ის სამ კვირას გაგრძელდა და მუშათა გამარჯვებით დასრულდა. 1878 წლის თებერვალში იფეთქა მეორე, უფრო დიდმა გაფიცვამ. გაფიცვის მიზეზი გახდა ფაბრიკის მეპატრონის მიერ სამუშაო დროის გახანგრძლივება. გაიფიცა ქარხნის ყველა მუშა, მუშები ითხოვნდნენ სამუშაო დროის ძველი რეჟიმის აღდგენას, რაც გულსხმობდა დილის ხუთი საათიდან საღამოს რვამდე სამუშაო დროს, ასევე ითხოვნდნენ დღიური ხელფასის გადიდებას მანეთნახევრამდე, სამუშაო დროის აღრიცხვას წიგნაკებით, ნარდობით მომუშავეთათვის ანაზღაურების 20%-იან მატებას. პოლიციამ ოთხი გაფიცული დააპატიმრა, მაგრამ გაფიცვის მასშტაბის და მუშათა მტკიცე წინააღმდეგობის გამო ზაიცერი იძულებული გახდა თითქმის ყველა მოთხოვნა დაეკმაყოფილებინა.
შოჰეი ონო
შოჰეი ონო (დ. 3 თებერვალი, 1992) — იაპონელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -73კგ წონით კატეგორიაში. არის ორგზის (2016, 2020) ოლიმპიური ჩემპიონი და მსოფლიოს სამგზის (2013, 2015, 2019) ჩემპიონი. 2018 წელს მოიგო აზიური თამაშები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონელი ძიუდოისტები
ალექსანდრე ზაიცევი
ბიოგრაფია
1862-1865 წლებში სწავლობდა ყაზანის უნივერსიტეტში. უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ მუშაობდა კოლბე და ვიურცის ლაბორატორიებში. 1870 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია. ზაიცევის გამოკვლევებმა ხელი შეუწყო მისი მასწავლებლის, ა. ბუტლეროვის ქიმიური აგებულების თეორიის განვითარებას და განმტკიცებას. 1870 წლიდან იკვლევდა ნაჯერი სპორტების თვისებებს. 1873 წელს მიიღო დიეთილკარბონოლი. 1885 წელს შეიმუშავა მესამეული ნაჯერი სპირტების სინთეზის ახალი მეთოდი. აღზარდა მრავალი ცნობილი ქიმიკოსი. ზაიცესის და მისი მწაფეების შრომებმა ხელი შეუწყო ნაჯერი და უჯერი სპირტების და მათი წარმოებულების ქიმიის განვითარეას.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1841 კატეგორია:გარდაცვლილი 1910 კატეგორია:რუსი ქიმიკოსები
ბართლომე ზაიცევი
ბართლომე ზაიცევი (დ. 30 აგვისტო, 1842, კოსტრომა — გ. 8 იანვარი, 1882, კლარანი, შვეიცარია) — რუსი პუბლიცისტი, კრიტიკოსი.
ბიოგრაფია
დაიბადა მოხელის ოჯახში. აქტიურად იბრძოდა რეაქციული და ლიბერალური ჟურნალების წინააღმდეგ. ემხრობოდა რუსეთის სამრეწველო განვითარებას, რაც, მისი აზრით, განათლებას მოუტანდა ხალხს. განათლებას კი მიიჩნევდა მომავალი რევოლუციისთვის აუცილებელ პირობად. 1866 წელს დააპატიმრეს. 1869 წელს გაემგზავრა ემიგრაციაში. იყო I ინტერნაციონალის აქტიური წევრი.
დიდარ ხამზა
დიდარ ხამზა (დ. 15 თებერვალი, 1997) — ყაზახი ძიუდოისტი. ასპარეზობს 73კგ წონით კატეგორიაში. 2018 წელს მოიგო აზიური თამაშები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყაზახი ძიუდოისტები კატეგორია:დაბადებული 15 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1997
იაკობ ზაკი
იაკობ ზაკი (დ. 7 ნოემბერი, 1913, ოდესა — გ. 5 ივნისი, 1976, მოსკოვი) — წარმოშობით უკრაინელი ებრაელი საბჭოთა პიანისტი და პედაგოგი, საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტი (1966).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1976 კატეგორია:უკრაინელი პიანისტები კატეგორია:სსრკ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
აკირა სონე
აკირა სონე (დ. 9 ივლისი, 2000) — იაპონელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს +78კგ წონით კატეგორიაში. 2018 წელს მოიგო აზიური თამაშები. 2019 წელს მოიგო მსოფლიო ჩემპიონატი.
დიდი ლიახვის ხეობის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალი
დიდი ლიახვის ხეობის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალი - დევნილი მუზეუმ-ნაკრძალი საქართველოში, 2008 წლის ოკუპაციის შემდგომ ოფისი მდებარეობს გორის მუნიციპალიტეტში, გორის ვერხვების დევნილთა დასახლებაში.
დიდი ლიახვის ხეობის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალი 2005 წელს შეიქმნა და 2008 წლის ომამდე მუზეუმ-ნაკრძალის ოფისი მდებარეობდა სოფელ ქურთაში (ამჟამად ოკუპირებული სოფელი). 2008 წლის ომამდე მუზეუმ-ნაკრძალი ოკუპირებული შიდა ქართლის ტერიტორიაზე (დიდი და პატარა ლიახვის ხეობის სოფლები) ახორციელებდა სხვადასხვა სამუშაოებს, ესენია: ისტორიული ძეგლების აღწერა-პასპორტიზაცია, არქეოლოგიური/დაზვრევითი სამუშაოები და  გაწმენდითი სამუშაოები. ჩატარდა წინა საპროექტო და სარესტავრაციო სამუშაოები. 2008 წლის ომის შემდგომ მუზეუმ-ნაკრძალის ტერიტორია ოკუპირებული აღმოჩნდა, რის შედეგად ამ დრომდე ვერ ხერხდება არათუ ადგილზე რაიმე სამუშაოს განხორციელება, არამედ იქ დარჩენილი კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების მონახულება და მათი ფიზიკური მდგომარეობის დადგენა.
ოკუპაციის პირობებში ოკუპირებულ ცხინვალის რეგიონთან დაკავშირებით მუზეუმ-ნაკრძალი შემდეგი სახის სამუშაოებს ახორციელებს: კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების თაობაზე სხვადასხვა გზით ინფორმაციის მოძიება, საქართველოს სიძველეთსაცავებსა და მუზეუმებში აღნიშნულ რეგიონთან დაკავშირებით საარქივო მასალებისა და ექსპონატების მოძიება; იმართება გამოფენები და კულტურულ-საგანმანათლებლო ღონისძიებები.
ასევე 2015 წლიდან მუზეუმ-ნაკრძალში დაინერგა სხვადასხვა საგანმანათლებლო პროგრამა, სადაც ძირითადად ჩართულნი არიან დიდი და პატარა ლიახვის ხეობებიდან იძულებით გადაადგილებული პირები.
დიდი ლიახვის ხეობის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალი 2008 წლიდან გაერთიანებულია სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს შემადგენლობაში.
სამტვრე
250პქ|მინი|მარჯვნივ|[[ტიტა|ტიტის სამტვრეები და დახურული სამტვრე ბუდეები.]] სამტვრე (anthera — მტვრიანის ძირითადი ნაწილი. შედგება ორი სიმეტრიული ნახევრისაგან, რომელთაც ყოფს შუასაბამი. იგი, უმეტესად წვრილია და მტვრიანის ძაფის გაგრძელებას წარმოადგენს. მცენარეთა უმრავლესობის სამტვრის თითოეული ნახევარი გასწვრივი ტიხრით იყოფა ორ სამტვრე ბუდედ ანუ სამტვრე პარკად, სადაც ვითარდება მტვრის მარცვლები.
სქოლიო
კატეგორია:მცენარეთა მორფოლოგია კატეგორია:მცენარეთა ანატომია კატეგორია:დამტვერვა
რობინ პაცეკი
რობინ პაცეკი (დ. 17 მარტი, 1991) — შვედი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -81კგ წონით კატეგორიაში. 2016 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ევროპის ჩემპიონატზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შვედი ძიუდოისტები
აბასთუმნის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია
აბასთუმნის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია, ახალი ზარზმა — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აშენდა 1896-1898 წლებში.
აღწერა
მშენებლობის დაწყებისას ერთ-ერთ მთავარ სირთულეს წარმოადგენდა ის, რომ ნაგებობა უნდა აგებულიყო ვიწრო ხეობაში არსებულ დასახლებაში. წმინდა ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის კომპლექსი შესანიშნავადაა ჩაწერილი აბასთუმნის ურბანულ გარემოში და ბუნებრივ ლანდშაფტში. ამავე დროს, იგი მის გამორჩეულ დომინანტს წარმოადგენს. კომპლექსის შემადგენელი თითოეული ნაწილი ტაძარი, სამრეკლო, გალავანი, საყურადღებოა როგორც ცალ-ცალკე აღებული, ასევე მთლიანობაში. წმინდა ალექსანდრე ნეველის ტაძარი მისდევს ზარზმის მონასტრის მთავარი ტაძრის გეგმარებას და ფასადების მორთულობას, თუმცა იგი არ წარმოადგენს ამ შენობის უბრალო ასლს და დამოუკიდებელი მხატვრული ღირებულების შემცველი ნაგებობაა, რაც არქიტექტორ ოტო სიმონსონის მხატვრული ალღოს დამსახურებაა.
ცალკე აღსანიშნავია შენობის მოხატულობა, რომელიც გამოირჩევა შესრულების მაღალი ოსტატობით. ეკლესია მდებარეობს მდინარე ოცხის მარცხენა ნაპირზე. შენობებისათვის შექმნილია სპეციალურად მოსწორებული, კლდეში შეჭრილი ბაქანი, რომელიც გალავნითაა გარშემორტყმული.
მდებარეობის გამო ნაგებობის ყველაზე მორთული აღმოსავლეთი ფასადი ამ ქვაბულში აღმოჩნდა ნაწილობრივ ჩაფლული, რაც ხუროთმოძღვარმა გააწონასწორა დასავლეთით არსებული მდიდრულად მორთული სტოა-კარიბჭით, სადაც განთავსებულია ეკლესიის მთავარი შესავლელი. წმინდა ალექსანდრე ნეველის ეკლესია „ჩახაზული ჯვრის“ ტიპის ნაგებობაა. გუმბათი ეყრდნობა ორ ბურჯს და საკურთხევლის კუთხეებს. ფასადები შემოსილია მოყვითალო და რუხი ფერის კარგად თლილი ქვის რიგების მონაცვლეობით. ორნემენტული მორთულობა თავმოყრილია ღიობების გარშემო. აღმოსავლეთ ფასადზე გამოსახულია დიდი მოჩუქურთმებული ჯვარი, რომელიც აღმოსავლეთ სარკმლის საპირესთანაა შეზრდილი. დასავლეთით, ფასადის ცენტრში განთავსებულია ნახევარწრიული თაღებით გახსნილი სამნაწილიანი სტოა-კარიბჭე, რომლის შუა ნაწილი დამოუკიდებელი ორფერდა სახურავითაა გადახურული. კარიბჭის სამივე ნაწილი ვარსკვლავისებური კამარითაა გადახურული. სარკმელთა საპირეები ორნამენტითაა დაფარული. შენობის ქვედა კორპუსზე სწორკუთხა მოხაზულობის სარკმლებია. თორმეტწახნაგა გუმბათზე თითოეული წახნაგის გამოტოვებით გაჭრილია ორნამენტული საპირით გაფორმებული ექვსი თაღოვანი, სარკმელი და ექვსი ცრუსარკმელი. შენობა დაბურულია თუნუქის სახურავით. შენობის შიდა სივრცე აღმოსავლეთით სრულდება ნახევარწრიული აფსიდით. საკურთხევლის წინ დაბალი კანკელია აღმართული, ხოლო საკურთხევლის მიმდებარე სათავსები კარითაა დაკავშირებული ცენტრალურ სივრცესთან. კედლები მხატვრობითაა დაფარული. საკურთხევლის კონქში გამოსახულია ღვთისმშობელი ყრმით, გუმბათში - ქრისტე პანტოკრატორი. კედლებზე წარმოდგენილია სახარებიდან აღებული, ორნამენტულ ჩარჩოში ჩასმული სიუჟეტური სცენები და ცალკეულ წმინდანთა (წმინდა ნინო, წმინდა ბარბარე, წმინდა ნიკოლოზი და სხვა) გამოსახულებები. საკურთხევლის სამხრეთით არსებული სათავსის მხატვრობა უახლოეს დროშია შესრულებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მარკუს ნიუმანი
მარკუს ნიუმანი (დ. 14 აგვისტო, 1990) — შვედი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -90კგ წონით კატეგორიაში. 2010 წელს გახდა ევროპის ჩემპიონი. არის ევროპის ჩემპიონატის ორგზის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2011, 2016). 2021 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი მსოფლიო ჩემპიონატი.
ივაილო ივანოვი
ივაილო ივანოვი (დ. 20 ივლისი, 1994) — ბულგარელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -81კგ წონით კატეგორიაში. 2019 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ევროპულ თამაშებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარელი ძიუდოისტები
პიოტრ კუჩერა
პიოტრ კუჩერა (დ. 25 თებერვალი, 1995) — პოლონელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -90კგ წონით კატეგორიაში. არის ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2016).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პოლონელი ძიუდოისტები
დანიელ ნატი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინელი ძიუდოისტები
ელიოს მანცი
ელიოს მანცი (დ. 28 მარტი, 1996) — იტალიელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს 60კგ წონით კატეგორიაში. არის ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2016).
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი ძიუდოისტები
ნაცუმი ცუნოდა
ნაცუმი ცუნოდა (დ. 6 აგვისტო, 1992) — იაპონელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -48კგ წონით კატეგორიაში. მანამდე გამოდიოდა -52კგ წონით კატეგორიაში. 2018 წელს -52კგ წონით კატეგორიაში მოიგო აზიური თამაშები. 2021 წელს მოიგო მსოფლიო ჩემპიონატი.
სახაზინო სახლი
სახაზინო სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ თელავში. სახლი XIX საუკუნის დასაწყისში ქალაქის ერთ-ერთ ცენტრალურ ადგილას აშენდა. მას საცხოვრებელი სახლის ფუნქცია ჰქონდა. დღეს შენობაში სასტუმროა განთავსებული.
აღწერილობა
ნაგებობა აშენებულია აგურით, კირის დუღაბზე. სახლის პირველი სართული, ქუჩისაკენ ფართე ღიობებით არის გახსნილი, ზოგიერთი მსუბუქად მორკალული თავსართით სრულდება. მთავარი ფასადი მსუბუქად ასიმეტრიულია. ფასადზე ცენტრალური კარის ჭრილი და მის თავზე არსებული დეკორატიული ლითონის ღია აივანია. იგი აჟურულ კონსოლებს ეყრდნობა. მეორე სართული მაღალი, სწორკუთხა სარკმელებით არის დაყოფილი. სარკმელები სწორკუთხა საპირეებშია ჩასმული. ისინი კაზმული პილასტრებით არის მოსაზღვრული და სწორხაზოვანი თაროები აქვს. შენობის ფრიზი და მაღალი კარნიზები დეკორატიული ნაძერწობითა, პროფილირებული კრონშტაინებით, პილასტრებითა და კბილანისებური სარტყელით არის შემკული. მანსარდასა და დეკორატიულ კარნიზს შორის სადა, პროფილირებული პარაპეტია მოწყობილი. ორნამენტული მოტივები თანაბარზომიერად არის განაწილებული. თანამედროვე მანსარდა წრიული და მართკუთხა ღიობებით არის დანაწევრებული. გვერდითა ფასადებზე, ორივე სართულზე, მცირე ზომის ლითონის აივნებია მოწყობილი. ეზოს მხარეს შენობას თანამედროვე ლითონის ორ სართულიანი აივანი აქვს მიდგმული. ინტერიერი გადაკეთებულია მისი დღევანდელი ფუნქციიდან გამომდინარე. თუმცა ინტერიერში შემორჩენილია სადარბაზო, ძველი ხის კიბე, ხის სადა აივანი, ძველი ალაყაფის კარი. სახლს დიდი ზომის თაღოვანი სარდაფი აქვს. ამ სივრცეში სასტუმროს რესტორანია განთავსებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ბატონის წყარო
ბატონის წყარო — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ თელავში. იგი ერეკლე II-ს მოედანზე მდებარეობს. წყარო XVII საუკუნით თარიღდება.
აღწერილობა
ზურგით მიწაში მოქცეული წყარო ნაგებია ქართული აგურისა და რიყის ქვის მასალით, კირის დუღაბით და გადახურულია კრამიტით. მას აქვს მაღალი, აგურით ამოყვანილი შეისრული თაღი და დამაგვირგვინებელი პარაპეტი. თაღს მართკუთხა მოჩარჩოება აქვს გაკეთებული. თაღის ორივე მხარეს პილასტრის მსგავსად აგურის წყობაა ამოყვანილი. წყაროს მთლიანი არქიტექტურული ფორმა რიყის ქვისა და აგურის შერეული წყობით ნაშენი საყრდენი კედლით არის მოსაზღვრული. ქუჩიდან წყაროსკენ კიბეები ეშვება. წყარო არქიტექტურული სტილით ენათესავება XVII-XVIII საუკუნეებით დათარიღებულ თელავურ კარიბჭეებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: თელავის არქიტექტურული ძეგლები
ევა ჩერნოვიცკი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგრელი ძიუდოისტები
ივან ბარშჩევსკი
მინი|ივანე ბარშჩევსკი ივან ფიოდორის ძე ბარშჩევსკი (Иван Фёдорович Барщевский; დ. 16 აპრილი, 1851, ლუჟსკის მაზრა, სანქტ-პეტერბურგის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 1948, კოლომენსკოე, რსფსრ, სსრკ) — რუსეთის არქიტექტურული ფოტოგრაფიის ფუძემდებელი, რომელმაც ნეგატივების სახით შემოინახა რუსეთის იმპერიის კულტურული მემკვიდრეობის არაერთი ათასი ფოტო.
ვასილი ზაიცევი
მინი|[[მოსინის შაშხანა|მოსინის სნაიპერული შაშხანით შეიარაღებული საბჭოთა სნაიპერები, მარცხნივ — ვასილი ზაიცევი, სტალინგრადის ბრძოლა, 1942]] ვასილი ზაიცევი (დ. 10 იანვარი, 1911, სემიბრატსკოე — გ. 19 მაისი, 1961, კოლომნა) — რუსი სამხედრო პირი, საბჭოთა კავშირის ორგზის გმირი (1942, 1943), პოლკოვნიკი (1946).
ივან ბარშჩევსკი
ივანე ბარშჩევსკის ფოტოები დაცულია რუსეთის მრავალ მუზეუმში, ხოლო მისი ყველაზე სრული კოლექცია ინახება შჩუსევის სახელობის არქიტექტურის მუზეუმში. 1882-1896 წლებში ბარშჩევსკიმ საკუთარი სახსრებით რუსულ ხელოვნებაზე გამოსცა 47 ალბომი. არქიტექტურის მრავალი ძეგლი, რომლებიც საბჭოთა პერიოდის დროს განადგურდა, მათზე მსჯელობა შესაძლებელია დღემდე შემორჩენილი მისი ფოტოების საშუალებით. რსფსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1946).
ვასილი ზაიცევი
ბიოგრაფია
1933 წელს დაამთავრა ლუგანსკის პილოტების სამხედრო-საავიაციო სკოლა, ხოლო 1936 წელს ბორისოგლებსკის სამხედრო-საავიაციო სკოლა. მეორე მსოფლიო ომის დროს იყო ესკადრილიის მეთაური, გამანადგურებელი საავიაციო სკოლის შტურმანი და მეთაურის მოადგილე. 1942-1944 წლებში იყო მე-5 გვარდიული გამანადგურებელი საავიაციო პოლკის მეთაური. 1944-1945 წლებში იყო საავიაციო დივიზიის მეთაურის მოადგილე. მონაწილეობდა ბრძოლებში მოსკოვთან, სტალინგრადთან, უკრაინასა და გერმანიის ტერიტორიებზე. მოახდინდა 400-ზე მეტი საბრძოლო გაფრენა, პირადად ჩამოაგდო 34, ჯგუფთან ერთად 19 თვითმფრივანი. აიძულა მოწინააღმდეგის ორი ავიაგამანადგურებელი, დაშვებულიყნენ საბჭოთა ტერიტორიაზე.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 10 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1961 კატეგორია:რუსი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის გმირები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:დიდი სამამულო ომის მონაწილეები
ივან ბარშჩევსკი
ბიოგრაფია
ივანე ბარშჩევსკი დაიბადა 1851 წელს რუსეთის იმპერიაში პეტერბურგის გუბერნიის ლუჟსკის მაზრაში ღარიბი პეტერბურგელი ჩინოვნიკის ოჯახში. 18 წლის ასაკში საცხოვრებლად გადავიდა სანქტ-პეტერბურგში. სიჭაბუკიდან მისდევდა ფოტოგრაფიას, მუშაობდა ფოტოგრაფ კ. ბერგამასკოს ფოტოსახელოსნოში რეტუშირად, ასევე დადიოდა მხატვარ ვ. გრიგოროვიჩის მასტერკლასებზე. ის იყო ერთ-ერთი პირველი, რომელმაც შეიტანა ფოტოგრაფია რუსეთის პროვინციებში.
1877 წელს გადავიდა როსტოვში, სადაც გახსნა საკუთარი ფოტოსახელოსნო და ეწეოდა როსტოვის კრემლის საგანძურის ფოტოფიქსაციას. ბარშჩევსკი იყენებდა მის მიერ გაუმჯობესებულ ფოტოაპარატს (კასეტის ზომით 18 × 24 სმ), რომლის საშუალებითაც ის უშუალოდ ნეგატივიდან ბეჭდავდა ქაღალდზე ფოტოებს. აღნიშნული საშუალება სიძლეოდა შენარჩუნებულიყო გამოსახულების სიმკვეთრე. როსტოვში გაწეულ შრომას უკვალოდ არ ჩაუვლია. მისი ყურადღება მიიპყრო ა. ს. უვაროვამ, ი. ე. ზაბელინამ და სიძველეების სხვა მცოდნეებმა. 1879 წლიდან მუშაობდა იაროსავის ტაძრებისა და სიძველეების ფოტოფიქსაციაზე, ხოლო 1886 წლიდან საბოლოოდ გადაბარგდა იაროსლავში, სადაც ცხოვრობდა დაახლოებით 1897 წლამდე. 1880-1890-იან წლებში ბარშჩევსკი „საიმპერატორი სამხატვრო აკადემიის ფოტოგრაფის“ წოდებით თანამშრომლობდა მოსკოვის არქეოლოგიურ საზოგადოებასთან, საიმპერატორო არქეოლოგიურ კომისიასთან, ცნობილი ძველი რუსული არქიტექტურის მკვლევარების გვერდით — ნ. სულტანოვი, ვ. სუსლოვი; ეწეოდა მოსკოვის ძველი ტაძრებისა ფოტოფიქსაციას, გადაღებებზე დადიოდა ვოლოგდაში, გალიჩში, მურომში და ასტრახანში, ასევე კავკასიაში. მის კატალოგში მოხვედრილია ასევე ილორის, სოხუმის, ქუთაისის, გელათის, ბათუმის, მაჭახელის, მარადიდის, ართვინის, არტანუჯის, ენირაბათის, შავშეთის, არტაანის, ფოცხოვის, ახალციხის, ზარზმის, საყუნეთის 102 (№№ 1629-1731) ფოტო. 1883 წელს მოსკოვის არქეოლოგიურმა საზოგადოებამ იგი აირჩია წევრ-კორესპოდენტად. 1891-1892 წლებში ბარშჩევსკი თან ახლდა ნ. კონდაკოვს პალესტინასა და სირიაში გამართულ ექსპედიციაში, სადაც მან ადრექრისტიანული ხელოვნების 1000-მდე ფოტო გადაიღო. 1894 წელს ბარშჩევსკი იყო ერთ-ერთი დამფუძნებელი იაროსლავის ფოტოგრაფიული საზოგადოებისა. იყო მონაწილე VII და VIII არქეოლოგიური მოწვევებისა. 1897 წელს მ. ტენიშევის მოწვევით ჩავიდა სმოლენსკში, რათა ეხელმძღვანელა სამხატვრო სკოლა და მუზეუმის „რუსკაია სტარინათვის“.
1884 წელს გამოვიდა მისი პირველი ალბომი, რომელიც შედგებოდა 9 ტომისაგან (ფოტოები № 1-483).
1881-1899 წლებში მის მიერ გადაღებული იყო 2717 ნეგატივი, რომელთაგან 1462 ცალი ეძღვნებოდა არქიტექტურას, 1245 ცალი — დეკორატიულ ხელოვნებას. 1910 წელს ბარშჩევსკის ნეგატივების კოლექცია გადაეცა სტრაგონვსკის საიმპერატორო სასწავლებელს, ხოლო 1912 წელს კი გამოვიდა ფოტოების სრული კატალოგი. XX საუკუნის დასაწყისში ბარშევსკიმ გამოსცა ბროშურები „ქალაქ იაროსლავის ისტორიული აღწერა“, „რამდენიმე სიტყვა სკომოროხთა ხელოვნების ისტორიიდან“, ასევე ტალაშკინოს მუზეუმის მუსიკალური ინსტრუმენტების კატალოგი.
1936 წლიდან ბარშჩევსკი ცხოვრობდა კოლომენსკში არქიტექტორ-რესტავრატორ პ. ბარანოვსკისთან, მუზეუმ-ნაკრძალის მცველად.
ი. ბარშჩევსკი გარდაიცვალა 1948 წელს, დაკრძალულია სოფ. დიაკონოვსკოეში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1851 კატეგორია:გარდაცვლილი 1948 კატეგორია:რუსი ფოტოგრაფები
მონიკა უნგურეანუ
მონიკა უნგურეანუ (დ. 9 იანვარი, 1988) — რუმინელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს 48კგ წონით კატეგორიაში. არის ევროპის ჩემპიონატის ორგზის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2016, [[ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი 2017|2017).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინელი ძიუდოისტები
გვადალახარა (ესპანეთი)
გვადალახარა — ქალაქი ესპანეთში, გვადალახარის პროვინციის ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ენარესის ნაპირზე. მოსახლეობა 85871 ადამიანი (2019). 1937 წელს გვადალახარასთან ესპანეთის რესპუბლიკურმა ჯარებმა გაანადგურეს ფაშისტური იტალიის ჯარები, რომლებიც მადრიდს უტევდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:ესპანეთის ქალაქები
შარლინ ვან სნიკი
შარლინ ვან სნიკი (დ. 2 სექტემბერი, 1996) — ბელგიელი ძიუდოისტი. ამჟამად ასპარეზობს 48კგ წონით კატეგორიაში. არის ევროპის ჩემპიონატის ოქროს მედლის პრიზიორი (2016). 2012 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ოლიმპიურ თამაშებზე. 2015 წელს მოიგო ევროპული თამაშები. არის ევროპის ჩემპიონატის ორგზის ვერცხლის მედლის (2012, 2013) და ორგზის ბრინჯაოს მედლის (2010-48კგ; 2020-52კგ) პრიზიორი.
სქოლიო
კატეგორია:ბელგიელი ძიუდოისტები
გვაზავაისძენი
გვაზავაისძენი — XI საუკუნის I ნახევრის ქართველი ოქრომჭედლები. ცხოვრობდნენ და მოღვაწეობდნენ ზემო სვანეთში. მათი შესრულებული ხატები ქართული ოქრომჭედლობის მნიშვნელოვანი ძეგლებია
თევდორე — მან მოჭედა იელის მაცხოვრის ეკლესიისთვის მაცხოვრის ვერცხლის ხატი, რომელიც ამჟამად დაცულია მესტიის მუზეუმში.
გიორგი — მისი ნახელავია მაცხოვრის ვერცხლის ხატი სოფელ ლანჩვანში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი ოქრომჭედლები
ალბრეხტ გეცე
ალბრეხტ გეცე (დ. 11 იანვარი, 1897, ლაიფციგი — გ. 15 აგვისტო, 1971) — გერმანელი ისტორიკოსი, ხეთოლოგი და ასირიოლოგი,
ბიოგრაფია
1930-1933 წლებში იყო მარბურგის უნივერსიტეტის პროფესორი. იყო გერმანიაში ნაცისტური რეჟიმის მოწინააღმდეგე. 1933 წელს გადასახლდა ნორვეგიაში, მოგვიანებით კი აშშ-ში. 1934 წლიდან იყო იელის უნივერსიტეტის პროფესორი. გამოქვეყნებული აქვს ხეთების ახალი სამეფოს ისტორიული დოკუმენტები, ხეთური და აქადური იურიდიული და რელიგიური ტექსტები. მისი მონოგრაფია „მცირე აზია“ ფუნდამენტური ნაშრომია ხეთური კულტურის შესასწავლად. ერთ-ერთი პირველი ხეთოლოგია, რომელმაც გამოიკვლია ხურიტების როლი ძვ. წ. II ათასწლეულის შუა ხანების ხეთური სამეფოს ისტორიაში. აქვს შრომები ურარტოლოგიის საკითხებზეც.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1897 კატეგორია:დაბადებული 11 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1971 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 აგვისტო კატეგორია:გერმანელი ისტორიკოსები
ლოიკ კორვალი
ლოიკ კორვალი (დ. 15 მაისი, 1988) — ფრანგი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -66კგ წონით კატეგორიაში. 2010 წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2015 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ევროპულ თამაშებზე. 2014 წელს მოიგო ევროპის ჩემპიონატი.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ძიუდოისტები
როკ დრაკშიჩი
როკ დრაკშიჩი (დ. 7 ივნისი, 1987) — სლოვენიელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -73კგ წონით კატეგორიაში. მანამდე ასპარეზობდა -66კგ წონით კატეგორიაში. 2015 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ევროპულ თამაშებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სლოვენიელი ძიუდოისტები
აკაკი გეწაძე
აკაკი გეწაძე (დ. 16 ოქტომბერი, 1923, წესი — გ. 2008) — ქართველი მწერალი.
ბიოგრაფია
1953 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. მუშაობდა საქართველოს სსრ-ის გაზეთის, „კომუნისტის" საკუთარ კორესპონდენტად რაჭა–ლეჩხუმში. 1957 წლის დეკებმრიდან 1960 წლამდე მუშაობდა გაზეთ „თბილისში“ ლიტმუშაკად, შემდეგ მწერალთა კავშირის პროზის სექციის მდივნად, დრამსექციის ბიუროს მდივნად. არის 50-მდე სხვადსხვა ჟანრის წიგნის ავტორი. გამოქვეყნებული აქვს პოეტური კრებულები და პიესები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1923 კატეგორია:დაბადებული 16 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2008 კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:ქართველები მეორე მსოფლიო ომში კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები ა
პრისცილა გნეტო
პრისცილა გნეტო (დ. 3 აგვისტო, 1991) — ფრანგი ძიუდოისტი. ამჟამად ასპარეზობს 52კგ წონით კატეგორიაში. 2012 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. 2016 წელს ევროპის ჩემპიონატზე მოიპოვა ვერცხლის მედალი. ერთი წლის შემდეგ, მაშინ როდესაც 57კგ წონით კატეგორიაში ასპარეზობდა, გახდა ევროპის ჩემპიონი.
ცირენჟაპ სამპილოვი
ცირენჟაპ სამპილის ძე სამპილოვი (Цыренжап Сампилович Сампилов; დ. 1893, ულუსი დომნო-ერავნა — გ. 31 ივლისი, 1953, ულან-უდე) — საბჭოთა ფერმწერი. ბურიატული დაზგური ფერწერის ფუძემდებელი. რსფსრ ფერწერის დამსახურებული მოღვაწე (1940). 1942 წლიდან იყო სკკპ-ის წევრი. 1930–1935 წლებში პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა ბურიატეთის ასსრ კულტურის ინსტიტუტში. ნამუშევრები: „სიყვარული სტეპში“ (1925 ან 1927), „ქამანდარი“ (1938) — ორივე დაცულია მოსკოვის აღმოსავლეთის ხალხთა ხელოვნების მუზეუმში. დაჯილდოებულია ლენინისა და „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით.
სქოლიო
კატეგორია:საბჭოთა მხატვრები კატეგორია:XX საუკუნის მხატვრები კატეგორია:რსფსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები კატეგორია:სსრკ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
კრასამირ კარაკაჩანოვი
კრასამირ დონჩევ კარაკაჩანოვი (დ. 29 მარტი, 1965) — ბულგარელი პოლიტიკოსი. 2014-2017 წლებში იყო ბულგარეთის პარლამენტის თავმჯდომარის მოადგილე. 2017 წლის 4 მაისიდან 2021 წლის 12 მაისამდე – ბულგარეთის თავდაცვის მინისტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარელი პოლიტიკოსები
დენის მალიუსკა
დენის მალიუსკა (დ. 19 ნოემბერი, 1981) — უკრაინელი ბიზნესმენი, იურისტი და პოლიტიკოსი. პარტია „ხალხის მსახურის“ წევრი. 2019 წელს იყო უკრაინის უმაღლესი რადის წევრი. 2019 წლის 29 აგვისტოდან არის უკრაინის იუსტიციის მინისტრი.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის მე-9 მოწვევის უმაღლესი რადის წევრები
ივან კუბრაკოვი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბელარუსი პოლიტიკოსები
დენის ჩერიშევი
დენის ჩერიშევი (Денис Дмитриевич Черышев; დ. 26 დეკემბერი, 1990) — რუსი ფეხბურთელი. ესპანური „ვალენსიასა“ და რუსეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების გარემარბი. მიღებული აქვს მონაწილეობა 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატსა და 2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატზე.
დმიტრი ბარინოვი
დმიტრი ბარინოვი (დ. 11 სექტემბერი, 1996) — რუსი ფეხბურთელი. მოსკოვის „ლოკომოტივისა“ და რუსეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების საყრდენი ნახევარმცველი. მიღებული აქვს მონაწილეობა 2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 11 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1996 კატეგორია:რუსი ფეხბურთელები კატეგორია:მოსკოვის ლოკომოტივის ფეხბურთელები კატეგორია:2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ნიკო პელეში
ნიკო პელეში (დ. 11 ნოემბერი, 1970) — ალბანელი პოლიტიკოსი. 2007-2011 წლებში იყო კორჩას მერი. 2013-2017 წლებში იყო ალბანეთის პრემიერ-მინისტრის მოადგილე. 2017-2019 წლებში – ალბანეთის აგროკულტურისა და სოფლის განვითარების მინისტრი. 2017 წლის 25 ივნისიდან არის ალბანეთის პარლამენტის წევრი. 2020 წლის 31 დეკემბრიდან არის ალბანეთის თავდაცვის მინისტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალბანელი პოლიტიკოსები
პეტერგოფის სასახლე
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ღირსშესანიშნაობები
დენის მონასტირსკი
დენის მონასტირსკი (დ. 12 ივნისი, 1980, ხმელნიცკი — გ. 18 იანვარი, 2023, ბროვარი) — უკრაინელი იურისტი და პოლიტიკოსი. პარტია „ხალხის მსახურის“ წევრი. 2019-2021 წლებში იყო უკრაინის უმაღლესი რადის წევრი. 2021 წლის 16 ივლისიდან გარდაცვალებამდე უკრაინის შინაგან საქმეთა მინისტრი.
დაამთავრა უკრაინის უშიშროების სამსახურის აკადემია. ათ წელზე მეტხანს ეწეოდა დიპლომატიურ საქმიანობას, შემდეგ სამი წლის განმავლობაში იყო გენერალური პროკურორის მოადგილე (საერთაშორისო თანამშრომლობაზე პასუხისმგებელი). დაკავებული იყო უკრაინის მიერ რუსეთის წინააღმდეგ წარმოებული საერთაშორისო სასამართლო პროცესებით (რუსეთის აგრესიის შედეგად მიყენებული ზარალის შესახებ, ე.წ. „სკვითების ოქროს“ დაბრუნება და სხვ.). 2021 წლის ზაფხულში შინაგან საქმეთა მინისტრის თანამდებობაზე ჩაანაცვლა არსენი ავაკოვი. ითვლებოდა პრეზიდენტ ვოლოდიმირ ზელენსკის ტიპურ და დამახასიათებელ კადრად: იყო ახალგაზრდა, სამართლის დარგში კომპეტენტური, თუმცა არ ყოფილა უკრაინის რეფორმამდელი სამართალდამცავი სისტემის ნაწილი და არ ჰქონდა პოლიტიკური გამოცდილება. ის იყო პირველი, ვინც პრეზიდენტს 2022 წლის 24 თებერვალს ქვეყანაში რუსეთის ჯარების მასობრივი შეჭრის შესახებ აცნობა.
დაიღუპა ავიაკატასტროფაში. ვერტმფრენი, რომელშიც დენის მონასტირსკი, თავის გუნდთან ერთად იმყოფებოდა, კიევიდან ერთ-ერთი „ცხელი წერტილისკენ“ მიფრინავდა, რა დროსაც ბროვარის თავზე კატასტროფა განიცადა და საბავშვო ბაღის შენობას დაეცა. დაიღუპა ეკიპაჟის ყველა წევრი და რამდენიმე მშვიდობიანი მოქალაქე, მ.შ. ბავშვები.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის მე-9 მოწვევის უმაღლესი რადის წევრები კატეგორია:უკრაინელი პოლიტიკოსები
ათონის მთის სამონასტრო რესპუბლიკა
ათონის მთის სამონასტრო რესპუბლიკა — რეგიონი ჩრდილოეთ საბერძნეთში, რომელიც მოიცავს ათონის მთის ნახევარკუნძულს და გააჩნია გარკვეული ავტონომიური თვითმართველობა, რითიც გამოირჩევა საბერძნეთის ადმინისტრაციულ რეგიონებს შორის.
ის აერთიანებს ოც მონასტერს და სხვადასხვა დასახლებებს, რომლებიც დაკავშირებულია მათთან. მათში განსახლებულია დაახლოებით 2 000 მართმადიდებელი ბერძენი, ბულგარელი, რუმინელი, რუსი, სერბი და სხვა ბერები, რომლებიც მიზდევენ განმარტოვებულ, ინტროსპექციულ და ლოცვით ცხოვრებას.
ოცივე მონასტრები არიან სტავროპიგიული, რაც იმას ნიშნავს რომ ისინი განთავისუფლებული არიან ადგილობრივი ეპისკოპოსის უფლებამოსილებისგან და კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო პირდაპირი დაქვემდებარების ქვეშ იმყოფებიან. პოლიტიკურ და ადმინისტრაციულ დონეზე, საბერძნეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრო საბერძნეთის რესპუბლიკის სახელით ნახევარკუნძულის საკითხებს ხელმძღვანელობს, რომელიც ბერძნული ტერიტორიაა, მაგრამ ვრცელდება განსხვავებული კანონმდებლობა, შესაბამისი აბატონთან: ეს განსხვავება გარანტირებულია კონსტიტუციით.
ღვთისმშობლის ხატს ეწოდება „ღირს არს ჭეშმარიტად“ (Ἄξιόν ἐστιν) მოთავსებულია კარიესის პროტოტონის ეკლესიის საკურთხევლის მიღმა, როგორც იღუმენი სრულიად წმინდა მთისა, თუმცა ის ხშირად ჩაბრძანდება დიდ ბერძნულ ქალაქებში, სადაც ის ღებულობს პატივს, მსგავსად სახელმწიფოს მეთაურებისა.
1990 წლიდან, ათონის მთის სამონასტრო რესპუბლიკა განიცდიდა სულიერ განახლებას ახალგაზრდა ადამიანების შემოდინების დამსახურებით, ხშირად ყოფილი ყოფილი საბჭოთა ბლოკის კურსდამთავრბეულები, რომლებმაც დრამატიულად გაზარდეს ბერებისა და მორჩილთა რაოდენობა. თავდაპირველად თორმეტი მონასტერი მიზდევდა იმავე საბაწმიდის კანონს, რომელიც საერთო იყო აღმოსავლურ მართმადიდებლური მონასტრიციზმისთვის (კვინობიური მონასტრები); დანარჩენ ცხრაში კი ბერები თავად აყალიბებდნენ და მიზდევდნენ საკუთარ კანონებს (იდიორითმიული მონასტრები). 1970 და 1990 წლებს შორის ყველა მონასტერმა საბოლოოდ მიიღო კვინობიური სისტემა.
thumb|228x228px|[[ათონის მთის დროშა|ბერძნული მართლმადიდებლური ეკლესიის დროშა, რომელსაც სამონასტრო რესპუბლიკა იყენებს]] მკაცრად იკრძალება „ნებისმიერი მდედრი არსების“ დაშვება, რათა ბერები არ აცდუნონ; ეს ბრძანებულება შინაურ ხერხემლიან ცხოველებსაც ეხება მხოლოდ ორი გამონაკლისით: კატები მღრღნელების საკონტროლებად და ქათმები კვერცხებისთვის რათა დამზადეს კვერცხის ტემპერა, რომელიც სასურველი საშუალებაა ხატწერისთვის, აგრეთვე საკვებისთვის.
სამონასტრო რესპუბლიკის ტერიტორია ემიჯნება სტაგირა-აკანთოსის მუნიციპალიტეტს, რომლისგანაც ის სიგრძეში დაშორებულია 9 კილომეტრიანი ღობით. პატარა სოფელი კარიესი არის ათონის მთის ადმინისტრაციული ცენტრი და სინოდის ადგილსამყოფელი.
სამონასტრო ცხოვრება
ათონის მთის მონასტრებს ეკუმენიზმის წინააღმდეგობის მრავალწლიანი ისტორია გააჩნიათ, კერძოდ კი იმ მოძრაობისა, რომელიც კონსტანტინოპოლის მართლმადიდებელი ეკლესიასა და რომის კათოლიკური ეკლესიას შორის შერიგებას მოითხოვს. თვალსაჩინოა ესთიგმენის მონასტერი, რომელმაც 1972 წელს კონსტანტინოპოლის პატრიარქ ათენაგორა I-ის და პაპი პავლე VI-ის შეხვედრის გაპროტესტების მიზნით აღმართა შავი დროშები. ესთიგემენის წარმომადგენლები გააძევეს ათონის წარმომადგენლობითი ორგანოებიდან. კონფლიქტი გამწვავდა 2002 წელს, როდესაც პატრიარქმა ბართლომე I-მა ესთიგმენის საძმო უკანონოდ გამოაცხადა და მათი განდევნა ბრძანა. ბერებმა გასახლება არ ისურვეს, რის შემდეგაც პატრიარქმა მათი ჩანაცვლების მიზნით ახალი საძმო ჩამოაყალიბა.
ათონის მთის მოსახლეობის რაოდენობის მინიმუმი 1971 წელი იყო; რა დროსაც აქ 1145 ხანში შესული ბერები მოღვაწეობდა. შემდეგში ამ მხრივ მდგომარეობა გამოსწორების გზას დაადგა. 2000 წლისთვის ბერების რაოდენობამ 1610-ს მიაღწია. 20 მონასტერმა და მათთან დაკავშირებულმა სკიტებმა ახალგაზრდა და განათლებული ბერები მიიღო. 2009 წლისთვის მოსახლეობამ თითქმის 2000 მიაღწია. ახალგაზრდა ბერებს უმაღლესი განათლება და განვითარებული უნარჩევები გააჩნდათ, რაც მათ საშუალებას აძლევდა ათონის მთის უზარმაზარ საცავეებში ემუშავათ სხვადასხვა ხელნაწერებთან თუ საღვთისმეტყველო საგნებთან, რომლის უმრავლესობა ფართო საზოგადოებისთვის დღემდე უცნობი რჩება. განახლების პროცესი რანდემიმე ათწლეულში უნდა დასრულდეს, საარქივო სამუშაობის წარმართვა ხორციელდება იუნესკოსა და ევროკავშირის დაფინანსებით და მრავალი აკადემიური ინსტიტუტების დახმარებით. ათონის მთის თანამედროვე სამონასტრო ცხოვრება ასახულია გრემ სპიკის წიგნში სახელწოდებით: ''Mount Athos. Renewal in Paradise.''
2018 წელს ათონის მთაზე ადგილი ჰქონდა საბერძნეთ-რუსეთის ურთიერთობების დაძაბულობას. საბერძნეთის მთავრობამ არ დაუშვა რუსი სასულიერო პირები ათონის მთის მონასტრებში, ხოლო მედიაში გავრცელებული იყო ბრალდება რუსეთის მთავრობის მიერ ათონის მთის სადაზვერვო ოპერაციების ბაზად გამოყენების თაობაზე. ურთიერთობები კიდევ უფრო გაუარესდა ოქტომბერში მას შემდეგ, როცა რუსეთის მართმადიდებლურმა ეკლესიამ საკუთარ მრევლს მოუწოდა, რომ არ მოენახულებინათ კონსტანტინოპოლის პატრიარქ ბართლომე I-ის კონტორლის ქვეშ არსებული ადგილები, მათ შორის ათონის მთაც.
პოლიტიკა
წმინდა მთის თვითმართველი რეგიონი, წმინდა საზოგადოების მიერ 1913 წლის 3 ოქტომბრის დადგენილების და მათ შორის საერთაშორისო ხელშეკრულებების თანახმად — ლონდონის (1913), ბუქარესტის (1913), ნეიის (1919), სევრის (1920) და ლოზანის (1923) — წარმოადგენს საბერძნეთის სახელმწიფოს ნაწილს. ხელშეკრულება, რომელიც „წმინდა აქსიონ ესტინის ხატის თანდასწრებით დაიწერა“, აცხადებდა, რომ წმინდა საზოგადოება აღიარებდა საბერძნეთის მეფეებს, როგორც კანონიერ სუვერენებად და „მთის მემკვიდრეებად“ იმ „ იმპერატორებისა ვინც აღაშენეს “ მონასტრები და მათი ტერიტორიები მაშნდელი საბერძნეთის სამეფოს საკუთრებად გამოაცხადეს.
XX საუკუნის შუა წლების საბერძნეთში არსებული პოლიტიკური არასტაბილურობა აისახა ათონის მთაზეც. მათ შორის ნაცისტური ოკუპაცია (1941-1944), რასაც მოჰყვა საბერძნეთის სამოქალაქო ომი, სადაც კომუნისტების დამარცხდნენ. საბერძნეთის ბრძოლის შესახებ ჟურნალი Time აღნიშნავდა: „სტუკებმა ეგეოსის ცებს გადაუფრინეს ბნელი, საშინელი ჩიტებივით, მაგრამ მათ ბომბები არ დაუყარეს ათონის მთის ბერებს“.
ნაცისტების მიერ საბერძნეთის დაპყრობის შემდეგ, ეპისტასიამ, ათონის ოთხკაციანმა აღმასრულებელმა კომიტეტმა, ოფიციალურად სთხოვა ადოლფ ჰიტლერს, რომ ავტონომიური სამონასტრო სახელმწიფო პირადი მფარველობის ქვეშ მოექცია, რასაც ჰიტლერი დასთანხმდა. ათონის მთა მეორე მსოფლიო ომს თითქმის ხელუხლებლად გადაურჩა და ომის დარჩენილი პერიოდის განმავლობაში, ათონელი ბერბეი ჰიტლერს მოიხსენიებდნენ როგორც „წმინდა მთის მაღალ მფარველად“ (Hoher Protektor des heiligen Berges).
თორმეტი სკიტე
სკიტეს ქრისტიანი მოღვაწეებიები მკაცრ სამონასტრო წესებს მიზდევენ, რაც მათ საშუალებას აძლევთ თაყვანისცემა შედარებით მარტოობაში განახორციელონ, ამავდროულად ურთიერთმხარდაჭერის და უსაფრთხოების შესაძლებლობით. ათონის მთაზე არსებობს ორი სახის სკიტე. კვინობიური სკიტე მიზდევს მონასტრების სტილს. იდიორითმიული სკიტე კი პატარა სოფლის სტილს; მას გააჩნია საერთო არეალი თაყვანისცემისთვის (ეკლესია), თითოეული ინდივიდუალური სანახებით ან პატარა სახლებით მათ ირგვლივ, თითოეული განკუთვნილია მცირეოდენი მოღვაწეთათვის. ათონის მთაზე თორმეტი ოფიციალური სკიტეა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის ადმინისტრაციული დაყოფა კატეგორია:კონსტანტინოპოლის მართლმადიდებელი ეკლესია კატეგორია:თეოკრატია კატეგორია:ათონი
ედუარდ ტრიპელი
ედუარდ ტრიპელი (დ. 26 მარტი, 1997) — გერმანელი ძიუდოისტი. ამჟამად ასპარეზობს -90კგ წონით კატეგორიაში. 2021 წელს დოჰას მსოფლიო მასტერსზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელი ძიუდოისტები
ლოდობანას ეკლესია
ლოდობანას ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფელ ანდრიაწმინდაში.
დავლათ ბობონოვი
დავლათ ბობონოვი (დ. 7 ივნისი, 1997) — უზბეკი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -90კგ წონით კატეგორიაში. 2021 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე. ამავე წელს გამართულ ოლიმპიურ თამაშებზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი.
ლოდობანას ეკლესია
ეკლესია მცირე ზომის დარბაზული ნაგებობაა, ნაგებია ნაწილობრივ დამუშავებული ტუფის ქვით კირ-დუღაბზე. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. აფსიდა ნახევარწრიულია და მხრით გამოყოფილი. ინტერიერში დევს ადრეშუა და სამცხე-ჯავახეთის გარდამავალი ხანისთვის მახასიათებელი ვარდულის სტილიზებული მედალიონის რელიეფულგამოსახულებიანი ქვა. იგი ძლიერ დაზიანებულია, ხოლო კედლები შემორჩენილია სანახევროდ.
დავლათ ბობონოვი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უზბეკი ძიუდოისტები
ლოდობანას ეკლესია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
შამილ ბორჩაშვილი
შამილ ბორჩაშვილი (დ. 9 ივნისი, 1995) — ავსტრიელი ძიუდოისტი. ამჟამად ასპარეზობს -81კგ წონით კატეგორიაში. 2021 წელს ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრიელი ძიუდოისტები
ლევან და შამი ხერგიანების დარბაზ-მაჩუბი
ლევან და შამი ხერგიანების დარბაზ-მაჩუბი — არქიტექტურული ძეგლი მესტიის მუნიციპალიტეტში.
ნაგებობა სამხრეთისკენ დაქანებულ რელიეფზე დგას, ამიტომაც ჩრდილოეთი კედელი ქუჩის მხარეს მხოლოდ მეორე სართულის დონეზეა გახსნილი, სამხრეთი ეზოსკენ არის მოქცეული და მთლიანად გახსნილია, ხოლო დღესდღეობით დასავლეთი და აღმოსავლეთი ფასადები, რომლებიც ასევე ეზოში გადის ახლად აგებული ნაგებობით არის დაფარული. დარბაზ-მაჩუბი ნაგებია ნატეხი ქვით კირ-დუღაბზე, გადახურვისთვის გამოყენებულია ყავარი. ნაგებობა რამდენიმე წლის წინ გამაგრებული და განახლებულია. სამხრეთით ორი მოზრდილი თაღოვანი ფორმის კარი და ერთი ოთხკუთა ფორმის სარკმელია გაჭრილი. ფასადს ეტყობა გვიანი შეკეთების კვალი, უხეშად არის შელესილი ფასადი და ასევე განახლებულია ქონგური, ხუთი შეწყვილებული თაღი. დასავლეთ ფასადზე, რომლის ნაწილიც საცხოვრებელი სახლით არ არის დაფარული, ნალესობა უხეშად არის დადებული და ოთხკუთა ფორმის გვიანი სარკმელია გაჭრილი. ჩრდილოეთ კედელსაც ეტყობა შეკეთების კვალი, ცემენტის ხსნარით გამაგრებული ნაწილები და გვიან გაჭრილი ოთხკუთხა ფორმის სარკმელი. აღმოსავლეთი ფასადის მხოლოდ ჩრდილოეთი მონაკვეთი აღიქმება, სადაც დარბაზში შესასვლეი კარია გაჭრილი, დანარჩენი გვიანი პერიოდის ნაგებობას აქვს მოცული. ნაგებობის ინტერიერი საკმაოდ მძიმე მდგოამრეობაშია. მაჩუბი გადატიხრულია ორ ნაწილად და ფასადზე ორი მოზრდილი კარიც იმიტომ არის გაჭრილი, ჩრდილოეთი კედელი წყლით არის გაჟღენთილი და წვიმის დროს ინტერიერში წყალი დგება, დანარჩენ კედელბიც დანესტილია და მრვალად არის გამომარილების კვალი. დარბაზის ინტერიერიც ორად არის გადატიხრული, ამ შემთხვევაში ფიცრულით. პირვანდელი იერსახე შედარებით დაკარგული აქვს, ამ მდოგმარეობას ხელს უწყობს გვიანი პერიოდის მინაშენებიც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
გიორგი ხერგიანის დარბაზ-მაჩუბი
გიორგი ხერგიანის დარბაზ-მაჩუბი — არქიტექტურული ძეგლი მესტიის მუნიციპალიტეტში.
ერთიან კომპლექსად შეკრული ნაგებობები კარმიდამოს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილს იკავებს. დარბაზ-მაჩუბი სამხრეთისკენ დაქანებულ რელიფეზე დგას, ამიტომაც ჩრდილოეთი ფასადის პირველი სართული და აღმოსავლეთ-დასავლეთის ფასადების ნაწილი მიწით არის დაფარული, სამხრეთი მთლიანად გახსნილია ეზოსკენ. ის ნაგებია ნატეხი ქვით კირ-დუღაბზე, გადახურვისთვის ნაგებობის დასავლეთ ნაწილზე გამოყენებულია ყავარი, ხოლო დაზიანების გამო აღმოსავლეთი ნაწილი თუნუქის საბურავებით არის გადახურული. ნაგებობას ეტყობა გვიანი შეკეთების კვალი. სამხრეთ ფასადზე შემორჩენილია ავთენტური საფასადე ნალესობა, რომელიც ჭვარტილსგან გაშავებულია. კედლის პირველ სართულზე აღმოსავლეთ მონაკვეთში გაჭრილია თაღოვანი ფორმის მოზრდილი კარი, დასავლეთ მონაკვეთში კიდევ ერთი მცირე ზომის ოთხკუთა ფორმის კარი და ერთი სარკმელი. მეორე სართულის დონეზე ოთხკუთა ფორმის კარი და სარკმელია, დღესდღეობით მიშენებული აქვს ხის აივანი. დასავლეთ ფასადზე გაჭრილია დარბაზში შესასვლელი კარი, ხოლო ჩრდილოეთი და დასავლეთი ყრუ კედლებია. ნაგებობის ინტერიერი მძიმე მდგომარეობაშია, მაჩუბის თითოეული კედელი დანესტილია და მრავლადაა გამოამრილების კვალი, შემორჩენილია ცხოველთა ხის სადგომი ლეჭუნდირი. დარბაზ-მაჩუბს შეძლებისდაგავრად შენარჩუნებული აქვს პირვანდელი იერსახე, არ არის ნაგებობის პირვანდელი გეგმარება დარღვეული და თავისუფალია გვიანი პერიოდის მინაშენებისგან. თავისი თავშეკავებული გაფორმებით და პროპორციების საშუალებით, დასავლეთით მდგომ კოშკთან ერთად ორგანულად ეწერება უბნის საერთო განაშენიანებაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მესტიის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ტრინე ბრამსენი
ტრინე ბრამსენი (დ. 26 მარტი, 1981) — დანიელი პოლიტიკოსი. დანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი. 2011 წლიდან არის ფოლკეტინგის წევრი. 2019 წლის 27 ივნისიდან არის დანიის თავდაცვის მინისტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დანიელი პოლიტიკოსი ქალები
ზენადრისის ეკლესია
ზენადრისის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზენადრისში.
ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა. ნაგებია ნათალი ქვიშაქვის კვადრებით დუღაბზე, წყობის ჰორიზონტალობა ძირითადად დაცულია. აღმოსავლეთით დაბალ ცოკოლზე დგას. შესასვლელი სამხრეთი კედლის დასავლეთ კედელშია (კარის თავსართის ფორმა არ ირკვევა). დასავლეთი და ჩრდილოეთი კედლები ყრუა. სამხრეთ კედელში სარკმლის არსებობის შესახებ ამჟამად საუბარი შეუძლებელია მორღვეულობის გამო. აღმოსავლეთის სარკმელი ვიწრო, სწორწირთხლებიანი და თაღოვანია. სარკმლის თავსართი გაფორმებულია რელიეფური წარბით, რომელზეც ჯვარია აღმართული (ტიპური IX-X საუკენეების ტაძრებისთვის). აფსიდა ნახევარწრიულია, ორსაფეხურიანი მხრებით გამოყოფილი დარბაზისგან. პროფილირებულ კაპიტელებს, რომლებითაც მხრებია დასრულებული კონქის საბჯენი თაღი ეყრდნობა. საკურთხევლის სარკმლის ორივე მხარეს მცირე სწორკუთხა ნიშია. საკურთხეველი ერთი საფეხურითაა ამაღლებული დარბაზისგან. გრძივი კედლების შუაში თითო ორსაფეხურიანი პილასტრია, რომლის პროფილირებულ კაპიტელებზე კამარის საბჯენი თაღები გადადის. ასეთივე ნახევარპილასტრებია დასავლეთი კედლის კუთხეებში, პილასტრთა ქვედა საფეხურებიდან გრძივი კედლების დეკორატიული თაღედია გადაყვანილი. ტაძარი დაზიანებულია, ჩამოშლილია კონქი, კამარა და სამხრეთი კედლის უდიდესი ნაწილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სიქიშხანის ციხე-კოშკი
სიქიშხის ციხე-კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ საფარლოში.
ციხე-კოშკი მდებარეობს მდინარე ფინეზაურისა და მის მარჯვენა შენაკად მცირე ხევის შესაყარში. ნაგებია მოზრდილი ქვის თითქმის თარაზული წყობით კირ-დუღაბზე. კოშკს ერთი მხარე მომრგვალებული აქვს. სამსართულიანი ყოფილა. ბრტყელი კედელი მონგრეულია. ციხე-კოშკი გზის მაკონტროლებელი უნდა ყოფილიყო. ხევის გადაღმა ნასოფლარია თავისი სასაფლაოთი, რომლის ეკლესია აღარაა შემორჩენილი. აღნიშნული ნასოფლარი უნდა იყოს ვახუშტის მიერ რუკაზე დატანილი სიქიშხანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დმანისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აბეხუელა
აბეხუელა (Abejuela, Abechuela) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის გუდარ-ხავალამბრეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 86,667637 კმ². მოსახლეობა — 50 კაცი (2020 წ.).
მარია ოჰისალო
მარია ოჰისალო (დ. 8 მარტი, 1985) — ფინელი პოლიტიკოსი. 2019 წლის 17 აპრილიდან არის ფინეთის პარლამენტის წევრი. 2019 წლის 15 ივნისიდან არის „მწვანე ლიგის“ ლიდერი. 2019 წლის 6 ივნისიდან – ფინეთის შინაგან საქმეთა მინისტრი.
თამაზ ყაითმაზაშვილის სასახლის კომპლექსი
თამაზ ყაითმაზაშვილის სასახლის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხახალაჯვარში ისტორიული ჭრეშის ნასოფლართან. კომპლექსი შედგება: კოშკის, სასახლის და 1655 წელს აგებული კარის ეკლესიისგან. კოშკი სწორკუთხაა, ნაგებია ნატეხი ქვით დუღაბზე, შიგნიდან და გარედან ნაწილობრივ შებათქაშებულია და ხუთსართულიანია. კედლებში თითოეულ სართულზე თანაბრადაა გადანაწილებული ცალმაგი და ორმაგი სათოფურები. ბოლოს მეხუთე სართული ისევე უნდა დასრულებულიყო, როგორც მისგან 700 მეტრში მდგარი აზნაურის სასახლის კოშკი, თაღნარით ნაწილობრივ გახსნილი და გადახურული საბრძოლო ბანი. კოშკზე სამხრეთიდან მიდგმულია სასახლე, რომელსაც კოშკი სამხრეთის თაღოვანი გასასვლელით იყო დაკავშირებული. სასახლე არაა დიდი ზომის და ამჟამად შემორჩენილი ფრაგმენტების მიხედვით იგი ერთსართულიანი უნდა ყოფილიყო. მას წაგრძელებული მართკუთხედის ფორმა აქვს. კოშკი-სასახლისგან სამხრეთით 20 მეტრზე დგას. ღერძზე წაგრძელებული დაბრაზული ნაგებობის ნაშთი, რომლის კედლების შემორჩენილი მაქსიმალური სიმაღლე 50 სანტიმეტრია. კოშკი-სასახლიდან 50 მეტრში დგას მოზრდილი დარბაზული ეკლესია. საამშენებლო სომხური წარწერით ის 1655 წელსაა აშენებული: „წელსა 1104 (1655) მე თამაზამ ავაშენე აგრეთვე ეს წმინდა ეკლესია ჩემი და ჩემი მშობლების სულის ხსნისათვის. ჩემი მეუღლე დარეჯანი მამაჩემი პარონ ღაითმაზი, დედაჩემი თეთო შვილები ნარიმანი. . .“. ეკლესია ნაგებია ნამტვრევი ქვით, კარ-სარკმლის საპირეები, კუთხეები და თაღები სუფთად ნათალი ყვითელი ტუფითაა გამოყვანილი. ეკლესიის ფართო კარი დასავლეთ, სამი სარკმელი კი აღმოსავლეთ, სამხრეთ და დასავლეთ კედლებშია გაჭრილი. მაღალი და განიერი ეკლესიის ღრმა ნახევარწრიულ აფსიდს შემაღლებული არდაბაგი აქვს. აფსიდში ორი თაღოვანი ნიშია. ჩრდილოეთ კედელში საკურთხევლის პირას მაღალი სანათლავი ნიშია მოწყობილი. ქვის ემბაზი კი, რომელსაც ოთხყურა ავზი და კუთხეებში ჩაკვეთილი ჯვრები აქვს, ეკლესიის დასავლეთ ფასადთან დევს. სატრიუმფო და კამარის მზიდი შეკიდული თაღი ნახევარწრიული ფორმისაა და მარტივად პროფილირებულ კონსოლებს ეყრდნობა. ეკლესიის ფასადები სადადაა დეკორირებული. კარის სწორკუთხა ღიობს დიდი ზომის არქიტრავის ქვა ადევს, რომელზეც წყვილი ლილვით მოხაზული გადანაკეცებიანი დეკორატიული თაღია ამოკვეთილი, თაღის შუაში ბოლოებგაგანიერებული ჯვარია გამოსახული. კარის მარცხნივ (სამხრეთით), სწორკუთხა ქვაზე რვასტრიქონიანი სომხური ასომთავრული წარწერაა ამოკვეთილი. დასავლეთ კედლის სარკმლის საპირე, რომელიც ერთიან ქვაშია გაჭრილი, დასავლეთი ფასადის ძირასაა ჩამოვარდნილი. სარკმლის ჭრილი სადა ლილვითაა მოჩარჩოებული, ხოლო სარკმლის თაღი მკვეთრად წაისრული ფორმისაა. აღმოსავლეთი კედლის სარკმელიც წაისრული ფორმისაა და სადა წყვილი ლილვითაა მოხაზული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ლი კოხმანი
ლი კოხმანი (დ. 18 აპრილი, 1995) — ებრაელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -90კგ წონით კატეგორიაში. არის ევროპული თამაშების ვერცხლის მედლის პრიზიორი (2019).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ებრაელი ძიუდოისტები
ალკალა-დე-ლა-სელვა
ალკალა-დე-ლა-სელვა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის გუდარ-ხავალამბრეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 104,95249 კმ². მოსახლეობა — 331 კაცი(2020 წ.).
ალბენტოსა
ალბენტოსა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის გუდარ-ხავალამბრეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 68,001102 კმ². მოსახლეობა — 289 კაცი(2020 წ.).
ალკალა-დე-ლა-სელვა
სქოლიო
კატეგორია:ტერუელის მუნიციპალიტეტები
ალბენტოსა
სქოლიო
კატეგორია:ტერუელის მუნიციპალიტეტები
მიხაილ იგოლნიკოვი
მიხაილ იგალნიკოვი (დ. 15 ოქტომბერი, 1996) — რუსი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -90კგ წონით კატეგორიაში. არის ევროპის ორგზის ჩემპიონი (2018, 2020) და ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2021).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსი ძიუდოისტები
არკოს-დე-ლას-სალინასი
არკოს-დე-ლას-სალინასი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის გუდარ-ხავალამბრეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 112,986035 კმ². მოსახლეობა — 118 კაცი(2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ტერუელის მუნიციპალიტეტები
კიმ ვონ-ჯინი (ძიუდოისტი)
კიმ ვონ-ჯინი (დ. 1 მაისი, 1992) — კორეელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -60კგ წონით კატეგორიაში. არის მსოფლიო ჩემპიონატის ორგზის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2013, 2015).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კორეელი ძიუდოისტები
აკმალ მუროდოვი
აკმალ მუროდოვი (დ. 14 იანვარი, 1996) — ტაჯიკი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -81კგ წონით კატეგორიაში. მონაწილეობა მიიღო 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაჯიკი ძიუდოისტები
კატრი რაიკი
კატრი რაიკი (Katri Raik; დ. 26 ოქტომბერი, 1967) — ესტონელი პოლიტიკოსი. ესტონეთის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი. 2018 წლის 26 ნოემბრიდან 2019 წლის 29 აპრილამდე ესტონეთის შინაგან საქმეთა მინისტრი. 2020 წლის 30 დეკემბრიდან ქალაქ ნარვას მერი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესტონელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ესტონელი პოლიტიკოსი ქალები