cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჩიმორეს მუნიციპალიტეტი
ჩიმორეს მუნიციპალიტეტი (Chimoré) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის კარასკოს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 24 331 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 2 687 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ალექსანდრე მანაგაძის ქუჩა
ალექსანდრე მანაგაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს გლდანის რაიონში (ავჭალა), ბაღნარის ქუჩიდან გრიგოლ ხანძთელის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. მისი ადრინდელი სახელია გიორგი სააკაძის ქუჩა, შემდეგ ევსევი ჩიქვანაიას ქუჩა დაერქვა. 1996 წელს ალექსანდრე მანაგაძის სახელი ეწოდა. ქუჩაზე მდებარეობს წმინდა ქეთევან წამებულის სახელობის ტაძარი, სადაც დაბრძანებულია ქალაქ სერგიევ-პოსადიდან 2003 წელს ჩამოსვენებული ნეშტის წმინდა ნაწილები. ქუჩას აქვს 5 ჩიხი.
ლიტერატურა
მანაგაძე
ეროსი მანჯგალაძის ქუჩა
ეროსი მანჯგალაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი), ნიკოლოზ ხუდადოვის ქუჩიდან ცოტნე დადიანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია, როგორც მაგისტრალის ქუჩა, ამავე საუკუნის 50-იან წლებში ვალენტინ თოფურიძის სახელი დაერქვა, 1990-იან წლებში — ეროსი მანჯგალაძისა. აქვს 2 შესახვევი. ამ ქუჩაზე მდებარეობს ივერიის ღვთისმშობლის ხატის და წმინდა სამების ეკლესიები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
რუსუდან ყენია
რუსუდან ყენია (დ. 1924, თბილისი — გ. 2012, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, პედაგოგი, ფილოლოგი, ხელოვნების მუშაკი.
1946 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი.
1963 წლიდან არის საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გიორგი ჩუბინაშვილის სახელობის ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის ძველი ქართული ხელოვნების განყოფილების მეცნიერ თანამშრომელი, შემდგომში უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი, 1963 წლეს ასევე გახდა თბილისის სამხატვრო აკადემიის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის კათედრის პედაგოგი, დოცენტი, პროფესორი, თბილისის სასულიერო აკადემიის პედაგოგი.
მის მიერ რესტავრირებულია: დავით აღმაშენებლის პინაკი (მოსკოვი, ისტორიის მუზეუმი, 1953); ჯახუნდერის მაცხოვრის ხატი (ქუთაისის მუზეუმი); ჩუკულის ტრიპტიქონი (ქუთაისის მუზეუმი); ჰადიშის, ლაბსყალდის, იენაშის ოთხთავების მოჭედილობა (მესტიის მუზეუმი, 1970); ალავერდის სახარების ყდის მოჭედილობა (ხელნაწერთა ინსტიტუტი, თბილისი, 1972). არის ხელოვნებათმცოდნე, ოქრომჭედლობის რესტავატორი.
საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1961 წელს.
არის სულიერების, კულტურისა და მეცნიერების აღორძინებისა და განვითარების სრულიად საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქის საერთაშორისო საქველმოქმედო ფონდის წევრი.
უილიამ ბაფინი
მინი|უილიამ ბაფინი უილიამ ბაფინი (William Baffin; დ. 1584 — გ. 23 იანვარი, 1622, ორმუზი) — ინგლისელი პოლარელი მკვლევარი. 1612–1616 წლებში მონაწილეობდა ჩრდილო-დასავლეთის გასასვლელის ძებნაში, 1615 წელს გამოიკვლია ჰუდსონის ყურე, 1616 — გრენლანდიის დასავლეთით მდებარე ზღვა (დაერქვა მისი სახელი). აღმოაჩინა ჰეისის ნახევარკუნძული (გრენლანდია). ელზმირისა და დევონის კუნძულების დიდი ნაწილი (კანადის არქტიკული არქიპელაგი). ბაფინის სახელი ეწოდა კანადის არქტიკული არქიპელაგის ერთ-ერთ კუნძულს.
რუსუდან ყენია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1924 კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:ქალი მეცნიერები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები რ
უილიამ ბაფინი
ლიტერატურა
კატეგორია:ინგლისელი მოგზაურები კატეგორია:დაბადებული 1584 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1622
ჩვეულებრივი ხურტკმელი
ჩვეულებრივი ხურტკმელი ან უბრალოდ ხურტკმელი (Ribes uva-crispa, Grossularia reclinata ან Ribes grossularia) — ორლებნიანი მცენარე ხურტკმელისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ევროპაში, ჩრდილოეთ აფრიკაში, კავკასიაში, მცირე აზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში; საქართველოში იზრდება მთის ზედა სარტყლის ტყეებში, ზღვის დონიდან 1500–2000 მ. მცენარის სიმაღლე 1–1,2 მ. აქვს 3-ფოთოლაკიანი ფოთლები, მუქი ნაცრისფერი ან მუქი ყავისფერი ქერქი. ახალი ყლორტები ცილინდრისებური, მონაცრისფრო, წვრილი ეკლებით და შავი ლაქებით დაფარულია. ფოთოლი ყუნწიანია, მომრგვალო ან კვერცხისებური ფორმა აქვს, სიგრძეში 6 სმ-მდეა; ყვავილი ორსქესიანი, მომწვანო ან მოწითალოა, ყვავის მაისში. ნაყოფი კენკრაა, აქვს ოვალური ან სფერული ფორმა, სიგრძეში 12 მმ-მდეა, მწვანე, ყვითელი ან მეწამული ფერისაა, მწიფს ივნის-აგვისტოში. ეს სახეობა ხურტკმელის მრავალი კულტურული ფორმის წინაპრად ითვლება.
სქოლიო
კატეგორია:მოცხარი
კლისის მუნიციპალიტეტი
კლისის მუნიციპალიტეტი (Cliza) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის ხერმან-ხორდანის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 21 735 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 55 კმ²-ია.
ხაგანის ბაღი
მინი
კლისის მუნიციპალიტეტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ქასიმქენდი (ხაჩმაზი)
ქასიმქენდი (Kasymkend) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ხაჩმაზის   რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაჩმაზის რაიონის სოფლები
ხაგანის ბაღი
აღწერა
ბაღის პავილიონის სვეტები წყლის აუზიდან იწყება. ბაღის ბილიკები ისეა გადაადგილებული, რომ ისინი დიაგონალზე ჭრიან მის სივრცეს და გადიან ცენტრალურ მდებარე აუზთან. მიუხედავად იმისა, რომ ბაღი ძალიან მცირე ზომისაა (დაახლოებით 0,8 ჰექტარი), ის საკმაოდ მყუდროა და მრავალი ბაქოელისთვის საყვარელი დასასვენებელი ადგილია. ბაღის რეკრეაციული ზონა მოწყობილია ისე, რომ ის ქმნის დიდ მოჩრდილებულ ადგილებს, სადაც სკამები განლაგებულია დასასვენებლად. ხეებს შორის არის ასევე პატარა ბუჩქები და ყვავილები.
ისტორია
XIX საუკუნის მეორე ნახევარში, როდესაც ნავთობპროდუქტებმა და მასთან დაკავშირებულმა ინდუსტრიებმა ინტენსიური განვითარება დაიწყეს, საცხოვრებელმა რაიონებმა უკვე შეადგინეს ქალაქის განვითარების მნიშვნელოვანი პროცენტი იჩერი-შეჰერის ციხის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში (ბაქოს ისტორიული უბანი).
1860-იან წლებში მოლოკანის დასახლება წარმოიშვა ფორაშტის გავლენის სფეროში. ცენტრალური კვარტლების განვითარებასთან დაკავშირებით, მოლოკანის დასახლება თავისი კაბინის ეზოებითა და თავლებით დაანგრიეს და მოლოკანები გადასახლდნენ ზავოკზალიეს აბსოლუტურად ახალ უბანში, სადაც შეიქმნა მოლოკანის ახალი დასახლება. დასახლების ადგილზე მარინსკის მოედანი აშენდა. მოედანი შეიქმნა 70-იანი წლების დასაწყისში მდიდარი საცხოვრებელი ადგილების უშუალო სიახლოვეს. მოედანი ქალაქის ერთ–ერთ ცენტრალურ უბანში - პრიმორსკში მდებარეობდა. პარკის მიმდებარე უბნებმა მას დახურული ხასიათი მისცა. მოედნის შექმნასა და დიზაინს თან სდევდა მრავალი სირთულე, რაც, პირველ რიგში, ცუდი წყალმომარაგების გამო წარმოიშვა.
1890-იანი წლების ბოლოს აქ ახალი ხეები დარგეს. განაშენიანება ჩატარდა სკვერის არსებული გეგმარებითი სტრუქტურის შესაბამისად. მოედნის გეგმა იყო კვადრატული მონახაზი. გეგმის შედგენა აგებულია დიაგონალზე განლაგებული ხეივნების საფუძველზე. ხეივნების გადაკვეთის ცენტრში იყო აუზი შადრევნით. მოედნის პერიმეტრის გასწვრივ განთავსდა მრავალი ხე, რამაც შესაძლებელი გახადა მოედნის დამატებითი შემოვლითი ხეივნის შექმნა და ამით გამწვანებული ტერიტორიის ვიზუალური და ფუნქციონალური თვისებების გაზრდა.
სქოლიო
კატეგორია: ბაქოს ბაღები კატეგორია: ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
ხურტკმელი
თანამედროვე კლასიფიკაციაში ხურტკმელი, როგორც გვარი აღარ გამოიყენება და მისი სახეობები მოცხარის გვარში ერთიანდება. ხურტკმელი მიიჩნევა ქვეგვარად (Ribes subg. Grossularia).
ხურტკმელი ერთ-ერთი ადრეულა კენკროვანი კულტურაა. მსხმოიარობას იწყებს დარგვიდან მე-2–მე-3 წელს. ზრდასრულ ნარგაობათა მოსავლიანობა 25–30 ტ/ჰა აღწევს. ხურტკმელის კენკრა შეიცავს (%-ობით): შაქრებს 8 — 11, ორგანულ მჟავებს 1,2–1,7, პექტინოვან ნივთიერებებს 0,88; C (30– 60 მგ 100 გ წვენში), B6, P ვიტამინებს, A პროვიტამინს (კაროტინი), რკინის მარილებს, ფოსფორს. ხურტკმელის მწიფე და მკვახე კენკრას იყენებენ გადასამუშავებლად (მურაბა, კომპოტი), მწიფეს — საჭმელად (როგორც ნედლად, ისე გაყინულს), აგრეთვე საღვინედ და წვენებისათვის.
ცნობილია ხურტკმელის 1500-მდე ჯიში, რომლებიც იყოფა ევროპული და ამერერიკული წარმოშობის ჯიშებად. ყოფილ სსრკ-ში დარაიონებული იყო 100-ზე მეტი ჯიში. ხურტკმელს შედარებით დიდ ზიანს აყენებენ ხერხიები.
სქოლიო
* კატეგორია:ხურტკმელისებრნი
კაბანაკონდეს რაიონი
კაბანაკონდეს რაიონი (Distrito de Cabanaconde) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კაილიომის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3.287 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2.920 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 6.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 460.55 კმ²-ია.
კოკაპატის მუნიციპალიტეტი
კოკაპატის მუნიციპალიტეტი (Cocapata) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის აიოპაიის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 13 567 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 506 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ვიოტა
ვიოტა (Viotá) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კუნდინამარკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 662 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 073 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 62.85 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 208 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კუნდინამარკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
კოლკაპირუის მუნიციპალიტეტი
კოლკაპირუის მუნიციპალიტეტი (Colcapirhua) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის კილიაკოლიოს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 71 204 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 25 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ალექსი მაჭავარიანის ქუჩა
ლიტერატურა
კატეგორია:მთაწმინდის რაიონის ქუჩები
ვახტანგ მახალდიანის ქუჩა
ვახტანგ მახალდიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); რკინიგზის ქუჩიდან ოთარ ღუდუშაურის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ბრიგადირის ქუჩა, ასევეა დატანილი თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. 1961 წელს — შერმადინ ასკურავას, ხოლო 1997 წელს ვახტანგ მახალდიანის სახელი ეწოდა.
ლიტერტურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
ქაზმალარი (ხაჩმაზი)
ქაზმალარი  (Kazmalar) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ხაჩმაზის   რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაჩმაზის რაიონის სოფლები
კალიალის რაიონი
კალიალის რაიონი (Distrito de Callalli) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კაილიომის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3.867 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2.554 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.485 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კაილიომის პროვინციის რაიონები
კოლომის მუნიციპალიტეტი
კოლომის მუნიციპალიტეტი (Colomi) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის ჩაპარეს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 17 988 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 554 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ჩინ მეჩეთი
მინი
ჩინ მეჩეთი (აზერბ. Çin məscidi) — XIV საუკუნის ისტორიული მეჩეთი. ის ძველი ქალაქის ნაწილია და მდებარეობს კიჩიკ გალას ქუჩაზე, შირვანშაჰების სასახლის მახლობლად, ქალაქ ბაქოში, აზერბაიჯანში. აღსანიშნავია, რომ შენობა ასევე რეგისტრირებულია, როგორც ეროვნული არქიტექტურული ძეგლი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 2001 წლის 2 აგვისტოს მიღებული გადაწყვეტილებით.
ისტორია
ფასადის ეპიგრაფიკული წარწერის თანახმად, რომელიც განთავსებულია მეჩეთის შესასვლელი კარის თავზე, აღნიშნული ნაგებობა 1375 წელს აშენდა (ჰიჯრი 777 წელს). აქვე აღნიშნულია, რომ მეჩეთი აშენდა იმამ იბნ ოსმან შირვანის ნებით. ამ მიზეზით, ზოგჯერ მეჩეთს მისი სახელითაც კი მოიხსენიებენ.
ფასადის სხვა ეპიგრაფიკული წარწერებიდან კი ირკვევა, რომ ძეგლი აღადგინა 1772-1773 წლებში (ჰიჯრით 1186 წელი) მასუდ ალის მიერ.
2012 წელს ძველი ქალაქის სახელმწიფო ისტორიულ-არქიტექტურული ნაკრძალის განყოფილებამ მეჩეტში მნიშვნელოვანი სარემონტო და სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაატარა.
არქიტექტურა
მინი
სტალაქტიკური მიჰრაბი, რომელიც შედგება ხუთი იარუსისგან, რომელიც ინტერიერის სამხრეთ კედელზე სწორკუთხედით არის ჩარჩოებული, ქმნის შირვან-აფშერონის არქიტექტურული სკოლის გარკვეულ მოტივებს. კიდეებზე მოთავსებულია პატარა ნიშები.
მეჩეთის მთავარი ფასადი ასიმეტრიულია და მისი ხისტი, მოცულობითი კომპოზიცია ხაზგასმულია კლასიკური ტიპის პორტალი-შესასვლელით.
პორტალზე ზუსტად პროფილირებული მართკუთხა ჩარჩო, პროფილური ღრუს და არაბული ეპიგრაფიკული სათაური წარმოდგენილია კლასიკური ფორმით, ფასადის მთელი კედლის ფონზე. ქალაქის შუა საუკუნეების აღმოსავლური სტილის პორტალებს შორის ამ მეჩეთის პორტალი ყველაზე კლასიკურია.
მეჩეთში გამოიფინება და ინახება უძველესი მონეტები. მუზეუმის მთავარი ექსპოზიციაა სავალუტო ერთეულები და მონეტები და ასევე სხვა საინტერესო უძველესი ექსპონატები სასანიდების, სეფიანთა, შირვანშაჰებისა და სხვათა ეპოქიდან, რომლებიც აზერბაიჯანში ფულის მიმოქცევის დაწყებიდან სხვადასხვა პერიოდში არსებობდა. ექსპონატები იყოფა ცალკეულ პერიოდებად და დაჯგუფებულია სხვადასხვა ვიტრინებში. პერიოდის ზოგადი მახასიათებლები, სპეციფიკაციები, ტიპები და ინფორმაცია ამ პერიოდის სავალუტო ერთეულების ადგილმდებარეობის შესახებ განთავსებულია ცალკე დაფაზე ვიტრინების გარეთ.
ხალხური ეტიმოლოგიის თანახმად, მეჩეთს „ჩინ“ უწოდებენ იმის გამო, რომ ამ მეჩეთში მოსული ადამიანების სურვილები და სურვილები „ჩინებულია“.
სქოლიო
კატეგორია: ბაქოს მეჩეთები კატეგორია: ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
მარო მაყაშვილის აღმართი
ლიტერატურა
კატეგორია:მთაწმინდის რაიონის ქუჩები
კოჩუმუელის მუნიციპალიტეტი
კოჩუმუელის მუნიციპალიტეტი (Cuchumuela) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის პუნატის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 1 783 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 15 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (კუნცევო)
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (Храм иконы Божией Матери «Знамение») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ფილი-დავიდკოვოს რაიონში. ამჟამინდელი ტაძარი აგებულია მოსკოვისათვის იაშვიათ ნეობიზანტიურ სტილში XX საუკუნის დასაწყისში. აქვს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ეგვტერები კი წმინდა ბარბარესა და პარიის ეპისკოპოსის ბასილი აღმსარებლის სახელზე.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ ტაძარი კუნცოვოში აააგო ალექსანდრე ნარიშკინმა 1744 წელს. ალექსანდრე იყო იმპერატორ პეტრე I დიდის ბიძაშვილი. შენობა რამდენჯერმე გადააკეთეს და XX საუკუნისათვის უკვე მოძველებული იყო. საიმპერატორო არქეოლოგიური კომისიის გადაწყვეტილებით შენობა დაშალეს. დატოვეს მხოლოდ დასავლეთის კედელი და სარძიკველი.
ახალი ტაძრის მშენებლობა დაუკვეთეს სერგეი სოლოვიოვს, რომელსაც უნდა აეშენებინა ტაძარი VI საუკუნის რავენის სტილში. სამრეკლო კი ეკლესიისაგან მოშორებით უნდა მდგარიყო. მშენებლობა დაიწყო 1911 წელს და 1913 წელს, უკვე არქიტექტორის სიკვდილის შემდეგ, იგი აკურთხეს. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ჩრდილოეთის ეგვტერი - წმინდა ბარბარეს (ვასილ სოლდატენკოვის პირველი ცოლის მფარველი ანგელოზი) და პარიის ეპისკოპოსის ბასილი აღმსარებლის (ვასილ სოლდატენკოვის მფარველი ანგელოზი) სახელზე. ახალი ეკლესიის წინამძღვარი გახდა ვასილი გურიევი.
ეკლესიაში ღვთისმსახურება შეწყდა 1932 წელს. სამრეკლო დაანგრიეს. მარმარილოს კანკელიც ჩამოანგრიეს. გაანადგურეს ვასილი სოლდატენკოვისა და მისი პირველი ცოლის ბარბარეს აკლდამა. ეკლესია გადასცეს ფაბრიკას, ბიბლიოთეკას და სამხედრო-სპორტულ კლუბს.
ამჟამად ეკლესიის ინტერიერი აღდგენილია. იატაკი შემონახულია 1913 წლიდან. ეკლესიის განახლება დაიწყო 1991 წლის 11 სექტემბრიდან. ეკლესია 2000 წელს აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ.
ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, ახალგაზრდების მართლმადიდებლური კლუბი „Знамение“ და ახალგაზრდული ქორო.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:ნეობიზანტიური არქიტექტურა
მახინჯაურის ქუჩა
მახინჯაურის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); ხევსურეთის ქუჩიდან საყვირის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც წითელი ქუჩა. თბილისის ქუჩების 1940 წლის ცნობარში შეტანილია მახინჯაურის შესახვევის სახელწოდებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
Welcome to My Nightmare
Welcome to My Nightmare — ამერიკელი როკ-მუსიკოს ელის კუპერის მერვე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1975 წლის მარტში. იგი ელისის პირველი სოლო-დისკია, ვინაიდან ყველა წინა გამოიცემოდა მისი ჯგუფის სახელით. Welcome to My Nightmare აგრეთვე კუპერის ერთადერთი ალბომია, გამოსული ლეიბლ Atlantic Records-ზე. ჩაწერაში აგრეთვე მონაწილეობდა ლუ რიდი, ხოლო თანმხლები ტურნე იქცა თავისი დროის მოვლენად.
Welcome to My Nightmare კონცეპტუალური ალბომია. მასში შეტანილი სიმღერები აღწერენ ვინმე სტივენის თავგადასავალს ღამის კოშმარებში. ალბომის მიხედვით შეიქმნა სატელევიზიო ფილმი Alice Cooper: The Nightmare, ხოლო 1976 წელს გამოვიდა საკონცერტო ფილმი Welcome To My Nightmare. ალბომის გაგრძელება, Welcome 2 My Nightmare, 2011 წელს გამოიცა.
ალბომის გარეკანი შექმნილია დრიუ სტრუზენის მიერ. იგი მოხვდა Rolling Stone-ის „ყველა დროის 100 საუკეთესო გარეკანის სიაში“. ჩანაწერის რემასტერი გამოვიდა სამი დამატებითი სიმღერით.
ალექსანდრე ვასილიევი
ალექსანდრე ალექსანდრეს ძე ვასილიევი (დ. 1883, პეტერბურგი — გ. 1928, იქვე) — რუსი ინჟინერ-ჰიდროლოგი.
Welcome to My Nightmare
სქოლიო
კატეგორია:ელის კუპერის ალბომები კატეგორია:1975 წლის ალბომები კატეგორია:Atlantic Records-ის ალბომები კატეგორია:როკ-ოპერები კატეგორია:ალბომები ბობ ეზრინის პროდიუსერობით კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები კატეგორია:ალბომები დრიუ სტრუზენის გარეკანის დიზაინით კატეგორია:Electric Lady Studios-ში ჩაწერილი ალბომები
ალექსანდრე ვასილიევი
ბიოგრაფია
1920 წლიდან თბილისშია და მოღვაწეობს წყალთა მეურნეობის სამმართველოში ინჟინრად. შეისწავლა მდინარე ხრამი და შეადგინა მისი გამოყენების სქემა, რითაც სათავე დაუდო ხრამჰესის მშენებლობას. ორი წლის შემდეგ ზაჰესის მშენებლობაზე ხელმძღვანელობს ელექტრომექანიკურ განყოფილებას. მშენებლობის დამთავრებისთანავე აწინაურებენ რიონჰესის მშენებლობის მთავარი ინჟინრის მოადგილედ. გამოცდილი სპეციალისტი პარალელურად ამიერკავკასიის საგეგმო კომიტეტის კონსულტანტია ელექტროფიკაციის საკითხებში.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მის გვერდით დასაფლავებულია მისი მეუღლე — ვარვარა აბელის ასული ბაირამაშვილი (დ. 16 იანვარი, 1888, თბილისი — გ. 21 აგვისტო, 1982, იქვე).
მონღოლეთის ქალაქების სია
ეს არის მონღოლეთის ქალაქების სია. ცხრილში მოყვანილია ქალაქები 5 ათასზე მეტი მცხოვრებით. სახელწოდებანი მოცემულია ქართული და მონღოლური ტრანსკრიპციით. მოსახლეობის რაოდენობა მოცემულია რამდენიმე სხვადასხვა პერიოდის აღწერის მონაცემების მიხედვით.
გაბროვო
250px|მინი|ბულგარული აღორძინების არქიტექტურული სტილით ნაშენი ეკლესია გაბროვოში 250px|მინი|გაბროვოს ერთ-ერთი ქუჩა 250px|მინი|მდინარე იანტრა გაბროვო (Габрово) — ქალაქი ცენტრალურ ბულგარეთში, გაბროვოს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი.
მდებარეობს ბალკანეთის მთების ძირას, მდინარე იანტრის ხეობაში, ცნობილია როგორც იუმორისა და სატირის საერთაშორისო დედაქალაქი; გამოირჩევა ბულგარული აღორძინების არქიტექტურით. ამავე დროს, გაბროვო მდინარე იანტრაზე მდებარე უგრძესი ქალაქია ბულგარეთში — 25 კმ, სიგანე კი ყველაზე ფართო ადგილას 1 კმ-ს შეადგენს. ქალაქის სიახლოვეს მდებარეობს ბულგაეთის გეოგრაფიული ცენტრი, კურორტი უზანა.
გაბროვოში დაიბადა ბრაზილიის პრეზიდენტ დილმა რუსეფის მამა, ბულგარელი პეტარ რუსევი.
სახელი
ყველაზე გავრცელებული ლეგენდის თანახმად, გაბროვო დააარსა მჭედელმა სახელად რაჩომ, რცხილნარ ტერიტორიაზე, საიდანაც მიიღო სახელი გაბროვო (გაბარ, ბულგარულად რცხილა).
ისტორია
გაბროვოს მიმდებარე ტერიტორია ნეოლითის ხანიდან იყო დასახლებული. ეკონომიკური მნიშვნელობა არეალმა XII საუკუნეში შეიძინა. ყვაოდა ხელოსნობა და ვაჭრობა. შუა საუკუნეების გაბროვო პატარა, გზისპირა სოფელი იყო 100 მაცხოვრებლით.
XIX საუკუნეში, ოსმალეთის იმპერიის მიერ ბულგარეთის დაპყრობის შემდეგ, დრამატულად შეიცვალა გაბროვოს დემოგრაფიული მდგომარეობა. იქიდან გამომდინარე, რომ ის ერთადერთი დასახლება იყო საკმაოდ ვრცელ გეოგრაფიულ არეალში, ოსმალთა დაპყრობილი ახლომდებარე ციხესიმაგრეებიდან ხალხი საცხოვრებლად აქ მოემართებოდა. შედეგად, გაბროვო სოფლიდან პატარა ქალაქად გადაიქცა, დაიწყო ეკონომიკური, კულტურული და სულიერი აღმასვლა.
1835 წელს, ვასილ აპრილოვმა და ნიკოლაი პალაუზოვმა გაბროვოში დააარსეს ბულგარეთის პირველი სეკულარული სკოლა — აპრილოვის ეროვნული უმაღლესი სკოლა. 1860 წელს, ოსმალურმა მმართველობამ გაბროვოს ოფიციალურად მიანიჭა ქალაქის სტატუსი. გაბროვოს საქონელი და სამომხმარებლო ნაწარმი სახელგანთქმული გახდა არა მხოლოდ მთელ ოსმალეთის იმპერიაში, არამედ ბუქარესტშიც, სადაც დღემდე არსებობს ქუჩა სახელწოდებით „გაბროვენი“.
1878 წელს ბულგარეთის გათავისუფლებიდან სულ მალე, გაბროვო მრწეველობის ცენტრად იქცა, განვითარდა მისთვის ტრადიციული ეკონომიკა. გაიხსნა ფაბრიკები, საფონდო ბირჟები, რის გამოც ქალაქს ხშირად „ბულგარეთის მანჩესტერს“ ეძახდნენ.
მოსახლეობა
გაბროვოს მოსახლეობა ძალიან სწრაფად, თითქმის გაორმაგდა მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ. თუმცა, ქვეყანაში კომუნიზმის მარცხის შემდეგ, ქალაქის მოსახლეობამ კლება იწყო. ხალხმა ემიგრაცია დაიწყო საზღვარგარეთ ან დედაქალაქ სოფიაში. ამჟამად, გაბროვოს მოსახლეობა 60 000 ადამიანამდეა, პიკი კი 1985-1991 წლებში იყო, 80 000 კაცი.
ეთნიკური ჯგუფები
2011 წლის აღწერის მონაცემებით, გაბროვოს ეთნიკური შემადგენლობა შემდეგნაირად გამოიყურებოდა:
დაძმობილებული ქალაქები
გაბროვო დაძმობილებულია შემდეგ ქალაქებთან:
აიდგილარა
აფხაზეთის სახალხო ფორუმი „აიდგილარა“ (Аԥсны Жәлар Рфорум «Аидгылара») — სოციალურ-პოლიტიკური მოძრაობა სეპარატისტულ აფხაზეთში. დაარსდა 1988 წლის 13 დეკემბერს, როგორც აფხაზი ხალხის ეთნო-ნაციონალისტური მოძრაობა.
ისტორია
1988 წლის ნოემბერში გამოქვეყნდა „ქართული ენის სახელმწიფო პროგრამის პროექტი“ (დამტკიცდა 1989 წლის აგვისტოში), რომელიც ითვალისწინებდა ქართული ენის კონსტიტუციური სტატუსის დაცვას საქართველოს სსრ-ს მთელ ტერიტორიაზე, მათ შორის აფხაზეთის ასსრ-სა და სამხრეთ ოსეთის აო-ს ტერიტორიაზე. საქართველოს სსრ-ში აღნიშნული პროექტის აქტიური განხილვა გახდა იმის მიზეზი, რომ 1988 წლის ნოემბერ-დეკემბერში შეიქმნა საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ორგანიზაციები სამხრეთ ოსეთის აო-ში „ადამონ ნიხასი“, ხოლო აფხაზეთში — „აიდგილარა“.
აიდგილარას პირველი (სადამფუძნებლო) კრება შედგა 1988 წლის 13 დეკემბერს, აფხაზეთის ფილარმონიის სახელმწიფო თეატრის შენობაში, სადაც მწერალი ალექსი გოგუა არჩეულ იქნა მის პირველ თავმჯდომარედ.
1989 წლის 18 მარტს „აიდგილარას“ ორგანიზებით მოეწყო ლიხნის კრება, რომლის დროსაც რამდენიმე ათეულმა ათასმა მოსახლეობამ ხელი მოაწერა „ლიხნის მიმართვის“ სახელით შექმნილ დოკუმენტს. ლიხნის მიმართვის მთავარი მესიჯი იყო, გაუქმებულიყო ი. სტალინის 1931 წელს აფხაზეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკისათვის რესპუბლიკის სტატუსის ჩამორთმევა.
1989 წლის 9 ივნისის დადგენილებით აფხაზეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭომ რეგისტრაციაში გაატარა აფხაზეთის სახახლხო ფორუმის (ასფ) „აიდგილარას“ წესდება-პროგრამა.
1989 წელს აიდგილარამ დაიწყო ყოველთვიური გაზეთების „აიდგილარას“ და „ედინენიეს“, ასევე გუდაუთის რაიონში რეგიონალური გამოცმა „ბზიფის“ გამოცემა.
1989 წლის 25 და 26 აგვისტოს „აიდგილარას“ ინიციატივით სოხუმში გაიმართა კავკასიის მთიელ ხალხთა ასამბლეა.
1990 წლის 3 თებერვალს შედგა „აიდგილარას“ მეორე კრება, რომლის დროსაც საზოგადოების თავმჯდომარედ გოგუას ადგილას არჩეულ იქნა სერგეი შამბა.
1990 წლის 31 მაისს აიდგილარა და კავკასიის მთიელ ხალხთა კონფედერაციის ორგანიზებით სოხუმში გაიმართა მასობრივი მსვლელობა სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩამოსული აფხაზეთის და ჩერქეზეთის დიასპორის 30 000 კაცის მონაწილეობით. 1990 წლის 22 სექტემბერს აიდგილარამ მონაწილეობა მიიღო ასევე მოსკოვში გამართულ ღონისძიებაში, სახელად „ტერიტორიები და ხალხი სრულად არ აღიარებული ქვეყნებიდან“.
აფხაზეთის ომის დროს აიდგილარა გაერთიანებული იყო სომხური მოძრაობა „კრუნკსა“ და რუსულ „სლავურ სახლთან“. 1991 წლის 6 მარტს მათ შექმნეს სოციალურ-პოლიტიკური ორგანიზაციები. კავშირმა ორგანიზება გაუწია მასობრივ მიტინგს სოხუმში, რომელიც გაიმართა 10 მარტს აფხაზეთის სახელმწიფობრიობისა და მოსალოდნელი საკავშირო რეფერენდუმის მხარდასაჭერად.
1992–1993 წლების აფხაზეთის ომის დასაწყისში აიდგილარას თავჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელი იყო რაუფ ებჟნოუ.
2000 წლის 15 აგვისტოს საკუთარი სახლის წინ მოკლეს აიდგილარას თავმჯდომარე 1990-1992 წლებში ზურაბ აჩბა.
2003 წლის 19 სექტემბერს „აიდგილარას“ ფუნქციონირება აღსდგა მისი მეოთხე კრების დროს, რომლის დროსაც მის ახალ თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა ივანე ტარბა, ხოლო მოადგილედ ოქტაი ჩკოტუა. 2008 წლის 17 დეკემბერს აიდგილარამ სოხუმში იზეიმა საზოგადოების დაარსების 20 წლისთავი, რომელსაც ესწრებოდა რუსეთი ელჩი აფხაზეთში სემიონ გრიგორიევი.
ალარჩინის ხიდი
ალარჩინის ხიდი (Аларчин мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგის საადმირალოს რაიონში გრიბოედოვის არხზე. აკავშირებს კოლომენისა და პოკროვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 26,5 მეტრი, სიგანე - 15,8 მ. ხიდი არის რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი და იცავს სახელმწიფო.
აიდგილარა
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის სეპარატისტული პოლიტიკური პარტიები კატეგორია:სეპარატისტული ორგანიზაციები საქართველოში
ალარჩინის ხიდი
მდებარეობა
მდებარეობს ინგლისის პროსპექტის კუთხეში. ხიდთან ახლოს მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის მეხუთე გიმნაზია, რომელშიც ქალაქში ერთ-ერთი პირველი ქალთა კურსები გაიხსნა (უფასო გაკვეთილები ალარჩინის ხიდთან).
დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს მოგილევსკის ხიდი, ხოლო ქვემო მიმართულებით — კოლომენსკის ხიდი.
უახლოესი მეტრისადგურია „სადოვაია“, რომელიც მდებარეობს 2 კილომეტრში.
სახელწოდება
აღნიშნული სახელწოდება ცნობილია 1761 წლიდან და წარმოიშვა ანდრეი ალატჩანინოვის გვარის დამახინჯებით, რომელიც აქვე ცხოვრობდა XVIII საუკუნის დასასრულს. 1790 წლამდე გამოიყენებოდა ფორმა ალარჩინოვის ხიდი, ხოლო ამჟამინდელი სახელწოდება ცნობილია 1776 წლიდან.
ისტორია
1753 წლისათვის ამ ადგილზე მოქმედებდა ხის ხიდი. 1783-1785 წლებში ააგეს ახალი ხიდი ტიპური პროექტის მიხედვით, რომელიც შეიმუშავეს კრიუკოვის არხის ხიდისათვის. ხიდი იყო ხის, სამმალიანი, მოპირკეთებული გრანიტით, შუა მალა იხსნებოდა. პროექტის ავტორი უცნობია. 1840 წელს გახსნადი მალა შეცვალეს, მუდმივი მალით.
1906-1908 წლებში ინგლისის ქუჩაზე ტრამვაის ხაზის მშენებლობის გამო ხიდი გადააკეთეს ინჟინრების ვიაჩესლავ ბერსის, ანდრეი პშენიცკისა და არქიტექტორ ალექსეი ზაზერსკის პროექტის მიხედვით.
2015 წელს გამოცხადდა კონკურსი ხიდის კაპიტალურ რემონტთან დაკავშირებით.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
გი დე ლუზინიანი
გი დე ლუზინიანი (ფრანგ. Guy de Lusignan; დ. 1150 — გ. 18 ივლისი, 1194) — ფრანგი რაინდი, იერუსალიმის მეფე 1186–1192 და კვიპროსის მეფე 1192–1194 წლებში, ჰუგო VIII ლუზინიანის ვაჟი. მისი წმინდა მიწაზე ჩასვლის თარიღი უცნობია. 1180 წელს იგი დაქორწინდა პრინცესა სიბილაზე. გი დე ლუზინიანი გახდა ბალდუინ V-ის რეგენტი. მისი გარდაცვალების შემდეგ, იერუსალიმის ტახტზე ავიდა სიბილა და სამეფოს მართვა გი დე ლუზინიანს ერგო. იგი გამეფებისთანავე აშკარად დაუპირისპირდა სალადინს. მათი დაპირისპირების კულმინაცია იყო ჰატინის ბრძოლა, სადაც გი დამარცხდა და დაატყვევეს. სამი თვის შემდეგ იერუსალიმიც დაეცა.
1187 წელს გი დე ლუზინიანი გაათავისუფლა სალადინმა. იგი ერთ-ერთ უკანასკნელ ჯვაროსნულ ქალაქისკენ — ტვიროსისკენ გაემართა, მაგრამ იქ არ შეუშვეს. 1189 წელს მან ალყა შემოარტყა აკრას. აკრის ალყა 1191 წელს დასრულდა ჯვაროსნების გამარჯვებით. გი დე ლუზინიანი იერუსალიმის სამეფოს (დედაქალაქი აკრა) მეფედ გამოაცხადეს. 1192 წელს ის კვიპროსის მეფე გახდა. იგი გარდაიცვალა 1194 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:იერუსალიმის მეფეები კატეგორია:კვიპროსის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 1150 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1194 კატეგორია:ფრანგი რაინდები კატეგორია:იერუსალიმის რეგენტები
ჩერქესოგაი
ჩერქსოგაი (რუსულად: Черкесогаи), ან ჩერქეზი სომხები (სომხურად: չերքեզահայեր ჩერკეზაჰაიერ ; რუსულად: черкесские армяне; ჩერქეზულად: Адыгэ-ермэлы), ზოგჯერ მოიხსენიება როგორც ერმელი (ჩერქეზულად Ермэлы), მთიელი სომხები (რუსულად: горские армяне) ან ტრანსყუბანელი სომხები (რუსულად: закубанские армяне) — ეთნიკური სომხები, რომლებიც XV საუკუნის ბოლოდან ცხოვრობდნენ რუსეთის კრასნოდარის მხარეში და ადიღეის რესპუბლიკაში და ლაპარაკობდნენ ადიღეურ ენაზე (ამჟამად მათი უმეტესობა რუსულად ლაპარაკობს) რეგიონში მცხოვრები სხვა სომხებისგან განსხვავებით. ისინი ძირითადად ქალაქ არმავირსა და მაიკოპში ცხოვრობენ. ჩერქესოგაის საერთო რაოდენობა დაახლოებით 50,000 ადამიანია (2008 წლის შეფასებით). რუსეთის 2002 წლის აღწერის თანახმად, 230 სომეხი ლაპარაკობს დაბლობის ადიღეურზე, 222 კი ლაპარაკობს ყაბარდოულ ადიღეურ ენაზე.
აღსანიშნავია ჩერქესოგაიები არიან: პირველი საბჭოთა მილიონერი არტიომ მიხაილოვიჩ ტარასოვი, მწერალი ანრი ტროიატი (ლევ ასლანოვიჩ ტარასოვი), ვაჭარი ნიკიტა პავლოვიჩ ბოგარსუკიოვი და ბალერინა ოლგა ასლანოვნა ტარასოვა.
ისტორია
მარცხნივ|მინი|ჩერქეზოგაი ძმების, ბოგარსუკოვების სახლი კრასნოდარში ადრეული შუასაუკუნეების პერიოდიდან, მრავალი სომეხი ცხოვრობდა სხვა ქვეყნების ტერიტორიაზე, სომხეთში უცხოური შემოსევების, ეროვნული და რელიგიური დევნის, გენოციდისა და ომების გამო. დღევანდელი სომხური დიასპორის უმეტესი ნაწილი ჩრდილოეთ კავკასიაში XVII და XVIII საუკუნეებში ჩამოვიდა, თუმცა პირველი ჰემშინი სომხები VIII საუკუნიდან აქ ცხოვრობენ.
სომეხთა მიგრაცია ყუბანში 1780-იანი წლების ბოლოდან 1860-იან წლებამდე დაიწყო, როდესაც დაახლოებით 3000 სომეხი ჩამოვიდა რუსეთის ქალაქებიდან ასტრახანიდან, ყიზლიარიდან და მოზდოკიდან, ასევე 300 სპარსელი თურქი სომეხი. ამ პერიოდში დაარსდა ყუბანის პირველი სომხური დასახლებები, მათ შორის არმავირი, რომელიც დაარსდა 1839 წელს და პირველ სომხურ დასახლებად ითვლება კრასნოდარის მხარეში. სომხებმა აგრეთვე შექმნეს თემები უფრო დიდ ქალაქებში, როგორიცაა ნოვოროსიისკი, ანაპა და ეკატერინოდარი.
მიგრანტების მეორე ტალღა XIX საუკუნის ბოლოს და XX საუკუნის დასაწყისში მოხდა, როდესაც რეგიონში ჩამოვიდა დაახლოებით 30 000 ძირითადად თურქი ჰემშინი სომეხი, რამდენიმე მათგანი სპარსეთიდან და ამიერკავკასიიდან. ზოგი ეკონომიკური მიზეზით გადასახლდა და რუსეთის მთავრობას მიეპყრო, ზოგი კი იძულებული გახდა დაეტოვებინა ოსმალეთის მთავრობის მიერ ჩაგვრისა და გენოციდის გამო. მიგრაციამ პიკს მიაღწია 1870-იანი წლების ბოლოდან 1910-იანი წლების ბოლომდე, რომელიც დაემთხვა რუსეთ-თურქეთის 1877–1878 წლების ომს, ასევე 1915–1920 წლებში თურქეთში სომხური მოსახლეობის მასობრივ დევნას.
მიგრაციის მესამე ტალღა მოხდა 1950-იან წლებში და მოიცავდა 300-ზე ნაკლებ ეთნიკურ სომეხს ახალქალაქიდან, რომლებიც ანაპსკის რაიონში, ძირითადად გაიკოძორში დასახლდნენ.
მეოთხე ტალღა 1970-იან წლებში მოხდა და იგი ძირითადად აზერბაიჯანის (ყარაბაღელი სომხების) და შუა აზიის ეთნიკური სომხებისგან შედგებოდა, მაგალითად, უზბეკეთის, ყაზახეთის და ყირგიზეთის სსრ-დან. ისინი ძირითადად კრასნოდარის მხარეში ეკონომიკური მიზეზების გამო მოვიდნენ და მათი რაოდენობა 5000-დან 7000 კაცამდე იყო.
გასული საუკუნის 80-იანი წლების ბოლოდან 1990-იანი წლების შუა ხანებამდე ყუბანის რეგიონში დაახლოებით 300 000 მეტი მიგრანტი ჩამოვიდა ყოფილი საბჭოთა კავშირის მასშტაბით ეთნიკური კონფლიქტების შედეგად.
სქოლიო
კატეგორია:სომხები კატეგორია:ჩერქეზები კატეგორია:სომხები რუსეთში
მოროჩანტის მუნიციპალიტეტი
მოროჩანტის მუნიციპალიტეტი (Morochata) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის აიოპაიის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 41 150 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 7 563 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
მისკეს მუნიციპალიტეტი
მისკეს მუნიციპალიტეტი (Mizque) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის მისკეს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 33 523 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 85 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ქეიმარაზი
ქეიმარაზი (Keymərəz) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ხაჩმაზის   რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაჩმაზის რაიონის სოფლები
ნიკო მარის ქუჩა
ლიტერატურა
კატეგორია:ნაძალადევის რაიონის ქუჩები
კაილიომის რაიონი
კაილიომის რაიონი (Distrito de Caylloma) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კაილიომის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 4.310 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4.101 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.499 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კაილიომის პროვინციის რაიონები
საბაზრო ანარქიზმი
სემუელ ედუარდ კონკინ III-ის აგორიზმი არის მემარცხენე საბაზრო ანარქიზმის სფერო, რომელიც ასოცირდება მემარცხენე ლიბერტარიანიზმთან შეერთებულ შტატებში და თავისი არსით გულისხმობს კონტრ-ეკონომიკას. მეორეს მხრივ, ანარქო-კაპიტალისტები ხაზს უსვამენ კერძო საკუთრების ლეგიტიმურობას და პრიორიტეტს, პირად საკუთრებასა და პროდუქტიულ ქონებას შორის ყოველგვარი განსხვავების გარეშე და აღწერენ მას, როგორც ინდივიდუალური უფლებების განუყოფელ კომპონენტს და თავისუფალ საბაზრო ეკონომიკას. ზოგჯერ ანარქო-კაპიტალიზმს მოიხსენიებენ თავისუფალი ბაზრის ანარქიზმის, ან უბრალოდ, საბაზრო ანარქიზმის სინონიმად, თუმცა ანარქისტული მოძრაობის შიგნით, ასევე, არსებობს ძლიერი მიმდინარეობა, რომელიც ანარქო-კაპიტალიზმს არ მიიჩნევს ანარქისტული მოძრაობის ნაწილად, რადგან ანარქიზმი ისტორიულად ანტი-კაპიტალისტური მოძრაობაა და იგი თვისობრივად განსხვავდება კაპიტალიზმისგან. ანარქო-კაპიტალიზმის ერთ-ერთი ფუძემდებელი მარი როტბარდი ამტკიცებდა, რომ ინდივიდუალისტური ანარქიზმი განსხვავდება ანარქო-კაპიტალიზმისა და სხვა კაპიტალისტური თეორიებისგან, რადგან ინდივიდუალისტური ანარქისტები ინარჩუნებენ ღირებულების შრომით თეორიას და სოციალისტურ დოქტრინებს.
თავისუფალი საბაზრო ანარქიზმი შეიძლება ეხებოდეს მრავალფეროვან ეკონომიკურ და პოლიტიკურ კონცეფციებს, მაგალითად, ინდივიდუალისტური ანარქისტებისა და ლიბერტარიანელი სოციალისტების მოსაზრებებს.
მუტუალიზმი
მარცხნივ|მინი| [[იოსია უორენი, პირველი ამერიკელი ანარქისტი, ადრეული მუტუალისტი იყო.]] იოსია უორენი ფართოდ განიხილება, როგორც პირველი ამერიკელი ანარქისტი და ის იყო ოთხგვერდიანი ყოველკვირეული გაზეთის რედაქტორი, რომელიც გამოიცემოდა 1833 წლის განმავლობაში. გაზეთი მშვიდობიანი რევოლუციონერი იყო პირველი ანარქისტული პერიოდული გამოქვეყნება. ამ გაზეთისათვის უორენმა შექმნა საკუთარი სტამბა, ჩამოაყალიბა საკუთარი სტილი და გააკეთა საკუთარი საწარმო. უორენი იყო რობერტ ოუენის მიმდევარი და შეუერთდა ოუენის თემს ნიუ ჰარმონიაში, ინდიანა. იოსია უორენმა ტერმინად აქცია ფრაზა „ფასის ლიმიტის ღირებულება“, აქ „ღირებულება“ ეხება არა ფულად ფასს, არამედ შრომას, რომელიც ხორციელდებოდა ნივთის წარმოებას. მაშასადამე, „მან შესთავაზა სისტემა სერტიფიკატის მქონე პირებს, რომ გადაუხდიდა იმის მიხედვით თუ რამდენ საათს იმუშავებდნენ. მათ შეეძლოთ თამასუქების გაცვლა ადგილობრივ მაღაზიებში იმ საქონლისთვის, რომლებსაც წარმოებისათვის იგივე დრო დაჭირდათ”. მან გამოსცა თავისი თეორიები, დააწესა ექსპერიმენტული „შრომის მაღაზია“, სახელად ცინცინატის დროის მაღაზია, სადაც ვაჭრობას ხელი შეუწყო თამასუქებით, რომელიც ემსახურებოდა შრომის შესრულების დაპირებას. მაღაზია წარმატებული აღმოჩნდა და სამი წლის განმავლობაში ფუნქციონირებდა, რის შემდეგაც იგი დაიხურა, ასე რომ უორენს შეეძლო დაემყარებინა საკუთარი კოლონიები მუტუალიზმის პრინციპზე. ამაში შედიოდა კომუნები სახელწოდებებით უტოპია და თანამედროვე დრო. უორენს საკუთარი თავი ანარქისტად არ მოუხსენიებია.
მუტუალიზმი დაიწყო XVIII საუკუნის ინგლისისა და საფრანგეთის შრომითი მოძრაობებით იქამდე, სანამ საფრანგეთში პიერ-ჯოზეფ პრუდონთან ასოცირებული ანარქისტული ფორმა ჩამოყალიბდებოდა შეერთებულ შტატებშიც. პრუდონმა შემოგვთავაზა სპონტანური წესრიგი, რომლის თანახმად, ორგანიზაცია იმართება ცენტრალური უფლებამოსილების გარეშე. „პოზიტიური ანარქიაა“, როდესაც წარმოიშობა წესრიგი, სადაც ყველა აკეთებს „იმას, რაც მას სურს და მხოლოდ ის, რაც მას სურს" და სადაც „მხოლოდ საქმიანი გარიგებები წარმოშობს სოციალურ წესრიგს“. ამერიკელი მუტუალისტის, უილიამ ბატშელდერ გრინელის თანახმად, მუტუალისტური სისტემისას თითოეული მუშაკი იღებდა „სამართლიან და ზუსტ ანაზღაურებას მისი სამუშაოსთვის. მომსახურება ექვივალენტის ღირებულებით, რომელიც შეიძლება გაცვალოთ მომსახურების ექვივალენტში ღირებულებით, მოგების გარეშე ან ფასდაკლებით“. პრუდონმა პირველმა დაისახა თავისი მიზანი, რომ შეექმნა „საზოგადოების მესამე ფორმა, კომუნიზმისა და საკუთრების სინთეზი“. მინი|380x380პქ| [[პიერ-ჟოზეფ პრუდონი|პიერ-ჯოზეფ პრუდონი, პირველი თვითიდენტიფიცირებული ანარქისტი, მხარს უჭერდა თავისუფალი ბაზრის ანარქისტულ თეორიას, რომელსაც ეწოდა მუტუალიზმი ]] უილიამ ბატშელდერი გრინი იყო XIX საუკუნის მუტუალისტ- ინდივიდუალისტური ანარქისტი, უნიტარული მინისტრი, ჯარისკაცი და შეერთებულ შტატებში უფასო ბანკინგის შემქმნელი. გრინი ყველაზე ცნობილია ნამუშევრებით: ურთიერთთანამშრომლობა (1850), რომელმაც შემოგვთავაზა უპროცენტო საბანკო სისტემა; და ტრანსცენდენტალიზმი,  ინგლისის ახალი ფილოსოფიური სკოლის კრიტიკა. ამერიკელი ანარქისტი ისტორიკოსი იუნის მინეტ შუსტერი აცხადებს: „აშკარაა, რომ პრუდანის ანარქიზმი გამოჩნდა შეერთებულ შტატებში, როგორც მინიმუმ, 1848 წლის დასაწყისში და მან არაფერი იცოდა იოსია უორენის და სტივენ პერლ ენდრიუსის დამოკიდებულების შესახებ ინდივიდუალისტური ანარქიზმის მიმართ. უილიამ ბ. გრინმა წარმოადგინა ეს პრუდანული მუტუალობა მისი სუფთა და სისტემატური ფორმით “. 1850 წლის შემდეგ, იგი აქტიური გახდა შრომის რეფორმებში და აირჩიეს ინგლისის შრომის ახალი რეფორმის ლიგის ვიცე-პრეზიდენტად წევრთა უმრავლესობით, რომლებიც პრუდონთან ურთიერთშეთანხმებით მუშაობდნენ. 1869 წელს იგი აირჩიეს მასაჩუსეტსის ლეიბორისტული კავშირის პრეზიდენტად. შემდეგ გრინმა გამოაქვეყნა სოციალისტური, მუტუალისტური და ფინანსური ფრაგმენტები (1875). იგი მუტუალიზმს ხედავდა, როგორც „თავისუფლებისა და წესრიგის“ სინთეზს. მისი „ასოციაციონალიზმი შემოწმებულია ინდივიდუალიზმის მიერ. „მიხედეთ საკუთარ ბიზნესს“. პიროვნება არის სუვერენული არსება, როგორც მორალურად ასევე ინდივიდუალურად და იგი  პასუხს აგებს, როგორც საკუთარ თავზე, ასევე იმაზე, რასაც თავად აწარმოებს. ამ მიზეზით ის ითხოვს ქორწინებაში „მუტუალურობას“ - ქალის თანაბარი უფლება საკუთარი პირადი თავისუფლებისა და საკუთრების შესახებ “.
ინდივიდუალისტური ანარქიზმი შეერთებულ შტატებში
მარცხნივ|მინი|266x266პქ| ამერიკის ინდივიდუალისტურ ანარქისტი ბენჯამინ ტაკერი, რომელიც ცნობილია თავისი ანარქისტული ჟურნალით თავისუფლება. ინდივიდუალისტური ანარქიზმის ფორმა აღმოაჩინეს შეერთებულ შტატებში, რომელსაც ბოსტონელი ანარქისტები ადვოკატირებდნენ აქტიურად. ბოსტონის ანარქისტების ზოგიერთმა წარმომადგენელმა, მათ შორის ბენჯამინ ტაკერმა და ლისანდერ სპონერმა, თავი მოიხსენიეს სოციალისტებად, ტერმინი, რომელიც ხშირად გამოიყენებოდა XIX საუკუნეში, მშრომელთა კლასის (ანუ შრომითი პრობლემის ) გაუმჯობესების ვალდებულების გაგებით. ბოსტონელი ანარქისტები, როგორიცაა ტაკერი და მისი მიმდევრები, ასევე მიიჩნევიან სოციალისტებად მევახშეებთან წინააღმდეგობის გამო. XX საუკუნის დასაწყისისთვის, ინდივიდუალისტური ანარქიზმი დასრულდა.
ინდივიდუალისტური ანარქიზმი ევროპაში
მინი| ჰენრი ჯორჯი, რომლის ეკონომიკური პოზიციები, როგორც გეოიზმი, არსებობდა ევროპული ინდივიდუალისტური ანარქიზმის ფარგლებში გეოლიბერტარიანობა, ჰენრი ჯორჯის ფილოსოფიის თავისუფლების ფორმა, რომელსაც გეოიზმი ეწოდება, მიჩნეულია მემარცხენე-ლიბერტარიანად, რადგან იგი ითვალისწინებს მიწის საკუთრებას როგორც საერთოს, ასე რომ, როდესაც მიწის მესაკუთრე არის კერძო პიროვნება, მესაკუთრე უხდის ქირას საზოგადოებას. ზოგადად, გეოლიბერტარიელები მხარს უჭერენ საზოგადოებისთვის მიწის გადასახადის გადაცემას მიწის ღირებულების გადასახადის მეშვეობით, როგორც ამას ჰენრი ჯორჯი და მისი თანამოაზრეები მიიჩნევდნენ. ამ მიზეზით, ხშირად „მარტოხელა გადასახადებს“ უწოდებენ. ფრედ ე. ფოლდვარემ აღწერა ტერმინი გეო-ლიბერტარიანიზმი მიწისა და თავისუფლების სტატიაში. გეოანარქიზმის შემთხვევაში, გეოლიბერტარიანობის ნებაყოფლობითი ფორმით, ქირა უნდა შეაგროვოს კერძო ასოციაციებმა. ამასთანავე, თითოეულს ექნება შესაძლებლობა, გავიდეს გადახდის ვალდებულებისგან, მაგრამ ვერ ისარგებლებს საზოგადოებისთვის შეთავაზებული სერვისით.
კრიტიკა
დევიდ მაკნალი ჰიუსსტონის უნივერსიტეტიდან ამტკიცებს, რომ მარქსისტულ ტრადიციაში ბაზრის ლოგიკა არსებითად აწარმოებს არათანაბარ შედეგებს და იწვევს არათანაბარ გაცვლას, ამტკიცებს, რომ ადამ სმიტის ზნეობრივი განზრახვა და ზნეობრივი ფილოსოფია, რომელიც თანაბარ გაცვლას გულისხმობს, ძირს უთხრის თავისუფლების პრაქტიკას. მაკნალის თანახმად, საბაზრო ეკონომიკის განვითარება გულისხმობდა იძულებას, ექსპლუატაციას და ძალადობას, რომელსაც სმიტის მორალური ფილოსოფია ვერ ითვალისწინებდა. მაკნალი აკრიტიკებს თავისუფალი ბაზრის ანარქიზმს და სხვა ბაზრის სოციალისტებს იმის გამო, რომ სჯეროდათ სამართლიანი ბაზრების შესაძლებლობა თანაბარი გაცვლის საფუძველზე, რომელიც მიიღწევა საბაზრო ეკონომიკისგან ისეთი პარაზიტული ელემენტების განწმენდისგან, როგორიცაა წარმოების საშუალებების კერძო საკუთრება და ამტკიცებს, რომ საბაზრო სოციალიზმი არის ოქსიმორონი მაშინ როდესაც სოციალიზმი განისაზღვრება, როგორც დაქირავებული  შრომის დასასრული.
სქოლიო
კატეგორია:პოლიტიკური მეცნიერებების ტერმინოლოგია კატეგორია:ლიბერტარიანიზმი ფორმის მიხედვით კატეგორია:ანარქისტული აზროვნების მიმართულებები კატეგორია:ეკონომიკური იდეოლოგიები კატეგორია:ანარქისტები კატეგორია:ანარქისტული თეორია კატეგორია:ანტიკაპიტალიზმი კატეგორია:სოციალიზმი კატეგორია:მემარცხენე ლიბერტარიანიზმი
დიდებული სეიბა
აბრეშუმის ძაფის ხე (Ceiba speciosa, ადრე Chorisia speciosa) — ფოთოლმცვენი ხის სახეობა სამხრეთ ამერიკის ტროპიკულ და სუპტროპიკულ ტყეებში. აქვს რამდენიმე ადგილობრივი სახელი, მაგალითად „პალო ბორაჩო“ (palo borracho — მთვრალი ჯოხი) ან პაინეირა (paineira) ბრაზილიურ პორტუგალიურად. ბოლივიაში მას ტობორიჩის ეძახიან, რაც „თავშესაფარ ხეს“ ნიშნავს. მიეკუთვნება იგივე ოჯახს, რომელსაც ბაობაბი და კაპოკი. ამავე გვარის კიდევ ერთ ხეს, Ceiba chodatii-ს ხშირად იგივე სახელით მოიხსენიებენ.
ვილია-რივეროს მუნიციპალიტეტი
ვილია-რივეროს მუნიციპალიტეტი (Villa Rivero) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, კოჩაბამბის დეპარტამენტის პუნატის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 5 430 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 102 კმ²-ია.
დიდებული სეიბა
აღწერა
აბრეშუმის ძაფის ხის ბუნებრივი გავრცელების არეალია არგენტინის ჩრდილო-აღმოსავლეთი ნაწილი, აღმოსავლეთ ბოლივია, პარაგვაი, ურუგვაი და სამხრეთ ბრაზილია. კარგად უძლებს გვალვასა და საშუალო სიცივეს. სწრაფად იზრდება უხვწყლიან გარემოში; ზოგჯერ სიმაღლეში 25 მეტრსაც აღწევს. აქვს ბოთლის ფორმის მერქანი. როგორც წესი, გაბერილია მერქნის ქვედა ნაწილი, რომელიც სიგანეში 2 მეტრამდე აღწევს. მერქანი ასევე დაფარულია წვეტიანი, ბასრი ეკლებით, რომლებიც გარეულ ცხოველებს მასზე აძვრომაში ხელს უშლის. ქლოროფილის მაღალი შემცველობის გამო, ახალგაზრდა ხეების მერქანი მწვანეა, რისი საშუალებითაც ამ მცენარეს ფოტოსინთეზის უნარი აქვს მაშინ, როდესაც ფოთლები გაცვენილია; ასაკთან ერთად იგი რუხი ხდება.
ვილია-რივეროს მუნიციპალიტეტი
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
დიდებული სეიბა
ფოთლები, ღეროები და ყვავილები
ტოტები ძირითადად ჰორიზონტალურადაა განფენილი და ასევე დაფარულია ეკლებით. ფოთლები შედგება 5-7 გრძელი ფურცლისგან. ყვავილები შუაგულში მოთეთროა, შედგება ხუთი ფურცლისგან, რომლებიც წვერისაკენ ვარდისფერში გადადის. ყვავილების დიამეტრი 10-15 სანტიმეტრია და მოყვანილობითა და გარეგნობით ჰიბიკუსის ყვავილებს წააგავს. მათი ნექტარი იზიდავს მწერ-პოლინატორებსა და კოლიბრებს. ყვავის თებერვალ-მაისში (მშობლიურ სამხრეთ ნახევარსფეროში), მაგრამ შესაძლოა გაყვავდეს წელიწადის სხვა დროსაც. როგორც ფოთოლმცვენი ხე, ზამთრის თვეებში ის მთლიანად შიშველია, განსაკუთრებით როდესაც ის მშობლოური სამხრეთ ამერიკის მიღმა იზრდება.
ვილია-რივეროს მუნიციპალიტეტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოჩაბამბის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
დიდებული სეიბა
ნაყოფი
ისხამს კვერცხისებრ, 20 სმ სიგრძის ნაყოფს, რომელიც შეიცავს ბამბისა და აბრეშუმის მსგავსი, ბუსუსებიანი ბოჭკოთი დაფარულ ლობიოს ზომის შავ თესლებს.
გამოყენება
ნაყოფში არსებული ბამბა არ არის ისეთივე კარგი ხარისხის, როგორც კაპოკის ხის ნაყოფში, მაგრამ ნაზი და მოქნილია; იყენებენ შესაფუთად, კანოეების დამზადებისას, ქაღალდისა და თოკების დასამზადებლად. თესლებისგან ხდიან მცენარეულ ზეთს.
აბრეშუმის ძაფის ხე ძირითადად კულტივირებულია დეკორაციული მიზნებისთვის. გარდა კერძო ბაღებისა, მას ხშირად რგავენ ქალაქის ქუჩებში, ძირითადად სუბტროპიკულ რეგიონებში — სამხრეთ აფრიკაში, ავსტრალიაში, ახალი ზელანდიის ჩრდილოეთ ნაწილში, აშშ-ის სამხრეთ ნაწილში. თუმცა, მერქანზე არსებული ეკლები მოითხოვს ბუფერულ ზონებს, რათა დაცულ იყვნენ ადამიანები და ცხოველები. დიდებულ სეიბას ხშირად უმატებენ ჰალუცინოგენურ სასმელ აიაჰუსაკაში.
ლეგენდა
ბოლივიის სანტა-კრუსის დეპარტამენტში გავრცელებული ლეგენდის მიხედვით, როდესაც სამყარო სულ ახალი შექმნილი იყო, წყვდიადის სულები ადამიანებს აწამებდნენ და ხოცავდნენ. ამასობაში, ბოროტმა სულებმა შეიტყვეს, რომ ადგილობრივ ინდიელთა ბელად ურურიტის ულამაზესი ქალიშვილი არავერა ცოლად გაჰყვა ღმერთ-კოლიბრს (ფრინველი) და ელოდებოდა ვაჟს, რომელსაც ყველა მათგანი უნდა დაესაჯა; შესაბამისად, მათ ორსულის მოკვლა განიზრახეს. როდესაც ეს არავერამ გაიგო, ქმრის ნაჩუქარი მფრინავი სავარძლით სოფლიდან გაიქცა, მაგრამ ბოროტი სულები სასწრაფოდ დაედევნენ და უტევდნენ ყველგან, სადაც კი დაიმალა. საბოლოოდ, დაღლილმა არავერამ გადაწყვიტა ტობორიჩის ხის მერქანში დამალულიყო, სადაც იმშობიარა კიდეც. ბიჭი გაიზარდა და წინასწარმეტყველებაც აღასრულა, შური იძია დედამისის გამო, რომელმაც მთელი თავისი დარჩენილი სიცოცხლე ხეში დამალულმა გაატარა. გადმოცემის მიხედვით, ამფორის ფორმის ტობორიჩის ხის მერქანში სამარადისოდ ჩამარხული პრინცესა არავერა ქვეყანას ამ ხის ულამაზესი ყვალილების სახით მოევლინა, რომელიც მუდამ იზიდავს კოლიბრებს; ამ გზით იგი ურთიერთობას ინარჩუნებს თავის ქმართან.
სქოლიო
კატეგორია:დეკორატიული მცენარეები კატეგორია:ბალბისებრნი
ოლდ-ტაუნი
ოლდ-ტაუნი (Old Town; an Seanbhaile) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს როსკომონის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში, ბალინასლოსა და შენონბრიჯს შორის. სოფლის საფოსტო ოფისი, რომელსაც მრავალი თაობის განმავლობაში განაგებდა კენის (Kenny) საგვარეულო, დაუხურა 2008 წლის იანვარში. ოლდ-ტაუნში მდებარეობს კლონფადის ეკლესია.
Rock and Roll Over
Rock and Roll Over — ამერიკული მძიმე როკ-ჯგუფ Kiss-ის მეხუთე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1976 წლის 11 ნოემბერს, ლეიბლზე Casablanca Records. ჩაწერილია ნიუ-იორკის Star Theatre-ში, ვინაიდან ჯგუფს სურდა დასარტყმელი საკრავების ზუსტი ჟღერადობის მიღება. ამისთვის დრამერმა პიტერ კრისმა ყველა პარტია ჩაწერა სააბაზანო ოთახში, ხოლო ჩაწერის სიგნალი გადაიცემოდა სხვა ოთახში. კრისის ვოკალი ჟღერს სიმღერებში „Baby Driver“ და „Hard Luck Woman“. პოლ სტენლის თავდაპირველად სურდა, რომ უკანასკნელი როდ სტიუარტს ემღერა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ჯინ სიმონსმა მოითხოვა, იგი Kiss-ისთვის დაეტოვებინათ, საკუთარი ვოკალური პარტია პიტერმა ჩაწერა.
სქოლიო
კატეგორია:1976 წლის ალბომები კატეგორია:Casablanca Records-ის ალბომები კატეგორია:Kiss-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები ედი კრამერის პროდიუსერობით
ალავიტები
მინი|[[ზულფიქარი, ალის ხმლის სტილიზებული გამოსახულება წარმოადგენს ალავიტების სიმბოლოს.]] ალავიტები ასევე ალავები (علوية) — ისლამის ერთ-ერთი მიმდინარეობის, ალავიზმის მიმდევრები. რელიგია ძირითადად გავრცელებულია სირიაში, სადაც მოსახლეობის დაახლოებით 11%-ს შეადგენენ. ისინი აღიარებენ შიიტური მიმდევრობის თორმეტეულების სკოლას, თუმცა რელიგიური სინკრეტიზმის ელემენტებით. ალავიტები თანყვანს სცემენ ალის (ალი იბნ აბუ ტალიბი) და სახელი ალავი აღნიშნავს ალის-მიმდევარს.
მიიჩნევა, რომ მიმდევრობა IX საუკუნეში იბნ ნუსაირმა დააარსა, ამის გამო ალავიტებს ხანდახან ნუსაირებსაც ეძახიან (نصيرية). აღნიშნული ტერმინი შეურაცმყოფელი კონოტაციის მატარებელია. სხვა სახელი ნასარი ნუსაირის არასწორი თარგმანის შედეგია.
ალავიტებს ხანდახან თურქეთში გავრცელებულ ალევიზმთან ურევენ.
ფართოდ იყო გავრცელებული ოსმალეთის იმპერიაში. იმპერიის გაუქმებისა და თურქეთის რესპუბლიკის გამოცხადების შემდეგ მუსტაფა ქემალმა დაიწყო ალავიტების დევნა. ალავიტები გადავიდნენ ფრანგული მანდატით დაცულ სირიაში, სადაც უმცირესობებისთვის შეიქმნა განსაკუთრებული ტერიტორიები, მათ შორის ალავიტების სახელმწიფო. შემდგომში ალავიტების სახელმწიფო გაუქმდა, თუმცა ალავიტები დარჩნენ სირიის არმიის მნიშვნელოვან ძალად. მას შემდეგ რაც 1970 წელს სირიის ხელისუფლებაშისამხედრო გადატრიალების შედეგად საბჭოთა კავშირის მხარდაჭერით ალავიტი ჰაფეზ ასადი მოვიდა, მთავრობის ელიტას ძირითადად ალავიტები წარმოადგენდნენ. ალ ასადის მიერ ინიცირებული იყო შიიტებთან ალავიტების დაახლოების პროცესი. 1970 და 1980 წლების ისლამურმა აჯანყებამ არსებული წყობა წნეხის ქვეშ მოაყოლა, ხოლო სამოქალაქო ომის დაწყების შემდეგ წნეხი კიდევ უფრო გაიზარდა და ძლიერდება ირანის შიიტურ რეჟიმთან სირიელი ალავიტების დაახლოების პროცესი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ეზოთერული სკოლები კატეგორია:შიიზმი
კატლაბუჰი
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინის ტბები
კორუფცია სომხეთში
მინი|312x312პქ|სომხეთის დროშა კორუფცია სომხეთში — გავრცელებული და მზარდი პრობლემა სომხეთის რესპუბლიკაში. ევროპის საბჭოს კორუფციის წინააღმდეგ სახელმწიფოთა ჯგუფმა შეფასების მეოთხე რაუნდში აღნიშნა, რომ კორუფცია მნიშვნელოვან პრობლემად რჩება სომხური საზოგადოებისთვის. მოსყიდვის შემთხვევები უკიდურესად კორუმპირებულ სასამართლოში არის ერთ-ერთი მთავარი ფორმა კორუფციის სომხურ საზოგადოებაში.