cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჩუმლაყის წამებულის ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია (14,8 x 8,4). ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით, კედლები ძირითადად რიყის ქვისაა, რომელშიც თანაბარი ინტერვალებით, ორ რიგად აგურის ნაწყობი ჰორიზონტალური შრეებია ჩართული, გარეთა კუთხეებში მოზრდილი შედარებით დაკუთხული ქვებია გამოყენებული. შიგნით კონტრასტული ნაწილები და სარკმელთა ღიობები გამოყვანილია აგურით.
ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს დასავლეთიდან და სამხრეთიდან, ორივგე კარი გადახურულია ხის ძელებით თარაზულად, გარედან კარის ანაყოლებში საფლავის ქვებიცაა გამოყენებული. სამხრეთ კარი აგურით ნაწყობი, წინ წამოზიდული ნახევარწრიული თაღითაა დასრულებული, რომელიც კარის თავზე შეღრმავებულ ტიმპანს ქმნის. შიგნით კარი თაღოვანია. ეკლესიის ვრცელი დარბაზი აღმოსავლეთით დასრულებულია, ნახევარწრიული ღრმა აფსიდით რომელშიც ფართო თარაზულად გადახურული სარკმელია გაჭრილი. აფსიდში ხუთი სწორკუთხა ნიშაა. მათგან ორი სარკმლის სამხრეთითაა, სამი ჩღდილოეთით, ჩრდილოეთით მდებარეთაგან შუა, დანარჩენი ორს ზომით მნიშვნელოვნად აღემატება, თითო სწორკუთხა ნიშა, გრძივი კედლების აღმოსავლეთ ნაწილშიცაა. აფსიდი გადახურულია წესიერი ფორმის კონქით, რომლის ნახევარწლირული თაღის ქუსლებთან, ბაზალტის ქვის პროფილირებული იპოსტებია გამოყენებული. საკუთხევლის ბაქანი დარბაზის იატაკზე ერთი საკურთხევლით მაღალია. ამბიონი ნახევარწრიულია.
დარბაზის გრძივი კელდები ორსაფეხურიანია პილასტრების ორი წყვილით დაყოფილია სამ-სამ თანაბარ ნაწილად. პილასტრების წინა საფეხურზე კამარის საბჯენი თაღებია დაყრდობილი, გვერდით საფეხურზე კი კედლის მიმდებარე თაღები, ყველა თაღი ნახევარწრიულია და ეყრდნობა აბზალტის მთლიანი ქვის იმპოსტებს, რომლებსაც კონქის თაღის იმპოსტების ანალოგიური პროფილი აქვს. საკურთხევლის სარკმლის გარდა, თითო მსგავსი სარკმელია გაჭრილი გრძივი კელდიების აღმოსავლეთ თაღებში, ერთი კი დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილში. დარბაზის დასავლეთ კედელი საფლავია. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით, დასავლეთი კამარა ეყრდნობა კედლის მიმდებარე საბჯენ თაღს. თაღი კუთხის პილასტრებს. გრძივი კედლები ფოლადის სამ-სამი ღეროთია დაკავშირებული, გარდა ამისა გარედან გრძივ კელდებზე მიდგმულია კონუსისებრი კონტრფორსები. აღმოსავლეთ ფასადზე აგურის წყობით გამოყვანილია ორსაფეხურიან პოსტამენტზე დაყრდნობილი სამი ჯვარი, მათგან ორი სარკმლის გვერდებზეა. ერთი სარკმლის ზემოთ, მსგავსი მარა გაცილებით პატარა ჯვარია გამოსახული დასავლეთ ფრონტის წვერში. დასავლეთ ფრონტის წვერში დადგმული ყოფილა პატარა სამრეკვლო.
1997 წელს ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია შეაკეთა: აღდგენილი იქნა გარეთა კედლების მონგრეული ნაწილები და მოეწყო აგურის სამ საფეხურიანი ლავგარდანი, ჰორიზონტალური შემონაკეცებით ფრონტის ძირებთან. შიგნითა კედლების ქვედა ნაწილი შეილესა გაჯით, იატაკი მოიგო კერამიკის ფილებით და დაიდგა მარმარილოს კანკელი, მას ორი თაღოვანი კარი და ორი თაღოვანი ღიობი აქვს. კანკელზე ქვის ჯვარია აღმართული. მოშალეს დასავლეთ ფრონტის წვერზე დადგმული აგურის სამრეკვლოს შემორჩენილი ნაწილი და ეკლესია კრამიტით გადახურეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ფრიდრიხსჰაფენი
ფრიდრიხსჰაფენი (Friedrichshafen, Hafe, Fridrichshafe) — ქალაქი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში. მდებარეობს ბოდენის ტბის ჩრდილოეთ სანაპიროზე, შვეიცარიისა და ავსტრიის საზღვართან ახლოს.
ქალაქი დაარსდა 1811 წელს ვიურტემბერგის სამეფოს შემადგენლობაში. სახელი ეწოდა ვიურტემბერგის მეფის ფრიდრიხ I-ის პატივსაცემად. 1900 წელს ქალაქთან, ბოდენის ტბაზე განხორციელდა ცეპელინით პირველი გაფრენა.
ქალაქი ყოველწლიურად მასპინძლობს რადიომოყვარულთა საერთაშორისო გამოფენას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის ქალაქები
კეფალომეტრია
კეფალომეტრია იგივე კრანიოლოგია — მეცნიერება, რომელიც შეისწავლის ადამიანის თავის ქალას და ზომავს მას რენტგენული გამოსხივების და ანთროპომეტრიული ხელსაწყოების გამოყენებით.
სქოლიო
კატეგორია:ანთროპოლოგია
შტეფენეშტი (კეუშენის რაიონი)
შტეფენეშტი (Ştefăneşti) — სოფელი მოლდოვაში, კეუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 131 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 142 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კეუშენის რაიონის სოფლები
იერემია II
მინი|იერემია II იერემია II (დ. 1536 — გ. 1595) — კონსტანტინოპოლის მართლმადიდებელი ეკლესიის პატრიარქი 1572-1595 წლებში. მას ეს ტახტი ორი წყვეტით, მონაცვლეობით სამჯერ ეკავა. 1593 წელს იერემია II-მ პატრიარქად აკურთხა რუსეთის ეკლესიის მიტროპოლიტი იობი.
ლიტერატურა
კატეგორია:კონსტანტინოპოლის პატრიარქები კატეგორია:დაბადებული 1536 კატეგორია:გარდაცვლილი 1595
ვილია-დელ-როსარიო (ნორტე-დე-სანტანდერი)
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 69 991 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 228 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
იბარგოიტი
იბარგოიტი (Ibargoiti) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის აოისის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 54,053 კმ². მოსახლეობა — 248 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
იოანე IV (ტრაპიზონი)
იოანე IV დიდი კომნენოსი (Ιωάννης Δ΄ Μέγας Κομνηνός; დ. 1403 — გ. 1459) — ტრაპიზონის იმპერიის იმპერატორი 1329-1459 წლებში. ალექსი IV-ისა და თეოდორა კანტაკუზენის შვილი. მან ჯერ კიდევ 1417 წელს მამისაგან მიიღო დესპოტის ტიტული, თუმცა მამასა და შვილს შორის ურთიერთობა მალე გაუარესდა. იოანემ მშობლების დახოცვა სცადა, თუმცა ვერ მოახერხა და საქართველოში გაიქცა, სადაც ალექსანდრე I დიდის ქალიშვილი შეირთო ცოლად, თუმცა, როგორც ჩანს, მოსალოდნელი დახმარება ვერ მიიღო და ყირიმში გაემგზავრა. ტახტზე 1429 წელს, მამის სიკვდილის შემდეგ ავიდა. მის პოლიტიკას, ძირითადად, ტრაპიზონის იმპერიის მისი აგრესიული მეზობელი თურქმენებისა და კიდევ უფრო აგრესიული ოსმალეთის იმპერიისაგან დაცვა წარმოადგენდა. იოანე IV გარდაიცვალა 1459 წელს და ტახტზე ავიდა მისი ძმა დავითი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტრაპიზონის იმპერატორები კატეგორია:კომნენოსები კატეგორია:დაბადებული 1403 კატეგორია:გარდაცვლილი 1459
ეგორ კრასილნიკოვის სახლი
ეგორ კრასილნიკოვის სახლი (Особняк Егора Красильникова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს პირველი მაისის ქუჩისა და მე-18 ქუჩის გადაკვეთაზე. აგებულია XIX საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში ეკლექტიკის სტილში. სახლი ეკუთვნოდა ვაჭარ ეგორ კრასილნიკოვს. ამჟამად შენობაში განთავსებულია ქალთა კონსულტაცია. ეგორ კრასილნიკოვის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
1922 წელს, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. სახლში კი განათავსეს მშიერი ხალხის დახმარების სპეცპუნქტი. 1927 წელს სახლში განათავსეს ქალთა კონსულტაცია. 1943-1954 წლებში ეგორ კრასილნიკოვის ყოფილ სახლში მოქმედებდა პოლიკლინიკა. 1954-1976 წლებში კი ბავშვთა კონსულტაცია. 1976 წლიდან დღემდე კი ნაგებობაში კვლავ ქალთა კონსულტაცია მოქმედებს. 2015 წლის 29 მარტს სახლს ხანძარი გაუჩნდა.
არქიტექტურა
ეგორ კრასილნიკოვის სახლი აგებულია ეკლექტიკის სტილში. ერთსართულიანი ნაგებობის მთავარი ფასადი გადის პირველი მაისის ქუჩაზე. მისი შუა ნაწილი აღდგენილია და სრულდება ატიკით. სახურავის კუთხეებში დგას ოთხფერდა გუმბათები. სახლი მდიდრულადაა შემკობილი რელიეფური და თაბაშირის ფიგურებით. მთელი გაფორმება შეიცავს ბაროკოსა და რენესანსის ელემენტებს. სახლს გააჩნია დაგეგმარების კორიდორული სისტემა.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
ტომ ბომბადილი
ტომ ბომბადილი — პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. იდუმალი ფიგურა, რომელიც არდის დასაბამიდან არსებობდა. ცხოვრობდა რა უღრან ტყეში, იგი ირგვლივ ყოველივეს მართავდა. მიუხედავად იმისა, რომ ტომი სიკეთის მხარეს იყო, მისი არდის ომებში პირდაპირი მონაწილეობის შესახებ ცნობილი არაფერი არის.
ტომი ნახსენებია ჰობიტების თქმულებებში და ლექსებში, როგორიც არის „ტომ ბომბადილის თავგადასავლები“. როგორც პერსონაჟი, ჩნდება „ბეჭდების მბრძანებელში“.
წარმოშობა
ტომის წარმოშობა უცნობია, თუმცა, ცნობილია, რომ იგი უკვე არსებობდა, როდესაც არდაში ბნელი მბრძანებელი გამოჩნდა, რაც ნიშნავს, რომ იგი ვალარების მოსვლამდეც არსებობდა. ტოლკინი უარყოფდა, რომ ტომი თავად ერუ ილუვატარი იყო.
ტომის როლი ადრეულ ეპოქებში უცნობია, თუმცა ვარაუდობენ, რომ იგი იქნებოდა უამრავი ბრძოლის თუ ომის მომსწრე. მისი ურთიერთობა გარე სამყაროსთან ბოლომდე ნათელი არ არის, თუმცა, აშკარაა, რომ იგი სხვადასხვა ხალხის თქმულებებში მოხვდა - როგორც ელფების, ასევე ჯუჯების და ადამიანების.
მესამე ეპოქაში ბომბადილი ცხოვრობდა ძველისძველ ტყეში, თავის მეუღლე ოქროკენკრასთან ერთად. ცნობილია, რომ ბაკლენდის მოსახლეობა და ფერმერი მეგოტი მას კარგად იცნობდნენ.
ვინაიდან იყო მხიარული და კეთილმოსურნე, თავისუფალი ხალხის ნაწილი მას პოტენციურ მოკავშირედ თვლიდა. მაგალითად, შუაველში გამართული საბჭოს დროს ელრონდი და ერესტორი ახსენებენ, რომ კარგი იქნებოდა მისი იქ ყოფნა. თუმცა, განდალფი თვლიდა, რომ ტომი თავისი თავის ბატონი იყო და არ შეეძლო ბეჭდის დამორჩილება თუ სხვების დაცვა. იგი, მისი თქმით, ჩაკეტილი იყო საკუთარ საზღვრებში და „იქიდან არაფრის დიდებით არ გამოვიდოდა, ალბათ, სანამ ქვეყნიერება არ გარდაიქმნებოდა“.
ბეჭდის ომის პერიოდი
მესამე ეპოქის 3018 წლის 26 სექტემბერს ტომი შეხვდა ოთხ ჰობიტს. აქედან ორი, მერიადოკი და პერეგრინი, დაიპყრო ბებერმა ტირიფმა. ტომმა, როგორც ტყის პატრონმა, ჰობიტები გადაარჩინა და თავისთან მიიყვანა.
ჰობიტებმა მასთან ორი ღამე დაჰყვეს და ტომმა მრავალი ზღაპარი თუ ლექსი უამბო. მან ეშმაკურად აიძულა ფროდო, ეამბო ბეჭდის შესახებ და ბეჭედი თავადაც გაიკეთა, მაგრამ არაფერი დაემართა. როდესაც ბეჭედი ფროდომ გაიკეთა, ტომი მას მაინც ხედავდა.
მეორე დილით ტომმა სტუმრები გააფრთხილა ნისლიანი ყორღანების შესახებ და ასწავლა სიმღერა, რომელიც უნდა წაემღერათ, თუკი საფრთხე ემუქრებოდათ. როდესაც ჰობიტები ყორღანებზე გამოიჭირეს, ტომი მათ კვლავ დაეხმარა და თან მოიყვანა მერიადოკის კუთვნილი პონიც. დიდი განძეულიდან, რომელიც ყორღანებში იყო დამარხული, მან ყოველ ჰობიტს ხმალი გადასცა და გაუშვა სერისკენ, ფუნდუკ „ყალყზე შემდგარი პონის“ საძიებლად.
ეტიმოლოგია და სხვა სახელები
ელფებისთვის და დუნედაინებისთვის ტომი ცნობილი იყო „იარვაინ ბენ-ადარის“ სახელით. ანდუინთან და როჰანში მცხოვრები ხალხი მას იცნობდა, როგორც ორალდს (Orald). ეს ძველი ინგლისურიდან აღებული სიტყვაა, რაც ნიშნავს „ძალიან ძველს“. ჯუჯებს შორის ტომს იცნობდნენ, როგორც ფორნს. Forn ძველ სკანდინავიურში აღნიშნავს უძველესი დროიდან მოსულს.
ცნობილია, რომ „ტომ ბომბადილი“ ბაკლენდური სახელია, რომელიც ჰობიტების ქრონიკაში მოგვიანებით ჩაიწერა.
ადაპტირებებში
ტომი არ ფიგურირებს რომელიმეში სამი ძირითადი დადგმიდან - რალფ ბაკშის ფილმში, BBC-ის 1981 წლის რადიო-სერიალში და პიტერ ჯექსონის ფილმებში. მიუხედავად ამისა, იგი გამოჩნდა სხვა ადაპტირებებში - მაგალითად, ვიდეო თამაშებში. პიტერ ჯექსონის ფილმებთან დაკავშირებულ საკოლექციო ბარათებს შორის არის დამატებითი, რომელზეც მას ჰარი უელერჩუ განასახიერებს.
სქოლიო
კატეგორია:ბეჭდების მბრძანებლის პერსონაჟები
ჩუმლაყის წმინდა მარიამის ეკლესია
ჩუმლაყის წმინდა მარიამის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის, სოფელ ჩუმლაყში, დგას შუა სოფელში, ნაცვლიაანთ უბანში, გურჯაანიდან თელავისკენ მიმავალ საავტომობილო  გზის მარჯვენა მხარეს, განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (6,2x4,7 მეტრი). ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით, კედლების ზედაპირი შიგნიდან და გარედან ტლანქადაა გასწორებული ბათქაშით, რომელიც ქვებს შორეებს არეებს ავსებს და ზედაპირების მნიშვნელოვან ნაწილებს ფარავს.
ეკლესიის შესასვლელი დასავლეთიდანაა, კედლის ღიობი კავდრატული აგურითაა გამოყვანილი, იგი გარედან თაღოვანია, თაღი ჩასმული საფეხურით შეღრმავებულ არეში, რომელსაც ზემოდან აგურის ხერხული წყობით გამოყვანილი ფრიზი აგვირგვინებს. შესასვლელი შიგნიდან ხის ძელებითაა გადახურული. აფსიდში პატარა სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი, სარკმელის ქვემოთ კედელზე რიყის ქვით ნაგები ტრაპეზია მიდგმული, აფისი გადახურულია და დაბლებული პროპროციების, დაუდევრად ნაწყობი კონქის თაღის მოხაზულობას იმეორებს დარბაზის კამარაც. საკურთხევლი დარბაზის მიმართ შემაღლებულია საფეხურით და დარბაზისაგან აგურით ნაწყობი კანკელით იყო გამიჯნული, რომლის შუაშიც კარია, საკურთხევლის იატაკი აგურითაა მოგებული დარბაზის შუაში მოზდილი ქვევრია ჩაფლული.
2009 წელს ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია შეაკეთა (პროექტის ავტორი არქიტექტორი ნ. ნიკაშუა), განაახლეს გარეთა კედლების საპირე წყობის მნიშვნელოვანი ნაწილი. მოეწყო აგურის ორსაფეხურიანი ლავგარდანი. გაჯით შელესეს და მთლიანად შეათეთრეს ეკლესია, ასევე გადახურეს კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ანანის გეგმა
რეფერენდუმი
2004 წლის 24 აპრილს კიპროსზე გაიმართა რეფერენდუმი კუნძულის გაერთიანების შესახებ. კვიპროსელი ბერძნების 75 %-მა და კვიპროსელი თურქების 35 %-მა ანანის გეგმას მხარი არ დაუჭირა.
კვიპროსელმა ბერძნებმა თავიანთი უარი იმით დაასაბუთეს, რომ გეგმა არ შეიცავდა ვალდებულებას თურქების მიერ კვიპროსიდან ჯარის გაყვანის შესახებ, გარდა ამისა გაურკვეველი იყო იმ თურქი გადმოსახლებულების საკითხი, რომლებმაც ბერძენი ლტოლვილების სახლები დაიკავეს. იმისათვის, რომ ბერძენი ლტოლვილები დაებრუნებინათ ჩრდილოეთ კვიპროსში, საჭირო იყო 100 ათასი თურქის გამოსახლება.
სტივ ფოსეტი
250px|მინიატიურა|სტივ ფოსეტი სტივ ფოსეტი (James Stephen Fossett; დ. 22 აპრილი, 1944, ჯექსონი, ტენესი — გ. 3 სექტემბერი, 2007, კალიფორნია) — ამერიკელი ბიზნესმენი, ჰაერნაოსანი, იახტსმენი. ავიასამშენებლო ფირმა Scaled Composites-ის თანამფლობელი. ცნობილია თავისი მრავალრიცხოვანი მოგზაურობებით და რეკორდებით ჰაერნაოსნობაში და ცურვაში. მან აღნიშნულ დისციპლინებში დაამყარა 116 მსოფლიო რეკორდი. 2002 წელს 58 წლის ასაკში პირველმა შემოუფრინა დედამიწას საჰაერო ბურთით. დაიღუპა 2007 წლის 3 სექტემბერს ერთძრავიანი თვითმფრინავის კატასტროფის შედეგად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი ბიზნესმენები კატეგორია:დაბადებული 22 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2007
იობი (მოსკოვის პატრიარქი)
იობი (გ. 1607) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის პირველი პატრიარქი 1593-1605 წლებში. 1587 წელს დაინიშნა სრულიად რუსეთის და მოსკოვის მიტროპოლიტად. 1593 წელს კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა იერემია II-მ აკურთხა პატრიარქად. დაიკავა დიპტიქში მე-5 ადგილი, რის შედეგადაც მე-6 ადგილზე გადაიწია საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის კათოლიკოს-პატრიარქმა.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსი წმინდანები კატეგორია:მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები კატეგორია:XVII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:მოსკოვის პატრიარქები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით კატეგორია:გარდაცვლილი 1607
რისბიურგი
რისბიურგი (Riesbürg) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. თემის ფართობია 17,96 კმ², მოსახლეობა, 2012 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 2 286 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
კაშალაკბაში
კაშალაკბაში (Кашалакбаш; Кәшәләкбаш) — ხუტორი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება ბაიგუზინის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 25 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 38 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 58 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
ძირკოკის მთავარანგელოზთა ეკლესია
ძირკოკის მთავარანგელოზთა ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი  გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფლების ძირკოკის და ვეჯინის საზღვარზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვითა და კირის სქელი ხსნარით. გამოყენებულია აგურიც. დაზიანებულია: ჩამონგრეული კამარის დასავლეთ ნაწილები და ლავგარდანი. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი გარედან თაღოვანია, შიგნით სწორკუთხა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც ვიწრო თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ორივე მხარეს თითო ნიშაა. ჩრდილოეთ ნიშა გეგმით წრიულია და თაღითაა გადახურული, სამხრეთისა სწორკუთხაა და ერთმანეთზე კუთხით მიყრდნობილი ორი ბრტყელი ქვა ხურავს. შიგნით ნიშის აღმოსავლეთ გვერდში მოწყობილია პატარა ოთკუთხა შეღრმავება. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე მიდგმულია ოთხწახნაგა ტრაპეზი. დასავლეთ კედელში, შესასვლელის ასწვრივ, შემორჩენილია სარკმლის წირთხლების ნაწილები.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჟივორი
მინი|კომუნის გერბი ჟივორი (Givors) — საფრანგეთის კომუნა ოვერნ-რონა-ალპების რეგიონში, რომელიც ლიონის მეტროპოლიტის შემადგენლობაში შედის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის კომუნები
ისაგაონდოა
ისაგაონდოა (Izagaondoa) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის აოისის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 59,63 კმ². მოსახლეობა — 172 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ჯუზღუნი
ჯუზღუნი (Calligonum) — მცენარეთა გვარი მატიტელასებრთა ოჯახისა. დატოტვილი ბუჩქებია. ახალგაზრდა ყლორტები მწვანეა, დანაწევრებული, გახევებული ტოტების უბეში კონებად განლაგებული. მათი წვრილი, ძაფისებრი ან ნემსისებრი ფოთლები ადრე ცვივა.
150-ზე მეტი სახეობა გავრცელებულია დასავლეთ ციმბირის, შუა, ცენტრალურ და წინა აზიის ქვიშიან უდაბნოებსა და ველებზე. კავკასიაში კავკასიაში გვხვდება ჯუზღუნის 4 სახეობა, საქართველოში არ გვხვდება. ფართოდაა გავრცელებული უფოთლო ჯუზღუნი, ჭილისებრი ჯუზღუნი და სხვ.
ჯუზღუნს იყენებენ ქვიშების გასამაგრებლად.
ლიტერატურა
კატეგორია:მატიტელასებრნი
გონსაგა (კაგაიანი)
გონსაგა (ოფიციალურად გონსაგის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Gonzaga) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი კაგაიანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 41 680 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 25 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:კაგაიანის მუნიციპალიტეტები
გუდენაფი
გუდენაფი (Goodenough Island), ზოგჯერ ნიდულას კუნძული (Nidula Island) — კუნძული სოლომონის ზღვაში, არქიპელაგ დ’ანტრკასტოს კუნძულების ნაწილი. კუნძულის ფართობია — 686,7 კმ², სანაპირო ზოლის სიგრძე — დაახლოებით 116 კმ. 2000 წლის აღწერით კუნძულზე ცხოვრობდა 20 814 ადამიანი. ადმინისტრაციულად შედის პაპუას რეგიონის მილნ-ბეის პროვინციაში. მთავარი დასახლებული პუნქტი — ბოლუბოლუ.
გეოგრაფია
გუდენაფი ყველაზე ჩრდილოეთი და ამავე დროს ყველაზე პატარაა დ’ანტრკასტოს მთავარ კუნძულებს შორის, თუმცა მისი ფართობი 686,7 კმ²-ია. კუნძული მდებარეობს 4 კმ-ში ჩრდილოეთით უფრო დიდ ფერგუსონის კუნძულიდან და დაახლოებით 30 კმ-ში სამხრეთ-დასავლეთით ახალი გვინეის კუნძულიდან. უახლოესი მატერიკი, ავსტრალია, მდებარეობს დაახლოებით 820 კმ-ში.
ფორმით კუნძული გუდენაფი გვაგონებს ოვალს. მისი სიგრძე შეადგენს 39 კმ-ს, ხოლო სიგანე — 26 კმ-ს. გეოლოგიური თვალსაზრისით, გუდენაფი წარმოადგენს ვულკანურ კუნძულს. ტექტონურად ეკრანირებული მეტამორფული ქანების რაიონების ირგვლივ, რომლებიც ქმნიან გუდენაფის ცენტრალურ ნაწილს, არსებობს ჰოლოცენის პერიოდის რამდენიმე ანდეზიტურ-ბაზალტური და ანდეზიტური ერუპციული ცენტრები, რომელთა ასაკი სულ შეიძლება შეადგენდეს დაახლოებით რამდენიმე ასეულ წელს. კუნძულის უმაღლესი წერტილი აღწევს 2536 მეტრს, რითაც ის ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი მწვერვალია მსოფლიოში, იმ მწვერვალებს შორის, რომლებიც ასეთი ზომის კუნძულებზეა განლაგებული. ამას გარდა, გუდენაფზე არსებობენ გეოთერმალური წყაროები.
ისტორია
კუნძულის პირველ ევროპელ აღმომჩენად ითვლება ფრანგი მოგზაური ჟოზეფ ბრუნი დ'ანტრკასტო, რომელმაც იგი აღმოაჩინა 1793 წელს. მიუხედავად ამისა ხანგრძლივი დროის განმავლობაში რჩებოდა ნაკლებად შესწავლილი. 1874 წელს კუნძულზე გადავიდა ზღვაოსანი ჯონ მორზბი, რომელმაც ბრიტანელი კომოდორის ჯეიმზ გრეჰემ გუდენაფის (James Graham Goodenough) პატივსაცემად კუნძულს დაარქვა მისი სახელი.
შემდგომში კუნძულზე არაერთხელ იმყოფებოდნენ ევროპელი ვაჭრები, ასევე ვეშაპის დამჭერები. 1888 წელს მოხდა გუდენაფის ფორმალური ანექსია ბრიტანეთის იმპერიის მიერ. 1904 წელს გახდა ბრიტანეთის ახალი გვინეის ნაწილი (1904 წლიდან — პაპუას ტერიტორია ავსტრალიის მმართველობის ქვეშ). 1891 წელს მისგან უახლოეს კუნძულ დობუზე დაარსდა მეთოდისტების მისია ავსტრალიიდან, რომლებმაც თანდათან გაავრცელეს საკუთარი მოღვაწეობა დ’ანტრკასტოს და ტრობრიანის კუნძულებზე. უკვე 1898 წელს ქრისტიანული მისია დაარსდა გუდენაფის კუნძულზეც. მეორე მსოფლიო ომის წლებში კუნძულზე მოხდა ბრძოლა იაპონიის და ავსტრალიის ჯარებს შორის.
1975 წლიდან გუდენაფი დამოუკიდებელი სახელმწიფო პაპუა-ახალი გვინეის ნაწილია.
ეკონომიკა
ეკონომიკის საფუძველია — სოფლის მეურნეობა (კოპრის წარმოება), ასევე თევზჭერა. კუნძულზე არსებობს ასაფრენ-დასაჯდომი ზოლი.
სქოლიო
კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის კუნძულები
ყიზილაღაჯი (მასალი)
ყიზილაღაჯი  (Qızılağac) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ლენქორანის რეგიონის  მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 5692 კაცი.
ვლადიმერ აგრბა
ვლადიმერ ვასილის ძე აგრბა (დ. 5 ივნისი, 1912, სოფ. მოგუძირხვა — გ. 15 დეკემბერი, 1937) — აფხაზი საბჭოთა მწერალი. სკკპ წევრი 1930 წლიდან.
ბიოგრაფია
1933 წელს დაამთავრა მოსკოვის ჟურნალისტიკის ინსტიტუტი. იყო მოსკოვის კრასნაია პრესნიას ალკკ რაიკომის მდივანი. 1934–1937 წლებში ხელმძღვანელ კომკავშირულ და პარტიულ სამუშაოზეა აფხაზეთის ასსრ-ში. აგრბას პირველი პიესაა „ქარს დავთესავ, ქარიშხალს მოიმკი“ (1928), მნიშვნელოვანი ნაწარმოებია მოთხრობა «კოლმეურნეობა „წინსვლის“ დაბადება» (1931). მისი ისტორიული დრამა „სისხლიანი გზა“ (1931) ასახავს აფხაზი ხალხის ბრძოლას ადგილობრივ ფეოდალთა და მეფის მოხელეთა წინააღმდეგ XIX საუკუნის II ნახევარში. სამსონ ჭანბასთან ერთად აგრბამ დაწერა პიესა „გამარჯვება“ (1932).
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 5 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1912 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:აფხაზი მწერლები კატეგორია:აგრბები
რაინაუ
რაინაუ (Rainau) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. თემის ფართობია 25,45 კმ², მოსახლეობა, 2012 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 3 275 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
ბრაიან თელბოისი
მინი|301x301პქ ბრაიან ედვარდ თელბოისი (Brian Edward Talboys; დ. 7 ივნისი, 1921 უონგანუი, ახალი ზელანდია — გ. 3 ივნისი, 2012 ინვერკარგილი, ახალი ზელანდია) — ახალი ზელანდიის სახელმწიფო მოღვაწე, ვიცე-პრემიერი და ახალი ზელანდიის საგარეო საქმეთა მინისტრი (1975-1981).
ბიოგრაფია
ბრაიან თელბოისი დაიბადა 1921 წლის 7 ივნისს. დაამთავრა უონგანუის სკოლა და ჩაირიცხა უონგანუის საუნივერსიტეტო სკოლაში. შემდეგ სწავლა განარგძო მანიტობას უნივერსიტეტში, კანადაში. ახალ ზელანდიაში დაბრუნების შემდეგ სწავლა დაასრულა ვილინგტონის დედოფალ ვიქტორიას სახელობის უნივერსიტეტში, სადაც მიიღო ბაკალავრის ხარისხი ხელოვნებაში. მუშაობდა კერძო სატრანსპორტო კომპანიაში, ასევე მუშაობდა რედაქტროის დამხმარეთ გაზეთში, რომელიც ფერმერთა შესახებ იყო. მეორე მსოფლიო ომის დროს თელბოისი ახალი ზელანდიის საჰაერო ძალებში მსახურობდა და დამთავრების შემდეგ მუშაობდა ფერმერებად საუთლენდში.
2012 წელს გარდაიცვალა 90 წლის ასაკში, ინვერკარგილში, საკუთარ სახლში.
ჰყავდა მეუღლე - პატი და სამი შვილი.
პოლიტიკური მოღვაწეობა
მისი პოლიტიკური კარიერა 1957 წელს დაიწყო, როდესაც ის ნაციონალური პარტიის წარმომადგენელთა პალატის წევრად აირჩიეს. 1981 წლამდე დეპუტატი იყო. 1961 წელს მან და კიდევ პარტიის 10 წევრმა მხარი დაუჭირეს ლიბერალური პარტიის ინიციატივას მკვლელობისთვის სიკვდილით დასჯის გაუქმების შესახებ.
1980 - ზოგიერთმა კაბინეტის წევრმა წარუმატებელი მცდელობით პრემიერ-მინისტრის რობერტ მულდოინის თანამდებობიდან გადაყენება სცადეს და მისი შეცვლა თელბოისით გადაწყვიტეს, რომელიც ცნობილია როგორც „პოლკოვნიკების შეთქმულება“. ეს დემარში თელ ბოისს ვიცე-პრემიერის პოსტად უღირდა.
1981 წელს გადადგომის შემდეგ წყნარი ოკეანის დემოკრატიული კავშირის პირველ თავმჯდომარე აირჩიეს.
თანამდებობები
მინი|236x236პქ|ახალი ზელანდია, 1978 წელი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1921 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:ახალი ზელანდიის საგარეო საქმეთა მინისტრები
ჭანდრის სასახლე
ჭანდრის სასახლე — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭანდრის სამხრეთ-დასავლეთ განაპირას, მცირე ქანობის ფერდობზე. განეკუთვნება XIX საუკუნეს. ეკუთვნოდა ანდრონიკაშვილებს. 1924 წლიდან 1980 წლამდე სხვადასხვა მიზნით გამოიყენებოდა, რის შედეგადაც თავდაპირველი სახე მნიშვნელოვნად აქვს შეცვლილი. 1980-იანი წლებიდან შენობა მიტოვებულია. მოხსნილია სახურავი, ტიხრების ნაწილი, იატაკი, კარ-სარკმლბის ალათები და სხვა. შენობა გეგმით სწორკუთხაა ნაგებია აგურისა და რიყის ქვის რიგების მონაცვლეობით, ე. წ. კახური წყობით. ნაგებობა მთავარი ფასადით ალაზნის ველისკენაა მიმართული. ამ მხარეს იგი ორსართულიანია, ზურგის მხარეს ერთსართულიანი. I სართული (ამოვსებულია მიწით) სამეურნეო დანიშნულებისაა. მას მთავარი ფასადის მხარეს ერთი კარი და ორი სარკმელი აქვს. II სართულზე სხვადასხვა ფართობის 9 ოთახია. ოთახები ორრიგადაა განლაგებული. მთავარ ფასადს, მთელ სიგრძეზე აივანი გასდევდა. გარედან I სართულის კარ-სარკმლები თარაზულადაა გადახურული, II სართულისა მშვილდისებრი თაღებით. მათგან რამდნიმე ამოშენებულია. სარკმლის დიობებს ირგვლივ სადა, რელიეფური ჩარჩო ევლება, რომელიც დასრულებულია მარტივი, ორსაფეხურიანი ლავგარდნით.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ყიზილავარი
ყიზილავარი (Qızılavar) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ლენქორანის რეგიონის  მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2382 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:მასალის რაიონის სოფლები
ვისმარის ხელშეკრულება
ვისმარის ხელშეკრულება — ხელი მოაწერეს საფრანგეთმა და შვედეთმა 1636 წლის 20 მარტს ვისმარში. შეთანხმებაში შვედეთის მხრიდან მონაწილეობდა გრაფი აქსელ გუსტაფსონმა. აღნიშნული მხარეები შეთანხმდნენ, რომ ისინი ძალებს გააერთიანებდნენ ჰაბსბურგების წინააღმდეგ, ფრანგების შეტევით მდინარე რაინის მარცხენა ნაპირზე და შვედების შეტევით სილეზიასა და ბოჰემიაში. ვისმარის ხელშეკრულების საბოლოო რატიფიცირება მოხდა 1638 წელს ჰამბურგის საზავო ხელშეკრულებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოცდაათწლიანი ომის ხელშეკრულებები კატეგორია:XVII საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
ფრანჩესკო V (მოდენა)
ფრანჩესკო V (Francesco V; დ. 1 ივნისი, 1819, მოდენა, მოდენისა და რეჯიოს საჰერცოგო — გ. 20 ნოემბერი, 1875, ვენა, ავსტრია-უნგრეთის იმპერია) — ჰაბსბურგ-ესტეს დინასტიის წარმომადგენელი. მოდენისა და რეჯიოს უკანასკნელი ჰერცოგი 1846-1859 წლებში. აგრეთვე მირანდოლის, მასას, კარარასა და გუასტალის ჰერცოგი და დინასტიის მეთაური. ჰერცოგ ფრანჩესკო IV-ისა და მარია ბეატრიჩე სავოიელის ვაჟი.
ბიოგრაფია
ფრანჩესკო დაიბადა 1819 წლის 1 ივნისს მოდენაში. იგი იყო მოდენისა და რეჯიოს ჰერცოგ ფრანჩესკო IV-ისა და მისი ცოლის, ჰერცოგინია მარია ბეატრიჩე სავოიელის უფროსი ვაჟი. იგი დაბადებიდან ხუთ დღეში კათოლიკედ მონათლა ადგილობრივმა არქიეპისკოპოსმა, მისი ნათლია კი თავად ავსტრიის იმპერატორი ფრანც I იყო. მარცხნივ|მინი|306x306პქ|ფრანჩესკო V 1857 წელს 1840 წელს, დედის გარდაცვალების შემდეგ ფრანჩესკო გახდა იაკობინელთა კანდიდატი ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის ტახტზე, რომლებიც მას მეფე ფრანცის I-ს უწოდებდნენ. ეს იმიტომ, რომ იაკობინელები უარყოფნენ ჰანოვერების ლეგიტიმაციას ტახტზე და სტიუარტთა ლეგიტიმურ შთამომავლებს ცნობდნენ მეფეებად, რომელიც ამ პერიოდში უკვე ფრანჩესკო იყო, რომელიც დედის ხაზით ჩარლზ I-ის პირდაპირი შთამომავალი იყო.
1842 წლის 30 მარტს ფრანჩესკო დააქორწინეს პრინცესა ადელგუნდა ბავარიელზე, ბავარიის მეფე ლუდვიგ I-ისა და დედოფალ ტერეზა საქსენ-ჰილდბურგჰაუზენელის ქალიშვილზე. 1848 წელს დაიბადა მათი ერთადერთი შვილი, პრინცესა ანა ბეატრიჩე, რომელიც 1849 წელს დაიღუპა.
1846 წლის 21 იანვარს, მამის გარდაცვალების შემდეგ ტახტს ფრანჩესკო V იკავებს. 1847 წლის 18 დეკემბერს თავისი ბიძაშვილის, მარი ლუიზის გარდაცვალების შემდეგ, ფრანჩესკო იკავებს გუასტალის საჰერცოგოს ტახტსაც.
1848 წლის რევოლუციის დროს ფრანჩესკო იძულებული გახდა, რომ თავისი საჰერცოგოები ავსტრიული ჯარებისაგან გაეწმინდა, რამაც იგი ერთობ სუსტ და დაუცველ პოზიციაში ჩააყენა. სულ 11 წელიწადში, 1859 წლის 11 ივნისს სარდინიის მეფე ვიტორიო ემანუელე II-ის ჯარები ფრანგების დახმარებით შეიჭრნენ მოდენაში და ფრანჩესკოს მთელი სამფლობელოები დაიპყრეს, შემდეგ კი ისინი გაერთიანებული იტალიის ტერიტორიებში შეიყვანეს. ამგვარ პირობებში იგი იძულებული გახდა დაეტოვებინა იტალია და ცოლთან ერთად ავსტრიაში გაქცეულიყო, სადაც თავი თავის ბიძაშვილს, იმპერატორ ფრანც იოზეფ I-ს შეაფარა.
ამის შემდეგ იგი ცოტა ხნით ცოლთან ერთად ეწვია ბავარიას, 1864 წელს მასთან ერთად ახლო აღმოსავლეთშიც იმოგზაურა, დანარჩენი სიცოცხლე კი ვენის საიმპერატორო კარზე გაატარა.
ფრანჩესკო გარდაიცვალა 1875 წლის 20 ნოემბერს ვენაში, 56 წლის ასაკში. მას შვილები არ დარჩენია, მისმა ქვრივმა კი 1914 წლამდე იცოცხლა, მაგრამ აღარ გათხოვილა.
აღსანიშნავია, რომ ფრანჩესკო ფლობდა ოქროს საწმისის, ლომის, წმინდა ხარების, ესტეს დიდი მაგისტრისა და სხვა მრავალ საპატიო ღირსების ორდენს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1819 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1875 კატეგორია:ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელები კატეგორია:მოდენასა და რეჯოს ჰერცოგები კატეგორია:ავსტრიის ერცჰერცოგები კატეგორია:დამხობილი მონარქები კატეგორია:ოქროს საწმისის ორდენის კავალრები
ჰამბურგის ხელშეკრულება (1638)
ჰამბურგის ხელშეკრულება — ხელი მოაწერეს 1641 წლის 30 ივნისს საფრანგეთის მხრიდან კარდინალმა რიშელიემ და შვედეთის წარმომადგენლებმა. ხელშეკრულების პირობების საფუძველზე, ფრანგებმა შვედებს 1 მილიონი ლივრა გადაუხადეს ჰაბსბურგების წინააღმდეგ სამხედრო დახმარების გაწევისათვის. უფრო მეტიც, ხელშეკრულებამ დაადასტურა ვისმარის საზავო ხელშეკრულების პირობები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოცდაათწლიანი ომის ხელშეკრულებები კატეგორია:XVII საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
სემიზ აჰმედ-ფაშა
სემიზ აჰმედ-ფაშა (დ. 1492 — გ. 1580) — ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი (11 ოქტომბერი 1579 - 28 აპრილი 1580). რუტემ ფაშასა და მიჰრიმაჰ სულთნის ერთადერთი ქალიშვილის - აიშე ჰუმაშაჰ სულთნის მეუღლე.
ბიოგრაფია
სემიზ აჰმედ-ფაშა დაიბადა 1492 წელს სავარაუდოდ ალბანეთში. სწავლობდა ენდერუნეში. იყო ანატოლიისა და რუმელიის გუბერნატორი. 1553 წელს მიიღო მონაწილეობა სპარსეთის ლაშქრობაში. 1561 წელს დაქორწინდა სულთან სულეიმან დიდებულის შვილიშვილზე აიშე ჰუმაშაჰ სულთანზე. ამ ქორწინებიდან მათ ეყოლათ: აბდურაჰმენი, მეჰმეთი, შეჰიდ მუსტაფა და ოსმანი.
1579 წელს სემიზ აჰემდ-ფაშა დაინიშნა დიდი ვეზირის თანამდებობაზე.
თანამედროვენი ამბობდნენ, რომ აჰმედ-ფაშა იყო ფრთხილი მებრძოლი, ჭირვეული, მაგრამ ნიჭიერი პოეტი. ამასთანავე იგი დაინტერესებული იყო ნადირობით.
1580 წელს სემიზ აჰმედ-ფაშა გარდაიცვალა. დაკრძალულია ედირნექაფის მიჰრიმაჰ სულთნის მეჩეთში.
ზულეიხა სეიდმამედოვა
ზულეიხა სეიდმამედოვა (Züleyxa Mirhəbib qızı Seyidməmmədova, ზულეიხა მირჰაბიბ-ყიზი სეიდმამედოვა; დ. 22 მარტი, 1919, ბაქო, აზერბაიჯანი — გ. 1999, ბაქო, აზერბაიჯანი) — საბჭოთა სამხედრო პილოტი, კაპიტანი, 586-ე საავიაციო პოლკის შტურმანი, რომელიც მარინა რასკოვას, საპარაშუტო სპორტის ინსტრუქტორის მოსწავლე იყო. 1951—1974 წლებში აზერბაიჯანის სსრ-ის სოციალური დაცვის მინისტრი იყო. ცნობილია, როგორც პირველი აზერბაიჯანელი სამხედრო პილოტი.
ბიოგრაფია
ზულეიხა სეიდმამედოვა დაიბადა 1919 წლის 22 მარტს აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. სკოლაში სწავლობდა დედასთან ერთად. სკოლაში სწავლისას, ზულეიხა გატაცებული იყო საავიაციო სპორტით.
სკოლის დამთავრების შემდეგ, ჩააბარა აზერბაიჯანის ინდუსტრიულ ინსტიტუტში. 1934 წლის გაზაფხულს ჩააბარა ბაქოს მფრინავთა კლუბში, ხოლო ოქტომბრისთვის უკვე გახდა პილოტი. ასე ზულეიხა გახდა პირველი აზერბაიჯანელი პილოტი-ქალი და საპარაშუტო სპორტის ინსტრუქტორი. 1935 წლის აგვისტოში, პირველი საკავშირო მედესანტეების შეკრების დროს, მოსკოვში, მას მიანიჭეს ინსტრუქტორ მედესანტეს კვალიფიკაცია. 1936 წლის 21 იანვარს, კრემლში, აზერბაიჯანში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების მეთხუთმეტე წლისთავთან დაკავშირებით მიღება გაიმართა, სადაც კომკავშირელ ზულეიხა სეიდმამედოვა საპატიო ნიშანის ორდენით დაჯილდოვდა. 1936 წლიდან, ხდება ბაქოს აერო კლუბის ინსტრუქტორი პილოტი. 1938 წელს ზულეიხა დაამთავრა აზერბაიჯანის ინდუსტრიული ინსტიტუტი, ინჟინერ-გეოლოგის სპეციალობით. 1938 წლის აგვისტოში, ზულეიხამ თავისი დოკუმენტები წარადგინა ჟუკოვის სახელობის საჰაერო ძალების აკადემიაში ჩასარიცხად. გამონაკლისის სახით იგი დაუშვეს გამოცდებზე. გამოცდების წარმატებით ჩაბარების შემდეგ, ჩაირიცხა შტურმანის ფაკულტეტზე. 1939 წლის დეკემბერში ხდება მოსკოვი საკრებულოს დეპუტატი. 1940 წლის 23 თებერვალს მას მიენიჭა უმცროსი ლეიტენანტის წოდება.
მეორე მსოფლიო ომი
1941 წლის მაისში დაამთავრა აკადემია და მიიღო დანიშვნა სასწავლო აკადემიის საავიაციო პოლკის შტურმანის ესკადრილიაში. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, მისი ავიაპოლკი ჩამოყალიბდა, როგორც საბრძოლო პოლკი და შევიდა მოსკოვის საჰაერო თავდაცვის სისტემის შემადგენლობაში. 1941 წლის ბოლოს, იგი დაინიშნა ახლადშექმნილი 586-ე ქალთა ავიაპოლკის შტურმანად. 586-ე ავიაპოლკის შემადგენლობაში, იგი მონაწილეობდა სტალინგრადის ბრძოლის, კურსკის ბრძოლის და კორსუნ-შევჩენკოვის ოპერაციის საჰაერო საბრძოლო მოქმედებებში. მას მიენიჭა დიდი სამამულო ომის მე-2 ხარისხის ორდენი. მთელი ომის მანძილზე, ზულეიხა სეიდმამედოვა, თავისი მოიერიშე თვითმფრინავით Як-9, გაფრინდა 500-ზე მეტ დავალებაზე და განახორციელა 40-ზე მეტი საჰაერო საბრძოლო მოქმედება. ომის დასასრული, ზულეიხამ ბუქარესტში, 586-ე პოლკის სარდლის მოადგილეს რანგში შეხვდა.
ომის შემდგომი წლები
ომის შემდეგ, ზულეიხა ჯარიდან დემობილიზდა და დაბრუნდა ბაქოში, სადაც მუშაობდა ბაქოს საქალაქო პარტიის კომიტეტის ინსტრუქტორად. 1946 წლის სექტემბერში, აირჩიეს აზერბაიჯანის ახალგაზრდული კომიტეტის ცენტრალურ მდივნად და ამ რანგში 1951 წლამდე მუშაობდა. 1947 წელს აირჩიეს აზერბაიჯანის სსრ-ის უზენაესი საბჭოს დეპუტატად. 1951 წლიდან 1974 წლამდე იყო აზერბაიჯანის სსრ-ის სოციალური დაცვის მინისტრი. ასევე მუშაობდა უცხო ქვეყნებთან აზერბაიჯანის მეგობრობისა და კულტურული ურთიერთობების პრეზდიუმის თავმჯდომარის მოადგილედ.
მიღწევებისთვის და განსაკუთრებით ნაყოფიერი საზოგადოებრივი საქმიანობისთვის, აზერბაიჯანის სსრ-ის უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის მიერ ზულეიხა მირჰაბიბ კზი სეიდმამედოვას მიენიჭა ლენინის ორდენი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:გარდაცვლილი 1999 კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები კატეგორია:სამამულო ომის II ხარისხის ორდენის კავალრები კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები კატეგორია:აზერბაიჯანელი პილოტები კატეგორია:აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსი ქალები
ქეჩეკიანის სახლი
ქეჩეკიანის სახლი (Особняк Кечекьяна) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს თავისუფლების მოედანზე. აგებულია XIX საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში დონის ნახიჩევანის (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონი) ცენტრალურ მოედანზე. ამჟამად შენობაში განთავსებულია ა. პუშკინის სახელობის საბავშვო ბიბლიოთეკა. ქეჩიკიანის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
ქეჩეკიანის სახლი დონის ნახიჩევანის ბულვარის მოედანზე ააგეს XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. მის მშენებლობას ზედამხედველობდა არქიტექტორი ნიკოლაი დურბახი. დოკუმენტებიდან ცნობილი ხდება, რომ როგორც მინიმუმ 1886 წლიდან სახლი ეკუთვნოდა ოლღა ხოჯაევას. 1894 წელს ოლღამ გაყიდა სახლი და იგი იყიდა ისკუგი ქეჩეკიანმა, ექიმ თევდორე ქეჩეკიანის ცოლმა.
ქეჩეკიანის ცოლი სახლში ცხოვრობდა თავის შვილებთან ერთად. ისკუგი ქეჩეკიანი იყო სომეხ ქალთა საქველმოქმედო ორგანიზაციის წევრი. მისი ძმა იყო მხატვარი მ. ალაჯალოვი, ხოლო მეუღლე თევდორე ქეჩეკიანი ქალაქის ექიმი და დონის როსტოვის საკრებულოს ხმოსანი წევრი, საკრებულოს ფინანსური კომისიის წევრი, საკრებულოს სამედიცინო კომისიის წევრი, „ნახიჩევანის სომეხთა საქველმოქმედო საზოგადოების“ წევრი, მესამე ხარისხის წმინდა ანას ორდენის კავალერი.
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. 1926 წელს (ზოგიერთი მონაცემებით 1929 წელს) შენობაში განათავსეს ა. პუშკინის სახელობის საბავშვო ბიბლიოთეკა.
არქიტექტურა
ქეჩეკიანის სახლი ერთსართულიანია, მაღალი სარდაფით. სახლს აქვს შიდა ეზო, სადაც ადრე მდებარეობდა სამეურნეო ოთახები: საყინულე, თავლა და ეტლების სარდაფი. სახლის ფანჟრების მიმდებარე ადგილები გაფორმებულია ბაროკოს სტილში. მთავარი შესასვლელი მდებარეობს სახლის მარცხენა მხრეს. ჩვენამდე შემონახულია ორიგინალური ხის კარი. XX საუკუნის დასაწყისში დაადგეს გუმბათი.
სახლის ოთახები განლაგებულია ორ რიგად. ეზოს მხრიდან სახლს აქვს მცირე ვერანდა.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
ლისოაინი
ლისოაინი (Lizoáin; Litzoain) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის აოისის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 65,53 კმ². მოსახლეობა — 294 კაცი (2020 წ.).
გზაზე
გზაზე — ჯეკ კერუაკის რომანი. რომანი რეკორდულად მცირე დროში, სამ კვირაშია დაწერილი და 1957 წელს გამოიცა. ამ დროისთვის ჯაზი, ბიბოპი უკვე წარსულს ბარდებოდა, პირველი თაობის ჰიპსტერები ასპარეზს ტოვებდნენ. წიგნი წინ უსწრებდა ჰიპების ცნობილ მოძრაობას.
სიუჟეტი
მთავარი გმირი, სალ ფარადაიზი (რომელიც კერუაკუს პროტოტიპია) 1947 წელს მოგზაურობას იწყებს. ამის მიზეზი მისი და მისი მეგობრების მოსაწყენი ცხოვრება ხდება. სალი მწერალია და სიახლის პოვნის  სურვილით  იწყებს  ცხოვრებას  გზაზე. მას ყელში ამოუვა თავისი გულგატეხილი ნიუ-იორკელი მეგობრების წიგნიდან ამოკითხული ფრაზები, პოლიტიკაზე ყაყანი, ფსიქოანალიტიკური ბოდვები და ცდილობს ახალ, რეალურ ცოდნას ეზიაროს. სწორედ ამ პერიოდში ხვდება იგი დინ მორიარტის (ნილ კესიდი), იბმება პირველი ძაფები და შემდეგ იწყება დიდი მოგზაურობა. სალისა და დინის ცხოვრება სრული სიგიჟეა. ისინი უმისამართოდ დაეხეტებიან და აღმერთებენ გზას, ჯაზს და ნარკოტიკებს. სალი ჯერ მარტო დაეხეტება, ხან ერთ მეგობართან ჩერდება, ხან მეორესთან, გზადაც იჩენს მეგობრებს, შემდეგ მას დინ მორიარტიც შემოვარდება თავისი „ჰადსონით“ და მოგზაურობა ახალ ეტაპზე გადადის. რომანში ბევრი პერსონაჟია, ბიტის კლასიკოსები - კარლო მარქსი, იგივე ალენ გინსბერგი, ბებერი ხარი - უილიამ ბეროუზი, ასევე ალან ანსენი, ლუსიენ კარი, ჯონ კლელონ ჰოლმსი და სხვები. ეს უმიზნო მეამბოხეები მთელ ამერიკაში მიდი-მოდიან, მოგზაურობენ ავტოსტოპით. მათი ცხოვრების სტილი ერთგვარი პროტესტია საზოგადოებაში არსებული მატერიალიზმის, ერთფეროვნებისა და ზედაპირულობისადმი.
მეგობრობის მიუხედავად, სალი და დინი ერთმანეთისგან მკვეთრად განსხვავდებიან. სალი მწერალია და წერს ყველგან და ყველაფერზე. დინი კი თავზეხელაღებული ბიტნიკია. როდესაც მეგობრები გრძნობენ რომ შეიცნეს დრო, ისწავლეს მისი შენელება და გზაზე სიარული, მათი მოგზაურობა მთავრდება. მოგზაურობის დასასრულს სალიც ისრულებს თავის სურვილს და ასრულებს რომანის წერას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1957 წლის რომანები კატეგორია:ამერიკული რომანები კატეგორია:ფილმებად ადაპტირებული რომანები
კინზებულატოვო
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
სამოქალაქო უფლებების აქტი (1964)
250px|მინიატიურა|1964 წლის სამოქალაქო უფლებების აქტის პირველი გვერდი სამოქალაქო უფლებების აქტი — აშშ-ის კანონმდებლობის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნავი აქტი, რომელმაც კანონგარეშედ გამოაცხადა დისკრიმინაცია რასის, კანის ფერის, რელიგიის, სქესის ან ეროვნული წარმოშობის მიხედვით.
გაუქმდა არათანაბარი საარჩევნო უფლბები, რასობრივი სეგრეგაცია სკოლებში. სამოქალაქო უფლებების აქტს ხელი მოაწერა აშშ-ის პრეზიდენტმა ლინდონ ჯონსონმა თეთრ სახლში 1964 წლის 2 ივლისს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის ისტორია
განმათავისუფლებელი ჯარისკაცის ძეგლი
განმათავისუფლებელი ჯარისკაცის ძეგლი (Памятник Солдату-освободителю) — ძეგლი როსტოვის ოლქის ქალაქ შახტიში, რუსეთის ფედერაცია.
ძეგლის მისამართია: რუსეთის ფედერაცია, ქ. შახტი, შევჩენკოსა და რევოლუციის გამარჯვების ქუჩების გადაკვეთა.
ისტორია
განმათავისუფლებელი ჯარისკაცის ძეგლი გაიხსნა 1985 წლის 7 მაისს. იგი დგას ქალაქის ცენტრში გამარჯვების 40 წლისთავის სახელობის მოედანზე. ძეგლის დადგმის ინიციატორი იყო ქალაქის აღმასკომის თავმჯდომარე ვიქტორ კოვალიოვი. ძეგლი დაამზადეს ხარკოვის ქანდაკების ფაბრიკაში. ომის წლებში 10 000 შახტელი დაიღუპა ფრონტზე, 35 000 დააჯილდოვეს მედლებითა და ორდენებით. საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება მიენიჭა 27 შახტელს. ქალაქში მოედანს „ჯარისკაცის მოედანს“ უწოდებენ.
ქალაქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში დგას ამ ძეგლის შედარებით მცირე ზომის კოპიო.
აღწერა
ძეგლის სიმაღლე კვარცხლბეკთნ ერთად არის 15 მეტრი. ძეგლი ააგეს იმ მშრომელების თანხებით, რომლებიც მონაწილეობნენ დამკვრელურ გეგმაში „გამარჯვების 40 წელი - 40 დამკვრელური კვირა“. ძეგლის ავტორები არიან მოქანდაკეები: დამსახურებული მხატვარი, ტარას შევჩენკოს სახელობის უკრაინის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი ი. რიკი და ი. იასტრებოვი. არქიტექტორები: ტარას შევჩენკოს სახელობის უკრაინის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები ე. ჩერკასოვი, ა. მაქსიმენკო, შახტის მთავარი არქიტექტორი ვ. ონიშენკო. ჯარისკაცს, რომელიც ძეგლზეა გამოსახული, ხელში უჭირავს ავტომატი. მისი სახე მკაცრი და ძლიერია. მეომრის გვერდით მოთავსებულია ლითონის ორდენები: გამარჯვების, სამამულო ომისა და დიდების ორდენები. კომპლექსის შემადგენლობაშია — ხუთი ნათურა, რომლებიც წარმოადგენენ დიდი სამამულო ომის ხუთი მძიმე წლის სიმბოლოს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ესინგენი
ესინგენი (Essingen) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. თემის ფართობია 58,5 კმ², მოსახლეობა, 2012 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 6 379 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
ლალ-ლო
ლალ-ლო (ოფიციალურად ლალ-ლოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Lal-lo) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი კაგაიანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 48 733 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 35 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:კაგაიანის მუნიციპალიტეტები
ხუან მანუელ სანტოსი
ხუან მანუელ სანტოს კალდერონი (Juan Manuel Santos Calderón; 10 აგვისტო, 1951, ბოგოტა) — კოლუმბიის პრეზიდენტი 2010 წლის 7 აგვისტოდან დღემდე, ყოფილი თავდაცვის მინისტრი (2006-2009 წწ.). 2016 წლის ნობელის მშვიდობის პრემიის ლაურეატი.
ბიოგრაფია
სანტოსი მიეკუთვნება ცნობილ პოლიტიკურ დინასტიას. მისი პაპის ძმა ედუარდო სანტოსი კოლუმბიის პრეზიდენტი იყო 1938-1942 წლებში, რომელმაც ასევე დააარსა გაზეთი El Tiempo. მამამისი ენრიკე სანტოს კასტილიო აღნიშნულ გაზეთს ხელმძღვანელობდა 50 წლის მანძილზე. სანტოსის ბიძაშვილი ფრანსისკო სანტოს კალდერონი კი ქვეყნის ვიცე-პრეზიდენტი იყო 2002-2010 წლებში ალვარე ურიბეს პრეზიდენტობის დროს.
1973 წელს მიიღო კანზასის უნივერსიტეტის ეკონომიკის ბაკალავრის ხარისხი. 1975 წელს ლონდონის ეკონომიკური სკოლის მაგისტრია. სპეციალობა — ეკონომიკური განვითარება. 1981 წელს ჰარვარდის უნივერსიტეტის ჯონ კენედის სახელმწიფო ადმინისტრირების სკოლის მაგისტრი.
1991 წლის 18 ნოემბრიდან 1994 წლის 7 აგვისტომდე საგარეო ვაჭრობის მინისტრია. 2000 წლის 7 აგვისტოდან 2002 წლის 7 აგვისტომდე — ფინანსთა და სახელმწიფო კრედიტების მინისტრი, ხოლო 2006 წლის 19 ივლისიდან 2009 წლის 18 მაისამდე — თავდაცვის მინისტრი.
პოლიტიკური შეხედულებების მიხედვით სანტოსი მემარცხენე ცენტრისტია.
2016 წლის 26 სექტემბერს პარტიზანულ დაჯგუფება FARC-EP-თან (კოლუმბიის რევოლუციური შეიარაღებული ძალები — ხალხის არმია) ხელი მოაწერა სამშვიდობო ხელშეკრულებას, რომელიც მიზნად ისახავდა კოლუმბიაში 50-წლიანი სამოქალაქო ომის დასრულებას.
2016 წლის 2 ოქტომბრის საყოველთაო რეფერენდუმზე ამ ხელშეკრულების ჩავარდნის შემდეგ მან ხელი მოაწერა იგივე შინაარსის ახალ, გარკვეულწილად შეცვლილ, სამშვიდობო ხელშეკრულებას.
2016 წელს მიიღო ნობელის პრემია „ქვეყანაში მიმდინარე ნახევარსაუკუნოვანი სამოქალაქო ომის შეწყვეტისათვის ძალისხმევის გამო“.
პოლიტიკური ცხოვრება
1991 წელს პრეზიდენტ სესარ გავირია ტრუხილიოს მთავრობაში იკავებს საგარეო ვაჭრობის მინისტრის თანამდებობას. 1993 წელს სანტოსი გახდა სენატის პრეზიდენტის მიერ დანიშნული წევრი. იგი გახდა უკანასკნელი ადამიანი, რომელმაც სენატორის თანამდებობა მსგავსი დანიშვნის შედეგად დაიკავა, რადგან ერთი წლის შემდეგ იგი ჩაანაცვლა რესპუბლიკის ვიცე-პრეზიდენტმა. საგარეო ვაჭრობის მინისტრის თანამდებობაზე ყოფნის დროს მთავრობას შესთავაზა შეეცვალა დაკანონებული დრო, ზაფხულის დროით ათი თვის განმავლობაში, რათა ელექტროენერგიის დაპროგრამებული გამორთვებისთვის გაეწიათ შესაფერისი წინააღმდეგობა. 1995-1997 წლებში იგი იყო ტრიუმვირატის წევრი, რომელიც მარტვდა კოლუმბიის ლიბერალურ პარტიას. იგი გადადგა თანამდებობიდან რათა გამხდარიყო პრეზიდენტობის კანდიდატი, თუმცა ეს განზრახვა არ ყოფილა სისრულეში მოყვანილი.
2000 წელს იგი დანიშნეს ფინანსთა და საზოგადოებრივი კრედიტების მინისტრად, იგი ამ თანამდებობაზე იმყოფებოდა ანდრეს პასტრანა არანგოს საპრეზიდენტო ვადის გასვლამდე, ანუ 2002 წლამდე.
კოლუმბიის პრეზიდენტი
ხუან მანულე სანტოსმა განაცხადა, რომ კოლუმბიის პრეზიდენტობას შეეცდებოდა 2010 წლისათის, თუკი პრეზიდენტმა ალვარო ურიბემ რეფერენდუმის თანახმად ვერ მოიპოვა მესამე ვადით არჩევის უფლება. მას შემდეგ, რაც კოლუმბიის საკონსტიტუციო სასამართლომ დაადგინა, რომ რეფერენდუმი იყო არაკანონიერი და არაკონსტიტუციური, სანტოსმა ოფიციალურად გამოაცხადა საპრეზიდენტო ტანამდებობის დაკავების სურვილის შესახებ 2010-2014 წლებში.
სანტოსის საპრეზიდენტო კამპანია აგებული იყო უსაფრთხოების დემოკრატიული პოლიტიკის საფუძველზე. სანტოსმა ვიცე-პრეზიდენტის კანდიდატურად დაასახელა ყოფილი მინისტრი და ვალეს გუბერნატორი ანხელინო გარსონი.
30 მაისს სანტოსმა პირველ ტურში მიიღო ხმები 45,56 %, მეორე ტურში, რომელიც გაიმართა 20 ივნისს სანტოსმა უკვე ხმების 68,9 % მიიღო და 2010 წლის 7 აგვისტოს დაიკავა კოლუმბიის პრეზიდენტის თანამდებობა.
სამშვიდობო შეთანხმება FARC-EP-თან, ნობელი და დალოგი ELN-სთან
თანამდებობაზე მოსვლის შემდეგ ხუან მანუელ სანტოსმა დაიწყო დაახლოება FARC-EP-თან (კოლუმბიის რევოლუციური შეიარაღებული ძალები — ხალხის არმია), რათა საბოლოოოდ დაესრულებინა შეიარაღებული კონფლიქტი ქვეყნის შიგნით. სამშვიდობო დიალოგი გაიმართა 2011 წლის 1 მარტს და 2012 წლის 18 ოქტომბერს ნორვეგიის დედაქალაქ ოსლოში. 2016 წლის 24 აგვისტოს კოლუმბიის მთავრობისა და FARC-EP-ის დელეგაციის წევრებმა განაცხადეს, რომ მიაღწიეს საბოლოო შეთანხმებას, რომელიც გაფორმდა 2016 წლის 26 სექტემბერს კარტახენაში, მაგრამ 2 ოქტომბრის პლებისციტის შედეგების მიხედვით შეთანხმების რატიფიკაცია არ მოხდა.
პრეზიდენტმა სანტოსმა 2016 წლის მარტში ოფიციალურად გამოაცხადა, რომ მოლაპარაკებებს იწყებს სხვა შეიარაღებულ პარტიზანულ დაჯგუფებასთან, ეროვნულ-განმათავისუფლებელ არმიასთან (ELN), თუმცა დიალოგის დაწყება შეჩერდა მანამ, სანამ ეროვნულ-განმათავისუფლებელი არმია არ გაათავისუფლებდა მძევლებს. 2017 წლის 4 თებერვალს ჩოკოს დეპარტამენტის ყოფილი კონგრესმენის ოდინა სანჩეს მონტეს დე ოკის გათავისუფლების შემდეგ, ამავე წლის 7 თებერვალს ხელისუფლება შეეცადა მოლაპარაკების მაგიდასთან დაესვა პარტიზანული დაჯგუფება ეროვნულ-განმათავისუფლებელი არმია. ამრიგად, ეს იყო მემარცხენე ორიენტაციის პარტიზანებთან ქვეყნის შიგნით შეიარაღებული კონფლიქტის დასრულების მცდელობა.
პირადი ცხოვრება
1987 წლიდან სანტოსი მეორე ქორწინებაშია. მისი პირველი მეუღლე იყო რეჟისორი და ტელეწამყვანი სილვია ამაია ლონდონიო და მათი ქორწინება გაგრძელდა სამი წელი. მეორე მეუღლეა სამრეწველო დიზაინერი მარია კლემენსია როდრიგეს მუნერა, რომელიც მაშინ გაიცნო როდესაც იყო El Tiempo-ს დირექტორის მოადგილე. მარია მაშნ მუშაობდა კომუნიკაციებისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების სამინისტროში მდივნად. ამ ქორწინებიდან სანტოს ჰყავს სამი შვილი: მარტინი (დ. 1989), მარია ანტონია (დ. 1991) და ესტებანი (დ. 1993).
სანტოსი ირწმუნება, რომ დიდი ხანია მიჰყვება ტრანსცენტენდალურ მედიტაციას. 1998 წელს იგი შეხვდა ტრანსცენტენდალური მედიტაციის დამფუძნებელს მაჰარიში მაჰეშ იოგის.
სქოლიო
კატეგორია:კოლუმბიის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1951 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში კატეგორია:კოლუმბიელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ამირან გომართელი
ბიოგრაფია
1969 წელს დაამთავრა თსუ-ის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1973-2006 წლებში იქვე კითხულობდა ლექციებს. 1973-1989 წლებში მუშაობდა უახლესი ქართული ლიტერატურის ისტორიის კათედრაზე, 1989-2006 წლებში — ქართული ენისა და ლიტერატურის სწავლების მეთოდიკის კათედრის გამგე, 1997-2005 წლებში — ფილოლოგიის ფაკულტეტის დეკანი. 1999 წლიდან 2006 წლამდე რედაქტორობდა თსუ-ს ფილოლოგიის ფაკულტეტის ალმანახს „ლიტერატურა და სხვა“. 2015 წლიდან ჟურნალ "ცისკარი 1852"-ის მთავარი რედაქტორი.
ამირან გომართელმა არაერთი წერილი მიუძღვნა XIX-XX საუკუნეების ქართულ მწერლობას. ავტორია წიგნებისა:                                                                                                                                                          „ჭირთა თქმა სჯობს“ (1985). მიენიჭა ნიკო ლორთქიფანიძის სახ. პრემია (1986),                                                „ქართული სიმბოლისტური პროზა“ (1997),                                                                                                "ლიტერატურული წერილები და ესეები" (2005). "კლასიკოსების ფარული მხატვრული პოლემიკა". მიენიჭა "საგურამოს" პრემია (2014). დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1997). საჩხერის საპატიო მოქალაქე (2022).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 11 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:ქართველი ლიტერატურათმცოდნეები ა
ულმის დროებითი ზავი (1647)
ულმის დროებითი ზავი (აგრეთვე ცნობილი როგორც ულმის ხელშეკრულება) — ხელი მოაწერეს ულმში, 1647 წლის 14 მარტს, საფრანგეთს, შვედეთს და ბავარიას შორის. ხელშეკრულება შემუშავდა მას შემდეგ, რაც საფრანგეთმა და შვედეთმა დაიპყრეს ბავარია ოცდაათწლიანი ომის მიმდინარეობის პერიოდში. ორივე ოკუპანტმა მხარემ ბავარიის კურფიურსტი მაქსიმილიან I აიძულა, რომ დაედო ზავი და უარი ეთქვა თავის ალიანსზე იმპერატორ ფერდინანდ III-თან ერთად. თუმცა, მაქსიმილიანმა დაარღვია ზავის პირობები და დაუბრუნდა ალიანსს ფერდინანდთან 1647 წლის შემოდგომაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოცდაათწლიანი ომის ხელშეკრულებები კატეგორია:XVII საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები