cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ვარსკვლავებიანი ღამე
სტილი
ეს სურათი დიდი დინამიზმისა და ენერგიის გამოხატულებაა, რაც მანამდე მხატვრობაში იშვიათი იყო. როგორც გერმანელი ფილოსოფოსი და ფსიქიატრი კარლ იასპერსი აღნიშნავდა ვან გოგის შესახებ დაწერილ ნაშრომებში, საგანი, როგორც ინდივიდუალური, კერძო ცნება, თანდათანობით ქრება და ადგილს უთმობს საერთო ორომტრიალს. მისი თქმით ვან გოგს აღარ სურდა რაიმეს აღწერა, ის თავისი სულიერი მდგომარეობის გამოხატვას ესწრაფოდა. კაშკაშა მთვარეს ერწყმის მოელვარე კვიპაროსების მონუმენტური და ბნელი სილუეტი. წითლით შემოვლებული და ყვითლად დაწინწკლული ხეები აწონასწორებს ცის ბრწყინვალებას და კლაკნილი ხაზების მიუხედავად სრულყოფილ სახეს სძენს ნამუშევარს. ვინსენტი არ ჩანდა ძალიან კმაყოფილი ამ ნამუშევრით, რადგანაც იგი გოგენთან აახლოვებდა, მაგრამ „ვარსკვლავებიანი ღამე“ ნამდვილად იშვიათი საგანძურია ვან გოგის შემოქმედებიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:1889 წლის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
ხსნის კავშირი
thumb|270px|დეკაბრისტები სენატის მოედანზე ხსნის კავშირი (Союз спасения), 1817 წლიდან ასევე ცნობილი, როგორც „სამშობლოს ჭეშმარიტი და ერთგული შვილების საზოგადოება“ (Общество истинных и верных сынов отечества) — დეკაბრისტების საიდუმლო პოლიტიკური საზოგადოება, ჩამოყალიბდა 1816 წელს. 1817 წელს მიიღეს ქარტია.
ისტორია
1816 წლის 21 თებერვალს, ალექსანდრე მურავიოვის ინიციატივით რუსეთის არმიის ახალგაზრდა ოფიცრები გაერთიანდნენ და ჩამოაყალიბეს „ხსნის კავშირი“. პირველმა წევრებმა მონაწილეობა მიიღეს 1812 წლის პატრიოტულ ომში და 1813-1814 წლების უცხოეთის კამპანიებში. თავდაპირველად კავშირი ითვლიდა 30-მდე წევრს, მათ შორის იყო: ნიკიტა მურავიოვი, სერგეი მურავიოვ-აპოსტოლი, ივან იაკუშკინი, პავლე პესტელი, ევგენი ობოლენსკი, ივან პუშჩინი, მიხაილ ლუნინი და სხვა.
1817 წელს მათ მიიღეს კავშირის ქარტია და მას „სამშობლოს ჭეშმარიტი და ერთგული შვილების საზოგადოება“ უწოდეს. კავშირი მიზნად ისახავდა საიმპერატორო ტახტის გადაცემის პერიოდში სამხედრო აჯანყების გზით ბატონყმობის გაუქმებას და კონსტუტუციური მონარქიის შემოღებას. ძალაუფლების ხელში აღებამდე, კავშირის წევრები საზოგადოების გავლენის განვრცობას ხელისუფლების სტრუქტურებში, სამხედრო და სამოქალაქო პოსტების უზრუნველყოფის გზით და საზოგადოებრივი აზრის შექმნით ცდილობდნენ.
კავშირის წევრები სამ კატეგორიას განეკუთვნებოდნენ — ბოიარი (боляре), მუჟი (мужи), და ბრატია (братья). შეთქმულების წევრთა მხოლოდ პირველმა ორმა კატეგორიამ იცოდა საზოგადოების საბოლოო მიზნის შესახებ. დაბალი რანგის წევრები კი მაღალი რანგის წევრებს მორჩილებდნენ. ახალი წევრის მიღება, ისევე, როგორც საზოგადოების შიგნით დაწინაურება უმაღლესი საბჭოს გადაწყვეტილებით ხდებოდა. ინიციაციები და დაწინაურებები მასონებისმაგვარი რიტუალებისა და ფიცის რთულ სისტემას ეფუძვნებოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის პოლიტიკური ორგანიზაციები კატეგორია:1816 წელს დაარსებულები რუსეთის იმპერიაში კატეგორია:დეკაბრისტები კატეგორია:რუსეთის საიდუმლო საზოგადოებები კატეგორია:შეთქმულებები
ბაკურციხის ქუჩა
ბაკურციხის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); უსახელო ქუჩიდან ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილის ქუჩამდე (თავდაპირველად იწყებოდა ვიქტორ დოლიძის ქუჩიდან). წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 1925–1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი“ შეტანილია საბურთალოს ახალი ქუჩების სიაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:საბურთალოს რაიონის ქუჩები
გიეონგჰუიგუნგი
350px|მინი|გიეონგჰუის სასახლე, [[სეული, სამხრეთ კორეა]] გიეონგჰუის სასახლე (კორეულად: გიეონგჰუიგუნგი, სიტყვასიტყვით ჰარმონიული სიმშვიდის სასახლე) — სასახლე, რომელიც მდებარეობს სამხრეთ კორეაში, სეულში. ის იყო ერთ-ერთი „ხუთი გრანდიოზული სასახლიდან“, რომელიც აიგო ჩოსონის დინასტიის პერიოდში.
სასახლის მშენებლობა დაიწყო 1600 წელს მეფე გვანგჰაეგუნგის მეფობის დროს. ჩოსონის დინატიის ბოლო პერიოდში გიეონგჰუიგუნგი მეფის მეორე სასახლედ მიიჩნეოდა, ასევე ის განლაგებული იყო სეულის დასავლეთ ნაწილში, ამიტომაც გიეონგჰუიგუნგს ასევე უწოდებდნენ სეოგვოლს (დასავლეთის სასახლე). მეორეხარისხოვან სასახლეს, როგორ წესი, მეფე საგანგებო სიტუაციებში იყენებდა.
მეფე ინჯოდან, მეფე ჩეოლჯონგამდე, ჩოსონის დინასტიის დაახლოებით ათი მმართველი ჩერდებოდნენ გიეონგჰუიგუნგში. ეს სასახლე აშენდა მიმდებარე მთის ირიბი გეოგრაფიის გამოყენებით, რომლის არქიტექტურას აქვს ტრადიციული სილამაზე და ძალიან დიდი ისტორიული მნიშვნელობა. გარკვეული დროის განმავლობაში სასახლეს ეკავა დიდი ადგილი, ეს დასტურდება თუნდაც იმით, რომ მას ჰქონდა თაღოვანი ხიდი, რომლითაც უკავშირდებოდა დეოკსუგუნგის სასახლეს. მეფის სამეფო აუდიტორიისთვის სასახლეს ჰქონდა სუნგჯეონგჯეონისა და ჯაეჯეონგჯეონის შენობები, ხოლო საძილე შენობებს წარმოადგენდნენ იუნგბოკჯეონი და ჰოესანგჯეონი. 250px|მინი|მარცხნივ|გიეონგჰუიგუნგის რესტავრაცია და ხიდი მის შემოგარენში. გიეონგჰუიგუნგმა უმეტესი ნაწილი დაკარგა XIX საუკუნის ხანძრის დროს, მეფე სუნჯონისა და გოჯონგის მმართველობის პერიოდში. იაპონიის მიერ კორეის ნახევარკუნძულის ოკუპაციის დროს რაც დარჩა გიეონგჰუის სასახლიდან იაპონიის მთავრობამ ყველაფერი მიისაკუთრა და მის ადგილას ააშენა სკოლა იაპონელებისთვის. თავდაპირველი სასახლის ორი ძირითადი შენობა - სუნგჯეონგჯეონის სატახტო დარბაზი და ჰეუნგჰვამუნის კარიბჭე დაიშალა და სეულის სხვადასხვა ადგილებში გადავიდა. მისი რეკონსტრუქცია დაიწყო 1990 წელს სამხრეთ კორეის მთავრობის ინიციატივით, აღედგინათ „ხუთი გრანდიოზული სასახლე“, რომელიც ძალიან მძიმედ დააზიანა და გაანადგურა იაპონიამ. თუმცა ურბანული ზრდისა და ათწლეულების განმავლობაში უგულებელყოფის შედეგად, მთავრობამ შეძლო თავდაპირველი სასახლის მხოლოდ 33% ის აღდგენა.
სასახლე არის ისტორიული ძეგლი ნო.271.
სასახლის ტერიტორიაზე ამჟამად მდებარეობს სეულის ისტორიული მუზეუმი, ასევე სეულის ხელოვნების მუზეუმის მინაშენი. 2009 წელს იქ განთავსდა პრადას განმაახლებელი.
ვინსონსი
ვინსონსი (ოფიციალურად ვინსონსის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Vinzons) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 43 485 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
ვირჯინია აპგარი
ვირჯინია აპგარი (Virginia Apgar; დ. 7 ივნისი, 1909, ვესტფილდი, ნიუ-ჯერსი, აშშ, — გ. 7 აგვისტო, 1974, მანჰეტენი, ნიუ-იორკი, აშშ) — ამერიკელი ანესთეზიოლოგი, სამეანო ანესთეზიოლოგიისა და ნეონატოლოგიის ერთ-ერთი პიონერი. შექმნა ახალშობილის სასიცოცხლო ფუნქციების შეფასების სწრაფი მეთოდი, რომელიც ცნობილია აპგარის სკალის სახელით და ამჟამად საყოველთაოდაა მიღებული.
ბიოგრაფია
ვირჯინია აპგარი დაიბადა და გაიზარდა ნიუ-ჯერსის შტატში. მამა, ჩარლზ ემორი აპგარი იყო საქმიანი წარმოების მმართველი და რადიოს ენთუზიასტი, რომელმაც პირველი მსოფლიო ომის დროს შექმნა რადიოტალღების რეგისტრაციის მეთოდი და ხელი შეუწყო გერმანული ჯაშუშური რგოლის გამოვლენას ამერიკაში. დაამთავრა მაუნთ-ჰოლიოკის კოლეჯი 1929 წელს და კოლუმბიის უნივერსიტეტის ექიმთა და ქირურგთა კოლეჯი 1933 წელს. ნიუ-იორკის პრესბიტერიანული ჰოსპიტლის ინტერნატურის შემდეგ სპეციალიზდებოდა ანესთეზიოლოგიაში, რომელიც იმ დროს მედიცინის შედარებით ახალი დარგი იყო. სარეზიდენტო პროგრამა გაიარა ვისკონსინის უნივერსიტეტისა და ნიუ-იორკის ბელვიუს ჰოსპიტლის ბაზაზე (1935-1937). 1937 წელს გახდა ამერიკაში პირველი სერტიფიცირებული ქალი ანესთეზიოლოგი. 1949-1959 წლებში იყო ექიმთა და ქირურგთა კოლეჯის პირველი პროფესორი ანესთეზიოლოგიაში, ასევე პირველი ქალი, რომელმაც იმავე კოლეჯში სრული პროფესორის სტატუსი მოიპოვა. ამასთანავე, 1938 წელს გახდა კოლუმბია-პრესბიტერიანული სამედიცინო ცენტრის ანესთეზიოლოგიის დეპარტამენტის დირექტორი. განსაკუთრებით დაინტერესებული იყო სამეანო ჩარევების ანესთეზიოლოგიური მხარდაჭერისა და ახალშობილთა ჯანმრთელობის საკითხებით. 1952 წელს ჩამოაყალიბა აპგარის სკალის სახელით ცნობილი სისტემა, რომელიც ეფუძნება ახალშობილთა სასიცოცხლო ფუნქციების მარტივ და სწრაფ 5-პუნქტიან შეფასებას დაბადებიდან პირველ და მეხუთე წუთზე. აპგარის სკალა მალევე ფართოდ გავრცელდა ამერიკაში და ასევე ახალშობილთა შეფასების სტანდარტად დამკვიდრდა მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში. კოლუმბიაში მუშაობის პერიოდში მონაწილეობა მიიღო 17 ათასზე მეტი მშობიარობის მართვაში.
1959 წელს აპგარი საზოგადოებრივი ჯანდაცვის პროფესორის პოზიციაზე გადავიდა ჯონს ჰოპკინზის უნივერსიტეტში. იქ ის 1967 წლამდე ხელმძღვანელობდა ახალშობილთა პარალიზის ეროვნული ფონდის, March of Dimes-ის თანდაყოლილი მალფორმაციების განყოფილებას. ამ დაწესებულებამ კრიტიკული როლი ითამაში პოლიომიელიტის პრევენციის საკითხის გადაწყვეტაში. 1967-1972 წლებში აპგარი იყო ეროვნული ფონდის ფუნდამენტური კვლევების ხელმძღვანელი და, მოგვიანებით, 1973-1974 წლებში სამედიცინო საქმეთა უფროსი ვიცე-პრეზიდენტი. გარდა სამეცნიერო სტატიებისა, აპგარმა ჟურნალისტ ჯოან ბეკთან ერთად გამოაქვეყნდა წიგნი „კარგადაა თუ არა ჩემი ჩვილი?“ (Is My Baby All Right? , 1972), რომელშიც ახსნილია სხვადასხვა თანდაყოლილი დეფექტის მიზეზები და მკურნალობა, ასევე მოცემულია ჩვილთა ჯანმრთელობისთვის გასათვალისწინებელი რეკომენდაციები ქალებისთვის. აპგარს მიღებული ჰქონდა არაერთი პრიზი და საპატიო წოდება. ოჯახი არ შეუქმნია და შვილები არ ჰყოლია. გატაცებული იყო ვიოლინოზე დაკვრით და მებაღეობით. გარდაიცვალა ღვიძლის ციროზის გართულებებით 1974 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1909 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1974 კატეგორია:ამერიკელი ექიმები
დიმა ობოლაძე
დიმიტრი (დიმა) ობოლაძე (დ. 27 იანვარი, 1968) — ქართველი სპორტული ჟურნალისტი და კომენტატორი.
სწავლობდა პირველ ექსპერიმენტულ სკოლაში. ჩააბარა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მექანიკა-მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტზე, თუმცა შემდეგ საბუთები ჟურნალისტიკის მეორად ფაკულტეტზე გადაიტანა. მუშაობდა სპორტულ გაზეთ „სარბიელში“, „ალიონში“, რადიო „პიკის საათში“, ტელეკომპანია „მეორე არხზე“. 1995-2017 წლებში მუშაობდა ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ში. 2017 წლიდან მუშაობს ტელეკომპანია „იმედზე“.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი სპორტული კომენტატორები კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:დაბადებული 27 იანვარი
ტულახანი
ტულახანი (An Tulachán) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. 2006 წლის მონაცემებით სოფლის მოსახლეობა 216 ადამიანს შეადგენდა.
გაი (სომხეთი)
გაი (Գայ) — სოფელი სომხეთში, არმავირის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 507 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 311 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 11.27 კმ²-ია.
კორტეს-დე-პალიასი
კორტეს-დე-პალიასი (Cortes de Pallás, Cortes de Pallars) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ვალიე-დე-კოფრენტესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 234,63 კმ². მოსახლეობა — 771 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
როტა ონორიო
როტა ონორიო (დ. 26 ოქტომბერი, 1919 — გ. 14 სექტემბერი, 2004) — კირიბატის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ქვეყნის პარლამენტის თავმჯდომარე (1979-1982 წწ.). ქვეყნის პირველი პრეზიდენტის უფლებამოსილების ვადის გასვლის შემდეგ 1982-1983 წლებში ასრულებდა ქვეყნის პრეზიდენტის მოვალეობას. მის შემდეგ კვლავ იერემია ტაბაი უბრუნდება პრეზიდენტის თანამდებობას.
მისი ქალიშვილი ტეიმა ონორიო კირიბატის ვიცე-პრეზიდენტია 2003 წლიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კირიბატის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1919 კატეგორია:დაბადებული 26 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 14 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 2004
პიერ I (ბურბონის ჰერცოგი)
პიერ I დე ბურბონი (Pierre Ier de Bourbon; დ. 1311 — გ. 19 სექტემბერი, 1356) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ისა და მარი ავესნისის ვაჟი. ბურბონის ჰერცოგი 1341-56 წლებში. პიერი მოკლეს 1356 წელს პუატიეს ბრძოლაში.
ბიოგრაფია
პიერი დაიბადა 1311 წელს. იგი იყო ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ისა და მისი მეუღლის, მარი ავესნისის უფროსი ვაჟი. 1336 წელს ცოლად შეირთო იზაბელ დე ვალუა, 1341 წელს კი მამის გარდაცვალების შემდეგ იგი ბურბონის ჰერცოგი ხდება, მისი უმცროსი ძმა, ჟაკ I კი ლა მარშის გრაფი. ამის შემდეგ, პიერი აქტიურად ერეოდა საფრანგეთ-ინგლისს შორის მიმდინარე ასწლიან ომში. 1351 წელს, მეფე ჟან II-ის ბრძანებით იგი ბრძოლაში წავიდა, როგორც საფრანგეთის ჯარების მთავარსარდალი. მან სასტიკად დაამარცხა ინგლისელები და დაიბრუნა მათ მიერ ოკუპირებული ნორმანდია. 1346 წელს თავი გამოიჩინა კრესის ბრძოლაში. 1355 წელს იბრძოდა ლანგედოკშიც, 1356 წელს კი პუატიეს ბრძოლაში ინგლისელებმა მოჰკლეს იგი.
ქორწინება და შვილები
1336 წლის 5 იანვარს პიერმა ცოლად შეირთო ვალუას გრაფ შარლისა და მისი მესამე ცოლის, მაუტ შატილონის ასული იზაბელ დე ვალუა, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი და შვიდი გოგონა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1311 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1356 კატეგორია:ბურბონები
მეორე ფიტნა
მეორე ფიტნა (فتنة, فتن; „გამოცდა“, „განსაცდელი“, „არეულობა“) — შიდაპოლიტიკური დაპირისპირებისა და სამოქალაქო ომის პერიოდი არაბთა სახალიფოში 680-692 წლებში. ომის ფესვები წინამორბედ შიდა კონფლიქტში (656-661) იყო, მისი უშუალო მიზეზი კი გახდა ომაიანთა დინასტიის პირველი ხალიფის, მუავია I-ის გარდაცვალება და მის მემკვიდრედ მისივე ძის, იაზიდ I-ის გამოცხადება, რაც სახალიფოს ისტორიაში ხელისუფლების მამიდან შვილზე გადაცემის პირველი პრეცედენტი იყო. თავდაპირველად, დაპირისპირება ომაიანთა უპირატესობით წარიმართა, მაგრამ იაზიდის გარდაცვალების შემდეგ (683) ომის სასწორი დროებით მისი მოკლული მეტოქის — ჰუსეინ იბნ ალის თანამებრძოლებისა და ხალიფობის კიდევ ერთი პრეტენდენტის — აბდ ალ-ლაჰ იბნ ალ-ზუბაირის მხარეს გადაიხარა. მომდევნო წლებში კონფლიქტი ცვალებადი წარმატებით მიმდინარეობდა: ერთმანეთს ებრძოდნენ როგორც ომაიანები და მათი მოწინააღმდეგეები, ასევე ამ უკანასკნელთა სხვადასხვა დაჯგუფებები. საბოლოოდ, ომი 692 წელს ომაიანთა ლიდერის, აბდ ალ-მალიქის მიერ ოპოზიციის მთავარი საყრდენის — მექის აღებით და იბნ ალ-ზუბაირის დაღუპვით დასრულდა.
გამარჯვებულმა ომაიანებმა საფუძვლიანად გარდაქმნეს სახალიფოს მმართველობის სისტემა; გაძლიერდა ხალიფის ძალაუფლება, რეფორმირდა არმია და მოხდა სახელმწიფო აპარატის არაბიზაცია და ისლამიზაცია. მეორე ფიტნის მოვლენებმა კიდევ უფრო გააძლიერა შიდასარწმუნოებრივი წინააღმდეგობები ისლამში, რომლის სხვადასხვა იდეოლოგიური დოქტრინა საბოლოოდ სუნიტურ და შიიტურ მიმდინარეობებად ჩამოყალიბდა.
ომაიანები, ზუბაირიდები და ალიდები
მინი|მხარეთა მიერ კონტროლირებული ტერიტორიები მუავია II-ის გარდაცვალების შემდეგ მინი|მეორე ფიტნის ძირითადი საბრძოლო მოქმედებების არეალი. ჰუსეინის სიკვდილის შემდეგ იაზიდის მთავარი მეტოქე გახდა აბდ ალ-ლაჰ იბნ ალ-ზუბაირი, მაჰმადის ახლო მიმდევრის და პირველი ფიტნის დროს ალის წინააღმდეგ ბრძოლაში დაღუპული ზუბაირ იბნ ალ-ავამის შვილი, პირველი ხალიფის — აბუ ბაქრის შვილიშვილი. იბნ ალ-ზუბაირმა დიდი გავლენა მოიპოვა ჰიჯაზის ქალაქ მექაში და მიიმხრო მედინაც. მოლაპარაკების უშედეგო მცდელობის შემდეგ ომაიანთა არმიამ მუსლიმ იბნ უქმას სარდლობით 683 წლის აგვისტოში ჰიჯაზზე გაილაშქრა, მედინელები ბრძოლაში დაამარცხა და ქალაქი დაარბია. მედინის დამორჩილების შემდეგ გარდაცვლილი იბნ უქმას შემცვლელი ჰუსაინ იბნ ნუმაირი იბნ ალ-ზუბაირის წინააღმდეგ დაიძრა და 683 წლის სექტემბერში მექას ალყა შემოარტყა. ბრძოლების დროს მუსლიმთა სიწმინდეს — ქააბას ხანძარი გაუჩნდა.
683 წლის ნოემბერში ხალიფა იაზიდი მოულოდნელად გარდაიცვალა და ომაიანთა ლაშქარმა მექის ალყა შეწყვიტა. იბნ ალ-ზუბაირმა თავი ხალიფად გამოაცხადა. მას ჰიჯაზი, ეგვიპტე, ერაყისა და სირიის ნაწილი და ზოგიერთი სხვა ტერიტორია აღიარებდა. იაზიდის შვილისა და მემკვიდრის — მუავია II-ის ძალაუფლება მხოლოდ ომაიანთა დედაქალაქ დამასკსა და სირიის ზოგიერთ სხვა რეგიონში ვრცელდებოდა. მუავია მალევე, მემკვიდრის გარეშე გარდაიცვალა. ომაიანებმა ხალიფად დინასტიის უხუცესი წევრი, მარვან I იბნ ალ-ჰაკამი გამოაცხადეს. ხალიფობის ორ პრეტენდენტს შორის სირიაში ბატონობისთვის ბრძოლა დაიწყო: ომაიანებს მხარს ქელბიტების კლანის გარშემო დაჯგუფებული არაბული ტომები უჭერდნენ, იბნ ალ-ზუბაირს კი — კაისიტები და სხვა ტომები. 684 წლის აგვისტოში დამასკთან ახლოს, მარჯ-რახიტის ბრძოლა ამ უკანასკნელთა მძიმე მარცხით დასრულდა. შედეგად, სირიაში ომაიანთა ძალაუფლება განმტკიცდა, რამაც მათ საშუალება მისცა დაკარგული ტერიტორიების დაბრუნებისკენ მიეპყროთ ყურადღება. მარვანმა დაამყარა კონტროლი ეგვიპტეზე და მოიგერია ზუბაირიდების შეტევა პალესტინაში, მაგრამ ჰიჯაზზე ლაშქრობა მარცხით დასრულდა.
684 წლის ბოლოს ქუფიდან ომაიანი ხალიფის წინააღმდეგ შურისძიების დროშის ქვეშ გაერთიანებული თავაბინები დაიძრნენ, მაგრამ ომაიანთა ჯარებმა უბაიდ ალაჰ იბნ ზიიადის სარდლობით მათ გამანადგურებელი მარცხი მიაყენეს აინ-ალ-ვარდის ბრძოლაში ჯეზირეში; „მონანიეთა“ ბელადი იბნ სურადი ომში მოკლეს. ქუფაში ალიდური პარტიის მთავარი ლიდერი მუხთარ ალ-თაყაფი გახდა, რომელმაც მანამდე გარკვეული ხნით ომაიანების წინააღმდეგ იბნ ალ-ზუბაირთან თანამშრომლობა სცადა, ახლა კი სახალიფოს ტახტზე პირველი ფიტნას დროს მოკლული ალის ერთ-ერთი რომელიმე შთამომავლის აყვანას ითხოვდა. 685 წლის ოქტომბერში მუხთარმა და მისმა მომხრეებმა — რომელთა მნიშვნელოვან ნაწილს ადგილობრივი არაარაბული წარმოშობის მუსლიმები („მავლა“) შეადგენდნენ — იბნ ალ-ზუბაირს გამოსტაცეს თითქმის მთელი ერაყი და ირანის ჩრდილო-დასავლეთი ნაწილი. ამასთანავე, მუხთარმა იარაღის ძალით ჩაახშო „მავლას“ წარმომადგენლებთან უფლებრივი გათანაბრების გამო დაწყებული არაბი ტომების უკმაყოფილება და სისხლიანი რეპრესიები გაატარა ჰუსეინის მკვლელობაში ეჭვმიტანილი თუ ბრალდებული ქუფელების წინააღმდეგ, მათი ნაწილი კი ბასრაში განდევნა.
ამასობაში, 685 წლის აპრილში გარდაიცვალა ომაიანთა ხალიფა მარვანი და ტახტზე მისი შვილი აბდ ალ-მალიქი ავიდა. ამ უკანასკნელმა თავის უპირველეს ამოცანად ერაყზე კონტროლის აღდგენა დაისახა. ამ მიზნით ომაიანთა ცნობილი სარდალი იბნ ზიიადი გაიგზავნა, თუმცა მან ვერ მოახერხა ჯეზირეში გამაგრებული იბნ ალ-ზუბაირის მხარდამჭერი კაისიტების ტომების დამარცხება და ალიდების წინააღმდეგ გაემართა. ომაიანთა ჯარმა მუხთარის მომხრეებს მცირე ხნით მოსული წაართვა, მაგრამ 686 წლის აგვისტოში სასტიკად დამარცხდა ხაზირის ბრძოლაში მუხთარის სარდალ იბრაჰიმ იბნ ალ-აშთართან; თავად იბნ ზიიადი ბრძოლაში დაიღუპა. რამდენიმე თვის შემდეგ ბასრას შეფარებული დევნილი ქუფელების თხოვნით მუხთარის წინააღმდეგ იბნ ალ-ზუბაირის უმცროსმა ძმამ, მუსაბმა გაილაშქრა, მისი ჯარი ჰარურასთან დაამარცხა და ქუფას სასახლეს შემოეწყო. მუხთარი ალყის გარღვევის მცდელობისას, 687 წლის აპრილში დაიღუპა. ათასობით მისი მომხრე სიკვდილით დასაჯეს.
ომაიანთა გამარჯვება
მუხთარის დამარცხებამ ომში ომაიანები და ზუბაირიდები ერთმანეთის პირისპირ დატოვა. პირველნი სირიასა და ეგვიპტეში იყვნენ გამაგრებული, მეორენი კი — ჰიჯაზსა და ერაყში. იბნ ზიიადის სიკვდილის შემდეგ ხალიფა აბდ ალ-მალიქი იძულებული გახდა ერაყის საკითხის გადაწყვეტა გარკვეული დროით გადაედო და შედგომოდა საკუთარი ძალაუფლების განმტკიცებას სირიაში, სადაც მის ინტერესებს შიდა შუღლი და ბიზანტიელებთან განახლებული კონფლიქტი ემუქრებოდა. ამ პერიოდში მან მაინც სცადა ერაყში შეჭრა (689, 690) და ბასრაში ზუბაირიდების წინააღმდეგ ამბოხის მოწყობა, მაგრამ ყველა ეს მცდელობა მარცხით დასრულდა. თუმცა ამ დროისთვის ზუბაირიდების პოზიციებიც საკმაოდ შერყეული იყო. მათ 685 წლიდან უპირისპირდებოდნენ ომაიანების და ალიდების წინააღმდეგ ბრძოლაში მათი ყოფილი მოკავშირეები — ხარიჯიტების დაჯგუფებები, რომლებმაც კარგად ისარგებლეს სახალიფოში შექმნილი ქაოსით და არაბეთის, ერაყის და ირანის რამდენიმე პროვინციაზე დაამყარეს კონტროლი.
ბიზანტიასთან დაზავებისა და სირიაში წესრიგის აღდგენის შემდეგ აბდ ალ-მალიქმა თავისი ძალები ერაყისკენ მიმართა. 691 წელს ჯეზირეში კაისიტების სიმაგრე ალ-ქარქისიაზე უშედეგო ლაშქრობის შემდეგ აბდ ალ-მალიქმა დიპლომატიას მიმართა და დათმობებითა და ამნისტიის შეპირებით მოახერხა ამ არაბული ტომების გადაბირება. ამ დროისათვის ზუბაირიდების მნიშვნელოვანი ძალები მათი ერთ-ერთი ყველაზე გამოცდილი სარდლის, ალ-მუჰალაბ იბნ აბი სუფრას ხელმძღვანელობით ხარიჯიტებისგან ბასრის დასაცავად იყვნენ მობილიზებული, თავად აბდალაჰ იბნ ალ-ზუბაირს კი ჰიჯაზში ხარიჯიტების სხვა დაჯგუფება ემუქრებოდა ნაჯდა იბნ ამირ ალ-ჰანაფის მეთაურობით. ამით დასუსტებულმა მუსაბ იბნ ალ-ზუბაირმა ვეღარ შეძლო ეფექტიანი წინააღმდეგობა გაეწია აბდ ალ-მალიქისთვის: 691 წლის ოქტომბერში მასკინთან ბრძოლაში ის დამარცხდა და დაიღუპა. ერაყს ომაიანები დაეუფლნენ და ზუბაირიდების საბოლოოდ გასანადგურებლად ჰიჯაზს შეუტიეს. მედინის დაკავებისა და რამდენიმე შეტაკების შემდეგ, 692 წლის მარტში აბდ ალ-მალიქის სარდალმა, ალ-ჰაჯაჯ იბნ იუსუფმა იბნ ალ-ზუბაირის მომხრეებს მექაში შემოარტყა ალყა. ნახევარწლიანი წინააღმდეგობის შემდეგ ალყაშემორტმულთა დიდი ნაწილი დანებდა, თავად აბდალაჰ იბნ ალ-ზუბაირი კი 692 წლის ოქტომბერ-ნოემბერში ბრძოლაში მოკლეს. მალევე ჰაჯაჯმა, ომაიანთა სამსახურში ჩამდგარი ზუბაირიდების ყოფილი სარდლის ალ-მუჰალაბის დახმარებით, ნაჯდას ხარიჯიტები გაანადგურა. აზარიქა და ხარიჯიტების სხვა ჯგუფები ერაყში მათ საბოლოოდ დამარცხებამდე, 696-699 წლებამდე შემორჩნენ.
შედეგები
პირველი და მეორე სამოქალაქო ომებმა ისლამში საფუძველი ჩაუყარა სხვადასხვა კონფესიურ მიმდინარეობას: შიიტებს, სუნიტებს და ხარიჯიტებს. თითოეული ამ ჯგუფის იდენტობა ფიტნის მოვლენების განსხვავებულ ინტერპრეტაციას ეფუძნება. მეორე ფიტნის დროს ჰუსეინ იბნ ალის „მოწამეობრივმა“ სიკვდილმა და თანმდევმა მოვლენებმა ალიდების დიდი ნაწილის პოლიტიკური ჯგუფიდან თავისებური სარწმუნოებრივი თვითშეგნების თემად აქცია; მათ მოგვიანებით შიიტები ეწოდა. ხარიჯიტების იდენტობა მთლიანად ისლამურ ღვთისმოსაობას ეფუძნებოდა; მათთვის მიუღებელი იყო ხალიფის ტახტზე დასმის ის კრიტერიუმები, რომლებითაც ალიდები და ომაიანები ხელმძღვანელობდნენ (ალიდებისთვის ეს იყო პირდაპირი გენეალოგიური კავშირი მაჰმადთან, ომაიანებისთვის, თავდაპირველად მაინც, — მორწმუნეთა შორის კონსენსუსი). ორთოდოქს მუსლიმთა დარჩენილი უმრავლესობის — მოგვიანებით სუნიტების — ერთობის საფუძველი კი, ძირითადად, შიიტებისა და ხარიჯიტების იდეოლოგიის მიუღებლობა იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ხალიფის ინსტიტუტი უდიდეს სიმბოლურ დატვირთვას ინარჩუნებდა, VII საუკუნის ფიტნამ მუსლიმთა დიდი ნაწილი დაარწმუნა, რომ ერთი სულიერი ლიდერის დროშის ქვეშ მორწმუნეთა პოლიტიკური ერთობის იდეალური მოდელი მიუღწეველი იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაბთა სახალიფოს ბრძოლები კატეგორია:სამოქალაქო ომები აზიის ქვეყნებისა და ხალხის მონაწილეობით კატეგორია:680-იანები კატეგორია:690-იანები
ალექსანდრუ-ჩელ-ბუნი
ალექსანდრუ-ჩელ-ბუნი (Alexandru cel Bun) — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 173 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 596 ადამიანს შეადგენდა.
ალტუ-პარაიზუ-დი-გოიასი
ალტუ-პარაიზუ-დი-გოიასი (Alto Paraíso de Goiás) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 272 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადა-დუს-ვეადეირუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 885 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.65 კმ²-ზე. ფართობი 2 593 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბააო
ბააო (ოფიციალურად ბააოს მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Baao) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 61 493 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 30 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
მაკასტრე
მაკასტრე  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ოია-დე-ბუნიოლის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 37,7 კმ². მოსახლეობა — 1300 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ჯაშუში, რომელსაც ვუყვარდი (საუნდტრეკი)
ჯეიმზ ბონდის სერიის ფილმის „ჯაშუში, რომელსაც ვუყვარდი“ (The Spy Who Loved Me) საუნდტრეკი გამოვიდა 1977 წელს. მასში შეტანილი მუსიკის კომპოზიტორი არის მარვინ ჰემლიში.
ეს არის ერთ-ერთი ოსკარზე ნომინირებული ბონდის ორი საუნდტრეკიდან („სკაიფოლთან“ ერთად).
საუნდტრეკის თემატური სიმღერაა „Nobody Does It Better“, დაწერილი მარვინ ჰემლიშის მიერ, კეროლ ბაიერ სეიჯერის ტექსტით და შესრულებული კარლი საიმონის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ჯეიმზ ბონდის საუნდტრეკები კატეგორია:1977 წლის საუნდტრეკები კატეგორია:EMI Records-ის საუნდტრეკები კატეგორია:ფილმების საუნდტრეკები
აგეურთა
აგეურთა — ნასოფლარი საქართველოში. მდებარეობს ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, კახეთის მხარეში, ისტორიულ მხარე თუშეთში, ისტორიულ პირიქითა თემში, სოფელ ომალოს თემში, მისგან 9 კმ-ის მოშორებით. შენაქოდან აგეურთამდე მიემართება საფეხმავლო ბილიკი. აგეურთა პირიქითა თუშეთის თემის ერთ-ერთი მთავარი და მნიშვნელოვანი დასახლებაა, რომელიც, თავისთავად, ახლოს მდებარეობს ჩრდილოკავკასიური სასაზღვრო ზოლის კულტურულ არეალთან, რამაც, რეალურად განაპირობა კიდევაც აქტიური სოციალური-ყოფითი ურთიერთობები მოცემულ რეგიონთან, რაც ისტორიის მანძილზე ხშირ დაპირისპირებასა და ჩრდილოკავკასიური მოსახლეობის აქტიურ თავდასხმებსა და ძარცვაში გამოიხატა.
ნასოფლარ აგეურთას 2018 წელს, თუშეთის კიდევ ცხრა პუნქტთან ერთად, საქართველოს მთავრობის დადგენილებით მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის ძეგლის სტატუსი.
მდებარეობა
არსებული მონაცემებით არ იკითხება სალოცავი, რელიგური კულტის აღმნიშვნელო ნაგებობები, რომლებიც, როგორც წესი დასახლების გამორჩეულ ადგილას ან მის სიახლოვეს მდებარეობდა. ასევე არ გვხვდება სასაფლაო აკლდამები, რომელთა არსებობაც გარდაუვალი რეალობა იყო, თუმცა ამ უკანასკნელისთვის განირჩევა დასახლების ზედა არეზე გარკვეული მონაკვეთი.
სქოლიო
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ავთანდილ კენჭაძე
ავთანდილ კენჭაძე (დ. 22 დეკემბერი, 1995, ამბროლაური) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა), საქართველოს ჩემპიონი (2019, 74 კგ), 23 წლამდელებს შორის მსოფლიო ჩემპიონი (2018, ბუქარესტი, რუმინეთი), 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ვერცხლის მედლის მფლობელი (ბუდაპეშტი, უნგრეთი).
ერონგოს მთები
ერონგოს მთები (Erongo Mountains) — ვულკანური წარმოშობის მთიანი წარმონაქმნი ნამიბიაში. ერონგოს მთები მდებარეობს ყოფილ ბანტუსტან დამარალენდში, ქალაქ ომარურუს დასავლეთით, ამავე დასახელების მდინარედან სამხრეთით და ვულკანიდან აღმოსავლეთით.
დღემდე თანამგზავრულ სურათზე შეიძლება დავინახოთ ძველი ვულკანური წარმონაქმნის დიდი რგოლური სტრუქტურა დიამეტრით დაახლოებით 30 კმ სამი სწორი აუზით.
ღირსშესანიშნაობები
მთიანი ჯაჭვის ყველაზე უფრო მაღალი ადგილები — ქვის კლდეები მთიანი ჯაჭვის სამხრეთ-დასავლეთში, სიმაღლით 2319 მეტრი და ერონგოს მთა სამხრეთ-აღმოსავლეთში, სიმაღლით 2216 მეტრი. ადამიანებით დასახლებული ყველაზე უფრო მაღალი ადგილი ნამიბიაში მდებარეობს «Ombuwa»-ს ფერმაში, რომლის სიმაღლეა 1792 მეტრი. ნამიბიის ამ ადმინისტრაციული ერთეულის სახელწოდება მოდის ერონგოს მთების და ერონგოს მთის გეოგრაფიული დასახელებიდან.
ერონგოს მთებში მიმდინარეობს მინერალების მოპოვება, ძირითადად აკვამარინის.
«Aleib»-ის ფერმის ტერიტორიაზე მდებარეობს ფილიპის გამოქვაბული, რომელიც დაცულია მისი სამეცნიერო მნიშვნელობის თვალსაზრისით, რადგანაც იქ ნაპოვნია გამოქვაბულში მხატვრობის ელემენტები.
სქოლიო
კატეგორია:ნამიბიის მთები
მიმინგის პლატო
500px|მინი მიმინგის პლატო (Mieminger Plateau) — მთიანი პლატო ავსტრიაში, მდებარეობს ტიროლში, ზღვის დონიდან 850-1000 მეტრზე, მინინგის ქედის სამხრეთით. იგი მოიცავს ვილდერმიმინგის, მიმინგის, ობშტაიგისა და მეცის მუნიციპალიტეტებს.
პლატო შედგება ვიურმული ეპოქას მორენებისა და ხრეშისაგან. სამხრეთით ტერასას ესაზღვრება ახბერგის ქედი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრიის გეოგრაფია
ბუკიდნონის პროვინცია
სახელწოდება „ბუკიდნონი“ „მთის მკვიდრს“ ნიშნავს. პროვინციას კუნძულ მინდანაოს ჩრდილოეთ ცენტრალური ნაწილის ფართო პლატო უკავია და რეგიონისთვის საკვების მწარმოებელი მთავარი ცენტრია, განსაკუთრებით ბრინჯისა და სიმინდის წარმოებაში. პროვინციაში არაქისის, ბანანისა და შქრის ლერწმის პლანტაციებიცაა გაშენებული.
ბუკიდნონში მდებარეობს ქვეყნის მეორე უმაღლესი მწვერვალი, დულანგ-დულანგის მთა, რომელიც ზღვის დონიდან 2 938 მეტრის სიმაღლეზე, კიტანგლადის მთიანეთის შემადგენლობაშია მოქცეული. კიტანგლადის (2 899 მ), კალატუნგანის (2 869 მ), მააგნავის (2 742 მ), ლუმულუიავის (2 612 მ) და ტუმინუნგანის (2 400) მთები, შესაბამისად, ფილიპინების მე-4, მე-5, მე-8, მე-17 და 30-ე უმაღლესი მწვერვალები ბუკიდნონში მდებარეობს.
2018 წლსი აუდიტის კომიის მონაცემებით (გამოქვეყნდა 2019 წელს) ბუკიდნონი ფილიპინების პროვინციებს შორის მე-5 ყველაზე მდიდარ პროვინციად დასახელდა.
გეოგრაფია
ბუკიდნონი ზღვაზე გასასვლელის არმქონე პროვინციაა მინდანაოს ჩრდილოეთ ცენტრალურ ნაწილში. პროვინციის ჩრდილოეთით აღმოსავლეთი მისამისი და კაგაიან-დე-ორო მდებარეობს, სამხრეთით — ჩრდილოეთი კოტაბატო და დავაო, აღმოსავლეთით — სამხრეთი აგუსანი და ჩრდილოეთი დავაო, ხოლო დასავლეთით სამხრეთი ლანაო. პროვინცია მოქცეული ჩრდილოეთის 7°25' და 8°38 განედა და აღმოსავლეთის 124°03' და 125°16' მერიდიანს შორის. დედაქალაქია მალაიბალაი, რომელიც მანილიდან 850 კმ-ის დაშორებით მდებარეობს. კაგაიან-დე-ოროდან მალაიბალაიმდე 91კმ-ის სიგრძის სახმელეთო გზაა.
ციმლიანსკის წყალსაცავი
ციმლიანსკის წყალსაცავი (Цимлянское водохранилище) — წყალსაცავი რუსეთში, როსტოვისა და ვოლგოგრადის ოლქებში, მდინარე დონზე. წარმოიქმნა ციმლიანსკის ჰესის კაშხლით. შეივსო 1952–1955 წლებში. ფართობი 2700 კმ², მოცულობა 23,9 კმ³, სიგრძე 260 კმ, უდიდესი სიგანე 38 კმ, საშუალო სიღრმე 8,8 მეტრი. დონის ძირითადი შენაკადების — ციმლის, ჩირის და სხვათა შეერთების ადგილებში წარმოქმნილია 5 კმ სიგანისა და 15–30 კმ სიგრძის ყურეები. გამოიყენება სანაოსნოდ. შეიქმნა როგორც ვოლგა-დონის სამდინარო გზის შემადგენელი ნაწილი. ახორციელებს ჩამონადენის მრავალწლიურ რეგულირებას. წყალსაცავის საშუალებით ირწყვის 600 ათასი ჰექტარი და გაწყლოვანდა 2 მილიონი ჰექტარი ნაყოფიერი მიწა. განვითარებულია თევზჭერა (კაპარჭინა, ლურჯი კაპარჭინა, წერი და სხვ.). იყენებენ რეკრეაციული დანიშნულებითაც.
ბუკიდნონის პროვინცია
გეოგრაფია
პროვინციის ორი მთავარი ღირსშესანიშნაობაა კიტანგლადის მთა და მდინარე პულანგი. კიტანგლადის მწვერვალი ზღვის დონიდან 2 899 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. მდინარე პულანგი პროვინციის ჩრდილო-აღმოსავლეთ და სამხრეთ ნაწილებში მიედინება და რიო-გრანდე-დე-მინდანაიოს სისტემაში შედის.
ციმლიანსკის წყალსაცავი
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის წყალსაცავები
ბუკიდნონის პროვინცია
გეოგრაფია
პროვინციის ფართობი 10 498.59 კმ²-ია ფართობის მიხედვით იგი უდიდესი პროვინციაა კუნძულ მინდანაოზე. ბუკიდნონი კუნძულის 59%-ს მოიცავს. რეგიონის არალითონური მინერალური დანალექი ქანების 80% ბუკიდნონის პროვინციაში მოიპოვება: თეთრი და წითელი თიხა, ოქრო, სპილენძი, ქრომიტი, სერპენტინიტი, მანგანუმი, კვარცი და კირქვა.
ტოპოგრაფია
პროვინციის დიდი ნაწილი პლატოს მოიცავს, თუმცა სამხრეთ და აღმოსავლეთ ნაწილში მთიანი რელიეფია. პროვინციის საშუალო სიმაღლე ზღვის დონიდნა 915 მეტრს შეესაბამება. ცენტრალურ ნაწილში ჩამქრალი ვულკანი კიტანგლადია, რომლის მწვერვალიც ზღვის დონიდან 2 899 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. სამხრეთ ნაწილში კიდევ ორი მთა: კალატუგანი და ტანგკულანი მდებარეობს, რომელთა მწვერვალებიც შესაბამისად ზღვის დონიდან 2 287 და 1 678 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. პროვინციის პლატო კაგაიანის კანიონებით, მდინარე პულანგისა და ტაგოლოანის და მათი შენაკადებითაა დასერილი. პროვინციის აღმოსავლეთი და სამხრეთი საზღვრები აგუსანის, ჩრდილოეთ დავაოსა და კოტაბატოს გასწვრივ მდებარეობს და პანტარონის მთიანეთის მჭიდრო ტყეებითა და მთებითაა დაფარული.
კლიმატი
ბუკიდნონის ჩრდილოეთი და სამხრეთი ნაწილები სხვადასხვა კლიმატურ სარტყელში მდებარეობს. პროვინციის ჩრდილოეთი ნაწილი III ტიპის კლიმატურ სარტყელში მდებარეობს, რომელშიც წვიმების სეზონი მკვეთრად არაა გამოხატული, ხოლო მშრალი სეზონი ნოემბრიდან მაისამდე გრძელდება. პროვინციის სამხრეთი ნაწილში კორონას IV ტიპის კლიმატურ სარტყელშია მოქცეული, რომლის დროსაც მშრალი სეზონი არ არის გამოკვეთილი. ყველაზე მშრალი ადგილი ბაუნგონია, ხოლო ყველაზე ნალექიანი ადგილი — კალაბუგაოს ვაკე. მთელი წლის მანძილზე გრილი და ნოტიო კლიმატია.
საშუალო წლიური ნალექების რაოდენობა 2 800 მმ-ს უტოლდება. ქვეყნის სხვა ნაწილების მსგავსად, ყველაზე მეტი ნალექები ივნისიდან ოქტომბრამდე პერიოდში მოდის. თებერვალი, მარტი და აპრილი ყველაზე მშრალი თვეებია.
დემოგრაფია
2015 წლის აღწერით ბუკიდნონის პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა 1 415 226 ადამიანს შეადგენს. მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელია 128 ადამიანი 1 კვ. კმ-ზე. მოსახლეობის მაღალი სიმჭიდროვით გამორჩეული ქალაქები და მუნიციპალიტეტებია: დონ-კარლოსი (353/კმ²),კიტაოტაო (250/კმ²), Vვალენსია (244/კმ²), მარამაგი (213/კმ²) და კესონი (202/კმ²). მოსახლეობის სიმჭიდროვის ყველაზე დაბალი მაჩვენებლებით გამოირჩევა: იმპასუგონგი (29/კმ²), ტალაკაგი (58/კმ²), სან-ფერნანდო (63/კმ²), მალიტბოგი (75/კმ²) და დუმალოგი (83/კმ²).
ენები
რეგიონის მოსლახოების მშობლიური ენა სებუანური ენაა. უმცირესობა ჰიგაონონზე, ირანუნის, ილოკანურ, ვარაის, მარანაოს, ჰილიგაინონის, მატიგსალუგის, ილიანენის და ბუკიდის ენებზე საუბრობს. სკოლებში, ბიზნეს და სამთავრობო ოფისებში ტაგალური და ინგლისური ენებიც ესმით.
რელიგია
მოსახლეობის უმრავლესობას ქრისტიანები შეადგენენ. მოსახლეობის 80.7% რომის კათოლიკური ეკლესიის მიმდევარია, ხოლო 15% სხვა ქრისტიანული კონფესიების მიმდევარია. ისლამის მიმდევრები მოსახლეობის 4%-ს შეადგენენ, ხოლო 0.3% სხვა რელიგიურ ჯგუფებს მიეკუთვნება.
სქოლიო
კატეგორია:ბუკიდნონი კატეგორია:ფილიპინების პროვინციები კატეგორია:ჩრდილოეთი მინდანაო კატეგორია:1914 წელს დაარსებული ქვეყნები და ტერიტორიები
საფრანგეთ-ჩინეთის ომი
საფრანგეთ-ჩინეთის ომი (中法戰爭, Guerre franco-chinoise, សង្គ្រាមបារាំង-ចិន, Chiến tranh Pháp-Thanh) — ვიეტნამის ნიადაგზე აღმოცენებული კონფლიქტი საფრანგეთსა და ჩინეთს შორის 1884-1885 წლებში, რომელიც საფრანგეთის მთავრობამ ჩინეთის წინააღმდეგ ომის საბაბად გამოიყენა. საფრანგეთს განზრახული ჰქონდა ჩრდილო ვიეტნამის (ტონკინის) დაპყრობა, რასაც ხელი შეუშალეს ვიეტნამის მშრომელებმა და ჩრდილო ჩინეთში მყოფმა ჩინური ჯარის ნაწილებმა. სწორედ ეს გახდა საფრანგეთის აგრესიის მიზეზი ჩინეთის მიმართ.
ომის მიმდინარეობა
70-იანი წლებიდან იწყება იაპონელი სამურაების პირველი აგრესიული აქტები ჩინეთის წინააღმდეგ. 1874 წელს მათ პირველად მოაწყვეს დამსჯელი ექსპედიცია ტაივანის ჩინური მოსახლეობის წინააღმდეგ და შეეცადნენ ხელში ჩაეგდოთ ეს კუნძული (თუმცა უშედეგოდ). 1879 წელს იაპონელებმა მიიტაცეს ჩინეთის კუთვნილი რიუკიუს კუნძულები.მაგრამ ამით არ დამთავრებულა უცხოელთა ძალადობა ჩინეთის მიმართ.
1184 წელს ვიეტნამის ნიადაგზე აღმოცენებული კონფლიქტი საფრანგეთსა და ჩინეთს შორის, საფრანგეთის მთავრობამ ჩინეთის წინააღმდეგ ომის საბაბად გამოიყენა. 1884 წლის აგვისტოში საფრანგეთის ესკადრამ (იმის გამო, რომ ჩინეთის მთავრობამ უარყო საფრანგეთის მთავრობის მოთხოვნა ჩრდილო ვიეტნამიდან თავისი ჯარების გაყვანასა და ვიეტნამის მფარელობაზე ხელის აღების შესახებ) ზღვაზე საომარი მოქმედება დაიწყო ჩინეთის წინააღმდეგ. იგი თავს დაესხა ფუჯოუს ნავსადგურს და ჩაძირა რეიდზე მდგომი ჩინეთის ფლოტის სამხრეთი ესკადრა. მიუხედავად იმისა, რომ ჩინეთ-საფრანგეთის ომმა და ამ ომში აგრესორის მიერ გამოჩენილმა შეუბრალებლობამ ჩინეთის მოსახლეობის დიდი პატრიოტული აღტყინება გამოიწვია (რომელიც მზად იყო განეგრძო ბრძოლა გამარჯვების მოპოვებამდე), ცინების ხელისუფლებამ, რომელსაც ხალხის უფრო ეშინოდა, ვიდრე უცხოელი აგრესორებისა, ზღვაზე პირველი დამარცხებისთანავე კაპიტულაცია ამჯობინა.
1885 წლის 9 ივნისს ტიანძინში ჩინეთმა და საფრანგეთმა ხელი მოაწერეს საზავო ხელშეკრულებას, რომელიც მეტად არახელსაყრელი იყო ჩინეთისათვის. აღნიშნული ხელშეკრულებით ჩინეთი ხელს იღებდა ფორმალურ სუვერენიტეტზე ვიეტნამზე და მოქმედების სრულ თავისუფლებას აძლევდა საფრანგეთს. სამხრეთ ჩინეთში, კერძოდ, იუნანის პროვინციაში ფრანგი ვაჭრები ღებულობდნენ თავისუფალი ვაჭრობის უფლებას.
1885 წელს ინგლისი დამკვიდრდა ბირმაში. იმავე წელს ჩინელი ხელისუფლები მორიგ დათმობაზე წავიდნენ. ამჯერად იაპონიას მიანიჭეს ჩინეთის თანაბარი უფლებები კორეაში.
შედეგები
საფრანგეთის მარცხმა გააუარესა ჩინეთის მდგომარეობა. მან საქვეყნოდ ცხადყო ჩინეთის მმართველობის ფორმებისა და სამხედრო ორგანიზაციის არქაულობა და მისი ახალი ეკონომიკური წესებისადმი შეუთავსებლობა. ომის ხარჯები მძიმე ტვირთად დააწვა ქვეყნის ხაზინას და მოსახლეობას, რომლებსაც ახალი ბეგარა დააკისრეს. ცინების ხელისუფლები იძულებულები გახდნენ კაბალური სესხები აეღოთ უცხოური ბანკებისაგან. ომმა შეარყია ზოგიერთი ფეოდალის პოზიციები სასახლეში, ზოგის კი გააძლიერა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1884 წლის კონფლიქტები კატეგორია:1885 წლის კონფლიქტები კატეგორია:საფრანგეთის ომები კატეგორია:ჩინეთის ომები
დრამკონგი
დრამკონგი (Drumcong; Droim Conga, „ვიწრო ყელი“ ) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში, ტბების - ლოხ-სკურისა და კერიკპორტის პირას.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტრიმის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
იზაბელ დე ვალუა (1313-1383)
იზაბელ დე ვალუა (Isabelle de Valois; დ. 1313 — გ. 26 ივლისი, 1383) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ვალუას გრაფ შარლისა და მისი მესამე ცოლის, მაუტ შატილონის ასული. საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ის შვილიშვილი. ბურბონის ჰერცოგინია როგორც პიერ I-ის მეუღლე.
ქორწინება და შვილები
1336 წლის 25 იანვარს იზაბელი ცოლად გაჰყვა ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ისა და მარი ავესნისის ვაჟს, ჰერცოგ პიერ I-ს, რომელთანაც ერთი ვაჟი და შვიდი ქალიშვილი შეეძინა. 1356 წელს, იზაბელის ქმარი პუატიეს ბრძოლაში მოკლეს, რის შემდეგაც იგი მეორედ აღარ გათხოვილა. იგი ხელს უწყობდა თავისი ვაჟის მმართველობისა და მემკვიდრეობის განმტკიცებას, რის გამოც თავის ქალიშვილებს ევროპის სხვადასხვა მონარქებზე ათხოვებდა.
იზაბელ დე ვალუა გარდაიცვალა 1383 წლის 26 ივლისს, 70 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1313 კატეგორია:გარდაცვლილი 26 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1383 კატეგორია:ვალუები
კუნძა თეთრი
სახელწოდება „კუნძა“ და დამატებით „კუმსა“ ჯიშს მიღებული აქვს ძალიან კუმსი მტევნების გამო. ქვემო იმერეთსა და აფხაზეთში მას „მწვანეს“ ეძახიან.
მცირედ გავრცელებულია ხონის, ბაღდათის, წყალტუბოს, ტყიბულის, ქუთაისის, თერჯოლისა და ვანის სოფლებში. შერეული სახით გვხვდება რაჭა-ლეჩხუმის ვენახებშიც.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომის და მომრგვალოა ან ოდნავ ოვალური ფორმის, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრადაა შებუსული. მხოლოდ ძარღვების გასწვრივ გასდევს ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, განივკონუსური და ფრთიანი, კუმსია ან ძლიერ კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომის და მომრგვალო ან ოდნავ ოვალურია, ღია მბვანე, მოყვითალო ელფერით. კანი საშუალო სისქის აქვს, ცვილისებრი ფიფქით დაფარული. რბილობი საკმაოდ წვნიანი და ხორციანია, ტკბილი გემოთი, სუსტად გამოხატული ჯიშური არომატით.
ჯიში საშუალო და საშუალოზე ძლიერი ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 165-185 დღეა. იმერეთში სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის პირველ ნახევარში შედის. მტევნის საშუალო წონა 140-180 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 7.0-9.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.5-9 გ/ლ-ს.
კუნძას ღვინო მოყვითალო ჩალისფერია, საკმაოდ სხეულიანი, კარგად გამოხატული ჯიშური არომატითა და სასიამოვნო მჟავიანობით.
ლიტერატურა
კატეგორია:იმერეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის თეთრყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
იონია
250პქ|მარჯვნივ|იონია და ლიდია, დაახლ. ახ. წ. [[50 წ.|მინი]] იონია — ანტიკური მხარე, რომელიც ანატოლიის დასავლეთ სანაპიროს ცენტრალურ ნაწილს მოიცავს, შედის თურქეთის შემადგენლობაში. იგი იზმირთან ყველაზე ახლოს მდებარე რეგიონია, რომელსაც ისტორიულად იცნობდნენ, როგორც სმირნა. მოიცავდა იონიის კავშირის უკიდურეს ჩრდილოეთში მდებარე ტერიტორიებს. იონია ცენტრალიზებული სახელმწიფო არასდროს არ ყოფილა — მისი სახელი წარმოიშვა იონელთა ტომებიდან, რომლებიც არქაულ პერიოდში (ძვ. წ. 600-480) დასახლდნენ ეგეოსის ზღვის კუნძულებსა და ნაპირებზე. იონიაში მდებარე სახელმწიფოებისთვის ნიშანდობლივი იყო აღმოსავლეთ-ბერძნული ენის გამოყენების ტრადიცია.
თვით იონიას შეადგენდა მიწის მონაკვეთი სანაპიროს გაყოლებაზე, რომელიც ჩრდილოეთიდან იწყებოდა ფოკიაში, მდინარე ჰერმუსის პირას (ახლა მდინარე გედიზი) და გრძელდებოდა სამხრეთისკენ მდინარე მაეანდერამდე. მას ჩრდილოეთიდან ესაზღვრებოდა აეოლისი, აღმოსავლეთიდან ლიდია, ხოლო სამხრეთიდან — კარია. იონიაში მდებარე ქალაქებმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს საბერძნეთსა და სპარსეთის იმპერიას შორის კონფლიქტში.
გეოგრაფია
იონიის ტერიტორია ჩრდილოეთიდან აღმოსავლეთამდე არ აღემატებოდა 150 კმ-ს, ხოლო დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ — 60-იდან 90 კმ-ს, მიმასის ნახევარკუნძულისა (დღევანდელი კარაბურუნის რეგიონი) და ორი კუნძულის ჩათვლით. მისი სანაპირო იმდენად ჩახლართულია, რომ მგზავრობა პირდაპირი გზით გადაადგილებაზე 4-ჯერ მეტ ხანს საჭიროებდა. ამ ტერიტორიის ძირითად ნაწილს მთები იკავებს, მათ შორის ყველაზე ღირშესანიშნავია: მიმასი და კორიკუსი, [ქიოსის კუნძულის პირისპირ მდებარე ნახევარკუნძულზე; სიპილუსი-სმირნას ჩრდილოეთით; კორაქსი, სმირნას ყურედან სამხერთ-დასავლეთით და მიკალე, რომელიც ტროგილიუმის კონცხს ქმნის. ამ მთებს შორის არცერთი არ აღემატე 1,200 მეტრს.
გეოგრაფიულმა მდებარეობამ იგი ერთდროულად მომგებიან და წამგებიან სტრატეგიულ წერტილად აქცია. იონია მუდამ საზღვაოსნო სახელმწიფო იყო, მისი მოსახლეობა მშვიდობიან პერიოდებში თავს ირჩენდა ვაჭრობით. იონიის ნაპირი კლდიანი იყო, მის ტერიოტორიას ნაყოფიერი მიწების სიმწირე ახაიათებდა. სანაპიროსთან მდებარე ქალაქები იოლად დასაცავ პოზიციებში იყვნენ და ხელს უწყობდნენ ხმელეთისკენ მიმავალი ხეობების კონტროლს.
დემოგრაფია
ინფორმაცია იონიის ანტიკური დემოგრაფიის შესახებ ხელმისაწვდომია მხოლოდ ლიტერატურულ წყაროებში. ჰეროდოტეს მიხედვით, არსებობდა 12 ქალაქი-სახელმწიფო ჩრდილოეთ პელოპონესის იონურ მიწებზე — ამ ტერიტორიამ აქაიას სახელწოდება მიიღო, როდესაც აქაიანელებმა იონელები გამოდევნეს. ამ ქალაქებს ერქვათ (სამხრეთიდან ჩრდილოეთისკენ): მილეტი, მიუსი, ფრიენე, ეფესო, კოლოფონი, ლებედოსი, თეოსი, ერითრაე, კლაზომენა და ფოკა, სამოსსა და ქიოსთან ერთად. სმირნა გახდა იონური კოლონია მას შემდეგ, რაც კოლოფონელმა იონელებმა დაიპყრეს იგი. მაგრამ ეს დასახლებები აქაიას ქალაქებს არ შეესაბამება. გარდა ამისა, ჰეროდოტეს დროინდელ აქაიაში დორიულ (კორინთიულ) ენაზე საუბრობდნენ, მაგრამ ჰომეროსის მიხედვით ეს ტერიტორია მიკენეს სამეფოს ნაწილს წარმოადგენდა, სადაც საუბრნობდნენ მიკენურ-ბერძნულზე, და არა დორიულზე. იმ შემთხვევაში, თუ იონელები გადმოსახლდნენ აქაიადან, მათ აქაია უნდა დაეტოვებინათ აღმოსავლურ-ბერძნული ენიდან დასავლურ-ბერძნულზე გადასვლის დროს ან მას შემდეგ.
არ არსებობს ისტორიული მონაცემი, რომელიც ადასტურებს იონელების არსებობას ბრინჯაოს ხანის ანატოლიაში, თუმცა ხეთური ტექსტები მიგვანიშნებენ აჰიაველი აქაიანელების არსებობაზე, რომელთა ადგილმდებარეობა ზუსად ცნობილი არაა. მილეტი, და არაბერძნების მიერ დაარსებული სხვა ქალაქები, მიკენელი ბერძნების მიგრაცია განიცადა, რომლებსაც სავარაუდოდ აქაიანელების სახელით იცნობდნენ. არქეოლოგიური მტკიცებულებების არარსებობის გამო, არქაული იონიას მოსახლეობის სახელწოდება სავარაუდოდ აქაიანელთა მოსახლეობიდან წარმოიშვა, რაც ამ ტერიტორიის სხვა კოლონიზაციური მოვლენების შესაძლებლობას არ გამორიცხავს.
სქოლიო
კატეგორია:ანატოლიის ისორიული რეგიონები კატეგორია:იონია
კამპუს-ბელუსი
კამპუს-ბელუსი (Campos Belos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 640 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადა-დუს-ვეადეირუსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 410 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 25.43 კმ²-ზე. ფართობი 724 068 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
გეღაკერტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არმავირის პროვინციის სოფლები
ბალინცი-ნოი
ბალინცი-ნოი (Balinţii Noi) — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 211 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 38 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოროკის რაიონის სოფლები
თხინვალის სასახლე
თხინვალის სასახლე —არქიტექტურული ძეგლი თბილისში სოფელ თხინვალაში, სოფლის დასავლეთით 2 კილომეტრზე, ლისის ტბის მიდამოებში, გაბაშვილთა ნასახლარზე. თარიღდება XVII-XVIII საუკუნეებით. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
კომპლექსში შედის სასახლე და წმინდა გიორგის ეკლესია, რომელსაც ჩრდილოეთით მიშენებული აქვს ეგვტერი და ღვთისმშობლის ეკლესია. ორსართულიანი სასახლიდან შემორჩენილია მხოლოდ პირველი სართულის ფრაგმენტები; ჩანგრეულია ეკლესიების სახურავები; სანახევროდ დანგრეულია ეგვტერი. კომპლექსის შენობები ნაგებია აგურით. წმინდა გიორგის ეკლესიის გრძივ და დასავლეთ კედლებზე გასამაგრებლად მოგვიანებით ნატეხი ქვის დამატებითი კედლებია მიშენებული.
სასახლე
სასახლე გეგმით სწორკუთხაა, შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარის ორივე მხარეს თითო მოზრდილი ნიშია. დასავლეთის კედელში უფრო მომცრო ნიშებია. პირველი სართულის შეისრული კამარა პილასტრებზე დაბჯენილ ორ შეისრულ თაღზე ყოფილა დამყარებული. აღმოსავლეთ კედელი გამაგრებულია მძლავრი კონტრფორსებით.
წმინდა გიორგის ეკლესია
წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზულია, ჰქონია ორი შესასვლელი — დასავლეთით და სამხრეთით. მოგვიანებით დასავლეთის კარი სწორკუთხა სარკმლად გადაუკეთებიათ. აღმოსავლეთით ღრმააფსიდიანი საკურთხეველია, რომლის ჩრდილოეთით სამკვეთლოა, ხოლო სამხრეთით — სადიაკვნე. ამ სათავსებს აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდები აქვს.
ეკლესიის სამხრეთ ფასადზე, კედელში ჩასმულ ქვაზე მზის საათია ამოკვეთილი, ხოლო აღმოსავლეთის ფასადის ზემო ნაწილში - გოლგოთის ჯვარი. ეკლესიას შემოვლებული აქვს ქვის ლავგარდანი.
ღვთისმშობლის ეკლესია
წმინდა გიორგის ეკლესიას ჩრდილოეთიდან მიშენებული აქვს ღვთისმშობლის დარბაზული ეკლესია. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიულ აფსიდში ერთი სარკმელია. ეკლესია შიგნიდან შელესილი ყოფილა.
სქოლიო
კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები თბილისში კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ხალანსე
ხალანსე (Jalance, Xalans) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ვალიე-დე-კოფრენტესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 94,8 კმ². მოსახლეობა — 834 კაცი (2020 წ.).
ბალატანი
ბალატანი (ოფიციალურად ბალატანის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Balatan) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 30 669 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 17 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
Wonderland (Take That-ის ალბომი)
Wonderland — ბრიტანული პოპ-ჯგუფ Take That-ის მერვე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 2017 წლის 24 მარტს ლეიბლზე Polydor.
შექმნა
2016 წლის 22 ოქტომბერს Take That-მა გამოაცხა ალბომის გამოცემის და თანხმლები ტურნეს შესახებ, რომელიც 2017 წლის მაისში დაიწყებოდა. დადასტურდა, რომ რობი უილიამსი და ჯეისონ ორენჯი ჯგუფს ამჯერადაც არ დაუბრუნდებოდნენ. ჩანაწერზე მუშაობდა სხვადასხვა პროდიუსერი, მათ შორის ტონი ჰოფერი, სტიუარტ პრაისი და მაიკ კროსი.
სქოლიო
კატეგორია:Take That-ის ალბომები კატეგორია:2017 წლის ალბომები კატეგორია:Polydor Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები სტიუარტ პრაისის პროდიუსერობით
კარიგალენი
კარიგალენი (Carraig Álainn) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. 2006 წლის მონაცემებით სოფლის მოსახლეობა 303 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ლიტრიმის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
Sony Pictures Entertainment
Sony Pictures Entertainment Inc. (SPE) — იაპონური ტრანსნაციონალური ტექნოლოგიური და მედია კონგლომერატის, Sony-ს შვილობილი ამერიკული გასართობი კომპანია.
კომპანიის ოფისი მდებარეობს კალიფორნიის ქალაქ კულვერ-სიტიში და აერთიანებს Sony-ს ფილმების სტუდიას, ტელეპროდუქციას და სადისტრუბუციო ერთეულებს. მისმა ჯგუფურმა გაყიდვებმა 2014 წლის 31 მარტს დასრულებული ფისკალური წლის მონაცემებით, 8 მილიარდი აშშ დოლარი შეადგინა.
წლების მანძილზე, Sony Pictures-მა წარმატებით აწარმოა და გაავრელა ისეთი ფრენჩაიზები, როგორებიცაა Spider-Man, Men in Black, Underworld და Resident Evil.
Sony Pictures Entertainment ამერიკის კინოკომპანიების ასოციაციის (MPAA) წევრია.
ისტორია
1989 წელს, Sony-მ კომპანია The Coca-Cola Company-გან 3,4 მილიარდ აშშ დოლარად Columbia Pictures-ი შეიძინა. 1991 წელს მან კომპანიას სახელი შეუცვალა და Sony Pictures Entertainment უწოდა. 2005 წელს, Sony-მ ასევე იყიდა Metro-Goldwyn-Mayer-ი.
სქოლიო
კატეგორია:Sony კატეგორია:აშშ-ის კომპანიები კატეგორია:კინომწარმოებელი კომპანიები კატეგორია:ტრანსნაციონალური კომპანიები
ჟაკ I (ლა მარშის გრაფი)
ბიოგრაფია
1341 წელს, ლუი I-ის გარდაცვალების შემდეგ ჟაკს ლა მარშის საგრაფო ერგო, მის უფროს ძმას კი ბურბონის საჰერცოგო. 1342 წლიდან შარლ დე ბლუასთან და ჟან დე მონტფორტთან ერთად ჩართული იყო ბრეტანის მემკვიდრეობის ომში. 1351 წელს კი საფრანგეთის მეფე ჟან II კეთილმა ჟაკს ერთგულებისათვის პუატიეს გრაფობა უბოძა.
ქორწინება და შვილები
1335 წელს ჟაკმა ცოლად შეირთო ლუსეს ლორდ უგო დე შატილონის უფროსი ასული ჟანა დე შატილონი, რომელთანაც ოთხი შვილი შეეძინა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1319 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1362 კატეგორია:ბურბონები
ინზელბერგი
მინი|ინზელბერგი ბრაზილიაში ინზელბერგი (insel — „კუნძული“ და berg — „მთა“) ან კუნძულოვანი მთა — იზოლირებული, ხშირად გუმბათის მსგავსი კრისტალური ქანების შვერილი სიმაღლით 100-დან 2000 მეტრამდე, რომელიც მდებარეობს მოსწორებულ ტერიტორიებს შორის.
ტერმინი ჩვეულებრივ მიეკუთვნება წარმონაქმნებს, რომლებიც მდებარეობენ ცხელ გვალვიან რაიონებში, განსაკუთრებით აფრიკის დაბლობების სავანებში. ინზელბერგი შეიძლება იყოს მოწმე მეზობელი მაღლობების დაშლის შედეგად (ასეთები ბევრია საჰარაში) ან უახლესი ტექტონიკით ამოწეული, მაგალითად, ხიბინები კოლის ნახევარკუნძულზე.
ვენესუელაში ინზელბერგები ლანდშაფტის ტიპური ელემენტია.
ყველაზე უფრო მეტად ცნობილი ინზელბერგია ულურუს კლდე ავსტრალიაში, აგებული კონგლომერატებით და ქვიშაქვებით.
სქოლიო
კატეგორია:გეოლოგიური პროცესები
დარასელი
საკუთარი სახელი დარასელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ბალადანის ქუჩა
ბალადანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღი); ქედის კომუნის ქუჩიდან ციხისძირის I შესახვევამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ბალანდანის შესახვევი, თბილისის ქუჩების 1940 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც კომკავშირის III შესახვევი, 1960 და შემდგომი წლების ცნობარებში — როგორც ბალადანის ქუჩა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ისნის რაიონის ქუჩები
კოლინას-დუ-სული
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 523 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.06 კმ²-ზე. ფართობი 1 708 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები