cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნიჟნი-ნოვგოროდის შობის ეკლესია
არქიტექტურა
სამრეკლო რვაკუთხა-კუბის ფორმისაა, რომლის თავშიც დამაგრებულია ფლუგერზე აღმართული ჯვარი. სამრეკლოზე განთავსებულია საათი. მის მექანიზმს არემონტებდა ივან კულიბინი. ძველი მექანიზმის ბედი უცნობია, ამჟამად დამონტაჟებულია ახალი მექანიზმი.
სქოლიო
კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ტაძრები კატეგორია:ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში
ნოდარ დავითაშვილი
ნოდარ სუმბათის ძე დავითაშვილი (დ. 23 ივნისი, 1939, სოფ. ახალქალაქი, ახლანდ. კასპის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ინჟინერ-ტექნოლოგი. ტექიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1989), პროფესორი (1991), საქართველოს საინჟინრო აკადემიის ნამდვილი წევრი (2000).
დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი (1964). 1965–1977 წლებში მუშაობდა მეტროლოგიის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თბილისის ფილიალში, 1973 წლიდან მუშაობს საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მექანიზმებისა და მანქანების თეორიის კათედრაზე. მისი შრომები ეხება ერთ და ორ თავისუფლებისხარისხიანი სივრცითი, სფერული და ბრტყელსახსროვანი მექანიზმების ანალიზის, სინთეზის, დინამიკისა და სიზუსტის საკითხებს. მან დაამუშავა სფერული პანტოგრაფების მექანიზმების თეორია, გამოიკვლია სფერული და სივრცითი მექანიზმების დინამიკა. ჟურნალ „გამოყენებითი მექანიკის პრობლემების“ (2003 წლიდან — „მექანიკის პრობლემები“) დამფუძნებელი (2000) და მთავარი რედაქტორი.
ულჩები
მინი|ულჩები 1920 წელს. ულჩები — ხაბაროვსკის მხარის მკვიდრი მოსახლეობა. ძველი სახელწოდებით მანგუნები.
ულჩები მეტყველებენ ულჩურ ენაზე, რომელიც 30-იან წლებში ითვლებოდა ნანაური ენის დიალექტად. ამირისპირეთის სხვა ხალხების ენებთან ერთად ულჩური ენა მიეკუთვნება ტუნგუსურ-მანჯურიულ ენობრივ ჯგუფს. 2002 წლის მონაცემებით რუსეთში 2,913 ულჩი ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ხალხები კატეგორია:აზიის ხალხები კატეგორია:გადაშენების პირას მყოფი ხალხები
ოტო ნოირათი
მინიატიურა|ოტო ნოირათი ოტო ნოირათი (Otto Neurath; დ. 10 დეკემბერი 1882, ვენა — გ. 22 დეკემბერი, 1945, ოქსფორდი) — ავსტრიელი ფილოსოფოსი, სოციოლოგი და ეკონომისტი, ვენის წრის ერთ-ერთი ორგანიზატორი და ლიდერი.
ბიოგრაფია
ოტო ნოირათის მამა ვილჰელმ ნოირათი თავის დროზე ცნობილი პოლიტეკონომისტი იყო. ოტო ნოირატი სწავლობდა მათემატიკას ვენაში და ბერლინის უნივერსიტეტის პოლიტოლოგიისა და სტატისტიკის ფაკულტეტზე მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი. 1907 წელს იქორწინა ანა შეპირზე, რომელიც გარდაიცვალა მშობიარობის დროს 1911 წელს, რის შემდეგაც იგი მეორეჯერ დაოჯახდა. მისი მეუღლე გახდა მათემატიკოსი და ფილოსოფოსი ოლგა ჰან-ნოირათი, რომელიც მანამდე მისი ახლო მეგობარი იყო. შესაძლოა, რომ ოლგას უსინათლობის, ნაწილობრივ კი ომის დაწყების გამო, ოტოს შვილი, მომავალი სოციოლოგი პოლ ნოირატი, მიაბარეს ბავშვთა სახლში, ვენის გარეუბანში, სადაც ნოირათის დედა ცხოვრობდა.
ომის დაწყებამდე ნოირათი ასწავლიდა პოლიტიკურ ეკონომიას ვენის ახალ სავაჭრო კოლეჯში (Neue Wiener Handelsakademie). შემდგომში იგი გახდა ლაიპციგის სამხედრო დროის ეკონომიკის გერმანული მუზეუმის (Deutsches Kriegwirtschaftsmuseum) დირექტორი (შემდგომში - ეკონომიკის გერმანული მუზეუმი - Deutsches Wirtschaftmuseum). ნოირათი გახდა გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი და 1918-1919 წლებში მიუნხენში ხელმძღვანელობდა ეკონომიკური დაგეგმვის ცენტრალურ სამსახურს. ბავარიის რესპუბლიკის დაცემის შემდეგ ნოირათი ციხეში მოხვდა, მაგრამ ავსტრიის ხელისუფლების ჩარევის შემდეგ განთავისუფლებულ იქნა და ავსტრიაში დაბრუნდა. ციხეში ყოფნის დროს მან შექმნა ნაშრომი „ანტი-შპენგლერი“, რომელიც ოსვალდ შპენგლერის წიგნის „ევროპის დაისის“ კრიტიკას ეძღვნებოდა.
ვენაში ნოირათი საბინაო მშენებლობისა და მცირე მებაღეობის (Verband für Siedlungs-und Kleingartenwesen) ავსტრიული ასოციაციის მდივანის თანამდებობას იკავებს — ამ ურთიერთდახმარების ჯგუფთა გაერთიანების მიზანი იყო მათი წევრების უზრუნველყოფა საცხოვრებლითა და საბაღო ნაკვეთებით. 1923 წელს ნოირატი ხდება საცხოვრებელი ბინის ახალი მუზეუმისა და საქალაქო დაგეგმვის დირექტორი (Siedlungsmuseum). 1925 წელს ნოირატი აფუძნებს Gesellschafts-und Wirtschaftsmuseum ანუ „სოციალურ-ეკონომიკურ მუზეუმს“, სადაც იგი ამუშავებს გრაფიკული დიზაინისა და ვიზუალური განათლების საკითხებს. მასთან თანანშრომლობენ ილუსტრატორი ჰერდ არნტცი და მარი რაიდემაისტერი, რომელიც მოგვიანებით მისი მეუღლე (მარი ნოირათი) ხდება. მათთან ერთად იგი ქმნის პიქტოგრამების სისტემას Isotype, რომელიც წარმოადგენდა რაოდენობრივი ინფორმაციის სიმბოლური წარმოდგენის ხერხს ადვილად ინტერპრეტირებადი გამოსახულებების მეშვეობით.
ამავდროულად 1920-იან წლებში ნოირატი ლოგიკური პოზიტივიზმის გულმხურვალე მხარდამჭერი ხდება. იგი იყო ვენის წრის მანიფესტის მთავარი ავტორი. ის იყო სულისჩამდგმელი მოძრაობისა მეცნიერების ერთიანობისათვის და აგრეთვე „უნიფიცირებული მეცნიერების საერთაშორისო ენციკლოპედიისა“. პარალელურად 1930-იან წლებში მან დაიწყო Isotype-ს, როგორც გამოსახულებათა საერთაშორისო ენის გამოყენების პროპაგანდა, უთავსებდა რა მას მოძრაობას უფროსებისთვის ახალი და ხელოვნური ენების სწავლებისათვის, თუმც კი ხაზს უსვამდა საჯარო განხილვებსა და მიმოწერაში, რომ Isotype-s დანიშნულება არ გულისხმობს ავტონომიურ ენად ყოფნას და რომ მას გამოყენების შეზღუდული სფერო აქვს.
ანშლუსის შემდეგ ავსტრიაში მარქსისტებისთვის  ადგილი აღარ იყო. ნოირატი ებრაული ფესვების მქონე სოციალისტი იყო და აგრეთვე წითელი ვენის შემქნელთა აქტიური მონაწილე. იგი არალეგალურად გადავიდა ჰოლანდიაში, სადაც ჰააგაში Mundaneum მუზეუმთან დააარსა მეცნიერების ერთიანობის ინსტიტუტი. ნაცისტების მიერ როტერდამის დაბომბვის შემდეგ გარდაიცვალა ოლგა. ნოირატმა მარი რაიდემაისტერთან ერთად ღია ნავში სხვა დევნილებთან ერთად ლა-მანში გადაჭრა და ინგლისს შეაფარა თავი. კუნძულ მენზე ინტერნირების პერიოდის შემდეგ (ნოირატი იმყოფებოდა ბანაკ Onchan-ში) იგი და მარი დაქორწინდნენ. ინგლისში მან მარისთან ერთად ოქსფორდში დააფუძნა Isotype-ინსტიტუტი და გახდა ვულვერჰემპტონის მახლობლად მდებარე ბილსტონის,  უღატაკესი დასახლების, დაგეგმილი გარდაქმნის Isotype-დიაგრამების კონსულტანტ-დამმუშავებელი. ნოირატი მოულოდნელად გარდაიცვალა 1945 წლის დეკემბერში. მისი გარდაცვალების შემდეგ მარი ნოირატი აგრძელებს Isotype-ინსტიტუტის მოღვაწეობას, გამოსცემს რა ნოირატის წერილებს და ასრულებს მის მიერ დაწყებული პროექტები.
შრომები
ნოირატის შრომების დიდი ნაწილი, ისევე როგორც შრომებისა მის შესახებ, დღემდე მხოლოდ გერმანულ ენაზეა ხელმისაწვდომი. თუმცა კი ნოირათი წერდა აგრეთვე ინგლისურად, სარგებლობდა რა ოგდენის ბეისიკ-ინგლიშით (საბაზო ინგლისური). მისი სტატიები და ჩანაწერები დაცულია დიდ ბრიტანეთში, რედინგის უნივერსიტეტში.
ეკონომიკა ფულის გარეშე
რადგანაც პირველი მსოფლიო ომის წინ ნოირატი დაკავებული იყო უფულო „ნატურალური ეკონომიკის“ კონცეპციის (ანუ ბარტერული სისტემის) დამუშავებით, ავსტრიის მთავრობამ ომის დროს იგი დანიშნა დაგეგმვის სამინისტროს თანამშრომლად. ომის შემდეგ ბავარიისა და საქსონიის მარქსისტულმა მთავრობებმა ის დაიქირავეს თავიანთი ეკონომიკური სისტემების სოციალიზაციისათვის ხელშეწყობის მიზნით. ამ პროექტებმა ნოირათის დიდი ენთუზიაზმი გამოიწვიეს.
გრაფიკული დიზაინი და ვიზუალური განათლება
1920-იან წლებში ნოირატი ქმნის „სოციალურ-ეკონომიკურ მუზეუმს“ რომლის მიზანია გააცნოს ვენის მწირი განათლების მქონე საზოგადოებრიობას რთული სოციალურ-ეკონომიკური ფაქტები. ამ ამოცანამ იგი მიიყვანა გრაფიკული დიზაინისა და ვიზუალური განათლების საკითხების დამუშავებამდე. ილუსტრატორ გერდ არნტცთან და მარი რაიდემაისტერთან ერთად ნოირათი ქმნის Isotype — რაოდენობრივი ინფორმაციის სიმბოლური წარმოდგენის ხერხს ადვილად ინტერპრეტირებად გამოსახულებებათა საშუალებით. ნოირატმა და მისმა კოლეგებმა სხვადასხვა ქვეყნების დემოგრაფიული და სოციალური სტატისტიკის და ამ სტატისტიკურ მონაცემებში XIX საუკუნისა და XX საუკუნის დასაწყისის ცვლილებათა ილუსტრირების წარმოსადგენად შეიმუშავეს პროპორციული სიმბოლოები, რათა დახმარებოდნენ უწიგნურებს ან არასპეციალისტებს სოციალური ცვლილებების გაგებასა და უთანასწორობის დანახვაში.შესრულებულმა სამუშაომ დიდი გავლენა მოახდინა კარტოგრაფიასა და გრაფიკულ დიზაინზე. ნოირათის ინოვაციურმა შრომამ მუზეუმებში და მისმა ცნებამ „ტრანსფორმატორი“, რომელიც მონაცემებს ვიზუალური ფორმით წარმოადგენდა - მარი რაიდემაისტერის წვლილი - გავლენა მოახდინეს სამუზეუმო გამოფენების პრაქტიკაზე. Isotype იყო აგრეთვე რაოდენობრივი მახასიათებლების ასახვის ვიზუალური სისტემა, რომელიც მიეკუთვნებოდა მოგვიანებით ედვარდ ტაფტის მიერ დადგენილ სახეობას. მსგავსი იდეები შეიძლება ვნახოთ რიჩარდ ბ. ფულერისა და ჰოვარდ თ. ოდუმის შრომებში.
მოძრაობა მეცნიერების ერთიანობისათვის; მეცნიერების ფილოსოფია და ენები
მეცნიერების ფილოსოფიის უმთავრეს ამოცანად ნოირათი ცოდნის ერთიანობის მიღწევას თვლიდა. რუდოლფ კარნაპთან ერთად ის იყო ინგლისურენოვანი გამოცემის „International Encyclopedia of Unified Science“ (1938-1940) ერთ-ერთი ავტორი და მთავარი რედაქტორი. ნოირათის უმთავრესი იდეა მდგომარეობდა მეცნიერების უნიფიცირებული ენის შესაძლებლობის დასაბუთებაში; იგი უნდა ყოფილიყო დაფუძნებული ფიზიკისა და მათემატიკის ენაზე და უზრუნველეყო მეცნიერული ცოდნის ერთიანობა; ასეთი ენა, ნოირატის ჩანაფიქრით, შესაძლებლობას მოგვცემს დავადგინოთ მეცნიერებათა შორის ლოგიკური კავშირები, შევიმუშავოთ ზოგადი მეთოდოლოგია, გავაანალიზოთ ძირითადი ცნებები და შევქმნათ მეცნიერებათა კლასიფიკაცია.
ნაშრომში გერ. „Zur Klassification von Hypothesensystemen“ (1916) მეცნიერული ფილოსოფიის ერთ-ერთ ამოცანად ნოირათი მეტათეორიის შექმნას თვლის. ნოირათისა და კარნაპის დისკუსიამ პროტოკოლური წინადადებების შესახებ, რომლებიც მეცნიერების ემპირიულ ბაზისს წარმოადგენენ, საკმაოდ დიდი გავლენა მოახდინა ლოგიკური პოზიტივიზმის დოქტრინის განვითარებაზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრიელი ეკონომისტები კატეგორია:ვენის წრე კატეგორია:ავსტრიელი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 10 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1882 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1945
ქიაზიმ აგუმაა
ქიაზიმ ყარამანის ძე აგუმაა (დ. 1 მაისი [ძვ. სტ. 18 აპრილი], 1915, ღვადა — გ. 10 დეკემბერი, 1950) — აფხაზი  საბჭოთა მწერალი.
ლექსებს აქვეყნებდა 1934 წლიდან („გიდას ოჯახი“, „კოლხეთი“, „ბაღში“, „მე მიყვარს კვიკვი“). მისი მთავარი ნაწარმოებები — პოემა „ტარიელ რაშბა“, ბალადა „სალამური“, მოთხრობები „დაუღვრელი ცრემლები“, „თემრაზი და ციცანა“, „ტყვე“, პიესა „დიდი მიწა“ ეძღვნება პატრიოტულ თემას. აგუმაამ აფხაზურ ენაზე თარგმნა სომხური ეპოსი „დავით სასუნცი“, ტ. შევჩენკოს პოემა „სიზმარი“, ქართველ პოეტთა ლექსები და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აფხაზი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 18 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1915 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1950 ქიაზიმ
საბერეების ეკლესია
საბერეების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ კონდოლის აღმოსავლეთით, 3 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ართანის ღვთისმშობლის ეკლესია (XIX საუკუნე)
ართანის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ ართანის ცენტრალურ ნაწილში, მთავარი გზის პირას. თარიღდება XIX საუკუნით.
აღწერა
ეკლესია დარბაზულია, აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული, შვერილი აფსიდით, რომელიც გარედან ხუთწახნაგოვანია (გარეთა ზომები ღერძებზე: სიფრძე — 12,7 მეტრი, სიგანე — 7 მეტრი). საკურთხეველი, როგორც შიგნიდან, ისე გარედანაც. დარბაზის გრძივი კედლებისგან განიერი მხრებითაა გამოყოფილი და დამოუკიდებელი სახურავი ხურავს. დასავლეთიდან ეკლესიას ეკვრის მცირე, გეგმით სწორკუთხოვანი (2,8 x 1,8 მეტრი) კარიბჭე. შენობა ნაგებია აგურით. შიგნიდან და გარედან შელესილია და შეთეთრებული. დგას ერთსაფეხურიან, ქვით ნაშენ ცოკოლზე. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. კარი თარაზულადაა გადახურული. დარბაზი შემაღლებული პროპორციებისაა, გადახურულია ცილინდრული კამარით, რომელიც ორ შეკიდულ საბჯენ თაღს ეყრდნობა. მესამე თაღი კამარის დასავლეთ კიდეშია. ეს უკანასკნელი კუთხის პილასტრებზეა გადაყვანილი.
საკურთხევლის იატაკი დარბაზის იატაკის მიმართ ერთი საფეხურითაა შემაღლებული, რამდენადმე წინწამოწეულია და შუაში ნახევარწრიული ამბიონი აქვს მოწყობილი. საკურთხეველში ორი, მაღალი, ნახევარწრიულ თაღოვანი სარკმელი და სამი, თაღოვანი ნიშაა. დარბაზის გრძივი კედლების შუა ნაწილში ნახევარწრიულთაღიანი, ბრტყელი ნიშაა, რომელიცც იატაკის დონიდან იწყება და კედელს მთელ სიმაღლეზე ასევს. თითოეული ნიშის ღერძზე გაჭრილია თითო ფართო, მაღალი, თაღოვანი სარკმელი. ინტერიერს, ამ სარკმლების გარდა, კიდევ შვიდი, მრგვალი სარკმელიც აშუქებს. მათგან ორ-ორი — გრძივი კედლების ბოლოებშია, სამი — დასავლეთ კედელში (ამოშენებულია). დარბაზისა და თიხის მოზრდილი ზომიე, ექვსკუთხა ფილებითაა მოგებული.
ეკლესიის ფასადების დამუშავება, მხატვრული თვალსაზრისით, შედარებით უფრო დამახასიათებელია, ვიდრე შინაგანი სივრცისა. სამხრეთ ჩრდილოეთ და დასავლეთ ფასადები, ორ-ორი, მარტივი პილასტრით სამ-სამ, თანაბარ არედაა დაყოფილი, რომლებსაც ზემოდან, თანაბარი ინტერვალებით დაცილებული, ნახევარწრიული თაღების მწკრივი აგვირგვინებს.
პილასტრები საკურთხევლის შვერილის წიობების მთელ სიმაღლეზეა გამოყოფილი. ისინი წახნაგების ზედაპირზე მცირედ შეღრმავებულ არეებს საზღვრავენ, რომლებიც ზემოდან დანარჩენი არეების ანალოგირი თაღების მწკრივითაა დასრულებული. შენობის კედლები დაგვირგვინებულია მაღალი ლავგარდით. იგი შედგება ერთმანეთისგან მცირე მანძილით (დაახლოებით 25 სანტიმეტრით) დაცილებული, ორსაფეხუროვანი, ორი ზოლისგან, რომელთაგანაც ზედა, ფრონტონის ძირებთან, მცირე, ჰორიზონტალური შემონაკეცები აქვს. ანალოგიური პროფილის ლავგარდნითაა დასრულებული საკურთხევლის შვერილის კედლებიც.
ეკლესიის კარიბჭე ორფერდასახურავიანი, ამაღლებული პროპორციების მქონე, ვიწრო ნაგებობაა. კარიბჭის დასავლეთის ორივე კუთხეში თითო, სწორკუთხა ბურჯია ჩაწერილი. ბურჯებიდან ეკლესიის მიმარტლებით გადაყვანილია ნახევარწრიული ფორმის თაღები, რომლებივ ეკლესიის კედლიდან მცირედშვერილ, ორსაფეხუროვან იმპოსტებს ეყრდნობა. დასავლეთით კარიბჭე მთელ სიმაღლეზეა გახსნილი. ბურჯებით და თაღებით შექმნილ ამ კონსტრუქციას კამაროვანი გადახურვა აქვს. მისი ღერძი ეკლესიის გრძივი ღერძის მიმართულებას ემთხვევა.
ნაგებობის დასავლეთ ფრონტონის წვეროზე იდგა აგურით ნაშენი სამრეკლო — ვიწრო, ოთხწახნაგა ფანჩატური (შემორჩენილი იყო საფუძველი და კუთხის ერთი სვეტი). 2008 წელს, სოფლის მკვიდრის ს. ღონღაძის თაოსნობით, ეკლესიას ჩაუტარდა სარემონტო სამუშაოები — აღადგინეს სამრეკლოს ფანჩატური (უხარისხოდ), ლავგარდნის ჩამოშლილი ნაწილები და ეკლესია თუნუქით გადახურეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ალექსი გერასიმოვი
ალექსი გერასიმოვი (დ. 26 აპრილი, 1936, თბილისი — გ. 2019) — ქართველი მეცნიერი, ფიზიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის დოქტორი, პროფესორი.
ბიოგრაფია
1959 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა - „რადიაციული დეფექტების გამოკვლევა T=77K-ზე ჩქარი ელექტრონებით და გამა-კვანტებით გასხივებულ გერმანიუმში“, დაიცვა 1974 წელს.
სადოქტორო დისერტაციის თემა - „წერტილოვანი დეფექტების მიგრაციის და ურთიერთქმედების მექანიზმი არამეტალური მასალების რადიაციულ ფიზიკაში“, დაიცვა 1989 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოში დაბადებულები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:დაბადებული 26 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:გარდაცვლილი 2019 კატეგორია:ქართველი ფიზიკოსები კატეგორია:ქართველი პროფესორები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ალბერიტე-დე-სან-ხუანი
ალბერიტე-დე-სან-ხუანი (Alberite de San Juan, Alberit de Sant Chuan) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-ბორხის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11,2 კმ². მოსახლეობა — 74 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ჟაუპასი
ჟაუპასი (Jaupaci) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 354 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იპორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 000 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.69 კმ²-ზე. ფართობი 527 103 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ოროკები
მინი|270პქ|ოროკები ოროკები — რუსეთში მცხოვრები გადაშენების პირას მყოფი ეთნიკური ჯგუფი.
2002 წლის აღწერის მონაცემებით, ოროკების რაოდენობა შეადგენს 346 კაცს, მათ შორის 201 ცხოვრობს ქალაქად და 145 სოფლად. 64-მა (18,5%) მიუთითა, რომ ფლობს მშობლიურ ენას.
ანთროპოლოგიურად ოროკები განისაზღვრებიან როგორც ჩრდილოაზიური რასის ბაიკალისპირეთის ანთროპოლოგიური ტიპის ტიპური წარმომადგენლები. ოროჩების გვერდით ისინი ყველაზე ახლობლები არიან ევენკებთან და ნეგიდალებთან, ვიდრე ამურის სხვა ხალხებთან. ოროკების ენა განეკუთვნება ტუნგუსურ-მანჯურიული ენების სამხრეთულ (მანჯურიულ) ქვეჯგუფს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ხალხები კატეგორია:აზიის ხალხები კატეგორია:გადაშენების პირას მყოფი ხალხები
საქართველოს ახალგაზრდული ეკოლოგიური მოძრაობა
საქართველოს ახალგაზრდული ეკოლოგიური მოძრაობა (საემი) — არასამთავრობო გარემოსდაცვითი ორგანიზაცია, რომელიც 30 წლამდე ახალგაზრდებს, სტუდენტებსა და მოსწავლეებს აერთიანებს. ორგანიზაციის ძირითადი მიზანია გარემოსდაცვითი განათლების პოპულარიზაცია და აღნიშნულ სფეროში საზოგადოებრივი ცნობიერების ამაღლება, რომელიც გამოიხატება გარემოსდაცვით საკითხებთან მიმართებაში ჩატარებულ ტერნინგებში, სემინარებში, ინფორმაციული გამოფენებში მონაწილეობასა და სემინარებში. საემს აქვს საკუთარი ბლოგი, რომელსაც აქვს აგრეთვე საგანმანათლებლო ფუნქცია. ბლოგი ამუშავდა 2016 წლის იანვრიდან. საემი დაარსდა 1994 წლის 30 აპრილს. დამფუძნებლები დავით გორდელაძე, ეკატერინე ტყეშელაშვილი, ვასილ მარჯანიშვილი, გიორგი ჩიქოვანი და მამუკა მღვდელაძე.
საემი YEE-ის (Youth and Environment Europe), ANPED-სა (Northern Alliance for Sustainability) და CDNEE-ის (Cooperation Development for Eastern Europe) სრულუფლებიანი წევრია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არასამთავრობო ორგანიზაციები
Green Is the Colour
„Green Is the Colour“ — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის სიმღერა. იგი არის რიგით მეხუთე კომპოზიცია 1969 წლის ალბომზე More. მისი ავტორია როჯერ უოტერსი, ხოლო ვოკალურ ნაწილს ასრულებს დევიდ გილმორი. სიმღერაში ჟღერს სასტვენი, რომელზეც უკრავს დრამერ ნიკ მეისონის იმჟამინდელი ცოლი ლინდი.
საკონცერტო ვერსია
სიმღერის საკონცერტო ვერსიები სრულდებოდა მთლიანი ჯგუფის მიერ, ნელი ტემპით. რიჩარდ რაიტი ასრულებდა სოლოს ორგანზე, რითაც ეს სიმღერა ლოგიკურად უერთდებოდა მომდევნო „Careful with That Axe, Eugene“-ს. დევიდ გილმორი დაბოლოებისას გიტარაზე სოლოს შესრულებისას სკეტ-ვოკალსაც აყოლებდა. 1970 წელს შესრულებული ერთ-ერთი ვერსიის შესავალში როჯერ უოტერსმა გამოაცხადა, რომ იგი „ივისაზე ყოფნაზეა.“
პიესაში The Man and The Journey, კონცერტის მეორე ნახევარში სიმღერას ეწოდება „The Beginning“. იგი სრულდებოდა პოპურის სახით „Beset by the Creatures of the Deep“-თან ერთად, რომელიც „Careful with That Axe, Eugene“-ის შეცვლილი სათაური იყო.
სიმღერა შეადგენდა ჯგუფის 1969-1970 წლების პროგრამის ნაწილს, ხოლო 1971 წელს იშვიათად სრულდებოდა და უკანასკნელად იქნა დაკრული იაპონიისა და ავსტრალიის ტურნეს დროს, 1971 წლის აგვისტოში.
სიმღერა სოლ მაჟორში სრულდება.
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის სიმღერები კატეგორია:1969 წლის სიმღერები კატეგორია:სიმღერები როჯერ უოტერსის ავტორობით
ნეპალის სამოქალაქო ომი
ნეპალის სამოქალაქო ომი (1996-2006) — შეიარაღებული კონფლიქტი, ნეპალის კომუნისტური პარტიის (მაოისტებს) და ნეპალის მეფის ხელისუფლებას შორის, რომელიც დაიწყო 1996 წლის 13 თებერვალს. მაოისტებმა გამოუცხადეს კონფლიქტი ნეპალელ ხალხს იმ იმედით, რომ ჩამოაყალიბებდნენ ნეპალის სახალხო რესპუბლიკას და ნელ-ნელა გაავრცელებდნენ თავიანთ გავლენას, სახელმწიფოს ნაწილებზე. 2001 წელს მეფემ გამოსცა ბრძანება, რომ მაოისტების წინააღმდეგ გამოეყენებინათ ჯარი, რადგანაც მხოლოდ პოლიცია სიტუაციას ვეღარ აკონტროლებდა.
დაიღუპა 11 500 ადამიანი, ხოლო 100 000-იდან 150 000-მდე იძულებული გახდა დაეტოვებინათ თავიანთი საცხოვრებელი ადგილები. კონფლიქტმა მოახდინა სოფლის მეურნეობის დარგის პარალიზება და გამოიწვია დიდი ცვლილებები, ნეპალის საზოგადოებაში.
კონფლიქტის ერთ-ერთ მიზეზად ითვლება, მონარქიული წყობილების გაუქმება. ამ იდეას გაუჩნდა რევოლუციური მოძრაობები, რომლებიც მოითხოვდნენ მრავალპარტიულ დემოკრატიას. უფრო ადრე ასეთი მოძრაობები, მეზობელ ინდოეთშიც ჩამოყალიბდა 60-იან წლებში.
ომის მიმდინარეობა
1994 წელს, მაოისტებმა უარი განაცხადეს სახალხო ფრონტთან გაერთიანებაზე. უარის მიზეზი პოლიტიკური აზრთა სხვადასხვაობა იყო. მეფე თავიდანვე წინააღმდეგ წავიდა მემარცხენე პარტიის მოთხოვნებზე. ეს წინააღმდეგობა ჯერ კიდევ 1995 წელს გაჩნდა.
თავიდან მეფის არმია არ ერეოდა კონფლიქტებში, რადგან მას სურდა მოლაპარაკების გზით და საჭირო შემთხვევაში პოლიციის დახმარებით მოეგვარებინა სიტუაცია. ასევე მას ეკონომიკურად ეხმარებოდნენ ამერიკის შეერთებული შტატების და ინდოეთის ხელისუფლება. მაოისტების ლიდერი კი თვლიდა რომ აშშ-ს ჩართულობა ომში არაკანონიერი იყო. კონფლიქტი უფრო გაღვივდა მაშინ, როცა მეფის ხელისუფლებამ ციხეში ჩასვა ჟურნალისტები და დახურა ის გაზეთები, რომლებიც მაოისტებს იცავდნენ.
მაოისტებთან მიმდინარეობდა მოლაპარაკებები, რომ დროებით შეწყვეტილიყო ცეცხლი, მაგრამ უშედეგოდ. ისინი კვლავ აგრძელებდნენ საომარ მოქმედებებს.
2005 წლისთვის მაოისტების ხელთ იყო საკმაოდ დიდი ტერიტორიები. ეს იყო ძირითადად სახელმწიფოს ცენტრალური ნაწილი და მთიანი რეგიონები, რომლებსაც სახელმწიფო ძალები ვერ აკონტროლებდნენ. 2004 წელს კატმანდუსათვის გამუდმებით მიდიოდა შეტაკებები, მაგრამ მიუხედავად ამისა ხელისუფლებამ შეძლო მისი შენარჩუნება. 2004 წლის დეკემბერში დაიღუპა 200 ადამიანი.
ნეპალისთვის ერთ-ერთ შემოსავლის წყაროს წარმოადგენდა ტურიზმი. სამოქალაქო ომის დროს, ტურისტების ნაკადი საგრძნობლად შემცირდა, რამაც დიდი გავლენა მოახდინა ქვეყნის ეკონომიკაზე. მართალია მაოისტებს დაკავებული ჰქონდათ ტურისტული ტერიტორიები, თუმცა ისინი ხელს არ უშლიდნენ და მათთვის არანაირ პრობლემას წარმოადგენდა ტურისტების ყოფნა, ტურისტულ რეგიონებში.
ნეპალურმა კომუნისტურმა პარტიამ, მაოისტებმა გავლენა მოახდინა ინდურ მაოისტებზე. ინდური მაოისტები დღესდღეობით 10 000 ადამიანს შეადგენენ, ისინი ძირითადად ცხოვრობენ ინდოეთის ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნაწილში.
კორეის სახალხო ხელისუფლება კონკურენციას უწევდა მაოისტებს. ისინი ცდილობდნენ ზეგავლენა მოეხდინათ ნეპალზე.
ნეპალის ხელისუფლებას ფულად დახმარებას უწევდა: საფრანგეთი, ამერიკა, დიდი ბრიტანეთი და ინდოეთი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამოქალაქო ომები კატეგორია:ნეპალის ისტორია
ენვერ ასკეროვი
ენვარ ასკერ-ოღლუ ასკეროვი (Ənvər Əsgər oğlu Əsgərov; მაისი 1940, ქაბალა, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ — 2014) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი მხატვარი, აზერბაიჯანის დამსახურებული მხატვარი-ფერმწერი.
ბიოგრაფია
ენვერ ასკეროვი დაიბადა 1940 წლის 1 მაისს ქალაქ ქაბალაში. 1963 წელს დაამთავრა ა. აზიმზადეს სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო სამხატვრო სასწავლებელი ბაქოში. 1968 წელს ვ. მუხინის სახელობის ლენინგრადის უმაღლესი სამხატვრო-საწარმოო სასწავლებლის მეტალის მხატვრული დამუშავების ფაკულტეტი დაამთავრა. 1966-67 წლებში მუშაობდა სპეციალურ სამხატვრო-საკონსტრუქტორო ბიუროს მრეწველობისა და ყოფითი დიზაინის განყოფილებაში. 1968 წელს პირველად მიიღო მონაწილეობა გამოფენაში. 1969 წელს ნამუშევრისთვის „მილები“ ქალაქ მოსკოვში ჩატარებულ საერთაშორისო ახალგაზრდულ გამოფენაზე მესამე პრემიის მფლობელი გახდა. 1972 წელს მოიპოვა მესამე პრემია ნახატისათვის „აპშერონის ორგანო“ საკავშირო გამოფენაზე „დედამიწა და ადამიანები“. 1985 წელს ენვარ ასკაროვის ფაშიზმზე გამარჯვების 40 წლისთავისადმი მიძღვნილი ნამუშევარი ჩართული იქნა მოსკოვში ჩატარებულ საკავშირო გამოფენის ექსპოზიციაში. 1994 წელს ენვერ ასკეროვი გახდა აზერბაიჯანის სამხატვრო საბჭოს მიერ დაარსებული სოლტანა მუხამედის სახელობის პრემიის მფლობელი,.
1985 წელს ენვარ ასკეროვი იყო საერთაშორისო გამოფენების მონაწილე. 1985 წელს მონაწილეობა მიიღო ფაშისტურ გერმანიაზე გამარჯვების 40 წლისთავისადმი მიძღვნილ საერთაშორისო გამოფენაში, 1994 წელს — სტამბულში (თურქეთი) შავი ზღვისპირეთის ქვეყნების საერთაშორისო სიმპოზიუმში. ენვერ ასკეროვი 1998 წელს ვაშინგტონში The World Bank-ის მიერ ორგანიზებულ „აზერბაიჯანის თანამდეროვე მხატვრების“ გამოფენაზე გამოიფინებოდა. 2009 წელს ენვერ ასკეროვის ნახატები მონაწილეობას ღებულობდნენ აზერბაიჯანის თანამედროვე ხელოვნების გამოფენაზე BAKUNLIMITED ბაზელში (შვეიცარია). 2012 წელს ენვერ ასკეროვის ორი ნახატი იყო ჩართული FLY TO BAKU-ს გამოფენაზე, 17-დან 29 იანვრამდე ლონდონში ჩატარებული აზერბაიჯანის თანამედროვე ხელოვნების ექსპოზიციაში. ამას გარდა, ორგანიზებული იყო მხატვრის სამი პერსონალური გამოფენა — 1995, 2003 და 2010 წლებში ბაქოში. საკუთარ შემოქმედებაში მხატვარმა გაიარა სხვადასხვა ეტაპები — რეალიზმიდან ოპ-არტამდე. ენვარ ასკეროვის ნამუშევრები ინახება აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირის ფონდში. აზერაიჯანის რ. მუსტაფაევის სახელობის ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში, აზერბაიჯანის სამხატვრო ფონდში, აზერბაიჯანის კულტურის სამინისტროში, რუსეთის მხატვართა კავშირში, რუსეთის კულტურის სამინისტროში, რუსეთის სამხატვრო ფონდში, აღმოსავლეთის ხალხთა ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში, ასევე აზერბაიჯანის და უცხოეთის, აშშ-ს, საფრანგეთის, შვეიცარიის და სხვა ქვეყნების კერძო კოლექციებში.
ოვტუნი
ოვტუნი (Հովտուն) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 000 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 190 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 15 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 12.4 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
ენვერ ასკეროვი
ბიოგრაფია
ენვარ ასკეროვი გარდაიცვალა 2014 წელს.
კურკი (ორჰეის რაიონი)
კურკი (Curchi) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 102 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 356 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ორჰეის რაიონის სოფლები
აგუნა
აგუნა — მევენახეობა-მეღვინეობის ქართული წარმართული ღვთაება. აგუნას პატივსაცემი რიტუალი საახალწლო და საშემოდგომო დღესასწაულებზე სრულდებოდა. აგუნას სახელზე საახალწლოდ ცხვებოდა ვაზის რქის  ან მტევნის ფორმის  კვერები (გურიაში ამგვარ კვერს „აგუნას პურს“ ეძახდნენ), მაღლარ ვაზთან და მარანში ლოცულობდნენ და ღვთაებას ვაზის ნაყოფიერებას შესთხოვდნენ. შემდეგ იწყებოდა გადაძახება: „აგუნა, აგუნა, გადმოიარე... ჩვენს მამულში — ყურძენი, სხვის მამულში — ფურცელი...“ კლარჯეთში რთვლის დროს ვენახში ლხინს მართავდნენ: აკიდოებით შემკული შიშველი ყმაწვილები ფერხულს ცეკვავდნენ. აგუნას რაჭასა და ლეჩხუმში „ანგურა“ ეწოდებოდა, სამეგრელოში — „ჯუჯელია“, ნართების ადიღეულ ეპოსში „აგუნა“ საღვთო სასმლის ჭურჭელს აღნიშნავდა. აგუნას რიტუალის ზოგიერთი ელემენტი პარალელს პოვებს ფრიგიულ-ბერძნულ-რომაული ღვთაება დიონისეს (ბახუსი) კულტში, რომელიც ფართოდ იყო გავრცელებული ელინისტურ ხანაში. აგუნას კულტი გადმონაშთის სახით საქართველოს ზოგიერთ კუთხეში XIX საუკუნემდე შემორჩა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული მითების პერსონაჟები
თეთრიწყლების ნაეკლესიარი (აბიკას გორა)
ეკლესია დარბაზულია (6,7 X 3,9 მ). ნაგები იყო ქვიშაქვით. ძლიერ დაზიანებულია შენობის დასავლეთი კედლის დიდი ნაწილი მიწის პირამდეა დანგრეული. დანარჩენი კედლები კი მიწიდან რამდენიმე სმ სიმაღლეზე დგას. შესასვლელის კვალი არ ჩანს. აფსიდს ნახევარწრიული მოხაზულობა ჰქონია. მის სამხრეთ გვერდში ნახევარწრიული ნიშაა მოწყობილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პუშკინის სოფიას ტაძარი
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
ისტორია
1779 წელს სამაზრო ქალაქ სოფიას დაარსების შემდეგ ეკატერინე II-მ წამოაყენა წინადადება აეშენებინათ ეკლესია-ძეგლი რუსეთ-ოსმალეთს ომების დასრულების აღსანიშნავად. ერთ-ერთი პროექტის ჩანაფიქრით იგი კონსტანტინოპოლის სოფიას ტაძრის ანალოგი უნდა ყოფილიყო.
1782 წლის 10 აგვისტოს, იმპერატორის ოჯახის მონაწილეობით, სოფიას ხის წმინდა კონსტანტინესა და ელენეს სახელობის ეკლესიაში აღესრულა ლიტურგია. საპროექტო და სამშენებლო სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი ჩარლზ კამერონი. ტაძრის კურთხევა გაიმართა 1788 წლის 31 მაისს ეკატერინე II-ის, მემკვიდრისა და სასახლის დიდებულების მონაწილეობით. კურთხევივან 1845 წლამდე ეკლესია ეკუთვნოდა წმინდა ვლადიმირის ორდენს.
1903 წელს იმპერატორმა ნიკოლოზ II-მ ეკლესიას შესწირა ჯვარი და საეკლესიო ჭურჭელი, რომელიც იყო ეკატერინეს მიერ ტაძრისათვის ნაჩუქარი ჭურჭლის ზუსტი ანალოგი. აღნიშნული პირველი ჭურჭელი 1812 წელს ნაპოლეონის ლაშქრობის საშიშროების გამო გაიტანეს ჯერ ეკატერინეს სასახლის აღდგომის ეკლესიაში, ხოლო შემდეგ ეკატერინეს საკათედრო ტაძარში. 1918 წლიდა სოფიას ტაძარი სამრევლო ეკლესიაა. 1933 წლის 6 ნოემბრის ლენინგრადის რაიონული აღმასკომის დადგენილების მიხედვით ტაძარი დახურეს. შენობა გადაეცა 32-ე მექანიზირებულ ბრიგადას, რომელიც საწყობად გამოიყენებდა.
1995 წლის 20 მარტს სოფის ტაძარი შეიტანეს ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლების სიაში. 1999 წელს მოხდა ტაძრის სრული კურთხევა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ტემენიდების დინასტია
ტემენიდების დინასტია — ბერძნული წყაროების მიხედვით კარანე ჰერაკლეს შთამომავალია (ე. წ. ტემენიდთა) მეთექვსმეტე თაობას ეკუთნოდა. კარანემ მიატოვა სამშობლო არგოსი, მხედრობით გაემართა მაკედონიაში და დაიპყრო იქაური ქალაქი ედესა და საფუძველი ჩაუყარა მაკედონიის სამეფოს. ამის გამო ტემენიდები მაკედონის მეფეთა, მათ შორის ალექსანდრეს მამის ფილიპე მაკედონელის და რა თქმაუნდა თვით ალექსანდრე დიდის წინაპრებად ითვლებოდნენ.
გი ვერჰოფსტადტი
გი მორის მარი ლუიზ ვერჰოფსტადტი (Guy Maurice Marie Louise Verhofstadt; დ. 11 აპრილი, 1953, დენდერმონდე, ბელგია) — ბელგიელი პოლიტიკოსი, რომელიც არის ევროპელი ლიბერალებისა და დემოკრატების ალიანსის ლიდერი და 2009 წლიდან, ევროპარლამენტის წევრი ბელგიიდან. 1999 წლიდან 2008 წლამდე, იყო ბელგიის 47-ე პრემიერ-მინისტრი, მანამდე, 1985 წლიდან 1992 წლამდე ბელგიის ვიცე პრემიერ-მინისტრი და 1985 წლიდან 1992 წლამდე, ბელგიის ბიუჯეტის მინისტრი. 1985-2009 წლებში, წარმომადგენელთა პალატის წევრი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 11 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:ბელგიელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ბელგიის პრემიერ-მინისტრები
თაზაქენდი (აღდამი)
თაზაქენდი  (Təzəkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში,   აღდამის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 	3 659  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდამის რაიონის სოფლები
შალვა დავითაშვილი (არქიტექტორი)
შალვა გიორგის ძე დავითაშვილი (დ. 27 მაისი, 1916, თბილისი, — გ. 5 აგვისტო, 1995. იქვე) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არქიტექტორი (1967).
დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი (1941). სხვადასხვა დროს მუშაობდა „საქსახპროექტში“, „კომუნპროექტში“, საცხოვრებელი სახლებისა და საზოგადოებრივ შენობათა თბილისის ზონალურ ტიპობრივი და ექსპერიმენტული დაპროექტების სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში, „საქქალაქმშენსახპროექტში“ არქიტექტურული სახელოსნოების ხელმძღვანელად. მუშაობდა ტიპურ პროექტირებაში (პირველი მსხვილბლოკიანი საცხოვრებელი სახლები თბილისში — ვასილ ბარნოვის, ზაქარია ფალიაშვილის, მერაბ კოსტავას ქუჩებზე და სხვ.). ძირითადი ნამუშევრები: კომპოზიტორთა კავშირის შემოქმედებითი სახლი სოხუმში (1966), კინემატოგრაფისტთა და ჟურნალისტთა კავშირების შემოქმედებითი სახლი ბიჭვინთაში (1966; ორივე გ. ჯაბუასთან ერთად), საქართველოს პროფკავშირების სახლი (ყოფ. შრომის სასახლე, ახლანდ. თბილისის მერია) თბილისში (1975; მ. ლორთქიფანიძესა და თ. ნაცვლიშვილთან ერთად), კომპოზიტორთა კავშირის შემოქმედებითი სახლი ბორჯომში (1975; საავტორო ჯგუფის ხელმძღვანელი) და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 27 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1916 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 5 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1995 კატეგორია:ქართველი არქიტექტორები შ
კამბარა (პარანა)
კამბარა (Cambará) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 545 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილოეთ პიუნეირუ-პარანაენსის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟაკარეზინიუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 886 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 65.23 კმ²-ზე. ფართობი 366 174 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
მოიპორა
მოიპორა (Moiporá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 678 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იპორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 763 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.83 კმ²-ზე. ფართობი 460 624 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ანდრე ლენოტრი
ანდრე ლენოტრი (დ. 12 მარტი, 1613, პარიზი — გ. 15 სექტემბერი, 1700, იქვე) — ფრანგი არქიტექტორი, პარკების მშენებელი, ტიუილრის მთავარი მებაღის შვილი.
ბიოგრაფია
1653 წლიდან ხელმძღვანელობდა ვილე-ვიკონტის მშენებლობას. 1657 წლიდან იყო ლუი XIV-ის შენობათა გენერალური კონტროლიორი. 1660 წლიდან ხელმძღვანელობდა სენ-ჟერმენის, ფონტენბლოს, შანტიის, სენ ტუსა და ტიუილრის სამეფო პარკების მშენებლობას. 1662 წელს შეადგნა ლონდონის სენტ-ჯეიმზ პარკისა და გრინვიჩის პარკის პროექტები. ავტორია ვერსალის პარკებისა. მიერ მიერ შექმნილი რეგულარული პარკების სისტემა გაბატონებული იყო ევროპაში XVIII საუკუნის შუა წლებამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 12 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1613 კატეგორია:ფრანგი არქიტექტორები კატეგორია:გარდაცვლილი 1700 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 სექტემბერი კატეგორია:XVII საუკუნის ევროპელები
ალბეტა
ალბეტა  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-ბორხის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 2,7 კმ². მოსახლეობა — 134 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
მედანი (ინდონეზია)
მედანი (Medan) — ინდონეზიის ჩრდილოეთ სუმატრის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. კუნძულ სუმატრის ყველაზე უფრო დიდი და მოსახლეობის მიხედვით ინდონეზიაში მეოთხე ქალაქი ჯაკარტის, სურაბაიის და ბანდუნგის შემდეგ. განლაგებულია პროვინციის ჩრდილოეთით, ქალაქის ცენტრში მდებარეობს საერთაშორისო აეროპორტი Polonia, დასავლეთით საერთაშორისო აეროპორტი Kualanamu, ჩრდილოეთით — უდიდესი პორტი ბელავანი.
ქალაქ მედანის დაარსების ოფიციალური თარიღია — 1590 წლის 1 ივლისი.
ისტორია
მედანმა განვითარება დაიწყო ჯერ კიდევ როგორც სოფელმა სახელად კამპუნგ მედანი (სოფელი მედანი). ქალაქი 1590 წელს დააარსა რაჯა გურუ პატიმპუსმა. მედანის პირველი მოსახლეები იყვნენ ბატაკები — პროტომალაელების შთამომავლები, ჩრდილოეთ სუმატრის მკვიდრი მოსახლეობა. 1860-იან წლებამდე მედანი ვითარდებოდა ნელა, შემდგომ ნიდერლანდელმა კოლონისტებმა, რომლებმაც 1872 წელს წაართვეს მედანი ადგილობრივ სულთან დელის, დაიწყეს მიწის გასუფთავება თამბაქოს პლანტაციებისთვის. მედანი მალე გახდა ადმინისტრაციული და კომერციული მოქმედების ცენტრი, რომელიც განსაზღვრავს ინდონეზიის დასავლეთ ნაწილის განვითარებას.
მოსახლეობა
«მედანი» ინდონეზიურ და მალაიურ ენებზე ნიშნავს მინდორს, მაგრამ სიტყვა გაჩნდა კაროს ენიდან და ის ნიშნავს «კარგს», «ჯანმრთელს».
მედანში ცხოვრობენ ქრისტიანები, მუსლიმები, ბუდისტები და დაოსისტები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩრდილოეთი სუმატრა კატეგორია:ინდონეზიის ქალაქები
დვანის მერვე ნასოფლარი
დვანის მერვე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ დვანში, ადგილ წყაროვენახებში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. აღმოჩენილია რამდენიმე ნასახლარი და რიყის ქვის მშრალი წყობით ნაგები ყორის ნაშთი. იპოვება წითლად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ჯრაძორი
ჯრაძორი (Ջրաձոր) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 740 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 284 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 136 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 2.09 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
რაი
რაი — ალჟირელი ბედუინი მეცხვარეების ფოლკ მუსიკა, რომელიც შეიცავს ესპანური, ფრანგული, აფრიკულისა და არაბული მუსიკის ელემენტებს. რაის მიმდინარეობა ჩამოყალიბდა 1930-იან წლებში. რაის მომღერალს „ჩები“ ჰქვია, რაც ახალგაზრდას ნიშნავს. ამ მუსიკალურმა მიმდინარეობამ განსაკუთრებულ წარმატებას მიაღწია ისეთ ქალაქებში როგორებიცაა: ორანი და მოსთაღანემი. ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი რაი მომღერალია ჩებ მამი, რომელმაც სტინგის „Desert Rose“-ის მისამღერი შეასრულა.
ლიტერატურა
კატეგორია:არაბული კულტურა კატეგორია:პოპულარული მუსიკა
აბანოს ნამოსახლარი
აბანოს ნამოსახლარი — არქეოლოგიური და არქიტექტურული ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ აბანოს ჩრდილო-დასავლეთით, მდინარე ფრონეს მარცხენა ნაპირზე, ციხიანას განმხოლოებულ ბორცვზე. თარიღდება ადრინდელი ბრინჯაოს, გვიანდელი ბრინჯაოს და განვითარებადი რკინის ხანით.
ციხიანას ბორცვი დოლომიტის ქანის შემცველ კლდის ქიმს წარმოადგენს. აქ რუსთავის მეტალურგიული ქარხნის კარიერი იყო. ბორცვის ზედაპირი მთლიანად დარღვეულია.
ნამოსახლარზე გათხრების დროს აღმოჩნდა თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები.
ნამოსახლარის აღმოსავლეთით, ასიოდე მეტრზე, გაითხარა სამაროვანი – ექვსი ორმოსამარხი, რომლებიც თარიღდება ძვ. წ. I ათასწლეულის შუა ხანით. მიცვალებულები დაკრძალულია ხელფეხმოკეცილი, მარჯვენა ან მარცხენა გვერდზე. თავით აღმოსავლეთისკენ. ერთ-ერთ სამარხში აღმოჩნდა ცხენის მთლიანი ჩონჩხი, რომლის უკანა კიდურებზე ზურგით მიყრდნობილი იყო დამჯდარი მიცვალებული. სამარხებში აღმოჩნდა რკინის ცული, თოხი, ლაგამი, ბრინჯაოს ზარი, სკვითური ტიპის ისრის პირი, სამკაულები და სხვა. ჭურჭლის ნაწილი დამზადებულია ხელით, ნაწილი კი სამეთუნეო მორგვზე. არქეოლოგიური მასალა დაცულია ხაშურის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში. სამაროვანი დაცულია მიწის ჰუმუსოვანი ფენის ქვეშ.
ბორცვის ჩრდილოეთ და სამხრეთ ფერდობებზე შემორჩენილია რიყისა და ნატეხი ქვით ნაგები გვიანდელი ფეოდალური ხანის ციხე-კოშკის ნანგრევები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
კაუაიანი (ისაბელა)
კაუაიანი (ოფიციალურად ქალაქი კაუაიანი; ილოკ: Siudad ti Cauayan; იბა: Siudad nat Cauayan; ტაგ: Lungsod ng Cauayan) — მესამე კლასის შემადგენელი ქალაქი ისაბელის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით ქალაქის მოსახლეობა 129 523 ადამიანს შეადგენს.
პატარა ქალაქი 1852 წელს დაარსდა მდინარე კაგაიანის გასწვრივ. კაუაიანს შემადგენელი ქალაქის სტატუსი ოფიციალურად 2001 წელს მიენიჭა. ესპანური რეჟიმის დროს ქალაქი თამბაქოს ინდუსტრიის ნაწილი იყო. კაუაიანი სწრაფად მზარდი სასოფლო-სამეურნეო ინდუსტრიული ცენტრია და 7 მეზობელ ქალაქთან ერთად პროვინციის ეკონომიკურ ცენტრს წარმოადგენს.
უკანასკნელ წლებში კაუაიანში ეკონომიკური საქმიანობა გაფართოვდა. მას ხშირად ჩრდილოეთის იდეალურ ქალაქს უწოდებენ და ისაბელის სპეციალური ეკონომიკური ზონისა და რეგიონული აგრო-ინდუსტრიული ზრდის ცენტრის მასპინძელ ქალაქად მოიაზრებენ. კაუაიანში მდებარეობს კოსმოსის ბოთლების კორპორაცია, რომელიც გიგანტური მრავალეროვნული კონგლომერატის, სან მიგელის კორპორაციისა და მეგა აზიის ბოთლების კომპანიის შემადგენლობაში შედის. ქალაქში რეგიონის რამდენიმე მრავალეროვნული კომპანიაა განთავსებული.
ისტორია
კაუაიანი ფართობის მიხედვით დიდი მუნიციპალიტეტი იყო. მას შემდეგ რაც მეზობელი მუნიციპალიტეტები: ლუნა (ანტატეტი), კაბატუანი, რეინა-მერსედესი, აურორა და სან-მატეო შეიქმნა, მისი ფართობი 336.4 კმ²-მდე შემცირდა.
ილაგანის დომინიკელთა ორდენის ერთ-ერთი წევრის, მამა დელა ტორეს მიხედვით, რომელმაც დღევანდელი კაუაიანის ადგილები 1736 წელს გამოიკვლია, ქალაქის პირველი მოსახლეები გადანები იყვნენ. წარსულში კაუაიანი კაგაიანის პროვინციის შემადგენლობაში შედიოდა. 1839 წელს ნუევა-ვისკაიას პროვინციის შექმნის შემდეგ კაუაიანი ახალი პროვინციის შემადგენლობაში შევიდა. 1856 წლის 1 მაისს სამეფო დეკრეტის საფუძველზე ისაბელის პროვინცია შეიქმნა და კაუაიანი კვლავ ახლადშექმნილ პროვინციას მიეკუთვნა. მდინარე კაგაიანის გასწვრივ მდებარე ადგილებს ადრე კალანუსიანს უწოდებდნენ. გამანადგურებელი წყალდიდობების შემდეგ მოსახლეობამ იქ გადაინაცვლა, სადაც ამჟამად კაუაიანი მდებარეობს.
2001 წლის 28 თებერვალს, 9017-ე რესპუბლიკური აქტის საფუძველზე, რომელსაც პრეზიდენტმა გლორია მაკაპაგალ-აროიომ მოაწერა ხელი, კაუაიანი შემადგენელ ქალაქად გამოცხადდა. 30 მარტს მოსახლეობამ კანონის რატიფიცირება მოახდინა.
გეოგრაფია
კაუაიანი პროვინციის ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს და მთლიანად კაგაიანის ხეობაშია გაშლილი. ქალაქი მანილიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 375 კმ-ის, ილაგანიდან სამხრეთით 34.5 კმ-ის, სანტიაგოდან ჩრდილოეთით 48 კმ-ის, ხოლო ტუგეგარაოდან 117 კმ-ის დაშროებბით მდებარეობს.
2015 წლის აღწერით ქალაქის მოსახლეობა 129 523 ადამიანს შეადგენს. მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელი 390 ადამიანია კვადრატულ კილომეტრზე.
ეკონომიკა
კაუაიანი მესამე კლასის შემადგენელი ქალაქია. იგი ისაბელის სპეციალური ეკონომიკური ზონისა და რეგიონული აგრო-ინდუსტრიული ზრდის ცენტრის მასპინძელ ქალაქად შეირჩა.
სოფლის მეურნეობა
კაუაიანი ბრინჯისა და სიმინდის ჭარბი მწარმოებელია. 24 004 ჰექტარი ანუ 69.9% ბრინჯისა და სიმინდის წარმოებისთვის გამოიყენება. საშუალოდ ყოველ ჰექტარზე 4.5 მილიონი ტონა ბრინჯი და სიმინდი მოჰყავთ. სხვა საქმიანობებს შორის აღსანიშნავია მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვისა და ფრინველების მოშენება, ხილისა დ აბოსტნეულის წარმოება და თევზჭერა. ქალაქში მდებარეობს ეროვნული ირიგაციის ადმინისტრაციის ოფისი.
საბანკო და საფინანსო სფერო
2015 წლის 31 დეკემბრისთვის ქალაქში 30 ბანკი ფუნქციონირებდა, რომელთა დეპოზიტების მოცულობაც 17.5 მილიარდ ფილიპინურ პესოს აღემატებოდა. კაუაიანში ფუნქციონირებს: ფილიპინების რესურსების დანაზოგების ბანკი, ისაბელის პირველი კოოპერატიული ბანკი, კაუაიანის სასოფლო-სამეურნეო ბანკი, ჩრდილოეთ წყნარი ოკეანის საბანკო კორპორაცია, საერთო კეთილდღეობის სასოფლო-სამეურნეო ბანკი და სხვ. ყველაზე მტი ფილიალი ფილიპინების რესურსების დანაზოგთა ბანკს აქვს (46), შემდეგ ისაბელის პირველ კოოპერატიულ ბანკს (31 ფილიალი), შემდეგ კაუაიანის სასოფლო-სამეურნეო ბანკს (19 ფილიალი).
ინფრასტრუქტურა
კაუაიანში ურბანულ და არაურბანულ სივრცეებში განსხვავებული ინფრასტრუქტურაა. ქალაქის მთავარი სერვის ცენტრი, მაგალითად, პობლასიონი, საკვებისა და მომსახურების წარმოებისა და განაწილების უკეთეს ობიექტებს მოიცავს.
გზები
კაუაიანის სახმელეთო გზების სიგრძე 512.27 კმ-ია. გზები ეროვნულ, პროვინციულ, მუნიციპალურ/საქალაქო და ბარანგაის გზებად იყოფა. 18.16 კმ-ს ეროვნული გზის სტატუსი აქვს და ბეტონისგანაა ნაგები. 42.904 კმ პროვინციულ გზებს უკავია და ხრეშითაა დაფარული. 17.86 კმ საქალაქო გზაა, რომელიც ბეტონისგანაა ნაგები, 340.16 კმ-ის სიგრძის  მონაკვეთი ბარანგაების გზებს უკავია, რომელიც ასევე ხრეშითაა დაფარული.
აეროპორტი
ქალაქის მთავრი აეროპორტი სან-ფერმინის ბარანგაში მდებარეობს. აეროპორტის ასაფრენი ბილიკის სიგრძე 2 500 მეტრია, ხოლო სიგანე — 30 მეტრი. მთელი აეროპორტის ირგვლილ დამცავი ღობეა შემოვლებული. Sebu Pacific Air კაუაიანში Airbus 320-ით ყოველდღიურად ახორციელებს ფრენებს მანილიდან და პირიქით.
განათლება
კაუაიანში 64 საჯარო და 14 კერძო დაწყებითი სკოლა, 8 საჯარო და 7 კერძო საშუალო სკოლა, ორი უნივერსიტეტი და 4 კერძო კოლეჯი მდებარეობს.
სქოლიო
კატეგორია:ისაბელის პროვინციის ქალაქები კატეგორია:ფილიპინების ქალაქები
მირზახან-ყარაგოიუნლუ
მირზახან-ყარაგოიუნლუ (Mirzəxan Qaraqoyunlu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	525 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბარდის რაიონის სოფლები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ბ. ჩოლოყაშვილის 63-67)
სახლი ორსართულიანია. ნაშენია აგური. პირველ სართულზე სავაჭრო რიგი იყო. ამ სართულის ფასადი დიდი თაღებითა დანაწევრებული. თაღები ამოშენებულია და სარკმელებია ჩსმული. ფასადის მარჯვენა ნაწილში, მძლავრი პილასტრებით გამოყოფილი, აგურით ამოყვანილი თალღია, რომელშიც ჩასხმულია ხის ორნაწილიანი ალაყაფის კარი.ალაყაფის კარით შიდა ეზოში შევდივართ, საიდანაც სახლის სხვადასხვა ნაწილებში შეიძლება მოხვედრა. მეორე სართულზე ფასადის მთელ სიგრძეზეხის შეკიდული, მრგვალსვეტებიანი, რიკულებიანი აივანია. აივანზე გამოდის კარ-სარკმელების თორმეტი ღიობი, რომელთა თაღები მათ შორის გამოყვანილ პილასტრებს ეყრდნობა. სახლს, მთავარი ფასადის გაყოლებაზე აქვს თანადროული, ერთსართულიანი მინაშენი, რომელიც ადრე საჯინებოს წარმოადგენდა. მისი ფასადი თაღით იყო გახსნილი. სახლის გვერდითა ფასადები, საკმაოდ მაღალი ფრნტონით სრულდება. შენობა გადახურულია კრამიტით. ეზოს მხარეს სახლს აქვს თანამედროვე მინაშენი.
2011-2012 წლებში სახლს ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები (პროექტის ავტრი, არქიტექტორი, დ. გივიშვილი). მოიხსნა მოგვიანებით დამატებული ნაწილები. საჯინიბოს ფასადს დაუბრუნდა თავდაპირველი სახე.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
აქსაის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია
აქსაის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (Церковь иконы Божией Матери «Одигитрия») — მართლმადიდებლური ტაძარი აქსაიში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.
მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქ. აქსაი, გულაევის ქუჩა № 66.
ისტორია
მესამე ტაძარი რომელიც ააშენეს აქსაიში იყო ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის პატივსაცემად 1897 წელს აგებული ეკლესია. მისი ისტორია დაკავშირებულია „ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედ ხატთან“.
1830 წელს როდესაც დონზე გავრცელდა ქოლერის ეპიდემია, სოფელში მოხდა ღვთისმშობლის ხატის გამოცხადება. ხმები სასწაულმოქმედი ხატის შესახებ გავრცელდა ადგილობრივ მოსახლეობაში. ხატმა ქოლერის ეპიდემიისაგან დაიხსნა სოფლის მოსახლეობა, ხოლო თავად ხატი შემდეგ მოათავსეს სოფლის სამების ეკლესიაში.
1847 წელს, როდესაც ერთი დღის მანძილზე სოფელში დაიღუპა 100 კაცი, ადგილობრივი კაზაკობის ხელმძღვანელობამ მოითხოვა ხატი ნოვოჩერკასკიდან დაებრუნებინათ სოფელში. ხატი მოათავსეს აქსაის სამების ეკლესიაში. მის სახელზე 1848 წელს ეკლესიაში ააშენეს საკურთხეველი. ამის შემდეგ ეპიდემია ახალი ძალით უტევს ნოვოჩერკასკს. ამიტომ სასწაულმოქმედი ხატი დააბრუნეს ქალაქში. ხატისათვის სპეციალურად თანამედროვე ატამანის სასახლის წინ მდებარე სკვერში დადგეს კარავი, რომელშიც დააბრძანეს სასწაულმოქმედი ხატი. მოსახლეობა 24 საათის განმავლობაში თაყვანს სცემდა აქსაის ხატს.
1891წელს იმ ადგილზე სადა მდებარეობდა აქსიაის ღვთისმშობლის ხატი, გადაწყვიტეს აეშენებინათ ეკლესია. მის ასაშენებლად მოსახლეობამ გაიღო თანხები. 1897 წლი 6 ნოემბერს დონის ეპარქიის ეპისკოპოსმა იოანემ (მიროლიუბოვი) აკურთხა ტაძარი. ტაძრის მშენებლობაში მონაწილეობა მიიღო ასისთავ ლოტოშნიკოვის ქვრივმა ნადეჟდა ეფიმეს ასულმა. მოგვიანებით ააგეს პატარა სამლოცველო და სამრეკლო.
საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში ხატი დაიკარგა. ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიაში ღვთისმსახურებას ხელი შეუშალა მეორე მსოფლიო ომმა. 1945 წელს ტაძარს რემონტი ჩაუტარდა. აღდგა ღვთისმსახურება. 2000-იან წლებში მოახდიეს ეკლესიის რესტავრაცია.
ტაძრის წინამძღვარია ალექსანდრე ბუდკოვი.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
ზემო ხვედურეთის მემორიალი
ზემო ხვედურეთის მემორიალი — მემორიალი სამამულო ომში დაღუპულთა უკვდავსაყოფად, ისტორიული ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ხვედურეთის კულტურის სახლის ეზოში. ომში დაღუპულთა სიმბოლური საფლავი, სადაც დაკრძალულია სოფლის მკვიდრი, პოლკოვნიკი, რევაზ ბერუაშვილი (1911-1943).
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ძეგლები
Columbia Graphophone Company
Columbia Graphophone Company — გრამოფონული კომპანია ბრიტანეთში. EMI-ს მფლობელობაში Columbia Records-ის სახით იგი 1950-იანებსა და 1960-იანებში წარმატებულ ლეიბლად იქცა. მას ჩაენაცვლა EMI Records.
იუჩოღლანი
იუჩოღლანი  (Üçoğlan) — სოფელი აზერბაიჯანში,   აღდამის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 	2 555  კაცი.
ვაშინგტონის საკათედრო ტაძარი
წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარი ან ვაშინგტონის საკათედრო ტაძარი — აშშ-ის ანგლიკანური საეპისკოპოსო ეკლესიის მთავარი ტაძარი, მდებარეობს ვაშინგტონში, აშშ. შენობა ნეოგოთიკურ სტილშია აგებული, სიდიდით მეექვსე საკათედრო ტაძარია მსოფლიოში და სიდიდით მეორე აშშ-ში. საძირკველში პირველი ქვის ჩადება 1907 წლის 29 სექტემბერს მოხდა, მშენებლობის დაწყებას ესწრებოდა პრეზიდენტი თეოდორ რუზველტი. მშენებლობა 83 წელი გაგრძელდა და საზეიმოდ დასრულდა 1990 წელს, ჯორჯ ბუში უფროსის პრეზიდენტობისას. ტაძარი პროტესტანტური საეპისკოპოსო-საკათედრო ფონდის მმართველობის ქვეშაა, რომელიც 1893 წლის 6 იანვრიდან, კონგრესის მიერ ტაძრის მშენებლობისთვის გაცემული ნებართვის დროიდან არსებობს. მდებარეობს ვაშინგტონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. შედის აშშ-ის ისტორიული ადგილების ეროვნული რეესტრში. 2011 წლის 23 აგვისტოს მომხდარი მიწისძვრის შედეგად ერთ-ერთი კოშკის სამი შპილი მოტყდა, მეოთხე კი სერიოზულად დაზიანდა. დაზიანდა ტაძრის სხვა ნაწილებიც.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის ტაძრები კატეგორია:ვაშინგტონის ღირსშესანიშნაობები
ჟაკარეზინიუ
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 39 121 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 64.93 კმ²-ზე. ფართობი 602 529 კმ²-ია.
The Man and The Journey
საკონცერტო შესრულება
კონცეპტუალური პიესა პირველად შესრულდა 1969 წლის 14 აპრილს, როიალ ალბერტ ჰოლის სცენაზე, როგორც The Massed Gadgets of Auximines – More Furious Madness from Pink Floyd. კონცერტის შემოკლებული ვერსია ჩაიწერა 1969 წლის 12 მაისს, გადაცემისთვის Top Gear. 17 სექტემბრის გამოსვლა კონცერტგებაუში (ამსტერდამი) არის ტურნეს ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ბუტლეგური ჩანაწერი, ვინაიდან ოფიციალურად გადაიცა რადიოსადგურ VPRO-ს ეთერში. თავდაპირველად იგეგმებოდა კონცერტის ოფიციალური ალბომის სახით გამოცემაც, მაგრამ ჩანაფიქრზე უარი თქვეს, ვინაიდან პარალელურად მუშაობდნენ Ummagumma-ზე. სრული აუდიო ვერსია ოფიციალურად პირველად გამოვიდა The Early Years 1965–1972-ის შემადგენლობაში, 2016 წლის ნოემბერში.
სიმღერების სია
საგულისხმოა, რომ ეს არის შესრულებული სიმღერების ტიპური სია. ხშირად, Doing It ცნობილია როგორც Up the Khyber, Syncopated Pandemoneum - Party Sequence, The End of the Beginning - როგორც Storm Signal.