cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ფიჩხოვანის ნათლისმცემლის ეკლესია
სამხრეთ ეკლესიიდან მხოლოდ აღმოსავლეთ ნაწილია შემორჩენილი, რომლის ნახევარწრიულ აბსიდში ერთი სწორკუთხა სარკმელი და ერთი პატარა სწორკუთხა ნიშია. აბსიდი გადახურულია კონქით. კონქის ნახევარწრიული თაღი შირიმის პროფილირებულ იმპოსტებზეა დაყრდნობილი, რომელთა პროფილს თარო და ცერად ჩამოკვეთილი სიბრტყე შეადგენს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კისპესის რაიონი
კისპესის რაიონი (Distrito de Cuispes) — რაიონი პერუში, ამასონასის რეგიონის ბონგარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 782 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7.06 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 110.72 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ბონგარის პროვინციის რაიონები
შილდის მეორე კოშკი
შილდის მეორე კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დგას ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდის ბუშელაშვილების უბანში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. კოშკი გეგმით თითქმის კვადრატულია (6,9 x 6,3 მეტრი). ნაგებია რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. შემორჩენილია ორი სართული. პირველი სართული ამოვსებულია ნანგრევებითა და მიწით. შესასვლელი მეორე სართულის აღმოსავლეთ კედელშია. სართულის კედლებში ექვსი თაღოვანი ნიშა და ცხრა სათოფურია მოწყობილი. სამხრეთ კედლის შუაში აგურით ნაგები, გეგმით ნახევარწრიული, შეისრულთაღოვანი ბუხარია.კოშკს ხის სართულშუა გადახურვა ჰქონია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის კოშკები
რაზდან-გორგეს აკვედუკი
რაზდან-გორგეს აკვედუკი (Հրազդանի Ձորի ջրանցույց) — აკვედუკი სომხეთის დედაქალაქ ერევანში, მდინარე რაზდანზე. დააპროექტა არქიტექტორმა რაფაელ ისრაელიანმა. მშენებლობა დასრულდა 1950 წელს. აგებულია ნაცრისფერი ბაზალტის ქვით. მისი სიგრძე შეადგენს 100 მეტრს, ხოლო სიგანე — 5 მეტრს.
სქოლიო
კატეგორია:ერევნის ხიდები
ჰანიანგდოსეონგი
250px|მინი|ჰეუნგინჯიმუნის ჭიშკარი, [[სეული, სამხრეთ კორეა]] ჰანიანგდოსეონგი (한양도성) ან ქალაქ სეულის კედელი — ქვისგან, ხისგან და სხვა მასალისგან აგებული კედლების კომპლექტი, აშენებულია ქალაქის დასაცავად, სეულის დამპყრობლების წინააღმდეგ. პირველად კედელი 1396 წელს აიგო ჰანიანგის (한양, სეულის ძველი სახელი) მიმდებარე ტერიტორიაზე, ჩოსონის დინასტიის პერიოდში, რათა დაეცვათ და გამოეკვეთათ ქალაქის საზღვრები. იმ დროს მას ეწოდებოდა ჰანსუნგი (한성). კედელი გადაჭიმული იყო 18.6 კილომეტრზე სეულის ოთხი შიდა მთის: ბაეგაკსანის, ნაკსანის, ნამსანისა და ინვანგსანის ქედებზე. დღესდღეობით კედლის 12 კილომეტრიანი მონაკვეთი აღნიშნულია, როგორც ისტორიული ძეგლი ნომერი 10(1963) და შესაბამისად დაცულია მისი კარიბჭეები, წყლის შესასვლელები და სახანძრო სასიგნალო ბორცვები. გარკვეულ მონაკვეთზე კედელს ჩაუტარდა მრავალწლიანი აღდგენითი სამუშაოები, ხანგრძლივი ნგრევის ან იმის გამო, რომ წარსულში ის მთლიანად განადგურდა.
აგება
1395 წელს, მხოლოდ ხუთი წლის შემდეგ, რაც მეფე თაეჯომ დააარსა ჩოსონის დინასტია, მან განამტკიცა მთავრობის ოფისი (დოსეონგჩუკჯოედოგამი (ჰანგული:도성축조도감; ჰანჯა:都城築造都監), რათა აეგო ციხე-დარბაზი, რომელიც დაიცავდა სეულს. მან უბრძანა ჯეონგ დო-ჯეონს, რომ მოეძებნა და გაეზომა ადგილი მის ასაშენებლად.
მახასიათებლები
300px|მინი|ჰანიანგდოსეონგი ქალაქის კედლის პარკში და ნაკსანის პარკში, სეული თავდაპირველი კედლები გვიან XIV საუკუნეში აშენდა საშუალო ზომის მრგვალი ქვებით, რომელიც ერთმანეთზე ტალახით მაგრდებოდა. მეფე სეჯონგ დიდის მეფობის დროს შუა XV საუკუნეში, კედელზე მასშტაბული სარეკონსტრუქციო სამუშაოები ჩატარდა, მათ შორის მიწისგან გაკეთებულ კედლებს ჩაენაცვლათ მართკუთხა ქვების სექციები. ძირითადი რესტავრაცია 1704 წელს მეფე სუკჯონგის დროს მოხდა. მან გადააკეთა კედლების სექციები დიდი, თანაბარი ზომის ქვის ფილებით, რომელიც იყო საბოლოო და უნიკალური მახასიათებელი ჰანიანგდოსეონგის.
სეულის აღმოსავლეთ მონაკვეთი უფრო დაბალ ადგილზე იყო, ვიდრე სხვა დანარჩენი მონაკვეთები და იყო უფრო მგრძნობიარე გარე თავდასხმების მიმართ. ამრიგად, სათვალთვალო პუნქტი დაემატა ჭიშკრის გარეთა ნაწილს, რათა გაეძლიერებინათ მისი დაცვა. კედლების ნაწილი ჰეუნგინჯიმუნსა და გვანგჰუიმუნის სექციებს შორის გაფართოვდა მართკუთხა ფორმით. სახანძრო სასიგნალო ბორცვები, კიდევ ერთი თავაცვის სისტემის კომპონენტი, პირველად 1394 წელს შეიქმნა და ფუნქციონირებდა 1894 წლამდე. სიგნალები ქვეყნის მასშტაბით იგზავნებოდა ერთი ბორცვიდან მეორეზე, დღისით კვამლის, ხოლო ღამით ცეცხლის საშუალებით. სიგნალებს იღებდა სასიგნალო შუქურა, ნამსანის მწვერვალზე იდგა და გადასცემდა სამეფო სასახლეს.
შესასვლელები
250px|მინი|მარცხნივ|სუნგნიემუნის ჭიშკარი სეულში ოთხი მთავარი და ოთხი დამხმარე ჭიშკარი სეულში გვიან XIV საუკუნეში აშენდა. ოთხი მთავარი ჭიშკარი იყო: ჰეუნგინჯიმუნი (აღმოსავლეთის ჭიშკარი), დონუიმუნი (დასავლეთის ჭიშკარი), სეუნგნიემუნი (სამხრეთის ჭიშკარი) და სუკჯეონგმუნი (ჩრდილოეთის ჭიშკარი). ოთხი დამხმარე ჭიშკარი: სოუიმუნი (სამხრეთ-დასავლეთით), ჩანგუიმუნი (ჩრდილო-დასავლეთით), ჰიეჰვამუნი (ჩრდილო-აღმოავლეთით) და გვანგჰუიმუნი (სამხრეთ-აღმოსავლეთით) მოთავსებული იყო ოთხ მთავარ ჭიშკარს შორის.
დღესდღეობით ამ ჭიშკრებს ან შემორჩენილი აქვთ თავდაპირველი სახე, ან ჩაუტარდათ აღდგენითი სამუშაოები:  სეუნგნიემუნი (სამხრეთ კარიბჭე) და ჰეუნგინჯიმუნი (აღმოსავლეთ კარიბჭე), შესაბამისად დადგენილი არიან, როგორც ეროვნული საგანძური ნომერი 1 და საგანძური ნომერი1.
მდგომარეობა
250px|მინი|ჰანიანგდოსეონგი სეულის მთავრობის მიერ განხორციელებული რესტავრაციის შემდეგ ჰანიანგდოსეონგის მშენებლობა 30 წელში დასრულდა, მაგრამ მისი უმეტესი ნაწილი განადგურდა ქალაქის დაგეგმარების ინიციატივისა და ტრამვაის ხაზების შემოღების გამო. მიუხედავად ამისა კედლის მნიშვნელოვანი მონაკვეთი გადარჩა. საუკეთესოდ შემონახული და ცნობილი არის ბუკაკსანის მთის კედელი, 2.3 კილომეტრი სიგრძის ბილიკი, რომელიც კვეთს სუკჯეონგმუნს ჩანგუიმუნისგან. უფრო ადრე კედელზე ასვლა აკრძალული იყო, რადგან ჩეონგვადესთან სიახლოვის გამო ის სამხედრო სარეზერვო რაიონად იყო გამოცხადებული, საზოგადოებისთვის ის 2006 წელს გაიხსნა. წლების განმავლობაში ძალიან ცოტა ცვლილებები მოხდა ან ხელოვნური ნაგებობები აიგო კედლის მიმდებარე ტერიტორიაზე, მისი ბუნებრივი ნაშთები, ისევ ხელუხლებელია და თავდაპირველ სახეს ინარჩუნებს.
სქოლიო
კატეგორია:კორეა კატეგორია:სამხრეთი კორეა კატეგორია:სამხრეთ კორეის ძეგლები
პატარა ჯვრის ეკლესია
პატარა ჯვრის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ ფიჩხოვანის სამხრეთ-დასავლეთით 3-4 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (4 X 2,9 მ). ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. ძეგლი დაზიანებულია: დანგრეულია სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდე; ჩამოშლილია კრამიტის საფარი; შირიმის თაროსებრი ლავგარდნის რამდენიმე ქვაღაა შემორჩენილი. ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდეშია. ეკლესია უაფსიდოა და აღმოსავლეთით სწორი კედლითაა დასრულებული. ამ კედელში ერთი სწორკუთხა სარკმელია. ასეთივე სარკმელი დასავლეთ კედელშიცაა. ჩრდილოეთ კედელში ორი პატარა სწორკუთხა ნიშია. ინტერიერი შეისრული კამარითაა გადახურული. დასავლეთ ფასადზე, ფრონტონის არეში ჩასმულ შირიმის ქვაზე, მარტივი რელიეფური ჯვარია გამოსახული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნიკობარელები
მინი|[[შომპენის ტომის წარმომადგენლები]] ნიკობარელები — ნიკობარის კუნძულებზე მცხოვრებ ტომთა ჯგუფი. რაოდენობა 20 000 კაცი. ლაპარაკობენ მონქმერული ოჯახის ნიკობარული ენის დიალექტებზე. რელიგია — სულთა რწმენა. იმყოფებიან პირველყოფილი თემური წყობილების რღვევის საფეხურზე. ანთროპოლოგიურად ჭარბობს მონღოლოიდური რასა. რასობრივი და კულტურული თავისებურებებით გამოირჩევა კუნძულ კარ-ნიკობარის სიღრმეში მცხოვრები შომპენის ტომი. ნიკობარელების ძირითადი საქმიანობაა მიწათმოქმედება, ქოქოსის პალმის მოშენება, მეცხოველეობა, თევზჭერა.
ლიტერატურა
კატეგორია:აზიის ხალხები
პეკინის კინოაკადემია
პეკინის კინოაკადემია (北京電影學院) — სახელმწიფო უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება ჩინეთის დედაქალაქ პეკინში. კინოსკოლა კინო და ტელეწარმოების სპეციალობით აზიაში უდიდესი უმაღლესი სასწავლებელია. კინოწარმეობაში არსებული მიღწევებისთვის აკადემიამ საერთაშორისო დონის ცნობადობა მოიპოვა.
ისტორია
თავდაპირველად კინოაკადემიის შემადგენლობაში ორი სკოლაში შედიოდა, ესენია: ფოტოგრაფიის სკოლა და ანიმაციის სკოლა. 1951 წელს კინოსკოლაში სცენარის განყოფილება დაარსდა.
1950 წლის 14 სექტემბერს კინოაკადემიაში საშემსრულებლო ხელოვნების პირველი საბაკალავრო პროგრამა შეიქმნა, რომელზეც 30 სტუდენტი ჩაირიცხა. მრავალი მათგამი შემდგომში კინოსა და ტელევიზიაში თვალსაჩინო ფიგურა გახდა. 1956 წელს კინოსკოლაში საშემსრულებლო ინსტიტუტი, ხოლო 1959 წელს ხმის ჩამწერი განყოფილება დაარსდა, რომელიც 1960 წელს ინჟინერიის სკოლას შეუერთდა. 1955 წელს აკადემიაში კინო და ტელეწარმოების მენეჯმენტის ორწლიანი კურსი შეიქმნა, რომელიც პირველ წელს 28 სტუდენტმა დაამთავრა. თანდათან კურსის პოპულარობა გაიზარდა, რის შემდეგაც 1987 წელს მენეჯმენტის განყოფილება დაარსდა.
კულტურულმა რევოლუციამ, რომელიც 1966 წელს დაიწყო, ჩინეთის უმაღლეს სასწავლებლებს დიდი სირთულეები მოუტანა. რევოლუციის გამო პეკინის კინოაკადემია უამრავმა პროფესორმა დატოვა, რამაც სწავლის პროცესი გაგრძელება შეაფერხა. 1976 წელს, როცა კულტურული რევოლუცია დასრულდა, კინოსკოლაში ფაკულტეტის საბჭოს წევრების უმრავლესობა დაბრუნდა. აკადემიამ სტუდენტების მიღება 1978 წლიდან განაახლა.
1987 წელს კინოსკოლაში კინოთეორიის საბაკალავრო პროგრამა დაარსდა. 1989 წელს აკადემიის საერთაშორისო სკოლა, ხოლო 1999 წელს ინფორმაციის კვლევის ცენტრი დაარსდა.
2013 წელს კინოაკადემიამ კინოწარმოების ინგლისურენოვანი პროგრამა მიიღო.
სწავლება
პეკინის კინოაკადემია სტუდენტებს ასოცირებულ, საბაკალავრო და სამაგისტრო პროგრამებს სხვადასხვა მიმართულებით სთავაზობს, ესენია: კინოთეორია, კინორეჟისურა, კინო და ტელეწარმოება, ფოტოგრაფი, მენეჯმენტი და ა. შ.
სკოლები
ამჟამად, პეკინის კინოაკადემიის შემადგენლობაში ცხრა სკოლა შედის. წარმოგიდგენთ ჩამონათვალს:
ჩარიცხვები
პეკინის კინოაკადემიაში ჩარიცხვათა რიცხვი ქვეყნის მასშტაბით ერთ-ერთი ყველაზე დაბალია. ყოველწლიურად მისაღებ გამოცდებს კინოსკოლაში სწავლის 40 000-ზე მეტი მსურველი აბარებს, თუმცა მათგან ჩარიცხვას მხოლოდ 400-500 სტუდნტი ახერხებს.
გამოჩენილი კურსდამთავრებულები
პეკინის კინოაკადემიის არაერთმა კურდამთავრებულმა კინოსა და ტელევიზიაში გაწეული ღვაწლისთვის არა მარტო ეროვნული, არამედ საერთაშორისო აღიარებაც მოიპოვა. კინოსკოლის ღვაწლმოსილ კურსდამთავრებულთა ჩამონათვალი რეჟისორებს, პროდიუსერებს, სცენარისტებსა და მსახიობებს ითვლის.
პეკინის კინოაკადემია ჩინური კინოს მეოთხე, მეხუთე და მეექვსე თაობის რეჟისორთა ალმა-მატერია. მეხუთე თაობის ცნობილ რეჟისორთა შორის არიან ჩენ კაიგე, ჩან იმოუ და ჰუ მეი, ხოლო მეექვსე თაობის თვალსაჩინო წარმომადგენლები არიან ძია ჟანგკე, ჯან იუანი და ვან სიაოშუაი.
პეკინის კინოაკადემიაში სწავლობდა თანამედროვე ჩინური წარმოშობის ამერიკელი რეჟისორი დაიან ენგი, რომელსაც კანისა და ვენეციის კინოფესტივალების ჯილდოები აქვს მიღებული.
სქოლიო
კატეგორია:განათლება პეკინში
გორდეზიანი
საკუთარი სახელი  გორდეზიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
Warszawa (Porcupine Tree-ს ალბომი)
Warszawa (აგრეთვე ცნობილი როგორც Transmission 2.1) — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ Porcupine Tree-ს საკონცერტო ალბომი. გამოიცა 2004 წლის თებერვალში. მასში შეტანილია პოლონეთის რადიოს III არხისთვის 2001 წლის 6 აპრილს ჩაწერილი გამოსვლა.
სქოლიო
კატეგორია:Porcupine Tree-ს საკონცერტო ალბომები კატეგორია:2004 წლის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:Transmission-ის ალბომები
მარხვანი 1446/322
მინი|256x256პქ|მარხვანი, XIII-XIV სს. მარხვანი, ХIII-XIV სს. (საქართველოს ეროვნული არქივის ფონდი #1446, ხელნაწერი #322) 41 ფურცელი. ეტრატი; ზომა: 220x142; ზედა ფენა – კუთხოვანი ნუსხური; მელანი – შავი; სათაურები და საზედაო გრაფემები სინგურით.
ყველა გვერდი პალიმფსესტურია; ქვედა ტექსტი სომხურია და ლექციონარის სომხურ თარგმანს წარმოადგენს; პალიმფსესტური ტექსტი ზედა ტექსტთან მიმართებაში ვერტიკალურად არის ნაწერი. ზედა ტექსტის ორი ფურცელი ქმნის ქვედა ტექსტის ერთ ფურცელს. სომხური ხელნაწერის თარიღის ზედა ქრონოლოგიური ზღვარი – IX-X სს. ლექციონარის სომხურმა თარგმანმა, ქართულ და ალბანურ თარგმანებთან ერთად, ღვთისმსახურების უძველესი იერუსალიმური პრაქტიკა შემოგვინახა.
ხელნაწერი 2015 წელს  იუნესკომ შეიტანა მსოფლიო მეხსიერების საერთაშორისო რეესტრში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული სასულიერო ხელნაწერები კატეგორია:საქართველოს ეროვნულ არქივში დაცული ხელნაწერები კატეგორია:XIII საუკუნის ხელნაწერები კატეგორია:XIV საუკუნის ხელნაწერები
აზერბაიჯანის სოციალური დაცვისა და შრომის სამინისტრო
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოსახლეობის შრომისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო (Azərbaycan Respublikasının Əmək və Əhalinin Sosial Müdafiəsi Nazirliyi) პასუხისმგებელია შრომის ბაზრის რეგულირებაზე და აზერბაიჯანის მოსახლეობისთვის სოციალური დაცვის უზრუნველყოფაზე. უწყებას ხელმძღვანელობს საჰილ ბაბაევი.
ისტორია
შრომისა და მოსახლეობის სოციალური დაცვის სამინისტრო შეიქმნა 1992 წლის 10 დეკემბერს, პრეზიდენტ აბულფაზ ელჩიბეის ბრძანებულებით. იმავე ბრძანებულებამ გააუქმა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სოციალური უსაფრთხოების სამინისტრო, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის შრომისა და სოციალური დაცვის სახელმწიფო კომიტეტი.
სტრუქტურა
სამინისტროს ძირითადი ფუნქციებია შრომის ბაზარზე სახელმწიფო პოლიტიკის მომზადების ორგანიზება, სოციალური უზრუნველყოფა, საპენსიო უზრუნველყოფა, დემოგრაფიისა და მიგრაციის სექტორი და ამ ზომების დაცვა აზერბაიჯანის კანონმდებლობის კანონებისა და ნორმების ფარგლებში, ხელსაყრელი პირობების შექმნა შესაძლებლობების მქონე სამუშაო ძალისთვის; ყველა საწარმოში, ფირმაში, დაწესებულებაში და ორგანიზაციაში ყველა თანამშრომლის უფლებების დაცვა, მიუხედავად მათი სამართლებრივი სამთავრობო თუ არასამთავრობო სტატუსისა; კანონების დაცვა შრომისუუნარობის შემცირების მიზნით. დახმარებას უწევს შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირებს, ახალგაზრდებს, ქალებს, მრავალშვილიან ოჯახებს, აზერბაიჯანელი ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა ოჯახებს, რომელთა წევრები დაიღუპნენ ომის დროს, ორგანიზებას უწევს შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირთა ღონისძიებებს, ღარიბი ოჯახების დასახმარებლად სახელმწიფო პროგრამების რეგულირებას, შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირთათვის სოციალური მომსახურების გაწევას, დემოგრაფიის, შრომითი და სოციალური დაცვის კვლევითი პროგრამების განხორციელებას და ამ სფეროში საერთაშორისო თანამშრომლობის გაძლიერებას; შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა სარეაბილიტაციო პროგრამების ორგანიზებას, შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა დახმარებას პროთეზების შეძენაზე, კანონპროექტების შესრულებაზე ზედამხედველობს სამუშაო ძალის დასაცავად და ა.შ. სამინისტრო ახორციელებს სხვადასხვა ღონისძიებებს აზერბაიჯანის რეგიონებში დედაქალაქში შრომის დეკოცენტრაციის სტიმულირების მიზნით.
ვლტავსკა (პრაღის მეტრო)
ვლტავსკა (Vltavská) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს C ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1984 წელს.
აზერბაიჯანის სოციალური დაცვისა და შრომის სამინისტრო
სტრუქტურა
სამინისტროს ვალდებულებაა სამოქმედო გეგმის შემუშავება, ახალი სამუშაო ადგილების შექმნის, პროფესიული სწავლების მექანიზმის გაუმჯობესების მიზნით. შრომისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო კოორდინაციას უწევს მუშაობას დემოგრაფიის, კვლევისა და საერთაშორისო თანამშრომლობის სფეროში, აწყობს სამედიცინო სოციალურ შემოწმებას და ინვალიდთა რეაბილიტაციას.
ვლტავსკა (პრაღის მეტრო)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
აზერბაიჯანის სოციალური დაცვისა და შრომის სამინისტრო
საერთაშორისო ურთიერთობები
შრომისა და მოსახლეობის სოციალური დაცვის სამინისტრო თანამშრომლობს მოსახლეობის შრომისა და სოციალური დაცვის სფეროში, უცხო ქვეყნის სახელმწიფო სტრუქტურებთან და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან. სამინისტრომ ორმხრივი ურთიერთობები დაამყარა მსოფლიოს 20-ზე მეტი ქვეყნის სტრუქტურასთან, ხელი მოეწერა 30-ზე მეტ სამთავრობათშორისო და მინისტრთა შეთანხმებას, ოქმებს, მემორანდუმებსა და პროგრამებს.
სანტო-ტომასი (პამპანგა)
სანტო-ტომასი (ოფიციალურად სანტო-ტომასის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Santo Tomas) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი პამპანგის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 42 846 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 7 ბარანგაის.
აზერბაიჯანის სოციალური დაცვისა და შრომის სამინისტრო
საერთაშორისო ურთიერთობები
ევროკავშირთან თანამშრომლობა გრძელდება ”ევროკავშირის სამოქმედო გეგმის განხორციელების მიზნით, შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა უფლებების და საზოგადოებაში მათი მონაწილეობის, 2006-2015 წლებში შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესების მიზნით”. მჭიდრო ურთიერთობის შენარჩუნების მიზნით, შრომის და მოსახლეობის სოციალური დაცვის სამინისტროს საერთაშორისო დეპარტამენტში იქმნება მონაცემთა ბაზა, რომელიც იგზავნება ევროპულ საბჭოში. სამინისტროს წარმომადგენლის მონაწილეობა რეგულარულად უზრუნველყოფილია ევროპის საბჭოს შესაბამის სხდომებზე.
სანტო-ტომასი (პამპანგა)
სქოლიო
კატეგორია:პამპანგის მუნიციპალიტეტები
აზერბაიჯანის სოციალური დაცვისა და შრომის სამინისტრო
საერთაშორისო ურთიერთობები
2008 წლიდან, გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის საელჩოსთან თანამშრომლობის ფარგლებში, გერმანული წარმოშობის ორი პროფესორის მონაწილეობით, ტარდებოდა ტრენინგები შშმ ბავშვთა 77 პანსიონის თანამშრომლებისათვის. ტრენინგის ფარგლებში, 40 ბავშვმა გაიარა სამედიცინო შემოწმება, მნიშვნელოვანი სამუშაოები გაკეთდა პანსიონის სტრუქტურის გასაუმჯობესებლად. ასევე მომზადდა რეკომენდაციები სოფელ სარაიში 77 პანსიონის საქმიანობის გაუმჯობესების შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის სახელმწიფო უწყებები
ნორტონის ყურე
მინი| ნორტონის ყურე ნორტონის ყურე (Norton Bay) — ბერინგის ზღვის ყურე ალასკის დასავლეთ სანაპიროსთან, სიუარდის ნახევარკუნძულის სამხრეთით. სიგრძე 200 კილომეტრი, სიგანე 145 კილომეტრი, სიღრმე 10-20 მეტრი, მაქსიმალური 27 მეტრი. ნაპირები დაბალი და დანაწევრებულია, ბევრია კუნძული. ნოემბრიდან ივლისამდე დაფარულია ყინულით. ყურის ჩრდილოეთ სანაპიროზეა ქალაქი და ნავსადგური ნომი.
ლიტერატურა
კატეგორია:წყნარი ოკეანის ყურეები კატეგორია:აშშ-ის ყურეები
ფლორიდის რაიონი
ფლორიდის რაიონი (Distrito de Florida) — რაიონი პერუში, ამასონასის რეგიონის ბონგარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 199 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 30.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 203.22 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ბონგარის პროვინციის რაიონები
ავახუნის რაიონი
ავახუნის რაიონი (Distrito de Awajun) — რაიონი პერუში, სან-მარტინის რეგიონის რიოხის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 875 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 571 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 12 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 481.08 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-მარტინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:რიოხის პროვინციის რაიონები
შილდის წმინდა გიორგის ეკლესია და კოშკი
შილდის წმინდა გიორგის ეკლესია და კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ შილდაში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში. დგას სოფლის ძველ სასაფლაოზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია. დასავლეთიდან ეკვრის გეგმით კვადრატული, სამსართულიანი კოშკი, რომელიც ეკლესიას წყობის გადაბმით უკავშირდება ძველი ნაგებია ნატეხი და რიყის ქვით კირის ხსნარზე. გამოყენებულია აგურიც.
ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს. ჩრდილოეთ და სამხრეთით დასავლეთ კედელში გაჭრილი კარით იგი კოშკის პირველ სართულს უკავშირდება. ეკლესიის დარბაზი აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით, რომლის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის სამხრეთით მოწყობილია ერთი თაღოვანი ნიშა, ჩრდილოეთით კი - ორი. ერთი მათგანი გეგმით ნახევარწრიულია. თითო თაღოვანი სარკმელი სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებშიცაა. ჩრდილოეთ სარკმლის ქვეშ მოწყობილია ოთხკუთხა ნიშა. აფსიდის შუაში დგას კუბური ფორმის ტრაპეზი. შიგნით ეკლესია გადახურულია შეისრული ფორმის, ქარგილზე სხმული კამარით. კოშკის პირველი სართულის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში მოწყობილია თითო ოთხკუთხა ნიშა. სამივე სართულის სამხრეთი, დასავლეთი და ჩრდილოეთი კედლების შუაში კი ორმაგი სათოფურებია. თითო ცალმაგი სათოფურია აღმოსავლეთ კედლის ბოლოებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის კოშკები კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჩინური ენის სატრანსკრიფციო სისტემები
ჩინური იეროგლიფებისთვის სატრანსკრიფციო სისტემის შექმნის აუცილებლობა ისტორიულად ჩნდებოდა საკუთარი ფონეტიკური დამწერლობის მქონე ყველა იმ ქვეყანაში, რომელიც ჩინეთთან იწყებდა ან აფართოებდა ორმხრივ ურთიერთობებს.
ისტორიული თვალსაზრისით, ჩინურის ტრანსკრიბირებისთვის ყველაზე ძველი სისტემებიდან ერთ-ერთი პირველი არის არაბული (არაბ. كتابة عربية صينية ჩინ. 小兒經, ქართ. სჲაოერძჷნ) და მანჯურიული, — ე.წ. „ტჷლერჹი ჰერგენჲ“, რომელიც პრაქტიკულად ცალკე ანბანს წარმოადგენდა, ტრანსკრიფციები.
ჩინური იეროგლიფებისთვის საერთო ნორმატივის მიღებამდე, რომელიც მოგვიანებით ფინინი გახდა, არსებობდა აღნიშნულ იეროგლიფთა გადმოცემის რამდენიმე საწარმოთქმო სისტემა.
გაქართულებული რუსული და რომანული სისტემები
საბჭოთა კავშირის წლებში მხატვრული თარგმანისა თუ პრესის ენისთვის მიღებული იყო ე.წ. პალადიუს-ვასილიევის სატრანსკრიფციო სისტემის გაქართულება. შემდგომ წლებში იყო ჩინურის რომანული ვარიანტის გაქართულებულების მცდელობები, რაც იმას უკავშირდებოდა, რომ საქართველოში არ არსებობდა ქართულის ენისა და ანბანის ფონეტიკური შესაძლებლობების გათვალისწინებით შექნილი ჩინური იეროგლიფიკის საკუთარი სატრანსკრიფციო სისტემა.
ჩინური ენის მარცვალთა სისტემის ქართულ ენაზე ტრანსკრიფცია-ტრანსლიტერაცია
ჩინური ენის მარცვალთა სისტემის ქართულ ენაზე ტრანსკრიფცია-ტრანსლიტერაციის წესები პირველად დამტკიცდა საქართველოს სახელმწიფო ენის დეპარტამენტის მიერ, 2019 წლის 22 მარტს. მის შექმნაში მონაწილეობდნენ ქართველი და ჩინელი მეცნიერები — მარინე ჯიბლაძე, თინათინ ბოლქვაძე, ლიოუ ჩაო, ლიანგ ქუნგქუნგი, ნიკო ქელბაქიანი, მაკა თეთრაძე. დეპარტამენტის ოფიციალურ საიტზე წესები გამოქვეყნდა ამავე წლის 22 ივნისს. შეტანილია 2020 წლის 24 აგვისტოს გამოქვეყნებულ რიგით II ბიულეტენში.
სქოლიო
კატეგორია:ჩინური ენა კატეგორია:ტრანსლიტერაცია
წმინდა ცეცხლი
მინი|წმინდა ცეცხლი [[2018 წელს.]] წმინდა ცეცხლი (ბერძნულ ტრადიციაში წმინდა სინათლე (Ἃγιον Φῶς)) — ცეცხლი, რომელიც ყოველწლიურად იერუსალიმში მაცხოვრის საფლავის ტაძრის კუვუკლიიდან, დიდ შაბათს, მართლმადიდებლური აღდგომის წინადღეს გამოაქვთ. კუვუკლიიდან ცეცხლის გამოტანა სიმბოლურად გამოსახავს საფლავიდან გადმოსულ „ნათელ ჭეშმარიტს“, ესე იგი იესო ქრისტეს აღდგომას.
წმინდა მიწის ადგილების სტატუს-კვოს შესაბამისად ცერემონიას ასრულებენ იერუსალიმის მართლმადიდებელი ეკლესიის, სომხური სამოციქულო ეკლესიის იერუსალიმის პატრიარქის, კოპტური და სირიული ეკლესიების მღვდელთმსახურნი. წირვა პირდაპირ ეთერში გადაიცემა საქართველოში, რუსეთში, უკრაინაში, საბერძნეთში, ბელარუსში, რუმინეთში, ბულგარეთში, ეგვიპტეში, კვიპროსში, ლიბანში, გარდა ამისა, წმინდა ცეცხლი სპეციალური ავიარეისებით ყოველწლიურად ჩამოაქვთ საქართველოში, რუსეთში, უკრაინაში, ბელარუსში, საბერძნეთში, რუმინეთში, ბულგარეთში, პოლონეთში, სერბეთში, მონტენეგროში, მოლდოვაში, კვიპროსში, ყაზახეთში, სირიაში, ლიბანში, იორდანიაში და თაყვანს სცემენ სახელმწიფო და საეკლესიო მეთაურები.
ერთ-ერთი უძველესი ცნობა წმინდა ცეცხლის გარდამოსვლის შესახებ გვხვდება გრიგოლ ნოსელთან, ევსები კესარიელთან, სილვია აკვიტანელთან და თარიღდება IV საუკუნით (ამასთან, მითითებული ავტორები მიუთითებენ უფრო ადრეულ შემთხვევებსაც). ეკლესიის წმინდა მამების მოწმობით, პეტრე მოციქულმა საფლავთან მისვლისას გონიერი და სხეულებრივი თვალით ხელთუქმნელი ღვთაებრივი სინათლე იხილა, რომელმაც გაანათა მაცხოვრის საფლავი. ევსები კესარიელი „საეკლესიო ისტორიაში“ წერს იმის შესახებ, რომ დიდი სააღდგომო ღამისთევისას დიაკვნებს დააკლდათ ზეთი, რის გამოც მთელი ხალხი სასოწარკვეთილებაში ჩავარდა, ხოლო იერუსალიმის პატრიარქმა ნარცის I-მა (185–213) უბრძანა მათ, რომლებსაც მზადყოფნაში მოყავდათ განათება, ჩამოესხათ წყალი და მოეტანათ. შემდეგ სილოამის ემბაზიდან კანდელებში წყლის ჩასხმის კურთხევა გასცა. ამ წყალმა მიიღო ზეთის თვისება, ზეციდან ცეცხლი გადმოვიდა და კანდელები აანთო, რომლებიც მთელი ლიტანიობის განმავლობაში არ ჩამქრალა.
წმინდა ცეცხლის გარდამოსვლის სანახავად და მაცხოვრის საფლავის თაყვანსაცემად იერუსალიმში მომლოცველები მრავალი ქვეყნიდან ჩადიან და ცეცხლს ერთმანეთს უნაწილებენ.
აღდგომის წინადღეს წმინდა ცეცხლის გადმოსვლის შესახებ დაწვრილებითი ცნობები დაცულია რუსული ეკლესიისგან ქართული მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენისათვის აქტიური მოღვაწის, დეკანოზ პეტრე კონჭოშვილის, 1899 წლის ჩანაწერებში „მოგზაურობა წმ. ქალაქს იერუსალიმსა და წმ. ათონის მთაზედ“.
სქოლიო
კატეგორია:მართლმადიდებლობა კატეგორია:იერუსალიმის მართლმადიდებელი ეკლესია კატეგორია:აღდგომა
მარტინ ოპიცი
მარტინ ოპიცი (Martin Opitz; დ. 23 დეკემბერი, 1597, ბუნცლაუ — გ. 20 აგვისტო, 1639, გდანსკი) — გერმანელი პოეტი და ხელოვნების თეორეტიკოსი. მისმა წიგნმა „გერმანული პოეზიის შესახებ“ (1624) დასაბამი მისცა გერმანულ კლასიციზმს. აღსანიშნავია ოპიცის ლექსები და პოემები „სანუგეშო სიმღერები ომის უბედურებაში“, „ქება ომის ღმერთისა“ (1628), „ვეზუვი“ (1633), „პასტორალი ფერია ჰერცინისადმი“ (1630), „ზლატნა ანუ სულიერი სიმშვიდისათვის“ (1623). მასვე ეკუთვნის პირველი გერმანული ოპერის „დაფნეს“ ლიბრეტო.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი პოეტები კატეგორია:შავი ჭირით გარდაცვლილები
კარპინსკის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი
კარპინსკის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი (Храм Введения Пресвятой Богородицы во Храм) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ კარპინსკში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1761-1776 წლებში. ტაძარი აგებულია ურალური ბაროკოს სტილში. არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი
ნჯომბეს ოლქი
ნჯომბეს ოლქი (Njombe Region) — ტანზანიის 30-დან ერთ-ერთი ოლქი. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ნჯომბე.
მოსახლეობა — 702 097 ადამიანი (2012 წელი).
კარპინსკის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი
ისტორია
ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს ბოგოსლოვსკის ქარხანაში (ამჟამად ქალაქი კარპინსკი) 1761 წელს. მშენებლობა წარიმართა ქარხნის დამაარსებლის, ვერხოტურელი ვაჭრის მაქსიმე პოხოდიაშინის ფინანსებითა და ტობოლსკისა და ციმბირის მიტროპოლიტის პავლეს ლოცვა-კურთხევით. ქვედა ტაძარი აკურთხა ვერხოტურეს ნიკოლსკის მონასტრის არქიმანდრიტმა ტიხონმა ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე. ზედა ტაძარი კი აკურთხეს 1776 წელს წმინდა მოციქულის იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე 1770 წლის 11 ივლისს ბოგოსლოვსკის ქარხანამ მიიწვია მეცნიერი პეტრ სიმონ პალასი, რომელიც აკვირდებოდა ტაძრის მეორე სართულის მშენებლობას. ტაძრის შოარიახლოს აშენეს აგურის ქარხანა, რათა ტაძარი აეშენებინათ აგურით. ყველა საჭირო საეკლესიო ჭურჭელი ეკლესიას გადასცა ქარხნის დამაარსებელმა მ. პოხოდიაშინმა.
ნჯომბეს ოლქი
ფართობი — 21 347 კმ².
კარპინსკის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი
ისტორია
ბოგოსლოვკსის ეკლესიის მრევლი ძირითადად მუშაობდა ბოგოსლოვსკის ქარხანაში. ტაძრის მრევლს ასევე მიეკუთვნებოდა სოფელ კაკვის მაცხოვრებლები, რომელიც ქარხნიდან 17 კმ-ში მდებარეობდა და ლობვის მცხოვრებლებიც, რომელიც მვებარეობდა 37 კმ-ის მოშორებით. 1902 წლის მონაცემებით ეკლესიის მრევლი შეადგენდა 4 336 ადამიანს.
ნჯომბეს ოლქი
ადმინისტრაციული დაყოფა
ოლქი შედგება ოთხი რაიონისაგან:
კარპინსკის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი
ისტორია
1930-იან წლებში ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი დახურეს ღვთისმსახურებისათვის. მისი წინამძღვარი ვასილი სლოვცოვი რევოლუციურმა ტრიბუნალმა გაასამართლა 1922 წლის 22 მაისს და მიუსაჯა ხუთი წლით პატიმრობა. მოახდინეს მისი ამნისტია, მაგრამ აუკრძალეს ვერხოტურეს მაზრაში ცხოვრება.
ნჯომბეს ოლქი
სქოლიო
კატეგორია:ტანზანია კატეგორია:ტანზანიის ოლქები
კარპინსკის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი
ისტორია
ტაძრის შენობა რამდენჯერმე ააფეთქეს. დაანგრიეს 57-მეტრიანი სამრეკლო. ტაძრის აღდგენა მიმდინარეობს დღევანდელ დღემდე.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სვერდლოვსკის ოლქში კატეგორია:ეკატერინბურგის ეპარქიის ტაძრები
ქომუს ჯვრის ეკლესია
ქომუს ჯვრის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფიჩხოვანში, დგას სოფლის ჩრდილოეთით 3 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (6,5 X 5 მ), ნაგებია საშუალო ზომის ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. მთელ სიმაღლეზე შემორჩენილია მხოლოდ საკურთხევლის ნაწილი. დანარჩენი კედლები 0,7-1 მეტრის სიმაღლეზე დგანან. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა (შემორჩენილია წირთხლების მცირე ნაწილი). აღმოსავლეთით უსწორმასწორო ფორმის აფსიდში ერთი სწორკუთხა სარკმელია. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ქვით ნაგები ტრაპეზი (შემორჩენილია ნაშთი) ყოფილა მიდგმული. კონქი ამორფული ფორმისაა. ეკლესიის აღმოსავლეთით შემორჩენილია გაურკვეველი დანიშნულების ნაგებობის ნაშთი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
იაპონური ხმლები
იაპონური ხმალი (日本刀 ნიჰონტო) — ერთ-ერთი იმ რამდენიმე ტიპის ხმლებიდან, რომლებსაც ტრადიციულად ჭედდნენ იაპონიაში. იაპონური ხმლების მრავალი სხვადასხვა ტიპი არსებობს, რომლებიც ერთმანეთისგან განსხვავდება ზომით, ფორმით, ჭედვის მეთოდით და დანიშნულებით. ყველაზე ცნობილი იაპონური ხმლის ტიპებია კატანა, ვაკიზაში, ტაჩი.
აგებულება
ხმლის წვერი შეიძლება იყოს გრძელი (ოკისაკი), საშუალო (ჩუკისაკი), მოკლე (კოკისაკი) ან გამრუდებული (იკური-ოკისაკი). ასევე მნიშვნელოვანია ხმლის წვერი მომრგვალებულია (ფუკურა-ცუკუ) ან წამახული (ფუკურა-კარერუ).
ლიტერატურა
კატეგორია:იაპონური კულტურა კატეგორია:ხმლები
ერემეევო (ჩერეპოვეცის რაიონი)
ერემეევო (Еремеево) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 1 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 41 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 3 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: სლაბეევო, ხარინსკაია, მიხაილოვო.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
სასმუანი
სასმუანი (ოფიციალურად სასმუანის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Sasmuan) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი პამპანგის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 29 076 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 12 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:პამპანგის მუნიციპალიტეტები
სომხეთის დროშების სია
დროშების სია, რომლებიც დაკავშირებულია სომხეთთან.
ჩო მინ-ჰო
ჩო მინ-ჰო (조민호; 4 იანვარი, 1987 — გ. 15 ივნისი, 2022) — პროფესიონალი სამხრეთ კორეელი ჰოკეისტი. აზიის ჰოკეის ლიგის კლუბის „ანიან ჰალას“ და სამხრეთ კორეის ყინულის ჰოკეის ეროვნული ნაკრების ყოფილი თავდამსხმელი.
ბიოგრაფია
ჰოკეისტის კარიერა ჩო მინ-ჰომ 2003 წელს სასწავლო დაწესებულების „კუნგი ჰაის“ გუნდში დაიწყო. მაშივნე ჰქონდა დებიუტი ახალგაზრდულ მსოფლიო ჩემპიონატზე ყინულის ჰოკეიში სამხრეთ კორეის ნაკრებში, 2004 წელს ამავე ტურნირში ითამაშა გუნდის შემადგენლობაში. 2004–2008 წლებში სამხრეთ კორეის სტუდენტურ ჩემპიონატში გამოვიდა კორიოს უნივერსიტეტის გუნდთან ერთად. 2008 წელს ითამაშა მსოფლიო ჩემპიონატზე ყინულის ჰოკეიში (ამ შეჯიბრის პირველ დევიზიონში) კორეის რესპუბლიკის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. გაითამაშა 5 ბურთი, ააგროვა 4 ქულა — 3 დამატებული 1, სისტემით პასი გოლი. 2008 წელს მოაწერა კონტრაქტს ხელი აზიური ლიგის კლუბ „ანიან ჰალასთან“, მაგრამ 2008/09 სეზონში ერთი თამაშიც არ უთამაშია.
მისი დებიუტი „ანიან ჰალაში“ მხოლოდ შემდეგ სეზონში შედგა. რეგულარულ სეზონში მოთამაშემ 36 მატჩის განმავლობაში შეაგდო 14 გოლი და აღინიშნა 30 საგოლე გადაცემით, პლეი-ოფში კი 9 ბურთიდან 3 გოლი და 4 საგოლე გადაცემა მიიწერა, რამაც დიდი წვლილი შეიტანა მათ გამარჯვებაში. მსოფლიო ჩემპიონატზე სამხრეთკორეული გუნდის შემადგენლობაში ითამაშა 5 მატჩი, ერთი გოლის და ერთი საგოლე პასის აღნიშვნით.
გუნდის შემადგენლობაში ყოფნისას ჩემპიონის ტიტულის მოპოვება მომავალ სეზონშიც შეძლო. გაითამაშა 36 ბურთი რეგულარულ სეზონში და 4 პლეი-ოფში, საშუალო ოდენობით ჰოკეისტმა 48 ქულა დააგროვა. საერთაშორისო დონეზე ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში ჩო მინ-ჰომ 4 მატჩი ითამაშა.
2011/2012 სეზონში რეგულარულ ტურნირზე გაატარა 29 თამაში, 14-ჯერ მიაღწია მოწინააღმდეგის კარამდე და 13-ჯერ გაუწია თანაგუნდელებს ასისტირება მოწინააღმდეგის კარის ასაღებად. პლეი-ოფში ითამაშა 5 მატჩი, შეაგდო 2 გოლი და 1 საგოლე გადაცემა. მსოფლიო ჩემპიონატის პირველ დევიზიონში 2012 წელს ითამაშა 5 თამაში, შეასრულა1 საგოლე გადაცემა. 2012/13 სეზონის რეგულარულ შეჯიბრებაში 33 მატჩში ააგროვა 40 ქულა, პლეი-ოფში სამ თამაშში კიდევ 3 აქტივობა ჩაინიშნა. სამხრეთ კორეის ნაკრების შემადგენლობაში 5 თამაში ითამაში მსოფლიო ჩემპიონატ 2013-ის დივიზიონში, ასევე ითამაშა 3 თამაში ოლიმპიური თამაშების კლასიფიკაციისთვის.
2013–2015 წლებში ჩო მინ-ჰო სეულის კლუბ „თემიონ-სანმუში“ თამაშობდა სამხედრო სამსახურის მოხდის მიზნით. 2013/14 სეზონში რეგულარულ პირველობაზე 40 თამაშში 56 ქულა ააგროვა, პლეი-ოფში სამ თამაშში 1-ის შეგდება შეძლო. 2014/15 სეზონში გამოვიდა როგორც გუნდის კაპიტანი, სეზონში ითამაშა 38 თამაში, 13 გოლის შეგდება და 44 საგოლე გადაცემის განხორციელება შეძლო, რეგულარული შედეგების მიხედვით გუნდი პლეი-ოფში ვერ მოხვდა. 2014 და 2015 წლების მსოფლიო ჩემპიონატებზე ჩაატარა 5 მატჩი, 2 და 5 ქულის დაგროვებით შესაბამისად.
2015 წელს დაბრუნდა „იანან ჰალაში“, რეგულარულ სეზონში 2015/16 48 მატჩში 12 გოლი გაიტანა და გადასცა 48 საგოლე პასი, პლეი-ოფში ოთხჯერ შევიდა შეტევაში და ორჯერ დაეხმარა თანაგუნდელებს აეღოთ მოწინააღმდეგის კარი. სეზონის შედეგების მიხედვით გუნდმა ჩემპიონობა მოიპოვა, რაც მინ-ჰო აზიის ლიგის სამგზის ჩემპიონი გახადა. ჰოკეისტმა ასევე ითამაშა 5 თამაში მსოფლიო ჩემპიონატში 2016 წელს, თავის ანგარიშზე 3 საგოლე გადაცემის ჩაწერით.
ჩო მინ-ჰო გარდაიცვალა ფილტვის კიბოთი, 35 წლის ასაკში, 2022 წლის 15 ივნისს, სეულში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1987 კატეგორია:დაბადებული 4 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2022 კატეგორია:სამხრეთ კორეელი ყინულის ჰოკეისტები
ელიას-სოპლინ-ვარგასის რაიონი
ელიას-სოპლინ-ვარგასის რაიონი (Distrito de Elías Soplín Vargas) — რაიონი პერუში, სან-მარტინის რეგიონის რიოხის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 825 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 940 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 40 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 199.64 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-მარტინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:რიოხის პროვინციის რაიონები
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ბოტსვანაში
2014 წლის მონაცემებით ბოტსვანაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 2 ძეგლია. იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით სულ 1073 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 0,2 % ბოტსვანის ძეგლებია. ერთი ობიექტი შეტანილია ბუნები ძეგლის კრიტერიუმებით, ხოლო მეორე კულტურული ძეგლის კრიტერიუმებით. მსოფლიო მემკვიდრეობისა და ბუნებრივი მემკვიდრეობის დაცვის კონვენციის რატიფიცირება ბოტსვანამ მოახდინა 1998 წლის 23 ნოემბერს. პირველი ობიექტი ბოტსვანიდან იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შეიტანეს 2001 წელს 25-ე სესიაზე.
გარდა ამისა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში შეტანილია ბოტსვანის შვიდი ძეგლი.
სქოლიო
კატეგორია:იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობა *
ელეანორა კასტილიელი
ელეანორა კასტილიელი (Leonor de Castile, Éléonore de Castille; დ. 1363 — გ. 5 მარტი, 1416) — ტრასტამარას დინასტიის წარმომადგენელი. კასტილიისა და ლეონის მეფე ენრიკე II-ის ასული. ნავარის დედოფალი 1387-1416 წლებში როგორც კარლ III-ის მეუღლე.
ნიშნობები და ქორწინება
ელეანორა დაიბადა 1363 წელს. იგი იყო კასტილიისა და ლეონის მეფე ენრიკე II-ისა და დედოფალ ხუანა მანუელა კასტილიელის მეორე შვილი და ერთადერთი ასული. როგორც ყველაზე ძლიერი ესპანური სამეფოს პრინცესა, იგი დაბადების დღიდან სასურველი სარძლო იყო ნებისმიერი ევროპელი მონარქისთვის, ამიტომაც, მისი საქორწინო მოლაპარაკებები ჯერ კიდევ ელეანორას ბავშვობიდან იწყება. 1371 წელს იგი დანიშნეს პორტუგალიის მეფე ფერნანდუ I-ზე, თუმცა მან მოულოდნელად ადგილობრივი დიდგვაროვნის ქალიშვილ ლეონორ ტელესზე იქორწინა.
1373 წელს, ქალაქ ბურგოსში შედგა ელეანორასა და ნავარის მომავალი მეფის, კარლ III-ის ნიშნობა. წყვილი სორიაში დაქორწინდა 1375 წელს. ზოგადად, ქორწილი 1374 წლის 24 მაისს უნდა შემდგარიყო, თუმცა მისი გადადება მეფე ენრიკეს ავადმყოფობამ გამოიწვია.
კასტილიაში ცხოვრების წლები
მინი|მარცხნივ|ელეანორას გერბი ქორწინება იღბლიანი აღმოჩნდა და წყვილს ერთმანეთი მალე შეუყვარდა, თუმცა მაღალმთიან ნავარაში ცხოვრებას ელეანორა ვერ უძლებდა. 1388 წელს, ელეანორამ კარლს თავის ძმასთან, მეფე ხუან I-თან წასვლისა და გარკვეული დროით იქ დარჩენის ნებართვა სთხოვა, რადგან ნავარის კლიმატმა მისი ჯანმრთელობა შეარყია და უფრო ცხელ ადგილას გადასვლა ერჩივნა. მან თან თავისი სამი ქალიშვილიც თან წაიყვანა და გარკვეული დროით სამშობლოში დარჩა. ქორწინების პირველი ცამეტი წლის მანძილზე, ელეანორამ მხოლოდ გოგონების გაჩენა მოახერხა. იგი ვალიადოლიდში თავის ასულებთან ერთად 1390 წლამდე ცხოვრობდა და ნავარაში დაბრუნების შემდეგ, მალევე დაორსულდა და მეოთხე გოგონაც გააჩინა. მიუხედავად ამისა, იგი მალევე გაბრუნდა კასტილიაში, თუმცა კარლმა მას ნავარაში ჩასვლა სთხოვა, რათა მისი დედოფლად კურთხევა მოხერხებულიყო. ამასთან მამამისი, ნავარის მეფე კარლ II-ც გარდაიცვალა და მეფეს ვაჟი მემკვიდრე სჭირდებოდა, რისთვისაც ცოლის გვერდით ყოფნა იყო საჭირო. ამრიგად, 1390 წლის თებერვალში ელეანორა თავის გოგონებთან ერთად ჩავიდა პამპლონაში. 1390-იანი წლების ბოლოსთვის, ელეანორას უკვე ექვსი გოგონა ჰყავდა გაჩენილი მაგრამ იმ ეპოქაში ეს არაფერს ნიშნავდა, რადგან მას ვაჟი არ ჰყავდა. ამრიგად, მეფე-დედოფალი იძულებული გახდა ნავარის ტახტის მემკვიდრედ თავიანთი უფროსი ასული, პრინცესა ჟანა გამოეცხადებინათ.
1390 წლის 13 ოქტომბერს ელეანორის ძმა, კასტილიის მეფე ხუან I გარდაიცვალა, ტახტზე კი მისი ვაჟი ენრიკე III ავიდა. ამ ამბავთან დაკავშირებით ელეანორა კვლავ კასტილიაში ჩავიდა, თუმცა ამჯერად კარლმა მალევე მოსთხოვა ნავარაში დაბრუნება, რაზეც დედოფლისგან უარი მიიღო. როგორც აღმოჩნდა, მას კასტილიის ტახტზე პრეტენზია ჰქონდა და ენრიკეს წინააღმდეგ ლილოს ლიგა ჩამოაყალიბა თავის ნახევარ-ძმა ფერდინანდთან და ბიძაშვილ პედროსთან ერთად. მეფე ენრიკე ლიგას დაუპირისპირდა და 1394 წელს მათ მთავარ რეზიდენციას ალყა შემოარტყა. როას ციხესიმაგრე დაეცა და 1395 წლის დამდეგს ელეანორა ქმარს დაუბრუნდა.
ნავარის დედოფალი
ნავარაში დაბრუნების შემდეგ ელეანორა კარლზე მეტად შეყვარებული და პოლიტიკურ ცხოვრებაში ჩართული იყო. ქმართან ურთიერთობის გაუმჯობესების შემდეგ დიდი ხნის ნანატრი ორი ვაჟი გააჩინა, თუმცა ორივენი ჩვილობაში დაიღუპნენ. 1403 წლის 3 ივნისს პამპლონას კათედრალში შედგა მისი ნავარის დედოფლად კურთხევა. რამდენჯერმე, როცა კარლი საფრანგეთში იყო, ელეანორა ქვეყანას რეგენტის სტატუსით მართავდა. იგი ასევე დაეხმარა კასტილიასა და ნავარას შორის ურთიერთობების დათბობას. კარგი ურთიერთობის შედეგად, ბევრი კასტილიელი დიდგვაროვანი ოჯახებთან ერთად ნავარაში გადასახლდა და იქ დაფუძნდა.
როგორც ტახტის მემკვიდრე, მათი ასული ჟანა ხშირად ინიშნებოდა რეგენტად, რათა ქვეყნის მართვა ესწავლა. თუმცა, სრულიად მოულოდნელად, 1413 წელს ჟანა დაიღუპა და ტახტის მემკვიდრე მათი მეორე ქალიშვილი ბლანკა გახდა, რომელიც საბოლოოდ მშობლების გარდაცვალების შემდეგ ნავარის ტახტზე ავიდა.
ელეანორა კასტილიელმა უფროსი ქალიშვილის გარდაცვალება დიდად განიცადა და შეარყია მისი ჯანმრთელობა. იგი გარდაიცვალა 1416 წლის 5 მარტს ქალაქ ოლიტეში. მისი ქმარი კარლ III ამის შემდეგ აღარ დაქორწინებულა და შესაბამისად 1425 წელს უვაჟოდ დაიღუპა, რის გამოც დედოფალი ბლანკა I ხდება.
შვილები
კარლსა და დედოფალ ელეანორას რვა შვილი ჰყავდათ:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1363 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1416 კატეგორია:ტრასტამარის დინასტია კატეგორია:ნავარის დედოფლები
ფლორენცი (პრაღის მეტრო)
ფლორენცი (Florenc) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს B და C ხაზებზე და შედგება 2 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1974 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
ჟანა დე ევრე
ჟანა დე ევრე (Jeanne de Évreux; დ. 1310 — გ. 4 მარტი, 1371) — ევრეს გრაფ ლუი ფრანგისა და მისი მეუღლის, გრაფინია მარგარიტა არტუელის ნაბოლარა შვილი. საფრანგეთისა და ნავარის დედოფალი 1325-1328 წლებში როგორც შარლ IV-ის მესამე ცოლი. საფრანგეთის პრინცესა და ორლეანის ჰერცოგინია ბლანშ კაპეტის დედა.
ბიოგრაფია
ჟანა დაიბადა 1310 წელს ნორმანდიის საგრაფო ევრეში. მამამისი თავად იყო ევრეს გრაფი ლუი კაპეტი, რომელიც საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ისა და დედოფალ მარია ბრაბანტელის ვაჟი იყო. რაც შეეხება დედამისს, იგი ასევე ფრანგი დიდგვაროვანი მარგარიტა არტუელი იყო, რომელიც თავის მხრივ საფრანგეთის მეფე ლუი VIII-ისა და დედოფალ ბლანკა კასტილიელის შთამომავალი იყო. ჟანა მარგარიტასა და ლუის ნაბოლარა ქალიშვილი იყო.
ჟანას ბავშვობის შესახებ არაფერია ცნობილი. 1324 წელს ცხენიდან ჩამოვარდნის შედეგად გარდაიცვალა საფრანგეთის დედოფალი მარია ლუქსემბურგელი. უმემკვიდრეოდ დარჩენილი, უკვე მეორედ დაქვრივებული საფრანგეთის მეფე შარლ IV იძულებული გახდა მესამედ შეერთო ცოლი, რათა ვაჟი გაეჩინათ. ვინაიდან ჟანა და შარლი პირველი თაობის ბიძაშვილები იყვნენ, მათ ქორწინებაზე რომის პაპის თანხმობა იყო საჭირო, რომელიც სრულიად უპრობლემოდ მისცათ პაპმა იოანე XXII-მ. 1325 წლის 5 ივლისს ჟანა და შარლი დაქორწინდნენ, რითაც იგი საფრანგეთისა და ნავარის დედოფლად იქცა.
სამწლიანი დედოფლობის მოკლე პერიოდში, ჟანამ სულ სამი გოგონა გააჩინა — ჟანა, მარი და ბლანში. 1328 წლის 1 თებერვალს გარდაიცვალა მეფე შარლი, ისე რომ მამრობითი სქესის მემკვიდრე მაინც ვერ დატოვა. სწორედ ამიტომ შეწყდა კაპეტთა დინასტია და საფრანგეთში მათი მონათესავე ვალუას დინასტია გამეფდა. ამ მომენტიდან ჟანას შესახებ უკვე აღარ გვაქვს ცნობები. ჩვენთვის მხოლოდ ისაა ცნობილი, რომ იგი 1371 წლის 4 მარტს გარდაიცვალა, 60-61 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1310 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1371 კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები კატეგორია:ნავარის დედოფლები კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
MP 40
MP 40 (გერმ. Maschinenpistole 40) — გერმანული პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი, რომელიც იყენებს 9×19 მმ პარაბელუმის ვაზნებს. ის შეიქმნა ნაცისტურ გერმანიაში და აქტიურად გამოიყენებოდა ღერძის ქვეყნების მიერ მეორე მსოფლიო ომში.
შექმნილია ჰაინრიხ ფოლმერის მიერ 1938 წელს მისი წინამორბედ MP 38-ის ბაზაზე. იარაღი აქტიურად გამოიყენებოდა ქვეითების (განსაკუთრებით ოცეულისა და სხვა რაზმების მეთაურების), მედესანტეთა და ჯავშანტექნიკის ეკიპაჟების მიერ. მისი თანამედროვე და ინოვაციური მახასიათებლების გამო MP 40 ვერმახტის ჯარისკაცებისთვის სასურველი და პოპულარული იარაღი იყო. მის მიმართ ინტერესი ასევე დიდი იყო სხვა ქვეყნებში ომის დასრულების შემდგომ. მოკავშირეები იარაღს ხშირად უწოდებდნენ „შმაისერს“, თუმცა სინამდვილეში ჰუგო შმაისერს ამ პისტოლეტ-ტყვიამრფქვევის შექმნაში არანაირი წვლილი არ მიუძღვის. ერთადერთი კავშირი, რაც მას MP 40-თან აქვს, არის მისი მჭიდი, რომლის პატენტის მფლობელიც შმაისერი იყო. შმაისერის მიერ შექმნილი პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი იყო MP 18. MP 40-ის სხვა ვარიანტებია MP 40/I და MP 41. ნავარაუდებია, რომ 1940-1945 წლებში Erma Werke-მ 1.1 მილიონი MP 40 დაამზადა.
გამოყენების ისტორია
მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში გერმანელი სამხედროების უმეტესობა Karabiner 98k შაშხანით ან MP 40 პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევით იყო შეიარაღებული. ეს ორივე იარაღი ქვეითისთვის სტანდარტულ არჩევნად ითვლებოდა.მარცხნივ|მინი|258x258პქ|გერმანელი ჯარისკაცი MP 40-ით.თუმცა, მოგვიანებით, საბჭოთა წითელ არმიასთან ქალაქის ბრძოლებში, მაგალითად, სტალინგრადის ბრძოლაში, წითელარმიელთა მთლიანი რაზმები ხშირად PPSh-41 პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევებით იყვნენ შეიარაღებული და ახლო მანძილებზე ბრძოლებში გერმანელებს უჭირდათ მათთან გამკლავება Kar 98k ხელით გადასატენი გრძივმოძრავსაკეტიანი შაშხანებით. მაუზერის ამ შაშხანებით შეიარაღებულ გერმანელ სამხედროებს ყოველი გასროლის შემდეგ უწევდათ ხელით იარაღის გადატენვა, მაშინ როცა საბჭოთა ჯარისკაცი PPSh-41-დან ტყვიების მთლიან ჯერს ისროდა. ეს ყოველივე კი ახლო მანძილზე ძალიან დიდ უპირატესობას აძლევდა საბჭოთა ჯარისკაცს. ამიტომაც ომის მიმდინარეობასთან ერთად გერმანელებმა ტაქტიკა შეცვალეს და ხშირად მათი მთლიანი შემტევი ოცეულები უკვე MP 40-ით ან მისი სხვა რომელიმე ვარიანტით იყვნენ შეიარაღებული. 1943 წლიდან დაწყებული, ვერმახტმა Karabiner 98k შაშხანისა და MP 40 პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის ჩანაცვლება დაიწყო რევოლუციური საიერიშო ავტომატური შაშხანით— StG 44.
გერმანელების გარდა, ნაალაფარ MP 40-ებს აქტიურად იყენებდნენ ნაცისტური გერმანიიის მიერ ოკუპირებული ქვეყნების წინააღმდეგობის მოძრაობები, პარტიზანები და ხანდახან მოკავშირეთა ჯარისკაცებიც კი.
ომისშემდგომი გამოყენება
MP 40-ების გარკვეულ რაოდენობას იყენებდნენ ვიეტ კონგის წევრები ვიეტნამის ომში და ასევე აფრიკელი პარტიზანები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცეცხლსასროლი იარაღები
ხასანის რაიონი
ხასანის რაიონი (Distrito de Jazán) — რაიონი პერუში, ამასონასის რეგიონის ბონგარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 332 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 93.8 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 88.83 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ბონგარის პროვინციის რაიონები
წყაროსთავის ღვთისმშობლის ეკლესია
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ფიჩხოვანის წმინდა კვირიკეს ეკლესია
ფიჩხოვანის წმინდა კვირიკეს ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ ფიჩხოვანის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 300-400 მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (3,4 X 2,9 მ). ნაგებია ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. ეკლესია დგას ცოკოლზე. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარს გარედან აგურის შეისრული თაღი აქვს. შიგნით სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომელშიც ერთი სწორკუთხა სარკმელი და ორი მცირე ნიშია. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, რიყის ქვით ნაგები ოთხწახნაგა ტრაპეზია მიდგმული. კონქი არაწესიერი ფორმისაა. დასავლეთ კედელში ერთი სარკმელია. დარბაზი გადახურულია არაწესიერი ფორმის სხმული კამარით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გრემის ეკლესიათა კომპლექსი
გრემის ეკლესიების კომპლექსი — ყვარლის მუნიციპალიტეტის,სოფელი გრემის არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს ნაქალაქარის სავაჭრო უბნის აღმოსავლეთ განაპირას, მთავარანგელოზთა მთის ძირში.
აღწერა
შედგება სხვადასხვა პერიოდის, ერთმანეთის გვერდიგვერდ მდგარი სამი ეკლესიისგან. იგი თარიღდება XVI-XVII საუკუნეებით. თავდაპირველად აუგიათ მცირე ზომის ეკლესია, რომლისთვისაც სამხრეთიდან მიუშენებიათ სიგრძით ტოლი, მაგრამ უფრო ვიწრო ეკლესია, ხოლო ჩრდილოეთით, 1.2 მეტრის მოშორებით, დაუდგამთ შედარებით მოზრდილი ეკლესია. ასევე თავდაპირველი ეკლესიისთვის სამრეკლო დაუშენებიათ. ბოლოს, თავდაპირველ და ჩრდილოეთით მდგარ ეკლესიებს შორის, მოუწყვიათ ვიწრო, გეგმით სწორკუთხა სათავსო, რომლის თავზე, მომდევნო ხანებში, მეორე სართულია დაშენებული. ეკლესიები ძირითადად ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობითაა ნაშენი. სამრეკლო და სათავსოს მეორე სართული მთლიანად აგურისაა. სამივე ეკლესიას შესასვლელი დასავლეთოდან აქვს. შუა ეკლესიის კარი სწორკუთხაა, განაპირების - შეისრულთაღოვანი. სამივე ეკლესია აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევრადწრიული აფსიდით, რომლის ღერძზეც თაღოვანი სარკმელია მოწყობილი, მის ორივე მხარეს კი არის თითო მცირე ზომის ნიშა. თითო ნიშა ჩრდილოეთ ეკლესიის გრძივ კედლებშია, ერთი არის სამხრეთ ეკლესიის ჩრდილოეთის კედელში. შუა და ჩრდილოეთ ეკლესიებში, საკურთხევლის სარკმლის გარდა, თითო მსგავსი სარკმელი დასავლეთის, აღმოსავლეთის და ჩრდილოეთის კედლებშიცაა. ეკლესიები შიგნიდან გადახურულია ოდნავ შეისრული კამარით, გარედან კი კრამიტის ორკალთა სახურავი აქვს. სათავსოს მეორე სართულის სახურავი ცალფერდაა. სამრეკლო ექვსწახნაგა ფანჩატურია, რომლის ყოველ წახნაგში თითო განიერი, მაღალი თაროა. ეკლესიების კედლები დასრულებულია აგურის საფეხურიანი, ხერხულა ლავგარდნით. ანალოგიური ლავგარდანი სამრეკლოს ფანჩატურსაც აქვს. სამხრეთით მდგარი ეკლესიის დასავლეთ ფასადზე, შესასვლელის ზემოთ, მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშაა. მის ორივე მხარეს კი არის თითო, გაცილებით მაღალი სწორკუთხა ნიშა, რომლებშიც თითოვე ხაჩკარია ჩასმული. მსგავსი ნიშა ჩრდილოეთით მდგარი ეკლესიის შესასვლელის გვერდითაცაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ზაგარანჩა
ზაგარანჩა (Zagarancea) — სოფელი მოლდოვაში, უნგენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 56 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 482 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგენის რაიონის სოფლები
კახის წმინდა გიორგის ეკლესია
კახის წმინდა გიორგის ეკლესია — ერთადერთი მუდმივმოქმედი ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია ისტორიულ საინგილოში/ჰერეთში. მდებარეობს თანამედროვე აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე, კახის რაიონში, სოფელ კახი-ინგილოს ცენტრში, მდ. კაკისწყლის მარცხენა ნაპირიდან 20-30 მეტრის დაშორებით.
ეკლესიის გალავნის შიგნით – ეზოში დაახლოებით 40-50 წლის წინათაც კი ეყარა წარწერებიანი დიდი ქვები. ხანდაზმული ინგილოები ირწმუნებიან, რომ ეს ქვები ძველი საყდრის ნანგრევებიდან გადარჩენილი ქვები იყო. მათივე გადმოცემით, ამ ქვებს ქრისტიანი მოსახლეობა თაყვანს სცემდა. დღესასწაულების დროს მათზე „წმიდა სანთელს“ ანთებდნენ და იქვე „თეთრსაც“ სწირავდნენ. ხსენებული ქვები ახლა არსად აღარსად იძებნება და უცნობია თუ რა ბედი ეწია მათ.
თანამედროვე ტაძარი XIX საუკუნის ბოლოს ძველი ტაძრის ნანგრევების ადგილზე ააშენა და აღადგინა ივან-ბაბა ბულუღაშვილმა. მარცხნივ|მინი|228x228px|[[ინტერიერი (არქიტექტურა)|ინტერიერი]] ეკლესია ჯვრისმკლავა დარბაზს წარმოადგენს ფართო, მაღალი სარკმლებით და მოხატულია 1990-იან წლებში.
წმიდა გიორგის საყდარი ქვის მაღალი გალავნით ყოფილა შემოზღუდული, რომლის ნაშთები დღესაც კარგად შეინიშნება. ჩვენს დრომდე მოაღწია, აგრეთვე, აღნიშნული საყდრის კომპლექსში შემავალმა უძველეს ნაგებობათა ზოგიერთმა ნაშთმა.
ძველი ნეგებობებიდან ყურადღებას იქცევს განცალკევებული სამსართულიანი სამრეკლო, რომელიც რამდენადმე გადაკეთებული და აღდგენილი სახით დღემდეა შემონახული. სამრეკლოს კოშკი აგებულია მდინარე ქურმუხის ხევის რიყის დიდი ქვებისაგან კირის ხსნარით. კამარებისა და გუმბათის სვეტების წყობაში აგრეთვე გამოყენებულია კვადრატული მოყვანილობის (22 x 22 სმ) აგური.
სამრეკლოს აღმოსავლეთ ფასადზე აგურისა და ქვის წყობის ჩაღრმავებით (ჩაჭრით) გამოსახულია საკმაოდ დიდი ზომის ჯვარი, რომელსაც თითქმის მთელი სართული აქვს დათმობილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ეკლესია-მონასტრები აზერბაიჯანში კატეგორია:ქართული არქიტექტურული ძეგლები საზღვარგარეთ