cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
საქართველოს ფერმერთა ასოციაცია
საქართველოს ფერმერთა ასოციაცია (Georgian Farmers' Association - GFA) — ასოციაცია საქართველოში, რომელიც დაარსდა 2012 წელს. თავმჯდომარე ნინო ზამბახიძე. საქართველოს ფერმერთა ასოციაციაში დღეისთვის გაწევრიანებულია 1000-მდე ფერმერი. GFA ფერმერთა გაერთიანებების „ქოლგა“ ორგანიზაციას წარმოადგენს. ასოციაცია დღეს არა მარტო ფერმერთა ჯგუფებს, არამედ ინდივიდუალურ ფერმერებსაც და სოფლის მეურნეობის კუთხით მომუშავე ორგანიზაციებს თუ ასოციაციებსაც აერთიანებს. საქართველოს ფერმერთა ასოციაცია აქტიურად თანამშრომლობს სამთავრობო, დონორთა და საგანმანათლებლო ორგანიზაციებთან და უკვე წარმოადგენს საკმაოდ მძლავრ მაკოორდინებელ სტრუქტურას ფერმერთა და სოფლის მეურნეობის სფეროში დაინტერესებულ მხარეთა შორის.
2013 წელს საქართველოს ფერმერთა ასოციაცია გახდა Copa-Cogeca-ის პარტნიორი, რამაც საშუალება მისცა საქართველოს გამხდარიყო ერთ-ერთი ძლიერი და პრესტიჟული ევროპელ ფერმერთა და სასოფლო სამეურნეო კოოპერატივების გაერთიანების წევრი ქვეყანა.
საქართველოს ფერმერთა ასოციაციის შექმნა 2012 წლის ბოლოს განაპირობა ქვეყანაში უკანასკნელი ათწლეულების განმავლობაში გატარებულმა აგრარულმა პოლიტიკამ.
საქართველოს ფერმერთა ასოციაცია სახელმწიფოს და მის მოსარგებლეთა შორის არსებული სივრცის შესავსებად შეიქმნა და იგი ფერმერთა გაერთიანებების „ქოლგა“ ორგანიზაციას წარმოადგენს, რაც გაერთიანებათა გაერთიანებას გულისხმობს. ასოციაცია დღეს არა მარტო ფერმერთა ჯგუფებს, არამედ ინდივიდუალურ ფერმერებსაც აერთიანებს, რათა შემდეგ ინდივიდუალური წევრების გეოგრაფიულ თუ დარგობრივ ინტერესთა მიხედვით გაერთიანებას შეუწყოს ხელი. ასოციაცია აქტიურად თანამშრომლობს სამთავრობო, დონორთა და საგანმანათლებლო ორგანიზაციებთან და წარმოადგენს საკმაოდ მძლავრ მაკოორდინირებელ სტრუქტურას ფერმერთა და სოფლის მეურნეობის სფეროში დაინტერესებულ მხარეთა შორის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ორგანიზაციები
ბა ნდაუ
ბა ნდაუ (Bah N'Daw; დ. 23 აგვისტო, 1950, სანი, საფრანგეთის სუდანი) — მალელი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე. მალის დროებითი პრეზიდენტი 2020 წლის 25 სექტემბრიდან 2021 წლის 26 მაისამდე.
ბიოგრაფია
ბაკალავრიატის დასრულების შემდეგ საკუთარი სურვილით 1973 წლის 1 ივნისს წავიდა სამხედრო სამსახურში. შემდეგ ეწვია საბჭოთა კავშირს და გაიარა მფრინავის კურსები. 1976 წლის მარტში მუშაობა დაიწყო მალის სამხედრო-საჰაერო ძალებში. გარკვეული პერიოდი ეკავა მალის პრეზიდენტის მუსა ტრაორეს ადიუტანტის თანამდებობა. 1994 წელს საფრანგეთში დაასრულა თავდაცვის კოლეჯი.
2014-2015 წლებში მუსა მარას თავრობაში თავდაცვის მინისტრია.
2020 წლის 18 აგვისტოს მალიში განხორციელებული სამხედრო გადატრიალების შემდეგ ხალხის გადარჩენის ეროვნულმა კომიტეტმა 18 თვით ხელისუფლება გადასცა ბა ნდაუს. 25 სექტემბერს შეუდგა პრეზიდენტის მოვალეობის შესრულებას (ვიცე-პრეზიდენტად დანიშნეს ასიმი გოიტა).
2020 წლის 27 სექტემბერს მალის დროებით პრემიერ-მინისტრად დანიშნა მოქტარ უანი.
სქოლიო
კატეგორია:მალის პრეზიდენტები
ოთარ ჭუმბურიძე
ბიოგრაფია
1956 წლიდან მუშაობდა ქრონიკალურ-დოკუმენტური და სამეცნიერო-პოპულარული ფილმების სტუდიაში (ქდსპფ) ოპერატორის ასისტენტად და ოპერატორად. 1970-იან წლებში, როგორც დამდგმელმა ოპერატორმა გადაიღო რამდენიმე მოკლე და სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი.
ფილმოგრაფია
1983 წლიდან მუშაობს ქდსპფ სტუდია „მემატიანეში“. ოპერატორი ფილმებისა:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1938 კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:ქართველი ოპერატორები
ბლანკა ბურგუნდიელი
ბლანკა ბურგუნდიელი (Blanche de Bourgogne; დ. 1296 — გ. 29 აპრილი, 1326) — ბურგუნდიის ჰერცოგ ოტო IV-ისა და არტუას გრაფინია მატილდას უმცროსი ასული. საფრანგეთის დედოფალი 1322 წლის იანვრიდან მაისამდე როგორც შარლ IV-ის პირველი ცოლი. 1314 წელს ბლანკა, მისი რძალი მარგარიტა ბურგუნდიელი და მათი მული იზაბელა ფრანგი ერთად მრუშობაში გამოიჭირეს, რის გამოც სამივე მათგანი ნორმანდიაში, ციხესიმაგრეში გამოკეტეს. ორ წელიწადში ბლანკა მისმა დამ, ახლა უკვე დედოფალმა ჟანა ბურგუნდიელმა გაანთავისუფლებინათ, 1322 წელს კი ტახტზე ასვლიდან სულ მალე შარლი მას გასცილდა და მეორე ცოლი შეირთო.
ადრეული ცხოვრება
ბლანკა დაიბადა 1296 წელს ბურგუნდიაში. იგი იყო ბურგუნდიის გრაფ ოტო IV-ისა და მისი მეუღლის, არტუას გრაფინია მატილდას ნაბოლარა ქალიშვილი. მას ჰყავდა ერთი უფროსი ძმა და ერთი უფროსი და. 1302 წელს მამამისი გარდაიცვალა, რის გამოც ბურგუნდიის გრაფი მისი უფროსი ძმა რობერი გახდა. ბურგუნდია-საფრანგეთს შორის ურთიერთობების დასათბობად, გადაწყდა საფრანგეთისა და ბურგუნდიის სამეფო ოჯახებს შორის დინასტიური ქორწინებები. სწორედ ამ მიზნით, ბლანკას ბიძაშვილი მარგარიტა ბურგუნდიელი ცოლად შერთეს საფრანგეთის მეფე ფილიპ IV- ის უფროს ვაჟ ლუის, ბლანკას და ცოლად შერთეს მის შუათანა ვაჟ ფილიპს, ხოლო თავად ბლანკა მიათხოვეს ფილიპ IV-ის უმცროს ვაჟ შარლს. 1307 წლის 23 სექტემბერს შედგა 16 წლის ბლანკასა და 18 წლის შარლის ქორწინება. განსხვავებით მისი დის ქორწინებისგან, ბლანკა და შარლი ერთად ბედნიერნი არასდროს არ ყოფილან.
მრუშობის ბრალდებები
1313 წელს საფრანგეთს ეწვივნენ ბლანკას მული, ინგლისის დედოფალი იზაბელა ფრანგი და მისი მეუღლე, მეფე ედუარდ II. დედოფალმა იზაბელამ თავის ძმებსა და რძლებს საუცხოო საჩუქრები ჩამოუტანათ. წასვლის წინ ფრანგებმა დიდი ზარ-ზეიმი გამართეს და დიდი პატივით გააცილეს მეფე-დედოფალი. სანამ გაემგზავრებოდნენ, პრინცმა ფილიპმა დაინახა, რომ იზაბელამ ბლანკასა და მარგარიტას საიდუმლოდ გადასცა რაღაც. ამას მოჰყვა ის ფაქტი, რომ იზაბელა მალევე კვლავ ეწვია საფრანგეთს და განსაკუთრებულად დიდ დროს სწორედ დედოფალ მარგარიტა ბურგუნდიელთან და ბლანკა ბურგუნდიელთან ატარებდა, რაც ფილიპში დიდ ეჭვებს იწვევდა.
1314 წელს პარიზში მარგარიტას, იზაბელასა და ბლანკას მრუშობისას შეუსწრეს. როგორც განაცხადეს ისინი ზედმეტად მთვრალებიც იყვნენ. ცხადია ამან საოცრად დიდი სკანდალი გამოიწვია. მალევე ბრალი დასდეს ბლანკას დას, პრინცესა ჟანასაც, რომელიც ამ ამბავში არაფერ შუაში არ იყო, რის გამოც ბრალი მალევე მოუხსნეს.
იზაბელა მალევე დააბრუნეს ინგლისში და მისი ბედი ედუარდს მიანდეს, ხოლო ბლანკასა და მარგარიტას საქმე გაცილებით უფრო მძიმე იყო. გადაწყდა მათი გასამართლება და სასტიკად დასჯა, თუმცა ლუიცა და შარლიც დაუყოვნებლივ ცოლებთან გაცილებას მოითხოვდნენ.
გასამართლება და პატიმრობა
მეფე ლუი X-მ (მარგარიტას ქმარმა) გამოსცა ბრძანება, რომლის მიხედვითაც მისი რძლები უნდა გამოეტეხათ და თუ საჭირო იქნებოდა მათთან დაახლოებული პირებიც გამოეყენებინათ ამისთვის. მათი ფრეილინებისა და მცველების წამების შემდეგ, გაირკვა, რომ ყოველივე ეს მთელი სამი წლის განმავლობაში გრძელდებოდა. პარიზის სასამართლომ საფრანგეთისა და ნავარის დედოფალი მარგარიტა ბურგუნდიელი და ლა მარკის გრაფინია ბლანკა ბურგუნდიელი მრუშობაში სცნეს დამნაშავედ. ამ ამბამდე ცოტა ხნით ადრე, 1314 წელს ბლანკამ ვაჟი გააჩინა, სახელად ფილიპი, ამ პროცესის დროს კი იგი კვლავ ორსულად იყო, რის გამოც მისი დაპატიმრება მშობიარობამდე გადაავადეს. 1315 წელს მან გოგონა გააჩინა, სახელად ჟანა. ამის შემდეგ მარგარიტასთან ერთად იგი გამოკეტილ იქნა ნორმანდიულ ციხესიმაგრე გაილარდში. საშინლად ცივი ზამთრის გამო ბლანკა მძიმედ დაავადდა, მარგარიტა კი გარდაიცვალა. მიუხედავად ამისა, ბლანკა მაინც განაგრძობდა თავის გავლენიან დედასთან კონტაქტს და მისგან ძვირფასი საჩუქრების მიღებას.
მეფე ფილიპი ამ ამბიდან მალევე დაიღუპა. ამ დროს მარგარიტა ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო, თუმცა სავარაუდოდ იგი მისი ქმრის ბრძანებით მოკლეს, რადგან მას მეორედ ექორწინა. ლუის გარდაცვალების შემდეგ მეფე ფილიპ V, ხოლო დედოფალი ჟანა ბურგუნდიელი გახდა. დის საფრანგეთისა და ნავარის დედოფლად ქცევამ ბლანკას მდგომარეობა დიდად შეუმსუბუქა. მალევე ჟანამ იმდენი შესძლო, რომ ბლანკა გაანთავისუფლეს.
დედოფლობა და გარდაცვალება
1322 წლის 3 იანვარს მეფე ფილიპ V-ის გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე ბლანკას ქმარი, შარლ IV ავიდა, შესაბამისად ბლანკაც საფრანგეთისა და ნავარის დედოფალი გახდა. გამეფებულმა შარლმა ბლანკა კვლავ გამოკეტა და მის განთავისუფლებაზე უარს აცხადებდა. მათი ორივე შვილი ადრევე გარდაიცვალა. ჟანა 1321 წელს, ფილიპი კი 1322 წელს. მეფე შარლი ცოლთან გაშორებას ითხოვდა, ბლანკა კი ამაზე კატეგორიულ უარს ამბობდა. მიუხედავად ამისა, 1322 წლის 19 მაისს რომის პაპმა იოანე XXII-მ მათი ქორწინება ბათილად სცნო, რის გამოც ბლანკამ დედოფლობა დაკარგა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1296 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1326 კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები კატეგორია:ნავარის დედოფლები
გერმანი (უნგენის რაიონი)
გერმანი (Gherman) — სოფელი მოლდოვაში, უნგენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 52 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1730 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგენის რაიონის სოფლები
მანასკერტის ბრძოლა (1915)
მანასკერტის მრძოლა — გაიმართა 1915 წელს, რომელიც ერთ-ერთი პირველი იყო კავკასიის ფრონტზე, პირველი მსოფლიო ომის დროს. საომარი მოქმედებები მიმდინარეობდა აღმოსავლეთ თურქეთის ტერიტორიაზე. მიუხედავად ცოცხალი ძალების დიდი დანაკარგებისა როგორც თურქეთის ასევე რუსეთის მხარეს, ბრძოლის ბედზე ამას დიდი გავლენა არ მოუხდენია, თუმცა რუსებს გაუჩნდათ მცირე ტაქტიკური უპირატესობა.
1915 წლის 10 ივლისს კავკასიის არმიის მეოთხე კორპუსის გენერალმა ოგანოვსკიმ დაიწყო შეტევა მანასკერტის დასავლეთით მდებარე შემაღლებული ადგილების დასაკავებლად. ამასთან იგი ითვალისწინებდა თურქეთის არმიის მცირერიცხოვნებას რუსეთთნ შედარებით. გენერალ ოგანოვსკის წინააღმდეგ იბრძოდა თურქეთის რამდენიმე დივიზია, სულ ორმოცი ათასამდე ჯარისკაცით, რის შესახებაც ოგანოვსკისთვის წინასწარ არ იყო ცნობილი. 16 ივლისს ოსმალეთის არმია გადავიდა კონტრ-შეტევაზე აბდულა ქერიმ-ფაშას მეთაურობით, რიცხობრივი უპირატესობით ერთი სამზე თურქების სასარგებლოდ. ოგანოვსკის რაზმებმა უკან დაიხიეს და დაკარგეს საბრძოლო მასალებით დატვირთული მატარებელი. ამ ფაქტის შესახებ მხოლოდ 22 ივლისს შეიტყო კავკასიის ფრონტის მეთაურმა იუდენიჩმა.
იუდენიჩის ბრძანებით რუსული არმია სწრაფად იქნა გადაჯგუფებული მანასკერტის მიმართულებით და გადავიდა კონტრ-შეტევაზე 22000 ქვეითისა და კავალერისტის შემადგენლობით, კაზაკთა მხედრობამ შეძლო ექვსი ათასი თურქის ტყვედ აყვანა. მანასკერტი რუსების მიერ იქნა აღებული. რუსების დანაკარგი შეადგენდა 7000 მეომარს, ხოლო თურქების ცოცხალი ძალის დანაკარგი უცნობია.
შედეგი
1915 წელს კავკასიის ფრონტზე მთლიანობაში სიმშვიდე იყო. რუსეთში მას განიხილავდნენ, როგორც მეორე ხარისხოვანს, პოლონეთის მთავარ ფრონტთან შედარებით. მანასკერტის აღებას დიდად არაფერი შეუცვლია საომარ მოქმედებებში, თუმცა სასარგებლოდ წაადგა რუსული საზოგადოების მძიმე მორალურ მდგომარობას, რომელიც შეიქმნა გერმანიის ფრონტზე რუსული ძალების დიდი დანაკარგის გამო.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუსეთის ბრძოლები კატეგორია:ოსმალეთის ბრძოლები კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის ბრძოლები
ტინგო-დე-პონასის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-მარტინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პიკოტის პროვინციის რაიონები
ჯონ ბუზმანი
მინი|ჯონ ბუზმანი ჯონ ნიკოლს ბუზმანი (John Nichols Boozman; დ. 10 დეკემბერი, 1950) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, რესპუბლიკური პარტიის წევრი. 2011 წლიდან, სენატორი არკანზასის შტატიდან, იქამდე, 2001-2011 წლებში წარმომადგენელთა პალატის წევრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:აშშ-ის სენატორები კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები კატეგორია:დაბადებული 10 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1950
ივანე ურგანტი
ივანე ანდრეის ძე ურგანტი (Иван Андреевич Ургант; დ. 16 აპრილი, 1978) — რუსი ტელეწამყვანი, მსახიობი და შოუმენი.
ბიოგრაფია
ივანე ურგანტი დაიბადა ლენინგრადში მსახიობების ანდრეი ურგანტისა და ვალერია კისელევას ოჯახში. ივანეს მამა წარმომავლობით რუსი, ესტონელი, ებრაელი, ხოლო დედა რუსი იყო. დაამთავრა სანქტ-პეტერბურგის თეატრალური ხელოვნების სახელმწიფო აკადემია. 2007, 2008, და 2010 წლებში დაჯილდოვდა ტეფი-თ.
2009 წლის 16 მაისს ალსუსთან ერთად 2009 წლის ევროვიზიის კონკურსი ფინალი წაიყვანა. 2012 წელს ივანემ გამოუშვა პირველი სოლო ალბომო სახელწოდებით „ესტრადა“.
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის რუსი მომღერლები კატეგორია:XX საუკუნის რუსი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:დაბადებული 16 აპრილი კატეგორია:XXI საუკუნის რუსი მომღერლები
დორა (ჩერეპოვეცის რაიონი)
დორა (Дора) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 119 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 55 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 18 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: პოგორელკა, ელტუხოვო, მაკუტინო.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
კობილისი (პრაღის მეტრო)
კობილისი (Kobylisy) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს C ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2004 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
გრემის ციხე-დარბაზი სამება
გრემის ციხე-დარბაზი სამება — კომპლექსი, არქიტექტურული ძეგლი. მდებარეობს სოფელ გრემში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში, ნაქალაქარის ჩრდილო-დასავლეთით, დაახლოებით 1 კილომეტრზე, მთის წვერზე. თარიღდება X-XIII საუკუნეებით.
ციხე-დარბაზი გალავნითაა შემოფარგლული და გეგმით რთული მოხაზულობისაა. შედგება საცხოვრებელი დარბაზის, კარის ეკლესიის, კოშკის და წყალსაცავისგან. მოგვიანებით, XV-XVII საუკუნეებში, ჩრდილო-დასავლეთიდან მიუდგამთ კოშკური საცხოვრებელი სამხრეთ-დასავლეთიდან კი - მცირე ზომის კოშკი. ციხე-დარბაზს, დღევანდელი სახელწოდება „სამება“, მოგვიანებით, მასში მდგარი ეკლესიის სახელობის გამო შეერქვა.
აღწერა
ციხე-დარბაზში შესასვლელი სამხრეთ-დასავლეთიდანაა, ორ კოშკს შორის. შესასვლელის წინ ხუთსაფეხურიანი კიბეა. შესასვლელით პატარა ეზოში ვხვდებით, რომელთანაც, თავის მხრივ, დაკავშირებულია საცხოვრებელი დარბაზი, ეკლესია და კოშკი. ეზო მეორე კიბით, რომელიც ეკლესიის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხესთან იწყება, მეორე კოშკს უერთდება.
ერთადერთი შესასვლელი ეკლესიას დასავლეთიდან აქვს. კარი შეისრული თაღითაა გადახურული. ინტერიერი განათებულია აფსიდის ღერძზე გაჭრილი შეისრულთაღოვანი სარკმლით, რომლის ქვემოთ, კედელზე, ოთხკუთხა ტრაპეზია მიშენებული. დარბაზის გრძივ კედლებში, ერთმანეთის პირდაპირ, თითო სწორკუთხა ნიშაა. დარბაზი გადახურულია შეისრული კამარით, მსგავსი ფორმისაა კონქის თაღიც.
ეკლესიის დასავლეთით დგას გარედან ნახევარწრიული, შიგნით კი წრიული კოშკი, რომლის უმეტესი ნაწილი გალავნის გარეთაა. შემორჩენილია I სართულის ნაწილი. კარი ეზოს მხარეს მოქცეულ კედელშია - მიწიდან 2,5 მეტრ სიმაღლეზე. შიგნით, კარის წინ საფეხურია. კედლები კარგადაა შელესილი. სავარაუდოდ, აქ წყალსაცავი უნდა ყოფილიყო. კოშკის ზედა სართულები საცხოვრებელი და სათავდაცვო იყო.
მეორე კოშკი შესასვლელის მარჯვნივაა. იქ ასასვლელი კიბე გალავნის კედელშია მოწყობილი. კოშკიდან პირველი სართულის ნაწილიღაა შემორჩენილი. დარბაზი გეგმით ტრაპეციის მსგავსია. მასში შესასვლელი სამხრეთ კედელში, ეკლესიის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხესთან ყოფილა მოწყობილი. დარბაზის აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილია სამი განიერი, თარაზულად გადახურული სარკმელი. კედლის შუა ნაწილში ნახევარწრიული დიდი ბუხარი, რომლის ზურგი გალავნის გარეთაა მოქცეული. დარბაზის დასავლეთ ნაწილში სქელი კედლით, გამოყოფილია სათავსი, რომელიც შიგნით მკვრივი ხსნარითაა შელესილი. დარბაზი მოგვიანებით გადაუკეთებიათ - გადაუხურავთ აგურის კამარით. სავარაუდოდ, მას მეორე სართულიც ჰქონდა. მოგვიანებით, ციხე-დარბაზისათვის, ფართობის გადიდების მიზნით, ჩრდილოეთ მხრიდან მიუდგამთ გარედან ნახევარწრიული, შიგნით კი რვაგვერდა კოშკური ნაგებობა, შემორჩენილია ერთი სართული, რომლის ჩრდილოეთით მიმართული ხუთი წახნაგიდან სამში თითო სარკმელია გაჭრილი, ორში კი - სწორკუთხა ნიშაა მოწყობილი. იატაკში დიდი ზომის ქვევრებია ჩაფლული. აღმოსავლეთ წახნაგში, იატაკის დონეზე, დატანებულია საკანალიზაციო მილი. მეორე ასეთი მილი დარბაზის აღმოსავლეთ კედელშიცაა. ორივე მილი, კედლის წყლისგან დასაცავად, გარეთ, კედლიდანაა გამოშვერილი და მთავრდება სპეციალურად გამოთლილი, ღარიანი ქვით. ნაგებობის აღდგენისას, სართული აგურის გუმბათით გადაუხურავთ. კოშკის ზედა სართულები, სავარაუდოდ, საცხოვრებლად და სათავდაცვოდ იყო განკუთვნილი.
კოშკური ნაგებობა ციხე-დარბაზთან დაკავშირებული იყო ჩრდილოეთ კედელში მოწყობილი მოგრძო დერეფნით. დერეფანში კოშკური ნაგებობიდან, განიერი კარი გამოდის. დერეფნის აღმოსავლეთ ბოლოში კიბეა, რომლითაც დერეფანი კოშკურა ნაგებობის და დარბაზის II სართულებთან იყო დაკავშირებული. დერეფნის მეორე ბოლოში საპირფარეშოა. მის წინ მეორე კიბეა, რომელიც ადის გალავანზე, აქედან კი შესაძლებელი იყო წყალსაცავიანი კოშკის II სართულზე მოხვედრა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ვევერიცა
ვევერიცა (Veveriţa) — სოფელი მოლდოვაში, უნგენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 99 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 769 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგენის რაიონის სოფლები
შილდის პირველი კოშკი
შილდის პირველი კოშკი— არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდის თავში, ჩრდილოეთ განაპირას, მდინარე ჩელთის მარცხენა ნაპირას. თარიღდება გვიანდელი შუა სუკუნეებით.
კოშკი გეგმით კვადრატულია (6.5 x 6.5 მეტრი), ოთხსართულიანი, ნაგებია ძირითადად წვრილი რიყის კვით. არქიტექტორულიი ელემენტების (ძირითადად თაღების) გამოსაყვანათ გამოყენებულია კვადრატული აგური. კოშკის გარეთა კედლების წყობაში აშკარად შესამჩნევია ქრონოლოგიურად განსხვავებული ორი სამშენებლო ფენა, რომლებიც ერთმანეთისგან, როგორც ფერით, ისე წყობის ხასიათითაც განსხვავდება. კოშკის ოთხივე კედლის ზედაპირი (დაახლოებით ორი სართულის სიმაღლეზე) გასწორებულია ბათქაშით, რის გამოც უფრო ღია ფერისა ჩანს. კედლების ზედა ნაწილები შეულესავია. აქ ქვა თითქმის იგივე ზომისაა, მაგრამ ქვედა ნაწილებისგან განსხვავებით,ფორმისა და ზომის მიხედვით შერჩეულია და დაწყობილია ჰორიზონტალურ რიგად.
შესასვლელი ორია - პირველ და მეორე სართულზე, ჩრდილოეთით, ორივე კარი თაღოვანია, გამოყვანილია აგურით. შიგნით კი, ფიცრული გადახურვა აქვთ. კოშკის პირველი სართულის შესასვლელის პირდაპირ, სამხრეთ კედელში, გეგმით ნახევარწრიული, თაღოვანი ბუხარია. რომლის ორივე მხარეს თითო, სწორკუთხა ნიშაა მოწყობილი. აღმოსავლეთ, დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში ორ-ორი ცალმაგი სათოფურია. ერთი შეწყვილებული სათოფურია სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში, ნიშის ქვემოთ.
მესამე სართულის თითოეულ კედლებში თითო შეწყვილებული სათოფურია. აღმოსავლეთ, სამხრეთ და დასავლეთ კედლებში - თითო სწორკუთხა ნიშიც. მეოთხე სართულის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში თითო სწორკუთხა ღიობია (სიმაღლე - 80 სანტიმეტრამდე, სიგანე - 60 სანტიმეტრამდე). აღმოსავლეთ კედელი ყრუა, ხოლო დასავლეთისაში ერთი შეწყვილებული სათოფურია მოწყობილი. კოშკის სართულშუა გადახურვა ხის ყოფილა (შემორჩენილია კოჭების საყრდენი ბუდეები)
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის კოშკები
კასკადების რეგიონი
გეოგრაფია
რეგიონს ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ზემო აუზების რეგიონი, აღმოსავლეთიდან დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი, სამხრეთიდან კოტ-დ’ივუარი, დასავლეთიდან მალი.
ამ რეგიონის ტერიტორიაზე ასევე მდებარეობს კარფიგუელას კასკადების განთქმული ჩანჩქერები.
მოსახლეობა
რეგიონი დასახლებულია სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფებით.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 2 პროვინციად:
ეკონომიკა
კასკადების რეგიონი ბურკინა-ფასოს ერთ-ერთი ყველაზე უფრო მეტად განვითარებული სამრეწველო რეგიონია.
კოროშის რაიონი
კოროშის რაიონი (Distrito de Corosha) — რაიონი პერუში, ამასონასის რეგიონის ბონგარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 180 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 712 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 15.59 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 45.67 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ბონგარის პროვინციის რაიონები
Rockpalast (ალბომი)
Rockpalast — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ Porcupine Tree-ს საკონცერტო ალბომი, რომელიც გამოიცა 2006 წლის ივლისში. მასში შეტანილია 2005 წელს გერმანიაში ჩატარებული Rockpalast-ის ფესტივალის ჩანაწერი. მიუხედავად იმისა, რომ მთლიანი კონცერტი გადაღებული იქნა Rockpalast-ის გადაცემისთვის, ყველა სიმღერა ეთერში არ გასულა. სრული აუდიო ჩანაწერი მხოლოდ ჯგუფის ოფიციალური საიტის მეშვეობით ვრცელდება. ამ გამოცემაში შეტანილი "Futile" და "Radioactive Toy" მოგვიანებით დამატებული იქნა DVD-ზე Arriving Somewhere....
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Porcupine Tree-ს საკონცერტო ალბომები კატეგორია:2006 წლის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:Transmission-ის ალბომები
ბენზოტრიაზოლი
ბენზოტრიაზოლი — ორგანული ნაერთი, ნემსისებრი თეთრი კრისტალები. ნივთიერების დნობის ტემპერატურაა 100°C, დუღილისა კი — 350°C, წყალში უხსნადია, იხსნება სპირტსა და ბენზოლში. ანალიზურ ქიმიაში იყენებენ ლითონთა (მაგალითად, Cu, Ag, Zn) დასალექად და მათი რაოდენობრივი განსაზღვრისათვის.
დავთაშენის ხიდი
დავთაშენის ხიდი ან დავითაშენის ხიდი (Դավթաշենի կամուրջ) — ხიდი სომხეთის დედაქალაქ ერევანში, მდინარე რაზდანზე. ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს არაბკირის რაიონის ვაღრშიანის ქუჩასა და დავთაშენის რაიონის სასნა ძრერის ქუჩას. სამშენებლო სამუშაოები დაიწყო 1970-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლების მიერ, თუმცა მალევე შეჩერდა. ხიდის მშენებლობა მხოლოდ 1996 წელს დასრულდა.
ხიდი დააპროექტა არქიტექტორმა რაფაელ ისრაელიანმა.
სქოლიო
კატეგორია:ერევნის ხიდები
ნიკოლოზ გოგიტიძე
ნიკოლოზ ჯემალის ძე გოგიტიძე (დ. 6 თებერვალი, 1960, თბილისი) — ქართველი სახელმწიფო მოხელე და დიპლომატი, იუსტიციის გენერალ-მაიორი (1995).
ბიოგრაფია
დაამთავრა მოსკოვის სამხედრო ინსტიტუტის იურიდიული ფაკულტეტი (1982). 1993–1994 წლებში იყო სახელმწიფოს მეთაურის, ედუარდ შევარდნაძის მთავარი სამხედრო მრჩეველი, 1994–1997 წლებში — საქართველოს გენერალური პროკურორის მოადგილე და მთავარი სამხედრო პროკურორი. 1998 წლიდან დიპლომატიურ სამსახურშია. სხვადასხვა დროს იყო საქართველოს კონსული უკრაინასა და მოლდოვაში, კონსული აზერბაიჯანში, გენერალური კონსული ტრაპიზონში, სრულუფლებიანი და საგანგებო დესპანი აზერბაიჯანში, გენერალური კონსული საბერძნეთის რესპუბლიკაში (ქ. თესალონიკი), საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს უცხო ქვეყნების დიპლომატიურ წარმომადგენლობებსა და საკონსულო დაწესებულებებთან მუშაობის სამმართველოს უფროსი.
მტვარის ოლქი
მტვარის ოლქი (Mtwara) — ტანზანიის 30-დან ერთ-ერთი ოლქი. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი მტვარა.
მოსახლეობა — 1 270 854 ადამიანი (2012 წელი).
ფართობი — 16 710 კმ².
გეოგრაფია
ოლქი მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთში, ესაზღვრება მოზამბიკს მდინარე რუვუმაზე, აქვს გასასვლელი ინდოეთის ოკეანეში.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ოლქი შედგება ხუთი რაიონისაგან:
სქოლიო
კატეგორია:ტანზანია კატეგორია:ტანზანიის ოლქები
ტრეს-უნიდოსის რაიონი
ტრეს-უნიდოსის რაიონი (Distrito de Tres Unidos) — რაიონი პერუში, სან-მარტინის რეგიონის პიკოტის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 240 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 335 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 246.52 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-მარტინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:პიკოტის პროვინციის რაიონები
გრესენი
გრესენი (Grăseni) — სოფელი მოლდოვაში, უნგენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 74 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 863 ადამიანს შეადგენდა.
სანტა-რიტა (პამპანგა)
სანტა-რიტა (ოფიციალურად სანტა-რიტას მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Santa Rita) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი პამპანგის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 48 209 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 10 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:პამპანგის მუნიციპალიტეტები
ელიზაბეტ დე ბურბონი
ელიზაბეტ დე ბურბონი (Élisabeth de Bourbon, Isabel de Borbón; დ. 22 ნოემბერი, 1602, ფონტენბლოს სასახლე, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 6 ოქტომბერი, 1644, ესკორიალის სასახლე, მადრიდი, ესპანეთი), აგრეთვე ცნობილია, როგორც ისაბელი — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ მარია მედიჩის უფროსი ასული. საფრანგეთის მეფე ლუი XIII-ის უმცროსი და. ესპანეთის დედოფალი 1621-1644 და პორტუგალიის დედოფალი 1621-40 წლებში როგორც ფილიპე IV-ის პირველი მეუღლე. ასტურიის პრინც ბალთაზარ კარლოსისა და საფრანგეთის დედოფალ მარია ტერეზა ესპანელის დედა, ესპანეთის მეფე ფილიპე V-ის ბებია და საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის დიდი ბებია.
1615 წელს ესპანეთ-საფრანგეთის ალიანსის გასაგრძელებლად ელიზაბეტი ცოლად შერთეს ესპანეთის პრინც ფილიპეს, ხოლო საფრანგეთის მეფე ლუი XIII-მ ესპანეთის ინფანტა ანა ავსტრიელზე იქორწინა. 1660 წელს ამავე ალიანსის გასაგრძელებლად, უკვე მათმა შვილებმა, საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-მ და ესპანეთის ინფანტა მარია ტერეზამ იქორწინეს.
მართალია, იგი პოლიტიკურად დიდად აქტიური პიროვნება არ იყო, თუმცა აქტიურად ერეოდა კატალონიის კრიზისში. თავისი წარმატებული სტრატეგიის და ასევე ჰერცოგ დე ნოჩერასა და ჰერცოგ დე ოლივარესის დახმარებით, მან შესძლო კატალონიური პრობლემის მოგვარება.
ადრეული წლები
მარცხნივ|მინი|344x344პქ|პრინცესა ელიზაბეტი ელიზაბეტი დაიბადა 1602 წლის 22 ნოემბერს ფონტენბლოს სასახლეში, საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში. იგი იყო საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV-ისა და მისი მეორე მეუღლის, დედოფალ მარია მედიჩის მეორე შვილი და პირველი ქალიშვილი. დედამისი უკმაყოფილო იყო მისი დაბადებით, რადგან მას უწინასწარმეტყველეს, რომ ზედიზედ სამ ვაჟს გააჩენდა, მეორე გოგონას დაბადებამ კი იმედები გაუცრუა. თუმცა, ამის სანაცვლოდ, ელიზაბეტი მამის საყვარელი შვილი გახდა, რის გამოც მეფე მას ყველაფერს უსრულებდა.
როგორც საფრანგეთის მეფის ასული, იგი ატარებდა საფრანგეთის ქალიშვილის, ხოლო როგორც უფროსი და გასათხოვარი პრინცესა, იგი ატარებდა მადამ როიალის წოდებას. ელიზაბეტმა თავისი ბავშვობა აღმზრდელ ფრანსუაზ დე მონლატთან ერთად გაატარა, პარიზის გარეუბანში მდებარე სენ-ჟერმენ-ან-ლაის სასახლეში. საფრანგეთის სამეფო ოჯახის ტრადიციის მიხედვით, სამეფო კარი, ბავშვების ადგილი არ იყო, ამიტომაც, 11-12 წლამდე უმაღლესი არისტოკრატები ქალაქგარე სასახლეებში ზრდიდნენ ხოლმე, რის შემდეგაც უკვე სამეფო კარზე გადაჰყავდათ საცხოვრებლად. ელიზაბეტი უმაღლეს განათლებას იღებდა და თამაშობდა ხოლმე თავის ღვიძლ და-ძმებთან: კრისტინასთან (მომავალში სავოიის ჰერცოგინია), გასტონთან (მომავალში ორლეანის ჰერცოგი), ანრიეტასთან (მომავალში ინგლისის დედოფალი) და ნიკოლასთან ერთად, რომელიც ნაადრევად დაიღუპა. აღსანიშნავია ისიც, რომ ელიზაბეტს კარგი ურთიერთობა ჰქონდა ნახევარ-და-ძმებთან, რომლებიც, ქალების მოყვარულ ანრი IV-ს უამრავი სხვადასხვა საყვარლისაგან ჰყავდა. მინი|პრინცესა ელიზაბეტი 1614 წელს 1610 წლის 14 მაისს, ფრანგმა ფანატიკოსმა მეფე ანრი მოკლა, რის გამოც საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ელიზაბეტის უფროსი, 9 წლის ძმა — ლუი XIII გახდა, რომელსაც მცირეწლოვანების გამო რეგენტად დედამისი, დედოფალი მარია მედიჩი დაენიშნა. სწორედ აქედან მოყოლებული დაიწყეს ფრანგებმა ფიქრი ელიზაბეტის გათხოვებაზე, რათა მისი სარფიანი ქორწინებით, ქვეყანაში არსებული ანარქია როგორმე დაესტაბილურებინათ.
საქორწინო მოლაპარაკებები
მისი დაბადებიდან ძალიან მალე, დაიწყო მოლაპარაკებები ელიზაბეტისა და პიემონტის პრინც ფილიპო ემანუელეს ქორწინებასთან დაკავშირებით, რომელიც სავოიის ჰერცოგ კარლო ემანუელე I-ისა და მისი ცოლის, ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ისა და დედოფალ ელიზაბეტ ვალუას ასულ კატალინა მიკაელა ესპანელის უფროსი ვაჟი იყო. მოლაპარაკებები საკმაოდ დიდი წარმატებებით მიმდინარეობდა, მაგრამ 1605 წელს, ყველასთვის მოულოდნელად, ფილიპო ემანუელე გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ელიზაბეტის მშობლებმა სამუდამოდ გადაიფიქრეს მისი სავოიაში გათხოვება.
უკვე 1610, ესპანეთისა და საფრანგეთის სამეფო კარებს შორის დაიწყო მოლაპარაკებები ორმაგი დინასტიური ქორწინების თაობაზე. საბოლოოდ მოლაპარაკებები წარმატებით დასრულდა და დაიდო საქორწინო კონტრაქტებიც. ელიზაბეტი ცოლად ესპანეთის მეფე ფილიპე III-ის უფროს ვაჟს, ასტურიის პრინც ფილიპეს მიჰყვებოდა ცოლად, ელიზაბეტის ძმა, საფრანგეთის მეფე ლუი XIII კი ქორწინდებოდა ასევე ფილიპე III-ის ასულ ანა ავსტრიელზე.
ორმაგი ქორწინება
1615 წლის 13 აგვისტოს, ლუვრის სასახლეში, შედგა ელიზაბეტისა და ფილიპეს, ასევე ლუისა და ანას მარიონეტული ქორწინებები, რის შემდეგაც დადგა ნამდვილი ქორწინების ჯერიც, რომელიც ტრადიციისამებრ ესპანეთ-საფრანგეთის საზღვარზე გამავალ მდინარეზე არსებულ კუნძულზე უნდა შემდგარიყო, რადგან სწორედ ეს იყო ყველაზე შუალედური ადგილი, ერთმანეთს გადამტერებული ფრანგებისა და ესპანელებისათვის.
პატარა პრინცესამ თავის ძმასთან ერთად დატოვა პარიზი და ესპანეთის საზღვრისაკენ გაემართა. ცნობილია, რომ მარია მედიჩი შვილებს არ გაჰყოლია და პარიზში დარჩენა ამჯობინა. მგზავრობისას ელიზაბეტი საშინლად გადაიღალა, პუატიესთან კი იძულებულები გახდნენ შეჩერებულიყვნენ, რადგან პრინცესას მძიმე სენი შეეყარა და მისი სიცოცხლე ბეწვზე ეკიდა. როდესაც ელიზაბეტის შესაძლებელი გარდაცვალების შესახებ მარია მედიჩის ამცნეს, მან სასწრაფოდ გაამგზავრა თავისი მეორე ქალიშვილი — კრისტინა, რომელიც მისი დის დაღუპვის შემთხვევაში ფილიპეს უნდა გაჰყოლოდა ცოლად.
საბედნიეროდ, ელიზაბეტი გამოჯანმრთელდა, ისე, რომ დაავადებას არანაირი კვალი არ დაუტოვებია. ელიზაბეტმა დაჟინებულად მოითხოვა კრისტინას უკან, პარიზში დაბრუნება და მხოლოდ ამის შემდეგ განაგრძო გზა ესპანეთისაკენ. გზად, ბორდოში მას კარდინალ ფრანსუა დე სურდის მეთაურობით 4 000 ჯარისკაცი და 1 200 რაინდი დახვდა, რომელმაც ის და ლუი დანიშნულების ადგილამდე ჩააცილეს.
1615 წლის 25 ნოემბერს, მდინარე ბადასოაზე მდებარე პეაზანტის კუნძულზე, შედგა ასტურიის პრინც ფილიპესა და ელიზაბეტ დე ბურბონის, ასევე საფრანგეთის მეფე ლუი XIII-ისა და ანა ავსტრიელის ქორწინება. ქორწილის შემდეგ ფრანგებმა და ესპანელებმა პატარძლები გაცვალეს და დაიშალნენ, რის შემდეგაც დიდებული ქორწილები გადაიხადეს: ფრანგებმა იქვე მდებარე ქალაქ ენდაიეში, ხოლო ესპანელებმა ყველაზე ახლოს მდებარე ქალაქ ფუენტერაბიაში. ეს იყო უკანასკნელი შემთხვევა, როდესაც ელიზაბეტმა ლუი და თავისი ოჯახის წევრები იხილა. მინი|ასტურიის პრინცესა ისაბელ დე ბურბონი 1620 წელს ესპანელებმა რელიგიური ცერემონიალი წმინდა მარიას კათედრალში განაგრძეს, ქალაქ ბურხოსთან. მას შემდეგ, რაც ელიზაბეტმა ფილიპეზე იქორწინა, იგი ესპანეთისა და პორტუგალიის მომავალი დედოფალი, ანუ ასტურიის პრინცესა გახდა.
ასტურიის პრინცესა
ქორწინების დროს, ელიზაბეტი 13-ის, ხოლო ფილიპე 10 წლის იყო. ცხადია, მათი ქორწინება ამ პერიოდისათვის კონსუმირებული ვერ იქნებოდა, ამიტომაც, დასაწყისისათვის ისინი სხვადასხვა საძინებლებში დააბინავეს.
მიუხედავად იმისა, რომ ესპანელებს ფრანგებთან არც თუ ისე კარგი დამოკიდებულება ჰქონდათ, ასტურიის ახალმა, ლამაზმა, გონიერმა და ტანადმა პრინცესამ მალე მოხიბლა მადრიდის სამეფო კარი. ელიზაბეტს განსაკუთრებით კარგი ურთიერთობა ჰქონდა თავის მულთან, ინფანტა მარია ანა ესპანელთან, რომელიც მასსავით ღრმადმორწმუნე კათოლიკე იყო და მასთან ერთადაც ხშირად დადიოდა მესაზე.
ელიზაბეტმა ახლო ურთიერთობა შეინარჩუნა ოჯახის წევრებთან, რომელთაც ხშირად სწერდათ და ატყობინებდათ სამეფო კარზე მიმდინარე მოვლენებდა და ფილიპე III-ის სამომავლო გეგმებს. ამის გამო, მარია მედიჩი ხშირად აქებდა მას, თუმცა მას ასევე ისიც აშინებდა, რომ ასტურიის პრინცესა ჯერ კიდევ ქალწულად რჩებოდა.
1617 წელს მოხდა ფილიპესა და ელიზაბეტის ქორწინების კონსუმირება, რითაც ცხადია ალიანსი უფრო გამყარდა, მაგრამ მდომარეობას ის ფაქტი ართულებდა, რომ შემდეგი რამდენიმე წლის მანძილზე პრინცესა ბავშვს ვერ აჩენდა. წლების მანძილზე, ახალგაზრდა ელიზაბეტი ათასგვარ ნაყენს სვამდა, რაც ექიმბაშთა რჩევით დაფეხმძიმებაში უნდა დახმარებოდა. 1620 წლის დამლევს კი სამეფო კარმა საზეიმოდ გამოაცხადა ელიზაბეტის პირველი ორსულობის ამბავი.
ადრეული წლები
მარცხნივ|მინი|390x390პქ|დედოფალი ელიზაბეტი 1632 წელს 1621 წლის 31 მარტს, როდესაც ელიზაბეტი პირველ ბავშვზე იყო ორსულად, მისი მამამთილი, მეფე ფილიპე III გარდაიცვალა, ტახტზე კი მისი მეუღლე, ფილიპე IV ავიდა, რითაც ელიზაბეტი ესპანეთისა და პორტუგალიის კოლონიური იმპერიების დედოფალი გახდა, რაც იმ პერიოდისათვის ნახევარ მსოფლიოს უდრიდა. ამავე წლის 14 აგვისტოს დედოფალმა გოგონა გააჩინა, რომელიც მეორე დღესვე დაიღუპა. ამან მეფესა და დედოფალს შორის დიდი უფსკრული გააჩინა, რამაც ფილიპეს ახალი საყვარლების გაჩენისაკენ უბიძგა. მიუხედავად ამისა, ელიზაბეტი თითქმის ყოველ წელს აჩენდა ბავშვებს, რომელთა რაოდენობამაც საბოლოოდ 11-ს მიაღწია, თუმცა მათგან მხოლოდ ორი გადარჩა.
ელიზაბეტი ცნობილი გახდა თავისი ჭეშმარიტად მეგობრული და ახლო ურთიერთობით პოეტ პერალტასთან (იგივე ხუან დე ტასისი, ვილამედიანას მეორე გრაფი). 1622 წლის 14 მაისს, დედოფლის პალატებს გაურკვეველი მიზეზებით ცეცხლი გაუჩნდა. ელიზაბეტი, ცოცხლად დაწვას სწორედ მისმა ფავორიტმა პერალტამ გადაარჩინა, რამაც სამეფო კარზე არაერთი მითქმა-მოთქმა გამოიწვია. სამეფო კარზე, პერალტა უგუვებელყოფდა მეგობრების გაფრთხილებებს, რომლებიც მეფის განრისხების შესახებ ეუბნებოდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ ელიზაბეტი ფილიპესგან განსხვავებით ერთგული მეუღლე იყო, მეფე მაინც ძალიან ეჭვიანობდა მასზე, რამაც მას საბოლოოდ პერალტას მოკვლის ბრძანებისაკენ უბიძგა. ცხადია, საუკეთესო მეგობრისა და დამცველის დაკარგვამ, დედოფალზე საშინლად იმოქმედა.
1623 წელს მადრიდს ინგლისის მეფე ჯეიმზ I-ის ვაჟი, უელსის პრინცი ჩარლზ სტიუარტი ეწვია, რომელსაც ელიზაბეტის მულის, ინფანტა მარია ანას ცოლად შერთვა სურდა. თუმცა, მარია ანამ იგი ცივი უარით გაისტუმდა, მიზეზად კი ის დაასახელა, რომ არ შეეძლო "ღვთის მგმობელზე" (ანუ პროტესტანტზე) ქორწინება. ჩარლზმა მალევე დატოვა ესპანეთი და ინგლისისაკენ დაიძრა. ელიზაბეტმა დრო იხელთა და სასწრაფოდ საფრანგეთში გააგზავნა წერილი, რითაც მომხდარი სიტუაცია ამცნო მარია მედიჩის. ელიზაბეტმა იცოდა, რომ დედამისს მისი ნაბოლარა დის, ანრიეტა მარია ფრანგის გათხოვება სურდა, ინგლისზე უკეთეს მოკავშირეს კი საფრანგეთი ვერ იპოვნიდა. ამავე წელს, ფრანგებმა ჩარლზი მიიპატიჟეს, სადაც იგი 1624 წელს დაქორწინდა ანრიეტაზე, ყოველივე ამაში კი უდიდესი წვლილი ელიზაბეტს მიუძღვოდა, რომელიც კვლავ საფრანგეთისათვის თავდადებულად რჩებოდა. თავად მარია ანა კი 1637 წელს გათხოვდა საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ III-ზე, რომელიც სწორედ მისთვის შესაფერისი მეუღლე აღმოჩნდა.
კატალონიის კრიზისი და რეგენტობა
მინი|286x286პქ|ცხენზე ამხედრებული ელიზაბეტ დე ბურბონი 1635 წელს 1641 წელს დედოფალი ელიზაბეტი იყო ესპანეთის რეგენტი, როდესაც ქვეყანაში სეგადორების აჯანყება მძვინვარებდა, რომელიც მიმართული იყო კატალონიის დამოუკიდებლობისაკენ. ყველაზე უცნაური ისაა, რომ საფრანგეთის მეფე ლუი XIII კატალონიელთა მხარეს იბრძოდა, რომლებიც მას დახმარების სანაცვლოდ თავიანთ მმართველად დასმას ჰპირდებოდნენ. 1641 წლის იანვარში, ფრანგული ჯარები კატალონიაში შეიჭრნენ და ესპანელები დაამარცხეს, ლუიმ კი თავი ბარსელონას გრაფად გამოაცხადა. აქამდე, დედოფალს პოლიტიკაზე არანაირი გავლენა არ ჰქონია. რეგენტობისას, იგი ქვეყანას ჰერცოგ დე ნოჩერასა და ჰერცოგ გასპარ დე გუსმან ოლივარესის დახმარებით მართავდა. ცხადია, ფილიპე მათზეც ეჭვიანობდა და ელიზაბეტის დასამცირებლად ერთხელ ისიც კი განაცხადა, რომ "მღვდლები ლოცვისთვის იბადებიან, ისევე, როგორც დედოფლები ბავშვების გასაჩენად".
1640-41 წლებში, სეგადორების აჯანყების დროს ელიზაბეტი რეგენტი იყო, რა დროსაც ჰერცოგ დე ოლივარესთან ერთად ამხილა ე.წ. "ქალთა შეთქმულება", რომელიც სამეფო ოჯახის წინააღმდეგ იგეგმებოდა და რომელშიც მონაწილეობდნენ მანტუას ჰერცოგინია, ანა დე გუევარა, მარია დე აგრედა და ასევე პარედეს გრაფინია ლუისა დე ლარა. მარცხნივ|მინი|330x330პქ|დედოფალი ელიზაბეტი 1643 წელს 1643 წელს კატალონიაში სიტუაციის დაძაბვის გამო მეფეს მადრიდის კვლავ დატოვება მოუხდა, რეგენტად კი ისევ ელიზაბეტი დაინიშნა, თუმცა ეჭვიანმა ფილიპემ ოლივარესი სასახლიდან გააგდო და დედოფლის დამხმარედ თავისი ნდობით აღჭურვილი ჰერცოგი დე ჩუმასერო დანიშნა. დედოფალმა ამჯერადაც გაამართლა მოლოდინები და ჩუვასეროსთან ერთად დიდი მოლაპარაკებები აწარმოა ბანკირებთან, რომელთა ფულითაც მან ფილიპეს ჯარები დააფინანსა. ესპანელები მას ისაბელ კასტილიელსაც კი ადარებდნენ, რომელიც არა მხოლოდ ესპანეთის, არამედ მთლიანად მსოფლიო ისტორიაში უძლიერესი ქალი მმართველი იყო.
გარდაცვალება და შემდგომი პერიოდი
დედოფალი ელიზაბეტი გარდაიცვალა 1644 წლის 6 ოქტომბერს, 41 წლის ასაკში. იგი თავის მეთერთმეტე მშობიარობას გადაჰყვა, თუმცა მშობიარობისას დედოფალთან ერთად ბავშვიც დაიღუპა. ელიზაბეტმა სულ ორი შვილი დატოვა — ბალთაზარ კარლოსი და მარია ტერეზა. ბალთაზარი დანიშნული იყო თავისი მამიდის, მარია ანა ესპანელის ასულ მარიანა ავსტრიელზე, თუმცა ელიზაბეტის გარდაცვალებიდან სულ ორ წელიწადში, 1646 წელს ბალთაზარიც გარდაიცვა, ტახტის მემკვიდრე კი მარია ტერეზა ხდება. 1649 წელს ფილიპე IV ცოლად ირთავს საკუთარი ვაჟის საცოლესა და ღვიძლი დის შვილ მარიანა ავსტრიელს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი მეფე კარლ II.
1660 წელს ფილიპემ მარია ტერეზა მისსავე ბიძაშვილს, ლუი XIII-ისა და ანა ავსტრიელის ვაჟ ლუი XIV-ს მიათხოვა, რომელთაც ექვსი საერთო შვილიდან მხოლოდ ერთიღა შერჩათ, ეს იყო ლუი დოფინი. სწორედ დოფინის ვაჟი, ფილიპე V ავიდა ესპანეთის ტახტზე 1700 წელს, როდესაც ფილიპე IV-ის ავადმყოფი და უნაყოფო ვაჟი გარდაიცვალა. ასევე მისი შთამომავალია ესპანეთის დღევანდელი მეფე ფილიპე VI, რომელიც შეგვიძლია ელიზაბეტის პირდაპირ შთამომავლად მივიჩნიოთ. ასევე ელიზაბეტის პირდაპირი შთამომავლები იყვნენ საფრანგეთის მეფე ლუი XV და მისი შვილები — ლუი XVI, ლუი XVIII და შარლ X.
წინაპრები
ელიზაბეტ დე ბურბონის წინაპრები
ისეტსკოეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია
ისეტსკოეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (Церковь Святого Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, კამენსკის საქალაქო ოლქის სოფელ ისეტსკოეში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1910-1917 წლებში. ეკლესია არის საოლქო მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.
სვერდლოვსკის ოლქის მთავრობის 2001 წლის 28 დეკემბრის № 859-ПП დადგენილების მიხედვით მიენიჭა რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს კამენსკის ეპარქიას.
აღწერა
სოფლის ცენტრში, მდინარე ისეტის ნაპირიდან რამდენიმე ათეულ მეტრში შემაღლებულ ადგილზე მდებარეობს მრავალი წელი უმოქმედო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია, რომელიც აგებულია 1917 წელს.
ისტორია
თავდაპირველად ააშენეს ხის ორსაკურთხევლიანი ეკლესია. მრევლი ჩამოყალიბდა 1845 წელს მარჯვენა ეგვტერის დასრულების პერიოდში. მთავარი ტაძარი აკურთხეს, მირონ-ლუკიის მთავარეპისკპოსის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე 1852 წლის 13 მარტს. მარჯვენა ეგვტერი აკურთხეს ელია წინასწარმეტყველის სახელზე 1845 წლის 6 დეკემბერს
2003 წლის 22 მაისს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხსენების დღეს მოეწყო ლიტანიობა სოფელ მამინსკოეს მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიიდან ისეტსკოეს ეკლესიამდე. 1918 წლის 25 ივნისს მოკლული მამა ალექსანდრე მოკროუსოვის საფლავზე კი აღმართეს ჯვარი და მცირე გალავანი.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სვერდლოვსკის ოლქში კატეგორია:კამენსკის ეპარქიის ტაძრები
ნადრაჟი-ჰოლეშოვიცე (პრაღის მეტრო)
ნადრაჟი-ჰოლეშოვიცე (Nádraží Holešovice) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს C ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1984 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
ახალსოფლის ბაბაანთ კოშკი და ეკლესია
ახალსოფლის ბაბაანთ კოშკი და ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალსოფლის მიდამოებში, ბაბაშვილების ვენახში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ორივე ნაგებობა ნაშენია ნატეხი და ყორე ქვით, კირის ხსნარზე. კოშკი გეგმით კვადრატულია (6x6 მ) შემორჩენილია სამი სართულის სიმაღლეზე. ჩაქცეულია სართულშუა გადახურვები, რომლებიც გამართული ყოფილა ხის კოჭებზე (შემორჩენილია ბუდეები) შესასვლელი პირველ სართულზეა, სამხრეთ კედელში. კარი გარედან სწორკუთხაა, შიგნიდან თაღოვანი, სართულის დანარჩენ კედლებში თითო სათოფურია. სათოფურები დანარჩენ სართულებზეცაა. კოშკის სამხრეთ მხრიდან მიდგმული აქვს პატარა დარბაზული ეკლესია, რისგანაც მხოლოდ აღმოსავლეთის ნახევარიღაა შემორჩენილი (სიგრძე 2,5 მ) აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, სწორკუთხა სარკმლით და მის ორსავე მხარეს მოწყობილი თითო სწორკუთხა ნიშით. აფსიდი დარბაზისგან გამოყოფილი იყო ფართო პილასტრებით.
=ლიტერატურა=
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
საფრანგეთის ლიგა 2
საფრანგეთის ლიგა 2 (Championnat de France de football de Ligue 2) — მეორე საფეხბურთო დივიზიონი საფრანგეთში. ლიგა 2-ში მონაწილეობას იღებს 20 გუნდი. სეზონი გრძელდება აგვისტოდან შემდეგი წლის მაისამდე. თითოული გუნდი ატარებს 38 მატჩს, მთელს სეზონში კი ჯამში ტარდება 380 მატჩი. ყოველი სეზონის ბოლოს, პირველი სამი კლუბი გადადის ლიგა 1-ში, ხოლო ბოლო სამი ვარდება ნაციონალური ჩემპიონატში. მატჩების უმრავლესობა იმართება პარასკევს და ორშაბათს, რამდენიმე მატჩი კი კვირის სხვა დღეებშიც. თამაშები რეგულარულად წყდება შობის წინ და გრძელდება იანვრის შუა რიცხვებიდან.
ლიგა 2 შეიქმნა ლიგა 1-ის შექმნიდან ერთი წლის შემდეგ, 1933 წელს და მიიღო სახელწოდება დივიზიონი 2, რომელსაც ატარებდა 2002 წლამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის ლიგა 2 კატეგორია:საფრანგეთის ფეხბურთი კატეგორია:საფრანგეთის საფეხბურთო ტურნირები
ჰანს ბეთე
ჰანს ბეთე (Hans Bethe; დ. 2 ივლისი, 1906, სტრასბურგი — გ. 6 მარტი, 2005, იტაკა) — გერმანელ-ამერიკელი ბირთვული ფიზიკოსი რომელმაც მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ასტროფიზიკის, კვანტური ელექტროდინამიკის და მყარი სხეულების ფიზიკაში და გახდა 1967 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი ფიზიკის დარგში.
ადრეული წლები
ჰანს ბეთე დაიბადა 1906 წლის 2 ივლისს სტრასბურგში (გერმანიაში). იგი იყო ანა და ალბერტ ბეთეს ერთადერთი შვილი (ალბერტი იყო სტრასბურგის უნივერსიტეტის ფსიქოლოგიის მიწვეული ლექტორი). მიუხედავად იმისა, რომ დედამისი (სტრასბურგის უნივერსიტეტის პროფესორის ქალიშვილი) ებრაელი იყო, ჰანსი მამის მსგავსად პროტესტანტი იყო. ასეთი რელიგიური ფონის მიუხედავად, ცხოვრების შემდგომ პერიოდში იგი საკუთარ თავს აღწერდა როგორც ათეისტს.
1912 წელს ჰანსის მამამ მიიღო კიელის უნივერსიტეტის ფსიქოლოგიის ისტიტუტის მოწვევა რის შემდეგაც ოჯახი ამავე ისნსტიტუტის დირექტორის ბინაში გადავიდა საცხოვრებლად. ოჯახს კიდევ ერთი გადასახლება 1915 წელს მოუწია, როდესაც ალბერტი ახალი ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორად მიიწვიეს ფრანკფურტის გოეთეს უნნივერსიტეტში.
ბეთე ესწრებოდა გოეთეს გიმნაზიის გაკვეთილებს (ფრანკფურტში). მისი განათლება შეწყდა 1916 წელს, როდესაც მას ტუბერკულოზის დიაგნოზი დაუსვეს და გაგზავნეს ბედ კრეუზნაჩში გამოსაჯანმრთელებლად. მკურნალობიდან დაბრუნების შემდეგ ჰანსმა საბოლოოდ დაამთავრა გოეთეს გიმნაზიის სამი კურსი (1922-1924).
1924 წელს ბეთე შევიდა ფრანკფურტის უნივერსიტეტში. მან გადაწყვიტა ძირითადად ქიმიას გაჰქოლოდა. ფიზიკაში სწავლება კარგი არ იყო.
1926 წელს ბეთემ სწავლა განაგრძო მიუნხენის უნივერსიტეტში. მას აქ შეეძლო ესწავლა არნოლს ზომერფელდის ზედამხედველობის ქვეშ.
გვიანი წლები
ცხოვრების შემდგომ პერიოდში ბეთე იყო კორნელის უნივერსიტეტის პროფესორი. მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში იგი ხელმძღვანელობდა თეორეტიკოს ფიზიკოსთა ჯგუფს საიდუმლო ლოს ალამოს ეროვნულ ლაბორატორიაში, რომლებმაც შექმნეს პირველი ატომური ბომბი.
პერსონალური ცხოვრება
ბეთეს ჰობებში შედიოდა მარკების შეგროვება. მის ცოლი იყო როუზი და მათ ორი შვილი ჰყავდათ. ჰანს ბეთე გარდაიცვალა 2005 წლის 6 მარტს იტაკაში, საკუთარ სახლში.
სქოლიო
კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:გერმანელი ფიზიკოსები კატეგორია:ამერიკელი ფიზიკოსები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ტომ კოტონი
მინი|ტომ კოტონი ტომას ბრაიანთ კოტონი (Thomas Bryant Cotton; დ. 13 მაისი, 1977) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, სენატორი არკანზასის შტატიდან, რესპუბლიკური პარტიის წევრი.
41 წლის ასაკში, კოტონი არის ყველაზე ახალგაზრდა მოქმედი სენატორი. იგი აირჩიეს 2014 წელს, 37 წლის ასაკში. 2013-2015 იყო წარმომადგენელთა პალატის წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:აშშ-ის სენატორები კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები კატეგორია:დაბადებული 13 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1977
ნიკობარის კუნძულები
მინი|ნიკობარის კუნძულები ნიკობარის კუნძულები — კუნძულთა ჯგუფი ინდოეთის ოკეანეში, ბენგალის ყურესა და ანდამანის ზღვას შორის. კუნძულთა ჯგუფი ინდოეთის შემადგენლობაში შედის. ფართობი 1,6 ათასი კმ². სიმაღლე 642 მეტრამდე. უმთავრესად აგებულია ფიქლებითა და ქვიშაქვებით, პატარა კუნძულები კი მარჯნის კირქვებით. ჰავა სუბეკვატორული მუსონურია. ნალექები 2200-3200 მმ წელიწადში. სამხრეთ კუნძულებზე მარადმწვანე ტროპიკული ტყეებია, ჩრდილოეთ კუნძულებზე მაღალბალახოვანი მდელოები. კუნძულებზე გაშენებულია ქოქოსის პალმის პლანტაციები, განვითარებულია თევზჭერა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ინდოეთის კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
ელტუხოვო (ჩერეპოვეცის რაიონი)
ელტუხოვო (Елтухово) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 8 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 58 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 19 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: პოგორელკა, დორა, მაკუტინო.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ფიჩხოვანის ნათლისმცემლის ეკლესია
ფიჩხოვანის ნათლისმცემლის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფიჩხოვანში, დგას სოფლის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. თარიღდება VIII-IX საუკუნეებით.
ძეგლი სამეკლესიანი ბაზილიკაა. შენობის გეგმის სწორკუთხედში, რომელიც ოდნავ სამხრეთიდან ჩრდილოეთის მიმართულებითაა წაგრძელებული (10,3 X 9,9 მ), სამი ეკლესიაა მოქცეული. შუა ეკლესია გვერდის ეკლესიებთან შედარებით თითქმის ორჯერ უფრო განიერია და მაღალი. ჩრდილოეთ ეკლესია ჩრდილოეთ ნავის დასავლეთ ნახევარს მოიცავს. ჩრდილოეთ ნავის აღმოსავლეთ ნახევარში გეგმით სწორკუთხა სამკვეთლოა, რომელიც მხოლოდ შუა ეკლესიას უკავშირდება. სამხრეთ ეკლესია შუა ეკლესიასთან თავდაპირველად კარით იყო დაკავშირებული. ბაზილიკის აგებიდან მცირე დროში, სამხრეთ ეკლესიის დასავლეთ ნახევარი მოუშლიათ და კარიბჭე აუგიათ. მოგვიანებით (გვიანდელ შუა საუკუნეებში) კარიბჭისათვის სამხრეთიდან ორსართულიანი სამრეკლო, ხოლო სამხრეთიდან ეკლესიისთვის პატარა სათავსი მიუშენებიათ. ძეგლი ნაგებია სხვადასხვა ზომის (მეტწილად მოზრდილი ზომის) ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. კედლების ზედაპირი ბათქაშითაა გასწორებული. გვიანი შეკეთებების დროს ეკლესია შიგნიდან და გარედან რამდენიმეჯერ შეულესავთ. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: დანგრეულია შუა ეკლესიის კონქი, კამაროვანი გადახურვა და კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი. თითქმის მთლიანადაა დანგრეული ჩრდილო ეკლესია, მონგრეულია სამკვეთლოს აღმოსავლეთ კედლის დიდი ნაწილი, ჩამოშლილია კარიბჭისა და სამრეკლოს სახურავის საფარი.
შუა ეკლესიას დამოუკიდებელი შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. კარი შიგნით თაღოვანია, გარედან გადახურულია ქვიშაქვის მოზრდილი ქვით. მოგვიანებით კარი საგრძნობლად დაუვიწროვებიათ. აღმოსავლეთით ნალისებრი აფსიდაა, რომელშიც ერთი დაბალი თაღოვანი სარკმელი და ორი სწორკუთხა ნიშია. აფსიდა გადახურული იყო კონქით, რომლის ნალისებრი თაღი (შემორჩენილია ორივე ქუსლი) შირიმის მაღალ იმპოსტებს ეყრდნობა. იმპოსტების პროფილს შეადგენს თარო და ცერად ჩამოკვეთილი სიბრტყე. დარბაზი ცილინდრული კამარით ყოფილა გადახურული (ჩრდილოეთ კედელზე შემორჩენილია კამარის ქუსლის წყობის ნაწილი). სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში და ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ კიდესთან თითო კარია. ჩრდილოეთ კარი (შემორჩენილია წირთხლების მცირე ნაწილი) სამკვეთლოში გადის, ხოლო სამხრეთ თაღოვანი კარი - კარიბჭეში. კარი კარიბჭის მხრიდან გადახურულია ქვიშაქვის მოზრდილი ქვით - თარაზულად. შუა ეკლესიაში შემორჩენილია გვიანდელი შუა საუკუნეების „ხალხური“ მხატვრობის დაზიანებული ფრაგმენტები. საკურთხეველში, ქვედა რეგისტრში, სარკმლის სამხრეთით სამი, ხოლო ჩრდილოეთით ეკლესიის ორი მამაა გამოსახული. აცვიათ ჭადრაკული ორნამენტით შემკული ფელონები, მოწითალო-ყავისფერი ჯვრებით მოხატული თეთრი ომოფორები. სამხრეთით, სარკმლის გვერდით გამოსახულ წმ. მამას გაშლილი გრაგნილი უჭირავს, გრაგნილზე ასომთავრული წარწერის ნაშთები ჩანს. ამავე მხარეს, რეგისტრის კიდეში, გაირჩევა დიაკვნის სხეულისა და სახის ნაწილები. სარკმლის წირთხლებზე მარტივი გეომეტრიული ორნამენტია: ჩრდილოეთ წირთხლზე - ტალღისებრი ხაზები, სამხრეთისაზე - ერთმანეთში ჩახატული სამკუთხედები. სარკმლის ქვემოთ შემორჩენილია მუქი მოწითალო-ყავისფერი ხაზით შემოსაზღვრული ფონის უმნიშვნელო ნაწილი. დარბაზის სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში, ქვედა რეგისტრში, შუახნის მამაკაცის სახე ჩანს. ამავე რეგისტრში მდიდრულ ტანსაცმელში გამოწყობილი ორი ფიგურისა და ცხენის გამოსახულების ნაშთებია. სამხრეთ შესასვლელის არქიტრავის ქვაზე, რომელიც ინტერიერში დევს, შერჩენილია წმინდანის (სავარაუდოა, ქალის) სახის ნაწილი. დასავლეთ კედლის ქვედა ნაწილში ფიგურის კონტურები და ორი მამაკაცისა და თავშებურული ქალის გამოსახულების მცირე ფრაგმენტებია. ზედა რეგისტრში მხოლოდ უწვერულვაშო წმინდანის სახეა შემორჩენილი. ჩრდილოეთ კედლის დასავლე მონაკეეთზე, ქვედა რეგისტრში, გამოსახულებები მთელი ტანით ყოფილან გამოსახულნი. ამავე კედლის დასავლეთ ნაწილის კიდეში (კედელი აქ ცოტა წინაა გადმოწეული) გამოსახული ფიგურის (ქტიტორი) მკრთალი მოწითალო-ყავისფერი კონტურიღა ჩანს. ფიგურის სილუეტი ამ ჯგუფის მხატვრობის ძეგლებში საერო პირთა გამოსახულებებს მოგვაგონებს. ამავე კედლის ზედა ნაწილში ჭადრაკული ორნამენტია, მის ქვემოთ - შუახნის მამაკაცის გამოსახულების ფრაგმენტები. წმინდანების სახისა და ტანსაცმლის დამუშავება ხაზოვანია, ხოლო ნაკეცთა ნახატი - ორნამენტული ხასიათისა. მხატვრობის კოლორიტში ,,ხალხური“ მხატვრობის ზოგიერთი სხვა ნიმუშისაგან განსხვავებით, სადაც უმეტესად ოქრას სხვადასხვა ტონი ჭარბობს, უპირატესობა აქვს მონაცრისფრო-ცისფერს. გამოყენებულია აგრეთვე ყვითელი, თეთრი, მოწითალო ყავისფერი, წითელი და მუქი ლურჯი ფერები.
ჩრდილოეთ ეკლესიას შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია. შემორჩენილია ჩრდილოეთ წირთხლის ნაწილი და თაღის სამხრეთ ქუსლის რამდენიმე ქვა, რომლებიც შუა ეკლესიის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხის წყობაში არიან ჩართული. სამკვეთლო ნახევარცილინდრული კამარით გადახურული, ვიწრო და მაღალი სათავსია, რომელიც განათებული ყოფილა აღმოსავლეთ კედელში მოწყობილი პარალელურწირთხლებიანი სარკმლით (შემორჩენილია სამხრეთ წირთხლი და ბრტყელი გადახურვის ნაწილი).