cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჟან I (საფრანგეთი)
thumb|ჟან I ჟან I (დ. 15 ნოემბერი, 1316 ― გ. 19 ნოემბერი, 1316) — ლუი X-ს და კლიმენცია უნგრელის შვილი. დაიბადა მამის სიკვდილის შემდეგ და იმეფა მხოლოდ 5 დღე, თავის გარდაცვალებამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 15 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1316 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1316 კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
ნანშანის ბრძოლა
წინაპირობა
გენერალ სტოსელს ჰყავდა დაახლოებით 17000 კაცი. სარეზერვო დივიზიებს მეთაურობდა გენერალ-ლეიტენანტი ალექსანდრე ფოკი, ყოფილი პოლიციელი, რომელიც თავის თანამდებობაზე ავიდა პოლიტიკური მფარველობით და არა გამოცდილებით ან შესაძლებლობებით. რუსეთის ჯარებს ჰქონდათ 114 ცალი საველე არტილერია, ტყვიამფრქვევი. მათ გათხარეს სანგრებისა და მავთულხლართების ქსელი. იაპონელებმა კარგად იცოდნენ სიმაგრეების შესახებ, რადგან იაპონური დაზვერვის პოლკოვნიკი დოი იყო 1903 წელს რუსების მიერ პროექტზე სამუშაოდ რუსების მიერ აყვანილი ათასობით „ჩინელი მუშაკიდან“ ერთ-ერთი.
მსუბუქი მეტრო
მსუბუქი მეტრო (მსუბუქი მეტროპოლიტენი) — მსუბუქლიანდაგიანი ტრანსპორტის ნაირსახეობა, საქალაქო ტრანსპორტის რეგულარული ჩქაროსნული, ძირითადად, არაქუჩაში მოძრავი, მიწისზედა (არსებობს მიწისქვეშაც) ლიანდაგიანი სახეობა. thumb|left|მსუბუქი მეტროსადგური [[გლაზგოში]] მსუბუქი მეტროპოლიტენის მგზავრთა ნაკადი საათში  15-20 ათას ადამიანს არ აღემატება; ლიანდაგები, როგორც წესი, შემაღლებულ ადგილებზე, ხანდახან ესტაკადებზეა განლაგებული (ხანდახან კი მცირე ზომის საგვირაბო მონაკვეთებზე, მაგ: ქალაქის ცენტრებში, გადასაჯდომ აგდილებში და სხვა), მოძრავ შემადგენლობას ჩვეულებრივ რკინიგზაზე მცირე ზომის გაბარიტები აქვს და 2-3 ვაგონისგან შედგება, გვირაბების დიამეტრი 4-5 მეტრს შეადგენს, გვირაბებსა და ზედაპირებზე დაშვებულია მნიშვნელოვანი დახრები და მცირე მოსახვევი რადიუსები, სადგურებზე პლატფორმები 50-90 მ სიგრძისაა, ხოლო სიგანე 5-8 მ. მსუბუქი მეტროს ხაზები ხშირად არის დაკავშირებული აეროპორტებთან და მეტროსისტემებთან და ძალიან იშვიათად წარმოადგენენ ქალაქის დამოუკიდებელ სატრანსპორტო სისტემას. thumb|[[ახალი ათონის საგამოქვაბულო რკინიგზა|ახალი ათონის მინი-მეტრო]] სრულიად ან უმეტესწილად მიწისქვეშა მსუბუქი მეტრო შეიძლება მინი-მეტროდ იქნეს წოდებული.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მეტროპოლიტენი
ნანშანის ბრძოლა
ბრძოლა
1904 წლის 24 მაისს, ძლიერი ჭექა-ქუხილის დროს, იაპონიის მეოთხე დივიზია გენერალ-ლეიტენანტ ოგავა მატაჯის მეთაურობით თავს დაესხა გალავნით შემოზღუდულ ქალაქ ჩინჩუს (დღევანდელი ჯინჯოუს ოლქი 金州), ნანზანის ბორცვის ჩრდილოეთით. მიუხედავად იმისა, რომ იცავდა არაუმეტეს 400 კაცის მიერ მოძველებული არტილერიით, მეოთხე დივიზია ჩაიშალა მისი კარიბჭის გარღვევის ორ მცდელობაში. პირველი დივიზიის ორმა ბატალიონმა დამოუკიდებლად შეუტია 1904 წლის 25 მაისს 05:30 საათზე, საბოლოოდ დაარღვია თავდაცვა და აიღო ქალაქი. მინი|რაიჯინი აფრთხობს რუსებს ტოკურიჯიდან. პროპაგანდისტული ბეჭდვა კობაიაში კიოჩიკას მიერ, 1904 წ. ამგვარად დაცული მისი ფლანგით, გენერალ ოკუს შეეძლო დაეწყო მთავარი იერიში ნანშანის გორაზე შემორჩენილ რუსულ ძალებზე. თავდასხმა ამინდის გამო ერთი დღით გადაიდო. 1904 წლის 26 მაისს ოკუმ დაიწყო ხანგრძლივი საარტილერიო სროლა იაპონური თოფის ნავებიდან, ოფშორიდან, რასაც მოჰყვა ქვეითი თავდასხმები მისი სამივე დივიზიის მიერ. რუსებმა, ნაღმებით, Maxim-ის ტყვიამფრქვევებითა და მავთულხლართებით, განმეორებითი თავდასხმების დროს იაპონელებს დიდი ზარალი მიაყენეს. 18:00 საათისთვის, ცხრა მცდელობის შემდეგ, იაპონელებმა ვერ გადალახეს მტკიცედ შემორჩენილი რუსული პოზიციები. ოკუმ გაატარა მთელი თავისი რეზერვი და ორივე მხარემ გამოიყენა საარტილერიო საბრძოლო მასალის უმეტესი ნაწილი.
პოლკოვნიკი ტრეტიაკოვი გამაგრების მოწოდებას უპასუხოდ ხედავდა, როცა აღმოაჩინა, რომ დაუმორჩილებელი სარეზერვო პოლკები სრულ უკან იხევდნენ და რომ მისი დარჩენილი საბრძოლო მარაგი გენერალ ფოკის ბრძანებით ააფეთქეს. ფოკი, რომელიც პარანოიულია იაპონიის შესაძლო დაშვების გამო მის პოზიციასა და პორტ-არტურის უსაფრთხოებას შორის, პანიკაში ჩავარდა დასავლეთ სანაპიროზე განადგურებული იაპონური მეოთხე დივიზიის ფლანგური შეტევის შედეგად. ბრძოლიდან გაქცევის დროს ფოკმა უგულებელყო ტრეტიაკოვსთვის უკან დახევის ბრძანება ეთქვა და ამგვარად, ტრეტიაკოვი აღმოჩნდა ალყაში მოქცეული არასაიმედო მდგომარეობაში, არანაირი საბრძოლო მასალა და სარეზერვო ძალა არ იყო ხელმისაწვდომი კონტრშეტევისთვის. ტრეტიაკოვს სხვა გზა არ ჰქონდა,ამიტომ უბრძანა თავის ჯარებს დაბრუნებულიყვნენ მეორე თავდაცვით ხაზზე. 19:20 საათისთვის ნანშანის ბორცვის მწვერვალიდან იაპონიის დროშა აფრიალდა. ტრეტიაკოვმა, რომელიც კარგად იბრძოდა და რომელმაც მხოლოდ 400 კაცი დაკარგა ბრძოლის დროს, დაკარგა კიდევ 650 კაცი თავის დაუხმარებელ უკან დახევაში პორტ არტურის გარშემო მთავარ თავდაცვით ხაზებთან.
შედეგი
რუსებმა ზარალი შეადგენდა 1400-მდე მოკლულს, დაჭრილს და დაკარგულს. მიუხედავად იმისა, რომ იაპონელებმა მსუბუქად ვერ გაიმარჯვეს, (ჰყავდათ მინიმუმ 6198 მსხვერპლი) მათ შეეძლოთ ჰქონოდათ გამარჯვების პრეტენზია. 739 დაღუპულს შორის იყო გენერალ ნოგი მარესუკეს უფროსი ვაჟი. იაპონელებმა ბრძოლის დროს გაისროლეს 34 000 საარტილერიო ჭურვი - იმაზე მეტი, ვიდრე დაიხარჯა მთელი პირველი სინო-იაპონური ომის დროს. იაპონელებმა ასევე გაისროლეს 2,19 მილიონი ტყვია და ტყვიამფრქვევი ერთი დღის განმავლობაში, რაც აღემატება პრუსიელების მიერ გასროლილ რაოდენობას (დაახლოებით 2 მილიონი) მთელი ავსტრო-პრუსიის ომის დროს.
საბრძოლო მასალის უქონლობის გამო იაპონელებმა ნანშანიდან 1904 წლის 30 მაისამდე ვერ გადაადგილდნენ. მათდა გასაკვირად, მათ აღმოაჩინეს, რომ რუსები არ ცდილობდნენ შეეკავებინათ სტრატეგიულად ღირებული და ადვილად დასაცავი პორტი დალნი.ისინი უკან იხევდნენ მთელი ამ დროის განმავლობაში პორტ არტურამდე. მიუხედავად იმისა, რომ ქალაქი გაძარცვეს ადგილობრივმა სამოქალაქო პირებმა, ნავსადგურის აღჭურვილობა, საწყობები და რკინიგზის ეზოები ხელუხლებელი დარჩა.
მას შემდეგ, რაც იაპონიამ დალნი დაიპყრო, ნანშანის ბორცვის თავზე მემორიალური კოშკი ააგეს გენერალ ოკუს ლექსით. კოშკი წყნარი ოკეანის ომის შემდეგ დაანგრიეს და მხოლოდ საძირკველი დარჩა. ქვის ფირფიტის ნაწილი ლექსთან ერთად ახლა გამოფენილია ლუშუნის ციხეში, დალიანში.
საქართველოს დიპლომატიური მისიების სია
ეს არის საქართველოს დიპლომატიური მისიების სია, საპატიო საკონსულოების გარდა.
სქოლიო
საქართველო კატეგორია:საქართველოს დიპლომატიური ურთიერთობები
ქათმისხეურა
ქათმისხეურა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ჰერეთიდან.
სახელწოდება მიღებული აქვს ისტორიული ჰერეთის სოფელ ქათმისხევიდან (ამჟამინდელი ალიბეგლო), სადაც ძველთაგანვე იყო გავრცელებული. ამჟამად ერთეული ძირებია დარჩენილი მაღლარებისა და ხეივნების სახით.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, ხუთნაკვთიანი. იშვიათად არის დაუნაკვთავიც. ფოთლის ქვედა მხარე საშუალოდაა ჯაგრისებურად შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, ცილინდრული, იშვიათად კონუსური ფორმის, ხშირად მხრიანი, საშუალო სიკუმსის. გვხვდება ძლიერ კუმსი და მეჩხერი მტევნებიც. მარცვალი დიდი ზომისაა, ოვალური ან წაგრძელებული ფორმის, მოწითალო. მკვრივკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით საშუალოდ დაფარული. რბილობი ხორციანია, წვენი — შეუფერავი. გემო ტკბილი აქვს, სასიამოვნო სიმჟავითა და კარგად გამოხატული ჯიშური არომატით.
ქათმისხეურას სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სიმწიფემდე 157-201 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. უხვმოსავლიანია. ერთ ძირზე მოსავალი საშუალოდ 7.9 კილოგრამს შეადგენს. მტევნის საშუალო წონა 526 გრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 14.5-16.2%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8.5-9.0 გ/ლ-ს.
ქათმისხეურა გამოიყენება სასუფრე ყურძნად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჰერეთის ვაზის ჯიშები კატეგორია:ვაზის წითელყურძნიანი სასუფრე ქართული ჯიშები
აყვარა
აყვარა (Аҟәара [აყჿარა]) — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გაგრის მუნიციპალიტეტში (ბზიფის თემი), მდინარე ბზიფის მარჯვენა ნაპირზე, თბილის-სოჭის რკინიგზის ხაზზე. ზღვის დონიდან 120 მ, შავი ზღვიდან 10 კმ, გაგრიდან 11 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
სქოლიო
კატეგორია:ბზიფის თემის სოფლები
Tritonoturris capensis
Tritonoturris capensis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
Trespass (ალბომი)
Trespass (გადალახვა) — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის მეორე სტუდიური ალბომი, რომელიც ჩაიწერა და გამოიცა 1970 წელს. ეს არის ჯგუფის უკანასკნელი სტუდიური ალბომი გიტარისტ ენტონი ფილიპსის და დრამერ ჯონ მეიჰიუს მონაწილეობით. Trespass-ში გამოირჩევა ხალხური მუსიკით გაჯერებული პროგრესული როკი, რითაც ეს ალბომი წინამორბედისგან განსხვავდება. ჯგუფმა ამ ალბომით წარმატებულად გააცნო თავი ამერიკას, სადაც From Genesis to Revelation არ გამოცემულა.
Trespass იყო ჯენესისის ერთ-ერთი პირველი ალბომი, რომელიც ლონდონის Trident Studios-ში ჩაიწერა. მიუხედავად იმისა, რომ ბრიტანეთში კომერციული წარმატება არ ჰქონია, 1984 წელს მოხვდა ჩარტის #98 პოზიციაზე. განსხვავებული ისტორია მას ჰქონდა ბელგიურ ჩარტში, სადაც #1 პოზიციამდე მიაღწია. ამას მოჰყვა ჯგუფის პირველი ბელგიური კონცერტებიც, 1971 წლის მარტში. კომპოზიციები, წარმოდგენილი მეორე ალბომზე, გამოირჩევა ხანგრძლივობით, ხოლო საერთო ჟღერადობა არის მშვიდი, პასტორალური.
ისტორია
ერთწლიანი კონცერტების შემდეგ, ძირითადად ღამის გამოსვლების სახით, როდესაც ჯგუფმა საბოლოოდ დატოვა Decca, მუსიკოსებმა გაიცნე ტონი სტრეტონ-სმითი, რომელმაც ჯენესისს დაეხმარა Charisma-თან კონტრაქტის გაფორმებაში. 1970-იანისთვის ჯენესისმა უკვე შექმნა საკმარისი მასალა, რომ ორი ალბომი შეევსო. წევრების აზრით, იყო რამდენიმე სუსტი კომპოზიცია "Everywhere is Here," "Grandma," "Little Leaf," "Going out to Get You," "Shepherd," "Moss," "Let Us Now Make Love," და "Pacidy". მათ საბოლოოდ ჩაწერაზე უარი თქვეს იმ დროისთვის, როდესაც ენტონი ფილიპსმა ჯგუფი დატოვა. ტონი ბენქსი Archive 1967-75-ში აღნიშნავს, რომ "Let Us Now Make Love" ფილიპსის სტილში ჟღერდა და ალბომისთვის აღარ ჩაწერეს, ვინაიდან თვლიდნენ, რომ სინგლისთვის ივარგებდა, თუმცა ენტონის მოულოდნელი წასვლის შემდეგ ჯგუფი დაშლის პირას იდგა და ალბომის წარუმატებლობამაც ყველა დაარწმუნა, რომ სიმღერის დასრულება არ ღირდა. შედეგად, BBC Nightride-ისთვის ჩაწერილი ვარიანტი რჩება ერთადერთ ვერსიად.
მიუხედავად იმისა, რომ ჯენესისის სიმღერების დიდი ნაწილი იწერებოდა მთელი ჯგუფის მიერ, 1985 წლის ინტერვიუში მაიკ რეზერფორდი ამბობდა, რომ Trespass იყო ჯგუფის ერთადერთი ალბომი, რომელზეც ყოველი სიმღერა დაიწერა ყველა წევრის მიერ თანაბრად - ყოველ შემდეგ ალბომზე ამა თუ იმ სიმღერის ავტორი იყო ერთი ან ორი ცალკე წევრი, ხოლო ჯგუფის სხვა მონაწილეები შედარებით მცირე წვლილით გამოირჩეოდნენ. კოლექტივი აგრეთვე უკმაყოფილო იყო ჯონ მეიჰიუს შესრულებით, ამიტომ მოგვიანებით ახალი დრამერი იპოვა - ფილ კოლინზი.
გარეკანი
ალბომის გარეკანის ავტორია პოლ უაიტჰედი, რომელმაც აგრეთვე იმუშავა ჯგუფის შემდეგი ორი ალბომის დიზაინზე. უაიტჰედმა დაასრულა გარეკანი, მაგრამ ჯგუფმა სიმღერების სიას დაამატა „The Knife“. ვინაიდან გარეკანი აღარ ეხმაურებოდა ალბომის თემას, მათ მხატვარს სთხოვეს სურათის შეცვლა. მაგრამ მან ასეთ შემოთავაზებაზე უარი თქვა. ამიტომ, მუსიკოსებმა შესთავაზეს ნახატის ნამდვილი დანით გაჭრა. შედეგად მიღებული გამოსახულება, ნამდვილი დანით, ფოტოსურათის სახით გადაიღეს, მაგრამ ოთახში დამონტაჟებული გამოსახულების გამო იგი ლურჯად გამოჩნდა.
შეფასებები
Trespass მუსიკალურ პრესას ფაქტობრივად არ შეუმჩნევია. ალბომის 1974 წლის გამოცემასთან დაკავშირებით Rolling Stone-ში დაიბეჭდა მეტად მოკლე, მაგრამ უარყოფითი განხილვა: „იგი მერყევია, არ არის დახვეწილი, დაჰკრავს თანდაყოლილი მოწყენილობა, მისი მოსმენისგან უნდა შეიკავოს თავი ყველამ, გარდა ჯენესისის შეშლილი მოყვარულებისა“. Allmusic-ის მიერ მოგვიანებით გამოცემული მიმოხილვა ოდნავ უფრო ლმობიერი აღმოჩნდა: „ალბომი უფრო მეტად საინტერესოა იმით, თუ რაზე მიანიშნებს და არა იმით, თუ რას ქმნის“. მათივე აზრით, გიტარების ხმა მიქსში იმდენად დაწეულია, რომ ისინი თითქმის შეუმჩნეველია, ამიტომ დომინირებს ბენქსის კლავიშებიანები, რაც გამაღიზიანებელია, ვინაიდან ბენქსის მნიშვნელოვანი როლი „ყველას ჯენესისში არ აქვს გააზრებული“.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები: ტონი ბენქსი, მაიკ რეზერფორდი, პიტერ გებრიელი და ენტონი ფილიპსი
აშშ გრამფირფიტები
Trespass-ის აშშ გამოცემებში პირველ მხარეს არასწორად არის მითითებული ყოველი სიმღერის ხანგრძლივობა, როგორც 7:00.
სქოლიო
კატეგორია:1970 წლის ალბომები კატეგორია:ჯენესისის ალბომები კატეგორია:Virgin Records-ის ალბომები კატეგორია:MCA Records-ის ალბომები კატეგორია:Impulse! Records-ის ალბომები კატეგორია:Charisma Records-ის ალბომები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ალბომები კატეგორია:Geffen Records-ის ალბომები კატეგორია:Trident Studios-ში ჩაწერილი ალბომები კატეგორია:ალბომები ჯონ ენტონის პროდიუსერობით
დაბაძველი
დაბაძველი — სოფელი საქართველოში, შუახევის მუნიციპალიტეტში, შუახევის თემში. მდებარეობს აჭარის ქვაბულში, მდინარე აჭარისწყლის ხეობაში. ზღვის დონიდან 720 მეტრზე. შუახევიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 158 კაცი.
სქოლიო
კატეგორია:შუახევის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Lasioglossum fruhstorferi
სქოლიო
fruhstorferi
თავისუფალი მუსიკა
თავისუფალი მუსიკა, ისევე როგორც თავისუფალი პროგრამა (Free Software), არის მუსიკა რომლის კოპირება, დისტრიბიუცია და მოდიფიცირება ნებისმიერი მიზნებისთვისაა შესაძლებელი. ასე რომ, თავისუფალი მუსიკა ან საზოგადოებრივ დომენშია განთავსებული, ან ლიცენზირებულია საზოგადოებრივი ლიცენზიის ქვეშ. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ არანაირი გასამრჯელო არ არის საჭირო. სიტყვა Free მიემართება Freedom-ს (თავისუფლებას), ისევე როგორც თავისუფალი პროგრამის შემთხვევაში, და არა ფასს.
კატეგორია:მუსიკალური ინდუსტრია
ტრირის აუგუსტა-ვიქტორიას გიმნაზია
ტრირის აუგუსტა-ვიქტორიას გიმნაზია (შემოკლებით ა-ფაუ-გე, Das Auguste-Viktoria-Gymnasium - AVG) - გიმნაზია ტრირში, რომელიც 1879 წელს დაარსდა როგორც საქალაქო სკოლა და სულ მალე კი სახელმწიფო სასწავლო დაწესებულებად იქცა.
ისტორია
გიმნაზიამ შეცვალა ნეტარ მონაზონთა ეკლესიასთან არსებული ქალთა სკოლა, რომელიც პრუსიის კულტურკამპფის ტალღაზე წარმოქმნილი ნეტარ მონაზონთა ეკლესიის ბაზაზე არსებობდა. 1913 წლიდან მოყოლებული სკოლა ატარებს კაიზერ ვილჰელმ II-ის მეუღლის აუგუსტა ვიქტორიას სახელს.
სკოლის პროფილი
ტრირის აუგუსტა-ვიქტორიას გიმნაზია წარმოადგენს ორენოვან სკოლას. გერმანულ-ინგლისური ორენოვანი სწავლება ქალაქ ტრირისა და მისი შემოგარენის მასშტაბით მხოლოდ ამ სკოლაში არის შესაძლებელი.
ორსაათიანი დამატებითი მეცადინეობა ინგლისურში მე-5 და მე-6 კლასებში იწყება, ხოლო მე-7 კლასში გეოგრაფიისა და ისტორიის საათების სავალდებულო რაოდენობაზე ერთი აკადემიური საათის დამატებით ხსენებულ საგნებს ასწავლიან ინგლისურ ენაზე პარციალურ-სელექციური მეთოდის მიხედვით.
ორენოვანი სწავლების წარმატებულად გავლის შემთხვევაში მოსწავლე სკოლის დასრულებისას იღებს ორენოვან, გერმანულ-ინგლისურ აბიტურს, რაც ნებისმიერ ინგლისურენოვან უნივერსიტეტში სწავლის გაგრძელების საშუალებას აძლევს მსურველს.
სასწავლო პროცესში მთავარი აქცენტი აგრეთვე კეთდება მათემატიკა-ინფორმატიკა-საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებზე, რაც გამოიხატება შესაბამისი საგნების გაძლიერებულ პროგრამებში, ასევე გახანგრლივებულ სწავლებაზე.
დღესდღეობით სკოლაში, მე-5-დან მე-13 კლასებამდე დადის 2 000 მოსწავლე.
პროექტები
სკოლის ადმინისტრაცია, პედაგოგები და მოსწავლეები აქტიურად არიან ჩართული ინდოეთში სკოლების აღმშენებლობის პროექტში, რის გამოც აუგუსტა-ვიქტორიას გიმნაზია 1996 წელს მიღებული იქნა იუნესკოს მართული პროექტების სკოლათა წრეში. გიმნაზია მონაწილეობას იღებს კომენიუს-რეგიო-პროექტებში.
Genesis Archive 1967-75
Genesis Archive #1: 1967-1975 — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის ბოქს-სეტი, რომელიც გამოიცა 1998 წელს.
გამოცემაში შეტანილია ჯგუფის იმ პერიოდის ჩანაწერები, როდესაც პიტერ გებრიელი მისი ლიდერი იყო. პირველი ორი დისკი შედგება ალბომის The Lamb Lies Down on Broadway მთლიანი საკონცერტო შესრულებისგან. პიტერმა სპეციალურად ჩაწერა თავისი ვოკალის რამდენიმე განახლებული პარტია, რადგან ორიგინალურ ჩანაწერებზე სხვადასხვა ხარვეზი იყო. სტივ ჰეკეტმა ასევე ახლებურად ჩაწერა რამდენიმე პარტია გიტარაზე.
დანარჩენ ორ დისკზე შეტანილია: 1973 წლის კონცერტი ლონდონში, დემო სიმღერები, იშვიათი ვერსიები სინგლებიდან და 1970 წლის ჩანაწერები, რომლებიც კომპანიისათვის BBC გაკეთდა.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები არიან ტონი ბენქსი, ფილ კოლინზი, მაიკ რეზერფორდი, პიტერ გებრიელი, სტივ ჰეკეტი, გარდა აღნიშნულისა
დისკი 2
ყველა ზემოაღნიშნული ჩანაწერი, გარდა სიმღერისა It გაკეთდა ლოს-ანჯელესში 1975 წლის 24 იანვარს. ნიკ დეივისის თქმით. პიტერის ვოკალის 40% ხელახლა ჩაიწერა, ისევე როგორც სტივის გიტარა.
სქოლიო
კატეგორია:ჯენესისის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:1998 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Virgin Records-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Atlantic Records-ის კომპილაციური ალბომები
სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს უწყებები
სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს უწყებები (Ведомости Верховного Совета СССР) — სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს ოფიციალური (ყოველკვირეული) გამოცემა. გამოდიოდა მოსკოვში 1938-1991 წლებში. ჯერ გამოდიოდა გაზეთის სახით, 1854 წლიდან კი — როგორც ბიულეტენი (მოკავშირე რესპუბლიკების ენებზე). უწყებებში ქვეყნდებოდა სსრკ-ის კანონები, სსრკ უმაღლესი საბჭოსა და მისი პრეზიდიუმის დადგენილებები, სსრკ-ის მიერ უცხო სახელმწიფოებთან გაფორმებული ხელშეკრულებები, კონვენციები და შეთანხმებები, სსრკ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულებები სსრკ ორდენებითა და მედლებით დაჯილდოებისა და საპატიო წოდებების მინიჭების შესახებ, მასალები სსრკ უმაღლესი საბჭოსა და მისი პალატების, მუდმივი კომისიებისა და პრეზიდიუმის მუშაობის, მოკავშირე რესპუბლიკების ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ დაყოფაში ცვლილებების შესახებ და სხვა. ანალოგიურ უწყებებს გამოსცემდნენ მოკავშირე რესპუბლიკების უმაღლესი საბჭოები.
სკენდერ ჰუკა
სკენდერ ჰუკა (Skënder Hyka ; დ.1944 წლის 6 სექტემბერი, ტირანა — გ. 5 ივლისი, 2018 ) — ალბანელი ფეხბურთელი, რომელიც მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში თამაშობდა თავდამსხმელად "ალბანეთის საფეხბურთო კლუბში " 17 ნენტორი" კლუბში (ამჟამად "ტირანა"). სკენდერ ჰუკამ ალბანეთის ნაკრების შემადგენლობაში 1 მატჩი ჩაატარა. იყო ალბანეთის ფეხბურთის ფედერაციის აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი . 2009 წლიდან იკავებდა   საკონკურსო კომისიის თავმჯდომარის პოსტს.
ადრეული წლები
სკენდერ ჰუკა დაიბადა და გაიზარდა ალბანეთის დედაქალაქ ტირანაში. იქ დაამთავრა საშუალო სკოლა, ხოლო შემდეგ — უნივერსიტეტი. სწავლობდა ფიზიკური კულტურისა და სპორტის ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1968 წელს. ამ დროს უკვე   პროფესიონალი ფეხბურთელი იყო. "17 ნენტორის" შემადგენლობაში 1957 წელს მოხვდა (იმ დროს სკენდერი 13 წლის იყო), თამაშობდა კლუბის მოზარდთა და ახალგაზრდულ გუნდებში, ხოლო 1960-იანი წლების დასაწყისში გადაიყვანეს ძირითად შემადგენლობაში.
"17 ნენტორი"
პირველ გუნდში მოხვედრისთანავე გახდა საფეხბურთო კლუბ "17 ნენტორის" მთავარი მოთამაშე, სადაც კარიერის განმავლობაში 3-ჯერ დაეხმარა საკუთარ გუნდს ალბანეთის სუპერლიგის მოგებაში. სკენდერ ჰუკამ საფეხბურთო კარიერა 1974 წელს დაასრულა. იმ დროისთვის, 60 გოლით, კლუბის ისტორიაში საუკეთესო ბომბარდირად რჩებოდა (თუმცა  2012 წლის მონაცემებით, ზემოაღნიშნული მაჩვენებლით  ფეხბურთელმა მე-5 ადგილზე გადაინაცვლა). მთლიანობაში სკენდერ ჰუკამ ქვეყნის დედაქალაქის ნაკრების მაისურით 400-მდე მატჩი ჩაატარა.
საერთაშორისო კარიერა
მიუხედავად იმისა, რომ  "17 ნენტორის "  შემადგენლობაში  წარმატებულად გამოდიოდა, ფეხბურთელმა მაინც ვერ შეძლო ალბანეთის ნაკრებში შეღწევა, რაც განპირობებული იყო ნაკრების შემტევ ხაზზე ადგილის მოპოვებისთვის მოთამაშეთა შორის მაღალი კონკურენციის არსებობით. განსაკუთრებით იმ ფაქტორით, რომ იმ დროს ასევე თამაშობდნენ ისეთი ცნობილი ალბანელი ფეხბურთელები, როგორებიც იყვნენ მედინ ჟეგა და პანაიოტ პანო. იმ პერიოდში სკენდერ ჰუკამ  ნაკრებში მხოლოდ ერთი მატჩი ჩაატარა 1967 წლის 8 აპრილს დორტმუნდში გერმანიის ნაკრების წინააღმდეგ გამართული თამაში გერმანელების გამარჯვებით, ანგარიშით 6-0 დასრულდა გერდ მიულერის  მიერ გატანილი ოთხი გოლისა და ჰანეს ლოერის  გოლების წყალობით. ამის შემდეგ სკენდერ ჰუკას არასოდეს ჩაუცვია ალბანეთის ეროვნული ნაკრების მაისური.
ალბანეთის ფეხბურთის ფედერაცია
1992 წლიდან 1995 წლამდე ჰუკა მუშაობდა კლუბ "ატლეტიკ კლაბ ზანზიბარის" მდივნად, ხოლო 1997 წელს დაიკავა ალბანეთის ფეხბურთის ფედერაციის გენერალური მდივნის თანამდებობა. 1992 წლიდან გახდა ალბანეთის ფეხბურთის ფედერაციის აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი.
პირადი ცხოვრება
სკენდერ ჰუკას ვაჟი, ენდი ასევე გახდა ორი ლიგის ტიტულის მფლობელი საფეხბურთო კლუბ "ტირანას" შემადგენლობაში 1990-იან წლებში, ხოლო მისმა ბიძაშვილმა რენისიმ გაიმეორა ზემოაღნიშნული მიღწევა1989 წელს. სკენდერ ჰუკა გარდაიცვალა 2018 წლის ივლისში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 6 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1944 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:ალბანეთის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:ალბანელი ფეხბურთელები
ალია ალ-ჰუსეინი
ალია ბაჰა უდ-დინ ტოუკანი (علياء بھاء الدين طوقان‎‎; დ. 25 დეკემბერი 1948, კაირო, ეგვიპტე — გ. 9 თებერვალი 1977, ამანი, იორდანია) — იორდანიის ყოფილი დედოფალი და იორდანიის მეფე ჰუსეინის მეუღლე 1972 წლიდან მის 1977 წელს გარდაცვალებამდე, როდესაც ვერტმფრენის ჩამოვარდნის შედეგად გარდაიცვალა. ამანის საერთაშორისო აეროპორტი მის სახელს ატარებს.
ბიოგრაფია
ალია იყო ჰანან ჰაშიმის და საიდ ბაჰა უდ-დინ ტოუკანის ქალიშვილი, რომელიც იყო იორდანიის ყოფილი ელჩი ჯეიმზის სასამართლოში (გაერთიანებული სამეფო), იტალიაში, თურქეთსა და ეგვიპტეში. ალია დაიბადა 1948 წლის 25 დეკემბერს ეგვიპტის დედაქალაქ კაიროში. მამამისი პალესტინის ქალაქ ნაბლუსიდან იყო, რომელიც დასახლდა სალთში, იორდანიის დედაქალაქ ამანთან ახლოს. მუშაობდა მეფე აბდულა I-თან, რომელსაც დაეხმარა დაეწერა იორდანიის კონსტიტუცია და იყო იორდანიის პირველი ელჩი გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში.
ბავშვობის უმეტესობა უცხოეთში გაატარა, როდესაც მამამისი იორდანიის დიპლომატიურ კორპუსში მუშაობდა: ის ცხოვრობდა ეგვიპტეში, თურქეთში, ლონდონში, შეერთებულ შტატებსა და რომში. ესწრებოდა ლონდონის საეკლესიო სკოლას უმცროსს ძმებთან, ალასა და აბდულასთან ერთად. განათლება მიიღო რომის ლიბერალური ხელოვნების ცენტრსა და ჩიკაგოს ლოიოლას უნივერსიტეტში. სწავლობდა პოლიტიკურ მეცნიერებას, სოციალურ ფსიქოლოგიასა და საზოგადოებასთან ურთიერთობას ნიუ-იორკის ჰანტერის კოლეჯში. იგი დაინტერესდა სპორტითა და წერით, ხოლო სურდა დიპლომატი გამხდარიყო. 1971 წელს დაბრუნდა იორდანიაში, სადაც მუშაობდა იორდანიის ავიახაზებში. მეფე ჰუსეინ ბინ თალალმა მას დაავალა პირველი საერთაშორისო წყლის სათხილამურო ფესტივალის ჩატარება, რომელიც 1972 წლის სექტემბერში აკაბაში ჩატარდა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1977 კატეგორია:იორდანიის დედოფლები კატეგორია:არაბი დედოფლები
არაბული გაზაფხული
არაბული გაზაფხული (მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში გამოიყენებენ ასევე ტერმინს პანარაბული რევოლუცია ) — საპროტესტო  აქციების  და ამბოხებების სერია, რომელიც 2010-იანი წლების დასაწყისში არაბულ ქვეყნებში განხორციელდა. არაბული გაზაფხულის დაწყების ადგილად ტუნისი მიიჩნევა. ტუნისში საპროტესტო აქციები, რომლებიც ხელისუფლების ცვლილებით დასრულდა, 2010 წლის  17 დეკემბერს დაიწყო. არაბული გაზაფხულის დაწყების საბაბი ხილით მოვაჭრე მოჰამედ ბუაზიზის ქმედება გახდა. მას შემდეგ, რაც ადგილობრივმა პოლიციამ მას პროდუქცია და სასწორი ჩამოართვა, პროტესტის ნიშნად ქალაქ სიდი-ბუზიდის გუბერნატორის ოფისის წინ თავი დაიწვა. პროტესტი სწრაფად გავრცელდა მთელი ქვეყნის მასშტაბით და საბოლოო ჯამში, პრეზიდენტ ზინ ელ-აბიდინ ბენ ალის გადადგომით დასრულდა. ტუნისიდან საპროტესტო ტალღა მთელ არაბულ სამყაროში გავრცელდა, მოიცვა ეგვიპტე, ალჟირი, იორდანია, იემენი, ბაჰრეინი და ლიბია. მცირე ინციდენტებით აღინიშნა მავრიტანიაში, საუდის არაბეთში, ომანში, სუდანში, სირიაში, ერაყში, მაროკოში, ჯიბუტში. . არაბული გაზაფხულის შემდეგ დაწყებული სამოქალაქო ომები დღემდე გრძელდება.
არაბული გაზაფხული საინტერესო იყო იმითაც, რომ საპროტესტო აქციების ორგანიზება ხდებოდა როგორც ტრადიციული (მაგალითად პარასკევის ლოცვის შემდეგ), ისე თანამედროვე საშუალებებით, პირველ რიგში ინტერნეტით  და სოციალური მედიით.
მეტწილად მშვიდობიანად დაწყებულ აქციების წინააღმდეგ ხელისუფლებებმა ძალა გამოიყენეს, რომელიც საპოლიციო ინტერვენციას სცდებოდა და ხშირ შემთხვევაში, დემონსტრანტების წინააღმდეგ ჯარსაც იყენებდნენ. საბოლოოდ, საპროტესტო ტალღა, რომელიც ზოგ ქვეყანაში ხელისუფლების სწრაფი და მეტწილად მშვიდობიანი ცვლილებით დასრულდა, ზოგ ქვეყანაში სამოქალაქო ომში გადაიზარდა. საპროტესტო ტალღის შედეგად შექმნილმა პოლიტიკურმა ვაკუუმმა არაბულ ქვეყნების პოლიტიკური დესტაბილიზაცია, იემენის, ლიბიის და სირიის სამოქალაქო ომები, უცხო ქვეყნების სამხედრო ჩარევა, 2012 წლის სამხედრო გადატრიალება ეგვიპტეში, ისლამური სახელმწიფოს აღზევება, არაბული ქვეყნების დიდ ნაწილში ახალი ავტორიტარული რეჟიმების ჩამოყალიბება და სხვა მოვლენები გამოიწვია. მოვლენები, რომლებიც არაბული გაზაფხულის შემდგომ განვითარდა, მედიაში და აკადემიური ლიტერატურის ნაწილში არაბული ზამთრის სახელით შევიდა.
ერთადერთი ქვეყანა, სადაც არაბული გაზაფხულის შედეგად კონსტიტუციური და შედარებით სტაბილური პოლიტიკური სისტემა ჩამოყალიბდა ტუნისი იყო. ლიბიაში, სირიაში და იემენში სამოქალაქო ომები მრავალმხრიან კონფლიქტად იქცა, რომელშიც არაერთი საერთაშორისო და რეგიონული ძალა ჩაერთო. სუდანში, ლიბანში, ალჟირში და ერაყში 2019-2020 წლებში მომხდარი მსხვილმასშტაბიანი საპროტესტო გამოსვლები კი შეფასდა როგორც არაბული გაზაფხულის გაგრძელება ანდაც მეორე ტალღა.
ეტიმოლოგია
ტერმინ „არაბული გაზაფხულის“ წარმოშობა, თავისი შინაარსით, ისტორიის მანძილზე, ძირითადად ევროპაში განვითარებულ რევოლუციებს უკავშირდება. 1848 წლის რევოლუციური ტალღა, რომელმაც სწრაფად მოიცვა იმ პერიოდის ევროპა და ბევრ ქვეყანაში მნიშვნელოვანი ცვლილებების მიზეზი გახდა, ხშირად მოიხსენიება როგორც ერთა გაზაფხული. ამ კონტექსტში, არაბული გაზაფხული კონტექსტურად ასევე უკავშირდება ისეთ ტერმინებს როგორიცაა პრაღის გაზაფხული. 2010-2012 წლებში, არაბულ სამყაროში მიმდინარე საპროტესტო გამოსვლებთან მიმართებაში, ტერმინი არაბული გაზაფხული პირველად ამერიკული ანალიტიკური გამოცემის Foreign Policy-ს ფურცლებზე ჩნდება და უნდა აღინიშნოს, რომ არაბული გაზაფხული, როგორც ტერმინი, არ იყო ინოვაციური  და მანამდე იგი გამოყენებული იყო ამერიკულ მედიაში, საპროტესტო ტალღის აღსანიშნავად, რომელმაც არაბულ სამყაროს 2005 წელს გადაუარა. არაბული გაზაფხული ასევე საკმაოდ ხშირად იყო შედარებული 1989 წლის კომუნისტური ბლოკის რევოლუციებთან, თუმცა, აკადემიური და მედია მიმომხილველებს მნიშვნელოვანი ნაწილი, 1989 წლის რევოლუციების არაბულ გაზაფხულთან შედარებას არასწორ ნაბიჯად მიიჩნევდა.
მიზეზები
2010 წლის ბოლოსათვის არაბულ სამყაროში მნიშვნელოვანი სოციალური და ეკონომიკური პრობლემები არსებობდა. რომელთა ძირითადი თავისებურებებიც ავტორიტარული მმართველობა, პოლიტიკური კორუფცია და ეკონომიკური პრობლემები იყო. მიუხედავად არსებული პრობლემებისა, დასავლეთის ქვეყნებში, არაბული გაზაფხული თავდაპირველად რომანტიზებული ფორმით აღიქვეს, როგორც არაბული ქვეყნების მოსახლეობის გამოსვლები, რომელთა მიზანიც პოლიტიკური სისტემის დემოკრატიზაცია იყო.
მსგავსი პრობლემები, სხვადასხვა ქვეყანაში სხვადასხვა თავისებურებებს იძენდა. სირიაში, ქვეყანას რამდენიმე ათეული წლის განმავლობაში, მეტწილად რელიგიური უმცირესობის — ალავიტებისგან შემდგარი ელიტა მართავდა, რომელსაც, ქვეყნის მოსახლეობის სუნიტური ისლამის მიმდევარ უმრავლესობასთან მნიშვნელოვანი უთანხმოებები ჰქონდა. უთანხმოების ფესვები 1976-1982 წლებში მიმდინარე, მუსლიმი ძმების მიერ ორგანიზებული ამბოხებიდან იღებდა სათავეს. ამბოხების დროს განხორციელებულმა ტრაგიკულმა მოვლენებმა, მაგალითად ალეპოს საარტილერიო სკოლაში, ისლამისტი ამბოხებულების მიერ ორგანიზებულმა ალავიტი კადეტების მასობრივმა მკვლელობამ ან ქალაქ ჰამაში, სირიის არმიის მიერ, მეტწილად სუნიტი ამბოხებულების და სამოქალაქო პირების წინააღმდეგ გამოჩენილმა სისასტიკემ, ორ რელიგიურ ჯგუფს შორის ღრმა უნდობლობა და უარყოფითი ურთიერთდამოკიდებულება გააჩინა. პრობლემური იყო ურთიერთობა სირიის ქურთულ ეთნიკურ უმცირესობასთანაც. რისი მნიშვნელოვანი გამოძახილიც 2004 წლის კამიშლის მოვლენები და მისი შემდგომი პოლიტიკური რეპრესია იყო. მნიშვნელოვანი იყო ეკონომიკური პრობლემებიც, მაგალითად ძლიერმა გვალვებმა, 2006-2011 წლებში უზარმაზარი ზარალი მიაყენეს სირიის სოფლის მეურნეობას და სოფლის მოსახლეობის საკმაო ნაწილი იძულებული გახდა ქალაქებში გადასახლებულიყო.
ეგვიპტეში მთავარ პრობლემებს სახელმწიფო სტრუქტურების არაეფექტურობა, სიღარიბე, უმუშევრობა და სწრაფად მზარდი პოპულაცია წარმოადგენდნენ. 2000-2010 წლებს შორის ეგვიპტის მოსახლეობა 15 მილიონით გაიზარდა და არაბული გაზაფხულის დასაწყისისათვის 80 მილიონი შეადგინა. მნიშვნელოვან პრობლემებს შეადგენდნენ სიღარიბის და უმუშევრობის პროცენტები, იგი იზრდებოდა და 2011 წლისთვის, მოსახლეობის 42% სიღარიბის ზღვარზე ან მის ქვემოთ ცხოვრობდა. მნიშვნელოვანი იყო პროფესიული კავშირების გავლენაც, რომლებიც საკმაოდ ეფექტურად ახერხებდნენ სხვადასხვა სექტორში მომუშავეთა ორგანიზებას. მნიშვნელოვან პრობლემას შეადგენდა პოლიტიკური კორუფცია, ნეპოტიზმი და პრეზიდენტ ჰოსნი მუბარაქის პერიოდში გამწვავებული ინსტიტუციური კრიზისი.
სექტარიანიზმი მნიშვნელოვან ფაქტორს შეადგენდა იემენსა და ბაჰრეინში. ბაჰრეინი, არის ქვეყანა, სადაც ქვეყნის მოსახლეობის უმეტესობა შიიტი მუსლიმია, მაგრამ ქვეყნის მმართველი სამეფო გვარი სუნიტი მუსლიმია, ხოლო ძალოვანი სტრუქტურები მეტწილად ადგილობრივი და ემიგრანტი სუნიტი მუსლიმებისგან შედგება. ასევე გავრცელებული იყო შიიტი მუსლიმების წინააღმდეგ მიმართული დისკრიმინაცია და არსებობდა ხელისუფლების მიერ მხარდაჭერილი სოციალური იერარქიის სისტემა, რის შედეგადაც ბაჰრეინის შიიტური მოსახლეობის დიდი ნაწილი პოლიტიკურად და ეკონომიკურად მოწყლვად მდგომარეობაში იმყოფებოდა. იემენში მოსახლეობა დაყოფილი იყო როგორც რელიგიურად, ისე ტომობრივ და რეგიონულ ნიადაგზე. მოსახლეობის დაახლოებით 65 % სუნიტი მუსლიმი, 35 % კი მეტწილად ზაიდიზმის მიდევარი შიიტი მუსლიმი იყო. იემენის საზოგადოება ფართოდ იყო დაყოფილი ტომობრივ და გვაროვნულ საფუძვლებზე, რაც ძლიერი ცენტრალური ხელისუფლების ფორმირებას აბრკოლებდა.
ლიბიაში, პრობლემები სისტემური იყო, ქვეყნის მმართველი მუამარ კადაფი, 1969 წლიდან მოყოლებული ქვეყანას ერთპიროვნულად მართავდა. ქვეყნის მმართველობაში დიდი გავლენა ჰქონდა ტომობრიობას და ნეპოტიზმს. მიუხედავად ეკონომიკური წინსვლისა, რომელიც ენერგეტიკული რესურსების საშუალებით გახდა შესაძლებელი, კორუფცია და კადაფის ხელისუფლების ხშირად ექსცენტრული პოლიტიკა ხელისუფლების პოპულარობას დიდ ზარალს აყენებდა. კადაფის ასევე ჰქონდა დასავლეთის ქვეყნებთან ცუდი ურთიერთობების ხანგრძლივი ისტორია, რაც, მიუხედავად ომის წინა წლებში ურთიერთობების შედარებითი ნორმალიზაციისა, კონფლიქტის დასაწყისიდანვე საგარეო ჩარევის რისკს მნიშვნელოვნად ზრდიდა.
არაბული ქვეყნების უმეტესობას მსგავსი პრობლემები ჰქონდა, ტრიბალიზმი, სიღარიბე, კორუფცია, რელიგიური დაყოფა და ავტორიტარული მმართველობა. პრობლემების გაღრმავებას და საპროტესტო ტალღას ხელს უწყობდა ისიც, რომ არაბულ ქვეყნებში მოსახლეობის დიდ ნაწილს ახალგაზრდობა შეადგენდა.
ბაჰრეინი
საპროტესტო აქციები ბაჰრეინში 14 თებერვალს დაიწყო და განსხვავებით სხვა არაბული ქვეყნებისგან საპროტესტო აქციებს თავდაპირველად ანტისახელისუფლებოზე მეტად, შიიტების უფლებების დაცვის მოთხოვნით დაწყებული პროტესტის სახე ჰქონდა. პროტესტის მთავარ კატალიზატორად მმართველი სუნიტური უმცირესობის მიერ შიიტური უმრავლესობის დისკრიმინაცია იყო მიჩნეული, თუმცა, საპროტესტო მოძრაობის ინსპირაციად, ტუნისისა და ეგვიპტის მსხვილმასშტაბიანი პროტესტები მოიაზრებოდა. საპროტესტო აქციები მეტწილად მნიშვნელოვანი იყო, მანამ, სანამ 17 თებერვალს, ბაჰრეინის ხელისუფლებამ, დედაქალაქ მანამაში, მარგალიტის მოედანზე შეკრებილი მომიტინგეების ძალის გამოყენებით დაშლის გადაწყვეტილება არ მიიღო, გამოიყენეს როგორც არალეტალური აღჭურვილობა, ისე ცეცხლსასროლი იარაღი, რასაც მომიტინგეებს შორის მსხვერპლი მოჰყვა. საპასუხოდ მომიტინგეების რიცხვმა მკვეთრად იმატა და 22 თებერვალს, დაახლოებით 100 000 მომიტინგე მანამას ცენტრში შეიკრიბა. ბაჰრეინის ხელისუფლებამ, კოსმეტიკურ კონცესიებთან ერთად, ძალის გამოყენება გააგრძელა, მაგრამ, სიტუაციის დაძაბვასთან ერთად იძულებული გახდა სპარსეთის ყურის თანამშრომლობის საბჭოსაგან დახმარება ეთხოვა და 15 მარტს, არაბეთის ნახევარკუნძულის თავდაცვითი ძალების ეგიდით, საუდის არაბეთმა და არაბეთის გაერთიანებულმა საამიროებმა, ბაჰრეინის ხელისუფლების მხარდასაჭერად, ქვეყანაში სამხედრო კონტიგენტი გააგზავნეს.
15 მარტს ბაჰრეინის ხელისუფლებამ სამთვიანი საგანგებო მდგომარეობა გამოაცხადა და შეიარაღებულ ძალებს ქვეყანაში წესრიგის დამყარება დაავალა. ბაჰრეინის შეიარაღებულმა ძალებმა გაანადგურეს მარგალიტის მოედანზე მდგარი მონუმენტიც, რომელიც საპროტესტო გამოსვლების სიმბოლოდ იყო ქცეული. ეპიზოდური საპროტესტო გამოსვლები გაგრძელდა მარტშიც და 1 ივნისს, საგანგებო მდგომარეობის დამთავრების შემდეგაც. ბაჰრეინის პოლიციამ დააკავა არაერთი მნიშვნელოვანი პოლიტიკური ლიდერი და აქტივისტი, ხოლო მათ გარკვეულ ნაწილს მოქალაქეობა ჩამოართვა და ამგვარად, აიძულა ქვეყანა დაეტოვებინათ. დაპატიმრებული მომიტინგეებიდან არაერთი წამების მსხვერპლი გახდა, ხოლო ბაჰრეინის ხელისუფლებამ, საერთაშორისო მედიის და ადამიანის უფლებათა დამცველი ორგანიზაციების წარმომადგენლებს ქვეყანაში მოქმედების თავისუფლება შეუზღუდა, ხოლო გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის საგანგებო წარმომადგენელს ქვეყანაში შესვლის უფლება მხოლოდ მოგვიანებით მისცა. ბაჰრეინის ხელისუფლებამ, სპარსეთის ყურის დიდი ქვეყნების დახმარებით, საპროტესტო გამოსვლების ჩახშობა საკმაოდ დიდი დანაკარგების ფასად მოახერხა. დაღუპულთა რიცხვმა, საერთაშორისო მედიის გადმოცემით, სხვადასხვა მონაცემებით, 35-80 ადამიანი შეადგინა.
ეგვიპტე
ეგვიპტეში საპროტესტო გამოსვლები 2011 წლის 25 იანვარს დაიწყო. პოლიციის მიერ ძალის გადამეტება და ადამიანის უფლებების დარღვევა სერიოზული პრობლემა იყო, რაც საპროტესტო აქციების კატალიზატორად იქცა და 25 იანვარს, რომელიც ეგვიპტეში პოლიციის დღეა, სოციალური მედიის საშუალებით ორგანიზებული ათასობით მომიტინგე ქუჩებში გამოვიდა. ეგვიპტის ხელისუფლებამ საპროტესტო გამოსვლების ჩახშობა თავდაპირველად, სოციალური მედიის საშუალებით მომიტინგეების ორგანიზაციზაციის დაბრკოლების მიზნით ინტერნეტის გამორთვით სცადა. 27 იანვარს, პრეზიდენტმა ჰოსნი მუბარაქმა დაითხოვა მინისტრთა კაბინეტი, რომელიც საკმაოდ არაპოპულარული იყო და 31 მარტს ახალი კაბინეტი დაამტკიცა, ასევე დანიშნა ვიცე-პრეზიდენტი, რომლის თანამდებობაც მანამდე წლების განმავლობაში ვაკანტური იყო.
მიუხედავად კონცესიებისა, საპროტესტო გამოსვლები გაგრძელდა. 11 თებერვალს მუბარაქმა ძალაუფლების დიდი ნაწილი ვიცე-პრეზიდენტ ომარ სულეიმანს გადასცა, თუმცა თანამდებობის დატოვებაზე უარი განაცხადა, რასაც მომიტინგეების მკვეთრად უარყოფითი რეაქცია მოჰყვა. საბოლოოდ, იმავე დღეს, მუბარაქი და სულეიმანი იძულებულები გახდნენ გადამდგარიყვნენ. ხელისუფლება შეიარაღებული ძალების საგანგებო საბჭოს გადაეცა, რომელსაც მარშალი მოჰამედ ჰუსეინ ტანტავი ჩაუდგა სათავეში. სამხედრო საბჭომ ქვეყნის პარლამენტი დაშლილად გამოაცხადა, შეაჩერა არსებული კონსტიტუციის მოქმედება, 4 მარტს დროებით პრემიერ-მინისტრად ისამ შარაფი დანიშნა და 19 მარტს ახალი საკონსტიტუციო რეფერენდუმი დანიშნა.
საპროტესტო აქციები შედარებით მცირე მასშტაბით მთელი 2011 წლის განმავლობაში გაგრძელდა, მომიტინგეების ნაწილი თვლიდა, რომ შეიარაღებული ძალები, რეფორმების გატარებას აყოვნებდნენ. ჰოსნი მუბარაქი და მასთან დაახლოებული პირების ნაწილი გაასამართლეს; ყოფილ პრეზიდენტს და ყოფილ შინაგან საქმეთა მინისტრ ჰაბიბ ალ-ადლის სამუდამო პატიმრობა მიესაჯათ. ჩატარდა საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნები, საპარლამენტო უმრავლესობა მუსლიმი ძმების მოძრაობასთან ასოცირებულმა თავისუფლების და სამართლიანობის პარტიამ მოიპოვა, პრეზიდენტად აირჩიეს ამავე პარტიის მიერ მხარდაჭერილი მუჰამედ მურსი, რომელმაც 2012 წლის 30 ივნისს თანამდებობა ოფიციალურად დაიკავა. საბოლოოდ, მურსის ხელისუფლებამ ვერ მოახერხა პოპულარობის შენარჩუნება, რამაც 2012 წლის ბოლო საპროტესტო გამოსვლების ახალი ტალღა გამოიწვია, რითაც ისარგებლა ეგვიპტის არმიამ და 2013 წლის 3 ივლისს სამხედრო გადატრიალება განახორციელა რომელმაც მუჰამედ მურსი დაამხო. ხელისუფლების სათავეში მოვიდა მურსის ხელისუფლების თავდაცვის მინისტრი, გენერალი აბდულ-ფათაჰ ალ-სისი, რომელსაც, გადატრიალებიდან რამდენიმე წლის შემდეგ, არაერთი მიმომხილველი მუბარაქზე ბევრად ავტორიტარულ და რეპრესიულ მმართველობაში ადანაშაულებს.
იემენი
იემენის ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნაწილებში საპროტესტო აქციები 2011 წლის იანვარში დაიწყო. მომიტინგეები აპროტესტებდნენ ცუდ ეკონომიკურ პირობებს, პრეზიდენტ ალი აბდალა სალეჰის ავტორიტარულ მმართველობას, კორუფციას,  პოლიტიკურ რეპრესიებს განსაკუთრებით ქვეყნის სამხრეთში, რომელიც ერთიანი იემენის ნაწილი მხოლოდ 1990 წელს გახდა და ქვეყნის ეკონომიკურ თუ პოლიტიკურ სექტორში ჩრდილოეთ იემენური ტომების დომინაციას. მოკლე ხანში საპროტესტო აქციებმა ანტისამთავრობო ხასიათი შეიძინა და მათმა მონაწილეებმა მოთხოვნებში ალი აბდალა სალეჰის გადადგომაც შეიტანეს. სალეჰის საწინააღმდეგო განწყობის განვითარებას ხელი შეუწყო საპროტესტო აქციების დაწყებამდე ცოტა ხნით ადრე, პრეზიდენტის და მმართველი პარტიის მცდელობებმა, კონსტიტუციური ცვლილებების გზით უზრუნველეყოთ სალეჰის უვადოდ გაპრეზიდენტება, რამაც, პოლიტიკური და ტომების ლიდერების სერიოზული უკმაყოფილება გამოიწვია. სალეჰის ხელისუფლებამ მომიტინგეების წინააღმდეგ ძალა გამოიყენა, ხოლო პრეზიდენტი სალეჰი აქციების მონაწილეებს დაჰპირდა, რომ მომავალ, 2013 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში კენჭს აღარ იყრიდა და ყველანაირად შეუწყობდა ხელს ძალაუფლების მშვიდობიან და დემოკრატიულ გადაცემას.
სალიჰის განცხადებებმა და ძალის გამოყენებამ ვერ მოახერხა საპროტესტო აქციების მსვლელობაზე გავლენის მოხდენა და აქციების მონაწილეებს იემენის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ტომის — ჰაშიდის წევრები და ძალოვანი სტრუქტურების წარმომადგენლების ერთი ნაწილი შეუერთდა; დაიწყო ხელისუფლების მომხრეებს და ოპოზიციას შორის შეიარაღებული შეტაკებები, რომელმაც მაისის ბოლომდე გასტანა. ქვეყანაში სიტუაციის რეგულირების მიზნით, სპარსეთის ყურის თანამშრომლობის საბჭომ სცადა სალეჰი ხელისუფლების მშვიდობიან გადაცემაზე დაეყოლიებინა, თუმცა უშედეგოდ, სალეჰმა ბოლო მომენტში შეთანხმების რატიფიკაციაზე უარი განაცხადა. შედეგად, საპროტესტო აქციები და შეიარაღებული დაპირისპირება გაღრმავდა და 2011 წლის 3 ივნისს, ამბოხებულები პრეზიდენტ სალეჰის რეზიდენციას დაესხნენ თავს. თავდასხმის შედეგად სალეჰი მძიმედ დაიჭრა და იძულებული გახდა სამკურნალოდ საუდის არაბეთში წასულიყო. ხელისუფლება ვიცე-პრეზიდენტმა აბდ რაბუჰ მანსურ ალ-ჰადიმ გადაიბარა. საპროტესტო ტალღა გრძელდებოდა, რადგანაც ოპოზიცია ეჭვობდა, რომ სალაჰი ძალაუფლების დათმობას არ აპირებდა. 2011 წლის სექტემბერში, სალაჰი იემენში დაბრუნდა, რამაც ოპოზიციის ეჭვები კიდევ უფრო გაამძაფრა, თუმცა სპარსეთის ყურის ქვეყნების ზეწოლით, 23 ნოემბერს სალეჰი იძულებული გახდა ძალაუფლების გადაცემის ხელშეკრულებისათვის ხელი მოეწერა. ჩატარდა ერთკანდიდატიანი საპრეზიდენტო არჩევნები, სადაც ყველა ხმა ვიცე-პრეზიდენტმა ჰადიმ მიიღო. საბოლოოდ, 2015 წელს, ჰუსიტების სახელით ცნობილმა შიიტმა ამბოხებულებმა დაამხეს ჰადის მთავრობა და დაიკავეს ჩრდილო იემენი, რასაც სპარსეთის ყურის ქვეყნების სამხედრო ინტერვენცია და სამოქალაქო ომის დაწყება მოჰყვა.
ლიბია
ლიბიაში საპროტესტო აქციები 2011 წლის 15 თებერვლიდან დაიწყო და რამდენიმე დღეში, ლიბიის სიდიდით მეორე ქალაქი ბენღაზი პროტესტის მონაწილეების ხელში გადავიდა; რასაც ხელი შეუწყო ტრადიციულმა დაყოფამ ლიბიის დასავლეთ ნაწილს ტრიპოლიტანიას და აღმოსავლეთ რეგიონ კირენაიკას შორის. რამდენიმე დღეში საპროტესტო ტალღამ ლიბიის დედაქალაქ ტრიპოლსაც მიაღწია. საპროტესტო აქციებს მუამარ კადაფის ხელისუფლებამ ძალის გამოყენებით უპასუხა, ხოლო აღმოსავლეთ ლიბიაში კადაფის მოწინააღმდეგეებმა შეიარაღება დაიწყეს; ძალოვანი სტრუქტურების ნაწილი ოპოზიციის მხარეს გადავიდა.
27 თებერვალს ბენღაზიში ოპოზიციამ გარდამავალი ხელისუფლება დააარსა, რომელმაც ოფიციალურ მიზნად ლიბიაში დემოკრატიული და კონსტიტუციური ხელისუფლების შექმნა გამოაცხადა. ოპოზიციურმა მთავრობამ მალე მოიპოვა საერთაშორისო აღიარება და კადაფის ხელისუფლების წარმომადგენლების და ძალოვანი სტრუქტურების წევრების მნიშვნელოვანი ნაწილი ოპოზიციის მხარეს გადავიდა. ოპოზიციის მიერ კონტროლირებადმა ძალებმა თავდაპირველად დიდ წარმატებას მიაღწიეს, თუმცა მალევე სახელისუფლებო ძალების კონტრშეტევამ მნიშვნელოვან წარმატებას მიაღწია, შედეგად, ევროპის ქვეყნებმა და ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს მიერ 1973-ე რეზოლუციის გამოცემა მოახერხეს და ლიბიის კონფლიქტში, რომელიც უკვე სამოქალაქო ომში იყო გადაზრდილი, არასაფრენი ზონის გამოცხადებას მიაღწიეს და ოპოზიციის მხარეს ღიად ჩაერივნენ. დასავლეთის ქვეყნების ინტერვენციამ, ოპოზიციის მიერ კონტროლირებადი ტერიტორიაზე კადაფის ხელისუფლების მიერ კონტროლის აღდგენა წარმატებით დააბრკოლა, ასევე განხორციელდა საავიაციო და სარაკეტო დარტყმები ლიბიის ხელისუფლების შეიარაღებული ძალების პოზიციებზე.
2011 წლის აგვისტოს ბოლოს, ამბოხებულებმა ლიბიის დედაქალაქი ტრიპოლი დაიკავეს, კადაფიმ და მისმა მომხრეებმა კადაფის მშობლიურ ქალაქ სირტეში გადაინაცვლეს და პოზიციების დაცვას შეეცადნენ, კადაფის ოჯახის წევრების ნაწილი საზღვარგარეთ გაიქცა. ამბოხებულების შეტევითი ოპერაცია სირტეს მიმართულებით გაგრძელდა და 2011 წლის 20 ოქტომბერს, ოპოზიციის ჯარები შევიდნენ. მუამარ კადაფი ამბოხებულებს ხელში ჩაუვარდა და ის, მისი ვაჟი მუთასიმი და არაერთი მისი მომხრე, ყოველგვარი იურიდიული პროცედურების გარეშე დახოცეს. სამოქალაქო ომი კადაფის სიკვდილის შემდეგაც გაგრძელდა. სამოქალაქო ომის შემდეგ ჩამოყალიბებული ხელისუფლებები კი არაეფექტურნი გამოდგნენ და რამდენიმე წლის შემდეგ ლიბიაში ახალი სამოქალაქო ომი დაიწყო, რომელიც 2021 წლის მდგომარეობით კვლავ გრძელდება.
ტუნისი
ტუნისი პირველი ქვეყანა იყო, სადაც არაბული გაზაფხულის სახელით ცნობილი საპროტესტო აქციები დაიწყო. 2010 წლის დეკემბერში, ხილის გამყიდველი მუჰამად ბუაზიზის დემონსტრაციული თვითმკვლელობის შემდეგ დაწყებული საპროტესტო აქციები გაიზარდა და ზოგადი სახე მიიღო, სადაც მოსახლეობა კორუფციას, ავტორიტარიზმს და სიღარიბეს აპროტესტებდა. საბოლოოდ, პრეზიდენტი ზინ ელ-აბიდინ ბენ ალი, რომელიც ქვეყანას 23 წლის განმავლობაში მართავდა, 14 იანვარს გადადგა და საუდის არაბეთში გაიქცა. ბენ ალის გადადგომის შემდეგ, გამოცხადდა საგანგებო მდგომარეობა და პრემიერ-მინისტრმა მოჰამედ განუშიმ, უშედეგოდ სცადა ჩამოეყალიბებინა ეროვნული ერთობის მთავრობა ოპოზიციის წარმომადგენლების და მმართველი კონსტიტუციურ-დემოკრატიული გაერთიანების წევრების მონაწილეობით, თუმცა უშედეგოდ, საპროტესტო აქციები გაგრძელდა, ხოლო ოპოზიციის წევრმა მინისტრებმა თანამდებობები მალევე დატოვეს. განუშიმ, ხელისუფლების შენარჩუნება აპარტიული, ტექნოკრატიული კაბინეტის ჩამოყალიბებით სცადა, თუმცა უშედეგოდ, 6 თებერვალს ყოფილი მმართველი პარტია კონსტიტუციურ-დემოკრატიული გაერთიანების მოღვაწეობა შეიზღუდა. საპროტესტო გამოსვლები გაგრძელდა და 27 თებერვალს განუში იძულებული გახდა გადამდგარიყო. 9 მარტს ყოფილი მმართველი პარტია დაშლილად გამოცხადდა. ქვეყნის დროებითი პრეზიდენტი პარლამენტის თავმჯდომარე ფუად მებაზაა გახდა, ხოლო პრემიერ-მინისტრი ბეჯი კაიდ ეს-სებსი გახდა. დაინიშნა არჩევნები, რომლებიც 2011 წლის 23 ოქტომბერს გაიმართა და შეადგინა დამფუძნებელი კრება, რომელსაც უნდა აერჩია პრეზიდენტი და მიეღო ახალი კონსტიტუცია; არჩევნები საერთაშორისო საზოგადოებამ შეაფასა როგორც თავისუფალი და სამართლიანი. არჩევნებში პირველი ადგილი ისლამისტურმა ანნაჰდას პარტიამ დაიკავა. 12 დეკემბერს დამფუძნებელმა კრებამ პრეზიდენტად ვეტერანი პოლიტიკოსი და აქტივისტი მონსეფ მარზუკი აირჩია.
2014 წლის 26 იანვარს, ტუნისმა ახალი კონსტიტუციის რატიფიკაცია მოახდინა, რომელმაც, მიუხედავად ნაკლოვანებებისა, მეტწილად პოზიტიური საერთაშორისო გამოხმაურება მოიპოვა. 2014 წლის 26 ოქტომბერს ჩატარებული საპარლამენტო და 23 ნოემბერს ჩატარებულმა საპრეზიდენტო არჩევნები ძალაუფლების არჩევნების გზით, მშვიდობიანი გადაცემით დასრულდა. 2019 წლის საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნების შედეგად, ძალაუფლების მშვიდობიანი გადაცემა მეორედ განხორციელდა და ამგვარად, ტუნისი, არაბული გაზაფხულის შედეგად ერთადერთ ქვეყნად იქცა, სადაც არჩევნების გზით ძალაუფლების გადაცემა პოლიტიკური კულტურის ნაწილად იქცა.
არაბული ზამთარი
არაბული გაზაფხულის ფარგლებში დაწყებული საპროტესტო აქციების შედეგად, არაბული სამყაროს არაერთ ქვეყანაში დაწყებული არასტაბილურობის, სამოქალაქო ომების და რადიკალური ისლამისტური ჯგუფების გაძლიერების შედეგად, ამ პერიოდს არაბული ზამთარი ან ისლამისტური ზამთარი  ეწოდა. მთელ რიგ არაბულ ქვეყნებში შეიქმნა პოლიტიკური ვაკუუმი, გაღრმავდა სექტარიანიზმი, დასუსტდა რეგიონული ორგანიზაციების გავლენა, ხოლო მთელ რიგ ქვეყნებში, არსებული ხელისუფლებები ან უფრო მეტად ავტორიტარულები გახდნენ ანდაც არჩეული ლიდერები, გადატრიალების გზით ახალმა ავტორიტარულმა ლიდერებმა ჩაანაცვლეს.
ეგვიპტეში, დემოკრატიულად არჩეული მუსლიმი ძმების ხელისუფლებამ მალევე დაკარგა პოპულარობა, რამაც საპროტესტო აქციების ახალი ტალღა გამოიწვია, რითიც ისარგებლა ეგვიპტის არმიამ და 2013 წლის 3 ივლისს ძმები მუსლიმების ხელისუფლება დაამხო. დაიწყო მუსლიმი ძმების სასტიკი რეპრესია, მოძრაობის ლიდერები დააპატიმრეს, ხოლო სამოქალაქო წინააღმდეგობის წამოწყების მცდელობები ეგვიპტის არმიამ სასტიკად ჩაახშო. 2013 წლის 14 აგვისტოს, კაიროში, რაბია ალ-ადავიას და ალ-ნაჰდას მოედნებზე შეკრებილ მუსლიმი ძმების მხარდამჭერებს ეგვიპტის არმიამ ცეცხლი გაუხსნა, რასაც 1000-ამდე ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა. პრეზიდენტი მოჰამედ მურსი და მუსლიმი ძმების არაერთი ლიდერი და მხარდამჭერი დააკავეს. 2015 წელს, მურსის, მუსლიმის ძმების ხელმძღვანელ მუჰამად ბადის, მის მოადგილეს ხაირათ ალ-შათირს და მოძრაობის სხვა ლიდერებს სასამართლომ სიკვდილი მიუსაჯა. ეგვიპტეს, მუსლიმი ძმების მოძრაობის წინააღმდეგ მიმართულ კამპანიაში, კატარის გარდა, სპარსეთის ყურის ქვეყნებიც შეუერთდნენ, რამაც მოძრაობის პოლიტიკური გავლენა მკვეთრად შეასუსტა და მუსლიმი ძმების პოლიტიკურ რეპრესიებს გადარჩენილი წევრების უმეტესობა იძულებული გახდა ემიგრაციაში წასულიყო ან იატაკქვეშეთში გადასულიყო და არალეგალურად გაეგრძელებინა მოღვაწეობა, მუსლიმი ძმების ორგანიზაცია დეცენტრალიზებულ მოძრაობად გარდაიქმნა.
სირიაში, ერაყში, ლიბიაში და იემენში ისლამისტები მნიშვნელოვან ან მთავარ ოპოზიციურ ძალებად გარდაიქმნენ, რასაც ხელი შეუწყო მთელი მსოფლიოდან იდეოლოგიურად მოტივირებული ისლამისტების, ჯიჰადში მონაწილეობის მისაღებად სირიაში, ერაყში თუ ლიბიაში ჩასვლამაც. სირიასა და ერაყში, უცხოელი ისლამისტების პიკურმა რაოდენობამ დაახლოებით 40 000 შეადგინა. ხოლო ერაყისა და შამის ისლამური სახელმწიფოს სახელით ცნობილმა ისლამისტურმა დაჯგუფებამ, 2013-2014 წლებში სირიის და ერაყის ტერიტორიის მნიშვნელოვანი ნაწილი დაიკავა, სადაც, ისლამური სახელმწიფოს სახელით ცნობილი სახელმწიფოებრივი ერთეული ჩამოაყალიბა და სახალიფო აღდგენილად გამოაცხადა. მიუხედავად ისლამური სახელმწიფოს მარცხისა, ისლამიზმი და სექტარიანიზმი რეგიონში უმნიშვნელოვანეს ფაქტორებად იქცა.
სქოლიო
კატეგორია:არაბული გაზაფხული კატეგორია:XXI საუკუნის რევოლუციები კატეგორია:ჩრდილოეთ აფრიკის ისტორია კატეგორია:ახლო აღმოსავლეთის ისტორია
Tritonoturris concinnus
Tritonoturris concinnus — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
აჩმარდა
აჩმარდა (Аҽмарда [აჩჾმარდა]) — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გაგრის მუნიციპალიტეტში (ბაღნარის თემი), მდინარე ცანდრიფშის (ხოშუფსეს მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე, გაგრის ქედის დასავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 460 მ, შავი ზღვიდან 12 კმ, გაგრიდან 39 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
დემოგრაფია
1989 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 230 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ბაღნარის თემის სოფლები
Lasioglossum fulgens
სქოლიო
fulgens
უილიამ ვეინერი
უილიამ ვეინერი (ויליאם ויינר; Վիլյամ Վայներ;) (დ. 25 ნოემბერი, 1955) — სომეხი-ებრაელი კომპოზიტორი, მევიოლინე და ვოკალისტი; სომხეთის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (2008); ისრაელის კომპოზიტორთა ლიგის წევრი (2013); ებრაული კულტურული ცენტრის "მენორაჰის" პრეზიდენტი სომხეთში (1994), და ერევნის სახელმწიფო კამერული გუნდის დირექტორი (2018).
ბიოგრაფია
გამოჩენილი კომპოზიტორი, მევიოლინე და ვოკალისტი უილიამ ვეინერი დაიბადა 1955 წლის 25 ნოემბერს, ებრაულ ოჯახში, ერევანში. მან წარჩინებით დაამთავრა ერევნის სახელმწიფო კონსერვატორია. იქ ყოფნისას, 1974 წლიდან 1979 წლამდე, უილი დადიოდა ვიოლინოს გაკვეთილებზე, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პროფესორი ჟან ტერ-მერგერიანი. 30 წელი მევილიონე იყო, ხოლო შემდეგ კარიერული გეზი იცვალა და კომპოზიტორი გახდა.
1970-იანი წლებიდან იყო ებრაული მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. მან ერევანში შექმნა ებრაული საზოგადოება. სომხეთის ისტორიის ყველაზე ბნელ წლებში (1992-1995), ის იყო ამ საზოგადოების ხელმძღვანელი. 1994 წელს ვაინერმა დააარსა ებრაული კულტურული ცენტრი მენორა, რის შედეგადაც ორგანიზდა მის მიერ ინიცირებული და კოორდინირებული მრავალი ფესტივალი, კონცერტი და კულტურული ღონისძიება.
2008 წელს ვილი ვაინერს მიენიჭა სომხეთის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის წოდება მრავალი წლის განმავლობაში ქვეყნის კულტურაში მნიშვნელოვანი წვლილისთვის. 2010 წელს, შემოქმედებითი საქმიანობის 30 წლისთავთან დაკავშირებით, ვაინერს მიენიჭა სომხეთის კულტურის სამინისტროს საპატიო დიპლომი სომხეთის კლასიკური მუსიკალური კულტურის განვითარებაში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისთვის. 2013 წლიდან ის ისრაელის კომპოზიტორთა ლიგის წევრია. შემოქმედებითი საქმიანობის 40 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, ვილი ვაინერს გადაეცა სომხეთის კულტურის სამინისტროს ოქროს მედალი ქვეყნის კულტურაში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისთვის (2015).
ოჯახის ისტორია
ვილი ვაინერის მშობლებს მეორე მსოფლიო ომის დროს, იძულებითი ემიგრაცია მოუხდათ.
1927 წელს, მამის, მაქსიმ ვაინერის ოჯახი ემიგრაციაში წავიდა მშობლიური ქალაქ უმანიდან, უკრაინიდან, შეერთებულ შტატებში. მოგვიანებით, ისინი დასახლდნენ ქალაქ შიედამში როტერდამის მახლობლად, ნიდერლანდებში, სადაც ისინი ცხოვრობდნენ 13 წლის განმავლობაში. წიგნი Shadows over Schiedam 2, რომელიც აღწერს ებრაელების ცხოვრებას გერმანიის ოკუპაციის დროს (1941-1945) და დაფუძნებულია ჰოლანდიის მუნიციპალური არქივის მასალაზე, შეიცავს თავს სახელწოდებით "ვეინერები ", სადაც აღწერილია ოჯახის ნიდერლანდებიდან დეპორტაციის ტრაგიკული ისტორია. ბერლინის მახლობლად მდებარე საკონცენტრაციო ბანაკიდან, ვაინერები სომხეთში ჩავიდნენ 1941 წელს. საბჭოთა პასპორტებით, ისინი ევროპის გავლით გადაიყვანეს ჩრდილო -დასავლეთ ქალაქ ლენინაკანში (ახლანდელი გიუმრი), სომხეთში. ერევანში, საბურავების ქარხნის უკან მდებარე ციხის ბანაკში, ორთვიანი ყოფნის შემდეგ, იძულებულნი გახდნენ წასულიყვნენ ჩრდილოეთ ყაზახეთში (1941-1946). ოჯახმა სომხეთი ოჯახის უფროსის, უილიამის ბაბუის გარეშე დატოვეს; მას საავადმყოფოში წასვლა მოუწია პერფორირებული კუჭის წყლულის გამო. 1946 წლის შემოდგომაზე ბებია მირიამ ვაინერმა და მისმა ოთხმა შვილმა (მაქსიმ, კლარა, ბრონია და ლიდა) მიიღეს გასვლის ნებართვა და დაბრუნდნენ ერევანში, უილიამის ბაბუის პოვნის იმედით, თუმცა მათი ძალისხმევა უშედეგო გამოდგა.