cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გლორია სტაინემი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1934 კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ჟურნალისტები კატეგორია:ამერიკელი ფემინისტები
Sinclair User
Sincliar User (შემოკლებით SU) — კომპიუტერული და ვიდეო თამაშების ჟურნალი, რომელიც ძირითადად ეძღვნებოდა Sinclar Research-ის მიერ შემუშავებულ სახლის კომპიუტერებს, განსაკუთრებით კი — ZX Spectrum-ს. (ასევე მოiცავდა არკადულ თამაშებს). თავდაპირველად გამოსცემდა კომპანია ECCP Publications, ხოლო მოგვიანებით EMAP. გამოდიოდა დიდ ბრიტანეთში 1982-1993 წლებში. სულ გამოიცა 134 ნომერი. მსგავსად სხვა ჟურნალებისა, Sinclar User მოიცავდა ვიდეო თამაშების მიმოხილვებს, პრევიუებს, სიახლეებს, რჩევებს, მკითხველთა წერილებს და ა.შ.
აშშ-ში გამოიცემოდა ჟურნალის სპინოფ ვერსია Timex Sinclar User, თუმცა ჟურნალმა მალევე შეწყვიტა არსებობა.
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანული ვიდეო თამაშების ჟურნალები კატეგორია:გაუქმებული ბრიტანული კომპიუტერული ჟურნალები კატეგორია:ZX Pectrum-ის ჟურნალები კატეგორია:1982 წელს დაარსებული ჟურნალები კატეგორია:1993 წელს გაუქმებული ჟურნალები კატეგორია:ყოველთვიური ბრიტანული ჟურნალები
სიმონ ბარამიძე
სიმონ ბარამიძე (დ. 1 ნოემბერი, 1949, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი.
ბიოგრაფია
1972 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი, თბოაირმომარაგებისა და ვენტილაციის სპეციალობით.
1972-1992 წლებში მუშაობდა თბილისის ზონალურ სამეცნიერო-კვლევით და ექსპერიმენტული პროექტირების ინსტიტუტში ინჟინრად, ჯგუფის ხელმძღვანელად, იყო ინსტიტუტის საინჟინრო მოწყობილობებისა და განახლებადი ენერგიის წყაროების განყოფილების უფროსი. მივლინებით იმყოფებოდა ავღანეთის რესპუბლიკაში, საპროექტო ინსტიტუტის საინჟინრო კომუნიკაციების განყოფილების ჯერ მრჩევლად, შემდეგ კი მთავარ ინჟინრად 1981-1986 წლებში. 1992-1995 წლებში კი მუშაობდა გარდაბნის სახელმწიფო თბოელექტროსადგურის ინჟინრად, განყოფილების უფროსად, №9 და №10 ენერგობლოკების ნაწილში, თბოელექტროსადგურის დირექტორის მოადგილედ; 1995-2002წწ. ხელმძღვანელობდა გაერთიანება "ენერგოგენერაციის" განახლებადი წყაროების განყოფილებას; უცხოელ პარტნიორებთან ერთად განახორციელა სხვადასხვა ობიექტების ენერგეტიკული კვანძების საპროექტო სამუშაოები. დააფუძნა შპს "სითბო" 1997 წელს და დღემდე მისი დირექტორია, აღნიშნული ორგანიზაციის სამოქმედო არეალს კი წარმოადგენს განახლებადი წყაროები, ასევე სამშენებლო სფეროს საზოგადოებრივი, სამრეწველო და სპორტული დანიშნულების შენობა-ნაგებობებისათვის ენერგოეფექტური და ენერგოდამზოგი ტექნოლოგიების პროექტირება და შემდგომი ზედამხედველობა. მისი მონაწილეობით საკავშირო გამოფენაზე წარდგენილმა საპროექტო-სამეცნიერო ნაშრომმა "საცხოვრებელი შენობის მზით თბომომარაგების ინოვაციური სისტემა", ბრინჯაოს მედალი დაიმსახურა 1977 წელს. მონაწილეობა აქვს მიღებული ქალაქ მახაჩყალის დრამატული თეატრის საპროექტო სამუშაოების შესრულებაში, ასევე მონღოლეთის რესპუბლიკაში ქალაქ ერდენეთის საბავშვო გამაჯანსაღებელი კომპლექსისა და ვიეტნამში მდინარე ხუაბინზე საცხოვრებელი კომპლექსის პროექტირებაში და სხვა. ეწევა პედაგოგიურ მოღვაწეობას, კითხულობს ლექციებს საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში, თავისუფალ უნივერსიტეტში - სამშენებლო განხრით, თბოენერგეტიკული მიმართულებით. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო შრომები, შენობების თბო-სიცივით მომარაგების განხრით, სამშენებლო მასალების თბოფიზიკური თვისებების შესწავლისა და პროექტირების ეკოლოგიურ ასპექტებზე. მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. მინიჭებული აქვს აკადემიური დოქტორის ხარისხი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
გიორგოს სეფერისი
გიორგოს ან გეორგე სეფერისი (Γιώργος Σεφέρης, ნამდვილი სახელი და გვარია გეორგიოს სეფერიადესი (Γεώργιος Σεφεριάδης; დ. 13 მარტი, 1900 — გ. 20 სექტემბერი, 1971) — ბერძენი პოეტი და დიპლომატი. XX საუკუნის ერთ-ერთი გამორჩეული ბერძენი პოეტი და 1963 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის დარგში. მსახურიბდა საბერძნეთის საგარეო საქმეთა დეპარტამენტში და 1957-1962 წლებში გაერთიანებულ სამეფოში საბერძნეთის ელჩი იყო.
ბიოგრაფია
იგი ათენში 1925 წელს დაბრუნდა, მოგვიანებით მან მუშაობა დაიწყო საბერძნეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროში. ეს იყო გრძელი და წარმატებული დიპლომატიკის კარიერის დასაწყისი, რომლის დროსაც მან თანამდებობები დაიკავა ინგლისში (1931-1934) და ალბანეთში (1936-1938). 1941 წლის 10 აპრილს დაქორწინდა მარია ზენოუზე. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, მან მუშაობა განაგრძო საგარეო საქმეთა სამინისტროში და დიპლომატიური თანამდებობები დაიკავა ანკარაში, თურქეთში (1948–1950) და ლონდონში (1951–1953). იყო ლიბანის რესპუბლიკის, სირიის, ჯორდანის და ერაყის (1953-1956) მინისტრი, 1957 წლიდან 1961 წლამდე საბერძნეთის ელჩი ინგლისში. სეფერისმა სიცოცხლის განმავლობაში მრავალი ჯილდო და პრიზი დაიმსახურა, მათ შორისაა საპატიო დოქტორანტის ხარისხი კემბრიჯის (1960), ოქსფორდის (1964), თესალონიკის (1964) და პრინსტონის (1965) უნივერსიტეტისგან.
1936 წელს, სეფერისმა გამოაქვეყნა ტომას ელიოტის პოემა „ნარჩენების მიწა“, რომელიც მან გადათარგმნა.
იგი გარდაიცვალა ათენში, 1971 წლის 20 სექტემბერს. გარდაცვალების მიზეზი გახდა პნევმონია გამწვავებული ინსულტით, რომელიც მან განიცადა მას შემდეგ, რაც მას ოპერაცია ჩაუტარდა სისხლდენის წყლულთან დაკავშირებით.
კვიპროსი
სეფერისი კვიპროსს პირველად 1953 წლის ნოემბერს ესტუმრა. მას მაშინვე შეუყვარდა კვიპროსი, რადგან კუნძული ლანდშაფტით, ტრადიციებით და მოსახლეობით ძალიან ჰგავდა თავისს ბავშვობის სახლს. პოემების კრებულის „Imerologio Katastromatos III“-ს დაწერა სეფერისს კვიპროსმა შთააგონა. თუმცა, მან 1959 წელს პოემების კრებულის სახელწოდება შეცვალა.
კვიპროსის კონფლიქტის დროს, სეფერი დიდი ძალისხმევით ცდილობდა რომ გამოეყენებინა თავისი დიპლომატიური კავშირები და მოეგვარებინა ეს დავა. სეფერმა თავისი პოლიტიკური პრინციპები აღწერა როგორც: „ლიბერალური და დემოკრატიული“.
ნობელის პრიზი
1963 წელს სეფერისს მისი ჩინებული ლირიკული პოეზიისათვის ნობელის პრემია მიენიჭა ლიტერატურის დარგში. იგი პირველი ბერძენი იყო რომელიც ნობელის პრემიის ლაურეატი გახდა. (მოგვიანებით, 1979 წელს ოდისეას ელიტისი გახდა იგივე დარგის ლაურეატი). მიუხედავად იმისა, რომ სეფერისი ზოგჯერ ნაციონალისტურ პოეტად ითვლებოდა, მის ელინისტობას უფრო მეტი კავშირი ჰქონდა ჰუმანიზმის გამაერთიანებელი ფენის იდენტიფიკაციას ბერძნული კულტურასა და ლიტერატურაში. ამ წელს პრიზის ფინალისტები ასევე იყვნენ: ბრიტანელ-ამერიკელი მწერალი უისტენ აუდენი, პაბლო ნერუდა (1971 წლის ლაურეატი), სამუელ ბეკეტი (1969 წლის გამარჯვებული), და იუკიო მიშიმა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:დაბადებული 13 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1971 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 სექტემბერი კატეგორია:თანამედროვე ბერძენი პოეტები კატეგორია:ბერძენი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:ბერძენი დიპლომატები კატეგორია:საბერძნეთის ელჩები გაერთიანებულ სამეფოში კატეგორია:XX საუკუნის ბერძენი პოეტები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
Centromyrmex
Centromyrmex (κεντρο- +μύρμηξ „ჭიანჭველა ნესტარით“) — ჭიანჭველათა გვარი Ponerinae-ს ქვეოჯახიდან. გამოკვეთილი ტერმიტოფაგები.
გავრცელება
გავრცელების არეალებია აფროტროპიკის ოლქი. ნეოტროპიკის ოლქი. ინდომალაის ოლქი.
სისტემატიკა
გვარი მოიცავს დაახლოებით 20 სახეობას და იგი პირველად 1866 წელს გამოყო ავსტრიელმა მირმეკოლოგმა გუსტავ მაირმა (Gustav Mayr, 1830—1908). დასავლეთი აფრიკის ტროპიკული რაიონების -ის და Promyopias-ის გვარებთან ერთად შეყვანილია Ponerinae-ის ქვეოჯახის Centromyrmex genus group-ის გვარის ჯგუფის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:პონერინები
მიხეილ ხუნდაძე
მიხეილ ხუნდაძე (დ. 1898, თბილისი — გ. 31 იანვარი, 1983, ლევილი, საფრანგეთი) — ქართველი იურისტი, ქართული პოლიტიკური ემიგრაციის სოციალისტური ფრთის ერთ–ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენელი. იგი თავისუფლად საუბრობდა ყველა დიდ ევროპულ ენაზე. თავის მეუღლე პეგისთან ერთად ცხოვრობდა ვიროფლეში, ქალაქში სადაც ირაკლი წერეთელიც ცხოვრობდა დის ოჯახთან ერთად. გარდაიცვალა პარიზში, 1983 წლის 31 იანვარს. დაკრძალულია ლევილის ქართველთა საძმო სასაფლაოზე.
ბიოგრაფია
მიხეილ ხუნდაძე დაიადა თბილისში, 1898 წელს. 1915 წელს შევიდა პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. 1919 წლიდან ბერლინისა და ფრაიბურგის უნივერსიტეტებში სწავლობდა პოლიტეკონომიას. გერმანიაშივე მან კარლ დიელის ხელმძღვანელობით, დაიცვა დისერტაცია მარქსიზმის თეორიაში. მოგვიანებით, ბერლინში გახდა ვერნერ სომბარის მოწაფე.
ახალგაზრდა ხუნდაძე, ქართველი ახალგაზრდების სახელით, მონაწილეობდა ევროპის სოციალ–დემოკრატთა კონგრესში.
სახელით, მონაწილეობდა ევროპის სოციალ–დემოკრატთა კონგრესში.
1924 წელს, სამშობლოდან განდევნილმა მიხეილ ხუნდაძემ საფრანგეთს შეაფარა თავი. აქ იგი მალე ხდება პარიზის უნივერსიტეტის სამართლის დოქტორი და კარიერას იკეთებს ფრანგული მრეწველობის გიგანტში – სიტროენის ქარხანაში. ამავე დროს აქტიურად მონაწილეობს პოლიტიკურ ცხოვრებაშიც. აქვეყნებს წერილებს ქართულ ემიგრანტულ პრესაში, კერძოდ, სოციალ–დემოკრატიულ ჟურნალ–გაზეთებში. მისი გახმაურებული წიგნი – „1917 წლის თებერვლის რევოლუცია: (სოციალ–დემოკრატია ბოლშევიზმის წინააღმდეგ – ირაკლი წერეთელი ლენინის წიმააღმდეგ)“ – გამოიცა 1988 წელს, პარიზში, ფრანგულ ენაზე, მაშინ, როცა ავტორი უკვე გარდაცვლილი იყო.
მოგონებები
გრიგოლ წერეთლის დახასიათებით, – „მიხეილ ხუნდაძე არის დიდი კულტურის, ცოდნის, ნამდვილი ევროპული ღირსებების მატარებელი. კარგი ორატორი, კარგი მწერალი, ღირსეული ოჯახის პატრონი. ჩვენ უპატიებელ ცოდვად ვუთვლით, ემიგრაციიდან მოშორებით ყოფნას“ (წერეთელი გრ. ქართული ემიგრაცია და ადამიანები. პარიზი, 1971. გვ. 110). ეს საყვედური მიხეილ ხუნდაძემ მოგვიანებით დაიმსახურა, რადგან 1920–30–იან წლებში ხშირად ესწრებოდა უცხოეთში გამართულ ახალგაზრდათა სოციალისტურ კონგრესებსა და კონფერენციებს და როგორც კ. გვარჯალაძე იუწყება, – „აცნობდა მათ საქართველოს ამბებს და ჩვენი ხალხის მდგომარეობას. ამ ყრილობებს არაერთხელ გამოუტანია რეზოლიუციები ჩვენში ბოლშევიკების საქმიანობის დასაგმობად და საქართველოს თავისუფლების აღდგენის სასარგებლოდ“ (გვარჯალაძე კ. საქართველოს სოც.–დემ. მუშათა პარტიის მუშაობა საზღვარგარეთ. პარიზი, 1936, გვ. 66). ამასვე ადასტურებს შალვა აბდუშელის მეუღლის – ლუბა ჩაჩიბაია–აბდუშელის გამოსამშვიდებელი სიტყვა–მოგონება, წარმოთქმული მიხეილ ხუნდაძის დაკრძალვის დღეს, 1983 წლის 3 თებერვალს, ლევილში: „მე პირადად მიშა ხუნდაძე პირველად გავიცანი 1923 წელს, ქ. ჰამბურგში, სადაც იმ დროს მიმდინარეობდა მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის კონგრესი. ბერლინიდან წავედით დასასწრებლად: ელჩი ლადო ახმეტელი, ვლასა მგელაძე, შალვა (ჩემი მეუღლე) და მე. ამინდი იყო საუცხოო. აუარებელ ხალხს თავი მოეყარა ცის ქვეშ. შუა ცენტრში ტრიბუნაზე ადის ერთი მშვენიერი მაღალი ახალგაზრდა, რომელმაც საუცხოო გერმანულ ენაზე საქართველოს შესახებ ილაპარაკა ნახევარი საათი და დიდი მოწონებით და ოვაციებით დაჯილდოვებული ტრიბუნიდან ჩამოსვლისას გადაეხვია ჯერ შალვას და მერე მე. ეს ოქროპირი ორატორი გახლდათ მიშა ხუნდაძე... მიშა იყო დიდად განათლებული და ღრმა კულტურის მფლობელი ადამიანი. კარგად უძღვებოდა ოჯახს და სამსახურში მიაღწია კარგ მდგომარეობას. ის იყო დიდი ქარხნის – სიტროენის პერსონალის უფროსი და როცა მიშა პენსიაზე გავიდა, ქარხანამ ის თავის წარმომადგენლად დანიშნა მთელ ამერიკაში. დროის უქონლობის გამო, მიშა ხშირად არ იყო ჩვენს საზოგადოებაში, მაგრამ ის მუდამ ერთგული გუშაგი იყო საქართველოსი, მისთვის იბრძოდა მუდამ და მას ემსახურებოდა“.
ანდოსილია
ანდოსილია (Andosilla) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რიბერა-დელ-ალტო-ებროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 51,51 კმ². მოსახლეობა — 2784 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ანდარაის რაიონი
ანდარაის რაიონი (Distrito de Andaray) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კონდესუიოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 050 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 808 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.95 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 847.56 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კონდესუიოსის პროვინციის რაიონები
სილჰეტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბანგლადეში კატეგორია:ბანგლადეშის ქალაქები კატეგორია:აზია კატეგორია:აზიის ქალაქები
გიორგი ჩხეიძე
გიორგი ჩხეიძე (დ. 30 ოქტომბერი, 1997, ზუგდიდი) — ქართველი სპორტსმენი (ძალოსნობა), ჭაბუკებს შორის  მსოფლიოს ჩემპიონი (2016, 105 კგ),  ევროპის ჩემპიონატების ვერცხლის  (2015,  105 კგ) და ბრინჯაოს (2016, 105 კგ) პრიზიორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 30 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1997 კატეგორია:ზუგდიდში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ძალოსნები
საქართველოს სამოყვარულო ფეხბურთის ასოციაცია
საქართველოს სამოყვარულო ფეხბურთის ასოციაცია (სსფა) — სამოყვარულო ფეხბურთის ასოციაცია, რომელიც დაფუძნდა 2015 წლის 18 სექტემბერს, თბილისში. ორგანიზაცია საქართველოს ტერიტორიაზე ორგანიზებას უწევს ოფიციალურ სამოყვარულო საფეხბურთო ჩემპიონატებს. სსფა წარმოადგენს საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის ოფიციალურ აუთსორს ორგანიზაციას, რომელიც აღიარებს საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის, UEFA-ს, FIFA-ს იურისდიქციას და International Football Association Board-ის (IFAB) თამაშის წესებს. სსფა-ს მიზნებია: ფეხბურთის მასობრიობის გაზრდა; მთელი ქვეყნის მასშტაბით სამოყვარულო საფეხბურთო ლიგების ჩამოყალიბება; ჯანსაღი ცხოვრების წესის დამკვიდრება და პოპულარიზაცია საზოგადოებაში; ნიჭიერი ახალგაზრდა ფეხბურთელების აღმოჩენა; სპორტული ინფრასტრუქტურის აღდგენა; ვეტერანი ფეხბურთელების დაბრუნება ფეხბურთში; დამწყები მწვრთნელებისა და მსაჯების პროფესიული განვითარების ხელშეწყობა; საქართველოს სამოყვარულო საფეხბურთო ეროვნული ნაკრების ფორმირება, რომელიც მონაწილეობას მიიღებს საერთაშორისო ტურნირებსა და UEFA Regions Cup-ზე.
ისტორია
საქართველოს სამოყვარულო ფეხბურთის ასოციაციის ორგანიზებით 2015 წლის 20 დეკემბერს გაიმართა დამოუკიდებელი ქართული ფეხბურთის ისტორიაში პირველი ოფიციალური სამოყვარულო საფეხბურთო მატჩი. შეხვედრაში მოყვარულ ფეხბურთელებთან ერთად მონაწილეობა მიიღეს ქალმა და ამპუტანტმა ფეხბურთელებმა, ასევე იძულებით გადაადგილებულმა პირებმა. ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ ახალგაზრდული ორგანიზაციის გუნდი „იანუსი“ და იძულებით გადაადგილებულ პირთა გუნდი „სოხუმის ცხუმი“.
მატჩში, ასევე მონაწილეობა მიიღეს ამპუტანტ ფეხბურთელთა კლუბ „თბილისის“ მოთამაშეებმა, და საქართველოს ქალთა ეროვნული ნაკრების ფეხბურთელებმა ანა ზაქაიძემ და ნათია სხირტლაძემ. შეხვედრა საინტერესოდ წარიმართა და „სოხუმის ცხუმის“ გამარჯვებით 5:4 დასრულდა.
განხორციელებული პროექტები
სსფას მიერ ორგანიზებულმა საქართველოს ისტორიაში პირველმა სამოყვარულო საფეხბურთო ტურნირმა — „თბილისის თასი“, რომელშიც თბილისის 8 სამოყვარულო საფეხბურთო გუნდმა მიიღო მონაწილეობა, სტარტი აიღო 2016 წლის 20 თებერვალს. თბილისის თასის გამარჯვებული სოლოლაკის „მიუნხენ 1958“ გახდა, რომელმაც ფინალურ მატჩში დაძაბულ ბრძოლაში 2:1 დაამარცხა საბურთალოს „აცაურა“.
სსფას შემდეგი პროექტი იყო „თბილისის ლიგა“, რომელმაც სტარტი აიღო 2016 წლის 7 მაისს და მონაწილეობა მიიღო თბილისის 16-მა სამოყვარულო საფეხბურთო გუნდმა. პროექტი განხორციელდა საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციასა და ქართული ფეხბურთის განვითარების ფონდთან თანამშრომლობით.
9 ივლისს, საფეხბურთო მოედან „ბენდელაზე“ „თბილისის ლიგა“-ის ფინალური მატჩი გაიმართა. გადამწყვეტ შეხვედრაში ერთმანეთს საბურთალოს „ფეოლა“ და „ვაზის უბანი“ დაუპირისპირდნენ. შეხვედრის ძირითადი დრო ფრედ 1:1 დასრულდა. „ვაზის უბანმა“ მეტოქეს დამატებით ტაიმებში ანგარიშით 2:1 სძლია და „თბილისის ლიგა 2016“-ის ჩემპიონის ტიტული მოიპოვა.
2016 წლის 11 სექტემბერს, ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში სტარტი აიღო დამოუკიდებელი ქართული ფეხბურთის ისტორიაში პირველმა სამოყვარულო ჩემპიონატმა „მოყვარულთა თასმა“. გახსნის მატჩში ერთმანეთს ჩხოროწყუს საფეხბურთო გუნდები ჩხოროწყუს „დაბა“ და მუხურის „მასქური“ დაუპირისპირდნენ. შეხვედრის ძირითადი დრო ფრედ, 1:1 დასრულდა, პენალტების სერიაში კი ჩხოროწყუს „დაბამ“ მეტოქეს სძლია და ანგარიშით 4:1 გაიმარჯვა. „მოყვარულთა თასი 2016“ ში მონაწილეობა მიიღო საქართველოს ყველა რეგიონის 231-მა სამოყვარულო საფეხბურთო გუნდმა და 5130-მა მოყვარულმა ფეხბურთელმა. „მოყვარულთა თასი“ ტარდება სამ ეტაპად: მუნიციპალური, რეგიონალური და ფინალური. ფინალური შეხვედრა 14 დეკემბერს, „ბენდელას“ სტადიონზე გაიმართა, სადაც ერთმანეთს ჩემპიონატის ფინალური ეტაპის გამარჯვებული გუნდები: „წისქვილი“ და „სეუ“ დაუპირისპირდნენ. თასის მფლობელის ტიტულისათვის ბრძოლა სეუს გამარჯვებით, ანგარიშით 2:0 დამთავრდა.მოყვარულთა თასი 2016-ის ფინალური მატჩი.
პარტნიორები
სსფა-ს პარტნიორები არიან: საქართველოს ფეხბურთის ფედერაცია და ქართული ფეხბურთის განვითარების ფონდი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს სამოყვარულო ფეხბურთის ასოციაცია
დრაკონი
დრაკონი („გველი“) — გველეშაპი, ურჩხული, საშინელი ცეცხლისმფრქვეველი და სისხლისმღვრელი უწმინდური, რომელიც ზღვაში ან ხმელეთზე ცხოვრობდა, ჩვეულებრივ ადამიანის მსხვერპლს ითხოვდა და იცავდა რაიმე განძს (მაგ., ოქროს საწმისს არესის ჭალაში, კოლხეთში). არესის დრაკონად ითვლებოდა კადმოსის მოკლული ურჩხულიც თებეში.
დრაკონის კბილები — თებეს ციკლის თქმულებებში კადმოსის მიერ მოკლული დრაკონის კბილები, რომლებიც გმირმა დათესა, მიწიდან ამოსულ ბუმბერაზებს შეება და დახოცა, გადარჩა მხოლოდ ხუთი, რომელთა დახმარებითაც სახელოვანი ქალაქი თებე ააშენა. ამბავი მეორდება არგონავტების თქმულებაში, სადაც კბილებს იასონი თესავს არესის ველზე, კოლხიდაში.
საბერძნეთის შემდეგ დრაკონი განსაკუთრებით დიდ როლს თამაშობს ჩინურ მითოლოგიაში და ყოველდღიურ ცხოვრებაში. იქაც უზარმაზარი ცეცხლისმფრქვეველი ღია პირი აქვს, ბასრი კბილები, 2 რქა, ღამურისებური ფრთები ან მხოლოდ კლანჭებიანი ფეხები, ზრდა-დაკლებისა და გაუჩინარების უნარი. ცხოვრობს წყალში (საბერძნეთშიც უფრო წყალს, ჭაობს, ზღვას უკავშირდება). ამოდის ხშირად ხმელეთზე, მეტადრე გაზაფხულზე, ადის ცაში.
ჩინელთა დრაკონი იმით განსხვავდება, რომ ადამიანებს კეთილი თვალით უყურებს ხოლმე, უგზავნის წვიმას, თუმცა მეხსა და ქარიშხალსაც, რითაც ღვთაების რანგში ადის. გვიანდელ მითოლოგიაში გარჩეულია ცისა და მიწის, წყალთა ქვესკნელის, ღმერთთა სასახლის გუშაგის და სხვა სახეობის დრაკონები. საერთოდ იმპერატორთა ძალაუფლების სიმბოლოა, და როგორც ასეთი, ჩინელ მხატვართა მუდმივი თემა. წარმოშობა უცნობია, ვარაუდობენ, რომ შვა გველმა ან ნიანგმა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მითოლოგია
კონსტანცა პორტუგალიელი
კონსტანცა პორტუგალიელი (Constança de Portugal, Constanza de Portugal; დ. 3 იანვარი, 1290 — გ. 18 ნოემბერი, 1313) — ბურგუნდიული დინასტიის წარმომადგენელი. პორტუგალიის მეფე დინიშ I-ისა და დედოფალ ისაბელ არაგონელის უფროსი ასული. კასტილიისა და ლეონის დედოფალი 1302-12 წლებში როგორც ფერდინანდ IV-ის მეუღლე. მეფე ალფონსო XI-ის დედა.
იოუჰანეს სვეინსონ კიარვალი
იოუჰანეს სვეინსონ კიარვალი (დ. 15 ოქტომბერი, 1885 – გ. 13 აპრილი, 1972) — ისლანდიელი მხატვარი. მიჩნეულია ისლანდიის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან და ყველაზე გამოჩენილ მხატვრად. დაიბადა და იზრდებოდა გაჭირვებაში. იგი იშვილეს ახალგაზრდა ასაკში. თავს თევზაობით ირჩენდა. თავისუფალ დროს კი ხატვაში ატარებდა. 27 წლის ასაკში ჩაირიცხა და სწავლობდა დანიურ სამეფო სამხატვრო აკადემიაში. ეუფლებოდა იმპრესიონიზმის, ექსპრესიონიზმის და კუბიზმის მიმართულებებს. 1958 წელს დაჯილდოვდა „პრინც ევგენის მედლით“ შვედეთის მეფის მიერ. იგი გამოსახულია 2000 ისლანდიურ კრონაზე.
კონსტანცა პორტუგალიელი
ბიოგრაფია
კონსტანცა დაიბადა 1290 წლის 3 იანვარს კოიმბრაში. იგი იყო პორტუგალიის მეფე დინიშ I-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ისაბელ არაგონელის პირველი შვილი. მას სახელი ბებიის, არაგონის დედოფალ კონსტანცა სიცილიელის პატივსაცემად დაარქვეს. უკვე 1291 წელს, დინიშ I-მა კასტილიასთან დადო ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ჯერ კიდევ ჩვილი კონსტანცა უნდა გამხდარიყო ინფანტ ფერდინანდის მომავალი მეუღლე. მომდევნო წლები საქორწინო სამზადისი მიმდინარეობდა. 1302 წელს, ვალიადოლიდში შედგა კონსტანცა პორტუგალიელისა და უკვე კასტილიის მეფე ფერდინანდ IV-ის ქორწინება, რითაც იგი დედოფალი გახდა.
კასტილიაში ახალგაზრდა დედოფალი თავით გადაეშვა ინტრიგებისა და შეთქმულებების ქსელში. ამასთან, იგი ზუსტად ასრულებდა იმ მითითებებს, რომელიც პორტუგალიაში მისცეს. იგი თავის, როგორც დედოფლის ყველა მოვალეობას ასრულებდა და მეფეს სამი შვილიც გაუჩინა. ფერდინანდ IV 1312 წელს, 26 წლის ასაკში მოულოდნელად გარდაიცვალა, რა დროსაც მეფე მათი ერთი წლის ვაჟი ალფონსო XI გახდა. ამას სამეფო კარზე დიდი ბრძოლა მოჰყვა მეფის რეგენტობისათვის, სადაც კონსტანცაც აქტიურად იყო ჩაბმული. თუმცა, ქმრის გარდაცვალებიდან მალევე, 1313 წლის 18 ნოემბერს 23 წლის კონსტანცა პორტუგალიელი მოულოდნელად გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს ვალიადოლიდში, ქმრის გვერდით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 3 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1290 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1313 კატეგორია:პორტუგალიის ინფანტები კატეგორია:კასტილიის დედოფლები კატეგორია:ლეონის დედოფლები
კალფა-ნოუე
კალფა-ნოუე (Calfa Nouă) — სოფელი მოლდოვაში, ანენი-ნოის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 20 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 197 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანენი-ნოის რაიონის სოფლები
ასაგრა
ასაგრა (Azagra) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რიბერა-დელ-ალტო-ებროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 33,52 კმ². მოსახლეობა — 3840 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
ბიგ-ბენი
სახელი
ამ სახელის წარმოქმნასთან დაკავშირებით ორი თეორია არსებობს. პირველის თანახმად, იმ დროისთვის ყველაზე მძიმე, 13,7 ტონის, ზარმა თავისი სახელი ბიგ-ბენი (დიდი ბენი) სერ პატივსაცემად მიიღო, რომელიც ზარის ჩამოსხმის სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა. მეორე ვერსიის თანახმად, ბიგ-ბენი დაერქვა, იმ დროს ძალიან პოპულარული მძიმე წონიანი ბოქსიორის, პატივსაცემად.
ელისაბედის კოშკი
thumb|left|[[უესტმინსტერის სასახლე, ელისაბედის კოშკი და უესტმინსტერის ხიდი]]
კოშკის ქვედა ნაწილი, რომელიც 61 მეტრი (200 ფტ) სიმაღლისაა, ანსტონის ქვიშისფერი კირქვის აგურითაა მოპირკეთებული. კოშკის დანარჩენი ნაწილი დამშვენებულია თუჯის წვეტოვანი სახურავით. კოშკი აშენებულია 15,2 მეტრის კვადრატულ ტივზე, რომელიც მიწის ქვეშ 4 მეტრ (13 ფტ) სიღრმეზე მდებარე 3 მეტრი (10 ფტ) სისქის სქელი ბეტონისგანაა დამზადებული. საათის ოთხივე ციფერბლატი მიწის ზედაპირიდან 54,9 მეტრის სიმაღლეზეა. კოშკის შიდა მოცულობის ფართობი კი 4650 კუბურ მეტრს შეადგენს.
მიუხედავად იმისა, რომ კოშკი მსოფლიოს ყველაზე ცნობილი ტურისტული ღირსშესანიშნაობებიდან ერთ-ერთია, უცხოელი მნახველებისთვის კოშკში შესვლა აკრძალულია, მაგრამ დიდი ბრიტანეთის მოქალაქეებს მისი დათვალიერება და ტურების მოწყობა, მხოლოდ პარლამენტში მათ წარმომადგენელთან სპეციალური წინასწარი შეთანხმების საფუძველზე შეუძლიათ. ასევე აღსანიშნავია, რომ კოშკს არ გააჩნია ლიფტი და მნახველებს მის კენწოროში მოსახვედრად 334 კიბის ფეხით ავლა უწევთ.
საინტერესო ფაქტები
thumb|წარწერები „Domine Salvam fac Reginam nostram Victoriam primam“ და „Laus Deo“
ოლიმპიადა
XXX ოლიმპიური თამაშის ლონდონში გახსნის პატივსაცემად, თამაშების პირველ დღეს ბიგ-ბენის საათმა 8:12-დან 8:15 მდე 40-ჯერ დარეკა ზარი. 1952 წლის შემდეგ პირველად მოხდა, რომ კურანტები განრიგის გარეშე რეკდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:ლონდონის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:კოშკები
ვერა ფაღავა
ვერა ფაღავა (დ. 1907 — გ. 1988) — ქართველი მხატვარი, რომელიც ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა პარიზში, საფრანგეთში.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
ვერა ფაღავა 1907 წელს თბილისში იური ფაღავასა და ალექსანდრა ნინეიშვილის ოჯახში დაიბადა. მისი ბაბუა, მექი ფაღავა, ქუთაისის საადგილმამულო ბანკის ხელმძღვანელი იყო, ხოლო ბებია – დარია ფაღავა „ვეფხისტყაოსნის“ ქალი პერსონაჟების ხატვისას მიხაი ზიჩის ერთ-ერთი მუზა გახლდათ.
ვერას მშობლებს განათლება უცხოეთში ჰქონდათ მიღებული. ალექსანდრა ნინეიშვილს პედაგოგიური განათლება ჰქონდა და პირველი გიმნაზიის დირექტორი იყო. იური ფაღავამ იურიდიული ფაკულტეტი გერმანიაში დაამთავრა. იგი 1920-1921 წლებში დიპლომატიური სამსახურით ირანში იმყოფებოდა. თბილისში დაბრუნებული ავადმყოფობამ შეაწუხა და 1922 წელს სამკურნალოდ გერმანიაში წავიდა ცოლ-შვილთან ერთად. გამგზავრება დროებითი იყო, თუმცა გარემოებათა გამო მათი სამშობლოში დაბრუნება ვეღარ მოხერხდა.
1923 წელს ოჯახი გერმანიიდან საფრანგეთში გადავიდა და პარიზის გარეუბანში, მონჟურში დასახლდა. ვერა თავდაპირველად დეკორატიულ ხელოვნებათა სკოლაში დადიოდა, სადაც მას ლექციებს იმ დროისთვის პოპულარული მხატვარი და სკულპტორი, ანდრე ლიოტე უტარებდა. 1934-1939 წლებში ვერა რანსონის აკადემიაში როჟე ბისიესთან სწავლობდა. ფაღავას ვიტრაჟებში სწორედ ბისიეს გავლენა იგრძნობა.
სტუდენტობისას ვერა დაუახლოვდა რანსონის აკადემიის ჯგუფს, რომელიც მომავალში „პარიზის მეორე სკოლის“ სახელთან გახდა ასოცირებული. მოგვიანებით იგი შეუერთა ლიონში მხატვრების გაერთიანებას „Témoignage“.
კარიერა
ვერა ფაღავა ფრანგულ საზოგადოებას 1944 წელს გალერისტმა ჟან ბიუშემ გააცნო, რომელმაც 1920-იან და 1930-იან წლებში არაერთი ცნობილი ფრანგი შემოქმედი გამოიყვანა ასპარეზზე. ვერამ ბიუშე 1943 წელს გაიცნო. გალერისტს, რომელიც აღფრთოვანებული იყო ფაღავას შემოქმედებით, დიდი წვლილი მიუძღვის მისი ნიჭის აღმოჩენასა და პოპულარიზაციაში. მისი ინიციატივით, გამოფენაზე პაბლო პიკასოს ცოლი, დორა მაარიც, მონაწილეობდა. ერთ-ერთ წერილში ბიუშე წერს: „პიკასოს ცოლთან ერთად გამოვფენ ვერას, ხალხი უფრო პიკასოს ცოლის სანახავად მოვა, ამ დროს კი ვერა ფაღავას აღმოაჩენს და გაიცნობს.“ გამოფენის წარმატებამ ხელი შეუწყო მხატვრის შემოქმედებით პარიზის სახელოვნებო წრეების დაინტერესებას. ბიუშეს გალერეაში ვერა 1960-იან წლებამდე დარჩა, მისი ნახატების პერსონალური გამოფენა რამდენჯერმე მოეწყო 1947, 1951, 1954 და 1960 წლებში, თუმცა მისთვის მხოლოდ მხატვრობით თავის რჩენა პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო. 1930-იანი წლების ფინანსურმა კრიზისმა ფაღავების ოჯახიც მნიშვნელოვნად დააზარალა და ვერა მთელი ცხოვრების მანძილზე სხვადასხვა საქმიანობას ეწოდა. 1930-იან წლებში ტექსტილზე მუშაობდა, ხანაც ქსოვდა. 1940 წელს მედდის განათლება მიიღო და დაჭრილებს უვლიდა. 1970-იანი წლებიდან თავის რჩენა უკვე საკუთარი ფერწერული ნამუშევრების გაყიდვით დაიწყო, თუმცა არც ნახატებიდან შემოსული თანხა იყო პარიზში ცხოვრებისათვის საკმარისი.
ფერწერის პარალელურად ფრესკულ ხელოვნებას ნაზიარები მხატვარი პარიზში მენილმონტანის და ავე მარიას ქუჩებზე საბავშვო ბაღებისთვის ქმნიდა მონუმენტურ–დეკორატიულ პანოებს, აკეთებს ვიტრაჟებს დიჟონის წმინდა იოსების ეკლესიისთვის, ასრულებდა ქსოვილის დიზაინს, მხატვრულად აფორმებდა ტერეზ ავილელის, პიერ ლეკიურის ლექსების კრებულებს და მილა გაგარინის პოემებს.
1958 წელს ბრიუსელის მსოფლიო გამოფენისათვის ვერა ფაღავამ ვატიკანის პავილიონში მონუმენტური ფრესკა შექმნა.
1966 წელს ვერა ფაღავა საფრანგეთის სახელით წარსდა ვენეციის 33-ე ბიენალაზე, სადაც მის ნამუშევრებს ცალკე პავილიონი ჰქონდა დათმობილი. ამ გამოფენამ ხელი შეუწყო მხატვრის შემოქმედების ევროპის ქალაქებში გატანას.
1972 წელს პარიზში ვერა ფაღავას გამოფენით გაიხსნა გალერეა „დარიალი", რომელიც მხატვრის ბავშვობის მეგობარ თამარ წულაძეს ეკუთვნოდა. ამ სამხატვრო გალერეასთან იგი მთელი ცხოვრების მანძილზე თანამშრომლობდა. მისი გარდაცვალების შემდეგ თამარ წულაძის ქალიშვილმა, ელისო ტარასაშვილმა, პარიზში გამოსცა ალბომი, რომელშიც ნამუშევრებთან ერთად ქრონოლოგიურად არის ასახული ვერა ფაღავას შემოქმედება 1930-იანიდან 1980-იან წლებამდე.
1982-1983 წლებში საფრანგეთის სხვადასხვა მუზეუმებში მხატვრის შემოქმედების რეტროსპექტივა ჩატარდა.
ვერა ფაღავა 1988 წელს 80 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იგი ლევილის სასაფლაოზე მშობლების გვერდითაა დაკრძალული.
მემკვიდრეობა
ვერა ფაღავას ნახატების დიდი ნაწილი კერძო კოლექციებში, გერმანიასა და შვეიცარიაში ინახება. მისი 15 ნახატი საფრანგეთის ქალაქ დიჟონშია, რამდენიმე კი გრენობლის ხელოვნების მუზეუმში და პარიზის პომპიდუს ცენტრის კოლექციაშიც არის დაცული.
მხატვარმა გარდაცვალებამდე გალერეა „დარიალს“ გადასცა თავისი ნამუშევრები, რომლებიც ამჟამად ამჟამად ვერა ფაღავას ასოციაციის საკუთრებაშია. ეს უკანასკნელი 1991 წელს დაარსდა და საქმიანობას მხატვრის შემოქმედების პოპულარიზაციისა და დაცვის მიმართულებით ახორციელებს. ასოციაციამ საქართველოს ეროვნულ მუზეუმს საჩუქარად გადასცა ემიგრანტი აბსტრაქციონისტის სამი ნამუშევარი – „უცნობი“ (1967), „პატარა საქართველო“ (1979) და სამი გრაფიკული ჩანახატი, რომლებიც ერთ ჩარჩოშია ჩასმული „ღვინის წიგნი, ფასარგადი, მეტაფიზიკური პოემები“ (1977-1979).
2008 წელს მონპარნასის მუზეუმში ჩატარდა ექსპოზიცია „პარიზი–მონპარანსი–თბილისი, 1920-იანი წლები“, რომელზეც წარმოდგენილი იყო ელენე ახვლედიანისა და ვერა ფაღავას ნამუშევრები.
სტილი
ვერას შემოქმედება მოიცავს როგორც აბსტრაქტულ, ასევე ფიგურალურ ნახატებს, გრაფიკას, ფრესკებსა და მინასა და ტექსტილზე შესრულებულ ნამუშევრებს. მიუხედავად მრავალფეროვანი სტილისა თუ ჟანრებისა, მხატვრის ყველა ნამუშევარს აერთიანებს მისთვის დამახასიათებელი ფაქიზი ტექნიკა და პასტელური ფერები.
1930-იანი წლებიდან 1960-იან წლებამდე ფაღავამ გეომეტრიიდან აბსტრაქტულ ჟანრში გადაინაცვლა. 1960-იან წლებში მან დაიწყო გრაფიკული ნამუშევრებზე მუშაობა, რომლებიც მინიმალისტურად, შავი წერტილებითაა შესრულებული. ფაღავას გრაფიკაში შავ ფერზე მეტად, ქაღალდის სითეთრე იქცევს ყურადღებას, შავისა და თეთრის კონტრასტი და წერტულების მონაცვლეობა ასახავს არა იმდენად ობიექტს, რამდენადაც გარემომცველ სივრცესა და სინათლეს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1907 კატეგორია:გარდაცვლილი 1988 კატეგორია:ქართველი მხატვრები კატეგორია:ქართველები საფრანგეთში
სტოკ სიტი (საფეხბურთო კლუბი)
საფეხბურთო კლუბი „სტოკ სიტი“ (Stoke City Football Club) — ინგლისური საფეხბურთო კლუბი ქალაქ სტოკ-ონ-ტრენტიდან. ასპარეზობს ინგლისის პრემიერლიგაში.
კლუბი დაარსდა 1863 წელს, როგორც „სტოკ რამბლერსი“, 1878 წელს კლუბს „სტოკი“ ერქვა, ხოლო 1925 წლიდან სტოკ-ონ-ტრენტს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი, რის შემდეგაც კლუბს „სტოკ სიტი“ დაერქვა. „სტოკ სიტი“ მეორე უძველესი საფეხბურთო კლუბია მსოფლიოში, „ნოტს ქაუნთის“ შემდეგ. კლუბი აგრეთვე არის ინგლისის საფეხბურთო ლიგის ერთ-ერთი დამფუძნებელი.
კლუბის პირველი და ამ დროისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ჯილდო, ლიგის თასი „სტოკ სიტიმ“ მოიგო 1972 წელს, ფინალში დაამარცხა „ჩელსი“. უმაღლეს ლიგაში საუკეთესო შედეგი იყო მე-4 ადგილი, რომელიც 1935-36 და 1946-47 წლების სეზონებში დაიკავა. 2011 წელს „სტოკ სიტიმ“ ითამაშა ასოციაციის თასის ფინალში, სადაც „მანჩესტერ იუნაიტედთან დამარცხდა. 3-ჯერ გავიდა ამავე თასის ნახევარფინალში, 1889 წელს და ზედიზედ 1971-1972 წლებში. „სტოკ სიტი“ არის საფეხბურთო ლიგის თასის 2-გზის გამარჯვებული, 1992 და 2000 წლების სეზონებში. 3-ჯერ ითამაშა ევროტურნირებზე, 1972-73, 1974-75 და ბოლოს 2011-12 წლების სეზონში. ამ უკანასკნელში შეძლო ევროპის ლიგის ჯგუფური ეტაპის დაძლევა, შემდეგ „ვალენსიასთან“ დამარცხდა.
საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ „ბეთ365“-ზე, რომელიც გაიხსნა 1997 წელს, „ბრიტეანია სთედიუმის“ სახელით. მანამდე კლუბი თამაშობდა „ვიქტორია გრაუნდზე“. ვინაიდან სტოკ-ონ-ტრენტში ქოთნების ინდუსტრია იყო, კლუბის მეტსახელია „მექოთნეები. „სტოკ სიტის“ ტრადიციულ საშინაო ფორმაზე არის წითელი და თეთრი ვერტიკალური ზოლები. კლუბის ტრადიციული მეტოქეები არიან მიდლენდსის კლუბები, „ვესტ ბრომვიჩ ალბიონი“ და „ვულვერჰემპტონ უონდერერსი“, ხოლო ლოკალური მტერი არის „პორტ ვეილი“, მატ დაპირისპირებას მექოთნეთა დერბი ეწოდება.
ტიტულები
„სტოკ სიტის“ ტიტულები:
ლიგა
საფეხბურთო ლიგის ჩემპიონატი
საფეხბურთო ლიგის მეორე დივიზიონი: 3
ჩრდილოეთის მესამე დივიზიონი: 1
საფეხბურთო ალიანსი: 1
უესტ-მიდლენდსის რეგიონალური ლიგა: 1
სამხრეთის ლიგის მე-2 დივიზიონი: 2
თასები
ასოციაციის თასი
ლიგის თასი: 1
საფეხბურთო ლიგის ტროფი: 2
უოტნის თასი: 1
რეგიონალური
სტეფორდშირის თასი: 15
ბირმინგემის თასი: 2
მენის კუნძულის თასი: 3
ბასის საქველმოქმედო ვაზა: 5
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისის საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:სტოკ სიტი (საფეხბურთო კლუბი) კატეგორია:ინგლისის პრემიერლიგის კლუბები
საქართველოს ქალთა ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები
საქართველოს ქალთა ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები წარმოადგენს საქართველოს საერთაშორისო საკალათბურთო ჩემპიონატებში. მას მართავს საქართველოს კალათბურთის ეროვნული ფედერაცია.
გუნდმა რანდენჯერმე სცადა ქალთა ევრობასკეტზე მოხვედრა, თუმცა უშედეგოდ.
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს ეროვნული სპორტული ნაკრებები
გიბრალტარის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები
გიბრალტარის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები (Gibraltar national football team) წარმოადგენს გიბრალტარს საერთაშორისო ტურნირებზე და შეხვედრებზე ფეხბურთში. ნაკრების კონტროლს და ხელმძღვანელობას ახორციელებს გიბრალტარის ფეხბურთის ფედერაცია. გიბრალტარი არ არის ფიფას სრული წევრი, ამიტომ მას არ აქვს უფლება მსოფლიოს ჩემპიონატზე იასპარეზოს. მაგრამ გიბრალტარი არის უეფას სრული წევრი და შეუძლია იასპარეზოს ევროპის ჩემპიონატზე. გიბრალტარისთვის პირველ ევრო 2016-ის შესარჩევ საკვალიფიკაციო ეტაპზე მოხვდა D ჯგუფში, სადაც დაიკავა ბოლო ადგილი და ვერ გავიდა ევროპის ჩემპიონატზე.
მიუხედავად იმისა რომ გიბრალტარი არ მდებარეობს კუნძულზე, ის მონაწილეობს კუნძულების თამაშებზე 1993 წლიდან, ამ შეჯიბრის გამარჯვებული გახდა 2007 წელს.
უეფამდე
გიბრალტარმა პირველი არაოფიციალური მატჩი ჩაატარა ჯერზის წინააღმდეგ, კუნძულების თამაშებზე 1993 წელს. ამ მატჩში გიბრალტარი დამარცხდა ანგარიშით 2-1. გიბრალტარის მიერ ყველაზე დიდი ანგარიშით 19-0 მოგებული არაოფიციალური მატჩი იყო სარკის საფეხბურთო კლუბის წინააღმდეგ, კუნძულ გერნზიზე. ხოლო ყველაზე დიდი ანგარიშით დამარცხდა 5-0 გრენლანდიასთან, დანიის ავტონომიურ რეგიონთან.
დაარსება
გიბრალტარის ეროვნული საფეხბურთო გუნდი შეიძლება ვთქვათ დაარსდა 1923 წელს, როდესაც გაემგზავრა ესპანეთში საფეხბურთო კლუბ სევილიასთან ამხანაგური მატჩის სათამაშოდ, სადაც ითამაშა ორი მატჩი და ორივეში დამარცხდა. ასევე ფრედ ითამაშა მადრიდის რეალთან 1949 წელს.
კუნძულების თამაშები
უეფაში გაწევრიანებამდე გიბრალტარი რეგულარულად გამოდიოდა კუნძულების თამაშებზე.
პირველად ამ შეჯიბრში გიბრალტარმა მონაწილეობა მიიღო 1993 წელს, მიუხედავად იმისა რომ ის არ მდებარეობს კუნძულზე. გიბრალტარმა წააგო ყველა მატჩი, გაიტანა ერთი გოლი და ტურნირი დაასრულა ბოლო ადგილზე.
მათ ჰქონდათ გაცილებით დიდი წარმატება 1995 წლის კუნძულების თამაშებზე. რომელსაც გიბრალტარმა უმასპინძლა. გიბრალტარმა თავისი პირველი გამარჯვება ვერ მოიპოვა ამ შეჯიბრზე გახსნით მატჩში, სადაც ისინი დამარცხდნენ გრენლანდიასთან, მაგრამ მათ შემდეგ მოუგეს კუნძულ მენის გუნდს, კიდევ ერთი გამარჯვება იზეიმეს კუნძულ ენგზლის გუნდთან, და დაიკავეს ჯგუფში მეორე ადგილი. მეოთხედფინალში მათ კიდევ ერთხელ დაამარცხეს ენგზლის გუნდი, ნახევარფინალში კი კუნძული ჯერზი 1-0. იგივე ანგარიშით ფინალში გიბრალტარი დამარცხდა უაითის კუნძულთან.
1997 წლის კუნძულების თამაშებზე გიბრალტარს დაუგროვდა ორი მოგება და ორი წაგება ჯგუფურ ეტაპზე, ფლეიოფში კი დამარცხდა შეტლანდის გუნდთან. ამ შეჯიბრზე გიბრალტარმა დაიკავა 6-ე ადგილი 9 გუნდიდან. ასეთივე ცუდი თამაში აჩვენა გუნდმა 1999 წლის, სადაც გავიდა 11-ე ადგილზე.
კუნძულების თამაშებზე პროგრესი განიცადა გუნდმა 2001 წელს, სადაც გუნდი გავიდა 5-ე ადგილზე. 2003 წელს, გიბრალტარმა აქტივში ჩაიწერა ისტორიაში უდიდესი გამარჯვება, 19-0 სარკის გუნდის წინააღმდეგ.
გიბრალტარის საფეხბურთო გუნდი 2015 წელს გამოვიდა უეფას შეჯიბრზე, რომელსაც წვრთნიდა ჯონ მორენო.
FIFI "ველური თასი"
2006 წლის ზაფხულის დასაწყისში გიბრალტარმა მონაწილეობა მიიღო ფიფის 2006 წლის ველურ თასზე. სადაც გავიდა მესამე ადგილზე. ეს არის ფიფას მსოფლიოს ჩემპიონატის ალტერნატიული შეჯიბრება ფიფას არაწევრი ნაკრებებისთვის. გიბრატარმა გახსნით მატჩში ითამაშა ფრე 1-1 ტურნირის მასპინძელთან სტ. პაულთან, ხოლო მეორე მატჩში 5-0 მოუგო ტიბეტის ნაკრებს, რითაც გავიდა ნახევარფინალში. აქ კი დამარცხდნენ მომავალ ჩემპიონთან ჩრდილოეთ კვიპროსთან 2-0. მესამე ადგილისთვის მატჩში გიბრალტარი მეორედ დაუპირისპირდა სტ. პაულის, ამჯერად შეძლო მისი დამარცხება 2-1 და გავიდა მესამეზე მონაწილე ექვს გუნდს შორის.
2008 ოთხი ერი
2008 წელს გიბრალტარი მიიწვიეს ოთხი ერის ტურნირში მონაწილეობის მისაღებად. 2008 წლის ოთხი ერის თასი მოიგო ინგლისის მესამე გუნდმა, რომელიც თამაშობდა ჩრდილოეთ უელსში. შეჯიბრში მონაწილეობნენ ინგლისის მესამე გუნდი, შოტლანდიის მეორე გუნდი, უელსის ნახევრადპროფესიონალური ნაკრები და მიწვეული გიბრალტარის ნაკრები, ჩრდილოეთ ირლანდიის ნაცვლად, რომელმაც უარი განაცხადა მონაწილეობაზე. გიბრალტარმა შეჯიბრი ბოლო ადგილზე დაასრულა.
მატჩები
გიბრალტარის ყველა ოფიციალური მატჩი 2015 წლის 11 ოქტომბრის მონაცემებით.
ამჟამინდელი შემადგენლობა
შემადგნლობა მოცემულია 2015 წლის 11 ოქტომბერს შოტლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წინააღმდეგ გამართული მატჩის მიხედვით.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
ბომბარდირები
2015 წლის 11 ოქტომბრის მონაცემებით
სტადიონი
სანამ გიბრალტარი უეფას წევრი გახდებოდა საშინაო მატჩებს მართავდა ვიქტორიას სტადიონზე რომელიც 5000 მაყურებელზეა გათვლილი და არის გიბრალტარის ეროვნული სტადიონი. ეს სტადიონი არ აკმაყოფილებს უეფას სტანდარტებს, ამიტომაც გიბრალტარი ოფიციალურ საშინაო მატჩებს მართავს ესტადიო ალგარვეზე რომელიც პორტუგალიაში მდებარეობს და სულ 4 საათის სავალ გზაზეა გიბრალტარიდან. გიბრალტარი ამ სტადიონზე ჩაატარებს მატჩებს სანამ არ აშენდება უეფას სტანდარტების შესაბამისი სტადიონი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებები კატეგორია:გიბრალტარის ეროვნული სპორტული ნაკრებები კატეგორია:გიბრალტარის ფეხბურთი
მორგოთის ბეჭედი
ამ ტომში იწყება შემდგომში „სილმარილიონად“ ცნობილი ციკლის მიმოხილვა.
წიგნში განიხილება ნაწერები, რომლებსაც ჯ. რ. რ. ტოლკინი „ბეჭდების მბრძანებლის“ გამოქვეყნების შემდეგ დაუბრუნდა. ეს არის ამანის შესწავლა, ხოლო წიგნის მეორე ნაწილი ბელერიანდის ლეგენდებს ეხება.
რესურსები ინტერნეტში
*05 კატეგორია:ჯ. რ. რ. ტოლკინის ნაწარმოებები კატეგორია:Allen & Unwin-ის წიგნები
ნინო გამრეკელ-თორელი
ბიოგრაფია
ნინო გამრეკელ-თორელი პირველი ქალია, რომელმაც დაიწყო მოღვაწეობა სარეჟისორო ასპარეზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1882 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1935 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:ქართველი რეჟისორები
კაიარანის რაიონი
კაიარანის რაიონი (Distrito de Cayarani) — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კონდესუიოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 920 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 623 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 395 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არეკიპის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კონდესუიოსის პროვინციის რაიონები
ნოდარ იმნაძე
ნოდარ იმნაძე (დ. 10 სექტემბერი, 1945 — გ. 30 აპრილი, 1991) — ქართველი პოლიტიკოსი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი. 1975 წლიდან აჭარის სამხატვრო სახელოსნოს მხატვარ-გამფორმებელი. საქართველოს ჰელსინკის კავშირის ბათუმის რეგიონალური ჯგუფის ხელმძღვანელი. 1990-1991 იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
1991 წლის 14 მარტს ნ. იმნაძე აირჩიეს აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს თავჯდომარის პირველი მოადგილის მოვალეობის შემსრულებლად. 22-23 აპრილის მოვლენები მისთვის ტრაგიკული აღმოჩნდა. იყო ცდა მოსახლეობაში მისადმი დაეთესათ უნდობლობა.
30 აპრილს აპირებდა საინფორმაციო მიტინგის ჩატარებას. იმავე დღეს ღამით დაიღუპა. დაკრძალულია საბურთალოს საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:გარდაცვლილი  1991 კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები ნოდარ
შოღაკათის ეკლესია
შოღაკათის ეკლესია (Շողակաթ եկեղեցի; ნიშნავს „სინათლის წვეთს“) — ეკლესია სომხეთში, ვაღარშაპატში, არმავირის პროვინციაში. აიგო 1694 წელს პრინც აღამალ სოროტეცის მიერ კათოლიკოს ნაჰაბედ I-ის დროს.
ისტორია
ტაძარი აგებულია წმინდა ადგილზე, სადაც წმინდა გაიანესა და რიფსიმეს მიმდევარი უცნობი მონაზვნების ჯგუფი აწამეს სომხეთის ქრისტიანულ ქვეყნად გარდაქმნის პერიოდში, 301 წელს. V საუკუნის სომეხი ისტორიკოსი აგათანგელოსი წერს, რომ ახალგაზრდა და ლამაზი რიფსიმე, რომელიც ამ დროს ქრისტიანი მონაზონი იყო რომში, ძალით დააქორწინეს რომის იმპერატორ დიოკლეტიანეზე. იგი წინამძღვარ გაიანესა და სხვა მონაზვნებთან ერთად ტირან იმპერატორს სომხეთში გაექცა. სომხეთის წარმართმა მეფე თრდატმა დიოკლეტიანესაგან წერილი მიიღო, სადაც იმპერატორი რიფსიმეს სილამაზეს აღწერდა. თრდატმა აღმოაჩინა მონაზვნების სამალავი და შეუყვარდა რიფსიმე, მოგვიანებით კი გაიანე. მისი გრძნობების უარყოფის შემდეგ რიფსიმე და გაიანე ცალკ-ცალკე აწამეს მათი სახელობის ეკლესიების ადგილას. დანარჩენი 38 მონაზონი შოღაკათის ეკლესიის ადგილას აწამეს. ტაძრის სახელი სინათლის იმ სხივს აღნიშნავს, რომელიც მონაზონთა მარტვილობისას გამოჩნდა. მოგვიანებით მეფე თრდატმა ქრისტიანობა მიიღო და ის ქვეყნის ოფიციალურ რელიგიად გამოაცხადა.
კარკარი (ესპანეთი)
კარკარი (Cárcar) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის რიბერა-დელ-ალტო-ებროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 40,45 კმ². მოსახლეობა — 1104 კაცი (2020 წ.).
შოღაკათის ეკლესია
ადრეული ნაგებობები
შოღაკეთის ეკლესიის ადგილას იდგა VI ან VII საუკუნის ტაძარი, რომელიც არ შემორჩენილა. ითვლება, რომ დღევანდელი ეკლესია უფრო ადრეული ეკლესიის ფუნდამენტზე დგას (სხვა წყაროების მიხედვით, ტაძარი შესაძლოა აგებული იყოს XIII საუკუნის ეკლესიის საფუძველზე). ეკლესიის სამხრეთ-დასავლეთ ბოლოში გათხრებმა გამოავლინა ერთპალატიანი ეკლესიის ნაშთები, რომელიც საფეხურებრივ პლატფორმაზე იყო აგებული. იგი IV საუკუნის მემორიალურ სამლოცველოდაა მიჩნეული. სამხრეთ კედელთან პატარა, ნახევარწრიული აფსიდა. მიიჩნევა, რომ ის სამხრეთი პორტიკის ფუნქციას ასრულებდა. კედლების საფუძველი IV-V საუკუნეების სომხური ეკლესიების მსგავსად ხასიათდება. სამლოცველოს ორი პორტალიდან ერთი სამხრეთით, მეორე კი დასავლეთით იყო განთავსებული.
კარკარი (ესპანეთი)
სქოლიო
კატეგორია:ნავარის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ნავარის ქალაქები
შოღაკათის ეკლესია
შოღაკათის ეკლესია
შოღაკათი გუმბათოვანი, ერთნავიანი ბაზილიკაა ნახევარწრიული აფსიდით აღმოსავლეთ ბოლოში, რომლის ორივე მხარეს ვიწრო სამლოცველოა განთავსებული. აფსიდის გარკვეული ნაწილები შესაძლებელია V საუკუნით დათარიღდეს. ეკლესიის დასვლეთ ბოლოს ეკვრის ტაძრის თანადროული ღია, თაღოვანი გალერეა. გალერეაში მოხვედრა შესაძლებელია წინა ფასადზე არსებული დიდი, თაღოვანი შესასვლელით, რომლის პირდაპირაც ტაძრის მთავარი პორტალი მდებარეობს. დასავლეთ ფასადზე, თაღის ორივე მხარეს, ისევე, როგორც სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფასადებზე ღია თაღოვანი ფანჯრებია განთავსებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის მონასტრები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სომხეთში კატეგორია:სომხეთის ეკლესიები
სამხრეთ კორეული ვონი
სამხრეთ კორეული ვონი — სამხრეთი კორეის ფულადი ერთეული.
მიმოქცევაშია ბანკნოტები ნომინალით 1000, 5000, 10 000 და 50 000; ხოლო მონეტები - 1, 5, 10, 50, 100 და 500. გამომდინარე იქიდან, რომ მონეტები 1 და 5 ნომინალით იშვიათია, დაშვებულია ანგარიშის 10 ვონამდე დამრგვალება.
გაცვლითი კურსი
ამჟამად, სამხრეთი კორეა იყენებს მცურავი გაცვლითი კურსის რეჟიმს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრუნვაში არსებული ვალუტები კატეგორია:სტატიების ესკიზები ფულის შესახებ
ქალთა უფლებები უკრაინის საზოგადოებაში
ქალთა უფლებები უკრაინის საზოგადოებაში — კონსტიტუციურად გათვალისწინებული თანაბარი უფლებები მამაკაცების მსგავსად, პოლიტიკურ, ეკონომიკურ, კულტურულ და სოფიალურ სფეროებში, ასევე ოჯახში. მიუხედავად ამისა, ქალები იღებენ შედარებით დაბალ ხელფასებს და აქვთ შეზღუდული ხელშეწყობა კარიერული წინსვლის საკითხში.
უკრაინის მოსახლეობის 45%, რომლებიც განიცდიან ფიზიკურ, სექსუალურ და ფსიქიკურ ძალადობას - არიან ქალები.
ფემინიზმის ისტორია უკრაინაში
ევროპაში ერთ-ერთი უდიდესი ფემინისტური ორგანიზაცია დაფუძნდა 1920-იან წლებში, თანამედროვე დასავლეთ უკრაინაში ან გალიციაში. ორგანიზაციას ეწოდა უკრაინის ქალთა კავშირი და ხელმძღვანელობდა მილენა რუდნიცკაია. საბჭოთა ეპოქის დროს ფემინიზმი კლასიფიცირებული იყო, როგორც ბურჟუაზიული იდეოლოგია, კონტრრევოლუციური და ანტისაბჭოური. საბჭოთა პერიოდში პრაქტიკულად არ არსებობდა სამოქალაქო საზოგადოება და ფემინიზმი. უკრაინის დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ, 1991 წელს დაიწყო ფემინისტური მოძრაობის ჩამოყალიბება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქალთა უფლებები ქვეყნის მიხედვით კატეგორია:უკრაინული კულტურა
კეტროსუ (ანენი-ნოის რაიონი)
კეტროსუ (Chetrosu) — სოფელი მოლდოვაში, ანენი-ნოის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 49 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 974 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანენი-ნოის რაიონის სოფლები
ანჰალტი
მინი|მარჯვნივ|[[ანჰალტის ციხე-სიმაგრე|ანჰალტის ციხე-სიმაგრის ნანგრევები]] ანჰალტი (Anhalt) — ისტორიული ოლქი ცენტრალურ გერმანიაში, საქსონია-ანჰალტის ფედერალური მხარის ტერიტორიაზე. სახელწოდება თანამედროვე ანჰალტმა მიიღო ასკანიების საგვარეულო ციხე-სიმაგრე ანჰალტიდან, რომლის ნანგრევებიც შემორჩენილია ჰარცგეროდეს მახლობლად. ანჰალტი გადაჭიმულია აღმოსავლეთ ჰარციდან ვერლიცამდე და ფლემინგიდან იესნიცამდე.
თავისი ისტორიის განმავლობაში ანჰალტმა დიდი გზა განვლო ანჰალტის სამთავროდან ანჰალტის საჰერცოგოსა და ანჰალტის თავისუფალ სახელმწიფომდე. 1871 წლიდან — გერმანიის იმპერიის შემადგენლობაში. ანჰალტმა პოლიტიკური ერთეულის რანგში თავისი დამოუკიდებელი პოლიტიკური არსებობა 1945 წელს შეწყვიტა. 1949 წლამდე იმყოფებოდა საბჭოთა ოკუპაციის ზონაში. საბჭოთა სამხედრო ადმინისტრაციამ 1947 წელს ანჰალტი საქსონიასთან გააერთიანა და შეიყვანა საქსონია-ანჰალტის ფედერალური მხარის შემადგენლობაში. 1949 წლის ოქტომბერში გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის წარმოქმნასთან ერთად შევიდა მის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქსონია-ანჰალტი კატეგორია:გერმანიის ისტორიული რეგიონები
დონის როსტოვის იოანე კრონშტადტელის ეკლესია
იოანე კრონშტადტელის ეკლესია (Церковь Иоанна Кронштадтского) — მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2001-2010 წლებში ჰენრიხ ივანოვის პროექტის მიხედვით.
ისტორია
ტაძარი, რომელიც აგებულია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანად შერაცხული მღვდლის, იოანე კრონშტადტელის სახელობაზე, ერთადერთი სტუდენტური ეკლესიაა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიაში. აღნიშნული ტაძრის ისტორია იწყება 1992 წლიდან, როდესაც 1992 წლის 29 სექტემბერს გაიხსნა როსტოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მცირე სამლოცველო. პირველი წირვა აღნიშნულ ეკლესიაში გაიმართა 1993 წლის 1 სექტემბერს. მომდევნო წლის 12 ივლისს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა აკურთხა ადგილი ახალი ეკლესიის მშენებლობისათვის, ხოლო 26 ივლისს დაიწყო სამშენებლო სამუშაოები.
პირველი საღვთო ლიტურგია გაიმართა 1994 წლის 3 ივნისს. ძალიან მალევე გადაწყდა აეშენებინათ ახალი ეკლესია იოანე კრონშტადტელის (1829-1909 წწ.) სახელობაზე. 1999 წელს მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი ალექსი II სტუმრობდა დონის როსტოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტს და აკურთხა ახალი ეკლესიის ასაშენებლად გამოყოფილი ადგილი და საფუძველი ჩაუყარა ტაძრის მშენებლობას. 2004 წელს გაიხსნა ეკლესიის გუმბათი ჯვრით. ტაძართან მუშაობს სამრევლო სკოლა.
2005 წლის 14 მარტიდან ღვთისმსახურება აღესრულება მშენებარე ეკლესიის წმინდა მოციქულების პეტრესა და პავლეს ფლიგელში.
სქოლიო
კატეგორია:დონის როსტოვის ეკლესიები კატეგორია:დონის როსტოვის ღირსშესანიშნაობები
კიმბაიას ცივილიზაცია
მინი|კიმბაია, [[კასიკას (ბელადი) ქანდაკება]] კიმბაიას ცივილიზაცია — სამხრეთ ამერიკული ცივილიზაცია, რომელიც გამოირჩეოდა ოქროზე მუშაობის ოსტატობით. ოქროს ნამუშევრების უმეტესობა შესრულებულია ტუმბაგაზე, რომელიც წარმოადგენდა 30% სპილენძის და ოქროს შენადნობს, შედეგად იღებდნენ გამორჩეული ფერს და ტონალობას. კიმბაები ცხოვრობდნენ დღევანდელიი კოლუმბიის შემდეგ დეპარტამენტებში: კინდიო, კალდასი და რისარალდა, ძირითადად მდინარე კაუკას ხეობაში. არ არსებობს ზუსტი ინფორმაცია მათი დასახლებების გაჩენაზე, ყველაზე მიღებული პერიოდია ძვ. წ. აღ. I საუკუნე.
კიმბაიას ცივილიზაციამ ზენიტს მიაღწია IV-VII საუკუნეებში, ამ პერიოდს მოიხსენიებენ კიმბაიას კლასიკურ პერიოდად. ამ პერიოდს განეკუთვნება კიმბაიას ცივილიზაციის ყველაზე ცნობილი ნიმუშები. ამ კულტურის ხელოვნების ნიმუშებისთვის დამახასიათებელია ანთროპომორფიზმი, ასევე მრავლად მოიპოვება ხილისა და პოპოროს (კირის შესანახი მოწყობილობა) ნიმუშები.
უმეტესი არქეოლოგიური ნიმუშები მოპოვებულია სარკოფაგებიდან. ოქრო ითვლებოდა წმინდა მეტალად და წარმოადგენდა გარკვეულ პასპორტს, სიკვდილის შემდგომ ცხოვრებაში. დაუდგენელი მოვლენების გამო X საუკუნეში კიმბაიას ცივილიზაცია მთლიანად გაქრა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოლუმბიის კულტურა კატეგორია:კოლუმბიის ისტორია
ნიკოლაი კაკურინი
ნიკოლაი ევგენის ძე კაკურინი (Никола́й Евге́ньевич Каку́рин დ. 1883 — გ. ივლისი, 1936) — რუსი სამხედრო მოღვაწე.