cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სანქტ-პეტერბურგის სვიმეონისა და ანას ეკლესია
ისტორია
1772 წელს ეკლესიას მიაშენეს კიდევ ერთი ეგვტერი დიდმოწამე ევსტათეს სახელზე. ეს ეგვტერი გააუქმეს 1802 წელს. 1802 წლამდე ტაძარი იყო კარის ეკლესია.
ტაძარი წარმოადგენდა წმინდა ანას ორდენის ეკლესიას, სადაც 1829 წლიდან იკრიბებოდა ორდენის კავალერიის საბჭო.
1869-1872 წლებში გააფართოვა და განაახლა არქიტექტორმა გიორგი ვინტერგალტერმა. დაამატეს ერთ ეგვტერი სამხელა ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, რომელიც აკურთხეს 1871 წლის 29 ოქტომბერს.
1868 წლიდან ეკლესიასთან მოქმედებს სოციალურად დაუცველთა საზოგადოება, ბავშვთა თავშესაფარი და თავშესაფარი უფროსებისათვის.
1938 წლის იანვარში საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა, მისი ფასეულობები და შიდა აღჭურვილობა დაიტაცეს, ხოლო შენობა გადააკეთეს საწყობად. 1951-1954 წლებში ჩაუტარდა რესტავრაცია. 1980-იანი წლებიდან გამოიყენება როგორც მეტეოროლოგიის მუზეუმი. 1991 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და 1995 წლის 1 იანვარს კვლავ აკურთხეს. 1996 წლიდან 2013 წლამდე მიმდინარეობდა მასშტაბური სარემონტო სამუშაოები. აღდგენილი ტაძარი აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა კირილემ.
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
კაიქი (სომხეთი)
კაიქი (Կայք) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 850 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 680 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 106 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 6.42 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
პოსტი
პოსტი (ინგლ. „post“; ქართ. „შეტყობინება“) — ცალკეული შეტყობინება ინტერნეტ-ფორუმზე.
იმისათვის, რომ დავტოვოთ შეტყობინება (ანუ „დავპოსტოთ“) ინტერნეტ-ფორუმი, აუცილებელია შევავსოთ შესაბამისი ფორმა საიტზე. ფორუმის შეტყობინებებში გარდა შინაარსისა მითითებულია ავტორის სახელი (ე.წ.ნიკი), რიცხვი და ავტორტან და  შეტყობინესათან დაკავშირებული ზოგიერთი სხვა მონაცემი.
ზოგიერთ ვებ–ფორუმებზე დაშვებულია შეტყობინებები ავტორის გარეშე. ასეთ შემთხვევებში საუბრობენ ანონიმურ პოსტზე ან პოსტზე ანონიმური მომხმარებლისაგან.
კომენტარები პოსტთან
ამასთან, ცალკეულ შემთხვევებში კომენტარს, შესაძლოა, უფრო მეტი ღირებულება ჰქონდეს, ვიდრე თავად პოსტს.
ჩვეულებრივ, კომენტარი წარმოადგენს საკუთარ (ავტორისეულ) მოსაზრებას, რომელსაც შესაძლოა თან ერთვოდეს ციტატა რომელიმე წყაროდან ან ფოტომასალა.
პონპეი (შტატი)
პონპეი (Pohnpei State) — მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების ოთხიდან ერთ-ერთი შტატი. 1984 წლამდე შტატს ერქვა პონაპე. მდებარეობს მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების ცენტრალურ-აღმოსავლეთ ნაწილში. შტატის ტერიტორიის ფართობია — 344 კმ². შტატის მოსახლეობაა — 36 196 ად. (2010 წლის აღწერა). მოსახლეობის სიმჭიდროვეა — 105,22 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი კოლონია, რომელიც მდებარეობს მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების დედაქალაქ პალიკირიდან 8 კილომეტრში.
გეოგრაფია
thumb|left|კუნძულ პონპეის რუკა კუნძული პონპეი — მიკრონეზიის ფედერაციულ შტატებში ფართობით, სიმაღლით, მოსახლეობით და განვითარებით ყველაზე დიდი კუნძულია. კუნძულის ფლორა და ფაუნა გამოირჩევა დიდი მრავალფეროვნებით. პონპეი — ერთ-ერთი ყველაზე უფრო ნოტიო ადგილია დედამიწაზე: ყოველწლიურად ნალექების რაოდენობა ზოგიერთ მთიან რაიონებში შეადგენს დაახლოებით 7600 მმ-ს.
ისტორია
პონპეი ცნობილია ქალაქ ნან-მადოლის ნანგრევებით, რომელიც დაარსდა 1285 და 1485 წლებს შორის და იარსება, დაახლოებით 1500 წლამდე. ნან-მადოლის მეგალითური სტრუქტურები წყნარი ოკეანის რეგიონში მასშტაბით ედრება მხოლოდ აღდგომის კუნძულის მეგალითებს.
კატეგორია:მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების შტატები
შარლოტა მეკლენბურგ-შტრელიცელი
შარლოტა მეკლენბურგ-შტერლიცელი (Charlotte von Mecklenburg-Strelitz; დ. 19 მაისი, 1744, მეკლენბურგ-შტრელიცი, საღვთო რომის იმპერია — გ. 17 ნოემბერი, 1818, ლონდონი, გაერთიანებული სამეფო) — ბრიტანეთისა და ჰანოვერის კონსორტი დედოფალი და მეფე ჯორჯ III-ის მეუღლე. დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის დედოფალი 1761-დან 1801 წლამდე, სანამ ეს ორი სამეფო არ გაერთიანდა, რის შემდეგაც იგი გახდა დიდი ბრიტანეთისა და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებული სამეფოს დედოფალი. აგრეთვე 1761-დან 1814 წლამდე იყო ჰანოვერის კურფიურსტი, რის შემდეგაც ჰანოვერი სამეფოდ გადაკეთდა და ისიც ჰანოვერის დედოფალი გახდა. დიდი ბრიტანეთის ორი მეფის, ჯორჯ IV-ისა და უილიამ IV-ის, ასევე ჰანოვერის მეფე ერნესტ I-ისა და ვიუტემბერგის დედოფალ შარლოტა ბრიტანელის დედა. დიდი ბრიტანეთის დედოფალ ვიქტორიას ბებია.
შარლოტა იყო ხელოვნების უდიდესი პატრონაჟი და მოყვარული ბოტანიკოსი, რომელიც ხელს უწყობდა მებაღეობის განვითარებას. მას არ ჰქონია ბედნიერი ოჯახური ცხოვრება, რადგანაც ქორწინებიდან მალევე მისი ქმარი ნელ-ნელა ჭკუიდან შეირყა, საბოლოოდ კი გაგიჟდა. ამის გამო ქვეყნის რეგენტად მისი უფროსი ვაჟი დაინიშნა. ჯორჯ III-სა და შარლოტას სულ 15 შვილი ჰყავდათ, რომელთაგან 13-მა მიაღწია სრულწლოვანებამდე.
ადრეული ცხოვრება
მარცხნივ|მინი|281x281პქ|შარლოტა 1761 წელს შარლოტა დაიბადა 1744 წლის 19 მაისს, მეკლენბურგ-შტრელიცში. იგი იყო მეკლენბურგ-შტრელიცის ჰერცოგ კარლ ლუდვიგისა და მისი ცოლის, ელიზაბეთ ალბერტინა საქსენ-ჰაიდბურგჰაუზენელის ქალიშვილი. მეკლენბურგ-შტრელიცი, ეს იყო საღვთო რომის იმპერიაში შემავალი პატარა, ბალტიისპირა გერმანული დამოუკიდებელი სამთავრო.
ჰერცოგი კარლ ლუდვიგის ყველა შვილი, მათ შორის შარლოტაც, დაიბადა მიროვში, ქვემო სასახლეში. ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ III-ის განცხადებით, შარლოტას "ძალიან უღიმღამო განათლება" ჰქონდა მიღებული. მას პატარაობიდანვე ამზადებდნენ ბრიტანეთში გასათხოვებლად, რის გამოც თავიდანვე ინგლისელივით ზრდინდნენ, რათა შემდგომში ქორწინების შემდეგ იქ გადაცხოვრება არ გასჭირვებოდა. იგი სწავლობდა ბოტანიკას, გეოგრაფიას, ისტორიასა და რამდენიმე უცხო ენასაც. თუმცა მისი განათლება მიმართული იყო საყოფაცხოვრებო საქმიანობებისა და რელიგიისკენ, რაც იმით იყო გამოწვეული, რომ შარლოტას მასწავლებელი მღვდელი იყო. მას შემდეგ, რაც 1752 წელს მისი ძმა ტახტზე ავიდა, შარლოტას გავლენებიც უფრო გაიზარდა და სამეფო კარზე ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ადამიანად იქცა.
ქორწინება
1761 წლის 8 სექტემბერს, საღამოს ცხრა საათზე, გაცნობიდან ექვს საათში ჯორჯი და შარლოტა დაქორწინდნენ. ეს ცერემონია შესრულდა წმინდა ჯეიმზის სახელობის სასახლეში, კენტერბურის არქიეპისკოპოს თომას სეცკერის მიერ. ამ ქორწინებას ესწრებოდა მხოლოდ სამეფო ოჯახი, გერმანული დელეგაცია შარლოტას მხრიდან და რამდენიმე ოჯახის ახლობელი ბრიტანელი დიდგვაროვანი.
დედოფლობა
მარცხნივ|მინი|356x356პქ|დედოფალი შარლოტა 1779 წელს ქორწინებისას, მიუხედავად იმისა, რომ მას ღრმა ბავშვობიდანვე ამზადებდნენ ამისთვის, მან ინგლისურად ლაპარაკი ვერ შესძლო. თუმცა მან სწრაფად აითვისა ინგლისური, მაინც ძლიერი გერმანული აქცენტით აგრძელებდა ლაპარაკს.
ქორწინებიდან ერთი წლის შემდეგ, 1762 წლის 12 აგვისტოს დედოფალმა შარლოტამ თავისი პირველი შვილი გააჩინა. ახალშობილ ვაჟს ჯორჯი დაარქვეს და მაშინათვე გამოაცხადეს უელსის პრინცად, მომავალში იგი მეფე ჯორჯ IV გახდა. წყვილმა ქორწინებაში სულ თხუთმეტი ბავშვი გააჩინეს, რომელთაგან თითქმის ყველამ (გარდა ოქტავიუსისა და ალფრედისა) მიაღწია ღრმა სიბერემდე.
სამეფო წყვილის საყვარელ ადგილად და რეზიდენციად წმინდა ჯეიმზის სასახლე იყო, თუმცა ჯორჯმა მელევე შეიძინა კიდევ ერთი, ბუკინგემის სასახლე, რომელიც წმ. ჯეიმზის სასახლის ბაღის დასავლეთით მდებარეობდა (და მდემარეობს). დაახლოებით 1762 წელს მეფე და დედოფალი სწორედ ბუკინგემში გადავიდა. მალე შარლოტას ისე შეუყვარდა იქ ყოფნა და იმდენ დროს ხარჯავდა მის გარემონტება-მოწყობაზე, რომ ამ სასახლეს დედოფლის სახლი შეარქვეს. მართლაც, 1775 წელს ინგლისის პარლამენტმა მოახდინა ბუკინგემის სასახლის დედოფალ შარლოტას საკუთრებაში გადაყვანა, სომერსეტის სასახლის სანაცვლოდ. შარლოტას თხუთმეტი ბავშვიდან, უმეტესობა ბუკინგემში გაიზარდა, გარდა ჯორჯისა, რომელიც აუცილებლად სამეფო რეზიდენციაში უნდა აღზრდილიყო.
ბრიტანეთში გადაცხოვრების პირველ წელს, შარლოტას დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდა თავის დედამთილთან, უელსის ქვრივ პრინცესა ავგუსტა საქსენ-გოთელთან. დედა-დედოფალი ავგუსტა გამუდმებით ერეოდა სამეფო კარის სოციალურ ცხოვრებაში და რძლისგან დაჟინებით მოითხოვდა ეტიკეტის უმკაცრეს დაცვას. უფრო მეტიც, ავგუსტამ შარლოტას მომსახურე პერსონალში ძირითადად საკუთარი ხალხი ჩააყენა, რათა დედოფლის ქმედებები უკეთ ეკონტროლებინა.
მეფე ჯორჯს ძალიან უყვარდა სასოფლო საქმიანობა და ცხენოსნობა, ამიტომაც იგი ზრუნავდა იმაზე, რომ მისი რეზიდენცია ისეთ ადგილას ყოფილიყო, საიდანაც ამ საქმიანობებს მარტივად განახორციელებდა. მეფე ჯორჯი და დედოფალი შარლოტა უპირატესობას არაფორმალურ და მშვიდ ოჯახურ ცხოვრებას ანიჭებდნენ, რაც დიდ აღშფოთებას იწვევდა ისეთ ბრიტანელებში, რომლებიც წინა მეფეებისგან საოცრად პომპეზური და მკაცრად გაწერილი ნორმებით ცხოვრობდნენ. 1769 წელს მეფე, დედოფალი, მეფის ძმა ერნესტი და ლედი ეფინგჰემი რიჩმონდში გაემგზავრნენ დასასვენებლად.
1778 წლიდან სამეფო ოჯახის ახალ და საყვარელ რეზიდენციად ახლად აშენებული უინძორის სასახლე გადაიქცა. ეს უზარმაზარი სასახლე თავად დედოფლის ბრძანებით ააგეს და ასევე მისი გემოვნებით იქნა გარემონტებული. მეფე ჯორჯს ძალიან მოსწონდა უინძორში ცხოვრება, ვინაიდან იგი ხშირად ნადირობდა სასახლის ირგვლივ არსებულ უსასრულო ტყეებში. დედოფალი სასახლის მოწყობასა და უნაკლოებაზე, როგორც ჩანს დიდ დროსა და ენერგიას ხარჯავდა. როგორც იმ დროინდელი მატიანეები აღნიშნავენ, სასახლეში ყველაფერი უნაკლო იყო, ყველასა და ყველაფერს ჰქონდა თავისი განსაზღვული ადგილი და დანიშნულება. მინი|387x387პქ|დედოფალი შარლოტა თავის შვილებთან ერთად შარლოტამ გარკვეული გავლენა მოახდინა პოლიტიკაზე, მეფის მეშვეობით, სადაც დედოფალ ზოგადად გავლენა არ ჰქონდა ხოლმე. შარლოტას პოლიტიკური მოქმედებები ძალიან ფრთხილი და არაპირდაპირი იყო. დედოფალი მსგავს საკითხებში ასევე იყენებთა თავის მაზლთან, პრინც ჩარლზთან არსებულ მის ახლო ურთიერთობას. შარლოტას რეკომენდაციები და რჩევები მეფისადმი არასდროს არ ყოფილა პირდაპირი, მეტიც იგი ხშირად ასეთ რამეებს სწორედ წერილების მეშვეობით ატყობინებდა, რომელთაც გამჟღავნების შიშით ჯორჯი წვავდა ხოლმე. დედოფალი პოლიტიკისადმი განსაკუთრებულ ინტერესს მაშინ იჩენდა, როცა საქმე მის მშობლიურ გერმანიას ეხებოდა. იგი ჩაება კიდეც ბავარიის მემკვიდრეობის ომში, სადაც მან მხარი ბრიტანელთა მოკავშირე კარლ IV ბავარიელს დაუჭირა ავსტრიის იმპერატორ იოზეფ II-ის წინააღმდეგ.
1788 წლიდან მეფის ფიზიკური და გონებრივი მდგომარეობა კატასტროფულად დამძიმდა, რა დროსაც ხელისუფლება თითქმის მთლიანად ავგუსტამ ჩაიგდო ხელში. ასეთ რთულ სიტუაციაში შარლოტა ძალზედ შეშინებული და სასოწარკვეთილი იყო. იგი გამუდმებით ტიროდა და ამბობდა: "რა მომელის?, რა მომელის?". ერთ მშვენიერ ღამეს კი, როდესაც ჯორჯს მორიგი საშინელი შეტევა დაეწყო დედოფალმა დაჟინებით მოითხოვა მისგან განცალკევებული აპარტამენტების მიღება. თუმცაღა მხოლოდ ოთახიდან გადასვლამ ვერ გამოასწორა მისი მდგომარეობა. არსებული სიტუაცია მეტად მძიმე ასატანი გახდა შარლოტასთვის, რის გამოც დედოფალი თავის შვილებთან ერთად კვლავ ბუკინგემში გადავიდა, მეფე და დანარჩენები კი უინძორში დარჩნენ. ავადმყოფობის ამ ეტაპზე ჯორჯს შარლოტა და მათი შვილები ხშირად სტუმრობდნენ, მაგრამ დროთა განმავლობაში მისი ჯანმრთელობის გაუარესებასთან ერთად ამ ვიზიტებმაც იკლო. მარცხნივ|მინი|351x351პქ|შარლოტა მეკლენბურგ-შტრელიცელი დედა-დედოფალი ავგუსტა 1772 წელს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ყოველთვის, როცა მეფე ავად ხდებოდა, რეგენტობას შარლოტა და მათი ვაჟი, უელსის პრინცი ჯორჯი ინაწილებდნენ. ამგვარ ვითარებაში, 1788 წლიდან, მას შემდეგ რაც დედოფალმა მეფე მიატოვა, ბრიტანელებს გაუჩნდათ ეჭვი, რომ მეფეს სწორედ შარლოტა წამლავდა, რათა ძალაუფლება ჩაეგდო ხელში. თუმცა ეს ეჭვი ეჭვად დარჩა, ვინაიდან ხალხს სამეფო ოჯახი ძალიან უყვარდა და მათ წინააღმდეგ გამოსვლას არავინ აპირებდა, მეტიც ისინი გულწრფელად ლოცულობდნენ ჯორჯის გამოსაჯანმრთელებლად.
1789 წლიდან მოყოლებული, მას შემდეგ, რაც უელსის პრინცი ჯორჯი სრულწლოვანი გახდა, დედოფალ შარლოტას მისი მეურვეობა შეუჩერდა და ჯორჯი ამიერიდან ქვეყნის ერთპიროვნული რეგენტი იყო. ვინაიდან მეფე უკვე საერთოდ აღარ უბრუნდებოდა საღ აზროვნებას, ქვეყნის არაპირდაპირი მმართველი სწორედ უელსის პრინცი იყო. შარლოტას არ სურდა, რომ მის ვაჟს ქვეყანა ემართა, რის გამოც რეგენტობაზე დედოფალსა და პრინცს შორის დიდი კონფლიქტი ჩამოვარდა. კონფლიქტი მალევე გამწვავდა, რა დროსაც ჯორჯმა დედას ქვეყნის, მისი და მეფის მტერი უწოდა. მალევე უთანხმოება დიდ ოჯახურ განხეთქილებაში გადაიზარდა და შარლოტამ და ჯორჯმა მეფის დაბადების დღის წვეულებაზე მისვლაზე უარი განაცხადეს, რათა ერთმანეთი არ ენახათ. ამ ყოველივეს კიდევ ერთი სკანდალი მოჰყვა. თუმცაღა საბოლოოდ, 1791 წლის მარტში რეგენტობა ორივეს უბოძეს, რამაც მართალია ჯორჯი უკმაყოფილო დატოვა, მაგრამ კონფლიქტი დაასრულა.
1789 წელს მართალია ჯორჯ III ცოტა მომჯობინდა, თუმცა იგი მენტალურად მყიფე იყო და მძიმე ემოციურ სტრესში იმყოფებოდა. ამის გამოსასწორებლად დედოფალს მეფესთან დაბრუნება ურჩიეს, რათა ჯორჯს თავი უსაფრთხოდ ეგრძნო. ამან შარლოტა საშინელ სტრესში ჩააგდო, რადგან ჯორჯის მდგომარეობა უფრო მეტად იყო დამძიმებული.
ძველი ჯორჯისაგან, რომელიც შარლოტას უყვარდა აღარაფერი იყო დარჩენილი. მისი პიროვნება მთლიანად შეიცვალა: ხასიათი საშინელი გაუხდა, ჩავარდა დეპრესიაში, ხალხში საერთოდ აღარ გამოდიოდა, აღარ უსმენდა მუსიკას, აღარც ცოლი უყვარდა და შვილებიც შესძულდა. 1792 წელს ჯორჯ III-მ განაცხადა, რომ დედოფალთან ერთად ცხოვრება აღარ სურდა და არც იმ ადგილას უნდოდა ცხოვრება რომელიც მას ახსენებდა, ამიტომაც იგი ფროგმორის სასახლეში გადავიდა.
1804 წლიდან მეფის ჯანმრთელობა კატასტროფულად გაუარესდა. იგი საბოლოოდ ჩამოშორდა შარლოტას, რის შემდეგაც იგი სრულიად განმარტოვებულად ცხოვრობდა. მეფეს მარტო ეძინა, მარტო ჭამდა და თვალითაც აღარავის ენახვებოდა.
ინტერესები და პატრონაჟი
მინი|329x329პქ|დედოფალი შარლოტა 1779 წელს მეფე ჯორჯ III და დედოფალი შარლოტა მუსიკის შესანიშნავად მცოდნე და მისი დიდი მოყვარულები იყვნენ. ისინი განსაკუთრებულ უპირატესობას გერმანელ კომპოზიტორებსა და მხატვრებს ანიჭებდნენ, რაც ცხადია შარლოტას გავლენა იყო. ცნობილია, რომ მეფე-დედოფალი გეორგ ფრიდრიხ ჰენდელის დიდი თაყვანისმცემლები იყვნენ.
1764 წლის აპრილში ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტი ევროპაში მოგზაურობის დროს, საფრანგეთის შემდეგ დიდ ბრიტანეთსაც ეწვია, სადაც სამეფო ოჯახზე საოცარი შთაბეჭდილება მოახდინა. მოცარტი ლონდონში 1765 წლის ივლისამდე დარჩა, რის შემდეგაც ბრიტაანეთი დატოვა. იოჰან კრისტიან ბახი, დიდი იოჰან სებასტიან ბახის ვაჟი, სწორედ ინგლისის სამეფო კარის მთავარი მუსიკოსი და დედოფლის ფავორიტი იყო. ცნობილია, რომ დედოფალი პირადად ადევნებდა თვალ-ყურს გერმანელი კომპოზიტორების მოღვაწეობას, მათ ახალ შედევრებს კი დაუყოვნებლივ ყიდულობდა და მუსიკოსებს აკვრევინებდა. ცნობილია, რომ შარლოტას თავადაც შეეძლო რამდენიმე საკრავზე დაკვრა, რის გამოც მოცარტის სტუმრობისას დედოფალმა მასთან ერთად დუეტი შეასრულა. 1765 წლის ოქტომბერში მოცარტი ლონდონს კვლავ დაუბრუნდა. იგი სპეციალურად იქნა მოწვეული მეფე ჯორჯის ტახტზე ასვლიდან მეოთხე წლისთავთან დაკავშირებით.
ცნობილია, რომ დედოფალი შარლოტა მოყვარული ბოტანიკოსიც იყო და დიდად იყო დაინტერესებული კიუს სამეფო ბოტანიკური ბაღებით. აღმოჩენების ეპოქაში მცხოვრებმა შარლოტამ, უამრავ ბრიტანელ მკვლევარსა და მოგზაურს დაატანა უცხო ქვეყნებიდან ახალი სახეობის მცენარეების ჩამოტანა. მათაც მსოფლიოს ყველა კუთხიდან ჩაჰქონდათ უამრავი ახალი მცენარე, რამაც ბოტანიკური ბაღები ძალიან გაამდიდრა. მისი ინტერესი ბოტანიკისადმი გააღვივა ერთმა სამხრეთ აფრიკულმა ყვავილმა, რომელიც ლურჯი შეფერილობის იყო და ფრინველის ფორმა ჰქონდა, მოგვიანებით მას Strelitzia reginae ანუ შტრელიცელი დედოფალი დაარქვეს.
გარდა მუსიკისა და ბოტანიკისა, ჯორჯი და შარლოტა ასევე იყვნენ მხატვართა დიდი მოტრფიალენი. მათ სამეფო კარზე დაქირავებულნი ჰყავდათ გამოჩენი ბრიტანელი მხატვრები, რომლებსაც ხშირად უკვეთავდნენ პორტრეტებს, რომლებმაც დღემდე მოაღწია ჩვენამდე. შარლოტას ძალიან უყვარდა, როდესაც მას ხატავდნენ, ამიტომაც საკუთარ პორტრეტს ხშირად უკვეთავდა, იგი ასევე იხატებოდა ჯორჯთან და შვილებთან ერთადაც და ასევე ზრუნავდა, რომ მის შვილებსაც ჰქონოდათ საკუთარი პორტრეტები. აგრეთვე ცნობილია, რომ დედოფალს ძალიან უყვარდა ფაიფური. სპეციალურად მისთვის პირდაპირ ჩინეთიდან ჩამოჰქონდათ უძვირფასესი ფაიფურის ჭურჭელი, რაც მის კიდევ ერთ ინტერესად, ან აკვიატებად ითვლება. მარცხნივ|მინი|390x390პქ|შარლოტა 1781 წელს გარდა პირადი ინტერესებისა, შარლოტას ძალიან უყვარდა ქველმოქმედება. 1809 წელს მან გახსნა მზრუნველობა მოკლებულ ბავშვთა თავშესაფარი, სადაც უამრავი მიტოვებული ბავშვი შეიფარეს. მისი დიდი შრომისა და ინვესტიციების შედეგაც ლონდონში გაიხსნა უამრავი საავადმყოფოც, სადაც უკიდურესად გაჭირვებულ ხალხს უფასოდ ემსახურებოდნენ. შარლოტასთვის ასევე ძალიან მნიშვნელოვანი საკითხი იყო ქალთა განათლება. თუმცა იმ ეპოქაში ქალთა საყოველთაო განათლებაზე ლაპარაკი შეუძლებელი იყო, რის გამოც მან საკუთარი ქალიშვილებისთვის საუკეთესო განათლების მიცემა განიზრახა. საბოლოოდ მისი ქალიშვილები იმ დროის სხვა ქალებთან შედარებით მეტად განათლებულნი და დამოუკიდებელნი იყვნენ. მისი ექვსი ქალიშვილიდან სამმა უარი განაცხადა გათხოვებაზე და სიცოცხლის ბოლომდე დედასთან დარჩენა არჩიეს, თუმცა არცერთ მის ქალიშვილს შვილი არ ჰყოლია, გარდა პრინცესა სოფიასი, რომელზეც ფიქრობენ, რომ უკანონო ვაჟი ჰყავდა.
ურთიერთობა მარი ანტუანეტთან
შარლოტასა და საფრანგეთის დედოფალ მარი ანტუანეტს, როგორც მოკავშირე ქვეყნების დედოფლებს ერთმანეთთან ახლო და თბილი ურთიერთობა ჰქონდათ. მას შემდეგ, რაც 1789 წელს საფრანგეთის დიდი რევოლუცია დაიწყო, შარლოტა მას კიდევ უფრო დაუახლოვდა. დედოფალი შარლოტა მარი ანტუანეტზე 11 წლით უფროსი იყო, თუმცა მათ მრავალი საერთო ინტერესი ჰქონდათ, როგორიცაა მოდა, ხელოვნება და მუსიკა, ასევე ორივეს საოცრად ენთუზიაზმით სავსე ხასიათი ჰქონდა. მართალია ეს ორი დედოფალი ერთმანეთს არასდროს შეხვედრია, თუმცა მათ თავიანთი გულითადი მეგობრობა ფურცელსა და კალამზე გადაიტანეს. საფრანგეთის რევოლუციის დაწყებისთანავე ეს ამბავი მარი ანტუანეტმა ბრიტანეთის დედოფალს შეატყობინა. შარლოტამ იცოდა, რომ სამეფო ოჯახი საფრანგეთიდან გაიქცეოდა, ამიტომაც მან ლტოვლივი მეფე-დედოფლისთვის სასახლისა და სხვა წვრილმანების მზადება დაიწყო, თუმცა მარი ანტუანეტი ქმართან ერთად ფრანგებმა საზღვარზე დაიჭირეს. შარლოტა მეტად გულ მოკლული დარჩა, როცა შეიტყო, რომ მისი საყვარელი მარი ანტუანეტი და მისი ქმარი საფრანგეთში სიკვდილით დასაჯეს.
მეუღლის ავადმყოფობა და რეგენტობა
მინი|373x373პქ|დედოფალი შარლოტა 1789 წელს 1811 წელს, როდესაც ჯორჯ III საბოლოოდ შეიშალა, 1789 წელს მიღებული დადგენილების მიხედვით, მის მუდმივ რეგენტად დაინიშნა დედოფალი შარლოტა. დედოფალს უკვე აღარ შეეძლო მეფესთან არანაირი სახის კონტაქტი, ვინაიდან ჯორჯი ძალიან არა ადეკვატური, აგრესიული და ხანდახან მოძალადეც კი იყო. 1812 წლის ივნისის შემდეგ შარლოტა ჯორჯს საერთოდ აღარ სწვევია. თუმცა შარლოტას მაინც ჰქონდა ჯორჯისადმი შემორჩენილი ძველი სიყვარული, რის გამოც მაინც მხარს უჭერდა მას და მის გამოჯანმრთელებაზე ლოცულობდა, თუმცა მან მშვენივრად იცოდა, რომ მეფე პორფირიით იყო დაავადებული და ასაკის მატებასთან ერთად სულ უფრო უარესი დაემართებოდა. პრინცი ჯორჯი, ასევე მხარს უჭერდა სამეფო ძალაუფლებას, თუმცა ამ ძალაუფლების ხელში ჩასაგდებად კვლავ იბრძოდა, თუმცა ახლა უკვე ცოლთან ერთად. მიუხედავად ამისა, რეგენტი 1818 წლამდე შარლოტა იყო (ანუ გარდაცვალებამდე), რის შემდეგაც რეგენტი ჯორჯი გახდა მამის გარდაცვალებამდე.
მიუხედავად იმისა, რომ ოფიციალურად მეფის რეგენტი მხოლოდ შარლოტა იყო, მის არაოფიციალურ თანამმართველად კვლავ პრინცი ჯორჯი გვევლინება. ისინი ყოველთვის ერთად მოქმედებდნენ და თანაბარი ძალაუფლებით სარგებლობდნენ, თუმცა გარკვეულ ასპექტებში, ვინაიდან შარლოტა დედოფალი იყო, სწორედ მისი აზრი იყო უპირატესი. რეგენტი დედოფალი ოფიციალურ ვიზიტებზე ყოველთვის შვილთან ერთად ჩნდებოდა, მაგალითად როგორიცაა 1814 წელს ნაპოლეონის დამხობისადმი აღნიშნული დიდი ზეიმი.
გარდაცვალება
დედოფალი შარლოტა, შეიძლება ითქვას, რომ ხელში ჩააკვდა თავის ვაჟ ჯორჯს. ისინი სარის სასახლის ბაღში ისხდნენ, როდესაც მოულოდნელად დედოფალს შეტევა დაეწყო და პრინცის ხელში დალია სული. იგი გარდაიცვალა 1818 წლის 17 ნოემბერს, 74 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს მის საყვარელ წმ. ჯეიმზის სასახლეში. მეფე ჯორჯ III ამ ამბიდან სულ ორ წელიწადში გარდაიცვალა, ტახტზე კი მათი ვაჟი ჯორჯ IV ავიდა. დედოფალი შარლოტა არის ბრიტანეთის ისტორიაში ყველაზე დიდ ხნიანი კონსორტი რომელიც ტახტზე იჯდა (ახლანდელი კონსორტის, ედინბურგის ჰერცოგ ფილიპეს შემდე), იგი ტახტზე 1761 წელს ავიდა და გარდაცვალებამდე, ანუ 1818 წლამდე მართავდა ქვეყანას, ანუ სულ 57 წელი და 70 დღე იმეფა.
მისმა ვაჟმა ჯორჯმა განაცხადა, რომ შარლოტას უკანასკნელი სურვილი იყო მისი მთელი ქონება გაეყიდათ და ეს ფული გლახაკთათვის დაერიგებინათ. ეს ასეც მოხდა და 1819 წელს მთელი მისი სამკაულები, ტანსაცმელი, ავეჯი და პორტრეტები გაყიდეს, საიდან შემოსული უდიდესი თანხაც სწორედ მისი სურვილის მიხედვით დახარჯეს. ცნობილია, რომ ჯორჯ III-მ მისი გარდაცვალების შესახებ არაფერი იცოდა, ვინაიდან ჯორჯი ამ დროს უკვე ბრმა, ყრუ, კოჭლი, შეშლილი და ყველასგან მიტოვებული იყო.
მემკვიდრეობა
მარცხნივ|მინი|288x288პქ|დედოფალ შარლოტას ქანდაკება ბრიტანეთის მიერ ჩრდილოეთ ამერიკის კოლონიზაციის პერიოდში უამრავ დასახლებას ეწოდა მისი სახელი. მისი სახელობისაა დედოფალი შარლოტას კუნძულები (კანადაში), და ამავე სახელობის ქალაქი ამავე კუნძულზე. დასავლეთ ფოლკლენდში არის ასევე დედოფალ შარლოტას ყურე. ასევე ახალ ზელანდიაში, სამხრეთ კუნძულზე მდებარე მთას უწოდებენ დედოფალი შარლოტას ხმას. ასევე მის პატივსაცემად ეწოდა სახელები შემდეგ დასახლებებს: შარლოტას პორტი, სენტ ვინსენტში; შარლოტსვილი, ვირჯინიაში; შარლოტთაუნი, კანადაში; შარლოტა, ჩრდილო კაროლინაში; მეკლენბურგ ქანთრი, ასევე ჩრდილო კაროლინაში; მეკლენბურგ ქანთრი, ვირჯინიაში; შარლოტა თაუნი, ასევე ვირჯინიაში; ასევე შარლოტა თაუნი, ფლორიდაში და ქალაქი შარლოტა, ასევე ფლორიდაში. გარდა ჩრდილო ამერიკისა, მისი სახელობის ადგილები არსებობს სამხრეთ-დასავლეთ აზიასა და ოკეანეთშიც. მაგალითად მალაიზიაში, ქალაქ ლებჰუსა და პენანგში არის დედოფალ შარლოტას სახელობის ქუჩები. გარდა ამისა, ტონგას სამეფოში, რამდენიმე მონარქს ეწოდა სალოტე, (შარლოტას ვერსია ტონგურად).
დედოფალ შარლოტას მიერ დაარსებული საავადმყოფოები ლონდონსა და ჩელსში, დღეს დღეისობით ბრითანეთში ერთ-ერთი ყველაზე მოწინავე და ძველი სამშობიარო და ქირურგიული კლინიკებია. მის მიერ დაარსებულია ასამდე საავადმყოფო და თავშესაფარი მთელი ბრიტანეთის მასშტაბით, რომლებიც დღემდე ფუნქციონირებენ.
1766 წელს დედოფალ შარლოტას ბრძანებით დაიწყო ნიუ ჯერსის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მშენებლობა, რომელიც 1823 წელს გაიხსნა. მართალია თავიდან სხვა პიროვნების სახელი ეწოდა, თუმცა ამ უნივერსიტეტის ეზოში არის შარლოტას მემორიალი.
1994 წელს გადაღებულ ფილმში "შეშლილი მეფე ჯორჯი", დედოფალ შარლოტას როლი ითამაშა მსახიობმა ჰელენ მირენმა.
შვილები
ცენტრი|frameless|600x600პქ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 19 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1744 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1818 კატეგორია:ჰანოვერის დედოფლები კატეგორია:ბრიტანეთის კონსორტები კატეგორია:ქალი რეგენტები კატეგორია:ინგლისის რეგენტები
სლავიანსკი-ბაზარი (ტომსკი)
სლავიანსკი-ბაზარი (Славянский Базар) — უძველესი რესტორანი ქალაქ ტომსკში. მდებარეობს ლენინის მოედანზე, მდინარეების უშაიკისა და ტომის შეერთების ადგილზე. რესტორნის ნაგებობა წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურულ ძეგლს.
კარატე
კარატე იგივე კარატე დო — სპორტის სახეობა, რომელიც ყურადღებას ამახვილებს შეტევასა და სიმტკიცეზე.
სლავიანსკი-ბაზარი (ტომსკი)
არქიტექტურა
შენობა აგურისგანაა აგებული და გააჩნია სარდაფი. აქვს ოთხფერდა სახურავი. სახლი გეგმით კვადრატულია. შენობის ზომებია 10,5 X 10,5 მ.
კარატე
კარატეს საფუძველი დაუდო რიუკიუს სამეფოში წარმოქმნილმა საბრძოლო ხელოვნებამ, რომელსაც ჰქვია "თე", ანუ "ხელი". განვითარების ისტორიაში კარატემ განიცადა ასევე კუნგ-ფუს, კერძოდ, ფუჯიანის თეთრი წეროს გავლენა. თანამედროვე კარატე უპირატესად ისეთ დარტყმით ხერხებს იყენებს, როგორიცაა მაგ. მოქაჩვა, წიხლის, იდაყვის და მუხლის დარტყმა, სხვადასხვაგვარი ღია ხელის ტექნიკა, მაგ."დანისებური ხელი". ისტორიულად და ასევე თანამედროვე სტილშიც ისწავლება დაჭიდების, სროლის, ბლოკირების, თავშეკავებების და სასიცოცხლო მნიშვნელობის დარტყმები.
კარატე იაპონიაში XX საუკუნის დასაწყისში შეიტანეს მიგრაციის დროს, მას შემდეგ, რაც 1879 წელს რიუკიუს სამეფო იაპონიას შეუერთდა და რიუკიუს მცხოვრებნი, განსაკუთრებით ოკინაველები ეძებდნენ სამუშაოს იაპონიაში. ტაიშოს ეპოქის შემდეგ კარატე იაპონიაში სისტემატიურად ისწავლებოდა. 1922 წელს იაპონიის განათლების სამინისტრომ ტოკიოში მიიწვია გიჩინ ფუნაკოში კარატეს აქციის ჩასატარებლად. 1924 წელს კეის უნივერსიტეტმა იაპონიის მთავარ უნივერსიტეტში კარატეს კლუბი ჩამოაყალიბა და 1932 წლისთვის, იაპონიის მთავარ უნივერსიტეტებს კარატეს კლუბები ჰქონდათ.
სლავიანსკი-ბაზარი (ტომსკი)
ისტორია
1890 წელს მას სახალინის გზაზე მიმავალი ანტონ ჩეხოვი სტუმრობდა. 2004 წელს სამიკიტნოს მახლობლად, მდინარე ტომის მხარეს აღმართეს ანტონ ჩეხოვის ძეგლი, რომელიც მოქანდაკე ლეონტი უსოვის ნამუშევარია.
კარატე
ამ ეპოქაში, როცა იაპონიის მილიტარიზმის ესკალაცია იგრძნობოდა, სახელი 唐 手 ჩინური ხელი ან ტუგლის ხელი შეიცვალა  空手 ცარიელი ხელით. იაპონურად ორივე გამოითქმება როგორც კარატე რათა მიანიშნოს, რომ იაპონელებს სურდათ საბრძოლო ფორმის შემუშავება იაპონურ სტილში.
სლავიანსკი-ბაზარი (ტომსკი)
ისტორია
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემვეგ მოხდა რესტორნის ნაციონალიზაცია. 1918 წლის დასაწყისში აქ განათავსეს ბიბლიოთეკა ჯარისკაცებისთვის. 1928 წელს გაიხსნა საჩაიე გლეხებისთვის. 1937 წელს გადაეცა კოლმეურნის სახლს. 1984 წელს შენობა კაპიტალურად გაარემონტეს, თავდაპირველი ინტერიერი არ შემოუნახავთ.
კარატე
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ოკინავა გახდა მნიშვნელოვანი ადგილი შეერთებული შტატების სამხედრო ბაზისთვის და კარატე გახდა პოპულარული სამხედრო მოსამსახურეებს შორის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სპორტის სახეობები
სლავიანსკი-ბაზარი (ტომსკი)
ისტორია
1992 წელს შენობაში კვლავ რესტორანი გახსნეს იმავე სახელწოდებით. 1999-2002 წლებში ახალი სარეკონსტრუქციო სამუშაოები წარიმართა, შეცვალეს ინტერიერი, კედელზე განათავსეს ფოტოები და სურათები. მეორე სართულის დარბაზი მორთეს სასახლის სტილში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ტომსკში კატეგორია:ტომსკის რესტორნები
სინის რაიონი
სინის რაიონი (Distrito de Sina) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-ანტონიო-დე-პუტინის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 229 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 472 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 163.43 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პუნოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:სან-ანტონიო-დე-პუტინის პროვინციის რაიონები
იაპი (შტატი)
იაპი (Yap State) — მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების ოთხიდან ერთ-ერთი შტატი. მოიცავს იაპის კუნძულებს და ატოლებს მისგან აღმოსავლეთით და სამხრეთით. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთით.
ტერიტორია — 122 კმ².
მოსახლეობა — 11 377 მოსახლეობა (2010 წლის აღწერა).
მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 93,25 ადამიანი კმ²-ზე.
ადმინისტრაციული ცენტრი — კოლონია.
კატეგორია:მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების შტატები
ვალერი ასათიანი
ვალერი ასათიანი (დ. 15 ნოემბერი, 1950, თბილისი, საქართველო) — ფილოლოგი, პოლიტიკოსი, საქართველოს სსრ კულტურის მინისტრი 1985 წლის 17 სექტემბრიდან — 1990 წლის ნოემბრამდე და 1995 წლის 21 დეკემბრიდან— 2000 წლის 13 სექტემბრამდე.
ბიოგრაფია
იყო სახელმწიფოს მეთაურის მთავარი მრჩეველი კულტურის დარგში 1988—1990 წლებში, არის პროფესორი, ქართული კულტურის გადარჩენის კომიტეტის მდივანი 1992 წლიდან და საერთაშორისო კულტურული პროგრამების საქართველოს ასოციაცია „ჰელიოსი“-ს პრეზიდენტი 1994 წლიდან. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ქუთაისის მაჟორიტარი).
ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
ალბერტ შვაიცერის მშვიდობის ორდენი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 15 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1950 კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები კატეგორია:საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრები კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
ხნუსიკი
ხნუსიკი (Խնուսիկ) — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 975 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 915 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
ჰანს კელზენი
ჰანს კელზენი (Hans Kelsen; დ. 11 ოქტომბერი, 1881, პრაღა — გ. 19 აპრილი, 1973, ორინდა, კალიფორნიის შტატი) — ავსტრიელი და ამერიკელი იურისტი და ფილოსოფოსი, სამართლის თეორიტიკოსი. შექმნილი აქვს ოთხასზე მეტი ნაშრომი სახელმწიფოსა და სამართლის, საერთაშორისო სამართლის პრობლემებზე. საკონსტიტუციო სასამართლოსა და საკონსტიტუციო კონტროლის შემომღები და ასეთივე სასამართლოს პირველი მოსამართლე, ავსტრიაში.
ვარსკვლავური ომები: დროიდები
სერიალის მსვლელობისას დროიდები ოთხ სხვადასხვა პატრონთან ხვდებიან. სერიალი იყოფა სამ ციკლად. ყოველი მათგანის დასაწყისში დროიდები, როგორც წესი, ახალ პატრონებს შემთხვევით გაიცნობენ, ხოლო ციკლის მიწურულს მათ სხვადასხვა მიზეზით ტოვებენ. „დიდი ჰიპი“, სერიალის შემდგომ გამოსული ცალკე სიუჟეტი, იყო „მანგო ბაობაბის“ ციკლის წინარეისტორია.
ჰანს კელზენი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 11 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1881 კატეგორია:ავსტრიელი იურისტები კატეგორია:ამერიკელი იურისტები კატეგორია:ავსტრიელი ფილოსოფოსები კატეგორია:ამერიკელი ფილოსოფოსები კატეგორია:გარდაცვლილი 19 აპრილი კატეგორია: გარდაცვლილი 1973
ვარსკვლავური ომები: დროიდები
სერიალის მუსიკალური თემა „Trouble Again“ შესრულებული და დაწერილია სტიუარტ კოუპლენდის მიერ, დერიკ ჰოლტთან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
დროიდები
ზურაბ ჯანელიძე
ზურაბ ჯანელიძე (დ. 13 აპრილი, 1965) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1996), ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი.
ბიოგრაფია
ზურაბ ჯანელიძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი გეომორფოლოგიის სპეციალობით 1991 წელს. 1991–2007 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტზე მუშაობდა მეცნიერ-მუშაკად და კითხულობდა სალექციო კურსს გემორფოლოგია-გეოეკოლოგიის კათედრაზე; 2007–2011 წლებში მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილედ; 2008 წლიდან ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში მუშაობს. არის ამავე უნივერსიტეტის საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებისა და საინჟინრო ფაკულტეტის ასისტენტ-პროფესორი; 2010–2014 წლებში უძღვებოდა გეოგრაფიის მიმართულებას ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის დედამიწის შემსწავლელ მეცნიერებათა ინსტიტუტში. საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1996 წელს თემაზე: „კოლხეთის დაბლობის სანაპირო ზონის საინჟინრო გეომორფოლოგია და გეოეკოლოგია“. მისი სამეცნიერო ინტერესების სფეროა: გეომორფოლოგია-გეოეკოლოგია; პალეოგეოგრაფია; ზღვის სანაპირო პროცესები; გაუდაბნოების პროცესი საქართველოში; სპელეოლოგია; კლიმატის ცვლილების გავლენა ლანდშაფტზე. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო ნაშრომები.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები ზ კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
იახსრის სამაროვანი
იახსრის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ მატანში. მდებარეობს სოფლის დასავლეთით 3,5 კმ-ზე, იაღსრის გორის ძირში. განეკუთვნება V-VI საუკუნეებს.
სამაროვანი 1966 წელს გათხარა ისტორიის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტი კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი კიაზო ფიცხელაური). ძეგლი დაზიანდა ზემო ალაზნის სარწყავი სისტემის მშენებლობის დროს.
სამაროვანზე გაითხარა ქვის ფილებით გადახურული ორმოსამარხები და კირქვისა და ქვიშაქვის ფილებით ნაგები ქვაყუთები. სამარხთა უმეტესობა ინდივიდუალურია, არის საოჯახოც. დაკრძალვის წესი ქრისტიანულია. მოპოვებული არქეოლოგიური მასალა ინახება არქეოოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მატნის იახსრის საყდარი
იახსრის საყდარი — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ მატანში, მდებარეობს სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით 2 კილომეტრზე იახსრის გორაზე, განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5 X 3,7 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. შესასვლელი ეკლესიაში სამხრეთიდანაა. კარი სწორკუთხაა. კუთხეებმომრგვალებული საკურთხევლის კედლები უშუალოდ ერწყმის დარბაზის გრძივ კედლებს. საკურთხევლის ღერძზე გაჭრილია მცირე სწორკუთხა სარკმელი, რომლის მარცხნივ, კედლის სისქეში, მცირე ზომის სამალავია, ხოლო ქვემოთ რიყის ქვით ნაშენი ტრაპეზი დგას. ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ კედელში ერთი მცირე, სწორკუთხა სარკმელია, დარბაზი საკურთხეველთან ერთად გადახურულია ტლანქად ნაწყობი კამარით. სამხრეთ ფასადზე შემორჩენილია თაროსებრი ლავგარდნის ნაწილი. ეკლესიას გარშემორტყმული ჰქონდა წრიული გალავანი, რომლის ნაშთებიღაა შემორჩენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კოდიწყარო
მინი|კოდიწყაროს ტბა კოდიწყარო — ნასოფლარი თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ე. წ. ღორინამკალის მთის ძირში. მდებარეობს ცხრამუხის თემის (დღევანდელი ხაშურის მუნიციპალიტეტი) ტერიტორიაზე.
აქ სახლობდა დასავლეთ საქართველოდან — იმერეთიდან გადმოსული მოსახლეობა. 1925 წელს კოდიწყაროში 35 კომლი მოსახლეა. აქ სახლობდნენ გვარები: ნოზაძე (18 კომლი), ლომიძე (1 კომლი), ციცქიშვილი (5 კომლი), კურტანიძე (11 კომლი). აქ მდებარეობს კოდიწყაროს ცნობილი ტბა. კოდიწყარო მოიშალა XX საუკუნის 60-იან წლებში, როცა მოსახლეობა ქალაქ ხაშურში ჩაასახლეს.
სახელწოდება კოდიწყარო სიტყვათშეერთებით არის მიღებული. ამ შემთხვევაშიც მსაზღვრელი (კოდი) და საზღვრული (წყარო) არსებითი სახელები არიან. კოდი მარცვლეულის საწყაოა XV-XIX საუკუნეების საქართველოში. კოდის მასა სხვადასხვაა. ცნობილია 8-10 და 12 ლიტრიანი კიდები. „სწორ“ (კანონიკურ) კოდში 10 ლიტრა ხორბალი და 8 ლიტრა ქერი ჩადიოდა. ს. ს. ორბელიანის მიხედვით კოდი: მსგავსი სახელწოდების სოფლები გვაქვს დუშეთის, თეთრიწყაროს და კასპის მუნიციპალიტეტებში (იხ. კოდისწყარო). სოფლიდან მოშორებით, ტბის მახლობლად, დასავლეთით შემორჩენილი იყო ღვთისმშობლის ეკლესიის ნანგრევები, რომელიც 80-იან წლებში მოსახლეობამ აღადგინა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
აივო
მინი|მარჯვნივ|200px|აივო ნაურუში აივო (Aiwo District) — რაიონი ნაურუს შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულის დასავლეთ ნაწილში. ფართობი — 1,00 კმ², მოსახლეობა — 1092 ადამიანი (2005 წლის აღწერა). აივოს ზოგჯერ ეძახიან ნაურუს არაოფიციალურ დედაქალაქს, თუმცა ნაურუს ოფიციალური დედაქალაქი არ აქვს, ხოლო არაოფიციალურ დედაქალაქს ზოგჯერ ეძახიან იარენს.
აივოს რაიონში განლაგებულია ნაურუს მრეწველობის დიდი ნაწილი:
აივოს რაიონიდან ნაურუს პარლამენტში ირჩევა ორი დეპუტატი.
კატეგორია:ნაურუს რაიონები
Station to Station
Station to Station — ინგლისელი მუსიკოს დეივიდ ბოუის მეათე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1976 წელს, ლეიბლზე RCA Records. ითვლება მუსიკოსის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ნამუშევრად. ამ ალბომით შეიქმნა პერსონაჟი „გამხდარი თეთრი ჰერცოგი“. ალბომი ჩაწერილი იქნა მას შემდეგ, რაც დასრულდა ნიკოლას რეგის ფილმის „ადამიანი, რომელიც დედამიწაზე ჩამოვარდა“ გადაღებები, რომელშიც ბოუიც მონაწილეობდა. ალბომის გარეკანზე გამოტანილია კადრი ამ ფილმიდან. გადაღებების დროს ბოუი აქტიურად იყენებდა ნარკოტიკებს, განსაკუთრებით კოკაინს და თითქმის არაფერი ახსოვს მის წარმოებაზე.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - დეივიდ ბოუი, გარდა მითითებულისა.
CD გამოცემები
ალბომი CD-ზე ოთხჯერ გამოიცა. პირველად იგი გამოვიდა 1985 წელს RCA-ზე, ორიგინალური შავ-თეთრი გარეკანით, მეორედ - 1991 წელს, Rykodisc-ზე (ორი დამატებითი სიმღერით), მესამედ - 1999 წელს EMI-ზე (24 ბიტიანი ციფრული რემასტერის სახით, დამატებების გარეშე), უკანასკნელად - 2007 წელს EMI Japan-ზე, ორიგინალური გრამფირფიტის გარეკანის დიზაინის რეპროდუქციით.
1991 წლის გამოცემის დამატებები
ჩაწერილია 1976 წლის 23 მარტს ნასაუს ვეტერანების მემორიალურ კოლიზეუმში (იუნიონდეილი, ნიუ-იორკი).
2010 წლის გამოცემები
2009 წელს ცნობილი გახდა, რომ ალბომის დელუქს გამოცემა 2010 წელს გამოვიდოდა, მის Dolby 5.1 მიქსთან ერთად, რასაც 2 CD-ზე დაერთვებოდა ნასაუს 1976 წლის კონცერტის სრული ვერსია. 2010 წლის 1 ივლისს ბოუის ოფიციალური საიტიდან ცნობილი გახდა იმავე წლის 20 სექტემბრისთვის დაგეგმილი ხელმეორე გამოცემების შინაარსი.
სპეციალური გამოცემა და ციფრული ჩამონატვირთი
სპეციალური გამოცემა წარმოდგენილია სამ CD-ზე სპეციალურ, CD-ის ზომის შეფუთვაში, 16 გვერდიანი ბუკლეტით და სამი ფოტოსურათით. ციფრული ჩამონატვირთი შეიცავს იმავე აუდიო შიგთავსს და დამატებით სიმღერას.
CD 1: Station to Station 2010 წლის ვერსია
Live Nassau Coliseum '76
ციფრული ჩამონატვირთის დამატებითი სიმღერა
დელუქს გამოცემა
დელუქს გამოცემაში შეტანილია 5 CD, 1 DVD და 12" გრამფირფიტები. შეფუთვა წარმოადგენს ყუთს, რომლის შიდა მხარეს მოთავსებულია სტუდიის ტიპის აკუსტიკის დამხშობი ღრუბელი. აგრეთვე შეტანილია 24 გვერდიანი ბუკლეტი, პოსტერი და ორი პატარა საქაღალდე საკოლექციო მასალის რეპროდუქციით.
CD 4 და 5: Live Nassau Coliseum '76
DVD
სქოლიო
კატეგორია:1976 წლის ალბომები კატეგორია:დეივიდ ბოუის ალბომები კატეგორია:EMI Records-ის ალბომები კატეგორია:RCA Records-ის ალბომები კატეგორია:Rykodisc-ის ალბომები კატეგორია:Virgin Records-ის ალბომები კატეგორია:Parlophone-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები დეივიდ ბოუის პროდიუსერობით
პრიედორი
პრიედორი (კირილ. Приједор) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ჩრდილო-დასავლეთ ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. მის ადმინისტრაციულ საზღვრებში დაახლოებით 97 588 ადამიანი ცხოვრობს. მიეკუთვნება სერბთა რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ ერთეულს და მდებარეობს ბოსნიის კრაინის რეგიონში.
ბანია-ლუკასა და ბიელინის შემდეგ, პრიედორი მესამე უდიდესი მუნიციპალიტეტის სერბთა რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ ერთეულში, ქვეყნის მასშტაბით კი მეშვიდე. მუნიციპალიტეტი ეკონომიკურად საკმაოდ დაწინაურებულია, ყვავის მრავალგვარი მრეწველობა, მომსახურებისა და საგანმანათლებლო სექტორები.
პრიედორი ცნობილია კათოლიკური, მართლმადიდებლური და ისლამური მემკვიდრეობით. ურბანულ ლანდშაფტში გამოირჩევა ოსმალეთის იმპერიისა და ავსტრია-უნგრეთის პერიოდის ნაგებობები. 2006-2009 წლებში ქალაქს მასშტაბური რესტავრაცია ჩაუტარდა.
გეოგრაფია
ქალაქი პრიედორი და მთლიანად მუნიციპალიტეტი მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე სანისა და გომიენიკის ნაპირებზე, კოზარის ბორცვების სამხრეთ-დასავლეთით. მუნიციპალიტეტის ფართობი 833 კმ²-ია.
საერთაშორისო ურთიერთობები
დაძმობილებული ქალაქები:
პარტნიორი ქალაქები:
სქოლიო
კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ქალაქები
ანტონ ჩეხოვის ძეგლი (ტომსკი)
ანტონ ჩეხოვის ძეგლი (Памятник Антону Чехову) — რუსი მწერლის, პროზაიკოსისა და დრამატურგის ანტონ ჩეხოვის ძეგლი ქალაქ ტომსკში. მდებარეობს მდინარე ტომის სანაპიროზე.
ისტორია
ანტონ პავლეს ძე ჩეხოვის ბრინჯაოს ორმეტრიანი ქანდაკება აღმართეს 2004 წლის 20 აგვისტოს მდინარე ტომის სანაპიროზე, ტომსკის დაარსების 400 წლისთავთან დაკავშირებით. ძეგლის ავტორია მოქანდაკე ლეონტი უსოვი. ძეგლი დაამონტაჟეს ხალხის ფინანსებით, კერძოდ ერთ-ერთი პირველი შემომწირველები გახდნენ ქალაქის მერი ალექსანდრე მაკაროვი, მისი მოადგილე სერგეი ლაზარევი, როსბანკის ტომსკის ფილიალის მმართველი ჩინგის აკატაევი, ასევე რესტორან „სლავიანსკი-ბაზარის“ მფლობელი ვლადიმერ ბურკოვსკი.
ჩეხოვის ძეგლი გამოსახულია სხვავასხვა სახის სუვენირებზე: მაგნიტებზე, რგოლებზე, კალენდრებზე. ტომსკის სუვენირების მაღაზიებში იყიდება ძეგლის მინიატურული ასლები.
2006 წელს ძეგლი ვანდალების მსხვერპლი გახდა. ვანდალმა ქოლგის ტარი მოატეხა ძეგლს.
კორდელ ჰალი
კორდელ ჰალი (Cordell Hull; დ. 2 ოქტომბერი, 1871, ტენესი — გ. 23 ივლისი, 1955, ვაშინგტონი) — ამერიკელი საზოგადო მოღვაწე, პოლიტიკოსი. აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი ყველაზე ხანგრძლივი პერიოდით, 11 წლის განმავლობაში (1933-1944 წწ.). ნობელის მშვიდობის პრემიის ლაურეატი 1945 წელს.
ბიოგრაფია
კორდელ ჰალი დაიბადა 1871 წლის 2 ოქტომბერს ბირდსტონის მახლობლად (ტენესის შტატი). იგი იყო ფერმერ უილიამ ჰალისა და ელიზაბეთ რაილის ხუთი შვილიდან მესამე. ადრეულ ასაკში გამოიჩინა პოლიტიკური აქტიურობა, გახდა „ახალგაზრდა დემოკრატი“, მონაწილეობდა პოლიტიკურ ღონისძიებებში და დებატებში, ხოლო 1891 წელს აირჩიეს ქლეის ოლქის დემოკრატიული პარტიის თავმჯდომარედ.
1891 წელს მიიღო კამბერლენდის უნივერსიტეტის იურიდიული ხარისხი, ათთვიანი კურსი დაასრულა ხუთ თვეში. 1893 წელს აირჩიეს ტენესის შტატის წარმომადგენელთა პალატის წევრად.
ესპანეთ-ამერიკის ომის დროს მსახურობდა კუბაზე ტენესის ქვეითთა კაპიტნად.
1906 წელს აირჩიეს აშშ-ის კონგრესის დეპუტატად, რომლის წევრიც იყო 1920 წლამდე. იყო საშემოსავლო გადასახადისა და მემკვიდრეობის გადასახადის შესახებ კანონების ავტორი. 1920 წლის არჩევნებში მარცხის შემდეგ გახდა დემოკრატიული ეროვნული კომიტეტის (დემოკრატიული პარტიის მმართველი კომიტეტის) თავმჯდომარე.
1923 წელს კვლავ აირჩიეს კონგრესში და ეს თანამდებობა შეინარჩუნა 1930 წლამდე. 1931 წელს აირჩიეს სენატში.
ამერიკული დიპლომატიის სათავეში
1933 წელს პრეზიდენტმა ფრანკლინ დელანიო რუზველტმა დანიშნა აშშ-ის სახელმწიფო მდივნად. 1933 წლის ივლისში ხელმძღვანელობდა ამერიკის დელეგაციას ლონდონის ეკონომიკურ და ფინანსურ კონფერენციაზე. სახელმწიფო მდივნის თანამდებობაზე ჯერჯერობით ყველაზე ხანგრძილვად იმყოფებოდა თავის წინამორბედებსა და მემკვიდრეებს შორის. როგორც სახელმწიფო მდივანი, ჰალი სრულიად ეთანხმებოდა რუზველტის საგარეო პოლიტიკურ კურსს და იყო პრეზიდენტის ერთგული თანამოაზრე.
საგარეოპოლიტიკური კურსი ომამდე
ჰალმა დიდი ძალისხმევა გამოიჩინა ლათინური ამერიკის ქვეყნებთან კეთილმეზობლური ურთიერთობების დამყარებისათვის და ზოგადად მხარს უჭერდა ნახევარსფეროში ამერიკის დომინირების იდეას მონროს დოქტრინის თანახმად. იგი იყო ევროპისა და აზიის საქმეებში აშშ-ის ნეიტრალური პოზიციის მომხრე, რაც ხსნის მის პოზიციას ნაცისტურ გერმანიასთან დაკავშირებით. სწორედ ამის გამო 1937 წელს მან ბოდიში მოიხადა ნიუ-იორკისს ანტიფაშისტი მერის ფიორელო ლა გარდიას გამო, რომელსაც ნაცისტები „ებრაელ ხულიგანს“ უწოდებდნენ.
მომდევნო წლებში ჰალმა დაარწმუნა პრეზიდენტი რუზველტი არ მიეღო გემი „სენტ-ლუისი“, რომელზეც იმყოიფებოდა 936 ლტოლვილი ებრაელი. გემი გააბრუნეს უკან და მისი მგზავრების უმეტესობა დაიღუპა ჰოლოკოსტის დროს.
ომის პირველი ეტაპი: ნეიტრალიტეტი
დასავლეთ უკრაინისა და ბელორუსიის საბჭოთა კავშირის მიერ დაპყრობა გერმანიის პოლონეთზე თავდასხმის შემდეგ ამერიკისათვის ცნობილი გახდა მას შემდეგ, რაც საფრანგეთიდან ამერიკის ელჩმა ბულიტმა ტელეგრაფით გაუგზავნა შეტყობინება პრეზიდენტ რუზველტს. ელჩი გააფრთხილა საფრანგეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ წითელი არმიის მოსალოდნელი წინსვლის შესახებ დასავლეთში კერზონის ხაზამდე, საბჭოთა კავშირ-გერმანიის შეთანხმების თანახმად. 17 სექტემბერს, როდესაც პოლონეთის მთავრობამ დატოვა ქვეყანა და ქვეყანამ არსებობა შეწყვიტა, ელჩმა შტეინგარდტმა გააგზავნა მოლოტოვის ნოტა მასზე, რომ „საბჭოთა ჯარები შევიდნენ აღმოსავლეთ პოლონეთში, დასავლეთ უკრაინასა და დასავლეთ ბელორუსიაში მათი სიცოცხლისა და ქონების დასაცავად.“ საბჭოთა კავშირის მოქმედებები ვაშინგტონშI ახსნეს, როგორც „ჰიტლერის ლეგიონების საბჭოთა კავშირის სიახლოვეს მოქმედებების“ აღკვეთის მცდელობა.
1939 წლის 28 ნოემბერს კორდელ ჰალმა განახორციელა ბოლო წარუმატებელი მცდელობა სსრკ-სა და ფინეთს შორის სამხედრო კონფლიქტის თავიდან ასაცილებლად. სსრკ გარიცხეს ერთა ლიგიდან, თუმცა აშშ-მ არ მიიღო რაიმე ეფექტური ზომები ფინეთის დასახმარებლად.
აშშ „დიდ სამეულში“
250px|მინი|მარცხნივ|ჰალი ხვდება ჩინეთის ელჩს მეორე მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე რუზველტი პირადად დაკავდა ევრიპის საქმეებით, ხოლო წყნარი ოკეანის პრობლემებში რწმუნებას აძლევდა ჰალს, რომელმაც მოლაპარაკებები აწარმოა იაპონიასა და ჩინეთთან. არის ჰალის ნოტის ავტორი.
1942 წლის თებერვლიდან იგი ხელმძღვანელობდა ომისშემდგომი პოლიტიკის საკონსულტაციო კომიტეტს, რომელშიც შედიოდნენ როგორც დემოკრატები, ისე რესპუბლიკელები. 1943 წლის 18 ოქტომბერს მონაწილეობდა მოსკოვის კონფერენციაში დიდი ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრ ენტონმი იდენთან და საბჭოთა კავშირის საგარე საქმეთა სახალხო კომისარ ვიაჩესლავ მოლოტოვთან ერთად. რომელზეც დაფიქსირდა სსრკ-ის დასავლეთის საზღვრები 1941 წლის 22 ივნისის მდგომარეობით, მათ შორის ბალტიისპირეთის ჩათვლით.
წვლილი გაეროს შექმნაში
1944 წელს ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გამო გადადგა სახელმწიფო მინისტრის თანამდებობიდან. გადადგომის შემდეგ ხელმძღვანელობდა ამერიკის დელეგაციას გაეროს დამფუძნებელ კონფერენციაზე სან-ფრანცისკოში 1945 წელს, რისთვისაც მან მიიღო ნობელის მშვიდობის პრემია 1945 წელს.
პირადი ცხოვრება და გარდაცვალება
გარდაიცვალა 1955 წლის 23 ივლისს, 83 წლის ასაკში, ვაშინგტოინში მდებარე საკუთარ სახლში. დაკრძალეს ვაშინგტონის ეროვნულ საკათედრო ტაძარში წმინდა იოსებ არიმათიელის სამლოცველოში.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის სახელმწიფო მდივნები კატეგორია:ამერიკელი პოლიტიკოსები კატეგორია:აშშ-ის დემოკრატიული პარტიის წევრები
მარგარიტა II ენოელი
მარგარიტა II ენოელი (Marguerite II de Hainaut, Margarethe II von Henegau; დ. 1311 — გ. 23 ივნისი, 1356) — ავესნისების დინასტიის წარმომადგენელი. ენოს, ფრიზიის, ზელანდიისა და ჰოლანდიის გრაფინია 1345-1356 წლებში როგორც გიიომ I-ის ასული. ინგლისის დედოფალ ფილიპა ენოელის უმცროსი და. გერმანიის დედოფალი და საღვთო რომის იმპერატრიცა როგორც ლუდვიგ IV ბავარიელის მეუღლე და მისი ათი შვილის დედა.
ადრეული წლები
მარგარიტა დაიბადა 1311 წელს. იგი იყო ენოს, ფრიზიის, ზელანდიისა და ჰოლანდიის გრაფ გიიომ I-ისა და მისი ცოლის, ჟანა დე ვალუას ქალიშვილი. დედამისი იყო საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ის შვილიშვილი და მეფე ფილიპ VI-ის უმცროსი და. მისი მრავალი და-ძმიდან აღსანიშნავია ინგლისის დედოფალი ფილიპა ენოელი და ენოს გრაფი გიიომ II.
დედის წარმომავლობის გამო, მარგარიტამ მთელი ბავშვობა საფრანგეთის სამეფო კარზე გაატარა, თუმცა პერიოდულად ენოშიც ჩადიოდა ხოლმე.
1320 წლიდან მარგარიტა განიხილებოდა ინგლისის მეფე ედუარდ III-ის საცოლედ, თუმცა იგი საბოლოოდ 1324 წლის 26 თებერვალს, კიოლნში დააქორწინეს გერმანიის მეფე ლუდვიგ IV ბავარიელზე, ედუარდი კი მარგარიტას დაზე, ფილიპა ენოელზე დაქორწინდა. 1328 წლის 17 იანვარს მარგარიტა რომში ეკურთხა გერმანიის დედოფლად და საღვთო რომის იმპერატრიცად.
ქვემო ქვეყნების მმართველობა
1345 წელს მისი ძმის, გიიომ II-ის უძეოდ გარდაცვალების შემდეგ, მარგარიტა გახდა ჰოლანდიის, ფრიზიის, ზელანდიისა და ენოს გრაფინია. ყოველივე ეს მისი ქმრის, ლუდვიგ IV-ის დამსახურებაც იყო, რომელიც ამტკიცებდა, რომ ზემოთ ხსენებული საგრაფოები მისი მეუღლის მემკვიდრეობა იყო. თავისმხრივ, ლუდვიგმა მარგარიტას მხარი იმიტომ დაუჭირა, რომ ეშინოდა მისი გარდაცვალების შემდეგ ეს საგრაფოები მის მტრებს არ ჩავარდნოდათ ხელში. მას განსაკუთრებით მოძლიერებული ლუქსემბურგელების ეშინოდა, რომელთაც თვალი ეჭირათ არა მხოლოდ ნიდერლანდურ საგრაფოებზე, არამედ გერმანიის ტახტზეც. მარცხნივ|მინი|228x228პქ|დედოფალ მარგარიტას გამოსახულებიანი გერმანული ვერცხლის მონეტა ამის გამო მარგარიტამ დატოვა გერმანია და ენოში ჩავიდა, სადაც 26 მარტს ოფიციალურად გამოცხადდა გრაფინიად. ამის შემდეგ იგი ჰოლანდიასა და ზელანდშიც ჩავიდა. თუკი ენოში მემკვიდრეობის მისაღებად მარგარიტას მისი სქესი ხელს არაფერს უშლიდა, ჰოლანდიასა და ზელანდიაში ასე არ იყო. აქ ხალხისა და დიდებულების უმეტესობა არ ემხრობოდა ქალის მმართველობას, რის გამოც მისი პოზიციების დაცვა გართულდა. თავისი პოზიციების გასამყარებლად და საკუთარი დების პრეტენზიების ჩასახშობად, მარგარიტამ ჰოლანდიისა და ზელანდიის არაერთ ქალაქს მიანიჭა გარკვეული ეკონომიკური პრივილეგიები.
1346 წლის 7 სექტემბერს, ფრანკფურტში გამოცემული პერგამენტიდან ირკვევა, რომ საღვთო რომის იმპერატორი ლუდვიგ IV ბავარიელი თავის მეუღლეს, მარგარიტა II-ს აბსოლუტურ თავისუფლებას ანიჭებდა საკუთარი საგრაფოების მმართველობაში და არასოდეს უცდია ავესნისების დინასტიის საკუთრების შევიწროვება. მართალია მისმა დამ, ინგლისის დედოფალმა ფილიპა ენოელმა თავისი მემკვიდრული პრეტენზიები ტახტზე თავიდანვე უარყო, მაგრამ ბრძოლას მისი დანარჩენი დები: აგნესა, იოჰანა და იზაბელა მაინც განაგრძობდნენ, მაგრამ უშედეგოდ.
ტახტზე ასვლის შემდეგი შვიდი თვის მანძილზე მარგარიტა ენოში დარჩა და თავისი საგრაფოების მართვას შეუდგა, მაგრამ შემდეგ გერმანიაში გაიწვიეს, რის გამოც თავისი სამფლობელოების დატოვება მოუწია. ამის გამო, მარგარიტამ საგრაფოთა მმართველად მისი არ ყოფნის პერიოდში თავისი ვაჟი, ვილჰელმი დანიშნა.
1347 წლის 11 ოქტომბერს ლუდვიგ IV გარდაიცვალა, რის შემდეგაც, დაქვრივებული მარგარიტა ტახტიდან გადადგა თავისი ვაჟის სასარგებლოდ და ყოველთვიური პენსიის სანაცვლოდ. 1349 წელს მისმა ვაჟებმა მისი ქონება გადაინაწილეს.
ჰუკისა და კოდის ომები
აღსანიშნავია, რომ მარგარიტას ჰოლანდიის ტახტისთვის ბრძოლა არც დაუწყია, რადგან ჰოლანდიელები მხოლოდ მამაკაც მმართველს აღიარებდნენ. ამის გამო, დედასა და ვაჟს შორის სამოქალაქო ომი მხოლოდ ენოს ტახტისათვის მიმდინარეობდა.
1351 წელს ვილჰელმის ჯარებმა გადაწვეს მარგარიტას რამდენიმე ციხესიმაგრე და მიწასთან გაასწორეს მისი ჯარები. სწორედ ამ დროს, ენოში მარგარიტასთან ჩავიდა მისი დის, დედოფალ ფილიპა ენოელისა და ინგლისის მეფე ედუარდ III-ის დამხმარე ჯარები. რამდენიმე კვირაში ვილჰელმმა დაამარცხა ჰუკის ლიგისა და ინგლისელთა გაერთიანებული ჯარები, რამაც მარგარიტა სავალალო მდგომარეობაში ჩააყენა. მარცხის შემდეგ ედუარდ III-მ მალევე შეიცვალა მხარე. 1354 წელს, მარგარიტა იძულებული გახდა თავისი ვაჟი საბოლოოდ ეცნო ჰოლანდიისა და ზელანდიის გრაფად, თუმცა ენოს საგრაფო სიცოცხლის ბოლომდე რჩებოდა მარგარიტას მფლობელობაში.
1354 წელს დასრულდა სამოქალაქო ომი, რის შემდეგაც მარგარიტამ მხოლოდ ორი წელიღა იცხოვრა ენოში. იგი გარდაიცვალა 1356 წლის 23 ივნისს ტუბერკულოზით, ლე-კისნოის სასახლეში, რის შემდეგაც ენოს საგრაფო ვილჰელმს დარჩა. იგი დაკრძალეს ვალენსიენესის სააბატოში, ენოში.