cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Camponotus piceus spissinodis
Camponotus piceus spissinodis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ხიზაბავრა
საკუთარი სახელი ხიზაბავრა შეიძლება აღნიშნავდეს:
NGC 7648
NGC 7648 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1784 წლის 18 ოქტომბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
Camponotus piceus piceus
Camponotus piceus piceus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ანატოლი დიმაროვი
ანატოლი დიმაროვი (დ. 17 მაისი, 1922, პოლტავის ოლქი ― გ. 29 ივნისი, 2014, კიევი, უკრაინა) ― უკრაინელი მწერალი. 1981 წელს რომანის ტკივილი და მრისხანება მეორე ტომისთვის (I ტომი ― 1974, II ტომი ― 1980) შევჩენკოს ეროვნული პრემია დაიმსახურა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1922 კატეგორია:დაბადებული 17 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2014 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 ივნისი კატეგორია:უკრაინელი მწერლები კატეგორია:კიევში გარდაცვლილები
მოჰან შამშერ რანა
მოჰან შამშერ ჯანგ ბაჰადარ რანა  (ნეპ. मोहन शमशेर जङ्गबहादुर राणा; დ. 23 დეკემბერი 1885 — გ.   6 იანვარი 1967, ბანგალორი, ინდოეთი) — ნეპალის სამხედრო ლიდერი და სახელმწიფო მოღვაწე, ნეპალის პრემიერ მინისტრი და საგარეო საქმეთა მინისტრი (1948-1951 წწ). ფელდმარშალი. რანას დინასტიის წარმომადგენელი.
ბიოგრაფია
მოჰან შამშერ რანა გახლდათ ჩანდრა შამშერ რანას (ნეპალის პრემიერ მინისტრი 1901-1929 წლებში) და მისი პირველი მეუღლის ჩანდრა ლოკა ბჰაკტას  ხუთი ვაჟიდან უფროსი. რანას კონსერვატიული ოჯახის უკანასკნელი წარმომადგენელი ნეპალის მთავრობაში. რანას კლანი ქვეყანას საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში აკონტროლებდა. ამ პერიოდში  სამეფო ძალაუფლება ნომინალურ ფუნქციას ასრულებდა.
1948 წლის აპრილში, ბიძის — პადმა შამშერის გადადგომის შემდეგ, მოჰან შამშერ რანამ დაიკავა ნეპალის პრემიერ მინისტრის პოსტი (1951 წლამდე). 1950 წელს მან აიძულა მეფე ტრიბჰუვანი და მისი ვაჟი მაჰენდრა გაქცეულიყვნენ ინდოეთში. ახალი მეფედ გამოაცხადა მისი სამი წლის შვილიშვილი გიანენდრა.
მოჰან შამშერი, მკაცრი ხაზის გამტარებელი, ცდილობდა რანას ოჯახის აბსოლუტური და ავტოკრატიული მმართველობის აღდგენას. რანას ოჯახის რეჟიმის გაძლიერების მცდელობისას მან უგულებელყო სწრაფად ცვალებადი გარე და შიდა პირობები. ბრიტანელებმა დატოვეს ინდოეთი. ინდოეთის ახალ მთავრობას არ მოსწონდა რანას რეჟიმის ავტოკრატიული ბუნება. ინდოეთი რანას ოჯახისგან ლიბერალიზაციას ითხოვდა. ოპოზიცია ქვეყნის შიგნით ძლიერდებოდა. გარდა ამისა, მეფე ტრიბჰუვანი ოპოზიციის მხარეს დადგა და ინდოეთში გაიქცა.
ამგვარად,  ავტოკრატიული მმართველობის პერიოდში რანას კლანის წევრები აკონტროლებდნენ გადაწყვეტილების მიღების მთელ პროცესს და არ აძლევდნენ უფლებას სუბიექტებს თავისუფლად გამოეხატათ თავიანთი აზრი. ასევე, სუბიექტებს არ ჰქონდათ საკუთარი ხელისუფლების არჩევის უფლება. მიუხედავად მათი მკაცრი მიდგომისა, რანას კლანი ვეღარ აკონტროლებდა ნეპალში დემოკრატიული თავისუფლებებისკენ მიმავალ ადამიანთა აზრებს. გარდა ამისა, მეფე ფაქტობრივად რჩებოდა  სასახლეში ტყვედ. მიუხედავად იძულებითი იზოლაციისა, შაჰის დინასტიის მეფეებმა შეძლეს კონტაქტების შენარჩუნება პოლიტიკურ დისიდენტებთან. ინდოეთის საელჩოში, შემდეგ კი ინდოეთში გაქცევით, მეფე ტრიბჰუვანმ ა შეძლო უზარმაზარი ზეწოლა მოეხდინა რანას ოჯახზე. შიდა და გარე ზეწოლამ გამოიწვია რანას რეჟიმის დაცემა 1951 წელს.
1951 წლის 14 დეკემბერს მოჰან შამშერი წავიდა  გადასახლებაში ინდოეთში, სადაც გარდაიცვალა 1967 წელს, 81 წლის ასაკში.
მოჰან შამშერი დაქორწინებული იყო დიკშია კუმარიზე (ინგლ. Dikshya Kumari), რომელთანაც ჰყავდა ორი ვაჟი და ექვსი ქალიშვილი. მის შვილიშვილებს შორის გახლდათ ნეპალელი პოლიტიკოსი პუშუპატი შამშერ რანა— უფლისწულ დიპენდრას საცოლის დევიანი რანას მამა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1885 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:ნეპალელი პოლიტიკოსები კატეგორია:ნეპალის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:ნეპალის საგარეო საქმეთა მინისტრები
აალტოს ლარნაკი
აალტოს ლარნაკი, აგრეთვე ცნობილი როგორც სავოის ლარნაკი მსოფლიოში განთქმული მინის ჭურჭელია შექმნილი ალვარ აალტოსა და მისი მეუღლე აინო მარსიოს მიერ.
ა.აალტომ ლარნაკი თავდაპირველად შექმნა კარულა-ლიტალას მინის ქარხნის მიერ 1936 წელს გამოცხადებული დიზაინის კონკურსისთვის. დიზაინის იდეა სამის ტომი ქალის კაბის შთაგონებაა. პირველი ლარნაკი მინის ქარხანაში დამზადდა ხის თარგში, რომელიც შემდგომში ლარნაკის ნელი წვით შემოეცალა. ლარნაკი შემდგომში გამოფენილ იქნა 1937 წლის პარიზის მსოფლიო ექსპოზიციაზე.
სახელი ”სავოის ლარნაკი” მომდინარეობს მისი თავდაპირველი მფლობელისგან - სავოის რესტორანი ჰელსინკიში, რომელმაც ლარნაკის დიზაინზე უფლებაც შეისყიდა. თავად აალტოს ლარნაკისგან ფული არასდროს გაუკეთებია, ვინაიდან დიზაინი თავიდანვე კონკურსის პირობების მიხედვით მინის ქარხნის საკუთრება იყო.
დროთა განმავლობაში ლარნაკი ფერთა თითქმის მთელ სპექტრში შეიქმნა. ლარნაკის ნატიფი სიმარტივე 21-ე საუკუნეშიც კი პოპულარობით სარგებლობს. ლარნაკის მცირე ზომის ვერსიები, ზუსტად ისეთი როგორიც აალტომ შექმნა შესამჩნევი ნაკერებითა და ოდნავ ამობურცული ძირით ამჟამადაც იქმნება ლიტალას მინის ქარხანაში. შედარებით დიდ ვერსიებს მინის ნაერთები (”ნაკერები”) არ ეტყობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინის ხელოვნება
პეტროვო (უსტ-კუბინსკის რაიონი)
პეტროვო (Петрово) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ტროიცკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ლიობრეგატი
ლიობრეგატი (Río Llobregat) — მდინარე ესპანეთში, პირენეს ნახევარკუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, კატალონიაში. სათავე აქვს პირენეებში, ზღვის დონიდან 1259 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 175 კმ, აუზის ფართობი 4.948 კმ², შუა დინებაში კვეთს კატალონიის მთებს და ერთვის ხმელთაშუა ზღვას. ლიობრეგატი მარცხნიდან იერთებს მდინარე კარდენერს. შესართავთან ქმნის დელტას, რომლის ფართობია 100 კმ². წყლის საშუალო ხარჯი 19 მ³/წმ, შესართავში 20,77 მ³/წმ. ზღვას შეერთვის ქალაქ ბარსელონასთან ახლოს. შესართავთან ნაპოვნია ძვ. წ. IV ათასწლეულის დასახლებების კვალი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ესპანეთის მდინარეები
ჯოვანი გრონკი
ჯოვანი გრონკი (Giovanni Gronchi; დ. 10 სექტემბერი, 1887, პონტედერა, იტალია — გ. 17 ოქტომბერი, 1978, რომი, იტალია)  —  იტალიელი პოლიტიკოსი. 1955-1962 წლებში იტალიის პრეზიდენტი, 1948-1955 წლებში იტალიის დეპუტატთა პალატის პრეზიდენტი. 1955-1978 წლებში სამუდამო სენატორი.
Guitar World
Guitar World — ყოველთვიური მუსიკალური ჟურნალი, რომელიც ეძღვნება გიტარისტებს. მასში გამოიცემა ინტერვიუები, ალბომებისა და ტექნიკის მიმოხილვები და გიტარისა და ბას გიტარის აკორდები. ჟურნალი გამოდის აშშ-ში, წელიწადში 13-ჯერ (მე-13 ნომერი საშობაოა).
კატეგორია:ამერიკული მუსიკალური ჟურნალები კატეგორია:აშშ-ის ჟურნალები
იაშა ხეფეცი
იაშა ჰეიფეცი ( დ. 2 თებერვალი [ძვ. სტ. 20 იანვარი] 1901, ვილნიუსი — გ.  10 დეკემბერი 1987, ლოს-ანჯელესი) — ებრაული წარმოშობის ამერიკელი მევიოლინე. ითვლება მე-20 საუკუნის ერთ-ერთ უდიდეს მევიოლინედ.
ბიოგრაფია
იაშა დაიბადა 2 თებერვალს, 1901 წელს ქალაქ ვილნიუსში მუსიკოსის ოჯახში. ვიოლინოზე დაკვრა სამი წლიდან დაიწყო და მალე გახდა ცნობილი, როგორც ვუნდერკინდი. შვიდი წლის ასაკში პირველად გამართა კონცერტი, სადაც მენდელსონის კონცერტს ასრულებდა. 1910 წელს დაიცყო სანქტ-პეტერბურგის კონსერვატორიაში სწავლა.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მევიოლინეები კატეგორია:ებრაელი მევიოლინეები კატეგორია:ებრაელი მუსიკოსები კატეგორია:დაბადებული 2 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 10 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1987
Camponotus piceus
Camponotus piceus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
ვალერი სილოგავა
ვალერი სილოგავა (დ. 20 აპრილი, 1945, ფოთი, საქართველოს სსრ — გ. 17 მარტი, 2011, ახალციხე, საქართველო) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
ბიოგრაფია
1963 წელს დაამთავრა ქალაქ ფოთის V საშუალო სკოლა. 1969 წელს წარჩინებით დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1969 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ, ფაკულტეტის დეკანის შოთა მესხიას რეკომენდაციით გაიგზავნა კორნელი კეკელიძის სახელობის ხელნაწერთა ინსტიტუტის ასპირანტურაში, სადაც გაიარა წყაროთმცოდნეობისა და ისტორიოგრაფიის კურსი პროფესორ ნოდარ შოშიაშვილის ხელმძღვანელობით. 1970 წელს, ჯერ კიდევ ასპირანტურაში სწავლის პერიოდში, ვალერი სილოგავამ მუშაობა დაიწყო ხელნაწერთა ინსტიტუტში, სადაც ჩამოყალიბდა როგორც მკვლევარი და გამოიკვეთა მისი სამეცნიერო ინტერესების წრე – ეპიგრაფიკა, პალეოგრაფია, დიპლომატიკა.
1972 წელს დაამთავრა კორნელი კეკელიძის სახელობის ხელნაწერთა ინსტიტუტის ასპირანტურა წყაროთმცოდნეობის და ისტორიოგრაფიის სპეციალობით.
1972 წელს დაიცვა საკანდიდატო („დასავლეთ საქართველოს IX-XVIII სს. ლაპიდარული წარწერები, როგორც საისტორიო წყარო“), ხოლო 1989 წელს სადოქტორო („სვანეთის წერილობითი ძეგლები“) დისერტაციები. ასპირანტურაში სწავლის პერიოდში მისი სამეცნიერო ხელმძღვანელი იყო ნოდარ (ნუკრი) შოშიაშვილი.
სამეცნიერო სფეროში მის დაკვალიანებაში დიდი წვლილი მიუძღვოდა შოთა მესხიას.
ვალერი სილოგავა 1990 წლიდან იყო საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ახალციხის ფილიალის საქართველოს ისტორიის კათედრის გამგე, 2005 წლიდან ხელნაწერთა ინსტიტუტის წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი და საარქივო ფონდების განყოფილების ხელმძღვანელი.
2006 წლიდან არჩეულ იქნა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის ასოცირებულ პროფესორად, პარალელურად იყო ახალციხის სასწავლო უნივერსიტეტის სრული პროფესორი, ახალქალაქის საგანმანათლებლო დაწესებულების პროფესორი და საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტის პროფესორი. მიჰყავდა სალექციო კურსები საქართველოს ისტორიის, საქართველოს ეკლესიის ისტორიის, წყაროთმცოდნეობის, პალეოგრაფიისა და ისტორიოგრაფიის მიმართულებით.
სამეცნიერო მოღვაწეობა
ვალერი სილოგავა 20 წიგნისა და 300-მდე სამეცნიერო სტატიის და რამდენიმე ასეული საგაზეთო და საენციკლოპედიო პუბლიკაციის ავტორია. მისი შრომები გამოქვეყნებულია ქართულ, რუსულ, ინგლისურ, ფრანგულ, გერმანულ, ბულგარულ, თურქულ ენებზე თბილისის, ქუთაისის, ბათუმის, ახალციხის, მოსკოვის, პეტერბურგის, პარიზის, ბერლინის, ლეიდენის, ერევნის, ყარსის სამეცნიერო გამოცემებში, ყველა მათგანი აღრიცხულია 2010 წელს გამოცემულ „ბიბლიოგრაფიაში“.
ვალერი სილოგავა მონაწილეა საქართველოსა და უცხოეთში (რუსეთი, გერმანია, კვიპროსი, თურქეთი...) ჩატარებულ სხვადასხვა სამეცნიერო სიმპოზიუმისა და კონფერენციისა, მათ შორის 2005-2010 წლებში გამოდიოდა ყოველწლიურად მოხსენებით მოსკოვში წმინდა ტიხონის სახელობის მართმადიდებულ ჰუმანიტარულ უნივერსიტეტში, საღვთისმეტყველო კონფერენციის ქართველოლოგიის სექციაზე.
ვალერი სილოგავა იყო არაერთი სამეცნიერო კრებულის რედაქტორი და აგრეთვე რამდენიმე სამეცნიერო ჟურნალის რედკოლეგიის წევრი.
განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მეცნიერის ღვაწლი, რომელიც მან გასწია სვანეთის წერილობითი ძეგლების შესწავლა-გამოცემაზე. ვალერი სილოგავამ თავი მოუყარა და სისტემატურად დაალაგა სვანეთის ეკლესია-მონასტრებსა და სიძველთსაცავებში დაცული არაერთი მნიშვნელოვანი ეპიგრაფიკული და წერილობითი ისტორიული მასალა.
ვალერი სილოგავა წლების მანძილზე მუშაობდა მინაწერი დოკუმენტების, როგორც საისტორიო წყაროს შესწავლაზე. მან სხვადასხვა დროს გამოავლინა და სამეცნიერო მიმოქცევაში შემოიტანა არაერთი მინაწერი დოკუმენტი, მათ შორის, საგულისხმოა გამოცემა - „კორიდეთის საბუთები (XI-XIII)“ (1989), რომელშიც ავტორმა გამოაქვეყნა კორიდეთის ბერძნული ოთხთავის ხელნაწერის გვერდების არშიებზე, ან ძირითადი ტექსტისგან თავისუფალ გვერდებზე მინაწერი ქართული ისტორიული საბუთები, რომლებიც მნიშვნელოვანი წყაროა სამხრეთ საქართველოს ისტორიისათვის. აგრეთვე, აღნიშნულ საკითხს ეხება ბაღვაშთა ფეოდალური სახლის მემორიალური წიგნები და მათი ანდერძ-მოსახსენებლები (2001).
აღმოჩენა ოშკის ტაძარში
მინი|მარჯვნივ|200px|ოშკში აღმოჩენილი სტელა - [[ღვთისმშობელი|ღვთიმსშობელი ყრმით და დავით კურაპალატი]]
მინი|მარცხნივ|200px|[[ბაგრატ ერისთავთერისთავი]]
2003 წლის 6 ნოემბერს, ახალციხის, ტაო-კლარჯეთისა და ლაზეთის მთავარეპისკოპოსის თეოდორეს ლოცვა კურთხევითა და დახმარებით ექსპედიცია გაემგზავრა ტაო-კლარჯეთში, ექსპედიციის ხელმძღვანელი იყო ვალერი სილოგავა, მასთან ერთად იმყოფებოდა თურქოლოგი როინ ყავრელიშვილი. ექსპედიცის დროს ოშკის ტაძარში მცველისა და მისი ახლობლების დახმარებით მოიხსნა ჯამესაგან დარჩენილი უფუნქციო კედლის ნაშთი და ამ კედლის ქვეშ აღმოჩნდა ორი სტელა, რომელიც მასზე მოცემული წარწერის მიხედვით ქვახატად იწოდება.
ერთ სტელაზე გამოსახულია ღვთიმსშობელი ყრმით და დავით კურაპალატი, ხოლო მეორე სტელაზე კი გამოსახულია წმინდა იოანე ნათლისმცემელი და დავით კურაპალატის ძმა - ბაგრატ ერისთავთ-ერისთავი. სტელაზე დავით კურაპალატის თავის ორივე მხარეს ამოკვეთილია ასომთავრული წარწერა: „დავით მონაჲ ღმრთისაჲ, მეფეი ჩუენი, ძე ადარნასე კურაპალატისაი, ადიდენ ღმერთმან“. ორივე ქვა-ხატი წარწერების მიხედვით თარიღდება 963-973 წლებით. პირველი სტელის სიმაღლეა – 157 სანტიმეტრი, ხოლო მეორე კი 130 სანტიმეტრია.
ამჟამად, ეს ორი სტელა არზრუმის მუზეუმის საგამოფენო დარბაზშია დაცული.
ჯილდოები
ვალერი სილოგავამ, 2009 წელს, საქართველოს მეცნირებათა აკადემიის პირველად გამოცხადებულ კონკურსში მოიპოვა - ექვთიმე თაყაიშვილის სახელობის პრემია, ნაშრომისთვის „სამეგრელო-აფხაზეთის ქართული ეპიგრაფიკა“.
გარდაცვალება
ვალერი სილოგავა გარდაიცვალა 2011 წლის 17 მარტს, ქალაქ ახალციხეში. დაკრძალულია ქალაქ ფოთში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები კატეგორია:დაბადებული 20 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2011 კატეგორია:ფოთში დაბადებულები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:სილოგავები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები‎
ნიკეა
ნიკეა (ბერძ. Νίκαια, თურქ. İznik) — ძველი ბერძნული და ბიზანტიური ქალაქი მცირე აზიაში. დღეს იზნიქი, ქალაქი და რაიონი თურქეთის ბურსას პროვინციაში. ქალაქი მდებარეობს იზნიქის ტბის აღმოსავლეთ სანაპიროზე. ქალაქის მთავარი ღირსშესანიშნაობაა ბიზანტიური ციხესიმაგრის კედლები. 1922 წლამდე ქალაქში შემონახული იყო მოზაიკით მორთული მიძინების ეკლესია, მცირე აზიაში ბიზანტიური ხელოვნების ყველაზე მნიშვნელოვანი ნიმუში. 1922 წელს დანგრეულ იქნა თურქეთის ხელისუფლების მიერ.
ქალაქის ისტორია
ქალაქის დაარსების ზუსტი თარიღი უცნობია. თავდაპირველი ქალაქი, რომელიც ანკორეს, ან ჰელიკორეს სახელით იყო ცნობილი, დაანგრიეს მიზიელებმა. ძვ. წ. 316 წელს აღადგინა ანტიგონე I ცალთვალამ და თავის პატივსაცემად უწოდა ანტიგონია (ბერძ. Αντιγόνεια). ძვ. წ. 301 წელს ქალაქი გადავიდა თრაკიის მეფის, ლისიმაქეს ხელში, რომელსაც მან თავისი ცოლის, ნიკეას პატივსაცემად ნიკეა უწოდა.
ქალაქმა დიდი როლი ითამაშა ქრისტიანობის განვითარებაში. მასში ჩატარდა ორი მსოფლიო საეკლესიო კრება:
1078 წელს ქალაქი გადავიდა თურქი სელჯუკების ხელში. 1097 წლის ჯვაროსნებისა და ბიზანტიელების ალყის შემდეგ, ქალაქი კვლავ ბიზანტილებების ხელში დაბურნდა (1330 წლამდე).
1204—1261 წლებში ქალაქი ნიკეის იმპერიის დედაქალაქია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თურქეთის ქალაქები კატეგორია:ბიზანტიის ისტორია კატეგორია:ბიზანტიის ქალაქები
NGC 7649
NGC 7649 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1886 წლის 25 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
Camponotus piceatus
Camponotus piceatus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
კატეგორია:Camponotus
სარღანისნაირნი
სარღანისნაირნი (Beloniformes) — თევზების რიგი. მათი სხეულის სიგრძე 36—150 სმ აღწევს. ფართოდ არიან გავრცელებული თბილ და ზომიერ წყლებში. რიგში გაერთიანებულია 4 ოჯახი: ნახევარდინგასებრნი, მფრინავი თევზისებრნი, სარღანისებრნი და მაკრელისებრნი. ნახევარდინგასებრთა და სარღანისებრთა ოჯახების თევზების ძვლები მწვანეა, რაც განპირობებულია მათში ნაღვლის პიგმენტის — ბილივერდინის არსებობით. სარღანისნაირთა ზღვის ფორმები მრავლდებიან ქვირითით, ხოლო ზოგიერთი მტკნარი წყლის ფორმები ცოცხლადმშობია.
გუჯრის ციხე
გუჯრის ციხე, საკირის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ საკირეში. ციხე სოფლიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 1,5-2 კილომეტრზე მდებარეობს. ციხის კედლებმა ჩვენამდე ფრაგმენტების სახით მოაღწია. სამშენებლო მასალად ნამსხვრევი ქვაა გამოყენებული. ციხეს მისი არქიტექტურული მონაცემების საფუძველზე VIII-XIII საუკუნეებით ათარიღებენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ბორჯომის მუნიციპალიტეტის ციხეები
ნარუტოს პერსონაჟების სია
300პქ|მინი|სერიალის მთავარი პერსონაჟები, ისინი გამოჩნდნენ [[ნაწილი I|I ნაწილში. როგორც ფოტოზეა, მარცხნიდან მარჯვნივ: ლი, გაი, გაარა, ჰინატა, საკურა, კაკაში, ნარუტო, ირუკა, სასკე, იტაჩი, შიკამარუ, შინო და ნეჯი.]] thumb|right|350პქ|სერიალის მთავარი პერსონაჟები, ისინი სურათზე არიან [[კურამას (ცხრა კუდიანი მელა) ფონზე. ეს არის ნარუტოს II ნაწილი]]
ვერუშკა ფონ ლენდორფი
მინიატიურა|default|ვერა ფონ ლენდორფი ვერუშკა ფონ ლენდორფი ( Veruschka von Lehndorff), გრაფინია ვერა გოტლიბ ანა ფონ ლენდორფი Vera Gottliebe Anna Gräfin von Lehndorff) — გერმანელი მოდელი და მსახიობი. დაიბადა 1939 წლის 14 მაისს კენიგსბერგში (აღმოსავლეთი პრუსია, გერმანიის იმპერია) ოფიცრის ოჯახში.
ბიოგრაფია
ვერუშკა შტაინორტში გაიზარდა, საუკუნეთა განმავლობაში მისი ოჯახის კუთვნილ მამულში. ლენდორფების ოჯახურ ციხესიმაგრეში საგარეო საქმეთა მინისტრი იოახიმ ფონ რიბენტროპი ნაცისტთა შეხვედრებს აწყობდა. ლენდორფთა ტყე-პარკის შორი-ახლოს, თავად ფიურერის შტაბ-ბინა „ვოლფშანცე“ („მგლის ბუნაგი“) იყო განთავსებული. კარგა ხანს არავინ იცოდა, რომ ვერუშკას მამა — გრაფი ჰენრიხ ფონ ლენდორფ-შტაინორტი — მონაწილეობდა შეთქმულებაში. რომლის შედეგადაც 1944 წლის სექტემბერში სასამართლოს წინაშე წასრდგა და 18 სექტემბერს ბერლინის ციხეში, პლეტცენზეში, იქნა სიკვდილით დასჯილი, სადაც ვერას დედამ მეოთხე ბავშვი, ვერუშკას და, — კატარინა გააჩინა.
რამდენადაც ვერუშკას მთელი ოჯახი, ბებია-ბაბუაც კი, სახელმწიფო დამნაშავედ იქნა ცნობილი, ლენდორფები დააპატიმრეს და მათ ქონებას კონფისკაცია ჩაუტარეს. ვერა და მისი დები ბად საქსის საკონცენტრაციო ბანაკში აღმოჩნდნენ, სადაც მათ გვარები შეუცვალეს. ვერას ცამეტ სკოლაში მოუწია სწავლა, მათ შორის, ვალდორფის ინსტიტუტში, ქალთა მონასტერსა და სოფლის სკოლაში.
ნარუტოს პერსონაჟების სია
„ნარუტოს“ მთავარი პერსონაჟია ნარუტო უძუმაკი – ენერგიული ნინძა, რომელიც ცდილობს, მოიპოვოს ჰოკაგეს ტიტული და გახდეს კონოჰაგაკურეს ლიდერი. ნარუტოს სხეულში ცხრაკუდა დემონია ჩაბეჭდილი რომელიც განსაკუთრებით I ნაწილში უშლის ხელს თავისი მიზნების მიღწევაში, რადგან მასში დემონია ჩაბეჭდილი და გარშემომყოფი საზოგადოება მას მონსტრად აღიქვამს, მაგრამ საბოლოოდ ნარუტოს მიიღებენ ისეთს როგორიც არის სინამდვილეში. ანიმე/მანგის ადრეულ ეტაპზე ნარუტო მეშვიდე ჯგუფის წევრი ხდება. გუნდში ხვდება თავის მეტოქეს, სასკე უჩიჰას, სიტყვაძუნწ და უჩიჰას კლანის ნიჭიერ „გენიოსს“; საკურა ჰარუნოს, რომელიც თავს ზემოთ შეყვარებულია სასკეზე და კაკაში ჰატაკეს, გუნდის მშვიდ და იდუმალ მეთაურს. სიუჟეტის მსვლელობისას, როდესაც სასკემ გადაწყვიტა სოფლის დატოვება, ნარუტო უმეგობრდება კონოჰაგაკურესა და სხვა სოფლის რამდენიმე ნინძას რომლებთანაც ის ასრულებს მისიებს ჰოკაგეს დავალებით. მას მისიის დროს ხვდება ბევრი უარყოფითი პერსონაჟი, ერთ-ერთია ოროჩიმარუ, კონოჰაკაგურეს ყოფილი ნინძა, რომელიც ცდილობს თავისი მშობლიური სოფლის განადგურებას, ისევე, როგორც კრიმინალური ორგანიზაციის წევრები „აკაცუკიდან“.
ნარუტოს შემდეგი თაობის მთავარი პერსონაჟია ბორუტო უძუმაკი, ნარუტოს და ჰინატა ჰიუგას შვილი, რომელიც უერთდება კონოჰამარუს ჯგუფს. ჯგუფს აგრეთვე უერთდებიან სასკეს და საკურას ქალიშვილი სარადა უჩიჰა და ოროჩიმარუს ხელოვნური ინტელექტის მქონე მიცუკი. ჯგუფის მეთაურია კონოჰამარუ, მესამე ჰოკაგეს შვილიშვილი, რომელიც ნარუტოს ბავშვობისას დაუმეგობრდა.
სერიალის შემუშავებისას კიშიმოტომ სამი ძირითადი პერსონაჟი შექმნა, როგორც დანარჩენი პერსონაჟების დიზაინის ნიმუშები. იგივე პერსონაჟები მან პირველწყაროების სახით გამოიყენა შონენ-მანგაში, რაც არ მოეწონა ბევრ ანიმეს მწარმოებელს თუ მანგას გამომცემლობას. თუმცა, კიშიმოტოს მიერ შექმნილი პერსონაჟები დადებითად იქნა შეფასებული „შონენის“ სხვა პერსონაჟების ელემენტების ინტეგრირებისთვის (მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი გამომცემლობის აზრით, სტერეოტიპულობის მიღმა პერსონაჟის განვითარება არ ხდება). პერსონაჟების ვიზუალურ დეტალზე ბევრ მიმომხილველს უსაუბრია, როგორც აღფრთოვანებით, ასევე უკმაყოფილებით.
კისამე
კისამე ჰოშიგაკი — შინობი ნისლში დაფარული სოფლიდან. აქვს ყველაზე მეტი სათადარიგო ჩაკრები სხვა აკაცუკებთან შედარებით. იყენებს ჩაკრების წამრთმევ ხმალს სამეხადა. მას ჰყავს ძმა - ხისუორი, რომელიც წავიდა აკაცუკიდან. მუშაობს უჩია იტაჩისთან ერთად. კისამე ნიშნავს „მოჩვენება/ეშმაკისეულ ზვიგენს“. კისამე იყენებს ძლიერ შეტევებთან კომბინირებულ წყლის ტექნიკას. კისამე არის აკაცუკის წევრი. ადრე ის იყო გაშიფვრის გუნდის წევრი. გუნდი კუთხეში იყო მიმწყვდეული იბიკი მორინოს მიერ. კისამემ მოკლა გუნდის წევრები, რადგან ისინი მტერს ინფორმაციას აწვდიდნენ. თან წაიღო ხმალი სამეჰადა და მის მაგივრად გახდა შვიდი მოფარიკავეს წევრი.
კონანი
კონანი — ერთადერთი გოგონა აკაცუკიში, იყენებს ქაღალდის ტექნიკას, მუშაობს პეინთან ერთად. პატარაობისას სამოქალაქო ომში დაკარგა ახლობლები და ის რამდენიმე ხნის განმავლობაში დადიოდა ორ მისნაირ ობლებთან - ნაგატოსთან (იგივე პეინი) და იაჰიკოსთან ერთად. სანინმა შეიცოდა ბავშვები და ასწავლა მათ შინობის ხელოვნება. ის დარჩა მათთან მანამ, სანამ არ დარწმუნდა, რომ მათ უკვე თვითონ, მისი დახმარების გარეშე შეეძლოთ თავის დაცვა და მოვლა. რა მოუვიდათ ამ სამეულს ჯირაიას წასვლის შემდეგ, არ არის ცნობილი. ჯირაია ისევ შეხვდა თავის მოსწავლეს, მაგრამ უკვე სასიკვდილო მეტოქის სახით. ეს მოხდა მაშინ, როცა ის ჩუმად შეიპარა ამეგაკურაში, რათა გაეგო ვინ იყო აკაცუკის საიდუმლო ლიდერი. კონანი სწრაფად დამარცხდა - მისი ქაღალდის ტექნიკა უძლური აღმოჩნდა ჯირაიას ტექნიკასთან.
ჰიუგა ნეჯი
ჰიუგა ნეჯი-ჰიუგა არის თავისი კლანის ხელმძღვანელი. ჰიუგას კლანი გამოირჩევა თავისი ლეგენდარული ბიაკუგანით, რომლის მეშვეობითაც ისინი ასობით კილომეტრის დაშორებით ხედავენ. მისი მასწავლებლის სახელია მაიტო გაი. ის არის მეცხრე ჯგუფიდან. მისი ჯგუფელია როკ ლი, რომელიც მხოლოდ ტაიჯუცუს ფლობს, ხოლო მეორე ჯგუფელის - მიცაში ტენ ტენი. იგი გამოძახების ტექნიკას ფლობს და შეუძლია გამოიძახოს ნებისმიერი ცივი იარაღი, მაგალითად - კუნაი, სურიკენი, შუბი და სხვა.
სქოლიო
* ნარუტო
ვერუშკა ფონ ლენდორფი
შემოქმედება
პირველი ბეჭდვითი ორგანო, რომლის გარეკანზეც ვერუშკას ფოტო მოხვდა, იყო ჟურნალი „კონსტანცე“. ქალიშვილობისას ვერა ჰამბურგში ეუფლებოდა ხელოვნებას. მერე ფლორენციაში გადავიდა, სადაც ფოტოგრაფ უგო მულასის ყურადღება მიიპყრო და მალე ფოტომოდელად დაიწყო მუშაობა. პარიზში გადასვლის შემდეგ, სადაც ვერამ ეილინ ფორდი, ამერიკის მთავარი სამოდელო სააგენტოს Ford Models-ის უფროსი გაიცნო, გადაწყვიტა, ნიუ-იორკში მოესინჯა ბედი. ამერიკის უდიდეს ქალაქში 1961 წელს ჩავიდა. რაკი ნავარაუდევ წარმატებას ვერ მიაღწია, ევროპას დაუბრუნდა და მიუნხენში ჩავიდა და გარკვეული ხნის შემდეგ ფურორიც მოახდინა მიქელანჯელო ანტონიონის ფილმ „ფოტოგადიდებაში“ ხუთწუთიანი ეპიზოდით. მოგვიანებით სალვადორ დალის დაუახლოვდა და ბოდი არტის პოპულარიზებას მიჰყო ხელი; იღებდნენ ტანმოხატულს.
ვერა ბავშვობიდანვე ძალიან მაღალი იყო. 14 წლის ასაკში უკვე 185 სმ იყო, მოგვიანებით მისმა სიმაღლემ 190 სმ მიაღწია.
1975 წელს ჟურნალ Vogue-ის მთავარ რედაქტორთან, გრეის მირაბელასთან, უსიამოვნება მოუვიდა და მოდის სამყარო დატოვა. დღესდღეობით ცხოვრობს ბრუკლინში, აშშ. შიგადაშიგ პოდიუმზეც გამოდის ხოლმე როგორც მიწვეული ვარსკვლავი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1939
Camponotus phytophilus
Camponotus phytophilus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
მოსინიკები
მოსინიკები — ერთ-ერთი ძველი ქართველი ტომი სამხრეთ კოლხეთში. ცხოვრობდნენ ადრინდელ ანტიკურ ხანაში შავი ზღვის სანაპიროზე, ტრაპეზუნტისსა და კერასუნტის დასავლეთით. ძვ. წ. V საუკუნეში მოსინიკები ამ რაიონის სხვა ქართველ ტომებთან ერთად შედიოდნენ სპარსეთში, XIX სატრაპიაში. მრავალ ცნობას მათ შესახებ გვაწვდვის ძველი ბერძენი ავტორი ქსენოფონტი, რომელსაც ძვ. წ. 401 წელს გაუვლია მოსინიკებით დასახლებულ ტერიტორიაზე. ამ დროს არსებობდა მოსინიკების ორი დიდი გაერთიანება, რომლებიც ეომებოდნენ მთავარი ქალაქის დასაუფლებლად, სადაც ციტადელი იყო. მოსინიკებს მოჰყავდათ ხორბალი, მისდევდნენ თევზჭერას, საკვებად ფართოდ იყენებდნენ წაბლს; სცოდნიათ ღვინის დაყენებაც. მოსინიკებს მჭიდრო სავაჭრო ურთიერთობა ჰქონდათ კერასუნტისა და ტრაპეზუნტის ბერძენ მოახალშენეებთან. მათ „მეფეს“ (შეიძლება იგულისხმება მთავარი ქურუმი) რეზიდენცია ხის მაღალ კოშკში ჰქონია.
მოსინიკებში განვითარებული უნდა ყოფილიყო ლითონების დამუშავება. ზოგი ავტორი ფიქრობს, რომ სიტყვა „თითბრის“ სახელწოდება ევროპულ ენებში (Messing) მოსინიკების სახელიდან მომდინარეობს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ტომები
ქანთმაშენი მინერალები
ქანთმაშენი მინერალები — ქანის არსებითი მუდმივი შემადგენელი მინერალები. პროცენტული რაოდენობის მიხედვით ქანის შედგენილობაში განირჩევა უმთავრესი ქანთმაშენი მინერალები (ქანის მოცულობის 95%-მდე) და აქცესორული მინერალები. ქანების თითოეულ გენეტურ ჯგუფს ახასიათებს ქანთმაშენი მინერალების გარკვეული ერთობლიობა. მაგმურსა და მეტამორფულ ქანებს სილიკატები (მინდვრის შპატები, პიროქსენები, ამფიბოლები, ქარსები, ოლივინი, ფელდშპატიტები) და კვარცი; დანალექ ქანებს — კარბონატები (კალციტი, დოლომიტი, მაგნეზიტი), სულფატები (თაბაშირი, ანჰიდრიტი), აგრეთვე სილიციუმის, რკინისა და ალუმინის ჟანგეულები და ჰიდროჟანგეულები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მინერალები
პოგოსტ-ტრიფონი
პოგოსტ-ტრიფონი (Погост Трифон) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ტროიცკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 24 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ქარამანის პროვინცია
ქარამანის პროვინცია (Karaman ili) — პროვინცია (ილი) აღმოსავლეთ თურქეთში ცენტრალური ანატოლიის რეგიონში, ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ქარამანი. მოიცავს 6 რაიონს.
მოსახლეობა
მოსახლეობა 252 ათ. კაცი (2007), უდიდესი ქალაქია: ქარამანი (105 ათ. კაცი, 2000).
სქოლიო
კატეგორია:თურქეთის პროვინციები
NGC 7651-1
NGC 7651-1 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1886 წლის 1 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:პეგასის თანავარსკვლავედი
ხუანა-ასურდუი-დე-პადილიას პროვინცია
ხუანა-ასურდუი-დე-პადილია — პროვინცია ბოლივიაში, ჩუკისაკის დეპარტამენტში. მისი ფართობი 4 185 კმ²-ია. ბოლივიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის 2012 წლის მონაცემების თანახმად, მოსახლეობა შეაგდენს 24 855 ადამიანს, სიმჭიდროვე 7.09 კმ²-ზე.
ხუანა ასურდუი დე პადილია იყო ბოლივიელი გმირის, მანუელ ასენსიო პადილიას მეუღლე. ისინი ერთად იბრძოდნენ XIX საუკუნეში ესპანელი კოლონისტების წინააღმდეგ.
პროვინცია შედგება ორი მუნიციპალიტეტისგან. დედაქალაქია ასურდუი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩუკისაკის დეპარტამენტის პროვინციები
Azurduy
ბლეკ-მეტალი
ბლეკ მეტალი (Black Metal) არის მეტალის ერთ-ერთი განხრა, რომელიც განსხვავდება სხვა ჟანრებისგან (დეს/ბრუტალ/დუმ მეტალისგან) თავისი ჟღერადობით და მრავალფეროვნებით. როგორც წესი, ამ ჟანრის ჯგუფების ანოტაციაში მათ მიერ შესრულებული მუსიკის კლასიფიკაცია ხდება ბლეკ მეტალის კონკრეტული განხრის მითითებით — დეს/ბლეკი, დუმ/ბლეკი, პროგრესული/ბლეკი, გოთიკური/ბლეკი, ბრუტალ/ბლეკი და სხვა.
ბლეკ მეტალი ითვლება მეტალში ერთ-ერთ ყველაზე პროგრესულ მიმდინარეობად. ამასთან, იგი განვითარებადია, სხვადასხვა ახალი ჯგუფების დახმარებით, რომლებიც პოსტ ან ახალი ბლეკის განხრით მოღვაწეობენ.
Aston Martin DBS
Aston Martin DBS — ბრიტანული ავტომწარმოებელი კომპანიის GT კლასის მოდელი. ავტომობილი გამოდიოდა 1967-1972 წლებში. 1969 წელს იგი გამოიყენეს ჯეიმზ ბონდის ავტომობილად ფილმში „მისი აღმატებულების საიდუმლო სამსახურში“. ავტომობილის 2008 წლის ვერსია წარმოადგენს Aston Martin DB9-ს მოდიფიცირებულ ვარიანტს.
გაიბოტენი
გაიბოტენი — ნასოფლარი ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ტყარშეტის მთის ძირში. მდინარე თერგის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1830 მეტრი, სტეფანწმინდიდან 6 კილომეტრი.
ბლეკ-მეტალი
ბლეკ მეტალის ისტორია
თავდაპირველად ბლეკი თავისი ჟღერადობით ჰგავდა თრეშ/სპიდ/დესს, თუმცა მეორე ლეგიონის ჯგუფებმა, როგორებიცაა Darkthrone, Burzum ,Mayhem, Immortal, Beherit, 90-იანი წლების დასწყისში დაიწყეს მოღვაწეობა მთლიანად შეცვალეს მისი განვითარების გზა და იგი აბსოლუტურად დამოუკიდებელ მიმდინარეობად ჩამოაყალიბეს. მუსიკა უფრო მძიმე და სწრაფი გახდა, გასწრაფდა დრამის პარტიებიც, შეიცვალა ვოკალი. ამ პერიოდის ბლეკი ძალიან განსხვავდებოდა 80-იანი წლების ბლეკისგან. ევროპასა და დანარჩენ მსოფლიოში ბლეკ მიმდინარეობა მალე გახდა პოპულარული მიწისქვეშეთში და სულ მალე შეიქმნა ისეთი ჯგუფები, როგორიცაა Master’s Hammer (ჩეხეთი), Mortuary Drape (1984, იტალია), Mystifier (ბრაზილია), Necromantia (1989), Rotting Chist (1987, საბერძნეთი) და Sigh (იაპონია).
Aston Martin DBS
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1960-იანი წლების ავტომობილები კატეგორია:1970-იანი წლების ავტომობილები კატეგორია:ასტონ მარტინის ავტომობილები
გაიბოტენი
ისტორია
გაიბოტენი ქართულ საისტორიო წყაროებში XV საუკუნიდან იხსნება. სოფელი შედიოდა მდინარე თერგის მარცხენა სანაპირო ზოლის თავდაცვის ერთიან სისტემაში. სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით არის გვირაბი, რომლითაც მოსახლეობა სოფელ თოთში იხიზნებოდა. გვრაბის თავზე ქვის კიბეებიც ყოფილა. XIX საუკუნის შუა წლებში გვირაბში ქვის კედელი ამოუშენებიათ და აქ ცხვარძროხის საწველი მოუწყვიათ. გაიბოტენი სამეფო საკუთრება იყო. მაგრამ მისი მოსახლეობის ნაწილი გერგეტის საყდრის ყმად ითვლებოდა. XVII საუკუნიდან, არაგვის ერისთავა მომძლავრების შემდეგ, სოფელზე წილი ამ ფეოდალებმაც დაიდეს. XVIII საუკუნის 70-იან წლებში მათ საკუთარი მეურნეობის სამართავად თავიაანთი მოხელეები დანიშნეს. მოსახლეობის ერთი ნაწილი მათ ემორჩილებოდა, ნაწილი კი უშუალოდ სამეფო კარს და მეფის ,,მორიგე ჯარის’’ სიაში იყო შეყვანილი. სოფლის მიდამოებში მოიპოვება გვარჯილა, რომლისგანაც კირსა და თოფისწამალს ამზადებენ.
ეკლესია
სოფლის განაპირას, სამხრეთ-დასავლეთით მდებარეობს კვირე ღვთისშვილის ეკლესია. ეკლესია ნაგებია ქვითკირით და შეთეთრებულია კირით. სამხრეთით აქვს მოგრძო ოთხკუთხა ფორმის შესასვლელი. ჩრდილოეთით ეკლესია გორაკს ებჯინება, ამიტომ ამ მხარეს კედელი დაბალია. აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კედლები ცენტრისკენაა აზიდული, რაც ორფერდა გადახურვას ქმნის. ეკლესია გადახურულია დიდი ბრტყელი ფიქალის ქვებით. კანკელი ქვითკირისაა. საკურთხეველში ტრაპეზი აგებულია სამი დიდი ბაზალტის ქვისგან. საკურთხეველი მთლიანად კირითაა შეთეთრებული.
დემოგრაფია
2014 აღწერის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
ბლეკ-მეტალი
ბლეკ მეტალის ისტორია
მესამე ლეგიონის ბლეკ მეტალ ჯგუფებმა (90-იანი წლების პირველი ნახევარი)- Emperor, Enslaved (1991), Gorgoroth (1992), Satyricon(1991), Abigor (1993), Summoning (1993), Dissection(1989), Marduk (1990) და Lord Belial (1992) მუსიკა უფრო ხარისხიანი და მრავალფეროვანი გახადეს, გამოიყენეს თანამედროვე ჟღერადობა და კლავიშის ძველი ჰარმონია, რამაც უფრო საინტერესო გახადა ეს მიმდინარეობა. ამ პერიოდში გამოჩნდა ჯგუფები Isengard, Storm, Wongraven, Vond, რომლებიც ფოლკს იყენებდნენ ბლეკ მუსიკაში.
ბლეკ მეტალი და სატანიზმი
მინი|ჟანრს სახელი ჯგუფ [[ვენომი (ჯგუფი)|ვენომის ალბომი Black Metal მიხედვით ეწოდა.]] პირველი ლეგიონის ჯგუფები Venom, Bathory, Hellhammer თაყვანს სცემდნენ თავის სიმღერებში სატანას. ქრისტიანული იდეოლოგიით ისინი სწორედ ასე იქცეოდნენ, თუმცა შემდგომ Bathory უფრო სხვა მხრივ განვითარდა და მისი თაყვანისცემის ობიექტი ვიკინგები და სკანდინავიური ღმერთები გახდნენ. მეორე და ნაწილობრივ მესამე ლეგიონის ჯგუფები კვლავ სატანიზმს დაუბრუნდნენ. პირველი ჯგუფი რომელიც სიტყვებიდან საქმეზე გადავიდა იყო Burzum, რომელსაც ბრალდება რამდენიმე ეკლესიის დაწვა და შეურაცხყოფა. ყველაზე უცნაური ისაა, რომ პირველი ლეგიონის ჯგუფები, თუნდაც ვენომი, უფრო იუმორით უყურებდა სატანიზმს, ვიდრე სერიოზულად, მაგრამ მეორე ეშელონის ჯგუფებში სატანიზმმა და ტერორიზმმა ძალიან მოიკიდა ფეხი. კერძოდ მათ ჰქონდათ იდეოლოგია, მათი მიზანი იყო განედევნათ ქრისტიანობა სკანდინავიიდან, კერძოდ ნორვეგიიდან, და აღედგინათ ძველი ღმერთების ბატონობა ამ ტერიტორიაზე. ეს ჯგუფები იყვნენ: Burzum, Mayhem, Emperor, Darkthrone, Immortal. ესენი შეიძლება ჩავთვალოთ იდეოლოგიურად ანტიქრისტიანულ ჯგუფებად.
სხვა ქვეყნებშიც ბლეკი ოკულტურ და სატანისტურ ელემენტებს შეიცავდა, შემდგომში ამას დაემატა ნაციონალური ელემენტებიც (ვიკინგური მეტალი). ყველაზე ნათელი წერტილი მესამე და მეოთხე ეშელონის ჯგუფებია, რომლებიც სატანიზმიდან გადავიდნენ ნაციონალურ ტალღაზე და ისეთი ჯგუფები, როგორებცაა Graveland, Behemoth, Varathron, Primordial, უკვე არა სატანას, არამედ თავის ქვეყანას და კულტურას განადიდებდნენ. პოპულარული გახდა ტოლკინის ნაწარმოებების ბლეკ ლირიკაში გამოყენება და მათ მიხედვით ეპიკური ნაწარმოებების შექმნა, ამ პერიოდში ბლეკი უფრო მისტიკური გახდა. თანამედროვე ბლეკში კი სრული თავისუფლებაა: აქ გვხვდება როგორც ოკულტური შინაარსის ჯგუფები, ასევე პირიქით.
ვალერი შევჩუკი
ვალერი შევჩუკი (Вале́рій Олекса́ндрович Шевчу́к; დ. 20 აგვისტო, 1939, ჟიტომირი, უკრაინა) ― უკრაინელი მწერალი, ფსიქოლოგიური და გოთიკური პროზის ოსტატი, არაერთი ლიტერატურული და ჟურნალისტური ნაშრომის ავტორი, უკრაინული ლიტერატურული ბაროკოს ინტერპრეტატორი.
ჯილდოები
1986 წელს ვალერი შევჩუკს „პოლონური კულტურის საპატიო მოღვაწის“ ტიტული მიენიჭა. 1988 წელს ტარას შევჩენკოს პრემიით დაჯილდოვდა რომანისთვის „სამი ფოთოლი ფანჯრის მიღმა“(Три листки за вікном). 1990 წელს ანტონოვიჩის ფონდის პრემია (Премія фундації Антоновичів) მიენიჭა. 1999 წელს თავად იაროსლავ ბრძენის V ხარისხის ორდენით დაჯილდოვდა. 2016 წელს ივან მაზეპას მედალი (Медаль «Івана Мазепи») გადაეცა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:უკრაინელი მწერლები კატეგორია:უკრაინელი მთარგმნელები კატეგორია:უკრაინელი ლიტერატურის ისტორიკოსები კატეგორია:კიევის ტარას შევჩენკოს ეროვნული უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:შევჩენკოს ეროვნული პრემიის ლაურეატები კატეგორია:უკრაინულენოვანი მწერლები
ავსტრიული სილეზია
ავსტრიული სილეზია (Österreichisch Schlesien; Rakouské Slezsko; Śląsk Austriacki), ოფიციალურად ზემო და ქვემო სილეზიის საგრაფო (Herzogtum Ober- und Niederschlesien) — ბოჰემიის სამეფოსა და ავსტრიის იმპერიის ავტონომიური რეგიონი, ხოლო 1867 წლიდან ცისლეიტანიის ავსტრია-უნგრეთის იმპერიაში. ის დიდ ნაწილად ემთხვევა დღევანდელი ჩეხური სილეზიის ტერიტორიას. ისტორიულად იყო უფრო დიდი სილეზიის რეგიონის ნაწილი.
ისტორია
მინი|მარცხნივ|ავსტრიული სილეზიის შემადგენლობა{{legend|orange|სიეჟინის საჰერცოგო}} {{legend|red|ოპავას საფერცოგო}} {{legend|blue|კრნოვის ყოფილი საჰერცოგო}} {{legend|yellow|ნისას საჰერცოგო}} ავსტრიული სილეზია შუა საუკუნეებში შეადგენდა სილეზიის საჰერცოგოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილს, რომელიც იყო პიასტების დინასტიის პოლონეთის ნაწილი. XIV საუკუნეში სილეზიის ჰერცოგების უმეტესობა თავს ბოჰემიის ვასალად აღიარებდა.
მას შემდეგ რაც 1526 წელს იაგელონების უკანასკნელი წარმომადგენელი ლუდოვიკ II მოხაჩის ბრძოლაში გარდაიცვალა, სილეზია მემკვიდრეობით ჰაბსბურგების წარმომადგენელმა ფერდინანდ I-მა მიიღო. 1740 წელს ჰაბსბურგების ტახტის ქალის - მარია ტერეზიას ხელში გადასვლის შემდეგ სილეზიაზე პრეტენზია გამოაცხადა პრუსიის მეფე ფრიდრიხ II-მ და წამოიწყო ომი სილეზიისთვის, რომელიც მომავალში უფრო დიდ ავსტრიული მემკვიდრეობისათვის ომში გადაიზარდა. ეს კამპანია 1742 წელს შოტუზიცესთან ბრძოლაში პრუსიის გამარჯვებით დასრულდა, რასაც მოყვა ბრესლაუს და ბერლინის ხელშეკრულებების საფუძველზე სილეზიის გაყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1742 წელს დაარსებული ქვეყნები და ტერიტორიები კატეგორია:1918 წელს გაუქმებული ქვეყნები და ტერიტორიები კატეგორია:ჩეხეთის ისტორია კატეგორია:ავსტრიის ისტორია კატეგორია:ყოფილი სლავური სახელმწიფოები
კერკირის ისტორია
thumb|250px|[[დიონისეს ბარელიეფი კორფუს მუზეუმში.]]
უძველესი ისტორია
კორკორა (Κόρκυρα) ითვლება კუნძულ სხერიად (Σχερία) (ჰომეროსის ოდისეას მიხედვით), და მის ადრეულ მცხოვრებლებს უწოდებდნენ ფეაკებს. ეჭვგარეშეა, რომ უფრო ადრეულია ვიდრე სირაკუზა, კუნძულზე დასახლდნენ ახალმოსახლეები კორინთოდან და შესაძლებელია უფრო ადრე ემიგრანტები ერიტრეადან.
კორკირას შესანიშნავმა სავაჭრო პოზიციამ საბერძნეთისა და დასავლეთის გზაზე გამოიწვია სწრაფი ზრდა. ძვ. წ. VII საუკუნეში კორფუს და კორინთოს ფლოტი ჩაება საზღვაო ბრძოლაში, პირველად საბერძნეთის ისტორიაში. ეს ომი დამთავრდა კორკირის დაპყრობით კორინთოელი ტირანის პერიანდრის (Περίανδρος) მიერ. თავიდან პერიანდრმა კორკირას მმართველობა ჩააბარა თავის შვილს ნიკოლაის, მაგრამ ის მოკლული იქნა აჯანყების დროს. აჯანყების ჩახშობის შემდეგ პერიანდრმა კორკირას მმართველად დასვა თავისი ძმისწული პსამეტიხა. პერიანდრის სიკვდილის შემდეგ პსამეტიხა დაბრუნდა კორინთოში და კორკირამ დაიბრუნა დამოუკიდებლობა.
სპარსელების შემოჭრის დროს ძვ. წ. 410 წელს კუნძულზე მობილიზებული იქნა საბერძნეთში რაოდენობით მეორე ფლოტი (60 გემი), მაგრამ მას არ მიუღია მონაწილეობა ბრძოლაში. ძვ. წ. 435 წელს კუნძული ისევ იქნა ჩათრეული კორინთოსთან კონფლიქტში და დასახმარებლად უხმო ათენს. ახალი ალიანსი გახდა ერთ-ერთი ინიციატორი პელოპენესის ომის, რომელშიც კორკირა იყო ათენელების საზღვაო ბაზა. კუნძული ათენელებისათვის პრაქტიკულად დიკარგა ოლიგარქიული ფრაქციის მიერ რევოლუციის მოწყობის ორი მცდელობის შემდეგ. ორივე შემთხვევაში სახალხო პარტია იმარჯვებდა და ახორციელებდა ოლიგარქების სისხლიან ხოცვა-ჟლეტას (ძვ. წ. 427 და ძვ. წ. 425). სიცილიის კამპანიის დროს კერკირა ათენელებს ემსახურებოდა, როგორც მომარაგებელი ბაზა. ოლიგარქების მესამე უშედეგო აჯანყების (ძვ. წ. 410) შემდეგ კუნძულმა საბოლოოდ შეწყვიტა ომში მონაწილეობის მიღება. ძვ. წ. 375 წელს ის ისევ შევიდა ათენის საზღვაო კავშირში. ორი წლის შემდეგ სპარტელებმა ალყაში მოაქციეს კუნძული, თუმცა მიუხედავად მიმდებარე მიწების აოხრებისა მან გაუძლო ალყას. ელინისტურ პერიოდში კერკირას რეგულარულად ესხმოდნენ თავს ყველა მხრიდან.
მაკედონიის მეფის კასანდრის მიერ წარუმატებელი ალყის შემდეგ, კუნძული დაიპყრო სპარტელებმა კლეონიმის მეთაურობით (ძვ. წ. 303 წელს); რის შემდეგაც კერკირამ მოიპოვა დამოუკიდებლობა (ძვ. წ. 299 წელს), ამის შემდეგ კვლავ დაიპყრობილი იქნა აგათოკლეს მიერ. აგათოკლემ კორფუ თავის ქალიშვილს ლანასეს პიროსთან ქორწილის დროს მისცა მზითვად. ამის შემდეგ კუნძული გახდა ეპიროსის კავშირის წევრი. კუნძულმა ალექსანდრ II-ს სიკვდილის შემდეგ მოიპოვა დამოუკიდებლობა (ძვ. წ. 255 წელს). ძვ. წ. 229 წელს კუნძული დაიპყრო ილირიელებმა, მაგრამ სწრაფად იქნა დაკავებული რომაელების ფლოტის მიერ და დარჩა რომის ბაზად დაახლობეით ძვ. წ. 189 წლამდე. ამ დროს კორფუს მართავდა პრეფექტი დანიშნული კონსულის მიერ. ძვ. წ. 31 წელს ის ემსახურებოდა ოქტავიანეს ბაზის სახით მარკუს ანტონიუსის წინააღმდეგ. რომის იმპერიის საბოლოოდ დაცემის შემდეგ კერკირა დარჩა აღმოსავლეთ რომის იმპერიაში, რომელიც მოგვიანებით გახდა ბიზანტია
შუა საუკუნე
thumb|250px|left|ძველი ციხესიმაგრე. ეპიროსში ქალაქ ნიკოპოლის დაარსების შემდეგ კერკირა ცოტა ხნით ქრება თვალთახედვიდან. სიცილიაში ნორმანების სამეფოსა და იტალიის ფლოტის გაძლიერებისთანავე კერკირა ისევ ხდება თავდასხმის ობიექტი. 1081 — 1085-ში ის ეჭირა რობერტ გვისკარის, 1147 — 1154-ში როჟერ II-ს. ჯვაროსნების მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს ბიზანტიაში კუნძული დაიპყრო გენუელებმა (1197—1207), მაგრამ განდევნილი იქნა ვენეციელების მიერ. 1214—1259 წლებში კუნძული ეკუთვნოდა ეპიროსის დესპოტატს. შემდგომში კუნძული ეკუთვნოდა (1267) ნეაპოლიტანიის სამეფოს. კუნძული მუდმივად ექვემდებარებოდა წარმატების მაძიებელთა ხშირ თავდასხმებს, და გადაწყვიტა,(1386) თავისი ბედი მიენდო ვენეციის რესპუბლიკისათვის. 1401 წელს ვენეციის რესპუბლიკამ გამოაცხადა კუნძულის ფორმალური დამოუკიდებლობა.
ვენეციელების მმართველობა
thumb|პონტოკრატორის მონასტერი. კერკირა ეკუთვნოდა ვენეციას დაახლოებით 400 წელი (1401—1797), მაგრამ რამდენიმეჯერ კუნძული დაიპყრო თურქულმა ფლოტმა. თურქებმა ოთხჯერ შემოარტყეს ალყა კერკირას 1537, 1571, 1573 და 1716 წლებში. კორფუ დარჩა საბერძნეთის ერთადერთ ნაწილად, რომელიც არასოდეს არ დაუპყრიათ მუსულმანებს
პეტერ გუსტავ ლეჟენ დირიხლე
იოჰან პეტერ გუსტავ ლეჟენ დირიხლე (Johann Peter Gustav Lejeune Dirichlet; დ. 13 თებერვალი, 1805  — გ. 5 მაისი, 1859) — გერმანელი მათემატიკოსი, რომელმაც მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა მათემატიკური ანალიზის, ფუნქციების თეორიისა და რიცხვთა თეორიის განვითარებაში.
კერკირის ისტორია
ვენეციელების მმართველობა
ოსმალეთის იმპერიის მიერ კუნძულის დაპყრობის მცდელობები დაიწყო 1431 წლიდან, როდესაც თურქული არმია ალი ბეიას მეთაურობით შეიჭრა კუნძულზე, სცადეს ციხის აღება და გაანადგურეს მიმდებარე მიწები, მაგრამ დამარცხდნენ.
პეტერ გუსტავ ლეჟენ დირიხლე
მოღვაწეობა
დირიხლეს სახელს უკავშირდება რამდენიმე მნიშვნელოვანი აღმოჩენა მათემატიკაში, მექანიკასა და მათემატუიკურ ფიზიკაში.
კერკირის ისტორია
ვენეციელების მმართველობა
პირველი დიდი ალყა დაიწყო 1537 წლის 29 აგვისტოს, როდესაც ოსმალეთის არმია შეიჭრა კუნძულზე, გაძარცვა კუნძული და ტყვეები აიყვანა მონებად. თუმცა მიუხედავად განადგურებული სოფლებისა ქალაქის ციხესიმაგრემ გაუძლო თურქების თორმეტ დღიან შეტევას, რის შემდეგაც თურქები იძულებულები იყვნენ უკან დაეხიათ ცუდი შეიარაღების და თურქულ არმიაში ეპიდემიის გავრცელების მიზეზით.
პეტერ გუსტავ ლეჟენ დირიხლე
მოღვაწეობა
მიმდევრობა {a + nb}, სადაც a, b — ურთიერთმარტივი მთელი რიცხვებია, შეიცავს უსასრულო რაოდენობის მარტივ რიცხვებს.
კერკირის ისტორია
ვენეციელების მმართველობა
1571 წელს ოსმალების ისევ დაბრუნდნენ. პარგუს და მურტოსის დაპყრობის შემდეგ, მათ შეუტიეს პაკოსოსის. ამის შემდეგ ისინი მიადგნენ კუნძულ კორფუს სამხრეთ სანაპიროს და დაიპყრეს კუნძულის სამხრეთის დაბოლოებიდან აღმოსავლეთის შუა ნაწილამდე. დაპყრობილი ტერიტორია გაძარცვეს, თუმცა ქალაქის ციხესიმაგრემ ისევა გაუძლო შეტევას. აღსანიშნავია ასევე მეორე ციხესიმაგრეც, ანგელოკასტრო(ბერძ. Αγγελόκαστρο означает «ანგელოზის ციხე» ),რომელიც მდებარეობს ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე და მანაც გაუძლო ალყას.
პეტერ გუსტავ ლეჟენ დირიხლე
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი მათემატიკოსები კატეგორია:დაბადებული 13 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1805 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1859
კერკირის ისტორია
ვენეციელების მმართველობა
მეორე დიდი ალყა კორფუზე იქნა განხორციელებული თურქეთ-ვენეციის ბოლო ომის დროს (1714—1718). 1715 წელს პელოპონესის დაპყრობის შემდეგ ,ოტომანების ფლოტის გაემართა კორფუსაკენ 1716 8 ივლისს თურქულმა ფლოტმა 33 000 ადამიანით ბუტრინტიდან მიცურა კორფუმდე. იმავე დღეს ვენეციის ფლოტი შეხვდა თურქულ ფლოტს კორფუს ყურეში და დამარცხდა მიმდინარე ბრძოლაში. 19 ივლისს ოსმალეთის არმიამ მიაღწია ქალაქ კერკირამდე და ალყა შემოარტყა მას. მიუხედავად გამუდმებული შეტევისა და მძიმე ბრძოლისა, თურქებმა ვერ შეძლეს ქალაქის დაცვის გატეხვა და იძულებულები გახდნენ 22 დღის შემდეგ მოეხსნათ ალყა.
ვენეციელების პოლიტიკა და ტრადიცია
ქალაქი კერკირა ძლიერ განსხვადება სხვა ბერძნული ქალაქებისგან თავისი უნიკალური ისტორიით. ბევრი ოჯახი მოსაუბრე ვენეციურ ენაზე სახლდებოდნენ კორფუზე XX საუკუნის მეორე ნახევრამდე.
ვენეციელი მმართველები ატარებდნენ რბილ პოლიტიკას ადგილობრივი ფეოდალების მიმართ. კორფუელებს უფლება ჰქონდათ გამდიდრების, ზეთისხილის მოყვანის, მაგრამ არ ჰქონდათ უფლება კონკურენცია გაეწიათ ვენეციელებისთვის.
კუნძული იყო თავშესაფარი ბერძენი მეცნიერებისთვის და 1732 წელს კუნძულზე დაარსდა პირველი აკადემია თანამედროვე საბერძნეთში. ასევე კორფუზე თავშესაფერს ეძებდნენ იტალიელი ებრაელები.
იცხაკ პერლმანი
thumb იცხაკ პერლმანი (დ. 31 აგვისტო, 1945) — ებრაელ-ამერიკელი ვირტუოზი მევიოლინე, დირიჟორი და მუსიკალური პედაგოგი.
კერკირის ისტორია
ვენეციელების პოლიტიკა და ტრადიცია
ვენეციის გავლენა დაეხმარა კუნძულზე ოპერის განვითარებას. პირველად საბერძნეთში კორფუზე დაარსდა ოპერა, სამწუხაროდ ოპერიშ თეატრის შენობა მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანელების მიერ იქნა დაბომბილი.
იცხაკ პერლმანი
ბიოგრაფია
პერლმანი დაიბადა თელ-ავივში. ვიოლინოთი პირველად დაინტერესდა მაშინ, როდესაც რადიოში უსმენდა კლასიკურ სავიოლინო ნაწარმოებს. დაიწყო სწავლა თელ-ავივის მუსიკალურ სკოლაში. მოგვიანებით გადავიდა აშშ-ში. სწავლობდა ჯულიარდის სკოლაში ივან გალამიანთან და დოროტი დელაისთან. მან თავისი დებიუტი შეასრულა Carnegie Hall-ში 1963 წელს და გაიმარჯვა პრესტიჯულ "ლევენთრით"-ის შეჯიბრებაში 1964 წელს. შემდგომ მალევე მან დაიწყო ფართო ტურები. შემდეგ ის შემთხვევით გამოჩნდა ამერიკულ ტელევიზიაში, 1970 წელს იღებდა ისეთ გადაცემებში მონაწილეობას როგორებიცაა The Tonight Show და Sesame Street პერლმანს 4 წლიდან პოლიომიელიტი დაეწყო.
კერკირის ისტორია
ვენეციელების პოლიტიკა და ტრადიცია
ვენეციელები თავისი ოთხ საუკუნოვანი მმართველობის განმავლობაში აქტიურად ავრცელებდნენ კათოლიციზმს. თუმცა ამჟამად მოსახლეობის უმრავლესობა მართლმადიდებელია.
XIX საუკუნე
კამპო-ფორმიოს ხელშეკრულების მიხედვით (1797) კორფუ გამოეყო რევოლუციურ საფრანგეთს, რომელსაც ის ეკუთვნოდა ორი წელი დეპარტამენტის სტატუსით.ერთობლივი რუსულ-თურქულმა ძალებმა 1799 წელს გააძევეს ფრანგები. მცირე დროით კუნძულ გახდა თვითმმართველი შვიდი კუნძულის რესპუბლიკის დედაქალაქი თურქეთის სულთანის პროტექტორატის ქვეშ. 1807 წელს ტილზიტის ხელშეკრულების მიხედვით ძალაუფლება კვლავ გადაეცა საფრანგეთს. 1809 წელს ის დაამხო ბრიტანეთის ფლოტმა, რომელმაც დაიპყრო დანარჩენი იონიის კუნძულები. 1864 წლის 29 მარტს დიდი ბრიტანეთის, საბერძნეთი]ს], [[საფრანგეთის და რუსეთის მიერ გაფორმდა ლონდონის ხელშეკრულება საბერძნეთის სუვერენიტეტის გადაცემის შესახებ. 1864 28 მაისს უმაღლესი კომისარის მხარდაჭერით იონიის კუნძულები გადფაეცა საბერძნეთს.
პირველი მსოფლიო ომი
thumb|[[სერბები კორფუზე 1916—1918]] პირველი მსოფლიო ომის დროს კუნძული იქცა სერბული არმიის თავშესაფრად. მათი იქ ყოფნის განმავლობაში ბევრი სერბი ჯარისკაცი გარდაიცვალა დაღლილობისგან, შიმშილისგან და ავადმყოფობისგან. მათი უმრავლესობა დაკრძალულია ზღვაში კუნძულ ვიდოსთან ახლოს, სადაც აღმართულია მადლიერბის მემორიალი ბერძენი ხალხის მიმართ სერბი ხალხისაგან.
მეორე მსოფლიო ომი
thumb|left|250px|გერიტსას ყურე
იტალია-საბერძნეთის ომის მსვლელობის დროს1941 წელს კუნძული კორფუ დაპყრობილი იქნა იტალიელების მიერ. ისინი მართავდნენ იონიის კუნძულებს საბერძნეთისგან დამოუკიდებლად 1943 წლამდე. კორფუ ბენიტო მუსოლინის გეგმის დიდი იტალიის მიხედვით იქცა იტალიის სამეფოს ნაწილად.მეორე მსოფლიო ომის მსვლელობის დროს საბერძნეთის შეიარაღებული ძალების მე-10 ქვეითთა დივიზიას, რომელიც შედგებოდა ძირითადად კორფუელი ჯარისკაცებისაგან, ჰქონდა დავალება დაეცვათ კუნძული. დივიზიამ მიიღო «ლატციდესის» ოპერაციაში მონაწილეობა, რომელიც იყო გმირული მაგრამუშედეგო ცდა იტალიის არმიის დამარცხების. 1941 წლის ნოემბრის პირველ კვირა დღეს, ყველა უმაღლესი სკოლის მოსწავლეები მიიღეს მონაწილეობა სტუდენტურ პროტესტში ოკუპანტების წინააღმდეგ. შედეგად ბევრი კორფუელი გადავიდნენ ეპიროსში და წავიდნენ პარტიზანებში.
იტალიური ფაშიზმის დაცემის შემდეგ, 1943 14 სექტემბერს კორფუ დაიბომბა გერმანიის საჰაერო ძალების მიერ. იტალიელები ჩაბარდნენ და კუნძული ოკუპირებული იქნა მესამე რაიხის მიერ. კორფუს მერი კოლასი იყო კოლაბორაციონისტი და მიიღო რამდენიმე ანტისემიტური ნაცისტური კანონი.როდესაც მოკავშირეებმა დაიწყეს ოპერაცია «ნეპტუნი», გესტაპომ ქალაქის ებრაელები დააპატიმრა ქალაქის ძველ ციხეში და 1944 წლის 10 ივნისს გაგზავნა ოსვენციმში, სადაც  ყველა დაიღუპა.
თანამედროვე კორფუ
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ კორფუს ეკონომიკა იზრდებოდა, თუმცა მოსახლეობის ნაწილმა დატოვა კუნძული და და საცხოვრებლად გადავიდა ქვეყნის სხვა რეგიონებში. 1956 წელს მარია დესილა კაპოდისტრია არჩეული იქნა ქალაქის მერად და გახდა პირველი მერი ქალი საბერძნეთში. ბერძნული რადიოსადგური კორფუზე 1957 წელს გამოჩნდა, ხოლო ტელევიზია 1960 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის ისტორია
გომი (ხაშურის მუნიციპალიტეტი)
სოფელში ფუნქციონირებს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს საზოგადოებრივი ცენტრი, რომელიც თანამედროვე ინფრასტრუქტურითა და უახლესი ტექნიკით აღჭურვილი სივრცეა, სადაც მომხმარებელს სოფლიდან გაუსვლელად შეუძლია სახელმწიფო და კერძო სექტორის 200-ზე მეტი სერვისით სარგებლობა. ასევე სოფელში ფუნქციონირებს ს.ს. „გომის სპირტისა და არყის კომპანია“.
ისტორია
გომი ცნობილია ზემო გომის სახელწოდებითაც. ამავე სახელწოდების სოფლები გვაქვს ოზურგეთისა და ონის მუნიციპალიტეტებში.
1886 წლის აღწერით, გომში 88 კომლი სახლობს (180 კაცი და 111 ქალი, სულ 291 კაცი), ეროვნული შემადგენლობის მიხედვით, ქართველი იყო 30 კომლი, რუსი-3, ოსი-46, სომეხი-5, და გერმანელი-4.
გომის დაწინაურებას ხელი შეუწყო ფოთი-თბილისის რკინიგზის გაყვანამ (1872 წ). აქ გაიხსნა რკინიგზის სადგური, რამაც იგი მის ახლომახლო მდებარე სოფლების ცენტრად აქცია. ამ ფაქტმა განაპირობა ის გარემოებაც, რომ აქ მოგვიანებით (1897 წ.) დაარსდა გორის მაზრის სასოფლო-სამეურნეო ამხანაგობის დეპო, რომელმაც მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ზემო ქართლში სოფლის მეურნეობისა და ვაჭრობის განვითარებაში. იგი მნიშვნელოვან სავაჭრო-ეკონომიკურ და კულტურულ საქმიანობას ეწეოდა.
სახელწოდება გომს საფუძვლად უდევს მსხვილფეხარქოსანი პირუტყვის სადგომის სახელწოდება - გომი.
გომში შემორჩენილია ისტორიული სურამის ჭალის ნაშთი, რომელიც მის აღმოსავლეთით მდებარეობს. აქვეა ღვთისმშობლის ეკლესია, მისგან მოშორებით, აღმოსავლეთით კი, ე.წ. დაღალულას მინდორზე კოშკის ნანგრევები. 626-634/635 წლებით.