cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კოლა
მინი|კოლა, ვახუშტი ბაგრატიონის რუკაზე მინიატიურა|თანამედროვე ქალაქი გოლე (კოლა) კოლა — ისტორიული მხარე სამხრეთ საქართველოში, თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე. იგი მოიცავს მტკვრის სათავეების ქვაბულს. სახელწოდება წარმოდგება კოლხას ტომის სახელისაგან. უძველესი აბორიგენული მოსახლეობა დასავლურ-ქართული იქნებოდა.
გეოგრაფია
კოლა ანუ კოლას ხევი არის მდინარე მტკვარის სათავე. თურქები მას უწოდებენ „გელ“-ს რაც ტბას ნიშნავს. ტერიტორია მოიცავს 1.696 კმ². ესაა უზარმაზარი ჩაღრმავება ანუ ქვაბული, რომელსაც ტოლფერდა სამკუთხედის ფორმა აქვს. მისი განიერი ფუძე ჩრდილოეთისაკენ მდებარეობს, ხოლო მწვერვალი სამხრეთისაკენ. ზედაპირი მისი წარმოადგენს ვაკეს, რომელიც ზღვის დონიდან 2000 მ. სიმაღლეზე მდებარეობს. შუაში პატარა მაღლობი ახლავს, რომელზედაც გაშენებულია სოფელი ოკამი, მეფის რუსეთის დროს ის ადმინისტრაციულ ცენტრს წარმოადგენდა. ეს ის ადგილი უნდა იყოს. რომლის შესახებ ვახუშტი ბატონიშვილი სწერს. „ხოლო არტანისა და კოლის საზღვარს ზეით, მტკვრის კიდის დასავლით არს მცირე ქალაქი კოლა, და ზის აწ ფაშა კოლის, და უწოდებენ კოლის ფაშას“. მთებიდან, რომლებითაც შემოზღუდულია კოლას ქვაბური, მრავალი წყარო გამოდის. რომლებიც სხვა და სხვა ადგილას ერთდებიან და ბოლოს შეადგენენ მდინარე მტკვარს. გაზაფხულზე, თოვლის დნობის დროს, ქვაბული იქცევა უზარმაზარ ჭაობად, რომელიც ტბის სახეს იღებს, და ალბათ ამიტომ დაარქვეს თურქებმა გელ, რაც ნიშნაეს ტბას. მართლაც, გადმოცემით და გეოლოგიურადაც, ეს ქვაბური ერთხელ უნდა ყოფილიყო ტბა, რომლის ჩრდილოეთის ნაპირები გაირღვა და გაიკაფა გზა არტაანის ველზე მტკვრის საშუალებით. მაისის შუა რიცხვებში უმეტესი ნაწილი კოლასი შრება და ივლისში იმოსება მშვენიერი ბალახით, მაგრამ ზოგ ადგილას რჩება ჭაობები, რომელნიც სასტიკ სიცხიან ზაფხულშიც არ შრება. მომაღლო ადგილებზე და მთის კალთებზე არის სახნავი მიწები, მაგრამ პური და ქერი ყოველთვის არ მწიფდება. მთელი დანარჩენი ნაწილი ვაკესი წარმოადგენს მორწყულ მინდვრებს, ამიტომ აქ საუკეთესო საძოვრები და სათიბებია და მცხოვრებნი უმეტეს შემთხვევაში მისდევენ მესაქონლეობას, თუმცა ხვნა-თესვასაც არ აკლებენ ხელს.
ვახუშტი ბაგრატიონის „საქართველოს გეოგრაფიის აღწერის“ მიხედვით, კოლა, რომელიც მდებარეობდა მდინარე მტკვრის სათავეში ერთის მხრივ საზღვრავდა არსიანის ქედის ნაწილი ცნობილი ყალნუს მთის სახელით, მეორე მხრივ ყარსის ქედი, ხოლო ჩრდილოეთიდან ესაზღვრებოდა საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე არტაანი. ვახუშტის რუკაზე ამ უკანასკნელთან საზღვარი იწყება ყალნუს ქედის იმ მონაკვეთზე რომელსაც ებჯინება ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე არტანუჯი. ასევე ვახუშტი დასძენს რომ საზღვარი არტაანსა და ოლას შორის მათ შორის არსებულ მთებზე გადის, რომელიც ჯინჭრობის ზემოთ მდებარეობდა.
არტაანის აღწერისას ვახუშტი კოლასა და არტაანს შორის საზღვარზე დამატებით საუბრობს და დასძენს რომ არტაანის მხარეში მდებარეობს არსიანის ქედზე არტანუჯში გადამავალი გზაო. ამ გზაზევეა ასევე განთავსებული ქინძოტამალის ციხე.
ისტორია
კოლა ქართლის სამეფოს წარმოქმნისთანავე მასში შედიოდა. ძვ. წ. IV საუკუნეში შედიოდა წუნდის საერისთავოში, ძვ. წ. II-I საუკუნეებში სომხეთის სამეფოს მფლობელობაშია, ახ. წ.-ის I-II საუკუნეებში — იბერიაში. შემდეგ V საუკუნემდე კვლავ სომხეთს ეკუთვნის. კოლაში შეიქმნა ქართული აგიოგრაფიის ძეგლი „კოლაელ ყრმათა წამება“, რომელშიც ქართლში ქრისტიანობის გავრცელების გარიჟრაჟზე ქრისტიანობასა და წარმართობას შორის ბრძოლაა აღწერილი. IX-XI საუკუნეებში ქართველთა სამეფოშია, XVI საუკუნიდან ოსმალეთის მიერაა მიტაცებული. XIX საუკუნეში კოლას მოსახლეობა გამაჰმადიანებული იყო, დავიწყებული ჰქონდათ ქართული ენა. 1918-1921 წლებში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შემადგენლობაშია. 1921 წლიდან ყარსის ხელშეკრულებით ისევ თურქეთის საზღვრებშია.
მოსახლეობა
1900 წელს კოლას მოსახლეობა აჭრელებული იყო; ნაწილს შეადგენდენ გამაჰმადიანებული ქართველები, მესხები, ნაწილს ქურთები, ბერძნები და სომხები. ბერძნები და სომხები გადმოსახლებულნი იყვნენ აქ რუს-ოსმალთა 1877-1878 წლების ომის შემდეგ ოსმალეთიდან და დასახლებულნი იმ ადგილებში, რომელნიც დასტოვა გამაჰმადიანებულმა ქართველობამ და ირჩია ოსმალეთში გადასახლება. ოფიციალური ცნობებით, არტაანის ოკრუგიდან სულ გადასახლდა ოსმალეთში 1407 კომლი ანუ 22.843 სული.
დღეს კოლა ძირითადად ეთნიკურად ქურთების მიერაა დასახლებული.
მატერიალურ-კულტურული ძეგლები
სიძველეთა ძეგლები ეტყობა კოლაში ბევრი ყოფილა. არ არის სოფელი ამ ნასოფლარი. სადაც არ იყოს ნანგრევები ან ნაშთები ეკლესიებისა, კოშკებისა თუ ციხეებისა, მაგრამ ახლა ყველა ეს უმეტეს შემთხვევაში განადგურებულია. ჩვენამდე მოღწეული ძეგლები სხვა სამუსულმანო საქართველოს რაიონებთან შედარებით, ცოტაა. ეკლესიები უმეტეს შემთხვევაში ერთნავიანი ბაზილიკებია, ნაშენი გათლილის პატარა ოთხკუთხედი ქვებით. გუმბათიანი ეკლესიები ბევრი არ ყოფილა. ბერძნებს და სომხებს ძველი ქართული ეკლესიები ზოგი გადაუკეთებიათ, ზოგი დაუშლიათ და მათ ადგილას იმავე ქვებით ახალი აუშენებიათ. მაჰმადიანებს კიდევ თავის მხრით დაუშლიათ ეკლესიები და მათი ქვები გამოუყენებიათ თავიანთ სახლების და ჯამეების ასაშენებლად.
კოლას ძეგლების არასრული ჩამონათვალი:
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები
1322
თარიღი უცნობია
*
ისილდური
ისილდური — ჯ.რ.რ. ტოლკინის რომანის „ბეჭდების მბრძანებლის“ გმირი, რომელიც რომანის მთავარი გმირის არაგორნის წინაპარია. ისილდური იყო ძლიერი სახელმწიფოს, გონდორის მმართველი. მან დაამარცხა ბოროტი ლორდი საურონი და მისი ბეჭედი დაისაკუთრა, შემდეგ კი მოკლულ იქნა მტრების მიერ.
საურონთან ბრძოლაში ისილდურს გაუტყდა ხმალი, რომელსაც შემდეგში გაამთელებენ და საურონის ბოროტების წინააღმდეგ კვლავ გამოიყენებს ისილდურის ნამდვილი მემკვიდრე არაგორნი.
რესურსები ინტერნეტში
Figuren in Tolkiens Welt
კვიპაროზი
კვიპაროზი (Cupressus) — მარადმწვანე ხეების, იშვიათად — ბუჩქების, გვარი კვიპაროზისებრთა ოჯახიდან. პირამიდული ან გაშლილვარჯიანი ხეა. აქვს ყავისფერი ქერქი და ჯვარედინ-მოპირისპირედ განლაგებული ქერქლისებრი წიწვები.
მეტნაკლებად მსხვილი, ბურთის ფორმის გირჩები დარგვიდან მეორე წელს მწიფდება. გვარში 15-20 სახეობაა. გავრცელებულია ევროპის, აზიის, ჩრდილოეთ აფრიკისა და ჩრდილოეთ ამერიკის ზომიერად თბილ სარტყელში. ყირიმში, კავკასიასა და შუა აზიის ზოგ რაიონში კულტივირებულია კვიპაროზის 11 სახეობა.
საქართველოში 9 სახეობაა შემოტანილი. მათგან უფრო ფართოდაა გავრცელებული მარადმწვანე კვიპაროზი (Cupressus sempervirens). ამ ხის სიმაღლე 30-60 მ აღწევს. ცნობილია მისი ორი ფორმა: პირამიდული და ჰორიზონტული. კვიპაროზი მეზოფიტია, იტანს 20°C-მდე ყინვას, ნიადაგის მიმართ საკმაოდ უპრეტენზიოა.
კვიპაროზის სამშობლოდ ითვლება ჰიმალაის მთების სამხრეთ კალთები. XIX საუკუნემდე პირამიდულ კვიპაროსს საქართველოში ალვის ხეს ეძახდნენ. ეს სახელი საქართველოში მაზდეანობის გავრცელებას უკავშირდება. სახელი „ალვის ხე“ ანუ „წვის ხე“ თავისი ვიწრო, პირამიდული ჰაბიტუსის გამო, მართლაც, უხდებოდა მარადმწვანე კვიპაროსს, როგორც მაზდეანური სარწმუნოების სიმბოლოს.
საქართველოში ასევე იზრდება ლუზიტანური, ჰიმალაური, არიზონული და სხვა კვიპაროსები, რომლებსაც იყენებენ ქარსაფარ ზოლებად და დეკორატიულ ბაღმშენებლობაში.
კვიპაროზის სინონიმია სარო.
ლიტერატურა
კატეგორია:კვიპაროზისებრნი
დიასამიძეები
მინი|დიასამიძეების გერბი. დიასამიძეები — ფეოდალური საგვარეულო სამცხე-საათაბაგოში. წერილობით წყაროებში 1443 წლიდან იხსენიებიან. ამ დროს სამფლობელო ჰქონდათ ჩრდილო-აღმოსავლეთ სამცხეში. XVI საუკუნის დასაწყისში დაეუფლნენ ჯერ აბუსერისძეთა მამულს მტბევარის სამწყსოში, შემდეგ ხურსიძეთა მამულს ღობიეთს - წურწყაბლის სამწყსოში. XV საუკუნის I ნახევარში დიასამიძეების სახლი ქართლის მეფეებს უჭერდა მხარს სამცხე-საათაბაგოს ქართლთან შეერთებისათვის ბრძოლაში. 1548 წელს დიასამიძეების და სხვა მესხი დიდებულების დახმარებით ლუარსაბ I-მა დაიპყრო ჯავახეთი და მდინარე მტკვრის აღმოსავლეთი მხარე. საპასუხოდ 1553 წელს ირანის შაჰმა თამაზ I-მა დიასამიძეები აიკლო და ზოგიერთი მათგანი ტყვედ წაიყვანა. 1576-1578 წლებში დიასამიძეები აქტიურად მონაწილეობდნენ ჯაყელთა წინააღმდეგ შეთქმულებაში. 1578 წელს ოსმალთა მიერ სამცხე-საათაბაგოს დაპყრობის შემდეგ, დიასამიძეების სახლის ერთმა ნაწილმა ქართლს შეაფარა თავი. XVI-XVIII საუკუნეებში დიასამიძეების გვარიდან იყვნენ ქართლის კათალიკოსები, მცხეთის ბოქაულთუხუცესები, ჯვრის მონასტრის წინამძღვარები და სხვა; კახეთში — ბოდბელები. XVII საუკუნის 30-იან წლებში დიასამიძეებმა მონაწილეობა მიიღეს როსტომ მეფის წინააღმდეგ მოწყობილ შეთქმულებაში, რასაც მოჰყვა მათი დასჯა და სათავადო სახლის დამდაბლება.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები
Lasioglossum orthocarpi
Lasioglossum orthocarpi — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1936 წელს.
სქოლიო
orthocarpi
ბოიდენი
ბოიდენი (Boyden) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიოვის შტატის სუს ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 707 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიოვის ქალაქები
ვასილი I
ვასილი I დიმიტრის ძე (Василий I Дмитриевич; 30 დეკემბერი, 1371 – 27 თებერვალი, 1425) — მოსკოვის დიდი მთავარი 1389-1425 წლებში. დიმიტრი I დონელის-ის და ეუდოქსია დიმიტრის ასული.
ქორწინება და შვილები
ვასილი I-ის მეუღლე იყო, ლიტვის დიდი მთავრის ვიტოვტის ქალიშილი სოფია. სოფიას და ვასილის შეეძინათ ცხრა შვილი ესენია:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის მეფეები კატეგორია:რუსეთის მონარქები კატეგორია:დაბადებული 1371 კატეგორია:გარდაცვლილი 1425
კარლ ჰესე
კარლ ჰესე მეორე (რუს. Карл Фёдорович Гессе 2-й) (1788–1842) — გენერალ–ლეიტენანტი, ნაპოლეონის ომის ვეტერანი, იმერეთის, გურიის, სამეგრელოსა და აფხაზეთის მმართველი 1827–1831 წლებში.
დაიბადა 1788 წელს. მისი მამა, თეოდორე ივანეს ძე ჰესე, 1800 წლამდე იყო კომენდანტი. 1793 წელს ჩაეწერა ვიბორგიის გარნიზონში. 1805 წელს მონაწილეობდა ნაპოლეონის წინააღმდეგ ომში, კერძოდ პომერანიის საზღვაო ექსპედიციაში. მეორე ომის დროს, 1807 წელს, ჰესე მონაწილეობდა პრეისიშ–ეილაუს, გუტშადტის, ჰაილსბერგისა და ფრიდლანდის ბრძოლებში. გუტშადტის ბრძოლის შემდეგ მაგ წმინდა ვლადიმერის მეოთხე ხარისხის ორდენი მიიღო, ხოლო ფრიდლანდის ბრძოლის შემდგომ – წმინდა ანას მეოთხე ხარისხის ორდენი.
1808–1809 წლებში იყო თავად გორჩაკოვის ადიუტანტი, მონაწილეობა მიიღო რუსეთ–შვედეთის ომში და 1808 წლის 12 დეკემბერს მიიღო შტაბს–კაპიტნის წოდება და შემდგომ წელს საჩუქრად გადაეცა ოქროს შპაგა წარწერით „სიმამაცისთვის“.
1827 წელს დაინიშნა იმერეთის, გურიისა და სამეგრელოს მმართველად, ხოლო შემდგომში, მის კომპეტენციას აფხაზეთიც შეუერთდა.
მას აგრეთვე მიღებული აქვს წმინდა ანას მეორე ხარისხის ორდენი (1810), წმინდა გიორგის მეოთხე ხარისხის ორდენი (1824), წმინდა ვლადიმერის მესამე ხარისხის ორდენი (1829), წმინდა ანას პირველი ხარისხის ორდენი (1829) და ოქროს იარაღი „სიმამაცისთვის“ (1829 წელს, ბრილიანტებით შემკული).
დორა (იარაღი)
250px|მინი|„დიდი გუსტავი“ დორა (ქართულად: მძიმე გუსტავი ან დიდი გუსტავი), ასევე ცნობილია როგორც შვერერ გუსტავი — ორი სახელი იმ დიდი იარაღისა, რომელსაც გერმანია იყენებდა მეორე მსოფლიო ომის დროს. მისი შექმნის იდეა ადოლფ ჰიტლერს 1936 წელს მოუვიდა. მან მიზნად დაისახა შეექმნა ჯერ არნახული მასშტაბის იარაღი, რომელიც ნებისმიერ ფორტიფიკაციურ გამაგრებას აიღებდა. იდეისთვის ხორცის შესხმა ფიურერმა კრუპის იარაღის ფაბრიკას დაავალა. დორას შექმნა 5 წელი დასჭირდა, სახელი კი შემქმნელის მეუღლის პატივსაცემად დაერქვა.
დორას ლულა, რომელიც მხოლოდ ვერტიკალურად მოძრაობდა, შეიძლებოდა დაეყენბინათ 65 გრადუსამდე ნებისმიერ კუთხეზე. მისგან გატყორცნილ ჭურვს 25 კმ-ით დაშორებული სამიზნე უნდა გაენადგურებინა, ხოლო მაქსიმალური მანძილი, რომელსაც ჭურვი გადიოდა 40 კმ იყო. ლულის სიგრძე 32 მეტრი იყო, მასში 800 მმ კალიბრის, 7 ტონიანი ტყვია იდებოდა, მიზანი კი იყო 1 მეტრიან ბრონში, 7 მეტრიან ბეტონის კედლში და მაგარი გრუნტის ქვეშ 30 მეტრზე სიღრმეში გასვლა.
დორა გერმანელებს მაჟინოს ასაღებად უნდა გამოეყენებინათ, მაგრამ სანამ ეს უზარმაზარი იარაღი ააწყევს, ქალაქი მანამ დაიკავეს. ამის შემდეგ „მსუქანი გუსტავი“ რკინიგზის მეშვეობით ყირიმისკენ გაუშვეს. იგი 2 ლოკომოტივისა და 106 ვაგონს გადაჰქონდა. 43 ვაგონი კი სავსე იყო ადამიანებით, რომლებიც დორას აწყობას სჭირდებოდა.
შემქმნელებმა ვერ გაითვალისწინეს, რომ ამხელა გიგანტის მართვა და სასროლად სწორი კუთხის არჩევა ძალიან ძნელი იქნებოდა. ამიტომ ფიურერმა ბრძანება გასცა დორა დაეშალათ და გერმანიაში ისე შეეტანათ.
საბოლოოდ ცნობილია, რომ დორა მიიტანეს ტილამდე, სადაც იპოვეს ამერიკელმა ჯარისკაცებმა და გამოკვლევების შემდეგ გადასადნობად გადააგზავნეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანული იარაღები კატეგორია:მეორე მსოფლიო ომის იარაღები კატეგორია:იარაღები
კუნგელვი
კუნგელვი (Kungälv) — ქალაქი შვედეთში, ვესტრა-გეტალანდის ლენში, თავისივე სახელწოდების მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მონაცემებით მისი მოსახლეობა 22 768 ადამიანს შეადგენს.
მდებარეობს ქალაქ გეტებორგისგან 20 კმ-ით ჩრდილოეთით. კუნგელვში მდებარეობს კომპანია Göteborgs Kex-ის სათავო ოფისი, რომელიც ლიდერის შვედური ორცხობილების ბაზარზე.
ქალაქი თავისი დღევანდელი მდებარეობის ადგილას 1680 წელს წარმოიქმნა, მას შემდეგმ რაც შვედურ-დანიური ომების შემდეგ 1676 წელს მისი წინამორბედი გამლა-კუნგელვი გადაწვეს. XVIII საუკუნის შუა წლებში ქალაქის განვითარების მამოძრავებელი ძალა აღმონდა ქაშაყის რეწვის გაზრდა. 1950 წლიდან თანდათან მიმდინარეობს კუნგელვის ინტეგრაცია გეტებორგთან.
სქოლიო
კატეგორია:შვედეთის ქალაქები
დიდგვერდი
დიდგვერდი — მთა საქართველოში, კახეთის მხარეში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კახეთის კავკასიონზე, მდინარე ალაზნის მარცხენა შენაკადების — სამყურისწყლისა და სტორის წყალგამყოფ ნაქერალა-დიდგვერდის ქედზე. სიმაღლე 3334 მ. აგებულია იურული თიხაფიქლებით. კალთები ციცაბოა. კალთების ზემო ნაწილში შემონახულია მყინვარული რელიეფის ფორმები. შემოსილია ალპური მდელოებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:კახეთის მხარის მთები კატეგორია:კახეთის კავკასიონის მთები
ივანე ხატუნცოვი
ივანე ანდრეის ძე ხატუნცოვი (რუს. Хатунцов Иван Андреевич) — რუსეთის სამხედრო მოხელე XVIII საუკუნის ბოლოსა და XIX საუკუნის შუა ხანებში. იმერეთის დროებითი მმართველი 1816–1820 წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსი სამხედრო მოღვაწეები
სილეთითენიზი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყაზახეთის ტბები
მსყიდველობითი უნარის პარიტეტი
მინი|300პქ|2014 წლის მიხედვით ერთ სულ მოსახლეზე მთლიანი შიდა პროდუქტი მსყიდველობითი უნარის პარიტეტთან მიმართებაში მსყიდველობითი უნარის პარიტეტი (ინგლ. purchasing power parity (ppp)) არის თეორია, რომლის მიხედვითაც ნებისმიერი ვალუტის ერთი ერთეულით უნდა შეგვეძლოს საქონლის ერთი და იმავე რაოდენობის შეძენა ყველა ქვეყანაში. ეს თეორია იყენებს ორი ნებისმიერი ვალუტის გრძელვადიანი წონასწორობის გადაცვლის კურსს მათი მსყიდველობითი უნარის გასათანაბრებლად. თეორია განავითარა გუსტავ კასელმა 1920 წელს, და ის ემყარება ერთიანი ფასის კანონის პრინციპს. ამ იდეის თანახმად ეფექტიანი ბაზრის პირობებში საქონელი ყველგან ერთ ფასად უნდა იყიდებოდეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკონომიკური ინდიკატორები კატეგორია:ინდექსი კატეგორია:საერთაშორისო ეკონომიკა კატეგორია:მთლიანი შიდა პროდუქტი
ლემერი (ბატანგასი)
ლემერი (ოფიციალურად ლემერის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Lemery) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ბატანგასის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 93 186 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 46 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ბატანგასის მუნიციპალიტეტები
დიდგვარიანი
დიდგვარიანი — ქართულ ისტორიოგრაფიაში მიღებული ტერმინი, ფეოდალთა კლასის ზედა ფენის წარმომადგენლის აღსანიშნავად. დიდგვარიანი იყო ყმამრავალი, დიდი ადგილ-მამულის პატრონი, რაიმე საპატიო „ხელის“ მქონე აზნაური ან თავადი, რომელიც თავის წარმოშობით უპირისპირდებოდა პირადი სამსახურით აღზევებულ პირებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფეოდალური საქართველო
როჯერ უოტერსი
ჯორჯ როჯერ უოტერსი (George Roger Waters; დ. 6 სექტემბერი, 1943, დიდი ბუკჰემი, ინგლისი, გაერთიანებული სამეფო) — ინგლისელი როკ-მუსიკოსი, ვოკალისტი, ბას-გიტარისტი, სიმღერების ავტორი და კომპოზიტორი. იგი უფრო მეტად ცნობილია, როგორც პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის წევრი და ლიდერი 1968–1985 წლებში.
1968 წელს პინკ ფლოიდი დატოვა სიმღერების ავტორმა, ვოკალისტმა და გიტარისტმა სიდ ბარეტმა და უოტერსი დროთა განმავლობაში იქცა ჯგუფის ტექსტების და მუსიკის, აგრეთვე კონცეპტუალური იდეების ძირითად ავტორად. მსოფლიო წარმატება მისი მონაწილეობით კოლექტივმა მოიპოვა 1970-იანი წლების ალბომებით The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals და The Wall. მიუხედავად იმისა, რომ უოტერსი ძირითადად ბას-გიტარაზე უკრავდა, იგი აგრეთვე ატარებდა ცდებს სინთეზატორებთან და ფირებთან, კონცერტებსა და სტუდიურ ჩანაწერებზე კი რიტმულ გიტარასაც იყენებდა. 1985 წელს, კოლექტივის სხვა წევრებთან აზრთა სხვადასხვაობის გამო მან დატოვა პინკ ფლოიდი და ყოფილ კოლეგებთან სასამართლო დავით ეცადა, შეენარჩუნებინა უფლება ჯგუფის სახელწოდებასა და მასალაზე. 1987 წელს ეს დავა დასრულდა საავტორო უფლებების გადანაწილებით. 2010 წლის მონაცემებით პინკ ფლოიდს მსოფლიო მასშტაბით გაყიდული ჰქონდა 250 მილიონი დისკი, მათ შორის 74,5 მილიონი — მხოლოდ აშშ-ში.
უოტერსის სოლო-კარიერა მოიცავს ოთხ სტუდიურ ალბომს — The Pros and Cons of Hitch Hiking (1984), Radio K.A.O.S. (1987) და Amused to Death (1992) და Is This the Life We Really Want? (2017). მას აგრეთვე ეკუთვნის რონ გისინთან ერთად 1970 წლის ფილმისთვის „სხეული“ დაწერილი მუსიკა და სიმღერები 1986 წლის ანიმაციური ფილმისთვის „როდესაც ქარი ქრის“ (რომელიც ეფუძნება რეიმონდ ბრიგზის ამავე სახელწოდების გრაფიკულ რომანს). 1990 წელს როჯერმა დადგა მსოფლიო მუსიკის ისტორიაში ერთ-ერთი მასშტაბური როკ-შოუ, The Wall – Live in Berlin, რომელსაც დაახლოებით 200 000 მაყურებელი დაესწრო. 1996 წელს იგი, პინკ ფლოიდთან ერთად, შეიყვანეს აშშ-ის როკ-ენ-როლის დიდების, ხოლო 2005 წელს – ბრიტანეთის მუსიკის დიდების დარბაზში. 1999 წლიდან უოტერსი აქტიურად მოგზაურობს საკონცერტო ტურნეებით, რომელთა შორის პირველი იყო In the Flesh (1999-2002). 2006-2008 წლებში გაიმართა მასშტაბური ტურნე The Dark Side of the Moon Live. 2005 წელს უოტერსმა გამოსცა სამმოქმედებიანი ოპერა Ça Ira, რომელიც ეძღვნება საფრანგეთის რევოლუციის იუბილეს. 2005 წლის 2 ივლისს იგი პინკ ფლოიდის წევრებთან, ნიკ მეისონთან, რიჩარდ რაიტთან და დეივიდ გილმორთან, გაერთიანდა საქველმოქმედო მარათონზე Live 8 ერთადერთი გამოსვლისთვის.
2010 წელს დაიწყო მუსიკოსის ტურნე The Wall Live, რომელზეც ალბომის The Wall მთლიანი მასალა პირველად შესრულდა მასშტაბური სოლო-ტურნეს ფარგლებში. ამ ტურნეს მსვლელობისას, 2011 წლის 12 მაისს, ლონდონის დარბაზში O2 მასთან ერთად სიმღერის „Comfortably Numb“ შესასრულებლად პინკ ფლოიდის ვოკალისტი, სიმღერების ავტორი და გიტარისტი დეივიდ გილმორი გამოვიდა, ხოლო საბოლოო სიმღერაში „Outside the Wall“ სცენაზე ავიდა როგორც გილმორი, ასევე ნიკ მეისონი, ჯგუფის დრამერი. 2017 წელს დაიწყო მუსიკოსის კიდევ ერთი ტურნე, Us + Them.
ადრეული წლები
ჯორჯ როჯერ უოტერსი დაიბადა 1943 წლის 6 სექტემბერს, მერი (ქორწინებამდე უაიტის; 1913–2009) და ერიკ ფლეტჩერ უოტერსის ოჯახში, დიდ ბუკჰემში, სარის საგრაფოში. იგი იყო ორ ვაჟს შორის უმცროსი. მისი მამა ქვანახშირის საბადოს მუშაკის შვილი და ლეიბორისტული პარტიის აქტივისტი, იყო სკოლის მასწავლებული, მოკრძალებული ქრისტიანი და ასევე ბრიტანეთის კომუნისტური პარტიის წევრი. მეორე მსოფლიო ომის პირველ პერიოდში ერიკმა პირადი მოსაზრებების გამო უარი თქვა აქტიურ სამხედრო სამსახურზე და საბრძოლო პირობებში, სასწრაფო დახმარების მანქანის მძღოლად მუშაობდა.
პაციფისტური მოსაზრებები ერიკმა მოგვიანებით შეცვალა და შეუერთდა ბრიტანეთის სამხედრო ძალებს, სამეფო ფუზილერების მერვე ლეგიონს. იგი დაიღუპა 1944 წლის 18 თებერვალს, ანციოს ხიდთან სამხედრო ოპერაციის დროს, როდესაც როჯერი მხოლოდ ხუთი თვის ასაკის იყო. ერიკ ფლეტჩერ უოტერსის მემორიალი ამჟამად აღმართულია იტალიაში, კასინოს პროვინციაში. 2014 წლის 18 თებერვალს როჯერი თავად დაესწრო ამ და სხვა დაღუპული პიროვნებების ხსოვნისადმი მიძღვნილი ძეგლის გახსნას. საზეიმო ვითარებაში მუსიკოსს მიენიჭა ანციოს საპატიო მოქალაქის წოდებაც.
თემურლენგის მერვე ლაშქრობა საქართველოში
თემურლენგის მერვე ლაშქრობა — შუააზიელი მხედართმთავრის თემურლენგის საქართველოში ლაშქრობების ერთ–ერთი ეტაპი. ლაშქრობა მიმდინარეობდა 1403 წლის განმავლობაში.
მიმდინარეობა
1402 წლის 28 ივლისს ანგორასთან თემურლენგმა სასტიკად დაამარცხა ოსმალეთის სულთანი ბაიეზიდ I და ტყვედ იგდო იგი. დაარბია ოსმალეთის ქალაქები, ოსმალთა სახელმწიფო გაყო ოთხ ნაწილად და ბაიეზიდის შვილებს დაუნაწილა. "ოსმალეთის საკითხის" მოგვარების შემდეგ თემურლენგმა კვლავ საქართველოსთვის მოიცალა.
როჯერ უოტერსი
ადრეული წლები
1962 წელს, სკოლის დასრულების შემდეგ, როჯერმა სწავლისგან ერთი წლით დაისვენა და იმოგზაურა ევროპასა და შუა აღმოსავლეთში. როგორც შემდგომში ამბობდა, ამან მასზე მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა. ბეირუთში იგი მიიწვიეს მოხუცმა ხეიბარმა ცოლ-ქმარმა. „დაუჯერებლად სტუმართმოყვარეები იყვნენ“, იხსენებდა უოტერსი. „სწორედ ასეთი შემთხვევითი გაცნობით ხდება, რომ შეგვიძლია სხვა ადამიანის ადგილზე ვიგრძნოთ თავი...ასეთი წამები ქმნიან ჩვენს ცხოვრებას.“
თემურლენგის მერვე ლაშქრობა საქართველოში
მიმდინარეობა
1403 წლის გაზაფხულზე თემურლენგი საქართველოსკენ გამოემართა და ყარსში დაბანაკდა. ამ ლაშქრობის მიზეზად თემურის ისტორიკოსს, ნიზამ ად-დინ შამის დასახელებული აქვს 1401 წლის ზავის შეუსრულებლობა. თემურლენგმა თავის მორჩილ ვასალს, შარვანშაჰ შეიხ იბრაჰიმს დაავალა აღმოსავლეთიდან შესეოდა საქართველოს.
როჯერ უოტერსი
ადრეული წლები
მიუხედავად იმისა, რომ ბარეტს და გილმორს უკვე იცნობდა კემბრიჯიდან, პინკ ფლოიდის პირველი წევრები, ნიკ მეისონი და რიჩარდ რაიტი მან გაიცნო ლონდონში, რიჯენტ სტრიტის პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში, არქიტექტურის ფაკულტეტზე სწავლის პერიოდში, სადაც 1962 წელს ჩაირიცხა (უნარების გამოცდების შედეგად გამოჩნდა, რომ ამ განხრისთვის მზად იყო). თუმცა, თავდაპირველად დაგეგმილი ჰქონდა მექანიკურ ინჟინერიაში განათლების მიღება.
თემურლენგის მერვე ლაშქრობა საქართველოში
მიმდინარეობა
ასეთ ვითარებაში გიორგი VII კვლავ მოლაპარაკებებით სცადა შემოსევის თავიდან აცილება. ელჩად კვლავ თავისი ძმა კონსტანტინე გააგზავნა სათანადო საჩუქრებით. მაგრამ თემურლენგმა მოლაპარაკება არ ისურვა და არც საჩუქრები მიიღო, მეფეს კი ბერი ეგნატაშვილის სიტყვებით, შემოუთვალა:
როჯერ უოტერსი
შექმნა და ბარეტის ლიდერობის პერიოდი
მინი|260პქ|მარცხნივ|უოტერსის გამოსვლა პინკ ფლოიდთან, ლიდსის უნივერსიტეტი, 1970.
თემურლენგის მერვე ლაშქრობა საქართველოში
მიმდინარეობა
გიორგი მეფე დროის გაყვანას ცდილობდა, რომ ხალხს მოსავლის აღება აღება-დაბინავება მოესწრო. თემურმა არ დააცალა. სწრაფად შემოიჭრა საქართველოში, ქვემო ქართლში შევიდა და ალგეთის ხეობაში მდებარე ბირთვისის ციხეს შემოარტყა ალყა. ბირთვისის ციხე 75-მეტრიან მაღალ ციცაბო კლდეზე იყო აგებული. კარგად გამაგრებულ ციხეს იცავდა ციხისთავი და 30 დიდებული და "სხუანი აზნაურნი და მსახურნი". ციხე კარგად იყო მომარაგებული საკვებით, წყლით და ღვინითაც კი. ციხისათვის ბრძოლას თვით თემური ხელმძღვანელობდა. ციხის ახლოს მაღალი სამეთვალყურო კოშკი ააგეს, ციხეს კედლის სანგრევი მანქანები მიუყენეს და ლოდებს უშენდნენ. ციხის მიუვალობაში დაიმედებულმა მეციხოვნეებმა საჭირო სიფრთხილე ვერ გამოიჩინეს. ამით ისარგებლეს მოალყეებმა და ღამით, როცა ჯარის მიერ ხელოვნურად ატეხილი ხმაურით დაღლილმა მეციხოვნეებმა ჩაიძინეს, ციცაბო კლდეზე მეციხოვნეები ავიდნენ და თოკის კიბე აიტანეს. კიბით 33 მებრძოლი გადავიდა ციხეში, მათ შეძლეს ციხის გალავნის კარის გაღება, რომელშიც მოალყეები შეცვივდნენ. ქართველები ბოლომდე იბრძოდნენ, მაგრამ მტრის სიმრავლემ სძლია. უმეტესობა ბრძოლაში დაიღუპა, ციხისთავი და რამდენიმე დიდებული ტყვედ შეიპყრეს და თავები მოჰკვეთეს. ციხისთავის ცოლი, თემულენგის ბრძანებით, შარვანშაჰს აჩუქეს. თემურმა ბირთვისი და მისი მიდამოები ერთ-ერთ თავის სარდალს გადასცა და დაავალა იქაურობის ქრისტიანთაგან გაწმენდა. ეს მოხდა 1403 წლის 12 აგვისტოს.
ბრძოლის დამთავრების შემდეგ თემურლენგმა ყურულთაი მოიწვია, რომელზედაც დასავლეთ საქართველოში ლაშქრობა დაადგინეს. თემურლენგმა გადაწყვიტა საბოლოოდ მოეთხარა საქართველო და მის უკიდურეს დასავლეთ საზღვრამდე მისულიყო. იმერეთში გადასასვლელი გზები მთიანი და ტყით დაფარული იყო. მოსახლეობის დიდი წინააღმდეგობის პირობებში მტრის ლაშქარი ნელა მიიწევდა წინ. გზადაგზა მათ გააანადგურეს მრავალი სოფელი, ეკლესია-მონასტერი, ბაღ-ვენახები და სხვა. სულ 700-მდე ობიექტი. იმერეთში სექტემბერში დაწყებული ლაშქრობა დეკემბრამდე გაგრძელდა. მნიშვნელოვანი ზარალი მოსდიოდა თემურის ლაშქარსაც, ამას ემატებოდა მოლაშქრეთა და სარდალთა უკმაყოფილება გაუთავებელი ლაშქრობებით. მოსალოდნელი იყო იმერეთში გადასასვლელი გზების ჩაკეტვაც. ყოველივე ამის გათვალისწინებით თემური იძულებული გახდა 12 დეკემბერს ბრძოლა შეეწყვიტა. ამ დროს "ძეგლი ერისთავთა"-ს ავტორის ცნობით:
თემურლენგი ფაქტობრივად თვითონ გამოვიდა ზავის დადების ინიციატორად. მან თავის ბანაკში ტყვედმყოფ ქართველ სარდლებს აგრძნობინა, რომ გიორგი მეფის თხოვნის შემთხვევაში არ იქნებოდა დაზავების წინააღმდეგი. ამ ცნობის მიღების შემდეგ გიორგი მეფემ ელჩები გააგზავნა თემურთან ასევე დიდი საჩუქრებით. ეს იყო თემურის სახელზე მოჭრილი ათასი ოქროს ფული, ათასი ცხენი, ძვირფასი ქსოვილები, ოქროს, ვერცხლისა და ბროლის ფიალები, თვრამეტმისხლიანი მანათობელი ლალი და ბევრი სხვა. დაიდო ზავი რომლის თანახმად გიორგი მეფე კისრულობდა ხარკის გადახდასა და მაშველი ჯარის გამოყვანას. რაც შეეხება თემურლენგის ადრინდელ კატეგორიულ მოთხოვნას, რომ გიორგი მეფე თავად უნდა გამოცხადებულიყო თემურლენგთან და მორჩილება აღეთქვა, ახლა ამაზე საუბარი აღარ ყოფილა. ეს ზედმეტად პატივმოყვარე თემურისათვის უსიამოვნო ვითარება იყო, მაგრამ იგი იძულებული გახდა ამას შეგუებოდა.
ზავის დადების შემდეგ თემური თავისი ლაშქრით იმერეთიდან გადმოვიდა და აღმოსავლეთისაკენ გაემართა. გზად, მიუხედავად ზავისა, თბილისი და მისი მიდამოები დაარბია. თემური ყარაბაღის გავლით სამარყანდს გაემართა.
ლიტერატურა
8
სათოვლის ქედი
სათოვლის ქედი — თრიალეთის ქედის განშტოება — საწკეპლის ჩრდილო-აღმოსავლეთის გაგრძელება. იწყება მთა დიდგორიდან და მთავრდება ქალაქ მცხეთის მიდამოებში. აგებულია შუაეოცენური ანდეზიტური ტუფბრექჩიებით, ტუფ-ქვიშაქვებით, ქვიშაქვებით, ოლიგოცენური თაბაშირის შემცველი თიხებითა და ქვიშაქვებით. კალთები ციცაბოა. შემოსილია ტყითა და მეორადი მდელოებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის ქედები
როჯერ უოტერსი
შექმნა და ბარეტის ლიდერობის პერიოდი
1963 წლის სექტემბრისთვის როჯერმა და ნიკ მეისონმა დაკარგეს სწავლისადმი ინტერესი და გადასახლდნენ სტენჰოუპ-გარდენის ტერიტორიაზე, მაიკ ლეონარდის, რიჯენტ-სტრიტის პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში ნახევარ განაკვეთზე მომუშავე ლექტორის კუთვნილ სახლში. პირველად უოტერსმა, მეისონმა და რიჩარდ რაიტმა ერთად დაუკრეს 1963 წლის შემოდგომაზე, ჯგუფში, რომელიც ვოკალისტ კით ნობლისა და ბას-გიტარისტ კლაივ მეტკალფის მიერ ჩამოყალიბდა. როგორც წესი, ეს კოლექტივი საკუთარ თავს Sigma 6-ს უწოდებდა, მაგრამ აგრეთვე სახელით Meggadeaths გამოდიოდა. ამ კოლექტივში უოტერსი უკრავდა რიტმულ გიტარაზე, ხოლო მეისონი – დასარტყმელ საკრავებზე. რაიტი უკრავდა ნებისმიერ კლავიშებიან საკრავებზე, ხოლო ნობლის და, შეილა, მღეროდა. თავდაპირველად ჯგუფი ძირითადად უნივერსიტეტის სარდაფში დახურულ წვეულებებზე გამოდიოდა.
1963 წლის სექტემბერში, როდესაც მეტკალფმა და ნობლმა კოლექტივი საკუთარი ჯგუფის ჩამოყალიბების მიზნით დატოვეს, დარჩენილმა წევრებმა სიდ ბარეტსა და ბობ კლოუზს დახმარება სთხოვეს. 1964 წლის იანვრისთვის მათ იცნობდნენ სახელწოდებით The Abdabs (ან The Screaming Abdabs). 1964 წლის შემოდგომაზე სახელწოდებები იყო Leonard's Lodgers, The Spectrum Five და, საბოლოოდ, Tea Set. მას შემდეგ, რაც ნობლმა და მეტკალფმა დატოვეს ჯგუფი და მან დაკარგა კარგი ვოკალისტები, კლოუზმა მოიყვანა კრის დენისი, სამეფო საჰაერო ძალების კბილის ექიმი. 1964 წლის სექტემბრისთვის მეისონი გადავიდა ლეონარდის სახლიდან, მას კი კლოუზი ჩაენაცვლა. მოგვიანებით, 1964 წლის ზამთარში ლეონარდის სახლში ბარეტიც, უოტერსის ბავშვობის დროის ნაცნობი გამოჩნდა..
მეისონის თქმით, ჯგუფის პირველი ხმისჩამწერი სესია გაიმართა 1964 წლის დეკემბერში. ამ დროისთვის მასში გიტარაზე კლოუზი უკრავდა, კოლექტივის სახელწოდება კი Tea Set იყო. რაიტის მეგობრის დახმარებით მათ უფასოდ იქირავეს Decca-ს სტუდია და ჩაწერეს რამდენიმე სიმღერა. მათ შორის იყო სლიმ ჰარპოს „I'm a King Bee“-ს ვერსია, ბარეტის ორი ორიგინალური კომპოზიცია („Butterfly“ და „Lucy Leave“) და ჯგუფის ერთობლივი ნამუშევარი „Double O Bo“ - მეისონის თქმით, ეს იყო ბო დიდლისა და ჯეიმზ ბონდის მელოდიების შეხამება. წლების შემდეგ ეს ჩანაწერები პირველად გამოიცა ჯგუფის კომპილაციური ბოქს-სეტ The Early Years 1965–1972-ის შემადგენლობაში.
კლოუზმა შემადგენლობა 1965 წლის ზაფხულში დატოვა, მეისონის თქმით, მამისა და მასწავლებლების მოთხოვნით. დენისი კვლავაც ჯგუფში რჩებოდა და სწორედ მაშინ ბარეტმა მოიფიქრა ახალი სახელწოდება, Pink Floyd Sound — ამის მთავარი მიზეზი იყო ის, რომ Tea Set-ის სახელწოდებით კიდევ ერთი ჯგუფი არსებობდა, რომელიც მათთან ერთად უნდა გამოსულიყო. დენისი 1965 წლის იანვარში გაემგზავრა ბაჰრეინში, ბარეტის იმიჯი კი ჯგუფში უფრო გამყარდა 1965 წლის შემოდგომაზე. Pink Floyd Sound იქცა ჯგუფის მუდმივ სახელწოდებად. მოგვიანებით იგი შეიცვალა და გახდა The Pink Floyd Sound, ხოლო 1966 წლის პირველ თვეებში — უბრალოდ Pink Floyd.
Lasioglossum osiris
Lasioglossum osiris — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1986 წელს.
როჯერ უოტერსი
შექმნა და ბარეტის ლიდერობის პერიოდი
1966 წლისთვის ბარეტი იყო ჯგუფის ლიდერი, გიტარისტი და სიმღერების ავტორი. მან დაწერა პინკ ფლოიდის სადებიუტო ალბომის The Piper at the Gates of Dawn თითქმის ყველა სიმღერა. ამ ალბომში აგრეთვე შეიტანეს უოტერსის პირველი საავტორო ნამუშევარი „Take Up Thy Stethoscope and Walk“. თუმცა, 1967 წლის ბოლოს ბარეტის ცვალებადი ფსიქიკური მდგომარეობა არასტაბილური იყო, რამაც იგი ჯგუფის განვითარებისთვის არახელსაყრელ პიროვნებად აქცია. ვინაიდან ბარეტთან მუშაობა რთული იყო, 1968 წლის მარტში პინკ ფლოიდი შეხვდა თავის მენეჯერებს, რათა განეხილა კოლექტივის მომავალი. სიდი დათანხმდა ჯგუფიდან წასვლაზე. 1968 წლის აპრილში ჯგუფში მოვიდა დეივიდ გილმორი, რასაც ახლდა ახალი მენეჯერის, სტივ ო’რურკის განცხადება ბარეტის წასვლისა და ახალი გიტარისტის მოსვლის შესახებ.
უოტერსის ლიდერობის პერიოდი
მინი|მარჯვნივ|300პქ| ალბომის The Dark Side of the Moon შესრულება [[ერლს კორტის საგამოფენო ცენტრის სცენაზე, 1973 წელს]]
ბარეტის წასვლის შემდეგ უოტერსი დროთა განმავლობაში ჯგუფის მუსიკალური მიმართულების ხელმძღვანელი გახდა. იგი იქცა სიმღერების ძირითად და ტექსტების ავტორად, თანავოკალისტად და 1985 წელს წასვლამდე რჩებოდა პინკ ფლოიდის დომინირებად ფიგურად. მას ეკუთვნის ჯგუფის ხუთი ალბომის მთლიანი ტექსტები, დაწყებული The Dark Side of the Moon-ით (1973) და დამთავრებული ალბომით The Final Cut-ით (1983) და ამ წლების განმავლობაში იგი თანდათან სულ უფრო მეტად აკონტროლებდა ჯგუფსა და მის მუსიკას. უოტერსის მიერ დაწერილი ტექსტებით The Dark Side of the Moon იქცა ყველა დროის ერთ-ერთ წარმატებულ როკ-ალბომად. 2004 წლისთვის მან „ბილბორდის“ ჩარტში 723 კვირა დაჰყო და გაიყიდა 35 მილიონზე მეტი ასლის ოდენობით. 2005 წლისთვის იგი აგრეთვე ყოველ კვირას 8000-ზე მეტი ასლის ოდენობით იყიდებოდა. ჯგუფის ბიოგრაფ გლენ პოვის მიხედვით, ეს არის მსოფლიოს რიგით მეორე ყველაზე გაყიდვადი და აშშ-ის ტერიტორიაზე რიგით 21-ე ყველაზე გაყიდვადი ალბომი.
უოტერსს ეკუთვნის ალბომების The Dark Side of the Moon (1973), Wish You Were Here (1975), Animals (1977), The Wall (1979) და The Final Cut (1983) თემატური იდეები. ამ ნამუშევრებში სხვადასხვა სახით არის ნახსენები ომისა და უოტერსის მამის დაღუპვის თემა (რაც დაიწყო სიმღერით „Corporal Clegg“ (A Saucerful Of Secrets, 1968), გაგრძელდა „Free Four“-ით (Obscured By Clouds, 1972) და კულმინაცია იქონია მითითებულ ალბომებში. The Final Cut მთლიანად მიეძღვნა მისი მამის, ერიკ ფლეტჩერ უოტერსის ხსოვნას. The Wall-ის თემა და ჩამოყალიბება შთაგონებულია როჯერის ინგლისურ საზოგადოებაში მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ არსებული მამაკაცების ნაკლებობის პირობებში აღზრდით.
1983 წელს გამოვიდა ჯგუფის უკანასკნელი სტუდიური ალბომი უოტერსის მონაწილეობით, The Final Cut. ალბომის ქვესათაური იყო „პოსტ-საომარი ოცნების რეკვიემი, დაწერილი როჯერ უოტერსის და შესრულებული პინკ ფლოიდის მიერ“. უოტერსი არის მისი ყველა სიმღერის ტექსტისა და მუსიკალური კომპოზიციის ავტორი. ტექსტებში შეიმჩნევა მარგარეტ ტეტჩერის, ისევე როგორც კონსერვატიული პარტიის კრიტიკა. ვინაიდან იმ პერიოდში დეივიდ გილმორს არ ჰქონდა მზად ახალი სიმღერები მომავალი ალბომისთვის, მან სთხოვა უოტერსს, ოდნავ შეეფერხებინა დისკის გამოცემა, რაზეც როჯერმა უარი უთხრა. ნიკ მეისონის თანახმად, კამათის შედეგად, გილმორის სახელი ამოიშალა ალბომის თანაავტორებიდან, თუმცა მას კვლავ უხდიდნენ ანაზღაურებას შესრულებული სამუშაოსთვის. Rolling Stone-ის მიერ დისკს ხუთი ვარსკვლავი მიენიჭა, ხოლო მიმომხილველი კურტ ლოდერი წერდა, რომ ეს იყო „უმაღლესი მიღწევა“ და „არტ-როკის დაგვირგვინება“. იგი დისკს განიხილავდა, როგორც უოტერსის რჩეულ სოლო-ალბომს.
ჯგუფიდან წასვლა და სარჩელი გილმორის და მეისონის წინააღმდეგ
ჯგუფში შემოქმედებითი სხვადასხვაობების გამო, უოტერსმა პინკ ფლოიდი 1985 წელს დატოვა და ყოფილ კოლეგებთან იურიდიული დავა კოლექტივის სახელწოდებისა და მუსიკალური მასალის გამოყენების თაობაზე გამართა. 1985 წლის დეკემბერში მან წარადგინა განცხადება, სადაც კომპანიებს EMI და CBS ჯგუფთან კონტრაქტის დასრულებაზე აუწყებდა. 1986 წლის ოქტომბერში მან შეიტანა სარჩელი უმაღლეს სასამართლოში, რათა პინკ ფლოიდი ფორმალურად დაეშალა. თავის გადაწყვეტილებას როჯერი ასაბუთებდა იმით, რომ „ჯგუფი ამოწურულ ძალას წარმოადგენდა“. გილმორი და მეისონი ამ გადაწყვეტილებას შეეწინააღმდეგნენ და განაცხადეს, რომ პინკ ფლოიდის სახელით არსებობას განაგრძობდნენ. უოტერსი ამტკიცებდა, რომ მას აიძულეს ჯგუფის დატოვება, ისევე, როგორც თავის დროზე რიჩარდ რაიტს. მან გადაწყვიტა, იურიდიულად დაეტოვებინა პინკ ფლოიდი: „ასე რომ არ მოვქცეულიყავი, ფინანსური პრობლემები სრულად გამანადგურებდნენ“. 1987 წლის დეკემბერში როჯერმა და პინკ ფლოიდმა შეთანხმებას მიაღწიეს. მეისონის თანახმად:
უოტერსი საბოლოოდ გათავისუფლდა ო’რურკთან კონტრაქტით გათვალისწინებული პირობებისგან და შეინარჩუნა საავტორო უფლებები The Wall-ის კონცეფციასა და ჯგუფის გასაბერ მფრინავ ღორზე. გილმორის ლიდერობით პინკ ფლოიდმა გამოსცა სამი სტუდიური ალბომი - A Momentary Lapse of Reason (1987), The Division Bell (1994) და The Endless River (2014). 2013 წლისთვის მას მსოფლიოში გაყიდული ჰქონდა 250 მილიონზე მეტი ალბომი, აქედან, RIAA-ს აღრიცხვით – 74.5 მილიონი ერთეული მხოლოდ აშშ-ში. 2013 წელს უოტერსმა აღიარა, რომ ნანობდა ამ სარჩელის შესახებ: „ვცდებოდი. რა თქმა უნდა, ვცდებოდი“.
1984–1989: The Pros and Cons of Hitch Hiking და Radio K.A.O.S.
მინი|როჯერ უოტერსის The Wall – Live in Berlin, გერმანია, 1990 წლის 21 ივლისი, მასწავლებლის ვეებერთელა მარიონეტი.
როჯერს ჯერ კიდევ 1970 წელს, რონ გისინის თანაავტორობით, ჩაწერილი ჰქონდა ალბომი Music from The Body, რომელშიც შეტანილია კომპოზიციები, უფრო ადრე დაწერილი ფილმისთვის „სხეული“. ალბომის The Final Cut გამოცემის შემდეგ დაიწყო მუსიკოსის სოლო-კარიერის ძირითადი ეტაპი. ამ კარიერის ფარგლებში მან გამოსცა ოთხი კონცეპტუალური სტუდიური ალბომი და საუნდტრეკი.
1984 წელს გამოვიდა პირველი ალბომი, The Pros and Cons of Hitch Hiking – პროექტი მამაკაცის სიზმრებზე, რომელზეც გავლენა იქონია უოტერსის ჯუდი ტრიმთან ქორწინების დასასრულმა. ალბომის თემებს შორის არის სექსი და მონოგამიის / ოჯახური ცხოვრების „ველურ პირობებში“ ცხოვრებასთან დაპირისპირება. ალბომის ბოლოს პერსონაჟი, რეჯი, ირჩევს სიყვარულსა და ცოლ-ქმრობის ჩვეულ სტილს და უარს ამბობს უწესრიგო ურთიერთობებზე. ალბომი ჩაიწერა გიტარისტ ერიკ კლეპტონისა და საქსოფონისტ დეივიდ სენბორნის მონაწილეობით. იგი გაფორმებულია ჯერალდ სკარფის მიერ. ამჯერად კრიტიკოსმა კურტ ლოდერმა ალბომს უწოდა „საოცრად სტატიკური, საზიზღარი ჩანაწერი“. ჟურნალ „Rolling Stone“-ის მიერ ალბომს ყველაზე დაბალი შეფასება, ერთი ვარსკვლავი მიენიჭა. წლების შემდეგ AllMusic-ის მაიკ დეგეინი აღნიშნავდა ალბომის „გონებამახვილ სიმბოლიზმს“ და „ქვეცნობიერ რეალობაში ცნობიერების შესანიშნავი გამოყენებით“ და ალბომს ხუთიდან ხუთ ვარსკვლავს ანიჭებდა.
როჯერმა The Pros and Cons of Hitch Hiking-ის გამოსვლას თან დაურთო საკონცერტო ტურნე, რომელშიც შედიოდა როგორც მუსიკოსების ახალი შემადგენლობა (კლეპტონთან ერთად), ასევე ახალი მუსიკალური მასალა და პინკ ფლოიდის რამდენიმე სიმღერა. ტურნე დაიწყო სტოკჰოლმში, 1984 წლის 16 ივნისს. ბილეთები შოუებზე არც თუ წარმატებით იყიდებოდა და დიდ დარბაზებში დაგეგმილი გამოსვლები გაუქმებული იქნა. როჯერის გამოთვლებით, ამ ტურნემ მას 400 000 გირვანქა სტერლინგი დააკარგვინა. 1985 წლის მარტში მან თითქმის იგივე საკონცერტო პროგრამა აშშ-ში წარადგინა. ამან ოდნავ შეუწყო ხელი მისი ალბომის პოპულარობას და შტატებში ოქროს სტატუსი მოუპოვა.
1986 წელს უოტერსმა ჩაწერა სიმღერები ანიმაციურ ფილმში „როდესაც ქარი ქრის“ გამოსაყენებლად. ამ პერიოდიდან მის დამხმარე მუსიკოსების კოლექტივს (პოლ კერაკის თანამონაწილეობით) ეწოდებოდა The Bleeding Heart Band. ამავე შემადგენლობით უოტერსმა 1987 წელს ჩაწერა Radio K.A.O.S. – კონცეპტუალური ალბომი, რომელიც ეფუძნება შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ბილის გამოგონილ ამბავს: იგი მიჯაჭვულია ეტლზე და ეუფლება დიდ მანძილზე ელექტრომოწყობილობების გონებრივად მართვის უნარს, შეუძლია რადიოტალღებზე მომართვაც. მთელი ალბომის მსვლელობისას იგი ესაუბრება გამოგონილ სადგურ K. A. O. S.-ის წამყვან ჯიმ ლედს. გულნატკენია რა სამყაროში არსებული მდგომარეობით, იგი შეეცდება ბირთვული ომის მდგომარეობის განსახიერებას. 1987 წელს ალბომს მოჰყვა მასშტაბური საკონცერტო ტურნეც.
1989–1999: The Wall – Live in Berlin და Amused to Death
1989 წელს ბერლინის კედლის დაშლის შემდეგ, 1990 წლის ივლისში უოტერსმა გამართა სპეციალური წარმოდგენა ალბომის The Wall მიხედვით – The Wall – Live in Berlin. მას 200 000 ადამიანი დაესწრო. ღონისძიები გაიმართა ომის ვეტერან ლეონარდ ჩეშირის თხოვნით, რომელსაც თანხა სჭირდებოდა საქველმოქმედო ფონდისთვის. უოტერსის ჯგუფს შეუერთდნენ უტე ლემპერი, The Hooters, ვენ მორისონი, შინეიდ ო’კონორი, სინდი ლოუპერი, მერიან ფეითფული, სკორპიონსი, ჯონი მიტჩელი, მსახიობი ჯერი ჰოლი, პოლ კერაკი, ტიმ კარი, თომას დოლბი და ბრაიან ადამსი. კონცერტში აგრეთვე მონაწილეობდნენ აღმოსავლეთ გერმანიის სიმფონიური ორკესტრი და გუნდი, საბჭოთა არმიის ორკესტრი და აშშ-ს სამხედრო ძალების შვეულმფრენები. მარკ ფიშერის მიერ დადგმული ამ წარმოდგენისას გამოიყენებოდა 25 მეტრის სიმაღლისა და 170 მეტრის სიგრძის მქონე კედელი. აგრეთვე გამოიყენებოდა ჯერალდ სკარფის მიერ პინკ ფლოიდის ტურნესთვის The Wall შემუშავებული მარიონეტების უფრო დიდი ვერსიები. კონცერტში მონაწილეობის მიწვევა მიიღო ბევრმა მუსიკოსმა, თუმცა მათ შორის არ იყვნენ დეივიდ გილმორი, რიჩარდ რაიტი და ნიკ მეისონი. აგრეთვე გამოვიდა ღონისძიების ამსახველი აუდიო და ვიდეო ჩანაწერი, რომელიც შტატებში შემდგომში პლატინის სტატუსს ატარებდა.
1999–2004: ტურნე In the Flesh და The Wall-ის დადგმა ბროდვეიზე
1999 წელს, თითქმის 12 წლიანი და მუსიკალური ინდუსტრიიდან გაქრობის შვიდწლიანი პაუზის შემდეგ, უოტერსი დაბრუნდა ტურნეს In the Flesh ფარგლებში, რომელიც მოიცავდა როგორც მის სოლო, ასევე პინკ ფლოიდის მასალას. აშშ-ში ტურნე ფინანსურად წარმატებული აღმოჩნდა და მიუხედავად იმისა, რომ ძირითადად როჯერი პატარა დარბაზებში გამოდიოდა, ბილეთებზე იმდენად დიდი მოთხოვნა იყო, რომ მოხდა საკონცერტო დარბაზების უფრო დიდებით ჩანაცვლება. ტურნემ მოგვიანებით მოიცვა მსოფლიო და გაგრძელდა ორ წელიწადს (2000 და 2002 წლებში). საკონცერტო ფილმი და ალბომი In the Flesh – Live მოგვიანებით გამოვიდა. სამწლიანი საკონცერტო გრაფიკის ფარგლებში შესრულდა უოტერსის მხოლოდ ორი ახალი სიმღერა - „Flickering Flame“ და „Each Small Candle“. 2002 წლის ივნისში ტურნე დასრულდა 70 000 მსმენელის წინაშე, გლასტონბერის ფესტივალზე გამოსვლით, პინკ ფლოიდის თხუთმეტი და როჯერის სოლო-კარიერიდან ხუთი სიმღერის შესრულებით.
2004 წელს კომპანიისგან Miramax ცნობილი გახდა, რომ ბროდვეიზე იგეგმებოდა The Wall-ის დადგმა, რაშიც უოტერსიც მონაწილეობდა. ცნობილი გახდა, რომ მიუზიკლში, რომელზეც მუშაობდნენ, გამოყენებული იქნებოდა პინკ ფლოიდის სხვა ალბომების სიმღერებიც, ისევე როგორც ახალი მასალა. 2004 წლის 1 მაისს, მალტაზე გაიმართა როჯერ უოტერსის ოპერის Ça Ira ნაწყვეტების პრემიერა. 2004 წლის ივლისში უოტერსმა გამოსცა სინგლი „To Kill the Child/Leaving Beirut“ - ორი სიმღერით, რომლებზეც გავლენა იქონია ერაყში 2003 წელს აშშ-ს სამხედრო ძალების შესვლამ და მისი სკოლის შემდგომი პერიოდის აღმოსავლეთში მოგზაურობის შესახებ მოგონებებმა. სიმღერაში „Leaving Beirut“ გამოკვეთილია ტონი ბლერისა და ჯორჯ ბუშ უმცროსის პოლიტიკის მკაცრი კრიტიკა.
2005–2015: გაერთიანება Live 8-ზე, Ça Ira და შემდგომი ტურნეები
მინი|300პქ|მარჯვნივ|უოტერსის გამოსვლა [[Live 8-ზე პინკ ფლოიდთან ერთად 2005 წლის 2 ივლისს]]
მიუხედავად იმისა, რომ უოტერსს და ჯგუფს ჰქონდათ აზრთა სხვადასხვაობა იმ სიმღერების შესახებ, რომლებიც უნდა შეესრულებინათ, იგი დათანხმდა მხოლოდ ერთ გამოსვლაზე. იმავე რესურსს გილმორმა უამბო: „რეპეტიციებმა დამარწმუნა, რომ ეს არ იყო ის, რასაც უფრო ხშირად გავაკეთებდი. ბევრი ადამიანის ცხოვრებაში ყოფილა განშორების მომენტი, რომელიც მათ გაუუქმებიათ, მაგრამ სამართლიანად და კატეგორიულად ვიტყვი, რომ არ გაიმართება ტურნე და არ ჩაიწერება ალბომი, რომელშიც მე მივიღებ მონაწილეობას. ეს არ ეხება ანონიმურობას ან რამე მსგავსს. ეს არის უბრალოდ...მე იქ ვიყავი, მე ეს გავაკეთე“. 2005 წლის ნოემბერში პინკ ფლოიდი პიტ ტაუნსენდის (The Who) მიერ სიდ ბარეტთან და როჯერ უოტერსთან ერთად შეიყვანეს ბრიტანეთის მუსიკის დიდების დარბაზში
2005 წლის სექტემბერში გამოვიდა უოტერსის Ça Ira – სამმოქმედებიანი ოპერა, შექმნილი ეტიენ როდა-ჟილის თანაავტორობით. მისი სიუჟეტი ეფუძნება ფრანგული რევოლუციის მოვლენებს. ალბომი გამოვიდა ორმაგი დისკის სახით. ჩანაწერი „ბილბორდის“ კლასიკური მუსიკის ჩარტში #5 ადგილზე მოხვდა. ვოკალურ პარტიებს მასზე ასრულებენ ბრინ ტერფელი (ბარიტონი), ინ უანი (სოპრანო) და პოლ გროვეზი (ტენორი). სიუჟეტით მიმდინარე მოქმედებები აღწერილია ფრანგულ ენაზე როდა-ჟილის და მის მეუღლე ნადინის მიერ. უოტერსმა ოპერის ადაპტირებაზე მუშაობა 1989 წელს დაიწყო. მისივე კომენტარი: „ბეთჰოვენის ქორალები, ბერლიოზი და ბოროდინი ყოველთვის მომწონდა ... ეს უსირცხვილოდ რომანტიკულია და მომდინარეობს XIX საუკუნის ტრადიციიდან, სწორედ აქედან გამომდინარეობს ჩემი ინტერესი კლასიკური და ქორალური მუსიკისადმი“. უოტერსი ხშირად ჩნდებოდა ტელევიზიის ეთერში ოპერაზე სასაუბროდ, მაგრამ მას მეტწილად კითხვებს უსვამდნენ პინკ ფლოიდთან დამოკიდებულებაზე, რაც მისთვის რთული თემა იყო. პინკ ფლოიდის ბიოგრაფი მარკ ბლეიკი წერს, რომ ეს იყო „მისი მშვიდი გვიანდელი ასაკის ან ფსიქოთერაპიაზე დახარჯული ოცი წლის ნარჩენი“.
მინი|250პქ|right|ტურნე [[The Dark Side of the Moon Live, 2007 წელი. უოტერსი სცენაზე იყენებდა პრიზმას ალბომის The Dark Side of the Moon გარეკნიდან, რომელიც კონცერტებისთვის იქმნებოდა ლაზერული ეფექტებით.]]
2006 წელს უოტერსმა დაიწყო საკონცერტო ტურნე The Dark Side of the Moon Live, რომელიც სამ წელიწადს გაგრძელდა და მოიცვა ჩრდილოეთ ამერიკა და ევროპა. საკონცერტო პროგრამის პირველ ნახევარში სრულდებოდა პინკ ფლოიდისა და უოტერსის მასალა, ხოლო მეორე ნახევრის ძირითადი ნაწილი შედგებოდა ალბომის The Dark Side of the Moon შესრულებისგან - უოტერსმა იგი სრული სახით სოლო-კარიერაში პირველად შეასრულა. შოუს დასასრულს წარმოდგენილი იყო სიმღერები ალბომიდან The Wall. საკონცერტო გაფორმებისას გამოიყენებოდა მარკ ბრიკმენის მიერ შემუშავებული განათების ეფექტები, ცეცხლის მფრქვევები, ფსიქოდელიური პროექციები, ბოლის მწარმოებელი მოწყობილობები და გასაბერი ფიგურები (ასტრონავტი და ღორი). ამას თან ერთვოდა 360 გრადუსიანი კვადრო-ჟღერადობა. ტურნეს რამდენიმე კონცერტზე უოტერსს The Dark Side of the Moon-ის შესრულებისას ნიკ მეისონიც შეუერთდა. 2007 წლის იანვარში ტურნე გაგრძელდა ავსტრალიისა და ახალი ზელანდიის შოუებით, შემდეგ კი აზიის, ევროპის, სამხრეთ ამერიკისა და ჩრდილოეთ ამერიკის კონცერტებით დასრულდა.
2007 წლის მარტში სინგლზე გამოიცა უოტერსის ახალი სიმღერა, „Hello (I Love You)“, ფილმის „უკანასკნელი მიმზი“ საუნდტრეკიდან. პრესაში აღინიშნა, რომ „სიმღერაში გადმოცემულია ფილმის თემები, კაცობრიობის საუკეთესო და ყველა ცუდ ინსტინქტებს შორის შეჯახება და ის, თუ როგორ იმარჯვებს ბავშვის უწყინარი ბუნება“. 2008 წლის აპრილში უოტერსი გამოვიდა კოაჩელას ფესტივალზე და აპირებდა მონაწილეობის მიღებას 2008 წლის საქველმოქმედო კონცერტში Live Earth 2008 (რომელიც გაუქმდა მუმბაიში მომხდარი ტერაქტების გამო).
უოტერსის მიერ დადასტურდა, რომ მის შემდეგ სტუდიურ ალბომს სავარაუდოდ ეწოდებოდა Heartland და ის, რომ დაწერილი ჰქონდა უამრავი სიმღერა (რომელთა ნაწილი უკვე ჩაწერილი იყო). მათი გამოცემა, მისივე თქმით, დაგეგმილი იყო მხოლოდ მაშინ, როდესაც შედგებოდა მთლიანი ალბომი. 2010 წლის ივნისში როჯერმა გამოსცა საპროტესტო სიმღერის „We Shall Overcome“ საკუთარი ვერსია, გაი კარავანის და პიტ სიგერის არანჟირებით. 2010 წლის დახურულ საქველმოქმედო ღონისძიებაზე, რომელიც გამართა ფონდმა Hoping, მან და დეივიდ გილმორმა ერთად შეასრულეს სიმღერები „To Know Him Is to Love Him“ (იგი თავის მხრივ, სრულდებოდა პინკ ფლოიდის ადრეულ რეპეტიციებზეც); „Wish You Were Here“, „Comfortably Numb“ და „Another Brick in the Wall (Part 2)“.
მინი|მარცხნივ|როჯერ უოტერსის გამოსვლა [[ბარსელონაში, 2011 წელს, ტურნე The Wall Live.]]
2010 წლის სექტემბერში უოტერსმა გამოაცხადა მსოფლიო ტურნეს The Wall Live ჩატარების შესახებ, რომელიც იქნებოდა პინკ ფლოიდის ორიგინალური კონცერტების განახლებული ინტერპრეტაცია. რესურსს Associated Press უოტერსმა უამბო, რომ ეს ტურნე ალბათ მის კარიერაში უკანასკნელი იქნებოდა: „მე აღარ ვარ ისეთი ახალგაზრდა. მე არ ვარ ბიბი კინგის ან მადი უოტერსის მსგავსი. არც დიდი ვოკალისტი ვარ, არც დიდი ინსტრუმენტალისტი ან სხვა ვინმე, მაგრამ ჩემში კვლავ ანთებულია ცეცხლი და სათქმელი მაქვს. ჩემში გედის სიმღერაა და ვფიქრობ, ასეც უნდა იყოს“. ტურნეს მსვლელობისას, ლონდონის დარბაზში O2, 2011 წლის 12 მაისს, გილმორი და მეისონი გამოჩნდნენ უოტერსთან „Outside the Wall“-ის შესრულებისას, თუმცა სანახაობის მთავარ მომენტად იქცა კედლის თავზე სიმღერაში „Comfortably Numb“ დეივიდ გილმორის გამოჩენა და კომპოზიციაში ვოკალური და გიტარის პარტიების შესრულება. 2012 წლის პირველ ნახევარში ტურნეს კონცერტებზე დასასწრები ბილეთების გაყიდვებმა 1.4 მილიონი შეადგინეს. 2013 წლისთვის The Wall Live იყო მუსიკის ისტორიაში სოლო-შემსრულებლის მიერ ჩატარებული ყველაზე შემოსავლიანი ტურნე. გამოცემის Daily Mail მიმომხილველ კოულ მორტონის აზრით, პინკ ფლოიდის ალბომის ახალი საკონცერტო ვერსია იყო „ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე ამბიციური და რთული როკ-შოუ“. ცნობილია, რომ ამ კონცერტების დადგმას დასჭირდა 37 მილიონი გირვანქა სტერლინგი.
2011 წლის მაისში უოტერსმა მონაწილეობა მიიღო პროგრამაში Desert Island Discs. 2012 წლის ოქტომბერში იგი გამოვიდა კონცერტზე Love for Levon, რომელიც ლევონ ჰელმის ხსოვნას ეძღვნებოდა. იგი აგრეთვე გამოჩნდა საქველმოქმედო კონცერტზე The Concert for Sandy Relief, რომელიც ქარიშხალ „სენდისგან“ დაზარალებულთა დასახმარებლად, მედისონ-სკვერ-გარდენზე, 2012 წლის 12 დეკემბერს გაიმართა.
2014 წლის 6 და 7 სექტემბერს ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალის ფარგლებში გაიმართა როჯერის და შონ ევანსის ერთობლივი ფილმის Roger Waters: The Wall პრემიერა. იგი ეფუძნება 2010-2013 წლების ტურნეს და შეიცავს კადრებს კონცერტებიდან და როჯერ უოტერსის ცხოვრებიდან. 2015 წლის 24 ივლისს როჯერი გამოვიდა ნიუპორტის ფოლკ-ფესტივალზე (ნიუპორტი, როდ-აილენდი). მასთან ერთად აგრეთვე გამოვიდნენ My Morning Jacket და ჯგუფ Lucius-ის ორი ვოკალისტი. Roger Waters: The Wall კინოთეატრებში 2015 წლის 29 სექტემბერს, მხოლოდ ერთი დღით გამოვიდა. სპეციალურად კინოთეატრებისთვის გადაღებული ლიამ ნისონის მოკლე წინასიტყვაობის გარდა, პრემიერას აგრეთვე ახლდა დამატებითი ჩანაწერი, რომელშიც უოტერსი და ნიკ მეისონი პასუხობენ მოყვარულთა მიერ გამოგზავნილ კითხვებს. 2015 წლის 20 ნოემბერს ჩანაწერი გამოვიდა ალბომის სახით (ციფრული, CD, გრამფირფიტა) და ვიდეოფორმატებში (DVD, Blu-Ray, ციფრული).
2016–დღემდე: Is This the Life We Really Want?
მინი|300პქ|ტურნე [[Us + Them, სიმღერის „Time“ შესრულება.]]
2016 წლის ოქტომბერში გამოქვეყნდა მომავალი ტურნეს Us + Them ანონსი. „ახალი შოუთი ვიმოგზაურებთ, რომლის შინაარსი გასაიდუმლოებულია. შესრულდება რაღაცები ჩემი მრავალწლიანი კარიერიდან, პინკ ფლოიდთან ერთად დაწერილი და ახალი სიმღერები. ალბათ, 75% შედგება ძველი მასალისგან, ხოლო ახალი იქნება 25%, მაგრამ ყველაფერი დაკავშირებული იქნება საერთო თემით. მაგარი შოუ იქნება, გპირდებით. ისეთივე საუცხოო იქნება, როგორც ყველა წინა.“ ტურნეს ფარგლებში გათვალისწინებულია კონცერტები აშშ-ში და კანადაში. მისი პირველი ეტაპი დაიწყო 2017 წლის 26 მაისს კანზასში და დასრულდა იმავე წლის 29 ოქტომბერს ვანკუვერში. შემდეგი ეტაპი დაგეგმილია 2018 წლისთვის. თავად პროგრამის სახელწოდება აღებულია პინკ ფლოიდის „Us and Them“-ისგან, ალბომიდან The Dark Side of the Moon.
2017 წლის 16 თებერვალს ცნობილი გახდა, რომ გამოვიდოდა მუსიკოსის მეოთხე სოლო-ალბომი Is This the Life We Really Want?. იგი გამოიცა 2017 წლის 2 ივნისს და არის თითქმის 25 წლიანი შუალედით მისი პირველი როკ-ალბომი, Amused to Death-ის (1992) შემდეგ. შემდგომში გამოვიდა პრომო-ვიდეოები და თანმხლები სინგლები, რომელთაგან პირველი იყო „Smell the Roses“.
პირადი ცხოვრება
1969 წელს უოტერსმა იქორწინა ბავშვობის მეგობარ და მეზობელ გოგონა ჯუდი ტრიმთან, რომელიც მექოთნე იყო. ჯუდი შემდგომში გამოჩნდა ალბომის Ummagumma კონვერტის გაფორმების შიდა მხარეს. მათ ბავშვები არ ჰყოლიათ და 1975 წელს ერთმანეთს გაეყარნენ.. ჯუდიმ მოგვიანებით სხვა მამაკაცთან იქორწინა და გარდაიცვალა 2001 წლის 9 იანვარს.
1976 წელს როჯერმა იქორწინა კეროლაინ კრისტისთან, რომელიც ლოურენს დანდასის, ზეტლენდის მარკიზას დისწული იყო. მათ ეყოლათ ვაჟი, ჰარი უოტერსი (რომელმაც მომავალში მუსიკოსის კარიერა აირჩია და უოტერსის საკონცერტო შემადგენლობასთან ერთად 2000-იანი წლებიდან გამოდიოდა) და ქალიშვილი ინდია. კრისტი და უოტერსი 1992 წელს დაშორდნენ.
1993 წელს მან კვლავ იქორწინა - ამჯერად პრისცილა ფილიპსთან, რომელთანაც ერთი შვილი, ჯეკ ფლეტჩერი ეყოლა. ქორწინება 2001 წლამდე გაგრძელდა.
2004 წელს როჯერმა გაიცნო მსახიობი და რეჟისორი ლორი დერნინგი (დ. 1963 ). 2012 წლის 14 იანვარს მათ იქორწინეს, მაგრამ 2015 წლის სექტემბერში შეიტანეს განაცხადი განქორწინებაზე.