cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მარია სოფია ნოიბურგელი
დედოფლობა
1687 წლის 2 ივლისს ჰაიდელბერგში შედგა მარია სოფიასა და პედრუ დე ბრაგანსას მარიონეტული ქორწინება, რის შემდეგაც მარია სოფიამ დიდი მზითვითა და ამალითურთ დატოვა მშობლიური გერმანია და პორტუგალიისაკენ გაემგზავრა. იგი გზას მდინარე რაინის გასწვრივ მიუყვებოდა. ახალი დედოფალი ლისაბონში 1687 წლის 12 აგვისტოს დიდი ზეიმით შევიდა. ამავე დღეს ლისაბონის არქიეპისკოპოსმა მეფე-დედოფალს ოფიციალურად დასწერათ ჯვარი. ამის შემდეგ საფრანგეთის მეფე ლუი XIV დიდად ნაწყენი დარჩა, რადგან პედრუმ ცოლად კურპფალცის პრინცესა შეირთო და არა საფრანგეთის, როგორც ამას თვითონ იმედოვნებდა.
მარია სოფიამ მალევე მოიგო თავისი გერის, იზაბელა ლუიზას გული, რომელიც დედინაცვალზე მხოლოდ სამი წლით იყო უმცროსი. მარია სოფიამ ასევე თავი შეაყვარა თავის ქმარს, რომელსაც ქორწინებიდან სულ 1 წელიწადში მემკვიდრე გაუჩინა, რის შემდეგაც მან კიდევ ოთხი ვაჟი და ორი ქალიშვილი გააჩინა. მოგვიანებით მარია სოფიას ვაჟმა, მეფე ჟუან V-მ ცოლად შეირთო მარია სოფიას დის, ელეონორ მაგდალენასა და ლეოპოლდ I-ის ქალიშვილი - მარია ანა ავსტრიელი.
მარია სოფია საოცრად ნაზი, მორჩილი, განათლებული და კეთილშობილი ქალი იყო. იგი თავის ინგლისის მეფის ქვრივ მულს, დედოფალ კატარინა ბრაგანსას მალევე დაუახლოვდა, რომელმაც იგი კათოლიციზმზე მოაქცია და გაარკვია პორტუგალიურ ეტიკეტში. იგი აღწერილია, როგორც პოპულარული დედოფალი, რაც მისი გულუხვობიდან გამომდინარეობს, იგი ხშირად ეხმარებოდა ლისაბონის გლახაკებს. დედოფალი ხშირად მონაწილეობდა საქველმოქმედო საქმიანობებში. მისი წყალობით ზრუნავდნენ ობლებზე, ქვრივებზე, მოხუცებსა და ხეიბრებზე, რომელთაც ახლა უკვე თავშესაფარი და მცირეოდენი საკვები ჰქონდათ. მას ძალიან ახლო და ინტიმური ურთიერთობა ჰქონდა თავის მოძღვარ - ბართოლომეო დო კენტალთან, რომელიც მალევე დაიღუპა. მან დააფინანსა ბეჟაში საჯარო სკოლის მშენებლობა და გახსნა. გარდაიცვალა 1699 წლის 4 აგვისტოს 32 წლის ასაკში.
რადამა II
რადამა II (დ. 23 სექტემბერი, 1829 — გ. 12 მაისი, 1863, [სავარაუდოდ]) — რანავალუნა I-ის ვაჟი და მემკვიდრე. მადაგასკარის მეფე 1861-დან 1863 წლამდე, რომელიც, პრაქტიკულად მთელ კუნძულს აკონტროლებდა. რადამა II-ის მმართველობა, მიუხედავად მისი ხანმოკლეობისა, გადამწყვეტი ეტაპი იყო მადაგასკარის სამეფოს ისტორიაში. დედამისის, დედოფალ რანავალუნა I-ის 33 წლიანი მტკიცე და გარკვეულწილად მძიმე მმართველობის შედეგად, მადაგასკარმა წარმატებით შეინარჩუნა საკუთარი პოლიტიკური და კულტურული დამოუკიდებლობა ფრანგული და ბრიტანული გავლენისაგან. დედოფლის იზოლაციონიზმისა და ქრისტიანობის დევნის პოლიტიკის გაუქმებითა და რელიგიური თავისუფლების მხარდაჭერით, მადაგასკარი კვლავ გაიხსნა ევროპელთათვის. 1855 წელს, ჯერ კიდევ რანავალუნას მმართველობისას, რადამას მიერ ფრანგ მეწარმე ჟოზეფ-ფრანსუა ლამბერტთან საიდუმლოდ დადებული ლამბერტის ქარტიის პირობების თანახმად, ფრანგებს გადაეცათ დიდი ფართობის შემოსავლიანი მიწების ექსპლუატაციისა და სხვა მომგებიანი პროექტების განხორციელებისა თუ რესურსების გამოყენების ექსკლუზიური უფლება, რაც, მოგვიანებით, მადაგასკარზე ფრანგული პროტექტორატის დამყარების პრეტენზიის, ხოლო 1896 წელს მისი კოლონიად გადაქცევის საბაბი გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:იმერინის მონარქები კატეგორია:დაბადებული 23 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1829 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1863 კატეგორია:მოკლული მონარქები კატეგორია:XIX საუკუნის აფრიკის მონარქები
ირაკლი ქადაგიშვილი
ირაკლი ქადაგიშვილი (დ. 23 დეკემბერი, 1962) —  ქართველი პოლიტიკოსი. 1992 წელს იყო საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს წევრი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი ეროვნულ–დემოკრატიული პარტიის“ სიით. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი, თელავი-ახმეტა-ყვარელი-ლაგოდეხის მაჟორიტარი „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველოდან“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1962 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:„ქართული ოცნების“ წევრები
რობერტ როდრიგესი
რობერტ როდრიგესი (Robert Rodriguez; დ. 20 ივნისი, 1968, სან-ანტონიო, ტეხასი) — ამერიკელი კინორეჟისორი, სცენარისტი, პროდიუსერი,მსახიობი და კინოკომპოზიტორი. ფილმების უმრავლესობას იღებს მექსიკასა და მშობლიურ ტეხასში. მეგობრობს კვენტინ ტარანტინოსთან.
ბიოგრაფია
როდრიგესი და ტარანტინომ ერთად დაიწყეს კინოკარიერა. ხშირად ტანამშრომლობდნენ ერთმანეთის პროექტებში. მისი პირველი ფილმი იყო „El Mariachi“ (1993). 1996 წელს გადაღებული „From Dusk til Dawn“, იყო 1990-იანი წლების ერთ-ერთი საუკეთესო ჰორორ-ფილმი. მისი სცენარი ტარანტინომ დაწერა და თავადვე მონაწილეობდა, როგორც მსახიობი. 1994 წელს გადაიღო სატელევიზიო ფილმი „Roadracers“. 1995 წლის ფილმი „Desperado“ წარმოადგენდა თანამედროვე ვესტერნს. ამ ფილმის რიმეიკი გამოვიდა 2004 წელს სახელით „ერთხელ მექსიკაში“. ფილმები, „The Faculty“ (1998) და „Spy Kids“ (2001) გათვლილი იყო ბავშვებზე. როდრიგესის საუკეთესო ფილმი იყო 2005 წელს გადაღებული ნეო-ნუარის ჟანრის „ცოდვის ქალაქი“, რომელიც კომიქსის ადაპტაციას წარმოადგენდა. 2007 წელს ტარანტინოსთან ერთად განახორციელა პროექტი „გრაინდჰაუსი“, რომლის ფარგლებში გადაიღო ფილმი „Planet Terror“. როდრიგესმა გააგრძელა ბავშვთა აუდიტორიაზე მუშაობა ფილმებით „Spy Kids 3: Game Over“ (2003), „The Adventures of Sharkboy and Lavagirl“ (2005), „Shorts“ (2009), „Spy Kids 4: All the Time in the World“ (2011).
როდრიგესის ბოლო ნამუშევრებია „მაჩეტე“ (2010), „მაჩეტე კლავს“ (2013) და „ცოდვების ქალაქის“ გაგრძელება (2014).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:დაბადებული 20 ივნისი
In a Word: Yes (1969–)
In a Word: Yes (1969–) — პროგრესული როკ-ჯგუფ Yes-ის 2002 წლის ბოქს-სეტი, რომელიც შედგება 5 დისკისგან. ამ კომპილაციაში მიმოხილულია ჯგუფის კარიერა 1969 წელს დაარსებიდან 2001 წლამდე, 1989 წლის ალბომის Anderson Bruford Wakeman Howe ჩათვლით.
დისკი 5
In A Word: Yes (1969 - ) (Rhino 78186) ბრიტანეთის ან აშშ-ის ჩარტში არ მოხვედრილა.
სქოლიო
კატეგორია:2002 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Yes-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:ალბომები ტრევორ ჰორნის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები ტრევორ რებინის პროდიუსერობით
ავლევის ნაეკლესიარი
ავლევის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული და არქეოლოგიური ძეგლი, ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ავლევის აღმოსავლეთით 1,5 კილომეტრზე. შუა ფრონის მარცხენა ნაპირზე, ძველ სასაფლაოზე ნაეკლესიარია და სასაფლაო დაფარულია ხეებითა და ბუჩქნარით. იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია ყოფილა დარბაზული, ქვიშაქვის უსწორო კვადრებით ნაგები. შემორჩენილია სამხრეთის შესასვლელის წირთხლის, ნახევარწრიული აფსიდის, გლუვი უპილასტრო გრძივი კედლების ნაშთები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
დიტმარ I (ზალცბურგის არქიეპისკოპოსი)
დიტმარ I, ან თეოტმარ I (Theotmar) (გ. 4 ივლისი, 907) — ზალცბურგის არქიეპისკოპოსი 874–907 წლებში. ცნობილია, რომ დაიღუპა უნგრელების (მადიარების) წინააღმდეგ პრესბურგის ბრძოლის დროს, 907 წლის 4 ივლისს.
სქოლიო
კატეგორია:IX საუკუნის ეპისკოპოსები კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 907
დელმირა აგუსტინი
დელმირა აგუსტინი (დ. 24 ოქტომბერი, 1886, მონტევიდეო, ურუგვაი — გ. 6 ივლისი, 1914, მონტევიდეო, ურუგვაი) — ურუგვაელი მოდერნისტი პოეტი XIX საუკუნის დასაწყისში.
ბიოგრაფია
დელმირა აგუსტინი დაიბადა ურუგვაის დედაქალაქ მონტევიდეოში. მან დაიწყო წერა, როდესაც ათი წლის იყო და ლექსების პირველი წიგნი გამოაქვეყნა, როდესაც იგი ჯერ კიდევ მოზარდი იყო.
იგი წერდა ჟურნალისთვის „La Alborada“ (გარიჟრაჟი). მან ჩამოაყალიბა 1900-იანი წლების ურუგვაელი მწერლების ახალი თაობის ნაწილი, ხულიო ჰერერა ი რეისიგთან, ლეოპოლდ ლუგონსსა და რუბენ დარიოსთან (ამ უკანასკნელს დელმირა საკუთარ მასწავლებლად მიიჩნევდა) ერთად. დარუსო ადარებდა აგუსტინს წმინდა ტერეზას და აღნიშნა, რომ აგუსტინი იყო ერთადერთი ქალი მწერალი ამ წმინდანის შემდეგ, რომელმაც თავი ქალად გამოხატა.
დელმირა მწერლობის ასპარეზზე მაშინ გამოჩნდა, როდესაც ლიტერატურულ სამყაროში მამაკაცები დომინირებდნენ. აგუსტინის მწერლობის სტილი აღიქმება, როგორც მოდერნიზმის პირველი ფაზა, თუმცა დაყრდნობილი ფანტაზიურ და ეგზოტიკურ თემებზე.
აგუსტინის შემოქმედების ძირითადი ინსპირაციის და შთაგონების წყარო გახდა ეროსი — სიყვარული ღმერთი ბერძნულ მითოლოგიაში. ეროსი ფიგურირებს აგუსტინის ბევრ ლიტერატურულ ნაწარმოებში. დელმირამ მას თავისი მესამე წიგნიც კი მიუძღვნა, სახელწოდებით — „Los Cálices Vacíos“ (ცარიელი თასები) 1913 წელს, რომელიც მისი ახალ ლიტერატურულ მოძრაობაში — „La Vanguardia“ (ავანგარდი) გადასვლის დასაწყისად იქცა.
აღიარება
თვრამეტი წლის ასაკში მან გაზეთში „La Alborada“ დაწერა რამდენიმე სვეტი სახელწოდებით: „ეთერული ლეგიონი“. გაზეთში მან გამოაქვეყნა ფსევდონიმით — „ჯოუჯოუ“. ამ ნაწარმოებში მან განიხილა მონტევიდეოს ბურჟუაზიის წარმომადგენელი, კულტურულ და სოციალურ ცხოვრებაში წარმატებული ქალების პორტრეტები. მათ შორის იყო მარია ფერეირაც. ამის შემდეგ იგი მალე გახდა პოპულარული სახე კულტურულ ცხოვრებაში, დედამისთნ ერთად. პირველი წიგნი გამოაქვეყნა 1907, ხოლო მეორე 1910 წელს.
1912 წელს, როცა რუბენ დარიო, მოდერნიზმის დამაარსებელი, ჩავიდა მონტევიდეოში და დელმირა აგუსტინის შემოქმედების ნახვის შემდეგ თქვა:
პირადი ცხოვრება და სიკვდილი
იგი 1913 წლის 14 აგვისტოს დაქორწინდა ენრიკე ჯობს რეიესზე, თუმცა, ისინი მალევე, 1914 წლის 5 ივნისს განქორწინდნენ. ერთი თვის შემდეგ რეიესმა ორჯერ სასტიკად ესროლა აგუსტინს თავში და სახლში დაბრუნების შემდეგ თვითონაც თავი მოიკლა.
დელმირა აგუსტინი გარდაიცვალა 27 წლის ასაკში, მონტევიდეოში მდებარე საკუთარ სახლში. დაკრძალულია მონტევიდეოს ცენტრალურ სასაფლაოზე.
მისი ნაწარმოებები სხვა ენებზე
ვალერი მარტინესმა თარგმნა აგუსტინის მრავალი ლექსი ინგლისურ ენაზე. აგუსტინის ზოგიერთი ლექსი თარგმნა ნეპალურად სუმან ფოხრელმა და შეიყვანა ანთოლოგიაში, სახელწოდებით — „Manpareka Kehi Kavita“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 24 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1914 კატეგორია:ურუგვაელები კატეგორია:მოდერნისტები კატეგორია:მწერალი ქალები
სოფიას აეროპორტი
სოფიას აეროპორტი (IATA: SOF, ICAO: LBSF) (Летище София) — მთავარი საერთაშორისო აეროპორტი ბულგარეთში. მდებარეობს დედაქალაქ სოფიას ცენტრიდან აღმოსავლეთით 5კმ-ზე. 2014 წელს აეროპორტმა 3 815 158 მგზავრი გაატარა რითაც 8.9%-ით გააუმჯობესა 2013 წლის მაჩვენებელი. აეროპორტი წარმოადგენს Bulgaria Air-ისა და Hemus Air-ის ადგილსამყოფელს.
სქოლიო
კატეგორია:ბულგარეთის აეროპორტები კატეგორია:საერთაშორისო აეროპორტები
ალექსანდრე ალადაშვილის ქუჩა
ალექსანდრე ალადაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); კონსტანტინე ერისთავის ქუჩიდან ამავე ქუჩის შესახვევამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თავდაპირველად ნახიჩევანის შესახვევი ერქვა (ასეა შეტანილი თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში). თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილი, როგორც ნახიჩევანის ქუჩა. 60-იან წლებში ალექსანდრე ალადაშვილის სახელი ეწოდა.
ლიტერატურა
ალადაშვილი
ისაჰაკიანი
ისაჰაკიანი (Իսահակյան) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 470 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 224 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 350 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3.5 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
ცხავათის კვირაცხოვლის ეკლესია
ცხავათის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცხავათში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
სოფლიდან ჩრდილოეთით 3 კმ-ზე, ცხავატურას ხევში, ადგილ კაროეთში დგას მცირე დარბაზული ეკლესია. ეკლესიის გადახურვა ჩანგრეულია. საკურთხეველი სწორკუთხაა, თითო პატარა ნიშა საკურთხევლის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებშია მოთავსებული. სარკმლები გაჭრილია აღმოსავლეთით და დასავლეთით. კარი სამხრეთ კედელშია დატანებული. ეკლესიის ტერიტორია გარშემოვლებულია გალავნით. წრიული გალავნის სიმაღლე ზოგან ერთ მეტრს აღწევს, დიდი ნაწილი კი დანგრეულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჩიგოიანის ზურგიანი კოშკი (IX-X საუკუნეები)
ჩიგოიანის ზურგიანი კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩიგოიანში. აგებულია IX-X საუკუნეებში.
მდ. ქსნის მარცხენა სანაპიროზე, მთაზე დგას კოშკი, რომელიც დიდი ზომის უხეშად დამუშავებული ქვითაა ნაგები. ბრტყელი პირით მიმართულია ხეობისაკენ. დასავლეთ კედელში გაჭრილია შესასვლელი. კოშკი შემორჩენილია მიწიდან დაახლოებით 15 მეტრის სიმაღლეზე.
ლიტერატურა
კატეგორია: ახალგორის მუნიციპალიტეტის კოშკები
დავით ქადაგიძე
დავით ქადაგიძე (დ. 29 იანვარი, 1940)  — ქართველი პოლიტიკოსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 29 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1940 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
ტელომერები
მინი|მარჯვნივ|250px|ქრომოსომაზე ტელომერების განლაგების სქემა ტელომერები (τέλος-დან — „დასასრული“, „ბოლო“ და -დან — „ნაწილი“) — ქრომოსომების დამაბოლოვებელი უბნები. ქრომოსომების ტელომერული უბნებისთვის დამახასიათებელია სხვა ქრომოსომებთან ან მათ ფრაგმენტებთან დაკავშირების შესაძლებლობის არქონა. ტელომერები დამცველობით ფუნქციას ასრულებენ.
ტერმინი „ტელომერა“ შემოიღო გერმან მელერმა 1932 წელს.
ევკარიოტების უმრავლესობის ტელომერები შედგება სპეციალიზებული ხაზოვანი ქრომოსომული დნმ-სგან, რომელიც შედგება მოკლე ტანდემური განმეორებებისგან. ქრომოსომების ტელომერულ უბნებში ტელომერულ დნმ-გამეორებებთან სპეციფიკურად დაკავშირებად ცილებთან ერთად დნმ ქმნის ნუკლეოპროტეიდურ კომპლექსს — კონსტიტუციურ (სტრუქტურულ) ტელომერულ ჰეტეროქრომატინს.
სქოლიო
კატეგორია:ციტოლოგია კატეგორია:ქრომოსომები
ნადოკრის ეკლესია
ტერმინი ნადოკრის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს:
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ი. ჭავჭავაძის 109)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს ილია ჭავჭავაძის გამზირზე (№ 109). თარიღდება XX საუკუნის დასაწყისით.
სახლი ერთსართულიანია. დგას ეზოს სიღრმეში. ნაშენია კვადრ. აგურით. ეზოს მხარეს ხის ღია აივანი ეკვრის რომლის მოაჯირი აჟურული სახეებითაა დამუშავებული. სახლში შესასვლელი აივნიდანაა. აივანზე ხის ,რვასაფეხურიანი კიბე ადის. აივანზე გამოდის ერთი კარი და სამი სარკმელი. ოთხივე ღიობი ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული. ალათები კი სწორკუთხაა. აივნის მხარეს, კედელი შელესილია და ლურჯადაა შეღებილი. სახლს ეკვრის აგურითა და რიყის შერეული წყობით ნაშენი საჯინიბო, რომლის ერთი ფასადი ქუჩაზე გამოდის. დანარჩენი კედლებისგან განსხვავებით, იგი,ძირითადად, აგურითაა გამოყვანილი. ფასადის მარჯვ. ნაწილში ხის, განიერი, მოზრდილი ძელით თარაზულად გადახურული შესასვლელია, ხის ძველი კარით. რომელსაც ფასადის სიგანის ნახევარზე მეტი უჭირავს. თავად შესასვლელი ჩასმულია საფეხურით შეღრმავებულ, სამცენტრიანი თაღით დასრულებულ არეში, რ-საც მსგავსი მოხაზულობის არქივოლტი აგვირგვინებს. იგი დაყრდნობილია დაბალ თაროზე, რომელიც კედლის დარჩენილ ნაწილს ბოლომდე გაუყვება. კედლის ამ მონაკვეთში, თაროდან ოდნავ ზემოთ, გამოყვანილია ორსაფეხურიანი ჩარჩოთი შემოსაზღვრული, წრის ფორმის შეღრმავება. ფასადი სამკუთხა ფრონტონითაა დასრულებული. მასზე ორი რომბისებრი ხვრელია. ფრონტონს, პირის დონეზე, ორსაფეხურიანი თარო გასდევს. ანალოგიური პროფილისაა ლავგარდანიც. საჯინიბოს გადახურვა ჩამოშლილია. შემორჩენილია ხის კოჭები. ქუჩის მხარეს ეზო მოსაზღვრულია რიყის ქვით ნაგები, დაბალი გალავნით. გალავნის მარჯვ. კიდეში, საჯინიბოს კედელთან, ხის ჭიშკარია, რომლის კრამიტის სახურავი აგურის კვადრატულ ბურჯზე და საჯინიბოს კედელზე მიყრდობილ ძელებზეა დაყრდნობილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
თეთრახევის წმინდა გიორგის ხატი
თეთრახევის წმინდა გიორგის ხატი, სალოცავი — საკულტო ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თეთრახევის დასავლეთით, შემაღლებულ ადგილას. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ხატი ოთხკუთხა პრიზმის ფორმის მასიური ნაგებობაა (2,5x0,97 მეტრი, სიმაღლე 1,7 მეტრი), დასავლეთ და სამხრეთ კედლებში თითო სწორკუთხა ნიშია. ხატს ფიქალის ორფერდა სახურავი აქვს.
ფცის ნასახლარი
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
The Studio Albums 1969-1987
The Studio Albums 1969-1987 — პროგრესული როკ-ჯგუფ Yes-ის 2014 წლის ბოქს-სეტი. მასში შეტანილია ჯგუფის 12 ალბომი, გამოცემული 1969-1987 წლებში. 1969-1977 წლის ალბომები წარმოადგენს 2003 წლის რემასტერებს. 1978-1983 წლის ალბომები 2004 წლის რემასტერებია, ხოლო Big Generator არის 2009 წლის რემასტერი. ყველა დისკს ახლავს დამატებითი სიმღერები, ალტერნატიული მიქსები და სინგლების ვარიანტები.
სქოლიო
კატეგორია:2014 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Yes-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Rhino Records-ის კომპილაციური ალბომები
NGC 2207 და IC 2163
NGC 2207 და IC 2163 — შეჯახების პროცესში მყოფი სპირალური გალაქტიკის წყვილი დედამიწიდან 80 მილიონი სინათლის წლის მანძილზე, დიდი ქოფაკის თანავარსკვლავედის მიმართულებით. ორივე გალაქტიკა 1835 წელს ინგლისელმა ასტრონომმა ჯონ ჰერშელმა აღმოაჩინა. უფრო დიდი სპირალი, NGC 2207 კლასიფიცირებულია როგორც საშუალო ზომის სპირალური გალაქტიკა, ცენტრალური ნაწილის გარშემო განვითარებული სუსტი რგოლებით. შედარებოთ პატარა კომპანიონი სპირალი, IC 2163 კი კლასიფიცირებულია ცენტრალური ნაწილის მქონე გალაქტიკად, რომელსაც ასევე გააჩნია სუსტი შიდა რგოლები და წაგრძელებული სპირალური მკლავები, რომლებიც უფრო დიდი კომპანიონი გალაქტიკის გრავიტაციული ძალის გავლენითა არიან გამოწეულნი. ორივე გალაქტიკა დიდი რაოდენობით გაზსა და მტვერს შეიცავს და როგორც ინფრაწითელ ფოტოებზე ჩანს, აქტიურად მიმდინარეობს ვარსკვლავთწარმომქმნელი პროცესები. გარდა ამისა, NGC 2207-ში დაფიქსირებულია ოთხი სუპერნოვაც:
NGC 2207 გრავიტაციული გაძარცვის პროცესში იმყოფება IC 2163-ის მიერ.
შერწყმული გალაქტიკები
NGC 2207 იმყოფება IC 2163-თან შეჯახებისა და შერწყმის პროცესში. თუმცა, ანტენისა და თაგვის გალაქტიკებისაგან განსხვავებით, ისინი ჯერ კიდევ ორ ცალ-ცალკე სპირალურ გალაქტიკებს წარმოადგენენ, იმყოფებიან შეჯახებისა და შერწყმის მხოლოდ პირველ ეტაპზე. შეჯახებიდან სულ მალე, ისინი სავარაუდოდ დაემსგავსებიან თაგვის გალაქტიკას. შერწყმის პროცესს დაახლოებით ერთი მილიარდი წელი დასჭირდება და საბოლოოდ ჩამოყალიბდება ერთი, ელიფსური ან დისკოსებრი გალაქტიკა.
სქოლიო
კატეგორია:დიდი ქოფაკის თანავარსკვლავედი კატეგორია:ურთიერთქმედი გალაქტიკები
გარუბნის ღვთისმშობლის ეკლესია
გარუბნის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ გარუბანში. აგებულია გარდამავალ ხანაში.
სოფლიდან აღმოსავლეთით 2 კმ-ზე, ტყეში დგას სამეკლესიანი ბაზილიკა, რომელიც სხვადასხვა ზომის რიყისა და ფლეთილი ქვითაა ნაგები. მარკანტულ ნაწილებზე გამოყენებულია შირიმი.
ეკლესიიდან ყველაზე უკეთ შემორჩენილია ჩრდილოეთი ნავი. აქ აბსიდი ნახევარწრიულია, ჩრდილოეთით და სამხრეთით თითო სწორკუთხა ნიშაა. ცენტრში გაჭრილია სარკმელი. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა.
ოდნავ შეისრული კამარის საბრჯენი თაღი პილასტრებს ეყრდნობა. პილასტრებს ეყრდნობა აგრეთვე ჩრდილოეთის და სამხრეთის კედლის თაღებიც. დარბაზი მთავარ ეკლესიას არქიტრავული შესასვლელით უკავშირდება. დასავლეთის შესასვლელი ამჟამად ამოშენებულია.
მთავარი ეკლესიიდან შემორჩენილია გრძივი კედლები, დასავლეთი, სამხრეთ-დასავლეთი კუთხე და აბსიდის მოხაზულობის ჩრდილოეთი ნაწილი. მასში მოთავსებულია სწორკუთხა ნიშა.
სამხრეთი ნავი ფრაგმენტულადაა შემორჩენილი.
ეკლესია სერიოზულადაა დაზიანებული. კამარა და კონქი ჩამოქცეულია. თითქმის ყველა კედელი დეფორმირებულია. ტერიტორია სავსეა ჩამონაშალი ქვით. მიწის დონე აწეულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჯრაფი
ჯრაფი (Ջրափի) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 500 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 146 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 498 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 2.3 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
როჟაიე
როჟაიე  — ქალაქი აღმოსავლეთ მონტენეგროში, როჟაიეს მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2011 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 9 567 ადამიანი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონტენეგროს ქალაქები
Totally Spies!
„Totally Spies!“ — ფრანგულ-კანადური ანიმაციური სერიალი, რომელიც შეიქმნა ფრანგული სტუდია «Marathon Media»-ს მიერ. სერიალში მოთხრობილია სამი ჯაშუში დაქალის - სემის, ალექსის და კლოვერის ისტორია.
სიუჟეტი
სერიალი მოგვითხრობს სამი დაქალის - სემის, ალექსის და კლოვერის ისტორიას. ისინი ყველასაგან საიდუმლოდ მუშაობენ ხალხთა დაცვის ორგანიზაცია WOOHP (World Organization of Human Protection)-ში, რომელსაც ხელმძღვანელობს ჯერი ლუისი. გოგონებს კი უწევთ ამ ფაქტის დამალვა ხალხისაგან და ეს მათ ყოველდღიურ ცხოვრებას საკმაოდ ართულებს. ეს ჯაშუშები სწავლობენ ბევერლი-ჰილზის ერთ-ერთ სკოლაში. მეხუთე სეზონში კი მათ ეს სკოლა დაამთავრეს და დაიწყეს სწავლა მალიბუს უნივერსიტეტში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2001 წლის მულტსერიალები კატეგორია:კანადური ანიმაციური ფილმები კატეგორია:ფრანგული ანიმაციური ფილმები
ფცის კოშკი
ფცის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფცის ცენტრში, მდინარე დასავლეთის ფრონის მარცხენა ნაპირზე. ერთი ხელნაწერი საბუთის ცნობით, კოშკი აგებულია 1799-1800 წლებში.
კოშკი ცილინდრულია (დიამეტრი 0,2 მეტრი) ნაგებია რიყის ქვით, ზოგან გამოყენებულია აგური. შემორჩენილია სამი სართული. ერთადერთი შესასვლელი მეორე სართულზეა. პირველი სართული (დამხმარე სათავსი) შიგნით წრიულია (დიამეტრი 5,6 მეტრი) და გადახურულია კონუსური მაკარით. კედლებში დატანებულია კიბე, ნახევარწრიული ბუხარი, სამი სწორკუთხა ნიში და სამი სარკმელი. მეორე სართული საცხოვრებელი და სათავდაცვოა. იგი რვაგვერდაა და გადახურულია რომბებით მორთული შეკრული კამარით, რომლის ძირში ორი სარკმელია. კედლებში, კარისა და ბუხრის გარდა, დატანებულია სათოფურები, ოთხ წახნაგში და ნიშებია ორმაგი სათოფურებით. მესამე სართულიც წრიულია, გადახურვა ხის ჰქონდა. კედლებში ბუხარი და პატარა სწორკუთხა ნიშნებია ცალმაგი და ორმაგი სათოფურებით. ჩრდილოეთ ფასადზე, კარის თავზე გამოსახულია ჯვარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის კოშკები
იან შტაუდინგერი
მინი| იან შტაუდინგერი მინი| იან შტაუდინგერისადმი მიძღვნილი დაფა, ლოძი. განთავსებული პოლონეთის მწერალთა კავშირის მიერ 1980 წელს მინი| დაფა ზაკოპანეში (ul. Piłsudskiego 69), სადაც ცხოვრობდა იან შტაუდინგერი მინი| დაფა საცხოვრებელ სახლზე კრაკოვში, სადაც 1908-1929 წლებში ცხოვრობდა იან შტაუდინგერი მინი| Szklarska Poręba-ს სახლზე არსებული დაფა, რომელიც დღეს არ არსებობს. გაიხსნა 1980-იანი წლების შუა ხანებში. იან შტაუდინგერი (Jan Izydor Sztaudynger დ. 28 აპრილი, 1904, კრაკოვი — გ. 12 სექტემბერი, 1970, იქვე) — პოლონელი პოეტი, ეპიკოსი, სატირიკოსი, მთარგმნელი.
ბიოგრაფია
დაიბადა პოლონური, გერმანული და ფრანგული წარმოშობის ოჯახში.
სწავლობდა კრაკოვის მასწავლებელთა სემინარიაში. პირველი მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, ის მშობლებთან ერთად გაემგზავრა ბრნოში (მორავია), სადაც სწავლა განაგრძო პოლონეთის საშუალო კერძო სკოლის კურსებზე. 1915 წელს ჩაირიცხა მეფე იან III სობესკის სახელობის გიმნაზიაში კრაკოვში. სკოლის დამთავრების შემდეგ იაგელონის უნივერსიტეტში დაიწყო პოლონური და გერმანული ენის შესწავლა. 1923 წელს მან დაასრულა ერთწლიანი პედაგოგიური სწავლება, ხოლო ერთი წლის შემდეგ მიიღო დოქტორის ხარისხი ფილოსოფიაში ნაშრომების საფუძველზე: „გარჩინსკის დამოკიდებულება რელიგიისადმი“ და „გოეთეს გავლენა გარჩინსკისზე“.
სკოლის დამთავრების შემდეგ შტაუდინგერმა გიმნაზიაში პოლონური ენის მასწავლებლის თანამდებობა დაიკავა. სამხედრო სამსახურის დასრულების შემდეგ ზალეშჩიკის ქვეით კადეტთა სკოლაში გადავიდა ბიდგოშჩში, სადაც ნახევარი წლის განმავლობაში კითხულობდა ლექციებს მამრობითი სქესის მასწავლებელთა სემინარიაში. 1930 წელს ის გადავიდა პოზნანში, სადაც ოთხი წლის განმავლობაში კითხულობდა ლექციებს მასწავლებელთა კოლეჯში. იგი დაქორწინდა სოფია იანკოვსკაზე, ხოლო 1933 წელს შეეძინათ ქალიშვილი ანა. 1934 წელს გახდა სახელმწიფო ფაკულტეტის სკოლის ლექტორი და კითხულობდა ლექციებს (1938–1939).
ომის დაწყების შემდეგ, შტაუდინგერი და მისი ოჯახი გერმანელებმა დააპატიმრეს და გადაასახლეს სანდომიერცის რაიონის სოფელ მალიცეში. ოპატოვში მან მონაწილეობა მიიღო საიდუმლო სწავლებაში უმცროსი საშუალო სკოლის დონეზე.
1944 წელს ჩავიდა ლუბლინში და დაიკავა განყოფილების უფროსის თანამდებობა პოლონეთის ეროვნული განთავისუფლების კომიტეტის კულტურისა და ხელოვნების ცენტრში, მოაწყო პირველი თოჯინების თეატრი. რამდენიმე კვირის შემდეგ ის გაათავისუფლეს.
ომის შემდეგ იგი დასახლდა ლოძში. დაიკავა ბავშვთა მეგობრების მუშათა საზოგადოების თოჯინების თეატრის „ბიედრონკას“ ლიტერატურული მენეჯერის თანამდებობა, ხოლო 1950 წლის მარტამდე მუშაობდა ლიტერატურის კლერკად ლოძის პროვინციის ოფისის კულტურისა და ხელოვნების განყოფილებაში.
1946 წელს დაიბადა მისი ვაჟი იაცეკი და იმ წლიდან პოეტი თანამშრომლობდა კულტურის ცენტრალურ ინსტიტუტთან. 1947–1950 წლებში ის ასევე ცხოვრობდა შკლარსკა პორებაში. 1961 წელს გადავიდა ლოძიდან ზაკოპანეში. მინი| იან და სოფია შტაუდინგერების საფლავი [[კრაკოვის სალვატორის სასაფლაოზე]] 1954 წელს შტაუდინგერს დაუსვეს მძიმე დიაგნოზი — პოლიციტემია ვერა. ის მკურნალობდა სხვადასხვა საავადმყოფოში, მათ შორის, ლოძში, ვარშავასა და კრაკოვში. გარდაიცვალა კრაკოვში 1970 წლის 12 სექტემბერს. დაკრძალეს სალვატორის სასაფლაოზე (სექტორი SC11-13-5).
შემოქმედება
ამ თემაზე ლიტერატურაში მისი ლიტერატურული დებიუტის სამი თარიღია: 1923, 1924, 1925. მისი დებიუტი როგორც ესეისტის, შედგა 1923 წელს პრაღის ჟურნალში „Divadelní Lista" გამოქვეყნებული სტატიით. სწავლის პერიოდში იგი ეკუთვნოდა ლიტერატურულ ჯგუფს „ჰელიონი" და 1923 წლის მაისში მოაწყო პირველი პოეზიის საღამო კოპერნიკის ოთახში კოლეგიუმ ნოვუმში (იაგელონის უნივერსიტეტი). 1925 წელს პოეზიის სადებიუტო ტომი „ჩემი სახლი“ (რომელსაც კაროლ ჰუბერტ როსტოროვსკიმ დაუწერა შესავალი) გამოსცა პოზნანის წიგნების მაღაზია სენტ ვოიჩეში.
1930 წელს გახდა პოლონელ მწერალთა პროფესიული კავშირის წევრი. გამოაქვეყნა სტატიები, მიმოხილვები, ლექსები და ეპიგრამები. ის ასევე აქტიურობდა კაბარეში — „დაცინვის კლუბი", რომელსაც არტურ მარია სვინარსკი ხელმძღვანელობდა. 1930–1935 წლებში მან გამოაქვეყნა ორი ლექსი, დაბეჭდილი მცირე ტირაჟებით და სპეციალურად პოზნანში კასპროვიჩის მუზეუმის გახსნის ცერემონიის მონაწილეებისთვის და ლექსების ხუთი ტომი: „პოზნანის ბალადები", „ხალხი", „ხოცვა" პარნასზე", „თოვლის კანტინები", „უნარები". 1947 წელს, შკლარსკა პორებაში გადასვლის შემდეგ, მან მონაწილეობა მიიღო იელენია-გორასა პოლონეთი და მის მიდამოებში ლიტერატურულ ცხოვრებაში. იგი მონაწილეობდა ლიტერატურული კლუბის (მოგვიანებით პოლონელ მწერალთა პროფკავშირის, ქვედა სილეზიის ფილიალი) მიერ ორგანიზებულ ლექციებში, რომლებიც გამოიყენებოდა დასავლეთის ტერიტორიებზე კულტურული ცხოვრების თანდათანობით აღსადგენად. ის ასევე იმყოფებოდა სუდეტების რეგიონის პოლონელ მწერალთა პირველ კონგრესზე, რომელიც გაიმართა 1947 წლის 8-11 მაისს. Szklarska Poręba-ში ყოფნის დროს შტაუდინგერმა დაწერა რამდენიმე ლექსი, რომლებიც დაბეჭდილი იყო ტომში „Puch ostu“ (1958). 1946 წელს გამოსცა ლექსების წიგნი: „Strofy Wrocławskie“. 1954 წელს გამოიცა წიგნი სახელწოდებით „Piórka“. 1961–1968 წლებში გამომცემლობამ „Nasza Księgarnia“ გამოსცა საბავშვო ლექსების ოთხი ტომი.
მისი ლიტერატურული შემოქმედება ცხოვრებისადმი დადებითი დამოკიდებულების გამოხატულება იყო. მან შთაგონება მიიღო ბუნებრივ სამყაროზე, ხელოვნების ნიმუშებზე დაკვირვებით, ქალაქის ლეგენდების შეცნობით. ცნობილია, პირველ რიგში, ეპიგრამების გამოქვეყნებით და ითვლება „ამ სახეობის აღმდგენად".
თოჯინების თეატრი
1935–1937 წლებში ჩაატარა კვლევა თოჯინების თეატრების ტრადიციისა და ორგანიზების შესახებ და ამიტომ იმოგზაურა ევროპაში. მან სწავლის შედეგები გამოაქვეყნა თავის ნაშრომში. 1937 წელს დაიკავა თოჯინების თეატრის ინსტრუქტორის თანამდებობა პოზნანის რაიონული საბჭოს კლასგარეშე განათლების განყოფილებაში, ვარშავაში კი გახდა თოჯინების თეატრის კომიტეტის წევრი ხალხური თეატრების ინსტიტუტში. ამავე დროს, პოზნანის უნივერსიტეტის ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე კითხულობდა ლექციებს თოჯინების თეატრის გავლენის შესახებ პოლონურ ლიტერატურაზე. 1938 წლიდან იყო ყოველთვიური გამომცემლობის „სახალხო თეატრის" თოჯინების განყოფილების რედაქტორი, ხოლო 1938-1939 წლებში რედაქტორობდა ჟურნალს „ბალ-უ-ლალი". (თოჯინების, ყოველთვიური). 1950-1953 წლებში თოჯინების თეატრის ყოველკვარტლურ გამოცემას რედაქტორობდა. 1961 წელს გამოაქვეყნა ესკიზები „From szopki do teatro pupalek“ (1961), ხოლო პერიოდულ გამოცემაში „Teatr" ხელმძღვანელობდა თოჯინების თეატრის განყოფილებას. თოჯინების თეატრების საერთაშორისო ასოციაციამ UNIMA-მ იგი საპატიო წევრად მიიღო.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1970 კატეგორია:დაბადებული 1904 კატეგორია:პოლონელი პოეტები კატეგორია:პოლონეთში დაბადებულები კატეგორია:პოლონეთში გარდაცვლილები კატეგორია:პოლონელი პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის პოლონელი პოეტები კატეგორია:იაგელონიის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
მარი იზაბელ ორლეანელი
მარი იზაბელ ორლეანელი (Marie Isabelle d'Orléans; დ. 21 სექტემბერი, 1848, სევილია, ესპანეთი — გ. 23 აპრილი, 1919, სევილია, ესპანეთი) — ორლეანელების დინასტიის წარმომადგენელი. მონპენსიეს ჰერცოგ ანტუან ორლეანელისა და ინფანტა ლუისა ფერნანდა ესპანელის ასული, ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ის დისწული და მეფე ალფონსო XII-ის დეიდაშვილი. პარიზის გრაფ ფილიპ ორლეანელის მეუღლე. პორტუგალიის მეფე მანუელ II-ის ბებია.
ბიოგრაფია
მარი იზაბელი დაიბადა 1848 წლის 21 სექტემბერს სევილიაში, ესპანეთში. იგი იყო მონპენსიეს ჰერცოგ ანტუან ორლეანელისა და მისი ცოლის, ინფანტა ლუისა ფერნანდა ესპანელის უფროსი ქალიშვილი. როდესაც ის დაიბადა, ბაბუამისის, საფრანგეთის მეფე ლუი ფილიპ I- ის მმართველობა სულ რამდენიმე თვის დამხობილი იყო, ამიტომაც მისი ოჯახი ესპანეთში ცხოვრობდა ემიგრაციაში. აღსანიშნავია, რომ დედის მხრიდან იგი იყო ესპანეთის განსვენებული მეფის, ფერდინანდ VII-ის შვილიშვილი, ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ის დისწული და მომავალი მეფის, ალფონსო XII-ის დეიდაშვილი.
1864 წლის 30 მაისს წმინდა რაფაელის ეკლესიაში, ინგლისში მარი იზაბელი ცოლად შერთეს მამამისის უფროსი ძმის უფროს ვაჟს, პარიზის გრაფ ფილიპ ორლეანელს. ვინაიდან მისი ქმარი ემიგრაციის პირობებში ლონდონში ცხოვრობდა, მარი იზაბელს ესპანეთის დატოვება და დიდ ბრიტანეთში გადასახლება მოუწია.
წყვილი თავდაპირველად იორკ-ჰაუსში ცხოვრობდა, ტვიკენჰემში, თუმცა 1871 წელს საფრანგეთის ახალმა მთავრობამ ორლეანელებს ქვეყანაში დაბრუნების უფლება მისცათ, ამიტომაც მარი იზაბელი და ფილიპი პარიზში გადადიან საცხოვრებლად. როგორც წესი, ისინი მთელ წელს პარიზში ატარებდნენ, ზაფხულობით კი ნორმანდიაში დადიოდნენ.
პარიზის გრაფინია ხალხში უფრო იმით იყო ცნობილი, რომ ძალიან უყვარდა სიგარების მოწევა და მინდვრის სპორტი, განსაკუთრებით კი სროლა. ამასთან, ასეთი ჩვევების მიუხედავად, იგი ყოველთვის ახერხებდა საზოგადოების გაოცებას თავისი „ელეგანტურობით“.
1886 წელს საფრანგეთის მთავრობამ ისინი ქვეყნიდან მეორედ გააძევა. ქმრის გავლენით მარი იზაბელი კვლავ ინგლისში წავიდა საცხოვრებლად, მაგრამ ფილიპი 1894 წელს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც მან დატოვა დიდი ბრიტანეთი, რომელიც არც არასოდეს მოსწონდა და მშობლიურ ესპანეთში დაბრუნდა. მარი იზაბელი მეორედ აღარ გათხოვილა და დარჩენილი ცხოვრება ესპანეთში გაატარა, სადაც 1919 წლის 23 აპრილს, 70 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 21 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1848 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1919 კატეგორია:ორლეანები კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
ტელომერაზა
ტელომერაზა — ფერმენტი, რომელიც დნმ-ის განსაკუთრებულ განმეორებად თანმიმდევრობებს (TTAGGG ხერხემლიანებში) ამატებს დნმ-ის ჯაჭვის 3'-ბოლოზე ტელომერების უბნებზე, რომლებიც განლაგებულნი არიან ქრომოსომების ბოლოებზე, ეუკარიოტულ უჯრედებში. ტელომერები შეიცავენ შემჭიდროვებულ დნმ-ს და ასტაბილიზებენ ქრომოსომებს. უჯრედის თითოეული გაყოფის დროს ტელომერული უბნები მოკლდება. არსებობა მექანიზმისა, რომელსაც ტელომერების (ტელომერაზების) დამოკლების კომპენსაცია უნდა მოეხდინა, 1973 წელს იწინასწარმეტყველა ალექსეი ოლოვნიკოვმა.
რუისპირის ყველაწმინდის ეკლესია
250px|მინი რუისპირის ყველაწმინდის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი კახეთის მხარეში, თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ რუისპირის ზემოთ, მდინარე თურდოს მარცხენა მაღალ ნაპირზე. ნასოფლარ არტოზანის ტერიტორიაზე, თარიღდება VI-VII საუკუნეებით.
ტელომერაზა
ტელომერაზა წარმოადგენს უკუტრანსკრიპტაზას. ამასთანავე მასთან დაკავშირებულია რნმ-ის განსაკუთრებული მოლეკულა, რომელიც ტელომერების დაგრძელებისას უკუტრანსკრიპციისთვის გამოიყენება მატრიცის როლში.
სქოლიო
კატეგორია:დნმ კატეგორია:ფერმენტები კატეგორია:დაბერების საწინააღმდეგო ნივთიერებები
რუისპირის ყველაწმინდის ეკლესია
ჩრდილოეთ ეკლესიის აფსიდიც ნახევარწრიული ფორმისაა — უსარკმლო. გამოყვანილია სამკვეთლოს დასავლეთ კედლის სისქეში. აფსიდი გადახურული იყო შირიმის, ნათალი ქვით ნაწყობი კონქვით. ეკლესიის ჩრდილოეთ კედლიდან მხოლოდ საძირკველია შემორჩენილი და მისი თავდაპირველი არქიტექტურული გადაწყვეტა არ ირკვევა შენობის ფასადები სადაა. აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმლის გადამხურავ ქვაზე, გამოყვანილია რელიეფური არქივოლტი — მცირე, ჰორიზონტალური გადანაკეცებით ბოლოებში მოგვიანებით ჩატარებული გადაკეთების შედეგი იყოს ის ფაქტიც, რომ გარშემოსავლელის უმეტესი ნაწილი კამარის გარეშეა დარჩენილი. საყურადღებოა ისიც, რომ მთავარი ეკლესიის სამივე შესასვლელის კამარის შემორჩენილი ნაწილის ქუსლის დონეზე მაღლაა მოქცეული, რაც ნაკლებად სარწმუნოს ხდის იმ თვალსაზრისს, რომ შესასვლელების თაღები თავდაპირველია. სავარაუდო რომ აქ ორ, ქრონოლოგიურ ეტაპთან გვაქვს საქმე.დასაშვებია, რომ თავდაპირველად სამივე კარი გარედან თარაზულად იყო გადახურული ხოლო მნიშვნელოვანი ნაწილი ეკლესიის აგებიდან მოკლე დროში განხორციელებული, საფუძვლიანი გადაკეთების დროსაა აგებული. ამ ვარაუდს აძლიერებს სამხრეთ და დასავლეთ შესასვლელების თაღების სოფიტებზე ნალესობის შემორჩენილი ნაშთები. გარდა ამისა, მთავარი ეკლესიის გარეთა კედლების სიგრძეზე, ძირითადად, იმ ადგილებში სადაც გარშემოსავლელის კამარა მთავარი ეკლესიის კედელთან უნდა ყოფილიყო შეზრდილი. კედლის ზედაპირის გასწორების მიზნით. განსხვავებული ფერის დუღაბია გამოყენებული. შესასვლელების გარეთა გადახურვის მსგავსად, თავდაპირველი არც მთავარი საკურთხევლის კონქის თავზე აყვანილი ,,შუბლი“ ჩანს. გარშემოსავლელის გადახურვის თავდაპირველი ფორმების შესახებ არსებობს განსხვავებული თვალსაზრისიც რომლის მიხედვითაც კამარა მთავარი ეკლესიის შესაბამისს კედელზე მიბჯენილ თაღებს ეყრდნობოდა. 1960-იან წლებში ეკლესია და მისი მიმდებარე ტერიტორია არქეოლოგიურად შეისწავლა იაე ინტმა. ეკლესიის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხესთან ახლოს გაითხარა თანადროული, რიყის ქვით ნაშენი, აღმოსავლეთ-დასავლეთ-ის მიმართულებით წაგრძელებული, საცხოვრებელი შენობა, რომლისთვისაც შუა საუკუნეებში სვეტებიანი ნაგებობა მიუშენებიათ, გვიანდელ შუა საუკუნეებში კი, ზემოდან, მეორე სართული დაუშენებიათ, ხოლო ქვედა — მარნად გადაუკეთებიათ. პირველი სართულის ინტერიერის გაწმენდის შემდეგ, ჩრდილოეთ კედელზე, გამოჩნდა ერთმანეთისგან არათანაბარი მანძილებით დაშორებული სამი, მძლავრი პილასტრი და განიერი კარი. მარანში, აღმოსავლეთ, დასავლეთ და სამხრეთ კედლების გასწვრივ, რიყის ქვით ნაშენი, კირის წმინდა ბათქაშით შელესილი, სამი საწნახელი მათ შორის მთავარი სამხრეთ კედელზე მიშენებული საწნახელია, რომლის ფსკერი გვერდებიდან ცენტრისკენაა დაქანებული ფსკერში ორი, კერამ ღარია ჩატანებული, რომლებიც ცენტრში ერთმანეთს უერთდება, აქედან კი, თიხის კერამ. მილით, სითხე გარეთ გამოდის. საწნახლის გვერდებზე თითო, კვადრატული აუზია რომლებსაც სითხის სადინარი არ გააჩნია. აღმოსავლეთ და დასავლეთ საწნახლები, დარბაზის მთავარი ნაწილისგან, კედლებით იყო გამოყოფილი. მათი მილ-სადინრები გადიოდა დარბაზის ჩრდილოეთ კედლის გარეთ, ნახევრად ღია ფარდულში, სადაც ქვევრები იყო ჩაფლული გათხრების შედეგად აღმოჩენილ, კერამიკულ მასალაში ჭარბობს გვიანდელი შუა საუკუნეების თიხის ჭურჭელი. მხოლოდ სვეტებიან ნაგებობაში აღმოჩნდა XI-XIII საუკუნეების მოჭიქული და მოუჭიქავი კერამიკის რამდენიმე ნიმუში.
2007 წელს საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის პროგრამით ძეგლზე ჩატარდა სარებილიტაციო სამუშაოები. ეკლესიის ირგვლივ მოიჭრა მიწის ფენა. ეკლესიის სახურავი და კედლები გაიწმინდა მცენარეულობისაგან. მთავარ ეკლესიაში მოიხსნა გვიან ჩაშენებული კედლები. აღდგა მთავარი ეკლესიის კედლების დანგრეული ნაწილები და კამარა. სამხრეთ და ჩრდილოეთ სარკმლების წირთხლები განახლდა სუფთად თლილი, შირიმის ქვით. გვერდითი ნავების აღმოსავლეთ ნაწილების შემორჩენილ კედლებზე გადაეწყო საპირე წყობა, ხოლო დანგრეული ნაწილები აღდგა შერჩეული რიყის ქვით. დაკონსერვდა გარშემოსავლელის შემორჩენილი კედლები მთლიანად აღდგა სამკვეთლო და ჩრდილოეთ ეკლესიის აფსიდი აღდგა სამხრეთ ეკლესიის აფსიდი, კონქი და კამარის აღმოსავლეთ მონაკვეთი. მთავარი ეკლესია და გარშემოსავლელის აღდგენილი ნაწილები გადაიხურა ღარისებრი კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნადოკრის მეორე ეკლესია
ნადოკრის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნადოკრაში, განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვით. დაზიანებულია: ფასადებზე ამოცვენილია საპირე ქვების უმეტესი ნაწილი, ჩამოშლილია სახურავი საფარი. თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. სწორკუთხა საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედლის შუაში სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. ერთი მცირე ზომის სარკმელია დასავლეთითაც, მისი ფორმა კვადრატს უახლოვდება. ეკლესიის აღმოსავლეთ, ჩრდილოეთ და დასავლეთ კედლებში თითო მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. შიგნით ეკლესია ცილინდრული კამარითაა გადახურული.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მშველიეთის ღვთისმშობლის ეკლესია
მშველიეთის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ მშველიეთში. აგებულია გარდამავალ შუა საუკუნეებში.
ეკლესია მდებარეობს სოფელ მშველიეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 200 მეტრზე, გარშემო სასაფლაოა. რელიეფი სამხრეთისაკენაა დაქანებული. გეგმით ეკლესია წაგრძელებული სწორკუთხა მოხაზულობისაა. საკურთხეველი დარბაზიდან ერთსაფეხურიანი მხრებითაა გამიჯნული. დარბაზს შემოუყვება ერთსაფეხურიანი ხარისხი; იატაკი აყრილია. საკურთხეველში ქვის იატაკის ორი საფეხურითაა ამაღლებული. აქვეა სწორკუთხა ამბიონი. ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთიდანაა. გასანათებლად არის ორი სარკმელი - დასავლეთ კედელში და აღმოსავლეთით საკურთხეველში. ეკლესია ნაშენია კირქვითა და კირის დუღაბით. ბათქაში ინტერიერში და ექსტერიერში აცვენილია. შესასვლელის ორივე მხარეს არის თითო, წყობაში დატანებული ფილების მცირე თაროები. ეკლესია გადახურულია ფიქალის ფილებით. იქვე, სამხრეთით მოწყობილია ეკლესიასთან მისასვლელი სუბსტრუქცია. საკურთხევლის სამხრეთ კუთხეში კედელი გაბზარულია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მამია ბერიშვილი
მამია ბერიშვილი (დ. 15 მაისი, 1917, სურები გ. 2003) — ქართველი ექიმი და პოლიტიკოსი.
ბიოგრაფია
მამია ბერიშვილი დაიბადა გურიის სოფელ შუა სურებში. მამა, ნესტორ ბერიშვილი შეძლებული გლეხი იყო. დედა — მართა რამიშვილი საქართველოს პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარის ნოე რამიშვილის და გახლდათ. 12 და-ძმაში მამია ყველაზე უმცროსი ყოფილა. 1921 წელს, ბოლშევიკების შემოსვლისთანავე ბერიშვილების მთელი ოჯახი სახლიდან გამოყარეს. მას შემდეგ მუდმივად განიცდიდნენ რეპრესიებს ნოე რამიშვილთან ნათესაობისა და 1924 წელს ერთ-ერთი ძმის, შალვა ბერიშვილის ემიგრაციაში წასვლის გამო. 1930 წელს ყველა დაიჭირეს, მათ შორის 13 წლის მამიაც და თითქმის ორი წელი თბილისის საპატიმროებში ჰყავდათ გამომწყვდეული. და-ძმებს ერთ ადგილას ცხოვრების საშუალებას არ აძლევდნენ, მაგრამ ისინი სწავლას მაინც ახერხებდნენ. მამიამ საშუალო სკოლა თბილისში დაამთავრა ექსტერნად. 1934 წელს ქალაქ უფის სამედიცინო ინსტიტუტში შევიდა, ორი წლის შემდეგ კი თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტში განაგრძო სწავლა.
1941 წელს, სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებული მამია ბერიშვილი ომში გაიწვიეს ექიმად. სევასტოპოლში ტყვედ ჩავარდა, აქედან პოლონეთში გადაიყვანეს ტყვეთა ბანაკში. ნოე ჟორდანიას შემწეობით 1943 წელს საფრანგეთში მოხვდა, ფრანგულ ჯარში მოხალისედ შევიდა და კიდევ ორი წელი იბრძოდა ფაშიზმის წინააღმდეგ. ომის შემდეგ სამშობლოში აღარ დაბრუნებულა, ემიგრაციაში აგრძელებდა პარტიულ საქმიანობას, თუმცა საქართველოსთან არალეგალური ურთიერთობა 1953 წლამდე არ შეუწყვეტია. ბავშვობიდან კარგად იცნობდა თურქეთიდან გადმოსასვლელ ბილიკებს და ემიგრანტული მთავრობის დავალებით მალულად გადადიოდ-გადმოდიოდა თურქეთ-საბჭოთა კავშირის საზღვარზე, ჩამოდიოდა თავის მშობლიურ სურებსა და ჩოხატაურში.
ტრაგიკულია ბერიშვილების ოჯახის ისტორია. მამია ბერიშვილი ამბობდა, რომ მისი სანათესაოდან 56 კაცია დაღუპული და აქედან 22-ის საფლავიც არ იციან. მამა სამი წელი იყო გადასახლებული, დაავადებული დაბრუნდა და გარდაიცვალა. უფროსი ძმა მალაქია კოჯორთან დაღუპულა 1921 წლის თებერვალში. მომდევნო შალვა 1924 წლის აგვისტოს ამბოხების აქტიური მონაწილე საზღვარგარეთ გაიქცა, ორი ათეული წელი დაჰყო ემიგრაციაში, ნოე ჟორდანიასა და ნოე რამიშვილის მარჯვენა ხელი იყო პარიზში. სამშობლოში დაბრუნებული გადაასახლეს, 70 წლისა გათავისუფლდა, დაოჯახდა, ქალიშვილიც ეყოლა და 90 წელს გადაცილებული გარდაიცვალა თბილისში. მესამე ძმა, ტიტე მათემატიკის მასწავლებელი ჭიათურაში, გერმანელმა ფაშისტებმა დახვრიტეს ვარშავაში 1939 წელს. 1943 წელს, რუმინეთში, ტყვეობაში დაიღუპა კიდევ ერთი ძმა ბიკენტი, მომდევნო და ნინო 1949 წელს უსასრულო დაკითხვებისა და წამების დროს შემოაკვდათ. მათი დედა კი 86 წელს მიღწეული მოხუცი, ყაზახეთში გადაასახლეს და იქ უსასრულო ტრამალებში ჩაიკარგა.
მამია ბერიშვილი მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ლევილში დასახლდა. გახდა ლევილის ქართული კერის ასოციაციის თავმჯდომარე. 1986 წელს მან ამ პოსტზე შეცვალა „ლევილის დედა“ ნამეტია ბერძენიშვილი-გოგუაძისა. 1959 წლიდან საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის საზღვარგარეთული ბიუროს უცვლელი მდივანია. და რაც ყველაზე მთავარია, მამია ბერიშვილი გახლდათ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის არქივის ერთ-ერთი მესვეური, მასვე ებარა ლევილში დაცული ემიგრანტული ქართული პრესისა და ლიტერატურის მეტად მდიდარი კოლექცია. მისი ფრანგი მეუღლე ქალბატონი ქრისტიანი ერთგულად ედგა მხარში ბატონ მამიას, აწარმოებდა ქართული ასოციაციის ფრანგულ ოქმებს, უვლიდა ლევილის ქართველთა საძმო სასაფლაოს. 1996–1997 წლებში მამია ბერიშვილისა და მასთან ერთად საარქივო კომისიის წევრების ქართული პოლიტიკური ემიგრაციის თვალსაჩინო წარმომადგენლების კარლო ინასარიძის, გივი ზალდასტანიშვილის, გიორგი შარაშიძისა და გივი გაბლიანის დახმარებით პარიზიდან და ჰარვარდიდან საქართველოში დაბრუნდა საქართველოს პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკის სამთავრობო არქივი. სამშობლოს წინაშე ამ და სხვა დამსახურებისათვის მამია ბერიშვილს მიენიჭა საქართველოს საპატიო მოქალაქის წოდება.
სიცოცხლის ბოლო წლებში ბატონი მამია რამდენჯერმე ჩამოვიდა საქართველოში. მონაწილეობდა საარქივო დოკუმენტების გაშიფვრა-აღწერაში. 2002 წლის აგვისტოში სამშობლოში უკანასკნელად იმყოფებოდა. 2003 წლის იანვრის პირველ რიცხვებში, 85 წლის ასაკში გარდაიცვალა ლევილთან ახლოს, არპაჟონის საავადმყოფოში. დაკრძალულია ლევილში. მამია ბერიშვილს დარჩა ვაჟი ტიერ ბერიშვილი, შვილიშვილები რემი და ფაბიენი. უფროსი დის ოლღას შთამომავლები არიან მათემატიკოსი, აკადემიკოსი ბორის ხვედელიძე და მეცნიერი-მედიკოსი გივი ხვედელიძე. თბილისში ცხოვრობენ შალვა და გერონტი ბერიშვილების შთამომავლები. გადასახლებაში დიდხანს ნაწვალები მეათე ძმა ნოე კი ოჯახთან ერთად სურებში ცხოვრობს და მამაპაპისეულ კერას არ აციებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები კატეგორია:ქართველი ექიმები კატეგორია:დაბადებული 15 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2003 კატეგორია:დაბადებული 1917 კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები
კარგადოს-კარახოსი
კარგადოს-კარახოსი (Cargados Carajos), ასევე ცნობილია, როგორც წმინდა ბრენდონის კლდეები (Saint Brandon Rocks) — მომცრო კუნძულების ჯგუფი (16-დან 40-მდე) და მარჯნის რიფი ინდოეთის ოკეანეში. მავრიკის გარე კუნძულების შემადგენელი ნაწილი. მდებარეობს 300 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით მავრიკის კუნძულიდან.
გეოგრაფია
საერთო ფართობი — 1,3 კმ². რიფი გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ 50 კმ-ზე მეტი მანძილით, სიგანე — დაახლოებით 5 კმ. ზოგჯერ კარგადოს-კარახოსის კუნძულები შეჰყავთ მასკარენის კუნძულებში.
ზოგიერთ კუნძულზე იზრდება ქოქოსის პალმა.
დროებითი დასახლებები
მუდმივი მოსახლეობა კარგადოს-კარახოსის კუნძულებზე არ არსებობს. მომცრო კუნძულ რაფაელზე (Raphael) მდებარეობს კერძო თევზსაჭერი სადგური (არა ნაკლებ 35 მუშისა, სეზონში 800-მდე), კუნძულებზე ასევე მდებარეობს მეტეოროლოგიური სადგური (8 ადამიანი 1996 წელს). პატარა დასახლებებია მომცრო კუნძულებზე: ავოკარი (Avocaré), ქოქოსი (Cocos) და სამხრეთი (Sud). დასახლება კუნძულ ალბატროსზე (Albatros) მიტოვებულია 1988 წლიდან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მავრიკის კუნძულები კატეგორია:აფრიკის კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
ბათუმის ნავიგაციის სასწავლო უნივერსიტეტი
ბათუმის ნავიგაციის სასწავლო უნივერსიტეტი (ბნსუ) — უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება საქართველოში (პროფესიული განათლება, ბაკალავრიატი, მაგისტრატურა); აკრედიტებული და ავტორიზებული დარგობრივი საგანმანათლებლო ცენტრი.
ბნსუ-ს საერთაშორისო საზღვაო მომზადების ცენტრი
„საერთაშორისო საზღვაო მომზადების ცენტრი“ ბათუმის ნავიგაციის სასწავლო უნივერსიტეტის სტრუქტურული ერთეულია. ცენტრი ახორციელებს ბნსუს საზღვაო უმაღლესი და პროფესიული საფეხურების სტუდენტებისა და საზღვაო სპეციალისტების (მეზღვაურების) მომზადებას, გადამზადებასა და სერტიფიცირებას „მეზღვაურთა მომზადების, დიპლომირებისა და ვახტის გაწევის შესახებ“ 1978 წლის საერთაშორისო კონვენციის STCW 1978 დამატებებით, „მეზღვაურთა განათლებისა და სერტიფიცირების შესახებ“ საქართველოს კანონის და სხვა საერთაშორისო და ეროვნული კანონმდებლობის მოთხოვნების შესაბამისად.
ბნსუ-ს სასწავლო-საწვრთვნელი გემი „ელიტა“
გემის ტექნიკური მახასიათებლები:
„ელიტა“ განკუთვნილია საწვრთნელი კურსების, სტუდენტთა პრაქტიკული მეცადინეობისა და საწავლო პრაქტიკისათვის და აღჭურვილია თანამედროვე სანავიგაციო ხელსაწყოებითა და მექანიზმებით. პრაქტიკულ კურსებს გემზე ხელმძღვანელობენ გემის კაპიტანი და უფროსი მექანიკოსი.
სასწავლო-საწვრთნელ გემ „ელიტაზე“ ბნსუ-ს საერთაშორისო საზღვაო მომზადების ცენტრი ახორცილებს „გემზე სიცოცხლისუნარიანობის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის“ წვრთნებს.
ბნსუ-ს სამეცნიერო გამოცემა
საერთაშორისო რეფერირებადი და რეცენზირებადი სამეცნიერო-პრაქტიკული ჟურნალი ,,ინოვაციური ეკონომიკა და მართვა’’, წარმოადგენს ა(ა)იპ ეკონომიკური კვლევების ეროვნული ინსტიტუტის და ბათუმის ნავიგაციის სასწავლო უნივერსიტეტის ერთობლივ გამოცემას, რომელშიც ქვეყნდება ქართველი და უცხოელი ავტორების სამეცნიერო სტატიები ინოვაციური ეკონომიკისა და მართვის აქტუალურ საკითხებზე.
ჟურნალი „ინოვაციური ეკონომიკა და მართვის“ პირველი ნომერი გამოიცა 2016 წლის მაისში. ჟურნალს მინიჭებული აქვს საერთაშორისო გრიფი ISSN 2449-2418 (ბეჭდური) და ISSN 2449-2604 (ონლაინი).
სქოლიო
კატეგორია:ბათუმის უნივერსიტეტები
იჯარა
იჯარა  — სამოქალაქო სამართალში, ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ერთი მხარე (გამქირავებელი) ვალდებულებას კისრულობს საზღაურის მიღების პირობით გადასცეს მეორე მხარეს (დამქირავებელს) რაიმე ქონება დროებით სარგებლობისათვის. იგივეა რაც ქონებრივი ქირაობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:იჯარა
ალადაშვილი
საკუთარი სახელი ალადაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
კატეგორია:ქართული გვარები
მახიარეთის კვირაცხოვლის ეკლესია
მახიარეთის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ მახიარეთში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ძეგლი მდებარეობს სასაფლაოს ტერიტორიაზე. ეკლესია ადგილობრივი წარმოშობის უხეშად დამუშავებული მოთეთრო ქვითაა ნაგები. კედლები შემორჩენილია 3 მეტრის სიმაღლეზე, ზოგან უფრო ნაკლები.
მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობისაა, სწორკუთხა საკურთხევლის ცენტრში გაჭრილია არქიტრავული სარკმელი. ცილინდრული კამარის მხოლოდ აღმოსავლეთი ნაწილია შემორჩენილი. დასავლეთ კედელში მცირე, სწორკუთხა სარკმელია. სამხრეთ კედელში შესასვლელის კვალია, ამავე კედელში მოთავსებულია ნიშა. ეკლესია ამოვსებულია ჩამონაშალი ქვით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვახტანგ ციციშვილი
საკუთარი სახელი ვახტანგ ციციშვილი შეიძლება აღნიშავდეს:
წყაროთუბნის ნასოფლარი
წყაროთუბნის ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ წყაროთუბნის სამხრეთით, ბორცვზე. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია ათამდე ნასახლარი ბუდის კვალი. ბუდეები გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობისაა (6x4 მეტრი; 5x3 მეტრი; 12x6 მეტრი და ა.შ). ნასახლარებზე გამოვლენილია გვიანი შუა საუკუნეების წითლად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
წუბენის ეკლესია თვაბაცილა
წუბენის ეკლესია თვაბაცილა — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ წუბენში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ქარაბერდი (შირაკი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შირაკის პროვინციის სოფლები
წუბენის ეკლესია თვაბაცილა
სოფლის დასავლეთით ნახევარ კმ. დგას ეკლესია, რომელიც რიყისა და ფლეთილი ქვითაა ნაშენი. ამჟამად იგი მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილია საძირკვლის ფრაგმენტები და შირიმის რამდენიმე ქვა. ნაგებობის ძლიერი დაზიანების გამო გეგმა არ იკითხება.
სოროკის ციხესიმაგრე
250px|მინიატიურა|[[სოროკის ციხესიმაგრე]]
სოროკის ციხესიმაგრე — მოლდავური ციხესიმაგრე. მდებარეობს ქალაქ სოროკში, მდინარე დნესტრის მარჯვენა ნაპირზე. კიშინიოვიდან ჩრდილოეთით 160 კმ-ში. ციხესიმაგრე 1499 წელს, ოსმალების, თათრებისა და სხვებისაგან თავის დავის მიზნით ააშენა გოსპოდარმა სტეფან დიდმა. ციხესიმაგრე მოლდოვის თავდაცვითი ნაგებობების სისტემაში შედიოდა. 1543-1546 წლებში პეტრე IV-ის მმართველობის პერიოდში ციხესიმაგრე საფუძვლიანად გადააკეთეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოლდოვის ციხესიმაგრეები
ქვემო ხვედურეთის საცხოვრებელი სახლი
ქვემო ხვედურეთის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურულ-ისტორიული ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ხვედურეთში, საჯარო სკოლის მახლობლად. ამ სახლში 1888 წელს დაიბადა ქართული კონიაკის ცნობილი სპეციალისტი ვახტანგ ციციშვილი (გარდაიცვალა 1965 წელს).