cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მაჰრაბლი
მაჰრაბლი (Məhrablı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
აპოლონივკა (სახნოვშჩინის რაიონი)
აპოლონივკა (Аполлонівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხარკივის ოლქის სახნოვშჩინის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 437 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სახნოვშჩინის რაიონის სოფლები
კარინა კაპური
მინი კარინა კაპური (დ. 21 სექტემბერი 1980) - ინდოელი მსახიობი. მსახიობების ბაბიტას და რანდირ კაპურის შვილი და კარისმა კაპურის უმცროსი და. ცნობილია ინდურ ფილმებში მრავალფეროვანი როლების შესრულებით. მიღებული აქვს რამდენიმე პრესტიჟული ჯილდო და ითვლება ბოლივუდის ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ და მოთხოვნად მსახიობად.
პირველად ეკრანებზე 2000 წელს გამოჩნდა ფილმში "Refugee" და 2001 წელს ითამაშა კიდევ ორ წარმატებულ ფილმში, რასაც რამდენიმე წარუმატებელი როლი და კრიტიკა მოჰყვა. 2004 წლიდან მან რეპუტაცია გამოისწორა და კრიტიკოსების აღიარება მოიპოვა როლებით "Omkara", "Chameli", "Kurbaan", "We are Family" და სხვა ფილმებში. მისი ყველაზე კომერციულად წარმატებული ფილმებია "Ra.One", "3 Idiots" და სხვა.
ჰყავს ქმარი და ერთი შვილი. დიდი წვლილი შეიტანა ინდოეთის კინემატოგრაფის განვითარებაში, ფილმების გარდა თამაშობს თეატრში, საკუთარი რადიო შოუს წამყვანი და სამი წიგნის ავტორი ან თანაავტორია (ავტობიოგრაფია და ორი კვების გზამკვლევი), აქვს საკუთარი ტანსაცმლის და კოსმეტიკის ხაზი. ცნობილია თავისი პირდაპირი და მებრძოლი ხასიათით.
2000-2011
კარინამ პირველი როლი 2000 წელს ინსტიტუტში სწავლებისას დაიმკვიდრა, მაგრამ პროექტი მიატოვა - მისი თქმით იმიტომ, რომ ყურადღების ცენტრში ყოველთვის რეჟისორის შვილი (მსახიობი მთავარი როლში) იყო. მისი დებიუტი იმავე წელს შედგა ფილმში "Refugee" (ინგლ. დევნილი) - დრამაში, რომლის სიუჟეტი ინდოეთის და პაკისტანის ომის დროს ვითარდება. ის ასრულებდა ბანგლადეშელი დევნილი გოგონას როლს. ფილმის რეჟისორის თქმით, მან კარინა მისი ბავშვური, უცოდველი გარეგნობის გამო აირჩია. როლისთვის კარინამ პოზიტიური შეფასება მიიღო - კრიტიკოსებმა აღნიშნეს მისი "ბუნებრივობა" და "პერსონაჟების არქეტიპებისგან თავისუფლება". მისი მეორე ფილმიც, "Mujhe Kucch Kehna Hai", წარმატებული აღმოჩნდა. ფილმი "Kabhi Khushi Kabhie Gham..." მისი პირველი მაღალბიუჯეტიანი ფილმი იყო. ის ფილმში რამდენიმე ვარსკლავთან ერთად თამაშობდა, რასაც შემდგომში კარგ მოგონებად იხსენებდა.
ამას მოჰყვა რამდენიმე წარუმატებელი რელიზი, მათ შორის"LOC Kargil", "Main Prem Ki Diwani Hoon" და სხვა. ამ ფილმებში კრიტიკოსები აღნიშნავდნენ კარინას "განმეორებად, არაორიგინალურ პერსონაჟებს". 2004 წლიდან მან კრიტიკოსების მაღალი შეფასება ხელმეორედ მოიპოვა ფილმებში "Omkara", "Chameli", "Kurbaan", "We are Family" და ჩამოყალიბებულ მსახიობად იქცა.
ბელიავისტის რაიონი (სულიანა)
ბელიავისტის რაიონი (Distrito de Bellavista) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის სულიანის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 40 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35 908 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 12 000 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3.09 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიურის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სულიანის პროვინციის რაიონები
მილტონ-ბრანდანი
მილტონ-ბრანდანი (Milton Brandão) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 322 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 769 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.93 კმ²-ზე. ფართობი 1 371 743 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ერევნის ციხესიმაგრე
ერევნის ციხესიმაგრე (Երևանի բերդը; İrəvan qalası) — XVI საუკუნის სომხური ციხესიმაგრე, რომელიც მდინარე რაზდანის პირას მდებარეობს. ციხესიმაგრე ფერჰად-ფაშას ბრძანებით აიგო, რუსეთ-ირანის ომისათვის მოსამზადებლად. 1827 წლის 1 ოქტომბერს ერევნის ციხე რუსეთის იმპერიის გავლენის ქვეშ მოექცა.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის ციხესიმაგრეები კატეგორია:ერევნის შენობა-ნაგებობები
ლეოპოლდინა (მინას-ჟერაისი)
ლეოპოლდინა (Leopoldina) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 225 მეტრზე. მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კატაგუაზისის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
მზის დაბნელება (325 წლის 26 ივლისი)
მზის დაბნელება 325 წლის 26 ივლისს — მზის ნაწილობრივი დაბნელება (325 წლის ძ. სტ. 26 ივლისს), რომელმაც საქართველოს ტერიტორია სრულად დაფარა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მზის დაბნელებები საქართველოში
ედრიან ბელიუ
რობერტ სტივენ „ედრიან“ ბელიუ (Adrian Belew, 23 დეკემბერი, 1949) — ამერიკელი მუსიკოსი, სიმღერების ავტორი და მუსიკალური პროდიუსერი. მულტი-ინსტრუმენტალისტი და გიტარისტი ბელიუ ყველაზე მეტად ცნობილია შესრულებისადმი არატიპიური, იმპრესიონისტული მიდგომით. თავის მხრივ, მისი სტილი, სტანდარტული ინსტრუმენტული ტონალობების სანაცვლოდ, შეიცავს ცხოველების და მექანიზმების მსგავს ჟღერადობას.
1981-2009 წლებში ედრიანი იყო პროგრესული როკ-ჯგუფ King Crimson-ის წამყვანი ვოკალისტი და ერთ-ერთი გიტარისტი. იგი ითვლება „საოცრად მრავალმხრივ შემსრულებლად“. ლეიბლებზე Island Records და Atlantic Records გამოცემული აქვს თითქმის 20 სოლო ალბომი. მათში The Beatles-ის გავლენით შექმნილი პოპ-როკი აღრეულია უფრო ექსპერიმენტულ მხარეებთან. ედრიანი არის ჯგუფ The Bears-ის წევრი და 1970-იან–1980-იან წლებში ჰყავდა საკუთარი კოლექტივი, GaGa. როგორც სესიური მუსიკოსი, მუშაობდა სხვა შემსრულებლებთან, რომელთა შორის აღსანიშნავია ფრენკ ზაპა, დევიდ ბოუი, Talking Heads, King Crimson, ლორი ანდერსონი და Nine Inch Nails. წვლილი აქვს შეტანილია პოლ საიმონის, Tom Tom Club-ის და სხვათა ჰიტური სინგლების ჩაწერაში. 1989 წელს გამოუშვა სინგლი „Oh Daddy“, მემდგომში ქცეული ჰიტად. მისი 2005 წლის სინგლი Beat Box Guitar ნომინირებული იყო გრემის ჯილდოზე საუკეთესო როკ-ინსტრუმენტალის კატეგორიაში.
ედრიანი აგრეთვე აქტიურია საკრავების დიზაინის და მულტიმედიის სფეროებში. Parker Guitars-თან ერთად შეიმუშავა საკუთარი Parker Fly-ს გიტარა. აგრეთვე არის iOS-ის მობილური აპლიკაციების, FLUX by belew-ს და FLUX:FX, the multi-effect audio processor app-ის ავტორი.
მონაწილეობა (რჩეული)
with The Bears
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:ამერიკელი როკ-გიტარისტები კატეგორია:ამერიკელი სესიური გიტარისტები კატეგორია:ავანგარდული გიტარისტები კატეგორია:Discipline Global Mobile-ის შემსრულებლები კატეგორია:Island Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:Atlantic Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:Caroline Records-ის შემსრულებლები კატეგორია:King Crimson-ის წევრები კატეგორია:წამყვანი გიტარისტები კატეგორია:Nine Inch Nails-ის წევრები კატეგორია:Tom Tom Club-ის წევრები
ნიკოლოზ ჟევახოვი
ნიკოლოზ ჟევახოვი (დ. 24 დეკემბერი, 1874 — გ. 1946) — ქართველი თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი. მემარჯვენე–კონსერვატიული მიმართულების საზოგადო და რელიგიური მოღვაწე.
ბიოგრაფია
ნიკოლოზ ჟევახოვი იყო ვახტანგ VI-ის ამალაში მყოფი შიო ჯავახიშვილის შთამომავალი, რომელიც მოგვიანებით პოლტავის მაზრაში დამკვიდრა, პოლტაველი მემამულის, დავით ჟევახოვის ვაჟი, რუსული ეკლესიის მიერ წმინდანად შერაცხული ეპისკოპოს, იოასაფის ტყუპისცალი. დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი 1898 წელს, იყო პოლტავის გუბერნიის ერობის უფროსი 1902 წლიდან. 1905 წელს მიაღწია სამოქალაქო მრჩევლის ტიტულს. მისი ერთ-ერთი დამსახურება მართლმადიდებლური სამყაროს წინაშე არის წმიდა იოასაფ ბელგოროდელის ხსოვნაზე ზრუნვა. ის აგროვებდა მასალებს წმინდანის ცხოვრების შესახებ, რომელიც მას დედის მხრიდან შორეულ ნათესავად ეკუთვნოდა 1906 წლიდან. 1911 წელს მან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ამ წმიდანის საეკლესიო განდიდებაში, გამოსცა წმინდანის ბიოგრაფია სამ ტომად. კიდევ ერთი დიდი დამსახურება მართლმადიდებლობის წინაშე არის მის მიერ წმინდა ნიკოლოზის სამუდამო განსასვენებლისადმი გამოჩენილი ყურადღება და ამ წმიდანისათვის შესაფერი და განსაკუთრებული პატივის მიგება, იტალიის ქალაქ ბარში ტაძრის აგება. 1910 წელს ქალაქ ბარში მოგზაურობის შემდეგ, მან შეძლო წმინდა ნიკოლოზის განსასვენებლის მიმართ რუსული მართლმადიდებლური საზოგადოების ყურადღების მიპყრობა. საიმპერატორო მართლმადიდებლური პალესტინის საზოგადოების დადგენილებით, 1910 წელს დეკანოზ ვოსტორგოვთან ერთად მივლინებულ იქნა ქალაქ ბარში მიწის ნაკვეთის ასარჩევად, რათა რუსეთიდან ჩასული მომლოცველებისათვის ტაძარი აეგოთ. 1911 წლის იანვარში მათ ეს დავალება შეასრულეს. 1911 წლის მაისში გახდა ახლადგახსნილი ბარგრადის კომიტეტის წევრი. 9 მაისს ესწრებოდა ტაძრის საძირკვლის ჩაყრას და სამშენებლო კომისიის თავმჯდომარედ დაინიშნა. ტაძრის მშენებლობაში შეტანილი დიდი წვლილისათვის 1914 წელს მიენიჭა კამერ–იუნკერის წოდება. 1917 წლის 1 იანვარს მიიღო კამერგერის წოდება. 1917 წლის 5 მარტიდან დაპატიმრებული იყო დროებითი მთავრობის განკარგულებით. განთავისუფლების შემდეგ, 1920 წლის დასაწყისამდე ცხოვრობდა პიატიგორსკში, ყოფილ პეტროგრადელ მიტროპოლიტ — „რასპუტინელ“ პიტირიმთან. 1920 წლის იანვრიდან წავიდა ემიგრაციაში. 1920 წლის ოქტომბერში ხელმძღვანელობდა ქალაქ ბარში წმიდა ნიკოლოზის მეტოქს. საზოგადოებაში სარგებლობდა "რასპუტინელისა" და "რეაქციონერის" რეპუტაციით. თავის მოგონებების წიგნში დაწვრილებით აღწერა „წითელი ტერორი“. უცხოეთში ნიკოლოზ ჟევახოვი ცდილობდა ურთიერთობის დამყარებას სერბებთან სლავური ნათესაობის, ხოლო გერმანელ მემარჯვენეებთან ნაციონალისტობის გამო.
მარიანა ფრანცისკა პორტუგალიელი
მარიანა ფრანცისკა პორტუგალიელი (Mariana Francisca de Portugal; დ. 7 ოქტომბერი, 1736 — გ. 16 მაისი, 1813) — ბრაგანსის დინასტიის წარმომადგენელი. პორტუგალიის მეფე ჟუზე I-ისა და დედოფალ მარიანა ვიქტორია ესპანელის ქალიშვილი. პორტუგალიის დედოფალ მარია I-ის და.
ბიოგრაფია
მარიანა ფრანცისკა დაიბადა 1736 წლის 7 ოქტომბერს ლისაბონში. იგი იყო პორტუგალიის მეფე ჟუზე I-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ მარიანა ვიქტორია ესპანელის მეორე ქალიშვილი. თავდაპირველად იგი მოიაზრებოდა საფრანგეთის დოფინ ლუის საცოლედ, მაგრამ მარიანას დედასა და ლუის მამას შორის ძველი, დიდი განხეთქილების გამო მოლაპარაკებები ჩაიშალა. თავდაპირველად მარიანას დედა დანიშნული იყო ლუის მამაზე, მეფე ლუი XV-ზე, რის გამოც წლების მანძილზე საფრანგეთში ცხოვრობდა, თუმცა საბოლოოდ ლუიმ ცოლად პოლონეთის პრინცესა მარია ლეშჩინსკა შეირთო და მარიანა უკან, ესპანეთში გააბრუნა, რასაც ომიც კი მოჰყვა.
ამის შემდეგ მისი საქორწინო მოლაპარაკებები აღარასდროს დაწყებულა, რის გამოც მარიანა ფრანცისკა სამუდამოდ გაუთხოვარი და უშვილო დარჩა. ნახევარკუნძულის ომის დროს, ნაპოლეონ ბონაპარტის პორტუგალიაში შეჭრის გამო მარიანა ფრანცისკა და მისი ოჯახი ბრაზილიაში, რიო-დე-ჟანეიროში გაიქცა. სწორედ აქ გაატარა მან თავისი უკანასკნელი წლები და გარდაიცვალა 1813 წელს, 76 წლის ასაკში. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს ლისაბონში, ბრაგანსების საგვარეულო აკლდამაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1736 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1813 კატეგორია:ბრაგანსები კატეგორია:პორტუგალიის ინფანტები კატეგორია:წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები
ბუჩაანთ ეკლესია
ბუჩაანთ ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩანადირთკარის დასავლეთით 0,3 კილომეტრზე, განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვით, კონსტრუქციული ნაწილები და კარ-სარკმლის ღიობები ქვიშაქვის თლილი ქვისაა. სწორკუთხა შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. თითო მსგავსი სარკმელია სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში და დასავლეთ კედელში. აფსიდის სარკმლის ორივე მხარეს სწორკუთხა ნიშებია. საკურთხევლის შუაში რიყის ქვით ნაგები ტრაპეზი დგას. საკურთხეველი დარბაზისგან გამოყოფილია აგურის კანკელით, მასში ორი თაღოვანი ღიობია მოწყობილი. გრძივი კედლების შუაში თითო მარტივი პილასტრია, რომლებსაც ნახევარწრიული ფორმის საბჯენი თაღი ეყრდნობა. ნახევარწრიულია კამარაც. დასავლეთის ფასადის ფრონტონზე აგურის წყობის შეღრმავებით ჯვარია გამოსახული. კედლები დასრულებული ყოფილა აგურის სამსაფეხურიანი ლავგარდნით. შენობა გადახურული იყო ღარიანი კრამიტით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სასახლის მოედანი
სასახლის მოედანი (Дворцовая площадь, 1918—1944 წლებში — ურიცკის მოედანი) — სანქტ-პეტერბურგის მთავარი მოედანი, არქიტექტურული ანსამბლი, შეიქმნა XVIII-XIX საუკუნეებში. მოედანი წარმოადგენს რუსეთის ისტორიისა და კულტურის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლს, მოიცავს ზამთრის სასახლეს, გვარდიის კორპუსის შტაბის შენობას, მთავარი შტაბის შენობას ტრიუმფალურ თაღთან ერთად და ალექსანდრეს კოლონას. მოედნის ფართობი დაახლოებით 5 ჰექტარია (ზოგიერთი მონაცემებით — 8 ჰა ). სანქტ-პეტერბურგის ისტორიულ ცენტრთან ერთად შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
ეტიმოლოგია
მოედნის თავდაპირველი სახელი საადმირალოს მდელო, რომელიც მოიცავდა ალექსანდრეს ბაღსაც, ცნობილია 1736 წლიდან. ეს სახელი მოედანმა საადმირალოს გემთსაშენიდან მიიღო (დღევანდელი მთავარი საადმირალო). სახელწოდება სასახლის მოედანი ცნობილია 1766 წლიდან და ეწოდა ზამთრის სასახლის გამო, რომლის სამხრეთი ფასადიც მოედანზეა გამოშვერილი. 1918 წლის ოქტომბერში მოედანს დაერქვა ურიცკის მოედანი (ზამთრის სასახლის აღების ოპერაციის ერთ-ერთი ორგანიზატორის, მოისეი ურიცკის, პატივსაცემად, იგი იყო პეტროგრადის ჩეკას თავმჯდომარე და 1918 წლის 30 აგვისტოს მთავარი შტაბის შენობაში შესვლის დროს მოკლეს). 1944 წლის 13 იანვარს გამოვიდა ბრძანება 20 ისტორიული სახელწოდების დაბრუნების შესახებ, რომელთა რიცხვშიც სასახლის მოედანიც იყო.
მოედნის პრეისტორია
thumb|right|240px|საადმირალოს გამზირი, 1753 წელი. სასახლის პრეისტორია 1704 წლის 5 ნოემბერს საადმირალოს ციხესიმაგრე-გემთსაშენის საძირკვლის ჩაყრასთანაა დაკავშირებული. ჩრდილოეთის ომის მიმდინარეობის დროს აუცილებელი გახდა საადმირალოს გარშემო მიწაყრილებისა და წყლის თხრილების შემოვლება. მოწინააღმდეგე ძალების თავდასხმისგან დასაცავად საადმირალოს ღია დაცვითი სისტემა — გლასისი შემოავლეს, ამ სისტემას ციხე უნდა დაეცვა საარტილერიო თავდასხმის შემთხვევაში. მოგვიანებით შენობას სამხედრო ციხესიმაგრის სტატუსი დაკარგა და ყოფილ საფორტიფიკაციო ნაგებობად გადაიქცა. ციხესიმაგრის ტერიტორიას პირველ ხანებში გემების სამშენებლო მასალების, დიდი ღუზებისა და სხვა საადმირალო მასალების შესანახად იყენებდნენ. მაგალითად, 1712—1717 წლებში ყოფილი გლასისის ტერიტორიაზე საზღვაო ბაზარი მდებარეობდა, ხოლო ტერიტორია მწვანე საფარის გამო საადმირალოს მდელოდ იყო გადაქცეული.
საბჭოთა პერიოდი
thumb|240px|„ცოცხალი ჭადრაკი“ სასახლის მოედანზე, [[1924 წლის 20 ივლისი]] 1918—1921 წლებში მოედანზე მასშტაბური თეატრალიზებული წარმოდგენები იმართებოდა. 1920 წლის 7 ნოემბერს მოედანზე 100 ათასი მაყურებლის წინაშე ოქტომბრის რევოლუციის მოვლენები გაითამაშეს, ამ წარმოდგენაში 6 ათასი ადამიანი იღებდა მონაწილეობას. 1924 წლის 20 ივლისს მოედანზე „ცოცხალი ჭადრაკის“ წარმოდგენა გაიმართა, რომელშიც წითელი არმიისა (თეთრები) და სამხედრო-საზღვაო ძალების (შავები) მებრძოლები მონაწილეობდნენ. ამ წარმოდგენის დროს თამაშობდნენ საჭადრაკო დიდოსტატები ილია რაბინოვიჩი და პეტრე რომანოვსკი.
1935 წლიდან მოედანზე პუშკინი-ლენინგრადის გარბენა სრულდებოდა ხოლმე, რომელიც მთელ საბჭოთა კავშირში უძველესი იყო.
დიდი სამამულო ომის დროს, 1941 წლის შემოდგომაზე, სასახლის მოედნის ტერიტორიაზე 44-ე საავიაციო გამანადგურებელი პოლკისთვის აეროდრომის მოწყობის გეგმა განიხილებოდა, რისთვისაც საჭირო იყო ალექსანდრეს კოლონის გადატანა და საადმირალოს ბაღის გაჩეხვა, თუმცა ეს იდეა უარყოფილ იქნა.
მოედანს თავისი ისტორიული სახელი 1944 წლის 13 იანვარს დაუბრუნდა. 1977 წელს მოედანს მნიშვნელოვანი სარეაბილიტაციო სამუშაოები ჩაუტარდა, შესრულდა დეკორატიული სამუშაოები, ასფალტის ფენა შეიცვალა დიაბაზის ქვაფენილით, აღდგა მოედნის კუთხეებში არსებული 4 ფანრის პირვანდელი სახე.
1991 წლის 20 აგვისტოსს მოედანზე ჩატარდა აქცია საგანგებო სიტუაციების სახელმწიფო კომიტეტის საქმიანობის პროტესტის ნიშნად, ამ აქციაში 100 ათასამდე ადამიანი მონაწილეობდა.
თანამედროვე პერიოდი
სასახლის მოედანზე 1990-იანი წლებიდან მოყოლებული ყოველწლიურად ტარდება სპორტული და საზოგადო ღონისძიებები, როგორებიცაა:
2007 წლის ნოემბერში სასახლის მოედანზე ხელოვნური ყინულის ფენა დააგეს, რომელზეც ერთდროულად 700-მდე ადამიანს შეეძლო სრიალი. თუმცა ამ ქმედებამ მალევე მიიპყრო მრავალი საზოგადოებრივი ორგანიზაციის ყურადღება, რომლებიც ამ ყინულის მოედნის მშენებლობის მოწინააღმდეგენი იყვნენ. მოედნიდან ყინულის ფენა 2008 წლის მარტში აიღეს.
2005 წელს ალექსეი კოვალიოვმა სანქტ-პეტერბურგის საკანონმდებლო ორგანოს წარუდგინა კანონპროექტი, სასახლის მოედანზე მასობრივი ღონისძიებების ჩატარების თაობაზე. ასევე, კანონპროექტის მიხედვით უნდა განესაზღვრათ, ამ ღონისძიებების ჩატარების შემთხვევაში სასახლის მოედნის ტერიტორიული საზღვრები და ის ნორმები, რომლის დაცვითაც ჩატარდებოდა აქცია. თუმცა ეს კანონპროექტი არ იქნა მხარდაჭერილი. 2008 წელს პეტერბურგელების მსოფლიო კლუბმა შეიმუშავა კანონპროექტი, რომელიც სასახლის მოედნის გამოყენების ნორმებს მოიცავდა. .
სქოლიო
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის მოედნები
ვარდაბლური (ლორე)
ვარდაბლური (Վարդաբլուր) — სოფელი სომხეთში, ლორეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 325 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 327 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 87 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 15.31 კმ²-ია.
გაზარაჰოხი
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
აპოლონივკა (დნიპროს რაიონი)
აპოლონივკა (Аполлонівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს დნიპროპეტროვსკის ოლქის დნიპროს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1466 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დნიპროს რაიონის სოფლები (დნიპროპეტროვსკის ოლქი)
იგნასიო-ესკუდეროს რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიურის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სულიანის პროვინციის რაიონები
ფშარაველის ეკლესია
ფშარაველის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელს ჩარგალის აღმოსავლეთით, 2 კილომეტრზე, შემაღლებულ ადგილას. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია ძირითადად რიყის ქვით. აქა-იქ გამოყენებულია კვადრატული აგურიც. წყობა ირეგურალურია, შასასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. კარს გარედან თაღოვანი, ხოლო შიგნით ბრტყელი გადახურვა აქვს. აღმოსავლეთით მოკლე მხრებით გამოყოფილი სწორკუთხა საკურთხეველია. საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელში სწორკუთხა სარკმელია, რომლის ქვემოთ, კედელზე. მოზრდილი კუბური ტრაპეზია მიდგმული. საკურთხევლის გვერდით კედლებში თითო სწორკუთხა ნიშია. დარბაზი კვადრატული ფორმისაა, განათებულია დასავლეთ კედელში გაჭრილი სწორკუთხა სარკმლით, მას საფეხურებიანი რაფა აქვს. ინტერიერი შელესილი და შეთეთრებულია. დარბაზი ნახევარწრიული კამარითაა გადახურული, მსგავსი გადახურვა აქვს საკურთხეველსაც. ფასადები სადაა. მოგვიანებით ეკლესია შიფერის ორფერდა სახურავით გადაუხურავთ და აღმოსავლეთიდან ღია ფარდული მიუშენებიათ.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სოკორო (სანტანდერი)
სოკორო (Socorro) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, სანტანდერის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.483 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 758 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 211.46 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 136 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ჟოზეფ ფეში
250პქ||მინი|მარჯვნივ|ჟოზეფ ფეში მისი უსამღვდელოესობა კარდინალი ჟოზეფ ფეში (Joseph Fesch; 3 იანვარი 1764, აიაჩო, კორსიკა — 13 მაისი 1839, რომი, პაპის ოლქი) — ფრანგი კარდინალი. ლიონის არქიეპისკოპოსი 1802 წლის 31 ივლისიდან. სანტა-მარია-დელა-ვიტორიას ეკლესიის მღვდელი-კარდინალი 1803 წლის 17 იანვრიდან 1822 წლის 2 დეკემბრამდე, იმავე დღიდან კომენდატორი. სან-ლორენცო-ინ-ლუჩინას ეკლესიის მღვდელი-კარდინალი 1822 წლის 2 დეკემბრიდან. კარდინალი-პროტოპრესვიტერი 1837 წლის 12 სექტემბრიდან.
ნაპოლეონის დედის ძმა, რომელიც მისი დახმარებით გახდა კარდინალი და მიიღო ლიონის არქიეპისკოპოსის კათედრა. ნაპოლეონის ომების დროს შეისყიდა 3000-მდე სურათი, რომლებმაც შექმნეს ფეშის მუზეუმის ბირთვი აიაჩოში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფრანგი კარდინალები კატეგორია:ფრანგი კოლექციონერები კატეგორია:ლიონის არქიეპისკოპოსები კატეგორია:ბონაპარტები კატეგორია:დაბადებული 1764 კატეგორია:გარდაცვლილი 1839
ტომ ნიუმენი
ტომ ნიუმენი (Tom Newman; დ. 23 მარტი, 1894 — გ. 30 სექტემბერი, 1943) — ინგლისელი პროფესიონალი სნუკერისტი და ინგლისური ბილიარდის მოთამაშე.
ბიოგრაფია და კარიერა
ტომი დაიბადა 1894 წლის 23 მარტს. უკვე 11 წლის ნიუმენი საოცარ შესაძლებლობებს ავლენდა სერიების აგებაში, როდესაც მან ასიანი სერია გააკეთა „სამბურთიან თამაშში“. 1919 წელს ტომმა გააკეთა სნუკერის 89-ქულიანი ბრეიკი — იმ დროის აბსოლუტური რეკორდი. ის პროფესიონალი გახდა 1921 წელს და პირველივე ცდაზე გაიმარჯვა ინგლისური ბილიარდის მსოფლიო ჩემპიონატში. ის ბილიარდის უდავო ლიდერი იყო 1920-იან წლებში. 1921–1930 წლებში მან ითამაშა 9 ფინალი, მათგან 6 მოიგო. 1930/1931 წლების სეზონზე ნიუმენს 100 ქულაზე 30 სერიაზე მეტი ჰქონდა. 1934 წლის სნუკერის მსოფლიო ჩემპიონატზე გავიდა ფინალში, სადაც შეხვდა ლეგენდარულ სნუკერისტ ჯო დეივისს და დამარცხდა მასთან ანგარიშით 23:25. იმავე წელს მან კვლავ ითამაშე დეივისთან დიდი ბრიტანეთის ჩემპიონატში ინგლისურ ბილიარდში და კვლავ დამარცხდა. საერთო ჯამში ტომი 6-ჯერ შეხვდა მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში ჯოს, ორივე მათგანმა 3-3-ჯერ მოიგო.
ნიუმანი გარდაიცავალა 1943 წელს, თავისი 50 წლის იუბილედან რამდენიმე დღით ადრე.
ტომის ძმა — სტენლი ნიუმენი — აგრეთვე თამაშობდა ბილიარდში მაღალ დონეზე და მონაწილეობას იღებდა მსოფლიო ჩემპიონატებზე.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი სნუკერისტები კატეგორია:ინგლისური ბილიარდის მოთამაშეები კატეგორია:დაბადებული  23 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1894 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1943
იოჰან ფილიპ ფონ შტადიონი
მინი|მარჯვნივ|იოჰან ფონ შტადიონი იოჰან ფილიპ ფონ შტადიონი, ვერჰაუზენის გრაფი (Johann Philipp Karl Joseph Stadion, Graf von Warthausen; დ. 18 ივნისი, 1763 — გ. 15 მაისი, 1824) — ავსტრიელი სახელმწიფო მოღვაწე და დიპლომატი, საგარეო საქმეთა მინისტრი, მოგვიანებით ავსტრიის იმპერიის ფინანსთა მინისტრი, ავსტრიის ეროვნული ბანკის დამაარსებელი. იყო ავსტრიის ელჩი სტოკჰოლმსა და ლონდონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 18 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1763 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1824 კატეგორია:ავსტრიელი სახელმწიფო მოღვაწეები კატეგორია:ავსტრიელი დიპლომატები
ინგლისური ბილიარდი
ინგლისური ბილიარდი (English billiards, ასევე არსებობს გამარტივებული სახელწოდება billiards) — ბილიარდის სახეობა, რომელიც მოიცავს ქერომისა და ლუზის ბილიარდის ელემენტებს. ჩაისახა და ძირითადად გავრცელებულია დიდ ბრიტანეთში.
right|thumb|ინგლისური ბილიარდი. [[XIX საუკუნე|XIX საუკუნის მიწურული]]
დიყელის ეკლესია
დიყელის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩარგალის სამხრეთით, 2 კილომეტრზე. ქართლის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. თარიღდება შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. ჩაქცეულია კონქი და კამარა. კედლების მხოლოდ მცირე ნაწილია შემორჩენილი. ნანგრევებში არეულია შირიმის თლილი ქვები. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთით შებრტყელებული ნახევარწრის ფორმის აფსიდია, აფსიდის სამხრეთ გვერდში - ოთხკუთხა ღრმა ნიში. დარბაზის გრძივ კედლებზე შირიმის ქვით ნაწყობი თითო ვიწრო და თხელი პილასტრია. კედლების შელესილობა ჩამოცვენილია.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნიკოლას დე პიეროლა
ნიკოლას დე პიეროლა (Nicolás Fernández de Piérola Villena; დ. 5 იანვარი, 1839, არეკიპა, პერუ — გ. 23 ივნისი, 1913, ლიმა, პერუ) — პერუელი პოლიტიკოსი, ფინანსთა მინისტრი და პერუს პრეზიდენტი ორჯერ, 1879 წლის 12 დეკემბრიდან 1881 წლის 28 ნოემბრამდე და 1895 წლის 8 სექტემბრიდან 1899 წლის 8 სექტემბრამდე.
ადრეული წლები
ნიკოლას დე პიეროლა დაიბადა არეკიპაში, პერუ. თავდაპირველად, იგი არეკიპაში სწავლობდა, მოგვიანებით კი ლიმაში, სანტო-ტორიბიოს სემინარიში გადავიდა თეოლოგიის შესასწავლად.
პოლიტიკური ცხოვრება
1869–1871 წლებში, ხოსე ბალტას პრეზიდენტობის პერიოდში, ნიკოლას დე პიეროლა ფინანსთა მინისტრი იყო. 1882 წელს, მან პერუს დემოკრატიული პარტია დააარსა. 1895 წელს, იგი პერუს პრეზიდენტად აირჩიეს. მისი პრეზიდენტობის პერიოდი, ისტორიკოსების მიერ საუკეთესოდაა აღიარებული. პიეროლას მთავრობას, მათ ეროვნული რეკონსტრუქცია უწოდეს. მის მთავარ წარმატებად მიჩნეულია პერუს საგარეო ვალის შემცირება, ეკონომიკის აღდგენა, მთელი რიგი კანონების მიღება კერძო ბიზნესის გასაუმჯობესებლად და ამასთანავე, ეროვნული მრეწველობისა და სოფლის მეურნეობის დაცვა. მისი მმართველობის დროს, ეკონომიკურმა ზრდამ და განვითარებამ შექმნა მრავალი სამუშაო ადგილი, სადაც ძირითადად ქალები იყვნენ დასაქმებულნი, რაც უჩვეულო იყო იმდროინდელი სამხრეთ ამერიკისთვის.
1900 წელს, პიეროლამ მონაწილეობა მიიღო დედაქალაქის მერის არჩევნებში, მაგრამ დამარცხდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:პერუს პრეზიდენტები კატეგორია:პერუელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 5 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1839 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1913
აპოლიანკა
აპოლიანკა (Аполянка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერკასის ოლქის უმანის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 430 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უმანის რაიონის სოფლები
პალმა (მინას-ჟერაისი)
პალმა (Palma) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 160 მეტრზე. მიეკუთვნება ზონა-და-მატის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კატაგუაზისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 545 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20.68 კმ²-ზე. ფართობი 316 486 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ხანმამედ-ბიუნაენი
ხანმამედ-ბიუნაენი (Xanməmməd-Bünaən) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
ვაჰაგნი
ვაჰაგნი (Վահագնի) — სოფელი სომხეთში, ლორეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 030 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 021 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 48 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 21.1 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლორეს პროვინციის სოფლები
თაროკლდის მღვიმე
თაროკლდის მღვიმე, რაჭველების მღვიმე — კარსტული მღვიმე საქართველოში, ჭიათურის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ზოდის მიდამოებში, ზღვის დონიდან 485 მ სიმაღლეზე. გამომუშავებულია ზედაცარცულ კირქვებში. მღვიმეში შესასვლელი (სიმაღლე 10 მ, სიგანე 14 მ) მდინარე ჯრუჭულის (ყვირილის ­მარჯვენა შენაკადი) ­მარჯვენა ფერდობზეა, მდინარის კალაპოტიდან 70 მ სიმაღლეზე. თაროკლდის მღვიმე სუბჰორიზონტული ციკლგავლილი, დერეფნული ტიპის სიღრუეა (ჯამური სიგრძე 810 მ, ფსკერის ფართობი 2700 მ², საერთო მოცულობა 7400 მ³). ქიმიური ნალექებიდან გვხვდება მცირე ზომის სტალაქტიტ-სტალაგმიტები, კალციტის მოფარდაგებანი. მიკვლეულია ზედა პალეოლითის ადრინდელი საფეხურის კლდოვანი ეხი. 1917 აღმოაჩინა და მცირე ძიება ჩაატარა ს. კრუკოვსკიმ. მასალა პირველად შეისწავლა ს. ზამიატნინმა. ნაპოვნია ქვის მრავალნაირი იარაღი (ნუკლეუსები, მასიურ ანატკეცებზე ნაკეთები საჭრისები, საფხეკები, ზურგდაბლაგვებული და რეტუშირებული მიკროლითური ფირფიტები, მუსტიეური ხანის წვეტანები, ორმხრივ დამუშავებული იარაღი და ანატკეცები), აგრეთვე ძვლის იარაღის 2 ფრაგმენტი. მასალა დაცულია საქართველოს ეროვნული მუზეუმის სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტის მღვიმეები კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ფითი
ფითი (Piti) — აზერბაიჯანული ეროვნული ცხვრის წვნიანი, რომელიც მზადდება დახურულ თიხის ჭურჭელში. მის დასამხადებლად ძირითადად გამოიყენება ერთი ლიტრის მოცულობის თიხის ჭურჭელი. ფითი — აზერბაიჯანული ეროვნული წვნიანი კერძების ერთ-ერთი სახეობაა.
ინგრედიენტები
ნამდვილ ფითიში იდება წინასწარ გამზადებული (წინასწარ შემწვარი) წაბლი, ბარდა, შავი წიწაკა, ხახვი, ნიორი. დღეს წაბლი შეიცვალა კარტოფილით, ასევე ემატება დაჭრილი მწვანილები. ფითი მზადდება არანაკლებ ერთი საათისა, ყოველი ულუფა — თითოულ თიხის ქოთანში, რომელშიც იწყობა ყველა ზემოაღნიშნული ინგრედიენტები, ზემოდან ესხმევა წყალი და იხუფება სახურავით.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული სამზარეულო
ქაბალაქი
ქაბალაქი (ქაბალაქა), (Kabalaka, Χαβαλα) — კავკასიის ალბანეთის ძველი დედაქალაქი (VI საუკუნემდე), მსხვილი სავაჭრო ცენტრი XV საუკუნემდე.
ისტორია
წერილობით წყაროებში  პირველად  გაბალაკის დასახელებით ქალკაქი მოიხსენიება I საუკუნის მეორე ნახევარში, უფრო ზუსტად პლინიუს უფროსის  „ბუნების ისტორია“-ში. ქალაქ ხაბალა (გაბალაზე) II საუკუნეში ასევე მოგვითხრობს პტოლომე თავის გეოგრაფიულ სახელმძღვანელოში. ძველ გაბალს განვითარებული ჰქონდა სავაჭრო კავშირები მთელს მაშინდელ მსოფლიოსთან და წარმოადგენდა კავკასიის ალბანეთის სავაჭრო ცენტრს.
გაბალას თავს ხშირად ესხმოდნენ ხაზართა ურდოები. ისინი ფლობდნენ გაბალას ერთი საუკუნის განმავლობაში. ამიტომაც არაბმა დამპყრობლებმა შემდგომ ამ ქალაქს უწოდეს გაბალა-ხაზარი.
გათხრები
გაბალას არქეოლოგიური გათხრები მიმდინარეობს XIX საუკუნის შუიდან. (იანოვსკი, დ.შარიფოვი, რ.ეფენდიევი, ი.ჯაფარზადე და სხვები). არქეოლოგებმა დაადგინეს, რომ კულტურული ფენის სისქე შეადგენს 5მ.
I საუკუნიდან XVIII საუკუნის მეორე ნახევრამდე წარმოიქმნა 4 კულტურული ფენა (ანტიკური დროის, ადრინდელი, განვითარებული და გვიანი შუასაუკუნეთის ). ეს თვალსაჩინოა ნუმიზმატული და სხვა არქეოლოგიური კვლევების შედეგად. ზუსტად გაბალაში პირველად მთელი აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე აღმოჩენილ იქნა ანტიკური ხანის კრამიტი. ასევე აღმოჩენილია ანტიკური პერიოდის კერამიკული ჭურჭელიც. ეს აღმოჩენები იძლევა საფუძველს ანტიკური ხანისადმი გაბალის მიკუთვნებას.
1906 წელს ქალაქში გათხრების შედეგად აღმოჩენილ იქნა ძველი ექვს სტრიქონიანი წარწერა, რომელიც სავარაუდოდ ძველალბანური დამწერლობაა. წარწერა წაღებული იქნა პეტერბურგში, მაგრამ გაურკვეველ ვითარებაში დაიკარგა.
ქალაქის კულტურულ ფენაში, რომელიც მიეკუთვნება IX—XIII  საუკუნეებს, აღმჩენილი იქნა უამრავი თონე, ორმოები, მიწისქვეშა თიხის წყალგაყვანილობები, მინანქრის ჭურჭლები, რომლებსაც ძირზე დასმული ჰქონდათ ხელოსნის დამღები. ქალაქელბი ასევე ეწეოდნენ მებაღეობას, მიწადმოქმედებას, ხელოსნობას და ა.შ. IX—X საუკუნეების არაბული მონეტების გარდა გაბალაში ასევე აღმოჩენილია შირვანშაჰთა და ილდეღიზთა მონეტებიც.
2014 წელს გაბალაში გაიხსნა გაბალის არქეოლოგიური ცენტრი, რომელშიც რესტავრირების შემდეგ გამოფენილია 1500 მეტი ექსპონატი, რომლებიც აღმოჩინეს არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის გაბალის ჯგუფმა და კორეულმა არქეოლოგებმა SEBA-ს დახმარებით გაბალის, სელბირისა და გალას ტერიტორიაზე.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ისტორია კატეგორია:კავკასიის ისტორია კატეგორია:ყოფილი დედაქალაქები
ნოდარ ვალიშვილი
ნოდარ ვალიშვილი (დ. 25 ოქტომბერი, 1932, ქუთაისი — გ. 2017) — ქართველი თანამდებობის პირი, მეცნიერი, პედაგოგი, ინჟინერ-ტექნოლოგი, მათემატიკოსი, ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1971), პროფესორი (1972).
ბიოგრაფია
1956 წელს დაამთავრა მოსკოვის ჩარხსაინსტრუმენტო ინსტიტუტი („მოსსტანკინი“). 1968 წელს — მოსკოვის მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მათემატიკის ფაკულტეტი.
1956-1958 წლებში მუშაობდა დახურულ საწარმოში ძერჟინსკში (მოსკოვის მახლობლად). 1961 წლიდან იყო მოსსტანკინის მასალათა გამძლეობის კათედრის დოცენტი. 1966 წლიდან იყო ნ. ბაუმანის სახელობის უმაღლესი ტექნიკური სასწავლებლის მასალათა გამძლეობის, მანქანების დინამიკის და სიმტკიცის კათედრის პროფესორი. 1973-1989 წლებში — ქუთაისის ახლად დაარსებული ნიკოლოზ მუსხელიშვილის სახელობის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის რექტორი. 1989-1998 წლებში იყო კათედრის გამგე. 1998 წელს დააარსა ახალი ტიპის საავტორო საშუალო სკოლა და იყო ამ სკოლის დირექტორი, შემდგომში — სამეცნიერო ხელმძღვანელი. 2009 წლიდან აკაკი წერეთლის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი. მისი სამეცნიერო მოღვაწეობის თემატიკა დაკავშირებულია თანამედროვე გამოთვლითი საშუალებების დანერგვასთან, რომელიც არაწრფივი ანალიზის სტრატეგიის ახლებურად გააზრების საშუალებას იძლევა და მნიშვნელოვნად აფართოებს საკვლევი ამოცანების კლასს. 1968 წელს მის მიერ ამოხსნის პარამეტრით გაგრძელების მეთოდში შემოთავაზებული იქნა პარამეტრის ცვლილების ხერხი, რამაც საშუალება მისცა პირველად, მეცნიერულად დასაბუთებულად შეესწავლა ბრუნვითი გარსების არაწრფივი ქცევა კრიტიკულ ზღვარს მიღმა. მის შრომებში დამუშავებულმა ალგორითმმა და ნაყოფიერმა იდეებმა დაამტკიცეს თავიანთი ღირებულება და ეფექტურობა გარსების არაწრფივი თეორიის ფართო წრის ამოცანების ამოხსნისას და თეორიულ საფუძვლად დაედო ალგორითმებსა და პროგრამებს, რომლებიც გამოიყენება თხელკედლიანი კონსტრუქციების გაანგარიშებისათვის და პროექტირებისათვის. ავტორია 21 მონოგრაფიისა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. არჩეული იყო საქართველოს სსრ მეცხრე მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქუთაისში დაბადებულები
განიკუსი
განიკუსი — გალი გლადიატორი, ლენტულუს ბატიატუსის გლადიატორთა სკოლის წარმომადგენელი. ზოგიეთ წყაროში მოიხსენიება კელტად.
ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 73 წელს, სპარტაკთან, კრიკსთან, კასტუსსა და ენომაისთან ერთად გახდა სამხრეთ იტალიის მონათა აჯანყების ლიდერი. ძვ.წ. 71 წელს განიკუსი და კასტუსი გამოეყო სპარტაკს 12.000 აჯანყებულთან ერთად (ტიტუს ლივიუსზე დაყრდნობით 35.000), რომელთა შორისაც დიდი რაოდენობით შედიოდნენ როგორც კელტები, ასევე გერმანელები.
მიუხედავად თავდაპირველი წარმატებისა, განიკუსი კასტუსტან და აჯანყებულებთან ერთად დაიღუპა რომის წინააღმდეგ გამართულ ლუკანიის ბრძოლაში, (სამხრეთ იტალია)  რომელსაც მეთაურობდა მარკუს ლიცინიუს კრასუსი.
სექსტ ფრონტინუსის გადმოცემით კასტუსი და განიკუსი იბრძოდნენ მარჯვენა ფლანგზე გმირულად და შეძლეს უამრავი რომაელი ქვეითის განადგურება, თუმცა მას შემდეგ რაც ბრძოლაში ჩაერთო რომაული კავალერია, მათ გაარღვიეს აჯანყებულთა წინააღმდეგობა და დაამარცხეს ისინი.
სქოლიო
კატეგორია:გალები კატეგორია:რომაელი გლადიატორები კატეგორია:სპარტაკის აჯანყება კატეგორია:სპარტაკი
მარია დოროთეია პორტუგალიელი
მარია დოროთეია პორტუგალიელი (Maria Doroteia de Portugal; დ. 21 სექტემბერი, 1739 — გ. 14 იანვარი, 1771) — ბრაგანსის დინასტიის წარმომადგენელი. პორტუგალიის მეფე ჟუზე I-ისა და დედოფალ მარიანა ვიქტორია ესპანელის ქალიშვილი.
ბიოგრაფია
იგი გარდაიცვალა 1771 წლის 14 იანვარს ლისაბონში, 31 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს სან-ვინსენტ-დე-ფორას მონასტერში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 21 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1739 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1771 კატეგორია:ბრაგანსები კატეგორია:პორტუგალიის ინფანტები
პარიზის სამშვიდობო ხელშეკრულება (1814)
მინი|საფრანგეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთი საზღვარი ხელშეკრულების შემდეგ. 1814 წლის პარიზის სამშვიდობო ხელშეკრულება — სამშვიდობო შეთანხმება მეექვსე ანტიფრანგული კოალიციის წევრებსა (რუსეთი, დიდი ბრიტანეთი, ავსტრია და პრუსია) და ლუდოვიკო XVIII-ს შორის. ხელი მოეწერა პარიზში 30 მაისს. მოგვიანებით ხელშეკრულებას შეუერთდა შვედეთი, ესპანეთი და პორტუგალია. ხელშეკრულება ითვალისწინება საფრანგეთისთვის იმ საზღვრების შენარჩუნებას, რომლებიც მას 1792 წლის 1 იანვრისთვის გააჩნდა. ამ საზღვრებს ემატებოდა მხოლოდ სავოის საჰერცოგოს, რომის პაპის ყოფილი სამფლობელოების, ავინიონისა და ვენესენის ნაწილი და მიწების მცირე ზოლი ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ საზღვრებზე, რომლებიც მანამდე ავსტრიულ ნიდერლანდებსა და სხვადასხვა გერმანულ სამფლობელოებს ეკუთვნოდათ (სხვათა შორის, სუფთა გერმანული ქალაქი საარბრიუკენი, რომელიც მდიდარი იყო ქვანახშირით), საერთო ჯამში 5 ათას კმ²-ზე და 1 მილიონ ადამიანზე მეტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:XIX საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები კატეგორია:1814 კატეგორია:პარიზის ხელშეკრულებები
ფოთლიჭამიასებრნი
ფოთლიჭამიასებრნი (Chrysomelidae) — მწერების ოჯახი ხეშეშფრთიანთა რიგისა. აქვთ კვერცხისებური, მომრგვალო, ცილინდრული სხეული, რომლის სიგრძე 1 სმ აღწევს. ცხოვრობენ ღიად, იშვიათად ნიადაგში (Eumolpinae), წყალსაცავების ნაპირებზე (Donaciinae). მსოფლიოში ცნობილია ფოთლიჭამიასებრთა 40 000 სახეობა. საქართველოში — 250-მდე. აქედან 132 სასოფლო-სამეურნეო კულტურებისა და ტყის ჯიშების მავნებელია (ალვის ხის, მურყნის, რაფსის, პირშუშხას ფოთლიჭამია, კოლორადოს ხოჭო). იკვებებიან ფოთლებით (აქედანაა სახელწოდება) და აზიანებენ მათ — ფოთლის ფირფიტაზე აკეთებენ ხვრელებს, გამოჭამენ ნაპირებს, მატლები კი ფოთლის ქსოვილს ნაღმავენ.
ბრძოლის ღონისძიებები: ინსექტიციდების შესხურება და შეფრქვევა, შესაბამისი აგროტექნიკის გამოყენება.
ჰომსის ნაჰია
ჰომსი (არაბ. ناحية حمص‎‎) — სირიის ჰომსის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ჰომსის პროვინციაში დაახლოებით 750 501 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 591,95 კმ².
ბაგაკი
ბაგაკი (ოფიციალურად ბაგაკის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Bagac) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ბატაანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 31 365 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 14 ბარანგაის.
ჰომსის ნაჰია
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ბაგაკი
სქოლიო
კატეგორია:ბატაანის მუნიციპალიტეტები
პაუ-დ'აეკუ-დუ-პიაუი
პაუ-დ'აეკუ-დუ-პიაუი (Pau d'Arco do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 757 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.72 კმ²-ზე. ფართობი 430 817 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
მარკაველიკის რაიონი
მარკაველიკის რაიონი (Distrito de Marcavelica) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის სულიანის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 48 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 391 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 15 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 687 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიურის რეგიონის რაიონები კატეგორია:სულიანის პროვინციის რაიონები
ხაჩქენდი
ხაჩქენდი (Xaçkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
აპრელივკა (ბობრინეცის რაიონი)
აპრელივკა (Апрелівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს კიროვოჰრადის ოლქის ბობრინეცის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 31 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბობრინეცის რაიონის სოფლები
სუკრე (სანტანდერი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
კატარინა ოპალინსკა
ადრეული წლები
კატარინა დაიბადა 1680 წლის 13 ოქტომბერს, პოლონეთის ქალაქ პოზნანში. იგი იყო პოლონელი დიდგვაროვნის, იან კაროლ ოპალინსკასა და მისი ცოლის, სოფია ცარნკოვსკას ქალიშვილი. 1698 წლის 10 მაისს ქალაქ კრაკოვში დააქორწინეს ასევე პოლონელ დიდგვაროვან სტანისლავ ლეშჩინსკზე. სტანისლავთან კატარინას 1699 წელს ანა ლეშჩინსკა, 1703 წელს კი მარია ლეშჩინსკა შეეძინა, რის შემდეგაც მას ბავშვი აღარ გაუჩენია.
დედოფალი
1705 წელს კატარინას ქმარი, სტანისლავ I არჩეულ იქნა პოლონეთისა და ლიტვის მეფედ, რასაც მან შვედეთის მეფე კარლ XII-ის დახმარებით მიაღწია, თუმცა ამით პოლონეთი შვედეთის გავლენის ქვეშ მოექცა. მთელი ერთი წლის მანძილზე სამეფო სასახლეში კატარინა და სტანისლავი ამას ზეიმობდნენ პოლონურ არისტოკრატიასთან ერთად. დედოფალი კატარინა ახალ თამაშებს, ბალ-მასკარადებსა და ბანკეტებს აწყობდა. იგი ხშირად მასპინძლობდა შვედ დიდგვაროვნებსაც, მათ ცოლებთან კი ძალიან დაახლოვდა კიდეც.
დევნილობა
1708 წელს, როდესაც პოლიტიკური ვითარება ძალიან არასტაბილური გახდა, სტანისლავმა კატარინა და თავისი ქალიშვილები გდანსკში გააგზავნა. 1709 წლის 8 აგვისტოს პოლონელებმა სტანისლავის მმართველობა დაამხეს და შვედეთის მეფეც დაამარცეს. სტანილავი ოჯახითურთ ჯერ სკანიაში, შემდეგ კი 1711 წელს შვედეთის მეფე კარლ XII-ის სამეფო კარზე გადასახლდა, სადაც სამი წელი გაატარა.
1718 წელს კარლის გარდაცვალების შემდეგ სტანისლავი ოჯახთან ერთად ვაისემბურგში გადასახლდნენ. ცნობილია, რომ აქ ისინი ძალიან ხელმომჭირნედ ცხოვრობდნენ. ისინი პატარა ღარიბულ შატოში დასახლდნენ და მხოლოდ რამდენიმე მსახური ჰყავდათ, თავს კი მამულიდან შემოსული მცირე შემოსავლით ირჩენდნენ. ცნობილია, რომ კატარინა თავის სამკაულებსაც კი ჰყიდდა შემოსავლის გასაზრდელად.
ამ პერიოდში კატარინა აღწერილია, როგორც მომთმენი და ეკონომიურად მცხოვრები ქალი, თუმცა მისი სტანისლავისადმი დამოკიდებულება საკმაოდ მწვავე იყო. იგი ხშირად ეჩხუბებოდა ქმარს და დიდ უკმაყოფილებასაც გამოსთქვამდა. მას შემდეგ რაც სტანისლავმა ტახტი დაკარგა, ისინი გამუდმებულ სიღარიბესა და დევნილობაში ცხოვრობდნენ, რაც კატარინას ძალიან არ მოსწონდა. ამ ყოველივეს კი დაემატა ისიც, რომ 1717 წელს მათი უფროსი ქალიშვილი — ანა ლეშჩინსკა პნევმონიით გარდაიცვალა.
საფრანგეთი
1725 წელს მისი ქალიშვილი მარია ლეშჩინსკა დაქორწინდა საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ზე, რითაც იგი საფრანგეთის დედოფალი გახდა. ვინაიდან კატარინა უკვე საფრანგეთის მეფის სიდედრი იყო, ძველებურ გაჭირვებაში ცხოვრება უკვე აღარ უწევდა. სტანისლავსა და კატარინას მიენიჭათ ტიტულები, შატო დე შამბურში დასახლდნენ და სამეფო კარზეც ხშირად ჩნდებოდნენ ხოლმე.
1733 წელს პოლონეთის მემკვიდრეობის ომში გამარჯვებით სტანისლავი კვლავ ავიდა ტახტზე, რითაც კატარინა უკვე მეორედ გახდა პოლონეთისა და ლიტვის დედოფალი. თუმცა 1736 წელს სტანილსავი ტახტიდან კვლავ ჩამოაგდეს და ცოლთან ერთად კვლავ საფრანგეთში დაბრუნდა.
1737 წელს ლუიმ მათ ლოთარინგიის საჰერცოგო უბოძათ სამართავად, აქედან მოყოლებული გარდაცვალებამდე სტანისლავი და კატარინა ლოთარინგიის ჰერცოგი და ჰერცოგინია იყვნენ. ისინი ლოთარინგიაში გადასახლდნენ და ნანსის სამეფო სასახლეში დასახლდნენ. ამ პერიოდიდან კატარინას უკვე ასთმისა და გულის პრობლემებიც დაეწყო. იგი გარდაცვალებამდე იყო შეპყრობილი პოლონეთით და თავს ყოველთვის მის დედოფლად თვლიდა.
ლოთარინგიაში მათი ცხოვრება არც ისე ბედნიერი იყო. სტანისლავი იეზუიტთა ორდენით იყო დაინტერესებული, კატარინას კი ძალიან მოსაწყენად თვლიდა. ამით სამეფო კარის ლამაზმანმა ქალბატონებმა ისარგებლეს და სტანისლავმაც ცოლის ღალატი დაიწყო. იგი ძალიან სწრაფად იცვლიდა საყვარლებს და ამას არც მალავდა. თავად კატარინა კი არ და ვერ უშლიდა მეუღლეს ღალატში ხელს.
გარდაცვალება
1747 წლის 19 მარტს კატარინა ოპალინსკა 66 წლის ასაკში გარდაიცვალა. ლუი XV-მ დიდი პატივი მიაგო გარდაცვლილ სიდედრს და იგი ნოტრ-დამში ყველა წესის დაცვით დაკრძალა, როგორც ჭეშმარიტი კათოლიკე. იგი განისვენებს ნანსში, ქმართან და ქალიშვილის გულთან ერთად.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 13 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1680 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1747 კატეგორია:პოლონეთის დედოფლები კატეგორია:ლოთარინგიის ჰერცოგინიები
ვაჰაგნაძორი
ვაჰაგნაძორი (Վահագնաձոր) — სოფელი სომხეთში, ლორეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 040 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 256 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 206 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.24 კმ²-ია.
ხირბა-თინ-ნურის ნაჰია
ხირბა-თინ-ნური (არაბ. ناحية خربة تين نور‎‎) — სირიის ჰომსის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ხირბა-თინ-ნურის პროვინციაში დაახლოებით 52 879 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 264,60 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
59 (რიცხვი)
ორმოცდაცხრამეტი — ორმოცდამეცხრამეტე ნატურალური რიცხვი. არის ორმოცდათვრამეტის მომდევნო და სამოცის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 59. 59 არის კენტი და მარტივი რიცხვი. სიტყვა „ორმოცდაცხრამეტი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ორი ოცი და ათ-ცხრა-მეტი (იგულისხმება ორმოცდაათზე ცხრა ერთეულით მეტი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რიცხვები
ვიქტორია ვუდჰული
ვიქტორია კლეფლინ ვუდჰული (Victoria Claflin Woodhull), შემდგომ ვიქტორია ვუდქულ მარტინი (Victoria Woodhull Martin; დ. 23 სექტემბერი, 1838 — გ. 9 ივნისი, 1927) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, აბოლიციონისტი, ფემინისტი, მწერლი და ამერიკელ ქალთა სუფრაჟისტული მოძრაობის ლიდერი. 1872 წელს მან ამერიკის შეერთებული შტატების საპრეზიდენტო არჩევნებში მიიღო მონაწილეობა. ბევრი ისტორიკოსი თანხმდება იმაზე, რომ ვუდჰული იყო პირველი ქალი, რომელიც გახდა ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტობის კანდიდატი. მიუხედავად ამისა ბევრი ფიქრობს, რომ მისი კენჭისყრა არალეგალური იყო, რადგან კონსტიტუციის მიხედვით პრეზიდენტი 35 წელზე უფროსი უნდა ყოფილიყო, მაშინ როდესაც ვიქტორია უფრო ახალგაზრდა იყო. მიუხედავად ამისა იმდროინდელი გაზეთები წერდნენ, რომ ასაკობრივი ზღვარი არ წარმოადგენდა პრობლემას. მაგრამ ეს შესაძლოა უკავშირდებოდეს იმ ფაქტს, რომ მას არ მიიჩნევდნენ კონკურენტუნარიან და სერიოზულ კანდიდატად, ამიტომაც დიდი ინტერესი არ გამოუჩენიათ (ვუდჰულის 35-ე დაბადების დღე 1873 წლის სექტემბერში, მარტის ინაუგურაციიდან ხუთი თვის შემდეგ, იყო).
ქალთა და შრომის უფლებების რეფორმატორი, ასევე იყო „თავისუფლი სიყვრულის“ მომხრე, რაშიც ის გულისხმობდა ქორწინების, გაყრის და შვილების აღზრდის თავისუფლებას ხელისუფლების ან მთავრობის ჩარევის გარეშე.
ვუდჰულმა ორჯერ შეძლო სიღარიბისგან თავის დაღწევა. 1870-იან წლებში სანამ ის სპირიტუალისტურ მოძრაობას შეუერთდებოდა, მოჩვენებით მაგნიტური მკურნალი იყო, რამაც მას წარმატება მოუტანა. ბევრი მისი სტატიის საავტორო უფლება საეჭვოა. თუმცა მიუხედავად მისი ეთიკური პრობლემებისა, მისი როლი ყველანაირ მოძრაობებში ძალიან დიდი იყო. თავის დასთან ერთად, ტენესე კლეფლინთან ერთად, ვიქტორია გახდა პირველი ქალი, რომელიც მუშაობდა უოლ-სტრიტის საბროკერო ფირმაში, მისთვის ეს მეორე და უფრო მნიშვნელოვანი წარმატება იყო. ისინი იყვნენ პირველი ქალები, რომლებმაც დააარსეს გაზეთი აშშ-ში, „Woodhull & Claflin's Weekly“, რომელიც გამოქვეყნდა 1870 წელს.
ვუდჰული პოლიტიკურად აქტიური იყო 1870-იან წლებში, როდესაც დასახელდა ამერიკის შეერთებული შტატების პირველ ქალ კანდიდატად. ვიქტორია იყო პრეზიდენტობის კანდიდატი თანასწორი უფლებების პარტიიდან, რომელიც მხარს უჭერდა სუფრაჟიზმსა და თანასწორ უფლებებს. მისი კონკურენტი იყო შავკანიანი აბოლიციონისტი, ფრედერიკ დუგლასი.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
მისი დაბადების სახელია ვიქტორია კალიფორნია კლეფლინი. ოჯახში იყო ათიდან მეშვიდე შვილი. ის დაიბადა ქალაქ ჰომერის საზღვართან ერთ-ერთ სოფელში, ლიკინგის ოლქი, ოჰაიო. დედამისი როქსანა „როქსი“ ჰიუმელ კლეფლინი უკანონო შვილი და წერა-კითხვის უცოდინარი იყო. როქსანა გახდა ავსტრიული მისტიკოსის ფრანც მესმერის და ახალი სპირიტუალისტი მოძრაობის მიმდევარი. ვიქტორიას მამა, რუბენ, „მოხუცი ბაკი“, ბაკმენ კლეფლინი იყო თავდაჯერებული ადვოკატი და გველის ზეთის გამყიდველი. რუბენი იყო მასაჩუსეტსის შოტლანდიურ-ამერიკული კლეფლინების ოჯახის გაღარიბებული შტოს წარმომადგენელი, მასაჩუსეტსის გუბერნატორი ვილიამ კლეფლინი იყო მისი შორეული ბიძაშვილი.
ბიოგრაფ თეოდორ ტილტონის თქმით, ვუდჰულს მამამისი ამათრახებდა. ბიოგრაფი ბარბარა გოლდსმიტიც ამტკიცებდა, რომ მამამისი ვიქტორიას აშიმშილებდა და მასზე სექსუალურად ძალადობდა. მისი მტკიცება ინცესტის შესახებ ეფუძვნებოდა თეოდორ ტილტონის ფრაზას: „მაგრამ მშობლები, რომლებსაც თითქოს არ უნდოდათ შვილის გაშვება და სურდათ მათი შვილის ქალად ქცევა, გახარებულნი იქვნენ მოულოდნელი შემოთავაზებისგან“.
ვუდჰულს სჯეროდა სპირიტუალიზმის, რადგან მან მისცა ვიქტორიას უკეთესი ცხოვრების რწმენა. მისი თქმით, 1868 წელს გამოიყენა დემოსთენე, რათა ჩამოიყალიბებინა თავისუფალი სიყვარულის თეორიის სიმბოლო.
ვიქტორია ძალიან დაუახლოვდა თავის დას ტენესე ჩელესტე კლეფლინს (ტენის). მოზრდილებმა გადაწყვიტეს დაეარსებინათ საბროკერო კომპანია და გაზეთი ქალაქ ნიუ-იორკში.
11 წლის ასაკში ვუდჰულს მხოლოდ სამი წლის ზოგადი განათლება ჰქონდა მიღებული, მიუხედავად ამისა მისმა მასწავლებლებმა აღმოაჩინეს ვიქტორიაში მაღალი ინტელექტი. ვიქტორია იძულებული გახდა დაეტოვებინა სკოლა და სახლი ოჯახთან ერთად, რადგან მისმა მამამ დაზღვევისგან ფულის მიღების იმედით დაწვა ოჯახის წისქვილი. როდესაც ის ცდილობდა კომპენსაციის მიღებას მისი თაღლითობა გამოააშკარავეს. ამ საქციელის ჩადენისკენ ვიქტორიას მამას ქალქის ვექილებმა უბიძგეს.
ქორწინებები
მინი|მარცხნივ|ვიქტორია ვუდჰული დაახ. [[1860 წელი ]]
პირველი ქორწინება და ოჯახი
როდესაც ვიქტორია 14 წლის იყო ის 28 წლის კენინგ ვუდჰულს, ექიმი როჩესტერიდან, შეხვდა. ვიქტორიას ოჯახი თავის შვილს ქრონიკული დავაადებისგან მასთან მკურნალობდნენ. ვუდჰული ოჰაიოში მედიცინას საფუძვლიანად სწავლობდა, მაშინ როდესაც ფორმალურ სამედიცინო განათლებას და ლიცენზიას შტატი საერთოდ არ ითხოვდა. სხვადასხვა ცნობის მიხედვით ვუდჰულმა გაიტაცა ვიქტორია, რათა მასზე ექორწინა. ვუდჰული ამტკიცებდა, რომ ის იყო ნიუ-იორკის ახლად არჩეული მერის, კალებ სმიტის, ბიძაშვილი იყო. სინამდვილეში კი ის მისი შორეული ნათესავი იყო.
ისინი 1853 წლის 20 ნოემბერს დაქორწინდნენ. მათი ქორწინების დამოწმება 1853 წლის 23 ნოემბერს დაფიქსირდა კლივლენდში, ვიქტორიას მეთხუთმეტე დაბადების დღიდან 5 თვეში.
ვიქტორიამ მალევე გაიგო, რომ მისი ქმარი ალკოჰოლიკი და მექალთანე იყო. ის ბერჯერ იძულებული გახდა ემუშავა, რათა თავის ოჯახს დახმარებოდა. მას და კენინგს ორი შვილი ჰყავდათ: ბაირონი და ზულუ მაუდე ვუდჰულები. ბაირონი დაიბადა ინტელექტუალური ჩამორჩენილობით 1854 წელს, ვიქტორია დარწმუნებული იყო, რომ მათი შვილის შეზღუდულობა ქმრის ალკოჰოლიზმით იყო გამოწვეული. სხვა ვერსიით ეს გამოწვეული იყო იმით, რომ ვიქტორია ორსულობის პერიოდში ფანჯრიდან ჩამოვარდა. შვილის გაჩენის შემდეგ ვიქტორია გაეყარა ქმარს, მაგრამ მისი გვარი დაიტოვა.
მეორე ქორწინება
1866 წლისათვის ვუდჰული დაქორწინდა კოლონელ ჯეიმზ ჰერვი ბლადზე, რომელიც ასევე მეორედ ქორწინდებოდა. ის მსახურობდა კავშირის არმიაში მისურში ამერიკული სამოქალაქო ომის დროს. ის აირჩიეს ქალაქ სენტ ლუისის აუდიტორად, მისური.
თავისუფალი სიყვარული
ვუდჰულის მხარდაჭერა თავისუფალი სიყვარულისადმი სავარაუდოდ მას შემდეგ დაიწყო, როდესაც მის ყალბ პირველ ქმარს დაშორდა. ქალები, რომლებიც XIX საუკუნეში ამერიკის შეერთებულ შტატებში დაქორწინდნენ, იძულებულნი იყვნენ დარჩენილიყვნენ ქორწინებაში უსიყვარულოდაც კი, გაქცევის შანსი კი ძალიან დაბალი იყო. განქორწინება კანონით იყო შეზღუდული და საზოგადოებრივ სკანდალებთან იყო დაკავშირებული. განქორწინებული ქალები ხშირად საზოგადოების მძიმე კრიტიკის ქვეშ იყვნენ მოქცეულნი და იდევნებოდნენ კიდეც. ვიქტორია ვუდჰული ამტკიცებდა, რომ ქალებს აქვთ არჩევანის უფლება, რათა გაექცნენ აუტანელ ქორწინებას.
1871 წლის 20 ნოემბრის ამავე სიტყვით გამოსვლაში, რომელიც ცნობილი გახდა, როგორც „Steinway speech“, სტეინვეის დარბაზში, ნიუ-იორკი, ვუდჰული თავისუფალ სიყვარულზე ამბობდა: