cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რიჩარდ კორნუოლელი
დარჩენილი ცხოვრება, გარდაცვალება და მემკვიდრეობა
მისი გარდაცვალების შემდეგ გერმანიაში ძალაუფლების ხელში ჩასაგდებად დიდი ბრძოლა ატყდა, რომელიც 1273 წელს დასრულდა. ამის შემდეგ გერმანიის მეფე ავსტრიელი ჰერცოგი, რუდოლფ I ჰაბსბურგი გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ რიჩარდს სანჩიასაგან ვაჟი დარჩა, იგი უშვილოდ გარდაიცვალა, რის გამოც მისი მემკვიდრული ხაზი აღარ გაგრძელებულა.
ცოლები და შვილები
მინი|340x340პქ|რიჩარდის მესამე ცოლი, ბეატრიქს ფონ ფალკენბურგი თავის პირველ ცოლ, იზაბელ მარშალთან რიჩარდს სულ ოთხი შვილი შეეძინა. აღსანიშნავია, რომ იზაბელი 1240 წელს გადაჰყვა მშობიარობას. მათი საერთო შვილები იყვნენ:
რიჩარდს თავის მეორე ცოლთან, დედოფალ სანჩია პროვანსელთან, რომელიც ასევე მისი რძლის დაც იყო, სულ ორი შვილი შეეძინა;
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 5 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1209 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1272 კატეგორია:პლანტაგენეტები კატეგორია:გერმანიის მეფეები
მარე (კუნძული)
მარე (Île Maré) — სიდიდით მეორე და ყველაზე მაღალი კუნძული ლუაიოტეს კუნძულებში წყნარ ოკეანეში. შედის ახალი კალედონიის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციულად შედის ლუაიოტეს პროვინციის მარეს კომუნის შემადგენლობაში.
გეოგრაფია
კუნძულის სიგრძე შეადგენს დაახლოებით 42 კმ-ს, ხოლო სიგანე მერყეობს 16-დან 33 კმ-მდე. როგორც მეზობელი ლიფუს კუნძული, მარეც ძველად წარმოადგენდა ატოლს, რომელიც შემდგომში ამოიწია დღევანდელ დონეზე (138 მეტრი). კუნძულის შიდა ნაწილში მდებარეობს ყოფილი ლაგუნა, რომელიც გარშემორტყმულია მაღალი სიმაღლის ხმელეთით (ძველად ეს იყო მომცრო კუნძულები, ან მოტუ). მარეს სანაპიროს დიდი ნაწილი კლდოვანია.
ისტორია
კუნძულის ისტორიული დასახელებაა, ბრიტანია (Britannia), რომელიც კუნძულს დაარქვა ბრიტანელმა კაპიტანმა უილიამ რეივენმა (William Raven), რომელმაც ის გამოიკვლია 1803 წელს. საკმაოდ დიდი ხნის განმავლობაში კუნძული მარე იმყოფებოდა ბრიტანელთა დიდი გავლენის ქვეშ, უპირველეს ყოვლისა, ვაჭრების და მისიონერების. პირველი ევროპელი, რომელიც გადავიდა კუნძულზე 1800 წელს, იყო კაპიტანი ბატლერი, რომელმაც ასევე აღმოაჩინა კუნძული უოლოპი. 1864 წელს კუნძულის ანექსია მოახდინა საფრანგეთმა.
მოსახლეობა
2009 წელს მარეს კუნძულის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 5417 ადამიანს, რომლის დიდი ნაწილიც მელანეზიელია. მკვიდრი მოსახლიობის ძირძველი ენაა — ნენგონე, რომელიც ეკუთვნის ავსტრონეზიულ ენებს.
კუნძულ მარეს ყველაზე დიდი დასახლებული პუნქტებია სოფლები: ტადინე (Tadine) და ლა-როშე (La Roche). კუნძულზე ასევე არსებობს 29 ტრადიციული ტომი. ადმინისტრაციულად კუნძული მარე დაყოფილია რვა რაიონად: გუაჰმა (Guahma), ტადინე (Tadine), ვაბაო (Wabao), ენი (Eni), მედუ (Medu), ლაროში (Laroche), ტავაინედრე (Tawainedre) და პენელო (Penelo).
ეკონომიკა
მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობაა — მებაღეობა (უპირველეს ყოვლისა, ავოკადოს მოყვანა).
სქოლიო
კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:ახალი კალედონიის კუნძულები
კრესტოვკა (საშუალო ნევკის შენაკადი)
კრესტოვკა (Крестовка) — მდინარე სანქტ-პეტერბურგში, აერთებს პატარა ნევკასა და საშუალო ნევკას. სიგრძე დაახლოებით 750 მეტრი, სიგანე 30 მეტრამდე. წყლის საშუალო წლიური ხარჯი 10 მ³/წმ.
კილაუანის რაიონი
კილაუანის რაიონი (Distrito de Quilahuani) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის კანდარავეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 176 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 918 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 24 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 37.66 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:კანდარავეს პროვინციის რაიონები
ომარები
ომარები (Nephropidae) — ზღვის ათფეხა კიბოსნაირების ოჯახი. მათი სხეულის სიგრძე აღწევს 60 სმ და მეტს. გარეგნულად მოგვაგონებენ მდინარის კიბოებს. გრძელი მუცელი შებრტყელებულია ზურგ-მუცლის მიმართულებით; კუდის ფარფლი ფართოა. წინა სასიარულო ფეხები ატარებენ დიდ, ხშირად ასიმეტრიულ მარწუხებს. შემდეგი ორი წყვილი მთავრდება მცირე ზომის მარწუხებით. ოჯახი მოიცავს 49 თანამედროვე და 90 ნამარხ სახეობას. ბინადრობენ ზღვის წყლებში, ფსკერთან, 0–20 °C ტემპერატურის პირობებში. დღისით ომარები იმალებიან. იკვებებიან უხერხემლოებით (ჯავშნისა და ნიჟარის გასაჭყლეტად იყენებენ უფრო მოზრდილ მარწუხს, უფრო წვრილს — ნადავლის ნაკუწებად დასაგლეჯად). სქესობრივად მწიფდებიან 5 წლისა. კვერცხებიდან იჩეკება პელაგიური ლარვა კარგად განვითარებული მკერდის კიდურებით, ანალური ლაპოტით, რომელიც გამოყოფილია მუცლის უკანა სეგმენტისაგან. სიცოცხლის ხანგრძლივობა 50 წლამდე. რეწვისა და აკვაკულტურის ობიექტია. ინტენსიური მოპოვებისა და გარემოს დაბინძურების გამო მათი პოულაციის რაოდენობა მცირდება. ძირითადი სარეწაო სახეობებია: ევროპული ომარი (Ho­marus gammarus), ამერიკული ომარი (Homarus americanus) და ნორვეგიული ომარი (Nephrops norvegicus).
სქოლიო
კატეგორია:ათფეხა კიბოები
ჰუსეინ ჯავიდის მავზოლეუმი
ჰუსეინ ჯავიდის მავზოლეუმი (Hüseyn Cavid məqbərəsi) — არქიტექტურულ-მემორიალური კომპლექსი, რომელიც აღმართულია აზერბაიჯანელი პოეტისა და დრამატურგის ჰუსეინ ჯავიდის საფლავზე ქალაქ ნახიჩევანში.
ისტორია
ჰუსეინ ჯავიდის მავზოლეუმი აღიმართა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის პირადი ინიციატივით. ძეგლის ავტორი არის აზერბაიჯანის სსრ დამსახურებული არქიტექტორი რასიმ ალიევი, არქიტექტორი – სახალხო მხატვარი ომარ ელდაროვი.
ჰუსეინ ჯავიდი გარდაიცვალა 1941 წლის 5 დეკემბერს ირკუტსკის ოლქის სოფელ შევჩენკოში. 1982 წლის 12 ოქტომბერს, პოეტის 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, ნახიჩევანის რესპუბლიკის პარტიულმა კომიტეტმა მიიღო გადაწყვეტილება ჰუსეინ ჯავიდის ნახიჩევანში გადმოსვენების შესახებ. იმავე წლის 3 ნოემბერს ჯავიდის ნეშთი გადმოასვენეს ნახიჩევანში და დაკრძალეს მამამისის სახლის გვერდით. სემდგომ, 1996 წელს მის საფლავზე აღიმართა მავზოლეუმი. 1996 წლის 13 სექტემბერს პოეტთან გადმოასვენეს მისი მეუღლის ქალი პოეტის მიუშკიუნაზისა და შვილის ერტოგრულის ნეშთები (ბაქოდან). 2004 წლის 12 სექტემბერს კი მავზოლეუმში დაასვენეს მათი ქალიშვილიც.
მავზოლეუმი, რომელიც აღმართულია აჯემი ნახიჩევანისა და ნახიჩევანის არქიტექტურული სკოლის გავლენის ქვეშ შედგება ზედა და ქვედა ნაწილებისგან. ქვედა ნაწილი აკლდამას წარმოადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა კატეგორია:აზერბაიჯანის მავზოლეუმები კატეგორია:აზერბაიჯანის არქიტექტურა
ჯონ უოტერსი
ჯონ სემუელ უოტერს უმცროსი (ინგლ. John Samuel Waters Jr.; დ. 22 აპრილი, 1946, ბალტიმორი, მერილენდი, ამერიკის შეერთებული შტატები) — ამერიკელი კინორეჟისორი, მსახიობი, მწერალი, მხატვარი და ფოტოგრაფი. უოტერსის ყველაზე ცნობილი ფილმებია „რამდენიმე მანიაკი“ (1970), „ვარდისფერი ფლამინგოები“ (1972) და „ქალების პრობლემები“ (1974).
როგორც მსახიობს, ათეულობით ფილმში უთამაშია, მათ შორის: „ტკბილი და საძაგელი“ (1999), „ჩაკის შთამომავალი“ (2004), „მოკვეთა“ (2012) და სხვ.
უოტერსმა 2016 წელს მერილენდის ხელოვნების ინსტიტუტისგან საპატიო ხარისხი მიიღო.
თურქმენეთის ტურიზმი
თურქმენეთის ტურიზმი — ქვეყანა, რომელსაც დიდი პოტენციალი აქვს მრავალფეროვანი ტურისტული ინდუსტრიის საწარმოებლად. მის ქვეყანაში არსებული ცენტრალური აზიის მრავალი ქალაქი იყო სავაჭრო ობიექტი აბრეშუმის გზაზე, რომლებიც აკავშირებდნენ აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ცივილიზაციებს. ბევრი მეზობელი ქვეყანა (მათ შორის ყაზახეთი, უზბეკეთი და ირანი ) ხელს უწყობს თავიანთ ქვეყნებს მათი ადგილმდებარეობიდან გამომდინარე, აბრეშუმის დიდი გზის გასწვრივ. ბოლო წლების განმავლობაში ტურიზმი სწრაფად გაიზარდა. საზღვარგარეთიდან ჩამოსულ ტურისტებს ხელს უშლის სავიზო რეჟიმი მსოფლიოს ყველა ქვეყანასთან. ტურიზმს არეგულირებს თურქმენეთის ტურიზმის კომიტეტი.
ჯონ უოტერსი
ადრეული ცხოვრება
ჯონ უოტერსი 1946 წლის 22 აპრილს ბალტიმორში, მერილენდში პატრიცია ენ და ჯონ სემუელ უოტერსის ოჯახში დაიბადა. უოტერსი ლუთერვილში, მერილენდის გარეუბანში იზრდებოდა.
თურქმენეთის ტურიზმი
ისტორიული ადგილები
მინი| ნისა თურქმენეთში მსოფლიო მემკვიდრეობის სამი ძეგლია.
ნისა (ასევე Parthaunisa) იყო უძველესი ქალაქი, ახლოს მდებარეობს თანამედროვე სოფელ ბაგირ-ში, 18 კმ აშხაბადის დასავლეთით. ნისა აღწერილია პართიელების ძველ ჩანაწერებში. იგი დააარსა არშაკ I-მა (მეფობდა ძვ. წ. 250 წ. - 211 წ.) და ითვლებოდა პართიის სამეფოს ნეკროპოლად, თუმცა დადგენილი არ არის, რომ ნისას ციხე ან სამეფო რეზიდენცია იყო მავზოლეუმი.
ჯონ უოტერსი
კინო-კარიერა
მინი|276x276პქ|უოტერსი 1995 წელს უოტერსმა თავისი პირველი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი 1964 წელს გადაიღო, სახელწოდებით „ჯადოქარი შავ ტყავის ქურთუკში“. მალევე იგი ნიუ-იორკიდან ბალტიმორში დაბრუნდა და კიდევ ორი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი გადაიღო: „კათოლიკური სანთლები“ (1966) და „შეჭამე შენი მაკიაჟი“ (1968). ამ ფილმებში როლებს ბალტიმორის ადგილობრივი მსახიობები ასრულებენ, მათ შორის მინკ სტოლი, ქუკი მილერი, ედიტ მესი, დევიდ ლოქარი, მერი ვივიენ პირსი, სუზან უოლში და სხვ.
თურქმენეთის ტურიზმი
ისტორიული ადგილები
მერვიაქემენიდთა ყოფილი მარგიანას სატრაპია, შემდეგ კი ალექსანდრია და ანტიოქია მარგიანაში, იყო მთავარი ოაზისი - ქალაქი შუა აზიაში, ისტორიულ აბრეშუმის გზაზე, რომელიც მდებარეობს დღევანდელ მარი-სთან. ამ ადგილას რამდენიმე ქალაქი არსებობდა, რაც მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა კულტურისა და პოლიტიკის გაცვლისთვის მთავარი სტრატეგიული მნიშვნელობის ადგილზე. ამტკიცებენ, რომ მერვი XII საუკუნეში ყველაზე დიდი ქალაქი იყო მსოფლიოში.
ჯონ უოტერსი
კინო-კარიერა
1969 წელს უოტერსმა სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი, სახელწოდებით „უზარმაზარი ნაგავი“ გამოუშვა. 1970 წელს გამოვიდა მისი შემდეგი ნამუშევარი - „რამდენიმე მანიაკი“.
თურქმენეთის ტურიზმი
ისტორიული ადგილები
კონეურგენჩი არის დაახლოებით 30000 მაცხოვრებლით დასახლებული მუნიციპალიტეტი ჩრდილო-აღმოსავლეთ თურქმენეთში, უზბეკეთთან საზღვრის სამხრეთით. ეს არის უძველესი ქალაქის ურგენჩის ადგილას გაშენებული, რომელიც შეიცავს XII საუკუნის ნანგრევებს. 2005 წლიდან ძველი ურგენჩის ნანგრევები იუნესკომ დაიცვა, როგორც მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი. ( იხილეთ თურქმენეთის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია )
ჯონ უოტერსი
კინო-კარიერა
1981 წელს გადაიღო ფილმი „პოლიესტერი“, რომლის საშუალებითაც უოტერსი მეინსტრიმული კინოს ნაწილი გახდა.
თურქმენეთის ტურიზმი
ველური ბუნების ადგილები უდაბნოში და სხვა ღირსშესანიშნაობები
ყარაყუმის უდაბნოს ფაუნა მოიცავს ცხოველთა მრავალ იშვიათ სახეობას. ამუდარიას მიერ გაწყლიანებულ მიწაზე მდებარეობს ყარაყუმის ნაკრძალი. მარჯვნივ|მინი| [[ჯოჯოხეთის კარიბჭე, პანორამა, 2011 წ.]] სოფელ დერვეზესთან ახლოს, ყარაყუმის უდაბნოს შუაგულში, ბუნებრივი აირის საბადოა. 1971 წელს საბურღი სამუშაოების დროს, საბჭოთა გეოლოგებმა ბუნებრივი აირით სავსე გამოქვაბული იპოვეს. საბურღი დანადგარის ქვეშ არსებული მიწა ჩამოინგრა და შეიქმნა დარვაზას გაზის კრატერი, ე.წ. ჯოჯოხეთის კარიბჭე - დიდი ხვრელი 70 მეტის  დიამეტრით. მომწამლავი გაზის გამონადენის თავიდან ასაცილებლად გადაწყდა, რომ საუკეთესო გამოსავალია მისი დაწვა. გეოლოგები იმედოვნებდნენ, რომ ხანძარი მთელ საწვავს რამდენიმე დღეში ამოწურავდა, მაგრამ გაზი დღესაც იწვის. ადგილობრივებმა გამოქვაბულს „ჯოჯოხეთის კარიბჭე“ უწოდეს.
ქვეყნის ხელმისაწვდომობა
თურქმენეთში მოგზაურობის უმეტესობა იწყება დედაქალაქ აშხაბადიდან ან ზღვისპირა ქალაქ თურქმენბაშში ჩასვლით. აშხაბადს აქვს თანამედროვე საერთაშორისო აეროპორტი, რომელიც წარმოადგენს თურქმენეთის ავიახაზების ბაზას. აეროპორტს ემსახურებიან S7 Airlines, Turkish Airlines, Flydubai, Belavia და China Southern Airlines. თურქმენეთის კიდევ სამ აეროპორტს (თურქმენაბატს, მერისა და თურქმენბაშს) საერთაშორისო სტატუსი აქვს. მიმდინარეობის გამო შეზღუდვები, შიდა ფრენების ბილეთების შეკვეთა ან შეძენა შეუძლებელია გამგზავრებამდე 14 დღით ადრე.
ჯონ უოტერსი
კინო-კარიერა
ფილმის, სახელწოდებით „თმის სპრეის“ (1988) მიხედვით შეიქმნა ბროდვეის მიუზიკლი (2003) და მიუზიკლის ადაპტაცია, რომელიც 2007 წლის 20 ივლისს გამოვიდა.
თურქმენეთის ტურიზმი
ტურისტები 2007 წელს
2007 წელს თურქმენეთს 8200 ტურისტი ეწვია. ეს რიცხვი დაბალია ადგილობრივ მოსახლეობასთან მიმართებაში. 2007 წელს თურქმენეთის მოსახლეობა 4,750,000 მცხოვრებს შეადგენდა. ეს იძლევა 1 ტურისტის თანაფარდობას 579 ადგილობრივ მოსახლეთან.
უცხოელი ვიზიტორები 2011 წელს
შემდეგ სამ ქვეყანას ჰყავდა ყველაზე მეტი ტურისტი თურქმენეთში 2011 წელს:
ჯონ უოტერსი
პირადი ცხოვრება
მიუხედავად იმისა, რომ გააჩნია აპარტამენტები ნიუ-იორკსა და სან-ფრანცისკოში, უოტერსის სახლი ბალტიმორში, მერილენდში, მთელი ცხოვრება მისი ძირითადი რეზიდენციაა. ჯონ უოტერსის ყველა ფილმი ბალტიმორშია გადაღებული, ხშირად კი, ჰემპდენის უბანში.
უოტერსის გარეგნობაში დასამახსოვრებელია მისი ფანქრით მიხატული ულვაში.
უოტერსმა ღიად გამოაცხადა თავისი ჰომოსექსუალობის შესახებ. იგი ჰომოსექსუალი ადამიანის უფლებებისა და გეი პრაიდის აქტიური მხარდამჭერია.
2018 წელს უოტერსმა თავისი საყვარელი წიგნები ჩამოთვალა: „ჩემი პრიზები: აღრიცხვა“ (ავტ. ტომას ბერნარდი), „ორი სერიოზული ქალი“ (ავტ. ჯეინ ბოულსი), „დიდი წყალდიდობა: ქარიშხალი კატრინა, ნიუ-ორლეანსი და მისისიპის გოლფის მოედანი“ (ავტ. დაგლას ბრინკლი), „სიბნელე და დღე“ (ავტ. ივი კომპტონ-ბერნეტი), „მეძავები“ (ავტ. დენის კუპერი), „შიშველი სახელმწიფო მოხელე“ (ავტ. ქუენტინ კრისპი), „ ლოლ სტეინის გატაცება “ (ავტ. მარგერიტ დიურასი), „საშუალო სქესი“ (ავტ. ჯეფრი ეუგენიდესი), „ყურადღება მიაქციე ხამანწკს“ (ავტ. მ.ფ.კ. ფიშერი), „თვითმკვლელობა გასართობ ინდუსტრიაში“ (ავტ. დევიდ კ. ფრასიე), „ჯერნიგანი“ (ავტ. დევიდ გეიტსი), „ჩვენ ვქრებით“ (ავტ. სკოტ ჰეიმი), „სერიოზული სიამოვნებები: სტივენ ტენენტის ცხოვრება“ (ავტ. ფილიფ ჰორი), „ელისის დასასრული“ (ავტ. ა.მ. ჰოუმსი), „ პლატფორმა “ (ავტ. მიშელ უელბეკი), „ კუნძულის შესაძლებლობა “ (ავტ. მიშელ უელბეკი), „ კეთილი ადამიანები “ (ავტ. ჯონათან ლიტელი), „წვერი: პიესა“ (ავტ. მაიკლ მაკკლერი), „დარჩენილი დრო“ (ავტ. ჯეიმზ მაკკარტი), „სიტა“ (ავტ. კეიტ მილეტი), „ინფერნო“ (ავტ. ეილინ მილსი), „ვიწრო ოთახები“ (ავტ. ჯეიმზ პერდი) და სხვ.
ფილმოგრაფია
სრულმეტრაჟიანი ფილმები
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი მხატვრები კატეგორია:ამერიკელი ფოტოგრაფები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1946 კატეგორია:დაბადებული 22 აპრილი კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის არამხატვრული მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:გეი მწერლები კატეგორია:გეი მსახიობები კატეგორია:ლგბტ რეჟისორები კატეგორია:ლგბტ სცენარისტები კატეგორია:ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ბალტიმორელი მწერლები
UTC-09:00
450px|right|thumb|UTC-09:00 მსოფლიოს სასაათე სარტყელის რუკაზე: ლურჯი — UTC-09:00-ის ზონა [[ზამთარი|ზამთარში (ნოემბერი-მარტი) ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში (ზაფხულში (აპრილი-ოქტომბერი) — UTC-08:00); ცისფერი — UTC-09:00-ის ზონა ოკეანეებში; ღია-ყვითელი — UTC-09:00-ის ზონა მთელი წლის განმავლობაში; ფორთოხლისფერი — UTC-09:00-ის ზონა ზაფხულში (აპრილი-ოქტომბერი) ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში]]
UTC-09:00 — სასაათო სარტყელი, რომელიც გამოიყენება შემდეგ სახელმწიფოებსა და ტერიტორიებში:
სქოლიო
UTC-09:00
ბულგარული სოციალისტური პარტია
ბულგარული სოციალისტური პარტია (Българска социалистическа партия, БСП; ), ცნობილია როგორც ასწლოვანი (Столетницата), — ბულგარეთის სოციალ-დემოკრატიული პარტია, ბულგარული კომუნისტური პარტიის მემკვიდრე. პარტია არის ევროპელი სოციალისტების პარტიის და სოციალისტური ინტერნაციონალის წევრი. მისი მოქმედი ლიდერია მიჰაილ მიკოვი. მას 2009 წლის მონაცემებით ჰყავს 50 000 წევრი და არის ბულგარეთის უდიდესი პარტია. ის ასევე არის ცენტრისტულ-მემარცხენე კოალიციის - კოალიცია ბულგარეთისთვის მთავარი წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:ბულგარეთის პოლიტიკური პარტიები კატეგორია:სოციალ-დემოკრატიული პარტიები
ეკატერინოვკა (ჩიმიშლიის რაიონი)
ეკატერინოვკა  (Ecaterinovca) — სოფელი მოლდოვაში, ჩიმიშლიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 89 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1130 ადამიანს შეადგენდა.
მაქსიმილიან III იოზეფი
ბიოგრაფია
მაქსიმილიან იოზეფი დაიბადა 1727 წლის 28 მარტს მიუნხენში. იგი იყო ბავარიის კურფიურსტ კარლ III ალბრეხტისა და მისი მეუღლის, ერცჰერცოგინია მარია ამალია ავსტრიელის უფროსი ვაჟი. მას სახელი ბაბუების, ბავარიის კურფიურსტ მაქსიმილიან II-ისა და საღვთო რომის იმპერატორ იოზეფ I-ის პატივსაცემად დაარქვეს.
მას შემდეგ, რაც იმპერატორი კარლ VI უვაჟოდ გარდაიცვალა, მაქსიმილიანის დედასა და კარლის ქალიშვილ მარია ტერეზიას შორის დაიწყო ომი ავსტრიული მემკვიდრეობისათვის, რომლის შედეგადაც ჰაბსბურგთა მონარქიის ქვეყნები მარია ტერეზიას დარჩა, ბოჰემია და საღვთო რომის იმპერია კი მაქსიმილიან იოზეფის მშობლებს. ამრიგად გახდა მამამისი საღვთო რომის იმპერატორი კარლ VII, რომელიც 1745 წელს დაიღუპა. ამან წარმოშვა კიდევ ერთი კონფლიქტი ავსტრიასა და ბავარიას შორის, რომლის შედეგადაც მარია ტერეზიას ქმარმა, ფრანც შტეფანმა, დაიკავა ბოჰემიაც და საღვთო რომის იმპერიაც. ეს მარია ამალიამ გააპროტესტა, რის გამოც ფრანც შტეფანი ბავარიის ანექსირებით დაიმუქრა, რის გამოც ბავარიელებმა უარი თქვეს სხვა ტახტებზე, სამაგიეროდ კი მაქსიმილიან III იოზეფი ბავარიის ახალი კურფიურსტი გახდა. ამ კონფლიქტის მოგვარებისათვის მალევე მისი და, მარია იოზეფა ცოლად გაჰყვა მარია ტერეზიას ვაჟს, ერცჰერცოგ იოზეფს.
1747 წლის 9 ივლისს მაქსიმილიანმა ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი მარია ანა საქსონიელი, თუმცა ქორწინება უნაყოფო აღმოჩნდა. ამის პარალელურად დაიწყო შვიდწლიანი ომი, რომელიც სულ მალე მთელ ევროპას მოედო. ამ ომში ბავარიელები ავსტრიის მხარეს იბრძოდნენ, მაშასადამე პრუსიის წინააღმდეგ. ომი ავსტრიის მარცხით დასრულდა, რა დროსაც პრუსიამ მიიტაცა მთელი სილეზია, თუმცა ბავარიას რეალურად არაფერი დაუკარგავს.
მსგავსად სხვა ევროპელი მონარქებისა, მაქსიმილიან III-ც ცდილობდა თავის სამფლობელოში აბსოლუტიზმის დამყარებას, რასაც წარმატებით გაართვა თავი. ამასთან იგი მხარს უჭერდა ბავარიაში იეზუიტთა მოღვაწეობას. 1759 წელს დააარსა ბავარიის მეცნიერებათა აკადემია, რომელიც დღემდე ფუნქციონირებს. ამასთან ერთად იგი აქტიურად უწყობდა ხელს ბავარიაში როკოკოს დამკვიდრებას და ქვეყანაში განმანათლებლობის შეტანას.
მაქსიმილიან III იოზეფი გარდაიცვალა 1777 წლის 30 დეკემბერს მიუნხენში, 50 წლის ასაკში, უშვილოდ. ამის გამო ბავარიის ტახტი მისმა გარე ბიძაშვილმა, ცვაიბრიუხენელმა კარლ IV თეოდორმა დაიკავა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 28 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1727 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1777 კატეგორია:ვიტელსბახები კატეგორია:ბავარიის კურფიურსტები კატეგორია:ყვავილით გარდაცვლილები
ქანაქერავანი
ქანაქერავანი (Քանաքեռավան) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 240 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 593 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 234 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 15.35 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
ქსენია სიხარულიძე
ქსენია ალექსის ასული სიხარულიძე (დ. 20 ივნისი, 1909, გოგოლესუბანი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 13 ოქტომბერი, 1976, თბილისი) — ქართველი ფოლკლორისტი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1948), პროფესორი (1954), საქართველოს სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1960).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1909 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1976 კატეგორია:ქართველი ფოლკლორისტები კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები ქსენია კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ბოჭორმის მეორე ეკლესია
ბოჭორმის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოჭორმის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 1 კილომეტრზე, ქისტაურებში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,5 x 4,2 მეტრი), ნაგებია ნატეხი ქვით. ორივე მხრიდან არქიტრავით გადახურული შესასვლელი სამხრეთ კედელშია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გარეთკენ შევიწროებული ოთხკუთხა სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, მიდგმულია თლილი ქვიშაქვის ოთხწახნაგა ტრაპეზი. კამარა ნახევარწრიული ფორმისაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ტომსკის ისტორიის მუზეუმი
ტომსკის ისტორიის მუზეუმი (Музей истории Томска) — მუზეუმი ქალაქ ტომსკში. დაარსდა 1997 წლის 16 ივლისს ტომსკის საქალაქო ადმინისტრაციის გადაწყვეტილების საფუძველზე.
ისტორია
ტომსკის ისტორიის მუზეუმი შეიქმნა 1997 წელს. 6 წლის განმავლობაში მიმდინარეობდა მოსამზადებელი სამუშაოები: შენობის რეკონსტრუქცია, კოლექციის ფორმირება და ა. შ. 2003 წლის 7 ივნისს საზეიმო ღონისძიების შემდეგ მუზეუმი გაიხსნა დამთვალიერებლებისათვის. სტუმრების ყურადღება მიიპყრობ პირველმა დროებითმა გამოფენამ „ძველი ტომსკის პორტრეტი“, ერთი წლის შემდეგ მუზეუმში გაიხსნა მუდმივი ექსპოზიცია „ტომსკის პირველი საუკუნე“.
ბადაანის ნასახლარი
ბადაანის ნასახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბადაანის განაპირას, კონცხისებურ მაღალ ტერასაზე. განეკუთვნება ძვ.წ. III ათასწლეულის დასასრულს. ძეგლი 1977–1985 წლებში გათხარა იაე ინსტიტუტის აკც-ის ივრის ხეობის კომპლექსურმა ექსპედიციამ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა გ.მირცხულავა.
ტომსკის ისტორიის მუზეუმი
ისტორია
ამჟამად მუზეუმში განთავსებულია ექსპონატების ფართო კოლექცია, სულ 4 206 ერთეული. მუზეუმი სტუმრებისთვის გახსნლია ყოველდღე 10:00-დან 19:00-მდე, გარდა ორშაბათისა. ბილეთის ღირებულებაა 15-დან 105 რუბლამდე.
ბადაანის ნასახლარი
ნამოსახლარი დასავლეთის და ჩრდილოეთის მხრიდან ორი ღრმა თხრილით ყოფილა გამაგრებული. დასახლების ზრდის შედეგად თავდაცვით თხრილებს ფუნქცია დაუკარგავთ და რამდენიმე შენობა შევსებულ თხრილზეა ნაშენი. გამოვლენილი და შესწავლილია 6 ოდნავ წაგრძელებული ოთხკუთხა შენობის ნაშთი. შენობათა ფართობია 12–15 კვადრატული მეტრი. შენობები ხის კარკასზე წნულით არის ნაგები. შელესილია სქელი ბათქაშით. შენობებში ორ-ორი მრგვალი კერა აღმოჩნდა. სამ შენობაში ორივე კერა თიხისა, მეორე კი — ქვებით შედგენილი. იატაკი თიხატკეპნილი და გადალესილი ყოფილა. შენობები ძლიერი ხანძრით ჩანს განადგურებული. ნამოსახლარის შესწავლული ფართობი დაახლოებით 900 კვადრატული მეტრია, მაგრამ დაზვერვითი თხრილებით ჩანს, რომ სოფელს თითქმის ხუთჯერ მეტი ფართობი ეკავა. ნამოსახლარზე 7 ორმოა გათხრილი. ორმოები უმეტესწილად დიდი ზომისაა, მსხლისებრი მოყვანილობის, პირმოყრილი, ფართო, ბრტყელძირიანი. პირის დიამეტრია 1–1,5 მეტრი, ძირისა — 2–2,5 მეტრი, სიღრმე — 1–1,5 მეტრი. ორი მათგანის თავზე ქვაყრილი იყო გმართული. ორმოები შევსებულია ნაცარ–ნახშირიანი ფენით და კერამიკით. დადასტურდა 5–6 სანტიმეტრის სისქის თიხალესილი შრეები (25–30 სანტიმეტრის დაშორებით). ერთ-ერთი ორმოს ძირში აღმოჩნდა გატეხილი სასმისის ნახევარი, მისი მეორე ნახევარი კი ზემოთ, მეხუთე ფენაში იდო. როგორც ჩანს, რაღაც სარიტუალო წესის შესრულებისას ორმოც ივსებოდა. ორმოებში კერამიკის გარდა აღმოჩნდა კაჟისა და ობსიდიანის ისრისპირები, ნამგლის ჩასართები, ბრინჯაოს ყუამილიანი და ყუადაქანებული ორი ცული, ბრინჯაოს სატეხი, მინიატურული ურმის თიხის მოდელი. ნამოსახლარზე იყო თანადროული ორი კენოტაფური სამარხი, რომელსაც ძლიერი ცეცხლის კვალი ეტყობოდა. ერთში 15 ჭურჭელი იდო, მეორეში — 28. კულტურული ფენის პალეოეთნობოტანიკური კვლევის შედეგად დადგინდა კულტურული მრავალმწკრივა კილიანი ქერი. რბილი ხორბლის ნაშთები აღმოჩენილია აგრეთვე შენობის ბათქაშში. სავარაუდოა, რომ ორმოში ხორბალი და ქერი გაულეწავი იყო (თავთავების სახით). მცენარეებიდან აღმოჩნდა ცაცხვი, იდანი, ტირიფი, კაკალი, მუხა, რცხილა. მრავალრიცხოვანია ფაუნისტური მასალა. შინაურ ცხოველებთაგან ჩანს მსხვილფეხა საქონელი: ღორი, ცხვარი, თხა, ძაღლი; გარეულ ცხოველებთაგან — ღორი, ირემი, დათვი, გამოქვაბულის ლომი. მასალა ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის ივრის ხეობის კომპლექსური ექსპედიციის ბაზაში, დაბა სიონში.
ტომსკის ისტორიის მუზეუმი
ტომსკის ციხესიმაგრე
ტომსკის ციხესიმაგრე დაარსდა 1604 წელს რუსეთის მეფე ბორის გოდუნოვის ბრძანებით, რამდენჯერმე გადააკეთეს და XVIII საუკუნეში დაანგრიეს საჭრიოების არ ქონის გამო. 2004 წელს მუზეუმის ტერიტორიაზე ააგეს ტომსკის ციხესიმაგრის სპასკის კოშკის რეკონსტრუქცია და ასევე კედლის ნაწილი.
ბადაანის ნასახლარი
ლიტერატურა
კატეგორია:თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ტომსკის ისტორიის მუზეუმი
შენობა
მუზეუმის შენობა აგებულია 1856 წელს ინჟინერ ვ. კ. ფადეევის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობაში განთავსებული იყო პოლიციის სამმართველო.
სქოლიო
კატეგორია:ტომსკის მუზეუმები
ბადაანის ეკლესია (მრავალმნიშვნელოვანი)
ბადაანის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს:
UTC-09:30
450px|right|thumb|UTC-09:30 მსოფლიოს სასაათე სარტყელის რუკაზე: ღია-ყვითელი — UTC-09:30-ის ზონა მთელი წლის განმავლობაში ([[მარკიზის კუნძულები)]]
აღწერა არაგვის ხეობისა
აღწერა არაგვის ხეობისა — ქართლ-კახეთის მეფის, ერეკლე II-ის ბრძანებით არაგვის ხეობის მოსახლეობის 1774 წელს შესრულებული აღწერა. დოკუმენტი შედგენილია ლუარსაბ მაყაშვილისა და მანუჩარ თუმანიშვილის (მდივან გორჯასპის შვილი) მიერ. 1907 წელს გამოსცა ექვთიმე თაყაიშვილმა. „აღწერაში“ მოყვანილია არაგვის ხეობაში მცხოვრებთა გვარები, მათი სახლობის სოფლები და თემები.
UTC-09:30
UTC-09:30 — სასაათო სარტყელი, რომელიც გამოიყენება შემდეგ სახელმწიფოებსა და ტერიტორიებზე:
აღწერა არაგვის ხეობისა
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ისტორია კატეგორია:1773
UTC-09:30
რესურსები ინტერნეტში
UTC-09:30
მეწინავე დროშის საბარათაშვილოსა და სომხითის აღწერა
„მეწინავე დროშის საბარათაშვილოსა და სომხითის აღწერა“ — ქართლის მეფის, ვახტანგ VI-ის ბრძანებით ვახუშტი ბატონიშვილისა და მდივან გივი თუმანიშვილის მიერ 1721 წელს ქვემო ქართლში, მეწინავე სადროშოში-საბართაშვილო-სომხითში ჩატარებული მოსახლეობის აღწერა (დავთარი). დოკუმენტი პლატონ იოსელიანის არქივში აღმოაჩინა ექვთიმე თაყაიშვილმა, რომლის თხოვნით იოსელიანის ქვრივმა, ანა ბაგრატიონ-მუხრანელმა ხელნაწერი ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელ საზოგადოებას გადასცა. „აღწერა“ განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი წყაროა ქვემო ქართლის ტოპონიმიკისათვის, რომელმაც მნიშვნელოვნად იცვალა სახე XIX საუკუნეში ბერძენ და სომეხ მოახალშენეთა დამკვიდრებასთან დაკავშირებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ისტორია კატეგორია:1721
ჟავგური
ჟავგური (Javgur) — სოფელი მოლდოვაში, ჩიმიშლიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 99 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1627 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩიმიშლიის რაიონის სოფლები
ქალწულის კოშკი (გადაბეის რაიონი)
ქალწულის კოშკი (Qız qalası; Namərd qala) — შუასაუკუნეების ციხე, რომელიც განლაგებულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის გადაბეის რაიონის სოფელ სეიუდლიუს მახლობლად, მთაზე. ციხის აშენებასთან დაკავშირებით ზუსტი მონაცემები არ არის შემორჩენილი.
ისტორია
აზერბაიჯანის მთის ციხეებს შორის ნამერდ გალას ციხე გადაბეიში გამოირჩევა თავისი საშენი მასალების მონუმენტალობით და არქიტექტურული ფორმებით. სამეცნიერო ლიტერატურაში ამ ციხეს მოიხსენიებენ როგორც ნამერდ გალას, ხოლო ხალხში იგი ცნობილია, როგორც ქალწულის კოშკი. არ არის ცნობილი მისი აშენების საბაბი და დრო, მაგრამ თავისი არქიტექტურული სტილით იგი მიეკუთვნება XII საუკუნეს — ელდანიზთა მმართველობის ხანას.
არქიტექტურული თავისებურებანი
გედაბეკის ქალწულის კოშკი მრავალკუთხოვანია. მთის პირობებში რთული არქიტექტურული ნიმუშის შექმნა მეტყველებს არქიტექტორის ხელოვნებაზე. ციხის კუთხეებში აღმარტულია მომრგვალო კოშკები, რაც არქიტექტურის ცენტრალურ ელემენტებს წარმოადგენენ. ციხე წარმოადგენს ორსართულიან ნაგებობას. ციხის ზედა სარტული განლაგებულია მთის მწვერვალზე. სამხრეტის ყველაზე მაღალი წერტილი უკავშირდება მის ქვედა ნაწილს. ციხე აუღებელია.
მთის ციხეები ძირითადად შენდებოდნენ იმ მასალით, რომელიც გვერდით იყო. ეს ციხე კი აშენებულია გამომწვარი აგურით. აგურების სიგრძე 23 სანტიმეტრია, ხოლო სიგანე კი 6 სანტიმეტრი. ციხის სიგრძე 250 მეტრს აღწევს. მას გააჩნია ღია და ფარული გვირადები, რომლებიც უკავშირდებიან მდინარე შამქირ ჩაის.
ციხის მთაზე განლაგება იძლეოდა საშუალებას ეკონტროლებინა დიდი ტერიტორია.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანის ციხესიმაგრეები კატეგორია:აზერბაიჯანის ღირსშესანიშნაობები
გეორგიოს ბერძენი
გეორგიოს ბერძენი (Γεώργιος της Ελλάδας; დ. 24 ივნისი, 1869, კორფუ, საბერძნეთი — გ. 25 ნოემბერი, 1957, სენ-კლოდი, საფრანგეთი) — გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საბერძნეთისა და დანიის პრინცი. საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და დედოფალ ოლღა კონსტანტინეს ასულის ვაჟი. საბერძნეთის მეფე კონსტანტინოს I-ის ძმა.
ბიოგრაფია
1922 წელს გეორგიოსის ძმა რიგით მეორედ დაამხეს საბერძნეთში, რის გამოც სამეფო ოჯახი ემიგრაციაში წავიდა. გეორგიოსი თავის ცოლთან ერთად დასახლდა საფრანგეთში, სადაც გაატარა დარჩენილი ცხოვრება და გარდაიცვალა 1957 წლის 25 ნოემბერს სენ-კლოდის სასახლეში, 88 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 24 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1869 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1957 კატეგორია:გლუქსბურგები
ხილის სექტორი აზერბაიჯანში
ხილის სექტორი აზერბაიჯანში მზარდი ინდუსტრიაა. ამ სექტორმა მოიცვა 171,600 ჰა მიწის ნაკვეთი 2016 წელს. ყურძენი, ვაშლი, ფორთოხალი, მსხალი და ბროწეული აზერბაიჯანში ხილის წარმოების ერთ – ერთი მთავარი მოსავალია.
სტატისტიკა
ზოგადად, ხილის წარმოება 2010 წლიდან 2017 წლამდე გაიზარდა 31% -ით. ყველაზე დიდი ზრდა მოხდა ვაშლის წარმოებაში. მთლიანი წარმოება 2010 წლიდან 2017 წლამდე გაიზარდა 212 ათასი ტონიდან 275 ათასამდე. ალუბლის წარმოება 7 წელიწადში გაორმაგდა. სტატისტიკის თანახმად, ყველა სახის ხილის წარმოების მოცულობა გაიზარდა, გარდა წაბლის წარმოებისა.
ხილისა და კენკრის მზარდი ტერიტორიების უმეტესობა კერძო საკუთრებაშია. სოფლის მეურნეობის საწარმოები ხილისა და კენკრის ფართობის 7% -ს იკავებენ. ყურძნის წარმოების ფართობის დაახლოებით 30%-ს სოფლის მეურნეობისთვის იყენებენ. მარცვლების მოპოვებისთვის კერძო ტერიტორიების ფართობი უფრო სწრაფად იზრდება (32%), ვიდრე სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების ფართობი (0,5%).
2014 წელს, სარწყავი სისტემის გაუმჯობესების და ფერმერებისთვის სუბსიდიებისა და წახალისების მიწოდების გამო, გაიზარდა ხილისა და კენკრის წარმოება, ხოლო იმპორტი შემცირდა. იმპორტის მოცულობა შემცირდა 63809 ტონიდან 15104 – მდე 2012 წლიდან 2014 წლამდე.
თხილი
შაქი- ზაქათალას ეკონომიკური რეგიონი თხილის წარმოების 74 პროცენტს შეადგენს. 2005-2015 წლებში აზერბაიჯანში ტყის ბაღები გაიზარდა 12358 ჰექტარით, ხოლო საშუალო მოსავლიანობა შემცირდა 21% -ით. ამ პერიოდის ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი დაფიქსირდა შაქი-ზაქაTალას ეკონომიკურ რეგიონში. ამრიგად, თხილის წარმოება გაიზარდა რეგიონში 5.6% -ით.
პრეზიდენტის 2016 წლის 16 ნოემბრის ბრძანებულების თანახმად, „აბრეშუმისა და კვების განვითარებისთვის სახელმწიფო დახმარების გაძლიერების შესახებ” დამატებითი ზომების მიღებისთვის, მოყვანილ იქნა 10 ათას ჰექტარზე მეტი თხილი. ბუჩქების განვითარების პერსპექტივების გათვალისწინებით, დამუშავების პროცესშია სახელმწიფო პროგრამის პროექტი, რომელიც 2017-2026 წლებში თხილის, როგორიცაა ნუში, ნიგოზი და წაბლი შეიმუშავებას გულისხმობს. პროექტი ითვალისწინებს ამ მიმართულებით განხორციელებული სამუშაოს კიდევ უფრო გაძლიერებას და თხილის ფართობის გაზრდას 42 ათას ჰექტარიდან 80 ათას ჰექტარამდე.
ციტრუსი
ციტრუსების განვითარების ადგილი აზერბაიჯანში ასტარის რაიონი ითვლება, სადაც ხარობს ლიმონი, მანდარინი, ფორთოხალი, ფეხოა, ჩაი.
1930 წლიდან დაიწყო ქვეყანაში ციტრუსების დაგეგმილი გაფართოება, რომლის განვითარებაც დაჩქარდა 1970-იან და 1980-იან წლებში. 2017 წელს ქვეყანაში არსებული ციტრუსის ბაღების მთლიანი ფართობი გაიზარდა 1.9-ჯერ, 3191,2 ჰექტარზე, 2010 წელთან შედარებით, ხოლო წარმოება გაიზარდა 2.2-ჯერ, 42.8 ათას ტონამდე. 2017 წელს აზერბაიჯანმა ექსპორტზე გაიტანა 30,6 ათასი ტონა ციტრუსის ხილი, მათ შორის 12.6 ათასი ტონა ფორთოხალი, 11,9 ათასი ტონა ლიმონი, 4.6 ათასი ტონა მანდარინი, 1.5 ათასი ტონა გრეიფრუტი და სხვა ციტრუსის ხილი.
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2017 წლის 12 სექტემბრის #3227 ბრძანებით „აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში ციტრუსის, ჩაისა და პადების წარმოების განვითარებასთან დაკავშირებული დამატებითი ზომების შესახებ“ შექმნა ციტრუსის განვითარების პირობები.
ყურძენი
1980-იან წლებში ყურძენი ერთ-ერთი მთავარი ხილის პროდუქტი იყო აზერბაიჯანში. ყურძნის წარმოება წლიდან წლამდე იზრდება რეფორმების და აზერბაიჯანში მევენახეობის განვითარების სახელმწიფო პროგრამების წყალობით. 2014 წელს ყურძნის ექსპორტი გაიზარდა 462 ტონამდე.
ვაშლი
ვაშლის ბაღები ყუბა-ხაჩმაზის ეკონომიკური რეგიონის დაახლოებით 22,000 ჰექტარს უკავია. 2017 წელს, ყუბაში 120 757 ტონა ვაშლის ხე იყო. 2017 წელს ექსპორტზე ვაშლის 65-70% გავიდა. მთლიანობაში, ყუბა-ხაჩმაზის რაიონიდან ექსპორტზე 40 000 ტონა ვაშლი გავიდა.
ექსპორტირებული ვაშლის ღირებულებამ 2008 წელს შეადგინა 49,287 ათასი აშშ დოლარი, 2009 წელს 30,071 ათასი აშშ დოლარი, 2010 წელს 14,436 ათასი აშშ დოლარი, 2011 წელს 19,296 ათასი აშშ დოლარი და 2012 წელს 27,595 ათასი აშშ დოლარი.
ბროწეული
ბროწეული იყო მესამე ყველაზე პროდუქტიული ხილი 2012 წელს, რომლის მოცულობამ 141.6 ათასი ტონა შეადგინა. 2014 წელს ბროწეულის წარმოებამ შეადგინა 153,423 ტონა, აქედან 121, 654 ტონა (79%) წარმოებული იქნა არანის ეკონომიკურ რეგიონში. ბროწეულის წარმოება უფრო დიდია ლენქორანში, ნახიჩევანისა და განჯა-ყაზახის ეკონომიკურ რაიონებში.
ხილის წარმოება ეკონომიკური რეგიონის მიხედვით
ყუბა-ხაჩმაზი
ხაჩმაზი, ყუბა და გუსარი რეგიონის ყველაზე ნაყოფიერი რაიონებია. ხილის ძირითადი ტიპები მოიცავს ვაშლს, მსხალს, ქლიავს, ალუბალს, ატამს, კაკალს, მოცვს, ლეღვს, ზეთისხილსა და ა.შ.
შაქი-ზაქატალა
შაქი-ზაქათალის რეგიონში იზრდება ნიგოზი, თხილი, წაბლი, სიმინდი, ალუბალი, ვაშლი, ფქვილი, კომში, ლეღვი, მოცვი და მსხალი. კახი, ზაქათალა, ბელაქანი, ოღუზი და შაქი რეგიონში ხილის მთავარი მწარმოებლები არიან. რეგიონი უზრუნველყოფს თხილის წარმოების 74% -ს.
ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა
ამ ეკონომიკურ რეგიონში იწარმოება ისეთი  ხილი, როგორიცაა ატამი და გარგარი.
ცენტრალური არანი
ეს ეკონომიკური რეგიონი ძირითადად წარმოშობს მშრალ სუბტროპიკულ ხილს, როგორიცაა ბროწეული და კომში. სხვა ხილის კულტურები, რომლებიც ამ რეგიონში იწარმოება არის ქლიავი, ლეღვი, ნიგოზი, ალუბალი და გარგარი.
ლენქორანი
აფშერონი
ნახევარკუნძული ძირითადად აწარმოებს ზეთისხილს, ნუშსა და ლეღვს.
დარგის განვითარება
ბრძანების თანახმად "აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში ციტრუსის და ჩაის წარმოების განვითარების დამატებითი ზომების შესახებ", ფინანსთა სამინისტრომ და ეკონომიკის სამინისტრომ უნდა მიიღონ აუცილებელი ზომები, რათა უზრუნველყონ სახელმწიფო ბიუჯეტის და სახელმწიფო ინვესტიციის პროგრამების მომზადება, წლიური ბიუჯეტის შესაბამისად. სოფლის მეურნეობის სამინისტრო კოორდინაციას უწევს სახელმწიფო პროგრამით გათვალისწინებული ზომების შესრულებას და წელიწადში ერთხელ აცნობს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტს სახელმწიფო პროგრამის განხორციელების შესახებ ინფორმაციას. მინისტრთა კაბინეტს ენიჭება ბრძანებით წარმოქმნილი საკითხების განხილვა.
სახელმწიფო პროგრამის განხორციელების შედეგად, დაგეგმილია 2025 წლისთვის აზერბაიჯანში ციტრუსების წარმოების 100000 ტონამდე გაზრდა. სახელმწიფო პროგრამაში ციტრუსის განვითარების სამოქმედო გეგმა 2018-2025 წლებში ითვალისწინებს ადგილობრივი და უცხოური ინვესტიციების მონაწილეობას ციტრუსის ხილის წარმოებასა და გადამუშავებაში. ამავე დროს, სამოქმედო გეგმის თანახმად, ციტრუსის ინდუსტრიაში არსებული სტანდარტები უნდა შეესაბამებოდეს საერთაშორისო მოთხოვნებს; ამ სფეროში მომუშავე მცირე ფერმერები უნდა წახალისდნენ ნებაყოფლობით თანამშრომლობისთვის; კონტაქტები უნდა გაიზარდოს პროგრესული წარმოებისა და ექსპორტის გამოცდილების მქონე უცხო კომპანიებთან და ჩამოყალიბდეს პროგრესული დაზღვევის მექანიზმი. იგი ასევე ითვალისწინებს ციტრუსების სფეროში სამეცნიერო დახმარებისა და ადამიანური რესურსების გაძლიერებას, ინფრასტრუქტურის გაუმჯობესებას, მარკეტინგული საქმიანობის გაძლიერებას და ექსპორტის წახალისებას.
სქოლიო
კატეგორია:სოფლის მეურნეობა აზერბაიჯანში
კალანის რაიონი
კალანის რაიონი (Distrito de Calana) — რაიონი პერუში, ტაკნის რეგიონის ტაკნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 875 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 394 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 22 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 108.38 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაკნის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ტაკნის პროვინციის რაიონები
ალიბუხარი
ალიბუხარი — ქლიავის ადგილობრივი ჯიში, ატმისებურის აღმოსავლეთქართული ფორმა. გავრცელებულია ცალკეული ხეების სახით აღმოსავლეთ საქართველოში (ძირითადად ქართლში). ზომიერი ზრდის ხეა. აქვს მომრგვალო ვარჯი. ახასიათებს ყვავილობის საშუალო პერიოდი. ნაყოფის კანი მკვრივი, ყვითელია, თეთრი კანქვეშა წინწკლებით. დაფარულია სქელი ცვილისებრი ნაფიფქით. კანი სრულ სიმწიფეში ადვილად სცილდება რბილობს. აქვს მოგრძო, კვერცხისებური ფორმა. ნაყოფს სიგრძეზე გასდევს ზედაპირული ღარი. ზომაში საკმაოდ მსხვილია (38–40 გ). ყუნწი საშუალო სიგრძის ან გრძელია. რბილობი ყვითელი, მკვრივი, მცირედ ძარღვიანი. კურკა მცირე ზომის, მოგრძო, ბრტყელი და თავისუფალი რბილობისაგან. მწიფდება სექტემბრის პირველ დეკადაში. დაავადებების მიმართ საშუალო გამძლეობას ავლენს. კარგი საგემოვნო თვისებები აქვს, არის მომჟავო-ტკბილი, სუსტი არომატით. მსხმოიარობს უხვად, ყოველწლიურად. გამოიყენება ჩირის, ხილფაფის, მურაბისა და ტყლაპის დასამზადებლად.
სქოლიო
კატეგორია:ქლიავის ჯიშები
განათლება მალაიზიაში
მინი განათლება მალაიზიაში  ― განათლების სისტემა მალაიზიაში. განათლებას მალაიზიაში აკონტროლებს განათლების სამინისტრო, თითოეულ შტატსა და ფედერალურ ტერიტორიას აქვს საკუთარი განათლების დეპარტამენტი, რომელიც საგანმანათლებლო საკითხებს მის ტერიტორიაზე სამინისტროსთან კოორდინირებს. განათლება უმეტესად 1996 წლის განათლების აქტის მიხედვით რეგულირდება.
განათლება იყოფა სკოლამდელ, დაწყებით, საშუალო, პოსტ-საშუალო და უმაღლეს, ასევე საჯარო და კერძო განათლებად. განათლების მიღება შესაძლებელია უფასო მრავალენოვან საჯარო სკოლებში, ფასიან კერძო სკოლებში ან შინაური სწავლების საშუალებით. კანონის თანახმად, დაწყებითი განათლება სავალდებულოა. გავრცელებულია რეგიონის სხვა ქვეყნებისთვის დამახასიათებელი (მაგ. სამხრეთი კორეა, იაპონია, სინგაპური) სტანდარტიზებული ტესტირებები. ამჟამად მალაიზიაში 43 საჯარო უნივერსიტეტი, 31 კერძო უნივერსიტეტი, 9 უცხოური უნივერსიტეტის ფილიალი და 414 კერძო კოლეჯია. სასწავლო წელი იყოფა ორ სემესტად. პირველი სემესტრი იწყება იანვრის დასაწყისში და მთავრდება მაისის ბოლოს; მეორე სემესტრი იწყება ივნისის დასაწყისში და მთავრდება ნოემბერში. დაწყებითი განათლება მალაიზიაში იწყება შვიდი წლის ასაკში და გრძელდება ექვსი წლის განმავლობაში. პირველი სამი წელი კლასიფიცირდება როგორც პირველი დონე, შემდეგი სამი - მეორე. მოსწავლეები გადადიან შემდეგ კლასში მიუხედავად მათი აკადემიური მოსწრების, მეექვსე კლასის ბოლოს ტარდება გამოცდა. განათლება გრძელდება საშუალო და პოსტ-საშუალო კლასებში, შემდეგ კი უმაღლესი განათლების დაწესებულებებში.
ისტორია
მინი საჯარო სკოლების უძველესი მაგალითები მალაიზიაში ისლამური სკოლებია, პირველი დასავლური ტიპის ინგლისურენოვანი სკოლა მხოლოდ XIX საუკუნეში გაჩნდა. ქრისტიანი მისიონერების მიერ ჩამოყალიბებელი კერძო ფასიანი სასულიერო კათოლიკური სკოლები შემდგომში ასევე ინგლისურ ენაზე ასწავლიდნენ.
კოლონიზაციის შემდეგ
ბრიტანული კოლონიზაციის პერიოდში განათლების გარკვეულწილი გავრცელება მოხდა, თავდაპირველად, ბრიტანეთის კოლონიური მთავრობა არ ითვალისწინებდა მალაიზურენოვანი საშუალო სკოლების შექმნას, დაწყებითი სკოლის შემდეგ ნებისმიერი სწავლება ინგლისურენოვანი იყო. ამის გამო ბევრს არ შეეძლო განათლების მიღების გაგრძელება.
ეს პოლიტიკა უკმაყოფილებას იწვევდა და თანდათან შეიცვალა, განსაკუთრებით 1970-იან წლებში. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ჩამოყალიბდა მალაიზიურენოვანი საჯარო სკოლების სისტემა. დღეს მოქმედებს მრავალენოვანი სკოლები, მათ შორის მალაიზიური, ჩინური და ინგლისურენოვანი.
პრობლემები
ჯერ კიდევ კოლონიური მმართველობის პერიოდიდან აქტუალურ პრობლემად რჩება სწავლების ენა. მალაიზიაში გავრცელებულია სხვადასხვა ენა და მალაიზიური ენის შენარჩუნება სწავლებაში მნიშვნელოვანია მალაიზიური ენის პოპულარიზაციის და დაცვისთვის.
აღინიშნება ასევე სქესების არათანაბარი რაოდენობა უმაღლეს და ტექნიკურ სასწავლებლებში 2:1 პროპორციით. განვითარებულ ქვეყნებში პროპორცია თითქმის თანაბარია.
კაპუტანი
კაპუტანი (Կապուտան) — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 700 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 317 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოტაიქის პროვინციის სოფლები
შალვა ხუნდაძე
შალვა ხუნდაძე (დ. 29 მარტი, 1920, ქ. სოხუმი — გ. 11 იანვარი, 1991) — ქართველი პედაგოგი და გეოგრაფი. პედაგოგიკის მეცნიერებათა კანდიდატი (1961), დოცენტი.
ბიოგრაფია
შალვა ხუნდაძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი 1941 წელს.
1941–1962 წლებში მუშაობდა თბილისის სხვადასხვა სკოლაში გეოგრაფიის მასწავლებლად, სასწავლო ნაწილის გამგედ, დირექტორად; 1959 წელს მუშაობა დაიწყო იაკობ გოგებაშვილის სახელობის პედაგოგიკის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. კითხულობდა გეოგრაფიის სწავლების მეთოდიკის კურსს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტზე. მისი სამეცნიერო მუშაობის თემატიკა გეოგრაფიის სწავლების მეთოდიკას ეკუთვნის.
მუშაობდა აგრეთვე ბუნებისმცოდნეობის სწავლების საკითხებზე. იყო ჟურნალ „სკოლა და ცხოვრების“ დამატების — „ისტორია და გეოგრაფია სკოლაში“ რედკოლეგიის წევრი. საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1961 წელს თემაზე: „მათემატიკური გეოგრაფიის ელემენტების სწავლება საშუალო სკოლაში“. გამოქვეყნებული აქვს 80-მდე სამეცნიერო-მეთოდური ნაშრომი. შეადგინა დაკვირვების დღიურები II და IV კლასებისათვის.
დაჯილდოებულია იაკობ გოგებაშვილის სახელობის მედლითა და ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მედლით.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი გეოგრაფები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:სოხუმში დაბადებულები შ
იოჰანეს დიდერიკ ვან-დერ-ვაალსი
იოჰანეს დიდერიკ ვან-დერ-ვაალსი (Johannes Diderik van der Waals; დ. 23 ნოემბერი, 1837, ლეიდენი — გ. 8 მარტი, 1923, ამსტერდამი) — გერმანელი თეორეტიკოსი ფიზიკოსი და თერმოდინამიკოსი რომელიც გახდა 1910 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი ფიზიკის დარგში „სითხეებისა და აირების მდგომარეობის განტოლებისთვის გაწეული შრომისათვის“.
ადრეული წლები და განათლება
იოჰანეს დიდერიკ ვან-დერ-ვაალსი დაიბადა 1827 წლის 23 ნოემბერს ლეიდენში ნიდერლანდებში. იგი იყო იაკობს ვან-დერ-ვაალსისა და ელისაბეთ ვან-დენ-ბერგის 10 შვილიდან ყველაზე უფროსი. მისი მამა პროფესიით იყო დურგალი. როგორც წესი, XIX საუკუნის პერიოდში მუშა-კლასის წარმომადგენელი ოჯახების შვილები არ ამთავრებდნენ საშუალო სკოლას და შესაბამისად უნივერსიტეტში სწავლის საშუალებაც არ ეძლეოდათ. ამის ნაცვლად იგი სწავლობდა „მოწინავე დაწყებითი განათლების“ სკოლაში, რომელიც დაასრულა 15 წლის ასაკში. შემდეგ იგი გახდა მასწავლებლის სტაჟიორი დაწყებით სკოლაში. 1856–1861 წლებში მან გაიარა კურსები და მოიპოვა აუცილებელი კვალიფიკაცია რათა შემდგომში გამხდარიყო დაწყებითი სკოლის მასწავლებელი და უფროსი მასწავლებელი.
პროფესორობა
ვან-დერ-ვაალსს ჯერ კიდევ არ ჰქონდა საკმარისი ცოდნა კლასიკური ენების შესახებ და სწორედ ამ ფაქტორის გამო მას არ შეეძლო ისე შესულიყო უნივერსიტეტში, როგორც ჩვეულებრივი სტუდენტი. თუმცა ისე მოხდა, რომ უნივერსიტეტის რეგლამენტის მარეგულირებელი კანონი შეიცვალა და საჭირო აღარ იყო კლასიკური ენების ცოდნა. მან სწორედ ამ დროს ჩააბარა საკვალიფიკაციო გამოცდები ფიზიკასა და ქიმიაში დოქტორანტურისათვის.
1873 წლის 14 ივნისს ლეიდენის უნივერსიტეტში ვან-დერ-ვაალსმა დაიცვა საკუთარი დისერტაცია („Over de Continuïteit van den Gas- en Vloeistoftoestand“) პიტერ რიჟკის მეთვალყურეობის ქვეშ.
1877 წლის სექტემბერში ვან-დერ-ვაალსი დაინიშნა ფიზიკის პროფესორად ამსტერდამის ახლადდაარსებულ მუნიციპალურ უნივერსიტეტში. მისი ცნობილი კოლეგები იყვნენ ქიმიკოსი იაკობ ჰენდრიკ ვანტ-ჰოფი და ბიოლოგი ჰუგო დე ვრიესი. იგი ამ უნივერსიტეტში დარჩა, მანამ სანამ 70 წელი არ შეუსრულდა, ხოლო შემდგომ თანამდებობიდან გადადგა. მისი შვილი ჯონას დიდერიკ ვან-დერ-ვაალსი აგრეთვე წარმაგტებული თეორეტიკოსი ფიზიკოსი იყო. 1910 წელს, 72 წლის ასაკში იგი გახდა ნობელის პრემიის ლაურეატი ფიზიკის დარგში.
იგი გარდაიცვალა 1923 წლის 8 მარტს, 85 წლის ასაკში, ამსტერდამში.
პატივი
ნობელის პრემიის გარდა იოჰანეს დიდერიკ ვან-დერ-ვაალსს მრავალი ჯილდო და დაფასება აქვს მიღებული. იგი იყო კემბრიჯის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორის წოდების მატარებელი; აგრეთვე იგი იყო მოსკოვის ნატურალისტების საიმპერატორო საზოგადოების, სამეფო ირლანდიური აკადემიის და ამერიკის ფილოსოფოსთა საზოგადოების საპატიო წევრი; საფრანგეთის ინსტიტუტის და ბერლინის სამეფო მეცნიერებათა აკადემიის სათანადო წევრი; ბელგიის სამეფო მეცნიერებათა აკადემიის კომპანიონი წევრი; ლონდონის ქიმიკოსთა საზოგადოების, ამერიკის შეერთებული შტატების მეცნიერებათა ეროვნული აკადემის და ლეიდენის აკადემიის (რომში) უცხოელი წევრი. 1875 წლიდან ვან-დერ-ვაალსი იყო ნიდერლანდების სამეფო მეცნიერებათა აკადემიის წევრი. 1896–1912 წლებში იყო ამავე საზოგადოების მდივანი. იგი აგრეთვე 1912 წელს არჩეულ იყო ნიდერლანდების ქიმიური საზოგადოების საპატიო წევრად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1837 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1923 კატეგორია:გერმანელი ფიზიკოსები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
იდიოტები
იდიოტები (Idioterne) — რეჟისორ ლარს ფონ ტრიერის 1998 წლის ფილმი, ტრილოგია „ოქროს გულის“ მეორე ფილმი. ის გადაღებულია დოგმა 95-ის მანიფესტის მიხედვით. ფილმის პრემიერა გაიმართა კანის კინოფესტივალზე.
სიუჟეტი
„იდიოტები“ არის ახალგაზრდათა ჯგუფი. ისინი უკმაყოფილონი არიან საზოგადოებით და ემიჯნებიან მას. იდიოტები ერთად იკრიბებიან ცარიელ სახლში, რათა იპოვონ თავიანთი „შინაგანი იდიოტები“. ისინი განზრახ იქცევიან ისე, თითქოს შეზღუდული შესაძებლობების მქონე პირები არიან. ჯგუფის ლიდერი, სტოფერი, ძირითადად ცელქი, ბედნიერი ბავშვივით იქცევა. ჯგუფის ექიმი პედი, მუდმივად ეტლში ჯდება. როდესაც იდიოტები გარეთ გადიან, ერთი ადამიანი ზედამხედველის როლს ასრულებს. ზედამხედველს ევალება ჯგუფის წევრებს მოუაროს და წინ გაუძღვეს. საზოგადოებაში ყოფნისას ისინი თავიანთი სოციალური სტატუსით მანიპულირებენ: მაგალითად ძვირადღირებულ რესტორანში ხალხს ეჩრებიან, მდიდარ მეზობლებს დანაშაულის გრძნობას უღვივებენ.
ერთ-ერთი გარეთ გასვლისას ჯგუფს უერთდება მეთერთმეტე და ბოლო ადამიანი კარენი. კარენი ჯგუფს დაუფიქრებლად უერთდება და რჩება მასთან პირადი მწუხარების გამო. კარენისთვის ეს ჯგუფი ოჯახზე უფრო ახლობელი აღმოჩნდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1998 წლის ფილმები კატეგორია:დანიურენოვანი ფილმები კატეგორია:დანიური ფილმები კატეგორია:ლარს ფონ ტრიერის ფილმები
სპუტნიკი (საინფორმაციო სააგენტო)
სპუტნიკი (შექმნილია რუსეთის საერთაშორისო რადიო „რუსეთის ხმა“-სა და საერთაშორისო ინფორმაციის რუსული სააგენტოს რია ნოვოსტი ს ბაზაზე) — საინფორმაციო სააგენტო, საინფორმაციო ონლაინ პლატფორმა და რადიო სამსახური, რომელიც ეკუთვნის რუსეთის მთავრობის დადგენილებით შექმნილ საინფორმაციო სააგენტოს რასია სეგოდნა.
სათაო ოფისი განთავსებულია მოსკოვში. რეგიონალური რედაქციები მდებარეობს ვაშინგტონში, კაიროში, პეკინში, სინგაპურში, ლონდონსა და ედინბურგში. „სპუტნიკი“ ყურადღებას ამახვილებს გლობალურ პოლიტიკასა და ეკონომიკაში მიმდინარე პროცესებზე. მისი აუდიტორია, როგორც წესი, რუსეთის გარეთ მცხოვრები ადამიანებია. ნიუ-იორკ ტაიმსის შეფასებით, სპუტნიკი მიკერძოებულობისა და დეზინფორმაციის მაღალი დოზით ხასიათდება და ხშირად ავრცელებს რუსულ პროპაგანდას.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის საინფორმაციო სააგენტოები
კარაკალას ედიქტი
300px|მინიატიურა|ტრიუმფალური თაღი [[ვოლიუბილისი|ვოლიუბილისში, რომელიც აიგო ედიქტის გამოცემის პატივსაცემად.]] კარაკალას ედიქტი, ანტონინეს კონსტიტუცია (Constitutio Antoninian) — რომის იმპერატორ კარაკალას მიერ 212 წელს გამოცემული კანონი, რომლის მიხედვითაც რომის მოქალაქეობა მიენიჭა, რომის იმპერიაში მცხოვრებ ყველა ადამიანს. ედიქტის გამოცემის ძირითადი მიზეზი ფისკალური იყო, იმპერატორს სურდა საგადასახო სისტემისათვის დაექვემდებარებინა ყველა ქვეშევრდომი და გაეზარდა სამხედრო მოსამსახურეთა რიცხვი, მანამდე ჯარში სამსახური მხოლოდ რომის მოქალაქეებს შეეძლოთ.
212 წლამდე რომის მოქალაქეებად ითვლებოდნენ მხოლოდ იტალიის და რამდენიმე ქალაქის და პროვინციის მცხოვრებნი, დანარჩენები კი ითვლებოდნენ ლათინური სამრთლის პირებად ან პერეგრინებად. მოტივები, რის გამოც იმპერატორმა ეს კანონი გამოსცა მაინც გაურკვეველია, ზოგიერთი ისტორიკოსი ცდილობს დაუკავშირს ეს ამბები გეტასთან უთანხმოებას, მაგრამ ეს აზრი არადამაჯერებელია.
თანამედროვე ისტორიკოსებიდან ედიქტის შესახებ წერს მხოლოდ დიონ კასიუსი. ედიქტი შემონახულია ბერძნულენოვან პაპირუსზე.
ვაზისუბნის ღვთისმშობლის მეორე ეკლესია
ვაზისუბნის ღვთისმშობლის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი მდგარა, გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში (თადიაანთ უბანში), ვ. მთვარელიშვილის ეზოში. მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილია რიყის ქვების გროვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ლუკა გუადანინო
2017 წელს გუადანინომ გადაიღო ფილმი, სახელწოდებით „შენი სახელით მომმართე “, რომლითაც მან საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა. იგი იმავე სახელის მქონე რომანზეა დაფუძნებული (ავტ. ანდრე ასიმანი). ფილმი „ ოსკარზე “ (საუკეთესო სურათი), „ვერცხლის ბაფთაზე“ (საუკეთესო რეჟისორი) და BAFTA-ზე იყო ნომინირებული (საუკეთესო რეჟისურა).
ადრეული ცხოვრება
გუადანინო კინოხელოვნებით რვა წლის ასაკში დაინტერესდა, როცა დედამისმა კამერა აჩუქა. ამის შესახებ იგი ინტერვიუში ამბობს: „...მას შემდეგ, რაც დედაჩემთან ერთად „ლოურენს არაბი“ ვნახე. მაშინ ამ ფილმს ვერაფერი გავუგე, მაგრამ კადრების ძალამ და რეალობის ასეთი დიდი ვერსიის წარმოჩენამ ჩემზე შთაბეჭდილება მოახდინა. ამიტომ, ყოველთვის მჯეროდა, რომ რეჟისორობა მინდოდა“.
გუადანინო პალერმოს უნივერსიტეტში ლიტერატურას შეისწავლიდა, შემდეგ საპიენციის უნივერსიტეტში გადავიდა და კინოს ისტორიის სწავლაც დაიწყო. გუადანინომ თავისი დისერტაცია ამერიკელ კინორეჟისორზე, ჯონათან დემზე დაწერა.