cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
განათლება ინდოეთში
2011 წლისთვის ინდოეთმა პროგრესს მიაღწია დაწყებითი განათლების მსურველთა დასწრების და მოსახლეობაში წერა-კითხვის გავრცელების მაჩვენებლით, კერძოდ, საუბარია 7-დან 10 წლამდე ასაკის მოსახლეობის სამი მეოთხედზე. ინდოეთის განათლების სისტემა ხშირად მოიხსენიება ეკონომიკურ განვითარებასთან ერთად. ბევრი პროგრესი, განსაკუთრებით უმაღლეს განათლებასა და სამეცნიერო კვლევაში, სხვადასხვა საჯარო დაწესებულებებში კრედიტდება. გასული ათწლეულის მანძილზე გაიზარდა უმაღლეს სასწავლებლებში ჩარიცხულ სტუდენტთა რიცხვი, 2013 წელს მთლიანი ჩარიცხვის 24% -იან მაჩვენებელს მიაღწია, ჯერ კიდევ რჩება მნიშვნელოვანი სამუშაოები განვითარებული ქვეყნების უმაღლეს განათლებამდე მისაღწევად.
ინდოეთს აქვს დიდი კერძო სკოლათა სისტემა დაწყებითსა და საბაზო დონეებზე 6 დან 14 წლამდე ასაკობრივ ჯგუფში. გარკვეული საბაზოს შემდგომი ტექნიკური სკოლებიც ასევე კერძოა. კერძო განათლების ბაზარი ინდოეთში 2008 წელს 450 მილიონი აშშ დოლარის შემოსავალს ითვლის, თუმცა პროექტის მიხედვით უნდა იყოს 40 მილიარდი აშშ დოლარი.
2012 წლის განათლების ანგარიშის ყოველწლიური სტატუსის მიხედვით (ASER) სკოლამდელი აღზრდის 6-14 წლამდე რეგიონის ბავშვების 96.5% ჩაირიცხა სკოლაში. ეს უკვე მეოთხე ყოველწლიური კვლევაა, რომლის პროცენტული მაჩვენებელი 96 -ზე მეტია. 2013 წლის მეორე ანგარიშში ნათქვამია, რომ 229 მილიონი სტუდენტი ჩაირიცხა ინდოეთის სხვადასხვა აკრედიტებულ ურბანულ და სასოფლო სკოლაში 1 -12 კლასებში, რომელიც 2002 წლის მონაცემებით აბიტურიენტების რაოდენობის გაზრდას წარმოადგენს, ხოლო გოგონების ჩარიცხვის მაჩვენებელია 19%. მიუხედავად იმისა, რომ რაოდენობრივად ინდოეთი ინტენსიურად ზრდის უნივერსალურ განათლებას, მისი განათლების ხარისხი განსაკუთრებით დამამაყოფილებელია საჯარო სკოლების სისტემაში. მიუხედავად იმისა, რომ 95 პროცენტზე მეტი მოსწავლე ესწრება დაწყებით სკოლას, მხოლოდ 40 პროცენტმა ინდოელმა მოზარდმა დაამთავრა საშუალო სკოლა (9-12 კლასები). 2000 წლიდან მსოფლიო ბანკმა ინდოეთში 2 მილიარდ დოლარზე მეტი განათლებას გადასცა. ცუდი ხარისხის ერთ-ერთი მიზეზია მასწავლებელთა დაახლოებით 25%-ის გაცდენა ყოველდღიურად. ინდოეთის სახელმწიფოებმა გამოავლინეს ტესტები და განათლების შეფასების სისტემა, რათა მოეხდინათ ასეთი სკოლების იდენტიფიცირება და გამოსწორება.
მიუხედავად იმისა, რომ კერძო სკოლები ინდოეთში ბევრია, ისინი რეგულირდება იმ თვალსაზრისით, თუ რა უნდა ასწავლონ, რა ფორმით შეუძლიათ იმოქმედონ და წესებს ითვალისწინებენ მუშაობის სხვა დანარჩენ ასპექტებში.
ინდოეთის უმაღლეს სასწავლებლებში, მნიშვნელოვანი ადგილების რაოდენობა დაცულია, ისტორიულად დაუცველი განთესილი ერისა და კონკრეტული ტომების, ან სხვა დაბალი კლასების წარმომადგენელთათვის ცალკ-ცალკე.
სასკოლო განათლება
ამ ნიმუშის მიხედვით, სკოლებში სწავლის კურსი ტარდება 10 წლის განმავლობაში და 2 წლიან უმცროს კოლეჯებში, შემდეგ ბაკალავრიატის დასამთავრებლად სტუდენტებს სჭირდებათ კიდევ 3 წელი. ცენტრალური და უმეტესად სახელმწიფო დაწესებულებები ერთნაირად ასწავლიან "10 + 2 + 3" განათლების ნიმუშით. პირველი 10 წელი თავის მხრივ იყოფა 4 წლიან დაწყებით განათლებად და 6 წლიან საშუალო სკოლად. რომელსაც მოჰყვება 2 წლიანი კოლეჯი. ეს ნიმუში წარმოიშვა 1964-66 წლების განათლების კომისიის რეკომენდაციით.
პოლიტიკა
განათლების პოლიტიკის შემუშავება ხდება ცენტრის მთავრობასა და სახელმწიფო მთავრობების მიერ ეროვნულ და სახელმწიფო დონეზე. განათლების ეროვნული პოლიტიკის შესახებ, 1986 წელს უზრუნველყო გარემოს ცნობიერების, მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების სწავლებისა და ტრადიციული ელემენტების დანერგვა, როგორიცაა იოგა ინდურ საბაზო სკოლის სისტემაში. ინდოეთის საშუალო სკოლის სისტემის მნიშვნელოვანი ფუნქციაა აქცენტი გააკეთოს საზოგადოების დაუცველი ნაწილების ჩართვაზე. პროფესიული ინსტიტუტების პროფესიონალები ხშირად მიმართავენ პროფესიული მომზადებას. ინდოეთის საშუალო სკოლის სისტემის კიდევ ერთი თავისებურებაა პროფესიის შესწავლაზე დაფუძნებული პროფესიული მომზადება, ამით ეხმარებიან მოსწავლეებს მათი მოწოდების არჩევაში.
შუადღის კვება კვების სქემა
ეს პროგრამა მიზნად ისახავს ქვეყნის მასშტაბით სკოლის ასაკის ბავშვების კვების გაუმჯობესებას. " დაწყებითი და დაწყებითის ზედა კლასების ბავშვებს სამუშაო დღეებში მიეწოდებათ უფასო საკვები. ეს არის ყველაზე დიდი პროგრამა მსოფლიოში, რომლის ფარგლებშიც ჩართულია 1,265,000-ზე მეტი სკოლა განათლების გარანტიების სქემის ცენტრების 120 000 000 ბავშვით.
სწავლების დონე
ცხრილი
სკოლამდელი დაწესებულებები
დაწყებითის წინა განათლება პირველადი ეტაპია ბავშვთა ცოდნის, უნარებისა და ქცევის საფუძველის ჩამოსაყალინბებლად. პირველადი განათლების დასრულებისას ბავშვები შემდეგ ეტაპზე გადადიან, მაგრამ ინდოეთში წინასწარი დაწყებითი განათლება არ არის აუცილებელი უფლება. ინდოეთის სოფლებისთვის, წინასწარი დაწყებითი სკოლები იშვიათად არის ხელმისაწვდომი. მაგრამ ქალაქებსა და დიდ ქალაქებში, არსებობს მრავალი დამკვიდრებული სკოლამდელი დაწესებულება. სკოლამდელი დაწესებულებების მოთხოვნა მნიშვნელოვნად იზრდება ქალაქებში, მაგრამ იქ ჯერ კიდევ 6 წლის ბავშვთა 1% დადის. სკოლამდელი განათლების სისტემური პროცესს ინდოეთში ცოდნის გაღრმავება მოჰყვება. მარტივი და საინტერესო სასწავლო გეგმის შემდეგ მასწავლებლები ცდილობენ მთელი სასწავლო პროცესი ბავშვებისთვის სასიამოვნო გახდეს.
დაწყებითი განათლება
თუმცა, რესურსის ნაკლებობისა და პოლიტიკური ნების არარსებობის გამო, ეს სისტემა განიცდის მასიური ხარვეზებს, მასწავლებლის კოეფიციენტების მაღალი მოსწავლის ჩათვლით, ინფრასტრუქტურის ნაკლებობასა და მასწავლებელთა გადამზადების დაბალი დონით. ინდოეთის მთავრობის მიერ 2011 წელს გამოცემული მაჩვენებლების მიხედვით ინდოეთში არის 5,816,673 დაწყებითი სკოლის და 2,127,000 საშუალო სკოლის პედაგოგი ინდოეთში.
საბაზო განათლება
thumb | საშუალო სკოლის გოგონები [[დელიში]] საშუალო განათლება მოიცავს 12-დან 18 წლამდე ასაკის ბავშვების განათლებას. რომელთა ჯგუფი მოიცავს 8.85 კრორი ბავშვს ინდოეთში 2001 წლის აღწერის მიხედვით. საბაზო განათლება ორი ნაწილად არის გაყოფილი თითოეული მნიშვნელოვანი ეტაპია, რომლის დაწყებისთვისა საჭიროა სერტიფიკატი. ამ ეტაპს ხშირად  უმაღლეს საბაზოს ან + 2 -ს ეძახიან.
საბაზო განათლება ინდოეთში არის გამოცდაზე ორიენტირებული. სტუდენტები დარეგისტრირდებიან და კლასებს იწყებენ ერთ-ერთი ცენტრალური ადმინისტრირებული გამოცდისთვის მომზადებას. საშუალო სკოლა ან საშუალო სკოლა გაყოფილია 2 ნაწილად (9-10 და 11-12 კლასებად). მე- 10 კლასის გამოცდის შედეგები შეიძლება გამოყენებულ იქნეს საშუალო სკოლის, წინასწარ საუნივერსიტეტო პროგრამის ან პროფესიულ ან ტექნიკურ სკოლის 11-12 კლასში სწავლის გასაგრძელებლად. 12-ე კლასის გამოცდის ჩაბარება ნიშნავს საშუალო სკოლის დიპლომის მიღებას, რომელიც შეიძლება გამოყენებულ იქნას პროფესიულ სკოლებში ან უნივერსიტეტში ინდოეთში ან მსოფლიოს სხვა ქვეყნებში.
პროფესიული განათლება
ინდოეთის ყველა ტექნიკური სასწავლებელი (AICTE) იტყობინებოდა, რომ 2013 წელს არსებობდა 4,599 პროფესიული ინსტიტუტი, რომლებიც ხარისხიან განათლებას სთავაზობდა ახალგაზრდებს. ამ სკოლებში 17.4 კრორი სტუდენტი ჩაირიცხა. მეცნიერების, მედიცინის, სოფლის მეურნეობისა და საინჟინრო სექტორში 2007 წლის მონაცემებით, უნივერსიტეტის საგრანტო კომისიის (UGC) მონაცემებით, 2001 წლიდან ქალთა რიცხვი გაორმაგდა საინჟინრო ფაკულტეტების არჩევისას.
საუნივერსიტეტო განათლება
thumb | [[ინდოეთის მართვის ინსტიტუტი, აჰამაბადი.]] მოსწავლეებმა შეიძლება ჩააბარონ ზოგადსაგანმანათლებლო პროგრამებზე, როგორიცაა ბაკალავრიატის (ხელოვნების, კომერციის ან მეცნიერების), ან პროფესიული განათლების პროგრამა (საინჟინრო, სამართალი ან მედიცინა). ათლება ინდოეთში ''
განათლება ინდოეთში მიმდინარეობს როგორც საჯარო სექტორის, ასევე კერძო სექტორის სასწავლებლებში. ისინი კონტროლდება და ფინანსდება სამი საფეხურით: ინდოეთის ცენტრალური მთავრობა, ინდოეთის სახელმწიფო და ადგილობრივი მთავრობა. ინდოეთი კონსტიტუციის რიგი კანონების მიხედვით 6-14 წლის ასაკის ბავშვების ძირითადი უფლებაა უზრუნველყოფილი თავისუფალი და სავალდებულო განათლების მიღებით. ინდოეთის კერძო და საჯარო სკოლების თანაფარდობა არის 7:5.
2011 წლისთვის ინდოეთმა პროგრესს მიაღწია დაწყებითი განათლების მსურველთა დასწრების და მოსახლეობაში წერა-კითხვის გავრცელების მაჩვენებლით, კერძოდ, საუბარია 7-დან 10 წლამდე ასაკის მოსახლეობის სამი მეოთხედზე. ინდოეთის განათლების სისტემა ხშირად მოიხსენიება ეკონომიკურ განვითარებასთან ერთად. ბევრი პროგრესი, განსაკუთრებით უმაღლეს განათლებასა და სამეცნიერო კვლევაში, სხვადასხვა საჯარო დაწესებულებებში კრედიტდება. გასული ათწლეულის მანძილზე გაიზარდა უმაღლეს სასწავლებლებში ჩარიცხულ სტუდენტთა რიცხვი, 2013 წელს მთლიანი ჩარიცხვის 24% -იან მაჩვენებელს მიაღწია, ჯერ კიდევ რჩება მნიშვნელოვანი სამუშაოები განვითარებული ქვეყნების უმაღლეს განათლებამდე მისაღწევად.
სქოლიო
კატეგორია:განათლება ინდოეთში
ამირანტის კუნძულები
ამირანტის კუნძულები (Amirantes Islands) — არქიპელაგი ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ ნაწილში კუნძულ მადაგასკარიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით, დაახლოებით 300 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით სეიშელის კუნძულებიდან. შედის სეიშელის გარე კუნძულებში.
ჰაშიმ ტაჩი
ჰაშიმ ტაჩი (Hashim Thaçi; დ. 24 აპრილი, 1968) — კოსოვოს ყოფილი პრემიერ-მინისტრი. ქვეყნის დამოუკიდებლობის ერთ-ერთი ინიციატორი. 2016 წლის 26 თებერვალს კოსოვოს პარლამენტმა ჰაშიმ ტაჩი პრეზიდენტად აირჩია. მან შეცვლალა ატიფეტე იაჰიაგა და თანამდებობას დაიკავა 2016 წლის 7 აპრილს.
ამირანტის კუნძულები
გეოგრაფია
არქიპელაგი შედგება 8 ცალკეული კუნძულისაგან (5 დაბალი ქვიშოვანი კუნძული და 3 მაღალი ქვიშოვანი კუნძული) და 3 ატოლისაგან, რომელთა კუნძულების საერთო რაოდენობაა 18 (სენ-ჟოზეფის ატოლი — 14, დეროში — 1 და Poivre Islands — 3). სრული სურათის შესაქმნელად ამ 11 ერთეულის გარდა ქვემოთ მოცემულ ცხრილში ნაჩვენებია წყალქვეშა რიფი და წყალქვეშა შელფი კუნძულების გარეშე. არქიპელაგის 5 ყველაზე დიდი კუნძული დასახლებულია. კუნძულების სხვადასხვა ტიპი ცხრილში ნაჩვენებია შესაბამისი ფერით.
ჰაშიმ ტაჩი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1968 კატეგორია:კოსოვოს პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:კოსოვოს პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 24 აპრილი
ამირანტის კუნძულები
ისტორია
არქიპელაგი 1502 წელს აღმოაჩინეს ვასკო და გამას პორტუგალიური ექსპედიციის დროს და სახელი უწოდეს ადმირალ ამირანტის (Ilhas de Amirante) პატივსაცემად. 1742 წელს საფრანგეთმა კუნძულები საკუთარ კოლონიად გამოაცხადა. ნაპოლეონის დამარცხების შემდეგ, კუნძულები 1814 წელს გადავიდა დიდი ბრიტანეთის მფლობელობაში და მიეკუთვნა მავრიკის. 1909 წელს სეიშელის კუნძულები გახდა ცალკე კოლონია და ამირანტის კუნძულებიც მის შემადგენლობაში შევიდა. 1965 წელს კუნძული დეროში ადმინისტრაციულად გადაეცა ბრიტანეთის ინდოეთის ოკეანის ტერიტორიას. 1976 წელს დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ დაუბრუნდა სეიშელის კუნძულების რესპუბლიკას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სეიშელის კუნძულების კუნძულები კატეგორია:ინდოეთის ოკეანის კუნძულები კატეგორია:აფრიკის კუნძულები
იონა ტუსკია
იონა ირაკლის ძე ტუსკია (დ. 24 დეკემბერი, 1901, ოზურგეთი — გ. 8 ოქტომბერი, 1963, პარიზი) — ქართველი კომპოზიტორი, პროფესორი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1968).
ბიოგრაფია
ჯერ კიდევ 1922 წელს დაარსდა ახალგაზრდა ქართველ მუსიკოსთა საზოგადოება, რომელიც მიზნად ისახავდა ფართო მასებში ეროვნული პროფესიული მუსიკის პროპაგანდას. ამ საზოგადოებამ ჩამოაყალიბა სიმებიანი ორკესტრი, რომლის ინიციატორები იყვნენ ახალგაზრდა კომპოზიტორები, ჯერ კიდევ კონსერვატორიის სტუდენტები: გრიგოლ კილაძე, შალვა თაქთაქიშვილი და მასთან ერთად იონა ტუსკაია. თავდაპირველად ისინი უკრავდნენ ორკესტრში, შემდგომ დირიჟორობდნენ. სწორედ ამ ორკესტრისათვის შექმნა ახალგაზრდა კომპოზიტორმა ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ნაწარმოები „ჩელა“. მისივე „გველისმჭამელი“ და „მარშ-გროტესკი“, ქართული მუსიკალური კულტურის მნიშვნელოვანი შენაძენია.
განსაკუთრებით აღსანიშნავია ხელოვანის დიდი ღვაწლი თეატრსა და კინოში. მან მუსიკალურად გააფორმა სპექტაკლები: „ლამარა“, „არსენა“, „ოტელო“, „დიდი ხელმწიფე“ და სხვა. კინოფილმები: „დარიკო“ და „ნარინჯის ველი“.
წლების განმავლობაში იონა ტუსკაია იყო თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის რექტორი და საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარე. მან აღზარდა დღეს საყოველთაოდ ცნობილი კომპოზიტორები: რევაზ გაბიჩვაძე, გრიგოლ კოკელაძე, სულხან ნასიძე, ოთარ გორდელი და სხვები.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მის გვერდით პანთეონში დაკრძალულია მისი მეუღლე ირინე ნიკოლოზის ასული მდივანი (დ. 23 ნოემბერი, 1907, თბილისი — გ. 20 ივლისი, 1964, იქვე).
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი კომპოზიტორები კატეგორია:დაბადებული 24 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1901 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1963 კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
ლაოაგი
ლაოაგი (ოფიციალურად ქალაქი ლაოაგი; ილოკ: Siudad ti Laoag) — მესამე კლასის შემადგენელი ქალაქი და ჩრდილოეთ ილოკოსის პროვინციის დედაქალაქი ფილიპინებში. ლაოაგი პროვინციის პოლიტიკური, კომერციული და ინდუსტრიული ცენტრია. ლაოაგში მდებარეობს ილოკოსის რეგიონის ყველაზე დატვირთული აეროპორტი.
ქალაქი გარშემორტყმულია სან-ნიკოლასის, პაოაის, სარატის, ვინტარისა და ბაკარის მუნიციპალიტეტებით. ლაოაგის აღმოსავლეთით ცენტრალური კორდილიერის მთისწინეთი მდებარეობს, ხოლო აღმოსავლეთით — დასავლეთ ფილიპინების ზღვა.
ლაოაგში ჩრდილოეთ ლუსონის მუსონური კლიმატია გაბატონებული. მშრალი სეზონი ნოემბრიდან აპრილამდე გრძელდება, ხოლო წვიმების სეზონი მაისიდან ოქტომბრამდე.
გეოგრაფია
ლაოაგი ჩრდილოეთ ილოკოსის პროვინციის დასავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს და დასავლეთ ფილიპინების ზღვას ესაზღვრება. აღმოსავლეთით სარატის მუნიციპალიტეტი, სამხრეთ-აღმოსავლეთით სან-ნიკოლასის მუნიციპალიტეტი, სამხრეთ-დასავლეთით — პაოაის მუნიციპალიტეტი, ჩრდილო-აღმოსავლეთით — ვინტარის მუნიციპალიტეტი, ჩრდილო-დასავლეთით — ბაკარის მუნიციპალიტეტი, ხოლო დასავლეთით — სამხრეთ ჩინეთის ზღვა მდებარეობს. ლაოაგი ილოკოსის რეგიონის ერთ-ერთი უდიდესი ქალაქია.
ქალაქი პოლიტიკურად 80 ბარანგაიდ იყოფა.
კლიმატი
წვიმების სეზონის დროს ნალექიანობის საშუალო თვიური მაჩვენებელი 100 მმ-ზე მეტია. წვიმების სეზონი პიკი ივნისში, ივლისსა და აგვისტოშია. მაისში ტემპერატურა 36.2 °C-ს (97.2 °F) აღწევს, ხოლო იანვარში 11.4 °C-მდე (52.5 °F) ეცემა. ქალაქის საშუალო ტემპერატურა 27.25 °C-ია (81.05 °F), ხოლო ტენიანობის მაჩვენებელი 75.5%-ია. ყოველწლიურად ქალაქს საშუალოდ 4-5 ტროპიკული ციკლონი ატყდება თავს.
დემოგრაფია
2015 წლის აღწერით ლაოაგის მოსახლეობა 111 125 ადამიანს შეადგენს, ხოლო მოსახლეობის სიმჭიდროვის მაჩვენებელი კვადრატულ კმ-ზე 960 ადამიანს უდრის.
შინამეურნეობების რაოდენობა 19 751-ს უდრის და საშუალოდ 5 წევრისგან შედგება. ქალთა და მამაკაცთა თანაფარდობაა 1:1-თან. შობადობის მაჩვენებელი 26.44%-ია, ხოლო გარდაცვალების — 4.28%.
2000 წლისთვის ქალაქის უდიდესი ბარანგაი სან-ლორენცო იყო, რომლის მოსახლეობაც 2 883 ადამიანს შეადგენდა. მოსახლეობის რაოდენობით მეორე ადგილზე ბუტონგის ბარანგაი (2 277 ადამიანი), ხოლო მესამეზე — ბარანგაი 2, სანტა-ხოაკინა (2 048 ადამიანი). ყველაზე მცირე მოსახლეობა 39-ე სასოფლო-სამეურნეო ბარანგაის, სანტა-როხასა და 52-A ბარანგაის, სან-მატეოს ჰყავდა, შესაბამისად 592 და 594 ადამიანი.
ლაოაგის მოსახლეობის დიდი ნაწილი ილოკანოს ეთნიკურ ჯგუფს მიეკუთვნება. მოსახლეობის უმრავლესობა აგლიპაიანური ეკლესიის მიმდევარია, ნაწილი კი ქრისტეს ეკლესიის და სხვა პროტესტანტული კონფესიების.
ადგილობრივი მმართვლეობა
ქალაქის აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაური მერია. 2019 წლის 30 ივნისიდან 2022 წლის 30 ივნისამდე მერის მოვალეობას მაიკლ მარკოს კეონი ასრულებს. საკანონმდებლო ორგანოს საქალაქო საბჭო წარმოადგენს, რომელსაც ვიცე-მერი თავმჯდომარეობს და დროებითი ვაკანსიის შემთხვევაში მერის უფლებამოსილებასაც ასრულებს.
სიმბოლო
ლაოაგს საკუთარი გერბი აქვს, რომელზეც შენობა, ბაღი, ხიდი, აეროპორტი, კოშკი, ძეგლი და ხვნის პროცესში ფერმერია გამოსახული. ქალაქის გერბზე გამოსახული შენობა და ბაღი ერმიტის ბაღსა და ერმიტის ბორცვის წვერზე მდებარე შენობას ასახავს. ხიდი ყოფილი ჯილბერტის ხიდის, ამჟამად მარკოსის ხიდის აღმნიშვნელია; აეროპორტი გაბუს აეროპორტის სიმბოლოა; კოშკი ადრეული ესპანური მმართველობის პერიოდში აშენებულ ერთ-ერთ უძველეს და უძლიერეს კოშკს ასახავს; თამბაქოს მონოპოლიის ძეგლი ერთადერთია ფილიპინების მასშტაბით; ფერმერი, რომელიც მიწას ხნავს ილოკოსის რეგიონის სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობის სიმბოლოა.
სქოლიო
კატეგორია:ლაოაგი კატეგორია:ჩრდილოეთ ილოკოსის ქალაქები კატეგორია:ფილიპინების ყოფილი პროვინციული ქალაქები
ეივაზლილარი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ეივაზლილარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ეივაზლილარი (ბეილაგანი)
ეივაზლილარი (Eyvazlılar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	2 248 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბეილაგანის რაიონის სოფლები
Practical Arrangement
„Practical Arrangement“ — მუსიკოს სტინგის სიმღერა და პირველი სინგლი 2013 წლის, ალბომიდან The Last Ship. გამოვიდა 2013 წლის 16 ივლისს. პრომოკამპანიის ფარგლებში 18 ივლისს გავრცელდა მისი ტექსტიანი ვიდეო.
სქოლიო
კატეგორია:სტინგის სიმღერები კატეგორია:2013 წლის სიმღერები კატეგორია:2013 წლის სინგლები
მაია თომაძე
მაია თომაძე (დ. 26 ივნისი, 1954, თბილისი — გ. 18 დეკემბერი, 1994) —  ქართველი მომღერალი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ქალაქ თბილისში. მაია თომაძემ დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია 1976 წელს.
მას ადრეული ასაკიდანვე ეტყობოდა, აბსოლუტური სმენა და უნიკალური ხმის ტემბრი. აღსანიშნავია ასევე ისიც, რომ პატარაობაში სიმღერას უშლიდნენ და ფუნდამენტურ მუსიკალურ განათლებას აძლევდნენ: 5 წლისა ვიოლინოზე მიაბარეს, 8 წლისა კი უკვე იგორ სტრავინსკის ისმენდა. მუსიკალური ტექნიკუმიც ვიოლინოს დიპლომით დაასრულა. კონსერვატორიაში კი უკვე ვოკალურ ფაკულტეტზე ჩაირიცხა. 1976 წლიდან იყო ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი (სოპრანო).
1980–1983 წლებში სტაჟირება გაიარა მოსკოვის დიდი თეატრის სცენაზე. 1983 წლიდან კვლავ ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი იყო. 1986 წლის ნოემბერში, ბარსელონაში, მომღერალთა საერთაშორისო კონკურსზე, წარმატებით გაიარა სამივე ტური, პირველ ტურში, მისმა ნამღერმა ესპანურმა რომანსმა მარტო მაყურებლის კი არა, მუდამ თავშეკავებული ჟიურის მქუხარე ტაშიც კი დაიმსახურა ჟიურიში კი იყვნენ, ისეთები როგორებიც არიან:  მონსერატ კაბალიე, ირინა არხიპოვა, ჯუზეპე დისტეფანო, რენტა კუპერი, მაგდა ალივიერო).
გამარჯვებულთა კონცერტზე შეასრულა ლეონორასა და აიდას არიები, მერე კი მსმენელის დაჟინებული თხოვნით დიმიტრი არაყიშვილის „ქალის ურმული“ და უკვდავი „სულიკო“.
მაია თომაძეს ჰქონდა იშვიათი სილამაზის რბილი ტემბრის ხმა. 1992 წლიდან სამუშაოდ გადავიდა ფინეთში, ქალაქ ჰელსინკში. გასტროლებს მართავდა მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში, თანამშრომლობდა მსოფლიოს წამყვან დირიჟორებთან; „გედის სიმღერად“ იქცა მის მიერ შესრულებული ეთერის პარტია ბათუმის საოპერო თეატრის სცენაზე (1994 წელი).
1987 წელს მაია თომაძეს მიენიჭა საქართველოს სსრ სახალხო არტისტის წოდება. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 26 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1994 კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები კატეგორია:საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები
ლინჩის წესით გასამართლება
მინი|ლინჩის წესით გასამართლებული [[აფრო-ამერიკელები|აფრო-ამერიკელი.]] ლინჩის წესით გასამართლება — სასამართლოგარეშე სასჯელი რომელსაც არაოფიციალური დაჯგუფება ახორციელებს. ლინჩის წესს ყველაზე ხშირად მიმართავს ბრბო, რომელიც არაოფიციალურ საზოგადო დასჯას ახორციელებს. ლინჩის წესი ძირითადად გამოიყენება ეკონომიკური ან პოლიტიკური არეულობების დროს, როდესაც დომინანტი ჯგუფი ცდილობს გარკვეული წარმოდგენის გამართვას და საზოგადოების დაშინებას.
სიტყვა ლინჩის წარმოშობა არ არის ცალსახად ცნობილი. ერთი მოსაზრებით ის სათავეს ამერიკის რევოლუციიდან იღებს. გამოიყენებოდა ფრაზა "ლიონჩის კანონი", რაც გასამართლების გარეშე დასჯას აღნიშნავდა. ფრაზა ამ ეპოქის ორ ამერიკელთან შეიძლება იყოს დაკავშირებული: ჩარლი ლინჩი (მოსამართლე) და უილიამ ლინჩი. 1780–იან წლებში ორივე მათგანი ცხოვრობდა ვირჯინიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამართალი
იური ლოტმანი
იური ლოტმანი (Ю́рий Миха́йлович Ло́тман  (იური მიხაილოვიჩ ლოტმან), Juri Lotman; დ. 28 თებერვალი, 1922 — გ. 28 ოქტომბერი, 1993) — რუს-ესტონელი სემიოტოლოგი, ლიტერატურათმცოდნე და კულტუროლოგი. მოღვაწეობდა ტარტუს უნივერსიტეტში. 1964 წელს დააფუძნა ტარტუ–მოსკოვის სემიოტიკური სკოლა. მის მთავარ ინტერესის სფეროს რუსული ლიტერატურა, განსაკუთრებით კი ალექსანდრე პუშკინის ნაშრომები წარმოადგენდა, თუმცა ლოტმანის ნაწერები მრავალი სხვა დისციპლინის პრობლემატიკას ფარავს, მათ შორის ესთეტიკის, პოეტიკის, სემიოტიკური თეორიების, ფილმის ანალიზის, კულტურის ისტორიის, მითოლოგიისა და ხელოვნების.
ბიოგრაფია
მეორე მსოფლიო ომის დროს ლოტმანი არტილერიაში რადიო ოპერატორად მსახურობდა. 1946 წელს ლენინგრადის უნივერსიტეტში სწავლება განაახლა და მალევე 1949 წელს დეკაბრისტებზე მისი პირველი სტატია დაიბეჭდა. 1940-იან წლებში საბჭოთა პრესის ცენზურისა და ანტისემიტიზმის გამო ლოტმანმა ვერ შეძლო მკვლევრის პოზიციაზე მუშაობა და 1950 წელს ესტონეთში გადასახლდა. თავდაპირველად, ლოტმანი რუსული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად მუშაობდა ტარტუს მასწავლებელთა გადამზადების კოლეჯში. 1954 წელს ტარტუს უნივერსიტეტში დოცენტი გახდა, 1960—1977 წლებში იყო რუსული ლიტერატურის დეპარტამენტის უფროსი, 1963 წლიდან კი — პროფესორი. 1951 წელს იქორწინა მასწავლებელ და ლიტერატურათმცოდნე ზარა მინტსზე, რომლის მრავალი ნაშრომი რუსულ სიმბოლიზმს ეხება. 1980 წელს ლოტმანი უცხოური ლიტერატურის დეპარტამენტის უფროსად დაინიშნა, თუმცა თავისი კარიერის განმავლობაში, როგორც მკვლევარი, მჭიდრო კავშირს ინარჩუნებდა რუსული ლიტერატურის დეპარტამენტთან. 1992 წელს ფილოსოფიის დეპარტამენტში სემიოტიკის კათედრა შეიქმნა, სადაც ლოტმანი სიცოცხლის ბოლო წლის მანძილზე სემიოტიკის პროფესორად მუშაობდა.
იოსებ სტალინის მმართველობის პერიოდში რუსული ფორმალიზმი სოციალისტურ რეალიზმს უპირისპირდებოდა და ფორმალიზმის მიმდევრები ციმბირში დეპორტაციით ისჯებოდნენ. 1962 წელს ლიტერატურულ წრეებში სტრუქტურალიზმის აღორძინებას მოსკოვში ნიშანთა სისტემების სტრუქტურულ შესწავლასთან დაკავშირებით სიმპოზიუმის ჩატარება მოჰყვა. ცვლილებების ტალღამ ტარტუც მოიცვა და შედეგად, საზაფხულო სკოლების სერია დაარსდა, რომლებიც სემიოტიკის შესწავლას ეძღვნებოდა. განსაკუთრებული ფოკუსი მოდელირების სისტემებსა და კულტურის ტიპოლოგიის განვითარებაზე კეთდებოდა. 1964 წლიდან საზაფხულო სკოლების ორგანიზატორობა ლოტმანმა ითავა, რომელთაგან პირველი იმავე წლის აგვისტოში კერიკუში (ესტონეთი) ჩატარდა. 1964 წელსვე ლოტმანმა სემიოტიკური ჟურნალი, „Trudy po znakovym sistemam“ („ნიშანთა სისტემების შესწავლა“) დააარსა.
მიუხედავად იმისა, რომ სემიოტიკის საზაფხულო სკოლა საერთაშორისო ყურადღებას იმსახურებდა, საბჭოთა აკადემიური წრე ორგანიზატორებსა და მონაწილეებს მაინც ეჭვის თვალით უყურებდა და „ფორმალიზმში“ ადანაშაულებდა. შედეგად, ლოტმანმა დასავლეთში გამგზავრება 1986 წლამდე ვერ შეძლო.
დროთა განმავლობაში ლოტმანი ტარტუ–მოსკოვის სემიოტიკური სკოლის მთავარი თეორეტიკოსი გახდა და მისმა სახელმა კონტინენტურ ევროპას და შემდეგ ამერიკასაც მიაღწია. ლოტმანის ნაწერები განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობდა ლიბერალურად მოაზროვნეთა წრეებში, რის გამოც 1970 წელს კგბ-მ (სსრკ–ის სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტი) ლოტმანის სახლი გაჩხრიკა. . დროდადრო დასავლელ სტუმრებს ტარტუდან და ტალინიდან სემიოტიკური ტექსტები საიდუმლოდ გაჰქონდათ, რათა შემდეგ საზღვარგარეთ დაებეჭდათ. ცნობილ სტუმართა შორის იყო რუსეთში დაბადებული ლინგვისტი და სლავისტიკის სპეციალისტი, რომან იაკობსონი, რომელიც ტარტუს საზაფხულო სკოლას 1966 წელს ეწვია.
იური ლოტმანი გარდაიცვალა 1993 წლის 28 ოქტომბერს ტარტუში. მას ზარა მინტსთან სამი შვილი ჰყავდა, მიხაილ ლოტმანი — ასევე სემიოტოლოგი ტარტუს უნივერსიტეტში, გრიგორ ლოტმანი — ხელოვანი, და ალექსეი ლოტმანი — ბიოლოგი და გარემოს დამცველი.
სამეცნიერო მოღვაწეობა
ადრეულ 1960-იან წლებში ლოტმანმა კავშირი დაამყარა მოსკოველ აკადემიკოსებთან და კერიკუში პირველ საზაფხულო სკოლაში მოიწვია. შეხვედრა მეორეული მოდელირების სისტემებს ეხებოდა. შეკრებილმა ჯგუფმა მოგვიანებით ტარტუ–მოსკოვის სემიოტიკური სკოლა დააარსა, რომლის წევრებს შორის იყვნენ ვიაჩესლავ ივანოვი, ალექსანდრ პიატიგორსკი, ვლადიმირ ტოპოროვი და ბორის უსპენსკი. 1973 წელს ხუთეულმა მანიფესტი გამოაქვეყნა, „თეზისი კულტურის სემიოტიკურ კვლევაზე (სლავურ ტექსტებთან მიმართებით)“, რამაც კულტურის როგორც „მეტასისტემის„ ანალიზსა და უფრო ფართოდ, კულტურის სემიოტიკის განვითარებას ჩაუყარა საფუძველი.
ლოტმანის და ტარტუ–მოსკოვის სკოლის ერთ–ერთ ცენტრალურ არგუმენტს ტექსტი როგორც საზრისის მაწარმოებელი მექანიზმი წარმოადგენდა. ბუნებრივი ენა ლოტმანისათვის პირველადი მოდელირების სისტემას ქმნიდა, რომელზეც დაფუძნებული იყო ხელოვნების, კულტურული წესების, კინოს, თეატრის, რელიგიის მეორეული მოდელირების სისტემები. ნიშანდობლივია, რომ ლოტმანის ეს არგუმენტი კარლ მარქსის ბაზისისა და სუპერსტრუქტურის სოციოლოგიურ მოდელს წააგავს, თუმცა ტარტუ–მოსკოვის სკოლა მარქსიზმს მკაცრად ემიჯნებოდა.
კულტურის სემიოტიკაში თავის ბოლო მთავარ ნაშრომში, „მოაზროვნე სამყაროთა შიგნით“ (1990), ლოტმანი კონცეფტ „სემიოსფეროს„ უბრუნდება, რომელიც პირველად 1984 წელს გამოქვეყნებულ სტატიაში ახსენა. „სემიოსფეროს“ ლოტმანი განმარტავს როგორც ნიშანთა სისტემების არსებობისათვის საჭირო მუდმივად ცვალებად, თუმცა ერთ მთლიან სემიოტიკურ სივრცეს, რომლის მიღმაც სისტემებს არათუ ფუნქციონირება, არამედ არსებობაც კი არ შეუძლიათ. ლოტმანის მონოგრაფებს შორის ასევე შედის: „მხატვრული ტექსტის სტრუქტურა“, „პოეტიკური ტექსტის ანალიზი“, „კინოს სემიოტიკა“, „კულტურის სემიოტიკური თეორია“ და „კულტურა და აფეთქება“.
ტარტუ–მოსკოვის სემიოტიკური სკოლა
ტარტუ–მოსკოვის სემიოტიკური სკოლა ადრეულ 1960-იან წლებში სემიოტიკის საზაფხულო სკოლების საფუძველზე დაარსდა და თავისი ფილოსოფიით უპირისპირდებოდა საბჭოთა გაბატონებულ შეხედულებებს კულტურაზე, ენასა და ლიტერატურაზე. სკოლის სათავეში იური ლოტმანი იდგა, სხვა წევრებს შორის იყვნენ: ბორის უსპენსკი, ვიაჩესლავ ივანოვი, ვლადიმირ ტოპოროვი, ალექსანდრ პიატიგორსკი, ისააკ რევზინი, მიხაილ გასპაროვი, იური ლევინი და სხვები. თავდაპირველად, ტარტუ–მოსკოვის სემიოტიკური სკოლა სტრუქტურალიზმისა და რუსული ფორმალიზმის გავლენას განიცდიდა, 1980 წლიდან კი მათი მიდგომა უფრო მეტად პოსტსტრუქტურალიზმს დაუახლოვდა. ნიშანდობლივია, რომ მაშინდელი რუსული მენტალობა გერმანული რომანტიზმის, შელინგისა და განსაკუთრებით, ჰეგელის ფილოსოფიის გავლენას განიცდიდა. ამის საპირისპიროდ, ტარტუ–მოსკოვის სემიოტიკური სკოლა კანტის იდეებს ითავსებს და ტექსტს როგორც „თავისთავად ნივთს“ განიხილავს.
პოლიცის რესპუბლიკა
პოლიცის რესპუბლიკა ან სამთავრო (Poljička republika; ძველი ფორმით Poljička knežija) — ავტონომიური ერთეული, რომელიც არსებობდა გვიან შუა საუკუნეებში და ადრეულ თანამედროვე პერიოდში ცენტრალურ დალმაციაში, თანამედროვე ომიშის მახლობლად, ხორვატია ში.
იგი ორგანიზებული იყო როგორც „გლეხთა რესპუბლიკა“ და ყველაზე ცნობილია პოლიცის წესდების გამო.
ეტიმოლოგია
სახელწოდება poljica მომდინარეობს სიტყვიდან polje, რომელიც ნიშნავს „ველს“, კერძოდ, კარსტული პოლიე, რომელიც საერთო გეოგრაფიული მახასიათებელია ამ ტერიტორიაზე. პოლიცის რეგიონს პირველად უწოდა „რესპუბლიკა“ ვენეციელმა მწერალმა ალბერტო ფორტისმა 1774 წელს. იგი ასევე ცნობილი იყო, როგორც პოგლიცა (იტალიურად).
სასამართლო სისტემა
პოლიცა ყველაზე ცნობილია XV საუკუნის პოლიცის წესდებით. უძველესი შემონახული რევიზია 1440 წლით თარიღდება, შემდგომ გადაიხედა 1485, 1515, 1665 წლებში და რამდენჯერმე XIX საუკუნემდე. იგი შეიცავს 116 მუხლს. ის დღეს ინახება ომიშის მუზეუმში. ეს დოკუმენტი შეიცავს პოლიცის საერთო სამართლისა და მისი მმართველობის სისტემის აღწერას და არის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ხორვატიის ისტორიული სამართლებრივი დებულება (1288 წლის ვინოდოლის კოდექსთან ერთად), დაწერილი ჩაკავური და შტოკავური დიალექტების ნაზავით და კირილიცაზე. (სახელი ჩანს 1655 წლის პოლიცის წესდების დანართში) (poljičica და poljička azbukvica).
პოლიცის წესდების ერთ-ერთ პუნქტში ნათქვამია, რომ „ყველას აქვს სიცოცხლის უფლება “, ეს ეწინააღმდეგება შუა საუკუნეების პოლიცაში ევროპულ კანონს, რომელებიც სავსეა სიკვდილით დასჯით ა და წამებით.
რესპუბლიკის შესახებ XII და XVII საუკუნეებით დათარიღებული რიგი სხვა დოკუმენტებია შემორჩენილი, როგორიცაა Poljički molitvenik (1614) და Statut poljičke bratovštine Sv.Kuzme i Damjana (1619).
გეოგრაფია
პოლიცის რესპუბლიკის ტერიტორიები ძირითადად მდებარეობდა სამხრეთ-აღმოსავლეთის კრალში, რომელიც იქმენბა მდინარე ცეტინის მიერ, სანამ ის ადრიატიკას შეუერთდება ომიშში. ის ასევე მოიცავდა მოსორის მთის (1370 მ.) სიმაგრეს და 16 კმ-ს სანაპიროს ნაყოფიერ ზოლს ომიშიდან სტობრეჩამდე.
პოლიცა დაყოფილია სამ ზონად: ზემო პოლიცა (ზაგორსკა), მოსორის უკან, ყველაზე შორს არის ადრიატიკის ზღვიდან და მდებარეობს მოსორის შიდა მხარეში; შუა პოლიცა (ზავრსკა), პოლიცის უდიდესი ნაწილი (50%) ვრცელდება მდინარე ჟრნოვნიცადან მდინარე ცეტინამდე ზადვარჯეზე; ქვედა პოლიცა (პრიმორსკა), აგებულია ძველი ბერძნული კოლონიის ეკეტიუმის ნარჩენებზე, რომელიც ვრცელდება ზღვის გასწვრივ, ომიშიდან სოფელ სტობრეჩამდე.
ისტორია
პოლიცის მოსახლეობამ მოაწყო და დააარსა „სამრევლო კომუნა“, რომელშიც მათ შეეძლოთ ეცხოვრათ საკუთარი კანონების მიხედვით. სამრევლო კომუნა დაყოფილი იყო თორმეტ სოფელად (კატუნი), რომელებს მათ პოლიცის თორმეტი დიდი სოფლის სახელი უწოდეს:
თორმეტი სოფლიდან ხუთი დიდად იყო დასახლებული სპლიტური წარმოშობის თავისუფალი გლეხებით და ამიტომ უწოდებენ თავისუფალ გლეხთა სოფლებს. სხვა სოფლები დასახლებული იყო სამი ძმის შთამომავლებით (ისინი იყვნენ პოლიცის დამაარსებლები). თორმეტი სოფლიდან თითოეულმა აირჩია უფროსი, ან პატარა მთავარი (კნეზი). თავისუფალი გლეხების სოფლების პატარა მთავრები არ იზიარებდნენ იმავე უფლებებს, როგორც სხვა სოფლების პატარა მთავრები, მათ შეეძლოთ ხმის მიცემა, მაგრამ არ შეეძლოთ კენჭი ეყარათ პოლიცის მთავრობაში მოსახვედრათ სპლიტთან კავშირების გამო.
XV საუკუნით დათარიღებულ დოკუმენტებში მოხსენიებულია სამი ძმა, როგორც პოლიცის სამრევლო კომუნის დამფუძნებლები. ტრადიციის თანახმად, ტიშიმირი, კრეშიმირი და ელემი, ხორვატიის მეფის მიროსლავის ვაჟები, ბოსნიიდან პოლიცაში გაიქცნენ. თითოეული ძმის შთამომავლები XV საუკუნის შუა ხანებში ზემო, შუა და ქვემო პოლიცა დაეუფლა.
მოსახლეობა ცხოვრობდა მიმოფანტულ სოფლებში, თითოეულს თავისი გრაფი მართავდა და ყველას ერთად მართავდა უზენაესი გრაფი. ეს ოფიცრები, სამ მოსამართლესთან ერთად, ყოველთვის „კეთილშობილური“ წარმოშობისა იყვნენ, თუმცა ირჩეოდნენ მოქალაქეთა მთელი კრების მიერ. არსებობდა დიდებულთა ორი ორდენი: „ვლასტელა“ იყვნენ დიდებულები, რომლებიც ჩამოვიდნენ ხორვატია-უნგრეთის სამეფოს სხვა ნაწილებიდან, რადგან ორივე „კეთილშობილურ“ ჯგუფად ითვლებოდა, და, რათა განესხვავებინათ ისინი „დიდიჩისგან“, თავდაპირველად მათ მიიღეს მეტსახელი „უგრიჩიჩი“, მას შემდეგ, რაც ისინი უნგრეთის კონტროლის ქვეშ მყოფი ტერიტორიებიდან მოვიდნენ. დიდიჩებო იყვნენ თავდაპირველი დიდებულები და ლეგენდების თანახმად, ხორვატიის მეფის მიროსლავის შთამომავლები. დიდიჩები იყვნენ „კოლიენოვიჩი“ და მათ აქვთ დიდოვინა (უფლებები მიწებზე). ვლასტელას შეეძლო გამხდარიყო პოლიცის საბჭოს წევრი, მაგრამ მათ სჭირდებოდათ პოლიცის დიდებულთა კრების მიერ უფლებამოსილების მინიჭება. თანამდებობის მფლობელთა შთამომავლებს უფლება ჰქონდათ ესარგებლათ მთავრისა და გრაფის ტიტულებით. მათზე დაბლა ფენა არიან „უბრალოები“ და ყმები. ძალიან ადრეულ პერიოდში, პოლიცის მეომარი მაღალმთიანები გახდნენ ომიშის კორსარების მეგობრები და მოკავშირეები, ამგვარად მათ საშუალება მიეცათ შეევიწროვებინათ თავიანთი მეზობლების საზღვაო ვაჭრობები საფრთხისა და ხმელეთიდან მოულოდნელი თავდასხმის გარეშე.
ომიშმა მიიღო ქარტია უნგრეთის ანდრაშ II-ისგან 1207 წელს და დარჩა უნგრეთის ნომინალური მფარველობის ქვეშ 1444 წლამდე, როდესაც ომიშმა და პოლიცამ მიიღეს ვენეციის მფარველობა და შეინარჩუნეს შიდა თავისუფლება.
იური ლოტმანი
ტარტუ–მოსკოვის სემიოტიკური სკოლა
ტარტუ–მოსკოვის სკოლის ერთ–ერთ მთავარ მიზანს სხვადასხვა ნიშანთა სისტემების შესწავლა და მათი გამაერთიანებელი კულტურის ტიპოლოგიის ანალიზი წარმოადგენდა. კულტურა ადამიანსა და მის გარემომცველ რეალობას შორის არსებულ სისტემად და ინფორმაციის გადარჩევისა და დამახსოვრებისათვის საჭირო მექანიზმად მიიჩნეოდა.
პოლიცის რესპუბლიკა
ისტორია
ბოსნიის, ისევე როგორც ოსმალეთის იმპერიის ოკუპაციამ სერიოზულად იმოქმედა პოლიცის რესპუბლიკაზე. 1530 და 1686 წლებში თურქების წინააღმდეგ მნიშვნელოვანი ბრძოლები გაიმართა და ორივე შემთხვევაში ოსმალეთის არმია მოიგერიეს ადგილობრივმა შეიარაღებულმა ძალებმა და მებრძოლებმა. ადგილობრივი ახალგაზრდა ქალი, სახელად მილა გოისალიჩი, გახდა გმირი მას შემდეგ, რაც თავი შესწირა პოლიცას თემის სასიკეთოდ თურქებთან ერთ-ერთ კონფლიქტში, მან შეაღწია თურქულ ბანაკში და ააფეთქა საბრძოლო მასალის მარაგი. პოლიცაში დგას ივან მეშტროვიჩის მილა გოისალიჩის ქანდაკება, რომელიც გადაჰყურებს ცეტინას. ამ ამბავზე ასევე დაიდგა თეატრალური სპექტაკლი.
იური ლოტმანი
ტარტუ–მოსკოვის სემიოტიკური სკოლა
ტარტუ–მოსკოვის სკოლა გამოსცემდა ჟურნალს „ნიშანთა სისტემების შესწავლა“ („Trudy po znakovym sistemam“), რომელსაც ტარტუს უნივერსიტეტის პრესა აქვეყნებდა. ჟურნალი 1964 წელს დაარსდა და სემიოტიკის სამყაროში ყველაზე ძველ ჟურნალს წარმოადგენს.
პოლიცის რესპუბლიკა
ისტორია
1797 წელს ვენეციის რესპუბლიკის დაცემის შემდეგ, პოლიცა ავსტრიამ დაიპყრო. პოლიცის მოსახლეობა 1806 წელს შეადგენდა 6566 ადამიანს. თუმცა მომდევნო წელს რესპუბლიკის დაპირისპირება ნაპოლეონთან გამოიწვია დალმაციაში რუსებისა და მონტენეგროელების დახმარების გაწევამ პოლიცის მხრიდან. ამას მოჰყვა პოლიცაში საფრანგეთის ჯარების შეჭრა, რომლებმაც გაძარცვეს მისი სოფლები, დახოცეს მისი მოსახლეობა და საბოლოოდ ჩამოართვეს მას დამოუკიდებლობა.
იური ლოტმანი
ტარტუ–მოსკოვის სემიოტიკური სკოლა
1990 წლიდან ტარტუ–მოსკოვის სკოლის საფუძველზე ტარტუს სემიოტიკის სკოლა შეიქმნა, რომელსაც დღემდე უძღვებიან კალევი კული, პეტერ ტოროპი, მიხაილ ლოტმანი, ტიმო მარანი და სხვები.
სქოლიო
კატეგორია:ესტონელი სწავლულები კატეგორია:ესტონეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრები კატეგორია:XX საუკუნის ესტონელი მწერლები კატეგორია:საბჭოთა მწერლები კატეგორია:ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორები კატეგორია:საბჭოთა ფილოლოგები კატეგორია:საბჭოთა ლიტერატურათმცოდნეები კატეგორია:ესტონელი ფილოლოგები კატეგორია:ესტონელი ლიტერატურათმცოდნეები კატეგორია:კინოს თეორიტიკოსები კატეგორია:სტრუქტურალისტები კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები კატეგორია:შვედეთის სამეფო მეცნიერებათა აკადემიის წევრები კატეგორია:ნორვეგიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრები
პოლიცის რესპუბლიკა
მემკვიდრეობა
პოლიცის რაიონი ასევე მნიშვნელოვანი იყო ხორვატიის ეროვნული აღორძინებისთვის ხორვატიის სამხრეთში, რადგან პოლიცას ხმებმა დიდი წვლილი შეიტანა სახალხო პარტიის (Narodna stranka, ხორვატიის უნიონისტური პარტია) გამარჯვებაში 1882 წელს სპლიტის საგრაფოში ჩატარებულ არჩევნებზე, რამაც გამოიწვია პროხორვატული ძალების მმართველობის დონეზე განწესება.
მას შემდეგ იგი გადავიდა იუგოსლავიაში, ხოლო 1912 წელს პოლიცის რეგიონი ერთიან მუნიციპალიტეტად გადაკეთდა. 1945 წელს ის კვლავ გაიყო რამდენიმე მუნიციპალიტეტს შორის და ასე დარჩა დღემდე, პოლიცის სოფლები ომიშის, პოდსტრანას, დუგი რატისა და სპლიტის მუნიციპალიტეტებშია განაწილებული. დღეს ეს ტერიტორია დაახლოებით 250 კმ2-ია და დასახლებულია დაახლოებით 20 000 ადამიანით.
ბოლო დროს რესპუბლიკა კულტურულ ორგანიზაციად აღადგინეს. მმართველი მთავარი (veliki knez) ირჩევა წელიწადში ერთხელ.
პოლიცის სამთავროს მმართველები
პოლიცის სამთავროს მმართველთა ტიტული თავიდან იყო ჟუპანი (გრაფი), მოგვიანებით შეიცვალა კნეზი (მთავარი) და ბოლოს ველიკი კნეზი (დიდი მთავარი).
სქოლიო
კატეგორია:ხორვატიის ისტორია
გალჰეპიგენი
გალჰეპიგენი (Galdhøpiggen) — სკანდინავიის მთების, ნორვეგიისა და საერთოდ, სკანდინავიის ნახევარკუნძულის უმაღლესი წერტილი. მოქცეულია იუტუნჰეიმენის ქედის ფარგლებში. სიმაღლე 2469 მ. აგებულია გაბროთი. გეოლოგიური თვალსაზრისით მიეკუთვნება კალედონიურ დანაოჭებას. დაფარულია მცირე მყინვარებითა და მარადი თოვლით. გალჰეპიგენი ტურიზმის ობიექტია. მწვერვალზე პატარა ქოხია აშენებული, სადაც ზაფხულში იყიდება უალკაჰოლო სასმელები, შოკოლადის ბატონები, ღია ბარათები და სხვა. გალჰეპიგენზე პირველი ასვლა განხორციელდა 1850 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ნორვეგიის მთები
არჯუნა (მაჰაბჰარატა)
ყრმობა
მარცხნივ|მინი არჯუნა დაიბადა, როდესაც ინდრამ, წვიმის ღმერთმა, კუნტის და პანდუს ვაჟი უბოძა. ოჯახი ქურუს სამეფოს სამეფო ოჯახის წევრი იყო. ძმებთან და ბიძაშვილებთან - კაურავებთან ერთად, მათ განათლებას თვალს ბჰიშმა ადევნებდა. ბავშვობიდან არჯუნა ბრწყინვალე მოსწავლე იყო და მის საყვარელ მასწავლებელს, მეომარ დრონას ძალიან უყვარდა. დრონა მას თავის უნიჭიერეს მოსწავლედ თვლიდა. არჯუნა ცნობილი გახდა, როგორც საუკეთესო მუსიკოსი, მოცეკვავე და მშვილდოსანი - მშვილდოსნობით მან დრაუპადის ხელი მოიგო. გამარჯვებით გახარებული ის დედამისთან მივიდა, მას კი ეგონა, რომ საქმე რაიმე მატერიალურ პრიზს ეხება და მოგებულის ძმებთაბ გაზიარება შესთავაზა. ამის, და ასევე უფროსი ვაჟის პირველ რიგში ქორწინების ტრადიციის გამო დრაუპადი ხუთივე ძმის ცოლი გახდა. ეს ინდურ ლიტერატურაში პოლიანდრიის იშვიათი მაგალითია.
ზრდასრულ ასაკში
იგი ორჯერ იყო განდევნილი, ჯერ ძმებთან შეთანხმების დარღვევის გამო - ისინი შეთანხმდნენ, რომ მათგან ერთ-ერთი თუ ცოლთან მარტო დარჩებოდა, სხვებმა ხელი არ უნდო შეუშალონ. არჯუნამ შეთანხმება შემთხვევით დაარღვია, სხვებს მისი განდევნაში წასვლა არ უნდოდათ. პირველი განდევნის დროს არჯუნა მონაწილეობდა ხანდავას ტყის დაწვაში და დაქორწინდა ულუპიზე, ჩიტრანგადაზე და სუბჰადრასაზე. ოთხი ცოლისგან არჯუნას ჰყავდა ოთხი ვაჟი, თითო ცოლიდან ერთი - შრუტაკარმა, ირავანი, ბაბრუვაჰანა და აბჰიმანიუ. ამ დროს მან ასევე გადაწვა ქანდავას ტყე - ამ ეპიზოდში მას და კრიშნას ტყეში მშიერი კაცი შეხვდათ და დახმარება სთხოვა. აღმოჩნდა, რომ ეს ცეცხლის ღმერთი აგნია და მის შიმშილს მხოლოდ ტყის გადაწვა მოკლავს, რასაც წვიმის ღმერთი ინდრა არ უშვებდა. ისინი შეებრძოლეს ინდრას და სხვა ღმერთებს, ასევე გველებს და დემონებს და ტყის განადგურება შეძლეს. რამდენიმე დღის შემდეგ ინდრა მათ მადლობას უხდის და ამბობს, რომ ღმერთებს ტყის დაწვის დაშვება უცნობმა ხმამ უბრძანა. პოემის ამ ნაწილს ბევრი ინტერპრეტაცია აქვს, მისი ზუსტი წარმოშობა და მნიშვნელობა გაურკვეველია.
მეორედ ის ძმებთან ერთად განიდევნა, როდესაც მისმა უფროსმა ძმამ ბიძაშვილთან თამაშში ტახტი და ცოლი წააგო. მეორე განდევნა თორმეტ წელს გაგრძელდა, მის დროს არჯუნამ მრავალი ღვთაებრივი იარაღი მოიპოვა. არჯუნა ასევე ერთი წელი მატის სამეფოში მალულად ცხოვრობდა საჭურისი ბრიჰანალას სახელით. განდევნის დასრულების შემდეგ მან თავისი მოსწავლე უტარი თავის ვაჟზე, აბჰიმანიუზე დააქორწინა. კურუხშეტრის ომის დაწყებამდე კრიშნამ მას წმინდა ცოდნა გაუზიარა. ომში არჯუნამ დაამარცხა და მოკლა მრავალი მეომარი, მათ შორის ბაგადატა, ჯაიადრატა და კარნა. ომის შემდეგ არჯუნა მოკლა მისმა ვაჟმა ბაბჰრუვაჰანამ, მაგრამ ულუპიმ ის დააბრუნა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ინდოეთი კატეგორია:ლიტერატურა კატეგორია:მითოლოგია
სან-ტომე-დას-ლეტრასი
სან-ტომე-დას-ლეტრასი (São Thomé das Letras) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 440 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვარჟინიის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
მერინა (ხალხი)
მერინა — მადაგასკარში მცხოვრები მალაგასიელების უმთავრესი და ქვეყნის ოფიციალური 18 ეთნიკური ჯგუფიდან ერთ-ერთი. მათი ძირითადი საცხოვრებელი არეალია ქვეყნის ცენტრში მდებარე ანტანანარივუს პროვინცია. XVIII საუკუნის ბოლოდან მერინებმა თავიანთი ძალაუფლება დანარჩენ ტერიტორიებზეც გაავრცელეს და შექმნეს იმერინის სამეფო. 1895–96 წლებში საფრანგეთმა მოახდინა მადაგასკარის კოლონიზაცია და 1897 წელს მერინას მონარქია გააუქმა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მადაგასკარის დემოგრაფია
თეიმურაზ კოხრეიძე
1979-1980 წლებში იყო თბილისის კალინინის რაიონის თბომეურნეობის სამმართველო, საექსპლუატაციო-სარემონტო კანტორა, III თანრიგის ზეინკალი; 1986-1987 წლებში მუშაობდა რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფო, ექიმი-ინტერნი; 1987-1989 წლებში იყო ტყვარჩელის ქალაქის ცენტრალური საავადმყოფო, ცეხის ექიმი-თერაპევტი; 1989-1990 წლებში მარნეულის რაიონული საავადმყოფო, სისხლის გადასხმის განყოფილების გამგე; 1990-1991 წლებში იყო სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ლაზერული გამზომი სისტემების ცენტრი; 1991 წელს 25-ე პოლიკლინიკა, უბნის თერაპევტი; 1991-1993 წლებში იყო საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტრო, მინისტრის თანაშემწე; 1993-1995 წლებში იყო საქართველოს მინისტრთა კაბინეტი, პრემიერ-მინისტრის მოადგილის სამდივნოს გამგე; 1995-2009 წლებში საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო, მინისტრის თანაშემწე, მინისტრის სამდივნო — დეპარტამენტის დირექტორი, საგანგებო დავალებათა ელჩი; 2004-2007 წლებში  სს „საქნავთობი“, აპარატის უფროსი; 2006-2008 წლებში საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო, სსიპ „დიპლომატი“, უფროსი; 2009-2011 წლებში შპს „ფიუჩარ პროდაქტს კომპანი“, დირექტორი; 2012-2013 წლებში იყო შპს „ჯორჯია ტრანზიტი“, დირექტორის მრჩეველი ადმინისტრაციულ საკითხებში; 2012-2016 წლებში  შპს „პეტროკას ენერჯი ჯორჯიას“, კონსულტანტი ადმინისტრავიულ საკითხებში; 2013-2016 წლებში შპს „არგოტრანსჯორჯია“, კონსულტანტი. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები
S.M.Entertainment
S.M. Entertainment (SM엔터테인먼트) — ნიჭების საძებნელი კომპანია, კორეული მუსიკალური პროდიუსერული და ხმაჩამწერი სააგენტო, დაარსებული სამხრეთ კორეაში. თავდაპირველად, აბვიატურა „SM“ ნიშნავდა დამაარსებლის სახელს — ლი სუნმანს, მაგრამ ახლა ხსნიან, როგორც „ვარსკვლავთა მუზეუმი“ (Star museum). SM-ს ეკუთვნოდა ისეთი ლეგენდარული ჯგუფები როგორიცაა H.O.T., S.E.S., Shinhwa. ზოგიერთი დღემდეა ცნობილი — Kangta, BoA, TVXQ, TRAX, The Grace, Super Junior (ჯგუფი), ჯან ლინი, Girls' Generation, J-Min, SHINee, f(x), EXO და Red Velvet,NCT 127. ამის, გარდა ესემი ალექს ტაქსთან (Avex Trax) თანამშრომლობით წარმოადგენს იაპონელ არტისტებს კორეაში, ისეთებს როგორიცაა აიუმი ხამასაკი. 2006 წლის 15 თებერვალს კომპანიამ აღნიშნა თავისი მეათე წლისთავი. ამ დროისთვის კომპანიის სათავეში იდგა ლი სუნმანი.
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეკონომიკური ურთიერთობანი დიდ ბრიტანეთთან
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეკონომიკური ურთიერთობანი დიდ ბრიტანეთთან — საქართველოს ეკონომიკურ ურთიერთიერთობებს დიდ ბრიტანეთთან საფუძველი ჩაეყარა პირველი მსოფლიო ომის დასრულებისთანავე. ინგლისის ჯარის საქართველოში შემოსვლის შემდეგ, 1919 წლის 15 თებერვალს, შედგა საუბარი მათ სარდალ უოკერსა და ნოე ჟორდანიას შორის. კითხვაზე, თუ რა დახმარებას უნდა მოელოდეს საქართველო ბრიტანეთისგან, უოკერმა ასე უპასუხა: ნოე ჟორდანიამ აღნიშნა, რომ საქართველოში არ ხდებოდა სამრეწველო და სავაჭრო საწარმოთა სოციალიზაცია, რაზედაც უოკერმა ეჭვი გამოთქვა. ჟორდანიამ უპასუხა: 4 სექტემბერს ე. გეგეჭკორმაც განუცხადა ბრიტანეთის წარმომადგენელს, ო. უორდროპს: ინგლისელებმა საქართველოს რკინიგზაზე კონტროლი დააწესეს და ბათუმის ოლქი საკუთარ საგენერალ-გუბერნატოროდ აქციეს, რამაც ქართველობა მათ წინააღმდეგ განაწყო.
S.M.Entertainment
Financial Times-ის აღწერის მიხედვით, კომპანიის საბაზო კაპიტალიზაციამ ₩ 1380 მილიარდს მიაღწია ($ 1,24 მილიარდი ამერიკული დოლარი). Janine Bower MTV Iggy-დან თვლის, რომ ეს იქნება მეგა-კორპორაციები, იმ დროს როდესაც ევან რამსტადი The Wall Street Journal-დან მას „ქეი-პოპ ელექტროსადგურს უწოდებს“.
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეკონომიკური ურთიერთობანი დიდ ბრიტანეთთან
ბრიტანეთის ხელისუფლების დაინტერესება საქართველოს ბუნებრივი რესურსებით, სტრატეგიული სახმელეთო თუ საზღვაო სატრანსპორტო კომუნიკაციებით და ა. შ. დიდი იყო, მაგრამ მნიშვნელოვანმა მიზეზებმა ის აიძულა, ეკონომიკურ მისწრაფებათა პრაქტიკულ განხორციელებაზე უარი ეთქვა. იმდოისთვის, ბრიტანეთის მთავრობა დაკავებული იყო მსოფლიო ომის შემდგომი მოწყობისა და საკუთარი ეკონომიკური მდგომარეობის განმტკიცების კარდინალური საკითხებით. მისი ყურადღება და ფინანსური შესაძლებლობები მიმართული იყო „რუსეთის საკითხის“ მოწესრიგებისაკენ. ამ ფუნდამენტური საკითხების გვერდით „საქართველოს საკითხი“ აქტუალობას კარგავდა. ამის მიუხედავად, საქართველოს მთავრობა შეეცადა, რომ დასავლეთ ევროპის სახელმწიფოებში და მათ შორის დიდ ბრიტანეთში მოეპოვებინა კრედიტი ეკონომიკური მდგომარეობის გამოსწორების მიზნით. 1920 წლის მარტში საქართველოდან გაგზავნილმა სამთავრობო მისიამ, რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდნენ: კ. კანდელაკი (ხელმძღვანელი), ფ. გოგიჩაიშვილი (სახელმწიფო კონტროლიორი), ნ. ნიკოლაძე, ზ. ავალიშვილი და მ. სუმბათაშვილი, ევროპაში დიდხანს დაჰყო. მათ მიერ გაფორმებულ ხელშეკრულებებს შორის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო დიდი ბრიტანეთის საგარეო ვაჭრობის ბანკთან დადებული ხელშეკრულება მოკლევადიანი (5-წლიანი) სესხის თაობაზე, რომლის თანახმადაც საქართველოს ნაღდ ანგარიშზე უნდა გადასცემოდა კრედიტი 1 5 მილიონი გირვანქა სტერლინგის ოდენობით. ამ თანხით, რომელიც იმხანად 27 მილიარდ ქართულ მანეთს შეადგენდა, შესაძლებელი იყო საქართველოს ბონისა და ჩვენი ქვეყნის წილად დაბეჭდილი ამიერკავკასიის კომისარიატის ბონის აბსოლუტური რაოდენობის გამოსყიდვა და პლუს დაფარვა ერთი წლის სახელმწიფო ბიუჯეტისა, რომელიც 1920—1921 წლების ხარჯთაღრიცხვის პროექტით 8 მილიარდ 552 მილიონ ქართულ მანეთს უდრიდა. ცნობას ამ ხელშეკრულების დადების შესახებ ქართული ვალუტის კურსის გამყარება მოჰყვა. გირვანქა სტერლინგის ღირებულება 1920 წლის ბოლოს შეადგენდა 18 000 ქართულ მანეთს, 1921 წლის დასაწყისში კი მისი ფასი 11 000 მანეთამდე დაეცა. საბოლოოდ, ამ ხელშეკრულების რეალიზაციას ხელი შეუშალა საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციამ.
S.M.Entertainment
ისტორია
სეულის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სწავლების და საკუთარი სამომღერლო კარიერის დასრულების შემდეგ, ლისუმანმა გამოკითხა მოზარდი გოგოები, თუ როგორი მუსიკალური ჯგუფების დანახვა სურდათ მათ. სუმანმა შექმნა ბოიბენდი H.O.T. და გოგოების S.E.S. ორივე ჯგუფი პოპულარული გახდა 1990-იანების დასასრულს. ამის შემდეგ მალევე სუმანმა შექმნა Shinhwa, რომელიც ასევე დიდი წარმატებით და პოპულარობით გამოირჩეოდა, და აგრძელებდა ლი სუნმანის მიერ შექმნილი წარმატებული ჯგუფების სიას.1999 წელს სუნმანმა შექმნა კორეის პირველი R&B დუეტი, Fly to the Sky, რომელიც ასევე მისი წარმატებული ჯგუფების სიას შეემატა.
მოგვიანებით SM-მა წარმატებული ნაბიჯები გადადგა ახალი არტისტების შეძენით. სოლო-მომღერალი BoA რომელსაც დებიუტი 2000 წელს ჰქონდა, ჯგუფი DBSK, შემდგარი 5 წევრისგან, 2003 წელს გამოჩნდა. როკ-ჯგუფის TRAX-ის 4 წევრს დებიუტი 2004 წელს ჰქონდათ. The Grace-ის 4 წევრს და ცამეტ წევრიან ჯგუფს Super Junior დებიუტი 2005 წელს ჰქონდათ. Girls' Generation 9 წევრიანი გოგოების ჯგუფის დებიუტი 2007 წელს შედგა, ბოიბენდი SHINee, შემდგარი 5 წევრისგან — 2008 წელს. ჯგუფი f(x)-ის 5 წევრს 2009 წელს, ჯგუფს S.M. the Ballad შემდგარი ოთხი წევრისგან 2010 წელს, ჯგუფი EXO, შემდგარი 12 წევრისგან, 2012-ში, Red Velvet შემადგნელობით 4 ადმაიანი 2014 წელს (2015 წელს ახალი წევრი შემოემატად), 2016 წელს დებიუტი ჰქონდა ჯგუფს NCT-U, ჯგუფი NCT-ის პირველი იუნითი ახალი კონცეფტით.
1990-იანი წლები
1995 წლის თებერვალში ესემი წარმოქნილი იყო თავდაპირველი კაპიტალით 50 000 000 ვონი. 1996 წელს SM-მა შეისყიდა მიწა ხმაჩამწერი სტუდიის ასაშენებლად, რომელიც შექმნიდა პროდუქციას ისეთი ტელეკომპანიებისთვის როგორიცაა KBS, SBS, HBS, KMTV, M-NET. 1997 წლის აპრილში მთავარი ოფისი გადავიდა რაიონში Yadangri Kyohamyon Paju Kyungki სეული. 1998 წლის ოქტომბერში მთავარი დერექტორის წოდებაზე შერჩეული იყო კიმ კიონუკი. 1999 წლის აგვისტოში კაპიტალის რაოდენობა გაიზარდა 25 000 000 ვონით (5000 აქცია) და დამატებითი ემისია შეიქმნა 225 000 აქცია (12 500 000 ვონი). იმავე წელს კომპანიამ შექმნა ფილიალი Apgujung dong Kangnam gu-ში სეული.
2000 წლები
2000 წლის დასაწყისში კომპანია დათანხმდა საკუთარი აქციების ფასის დაწევაზე 5000 ვონიდან 500-მდე აქციაზე. შუა 2000 წელს სააგენტო შეიტანეს KOSDAQ-ის სიაში ნომერით 041510. იმავე წლის ბოლოს SM და Avex Trax მოაწერეს კონტრაქტს ხელი რის მიხედვითაც ქმნიდნენ აზიურ მუსიკალურ ლიცენზიურ სააგენტოს. 2000 წელს დეკემბერში ესემი მიიღეს წევრებად Fandago Korea-ში. 2001 წლის იანვარში ესემმა საკუთარი საზღვარგარეთის ფილიალი გახსნა SM Entertainment Japan Co., Ltd. იმავე წლის მარტში კიმ კიონუკი მესამედ აირჩიეს კომპანიის გენერალურ დირექტორად. 2001 წლის მაისში ესემმა დახარჯა 10 მილიარდი ვონი პირველი საერთო ინვენსტიციური ფონდის კორეული მუსიკალური ინდუსტრიის ორგანიზირებისთვის. 2002 წლის აპრილში ჩაატარეს დამატებითი 1 341 180 აქციის გამოსვლა, ხოლო ივნისში ფონდის მესამე გადიდება მოაწყვეს 61 048 აქციით. 2002 წლის დასასრულს კულტურისა და ტურიზმის სამინისტრომ გადასცა ჯილდო კორეული მუსიკის ექსპორტის და კულტურული წვლილისთვის.2003 წელს ესემი შევიდა Starlight Corporation Ltd-ში და კვლავ დაჯილდოებული იყო სამხრეთ კორეის მუსიკალურ კულტურაში წვლილის შეტანისთვის. 2004 წლის თებერვალში კაპიტალი კვლავ გაიზარდა 271 428 აქციით. იმავე წლის აპრილში მთავარი ოფისი Paju Kyungi-დან Apgujung dong Kangnam gu-ში გადავიდა. ერთი თვის შემდეგ კომპანია მიიღეს C-Cube Entertainment Corporation-ში. 2005 წლის მაისში მეოთხე გენერალურ დირექტორად აირჩიეს კიმ იონმინი. ის დაიბადა 1970 წლის 13 აპრილს, განათლება კორეის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მიიღო სოციოლოგიის სფეროში. 1999 წლის სექტემბერში კიმ იონმინი მივიდა კომპანიაში საზღვარგარეთზე მუშაობის ნაწილზე პასუხისმგებელ პირად, ამის გარდა, 2001 წლიდან 2005 წლამდე იგი იკავებდა გენერალური დირექტორის წოდებას Fandango Korea-ში. thumb|231x231px|Super Junior
2010 წელი
SM Entertainment, YG Entertainment, JYP Entertainment, KeyEast, AMENT და Star J Entertainment შეერთებული ძალებით შექმნეს დიდი აზიური სააგენტო სახელწოდებით „United Asia Management“. ეს ერთობლივი საენვისტიციო სახე შექმნილი იყო ინდუსტრიის განვითარებისთვის, რომელიც განავრცობს „კორეულ ტალღას“ „აზიურ ტალღამდე“. აზიის ერთობლივი კონტროლი ორიენტირებულია მუსიკოსებზე მსოფლიო ბაზაზე, და ყველა არტისტი ექვსივე კომპანიიდან ჩაწერილი იქნება ამ სისტემაში. UAM მოქმედებს როგორც გლობალური სააგენტო არტისტებისთვის და აპირებს განვითარებას. UAM ოფიციალურად დამტკიცებული იყო 2011 წლის აპრილში.
SM True
2011 წლის 16 აგვისტოს SM-მა შექმნა პირველი საერთაშორისო პროექტი ერთობლივი ტაილანდურ კომპანიასთან TrueVisions Group, რომლის სახელწოდებაცაა SM True. ღონისძიებას ესწრებოდნენ კანტა და SHINee, ასევე SM-ის გენერალური დირექტორი, კიმ იონმინი.