cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბებიები (ანსამბლი)
«ბებიები» (Nənələr) — აზერბაიჯანული ფოლკლოლური და ცეკვის ჯგუფი-ანსამბლი აზერბაიჯანის ლენქორანის რაიონის სეპარადის დასახლებიდან. ანსამბლი 1970 წელს გამოჩნდა და ექვსი მონაწილისაგან შედგება. ჯგუფის რეპერტუარში 70-ზე მეტი ხალხური სიმღერა და ბაიათი შედის, რომლებიც სრულდება აზერბაიჯანულ და ტალიშურ ენებზე. 1997 წლამდე ჯგუფი მოიხსენიებოდა სახელით «Һовон» (ტალ.«დები»). ევროვიზია 2012-ში მონაწილეობისათვის ჩატარებულ შერჩევით ტურში ეროვნულ რუსული ანსამბლის «ბურანოვის ბებიები»-ის გამარჯვების შემდეგ, აზერბაიჯანულმა ჯგუფმაც გამოთქვა სურვილი მონაწილეობა მიეღო ამ ფესტივალში.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანული მუსიკა
ყალაბინი (მისთანი)
სქოლიო
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
ნარიმან ნარიმანოვი
ადრეული წლები
ნარიმან ნარიმანოვი დაიბადა 1870 წლის 2 (14) აპრილს თბილისში, კერბალაი ნაჯაფისა და ხალიმი-ხანუმის ღარიბ აზერბაიჯანულ ოჯახში. ცხრაშვილიან ოჯახში იგი ყველაზე უმცროსი იყო. სახელი დაარქვეს ბაბუის, ნარიმან ალახვერდის პატივსაცემად, რომელიც გრიგოლ ორბელიანის აზრით, ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ხანენდე იყო საქართველოში. იოანე ბატონიშვილის თავის პოემაში „კალმასობა“ საიათნოვასთან ერთად ნარიმან ნარიმანოვიც ჰყავს მოხსენიებული. ნარიმანოვს საკმაოდ მძიმე ბავშვობა ჰქონდა. თავის ავტობიოგრაფიაში წერს: დედაჩემს ძალიან უნდოდა ჩემი რუსულ სკოლაში შეყვანა. 1882 წელს მე ამიერკავკასიის სასწავლო სემინარიაში მიმიღეს, რომელიც დავამთავრე კიდეც. დამამთავრებელ კლასში მყოფი, სწავლის სასწავლო ინსტიტუტში გაგრძელებაზე ვფიქრობდი. მაგრამ, სასწავლო სემინარიის დამთავრებამდე ორი თვით ადრე მამა დამეღუპა. ამ გარემოებამ ჩემზე ძლიერ იმოქმედა და ოცნება სწავლა გამეგრძელებინა ინსტიტუტში ოცნებადვე დარჩა, მე ოჯახზე დავიწყე ფიქრი, მამის გარდაცვალების შემდეგ ოჯახი ყველა საშუალების გარეშე დარჩა.
1890 წელს ნარიმანოვმა დაამთავრა ამიერკავკასიის სასწავლო სემინარია გორში. სემინარიის დამთავრების შემდეგ დაინიშნა მასწავლებლად ყიზილ-აჯლოში, ბორჩალოს მაზრაში. 1891 წელს გადავიდა ბაქოში, სადაც ჯერ პროგიმნაზიაში, ხოლო შემდეგ ბაქოს ვაჟთა გიმნაზიაში ასწავლიდა. 1902 წელს დაამთავრა ნოვოროსკიისკის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი.
პოლიტიკური კარიერა
1905 წლიდან პოლიტიკაშია. არის აზერბაიჯანის სოციალ-დემოკრატიული პარტია „გუმეტის“ წევრი, მონაწილეობს ამიერკავკასიაში მიმდინარე რევოლუციურ პროცესებში. 1908 წელს აპატიმრებენ და სვამენ მეტეხის ციხეში, შემდეგ 5 წლით ასახლებენ ასტრახანის მხარეში. 1916 წლის დეკემბერში ირჩევენ „სახალხო სახლის“, ბაქოს ბოლშევიკთა ორგანიზაციის ლეგალური ცენტრის მმართველობაში. 1918 წლის მარტში არის ბაქოს რევოლუციური დაცვის კომიტეტის წევრი. 1918 წლის შემოდგომიდან ბაქოს ოსმალური ოკუპაციის შემდეგ ტოვებს ქალაქს და გადადის მოსკოვში. 1919 წლიდან ლენინის ინიციატივით ინიშნება საგარეო საქმეთა სახალხო კომისარიატის ახლო აღმოსავლეთის განყოფილების გამგედ. იყო აზერბაიჯანის ბოლშევიკური ოკუპაციის ერთ-ერთი ინიციატორი. 1920 წლის აპრილში ბაქოს ბოლშევიკური ოკუპაციის დროს იყო აზერბაიჯანის რევოლუციური კომიტეტის თავმჯდომარე, შემდგომ აზერბაიჯანის სსრ-ს საგარეო საქმეთა სახალხო კომისარი და მთავრობის თავმჯდომარე. 1922 წლის 30 დეკემბერს ინიშნება სსრკ-ს ცაკ-ის თავმჯდომარედ, ამავე დროს 1924 წლიდან საზოგადოებრივ მეცნიერებებში კითხულობს ლექციებს აღმოსავლეთის მშრომელთა კომუნისტურ უნივერსიტეტში. გარდაიცვალა მოსკოვში გაურკვეველ ვითარებაში, ოფიციალური ვერსიის გულის უკმარისობის გამო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1870 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1925 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:აზერბაიჯანელი მწერლები კატეგორია:აზერბაიჯანის პრემიერ-მინისტრები
ურუასუ
ურუასუ (Uruaçu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 520 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პორანგატუს შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ვილჰელმინა ერნესტინა დანიელი
ვილჰელმინა ერნესტინა დანიელი (Vilhelmine Ernestine af Danmark, Wilhelmine Ernestine von Dänemark; დ. 20 ივნისი, 1650 — გ. 22 აპრილი, 1706) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიისა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ III-ისა და დედოფალ სოფია ამალია ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგელის ქალიშვილი. პფალცის კურფიურსტ კარლ II-ის მეუღლე 1680-85 წლებში.
ბიოგრაფია
ვილჰელმინა ერნესტინა დაიბადა 1650 წლის 20 ივნისს. იგი იყო დანიისაა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ III-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ სოფია ამალია ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგელის შუათანა ქალიშვილი. მისი დაბადებიდან რამდენიმე წელიწადში, ჰანოვერის დედოფალმა სოფია პფალცელმა მისი ძმისწულის, კურფიურსტ კარლ II-ის საქორწინო მოლაპარაკებები წამოიწყო დანიელებთან. საქორწინო მოლაპარაკებები 1669 წელს დაიწყო და კარლისთვის ვილჰელმინას მითხოვება გადაწყდა. 1671 წლის 24 ივნისს, ამალიაბორგის სასახლეში შედგა ვილჰელმინასა და კარლის ნიშნობა. ამავე წლის 14 აგვისტოს, ვილჰელმინამ თავისი დიდი ამალით დატოვა დანია და ჰაიდელბერგში გაემგზავრა, სადაც 1671 წლის 20 სექტემბერს იგი კარლზე დაქორწინდა.
ვილჰელმინა ერნესტინას დანიელებმა უძვირფასესი მზითვი გაატანეს, რომელშიც შედიოდა ქალაქები: გერმენჰაიმი და ოპენჰაიმი. 1679 წელს, დანიასა და შვედეთს შორის მიმდინარე ომის დროს, ვილჰელმინა თავის ძმას ფულით ეხმარებოდა.
ქორწინება უიღბლო აღმოჩნდა. კარლი ვილჰელმინაზე რეალურად მხოლოდ მამამისის დაძალების გამო დაქორწინდა, რის გამოც მისდამი თავიდანვე სკეპტიკურად იყო განწყობილი. ერნესტინას მორცხვი ხასიათისა და არც ისე ბრწყინვალე გარეგნობის გამო, კარლი სულ უფრო უკმაყოფილო იყო მისით. აქტიური ცხოვრების მოყვარული კარლი ზედაც არ უყურებდა მას. ვილჰელმინა დიდად არ ცდილობდა ქმრის გულის მოგებას, რასაც ისიც დაერთო, რომ წყვილს შვილი არ უჩნდებოდა, რასაც რაღათქმაუნდა მას მიაწერდნენ. 1677 წლიდან, კარლი მასთან განქორწინებას გეგმავდა, თუმცა მისი „ოცნება“ არასდროს ასრულებულა.
1680 წელს კარლ II პფალცის კურფიურსტი გახდა. ტახტზე ასვლისთანავე, მან უამრავი საყვარელი გაიჩინა, რომლებთან რომანსაც არასდროს მალავდა. კარლი 1685 წელს ისე გარდაიცვალა, რომ შვილი არ ჰყოლია. დაქვრივებული ვილჰელმინა თავის დასთან, საქსონიის კურფიურსტის ქვრივ ანა სოფია დანიელთან ერთად დასახლდა ლიხტენბურგის სასახლეში, სადაც გარდაიცვალა 1706 წელს. აქვე გარდაიცვალა ანა სოფიაც 1717 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 20 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1650 კატეგორია:გარდაცვლილი 22 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1706 კატეგორია:ოლდენბურგები კატეგორია:დანიის პრინცესები კატეგორია:ნორვეგიის პრინცესები
ქუნგეი-ალათაუ
ქუნგეი-ალათაუ — ტიან-შანის ერთ-ერთი ქედი, ჩრდილოეთიდან შემოფარგლავს ისიქ-ქოლის ქვაბულს. უმეტესი ნაწილი მდებარეობს ყირგიზეთში, ჩრდილოეთ კალთის აღმოსავლეთ ნაწილი კი ყაზახეთში. სიგრძე დაახლოებით 280 კმ.სიმაღლე 4771 მ-მდე (მთა ჩოქთალი). აგებულია გრანიტებით, ფიქლებითა და ქვიშაქვებით. რელიეფი ძლიერ დანაწევრებულია. არის თანამედროვე გამყინვარება (ფართობი 237 კმ2). გაბატონებულია მთა-მდელოსა და მდელოსტეპის ლანდშაფტი, მათ ქვემოთ სამხრეთ კალთაზე მთის სტეპია, ჩრდილოეთ კათლაზე და ხეობებში ნაძვნარი.
ლიტრატურა
კატეგორია:ყაზახეთის ქედები კატეგორია:ყირგიზეთის ქედები
ყავოი
ყავოი (Qəvoy) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  272 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
იავის სახალხო აჯანყება
იავის სახალხო აჯანყება — ჯოკიაკარტის სასულთნოს, სახელოვანი ტახტის მემკვიდრის მიერ წამოწყებული აჯანყება, რომელიც აჯანყებულების მარცხით დასრულდა, მიმდინარეობდა 1825-1830 წლებში.
აჯანყების მიმდინარეობა
1825 წელს იავაზე იფეთქა ხალხთა მასობრივმა აჯანყებამ, რომელმაც მალევე ჰპოვა გამოძახილი მთელი იავის მოსახლეობაში. აჯანყება დაიწყო ჯოკიაკარტის სასულთნო ტერიტორიაზე. აჯანყება სათავეში ჩაუდგა და ეს პასუხისმგებლობა იკისრა ჯოკიაკარტის პრინცმა, ტახტის მემკვიდრემ დიპონეგორომ, რომელსაც ნიდერლანდელებმა ტახტის დაკავების უფლება არ მისცეს. მართალია აჯანყების მეთაური მსხვილი ფეოდალური თავკაცი იყო, მაგრამ მთავარ მამოძრავებელ ძალას გლეხობა წარმოადგენდა, რის გამოც აჯანყებამ დასაწყისიდანვე ხალხური და განმათავისუფლებელი ხასიათი მიიღო.
დიპონეგორომ ისლამის დაცვის ლოზუნგი მოიმარჯვა, რომელიც გამოიყენა აჯანყების დროშად და მოუწოდა მოსახლეობას ნიდერლანდელთა წინააღმდეგ საყოველთაო ბრძოლისაკენ, სანამ მიზანს არ მიაღწევდნენ. ამ მოწოდებამ მხურვალე გამოხმაურება ჰპოვა. პირადმა თვისებებმა - უშიშარობამ, პატრიოტიზმმა, ხალხთან სიახლოვემ, გმირულმა სულისკვეთებამ, თავდადებამ და შესანიშნავმა სამხედრო ნიჭმა დიპონეგოროს უდიდესი ავტორიტეტი მოუპოვა გლეხობაში და არა მარტო გლეხობაში, მთელს მსოფლიოში. მას თვლიდნენ განმათავისუფლებელ მთავრად და მასობრივად მიილტვოდნენ მის ბანაკში, ავსებდნენ მის მომხრეთა რიგებს და იბრძოდნენ მის მხარდამხარ მისი იდეოლოგიებით.
აჯანყება ხუთ წელიწადს გაგრძელდა. 1825 წელს დაწყებული აჯანყება 1830 წლამდე ბობოქრობდა. აჯანყების დასაწყისიდან უპირატესობა დიპონეგროს ჰქონდა. მათ აჯანყებულებმა ხელთ იგდეს როგორც ჯოკიაკარტის სასულთნოს სატახტო ქალაქი, ისე მრავალი ასეული დასახლებული პუნქტი და დიდი ზიანი მიაყენეს დამპყრობლებს და მათ აგენტებს. ბოლო იერიში კი როგორც ჩანს ნიდერლანდელების იყო. ნიდერლანდელებმა მხოლოდ 1830 წელს შეძლეს მათთვის ამ მეტად მრისხანე აჯანყების ჩახშობა. იარაღთან ერთად მათ მაქსიმალურად გამოიყენეს ვერაგობა და ფეოდალური წრეების კლასობრივი სიძულვილი აჯანყებული გლეხებისადმი. კოლონიზატორები სასტიკი მეთოდებით გაუსწორდნენ აჯანყებულ გლეხებს, რომელთა ნაწილი ფიზიკურად იქნა გაჟლეტილი. უმრავლესობა მოკლეს, გლეხების ნაწილს მიწები წაართვეს, ნაწილს სახლ-კარი წაართვეს, ნაწილი კი გადაასახლეს. აჯანყების ხელმძღვანელი დიპონეგორო, რომელიც მოტყუებით შეიპყრეს, ვითომ ნიდერლანდელთა ინიციატივით დაწყებული მოლაპარაკების დროს, გადაასახლეს სულავესზე. დიპონეგორო მთელი დარჩენილი სიცოცხლის მანძილზე, სასტიკი პოლიტიკური კონტროლის ქვეშ იმყოფებოდა, ვიდრე 1855 წელს არ გარდაიცვალა. მსხვერპლი ორივე მხარეზე ბევრი იყო, დაიღუპა 15 000 ნიდერლანდელი და 20 000 დიპონეგოროს რიგებში მებრძლი.
ინდონეზიელი ხალხი სათუთად ინახახვს 1825-1830 წლების აჯანყების ისტორიას და მისი გამოჩენილი ხელმძღვანელის, სახალხო გმირის დიპონეგოროს ნათელ ხსოვნას.
ლიტერატურა
კატეგორია:1825 წლის კონფლიქტები კატეგორია:1830 წლის კონფლიქტები კატეგორია:ინდონეზიის ომები კატეგორია:ნიდერლანდების ომები კატეგორია:ინდონეზიის ისტორია
ანიანგუერა
ანიანგუერა (Anhanguera) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 378.08 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კატალანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 020 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.91 კმ²-ზე. ფართობი 56 950 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
კაბადბარანი
კაბადბარანი (ოფიციალურად ქალაქი კაბადბარანი; სებ: Dakbayan sa Cabadbaran) — მეექვსე კლასის ქალაქი და ჩრდილოეთ აგუსანის პროვინციის დედაქალაქი. 2015 წლის აღწერით პროვინციის მოსახლეობა 73 639 ადამიანს შეადგენს.
კაბადბარანი 1894 წელს დაარსდა. ქალაქი ესპანური პერიოდის დასაწყისიდანვე თანდათანობით აღზევდა და პროვინციის მთავარ ქალაქად ჩამოყალიბდა. ქალაქის მდიდარი კულტურული მემკვიდრეობა შემონახულია კოლონიური პერიოდის სახლებითა და არქეოლოგიური ნაკრებებით.
2000 წლის 16 აგვისტოს, 8811-ე რესპუბლიკური აქტის საფუძველზე პროვინციული მთავრობის რეზიდენცია ბუტუანიდან კაბადბარანში გადაიტანეს, თუმცა პროვინციული მთარობის ოფისი დღემდე მდებარეობს ბუტუანში. კაბადბარანი ოფიციალურად ქალაქად 2007 წელს გამოცხადდა.
ისტორია
კაბადბარანის მახლობლად XII საუკუნით დათარიღებული სოფლების ნაშთებია აღმოჩენილი. ესპანელი კოლონიზატორების ჩასვლამდე ამ ადგილების შესახებ ცნობები არ არის შემონახული, გარდა სანგჰანისა, სადაც XV-XVI საუკუნით დათარიღებული ჩინური კერამიკული ნიმუშებია აღმოჩენილი.
ამერიკული პერიოდი
კაბადბარანში ამერიკელების ჩასვლის შემდეგ ესპანეთის შეიარაღებული ძალები დანებდნენ. ამერიკელების ხელმძღვანელობით ქალაქს კვლავ კაბადბარანი (დონ ანდრეს ატეგას შეთავაზებით) უწოდეს.
ადგილობრივი ეკონომიკის ზრდა მას შემდეგ დაიწყო, რაც აქ ამერიკელებმა არაქისის პლანტაციების გაშენება და აბაკის წარმოება დაიწყეს. ქალაქში სოფლის მეურნეობის წამყვანი დარგია ბრინჯის წარმოებაც. 1930-იან წლებში აგუსან-სურიგაოს გზა გაიხსნა და აღნიშნულ მარშრუტზე რამდენიმე ავტობუსმა დაიწყო მოძრაობა.
მეორე მსოფლიო ომი
იაპონელების მიერ მინდანაოს ოკუპაციის შემდეგ იაპონიის საიმპერიო შეიარაღებულმა ძალებმა კაბადბარანიც დაიკავეს. საბოლოოდ, 1945 წლის 17 იანვარს ამერიკელებისა და ფილიპინელების ჯარებმა ადგილობრივ პარტიზან ჯგუფებთან ერთად კაბადბარანსა და ბუტუანს შორის გზაზე იაპონელების შეიარაღებულ ძალებს დაუპირისპირდნენ. იაპონელები იძულებული გახდნენ თავიანთი გარნიზონი ბუტუანში დაეხიათ. პარტიზანებმა უკან დაიხიეს, როდესაც იაპონელებს დამხმარე ძალები დაემატათ, თუმცა პარტიზანებმა არტილერიის განადგურება მაინც მოახერხეს.
1945 წლის 3 მარტს ხუან რივერამ და პარტიზანების დაჯგუფებებმა იაპონელებს კაბადბარანის მალხობლად შეუტიეს. ერთსაათიანი ბრძოლის შემდეგ იაპონელებმა პოზიციები მიატოვეს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, 1945-1946 წლებში კაბადბარანში ფილიპინების თანამეგობრობის არმიის გენერალური შტაბ-ბინა იყო განთავსებული.
ენა
კაბადბარანის მოსახლეობის უმრავლესობა სებუანურ ენაზე საუბრობს. მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილი საუბრობს სურიგაონონზე. ჩრდილოეთ მუნიციპალიტეტებში მცხოვრები წინაპრების შთამომავლები ჯაბონგანონზე, მაინიტნონსა და გიგაქეტნონის დიალექტებზე საუბრობენ. მოსალხეობის დიდ ნაწილს ფილიპინური და ინგლისური ენა ესმის. მოსახლეობის უმცირესობა ჰილიგაინონზე, ვარაის, მანობოს ენებზე, ბუტუანონზე, ბოჰოლანურ დიალექტსა და მარანაოს ენებზე საუბრობს.
გეოგრაფია
კაბადბარანი მინდანაოს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩრდილოეთ განედის 9 გრადუსსა და აღმოსავლეთ გრძედის 135 გრადუსსა და 30 მინუტს შორის მდებარეობს. ჩრდილოეთიდან ქალაქს ტუბაი და სანტიაგო ესაზღვრება, დასავლეთით — ბუტუანის ყურე, სამხრთით — მაგალანესი და რემედიოს-ტ.-რომუალდესი, ხოლო აღმოსვლეთით — სიბაგატი. ქალაქი ბუტუანიდან 29 კმ-ის დაშორებით მდებარეობს. ქალაქის რელიეფი დაბლობებითა და ბორცვებითაა დაფარული. დასავლეთ ნაწილში ჭაობები მდებარეობს. კარაგის რეგიონის უმაღლესი მწვერვალი, ჰილონგ-ჰილოგის მთა (2 012 მეტრი) ქალაქის მახლობლად მდებარეობს.
კაბადბარანი პოლიტიკურად 31 ბარანგაიდ იყოფა.
კლიმატი
კაბადბარანი კორონას კლიმატის კლასიფიკაციით II ტიპის კლიმატურ სარტყელში მდებარეობს. ქალაქში მშრალი სეზონი არ არის მკვეთრად გამოხატული. ნალექების მაქსიმუმი ოქტომბრიდან იანვრამდე პერიოდში მოდის. ნალექების საშუალო თვიური მაჩვენებელი 171.29 მმ-ია. საშუალო წლიური ტემპერატურა 28 °C-ია (82 °F).
ეკონომიკა
კაბადბარანში სოფლის მეურნეობის სხვადასხვა პროდუქტს აწარმოებენ: ბრინჯს, სიმინდს, არაქისს, აბაკას, ბანანსა და მანგოს. ქალაქში ჩრდილოეთ აგუსანის მასშტაბით ყველაზე დიდი ტერიტორია მდებარეობს, სადაც არაქისი მოჰყავთ. კაბადბარანის ეკონომიკის წამყვანი სექტორებია სოფლის მეურნეობა, კომერცია და ვაჭრობა. ქალაქში ეკოტურისტული დანიშნულების უამრავი ადგილი მდებარეობს.
ფესტივალები და დღესასწაულები
კაბადბარანში ქარტიის დღის დღესასწაული ყოველწლიურად 28 ივლისს იმართება და ქალაქის დაარსებისადმია მიძღვნილი. დაგკოტის ფესტივალი ერთი კვირის მანძილზე იმართება და სოციო-სამოქალაქო აქტივობებს, სპორტულ ღონისძიებებს, ბაზრობებსა და საცეკვაო პარადებს მოიცავს. მუსიკაინანის საჭმლისა და მუსიკის ფესტივალი ქალაქის „კულტურისა და ისტორიის, ასევე ტრადიციული სამზარეულოს“ აღსანიშნავად იმართება.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ აგუსანის ქალაქები კატეგორია:ფილიპინების პროვინციული ქალაქები
სანტო-დომინგო-დე-აკობამბის რაიონი
სანტო-დომინგო-დე-აკობამბის რაიონი (Distrito de Santo Domingo de Acobamba) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის უანკაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 200 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 157 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 10 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 778.02 კმ²-ია.
აჟინოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია
აჟინოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (Церковь Рождества Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია ბაგაევის რაიონის ხუტორ აჟინოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 1914 წელს.
ისტორია
აჟინოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესიიის მშენებლობა დაიწყო 1904 წელს. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1914 წელს, როდესაც დაიწყო პირველი მსოფლიო ომი, შემდეგ ოქტომბრის რევოლუცია, ხოლო ამას მოჰყვა რუსეთის სამოქალაქო ომი. ეკლესია სამსაკურთხევლიანი იყო. მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის შობის სახელზე, გვერდის საკურთხევლები წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და წმინდა გიორგის სახელზე.
საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში ეკლესიაში ღვთისმსახურება აიკრძალა, იგი დახურეს და დიდი ხნის განმავლობაში გამოიყენებოდა, როგორც საწყობი. ეკლესია დაზარალდა მეორე მსოფლიო ომის დროს, როდესაც მას დაეცა ავიაბომბი. 1960-იან წლებში ეკლესიაში ჯერ კიდევ შესაძლებელი იყო ფრესკების ნახვა. 1970-იან წლებში ხელისუფლებამ მოანგრია ცენტრალური გუმბათი. ასეთ ნახევრადდანგრეულ მდგომარეობაშია ეკლესია ამჟამადაც.
აჟინოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღსდგა 2000 წელს. ამ დრომდე მიმდინარეობს სარესტავრაციო სამუშაოები, რომელიც სახსრების არ ქონის გამო ფერხდება. ეკლესიის აღდგენაში მონაწილეობენ დონის კაზაკები. ამჟამად ეკლესია ავარიულ მდგომარეობაშია, ღვთისმსახურება მიმდინარეობს მის აღდგენილ მარცხენა საკურთხეველში. ეკლესიის წინამძღვარია ანატოლი მინაევი.
აჟინოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია შეტანილია დონის დაცული ძეგლების სიაში.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
ვიტორიო ორლანდო
250პქ|მინი|მარჯვნივ|ვიტორიო ორლანდო ვიტორიო ორლანდო (დ. 19 მაისი, 1860, პალერმო — გ. 1 დეკემბერი, 1952, რომი) — იტალიელი პოლიტიკოსი. იტალიის სამეფოს პრემიერ-მინისტრი. იტალიის ლიბერალური პარტიის ლიდერი.
ბიოგრაფია
იურიდიული განათლება პალერმოს უნივერსიტეტში მიიღო. ადრეული ასაკიდან ჩაერთო პოლიტიკაში. 1897 წელს აირჩიეს იტალიის პარლამენტის წევრად. სხვადასხვა წლებში იყო იტალიის ლიბერალური მთავრობის წევრი, იკავებდა განათლების, იუსტიციისა და შინაგან საქმეთა მინისტრის პოსტებს. 1915 წელს ლონდონის პაქტის შემდეგ, იტალია პირველი მსოფლიო ომიში ჩაება ანტანტის მხარეს. 1917 წელს როდესაც იტალიის არმიამ სამხედრო კატასტროფა განიცადა ავსტრია-უნგრეთთან, ლიბერალი პრემიერ-მინისტრი პაოლო ბოსელი პოსტზე ვიტორიო ორლანდომ შეცვალა. საბოლოოდ მოკავშირეებთან ერთად იტალიამ მსოფლიო ომში გაიმარჯვა, ხოლო ორლანდოს ზედმეტ სახელად „გამარჯვების პრემიერი“ შეარქვეს. იტალიამ, მიუხედავად იმისა, რომ პირველ მსოფლიო ომში ნომინალური გამარჯვება მოიპოვა მოკავშირეებთან ერთად, რეალურად ომის შედეგებით, პოლიტიკურ-ეკონომიკური ნადავლის გაყოფისას ყველაზე ნაკლები სარგებელი ნახა. პრემიერმა ორლანდომ 1919 წელს მოკავშირეთა ლიდერებთან, ლოიდ ჯორჯთან, კლემანსოსა და უილსონთან, ერთად გახსნა პარიზის სამშვიდობო მოლაპარაკებები.
ორლანდო ცდილობდა მანდატის მიღებას ადრიატიკისა და ხმელთაშუა ზღვაზე, თუმცა უშედეგოდ. 1919 წლის დასაწყისში, მაშინ როდესაც ბრიტანეთს ერთმნიშვნელოვნად გადაწყვეტილი ჰქონდა ამიერკავკასიის დატოვება, პრემიერ-მინისტრმა, ლოიდ ჯორჯმა, ამიერკავკასიის მანდატი იტალიას შესთავაზა. იტალიისათვის ამიერკავკასია მიმზიდველი იყო ეკონომიკური თვალსაზრისით, ბუნებრივი რესურსების დიდი მარაგის გამო. გარდა ამისა, მისთვის ორნალდო ვიტორიო სხვა ალტერნატივა ახალ სივრცეზე მანდატის მოპოვებისა არ ჩანდა. მიუხედავად ბრიტანეთისა და იტალიის მთავრობის წევრების წინააღმდეგობისა, პრემიერ-მინისტრების დონეზე ამიერკავკასიის მანდატის იტალიაზე მინიჭების საკითხი თითქმის გადაწყდა. საბოლოოდ იტალიის სამხედრო ძალების მეთაურმა, გენერალმა დიასმა, კავკასიის შესასწავლად 18-კაციანი ექსპედიცია გამოგზავნა პოლკოვნიკ გაბბას მეთაურობით. ექსპედიციის მისიის დასრულების შემდეგ გაბბა მხარს უჭერდა იტალიის მხრიდან კავკასიაზე მანდატის აღებას. ეს ფაქტორი აძლიერებდა ორლანდოს და უფრო მყარად იცავდა მანდატის აღების აუცილებლობის პოზიციას. თუმცა, ეკონომიკური კრიზისის გამო, 1919 წლის ივნისში პარლამენტმა ორლანდოს მთავრობა გადააყენა.
ახალ პრემიერ-მინისტრად ნიტი აირჩიეს, რომელმაც უარი თქვა კავკასიაზე სამხედრო-პოლიტიკური მანდატის აღებაზე და მხოლოდ ეკონომიკური საკითხებით დაინტერესდა. 1919 წლის დეკემბერში იტალიის პარლამენტის პრეზიდენტად აირჩიეს. იტალიის ხელისუფლებაში ბენიტო მუსოლინის მოსვლის შემდეგ მხარს უჭერდა მის პოლიტიკას, 1925 წლიდან პოლიტიკურ აქტივობას თავი დაანება. 30-იან წლებში გახდა ნაციონალისტი. მხარს უჭერდა მუსოლინის მარშს ეთიოპიაში. 1944 წლიდან დაბრუნდა პოლიტიკაში. გახდა ეროვნულ დემოკრატიული კავშირის, აირჩიეს პარლამენტის, საკონსტიტუციო ანსამბლეისა და სენატის წევრად (სიცოცხლის ბოლომდე).
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 19 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1860 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1952 კატეგორია:იტალიელი პოლიტიკოსები კატეგორია:იტალიის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:იტალიის ლიბერალური პარტიის ლიდერები
ხორვატიის მეცნიერების და ხელოვნების აკადემია
ხორვატიის მეცნიერების და ხელოვნების აკადემია — ხორვატიის ეროვნული აკადემია. დაარსდა 1866 წელს. არის ყველაზე ძველი აკადემია სამხრეთ ევროპაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხორვატიის კულტურული ორგანიზაციები
ტორენსის ტბა
ტორენსის ტბა (Lake Torrens) — გაუდინარი მლაშე ტბა ავსტრალიაში, სამხრეთ ავსტრალიაში. მდებარეობს ტექტონიკურ ქვაბულში, ფლინდერსის ქედის დასავლეთით, ზღვის დონიდან 28 მ სიმაღლეზე. გაწოლილია ქალაქ პორტ-ოგასტიდან 65 კმ-ში, ხოლო ქალაქ ადელაიდიდან ჩრდილოეთთ 345 კმ-ში. ფართობი ძლიერ ცვალებადია სეზონის მიხედვით: ზამთარში, წვიმების შემდეგ, ფართობი აღწევს 5,7 ათ. კმ²-ს, ზაფხულში თითქმის მთლიანად შრება და იფარება მარილის ქერქით. მაქსიმალური სიგრძე 250 კმ, სიგანე 30 კმ, მაქსიმალური სიღრმე 1 მ. ირგლივ ბუჩქნარები გვხვდება, მათ შორის ნაცარქათამა. უკანასკნელი 150 წლის განმავლობაში ტორენსი მთლიანად მხოლოდ ერთხელ აივსო. ტბა აღმოაჩინა ედვარდ ჯონ ეირმა 1839 წელს, შემდეგი 20 წლის განმავლობაში ფიქრობდნენ, რომ ტორენსის ტბა ნალის ფორმის დიდი წყალმარჩხი მარილიანი ტბაა, რომელიც შემოზღუდავს ფლინდერსის ქედს და აბრკოლებს გზას ქვეყნის შიდა ნაწილში. პირველი ევროპელი, რომელმაც დაძლია აღნიშნული ბარიერი იყო ოგასტეს ჩარლზ გრეგორი. ტბა წყლით აივსო 1897 წელს და კვლავ 1989 წლის აპრილში. დაახლოებით 35 000 წლის წინ წყალი ტბაში სუსტად მარილიანი იყო, თუმცა დროთა განმავლობაში მარილიანობის ხარისხმა მოიმატა. ტბას სახელი უწოდა ედვარდ ჯონ ეირმა ბრიტანელი ოფიცერისა და ეკონომისტის რობერტ ტორენსის პატივსაცემად. ამჟამად შედის ტორენსის ტბის ეროვნული პარკის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სამხრეთი ავსტრალიის ტბები
ჩოგი
ჩოგი — ტრადიციული თუშური მდნარი ყველი, როგორც წესი, მზადდება ზაფხულში, ივლისსა და აგვისტოში, ცხვრის მოუხდელი, ნედლი, მაღალცხიმიანი რძისგან.
აგვისტოს თვეში თუშური ცხვარი წველას იკლებს, რძე კი მეტი ცხიმიანობით გამოირჩევა ამ ახალმოწველილ რძეს, ასხამენ კასრში და ათბობენ 36-37 °C ტემპერატურაზე, შემდეგ კი ამატებენ კვეთს, უკვე შედედებული მასიდან ამოიყვანენ ყველის თავს, რომელიც დაიწურება შრატისაგან, მაგრამ, გუდის ყველისაგან განსხვავებით, იდება არა გუდაში არამედ ხის კასრში, რის ძირშიც ჩაწყობილია არყის ხის ნაჭრები, რათა ყველიდან ბოლომდე გამოიწუროს შრატი, კასრს ეფარება სარქველი და იდგმება ბნელ ადგილას დაახლოებით 1 კვირა, ამის შემდგომ კასრი აიხდება. ამოაქვთ უკვე შეობებული ყველი და აწყობენ მზეზე გასაშრობად.
შემშრალი ყველი ხელახლა ეწყობა უკვე გასუფთავებულ კასრში ოღონდ ზემოთა თავები ჩადის ძირში, ხოლო ქვემოთა - ზემოთ, კასრს ეფარება სარქველი და იდგმება ისევ ბნელ ადგილას დაახლოებით 1 კვირით, ეს დამოკიდებულია გარე ტემპერატურაზე, რაც ყველის დამწიფების სიჩქარეზე ახდენს გავლენას. ამის შემდგომ უკვე დამწიფებულ ყველს ეყრება მარილი, 10 კგ-ზე 2 კგ, და იზილება ხელით მანამ, სანამ ყველის მასას ხელი აღარ აიკრავს. უკვე გადაზელილი ჩოგი ჩაიდება გუდაში გაივლის მინიმუმ 20 დღიან მომწიფების პერიოდს და მზადაა სარეალიზაციოდ.
ჩოგი გამოირჩევა განსაკუთრებული პიკანტური არომატითა და გემოთი, ახასიათებს კარაქის მაგვარი კონსისტენცია და მოყვითალო ფერი. ტენიანობა არაუმეტეს 60 %, ცხიმიანობა მშრალ ნივთიერებაში არანაკლებ 50 %, მარილის შემცველობა — 2-4 %, ინახება 12 თვეზე მეტხანს +12 °C ტემპერატურამდე.
ყველის მაღალი ხარისხი განპირობებულია ალპური საძოვრების ნაირბალახოვანი მცენარეული საფარით. მთის საძოვრები ზღვის დონიდან 1500-3000 მეტრ სიმაღლეზეა. სუბალპური და ალპური საძოვრები გამოირჩევა ნაირბალახოვანი შემადგენლობით. ბალახნარებიდან გავრცელებულია დიყი, თავყვითელა, აღმოსავლური ხბოშუბლა, შროშანა, მაღალი კოინდარი, თივაქასრა, სამყურა, კავკასიური კეწეწურა, შვრიელა და სხვა. აღნიშნული ბალახნარი გამოირჩევა კარგი ყუათიანობით და ყველს აძლევს განუმეორებელ გემოსა და არომატს.
ბატაისკის ამაღლების ტაძარი
ბატაისკის ამაღლების ტაძარი (Храм Вознесения Господня) — მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ ბატაისკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1872 წელს.
ტაძრის მისამართი: 346889, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ბატაისკი, ციმლიანის ქუჩა № 16ა / უკრაინის ქუჩა № 156ბ.
ისტორია
ამაღლების ტაძარი ააგეს 1872წელს სოფელ კოისუგში (ამჟამად ბატაისკის ნაწილი). ტაძარი იყო ხის და იდგა აგურის ცოკოლზე. მას ჰქონდა ხუთი გუმბათი: ერთი დიდი და ოთხი პატარა. ამაღლების ეკლესიის სამრეკლო აგურისგან იყო აშენებული. წმინდა სინოდის სამეურნეო განყოფილების დოკუმენტების თანახმად 1910 წლის მდგომარეობით ტაძრის შემადგენლობაში შედიოდა სკოლა, სადარაჯო, კელია და სათავსო.
1930-იან წლებში ამაღლების ტაძარი დახურეს და დაანგრიეს. დღემდე შემორჩენილია მხოლოდ სამრეკლოს პირველი სართული.
ტაძრის წინამძღვარია ვალერი შილჩენკო.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
უილიამ ჯიოკი
უილიამ ჯიოკი (William Giauque; დ. 12 მაისი, 1895 — გ. 28 მარტი, 1982) — ამერიკელი ქიმიკოსი. 1949 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ქიმიის დარგში. მან თავისი განათლების და პროფესიული კარიერის უმეტესი დრო კალიფორნიის უნივერსიტეტში, ბერკლიში გაატარა.
ბიოგრაფია
ჯიოკის მშობლები იყვნენ ამერიკის მოქალაქეები. მას შემდეგ რაც უილიამი ოჯახთან ერთად ამერიკაში დაბრუნდა, მან სწავლა დაიწყო მიჩიგანის ერთ-ერთ საჯარო სკოლაში. მამის გარდაცვალების შემდეგ, ჯიოკი ოჯახთან ერთად მშობლიურ ადგილას, ნიაგარაში დაბრუნდა.
1920 წელს, ქიმიაში „კალიფორნიის უნივერსიტეტისგან“ მიენიჭა ბაკალავრის წოდება, ხოლო 1922 წელს დოქტორანტის წოდება.
1932 წელს ჯიოკი დაქორწინდა მურიელ ფრანცეს ეშლიზე. მათ მოგვიანებით ეყოლათ ორი ვაჟი. უილიამ ჯიოკი გარდაიცვალა 1982 წლის 28 მარტს, ბერკლიში, კალიფორნიაში.
გილგილოვი
გილგილოვი (Qılqılov) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  291 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
მოსკოვის იერუსალიმის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი
მოსკოვის იერუსალიმის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (Храм Иерусалимской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XX საუკუნის დასაწყისში. მდებარეობს ტალახინის ქუჩა № 24-ში. ეკლესიას აქვს მოსკოვის მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ტაძარი აგებულია 1912 წელს. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია იერუსალიმის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ეგვტერები კი ჩრდილოეთისა ნაკურთხია 1912 კოზმა და დამიანეს სახელზე, ხოლო სამხრეთისა ნაკურთხია 1914 წელს წმინდა გიორგისა და ანდრია ბოგოლიუბსკის სახელზე.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ეკლესია ააგეს 1912 წელს მოსკოველი არქიტექტორის სერგეი ფლეგონტის ძე ვოსკრესენსკის პროექტის მიხედვით ქალაქის სასაკლაოსა და სოფელ დუბროვკის მახლობლად. ეკლესია ააგეს რუსულ არქიტექტურულ სტილში. ტაძრი გეგმა შედგება ფართო სწოკრკუთხა ოთკუთხედი ნაგებობისაგან, რომელსაც აღმოსვლეთის მხრიდან მიბმული აქვს სამი დიდი ნახევრაწრიული აფსიდი. ეკლესია თავისი არქიტექტურული სტილით არის მიმდებარე რაიონის დომინანტი ნაგებობა. გვერდით აფსიდებში განთავსებულია ეგვტერები, რომელთაგან ჩრდილოეთისა ნაკურთხია 1912 კოზმა და დამიანეს სახელზე, ხოლო სამხრეთისა ნაკურთხია 1914 წელს წმინდა გიორგისა და ანდრია ბოგოლიუბსკის სახელზე. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი, რომელიც მდებარეობს ცენტრალურ ნახევარწრიულ აფსიდში, აკურთხეს 1915 წელს. ჩუქურთმებიანი, მოოქროვილი კანკელი შედგება სამი იარუსისაგან, მისი ავტორია პ. ა. სიზოვი. ხატები დაწერა სამეფო კარის ხატმწერმა და რესტავრატორმა ვასილი პავლეს ძე გურიანოვმა.
1917 წელს (სხვა მონაცემებით 1935 წელს) საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა, ხოლო ტაძრის შენობაში განათავსა ფაბრიკა. ფასადის დეკორაცია მთლიანად გაანადგურეს. გაჭრეს ახალი ფანჯრები, ინტერიერი დაყვეს სართულებად. 1950-იან წლებში ყოფილი ეკლესიის შენობა დაიკავა ქარხანა „ელექტრონმა“. უკანასკნელი ორგანიზაცია, სანამ შენობა გადაეცემოდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, იყო ბანკი.
ამჟამად ტაძარი მოქმედია, მიმდინარეობს შენობის სარესტავრაციო სამუშაოები. 1996 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის მეტოქი. 2006 წლიდან ტაძარი არის სტავროპიგიალური ლუკინოს ჯვართამაღლების იერუსალიმის ტაძრის მეტოქი.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ტაძრები კატეგორია:რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
საიდუმლო მასალები (სეზონი 10)
სამეცნიერო ფანტასტიკური ტელესერიალ „საიდუმლო მასალების“ მეათე სეზონი 2016 წლის 24 იანვარს Fox-ის ეთერში გავიდა, ხოლო ჩვენება დასრულდა 22 თებერვალს.
2015 წლის 24 მარტს Fox-მა გამოაცხადა, რომ სერიალი ექვსი ეპიზოდით დაბრუნდებოდა. მისი პრემიერა გაიმართა ზედიზედ ორ საღამოს, თითო საღამოს თითო ეპიზოდის ეთერში გასვლით. საპრემიერო ეპიზოდი პირველად ნაჩვენები იქნა New York Comic Con-ზე, 2015 წლის 10 ოქტომბერს.
ეპიზოდები
ეპიზოდები, აღნიშნული ორმაგი ჯვრით წარმოადგენენ სერიალის მითოლოგიის ნაწილს.
სქოლიო
კატეგორია:საიდუმლო მასალების სეზონები კატეგორია:2016 წლის ტელესეზონები
კორუმბაიბა
კორუმბაიბა (Corumbaíba) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 633 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კატალანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 181 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.34 კმ²-ზე. ფართობი 1 883 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
უმაღლესი დონის ჩინური დომენები
.中国, .中國 (中国/中國 — „ჩინეთი“), .公司 (公司 — „კომპანია“) და .网络 (网络 — „ქსელი“) — ზედა დონის ეროვნული დომენი ჩინეთისათვის, რომელიც იყენებს ჩინურ დამწერლობას. დომენები ჩინეთის ტერიტორიაზე მოქმედებაში შევიდნენ 2002 წელს. დომენების შემოღების ტექნიკური შესაძლებლობა იმ ენებზე, რომლებშიც არ გამოიყენება ლათინური დამწერლობა, გაჩნდა სამუშაო წინადადების (Request for Comments, RFC) შესაბამისი სტანდარტების ინტერნეტის ინჟინერთა საბჭოს (Internet Engineering Task Force, IETF) შემოღებით. მეორე დონის დომენების სახელები შეიძლება შეიცავდეს ჩინურ იეროგლიფებს, ლათინურ დამწერლობას, ციფრებს და დეფისებს. მაგრამ ახალი დომენები არ დარეგისტრირდა ICANN-ში, ამის ნაცვლად მათზე ჩანაწერები შეტანილი იქნა ჩინური DNS-სერვერების ძირითად ზონაში. ასე რომ, ჩინეთის გარედან საიტებზე დაშვების მიღება, რომლებიც იყენებენ ჩინურ ინტერნეტის პირველად დომენს, შესაძლებელია მხოლოდ შესაბამის DNS-სერვერებზე დავალებების ხელით მიცემის გზით. ICANN-ის დირექტორმა პოლ ტუმეიმ განაცხადა, რომ ჩინურ და სხვა არაინგლისურენოვან დომენებს ხელი შეეწყობათ 2009 წლის მაის-ივნისიდან.
სქოლიო
السعودية. კატეგორია:კომუნიკაციები ჩინეთში
მილიგრამი (ჯგუფი)
კონცერტები
ჯგუფმა თავისი მესამე ალბომით „ლუდი პეტაკი“, გამართა კონცერტები, 2014 წლის 12 აპრილს მეიდან არენაზე ტუზლაში, ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში, ხოლო 2014 წლის 29 ნოემბერს ბელგრადში, სერბეთში.
დისკოგრაფია
სტუდიური ალბომები:
სტუდიური ალბომები, სესა და მილიგრამ მიუზიკი:
სინგლები:
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2009 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები კატეგორია:სერბული ფოლკლორული ჯგუფები
ნიკო ჭავჭავაძის სახლი
ნიკო (დიდი ნიკო) ზურაბის ძე ჭავჭავაძის სახლი — არქიტექტურულ-ისტორიული ძეგლი, მდებარეობს ქალაქ ყვარლის ცენტრში. რუსთაველის ქუჩაზე. ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმის მოპირდაპირე მხარეს.
აგებულია XIX საუკუნის დასაწყისში. სახლი დროთა განმავლობაში სხვადასხვა დანიშნულებისათვის გამოიყენებოდა, რის შედეგადაც მნიშვნელოვნად შეეცვალა თავდაპირველი სახე. ერთხანს აქ სკოლა იყო, შემდეგ — კოტე მარჯანიშვილის სახლ-მუზეუმს გადაეცა დამხმარე ნაგებობად. ამჟამად შენობის ორი ოთახი მუზეუმის ადმინისტრაციას უკავია, ნაწილი საწყობადაა გამოყენებული.
აღწერა
სახლი ერთსართულიანია, დანაშენით შუა ნაწილზე. ნაშენია აგურით. შენობა გეგმით სამხრეთიდან ჩრდილოეთის მიმართულებითაა წაგრძელებული და მთავარი ფასადით მიმართულია ეზოსკენ. ოთახები სწორკუთხაა, განლაგებულია ანფილადურად. შუა ნაწილის პირველ სართულში ლოჯია, რომელიც ეზოს მხარეს გახსნილია სამი განიერი და მაღალი თაღით. მათგან შუა თაღი ღიაა, ხოლო გვერდითებში ადრე ხის ჭვირული მოაჯირი იყო ჩასმული. შუა თაღის წინ სამსაფეხურიანი კიბეა. კავშირი შენობის დანარჩენ ნაწილთან, ლოჯიდან ხდებოდა. მეორე სართულზე ასასვლელი ხის კიბეც სწორედ ლოჯის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში იყო მოწყობილი.
სახლის მთავარი, ეზოსკენ მიმართული ფასადი შელესილია. ლოჯის სამივე თაღი დამუშავებულია ნალესობაში გამოყვანილი რუსტებით. მეორე სართულის საფასადო სიბრტყე, რომელიც პირველისგან პროფილირებული ლავგარდნითაა გამოყოფილი, სადა პილასტრებით დაყოფილია სამ ნაწილად, შუა ნაწილში გადმოკიდებულ აივანზე გამოსასვლელი კარით. გვერდით ნაწილებში კი - თითო ვიწრო, მაღალი, სწორკუთხა სარკმელი. ფასადი დასრულებულია მაღალი, საფეხუროვანი ლავგარდნით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
რიო-მუნი
რიო-მუნი (Río Muni; მეორე დასახელება — მბინი) — ეკვატორული გვინეის კონტინენტური რეგიონი, მოიცავს გეოგრაფიულ რეგიონს, რომლის ფართობია — 26 017 კმ². 2015 წლის აღწერის წინასწარი მონაცემებით მისი მოსახლეობა შეადგენს 882 747 ადამიანს. . ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბატა.
გეოგრაფია
რეგიონი ჩრდილოეთით ესაზღვრება კამერუნს, სამხრეთით გაბონს, დასავლეთიდან გარს ერტყმის გვინეის ყურის წყლები.
ისტორია
რიო-მუნის ტერიტორია აღმოაჩინეს პორტუგალიელებმა XV საუკუნეში. დასახელება წარმოიშვა ესპანური სიტყვისაგან რიო — «მდინარე» და მუნი — «ჩუმი, მშვიდი». თავდაპირველად რიო-მუნი იყო პორტუგალიის კოლონია, მაგრამ შემდეგ, 1778 წელს, ელ-პარდოს შეთანხმების თანახმად გადავიდა ესპანეთის ხელში. ესპანელები იმედოვებდნენ, რომ ამ ტერიტორიიდან გასაყიდად და სხვა საჭიროებისთვის მონებს მოიპოვებდნენ, მაგრამ მოსახლეობის დიდი ნაწილი გარდაიცვალა ყვითელი ციებ-ცხელებისგან და ტერიტორია თითქმის უკაცრიელი გახდა. ადგილობრივ პლანტაციებში (კერძოდ ამ ტერიტორიაზე მრეწველობის ძირითადი დარგი იყო კაკაოს ექსპორტი) მუშა ძალა მნიშვნელოვნად შემცირდა და ამიტომ ამ ტერიტორიაზე გადმოასახლეს სხვა მაცხოვრებლები. რიო-მუნი ესპანეთის გვინეის პროვინცია გახდა მხოლოდ 1959 წელს.
მსხვილი ქალაქები
რიო-მუნის რეგიონის ყველაზე უფრო მსხვილი ქალაქია რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი — ბატა, მის გარდა რეგიონში არსებობს სხვა დიდი ქალაქები: ევინაიონგი, ებებიინი, აკალაიონგი, აკურენამი, მონგომო და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:ეკვატორული გვინეის რეგიონები
საპალიანგის რაიონი
საპალიანგის რაიონი (Distrito de Sapallanga) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის უანკაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 285 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 878 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 120 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 119.02 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:უანკაიოს პროვინციის რაიონები
პუდელ-პოინტერი
პუდელ-პოინტერი (Pudelpointer) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია გერმანიაში XIX საუკუნეში.
გერმანელი მონადირის ბარონ ფონ ზედლიცტის განკარგულებაში იყო პუდელის შვიდი სახეობა და მეძებრების თითქმის 100 სახეობა, სწორედ ამ ძაღლებიდან გადაწყვიტა ფონ ზედლიტცმა იდეალური მონადირის თვისებების მქონა ძაღლის ჯიშის მიღება. მის ახალ ძაღლს უნდა შესძლებოდა კვალზე მუშაობა, ნადავლის გამოტანა ბუჩქნარიდან და წყლიდან და პატრონთან მიტანა. თუმცა უნდა ითქვას, რომ მიღებულმა ჯიშმა გერმანიაშიც კი ვერპოვა დიდი გავრცელება. ეს გასაკვირია რადგან მას აქვს ძალიან კარგი მონადირე ძაღლის თვისებები და არ ქვს რაიმე მნიშვნელოვანი ნაკლი.
გერმანიაში ოფიციალური რეგისტრაციის მისაღებად თითოეული პუდელ-პოინტერი მკაცრ ტესტირებას გადის. მიუხედავად ყველაფრისა, ამ ჯიშის ნახვა მხოლოდ სერიოზული მონადირეების სახლებში შეიძლება.
პუდელ-პოინტერის აქვს მოკლე, უხეში წყალგაუმტარი ბალანი, რომლის შეფერილობა შეიძლება იყოს ღვიძლისფერი, წაბლისფერი, შავი. აქვს ძლიერი უკანა ფეხები, ძლიერი, მასიური წინა ფეხები და კარგად გამოხატული, გრძელი ბალნით დაფარული წარბები. ის კარგად ეგუება სიცივეს და სიცხეს, ადვილად იწვრთნება, სჭირდება დამატებითი ფიზიკური დატვირთვა, ადვილად ეგუება ბავშვებს და სხვა ძაღლებს.
ქუნთრუშა
ქუნთრუშა — მწვავე ინფექციური დაავადება, რომელსაც ახასიათებს ტემპერატურის აწევა, ანგინა და გამონაყარი კანზე. პირველად აღწერა ინგლისელმა მეცნიერმა ტ. სიდენჰემმა (XVII საუკუნე). დაავადებას იწვევს A ჯგუფის ბეტაჰემოლიზური სტრეპტოკოკი, რომელიც გამოიმუშავებს ტოქსინს. ინფექციის წყაროა დაავადებული და ბაქტერიამატარებელი ადამიანი. გადაეცემა ძირითადად ჰაერ-წვეთოვანი გზით. უმეტესად ავადდებიან 6-7 წლის ბავშვები. ავადობა მეტია შემოდგომასა და ზამთარში. ახასიათებს პერიოდულობა, მატულობს ყოველ მე-4-მე-6 წელს. ქუნთრუშის გადატანის შემდეგ რჩება მყარი იმუნიტეტი. ინკუბაციური პერიოდი 2-7 დღე გრძელდება.
იწყება მწვავედ, მაღალი სიცხით, პირღებინებით, ანგინით. კისრის ზედა ლიმფური კვანძები გადიდებული და მტკივნეულია. პირველ-მეორე დღესვე ჰიპერემიულ კანზე ჩნდება წითელი წვრილწერტილოვანი გამონაყარი. ენა იფარება მოთეთრი ნაცრისფერი ნადებით. მე-4-5 დღიდან ენა სუფთავდება, ხდება მარცვლოვანი, ჟოლოსებრი. მე6-10 დღეს იწყება კანის აქერცვლა. არჩევენ ქუნთრუშის მსუბუქ, საშუალო და ძლიერ ფორმებს. მძიმე ფორმა შესაძლოა იყოს ტოქსიკური, დაზიანდეს ნერვული და გულ-სისხლძარღვტა სისტემა, სეპტიკური (ნეკროზული ანგინით) და ტოქსიკურ-სეპტიკური. ქუნთრუშას გართულებებია: კისრის ჩირქოვანი ლიმფადენიტი, ოტიტი, მასტოიდიტი, ცხვირის დანამატი ღრუების ანთება, სინოვიტი, გულის დაზიანება, ნეფრიტი, სეფსისი. გართულებები ძლაიან იშვიათია. მკურნალობის პირობებში სიკვდილიანობა თითქმის არ არის. მკურნალობა: ანტიბიოტიკები, სიმპტომური საშუალებები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ადამიანის დაავადებები
ლიეტუვის დემოგრაფია
ლიეტუვის დემოგრაფია — შეისწავლის ლიეტუვის სახელმწიფოს ტერიტორიაზე მცხოვრები მოსახლეობის დემოგრაფიას, მათ შორის, მოსახლეობის სიმჭიდროვეს, ეთნიკურობას, განათლების დონეს, მოსახლეობაში ჯანმრთელობის დონეს, ეკონომიკურ სტატუსსა და მოსახლეობის სხვადასხვა დემოგრაფიულ ასპექტებს.
CIA World Factbook-ის დემოგრაფიული სტატისტიკა
ასაკობრივი სტრუქტურა 2009 წლის მონაცემებით: 0–14 წელი: 14.2% (მამრობითი 258,423/მდედრობითი 245,115)
15–64 წელი: 69.6% (მამრობითი 1,214,743/მდედრობითი 1,261,413)
65 წელი და მეტი: 16.2% (მამრობითი 198,714/მდედრობითი 376,771) (2009 est.)
ახალდაბადებული: 1.06 მამრობითი/მდედრობითი
15 წლამდე: 1.05 მამრობითი/მდედრობითი
15–64 წლის: 0.96 მამრობითი/მდედრობითი
65 წლის და მეტი: 0.53 მამრობითი/მდედრობითი
ახალშობილთა სიკვდილიანობის სტატისტიკა 2009 წელს: ჯამში: 6.47 გარდაცვლილი/1,000 ჯანმრთელი
მამრობითი: 7.73 გარდაცვლილი/1,000 ჯანმრთელი
მდედრობითი: 5.13 გარდაცვლილი/1,000 ჯანმრთელი
სიცოცხლის საშალო ხანგრძლივობა 2009 წელს:
ზოგადად: 74.9 წელი
მამრობითი: 69.98 წელი
მდედრობითი: 80.1 წელი
ვიტალური სტატისტიკა
1915-1939 წლები: 1945-2015 წლები:
- ახალშობილთა რაოდენობა, იანვარი-ივნისი 2013 წ. = 14,692
- ახალშობილთა რაოდენობა, იანვარი-ივნისი 2014 წ. = 14,592
- გარდაცვლილთა რაოდენობა, იანვარი-თებერვალი 2013 წ. = 7886
- გარდაცვლილთა რაოდენობა, იანვარი-თებერვალი 2014 წ. = 6781
2014 წლის იანვარ-თებერვალში კანონზომიერი ცვლილება იყო:
კანონზომიერი ცვლილება, იანვარი-თებერვალი 2013 წ. = - 3361
კანონზომიერი ცვლილება, იანვარი-თებერვალი 2014 წ. = - 2185
თექეშიხი
თექეშიხი (Tekeshykhy) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
გირხინჯი
სქოლიო
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
September of My Years
September of My Years — ამერიკელი მომღერალ ფრენკ სინატრას ალბომი, გამოცემული 1965 წელს. გამოვიდა ლეიბლზე Reprise. ორკესტრულ არანჟირებებზე ამ ალბომისთვის იმუშავა გორდონ ჯენკინსი.
სქოლიო
კატეგორია:ფრენკ სინატრას ალბომები კატეგორია:1965 წლის ალბომები კატეგორია:Reprise Records-ის ალბომები კატეგორია:ალბომები სონი ბერკის პროდიუსერობით
კუმარი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 964 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.2 კმ²-ზე. ფართობი 570 542 კმ²-ია.
ქუნცა
ქუნცა, ქვუნცა — ისტორიული სოფელი საქართველოში, ერუშეთის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე მტკვრის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1240 მ., ასპინძიდან 19 კმ., აწყვიტადან 1 კმ. შედიოდა ასპინძის რაიონის აწყვიტის სასოფლო საბჭოში. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეცხოველეობა, მემინდვრეობა და მებაღეობა, მოქმედებდა ხის სახერხი საამქრო და ბაზალტის საბადო. XXI საუკუნის აღწერებში სოფელი აღარ იხსენიება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ასპინძის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
ყიშლაყი (აშაღი-ამბურდარა)
ყიშლაყი (Qışlaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში.
სქოლიო
კატეგორია:ლერიქის რაიონის სოფლები
ეპისტოლენი წმინდისა მოციქულისა პავლესნი
100px|მინიატიურა|წმინდა მოციქული პავლე ეპისტოლენი წმინდისა მოციქულისა პავლესნი — ახალი აღთქმის 14 ეპისტოლე, რომელსაც მიაკუთვნებენ წმ. მოციქულ პავლეს. პავლე მოციქულმა უფლის მოძღვრების სიღრმეები უფრო ნათელი გახადა, აღნიშნული ეპისტოლეებით. ეპისტოლეთაგან, თითოეულს კონკრეტული მისამართი აქვს. ისინი მიმართულია რომაელთა, კორინთელთა, გალატელთა, ეფესელთა, ფილიპელთა, თესალონიკელთა და სხვათა მიმართ. თითოეული მათგანი განსხვავებულია აგებულებისა და შინაარსის თვალსაზრისით და მიმართულია ქრისტოლოგიის სხვადასხვა საკითხებში ახლადმოქცეულთა გასარკვევად. მათ შორის ყველაზე დიდია ეპისტოლეები რომაელთა მიმართ და პირველი კორინთელთა მიმართ, რომლებიც შედგება 16–16 თავისაგან, ხოლო ყველაზე პატარაა ეპისტოლე ფილიმონის მიმართ. ის მხოლოდ ერთ თავს მოიცავს.
პავლე მოციქულის მოღვაწეობა იუდეის სინაგოგებიდან დაიწყო. ის იყო ქრისტიანობის მდევნელი სავლე. უფლის მოწოდებით სასწაულის შემდეგ პავლე მოციქულმა იწამა ქრისტე და ქრისტიანობის ძალზედ აქტიური მქადაგებელი გახდა. ამ მიზნით მან სამჯერ იმოგზაურა სხვადასხვა ადგილებში — მოიარა ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროს ქვეყნები არაბეთიდან ესპანეთამდე, იერუსალიმი, სელევკია და კ. კვიპროსი, სირია, კილიკია და ლიკაონია, გადავიდა ევროპაშიც - მაკედონიაში, იყო საბერძნეთშიც, კერძოდ, ათენში, კორინთოში, ეფესოსა და კესარიაში. მისი მოქმედებისა და სამისიონერო მოღვაწეობის არეალი ძირითადად იყვნენ ბერძენი წარმართები, რომლებსაც პავლეს განკარგულებით არ მოეთხოვებოდათ წინადაცვეთა, რამაც ქრისტიან იუდეველთა გულისწყრომა გამოიწვია. იერუსალიმის დაახლ. 52 წლის მოციქულთა კრებამ კამათის შემდეგ გაამართლა პავლეს მოქმედება და დადგენილებით დააკანონა იგი: მოქცეულ წარმართებს არ დაეკისრათ ებრაელთა ჩვეულებითი სჯულის შესრულება. ამიტომ მიიღო პავლემ „წარმართთა მოციქულის სახელი“ და ქრისტიანობაზე მოქცევის საშუალება მისცა მთელი მსოფლიოს ხალხებს, მაშინ, როდესაც ქრისტიანობის გავრცელება თავიდან მხოლოდ ძველი აღთქმის ებრაულ მოსახლეობაში იყო გათვალისწინებული. მან დააარსა ახალი ეკლესიები და განამტკიცა ძველნი. წმიდა მოციქულის სწორედ ამ მოგზაურობების დროს დაიწერა 14 ეპისტოლე, რომლებიც შესულია ახალი აღთქმის წიგნებში და რიგით მეოთხე წიგნს წარმოადგენს წმინდა ოთხთავის, მოციქულთა საქმენის, კათოლიკე ეპისტოლენის შემდეგ. ის უშუალოდ წინ უსწრებს მხოლოდ იოანეს გამოცხადებას ანუ „აპოკალიფსისს“, რომელიც ახალი აღთქმის ბოლო, მეხუთე წიგნს წარმოადგენს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ახალი აღთქმის პერსონაჟები კატეგორია:ქრისტეს თორმეტი მოციქული კატეგორია:სასულიერო მწერლობა კატეგორია:ეგზეგეტიკა კატეგორია:ქრისტიანობა კატეგორია:ეპისტოლეები კატეგორია:ბიბლია კატეგორია:ახალი აღთქმა
My Kind of Broadway
My Kind of Broadway — ამერიკელი მომღერალ ფრენკ სინატრას ალბომი, გამოცემული 1965 წელს. გამოვიდა ლეიბლზე Reprise. ეს არის სხვადასხვა წლის მიუზიკლის სიმღერების კომპილაციური ალბომი.
სქოლიო
კატეგორია:ფრენკ სინატრას ალბომები კატეგორია:1965 წლის ალბომები
ანარქოლი
ანარქოლი (Анаркөл) — ტბა ყაზახეთში, აყმოლის ოლქის არშალის რაიონში. სადგურ ანარიდან 2 კმ-ით დასავლეთით სოფელ დონეცკოემდე.
მისი ფართობია 5,25 კმ², მოცულობა 15,75 მლნ. მ³, საშუალო სიღრმე 3 მ. ტბის აუზი თიხოვანია. სანაპიროებზე იზრდება ლერწამი. ფრინველებიდან აღსანიშნავია ბატი, იხვი, გედი, მელოტა. წყალში ბინადრობს ლოქორია, ოქროსფერი კარჩხანა და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არშალის რაიონის ტბები
თანგაალთი
სქოლიო
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
ბრინჯაოსფერი დათვისსოკო
ბრინჯაოსფერი დათვისსოკო (Boletus aereus) — ბოლეტუსის გვარის სოკო, ბოლეტუსისებრთა ოჯახისა. ზოგჯერ მიიჩნევა დათვისსოკოს ნაირსახეობად.
ერთ-ერთ ძვირფას საჭმელ სოკოდ ითვლება. იხმარება ახალი, გამხმარი, დამწნილებული და დამუჟუჟებული. გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპას, ჩრდილოეთ ამერიკასა და ჩრდილოეთ აფრიკას. იზრდება ზაფხულ-შემოდგომით ფოთლოვან ტყეებში (მუხა, რცხილა, წაბლი, წიფელი), უპირატესობას ანიჭებს თბილ კლიმატს.
სოკო პირველად აღწერა ფრანგმა მიკოლოგმა პიერ ბიულიარმა 1789 წელს როგორც Boletus aereus.
სამეცნიერო სინონიმები
აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 15–30 სმ-მდე აღწევს. ხორციანი, მკვრივი, თავდაპირველად თითქმის სფეროსებრია, გადაბერებულ სოკოებს ბრტყლად ამოზნექილი ან გაშლილი. კანი გლუვი, ხავერდოვანი, ზოგჯერ მარცლოვანი ან დაფარულია წვრილი ნაპრალებით. მუქი ფერისაა, მოყავისფრო-მურა, ნორჩობაში თითქმის შავია.
რბილობი — თეთრი, დაზიანებისას ფერს არ იცვლის, მკვრივია, ტყის თხილის მსგავსი სასიამოვნო მძაფრი სუნითა და მოტკბო რბილი გემოთი.
ფეხი — მასიური, მყარი, ცილინდრული, ძირში გამსხვილებული. ზედაპირი მოწითალო-ყავისფერი, გამობერილი ბადით, რომელიც დასაწყისში მოთეთროა, შემდეგ — კაკლის ფერი.
ფორების შრე — ღია, ნორჩობაში კრემისფერ-თეთრი, მოგვიანებით ღია ყვითელი. დაჭერისას მომწვანო-ზეთისხილისფერ შეფერილობას იღებს. ფორები მოკლე და წვრილი, მომრგვალებული.
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (დერბენიოვსკი)
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVIII საუკუნის დასაწყისში. მდებარეობს ულანის შესახვევში № 11-ში. ეკლესიას აქვს რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ბრინჯაოსფერი დათვისსოკო
აღწერა
სპორების ფხვნილი — ზეთისხილისფერი, სპორები 15×6 მკმ, თითისტარისებრი, გლუვი.
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (დერბენიოვსკი)
ეკლესია აგებულია 1711-1715 წლებში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ხოლო ეგვტერები სერგი რადონეჟელისა და ღვთისმშობლის ხატის, ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ბრინჯაოსფერი დათვისსოკო
ეკოლოგია და გავრცელება
სოკო შეყვანილია ჩეხეთის, გერმანიის, დანიის, ლიეტუვის, ნორვეგიის, მონტენეგროს, პოლონეთისა და ნიდერლანდების გადაშენების პირას მყოფი სახეობების ნუსხაში.
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (დერბენიოვსკი)
ისტორია
ცნობილია, რომ ხის ეკლესია სტრელცების სლობოდაში სწორედ იმ ადგილზე სადაც ამჟამად ეკლესია მდებარეობს, უკვე არსებობდა 1635 წელს. 1711-1715 წლებში მის ადგილზე დაიწყო შემცვლელი, ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც დაგეგმარებაში არის ორსვეტიანი მართკუთხა ნაგებობა სამნაწილიანი აფსიდით და მცირე სატრაპეზოთი. ეკლესია არსებობის განმავლობაში არაერთხელ გადაუკეთებიათ. 1722 წელს სატრაპეზოს ჩრდილოეთის მხარეს დაამატეს სერგი რადონეჟელის ეგვტერი. ეკლესიის დასავლეთ ნაწილში კი 1791 წელს ააშენეს სამრეკლო. 1878 და 1894 წლებში არქიტექტორმა კონსტანტინე მიხეილის ძე ბიკოვსკიმ მთლიანად გადააკეთა სატრაპეზო. მასში სიმეტრიულად განათავსა ორი ეგვტერი, ჩრდილოეთისა დატოვეს სერგი რადონეჟელის სახელზე ნაკურთხი, ხოლო სამხრეთისა ღვთისმშობლის ხატის, ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე. სამრეკლოს კუთხეებში ააგეს ორი პატარა ოთახი. ეკლესიის ფასადი და აფსიდი რამდენჯერმე შეცვალეს ნაგებობის არსებობის მანძილზე.
ბრინჯაოსფერი დათვისსოკო
ეკოლოგია და გავრცელება
სეზონი: ივლისი — ოქტომბერი.
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (დერბენიოვსკი)
ისტორია
1927 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა, გუმბათი და სამრეკლოს ზედა ნაწილი მოანგრიეს, ისევე როგორც ფასადის დიდი ნაწილი, ასევე გაანადგურეს ინტერიერი. ეკლესიის მოცულობა გაიზარდა. ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა მოსკოვის ოლქის ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის გარაჟად.
ბრინჯაოსფერი დათვისსოკო
კვებითი ღირებულება
ერთ-ერთ ძვირფას საჭმელ სოკოდ ითვლება. მეტად დაფასებულია სამხრეთ იტალიაში. მაღალი გემოვნური თვისებების გამო, მას ზოგიერთები დათვისსოკოზე მაღლაც კი აყენებენ.