cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hard Candy
სქოლიო
კატეგორია:2008 წლის ალბომები კატეგორია:მადონას ალბომები კატეგორია:Warner Bros. Records-ის ალბომები
ტენესი
გეოგრაფია
ტენესის დედაქალაქია ნეშვილი. მოსახლეობა: 6.5 მილიონი (თეთრი 83 %, აფროამერიკელი 16 %, ლათინურამერიკელი 0,7 %). ტენესის ესაზღვრება ჩრდილოეთით კენტუკი და ვირჯინია, აღმოსავლეთით ჩრდილოეთ კაროლინა, სამხრეთით ჯორჯია, ალაბამა და მისისიპი, დასავლეთით კი არკანზასი და მისური.
ტენესი აღმოსავლეთით შემოსაზღვრულია აპალაჩის მთის ნაწილი, ხოლო დასავლეთით მდინარე მისისიპით.
განათლება
ტენესიში მოქმედებს ვანდერბილთის უნივერსიტეტი (ვენდი). ტენესის უნივერსიტეტი და ტენესის სახელმწიფო უნივერსიტეტი.
ავგიტი
ლიტერატურა
კატეგორია:ნატრიუმის მინერალები კატეგორია:კალციუმის მინერალები კატეგორია:მაგნიუმის მინერალები კატეგორია:რკინის მინერალები კატეგორია:პიროქსენების ჯგუფი კატეგორია:მონოკლინური მინერალები კატეგორია:ძვირფასი თვლები
ბალაკის რაიონი
ბალაკის რაიონი (Balaka District) — მალავის რაიონი, მდებარეობს მალავის სამხრეთ რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ბალაკა. ფართობი — 2193 კმ². მოსახლეობა — 317 324 კაცი (2008 წელი).
The Knife (სიმღერა)
The Knife — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის სიმღერა და სინგლი ალბომიდან Trespass. მისი საკონცერტო ვერსია ჟღერს ალბომზე Genesis Live (1973). სინგლის მეორე მხარეს არის ჩაწერილი სიმღერის მეორე ნაწილი. სინგლი ჯგუფისთვის წარუმატებელი იყო.
ისტორია
მიუხედავად კომერციული წარუმატებლობისა, ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ნომერი კონცერტების დროს და სრულდებოდა ბისზე. ერთ-ერთი ასეთი შესრულებისას, გებრიელი გადმოვარდა სცენიდან და მოიტეხა მუხლი.
უკანასკნელად სიმღერა შესრულდა 1982 წლის 2 ოქტომბრის კონცერტზე, რომელზეც ჯენესისის იმდროინდელ შემადგენლობას შეუერთდნენ პიტერ გებრიელი და სტივ ჰეკეტი.
სინგლის გარეკანზე გამოსახულები არიან გებრიელი, რეზერფორდი, ბენქსი, კოლინზი და სტივ ჰეკეტი. საინტერესოა, რომ სტუდიურ ვერსიაში უკანასკნელი ორი არ უკრავს, მაგრამ სინგლის გამოსვლის დროისთვის ორივე უკვე იყო ჯგუფის სრულუფლებიანი წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:1971 წლის სინგლები კატეგორია:ჯენესისის სიმღერები
ჰაუსერი
ჰაუსერი (Hauser) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, კუტენაის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 678 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიდაჰოს ქალაქები
ლაბრეა
ლაბრეა (Lábrea) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს.
2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 39 022 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 68 229.009 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.57 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამაზონასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ალისია ალონსო
ალისია ალონსო (.Alicia Alonso;  დაბ. ალისია ერნესტინა დე ლა კარიდად დელ კობრე მარტინეს დელ ოიო,  Alicia Ernestina de la Caridad del Cobre Martínez del Hoyo დ. 21 დეკემბერი, 1920, ჰავანა, კუბა — გ. 17 ოქტომბერი, 2019, იქვე)— კუბელი ბალერინა, ქორეოგრაფი და მასწავლებელი, რომელმაც საფუძველი დაუდო კუბის ეროვნულ ბალეტს. (Ballet Nacional de Cuba).
ბიოგრაფია
ალისიას მშობლები ესპანეთიდან იყვნენ. მამა არმიის ოფიცერი გახლდათ. ოჯახი კი საშუალო ფენას ეკუთვნოდა.ოთხი შვილიდან უმცროსმა ალისიამ  კლასიკური ცეკვის შესწავლა დაიწყო 1931 წლის ივნისში ჰავანას მუსიკალური ხელოვნების საზოგადოების  (Sociedad Pro-Arte Musical) საბალეტო სკოლაში. გოგონას პირველი მასწავლებელი იყო რუსი ემიგრანტი ნიკოლაი იავორსკი. მისი საბალეტო დებიუტი შედგა 1931 წლის 29 დეკემბერს, მუსიკალური ხელოვნების საზოგადოების საბალეტო სკოლის სტუდენტების სადემონსტრაციო კონცერტზე. ამასთან, მისი ნამდვილად სერიოზული დებიუტი იყო ლურჯი ჩიტის სოლო პარტია   პეტრე ჩაიკოვსკის ბალეტში „მძინარე მზეთუნახავი“, რომლის დადგმა განახორციელა ნიკოლაი იავორსკიმ  ჰავანის  თეატრ „აუდიტორიუმის“ სცენაზე, 1932 წლის 26 ოქტომბერს. მარცხნივ|მინი|ალისია ალონსო 1955 წელი თხუთმეტი წლის ასაკში მან იქორწინა კუბელ მოცეკვავესა და ბალეტის მასწავლებელზე ფერნანდო ალონსოზე ( Fernando Alonso Rayneri). 1938 წელს წყვილს შეეძინა ქალიშვილი ლორა. ალისია სწავლობდა ნიუ-იორკსა და ლონდონში. ცხრამეტი წლის ასაკში მან ნაწილობრივ დაკარგა მხედველობა, რაც შემდეგ მხოლოდ გაუარესდა (სიბერისთვის ბალერინა სრულიად დაბრმავდა). 1939-1940 წლებში იგი აქტიურად მონაწილეობდა ამერიკის საბალეტო თეატრის შექმნაში. 1943 წლიდან იგი გახდა მისი წამყვანი არტისტი.
1948 წელს მან შექმნა საკუთარი საბალეტო კომპანია კუბაში Ballet Alicia Alonso (ალისია ალონსოს ბალეტი), რაც შემდგომში გახდა კუბის ეროვნული ბალეტის (Ballet Nacional de Cuba) შექმნის საფუძველი. მინი|[[ჰავანა|ჰავანას დიდი თეატრი „ალისია ალონსო“]] 1955-1959 წლებში, ბატისტას დიქტატორული რეჟიმის გამო ბალერინა იძულებული გახდა კუბა დაეტოვებინა. იგი ცეკვავდა მონტე კარლოს რუსულ ბალეტში. 1957-1958 წლებში გამოდიოდა  დიდი თეატრისა და კიროვის თეატრის სცენებზე.  ასრულებდა სხვადასხვა როლებს კლასიკური ბალეტის რეპერტუარიდან ევროპის, აზიისა და ამერიკის თეატრებში.
1959 წელს, კუბის რევოლუციის  შემდეგ, იგი სამშობლოში დაბრუნდა.
1977 წელს  ბალერინის შესახებ დოკუმენტური ფილმი „ალისია“ ( Alicia) გადაიღო მანუელ დუშესნე კუსანმა.
ალისია ალონსო გარდაიცვალა 2019 წლის 17 ოქტომბერს 98 წლის ასაკში.
თეატრალური ორგანიზატორი
1948 წელს მან დააარსა კუბის  ეროვნული ბალეტი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 21 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1920 კატეგორია:გარდაცვლილი 2019 კატეგორია:გარდაცვლილი 7 ოქტომბერი კატეგორია:კუბელი ბალერინები კატეგორია:კუბელი ბალეტმეისტერები კატეგორია:ბალეტის კუბელი პედაგოგები
პორტუგალიის პრიმეირა ლიგა
პორტუგალიის პრიმეირა ლიგა (Primeira Liga) — პროფესიონალური საფეხბურთო ლიგა პორტუგალიური კლუბებისთვის. წარმოადგენს პორტუგალიის უმაღლეს საფეხბურთო ლიგას. ჩემპიონატი დაარსდა 1934 წელს და მასში მონაწილეობას იღებს 18 გუნდი.
ისტორიის მანძილზე პორტუგალიის ჩემპიონატს სამი დომინანტი გუნდი ჰყავდა: „ბენფიკა“, „პორტუ“ და „სპორტინგი“, რომლებმაც 2 სეზონის გარდა, ყველა ჩემპიონატი მოიგეს. მოქმედი ჩემპიონია „პორტუ“.
სქოლიო
კატეგორია:პორტუგალიის საფეხბურთო ტურნირები კატეგორია:პორტუგალიის ფეხბურთი კატეგორია:ეროვნული საფეხბურთო ჩემპიონატები
ხორინ-ირგის ნახევარკუნძული
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის ნახევარკუნძულები
Inquisitor interrupta
Inquisitor interrupta — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ალექსანდრე სუვოროვი
thumb|ალექსანდრე ვასილის ძე სუვოროვი მინი|250პქ|[[საფოსტო მარკა სსრკ, ალექსანდრე სუვოროვი, 1980 (Michel 5009, Scott 4878)]] ალექსანდრე ვასილის ძე სუვოროვი (Александр Васильевич Суворов; დ. 24 ნოემბერი [ძვ. სტ. 13 ნოემბერი], 1730, მოსკოვი ― გ.  18 მაისი [ძვ. სტ. 6 მაისი] , 1800, პეტერბურგი, დაკრძალულია ალექსანდრე ნეველის ლავრაში) — რიმნიგის გრაფი (1789), იტალიის თავადი (1799), რუსი მხედართმთავარი და სამხედრო თეორეტიკოსი, გენერალისიმუსი (1799).
ბიოგრაფია
1742 წელს სუვოროვი ჩაირიცხა ლაიბგვარდიის სემიონოვსკოეს პოლკში რიგით ჯარისკაცად. 1748 კაპრალად დაიწყო სამსახური. 1754 მიიღო ოფიცრის ჩინი. 1756-1758 მსახურობდა სამხედრო კოლეგიაში, შვიდწლიანი ომის (1756-1763) დროს 1758-დან საშტაბო და სამეთაურო თანამდებობაზეა, მონაწილეობდა კუნერსდორფის ბრძოლაში (1759), ბერლინისა (1760) და კოლბერგის (1761) აღებაში. 1762 მიიღო პოლკოვნიკის ჩინი და დანიშნა ასტრახანის, ხოლო 1763 სუზდალის ქვეითი პოლკის მეთაურად. 1768-1772 წლებში კონფედერატების ჯარების წინააღმდეგ იბრძოდა პოლონეთში. 1770 მიიღო გენერალ-მაიორის ჩინი. 1772 მეთაურობდა სანქტ-პეტერბურგის დივიზიას. რუსეთ-ოსმალეთის ომში (1768-1774) მონაწილეობისა და ბრწყინვალედ ჩატარებული ბრძოლებისათვის 1774 გენერალ-პორუჩიკის ჩინი მიიღო. 1774 აგვისტოში იმპერატორ ეკატერინე II-ის ბრძანებით გაიგზავნა გლეხთა ომის ჩასახშობად, რომელსაც ე. პუგაჩოვი წინამძღოლობდა. სუვოროვს დიდი დამსახურება მიუძღვის რუსეთთან ყირიმის შემომტკიცების საქმეში. 1786 მან გენერალ-ანშეფის ჩინი მიიღო. რუსეთ-ოსმალეთის ომის (1787-1791) დროს სუვოროვმა ბრწყინვალე გამარჯვება მოიპოვა ფოქმანისდთან (ივლისი, 1789) და რიმნიკთან (სექტემბერი, 1789). 1790 წლის 11 (22) დეკემბერს სუცოროვმა შტურმით აიღო თურქთა ძლიერ გამაგრებული ციხესიმაგრე იზმაილი. 1791-1794 წლებში მეთაურობდა სხვადასხვა შენაერთს ფინეთში. 1794 თავისი ჯარით გაიგზავნა პოლონეთის აჯანყების (1794) ჩასახშობად. გამარჯვებულმა სუვოროვმა ჰუმანურობა გამოიჩინა "აჯანყებულთა" მიმართ (გაათავისუფლა ტყვეები, აკრძალა რეკვიზიცია და ა. შ.). ეკატერინე II-მ ფელდმარშლობა უბოძა. 1795-1796 სუვოროვი სარდლობდა უკრაინაში (ქ. ტულჩინში) დაბანაკებულ ჯარებს. ამ პერიოდში მან დაწერა თავისი ცნობილი წიგნი - "გამარჯვების მეცნიერება". იმპერატორ პავლე I-თან უთანხმოების გამო სუვოროვი არმიიდან დაითხოვეს და გაგზავნეს თავის მამულში, ნოვგოროდის გუბერნიის სოფ. კონჩანსკოეში. 1799 თებერვალში, როცა რუსეთი ჩაება მე-2 ანტიფრანგულ კოალიციაში (დიდი ბრიტანეთი, ავსტრია, ოსმალეთი, ორივე სიცილიის სამეფო) მოკავშირეთა თხოვნით პავლე I იძულებული გახდა სუვოროვი იტალიის ლაშქრობაში მყოფი რუსეთის ჯარის მთავარსარდლად დაენიშნა. მას დაუქვემდებარეს ავსტრიის ჯარიც. იტალიის ლაშქრობის (1799) ბრწყინვალედ დამთავრების შემდეგ პავლე I-მა სუვოროვს უბრძანა ჯარის შვეიცარიაში გადაყვანა. 1799 წლის 31 აგვისტოს (11 სექტემბერი) დაიწყო ცნობილი სუვოროვის შვეიცარიის ლაშქრობა, რომელიც სამხედრო ხელოვნების უბადლო ნიმუში გახდა. რუსეთის არმიამ გამოიჩინა არნახული გმირობა (ამ ლაშქრობაში სუვოროვს ახლდა პეტრე ბაგრატიონი). სუვოროვს გენერალისიმუსის წოდება მიენიჭა. მალე პავლე I-მა გაწყვიტა კავშირი ავსტრიასთან და სუვოროვი რუსეთში გაიწვია. არმიიდან დათხოვილი სუვოროვი მალე გარდაიცვალა.
სუვოროვის მხედართმთავრული ნიჭი და მისი სამხედრო მემკვიდრეობა სათანადოდ შეფასდა - სამამულო ომის პერიოდში დაწესდა სუვოროვის I, II, III ხარისხის ორდენი. შეიქმნა სუვოროვის სასწავლებლები. სანქტ-პეტერბურგის და რიგ სხვა ქალაქებში არის სუვოროვის სახელობის მუზეუმები და ძეგლები.
18 ბრიუმერის გადატრიალება
მინი|18 ბრიუმერის გადატრიალება 18 ბრიუმერის გადატრიალება (coup d'État du 18 brumaire) — სახელმწიფო გადატრიალება საფრანგეთში, რომელიც მოხდა 18 ბრიუმერს, რესპუბლიკის მერვე წელს (გრიგორიანული კალენდრით 1799 წლის 9 ნოემბერს). 18 ბრიუმერი ისტორიაში უსისხლო გადატრიალებად არის შესული. ბრიუმერი არის დრო 22 ოქტომბრიდან 20 ნოემბრამდე, სწორედ ამიტომ ეწოდა 9 ნოემბერს 18 ბრიუმერი.
1799 წლის ოქტომბერში ნაპოლეონმა მოულოდნელად მიატოვა თავისი არმია ეგვიპტეში და დაბრუნდა პარიზში, სადაც ჩაერთო დაგეგმილი სახელმწიფო გადატრიალების პროცესში.1799 წლის 9 ნოემბერს გეგმა განხორციელდა. ამ დღეს, ნაპოლეონის თანამოაზრე და მეგობარი, იოახიმ მიურატი, გრენადერების ქვედანაყოფთან ერთად „ხუთასთა საბჭოში“ შეიჭრა და დეპუტატები კაბინეტიდან გამოაძევა. ამას მოჰყვა დირექტორიას დამხობა და საკონსულო კომისიის შექმნა, რომელშიც შევიდა სამი კონსული: ნაპოლეონ ბონაპარდი, ემანუელ-ჟოზეფ სიიესი და როჟე დიუკო. ძალაუფლება ფორმალურად სამი კონსულის, ფაქტობრივად კი „პირველი კონსულის“ — ბონაპარტეს ხელში გადავიდა. ახალმა კონსტიტუციამ პირველი კონსული თითქმის შეუზღუდავი ძალაუფლებით აღჭურვა. ხელისუფლების სათავეში მოსვლისას, ყოფილმა იაკობინელმა, რევოლუციონერმა და რესპუბლიკელმა პირველმა კონსულმა განაცხადა: საკანონმდებლო ხელისუფლების ფუნქცია მთავრობის კანონპროექტების დამტკიცებით შემოიფარგლა. თვით წარმომადგენლობითი ორგანოს შემადგენლობასაც პრაქტიკულად ნაპოლეონი ადგენდა (ახალი საარჩევნო წესის თანახმად, ხალხის მიერ არჩეულ ამომრჩევლებს მხოლოდ დეპუტატობის კანდიდატების წარდგენის უფლება ჰქონდათ. წარდგენილი კანდიდატებიდან დეპუტატებს სენატი ირჩევდა. სენატი, თავის მხრივ, სამუდამოდ დანიშნული პირებისაგან შედგებოდა). მოსამართლეებს, მოხელეებსა და ოფიცრებს ასევე პირადად პირველი კონსული ნიშნავდა. მაგრამ ნაპოლეონისთვის, როგორც ყოფილი იაკობინელისთვის, მაინც მნიშვნელოვანი იყო ხალხის უშუალო მხარდაჭერა. ამიტომ შენარჩუნდა პლებისციტის ინსტიტუტი. სწორედ ამ სახალხო რეფერენდუმმა 1802 წელს თითქმის ერთხმად დაუჭირა მხარი ნაპოლეონის „სამუდამო პირველ კონსულად“ დანიშვნას, ორი წლის შემდეგ კი „ფრანგების იმპერატორად“ კურთხევას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის ისტორია კატეგორია:საფრანგეთის რევოლუცია
ალაბამა
ალაბამა (Alabama) — შტატი აშშ-ში, მდებარეობს სამხრეთ-აღმოსავლეთის ცენტრალურ რეგიონში. სახელი ეწოდა ალიბამას ინდიელთა ტომის მიხედვით. 1702 წლიდან ფრანგული ლუიზიანის ნაწილი იყო, 1763 წელს გადაეცა ბრიტანეთს. 1817-დან აშშ-ს ტერიტორიაა, 1819-დან - შტატი; 1861-1868 წლებში კონფედერაციის წევრი იყო. 1868 — კვლავ აშშ-ს შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია:აშშ-ის შტატები
ნასტასია კინსკი
ნასტასია კინსკი (Nastassja Kinski, ნამდვილი სახელი Nastassja Aglaia Nakszyński ნასტასია აგლაია ნაკშინსკი; დ. 24 იანვარი, 1961, ბერლინი) — გერმანელი მსახიობი. ოქროს გლობუსის პრემიის ლაურეატი 1981 წელს, ასევე ორჯერ ნომინირებული გერმანულ Deutscher Filmpreis-ზე (1975, 1983). ცნობილი გახდა რომან პოლანსკის ფილმში „ტესი“ გასახიერებული მთავარი როლით (1979). არის მსახიობ კლაუს კინსკის ქალიშვილი.
საჭურისი
საჭურისი, იშვიათად ევნუხი (εὐνοῦχος — სარეცლის მცვლელი) — დაკოდილი, კასტრაციაქმნილი მამაკაცი.
ისტორიული კონტექსტის მიხედვით ტერმინი ეხება დასაჭურისებულ ჰარამხანების მოსამსახურეებს. კასტრაციაქმნილი მამაკაცები ხშირად მუშაობდნენ საროსკიპოებში, სადაც ისინი ახალგაზრდა მონა-ქალებს ასწავლიდნენ.
ნასტასია კინსკი
კარიერა
ნასტასიას პირველი როლი ფილმ „ცრუ მოძრაობაში“ შედგა 1975 წელს (რეჟისორი ვიმ ვენდერსი). ამ ფილმში, რომელიც გოეთეს რომანის „ვილჰელმ მაისტერის გატაცების წლების“ მიხედვით იქნა გადაღებული, ნასტასია ნამდვილი გვარით — ნაკშინსკით წარდგა მაყურებლების წინაშე. ნასტასია ვანდერსის ცოლმა მსახიობმა ლიზა კრეიცერმა დისკოთეკაზე შენიშნა და მინიონში მუნჯი როლის განსახიერება შესთავაზა. თავისი პირველი როლისთვის მას გერმანული კინემატოგრაფის Deutscher Filmpreis მიერ დაწესებული ჯილდო ხვდა წილად, რომელიც ლიზა კრეისერთან, ჰანნა შიგულასთან და მარიანა ჰოპესთან გაიყო.
საჭურისი
დაკოდვა ხშირი პრაქტიკა იყო რამდენიმე შუასაუკუნოვან ქრისტიანულ სექტაში.
ნასტასია კინსკი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელი მოდელები კატეგორია:გერმანელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:დაბადებული 24 იანვარი
საჭურისი
ლიტერატურა
* კატეგორია:ჰარამხანა
გამოთვლითი ქსელი
გამოთვლითი ქსელი არის განაწილებული სისტემის ერთ-ერთი სახეობა.
გამოთვლითი სისიტემების განვითარება
პირველი გამოთვლითი სისტემები იქმნებოდა მაინფრეიმების (მძლავრი და საიმედო უნივერსალური კომპიუტერი) ბაზაზე. პროგრამების ტექსტისა და მონაცემების გამყარება ხდება წინასწარ პერფობარათებზე. სპეციალურ ოპერატორს შეჰქონდა ეს პერფობარათები კომპიუტერში, ხოლო მომხმარებელი კი იღებდა თვლის შედეგებს გარკვეული დროის შემდეგ, მიუხედავად იმისა რომ მუშაობის ასეთი ინერტული რეჟიმი არ იყო მოსახერხებელი მომხმარებლისთვის, ასეთი რეჟიმი მაინც საკმაოდ დიდხანს გამოიყენებოდა, რადგან პაკეტური რეჟიმის დროს მიიღწევა პროცესორის მუშაობის ყველაზე მაღალი საიმედოება.
გამოთვლითი სისტემების განვითარების შემდეგი ეტაპი იყო მრავალტერმინალიანი სისტემების შექმნა, რის საფუძველსაც წარმოადგენს კომპიუტერის აპარატული საშუალებების (უპირველეს ყოვლისა პროცესორის) გაიაფება. ასეთი მუშაობის პრიციპი დამყარებული იყო დროის დაყოფის პრინციპზე, პროცესორთან ერთდროულად მუშაობდა რამდენიმე მომხმარებელი, თითოეულ მათგანს გამოყოფილი ჰქონდა ტერმინალები, რომლის საშუალებითაც შეეძლო გაემართა დიალოგი კომპიუტერთან. სისტემის რეაქცია საკმაოდ დაბალი იყო და მომხმარებლრბს სჭირდებოდა ლოდინი თვლის შედეგებისთვის. ტერმინალები იყო საწარმოოს მთელ ტერიტორიაზე, ასეთი მრავალტერმინალური სისტემები, მიუხედავად ცენტრალზებური პრინციპისა, გარეგნულად ძალიან წააგავდა ლოკალურ ქსელებს.
= ტოპოლოგია =
ტოპოლგია არის გრაფი, რომლის წვეროებს წარმოადგენენ ელექტრონული მოწყობილობები, ხოლო წახნაგებს კი მათ შორის ფიზიკურ და ლოგიკურ კავშირებს. წვეროებს ასევე უწოდებენ სადგურებს ან კვანძს.
არსებობს სხვადასხვა სახის ტოპოლოგიები:სრულფასოვანი ტოპოლოგია, უჯრედოვანი ტოპოლოგია, საერთო სალტე, ტოპოლოგიური ვარსკვლავი, რგოლური ტოპოლოგია,შერეული ტოპოლოგია.
წმინდა იაკობის გზა
წმინდა იაკობის გზა (El Camino de Santiago) — პილიგრიმთა გზა ესპანეთში, გალისიაში მდებარე სანტიაგო-დე-კომპოსტელას ტაძრისაკენ, სადაც ტრადიციის მიხედვით მოციქული იაკობ ზებედესია დაკრძალული.
აღნიშნული გზა უკვე ათას წელზე მეტია რაც არსებობს. შუა საუკუნეებში, ქრისტიანი პილიგრიმებისთვის რომისა და იერუსალიმის შემდეგ ყველაზე მნიშვნელოვან ადგილს წარმოადგენდა. ამ გზის გავლით, პილიგრიმს შეეძლო სრული ინდულგენცია მიეღო.
ლეგენდის თანახმად, წმინდა იაკობის (ზებედესი) ნაწილები იერუსალიმიდან ნავით მოიტანეს და ჩრდილოეთ ესპანეთში დამარხეს, იქ სადაც დღეს სანტიაგო-დე-კომპოსტელას ტაძარია აღმართული.
შუა საუკუნეებში გზა საკმაოდ გადატვირთული იყო, მაგრამ XVI საუკუნის ევროპაში შავი ჭირის გავრცელებამ, პროტესტანტულმა რეფორმაციამ და პოლიტიკურმა ქაოსმა გზაზე მომლოცველთა ნაკადები თანდათან შეასუსტა. 1980-იანი წლებისთვის, ამ გზის გავლით წელიწადშ მხოლოდ რამდენიმე პილიგრიმი თუ მიდიოდა ტაძარში. მაგრამ უკვე 1990-იანი წლებიდან, თანამედროვე მომლოცველები მთელი მსოფლიოდან დაიძრნენ წმინდა იაკობის გზისკენ. 1987 წელს, გზა ევროპის საბჭოს მიერ გაფორმდა პირველ ევროპულ კულტურულ გზად, ხოლო 1993 წელს ის უკვე იუნესკოს მიერ იქნა მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეტანილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ესპანეთში
სიონის ტაძარი
ისტორია
სიონის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძრის ადგილას მდგარი პირველი ეკლესია აქ ვახტანგ გორგასლის დროს უნდა ყოფილიყო აგებული, როგორც საეპისკოპოსო კათედრალური ტაძარი, ამას ადასტურებს ის, რომ დვინის საეკლესიო კრების ერთ-ერთი მონაწილე ყოფილა თბილისის ეპისკოპოსი ისააკი (სააკი). ტაძარს საფუძვლად დაედო ღვთისმშობლის მიძინების ადგილზე გეთსამანიის ბაღში აღმართული ტაძრის გეგმა. მშენებლობა გრძელდებოდა ტახტის მემკვიდრის დაჩისა (499-514) და ქართლის ერისმთავარ გუარამ კურაპალატის (514-599) დროსაც. მშენებლობა, რომელშიც მონაწილეობდნენ როგორც ერისთავები ისე ქალაქის მოსახლეობა, დასრულდა ერისმთავარ ადარნასეს (619-639) დროს, 620-იან წლებში. ტაძრის აღშენებაში ასევე დიდი წვლილი შეიტანა ვინმე მდიდარმა ქვრივმა, რომლის ვინაობაც უცნობი დარჩა.
პლატონ იოსელიანის ცნობით, სიონის ტაძარი წლის განმავლობაში, 575–639 წლებში შენდებოდა. 1837 წლით დათარიღებულ ეგნატე იოსელიანის მიერ შედგენილ კატალოგში „მონასტრები, ეკლესიები ტფილისსა და მის მიდამოებში” სიონის ღვთისმშობლის ეკლესიის შესახებ ვკითხულობთ:
1226 წელს ხვარაზმელთა შაჰმა ჯალალ ად-დინმა თბილისი აიღო. მისი ბრძანებით სიონის გუმბათს თავი მოხადეს და იქ მისი ტახტი დადგეს. ამ ტახტზე მჯდარი ადევნებდა იგი თვალს იმ მოწამეებს, რომელთაც არ შეურაცხყვეს სიონის ტაძრიდან გამოტანილი და მეტეხის ხიდზე დასვენებული მაცხოვრისა და ღვთისმშობლის ხატები. გუმბათი, როგორც ჩანს, მალევე აღადგინეს.
1386 წელს თემურლენგმა დაარბია სიონის ტაძრის შენობა, რომელიც განაახლა ალექსანდრე I-მა. 1522 წელს შაჰ-ისმაილმა სიონის ღვთისმშობლის ძვირფასი თვლებით შემკული ხატი გაძარცვა და შემდეგ მტკვარს მისცა. 1556 წელს ტაძარი კვლავ გაანადგურა შაჰ თამაზმა ხოლო 1616 წელს კი შაჰაბაზმა. ირანელთა მიერ თბილისის რამდენიმე გზის აოხრების შედეგად დანგრეული ტაძარი და XIII საუკუნის ნაწილების შემცველი წმინდა მიქაელ მთავარანგელოზის სახელობის სამხრეთი ეგვტერი 1657 წელს აღადგინა თბილელმა (ე.ი. თბილისის) მთავარეპისკოპოსმა ელისე საგინაშვილმა, რომელზეც მოწმობს წარწერა სამხრეთ ფასადზე:
1668 წელს მიწისძვრამ ისევ დააზიანა ტაძარი. 1710 წელს მეფე ვახტანგ VI-მ განაახლა ტაძრის გუმბათი, საპირე წყობა და სახურავი ბოლნისის ტუფის ქვით მოაპირკეთა. აღნიშნული დაფიქსირებულია ჩრდილოეთ ფასადზე წარწერის სახით.
1724 წელს თბილისს ოსმალები დაეპატრონნენ, ტაძარი კიდევ ერთხელ ააოხრეს. 1727 წელს თურქეთის სულთანმა ქართლის ვეზირს ისაყ–ფაშას სიონის ტაძრის მეჩეთად გადაკეთება უბრძანა. სასულიერო პირთა თხოვნით თავადმა გივი ამილახვარმა თავისი გავლენა გამოიყენა და ფაშასგან ტაძრის ხელუხლებლობის პირობა მიიღო. 1740 წელს თბილელ მიტროპოლიტ ათანასეს (ამილახვარი) თაოსნობით მოეწყო სიონის ქონების აღწერა.
უკანასკნელი დიდი დაზიანება შენობამ განიცადა 1795 წლის ირანის გამგებლის აღა მაჰმად ხანის შემოსევის დროს სიონის საყდარში გაჩენილმა ხანძარმა იმსხვერპლა XVII საუკუნის კედლის მხატვრობა და კანკელი. 1804 წელს, საქართველოს რუსეთთან შეერთების შემდეგ, მმართველმა თავადმა ციციანოვმა სიონის ტაძარი ხელახლა მოახატვინა.
სიონის ტაძარს უძველეს დროში, როგორც ამას წერს პლატონ იოსელიანი, სადიაკვნეში ჰქონია წმიდათა პეტრე–პავლეს ეკლესია, რომელიც პავლე ციციანოვის თხოვნით წმინდა ალექსანდრე ნეველის სახელობაზე აკურთხეს. თუმცა, 1818 წელს მასში შეწყდა ღვთისმსახურება და ეს ფართი სეკლესიო ნივთების შესანახად გამოიყენეს. კავკასიის მეფისნაცვლის მიხეილ ვორონცოვის გადაწყვეტილებით 1851-1855 წლებში თავადმა გრიგოლ გაგარინმა მისივე პროექტით აღადგინა კანკელი და სიონის ტაძარი ახლიდან მოხატა. 1867 წლის 17 დეკემბერს საქართველოს ეგზარქოსმა ევსევიმ განახლებული სიონის ტაძარი აკურთხა და საღვთო ლიტურგია აღასრულა. 1801 წლიდან სიონის ტაძარში ასვენია საქართველოში რუსეთის იმპერატორის ალექსანდრე I–ს მიერ დაბრუნებული წმიდა ნინოს ჯვარი, ტაძარში ასევე არის მადლის ქვა და წმინდა თომა მოციქულის თავის ქალა.
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ თბილისის ეკლესიებს მათი კუთვნილი ქონება ჩამოერთვათ, მათ შორის იყო სიონის საპატრიარქო ტაძრის ზარები, რომლებიც უკანასკნელად დაირეკა 1931 წლის 27 იანვარს, ნინოობას. ამავე წლის 5 თებერვალს ზარები სამრეკლოდან ჩამოაგდეს. 1978-1979 წლებში ტაძრის დასავლეთი ნაწილი ხელახლა მოიხატა ლ. ცუცქირიძის მიერ. უკანასკნელად ტაძარი 1983 წელს განახლდა. ძველი ქართული ნიმუშების მიხედვით გაკეთდა კანკელი. ახლად შემოსეს XIII საუკუნის ნაწილების შემცველი და XVII საუკუნეში ელისე თბილელის მიერ აღდგენილი სამხრეთი ეგვტერი, აშენდა ჩრდილოეთი ეგვტერი. 2001-2003 წლებში სიონის ტაძარს დასავლეთიდან მიუშენდა კარიბჭე. სიონის ტაძარში არაერთი ღირსშესანიშნავი საფლავია. გადმოცემით, ტაძარში დაკრძალულნი არიან მისი მაშენებლები ერისმთავრები გუარამი და ადარნასე. სადიაკვნეს კარის წინ, სამხრეთ კედელთან მარმარილოს თეთრი ქვის ქვეშ ასვენია წმ. იოანე-მანგლელი ეპისკოპოსი. საკურთხევლის წინ და გუმბათქვეშა ბურჯებთან საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქების: წმინდა კირიონ II–ის, ლეონიდეს, წმინდა ამბროსი აღმსარებლის, ქრისტეფორე III-ის, კალისტრატეს, მელქისედეკ III-ის, ეფრემ II-ის, დავით V-ის საფლავებია. აქვე უნდა იყოს დაკრძალული პოეტი თბილელი მიტროპოლიტი იოსებ სააკაძე. წმინდა მიქაელ მთავარანგელოზის ეგვტერში დაკრძალულია მისი განმაახლებელი მთავარეპისკოპოსი ელისე საგინაშვილი. დასავლეთ მკლავში-პოეტ ვახტანგ ორბელიანის საფლავია. ტაძარში ასევე დაკრძალულია რუსი ეგზარქოსი მოსე.
ძეგლის აღწერა
სიონის ტაძარი თავის გეგმით შუა საუკუნეების ქართულ არქიტექტურაში გავრცელებულიტიპის ნიმუშია. იგი ცენტრალურ-გუმბათოვანი ნაგებობაა, აღმოსავლეთით შვერილი წახნაგოვანი აფსიდებით. გუმბათი დასავლეთის ორ თავისუფლად მდგომ ჯვარისებური კვეთის სვეტსა და საკურთხევლის კედლებს ეყრდნობა. საკურთხევლის აქეთ-იქით ასევე აფსიდიანი დამატებითი სათავსებია. აღმოსავლეთ ფასადზე აფსიდები ხუთწახნაგად არის შვერილი.
ტაძრის გეგმა, როგორც ჩანს, XII ს-ის შემდეგ არსებითად აღარ შეცვლილა. 1657 წლის აღდგენის დროინდელია მკლავების კამარები, აფრები და შეისრული გუმბათქვეშა თაღები, აგრეთვე კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი. მოყვითალო-ქვიშისფერი ტუფის ფილების საფასადო პერანგი მეტწილად XIX ს-ისაა, თუმცა შემორჩა უფრო ძველი მოპირკეთების ნაშთებიც, კერძოდ, ჩრდილოეთი ფასადის ზედა ნაწილში, სადაც არის 1710 წლის წარწერა. წარწერის ირგვლივ რელიეფებია: ზემოთ - სოლარული სიმბოლო, გარდიგარდმო - ფასკუნჯების გამოსახულებები. სხვა ფასადები გლუვია, მხოლოდ სარკმლებს აქვს სადა საპირეები. შედარებით მდიდრულად არის გაფორმებული ტაძრის მთავარი შესასვლელი დასავლეთიდან, რომელსაც მოჩუქურთმებული თაღოვანი ჩარჩო აქვს. სამხრეთ დასავლეთ ფასადებზე სარკმლებს ზემოთ ორნამენტირებული ჯვრებია გაკეთებული.
დასავლეთი ფასადი მოპირკეთებულია საქართველოს ეგზარხოსი იონას დროს.
მოხატულობა
მინი| 1850 წელს მიხეილ ვორონცოვის ბრძანებით გადაწყდა ტაძრის მხატვრობა რომელიც 1851-55 წლებში შესრულდა გრიგოლ გაგარინის მიერ. მხატვრობა შესრულებულია ცვილის საღებავებით, რომელთაც ზეთის საღებავებისაგან განსხვავებით მრავალი უპირატესობა გააჩნია. საყურადღებოა, რომ მასში დიდი ადგილი ეთმობა ქართველ წმინდანთა გამოსახულებებს. ტაძრის დასავლეთი ნაწილი 1978-79 წლებში ხელახლა მოხატა ლ. ცუცქირიძემ. საკურთხევლის წინ მდგომი კანკელი გაკეთდა 1980-იან წლებში ძველი ქართული ნიმუშების მიხედვით.
ხატები
სიონის ტაძარში მრავალი ხატი თუ წმინდა ნაწილია, მაგრამ ყველაზე მთავარი, ესაა სიონის ღვთისმშობლის ხატი. ეს ხატი ძვირფასი პერანგით ვახტანგ მეექვსის შვილის, ბატონოშვილ გიორგი ბაგრატიონის და მისი მეუღლის მარიამ იაკობის ასულ  დოლგორუკოვას დაკვეთით 1762 წელს დამზადდა და შემოსწირეს რუსეთიდან სიონის კათედრალს. იგი წარმოადგენს ასლს (პირს) სიონის ღვთისმშობლის ნამდვილი ხატისა. 1522 წელს შაჰ-ისმაილმა გაძარცვა ტაძარი, სიონის ღვთისმშობელს მოხსნა ძვირფასეულობა და გადააგდო მტკვარში. ჩაგდების ადგილიდან 4,5 კილომეტრის ქვემოთ, ეს ხატი მტკვრის მარცხენა ნაპირზე იპოვა კახელმა მწყემსმა და მიართვა კახეთის მეფეს ლეონ I-ს (1520-1574), რომელმაც შეამკო ძვირფასად და კვლავ დაასვენა სიონის ტაძარში. 1724 წელს ხატი გაძარცვა და მტკვარში ჩააგდო კახეთის მეფე კონსტანტინემ — მაჰმად ყული-ხანმა, რის შემდეგაც ხატი დაიკარგა. ამ ამბის გაგების შემდეგ, გიორგი ვახტანგის ძემ და მისმა მეუღლემ, მათ ხელთ არსებული ხატის ნამდვილი პირის მიხედვით დაამზადებინეს ეს ხატი და ძვირფასი პერანგით შემოსილი გამოუგზავნეს სიონის ტაძარს. 1795 წელს აღა მაჰმად-ხანის შემოსევისას ხატი დაღუპვას გადაარჩინა და თბილისიდან ზურგით გახიზნა სიონის ტაძრის ცნობილმა დეკანოზმა, მწიგნობარმა და კალიგრაფმა — იოანე ოსეშვილმა. ვინაიდან ხატი დიდძალი ძვირფასეულობით იყო შემკული, საბჭოთა პერიოდში ძვირფასი პერანგი მოხსნეს და გაიტაცეს. ხატი კვლავ ვერცხლის პერანგით შემკულ იქნა  კათოლოკოს-პატრიარქ ილია II-ის ლოცვა-კურთხევით.
წმინდა ნინოს ჯვარი - სათაყვანებელი სრულიად საქართველოსი. დაბრძანებულია სიონის საკათედრო ტაძარში კანკელის ჩრდილოეთ მხარეს მისთვის გამოყოფილ სპეციალურ ნიშაში 1802 წლიდან, მას შემდეგ, რაც იმპერატორმა ალექსანდრემ თავისი მანიფესტი გამოსცა ქართლ-კახეთის შემოერთებასთან დაკავშირებით.
მნიშვნელოვანია წმინდა ნინოს ჭედური ვერცხლის ხატი (XVIII ს.), რომელიც თავდაპირველად წმინდა ნინოს ჯვრის სტავროთეკის (საჯვარის) სარქველი იყო, ხოლო პატრიარქმა კალისტრატემ მოხსნა და კანკელში ჩაასვენა, ასევე –კანკელის მაცხოვრის, ღვთისმშობლის, ნათლისმცემლისა და წმინდა ნიკოლოზის ხატები შემოწირული საქართველოს ეგზარხოს იონას მიერ.
ადრე სიონის საკათედრო ტაძარში ყოფილა ღვთისმშობლის ხატი რომელსაც რუსულად "Грузинская" ეძახდნენ. აღნიშნული ხატი დაიკარგა 1795 წელს.
სამრეკლოები
მინი|მარცხნივ| სიონის ძველი სამრეკლო, 1425. ტაძრიდან ათიოდ მეტრით ჩრდილოეთით დგას აგურის სამიარუსიანი სამრეკლო, რომელიც აშენებულია მეფე ალექსანდრე I-ის მიერ 1425 წელს, რომლის ზედა იარუსი დაანგრიეს 1795 წელს. აღა მაჰმად ხანის შემოსევის დროს დანგრეული შენობა 1939 წელს შეაკეთეს და თავიდან ააგეს ფანჩატური.
მეორე სამრეკო - შპილით დავირგვინებული მაღალი სამსართულიანი შენობა დგას ტაძრის ჩრდილო-დასავლეთით, ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს. ის აშენებულია 1812 წელს და თბილისის არქიტექტურაში კლასიციზმის ერთ-ერთ უადრეს ნიმუშს წარმოადგენს. აღნიშნული ნეოკლასიკური სამრეკლო აიგო ციციანოვის დროს მას შემდეგ რაც აღებული იქნა ციხე-ქალაქი განჯა, ნიშნად იმისა რომ აღა მახმად ხანის შემოსევის დროს თბილისის აღებაში საგრძნობი წვლილი მიუძღვოდათ განჯელებს. thumbnail| ნეოკლასიკური სტილის სამრეკლო, 1812.
აღნიშნულ სამრეკლოზე ორი რუსული და ქართული წარწერაა.
1818 წელს ახალი სამრეკლოსთვის მოსკოვიდან ჩამოატანინეს ზარები რომლებიც ძმებმა დავით და მიხეილ სარაჯიშვილებმა შესწირეს ტაძარს. 1824 წელს ეგზარხოს იონას მიერ იქნა შეძენილი სხვა შედარებით დიდი ზარი, ხოლო 1848 წელს მიხეილ ვორონცოვმა სპეციალურად სიონისათვის ძველი ზარბაზნებისაგან ჩამოასხმევინა ყველაზე დიდი ზარი რომელიც 650 ფუთს იწონიდა.
ტაძრის საძვალე
წმ. მიქაელ მთავარანგელოზის ეგვტერში დაკრძალულია მისი განმაახლებელი მთავარეპისკოპოსი ელისე საგინაშვილი. სიონში აგრეთვე დაკრძალულნი არიან: ანა ბატონიშვილი - ვახტან VI-ის ქალიშვილი (1745); სოლომონი - ერეკლე II-ს შვილი (1765); დიმიტრი ორბელიანი (1784); თამარი ბატონიშვილი - ერეკლე II-ის ქალიშვილი (1786); იოანე ორბელიანი - "სჳნდისის ლოცუანი"-ს დამწერი (1794); დავით ორბელიანი - სახლთუხუცესი (1796); ნეკრესელი ეპისკოპოსი ამბროსი (1796); თბილელი მიტროპოლიტი ქრისტეფორე თუმანიშვილი (XVIII); ლუარსაბი - გიორგი XII-ის ჩვილი შვილი (XVIII); დეკანოზი იოანე (ოსეშვილი) (1801); სოფია ორბელიანი - ქსნის ერისთავ იასეს ქალიშვილი (1802); ნიკოლოზ ორბელიანი (1803); ივანე ლაზარევი - გენერალ-მაიორი (1803); პავლე ციციანოვი - საქართველოს მთავარმართებელი (1806); ზაალ ორბელიანი (1808); ბარბარე - გიორგი XII-ის ქალიშვილი (1814); თამაზ ორბელიანი - ერეკლე II-ის დისშვილი (1815); საქართველოს ექზარხოსი მოსე (1834); ქეთევან ორბელიანი (1852); გორის ეპისკოპოსი იოანე (ავალიანი) (1859); თბილელი მთავარეპისკოპოსი ბარნაბა (1589); თბილელი მთავარეპისკოპოსი იოსები - დიდ-მოურავიანის დამწერი (1670); თბილელი მიტროპოლიტი დომენტი (ორბელიანი) (1727); თბილელი მიტროპოლიტი გერმანე (XVIII); თბილელი მიტროპოლიტი ეფრემი (XVIII); თბილელი მიტროპოლიტი არსენი (1812); თბილელი მთავარეპისკოპოსი პავლე (თარხნიშვილი) - მოკლული ბაზალეთის შეტაკებაში.
სქოლიო
კატეგორია:თბილისის ეკლესიები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები თბილისში
კუტენაი
კუტენაი (Kootenai) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, ბონერის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 678 კაცს.
ალბულა
სათავეს იღებს ალბულის უღელტეხილზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შვეიცარიის მდინარეები
ტაპაუა
ტაპაუა (Tapauá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს.
2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 903 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 89 324.259 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.2 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამაზონასის შტატის მუნიციპალიტეტები
შავი მეტალურგია
შავი მეტალურგია — მძიმე მრეწველობის ერთ–ერთი დარგი, რომელსაც უდიდესი მნიშვნელობა აქვს მეურნეობის სხვადასხვა დარგთაშორისი კომპლექსების განვითარებისათვის, განსაკუთრებით მანქანათმშენებლობისათვის. იგი მოიცავს რკინის, ქრომიტების, მანგანუმის მადნების მოპოვებას, გამდიდრებას, გადამუშავებისას წიაღისეულის ზედმეტი ქანებისაგან გასუფთავების პროცესს, აგლომერაციას, თუჯის, ფოლადის, ფეროშენადნობთა და ნაგლინის წარმოებას.
შავი მეტალურგიის ცენტრების განლაგებაზე უდიდეს გავლენას ახდენს შემდეგი ფაქტორები: ბოლო პერიოდში გაიზარდა ორიენტაცია სამომხმარებლო ბაზრისაკენ, რამაც ხელი შეუწყო სპეციალიზებული მინი–ქარხნების მშენებლობას.
შავი მეტალურგია საქართველოში
არქეოლოგიური გათხრები მიანიშნებენ, რომ რკინის კუსტარული დამუშავება საქართველოში უძველესი დროიდან ხდებოდა. შავი ლითონების ქარხნული დამუშავება საქართველოში დაიწყო 1862 წელს ჩათახის მეტალურგიულ ქარხანაში. 1879 წელს დაიწყო ჭიათურის მანგანუმის საბადოს ექსპლუატაცია. 1933 წელს საქართველოს სსრ-ში ამოქმედდა ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხანა, 1950 წელს რუსთავის მეტალურგიული ქარხანა. 1980 წლის ბოლოსთვის შავი მეტალურგიის წილი საქართველოს სსრ-ის მრეწველობაში შეადგენდა 4 %-ს.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეტალურგია
კაჟნარი
კაჟნარი, საქორია-კაჟნარი — არქეოლოგიური ძეგლი ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფელ კაცხის განაპირას, მდინარე ყვირილის მარჯვენა მხარეს, დაახლოებით 200-500 მ სიმაღლის პლატოზე, რომელსაც ჩრდილო-დასავლეთის მხრიდან ჩაუდის მდ. კაცხუ­რა, აღმოსავლეღიდან – საკმაოდ ღრმა ღელე, ხოლო სამხრეთით – მდ. ყვირილა. იგი შუა და გვიანდელი აშელის ხანის ნაბინარ-სახელოსნოა.
ტერიტორია ძირითადად წარმოადგენს მოვაკებულ სახნავ ფართობს, რომლის ზედაპირი თითქმის მთლიანად დაფარულია კაჟის სხვა­და­სხვა ზომის ბუნებრივი ნატეხებით, მ. შ. გვხდება ადამიანის ნახელავი იარაღი და წარმოების სხვა ნაშთები. საქორია-კაჟნარზე კაჟის შემადგენელი კირქვის ქანები ნაწილობრივ გაშიშვლებულია. ნიადაგის ხშირმა ხვნა-გადაბრუნებამ კი ხელი შეუწყო კაჟის დამტვრევას და მის დიდ ფართობზე მიმოფანტვას. კაჟი თურონ-სენონის იარუსისაა და ძირითადად მოყავისფრო ან მონაცრისფროა. წარმოების ნაშთები მიწის ზედაპირზე სავარაუდოდ მოხვედრილია ნიადაგის ლოკალური გადარეცხვის გზით – მასალას არ ეტყობა შორ მანძილზე გადაადგილება, ამ პროცესს არც რელიეფი უწყობს ხელს. ძეგლი მიკვლეულია საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ს. ჯანაშიას სახელობის სა­ქართველოს მუზეუმის ყვირილის აუზის არქეოლოგიური ექსპედიციის მიერ (1958; ­ხელმძღვანელი დ. თუშაბრამი­შვი­ლი). მასალის შეგროვება მიწის ზედაპირზე მომდევნო წლებშიც ხდებოდა. სულ მოპოვებულია 4000-მდე ქვის ნივთი. კოლექცია წარმოდგენილია სხვა­და­სხვა ტიპის ნუკლეუსებით, კლექტონური და ლევალუაზური ანატკეცებით, ლამელებით და მათ­ზე დამზადებული ­იარაღებით. მ. შ. აღსანიშნავია უაღრესად მასიური, ტლანქი ხელცული ფართო ქუსლით, შედარებით სრულყოფილად დამუშავებული მცირე ზომის ხელცულები, სახო­კები, ნუკლეუს-საჩეხები და სხვ. ­მთელი მასალა დაფარულია მოყვითალო, მოწითალო და მოთეთრო ღრმა პატინით. საქორია-კაჟნარის ქვის ნაწარმი არაერთგვაროვანია, კოლექციის მცირე ნაწილი თა­რიღ­დება შუა აშელის ეპოქით, მოზრდილი ნაწილი კი – გვიანი აშელით. მასალა და­ცუ­ლია სა­ქართველი ეროვნული მუზეუმის სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჭიათურის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ბლანტონის ხელოვნების მუზეუმი
'''ჯეკ ს. ბლანტონის ხელოვნების მუზეუმი (ხშირად მოიხსენიება, როგორც ბლანტონი''') — მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს ოსტინში, ტეხასში, განეკუთვნება ტეხასის უნივერსიტეტს, არის ერთ-ერთი უდიდესი უნივერსიტეტის ხელოვნების მუზეუმი აშშ-ში, 189,340 კვადრატული ფუტით, სადაც განთავსებულია დროებითი გამოფენების გალერეები, მუდმივი კოლექციის გალერეები, მუზეუმის საცავი, ადმინისტრაციული ოფისები, საკლასო ოთახები, ბეჭდვითი სასწავლო ოთახი, აუდიტორია, მაღაზია და კაფე. ბლანტონის მუდმივი კოლექცია შედგება თითქმის 18,000 ნამუშევრისგან, აქედან დიდი ნაწილი თანამედროვე ხელოვნებისაა, კოლექციაშია ლათინური ამერიკის ხელოვნება, ძველი ოსტატების ნახატები, ანაბეჭდები, ნამუშევრები როგორც ევროპიდან, ასევე შეერთებული შტატებიდან და ლათინური ამერიკიდან.
ისტორია
მუზეუმი დაარსდა 1963 წელს, როგორც უნივერსიტეტის ხელოვნების მუზეუმი, ტეხასის უნივერსიტეტის კამპუსში, ოსტინში. უნივერსიტეტის ხელოვნების მუზეუმი თავდაპირველად განთავსებული იყო ტეხასის უნივერსიტეტის ხელოვნების განყოფილებაში (თუმცა მუზეუმის ზედამხედველობა მოგვიანებით გადავიდა პროვოკოს ოფისში) და დაფუძნდა არჩერ მ. ჰანტინგტონის მიერ შემოწირული მიწის გაყიდვიდან მიღებული შემოსავლების საშუალებით. ეს მიწა შემოწირული იქნებოდა იმ პირობით, რომ ფართობი დაეთმობოდა უნივერსიტეტის მუზეუმს. 1964 წელს დონალდ გუდალი გახდა მუზეუმის პირველი დირექტორი.
1972 წლისთვის მუზეუმის კოლექციის ნაწილი განთავსებული იყო ჰარი რანსომის ჰუმანიტარულ ცენტრში, ხოლო ბეჭდვითი სასწავლო ოთახი და დროებითი საგამოფენო გალერეები დარჩა ხელოვნების განყოფილებაში. 1979 წელს ერიკ ს. მაკკრედი გახდა მუზეუმის მეორე დირექტორი და მუზეუმს მალევე ეწოდა არჩერ მილტონ ჰანტინგტონის სამხატვრო გალერეა.
1993 წელს ჯესი ოტო ჰაიტე გახდა მუზეუმის მესამე დირექტორი. 1994 წელს, მარი იორიკო საბუსავამ, რომანისტის ჯეიმზ მიხენერის მეუღლემ, დაწესებულებას გადასცა 5 მილიონი აშშ დოლარი, ახალი სამუზეუმო კომპლექსის მშენებლობისთვის, რაც მუზეუმის მუდმივი კოლექციისთვის პირველი გამოყოფილი ადგილი იქნებოდა, მისი დაარსების დღიდან. კამპანია ახალი შენობის ასაშენებლად 1997 წელს დაიწყო. მუზეუმს შემდეგ დაერქვა ბლანტონის ხელოვნების მუზეუმი, ახალი შენობის მშენებლობა დაიწყო 2003 წელს.
გალერეის ახალი შენობა, სახელწოდებით მარი და ჯეიმზ მიჩენერი გალერეა, გაიხსნა საზოგადოებისთვის 2006 წელს. მეორე განათლებისა და ადმინისტრაციის შენობა (ედგარ ა. სმიტის შენობა), საერთო ფართობით 56,000 კვადრატული ფუტი, გაიხსნა 2008 წელს. 2009 წელს ნედ რიფკინი, ოტო ჰაიტის პენსიაზე გასვლის შემდეგ, მუზეუმის ახალ დირექტორად დასახელდა. 2011 წელს სიმონე ვიჩა დაინიშნა მუზეუმის დირექტორად.
ბლანტონის მუზეუმი ამჟამად ემზადება Sn groundshetta-ს მიერ დაპროექტებული შენობის დიზაინის ტრანსფორმაციისათვის. ამ მცდელობას მნიშვნელოვნად შეუწყო ხელი მოულოდნელმა განცხადებამ, 2019 წლის თებერვალს გამართულ გალაზე, რომ მუზეუმი მიიღებდა 20 მილიონი დოლარის საჩუქარს The Moody Foundation-დან. მუზეუმში შესვლა და კოლექციების დათვალიერება ხუთშაბათობით უფასოა,
კოლექციები
ბლანტონის მუდმივი კოლექცია 18,000 -ზე მეტი ნამუშევრისგან შედგება. კოლექციაშია ევროპული ნახატები, ანაბეჭდები, და ხელოვნების ნიმუშები ევროპიდან და თანამედროვე ამერიკული ხელოვნებიდან.
ევროპული ხელოვნება 1900 წლამდე
ევროპული ნახატების, ქანდაკებებისა და დეკორატიული ხელოვნების კოლექცია 1900 წლამდე მოიცავს Suida-Manning- ის კოლექციას 275-ზე მეტი ნამუშევრით, პარმიგიანინოს, პაოლო ვერონეზეს, ტიეპოლოს, რუბენსის, კლოდ ლორეინის და სიმონ ვუეტის ნახატებს, ბევრ სხვა ევროპელ მხატვართან ერთად, რომლებიც ძირითადად თარიღდება მე-15 მე-18 საუკუნეებით. კოლექცია ასევე მოიცავს ნაკლებად ცნობილი, მაგრამ ისტორიულად მნიშვნელოვანი მხატვრების ნამუშევრებს, როგორიცაა დანიელე კრესპი და ლუკა კამბიასო. მიუხედავად იმისა, რომ სუიდა-მენინგის კოლექცია ძირითადად გამოფენს იტალიელ და ფრანგ მხატვრებს, აქ ასევე წარმოდგენილია ჯეკ ტეილორის მიერ ნაანდერძები მეთვრამეტე საუკუნის ინგლისური ფერწერები, მათ შორის ჯორჯ რომნის ლედი ჰამილტონი (1791 წ.).
ბლანტონი ფლობს ბერძნული, ეტრუსკული და რომაული ვაზების კოლექციას, რომელთაგან ყველაზე ადრეული თარიღდება ქრისტეს შობამდე პერიოდით.
თანამედროვე ხელოვნება
მინი|ქანდაკებები ბლანტონის ხელოვნების მუზეუმში ბლანტონის თანამედროვე ხელოვნების კოლექცია მოიცავს 4000-ზე მეტ ობიექტს. რომანისტმა ჯეიმზ მიხენერმა და მისმა მეუღლემ მარი მიხენერმა 1960-იან წლებში დაიწყეს მე-20 საუკუნის ამერიკული ნახატების კოლექციის მუზეუმისთვის გადაცემა. მათ დაახლოებით 300-მდე ნამუშევარი უანდერძეს მუზეუმს. მიხენერებმა ასევე ფინანსური სახსრები გამოყვეს დაწესებულებისთვის, რათა მუზეუმს სხვა ნამუშევრები შეესყიდა. ამ ფულით მუზეუმმა დაახლოებით 75 ნახატი შეიძინა.
მუზეუმის კოლექცია მოიცავს მე -20 საუკუნის ისეთ მხატვრებს, როგორებიცაა თომას ჰარტ ბენტონი, ალისა ნილი და ბრის მარდენი. 2014 წელს ბლანტონმა შეიძინა ნახატების და ანაბეჭდების მნიშვნელოვანი ჯგუფი და აფრიკელი ამერიკელი მხატვრის ჩარლზ უაითის ძირითადი ნახატი, იუზან გ. და ედმუნდ ვ. გორდონისგან.
სქოლიო
კატეგორია:მუზეუმები კატეგორია:ტეხასის მუზეუმები კატეგორია:ამერიკული ხელოვნების მუზეუმები კატეგორია:1963 წელს დაარსებული მუზეუმები კატეგორია:სამხატვრო მუზეუმები კატეგორია:მუზეუმები დაარსების წლის მიხედვით
ბასტი-ბუბუ
ბასტი-ბუბუ — ქართული მრავალპროფილური საბავშვო-გასართობი სტუდია. სტუდიის შემადგენლობაში შედის ტელევიზია და სატელევიზიო გადაცემების ჯგუფი, ხელოვნების სკოლები, გასართობი ცენტრები.
ისტორია
ბასტი-ბუბუ ქართული სიტყვაა და ჟრიამულს, ბავშვების აურზაურს ნიშნავს. პირველად გადაცემა ამ სახელწოდებით ეთერში გავიდა 1992 წლის 10 მაისს საქართველოს ტელევიზიის პირველ არხზე. თავდაპირველად გადაცემა ყოველთვიური იყო და ნახევარ საათს გრძელდებოდა. მოგვიანებით, 1996 წელს გადაცემამ ფორმატი შეიცვალა და პროგრამა ძილისპირულის ტიპის საღამოს გადაცემა გახდა. გადაცემის მთავარი გმირები თოჯინები — ბასტი და ბუბუ იყვნენ.
1996 წელს ბასტი-ბუბუმ შეცვალა სატელევიზიო ფორმატი და გაკეთდა ძილისპირულის ტიპის ყოველდღიური საღამოს პროგრამა მულტი-პულტი. პარალელურად, საქართველოს ტელევიზიის პირველი არხის დილის პროგრამა „ალიონში“ გადიოდა საბავშვო აერობიკის 5-წუთიანი ჩართვები. მალე ჩართვებს დაერქვა „მაღვიძარა“ და დამოუკიდებელი სახე მიიღო.
1997 წელს ბასტი-ბუბუს კიდევ ერთი პროგრამა დაემატა — მუსიკალურ-შემეცნებითი თამაში „ციმციმებენ ვარსკვლავები“. გადაცემა ეთერში 1999 წლამდე გადიოდა.
1998 წელს ბასტი-ბუბუს პროგრამის მთავარ გმირებს კიდევ რამდენიმე ახალი გმირი დაემატა: ექიმი არდი, ბიზნესმენი შანსო, მზარეული კოკო, ხელოვნებათმცოდნე მელპომენე და დიჯეი გოგა, რომელიც ბავშვებში განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობდა. ამავე წელს შეიქმნა ასევე ახალი სატელევიზიო შემეცნებითი მუსიკალური პროგრამა "ქინდერლანდია".
2007 წელს განახლდა ბასტი-ბუბუს მთავარი გმირების: ბასტის, ბუბუს და დიჯეი გოგას დიზაინი. ასევე გამოჩნდნენ ახალი გმირები — მწვანე კაქტუსი, ფუსფუსა — ხელსაქმის ოსტატი. 2008 წელს საზოგადოებრივი მაუწყებლის პირველ არხზე გავიდა ახალ პროექტი სიზმარვიზია, ასევე ბასტი-ბუბუ სტუდია და ბაბილინას საკვირაო სკოლა.
2014 წელს მაუწყებლობა დაიწყო „ბასტი-ბუბუს“ ტელევიზიამ — BBB (Basti Bubu Broadcasting), რომელიც HD ფორმატში მაუწყებლობს და მომხმარებელებელს სამი ფორმატის გადაცემებს სთავაზობს, უმცროსი და უფროსი ასაკის ბავშვებისთვის და მოზარდებისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ტელეგადაცემები კატეგორია:საქართველოს ტელეკომპანიები
სომალის პრეზიდენტი
thumb|150px|სომალის დროშა სომალის პრეზიდენტი — სომალის სახელმწიფოს მეთაური.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომალი კატეგორია:აფრიკის ქვეყნების პრეზიდენტები *
სიფონოვანი წყალმცენარეები
სიფონოვანი წყალმცენარეები (Siphonophyceae) — მწვანე წყალმცენარეების კლასი, ზოგიერთი სიფონოვანი წყალმცენარეების (კაულერპა) ზომა 0,5 მ აღემატება. თალუსი არაუჯრედული აგებულებისაა (ტიხრების გარეშე), რამდენიმე ბირთვს და მრავალ ქლოროპლასტს შეიცავს, ძაფისებრი ან სფერულია, ან კიდევ დაყოფილია ცილინდრულ და ფოთლისებრ ღეროებად.
ლიტერატურა
კატეგორია:მწვანე წყალმცენარეები
ჩუტყვავილა
thumb|ჩუტყვავილას გამონაყარი ჩუტყვავილა — ბავშვთა ასაკის მწვავე ვირუსული დაავადება. ავადმყოფი ადამიანი ვირუსს გამოყოფს ხველის, ცემინების დროს და დაავადების დაწყებიდან 9-10 დღის განმავლობაში ინფექციის წყაროს წარმოადგენს. ვირუსი გარემოში უმალვე იღუპება, ამიტომ ავადმყოფის ნივთებით და მესამე პირით ინფექცია არ ვრცელდება. ჩუტყვავილას გადატანის შემდეგ ყალიბდება მყარი იმუნიტეტი და განმეორებითი დაავადების შემთხვევები არ გვხვდება.
ფარული პერიოდი 13-14 დღეა. დაავადება იწყება ტემპერატურის მომატებით 37,5-38 გრადუსამდე, მადის დაქვეითებით, საერთო მოდუნებით. პირველ დღესვე კანზე ჩნდება კვანძოვანი გამონაყარი, რომელიც ძლიერ სწრაფად სითხით სავსე ბუშტუკებად იქცევა. შემდეგ სითხე შეიმღვრევა და ზოგჯერ ჩირქდება კიდეც. საბოლოოდ კი შრება და ქერქად გადაიქცევა. გამონაყარი ძირითადად პირსახიდან და გულმკერდიდან იწყება, შემდეგ თავის თმიან ნაწილებშიც ჩნდება. ყოველ ახალ გამონაყარზე ტემპერატურა მატულობს და ავადმყოფის მდგომარეობაც უარესდება. ჩუტყვავილა ძირითადად მსუბუქად მიმდინარეობს და 10-12 დღეში სრული განკურნებით მთავრდება.
იშვიათად შეიძლება ჩუტყვავილამ მძიმე მიმდინარეობა მიიღოს. სხეულის ტემპერატურა 39 გრადუსამდე აღწევს, გამონაყარი უხვია, დაჩირქება ინტენსიური, ზოგჯერ გამონაყარის ელემენტებში სისხლიც ჩაიქცევა ხოლმე. იშვიათია გართულება ფილტვების, შუა ყურისა და ტვინის ანთებით. ჩუტყვავილას მსუბუქი ფორმა წამლებით მკურნალობას არ მოითხოვს, მაგრამ საჭიროა წოლითი რეჟიმი, კანის, ხელებისა და ფრჩხილების სისუფთავე, პირის ღრუს გამოვლება სოდიანი წყლით. გართულებული, მძიმე ფორმები საჭიროებს მკურნალობას საავადმყოფოს პირობებში.
ავადმყოფი ბინის პირობებში გამოცალკევებული უნდა იყოს 9 დღის განმავლობაში. კონტაქტში მყოფი ბავშვები, რომელთაც წინათ არ მოუხდიათ ჩუტყვავილა, ინფეციის შესაძლო წყაროს წარმოადგენენ. ამიტომ ამ პერიოდში ისინი 21 დღის განმავლობაში არ დაიშვებიან დაწესებულებებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვირუსული დაავადებები
ლიეტუვის პოლიტიკური პარტიები
ძირითადი პოლიტიკური პარტიები (2004):
2004 წლის საპარლამენტო არჩევნები
არჩევნების შედეგები (სულ - 141 ადგილი):
რესურსები ინტერნეტში
*
დიდი ნორვეგიული ენციკლოპედია
დიდი ნორვეგიული ენციკლოპედიური ლექსიკონი (ნორვ. Store norske leksikon, აბრ. SNL) — სიდიდით მეორე ნორვეგიული ენციკლოპედია, რომელიც 1978 წელს გამომცემლობების Aschehoug-სა და Gyldendal-ის შერწყმის შედეგად შეიქმნა. ამ დრომდე ორივე გამომცემლობა ენციკლოპედიური ლექსიკონების გამოცემაზე იყო ორიენტირებული.
XX-XXI სს მიჯნაზე ბეჭდური სახით გამოცემული ენციკლოპედიების გაყიდვების მაჩვენებელი მკვეთრად დაეცა, ამიტომაც გამომცემლობას მეოთხე გამოცემის მომზადებისას ფონდ Fritt-სგან 10 მლნ კრონის სუბსიდია დასჭირდა. ხსენებული მეოთხე გამოცემა 16 ტომისგან შედგება, საერთო ჯამში 12 000 გვერდი და 280 000 სტატიაა.
2010 წლის 1 ივლისს გამოცხადდა, რომ ამიერიდან ბეჭდური სახით ენციკლოპედია აღარ გამოიცემოდა. რედაქცია ონლაინ ვერსიების შექმნაზე გადავიდა. ინტერნეტვერსია ხელმისაწვდომია ყველა მსურველისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ენციკლოპედიები კატეგორია:ნორვეგიული ენციკლოპედიები
ომარ ბონგო
ელ ჰაჯი ომარ ბონგო ონდიმბა (El Hadj Omar Bongo Ondimba; დაბადებით - ალბერტ ბერნარ ბონგო) — გაბონის სახელმწიფო მოღვაწე, გაბონის პრეზიდენტი 1967-2009 წწ. პრეზიდენტი გახდა 32 წლის ასაკში და იყო ყველაზე ახალგაზრდა პრეზიდენტი იმ მომენტში. 2005 წელს ტოგოს პრეზიდენტის გნასინგბე ეიადემას გარდაცვალების შემდეგ გახდა ყველაზე ხანგრძლივად მმართველი პრეზიდენტი აფრიკაში და მთელ მსოფლიოში.
ბიოგრაფია
ომარ ბონგო დაიბადა აღმოსავლეთ გაბონის ქალაქ ლევაიში (ახლანდელი ბონგოვილი), კონგოს რესპუბლიკის საზღვართან ახლოს. მასთან ერთად ოჯახში კიდევ 11 ბავშვი იზრდებოდა. მამა გარდაეცვალა მაშინ როცა იგი იყო 7 წლის. სკოლის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა ფოსტაში. სულ მალე კი დაიწყო მისი სამხედრო და პოლიტიკური კარიერა.
კარიერა
მისი პოლიტიკური კარიერა იწყება 1960 წელს, როდესაც გაბონმა საფრანგეთისაგან დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. პირველი საპარლამენტო არჩევნების დროს იგი წინასაარჩევნო კამპანიაში ეხმარებოდა ადამიანს რომელიც შემდეგ გახდა ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრი, ხოლო ბონგომ მიიღო ადგილი შინაგან საქმეთა სამინისტროში.
1962 წელს სათავეში ჩაუდგა პრეზიდენტის ადმინისტრაციას. 1964 წელს გაბონში მოხდა პირველი და ერთადერთი სამხედრო გადატრიალება პრეზიდენტი ლეონ მბა გადააყენეს, ხოლო ომარ ბონგო დატყვევებულ იქნა ლიბრევილის სამხედრო ბაზაზე. ორი დღის შემდეგ მოკავშირეებმა აღადგინეს ლეონ მბას მმართველობა. ომარ ბონგო 1966 წელს გახდა ქვეყნის ვიცე-პრეზიდენტი და 1967 წლის დეკემბერში ლეონ მბას გარდაცვალების შემდეგ დაიკავა პრეზიდენტის თანამდებობა. 1973 წელს შეიცვალა სარწმუნოება, ხოლო 2003 წელს დაიმატა გვარი ონდიმბა.
1990-იანი წლების დასასრულს ბონგომ დაასრულა ერთპარტიული მმართველობა და ჩაატარა მრავალპარტიული არჩევნები 1993 და 1998 წელს, რომელშიც გაიმარჯვა შესაბამისად 51,2 % და66,88 %-ით.
საპრეზიდენტო არჩევნების (1973, 1979, 1986, 1993, 1998 და 2005) რეზულტატით იგი ყოველთვის გამარჯვებული იყო. ერთდროს ყველაზე ახალგაზრდა პრეზიდენტს ეს თანამდებობა ეკავა 41 წლის 6 თვისა და 6 დღის განმავლობაში და გახდა მსოფლიოში ყველაზე ხანგრძლივად მმართველი პრეზიდენტი.
პირადი ცხოვრება
ბონგოს მეუღლე - ექიმი, პედიატრი - არის კონგოს პრეზიდენტის დენი სასუ-ნგესოს შვილი, ხოლო მისი ვაჟიშვილი ალი ბენ ბონგო იყო ქვეყნის საგარეო საქმეთა მინისტრია  1989-1991 წწ. და თავდაცვის მინისტრი 1999 წლიდან.
გარდაიცვალა გულის შეტევით ესპანეთში ბარსელონის კლინიკაში, სადაც სამკურნალოდ იმყოფებოდა. მისი თანამდებობა კი გაბონის ისტორიაში პირველად დაიკავა ქალმა პრეზიდენტმა როზ როგომბემ.
I Know What I Like (In Your Wardrobe)
I Know What I Like (In Your Wardrobe) — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის სიმღერა და სინგლი ალბომიდან Selling England by the Pound. სინგლის მეორე მხარეს ჩაწერილი იყო Twilight Alehouse, სიმღერა, რომელიც არ არის შეტანილი ჯგუფის არც ერთ სტუდიურ ალბომში.
I Know What I Like უფრო მეტად პოპ-სიმღერაა, ვიდრე ჯგუფის სტილისათვის დამახასიათებელი პროგრესული როკის ელემენტების მატარებელი ნომერი. იგი რამდენიმე წლის განმავლობაში, სანამ არ გამოვიდა სინგლი Follow You Follow Me, იყო ჯენესისის ერთადერთი წარმატებული სინგლი.
1993 წელს ჯგუფ მარილიონი-ს ყოფილმა მუსიკოსმა, ფიშმა თავის ალბომზე Songs from the Mirror შეასრულა ამ სიმღერის საკუთარი ვერსია.
სიმღერა ბრიტანეთში სინგლის სახით გამოიცა და ჩარტის 21-ე პოზიციაზე მოხვდა.
სქოლიო
კატეგორია:1973 წლის სინგლები კატეგორია:ჯენესისის სიმღერები
დიუბუა
დიუბუა (Dubois) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, კლარკის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 677 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიდაჰოს ქალაქები
Inquisitor intertincta
Inquisitor intertincta — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
მონეტარული პოლიტიკა
მონეტარული პოლიტიკა (monetary policy) — მაკროეკონომიკური პროცესი, რომელიც მართავს ქვეყანაში ვალუტის მარაგს, რათა მიაღწიოს ისეთ ეკონომიკურ მიზნებს, როგორიცაა ფასების სტაბილურობა, მოსახლეობის სრული დასაქმება, ფინანსური სტაბილურობა და სხვ. მონეტარულ პოლიტიკას ძირითადად წარმართავს ცენტრალური ბანკი მონეტარული პოლიტიკის ინსტრუმენტების მეშვეობით.
მონეტარული პოლიტიკის ინსტრუმენტები
მონეტარული პოლიტიკის ინსტრუმენტები გამოიყენება ცენტრალური ბანკის მიერ საოპერაციო ორიენტირის მისაღწევად. ძირითადად განასხვავებენ სამი ტიპის ინსტრუმენტს: ღია ბაზრის ოპერაციები ცენტრალური ბანკის მიერ კომერციულ ბანკებთან განხორციელებული ტრანზაქციებია თავად ცენტრალური ბანკის ინიციატივით. ეს ტრანზაქციები მოიცავს ა) სასესხო ოპერაციებს, განხორციელებულს, როგორც წესი, აუქციონების მეშვეობით; ბ) სავალო ფასიანი ქაღალდების პირდაპირ შესყიდვა/გაყიდვას. მაგალითად, საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ განხორციელებული ღია ბაზრის ოპერაციები მოიცავს რეფინანსირების სესხებითა და ღია ბაზრის ერთთვიანი ინსტრუმენტით ფინანსური ბაზრისთვის ლიკვიდობის მიწოდების ოპერაციებს და ასევე, მთავრობის სახაზინო ვალდებულებების, სახაზინო ობლიგაციებისა და ეროვნული ბანკის სადეპოზიტო სერტიფიკატების გაყიდვის ოპერაციებს (ლიკვიდობის ამოსაღებად).
მუდმივმოქმედი ინსტრუმენტები ცენტრალურ ბანკთან კომერციული ბანკების მიერ განხორციელებული ოპერაციებია ამ უკანასკნელთა ინიციატივით. ისინი ძირითადად მოიცავს ერთდღიან სესხებს (კომერციული ბანკებისთვის ლიკვიდობის მიწოდების ოპერაციებს გარკვეულ გირაოზე დაყრდნობით) და ერთდღიან დეპოზიტებს (ლიკვიდობის ამოღების ოპერაციებს ცენტრალური ბანკის სპეციალურ ანგარიშზე სახსრების განთავსებით).