cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
გიორგი მათიაშვილი
გიორგი მათიაშვილი (დ. 18 დეკემბერი, 1977, გარდაბანი) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე. გენერალ-მაიორი. საქართველოს თავდაცვის ძალების მეთაური 2020 წლის 1 ივლისიდან.
განათლება
1994–1999 წლებში სწავლობდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს გაერთიანებულ სამხედრო აკადემიაში; მიიღო ისტორიის მასწავლებლის მაგისტრის აკადემიური ხარისხი.
სამხედრო განათლება
1994–1999 წლებში სწავლობდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს გაერთიანებულ სამხედრო აკადემიაში, სახმელეთო ფაკულტეტზე, მოტომსროლელი ჯარების სამეთაურო-საშტაბო სპეციალობით. 1997–1998 წლებში უმცროს ოფიცერთა ძირითადი სამხედრო განათლება (I საფეხური) მიიღო და ქვეითი სამეთაურო კურსი გაიარა გერმანია. 2000 წლის 16 მაისიდან 2 ივნისამდე გადიოდა ასეულის მეთაურის კურსს ჰამელბურგის ქვეითთა სკოლაში, გერმანიაში. 2009–2010 წლებში მიიღო ოფიცერთა უმაღლესი სამხედრო განათლება (ინტერნაციონალური გენერალური საადმირალო შტაბის კურსი, გერმანია).
სამხედრო სამსახური
1994–1998 წლებში იყო გაერთიანებული სამხედრო აკადემიის კურსანტი. 1998–1999 წლებში — ოცეულის მეთაური მცირე ინტენსივობის კონფლიქტში სამხედრო ოპერაციების მოსამზადებელი ცენტრის უფროსის განკარგულებით. არასაომარი სამხედრო ოპერაციათა მოსამზადებელი ცენტრის სადაზვერვო სადივერსიო ასეულ „კომანდოს“ იარაღის ოცეულის მეთაური (1999). მცირე ინტენსივობის კონფლიქტებში სამხედრო ოპერაციების მოსამზადებელი ცენტრის მსუბუქი ქვეითი ასეულის 1-ლი საიერიშო ოცეულის მეთაური (1999–2001). სწრაფი რეაგირების ძალებიის ბაზა „კოჯორის“ დაზვრვის სამსახური სამსახურის უფროსი (2001–2003). სერჟანტთა მომზადების სკოლის სერჟანტთა მოსამზადებელი კურსის სასწავლო კურსის უფროსის მოადგილე (2003–2004). სერჟანტთა მომზადების სკოლის სერჟანტთა მომზადების კურსის უფროსის მოადგილე (2004–2005).
2005–2006 წლებში იყო I ქვეითი ბრიგადის შტაბის G-3 საბრძოლო მომზადების უფროსი ოფიცერი. სახმელეთო ჯარების სარდლობის შტაბის G-3 ოპერატიული სამმართველოს ოპერაციების დაგეგმარების ოფიცერი (2006). სახმელეთო ჯარების სარდლობის შტაბის G-3 ოპერატიული სამმართველოს ოპერაციების დაგეგმარების განყოფილების უფროსი (2006–2007). სახმელეთო ჯარების სარდლობის შტაბის G-3 ოპერატიული სამმართველოს უფროსი (2007–2010). J-3 ოპერატიული დაგეგმვის დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე (2010–2012) და უფროსი (2012). სახმელეთო ჯარების აღმოსავლეთ სარდლობის სარდლის მოადგილე (2016–2018). თავდაცვის ძალების დასავლეთის სარდლობის სარდალი (2018–2019).
2019 წლის 25 დეკემბრიდან იყო საქართველოს თავდაცვის ძალების მეთაურის მოადგილე — გენერალური შტაბის უფროსი. 2020 წლის 1 ივლისს დაინიშნა თავდაცვის ძალების მეთაურად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1977 კატეგორია:გარდაბანში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი გენერალ-მაიორები კატეგორია:საქართველოს თავდაცვის ძალების მეთაურები გიორგი
ლიჭქი (გეღარქუნიქი)
ლიჭქი (Լիճք) — სოფელი სომხეთში, გეღარქუნიქის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 350 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 116 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 46.11 კმ²-ია.
დავით ბარამიძე
მინიატიურა|[[ბერლინი, 2008]] დავით ბარამიძე (დ. 27 სექტემბერი, 1988, თბილისი, საქართველო) — ქართული წარმომავლობის გერმანელი ჭადრაკის დიდოსტატი.
2004 წელს მოიპოვა ტიტული და გახდა ყველაზე ახალგაზრდა გერმანელი დიდოსტატი. იმავე წელს ჭადრაკის მსოფლიოს ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე მე-2 ადგილი დაიკავა. ამჟამად გერმანულ საჭადრაკო რეიტინგში 29-ეა (ელოს რეიტინგი 2532, 2009 წლის სექტემბერი). დრეზდენის 2008 წლის ვაჟთა საჭადრაკო ოლიმპიადაზე გერმანიის სახელით გამოვიდა.
სქოლიო
კატეგორია:ქართული წარმომავლობის გერმანელები კატეგორია:ქართველი მოჭადრაკეები კატეგორია:დაბადებული 1988 კატეგორია:დაბადებული 27 სექტემბერი
ედიშერ გიორგობიანი
ედიშერ (დავით) გიორგობიანი (დ. 5 აგვისტო, 1955, თბილისი) — ქართველი მსახიობი და რეჟისორი.
1977 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი (გიზო ჟორდანიას სახელოსნო). 1977–1984 წლებში მუშაობდა რუსთავის დრამატული თეატრში. თანამშრომლობდა საქართველოს რადიოსა და ტელვიზიის ლიტერატურულ რედაქციასთან, მონაწილეობდა ტელესპექტაკლებში. კინოდებიუტი შედგა ნიკოლოზ სანიშვილის 1980 წლის ფილმში „სახლი ლესნაიაზე“ (რევოლუციონერი გიორგი სტურუა). გიორგობიანის მნიშვნელოვანი როლია სანდრო ბარათელი ფილმში „მონანიება“ (რეჟისორი თენგიზ აბულაძე, 1984). სხვა როლები: მეფე ფარნავაზი („ქართლოსიანთა საკურთხეველი“, რეჟისორი ალინა აბაშმაძე, 1982), მეფანდურე („დიმიტრი II“, რეჟისორი რამაზ ხოტივარი, 1982), უფლისწული გიორგი („წიგნი ფიცისა“, რეჟისორი გიგა ლორთქიფანიძე, 1983), ვამეხი („ვამეხი მოდის“, რეჟისორები ოთარ ლითანიშვილი, ოთარ შამათავა, 1988) და ა. შ. ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ ითამაშა სტალინის როლი ტელესერიალში „სტალინი. Live“ (რეჟისორი გრიგოლ ლიუბომიროვი, 2006, რუსეთი). მუშაობა განაგრძო, როგორც რეჟისორმა. იღებს რელიგიური, კონსერვატული შინაარსის დოკუმენტურ ფილმებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 5 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1955 კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:ქართველი რეჟისორები კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ედიშერ
ავგუსტა საქსენ-გოთელი
ავგუსტა საქსენ-გოთელი (Augusta von Sachsen-Gotha, Augusta of Saxe-Gotha; დ. 30 ნოემბერი, 1719, გოთა, გერმანია — გ. 8 თებერვალი, 1772, ლონდონი, დიდი ბრიტანეთი) — საქსენ-გოთა-ალტენბურგის დინასტიის წარმომადგენელი და პრინცესა. უელსის პრინცესა 1736-1751 წლებში როგორც პრინც ფრედერიკის მეუღლე. დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ III-ისა და დანია-ნორვეგიის დედოფალ კაროლინა მატილდა ბრიტანელის დედა.
ბიოგრაფია
ავგუსტა დაიბადა 1719 წლის 30 ნოემბერს გოთაში. იგი იყო საქსენ-გოთა-ალტენბურგის ჰერცოგ ფრიდრიხ II-ისა და მისი მეუღლის, პრინცესა მაგდალენა ავგუსტა ანჰალტ-ცერბსტელის რიგით მეთხუთმეტე შვილი. 1735 წელს იგი დედასთან ერთად ეწვია ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგს, სადაც იმ დროს დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ II იყო ჩასული. ჰერცოგინია და მეფე მალევე დაახლოვდნენ და გადაწყვიტეს ორმაგი დინასტიური ქორწინებით გაემყარებინათ კავშირი. მარცხნივ|მინი|317x317პქ|ავგუსტა თავის ქმართან და შვილებთან ერთად 1739 წელს. ამის გამო 1736 წელს, 16 წლის ავგუსტა გააგზავნეს ინგლისში, რა დროსაც მან უკვე კარგად იცოდა ინგლისურად საუბარი. აქ იგი ამავე წლი 17 აპრილს, წმინდა ჯეიმზის სახელობის სასახლის სამლოცველოში ავგუსტა ცოლად გაჰყვა ჯორჯ II-ის უფროს ვაჟს, უელსის პრინც ფრედერიკს.
ავგუსტა მალევე მიხვდა, რომ მისი ქმარი თავის მშობლებთან გამუდმებით კონფლიქტში იყო, რამაც მისი მეფე-დედოფალთან ურთიერთობა უხერხული გახადა. 1737 წელს, როდესაც იგი პირველად დაორსულდა, ფრედერიკმა ავგუსტა ჰემპტონის სასახლეში გადაიყვანა, რათა სასახლეში მისთვის არ ევნოთ. ამავე წლის 31 ივლისს მან პირველი ბავშვი გააჩინა, რომელსაც მისსავე პატივსაცემად ავგუსტა დაარქვეს, რასაც ისიც დაერთო, რომ უელსის პრინცმა და პრინცესამ მეფე ბავშვის ნათლობაში არ მიიწვიეს, რამაც ჯორჯ II განარისხა, რაც საბოლოოდ იმით დამთავრდა, რომ მან ფრედერიკი და ავგუსტა სამეფო კარიდან გააძევა. მიუხედავად იმისა, რომ მეფესთან კონფლიქტი არ სურდა, ავგუსტა ყოველთვის ემორჩილებოდა მეუღლის ნებას.
სამეფო კარიდან გაძევებული წყვილი კიუს სასახლეში გადავიდნენ. სწორედ პრინცესა ავგუსტას სახელს მიეწერება კიუს სასახლის საოცარი ბაღების გაშენება, რომელსაც თავისი ცხოვრების რამდენიმე წელი შეალია. შესაძლოა ითქვას, რომ მან მთელ მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ბოტანიკური ბაღი. ასევე დღემდე არსებობს 1761 წელს მის მიერ აშენებული ჩინური სტილის ფანჩატური. მარცხნივ|მინი|267x267პქ|დაქვრივებული ავგუსტა 1759 წელს 1751 წლის 31 მარტს მისი ქმარი, პრინცი ფრედერიკი გარდაიცვალა, რითაც ავგუსტას უფროსი ვაჟი, პრინცი ჯორჯი ტახტის ახალი მემკვიდრე, ანუ უელსის პრინცი გახდა. ამის შემდეგ ავგუსტას ხშირად უწევდა მამამთილთან ურთიერთობა. როგორც ცნობილია, იგი ჯორჯ II-ს თბილად არასოდეს ესაუბრებოდა, თუმცა მაინც არ დასტურდება, რომ ავგუსტას მასთან ცუდი ურთიერთობა ჰქონდა.
1760 წელს ჯორჯ II გარდაიცვალა და ტახტი ავგუსტას ვაჟმა, ჯორჯ III-მ დაიკავა, რითაც იგი დიდი ბრიტანეთის დედა-დედოფალი გახდა. ამის მიუხედავად, იგი კიდევ უფრო მეტად ჩამოშორდა სამეფო კარს. ავგუსტა საქსენ-გოთელი გარდაიცვალა 1772 წლის 8 თებერვალს მკერდის სიმსივნით ლონდონში, 52 წლის ასაკში. დაკრძალეს შვიდ დღეში, 1772 წლის 15 თებერვალს უესტმინსტერის სააბატოში, მეუღლის გვერდით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 30 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1719 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1772 კატეგორია:უელსის პრინცესები კატეგორია:ტახტის მემკვიდრეები რომლებმაც ვერ შეძლეს ტახტზე ასვლა
ვიგონოვსკოეს ტბა
ვიგონოვსკოეს ტბა, ვიგონოშჩანსკოე (Вы́ганаўскае, Выганашча́нскае) — ტბა ბელარუსში, ბრესტის ოლქის ივაცევიჩის რაიონში.
ფსკერი ბრტყელია, დაფარულია საპროპელით, სანაპირო ტორფიანია, ხეობა დაჭაობებული. ტბა მდიდარია თევზით, ყველაზე მეტად გავრცელებულია წერი, ქორჭილა, ნაფოტა, ჩიქვი, გვხვდება წერი, ლოქორია, ფარფლწითელა, ფიტოპლანქტონი წარმოდგენილია 106 სახეობით.
ტბა მდებარეობს ქალაქ ივაცევიჩიდან 37 კმ-ის, ხოლო საქალაქო დასახლება ტელეხანიდან 17 კმ-ის დაშორებით, მდენარეების — შჩარასა და იასელდის (ნემანისა და დნეპრის აუზი) წყალგამყოფზე. ტბის გავლით 1767–1783 წლებში აშენდა ოგონსკის არხი, ამჟამად გამოუყენებელი. 1968 წელს ტბა და წყალშემკრები აუზის ნაწილი გამოცხადდა ჰიდროლოგიურ აღკვეთილად „ვიგონოშანსკოე“ (ფართობი 43 ათ. ჰექტარი). 2003 წლიდან ამავე დასახელების რესპუბლიკური ლანდშაფტური აღკვეთილის შემადგენლობაში. ტბა აგრეთვე შედის სატყეო სამონადირეო მეურნეობის, „ვიგონოვსკოეს“ შემადგენლობაში, რომელიც ბელოვეჟის ტევრის ნაწილს წარმოადგენს.
სქოლიო
კატეგორია:ბელარუსის ტბები
კორენტი (პიაუი)
კორენტი (Corrente) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 438 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 407 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.33 კმ²-ზე. ფართობი 3 048 446 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
ვიტმუნდის რაიონი
ვიტმუნდის რაიონი (Landkreis Wittmund) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ვიტმუნდი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 656,68 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 57 954 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 88 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 4 62.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები
შორქოლი
შორქოლი (Шоркӯл) — მაღალმთიანი ტბა ტაჯიკეთში, მთიანი ბადახშანის ავტონომიურ ოლქში. მდებარეობს სარიქოლის ქედის სამხრეთ კალთებზე, ფართო გაუდინარ ქვაბულში, ზღვის დონიდან 3782 მ სიმაღლეზე. ვიწრო, 9 კმ სიგრძის უზიუქდარიის ფშანით უკავშირდება რანგქოლის ტბას. ზედაპირის ფართობი 14 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 2,5 მ. საზრდოობს მდნარი თოვლისა და მყინვარების წყლით. წყალი სუსტად თბება. აღსანიშნავია, რომ კლიმატის ცვლილების გამო, რომელიც დაკავშირებულია მყინვარების დნობასთან, ტბა თითქმის მთლიანად გაშრა. ტბასთან ახლოს გადის საავტომობილო გზა სოფელ რანგქოლთან.
სქოლიო
კატეგორია:ტაჯიკეთის ტბები
ვერხნი-რივნი
ვერხნი-რივნი (Верхні Рівні) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ჩუტოვეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 62 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩუტოვეს რაიონის სოფლები
აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის კონსტიტუცია
აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის კონსტიტუცია — განსაკუთრებული წესით მიღებული იურიდიული ძალის მქონე კანონი. კონსტიტუცია არეგულირებს საზოგადოებაში პიროვნების სამართლებრივ მდგომარეობას, საჯარო ხელისუფლების ორგანიზაციასა და ფუნქციონირებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს. ამჟამად არსებული კონსტიტუცია წარმოადგენს აფხაზეთის ასსრ-ის 1978 წლის 6 ივნისის კონსტიტუციის შეცვლილ და რედაქტირებულ ვარიანტს.
აფხაზეთის კონსტიტუციის ისტორია
1918 წლის 11 ივნისიდან აფხაზეთი იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ავტონომიური ერთეული, რაც 1919 წლის 20 მარტს ოფიციალურად დაადასტურა აფხაზეთში პირველად ჩატარებული დემოკრატიული არჩევნების გზით არჩეულმა ხელისუფლების უმაღლესმა კანონიერმა ორგანომ – აფხაზეთის სახალხო საბჭომ. ამავე ორგანომ 1920 წლის 16 ოქტომბერს დაამტკიცა ავტონომიური აფხაზეთის კონსტიტუციის პროექტი და ის საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის უმაღლეს საკანონმდებლო ორგანოს – დამფუძნებელ კრებას გადაუგზავნა დასამტკიცებლად.
1921 წლის 21 თებერვალს, დამფუძნებელი კრების მიერ მიღებულმა საქართველოს პირველმა კონსტიტუციამ კონსტიტუციურად განამტკიცა აფხაზეთის ავტონომიური სტატუსი ერთიანი ქართული სახელმწიფოს – საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ფარგლებში.
1921 წლის თებერვალ–მარტში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა საბჭოთა რუსეთმა სამხედრო გზით დაიპყრო, განახორციელა საქართველოს ოკუპაცია და ანექსია. აფხაზეთის სტატუსი 1921 წლის 31 მარტიდან განისაზღვრა, როგორც აფხაზეთის სოციალისტური რესპუბლიკა. 1921 წლის 16 დეკემბერს საქართველომ და აფხაზეთმა ხელი მოაწერეს სამოკავშირეო ხელშეკრულებას. ხელშეკრულების მეოთხე პუნქტი პირდაპირ მიუთითებდა, რომ აფხაზეთი გახდა კავშირის არა სრულუფლებიანი წევრი, არამედ საქართველოს შემადგენელი ნაწილი. მასში ნათქვამია:
იოსებ სტალინი 1921 წლის 1 სექტემბერს სრულიად რუსეთის ცენტრალურ აღმასრულებელ კომიტეტს აცნობებდა, რომ
1921 წლის 14 ნოემბერს აფხაზეთის ხელმძღვანელმა ეფრემ ეშბამ დასვა საკითხი მაშინ ჩამოყალიბების პროცესში მყოფი ამიერკავკასიის ფედერაციის შემადგენლობაში აფაზეთის უშუალოდ შესვლის შესახებ. ამის პასუხად კავბიურომ ორ დღეში, 16 ნოემბერს დაადგინა: „წინადადება მიეცეს ამხანაგ ეშბას, წარმოადგინოს თავისი საბოლოო დასკვნა სახელშეკრულებო საწყისებზე აფხაზეთის საქართველოს ფედერაციის შემადგენლობაში ან ავტონომიური ოლქის საწყისებზე რსფსრ-ში შესვლის შესახებ“. ამრიგად, კავბიუროს სახელით სერგო ორჯონიკიძე აფხაზებს სთავაზობდა რუსეთის შემადგენლობაში ავტონომიური ოლქის სტატუსით შესვლას, ან საბჭოთა რესპუბლიკის სტატუსით, ანუ უფლებრივად უფრო მაღალი სტატუსით საქართველოს ფედერაციაში გაერთიანებას.
1921 წლის 16 დეკემბერს საქართველოსა და აფხაზეთს შორის, „ღრმა საერთო ეროვნული კავშირებიდან გამომდინარე“, გაფორმდა ხელშეკრულება სამხედრო, პოლიტიკური და საფინანსო-ეკონომიკური კავშირის დამყარების შესახებ. ხელშეკრულება ითვალისწინებდა ასევე „ყველა სამხარეო გაერთიანებაში, კერძოდ, ამიერკავკასიის რესპუბლიკების ფედერაციაში აფხაზეთის შესვლას საქართველოს მეშვეობით“ და არა უშუალოდ. აქედან კარგად ჩანს, რომ 1921 წლის 16 დეკემბრის ხელშეკრულებით ორი თანასწორუფლებიანი რესპუბლიკის გაერთიანება კი არ მოხდა, არამედ ერთი რესპუბლიკა (აფხაზეთი) შევიდა მეორის (საქართველოს) შემადგენლობაში.
აფხაზეთის საბჭოების პირველმა ყრილობამ 1922 წლის 17 თებერვალს მოიწონა აღნიშნული ხელშეკრულება და იგი დაადასტურა სრულიად საქართველოს საბჭოების პირველ ყრილობაზე მიღებულმა კონსტიტუციამ. 1924 წლის საბჭოთა კავშირის კონსტიტუციითაც აფხაზეთის სტატუსი განისაზღვრა, როგორც ავტონომიური რესპუბლიკა საქართველოს შემადგენლობაში. აფხაზეთის საბჭოების III ყრილობამ (1925 წლის 26 მარტი – 1 აპრილი) თვითნებურად დაამტკიცა ახალი კონსტიტუცია, რომლის მიხედვით, აფხაზეთი ცხადდებოდა სუვერენულ რესპუბლიკად; მასში დეკლარირებული იყო ამიერკავკასიის ფედერაციიდან და საბჭოთა კავშირიდან თავისუფლად გასვლის უფლება; სახელმწიფო ენად კი რუსული დგინდებოდა. 1925 წლის კონსტიტუცია არ გამოქვეყნებულა და, შესაბამისად, არც ძალაში შესულა იგი.
გლეხთა და წითელარმიელთა დეპუტატების საბჭოების I ყრილობამ 1922 წლის 28 თებერვალს დაამტკიცა რესპუბლიკის კონსტიტუცია, რომლის I თავის I პუნქტში ნათქვამია:
ამიერკავკასიის ფედერაციის ხელმძღვანელმა სერგო ორჯონიკიძემ, რომელმაც მისცა თანხმობა აფხაზეთის სოციალისტური საბჭოთა რესპუბლიკის გამოცხადებაზე, აფხაზეთის საბჭოების II ყრილობაზე 1923 წელს 21 დეკემბერს განაცხადა: „აფხაზებმა უნდა იცოდნენ, რომ აფხაზეთი ავტონომიური რესპუბლიკაა და თანასწორუფლებიანია ჩვენს კავშირში“. საბჭოთა იმპერიის ძირითადი კანონის – სსრ კავშირის პირველი კონსტიტუციის (1924-1936 წწ.) მიხედვით, აფხაზეთს ავტონომიური რესპუბლიკის სტატუსი ჰქონდა.
აფხაზეთის საბჭოების III ყრილობაზე 1925 წლის 1 აპრილს ყოველგვარი განხილვის გარეშე აფხაზურმა მხარემ მიიღო კონსტიტუცია, რომელიც  წინააღმდეგობაში მოდიოდა სსრ კავშირის, ამიერკავკასიის ფედერაციისა და საქართველოს სსრ-ის კონსტიტუციებთან. მისი II თავის V პუნქტში ნათქვამი იყო, რომ აფხაზეთი, როგორც სუვერენული სახელმწიფო, ინარჩუნებდა როგორც ამიერკავკასიის ფედერაციიდან, ისე საბჭოთა კავშირიდან თავისუფალი გასვლის უფლებას.
მხოლოდ 1931 წლის 11 თებერვალს, სსრ კავშირის მოქმედი კონსტიტუციის შესაბამისად, აფხაზეთის საბჭოების VI ყრილობამ აფხაზეთის სსრ-ს სახელი გადაარქვა და აფხაზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა (აფხაზეთის ასსრ) უწოდა. როგორც 1931 წლამდე, ისე სახელის გადარქმევის შემდეგაც აფხაზეთი იყო და დარჩა საქართველოს შემადგენლობაში.
1935 წლის 7 იანვარს აფხაზეთის საბჭოების VII ყრილობის გადაწყვეტილებით დამტკიცდა აფხაზეთის კონსტიტუციის ახალი რედაქცია, რომლის მიხედვითაც ავტონომიური რესპუბლიკის ყველა კომისარიატი საქართველოს შესაბამის კომისარიატებს ექვემდებარებოდა (მუხლი 42).
აფხაზეთის საბჭოების მესამე ყრილობამ გადაწყვიტა, დაესრულებინა წარმოდგენილი კონსტიტუციის პროექტი და შესაბამისობაში მოეყვანა საქართველოს სსრ და ამიერკავკასიის სოციალისტური ფედერაციული საბჭოთა რესპუბლიკების კონსტიტუციებთან. კონსტიტუციის ტექსტი, რომელიც განხილულ იქნა აფხაზეთის საბჭოების მესამე ყრილობის მიერ, არ გამოქვეყნებულა.
1931 წლის 14 თებერვალს საქართველოს საბჭოების VI ყრილობამ მოისმინა საქართველოს ცენტრამული აღმასრულებელი კომიტეტის (ცაკის) მდივნის სილიბისტრო თოდრიას მოხსენება საქართველოს კონსტიტუციაში ცვლილებების შეტანის შესახებ. მან დაადასტურა აფხაზეთის საბჭოების გადაწყვეტილება: აფხაზეთი ავტონომიური რესპუბლიკის სტატუსით შედიოდა საქართველოს შემადგენლობაში, 1921 წლის 16 დეკემბრის ხელშეკრულება კი ძალადაკარგულად გამოცხადდა. ამ გადაწყვეტილებას გუდაუთის რაიონში სეპარატისტთა გამოსვლები მოჰყვა.
აფხაზეთის ახალმა კონსტიტუციამ ფორმალურ-იურიდიულად დაადასტურა რეგიონის ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი სტრუქტურირების ავტონომიური მოდელი საქართველოს შემადგენლობაში და უმაღლესი იურიდიული აქტის ძალმოსილება მიანიჭა ამ საკითხში ადრე მიღებულ ყველა დოკუმენტს, მათ შორის სრულიად საქართველოს საბჭოების VI ყრილობის 1931 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებას და აფხაზეთის საბჭოების VI ყრილობის მიერ 1931 წლის 6 თებერვალს მიღებულ გადაწყვეტილებას 1921 წლის 16 დეკემბრის სამოკავშირეო ხელშეკრულების ტრანსფორმაციისა და აფხაზეთის „სახელშეკრულებო სსრ-ს“ ავტონომიურ რესპუბლიკად გარდაქმნის შესახებ.
აფხაზეთში 1937 წლის 2 აგვისტოს საბჭოების საგანგებო VIII ყრილობის მიერ აფხაზეთის ასსრ-ის კონსტიტუციის მიღება მოხდა. კონსტიტუციამ დაადგინა აფხაზეთის ავტონომიური სტატუსი საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის შემადგენლობაში „საბჭოთა კავშირის კონსტიტუციის საფუძველზე და საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუციის შესაბამისად“.
1977 წლის 7 ოქტომბერს მიიღეს საბჭოთა კავშირის ახალი კონსტიტუცია, რის შემდეგაც დაიწყო მუშაობა მოკავშირე და ავტონომიური რესპუბლიკების ახალი კონსტიტუციების პროექტებზე. სეპარატისტებმა ახალი წერილი–საჩივარი დაწერეს, რომელიც 1977 წლის 10 დეკემბერს გაიგზავნა კრემლში. ისინი დისკრიმინაციად მიიჩნევდნენ იმას, რომ ავტონომიურ რესპუბლიკებს, განსხვავებით მოკავშირე რესპუბლიკებისგან, არ ჰქონდათ უფლება გამოსულიყვნენ მოკავშირე რესპუბლიკიდან. ისინი მოითხოვდნენ ამ უფლების გავრცელებას ავტონომიურ რესპუბლიკებზეც.
აფხაზეთის კონსტიტუციის თანახმად, აფხაზეთი დამოუკიდებლად წყვეტს მის გამგებლობაში შემავალ საკითხებს. აფხაზეთი თავის ტერიტორიაზე უზრუნველყოფს კომპლექსურ ეკონომიკურ და სოციალურ განვიტარებას, ხელს უწყობს ამ ტერიტორიაზე საქართველოს უფლებამოსილებების აღსრულებას, ახორციელებს საქართველოს სახელმწიფო ხელისუფლების უმაღლესი ორგანოების გადაწყვეტილებას. აფხაზეთი თავისი კომპეტენციის ფარგლებში აკონტროლებს და კოორდინაციას უწევს მის ტერიტორიაზე განლაგებული საქართველოს სახელმწიფო ორგანოების სტრუქტურული ერთებულების საქმიანობას.
1925 წლის კონსტიტუციის მიხედვით, აფხაზეთის სსრ მოსახლე ყველა ეროვნებისათვის უზრუნველყოფილი იყო მშობლიური ენის თავისუფალი განვითარებისა და გამოყენების უფლება როგორც თავის ეროვნულ-კულტურულ, ისე საერთო-სახელმწიფო დაწესებულებებში, აფხაზეთის სსრ სახელმწიფო დაწესებულებათა ენად კი აღიარებული იყო რუსული ენა. აფხაზეთის 1994 წლის კონსტიტუციის თანახმად, აფხაზეთის სახელმწიფო ენად გამოცხადდა აფხაზური, ხოლო რუსული ენა აფხაზურის თანაბრად აღიარეს სახელმწიფო და სხვა დაწესებულებების ენად. მიუხედავად ყოველივე ამისა, საქართველოს 1995 წლის კონსტიტუციაში კვლავ აისახა საქართველოს სსრ 1978 წლის კონსტიტუციის პრინციპი, რომელიც დარჩა ამ კონსტიტუციის მოქმედების დასრულებამდე და აფხაზეთში, ქართულთან ერთად, სახელმწიფო ენად გამოცხადდა აფხაზური ენა.
აფხაზეთის უმაღლესი საბჭო საქართველოს კონსტიტუციაზე დაყრდნობით მიიჩნევს, რომ ეყრდნობა და თვლის, რომ აფხაზეთის ტერიტორიასა და მის ხალხს სრულიად საქართველოს ტერიტორიისა და ხალხის განუყოფელ ნაწილად. აფხაზეთის ასსრ ძირითადი კანონის 93-ე მუხლით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე აფხაზეთის ასსრ 1978 წლის კონსტიტუცია მოიყვანა საქართველოს 1995 წლის 24 აგვისტოს მიღებულ კონსტიტუციასთან შესაბამისობაში და უწოდა მას „აფხაზეთის კონსტიტუცია“.
ხელისუფლების ორგანიზაცია კონსტიტუციის მიხედვით
აფხაზეთის კონსტიტუციის მიხედვით, ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი წარმომადგენლობითი ორგანოა აფხაზეთის უმაღლესი საბჭო. აფხაზეთის უმაღლესი საბჭოს გამგებლობას მიკუთვნებულ საკითხებად განსაზღვრულია აფხაზეთის კონსტიტუციის მიღება და მასში ცვლილებების შეტანა, აფხაზეთის კანონის მიღება, აფხაზეთის ბიუჯეტისა და მისი შესრულების ანგარიშის დამტკიცება, აფხაზეთის მთავრობის თავმჯდომარის დანიშვნა და განთავისუფლება, აფხაზეთის მთავრობის თავმჯდომარისა და წარდგინებით მთავრობის შემადგენლობის დამტიკიცება.
მთავრობა შედგება მთავრობის თავმჯდომარის, აფხაზეთის აღმასრულებელი ხელისუფლების დაწესებულებების ხელმძღვანელებისაგან, მათ შორის აფხაზეთის მინისტრებისაგან. აფხაზეთის მთავრობის თავმჯდომარე არის აფხაზეთის უმაღლესი თანამდებობის პირი, რომელიც წარმოადგენს აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკას. აფხაზეთის მთავრობა პასუხისმგებელია და ანგარიშვალდებულია საქართველოს პრეზიდენტისა და აფხაზეთის უმაღლესი საბჭოს წინაშე, ხოლო უმაღლესი საბჭოს სესიებს შორის-საქართველოს პრეზიდენტსა და უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის წინაშე. სასამართლო ხელისუფლება ხორციელდება საერთო სასამართლოების მიერ. აფხაზეთის პროკურატურა საქართველოს პროკურატურის შემადგენელი ნაწილია.
აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის კონსტიტუციის 93-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკანონმდებლო ხელისუფლებას ახორციელებს აფხაზეთის უმაღლესი საბჭო. დღესდღეობით, უმაღლესი საბჭოს არჩევის წესი კანონმდებლობით არ რეგულირდება. დღეს მოქმედი საბჭო 1991 წლის დეკემბერში აფხაზეთის ტერიტორიაზე ჩატარებული არჩევნების შედეგად აირჩა. არსებული კონფლიქტის გამო, საბჭოს ხელახალი არჩევნები არ ჩატარებულა. საქართველოს პარლამენტის დადგენილებით, არსებულ საბჭოს უფლებამოსილება ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენამდე გაუგრძელდა. შესაბამისად, აფხაზეთის კონსტიტუციის თანახმად, სწორედ აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოა უფლებამოსილი ცვლილებები შეიტანოს აფხაზეთის კონსტიტუციაში.
ავტონომიური რესპუბლიკის აღმასრულებელ ხელისუფლების ფუნქციას, აფხაზეთის კონსტიტუციის 111-ე მუხლის თანახმად, აფხაზეთის მთავრობა ასრულებს. 2013 წლის 20 აგვისტომდე აფხაზეთის კონსტიტუციის 112¹ მუხლის თანახმად, აფხაზეთის მთავრობის თავმჯდომარეს აფხაზეთის უმაღლესი საბჭო საქართველოს პრეზიდენტის თანხმობით ნიშნავდა. 2013 წლის 20 აგვისტოს, უმაღლესმა საბჭომ მიიღო კონსტიტუციური კანონი „აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის კონსტიტუციაში ცვლილებების შეტანის შესახებ.“ ცვლილებების შედეგად, აფხაზეთის კონსტიტუციის 112¹ მუხლს 3-5 პუნქტები დაემატა, რომლის მიხედვითაც, შემოვიდა სრულიად ახალი, მთავრობის თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებლის ინსტიტუტი. მთავრობის თავმჯდომარის გადადგომის შემთხვევაში, აფხაზეთის უმაღლეს საბჭოს მიეცა უფლებამოსილება პრეზიდენტის თანხმობის გარეშე, უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის წარდგინებით, დანიშნოს მოვალეობის შემსრულებელი. ცვლილებებმა არ გააუქმა არსებული წესი.
2000 წლის რეფორმა
აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს 2000 წლის 8 დეკემბრის დადგენილების მიხედვით აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის კონსტიტუციაში შევიდა რიგი ცვლილებებისა.
2006 წელი
თავდაპირველად ცვლილება შეიტანეს 2006 წლის 31 იანვარს, ძირითადი ცვლილება შევიდა 112-ე მუხლში. აღნიშნულ ცვლილებას ხელი მოაწერა მთავრობის თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელმა გ. ჩიქოვანმა.
2006 წელს მეორეჯერ მოხდა ცვლილებების შეტანა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის კონსტიტუციურ კანონში 28 მარტს, რაც ძალაში შევიდა 3 აპრილიდან. ცვლილება ძირითადად ეხებოდა ახალი რედაქციით 95-ე და 103-ე მუხლების ჩამოყალიბებას.
2006 წლის 11 მაისს ცვლილება შევიდა 112-ე მუხლში.
2013 წელი
2013 წლის 5 აგვისტოს ცვლილებები შევიდა 112¹ მუხლში და აგრეთვე მას დაემატა 3-5 პუნქტები, რომლებიც მოიცავდა აფხაზეთის მთავრობის თავმჯდომარის უფლებამოსულებების შეწყვეტის შემთხვევაში განსახორციელებენ ღორნისძიებებს და უშუალოდ თავმჯდომარის კანდიდატურის წარდგენის პროცედურებს. ამის ცვლილებას ხელი მოაწერა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარემ ელგუჯა გვაზავამ და ის ამოქმედდა 2013 წლის 5 სექტემბერს.
2019 წელი
2019 წლის 3 მაისს მიღებული ცვლილება კვლავ ეხებოდა 112-ე მუხლის ახალი რედაქციით ჩამოყალიბებას, რომელიც გულისხმობდა აფხაზეთის მთავრობის შემადგენლობის დაკონკრეტებას:
ამ დოკუმენტს ხელი მოაწერა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარის მოვალეობების შემსრულებელმა რუსლან აბაშიძემ. აღნიშნული ცვლილება ძალაში შევიდა 2019 წლის 3 ივნისს.
სქოლიო
კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა კატეგორია:საქართველოს კანონმდებლობა
ლუსაკუნქი
ლუსაკუნქი (Լուսակունք) — სოფელი სომხეთში. მდებარეობს გეღარქუნიქის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 512 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გეღარქუნიქის პროვინციის სოფლები
ვაშლიჯრის სამაროვანი
ვაშლიჯრის სამაროვანი — ადრინდელი შუა საუკუნეების ძეგლი. მდებარეობს საქართველოს სამხრეთ გზასთან, დიღმისწყლის მარჯვენა სანაპიროს გასწვრივ მდებარე ქედზე. 1972 წელს სამაროვანზე გათხრებს აწარმოებდა არქეოლოგიური ექსპედიცია ( ხელმძღვანელი რ. აბრამიშვილი). სამაროვანზე ორი ტიპის სამარხი დადასტურდა: ქვის ფილებით გადახურული სამარხები ინდივიდუალურია, ხოლო ქვაყუთები — ძირითადად კოლექტიური, რომლებშიც ორიდან ოთხამდე მიცვალებულია. ორივე ტიპის სამარხში მიცვალებულები დაკრძალული იყვნენ ქრისტიანული წესით — გაშოტილი, გულხელდაკრეფილი, თავით დასავლეთისკენ. ვაშლიჯვრის სამაროვანზე გათხრილ სამარხებში ძირითადად არქეოლოგიურ ინვენტარს სამკაული და ტანსაცმელთან დაკავშირებული ნივთები წარმოადგენს. ქვის ფილებით გადახურული ორმოსამარხები თარიღდება VI – V საუკუნეებით, ხოლო ქვაყუთები VI—VII საუკუნეებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის არქეოლოგიური ძეგლები
ეგზარქოსის მოედანი
ეგზარქოსის მოედანი — გუბერნატორის, იგივე ბატონის მოედნის სამხრეთი ნაწილი. სახელი ეწოდა გუბერნატორის მოედანზე საეგზარქოსო სახლის აგების გამო. ეგზარქოსის და გუბერნატორის მოედნებმა გვერდიგვერდ იარსებეს XIX საუკუნის 80-იანი წლების მიწურულამდე. 1896 წლის თბილისის გეგმაზე დატანილია მხოლოდ ეგზარქოსის მოედანი. XX საუკუნის 20-იან წლებში მას ეწოდა ბებელის სახლი, XX საუკუნის 50-იანი წლებიდან — ერეკლე II-ს მოედანი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის ისტორია კატეგორია:თბილისის მოედნები
შახტის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია
შახტის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია (Церковь Александра Невского) — ყოფილი მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ შახტიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.
ისტორია
შახტის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია ააგეს 1888 წელს. ეკლესია იყო ხისგან აგებული და ჰქონდა ერთი საკურთხეველი. 1891 წელს ეკლესიის კედლები მოხატეს. 1906 წელს მიაშენეს ახალი საკურთხეველი, რომელიც უფლის აღდგომის სახელზე იყო ნაკურთხი. 1896 წლის მონაცემებით ეკლესიის შტატში ირიცხებოდა ორი მღვდელი, ერთი დიაკვანი და ორი მეფსალმუნე. ეკლესიის სამრევლოში შედიოდა ასევე ხუტორები აიუტინსკი, ნოვოგრუშევსკი, მაქსიმოვკა და პოპოვი.
რუსეთის სამოქალაქო ომის შემდეგ, 1923 წელს ეკლესია დახურეს, მაგრამ ადგილობრივი მოსახლეობის დიდი ძალისხმევით კვლავ გაიხსნა. 1938 წელს საბჭოთა კავშირის ტერიტორიაზე მიმიდნარე დიდი რეპრესიების პერიოდში ეკლესია საბოლოოდ დახურეს და დაანგრიეს.
გოჯონგი (კორეის იმპერატორი)
გოჯონგი (დ. 8 სექტემბერი, 1852 — გ. 21 იანვარი, 1919) — ჯოსონის დინასტიის ოცდამეერთე მეფე და კორეის იმპერიის პირველი მეფე. იგი ტახტზე ავიდა 1863 წელს ჯერ კიდევ პატარა ასაკში. მას მამამისი ჰეუნგსეონ დაევონგუნი ასწავლიდა მართვას მანამ სანამ იგი გახდა სრულწლოვანი. ჰეუნგსეონ დაევონგუნი იყო იზოლაციის ერთ-ერთი მომხრე და კათოლიკეების დევნის ინსტრუმენტი. მე-19 საუკუნის დაპირისპირება კორეასა და იაპონიას შორის გამოიხატა სინო-იაპონიის ომში, რომელიც კორეის ნახევარ კუნძულზეც მიმდინარეობდა. ამის შემდეგ კი ჯოსონის დინასტიამ ხელი მოაწერა „განგვას ხელშეკრულებას“. იაპონიამ დაიკავა კორეის ტერიტორიის გარკვეული ნაწილი თევზის, რკინის სბადოებისა და სხვა ბუნებრივი აირის ძებნაში. რაც შემდეგ იქცა იაპონიის ეკონომიკურად გაძლიერების მიზეზად.საფრანგეთი კამპანიამ კორეის წინააღმდეგ, აშშ ექსპედიციებმა კორეის ნახევარ კუნძულზე და იაპონიის ნაგავსაყრელის ინციდენტმა დიდი გავლენა იქონია მაღალჩინოსნებზეც, მათ შორის მეფე გოჯონგზეც. მეფე გოჯონგმა იყიდა იარაღით აღჭურვილი ჯარი, ასევე ძველი არმია ხმლითა და ისრებით აღჭურვილი. საბოლოოდ უხერხული, ხელფასის და პრესტიჟის დაკარგვის შედეგად ჰეუნგსეონ დაევონგუნს წართმეული ძალაუფლება დაუბრუნდა. მაგრამ მალევე ჩინური ჯარის გენერალმა იუანი შიკაიმ ჰეუნგსეონი გაიტაცა და ჩინეთში წაიყვანა რამაც კორეის მმართველობაში ჩინეთის ჩართვა გამოიწვია. 1904-05 წლებში იაპონურმა სამხედროებმა რუსეთ-იაპონიის ომში წარმატებული გამარჯვება მოიპოვეს. 1905 წლის პროტექტორატის ხელშეკრულებამ კორეასა და იაპონიას შორის, კორეას დამოუკიდებლობა მოუპოვა.გოჯონგმა ჰააგის სამშვიდობო კონვენციის წარმომადგენლებს თავისი წარმომადგენლობა გაუგზავნა რათა დაემტკიცებინათ კორეის სუვერენიტეტი კიდევ ერთხელ.იაპონიის დელეგაციის შედეგად კორეელები ვერ შეხვდნენ ჰააგის კონვენციის წარმომადგენლებს, მაგრამ კორეის წარმომადგენლებმა არ დათმეს და ინტერვიუ ჩაატარეს სხვადასხვა გაზეთის რედაქციაში. 1910 წლის 22 აგვისტოს კორეა ანექსიამ მოიცვა იაპონია-კორეის ანექსიის ხელშეკრულების გამო, რომელზეც ხელისმოწერა ყოფილ მეფე გოჯონგს აიძულეს დოკსუს სასახლეში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 8 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1852 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1919 კატეგორია:ტახტიდან გადამდგარი მონარქები
შახტის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
ილინცის რაიონი
ილინცის რაიონი (Іллінецький район) — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 910 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 37 866 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 43 კაცს კმ²-ზე. ილინცის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ილინცი.
2020 წლის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის შედეგად რაიონის ტერიტორია გადანაწილდა ახლადშექმნილ ვინიციისა და ჰაისინის რაიონებს შორის.
სქოლიო
კატეგორია:ვინიციის ოლქის რაიონები
ბისოს ციხე-სახლი
ბისოს ციხე-სახლი — არქიტექტურული ძეგლი, დგას დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბისოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. ნაგებია კლდის ქვით. შედგება მიჯრით მდგარი ორი სამსართულიანი ციხე-სახლისგან. ორივე სახლის სართულშუა გადახურვა და ბრტყელი მიწურბანიანი სახურავი ჩაქცეულია.
აღმოსავლეთით მდგარი ციხე-სახლისაგან 6,5-7,3 მეტრის სიმაღლის კედლებია შემორჩენილი. I სართული საქონლის სადგომია, II – საცხოვრებელი, ხოლო III – სათავდაცვო დანიშნულებისა. შესასვლელი I სართულზე სამხრეთიდანაა. კარის წირთხლებში საურდულე ხვრელებია. სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში პატარა ნიშია. დასავლეთ კედელში მოგვიანებით გაჭრილი კარით ეს სართული მომიჯნავე ციხე-სახლთანაა დაკავშირებული. II სართულის აღმოსავლეთ კედელში შესასვლელი და ხუთი სათოფურია. სამხრეთით – ერთი ნიში და ორი სარკმელი, დასავლეთით – სამი ნიში და სათოფური, ხოლო ჩრდილოეთით – ორი ნიში. III სართულის ჩრდილოეთ კედელში ერთი კარი და სათოფურია, აღმოსავლეთით - სარკმელი და სამი სათოფური, სამხრეთით - სარკმელი და სათოფური, ხოლო დასავლეთით – დიდი ოთხკუთხა ღიობი და ერთი სათოფური. ამ სახლზე დასავლეთიდან მიდგმული მეორე ციხე-სახლის შემორჩენილი კედლების სიმაღლე 6,75 მეტრს არ აღემატება. I სართულზე სარდაფია, II სართული საცხოვრებელია, ხოლო III – სათავდაცვო. I სართულის აღმოსავლეთ კედელში მომიჯნავე სახლთან დამაკავშირებელი კარია გაჭრილი. დასასვლეთ კედელში ორი ნიშია, აღმოსავლეთით – ერთი; სამხრეთით ერთი სარკმელი. II სართულს შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს, მიწიდან 2,5 მ სიმაღლეზე. ამავე მხარეს ერთი სათოფურია. დასავლეთით – ორი. III სართულზე სამხრეთ კედელში ერთი სარკმელი და ორმაგი სათოფურია, დასავლეთ კედელში–- სამი, ჩრდილოეთით და აღმოსავლეთით – თითო სათოფური.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ბერათ ალბაირაქი
ბერათ ალბაირაქი (Berat Albayrak; დ. 1 იანვარი 1978, სტამბოლი, თურქეთი) — თურქი პოლიტიკოსი, ბიზნესმენი და თურქეთის ენერგეტიკისა და ბუნებრივი რესურსების მინისტრი. 2015 წლის საპარლამენტო არჩევნების დროს სგპ-დან გახდა პარლამენტის წევრი. 2015-2018 წლებში, თურქეთის ენერგეტიკისა და ბუნებრივი რესურსების მინისტრი. 2018 წლიდან, თურქეთის ფინანსთა და ხაზინის მინისტრი. აგრეთვე თურქეთის პრეზიდენტის რეჯეფ თაიფ ერდოღანის სიძეა.
ბიოგრაფია
ალბაირაქი დაიბადა 1978 წლის 1 იანვარს სტამბოლში. მამამისი სადიქ ალბაირაქი წარმოშობით ტრაპიზონის პროვინციიდან არის. დაამთავრა ფათიჰის კერძო კოლეჯი. ამის შემდეგ სწავლა გააგრძელა სტამბოლის უნივერსიტეტის მენეჯმენტის ინგლისურ ენოვან ნაწილში, რის შემდეგ მაგისტრატურა დაამთავრა ფინანსისტის სპეციალობით, ნიუ-იორკის პაწეს უნივერსიტეტში.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:თურქი პოლიტიკოსები კატეგორია:თურქი ბიზნესმენები კატეგორია:თურქი აკადემიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი
ვოლფენბიუტელის რაიონი
ვოლფენბიუტელის რაიონი (Landkreis Wolfenbüttel) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ვოლფენბიუტელი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 722,48 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 122 466 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 170 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 1 58.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები
ზურაბ აქუბარდია
ზურაბ აქუბარდია (დაბადების თარიღი უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (სუმო). 18 წლამდელებს შორის ევროპის ჩემპიონი, ვერცხლის და ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი. 21-წლამდელებს შორის ევროპის ჩემპიონატების ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი. 23-წლამდელებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლისა და სამგზის ბრინჯაოს პრიზიორი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი სუმოისტები კატეგორია:პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
კრისტალანდია-დუ-პიაუი
კრისტალანდია-დუ-პიაუი (Cristalândia do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 469 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 831 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.51 კმ²-ზე. ფართობი 1 202 895 კმ²-ია.
მელიქ-მამასახლისი
მელიქ-მამასახლსი — მაღალი რანგის მოხელე შუა საუკუნეების თბილისში. ეს სახელი XVII საუკუნის I მეოთხედში მელიქისა და მამასახლისის თანამდებობების შეერთების შედეგად წარმოიშვა. მელიქ-მამასახლისი თბილისის მოურავის შემდეგ უპირველესი მოხელე იყო. მას ქალაქის მოსახლეობის ზედაფენიდან ნიშნავდა მეფე. მას ევალებოდა ვაჭრობის საქმეების წარმოება, სასამართლო საქმეების განხილვაში, ნიხრის დაწესებაში მონაწილეობა. XVIII საუკუნის II ნახევრიდან მელიქ-მამასახლისი სამეფო ფინანსების საქმებსაც განაგებდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თანამდებობები ძველ საქართველოში კატეგორია:მელიქები საქართველოში
PlayerUnknown’s Battlegrounds
„PlayerUnknown’ s Battlegrounds“ („PUBG“) — სამეფო ბრძოლის ჟანრის მრავალმოთამაშიანი ონლაინ-ვიდეო თამაში, შექმნილი და გამოცემული PUBG Corporation-ის მიერ.
„PUBG“ დაფუძნებულია ბრენდან გრინის მიერ, „PlayerUnknown“-ის ფსევდონიმით შექმნილ რამდენიმე პოპულარული თამაშის მოდიფიკაციაზე, რომლის შთაგონების წყაროდ იქცა 2000 წლის იაპონური ფილმი „სამეფო ბრძოლა“.
სიუჟეტის მიხედვით, არაუმეტეს 100 მოთამაშე დესანტირებას ახორიციელებს კუნძულზე, რის შემდეგაც მოთამაშეები ეძებენ იარაღსა და სხვადასხვა აღჭურვილობას, რათა გაანადგურონ მოწინააღმდეგეები. თამაშის რუკაზე არსებული უსაფრთხო ზონა დროდადრო იწყებს შეკუმშვას (ზღუდავს ხელმისაწვდომ სივრცეს), რათა მოწინაღმდეგეები საბოლოოდ ერთმანეთს შეახვედროს. გადარჩენილი ჯგუფი ან მოთამაშე ხდება რაუნდის გამარჯვებული..
გამოვიდა 2017 წლის 20 დეკემბერს Microsoft Windows-ის ოპერაციული სისტემისთვის. თავდაპირველად იგი ხელმისაწვდომი იყო მხოლოდ Steam პლატფორმაზე. მოგვიანებით, თამაში Xbox One-ზე გამოუშვა კომპანია Microsoft Studios-მა 2018 წლის 4 4 სექტემბერს. 2018 წლის მარტში თამაში გამოიცა Android და iOS-ის პლატფორმებისთვის, რომელიც ხელმისაწვდომია უფასოდ. PlayStation 4-ის ვერსია გამოვიდა იმავე წლის ნოემბერში, ხოლო სტრიმინგული პლატფორმა Google Stadia-ს ვერსია 2020 წლის აპრილში.
„PUBG“ ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშია. 2019 წლის მონაცემებით PC და კონსოლების ვერსიების საერთო გაყიდვების რაოდენობა 60 მილიონს აღემატება. გარდა ამისა, თამაშის მობილური ვერსია „PUBG Mobile“ 600 მილიონზე მეტ ჩამოტვირთვას ითვლის.
თამაშს წილად ხვდა დადებითი შეფასებები ვიდეო თამაშების კრიტიკოსებისაგან. მათი თქმით, მიუხედავად იმისა, რომ თამაშს გააჩნია რიგი ტექნიკური ხარვეზები, მასში წარმოდგენილია ახალი ტიპის გეიმპლეი და სხვადსხვა დადებითი მახასიათებლები. სწორედ მას მიაწერენ სამეფო ბრძოლის (battle royale) ჟანრის პოპულარიზაციას. ამგავარი წარმატების შედეგად ჩინეთში გამოვიდა თამაშის რამდენიმე არაოფიციალური კლონი. საერთო განხილვების საიტ Metacritic-ზე თამაშის PC ვერსია ფლობს 86/100, PS4 — 72/100, XONE — 85/100, iOS — 82/100. „PUBG“-ის, აგრეთვე გადაეცა უამრავი ჯილდო სხვადასხვა დაჯილდოების ცერემონიებზე. მოგვიანებით კომპანია PUBG Corporation-მა ჩაატარა რამდენიმე მცირე მასშტაბიანი ტურნირი. ზოგიერთ ქვეყანაში თამაში აკრძალულია, მიზეზად აცხადებენ, რომ იგი უარყოფითად მოქმედებს ახალგაზრდებზე და იწვევს მასზე დამოკიდებულებას.
სქოლიო
კატეგორია:2017 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:Android-ის თამაშები კატეგორია:სამეფო ბრძოლის თამაშები კატეგორია:ადრეულად ხელმისაწვდომი ვიდეო თამაშები კატეგორია:IOS-ის თამაშები კატეგორია:მრავალმოთამაშიანი ვიდეო თამაშები კატეგორია:ღია სამყაროს ვიდეო თამაშები კატეგორია:PlayStation 4-ის თამაშები კატეგორია:Stadia-ს თამაშები კატეგორია:გადარჩენის სიმულატორები კატეგორია:ტაქტიკური მსროლელის ვიდეო თამაშები კატეგორია:მესამე პერსონაჟის სროლები კატეგორია:Unreal Engine-ის თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები შემუშავებული სამხრეთ კორეაში კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Xbox One-ის თამაშები კატეგორია:კიბერსპორტის თამაშები
ანტონიო ბორერო
ანტონიო ბორერო კორტასარი (Antonio Borrero Cortázar; დ. 29 ოქტომბერი, 1827, კუენკა, ეკვადორი — გ. 9 ოქტომბერი, 1911, კიტო, ეკვადორი) — ეკვადორელი  პოლიტიკოსი. ეკვადორის ვიცე-პრეზიდენტი (1863–1864) და პრეზიდენტი (1875–1876)
დაწყებითი განათლება მიიღო მშობლიურ ქალაქში. მისი ადმინისტრაცია მხარს უჭერდა პრესის თავისუფლებას. თანამდებობიდან გადაყენების შემდეგ, იგი დიდი ხანი ცხოვრობდა პერუსა და ჩილეში. იგნასიო დე ვეინტემილიას რეჟიმის დამხობის შემდეგ, 1883 წელს,  ბორერო დაბრუნდა სამშობლოში და შეუდგა იურიდიულ პრაქტიკას. ასევე მუშაობდა ჟურნალისტად კიტოში 1911 წლამდე და წერდა წიგნებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეკვადორის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 29 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1817 კატეგორია:გარდაცვლილი 9 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1911
მადინა
მადინა (Մադինա) — სოფელი სომხეთში, გეღარქუნიქის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 223 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 122 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 10 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გეღარქუნიქის პროვინციის სოფლები
დარიუშ მეჰრჯუი
მეჰრჯუი ირანული ახალი ტალღის კინომიმდინარეობის ერთ-ერთი დამაარსებელია. მისი ფილმების ძირითად ნაწილს ლიტერატურული ადაპტაციები შეადგენს.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
მეჰრჯუი 1939 წელს თეირანში, საშუალო ფენის ოჯახში დაიბადა. ბავშვობაში იგი ხატვისა და მუსიკის მიმართ ამჟღავნებდა ინტერესს, კერძოდ ხატავდა მინიატურებს და უკრავდა სანთურსა და ფორტეპიანოზე. მეჰრჯუი დიდ დროს უთმობდა ფილმების ყურებას. მას განსაკუთრებით ამერიკული ფილმები ხიბლავდა და სწორედ კინოა ის მიზეზი, რის გამოც მეჰრჯუიმ ინგლისური ენის შესწავლა დაიწყო. ბავშვობაში ყველაზე დიდი ზეგავლენა მასზე ვიტორიო დე სიკას ფილმმა „ველოსიპედის ქურდები“ მოახდინა. თორმეტი წლის ასაკში მეჰრჯუიმ 35 მილიმეტრიანი პროექტორი ააწყო, ორი კინოფირი შეიძინა და სამეზობლოში ბილეთების გაყიდვა დაიწყო. მიუხედავად იმისა, რომ მეჰრჯუი რელიგიურ ოჯახში აღიზარდა, 15 წლის ასაკში, როგორც თავადვე აღნიშნა, „ღმერთის სახე მისთვის ბურუსით მოცული გახდა და რწმენა დაკარგა.“
1959 წელს მეჰრჯუი აშშ-ში გადავიდა, სადაც ლოს-ანჯელესში კალიფორნიის უნივერსიტეტის კინოს დეპარტამენტში სწავლობდა. მისი ერთ-ერთი ლექტორი იყო ჟან რენუარი, რომლისგანაც, როგორც თავად აღნიშნავს, მსახიობებთან მუშაობა ისწავლა. მეჰრჯუი უკმაყოფილო იყო უნივერსიტეტის სასწავლო პროგრამით, რომელიც ყურადღებას მხოლოდ ტექნიკურ საკითხებზე ამახვილებდა. მასში უკმაყოფილებას ლექტორების არაპროფესიონალიზმიც ბადებდა, რომლებიც, როგორც თავად ამბობს „არაფერს მნიშვნელოვანს არ ასწავლიდნენ, რადგან თავადაც ვერ შეძლეს ჰოლივუდში მუშაობა და გამოცდილება არ ჰქონდათ.“ მეჰრჯუი ფილოსოფიის ფაკულტეტზე გადავიდა და უნივერსიტეტი 1964 წელს დაამთავრა.
1964 წელს მეჰრჯუიმ საკუთარი ლიტერატურული ჟურნალი დააარსა. მისი მიზანს ამერიკელი მკითხველისთვის თანამედროვე სპარსული ლიტერატურის გაცნობა წარმოადგენდა. იგი თეირანში 1965 წელს დაბრუნდა.
თეირანში დაბრუნებულმა მეჰრჯუიმ ჟურნალისტად და სცენარისტად დაიწყო მუშაობა. 1966-1968 წლებში იგი თეირანის უცხო ენების სასწავლო ცენტრში ლიტერატურასა და ინგლისურ ენას ასწავლიდა. აგრეთვე მეჰრჯუი თეირანის უნივერსიტეტის აუდიოვიზუალური ხელოვნების ცენტრში კინოსა და ლიტერატურის შესახებ ლექციებს კითხულობდა.
კინოკარიერა
მეჰრჯუის სარეჟისორო დებიუტი 1966 წელს ფილმით „ბრილიანტი 33“ შედგა, რომელიც ჯეიმზ ბონდის ფილმების სერიის პაროდიას წარმოადგენს. რეჟისორის სადებიუტო ნამუშევარმა ვერ მოიპოვა კომერციული წარმატება.
ბეჰრჯუის საერთაშორისო წარმატება მოუტანა მეორე ფილმმა „Gaav“ („ძროხა“), რომელიც სიმბოლური დრამაა. ფილმი ეფუძნება გოლამ-ჰოსეინ საიდის მოთხრობას, რომელიც მეჰრჯუის მეგობარი იყო. სწორედ საიდმა შესთავაზა რეჟისორს მეორე ფილმი მისი მოთხრობის მიხედვით გადაეღო. ასევე მან გააცნო  მეჰრჯუის მსახიობები: ეზათოლა ენთეზამი და ალი ნასირიანი, რომლებმაც ფილმში მთავარი როლები შეასრულეს. რეჟისორი ამ მსახიობებთან მთელი კარიერის მანძილზე თანამშრობლობდა. სცენარზე მეჰრჯუიმ და საიდმა ერთობლივად იმუშავეს. საბოლოოდ ფილმზე მუშაობა 1969 წელს დასრულდა.
„Gaav“ წელიწადზე მეტი დროის მანძილზე ირანში კულტურისა და ხელოვნების სამინისტროს მიერ იყო აკრძალული. ამის მიზეზი საიდის პოლიტიკური შეხედულებები იყო. იგი ღიად აკრიტიკებდა მოჰამედ რეზა ფეჰლევის მმართველობას, რის გამოც თექვსმეტჯერ იყო დაპატიმრებული. საბოლოოდ, „Gaav“ 1970 წელს გამოვიდა და ირანის კულტურის სამინისტროს კინოფესტივალის ჯილდო მოიპოვა. 1971 წელს ფილმი ვენეციის კინოფესტივალზე წარდგა, სადაც კრიტიკოსთა ჯილდო დაიმსახურა. ფილმი ჩიკაგოს საერთაშორისო ფესტივალზეც გავიდა, სადაც ენთეზამმა საუკეთესო მამაკაცი მსახიობის ნომინაციაში გაიმარჯვა.
1995 წელს მეჰრჯუიმ „პარი“ გადაიღო, რომელიც ჯერომ სელინჯერის ნაწარმოების „ფრენი და ზუი“ უკანონო და არაოფიციალური კინოადაპტაციაა. ირანში ფილმის დისტრიბუცია ლეგალურად ხორციელდებოდა, რადგან ირანსა და აშშ-ს შორის არ შემდგარა მოლაპარაკებები საავტორო უფლებების შესახებ. 1998 წელს „პარის“ ჩვენება ლინკოლნის ცენტრში იგეგმებოდა, თუმცა დაგეგმილი ღონისძიება სელინჯერის ადვოკატებმა გააუქმეს.
1997 წელს მეჰრჯუიმ მომდევნო ფილმი „ლეილა“ გადაიღო, რომელიც მელოდრამაა და ქალაქში მცხოვრები ზედა საშუალო ფენის წყვილის შესახებ მოგვითხრობს.
1998 წელს რეჟისორმა ფილმისთვის „მსხლის ხე“ ჩიკაგოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე ჰიუგოს პრემია მიიღო.
კინემატოგრაფიული სტილი და მემკვიდრეობა
დარიუშ მეჰრჯუის შემოქმედება თანამედროვე ირანული კინოს საწყის წერტილად მიიჩნევა. რეჟისორმა ირანულ კინოში რეალიზმი და სიმბოლიზმი შემოიტანა. მის ფილმებს როზელინის, ვიტორიო დე სიკას და სატიაჯიტ რაის ფილმებს ამსგავსენებ.
მეჰრჯუის ფილმებში მუდმივად იგრძნობა უკმაყოფილება თანამედრობე ურბანული ირანის მიმართ. 1998 წლის ფილმი „მსხლის ხე“ რეჟისორის მიერ ირანული ბურჟუაზიის შესწავლის აპოთეოზად ითვლება.
მეჰრჯუის 1969 წლის ფილმით „Gaav“ დაიწყო ირანული კინოს რენესანსი, რომელიც ირანული ახალი ტალღის სახელწოდებითაა ცნობილი.
კრასნოოქტიაბრსკის ხიდი
კრასნოოქტიაბრსკის ხიდი (Краснооктя́брьский мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, შემოვლით არხზე, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულს და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს.
მდებარეობა
მდებარეობს როზენშტეინის ქუჩის დასაწყისში.
ხიდთან ახლოს განთავსებულია 1911-1912 წლებში არქიტექტორ ნ. ვ. დმიტრიევის მიერ აგებული წითელარმიელთა სახლი, რომელიც მოდერნისტული არქიტექტურის ნიმუშია.
დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ტარაკანოვსკის ხიდი.
სახელწოდება
ხიდს, რომელიც აქ არსებობდა 1914 წლიდან 1925 წლამდე, ერქვა ლეიხტენბერგის ხიდი, ლეიხტენბერგის ქუჩის მიხედვით. არსებული სახელი კი ხიდმა მიიღო 1958 წელს.
ისტორია
აღნიშნულ ადგილზე პირველი ხიდი ააგეს 1909 წელს. 1925 წელს მოძველებული ხიდი დაშალეს.
1957-1958 წლებში ახლოს მდებარე ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდის განტვირთვის მიზნით და შემოვლით არხზე თბოსადენის მილების გაყვანისათვის ააგეს რკინა-ბეტონის ხიდი. თავდაპირველად იგეგმებოდა აეშენებინათ საფეხმავლო ხიდი-თბოსადენი, თუმცა დაპროექტებისას გეგმა შეიცვალა. ხიდის პროექტი შეიმუშავა „Ленгипроинжпроект“-ის ინსტიტუტის ინჟინერმა ვ. ვ. ბლაჟევიჩმა.
კონსტრუქცია
ხიდი რკინა-ბეტონითაა აგებული და მონოლითურია. განკუთვნილია საავტამობილო ტრანსპრტისა და ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილი შედგება სამი ზოლისაგან და ტროტუარების მსგავსად ისიც ასფალტ-ბეტონითაა მოპირკეთებული. ხიდის სიგრძეა 32,44 მეტრი, ხოლო სიგანე — 18,8 მეტრი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
ჰანოვერის რაიონი
ჰანოვერის რაიონი (Region Hannover) — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ჰანოვერი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 2290,54 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 1 129 975 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 493 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 2 41.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვემო საქსონიის რაიონები
ეგზიტპოლი
ეგზიტპოლი (Exit poll) — გამოკითხვა, რომელიც არჩევნების დღეს, კენჭისყრის შენობის გარეთ ტარდება. გამოკითხვის მიზანია, დაადგინოს, თუ ვის მისცა უკვე ამა თუ იმ პიროვნებამ ხმა. ყველა ქვეყანაში საინფორმაციო საშუალებები თავს იკავებენ ეგზიტპოლების შედეგების გამოქვეყნებისგან საარჩევნო უბნების დახურვამდე. რამდენიმე ქვეყანაში (მაგალითად, ნორვეგიაში, პორტუგალიაში, რუმინეთში) ეგზიტპოლები კანონით რეგულირდება. სხვა ქვეყნებში შესაბამისი წესები ხშირად საარჩევნო კანონშია მოცემული (მაგალითად, გერმანიაში).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არჩევნები
ბისოს საქრისტოს კიდურის სამაროვანი
ბისოს საქრისტოს კიდურის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბისოში, მდებარეობს მდინარე ხევსურეთის არაგვის მარჯვენა ნაპირზე, ფერდობზე. თარიღდება XI-XII საუკუნეებით. 1989 წელს გათხარა ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის არქეოლოგიის კვლევის ცენტრის აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ. სამაროვანზე გათხრილია ხუთი ქრისტიანული სამარხი: ოთხი ქვისსამარხი, ერთი ამოშენებულკედლიანი სამარხი. სამარხთაგან ერთ-ერთში აღმოჩნდა ბრინჯაოს სამაჯური და მშვილდსაკინძი. მასალა ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
რეიფ ფაინზი
რეიფ ნათანიელ ტუისლტონ-უაიკჰემ ფაინზი (Ralph Fiennes; /ˈreɪf ˈfaɪnz/ 22 დეკემბერი, 1962) — ინგლისელი თეატრისა და კინოს მსახიობი. არის შექსპირის პიესების როლების ერთ-ერთი ცნობილი შემსრულებელი. კინოსამყაროში სახელი გაითქვა სხვადასხვა ფილმით, რომელთა შორის არის „შინდლერის სია“ და „ინგლისელი პაციენტი“.