cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნოე ხომერიკი
სქოლიო
კატეგორია:საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 7 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1883 კატეგორია:გარდაცვლილი 1924 კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრები კატეგორია:რსდმპ-ის წევრები
ვაზ-2103
ვაზ-2103 — კომპაქტური სედანი, რომელსაც აწარმოებდა ავტოვაზი. მომხმარებელს მანქანა პირველად 1972 წელს წარუდგინეს. რუსეთის საზღვრებს გარეთ ავტომობილი ცნობილი იყო როგორც ლადა (LADA). ავტომობილს 1972-დან 1984 წლამდე აწარმოებდნენ, იგი ქსპორტზეც გადიოდა მაგრამ განსხვავებული სახელით ლადა 1500-ით (Lada 1500). ვაზ-2103 იყო 1968 წლის მოდელის ფიატი 124-ის ლოკალიზებური და მობილური მოდელი რომელიც საბჭოთა კავშირისა და აღმოსავლეთ ევროპის ბაზარზე იყო მორგებული. ვაზ-2103 ვაზ-2101-ისაგან გარე ინტერიერით განსხვავდებოდა, ახალ მოდელს ოთხი წინა პროჟექტორი ჰქონდა, უკანა განათების ფარებიც უფრო დიდი იყო და რაც ყველაზე მთავარია ახალ მოდელ გააჩნდა უფრო ძლიერი 1.5 ლიტრის 75 ცხენის ძალიანი ძრავა.
საინტერესო ფაქტი
ვაზ-2103-ის ზოგიერთი მძღოლი საკუთარი მანქანის კაპიტალური რემონტის დროს ვაზ-2103-ზე ვაზ-2106-ის ფარებსა და ოპტიკას ამონტაჟებენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვაზის ავტომობილები კატეგორია:საბჭოთა ავტომობილები კატეგორია:სედანის კლასის ავტომობილები
ბუდაპეშტის ტრამვაი
ბუდაპეშტის ტრამვაი — სიდიდით მე-7 ტრამვაის სისტემა მსოფლიოში, რომლის ხაზების სიგრძე 158 კმ-ია.
ისტორია
ბუდაპეშტში პირველი ცხენის წევის ტრამვაის (ე.წ. კონკის) ხაზი 1866 წლის 30 ივლისს გაიხსნა. ელექტრო ტრამვაის პირველი ხაზი ბუდაპეშტში 1887 წელს გაიხსნა და მალევე გავრცელდა როგორც ცენტრში, ასევე ქალაქის გარეუბნებში. ტრამვაის სისტემის განვითარებამ ქალაქის ცენტრში მეტროს M1 და M2 ხაზების გახსნამდე გასტანა (1973).
მოძრავი შემადგენლობა
ბუდაპეშტის ტრამვაის მოძრავი შემადგენლობა საკმაოდ მრავალფეროვანია. მათ შორის ყველაზე ძველი ვაგონები უნგრული ფირმა Ganz-ის წარმოებისაა. ამჟამად ექსპლოატაციაშია Ganz-ის ვაგონები: Ganz csuklós და KCSV7. ასევე ექსპლოატაციაშია ჩეხური ČKD Praha-ს Tatra T5C5-ები, გერმანიის ქ. ჰანოვერისგან ნაყიდი მეორადი TW 6000-ები (2002-დან), გერმანული წარმოების Siemens Combino Supra და ესპანური წარმოების CAF Urbos 3, რომელიც ბუდაპეშტში ყველაზე ახალი ტიპის ვაგონია და ყველაზე გრძელი ტრამვაის ვაგონია მსოფლიოში (56 მ).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ტრამვაის ქსელები ქალაქების მიხედვით
ინდრჟიხ კრეპინდლი
ინდჟრიხ კრეპინდლი (დ. 6 ივლისი, 1948) — ჩეხოსლოვაკი ხელბურთელი. მონაწილეობა აქვს მიღებული 1972 და 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე.
1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე გუნდთან ერთად მოიპოვა ვერცხლის მედალი. მან ოლიმპიადაზე სრულად, 6 შეხვედრა ითამაშა და 11 გოლი გაიტანა.
ოთხი წლის შემდეგ გუნდთან ერთად დაიკავა მე-7 ადგილი ოლიმპიადაზე. ჩატარებულ 4 მატჩში კრეპინდლმა 6 გოლი გაიტანა.
იან ჟანტი
იან ჟანტი (დ. 26 დეკემბერი, 1981) — ფრანგი ხელბურთელი. არის ფრანგული „პარი სენ-ჟერმენისა“ და საფრანგეთის ხელბურთელთა ეროვნული ნაკრების მეკარე.
2020 წელს იყო საფრანგეთის ნაკრების წევრი 2020 წლის ხელბურთელთა ევროპის ჩემპიონატზე.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ხელბურთელები
ასედერა
სქოლიო
კატეგორია:ბადახოსის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ბადახოსის ქალაქები
ინდრჟიხ კაბატი
ინდჟრიხ კაბატი (დ. 24 აპრილი, 1953, პრაღა – გ. 14 ივლისი, 2020, პრაღა) — ჩეხი ფსიქოლოგი, პროფესორი და პოლიტიკოსი. 1992-1994 წლებში კაბატი იყო ჩეხეთის კულტურის მინისტრი. ის იყო ქვეყნის პირველი კულტურის მინისტრი.
2020 წლის 14 ივლისს კაბატი 67 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეხი პოლიტიკოსები
სუხარი (ესპანეთი)
სუხარი (Zújar) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ბასის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 102 კმ². მოსახლეობა — 2544 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
ლა-სუბია
ლა-სუბია (La Zubia) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 22 კმ². მოსახლეობა — 19 330 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ლა-კალაორა
ლა-კალაორა (La Calahorra) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის გუადიქსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 40 კმ². მოსახლეობა — 668 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ვისნარი
ვისნარი (Víznar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 13 კმ². მოსახლეობა — 993 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
კაპილეირა
კაპილეირა (Capileira) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ალპუხარა-გრანადინის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 57 კმ². მოსახლეობა — 563 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ბადახოსის მუნიციპალიტეტები
300px|მინი|ბადახოსის მდებარეობა ესპანეთის რუკაზე ბადახოსის პროვინცია შედის ესტრემადურის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 165 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის (Ley reguladora de las Bases del Régimen Local) თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.
ბადახოსის მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან 11 კომარკაში: ბადახოსი, კამპინია-სური, ლა-სერენა, ლა-სიბერია, ლას-ვეგას-ალტასი, ლიანოს-დე-ოლივენსა, მერიდა, საფრა-რიო-ბოდიონი, სიერა-სუროესტე, ტენტუდია, ტიერა-დე-ბაროსი.
ბადახოსის პროვინციის ფართობია 21 766 კმ² და 2020 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 692 137 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია ბადახოსი, რომელიც მოსახლეობისა და ფართობის მიხედვით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია (1440,37 კმ²), ხოლო ფართობით ყველაზე პატარაა — ესპარაგოსა-დე-ლა-სერენა (2,02 კმ²).
სქოლიო
*
კალიკასასი
კალიკასასი (Calicasas) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11 კმ². მოსახლეობა — 638 კაცი (2020 წ.).
კამპოტეხარი
კამპოტეხარი (Campotéjar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ლოს-მონტესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 46 კმ². მოსახლეობა — 1229 კაცი (2020 წ.).
კალიკასასი
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
კამპოტეხარი
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
დნიპრო დნეპრი (საფეხბურთო კლუბი)
დნიპრო დნეპრი (Футбо́льний Клуб Дніпро́ Дніпропетро́вськ, Футбо́льный Клуб Днепр Днепропетро́вск) — უკრაინული კლუბი, ჩამოყალიბდა დნეპრში. 2019 წელს გაუქმდა.
ბრიტი
თავდაპირველად დნეპრის  საფეხბურთო კლუბი დნიპრო 1918 წელს ჩამოყალიბდა, იგი ჩამოაყალიბა პეტროვსკის ფაბრიკამ და მისი თავდაპირველი სახელი იყო ბრიტი,  გუნდი მონაწილეობას იღებდა  რეგიონალურ ჩემპიონატში კატერინოსლავში, სხვა 4 გუნდთან ერთად. ბრიტი თამაშებს პატარა სტადიონ სოკილზე ატარებდა, რომელიც მდებარეობდა პუშკინის ქუჩისა და იური შევჩენკოს ქუჩის გადაკვეთაზე.
პეტროვეცი-სტალი-მეტალურგი
კლუბი ოფიციალურად დარეგისტრირდა როგორც პეტროვსკის ქარხნის საფეხბურთო კლუბი, მან ოფიციალური სახელი 1926 წელს მიიღო როგორც პეტროვეცი, კლუბი შეუერთდა საბჭოთა ჩემპიონატს სტალის (Сталь) სახელით 1936 წელს ერთ-ერთ დაბალ  ლიგაში. გუნდმა მონაწილეობა მიიღო 3 ჩემპიონატში მეორე მსოფლიო ომამდე. მეორე მსოფლი ოომის შემდეგ, 1947 წელს, კლუბი კვლავ შეუერთდა საბჭოთა ჩემპიონატს და შეერწყა  კიდევ ერთ დნეპრულ კლუბ დინამოს. 1949 დან 1961 წლამდე გუნდს ერქვა მეტალურგი ანუ მეტალზე მომუშავე. ამ დროის განმავლობაში გუნდი მონაწილეობას იღებდა 3 სეზონში, 1950-1952 წლებში, მოყვარული ფეხბურთელების სახით,  რაც როგორც წესია ცუდი შედეგით დამთავრდა. 1952 წელს მეტალურგ დნიპროპეტროვსკმა მიაღწია საბჭოთა თასის ნახევარ ფინალს, სადაც იგივ  ერევნის სპარტაკთან დამარცხდა.
დნეპრი
1961 წელს, გუნდი ახალი სპონსორის ხელში გადავიდა, Yugmash  ის ხელში  რომელიც იყო სამხრეთ მანქანათმშენებლობის ფაბრიკა, რომელიც იმ პერიოდში ერთ-ერთი  ყველაზე ძლიერი ქარხანა იყო საბჭოთა კავშირში და იგი ჩამოაყალიბა თავდაცვის სამინისტრომ. ახალმა სპონსორმა სახელი დნიპრო  შეცვალა რუსული  სახელით დნეპრი (Днепр), რადგან საბჭოთა კავშირის  მთავრობაში მხოლოდ რუსული ენა იყო მისაღები, 1968 წლამდე გუნდის გამოსვლა დიდად არ შეცვლილა, მანამ სანამ კლუბმა არ შეიძინა  ანდრეი ბიბა და ახალი მწვრთნელი ვალერი ლობანოვსკი, ამის შემდეგ კლუბს 3 წელი დასჭირდა საბჭოთა უმაღლეს ლიგაში მოსახვედრად და 1972 წელს მეექვსე ადგილიც დაიკავა.
ოქროს თაობა
1973 სა და 1976 წლებში დნიპრომ საბჭოთა თასის ნახევარფინალებს მიაღწია. 1978 წელს კლუბი 2 წლით შედარებით დაბალ ლიგაში გადავარდა. მათი შემდეგი დაბრუნება უმაღლეს ლიგაში არ იყო ისეთი სანდომიანი როგორც ადრე, რადგან კლუბი  ჩემპიონატის ბოლო ადგილზე "ჭკნებოდა". ამ წლებში დნეპრის მმართველმა ორგანოებმა კლუბში მოიყვანეს ახალი საიმედო მწვრთნელი "ვოლოდიმირ იემეცი" და " ჰენნადი ჟიზდიკი". ამ შეცვლების შემდეგ, დენპრი გახდა ძლიერი პრეტენდენტი საბჭოთა კავშირის უმაღლესი ლიგის და მათ ორჯერ მოიგეს იგი : ერთხელ იემეცთან და ჟიჯდიკ თან 1983 წელს და მეორეჯერ  იევენ კუჩერევსკისტან 1988 წელს. აგრეთვე 1989 წელს დნეპრი გახდა პირველი პროფესიონალური კლუბი საბჭოთა კავშირში. ამ წლების განმავლობაში, გუნდში თამაშობდა ბევრი პუპულარული ფეხბურთელი როგორებიც იყვნენ : ოლეგ პროტასოვი, ჰენადი ლიტოვჩენკო, ოლეკსეი ჩერედნიკი და ოლეგ ტარანი.
სტადიონი
1966 წელს დნიპრო საშინაო თამაშებს "მეტეორ სტადიუმ" ზე ატარებდა, დნიპროპეტროვსკში. უფრო ადრე კი კლუბი თამაშებს ატარებდა "მეტალურგ სტადიუმ" ზე (ყოფილ "სტალ" სტადიონზე) "მეტეორ სტადიუმ" ააგო საბჭოთა რაკეტების კომპანია "იუზმაშმა" და 2001 წლამდე რამდენიმეჯერ განაახლა. 2002 წელს ევროპულ ჩემპიონატში რამდენიმე გამოსვლის შემდეგ ნათელი გახდა რომ დნიპროს ახალი სტადიონი ესაჭიროებოდა, ამგვარად, 2005 წელს კერძო ჯგუფმა ("Pryvat Group") დაიწყო ახალი " დნიპრო არენას" მშენებლობა, დნიპროპეტროვსკის ცენტრში. კლუბმა თავისი ბოლო თამაში მეტეორის სტადიონზე 2008 წლის 2 სექტემბერს ჩაატარა, ხარკოვის „მეტალისტის“ წინააღმდეგ. სტადიონი იტევს 31,003 ადამიანს და სულ მისი აშენება დაჯდა 40 მილიონი ევრო, სტადიონი ააგო ყველაზე დიდმა გერმანულმა კომპანია "Hochtief" მა. საბოლოოდ სტადიონი 2008 წლის 15 სექტემბერს გაიხსნა. გახსნისლ ცერემონიალზე სიტყვით წარდგა უკრაინის პრეზიდენტი ვიქტორ იუშჩენკო. სტადიონი გაიხსნა უკრაინელი ცნობილი მომღერლების წარმოდგენით და 2 საფეხბურთო მატჩით, დინამო კიევის ვეტერანები  მოსკოვის სპარტაკის ვეტარანებს დაუპირისპირდნენ  და აგრეთვე დინამო კიევის ვეტერანები დაუპირისპირდნენ დნიპროს ვეტერანებს. იმ ადგილას სადაც სტადიონი აშენდა, ქუჩას შეეცვალა სახელი და დაერქვა დნიპროს ყოფილი მწვრთნელის პატივსაცემად "იევენ კუჩევსკის" ქუჩა. დნიპრომ ამ სტადიონზე თავისი პირველი ოფიციალური მატჩი 2008 წლის 29 სექტემბერს ადგილობრივი მეტოქის წინააღმდეგ " მეტალურგ ზაპაროჟიას" წინააღმდეგ ჩაატარა და 1-2 დამარცხდა. მათ მოხსნეს ახალი რეკორდი უკრაინის პრემიერ ლიგაში დასწრების მხრივ 2008 წლის მე-9 სეზონში, თამაშს 31 ათასი მაყურებელი დაესწრო.
სპონსორები
ძირითადი სპონსორები არიან "TM Biola " და "Nike Football"
ევროტურნირები
უეფა-ს თასი/უეფა-ს ევროპის ლიგა: ევროპის თასი:
შემადგენლობა 2015–16
2016 წლის 2 სექტემბრისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უკრაინის საფეხბურთო კლუბები კატეგორია:სსრ კავშირის საფეხბურთო კლუბები
კასტილიეხარი
კასტილიეხარი (Castilléjar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის უესკარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 132 კმ². მოსახლეობა — 1321 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
კანიარი
კანიარი (Cáñar) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ალპუხარა-გრანადინის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 26 კმ². მოსახლეობა — 377 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
ვილიანუევა-დე-ლას-ტორესი
ვილიანუევა-დე-ლას-ტორესი (Villanueva de las Torres) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ლოს-მონტესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 66 კმ². მოსახლეობა — 562 კაცი (2020 წ.).
ვილიანუევა-მესია
ვილიანუევა-მესია (Villanueva Mesía) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ლოხის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11 კმ². მოსახლეობა — 2021 კაცი (2020 წ.).
ვილიანუევა-დე-ლას-ტორესი
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ვილიანუევა-მესია
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
თეთრი არწივის ორდენი
200px|მინიატიურა|მარჯვნივ|თეთრი არწივის ორდენი თეთრი არწივის ორდენი (პოლ. Order Orła Białego) — პოლონეთის უმაღლესი სახელმწიფო ჯილდო ერთ–ერთი უძველესი პოლონური ორდენი. დაარსებულია 1705 წელს.
1705—1831
ორდენი დაარსებულია 1705 წლის 1 ნოემბერს საქსონიის კურფიურსტის და პოლონეთის მეფის ავგუსტის მიერ. ავგუსტმა წამსვე გამოაცხადა 8 ადამიანი ორდენის კავალრებადː 4 პოლონელი მაგნატი, არჩევნებზე მისი მხარდამჭერები (მათ შორის თავადი ლიუბომირსკი, თავადი ორინსი, თავადი რაძივილა. სამი რუსი გენერალი( ა. დ. მენშიკოვი, ა. ი. რეპნინი, გ. ვ. ოგლილვი), აგრეთვე ჰეტმანი ივანე მაზეპა. მოგვიანებით კავალერიის მფლობელები გახდა მრავალი რუსი გენერალი.
1712 წელს ორდენის კავალერი გახდა პეტრე I. მას შემდეგ ბევრი რუსი გენერალი დაჯილდოვდა ამ ორდენით. კერძოდː
თეთრი არწივის ორდენი(XVIII საუკუნე)]]ორდენი წარმოადგენდა პოლონეთის უმაღლეს ჯილდოს და ჰქონდა პირველი ხარისხი. ეს იყო მედალიონი პოლონური თეთრი არწივის გამოსახულებით და დევიზითː «PRO FIDE, REGE ET LEGE» (რწმენის, მეფისა და კანონისათვის). სამკერდე ორდენი იყო თეთრი ფერის ლენტაზე წითელი ბოლოებით.
რეჩ პოსპოლიტას მესამე გაყოფის შედეგად 1795 წელს პოლონეთის სახელმწიფოებრიობა ლიკვიდირებულ იქნა. ორდენიც გაუქმდა. 1807 წლის ტილზიტის ზავის თანახმად, პოლონეთის მიწებზე შეიქმნა ახალი სახელმწიფო – ვარშავის საჰერცოგო, სადაც თეთრი არწივის ორდენი იქნა აღდგენილი უმაღლესი სახელმწიფო ჯილდოს რანგში. 1815 წელს ვენის კონგრესის გადაწყვეტილების თანახმად ვარშავის საჰერცოგო კვლავ გააუქმეს. მისი ტერიტორიები შევიდა რუსეთის იმპერიაში პოლონეთის სამეფოს სახით. 1815– 1831 წლებში თეთრი არწივის ორდენი ითვლებოდა. სულ 1705 წლიდან 1831 წლამდე პერიოდში 1017 ადამიანი გახდა დაჯილდოებული. 1931 წელს ორდენი ჩარიცხულ იქნა რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო ჯილდოების სიაში, როგორც თეთრი არწივის საიმპერატორო და სამეფო ორდენი.
1921–1989
1921 წელს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ ორდენიც აღსდგა, როგორც პოლონეთის უმაღლესი ჯილდო. დევიზი შეიცვალაː «ZA OJCZYZNĘ I NARÓD» («სამშობლოსა და ხალხისათვის»). 1939 წელს მეორე მსოფლიო ომის დაწყების გამო პოლონეთის ლიკვიდაცია მოხდა. ლიკვიდაციის შემდგომას განაგრძობდა ჯილდო არსებობას. დევნილობაში მყოფი პოლონეთის მთავრობა მაინც გადასემდა ამ ორდენებს. 1945 წელს გერმანული ჯარებისაგან პოლონეთის გათავისუფლების შემდეგ დაარსდა პოლონეთის სახალხო–დემოკრატიული რესპუბლიკა, მაგრამ ჯილდოთა სისტემაში ეს ორდენი აღარ იყო.
კარატაუნასი
კარატაუნასი (Carataunas) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ალპუხარა-გრანადინის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 5 კმ². მოსახლეობა — 201 კაცი (2020 წ.).
თეთრი არწივის ორდენი
თანამედროვეობა
1992 წელს ორდენი აღდგენილი იქნა, როგორც პოლონეთის უმაღლესი ჯილდო. ორდენს გადასცემს პოლონეთის პრეზიდენტი. აღდგენილი ორდენის პირველი კავალრები გახდნენ შვედეთის მეფე კარლ XVI გუსტავი და რომის პაპი იოანე–პავლე II (1993; რომის პაპს ორდენი გადაეცა მისი სამწყსო მოგზაურობის დროს პოლონეთში 1995 წლის 22 მაისს).
კარატაუნასი
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
თეთრი არწივის ორდენი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჯილდოები ანბანის მიხედვით კატეგორია:პოლონეთის ჯილდოები კატეგორია:უმაღლესი სახელმწიფო ჯილდოები
ვეგას-დელ-ხენილი
ვეგას-დელ-ხენილი (Vegas del Genil) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 38,2 კმ². მოსახლეობა — 11 432 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
კასტარასი
კასტარასი (Cástaras) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ალპუხარა-გრანადინის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 28 კმ². მოსახლეობა — 235 კაცი (2020 წ.).
სპურიუს ლუკრეციუს ტრიციპიტინუსი
სპურიუს ლუკრეციუს ტრიციპიტინუსი (ლათ. Spurius Lucretius Tricipitinus) — ნახევრად ლეგენდარული პიროვნება ადრეული რომის ისტორიიდან. სპურიუსი რომის რესპუბლიკის პირველი სუფექტ-კონსული იყო. მისი ქალიშვილი ლუკრეცია რომის სამეფოს უკანასკნელი მეფის ლუციუს სუპერბუს ტარკვინიუსის ვაჟმა სექსტუს ტარკვინიუსმა გააუპატიურა. რის შემდეგაც ლუკრეციამ სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა. სწორედ ეს მოვლენა გახდა აჯანყების მიზეზი, რომელიც საბოლოოდ რომის მეფის ტარკვინიუს ამაყის ჩამოგდებით და რომის სამეფოს რესპუბლიკად გარდაქმნით დასრულდა. არსებობს მოსაზრება, რომ სპურიუს ლუკრეციუსი ლივიუსისა და პლუტარქეს მიერ შექმნილი მითური პიროვნება იყო, შესაბამისად მითური იყო მისი მიღწევებიც.
საგრა (გრანადა)
საგრა (Zagra) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ლოხის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11,19 კმ². მოსახლეობა — 885 კაცი (2020 წ.).
სპურიუს ლუკრეციუს ტრიციპიტინუსი
კონსულ-სუფექტი
კოლატინუსის გამგზავრების შემდეგ, პუბლიკოლა მის შემცვლელად იქნა არჩეული. მისი არჩევიდან მცირე ხნის შემდეგ, პუბლიკოლას თანაკონსული ლუციუს იუნიუს ბრუტუსი ძვ. წ. 509 წელს არსიის ტყის ბრძოლაში დაიღუპა. მისი გარდაცვალების შემდეგ, იმავე წელს სპურიუსი კონსულ-სუფექტად იქნა არჩეული. თუმცა თანამდებობაზე დანიშვნიდან რამდენიმე დღის შემდეგ სპურიუს ლუკრეციუსი ასაკის გამო გარდაიცვალა. მისი მმართველობა მარკუს ჰორაციუს პულვილიუსმა განაგრძო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის რესპუბლიკის კონსულები კატეგორია:ძვ. წ. VI საუკუნის რომაელები
საგრა (გრანადა)
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
კანილესი
კანილესი (Caniles) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ბასის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 216 კმ². მოსახლეობა — 4021 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ვილიამენა
ვილიამენა (Villamena) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვალიე-დე-ლეკრინის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 20 კმ². მოსახლეობა — 934 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ვალიე-დელ-სალაბი
ვალიე-დელ-სალაბი (Valle del Zalabí) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის გუადიქსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 108 კმ². მოსახლეობა — 2105 კაცი (2020 წ.).
ველეს-ბლანკო
ველეს-ბლანკო (Vélez-Blanco) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ალმერიის პროვინციის ლოს-ვალესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 441 კმ². მოსახლეობა — 1874 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალმერიის მუნიციპალიტეტები
ვალორი
ვალორი (Válor) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ალპუხარა-გრანადინის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 59 კმ². მოსახლეობა — 677 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ვიკარი
ვიკარი (Vícar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ალმერიის პროვინციის პონიენტე-ალმერიენსეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 64 კმ². მოსახლეობა — 26 899 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალმერიის მუნიციპალიტეტები
ველეს-რუბიო
ველეს-რუბიო (Vélez-Rubio) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ალმერიის პროვინციის ლოს-ვალესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 282 კმ². მოსახლეობა — 6546 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალმერიის მუნიციპალიტეტები
კასტრილი
კასტრილი (Castril) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის უესკარის   კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 247 კმ². მოსახლეობა — 2020 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ელ-ვალიე
ელ-ვალიე (El Valle) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვალიე-დე-ლეკრინის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 26 კმ². მოსახლეობა — 907 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ველეს-დე-ბენაუდალია
ველეს-დე-ბენაუდალია (Vélez de Benaudalla) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის კოსტა-ტროპიკალის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 79 კმ². მოსახლეობა — 2890 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
ვატორი
ვატორი (Viator) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ალმერიის პროვინციის ალმერიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 21 კმ². მოსახლეობა — 5978 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალმერიის მუნიციპალიტეტები
ტრეველესი
ტრეველესი (Trevélez) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ალპუხარა-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 91 კმ². მოსახლეობა — 736 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
მარკუს ჰორაციუს პულვილუსი
მარკუს ჰორაციუს პულვილუსი (ლათ. Marcus Horatius Pulvillus) — რომაელი პოლიტიკოსი, რომელიც მოღვაწეობდა რომში მონარქიის დამხობისა და რესპუბლიკად გარდაქმნის პერიოდში. მარკუსი ჰორაციუსების საგვარეულოს წარმომადგენელი იყო. ორჯერ აირჩიეს რომის კონსულის თანამდებობაზე. ძვ. წ. 509 წელს, როდესაც სპურიუს ლუკრეციუს ტრიციპიტინუსის გარდაიცვალა მარკუსი კონსულ-სუფექტად აირჩიეს, მისი თანაკონსული პუბლიუს ვალერიუს პუბლიკოლა იყო. ძვ. წ. 507 წელს კი იგი მეორედ იქნა არჩეული, თუმცა ამჯერად უკვე კონსულად, მისი თანაკონსული კვლავ პუბლიუს ვალერიუს პუბლიკოლა იყო.
ბიოგრაფია
ბერძენი ისტორიკოსი დიონისე ჰალიკარნასელი მარკუს აღწერს, როგორ მრავალი ჯილდოს მქონე რევოლუციონერს, რომელიც რომის უკანასკნელი მეფის ლუციუს სუპერბუს ტარკვინიუსის წინააღმდეგ წამოწყებული აჯანყების ერთ-ერთი მონაწილე იყო. თუმცა აღსანიშნავია, რომ რომაელი ისტორიკოსის ტიტუს ლივიუსის მიერ აღწერილ რომაულ რევოლუციაში მისი წვლილი ნახსენები არ არის.
მარკუს ჰორაციუსი რომის კონსულად ძვ. წ. 509 წელს, რომის რესპუბლიკის არსებობის პირველივე წელს აირჩიეს, მან სპურიუს ლუკრეციუს ტრიციპიტინუსის ჩაანაცვლა, რომელიც ასაკის გამო თანამდებობაზე დანიშვნიდან რამდენიმე დღეში გარდაიცვალა. თანამდებობაზე ყოფნისას მისი კოლეგა (თანაკონსული) პუბლიუს ვალერიუს პუბლიკოლა იყო. მასთან ერთად მსახურობზე კონსულის თანამდებობაზე ძვ. წ. 507 წელსაც, როდესაც მარკუსი მეორედ აირჩიეს რომის კონსულად.
ზოგიერთი წყაროს თანახმად მარკუს ჰორაციუსი და პონტოფექს მაქსიმუსი ერთი და იგივე პიროვნება იყო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომის რესპუბლიკის კონსულები კატეგორია:ჰორაციუსები კატეგორია:ძვ. წ. VI საუკუნის რომაელები
ბრესტის ციხესიმაგრე
thumb|[[ხოლმის ჭიშკარი]] ბრესტის ციხესიმაგრე (Брестская крепость, Брэсцкая крэпасць, ბრესტ-ლიტოვსკის ციხესიმაგრე) — XIX-XX საუკუნეების რუსული ციხესიმაგრე ქალაქ ბრესტში, ბელარუსი. მდინარეების მუხავეცისა და დასავლეთის ბუგის შეერთების ადგილას. ციხესიმაგრის მშენებლობა 1833-1914 წლებში მიმდინარეობდა, ამჟამად ციხესიმაგრის მხოლოდ ნაწილიღაა შემორჩენილი.
ისტორია
thumb|right|ბრესტის ციხესიმაგრისა და მის გარშემო არსებულო ფორტის რუკა-სქემა, 1912 წელი. thumb|right|ყველაზე პოპულარული პოლონური კურორტი — ბუგის ბრესტი. ბრესტის ციხესიმაგრეში დაპატიმრებული ოპოზიციის დეპუტატებისადმი მიძღვნილი კარიკატურა, 5 ოქტომბერი, 1930. thumb|კონსტანტინ პლისოვსკი thumb|ბრესტის ციხესიმაგრის სიმაგრეთა რუკა-სქემა 1941 წლისთვის. 1. კობრინსკოეს სიმაგრე, 2. ვოლინსკოეს სიმაგრე, 3. ტერესპოლსკოეს სიმაგრე ბრესტის ციხესიმაგრის ადგილას ზემობუჟსკელმა სლავებმა ჯერ კიდევ ადრეულ შუა საუკუნეებში დააარსეს დასახლება ბერესტე. პირველად დასახლება 1019 წლით დათარიღებულ წყაროებშია მოხსენიებული. თავისი მრავალსაუკუნოვანი ისტორიის განმავლობაში ქალაქი ბრესტი ხშირად იყო კიეველი, ტუროველი, გალიციელი, ვოლინელი, ლიტველი და პოლონელი დიდებულების დაპირისპირების საგანი.
მშენებლობა და მოწყობა
ბრესტის ციხესიმაგრის მშენებლობა 1833 წელს, ძველი ქალაქის ცენტრის ადგილას, სამხედრო ტოპოგრაფისა და ინჟინერის კარლ ოპერმანის პროექტის მიხედვით დაიწყო. თავდაპირველად დროებითი მიწური სიმაგრეები აშენდა, ხოლო პირველი ქვა მშენებლობაში 1836 წლის 1 ივლისს ჩაიდო. ძირითადი სამშენებლო სამუშაოები 1842 წლის 26 აპრილისთვის დასრულდა. ციხესიმაგრე შედგებოდა ციტადელისა და 3 დაცული სიმაგრისგან, რომელთა საერთო ფართობი 4 კმ², ხოლო ციხესიმაგრის მთავარი ხაზის სიგრძე 6,4 კმ იყო.
ციტადელი, იგივე ცენტრალური სიმაგრე, თავის მხრივ აგურისგან ნაგებ ორსართულიან ყაზარმას წარმოადგენდა, რომლის გარშემოწერილობა 1,8 კილომეტრს შეადგენდა. ციტადელი, რომელსაც ორი მეტრის სისქის კედლები აქვს, 500 კაზემატს მოითვლიდა, საერთო ჯამში ციტადელი 12 ათას ადამიანზე იყო გათვლილი. მდებარეობს კუნძულზე, რომელსაც მდინარეები ბუგი და მუხავეცის ორი ტოტი წარმოქმნის. ამ კუნძულთან ასაწევი ხიდების საშუალებით სამი ხელოვნური კუნძულია დაკავშირებული, რომლებიც მდინარეების მეშვეობითაა შემქნილი. ამ კუნძულებზე მდებარეობს კობრინსკოეს, (წინათ ჩრდილოეთის), ტერესპოლსკოეს, იგივე დასავლეთის და ვოლინსკოეს, იგივე სამხრეთის სიმაგრეები. ციხესიმაგრე გარშემორტყმულია 10 მეტრიანი მიწაყრილით, რომელშიც კაზემატებია მოწყობილი. ბრესტის ციხესიმაგრის თავდაპირველი რვა ჭიშკრიდან, მხოლოდ ხუთია შემორჩენილი, ესენია: ხოლმის (ციტადელის სამხრეთი ნაწილი), ტერესპოლის (ციტადელის სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილი), ჩრდილოეთის, იგივე ალექსანდრეს (კობრინსკოეს სიმაგრის ჩრდილოეთი ნაწილი), ჩრდილო-დასავლეთისა (კობრინსკოეს სიმაგრის ჩრდილო-დასავლეთი ნაწილი) და სამხრეთის (ვოლინსკოეს სიმაგრის სამხრეთი ნაწილი) ჭიშკრები.
ციხესიმაგრე XX საუკუნის დასაწყისში
1913 წელს სიმაგრის მეორე ზოლის მშენებლობა დაიწყო (მის პროექტირებაში მონაწილეობა მიიღო დიმიტრი კარბიშევმა), რომლის გარშემოწერილობაც გეგმის მიხედვით 45 კილომეტრი უნდა ყოფილიყო, თუმცა პირველი მსოფლიო ომის დაწყების გამო მისი დასრულება ვერ მოესწრო.
პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისას, ციხესიმაგრე გამალებით ემზადებოდა თავდაცვისთვის, თუმცა 1915 წლის 13 აგვისტოს (ძველი სტილით) ღამით, საერთო უკან დახევის დროს რუსულმა საჯარისო ნაწილებმა საერთოდ მიატოვეს ციხე, გარკვეული ნაწილი კი ააფეთქეს. 1918 წლის 3 მარტს ციტადელში (ასევე იწოდება, როგორც თეთრი სასახლე) ხელი მოეწერა ბრესტ-ლიტოვსკის ზავს. ციხესიმაგრე 1918 წლის ბოლომდე გერმანელთა, ხოლო შემდეგ კი უკვე პოლონელთა დაქვემდებარებაში იყო. 1920 წელს ციხესიმაგრე წითელი არმიამ დაიკავა, თუმცა მალევე დაკარგეს. 1921 წელს კი რიგის სამშვიდობო ხელშეკრულების დადების შემდეგ ციხესიმაგრე პოლონეთის მეორე რესპუბლიკის დაქვემდებარებაში გადავიდა. პირველ და მეორე მსოფლიო ომებს შორის არსებულ პერიოდში ციხესიმაგრე ყაზარმად, სამხედრო საწყობად და პოლიტიკურ ციხედ გამოიყენებოდა (1930-იან წლებში ციხეში დაპატიმრებული ჰყავდათ პოლიტიკური ოპოზიციის წევრები).
ციხესიმაგრის დაცვა 1939 წელს
მეორე მსოფლიო ომის დაწყებიდან მეორე დღეს, 1939 წლის 2 სექტემბერს, ბრესტის ციხესიმაგრე გერმანულმა ავიაციამ დაბომბა, მათ 10 ბომბი ჩამოაგდეს ციხესიმაგრის მიდამოებში, რის შედეგადაც დაზიანდა თეთრი სასახლე. ამ დროს ციხესიმაგრეში არსებულ ყაზარმებში განთავსებული იყვნენ სამარშო ბატალიონის 35-ე და 82-ე საფეხმავლო პოლკის სამხედროები, მობილიზებული რეზერვისტები, რომლებიც სხვადასხვა სამხედრო ნაწილებში გადანაწილებას ელოდნენ და სხვადასხვა სამხედრო ნაწილის სამხედროები.
ციხესიმაგრე და ქალაქის გარნიზონი ოპერატიული ჯგუფის „პოლესეს“ დაქვემდებარებაში იყო, რომელსაც გენერალი ფრანციშეკ კლეებერგი მეთაურობდა. 11 სექტემბერს გარნიზონის მეთაურად დაინიშნა გადამდგარი გენერალი კონსტანტინ პლისოვსკი, რომელმაც პირველი მსოფლიო ომის დროს ჩამოაყალიბა ბრძოლისუნარიანი რაზმი თავის დაქვემდებარებაში მყოფი 2000-2500 ჯარისკაცისგან 4 ბატალიონის შემადგენლობაში (3 საფეხმავლო და 1 საინჟინრო), რაც მიზნად ისახავდა რამდენიმე სამხედრო ბატარეის დახმარებას. ასევე, მათ დასახმარებლად გაგზავნა 2 დაჯავშნული მატარებელი და რამდენიმე ერთეული ტანკი „Renault FT“. საწყის ეტაპზე, ციხესიმაგრის დამცველებს ტანკსაწინააღმდეგო იარაღის გარეშე უწევდათ ტანკებთან გამკლავება.
13 სექტემბრისთვის ციხესიმაგრიდან სამხედრო მოსამსახურეების ოჯახის წევრების ევაკუირება მოხდა, ხიდები და შესასვლელები დაინაღმა, მთავარი ჭიშკარი ტანკების საშუალებით დაბლოკეს, ციხესიმაგრის შიგნით არსებულ მიწაყრილებში კი სანგრები გათხარეს.
ამავე წლის, 22 სექტემბერს გერმანელებმა ბრესტი წითელი არმიის 29-ე სატანკო ბრიგადას გადასცეს, რის შედეგადაც, ბრესტი და ბრესტის ციხესიმაგრე სსრკ-ის დაქვემდებარებაში გადავიდა.
ტორვისკონი
ტორვისკონი (Torvizcón) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ალპუხარა-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 51 კმ². მოსახლეობა — 625 კაცი (2020 წ.).
ბრესტის ციხესიმაგრე
სქოლიო
კატეგორია:სსრკ-ის გმირი ქალაქები კატეგორია:ბელარუსის ციხესიმაგრეები კატეგორია:პოლონეთის სამხედრო ისტორია კატეგორია:ბელარუსი მეორე მსოფლიო ომში
ტორვისკონი
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ტურონი
ტურონი (Turón) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ალპუხარა-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 55 კმ². მოსახლეობა — 232 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
ვერა (ალმერია)
ვერა (Vera) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ალმერიის პროვინციის ლევანტე-ალმერიენსეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 58 კმ². მოსახლეობა — 16 996 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალმერიის მუნიციპალიტეტები
ტორე-კარდელა
ტორე-კარდელა (Torre-Cardela) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ლოს-მონტესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 15 კმ². მოსახლეობა — 716 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
დუდარი
დუდარი (Dúdar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 8 კმ². მოსახლეობა — 327 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ფუენტე-ვაკეროსი
ფუენტე-ვაკეროსი (Fuente Vaqueros) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 16 კმ². მოსახლეობა — 4384 კაცი (2020 წ.).
უხიკარი
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ფუენტე-ვაკეროსი
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ლას-გაბიასი
ლას-გაბიასი (Las Gabias) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 39 კმ². მოსახლეობა — 21 543 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
დენიელ კიზი
დენიელ კიზი (Daniel Keyes; დ. 9 აგვისტო, 1927 — გ. 15 ივნისი, 2014) — ამერიკელი მწერალი. მან დაიმსახურა ჰიუგოსა და ნებულას პრემიები ნაწარმოებისთვის „ყვავილები ელჯერნონისთვის.“
ადრეული ცხოვრება და კარიერა
კიზი დაიბადა ქალაქ ნიუ-იორკში. ის ცოტა ხნით სწავლობდა ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში სანამ მუშაობას დაიწყებდა ამერიკის შეერთებული შტატების საზღვაო სერვისში, 17 წლის ასაკში ის იყო გემის ხაზინდარი ნავთობის ტანკერებზე. შემდეგ ის დაბრუნდა ნიუ-იორკში და 1950 წელს მიიღო ბრუკლინის კოლეჯის ბაკალავრის ხარისხი ფსიქოლოგიაში.
ბაკალავრის ხარისხის მიღებიდან ერთი თვის შემდეგ, კიზმა მუშაობა დაიწყო მწერალ მარტინ გუდმანის კომპანიაში "Magazine Management". ბოლოს დაბოლოს ის გახდა რედაქტორი ჟურნალ Marvel Science Stories და კომპანიისთვის დაიწყო კომიქსების წერა, გამომცემლობა ატლას კომიქსების სახელით იყო ცნობილი, რომელიც შემდეგ მარველად გარდაიქმნა. მას შემდეგ რაც გუდმანმა შეწყვიტა pulp magazine ბეჭდვა რბილყდიანი წიგნებისა და მამაკაცის სათავგადასავლო ჟურნალების სასარგებლოდ, კიზი გახდა ატლას კომიქსების მთავარი რედაქტორი, ხოლო სამხატვრი გაფორმების განყოფილების რედაქტორი იყო სტენ ლი. 1952 წლისთვის კიზის მიაკუთვნებდნენ სერიოზულ მწერალთა რიგებს, სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრში. კიზმა დაწერა ორი მოთხრობა მხატვარ ბესილ უოლვერტონთან ერთად კომიქსისთვის მოგზაურობა უცნობ სამყაროებში.
მას შემდეგ რაც გუდმანმა მარველის სამეცინიერო მოთხორბების გამოშვება შეწყვიტა კიზი ლის დაქვემდებარებაში გადავიდა.
კიზს დაებადა საინტერესო იდეა რომელსაც ლიმ მხარი არ დაუჭირა და უწოდა უცაბედად მოსული აზრი, თავდაპირველად მისი სახელი იყო გრძელი ჩანაწერები, რომელიც შემდგომ გარდაიქმნა ყვავილები ელჯერნონისთვის. ეს არის ამბავი ერთ ბიჭზე რომელმაც თავისი I.Q გაზარდა დაბალი მაჩვენებლიდან უმაღლესამდე. ავტორი მაშინვე მიხვდა რომ ეს არ იყო უბრალოდ კომიქსის ხელნაწერი.
1955 წლიდან 1956 წლამდე კიზი წერდა EC კომიქსებისთვის.
ყვავილები ელჯერნონისთვის
ყვავილები ელჯერნონისათვის, ეს არის წიგნი ერთ მენტალურად არამდგრად ადამიანზე, ჩარლიზე, რომელსაც გააჩნია IQ დაბალი დონე და სწორედ მისმა გონებაჩამორჩენილობამ ითამაშა უდიდესი როლი მის ცხოვრებაში. ის იტარებს ოპერაციას, რომლის შემდეგაც ხდება გენიოსი და იწყებს წარსულის კვლევას და ბევრ საინტერესო რამესაც აღმოაჩენს მასში, მეტად ემოციური ნაწარმოები, რომელიც გულგრილს არავის დატოვებს დაიბეჭდა 1959 წელს პატარა მოთხრობის სახით, ხოლო ნოველის სახით წიგნი 1966 წელს გამოვიდა. წიგნმა პოპულარობა მოიპოვა და არ დააყოვნა მისმა ეკრანიზაციამაც, მთავარ როლში კლიფ რობერტსონი იყო (რომელმაც ოსკარი მიიღო საუკეთესო მსახიობობისთვის). ასევე კიზმა მოიგო ჰიუგოსა და ნებულას ჯილდოები.
გვიანი კარიერა
კიზი ასწავლიდა კრიატიულ წერას უეინის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, 1966 წელს გახდა ინგლისურისა და კრიატიული წერის პროფესორი ოჰაიოს უნივერსიტეტში, სადაც ის 2000 წელს გამოცხადა ღირსეულ გადამდგარ პროფესორად.
გარდაცვალება
კიზი გარდაიცვალა საკუთარ სახლში ბოკა-რატონში 2014 წლის 15 ივნისს, გართულებული ფილტვების ანთებით. მას დარჩა ორი ქალიშვილი: ლესლი და ჰილარი, ხოლო მისი ცოლი ორეა ჯორჯინია ვასკესი გარდაიცვალა 2013 წელს.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი ფსიქოლოგიური ჟანრის მწერლები კატეგორია:ამერიკელი სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის მწერლები კატეგორია:ნებულას ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:მიჩიგანელი რომანისტები კატეგორია:ოჰაიოელი რომანისტები
გოხარი
გოხარი (Gójar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 12 კმ². მოსახლეობა — 5909 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
გუევეხარი
გუევეხარი (Güevéjar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11 კმ². მოსახლეობა — 2640 კაცი (2020 წ.).
უეტორ-დე-სანტილიანი
უეტორ-დე-სანტილიანი (Huétor Santillán) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 94 კმ². მოსახლეობა — 1882 კაცი (2020 წ.).
გუევეხარი
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
უეტორ-დე-სანტილიანი
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
უეტორ-ვეგა
უეტორ-ვეგა (Huétor Vega) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 4 კმ². მოსახლეობა — 12 035 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
ლაჩარი
ლაჩარი (Láchar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 13,12 კმ². მოსახლეობა — 3513 კაცი (2020 წ.).
გუეხარი-სიერა
გუეხარი-სიერა (Güéjar Sierra) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 239 კმ². მოსახლეობა — 2857 კაცი (2020 წ.).
ხუნი (ესპანეთი)
ხუნი (Jun) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 3,4 კმ². მოსახლეობა — 3853 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
ლა-ტაა
ლა-ტაა (La Taha) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ალპუხარა-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 26 კმ². მოსახლეობა — 670 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
ნივარი
ნივარი (Nívar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11 კმ². მოსახლეობა — 1036 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
მარასენა
მარასენა (Maracena) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 5 კმ². მოსახლეობა — 22 306 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
ოტურა
ოტურა (Otura) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 24 კმ². მოსახლეობა — 6982 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
ოხიხარესი
ოხიხარესი (Ogíjares) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 7 კმ². მოსახლეობა — 14 348 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
მონაჩილი
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ჩურიანა-დე-ლა-ვეგა
ჩურიანა-დე-ლა-ვეგა (Churriana de la Vega) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 7 კმ². მოსახლეობა — 15 689 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ჩაუჩინა
ჩაუჩინა (Chauchina) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 21,21 კმ². მოსახლეობა — 5552 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
სიხუელა
სიხუელა (Cijuela) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 17 კმ². მოსახლეობა — 3415 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
სენეს-დე-ლა-ვეგა
სენეს-დე-ლა-ვეგა (Cenes de la Vega) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 942 კმ². მოსახლეობა — 8153 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
კორტეს-დე-ბასა
კორტეს-დე-ბასა (Cortes de Baza) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ბასის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 141 კმ². მოსახლეობა — 1844 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
კოგოლოს-დე-ლა-ვეგა
კოგოლოს-დე-ლა-ვეგა (Cogollos de la Vega) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 49,87 კმ². მოსახლეობა — 2007 კაცი (2020 წ.).
კოგოლოს-დე-გუადიქსი
კოგოლოს-დე-გუადიქსი (Cogollos de Guadix) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის გუადიქსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 30,26 კმ². მოსახლეობა — 642 კაცი (2020 წ.).
კოგოლოს-დე-ლა-ვეგა
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
კოგოლოს-დე-გუადიქსი
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
კოლომერა
კოლომერა (Colomera) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ლოს-მონტესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 113 კმ². მოსახლეობა — 1302 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
სორვილანი
სორვილანი (Sorvilán) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის კოსტა-ტროპიკალის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 34,5 კმ². მოსახლეობა — 527 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
კორტეს-ი-გრაენა
კორტეს-ი-გრაენა (Cortes y Graena) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის გუადიქსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 22 კმ². მოსახლეობა — 982 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
კუევას-დელ-კამპო
კუევას-დელ-კამპო (Cuevas del Campo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ბასის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 97 კმ². მოსახლეობა — 1744 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
ისიდორე რამიშვილი
ბიოგრაფია
დაიბადა გურიაში, გლეხის ოჯახში. ოჯახს არ ჰქონდა საშუალება, რომ მისთვის განათლება მიეცა, ამიტომ 10 წლამდე საოჯახო მეურნეობაში მუშაობდა. 1871 წელს ნათესავმა მღვდელმა კეკელიძემ ჩარიცხა ოზურგეთის ორკლასიან სასულიერო სასწავლებელში. სკოლაში გამჟღავნდა, რომ ის მღვდლის შვილი არ იყო და სასწავლებლიდან გარიცხეს. რამიშვილს სწავლის იმდენად დიდი სურვილი ჰქონდა, რომ გაიპარა სახლიდან, ჩავიდა ოზურგეთში, ფეხებში ჩაუვარდა სკოლის ზედამხედველ დეკანოზ ქიქოძეს და სთხოვა დაებრუნებინათ სკოლაში, რაც შეუსრულეს და 1878 წელს დაასრულა სწავლა. სკოლაში რამიშვილი დაუახლოვდა რევოლუცინერ სილიბისტრო ჯიბლაძესა და მომავალ მემარცხენე ბელეტრისტ ეგნატე ნინოშვილს. 1878–1885 წლებში ჯიბლაძესთნ ერთად სწავლა გააგრძელა თბილისის სასულიერო სემინარიაში. გახდა მემარცხენე ხალხოსნური იდეების მიმდევარი. გოლა ჩიტაძესთან ერთად, მონაწილეობას იღებდა „ქარგალთა კავშირის” მეცადინეობებსა და სემინარიის შიგნით წარმოებულ რევოლუციურ საქმიანობაში. მან დააფინანსა თავდასხმა სემინარიის რექტორ ჩუდეცკიზე, რომელიც სასწავლებლიდან გარიცხულმა მოსწავლემ, იოსებ ლაღიაშვილმა ხანჯლით მოკლა.
1886–1887 წლებში იყო მასწავლებელი წინამძღვრიანთკარის კერძო სკოლაში. ხალხოსნურმა იდეებმა გადააწყვეტინა, დაბრუნებულიყო სოფლად და გლეხთა განათლებაზე ეზრუნა. მისი ინიციატივით სურებში მოეწყო სკოლა და 1887–1893 წლებში ასწავლიდა ამავე სკოლაში. 1891 წელს თაოსნობდა გურიის სახალხო ბიბლიოთეკის გახსნას. 1892 წლის 25 დეკემბერს ისიდორე რამიშვილი დაესწრო ქართველ მესამე დასელთა პირველ კონფერენციას ყვირილაში. 1893 წელს მუშაობდა სენაკის სათავადაზნაურო სკოლაში. მისი სემინარიელი მარქსისტი ამხანაგები ცდილობდნენ ჩამოეცილებინათ ის ხალხოსნობისთვის და ჩაერთოთ თავიანთ მუშაობაში, მაგრამ უშედეგოდ.
1906 წლის აპრილში მონაწილეობდა რსდმპ სტოკჰოლმის ყრილობაზე, როგორც თბილისის ორგანიზაციის დელეგატი. იყო რუსეთის იმპერიის I მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატი ქუთაისის გუბერნიიდან, სოციალ-დემოკრატიული ფრაქციის ერთ-ერთი ლიდერი და პირველი ქართველი დეპუტატი, რომელიც დუმის ტრიბუნაზე სიტყვით გამოვიდა. სათათბიროს დაშლის შემდეგ, 1906 წლის 10 ივლისს ხელი მოაწერა „ვიბორგის მოწოდებას“, რის გამოც გაასამართლეს სხვა ხელმომწერებთან ერთად და სამი თვით პატიმრობა მიუსაჯეს, მაგრამ მიმალვა მოახერხა და შემდგომ პერიოდში მუშაობდა ბაქოს ორგანიზაციებში. 1907-08 წლებში იყო რსდმპ-ს ლონდონის ყრილობის დელეგატი ბაქოდან. პეტერბურგში დაბრუნების შემდეგ დააპატიმრეს. გაასამართლეს ვიბორგის მოწოდების ხელმოწერისა და შლისელბურგის ციხეში მეფის საწინააღმდეგო სიტყვის წარმოთქმის ბრალდებით. სასამართლომ წინასწარი პატიმრობის ვადა მოხდილად ჩაუთვალა და გაათავისუფლა. დაბრუნდა გურიაში, მაგრამ მალევე გადავიდა თბილისში და მონაწილეობდა სოციალ-დემოკრატიული პარტიის კონფერენციის მომზადებაში. 1908 წლის 28იავარს დააპატიმრეს თბილისში. 1908-1913 წლებში გადასახლებული იყო ასტრახანის გუბერნიაში, კრასნი იარში და ქალაქ ასტრახანში, ხოლო 1913–1917 წლებში — სამარის გუბერნიაში.
1917 თებერვლის რევოლუციამ სამარაში მოუსწრო და იქვე დაიწყო ადგილობრივ რევოლუციურ ორგანიზაციებში მუშაობა. მალე გადაიყვანეს პეტროგრადის მუშათა და ჯარისკაცთა დეპუტატების საბჭოს აღმასკომში, შემდეგ კი მიავლინეს ბაქოში, 1917–1918 წლებში იყო აზერბაიჯანის შრომის მინისტრი. 1918-1919 წლებში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული საბჭოსა და დამფუძნებელი კრების წევრი. ხელი მოაწერა დამოუკიდებლობის აქტს. 1918 წლის აპრილში გენერალ მაზნიაშვილს ეხმარებოდა გურიაში შეჭრილი ოსმალეთის იმპერიის წინააღმდეგ ბრძოლაში (ხელმძღვანელობდა გურიის სოფლებში პარტიზანული რაზმების შექმნას), შემდეგ კი იყო საქართველოს მთავრობის წარმომადგენელი აფხაზეთში. 1919 წლის თებერვლიდან არჩეული იყო თბილისის ქალაქის საბჭოს ხმოსნად.
1922 წელს, საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაბმული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 1921 წლის 13 ივლისს ნაძალადევის კლუბში გამართულ მიტინგზე გამოვიდა სტალინის საპასუხო სიტყვით, რის გამოც დაიჭირეს და მოათავსეს მეტეხის N2 „გამასწორებელ სახლში“. 1922 წლის 16 დეკემბერს სხვა 52 პოლიტპატიმართან ერთად გააგზავნეს მოსკოვში რსფსრ-ს საკონცენტრაციო ბანაკებში გასანაწილებლად. 1923 წლის 12 იანვარს მიუსაჯეს არხანგელსკის საკონცენტრაციო ბანაკში 3 წლიანი პატიმრობა, თუმცა განაჩენი შეუცვალეს და ქალაქ კაშინში გადაასახლეს. 1926 წლის 15 იანვარს გაათავისუფლეს, თუმცა 3 წლის განმავლობაში შეუზღუდეს რუსეთის დიდ ქალაქებსა და კავკასიაში ცხოვრება. გათავისუფლების შემდეგ ცხოვრობდა ასტრახანში, სადაც 1930 წლის 10 დეკემბერს კვლავ დააპატიმრეს და 1931 წლის 17 მაისს ტაშკენტში გადაასახლეს. 1931 წლის 10 დეკემბერს გადაასახლეს ტაჯიკეთში, ქალაქ ხოჯენტში, საიდანაც 1933 წლის 31 იანვარს კვლავ ტაშკენტში გაგზავნეს. გაათავისუფლეს 1933 წლის 11 მაისს. 1934 წლის 11 მაისს პოლიტიკური წითელი ჯვრის შუამდგომლობით ისიდორე რამიშვილს მისცეს საქართველოს სსრ-ში დასახლების უფლება, თუმცა დევნა-შევიწროების გამო იძულებული გახდა ჯერ ცხინვალში, შემდეგ კი ვლადიკავკაზში გადასულიყო, სადაც დააპატიმრეს 1937 წელს. 14 ნოემბერს, თბილისში, მიუსაჯეს დახვრეტა. რეაბილიტირებულია 1989 წელს ასტრახანის სასამართლოს მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:სიკვდილით დასჯილი ქართველები კატეგორია:დაბადებული 7 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1859 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში კატეგორია:ქართველი სოციალ-დემოკრატები კატეგორია:რუსეთის იმპერიის I მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატები
კერამიკული პანო
კერამიკული პანო — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ ქუთაისში. პანო ფალიაშვილის ქუჩის № 15–ში მდებარე ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლის დასავლეთ ფასადს მოიცავს.
კედლის კერამიკული პანო თარიღდება 1985 წლით და მისი ავტორი მხატვარი ბერნანდ ნებიერიძეა. პანოს განფენილობა 127 მ². კერამიკულ პანოს ეწოდება „კოლხეთი“, რადგან მასზე გამოსახულია კოლხეთის მეფე აიეტი. მეფის თავზე მზის მარადიულობის აღსანიშნავად ასომთავრული „დონი“ არის გამოსახული. მეფე კი ოქროს საწმისით ამოტვიფრულია გაფოთლილი მუხის ფონზე. კერამიკულ პანოზე გამოსახულია XX საუკუნის ბოლო პერიოდის ქუთაისის მოქალაქეების პორტრეტები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქუთაისის არქიტექტურული ძეგლები
სოპორტუხარი
სოპორტუხარი (Soportújar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ალპუხარა-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 14,26 კმ². მოსახლეობა — 264 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
სანტა-ფე (გრანადა)
სანტა-ფე (Santa Fe) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 38,2 კმ². მოსახლეობა — 15 222 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები
სალარი (გრანადა)
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები
რუისპირის მამადავითის ეკლესია
რუისპირის მამადავითის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ რუისპირში. აგებულია XVII საუკუნეში.
ეკლესია დარბაზულია. რიყის ქვით არის აგებული დუღაბზე. ნაგებობისგან ამჟამად ნანგრევებიღაა შემორჩენილი, რის გამოც ბევრი დეტალი უცნობია. შეიძლება ითქვას, რომ სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში ეკლესიის შესასვლელი იყო განთავსებული. აღმოსავლეთით იყო ნახევარწრიული აფსიდა, ხოლო მისგან ჩრდილოეთით და სამხრეთით კედლებში თაღოვანი ნიშები. სამხრეთ კედელში არსებული ერთ-ერთი ნიშანი ფოსოს წარმოაგენდა, რომელიც დიდი ალბათობით ჯვრის ჩასამაგრებლად გამოიყენებოდა. თაღოვანი ნიშა ასევე გვხვდება დარბაზის სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში, რომელშიც ცალმაგი სათოფურია. სწორედ ასეთივე სათოფური გვხვდება დასავლეთი კედლის სამხრეთ ნაწილში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კენტარი
კენტარი (Quéntar) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის ვეგა-დე-გრანადის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 67 კმ². მოსახლეობა — 947 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:გრანადის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:გრანადის ქალაქები