cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ჩესლავ მილოში
სქოლიო
კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის მთარგმნელები კატეგორია:რომის კათოლიკური ეკლესიის მწერლები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ლიტერატურაში კატეგორია:პოლონელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:პოლონელი პოეტები კატეგორია:ამერიკელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:გარდაცვლილი 2004 კატეგორია:დაბადებული 1911
ჰაილბრონის ლიგა
მინი|მარჯვნივ|ჰაილბრონის კავშირის დაარსება 1633 წელს (1842 წლის ლითოგრაფია) ჰაილბრონის ლიგა — ალიანსი შვედეთს, საფრანგეთსა და დასავლეთ გერმანიის პროტესტანტ მთავრებს შორის კათოლიკური ლიგის წინააღმდეგ ოცდაათწლიანი ომის დროს. ლიგის დამფუძნებელ ხელშეკრულებას ხელი მოეწერა ჰაილბრონში, გერმანიაში, 1633 წლის 23 აპრილს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ოცდაათწლიანი ომი
იტაბირიტუ
იტაბირიტუ (Itabirito) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 823 მეტრზე. მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ორუ-პრეტუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 45 449 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 83.76 კმ²-ზე. ფართობი 542 609 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ლისის ჯვარი
ლისის ჯვარი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო-თავდაცვითი ნაგებობა ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლისაში. აგებულია X საუკუნეში. ძეგლი მდებარეობს სოფლიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 3 კმ-ზე, მდ. ოჟორას ხეობაში.
ეკლესია ნაგებია სხვადასხვა ზომის უხეშად დამუშავებული ქვით. დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. აბსიდის ჩრდილოეთით და სამხრეთით თითო სწორკუთხა ნიშია. კონქი სფერულია. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. გრძივი კედლები დანაწევრებულია პილასტრების საშუალებით. პილასტრებს ნახევარცლინდრული კამარის საბრჯენი თაღი ეყრდნობა. დასავლეთით ოდნავ შეისრული ფორმის თაღი კუთხის პილასტრს ებჯინება.
დევიდ სუშე
სერ დევიდ კორტნი სუშე (Sir David Courtney Suchet; დ. 2 მაისი, 1942, ლონდონი) — ბრიტანელი კინოსა და თეატრის მსახიობი, ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის კომანდორი, რომელმაც მსოფლიო აღიარება მოიპოვა ერკიულ პუაროს როლის შესრულებით ბრიტანულ ტელესერიალში „აგათა კრისტის პუარო“, რისთვისაც 1991 წელს მიიღო „BAFTA-ს ნომინაცია.
ლისის ჯვარი
ეკლესია შიგნიდან შელესილი ყოფილა. ნალესობა მრავალ ადგილას ჩამოცვენილია. შიდა სივრცე ნათდება აღმოსავლეთი სარკმლით. სამხრეთი შესასვლელი შიგნით თაღოვანი — გარედან არქიტრავულია. ეკლესიის ფასადები სადაა. აქცენტირებულია მხოლოდ არქიტრავის ქვა, რომელზეც წარწერაა ამოკვეთილი. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებს მრავალ ადგილას საპირე ქვა შემოცლილი აქვს.
დევიდ სუშე
დაიბადა 1942 წლის 2 მაისს ლონდონში, ექიმ ჯეკ სუშესა და მსახიობ ჯოან პატრისიას ოჯახში. 1971 წელს დაამთავრა ლონდონის მუსიკალური და დრამატული ხელოვნების აკადემია. 1970 წელს პირველად ითამაშა ბრიტანულ ტელესერიალში „The Mating Machine“. 1973 წლიდან მოღვაწეობს თეატრში. მისი დებიუტი კინოში შედგა 1980 წელს.
ლისის ჯვარი
დასავლეთ კედელს სწორკუთხა კოშკი ემიჯნება. იგი შემორჩენილია სამი სართულის დონეზე. კოშკში შესასვლელი მეორე სართულის სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. კარი შიგნიდან თაღოვანი — გარეთ არქიტრავულია. მეორე სართულის ჩრდილოეთ კედელში ორი თაღოვანი ნიში და ერთი თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. სარკმელთან მოწყობილია პირველ სართულში ჩასასვლელი ოთხკუთხა ხვრელი. აღმოსავლეთ კედელში ორი თაღოვანი, სამხრეთში ერთი თაღოვანი და ერთიც სწორკუთხა ნიშია. შემორჩენილია მეორე და მესამე სართულშუა გადახურვის კოჭის ბუდეები. იატაკი ამოვსებულია მიწით. კოშკში ამოსულია მცენარეები. ძეგლი დაზიანებულია.
დევიდ სუშე
1985 წელს გადაეცა სამეფო სატელევიზიო საზოგადოების ჯილდო. 2002 წელს მიენიჭა ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის ოფიცრის, ხოლო 2008 წელს — კომანდორის წოდება. 2020 წელს ბრიტანეთის დედოფლის, ელისაბედ II-ის დაბადების დღის აღნიშვნის ცერემონიაზე დევიდ სუშე ბაკალავრ-რაინდად ეკურთხა.
ლისის ჯვარი
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის კოშკები
დევიდ სუშე
1976 წლიდან დაქორწინებულია შელა ფერისზე. ჰყავთ ორი შვილი. მისი უფროსი ძმა — ჯონ სუშე ცნობილი ტელეჟურნალისტია, უმცროსი ძმა, პიტერი — ექიმი.
ისააკ II ანგელოსი
ისააკ II ანგელოსი (Ισαάκιος Β’ Άγγελος; დ. სექტემბერი, 1156 — გ. იანვარი, 1211) — ბიზანტიის იმპერატორი 1185–1195 წლებში და ხელმეორედ 1203–1204 წლებში, შვილთან, ალექსი IV ანგელოსთან ერთად.
ისააკის მამა, ანდრონიკე დუკა ანგელოსი (დ. 1122 — გ. 1185 წლის შემდეგ) სამხედრო მეთაური იყო მცირე აზიაში. იგი იყო კონსტანტინე ანგელოსისა და იმპერატორ ალექსი I კომნენოსისა და ირინე დუკინას ყველაზე ახალგაზრდა ქალიშვილის, თეოდორა კომნენოსის (დ. 15 იანვარი, 1096/1097) შვილი. აქედან გამომდინარე, მამის მხრიდან, ისააკი კომნენოსების დინასტიის შთამომავალი იყო.
მისი პირველი მმართველობისას ცდილობდა იმპერიის მდგომარეობა დინასტიათაშორისი ქორწინებებით განემტკიცებინა. ახლო ნათესავები დააქორწინა სერბეთის, უნგრეთის, იტალიის, კიევის რუსეთისა და სხვა ქვეყნების სამეფო და მაღალი არისტოკრატიული დინასტიების წარმომადგენლებზე. ებრძოდა ნორმანებსა და ბულგარელებს. 1195 წელს მისმა ძმამ, ალექსიმ, არმიის მხარდაჭერით თავი იმპერატორად გამოაცხადა ალექსი III-ის სახელით. ისააკი დააბრმავეს და კონსტანტინოპოლში ციხეში გამოკეტეს.
ისააკი ტახტზე მეორედ 1203 წელს, ჯვაროსნების მიერ კონსტანტინოპოლის დაკავების შემდეგ ავიდა. იგი ბიზანტიას 1203–1204 წლებში, შვილთან, ალექსი IV ანგელოსთან ერთად მართავდა. მთლიანად ჯვაროსნებზე დამოკიდებული მმართველობის უუნარო იყო, ამიტომ 1204 წლის 27/28 იანვარს ალექსი დუკამ მამა-შვილი დააპატიმრა. ისააკი მალევე გარდაიცვალა. არსებობს მოწამვლის ვერსიაც.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბიზანტიის იმპერატორები კატეგორია:ანგელოსები კატეგორია:დაბადებული 1156 კატეგორია:გარდაცვლილი 1204 კატეგორია:XII საუკუნის ბიზანტიის იმპერატორები კატეგორია:XIII საუკუნის ბიზანტიის იმპერატორები
არუთინ საიათნოვას ქუჩა
არუთინ საიათნოვას ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს კრწანისის რაიონში (ქვემო უბანი); გია აბესაძის ქუჩიდან გრიგოლ ხანძთელის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის I ნახევარში. 1841 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია „მეშჩანსკაიას“ ქუჩის სახელწოდებით, თბილისის 1900 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც კათოლიკეების შესახვევი. 1923 წელს არუთინ საიათნოვას სახელი ეწოდა. აქვს 2 ჩიხი.
ბობრინეცის რაიონი
ბობრინეცის რაიონი (Бобринецький район) — რაიონი უკრაინაში, კიროვოჰრადის ოლქში. მისი ფართობია 1 496 კმ². 2003 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 31 531 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 56 კაცს კმ²-ზე. ბობრინეცის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბობრინეცი.
სქოლიო
კატეგორია:კიროვოჰრადის ოლქის რაიონები
ქვემო დმენისის წმინდა მარინეს ეკლესია
ქვემო დმენისის წმინდა მარინეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო დმენისში, ვალთიყაუს უბანში. აგებულია ადრე შუა საუკუნეებში.
ეკლესიიდან შემორჩენილია ჩრდილოეთი, აღმოსავლეთი და სამხრეთი კედლებ-ის ნაწილები, რომელთა სიმაღლე ზოგან 4 მეტრია, ზოგან უფრო ნაკლები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ინაჟა (პერნამბუკუ)
ინაჟა (Inajá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 355 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერტან-დუ-მოშოტოს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 081 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.14 კმ²-ზე. ფართობი 1 182 551 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
პოდლესნი (ბაშკირეთი)
პოდლესნი (Подлесный; Подлесный) — ხუტორი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება იტკულოვის სოფსაბჭოს. გაშენებულია ტყის პირას, რის გამოც მიიღო სახელწოდება. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 30 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 48 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 10 ადამიანი.
კორეის დემილიტარიზებული ზონა
ზონაში არის საერთო უსაფრთხოების მონაკვეთი, რომელიც შეხვედრების ადგილად გამოიყენება.
პოდლესნი (ბაშკირეთი)
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
კორეის დემილიტარიზებული ზონა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ცივი ომი კატეგორია:პოლიტიკური გეოგრაფია
დიდი ბრიტანეთი 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
დიდი ბრიტანეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთვრამეტედ იასპარეზა 1976 წელს, კანადის ქალაქ მონრეალში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 13 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:დიდი ბრიტანეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
შალვა კალანდაძე
შალვა კალანდაძე (დ. 1903, ჩოხატაური  გ. 1984) — ქართველი ჟურნალისტი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი, იგი საქართველოს ეროვნულ–დემოკრატიული პარტიის თვალსაჩინო წარმომადგენელი იყო. ემიგრაციაში წავიდა 1929 წელს.
პოლიტიკურ მოღვაწეობას შალვა კალანდაძე წარმატებით უთავსებდა შემოქმედებით ცხოვრებას. მისი პუბლიკაციები ქვეყნდებოდა ემიგრანტული პრესის ფურცლებზე: „მოსკოვის ნაციონალური პოლიტიკა აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებში“, „ქართული ცეკვები პარიზში“, „ვ. ნოზაძის ხსოვნისათვის“, „კ. გამსახურდიას ხსოვნისათვის“, „სიტყვა წარმოთქმული ელისე პატარიძის დასაფლავებაზე“, „მარი ფელისიტე ბროსე“, „უნივერსიტეტის 50 წლის აღსანიშნავად“, „ბოლშევიზმის ფსიქოანალიზი“ „უკან წარსულისაკენ“ და სხვა.
შალვა კალანდაძის ცხოვრების უმთავრესი პირობა იყო სამართლიანობის გრძნობა, პატიოსნება. ამას ადასტურებს მასზე ნათქვამი ალ. სულხანიშვილის სიტყვები: „შ. კალანდაძე იყო ნამდვილი მებრძოლი ეროვნულ–დემოკრატი და პატიოსანი ქართველი კაცი“. ჟურნალ „ივერიის“ რედაქტორი მიხეილ ქავთარაძე შალვა კალანდაძის დაკრძალვაზე წარმოთქმულ სიტყვაში აღნიშნავდა: „შალვას პოლიტიკა არ იზიდავდა, არც ამ დარგში წერა ეხალისებოდა, მაგრამ მოვალეობის შეგნებით, ათეულ წელთა განმავლობაში იგი ჩვენი ემიგრანტული პრესის აერა ერთი მუშაკის როლს ასრულებდა და ასევე ნაყოფიერად გაატარა მან მისი სიცოცხლის უკანასკნელი ათიოდე წლის მოღვაწეობა რადიო „თავისუფლების“ რედაქციაში, სადაც თავისი გადაცემების საგნად ყველაზე საჭირბოროტო საკითხი, ნაციონალური პრობლემა აირჩია“.
თანამედროვეთა გადმოცემით, შალვა კალანდაძეს სამშობლოს სიყვარულთან ერთად, განსაკუთრებული გრძნობით უყვარდა მშობლიური კუთხე, გურია და ამ კუთხის გამორჩეული მამულიშვილები. ასეთებად იგი ასახელებდა – გაბრიელ ეპისკოპოსს, ექვთიმე თაყაიშვილს, გერონტი ქიქოძეს, პავლე ინგოროყვას, აკაკი შანიძეს. ბატონი შალვა ეტრფოდა ქართულ პოეზიას, ხოლო, თანამედროვე პოეტებს შორის კი მისთვის ყველაზე ახლობელი იყო ანა კალანდაძე, მისივე სიტყვით, ყველაზე ლირიკული და რომანტიული პოეტი.
დახვეწილი გემოვნებისა და გამორჩეული ლიტერატურული ალღოს მეშვეობით შალვა კალანდაძე ახერხებდა ქართული მწერლობის სიღრმეების წვდომას. მან საინტერესო წერილები მიუძღვნა ილია ჭავჭავაძის, გრიგოლ რობაქიძისა და კონსტანტინე გამსახურდიას შემოქმედებას. მის განსაკუთრებულ ინტერესს კლასიკური ფილოსიფია წარმოადგენდა და ლიტერატურულ ნაწარმოებებსაც, ხშირად, ამ კუთხით უკეთებდა ანალიზს. შალვა კალანდაძე გარდაიცვალა 1984 წლის თებერვლის თვეში, პარიზში. დაკრძალულია ლევილის სასაფლაოზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1903 კატეგორია:გარდაცვლილი 1984 კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ჩოხატაურში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ემიგრანტები
გუსტავ ჰუსაკი
გუსტავ ჰუსაკი (Gustáv Husák; დ. 10 იანვარი, 1913, დუბრავკა, ავსტრია-უნგრეთი — გ. 18 ნოემბერი, 1991, ბრატისლავა, ჩეხოსლოვაკია) — ჩეხოსლოვაკიის პოლიტიკური  მოღვაწე. ჩეხოსლოვაკიის სოციალისტური რესპუბლიკის უკანასკნელი პრეზიდენტი 1975-1989 წლებში. ეროვნებით სლოვაკი.
დაიბადა მუშის ოჯახში. 16 წლისა გახდა ახალგაზრდა კომუნისტური ორგანიზაციის წევრი. 1933 წლიდან კომუნისტური პარტიის წევრია. მეორე მსოფლიო ომის დროს გამოდიოდა მარიონეტი სლოვაკეთის ფაშისტური მთავრობის წინააღმდეგ. დააპატიმრეს ოთხჯერ. ამ ყველაფრის ფონზე გაუგებარია მისი მეგობრობა სლოვაკეთის ფაშისტ ლიდერ ალექსანდრე მახთან და კატინში ერთად გამგზავრება. ამის შესახებ ჰუსაკმა შემდეგ განაცხადა რომ მახმა იგი დააშინა. 1948 წლის კომუნისტური გადატრიალების შემდეგ დაიწყო მისი კარიერული აღმასვლა, თუმცა 1950 წელს დაადანაშაულეს „ბურჟუაზიულ ნაციონალიზმში“ და 1951 წლის თებერვალში დააპატიმრეს. 1954 წელს მიუსაჯეს სამუდამო პატიმრობა, დანაშაული არ უღიარებია. სასჯელს იხდიდა ალექსანდრე მახთან და სხვა ფაშისტ დამანშავეებთან ერთად. 1960 წელს პრეზიდენტმა ნოვოტნიმ შეიწყალა, ხოლო 1963 წელს მოხდა მისის სრული რეაბილიტაცია.
1969 წელს გახდა კომპარტიის პირველი, ხოლო 1971 წელს გენერალური მდივანი. ჰუსაკის პოლიტიკურმა კურსმა მიიღო „ნორმალიზაციის“ სახელი. 1987 წელს დატოვა გენერალური მდივნის თანამდებობა, თუმცა შეინარჩუნა პრეზიდენტობა. ხავერდოვანი რევოლუციის შემდეგ მარიან ჩალფას დაავალა ახალი მთავრობის ფორმირება და გადადგა. ახალ პრეზიდენტად აირჩიეს დისიდენტი ვაცლავ ჰაველი.
გარდაიცვალა 1991 წლის 18 იანვარს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩეხოსლოვაკიის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 10 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1991
სამეფო კარის საბჭო
სამეფო კარის საბჭო (Hofrat) — XVI-XVII საუკუნეებში საღვთო რომის იმპერიის მართვის სისტემის ცენტრალური სასამართლო-ადმინისტრაციული ორგანოებიდან ერთ-ერთი. ასრულებდა უზენაესი სასამართლოსა და საკონსულტაციო საბჭოს ფუნქციას იმპერატორისთვის. ანალოგიური ორგანოები არსებობდა ასევე ავსტრიულ მონარქიასა და რამდენიმე სხვა გერმანულ სახელმწიფოში.
იმპერიის სამეფო კარის საბჭო
იმპერიის სამეფო კარის საბჭო (Reichshofrat) იმპერიის კამერალურ სასამართლოსთან ერთად წარმოადგენდა საღვთო რომის იმპერიის ორ უზენაეს სასამართლო ორგანოს. იგი შეიქმნა 1497 წელს. იმპერატორ მაქსიმილიან I-ს, რომელმაც 1495 წელს უარი განაცხადა იმპერიის კამერალური სასამართლოს კონტროლზე, არ სურდა იმპერიაში სასამართლო-ადმინისტრაციული პრეროგატივების დაკარგვა, ამიტომ ვენაში შექმნა კონკურენტი სასამართლო ინსტანცია — იმპერიის სამეფო კარის საბჭო (Reichshofrat), რომლის ყველა წევრსაც იმპერატორი ნიშნავდა. საბოლოო ფორმა ამ ორგანომ მიიღო 1559 წელს, მას შემდეგ, რაც გამოიცა სჯულდება იმპერიის სამეფო კარის საბჭოს შესახებ. სამეფო კარის განსაკუთრებულ კომპეტენციაში შედიოდა ფეოდალურ-ლენური სამართლის საკითხები, ასევე დავები ტიტულებთან, სამფლობელოებსა და ფეოდალურ მოვალეობებთან, იმპერატორის უფლებებსა და პრეროგატივებთან, იმპერიის წოდებების პრივილეგიებსა და სურვილებთან დაკავშირებით. ზოგიერთ სფეროში სამეფო კარის საბჭოს იურისდიქცია ემთხვეოდა იმპერიის კამერალური სასამართლოს იურისდიქციას: „სამშვიდობო შეთანხმების“ დარღვევა, მისი სამფლობელოების დაცვა, ტერიტორიული სასამართლოების გადაწყვეტილებებისა და დადგენილებების აპელაციები. იმპერიის კამერალური სასამართლოსგან განსხვავებით, სამეფო კარის საბჭოში პროცესუალური ნორმები უფრო თავისუფალი იყო, ხოლო მტკიცებულებების წარმოდგენა ორიენტირდებოდა მხარეებს შორის კომპრომისის პოვნაზე, რაც პოლიტიკური და კონფესიური ხასიათის კონფლიქტების ეფექტურად გადაჭრის საშუალებას იძლეოდა. ამან მნიშვნელოვნად გაზარდა სამეფო კარის საბჭოს როლი XII საუკუნეში, როდესაც იმპერიის კამერალური სასამართლო პარალიზებული იყო კათოლიკეებსა და პროტესტანტებს შორის ბრძოლის გამო.
სასამართლო ფუნქციების გარდა, სამეფო კარის საბჭო მნიშვნელოვან პოლიტიკურ როლს თამაშობდა, საიმპერიო საკითხებში რეგულარულად აძლევდა რჩევებს იმპერატორს და მიმდინარე საშინაო და საგარეო პოლიტიკის სფეროში ახალ შემოთავაზებებსა და იდეებს შეიმუშავებდა. თავდაპირველად საბჭოს კომპეტენციაში ასევე შედიოდა საღვთო რომის იმპერიის საზღვრებს გარეთ არსებული ჰაბსბურგების სამფლობელოების მართვის საკითხებიც, თუმცა იმპერატორ ფერდინანდ II-ის დროს ეს სფერო გადაეცა ცალკეულ ავსტრიულ სამეფო კარის საბჭოს. საბჭოს ბირთვს ქმნიდნენ იმპერატორის უახლოესი მიმდევრები, რომელთაც სათავეში ედგათ ავსტრიის საიმპერიო ვიცე-კანცლერი და კანცლერი, რომლებიც ქმნიდნენ ვიწრო ფარულ საბჭოს (Geheime Rat), რომელიც უმნიშვნელოვანესი სამმართველო საკითხებით იყო დაკავებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:საღვთო რომის იმპერია კატეგორია:ავსტრიის ისტორია
ტრირის დიალექტი
ტრირის დიალექტი (გერმ.. Trierisch; აგრეთვე — Trierer Platt)) — გერმანული ენის ერთ-ერთი დიალექტი. გავრცელებულია ტრირში, (რაინლანდ-პფალცში). ტრირის დიალექტს მიაკუთვნებენ ე.წ. მოზელის ფრანკული დიალექტების ჯგუფს.
მიუხედავად გავრცელების მცირე არეალისა, ტრირის ერთიანი დიალექტი არ არსებობს, არამედ ქალაქის სხვადასხვა უბნებში, რომლებიც მანამდე ამ ქალაქის მიმდებარე სოფლები იყო, საუბრობენ განსხვავებულად, - კიურენცის, ოლევიგის, ბივერის, პფალცელის, ოირენის, ერანგის და ა.შ. ვარიანტებზე.
თვითონ ქალაქის ისტორიულ ნაწილში მცხოვრებ ბიურგერულ წრეებში, რომლებიც დროის განმავლობაში პრუსიის მიერ ტრირში მოვლენილ და მერე სამუდამოდ აქ დამკვიდრებულ საჯარო მოხელეთა შთამომავალნი არიან, არ ცნობენ ამგვარ დაყოფას.
როგორც ცნობილია, XIX საუკუნის დასაწყისში ტრირი პრუსიის შემადგენლობაში (1815 წელი) გადავიდა. პრუსიელი საჯარო მოხელეების ქალაქში შემოსვლამ და საქმიანობამ ნელ-ნელა თავისი კვალი დაატყო ადგილობრივ მცხოვრებთა მეტყველებასაც: მოაძლიერა გერმანული ენა და პირიქით, მინიმუმამდე დაიყვანა, ან სულაც განდევნა ფრანგულენოვანი ლექსიკურ-ფრაზეოლოგიური და კულტურული დანატოვარი.
გერმანულენოვან საენათმეცნიერო ლექსიკონებსა და ენციკლოპედიურ ცნობარები (ბუსმანის, მეცლერის) დუმან ტრირის განსაკუთრებული სახის დიალექტების არსებობის შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დიალექტები
ქარელის ქუჩა
ლიტერატურა
კატეგორია:საბურთალოს რაიონის ქუჩები
მარიანა (მინას-ჟერაისი)
მარიანა (Mariana) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 899 მეტრზე. მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ორუ-პრეტუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 54 219 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 45.4 კმ²-ზე. ფართობი 1 194 208 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ნოვუ-სანტუ-ანტონიუ (მატუ-გროსუ)
ნოვუ-სანტუ-ანტონიუ (Novo Santo Antônio) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 200 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ნორტი-არაგუაიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 005 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.46 კმ²-ზე. ფართობი 4 393 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ნიშის ნიშა
ნიშის ნიშა — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნიშში. აგებულია XX საუკუნეში.
სალოცავი ნიში აშენებულია ფლეთილი ქვით, დუღაბზე. ფორმით სწორკუთხაა.
ერცჰერცოგი
200px|მინი|ავსტრიის ერცჰერცოგების გვირგვინი ერცჰერცოგი (Erzherzog) — წოდება, რომელსაც იყენებდნენ მარტოოდენ ავსტრიის ჰაბსბურგთა მონარქიული სახლის წარმომადგენლები. შუა საუკუნეებისა და ახალი ეპოქის გერმანიის წოდებების იერარქიაში ერცჰერცოგი იდგა ჰერცოგზე მაღლა, მაგრამ კურფიურსტსა და მეფეზე დაბლა. ეს წოდება ყველაზე ახლოსაა დიდი ჰერცოგის (Großherzog) წოდებასთან, რომელიც გერმანიაში XIX საუკუნის დასაწყისამდე არ გამოიყენებოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჰაბსბურგები კატეგორია:არისტოკრატიული წოდებები კატეგორია:ავსტრიის ისტორია
რომის XXI ლეგიონი
რომის XXI ლეგიონი (ლათ: Legio XXI Rapax ) — რომის რესპუბლიკის, მოგვიანებით კი რომის იმპერიის XXI ლეგიონი "რაპაქსი" (მტაცებელი), მისი სიმბოლო იყო თხის რქა.
ლეგიონის ისტორია
ახ. წ. 6 წელს ტიბერიუსმა მარკომანების მეფის მარობოდის წინააღმდეგ 20 ლეგიონი დაძრა, რაც რომის იმპერიის ძალების ნახევარს შეადგენდა. კამპანიის დაწყებიდან მოკლე ხანში ტიბერიუსი მარბოდს დაუზავდა და იგი რომის მეგობრად და მოკავშირედ გამოაცხადა, რადგან შეტყობინება მიიღო პანონიაში აჯანყების შესახებ. ახ. წ. 6-9 წელს ტიბერიუსმა 15 ლეგიონი პანონიასა და ილირიაში გადაისროლა. ახ. წ. 9 წელს, ტეუტობურგის ბრძოლაში 3 რომაული ლეგიონის განადგურების შემდეგ XXI ლეგიონი V ლეგიონთან ერთად ქვემოგერმანულ პროვინციაში გადაიყვანეს.
ახ. წ. 40 წელს „რაპაქსი“ მონაწილეობას იღებს იმპერატორ კალიგულას მიერ წამოწყებულ გერმანულ კამპანიაში.
ბრიტანეთის დაპყრობის შემდეგ ახ. წ. 43 წელს იმპერატორმა კლაუდიუსმა რომის ჯარები გადააჯგუფა. XXI ლეგიონი “რაპაქსი” გერმანიიდან ჩრდ. შვეიცარიაში ვინდონესაში გადაიყვანეს, სადაც XIII ლეგიონი იყო დისლოცირებული. მის ადგილზე კი XV ლეგიონი განაწესეს.
ახ. წ. 68 წელს გალიის ერთ-ერთი პროვინციის ლუგდუნენსის მმართველი გაიუს ვინდექსი ნერონის წინააღმდეგ აჯანყდა. მას რამდენიმე კელტურმა ტომმა დაუჭირა მხარი. ზემო გერმანიის ლეგატმა ლუციუს რუფუსმა, რომელიც   IV, XXI, XXII ლეგიონებს სარდლობდა, აჯანყება ჩაახშო.
ახ. წ. 68-69 წლებში ჰელვეტები აჯანყდნენ. „რაპაქსმა“ აჯანყებულთა ჯარი გაანადგურა. რომაელებმა ჰელვეტების დასახლებები სასტიკად ააოხრეს. ჰელვეტების ნაწილი დახოცეს, ნაწილი კი მონებად აქციეს.
69 წელს პრეტორიანელთა გვარდიამ მოკლა იმპერატორი გალბა და იმპერატორად ოტონი გამოაცხადა. რომში სამოქალაქო ომი დაიწყო. ეს თარიღი ისტორიაში ოთხი იმპერატორის წლად არის შესული. სამოქალაქო ომში „რაპაქსი“ გერმანიის პროვინციის მმართველის, აულუს ვიტელიუსის ძალებში ირიცხებოდა. იმპერატორის მკვლელობამდე ორი კვირით ადრე ქვემო და ზემო გერმანიის პროვინციების არმიამ იმპერატორად ვიტელიუსი გამოაცხადა. ვიტელიუსმა არმია ორ ნაწილად გაყო და რომისკენ დაძრა. პირველ ნაწილს მეთაურობდა აულუს ალიენუსი, მეორე ნაწილს კი ფაბიუს ვალენტინუსი. ალიენუსის არმიამ გადალახა ალპები, მაგრამ ოტონის ერთგულმა გარნიზონებმა იგი დაამარცხეს და აიძულეს უკან დაეხია. ოტონმა დატოვა რომი და ჯარები ვიტელიუსის არმიის შესახვედრად დაძრა. რომში მან ძმა, ლუციუს ტიციანუსი დატოვა. მის არმიაში იყო ცნობილი მხედართმთავარი გაიუს სვეტონიუს პაულინუსი, თუმცა ოტონმა ძმა გამოიხმო თავისთან და ის ჩაუყენა არმიას სათავეში. მის ჩამოსვლამდე ოტონმა გამართა რამდენიმე მცირე შეტაკება, რომელშიც გამარჯვება მის ჯარებს დარჩა. ალიენუსმა კვლავ კრემონისაკენ დაიხია, სადაც შეუერთდა ვიტელიუსის ჯარებს. ამასობაში ტიციანუსიც ჩამოვიდა და ოტონის ჯარებს ჩაუდგა სათავეში. ოტონს ეიმედებოდა დუნაის არმიის, რომელსაც მარკუს ანტონიუს პრიმუსი სარდლობდა. დუნაის ლეგიონების გარეშე ვიტელიუსის არმია 2-ჯერ აღემატებოდა ოტონის არმიას. 14 აპრილს მოწინააღმდეგე მხარეები ერთმანეთის პირისპირ განლაგდნენ. ბრძოლა გაიმართა ბედრიაკუმთან. მთავარი შეტაკება მიმდინარეობდა ლეგიონ „რაპაქსსა“ და ოტონის I ლეგიონს შორის. ბრძოლაში რაპაქსმა ლეგიონის არწივი დაკარგა, თუმცა საბოლოოდ გამარჯვება მათ დარჩათ. მარცხის გაგების შემდეგ ოტონმა თავი მოიკლა. 69 წლის 24 ოქტომბერს ვიტელიუსის 7-მა ლეგიონმა ბრძოლა გაუმართა ვესპასიანეს 5 ლეგიონს, მაგრამ დამარცხდა.
69-70 წლებში XXI ლეგიონი ვესპასიანემ ბატავიის აჯანყების ჩასახშობათ გადაისროლა. ამის შემდეგ მან ლეგიონი ბონის გარნიზონში ჩააყენა. ახ. წ. 83 წელს „რაპაქსი“ I ლეგიონით შეცვალეს და მაინცში გადაიყვანეს.
ახ. წ. 83-85 წლებში „რაპაქსი“ 8 ლეგიონთან ერთად იმპერატორ დომიციანეს ხელმძღვანელობით გერმანული ტომების, ხატების წინააღმდეგ იბრძვის. რის შემდეგადაც მათ მოახერხეს ახალი მიწების დაპყრობა და საზღვრის ვეტერაუმდე გადაწევა, რაც წარმოადგენდა დომიციანეს მიზანს. საზღვარზე იმპერატორმა I, XIIII და XXI ლეგიონები განალაგა.
ახ. წ. 89 წელს ზემო გერმანიის მმართველი ლუციუს ანტონიუს სატურნინუსი აჯანყდა. რომლის წინააღმდეგადაც მონაწილეობას იღებდა XIIII და XXI ლეგიონები. მალე ქვემო გერმანიის მმართველი აულუს მაქსიმუსიც აჯანყდა. აჯანყებულებს მიზნად ჰქონდათ გერმანული ტომების ომში ჩართვაც, მაგრამ მათ რაინის გადმოლახვა ვერ შეძლეს. აჯანყება დომიციანემ ჩაახშო, რის შემდეგადაც დაიწყო მეორე ომი ხატებთან.
ლეგიონის აღსასრულზე ჩვენამდე ზუსტი მონაცემები არ მოღწეულა. არსებობს სხვადასხვა ვერსია. ერთ-ერთი ვერსიით იგი 89 წელს აჯანყების ჩაქრობისას განადგურა. მეორე ვერსიით კი „რაპაქსი“ ახ. წ. 92 წელს პანონიაში გადაიყვანეს, სადაც ლეგიონი მაკრომანებთან, კვადებთან და სარმატებთან ბრძოლაში განადგურდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რომაული ლეგიონები
მაიკლ კორლეონე
მაიკლ კორლეონე — მარიო პიუზოს ნოველა „ნათლიას“ და მასზე გადაღებული სამი ფილმის —„ნათლიას“ მთავარი გმირი. ტრილოგიაში მაიკლის როლი ალ პაჩინომ ითამაშა, რის გამოც ორჯერ ოსკარზეც კი იქნა ნომინირებული.
მაიკლ კორლეონემ ამერიკის ფილმის ინსტიტუტის რეიტინგში 11-ე ადგილი დაიკავა, როგორც ირონიულმა ბოროტმოქმედმა. მეორე მხრივ, ზოგიერთი კრიტიკოსი მას უფრო ტრაგიკულ გმირად მიიჩნევს.
კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები
ქუზური
ქუზური (Kusur) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ზაქათალის  რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ზაქათალის რაიონის სოფლები
ტეხურის ქუჩა
ტეხურის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); სიმონ ჩიქოვანის ქუჩიდან იყალთოს ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. თბილისის ქუჩების 1926 წლის ცნობარში შეტანილია 2 ქუჩა, ტეხურისა და ჭაობის. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია მხოლოდ ჭაობის ქუჩა. 40-იან წლებში ჭაობის ქუჩას ტეხურის ქუჩასთან ერთად ტეხურის ქუჩა დაერქვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საბურთალოს რაიონის ქუჩები
იუხარი-ქიშლაგი
იუხარი-ქიშლაგი (Yuxarı Qışlaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შაჰბუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  	 535 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები კატეგორია:შაჰბუზის რაიონის სოფლები
მატარა
მატარა — ქალაქი და ნავსადგური შრი-ლანკის სამხრეთ სანაპიროზე. 2012 წლის მონაცემებით ქალაქში 47 420 ადამიანი ცხოვრობს. მატარა წარმოადგენს ქვეყნის სატრანსპორტო კვანძს, ვაჭრობისა და ხელოსნობის ცენტრი. რაიონში აშენებენ ქოქოსის პალმას და სანელებლებს. ქალაქის ტერიტორიაზე მოიპოვება გრაფიტი და ძვირფასი ქვები. როგორიცაა საფირონი, ლალი, აკვამარინი და სხვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:შრი-ლანკის ქალაქები
ზემო საქსონიის ოლქი
კატეგორია:საიმპერიო ოლქები
ისროლისხევის ღვთისმშობლის ეკლესია
ისროლისხევის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი,საკულტო ნაგებობა გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ისროლისხევში. აგებულია გარდამავალ ხანაში.
ეკლესია ნაგებია ადგილობრივი წარმოშობის რუხი ფერის ქვით დუღაბზე. წყობა ქაოსურია. დარბაზული ეკლესია აღმოსავლეთით დასრულებულია სწორკუთხა საკურთხევლით, რომლის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. სარკმლის ჩრდილოეთ ნაწილში შემორჩენილია ასომთავრული წარწერის ფრაგმენტები. აბსიდის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში ტრაპეზის ქვა დგას, საკურთხეველში მოთავსებულია ოთხი სწორკუთხა ნიშა, აქედან სამი აღმოსავლეთით, ერთი სამხრეთით. სფერულ კონქზე გადასვლა ხდება ტრომპების საშუალებით. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. გრძივი კედლები ორსაფეხურიანი პილასტრების საშუალებით ორ ნაწილად იყოფა. მათ ეყრდნობა როგორც კედლის თაღები, ასევე ნახევარცილინდრული კამა-რის საბრჯენი თაღებიც. დასავლეთი თაღები კუთხის პილასტრებს ეყრდნობა.
ეკლესია განათებულია სამხრეთის და დასავლეთის თაღოვანი სარკმლებით. და-რბაზს ორსაფეხურიანი ხარისხი შემოუყვება. სამხრეთი შესასვლელი არქიტრავულია. კარი ნაოთხალია. ეკლესიას სამხრეთ-ით სწორკუთხა მინაშენი აქვს, რომლის შესასვლელი გაჭრილია აღმოსავლეთის კედელში. აქვეა მოთავსებული სწორკუთხა სარკმელიც. მინაშენის დასავლეთის კედელში ერთი სწორკუთხა ნიშაა. ეკლესიის გარშემო იკითხება გალავნის ფრაგმენტები. ეკლესიის კედლები დაზიანებულია. ჩრდილოეთ ფასადს დიდ ადგილზე პერანგი აქვს შემოცლილი. მინაშენის სახურავი ჩამონგრეულია. ეკლესია მიწითაა ამოვსებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ყაზახი
ქალაქის ფართობი შეადგენს 699 კმ². 2019 წლის 1 იანვრის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 28 000 კაცს.
ისტორია
ქალაქი VIII საუკუნეში, არაბი მხედართმთავრის, მარვან იბნ მუჰამედის მიერ დაარსდა. არაბულ წყაროებში ქალაქი „ქესალ“-ის სახელითაა ნახსენები.
1909 წელს, დასახლებას ქალაქის სტატუსი მიენიჭა. 1918 წელს, გორის ამიერკავკასიის სამასწავლებლო სემინარიის ბაზაზე ქალაქში შეიქმნა ყაზახის სამასწავლებლო სემინარია, რომლის პირველი დირექტორი ფირიდუნ ბეი ქიოჩიარლი გახდა. 1930 წლიდან არის ყაზახის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ეკონომიკა
ქალაქში არსებობს ხალიჩისა და ბამბის დამუშავების ქარხნები, ასევე კვების მრეწველობის ქარხანა, სოფლის მეურნეობის ტექნიკუმი, სამედიცინო სასწავლებელი და სახალხო თეატრი. საბჭოთა დროიდან ქალაქი ხალიჩების დამზადების ცენტრად ითვლებოდა.
მოსახლეობა
2013 წლის მონაცემებით, ქალაქში ცხოვრობდა 21 000 ადამიანი, აქედან 10 200 მამაკაცი და 10 800 ქალი იყო. 2019 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, ქალაქის მოსახლეობამ 28 000 ადამიანი შეადგინა.
ჯოშ კული
ჯოშუა კული (Joshua Cooley; დ. 23 მაისი, 1980) — ამერიკელი ანიმატორი, რეჟისორი, სცენარისტი და გამხმოვანებელი. ყველაზე მეტად ცნობილია პიქსარის ანიმაციურ ფილმებზე, „თავდაყირა“ (2015) და „რაილის პირველი პაემანი“ (2015) მუშაობით. მისი პირველი სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი რეჟისორის რანგში იყო პიქსარის „სათამაშოების ისტორია 4“ (2019).
კაერიერა დაიწყო კომპანია Pixar Animation Studios-ში პრაქტიკანტად. მონაწილეობა აქვს მიღებული კომპანიის ისეთი ცნობილი პროექტების შექმნაში, როგორებიცაა „ყველაზე მაგრები მსოფლიოში“ (2004), „მანქანები (2006), „რატატუი“ (2007), „მფრინავი სახლი“ (2009) და „მანქანები 2“ (2011). 2009 წელს იყო მოკლემეტრაჟიანი ფილმის „ჯორჯი და ეი. ჯი“ (2009) სცენარისტი და რეჟისორია. 2015 წელს გადაეცა ენის ჯილდო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1980 კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი გამხმოვანებლები კატეგორია:ამერიკელი ანიმაციური ფილმების რეჟისორები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი სცენარისტები კატეგორია:ენის ჯილდოს მფლობელები
დიდი ბრიტანეთი 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
დიდი ბრიტანეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცხრამეტედ იასპარეზა 1980 წელს, სსრკ-ის დედაქალაქ მოსკოვში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 21 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:დიდი ბრიტანეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბესარიონ ქებურიას დასახლება
ბესარიონ ქებურიას დასახლება — მდებარეობს თბილისში, სამგორის რაიონში, თბილისის სამხრეთ აღმოსავლეთ ნაწილში, სამხედრო და აეროპორტის დასახლებას შორის. ადრე ერქვა ქვემო ალექსევსკის დასახლება. 1999 წელს მიენიჭა ბესარიონ ქებურიას სახელი.
ლიტერატურა
ქებურიას დასახლება
ფლორესტალი
ფლორესტალი (Florestal) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პარა-დი-მინასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 600 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 34.48 კმ²-ზე. ფართობი 191 421 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
გიორგი თავამაიშვილი
გიორგი თავამაიშვილი (დ. 21 თებერვალი, 1959, ბათუმი) — აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის განათლების, კულტურისა და სპორტის მინისტრი 2012 წლიდან
განათლება
1977-1982 წლებში შოთა რუსთაველის სახელობის ბათუმის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი — ისტორია-ფილილოგიის ფაკულტეტი. სპეციალობა: ისტორიისა და საზოგადოებათმცოდნეობის მასწავლებელი.
სამუშაო გამოცდილება
1982-1987 წლებში აჭარია არ. ხელვაჩაურის რაიონის ურეხის საშუალო სკოლა. ისტორიისა და საზოგადოებათმცოდნეობის მასწავლებელი. 1987-2010 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბათუმის ნიკო ბერძენიშვილის სახელობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის არქეოლოგიის განყოფილების უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1991-1996 წლებში აჭარის არ უზენაესი საბჭო. უზენაესი საბჭოს დეპუტატი. განათლებისა და მეცნიერების ქვეკომისიის თავმჯდომარე. 1997-1999 წლებში 2010 წ. -დღემდე   ბათუმის შ. რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. არქეოლოგიის ლექტორი. 2006-2008 წლებში „ფონდი ღია საზოგადოება-საქართველო“ პროგრამების ასისტენტი, კოორდინატორი 2006-2008 წლებში ბათუმის შ. რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტი - რექტორის მოადგილე სასწავლო-სამეცნიერო დარგში. 2008-2012 წლებში „სტუდენტთა საკონსულტაციო ცენტრი“ (CIE). პროგრამის კოორდინატორი. 2008-2012 წლებში ბათუმის ნავიგაციის სასწავლო უნივერსიტეტის სრული პროფესორი. ხარისხის სამსახურის უფროსი. 2011 წ.-დღემდე ბათუმის შ. რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამეცნიერო ცენტრის ნიკო ბერძენიშვილის ჰუმანიტარულ–სოციალური მიმართულების ისტორიისა და არქეოლოგიის განყოფილების მთავარი მეცნიერი თანამშრომელი 2005-2012 წლებში გამოცდების ეროვნული ცენტრი. ერთიანი ეროვნული გამოცდების ბათუმის საგამოცდო ცენტრის ხელმძღვანელი. 1982-2012 წლებში ბობოყვათის, ურეკის, პეტრა-ციხისძირის, გონიო-აფსაროსის, ხინოწმინდის არქეოლოგიური ექსპედიციების ხელმძღვანელი, საქართველო-დიდი ბრიტანეთის ერთობლივი არქეოლოგიური ექსპედიციის ხელმძღვანელის მოადგილე.
კვალიფიკაცია
1999 წლიდან — ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიური კვლევის ცენტრი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის განათლების, კულტურისა და სპორტის მინისტრები კატეგორია:დაბადებული 21 თებერვალი
ალიშარი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ალიშარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
მანარი
მანარი (Manari) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 570 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერტან-დუ-მოშოტოს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 180 863 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 503.46 კმ²-ზე. ფართობი 359 240 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ლუბა გოლოვინა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 20 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1990 კატეგორია:თბილისში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ბატუტზე მხტომელები
გიგოლაანთ სალოცავი
რიყის ქვით ნაგები, დანგრეული გოგოლაანთ სალოცავი, მუხნარში დგას. კედლები, მხოლოდ რამდენიმე სანტიმეტრის სიმაღლეზეა შემორჩენილი. ნახევარწრიული აბსიდა იკითხება. შემორჩენილია აბსიდის ჩრდილოეთი ფასადი. ეკლესიის გარშემო ძველი საფლავის ქვებია.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
რომადანოვკა (იშიმბაის რაიონი)
რომადანოვკა (Ромадановка; Ромадановка) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება ვერხოტორის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 36 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 42 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 176 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
ლაჰიჯი (ზაქათალა)
ლაჰიჯი (Lahıc) — სოფელი აზერბაიჯანში,  ზაქათალის  რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 	1,954 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ზაქათალის რაიონის სოფლები
რილის ეროვნული პარკი
ეროვნული პარკი შეიქმნა 1992 წელს და მისი ფართობი 810.46 კმ²-ია.
შექმნის მიზანი
ეროვნული პარკი შეიქმნა რამდენიმე ბუნებრივი ეკოსისტემის დასაცავად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის ეროვნული პარკები
ბელოთის ციხე
ბელოთის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო-თავდაცვითი, საკულტო ნაგებობა, ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბელოთში, მდ. პატარა ლიახვის მარცხენა ნაპირი. ციხე აგებულია XVIII საუკუნეში.
კომპლექსი მდებარეობს მდინარე პატარა ლიახვის მარჯვენა ნაპირას. ისტორიულ წყაროებში ბელოთის ციხე მოხსენიებულია XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში. ამ პერიოდში ციხე და მთელი პატარა ლიახვის ხეობა ქსნის ერისთავს ეკუთვნოდა. ერისთავობის გაუქმების შემდეგ, XVIII საუკუნის ბოლოს, ეს მხარე ეკუთვნოდა ბატონიშვილ იულონს. გენერალ ტუჩკოვის 1802 წლის 10 აგვისტოს მოხსენებაში წერია, რომ იულონი იძულებული იყო დაეტოვა ბელოთი. ამის შემდეგ ციხე დაიკავეს რუსთა ჯარმა. იულონი ცდილობს ადგილობრივი მოსახლეობის და ლეკების დახმარებით ციხის დაბრუნებას. გენერალი ტუჩკოვი ღებულობს სათანადო ზომებს.
ციხესთან ერთად აშენებული იყო სასახლეც, რომელიც ციხის სამხრეთ კედელს ებჯინება. ამ ადგილას კედელი შესქელებულია. მიუხედავად ამისა, სასახლე ძლიერ არის დანგრეული. შემორჩენილი კედლების მიხედვით შეიძლება იმის დადგენა, რომ სასახლე სამსართულიანი იყო. შედარებით უკეთესად შემორჩენილ პირველ სართულში სამი ოთახი ჩანს. შუა ოთახი დარბაზია, გვერდითა ოთახები უფრო მცირე ზომისაა. ყოველი ოთახის სამხრეთ კედელში ბუხარია, რომლის ორივე მხარეს ღრმა ნიშებია მოთავსებული. გარეთა კედლების შემორჩენილი ნაწილიდან ირკვევა, რომ ზემო სართულების ოთახების განლაგებაც ანალოგიური იყო. ციხის აღმოსავლეთ კედელთან, გარედან მიშენებულია გეგმით სწორკუთხა, ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი. სახლი დაყოფილი იყო სამ ნაწილად. აღმოსავლეთით დიდი დარბაზია, დანარჩენი ორი ოთახი უფრო მცირეა. ოთახების კედლებში ბუხრების კვალია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ვუდლარკი
ვუდლარკი (Woodlark Island), კუნძულელთა ენაზე მუიუა (Muyua Island) — კუნძული სოლომონის ზღვაში. მისი ფართობია დაახლოებით 874 კმ². შედის სახელმწიფო პაპუა-ახალ გვინეაში. ადმინისტრაციულად მიეკუთვნება რეგიონ პაპუას პროვინცია მილნ-ბეის.
გეოგრაფია
სანაპირო ზოლის სიგრძეა 225 კმ. კუნძული მდებარეობს სოლომონის ზღვის ჩრდილოეთ ნაწილში, 240 კმ-ის მანძილზე ჩრდილო-დასავლეთით კუნძულ ახალი გვინეის სამხრეთ-აღმოსავლეთის კიდედან. უახლოესი კუნძულებია მადაუ და ნუსამი დასავლეთით, ნუბარუ აღმოსავლეთით და არქიპელაგი მარშალი — ბენეტი სამხრეთ-დასავლეთით. უახლოესი მატერიკია — ავსტრალია — 1100 კმ. კუნძული დასავლეთი—აღმოსავლეთის მიმართულებაზე გაჭიმულია 60 კმ-ით, ჩრდილოეთი—სამხრეთის მიმართულებით 30 კმ-ით (ცენტრალურ ნაწილში). გეოლოგიური თვალსაზრისით კუნძული წარმოადგენს ამოწეულ ატოლს (მაქსიმალური სიმაღლე — 365 მ კუნძულის სამხრეთ ნაწილში ). ჰიდროგრაფიული ქსელი კარგადაა განვითარებული: არსებობს მრავალი მოკლე მდინარეები. კუნძულის კლიმატი ტროპიკულია. ფლორა და ფაუნა საკმაოდ მრავალფეროვანია. კუნძულის ფართობის ნახევარზე მეტი უკავია დაბლობ ნოტიო ტროპიკულ ტყეებს. ბევრია იშვიათი და ენდემური სახეობები (კერძოდ, პეპელა — Ornithoptera priamus, კუნძულ ვუდლარკი კუსკუსი — Phalanger lullulae და სხვები ).
კარლ XIII
კარლ XIII (Karl XIII), ნორვეგიაში ცნობილია როგორც კარლ II (Karl II; დ. 7 ოქტომბერი, 1748, სტოკჰოლმი, შვედეთი — გ. 5 თებერვალი, 1818, სტოკჰოლმი, შვედეთი) — ჰოლშტაინ-გოტორპის დინასტიის წარმომადგენელი. შვედეთის მეფე 1809-1818 და ნორვეგიის მეფე 1814-1818 წლებში. შვედეთის მეფე ადოლფ ფრედრიკისა და დედოფალ ლუიზა ულრიკა პრუსიელის ვაჟი, ფრიდრიხ II დიდის დისწული.
ვუდლარკი
ისტორია
კუნძულის პირველი ევროპელი აღმომჩენი გახდა ინგლისელი კაპიტანი ჩარლზ გრაიმსი (Charles Grimes), რომელმაც აღმოაჩინა კუნძული 1836 წელს. ზღვაოსანმა კუნძულს საკუთარი გემის სახელი — «Woodlark» დაარქვა. პირველი მისიონერები, ფრანგი (ხოლო მოგვიანებით იტალიელი) მარისტები, მოვიდნენ კუნძულზე 1847 წელს, მაგრამ რვა წლის შემდეგ მათ დატოვეს კუნძული ადგილობრივი მოსახლეობის მათდამი მტრული დამოკიდებულების გამო. 1897 წელს კუნძულზე მოვიდნენ ჯონ უესლის მეთოდისტები. მათმა მოღვაწეობამ ადგილობრივი მოსახლეობის გაქრისტიანებაზე, პირიქით, დადებითი შედეგი გამოიღო. დღეისათვის კუნძულელთა უმრავლესობა პროტესტანტია. 1888 წელს მოხდა კუნძულის ფორმალური ანექსია ბრიტანეთის იმპერიის მიერ და გახდა ბრიტანეთის ახალი გვინეის ნაწილი (1904 წლიდან — პაპუას ტერიტორია ავსტრალიის მმართველობის ქვეშ).
კარლ XIII
ბიოგრაფია
კარლი დაიბადა 1748 წლის 7 ოქტომბერს სტოკჰოლმში. იგი იყო შვედეთის მეფე ადოლფ ფრედრიკისა და მისი ცოლის, დედოფალ ლუიზა ულრიკა პრუსიელის მეორე ვაჟი. მას ერთი უფროსი ძმა ჰყავდა, კრონპრინცი გუსტავის სახით.
ვუდლარკი
ისტორია
მეორე მსოფლიო ომის დროს კუნძული მოკლე დროის განმავლობაში ოკუპირებული იყო იაპონიის მიერ. 1943 წლის 30 ივნისს გაათავისუფლა ამერიკულმა არმიამ, რომლებიც დაახლოებით 8 თვე იყენებდნენ მას, როგორც ავიაბაზა.
1975 წლიდან კუნძული დამოუკიდებელი სახელმწიფო პაპუა-ახალი გვინეის ნაწილია.
კარლ XIII
ბიოგრაფია
1792 წელს შეთქმულებმა მოკლეს მეფე გუსტავ III. არსებობდა მოსაზრება, რომ ამ საქმეში კარლის ხელიც იყო გარეული, თუმცა დამამტკიცებელი საბუთები არ არსებობს. ამ სიტუაციაში ტახტი მისმა მცირეწლოვანმა ძმისწულმა, გუსტავ IV-მ დაიკავა, რომელსაც დიდებულებმა რეგენტად კარლი დაუნიშნეს.
ვუდლარკი
მოსახლეობა და კულტურა
ევროპელებთან პირველი კონტაქტის დროს კუნძულის მოსახლეობა შეადგენდა 2200 ადამიანს. 1915 წელს ეს რაოდენობა შემცირდა 700 — 800 ადამიანამდე. 1979 წლის აღწერით კუნძულზე აღირიცხებოდა 16 სოფელი, რომლებშიც ცხოვრობდა 1300 ადამიანი, ხოლო 1990 წელს — 1700 ადამიანი. ყველაზე დიდი აბორიგენებით დასახლებული სოფელი იყო კაულაუ (1979 წლის აღწერით 160 ადამიანი), ხოლო ყველაზე დიდი კოლონიალური სოფელი — კულუმადაუ (1979 წლის აღწერით 242 ადამიანი). ადამიანთა უმრავლესობა თავმოყრილია კუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთში და დასავლეთში.
კარლ XIII
ბიოგრაფია
1796 წელს კარლი მეფისათვის საცოლის საძებნელად პირადად ჩავიდა პეტერბურგში, ეკატერინე II-ის კარზე, რათა გუსტავი მის შვილიშვილ ალექსანდრა პავლოვნაზე დაექორწინებინა და ასე დაეახლოვებინა გადამტერებული შვედები და რუსები. ქორწინება შედგებოდა, თუმცა გუსტავმა ალექსანდრა გარეგნობის გამო დაიწუნა და ცოლად პატარა გერმანული სამთავროს პრინცესა შეირთო. ამას რუსებთან ურთიერთობის კიდევ უფრო დაძაბვა მოჰყვა, რის შედეგადაც 1808 წელს რუსეთ-შვედეთის კიდევ ერთი ომი დაიწყო. მარცხნივ|მინი|360x360პქ|კარლ XIII 1813 წელს 1809 წელს ომი შვედეთისათვის კატასტროფული შედეგებით დასრულდა. ისინი არა მხოლოდ დამარცხდნენ, არამედ რუსეთს მთელი ფინეთიც დაუთმეს. ამან საზოგადოებაში უკიდურესი უკმაყოფილება გამოიწვია მეფისადმი. იმავე წლის მარტში შეთქმულმა სამხედროებმა დააპატიმრეს, 29 მარტს კი აიძულეს მეფე გუსტავ IV, რომ ტახტიდან გადამდგარიყო. ისინი რესპუბლიკის ჩამოყალიბებას გეგმავდნენ, თუმცა მეტისმეტად სარისკო იყო, ამიტომაც 1809 წლის 6 ივნისს მათ ერთხმად გამოაცხადეს შვედეთის მეფედ კარლ XIII.
ვინაიდან იგი უკვე მეფე იყო, მემკვიდრეც სჭირდებოდა. კარლს ცოლთან შვილები არ ჰყავდა, თუმცა ვინაიდან გვარს მისი ძმა და ძმისწული აგრძელებდნენ, ეს პრობლემა არასოდეს ყოფილა, მაგრამ ტახტზე ასვლის შემდეგ მემკვიდრის კრიზისი შეიქმნა. ამის გამო, 1809 წელსვე მან თავის მემკვიდრედ დანიელი პრინცი, შლეზვიგ-ჰოლშტაინ-სონდენბურგ-ავგუსტბურგის მთავარი კრისტიან ავგუსტი გამოაცხადა, თუმცა იგი სულ ერთ წელიწადში გარდაიცვალა.
ვუდლარკი
მოსახლეობა და კულტურა
კუნძულზე არსებობს მეგალიტური კულტურის ძეგლები, რომლებიც აიგო ჩვენს წელთაღრიცხვამდე დაახლოებით 1500 — 600 წლებში.
კარლ XIII
ბიოგრაფია
1810 წელს კარლ XIII-მ თავის ახალ მემკვიდრედ საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ I-ის ერთ-ერთი სარდალი, შარლ ჟან ბერნადოტი გამოაცხადა, რომელმაც 1808-1809 წლის რუსეთ-შვედეთის ომის დროს განსაკუთრებული კეთილშობილება გამოიჩინა დამარცხებულ შვედებთან მიმართებაში. შარლ ჟანი სიხარულით დასთანხმდა წინადადებას, შვედეთში გადასახლდა და ლუთერანადაც მოინათლა კარლ იოჰანის სახელით.
ვუდლარკი
ეკონომიკა
კუნძულელთა ეკონომიკის საფუძველია სოფლის მეურნეობა. ადგილობრივ მოსახლეობას მოჰყავს იამსი, კოლოკაზია, ბანანი, ბატატი, მანიჰოტი, ასევე აგროვებენ ქოქოსს, პურის ხის ნაყოფს, ხილს. სანაპირო სოფლების მოსახლეობა დაკავებულია თევზჭერით, კიბორჩხალების და საკვები მოლუსკების მოგროვებით.
კარლ XIII
ოჯახი
1774 წლის 7 ივლისს, სტოკჰოლმში კარლმა ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი ჰედვიგ ელიზაბეთ შარლოტა ჰოლშტაინ-გოტორპელი (1759-1818), ოლდენბურგის ჰერცოგ ფრედერიკ ავგუსტ I-ისა და ჰერცოგინია ულრიკა ფრედერიკა ვილჰელმინა ჰესენ-კასელელის ქალიშვილი, რომელთანაც ორი შვილი შეეძინა:
ვუდლარკი
ეკონომიკა
კუნძულზე არსებობს სასარგებლო წიაღისეულის მარაგი. ჯერ კიდევ 1934—1938 წლებში კუნძულზე მოიპოვებდნენ ოქროს. არსებობს ცნობები კუნძულზე ვერცხლის და თუთიის მარაგის რაოდენობაზე. 2004 წლის გეოლოგიური დაზვერვის მონაცემებით კუნძულზე არსებობს 6 779 000 ტონა ნედლეულის მარაგი ოქროს შემცველობით 1,72 გრამი/ტონაზე.
პორტუ-ალეგრი-დუ-ნორტი
პორტუ-ალეგრი-დუ-ნორტი (Porto Alegre do Norte) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 205 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ნორტი-არაგუაიის შემადგენლობაში.
ვუდლარკი
ეკონომიკა
2008 წელს მალაიზიურმა კომპანიამ წარადგინა პროექტი პალმის ზეთის დამუშავებაზე ბიოსაწვავისთვის კუნძულის 60 000 ჰექტარზე. პროექტი შეფასებული იყო 350 მილიონ აშშ დოლარად. მაგრამ ამან გამოიწვია მრავალრიცხოვანი პროტესტები, როგორც ადგილობრივ მოსახლეობაში, ისევე მთელი მსოფლიოს ეკოლოგებში და მთავრობამ ვერ მისცა თანხმობა პროექტის რეალიზაციაზე.
პორტუ-ალეგრი-დუ-ნორტი
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 748 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.71 კმ²-ზე. ფართობი 3 972 კმ²-ია.
კარლ XIII
ოჯახი
თავის საყვარელ ავგუსტა ფონ ფერზენთან ჰყავდა ერთი უკანონო ვაჟი:
ვუდლარკი
სქოლიო
კატეგორია:წყნარი ოკეანის კუნძულები კატეგორია:პაპუა-ახალი გვინეის კუნძულები
კარლ XIII
ოჯახი
მას ასევე ჰყავდა ორი შვილობილი:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1748 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1818 კატეგორია:ჰოლშტაინ-გოტორპები კატეგორია:შვედეთის მეფეები კატეგორია:ნორვეგიის მეფეები
ჯონდო მუზაშვილი
ჯონდო მუზაშვილი  (დ. 23 ოქტომბერი, 1970, სოფ. გალავანი, ახლანდ. მცხეთის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ძიუდოისტი, სამბისტი. მსოფლიოს თასის მფლობელი (1996). ძიუდოში საქართველოს ჩემპიონი (1997, -78 კგ) და ვერცხლის პრიზიორი (1996, -78 კგ). სამბოში ევროპის ჩემპიონი (1994, პანევეჟისი, ლიეტუვა) და სამგზის მსოფლიო ჩემპიონი. 1998 წლიდან საბერძნეთის ნაკრების მწვრთნელი სამბოში, ღირსების ორდენის კავალერი. არის ნინო ოძელაშვილის მწვრთნელი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1970 კატეგორია:დაბადებული 23 ოქტომბერი კატეგორია:ქართველი ძიუდოისტები კატეგორია:ქართველი სამბისტები კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები ჯ
პორტუ-ალეგრი-დუ-ნორტი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
To Watch the Storms (ალბომი)
To Watch the Storms — ინგლისელი გიტარისტ სტივ ჰეკეტის 2003 წლის ალბომი. წინა სტუდიური ალბომი, Feedback 86, ეფუძნებოდა 1986 წელს ჩაწერილ მასალას, ამიტომ To Watch the Storms არის მუსიკოსის Darktown-ის შემდგომი ალბომი.
სქოლიო
კატეგორია:სტივ ჰეკეტის ალბომები კატეგორია:2003 წლის ალბომები კატეგორია:Inside Out Music-ის ალბომები
ოთარ ღუდუშაურის ქუჩა
ოთარ ღუდუშაურის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); გურამ ასათიანის I შესახვევიდან რევაზ ინანიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თავდაპირველად ძმობის ქუჩა ერქვა. სახელი დაერქვა სხვადასხვა ეროვნების მუშათა ერთობის აღსანიშნავად. 1938 წელს ეწოდა ვალენტინა გრიზოდუბოვას, ხოლო 1993 წელს მიენიჭა ოთარ ღუდუშაურის სახელი. თბილისის 1934 წელს გეგმაზე ქუჩის მონაკვეთი, მიხეილ მესხის II შესახვევიდან გურამ ასათიანის I შესახვევამდე, დატანილია როგორც მორის შესახვევი.
ლიტერატურა
ღუდუშაური
დიდი ბრიტანეთი 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
დიდი ბრიტანეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეოცედ იასპარეზა 1984 წელს, აშშ-ის ქალაქ ლოს-ანჯელესში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 37 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1984 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:დიდი ბრიტანეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ონსა-დი-პიტანგი
ონსა-დი-პიტანგი (Onça de Pitangui) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 725 მეტრზე. მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პარა-დი-მინასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 055 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12.37 კმ²-ზე. ფართობი 246 976 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ისროლისხევის მაცხოვრის ეკლესია
ისროლისხევის მაცხოვრის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ისროლისხევში. აგებულია გარდამავალ ხანაში.
ძეგლი ნაგებია ფლეთილი ქვით დუღაბზე. ალაგ-ალაგ წყობა შევსებულია წვრილი ქვით. სწორკუთხა გეგმის დარბაზული ეკლესიის აღმოსავლეთით, კოლოფა საკურთ-ხევლის ცენტრში თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი, რომლის ძირში ტრაპეზის ქვა დგას. ჩრდილოეთით მოთავსებულია სწორკუთხა ნიშა. სფერულ კონქზე გადასვლა ტრომპების საშუალებით ხდება. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. აბსიდის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში კი მიშენებულია კიდევ ერთი ტრაპეზის ქვა. ეკლესიის ნახევარცილინდრული კამარის საბრჯენი თაღები კრონშტეინებს ეყ-რდნობა. შემორჩენილია კამარის და თაღების ქვედა წყობა. კონსტრუქციული ნაწილებისათვის გამოყენებულია ქართული აგური.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მიშელ სონის ფორტეპიანოს სწავლების მეთოდი
მიშელ სონის ფორტეპიანოს სწავლების მეთოდი — მუსიკისა და ფორტეპიანოს სწავლების სისტემა, რომელიც ფრანგმა პიანისტმა, კომპოზიტორმა და პედაგოგმა მიშელ სონიმ შექმნა. შემუშავებულია და გამოიყენება 1974 წლიდან.
მიშელ სონი აღნიშნავს, რომ მუსიკის სწავლება მე-19 საუკუნიდან ცოტათი შეიცვალა. ამიტომ, გადაწყვიტა აღედგინა სისტემა, რომელიც ითვალისწინებდა განსხვავებული პარამეტრების ევოლუციას მე-20 საუკუნის ბოლოს. თავდაპირველად, სონის მეთოდი გამიზნული იყო ზრდასრულებისთვის. სწავლების ეს სისტემა მათ საშუალებას აძლევს განვითარდნენ და აღმოაჩინონ მუსიკალური ინტერპრეტაციის სიამოვნება დისციპლინაში, რომელიც გვიანი მიდგომისთვის მიუწვდომლად მიიჩნეოდა.
სონის საფორტეპიანო მეთოდოლოგია ისწავლებოდა მისივე სახელობის სკოლებში პარიზსა და ჟენევაში. 1974 წლიდან მეთოდი 20 000-ზე მეტ მიმდევარს ითვლის. .
სწავლების სპეციფიკა დაფუძნებულია განვითარების ორ ძირითად მიმართულებაზე : დიდაქტიკური ნაწარმოებები, სახელწოდებით პროლეგომენები,( რომლებიც მცირე ფორმის სავარჯიშოებს წარმოადგენს და ეფექტურად ანვითარებს მუსიკალური ფრაზის და ბგერის აღქმას. ციკლი მოიცავს 600-მდე მუსიკალურ პიესას. მეორე ძირითადი მიმართულება არის ეტიუდების ციკლი, სადაც ყოველი ტექნიკური ბარიერი გათვლილია და დაჩქარებული ტემპით იძლევა საშუალებას თავისუფლებაში მოიყვანოს ხელის აპარატი..
საფორტეპიანო ტექნიკის დასაუფლებლად, ეტიუდების ციკლი საშუალებას იძლება ადრეული ასაკიდანვე დამწყებმა მუსიკოსებმა დაძლიონ რთული ნაწარმოებები და მიიღონ ეფექტური შედეგი.
მინი|ბარბარა თათარაძე და ილია ლომთათიძე მიშელ სონისთან