cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აშვატჰამა (მაჰაბჰარატა)
კურუკშეტრას ომი
კაურავას ლაშქრიდან მხოლოდ სამი ცოცხალი რჩება, მათ შორის აშვატჰამა. პანდავები იგებენ მომხდარის შესახებ და დრონას შვილზე შურისძიებას აპირებენ. ისინი ერთმანეთს მდინარის ნაპირას ხვდებიან და ერთმანეთის მოკვლას აპირებენ, მაგრამ კრიშნა ორივეს ჯადოსნური იარაღის უკან დახევის უბრძანებს. პანდავა არჯუნა უკან იხევს, მაგრამ აშვატჰამამ არ იცის იარაღის გაბრუნება. გაბრუნების მაგივრად ის ცდილობს გამარჯვებული პანდავების შტოს გაწყვეტას ორსული ქალის მუცელში დამიზნებით. კრიშნა ბავშვს არჩენს და მას წყევლის - ის ბევრ განსაცდელს გამოივლის, კანი დაუდნება, მაგრამ მაინც ვერასდროს ვერ მოკვდება სამყაროს დასრულებამდე.
წყაროემი
კატეგორია:ინდოეთი კატეგორია:ლიტერატურა კატეგორია:მითოლოგია
კარამანტა
კარამანტა (Caramanta) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.770 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 378 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 86 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
კელი მაკდონალდი
კელი მაკდონალდი (ინგლ. Kelly Macdonald; დ. 23 თებერვალი, 1976, გლაზგო, გაერთიანებული სამეფო) — შოტლანდიელი მსახიობი. სახელი გაითქვა ისეთ ფილმებში მონაწილეობით, როგორებიცაა: „ ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 2 “, „ იატაკქვეშა იმპერია “, „ ჩხერკეთელაობა “ და ა.შ. იგი რამდენჯერმე იყო ნომინირებული ემისა და ოქროს გლობუსის ჯილდოებზე.
ბავშვობა
კელი მაკდონალდი დაიბადა 1976 წლის 23 თებერვალს გლაზგოში, შოტლანდიაში. როდესაც ხუთი წლის იყო, მისი ოჯახი აბერდინში გადასახლდა. 1993 წელს დაამთავრა ისტვუდის საშუალო სკოლა.
კარიერა
ამის შემდეგ იგი კვლავ პატარა როლებს ასრულებდა სხვადასხვა ფილმსა და სერიალში, რის შემდეგაც, 2011 წელს ფილმში „ ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 2 “ შეასრულა ელენა რავენკლაუს როლი. ამის პარალელურად, 2010-2014 წლებში იგი თამაშობდა მარგარეტ ტომპსონის როლს სერიალში „ იატაკქვეშა იმპერია “. ეს სერიალი მისთვის განსაკუთრებული წარმატებისა და აღიარების მომტანი აღმოჩნდა. ამ როლისათვის იგი 2011 წელს ნომინირებული იყო ემის ჯილდოზე.
2012 წელს კელიმ გაახმოვანა პრინცესა მერიდა, დისნეის ანიმაციურ-ფილმში „ გულადი “. მან მოგვიანებით ისევ მერიდა გაახმოვანა ანიმაციურ-ფილმში „რალფმა ინტერნეტი გააფუჭა“, რომელიც 2018 წელს გადაიღეს.
ასევე 2012 წელს იგი ფილმში „ ანა კარენინა “ თამაშობდა ანას რძლის, დოლი ობლონსკაიას როლს. 2016 წელს სერიალში „შავი სარკე“ შეასრულა კარინ პარკის ეპიზოდური როლი. 2017 წელს გადაიღეს ფილმში „ნახვამდის კრისტოფერ რობინ.“ 2018 წელს ფილმში „ჰოლმსი&უოტსონი“ შეასრულა მისის ჰუდსონის როლი. 2019 წელს სერიალში „მსხვერპლი“ განასახიერა ანა დინი.
პირადი ცხოვრება
2003 წლის აგვისტოში კელი დაქორწინდა მუსიკოს დაგი პაინს, რომლისგანაც ორი შვილი გააჩინა და 2014 წელს მათთან ერთად დასახლდა გლაზგოში, რის შემდეგაც ჯერ ლონდონში, შემდეგ კი ნიუ-იორკში გადასახლდნენ. 2017 წლიდან წყვილი გაშორებულია, თუმცა არა განქორწინებული.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:შოტლანდიელი მსახიობები კატეგორია:ბრიტანელი გამოხმოვანებლები
ზავეტინის რაიონის ისტორიის მუზეუმი
ზავეტინის რაიონის ისტორიის მუზეუმი (Музей истории Заветинского района) — ისტორიის მუზეუმი ზავეტინის რაიონის სოფელ ზავეტნოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 2003 წელს.
მუზეუმის მისამართი: 347430, როსტოვის ოლქი, ზავეტინის რაიონი, სოფელი ზავეტნოე, ლომონოსოვის ქუჩა № 28.
ისტორია
ზავეტინის რაიონის მუნიციპალური საბიუჯეტო კულტურის განყოფილება „ზავეტინის რაიონის ისტორიის მუზეუმი “ მდებარეობს როსტოვის ოლქის სოფელ ზავეტნოეში.
მუნიციპალური მუზეუმი დაარსდა 2003 წლის 5 აგვისტოს. მუზეუმში ინახება რაიონისა და მისი მოსახლეობის ისტორიის მასალები, ისტორიული მტკიცებულება და საკოლექციო იარაღი, XVII-XX საუკუნეების საგნები. მუზეუმში მიმდინარეობს აქტიური სამეცნიერო და საძიებო სამუშაოები, რომელშიც ჩართულია დაახლოებით 200 მოსწავლე. მათი მოღვაწეობის შედეგად ყოველწლიურად იმართება სამეცნიერო კონფერენციები.
ამჟამად ზავეტინის რაიონის ისტორიის მუზეუმის ძირითადი ფონდი მოიცავს 3 240 ექსპონატს, ხოლო მისი სამეცნიერო-დამხმარე ფონდი შეიცავს 560 ექსპონატს. მუზეუმის თანამშრომლები მართავენ ექსკურსიებს ადგილობრივი მოსახლეობის, სკოლის მოსწავლეებისა და ტურისტებისათვის.
ასევე საინტერესოა დიდი სამამულო ომის პერიოდის ექსპონატები: ჯარისკაცის ქუდები, ჩაფხუტები, მათარები, ხელნაკეთი ფინჯნები, სანთებელა, პორტსიგარი იოსებ სტალინის გამოსახულებით და სხვ. მხარეთმცოდნეობის დარბაზში წარმოდგენილია რაიონის მოსახლეობის საყოფაცხოვრებო საგნები. მათ შორის: თეფშები, სამოვრები, ძველი რადიომიმღებები, მექანიური პატეფონი, გრამფირფიტა და სხვ.
მუზეუმში მიმდინარეობს გამოფენები: „ომის ექო“, რომელიც ეძღვნება მეორე მსოფლიო ომში საბჭოთა კავშირის გამარჯვებას, ასევე გამოფენილია ადგილობრივი მხატვრების ნახატები, იმართება აქცია ღამე მუზეუმში და სხვა ღონისძიებები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როსტოვის ოლქის მუზეუმები
ბაშკირები
ბაშკირები (башҡорттар; საკუთარი სახელწოდება ბაშკორთ) — თურქულენოვანი ხალხი, ბაშკირეთის მკვიდრი მოსახლეობა. ლაპარაკობენ ბაშკირულ ენაზე. მორწმუნე ბაშკირები სუნიტი მუსლიმანები არიან. საერთო რაოდენობა დაახლოებით 2 მილიონი ადამიანი. 2010 წლის სრულიად რუსეთის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით რუსეთში ცხოვრობდა 1 584 554 მილიონი ბაშკირი, ამათგან 1 172 287 მილიონი საკუთრივ ბაშკირეთში.
ბაშკირების ეთნოგენეზი მეტად რთულია. სამხრეთ ურალი და მისი მომიჯნავე ტრამალები, სადაც მიმდინარეობდა ამ ხალხის ჩამოყალიბება, ძველთაგანვე წარმოადგენდა სხვადასხვა ენისა და კულტურის აქტიური ურთიერთზემოქმედების ასპარეზს. ბაშკირეთის სამხრეთ ოლქებში ძველი წელთაღრიცხვის I ათასწლეულის II ნახევარში ცხოვრობდნენ ირანულენოვანი სარმატების მესაქონლე ტომები, ჩრდილოეთში კი ანანინოს კულტურის მიწათმოქმედი და მონადირე ტომები — ფინურ-უნგრული ხალხების წინაპრები.
ახალი წელთაღრიცხვის I ათასწლეულში სამხრეთი ურალის ტერიტორიაზე შემოიჭრნენ თურქი მომთაბარეები, რომლებმაც I ათასწლეულის ბოლოს მთელი ბაშკირეთი დაიკავეს. ამ ტომებმა, რომლებმაც განდევნეს და ნაწილობრივ გაათურქეს აბორიგენები, ეტყობა, გადამწყვეტი როლი შეასრულეს ბაშკირების ენის, კულტურისა და ფიზიკური ტიპის ჩამოყალიბებაში. ბაშკირებზე პირველი წერილობით ცნობა IX-X საუკუნეებს განეკუთვნება. ვარაუდობენ, რომ ამ დროისთვის უნდა დამთავრებულიყო ამ ხალხის ძირითადი ბირთვის ფორმირება. ბაშკირების ეთნოგენეზში სხვადასხვა დროს მონაწილეობდნენ ოღუზურ-პაჭანიკური ტომები, ვოლგა-კამის ბულგარები, უფრო გვიან კი — ყივჩაყები (XI-XIII საუკუნეები) და ზოგიერთი მონღოლური ტომი (XIII-XIV საუკუნეები).
ოქროს ურდოს დაცემის შემდეგ, ბაშკირები, ყაზანის, ნოღაისა და ციმბირის ხანების უღელქვეშ აღმოჩნდნენ. მოსკოვის სამეფოსთან შეერთებამ (1552-57) ბოლო მოუღო ტომობრივ დაქსაქსულობას და ხელი შეუწყო ბაშკირების ეროვნების შემჭიდროვებას. ძველად ბაშკირების ძირითადი საქმიანობა იყო მომთაბარე მესაქონლეობა. მისდევდნენ აგრეთვე ნადირობას, მეფუტკრეობას; ხელოსნობის დარგებიდან განვითარებული იყო ფეიქრობა, ქეჩის წარმოება, ფარდაგების ქსოვა, ნაქარგობა, ტყავის დამუშავება.
XVII-XIX საუკუნეებში ბაშკირები გადავიდნენ მიწათმოქმედებაზე და ბინადარ ცხოვრებას მოეკიდნენ. მათი საცხოვრებელი სხვადასხვაგვარია; აღმოსავლეთ ბაშკირეთში ძველად გავრცელებული იყო ქეჩის კარავი („თირმე“). ტანსაცმელს ცხვრის ტყავისას, შინამზადი და შემოტანილი ქსოვილებისას კერავდნენ.
სქოლიო
კატეგორია:ბაშკირები კატეგორია:რუსეთის ხალხები კატეგორია:თურქულენოვანი ხალხები
ირინა დრიაევა
ირინა დრიაევა – ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი), მკლავჭიდში ორგზის ევროპის ჩემპიონი (2016, ბუქარესტი, რუმინეთი; 2017, კატოვიცე, პოლონეთი) და მსოფლიო ჩემპიონი (2016, ბლაგოევგრადი, ბულგარეთი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მკლავჭიდელები კატეგორია:საქართველოში დაბადებული ოსები
ოკროსის რაიონი
ოკროსის რაიონი (Distrito de Ocros) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის ოკროსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3230 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 375 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.96 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 230.55 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ოკროსის პროვინციის რაიონები
ლამუ (კუნძული)
ლამუ (Lamu Island) — კუნძული ინდოეთის ოკეანეში, ლამუს არქიპელაგის ჯგუფში. შედის კენიის შემადგენლობაში. ფართობი — 57 კმ².
გეოგრაფია
კუნძული ლამუ მდებარეობს ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ ნაწილში, კენიის ნაპირებიდან გამოყოფილია ვიწრო სრუტით (სიგანე დაახლოებით 500 მეტრი). სიგრძე — 12,2 კმ. სიგანე — 5,7 კმ-მდე.
კუნძულს აქვს მატერიკული წარმოშობა, მაგრამ სანაპიროების წარმოშობაში მონაწილეობას ასევე იღებდნენ მარჯნები. სანაპირო ზოლის ნაწილი გარშემორტყმულია მარჯნის რიფებით. კუნძულის სამხრეთით აღმართულია ქვიშის დიუნები, რომლებმაც დაიცვეს კუნძული 2004 წლის 26 დეკემბრის ცუნამის დროს.
კლიმატი ეკვატორიალური მშრალია. წლის საშუალო ნალექების რაოდენობა არ აჭარბებს 500 მმ-ს წელიწადში. მტკნარ წყალს მოიპოვებენ ჭებში და აგროვებენ წვიმის წყლებისგან.
ისტორია
პორტი კუნძულ ლამუზე დაარსდა არაბი ვაჭრების მიერ, სავარაუდოდ XIV საუკუნეში, როდესაც იქ მეჩეთი აშენდა. კუნძული მონების ვაჭრობის ხარჯზე განვითარდა. XIX საუკუნეში კუნძულ პატეზე გამარჯვების შემდეგ ის უფრო გაფართოვდა და გაძლიერდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ბრიტანელებმა 1873 წელს აკრძალეს მონებით ვაჭრობა, მისი სიძლიერეც დაეცა. 1890 წელს კუნძული გახდა ზანზიბარის სასულთნოს ნაწილი, ხოლო 1890 წელს შევიდა ბრიტანეთის პროტექტორატის ქვეშ. 1963 წელს კუნძული შევიდა დამოუკიდებელი კენიის შემადგენლობაში.
ეკონომიკა
კენიამ, სამხრეთ სუდანმა და ეთიოპიამ წამოიწყეს სკანდალური LAPSSET-ის პროექტის შემუშავება კუნძულ ლამუს რაიონში პორტის, ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის და რკინიგზის ხაზის მშენებლობის შესახებ,.
ტურიზმი
ტურიზმმა განვითარება დაიწყო 1970-იანი წლებიდან, ძირითადად XVIII საუკუნის სუაჰილის არქიტექტურით და ტრადიციული კულტურით დაინტერესების გამო.
ტრანსპორტი
კუნძულიდან მატერიკზე მოხვედრა შესაძლებელია ნავებით, ხოლო კუნძულ მანდაზე თვითმფრინავით, სადაც ფუნქციონირებს აეროპორტი. კუნძულზე არ არის ავტოგზები, იქ მხოლოდ ვიწრო ფეხით მოსიარულეთა შარაგზებია, ამიტომ ავტოსატრანსპორტო საშუალებათა რაოდენობა საკმაოდ მცირეა. მოსახლეობა გადაადგილდება ფეხით ან ნავებით, ხოლო ვირები გამოიყენება ტვირთების და სხვადასხვა პროდუქტის გადასაზიდად.
მოსახლეობა
კუნძულზე ქალაქ ლამუს გარდა არსებობს სამი სოფელი: შელა, მატონდონი და კიპუნგანი.
ლამუ
კუნძულის მოსახლეობის ძირითადი ნაწილი ცხოვრობს ქალაქ ლამუში, რომელიც ერთ-ერთი უძველესი და ყველაზე უფრო კარგად შენახული სუაჰილის ხალხის დასახლებაა აღმოსავლეთ აფრიკაში. აშენებულია მარჯნის ქვებით და მანგროს ტყის ხის მასალით, ქალაქი ხასიათდება კონსტრუქციული ფორმების უბრალოებით, გალამაზებული შიდა ეზოებით, ვერანდებით და ხის მოჩუქურთმებული კარებებით. ქალაქში XIX საუკუნიდან ტარდება დიდი მუსულმანური რელიგიური დღესასწაულები და არის ისლამის და სუაჰილის კულტურის შესწავლის მნიშვნელოვანი ცენტრი.
შელა
შელა სოფელია ქალაქ ლამუდან დაახლოებით 3,2 კმ-ში. სოფლის წარმოშობა უცნობია, მაგრამ ლეგენდის თანახმად, მისი დასახლება მოხდა ახლომდებარე კუნძულ მანდაზე მცხოვრები ხალხით. 1813 წელს კუნძულ პატეს ელიტამ, ომანის მაზრუის კლანთან კავშირში, სცადა დაემორჩილებინა ლამუს კუნძული შელასთან ბრძოლაში. ეს ცდა ვერ განხორციელდა და პატეს ელიტის დამარცხებამ შელასთან ბრძოლაში გამოიწვია ლამუს კუნძულის გაძლიერება მთელ არქიპელაგზე. შელას ოქროს ხანა იყო 1829 წლიდან 1857 წლამდე, როდესაც 6 მეჩეთიდან 5 იქ იქნა აშენებული. განსაკუთრებით პოპულარულია პარასკევის მეჩეთი.
SU-76
SU-76 — (самоходная установка) — საბჭოთა თვითმართვადი დანადგარი, გამოიყენებოდა როგორც მეორე მსოფლიო ომში, ასევე მისი დასრულების შემდეგ. SU-76 შეიქმნა მსუბუქი T-70-ის გადიდებულ ჩარჩოზე. უბრალო კონსტრუქციის წყალობით გახდა საბჭოთა კავშირის მიერ მეორე ყველაზე წარმოებადი ჯავშანტექნიკა T-34-ის შემდეგ. მან დაიმსახურა ეკიპაჟის მოწონება უბრალოების, სანდოობისა და ადვილად გამოყენებადობის გამო. მიუხედავად ამისა, ხშირად მისი მობრუნება ჭირდა, რამაც მას დაუმკვიდრა შემდეგი ზედმეტსახელები: сука ან сучка. ასევე იყენებდნენ მესამე ზედმეტსახელს Голожопый Фердинанд, რადგან გერმანული ტანკ გამანადგურებლის „სპილოს“ (Ferdinand) მსგავსად მძიმე და ამავდროულად ადვილად გასახვრეტი იყო.
ლამუ (კუნძული)
შელა
შელა დღეისათვის კუნძულზე ტურიზმის ცენტრია, სანაპიროზე მდებარე რამდენიმე სასტუმრო სახლებით. შელა აგრეთვე კუნძულ ლამუზე ყველაზე ლამაზი პლაჟების ადგილია, რომლებიც 2004 წელს ინდოეთის ოკეანეში მომხდარი მიწისძვრის შედეგად მომხდარი ცუნამის დროს საკმაოდ დაზიანდა. კუნძულის პლაჟები მთელ აღმოსავლეთ აფრიკის სანაპიროზე გამორჩეულია მისი თითქმის სუფთა თეთრი ქვიშით, ტრადიციული დაუს ნავებით და სუფთა შეხედულებით.
SU-76
ისტორია
SU-76-ის წარმოება დაიწყო 1942 წლის ნოემბრიდან, როდესაც სახელმწიფოს დაცვის კომიტეტმა შეუკვეთა თვითმავალი დანადგარი, რომელსაც მიმაგრებული ექნებოდა 76.2 მილიმეტრიანი Zis-3 ტანკ გამადგურებელი იარაღი ან 122 მილიმეტრიანი M-30 howitzer-ი, რომელიც ქვეით ჯარს დაეხმარებოდა. საბოლოოდ გადაწყდა T-70-ის ჩარჩოზე მიემაგრებინათ ZiS-3. მისი მყარად დამონტაჟების მიზნით კი ტანკის დაგრძელება და ორივე მხარეს თითო ბორბლის დამატება გახდა საჭირო. ამავდროულად ტანკის უკანა, ჭერისა და ზედა-უკანა მხარე დაუცველი და ადვილად გასახვრეტი იყო.
ლამუ (კუნძული)
მატონდონი
სოფელი გამოირჩევა დაუს აგებით და შეკეთებით. იგი მდებარეობს კუნძულის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე, 7,3 კმ-ით დასავლეთით ქალაქ ლამუდან. სოფელში არსებობს თანამედროვე ნავსაყუდელი.
SU-76
ისტორია
SU-76-ის პროტოტიპი – SU-76s-იც, რომელსაც ორი დამოუკიდებელი GAZ-202 პარალელურად დამონტაჟებული ძრავი ჰქონდა (სადაც თითო ძრავა ამოძრავებდა ერთ მუხლუხოს) ითვლებოდა არასანდოდ. მძღოლისთვის ორი ძრავის ერთდროულად მართვა შედარებით რთული აღმოჩნდა, ძლიერი ვიბრაციის გამო SU-76-ის ამ პროტოტიპებს, ადვილად უფუჭდებოდა გადაცემათა კოლოფი, ან უკიდურეს შემთხვევაში თავად ძრავა. 320 SU-76s-ის გამოშვების შემდეგ, მასიური გამოშვება, ამ პრობლემების აღმოფხვრის მიზნით, შეწყდა. GAZ-ის მთავარმა დიზაინერებმა, ნ. ასტროვმა და ა. ლიპგარტმა, შეცვალეს ძრავის ტიპი და ამიერიდან მას ერთდროულად მომუშავე ორი T-70-ის ძრავა ჰქონდა. ამავდროულად დიზაინერებმა გადაწყვიტეს ჯავშნიანი თავის ზედა ნაწილი მოეხსნათ რათა იარაღის განყოფილებას უფრო მეტი ადგილი დათმობოდა. ამ შეცვლილ ვერსიას კი ეწოდა SU-76M-ი და მასიურ წარმოებაში ჩაეშვა 1943 წლიდან.
ლამუ (კუნძული)
კიპუნგანი
კიპუნგანი პატარა სოფელია კუნძულის დასავლეთ სანაპიროზე.
SU-76
ისტორია
წარმოების გაგრძელების შემდეგ, GAZ-მა და კიდევ ორმა ჯავშანტექნიკის მწარმოებელმა ქარხანამ, რომლებიც მდებარეობს კიროვისა და მოსკოვის ოლქში, გამოუშვა 13, 932 SU-76Ms; რომელთა წარმოებაც 1945 წლის მეორე ნახევარში შეწყდა. ხშირად ტექსტებში, ტელევიზიებსა და რადიოებში SU-76Ms-ს მოიხსენიებდნენ როგორც SU-76s.
ლამუ (კუნძული)
სქოლიო
კატეგორია:კენიის კუნძულები
SU-76
ვარიანტები
OSU-76 ექსპერიმენტალური მოდელი რომელიც T-60-ის ჩარჩოზე შეეიქმნა.
SU-76 შეიქმნა დაგრძელებული T-70-ის ჩარჩოზე, რომელსაც T-70s-ის ორმაგ ძრავიანი სტრუქტურა გააჩნდა. ამ ტიპის ცოტა რაოდენობის ტანკი გამოუშვეს და მათი, წინა ხაზიდან, დროზე ადრე გამოყვანა გახდა აუცილებელი.
SU-76M ყველაზე ხშირად წარმოებადი და სანდო მოდელი.
SU-76B გამოირჩეოდა თანამედროვე ჯავშანსატრანსპორტო ფუნქციით. გამოიშვა მხოლოდ რამდენიმე პროტოტიპი.
ZSU-37 თვითმართვადი ანტი-საჰაერო იარაღი, შეიქმნა SU-76-ზე დაყრდნობით.
SU-76i 1941 წელს შეიქმნა Panzer III და Stug III ჩარჩოზე, აღჭურვილი იყო ZiS-5 76.2 მილიმეტრიანი იარაღით. დაახლოებით 200 ამ ტიპის შეპყრობილი ტანკი გადაიგზავნა №37-ე ქარხანაში, სადაც დაუმაგრდა თანადროული ზედასტრუქტურა. გაუმჯობესებული ჯავშანტექნიკა კი 1943 წლის შემოდგომას გადიაგზავნა ტანკებისა და თვირთმართვადი დანადგარების დანაყოფებში. ამ დასახელების ყველა ტანკმა 1944 წლის პირველ ნახევარში დატოვა ფრონტის ხაზი, და გამოიყენებოდა სატანკო დივიზიის გასაწრთვნელად 1945 წლამდე.
SU-76P შეიქმნა 1941 წელს, T-26-ის თავის მოხსნითა და ძრავის მხარეს 76 მილიმეტრიანი რემიმენტული M1927 იარაღის დამაგრებით. ის აიგო ლენინგრადის ბლოკადის დროს. მისი შექმნა გახდა საჭირო მაშინ, როდესაც ლენინგრადის მარაგში ამოიწურა 45 მილიმეტრიანი ადვილად ფეთქებადი ჭურვები, ამიტომაც ეს ტანკები აღიჭურვა 37 ან 76 მილიმეტრიანი იარაღებით, რომლისთვისაც ლენინგრადის მარაგში მოიძებნებოდა დიდი რაოდენობით ამუნიცია. მათ ნამდვილი სახელი SU-76 იყო, სანამ გამოჩნდებოდა ნამდვილი SU-76, რომლის გამოჩენის შემდეგაც მათ დაერქვათ SU-76P ("полковой")
1978 111-ე ინსტიტუტმა რუმინეთიდან, დააპროექტა ჯავშან-სატრანსპორტო ტანკი, რომელიც დაპროექტდა SU-76-ის ჩარჩოზე და თავზე დამაგრებული ჰქონდა TAB-71. რომელიც წარმოებაში ჩაეშვა შემდეგი სახელით MLVM (Mașina de Luptă a Vânătorilor de Munte-„vânători de munte-ს ქვეითთა საბრძოლო მანქანა“)
ადამიანის უფლებები მიანმარში
ადამიანის უფლებები მიანმარში — მიანმარის სამხედრო რეჟიმის პირობებში ადამიანის უფლებები დიდი ხანია განიხილება, როგორც ყველაზე უარესი მსოფლიოში. ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო ორგანიზაციებმა, მათ შორის Human Rights Watch-მა, Amnesty International-მა, და ამერიკის მეცნიერების განვითარების ასოციაციამ არაერთხელ დააფიქსირეს და დაგმეს მიანმარში ადამიანის უფლებათა ფართო დარღვევები. 2011 წლის ანგარიშში (თავისუფლება მსოფლიოში) Freedom House აღნიშნავს, რომ „სამხედრო ხუნტას აქვს ... აღკვეთილი თითქმის ყველა ძირითადი უფლება და ადამიანის უფლებათა ჩადენილი დარღვევები დაუსჯელია.“ 2013 წლის ივლისის მონაცემებით, პოლიტპატიმრების დახმარების ასოციაციის მონაცემებით, ბირმულ ციხეებში 100-მდე პოლიტპატიმარი იმყოფებოდა.
2012 წლის 9 ნოემბერს აშშ-ს პრეზიდენტის ბარაკ ობამას სპეციალურმა თანაშემწემ ადამიანის უფლებების საკითხებში, სამანტა პაუერმა, პრეზიდენტის ვიზიტის წინ თეთრ სახლში ბლოგზე დაწერა, რომ „გრძელდება ადამიანის უფლებების სერიოზული დარღვევები მშვიდობიან მოსახლეობაზე ძალადობით რამდენიმე რეგიონში, მათ შორის ქალებისა და ბავშვების მიმართ“. გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ არაერთხელ მოუწოდა ბირმის ყოფილ სამხედრო მთავრობებს, პატივი სცენ ადამიანის უფლებებს და 2009 წლის ნოემბერში გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო რეზოლუცია, რომლის მიხედვითაც „კატეგორიულად გმობს მიმდინარე სისტემატურ დარღვევებს ადამიანის უფლებებისა და ძირითადი თავისუფლებების მიმართულებით“ და მოუწოდებს ბირმული სამხედრო ხუნტის მმართველობას  „გადაუდებელი ზომების მიღებისკენ, რათა დასრულდეს ადამიანის უფლებათა, საერთაშორისო და ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევები.“
ხშირია იძულებითი შრომა, ტრეფიკინგი და ბავშვთა შრომა. ბირმული სამხედრო ხუნტა ცნობილია სექსუალური ძალადობის, როგორც კონტროლის ინსტრუმენტის ყოვლისმომცველი გამოყენებით, მათ შორის სისტემური გაუპატიურებბით და სამხედროების მიერ სექსუალური მონების გატაცებით. ეს პრაქტიკა გაგრძელდა 2012 წელსაც.
2017 წლის მარტში გაეროს ადამიანის უფლებათა საბჭოს სამკაციანმა კომიტეტმა ჩაატარა ფაქტების შემსწავლელი მისია. ეს მისია მიზნად ისახავდა „მიანმარში სამხედრო და უსაფრთხოების ძალების მიერ ადამიანის უფლებების სავარაუდო დარღვევების ფაქტებისა და გარემოებების დადგენასა, ძალაუფლების ბოროტად გამომყენებელ დამნაშავეთა სრული პასუხისმგებლობისა და მსხვერპლთა მიმართ სამართლიანობის უზრუნველსაყოფად“.
მიანმარის მთავრობა არ მუშაობდა ფაქტების შემმოწმებელ მისიასთან (FFM). ისინი ასევე არ აძლევდნენ ინფორმაციას გაეროს სპეციალურ მომხსენებელს მიანმარში ადამიანის უფლებების მდგომარეობის შესახებ. ფაქტების შემმოწმებელმა მისიამ აღმოაჩინა და გამოაცხადა, რომ მიანმარის უშიშროების ძალებმა სერიოზულად დაარღვიეს საერთაშორისო სამართალი, კერძოდ, კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულები, სამხედრო დანაშაულები და გენოციდი. მინი| მეი ლა ბანაკი, [[ტაკის პროვინცია|ტაკი, ტაილანდი, გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის ცხრა ბანაკიდან ერთ–ერთი ყველაზე დიდი ტაილანდში, სადაც 700,000–ზე მეტი ლტოლვილი, თავშესაფრის მაძიებელი და მოქალაქეობის არმქონე ადამიანი გაიქცა. ]] ამ პრეტენზიების საპასუხოდ, მიანმარის მთავრობამ მიიღო პოზიცია, რომ ფაქტების შემმოწმებელი მისიის მუშაობა იყო უპასუხისმგებლო და არაკონსტრუქციული. 2019 წლის სექტემბერში, ჟენევაში მიანმარის მუდმივმა წარმომადგენელმა, უ კიავ მოე ტუნმა კომენტარი გააკეთა ადამიანის უფლებათა საბჭოს სხდომაზე ჟენევაში. უ კიავ მო ტუნმა თქვა, რომ „მიანმარის ხალხი, რომელიც გაეროსთან ერთად იდგა დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებებისათვის გრძელვადიან ბრძოლაში, სულ უფრო იმედგაცრუებულია გაეროს ზოგიერთი ელემენტის მიერ მიანმარის მიმართ ნაკლებად ობიექტური პოზიციით.“
რელიგიის თავისუფლება, უმცირესობათა უფლებები და შიდა კონფლიქტი
შეგროვდა მტკიცებულებები, რომლებიც მიანიშნებს იმაზე, რომ ბირმულმა რეჟიმმა მონიშნა გარკვეულ ეთნიკური უმცირესობები, როგორიცაა კარენი, კარენნი და შანი, განადგურების ან „ბირმიზაციის“ მიზნით. ამას საერთაშორისო საერთაშორისო საზოგადოების მხრიდან მცირე ყურადღება ექცევა, რადგან ეს უფრო დახვეწილი და არაპირდაპირი იყო, ვიდრე მასობრივი მკვლელობები, რომლებიც მოხდა რუანდაში. Amnesty International–ის თანახმად, მუსლიმი როჰინგიელები აგრძელებენ ადამიანის უფლებების დარღვევას ხუნტის მმართველობით, რომელიც ბირმას მართავდა 1978 წლიდან და მრავალი მათგანი გაიქცა მეზობელ ბანგლადეშში. ქრისტიანული თემის მიმართ ძალადობა, მაგალითად, კაჩინის მიმართ, გაჩაღდა 2011–2012 წლების კაჩინის კონფლიქტის დროს 2011 წლის ივნისში დაწყებული ბრძოლების შემდეგ.
ბავშვთა უფლებები
Human Rights Watch– ის თანახმად, ბავშვებისთვის სამხედრო სამსახურში აყვანა და გატაცება ჩვეულებრივი მოვლენაა. ქვეყნის 350,000-400,000 ჯარისკაციდან დაახლოებით 70,000 ბავშვია. ასევე არსებობს მრავალი ინფორმაცია ბავშვთა ფართომასშტაბიანი შრომის შესახებ.
სახელმწიფოს მიერ სანქცირებული წამება და გაუპატიურება
ანგარიშის თანახმად, „ბირმული სამხედრო რეჟიმი უფლებას აძლევს თავის ჯარებს, სისტემატურად და ფართომასშტაბიანად დაუსჯელად გაუპატიურონ შანის ეთნიკური ხალხი ტერორისა და დამორჩილების მიზნით.” გარდა ამისა, მოხსენებაში ნათქვამია, რომ „გაუპატიურების 25%-ს შედეგად მოჰყვა სიკვდილი, ზოგიერთ შემთხვევაში, სხეულებს განზრახ აჩვენებდნენ ადგილობრივ თემში. 61% იყო ჯგუფური გაუპატიურება. ქალი გააუპატიურეს სამხედრო ბაზებში, ზოგიერთ შემთხვევაში ქალი დააკავეს და განმეორებით აუპატიურებდნენ 4 თვემდე ვადით.“ ბირმის მთავრობამ უარყო მოხსენების დასკვნა და აღნიშნა, რომ აჯანყებულები პასუხისმგებელნი არიან რეგიონში ძალადობაზე.
ადამიანის უფლებათა დამცველი ორგანიზაციები, როგორიცაა Amnesty International, ასევე აღნიშნავს პატიმართა, მათ შორის პოლიტპატიმრების, ხშირ წამებას.
იძულებითი შრომა
თავისუფალი პროფკავშირების საერთაშორისო კონფედერაციის თანახმად, ადმინისტრაციამ რამდენიმე ასეული ათასი კაცი, ქალი, ბავშვი და მოხუცი აიძულა იმუშაოს მათი ნების საწინააღმდეგოდ. პირები, რომლებიც მუშაობაზე უარს ამბობენ, შეიძლება გახდნენ წამების, გაუპატიურების ან მკვლელობის მსხვერპლი. შრომის საერთაშორისო ორგანიზაცია მუდმივად მოუწოდებდა ბირმას, რომ დასრულდეს იძულებითი შრომის პრაქტიკა 1960-იანი წლებიდან. 2000 წლის ივნისში, შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის კონფერენციამ მიიღო რეზოლუცია, რომელიც მოუწოდებს მთავრობებს შეწყვიტონ ნებისმიერი ურთიერთობა ქვეყანასთან, რაც ხუნტას დაეხმარება იძულებითი შრომის გამოყენებაში
სქოლიო
კატეგორია:მიანმარი კატეგორია:ადამიანის უფლებები კატეგორია:სექტანტიზმი კატეგორია:სექტანტური ძალადობა კატეგორია:ადამიანის უფლებები ქვეყნის მიხედვით
კარეპა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
შეთანხმება ანტარქტიდის შესახებ
thumb|right|ანტარქტიდის შესახებ შეთანხმების ემბლემა. შეთანხმება ანტარქტიდის შესახებ — ხელშეკრულებაა, რომელიც ითვალისწინებს ანტარქტიდის დემილიტარიზაციას, მის მხოლოდ მშვიდობიანი მიზნებისათვის გამოყენებას და ბირთვული იარაღისაგან თავისუფალ ზონად გადაქცევას. ხელშეკრულება დაიდო 1959 წლის 1 დეკემბერს ვაშინგტონში და ძალაში შევიდა 1961 წლის 23 ივნისს 12 პირველმონაწილე სახელმწიფოს ხელმოწერის შემდეგ.
ანდა (პანგასინანი)
ანდა (ოფიციალურად ანდის მუნიციპალიტეტი; ტაგ: Bayan ng Anda) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 39 504 ადამიანს შეადგენს. ანდის მოსახლეობა პანგასინანურ, ბოლინაოსა და ილოკანურ ენებზე საუბრობს.
შეთანხმება ანტარქტიდის შესახებ
მიზნები
ხელშეკრულების მთავარი მიზანია — ანტარქტიკის მთელი კაცობრიობის ინტერესებისათვის გამოყენების უზრუნველყოფა. ასევე გათვალისწინებულია სამეცნიერო კვლევების თავისუფლება და საერთაშორისო თანამშრომლობის ხელშეწყობა. ანტარქტიდაში იკრძალება ნებისმიერი ბირთვული აფეთქებები და რადიაქტიური მასალების დამარხვა. 1982 წელს, როგორც ანტარქტიდის შესახებ შეთანხმების სისტემის ნაწილი და მისი IX სტატიის შესრულება, ძალაში შევიდა ანტარქტიკის ზღვის ცოცხალი რესურსების შენარჩუნების შესახებ კონვენცია (ანტკომი). ამ კონვენციის მუხლების პრაქტიკაში გამოყენებას არეგულირებს ანტკომის კომისია, რომლის შტაბ-ბინა მდებარეობს ავსტრალიის ტასმანიის შტატის ქალაქ ჰობარტში.
ანდა (პანგასინანი)
მუნიციპალიტეტი კაბარუიანის კუნძულისა (ასევე ცნობილი როგორც ანდის კუნძული) და მის გარშემო მდებარე პატარა კუნძულებისგან შედგება. ასი კუნძულის ეროვნულ პარკთან სიახლოვის გამო მუნიციპალიტეტი პოპულარული ტურისტული დანიშნულების ადგილია და ზოგჯერ „ასი კუნძულის დედადაც“ მოიხსენიებენ.
შეთანხმება ანტარქტიდის შესახებ
კლასიფიკაცია
2010 წლის იანვრისთვის ხელშეკრულების მონაწილეთა რიცხვში შედის 46 სახელმწიფო, რომელთაგან 28 კონსულტატიური მხარეა. ხელშეკრულებასთან მიმართებაში ექსპერტები გამოყოფენ ქვეყნების სამ ჯგუფს :
ანდა (პანგასინანი)
სქოლიო
კატეგორია:პანგასინანის მუნიციპალიტეტები
შეთანხმება ანტარქტიდის შესახებ
სქოლიო
კატეგორია:ანტარქტიდა
სიკვდილით დასჯა საქართველოში
1997 წლის 11 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ედუარდ შევარდნაძის სიკვდილით დასჯის გაუქმების ინიციატივას, საქართველოს პარლამენტმა მხარი დაუჭირა და სიკვდილით დასჯა გაუქმებულად გამოაცხადა. 2000 წლის 1 მაისს საქართველო შეუერთდა „ადამიანის უფლებათა ევროპულ კონვენციას“.
ისტორია
ძველ საქართველოში სიკვდილით დასჯას განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის დროს მიმართავდნენ, უფრო მეფისა და სახელმწიფოს ღალატისთვის, აგრეთვე მეფის პირადი საჯარო შეურაცხყოფისათვის, მეკობრეობისათვის. გიორგი III-ის 1170 სიგელის მიხედვით, სიკვდილით დასჯა „მრავალჯერ“ პარვისთვისაც ყოფილა დაწესებული. სიკვდილით დასჯა სხვადასხვა ფორმით სრულდებოდა: ჩამოხრჩობა, მოშთობა, კლდიდან გადმოგდება, ცეცხლზე დაწვა.
1995 წელს მიღებული საქართველოს კონსტიტუცია ცალკე კონსტიტუციური ნორმით განსაზღვრავდა სიკვდილით დასჯის როგორც შეფარდების, ისე გამოყენების წესს. საქართველოს კონსტიტუციის მე-15 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, „სასჯელის განსაკუთრებული ღონისძიება – სიკვდილით დასჯა, მის სრულ გაუქმებამდე, შეიძლება გათვალისწინებულ იქნეს ორგანული კანონით სიცოცხლის წინააღმდეგ მიმართული განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულისათვის. ამ სასჯელის შეფარდების უფლება აქვს მხოლოდ საქართველოს უზენაეს სასამართლოს“.
1996 წლის მიწურულს საქართველოს პრეზიდენტმა ედუარდ შევარდნაძემ სიკვდილით დასჯაზე მორატორიუმი გამოაცხადა. 1997 წლის 11 ნოემბერს პარლამენტმა საკანონმდებლო გზით გააუქმა სიკვდილით დასჯა. ამ დროიდან მოქმედი სისხლის სამართლის კოდექსი სიკვდილით დასჯას არ ითვალისწინებდა არც ერთი დანაშაულისთვის. საქართველო მეორე პოსტსაბჭოთა ქვეყანა იყო (მოლდოვას შემდეგ), რომელმაც გააუქმა სასჯელის ამ განსაკუთრებული ზომის გამოყენება. სიკვდილით დასჯის გაუქმება ევროპის საბჭოს ერთ-ერთი რეკომენდაცია იყო. საქართველო ამ ორგანიზაციის წევრი 1999 წელს გახდა.
2003 წლის 20 აგვისტოს მთავრობის სხდომაზე პრეზიდენტმა ედუარდ შევარდნაძემ განაცხადა, რომ კანონი უნდა გამკაცრდეს ქვეყანაში დანაშაულებათა დონის შემცირების მიზნით. რომ არა ევროპის საბჭო, ჩვენ არ გავაუქმებდით სიკვდილის დასჯას. მე ვხედავ, რომ რუსუდან ბერიძე ( ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნის მოადგილე ადამიანთა უფლებების დაცვის საკითხებში ) გაკვირვებით მიყურებს. მაგრამ, უნდა აღინიშნოს, რომ კრიმინალებს აღარ ეშინიათ სასჯელის. ციმბირში ხომ ვერ გავასახლებთ - განაცხადა შევარდნაძემ.
2006 წლის 27 დეკემბრის კონსტიტუციური კანონით საქართველოს კონსტიტუციის მე-15 მუხლის მე-2 პუნქტში ჩაიწერა: „სიკვდილით დასჯა აკრძალულია“. სიკვდილით დასჯა კონსტიტუციურად აიკრძალა.
სქოლიო
კატეგორია:ადამიანის უფლებები
მახიკო გონსალესი
ხორხე ალბერტო გონსალეს ბარილიასი (Jorge Alberto González Barillas; დ. 13 მარტი, 1958, სან-სალვადორი, სალვადორი) — სალვადორელი ფეხბურთელი. თამაშობდა თავდამსხმელის პოზიციაზე. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც მახიკო გონსალესი. 1982 წლის ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე სალვადორის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. ფეხბურთის ისტორიისა და სტატისტიკის საერთაშორისო ფედერაციის ვერსიით სალვადორის ყველა დროის საუკეთესო ფეხბურთელად დასახელდა.
ადრეული წლები
ხორხე ალბერტო გონსალეს ბარილიასი ოსკარ ერნესტო გონსალესისა და ვიქტორია ბარილიასის საშუალო შეძლების მრავალშვილიან ოჯახში, 1958 წლის 13 მარტს სან-სალვადორის აგლომერაციაში დაიბადა. მშობლების რვა შვილიდან (შვიდი ძმა და ერთი და) ხორხე ყველაზე უმცროსი იყო. ძმებს შორის ფეხბურთს პროფესიონალურ დონეზე მის გარდა მხოლოდ ერთი — მაურისიო გონსალესი (Mauricio Ernesto González Barillas) თამაშობდა.
საკლუბო კარიერა
საკლუბო კარიერას 1975 წელს სალვადორის პრიმერა დივიზიონის მონაწილე საფეხბურთო კლუბ „ანტელის“ შემადგენლობაში იწყებს, სადაც სალვადორის საფეხბურთო ჩემპიონატის უმაღლესი ლიგის პირველობაზე (Primera División de Fútbol de El Salvador) ორი სეზონის განმავლობაში თამაშობს. 1976–1977 წლებში სან-ვისენტეს „ინდეპენდიენტეში“ აგრძელებს თამაშს. 1977–1982 წლებში სანტა-ანას „ფასის“ რიგებში გამოდის.
მსოფლიო ჩემპიონატზე
მახიკო გონსალესმა 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის სამ შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.
სქოლიო
კატეგორია:სალვადორელები კატეგორია:დაბადებული 1958 კატეგორია:დაბადებული 13 მარტი კატეგორია:ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონის ფეხბურთელები კატეგორია:კადისის ფეხბურთელები კატეგორია:რეალ ვალიადოლიდის ფეხბურთელები კატეგორია:1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1998 წლის კონკაკაფის ოქროს თასის ფეხბურთელები
Closing Time (ალბომი)
Closing Time — ამერიკელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ ტომ უეიტსის სადებიუტო სტუდიური ალბომი, გამოცემული 1973 წლის მარტში Asylum Records-ზე. იგი ჩაწერილია ჯერი იესტერის, Lovin' Spoonful-ის ყოფილი წევრის არანჟირებით და პროდიუსერობით და არის პირველი უეიტსის მიერ ლეიბლზე გამოცემული შვიდი ძირითადი ალბომიდან.
ჩანაწერი გამოირჩევა ხალხური მუსიკის უხვი გამოყენებით, თუმცა ტომს თავდაპირველად სურდა, მას ჯაზური, ფორტეპიანოზე აგებული ჟღერადობა ჰქონოდა. ალბომი გამოსვლისთანავე აშშ-ში საკმაოდ წარმატებული იყო, თუმცა ჩარტში არ მოხვედრილა, ხოლო ბრიტანეთში მუსიკალური პრესის ყურადღება არ მიუქცევია, ისევე, როგორც სხვა ქვეყნებში. ამასთან, კრიტიკოსების მიმოხილვებში Closing Time დადებითად შეფასდა შემდგომში „Ol' '55“-ის, ალბომის ერთადერთი სინგლის საკუთარი ვერსია ჩაწერა Eagles-მა და ამით მისდამი ინტერესიც გამოიწვია. რამდენიმე სხვა სიმღერის ინტერპრეტაციები ტიმ ბაკლიმ და ბეტი მიდლერმა ჩაწერეს. ბრიტანეთში დისკს საბოლოოდ ოქროს დისკის, შემდგომში კი, როკის მოყვარულებს შორის საკულტო სტატუსიც მოჰყვა. დღემდე იგი ხელახლა გამოცემულია 1976 წელს, გრამფირფიტაზე, CD-ზე 1992 და 1999 წელს და 180 გრამიან გრამფირფიტაზე – 2010 წელს.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი – ტომ უეიტსი.
სქოლიო
კატეგორია:1973 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:ალბომები ჯერი იესტერის პროდიუსერობით კატეგორია:Sunset Sound Recorders-ში ჩაწერილი ალბომები კატეგორია:United Western Recorders-ში ჩაწერილი ალბომები კატეგორია:Asylum Records-ის ალბომები კატეგორია:ამერიკელი შემსრულებლების ფოლკ-როკ ალბომები კატეგორია:ტომ უეიტსის ალბომები
ინისკრონი
2011 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 1 223 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ირლანდიის ქალაქები კატეგორია:სლაიგოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
ქონდარა არყი
ქონდარა არყი (Betula nana) — მცენარე არყისებრთა ოჯახისა. დაბალი, 20–70 სმ სიმაღლის ბუჩქია, იშვიათად აღწევს 1,5 მეტრს. ფოთლები მომრგვალო, მოკლეყუნწიანი, ბლაგვად დაკბილული, 2 სმ-მდე სიგანის და ტყავისებრია, ქვემო მხარეს ხშირი და ზოგჯერ გამოშვერილი ძარღვების ქსელით.
გავრცელებულია კანადის არქტიკულ არქიპელაგზე — ბაფინის მიწიდან აღმოსავლეთით, გრენლანდიაში, ისლანდიაში, შოტლანდიაში, ჩრდილოეთი ინგლისში, შპიცბერგენზე, სკანდინავიის ნახევარკუნძულზე, ბალტიის ზღვის რეგიონში, რუსეთის ევროპული ნაწილის ჩრდილოეთ და ცენტრალურ რაიონებში, დასავლეთ ციმბირში, აღმოსავლეთით აღწევს მდინარეების ენისეისა და ლენის წყალგამყოფამდე. ცენტალურ ევროპაში სამხრეთით ეშვება ჩრდილოეთ ალპებამდე და ვრცელდება ავსტრიიდან საფრანგეთამდე, აღწევს კარპატების მაღალმთიანეთშიც — პოლონეთიდან და ჩეხეთ-სლოვაკეთიდან სამხრეთით რუმინეთამდე. არქტიკულ და ცივ ოლქებში ქონდარა არყი ქმნის ფართო რაყებს. ტყის ზონაში იზრდება ჭაობებში.
ფოთლებს იყენებენ ირმის საკვებად, მერქანს — სათბობ მასალად.
სქოლიო
კატეგორია:არყი
იოსებ მაჭავარიანი
იოსებ მაჭავარიანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
Infinite (მრავალმნიშვნელოვანი)
Infinite შეიძლება აღნიშნავდეს:
მენიჩბე ბაღლინჯოები
მენიჩბე ბაღლინჯოები, მენიჩბეები (Corixidae) — მწერების ოჯახი ნახევრადხეშეშფრთიანთა რიგისა. აქვთ წაგრძელებული სხეული, სიგრძით 1,5–16 (ჩვეულებრივ 5–6) მმ. წინა ფეხების წვივები დამოკლებულია, თათები კოვზისებური. უკანა ფეხები საცურაოა. ცნობილია 600-მდე სახეობა. გვხვდებიან პრაქტიკულად ყველა მდგარ ან სუსტად გამდინარე მტკნარ, იშვიათად — მარილიან წყალსატევებში. კარგად ცურავენ და ფრენენ. იკვებებიან წყლის მცენარეულობითა და წვრილი უხერხემლოებით; ფხეკენ მცენარის ზედა ქსოვილებს და მთლიანად წუწნიან წყალმცენარის ძაფებს, დეტრიტის ნაწილაკებს ან შლამს. მამლებს ზედა ტუჩის ნაჭდევზე თათის გადასმით ჭრიჭინი შეუძლიათ. ხშირად აღწევენ მაღალ რიცხოვნობას; ამ დროს წყლიდან მათი ხმის გაგება შესაძლებელია. ყველაზე ჩვეული გვარებია Sigara და Corixa.
მოხენტე
მოხენტე (Mogente, Moixent) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 150,23 კმ². მოსახლეობა — 4307 კაცი (2020 წ.).
მენიჩბე ბაღლინჯოები
სქოლიო
*
მოხენტე
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ისარი (ტელესერიალი)
ისარი (Arrow) — ამერიკული სერიალი, რომელიც მწერლებმა და პროდიუსერებმა გრეგ ბერლანტიმ, მარკ გუგენჰაიმმა და ენდრიუ კრისბერგმა შეიმუშავეს. სერიალი დაფუძნებულია DC კომიქსების გმირ მწვანე ისარზე, კოსტიუმირებულ მებრძოლზე, რომელიც კრიმინალს უწევს წინააღმდეგობას. გმირის შემქმნელები მორტ უაიზინგერი და ჯორჯ პეპი არიან. სერიალის პრემიერა ჩრდილოეთ ამერიკაში 2012 წლის 10 ოქტომბერს შედგა ამერიკულ სატელევიზიო არხზე The CW, საერთაშორისო სატელევიზიო ეთერში კი 2012 წლის მიწურულს გამოჩნდა. გადაღებები, ძირითადად, ვანკუვერში, ბრიტანეთის კოლუმბიაში, კანადაში მიმდინარეობს. სერიალი ასახავს მილიონერი პლეიბოის ოლივერ ქუინის (სტივენ ამელი) ამბავს, რომელმიც უკაცრიელ კუნძულზე გატარებული 5 წლის შემდეგ მშობლიურ ქალაქში, სთარლინგ-სითიში ბრუნდება. ის ბრძოლას იწყებს კრიმინალთან და კორუფციასთან, როგორც საიდუმლო ვიჯილანტე და ბრძოლის იარაღად მშვილდ-ისარს ირჩევს. კომიქსისგან განსხვავებით, სერიალში ქუინი მეტსახელ „მწვანე ისარს“ მეოთხე სეზონამდე არ იყენებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკური ტელესერიალები
კივაუ
კივაუ (Kiwayu) — კუნძული ინდოეთის ოკეანეში, ლამუს არქიპელაგის აღმოსავლეთ ნაწილში. შედის კენიის შემადგენლობაში. მდებარეობს კიუნგას ეროვნულ საზღვაო ნაკრძალში. კუნძულის ცენტრში მდებარეობს კონუსური ფორმის ბორცვი, რომლის სიმაღლეა 47 მეტრი. ეკონომიკური მოღვაწეობის ძირითადი სახეა თევზაობა. კუნძულზე ტურისტებისათვის მთავარი ღირსშესანიშნაობაა დაივინგისთვის არსებული მშვენიერი აუზი, რომელიც მდებარეობს კუნძულის აღმოსავლეთ მხარეს (ინდოეთის ოკეანის მხრიდან).
უახლოესი საავადმყოფო მდებარეობს კუნძულ ლამუზე, ქალაქ ლამუს ფარგლებს გარეთ. კუნძულ ლამუდან კივაუზე მისასვლელად საჭიროა დაუს (7 საათი) ან ძრავიანი ნავის (2 საათი) გამოყენება.
სქოლიო
კატეგორია:კენიის კუნძულები
ლიბანის ტურიზმი
დაწყებული ქვის ხანიდან ფინიკიურ ქალაქ-სახელმწიფოებამდე, რომაული ტაძრებიდან ერმიტაჟებამდე, ჯვაროსანთა სასახლეებიდან მამლუქთა მეჩეთებამდე და ოსმალეთა აბანოებამდე, ლიბანის ისტორიული და არქეოლოგიური ძეგლები მთელი ქვეყნის მასშტაბითაა განფენილი და ანტიკური და თანამედროვე მსოფლიოს ისტორიის გამოხატულებაა. ლიბანის კულტურულ ტურიზმს დიდი ხნის ისტორია აქვს. ლიბანელთა ლევანტის კულტურისადმი ინტერესის გამო ქვეყანას მრავალი ევროპელი აღმოსავლეთმცოდნე, მეცნიერი და პოეტი სტუმრობდა, განსაკუთრებით აღსანიშნავია: ალფონსო დე ლამარტინი, ერნესტ რენანი და ვიქტორ გიურინი.
ლიბანის მრავალფეროვანი ატმოსფერო და ანტიკური ისტორია ქვეყანას მნიშვნელოვან ტურისტულ დანიშნულების ადგილად აქცევს. ლიბანის ტურისტული ღირსშესანიშნაობები მრავალფეროვანია: დაწყებული ძველი რომის ნანგრევებით, კარგად შემონახული სასახლეებით, კირქვოვანი მღვიმეებით, ისტორიული ტაძრებითა და მეჩეთებით, ხმელთაშუა ზღვის ლამაზი პლაჟებით, მსოფლიოში ცნობილი ლიბანის სამზარეულოთი, შეუჩერებელი ღამის ცხოვრებთ და დისკოთეკებით, დამთავრებული სამთო-სათხილამურო კურორტებით.
ტურიზმის სექტორის მოდერნიზაციისა და გაფართოებისთვის ბოლო პერიოდში კერძო ინვესტიციები განხორციელდა და საერთაშორისო სასტუმროს კომპანიები ლიბანში დაბრუნდნენ. 1996 წელს Casino du Liban კვლავ გაიხსნა. ქვეყნის ყველაზე დიდი სათხილამურო კურორტი კიდევ უფრო გაფართოვდა და თანამედროვე სტანდარტების შესაბამისად მოეწყო. მთავრობის განცხადებით, ქვეყნისთვის მშვიდობისა და სტაბილურობის დაბრუნებისა და საჭირო ინფრასტრუქტურის განვითარების შემდეგ ტურიზმი ქვეყნის ეკონომიკაში კვლავ მნიშვნელოვან წვლილს შეიტანს. ლიბანის ტურიზმი აგრეთვე ეყრდნობა საზღვარგარეთ მცხოვრებ ლიბანელებს, რომლებიც ზაფხულის არდადეგების დროს რეგულარულად ბრუნდებიან სამშობლოში.
მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მოგზაურობისა და ტურიზმის კონკურენტუნარიანობის 2017 წლის მოხსენების მიხედვით (3.4 ქულა) 136 ქვეყანას შორის ლიბანი 96-ე ადგილზე იმყოფება. მიუხედავად იმისა, რომ კონკურენტუნარიანობის ინდექსი 0.1 ქულით გაუმჯობესებულია, ქვეყანამ ჩათვლაში ორი ადგილით უკან დაიხია. საერთაშორისო ტურისტთა რაოდენობამ 1 517 927 ტურისტს მიაღწია, ხოლო ტურიზმიდან შემოსულმა თანხამ - 6 857 300 000 აშშ დოლარს, რაც საშუალოდ თითოეული ტურისტის მიერ დახარჯულ 4 517.5 აშშ დოლარს უდრის. მოგზაურობისა და ტურიზმის სექტორში 120 894 სამუშაო ადგილია შექმნილი, ანუ მთლიანი სამუშაო ადგილების 7.9%. ქვეყანას საუკეთესო მაჩვენებლები ფასების კონკურენტუნარიანობის სვეტში აქვს (27-ე ადგილი, 5.5 ქულა), ხოლო ყველაზე ცუდი - ბუნებრივი რესურსებისა (128-ე ადგილი, 2.1 ქულა) და უსაფრთხოებისა და დაცულობის (125-ე ადგილი, 3.6 ქულა) სვეტებში.
ანჯარი
1984 წელს იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიაში შეტანილი ანჯარი ლევანტის სავაჭრო მარშრუტების ცენტრი იყო. 1300 წლის ანჯარი ლიბანის ერთ-ერთი ახალი არქეოლოგიური ძეგლია. ქალაქი ომაიანთა ხალიფამ, ვალიდ I-ის დროს (VIII საუკუნის დასაწყისი) აიგო. სახელწოდება არაბული სიტყვიდან AIN Gerrah მომდინარეობს, რაც გერაჰის წყაროს ნიშნავს და დაკავშირებულია იმავე პერიოდში ომაიანთა მიერ აგებულ დასაყრდენთან. ქალაქის ფართო გამზირებზე მეჩეთები, სასახლეები, აბაზანები, საწყობები და რეზიდენციებია განთავსებული. ქალაქის ნანგრევები 114 000 კვადრატულ მეტრ ფართობზეა გადაჭიმული და ფართო, ფორტიფიცირებული ქვის კედლებითაა გარშემორტყმული, რომელთა სისქე 2 მეტრს აღემატება, ხოლო სიმაღლე - 7 მეტრს. მართკუთხა ფორმის ქალაქი რომაული დაგეგმარებისა და არქიტექტურის მიხედვითაა შექმნილი, ხოლო საშენი მასალა ბიზანტინიიდანაა ჩამოტანილი. ორი ფართო გამზირი - ჩრდილოეთიდან სამხრეთით გადაჭიმული 20 მეტრის სიფართის კარდო მაქსიმუსის და აღმოსავლეთიდან დასავლეთით გადაჭიმული დეკუმანუს მაქსიმუსი - ქალაქს ოთხ კვადრანტად ყოფს. ქალაქის ცენტრში, გზაჯვარედინზე კუთხეებზე 4 დიდი ტეტრაპილონი მიუთითებს.
სქოლიო
კატეგორია:ლიბანისტურიზმი კატეგორია:ლიბანის ეკონომიკა კატეგორია:ლიბანის ტურისტული ღირსშესანიშნაობები ლიბანი
ბელგიის ადმინისტრაციული დაყოფა
ბელგიის ადმინისტრაციული დაყოფა — ბელგია წარმოადგენს ფედერალურ სახელმწიფოს და ამავდროულად იყოფა სამ ენობრივ გაერთიანებად, სამ რეგიონად, ოთხ ენობრივ ზონად და 10 პროვინციად. პროვინციები თავის მხრივ იყოფა კომუნებად, რომელთა რიცხვის 589-ს შეადგენს.
ენობრივი გაერთიანებები
thumb|400px|ბელგიის ენობრივი გაერთიანებები: ფლამანდიური გაერთიანება( ყვითელი ) ფრანგული გაერთიანება ( წითელი ) ორენოვანი დედაქალაქი ბრიუსელი ( ყვითელ- - წითელი ) გერმანული გაერთიანება( ლურჯი )|right ბელგია დაყოფილია სამ ენობრივ გაერთიანებად:
ბრიუსელი მდებარეობს ფლამანდიურ და ფრანგულ ენობრივ გაერთიანებებში.
სქოლიო
კატეგორია:ბელგიის ადმინისტრაციული დაყოფა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1393
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1393 მიიღეს ერთხმად 2002 წლის 31 იანვარს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა, აფხაზეთისა და საქართველოს შესახებ მიღებული ყველა რეზოლუცია, კერძოდ, გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1364 (2001), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2002 წლის 31 ივლისამდე.
დაკვირვება
რეზოლუციის პრეამბულაში, საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ მიუღებელია მხარეებს შორის მოლაპარაკებებში პროგრესის არარსებობა. საბჭომ დაგმო გაეროს დამკვირვებელთა მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდება 2001 წლის ოქტომბერში, რის შედეგადაც ცხრა ადამიანი დაიღუპა, ასევე სინანულით აღნიშნა ისიც, რომ დამნაშავეები თავდასხმაში ვერ იპოვეს.
გადაწყვეტილებები
უშიშროების საბჭომ მიესალმა სიტუაციის მოსაგვარებლად პოლიტიკური ძალისხმევას, კერძოდ, „უფლებამოსილებათა ძირითადი პრინციპების განაწილებას თბილისსა და სოხუმს შორის“, რომელიც ხელი უნდა შეეწყო მოლაპარაკებებში. რეზოლუციამ მოუწოდა აფხაზებს განიხილონ დოკუმენტის დეტალები, რომ მხარეებმა გადალახონ ორმხრივი უნდობლობა. 1994 წლის შეთანხმების, ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალთა დაშორიშორების შესახებ, ყველა დარღვევა განიხილეს და დაგმეს. საბჭომ, ასევე მიესალმა კოდორის ხეობის სტატუსის შესახებ პროტოკოლს.
რეზოლუცია მოუწოდებს, ორივე მხარეს განაახლონ სამშვიდობო პროცესი, სინანულს გამოთქვამს ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნების საკითხზე პროგრესის არარსებობის გამო, ასევე, კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ დაუშვებელია კონფლიქტის გამო დემოგრაფიული ცვლილებები. რეზოლუციამ ასევე მოუწოდა ორივე მხარეს, დაადგინონ დამნაშავეები გაეროს მისიის ვერთმფრენის ჩამოგდებაში.
ბოლოს, საბჭომ გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს დაავალა, საბჭოს რეგულარულად ინფორმაცია მიაწოდოს განვითარებულ მოვლენებთან დაკავშირებით.
სქოლიო
1393 კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ კატეგორია:გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები საქართველოს შესახებ კატეგორია:აფხაზეთის კონფლიქტი
ყვითელი სახლი
ყვითელი სახლი (Het gele huis) — ნიდერლანდელი პოსტ-იმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი. შესრულებული 1888 წელს, ზეთის საღებავებით, ტილოზე. ინახება ვან გოგის მუზეუმში, ამსტერდამში.
ისტორია
სწორედ აქ ცხოვრობდა ვან გოგი არლში ყოფნისას და „ყვითელი სახლიც“ მაშინვე შეარქვა ამ შენობას. აქვე მიაღწია კულმინაციურ წერტილს მისმა ცხოვრებამ, როცა ფსიქიკურმა გაუწონასწორებლობამ იჩინა თავი. სწორედ აქ დაემუქრა ის გოგენს და აქ მოიჭრა ყური. ამ სახლში უნდა ეცხოვრა სამხრეთელი მხატვრების საძმოს: ეს იყო ბარბიზონელთა ჯგუფი და პრერაფაელიტები, მაგრამ გოგენის მედიდურობის და ვან გოგის ფსიქოლოგიური პრობლემების გამო ეს გეგმა ჩაიშალა. ამ სახლმა დიდი გავლენა იქონია ვან გოგზე და ამიტომ ის მრავალჯერ გამხდარა მისი შთაგონების წყარო.
ყვითელი სახლის სხვა ნახატები
200px|მინი|აკვარელი ის რომ ეს სახლი ვან გოგისთვის შთაგონების წყარო იყო იმითაც მტკიცდება, რომ მას სახლის რამდენიმე ნახატი აქვს შესრულებბული. მათ შორის ყველაზე ცნობილია აკვარელით შესრულებული ნახატები.
სტილი
ამ სურათში მთელი სისავსით წარმოჩნდა მისი ოსტატობა, ეს ტილო ვან გოგმა სინათლის სამ ზონად დაყო. წინა პლანზე ვხედავთ ყვითელ ფერს მწვანე, მოწითალო და ვარდისფერი ნიუანსებით. ცენტრში ჭარბობს ყვითელი მუქი მწვანის ზინებით, ზედა ნაწილი კი, ანუ ზეცა მუქი კობალტითაა შეფერილი. ყველაზე კაშკაშა ყვითელით სახლია დახატული. ჩვეულებრივ, სურათებში ზედა ნაწილი ყველაზე ბნელია, რაც მეტ სინათლეს ანიჭებს ქვედა ნაწილს. ყვითელი ვან გოგის საყვარელი ფერი იყო.
მიუხედავად იმისა, რომ ამ სურათზე ადამიანებიც ჩანან, მხატვრის სხვა ტილოების მსგავსად იგი მაინც მარტოობის შეგრძნებას ბადებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:1888 წლის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
კარმენ-დე-ვიბორალი
კარმენ-დე-ვიბორალი (Carmen de Viboral) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.138 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 40 968 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 448 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სან-კრისტობალ-დე-რახანის რაიონი
სან-კრისტობალ-დე-რახანის რაიონი (Distrito de San Cristóbal de Rajan) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის ოკროსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3605 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 572 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 8.44 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 67.75 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანკაშის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ოკროსის პროვინციის რაიონები
რაინიჰარო
იგი წარმოშობით მერინას ცნობილი გვარის წარმომადგენელი იყო. 1833 წელს გახდა მადაგასკარის პრემიერ-მინისტრი. რანავალუნა I-ის მმართველობის დროს მადაგასკარს იცავდა ევროპის გავლენისაგან. მისი შვილები რაინივუნინაჰიტრინიუნი და რაინილაიარივონი გახდნენ მისი მემკვიდრეები როგორც მინისტრის ასევე გენერლის თანამდებობებზე. 1835 წელს არქიტექტორმა ჟან ლაბორდმა მისთვის ააშენა საფლავი, სადაც 1852 წელს დაკრძალეს რაინიჰარო.
ჯავანშირის მაზრა
250პქ|მინი|მარჯვნივ|რუკა ჯავანშირის მაზრა (Джеванширский уезд) — რუსეთის იმპერიის ელიზავეტპოლის გუბერნიის ერთ-ერთი ყოფილი მაზრა (ადმინისტრაციული ერთეული), რომლის ცენტრალური ქალაქი 1869–1918 წლებში იყო ტარტარი.
გეოგრაფია
ჯავანშირის მაზრა შედგებოდა ორი ნაწილისაგან, ესენი იყო: ჯრაბერდის ჩრდილო-აღმოსავლეთ დაბლობი და სამხრეთ-დასავლეთ მთიანეთი. ფართობი მოიცავდა 4 818,4 კვადრატულ ვერსს, მეორე ნაწილი, სახელწოდებით „არანი“, ზაფხულის პერიოდში ცხელი და მშრალი კლიმატით გამოირჩეოდა, რამაც მოსახლეობის სეზონური გადანაცვლება გამოიწვია მაღალმთიანი ადგილებისკენ. რეგიონში ზამთარი ზომიერი და მოკლე იყო. მაზრის შუა ნაწილი მდებარეობდა ბორცვებზე და მდიდარი იყო ტყით. სამხრეთის ნაწილი ძირითადად მთიანი რელიეფისგან შედგებოდა.
მაზრის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ტარტარი, რომელიც მდებარეობდა ელიზაბედპოლ-შუშას გზაზე, დაახლოებით 681,6-ვერსის დაშორებით ელიზავეტპოლისგან.
ისტორია
ჯავანშირისა და ჯიბრაილის მაზრების ტერიტორია უწინ ყარაბაღის სახანოს შემადგენლობაში იმყოფებოდა. 1869 წელს შეიქმნა შუშა, ჯავანშირის მაზრის ჩრდილოეთ ნაწილისგან. მას შემდეგ, რაც რუსეთის იმპერიამ არსებობა შეწყვიტა და 1918 წელს დაარსდა აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკა, შუშა და ჯავანშირი ისევე როგორც ამ ტერიტორიაზე მდებარე სხვა რეგიონები გახდა აზერბაიჯან-სომხეთის ტერიტორიული დავების გამომწვევი მიზეზი. 1919 წლის აგვისტოში, დროებითი შეთანხმების შედეგად, შუშაში ჯავანთირსა და ჯაბრაილში ბრიტანეთის ბრძანებით დანიშნეს აზერბაიჯანის გუბერნატორი გენერალ-ხოსროვ ბეი სულთანოვი.
დემოგრაფია
1897 წელს ჩატარებული აღწერის თანახმად, უიეზდის მოსახლეობა 72 719 ადამიანს შეადგენდა, აქედან 52 041 იყო აზერბაიჯანელი თურქი, ხოლო 19 551-ს შეადგენდნენ სომხები. მაზრას ტერიტორია სულ მოიცავდა 213 სოფელს. მაღალმთიან რეგიონებში მცხოვრები მოსახლეობა ძირითადად სოფლის მეურნეობითა და მეცხოველეობით იყო დაკავებული. მაზრის დაბლობ ნაწილში მცოვრები მოსახლეობა კი ძირითადად დაკავებული იყო მეურნეობითა და მებაღეობით. რეგიონში მდებარე მთიანი ნაწილები მთის საძოვრებად გამოიყენებოდა პირუტყვისთვის. რეგიონის დაბლობ ნაწილებში გაშენებული იყო ქერი და ხორბალი. ასევე მოჰყავდათ ბამბა, ბრინჯი და სხვა უამრავი სახის მცენარე. 1891 წლის სოფლის მეურნეობის მონაცემებით, მსხვილფეხა პირუტყვის რაოდენობა შეადგენდა 52 800-ს, ხოლო წვრილფეხა პირუტყვის კი 112 000-ს. აქ მდებარეობდა 34 ქარხანა, რომელთა მთლიანი წარმოება შეადგენდა 37 914 რუბლს.
სქოლიო
კატეგორია:კავკასია
ივან მარჩუკი
ივან მარჩუკი (Іван Степанович Марчук, დ. 12 მაისი, 1936, მოსკალივკა, უკრაინა) — თანამედროვე უკრაინელი მხატვარი, უკრაინის დამსახურებული არტისტი, შევჩენკოს ეროვნული პრემიის ლაურეატი, ტერნოპოლის ოლქისა და კიევის დამსახურებული მოქალაქე.
ადრეული წლები და განათლება
ივან მარჩუკი დაიბადა მქსოველების ოჯახში. ბავშვობაში მარჩუკი მამამისს ხშირად ეხმარებოდა. მან ადრეულ ასაკშივე დაიწყო ხატვა. მიუხედავად საჭირო მასალების ქონისა, როგორიცაა მაგალითად, საღებავი, პასტელი, აკვარელი, ქაღალდი, ივანი ხელოვნების ნიმუშებს ბალახებით, ყვავილებითა და ხილით ქმნიდა. შვიდწლიანი სკოლის დასრულების შემდეგ იგი ჩაირიცხა ივან ტრუშის სახელობის ლვოვის ხელოვნების სკოლაში, სადაც დეკორატიულ ფერწერას სწავლობდა 1951-დან 1956 წლამდე. მიუხედავად იმისა, რომ მის მშობლებს სურდათ ივანი ქირურგი ან ბიოლოგი გამხდარიყო, მათ შვილს სურვილების ასრულებაში ხელი არ შეუშალეს. მარჩუკი სწავლის ამ პერიოდს გარდაქმნად აღწერს და აღნიშნავს, რომ მას პროგრესულად მოაზროვნე მასწავლებლები ჰყავდა, რომლებმაც ივანს შთააგონეს და სოციალისტური რეალიზმის იდეოლოგიურად უსაფრთხო ადგილი უჩვენეს.. იგი 1959 წელს შეუერთდა იატაკქვეშა ჯგუფს, რომელსაც ხელმძღვანელობდა მისი ერთ-ერთი პედაგოგი კარლ ზვირინსკი. მასწავლებელი წევრებს აცნობდა არასანქცირებულ ხელოვნებას, ისტორიას, მუსიკას, ლიტერატურასა და რელიგიას. ჯარში მსახურობის შემდეგ ან სწავლა განაგრძო ლვოვის გამოყენებითი ხელოვნების ინსტიტუტის კერამიკის ფაკულტეტზე, რომელიც დაასრულა 1965 წელს. ფულის შოვნის მიზნით, ის ასევე მუშაობდა ორგანიზაციაში, რომელიც ამზადებდა პოსტერებს კომპანიებისთვის, კლუბებსა და თეატრებისთვის. მოგვიანებით ის კიევში გადავიდა და იქ მუშაობდა. 1965-1968 წლებში მუშაობდა უკრაინის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის მასალების ინსტიტუტში. მას დედაქალაქში ცხოვრება ძალიან უჭირდა დაბალი ანაზღაურებისა და კომუნალური გადასახადების გამო. დამატებითი შემოსავლის მისაღებად ის ქმნიდა გაზეთ „Ranok“-ის ყდის დიზაინს და მცირე ზომის ნახატებს. 1968 წელს მარჩუკმა იური შჩერბაკს მიჰყიდა პირველი ნამუშევარი 30 კარბოვანეტად. 1968-დან 1984 წლამდე კიევის მონუმენტური და დეკორატიული ხელოვნების ქარხანაში ივანმა შექმნა ილუსტრაციები საბჭოთა პუბლიკაციებისთვის. თავისუფალ დროს მარჩუკი ექსპერიმენტებს ატარებდა ხელოვნების სხვადასხვა ფორმებში, მაგალიტად ხატავდა მელნითაც. ის ცდილობდა, რომ მისი ნამუშევრები უცხოეთშიც გაეცნოთ.