cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აპია
კრიკეტი
2012 წელს, აპია მასპინძლობდა, ICC მსოფლიო კრიკეტის ლიგის დივიზიონი ს რვა ტურნირს, Faleata Oval’s-ში, რომელიც ოთხი კრიკეტის მოედნისგან შედგება. მონაწილეობა მიიღეს სამოას, ბელგიის, იაპონიის, სურინამის, განას, ბუტანის, ნორვეგიისა და ვანუატუს ნაკრებებმა. ეს იყო რეგიონში გამართული პირველი ტურნირი, რომელიც ოფიციალურად, სანქცირებულ იქნა საერთაშორისო კრიკეტის საბჭო ს მიერ.
სქოლიო
კატეგორია:სამოის ქალაქები კატეგორია:ოკეანეთის დედაქალაქები
Formica subelongata
Formica subelongata — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ვლადისლავ არძინბა
ვლადისლავ არძინბა (Владислав Григори-иԥа Арӡынба; დ. 14 მაისი, 1945, სოფელი ეშერა, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 4 მარტი, 2010, მოსკოვი, რუსეთის ფედერაცია) — აფხაზი პოლიტიკოსი. საბჭოთა ისტორიკოსი-აღმოსავლეთმცოდნე, ხეთოლოგი; სკკპ წევრი (1967). აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი (1988-1992), სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი (1989-1991), სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის წევრი; სეპარატისტული აფხაზეთის რესპუბლიკის პარლამენტის თავმჯდომარე (1992-1994) და პრეზიდენტი (1994–2005).
ბიოგრაფია
ვლადისლავ არძინბა დაიბადა 1945 წლის 14 მაისს სოხუმის რაიონის სოფელ ეშერაში გრიგოლი არძინბასა და ნაძეჟდა იაზიჩბას ოჯახში. არძინბას მამა, მეორე მსოფლიო ომის ინვალიდი, იყო სოფელ ეშერის საშუალო სკოლის დირექტირი, ხოლო 1948 წლიდან იმავე სკოლის ისტორიის მასწავლებელი. იქვე მრავალი წლის მანძილზე მუშაობდა არძინბას დედაც. ვლადისლავ არძინბამ დაწყებითი განათლება რუსულ საშუალო სკოლაში მიიღო.
1966 წელს დაამთავრა სოხუმის პედაგოგიური ინსტიტუტი, ისტორიის მიმართულებით. იმავე წელს სწავლა გააგრძელა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში ასპირანტურაში, სადაც 1971 წელს დაიცვა საკანდიდატო, ხოლო 1985 წელს — სადოქტორო დისერტაცია (თსუ-ში) მცირე აზიის ძველი ხალხების ისტორიასა და კულტურაზე. 1969-1987 წლებში სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში მუშაობის დროს ცხოვრობდა მოსკოვში. 1988-1989 წლებში იყო აფხაზეთის ენის, ლიტერატურისა და ისტორიის ინსტიტუტის დირექტორი.
1988 წლის 31 ოქტომბერს (26 ივლისს კენჭი იყარა ახლადგარდაცვლილი, აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს თავჯდომარის, დეპუტატ გ. ძიძარიას საარჩევნო ოლქში) აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესმა საბჭომ დადგენილებით ცნო ვლადისლავ არძინბას დეპუტატობის მანდატი. იმავე დღეს, უმაღლესი საბჭოს დადგენილებით შეიქმნა „აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს ეროვნებათაშორისი დამოკიდებულებისა და მოსახლეობის ინტერნაციონალური აღზრდის საკითხების მუდმივი კომისია“, რომლის თავმჯდომარედ ვ. არძინბა იქნა არჩეული.
1989 წლის 26 მარტს ვ. არძინბა მონაწილეობდა სსრ კავშირის სახალხო დეპუტატთა არჩევნებში აფხაზეთის ასსრ-ის №486 გუდაუთის საქალაქო საარჩევნო ოლქიდან (ეროვნულ-ტერიტორიული საარჩევნო ოლქიდან). 25 მაისს დეპუტატად არჩევის შემდეგ, სსრ კავშირის სახალხო დეპუტატთა I ყრილობაზე არჩეულ იქნა სსრ კავშირის უმაღლეს საბჭოს ეროვნებათა საბჭოში.
1989 წლის 2 ივნისს ვ. არძინბა აფხაზეთის სხვა დეპუტატებთან ერთად იმყოფებოდა სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს სესიაზე, სადაც 10 წუთიანი გამოსვლით ისაუბრა აფხაზი ხალხის უფლებების შელახვაზე აფხაზეთის ტერიტორიაზე.
უმაღლეს საბჭოში მან აირჩია ნაციონალური პოლიტიკის კომისიაში მუშაობა, რომელსაც იმ დროისათვის ხელმძღვანელობდა გ. ტარაზევიჩი. აღნიშნულ პოსტზე ყოფნისას მან სსრკ-ს ავტონომიური ერთეულების უფლებების გასაზრდელად კანონში 50-მდე ცვლილება შეატანინა, რის გამოც მის მიმართ უარყოფითი დამოკიდებულების იყო ყველა მოკავშირე ქვეყნის ხელმძღვანელობა. მას ასევე დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდა მ. გორბაჩოვთანაც.
არძინბა, როგორც სსრკ უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის ანატოლი ლუკიანოვის თანამოაზრე, ედუარდ შევარდნაძის ოპოზიციას წარმოადგენდა, რომელიც პერესტროიკის ერთ-ერთი ლიბერალი დამცველი იყო, არძინბა კი მოსკოვის ყველაზე რეაქციულ ძალებს უჭერდა მხარს.
1990 წლის 17 ნოემბერს თავის გამოსვლაში სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს სესიაზე დეპუტატმა ვლადისლავ არძინბამ, დაეყრდნო რა აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს მიერ 1990 წლის 25 აგვისტოს მიღებულ დეკლარაციას, განაცხადა, რომ აფხაზეთს, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებების საწინააღმდეგოდ, განზრახული აქვს საკავშირო გამოვიდეს საბჭოთა ფედერაციის სუბიექტის სახით სსრ კავშირის სხვა სუბიექტებთან თანასწორად, მონაწილეობა მიიღოს სამოკავშირეო ხელშეკრულების შემუშავებასა და დასკვნაში.
1990 წლის 4 დეკემბერს კი საქართველოს ხელისუფლებასთან შეთანხმებით აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარედ იქნა არჩეული.
იმ დროისთვის აფხაზეთის ბოლო მოწვევის უმაღლეს საბჭოს ვადა, ჯერ კიდევ 1990 წლის თებერვალში ჰქონდა ამოწურული, ამიტომ დეპუტატებს უფლებამოსილება 1991 წლის 1 ოქტომბრამდე გაუგრძელდათ. მას შემდეგ, რაც არძინბა აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარედ დაინიშნა, ის ცდილობდა აფხაზეთის დამოუკიდებლად მართვას; თბილისთან საარჩევნო კანონმდებლობის ცვლილებაზე მოლაპარაკებებს აწარმოებდა, რამაც საბოლოოდ 1991 წლის შეთანხმებამდე მიიყვანა და აფხაზებს ფართო წარმომადგენლობა მიანიჭა. 1991 წლის 29 სექტემბერს გაიმართა აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოს არჩევნები გაიმართა, არძინბამ ჩამოაყალიბა პრეზიდიუმი, რომელის შემადგენლობაშიც იყვნენ: სამი აფხაზი (მისი ჩათვლით), სამი ქართველი, ორი რუსი და ერთი სომეხი. რადგანაც ეთნიკური პოლარიზაცია ძლიერი იყო, წევრები იძულებულები იყვნენ მხარე აერჩიათ: ერთ-ერთმა რუსმა წევრმა ქართველთა მხარე აირჩია, ხოლო მეორემ და სომეხმა წევრმა - აფხაზების. არძინბმამ წარმატებით შეძლო კოალიციის შექმნა, რომელიც აფხაზურ კონტროლს გარანტირებულს ხდიდა.
1992 წლის 23 ივლისს აფხაზეთის ასსრ უმაღლესმა საბჭომ იმდროინდელი კანონების უგულვებელყოფით გამოაცხადა აფხაზეთის რესპუბლიკა, რომლის მთავრობის უმაღლესი საბჭოს პირველი თავმჯდომარედ არძინბა დაინიშნა. 1992-1993 წლებში აფხაზეთის ომის დროს ის იყო აფხაზეთის არმიის სამხედრო სარდალი. 1994 წლის 26 ნოემბერს აფხაზეთის უზენაესმა საბჭომ გამოაცხადა რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა და მიიღო ახალი კონსტიტუცია. იმავე დღესვე საბჭოს გადაწყვეტილებით, ვლადისლავ არძინბა არჩეულ იქნა სეპარატისული აფხაზეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტად, ხოლო 1994 წლის 6 ნოემბერს მოხდა მისი ინაუგურაცია. 1999 წლის 3 ოქტომბერს პირდაპირი არჩევნების გზით მეორე ვადით იქნა არჩეული და თანამდებობაზე დარჩა 2005 წლის იანვრამდე.
არძინბას სახელს უკავშირდება აფხაზეთში ეროვნული გვარდიის შექმნა, რომელიც მონო-ეთნიკური იყო და მხოლოდ ეთნიკური აფხაზებისაგან შედგებოდა. ამის გარდა კონსტიტუციაში გაიწერა პუნქტი, რომელიც ითვალისწინებს სეპარატისტული აფხაზეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტად ეროვნებით აფხაზის წინაპირობას.
ვლადისლავ არძინბა 2010 წლის 4 მარტს მოსკოვის ცენტრალურ კლინიკურ საავადმყოფოში გარდაიცვალა.
ოჯახი
1972 წელს დაქორწინდა სვეტლანა ჯგერენიაზე, რომლისგანაც შეეძინა ერთი ქალიშვილი — მადინა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 14 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2010 კატეგორია:აფხაზი პოლიტიკოსები კატეგორია:აფხაზი ისტორიკოსები კატეგორია:აფხაზეთის დე-ფაქტო მთავრობის ხელმძღვანელები კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის XII მოწვევის უზენაესი საბჭოს დეპუტატები კატეგორია:აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარეები კატეგორია:აფხაზოლოგები კატეგორია:აფხაზი სეპარატისტები ვლადისლავ
კოიანოვო (ბირსკის რაიონი)
კოიანოვო (Ҡуян; Кояново) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბირსკის რაიონში.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (54 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბირსკის რაიონის სოფლები
როხასი (ჩრდილოეთი ზამბოანგა)
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ზამბოანგის მუნიციპალიტეტები
მოცვნარი
მოცვნარი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, შრომის თემში (სოფლები: ვაკე, ზედუბანი, მოცვნარი, ორმეთი, შრომა, ხრიალეთი). მდებარეობს მდინარე სუფსის ხეობაში, ზღვის დონიდან 100 მ. ოზურგეთიდან 30 კმ, ურეკიდან 6 კმ, შრომიდან დასავლეთით 1 კმ.
ისტორია
სოფელს სახელი ეწოდა მოცვის კულტურის გამო, რომელიც გაშენებული იყო სოფელში. საბჭოთა პერიოდში მოცვი ჩაიმ და სუბტროპიკულმა კულტურებმა ჩაანაცვლა. 1950-იან წლებში სოფელს გმირთა უბანი უწოდეს.
სქოლიო
კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ედესის გრაფების სია
300პქ|მინი|[[ედესის საგრაფო 1135 წელს]] 1098-1149 წლებში ედესას მართავდა ხუთი გრაფი და ორი რეგენტი:
ტიტულარული გრაფები
1365 წელს კვიპროსის მეფემ — პიერ I-მა მიიღო ედესის გრაფის ტიტული.
ცხრილი
ქვევით წარმოდგენილია ედესის გრაფების სია ცხრილის სახით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ედესის გრაფები კატეგორია:მმართველთა სიები
ბალტორო-მუზტაგი
ბალტორო-მუზტაგი — ქედი ყარაყორუმში, პაკისტანსა და ჩინეთში. მაქსიმალური სიმაღლე 8611 მ (ჩოგორი, მსოფლიოში სიმაღლით მეორე მწვერვალი ევერესტის შემდეგ). ქედის შემადგენლობაშია აგრეთვე 3 რვაათასიანი მწვერვალი. ბალტორო-მუზტაგსა და მაშერბრუმის ქედებს შორის ვრცელდება ვრცელი ბალტოროს მყინვარი. ჩოგორის რაიონი აგებულია გრანიტებითა და გნაისებით. განვითარებულია ალპინიზმი.
მატანსასი
მატანსასი (Matanzas) — ქალაქი და პროვინცია კუბაში. განთქმულია თავისი კულტურით, პოეტებითა და აფრო-კუბური ფოლკლორით. მდებარეობს კუბის ჩრდილოეთ ნაწილში, მატანსასის ყურის სანაპიროზე.
ქვეყნის დედაქალაქ ჰავანიდან აღმოსავლეთით დაშორებულია 90 კილომეტრით, ხოლო ვარადეროდან დასავლეთით 32 კილომეტრით. ქალაქს კვეთს სამი ძირითადი მდინარე, სადაც გაწოლილია 17 ხიდი, რის გამოც მატანსასს „ხიდების ქალაქი“ ეწოდება. სწორედ ამის გამო ქალაქი ცნობილია როგორც კუბის ვენეცია. მატანსასს ეწოდება აგრეთვე ლა-ატენას-დე-კუბა.
მატანსასი დაარსდა 1693 წელს სან-კარლოს-ი-სან-სევერინო-დე მატანსასის სახელწოდებით. ქალაქი შაქრის წარმოების ერთ-ერთი უმსხვილესი ცენტრი იყო. აღსანიშნავია, რომ XIX საუკუნის პირველ ნახევარში აქ ჩამოჰყავდათ აფრიკელი მონები, რომლებიც შაქრის ლერწმის პლანტაციებში მუშაობდნენ. მაგალითად 1792 წელს მატანსასში იყო 1900 მონა, რაც ქალაქის მოსახლეობის 30% შეადგენდა. 1817 წელს მონათა რაოდენობა გაიზარდა 10,773 კაცამდე, რაც შეადგენდა ქალაქის მოსახლეობის დაახლოებით 50%-ს. 1841 წელს ქალაქის მოსახლეობის 62,7%-ს მონები შეადგენდნენ. 1859 წლის აღწერის მონაცემებით მატანსასში ცხოვრობდა 104,519 მონა.
არის ორი რკინიგზის სადგური და მატანსასის უნივერსიტეტი. მდიდარია ისტორიული ძეგლებით. მატანსასიდან 15 კილომეტრის მოშორებით მდებარეობს აეროპორტი.
2004 წლის აღწერის მონაცემებით მატანსასის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 143,706 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 453,3 ადამიანს კმ²-ზე.
სქოლიო
კატეგორია:კუბის ქალაქები
იაკობ ვასერმანი
იაკობ ვასერმანი,  (დ. 10 მარტი, 1873, ფიურტი, ბავარია — გ. 1 იანვარი. 1934, ალტაუსზეე, ავსტრია) — გერმანელი მწერალი. არსებობს მოსაზრება, რომ მისი რომანები ("ცირნდორფელი ებრაელები", 1897; "მოლოხი", 1903; "კასპარ ჰაუზერი ანუ გულის სიზანტე", 1909; "ბატებიანი კაცუნა", 1915; "კრისტიან ვანშაფე", 1919; "მაურიციუსის საქმე", 1928; "ეცელ ანდერგასტი", 1931) ნაწილობრივ ფსიქოანალიზისა და დოსტოევსკის გავლენითაა დაწერილი. მწერალი გვიხატავს ცალკეული კეთილშობილი ადამიანების სახეებს. საყოველთაო უკეთურობისა და უპატიოსნობის ფონზე ეს გმირები ხშირად იღუპებიან მტრულ საზოგადოებასთნ ბრძოლაში.
მის საუკეთესოდ აღიარებულ რომანში "კასპარ ჰაუზერი ანუ გულის სიზანტე", იაკობ ვასერმანი კეთილშობილურ, ჩუმი არისტოკრატიზმით და სევდიანი იუმორით სავსე, დახვეწილ და ლიტერატურულად მოქნილი წერის მანერით - განსხვავებული ბუნების და ტიპის ადამიანების თვალსაჩინო თავისებურებებზე, ცხოვრების ცალკეულ, თითქოს უმნიშვნელო ნიუანსებზე მრავალმხრივ ცოდნას ამჟღავნებს.
სქოლიო
კატეგორია:გერმანელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1873 კატეგორია:გარდაცვლილი 1934 კატეგორია:XX საუკუნის გერმანელი რომანისტები კატეგორია:გერმანელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის გერმანელი მამაკაცი მწერლები
ნიკოლოზ მაისურაძე
ნიკა მაისურაძე (დ. 29 მაისი, 1989) — ქართველი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „გურია ლანჩხუთის“ ნახევარმცველი. თამაშობს როგორც ნახევარდაცვის, ასევე დაცვის მარცხენა ფლანგზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1989 კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები კატეგორია:ცხინვალის ფეხბურთელები კატეგორია:ქუთაისის ტორპედოს ფეხბურთელები კატეგორია:საჩხერის ჩიხურას ფეხბურთელები კატეგორია:თოვუზის თურანის ფეხბურთელები კატეგორია:ვიტ ჯორჯიას ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 29 მაისი კატეგორია:თბილისში დაბადებულები ნ
უკანასკნელი ჩვენგანი
იმ შემთხვევაში თუ ელი შესაბამის ადამიანებთან უვნებლად მიაღწევს, ისინი შეძლებენ გამოიკვლიონ გოგონას მდგომარეობა და შეეცადონ შექმნან ინფექციის საწინააღმდეგო ვაქცინა.
სერიალის გადაღებები მიმდინარეოდბა 2021 წლის ივლისიდან 2022 წლის ივნისამდე. აღსანიშნავია, რომ „უკანასკნელი ჩვენგანი“ არის HBO-ს პირველი სერიალი, რომელიც დაფუძნებულია ვიდეოთამაშზე. სერიალის პრემიერა 2023 წლის 15 იანვარს შედგა და იგი ამ დღეს, მსოფლიოს მასშტაბით, 4,7 მილიონმა ადამიანმა იხილა. სტატისტიკის მიხედვით, უკანასკნელი ჩვენგანი 2010 წლის შემდეგ, HBO-ს სიდიდით მეორე სერიალია, რომელიც პირველ დღეს მაყურებელთა ასეთმა რაოდენობამ ნახა. სერიალი დადებითად შეაფასეს კრიტიკოსებმა, ზოგიერთმა მათგანმა სერიალს თამაშის საუკეთესო ადაპტაცია უწოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2023 წლის სერიალები კატეგორია:HBO-ს სერიალები კატეგორია:2020-იანი წლების ამერიკული დრამატული ტელესერიალები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ტელეპროგრამები
როლანდ შავაძე
როლანდ შავაძე — ქართველი მასწავლებელი, მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს 2022 წლის გამარჯვებული.
როლანდ შავაძე ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ მეკეიძეების საჯარო სკოლის ინგლისური ენის მასწავლებელია. 2015 წელს უნივერსიტეტში სწავლის დასრულების შემდეგ პროფესიული საქმიანობა დაიწყო მაღალმთიან აჭარაში. სკოლაში მუშაობის პარალელურად როლანდ შავაძე ჩართულია პროფესიული განვითარების პროცესებში. იგი არის ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოქტორანტი.
სქოლიო
კატეგორია:მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს მფლობელები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები
Formica subintegra
Formica subintegra — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
კასიმოვკა (ბაშკირეთი)
კასიმოვკა  (Ҡасим; Касимовка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბიჟბულიაკის რაიონში.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (73 %) და ბაშკირები (26 %) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ბიჟბულიაკის რაიონის სოფლები
კერესელიძეები
კერესელიძე — რაჭული წარმოშობის ქართული გვარი.
გვარის წარმოშობის ფუძედ მიჩნეულია კერა ან კერე და სელი, რაც შემდგომ საკუთარ სახელადაცაა ქცეული როგორც „კერესელი“. 1840 წლის აღწერით, კერესელიძეები რაჭაში მოიხსენიებიან შემდეგ სოფლებში: ბარი, ბოყვა, გორი, კრიხი, პიპილეთი, სადბელი, ფარავნე, ქვედა შავრა, ღადიში, ბარდომეთი და წესი.
1995 წლის ვაუჩერის მიხედვით, საქართველოში ცხოვრობდა 3 053 კერესელიძე: თბილისში – 1501, ამბროლაურში – 237, გორში – 166 და იყვნენ სხვაგანაც.
ამჟამად კი საქართველოში რეგისტრირებულია კერესელიძეების 2699 გვარი, აქედან 1261 კაცია ხოლო 1438 ქალი.
ლიტერატურა
*
საქართველოს კოლმეურნე
„საქართველოს კოლმეურნე“ — ქართული ყოველთვიური სამეცნიერო-საწარმოო ჟურნალი. საქართველოს სსრ სოფლის მეურნეობის და დამზადების სამინისტროს ორგანო; გამოდიოდა 1953–1960 წლებში. მისი წინამორბედი იყო ჟურნალი „სოციალისტური სოფელი“ (1951–1953). „საქართველოს კოლმეურნე“ აშუქებდა სკკპ აგრარული პოლიტიკის, სოფლის მეურნეობის მეცნიერებისა და წარმოების, სოფლის ცხოვრების აქტუალურ საკითხებს. ჟურნალის რედაქტორი იყო ე. მახათაძე. ტირაჟი 9 ათასი.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები
ბურბონები
მინი|ბურბონთა დინასტიის სამეფო გერბი
ბურბონები — ფრანგული წარმოშობის არისტოკრატული საგვარეულოს სახელი, რომელიც მათ მიიღეს „ბურბონის სასახლის“ მიხედვით (დღევანდელი ბურბონ-ლ'არშამბო).
ბურბონები მონარქები იყვნენ/არიან ევროპის შემდგომ სუვერენულ ქვეყნებში: ნავარა, საფრანგეთი, ესპანეთი, ლუქსემბურგი, ანდორა, ორივე სიცილიის სამეფო, ლუკას საჰერცოგო, პარმის საჰერცოგო. გარდა ამისა, ბურბონები მრავალი ფრანგული საჰერცოგოს მფლობელები იყვნენ.
საფრანგეთის მეფეები
right|100px
ესპანეთის მეფეები
right|100px
ორივე სიცილიის მეფეები
right|100px
ვანდომის ჰერცოგები
right|100px ვანდომის გრაფები
right|100px ვანდომის ჰერცოგები
ვანდომის სამეფო ჰერცოგები right|100px
ორლეანის ჰერცოგები
right|100 px
პარმის ჰერცოგები
right|100px სუვერენული ჰერცოგები
ნომინალური ჰერცოგები
კონდეს პრინცები
right|100px
კონტის პრინცები
right|100px
ლიტერატურა
კატეგორია:საფრანგეთის ისტორია კატეგორია:საფრანგეთის დინასტიები კატეგორია:მსოფლიოს სამეფო დინასტიები კატეგორია:დინასტიები
აბანოთუბანი
thumb|აბანოთუბანი აბანოთუბანი, აბანოების უბანი — საქართველოს დედაქალაქ თბილისის ერთ-ერთი უძველესი უბანი, მდ. მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე. სახელწოდება უკავშირდება ძველთაგანვე ცნობილ ბუნებრივად ცხელ მინერალურ წყლებზე გაშენებულ აბანოებს.
ისტორია
ლეგენდა თბილისის ცხელი წყლების აღმოჩენას და მათზე ქალაქის გაშენებას ქართლის მეფე ვახტანგ გორგასალს მიაწერს (V საუკუნე). X საუკუნის არაბი გეოგრაფი, იბნ ჰაუკალი „გზათა და სამეფოთა წიგნში“ აღნიშნავს: „ქალაქში [თბილისში] არის ტიბერიადის აბანოების მსგავსი აბანოები, რომელთა წყალიც უცეცხლოდ დუღს“. ისტორიული ცნობებით, XIII საუკუნის თბილისში მინერალური წყლის 65 აბანო ყოფილა. თბილისის აბანოებზე ცნობებს გვაწვდიან XIII-XIV საუკუნეების ვენეციელი მოგზაური მარკო პოლო, XVIII საუკუნის რუსი ვაჭარი ვასილ გაგარა, ასევე ვახუშტი ბაგრატიონი, რომელიც თბილისში ექვს აბანოს ითვლის.
XVII–XIX საუკუნეების თბილისში იყო ერეკლეს, ბებუთას, მელიქის, მეითრის (სუმბათოვის), გოგილოს, ორბელიანთა, თბილელის, მირზოევის, ხოჯას, „გრილი“ (შიოევის), „ჭრელი“ და სხვა აბანოები. დღემდე შემორჩენილ აბანოთა უმრავლესობა XVII–XVIII საუკუნეებში ირანული არქიტექტურის გავლენითაა შექმნილი და მერმინდელ სეიდაბადშია თავმოყრილი, ბოტანიკური ბაღის აღმართის დასაწყისში. სწორედ ამიტომ, ამ ადგილს აბანოთუბანი ეწოდა.
ამ აბანოებს ძველ თბილისში მარტო სამკურნალო დანიშნულება არა ჰქონია; აქ ხშირად მთელი დღით მოდიოდნენ მოქალაქეები, ბანაობდნენ, ისვენებდნენ და ლხინსაც მართავდნენ. აქვე ამოწმებდნენ სადედამთილოები საპატარძლოს სილამაზეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი თბილისის უბნები
ვიგანი
ვიგანი — ქალაქი ფილიპინებში, კუნძულ ლუსონზე, სამხრეთ ჩინეთის ზღვის სანაპიროზე. ბოლო აღწერის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა შეადგენს 47 246 ადამიანს. ქალაქი ესპანელების მიერაა გაშენებული.
1999 წელს, ვიგანი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიყვანა. ამის მიზეზი მისი უნიკალური, ევროპული კოლონიური არქიტექტურაა. კარგადაა ცნობილი ქალაქის რიყის ქვებით მოპირკეთებული ქუჩები.
ფილიპინების მე-6 პრეზიდენტი, კირინო ელპიდიო სწორედ ვიგანში დაიბადა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ფილიპინების ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ფილიპინებში
ქიწნისი
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 1612 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის სოფლები
რისალი (ჩრდილოეთი ზამბოანგა)
რისალი (ოფიციალურად რისალის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Rizal; Bayan ng Rizal) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ ზამბოანგის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 15 052 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 22 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ზამბოანგის მუნიციპალიტეტები
Formica subnitens
Formica subnitens — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ეტიენ კაბე
ეტიენ კაბე (Étienne Cabet; დ. 1 იანვარი, 1788, დიჟონი — გ. 8 ნოემბერი, 1856, სენტ-ლუისი, აშშ) — ფრანგი პუბლიცისტი, მწერალი, უტოპისტ-კომუნისტი, კარბონარების მოძრაობისა და 1830 წლის რევოლუციის მონაწილე. რევოლუციის ისტორიკოსი. ჯერ ბელგიაში იყო ემიგრაციაში, შემდეგ დიდ ბრიტანეთში, სადაც რობერტ ოუენი გაიცნო. რომანში „მოგზაურობა იკარიაში“ კომუნიზმი წარმოადგინა საზოგადოებად, რომელიც შეესატყვისება გონების პრინციპებსა და ბუნების მოთხოვნილებებს, ემყარება სოციალისტურ თანასწორობას, ძმობას, ერთობასა და დემოკრატიას. XIX საუკუნის I ნახევრის ცნობილი სოციალისტი მოაზროვნეების მოძღვრებასთან შედარებით მისი უტოპია უკან გადადგმული ნაბიჯი იყო. მიუხედავად ამისა, საფრანგეთის პროლეტარიატის კლასობრივი მოუმწიფებლობის გამო ეტიენ კაბეს „იკარიული სოციალიზმი“ ფრანგ ხელოსნებსა და მუშებში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. 1848 წელს ტეხასში (აშშ) დააარსა იკარიელთა კოლონია.
სამხრეთის ბუგი
სამხრეთის ბუგი (Південний Буг; Южный Буг; Aksu) — მდინარე დასავლეთ უკრაინაში, 145 კილომეტრი პოლონეთის საზღვრიდან, ჩაედინება შავ ზღვაში, მისი სიგრძეა 806 კილომეტრი, აუზის ფართობია 63,700 კმ².
ეტიენ კაბე
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი კომუნისტები კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:ფრანგი სოციალისტები კატეგორია:ფრანგი ანტიკაპიტალისტები კატეგორია:ამერიკელი ანტიკაპიტალისტები კატეგორია:ფრანგი პოლიტიკის ფილოსოფოსები კატეგორია:დიჟონელი მწერლები
სამხრეთის ბუგი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ხმელნიცკის ოლქის მდინარეები კატეგორია:ვინიციის ოლქის მდინარეები კატეგორია:კიროვოჰრადის ოლქის მდინარეები კატეგორია: ოდესის ოლქის მდინარეები კატეგორია:მიკოლაივის ოლქის მდინარეები
ემპოლი (საფეხბურთო კლუბი)
საფეხბურთო კლუბი ემპოლი (Empoli Football Club) — იტალიური საფეხბურთო კლუბი. ჩამოყალიბდა ქალაქ ემპოლიში 1920 წელს. ასპარეზობს იტალიის სერია B-ში. პირველი ოფიციალური მატჩი ჩაატარა 1921 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იტალიის საფეხბურთო კლუბები
პავლოვკა (ბიჟბულიაკის რაიონი)
პავლოვკა  (Павловка; Павловка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბიჟბულიაკის რაიონში.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები (71 %) და მორდოველები (29 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბიჟბულიაკის რაიონის სოფლები
მიხაილოვკა (კუიურგაზის რაიონი)
მიხაილოვკა (Михайловка; Михайловка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 256 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 12 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 12 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:კუიურგაზის რაიონის სოფლები
გადაამინირება
300პქ|მინი| ამინოტრანსფერის რეაქცია [[ამინომჟავები|ამინომჟავასა და α-კეტომჟავას შორის. ]] გადაამინირება, ტრანსამინირება — ამინომჟავებსა და α-კეტომჟავებს შორის ამინოჯგუფის გადატანის შექცევადი პროცესი.
აღმოჩენა
გადაამინირება აღმოაჩინეს საბჭოთა ბიოქიმიკოსებმა ა. ბრაუნშტეინმა და მ. კრიცმანმა 1937 წელს.
მნიშვნელობა
გადაამინირებას უდიდესი მნიშვნელობა აქვს ცხოველური და მცენარეული ორგანიზმების აზოტოვან ცვლაში. იგი მცენარეთა და ცხოველთა ორგანიზმში ამინომჟავების სინთეზის მთავარი გზაა. გადაამინირების ფერმენტები — ამინოფერაზები (ან ტრანსფერაზები) ყველა ცოცხალ უჯრედში არსებობს. ყველაზე დეტალურად შესწავლილია გადაამინირების რეაქციები ამინოდიკარბონისა და კეტომჟავების მონაწილეობით, კერძოდ, ელ-გლუტამინის მჟავას გარდაქმნას ცენტრალური ადგილი უჭირავს ორგანიზმში მიმდინარე აზოტოვან ცვლაში. გადაამინირების რეაქციები უზრუნველყოფს აზოტის სწრაფ გადანაწილებას სხვადასხვა ამინომჟავას შორის და წარმოადგენს ამიაკიდან ბუნებრივი ამინომჟავების სინთეზის, მათი დეზამინირებისა და შარდოვანად გარდაქმნის მთავარ შუალედურ რგოლს. გადაამინირების რეაქციები უზრუნველყოფს აზოტოვანი და უჯრედული ცვლის პროცესების მარეგულირებელი ამინო- და კეტომჟავების ურთიერთგარდაქმნას და დიდ როლს ასრულებს ქსოვილური ცვლის რეგულირებაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამინომჟავები კატეგორია:ორგანული რეაქციები
წითელხევის კახორის ეკლესია
კახორის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სოფელ წითელხევში.
აღწერა
სოფლის დარბაზული ეკლესია ნაგებია მონაცრისფრო ქვიშაქვის თლილი კვადრებით. წყობა თითქმის თარაზულია. ეკლესია არქიტექტურული გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია გარეთ შევიწროებული სარკმელი. გადახურვა მთლიანად ჩამოქცეულია, ჩანს მხოლოდ კონქის ფრაგმენტები. აბსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია მხრებით. მხრები დასრულებულია კაპიტელებით. ჩრდილოეთ კაპიტელს წაკვეთილი ფორმა აქვს. ეკლესიას ორი შესასვლელი ჰქონდა სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. ორივე კარი შიგნით თაღოვანი, გარეთ არქიტრავულია. სამხრეთ კედელში სარკმლის კვალია. ინტერიერი ამოვსებულია მიწით და ჩამონაშალი ქვით. აღმოსავლეთ სარკმლის წირთხლზე და ჩრდილოეთ კედელზე შემორჩენილია მოხატულობის უმნიშვნელო ფრაგმენტები. დასავლეთ კარის არქიტრავზე შემორჩენილია ბოლნური ჯვრის რელიეფური გამოსახულება. ჯვრის ძირში ორი ფიგურაა გამოსახული, რომლებიც ზეაღმართული ხელებით დგანან. ჯვრის მკრთალი გამოსახულებაა სამხრეთ არქიტრავზეც. ეკლესიის ფასადები მრავალ ადგილას პერანგშემოცლილია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაღდათის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
იონა (ამერიკის მიტროპოლიტი)
მიტროპოლიტი იონა (Metropolitan Jonah, ერისკაცობაში — ჯეიმზ პაფხაუზენი, James Paffhausen Jr; დ. 20 ოქტომბერი, 1959, ილინოისი, ჩიკაგო) — ვაშინგტონისა და ნიუ-იორკის მთავარეპისკოპოსი, სრულიად ამერიკისა და კანადის მიტროპოლიტი. მიტროპოლიტად აირჩიეს 2008 წლის 12 ნოემბერს, ხოლო აღსაყდრება მოხდა 28 დეკემბერს, ვაშინგტონში.
ბიოგრაფია
მიტროპოლიტი დაიბადა 1959 წელს ჩიკაგოში (ილინოისის შტატი) და იყო მონათლული საეპისკოპოსო ეკლესიაში. შემდეგ მისი იჯახი გადასხლდა კალიფორნიაში, ქალაქ ლა-ჰოიაში, სან-დიეგოს სიახლოვეს. უმაღლესი განათლება მიიღო სან-დიეგოში, შემდეგ კი სანტა-კრუზის კალიფორნიის უნივერსიტეტში. 1978 წელს მიიღო მართლმადიდებლობა მოსკოვის საპატრიარქოს ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სან-დიეგოს ეკლესიაში. უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ განაღლება მიიღო კრესტვუდში, ნიუ-იორკის შტატი. 1985 წლიდან - ღვთისმეტყველების კანდიდატი (Master of Divinity); 1988 წლიდან ღვთისმეტყველების მაგისტრი (Master of Theology) დოგმატიკის საკითხებში. განათლების მიღება გააგრძელა ქალაქ ბერკლის დოქტორანტურაში, კალიფორნია, თუმცა შეწყვიტა განათლების მიღება ბერ-მონაზვნური ცხოვრებისთვის. 1980 წლებში იმყოფებოდა სსრკ-ში, მოსკოვში, სადაც ურთიერთობდა მოსკოვის საპატრიარქოს საგამომცემლო განყოფილებასთან და ეცნობოდა რუსული ეკლესიის ცხოვრების წესს. მისი სულიერი მამა გახდა ვალაამის მონასტერი წინამძღვარი, აქიმანდრიტი (2005 წლის 2 ივნისიდან ტროიცკის ეპოსკოპოსი) პანკრატი. 1994 წელს გახდა დიაკვანი, ხოლო შემდეგ პრესვიტერი. 2008 წლის 12 ნოემბერს XV სრულამერიკულ საეკლესიო კრებაზე პიტსბურგში, პენსილვანია, იგი აირჩიეს ვაშინგტონისა და ნიუ-იორკის არქიეპისკოპოსად, სრულიად ამერიკისა და კანადის მიტროპოლიტად. . 2009 წლის ნოემბერში გახდა ერთ-ერთი აშშ-ს იმ ქრისტიანულ ლიდერთა შორის, რომლებმაც ხელი მანჰეტების დეკლარაციას მოაწერეს.
თანამდებობის დატოვება
თანამდებობა დატოვა 2012 წლის 7 ივლისს. მიტროპოლიტმა იონამ მიმართა სინოდს გადადგომის თხოვნასთან დაკავშირებით, შედგა სატელეფონო კონფერენცია, რომელსაც ყველა ეპისკოპოსი ესწრებოდა, გარდა მისი მაღალყოვლადუსამღვდელოესობისა, მეხიკოსა და სრულიად მექსიკის მთავარეპისკოპოსისა ალეხოსი.
მიტროპოლიტმა იონამ შემდეგი სიტყვებით მიმართა სინოდის წევრებს:
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1959 კატეგორია:ამერიკის მიტროპოლიტები კატეგორია:დაბადებული 20 ოქტომბერი
საგურამო
საგურამო — სოფელი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: საგურამო, ახალსოფელი, შანკევანი, წიწამური, არაშენდა) მდებარეობს თბილისის ჩრდილოეთით, მდინარე არაგვის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 550 მ, მცხეთიდან 10 კმ.
ისტორია
სოფელი საგურამო ისტორიული ძეგლია, მისი ტერიტორია შედიოდა ისტორიულ ხერკში, რომელიც ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით საგურამოსთან ერთად თეზმის ხევსაც მოიცავდა. ხერკის ფიზიკურ-გეოგრაფიული პირობები სოფლის მეურნეობის მრავალი დარგის განვითარების შესაძლებლობას ქმნიდა. VIII-IX საუკუნეებში ხერკი კახეთის სამთავროში შედიოდა. დავით აღმაშენებლის მიერ კახეთის შემოერთების შემდეგ მასზე კონტროლს საქართველოს სამეფო კარი ახორციელებდა საკუთარი მოხელის საშუალებით. ამავე დროს ხერკის ყმა-მამულის ნაწილი სვეტიცხოველისა და შიომღვიმის მონასტრებს ებოძათ. თამარ მეფის დროს ხერკი კვლავ სამეფო სახლის საკუთრებაა და „ჟინოვანის ქვეყანაში“ შედის, რომელსაც მანდატურთუხუცესი და ამირსპასალარი ჭიაბერი ფლობს, ნაწილს სამკვიდროდ, ნაწილს სამოხელეოდ. XV საუკუნიდან ხერკი კახეთის სამეფოს შემადგენლობაში, კერძოდ, კახეთის III, რუსთველის ეპისკოპოსის სარდლობის ქვეშ მყოფ სადროშოში შედის. კახეთის მეფემ ალექსანდრე I-მა ხერკის ნაწილი გუარამ ზედგინიძესა და მის ძმებს უწყალობა. ამის შემდეგ ეწოდა მას საგურამო.
XVI საუკუნის ბოლოს შეიქმნა გურამიშვილების სათავადო, რომლის ცენტრი სოფელი საგურამო გახდა.
1705 წელს საგურამოში დაიბადა დავით გურამიშვილი.
1719 წელს საგურამოში მოხდა ვახტანგ VI და კახეთის მეფე დავით II-ის მოლაპარაკება ლეკთა თარეშის წინააღმდეგ, ერთობლივი მოქმედების თაობაზე. 1750 წელს მეფე ერეკლე II-მ საგურამოსთან სასტიკად დაამარცხა ჭარ-დაღესტნელები.
1905 წლის 20 მარტს სოფლის ცენტრში გაიმართა ყრილობა, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო 14 სოფლის 2000-მდე გლეხმა. შეკრებილებმა მოითხოვეს: გლეხთა დროებითვალდებულებისა და ხიზნობის გაუქმება; გლეხებისათვის ნადელების უსასყიდლოდ სრულ საკუთრებაში გადაცემა და ეგრეთ წოდებულ „ჩამონაჭრების“ დაბრუნება; სახაზინო და საეკლესიო გლეხების საკუთრებაში გადაცემა იმ სახაზინო და საეკლესიო მამულებისა, რომლებითაც ისინი სარგებლობდნენ; გლეხებისათვის გამოსასყიდი ფულის დაბრუნება და ამ ფულით საავადმყოფოების, სკოლების, გზების აშენება; ყოველგვარი ბეგარის, საეკლესიო გადასახადის და არაყზე, საპონზე, ნავთსა და სხვა პროდუქტებზე ბაჟის გაუქმება; სახელმწიფო ტყეებისა და სახნავის გლეხებისათვის გადაცემა; წოდებების გაუქმება და ერობის დაწესება, რომლის წინამძღოლსაც ხალხი აირჩევდა; ჯარის გაუქმება და მილიციისდაწესება; სავალდებულო პირველდაწყებითი სწავლების შემოღება და სხვა. მთავრობამ გლეხთა მოთხოვნებს რეპრესიებით უპასუხა.
საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა მებოსტნეობის მეურნეობა.
მოსახლეობის რაოდენობა
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1921 ადამიანი.
ღირსშესანიშნაობები
სოფლის ტერიტორიაზე არსებული ღირსშესანიშნაობებია:
სქოლიო
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
დევლეთ IV გირეი
დევლეთ IV გირეი (IV Devlet Geray, دولت كراى‎; დ. 1730 — გ. 1780, ვიზე, ოსმალეთის იმპერია) — ყირიმის ხანი ორჯერ: 1769–1770 და 1775–1777 წლებში, არსლან გირეის ვაჟი.
ბიოგრაფია
დევლეთ გირეი 1750 წლიდან 1756 წლამდე ბუჯაკის ურდოს გამგებელი იყო. 1767 წელს მიიღო კალგის წოდება. 1769 წელს თავისი ბიძის, ყირიმ გირეის ლაშქრობაში მოულოდნელი გარდაცვალების შემდეგ, დევლეთს ოსმალებმა უბოძეს ყირიმის ხანის ტიტული. დევლეთ IV-ს დაევალა ჯარის შეკრება რუსეთ-ოსმალეთის ომში სახანოს დასაცავად. ხანმა არმიის მობილიზება ვერ შეძლო, რადგან ყირიმელებში გამოიკვეთა ახალი ფენა, რომელიც რუსეთის იმპერიასთან ფარულ მოლაპარაკებებს აწარმოებდა. შედეგად დევლეთ გირეიმ ვერ შეძლო ოსმალთათვის სათანადო დახმარების გაწევა და ყირიმის ტახტი დაატოვებინეს უმოქმედობის ბრალდებით.
ტახტიდან გადადგომის შემდეგ დევლეთმა გააგრძელა ოსმალების მსახურება. აქტიურად იბრძოდა რუსების წინააღდმეგ. 1773 წელს ის სულთანმა გაგზავნა დოლგორუკოვის მიერ ოკუპირებული მიწების გასათავისუფლებლად, თუმცა უშედეგოდ. 1774 წელს დაიდო ქუჩუქ-კაინარჯის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ყირიმის სახანო რუსეთის მმართველობის ქვეშ მოექცა.
1775 წელს დევლეთ IV ქერჩის გავლით ყირიმში შევიდა, ნოღაელებისა და რუსი კაზაკების მხარდაჭერით საჰიბ II გირეი ტახტიდან ჩამოაგდო და ხანის ტიტული დაიბრუნა. 1776 წელს მან მოსთხოვა სულთან აბდულჰამიდ I-ს რუსებთან დადებული ხელშეკრულების დარღვევა და სახანოს თავის მმართველობაში დაბრუნება. სულთნის დივანმა რუსეთის იმპერიასთან ახალი ომის შიშით, ვერ გაბედა დევლეთ IV-ის მოთხოვნის შესრულება. დევლეთი 1777 წელს თავისმა ბიძაშვილმა შაჰინ გირეიმ ნოღაელთა და რუსული არმიის დახმარებით ტახტიდან გადააყენა. დევლეთ IV გირეიმ დატოვა ყირიმი და დასახლდა ოსმალეთის ქალაქ ვიზეში, სადაც 1780 წელს გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყირიმის ხანები კატეგორია:ყირიმის სახანო კატეგორია:გირეის დინასტია კატეგორია:დაბადებული 1730 კატეგორია:გარდაცვლილი 1780 კატეგორია:დამხობილი მონარქები
დავით რექტორი
დავით რექტორი (დავით ალექსის ძე (ალექსიშვილი) მესხიშვილი) (დ. 1745 — გ. 1824) — ქართველი მეცნიერი, მწიგნობარი, პედაგოგი, კალიგრაფი.
ბიოგრაფია
დაახლოებით 1764-1765 წლებში დაამთავრა თბილისის სემინარია. 70-იანი წლების ბოლოსა და 80-იანი წლების დასაწყისში ერეკლე II-ის კარზე მდივან-მწიგნობარი იყო და გაიოზ რექტორთან ერთად ხელმძღვანელობდა განათლების საქმეს. 1783 წელს გაიოზ რექტორის რუსეთში გამგზავრების შემდეგ თელავის სემინარიაში ჯერ რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი იყო, 1790 წლიდან სემინარიის გაუქმებამდე (1801) კი მისი რექტორი. ეწეოდა ნაყოფიერ სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას. სემინარიაში ასწავლიდა გრამატიკას, თეორიულ ფიზიკას, ეთიკას, მაგრამ ოფიციალური სასწავლო გეგმები არ აკმაყოფილებდა და ფართოდ გაშალა საგანმანათლებლო მუშაობა — სემინარიაში დააარსა ლიტერატურული-შემოქმედებითი წრე.
დავით რექტორი ავტორია მრავალი სახელმძღვანელოსი („არითმეტიკა“, „სწავლანი ოთხნაწილედნი“, ქართული წერის დედნები და სხვა). მეფე გიორგი XII-ის დავალებით დავით რექტორს შეუმოწმებია ნათლისმცემლის, კალოუბნის, სიონის, ქაშვეთის, მცხეთისა და ანჩისხატის სკოლები. მან შეადგინა ხელნაწერთა სია, რომელიც ცნობილია 1810 წლის კატალოგის სახელწოდებით. მასვე ეკუთვნის მეორე ბიბლიოგრაფიული ნაშრომი „ძველთა ქართველთა მთარგმნელთათვის“, სადაც თავმოყრილია ცნობები ძველი ქართველი მწერლებსა და მთარგმნელებზე.
დავით რექტორი ეწეოდა ლექსიკოგრაფიულ მუშაობასაც. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია სულხან-საბა ორბელიანის ლექსიკონის კომენტარები (დაზუსტებულია ცალკეული სიტყვების მნიშვნელობა, ზოგჯერ კი დამატებულია ახალი სიტყვები თავისი განმარტებით). დავით რექტორის პოეტურ მემკვიდრეობაში შეიმჩნევა ფრანგ განმანათებელთა იდეების კვალი და ანტონ I-ის სქოლატიკური სკოლის გავლენა. დავით რექტორი დახვეწილი და ნაყოფიერი კალიგრაფი იყო. მის მიერ გადაწერილ მრავალრიცხოვან ხელნაწერთაგან აღსანიშნავია ქართული სიტყვაკაზმული მწერლობის ორტომიანი ანთოლოგია (ხელნაწერი S-1511, 1512, ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი მწიგნობრები კატეგორია:ქართველი კალიგრაფები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:დაბადებული 1745 კატეგორია:გარდაცვლილი 1824
ტარანტული
ტარანტული — ობობასნაირთა კლასის რამდენიმე სახეობის ზოგადი სახელწოდება. ტანად საკმაოდ დიდი (20-30 სმ სიგრძის), ფეხსახსრიანი ცხოველია. ბინადრობენ უდაბნოებში, ნახევრად უდაბნოებსა და ტყე-ველებში, სოროს იკეთებენ 60 სმ-მდე სიღრმეზე. საქართველოში ფართოდაა გავრცელებული Lycosidae-თა რამდენიმე სახეობა. ამათგან Lycosa singoriensis-ს საშიში შესახედაობის გამო „ობობა-მგელს“ უწოდებენ. ყველა ტარანტული მეტ-ნაკლებად შხამიანია, მაგრამ ადამიანისათვის საშიში არ არის.
ლიტერატურა
კატეგორია:ობობები
ყარაყურთი
ყარაყურთი (karakurt, „შავი მწერი“, Latrodectus tredecimguttatus), ასევე ევროპული შავი ქვრივი, ან ხმელთაშუაზღვის შავი ქვრივი — შხამიანი ობობა ობობასნაირთა კლასისა. დედალი ხავერდოვანი შავია, ზოგჯერ ბოლოში ღია წითელი ლაქები აყრია. მისი სხეულის სიგრძე 10-20მმ აღწევს. თითქმის ბურთისებრი მუცელი აქვს. მამლის სიგრძეა 7-10 მმ, წაგრძელებული მუცელი და თეთრი არშიით შემოფარგლული წითელი ლაქები აქვს. უდაბნოსა და ნახევრად უდაბნოში, ხშირად ველის ზონაშიც (შუა აზია, ყირიმისა დ კავკასიის ველი) ბინადრობს. საქართველოში ყარაყურთი გავრცელებულია ქართლში - კვერნაკისა და კრწანისის ველზე. ელდარისა და შირაქის საძოვრებზე. თბილისში - ბოტანიკური ბაღის სამხრეთ ფერდობზე, ასპინძაში (ხიზაბავრა, სარო). ნაპოვნია 1200მ სიმაღლეზე. ბუდეს იკეთებს აბლაბუდისაგან. პარკებში დებს კვერცხებს, საიდანაც იჩეკებიან ობობები. იკვებებიან მწერებით. ყარაყუთის შხამი მომაკვდინებელია როგორც ადამიანისათვის, ისე სასოფლო-სამეურნეო ცხოველებისათვის.
ყარაყურთი გავრცელებულია შუა აზიაში, ყირიმსა და კავკასიაში. ობობა ძლიერ შხამიანია. ადამიანისათვის საშიშია მხოლოდ მდედრი. უმეტესად ბინადრობს მშრალ, გაშლილ ადგილებში, ღია სტეპებში - ველებსა და უდაბნოთა ოაზისების მახლობლად. ქსელს აბამს მცენარეებს შორის ან იშვიათად მღრღნელების ბუდეებში. მამალი ყარაყურთის თითქმის ბურთისებრი სხეულის დიამეტრი 1 სანტიმეტრია, მდედრისა კი 1,5 (11-13 მმ). ყარაყურთი შავადაა შეფერილი, დედლის მუცლის ბოლო ზოგჯერ მკვეთრი წითელი, ყვითელი ან მოწითალო-სტაფილოსფერი ფერისაა. ყარაყურთის მტერია ბზიკი, ზღარბი, მათი კვერცხები ისრისება ცხვრების მიერ.
გამრავლება
thumb|left|მამრი შავი ყარაყურთი განაყოფიერების შემდგომ მამრი კვდება, მდედრი კი ამზადებს 5-12 აბრეშუმის პარკს, სადაც თავმოყრილია რამდენიმე ასობით კვერცხი. ახლადდაბადებულ ობობებს უკვე გააჩნიათ შხამიანი ჯირკვლები.
შხამი
ობობა სახლდება სტეპებში, ადამიანებთან ახლოს - სარდაფებში, საპირფარეშოებში. ზაფხულში დედალი ხელსაყრელი ადგილის მოსაძებნად ორჯერ მოგზაურობს, თანაც ღამით. ამ დროს იგი შეიძლება ადამიანის ბინაში და უფრო მეტიც, საწოლშიც კი შეძვრეს. თუ ადამიანი ყარაყურთს შიშველ ფეხს დააბიჯებს, ან საწოლში სხეულით შეეხება, აგრესიული ობობა მას უკბენს. კბენა განსაკუთვრებით მტკივნეული არაა, თუმცა მალე ტკივილი საგრძნობი ხდება მთელს სხეულში, განსაკუთვრებით კი წელსა და ფეხებში, შემდგომ დაკბენილი გრძნობას კარგავს და ზოგჯერ კვდება კიდეც. დაკბენილი ადამიანი ჩვეულებრივ 2-3 კვირის შემდგომ იწყებს გამოჯანმრთელებას. ყარაყურთის კბენით ხშირად იხოცებიან აქლემები და ცხენები. სამაგიეროდ, ღორებს და ცხვრებს მისი კბენა ვერ ვნებთ, ამიტომ ცხვრის ფარები და ღორის კოლტები ხშირად გაყავთ საძოვრებზე, რათა ყარაყურთების ბუდეები გათელონ. ობობას ყბები ბოლოვდება მოძრავი ბრჭყალებით, რომელთა წვეროებშიც შხამიანი ჯირკვლების სადინარები იხსნება. შხამის შემადგენლობაში შედის ნეიროტოქსინები და ფერმენტები. მათი ნაკბენისადმი ძლიერ მგრძნობიარეა მღრღნელები, ცხენები, აქლემები, ხარი. ნაკლებად მგრძნობიარეა ზღარბი, ძაღლი, ღამურა, რეპტილიები, ცხვარი და ღორი.
ნიშნები
კბენის დროს იგრძნობა მწვავე ტკივილი, რაც 15-20 წუთის შემდგომ ვრცელდება მთელს სხეულზე. ტკივილები აუტანელია მუცლის, წელის, გულმკერდის არეში. მუცლის პრესი იჭიმება. დამახასიათებელია ქოშინი, გულის ფრიალი, თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი, პირღებინება, ოფლიანობა, ეგზოფტალმი. ვითარდება ბრონქოსპაზმი: მოხრჩობის შეგრძნება, სუნთქვის გაძნელება; წყდება შარდის გამოყოფა. შედეგად ვითარდება გონების დაბინდვა, ბოდვები. ცნობილია ადამიანისა და ცხოველების სიკვდილის შემთხვევები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ობობები
მუხიანი (თბილისი)
მინი|მუხიანი მინი|მეფე მირიანის და ნანა დედოფლის სახელობის ეკლესია მუხიანი — უბანი თბილისში, გლდანის რაიონში. ამჟამინდელი მუხიანის ტერიტორია დაფარული იყო მუხის ხეებით. სწორედ აქედან მომდინარეობს სახელი. 70-იან წლებში მუხის ტყე გაიჩეხა და დაიწყო ტერიტორიის განაშენიანება. თავდაპირველად ტერიტორიაზე განთავსდა საბჭოთა კავშირის შეიარაღებული ძალების სატანკო ნაწილი. შემდეგ გაჩნდა დასახლებაც. 80-იანი წლებიდან დაიწყო საცხოვრებელი კორპუსების მშენებლობა, შეიქმნა ახალი მიკრორაიონები. გაჩნდა ნ. დუმბაძის, ი. ნონეშვილის და ალ. გობრონიძის პროსპექტები. აშენდა რადიო ქარხანა. დასახლებაში მოქმედებს ბანკების ფილიალები, სავაჭრო დაწესებულებები და აშენდა მეფე მირიანის და ნანა დედოფლის სახელობის ეკლესია. მუხიანში ფუნქციონირებს სამი საჯარო სკოლა, ესენია: 175-ე, 174-ე და 181-ე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:თბილისის უბნები
კრიუში (ბაშკირეთი)
კრიუში (Керәүеш; Криуши) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბირსკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 56 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბირსკიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 71 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (95 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბირსკის რაიონის სოფლები
ნატალის პროვინცია
პროვინცია (Provinsie Natal) — ყოფილი პროვინცია სამხრეთ აფრიკაში, არსებობდა 1910 წლიდან 1994 წლამდე. მისი დედაქალაქი იყო პიტერმარიცბურგი. ნატალის პროვინცია იყო ერთადერთი პროვინცია სამხრეთ აფრიკაში, რომელმაც 1960 წლის სამხრეთ აფრიკის რეფერენდუმზე უარი განაცხადა რესპუბლიკის შექმნაზე.
1994 წელს ნატალის პროვინცია კვაზულუ-ნატალის პროვინცია გახდა.
კატეგორია:სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა
ტამგალი
ტამგალის კლდის მხატვრობა - კულტურილი ძეგლი ყაზახეთში, ქალაქ ალმა-ატიდან 170 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთით, სემირეიჩეს რეგიონში. პეტროგლიფები ძირითადად მთავარ კანიონზეა გამოსახული, თუმცა ასევე გვხვდება მიმდებარე კანიონებზეც. ისინი ბრინჯაოს ხანას მიეკუთვნება, მაგრამ ზოგიერთი მათგანი დაფარულია შუა საუკუნეების გრავირებებით.
ძირითადად გამოსახულია ღვთაებები, ორსული ქალები, ნადირობის სცენები, სხვადასხვა ცხოველი, მსხვერპლად შეწირული ხარები.
სიტყვა „ტამაგლი" ყაზახურ და სხვა თიურქულ ენებში „მოხატულ ადგილს" ნიშნავს.
2004 წელს, ძეგლი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიყვანა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ყაზახეთში
The Quarrymen
The Quarrymen — ბრიტანული სკიფლ-ჯგუფი, ჩამოყალიბებული 1956 წელს ლივერპულში (ინგლისი) ჯონ ლენონის, მისი სკოლის მეგობრის პიტ შოტონისა და ერიკ გრიფიტსის მიერ. თავიდან ჯგუფს ერქვა ”The Blackjacks”, შემდეგ კი შოტონის შეთავაზებით სახელი შეირჩა იმ სკოლის სახელწოდებიდან გამომდინარე, სადაც ისინი სწავლობდნენ - Quarry Bank High School. დიდი წვლილი ჯგუფის შექმნაში შეიტანა ჯულია ლენონმა, ჯონის დედამ, რომელიც ეხმარებოდა ჯგუფის წევრებს ინსტრუმენტების აწყობაში, ასწავლიდა მათ აკორდებს და ასმენინებდა საკუთარი გრამფირფიტების კოლექციას. ისტორიულ დღედ იქცა 1957 წლის 6 ივლისი, როდესაც ეკლესიის ეზოში გამართულ კონცერტზე, სადაც მონაწილეობდა ”Quarrymen”, გიტარით ხელში მივიდა პოლ მაკ-კარტნი. ეს დღე ითვლება აგრეთვე ლეგენდარული ”The Beatles-ის” ისტორიულ დღედაც, რადგან შემდგომში სწორედ ლენონმა და მაკ-კარტნიმ დაუდეს საფუძველი The Beatles-ს ჩამოყალიბებას.
სქოლიო
კატეგორია:The Quarrymen კატეგორია:სკიფლი კატეგორია:ინგლისური როკ-ჯგუფები კატეგორია:The Beatles-ის ისტორია კატეგორია:1956 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები კატეგორია:1960 წელს დაშლილი ჯგუფები
Formica subnuda
Formica subnuda — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სათოვლე
სათოვლე — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ძეგვის თემში.
Formica subnuda
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სათოვლე
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ხრიალეთი
ხრიალეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, შრომის თემში (სოფლები: ვაკე, ზედუბანი, მოცვნარი, ორმეთი, შრომა, ხრიალეთი). მდებარეობს მდინარე სუფსის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 80 მ. შრომიდან 3 კმ., ოზურგეთიდან 39 კმ., ურეკის რკინიგზის სადგურიდან 7 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეჩაიეობა.
ნაეკლესიარი
სოფელში, ოხოჯურის მთაზე არის ძველი, ქვით ნაგები ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ტაძრისა და ციხე-გალავნის ნანგრევები. ტაძარი სავარაუდოდ V-VI საუკუნეების უნდა ყოფილიყო. ბაზილიკის ტიპის ეკლესია ახლა სანახევროდ დანგრეულია. გადმოცემის მიხედვით ამ ადგილზე ჯვარი აღუმართავს ანდრია პირველწოდებულს. 1890 წელს ტაძარს ეწვია გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსი გრიგოლი. მან ხალხს ახალი ეკლესიის აშენებისკენ მოუწოდა. მშენებლობა დააფინანსა გრიგოლ გურიელმა. ახალი ეკლესია ხისგან ააშენეს 1892 წელს. 1892 წლის 5 დეკემბერს ახალაშენებული ეკლესია დაწვეს. ამის შემდეგ ხელახლა ააშენეს ასევე ხის ეკლესია. 1910 წელს ტაძარს ეწვია იმერეთისა და გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსი ლეონიდე (შემდგომში კათოლიკოს-პატრიარქი). ეკლესია გადაწვეს 1920-იან წლებში. 2008 წელს აშენებულ იქნა ახალი ეკლესია.
სოფლის ცენტრში იდგა მთავარანგელოზის სახელობის ეკლესია. გადმოცემის თანახმად ამ ტაძრის ზარი გამოირჩეოდა მჟღერი, არამელოდიური ხმით, სოფელმაც აქედან მიიღო სახელწოდება. დღეს ეს ზარი შემოქმედის ეკლესიაშია. 1942 წელს გადაწვეს ტაძართან მდგარი ხის ნაგებობები. 1943 წელს დაანგრიეს ეკლესიის შენობა და მასალა გამოიყენეს სოფლის სკოლის მშენებლობისთვის. მისი უკანასკნელი მღვდელი 1907-1943 წლებში იყო რომანოზ მეგრელიძე (დ. 1878 წ.).
სალუგი
სალუგი (ოფიციალურად სალუგის მუნიციპალიტეტი; Lungsod sa Salug; Bayan ng Salug) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ ზამბოანგის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 32 134 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 23 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ჩრდილოეთ ზამბოანგის მუნიციპალიტეტები
თერიონი
მინი|300px|მარჯვნივ| თერიონი კონცერტზე [[პარიზი|პარიზში, 22 დეკემბერი, 2007. ]]
თერიონი — შვედური სიმფონიური მეტალ ჯგუფი, დაარსებული 1987 წელს. ჯგუფის დამაარსებელია ბასისტი კრიტოფერ იუჰანსონი. სიტყვა „თერიონი“ მომდინარეობს ბერძნული სიტყვისგან therion (θηρίον), რაც ნიშნავს „მხეცს“. ეს „მხეცი“ სწორედ ისაა, რომელიც აღწერილია ქრისტიანულ იოანეს გამოცხადებაში.
დაიწყეს როგორც დეზ მეტალ ჯგუფმა, მხოლოდ შემდგომ პერიოდში ჩართეს ორკესტრის ელემენტები მათივე მეტალ მუსიკაში. აშკარად იყენებდნენ აკორდებს კლასიკური მუსიკიდან და არა მარტო როგორც დამატებების სახით, არამედ კომპოზიციების შიდა სტრუქტურის ნაწილების სახითაც. თერიონი პირველი მეტალ ჯგუფია სრულიად ცოცხალი ორკესტრის ელემენტებით. ისაა ასევე ჯგუფი, რომელიც ჩამოყალიბდა, პოპულარობა მოიხვეჭა და გავლენა იქონია სიმფონიურ მეტალზე, როგორც ჟანრზე. მოხსენიებულია, როგორც „ჩვენი დროის ყველაზე ავანტურული მეტალ ჯგუფი“. ყველაფერი ზემოთ აღნიშნულის გამო ჯგუფის მუსიკას უწოდეს „საოპერო მეტალი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1980-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:1990-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2000-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2010-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:შვედური მძიმე მეტალ ჯგუფები კატეგორია:სიმფონიური მეტალ ჯგუფები კატეგორია:თერიონი კატეგორია:შვედური დეზ მეტალ ჯგუფები კატეგორია:ავანგარდული მეტალ ჯგუფები
კარაგაი (კუიურგაზის რაიონი)
კარაგაი (Ҡарағай; Карагай) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 46 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კარაგაიკა, რომელიც დაშორებულია 0 კმ-ით.
სქოლიო
კატეგორია:კუიურგაზის რაიონის სოფლები
ვანათის არხი
ვანათის არხი — სარწყავი არხი შიდა ქართლის მხარის ბარში. წყალს იღებს მდინარე პატარა ლიახვიდან, სოფ. საცხენეთთან. უერთდება მდინარე დიდ ლიახვს ქალაქ ცხინვალთან. ექსპლუატაციაშია 1953 წლიდან. სიგრძე 14 კმ. რწყავს ერედვისა და გორის მუნიციპალიტეტების სოფლების (საცხენეთი, ვანათი, კოხათი, ერედვი, არგვიცი, დისევი, დმენისი, ფრისი, არბო, დიცი) სასოფლო-სამეურნეო სავარგულებს (3,5 ათ. ჰა).
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს არხები
ყიზილჰაჯილი (გორანბოი)
ყიზილჰაჯილი (Qızılhacılı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გორანბოის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —  8 830 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გორანბოის რაიონის სოფლები
ლიუე-კალელის ეროვნული პარკი
ლიუე-კალელის ეროვნული პარკი (Parque Nacional Lihué Calel) — ეროვნული პარკი არგენტინაში, ლა-პამპის პროვინციის ლიუე-კალელის დეპარტამენტში. ფართობი 99 კმ². პარკი შეიქმნა 1977 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არგენტინის ეროვნული პარკები კატეგორია:1977 წელს დაარსებული დაცული ტერიტორიები კატეგორია:ლა-პამპის პროვინციის დაცული ტერიტორიები
კაჩკინოვო (ბაშკირეთი)
კაჩკინოვო  (Ҡасҡын; Качкиново) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბიჟბულიაკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 190 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბიჟბულიაკიდან დაშორებულია 28 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია პრიუტოვო, რომელიც დაშორებულია 67 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (98 %).
სქოლიო
კატეგორია:ბიჟბულიაკის რაიონის სოფლები
ქორდი
ქორდი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (დიცის თემი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე პატარა ლიახვის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 880 მეტრი, გორიდან 30 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 728 ადამიანი.
როზა რიმბაევა
როზა რიმბაევა (დ. 28 ოქტომბერი, 1957, ჯანგიზტობე, ყაზახეთის სსრ) — საბჭოთა და ყაზახი საესტრადო მომღერალი, კინომსახიობი, პედაგოგი. ყაზახეთის შრომის გმირი (2019), ყაზახეთის სსრ სახალხო არტისტი (1986), უზბეკეთის რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი (1994), ყირგიზეთის რესპუბლიკის კულტურის დამსახურებული მოღვაწე (1994), ლენინური კომკავშირის ორგზის ლაურეატი (1976, 1981), ყაზახეთის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (2004).
რიმბაევას ხმა კლასიფიცირებულია, როგორც ლირიკული სოპრანო ოთხი ოქტავის დიაპაზონით. მას ყაზახეთის ოქროს ხმას“ და „შუა აზიის მომღერალ ბულბულს“ ეძახიან.
ბიოგრაფია
როზა დაიბადა რკინიგზის მუშაკისა და დიასახლისის მრავალშვილიან ოჯახში. არტისტული ნიჭი ჯერ კიდევ ბავშვობისას აღმოაჩნდა. დიდი გავლენა მოახდინა უფროსმა ძმამ, რომელმაც მუსიკოსის პროფესია აირჩია. მისი ზეგავლენით როზა ადგილობრივ ხელოვნების სახლებში დადიოდა და გადაწყვეტილი ჰქონდა, სკოლის დამთავრების შემდეგ სცენაზე გამოსულიყო.
1975 წელს პირველად მიიღო მონაწილეობა მუსიკალურ კონკურსში, რომელიც ეძღვნებოდა დიდ სამამულო ომს. კონკურსზე როზა რესპუბლიკური ახალგაზრდული საესტრადო ანსამბლის დირიჟორმა, ტასკინ ოკაპოვმა შეამჩნია და კოლექტივში სოლისტად მიიწვია. 1976-1979 წლებში საესტრადო ანსამბლ „გულდერის“ სოლისტი იყო, შემდეგ გადავიდა ანსამბლ „არაი“-ში, სადაც დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი მისი მეუღლე — ტასკინ ოკაპოვი იყო.
1977 წლს მომღერალმა მონაწილეობა მიიღო „ოქროს ორფეოსის“ ფესტივალზე ბულგარეთში, სადაც გრან-პრი მოიპოვა. უფრო მეტი აღიარება მასთან 1977-1979 წლებში მოვიდა, როცა ფესტივალ „წლის სიმღერის“ ფინალებში გავიდა. 1978 წელს გაზეთ „მოსკოვის კომკავშირელის“ ჰიტ-აღლუმში მესამე ადგილზე დასახელდა სსრკ-ს საუკეთესო ქალ-მომღერლებს შორის ალა პუგაჩოვასა და სოფია როტარუს შემდეგ.
1979 წლიდან რესპუბლიკური საკონცერტო გაერთიანება „ყაზახკონცერტის“ სოლისტია. 1995 წლიდან ყაზახეთის ჟურგენოვის სახელობის ხელოვნების აკადემიის პედაგოგია.
1984 წელს დაამთავრა ალმა-ათის თეატრალური ინსტიტუტის მუსიკალურ-დრამატული კომედიის ფაკულტეტი.
პოპულარობის პიკზე რიმბაევა მუდმივად გამოდიოდა სცენაზე და დისკებზე წერდა სიმღერებს როგორც მშობლიურ — ყაზახურ, ასევე რუსულ ენაზე. იგი მონაწილეობას იღებდა ფესტივალებსა და სატელევიზიო გადაცემებში.