cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
სინგაპური
ისტორია
1962 წლის წლის რეფერენდუმის შედეგად 1963 წლის 16 სექტემბერს სინგაპური შეუერთდა მალაიას ფედერაციას, სარავაკის სამეფო კოლონიასა და ჩრდილოეთ ბორნეოს სამეფო კოლონიას, რის შედეგადაც ჩამოყალიბდა მალაიზია. მალევე დაიწყო განხეთქილება მალაიზიის ცენტრალურ ხელისუფლებასა და სინგაპურის მმართველობას შორის, რომელიც 1964 წლის არეულობებში გადაიზარდა. ორ მთავრობას შორის იდეილოგიური განსხვავებების გამო, 1965 წლის 9 აგვისტოს მალაიზიის პარლამენტმა 129 ხმით 0-ის წინააღმდეგ სინგაპურის ფედერაციიდან გარიცხვის გადაწყვეტილება მიიღო.
გეოგრაფია
სინგაპური 63 კუნძულისგან შედგება. ყველაზე მაღალი წერტილია ბუკიტ ტიმაჰის ბორცვი, რომლის სიმაღლე 163,63 მეტრია. ბრიტანეთის მმართველობის დროს, შობის კუნძული და ქოქოსის კუნძულები სინგაპურის შემადგენლობაში შედიოდა, მაგრამ 1957 წელს ისინი ავსტრალიის შემადგენლობაში გადავიდა.
მიწის აღდგენის პროექტებმა გაზარდა სინგაპურის მიწის ფართობი 580 კმ2-დან 710 კმ2-მდე, 1960-2015 წლებში, რაც დაახლოებით 22%-ით ზრდას ნიშნავს (ან 130 კმ2-ით). ზოგიერთი პროექტი გულისხმობს მცირე კუნძულების გაერთიანებას მიწის აღდგენის გზით, რათა შექმნან უფრო დიდი, უფრო მრავალფუნქციური კუნძული. გამოყენებული ქვიშა უფრო ხშირად მდინარეებიდან და პლაჟებიდან მოაქვთ, ვიდრე უდაბნოებიდან, ხოლო მასზე მთელ მსოფლიოში დიდი მოთხოვნაა. 2010 წელს სინგაპურმა შემოიტანა თითქმის 15 მილიონი ტონა ქვიშა თავისი პროექტებისთვის.
ბუნება
სინგაპურის ურბანიზაცის გამო, მან დაკარგა თავისი ტყეების 95% და ახლა სინგაპურში ბუნებრივად წარმოქმნილი ფაუნისა და ფლორის ნახევარზე მეტი ბუნებრივ რეზერვად არის მიჩნეული, მაგალითად, „ბუკიტ ტიმაჰის ნაკრძალი“ და „Suniti Buloh Wetland Reserve“, რომელიც სინგაპურის მიწის ნაკვეთის მხოლოდ 0,25%-ს შეადგენს. 1967 წელს, ბუნებრივი სივრცის შემცირების საწინააღმდეგოდ, მთავრობამ შეიმუშავა გეგმა სინგაპურის „ბაღის ქალაქად“ გადაქცევის შესახებ, რომლის მიზანი ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესებაა. მას შემდეგ სინგაპურის მიწის თითქმის 10% გამოიყო პარკებისა და ნაკრძალისთვის.
კლიმატი
სინგაპურში არის ტროპიკული წვიმის ტყის კლიმატი (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციის მიხედვით), სადაც არ არის განსხვავებული სეზონები და ყოველთვის ერთიანი ტემპერატურა და წნევაა, მაღალი ტენიანობითა და უხვი ნალექით. ტემპერატურა ჩვეულებრივ მერყეობს 23-დან 32 °C- მდე. მიუხედავად იმისა, რომ ტემპერატურა დიდად არ განსხვავდება მთელი წლის განმავლობაში, ითვლება, რომ ოდნავ ცივი პერიოდი არის ნოემბრიდან თებერვლის ჩათვლით.
სინგაპური მიეკუთვნება GMT +8 დროის ზონას. ეს იწვევს დაგვიანებულ მზის ამოსვლასა და ჩასვლას. გვიან თებერვლის პერიოდში მზე ამოდის დილის 7:15 საათზე და ჩადის საღამოს 7:20 საათზე. ივლისის განმავლობაში, მზე ჩადის საშუალოდ საღამოს 7:15 საათზე. ყველაზე მეტად ეს შეინიშნება ოქტომბრის ბოლოსა და ნოემბრის დასაწყისში, როდესაც მზე ამოდის 6:46 საათზე და ჩადის 6:50 საათზე.
სინგაპური აღიარებს, რომ კლიმატის ცვლილება და ზღვის დონის მატება დიდ გავლენას ახდენს მის დაბალ სანაპირო ზოლზე. სავარაუდოდ, ამ ქვეყანას 100 მილიარდი დოლარის დახარჯვა მოუწევს მომდევნო საუკუნის განმავლობაში, რათა გადაიჭრას მსგავსი პრობლემები. 2020 წლის მდგომარეობით, მთავრობამ ბიუჯეტიდან საწყისი ეტაპისთვის 5 მილიარდი დოლარი გამოყო, ვინაიდან დაიცვან სანაპირო ზოლი და და მიმდებარე ტერიტორიები წყალდიდობებისგან. სინგაპური პირველი ქვეყანაა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის რეგიონში, რომელიც ნახშირორჟანგის გამომყოფ საწარმოებს, რომლებიც აწარმოებენ 25 000 ტონაზე მეტ ნახშიროჟანგს წელიწადში, გადასახადებს უწესებს, კერძოდ, 5 დოლარს თითო ტონაზე.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნები კატეგორია:კუნძულოვანი სახელმწიფოები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ქვეყნები კატეგორია:გაეროს წევრი სახელმწიფოები კატეგორია:ჯუჯა სახელმწიფოები კატეგორია:ჩინურენოვანი ქვეყნები
ფოთის გერბი
ფოთის გერბი — ფოთის თვითმმართველი ქალაქის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ქალაქ ფოთის საკრებულოს მიერ 2005 წელს, რომლის ავტორია მხატვარ-ჰერალდიკოსი მამუკა გონგაძე.
აღწერილობა
გერბის ფარი ტალღოვანი ვერცხლის სარტყელით გაყოფილია ორ ნაწილად გერბის ფარის ცენტრში მოთავსებულია მცირე ფარი — ლაჟვარდის ველზე ოქროს საწმისი.
გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია ჭიშკრით.
გერბის ფარს უკან ჯვარედინად მოთავსებულია ორი ოქროს ღუზა.
გერბის ფარს გვერდებზე და ქვევით შემოყვება ვერცხლ-ლაჟვარდოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავით ჩაწერილია დევიზი — „ფოთი“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური გერბები კატეგორია:ფოთი
საბინა ბაბაევა
საბინა ბაბაევა (Səbinə Babayeva; დ. 2 დეკემბერი, 1979, ბაქო) — აზერბაიჯანელი მომღერალი. 2012 წელს წარადგინა აზერბაიჯანი ბაქოში გამართულ ევროვიზიაზე. მოახერხა ფინალში გასვლა. 2012 წლის 26 მაისს ფინალში რიგით მე-13 ნომრად გამოვიდა სიმღერით „When the Music Dies“. საბოლოო ჯამში დაიკავა მე-4 ადგილი.
ევროვიზია 2012
საბინამ დაამთავრა ბაქოში მდებარე ასაფ ზეინალის მუსიკალური სკოლა, ვოკალური ხელოვნების განხირთ. მან მონაწილეობა მიიღო ქვეყანაში და მის გარეთ ჩატარებულ არაერთ კონკურში. ის ცნობილია მისი იმით რომ შეასრულა სიმღერა „Roya kimi“, 2003 წლის აზერბაიჯანული ტელესერიალის „Bayaz hayat“-ის თემის (გახსნითი) სიმღერა. მას არაერთხელ მიუღია აზერბაიჯანის ევროვიზიის შესარჩევ ეროვნულ კონკურსზე. მიონაწილეობას იღებდა 2008 წლიდან ევროვიზიაზე გასვლამდე..
საბინამ ევროვიზიაზე აზერბაიჯანის წარმომადგენლად არჩევამდე ევროვიზიაზე საქართველოს წარმომადგენელ ანრი ჯოხაძესთან ერთად ჩაწერა სიმღერა „სიყვარულის თამაში“.
მისი სარეკლამო ტურნეს ფარლებში საბინა გამოვიდა ლონდონში, ამსტერდამსა და ბუდაპეშტში. ევროვიზიის ფინალში მიიღო 150 ქულა და დაიკავე მე-4 ადგილი. ფინალში იყო რიგით მე-13 გამომსვლელი. მან აგრეთვე მიიღო მარსელ ბეზანსონის პრესის ჯილდო ევროვიზიის ფინალში შესრულებული სიმღერისთვის „When the Music Dies“.
ევროვიზიის შემდეგ
2012 წელს ბაბაევა ჩაირიცხა ბაქოს მუსიკალურ აკადემიაში საშუალო სკოლის შემდგომ პროგრამაზე.
2014 წელს საბინა ბაბაევა იყო აზერბაიჯანის ხმის მიცემის პროცესის სპიკერი ევროვიზიის სიმღერის კონკურსზე კოპენჰაგენში, დანიაში. მან წარადგინა აზერბაიჯანის მიერ სხვა კონკურსანტებისთვის მიცემული ქულები.
პირადი ცხოვრება
2012 წლის 30 ივლისს ცნობილი გახდა, რომ ბაბაევა დაინიშნა ჯავიდან შარიფოვზე, ექვსი წლით უმცროს მამაკაცზე, რომელიც ტელეკომპანია Ictimai–ს პროგრამების დირექტორთი და რეალითი შოუს Gafas–ის ყოფილ მონაწილეა. გავრცელებული ინფორმაციით, წყვილი ერთმანეთს ერთი წლის მანძილზე ხვდებოდა. საბინა ბაბაიევამ უარყო ეს ინფორმაცია. მიუხედავად მისი ამრეაქციისა, ქორწილი 26 სექტემბერს მართლაც შედგა. 2016 წლის დასაწყისში ბაბაევას შეეძინა შვილი.
სქოლიო
კატეგორია:აზერბაიჯანელი ქალი მომღერლები
კირეევკა-2
ისტორია
არქოლოგიური ძეგლი, ძველი დასახლება კირეევკა-2, რომელიც მიეკუთვნება ადრე ბრინჯაოს ხანასა (ძვ. წ. III ათასწლეული) და შუა საუკუნეების (ახ. წ. VIII-X საუკუნეები) ეპოქას, აღმოაჩინეს 2006 წელს სოხრანოვკა-ოქტიაბრსკაიის გაზსადენის მაგისტრალური ხაზის გაყვანის დროს. მდებარეობს როსტოვის ოლქის ოქტომბრის რაიონის ხუტორ კირეევკიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1,7 კმ-ში. სახელწოდება მიიღო ხუტორ კირეევკის მიხედვით.
არქეოლოგიური გათხრები გაიშალა 3 520 კვ. მეტრზე. არექეოლოგიური გათხრებისას აღმოჩენილი ნივთებზე დაკვირვების შედეგად გაირკვა, რომ ერთ-ერთი ნაგებობა სამლოცველოს წარმოადგენდა და იგი მრგვალი ფორმისა იყო. აღმოჩენილი არქეოლოგიური ნივთები თარიღდება ბრინჯაოს ხანით.
კულტურულ ძეგლზე აღმოჩენილია ოთხი არქეოლოგიური ფენა. პირველ ფენაში აღმოჩენილია ამფორების ნამტვრევები, რომელიც განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს — ძვ. წ. VIII-X საუკუნეები. ნაძერწი კერამიკის ნაშთები მიეკუთვნება გვიანი ბრინჯაოს ხანას - ძელური კულტურის პერიოდს (ძვ. წ. II ათასწლეულის დასასრული და I ათასწლეულის დასაწყისი).
გათხრების დროს აღმოჩნდა რამდენიმე კაჟის ნივთი, დანა, რომელიც დამზადებულია ვუკანური წარმოშობის ობსიდიანისაგან. დანა თარიღდება ადრე ბრინჯაოს ხანით. ასევე აღმოჩენილია VIII-X საუკუნეების კერამიკა.
შუა საუკუნეებში მოსახლეობა არ აშენებდა ქვის შენობებს და ცხოვრობდნენ მიწისპირზე აშენებულ დროებით საცხოვრებლებში, რომლებიც არ შემონახულა დღემდე. სწორედ ამის გამო მოსახლეობა თხრიდა ორმოებს სხვადასხვა დანიშნულებით. ერთ-ერთ ასეთ ორმოში აღმოჩენილია ამფორის ნატეხები და რკინის დანა კაუჭიანი ტარით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ასტრიდა ივასკა
ასტრიდა ივასკა ( Astrīde Ivaska დაბად. ასტრიდ ჰელენა ჰარტმანე ( Astrīde Helēna Hartmane ); დ.7 აგვისტო, 1926, რიგა   — 24 მარტი, 2015, რიგა ) — ლატვიელი - ამერიკელი პოეტი მწერალი. პოეტ ივარ ივასკის ცოლი.
ბიოგრაფია
ასტრიდა ივასკა დაიბადა 1926 წლის 7 აგვისტოს რიგაში. მამა — მარტინიშ ჰარტმანისი, ლატვიის არმიის გენერალი, დედა — ირმა მარია ჰარტმანი. ძმა — ინფორმატიკოსი იურის ჰარტმანისი. 1940 წელს ლატვიის საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ გენერალი მარტიშ ჰარტმანისი სსრკ- მ დააპატიმრა. ის სიკვდილით დასაჯეს 1941 წელს, მაგრამ მისმა ოჯახმა მისი ბედის შესახებ მხოლოდ 1991 წელს სსრკ-ს დაშლის შემდეგ შეიტყო.
1944 წელს ივასკას დედამ და ძმამ დატოვეს ლტოლვილთა ბანაკი გერმანიაში. ასტრიდა ენებს სწავლობდა მარბურგის უნივერსიტეტში. მოგვიანებით მან დაწერა: „ მარბურგ დერ ლანში  ჩემთვის გაიხსნა ევროპული ინტელექტუალური ცხოვრება. უნივერსიტეტში სამი წლის განმავლობაში ვმუშაობდი შვიდ უცხო ენაზე, მათგან ზოგი ცოცხალი, იყო  ზოგი — დიდი ხნის მკვდარი და ჩართული ვიყავი ფინო-ურიკულ კულტურაში“.
ტავაკულ კარმანი
ტავაკულ კარმანი (დ. 7 თებერვალი, 1979, თაიზი, იემენი) — იემენელი უფლებათა დამცველი, ჟურნალისტი და პოლიტიკოსი. 2011 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი მშვიდობის განმტკიცებაში ელენ ჯონსონ-სირლიფთან და ლეიმა გბოვისთან ერთად. ჯილდო გადაეცათ „ქალების უსაფრთხოებისა და ქალების უფლებებისთვის არაძალადობრივი ბრძოლისა და სამშვიდობო საქმიანობაში აქტიური  მონაწილეობის გამო“. . გახდა იემენის პირველი მოქალაქე, პირველი არაბი ქალი და მეორე მუსულმანი, რომელმაც მიიღო ნობელის პრემია, ასევე არის ერთ-ერთი ყველაზე ახალგაზრდა ნობელის პრემიის ლაურეატი.
ასტრიდა ივასკა
ბიოგრაფია
1949 წელს მიიღო მაგისტრის ხარისხი. იმავე წელს იგი დაქორწინდა ესტონელ პოეტზე ივარ ივასკზე, რომელმაც მიიღო დოქტორის ხარისხი ლიტერატურისა და ხელოვნების ისტორიაში იმავე უნივერსიტეტში. წყვილი აშშ-ში გადავიდა საცხოვრებლად. აქ ივარ ივასკი წმინდა ოლაფის სახელობის კოლეჯში მოეწყო მასწავლებლად.მინესოტაში.
1967 წელს იგი ივართან ერთად გადავიდა ნორმანში, ოკლაჰომა ს შტატში სადაც გახდა თანამედროვე ენებისა და ლიტერატურის პროფესორი ოკლაჰომას უნივერსიტეტში. მუშაობდა დამხმარედ, ასწავლიდა რუსულ, გერმანულ და ფრანგულ ენებს.. ივარის ქმარი იყო საუნივერსიტეტო ლიტერატურული ჟურნალ World Literature Today-ის რედაქტორი . წყვილმა საკუთარ სახლებში უმასპინძლა ბევრ ავტორს და კრიტიკოსს და მონაწილეობდა მხატვრულინ კითხვის საღამოებსა და სხვა ლიტერატურულ ღონისძიებებში.
ტავაკულ კარმანი
საერთაშორისო დონეზე ცნობადი სახე გახდა 2011 წელს მიმდინარე იემენის რევოლუციის დროს (არაბული გაზაფხულის ნაწილი). იემენელები მას ასევე უწოდებდნენ „რკინის ქალბატონს“ ან „რევოლუციის დედას“.
ასტრიდა ივასკა
ბიოგრაფია
1991 წელს წყვილი გადავიდა ირლანდიის კორკის ოლქში. თუმცა, ერთი წლის შემდეგ, 1992 წელს, ივარკ ივასკი გარდაიცვალა. ასტრიდს რიგაში დაბრუნება მოუწია 2001 წელს.
ტავაკულ კარმანი
ჟურნალისტიკით დაინტერესდა 2005 წელს. 2007 წელს მან დაიცვა ახალი ამბების მობილური სერვისი, რომელსაც ლიცენზია ჩამორთმეული ჰქონდა. მოგვიანებით ორგანიზება გაუკეთა ყოველკვირეულ აქციას პრესის თავისუფლების დასაცავად. მხარს უჭერდა ჟასმინის რევოლუციას ტუნისში, რომელსაც მოჰყვა ზინ ელ-აბიდინ ბენ ალის გადადგომა. იყო იემენის პრეზიდენტის ალი აბდალა სალეჰის პოლიტიკური ოპონენტი.
ასტრიდა ივასკა
თხზულებები
ასტრიდა ივასკას პირველი პოეტური კრებული იყო "ტბის ნათლობა" ( Ezera kristības, 1966). ავტორის სხვა კოლექციებში შედის "ზამთრის სასამართლო" ( Ziemas tiesa, 1968), "ნაბიჯი ტყეში" ( Solis silos, 1973), "გრაგნილი ყურეები" ( Līču loki, 1981), "ანაბრის ზღვარზე " (At the Fallow’s Edge, 1981), "მსუბუქად დაჭრილი" ( Gaisma ievainoja, 1982). მისი ნამუშევრების უმეტესობა დაიწერა ლატვიურ ენაზე, მაგრამ ერთი კრებული , "ოკლაჰომას ლექსები :(Oklahoma Poems, 1990) დაიწერა ინგლისურ ენაზე.
ტავაკულ კარმანი
WikiLeaks-ის თანახმად, ტავაკულ კარმანი, რომელიც საჯაროდ გმობდა საუდის არაბეთის პოლიტიკას, ფარულად შეხვდა ამ ქვეყნის ხელისუფლებას და ითხოვდა მათ მხარდაჭერას. ასევე დაადანაშაულა იემენის მეორე პრეზიდენტი აბდ რაბუჰ მანსურ ალ-ჰადი ჰუტისა და ალ-ქაიდას მხარდაჭერაში.
ასტრიდა ივასკა
თხზულებები
მისი სხვა ნამუშევრებია "სიურპრიზები და აღმოჩენები" ( Pārsteigumi un atklājumi, 1984), საბავშვო ლექსები და მოთხრობები, ასევე პოეტური სამოგზაურო ჩანახატების წიგნი "ყურეების მრუდები: ხედები და პეიზაჟები" ( Līču loki: Ainas un ainavas, 1981), ივარ ივასკის ილუსტრირებული ფოტოები. სხვა ნაწარმოებებს შორის აღსანიშნავია ლექსების კრებული „განცხადებები“ (Wordings ; 1987).
ჯილდოები
მას მიენიჭა ზინაიდა ლაზდას პრემია "ზამთრის სასამართლოსთვის" და ლატვიის კულტურის ფონდის პრიზი ლიტერატურისთვის "ნაბიჯი ტყეში". მოგზაურობის ესკიზებისთვის პროზის დარგში მიიღო Jānis Jaunsudrabiņš- ის პრემია. ნაშრომმა „სიურპრიზები და აღმოჩენები“ მიიღო გოპერსის პრიზი. კიდევ ერთმა ნამუშევარმა, „გრაგნილმა ყურეებმა“ მიიღო Janis Jaunsudrabins-ის პრემია პროზის დარგში.
კულტურისა და ლიტერატურის განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის ასტრიდა ივასკა  დაჯილდოვდა სამი ვარსკვლავის ორდენით (ლატვია), თეთრი ვარსკვლავის ორდენით (ესტონეთი) და ლატვიის მწერალთა კავშირის ჯილდოთი.
ტავაკულ კარმანი
ბიოგრაფია
ტავაკულ ქარმანმა განაცხადა, რომ მისი ოჯახი წარმოშობით ანატოლიიდან, ქალაქ ქარამანიდან არის, რომელიც მდებარეობს თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე. თურქეთის მთავრობამ მას შესთავაზა მოქალაქეობა და კარმანმა მიიღო კიდეც იგი 2012 წლის 11 ოქტომბერს ქვეყნის საგარეო საქმეთა მინისტრის აჰმედ დავუთოღლუს ხელით.
ასტრიდა ივასკა
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1926 კატეგორია:გარდაცვლილი 24 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 2015 კატეგორია:ამერიკელი ქალი პოეტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ქალები
ტავაკულ კარმანი
ბიოგრაფია
განათლება მიიღო სანის მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების უნივერსიტეტშ, რომელიც დაასრულა ეკონომიკის ბაკალავრის ხარისხით, შემდეგ პოლიტოლოგიის მაგისტრი აგხდა სანის უნივერსიტეტში. 2012 წელს გახდა კანადა]]ში მდებარე ალბერტის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი საერთაშორისო სამართალში.
ტავაკულ კარმანის მეუღლეა მოჰამედ ალ ნაჰმი, წყვილს ჰყავთ სამი შვილი.
საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწეობა
2005 წელს ტავაკულ კარმანმა კიდევ სხვა შვიდ ჟურნალისტ ქალბატონთან ერთად შექმნა უფლებათადამცველი მოძრაობა „ჟურნალისტები ჯაჭვების გარეშე“, რომლის მიზანიც იყო დაეცვათ ადამიანის უფლებები, განსაკუთრებით აზრისა და გამოხატვის თავისუფლების დემოკრატიული უფლებები. ამ ორგანიზაციის მეორე სახელწოდება იყო „ქალი რეპორტიორები საზღვრების გარეშე“, ეს სახელი ოფიციალურად მიანიჭეს, რათა მიეღოთ ლიცენზია მთავრობისაგან.
ვერონა (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი)
ვერონა — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (გომბორის თემი). მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. მდინარე გომბორის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი, საგარეჯოდან 60 კილომეტრი.
ტავაკულ კარმანი
საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწეობა
კარმანის თქმით, მან ხელისუფლების მხრიდან მუქარა მიიღო ტელეფონით და ფოსტით, ოფიციალური გაზეთისა და რადიოს შექმნის შესახებ შუამდგომლობაზე უარის თქმის გამო. მისი დის, ტარიკის სიტყვებით, 2011 წლის 26 იანვარს რომელიღაც „მაღალი თანამდებობის იემენელმა ჩინოვნიკმა“ დაურეკა ტავაკულს და მას მოკვლით დაემუქრა, თუკი საპროტესტო აქციებს გააგრძელებდა. ამერიკელი ჟურნალისტი დექსტერ ფილინქსი „The New Yorker“-ისთვის დაწერილ სტატიაში ამტკიცებდა, რომ ეს მაღალჩინოსანი თავად პრეზიდენტი სალეჰი იყო.
ვერონა (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი)
სოფელში მდებარეობს უძველესი ციხესიმაგრე, რომელიც ვახუშტი ბატონიშვილს თავის წიგნში „აღწერა სამეფოსა საქართველოსი“ მოხსენიებული აქვს, როგორც ვერენის ციხე.
ტავაკულ კარმანი
საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწეობა
ამავე დროს, ორგანიზაცია „ქალი რეპორტიორები საზღვრების გარეშე“ გამოდიოდა საინფორმაციო სამსახურის SMS-სერვისის მომხრედ, რომელსაც სრულიად აკონტროლებდა ხელისუფლება, მიუხედავად იმისა, რომ მსგავსი კონტროლი ეწინააღმდეგებოდა 1990 წელს მიღებულ კანონს პრესის შესახებ. 2007 წელს ამავე ორგანიზაციამ გამოაქვეყნა ანგარიში იემენში 2005 წლიდან მოყოლებული პრესის თავისუფლების დარღვევების შესახებ.
ვერონა (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი)
ისტორია
სოფელი დასახლებული ყოფილა უძველესი დროიდან. წყაროებში პირველად XV საუკუნეში ვერენას სახელწოდებით იხსენიება. ახლა სოფელში ცხოვრობენ მთიდან ჩამოსახლებული ხევსურები. ისინი გავერანებულ ადგილებზე დასახლდნენ და ამიტომ სოფელს ვერანა დაარქვეს. დღეს სოფელი ვერონის სახელწოდებითაა ცნობილი. სოფელზე გადიოდა ივრის ხეობიდან გომბორის უღელტეხილით ალაზნის ველზე გამავალი გზა.
ტავაკულ კარმანი
საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწეობა
2009 წლიდან ტავაკულ კარმანი აკრიტიკებდა ინფორმაციის სამინისტროს მოღვაწეობას, რომელმაც რამდენიმე ჟურნალისტის წინააღმდეგ სასამართლო პროცესის ინიცირება გამოიწვია.
ვერონა (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი)
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 57 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფლები
ტავაკულ კარმანი
საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწეობა
2007 წლიდან 2010 წლამდე კარმანმა არაერთი მჯდომარე საპროტესტო აქცია გამართა სანაში, მთავრობის სახლის წინ მდებარე თავისუფლების მოედანზე. 2010 წელს ტავაკულს ხანჯლით თავს დაესხა ქალი, მაგრამ ტავაკულის მომხრეებმა მოახერხეს ამ თავდასხმის მცდელობის აღკვეთა.
ტავაკულ კარმანს არაერთხელ განუცდია დევნა პროდემოკრატიული პოზიციის გამო. 2011 წელს იგი მცირე ხნით დააპატიმრეს საპროტესტო აქციების ორგანიზებისა და იემენში დესტაბილიზაციის ბრალდებით.
პოლიტიკური მრწამსი
ტავაკულ კარმანი არის ოპოზიციური პოლიტიკური პარტიის „ისლახის“ წევრი, მაგრამ არ არის პარლამენტის წევრი. პარტია თავიდან შეიქმნა როგორც „ისლამური პოლიტიკური პარტია“, მაგრამ მოგვიანებით გადაიზარდა ფართო მოძრაობაში, რომელიც ოპოზიციაში ედგა იემენის პრეზიდენტ სალეჰს. პარტიის ძირითადი ელექტორატს შეადგენდნენ სალაფიტები და ძმები-მუსულმანები. თავად კარმანი არცერთი დაჯგუფების წევრად არ მოიაზერებდა თავს. ტავაკულ კარმანმა განაცხადა: „მე არ წარმოვადგენ ისლახის პარტიას და არ ვარ დაკავშირებული მის პოზიციებთან. ჩემი პოზიცია განპირობებულია ჩემი შეხედულებებით და არავის ვთხოვ ნებართვას“.
კონფლიქტი ეგვიპტეში
ეგვიპტეში მიმდინარე საპროტესტო აქციების დროს 2012-2013 წლებში ტავაკულმა მხარი დაუჭირა ეგვიპტის პრეზიდენტ მუჰამედ მურსის გადადგომას, მაგრამ იგი კრიტიკულად ეკიდებოდა კონფლიქტის სამხედრო მოგვარებას, მურსის ძალადობრივ გადაყენებას, კონსტიტუციის მოქმედების შეჩერებას და ძმები-მუსულმანების მოღვაწეობის აკრძალვას ეგვიპტის პოლიტიკაში. თუმცა აღნიშნავდა, რომ მურსი იყო ეგვიპტის პირველი, დემოკრატიულად არჩეული პრეზიდენტი და რომ კონსტიტუციას მხარი დაუჭირა მოსახლეობის 60 %-მა რეფერენდუმის შედეგად. სამხედრო გადატრიალება შეარყევდა დემოკრატიისადმი რწმენას და გამოიწვევდა ექსტრემისტული ჯგუფების გაძლიერებას.
კარმანი შეეცადა ეგვიპტეში წასულიყო და მონაწილეობა მიეღო სამხედრო გადატრიალების წინააღმდეგ მიმართულ აქციაში, მაგრამ ეგვიპტის სამხედრო ხელისუფლებამ აუკრძალა მას ქვეყანაში შესვლა და სანაში მოახდინეს მისი დეპორტაცია. მოგვიანებით კარმანმა დაგმო ძალის გამოყენება სამხედრო ხუნტის მიერ მურსიის მხარდასაჭერად ჩატარებული დემონსტრაციების წინააღმდეგ და „ძმები მუსულმანების“ მომხრეების დაკავება.
კონფლიქტი იემენში
კარმანი გამოდიოდა შიიტების აჯანყებისა და ალ-ქაიდას მოქმედებების წინააღმდეგ. ორივეს განიხილავდა იემენის სუვერენიტეტის საფრთხედ. იგი შიიტებსაც და სუნიტებსაც ადანაშაულებდა ვითარების განზრახ გართულებაში და იემენის მთავრობის დამხობაში. როდესაც გამოაცხადეს ჰუსიტების ინტეგრაცია იემენის არმიაში, კარმანმა განაცხადა, რომ არ შეიძლება მათი ინტეგრაცია, ვინც უარი თქვა იარაღის გადაცემაზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 7 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1979 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში
დინარა დედოფალი
დინარა დედოფალი – ქართველი, მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 30 ივნისი, ახალი სტილით - 13 ივლისი. ადარნასე მესამეს ქალიშვილი, ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონების წარმომადგენელი. ჰერეთის დედოფალი.
ცხოვრება
რუსულ საეკლესიო მატიანეებს დაცული აქვთ ცნობები „ივერიის დედოფალ დინარას“ შესახებ, რომელსაც დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქრისტიანობის წინაშე. მეცნიერები დიდხანს დაობდნენ, თუ საქართველოს რომელ ისტორიულ პირს გულისხმობდა რუსული საეკლესიო გადმოცემა. ფიქრობდნენ, რომ წყაროები გულისხმობდნენ წმინდა მეფე თამარს, მაგრამ ცნობები თამარამდელ პერიოდს მიუთითებს. აღსანიშნავია, რომ „ქართლის ცხოვრებას“ დაცული აქვს ცნობა ჰერეთის დედოფალ დინარას შესახებ, რომელმაც თავის შვილ იშხანიკთან ერთად ჰერეთის ანუ ალბანეთის მრავალრიცხოვან მოსახლეობას აღუდგინა მართლმადიდებლური სარწმუნოება და იხსნა ისინი მწვალებელ-მონოფიზიტთა საეკლესიო უღლისაგან X საუკუნეში.
ჰერეთის ანუ ალბანეთის უდიდესი ნაწილი ძველთაგანვე დასახლებული იყო ქართველური ტომებით, ამიტომაც ძველი წყაროები მასაც ივერიას უწოდებდნენ, შავი ზღვიდან ვიდრე კასპიის ზღვამდე გადაშლილი ქვეყნის (ივერიის) ნაწილად მიიჩნევდნენ. სლავურ-რუსული მეომარი ტომები, რომლებიც მოსე კალანკატუელის თანახმად ზოგჯერ ლაშქრავდნენ სამხრეთის მხარეებს და ამიერკავკასიაში შემოდიოდნენ კასპიის ანუ დარუბანდის კარით, ხვდებოდნენ ივერიელ (ჰერ) მოსახლეობას, ამიტომაც როგორც ჩანს, ჰერთა ანუ ივერიელთა დედოფალ დინარას შესახებ ცნობებიც მათ გაიტანეს რუსეთში. მართლაც, ქართული ეკლესია დიდ პატივს მიაგებდა წმინდა დედოფალ დინარას. თუ არა მისი თავგამოდებული ღვაწლი, აღმოსავლეთ ამიერკავკასიის მრავალრიცხოვანი მოსახლეობა შეემატებოდა მწვალებელ-მონოფიზიტთა რიგებს, რომელნიც აქ გაბატონებულნი იყვნენ სპარსელთა ხელშეწყობით.
მოსკოვის კრემლის სასახლეში ოქროს სადედოფლო დარბაზის ჩრდილოეთის კედელზე გამოხატულია თეთრ ცხენზე ამხედრებული მტერთა მძლეველი წმინდა დედოფალი დინარა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი წმინდანები კატეგორია:X საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:ტაო-კლარჯეთის სამეფოს ბაგრატიონები
Dope Wars
DopeWars — ონლაინ-თამაში. მისი საწყისი იდეა მოდის ორიგინალური Drug Wars-იდან. არსებობს ამ თამაშის უამრავი სხვადასხვა ვერსია: ვინდოუსისთვის, ლინუქსისთვის, მაკ ოს X-ისთვის და მობილური ტელეფონებისთვისაც კი.
თუმცა ონლაინ-ვერსია საკმაოდ განსხვავებული თამაშია. თამაში იწყება ყოველი თვის 1 ან 15 რიცხვში და გრძელდება 1 თვის განმავლობაში - მომდევნო თვის შესაბამის რიცხვამდე. 1-ში იწყება A და C თამაშები, 15-ში - B. A, B და C არის Dope Wars ონლაინის 3 მეტნაკლებად განსხვავებული სახეობა.
თამაშის მახასიათებლები
თამაშის მიზანია მაქსიმალური ქონების დაგროვება სათამაშო პერიოდის ბოლოსთვის. იმის გამო, რომ ამ თამაშში ჩართულია ათასობით ადამიანი, A, B და C თამაშები დაყოფილია რამდენიმე ანალოგიურ ნაწილად. A და B თამაშებს აქვთ 12-12 ოთახი, C-ს - 2. ამჟამად A1-A4 და B1-B4 თამაშებში მოგებულებს — როგორც ცალკეულ მოთამაშეს, ასევე კარტელს' (იხ. ქვემოთ) — გადაეცემათ „ოქროს“, „ვერცხლის“ და „ბრინჯაოს“ მედლები და ასევე 50-50 ამერიკული დოლარი. დანარჩენი ოთახები (A5-A12, B5-B12, C1-C2), ასე ვთქვათ, არაოფიციალური თამაშებია, მედლების გარეშე, თუმცა ფულადი პრემია მათშიც მოქმედებს. 2007 წლის სექტემბრიდან თამაშის სერვერზე მოხდა მცირეოდენი ცვლილებები: უმნიშვნელოდ შეიცვალა თამაშის ზოგიერთი მონაცემი და წესი, შეიცვალა საიტის გარეგნული სახე და მისამართიც.
თამაში აგებულია როგორც პიროვნულობაზე, ასევე გუნდურ პრინციპზე. იქმნება 20-კაციანი ჯგუფები (კარტელები). კარტელს ჰყავს ერთი ან მეტი ბრიგადირი, რომელსაც ჩვეულებრივ მოთამაშესთან შედარებით მეტი საშუალება აქვს, მართოს კარტელი. გარდა თავისი წყალობით მოპოვებული ქონებისა, კარტელის წევრები იღებენ დამატებით მოგებას, კარტელ ბონუსს (cartel bonus). თუ კარტელი არასრულია, ე.ი. ვერ შეივსო 20 წევრამდე, მაშინ დამატებითი მოგებაც მცირეა და კარტელის წევრების საერთო ძალაც — თავდასხმისა თუ თავდაცვის დროს — კლებულობს.
არსებობს თამაშის რამდენიმე რადიკალურად განსხვავებული სტრატეგია, თითოეულს გააჩნია თავისი პლიუსები და მინუსები. დამწყები მოთამაშეებისთვის სასარგებლო იქნება, გაეცნონ ამ სტრატეგიებს და თამაშთან დაკავშირებულ უამრავ წვრილმანს DopeWars ონლაინის ფორუმზე.
თამაში აგებულია ზუსტ გათვლებზე და სტრატეგიის შემუშავებაზე, ამიტომ მოითხოვს მათემატიკაში საკმაო ცოდნას და დაგეგმარების უნარს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1984 წლის ვიდეო თამაშები კატეგორია:გამომთვლელი თამაშები კატეგორია:Windows-ის თამაშები კატეგორია:Android-ის თამაშები კატეგორია:ვიდეო თამაშები ნარკოტიკებით უკანონო ვაჭრობის შესახებ კატეგორია:Facebook-ის თამაშები კატეგორია:Linux-ის თამაშები კატეგორია:Mac OS-ის თამაშები კატეგორია:Mac OS X-ის თამაშები კატეგორია:ორგანიზებული დანაშაულებრივი ვიდეო თამაშები კატეგორია:სტრატეგიული ვიდეო თამაშები კატეგორია:სავაჭრო სიმულატორი კატეგორია:ღია კოდის მქონე ვიდეო თამაშები
1708
თარიღი უცნობია
*
სიუზან ბელპერონი
სიუზან ბელპერონი (Suzanne Belperron; დ. 26 სექტემბერი, 1900 — გ. 28 მარტი, 1983) — XX საუკუნის ერთ-ერთი გავლენიანი იუველირი-დიზაინერი.
იუველირის ცხოვრების ადრეული წლები
მადელინ, სიუზან, მარი, კლერ, ვუილერმი, ვაჭარ ჟიულ ალიქს ვუილერმის (1861-1913) და მარი კლარის ფაუსტინ ბეილი-მეტრის (1866-1931) შვილი დაიბადა 1900 წლის 26 სექტემბერს ქალაქ სენ-კლოდში, იურის მთებში (აღმოსავლეთ საფრანგეთი), 60 კილომეტრში ჟენევიდან (შვეიცარია).
ზამთრის გრძელი თვეების შესავსებად იურის რეგიონის მცხოვრებლებმა საუკუნეთა მანძილზე განავითარეს ტრადიციულ ხელსაქმეთა ფართო სფერო, რაც მოიცავდა ქვების კვეთის ხელოვნებას. ქალაქი სენ-კლოდი 1885 და 1929 წლებს შორის იყო ასევე ბრილიანტების დამუშავების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მსოფლიო ცენტრი.
იცოდა რა სიუზანის დიზაინერის ადრე განვითარებული ნიჭის შესახებ, მისმა დედამ წაახალისა ის მიეცა თავისუფალი მიმართულება მისი ნიჭისათვის, შეიყვანა რა ის სახვითი ხელოვნების სკოლაში ქალაქ ბეზანსონში. ეს სკოლა დააარსა 1773 წელს შვეიცარიელმა მხატვარმა მელქიორ ვირშმა და ფრანგმა მოქანდაკემ ლიუკ ბრეტონმა. 1843 წლის შემდეგ სკოლის პირადაპირ არის საფრანგეთის უძველესი სახელმწიფო მუზეუმი ხელოვნებისა და არქეოლოგიისა ქ. ბეზანსონისა, მოწყობილი 1694 წელს, დაახლოებით 1 საუკუნით ადრე პარიზის ლუვრის მუზეუმზე, ეს არის ადგილი, სადაც არის საფრანგეთის ერთ-ერთი უდიდესი საგამოფენო დარბაზი, შესანიშნავი კოლექცია კლასიკური სიძველეებისა და ძველ-ეგვიპტური ნაკეთობებისა.
სიუზან ბელპერონმა მოიგო პირველი პრიზი „დეკორატიულ ხელოვნებაში“ წლიურ შეჯიბრებაში 1918 წლისა, ორნამენტით მორთული საათით. ეს პრიზი იყო მისი ჯილდო სწავლის წლებისათვის სპეციალობით „საათების და იუველირულ ნაკეთობათა დამზადება.
ავანგარდის არტისტი ბოივინის საიველირო სახლში
1919 წლის მარტში, „ოქროს ოციანი წლების“ დასაწყისში, მალე მისი პარიზში გადასვლის შემდეგ, სიუზან ბელპერონი მიღებული იყო როგორც მოდელისტი-დიზაინერი ჟანა ბოივინის, რენე ბოივინის ქვრივის მიერ. ბოივინების ფრანგულმა საიუველირო სახლმა, შექმნილმა 1890 წელს, დაკარგა 1917 წელს მისი დამფუძნებელი, რომელიც იყო ნიჭიერი დიზაინერი. 1920 წლიდან მეისონ რენე ბოივინის კოლექციები წარმოადგენდნენ მრავალ საიუველირო ნაკეთობებს შთაგონებულებს სიუზან ვუილერმის 1917 წლის ესკიზებით, როცა ის ჯერ კიდევ სტუდენტი იყო ნატიფი ხელოვნების სკოლაში. ამ დროისათვის ეს დიდი, კარგად დამუშავებული საიუველირო ნაკეთობები კონკურენციას უწევდნენ არტ დეკოს სტილს, რომელიც დომინირებდა, მისი ნატიფი, გეომეტრიული და სტრუქტურული საიუველირო ნაკეთობებით.
ჟანა ბოივინი. რომელიც ყოველთვის განიხილავდა სიუზანს "როგორც „ცოტა მისი საკუთარი ბავშვის მსგავსს“, აღიარებდა, რომ „ის დიდ როლს თამაშობს მეისონ რენე ბოივინის მხატვრულ ცხოვრებაში“. არა ჰყავდა რა საკუთარი შვილი, სიუზანმა თავი მიუძღვნა ამ საიუველირო სახლის შემოქმედებითი მარკისა და საერთაშორისო რეპუტაციის წინ წაწევას. ამას გარდა 1924 წელს, 23 წლის ასაკში, სიუზან ბელპერონი გახდა თანა-დირექტორი ბოივინის საიუველირო სახლისა.
სიუზანი ცოლად გაყვა ჟან ბელპერონს, პროფესიით ინჟინერს, რომელიც დაიბადა 1898 წლის 18 თებერვალს დოლეში, ასევე იურის რეგიონისა. სამოქალაქო ცერემონია შედგა საქალაქო დარბაზში ბეზანსონში 1924 წლის 11 ივლისს. წყვილი გადავიდა ლამარკის გზის 49 -ში, მონმარტრის რაიონში, პარიზში. ექსპრესიონისტი მხატვრის გენ პოლის სტუდიაში მონმარტრში, სიუზან ბელპერონი შეხვდა მწერალს ლუის ფერდინანდ სელინს, მსახიობებს რობერტ ლე ვიგანს და არლეტის და დრამატურგ რენე ფუჩესს.
ბოივინში ბელპერონმა სახელი გაითქვა დიზაინით, რომელიც მოიცავდა ძვირფას ქვებს ნახევრად-ძვირფას მასალებში, ისეთში როგორიცაა ხალცედონი, კლდის კრისტალები და დაბინდული კვარცი.
1930-იანი წლები, ჩრდილიდან გამოსულები
სიუზან ბელპერონს შეეძლო თავი ეგრძნო დაღლილად და გული გატეხოდა, რადგან ბოივინის ქმნილებების ორიგინალური დიზაინი მას არ მიეწერებოდა. ეს არ წარმოადგენდა გამონაკლისს: იუველირები მრავალი ათწლეულების მანძილზე დაჟინებით ითხოვდნენ მათი დიზაინის ავტორების ანონიმურობას, არ აძლევდნენ რა მნიშვნელობას, თუ რამდენად ნიჭიერები იყვნენ ისინი, მათ შორის შარლ ჟაკი და პიტერ ლემერჩანდი კარტიესთვის და რენე-სიმ ლაკაზი ვან კლიფისთვის და არპელსისთვის.
1932 წლის თებერვალში სიუზან ბელპერონმა დატოვა თავისი სამუშაო მეისონ რენე ბოივინთან 1932 წელს. 1933 წლის იანვარში იგი უნდა შეეცვალა ჟიულეტ მოუტარდს, რომელიც ადრე მუშაობდა საათების, როგორც ფუფუნების საგნების მემანუფაქტურესთან, ვერგერ ფრერესთან. და გერმან ბოივინს, ჟანა და რენე ბოივინების ქალიშვილს, რომელიც ადრე მის ბიძასთან, ფასონების ცნობილ დიზაინერთან მუშაობდა და შემდგომ მისი ტანსაცმლის ხაზი შექმნა პუარეს სახლის გაკოტრების შემდეგ. იგი შეუერთდა რენე ბოივინის საიუველირო სახლს, როგორც მომუშავე, მხოლოდ 1938 წელს.
1932 წლის აპრილში სიუზან ბელპერონმა მიიღო წინადადება ბერნარდ ჰერცისაგან, დაეკავებინა ცენტრალური თანამდედობა მის კომპანიაში, როგორც „განსაკუთრებულ, უნიკალურ და აღიარებულ დიზაინის შემქმნელს“. ბერნარდ ჰერცი, ცნობილი პარიზელი დილერი მარგალიტის და ძვირფასი ქვებისა, იყო რენე ბოივინის ერთ-ერთი აღიარებული მიმწოდებელი. ბერნარ ჰერცმა მისცა მას თავისუფლება გაეკეთებინა მისი საკუთარი მოდელების დიზაინი ჰერცის სახელით. დაფუძნებული მის საკუთარ სალონში შატედიენის ქუჩაზე ნომ. 59-ში, სიუზან ბელპერონი უზრუნველყოფდა ცნობილი იუველირის ადრიენ ლუარტის (1890-1989) მომსახურებას და დაუკავშირდა გროენ ეტ დარდეს, როგორც მის განსაკუთრებულ მემანუფაქტურეს.
1930 წლის მანძილზე სიუზან ბელპერონის ნამუშევართა ორიგინალურობამ მოუხვეჭა მზარდი საერთაშორისო აღიარება ბერნარ ჰერცს. ბელპერონის სახელი სულ უფრო ცნობილი ხდებოდა და ის გახდა მთავარი ფიგურა არტისტულ სამყაროში, როგორც საფრანგეთში, ასევე საზღვარგარეთაც. თითქმის ყოველ თვე, მისი ქმნილებები ჩნდებოდა ყველაზე ცნობილი იუველირების, როგორიც იყო კარტიე, ბოჩერონი, ან ვან კლიფი და არპელსი, ასეთივე ნამუშევრებთან ერთად, მაღალი მოდის მაღაზიებში, როგორიცაა ვოგ და ხარპერს ბაზარი, მუდმივ თანამშრომლობაში კარგად ცნობილ ფოტოგრაფებთან, განსაკუთრებით ჟორჟ გოინინგენ-გიუენესთან და ხორსტ პ. ხორსტთან. ახლო მეგობარი, დიანა ვრილენდი (1903-1989), კარგად ცნობილი ფიგურა მეოცე საუკუნის მოდის ისტორიაში და გავლენიანი პირი მოდის ჟურნალებში (გამომცემელი ხარპერ’ს ბაზარის მოდის, ხოლო მოგვიანებით ვოგის მთავარი რედაქტორი) აღიარებდა სიუზან ბელპერონის სტილს.
მისი სახელი ისეთი იყო, რომ ცნობილმა ნიუ-იორკერმა იუველირმა პოლ ფლატომ ინახულა იგი 1939 წლის ივლისში, რათა შეეთავაზებინა შემოქმედებითი თანამშრომლობა, რაზეც სიუზან ბელპერონისგან უარი მიიღო.
„ჩემი სტილი -ჩემი ხელმოწერაა“
გაიარა რა მომზადება არტ დეკოს მოძრაობის სიმაღლეებზე, ბელპერონმა შეარბილა მისი სწორხაზოვანი ესთეტიკა, გამოიყენა რა მასალები და დიზაინი, რომლებსაც სხვა იუველირები მანამდე არ იყენებდნენ ის იყო პიონერი ტექნიკის ძვირფასი ქვების ნახევრადძვირფას მასალებში ჩართვისა. დამატებით ამ მოტივების უნიკალური გზით მორგებასთან, მან ასევე აირჩია 22 კარატის ოქროსთვის უფრო რბილი კარატული დონე, ვიდრე ჩვეულებრივ გამოყენებული, მხოლოდ-და-მხოლოდ ფერის გამო.
მისი იუველირული ნაწარმი ისე ორიგინალური იყო, რომ ის არასოდეს ხელს არ აწერდა თავის ნაკეთობებს, აცხადებდა რა, რომ მისი სტილი მისი ხელმოწერაა. და მხოლოდ ძვირფასეულობებს სიუზან ბელპერონის ხელში გავლილს მის სალონში დე შატედიენის ქუჩაზე,  შეეძლოთ მიეცათ საფუძველი ამ ცნობილი გამონათქვამისთვის. ის დარწმუნებული იყო, რომ ორიგინალურობა მისი საიუველირო ნაწარმებისა ხდიდნენ მათ ადვილად საიდენტიფიცირებელს და რომ ამიტომ არ იყო საჭიროება, რომ ისინი ხელმოწერილნი ყოფილიყვნენ. ეს იყო პრინციპი, რომელისგანაც მას არასოდეს გადაუხვევია, რომელიც აქამდე არ ხდის საიუველირო ხელოვნების ისტორიკოსების ამოცანას ადვილს, რადგან ზოგჯერ შეიძლება ძალიან ძნელი იყოს საიუველირო ნაკეთობის მიკუთვნება დიზაინერისათვის მხოლოდ დამახასიათებელი სტილის საფუძველზე.
მეორე მსოფლიო ომი: ჰერცის საიუველირო სახლის ტრაგიკული ბოლო
პარიზის ოკუპაციის მანძილზე, ბერნარ ჰერცი, რომელიც ებრაული წარმოშობისა იყო, არაერთგზის იყო შემოწმებული. ერთ შემთხვევაში სიუზან ბელპერონმა შესძლო გადაერჩინა ის გესტაპოსგან მისი მეგობრის რიკი რადიფის, მსახიობ გარი ბაურის მეუღლის წყალობით.
დისკრიმინაციული კანონმდებლობის მიხედვით, რომელსაც ეწოდებოდა „ებრაელთა სტატუსი“, მიმართული იყო ფრანგი ებრაელების წინააღმდეგ,  კოპირებული იყო ნაცისტური კანონებიდან და მიღებული 1940 წლის ოქტომბერში ვიშისტური რეჟიმის მიერ, სიუზან ბელპერონმა აიღო სრული კონტროლი ბერნარ ჰერცის სახლზე 1940 წლის ნოემბრიდან, რათა უზრუნველეყო კომპანიის გადარჩენა. როგორც ეს მოითხოვა ბერნარ ჰერცმა მისი პირველი დაპატიმრების შემდეგ 1941 წელს, სიუზან ბელპერონმა დაარეგისტრირა ახალი სააქციონერო კომპანია,, რომელსაც ეწოდებოდა შპს სიუზან ბელპერონი, კომპანიების რეესტრში, 700 000 ფრანკის კაპიტალით. მას ჰყავდა მხოლოდ ერთი კომპანიონი ჰენრი ჰიუბერტი. მისი მეგობარი მარსელ კოარდი ეხმარებოდა მას და ასესხა ფონდები აუცილებელი ტრანსაქციისათვის.
იცოდა რა, რომ ბიზნესის მომავალი დამოკიდებული იყო მხოლოდ მასზე, სიუზან ბელპერონი არასოდეს არ წყვეტდა მუშაობას ომის დროს, მიუხედავად სიძნელეებისა, რომელსაც ის განიცდიდა მასალების შოვნაში საიველირო ნაკეთობების დასამზადებლად.
1942 წლის 2 ნოემბერს, სიუზან ბელპერონი და ბერნარი დაპატიმრებული იყვნენ გესტაპოს მიერ ბრალდების წერილის გამო და მიყვანილი ფოხის ავენიუზე. ბერნარი გადაყვანილი იყო პირდაპირ დრანსიში, შუალედურ ბანაკში, სადაც ის რჩებოდა 1943 წლის 2 სექტემბრამდე, როცა გადაყვანილი იყო კონვოით აუსტვიცის საკონცენტრაციო ბანაკში, პოლონეთში. სიუზან ბელპერონმა ასევე განიცადა გესტაპოს დევნა და მას მიეცა ბრძანება წარედგინა მათთვის ოფიციალური დოკუმენტები მის წარმოშობასთან და მისი ოჯახის რელიგიასთან დაკავშირებით.
საომარი მოქმედებების დროს სიუზან ბელპერონი ასევე მიუერთდა წინააღმდეგობის მოძრაობას.
სიუზან ბელპერონს უკავშირდებოდნენ რიგი ამერიკული კომპანიები საიველირო ნაწარმის დიზაინის წინადადებებით ამერიკაში, მაგრამ მან ამჯობინა პარიზში დარჩენა.
ომის შემდეგ, ჰერც-ბელპერონის შექმნა
უკანასკნელ წერილში, რომელიც დათარიღებულია 1943 წლის 21 თებერვლით და გაგზავნილია შუალედური ბანაკიდან, ბერნარ ჰერცი ანდობს თავის საქმეებს სიუზანს, მის ნებასთან ერთად ავალებს იზრუნოს ალინას და ჟანის, მისი შვილების ინტერესებზე 1946 წლის 6 დეკემბერს ჟან ჰერცი, ბერნარ ჰერცის შვილი დაბრუნდა პარიზში სამხედრო ტყვედ პატიმრობის პერიოდის შემდეგ. მამის უკანასკნელი ნების შესასრულებლად, ჟანმა აიღო სანახევროდ მფლობელობა ახალი კომპანიისა, რომელსაც ეწოდა „ჟან ჰერცი - სიუზან ბელპერონი -შპს“.
1945 წლის დასაწყისში სიუზან ბელპერონი გადავიდა მისი ბინიდან მონმარტრში რუე დ’აუმალ 14, პარიზში, მცირე მანძილზე ჰერც-ბელპერონის საიველირო სახლის მისაღები ოთახებიდან. მისი დიდი ბინა იყო ამაღლებულ დონეზე ნეო-კლასიკური შენიბისა, შორეულ-აღმოსავლური გაწყობით, რომელიც ჰარმონიულად ერწყმოდა კლასიკურ ესთეტიკურ სტილს. ყველა ოთახების შიდა დიზაინი დაევალა სიუზან ბელპერონის ახლო მეგობარს მარსელ კოარდს, ვისაც მან აგრეთვე ანდო მისაღები ოთახების გაფორმება რიუ დე შატეიენზე.
უმცროსმა ჰერცმა და ბელპერონმა განაახლეს პარტნიორობა, წარმატებით მუშაობდნენ რა შემდგომი 30 წლის მანძილზე.
ცნობილი იუველირი პრესტიჟული კლიენტებისთვის
იუველირმა სიუზან ბელპერონმა თავისი კლიენტურა მიიღო მხოლოდ-და-მხოლოდ თანამდებობით სალონებში, რომლებიც განლაგებული იყო რიუ შატედიენის 59-ში. მას არასოდეს ჰქონია განზრახვა მოეწყო საიუველირო მაღაზია, რადგანაც ის დარწმუნებული იყო, რომ საიუველირო ნაწარმები მის საუკეთესო ელჩებს წარმოადგენდნენ. მისი მისამართი გადაეცემოდა მხოლოდ ფრთხილად, ზეპირად, რათა აერჩია კლიენტები, რომლებიც მიიზიდა მისი ნამუშევრების ორიგინალურობამ და ამგვარად უზრუნველყოფდნენ მის სულ უფრო მზარდ პოპულარობას როგორც საფრანგეთში, ისე მთელს მსოფლიოში.
როგორც განსაკუთრებული მნიშვნელობის საგანზე, რაიმე შეკვეთის შესრულებამდე, სიუზან ბელპერონს არასოდეს ავიწყდებოდა გაეგო კლიენტის ცხოვრების სტილის შესახებ და აგრეთვე სწავლობდა მისი სახის კონტურებს, კანის მდგომარეობას და მისი ხელების ფორმას. ამგვარადვე, სიუზან ბელპერონი ზრუნავდა აეღო ზუსტი ზომები თითის, მაჯის, ყელის, როგორც ამას აკეთებს მოდური ტანსაცმლის მკერავი. აუცილებლობის შემთხვევაში, სიუზან ბელპერონს ჰქონდა რამდენიმე მიზომება, სანამ ზომის მიხედვით დამზადებულ ბეჭედს თავის კლიენტს გადასცემდა, რათა დარწმუნებულიყო, რომ თითოეული ნაკეთობა ზუსტად ერგება ზომით კლიენტს.
კრისტიან_დიორი
მის კლიენტებს შორის იყო უმრავლესი სამეფო და არისტოკრატიული ოჯახები, ისევე როგორც დინასტიები აღა ხანის, როტშილდის, ვილდენშტეინის და ვინძორის ჰერცოგის. სიუზან ბელპერონი ასევე იპყრობდა კლიენტებს ხელოვნების და შოუბიზნესის სამყაროდან (მსახიობებს, კომედიანტებს, დრამატურგებს, მოცეკვავეებს და მომღერლებს), ისეთებს, როგორიცაა კოლეტი, რობერ მალე-სტივენსი, ჰანა ვალსკა, მარია ფელიქსი, არნო ბრეკერი, ჟოზეფინა ბეიკერი, რაულ დუფი, დაიზი ფელოვესი, ალის კოკუა, მერლე ობერონი, ფრანსუა როზაი, მერი ბელი, ჩარლზ ბოიერი, ჰარი ბაუერი, ლუიზა დე ვილმორინი, ჟან კოქტო და ჰარი კუპერი. მოდის სამყაროდან სახელები მოიცავს განსაკუთრებით მის მეგობარს ელზა შიაპარელს, დიანა ვრილენდს, ნინა რიჩის, კრისტინა დიორს და ჟან ლანვინს, ხოლო პოლიტიკის სამყაროდან ისეთ სახელებს, როგორიცაა პოლ რენო, ლიონ ბლიუმი, მორის კიუვე დე მარვილი, გასტონ პალევსკი და გუფონ-ბოინის.
სიცოცხლის ბოლო
1970 წლის ივნისში მისი მეუღლის სიკვდილიდან ოთხი წლის შემდეგ, სიუზან ბელპერონი და მისი კოლეგა ჟან ჰერცი დათანხმდნენ საერთო შეხვედრაზე, რომელიც შედგა 1974 წლის 28 ივნისს, რათა მეგობრულად გადაეწყვიტათ მათი კომპანიის საკითხი. კომპანია ჰერც-ბელპერონი ლიკვიდირებული იყო 1975 წლის 31 დეკემბერს. ეს გადაწყვეტილება მოჰყვა 45 წელს მიძღვნილს საიუველირო ხელოვნებისათვის, მაგრამ ეს არ ნიშნავდა მისი პროფესიონალური მუშაობის ბოლოს. საფრანგეთში, თუ საზღვარგარეთ, ერთგულმა კლიენტებმა გამოჭედეს მეგობრობის და ერთგულების დიდი კავშირი მრავალი წლის მანძილზე. ისინი განაგრძობდნენ მისი მომსახურებისათვის მიმართვას, ისე, რომ იგი აფასებდა მათ საიუველირო ნაწარმებს მემკვიდრეობის, დაზღვევის, ან მუზეუმებისთვის ჩუქების მიზნით. მაგრამ სიუზან ბელპერონი უარს ამბობდა თანამშრომლობის ყველა შეთავაზებაზე (მათ შორის ტიფანი და კომპ.-სა) რათა შესძლებოდა გადახედვა მისი საუველირო კოლექციისთვის.
სიუზან ბელპერონი გარდაიცვალა უბედური შემთხვევისაგან აბაზანაში 1983 წლის 28 მარტს, ოთხმოცდა ორი წლის ასაკში. უშვილომ, მან მთელი თავისი ქონება უანდერძა ახლო მეგობარს.
ვინძორის ჰერცოგი ქალის საიუველირო ნაკეთობების აუქციონი
მიუხედავად მისი დიზაინის პოპულარობისა მის დროში, ბელპერონის სახელი დავიწყებას მიეცა ჟენევაში 1987 წლის 2 და 3 აპრილის პრესტიჟულ ვინძორის ჰერცოგი ქალის საუველირო ნაკეთობების და ძვირფასეულობის აუქციონამდე, რომელიც სოტბიმ ჩაატარა. ამ აუქციონის მანძილზე მხოლოდ ხუთი 16 ნაკეთობიდან იყო გულდასმით კატალოგიზირებული.
ბელპერონის საუველირო ნაწარმის განმეორებითი გამოჩენა
ვინძორის ჰეცოგი ქალის მფლობელობაში მყოფი სიუზან ბელპერონის საუველირო ნაწარმით მისი ნამუშევარი წინ წამოწეული, საბოლოოდ აღიარებული და საბოლოოდ დაფასებული იყო. „ჰერც-ბელპერონის ახალი საზოგადოება“ პარიზში, ვივიენის ქუჩა 10-ში დაარსებული იყო 1991 წელს და ჰყავდა მხოლოდ ერთი ექსკლუზიური ამერიკელი კლიენტი, იუველირი, რომელიც იმყოფებოდა ნიუ-იორკში, რომელმაც შეუკვეთა ხელახლა დამზადება (შესაბამისად ახალი საიუველირო ნაკეთობების) ჰერც-ბელპერონის ახალ საზოგადოებას.
პირადი არქივების აღმოჩენა 2007 წელს
2007 წელს სიუზან ბელპერონის დარჩენილი მემკვიდრე გარდაიცვალა. მემკვიდრეობის ხაზით ახალი მემკვიდრე გახდა მფლობელი სიუზან ბელპერონის საკუთრების, მისი არქივების ჩათვლით.
გავრცელდა ხმები, რომ სიუზან ბელპერონმა დაწვა თავისი არქივები, მაგრამ ეს მხოლოდ მითი იყო. ახალმა მემკვიდრემ აღმოაჩინა მონმარტრის ახლოს პატარა ბინა, რომლის კარები დაკეტილი რჩებოდა 1983 წლიდან. ეს ბინა შეიცავდა სიუზან ბელპერონის ავეჯს, ბიბლიოთეკას და მის სრულ არქივს : დიდ კოლექციას სურათების, ჩანახატების, მოდელების, ნამზადების, საქმიანი მიმოწერის, დღიურების და განკარგულებების დანიშვნის შესახებ, რომელიც წარმოებდა 1937 წლიდან 1974 წლამდე, ბეჭდით დადასტურებულ ფოტოგრაფიებსა და სტატიებს პრესიდან. ეს აღმოჩენა წარმოადგენს გადამწყვეტს, რათა დადასტურდეს აუტენთიურობა და თვალის მიდევნება მისი ნამუშევრებისა, რომლებიც უბრალო ჩახატვას არ ექვემდებარებიან.
ფაქტობრივმა მემკვიდრემ სიუზან ბელპერონისა, მისმა სამუდამო მეგობარმა, შეასრულა ხელოვანის ნება, მისი არქივების კონფიდენციალურობასა და მისი კლიენტების პატივისცემაზე„ უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე“.
ამ არხივებმა უჩვენეს, რომ ბევრი რამ, რაც დაწერილია სიუზან ბელპერონის შესახებ, იდუმალ და ძალიან ფრთხილ ქალზე, რჩება ფონდის გარეთ. უფრო მეტიც, სიუზან ბელპერონის არქივებმა დაადასტურეს, რომ არსებობდა გეგმა წიგნისა ხელოვნების შესახებ, მიძღვნილი მისი მუშაობისადმი. ჰანს ნადელხოფერი (1949-1988) კრისტის, ჟენევა საიუველირო დეპარტამენტის ექსპერტი, ცნობილი კარტესადმი მიძღვნილი საცნობარო მონოგრაფიით, გეგმავდა 1981 წელს დაეწერა წიგნი სიუზან ბელპერონის მუშაობის შესახებ. ამ პროექტით მოხიბლულმა, სუზან ბელპერონმა დაიწყო ყველა არქივების შეგროვება, მაგრამ ის ტრაგიკულად გარდაიცვალა 1983 წელს.
2008 წელს, ხელოვნებით გატაცებულმა ახალმა მემკვიდრემ ჰკითხა მწერალს, რომელიც სპეციალიზირდებოდა ანტიკურ საიველირო ნაწარმებში და საიუველირო საქმეში ფრანგ ექსპერტს, გაეგრძელებინა შავად ნაწერი პროექტი საცნობარო მონოგრაფიისა, რომელიც დაწყებული იყო ჰანს ნადელხოფერის მიერ. ფრანგმა ექსპერტმა შეიძინა 2008 წლის 1 ოქტომბერს ვერსალის მიერ რეგისტრირებული კონტრაქტით, სრული არქივი სიუზან ბელპერონისა და უფლებამოსილი იყო უკანასკნელი დარჩენილი მემკვიდრის მიერ უზრუნველეყო განუსაზღვრელი ვადით „მომავალი ექსპერტიზა ყველა ნაკეთობებისა შექმნილის სიუზან ბელპერონის მიერ“.
მარადიული სტილი მზარდი წარმატებით
2012 წლის 14 მაისს სიუზან ბელპერონის პერსონალური საიუველირო კოლექცია ღია მემკვიდრეობაში 2007 წლიდან, გაიყიდა ჟენევაში. აუქციონზე 60 ლოტით, გაყიდულით სამჯერ უფრო მეტ ფასად თავდაპირველად შეფასებულზე, წავიდა ჩაქუჩიდან 3,45 მილიონ დოლარად, განსაკუთრებით კლდის კრისტალების და ბრილიანტის ბეჭდით (498 255 დოლარი).
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1900 კატეგორია:გარდაცვლილი 1983 კატეგორია:ფრანგი დიზაინერები
Lasioglossum grandiceps
სქოლიო
grandiceps
ბელუჯისტანი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინით ბელუჯისტანი შეიძლება აღნიშნული იყოს:
ბელუჯისტანი (პაკისტანი)
ბელუჯისტანი (بلوچستان) — პაკისტანის პროვინცია, ოთხ პროცინიას შორის უდიდესი. ქვეყნის ფართობის დაახლოებით 44 %-ს მოიცავს. დასავლეთით ესაზღვრება ირანს, ჩრდილო-დასავლეთით კი ავღანეთს. პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია უდიდესი ქალაქი კვეტა.
ძირითადი მაცხოვრებლები არიან ბელუჯები და პუშტუნები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პაკისტანის პროვინციები
რეიჩელ ვარდი
რეიჩელ კლერ ვარდი (Rachel Ward დაიბადა 12 სექტემბერი, 1957. Cornwell, Oxfordshire, England) - ინგლისში დაბადებული ავსტრალიელი მსახიობი, კინორეჟისორი, სატელევიზიო რეჟისორი და სცენარისტი.
ადრეული წლები
რეიჩელ კლერ ვარდი დაიბადა კორნველში, ოქსფორდშირში, ჩიპინგ ნორტონის მახლობლად, კლერ ლეონორას და პიტერ ალისტერ ვარდის ოჯახში. მისი ბაბუები იყვნენ უილიამ ვარდი, დადლის მე -3 გრაფი და კრიკეტიანი ჯეილზ ბარინი. ვარდი ასევე არის უილიამ ვარდის, დადლის მეორე გრაფის, ავსტრალიის გენერალური გუბერნატორი 1908–11, და გარემოსდაცვითი დამცველის და. მან 16 წლის ასაკში მიატოვა სკოლა, რომ მოდის და ფოტოგრაფიის მოდელი გამხდარიყო. მან მოკლედ დაათვალიერა დევიდ კენედი, რობერტ კენედის ვაჟი.
სამშვილდის შემოერთება
სამშვილდის შემოერთება — სამეფო ხელისუფლების მიერ საქართველოს ფეოდალური მონარქიის გაძლიერება-ცენტრალიზაციისათვის გატარებული ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ღონისძიება.
რეიჩელ ვარდი
კარიერა
რეიჩელ კლერ ვარდის სამოდელო კარიერის განმავლობაში ის გამოჩნდა Vogue, Harper's & Queen და Cosmopolitan ჟურნალების გარეკანზე. 1977 წელს შეერთებულ შტატებში გადასვლის შემდეგ იგი გამოჩნდა სატელევიზიო რეკლამებში, როგორიცაა ლინკოლნ მერკურის "Cougar Girl" და რევლონის "Scoundrel Girl". 1981 წელს მან მიიღო ოქროს გლობუსის პრემია ნომინაციაში "წლის ახალი ვარსკვლავი" ფილმში Sharky's Machine, რომელშიც ბურტ რეინოლდზთან ერთად ითამაშა. შემდეგ წელს, მან ითამაშა ფილმში Dead Men Don't Weid Plaid სტივ მარტინთან ერთად. მისი დიდი როლი 1983 წელს შედგა, როდესაც მან ითამაშა რიჩარდ ჩემბერლენთან ერთად, რომელშიც მთავარ როლს ასრულებდა მეგის კლეარი სატელევიზიო მინიერის სერიაში The Thorn Birds, რისთვისაც იგი იყო ნომინირებული ოქროს გლობუსის პრემიაზე საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის - Miniseries ან სატელევიზიო ფილმი. ვარდი ამ მიღწევისთვის დიდ დამსახურებას უფასებს მოქმედ მწვრთნელს სანდრა სიკატს, ჯერ უბრალოდ სამუშაოს მიღებაში დახმარების აღმოჩენაში (პირველი საშინელი კითხვის შემდეგ) და შემდეგ დასრულებული როლის შესრულების ხარისხის გამო, რომელიც ხუთთვიანი გადაღებების მკაცრი გრაფიკის პარალელურად იქმნებოდა, ხოლო Seacat– ის მიერ ერთდროულად და არანაკლებ დამქანცველი გადაცემის პროგრამა გადიოდა.1983 წელს ასევე, აშშ-ს აუდიტორიამ ვარდს მისცა ხმა მსოფლიოს 10 ყველაზე ლამაზი ქალის გამოვლენისას.1984 წელს მან ითამაშა ჯესი ფილმში Against All Odds, ჯეფ ბრიჯესთა ნ ერთად. 1985 წელს ციხესიმაგრის გადაღების შემდეგ, ვარდი რამდენიმე წლის განმავლობაში გაქრა კინოდან მსახიობობის შესასწავლად.
სამშვილდის შემოერთება
1110 წელს დავით IV აღმაშენებელი ლიხთ-იმერეთს გადავიდა, რითაც მტრის ყურადღება მოადუნა. ამ დროს გიორგი ჭყონდიდელ-მწიგნობართუხუცესმა თავისი დისწულის თევდორეს, კახეთის დიდგვაროვანი ფეოდალის აბულეთისა და ივანე ორბელის დახმარებით მტერს სამშილდე წაართვა. სამშვილდე ძლიერი ციხე იყო და სამხრეთიდან ამაგრებდა თბილისს. ამასთან სამხრეთის სავაჭრო გზაც ამ ქალაქზე გადიოდა. საქართველოს ფეოდალური მონარქიის მიერ ამ მნიშვნელოვანი სტრატეგიული პუნქტის შეერთებამ სელჩუკებს თავზარი დასცა, ციხეები დატოვეს და გაიქცნენ. სამშვილდესთან ერთად ამავე წელს საქართველოს შეუერთდა სომხითის ბევრი ციხე.
რეიჩელ ვარდი
კარიერა
ის კვლავ გამოჩნდა 1987 წელს და ითამაშა ქმრის, ბრაიან ბრაუნის (რომელიც მან ეკლიანი ჩიტების გადასაღებ მოედანზე გაიცნო) ფილმში "ქოლგა ქალი". 2001 წელს იგი კვლავ იყო ნომინირებული ოქროს გლობუსის პრემიაზე საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის - მინიერისა ან სატელევიზიო ფილმისთვის სანაპიროზე შესრულებული როლისთვის (2000). 2001 წელს ვარდმა მოიგო ავსტრალიის კინო ინსტიტუტის პრემია საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმისთვის "დიდი სახლი", [9] და საუკეთესო ავსტრალიური ფილმი Flickerfest- ზე. ფილმმა ასევე მოიგო ავსტრალიის კინოკრიტიკოსთა წრის პრემია, ისევე როგორც მისი 2003 წლის ფილმი Martha's New Coat. ამ ფილმმა ასევე მოიგო 2003 ATOM ჯილდო.
სამშვილდის შემოერთება
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ისტორია
რეიჩელ ვარდი
კარიერა
2003 წელს, ვარდის პორტრეტმა მხატვრის იან უილიამსონის მიერ მოიგო Packing Room Prize არჩიბალდის პრემიის კონკურსზე. 2005 წელს ვარდი გახდა ავსტრალიის ორდენის წევრი "სოციალური სამართლიანობის შესახებ ცნობიერების ამაღლების მიზნით, სოციალურად დაუცველი და რისკის ქვეშ მყოფი ახალგაზრდების უფლებების ლობირებით, მენტორებით და ადვოკატირებით და ავსტრალიის კინო და სატელევიზიო ინდუსტრიის მხარდაჭერით".
ქუთაისის დროშა
მინი|მარჯვნივ|200 პქ|ქუთაისის დროშა ქუთაისის დროშა - ქუთაისის თვითმმართველი ქალაქის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ქალაქ ქუთაისის საკრებულოს მიერ.
რეიჩელ ვარდი
კარიერა
2006 წელს ვარდი მოქმედებდა მინი სერიალში Blackbeard, რომელიც გაკეთდა Hallmark Channel- ისთვის. რეჟისორი იყო კევინ კონორი, მისი მთავარი ვარსკვლავია ანგუს მაკფადიენი და მასში მონაწილეობენ რიჩარდ ჩემბერლენი, ჯესიკა ჩესტეინ ი, მარკ უმბერსი, სტეისი კიჩი და დევიდ ვინტერსი.
ქუთაისის დროშა
აღწერილობა
ქალაქ ქუთაისის დროშა წარმოადგენს მართკუთხა ნაჭერს პროპორციით 2/3. დროშის ველი ოთხ თანაბარ ნაწილადაა გაყოფილი მარცხენა ზედა და მარჯვენა ქვედა მეოთხედები მუქი ლურჯია, ხოლო მარჯვენა ზედა და მარცხენა ქვედა მეოთხედები - მწვანე. ცენტრში შასმულია ოქროსფერი ჯვარი, რომლის კუთხეებთან კიდევ ოთხი, ასევე ოქროსფერი ჯვარია ჩასმული.
რეიჩელ ვარდი
კარიერა
2007 წელს რეიჩელ კლერ ვარდი დაბრუნდა ტელევიზიის ეკრანებზე, როდესაც მან ახალი ABC-ის დრამაში „წვიმის ჩრდილი“ მიიღო მონაწილეობა. მან ითამაშა ქვეყნის ვეტერინარი, სახელად ქეით მაკდონალდი, თავისუფალი სული, რომელიც უპირისპირდება პირად და პროფესიულ დაბრკოლებებს სოფლად, გვალვით დაზარალებულ ქალაქში.
ქუთაისის დროშა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს მუნიციპალური დროშები კატეგორია:ქუთაისი
რეიჩელ ვარდი
კარიერა
2009 წელს ის რეჟისორი გახდა მისი პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმის სახელწოდებით Beautiful Kate, ადაპტირებულია რეიჩელ ვარდის მიერ 1982 წელს ნიუტონ თორნბურგის რომანიდან და პრემიერა შედგა სიდნეის კინოფესტივალზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 12 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1957 კატეგორია:XX საუკუნის ქალი მსახიობები კატეგორია:ინგლისელი ქალი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ინგლისელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ბრიტანელი ქალი მსახიობები კატეგორია:ავსტრალიელი მსახიობები