cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლუი რენო (იურისტი)
საერთაშორისო მოღვაწეობა
რენო არასოდეს გადამდგარა. მისი უკანასკნელი ლექციის შემდეგ, 6 თებერვალს 1918 წელს, საკუთარ ვილაზე, ბარბიზონში, ავად გახდა და გარდაიცვალა 8 თებერვალს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1843 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1918 კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში
ელექტროფილი
ელექტროფილი ორაგნულ ქიმიაში — ელექტრონული წყვილის მიმღები რეაგენტი ან მოლეკულა. არის დადებითი მუხტის მატარებელი ან ნეიტრალური, მაგრამ ვაკანტური ორბიტალის მქონე, რომელიც ელექტრონულ წყვილს იზიდავს.
სქოლიო
კატეგორია:ანიონები კატეგორია:იონები კატეგორია:ფიზიკური ორგანული ქიმია
ობერშტადიონი
ობერშტადიონი (Oberstadion) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ალბ-დუნაის რაიონში. თემის ფართობია 15,8 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 1 529 ადამიანს.
წკერეს კვირაცხოვლის ეკლესიის კომპლექსი
წკერეს კვირაცხოვლის ეკლესიის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ წკერეს ჩრდილო-დასავლეთით, მაღალი მთის წვერზე, ისტორიულ გზაზე, რომელიც მთიულეთ-ფშავის კავკასიონზე არსებული მილიონას გადასასვლელით უკავშირდებოდა სოფელ კობს. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. კომპლექსში შედის ეკლესია, ზურგიანი კოშკი და გალავანი.
ეკლესია
ეკლესია დარბაზულია. ჩაშენებულია გალავნის დასავლეთ კედელში ისე, რომ მისი დასასვლეთ კედელი გალავნის ნაწილია. შენობა აგებულია რუხი ფერის ნატეხი ქვით. გარეთა კუთხეებში, კარ-სარკმელთა საპირეებისა და ლავგარდნისათვის მოწითალო თლილი ქვაა გამოყენებული. შესასვლელი ჩრდილოეთიდან აქვს. კარი სწორკუთხაა. სწორკუთხა საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილია ეკლესიის ერთადერთი სარკმელი. მის ქვემოთ ტრაპეზის ქვა დგას. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში თითო სწორკუთხა ნიშია. ორი ნიშია დასავლეთ კედელში. შიგნით ეკლესია გადახურულია ფერდებგაბრტყელებული კამარით, რომლის ფერდების შეერთებასთან, წვერში, მართი კუთხე იქმნება. ეკლესიის კედლებზე. შიგნით და გარეთ, შელესილობის ფრაგმენტებია შემორჩენილი. ფასადები სადაა, ჩრდილოეთ და სამხრეთის ფასადებზე ამოკაწრულია ჯვრის სქემატური გამოსახულებები. ჩრდილოეთის ფასადზე ორი ჯვარია, სამხრეთის ფასადზე ერთი. კედლები დასრულებულია თაროსებრი ლავგარდნით. ეკლესიას ფიქლის ორფერდა სახურავი აქვს.
კოშკი
კოშკი ზურგიანია, დგას ეკლესიის ჩრდილოეთით. გალავნის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში. ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეზი ქვით. კოშკის ზურგის ნაწილი დანგრეულია. სწორ (სამხრეთ) კედელში, რომელიც ორი სართულის სიმაღლეზეა შემორჩენილი. მიწიდან 4 მეტრზე სწორკუთხა კარია გაჭრილი, მის ზემოთ კი მომდევნო სართულის ვიწრო სწორკუთხა სარკმელია. გალავანი გეგმით ოთხკუთხაა, ნაშენია ნატეხი ქვის მშრალი წყობით. შესასვლელი აღმოსავლეთიდან აქვს. გალავნის დასავლეთ კედელში. ეკლესიასთან ახლოს, ორი მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. ამ კედლის პარალელურად, ეკლესიასა და კოშკს შორის. ორი ოთხკუთხა ბურჯისა და კედლის ნაწილია შემორჩენილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ბოლივარის მუნიციპალიტეტი (მონაგასი)
ბოლივარის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მონაგასის შტატში, წარმოადგენს მონაგასის შტატის 13 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია კარიპიტო, ფართობი 270 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ბოლივარის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 51 934 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 0,19 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:მონაგასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჩარლზ ტაუნზი
ბიოგრაფია
1931–1937 წლებში სწავლობდა გრინვილში, 1937–1939 წლებში — კალიფორნიის ტექნოლოგიის ინსტიტუტში. 1939–1948 წლებში მუშაობდა ფირმა „ბელ ტელეფონში“, 1948 წლიდან — კოლუმბიის უნივერსიტეტში (1950 წლიდან პროფესორი). 1961–1966 წლებში მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიური ინსტიტუტის პროფესორი. 1967 წლიდან კალიფორნიის უნივერსიტეტში (ბერკლი) ხელმძღვანელობს ფიზიკის განყოფილებას. ამერიკის ფიზიკის საზოგადოების პრეზიდენტი (1967 წლიდან). ტაუნზის უმთავრესი შრომები ეხება კვანტურ ელექტრონიკას. 1964 წელს ნობელის პრემიის ლაურეატი.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი ფიზიკოსები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
კუშ-იამანი
სქოლიო
კატეგორია:იანაულის რაიონის სოფლები
ალ-რუჰეიბის ნაჰია
ალ-რუჰეიბა (არაბ. ناحية الرحيبة) — სირიის რიფ-დიმაშკის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ალ-რუჰეიბის პროვინციაში დაახლოებით 30 450 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 708,82 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
ჰიჟდიენი (გლოდენის რაიონი)
ჰიჟდიენი (Hîjdieni) — სოფელი მოლდოვაში, გლოდენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 147 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 765 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გლოდენის რაიონის სოფლები
გვატემალა 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
გვატემალამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მერვედ იასპარეზა 1992 წელს, ესპანეთის ქალაქ ბარსელონაში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:გვატემალა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ამერიკული ისტორია X
ამერიკული ისტორია X (American History X) — 1998 წელს გადაღებული ამერიკული კინოდრამა 1990-იანი წლების ნაციონალ-სოციალისტ სქინჰედებზე. ფილმი სადებიუტო ნამუშევარია რეჟისორ ტონი კეი და სცენარისტი დეივიდ მაკკენასთვის. კრიტიკოსები აღნიშნავდნენ მთავარი როლის შემსრულებლის, ედვარდ ნორტონის ოსტატურ საშემსრულებლო ხელოვნებას, რომლისთვისაც იგი ნომინირებული იყო რამდენიმე კინოპრემიაზე, მათ შორის ოსკარზეც. ფილმის ნაკლად ითვლება სცენებში ძალადობის ზედმეტად უხეში გამოვლინება, თუმცა, კრიტიკოსთა უმრავლესობამ ჩათვალა, რომ ამგვარმა სცენებმა ფილმს მხოლოდ დამაჯერებლობა შესძინა. ჟურნალ Empire-მა ფილმი ყველა დროის 500 საუკუთესო ფილმების რეიტინგში 311-ე ადგილზე დააყენა. IMDb-ის ვერსიით 250 საუკეთესო ფილმის რეიტინგში კინოსურათი 33-ე ადგილზეა.
ფილმის სახელი
კინოსურათის დასაწყისში სკოლის შავკანიანი დირექტორი ბობ სუინი თავის მოსწავლე დენი უინიარდს, ნაციონალ-სოციალისტი სკინჰედების ჯგუფის წევრს აძლევს დავალებას, რათა შეცვალოს მისი მსოფლთმხედველობა. დენი თავის თემას არქმევს American History X-ს. სიტყვათშეწყობა American History (ამერიკული ისტორია) წარმოიშვის სასკოლო საგნისგან, რომელსაც ამერიკული ისტორია ჰქვია. არსებობს სიტყვათშეწყობის მეორე თარგმანიც — ამერიკის ისტორია (მსგავსად სახელმწიფოს ისტორიისა); ამგვარი თარგმანი უფრო გავრცელებული იყო.
ქართულენოვან ინტერნეტ სივრცეში ფილმი ცნობილია, როგორც ამერიკული ისტორია X.
სიუჟეტი
ფილმში მოვლენები ვითარდება 1990-იან წლებში. მთელი კინოსურათის განმავლობაში სიუჟეტური ხაზი მიმდინარეობს ორ სხვადასხვა დროს: აწმყოში მიმდინარე მოვლენები ფერადად არის ნაჩვენები, ხოლო წარსულის (დერეკ და დენი უინიარდების მოგონებები) — შავ-თეთრად. ფილმის დასაწყისში ნაჩვენებია წარსულში მომხდარი სცენა — დერეკი, ნს-სქინჰედების (ნაციონალ-სოციალისტი სქინჰედების) დაჯგუფების მეთაური, კლავს შავკანიან ბანდიტებს, რომლებიც მისი მანქანის მოპარვას ცდილობდნენ. დერეკს დანაშაულის ადგილზე პოლიცია აპატიმრებს თავისი უმცროსი ძმის, დენის თვალწინ. ამის შემდეგ მოვლენები აწმყოში ვითარდება. დენი სკოლაში თემას წერს ადოლფ ჰიტლერის ავტობიოგრაფიული წიგნის, ჩემი ბრძოლის მიხედვით, რაც აწუხებს ისტორიის მასწავლებელს (წარმოშობით ებრაელ). მასწავლებელი მომხდარის შესახებ ატყობინებს სკოლის შავკანიან დირექტორ ბობ სუინის. სუინი აძლევს დენის დავალებას: მის მიერვე მოგონილი საგნის, ამერიკული ისტორია X-ისთვის დაწეროს თავისუფალი თემა მის უფროს ძმაზე, რათა დამოუკიდებლად გააანალიზოს მოვლენები, რომლებმაც განსაზღვრეს მისი ცხოვრება. სუინი დენის ატყობინებს, რომ თუ იგი მეორე დღეს თემას არ მიიტანს, სკოლიდან გაირიცხება. გარდა ამისა, სუინი პირდება დენის, რომ მისი თემა სხვა ადამიანის ხელში არ მოხვდება. მოგვიანებით, დენი იცავს თეთრკანიან მოსწავლეს, რომელსაც შავკანიანები ჩაგრავდნენ სკოლის საპირფარეშოში.
ბობ სუინი ესწრება საქმის გამომძიებელთა შეხვედრას. გამომძიებლებს აქვთ საქმე ნს-სქინჰედების დაჯგუფებასთან, ქრისტეს მოციქულებთან (რომლის წევრებიც არიან დერეკი და დენი) დაკავშირებით. სუინი ამ შეხვედრას დაესწრო იმის გამო, რომ დერეკი ადრე მისი მოსწავლე იყო. შესაბამისად, სუინის საშუალება ჰქონდა ედევნებინა თვალი დერეკის იდეების განვითარებისთვის მისი ადრეული ასაკიდან. შეხვედრაზე გამომძიებლები უყურებენ ვიდეოს, რომელშიც დერეკი ინტერვიუს აძლევს ადგილობრივ ტელეარხს. ეს ყველაფერი ხდება დერეკის მამის მკვლელობის შემდეგ, რომელიც მეხანძრე იყო და შავკანიანთა კვარტალში ცეცხლის ჩაქრობისას ადგილობრივმა ნარკომოვაჭრემ მოკლა. გამოძიების აზრით, ეს ფაქტი გახდა ძირითადი მიზეზი დერეკისთვის ნს-სქინჰედი გამხდარიყო.
სკოლიდან სახლში წასვლისას დენი ჩერდება საკალათბურთო მოედანთან, რომელზეც შავკანიანები თამაშობენ. იგი იხსენებს, რომ თავის დროზე სკინჰედებმა დერეკის მეთაურობით ეს მოედანი სამოყვარული თამაშში „მოუგეს“ შავკანიანებს. დერეკის ციხეში წასვლის შემდეგ მოედანს კვლავ შავკანიანი ბანდიტები (როგორც მათ დენი მოიხსენიებს) დაეპატრონნენ. ამის შემდეგ დენი მიიჩქარის სახლისკენ, რათა ნახოს იმ დილით ციხიდან გამოსული ძმა. იგი მას ხვდება. ამავე დროს, დერეკთან მოდის მისი ძველი ნაცნობი, სეტ რაიანი. მოკლე საუბრის შემდეგ ისინი მიდიან სკინჰედების წვეულებაზე, ხოლო დენი თემის წერას იწყებს, რომელშიც პოზიტიურად აფასებს ძმის მსოფლთმხედველობას და მოქმედებებს. დენის ძველ დროს იგონებს: კორეელი მეწარმის მაღაზიის დარბევას, იქ მომუშავე არალეგალური იმიგრანტების (შავკანიანები, კორეელები, მექსიკელები) ცემასა და დამცირებას, მათი დედის მიერ ვახშამზე მიწვეული ზემოთხსენებული ებრაელი მასწავლებლის შეურაცხყოფას და შავკანიანების მკვლელობას.
ეს არ არის ჩვენი წყეული რაიონი — ეს ბრძოლის ველია! დღეს საღამოს ჩვენ ყველანი ბრძოლის ველზე ვართ! ჩვენ უნდა გადავწყვიტოთ: გვერდზე გავდგებით და წყნარად ვუყურებთ, თუ როგორ აუპატიურებენ ჩვენ ქვეყანას, თუ წავალთ იქ და ამის წინააღმდეგ რამეს მოვიმოქმედებთ. — დერეკის გამოსვლა მაღაზიის დარბევამდე
დენისთან მისული მეგობრები მას თემის წერას აწყვეტინებენ. მათთან ერთად იგი მიდის სკინჰედების წვეულებაზე, სადაც უკვე არის დერეკი. დერეკი წვეულაბზე თავის შეყვარებულს ხვდება და ეუბნება, რომ უარი თქვა ნაცისტურ იდეებზე და სურს მასთან ერთად სხვა ქალაქში გამგზავრება. ამ წინადადებაზე იგი უარს იღებს. ამის შემდეგ იგი შედის ორგანიზაციის მთავარ იდეოლოგთან, კემერონ ალექსანდრთან. სანამ დერეკი ციხეში იჯდა, ალექსანდრმა საკმაოდ დიდი დაჯგუფების შექმნა მოახერხა. დერეკი, თავის მხრივ, ატყობინებს მას, რომ წარსულთან „გამომშვიდობებას“ აპირებს. ალექსანდრი მის გადარწმუნებას ცდილობს, დერეკს ნერვები უმტყუნებს, რის შემდეგაც იგი ალექსანდრს სცემს და დიდ აყალ-მაყალს აწყობს. დერეკის მეგობარი, სეტ რაიანი მას იარაღს უმიზნებს, თუმცა, არ ისვრის. დერეკი მას ამ იარაღს ართმევს და უმცროს ძმასთან ერთად ადგილს ტოვებს.
უკაცრიელი ადგილის პოვნის შემდეგ, დერეკი დენის უყვება, თუ რა სერიოზული გამოცდის გავლა მოუწია მის მსოფლთმხედველობას ციხეში. იგი იხსენებს, თუ როგორ ყიდულობდა ერთ-ერთი ნაცისტი ნარკოტიკებს მექსიკელისგან, ყიდდა მას თეთრკანიანებზე და ამის გამო კრიტიკასაც კი არ ექვემდებარებოდა; თანამებრძოლებში იმედგაცრუებული დერეკი დაუპირისპირდა მათ, რის გამოც შემდგომში „ფასსაც“ იხდის — მას ციხის აბაზანაში აუპატიურებენ ნეონაცისტები, რომლებსაც იგი აქამდე „მეგობრებად“ თვლიდა. დერეკის ერთადერთი მეგობარი ხდება შავკანიანი პატიმარი, რომლმაც დაიცვა იგი სხვა ბანდების თავდასხმისგან. ციხეში დერეკს ხშირად სტუმრობდა და მორალურ თანადგომას უცხადებდა დირექტორი სუინი. დირექტორი ასევე სასამართლოზე დერეკის მხარდასაჭერად გამოვიდა და მას დროზე ადრე გათავისუფლებაში დაეხმარა. ძმა არწმუნებს დენის, რომ კარგი ადამიანები როგორც თეთრკანიანების, ასევე შავკანიანების რიგებში მოიძებნებიან. არ არსებობს კარგი და ცუდი რასები, არსებობენ კარგი და ცუდი ადამიანები.
სახლში დაბრუნების შემდეგ დენი თავისი თემის წერას აგრძელებს და აღწერს კიდევ ერთ თავის მოგონებას, რომელმაც აგრეთვე იმოქმედა დერეკის მსოფლთმხედველობაზე: საოჯახო სადილის დროს მამა არწმუნებდა ოჯახის წევრებს, რომ ამერიკაში თეთრკანიანების დისკრიმინაცია მიდის, შავკანიანებს კი უფრო ბევრი უფლებები აქვთ.
შემდეგ დილას დენი და დერეკი კაფეში საუზმობენ, რის შემდეგაც დენი სკოლაში, დერეკი კი გასაუბრებაზე მიდის. სკოლის საპირფარეშოში დენის კლავს შავკანიანი, რომელთანაც მას ფილმის დასაწყისში ჰქონდა კონფლიქტი. დერეკი, რომელმაც დენი გააცილა, სროლის ხმას იგებს, მირბის სკოლისკენ და შესვლის შემდეგ მოკლული ძმის გვამს ნახულობს. ფილმი დენის თემის ბოლო სიტყვებით (ციტატა აბრაჰამ ლინკოლნის საინაუგურაციო გამოსვლიდან) მთავრდება :
ჩვენ მტრები კი არა, მეგობრები ვართ. ჩვენ არ უნდა ვიყოთ მტრები. მართალია, ჩვენი მეგობრული კავშირები სულ მყარი არ არის, მაგრამ, ისინი არ უნდა გაწყდეს. მოგონებები ამ მეგობრობაზე თავისას გაიტანს, როდესაც ჩვენ გულებში, გარდაუვლად, საუკეთესო გრძნობები გაიმარჯვებს.
იდეოლოგია
მინი|კელტური ჯვრის გამოსახულება. ამგვარ ტატუს ბანდის ბევრი წევრი ატარებდა
ბევრი კრიტიკოსი აღნიშნავდა, რომ ფილმი მკაფიოდ ხსნის რასიზმის და დისკრიმინაციის საკითხს. ყოველკვირეული Variety აღნიშნავდა, რომ მაშინ, როცა ამერიკული ფილმების უმრავლესობა ასეთ რთულ კითხვებს გაურბის და უბედური დასასრულის თავიდან აცილებას ცდილობს, ამერიკული ისტორია X საკმაოდ დამაჯერებლად ხსნის ნაციზმის პრობლემას თანამედროვე საზოგადოებაში.
კრიტიკოსები აღნიშნავდნენ დერეკის ორატორულ ნიჭსა და ინტელექტუალურ შესაძლებლობებს, რომლებიც არაერთხელ გამოვლინდა ფილმის დროს. ყველაზე მეტად დერეკის ამ თვისებებმა კრიტიკოსებს თავი დაამახსოვრა სადილის სცენაში, როდესაც დერეკის არგუმენტებს მისმა დამ და ებრაელმა მასწავლებელმა ვერაფერი დაუპირისპირეს. ფილმის ერთ-ერთი მიზანი სწორედ იმის წარმოჩენაა, თუ როგორ აბრმავებს ადამიანს სიძულვილი და არ აძლევს მას საშუალებას მოახდინოს თავისი შესაძლებლობების რეალიზაცია დადებითი მიმართულებით.
ფილმში მოქმედ სკინჰედების დაჯგუფებას Disciples of Christ (ქრისტეს მოციქულები), შემოკლებით D.O.C. ეწოდება. დაჯგუფების ზოგიერთი წევრი ამ ინიციალებთან ერთად ატარებს კელტების ჯვრის ტატუს. მიუხედავად იმისა, რომ სახელის მიხედვით დაჯგუფებას რადიკალური ქრისტიანული იდეოლოგია უნდა ჰქონდეს, მათ საუბრებში ქრისტიანობა თითქმის არ ფიგურირებს: სახუმარო ინტერვიუში, რომელსაც სეტ რაიანი უძღვება, დენი ამბობს, რომ ეზიზღება ყველა, გარდა თეთრკანიანი პროტესტანტებისა. თუმცა, მიურეისთან სადილის დროს მისი ძმა დერეკი პროტესტანტებსაც ნეგატიურად იხსენიებს. სეტი კი თვლის, რომ თეთრი რასის დისკრიმინაციაში ჩარეულია ყველა, მათ შორის პროტესტანტებიც.
საკალათბურთო თამაშის დროს სეტ რაიანს აცვია მაისური ნომრით 88. ლათინური ანბანის მე-8 ასოა H, ორი 8 აღნიშნავს HH-ს, ანუ, ნაციონალ-სოციალისტური მისალმებას, Heil Hitler. ფილმის მეორე ნახევარში სეტს აცვია მაისური წარწერით Skrewdriver (ბრიტანული ჯგუფი, რომელიც მისდევს სკინჰედების იდეოლოგია White Power-ს (თეთრკანიანების ძალაუფლება).
პანკ-ჯგუფმა Anti Heroes, რომელიც მიეკუთვნება ამერიკელი სკინჰედების ტრადიციულ მოძრაობას, სასამართლოში უჩივლა სტუდია New Line Cinema-ს იმიტომ, რომ ფილმის ერთ-ერთ პერსონაჟს ჰქონდა კოლექტივის სახელის ტატუ. მუისკოსებს არ სურდათ, ჰქონოდათ რამენაირი ასოციაცია ნაციონალ-სოციალისტებთან.
სცენარი
ფილმის სცენარი დაწერა დეივიდ მაკკენამ; მისთვის ეს ნამუშევარი სადებიუტო გახდა. მაკკენა ამბობდა, რომ ამერიკული ისტორია X შეზღუდვების გარეშე აქცევს ყურადღებას რასიზმის მოწყვლად ადგილებს და რომ ეს ფილმი არის არა სკინჰედებზე და რასისტებზე, არამედ, სერიოზულ თანამედროვე ტრაგედიაზე, რომელიც იპყრობს მუშათა რიგით ოჯახს. თვითონ სცენარისტი გაიზარდა მშფოთვარე 1980-იანი წლების პერიფერიაზე, რომლებიც გამოირჩეოდა ძალადობის „აფეთქებებით“ პანკ-როკ სცენაზე, მოძრაობა Oi!-ს განვითარებით. ამავე წლებში ტრადიციული და ჰარდკორ-სკინჰედების გარდა დაიწყეს გამოჩენა ბონჰედებმა, რომლებსაც პირველთათვის მიუღებელი ნაციონალ-სოციალისტური შეხედულებები ჰქონდათ. მაკკენა იცნობდა ნაცისტი პანკების ვიწრო ჯგუფს. ეს ნაცნობობა გახდა მისთვის შთაგონება სცენარის დაწერისთვის. იგი ამბობდა:
მაკკენა ასევე იღებდა ინტერვიუებს სკინჰედებისგან, ატარებთა მათთან ბევრ დროს და ჟურნალისტის როლში მათ მოქმედებებს აკვირდებოდა. მან აღმოაჩინა, რომ დაჯგუფების ბევრი წევრი მდიდარი ოჯახის წევრი იყო, თუმცა, „ცუდ კამპანიასთან“ დაკავშირების შემდეგ ნაცისტი გახდა. მაკკენამ დაასკვნა, რომ მათ გადაწყვეტილებაში ძირითადი როლი ითამაშა ოჯახმა, რომელმაც სათანადოდ არ მიიღო მონაწილეობა ბავშვების აღზრდაში. ოჯახის ზოგიერთმა წევრმა მათზე, თავიანთი მაგალითებით, ცუდი გავლენაც მოახდინა. მაკკენას კვლევის შედეგებმა იპოვეს სრული გამოხატულება სცენარიში.
ფილმის სცენარმა დააინტერესა ჯონ მორისისი, რომელიც დაფიქრების გარეშე დათანხმდა კინოსურათის პროდიუსირებაზე. სიუჟეტური ხაზის გარდა, იგი დაინტერესებული გახდა იმით, რომ ფილმს შეუძლია არაერთი კამათი გამოიწვიოს, რაც ფილმს დამატებით „დაწინაურებას“ (Promotion) მისცემს.
მაკკენა ნომინირებული Satellite Award-ზე „საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის“.
გადაღების პროცესი და სკანდალი
კინოსურათის გადაღება მიდიოდა შტატ კალიფორნიაში, ლოს-ანჯელესში. რეჟისორ ტონი კეისთვის ამერიკული ისტორია X პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი გამოდგა — იქამდე მას მხოლოდ რეკლამები და ვიდეოკლიპები ჰქონდა გადაღებული. მთავარი როლის სათამაშოდ მიიწვიეს ახალგაზრდა, თუმცა, ცნობილი მსახიობი და კრიტიკოსების მიერ დადებითად შეფასებული ედვარდ ნორტონი. ავტორიტეტული და დამაშინებელი დერეკ უინიარდის როლის შესასრულებლად ედვარდ ნორტონს „ცვლილებების განხორციელებაც“ მოუწია: მან 13,6 კგ. კუნთოვანი მასით მოიმატა. დენი უინიარდის როლი ითამაშა კიდევ უფრო ახალგაზრდა მსახიობმა, ედვარდ ფარლონგმა. იმ დროისთვის მას უკვე ჰქონდა ნათამაშები რამდენიმე როლი, რომელთა შორის ყველაზე ცნობილია ჯონ კონორის როლი ფილმ ტერმინატორი 2: განკითხვის დღეში.
კომპანია New Line Cinema კეის რეჟისორობას ფილმში ნორტონის მონაწილეობის გამო დათანხმდა. თვითონ კეიმ ნორტონს თავის თავზე შეყვარებული დილეტანტი უწოდა და მოგვიანებით, როცა ფილმი უკვე კინოთეატრებში იყო, აღიარებდა, რომ ფილმში ნორტონის მონაწილეობის წინააღმდეგი იყო, რადგანაც მას ცხოვრებით ზედმეტად განებივრებულად თვლიდა, თუმცა, არ ჰქონდა საშუალება ეპოვნა სხვა მსახიობი დროის უკმარისობის გამო. ამის შემდეგ, ნორტონმა ერთ-ერთ ინტერვიუში თქვა:
მონტაჟის შემდეგ კეიმ სტუდიას ფილმის პირველი, ორსაათიანი ვერსია წარუდგინა, რომელიც სტუდიას მოეწონა, თუმცა, თვითონ კეის — არა, რის გამოც მან კიდევ ერთხელ ჩაატარა მონტაჟი და ქრონომეტრაჟი 87 წუთამე შეამცირა. ამჯერად უკმაყოფილო დარჩა სტუდია — ფილმის საბოლოო მონტაჟი ნორტონს მიანდეს. სწრაფი და უხეში სურათი, როგორც კეი ამბობდა, გააფუჭა კადრებმა, რომლებშიც ყველა ერთმანეთს ეხუტება და ტირის. მისი სიტყვებით, ნორტონმა დამონტაჟებისას თავის გმირს უფრო მეტი ეკრანული დრო მისცა, რამაც ჩანაფიქრი დაამახინჯა. კეი ამბობდა, რომ ამ ფაქტით განრისხების გამო მან კედელს ხელი დაარტყა, რაც მოტეხილობად დაუჯდა. ნაწყენმა, მან ტიტრებიდან თავისი სახელის ამოღება და ფსევდონი ალან სმიტით ჩანაცვლება მოითხოვა. აშშ-ს რეჟისორების გილდიამ მისი მოთხოვნა უარყო, რის შემდეგაც კეიმ გილდიას მეორე ფსევდონიმი, Humpty Dumpty შესთავაზა, თუმცა, ამჯერადაც უარი მიიღო. ეს განპირობებული იყო იმით, რომ ფსევდონიმის გამოყენება გილდიის წესებს არღვევდა (რეჟისორები, რომლებიც ფსევდონიმებს იყენებენ, არ უნდა ასაჯაროებდნენ ინფორმაციას იმის შესახებ, თუ რატომ გადაწყვიტეს ტიტრებიდან თავიანთი სახელების წაშლა). კეიმ თავის მიზნებზე ფილმის „დაწინაურების“ (Promotion) დროს განაცხადა, ხოლო შემდეგ სასამართლოში უჩივლა რეჟისორების გილდიას და სტუია New Line Cinema-ს კონსტიტუციის პირველი შესწორების დარღვევისთვის და მორალური ზიანის ანაზღაურებისთვის 200 მილიონი დოლარი მოითხოვა. ცნობილია, რომ New Line Cinema-ს წარმომადგენლებთან მოლაპარაკებების დროს მან მიიწვია რავინი, კათოლიკე მღვდელი და ბუდისტი ბერი და მათი მხარდაჭერის მოპოვება სცადა. ყოველკვირეულ Variety-ში კეიმ თავის ფილმზე ნეგატიური გამოხმაურება დატოვა, თუმცა, 2007 წელს აღიარა, რომ იმ მომენტისთვის უხაროდა, რომ მას არ მისცეს ტიტრებიდან თავისი სახელის ამოშლის ნება.
გერმანიაში სარეკლამო კლიპს ვიღებდი, როდესაც გავიგე, რომ ამერიკული ისტორია X მასში [ტორონტოს კინოფესტივალი] მონაწილეობისთვის დაუშვეს, ამიტომ, ჩავჯექი თვითმფრინავში, რომელიც კანადაში მიფრინავდა, ფესტივალის ორგანიზატორის ოფისში მივედი და მოვითხოვე, რომ ფილმი პროგრამიდან მოეშორებინათ, რადგან მე მითი უკმაყოფილი ვიყავი. New Line უბრალოდ გაგიჟდა — ეს ხომ კინოსურათისთვის ასეთი იღბლიანი დასაწყისი იყო, მე კი ყველა მათი იმედი გავანადგურე. New Line-სთვის მე კოშმარი ვიყავი. მათთან მე მხოლოდ საქმიან პრესაში განცხადებებით ვურთიერთობდი.
ფილმში არაერთი უცენზურო სიტყვაა: მაგალითად, სიტყვა fuck კინოსურათის მსვლელობისას 205-ჯერ თქვეს.
საბილეთო სალარო
ამერიკის კინოთეატრების ეკრანებზე ფილმი 1998 წლის 30 ოქტომბერს გავიდა და 17 კინოთეატრში, უიქენდის განმავლობაში, 156,076$ შეაგროვა და შესაბამისად, წარმოების ხარჯის 2,3% აანაზღაურა. სამი დღის შემდეგ, გამომუშავებული თანხის მიხედვით, ფილმი ამერიკაში 29-ე ადგილზე იყო. ყველაზე მეტი ფული კინოსურათმა 1998 წლის 20 ნოემბრისთვის გამოიმუშავა (1,340,166$). იმ მომენტისთვის ამერიკული ისტორია X ყველაზე მომგებიანი ფილმების რეიტინგში 12-ე ადგილს იკავებდა.
1998 წლის 23 ნოემბრისთვის ფილმი რეიტინგში მე-9 ადგილზე იდგა.
ამერიკულ კინოთეატრებში ფილმი 1998 წლის 30 ოქტომბრიდან 1999 წლის 26 მარტამდე გადიოდა. ამერიკული ჩვენებისას კინოსურათმა 6,719,864$ გამოიმუშავა, რითიც წარმოების ხარჯის 28,1% დაფარა. მსოფლიოში ფილმის ჩვენება დაიწყო 1999 წლის 12 თებერვალს, ევროპული პრემიერა კი დანიაში შედგა. მსოფლიოში ამერიკულმა ისტორიამ 17,155,263% გამოიმუშავა. მთლიანობაში, შემოსავალმა 23,875,127$ შეადგინა.
სქოლიო
კატეგორია:1998 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ფილმები რასიზმის შესახებ კატეგორია:ამერიკული ფილმები
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
300პქ|მინი|მარჯვნივ|[[საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა|საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დროშა.]] საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია მისი შექმნით იწყება და მთავრდება საბჭოთა რუსეთის მიერ მისი ანექსიით.
შექმნა
300პქ|მინი|მარჯვნივ|საქართველო [[ერთა ლიგა|ერთა ლიგის მიერ აღიარებულ საზღვრებში]] 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, ამიერკავკასია ფაქტიურად გამოეყო რუსეთს. 1917 წლის 11 ნოემბერს შეიქმნა ამიერკავკასიის კომისარიატი. იფუნქციონირა 1918 წლის 15 თებერვლამდე, როდესაც მან რწმუნებანი ამიერკავკასიის სეიმს გადასცა. 1918 წლის 9 აპრილს სეიმის გადაწყვეტილებით შეიქმნა ამიერკავკასიის დემოკრატიული ფედერაციული რესპუბლიკა, რომელმაც იარსება 1918 წლის 26 მაისამდე. ამავე დღესვე გამოცხადდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შექმნა.
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შექმნას საფუძველი ჩაუყარა საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტმა (დეკლარაციამ), რომელშიც ნათქვამი იყო: „1917 წლის რევოლუცია ისე განვითარდა, რომ სამხრეთის ფრონტი დაიშალა. რუსეთის არმიამ დატოვა ამიერკავკასია. პოლიტიკურმა პარტიებმა შექმნეს ხელისუფლების ადგილობრივი ორგანოები, მაგრამ შინაპოლიტიკური კრიზისისა და გარეშე სამხედრო-პოლიტიკურ ძალთა ზეგვლენით ამიერკავკასიის ერთა კავშირი (ამიერკავკასიის დემოკრატიული ფედერაციული რესპუბლიკა) დაირღვა; ფედერაციული რესპუბლიკა დაიშალა. ასეთ პირობებში ქართველი ხალხის ინტერესი მოითხოვს, რომ საქართველომ საკუთარი სახელმწიფოებრივი ორგანიზაცია შექმნას, მისი მეშვეობით გარეშე ძალის მიერ დაპყრობის საფრთხე თავიდან აიცილოს და დამოუკიდებელი განვითარების მტკიცე საფუძველი შექმნას.“
პარლამენტსა და კოალიციურ მთავრობაში უმრავლესობა, მართალია, სოციალ-დემოკრატიას ეკუთვნოდა, მაგრამ სოციალისტ-ფედერალისტი (გიორგი ლასხიშვილი, შალვა მესხიშვილი), სოციალისტ-რევოლუციონერი (ივანე ლორთქიფანიძე) და ეროვნულ-დემოკრატი (გიორგი ჟურული) მინისტრები საკმაოდ აქტიურად მონაწილეობდნენ საშინაო და საგარეო პოლიტიკის მიმართულების განსაზღვრაში.
საქართველოს პარლამენტისა და დროებითი მთავრობის საქმიანობა (მაისი, 1918 — თებერვალი, 1919)
საქართველოს დროებითი მთავრობის ერთ-ერთი პირველი ნაბიჯი იყო გერმანიასთან სამოკავშირეო ხელშეკრულების გაფორმება და მისი შუამავლობით ოსმალეთთან ზავის დადება. საზავო ხელშეკრულება მეტისმეტად მძიმე იყო (ოსმალთა სახელმწიფოს ბათუმის ოლქთან ერთად მიჰქონდა ახალციხე-ახალქალაქის მაზრები), მაგრამ თავიდან იქნა აცილებული აგრესიულად განწყობილი მეზობლის მიერ საქართველოს სხვა ტერიტორიების ოკუპაციის საფრთხე. გერმანია-საქართველოს თანამშრომლობის პირველი აქტი 1918 წლის 28 მაისს გაფორმდა. შეთანხმების თანახმად საქართველოში შემოვიდა 2 ბატალიონი, ხოლო თბილისში დამკვიდრდა გერმანიის სამხედრო-პოლიტიკური მისია — გენერალ ფონ კრესის მეთაურობით. ოსმალეთისთვის ტერიტორიების დათმობა დროებით აქტად იქნა მიჩნეული, ხოლო გერმანიასთან ხელშეკრულების დადება, მისი ჯარის ნაწილის საქართველოში შემოსვლა, საზოგადოების უდიდესი ნაწილმა შექმნილ სიტუაციაში აუცილებელ და დადებით მოვლენად აღიქვა. ამავე წლის 24 ივლისს მთავრობის თავმჯდომარე ნოე ჟორდანია გახდა. 200პქ|მინი|მარჯვნივ|[[ნოე ჟორდანია]] მალევე გაუქმდა თბილისისა და ქუთაისის გუბერნიები, მათი ადმინისტრაციული აპარატი. 1918 წლის აგვისტო-სექტემბერში გატარდა ცარიზმის დროს ოცნებად ქცეული საერობო რეფორმა. ყველა მაზრაში ჩამოყალიბდა ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოები: ხალხმა საყოველთაო უფლებების საფუძველზე აირჩია სამაზრო საკრებულოები. გაუქმდა რევოლუციური ტრიბუნალები, სხვადასხვა საგამოძიებო კომისიები. 1918 წლის 24 სექტემბერს კანონის საფუძველზე განხორციელდა ძველი რეჟიმიდან მემკვიდრეობით მიღებული მომრიგებელი სასამართლოებისა და მომრიგებელ მოსამართლეთა ინსტიტუტის ძირფესვიანი რეორგანიზაცია. ჩატარდა სასამართლოს საგამომძიებლო ნაწილის რეფორმაც. 1919 წლის იანვარში იუსტიციის სამინისტროსთან შექმნილმა საკოდიფიკაციო განყოფილებამ გამოაქვეყნა ოფიციალური კანონებისა და მთავრობის განკარგულებათა კრებული.
ჯერ კიდევ 1917 წლის აპრილ-მარტში შეიქმნა სახალხო გვარდია (მოხალისეთა რაზმები), რომლის შეიარაღება-შენახვის ხარჯები ძირითადად კერძო შემოწირულობებით ფინანსდებოდა. უკვე 1918 წლის 2 ივლისს საქართველოს პარლამენტმა დაამტკიცა კანონი შეიარაღებული ძალების შექმნის შესახებ, რომლის თანახმადაც სახალხო გვარდია გადაიქცა სახელმწიფო-სამხედრო ორგანიზაციად და მისი დაფინანსება სახელმწიფო ბიუჯეტს დაეკისრა. თანდათან ჩამოყალიბდა გვარდიის არტილერია, ცხენოსანთა დივიზიონი, მეტყვიამფრქვევეთა რაზმი, საინჟინრო ნაწილი. მოქმედი გვარდიის პარალელურად არსებობდა 17 სარეზერვო ბატალიონი. მუდმივი ჯარის შემადგენლობაში თანდათანობით ჩამოყალიბდა სამი ქვეითი ბრიგადა, სანაპირო ჯარი, თბილისის ე. წ. სადარაჯო ათასეული, ავტომობილისტთა, საავიაციო და რადიოტელეგრაფისტთა რაზმები. საქართველოს შეიარაღებულ ძალთა უზენაეს ხელმძღვანელად გამოცხადდა რესპუბლიკის პარლამენტი.
აფხაზეთის საკითხი
საქართველოს ხელისუფლებას იარაღით დამყარებული მშვიდობა და წესრიგი არ აკმაყოფილებდა. მთავრობამ 1918 წლის 3 სექტემბერს მოისმინა აფხაზეთის საქმეთა მინისტრის მოხსენება და გამოაქვეყნა ინფორმაცია. მათ შორის:
1919 წლის გაზაფხულზე მოხერხდა არჩევნების ჩატარება. აფხაზთა საბჭოს ნაცვლად მოქმედება დაიწყო აფხაზეთის სახალხო საბჭოს ახალმა მრავალეროვანმა შემადგენლობამ. მალე მან შეიმუშავა „აფხაზეთის ავტონომიის აქტი“. იქ ნათქვამი იყო, რომ აფხაზეთი შედის საქართველოს რესპუბლიკის შემადგენლობაში ავტონომიური ერთეულის სახით. 1919 წლის მარტში საქართველოს დამფუძვნებელმა კრებამ დაამტკიცა ეს აქტი და ამგვარად, არსებითად დამთავრდა აფხაზეთის ავტონომიის ჩამოყალიბების პროცესი.
ოსების საკითხი
150პქ|მინი|მარცხნივ|[[ვალიკო ჯუღელი]] 1918 წლის გაზაფხულზე მდინარე ლიახვის ზემო წელში აგრარული მოძრაობა დაიწყო, რომელსაც ბოლშევიკებმა პოლიტიკური მიმართულება მისცეს, საქართველოს ხელისუფლების წინააღმდეგ წარმართეს. კონფლიქტის ზონაში რესპუბლიკის მთავრობამ ჯარი გაგზავნა. ალექსანდრე კონიაშვილისა და ვალიკო ჯუღელის რაზმებმა ცხარე ბრძოლის შემდეგ ცხინვალი აიღეს, მაგრამ სეპარატისტი ოსების ანტიქართული მოძრაობა კიდევ დიდ ხანს გრძელდებოდა.
მესხეთის საკითხი
1919 წლის იანვარში ანტიქართულმა ძალებმა გამოაცხადეს ე. წ. სამხრეთ-დასავლეთი კავკასიის დროებითი ეროვნული მთავრობის, იმავე ყარსის რესპუბლიკის შექმნა. მის დროებით მთავრობას სათავეში ჩაუდგა ჯიჰანგირზადე იბრაჰიმ ბეი. ჩამოყალიბდა 70-წევრიანი მეჯლისი. ამ სახელმწიფოში დიდი გავლენით სარგებლობდა სერვერ ბეგ ათაბაგი (სამცხე-საათაბაგოს მთავრების შორეული ჩამომავალი). 1919 წლის იანვარში სერვერ ბეგმა ანტიქართული აჯანყების ორგანიზება შეძლო, აიღო ახალციხე. ოსმალეთი და ბრიტანეთი თითქოს მხარს უჭერდნენ ამ ანტიქართულ მთავრობას, ამიტომ მას იმედი გაუჩნდა, რომ „პარიზის სამშვიდობო კონფერენცია“ ყარსის რესპუბლიკას აღიარებდა, ლეგიტიმურ საფუძველს შეუქმნიდა. მაგრამ მას შემდეგ, რაც საქართველოს ჯარმა დაამარცხა აჯანყებულთა ლაშქარი, ბრიტანეთმა პოზიცია შეიცვალა — ყარსის მეჯლისი დაითხოვა, მთავრობის წევრები კი კუნძულ მალტაზე გადაასახლა.
აჭარის საკითხი
ბათუმის ოლქის მასშტაბით, ქართული ორიენტაციის ძალთა დამრაზმველის როლს, ჯერ კიდევ 1918 წლის მაისში ჩამოყალიბებული „სამუსლიმანო საქართველოს განმათავისუფლებელი კომიტეტი“ ასრულებდა. მას მეთაურობდა მემედ აბაშიძე, გავლენიანი წევრები იყვნენ ჰაიდარ და ზია-ბეგ აბაშიძეები, ყადირ შერვაშიძე და სხვები. განმათავისუფლებელი კომიტეტი და მისი გაზეთი — „სამუსლიმანო საქართველო“ აქტიურ პროპაგანდას ეწეოდნენ მაჰმადიან ქართველთა ეროვნული თვითშეგნების ამაღლებისათვის. განსაკუთრებით დიდი მნიშვნელობის ფაქტად იქცა, დასახელებული კომიტეტის თაოსნობით, 1919 წლის 31 აგვისტოს ბათუმში გამართული ქართველ მაჰმადიანთა წარმომადგენლების ყრილობა, რომელმაც დაადგინა ამ მხარის საქართველოსთან „სამარადისო შეერთების“, სამუსლიმანო საქართველოს ავტონომიური ერთეულის შექმნა. 1921 წლის კონსტიტუციით სამუსლიმანო საქართველოს ავტონომია ენიჭებოდა. მისი უფლება-კომპეტენცია სპეციალურ დებულება-კანონს უნდა განესაზღვრა.
საინგილოს საკითხი
1918–1921 წლებში კიდევ უფრო გართულდა საინგილოს მდგომარეობა და მისი სტატუსის საკითხი. 1920 წლის 7 მაისს საზავო ხელშეკრულების ძალით რუსეთმა ზაქათალის ოლქი (საინგილო) საქართველოს კუთვნილ ტერიტორიად აღიარა, მაგრამ რაკი ეს მუხლი უკვე გასაბჭოებული აზერბაიჯანის მარიონეტულმა მთავრობამ გააპროტესტა, საბჭოთა რუსეთმა 7 მაისის ხელშეკრულებაში შეიტანა დამატებითი მუხლი, რომლის მიხედვით ზაქათალის კუთვნილების საკითხი საარბიტრაჟო კომისიას უნდა გადაეწყვიტა. ასეთი კომისია არასდროს შექმნილა. ძალაში დარჩა რუსეთ-აზერბაიჯანის შეიარაღებულ ძალთა მიერ 1920 წლის მაისში განხორციელებული ზაქათალის ოკუპაციის აქტი. ეს ტერიტორია აზერბაიჯანს შერჩა.
კონფლიქტი არაგვის ხეობაში
1918 წლის ივნის-ივლისში მთავრობის საწინააღმდეგო გამოსვლები დაიწყო არაგვის ხეობაში. ბოლშევიკებმა და მათმა აგენტებმა შეძლეს დუშეთის დაკავება. აჯანყებულთა დასახმარებლად ვლადიკავკაზიდან წამოვიდა საშა გეგეჭკორი რუსთა რაზმის თანხლებით. რუსი სამხედროებისაგან საქართველოს გაწმენდა დაგვიანდა. სამაგიეროდ, დუშეთის პრორუსული და ანტიქართული აჯანყების ლიკვიდაცია მალე მოხერხდა. 1918 წლის 15 ივლისს ნოე ჟორდანიამ დეპეშა გაუგზავნა გენერალ კონიაშვილს, ჯუღელსა და დგებუაძეს: „ვულოცავ სახალხო გვარდიას, ფედერალისტთა პარტიზანულ რაზმს და რეგულარული ჯარის ნაწილებს კავკასიონის ქედის გადალახვასა და დემოკრატიის მტრებზე ბრწყინვალე გამარჯვებას. გადაეცით ჩვენს ერთგულ ყაზბეგელებს (მოხევეებს) და სხვა მთიელებს ჩვენი ძმური სალამი და მილოცვა“.
1918 წლის კონფერენცია და მისი შედეგები
1918 წლის ნოემბერში გაიმართა ამიერკავკასიელთა საერთაშორისო კონფერენცია. მხარეებმა პირველი რიგის ამოცანად გამოაცხადეს: ამიერკავკასიის დამოუკიდებელი რესპუბლიკების მიერ ურთიერთცნობა, ყველა სადავო საკითხის მშვიდობიანი მოლაპარაკება-შეთანხმებით გადაწყვეტა, სოლიდარული გამოსვლების მსოფლიო კონგრესებზე იმ მიზნით, რომ მიღწეული ყოფილიყო ამიერკავკასიის დამოუკიდებელი სახელმწიფოების საერთაშორისო აღიარება, დე იურე ცნობა. ამ დადგენილებას დადებითი შედეგები თითქმის არ მოჰყოლია. ამიერკავკასიის სამი სახელმწიფოს ურთიერთობა ერთხანს კიდევ უფრო დაიძაბა. 1918 წლის ნოემბრამდე გერმანია სამხრეთ კავკასიაში მასტაბილიზებელ როლს ასრულებდა. პირველ მსოფლიო ომში გერმანიისა და მისი მოკავშირეების დამარცხების შემდეგ, ამ რეგიონში მდგომარეობა გაუარესდა. გამარჯვებული ანტანტის არმიებმა ყველგან შეცვალეს გერმანიისა და მისი მოკავშირეების ჯარები. გერმანიის მარცხი საქართველოს მეზობლებმა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მარცხადაც აღიქვეს, ივარაუდეს, რომ დადგა ხელსაყრელი მომენტი მისი ტერიტორიების მითვისებისა. სწორედ ამ მომენტში დაიწყო სომხეთმა გამოუცხადებელი ომი საქართველოს წინააღმდეგ. ამის შემდეგ დენიკინის რეჟიმმა (თეთრმა რუსებმა) საქართველოს წინააღმდეგ მტრული მოქმედება გააძლიერა.
სომხეთ-საქართველოს ომი
1918 წლის 30 ოქტომბერს ომში დამარცხებულმა ოსმალეთმა (გერმანიის მოკავშირემ) ხელი მოაწერა ინგლის-საფრანგეთთან მუდროსის ზავს (კაპიტულაციას) და დატოვა ამიერკავკასიის ტერიტორია. როგორც კი თურქთა საჯარისო ერთეული საქართველოს კუთვნილი ლორეს რაიონიდან გავიდა, ამ ტერიტორიაზე მყისვე შეიჭრა სომხეთის ჯარი. საქართველოს მთავრობამ, ბუნებრივია, საპასუხო ოპერაცია დაგეგმა საზღვრის აღსადგენად. ერთხანს მისი მთავრობა თითქოს სამხედრო კონფლიქტის გამწვავებაში უპასუხისმგებლო ავანტიურისტებს ადანაშაულებდა და ტერიტორიული დავის მშვიდობიანი გადაწყვეტის გზას ეძებდა.
საქართველოს პარლამენტმა მხარი დაუჭირა მთავრობის პოზიციას, კონფლიქტის ზონაში ჯარის გაგზავნა მოითხოვა. საომარი ოპერაციები გაფართოვდა. ქართველთა ლაშქარმა შეაჩერა სომეხთა შემოტევა. 20 დეკემბერს კი კონტრშეტევაზე გადავიდა და აგრესიულად განწყობილი მეზობლისაგან დაკავებული ტერიტორიების დიდი ნაწილი გაათავისუფლა. სომხეთის მთავრობას ამ კრიტიკულ მომენტში დახმარების ხელი დიდმა ბრიტანეთმა შეაშველა. მან იკისრა არბიტრის როლი და კიდევაც დააზავა მხარეები. შეიქმნა ნეიტრალური ზონა და მოხდა საქართველოსა და სომხეთის ჯარების დაშორიშორება.
საქართველოს ურთიერთობები იმპერიალისტური რუსეთის აღდგენისათვის მებრძოლებთან
1918 წლის 25 სექტემბერს გამართულ შეხვედრა-თათბირში მონაწილეობდნენ: დენიკინი, ალექსეევი, რომანოვსკი, ევგენი გეგეჭკორი, გიორგი მაზნიაშვილი. მოლაპარაკების დაწყების პირველ დღესვე მოპირდაპირე მხარემ სიტყვიერად ცნო საქართველოს დამოუკიდებლობა, მაგრამ ბრალი დასდო მის მთავრობას რუსული ტერიტორიების მიტაცების მცდელობაში. რუსი გენერლები საქართველოს წარმომადგენლებს აქეთაც შემოედავნენ და არა მარტო სოჭის მაზრას, არამედ გაგრის რაიონსაც ითხოვდნენ. საქართველოს წარმომადგენლებმა საკუთარი პოზიცია დააფიქსირეს, მაგრამ მხარეთა შეთანხმება ვერ მოხერხდა. მოგვიანებით სამხედრო არბიტრის როლი ბრიტანეთმა იკისრა და შესაძლებლად სცნო სოჭის მაზრაში დროებით ყოფნა. საქქართველოს მთავრობამ ინგლისელთა ასეთი პოზიცია უშიშროების საკმარის გარანტიად მიიჩნია და სოჭის გარნიზონის გაძლიერებაზე აღარ უფიქრია.
1918 წლის 16 დეკემბერს ევგენი გეგეჭკორმა დიდი ბრიტანეთის სამხედრო მისიას აცნობა, რომ დენიკინი ტუაფსეში ჯარებს აგროვებდა საქართველოს წინააღმდეგ გამოსალაშქრებლად. იგი იმედოვნებდა, რომ ინგლისელები ომის თავიდან აცილებას შეძლებდნენ. საქართველო მზად იყო დაეთმო სოჭის აზრა, თუ აქ დენიკინის ჯარი არ შევიდოდა. დიდმა ბრიტანეთმა ვერ შეძლო დენიკინის შეჩერება. საქართველოს ჯარის ბატალიონმა დატოვა სოჭი და იქ მყისვე მოხალისეთა არმია შევიდა. სოჭის დაკავების შემდეგ დენიკინმა საბრძოლო მოქმედებები გაგრის რაიონში გადაიტანა. საქართველოს ხელისუფლებამ საყოველთაო მობილიზაცია გამოაცხადა — თავდაცვითი ომისთვის მზადება დაიწყო. საბოლოოდ, ინგლისის სამხედრო მისიის კატეგორიული მოთხოვნით, ხელშეკრულება გაფორმდა. შეიქმნა დემილიტარიზებული ზონა.
საქართველოს დამფუძნებელი კრების საქმიანობა (თებერვალი, 1919 — თებერვალი, 1921)
1919 წლის თებერვალში ჩატარდა საქართველოს დამფუძნებელი კრების არჩევნები. მასში, სხვადასხვა მიზეზების გამო მონაწილეობა ვერ მიიღო ბათუმის ოლქის, ბორჩალოს, ახალციხისა და ახალქალაქის მაზრების, ხევსურეთისა და სვანეთის მოსახლეობამ. ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ კანონიერად ცნო 550 477 ხმა. სოციალ-დემოკრატიულმა პარტიამ მიიღო 403 ათასი ხმა და დამფუძვნებელ კრებაში 109 დეპუტატი გაიყვანა. კრებაში აგრეთვე შევიდნენ ეროვნულ-დემოკრატები, სოციალისტ-ფედერალისტები, სოციალისტ-რევოლუციონერები; 1919 წლის აგვისტოში ჩატარებულ დამატებეთი არჩევნების მიხედვით პარლამენტში მოხვდნენ 3 დაშნაკი, საციალისტ-ფედერალისტი სოლომონ დადიანი და ნაციონალ-დემოკრატთა ლიდერი გრიგოლ ვეშაპელი. პირველი სხდომა 1919 წლის 1 მარტს ჩატარდა. 14 მარტს (მეორე სხდომა) მთავრობის თავმჯდომარედ კვლავ ნოე ჟორდანია აირჩიეს. 1919 წლის 21 მარტს დამტკიცდა მინისტრთა კაბინეტის შეზღუდული შემადგენლობა: საგარეო საქმეთა და იუსტიციის მინისტრი — ევგენი გეგეჭკორი, შინაგან საქმეთა, სამხედრო და განათლების მინისტრი — ნოე რამიშვილი, მიწათმოქმედებისა და შრომის მინისტრი — ნოე ხომერიკი, ფინანსთა და ვაჭრობა-მრეწველობის მინისტრი — კონსტანტინე კანდელაკი. 25 მარტს დამტკიცდა დამფუძვნებელი კრების რეგლამენტი.
ვერსალის საზავო კონფერენცია
საქართველოს მთავრობის წარმომადგენლებად ვერსალის საზავო კონფერენციაზე გამოცხადნენ კარლო ჩხეიძე, ირაკლი წერეთელი, ზურაბ ავალიშვილი. 1919 წლის 14 მარტს საქართველოს დელეგაციამ კონფერენციის წამყვან დიდი სახელმწიფოების მეთაურებს წარუდგინა ვრცელი მემორანდუმი, რომელშიც ლაპარაკი იყო ქართული სახელმწიფოებრიობის მრავალსაუკუნოვან ისტორიაზე, რუსული იმპერიალიზმის წინააღმდეგ 117-წლიან ბრძოლაზე, სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენასა და საქართველოს რესპუბლიკის პირველი წარმატებების შესახებ. ამ სამართლებრივი დოკუმენტის მიხედვით, საქართველოს საზღვრებში უნდა შესულიყო თბილისისა და ქუთაისის გუბერნიები, ბათუმის, სოხუმისა და ზაქათალის ოლქები, ყარსის ოლქისა და ტრაპიზონის ვილაიეთის ნაწილი.
ქართველ დიპლომატთა საქმიანობა კარგა ხანს უშედეგოდ მიმდინარეობდა. ყოფილი ანტანტის ქვეყნები თავს იკავებდნენ საქართველოს დე იურე ცნობაზე. ისინი ხელს უწყობდნენ კოლჩაკისა და დენიკინის თეთრ არმიებს, რათა დაემხოთ კომუნისტური რეჟიმი და რუსეთში კაპიტალისტური წყობა აღედგინათ. ეს გენერლები არ აღიარებდნენ რუსეთის იმპერიის დაშლის შემდეგ ჩამოყალიბებულ სახელმწიფოებს და შესაბამისად დასავლეთის ქვეყნებიც თავს იკავებდნენ ამ სახელმწიფოთა აღიარებისაგან.
1920 წლის კონფერენცია და მისი შედეგები
1920 წლის თებერვალში ჩატარდა საერთაშორისო კონფერენცია, რომლის დღის წესრიგში იდგა ოსმალეთისა და ამიერკავკასიის ტერიტორიული გამიჯვნის საკითხიც. ამ ფორუმზე ბათუმის მომავალი სომხეთისათვის ზღვაზე გასასვლელის მიცემის საკითხს დაუკავშირეს. მალე ამის შემდეგ ქალაქი ბათუმი გამოცხადდა პორტო-ფრანკოდ (საერთაშორისო ნავსადგურად), რასაც საქართველოს მთავრობამ საპროტესტო ნოტით უპასუხა. დამფუძვნებელმა კრებამ კი მიიღო დადგენილება ბათუმის საქართველოს იურისდიქციაში დაბრუნების შესახებ. 1920 წლის მარტის ბოლოს საქართველოს ჯარი ბათუმის ოლქის ტერიტორიაზე შევიდა. ამას ინგლისის სამხედრო მისიის მკვეთრი რეაქცია მოჰყვა. საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრმა ევგენი გეგეჭკორმა სცადა დაერწმუნებინა ინგლისელი სამხედროები, რომ საქართველოს ხელისუფლების პოზიცია სამართლიანი იყო. ოდნავ მოგვიანებით კი ქართველი გენერლები — ილია ოდიშელიძე და ალექსანდრე ერისთავი არწმუნებდნენ ინგლისის ჯარის სარდლობას ბოლშევიკური საფრთხისაგან ბათუმის ერთობლივად დაცვის საჭიროებაში. საბოლოოდ, როდესაც წითელმა არმიამ დაამარცხა დენიკინის თეთრი არმია, ბრიტანეთი დამთმობი გახდა და საქართველოს ჯარის ბათუმში ყოფნა დაუშვა.
საბჭოთა რუსეთის მიერ ანექსია
1921 წლის 16 თებერვალს შეიქმნა საქართველოს რევოლუციური კომიტეტი ფილიპე მახარაძის, მამია ორახელაშვილის, ალექსი (საშა) გეგეჭკორის და სხვათა შემადგენლობით, რომელმაც ლენინს გაუგზავნა თხოვნა ქართველი ხალხისათვის სამხედრო-პოლიტიკური დახმარების შესახებ. საქართველოს შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალმა, გენერალმა ილია ოდიშელიძემ ცალკეული ნაწილების მეთაურად დანიშნა გენერლები მაზნიაშვილი, წერეთელი, ახმეტელი, გედევანიშვილი. ისინი მეტ-ნაკლებად წარმატებით იბრძოდნენ მტრის წინააღმდეგ. მეთერთმეტე წითელმა არმიამ შეძლო სადახლოს რაიონის დაკავება, წითელ ხიდსაც დაეუფლა. ფრონტის მარცხენა ფრთაზე მტერმა შედარებით ადვილად გაარღვია ქართველთა თავდაცვითი ხაზი, დაიკავა მთელი კახეთი და თბილისს მიუახლოვდა ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან. რამაც ხელისუფლება და ხალხი შეაშფოთა.
14 თებერვალს საქართველოს დამფუძვნებელმა კრებამ თანამდებობიდან გადააყენა გენერალი ოდიშელიძე და ქართული ჯარის მთავარსარდლად გენერალი გიორგი კვინიტაძე დანიშნა. მან თითქმის მთელი ყურადღება დედაქალაქის დაცვაზე გადაიტანა. როცა მე-11 არმია თბილისს მიუახლოვდა, ფრონტის მარჯვენა ფრთას კოჯრის მიდამოებში გენერალი ანდრონიკაშვილი იცავდა, მის განკარგულებაში იყო რეგულარული არმიის 4 პოლკი, გვარდიის 4 ათასეული და იუნკერთა სკოლის რაზმი. ცენტრალურ უბანზე განლაგებულ ჯარს მეთაურობდა გენერალი მაზნიაშვილი, რომელსაც სოღანლუღის და მის მიმდებარე პოზიციების დასაცავად გამოუყვეს 3 პოლკი, სასაზღვრო ათასეული, მეტყვიამფრქვევეთა ასეული და ორი საარტილერიო დივიზიონი. მარჯვენა ფრთაზე იდგა გენერალი ჯიჯიხია ქვეითი ჯარის სამი ათასეულითა და ცხენოსანთა ესკადრონით.
თბილისის დამცველებმა დიდი წინააღმდეგობა გაუწიეს გაცილებით მრავალრიცხოვან საბჭოთა რუსეთის ჯარს. 18–22 თებერვალს გამართულ ოპერაციებში მაზნიაშვილმა შეძლო მოწინააღმდეგის დიდად დაზარალება და უკუგდება. გენერალი ანდრონიკაშვილიც კარგად მანევრირებდა. იბრძოდნენ იუნკრები, გვარდიელები, ჯარისკაცები, რომლებიც ზოგჯერ ხელჩართულ ბრძოლაზე გადადიოდნენ. გენერალმა ჯიჯიხიამ დაკისრებული ამოცანა ვერ შეასრულა, საშუალება მისცა რუსთა ჯარს ავჭალა-მცხეთის მიმართულებით გაჭრილიყო და თბილისის დამცველი ქართული ჯარისთავის ზურგიდან შეექმნა საფრთხე.
საერთოდ, ერთკვირიან საბრძოლო ოპერაციებში უპირატესობა საქართველოს შეიარაღებულ ძალთა მხარეს იყო. მათ გაანადგურეს და დაატყვევეს მოწინააღმდეგის რამდენიმე ათასი ჯარისკაცი. რუსთა მოქმედ ჯარს ყველა ფრონტზე ახალი დივიზიები ემატებოდა, თბილისის დამცველი ქართული ჯარის რეზერვები კი იწურებოდა. თბილისის მისადგომებთან, კოჯორსა და ტაბახმელასთან წითელი არმიის ნაწილებთან შეტაკებაში დაიღუპა გვარდიელებთან ერთად იუნკრების დიდი ნაწილი. დაღუპულთა შორის იყო მოწყალების მედდა მარო მაყაშვილი, რომელიც დაკრძალეს დაღუპული მეომრების გვერდით დიდუბის ტაძრის ეზოში. მთავრობის თავმჯდომარის მიერ მოწვეული თავდაცვის საბჭოს სხდომაზე მთავარსარდალმა კვინიტაძემ განაცხადა: „თითქმის ალყაშემორტყმულ თბილისში, ბრძოლის გაგრძელებას ისა სჯობია, დედაქალაქიდან ჯარი უვნებლად გაიყვანოთ და უფრო ხელსაყრელ პოზიციებზე გავმაგრდეთ“. სამხედრო სპეციალისტთა ერთმა ნაწილმა მიუღებლად ჩათვალა მთავარსარდლის წინადადება, თბილისისათვის ბრძოლის გაგრძელება მოითხოვა. ასეთივე განწყობა შეიმჩნეოდა ოფიცრების, ჯარისკაცების და თბილისის საზოგადოებრიობის დიდ ნაწილში. მაგრამ ნოე ჟორდანიამ და მინისტრების უმრავლესობამ დედაქალაქში ბრძოლის გაგრძელება, როგორც ჩანს, ამაო მსხვერპლის გაღებად მიიჩნია. მთავარსარდლის ბრძანებით 24 თებერვალს ქართულმა ჯარმა თბილისი დატოვა. 250პქ|მინი|მარჯვნივ|წითელი არმია თბილისში 1921 წლის 25 თებერვალს საბჭოთა რუსეთის წითელი არმია თბილისში შევიდა. საქართველოს რეგულარულმა არმიამ და სახალხო გვარდიამ ვერ შეძლო მცხეთაში გამაგრება, უკან დახევა განაგრძეს. მეტ-ნაკლები მასშტაბებით ბრძოლები მოხდა გორის მიდამოებში (სადაც მე-11 არმია და დარიალის გზით შემოსული ჯარები გაერთიანდნენ), სურამის ქედზე, ზემო იმერეთის ვიწრო ხეობებში. ქართულ ჯარს არც ქუთაისი დაუტოვებია უბრძოლველად. უთანასწორო ომი გრძელდებოდა.
ამის შემდეგ (18 მარტს) საბჭოთა და ქართული მხარეები შეთანხმდნენ და ერთიანი ძალებით განდევნეს აჭარაში შეჭრილი თურქთა არმია. 1921 წლის 16 მარტს საბჭოთა რუსეთმა თურქეთთან გააფორმა ხელშეკრულება, რომლის ძალით თურქეთის ხელში გადადიოდა ბათუმის ოლქის დიდი ნაწილი — შავშეთი, იმერხევი, არტაანი და სხვა ტერიტორიები (საერთო ჯამში 12 ათასი კვადრატული კილომეტრი), რუსეთს რჩებოდა აჭარა ბათუმითურთ. იმავე 18 მარტს საქართველოს მთავრობამ საქართველო დატოვა და ემიგრაციაში წავიდა (იხ. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობა ემიგრაციაში).
სქოლიო
* კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა
ზუზუ ბეჟაშვილი
ზაზა (ზუზუ) ბეჟაშვილი (დ. 1 ივნისი, 1976 — გ. 17 აგვისტო, 2018, თბილისი) ― ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი.
ბიოგრაფია
ზუზუ ბეჟაშვილი დაიბადა თბილისში 1976 წლის 1 ივნისს, ვერაზე. ბავშვობიდან სურდა მომღერალი გამოსულიყო, საესტრადო სასწავლებელშიც სწავლობდა, თუმცა მოგვიანებით სამსახიობოზე ჩააბარა. პირველი მნიშვნელოვანი როლი მიიღო 2009 წელს, როდესაც ფილმში „გოგონა სლაიდიდან “, მთავარ როლი შეასრულა.
ზუზუ ბეჟაშვილი 2012–2013 წლებში თამაშობდა პოპულარულ ქართულ სერიალში „ჩემი ცოლის დაქალები“, სადაც ფილმის ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟის, კატო კირვალიძის (ნინო გაჩეჩილაძე) პირველი ქმრის როლს ასრულებდა. როლმა მსახიობს პოპულარობა და ქართველი მაყურებლების სიყვარული მოუტანა.
2013 წელს ბეჟაშვილმა ერთ-ერთი მთავარი როლი შეასრულა უკრაინის, საქართველოს, სომხეთის და საფრანგეთის კინემატოგრაფისტთა ერთობლივი ფილმში „ფარაჯანოვი“.
2016 წელს ითამაშა ეპიზოდური როლი რეზო ესაძის ფილმში — „თვე, როგორც ერთი დღე“.
ზუზუ ბეჟაშვილი პირველად ოფიციალურად დაქორწინდა 2018 წელს, მისი რჩეული თამარ ორაგველიძე იყო, რომელიც ერთ-ერთ წვეულებაზე გაიცნო.
17 აგვისტოს, ზუზუ ბეჟაშვილი, თბილისში, დოლიძის ქუჩაზე მდებარე, ერთ-ერთი საცხოვრებელი სახლის ლიფტში, გარდაცვლელი იპოვეს. 21 აგვისტოს მსახიობი მუხათგვერდის სასაფლაოზე, მამის გვერდით დაკრძალეს. .
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:გარდაცვლილი 17 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 2018 კატეგორია:ქართველი მსახიობები
ნარაიძეების ციხე და კოშკი
ნარაიძეების ციხე და კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ჭალისოფლის შუა ნაწილში. განეკუთვნება XVII საუკუნეებს. კოშკი გეგმით კვადრატულია. ნაგებია ნატეხი ქვით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. მეორე სართულის დონეზე, მიწიდან 26 მეტრ სიმაღლეზე. კარი არქიტრავიანია, მასზე გარედან ხელის მტევნის სქემატური გამოსახულებაა. კარის წირთხლებში საურდულე ბუდეებია. კარის წინ მიდგმულია ქვის ბლოკებით ნაგები კიბე. პირველი სართული სამალავია, სამხრეთით ერთი სათოფური აქვს. სართულის იატაკი ამჟამად ქვის ნატეხებითაა დაფარული. გადმოცემით იატაკში სასმელი წყლის შესანახი დიდი ქვევრი ყოფილა ჩაკირული. მეორე სართულზე ერთი სწორკუთხა სარკმელი, ხუთი სათოფური და ორი სწორკუთხა ნიშია. Iმეორე სართულის სამხრეთ კედელში ერთი სწორკუთხა სარკმელია,დასავლეთით და ჩრდილოეთ კედლებში - თითო სათოფური. მეოთხე სართულზე, ოთხივე მხარეს თითო ნისკარტა სალოდეა მეორე და მესამე სართულები საცხოვრებელია. მეოთხე — სათავდაცვო, რომლის კედლების მცირე ნაწილია შემორჩენილი. კოშკის ოთხივე სართულს გვირგვინისებრი ქვის გადახურვა აქვს. გარედან, ბოლო სართულის გადახურვის დონეზე. კოშკს ფიქლის ქვებისაგან შედგენილი თარო ევლება, რომლის ზემოთ, მცირე სიმაღლეზე, კედლები კვლავ გრძელდება.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
ობერმარხტალი
ობერმარხტალი (Obermarchtal) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ალბ-დუნაის რაიონში. თემის ფართობია 26,59 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 1 276 ადამიანს.
სქოლიო
კატეგორია:ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
ალ-იაბრუდის ნაჰია
ალ-იაბრუდი (არაბ. ناحية يبرود) — სირიის რიფ-დიმაშკის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით ალ-იაბრუდის პროვინციაში დაახლოებით 39 604 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 321,58 კმ².
სქოლიო
კატეგორია:სირიის ნაჰიები
გივი ჩიღვინაძე
გივი ჩიღვინაძე (დ. 1960, მოხვა, საჩხერის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი მწერალი.
დაიბადა 1960 წელს საჩხერის რაიონის სოფელ მოხვაში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. შემდეგ მუშაობდა გამომცემლობა „ნაკადულში“, იყო „სალიტერეტურო გაზეთის“ პასუხისმგებელი მდივანი, გაზეთ „შარავანდის“ პასუხისმგებელი რედაქტორი, გაზეთ „რაეოს“ მთავარი რედაქტორის მოადგილე და გამომცემლობა „საუნჯის“ რედაქტორი.
მისი ლექსები, მოთხრობები და საბავშვო ნაწარმოებები იბეჭდება ქართულ საბავშვო ჟურნალ-გაზეთებში. არის ლიტერატურულ კონკურს „პენ-მარათონის“ ოთხგზის ფინალისტი და პრიზიორი, ლიტერატურულ კონკურს „ლექსების გამოფენის“ სამგზის ფინალისტი, წმინდა ნინოს სახელობის ფესტივალის ორგზის გამარჯვებული, გოდერძი ჩოხელის სახელობის ლიტერატურულ კონკურს „ერთგულების“ სპეციალური პრიზის მფლობელი, ლიტერატურულ კონკურს „ემიგრანტის წერილის“ გამარჯვებული, ლიტერატურულ კონკურს „თუთას“ ფინალისტი, საბავშვო ლექსების კონკურს „ბუკნაჭოს“ გამარჯვებული, იაკობ გოგებაშვილის პრემიის ლაურეატი.
გამოცემული აქვს თორმეტი წიგნი: მოთხრობებისა და ლექსების კრებულები, საბავშვო წიგნები და ისტორიული გამოკვლევები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:საჩხერის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გვატემალა 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:გვატემალა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
გრუზინო
მინი|წმ. გიორგის ეკლესია პრესნაიაზე (გრუზინსკაია პლოშჩად). აგებულია [[1899 წელს ძველი ეკლესიის ადგილზე.]] გრუზინო (Грузины), გრუზინსკაია სლობოდა (Грузинская слобода) — ისტორიული დასახლება რუსეთის დედაქალაქ მოსკოვში, ამჟამინდელი ადმინისტრაციული დაყოფით კრასნაია პრესნიას რაიონში. XVIII საუკუნეში დასახლებული იყო ქართველებით.