cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
რაჭა
ისტორია
რაჭა დასახლებული იყო ძველი ქვის ხანიდან. სოფელ ქვედთან, ერთ-ერთ მღვიმეში აღმოჩენილია მეზოლითის ხანის ნამოსახლარი. მთის რაჭაში ადამიანს უცხოვრია ჯერ კიდევ ბრინჯაოს ხანაში. გონასა და ღების მიდამოებში მიკვლეულია სპილენძისა და დარიშხნის ძველი მაღაროები. აქ ბრინჯაოს წარმოება უნდა დაწყებულიყო შუა ბრინჯაოს ხანაში. მძივები და ბრინჯაოს სამაჯური რაჭიდან ინახება საქართველოს მუზეუმის არქეოლოგიურ განყოფილებაში. 1928 წელს სოფ. ღებში, ადგილ „შოშეთში“ აღმოჩნდა ბრინჯაოს ბალთა, რომელიც მიცვალებულს წელზე ჰქონია. გამოვლენილია სამაროვნები, რომლებიც შეიცავენ უძველეს კულტურულ ფენებს ბრინჯაოს ხანიდან ადრინდელი ანტიკური ხანის ჩათვლით. არქეოლოგიური თვალსაზრისით საყურადღებო, აგრეთვე, ჭიორის მიდამოში მდებარე ადგილი „შხროლი“, სადაც ჩნდება უფრო გვიანდელი დროის, ქრისტიანობის ხანის, სხვადასხვა ნივთები და სამკაულები.
ადრეულ პერიოდში რაჭა ლეჩხუმთან ერთად ქმნიდა თაკვერს. თაკვერი დამოწმებულია VII საუკუნის წყაროებში. თაკვერის საერისთავო შედიოდა ეგრისის სამეფოში. თაკვერს გამოეყო რაჭა და სახელწოდება თაკვერი შემორჩა მხოლოდ ლეჩხუმს.
ოფსეტური ბეჭდვა
ოფსეტური ბეჭდვა (off-set) — ბეჭდვის ხერხი, რომლის დროს საბეჭდი ფორმიდან საღებავი საბეჭდი ფორმიდან წნევით გადაეცემა რეზინის ტილოს — შუალედურ ელასტიკურ ზედაპირს, იქიდან კი — ქაღალდს ან სხვა საბეჭდ მასალას. ოფსეტური ბეჭდვის პრინციპი შემოიღეს აშშ-ში 1905 წელს, მაშინ როცა შეიქმნა პირველი ოფსეტური საბეჭდი მანქანა.
რაჭა
რაჭის საერისთავო
X საუკუნის ბოლოს შეიქმნა რაჭის საერისთავო, რომლის პირველი ერისთავი რატი ბაღვაში იყო. მისი ძის, კახაბერის ძის სახელიდან მოდის რაჭის ერისთავების - კახაბერისძეთა გვარსახელი. რაჭის ერისთავები დიდ როლს თამაშობდნენ ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაში X-XIII საუკუნეებში. ამ პერიოდში რაჭის ერისთავები მეფის მოხელეებს წარმოადგენდნენ. მათ ევალებოდათ საერისთავოში სამეფო გადასახადების აკრეფა, ლაშქრის გამოყვანა და წინამძღოლობა. რაჭის ერისთავთა მთავარი რეზიდენცია მინდაციხე იყო. დიდი ციხე-დარბაზი იყო კვარის ციხეც.
ოფსეტური ბეჭდვა
ოფსეტური ბეჭდვის დროს გამოსახულება ორჯერ გადაიცემა, ქაღალდს კი საბეჭდ ფორმასთან უშუალო კონტაქტი არა აქვს, რაც საშუალებას იძლევა მკვეთრად შემცირდეს ბეჭდვის დროს აუცილებელი წნევა (მაშასადამე ნაკლებად გაცვდეს ფორმა), გაიზარდოს ბეჭდვის სიჩქარე და ამაღლდეს აღწარმოების ხარისხი. ოფსეტური საბეჭდი შირმები მზადდება 0.35-0.8 მმ სისქის ალუმინის ან თუთიის ფირფიტებზე, რომელთა ზედაპირს მექანიკურად ამუშავებენ (დამარცვლავენ) თანაბრად მქრქალი ზედაპირის მისაღებად. საბეჭდი და სახარვეზო ელემენტები ფირფიტების ზედაპირზე წარმოიქმნება სხვადასხვა მოლეკულურ-ზედაპირული თვისების მქონე აფსკების სახით, რომლებიც კარგად იღებენ ტენს ან საღებავს. ის ეგრეთწოდებული ერთლითონიანი (მონოლითონური) ფორმებია. იყენებენ აგრეთვე მრავალლითონიან ფირფიტებზე ფორმების მომზადების ხერხებს. მრავალლითონიან ფირფიტებს ჩეულებრივ ამზადებენ ალუმინის ან ფოლადის ფუძეზე და მათ ზედაპირს გალვანური ხერხით დაფარავენ სპილენძისა (სისქე 10 მკმ-მდე) და ნიკელის ან ქრომის (სისქე 1-3 მკმ) აფსკებით. საბეჭდი ელემენტები ერთ- და მრავალლითონიან ფირფიტებზე წარმოიქმნება გამოსახულების პირის გადაღებით შუქმგრძნობიარე პირგადასაღებ შრეზე (ფოტოქიმიური ხერხი). ასევე იყენებენ დიაზონაერთებზე დამზადებულ პირგადასაღებ შრეს. წინასწარ გამგრძნობიარებულ ფირფიტებზე ფორმების დამზადებისას საბეჭდი ელემენტები წარმოიქმნება მონოლითონის პირგადასაღებ შრეზე, რომელიც პირის გადაღების დროს დაცულია დიაპოზიტივის გაუმჭვირი უბნებით და დატოვებულია პირის გამჟღავნების შემდეგაც. მრავალლითონიან ფირფიტებზე პირგადასაღები შრე გამჟღავნების შემდეგ მოსცილდება საბეჭდ ელემენტებს, დარჩება სახარვეზო უბნებზე დროებით და დამცავად. ამის შემდეგ მიმდინარეობს ზედა ლითონის (ნიკელის ან ქრომის) ქიმიური ან ელექტროქიმიური ამოჭმის პროცესი (ამოჭმა ხდება სპილენძის შრემდე), რის შემდეგ სახარვეზო ელემენტებს აცილებენ დამცავ შრეს. ამ შემთხვევაში საბეჭდი ელემენტები წარმოიქმნება სპილენძის ზედაპირზე, სახარვეზო კი — ნიკელზე ან ქრომზე. ამ ხერხით ბეჭდვას ღრმა ოფსეტს უწოდებენ. ფორმების დამზადების ყველა ხერხის გამოყენებისას საბეჭდი ელემენტების შექმნის შემდეგ სახარვეზო ელემენტებს ამუშავებენ მაჰიდროფილიზებელი ხსნარით (მათთვის მდგრადი ჰიდროფილური თვისებების მისანიჭებლად). ოფსეტური ბეჭდვა ხდება ოფსეტურ მანქანებზე. მანქნანის ყოველ სამუშაო ციკლს თან სდევს საბეჭდი ფორმის დანამვა, საბეჭდ ელემენტებზე საღებავის წასმა, ქაღალდის მიწოდება, თვით ბეჭდვა და მზა ანაბეჭდის გამოტანა მიმღებ მაგიდაზე. ოფსეტური ბეჭდვა ფართოდ გავრცელდა იმის გამო, რომ შესაძლებელი გახდა საფრმო პროცესების მექანიზაცია, საბეჭდი მანქანების მწარმოებლურობის მკვეთრად გაზრდა, ყველა ტიპის გამოცემის აღწარმოება.
რაჭა
რაჭის საერისთავო
XIII საუკუნის 80-იან წლებში დავით ნარინმა გააუქმა საერისთავო და ეს ტერიტორია სამეფო მამულებად გამოაცხადა. კახაბერისძეთა საგვარეულო, როგორც ჩანს, ამოწყდა. XIV საუკუნის 30-იან წლებში, შემდგომში საერისთავოს აღდგენის შემდეგ ერისთავის ტიტულს ჭარელიძეთა, უფრო მოგვიანებით კი, 1488 წლიდან, ჩხეტიძეთა საგვარეულო ატარებდა.
ოფსეტური ბეჭდვა
ლიტერატურა
კატეგორია:ბეჭდვის ხერხი
რაჭა
რაჭის საერისთავო
XV საუკუნის მეორე ნახევარში საქართევლოს სამეფო-სათავროებად დაშლის შემდეგ რაჭის საერისთავო სამეგრელოს შემადგენლობაში შევიდა. მეთხუთმეტე საუკუნის 30-იან წლებში იმერეთის მეფემ ბაგრატ მესამემ რაჭის ერისთავებს მინდაციხე-დარბაზი გადასცა და იმერეთის შექმნილი სამეფოს ახლად შექმნილი სადროშოების, მასამო-რაჭის სადროშოს, სარდლობა ჩააბარა. რაჭის ერისთავებს საკუთარი სათავადო ჰქონდათ, რომელიც თავდაპირველად მდ. ლუხუნის ხეობის ერთ ნაწილს მოიცავდა. რაჭის ერისთავთა მთავარი რეზიდენცია გახდა მინდაციხე და სასახლე სოფელ წესში.
XV-XVII საუკუნეების რაჭის საერისთაოში იმერეთის მეფეები ფლობდნენ ყმა მამულს. მათვე ეკუთვნოდათ ხოტევისა და კვარის ციხეები, სოფელი ნიკორწმინდა. საზაფხულო რეზიდენცია იყო სოფელი შაორი და სოფელი ამბროლაური. იმერეთის მეფის ალექსანდრე III-ის გარდაცვალების შემდეგ, როდესაც სამეფოში ფეოდალური ანარქია სუფევდა, რაჭის ერისთავები შინა ომების აქტიური მონაწილეები და ხშირად ინიციატორებიც იყვნენ. მათ სურდათ: გაეფართოებინათ თავიანთი სათავადოები, თავი დაეღწიათ იმერეთის მეფის მოხელეობისაგან და საერისთავო დამოუკიდებელ სამთავროდ ექციათ.
თავდაპირველად ერისთავმა შოშიტა მეორემ იმერეთში გაჩაღებულ შინაომში კანონიერ მეფე ბაგრატ IV-ეს დაუჭირა მხარი. 1678 წელს შოშიტა არჩილ მესამეს იმერეთის სამეფო ტახტის დაკავებაში დაეხმარა. თუმცა შემდეგ ბაგრატ მეოთხეს თურქები დაეხმარნენ და არჩილი ტახტიდან გადაყენეს. რაჭის ერისთავებს არჩილის რუსეთში წასვლის შემდეგაც არ შეუწყვეტიათ ბრძოლა იმერეთის ხელისუფლებასთან. ერისთავმა შოშიტა მესამემ კარგი ურთიერთობა დაამყარა ქართლის მეფეებთან, განსაკუთრებით ვახტანგ VI-სთან.
თავდაპირველად რაჭის ერისთავები საერისთავოს თავადებს ეყრდნობოდნენ იმერეთის სამეფო ხელისუფლებასთან ბრძოლაში. მოკავშირეებმა, უპირველეს ყოვლისა, რაჭის საერისთვოში მეფის კუთვნილი ყმა-მამული მიითვისეს: იაშვილებმა-კვარისციხე, წულუკიძეებმა-ხოტევისა; სამეფო ყმა-მამულის დიდი ნაწილი კი რაჭის ერისთავების ხელში გადავიდა. იმერეთის მეფე სოლომონ პირველმა 1769 წლის მეორე ნახევარში როსტომი ოჯახიანად შეიპყრო, ხოლო რაჭის საერისთავო გააუქმა. 1784 წელს რაჭის საერისთავო იმერეთის მეფემ დავით გიორგის ძემ აღადგინა. მეფის გადაწყვეტილების მიღებაში დიდი როლი ითამაშა კაცია II დადიანმა. მეფემ ერისთვობა ერთ-ერთ თავის დისწულს ანტონს უბოძა. ამით უკმაყოფილო წულუკიძეებისა და წერეთლების გამოსვლა მარცხით დამთავრდა.
1785 წელს იმერეთის მეფემ რაჭის ერისთავად ანტონის ნაცვლად მისი მამა, გიორგი როსტომის ძე, დასვა. ბერი წულუკიძე და პაპუნა წერეთელი ახალციხეში გაიქცნენ და 1786 წლის ისნვარში 500 ლეკისა და 1000 თურქისაგან შემდგარი ლაშქრით რაჭაში შეიჭრნენ. იმერეთის მეფემ ოდიშის ლაშქარი მოიშველია და რაჭაში ილაშქრა. გადამწყვეტ ბრძოლაში 1786 წლის 26 იანვარს სოფელ სხვავასთან დავით გიორგის ძემ გაიმარჯვა, 1787 წელს გიორგი რაჭის ერისთავი ბრძოლაში დაიღუპა და მის ადგილას დავით გიორგის ძემ კვლავ ანტონ გიორგის-ძე დასვა. 1789 წელს იმერეთში გამეფდა სოლომონ II, რომელმაც საბოლოოდ გაუქმა რაჭის საერისთავო. რაჭის საერისთავოს სხვადასხვა დროს განაგებდა რამდენიმე თავადური საგვარეულო: წულუკიძე, იაშვილი, ჯაფარიძე, ინასარიძე, ლაშხისშვილი.
რაჭის მაზრა
იმერეთის სამეფოს რუსეთის იმპერიასთან შეერთების შემდეგ, რაჭის ტერიტორია ქმნიდა ჯერ ოკრუგს. 1840 წელს ეწოდა რაჭის უბანი და შევიდა საქართველო-იმერეთის გუბერნიის ქუთაისის მაზრის შემადგენლობაში. 1846 წელს, ქუთაისის გუბერნიის შექმნის შემდეგ, რაჭის უბანს დაემატა ოსეთის ოკრუგის მამისონის ხეობის სოფლები და იწოდა რაჭის მაზრად. იყოფოდა ბუგეულის, კუდარო-მამისონის, უწერისა და ხოტევის უბნებად, ხოლო 1888 წლიდან ამბროლაურისა და ონის უბნებად. მაზრის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ონი, ფართობი 2857 კმ², მოსახლეობა თავდაპირველად იყო 23500 ადამიანი, XIX საუკუნის მიწურულს შეადგინა 72742 ადამიანს. 1916 წელს „კავკასიის საკურორტო საზოგადოებამ“ დაიწყო რაჭის შესწავლა კურორტების მოწყობის მიზნით. 1916 წლისთვის რაჭის მაზრის ფართობი შეადგენდა 2718 კმ²-ს.
საბჭოთა პერიოდში, 1928 წელს რაჭის მაზრა გაერთიანდა ლეჩხუმის მაზრასთან და იწოდა რაჭა-ლეჩხუმის მაზრად. რაჭა-ლეჩხუმის მაზრა გაუქმდა 1930 წელს და მის ნაცვლად შეიქმნა ამბროლაურის, ონის და ჭრებალოს რაიონები.
მოსახლეობა
1897 წლისთვის რაჭაში 61621 ადამიანი ცხოვრობდა. რაჭის მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი სოფლებში ცხოვრობს. ეს სოფლები ხალხმრავლობით არ გამოირჩევა და ძირითადად მდინარეთა ნაპირებზე მდებარეობს ან მთის ფერდობებზეა შეფენილი. ადგილობრივები საგრძნობლად დაზარალდნენ 1991 წლის 29 აპრილს მომხდარი მიწისძვრის გამო.
კულტურა
რაჭაში ბევრი ეკლესია და ნაეკლესიარი, ციხე და ნაციხარია აღრიცხული. რაჭველები ცნობილი ხელოსნები იყვნენ. XI საუკუნეში ნიკორწმინდის დაწერილის მიხედვით რაჭასა და მის მეზობელ არგვეთში მრავლად უშენებიათ ორ-სამსართულიანი სახლები, რომელის ქვედა ქვითკირით ამოშენებული სარდული ბოსლად და ფარეხად იყო გამოყენებული. საცხოვრებლად გამოიყენებოდა მეორე და მესამე, ხისგან აშენებული სართულები, რომლებსაც „სენა“ და „ქორედი“ ეწოდებოდა. მარნის შენობებს მუხის ხისგან აგებდნენ.
რაჭველებს კარგი ურთიერთობა ჰქონდათ ჩრდილო-კავკასიელ მთიელებთან. ისინი ერთმანეთს შვილებს უგზავნიდნენ აღსაზრდელად, რათა მეზობელთა ენა და წეს-ჩვეულება ესწავლათ. ეს მათ ერთმანეთთან ურთიერთობას უადვილებდა. ამ წეს-ჩვეულებას რაჭველები „კერძ-მოკეთეობას“ უწოდებდნენ.
ეკონომიკა
რაჭაში მოჰყავდათ საგაზაფხულო და საშემოდგომო ხორბალი, ქერი და შვრია. ეს ორი კულტურა უფრო მაღალ სოფლებში იყო გავრცელებული. დიდი ადგილი ეკავა მევენახეობას. მევენახეობა-მეღვინეობა ქვემო რაჭაში იყო წამყვანი, ზემო რაჭაში კი ასეთი იყო მესაქონლეობა. რაჭველთა ყოფაში განსაკუთრებული ადგილი ეჭირა ღორის მოვლა-მოშენებას. განსაკუთრებით უვლიდნენ სალორე ღორებს. დამარილებული ღორის ხორცი კვამლში გამოჰყავდათ და იღებდნენ რაჭული ლორს, რომელიც მთელ საქართველოშია ცნობილი. რაჭველები ეწეოდნენ საქონლით ვაჭრობასაც. ოჯახები 50-70 ადამიანისგან შედგებოდა.
სოფელი წედისი რკინის მადნის მოპოვებითა და რკინის დამუშავებით იყო ცნობილი. რაჭაში შემუშავებული იყო ადგილობრივ რელიეფურ პირობებთან შეგუებული სახვნელი იარაღი, რომელიც ნიადაგს ისე ამუშავებდა, რომ მის გამოფიტვა-დაცურებას გამორიცხავდა.
რაჭის მოსახლეობისთვის ტრადიციული იყო გარე სამუშაოებზე სიარული, რასაც ისინი „მოსაგებში“ წასვლას უწოდებდნენ. გარე სამუშაოებზე ისინი გვიან შემოდგომიდან გაზაფხულამდე მიდიოდნენ. XIX საუკუნის 30-იანი წლებიდან გარე სამუშაოებზე სიარული გასცდა საქართველოს ფარგლებს, მიდიოდნენ ჩრდილო კავკასიაში და უფრო შორსაც. ჩრდილოეთში წასული ბევრი რაჭველი უკან აღარ დაბრუნდა და იქვე დარჩა.
ლიტერატურა
*
ალენ-ფურნიე
ალენ-ფურნიე (Alain-Fournier; ფსევდონიმი; ნამდ. სახელი ანრი ფურნიე; დ. 3 ოქტომბერი, 1886 — გ. 22 სექტემბერი, 1914) — ფრანგი მწერალი და ჯარისკაცი. ავტორია ერთადერთი რომანისა „დიდი მოლნი“ (Le Grand Meaulnes, 1913 წელი), რომლის საფუძველზე გადაღებულია ორი კინოფილმი, ხოლო თვით ნაწარმოები ფრანგული ლიტერატურის კლასიკად არის აღიარებული.
რომანის გამოცემის შემდეგ ალენ-ფურნიე შეძლებული პოლიტიკოს კლოდ კაზიმირ-პერიეს მდივნად მოეწყო, რომელთან ერთადაც მუშაობდა წიგნზე „ბრესტი, ტრანსატლანტიკური პორტი“ (Brest, port transatlantique). მწერალი ფრონტზე დაიღუპა პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისას, 1914 წლის 22 სექტემბერს, სან-რემის ტყეში ვერდენთან, მარნთან პირველი ბრძოლისას.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 1914 კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ფრანგი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ფსევდონიმიანი მწერლები
ციქლასებრნი
ციქლასებრნი (Cichlidae) — თევზების ოჯახი ციქლასნაირთა რიგისა. სხეულის სიგრძე 5–70 სმ-ია. დედლის ზურგისა და ანალური ფარფლები უფრო მეტად მომრგვალებული და მოკლეა, ვიდრე მამლისა. ჩვეულებრივ, კაშკაშა შეფერილობა აქვთ. სისტემატიკა საბოლოოდ დადგენილი არ არის; ცნობილია რამდენიმე ათეული გვარი და დაახლოებით 1500 (სხვა წყაროებით — 2000-მდე) სახეობა. უმრავლესობა ბინადრობს აფრიკისა და სამხრეთ ამერიკის ტროპიკულ მტკნარ წყალსატევებში; ზოგიერთი წარმომადგენელი გვხვდება ცენტრალურ ამერიკაში, მადაგასკარზე და აზიაში. უპირატესად, მარტოული თევზებია, იკავებენ განსაზღვრულ ტერიტორიას; ზოგიერთი (მაგ., Cyprichromis leptosoma) დიდ ქარავნებს წარმოქმნის. იკვებებიან დეტრიტით, მცენარეებით, მწერების მატლებით, ჭიაყელებით, მოლუსკებით; სახეობების უმეტესობის ზრდასრული ინდივიდები მტაცებლები არიან. სქესობრივ სიმწიფეს 8–15 თვეში აღწევენ. ქვირითს ყრიან გრუნტზე ან პირში ახდენენ ინკუბაციას. სამეცნიერო კვლევისა (რთული ქცევა, სხვადასხვა ეკოლოგიურ პირობებთან ადაპტაციის თავისებურებები, სახეობათა წარმოქმნა) და აკვარიუმში ყოლის (მ.შ. სკალარია) ობიექტებია; დიდი სახეობები — ადგილობრივი რეწვისა და აკვაკულტურისა (მაგ., მოზამბიკური ტილაპია, Oreochromis mossambicus).
სქოლიო
*
Lasioglossum pallens
სქოლიო
pallens
სპილენძის(II) მოლიბდატი
სპილენძის(II) მოლიბდატი — არაორგანული ნივთიერება, ქიმიური ფორმულით CuMoO4. არის მწვანე ან ყვითელი ფერის წყალში უხსნადი ნაერთი.
მიღება
მიიღება სპილენძის სულფატისა და ნატრიუმის მოლიბდატის ხსნარების შერევით:
გამოყენება
გამოიყენება პიგმენტად, აგრეთვე კატალიზატორად.
ლიტერატურა
კატეგორია:სპილენძის ნაერთები კატეგორია:მოლიბდატები
ვლადისლავ რეიმონტი
ვლადისლავ სტანისლავ რეიმონტი (Władysław Stanisław Reymont, ნამდვილი გვარია რეიმენტი; დ. 7 მაისი, 1867, როდომსკოსთან ახლოს სოფელ კობელე ველკეში –  გ. 5 დეკემბერი, 1925, ვარშავა) — პოლონელი მწერალი. 1924 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ლიტერატურაში „მისი დიდებული ნაციონალური ეპოსისთვის „კაცები““.
რეიმონტი წარჩინებულ, მაგრამ ღარიბ ოჯახში დაიბადა. მან თერძის განათლება მიიღო, თუმცა ჯერ რკინიგზის სადგურზე მუშაობდა, შემდეგ კი თეატრალური დასის წევრი გახდა. იგი ბევრს მოგზაურობდა და ხშირად აქვეყნებდა მოთხრობებს, რომლებშიც თავისი ცხოვრების გამოცდილებას აღწერდა.
რეიმონტის შემოქმედება 30 ვრცელ პროზაულ ნაწარმოებს მოიცავს. მისთვის პირველი წარმატებული და ფართოდ აღიარებული რომანი 1899 წელს გამოქვეყნებული „აღთქმული მიწა“ იყო, რომელიც ყურადღებას ამახვილებდა ისეთ თემებზე, როგორიცაა სოციალური უთანასწორობა, სიღარიბე და მუშახელის ექსპლუატაცია ინდუსტრიულ ქალაქ ლოძში. მწერლის მიზანს რომანის საშუალებით საზოგადოებაზე ინდუსტიალიზაციის გავლენის ასახვა წარმოადგენდა.
ვლადისლავ რეიმონტი დიდი პოპულარობით სარგებლობდა კომუნისტურ პოლონეთში. იგი სიმბოლისტი და რეალისტი მწერალი იყო; თავის ნამუშებრებში ასახავდა სოციალისტურ იდეებს, ახდენდა სასოფლო-აგრარული კულტურის რომანტიზირებას და აკრიტიკება კაპიტალიზმს.
ბიოგრაფია
რეიმონტი 1867 წელს სოფელ კობელე ველკეში, როდომსკთან ახლოს ორღანისტის ოჯახში დაიბადა. მისი დედა გაღარიბებული კრაკოველი დიდგვაროვანი ოჯახის შთამომავალი იყო. რეიმონტმა ბავშვობის წლები ქალაქ ტუშინში გაატარა. რამდენიმე წელი ადგილობრივ სკოლაში სწავლის შემდეგ იგი ვარშავაში გაგზავნეს, სადაც მას უფროსი და და მისი ქმარი მზრუნველობდნენ. 1885 წელს რეიმონტმა მშობლების სურვილით გამოცდების ჩაბარების შემდეგ თერძის წოდება მიიღო, რომელიც მისთვის მთელი ცხოვრების მანძილზე ფორმალური განათლების ერთადერთი დამადასტურებელი დოკუმენტი იყო. რეიმონტს პროფესიით არასოდეს უმუშავია. ნაცვლად ამისა, იგი მოხეტიალე მსახიობთა დასს შეუერთდა. ერთი წლის შემდეგ ტუშინში დაბრუნდა, სადაც მამამისის დახმარებით რკინიგზის სამსახურში დასაქმდა. მისი ხელფასი თვეში 16 რუბლი იყო. 1988 წელს იგი პარიზსა და ლონდონში წავიდა სამოგზაუროდ, შემდეგ კი კვლავ თეატრალურ დასს შეუერთდა, თუმცა წარუმატებელი სამსახიობო მოღვაწეობის გამო მას ისევ მშობლიურ ქალაქში მოუწია დაბრუნება.
რეიმონტი სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთებში მოთხრობებს აქვეყნებდა, რომლებშიც თავისი ცხოვრების გამოცდილებას, სოფელში ცხოვრებას, რკინიგზის სამსახურში მუშაობას და თეატრალურ ცხოვრებას აღწერდა. მოთხრობებს დადებითი გამოხმაურება მოჰყვა და მწერალმა რომანების დაწერა გადაწყვიტა. 1895-1896 წლებში რომანების გამოქვეყნების შემდეგ მწერლის მატერიალური მდგომარეობა საგრძნობლად გაუმჯობესდა. რეიმონტმა იმოგზაურა ბერლინში, ლონდონში, პარიზსა და იტალიაში. შემდეგ რამდენიმე თვე ლოძში გაატარა, სადაც მომდევრო რომანისთვის „ყოველდღიური კურიერი“ მასალებს კრებდა.
რეიმონტის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი 1899 წელს გამოქვეყნებული რომანი „აღთქმული მიწაა“, რომელიც ინდუსტიული რევოლუციის პერიოდში ქალაქ ლოძის სოციალურ პანორამას ასახავს. რომანი დრატული ელემენტებითაა გაჯერებული და აღწერს, თუ როგორ იბრძვიან არსებობისთვის ქალაქში მცხოვრები ადამიანები. მწერალი გმობს ინდუსტრიალიზაციისა და ურბანიზაციის პროცესს, რომლიც გამოც მისი პერსონაჟები მაღალ ზნეობრივ იდეალებს კარგავენ. „აღთქმული მიწა“ 15-ზე მეტ ენაზეა თარგმნილი და მისი ორი ეკრანიზაცია არსებობს. რომანის ჰონორარით მწერალმა საფრანგეთში იმოგზაურა, სადაც მან გადასახლებული პოლონელები გაიცნო.
1900 წელს რეიმონტი სარკინიზგო ავარიისას დაშავდა, რისთვისაც კომპენსაციის სახით რკინიგზის სამსახურმა მას 40 ათასი რუბლი გადაუხადა. 1902 წელს მწერალმა ცოლად შეირთო აურელია შაბლოვსკა, ექიმი, რომელიც მის რეაბილიტაციის პროცესს ხელმძღვანელობდა. 1919 წელს რეიმონტმა პოლონეთის მთავრობის დაფინანსებით აშშ-ში იმოგზაურა.
1904-1909 წლებში გამოქვეყნდა რეიმონტის ოთხნაწილიანი რომანი „კაცები“, რომელშიც მწერალი პროვინციული ქალაქების ცხოვრების დინამიკას და კულტურას აღწერს. რომანი ადგილობრივი დიალექტითაა დაწერილი, მასში გვხვდება ნატურალიზმისა და სიმბოლიზმის ელემენტები. რომანის მთავარ ღირსებას მისი რეალისტურობა წარმოადგენს.
რეიმონტის უკანასკნელი რომანი „ამბოხი“, რომელიც სრული სახით 1924 წელს გამოქვეყნდა, ცხოველების აჯანყებაზეა, რომლებიც თანასწორობის მოთხოვნით ფერმიდან გამოდიან. მათი ამბოხი მალევე ძალადობასა და სისხლიან დაპირისპირებაში გადაიზრდება. „ამბოხი“ მეტაფორულად 1917 წლის რუსეთის ბოლშევიკურ რევოლუციას აღწერს, ამიტომ 1945-1989 წლების კომუნისტურ პოლონეთში რომანი აკრძალული იყო.
1924 წელს რეიმონტს მიენიჭა ნობელის პრემია ლიტერატურაში. მისი კონკურენტები თომას მანი, ჯორჯ ბერნარდ შოუ და თომას ჰარდი იყვნენ. რეიმონტი ავადმყოფობის გამო დაჯილდოების ცერემონიას ვერ დაესწრო. ჯილდო და 116,718 კრონიანი ჩეკი მას საფრანგეთში გაუგზავნეს, სადაც იმ დროს მკურნალდობდა.
რეიმონტი 1925 წლის 5 დეკემბერს ვარშავაში გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:პოლონელი მწერლები კატეგორია:პოლონელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:XIX საუკუნის პოლონელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის პოლონელი რომანისტები კატეგორია:პოლონელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XIX საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
რუფინე (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)
რუფინე (Ρουφίνος) — ბიზანტიის ეპისკოპოსი მესამე საუკუნის ბოლო წლებში. იგი ეპისკოპოსი იყო 284-293 წლებში. მისი ეპისკოპოსობა დაემთხვა ქრისტიანების სასტიკი მტრის დიოკლეტიანეს მმართველობას. მისი მემკვიდრე გახდა თავისი წინამორბედის შვილი პრობუსი.
კატეგორია:ბიზანტიის ეპისკოპოსები
You Don't Understand Me
You Don't Understand Me — შვედური პოპ-როკ დუეტ როქსეტის სიმღერა და სინგლი. წარმოდგენილია ალბომზე Don't Bore Us, Get to the Chorus!, რომელშიც ასევე შეტანილია ჯგუფის ცნობილი ჰიტები. გამოსცა ლეიბლმა EMI.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როქსეტის სიმღერები კატეგორია:1995 წლის სიმღერები
ბუფალო-სენტერი
ბუფალო-სენტერი (Buffalo Center) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიოვის შტატის უინებაგოს ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 905 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიოვის ქალაქები
აფაქიძე
საკუთარი სახელი აფაქიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ქართული გვარები
მურიტიბა
მურიტიბა (Muritiba) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება სალვადორის აგლომერაციის მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 897 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 110.562 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 261.36 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
ლუის ბეგლი
ლუის ბეგლი (Louis Begle; დ. 6 ოქტომბერი 1933) — ამერიკელი ადვოკატი, კინოსცენარისტი. ჰაიდელბერგის რუპერტ-კარლის სახელობის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის დოქტორი (2008).
ბიოგრაფია
დაიბადა ექიმის ოჯახში. მეორე მსოფლიო ომის დროს ყალბი საბუთების წყალობით დედასთან ერთად გადაურჩა ნაცისტების ტერორს და ჰოლოკოსტს.
1945-1946 წლებში ლუდვიგი სწავლობდა კრაკოვის გიმნაზიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 6 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1933 კატეგორია:ამერიკელი ჟურნალისტები კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი ადვოკატები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ჟურნალისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი ესეისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ესეისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი ესეისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ჰარვარდის კოლეჯის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ამერიკის ხელოვნებისა და ლიტერატურის აკადემიის წევრები
რუსლანი და ლუდმილა
„რუსლანი და ლუდმილა“ («Руслан и Людмила») — ალექსანდრე პუშკინის პირველი პოემა, რომელიც დაწერილია რუსული ფოლკლორის ზღაპრული მოტივებით. ავტორმა იგი 1818-1820, ლიზეუმიდან გამოსვლისას დაწერა. ამ პოემაზე დაყრდნობით გლინკამ თავისი ერთ-ერთი ყევლაზე ცნობილი ოპერა დაწერა.
მატაასნაკაოი
მატაასნაკაოი (ოფიციალურად მატაასნაკაოის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Mataasnakahoy) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ბატანგასის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 30 621 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 16 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ბატანგასის მუნიციპალიტეტები
ტრირის წმინდა პეტრეს ტაძარი
ტრირის წმინდა პეტრეს ტაძარი (Trierer Dom) — ეკლესია   გერმანიის რაინლანდ-პფალცის მხარის ქალაქ ტრირში. ტრირის საარქიეპისკოპოსოს საკათედრო ტაძარი. ტაძრის მშენებლობა დაიწყო მაქსიმინე ტრირელის ეპისკოპოსობის პერიოდში (332—347 წწ.). 1986 წლიდან შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
ტაძარში დაცულია რამდენიმე ქრისტიანული სიწმინდე: უფლის კვართი, ანდრია მოციქულის სანდლები და ლურსმნები. წმინდა იოაკიმესა და ანას წმინდა ნაწილები. ტაძარში ასევე დაკრძალულია ტრირის რამდენიმე ეპისკოპოსი.
სქოლიო
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გერმანიაში კატეგორია:ტრირი
მახობელი
მახობელი (Cephalaria syriaca) — ერთწლოვანი მცენარე გოქშოსებრთა ოჯახისა. მისი დატოტვილი ღეროს სიგრძე 30-100 სმ-ს აღწევს. თავაკებად შეკრებილი ცისფერი ყვავილები და თესლურა ნაყოფი აქვს.
გავრცელებულია ხმელთაშუაზღვისპირეთში, ირანსა და კავკასიაში. გვხვდება როგორც დასავლეთ ისე აღმოსავლთ საქართველოში. ყანების სატეველაა. კალოზე გალეწილ ხორბალს მისდევდა მისი თესლიც, 1-2% პურს ლურჯ ფერს აძლევდა. პური სურნელოვანი და რბილი იყო.
ლიტერატურა
კატეგორია:გოქშოსებრნი
რაციონალური ეგოიზმი
რაციონალური ეგოიზმი ან ეგოტიზმი — პრინციპი ეთიკურ ფილოსოფიაში, რომლის მიხედვით სუბიექტის ქმედება რაციონალურია მხოლოდ-და-მხოლოდ მაშინ, თუ ის ამ სუბიექტის პირად ინტერესს ამართლებს. ეს შეხედულება ეგოიზმის ნორმატიული ფორმაა. თუმცა ის განსხვავდება ეგოიზმის სხვა ფორმებისგან, როგორიცაა ეთიკური ეგოიზმი და ფსიქოლოგიური ეგოიზმი. მაშინ როდესაც ფსიქოლოგიური ეგოიზმი მოტივაციის, ხოლო ეთიკური ეგოიზმი მორალურობის შესახებაა, რაციონალური ეგოიზმი არის შეხედულება რაციონალურობის შესახებ (სადაც რაციონალურობა მორალურობასთან დაკავშირებული შეიძლება არ იყოს). ეთიკური ეგოიზმი ასევე განსხვავდება ამორალიზმისგან.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეგოიზმი კატეგორია:ეპისტემიოლოგია
ჟოზეფინ ბოარნე
ადრეული წლები
მარი როზ ჟოზეფინ ტაშე დე ლა პაჟერი ან როზ (ჟოზეფინის სახელით მისი მოხსენიება დაიწყო ნაპოლეონმა) დაიბადა მარტინიკაში ფრანგი პლანტატორის ჟოზეფ–გასპარ ტაშე დე ლა პაჟერის ოჯახში. მოგვიანებით, ჟოზეფინი იხსენებდა, რომ ბავშვობაში ერთმა მოხუცმა შავკანინამა ქალმა უწინასწარმეტყველა, რომ ერთ დროს ის იქნებოდა „უფრო მეტი ვიდრე მეფე“.
1779 წლის 13 დეკემბერს, 16 წლის ასაკში, იგი ცოლად გაჰყვა ვიკონტ ალექსანდრე დე ბოარნეს (1760–1794), რომელიც იმ პერიოდში დიდი წარმატებებით სარგებლობდა ქალთა შორის. თავდაპირველად, ჟოზეფინის ოჯახი ფიქრობდა, ბოარნეზე გაეთხოვებინათ უმცროსი ქალიშვილი ქეთრინი. ნათესაური კავშირი ბოარნეს ოჯახთან ძალიან მომგებიანი იყო პლანტატორისთვის, რომლის მამული 1766 წელის ქარიშხალმა მნიშვნელოვნად დააზიანა, თუმცა ქეთრინი გარდაიცვალა 12 წლის ასაკში. ბოარნეს მეუღლე გახდა მისი უფროსი და ჟოზეფინი. ქორწინება უიღბლო აღმოჩნდა. ჟოზეფინს კი ორი უსაყვარლესი შვილი დარჩა მეუღლისგან: ქალ-ვაჟი — ეჟენ (ევგენი) დე ბოარნე. მოგვიანებით, იტალიის ვიცე-მეფე და ლიხტენშტეინის ჰერცოგი და ორტანს (ჰორტენზია) დე ბოარნე, ნიდერლანდების მეფის ლუდოვიკო ბონაპარტის მეუღლე და ნაპოლეონ III-ის დედა.
1794 წელს გენერალი ბოარნე დაინიშნა საფრანგეთის რესპუბლიკის რაინის არმიის მთავარსარდლად, მაგრამ იაკობინელთა კონვენტის მიერ მიღებული კანონის თანახმად — არ დაეშვათ თავადაზნაურობა რევოლუციურ არმიაში სამსახურისთვის, თადარიგში წავიდა. მოგვიანებით ის დაადანაშაულეს მაინის დაცვისათვის უმოქმედობაში და ცრუ ბრალდებით დააპატიმრეს. ჟოზეფინის დაბადების დღეს, 1794 წლის 23 ივნისს ის დააპატიმრეს და თავი მოჰკვეთეს გილიოტინაზე. სასიკვდილო საფრთხე დაემუქრა მთელ მის სანათესაოს. დააპატიმრეს ჟოზეფინიც და მიუსაჯეს ჩამოხრჩობა, მაგრამ 9 თერმიდორის გადატრიალების შემდეგ სასიკვდილო განაჩენი შეიცვალა და მალე ჟოზეფინი გაათავისუფლეს.
მეორე ქორწინება
ციხიდან გამოსვლის შემდეგ ჟოზეფინის მდგომარეობა უკიდურესად გართულდა. ყოფილი მეუღლის ქონება კონფისკირებული აღმოჩნდა, ხოლო შეტყობინება მარტინიკასა (საიდანაც მას შეეძლო განსაზღვრული ფულადი კომპენსაციის მიღება) და მეტროპოლიას შორის ფაქტობრივად გაწყვეტილი იყო ინგლისთან დაუსრულებელი ომის გამო. დაქვრივებული ჟოზეფინი ქალაქის ბოჰემურ ცხოვრებაში გადაეშვა და პოლიტიკურ მოღვაწე ვიკონტ დე ბარასის საყვარელი ხდება.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საფრანგეთის იმპერატრიცები კატეგორია:დაბადებული 6 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1763 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1814 კატეგორია:დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
ბადიში
ბადიში, ჭიდილა — უღელტეხილი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხულოს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მესხეთის ქედზე. სიმაღლე 2372 მ. გადადის ჭიდილასწყლისა (ბახვისწყლის აუზი) და ნაღვარევისწყლის (აჭარისწყლის აუზი) ხეობების დამაკავშირებელი საურმე გზა. შემოსილია სუბალპური მდელოებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უღელტეხილები
ხულუტის ციხე
ხულუტის ციხე — ციხე-დარბაზი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე ხრამის ღრმა ხეობის ვიწრო ყელში. აგებულია XVIII საუკუნის I მესამედში ყაფლან ბარათაშვილ-ორბელიშვილის მიერ. შედგება 2 ნაწილისაგან; ორივეში ჩაყოლებულია თითო, გალავანში კი - 5 კოშკი. თითოეული მათგანი უპირველეს ყოვლისა საცხოვრებელი დანიშნულებისაა, შემდეგ კი - საბრძოლო. ჩრდილო-დასავლეთის კოშკი ფუნქციით კოშკისებრი სასახლეა, მის მთელ სიმაღლეზე შუაზე ჰყოფს კედელი, რომელშიც საფეხურებია მოწყობილი. ერთი მხარე 6 სართულიანია, მეორე - 7 სართულიანი. ბოლო სართულები გამიზნულია საბრძოლოდ, დანარჩენი - საცხოვრებლად. მთელი ციხე ნაგებია ადგილობრივი კლდის ქვით.
კოშკი მდინარეს დაჰყურებს საკმაოდ მაღალი კლდიდან. მასში მოხვედრა შეიძლება აღმართზე მიმავალი გვირაბით. თვით გვირაბში რთული ერთსართულიანი საცხოვრებელი სადგომი ეტყობა გამანაწილებლის როლს ასრულებდა, რადგან აქედან შეიძლებოდა  მოხვედრა ორ სხვა კოშკში, მდინარეზე ჩამავალ გვირაბში, საპირფარეშოსა და სხვაგან. ამ სადგომსა და კოშკს შორის მოთავსებულია მოზრდილი წყალსაცავი. მათ ზემოთ ბანი ყოფილა, კედლებში კი სათოფეებია ჩამწკრივებული.
2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
June Afternoon
— შვედური პოპ-როკ დუეტ როქსეტის სიმღერა და სინგლი. წარმოდგენილია ალბომზე Don't Bore Us, Get to the Chorus!, რომელშიც ასევე შეტანილია ჯგუფის ცნობილი ჰიტები. გამოსცა ლეიბლმა EMI.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როქსეტის სიმღერები კატეგორია:1995 წლის სიმღერები
ფინგალის საგრაფო
ფინგალი (Fingal; Fine Ghall) — ადმინისტრაციული საგრაფო ირლანდიის აღმოსავლეთით. შედის ტრადიციული დუბლინის შემადგენლობაში, ლენსტერის პროვინციაში. დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი — სუორდსი. მოსახლეობა 273,051 ადამიანი (2011).
გეოგრაფია
ტერიტორიის ფართობი — 4482. საგრაფოში შედის კუნძული ლამბეი — ქვეყნის უკიდურესი აღმოსავლეთი წერტილი.
ბარლინგტონი
ბარლინგტონი (Burlington) — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიოვის შტატის დე-მოინის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 25663 კაცს.
ფინგალის საგრაფო
ისტორია
ფინგალი, როგორც ცალკე ერთეული, შეიქმნა 1994 წლის დასაწყისში ისტორიული საგრაფოს, დუბლინის, ოთხ ადმინისტრაციულ საგრაფოდ დაყოფისას.
ბარლინგტონი
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:აიოვის ქალაქები
ფინგალის საგრაფო
რესურსები ინტერნეტში
* კატეგორია:ირლანდიის საგრაფოები
საინგილო
მინი|საინგილოს სქემატური რუკა მინი|ქართველთა განსახლების არეალი საინგილოში. საინგილო (ყოფილი ელისენი) — საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე, რომელიც მდებარეობდა მის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ხოლო ამჟამად კახის (კაკის — ასე ეწოდებოდა მას XX საუკუნის 20-იან წლებამდე), ზაქათალისა და ბელაქანის რაიონებით აზერბაიჯანის ტერიტორიაზეა მოქცეული.
ტერმინი „საინგილო“ XIX საუკუნეში დამკვიდრდა ინგილოებით დასახლებული მხარის აღსანიშნავად. გამაჰმადიანებულ ქართველს ინგილოს ეძახდნენ, რაც თურქულად „ახლად მორჯულებულს“ ნიშნავს. აქედან წარმოსდგება სახელები „ინგილო“ და „საინგილო“.
გეოგრაფია
საინგილო მოიცავს კახეთის კავკასიონითა და ალაზნის ვაკის აღმოსავლეთ ნაწილებს, დიშუზის დაბალ ქედსა და აჯინოურის ვაკეს. უდიდესი მდინარეებია ქურმუხისწყალი, მუხახისწყალი, ჭარისწყალი, მაწეხ-კატეხის წყალი, ბელაქნისწყალი. საინგილოს ტერიტორიაზეა მინერალური წყლები (ქურმუხის ხეობაში და ალიბეგლოსთან) სპილენძის და რკინის მადნები (ბელაქანში), ტყვიის და ვერცხლის მადნები (მუხახში).
სოფლის მეურნეობა
ამ ხარეში სოფლის მეურნეობა ოდითგანვე კარგად იყო განვითარებული. მის მთავარ დარგებს წარმოადგენდა მეთამბაქეობა, მეხილეობა, მეაბრეშუმეობა, მესაქონლეობა, მარცვლეულის მეურნეობა და სხვა. ამ მხარის მრეწველობა ძირითადად სოფლის მეურნეობის პროდუქტების გადამუშავების ბაზაზეა განვითარებული.
პრობუსი (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)
პრობუსი (Πρόβος) – ბიზანტიის ეპისკოპოსი მესამე საუკუნის ბოლოს და მეეოთხე საუკუნის დასაწყისში. იგი ეპისკოპოსი იყო 293-306 წწ. პრობუსი ეპისკოპოს დომენტის შვილი და ეპისკოპოს მიტროფანეს ძმა იყო. გარდაცვალების შემდეგ ეპისკოპოსი სწორედ მისი ძმა გახდა.
საინგილო
მოსახლეობა
საინგილო მრავალეროვანი მხარეა. აქ ცხოვრობენ ქართველები, წახურები, ავარები, აზერბაიჯანელები, რუსები და სხვა.
პრობუსი (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)
კატეგორია:ბიზანტიის ეპისკოპოსები
საინგილო
ტრადიციული საცხოვრისი
საინგილოში აშენებდნენ ქვითკირის და ხის სახლებს, დაქანებული სახურავით, რომელიც დახურული იყო ჩალითა და კრამიტით. იშვიათი იყო ბანიანი სახლი. სახლი იყო ერთსართულიანი, ერთოთახიანი, უფანჯრო, უბუხრო, უიატაკო. თბებოდა შუაცეცხლით. აღმოსავლეთ კედელზე მოდგმული იყო მთლიანი ხისგან გამოჭრილი თახჩა. დედაბოძის მარცხენა კედელზე მოწყობილი იყო დიდი ბეღელი.
ინგილოებს ეზოში ჰქონდათ გადაუხურავი მარნები. იქვე იდგა თონე. ეზოები შემოფარგლული იყო ტყრუშული ღობით ან ქვითკირის კედლით. ეზოებში ძირითადად გაშენებული ჰქონდათ თუთა, ვაშლი, მსხალი, ბალი, ალუბალი, ჭერამი და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები კატეგორია:აზერბაიჯანის გეოგრაფია
Lasioglossum pallicorne
Lasioglossum pallicorne — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1904 წელს.
სქოლიო
pallicorne
1334
თარიღი უცნობია
*
კენიის ჰიმნი
კენიის ჰიმნი (Oh God of All Creation; Ee Mungu Nguvu Yetu; ო, ღმერთო ყოვლის შემოქმედო) — კენიის ეროვნული სიმბოლო დროშასთან და გერბთან ერთად. შექმნილია ხალხური მელოდიის საფუძველზე.
იხილეთ აგრეთვე
ჰიმნი კატეგორია:ეროვნული ჰიმნები
ნაზარე (ბაია)
ნაზარე (Nazaré) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება სალვადორის აგლომერაციის მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 27 269 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 256.352 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 106.37 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
კასკინენი
კასკინენი (Kaskinen) — ქალაქი, მუნიციპალიტეტი და კუნძული სამხრეთ-აღმოსავლეთ ბოტნიის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 246 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 10.49 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 118.78 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. კასკინენი ფინეთის ყველაზე პატარა მუნიციპალიტეტია, რომელსაც ქალაქის სტატუსი აქვს.
საფრანგეთის მეხუთე რესპუბლიკა
მეხუთე რესპუბლიკა — საფრანგეთის მიმდინარე რესპუბლიკური კონსტიტუციაა, რომელიც 1958 წლის 5 ოქტომბრიდან მოქმედებს. მეხუთე რესპუბლიკის წინამორბედი იყო საფრანგეთის მეოთხე რესპუბლიკა, რომლის დაშლამ გამოიწვია საპარლამენტო მთავრობის ნახევრად-საპრეზიდენტო სისტემით შეცვლა. ეს არის საფრანგეთის ხანგრძლივობით მესამე რეჟიმი, ძველი წყობისა (Ancien Régime) და მესამე რესპუბლიკის შემდეგ.
ლიტერატურა
კატეგორია:საფრანგეთის მეხუთე რესპუბლიკა კატეგორია:საფრანგეთის მთავრობა
გრუზინსკოე-უშჩელიე
ისტორია
ვ. კვარჭიას ცნობით, XIX ს. აქ იყო სოფელი ახუხშარა. XX საუკუნის 30-იან წლებში ეწოდა გრუზინსკოე-უშჩელიე, ხოლო 40-იან წლებში — საქართველოს ხეობა. 1955 წელს დაუბრუნდა სახელი გრუზინსკოე-უშჩელიე. 1992-1993 წწ. ომის შემდეგ აფხაზებმა ახიხშარა (Ахыхшара) დაარქვეს.
დემოგრაფია
1989 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 518 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:კოლხიდის თემის სოფლები
ნიანზის პროვინცია
პროვინციას აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება რიფტ-ველის და ჩრდილოეთიდან დასავლეთის პროვინციები, სამხრეთიდან ტანზანია, დასავლეთიდან კი ვიქტორიის ტბა.
2009 წლის აღწერის მონაცემებით პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 5 442 711 კაცს. მისი ფართობია 12 613 კმ². სიმჭიდროვე – 431,52 ად./კმ².
კლიმატი
კლიმატი ტროპიკული ნოტიოა.
მოსახლეობა
პროვინციის ძირითად მოსახლეობას შეადგენენ ლუოს და ბანტუს ენებზე მოლაპარაკე სხვა ეთნიკური ჯგუფები.
ენები
ნიანზის პროვინციაში უპირატესი ენაა — დოლუო. ასევე გავრცელებულია ნილოტური ენები, რომლებიც სამხრეთ სუდანიდან არის გავრცელებული.
სხვა ენებია — გუსიი, ლუჰიას ენები, კურია, სუაჰილი და ინგლისური. სხვა ენებზე ლაპარაკობენ კენიელი თემების და მიგრანტების მცირე ჯგუფები.
სქოლიო
კატეგორია:კენიის პროვინციები
მახრა
მახრა, ბოსტანა (Gryllotalpa gryllotalpa) — მწერი სწორფრთიანების რიგისა. მისი სხეულის სიგრძე 3,5-5 სმ აღწევს. ბინადრობს ნიადაგში. მახრა ნაირჭამია მწერია, აზიანებს თითქმის ყველა მცენარეს, უმეტესად ბოსტან-ბაღჩის კულტურების მიწისქვეშა ნაწილებს. საქართველოში ყველგანაა გავრცელებული. დიდი რაოდენობით გვხვდება სარწყავ ნაკვეთებზე, წყალსატევების ნაპირებზე, სათბურებსა და კვალსათბურებში.
მის წინააღმდეგ იყენებენ ბრძოლის აგროტექნიკურ და ქიმიურ ღონისძიებებს. აგროტექნიკური ღონისძიებებიდან აღსანიშნავია კვერცხის ბუდეების მოშლა-ამოყრა, საჭერი ორმოების მოწყობა. ქიმიური საშუალებიდან კარგ შედეგს იძლევა თესვა-რგვამდე 10-12 დღით ადრე მოშხამული მისატყუებელი მასალის შეტანა ნიადაგში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სწორფრთიანები
ვალმონი (ფილმი)
ვალმონი (Valmont) — მილოშ ფორმანის 1989 წლის ფილმი. დაფუძნებულია მე-18 საუკუნის ფრანგულ რომანზე „სახიფათო კავშირები“.
სიუჟეტი
მოქმედება ვითარდება XVIII საუკუნის საფრანგეთში. მარკიზა დე მერტეი სახიფათო სასიყვარულო თამაშებისა ინტრიგების დიდოსტატია, ვიკონტი ვალმონი კი ცნობილია მუსუსი. მარკიზას სურს შურისძიება ყოფილ საყვარელზე, ჟერკურზე, რომელმაც მიატოვა სხვა ქალის გამო. ის თხოვს ვალმონს, რომელიც ცნობილი არშიყია, რომ ამ უკანასკნელმა ჟერკურის ამჟამინდეს საცოლე შეაცდინოს. ვალმონს კი მადამ დე ტურველზე აქვს თვალი დადგმული. მარკიზა საკუთარი გეგმის განსახორციელებლად უფრო რთულ გეგმას დასახავს.
გადაღება
ფილმის გადაღებები დაემთხვა რომან „სახიფათო კავშირების“ სხვა ადაპტაციის, სტივენ ფრირზის ფილმ „სახიფათო კავშირების“ გადაღებებსა და გამოსვლას. ფორმანმა გადაღება უფრო ადრე დაიწყო, თუმცა ფრირზმა ფილმზე მუშაობაუფრო ადრე დაასრულა და ის 1988 წლის დეკემბერში გამოუშვა. ფორმანის ფილმი 1989 წელს გამოვიდა. ამის გამო ფორმანს სათაურის შეცვლა მოუწია. ამ დამხვევის გამო ფორმანის ფილმი ფინანსურად ჩავარდა, მიუხედავად იმისა, რომ კრიტიკოსთა მოსაზრებით ის მხატვრულად ჯობდა ფრირზის მიერ გადაღებულ ფილმს.
ფორმანმა მარკიზას როლი შესთავაზა მიშელ პფაიფერს, მაგრამ მან ფრირზის ფილმში მადამ დე ტურველის როლის შესრულება არჩია. ფორმანმა მარკიზას როლზე ანეტ ბენინგი მიიწვია, რომლისთვისაც „ვალმონი“ პირველი სერიოზული როლი აღმოჩნდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1989 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ფრანგული ფილმები კატეგორია:მილოშ ფორმანის ფილმები კატეგორია:ფრანგულ რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
გილგიტი
მინი|300პქ|გილგიტი გილგიტი (Gilgit) — პაკისტანის რეგიონის გილგიტ-ბალტისტანის ადმინისტრაციული ცენტრი. რეგიონი 1949 წლიდან იმყოფება პაკისტანის კონტროლქვეშ და წარმოადგენს ქაშმირის იმ ნაწილს, რომელის გარშემოც არსებობს ტერიტორიული დავა ინდოეთს, პაკისტანსა და ჩინეთს შორის.
1998 წლის მონაცემებით გილგიტში ცხოვრობდა 8 200 ადამიანი. 2010 წლის მდგომარეობით ქალაქის მოსახლეობა 8 851 ადამიანს შეადგენს.
სტარი-რასი
სტარი-რასი (სერბ. Стари Рас) ან უბრალოდ რასი — შუა საუკუნეების სერბული სახელმწიფო რაშკას ერთ-ერთი პირველი დედაქალაქი და ყველაზე მნიშვნელოვანი ქალაქი საკმაოდ დიდი ხნის განმავლობაში. მდებარეობს თანამედროვე სერბეთის სანჯაკის რეგიონში. დაარსდა VIII-IX საუკუნეებში, ხოლო XIII საუკუნეში თითქმის მთლიანად გაუდაბნოვდა. ქალაქის მნიშვნელობას ზრდიდა მისი ხელსაყრელი მდებარეობა რაშკას ხეობის გასწვრივ, ადრიატიკის ზღვის, ზეტას საკნიაზოსა და კოსოვოს გზაჯვარედინზე. არეალში მდებარეობს შუა საუკუნეების შთამბეჭდავი მონუმენტების ჯგუფი, მათ შორისაა ციხესიმაგრეები და ეკლესია-მონასტრები. სოპოჩანის მონასტერი დასავლურ და ბიზანტიურ სამყაროებს შორის კონტქატის გადმონაშთს წარმოადგენს. მონუმენტები დღეისათვის სავალალო მდგომარეობაშია, მაგრამ არსებობს მათი სამომავლო რეკონსტრუქციის გეგმა.
1979 წელს, სტარი-რასი მის სიახლოვეს მდებარე სოპოჩანის მონასტრთან ერთად იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. ამავე წელს, სტარი-რასი გაფორმდა როგორც განსაკუთრებული კულტურული მნიშვნელობის მონუმენტი, რომელსაც სერბეთის სახელმწიფო იცავს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სერბეთის ისტორია კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სერბეთში
ევროპის აუდიტორთა სასამართლო
ევროპის აუდიტორთა სასამართლო — ევროკავშირის ერთ-ერთი ინსტიტუტი, დაარსდა 1975 წლის 22 ივლისს ხელშეკრულების საფუძველზე. იგი შედგება 15 წევრისაგან, რომლებიც წევრ სახელმწიფოთა შეთანხმების საფუძველზე და ევროპარლამენტთან მოთათბირების შემდეგ ინიშნებიან 6 წლის ვადით. სასამართლოს ფუნქციაა შემოსავლებისა და ხარჯების კანონიერად და რეგულარულად მიღებისა და მოხმარების შემოწმება, აგრეთვე თანამეგობრობის ფინანსური საქმეების სათანადო წარმართვის ზედამხედველობა. ამსტერდამის ხელშეკრულება აღიარებს აუდიტორთა სასამართლოს უფლებას, თავისი პრეროგატივების დასაცავად საქმე აღძრას მართლმსაჯულების სასამართლოში და განავრცობს მის უფლებას თანამეგობრობის იმ სახსრების გაკონტროლებაზე, რომლებსაც გარეშე ორგანიზაციები განაგებენ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ევროპის კავშირი კატეგორია:ევროკავშირის ინსტიტუტები
მართლმსაჯულების ევროპული სასამართლო
მართლმსაჯულების ევროპული სასამართლო (Court of Justice of the European Union; CJEU) — ევროპის კავშირის სასამართლო ხელისუფლების ინსტიტუტი, რომელიც შეიქმნა 1952 წელს ქვანახშირისა და ფოლადის ევროპული გაერთიანების შესახებ ხელშეკრულებით. სასამართლოში კავშირის თითოეული წევრი სახელმწიფოდან ერთი მოსამართლეა წარმოდგენილი.
მოსამართლეებს საკუთარი უფლებამოსილებების განხორციელებისას მხარს უჭერს 8 გენერალური ადვოკატი (გენერალურ ადვოკატთა რაოდენობა მართლმსაჯულების ევროპული სასამართლოს მოთხოვნით შესაძლებელია 11-მდე გაიზარდოს), რომლებიც განსახილველ საქმეებზე დასაბუთებულ მოსაზრებებს წარმოადგენენ. მათი მოსაზრებები საჯაროა, რაც გამორიცხავს გენერალური ადვოკატების მიუკერძოებლობასა და დამოუკიდებლობაში ეჭვის შეტანას. მოსამართლეობისა და გენერალური ადვოკატობის კანდიდატების შერჩევისას წევრმა სახელმწიფომ უნდა გაითვალისწინოს შემდეგი კრიტერიუმები: კანდიდატს უნდა გააჩნდეს უმაღლეს ეროვნულ სასამართლოში მუშაობის გამოცდილება ან უნდა აკმაყოფილებდეს უმაღლეს ეროვნულ სასამართლოში მოსამართლედ გამწესებისათვის დადგენილ მოთხოვნებს; კანდიდატი უნდა იყოს წარმდგენი სახელმწიფოს სამართლის ექსპერტი და თავისუფლად ფლობდეს წარმდგენი ქვეყნის სახელმწიფო ენას.
მოსამართლეები ინიშნებიან წევრ სახელმწიფოთა ერთობლივი გადაწყვეტილების საფუძველზე 6 წლის ვადით, ხელახალი დანიშვნის უფლებით მას შემდეგ, რაც მართლმსაჯულების ევროპული სასამართლოსა და საერთო სასამართლოს ყოფილი მოსამართლეებისგან, უმაღლესი ეროვნული სასამართლოების მოსამართლეებისგან და სამართლის ექსპერტებისგან შემდგარი პანელი (7 წევრი) წარადგენს კანდიდატის მართლმსაჯულების ევროპული სასამართლოს მოსამართლეობისათვის დადგენილ კრიტერიუმებთან შესაბამისობის შესახებ მოსაზრებებს. მოსამართლეები საკუთარი რიგებიდან 3 წლის ვადით ირჩევენ პრეზიდენტს და ვიცე-პრეზიდენტს, ხელახალი არჩევის უფლებით. საქმის მნიშვნელობის, სირთულისა და განსაკუთრებული ხასიათის გათვალისწინებით, სასამართლოში შექმნილია 3 ან 5 მოსამართლისგან შემდგარი პალატები, დიდი პალატა 13 მოსამართლის შემადგენლობით და მოსამართლეთა სრული შემადგენლობის პალატა.
სქოლიო
კატეგორია:ევროპის კავშირი კატეგორია:საერთაშორისო სასამართლო ორგანოები კატეგორია:ევროკავშირის ინსტიტუტები
აქსაის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი
აქსაის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი (Успенский храм) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ აქსაიში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.
მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, აქსაის რაიონი, ქ. აქსაი, ჩაპაევის ქუჩა № 175.
ისტორია
აქსაის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძრის ისტორია იწყება 1822 წლის 15 სექტემბრიდან, როდესაც ვორონეჟისა და ჩერკასკის ეპარქიის ეპიკოპოსის მისი მაღალყოვლადუსამღვდელოესობის ეპიფანეს კურთხევით, მოხდა ტაძრის მშენებლობის დასაწყისი და საძირკველში ჩაიდო პირველი ქვა. ეკლესია აშენდა ტულელი ვაშრის დაფინანსებითა და არქიტექტორ ამბროსიმოვის პროექტის მიხედვით. ეკლესიის მშენებლობა გაგრძელდა სამი წელი და სულ დაჯდა 135 000 რუბლი, რომელიც შეაგროვეს კერძო შემოწირულობებით.
ეკლესია აგებულია კლასიციზმის სტილში, ცნობილი არქიტექტორის მ. ა. ამბროსიმოვის პროექტის მიხედვით. ეკლესიის საკურრთხეველი აკურთხეს 1825 წელს.
ეკლესიას აქვს ოთხიარუსიანი 22 მეტრის სიმაღლის სამრეკლო. ეკლესიის შემადგენლობაში შედის ასევე ორსართულიანი აგურის შენობა, რომელშიც გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. აღნიშნული შენობა ჩაპაევის ქუჩაზე შემონახულია. 1930-იან წლებში აქ სწავლობდა მომავალში საბჭოთა კავშირის ორგზის გმირი ნიკოლაი გულაევი. ამჟამად შენობაში განთავსებულია ბავშვთა შემოქმედების ცენტრი.
1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობა გადაეცა სარემონტო ქარხანას „Сельхозтехника“-ს. მიუხედავად ამისა, ეკლესიის ინტერიერის ნაწილი ჩვენამდეა მოღწეული. 1995 წელს ეკლესიის მეორე სართული, რომელსაც ქარხანა კლუბად გამოიყენებდა, დაუბრუნდა მორწმუნეებს.
1995 წლის 28 აგვისტოს ეკლესიაში გაიმართა ღვთისმსახურება. ამავე წლიდან დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები. 1997 წელს როსტოვის სახელმწიფო სამშენებლო უნივერსიტეტის სტუდენტმა რ. რიაზანოვმა პროექტის საფუძველზე დაიწყო ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები. 1999 წელს აღადგინეს გუმბათიც. 2000 წელს მოხდა სამრეკლოს რეკონსტრუქციაც. 2001 წელს ეკლესიას დაადგეს ჯვარი.
მღვდელთმსახურები
ეკლესიაში 1871-1910 წლებში მოღვაწეობდა ექვსი აქსაიელი ეპისკოპოსი. ამავე პერიოდში აქსაიში მდებარეობდა ეპისკოპოსის კათედრაც.
ეკლესიაში მოღვაწე ცნობილი საეკლესიო მოღვაწეები იყვნენ ნიკანორი და ეპისკოპოსი ზაქარია (ლობოვი). მქადაგებელი ზაქარია ლობოვი და ნიკოლაი პოპოვი მოწამეობრივი სიკვდილით აღესრულნენ. რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის გადაწყეტილებით ორივე მქადაგებელის კანონიზირება მოხდა.
სქოლიო
კატეგორია:როსტოვის ოლქის ეკლესიები
ახალციხის ციხე
ახალციხის ციხე – ციხესიმაგრე კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალციხის შუაგულში, ამოზიდულ გორაზე, ნამოსახლარზე. ციხე (38,4 X 23,3 მ) თარიღდება XVIII საუკუნის შუა ხანებით. ნაგებია ნატეხი ქვით. ციხის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მხარე ოდნავ მორკალულია. შესასვლელი დასავლეთ კედელშია. გალავანში ჩართულია ხუთი ცილინდრული კოშკი: ჩრდილო-აღმოსავლეთ, ჩრდილო-დასავლეთ და სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეებში, დასავლეთ კედლის შუა ნაწილში და სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ მონაკვეთში. ყველაზე დიდია დასავლეთის კოშკი, ყველაზე პატარა - სამხრეთ-დასავლეთისა. არქიტექტურულ-კონსტრუქციული გადაწყვეტით კოშკები მსგავსია.
სართულები ძირითადად საბრძოლო დანიშნულებისაა, მაგრამ ჩანს, საცხოვრებლადაც იყენებდნენ. შესასვლელი ყველა კოშკს ეზოდან აქვს. სართულიანობის დადგენა ძნელია, რადგან ზედა ნაწილები ჩამონგრეულია. ბუხარი ყველა სართულზე კარის მოპირდაპირე კედელშია დატანებული. გალავნისა და კოშკების კედლებში ჩართულია ცალმაგი და ორმაგი სათოფურები. საბრძოლო ბილიკი ციხის მხოლოდ სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებს გასდევს.
ციხის ტერიტორიაზე, სასაფლაოზე, ზოგიერთ საფლავის ქვაზე შემორჩენილია გუთნეულის, ურმის, მწყემსის და სხვა გამოსახულებები. (XIX-XX საუკუნეების დასაწყისი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კასპის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები შიდა ქართლის მხარეში
The Best of Marillion
The Best of Marillion — ბრიტანული ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის სიმღერების კომპილაციური ალბომი, გამოცემული 2003 წელს. მასში შეტანილია როგორც ჯგუფში სტივ ჰოგართის წევრობის, ასევე ფიშის პერიოდების ცნობილი კომპოზიციები. ალბომი მხოლოდ ევროპაში გამოიცა.
სქოლიო
კატეგორია:Marillion-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:2003 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:ალბომები კრის კიმსის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები ნიკ დეივისის პროდიუსერობით
She Doesn't Live Here Anymore
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:როქსეტის სიმღერები კატეგორია:1995 წლის სიმღერები
კარლ ჰორსტ შმიდტი
კარლ ჰორსტ შმიდტი (გერმ. Karl Horst Schmidt; დ. 31 მაისი, 1929, დესაუ — გ. 29 ოქტომბერი, 2012, ბონი) — გერმანელი ენათმეცნიერი, კელტოლოგი, კავკასიოლოგი, ქართველოლოგი.
ბიოგრაფია
კარლ ჰორსტ შმიდტი დაიბადა 1929 წელს საქსონია-ანჰალტის მხარეში, ქალაქ დესაუში. 1948 წელს დაამთავრა დესაუს გოეთეს სახელობის გიმნაზია. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, კარლ ჰორსტ შმიდტი ცხოვრობდა და სწავლობდა აღმოსავლეთ გერმანიაში, სადაც ისწავლა რუსული ენა. სწავლობდა ინდოგერმანისტიკას ჰალეში, კელნში და მიუნხენში, ბონში. ბონში სწავლის დროს, შმიდტი გახდა გერჰარდ დეეტერსის მოწაფე, რომელმაც შმიდტი დააინტერესა კავკასიოლოგიითა და ქართველოლოგიით.
კარლ ჰორსტ შმიდტი მიუნხენში, ერთხანს ქართულს სწავლობდა არჩილ მეტრეველთან. 1954 წელს მან დაიცვა დისერტაცია შედარებით ენათმეცნიერებაში, კელტოლოგიაში, ხოლო 1960 წელს კი სადოქტორო დისერტაცია, რომელიც შემდგომ წიგნად გამოსცა სათაურით – „ქართველური ფუძეენის ბგერათსისტემის რეკონსტრუქციისათვის“. წიგნის წინასიტყვაობაში იგი მადლობას უხდის ბევრ ქართველ ენათმეცნიერს, ვინც მას წიგნზე მუშაობისას დახმარა. ესენია: გიორგი ახვლედიანი, არნოლდ ჩიქობავა, აკაკი შანიძე, ვარლამ თოფურია, სერგი ჟღენტი, მზექალა შანიძე, ალექსი ჭინჭარაული, თამაზ გამყრელიძე, გიორგი კლიმოვი, გივი მაჭავარიანი, გურამ თოფურია.
1964 წელიდან იყო მიუნსტერის უნივერსიტეტის ინდოგერმანული ენათმეცნიერების კათედრის პროფესორი, ხოლო 1966 წლიდან – ბოხუმის უნივერსიტეტის შედარებითი ენათმეცნიერების კათედრის პროფესორი. 1974 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე კარლ შმიდტი იყო ბონის უნივერსიტეტის შედარებითი ენათმეცნიერებისა და კელტოლოგიის ემერეტუს-პროფესორი.
კარლ ჰორსტ შმიდტის ქართველოლოგიურ კვლევას ჰქონდა ორი ძირითადი მიმართულება: ქართველური ბგერათსისტემის რეკონსტრუქცია, ინტერპრეტაცია და ისტორიულ-შედარებითი ენათა ტიპოლოგია, პირველ ყოვლისა, ინდოევროპული და ქართველური ენებისა.
შმიდტი რამდენჯერმე ეწვია საქართველოს. იგი გაეცნო აქაურ სამეცნიერო დაწესებულებებს, დაუმეგობრდა ქართველ კოლეგებს. 1966 წელს შოთა რუსთაველის საიუბილეო დღეებთან დაკავშირებით ეწვია საქართველოს და აქტიური მონაწილეობა მიიღო საზეიმო ღონისძიებებში. 1987 წელს საქართველოს ენათმეცნიერების ინსტიტუტის მოწვევით წაიკითხა ოთხი მოხსენება: რუსულად, გერმანულად და ინგლისურად. მეცნიერი შეეხო კავკასიოლოგიის, არმენოლოგიისა და ინდოევროპული ენების ისტორიის საინტერესო პრობლემებს.
1988 წელს შმიდტი სპეციალური მოწვევით კვლავ ესტუმრა საქართველოს, მონაწილეობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის 70 წლისთავის საიუბილეო ღონისძიებებში. ამ დროს ჩატარებულ ქართველოლოგთა მეორე საერთაშორისო სიმპოზიუმის პლენარულ სხდომაზე თბილისის უნივერსიტეტის სამეცნიერო საბჭოს გადაწყვეტილებით კარლ ჰორსტ შმიდტს მიენიჭა საპატიო დოქტორის წოდება. მან ქართულადვე წაიკითხა მოხსენება – „ქართველური ენები გენეტიკური და ტიპოლოგიური თვალსაზრისით“.
კარლ ჰორსტ შმიდტი საზღვარგარეთის პრესაში სისტემატურად აქვეყნებდა რეცენზიებს საქართველოსა და უცხოეთში დაბეჭდილ სხვადასხვა ქვეყნის ქართველოლოგთა ნაშრომებზე, საგანგებო ანოტაციებითა და მიმოხილვებით აცნობდა უცხოელ მკითხველს ქართული მეცნიერების მიღწევებს. 1963 წლიდან კარლ შმიდტი იყო ჟურნალ „ბედი ქართლისა“ სამეცნიერო საბჭოს წევრი.